moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
برای بهبود زیست سازگاری، پوشش‌هایی به رباط‌های مصنوعی افزوده شده‌است. پوشش دهی58S وهیدروکسی آپاتیت نشان داده‌اند که باعث بهبود استخوان سازی و فعالیت سلولی در شرایط آزمایشگاهی و در مطالعات حیوانی که با استفاده از روش خیساندن روی رباط‌های PET قرار می‌گیرد. درمانهای سطحی هیدروکسی پروپیل سلولز نشان داده‌اند که باعث بهبود استخوان سازی برای رباط‌های PET در مطالعات حیوانی شده‌است. PET بدون پوشش آبگریز است، بنابراین پوشش‌ها برای بهبود آب دوستی طراحی شده‌اند. پوشش‌های اسید هیالورونیک می‌تواند آبگریزی را کاهش دهد و نشان داده‌اند که باعث کاهش بافت زخم و التهاب در داخل بدن می‌شود. پوشش‌های کامپوزیتی هیالورونیک اسید و کیتوزان را می‌توان با استفاده از روش لایه به لایه بر روی رباط‌های مصنوعی رسوب داد، و نشان داده‌اند که آن‌ها باعث تشکیل استخوان جدید در محل اتصال رباط در موش‌ها می‌شوند. از کیتوزان برای کاهش آبگریزی و بهبود استخوان سازی و رسوب مواد معدنی استفاده می‌شود، در حالی که اسید هیالورونیک باعث تقسیم و رشد سلول می‌شود. پوشش‌های پلی (سدیم استایرن سولفونات) در مطالعات حیوانی بهبود عملکرد زانو و تقلید از ACL طبیعی نشان داده‌اند.
رباط صلیبی قدامی (ACL) یک ساختار بدنی انسان است که اغلب آسیب می‌بیند و ممکن است بدون درمان پزشکی باعث آسیب‌های ثانویه به زانوها مانند پارگی مینیسک و تحلیل رفتن غضروف مفصلی بشود. بازسازی ACL یک روش معمول برای آسیب‌دیدگی ACL است که روی ۳۰٪ از بیماران انجام می‌شود، که می‌تواند ثبات ساختار زانو را بازگرداند. در بازسازی‌های سنتی ACL از پیوندهای اتوماگرافت یا آلوگرافت استفاده می‌شود که نیاز به زمان توانبخشی طولانی دارند و در بیشتر موارد در طولانی مدت به باعث بیماری اهدا کننده می‌شوند.
علاقه اولیه به رباط‌های مصنوعی منجر به استفاده از بافت غیرانسانی مانند رباط‌های Proplast ساخته شده از تفلون و الیاف کربن و Polyflex ساخته شده از پلی پروپیلن شد. نتایج مقاومت ضعیف در برابر نیروهای پیچشی را نشان داد. پروتز رباط صلیبی Gore-Tex که در سال ۱۹۸۶ توسط FDA تأیید و بعداً در کلینیک‌ها به تصویب رسید، نرخ پایین شکست مکانیکی اما میزان بالای پارگی در پیگیری را نشان داد. سپس Gore-Tex در عمل جراحی ACL رها شد و سپس رباط لیدز-کیو (LK) به تصویب رسید. در تحقیقات و پیگیری طولانی مدت بعد، رباط LK در ابتدا عملکرد امیدوار کننده ای را نشان داد اما هنوز در ۲ سال نرخ پایداری کم و تغییرات مخرب آن‌ها در مقایسه با مفصل مخالف آنها در یک دهه زیاد شد. در قرن بیست و یکم، رباط Ligament Advanced Reinforcement (LARS) به محبوب‌ترین رباط مصنوعی در بازار تبدیل شد. رباط‌های LARS نه تنها در ابتدا نتایج رضایت بخشی را ارائه می‌دهند بلکه حداقل طی ۲ سال عملکرد متفاوتی ندارند. رباط‌های LARS در تحقیقات کوتاه مدت ثبات بالاتر و میزان عوارض کمتری را در مقایسه با پیوند اتوگرافت نشان می‌دهند و در یک مطالعه ۹ ساله، رباط LARS بقای ۱۰۰٪ را نشان داده‌است. پیوندهای مصنوعی ACL همیشه دچار خزش، خستگی و شکست می‌شوند، بنابراین تقاضا برای پیوندهای مصنوعی با عرضه کافی، خواص مکانیکی رضایت بخش و میزان عوارض پایین اساساً زیاد است. در حال حاضر، رباط LARS قابل مقایسه با پیوندهای اتوگرافت و سایر پیوندهای مصنوعی است.
عوارضی که معمولاً پس از ده سال در رباط‌های مصنوعی رخ می‌دهد، شکستگی، ساییدگی بقایا، سینوویت، بی‌ثباتی مکرر، استئولیز و ورمهای مزمن است. عوارض معمولاً بلافاصله پس از جراحی یا پس از مدت نسبتاً کوتاه ظاهر نمی‌شوند و در چند مورد، پس از ده سال اول شروع به نشان دادن می‌کنند. برای مطالعه عملکرد برخی مواد مصنوعی برای رباط مصنوعی و نظارت بر سلامت بیماران، تحقیقا و پیگیری لازم است. میزان پارگی معمولاً طی ۲ تا ۵ سال ثبت می‌شود.
در حالی که آینده رباط‌های مصنوعی نامعلوم است، محققان برجسته مهندسی بافت قصد دارند رباط را برای بازسازی عملکرد طبیعی بازسازی و ترمیم کنند. مهندسی بافت ACL مبتنی بر بهبود رباط طرفی داخلی (MCL) خواهد بود، زیرا ACL به‌طور طبیعی بهبود نمی‌یابد. از سلول دانه ای در مهندسی بافت برای ترمیم رباط‌های ACL استفاده می‌شود. سلول دانه باید دارای شرایطی از قبیل: به راحتی در دسترس بودن، آمادگی برای تکثیر و کارآمد در تهیه ماتریس خارج سلولی بالغ باشد. سلولهای بنیادی مانند سلولهای بنیادی مزانشیمی مشتق از مغز استخوان، سلولهای بنیادی مشتق از چربی، سلولهای بنیادی اطراف عروقی و فیبروبلاست پوست ختنه گاه انسان معمولاً در مهندسی بافت استفاده می‌شود.
ارمنستان در نقشه‌های تاریخی جهان – میراث نقشه‌نگاری () کتابی است (127+35) مصور رنگی در ۱۲۰ صفحه شامل اطلاعات کامل از تاریخ ارمنستان به همراه نقشه‌های کهن به قلم توسط روبن گالیچیان. این کتاب نخستین بار به زبان انگلیسی در سال ۲۰۰۴ میلادی، توسط نشر آی بی توریس (I.B. Tauris) بریتانیا چاپ شد سپس در سال‌های بعد، خلاصه آن در کتاب‌هایی به زبان‌های انگلیسی، روسی، ارمنی، ترکی و فارسی تألیف و منتشر شده‌است. این کتاب را آرمنوش آراکلیان از متون ارمنی و انگلیسی به زبان فارسی ترجمه کرده و از سوی مؤسسه جغرافیایی و کارتوگرافی سحاب چاپ و منتشر شده‌است.
حادثه ساکورادامون یک سوء قصد علیه امپراتور هیروهیتو از امپراتوری ژاپن توسط یک فعال جنبش استقلال کره، لی بونگ چانگ (李奉昌)، در توکیو در ۹ ژانویه ۱۹۳۲ بود.
مشترک‌المنافع فیلیپین در طی دوره میان‌دوجنگ و جنگ جهانی دوم، به غیر از سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ که فیلیپین تحت اشغال کشور ژاپن درآمد و دولت در تبعید مشترک‌المنافع فیلیپین به استرالیا نقل مکان کرد، ارگان اداری حاکم فیلیپین بود.
تهاجم ژاپن به مالایا درست بعد از نیمه شب ۸ دسامبر ۱۹۴۱ (به وقت محلی) قبل از حمله به پرل هاربر آغاز شد. این اولین نبرد بزرگ جنگ اقیانوس آرام بود، و بین نیروهای زمینی ارتش هند انگلیس و امپراتوری ژاپن انجام شد.
ارتش ژاپن بلافاصله پس از تسخیر شبه‌جزیره مالایا، یک پاک‌سازی قومی، قتل‌عام سوک چینگ، از چینی‌ها در در این شبه‌جزیره انجام داد. سوک چینگ اصطلاحی چینی است و به معنای «پاکسازی از طریق تصفیه» است. اصطلاح ژاپنی برای این عملیات «دای کِنشو» بود، به معنی «بازرسی بزرگ» است. به دلیل کمبود سوابق کتبی، تعداد دقیق کشته‌شدگان در این عملیات مشخص نیست. رقم رسمی ارائه شده توسط ژاپنی‌ها ۵۰۰۰ است هرچند که تعداد واقعی آن بسیار بیشتر و حتی ۲۵۰۰۰ نفر هم گمان زده شده‌است. عملیات سوک چینگ موفق به ایجاد ترس در بین مردم چین شد. پس از جنگ، این ترس به خشم تبدیل شد.‏
یوشیمی یوشی‌آکی (؛ زادهٔ ) تاریخ‌نگار و استاد دانشگاه چوئو اهل ژاپن است. وی یکی از اعضای بنیان‌گذار مرکز تحقیقات و مستندات مسئولیت جنگ ژاپن است.
فوجیوارا آکیرا ; – ) تاریخ‌نگار، و پرسنل نظامی اهل ژاپن بود. تخصص علمی وی تاریخ مدرن ژاپن بود و استاد برجسته دانشگاه دانشگاه هیتوتسوباشی بود. در سال ۱۹۸۰ به عضویت شورای علمی ژاپن درآمد و رئیس سابق انجمن علوم تاریخی ژاپن بود.
یامادا آکیرا ; – ) فیلسوف اهل ژاپن بود. دانشمند و فیلسوف ژاپنی فلسفه قرون وسطی اروپای غربی بود. عضو آکادمی ژاپن از سال ۱۹۹۸ بود.
یامادا از دانشگاه کیوتو، بخش فلسفه گروه ادبیات در سال ۱۹۴۴ فارغ‌التحصیل شد.
سوزان چیرا (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا است.
سیکی جوکو گروه راست (گرایش سیاسی) امپریالیسم ژاپن مستقر در استان ناگاساکی، تأسیس شده در سال ۱۹۸۱ بود. این گروه مسئول تعدادی از حوادث خشونت‌آمیز، از جمله تیراندازی نزدیک به مرگ شهردار ناگاساکی «هیتوشی موتوشیما» در سال ۱۹۹۰ بود که اظهار داشت امپراتور هیروهیتو مسئول جنگ است.
رئیس پوشالی شخصی است که ظاهراً دوژور (به نام یا طبق قانون) دارای عنوانی مهم و غالباً قدرتمند است، اما به‌طور واقعی دفاکتو (در واقعیت) از قدرت واقعی تا حد زیادی برخوردار نیست. این معمولاً به این معنی است که آنها رئیس کشور، هستند اما رئیس دولت نیستند.
این استعاره از شکل تراش خورده در چله کشتی قایقرانی نشأت می‌گیرد.
روزهای شراب ایروان () یک رویداد دو روزه در ایروان پایتخت ارمنستان می‌باشد این رویداد سالیانه از سال ۲۰۱۷ میلادی در نخستین جمعه و شنبه ماه مه در تعدادی از خیابان‌های مرکزی ایروان برگزاری می‌شود
ناگائو اوسامی ; – nishida, imperial japanese navy) دریابد اهل ژاپن بود. او بین سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۴ فرماندهی نیروی دریایی امپراتوری ژاپن را برعهده داشت و یکی از مهم‌ترین فرماندهان نظامی امپراتوری ژاپن طی جنگ جهانی دوم به حساب می‌آمد.
او به اتهام دست داشتن در جنایات ژاپن طی جنگ جهانی دوم به همراه دیگر مقامات بلندپایه امپراتوری ژاپن در دادگاه توکیو محاکمه شد ولی پیش از به پایان رسیدن روند دادگاه به مرگ طبیعی در زندان درگذشت.
او همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بادبادک طلایی و نشان خورشید فروزان شده‌است.
رادهابینود پال (; – ) قاضی، و استاد دانشگاه اهل بنگلادش بود.
آژانس خاندان امپراتوری ، یک آژانس دولت ژاپن است که مسئول امور دودمان یاماتو، و همچنین حفظ مهر خصوصی و مهر دولتی ژاپن است. از حدود قرن هشتم میلادی، تا زمان جنگ جهانی دوم، به عنوان وزارت خاندان امپراتوری شناخته می‌شد (宮内 un , Kunai-shō).
اولد تاون () کافی‌شاپ زنجیره‌ای مالزیایی است، که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد.
مالزین ری () شرکت بیمه مالزیایی است، که در سال ۱۹۷۳ تأسیس شد.
دی‌آربی () شرکت خودروسازی مالزیایی است، که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد.
برجایا () شرکت خوشه‌ای مالزیایی است، که در سال ۱۹۸۴ تأسیس شد.
داچ لیدی () شرکت صنایع غذایی مالزیایی است، که در سال ۱۹۶۳ تأسیس شد.
بونیا کورپوریشن () شرکت کالای لوکس مالزیایی است، که در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد.
کاهیا ماتا () شرکت خوشه‌ای مالزیایی است، که در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد.
خانه شب یک فیلم آمریکایی در سبک وحشت روان‌شناختی محصول سال ۲۰۲۰ به کارگردانی دیوید بروکنر و نویسندگی بن کالینز و لوک پیوتروسکی با بازی ربکا هال، سارا گلدبرگ، اون جان‌آکایت، استیسی مارتین و واندی کرتیس-هال است.
نخستین نمایش جهانی این فیلم در جشنواره فیلم ساندنس در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۰ بود، و سپس در تاریخ ۲۰ اوت ۲۰۲۱ توسط سرچلایت پیکچرز در ایالات متحده پخش عمومی شد.
با استناد به وب سایت بازبینی جمعی راتن تومیتوز، ۸۸٪ از ۲۴ منتقد به این فیلم یک بررسی مثبت دادند و میانگین امتیاز آن ۶٫۹ / ۱۰ است. از نظر متاکریتیک، این فیلم بر اساس ۷ منتقد میانگین نمره ۶۲ از ۱۰۰ را دارد که نشان دهنده «بررسی‌های به‌طور کلی مطلوب» است.
میناس () نقاش سده هفدهم میلادی ارمنی‌تبار اهل ایران بود.
متأسفانه دربارهٔ شرح حال این نقاش چیره‌دست اطلاعات کافی نداریم جز مختصری که مورخ ارمنی مشهور به آراکل داوریژتسی در کتاب "تاریخ ارامنه" خود از او یاد کرده‌است با اینکه در زمان خود، نقاش میناس شهرت بزرگی را در فن نقاشی کسب کرده‌است و کاخ‌های سلطنتی و منازل تجار ارامنه و کلیساها را نقاشی کرده‌است ولی اثر کتبی از خود باقی نگذاشته‌است و کوشش محققان در این راه بی ثمر مانده‌است تا اینکه بعد از جستجوی زیاد خدا به من یاری داد تا بتوانیم در بین یک کتیبه که در مواقع تعمیر قسمتی از نقاشی‌های کلیسای بیت‌اللحم که توسط اداره فرهنگ و هنر انجام می‌گرفت پیدا کنیم که نام میناس در آنجا ذکر شده‌است و این اولین و آخرین سند کتبی می‌باشد که در بین نقاشی‌ها پیدا شده‌است …
در سال‌های اخیر هنگام طبقه‌بندی و مطالعه اسناد موجود در کلیسای وانک، اصفهان مشخص گردید که وی نه تنها نقاشی مشهور در اصفهان بلکه در کل ایران بوده، ضمناً استاد نقاشی رضا عباسی نیز بوده که در تهران موزه‌ای به نام او وجود دارد.
کوره مقاومت الکتریکی یا کوره مقاومتی {به انگلیسی: electric resistance furnace} یکی از انواع کوره است که با انرژی الکتریکی کار می‌کند. در این نوع از کوره، گرما با عبور جریان از مواد با مقاومت الکتریکی بالا ایجاد می‌شود. گاهی این مقاومت‌ها به شکل المنت‌هایی در اطراف قطعه مورد نظر قرار می‌گیرند و گاهی نیز، خود قطعه نقش مقاومت را ایفا می‌کند و دمایش با عبور جریان، افزایش می‌یابد. از کوره‌های مقاومت الکتریکی، به‌طور گسترده در عملیات‌های حرارتی، خشک کردن، ذوب کردن، شکل‌دهی، گرمایش خانگی و… استفاده می‌شود.
کوره‌های مقاومتی به دلیل مزایای زیادی که دارند، بسیار مورد استفاده قرار می‌گیرند.
کنترل دما در این کوره‌ها بسیار دقیق‌تر از سایر کوره‌هایی است که با انرژی حاصل از سوخت‌های فسیلی کار می‌کنند. این کوره‌ها می‌توانند هر دمایی تا ۳۰۰۰ درجه سانتی‌گراد را با دقت بالایی فراهم کنند. با قرار دادن یکنواخت المنت‌های گرمایشی بر روی دیواره کوره و ایجاد گردش هوای مناسب در محفظه کوره، می‌توان مواد را به‌طور کاملاً یکنواخت حرارت داد.
گرمایش با مقاومت الکتریکی، بازدهی ۱۰۰٪ دارد، به این معنا که تمام انرژی الکتریکی به انرژی گرمایی تبدیل می‌شود. همین موضوع سبب اتلاف کمتر انرژی می‌شود.
یکی از مهم‌ترین مزیت این کوره‌ها، به حداقل رساندن اکسیداسیون و واکنش‌های مخرب شیمیایی طی فرایند حرارت دهی است. دلیل این موضوع، امکان خلأ کردن فضای داخل کوره یا ایجاد اتمسفر خنثی در داخل آن است. همچنین عدم نیاز به احتراق یکی دیگر از مزایای کوره‌های مقاومتی است.
این کوره‌ها قابلیت اتوماسیون بالایی دارند و این باعث کاهش نیاز به نیروی انسانی می‌شود.
به دلیل تلفات زیاد انرژی در فرایند تولید و انتقال انرژی الکتریکی، گرمای حاصل از انرژی الکتریکی گران‌تر از گرمای حاصل از سوخت‌های فسیلی مانند گاز طبیعی و پروپان است.
کوره‌های مقاومت الکتریکی به دو دسته تقسیم‌بندی می‌شوند: ۱-غیر مستقیم ۲-مستقیم
اکثر کوره‌های مقاومتی از نوع غیر مستقیم هستند. این نوع کوره‌ها دارای یک محفظه هستند که معمولاً از آجرهای نسوز و عایق‌های حرارتی ساخته می‌شود و قطعه‌ای که می‌خواهد حرارت داده شود، در این محفظه قرار می‌گیرد. در این نوع کوره، گرما به وسیله صفحات یا المنت‌های حرارتی ایجاد می‌شود و از طریق اشعه‌های الکترو مغناطیسی، به قطعه مورد نظر منتقل می‌شود.
نوع دیگر کوره‌های مقاومتی، کوره‌های مستقیم هستند. در این کوره، جریان الکتریکی به‌طور مستقیم از خود قطعه می‌گذرد و دمای قطعه به علت مقاومتی که دارد، بالا می‌رود. نکته مهم در مورد این کوره این است که با آن فقط می‌توان قطعات رسانا را حرارت داد. این کوره سرغت بسیار بالایی دارد و می‌تواند در چند ثانیه، فلزی را ذوب کند.
کوره‌ها تقسیم‌بندی دیگری نیز دارند که فقط مختص به کوره مقاومت الکتریکی نیست. این تقسیم‌بندی، کوره‌ها را در دو گروه کوره‌های پیوسته و ناپیوسته جای می‌دهد.
ویزگی کوره‌های پیوسته این است که به صورت پیوسته کار می‌کنند و متوقف نمی‌شوند. به این شکل که قطعات از یک طرف وارد کوره و از طرف دیگر، خارج می‌شوند. این نوع از کوره‌ها، بسیار اتوماتیک و سریع هستند و با کمترین دخالت انسان کار می‌کنند. کوره‌های پیوسته، به علت هزینه زیادی که دارند، تنها برای فرایندهایی با تیراژ بالا مقرون به صرفه اند.
تفاوتی که این نوع کوره‌ها با کوره‌های پیوسته دارد، این است که این کوره بعد از هر عملیات، متوقف می‌شوند و بعد از خارج کردن قطعات حرارت داده شده و وارد کردن قطعات بعدی، دوباره شروع به کار می‌کنند. این کوره‌ها معمولاً نیاز به نیروی انسانی بیشتری نسبت به کوره‌های پیوسته دارند. سرعت کوره‌های ناپیوسته به علت توقف بعد از هر عملیات، کمتر از نوع دیگر است و همچنین به علت اتوماسیون کمتر، ارزان‌تر هستند.
مواد رسانا، با عبور جریان الکتریکی، انرژی آزاد می‌کنند. مقدار این انرژی، با مقاومت ماده رابطه دارد.
نان موزی یا کیک موزی یک نوع کیک است که از موزهای له شده تهیه می شود. معمولاً این کیک شیرین و تر است.
نان موز اولین بار در دهه ۱۹۳۰ به عنوان یک دستور پخت در کتاب‌های آشپزی در آمریکا معرفی شد.
روز نان موز ۲۳ فوریه است.
رنیا موتاگوچی (؛ ۷ اکتبر ۱۸۸۸ – ) فرد نظامی اهل ژاپن بود.Ammenthorp, The Generals of World War IILouis, Burma-The Longest WarBudge, The Pacific War ONline Encyclopedia
کیک ولزی () یک نوع کیک پرطرفدار در ولز است. این نوع کیک‌ها از سده ۱۹ میلادی با شکر، مقداری چربی، میوه خشک تهیه می‌شود."Encyclopaedia of Wales" 2008 pp 931
مواد اصلی کیک ولزی، آرد، کره، مویز، تخم مرغ، شیر و ادویه‌هایی مانند جوز هندی و دارچین می‌باشد. معمولاً این کیک‌ها دایره‌ای شکل هستند.
کیک‌های ولزی به صورت گرم یا سرد تهیه می‌شوند و برخی اوقات با ساکارز تزئین می‌شوند.
تگیرمان-سای (به لاتین: Tegermensay) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان آق‌سی واقع شده‌است. تگیرمان-سای ۴۵۱ نفر جمعیت دارد.
داش‌بلاغ (به لاتین: Tash-Bulak) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان سوزک واقع شده‌است. داش‌بلاغ ۵٬۹۱۰ نفر جمعیت دارد.
داش‌بلاغ (به لاتین: Tash-Bulak) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان بازارقرغون واقع شده‌است. داش‌بلاغ ۴۶۷ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
این مقاله کتاب‌شناسی و یک فهرست از نوشته‌ها، کتاب‌ها و مقالات فریدریش نیچه است.
نیچه: کتابشناسی حاوی حاشیه نویسی https://www.nypl.org/node/5654
گچ‌گیری ارتوپدی یا قالب‌گیری ارتوپدی، پوسته ای است که غالباً از گچ یا فایبرگلاس ساخته می‌شود تا برای اندام یا در بعضی موارد اندام‌های متعددی از بدن که دچار آسیب شده‌اند در حالتی، ثبات ایجاد کند و از آن نگه‌داری کند. گچ‌گیری یا قالب‌گیری ارتوپدی عموماً هنگام شکستگی استخوان‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد و تا زمانی که بهبود حاصل شود اندام را در حالت مورد نظر حفظ می‌کند. گچ‌گیری ارتوپدی از نظر کارایی عملکردی شبیه به آتل دارد. باندهای گچی مورد استفاده از یک باند پنبه ای تشکیل شده‌است که با گچ پاریس ترکیب شده‌است، که پس از مرطوب شدن سفت می‌شود. گچ پاریس گچ کلسینه شده (گچ بو داده) است که با آسیاب شدن به یک پودر ریز تبدیل می‌شود. با افزودن آب، فرم محلول تر سولفات کلسیم به حالت نسبتاً نامحلول برمی گردد و گرما تولید می‌شود. <chem display="block">(2CaSO4.H2O) +3H2O ->2(CaSO4.2H2O) + Heat</chem>
فرایند روی گچ فرم داده نشده حدود ۱۰ دقیقه پس از مخلوط شدن با آب شروع می‌شود و در حدود ۴۵ دقیقه کامل می‌شود. با این حال، گچ به مدت ۷۲ ساعت کاملاً خشک نیست.
در باندهای رایج مورد استفاده اغلب از الیاف مصنوعی یا باندهای فایبرگلاس بافتنی آغشته به پلی اورتان استفاده می‌شود. باندهای ترموپلاستیک نیز بعضاً مورد استفاده قرار می‌گیرد این باندها سبک‌تر و خیلی سریعتر از باندهای گچی خشک می‌شوند. با این حال، گچ می‌تواند به راحتی قالب ریزی شود تا راحت تر و راحت تر شود. علاوه بر این، گچ بسیار نرم و صاف است و لباس را گرفتار نمی‌کند و پوست را از بین نمی‌برد.
گچ اندام فوقانی بازو، مچ دست یا دست را محصور می‌کند. گچ بازوی بلند(long arm cast) بازو را از دست تا حدود ۵ سانتی‌متر زیر بغل محصور می‌کند و انگشتان و انگشتان شست را آزاد می‌گذارد. در مقابل، گچ بازوی کوتاه(short arm cast) دقیقاً در زیر آرنج متوقف می‌شود. هر دو نوع ممکن است بسته به آسیب دیدگی و تصمیم پزشک شامل یک یا چند گچ‌گیری انگشت یا انگشت شست باشند که به ناحیه گچ گرفته شده اضافه می‌شود.
گچ اندام تحتانی به‌طور مشابه طبقه‌بندی می‌شود، گچی که هر دو پا و ساق را در مفصل ران قرار می‌دهد، گچ پا بلند نامیده می‌شود، در حالی که گچی که پای بیمار، مچ پا و ساق پا را در زیر زانو قرار می‌دهد، به عنوان پای کوتاه شناخته می‌شود. قالبا از یک پاشنه راه رفتن برای جابجایی استفاده شود. این پاشنه‌ها اگر درست استفاده شوند، انگشتان پا را بالا می‌برند و این مزیت را دارد که انگشتان پا را از خاک و رطوبت خیابان دور نگه دارد. پاشنه راه رفتن یک سطح تماس کوچک بین گچ و زمین ایجاد می‌کند و در طول راه رفتن با به‌کارگیری مکانیزمی امکان چرخش و حرکت آزادانه پا را ایجاد می‌کند و گچ می‌تواند به راحتی از هر جهت چرخش داشته باشد. به همین ترتیب، یک کفش مخصوص گچ‌گیری که وزن گچ را تحمل می‌کند (پوتین مخصوص گچ‌گیری، صندل مخصوص گچ‌گیری) می‌تواند به بیمار در راه رفتن در دوران نقاهت کمک کند. علاوه بر این، یک کفش مخصوص گچ‌گیری می‌تواند با جلوگیری از تماس مستقیم گچ با سطوح زمینی که احتمالاً کثیف و مرطوب است، از پای منقبض شده بیمار نیز محافظت کند در حالی که به حفظ بهداشت بهتر نیز کمک می‌کند. در مواردی که بیمار قرار نیست روی اندام آسیب دیده راه برود، می‌توان عصا یا صندلی چرخدار تهیه کرد. گچ‌گیری قسمت کف پا که از پاشنه پا آغاز می‌شود و ممکن است تا انتهای انگشتان بیمار ادامه داشته باشد، تا در آن اندام را در آن ناحیه ثابت و بدون حرکت نگه دارد و استحکام کافی ایجاد کند. در رشته ارتوپدی پزشکی به این کفه‌ها، پلاک‌های انگشتی گفته‌می‌شود. این پلاک‌ها برای حمایت بیشتر و تثبیت استخوان‌های متاتارسال با محدود کردن حرکت از طریق درجه بالاتری از بی حرکتی، و همچنین محافظت از انگشتان پا در برابر ضربه اضافی نیروی افقی مورد استفاده قرار می‌گیرند. به‌طور معمول گچ پا بدون پلاک انگشتی برای آسیب به پا و کف پا تجویز می‌شود. همچنین، گچ‌گیری ای که برای درمان شکستگی مچ پا اعمال می‌شود، از پلاک انگشتی استفاده نمی‌کند زیرا نیازی به بی حرکتی و محدود کردن حرکت انگشتان پا نیست.
در برخی موارد، گچ ممکن است شامل بازو و پایین بازو و آرنج باشد، اما مچ دست و دست را آزاد بگذارید، یا بالا و پایین ساق پا و زانو، پا و مچ پا آزاد باشد. چنین گچ گیریی‌ای را می‌توان گچ‌گیری استوانه ای نامید. جایی که مچ دست یا مچ پا در آن قرار گرفته باشد، ممکن است به آن گچ بلند بازو یا پا بلند گفته شود.
گچ‌های بدن، که تنه بدن را می‌پوشاند، و در بعضی موارد گردن تا سر یا شامل آن یا یک یا چند اندام، امروزه به ندرت مورد استفاده قرار می‌گیرند و بیشتر در موارد کودکان کوچک، که نمی‌توانند به آنها اطمینان دهند که از مهاربند استفاده می‌کنند، یا در موارد جراحی رادیکال برای ترمیم آسیب یا نقص دیگر. به گچ اندام که تنه را محصور می‌کند (با «تسمه» بر روی شانه‌ها) معمولاً ژاکت بدن گفته می‌شود. اینها اغلب بسیار ناراحت‌کننده هستند.
برای درمان کج پشتی (اسکولیوز) ایدیوپاتیک شیرخواران و کودکان از روش EDF (elongation, derotation, flexion) استفاده می‌شود. این روش درمانی برای اصلاح توسط متخصص اسکولیوز انگلیس مین مهتا ایجاد شده‌است. اسکولیوز یک مشکل ۳ بعدی است که نیاز به اصلاح در هر سه صفحه دارد. روش گچ‌گیریEDF می‌تواند شکل ستون فقرات و لگن را از طریق کشش و خمش بهبود دهد و به حالت اصلی خود برگرداندو شکل و تراز کلی بدن را بهبود بخشد.
گچی که شامل تنه بدن و یک یا چند اندام باشد، گچ‌گیری مارپیچی است، همانند گچ‌گیری‌ای که شامل بازو و یک یا چند انگشت یا انگشت شست می‌شود. به عنوان مثال، گچ‌گیری شانه شامل بدن و یک بازو، معمولاً به مچ دست یا دست است. امروزه گچ‌گیری مارپیچی شانه ای تقریباً هرگز دیده نمی‌شوند، زیرا با استفاده از آتل و کش‌های مخصوص آزادی نسبی ایجاد می‌شود تا از سفتی مفصل پس از بهبود جلوگیری شود.
گچ‌گیری مارپیچی مفصل ران شامل بدن و یک یا چند پا است. گچ‌گیری مارپیچی مفصل ران که فقط یک پا را به مچ پا یا پا می‌پوشاند. گچ‌گیری مارپیچی ران یک و نیم ران یک پا را به مچ پا یا پا و پای دیگر را دقیقاً بالای زانو محصور می‌کند. میزان پوشاندن ران نخاع در ناحیه تنه تا حد زیادی به آسیب و جراح بستگی دارد. نخاع ممکن است فقط تا ناف گسترش یابد، امکان تحرک ستون فقرات و امکان راه رفتن با کمک عصا را فراهم می‌کند، یا ممکن است در موارد نادر به قفسه دنده یا حتی زیر بغل گسترش یابد. گچ‌گیری مارپیچی مفصل ران در بهبود شکستگی استخوان ران شایع است و همچنین برای دررفتگی مادرزادی مفصل ران استفاده می‌شود، بیشتر در حالی که کودک هنوز نوزاد است.
در برخی موارد، گچ‌گیری مارپیچی ناحیه عضله ران ممکن است فقط به سمت پایین یک یا دو پا تا بالای زانو گسترش یابد. چنین گچ‌هایی که گچ پانتالون نامیده می‌شوند، گاهی اوقات باعث کم‌تحرکی ستون فقرات کمر یا لگن می‌شوند، در این حالت قسمت تنه گچ معمولاً تا زیر بغل گسترش می‌یابد.
تحرک به وسیله گچ گرفتن مارپیچی از ناحیه ران بسیار محدود شده‌است و راه رفتن بدون عصا یا واکر غیرممکن است زیرا مفصل ران نمی‌تواند خم شود. اگر بیمار در ناحیه گچ‌گیری مارپیچی بخواهد بدون کمک به حالت ایستاده برود و راه برود، خطر جدی سقوط وجود دارد زیرا آنها توانایی کنترل تعادل خود را ندارند. بیماران به‌طور معمول در یک تخت یا صندلی چرخدار تختخواب شده یا کالسکه کودکان قرار دارند. کودکانی که در قالب گچ بری قرار دارند، گاهی اوقات می‌توانند با اسکیت بورد یا خودشان را روی زمین حرکت کنند. بعضی از کودکان حتی با ایستادن در مقابل مبلمان راه رفتن را یادمی‌گیرند. کودکی که در گچ‌گیری مارپیچی قرار دارد باید همیشه تحت نظر باشد و هنگامی که در مرحله متحرکی از بهبودی خود قرار دارد، باید از نظر ایمنی از آن جلوگیری کرد تا از صدمه زدن مجدد یا آسیب دیدن گچ جلوگیری شود. بسیاری از گچ بری‌ها دارای میله بین پاها هستند تا به تقویت گچ و تقویت استحکام بین پاها در موقعیت‌های مناسب کمک کند. هنگام جابجایی بیمار مهم است که آنها را توسط این میله پخش کننده بلند نکنید، زیرا ممکن است شکسته شود و این باعث آسیب به بیمار می‌شود. برای تسهیل توالت یا تعویض پوشک و تمیز کردن بهداشت، یک شکاف در گچ در کشاله ران ایجاد می‌شود. از دهانه به‌طور معمول به عنوان «دهانه پرینه» یاد می‌شود. یا در هنگام استفاده از گچ یا بعد از اجرای گچ‌گیری با برش سوراخ با اره هنگام گچ‌گیری شکل می‌گیرد. این قسمت از گچ‌گیری باید تمیز و خشک بماند؛ زیرا از آن ناحیه باسن نمی‌تواند خم شود، استفاده از توالت فرنگی دشوار است، اگر غیرممکن نباشد؛ بنابراین لازم است که بیمار از پوشک، تختخواب یا کاتتر برای مدیریت دفع مواد زائد بدن استفاده کند. استحمام باید توسط حمام‌های اسفنجی انجام شود. . برای شستشوی موی کودک با شامپو می‌توان کودک را بلند کرده و روی یک پیشخوان آشپزخانه قرار داد و سرش را روی سینک آشپزخانه نگه داشت.
گچ‌گیری Minerva و Risser قبلاً برای محافظت از ستون فقرات آسیب دیده یا به عنوان بخشی از درمان تغییر شکل ستون فقرات استفاده می‌شدند، اما امروزه به ندرت دیده می‌شوند. گچ‌گیری مینروا شامل تنه بدن (که بعضی اوقات فقط تا قفسه دنده به سمت پایین امتداد می‌یابد) و همچنین سر بیمار، با دهانه‌هایی برای صورت، گوش‌ها و معمولاً بالای سر و موهای بیمار فراهم می‌شود. گچ‌گیری Risser نیز مشابه بود و از باسن بیمار تا گردن گسترش می‌یابد و گاهی بخشی از سر را نیز شامل می‌شود.
به دلیل ماهیت پانسمان ز در حین درمان اندام غیرقابل دسترسی اند و پوست زیر گچ خشک و پوسته پوسته می‌شود زیرا سلولهای بیرونی پوست دور ریخته نشده شسته یا کنده نمی‌شوند. همچنین، گچ پاریس می‌تواند منجر به عوارض پوستی از جمله زخم، عفونت ، بثورات، خارش، سوختگی و درماتیت تماسی آلرژیک شود که ممکن است به دلیل وجود فرمالدئید در داخل باندهای گچ باشد. در هوای گرم، عفونت استافیلوکوکی فولیکول‌های مو و غدد عرق می‌تواند منجر به درماتیت شدید و دردناک شود.
از دیگر محدودیت‌های گچ بری‌ها می‌توان به وزن آنها اشاره کرد که می‌تواند بسیار قابل توجه باشد، بنابراین حرکت، به ویژه کودک را محدود می‌کند. برداشتن قسمت گچ‌گرفته‌شده مستلزم از بین بردن خود گچ است. این فرایند اغلب پر سر و صدا است و با استفاده از یک اره مخصوص که می‌تواند به راحتی مواد ریخته‌گری سخت را برش دهد اما در برش مواد نرم مانند روتختی ریخته‌گری یا پوست مشکل دارد، انجام می‌شود. اگرچه برداشتن غالباً بدون درد است، اما این امر می‌تواند برای بیمار به ویژه کودکان ناراحت‌کننده باشد. اره ریخته‌گری می‌تواند پوست را بریده، ساییده یا سوزاند، اما این نتایج غیر معمول است. علاوه بر این، اگر بیماران گچ پاریس را خیس کنند، خراب می‌شود.
به دلیل محدودیت‌های گچ پاریس، جراحان همچنین انواع دیگری از مواد را برای استفاده به عنوان آتل آزمایش کرده‌اند. پلاستیک اولیه مانند گوتاپارکا بود که از لاتکس درختان یافت شده در مالایا بدست می‌آمد. شبیه لاستیک بود اما حاوی رزین‌های بیشتری بود. وقتی خشک شد سخت و غیر کشسان بود، اما وقتی گرم شد نرم و قابل انعطاف شد. در سال 1851 Utterhoeven، استفاده از آتل ساخته شده از این ماده برای درمان شکستگی را توصیف کرد. در دهه ۱۹۷۰، ایجاد نوار ریخته‌گری فایبرگلاس امکان تولید گچ سبکتر و با دوام تر از گچ سنتی و همچنین مقاوم در برابر آب را فراهم کرد (اگرچه باندهای زیر آن نبودند) که به بیمار کمک می‌کند تا فعالیت بیشتری داشته باشد.
در دهه ۱۹۹۰، معرفی پوشش جدید گچ به این معنی بود که گچ‌های فایبرگلاس با این آستر کاملاً ضدآب هستند و به بیماران اجازه می‌دهند هنگام پوشیدن گچ، استحمام کنند، دوش بگیرند و شنا کنند. با این وجود آسترهای گچ‌گیری ضدآب تقریباً ۲ تا ۳ دقیقه بیشتر به زمان خشک شدن گچ اضافه می‌کند و هزینه گچ را افزایش می‌دهد. با این حال، زمان خشک شدن می‌تواند به اندازه کافی ناخوشایند باشد که به جای آن‌ها از محافظ رطوبت گچ و باند استفاده شود. این استفاده از این روکش‌های ضدآب می‌توان حمام کرد و دوش گرفت. پوشش گچ ضدآب محکم در اطراف گچ می‌ماند و مانع از رسیدن آب به آن می‌شود در حالی که بیمار در تماس با آب است. روکش را می‌توان به راحتی جدا کرد تا خشک شود و اغلب می‌توان دوباره از آن استفاده کرد.
آسترهای گچ‌گیری اغلب نخی هستند. اگرچه مواد پوشش ضدآب نیز موجود است.
گچ‌ها به‌طور معمول با سوراخکاری با استفاده از اره گچ بری، مواد سخت موجود مانند گچ یا فایبرگلاس را برش می‌دهند در حالی که به بافت نرم آسیب نمی‌رسانند. قیچی‌های دستی که در سال ۱۹۵۰ توسط نیل مک کی ثبت شده‌است، ممکن است در کودکان یا سایر بیمارانی که ممکن است تحت تأثیر صدای اره قرار بگیرند استفاده شود.
اولین روش نگهداری از استفاده از آتل است که در این حالت نوارهای سفت و سختی است که به موازات یکدیگر در کنار استخوان قرار گرفته‌اند. مصریان باستان از آتل‌های چوبی ساخته شده از پوست که با پارچه پیچیده شده استفاده می‌کردند. آنها همچنین از باند سفت برای استحکام بیشتر استفاده کردند که احتمالاً از روش‌های مومیایی کردن گرفته شده‌است. هندوهای باستان شکستگی‌ها را با آتل بامبو درمان می‌کردند، و نوشته‌های بقراط در مورد مدیریت شکستگی‌ها با جزئیات بحث می‌کند، آتل‌های چوبی به علاوه ورزش را برای جلوگیری از آتروفی عضلات در حین بی حرکتی توصیه می‌کند. یونانیان باستان همچنین از موم و رزین برای ایجاد باند سفت استفاده می‌کردند و سلسوس در سال ۳۰ میلادی، نحوه استفاده از آتل و باند سفت شده با نشاسته را توصیف می‌کند. پزشکان عرب از آهک حاصل از پوسته دریا و سفیده تخم مرغ برای سفت کردن باند استفاده کردند. مدرسه ایتالیایی سالرنو در قرن دوازدهم از باندهایی که با مخلوط آرد و تخم مرغ سخت شده بودند استفاده می‌کرد، همان‌طور که استخوان سازان اروپایی قرون وسطی، که از گچ ساخته شده از سفید تخم مرغ، آرد و چربی حیوانات استفاده می‌کردند. در قرن شانزدهم، جراح مشهور فرانسوی، آمبروز پاره (۱۵۹۰–۱۵۱۷)، که استفاده از اندام مصنوعی را ترویج می‌داد، از موم، مقوا، پارچه و پوست کاغذهایی ساخت که با خشک شدن سفت می‌شدند.
همه این روش‌ها شایسته بودند، اما روش استاندارد برای بهبود شکستگی‌ها استراحت در بستر و محدودیت فعالیت بود. جستجوی روش ساده‌تر و کم مصرف منجر به ایجاد اولین پانسمان‌های انسدادی مدرن شد که در ابتدا با نشاسته و بعداً با گچ پاریس سفت شد. درمان سرپایی شکستگی نتیجه مستقیم این نوآوری‌ها بود. نوآوری گچ گیریم درن را می‌توان در میان چهار جراح نظامی، دومینیک ژان لاری، لوئیز سوتین ، آنتونیوس ماتیجسن و نیکولای پیروگوف جستجو کرد. [۱۰]
دومینیک ژان لاری (۱۷۶۸–۱۸۴۲) در یک شهر کوچک در جنوب فرانسه متولد شد. او ابتدا نزد عموی خود، جراح در تولوز تحصیل پزشکی کرد. پس از یک دوره کوتاه انجام وظیفه به عنوان جراح نیروی دریایی، به پاریس بازگشت و در آنجا با حضور در طوفان باستیل، گرفتار آشفتگی انقلاب شد. از آن به بعد، وی به عنوان یک جراح در ارتش انقلابی و ناپلئونی فرانسه فعالیت کرد، که در سراسر اروپا و خاورمیانه همراه بود. در نتیجه، لری تجربه گسترده‌ای از پزشکی نظامی و جراحی را به دست آورد. یکی از بیماران وی پس از نبرد بورودینو در سال ۱۸۱۲ یک افسر پیاده بود که بازوی او از ناحیه شانه قطع شد. هنگامی که پانسمان هنگام ورود وی به خانه در فرانسه برداشته شد، زخم بهبود یافته بود. لری به این نتیجه رسید که این واقعیت که زخم مزاحم نبوده و باعث بهبودی شده‌است. پس از جنگ، لری شروع به سفت شدن باند با استفاده از الکل کافوره، استات سرب و سفیده تخم زده شده در آب کرد.
یک روش بهبود یافته توسط لوئیز سوتین، (۱۸۶۵–۱۷۹۳) از بروکسل معرفی شد. در سال ۱۸۱۵ سوتین در جنگ با ناپلئون در ارتش‌های متحد خدمت کرده بود و در میدان واترلو بود. در زمان توسعه باند او جراح ارشد در ارتش بلژیک بود. «باند آمیدون» سوتین متشکل از آتلهای مقوایی و بانداژهایی بود که در محلول نشاسته آغشته شده و به صورت خیس استفاده می‌شود. خشک شدن این پانسمان‌ها بسته به دما و رطوبت محیط به ۲ تا ۳ روز زمان نیاز دارد. جایگزینی دکسترین به جای نشاسته، که به پیشنهاد ولپو، مردی که در آغاز قرن نوزدهم به عنوان جراح برجسته فرانسوی شناخته می‌شد، زمان خشک شدن را به ۶ ساعت کاهش داد. اگرچه این پیشرفت بزرگی بود، اما خصوصاً در محیط سخت میدان جنگ مدتها طولانی بود.
توصیف خوبی از روش Seutin توسط Sampson Gamgee ارائه شد که وی آن را در زمستان سالهای ۱۸۵۱–۱۹۵۱ از سوتین در فرانسه آموخت و به دنبال استفاده از آن در انگلیس بود. اندام در ابتدا به خصوص بر روی هر برجستگی استخوانی در پشم پیچیده می‌شد. سپس تخته خمیر را به شکل آتل درآوردند و مرطوب کردند تا بتوانند به اندام قالب بزنند. سپس اندام را قبل از استفاده از پوشش نشاسته به سطح خارجی، در باند پیچیدند. روش سوتین برای استفاده از دستگاه نشاسته، اساس تکنیکی است که امروزه با گچ پانسمان پاریس استفاده می‌شود. استفاده از این روش منجر به بسیج زودهنگام بیماران دارای شکستگی و کاهش قابل توجه زمان در بیمارستان می‌شود.
اگرچه این باندها پیشرفتی نسبت به روش لری داشتند، اما بسیار ایده‌آل نبودند. آنها به مدت طولانی برای استفاده و خشک شدن نیاز داشتند و اغلب انقباض و اعوجاج وجود داشت. در حدود سال ۱۸۰۰ میلادی توسط یک دیپلمات انگلیسی، کنسول ویلیام اتون، روش درمان شکستگی‌ها را که در ترکیه مشاهده کرده بود را توصیف کرد. او نشان داد که گچ پاریس در اطراف پای بیمار ریخته شده و باعث بی حرکتی می‌شود. اگر به دلیل آتروفی یا کاهش تورم، گچ شل شد، گچ اضافه می‌شود تا فضا پر شود. تطبیق استفاده از گچ پاریس برای استفاده در بیمارستان‌ها، مدتی طول کشید. در سال ۱۸۲۸، پزشکان در برلین با ترازبندی استخوانها در یک جعبه باریک، که آنها را با ماسه مرطوب پر می‌کردند، شکستگی پا را درمان می‌کردند. جایگزینی گچ پاریس برای شن و ماسه مرحله منطقی بعدی بود. با این وجود به علت سنگین و دست و پاگیر قرار گرفتن گچ، چنین گچ‌بری‌هایی موفقیت‌آمیز نبودند.
باند گچ پاریس توسط اشکال مختلف توسط ۲ جراح ارتش، یکی در خانه در زمان صلح و دیگری در خدمت فعال در جبهه معرفی شد. آنتونیوس ماتیجسن (۱۸۰۵–۱۸۷۸) در بودل هلند متولد شد، جایی که پدرش پزشک دهکده بود. وی در بروکسل، ماستریخت و اوترخت تحصیل کرد و در سال ۱۸۳۷ درجه دکترای پزشکی را در گیسن دریافت کرد. وی تمام دوران حرفه خود را به عنوان افسر پزشکی در ارتش هلند گذراند. در حالی که او در سال ۱۸۵۱ در هارلم مستقر بود، روشی را برای استفاده از گچ باند پاریس ایجاد کرد. یادداشت مختصری دربارهٔ روش وی در تاریخ ۳۰ ژانویه ۱۸۵۲ منتشر شد. به زودی حسابهای کامل تری دنبال شد. در این گزارش‌ها ماتیجسن تأکید کرد که فقط به مواد ساده نیاز است و می‌توان باند را سریعاً بدون کمک استفاده کرد. بانداژها به سرعت سفت می‌شوند، کاملاً متناسب می‌شوند و می‌توانند به راحتی منشعب یا دوسر شوند. ماتیجسن از مواد درشت بافتی، معمولاً پارچه ای، که گچ خشک پاریس را کاملاً در آن مالیده بود استفاده می‌کرد. سپس باندها را با استفاده از اسفنج یا برس مرطوب مرطوب کرده و با دست می‌مالیدند تا سفت شوند.
پانسمان‌های گچ پاریس برای اولین بار در معالجه تلفات جمعی در دهه ۱۸۵۰ در طول جنگ کریمه توسط نیکولای ایوانوویچ پیروگوف (۱۸۱۰–۱۸۸۱) استفاده شد. پیروگوف در مسکو متولد شد و تحصیلات اولیه را در آنجا گذراند. پس از اخذ مدرک پزشکی در دورپات قبل از بازگشت به عنوان استاد جراحی در دورپات در برلین و گوتینگن تحصیل کرد. در سال ۱۸۴۰، وی استاد جراحی در آکادمی پزشکی نظامی در سن پترزبورگ شد. پیروگوف استفاده از بیهوشی اتر را به روسیه وارد کرد و سهم مهمی در مطالعه آناتومی مقطعی انسان داشت. او با کمک حامی بزرگ خود، دوشس بزرگ، هلن پاولوونا، پرستارهای زن را در همان زمان که فلورانس نایتینگیل یک برنامه مشابه را در بیمارستان‌های نظامی انگلیس آغاز می‌کرد، وارد بیمارستان‌های نظامی کرد.
سوتین با نشان دادن "بانداژ نشاسته شده" خود از طریق روسیه سفر کرده بود و تکنیک وی توسط ارتش و نیروی دریایی روسیه تا سال ۱۸۳۷ به کار گرفته شد. گچ مایع پاریس برای ساخت مدل و مجسمه استفاده شد (این روش، "modroc" نامیده می‌شود، هنوز هم محبوب است). پیروگوف در ادامه روش‌های خود را توسعه داد، اگرچه از کارهای ماتیجسن مطلع بود. روش پیروگوف شامل خیساندن پارچه درشت در گچ مخلوط پاریس بلافاصله قبل از انداختن روی اندام‌ها بود که از طریق جوراب یا پنبه محافظت می‌شد. پانسمان‌های بزرگ با تکه‌های چوب تقویت می‌شدند.
هرچه زمان می‌گذشت و روش بیشتر به جریان اصلی منتقل می‌شد، اختلاف نظرهایی در رابطه با مشکلات مربوط به قطع هوا با تماس با پوست بوجود آمد و همچنین برخی پیشرفت‌ها نیز صورت گرفت. سرانجام روش پیروگوف جای خود را به روش ماتیجسن داد. از جمله بهبودهایی که در اوایل سال ۱۸۶۰ پیشنهاد شد، ایجاد مقاومت گچ پانسمان در برابر آب با رنگ آمیزی گچ خشک شده پاریس با مخلوطی از صدف حل شده در الکل بود. اولین باندهای تجاری تا سال ۱۹۳۱ در آلمان تولید نشدند و Cellona نامیده می‌شدند. قبل از آن باندها در بیمارستان با دست ساخته می‌شدند.
با استفاده از گچ بری، گچ تقریباً ۰٫۵٪ منبسط می‌شود. هرچه آب کمتری مصرف شود، انبساط خطی بیشتری اتفاق می‌افتد. سولفات پتاسیم می‌تواند به عنوان شتاب‌دهنده و بورات سدیم به عنوان کند کننده برای کنترل زمان تنظیم استفاده شود.
«بی‌فایده» ترانه‌ای از خواننده رپ آمریکایی بیگ شان است که باهمراهی امینم است که از چهارمین آلبوم استودیویی وی، "تصمیم گرفتم" در سال ۲۰۱۷ منتشر شد.
امینم در قسمتی از ترانه، از رئیس‌جمهور وقت دونالد ترامپ نام می‌برد و می‌گوید: «من ضد رئیس‌جمهوری هستم که نمی‌تواند هیچ‌چیز را اداره کند. لعنتی، ترامپ یک عوضی است. من کل برند او را زیر پا می‌گذارم». امینم همچنین از ستاره پاپ آمریکایی، فرگی، بازیگر جیمی لی کرتیس و مفسر محافظه کار سیاسی ان کولتر نام می‌برد.http://www.businessinsider.com/eminem-trump-song-insult-no-favors-big-sean-2017-2
این ترانه دارای گواهی‌نامه پلاتینیوم از انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا است.
لایه گذاری پاششی همچنین به عنوان روش خرد کردن در ایجاد اشیا فایبرگلاس با پاشیدن رشته های کوتاه شیشه از یک تفنگ بادی شناخته می شود و تعمیم یافته فرایند لایه گذاری دستی می باشد. این روش اغلب در مواقعی که یک سمت محصول نهایی دیده نمی‌شود یا مقادیر زیادی از محصول باید ارزان و سریع ، بدون توجه به مقاومت ، ساخته شوند ، مورد استفاده قرار می گیرد. Forbes Aird (1996). "Fiberglass & Composite Materials: An Enthusiast's Guide to High Performance Non-metallic Materials for Automotive Racing and Marine Use". Penguin. pp. 91–. ISBN <bdi>978-1-55788-239-4</bdi>. سپرهای کوروت و دینگی های قایقی عموماً به این روش ساخته می شوند.
این روش با فرایند لایه گذاری دستی بسیار متفاوت می باشد. از عوامل بروز تفاوت ، کاربرد الیاف و مواد رزینی در قالب می باشد. پاشش ، یک فرایند ساخت کامپوزیت با قالب باز است که در آن رزین و تقویت کننده ها بر روی قالبی که مجدداً قابل استفاده می باشد ، پاشیده می شوند. رزین و شیشه ممکن است به صورت "خرد شده" ، جداگانه یا هم زمان با هم ، در یک جریان ترکیبی از تفنگ خردکن اعمال می شوند. کارگران ، لایه چینی پاششی را برای فشرده سازی چندلایه ، گسترده می کنند. سپس ممکن است چوب ، کف یا سایر مواد هسته ای اضافه شود و یک لایه پاششی ثانویه هسته را بین چندلایه ها جاسازی می کند. سپس قطعه بهبود یافته ( از لحاظ چقرمگی و سختی) ، خنک شده و از قالب خارج می شود.
کاربردها شامل ساخت قطعات سفارشی در مقدار حجم کم تا متوسط است. وان ها ، استخرها ، بدنه قایق ها ، مخازن ذخیره سازی ، تجهیزات رسیدگی به مجاری و هوا، و اجزای اثاثه ی خانه، از جمله کاربردهای تجاری و بازرگانی این فرایند است.
ماده تقویت کننده بنیادی برای این فرایند ، الیاف شیشه رشته ای است که به طول ۱۰ تا ۴۰ میلی متر خرد می شوند و سپس بر روی قالب اعمال می شود. برای خواص مکانیکی بهبودیافته ، ترکیبی از پارچه و لایه های فیبر خرد شده استفاده می شود. متداول ترین نوع ماده ، الیاف الکتریکی شیشه (E-glass) است ، اما رشته های کربن و کولار نیز می توانند استفاده شوند. حصیر رشته ای پیوسته ، پارچه و انواع مختلف مواد اصلی ، هر زمان که لازم باشد با دست جاسازی می شوند. کسر وزنی ماده تقویت کننده در این فرایند ، به طور معمول ۲۰ تا ۴۰ درصد از وزن کل قطعه می باشد. متداول ترین سیستم رزینی مورد استفاده برای فرایند لایه گذاری پاششی ، رزین ارثو ( بیشتر با نام general purpose شناخته می شوند ) یا پلی استر دیسیکلوپنتادین DCDP است. پلی استر های ایزوفتالیک و رزین های وینیل استر نیز گاهی اوقات استفاده می شوند. رزین های واکنش سریع ، با فرصت کاربری ۳۰ تا ۴۰ دقیقه مرسوم هستند. این رزین غالباً حاوی مقدار قابل توجهی پرکننده است. متداولترین مواد پرکننده کربنات کلسیم و تری هیدرات آلومینیوم می باشند . در سیستم های رزینی پر شده ، مواد پرکننده جایگزین برخی از تقویت کننده ها می شوند. ۵ تا ۲۵ درصد ماده پرکننده از طریق وزن استفاده می شود.
از فولاد ، چوب ، پلاستیک تقویت شده با شیشه (GRP) و سایر مواد به عنوان مواد قالب به منظور نمونه سازی اولیه استفاده می شود. قالب می تواند در دو نوع نر و ماده باشد. برای مثال می توان اشاره کرد به ساخت وان حمام که از قالب نر استفاده می شود. در صنعت قایقرانی ، برای ساخت تنه و بدنه قایق تفریحی ، از قالب ماده یک طرفه که از پلاستیک تقویت شده با الیاف (FRP) ساخته شده ، استفاده می شود. پوسته بیرونی قالب توسط یک چهارچوب چوبی سفت و گیردار می شود. قالب با درنظرگرفتن معکوس الگوی نر ساخته می شود. چندین اندازه مختلف بدنه را می توان با استفاده از همان قالب ساخت. طول قالب با استفاده از درج ها و کمکی های قالب مانند پنجره ها ، دریچه های هوا و تونل های محور پیشران ، قابل کوتاه یا بلند شدن است.
مراحل پردازش این فرایند ، بسیار مشابه همین مراحل در روش لایه گذاری دستی است. قبل از الیاف گذاری، باید الیاف در اندازه های متناسب با شکل مدل بریده شود و سپس الیاف گذاری انجام می شود. معمولاً از الیاف سوزنی برای اختلاط با رزین استفاده می شود و پشت ژلکوت اعمال می شود. حال پس از انتخاب الیاف مناسب الیاف روی ژلکوت خوابانده می شود. این کار تا زمانی که تمامی سطح ژلکوت با الیاف پوشانده شود ادامه خواهد داشت. بسته به نوع رزین از هاردنر و شتاب دهنده مناسب استفاده می شود و عمل خواباندن الیاف با استفاده از رزین روی ژلکوت انجام می گیرد . در این فرایند ، عامل رهاساز ( جداکننده یا روانکار) ابتدا به قالب اعمال شده و پس از آن یک لایه ژلکوت زده می شود. ژلکوت به منظور سفت شدن ، برای مدت دو ساعت باقی می ماند. پس از سفت شدن ژلکوت ، از یک تفنگ پاششی به منظور ته نشین کردن مخلوط رزین الیاف بر روی سطح قالب استفاده می شود. تفنگ پاششی رشته های پیوسته ورودی (یک یا چند رشته) را خرد می کند تا به طول از پیش تعیین شده برسد و آن را از میان مخلوط رزین / کاتالیزور سوق می دهد. مخلوط کردن رزین / کاتالیزور می تواند در داخل تفنگ یا درست در جلوی تفنگ اتفاق افتد. آمیزش تفنگی ، همانطور که پیش تر اشاره شد از مخلوط کردن رزین و کاتالیزور در داخل تفنگ فراهم می شود و ارجحیت داده می شود زیرا نگرانی ها و خطرات سلامتی اپراتور را کاهش می دهد . در نوع دیگر ، کاتالیزور به داخل پوشش رزین ، از طریق دو نازل کناری پاشیده می شود. در یک سیستم بدون هوا ، فشار هیدرولیکی برای توزیع رزین از طریق نازل های مخصوصی که جریان رزین را به قطرات کوچک می شکنند ، استفاده می شود که پس از آن با تقویت کننده ها اشباع می شوند. در سیستم اسپری تفنگ اتمیزه شده هوا ، از هوای تحت فشار برای پخش رزین استفاده می شود. تفنگ های اسپری بدون هوا الگوهای اسپری کنترل شده تری را فراهم می کنند و انتشار و پخش مواد فرار را کاهش می دهند از این رو در حال محبوب شدن هستند.
پس از پاشیده شدن مواد روی قالب ، از غلتک یا برس استفاده می شود. این کار با هدف زدودن هوای محبوس و اطمینان از مرطوب بودن خوب و کافی فیبرها انجام می شود. حال لایه های بافته و تار و پودی یا حصیر های پیوسته رشته ای ، بسته به نوع نیاز عملکرد ، به چندلایه (لمینیت) اضافه می شوند. با ادامه ی روند عملیات ، نیاز به پخت رزین است که در دمای اتاق انجام می شود و بسته به فرمول رزین می تواند دو تا چهار ساعت طول بکشد. پس از پخت ، قطعه از قالب خارج شده و به منظور نیازمندی های ساختاری و پرداخت و اتمام کار ، تست می شود.Forbes Aird (1996). "Fiberglass & Composite Materials: An Enthusiast's Guide to High Performance Non-metallic Materials for Automotive Racing and Marine Use". Penguin. pp. 91–. ISBN <bdi>978-1-55788-239-4</bdi>. لایه گذاری پاششی برای هندسه های پیچیده تر نسبت به لایه گذاری دستی کاربرد دارد.
By Sanjay Mazumdar
کارکنان تولید پلاستیک رزین فایبرگلاس در معرض خطرات متعددی قرار دارند برای مثال می توان اشاره کرد به مقادیر بالای استایرن در عملیات چندلایه شدن ، سر و صدا در اتاقک های اسپری کردن و محل های آسیاب و خرد کردن ،و گرد و غبار ناشی از عملیات ساییدن و آسیاب کردن.
تورنیکه کیپیانی (زاده ۱۱ دسامبر ۱۹۸۷) خواننده گرجستانی است.
او نماینده گرجستان در یوروویژن ۲۰۲۱ است.
سوزان دِمتی (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل ایالات متحده آمریکا است.
شالقار () يا چيلكار (}} یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در ناحیه شالقار واقع شده‌است. شالقار ۲۶٬۵۷۴ نفر جمعیت دارد.
جورجیا گولد (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل ایالات متحده آمریکا است.
آنجلا پرستیری (زاده ۲۴ مارس ۱۹۸۶) خواننده آلبانیایی است.
او نماینده آلبانی در یوروویژن ۲۰۲۱ است.
جیل کینتنر (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل ایالات متحده آمریکا است.
طرفداران انیمه و مانگا یک جامعه جهانی هستند که از انیمه و مانگا طرفداری می‌کنند. انیمه شامل مجموعه‌های پویانمایی و فیلم‌های سینمایی است و مانگا شامل رمان‌های گرافیکی، نقاشی‌ها و کارهای هنری مرتبط است.
طرفداران انیمه و مانگا حداقل به دهه ۱۹۷۰ برمی‌گردد که طرفداران سریال Space Battleship Yamato با هم متحد شدند تا پس از توقف پخش در تلویزیون ژاپن، آن را دوباره روی آنتن دهند. در ژاپن از انیمه و مانگا در مجموع به عنوان صنعت محتوا یاد می‌شود: انیمه، بازی‌های ویدئویی، مانگا و سایر کالاهای مرتبط انواع مختلفی از رسانه هستند که بر محتوا تمرکز می‌کنند.
اوتاکو یک اصطلاح ژاپنی است که به افرادی گفته می‌شود که علاقه وسواسی به یک موضوعی دارند اما در جهان اوتاکو به افرادی گفته می‌شود که به صورت وسواسی به انیمه علاقه دارند. در انیمه Macross که اولین بار در سال ۱۹۸۲ پخش شد، این اصطلاح توسط شخصیت لین مینای به عنوان یک اصطلاح افتخاری استفاده شد.May 2006 issue of "EX Taishuu" magazineオタク市場の研究(Otaku Shijou no Kenkyuu), 野村總合研究所(Nomura Research Institute), انیماتورهایی مانند Haruhiko Mikimoto و شوجی کاواموری از اواخر دهه ۱۹۷۰ این اصطلاح را در میان خود به عنوان یک ضمیر دوم شخص عالی استفاده می‌کردند. با این حال، در دهه ۱۹۹۰، اوتاکو کلمه ناخوشایند و توهین آمیز تلقی می‌شد و به این معنی بود که یک فرد از نظر اجتماعی ناتوان است. اوتاکو را می‌توان شبیه به اصطلاحات انگلیسی geek (گیک) یا nerd (خوره) دانست.
با این حال، از سال ۲۰۰۰، این اصطلاح توسط خود طرفداران انیمه و مانگا به عنوان کلمه ای عام‌تر و مثبت‌تر استفاده شد و امروزه این اصطلاح اغلب برای طرفداران انیمه یا مانگا استفاده می‌شود.
ربکا توئیگ (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۸ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
کانی پاراسکوین (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار و اسکیت‌باز سرعت اهل ایالات متحده آمریکا بود.
تلفن سیاه یک فیلم فراطبیعی ترسناک آمریکایی محصول ۲۰۲۱ به کارگردانی اسکات دریکسون و نویسندگی دریکسون و رابرت کرگیل است که هر دو با جیسون بلام تهیه‌کننده آن نیز هستند. این فیلم اقتباسی از داستان کوتاه سال ۲۰۰۴ به همین نام اثر جو هیل است. در این فیلم میسون تیمز، مدلین مک‌گرا، جرمی دیویس، جیمز رانسون و ایثن هاک به ایفای نقش پرداخته‌اند. در این فیلم، یک نوجوانِ ربوده‌شده (تیمز) از یک تلفن مرموز برای برقراری ارتباط با یکی از قربانیان سابق اسیرکنندهٔ خود (هاوک) استفاده می‌کند.
جدا شدن دریکسون از کارگردانی "دکتر استرنج در چندجهانی دیوانگی" او را به سمت "تلفن سیاه" سوق داد، پروژه‌ای که او و کارگیل از قبل برای ساخت آن برنامه‌ریزی کرده بودند. فیلم‌برداری دو ماه در ویلمینگتون و شهرستان‌های اطراف در ایالت کارولینای شمالی به طول انجامید. این فیلم در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۱ در جشنواره فانتستیک اکران شد و توسط یونیورسال پیکچرز در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۲ به نمایش درآمد. این فیلم بیش از ۱۵۹ میلیون دلار فروش داشته‌است و به‌طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان به دلیل اجراها و وفاداری به منبع اصلی دریافت کرده‌است.
در سال ۱۹۷۸، یک کودک‌ربای زنجیره‌ای با نام مستعار «دِ گرَبِر» (The Grabber؛ به معنای "قاپ زن") در خیابان‌های حومه دنور پرسه می‌زند. خواهر و برادر، فینی و گوئن بلیک با پدر بدرفتار و الکلی خود، تِرِنس در این منطقه زندگی می‌کنند. فینی در مدرسه اغلب مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد. او با یکی از همکلاسی‌هایش به نام رابین دوستی خوبی دارد که قلدرهای مدرسه را دفع می‌کند. بروس، پسربچه‌ای از مدرسهٔ دیگری که فینی را می‌شناخت، توسط «The Grabber» ربوده می‌شود. گوئن که مانند مادر مرحومش رویاهای فراطبیعی دارد، رؤیای ربوده‌شدن بروس را می‌بیند که در آن مردی سوار بر یک ون سیاه با بادکنک‌های سیاه او را می‌برد. کارآگاهان رایت و میلر در طول مصاحبه‌ای با گوئن، نمی‌توانند ادعاهای او را باور کنند. «The Grabber» رابین و همچنین فینی را چند روز بعد می‌رباید. فینی در یک زیرزمین عایق صوتی از خواب بیدار می‌شود. روی دیوار یک تلفن چرخشی مشکی قطع‌شده‌است که گرَبِر می‌گوید کار نمی‌کند. فینی بعداً صدای زنگ تلفن را می‌شنود و آن را جواب می‌دهد. روح بروس که نمی‌تواند نام خود یا زمانی که زنده بود را به خاطر بیاورد، به فینی دربارهٔ کاشی سطح زمین می‌گوید که او می‌تواند آن را برای حفر تونلی برای فرار، از زمین جدا کند.
جستجوی پلیس برای یافتن فینی ناموفق است. «The Grabber» غذای فینی را می‌آورد و در زیرزمین را بازمی‌گذارد. فینی آماده می‌شود تا دزدکی بیرون بیاید اما پسر دیگری به نام بیلی، از طریق تلفن سیاه مانع او می‌شود. او توضیح می‌دهد که این بازی‌ای است که گرَبِر انجام می‌دهد، و او در طبقهٔ بالایی منتظر است تا در صورت ترک زیرزمین به فینی با کمربند حمله کند. بیلی به او نشان می‌دهد که چطور از طنابی که بیلی پیدا کرده بود، استفاده کند تا از پنجره زیرزمین بیرون بیاید. در حین بالا رفتن فینی، میله‌های پنجره می‌شکنند، که از بالا رفتن مجدد او جلوگیری می‌کند. گوئن رؤیای ربوده‌شدن بیلی را می‌بیند و به پدرش در مورد اتفاقاتی که در حال رخ‌دادن است اعتماد می‌کند.
رایت و میلر با مرد عجیب و غریبی به نام مکس صحبت می‌کنند که با برادرش در آن منطقه اقامت دارد. فاش می‌شود که فینی در زیرزمین مکس نگهداری می‌شود که او از آن بی‌خبر است و «The Grabber» برادر اوست. پس از یک مبادلهٔ آشفته با گرَبِر، جایی که او صداقت فینی را آزمایش می‌کند، به نظر می‌رسد که او می‌خواهد فینی را رها کند. فینی با یکی دیگر از قربانیان او به نام گریفین از طریق تلفن صحبت می‌کند. گریفین ترکیبی از یک قفل را به فینی نشان می‌دهد و به او اطلاع می‌دهد که گرَبِر در طبقهٔ بالا به خواب رفته‌است. فینی مخفیانه به طبقهٔ بالا می‌رود و قفل در را باز می‌کند، اما سگ «Grabber» به او از فرار فینی هشدار می‌دهد. فینی از خیابان فرار می‌کند اما دوباره دستگیر می‌شود.
فینی که از تلاش ناموفق خود برای فرار ناامید شده‌است، به تلفن سیاه پاسخ می‌دهد تا قربانی دیگری را بشنود، پسر پانکی به نام وَنس که فینی از او می‌ترسید. ونس به فینی دربارهٔ انباری متصل به آن اتاق می‌گوید که اگر سوراخی را در دیوار ایجاد کند می‌تواند از فریزر آن طرف دیوار خارج شود. فینی با روکش مخزن توالت سوراخی را ایجاد می‌کند اما متوجه می‌شود که درب فریزر از بیرون قفل شده‌است. تلفن سیاه یک بار دیگر با رابین در آنسوی خط، زنگ می‌زند. او به فینی دلداری می‌دهد و او را تشویق می‌کند تا بالاخره بایستد و برای خودش بجنگد. او به فینی رهنمودهایی می‌دهد که گیرندهٔ تلفن را برداشته و آن را با خاکی که کنده کرده بود پر کند تا به عنوان سلاح استفاده کند.
گوئن، رؤیای ربوده شدن وَنس را در سر می‌پروراند و املاک «The Grabber» را کشف می‌کند. او خانه را پیدا می‌کند و با کارآگاهان رایت و میلر تماس می‌گیرد. مکس متوجه می‌شود که فینی در خانه نگهداری می‌شود و با عجله به زیرزمین می‌رود تا او را آزاد کند، اما برادرش او را با تبر می‌کشد. پلیس به خانه‌ای که گوئن پیدا کرده بود می‌رود، اما متوجه می‌شود که خانه خالی است. آنها در زیرزمین، اجساد مدفون قربانیان گرَبِر را پیدا می‌کنند. «The Grabber» با تبر به فینی حمله می‌کند، اما فینی موفق می‌شود با استفاده از طناب او را به زمین بزند و باعث می‌شود او به داخل تونلی که فینی حفر کرده بود، بیفتد، جایی که گرَبِر مچ پایش در میله‌های پنجره‌ای که در پایین قرار داده شده‌است گیر می‌افتد. ارواح پیش از اینکه فینی با سیم تلفن گردن او را بشکند و او را بکشد، از طریق تلفن به سرزنش‌کردن گرَبِر می‌پردازند. فینی حواس سگ نگهبان را با گوشت فریزر پرت می‌کند و با استفاده از ترکیبی که یادگرفته از خانه فرار می‌کند. فینی از خانهٔ روبه‌روی خیابان از گورستان خارج می‌شود و در آنجا با گوئن متحد می‌شود و پلیس به سمت ملک هجوم می‌آورد. خواهر و برادر با رسیدن پدرشان به یکدیگر دلداری می‌دهند و پدرشان با گریه از رفتارش عذرخواهی می‌کند. در مدرسه، فینی با اعتماد به نفس در کنار دوستش در کلاس می‌نشیند.
بازیگران دیگر همچنین شامل ربکا کلارک در نقش دانا معشوقهٔ فینی؛ جی. گاون وایلد (موس)، اسپنسر فیتزجرالد (باز)، جردن آیزایا وایت (متی)، و بردی رایان (مت) در نقش قلدرهای مدرسه هستند؛ علاوه بر آن میگل کازارز مورا (رابین)، تریستان پراوونگ (بروس)، رابرت فورتوناتو (پلیس)، جیکوب موران (بیلی)، بردی هپنر (ونس) و بنکس رپتا (گریفین) در نقش قربانیان «The Grabber» ظاهر می‌شوند.
این فیلم با بودجه ۱۶ تا ۱۸ میلیون دلاری فیلمبرداری شد. تصویربرداری اصلی در ۹ فوریه ۲۰۲۱ آغاز شد و در ۲۷ مارس به پایان رسید. فیلمبرداری در ویلمینگتون، کارولینای شمالی، و در اطراف شهرستان‌های نیو هانوفر، برانزویک، و کلمبوس، تحت عنوان کاری «"Static"» انجام شد. مارک کورون موسیقی متن را در طول پس‌تولید ساخت، و فیلم تا دسامبر ۲۰۲۱ به پایان رسید.
دریکسون برای ساخت "تلفن سیاه" از فیلم‌های "چهارصد ضربه" (۱۹۵۹)، "ستون فقرات شیطان" (۲۰۰۱)، "بچه رزماری" (۱۹۶۸) و رمان "دعا برای اوون مینی" اثر جان اروینگ الهام گرفت.
"تلفن سیاه" توسط یونیورسال پیکچرز در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۲ در ایالات متحده اکران شد. در ابتدا برای انتشار در ۲۸ ژانویه و بعداً در ۴ فوریه تنظیم شده بود و دوباره تا ۲۴ ژوئن به تعویق افتاد. این فیلم در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۱ نخستین نمایش جهانی خود را در فانتستیک فست داشت. همچنین در جشنوارهٔ فیلم اوورلوک در ۵ ژوئن و در جشنواره ترایبکا در ۱۸ ژوئن به نمایش درآمد.
"تلفن سیاه" در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۲ در قالب ویدئو به‌درخواست منتشر شد و ۴۵ روز پس از نخستین نمایش آن برای پخش در وب‌سایت پیکاک یونیورسال در دسترس قرار گرفت.
تا ۱۶ اوت ۲۰۲۲، "تلفن سیاه" حدود ۸۷٫۷ میلیون دلار در ایالات متحده و کانادا و ۶۵ میلیون دلار در مناطق دیگر فروش داشته که مجموع کلی ۱۵۲٫۷ میلیون دلار را نشان می‌دهد.
در ایالات متحده و کانادا، "تلفن سیاه" در کنار "الویس" اکران شد و پیش‌بینی می‌شد در آخر هفته افتتاحیه خود از ۳۱۵۰ سینما ۱۵ تا ۲۰ میلیون دلار بفروشد. این فیلم در روز اول اکران ۱۰٫۲ میلیون دلار فروش داشت که ۳ میلیون دلار از پیش‌نمایش‌های پنجشنبه شب بود. این فیلم به فروش ۲۳٫۶ میلیون دلاری ادامه داد و در جایگاه چهارم گیشه ایالات متحده قرار گرفت. زنان ۵۱ درصد از مخاطبان را در طول افتتاحیه آن تشکیل می‌دادند، که بین ۱۸ تا ۳۴ سال (مخاطبان هدف) ۶۴ درصد از فروش بلیت و افراد زیر ۲۵ سال ۵۳ درصد را تشکیل می‌دادند. این فیلم در دومین آخر هفته اکران خود ۱۲٫۲ میلیون دلار (و ۱۴٫۲ میلیون دلار در چهار روز آخر هفته روز استقلال) فروش کرد و در گیشه ایالات متحده پنجم شد. سپس در سومین آخر هفته ۷٫۸ میلیون دلار به فروش اضافه کرد. در خارج از ایالات متحده و کانادا، این فیلم در آخر هفته افتتاحیه ۱۲٫۵ میلیون دلار، در هفته دوم ۸٫۳ میلیون دلار (کاهش ۲۸ درصدی)، و در سومین هفته ۴٫۹ میلیون دلار به دست آورد.
مخاطبان نظرسنجی شده توسط سینماسکور به فیلم نمره متوسط «+B» در مقیاس «+A» تا «F» دادند، درحالی که پست‌ترک گزارش داد که ۸۶٪ از تماشاگران گفته‌اند که قطعاً این فیلم را توصیه می‌کنند.