moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ماشین آلات شاتل، قسمت‌های اضافه ظروف در داخل دستگاه جدا شده و ظروف هنگامی که تکمیل شدند از دستگاه قالب‌گیری بادی خارج می‌شوند. دیگر تجهیزات قالب‌گیری بادی، مانند ماشین آلات چرخان، نیاز به استفاده از جداسازی پایین دست دارد. انواع تجهیزات جداسازی پایین دست شامل دستگاه‌های برش برای از بین بردن دم، دستگاه‌های برش پانچ چرخشی یا رفت و برگشتی است.
کیک باتیک () یک نوع دسر مالزیایی است که در عید فطر و کریسمس تهیه می‌شود.
این کیک با بیسکویت‌های ماری له شده، تخم مرغ، کره،شیرعسلی،مارگارین و پودر کاکائو تهیه می‌شود.
خطیب‌کلا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
جو جوینر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
کیک کاغذ پیچیده () یک نوع کیک تهیه شده در چین و هنگ کنگ است. این کیک همچنین در محله چینی‌ها در سراسر دنیا نیز تهیه می‌شود. این کیک نوعی کیک شیفون تهیه شده در یک فنجان کاغذی است.
در نانوایی‌های محله چینی‌ها در سان فرانسیسکو ، معمولاً به عنوان "کیک اسفنجی" شناخته می‌شود.
کیک تاریکی () یا کیک تاریکی بروکلین، یک نوع کیک شکلاتی است که با پودینگ شکلات و خرده شکلات تهیه می‌شود. این کیک برای اولین بار در بروکلین در دوران جنگ جهانی دوم تهیه شد.
اوتسایداز یک گروه هیپ هاپ در نیوجرسی، ایالات متحده بود.
این گروه در سال ۱۹۹۱ پس از دیدار رپرهای زیرزمینی یانگ زی با دی‌یو و Pacewon در یک مهمانی در شب سال نو تشکیل شد.
چاپ زیستی سه‌بعدی مغناطیسی(به انگلیسی:Magnetic 3D Bioprinting) روشی است که از نانو ذرات مغناطیسی زیست سازگار برای چاپ سلول ها در ساختارهای سه‌بعدی یا کشت سلول های سه‌بعدی استفاده می‌کند. در این فرایند ، سلول ها با نانو ذرات مغناطیسی (نانو "شاتل" ) برچسب گذاری می‌شوند که برای مغناطیسی شدن آن ها استفاده می‌شود. این سلول‌ها پس از مغناطیسی شدن، می توانند با استفاده از نیروهای مغناطیسی خارجی که ساختار و عملکرد بافت را تقلید می کنند ، به سرعت در الگوهای سه بعدی خاص چاپ شوند.
استفاده از چاپ زیستی سه بعدی مغناطیسی مزایای مختلفی نسبت به سایر روش های چاپ سه بعدی مانند اکستروژن، طرح نگار نوری و استریولیتوگرافی دارد . این مزایا شامل فرآیند چاپ زیستی سریع(15 دقیقه - 1 ساعت) در مقایسه با سایر فرایندهای طولانی مدت است؛ سنتز درون زای ماتریکس برون یاخته ای (ECM) بدون نیاز به بستر پروتئین مصنوعی، و کنترل خوب فضایی است. با استفاده از این سیستم، می توان به‌ سرعت، از اسفروئیدها و حلقه‌های ساده تا مدل‌های ارگانیک پیچیده‌ تر، مانند ریه، دریچه آئورت، و چربی، مدل های کشت سلول سه بعدی چاپ کرد.
اولین سیستم چاپ زیستی سه بعدی موجود توسط Nano3D Biosciences، Inc به‌ صورت تجاری مورد استفاده قرارگرقت. اولین کاربرد این سیستم برای غربالگری داروهای با بازده بالا و محتوای بالا است.
سلول ها ابتدا باید در حضور نانو ذرات مغناطیسی تکثیر شوند تا در معرض میدان های مغناطیسی کاملا تحت تاثیر قرار گرفته و آنگونه که می خواهیم رفتار کنند. سیستم توسعه یافته توسط Nano3D Biosciences از "nanoshuttle" استفاده می کند که مجموعه‌ای از نانو ذرات است که از طلا ، اکسید آهن مغناطیسی و پلی-ال-لیزین تشکیل شده و ازطریق برهمکنش الکترواستاتیک به چسبندگی غشای سلول کمک می کند. در این سیستم، سلول‌ها با استفاده از زمینه‌های تولید شده توسط آهنرباهای دائمی ، به‌صورت مغناطیسی به الگوهای سه‌ بعدی (حلقه ها یا نقاط) چاپ می‌شوند. سلول‌های موجود در سازه چاپ‌شده برای جا به جایی، تکثیر و در نهایت کوچک‌ شدن ساختار، با سلولهای اطراف و ECM در تعامل هستند(به طور معمول درطول 24 ساعت).
هنگامی که به‌عنوان روش سنجش سمی‌ بودن استفاده می‌شود، این انقباض با غلظت دارو متفاوت است و یک معیار سلولی بدون برچسب است که می‌تواند به‌راحتی با تصویربرداری با زمینه درخشان (Bright-field) عکس گرفته و اندازه‌گیری شود. در سیستم توسعه‌ یافته توسط Nano3D Biosciences، می‍‌توان اندازه الگو را با استفاده از تصویربرداری همه‌ی صفحات تا 96 ساختار در فواصل کوچک(درحد 1ثانیه)، ثبت کرد تا به طور موثر فارماکودینامیک را ثبت کرد. نتایج استفاده از چاپ زیستی مغناطیسی سه‌ بعدی به‌تازگی در گزارش‌های علمی در اکتبر 2013 منتشر شده‌ است.
سلولها را می توان بدون استفاده از نانوذرات مغناطیسی با استفاده از دیامغناطیس مونتاژ کرد. بعضی از مواد نسبت به بقیه به شدت به آهن‌ربا حساس هستند یا به آن جذب می‌شوند. موادی که از حساسیت مغناطیسی بالاتری برخوردار هستند، جذب بیشتری به یک آهن‌ربا داشته و به سمت آن حرکت می‌کنند. مواد جذب‌شونده‌ی ضعیف با حساسیت کمتر، به سمت مناطقی با میدان مغناطیسی ضعیف‌ تر که دور از آهن‌ربا قرار دارند، جابجا می‌شوند. با طراحی میدان‌های مغناطیسی و مرتب کردن دقیق اهن رباها ، می‌توان از تفاوت‌ حساسیت مغناطیسی دو ماده برای متمرکز کردن فقط یکی از آن ها در یک حجم مشخص استفاده کرد.
نمونه‌ای را می‌توان در کار یافت که در آن یک بیو-اینک با معلق کردن سلول‌های سرطانی سینه در محیط کشت سلولی حاوی نمک پارامغناطیس، دی اتیلن تری امین پنتا استیک‌اسید گادولینیوم (III) و هیدرات نمک دی‌هیدروژن (Gd-DTPA) فرموله شده‌است. مانند اکثر سلول‌ها، این سلول‌های سرطانی سینه بسیار کمتر از Gd-DTPA که ماده‌ی حایل MRI مورد تایید FDA برای استفاده در انسان است، توسط آهن‌ربا جذب می‌شوند. بنابراین، هنگامی که یک میدان مغناطیسی اعمال شود، هیدرات نمک به سمت آهن‌ربا حرکت می‌کند، و سلول‌ها را به یک منطقه از پیش تعیین‌شده با حداقل قدرت میدان مغناطیسی منتقل می‌کند، که این یک خوشه سلول 3D را ایجاد می‌کند.
از چاپ زیستی سه بعدی مغناطیسی می توان برای بررسی مسمومیت قلبی عروقی استفاده کرد که 30٪ از مصرف مواد مخدر را تشکیل می‌دهد. سلول‌های عضله صاف عروقی به صورت مغناطیسی در حلقه‌های سه‌بعدی چاپ می‌شوند تا رگ های خونی را که می‌توانند منقبض و منبسط شوند، تقلید کنند. این سیستم می‌تواند به طور بالقوه جایگزین آزمایش های بافت ex vivo شود‌، که هزینه‌بر اند و داد‌ه‌های کمی در هر آزمایش می‌دهند.علاوه براین، چاپ زیستی مغناطیسی سه‌بعدی می‌تواند از سلول‌های انسانی برای تخمین واکنش انسانی in vivo بهتر از مدل حیوانی استفاده کند. استانداردهای فعلی برای غربالگری مرکب، مدل‌های حیوانی است؛ این مدل‌ها بیانگر بافت های مورد نظر انسانی هستند ولی گران، کمیاب و دارای چالش‌های اخلاقی می‌باشند. از سوی دیگر چاپ 2D در تست برون تنی in vitro به صورت ضعیفی محیط  بومی سلول‌ها را شبیه‌سازی می‌کند؛ بنابراین پاسخ درون تنی in vivo در انسان آزمایش را با سرعت بالا و به سهولت ارائه می‌دهد. این امر توسط زیست سنجی (Bio assay) نشان داده شده‌است که ترکیبی از سرعت چاپ مغناطیسی با مزایای چاپ سه‌بعدی در تولید ساختارهای بافت‌مانند برای مطالعه است.
روش زیست سنجی ترکیبی از محیط‌های کشت سلول سه‌بعدی با ازمایش با بازده بالا برای پیش بینی پاسخ درون تنی در شرایط برون تنی است.بر اساس چاپ زیستی سه بعدی سلول های مغناطیسی شده با نانو شاتل به شکل‌های کروی و حلقوی چاپ می‌شوند. بلافاصله بعد از چاپ این ساختار ها به دلیل حرکت و زنده ماندن سلول، تعامل سلول‌ها یا تکثیر، کوچک و بسته می‌شوند، انقباض کشت طی ۲۴ ساعت کامل می‌شود.
از این روش می توان برای ردیابی انقباض کشت حلقوی و کروی که نمایان‌گر شرایط متفاوت هستند، استفاده کرد.انقباض حلقوی نمایان‌گر الیتام زخم است، جایی که سلول‌ها برای پر کردن فضای خالی زخم فعالیت می‌کنند و کشت کروی نماینگر اتساع و انقباض عروق خونی می‌باشد.
کاربران هدف برای چاپ زیستی مغناطیسی سه بعدی در صنایع دارویی و CRO هستند ، جایی که این سیستم می‌تواند در فرآیند کشف دارو به عنوان یک صفحه ترکیبی برای سمیت و اثربخشی ادغام شود. در آینده، چاپ زیستی مغناطیسی سه‌بعدی می‌تواند در زمینه‌ی داروهای احیاکننده و تولید اندام به‌کار گرفته شود. به‌طور کلی، چاپ زیستی سه‌بعدی مغناطیسی ابزاری موثر برای ایجاد مدل‌های پایدار از بافت بومی است.
کره‌ای آمریکایی‌ها () آمریکایی‌هایی هستند که اصالت کره‌ای دارند (غالباً از کره جنوبی با اقلیتی بسیار کوچک از کره شمالی، چین، ژاپن و کشورهای پساشوروی). جامعه کره‌ای آمریکایی متشکل از حدود ۱٫۸ میلیون نفر است و حدود ۰٫۶٪ جمعیت ایالات متحده را تشکیل می‌دهد. کره‌ای آمریکایی‌ها پنجمین زیرگروه بزرگ آسیایی آمریکایی پس از جوامع چینی آمریکایی، فیلیپینی آمریکایی، هندی آمریکایی و ویتنامی آمریکایی هستند. ایالات متحده بزرگترین جامعه کره‌ای‌های مقیم خارج در دنیا را در خود جای داده‌است.
آریایی افتخاری () عبارتی بود که در آلمان نازی برای توصیف وضعیت غیررسمی اشخاصی، از جمله میشلینگ‌ها، که بر اساس معیارهای نازی متعلق به نژاد آریایی شمرده نمی‌شدند، اما به‌طور غیررسمی بخشی از آن محسوب می‌شدند به کار می‌رفت.
«کسی عزیز من را دیده‌است؟» ترانه‌ای از گروه رولینگ استونز و یکی از قطعه‌های بیست و یکمین آلبوم استودیویی آن‌ها با نام "پُل‌هایی به بابِل" (۱۹۹۷) است. این ترانه را میک جَگِر و کیت ریچاردز نوشته‌اند اما به‌خاطر شباهت کُرُس آن به آهنگ «ولع دائمی» از کی.دی. لنگ، در مشخصات ترانه از لَنگ و بن مینک هم نام برده شده‌است.
جَگِر و ریچاردز مدعی هستند که تا زمان ضبط «کسی عزیز من را دیده‌است؟» آهنگ کی.دی. لَنگ را نشنیده بوده‌اند. کیت ریچاردز در کتاب زندگی‌نامه‌اش نوشته یک روز که در حال ضبط ترانه بوده دخترش آنجلا و یکی از دوستانش که آن‌جا حضور داشته‌اند شروع به خواندن آهنگی کرده‌اند که همان «ولع دائمی» لَنگ بوده‌است. «ولع دائمی» یکی از معروف‌ترین ترانه‌های لَنگ است که در سال ۱۹۹۲ منتشر شد و محبوب و پُرفروش شد. پس از آن‌که ریچاردز متوجه شباهت آهنگ‌ها می‌شود موضوع را با مدیر برنامه و وکلایشان درمیان می‌گذارد و به این نتیجه می‌رسند که باید نام لَنگ هم به‌عنوان یکی از خالقان اثر آورده شود. کی.دی. لَنگ در سال ۲۰۱۱ در مصاحبه‌ای به بی‌بی‌سی گفت: «وکیلم به من تلفن زد و پرسید آیا می‌خواهی ۲۵٪ از حق نشر آهنگ جدید رولینگ استونز مال تو باشد؟ و من گفتم بله! مطمئناً! مثل اینکه برندهٔ لاتاری شده‌باشم».
در این ویدئو آنجلینا جولی در نقش یک استریپر ظاهر می‌شود که از یک کلوپ می‌گریزد و میک جگر در خیابان‌های نیویورک به‌دنبال او می‌گردد.
در کتاب زندگی‌نامهٔ جَگر با نام "میک: زندگی وحشی و نبوغ دیوانه‌وار جَگر" (۲۰۱۲) آمده‌است زمانی که پیشنهاد حضور در ویدئوی رولینگ استونز به آنجلینا جولی داده شد او که به‌تازگی بازی در فیلم "جیا" را به‌پایان رسانده بود، ابتدا آن نقش را قبول نکرد اما به‌خاطر اصرار زیاد مادرش (که از شیفتگان جَگر بود) پذیرفت در آن ویدئو نقش‌آفرینی کند. بر اساس همان کتاب، پس از پایان فیلم‌برداری ویدئو، جَگر در پی برقراری رابطهٔ عاشقانه با جولی (در آن زمان متأهل) بوده اما جولی در برابر این خواسته مقاومت می‌کرده‌است.
هگزابوران(۱۲) یک ترکیب معدنی با فرمول شیمیایی BH است. این ماده عضوی از بوران‌ها بوده و به شکل مایعی بی‌رنگ است که مانند اکثر هیدریدهای بور به راحتی آبکافت شده و قابل اشتعال است.
ساختار مولکولی آن به گروه تقارنی C تعلق دارد.
هگزابوران(۱۲) به طور معمول به روش بسط خوشه از BH که باز مزدوج پنتابوران(۹) است، تهیه می شود: p.172.
راهگاه بارریز یا لوله راهگاه یکی از اجزای سیستم راهگاهی است. راهگاه بارریز یک مسیر عبور عمودی و کانالی با قطر بزرگ است که از طریق آن ماده به صورت مایع وارد قالب می‌شود. این کانال، حوضچه ریزش مذاب را به کانال‌هایی افقی که راهبار نام دارند متصل می‌کند. در بسیاری از موارد از راهگاه بارریز برای کنترل جریان مواد به داخل قالب استفاده می‌شود. در حین ریخته‌گری یا قالب‌گیری، مواد موجود در راهگاه بارریز منجمد شده و در پایان باید از محصول تمام شده جدا شود. راهگاه بارریز معمولاً به صورت مخروطی به سمت پایین ساخته می‌شود تا اغتشاش جریان مذاب و تشکیل حباب هوا به حداقل برسد.
در ریخته گری، راهگاه بارریز مسیری است که از طریق آن ماده مذاب وارد قالب می شود. همچنین راهگاه بارریز به ماده اضافی که در این مجرا منجمد می شود نیز اشاره دارد. این ماده اضافی در راهگاه بارریز به همراه سایر اجزای سیستم راهگاهی بعد از پایان فرایند انجماد از قطعه اصلی جدا می‌شوند. در ریخته‌گری آلیاژهای شکننده و یا زمانی که سطح مقطع‌ها نسبتاً کوچک باشند، این ضمائم به راحتی شکسته و قطع می‌شوند. در غیر این صورت برای جداسازی آن‌ها از چکش، اره کمانی، اره نواری، چرخ سنگ‌زنی و یا انواع مختلف مشعل برش استفاده می‌شود.Groover, Mikell P., "Fundamentals of modern manufacturing: materials, processes, and systems", 10th ed., John Wiley & Sons, 2010, ISBN 0-470-46700-2
هدف اصلی راهگاه بارریز کنترل دبی جریان به منظور کمینه کردن اغتشاش جریان مذاب است؛ چراکه اغتشاش جریان مذاب باعث جذب گازها و تشکیل حباب، اکسیداسیون فلز و فرسایش قالب می‌شود.Degarmo, E. Paul; Black, J T.; Kohser, Ronald A., ""Materials and Processes in Manufacturing"," 10th ed., Wiley, 2008 ISBN 0-470-05512-X از طرف دیگر دبی جریان باید در حدی باشد که قالب در مقایسه با زمان انجماد فلز به سرعت پر شود.Kalpakjian, Serope; Schmid, Steven, "Manufacturing, Engineering and Technology", 7th ed., pearson, 2009 ISBN 0-13-312874-1
راهگاه بارریز می‌تواند به عنوان سینک حرارتی و حتی گاهی به عنوان تغذیه در سیستم راهگاهی عمل کند؛ همچنین می‌تواند به عنوان یک فیلتر عمل کرده تا ماسه سست و سایر ذرات ناخواسته را قبل از ورود جریان فلز مذاب به قالب به دام بیندازد.
طراحی سیستم راهگاهی یکی از موضوعات مهم در ریخته گری است.
معمولاً راهگاه‌های بارریز کوتاه مناسب‌ترند؛ زیرا مسافتی که مذاب به سمت پایین می‌ریزد و در نتیجه انرژی جنبشی‌ای که کسب می‌کند را کمتر می‌کنند.
در طراحی سیستم راهگاهی، نزدیک‌ترین راهباره (دروازه) به راهگاه بارریز باید به قدری از راهگاه بارریز دور باشد که بتوان پس از پایان فرایند انجماد، آن را به راحتی از قطعه جدا کرد. این فاصله می‌تواند در حد چند میلیمتر در ریخته‌گری قطعات کوچک تا حدود 500 میلیمتر در ریخته‌گری قطعات بزرگ باشد.
برای طراحی سیستم راهگاهی از دو مورد از قواعد اصلی در سیالات استفاده می‌شود: معادله برنولی (بقای انرژی در سیستم سیال) و قانون بقای جرم.
معادله برنولی بین هر دو نقطه از سیال به صورت زیر نوشته می‌شود:
در این معادله h ارتفاع نقطه مورد نظر از سیال نسبت به یک مرجع مشخص، P فشار سیال در نقطه مورد نظر، v سرعت سیال در نقطه مورد نظر، g شتاب گرانشی و f تلفات اصطکاکی سیال بین دو نقطه مورد نظر است. تلفات اصطکاکی شامل تلفات انرژی ناشی از اصطکاک بین دیواره قالب و سیال و همچنین تلفات ناشی از اغتشاش جریان است.
قانون بقای جرم بین هر دو نقطه از سیال به صورت زیر نوشته می‌شود:
در این رابطه Q دبی حجمی جریان، A مساحت سطح مقطع در نقطه مورد نظر و v سرعت متوسط سیال در سطح مقطع نقطه مورد نظر است.
باتوجه به قانون بقای جرم، دبی حجمی باید در همه سیستم سیال ثابت و یکسان باشد. نفوذپذیری دیواره قالب مهم است؛ زیرا در غیر اینصورت بخشی از مذاب از طریق دیواره به بیرون رسوخ می‌کند (مانند آنچه درقالب‌های ماسه‌ای رخ می‌دهد). در نتیجه دبی جریان در حین حرکت مذاب درون سیستم کاهش می یابد. به همین علت اغلب برای جلوگیری از نفوذ مذاب به بیرون در قالب‌های ماسه‌ای، دیواره‌های قالب را پوشش‌دهی می‌کنند.
مشاهده جریان سیالی که آزادانه در حال ریزش است نشان می‌دهد که در هنگام ریزش سیال و بیشتر شدن سرعت آن، سطح مقطع جریان کاهش می‌یابد. بنابراین اگر راهگاه بارریز با یک سطح مقطع ثابت طراحی شده و مذاب درون آن ریخته شود، ناحیه‌هایی ایجاد خواهند شد که مذاب در تماس با دیواره‌های راهگاه بارریز نخواهدبود. در نتیجه هوا به درون جریان مذاب کشیده می‌شود. دو راه برای جلوگیری از این اتفاق استفاده می‌شود: 1) استفاده از راهگاه بارریز به شکل مخروطی که انتهای بزرگتر آن برای دریافت مذاب در قسمت بالا قرار دارد و انتهای کوچکتر آن به راهبار متصل می شود، برای جلوگیری از قطع تماس مذاب با دیواره؛ 2) استفاده از راهگاه بارریز با دیواره‌های مستقیم به همراه استفاده از یک مکانیزم خفگی در پایین راهگاه بارریز. مکانیزم خفگی باعث می‌شود که سرعت جریان به اندازه کافی کاهش یابد تا هوا به داخل راهگاه بارریز کشیده نشود.
در صورت استفاده از راهگاه بارریز مخروطی، طبق معادله برنولی و قانون بقای جرم و با فرض فشار یکسان در بالا و پایین راهگاه بارریز، سرعت صفر جریان در هنگام ورود به راهگاه بارریز و همچنین عدم وجود تلفات، رابطه بین سطح مقطع و ارتفاع بالا و پایین راهگاه بارریز به صورت زیر خواهد بود:
با توجه به فرض‌های در نظر گرفته شده، رابطه هندسی برای طراحی راهگاه بارریز می‌تواند متفاوت باشد. برای مثال ممکن است سرعت سیال در هنگام ورود به راهگاه بارریز مخالف صفر باشد. در این صورت طبق معادله برنولی و قانون بقای جرم، رابطه هندسی دیگری برای طراحی راهگاه بارریز استفاده می‌شود.
در ریخته‌گری دقیق چندین مدل مومی به یک راهگاه بارریز مرکزی متصل شده تا یک خوشه از مدل مورد نظر ایجاد شود. در مراحل بعد مذاب داخل راهگاه بارریز مشترک ریخته شده و وارد قالب‌ها می‌شود. پس از پایان فرایند انجماد، موم را ذوب کرده و خوشه‌ای از قطعات ریخته‌گری شده باقی می‌ماند که در مراحل بعد این قطعات از راهگاه بارریز مرکزی جدا می‌شوند.
در نوع دیگری از ریخته‌گری دقیق که به ریخته‌گری ضدجاذبه معروف است، ورودی راهگاه بارریز به سمت پایین و درون استخری از مذاب قرار دارد. سپس با ایجاد خلأ، مذاب به درون راهگاه بارریز و سپس به درون قالب‌ها کشیده می‌شود.
در قالب گیری تزریقی، راهگاه بارریز به مجرایی گفته می‌شود که از طریق آن ماده مایع (مانند پلی استایرن یا پلی وینیل کلراید) به داخل قالب می‌ریزد. همچنین به ماده اضافی که در این مجرا منجمد می‌شود نیز راهگاه بارریز گفته می‌شود.
برخی از تولیدکنندگان قالب، بین راهگاه بارریز، راهبار و راهباره (دروازه) تمایز قائل می‌شوند. راهگاه بارریز یک کانال با قطر بزرگ است که پلاستیک مذاب معمولاً در اطراف لبه های قطعه یا در امتداد خطوط مستقیم از درون آن عبور می‌کند. راهبار یک کانال کوچکتر از راهگاه بارریز است که پلاستیک مذاب را به سمت قطعه اصلی هدایت می‌کند. این سیستم مشابه سیستم انتقال آب است که در آن یک لوله اصلی آب (مشابه راهگاه بارریز) و لوله های کوچکتر (مشابه راهبارها) آب را به خانه های جداگانه انتقال می‌دهند. راهباره (دروازه) محلی است که پلاستیک مذاب به داخل حفره قالب وارد می شود و غالباً با یک برآمدگی کوچک یا یک طرح (علامت دروازه) روی قطعه قالب شده نشان داده می‌شود.
راهگاه بارریز و راهبار در یک قالب معمولی دو-صفحه‌ای یا سه-صفحه‌ای، دورریز محسوب می‌شوند. در بسیاری از موارد می‌توان آن‌ها را دوباره استفاده کرد. با این حال در برخی از موارد محصول باید از پلاستیک بکر (پلاستیکی که قبلاً قالب‌گیری نشده باشد) ساخته شود. قالب با نازل داغ این امکان را فراهم می‌کند که مذاب تا زمان ورود به حفره اصلی قالب داغ بماند. در این قالب تعدادی گرم‌کن در اطراف سیستم راهگاهی قرار داده می‌شود و به این ترتیب پلاستیک مذاب درون راهگاه بارریز و راهبارها منجمد نمی‌شود و همواره آماده خواهد بود تا در چرخه بعدی به درون قالب تزریق شود.
بسیاری از کیت‌های ماکت با استفاده از روش قالب‌گیری تزریقی ساخته می‌شوند. به طور معمول با استفاده از چاقوی تیز دستی یا تیغ، قطعات یک کیت مدل را از سیستم راهگاهی جدا می کنند. راهگاه بارریز معمولاً با راهبارها و قطعات داخلی یک مستطیل را تشکیل می‌دهند که بسته‌بندی آن‌ها را راحت تر می‌کند.
سازندگان مدل گاهی اوقات از راهگاه‌های بارریز یا راهبارها به عنوان ماده اولیه برای ساخت قطعات اضافی مانند نرده در کشتی‌های مدل، سیم آنتن در هواپیما و ... استفاده می‌کنند.
راهگاه‌های بارریز موجود در کیت‌های مدل اغلب شامل حکاکی برای شناسایی قطعات با استفاده از اعداد هستند.
حزب کمونیست کارگری ایران–حکمتیست یک حزب سیاسی در ایران و اپوزیسیون جمهوری اسلامی است که علیه این حکومت فعالیت می‌کند. دفتر رسمی این حزب در خارج از ایران قرار درد. رهبر فعلی این حزب رحمان حسین‌زاده و رئیس فعلی دفتر سیاسی آن فاتح شیخ است.
در سال ۱۳۸۳ بیش از نیمی از کمیته مرکزی حزب کمونیست کارگری ایران و تقریباً تمام کمیتۀ کردستان آن از این حزب انشعاب کرده و حزب جدیدی با نام «"حزب کمونیست کارگری ایران-حکمتیست"» تشکیل دادند.
در سال ۲۰۱۲ (۱۳۹۱ خورشیدی) انشعاب دیگری در حزب کمونیست کارگری-حکمتیست اتفاق افتاد که در نتیجۀ آن بخشی از اعضای این حزب جدا شدند. این گروه منشعب با همان نام قبلی یعنی حزب کمونیست کارگری ایران–حکمتیست به فعالیت خود ادامه داد و برای مدت بیش از دو سال، دو حزب با نام "حزب کمونیست کارگری ایران–حکمتیست" وجود داشت. کنگرۀ هفتم حزب اولیه در سال ۲۰۱۴ پسوند «"(خط رسمی)"» را به پایان نام خود افزودخالد حاج‌محمدی: "مصاحبۀ کمونیست ماهانه با خالد حاج‌محمدی: ضرورت تدقیق نام حزب حکمتیست"، نوشته‌شده در ۱۰ مارس ۲۰۱۴؛ بازدید در ۲۲ فروردین ۱۴۰۲. و به این ترتیب از گروه منشعب که با همان نام «"حزب کمونیست کارگری ایران-حکمتیست"» فعالیت می‌کند متمایز شد.
سانتالوسیا (به اسپانیایی: Santa Lucía) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Lavalle Department واقع شده‌است. سانتالوسیا ۱۱٬۵۸۹ نفر جمعیت دارد و ۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سالادا (به اسپانیایی: Saladas) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش سالاداس واقع شده‌است. سالادا ۱۸٬۳۴۹ نفر جمعیت دارد و ۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سانتو تومه (به اسپانیایی: Santo Tomé) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش سانتو تومه واقع شده‌است. سانتو تومه ۲۳٬۲۹۹ نفر جمعیت دارد.
ایتوزائینگو (به اسپانیایی: Ituzaingó) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش ایتوزاینگو واقع شده‌است. ایتوزائینگو ۱۹٬۵۷۵ نفر جمعیت دارد و ۶۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایتاتئی (به اسپانیایی: Itatí) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Itatí Department واقع شده‌است. ایتاتئی ۷٬۹۰۲ نفر جمعیت دارد.
گوبنادور ویراسورو (به اسپانیایی: Gobernador Virasoro) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش سانتو تومه واقع شده‌است. گوبنادور ویراسورو ۲٬۱۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۳۰٬۶۶۶ نفر جمعیت دارد و ۱۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اسکوینا (به اسپانیایی: Esquina) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش اسکوینا واقع شده‌است. اسکوینا ۲۶٬۳۹۹ نفر جمعیت دارد.
شیخ احمد سرهندی روحانی و عالم بنیانگذار شاخهٔ مجددیهٔ اخوان نقشبندیه در جنوب آسیا بود. سرهندی در خانواده‌ای علمی در پنجاب به دنیا آمد. پس از تحصیلات کامل دینی، وی در سن بیست سالگی عازم پایتخت گورکانیان، آگرا، شد و با علمای برجستهٔ آن دربار ارتباط برقرار کرد. وی سپس به راهنمایی پدرش، عبدالاحد، به آیین تصوف بازگشت. در سال ۱۵۹۹ میلادی، در راه زیارت و در گذر از شهر دهلی، با نقشبندی افغان، شیخ باقی بالله (متوفی ۱۶۰۴)، آشنا شد. پس از اتمام طریقت صوفیانهٔ او، قریب به سه ماه سرهندی نایب باقی‌بالله بود. وی تعداد زیادی از شاگردان را در سرتاسر هند پذیرفت و از طریق نامه‌هایی که "مکتوبات" نامیده می‌شد، با آن‌ها در تماس بود. سرهندی خود را به عنوان احیاگر هزارهٔ دوم اسلام (مجددِ الفِ ثانی) می‌دانست، از این رو نام شاخهٔ خود در اخوان نقشبندی را "مجددیه" نامید.
طریقت نقشبندیه در قرن چهاردهم میلادی، در آسیای میانه ظهور کرد. اخوان نقشبندی از زمان بنیانگذارشان، بهاءالدین نقشبند (متوفی ۱۳۸۹)، بر دو اصل استوار بودند: پایبندی دقیق به اصول دین اسلام و دخالت فعال در امور دنیوی. اصلی‌ترین اصل عرفانی که شیوخ نقشبندی را در حوزه سیاسی هدایت می‌کرد، «انزوا در میان جمعیت» بود. این نکته نشان‌دهنده تمرکز عمیقی است که پیروان این طریقت به دست می‌آوردند، در عین حال بر وظیفه خود برای معاشرت با مردم تأکید داشتند.
سرهندی هم با آخرین سال‌های سلطنت اکبر (متوفی ۱۶۰۵)، امپراتور گورکانیان در هند، و هم پسر و وارثش جهانگیر (م. ۱۶۲۷) معاصر بود.او در زمان اکبر شاه، زیر نظر فیضی دکنی کار می‌کرد و سخت است که پذیرفت در آن زمان با دین الهی مخالفت کرده باشد. اما پس از مدتی، در واکنشی مستقیم به این تجربه نخستین، دیدگاه او تغییر یافت و به نقشبندیان پیوست. در این دوره، سرهندی در «مکتوبات» خود علیه فلاسفه، عارفان، صوفیان، هندوها، پارسیان، یهودیان و مسیحیان سخن گفت و حتی پرداختن به علوم عقلی مانند هندسه و آثار ادبی همچون "بوستان" و "گلستان" سعدی را برای مسلمانان منع نمود.
سرهندی نسبت به دین الهی اکبر کاملاً بیزار شد و سعی داشت بزرگان دربار گورکانی را متقاعد کند که بر جهانگیر غلبه کنند تا از «بدعت‌های» پدرش دوری کند. در همین زمینه بود که وی یک اصل سیاسی عمده دیگر را فرموله کرد، طبق آن وظیفهٔ استاد نقشبندی است که به حاکم نزدیک شود تا وی را به مسیر مستقیم راهنمایی کند؛ البته این حکم سرهندی دارای نواقصی هم بود. سرهندی همچنین بر عقیده نقشبندیه دربارهٔ پیروی سنت پیامبر و احکام شریعت سختگیر بود. در واقعیت‌های هند، این موارد به خصومت بی حد و حصر با اکثریت هندو تبدیل شد. وی از حاکمان خواست که با هندوها مانند سگ رفتار کنند، مالیات جزیه بگیرند و ذبح گاو برای قربانی کردن را برای تحقیر هندوها مرسوم نمایند. سرهندی به همین شکل با همه مظاهر نفوذ شیعیان بر سلطنت سنی گورکانیان مخالف بود، گرچه نگرش او نسبت به شیعه آشتی جویانه‌تر بود و به‌طور کلی از کافر نامیدن آن‌ها اجتناب می‌کرد.
سرهندی مدعی هزاره‌گرایی بود و در نامه‌هایش، برای نشان دادن جایگاه معنوی خود، از لقب «مجدد الف ثانی» (به معنی کسی که در هزاره دوم اسلام دین را اصلاح می‌کند) استفاده می‌کرد. با این که هزاره‌گرایی محصول تفکرات ابن عربی بود، لیکن سرهندی با دیدگاه وحدت وجود ابن عربی هم مخالف بود.
برخلاف ادعاهای مورخان معاصر هند مبنی بر اینکه سیرهندی زمینه را برای تغییر تدریجی سلسله گورکانی از تسامح اکبر به سختگیری‌های اورنگ‌زیب (متوفی ۱۷۰۷) فراهم کرد، به نظر می‌رسد تأثیری که وی بر سیاست‌های مذهبی گورکانیان داشته، نسبتاً محدود بود. در پی ارسال نامه‌ای از سوی سرهندی به جهانگیر که در آن به دولت به خاطر ناتوانی رعایت قانون شریعت انتقاد می‌کرد، در ۱۶۱۹ احضار شد و بنا بر دفتر خاطرات امپراتور، شیخ را به خاطر رفتار متکبرانه و ادعاهای گستاخانه‌اش زندانی کردند. یک سال بعد آزاد شد، اما ترجیح داد «برای برکت ارتش سلطنتی» در اردوگاه امپراتور باقی بماند. او اندکی قبل از مرگ، در سال ۱۶۲۴ به سرهند بازگشت.
سرهندی در ادبیات فارسی نیز دستی داشت. او در قرن یازدهم هجری اشعار بسیاری در قالب نامه‌های ارشادی خطاب به مریدان خود سرود. او به خاطر ۵۲۴ نامهٔ ارشادی که سروده‌است، معروف می‌باشد.ادبیات اسلامی هند، ترجمه یعقوب آژند، صص ٢٧ و ٢٨.
اخوان نقشبندی-مجددیه در قرن هفدهم به رهبری وراث و فرزندان سرهندی، در سراسر هند گسترش یافتند. با این حال هیچ‌یک از آن‌ها تأثیر قابل توجهی بر دربار گورکانی نداشت. برعکس، اظهارات عجیب و غریب سرهندی در مورد موقعیت والای معنوی او، باعث خجالت محافل سنت‌گرا شد و در سال ۱۶۷۹ سنت‌گرایان توانستند اورنگ‌زیب را راضی کنند که نشر "مکتوبات" را ممنوع کند. عمدتاً در کشورهایی با اکثریت مسلمان سنی که اخوان مجددیه بعداً به آن کشورها راه یافتند، روش‌های سنت‌گرایی و تعالیم سیاسی سرهندی عملی شد. این امر به ویژه در مورد مولانا خالد شهرزوری (درگذشته ۱۸۲۷)، بنیانگذار و رئیس شاخه خالدی در کردستان، صادق است؛ که در اوایل قرن نوزدهم طریقتش را در سرزمین‌های عثمانی منتشر کرد. نمایندگانی که خالد به استانبول فرستادند در حمایت از تلاش‌های سلطان محمود دوم (در سال ۱۸۳۹) برای تحکیم و احیای دوباره امپراتوری عثمانی در برابر تهدیدهای غرب، به مجددیه پیوستند. در همان زمان، نمایندگان دیگری جنبش مقاومت را به سوی آزادی شمال قفقاز از دست روسیه، تحریک و رهبری کردند.
استادان مجددیه و خالدیه در طول قرن بیستم و بعد از آن نیز نقش برجسته سیاسی به عهده داشتند. در ترکیه، قیام عمده علیه نهاد رژیم سکولار کمالیست توسط شیخ سعید (۱۹۲۵) انجام شد که خالدی بود، در حالی که ریشه‌های حکومت اسلامی فعلی رجب طیب اردوغان نیز در سنت نقشبندیه-خالدی است. شاخه‌های دیگری از این نحله فکری بر مقاومت در برابر حمله شوروی به افغانستان در سال ۱۹۷۹ و حکومت صدام حسین بر کردستان عراق نقش داشتند.
امپدرادو (به اسپانیایی: Empedrado) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش امپدرادو واقع شده‌است. امپدرادو ۱۳٬۲۴۵ نفر جمعیت دارد و ۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بلا ویستا (به اسپانیایی: Bella Vista) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش بلا ویستا واقع شده‌است. بلا ویستا ۱٬۷۰۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸٬۷۵۰ نفر جمعیت دارد و ۵۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ویلا ژنرال بلگرانو (به اسپانیایی: Villa General Belgrano) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش کالاموچیتا واقع شده‌است. ویلا ژنرال بلگرانو ۵٬۸۸۸ نفر جمعیت دارد و ۷۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای Sigriswil و لاوفن آم نکا خواهرخوانده‌های ویلا ژنرال بلگرانو هستند.
ویلا دل توتورال (به اسپانیایی: Villa del Totoral) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Totoral Department واقع شده‌است. ویلا دل توتورال ۷٬۱۱۰ نفر جمعیت دارد.
بروچرو ویلا کورا (به اسپانیایی: Villa Cura Brochero) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Departamento San Alberto واقع شده‌است. بروچرو ویلا کورا ۱۰٬۹۲۶ نفر جمعیت دارد و ۹۵۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ویکونا مکنا (به اسپانیایی: Vicuña Mackenna) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش ریو کوارتو واقع شده‌است. ویکونا مکنا ۲٫۰۰۰٫۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
واله هرموسو (به اسپانیایی: Valle Hermoso) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش پونیلا واقع شده‌است. واله هرموسو ۵٬۴۸۶ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اونکویلو (به اسپانیایی: Unquillo) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش کلون (کوردوبا) واقع شده‌است. اونکویلو ۱۸٬۴۸۳ نفر جمعیت دارد.
تانتئی (به اسپانیایی: Tanti) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش پونیلا واقع شده‌است. تانتئی ۴٬۵۷۹ نفر جمعیت دارد و ۸۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سانتا روزا د کالاموچیتا (به اسپانیایی: Santa Rosa de Calamuchita) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش کالاموچیتا واقع شده‌است. سانتا روزا د کالاموچیتا ۹٬۵۰۴ نفر جمعیت دارد.
سانفرانسیسکو دل چنار (به اسپانیایی: San Francisco del Chañar) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Sobremonte Department واقع شده‌است. سانفرانسیسکو دل چنار ۲٬۰۶۷ نفر جمعیت دارد و ۶۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ریو سگوندو (به اسپانیایی: Río Segundo) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Río Segundo Department واقع شده‌است. ریو سگوندو ۲۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
اونکاتیوا (به اسپانیایی: Oncativo) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Río Segundo Department واقع شده‌است. اونکاتیوا ۱۳٬۱۸۰ نفر جمعیت دارد و ۲۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مورتروس (به اسپانیایی: Morteros) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در San Justo Department, Córdoba واقع شده‌است. مورتروس ۱۶٬۸۹۰ نفر جمعیت دارد.
میرامر (به اسپانیایی: Miramar) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در San Justo Department, Córdoba واقع شده‌است. میرامر ۱٬۹۷۹ نفر جمعیت دارد.
مینا کلاورو (به اسپانیایی: Mina Clavero) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Departamento San Alberto واقع شده‌است.
لا کامبرسیتا (به اسپانیایی: La Cumbrecita) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Santa María Department واقع شده‌است. لا کامبرسیتا ۱۸۹ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لا کارلوتا (به اسپانیایی: La Carlota) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش خوارز سلمن واقع شده‌است. لا کارلوتا ۱۲٬۵۳۷ نفر جمعیت دارد و ۱۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کروز دل اژه (به اسپانیایی: Cruz del Eje) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش کروز دل اژه واقع شده‌است. کروز دل اژه ۳۰٬۶۸۰ نفر جمعیت دارد و ۴۴۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سس کورینتس (به اسپانیایی: Sauce) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش ساوسی واقع شده‌است. سس کورینتس ۹٬۱۱۵ نفر جمعیت دارد و ۳۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آرویتو (به اسپانیایی: Arroyito) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در San Justo Department, Córdoba واقع شده‌است. آرویتو ۲۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲٬۱۴۷ نفر جمعیت دارد و ۱۵۵٫۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر ورتزوئولو خواهرخواندهٔ آرویتو هست.
آریاس (به اسپانیایی: Arias) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش مارکوس خوارز واقع شده‌است. آریاس ۷٬۰۷۵ نفر جمعیت دارد.
ساریمنتو (به اسپانیایی: Sarmiento) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Sarmiento Department واقع شده‌است. ساریمنتو ۸٬۲۹۲ نفر جمعیت دارد.
رادا تیلی (به اسپانیایی: Rada Tilly) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش اسکالانت واقع شده‌است. رادا تیلی ۹٬۲۲۶ نفر جمعیت دارد.
دولاون (به اسپانیایی: Dolavon) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش گیمان واقع شده‌است. دولاون ۲٬۹۲۹ نفر جمعیت دارد و ۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ژنرال پیندو (به اسپانیایی: General Pinedo) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Doce de Octubre Department واقع شده‌است. ژنرال پیندو ۱۵٬۷۴۱ نفر جمعیت دارد.
محمدقاسم محبعلی (زاده ۱۳۳۳ در تهران) دیپلمات و تحلیل گر سیاسی اهل ایران است که در گذشته سفیر ایران در مالزی و یونان بوده‌است و در سال ۱۳۶۶–۱۳۷۹ در سمت مدیرکل خاورمیانه و شمال آفریقا در وزارت امور خارجه ایران حضور داشت.
کاستلی (به اسپانیایی: Juan José Castelli) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش خنرال گومس (چاکو) واقع شده‌است. کاستلی ۲۷٬۲۰۱ نفر جمعیت دارد.
سن ایسیدرو (به اسپانیایی: San Isidro) یک شهرداری در آرژانتین است که در بخش وال ویخو واقع شده‌است. سن ایسیدرو ۴٬۵۶۹ نفر جمعیت دارد و ۵۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بلئن (به اسپانیایی: Belén) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش بیلن واقع شده‌است. بلئن ۱۲٬۲۵۲ نفر جمعیت دارد.
شهر اوتسانو خواهرخواندهٔ بلئن هست.
لونکوپو (به اسپانیایی: Loncopué) یک شهرداری در آرژانتین است که در Loncopué Department واقع شده‌است. لونکوپو ۴٬۲۶۶ نفر جمعیت دارد و ۹۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مونتکارلو (به اسپانیایی: Montecarlo) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش مونت کارلو واقع شده‌است.
کندلاریا (به اسپانیایی: Candelaria) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در استان میسیونس واقع شده‌است.
برناردو دو اریگوئین (به اسپانیایی: Bernardo de Irigoyen) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش خنرال مانوئل بلگرانو واقع شده‌است. برناردو دو اریگوئین ۱٬۰۶۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰٬۸۸۹ نفر جمعیت دارد و ۸۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آپوستولز (به اسپانیایی: Apóstoles) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش اپوستولس واقع شده‌است. آپوستولز ۴۰٬۸۵۸ نفر جمعیت دارد و ۱۵۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اوسپالاتا (به اسپانیایی: Uspallata) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش لاس هراس واقع شده‌است. اوسپالاتا ۳٬۴۳۷ نفر جمعیت دارد و ۲٬۰۳۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تونویان (به اسپانیایی: Tunuyán) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش تونویان واقع شده‌است. تونویان ۴۹٬۱۳۲ نفر جمعیت دارد و ۸۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ریواداویا (به اسپانیایی: Rivadavia) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش ریواداویا (مندوزا) واقع شده‌است. ریواداویا ۸۲٬۵۸۲ نفر جمعیت دارد و ۶۵۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پونتا د واکاس (به اسپانیایی: Punta de Vacas) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش لاس هراس واقع شده‌است. پونتا د واکاس ۴۷ نفر جمعیت دارد و ۲٬۹۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مالارگویی (به اسپانیایی: Malargüe) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش مالارگویی واقع شده‌است. مالارگویی ۲۷٬۶۶۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لی پاز (به اسپانیایی: La Paz) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش لاپاز (مندوسا) واقع شده‌است. لی پاز ۹٬۵۶۰ نفر جمعیت دارد.
ژنرال الوار (به اسپانیایی: General Alvear) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش خنرال آلوار (مندوسا) واقع شده‌است. ژنرال الوار ۲۹٬۹۰۹ نفر جمعیت دارد و ۴۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ویلا یونیون (به اسپانیایی: Villa Unión) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در استان لا ریوخا، آرژانتین واقع شده‌است. ویلا یونیون ۱۲٬۲۶۳ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۵۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پتکیا (به اسپانیایی: Patquía) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Independencia واقع شده‌است.
فاماتینا (به اسپانیایی: Famatina) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در استان لا ریوخا، آرژانتین واقع شده‌است. فاماتینا ۶٬۳۷۱ نفر جمعیت دارد.
آنیلاکو (به اسپانیایی: Anillaco) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در استان لا ریوخا، آرژانتین واقع شده‌است.
سنتا ایزابل (به اسپانیایی: Santa Isabel) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Chalileo Department واقع شده‌است. سنتا ایزابل ۲٬۴۹۳ نفر جمعیت دارد.
رئالیکو (به اسپانیایی: Realicó) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Realicó واقع شده‌است. رئالیکو ۴۷۵ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۵۹۱ نفر جمعیت دارد و ۱۴۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماکچین (به اسپانیایی: Macachín) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش آتروکو واقع شده‌است. ماکچین ۷۵۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۵۵۴ نفر جمعیت دارد و ۱۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گواتراچه (به اسپانیایی: Guatraché) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در استان لا پامپا واقع شده‌است. گواتراچه ۵٫۲۷۱ نفر جمعیت دارد.
لئون جوجوی (به اسپانیایی: León) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در استان خوخوی واقع شده‌است.
پیدرا (به اسپانیایی: Piedra del Águila) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Collón Curá Department واقع شده‌است. پیدرا ۳٬۶۸۹ نفر جمعیت دارد و ۴۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لاس لومیتاس (به اسپانیایی: Las Lomitas) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش پاتینیو واقع شده‌است. لاس لومیتاس ۱۲٬۳۹۹ نفر جمعیت دارد.
ایبارتا (به اسپانیایی: Ibarreta) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در استان فورموسا واقع شده‌است.
ویلا پاراناکیتو (به اسپانیایی: Villa Paranacito) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Islas del Ibicuy Department واقع شده‌است. ویلا پاراناکیتو ۳٬۹۹۸ نفر جمعیت دارد.
ویلا الیسا (به اسپانیایی: Villa Elisa) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش کلون (انتره ریوس) واقع شده‌است. ویلا الیسا ۱۰٬۲۶۶ نفر جمعیت دارد.
اردینارن (به اسپانیایی: Urdinarrain) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش گوالگوایچی واقع شده‌است. اردینارن ۸٬۹۸۶ نفر جمعیت دارد.
ویلا سن خوزه (به اسپانیایی: San José) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش کلون (انتره ریوس) واقع شده‌است. ویلا سن خوزه ۱۶٬۳۳۶ نفر جمعیت دارد.
پوگیگری (به اسپانیایی: Puiggari) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در استان انتره ریوس واقع شده‌است.
لیبرتادور سان مارتین (به اسپانیایی: Libertador San Martín) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش دیامانته واقع شده‌است. لیبرتادور سان مارتین ۶٬۵۴۵ نفر جمعیت دارد و ۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لا پاز (به اسپانیایی: La Paz) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در La Paz Department واقع شده‌است. لا پاز ۱۱۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲۴٬۳۰۷ نفر جمعیت دارد و ۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فدریشن (به اسپانیایی: Federación) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش فدراسیون واقع شده‌است. فدریشن ۱۶٬۶۵۸ نفر جمعیت دارد.
دیامانت (به اسپانیایی: Diamante) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش دیامانته واقع شده‌است. دیامانت ۱۰۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۹٬۱۴۲ نفر جمعیت دارد.
کرسپئو (به اسپانیایی: Crespo) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش پارانا واقع شده‌است. کرسپئو ۱۹٬۵۳۶ نفر جمعیت دارد و ۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
چاجاری (به اسپانیایی: Chajarí) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش فدراسیون واقع شده‌است. چاجاری ۳۲٬۷۳۴ نفر جمعیت دارد و ۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
باساویلباسو (به اسپانیایی: Basavilbaso) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در منطقه اروگوئه دپارتمان واقع شده‌است. باساویلباسو ۹٬۷۴۲ نفر جمعیت دارد.
پلوتیه (به اسپانیایی: Plottier) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش کنفلوئنسیا واقع شده‌است. پلوتیه ۳۲٬۳۹۰ نفر جمعیت دارد و ۲۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اسکلت انسان در یک بزرگ‌سال از حدود ۲۰۶ تا ۲۱۳ استخوان تشکیل شده‌است. بر خلاف بزرگسالان، اسکلت کودکان، در ابتدا از ۳۰۰ استخوان تشکیل شده‌است. این تعداد با رشد کودک و ادغام برخی استخوان‌ها، به ۸۰ استخوان در اسکلت محوری و ۱۲۶ استخوان در اسکلت ضمیمه‌ای کاهش می‌یابد.Human Body (206) . Rensselaer Polytechnic Institute
با رشد انسان و افزایش سن، برخی از استخوان‌ها طی ادغام استخوانی، به یکدیگر می‌پیوندند. این فرایند معمولاً تا دهه سوم زندگی ادامه دارد؛ بنابراین، ممکن است تعداد استخوان‌های یک فرد در طول زندگی و در سنین مختلف متفاوت باشد. علاوه بر این، استخوان‌های جمجمه و صورت علی‌رغم این‌که به‌طور طبیعی به یکدیگر جوش خورده‌اند، به‌عنوان استخوان‌های جداگانه محسوب می‌شوند.
اسکلت محوری، شامل ستون مهره‌ها، قفسه سینه و سر، شامل ۸۰ استخوان است.
اسکلت ضمیمه‌ای نیز شامل بازوها و پاها، از جمله کمربند شانه‌ای و لگن، شامل ۱۲۶ استخوان است که مجموع تعداد استخوان‌ها را به ۲۰۶ استخوان می‌رساند.
یک بزرگ‌سال دارای ۲۶ استخوان در ستون مهره‌ها یا ستون فقرات است، در حالی‌که یک کودک ممکن است تا ۳۴ استخوان در ستون فقرات خود داشته باشد.
در قفسه سینه معمولاً ۲۵ استخوان وجود دارد اما گاهی اوقات از جمله در صورت ایجاد دنده‌های گردنی ممکن است این تعداد بیشتر باشد.
جمجمه ۲۳ استخوان دارد که با احتساب استخوان‌های گوش میانی، سر انسان مجموعاً شامل ۲۹ استخوان است.
در مجموع ۶۴ استخوان در بازوها وجود دارد.
استخوان لگن از سه ناحیه تشکیل شده‌است که با هم ادغام شده و ۲ استخوان کوکسال حاصل شده‌است که عبارت‌اند از: استخوان تهیگاهی، استخوان نشیمنگاهی و استخوان شرمگاهی
در مجموع ۶۰ استخوان در پاها وجود دارد.
ضریب آلوده‌سازی در میکروبیولوژی به نسبت عوامل عفونی (همچون باکتری، ویروس یا فاژ) اهداف عفونی را گویند. به عنوان مثال، هنگام تلقیح مجموعه‌ای از سلول‌ها با ذرات ویروس، ضریب آلوده‌سازی یا MOI نسبت تعداد ذرات ویروس به تعداد سلولهای هدف موجود در مجموعه تعریف شده‌است. تعداد واقعی ویروس‌ها یا باکتری‌هایی که وارد هر سلول می‌شوند یک فرایند تصادفی به نظر می‌رسد: برخی از سلول‌ها ممکن است بیش از یک عامل عفونی را جذب کنند در حالی که برخی دیگر ممکن است هیچ‌یک را جذب نکنند. با افزایش ضریب آلوده‌سازی احتمال آلوده بودن سلول از بیش یک سلول نیز افزایش می‌یابد.
مروه چوبان (Merve Çoban؛ زاده ۲۵ ژانویه ۱۹۹۳) یک کاراته‌کای ترک است. وی دارنده دو مدال نقره از مسابقات قهرمانی کاراته اروپا است و در بازی‌های همبستگی اسلامی ۲۰۱۳ که در پالمبانگ، اندونزی برگزار شد، در کومیته ۶۸ کیلوگرم موفق به کسب مدال طلا شد. وی به عنوان نماینده ترکیه در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در کاراته مدال برنز را کسب کرد.
در سال ۲۰۱۵، او در بازی‌های اروپایی ۲۰۱۵ که در باکو، آذربایجان برگزار شد، در کومیته ۶۱ کیلوگرم بانوان مدال نقره را از آن خود کرد. در بازی‌های اروپایی ۲۰۱۹ که در مینسک، بلاروس برگزار شد، او یکی از مدال‌های برنز را در کومیته ۶۱ کیلوگرم بانوان به دست آورد.
لیزر یاقوت، یک لیزر حالت جامد است که از کریستال یاقوت مصنوعی به عنوان محیط بهره، استفاده می‌کند. اولین لیزر کارآمد، یک لیزر یاقوتی که توسط تئودور اچ «تد» میمن، در آزمایشگاه‌های تحقیقاتی هیوز در ۱۶ مه ۱۹۶۰ تولید شد، بود.Maiman, T.H. (1960) "Stimulated Optical Radiation in Ruby". "Nature", 187 4736, pp. 493-494.
لیزرهای روبی پالس‌هایی از نور مرئی منسجم با طول موج ۶۹۴٫۳ نانومتر تولید می‌کنند، که یک رنگ قرمز سیر است. طول پالس‌های لیزر یاقوتی معمولی در واحد یک میلی ثانیه است.
لیزر یاقوت، غالباً از یک میله یاقوت تشکیل شده‌است که برای دستیابی به وارونگی جمعیت، باید با انرژی بسیار زیاد، معمولاً از یک لامپ فلاش پمپ شود. میله اغلب بین دو آینه که یک حفره نوری تشکیل می‌دهند، قرار می‌گیرد، که نور تولید شده توسط فلورسانس یاقوت را نوسان می‌دهد که باعث ایجاد گسیل تحریکی می‌شود. یاقوت سرخ یکی از معدود لیزرهای حالت جامد است که نور را در محدوده مرئی طیف تولید می‌کند، و آن را با ۶۹۴٫۳ نانومتر، به رنگ قرمز سیر، با یک عرض بسیار محدود به میزان ۰٫۵۳ نانومتر لیزر می‌کند."Principles of Lasers" By Orazio Svelto – Plenum Press 1976 Page 367–370.
لیزر یاقوت، یک لیزر سه سطحی حالت جامد است. ناحیه فعال لیزر (محیط بهره/ناحیه تقویت) یک میلهٔ یاقوت مصنوعی است که از طریق پمپاژ نوری، به‌طور معمول توسط لامپ فلاش زنون، انرژی دریافت می‌کند. یاقوت نوارهای جذب بسیار عریض و قدرتمند در طیف مرئی، در ۴۰۰ و ۵۵۰ نانومتر و با طول عمر فلورسانس بسیار طولانی به مدت ۳ میلی ثانیه دارد. این قابلیت امکان پمپاژ با انرژی بسیار بالا را فراهم می‌کند، زیرا مدت زمان پالس در این ماده می‌تواند بسیار بیشتر از سایر مواد باشد. با وجود این که یاقوت سرخ دارای مشخصات جذب بسیار گسترده‌ای است، بازده تبدیل آن بسیار کمتر از سایر محیط‌ها است."Principles of Lasers" By Orazio Svelto – Plenum Press 1976 Page 367–370.
در نمونه‌های اولیه، دو انتهای میله باید با دقت بسیار زیاد صیقل داده می‌شد، به طوری که دو انتهای میله تا درون یک چهارم طول موج نور خروجی صاف باشند و تا چند ثانیه از قوس به موازات یکدیگر قرار داشته باشند. دو انتهای میله که به خوبی صیقل خورده بودند، به نقره آغشته می‌شدند. یک انتها به‌طور کامل آغشته و دیگری فقط مقداری نقره‌ای می‌شد. میله، با دو انتهای بازتابندهٔ خود، سپس به عنوان یک اتالون Fabry – Pérot (یا یک اتالون Gires-Tournois) عمل می‌کند. لیزر نوین معمولاً از میله‌هایی با پوشش ضد انعکاس، یا میله‌هایی که دو انتهای آن‌ها این بار در زاویه بروستر برش و صیقل داده شده‌اند استفاده می‌کند. این کار بازتاب‌های انتهای میله را از بین می‌برد. سپس از آینه‌های دی‌الکتریک خارجی برای تشکیل حفره نوری استفاده می‌شود. آینه‌های خمیده معمولاً برای آرام سازی هم ترازی تلرانس‌ها و تشکیل یک تشدید کننده پایدار استفاده می‌شوند که غالباً عدسی‌های حرارتی میله را جبران می‌کنند."Principles of Lasers" By Orazio Svelto – Plenum Press 1976 Page 367–370."Laser Fundamentals" by William Thomas Silfvast – Cambridge University Press 1996 Page 547-549.
یاقوت هم‌چنین، در طول موج لیزر خود مقداری از نور را جذب می‌کند. برای غلبه کردن بر این جذب، کل طول میله باید پمپ شود، و هیچ ناحیه سایه داری نزدیک پایه‌ها باقی نماند. قسمت فعال یاقوت، ماده آلایشی است که از یون‌های کروم معلق در یک کریستال یاقوت کبود مصنوعی تشکیل شده‌است. ماده آلاینده اغلب حدود ۰٫۰۵٪ بلور را تشکیل می‌دهد و مسئولیت تمام جذب و انتشار تشعشعات را بر عهده دارد. یاقوت مصنوعی بسته به غلظت ماده آلایشی، معمولاً به رنگ صورتی یا قرمز است."Principles of Lasers" By Orazio Svelto – Plenum Press 1976 Page 367–370."Laser Fundamentals" by William Thomas Silfvast – Cambridge University Press 1996 Page 547-549.
یکی از اولین مواردی که لیزر یاقوت مورد استفاده قرار گرفت، یافتن فاصله بود. تا سال ۱۹۶۴، لیزرهای یاقوتی با سوئیچ کیوهای چرخشی منشوری به وسیلهٔ استاندارد برای دور یاب‌های نظامی تبدیل شدند، تا این که یک دهه بعد مسافت سنج‌های کارآمدتر Nd: YAG معرفی شدند. از لیزرهای یاقوت به‌طور عمده در تحقیقات استفاده می‌شد."Solid-State Laser Engineering" by Walter Koechner – Springer-Verlag 1965, page 2. لیزر یاقوتی اولین لیزر مورد استفاده برای پمپاژ نوری لیزرهای رنگی قابل تنظیم بود و به ویژه برای تحریک رنگ‌های لیزری ساطع شده در نزدیکی مادون قرمز بسیار مناسب است. از لیزرهای یاقوت به ندرت در صنعت استفاده می‌شود که دلیل اصلی آن کارایی پایین و تکرار کم آن است. یکی از اصلی‌ترین کاربردهای صنعتی ایجاد سوراخ در الماس است، زیرا پرتوی پرقدرت یاقوت سرخ با باند جذب گسترده الماس (باند GR1) در رنگ قرمز مطابقت دارد.http://accreditedgemologists.org/lightingtaskforce/OpticalAbsorptionand.pdf
استفاده از لیزرهای یاقوتی با کشف واسطه‌های لیزری بهتر، کاهش یافته‌است. آن‌ها هنوز هم در برخی کاربردها که به پالس‌های کوتاه نور قرمز نیاز است استفاده می‌شوند. هولوگراف‌ها در سراسر جهان پرتره‌های هولوگرافیک با لیزرهای یاقوت، در اندازه‌های مختلف تا یک متر مربع تولید می‌کنند. به دلیل قدرت پالس بالا و طول انسجام خوب، نور لیزر قرمز ۶۹۴ نانومتری به نور سبز ۵۳۲ نانومتری Nd:YAG با فرکانس دو برابر ترجیح داده می‌شود، که اغلب برای هولوگرام‌های بزرگ به پالس‌های متعددی نیاز دارد. بسیاری از آزمایشگاه‌های آزمایش غیرمخرب از لیزر یاقوتی برای ایجاد هولوگرام اجسام بزرگ مانند لاستیک‌های هواپیما برای یافتن نقاط ضعف در رویه آن استفاده می‌کنند. از لیزرهای یاقوتی، به‌طور گسترده‌ای در خال‌کوبی و مو زدایی استفاده شد، با این تفاوت که در این کاربرد لیزرهای الکساندریت و Nd: YAG جایگزین می‌شوند.
لیزر یاقوتی اولین لیزری بود که کاربردی شد. این لیزر توسط تئودور میمن در سال ۱۹۶۰ ساخته شد، این دستگاه از طریق مدل مفهومی یک «میزر نوری» به وجود آمد، یک میزر که می‌توانست در نواحی طیف مرئی یا مادون قرمز کار کند.
در سال ۱۹۵۸، بعد از این که مخترع میزر، چارلز تاونز، و همکار وی، آرتور شاولو، مقاله‌ای را در زمینه بررسی فیزیکی در مبحث ایده میزرهای نوری منتشر کردند، رقابت برای ساختن یک مدل عمل کننده آغاز شد. یاقوت سرخ با موفقیت در میزرها مورد استفاده قرار گرفت، بنابراین اولین انتخاب به عنوان یک رسانهٔ ممکن بود. میمن هنگام شرکت در یک کنفرانس در سال ۱۹۵۹، به یک سخنرانی از شاولو گوش فرا داد، که این سخنرانی توصیف استفاده از یاقوت به عنوان یک ماده ناحیه لیزر بود. شاولو اظهار داشت که یاقوت صورتی، اگر دارای کمترین سطح انرژی که بسیار نزدیک به حالت اساسی است باشد برای کاربرد لیزر به انرژی پمپاژ زیادی نیاز دارد و یاقوت قرمز را به عنوان گزینه جایگزین پیشنهاد کرد. میمن که سال‌ها با یاقوت سرخ کار کرده و مقاله‌ای در مورد فلورسانس یاقوت نگاشته‌است، احساس کرد که شوالو «بیش از حد بدبین» است. اندازه‌گیری‌های وی نشان داد که کم‌ترین سطح انرژی یاقوت صورتی با پمپاژ با یک منبع نور بسیار شدید می‌تواند حداقل تا حدی تخلیه شود و از آنجا که یاقوت به راحتی در دسترس بود، وی تصمیم گرفت به هر حال آن را امتحان کند."The History of the Laser" By Mario Bertolotti - IOP Publishing 2005 Page 211–218"How the Laser Happened: Adventures of a Scientist" By Charles H. Townes – Oxford University Press 1999 page 85–105.
گوردون گولد نیز در این کنفرانس حضور داشت. گولد پیشنهاد کرد که با تکان دادن لیزر، حداکثر توان خروجی به بزرگی یک مگاوات می‌تواند تولید شود."How the Laser Happened: Adventures of a Scientist" By Charles H. Townes – Oxford University Press 1999 page 104.
با گذشت زمان، بسیاری از دانشمندان در مورد مفید بودن هر رنگی از یاقوت به عنوان یک ناحیه لیزر شک کردند. میمن نیز شک و تردیدهای خود را احساس کرد، اما چون بسیار «فرد بااراده» ای بود، به‌طور مخفیانه روی پروژه خود کار می‌کرد. او در جستجوی این بود که یک منبع نوری پیدا کند که برای پمپاژ میله به اندازه کافی شدید باشد به علاوهٔ یک حفره پمپاژ بیضوی با بازتاب بالا، تا انرژی را به داخل میله هدایت کند. او منبع نور خود را هنگامی یافت که یک فروشنده از شرکت جنرال الکتریک چند لامپ فلاش زنون به او نشان داد و ادعا کرد که بزرگترین آن‌ها در صورت قرار گرفتن در نزدیکی لوله می‌تواند پشم فولاد را مشتعل کند. میمن متوجه شد که، با چنین شدتی، به حفره پمپاژی با بازتابندگی چنین زیادی احتیاج ندارد و با چراغ مارپیچ، به بیضوی شکل بودن آن احتیاجی نخواهد داشت. میمن لیزر یاقوت خود را در آزمایشگاه‌های تحقیقاتی هیوز، در مالیبو، کالیفرنیا ساخت."Beam" By Jeff Hecht – Oxford University press 2005 page 170–172 او از یک میله یاقوت صورتی به اندازه ۱ سانتی‌متر در ۱٫۵ سانتی‌متر استفاده کرد و در ۱۶ مه ۱۹۶۰، دستگاه را شلیک کرد و منجر به تولید اولین پرتو نور لیزر شد."How the Laser Happened: Adventures of a Scientist" By Charles H. Townes – Oxford University Press 1999 page 105
لیزر یاقوتی اصلی تئودور میمن هنوز عمل می‌کند. این دستگاه در ۱۵ مه ۲۰۱۰ در یک نشست هم‌اندیشی توسط بنیاد یادبود دکتر تئودور میمن و دانشگاه سایمون فریزر در ونکوور، بریتیش کلمبیا به نمایش درآمد، جایی که دکتر میمن استاد راهنما در دانشکدهٔ علوم مهندسی بود. لیزر اصلی میمن به سمت یک صفحه پروژکتور در یک اتاق تاریک شلیک شد. در مرکز یک فلاش سفید (نشت از لامپ فلاش زنون)، برای مدت کوتاهی یک لکه قرمز دیده می‌شد.
لیزرهای یاقوتی یک پالس واحد تحویل نمی‌دهند، بلکه یک سری پالس را تحویل می‌دهند که شامل یک سری خوشه‌های نامنظم در طول پالس است. در سال ۱۹۶۱، رابرت هلوارث یک مدل از سوئیچ q را اختراع کرد تا خروجی را به یک پالس واحد متمرکز کند."Solid-State Laser Engineering" by Walter Koechner - Springer-Verlag 1965 page 1
در سال ۱۹۶۲، ویلارد بویل، که در آزمایشگاه‌های بل کار می‌کرد، اولین خروجی پیوسته را از لیزر یاقوت تولید کرد. بر خلاف روش معمول پمپاژ کناری، نور لامپ قوس جیوه به انتهای یک میله بسیار کوچک پمپ می‌شد تا وارونگی جمعیت لازم حاصل شود. لیزر یک موج پیوسته منتشر نمی‌کند، بلکه یک قطار پیوسته از پالس‌ها را ایجاد می‌کند، که به دانشمندان این فرصت را می‌دهد تا میزان خروجی یاقوت سرخ را مطالعه کنند."Astronautics" 1962 - Page 74 http://www.gravityassist.com/IAF3-1/Ref.%203-49.pdf لیزر یاقوتی پیوسته اولین لیزر مورد استفاده در پزشکی بود. این روش توسط لئون گلدمن، یکی از پیشگامان عرصه پزشکی لیزری، برای درمان‌هایی نظیر پاک کردن خال‌کوبی، درمان جای زخم و ترغیب بهبودی استفاده شد. به دلیل محدودیت در توان خروجی، قابلیت تنظیم و عوارض در کارکرد و خنک سازی واحدها، لیزر یاقوتی پیوسته خیلی زود با لیزرهای رنگی متنوع تر، Nd: YAG و آرگون جایگزین شد."Lasers in Aesthetic Surgery" by Gregory S. Keller, Kenneth M. Toft, Victor Lacombe, Patrick Lee, James Watson – Thieme Medical Publishers 2001 page 254.
کربوسیکل‌دار کردن فریه یا کربوسیکلیزاسیون فریه (با نام واکنش فریه II نیز شناخته می‌شود) یک واکنش آلی است که اولین بار توسط شیمیدان کربوهیدرات، رابرت جی. فریه در سال ۱۹۷۹ گزارش شد. این واکنش یک بازآرایی با واسطه فلزی است که طی آن انول اتر پیران‌ها به سیکلوهگزانون‌ها تبدیل می‌شوند. به‌طور معمول، این واکنش توسط نمک‌های جیوه، به ویژه جیوه(II) کلرید کاتالیز می‌شود.
فریه سازوکار زیر را برای این واکنش پیشنهاد کرد:
در این سازوکار، الفین ترمینال تحت هیدروکسی‌مرکوراسیون قرار گرفته و اولین واسطه، ترکیب ۲، که یک همی‌استال است، تولید می‌شود. در مرحله بعد، متانول از بین می‌رود و ترکیب دی‌کربونیل از طریق حمله به آلدهید الکترون‌دوست حلقوی شده و کربوسیکل را به عنوان محصول تشکیل می‌دهد. نقطه ضعف این واکنش در این است که از دست دادن CHOH در موقعیت آنومری (کربن ۱) بر مخلوط α- و β-آنومر اثر دارد. این واکنش همچنین برای آلکن‌های استخلافی (به عنوان مثال یک گروه -OAc بر روی آلکن ترمینال داشته باشد) عمل می‌کند.
همچنین فریه گزارش داد که محصول نهایی، ترکیب ۵، می‌تواند طی واکنش با استیک انیدرید (AcO) و پیریدین به یک کتون مزدوج (ترکیب ۶) تبدیل شود، همان‌طور که در زیر نشان داده شده‌است.
در مخابرات، میان‌هابِند به هم پیوندزدن فیزیکی شبکه حامل با تجهیزات یا امکاناتی است که به آن شبکه تعلق ندارند. این اصطلاح ممکن است به ارتباط بین امکانات حامل و تجهیزات متعلق به مشتری آن یا به ارتباط بین دو یا چند حامل اشاره داشته باشد.
در قانون نظارتی ایالات متحده، میان‌هابِند به‌طور خاص (۴۷ سی‌اف‌آر ۵۱٫۵) به عنوان «پیوندزدن دو یا چند شبکه برای تبادل دوطرفه ترافیک» تعریف شده‌است.
یکی از ابزارهای اصلی قانون‌گذارها برای معرفی رقابت در بازارهای مخابراتی، تحمیل الزامات میان‌هابِند به حامل‌های برتر بوده‌است.
آنومر () اصطلاحی در شیمی فضایی است که برای توصیف ایزومرهای فضایی کربوهیدرات‌هایی که تفاوت آن در پیکر بندی اتم کربن همی استال است، به کار می‌رود. برای ایجاد تفاوت بین این ایزومرها از نماد α یا β استفاده می‌شود.