moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
محبوبیت ریگان پس از رسوایی ایران - کنترا در سال ۱۹۸۶ تنزل یافت. اما ریگان خود را به عنوان رئیس‌جمهوری خلل‌ناپذیر شناسانده بود. مذاکرات ۴ روزه وی با «میخائیل گورباچف» رئیس‌جمهور وقت اتحاد شوروی را باید نقطه عطفی در دوران زندگانی وی و تاریخ آمریکا نامید. وی در سال ۱۹۹۴ دچار بیماری آلزایمر شد و ده سال بعد بر اثر همین بیماری درگذشت.
ریگان که متولد تمپیکو، ایلینوی و بزرگ‌شدهٔ دیکسن، ایلینوی بود، در یوریکا کالج تحصیل کرد و در اقتصاد و جامعه‌شناسی لیسانس گرفت. پس از فارغ‌التحصیلی، ریگان ابتدا به آیووا رفت تا به کار در یک رادیو بپردازد، و سپس، در ۱۹۳۷، به لس آنجلس رفت که در آنجا کارش به عنوان هنرپیشه را، ابتدا در فیلم‌ها و سپس در تلویزیون شروع کرد. برخی از سرشناس‌ترین فیلم‌های او عبارتند از "نوت راکنی آمریکایی" (۱۹۴۰), "ردیف پادشاهان" (۱۹۴۲), و"وقت خواب برای بونزو" (۱۹۵۱). ریگان به عنوان رئیس صنف بازیگران صحنه و سپس سخنگوی جنرال الکتریک (جی ئی) کار کرد؛ نقطه شروع او در سیاست در طی کارش در جی ئی رخ داد. مواضع او که در ابتدا عضو حزب دمکرات بود، در دههٔ ۱۹۵۰ به سوی راست متمایل شد، و او در ۱۹۶۲ به حزب جمهوری‌خواه پیوست.
رانلد ویلسن ریگان در آپارتمانی در طبقهٔ دوم ساختمانی تجاری در تمپیکو، ایلینوی در ۶ فوریه، ۱۹۱۱، به دنیا آمد. او پسر نل ویلسن ریگان و جان ادوارد «جک» ریگان بود. پدر ریگان فروشنده و قصه گو، و نوهٔ مهاجران کاتولیک ایرلندی از کاونتی تیپرری بود.Terry Golway, "Ronald Reagan's America" (2008) p. 1 تبار مادرش نیمی مردم اسکاتلندی و نیمی انگلیسی بود (مادر بزرگ مادری ریگان در ساری (انگلستان), انگلستان متولد شده بود).Kengor, p. 4 ریگان فقط یک برادر داشت به نام نیل (۱۹۰۸–۹۶) که از خودش بزرگتر بود و مدیر تبلیغاتی شد. پدر ریگان در کودکی او، به دلیل شباهت ظاهری او به یک تبلیغ پسر هلندی بر یک برند رنگ، به پسرش اسم مستعار «داچ» داده بود و مدل مویش «پسر هلندی» بود. این اسم در سرتاسر جوانی ریگان برای او به جا ماند.
خانواده ریگان در شهرهای متعددی در ایلینوی از جمله مون‌موث، ایلینوی، گیلزبرگ، ایلینوی، و شیکاگو زندگی کردند، در ۱۹۱۹ دوباره به تمپیکو برگشتند تا این که در نهایت در دیکسون، ایلینوی سکنی گزیدند و بالای یک مغازه زندگی کردند. به نوشته یکی از زندگی‌نامه نویسان، ریگان ایمانی قوی به خوبی مردم داشت که از ایمان خوش بینانهٔ مادرش، نل،Kengor, p. 16 و ایمان به مریدان مسیح، که در ۱۹۲۲ به آن غسل تعمید داده شد نشأت می‌گرفت.
ریگان در مخالفتش با تبعیض نژادی نامعمول بود و یک بار وقتی مهمانخانهٔ محل در دیکسون، به سیاهپوستان اجازه ورود نمی‌داد، او آن‌ها را به خانه آورد.Kengor, p. 15
ریگان پس از فارغ‌التحصیلی از یوریکا کالج در سال ۱۹۳۲، به آیووا رانندگی کرد و در شبکه‌های مختلف رادیویی اعلام برنامه می‌کرد. بعدتر در رادیویی در دموین، آیووا اعلام‌کنندهٔ بازی‌های بیسبال بود.
ریگان فعالیت سیاسی خود را به عنوان یک دمکرات هالیوودی شروع کرد و فرانکلین دلانو روزولت برایش یک «قهرمان واقعی» بود. او در دهه ۱۹۵۰ به جناح راست جابه‌جا شد، در سال ۱۹۶۲ جمهوریخواه شد، و بدل به یکی از سخنگویان پیشروی محافظه‌کار در کمپین ریاست جمهوری ۱۹۶۴ بری گلدواتر شد.Lori Clune, "Political Ideology and Activism to 1966" in Andrew L. Johns, ed. , "A Companion to Ronald Reagan" (2015) pp.  22–39.
او در اوایل فعالیت سیاسیش به کمیته‌های سیاسی متعددی با جهت‌گیری چپی نظیر کمیتهٔ کهنه سربازان آمریکا پیوست. او علیه قانون حق کار مورد حمایت جمهوریخواهان مبارزه کرد و در ۱۹۵۰ که هلن گهگن داگلاس در انتخابات سنا از ریچارد نیکسون شکست خورد، به او رأی داده بود. با اطلاع یافتن از اثرگذاری شدید کمونیست‌ها بر چنین گروه‌هایی در پشت صحنه بود که او دوستانش را علیه آن‌ها بسیج کرد.
در گردهم‌آیی‌ها ریگان غالباً با بعد ایدئولوژیک مستحکمی سخنرانی می‌کرد. در دسامبر ۱۹۴۵، او تحت فشار استودیوی برادران وارنر از هدایت یک گردهم‌آیی ضد هسته ای در هالیوود بازداشته شد. او بعدها وقتی مشخصاً مخالفتش با نابودی حتمی طرفین اعلام کرد، سلاح‌های هسته ای را به یکی از محورهای ریاست جمهوریش تبدیل کرد. ریگان همچنین تلاش‌های پیشین برای محدودسازی اشاعه سلاح‌های هسته ای را ادامه داد. در انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۱۹۴۸), ریگان قویاً از هری ترومن حمایت کرد و به همراه او در یک سخنرانی مبارزات انتخاباتی در لس آنجلس روی سن ظاهر شد.دیوید مک‌کولو. "Truman". Simon & Schuster, 1992, p. 665. . در اوایل دهه ۱۹۵۰ رابطهٔ او با ننسی دیویس هنرپیشه گسترش یافت، و او با حمایت از کاندیداتوری‌های دوایت آیزنهاور (۱۹۵۲ و ۱۹۵۶) و ریچارد نیکسون (۱۹۶۰) برای ریاست جمهوری به راست حرکت کرد.Pemberton (1998) pp.  29–31.
ریگان در سال ۱۹۵۴ توسط جنرال الکتریک (GE) به عنوان مجری "تئاتر جنرال الکتریک"، یک سریال هفتگی درام تلویزیونی، استخدام شد. وی همچنین به سراسر کشور سفر کرد و برای بیش از ۲۰۰۰۰۰ کارمند جنرال الکتریک سخنرانیهای انگیزشی داشت. بسیاری از سخنرانی‌های او - که خودش آن‌ها را می‌نوشت - غیرحزبی بود اما حامل پیامی محافظه کار و طرفدار کسب و کار بود. او تحت تأثیر لموئل بولور، مدیر ارشد جی ئی قرار داشت. بولور، به دلیل مواضع سرسختانه خود در برابر سندیکاها و استراتژی‌های ابتکاری خود برای جلب رضایت کارگران، مدافع اصول اصلی محافظه کاری مدرن آمریکا بود: بازارهای آزاد، ضدکمونیسم، مالیات پایین‌تر و دولت محدود.Thomas W. Evans, "The Education of Ronald Reagan: The General Electric Years and the Untold Story of His Conversion to Conservatism" (2008). او که مشتاق این بود که گروه وسیعتری را مخاطب قرار دهد، اما توسط جنرال الکتریک اجازه ورود به سیاست را نمی‌یافت، شغلش را ترک کرد و رسماً به عنوان جمهوری‌خواه ثبت نام کرد.Brands, "Reagan" (2015) p. 128. او اغلب می‌گفت، "من از حزب دموکرات خارج نشدم. حزب مرا ترک کرد. "Hayward, p. 635.
هنگامی که قانونی که به مدیکر تبدیل شد در سال ۱۹۶۱ ارائه شد، وی پیامی صوتی برای انجمن پزشکی آمریکا (AMA) ضبط کرد که هشدار می‌داد چنین قانونی به معنای پایان آزادی در آمریکا است. ریگان گفت که اگر شنوندگان وی برای جلوگیری از آن نامه ننویسند، "ما بلندی می‌شویم و می‌بینیم که سوسیالیسم داریم. و اگر شما این کار را نکنید، و اگر من این کار را نکنم، یکی از این روزها، من و شما سالهای آخر زندگی خود را این گونه خواهیم گذراند که به فرزندانمان بگوییم یک زمانی وقتی مردم آزاد بودند آمریکا چگونه بود. "Richard Rapaport, June 21, 2009, How AMA 'Coffeecup' gave Reagan a boost. "سان فرانسیسکو کرونیکل". از دیگر ابتکارات دمکرات که وی در دهه ۱۹۶۰ با آن مخالفت کرد شامل برنامه کوپن غذا، افزایش حداقل دستمزد و تأسیس سپاه صلح بود. او همچنین به انجمن ملی تفنگ (NRA) پیوست و به عضویت مادام العمر درآمد.
ریگان از طریق سخنرانی‌های خود برای بری گلدواتر ، نامزد محافظه کار ریاست جمهوری، در سال ۱۹۶۴ مورد توجه ملی قرار گرفت.Brands, "Reagan" (2015) pp.  1–6 ریگان که برای گلدواتر صحبت می‌کرد، بر اعتقاد خود به اهمیت دولت کوچکتر تأکید کرد. وی موضوعاتی را که در گفتگوهای خود برای جنرال الکتریک برای ارائه سخنرانی معروف خود، " زمانی برای انتخاب " ایجاد کرده بود، تلفیق کرد:
این سخنرانی «یک زمان برای انتخاب» برای برگشتن ورق مبارزات انتخاباتی متزلزل گلدواتر کافی نبود، اما رویداد مهمی بود که دیده شدن سیاسی ریگان را در سطح ملی تثبیت کرد. دیوید برودر از "روزنامه واشینگتن پست" آن را «موفق‌ترین شروع فعالیت سیاسی ملی از زمان انتخاب ویلیام جنینگز برایان در کنوانسیون دموکراتیک ۱۸۹۶ با سخنرانی صلیب طلا» خواند.Broder quoted in J. David Woodard, "Ronald Reagan: A Biography" (Greenwood, 2012) p. 55.Ellen Reid Gold, "Ronald Reagan and the oral tradition." "Communication Studies" (1988) 39#3–4 pp.  159–175.Kurt W. Ritter, "Ronald Reagan and 'the speech': The rhetoric of public relations politics." "Western Journal of Communication" (1968) 32#1 pp.  50–58.
جمهوریخواهان کالیفرنیا پس از سخنرانی «زمان انتخاب کردن» که او در اواخر ۱۹۶۵ ایراد کرد تحت تأثیر دیدگاه‌های سیاسی و کاریزمای ریگان قرار گرفتند و او در ۱۹۶۶ مبارزات خود را برای فرمانداری کالیفرنیا آغاز کرد.Gerard J. De Groot, "'A Goddamned Electable Person': The 1966 California Gubernatorial Campaign of Ronald Reagan." "History" 82#267 (1997) pp: 429-448.Totton J. Anderson and Eugene C. Lee, "The 1966 Election in California," "Western Political Quarterly" (1967) 20#2 pp. 535-554 in JSTOR او بر دو مورد در مبارزاتش تأکید کرد: فرستادن تنبل‌های وابسته به برنامه‌های رفاهی به سر کار و تمیز کردن کثافات از دانشگاه برکلی (در اشاره به تظاهرات ضد حاکمیت و جنگ). او موفق شد کاری که دو نامزد قبلی جمهوریخواه نتوانسته بودند را انجام دهد و فرماندار دو دوره‌ای کالیفرنیا، پت براون را شکست دهد.
نواری از گفتگوی تلفنی رونالد ریگان با ریچارد نیکسون در سال ۱۹۷۱ (زمانی که فرماندار کالیفرنیا بود) توسط نشریه آتلانتیک منتشر شد که ریگان دیپلماتهای کشورهای آفریقایی در سازمان ملل را "میمون" توصیف می‌کند که یکی از تعابیر جاافتاده سفیدپوستهای نژادپرست است.
ریگان در ۱۹۸۹ از سمت خود کنار رفت. در ۱۹۹۴، رئیس‌جمهور سابق فاش کرد در آن سال بیماری آلزایمر در او تشخیص داده شده. او ده سال بعد در ۹۳ سالگی درگذشت. او که نمادی از محافظه‌کاری است، در نظرخواهی‌های عمومیِ رؤسای جمهور آمریکا رتبهٔ بالایی دارد و به‌دلیل ایجاد رنسانسی ایدئولوژیک در راستِ سیاسیِ آمریکا اعتبار دارد.
وی اگرچه دورانی طلایی را به عنوان بازیگر سینما سپری کرده بود، رفته رفته جذب حزب جمهوریخواه ایالات متحده آمریکا و در نهایت عضو فعال این حزب در سال ۱۹۶۶ شد. در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۶۴، ریگان به حمایت از کاندیدای جمهوریخواه، بری گلدواتر پرداخت و سخنرانی مشهوری تحت عنوان "زمان انتخاب" ("Time For A Choosing") را ایراد نمود. در این سخنرانی او علیه برنامه‌های دولتی و مالیات بالا سخن گفت و به وظیفه اخلاقی آمریکا در مقابل مردم زیر سلطه اروپای شرقی و ضرورت ایستادگی در برابر شوروی تأکید نمود. این سخنرانی موجب شهرت ریگان شد، هرچند نهایتاً گلدواتر در انتخابات شکست خورد.
ریگان تا سال ۱۹۷۵ فرماندار ایالت کالیفرنیا بود. در سال ۱۹۸۰ وی کاندیدای ریاست جمهوری از حزب جمهوری‌خواه گردید. وی در رقابت‌های انتخاباتی‌اش در مقابل جیمز ایرل کارتر شعارهای میانه‌رو داد و توانست از نارضایتی دموکرات‌ها علیه اقدامات کارتر بهره‌مند شود. یکی از مهم‌ترین مسایل در انتخابات سال ۱۹۸۰، سرنوشت کارمندان گروگان گرفته شده سفارت آمریکا در ایران بود. دموکراتها امید داشتند که قبل از انتخابات، با آزادسازی گروگانها قبل از انتخابات، (سورپرایز اکتبر، October Surprise) بتوانند اعتبار کارتر را بالا ببرند، اما حکومت ایران، گروگانها را پس از انتخابات و ۲۰ دقیقه پس از سخنرانی ریگان در مراسم تحلیف ریاست جمهوریش آزاد کرد و موجب شد عده‌ای تأخیر در آزادسازی گروگانها را توطئه‌ای از جانب حزب جمهوریخواه و ریگان برای پیروزی در انتخابات بدانند، اگرچه مجلسین آمریکا، در تحقیقات مستقلی این اتهام را فاقد شواهد کافی یافتند.
ریگان سه ماه پس از ورود به کاخ سفید مورد سوء قصد قرار گرفت، اما جان سالم به‌دربرد. جرأت و جسارت وی در مواجهه با این واقعه زمینهٔ محبوبیت بیشتر وی در میان افکار عمومی آمریکا را پدیدآورد. کنترل تورم و بهبود وضعیت اقتصادی زمینهٔ انتخاب مجدد ریگان را در انتخابات سال ۱۹۸۴ فراهم آورد. وی دستور حملات مختلفی را به برخی از کشورها، از جمله جزایر کارائیب، لبنان و لیبی صادر کرد.
محبوبیت ریگان پس از رسوایی ایران - کنترا در سال ۱۹۸۶ تنزل یافت. اما ریگان خود را به‌عنوان رئیس‌جمهوری خلل‌ناپذیر شناسانده‌بود. مذاکرات ۴روزهٔ وی با میخائیل گورباچف، رئیس‌جمهور وقتِ اتحاد جماهیر شوروی را باید نقطهٔ عطفی در دوران زندگانی وی و تاریخ آمریکا نامید.
وی در سال ۱۹۹۴ دچار بیماری آلزایمر شد و ده سال بعد بر اثر همین بیماری درگذشت.
در این دوران ریگان با مطرح‌کردن طرح‌هایی چون جنگ ستارگان، شوروی را در موقعیتی ضعیف‌تر از قبل قرار داد. هزینه‌های نظامی آمریکا در دوران ریگان افزایش یافت و افزایش تعداد ناوهای جنگی آمریکا در دستور کار قرار گرفت. به عقیدهٔ کارشناسان، ادعاهای سرسری و نظامی ریگان یکی از عوامل تسریع در فروپاشی شوروی بود. از اقدامات مشهور او می‌توان به سخنرانی به تاریخ ۱۲ ژوئن ۱۹۸۷ در برابر دروازهٔ براندنبورگ برلین و فراخواندن گورباچف به برچیدن دیوار برلین اشاره کرد.
در اوائل جنگ ریگان از عراق حمایت‌های اطلاعاتی می‌کرد. ولی سیاست آمریکا در قبال جنگ ایران و عراق این بود که هر دو طرف برنده نشوند.https://www.bbc.com/persian/iran/2010/09/100923_war30th_u04_iran_iraq_usrole پس از ۱۸ماه قصد مذاکره با ایران و برقراری روابط دیپلماتیک را داشت که با فاش شدن ماجرا رسوایی موسوم به ماجرای مک‌فارلین یا ایران-کنترا به وجود آمد.
جرج هربرت واکر بوش (زادهٔ – درگذشتهٔ ) سیاستمدار آمریکایی و چهل و یکمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا از حزب جمهوری‌خواه بین سال‌های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۳ بود. بوش اول در دوران زمامداری ریگان در سمت معاون وی مشغول به فعالیت بود. وی در طول سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳ در زمان ریاست جمهوری ریچارد نیکسون سفیر ایالات متحده در سازمان ملل، و مدیر سازمان سیا در سال‌های ۱۹۷۶ و ۱۹۷۷ بود و قبل از آن در سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ میلادی سفیر ایالات متحده در جمهوری خلق چین بود. او در سال ۱۹۹۲ انتخابات را به بیل کلینتون واگذار کرد. جرج هربرت واکر بوش در زمان مرگ مسن‌ترین رئیس‌جمهور و معاون رئیس‌جمهور پیشین ایالات متحده آمریکا بود. وی درمیان روسای جمهور آمریکا، پس از جیمی کارتر، طولانی‌ترین عمر را داشته‌است.
او فرزند پرسکات بوش، سناتور ایالات متحده در سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۳ و «دوروتی واکر بوش» است و جرج دابلیو. بوش، رئیس‌جمهور سابق آمریکا و جب بوش چهل و سومین فرماندار فلوریدا از فرزندان وی هستند. او قبل از مرگش سابقه بیماری پارکینسون را داشته‌است. سرانجام در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۸ به‌علت کهولت سن درگذشت.
جرج هربرت واکر بوش در ۱۲ ژوئن ۱۹۲۴ و در خیابان آدامز واقع در میلتون در ایالت ماساچوست به دنیا آمد. بوش پس از پدربزرگ مادرش جورج هربرت واکر برای ادای احترام به پدر بزرگش نام اورا هم نام پدر بزرگش گذاشتند. خانوادهٔ وی مدتی کوتاه پس از به دنیا آمدن وی به گرینویچ مهاجرت کردند و او تحصیلات ابتدایی را در همان‌جا گذراند و در سال ۱۹۳۶ به آکادمی فلیپس در ایالت ماساچوست رفت. جایی که او تعدادی از مقام‌های مختلف مسئولیت‌هایی برعهده گرفت که شامل رئیس دانشکده ارشد، دبیر شورای دانشجویی، رئیس گروه جمع‌آوری کمک‌های اجتماعی، عضو هیئت تحریریه روزنامه مدرسه و کاپیتان بیس بال و فوتبال می‌شد.
شش ماه بعد از ورود آمریکا به جنگ جهانی دوم جرج بوش پس از فارغ‌التحصیلی از آکادمی فلیپس در هیجده سالگی با عنوان خلبان به نیروی دریایی ارتش ایالات متحده پیوست و به جنگ جهانی دوم رفت. او به عنوان یک خلبان دریایی مسئول آموزش عملیات حامل هواپیمایی در کشتی یواس‌اس سبل (آی‌ایکس-۸۱) شد. بعد از پایان دوره ده‌ماهه به او مأموریت دادند که به عنوان ناوبان در نیروی دریایی و در پایگاه هوایی کرپس چریستی خدمت کند. در ۹ ژوئن ۱۹۴۳ و تنها سه روز قبل از سالگرد تولدش به عنوان یکی از جوان‌ترین خلبان نیروی دریایی ایالات متحده شناخته شد.
هنگامی که بوش هنوز در نیروی دریایی بود در تاریخ ۶ ژانویه ۱۹۴۵ با باربارا پایرس در شهر رای(Rye) نیویورک ازدواج کرد و صاحب شش فرزند شد: جرج واکر بوش، پائولین رابینسون بوش (او در سال ۱۹۵۳ به علت سرطان خون از دنیا رفت)، نیل مالون بوش، ماروین بوش، جان الیس (جب) بوش و دوروتی بوش. در زمان مرگ همسرش در ۱۷ آوریل ۲۰۱۸ از ازدواجشان ۷۳ سال گذشته بود و ازدواج آن‌ها طولانی‌ترین ازدواج در تاریخ ریاست جمهوری ایالات متحده بود. در سال ۲۰۰۰ وقتی آنها پنجاه و چهارمین سالگرد ازدواج خود را جشن می‌گرفتند توانستند از رکورد طولانی‌ترین ازدواج در تاریخ ریاست جمهوری ایالات متحده که متعلق به جان و ابیگل آدامز (۱۷۶۴–۱۸۱۸) بود عبور کنند.
در سال ۱۹۴۵، جرج بوش پدر وارد دانشگاه ییل شد و در آن جا به عضویت محفل مخفی جمجمه و استخوان درآمد. بعضی عقیده دارند که عضویت وی در این گروه باعث شد که با خانواده‌های با نفوذی آشنا شود که شغل آیندهٔ وی را تحت تأثیر قرار دادند.
وی در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا سال ۱۹۸۸ به عنوان نامزد جمهوری خواهان مطرح شد و توانست مایکل دوکاکیس رقیب خود از حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا را مقهور کند و رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا شود.
بوش پدر در اولین سال زمامداری خود با بحران گروگانگیری لبنان مواجه شد.
در سال ۱۹۹۱ بوش پدر در راس ائتلافی بین‌المللی متشکل از برخی از کشورهای غربی - آفریقایی و کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس برای آزادی کویت از اشغال عراق وارد عمل شد.
بوش پدر، پس از مشکلات نسبی اقتصادی آمریکا، از بیل کلینتون نامزد دموکرات در انتخابات ۱۹۹۲ شکست خورد. از سال ۱۹۹۳ وی از مشاغل سیاسی بازنشسته شده‌است. کتابخانه ریاست جمهوری جرج بوش مخزنی از وقایع دوران ریاست جمهوری وی است. در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۷ بوش پدر به دلیل مشکلات تنفسی در بیمارستان بستری شد و در ۱۸ ژانویه به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل شد.
بوش پدر در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۸ میلادی در سن ۹۴ سالگی درگذشت. وی در میان روسای جمهور آمریکا، پس از جیمی کارتر، طولانی‌ترین عمر را داشته‌است.
تألیفات وی به شرح زیر است:
برَندی دِنیز کاستین (انگلیسی: Brandi Denise Chastain) (زاده سال ۱۹۶۸ میلادی در سان خوزهٔ کالیفرنیا) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده است.
او از سال ۱۹۹۱ تا سال ۲۰۰۴ در تیم ملی فوتبال زنان ایالات متحده آمریکا بازی می‌کند.
برندی کاستین از مشهورترین فوتبالیست‌های زن در تاریخ فوتبال است و تا کنون چندین بار در جام جهانی فوتبال زنان برای تیم ملی آمریکا به میدان رفته است.
در فینال جام جهانی ۱۹۹۹ او بود که آخرین پنالتی تیم آمریکا را درون دروازهٔ تیم ملی چین جای داد تا آمریکا جام جهانی را به خانه ببرد.
وی هم چنین در سال ۲۰۰۷ ، در سینمایی بهترین حرکت او ، در نقش خودش حاضر شد.
در تاریخ ۱۰ ژوئیه ۱۹۹۹ پس از آن‌که پنالتی پنجم تیم ملی فوتبال زنان ایالات متحده آمریکا را به گل تبدیل کرد و سبب پیروزی تیمش در برابر تیم ملی زنان چین در بازی نهایی جام جهانی زنان شد، وی برای ابراز شادمانی پیراهن ورزشی‌اش را از بدن درآورد و در حالی‌که سینه‌بند ورزشی بر تن داشت بر زمین زانو زد.
در پی آن تصویر این صحنه بر روی جلد مجلات تایم، نیوزویک و اسپرتز ایلوستریتد قرار گرفت.
در پاسخ به علت این کار وی گفت «جنون آنی، نه بیشتر نه کمتر. من در آن زمان به هیچ چیز فکر نمی‌کردم. با خودم گفتم این مهمترین لحظه از زندگی ورزشی من است».برندی کاستین ، وبگاه «soccertimes» (انگلیسی).
استان نینوا و از استانهای کشور عراق است که در شمال غربی این کشور واقع است. مرکز این استان شهر موصل است.
مساحت این استان ۳۷٬۳۲۳ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۲٬۵۰۹٬۸۰۰ نفر است.
شهرهای آن عبارتند از:
پائولا عبدل زادهٔ ۱۹ ژوئن ۱۹۶۲ در سن‌فرناندوی کالیفرنیا، رقصنده، خواننده و چهرهٔ مشهور تلویزیونی در آمریکاست.بیوگرافی در وب‌گاه امریکن ایدل
پدر او سوریه‌ای و مادرش اهل کانادا و هردو یهودی‌تبار بوده‌اند.بیوگرافی در وب‌گاه IMDB
او به مدت ۸ سال یکی از ۳ داور برنامهٔ استعداد یابی "آمریکن آیدل" بوده‌است.
او از والدینی یهودی متولد شد. پدرش هری عبدل در سوریه متولد شده و در برزیل بزرگ شده بود و سپس به ایالات متحده مهاجرت کرده‌است. مادرش لورین اصالتاً کانادایی است با رگه‌هایی از نژادهای روسی و اکراینی. او خواهری به نام وندی دارد که هفت سال از خود او بزرگ‌تر است. او هنگام فارغ‌التحصیلی از دبیرستان لقب با نمک‌ترین لبخند را طبق آرا نصیب خودش کرده بود.
او در کودکی به رقص باله می‌پرداخته. او هم چنین عضو گروه چیرلیدرهای دبیرستان محل تحصیلش هم بده؛ و همچنین یک دانش آموز مفتخر. در ۱۵ سالگی او بورسیه‌ای برای کمپ رقصی که نزدیک پالم اسپرینگز بود دریافت کرد. در سال اول تحصیلش در دانشگاه او از بین ۷۰۰ نفر برای چیرلیدری تیم لوس آنجلس لیکرز انتخاب شد و بعد از گذشت ۳ ماه به عنوان سر دستهٔ چیرلیدرها ی تیم انتخاب شد شش ماه بعد او دانشگاه را رها کرد تا بتواند روی رقص و رقصپردازی تمرکز کند.
پائولا توسط جکسون‌ها کشف شد بعد از این که تعدادی از اعضای باند او را هنگامی که برای دیدن بازی‌های لیکرز رفته بودند دیدند؛ و بعد او به عنوان رقص پرداز برای تک‌آهنگ آن‌ها انتخاب شد.
خود او در این مورد می‌گوید: تنها مشکل من این بود که به آهن‌ها بگویم که چگونه برقصند!. و ادامه می‌دهد:مرا تصور کنید که کارهای روتین را به آن‌ها توضیح می‌دهم! من جوان بودم و مقداری هم ترسیده بودم و مطمئن نبودم که از پس این کار بر می‌آیم یا نه.
عبدل در دههٔ ۱۹۸۰ (میلادی) ویدئوهای خوانندگان زیادی را رقص پردازی کرد. از جمله تعداد زیادی از ویدئوهای جنت جکسون.
او همچنین صحنه‌های از فیلم زیبای آمریکایی را نیز رقص پردازی کرده.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم نمی‌توانید عشق مرا بخرید اشاره کرد.
در سال ۱۹۹۸او اولین آلبوم خود با نام forever your girl به بیرون داد. آلبوم ۶۲ هفته شمارهٔ یک ۲۰۰ آهنگ برتر بیلبورد بود. آلبوم مولتی پلاتین شد و برای او یک جایزهٔ گرمی به ارمغان آورد برای ویدئو ی opposite attract یا جذابیت مخالف.
آلفرد چارلز کینزی (زاده ۲۳ ژوئن ۱۸۹۴ - درگذشته ۲۵ اوت ۱۹۵۶) زیست‌شناس آمریکایی و استاد حشره‌شناسی و جانورشناسی بود که در سال ۱۹۴۶ مؤسسهٔ پژوهشی سکس، جنسیت و تولید مثل را در دانشگاه ایندیانا بنیان نهاد. پژوهش کینزی روی مسئلهٔ تمایلات جنسی مردم، که پایه‌گذار رشتهٔ جدید سکسولوژی (مطالعات جنسی) شد، در دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ جنجال آفرین گشت. نتیجهٔ تحقیقات او ارزش‌های فرهنگی و اجتماعی جهان را تحت تأثیرات شگرف خود قرار داد.
آلفرد کینزی فرزند آلفرد سگین کینزی و سارا آن چارلز در ۲۳ ژوئن ۱۸۹۴ در شهر هابوکن ایالت نیوجرسی آمریکا زاده شد. مادرش تحصیلاتی اندک داشت، اما پدرش استاد عالیرتبه در مؤسسهٔ فناوری استیونز بود.
والدین کینزی مسیحیانی بسیار باورمند و دیندار بودند. پدر او عضو کلیسا بوده و توجه زیادی به مسائل دینی داشته.American Experience | Kinsey | People & Events | PBS پدر کینزی مقررات شدیدی بر خانه حکمفرما کرده بود، از جمله دستورش دررابطه با تخصیص اکثر وقت روزهای یکشنبه برای نیایش.
کینزی از همان ابتدا شیفتهٔ زیست‌شناسی گیاه‌شناسی و جانورشناسی بود اما پدرش اصرار داشت تا او در رشتهٔ مهندسی تحصیل کند. بنا به خواست پدر، کینزی به تحصیل مهندسی پرداخت ولی کمتر از دو سال بعد به رشته مورد علاقه خود بازگشت و به تحصیل زیست‌شناسی در دانشگاه هاروارد پرداخت که این تغییر رشته شکافی عمیق در رابطهٔ او با پدرش پدیدآورد. او در سال ۱۹۱۹ موفق به دریافت مدرک دکترا در آن رشته و از همان دانشگاه شد.
کینزی در سال ۱۹۲۱ با کلارا براکن مک‌میلن ازدواج کرد. حاصل این پیوند چهار فرزند بود که نخستین فرزندشان «دان» در خردسالی بر اثر بیماری قند درگذشت.
در سال ۱۹۳۳ و در پی گفتگویی با یکی از همکارانش، کینزی به مطالعهٔ نظام‌مند و علمی مسئلهٔ تمایلات جنسی در انسان علاقه‌مند شد. در خلال این امر، معیاری از میزان گرایش جنسی افراد ارائه نمود که امروزه به‌نام مقیاس کینزی شناخته می‌شود و دامنهٔ آن از ۰ تا ۶ متغیر است. صفر نشانگر دگرجنس گرای صِرف و ۶ همجنس‌گرای کامل است. رتبهٔ "X" هم بعدها ازسوی همقطاران کینزی برای بی‌جنس‌گرایان دیده شد.
در ۱۹۳۵، کینزی کنفرانسی در دانشگاه ایندیانا ارائه نمود که نخستین سمینار عمومی‌اش در این جستار بود و در آن او به «بی‌خبری گسترده از بنیادهای سکس و فیزیولوژی» تاخته و دیدگاهش را چنین عنوان ساخت که دیرآزمایی سکس، زیان بسیاری بر روان آدمی وارد می‌سازد. کینزی سرمایهٔ پژوهشش را از بنیاد راکفلر فراهم نمود که او را قادر ساخت تا بدین‌ترتیب به کاوش در رفتارهای جنسی انسان بپردازد.
رونمایی "گزارش‌های کینزی" که با انتشار کتاب "رفتار جنسی در مردان" در سال ۱۹۴۸ آغاز و در سال ۱۹۵۳ با کتاب "رفتار جنسی در زنان" دنبال گشت آن را به فراز فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌ها رساند و به‌یکباره کینزی را به یک ستارهٔ سرشناس بدل ساخت. نوشتارهایی دربارهٔ او در نشریاتی چون تایم، لایف، لوک و مک‌کالز انتشار یافتند. گزارش‌های کینزی که به توفانی از مجادلات انجامید، از سوی بسیاری به‌عنوان زمینه‌ساز انقلاب جنسی دههٔ ۱۹۶۰ شناخته می‌شود.
پژوهش کینزی در زمینهٔ سکس، پا را از بیان دیدگاه‌ها و همپرسی‌ها فراتر گذاشت تا بتواند مشاهدات عینی از اعمال جنسی را نیز دربرگیرد. این مشاهدات رفتار همجنس‌گرایانه با کارمندان پروژه و دیگران را نیز شامل می‌شدند. کینزی روند را چنین توجیه می‌نمود که برای کسب اطمینان از جستارهای پژوهشی، این موارد لازم‌الاجرا می‌باشند. بسیاری از کسان، علملکرد کینزی را برگرفته از گرایش‌های جنسی شخصی‌اش می‌دانستند و بر این باور بودند که او کارمندانش در این پروژه را نیز چنین تشویق می‌نموده تا همچو وی عمل کرده و دامنهٔ اعمال جنسی خویش را تا می‌شود گسترش دهند، چرا که کینزی باورداشت این کار به پرسشگران کمک می‌کند تا پاسخ متقابل شرکت کنندگان در نظرخواهی‌ها و مصاحبه‌ها را بهتر درک کنند. کینزی برای بخشی از پژوهشش از اعمال جنسی کارمندان پروژه در اتاق زیر شیروانی منزلش فیلم تهیه می‌کرد. زندگی‌نامه‌نگار سرشناس، جاناتان گاثورن-هاردی تشریح می‌سازد که این‌کار برای تضمین محرمانه ماندن فیلم و اهتراز از رسوایی برآمده از فراگیر شدن احتمالی آن انجام گردیده بود.[http://www.indiana.edu/~kinsey/publications/column2.html The Kinsey Institute - [Publications]] The Kinsey Institute - [Publications] کینزی اسناد گوناگونی که مندرجات سکسی دربرداشتند را از سرتاسر جهان جمع‌آوری نموده بود که در سال ۱۹۵۶ وقتی ادارهٔ گمرک چند فیلم پورنواش را توقیف کردند، برایش دردسر ساز شدند. مشکلی که تا پیش از مرگش به شیوهٔ قانونی حل و فصل نشد.
کینزی درجلد اول گزارش‌هایش که به بررسی اوج لذت جنسی در نابالغین می‌پردازد از داده‌های جداول ۳۰ تا ۳۴ استفاده کرد که گزارشی بود از مشاهدات این پدیده در بیش از ۷۰۰ کودک از سنین پنج‌ماهه تا چهارده ساله. گفته شد که این اطلاعات از خاطرات کودکی افراد بالغ یا مشاهدات والدین یا آموزگاران آن‌ها گردآورده شده بوده‌است. کینزی همچنین گفت که از ۹ مرد که تجربهٔ رابطهٔ جنسی با کودکان نیز داشته، مصاحبه به عمل آورده که در رابطه با پاسخ‌ها و واکنش‌های کودکان در این باره گفته‌اند. در آن زمان به این بخش رسیدگی زیادی نشد، ولی اینکه کینزی این مطالب را از کجا بدست آورده، امری بود که حدود ۴۰ سال بعد مورد پرسش قرار گرفت. بعدها آشکار شد که کینزی این اطلاعات را از یک مرد دارای انحراف بچه‌بازی و نه از چندین منبع برگرفته بوده‌است. بولوگ در کتابش دلیل را پرده‌پوشی برای اهتراز از افشای منبع می‌داند. کینزی نیاز به رازداری و گمنام‌نگاه‌داری مشارکت‌کننده را لازمهٔ یافتن پاسخ‌های صادقانه دررابطه با این جستارهای ممنوعه و تابوها دیده بود. چیزی که به گمان باز-رخ‌دهی این جرایم به‌دست آن منحرف جنسی می‌ارزید. انجمن علمی کینزی اظهار داشت که کلیهٔ داده‌های مندرج در جداول ۳۱–۳۴ که در مورد کودکان آمده‌اند از دفترچه خاطرات شخصی یک فرد (آغاز از تاریخ ۱۹۱۷) برداشت شده‌اند و رویدادهای مشروحه همگی پیش از گزارش‌های کینزی رخ داده بوده‌اند.
جونز نوشته که کار کینزی متأثر از اعمال جنسی شخصی‌اش بوده، چراکه او بیش از اندازه زندانیان و روسپیان را مورد بررسی قرار داده‌است، برخی از مجردان را جزء «مزدوج‌ها» طبقه‌بندی کردهJones, James H. (1997). Alfred C. Kinsey: A Public/Private Life. New York: Norton. و تعداد نامتناسبی از مردان همجنس‌گرا از ایالت ایندیانا را در نمونه پژوهشی خود شرکت داده که ممکن است برآیند مطالعاتش را مخدوش کرده باشد. افزون برآن اشاره بر این نکته نیز شده که کینزی در پژوهشش سیاهپوستان را نادیده گرفته‌است.
در دههٔ ۱۹۷۰ پل گبهارت تمامی داده‌های مشکوک (همانند آنچه از زندانیان و مخاطبین مشابه تهیه شده بود) را از مطالعه زدود و دیگر داده‌ها را دوباره نسبت به برآیند «۱۰۰ درصد» گروه‌ها مورد پردازش قرار داد. او تنها تغییراتی اندک میان ارقام دگرگون شده و رقوم پیشین را برداشت نمود.Gathorne-Hardy, Jonathan (2005). "Kinsey: A Biography", p 285. London: Pimlico بولوگ توضیح می‌دهد که چگونه پس از جداسازی داده‌های وابسته به زندانیان و یک همجنسگرا مجدداً آن‌ها را پردازش کردند و نتیجه تغییر چندانی نکرد. گرچه کینزی داده‌های افراد همجنس‌گرا را بیش از اندازه در پژوهشش به‌کار برده بود، ولی بولوگ بر این باور است که این امر می‌تواند بدین انگیزه بوده باشد که این رسوایی نیز باید درک می‌شد.
آوازهٔ کتاب "رفتار جنسی در مردان" شور گسترده‌ای در رسانه‌ها برانگیخت. مجله تایم نوشت «از بعد از کتاب "بربادرفته" کتابفروشان چنین فروشی را به خود ندیده‌بودند» کتاب "رفتار جنسی در زنان" حتی پوشش خبری بیشتری را در رسانه‌ها به تکاپو کشید: فرتوری از کینزی روی جلد نشریه مورخ ۲۴ اوت ۱۹۵۳ "تایم" شکل بست و دومقاله از وی در آن شماره چاپ شد. سرمقاله نهایتاً با این جمله خاتمه می‌یابد: «خدمتی که کینزی در حق مسائل جنسی کرده همچون خدمتیست که کریستف کلمب در حق جغرافیا داشته‌است. با این تفاوت که کلمب نمی‌دانسته کجا را کشف کرده‌است.»
کینزی در ۲۵ اوت ۱۹۵۶ در سن ۶۲ سالگی بر اثر بیماری قلبی و ذات‌الریه فوت کرد.
دههٔ ۲۰۰۰ شاهد رویکرد دوبارهٔ مردم به کینزی بود. تئاتر موزیکال "دکتر سکس" براساس روابط خانوادگی و خارج از حیطهٔ خانواده کینزی در سال ۲۰۰۳، فیلم کینزی در سال ۲۰۰۴ براساس سرگذشت او به کارگردانی بیل کاندان و بازیگری لیام نیسون در نقش کینزی، رمان حلقهٔ شرکاء به قلم تی سی بویل در سال ۲۰۰۵ و نیز یک فیلم مستند براساس زندگی کینزی از شبکهٔ تلویزیونی پی‌بی‌اس در سال ۲۰۰۶ نمودهایی از این رویکردها بودند.
در سال ۲۰۰۴ فیلم کینزی در ژانر بیوگرافی/درام توسط بیل کاندن (کارگردان و نویسنده فیلم) ساخته شد.
در سال ۱۳۹۶ تا ۱۳۹۸ (۲۰۱۸–۲۰۲۰) مستند ایکسونامی، خاطرات یک پورن استار به کارگردانی محسن آقایی ساخته شد که مقالات و آمارهای کینزی و تحولات به وجود آمده بعد از ارائه آن‌ها، در این مستند بررسی می‌شود.
ویلیام مورتون ویلر (زاده ۱۹ مارس ۱۸۶۵- درگذشته ۱۹ آوریل ۱۹۳۷) دانشمند، حشره‌شناس و مورچه‌شناس آمریکایی بود. ویلر از استادان دانشگاه هاروارد بود.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، "William Morton Wheeler"، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (نسخهٔ ۱۷ اوت ۲۰۰۶).
پروانهٔ جامع همگانی گنو یکی از پروانه‌های بسیار رایج نرم‌افزارهای آزاد است که ضمانت می‌کند کاربران حق مطالعه، ویرایش، اشتراک‌گذاری و انتشار نرم‌افزار را خواهند داشت. به ادعای وبگاه گنو مورد استفادهٔ بیش از نیمی از نرم‌افزارهای آزاد قرار گرفته‌است.Licenses - GNU Project - Free Software Foundation (FSF) عموماً این پروانه را به نام جی‌پی‌ال که صورت خلاصه شدهٔ عبارت "جنرال پابلیک لایسنس" است می‌خوانند.
از معروف‌ترین سیستم‌عامل‌ها و نرم‌افزارهای تحت مجوز گنو می‌توان سیستم‌عامل‌های گنو/لینوکس و بسته‌های نرم‌افزاری گنو اشاره کرد.
GPL توسط ریچارد استالمن در سال ۱۹۸۹ نوشته شده‌است، برای استفاده با برنامه‌هایی که به عنوان بخشی از پروژه گنو منتشر شده‌است. GPL اصلی مبتنی بر وحدت مجوزهای مشابه بود که برای نسخه‌های اولیه گنو ایمکس (۱۹۸۵)، گنو دیباگر و کامپایلر GNU C استفاده می‌شد. این مجوزها حاوی مقررات مشابه GPL مدرن بودند، اما مخصوص هر برنامه، با وجود اینکه مجوز یکسانی دارند، آنها را ناسازگار جلوه دادند. هدف استالمن تولید یک مجوز است که می‌تواند برای هر پروژه ای مورد استفاده قرار گیرد، بنابراین امکان ایجاد کد برای بسیاری از پروژه‌ها فراهم می‌شود.
نسخه دوم مجوز، نسخه ۲، در سال ۱۹۹۱ منتشر شد. طی ۱۵ سال بعد، اعضای جنبش نرم‌افزار آزاد نگران مشکلات موجود در مجوز GPLv2 بودند که می‌تواند به شخصی اجازه دهد از نرم‌افزارهای دارای مجوز GPL به شکلی خلاف مجوز سوء استفاده کند. این مشکلات شامل tivoization (درج نرم‌افزار دارای مجوز GPL در سخت‌افزار است که از اجرای نسخه‌های اصلاح شده نرم‌افزار آن خودداری می‌کند)، موارد سازگاری مشابه مواردی که از پروانه کلی عمومی Affero — و معاملات ثبت اختراع بین مایکروسافت و توزیع کنندگان آزاد و منبع آزاد استفاده می‌شود. نرم‌افزاری که برخی به عنوان تلاش برای استفاده از حق ثبت اختراع به عنوان سلاحی علیه جامعه نرم‌افزار آزاد استفاده می‌کردند.
نسخه ۳ برای تلاش برای رفع این نگرانی‌ها ساخته شد و در ۲۹ ژوئن ۲۰۰۷ رسماً منتشر شد.
نسخه ۱ پروانهٔ جامع همگانی گنو که در ۲۵ فوریه ۱۹۸۹منتشر شد، از دو راه اصلی که توزیع کنندگان نرم‌افزار در آن زمان برای جلوگیری از استفاده از برنامه‌های خود استفاده می‌کردند مقابله کرد. اولین مشکل این بود که توزیع‌کنندگان ممکن است فقط فایل‌های باینری را منتشر کنند - که قابل اجرا هستند، اما غیرقابل خواندن یا تغییر توسط کاربر. برای جلوگیری از این امر، GPLv1 بیان کرد که کپی و توزیع برنامه‌ها یا هر بخشی از برنامهٔ مورد نظر باید کد منبع قابل خواندن توسط انسان را نیز تحت مجوز یکسان در دسترس قرار دهد.
مشکل دوم این بود که توزیع کنندگان ممکن است محدودیت‌هایی را به مجوز اضافه کنند یا با ترکیب نرم‌افزار با نرم‌افزارهای دیگری که محدودیت‌های دیگری در مجوز خود دارد باعث شوند که ترکیبی از دو مجوز بر نرم‌افزار اعمال شود. برای جلوگیری از این امر، GPLv1 بیان کرد که نسخه‌های اصلاح شده، به‌طور کلی، باید تحت شرایط موجود در GPLv1 توزیع شوند؛ بنابراین، نرم‌افزار توزیع شده تحت شرایط GPLv1 می‌تواند با نرم‌افزار تحت مجوزهای بازتر ترکیب شود، زیرا دراین حالت مجوزی را که تحت آن کل نرم‌افزار می‌تواند توزیع شود تغییر پیدا نمی‌کند. با این حال، نرم‌افزار توزیع‌شده تحت GPLv1 را نمی‌توان با نرم‌افزار توزیع‌شده تحت مجوز محدودتر ترکیب کرد، زیرا این امر با الزامی که کل آن تحت شرایط GPLv1 قابل توزیع باشد در تضاد است.
به گفته ریچارد استالمن، تغییر عمده در GPLv2 عبارت «آزادی یا مرگ» در بخش ۷ این مجوز بود. این بخش می‌گوید که دارندگان مجوز می‌توانند یک اثر تحت پوشش GPL را تنها در صورتی توزیع کنند که بتوانند تمام تعهدات مجوز را، علیرغم هرگونه تعهد قانونی دیگری که ممکن است داشته باشند.
این ماده قصد دارد هر طرفی را از استفاده از ادعای نقض حق ثبت اختراع یا سایر دعواهای قضایی برای آسیب رساندن به آزادی کاربران تحت مجوز منصرف کند.
در سال ۱۹۹۰، مشخص شد که یک مجوز با محدودیت کمتر برای کتابخانهC و برای کتابخانه‌های نرم‌افزاری که اساساً کار کتابخانه‌های اختصاصی را انجام می‌دهند، مفید خواهد بود. بنابر این هنگامی که نسخه ۲ GPL در ژوئن ۱۹۹۱ منتشر شد، مجوز دوم - مجوز عمومی کتابخانه گنو - در همان زمان معرفی شد و با نسخه ۲ شماره گذاری شد تا نشان دهد که هر دو مکمل یکدیگر هستند. شماره نسخهٔ این دو مجوز در سال ۱۹۹۹ زمانی که نسخه 2.1 LGPL منتشر شد، متفاوت شد
مجوز شامل دستورالعمل‌هایی برای تعیین "نسخه ۲ مجوز، یا (به انتخاب شما) هر نسخه بعدی" است تا امکان استفاده اختیاری از هر دو نسخه ۲ یا ۳ را فراهم کند، اما برخی از توسعه دهندگان این را تغییر می‌دهند تا فقط "نسخه ۲" را مشخص کنند.
در اواخر سال ۲۰۰۵، بنیاد نرم‌افزار آزاد (FSF) کار بر روی نسخه ۳ (GPLv3) این مجوز را اعلام کرد. در ۱۶ ژانویه ۲۰۰۶، اولین «پیش نویس» GPLv3 منتشر شد و نظر سنجی عمومی آغاز شد. رایزنی عمومی در ابتدا برای ۹ تا ۱۵ ماه برنامه‌ریزی شده بود، اما در نهایت با انتشار چهار پیش نویس به هجده ماه ادامه یافت. GPLv3 رسمی توسط FSF در ۲۹ ژوئن ۲۰۰۷ منتشر شد. GPLv3 توسط ریچارد استالمن با مشاور حقوقی ایبن موگلن و ریچارد فونتانا از مرکز حقوقی آزادی نرم‌افزار نوشته شده‌است.
به گفته استالمن، مهم‌ترین تغییرات در رابطه با پتنت‌های نرم‌افزار، سازگاری مجوز نرم‌افزار آزاد، تعریف «کد منبع» و محدودیت‌های سخت‌افزاری بر روی تغییرات نرم‌افزار، مانند tivoization بود. سایر تغییرات مربوط به بین‌المللی سازی، نحوه رسیدگی به نقض مجوزها، و نحوه اعطای مجوزهای اضافی توسط دارنده حق انتشار. مفهوم «انتشار نرم‌افزار» به عنوان اصطلاحی برای کپی و تکثیر نرم‌افزار، به صراحت تعریف شد. فرایند مشاوره عمومی توسط بنیاد نرم‌افزار آزاد با کمک مرکز حقوقی آزادی نرم‌افزار، بنیاد نرم‌افزار آزاد اروپا و سایر گروه‌های نرم‌افزار آزاد هماهنگ شد. نظرات از طریق پورتال وب gplv3.fsf.org و با استفاده از نرم‌افزاری به نام stet جمع‌آوری شد که مختصا برای این امر ساخته شده بود.
در طول فرایند مشاوره عمومی، ۹۶۲ نظر برای اولین پیش نویس ارائه شد. تا پایان دوره نظر سنجی، در مجموع ۲۶۳۶ نظر ارسال شد.
پیش نویس سوم در ۲۸ مارس ۲۰۰۷ منتشر شد. این پیش‌نویس شامل زبانی بود که برای جلوگیری از توافق‌نامه‌های مرتبط با پتنت مانند قرارداد بحث‌برانگیز ثبت اختراع مایکروسافت-ناول در نظر گرفته شده بود و بندهای ضد توویویزاسیون را به تعریف قانونی «کاربر» و «محصول مصرف‌کننده» محدود می‌کرد. همچنین صراحتاً بخش «محدودیت‌های جغرافیایی» را که حذف احتمالی آن در آغاز رایزنی عمومی اعلام شده بود، حذف کرد.
نسخه ۳ همچنین سازگاری با چندین مجوز نرم‌افزار آزاد مانند مجوز آپاچی، نسخه ۲٫۰ را بهبود بخشید، که GPLv2 نمی‌تواند با آنها ترکیب شود. با این حال، نرم‌افزار تحت مجوز GPLv3 تنها در صورتی می‌تواند با دیگر مجوزها ترکیب شود و کد را با نرم‌افزار GPLv2 به اشتراک بگذارد که مجوز GPLv2 مورد استفاده دارای عبارت اختیاری «یا بعد» باشد و نرم‌افزار به GPLv3 ارتقا یابد. در حالی که بند «GPLv2 یا هر نسخه بعدی» توسط FSF به عنوان رایج‌ترین شکل صدور مجوز نرم‌افزار GPLv2 در نظر گرفته می‌شود.
نسخه نهایی متن مجوز در ۲۹ ژوئن ۲۰۰۷ منتشر شد.
متن GPL خود دارای حق چاپ است و کپی رایت توسط بنیاد نرم‌افزار آزاد نگهداری می‌شود.
FSF به افراد اجازه می‌دهد تا مجوزهای جدیدی را براساس GPL ایجاد کنند، تا زمانی که مجوزهای اخذ شده از مقدمه GPL بدون اجازه استفاده نکنند. اما این دلسرد کننده است، زیرا چنین مجوزی ممکن است با GPL ناسازگار باشد و باعث گسترش مجوز ادراک شده می‌شود.
سایر مجوزهای ایجاد شده توسط پروژه گنو شامل گنو ال جی پی ال، مجوز مستندات آزاد GNU و پروانه عمومی همگانی آفرو است.
متن GPL به خودی خود تحت GPL نیست. مجوز حق چاپ مجوز اصلاح مجوز را مجاز نمی‌داند. کپی و توزیع مجوز مجاز است زیرا GPL به گیرندگان نیاز دارد تا "کپی از این مجوز را به همراه برنامه" دریافت کنند. طبق GPL FAQ، هر کسی می‌تواند مجوز جدیدی را با استفاده از نسخه اصلاح شده GPL بسازد تا زمانی که از نام دیگری برای مجوز استفاده کند، "GNU" را ذکر نکنید و مقدمه را حذف کنید، اگرچه از مقدمه در آن استفاده شود. مجوز اصلاح شده در صورت اجازه استفاده از آن از بنیاد نرم‌افزار آزاد (FSF) به‌دست می‌آید.
سایه‌خوش روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران. این روستا در ۴۰ کیلومتری جنوب بندر خمیر و ۵۵ کیلومتری شرق بندر لنگه قرار دارد. سایه‌خوش بین راه آسفالت بندر لنگه به بندرعباس واقع شده‌است.
در بامداد شنبه، ۱۱ تیرماه ۱۴۰۱ شمسی، چندین زمین‌لرزهٔ بزرگ شهرهای مختلف استان هرمزگان را لرزاند که بزرگترین آن ۶٫۳ ریشتر بود و در ساعت ۰۳:۵۵:۱۶ صبح و در عمق ۲۶ کیلومتری، به مرکزیت سایه‌خوش اتفاق افتاد. گزارش‌های اولیهٔ مردمی، حاکی از خرابی‌های متعددی است که بافت مسکونی آن به شدت قدیمی و آسیب‌پذیر می‌باشد.
طبق آمار سرشماری سال ۱۳۹۵ روستای سایه‌خوش ۱۳۶۷ نفر جمعیت دارد که از اهل سنت و از شاخهٔ شافعی هستند. زبان ایشان فارسی است و به گویش محلی تکلم می‌کنند.
سایه‌خوش دارای آب و هوای گرم و خشک است.
روستای سایه‌خوش دارای آثار تاریخی زیادی است که قدمتی بسیار تاریخی دارد؛ از جمله بند حسن، کاروانسرایی که استراحت‌گاه کاروانان بوده‌است و امروزه تبدیل به استراحتگاه دام‌ها شده‌است. برکهٔ سرریختهٔ بند حسن و زیارتگاه و برکهٔ حاجی ملامحمد از دیگر آثار تاریخی این روستا محسوب می‌شوند.
سایه‌خوش دارای مسجد، دبستان، ۲۵ آب‌انبار، مدرسهٔ راهنمایی، مخابرات، دفتر پست، بانک، دسترسی به اینترنت، دهیاری و خانهٔ بهداشت است و حدود ۳۰۰۰ اصله نخل دیم و ۳۵۰ من زمین زیر کشت دیم‌کاری دارد و در زمین‌های آن جو و گندم می‌کارند.
پیشهٔ بیشتر مردم این روستا ماهی‌گیری، دامداری، پرورش میگو، کشاورزی و بازرگانی است.
بامداد روز شنبه، مورخ ۱۱ تیرماه ۱۴۰۱ همراه بود با چندین زلزله به‌طور متوالی برای شهرهای مختلف استان هرمزگان. گزارش‌های اولیهٔ منتشرشده در خبرگزاری‌های مختلف فارسی‌زبان، تا ساعت ۹:۱۶ صبح، کشته‌شدگان این زمین‌لرزه در روستای سایه‌خوش را ۵ نفر اعلام کرده‌اند و حدود ۹۰ درصد ساختمان‌ها ویران شده‌است. احتمال افزایش این تعداد وجود دارد.
حق نشر،حق نشر واژهٔ مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی به جای copyright در انگلیسی است. حقّ تکثیر یا کپی رایت ، مجموعه‌ای از حقوق انحصاری است که به ناشر یا پدیدآورندهٔ یک اثر اصل و منحصربه‌فرد تعلق می‌گیرد و حقوقی از قبیل نشر، تکثیر و الگوبرداری از اثر را شامل می‌شود. در بیشتر حوزه‌های قضایی، حق نشر از آغاز پدید آمدن یک اثر به آن تعلق می‌گیرد و نیازی به ثبت اثر نیست. معادل این حق در نظام‌های حقوقی پیرو حقوق مدون حق مؤلف و شامل موارد فورس ماژور نمی‌گردد.
دارندگان حق تکثیر برای کنترل تکثیر و دیگر بهره‌برداری‌ها از آثار خود برای زمان مشخصی حقوق قانونی و انحصاری دارند و بعد از آن اثر وارد مالکیت عمومی می‌شود. هرگونه استفاده و بهره‌برداری از این آثار منوط به دریافت اجازه از ناشر یا پدیدآورندهٔ آن اثر است، استفاده در شرایطی که طبق قانون محدودیت یا استثنایی وجود دارد، مانند استفاده منصفانه، به دریافت اجازه از دارنده حق تکثیر نیاز ندارد. دارنده حق تکثیر می‌تواند حقوق خود را به شخص دیگری منتقل کند.
در بعضی از حوزه‌های قضایی، حقوق اخلاقی یا حقوق معنوی پدیدآورندگان نیز به رسمیت شناخته می‌شود، مانند حق یاد شدن برای اثر.
به‌طور کلی، پیش از اختراع دستگاه چاپ و خصوصاً تا اوایل قرن هجدهم، مسئله کپی‌رایت اصولاً مطرح نبود، زیرا از یک سو، امکان تکثیر انبوه آثار ادبی و هنری فراهم نبود و سرقت علمی و ادبی هم (حداقل به شکل گسترده) وجود نداشت؛ از سوی دیگر، فرد محوری دوران مدرن شکل نگرفته بود و هر اثری حاصل فرهنگ جمعی به‌شمار می‌آمد. دیگر اینکه با توجه به دشواریِ رفت‌وآمد و ناچیز بودن حجم آثار بشری، هر نوع دسترسی به این آثار، به هر شکلی، مطلقاً مزیت و مطلوبیت محسوب می‌شد.
با اختراع دستگاه چاپ و به‌ویژه پس از انقلاب صنعتی، با شکل‌گیری صنعت نشر و نیز پدید آمدن صورت‌های جدید تولید آثارِ قابل‌نسخه‌برداری مثل فیلم و عکس و … مفهوم کپی‌رایت شکل گرفت و وارد حقوق و قوانین شد. تاریخچه حق تکثیر با حقوق انحصاری و امتیازات چاپ کتاب آغاز شد، "اساسنامه آن" در سال ۱۷۰۹ که از آن ملکه بریتانیای کبیر نام خود را گرفته‌است، اولین اساسنامه حق تکثیر است. در ابتدا حق تکثیر تنها شامل تکثیر کتاب‌ها می‌شد، با گذر زمان محدودیت‌های دیگر از قبیل ترجمه و آثار اشتقاقی به آن اضافه شد.
دو مسئله، به‌ویژه در دهه‌های اخیر، موجب شد کپی‌رایت به یک معضل جدی تبدیل شود. اولاً به دلیل پیشرفت فناوری، امکان تکثیر آثار گوناگون در مقیاس وسیع با هزینه اندک و سرعت بالا فراهم شد و دیگر اینکه تعداد افرادی که به انحای مختلف متکی به درآمد حاصل از تکثیر محصولات قابل‌نسخه‌برداری هستند (اعم از مؤلفان، تهیه‌کنندگان، عکاسان، روزنامه‌نگاران، ناشران، صحافان، فروشندگان و …) افزایش یافت. به این ترتیب، به مرور زمان، نوعی تناقض در زمینه حقوقی و اخلاقی و به‌تبع آن در حوزه سیاست‌های فرهنگی پدید آمد. از نظر اخلاقی، دسترسی عموم افراد به هنر و اطلاعات امری مطلوب است و از سوی دیگر، برخی انواع دسترسی، بر خلاف قوانین، و ظاهراً غیراخلاقی است. در حوزه سیاست‌ها، ازیک‌طرف، سالانه میلیاردها دلار صرف تأسیس و مدیریت کتابخانه‌ها می‌شود تا افراد مختلف در اقصی‌نقاط جهان بتوانند به آثار گوناگون دسترسی داشته باشند و از طرف دیگر، دولت‌ها ملزم شده‌اند سازوکارهایی جهت محدودسازی دسترسی عموم به محصولات فرهنگی تدوین کنند.
چیزی به نام حق «حق نشر بین‌المللی» که به صورت خودکار نوشته‌های نویسندگان را در سراسر جهان محافظت کند وجود ندارد. محافظت در مقابل استفاده در هر کشوری به قوانین ملی آن کشور بستگی دارد. با این وجود بیشتر کشورها برای آثار خارجی تحت شرایط خاص، محافظت‌هایی فراهم می‌کنند که تا حد زیادی به وسیلهٔ معاهدات و کنوانسیون‌های بین‌المللی حق نشر ساده شده‌است. دو کنوانسیون مهم در این زمینه وجود دارند، یکی کنوانسیون برن برای حمایت از آثار ادبی و هنری و دیگری کنوانسیون جهانی حق نشر. با این همه، کشورهایی وجود دارند که برای کارهای خارجی، محافظت حق نشر کمی ارائه می‌دهند یا اصلاً ارائه نمی‌دهند.
کنوانسیون برن برای حمایت از آثار ادبی و هنری، که معمولاً به نام کنوانسیون برن شناخته می‌شود، یک موافقتنامه بین‌المللی در خصوص حق تکثیر است که اولین بار در شهر برن در سوئیس در سپتامبر سال ۱۸۸۶ میلادی (شهریور یا مهر ۱۲۶۵ هجری خورشیدی) تصویب شد.
کنوانسیون برن کشورهای امضاکنندهٔ معاهده را (که در متن معاهده به نام «کشورهای عضو اتحادیه»ماده ۱ کنوانسیون برن شناخته شده‌اند) ملزم می‌کند که آثار پدیدآورندگان سایر کشورهای امضاکننده را هم‌چون آثار پدیدآورندگان تبعهٔ خود مورد حمایت کپی‌رایت قرار دهد. این پدیدآورنده کسی است که دارای تابعیت یکی از کشورهای عضو باشد و اگر دارای چنین تابعیتی نیست، اثر خود را برای نخستین بار در یکی از کشورهای عضو اتحادیه منتشر می‌کند یا اقامتگاه وی در یکی از کشورهای عضو اتحادیه است.ماده ۳ کنوانسیون برن
"موافقتنامه راجع به جنبه‌های مرتبط با تجارت حقوق مالکیت فکری" یا موافقتنامه تریپس که به اختصار "TRIPS" شناخته می‌شود. این قرارداد که بندهایی در زمینه حق تکثیر دارد، در پایان دور اروگوئه از موافقتنامه عمومی تعرفه‌ها و تجارت ۱۹۹۴ مذاکره شد.
کپی رایت از «آثار اصیل بدیع» حمایت می‌کند. دسته‌های زیر مثال‌هایی از آثاری هستند که از طریق کپی رایت قابل حمایت هستند:
تاریخچه قانون حق تکثیر در ایران مربوط می‌شود به قانون ثبت علائم تجاری که در سال ۱۳۰۴ تصویب شد و در سال ۱۳۴۸ قانون حمایت حقوق مؤلفان و مصنفان و هنرمندان به عنوان بدنه اصلی حق تکثیر در ایران تصویب شد. در ایران قانون حق تکثیر هیچگاه به‌درستی اجرا نشده‌است.
در ایران مجموعه‌ای از قوانین، قانون حق تکثیر را تشکیل می‌دهند، از جمله قانون حمایت حقوق مؤلفان و مصنفان و هنرمندان مصوب ۱۳۴۸، قانون ترجمه و تکثیر کتب و نشریات و آثار صوتی مصوب ۱۳۵۲، قانون حمایت از حقوق پدیدآورندگان نرم‌افزارهای رایانه‌ای مصوب ۱۳۷۹ و آیین‌نامه اجرایی آن مصوب ۱۳۸۳، قانون ثبت اختراعات، طرح‌های صنعتی و علائم تجاری و مواد ۶۲، ۶۳ و ۷۴ قانون تجارت الکترونیکی.
ایران از سال ۲۰۰۱ عضو سازمان جهانی مالکیت فکری است و تابحال تعدادی از پیمان‌های مربوط به مالکیت فکری را پذیرفته‌است. ایران در سال ۱۳۸۰ به پیمان مادرید برای ثبت بین‌المللی علائم ملحق شد، ولی عضو کنوانسیون برن و هیچ‌یک از کنوانسیون‌های بین‌المللی مربوط به حق تکثیر نیست و در سازمان تجارت جهانی تنها ناظر است و به موافقتنامه تریپس نپیوسته‌است. بعضی آثار ایرانی از جمله آثاری که در حال حاضر پدید می‌آیند شامل حق تکثیر در ایالات متحده نمی‌شوند و به حوزهٔ عمومی تعلق دارند.
در سال ۱۳۹۰ پیش‌نویس لایحه جامع حمایت از حقوق مالکیت ادبی و هنری و حقوق مرتبط از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به دولت ایران تقدیم شد که در صورت تصویب جایگزین قوانین فعلی حق تکثیر ایران خواهد شد، در این پیش‌نویس، مدت حمایت حقوق پدیدآورندگان از ۳۰ سال به ۵۰ سال افزایش یافته‌است.
بنابر قوانین ثبتی در ایران پس از اینکه مخترع یا همان پدیدآورنده، محصول یا اثر انحصاری خود را پس از طی مراحل عنوان شده در قوانین مربوط به ثبت رساند می‌بایست براساس تعرفه‌های موجود به صورت سالیانه مبلغی را به عنوان حق مالکیت در وجه سازمان ثبت واریز نمایید تا در طول این مدت حق مالکیت را در انحصار خود نگه دارد.
قانون حق تکثیر در هر کشوری متفاوت است، در بعضی از کشورها اعلان حق تکثیر همراه با علامت حق تکثیر © باید استفاده شود تا آثار محافظت شوند. تا قبل از سال ۱۹۸۹، تمام آثار منتشر شده در ایالات متحده آمریکا باید دارای یک اعلان حق تکثیر، شامل علامت حق تکثیر © همراه با تاریخ نشر و نام مالک حق تکثیر می‌بودند تا محافظت بشوند ولی شرایط دیگر چنین نیست و استفاده از اعلان حق تکثیر در آمریکا اکنون اختیاری است، با این حال هنوز استفاده می‌شود.
در تمام کشورهایی که عضو کنوانسیون برن برای حمایت از آثار ادبی و هنری هستند، حق تکثیر به‌طور خودکار به آثار تعلق می‌گیرد و نیازی به ثبت از طریق دفترهای دولتی نیست. بااین‌حال، درحالی که برای اعمال حق تکثیر به ثبت نیاز نیست، ولی در حوزه‌های قضایی، ثبت به عنوان مدرک اثبات برای معتبر بودن حق تکثیر تلقی می‌شود.
"فهرست مدت زمان حق تکثیر کشورها را ببینید. "
مدت زمان محافظت حق تکثیر در حوزه‌های قضایی مختلف متفاوت است، طول این مدت به عوامل متعددی بستگی دارد، مانند نوع اثر، اینکه آیا اثر منتشر شده‌است یا خیر یا اینکه اثر به وسیلهٔ شخص به وجود آمده یا کار مشترک است. در ایالات متحده آمریکا این مدت برای اکثر آثار ۷۰ سال بعد از مرگ مالک حق تکثیر است. در ایران این مدت برای آثار عکاسی یا سینمایی ۳۰ سال بعد از نشر اثر می‌باشد و برای دیگر آثار ۵۰ سال بعد از مرگ ناشر است.
کپی‌رایت یا حق تکثیر به معنی داشتن حق کنترل در تکثیر آثار است، حق تکثیر حق انحصاری قانونی است که برای اعمال کنترل تکثیر و بهره‌برداری آثار برای یک مدت زمان خاص. مالک حق تکثیر، حق انحصاری دارد برای تکثیر و بهره‌برداری از اثر یا انتقال این حقوق به شخص یا اشخاص دیگر، همچنین وی حق قانونی برای جلوگیری از انجام این اعمال و هرگونه بهره‌برداری به وسیلهٔ دیگران را دارد.
برای اینکه حق تکثیر یک اثر را نقض شود این اتفاق باید در کشوری که حق تکثیر برای آن وضع شده روی دهد یا اینکه یک توافق‌نامه دوجانبه یا معاهده بین‌المللی مثل کنوانسیون برن برای حمایت از آثار ادبی و هنری یا توافقنامه کپی‌رایت سازمان مالکیت فکری جهانی اجازه این کار را بدهد. البته استفاده نامناسب غیرقانونی از یک اثر نقض حق تکثیر به حساب نمی‌آید بلکه «ویرایش بی‌اجازه» است.
به دلیل عدم وجود توافق‌نامه کپی رایت آثار موسیقی در ایران، بارها دیده شده‌است که هنرمندان این عرصه بدون در نظر گرفتن حق و حقوق خالق اثر، اقدام به کپی برداری و استفاده از اشعار و ملودی آثار دیگران نموده‌اند؛ لذا انتشار آلبوم‌ها و حتی تک آهنگ‌های ایرانی از طریق کمپانی‌های بین‌المللی نظیر DistroKid , Believe و غیره علاوه بر ثبت بین‌المللی اثر، امکان فروش این آثار را در کلیه پلتفرم‌های بین‌المللی نظیر آیتونز، آمازون، اسپوتیفای و غیره فراهم خواهند کرد. این کمپانی‌ها با پیروی از قوانین کپی رایت اجازه سوء استفاده از این آثار را نخواهند داد.
جنایت و مکافات نام رمان مشهوری نوشتهٔ فیودور داستایفسکی، نویسندهٔ شهیر روسی است که در زمرهٔ مهم‌ترین آثار تاریخ ادبیات به حساب می‌آید.
این کتاب داستان دانشجویی به نام راسکولْنیکُف را روایت می‌کند که به‌خاطر اصول مرتکب قتل می‌شود. بنابر انگیزه‌های پیچیده‌ای که حتی خود او از تحلیلشان عاجز است، زن رباخواری را همراه با خواهرش که غیرمنتظره به هنگام وقوع قتل در صحنه حاضر می‌شود، می‌کُشد و پس از قتل خود را ناتوان از خرج کردن پول و جواهراتی که برداشته می‌بیند و آن‌ها را پنهان می‌کند. بعد از چند روز بیماری و بستری شدن در خانه راسکولنیکف هرکس را که می‌بیند می‌پندارد به او مظنون است و با این افکار کارش به جنون می‌رسد. در این بین او عاشق سونیا، دختری که به‌خاطر مشکلات مالی خانواده‌اش دست به تن‌فروشی زده بود، می‌شود. داستایفسکی این رابطه را به نشانهٔ مِهر خداوندی به انسان خطاکار استفاده کرده‌است و همان عشق، نیروی رستگاری‌بخش است. البته راسکولنیکف بعد از اقرار به گناه و زندانی شدن در سیبری به این حقیقت رسید.
مضمون و درون‌مایهٔ کتاب در خصوص کشمکش درونی فرد در خصوص گناه انجام داده است. داستایفسکی مسئلهٔ رابطه میان خویشتن و جهان پیرامون و فرد و جامعه را در آن گنجانده‌است.
رفتار راسکولنیکف در این داستان را می‌توان در دیگر آثار نویسنده همچون یادداشت‌های زیرزمینی و برادران کارامازوف نیز مشاهده کرد (رفتار او بسیار شبیه ایوان کارامازوف در برادران کارامازوف است). او می‌تواند با توجه به توانایی‌هایش کار خوبی برای خود پیدا کند، درحالی‌که بسیار فقیرانه زندگی می‌کند. درحالی‌که رازومیخین وضعیتی مشابه او دارد، ولی بسیار بهتر از او زندگی می‌کند و هنگامی که به راسکولنیکف کاری پیشنهاد می‌کند، او از این کار سر بازمی‌زند و درحالی‌که پلیس هیچ‌گونه مدرکی علیه او ندارد او آنها را به خود مشکوک می‌کند.
داستایفسکی سه بار تلاش کرد تا این اثر را از زبان شخصیت اصلی داستان روایت کند؛ نخست به شکل یادداشت‌های روزانه شخصیت اصلی، سپس به شکل اعتراف او در برابر دادگاه و سرانجام به صورت خاطراتی که او به هنگام آزادی از زندان می‌نویسد، ولی در نهایت آن را به روایت سادهٔ سوم شخص مفرد که قالب نهایی رمان بود نوشت.
او این داستان را از ژانویهٔ ۱۸۶۶ تا تابستان آن سال، در نشریهٔ "روسکی وستنیک" به چاپ رسانید.
که اکثراً در اتاق راسکولنیکف رفت‌وآمد دارد.
که اکثراً راسکولنیکف را معاینه می‌کند.
که راسکولنیکف در رستوران نیز دربارهٔ قتل با او صحبت‌هایی داشته‌است.
فیلم‌های سینمایی ایرانی «جنایت» «پل خواب» وبرهنه تا ظهر با سرعت بر اساس این داستان ساخته شده‌است و همچنین توسط ایمان افشاریان یک تئاتر در سال ۱۳۹۴ به همین نام ساخته شده‌است که بعدها فیلم این تئاتر نیز تولید گردید.
فیلم سینمایی امتیاز نهایی اثر تحسین‌شده وودی آلن اقتباسی از این کتاب است.
"جنایت و مکافات" بارها به فارسی ترجمه و منتشر شده‌است. ا. لال‍ه‌زاری، مهری آهی و پرویز شهدی و اصغر رستگار و احد علیقلیان و حمیدرضا آتش‌برآب و احمد بانپور و لوبا روایی‌نیا از جمله مترجمان این رمان به فارسی بوده‌اند. همچنین طرح‌ها و یادداشت‌های اولیهٔ داستایفسکی در مورد این رمان در سال ۱۴۰۱ توسط انتشارات کتاب پارسه و با ترجمهٔ مهران صفوی انتشار یافت.
تامیل از زبان‌های کلاسیک دراویدی است. این زبان عمدتاً توسط تامیل‌ها در جنوب هندوستان و سری‌لانکا و در میان تامیل‌های مهاجر در بسیاری از دیگر کشورها (به ویژه شبه جزیره مالایا) تکلم می‌شود.
زبان تامیلی یکی از قدیمی‌ترین زبان‌های کلاسیک در جهان است که تا حال حاضر باقی مانده‌است.. "Tamil is one of the two longest-surviving classical languages in India" (p. 7).. "one of India's
two classical languages, alongside the more widely known Indo-Aryan language Sanskrit". در سال ۱۹۹۶ این زبان هجدهمین زبان پرمتکلم دنیا بود و ۷۴ میلیون نفر در سراسر جهان آن را صحبت می‌کردند.
سیریماو راتواته دیاس بندارانایکه ("Sirimavo Bandaranaike") (زاده ۱۷ آوریل ۱۹۱۶ – درگذشته ۱۰ اکتبر ۲۰۰۰) سیاست‌مدار سری لانکایی بود. او به عنوان نخستین نخست‌وزیر زن در دنیا شناخته می‌شد.
او برای سه دوره، از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۵، از ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۷ و از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ نخست وزیر سری لانکا بود و در واقع نخستین زن در دنیا بود که موفق به رسیدن به مقام نخست‌وزیری شد. وی رهبر حزب آزادی سری لانکا بود.
شوهر سیریماو، اس. دابلیو. آر .دی. باندرانایکه، از نخست‌وزیران قبلی سری‌لانکا و دخترش، چاندریکا کوماراتونگا، رئیس جمهور سابق سری‌لانکا است.
سیریماو دوران سوم نخست وزیری خود را زیر نظر ریاست جمهوری دختر خود گذراند.
دزموند ده سیلوا ، ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۴۴ – ۹ ژانویهٔ ۲۰۲۲) خواننده سری لانکایی بود. او با لقب «شاه بایلا» شناخته می‌شد و از معروفترین سری لانکایی‌های جهان بود.
دزموند در شهر ماتارای سری لانکا به دنیا آمد. او در بریتانیا زندگی می‌کرد و هر سال در سراسر جهان کنسرت‌های متعددی برگزار می‌کرد.
چاندریکا بندرانایکه کوماراتونگا (زاده ۲۹ ژوئن ۱۹۴۵) سیاست‌مدار اهل سری‌لانکا بود که چهارمین رئیس جمهور این کشور از ۱۲ نوامبر ۱۹۹۴ تا ۱۹ نوامبر ۲۰۰۵ بود
وی رهبر کنونی حزب آزادی سری‌لانکا است و در عین حال رهبری "ائتلاف آزادی خلق متحد" (ائتلافی انتخاباتی به رهبری حزب آزادی) را هم به عهده دارد.
چاندریکا کوماراتونگا دختر سیریماوو باندرانایکه می‌باشد
حزب آزادی سری‌لانکا حزبی سیاسی در سری‌لانکاست. رهبر کنونی آن چاندریکا کوماراتونگا نام دارد.
این حزب توسط پدر چاندریکا سلیمان وست ریدج وی دیاس بندرانایکه در سال ۱۹۵۱ تأسیس شد و از آن زمان همواره یکی از دو حزب بزرگ صحنهٔ سیاست سری‌لانکا بوده‌است.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، "Sri Lanka Freedom Party"، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (نسخهٔ ۱۷ اوت ۲۰۰۶).
ماهیندا راجاپاکسا (زبان سینهالی: මහින්ද රාජපක්ෂ) (زاده ۱۹۴۵) سیاست‌مدار سری‌لانکایی و نخست‌وزیر سری‌لانکا از آوریل ۲۰۰۴ تا نوامبر ۲۰۰۵ و رئیس‌جمهور سری لانکا از نوامبر ۲۰۰۵ تا ۹ ژانویه ۲۰۱۵ بود.
او در ۶ آوریل ۲۰۰۴ پس از پیروزی ائتلاف آزادی خلق متحد در انتخابات به نخست‌وزیری و در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۵ پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری به ریاست جمهوری سری لانکا انتخاب شد. ماهیندا راجاپاکسا در نوامبر ۲۰۱۹ پس از پیروزی برادرش در انتخابات ریاست جمهوری سری‌لانکا بار دیگر به مقام نخست‌وزیری آن کشور رسید.