moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
و سالها به تدریس فقه در دانشگاه اسلامی غزه اشتغال داشت.Israel kills senior Hamas figure, Aljazeera
وی چهار همسر اختیار کرد که حاصل ازدواج او با آنها ۶ فرزند پسر و ۶ فرزند دختر بود. هر چهار همسر او نیز در حمله هوایی به خانه وی کشته شدند.Fighting in dense Gaza brings child casualties, The Associated Press via International Herald Tribune
موریس بوکای (۱۹ ژوئیه ۱۹۲۰ – ۱۷ فوریه ۱۹۹۸)، پزشک مسلمان فرانسوی، عضو جامعه فرانسوی مصرشناسی، و نویسندهٔ چند کتاب بود.
موریس بوکای در ۱۹ ژوئیه ۱۹۲۰ در شهر پوسی‌وگPont-l'Évêque زاده شد. پزشکی را از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۸۲ فرا گرفت و متخصص گاستروانترولوژی یا همان دستگاه گوارش شد.
مقایسه علم و دین با تأکید بر اسلام، یکی از فعالیتهای مورد توجه انجام شده توسط موریس بوکای است، تا جایی که این نوع نگرش به ارتباط علم و دین با عنوان «بوکائیلیسم» شناخته شده‌است.Encyclopaedia of the history of science, technology, and medicine in non-western cultures, ed. Helaine Selin, retrieved 28 March 2011
این دیدگاه با کتاب «مقایسه‌ای میان تورات، انجیل، قرآن و علم» معرفی گردید و در آن، تطابق قرآن با علوم جدید به عنوان نشانه‌ای از وحیانی بودن قرآن در نظر گرفته می‌شود.Explorations in Islamic science Ziauddin Sardar, (1989), retrieved 28 March 2011An illusion of harmony: science and religion in Islam (2007) Taner Edis, retrieved 28 March 2011
موریس بوکای در کتاب «مقایسه‌ای میان تورات، انجیل، قرآن و علم»، مرنپتاه را فرعون زمان خروج می‌داند و بیان می‌دارد که در مطالعات صورت گرفته بر روی مومیایی مرنپتاه، آثاری از باقی ماندن طولانی مدت جسد در آب مشاهده نشده است و این مشاهده با بیان قرآن در خصوص نجات سریع جسد فرعون از آب تطابق دارد. در روایت کتاب مقدس غرق شدن فرعون ذکر شده است اما از سرنوشت وی سخنی به میان نیامده است و بنابراین، روایت قرآنی را می‌توان کامل کننده روایت توراتی دانست.
او در ۱۷ فوریه ۱۹۹۸ درگذشت.
"Episode 3: The Islamic world is witnessing a trend for seeking 'scientific miracles' in the Qur'an". Islam and Science. 2nd March 2009. No. 3.
باتو (زاده ۱۲۰۷ - درگذشته ۱۲۵۵ (میلادی) فرزند جوجی و نوهٔ چنگیز خان مغول بود. جوجی، فرمانروایی آسیای میانه را در اختیار داشت و به حکومت او، اردوی زرین گفته می‌شد.
نیمه غربی حکومت جوجی به باتو رسید. باتو، کار خودش را با حمله به اروپا و روسیه آغاز کرد. از رودخانهٔ ولگا گذشت و کیِف را گرفت. کمی بعد، مجارستان و لهستان را فتح و آنها را نیز به امپراتوری خود ضمیمه کرد؛ ولی از آن جایی که می‌ترسید گیوک خان، مقام خان بزرگ را کسب کند، مجبور شد اروپا را رها کند و به مغولستان برگردد تا بتواند جایگاه خود را مستحکم کند. پس دل از اروپا کند و نابسامانی‌های سیاسی در مغولستان، کارهای وی را بیهوده گذاشت.
باتو بعد از شکست ادعایش به سیبری عقب‌نشینی کرد. به ممالک باتو، اردوی زرین می‌گفتند. بعدها بخش دیگری از سرزمینش هم به دست شیبان و اوردا، برادران باتو، تجزیه شد.
می‌گویند که باتو پیرو هیچ دین و مذهبی نبود و جزء خداپرستی، هیچ شیوه دیگری نمی‌دانست. اهل بذل و بخشش بود و هرچه پیش او می‌فرستادند در حصارش میان مسلمانان و مغولان و پیروان سایر ادیان به طور مساوی تقسیم می‌کرد. مرگ باتو به سال ۶۵۳ اتفاق افتاد.
کورش صفوی (۶ تیر ۱۳۳۵ – ۲۰ مرداد ۱۴۰۲) زبان‌شناس و مترجم ایرانی، و استاد دانشگاه علامه طباطبائی بود. پژوهش‌های او در زمینهٔ معناشناسی، نشانه‌شناسی، رابطهٔ زبان‌شناسی و ادبیات و تاریخ زبان‌شناسی بود.
صفوی دارای پژوهش‌های متعددی در زمینه معنی‌شناسی، نشانه‌شناسی، رابطه زبان‌شناسی و ادبیات و تاریخ زبان‌شناسی است. وی که مدرک کارشناسی زبان آلمانی را از مدرسه عالی ترجمه و کارشناسی ارشد و دکتری زبانشناسی را از دانشگاه تهران اخذ کرده‌است از سال ۱۳۵۶ به استخدام دانشگاه علامه طباطبائی درآمد و عضو هیئت علمی گروه زبان‌شناسی آن دانشگاه شد.
کوروش صفوی تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در آلمان و اتریش به پایان برد و در سال ۱۳۵۰ به تهران بازگشت. به دلیل نپذیرفتن دیپلم اتریش از سوی ایران وادار شد در همان سال مجدداً به دبیرستان برود و از دبیرستان هدف ۴ آن ایام دیپلم ریاضی بگیرد. سپس به رشته زبان و ادبیات آلمانی دانشگاه تهران رفت و سال بعد انتقالی به مدرسهٔ عالی ترجمه گرفت و در سال ۱۳۵۴ موفق به اخذ لیسانس از این دانشگاه شد.
در همان سال برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت؛ و پس از یک فصل تحصیل در رشته زبان‌شناسی در دانشگاه دولتی اوهایو و دو نیمسال تحصیل در ام.آی. تی، به دلیل بیماری پدر به ایران بازگشت و در سال ۱۳۵۶ وارد دورهٔ کارشناسی ارشد زبان‌شناسی دانشگاه تهران شد و در سال ۱۳۵۸ و پیش از انقلاب فرهنگی موفق شد تا در مقطع تحصیلی کارشناسی ارشد فارغ‌التحصیل شود. وی در همان سال ۱۳۵۶ ابتدا به صورت حق‌التدریسی سپس به صورت قراردادی و پیمانی به استخدام دانشکدهٔ علوم و ارتباطات درآمد. وی نزدیک به ده سال پس از اخذ کارشناسی ارشد خود و هنگامی که دورهٔ دکتری زبانشناسی دانشگاه تهران دوباره بازگشایی شد، وارد این دوره شد و در سال ۱۳۷۲ دکتری زبانشناسی خود را از این دانشگاه گرفت.
او در ۲۰ مرداد ۱۴۰۲ در ۶۷ سالگی در قبرس شمالی درگذشت.
درباره علت درگذشت کورش صفوی شایعاتی مطرح شده بود که فرزند او در گفت‌وگو با سایت جامعه خبری عصرگاه این شایعات را به کلی تکذیب کرد.
ساجد طیبی (عضو پژوهشگاه دانش‌های بنیادی) در مقایسه‌ای میان دو ترجمه از کتاب "درآمدی تازه بر فلسفهٔ زبان" از ویلیام لایکن، ترجمهٔ کورش صفوی را زیر سؤال می‌برد. طیبی، ترجمهٔ میثم محمدامینی (استادیار پژوهشکده مطالعات بنیادین علم و فناوری) را ترجمه‌ای بسیار خوب و ترجمه کوروش صفوی را «نمونه‌ای اعلا از ترجمهٔ بد از کتابی فلسفه» دانسته و ایرادات پرشماری از این ترجمه را در ادامه نقل کرده‌است.
آیت واگذاری کشتی‌گیر کشتی آزاد ایران زاده شهرستان جویبار و برادر عزیز واگذاری است. او در مسابقات قهرمانی آسیا در سال ۱۹۸۷ در بمبئی مدال طلا و در بازی های اسیایی پکن ۱۹۹۰ مدال نقره و در المپیک سئول ۱۹۸۸ عنوان پنجم را کسب کرد.
فیض‌الله انصاری (۲۰ مارس ۱۹۳۱ - ۱۹۸۰) از نمایشنامه‌نویسان و شاعران تاجیکستان است.
نمایش‌نامه‌های او به فارسی تاجیکی و بیشتر در مورد موضوعات روز بود.
فیض‌الله انصاری در روستای نیقنات رایون کلخوزچیان (امروزه در بخش رودکی شهرستان پنجکنت استان سغد) به دنیا آمد.
وی تحصیلات ابتدایی خود را (تا کلاس هفتم) در شهر سمرقند و دورهٔ آموزشگاه را در پنجکنت به پایان رساند.
او در سال ۱۹۴۷ به استالین‌آباد (دوشنبه) رفت و در آن‌جا تحصیل در مؤسسهٔ آموزش و پرورش ("انستیتوت پداگوگی") را در سال ۱۹۵۱ تمام کرد.
وی در این مؤسسه به عنوان شاعری جوان آغاز به سرودن شعر کرد و سروده‌های او در گاهنامه‌ها و روزنامه‌های جمهوری به چاپ رسید.
نخستین مجموعهٔ شعرهای او به نام «گلدسته دوستی» در سال ۱۹۵۶ میلادی در استالین‌آباد منتشر شد.
سید محمدحسن ابوترابی‌فرد (زاده ۱۳۳۲ قم) روحانی اهل ایران و امام جمعه موقت تهران است. او نایب رئیس اول مجلس شورای اسلامی در دوره نهم بود. وی در ششمین، هفتمین و هشتمین دوره مجلس شورای اسلامی نماینده قزوین و آبیک بود و در نهمین دوره نیز نمایندگی تهران، ری، شمیرانات و اسلامشهر را برعهده داشت. او مانند سایر افراد فهرست اصول‌گرایان موفق به اخذ آرای کافی مردم تهران در انتخابات مجلس دهم نشد.
سید محمدحسن در سال ۱۳۳۲ در قم زاده شد. او اصالتاً قزوینی‌تبار است. پدرش سید عباس ابوترابی‌فرد نام داشت. محمدحسن در سال ۱۳۴۴ به همراه برادرش علی‌اکبر، جهت کسب تحصیلات حوزوی به نجف سفر کرد. وی در سال ۱۳۴۷ با انتقال دادن اعلامیه‌های امام خمینی از عراق به عربستان سعودی، فعالیت‌های سیاسی خود را آغاز کرد. در اواخر دهه ۱۳۴۰ با سفر به جنوب لبنان، به همکاری با مصطفی چمران پرداخت. از استادان وی در حوزه علمیه می‌توان به محمدمهدی بجنوردی و مجتبی تهرانی اشاره کرد.
فخر تهرانی به قولی، بیشترین تأثیر اخلاقی بر وی داشت و حضور وی در عرصه سیاست از قبل از انقلاب به توصیه وی بود. ابوترابی همچنین وصی فخر بود.ابوترابی فرد در گفتگو با خبرآنلاین: حضورم در عرصه سیاست با توصیه مرحوم حاج آقا فخر بود/ قطعاً گفتمان دولت را به گفتمان نظام تبدیل می‌کنم خبرآنلاین
بعد از وقوع انقلاب ۱۳۵۷ به مسئولیت عقیدتی و سیاسی وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح انتخاب شد و در جبهه میانی و جنوبی جنگ ایران و عراق مشغول فعالیت شد.
در سال ۱۳۷۲ با حکم سید محمد صدر، به‌عنوان نماینده ولی فقیه در دانشگاه بین‌المللی امام خمینی قزوین و در دوران ریاست محسن قمی بر نهاد رهبری در دانشگاه‌ها، به‌عنوان مسئول نهاد رهبری دانشگاه تهران منصوب شد. در سال ۱۳۸۴ به عضویت جامعه روحانیت مبارز تهران درآمد.
او عضو هیئت حل اختلاف سران قوا است و در ۳ دوره اخیر مجلس شورای اسلامی، نایب رئیس مجلس بوده‌است. ابوترابی‌فرد امام جمعه موقت قزوین نیز می‌باشد. وی همچنین طی حکمی از سوی سید علی خامنه‌ای در ۲۴ بهمن ۱۳۹۶ به امامت جمعه موقت تهران منصوب شد.سید محمدحسن ابوترابی فرد به امامت جمعه موقت تهران منصوب شد خبرگزاری مهر
وی تحصیلات حوزوی خود را از سال ۱۳۴۴ در حوزه علمیه نجف آغاز کرد، سپس در حوزه علمیه تهران تا سال ۱۳۵۶ نزد اساتیدی چون مجتبی تهرانی، تنکابنی، فلسفی، مجتهدی تا مرتبه خارج فقه و اصول ادامه داد. سپس در قم و درس خارج فقه اشخاصی چون هاشم آملی؛ فاضل لنکرانی و به‌طور خاص آیت الله بهجت فرا گرفت و همزمان وارد مؤسسه در راه حق شد و از درس مصباح یزدی و حسین مظاهری استفاده کرد.حجت‌الاسلام حسن ابوترابی‌فرد کیست؟ باشگاه خبرنگاران
ابوترابی‌فرد آمادگی خود را برای کاندیداتوری در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۲، اعلام کرد.
وی یکی از اعضای ائتلاف پنجگانه (ائتلاف اکثریت اصولگراها) برای کاندیداتوری در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۲ بود که در جلسه ۱۹ اردیبهشت اعضای ائتلاف پنجگانه در حضور محمدرضا مهدوی کنی، به عنوان نامزد نهایی ائتلاف پنجگانه انتخاب شد و در ۲۱ اردیبهشت برای کاندیدا شدن در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۲ نام‌نویسی کرد.21 اردیبهشت؛ گزینه نهایی ائتلاف پنج‌گانه به ستاد انتخابات می‌رود همشهری آنلاینثبت نام کننده گان روز آخر وی در تاریخ ۳۰ اردیبهشت ۹۲ به دنبال درخواست ۲۰۰ نفر از نمایندگان مجلس مبنی بر باقی ماندن وی در مجلس، از نامزدی در انتخابات ریاست‌جمهوری انصراف داد.پاسخ حجت‌الاسلام ابوترابیفرد به درخواست نمایندگان برای انصراف از نامزدی در انتخابات ریاست جمهوری خبرآنلاین
جام جهانی فوتبال ۱۹۳۰ نخستین دوره جام جهانی فوتبال، مسابقات قهرمانی جهان برای تیم‌های فوتبال حرفه‌ای مردان بود که از ۱۳ ژوئیه تا ۳۰ ژوئیه به میزبانی اروگوئه برگزار شد. فیفا نهاد بین‌المللی حاکمیتی فوتبال این کشور را در صدمین سالگرد تصویب نخستین قانون اساسی خود برای میزبانی برگزیده بود. تیم ملی فوتبال اروگوئه در المپیک تابستانی سال ۱۹۲۸ قهرمان شده بود. تمامی مسابقات در مونته ویدئو پایتخت کشور برگزار شد و میزبان بیشتر رقابت‌ها ورزشگاه سنتناریو بود که به همین منظور ساخته شده بود.
سیزده تیم (آمریکای جنوبی (۷ تیم)، اروپا (۴ تیم)، آمریکای شمالی (۲ تیم)) به رقابت وارد شدند. به دلیل دشواری‌های سفر به آمریکای جنوبی تعداد تیم‌های اروپایی کمی توانستند در نخستین جام جهانی شرکت کنند. تیم‌ها به چهار گروه تقسیم شدند که قهرمان هر گروه به نیمه نهایی می‌رسید. دو بازی نخست به‌طور هم‌زمان برگزار شدند و فرانسه ۴–۱ مکزیک را شکست داد و آمریکا ۳–۰ بر بلژیک چیره شد. لوسین لوران بازیکن تیم ملی فوتبال فرانسه نخستین گل در تاریخ جام جهانی را به ثمر رساند و جیمی داگلاس دروازه‌بان آمریکا با بسته نگه داشتن دروازه تیمش در مرحله گروهی نخستین دروازه‌بستهclean sheet رسمی را به نام خود ثبت کرد.
در مرحله نیمه نهایی آرژانتین و اروگوئه با شکست آمریکا و یوگسلاوی به فینال راه یافتند و در بازی فینال و در برابر ۶۸٬۳۴۶ نفر تماشاگر اروگوئه ۴–۲ آرژانتین را شکست داد و فاتح نخستین جام جهانی فوتبال شد.
ایتالیا، هلند، سوئد، اسپانیا، مجارستان و اروگوئه برای میزبانی جام جهانی ۱۹۳۰ اعلام آمادگی کردند و پیشنهاد اروگوئه پس از آنکه دیگر کشورها پیشنهاد خود را پس گرفتند پذیرفته شد.
نخستین جام جهانی، تنها جام جهانی بود که در آن مسابقات انتخابی برگزار نشد. همه کشورهای عضو فیفا دعوتنامه‌ای برای شرکت در این رقابت‌ها دریافت کردند که باید تا ۲۸ فوریه ۱۹۳۰ به آن پاسخ می‌دادند. در قاره آمریکا و آمریکای جنوبی از این دعوت استقبال زیادی شد و کشورهای برزیل، آرژانتین، پرو، بولیوی، شیلی، مکزیک، پاراگوئه، و ایالات متحده برای حضور در مسابقات اعلام آمادگی کردند. اما تیمهای اروپایی بسیار اندکی، بخاطر دوری راه، گران بودن سفر با کشتی و نیز غیبت طولانی‌مدت بازیکنان و خطر از دست دادن شغل، تمایل به شرکت در مسابقات از خود نشان دادند. بعضی از کشورها در هیچ شرایطی حاضر به سفر به آمریکای جنوبی نبودند. تا دو ماه مانده به آغاز مسابقات هنوز هیچ کشور اروپایی رسماً حضور خود را اعلام نکرده بود. تا اینکه با دخالت ژول ریمه رئیس وقت فیفا و کش و قوسهای فراوان، چهار کشور بلژیک، فرانسه، یوگسلاوی و رومانی راهی سفر دریایی شدند. رومانیاییها در جنوای ایتالیا سوار کشتی کونته‌ورده شدند؛ فرانسویها و یوگوسلاوها از بندری در فرانسه، و بلژیکیها از بندر بارسلون. کشتی کونته‌ورده، ژول ریمه، جام و سه داور اروپایی را نیز با خود حمل می‌کرد.
چهار کشور اروپایی فرانسه، بلژیک، رومانی، یوگسلاوی بهمراه کشورهای برزیل، آرژانتین، پرو، شیلی، مکزیک، پاراگوئه، بولیوی، ایالات متحده آمریکا و اروگوئه میزبان، ۱۳ کشور شرکت‌کننده در مسابقات بودند. تمام مسابقه‌ها در مونته‌ویدئو پایتخت اروگوئه و در سه ورزشگاه سنتناریو، پوکیتوس، و پارک‌سنترال برگزار شد. سنتناریو (به معنای سَده) ورزشگاهی غول‌آسا با گنجایش ۹۰ هزار نفر بود که هم برای بازیها و هم یک‌صدمین سالگرد استقلال اروگوئه ساخته شده بود. طراح این ورزشگاه خوان اسکاسو بود. ژول ریمه سنتناریو را که ورزشگاه اول برگزاری مسابقات بود «معبد فوتبال» می‌نامید. به دلیل برنامه‌ریزی شتابزده و بارانهای فصلی که باعث به تأخیر افتادن انجام پروژه شد، بهره‌برداری از ورزشگاه تا پنج روز مانده به آغاز مسابقات عملی نشد. از ۱۸ مسابقه انجام‌شده، ۱۰ مسابقه در این ورزشگاه برگزار شد از جمله دو مسابقه نیمه‌پایانی و مسابقه پایانی. دیگر مسابقه‌ها در دو ورزشگاه کوچکتر برگزار شد.
نخستین گل جام جهانی توسط لوسین لوران فرانسوی در دیدار آغازین بین فرانسه و مکزیک زده شد.
هیچ‌یک از ۲۵ دیدار انجام شده به تساوی نینجامید. پیروزی یوگسلاوی بر برزیل که یکی از امیدهای قهرمانی بود از شگفتی‌های جام بود.
دیدار آرژانتین و شیلی آنقدر خشن بود که پلیس را وادار کرد پیش از پایان نیمهٔ نخست مسابقه مداخله نماید.
گیرمو استابیله مهاجم آرژانتینی در تنها چهار دیدار که در آن حضور داشت، ۸ گل به ثمر رساند.
در فینال مسابقه‌ها بر اساس تعیین سکه، نیمهٔ یکم با توپ آرژانتینی‌ها و نیمهٔ دوم با توپ اروگوئه‌ی‌ها آغاز گردید که نیمهٔ یکم ۱ – ۲ به سود آرژانتین پایان یافت. در نیمهٔ دوم اروگوئه‌ای‌ها با توپ خود سه بار دروازهٔ آرژانتین را گشودند. یکصد هزار نفر بینندهٔ دیدار پایانی بودند. روز پس از دیدار پایانی آرژانتینی‌ها برای ناراحتی شکست به کنسولگری اروگوئه در بوئنوس‌آیرس یورش بردند.
در نخستین دورهٔ جام جهانی تنها تیم‌های قاره‌های آمریکای جنوبی، آمریکای شمالی و اروپا شرکت کردند.
آمریکای شمالی، مرکزی و کشورهای حوزهٔ دریای کاراییب
بازی‌ها به صورت لیگی برگزار می‌شد، هر تیم با تمام تیم‌های دیگر گروه خود بازی می‌کرد. برای هر برد ۲ امتیاز، برای تساوی ۱ امتیاز و برای باخت صفر امتیاز به تیم‌ها داده می‌شد.
در سال ۱۹۵۵ وزارت‌خانه‌ای با نام مخابرات در افغانستان تأسیس گردید.
افغانستان در جهان ارتباطات الکترونیکی با نصب تیلفون سیمدار در سال ۱۸۹۸ در قصر ارگ (محل اقامت شاه) در کابل، گام برداشت.
در سال ۱۹۰۸ یک سیستم کوچک تیلفون با ظرفیت ۲۵ لین بطرف شمال قصر ارگ نصب گردید. خدمات تیلگرافی نوع دیگری از تسهیلات مخابراتی بود که در سال ۱۹۱۴ در افغانستان راه اندازی شد. نصب سیستم تیلگرافی به طاقت دو کیلووات اساساً به مقصد اهداف نظامی در باغ بابر نصب گردیده بود.
در سال ۱۹۱۹، چندین سیستم تیلفون (سیوچبوردها) ۵۰ لینه و ۱۰۰ لینه در پسته خانه شاه دوشمشیره (ع) نصب گردیده بود. در همین سال برای اولین بار برای ۱۴ محصل بورس تحصیلی داده شده بود تا در رشته تیلگراف بیسیم در خارج تحصیل نمایند.
در سال ۱۹۲۰، ماشین تیلگرافی دیگری ساخت انگلستان در کابل نصب گردید که تا سال ۱۹۳۲ از آن استفاده می‌گردید.
افغانستان در ماه اپریل سال ۱۹۲۸ عضویت اتحادیه بین المللی تیلگراف (ITU) را حاصل نمود. (نام اتحادیه بین‌المللی تیلگراف در سال ۱۸۶۵ به وجود آمد و در سال ۱۹۳۲ نام آن به اتحادیه بین المللی مخابرات مبدل گردید).
در سال ۱۹۳۰، هفت پایه ماشین تیلفون و تیلگراف موج کوتاه از کمپنی مارکونی ایتالوی خریداری گردید و در شهرهای کابل، هرات، مزارشریف، میمنه و خوست نصب و منتاژ شد. در اواخر سال ۱۹۳۳، سیستم دیگری با آنتن طاقت بلندتر از همان کمپنی خریداری شده و در تعمیر مرکزی تیلگراف در کابل نصب و منتاژ گردید. در سال ۱۹۴۹، یک پایه دستگاه تیلفون ریلی اتومات با ظرفیت ۱۳۰۰ لین خریداری شد و شبکه کیبلی آن در سال ۱۹۵۰ تکمیل گردید.
در سال ۱۹۵۳، یک پایه دستگاه دیگر تیلفون با ظرفیت ۵۰۰۰ لین از طریق کمپنی سیمنس تهیه گردیده و بعد از تکمیل شبکه آن، در سال ۱۹۵۷ به کار انداخته شد.
با تهیه تجهیزات فرعی از کمپنی سیمنس، وزارت مخابرات و صلیه‌های تیلفون بین کابل و مزار شریف و بین کابل و قندهار در سال ۱۹۵۹ ایجاد شد.
در سال ۱۹۶۱، یک پایه دستگاه ۱۵۰۰ لینه از کشور چکسلواکیا خریداری شده و در شهر کابل نصب گردید. در همین سال وصلیه بین کابل و کندهار ایجاد شد. همچنان کابل با تورخم و بخش شمال کشور وصل گردید.
در همان موقع خدمات مخابراتی با استفاده از سیستم‌های سه چینله و ۱۲ چینله و به طول تقریباً ۱۴۰۰۰ کیلومتر شبکه لین دار در سرتاسر افغانستان عرضه می‌گردید. وصلیه‌های زمینی به منظور اجرای مخابره‌های بین‌المللی و ترانزیت به بعضی از کشورهای همسایه مانند پاکستان، ایران و ترکیه نیز مورد استفاده قرار داشت. تعداد مجموعی چینل‌ها در آن موقع متجاوز از ۱۲۰ چینل بود.
نظر به ازدیاد تقاضا برای خدمات تیلفون، یک پلان توسعه شبکه در شبکه در شهر کابل در سال ۱۹۶۴ راه اندازی شده بود. بر اساس همین پلان ۳۰۰۰ لین تیلفون در شیرشاه مینه، ۳۰۰۰ لین تیلفون در شهرنو، ۲۰۰ لین تیلفون در پلچرخی و ۵۰۰۰ لین تیلفون در ساحه مرکزی شهر کابل توسعه داده شده بود. شبکه متذکره به‌طور مکمل در سال ۱۹۶۹ به فعالیت آغاز کرد.
اولین ستیشن ترانسیور رادیویی به طاقت ۲۰ کیلوات در شهر کابل نصب گردید که کابل را با پاریس از طریق رادیو وصل کرده بود.
در اواخر سال ۱۹۶۴ یک فرستنده رادیویی به طاقت ۱۰ کیلوات و دو ستیشن آخذه از کمپنی فلیپس (نیدرلند) تهیه گردیده بود و به منظور تأمین مخابره با مراکز ترانزیت در پاریس، دهلی جدید، لندن و مسکو مورد استفاده قرار داده شده بود.
در سال ۱۹۷۳، پروژه شبکه توسعوی (پروژه دوم تیلی کمونیکیشن) با مشوره تخنیکی اتحادیه بین المللی تیلی کمونیکیشن در شهر کابل راه اندازی گردید.
با تطبیق پروژه سوم، دستگاه‌های اتومات فرعی شهری در شهرنو، خیر خانه و مکرویان نصب شده بود. تهیه تجهیزات شبکه از طریق کمپنی زیمنس به تعداد ۱۳۲۰۰ لین تیلفون را در شهر کابل فعال نموده بود.
افغانستان در سال ۱۹۷۹ عضویت جمعیت مخابراتی آسیا پسفیک (APT) را حاصل نمود.
در سال‌های ۱۹۸۳ و ۱۹۸۴، دستگاه‌های نوع کراسبار در شهرهای کابل، جلال آباد، پروان، پلخمری، شبرغان و کندوز نصب گردید.
در اواسط دهه ۷۰، خدمات اساسی مخابراتی به شمول تیلفون و تیلگراف در افغانستان در سطح ولسوالیها قابل دسترسی بود. هرچند سیستم مخابراتی اکثراً محدود به بعضی بخش‌های حکومت بود، مردمان محل نیز دسترسی محدود به خدمات داشتند.
در دو دهه گذشته (سال‌های ۸۰ و ۹۰)، ناآرامی‌های سیاسی – اجتماعی و همچنین جنگ نه تنها زیربناها و ثروت افغانستان را منهدم نمود، بلکه سیستم‌های مخابراتی را نیز تخریب نمود و به آن رسیدگی صورت نگرفت. در اکثر بخش‌های کشور حتی خدمات مخابراتی بسیار ضروری موجو نبود.
بعد از اینکه حکومت مؤقت در سال ۲۰۰۱ در افغانستان ایجاد شد، روزنه‌های جدید سیاسی و احیای مجدد اقتصادی – اجتماعی و بازسازی در افغانستان باز گردید.
در جریان سال ۲۰۰۲، بعد از ایجاد حکومت انتقالی و متعاقبا پس از تشکیل حکومت در سال‌های ۲۰۰۳ و۲۰۰۴ از طریق انتخابات، همزمان با پروسه ثبات سیاسی، حکومت محیطی مناسب را برای سکتور خصوصی به وجود آورد تا افغان‌ها را در ساحات مختلفه زندگی شان از طریق منظوری سیستم خصوصی سازی بطوررسمی کمک نماید.
نظر به موقعیت جغرافیایی افغانستان که بیشترین بخش‌های آن توسط کوه‌ها احاطه شده‌است و تعدادی زیادی از مردم افغان در داخل و خارج از افغانستان متفرق شده‌اند، تسهیلات و خدمات مخابراتی یک موضوع بسیار مهم برای اعمار مجدد افغانستان است.
از سال ۲۰۰۱، وزارت مخابرات و تکنالوژی معلوماتی از جمله اولین ادارات افغانستان بود که ستراتیژی و پالیسی‌های عمومی را برای سکتور مخابرات ترتیب نمود تا کمپنی‌ها و ادارات خصوصی را به منظور سرمایه‌گذاری در بخش مخابرات و بکار انداختن سیستم‌های مخابراتی قادر نماید.
آنتونی گاررارد نیوتون فلو ، (۱۱ فوریه ۱۹۲۳–۸ آوریل ۲۰۱۰)Obituary, The TimesObituary, The Daily Telegraph, 14 Apr 2010 فیلسوف بریتانیایی مکتب فلسفه تحلیلی بود.
فلو در سال ۱۹۵۰ با نگارش مقاله «الهیات و ابطال‌پذیری» مبحث تحقیق‌پذیری عبارات دینی و به ویژه عبارت «خدا وجود دارد» را از نو باز کرد.Theology & Falsification: A Golden Jubilee Celebration. Anthony Flew, Internet Infidels, 2000. از آن زمان به مدت بیش از نیم قرن وی در جایگاه استادی فلسفه در دانشگاه‌های آکسفورد، آبِردین، کیل و ریدینگ و به عنوان سخنران در بسیاری از دانشگاه‌های آمریکایی و کانادایی، در مباحث علمی، کتاب‌ها، سخنرانی‌ها و مقالات خود از بی‌خدایی دفاع می‌کرد و به انتقاد از اعتقاد به زندگی پس از مرگ می‌پرداخت.Could We Survive Our Own Deaths?. Anthony Flew, Internet Infidels, 1998.
از مهم‌ترین آثار وی در این دوره می‌توان به "رویکرد جدید به تحقیقات روانی"، "خدا و فلسفه"، "مقدمه‌ای بر فلسفه غرب"، "حیوان خردمند" و "فلسفه اعتقادی هیوم" اشاره کرد.
او در سال ۲۰۰۴ از امضا کنندگان مانیفست انسان‌گرا بود (نک انسان گرایی و آرمان‌هایش) با این حال در سال ۲۰۰۴ در ۸۱ سالگی رسماً تغییر عقیده‌اش در زمینه فلسفه دین را اعلام کرد و پذیرفت که جهان آفریده شده‌است.My Pilgrimage from Atheism to Theism: an Exclusive Interview with Former British Atheist Professor Antony Flew Gary R. Habermas, "Philosophia Christi" Vol. 6, No. 2 (Winter 2004).
هنوز مدتی نگذشته بود که فلو کتاب «خدا هست»: (چگونه معروف‌ترین آتئیست جهان تغییر عقیده داد) را تألیف نمود. کتاب مذکور با انتقادات بسیاری مواجه گشت و نیویورک تایمز نوشت که فلو به علت کهولت سن دچار زوال عقل شده و Roy Abraham Varghese مؤلف اصلی کتاب است.name=Oppenheimer The Turning of an Atheist, Mark Oppenheimer, New York Times Magazine, 11/4/07 موضوع همچنان محل ستیز باقی‌ماند و واکنش‌های بسیاری برانگیخته شد.Flew Speaks Out: Professor Antony Flew reviews The God Delusion این کتاب با نام "هرکجا که دلیل ما را برد" همراه با مقدمه‌ای تفصیلی از مترجم به فارسی برگردانده و توسط پژوهشگاه علوم انسانی چاپ شده‌است.
آنتونی فلو در سه دهه نماد خداناباوری فیلسوفانه‌ای بود که در نقد براهین اثبات وجود خدا و ناتمام نشان دادن آن براهین سعی بلیغی نمود، اما در سال‌های پایانی عمر با نوشتن یک کتاب و چند مقاله از موضع فلسفی پنجاه ساله خود دست کشید و اعلام کرد مطالعات عمیق‌تر او در حوزه زیست‌شناسی مولکولی و ژنتیک او را متقاعد ساخته‌است که بدون وجود و اراده خالق، جهان و حیات شکل نمی‌گرد.
او در مصاحبه‌ای که با نشریه «انجمن فلسفی – انجیلی» Philosophia Christ در شماره زمستان سال ۲۰۰۵ انجام داد در خلال این مصاحبه که هابر ماس فیلسوف و مورخ پرکار دانشگاه لیبرتی آن را رهبری می‌کرد اعلام داشت که دست از الحاد شسته‌است و به وجود خالقی برای جهان اعتقاد یافته‌است.
البته آنتونی فلو در آغاز همان مصاحبه اعلام می‌کند: «من هنوز به خدای ادیان (با تأکید بر ادیان ابراهیمی) اعتقادی ندارم». خدای او بیشتر به خدای ارسطو و اسپینوزا شباهت دارد. خدای او همان واقعیت نهایی یا به تعبیر دیگر علت اولی است. حال آن‌که خدای ادیان ابراهیمی قصد روشنی برای آشکارگری از طریق وحی دارد و کنش‌های معینی را از انسان مطالبه می‌کند.
آنتونی فلو سرانجام در تاریخ ۸ آوریل ۲۰۱۰ درحالی که خداباور بود، درگذشت.
در زبان فارسی دو کتاب "هرکجا که دلیل ما را بَرَد"، اثر سیدحسن حسینی، و "خدا وجود دارد"، اثر اسماعیل شرفی، به بحث دربارهٔ آرا و عقاید فلو اختصاص دارند.
فهرست انواع آش‌های سنتی تبریز :
مارکوس آنایوس لوکانوس (زادهٔ: ۳ نوامبر سال ۳۹ میلادی در کوردوبا واقع در اسپانیا، درگذشت: ۳۰ آوریل سال ۶۵ م)، که در زبان انگلیسی بیشتر با عنوان لوکان شناخته شده‌است، شاعر رومی بود، که در کوردووا (که امروزه با عنوان کوردوبا شناخته می‌شود)، واقع در هیسپانیا بایتیکا به دنیا آمد. وی با وجود عمر کوتاه خود، به عنوان یکی از چهره‌های برجستهٔ شعر و ادبیات لاتین در دورانی که با عنوان عصر سیمین (دورهٔ نقره‌ای) شناخته می‌شود، به‌شمار می‌آید. دو ویژگی شاخص لوکانوس که یکی جوان بودن او و دیگری سرعت عملش در ترکیب واژه‌ها و ایجاد نظم(شعر) می‌باشد، موجب تفکیک او از شاعران دیگر و جایگاه ویژه‌اش در ادبیات روم باستان می‌شود.مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی، بازدید در ۲۶ ماه مهٔ ۲۰۱۰ میلادی
دو شرح حال خلاصه و باستانی در مورد زندگی لوکانوس وجود دارد که همراه با منابع آنها، یکی در سالنامهٔ تاکیتوس Tacitus و دیگری توسط سیلوا استاتیوس Silvae Statius ثبت شده‌اند و وجود همین دو شرح حال به ما اجازه می‌دهد که به بازسازی سرگذشت لوکانوس پرداخته و بیوگرافی جامعی از او ارائه کنیم.
لوکانوس در سال ۳۹ میلادی در کوردووا متولد شد. پدر بزرگ او سنکای مهین(سنکای سالمند) بود و همچنین سنکای فیلسوف عموی او به‌شمار می‌آمد. نام او را از همان بدو تولد مارکوس آنایوس لوکانوس نهادند.تاریخ تمدن، ویل دورانت، جلد سوم، صفحه: ۳۴۹
لوکانوس تحت سرپرستی سنکای جوان (عمویش) بزرگ شد. خانوادهٔ او از خانواده‌های ثروتمند آن روزگار بودند. در طفولیت او را به رم بردند و او در محافل آریستوکراسی که شعر و فلسفه در آن محافل با دسایس عاشقانه و سیاسی به عنوان کانونهای حیات رقابت می‌کردند، بار آمد.
وی همچنین لفّاظی و سخنوری را در آتن مورد مطالعه قرار داد و احتمالاً توسط دائیش تحت آموزش‌های فلسفی و رواقی قرار گرفت.
لوکانوس در سن ۲۱ سالگی، شعری با عنوان «در مدح نرون» سرود و با همین شعر در مسابقه شرکت کرد و جایزهٔ این مسابقه را برنده شد. این شعر باعث شد که سنکا او را به دربار ببرد و اندکی بعد شاعر(لوکانوس) و امپراتور(نرون) با یکدیگر به حماسه سرایی پرداختند. این امر برای او موفقیت‌هایی در بر داشت و او به زودی تبدیل به یکی از دوستان نزدیک امپراتور گردید. علاوه بر اینکه وی در سال ۶۰ میلادی، موفق به کسب جایزه برای تصنیف دو منظومهٔ اورفئوس و لائودس نرونیس (Laudes Neronis به‌معنای ستایش‌های نرون) شده بود، در مسابقات شعری که هر پنج سال یکبار برگزار می‌شد، جوایز دیگری نیز به عنوان پاداش امپراتور دریافت نمود. در طی این مدت لوکانوس همچنین موفق به تصنیف نخستین سه کتاب شعر حماسی خود، موسوم به فارسالیا (Pharsalia) شد که در میان نسخه‌های خطی با برچسب دی بللو سیویل مشخص می‌شود.
ویل دورانت دربارهٔ نحوهٔ تصنیف این اشعار حماسی که به داستان جنگ داخلی میان ژولیوس سزار و پومپه می‌پردازد، چنین نوشته‌است:
لوکانوس مرتکب این خبط شد که در مسابقهٔ شاعرانه‌ای که با امپراتور داد، جایزهٔ اول را ربود، و در نتیجه نرون به او فرمان داد که دیگر اشعار خود را منتشر نکند. پس لوکانوس به کنجی رفت تا در نهان با حماسه‌ای قوی، امّا مملو از لفّاظی به عنوان «فارسالیا» از نرون انتقام بگیرد. در فارسالیا جنگ داخلی رم از نظر آریستوکراسی عصر پومپه تشریح شده‌است.
به هر حال از هر دو منبعی که در مورد شرح حال لوکانوس و روابط او با نرون موجود است، روشن می‌شود که پس از دوران دوستی، دشمنی و عداوت میان آن دو شروع شده‌است. هرچند که روایت این دو منبع به جهاتی نیز متفاوت است. از جمله شرح این دو منبع در مورد حوادثی که منجر به عداوت نرون و لوکانوس شده‌است، فرق بسیاری با یکدیگر دارد.
بر طبق روایت تاکیتوس، نرون دچار حسادت نسبت به لوکانوس شد و او را از انتشار اشعار خود منع نمود، امّا با توجه به سوئتونیوس، نرون علاقهٔ خویش نسبت به لوکانوس از دست داد و لوکانوس پاسخ این بی علاقگی امپراتور را با نوشتن اشعاری توهین‌آمیز دربارهٔ نرون داد، که البته نرون همچنان این اقدام لوکانوس را نادیده گرفت.
آثار دیگر لوکانوس، به‌طور جدی تری به عداوت میان او و امپراتور دامن زده‌اند.
آنچه که «واککا» که متخصص دستور زبان و شاعر سرایندهٔ استاتیوس Statius بود، نوشته‌است، از این ادعا که لوکانوس اشعاری به منظور اهانت به نرون نوشت، پشتیبانی می‌کند. واککا در این ارتباط به یکی از آثار لوکانوس موسوم به De Incendio Urbis (در مورد سوزاندن شهر در آتش توسط نرون) اشاره می‌کند . در قصیده استاتیوس نیز به این نوشتهٔ ضد استبدادی لوکانوس اشاراتی شده و از توصیفی که لوکانوس از شعله‌های سوزاننده و نابودگر آتش به عمل آورده، سخن گفته شده‌است: «شعله‌هایی توصیف ناپذیر و مرتفع که یک ستمگر جنایتکار در روم پدید آورده بود» افزون بر این، دیگر کتاب‌هایی که لوکانوس بعد از فارسالیا نوشته‌است، از جمله کتابی موسوم به «نه» (Book IX) نیز، مضامینی ضد سلطنتی و طرفدار جمهوری دارند و ممکن است که همین قبیل انتقادات از نرون و امور دیوانی امپراتوری او علت واقعی ممنوعیت لوکانوس از انتشار اشعارش باشند.
لوکانوس در سال ۶۵ میلادی، بعد از آن که به توطئهٔ گایوس کالپورنیوس پیسو علیه نرون پیوست و نرون خیانت او را کشف کرد، مجبور به خودکشی از طریق گشودن ورید خود گردید. وی در این هنگام سن ۲۵ سالگی را طی می‌کرد. البته وی قبل از خودکشی و به امید دریافت عفو، مادر خود و برخی از افراد دیگری که در توطئه علیه نرون شرکت داشتند، لو داد:
لوکانوس دوستدار داعیهٔ منکوب و از دست رفته‌ای بود و جان خویش را نیز در راه همین داعیه از دست داد. وی در توطئه‌ای که برای سرنگون ساختن نرون و جانشین کردن پیزو چیده شده بود، شرکت جست، دستگیر شد، زیر شکنجه طاقت نیاورد، نام سایر توطئه چینان را فاش کرد و حتی آن طور که گفته‌اند، مادر خود را نیز رسوا ساخت.
البته پس از آنکه نرون حکم اعدام او را تأیید کرد، لوکان دوباره شجاعت خویش را باز یافت، دوستانش را به ضیافت فرا خواند، با گشاده رویی با ایشان به طعام نشست، ورید خود را بُرید و همچنان‌که خون از بدنش می‌رفت و رو به مرگ بود، اشعاری را که بر ضدّ استبداد ساخته بود، با صدای بلند می‌خواند.تاریخ تمدن، ویل دورانت، جلد سوم، صفحات: ۳۴۹ و ۳۵۰
بر طبق نوشته‌های تاکیتوس، لوکانوس در هنگام مرگ، برخی اشعارش را که در آن‌ها داستان یک سرباز زخمی در حال مرگ و احتضار روایت می‌شود، بر زبان داشت. این اشعار که نسبتاً طولانی هستند به خاطر مشابهتی که میان مرگ آن سرباز با وضعیت خود لوکانوس وجود داشت، توسط وی برگزیده شده بود و همین اشعار، آخرین کلمات او به‌شمار می‌آیند.
پدر لوکانوس در جریان توطئه‌ای که منجر به مرگ وی شد، گرفتاری‌ها و درگیری‌هایی پیدا کرد، اما مادر او موفق به فرار گردید.
استاتیوس پیرامون لوکانوس شعری دارد که در آن نشانی‌هایی از بیوهٔ او که پولا آرژنتاریا Polla Argentaria نام داشت، به چشم می‌خورد. زمان پدید آمدن این شعر که در سالروز تولد لوکانوس سروده شده بود، در دوران سلطنت دومیتیان می‌باشد.
با توجه به نوشته‌های واککا Vacca و استاتیوس Statius، آثار لوکانوس است عبارتند از :
آثاری از او که تاکنون باقی‌مانده‌اند:
آثاری که اغلب از او دانسته می‌شوند، اما گاهی به دیگران نیز نسبت داده شده‌اند:
آثار گمشدهٔ او :
فاطمه سمسارپور، از جان‌باختگان اعتراضات به نتیجه انتخابات دهم ریاست‌جمهوری ایران بود که با اصابت گلوله در ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ کشته شد.‏
نام او جزء ۳۳ نفری بود که سایت پرچم، نزدیک به مشاور احمدی‌نژاد، اسامی آنها را اعلام کرد. این سایت نوشت: «لیست اسامی و مشخصات دقیق تمامی کشته‌شدگان در ادامه منتشر می‌شود تا بدین وسیله راه بر هر نوع کشته جدید بسته شود.» به نوشته این سایت از ۳۶ کشته شده در حوادث اخیر در یک تقسیم‌بندی فکری از کشته شدگان و خانواده آنها باید گفت که بیش از ۷۰ درصد کشته شدگان و خانواده‌شان از موافقان نظام و نیروهای بسیج یا مردم عادی و رهگذر بوده و علاوه بر سه مجهول الهویه بقیه در هنگام تهاجم و اغتشاش آفرینی کشته شده‌اند.
نام او در میان نام‌های لیست سایت‌های اصلاح‌طلب وجود نداشت. با گزارش‌های مردمی اطلاعات بیشتری از این کشته بدست آمد.
فاطمه سمسارپور به همراه فرزندش کاوه میراسدالهی با گلوله‌های تیراندازهای شورشی به شدت زخمی شد. فاطمه که با پسر خردسالش و در نزدیکی خانهٔ خود ایستاده بود به گفتهٔ همسایه‌ها برای کسب اطلاع از وضعیت خیابان‌های اطراف و کمک به مردمی که در آن حوالی بودند به کوچه آمده و به هنگام تیراندازی خود را سپر فرزند کوچکش کرده بود.
منزل او در کوچهٔ سینا واقع در خیابان خوش شمالی قرار داشت که چند متر با خیابان آزادی فاصله دارد. در ورودی این کوچه نیز ساختمانی متعلق به نیروی انتظامی قرار دارد. گفته می‌شود که در روز خونین سی ام خرداد از این ساختمان وابسته به نیروی انتظامی برای سازماندهی استفاده شده و مرکزی برای تجمع و هدایت آنها بوده‌است. فاطمه که به همراه پسرش به شدت زخمی شده بود، توسط مردم به بیمارستان انتقال یافت اما پزشکان تنها موفق شدند فرزند او کاوه را نجات دهند و فاطمه کشته شد. پیکر فاطمه (فرزند محمد اسماعیل) با پیگیریهای بسیار به خانواده او تحویل شد اما اجازهٔ برگزاری مراسم در تهران داده نشد و خانواده به ناچار در یکی از شهرستان‌های شمالی( بابل ) مراسمی کوچک برگزار کرده و او را به خاک سپردند.
گفته می‌شود چندی بعد از طرف نهادهای امنیتی گروهی به خانهٔ او مراجعه کرده و توصیه می‌کنند که علیه کاندیداهای معترض انتخابات شکایت کنند، اما خانوادهٔ او حاضر به این کار نشده‌اند. این رویه در مورد اکثر خانواده کشته شدگان صورت گرفته‌است و در حالی که اجازه هیچ گونه خبررسانی و اعتراض و برگزاری مراسم از داغ‌دیدگان سلب شد؛ آنها را تحت فشار قرار دادند که از موسوی و کروبی شکایت کنند.
همچنین برادر کوچکتر کاوه میر اسداللهی یعنی کوشا میراسداللهی در هنگام حادثه در خانه حضور داشت.
مقبره باباطاهر خرم‌آباد یکی از بناهای تاریخی و فرهنگی شهر خرم‌آباد است. باباطاهر شاعر معروف ایرانی، کورد و از اهالی دلفان بوده‌است. باباطاهر را در زبان کوردی باوطاهِر تلفظ می‌کنند. در آثار و دوبیتیهای این شاعر ایرانی از کلمات و اصطلاحات کوردی لکی استفاده شده‌است. سالها پیش کتیبه‌ای چوبین در داخل بنا وجود داشته که روی آن شجره شخص مدفون با ابیاتی نوشته شده و از وی در آن با عنوان «بابا طاهر» یاد شده‌است.
عطا حسن‌پور، یکی از باستان‌شناسان و کارشناسان میراث فرهنگی استان لرستان توضیح داد: در لرستان لقب «بابا» برای کسانی به کار می‌رود که یارسان (اهل حق) هستند و احتمالاً مقبره‌ای که به نام باباطاهر در خرم‌آباد است، به یکی از همین افراد تعلق دارد؛ اما قطعاً این فرد باباطاهر لرستانی است.
ساختمان مقبره که مربوط به دوره خوارزمشاهی است در ضلع غربی قلعه فلک‌الافلاک و در محله‌ای که نزد مردم خرم‌آباد به "دَرْ باوطاهر" معروف است قرار گرفته‌است. بنای مقبره متشکل از یک گنبد ساده و یک ورودی است، دیوارهای مقبره متشکل از ۸ ضلع است که چهار ضلع آن هر یک به ابعاد ۲۵۰ سانتی‌متر و اضلاع فرعی هریک ۱۷۰ سانتی‌متر است. محل قبر احتمالی باباطاهر در سردآبه قرار دارد، ضریحی چوبی بر روی قبر وجود داشته که به مرور زمان از بین رفته‌است. در دوران معاصر یک اتاق کوچک که به آن قلندرخانه می‌گفتند اضافه شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۴۷۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
صادق واعظ‌زاده (۱۳۳۸، مشهد) استاد تمام گروه قدرت دانشکده مهندسی برق دانشگاه تهران و دانشگاه علم و فرهنگ و عضو حقیقی شورای عالی انقلاب فرهنگی و عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام است. او در دولت اول محمود احمدی‌نژاد اولین معاون علمی رئیس جمهور ایران، دبیر شورای عالی آموزش، پژوهش و فناوری و رئیس بنیاد ملی نخبگان بود. وی هم‌اکنون رئیس مرکز الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت
صادق واعظ زاده در سال ۱۳۳۸ در مشهد متولد شد. پدرش محمد واعظ زاده خراسانی از شاگردان بروجردی و خمینی و علامه طباطبائی است. مادرش سیده فاطمه میردامادی از نوادگان میرداماد دانشمند عصر صفوی و خالهٔ سید علی خامنه‌ای، رهبر ایران، است. واعظ زاده دوران دبستان و دبیرستان را در مشهد گذراند. در دوران دبیرستان همراه پدرش به مصر رفت و حدود یکسال در آن کشور زندگی کرد. وی در سال ۱۳۵۵ در رشته مهندسی برق در دانشگاه علم و صنعت ایران ادامه تحصیل داد که به دلیل تعطیلی دانشگاه‌ها در دوران انقلاب ایران و انقلاب فرهنگی مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۳۶۴ دریافت کرد. در سال ۱۳۵۶ هم‌زمان با ورود رئیس‌جمهور آمریکا به ایران در راهپیمایی معروف اعتراضی دانشجویان در تهران و در مراسم بزرگداشت علی شریعتی و سید مصطفی خمینی در تهران و قم شرکت داشت. با وقوع زلزله طبس در سال ۱۳۵۶ همراه با محمد منتظرالقائم در برق‌رسانی به مناطق زلزله زده کمک کرد.
پس از انقلاب ایران در سال ۱۳۵۸ با تشکیل یک گروه دانشجویی به کمک مردم ساکن حلبی آباد حاشیه تهرانپارس رفت و در حین شکلگیری جهاد سازندگی در روستاهای حومه نیشابور و سبزوار به انجام کارهای عمرانی و فرهنگی پرداخت. در سال ۱۳۵۹ و پس از انقلاب فرهنگی عضو شورای عمومی دفتر تحکیم وحدت و بعد از چند ماه به عضویت شورای مرکزی آن انتخاب شد. تهیه بیانیه‌ها و تحلیل‌های دفتر بر عهده وی بود. وی در این دوره نشریه وحدت را به عنوان تنها نشریه سراسری دانشجویی کشور با کمک گروهی از دانشجویان منتشر کرد که در دانشگاه‌ها و روزنامه فروشی‌های کشور توزیع می‌شد. به عنوان نماینده دفتر تحکیم وحدت در شورای هماهنگی نمایندگان احزاب و سازمان‌های اسلامی و جامعه روحانیت مبارز و جامعه مدرسین حوزه علمیه قم که به دستور نخست وزیر محمد علی رجایی به صورت هفتگی در نخست‌وزیری تشکیل می‌شد، شرکت می‌کرد و در تشکیل دولت رجایی مشاور وی در تعیین وزیر علوم بود. واعظ زاده در سال ۱۳۶۰ در تأسیس جهاد دانشگاهی شرکت داشت.
وی تشکیل مجمع جهانی حرکت اسلامی دانشجویی را به شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت پیشنهاد کرد و مسئول برگزاری اولین دوره آن در سال ۱۳۶۱ بود. این مجمع به عنوان یک اجلاس غیردولتی با شرکت رؤسای تشکلهای سیاسی و دانشجویی از چهار قاره جهان در تهران تشکیل شد. دومین دوره این مجمع در سال ۱۳۶۳ در تهران برگزار گردید. رهبران شاخه دانشجویی بعضی احزاب کشورهای خاورمیانه در این اجلاس‌ها حضور یافتند. پس از آن که رئیس‌جمهور وقت آیت الله خامنه‌ای در سال ۱۳۶۳ قانون عضویت دو دانشجو به ترکیب ستاد انقلاب فرهنگی را به خمینی پیشنهاد کرد، واعظ زاده به عنوان یکی از این دو تن از سوی شوراهای جهادهای دانشگاهی سراسر کشور انتخاب شد و در کنار حسن حبیبی، علی شریعتمداری، محمدرضا مهدوی کنی، عبدالکریم سروش و احمد احمدی رسماً به عضویت ستاد انقلاب فرهنگی و بعداً شورای عالی انقلاب فرهنگی درآمد و تا سال ۱۳۶۹ که برای ادامه تحصیل به خارج از کشور رفت عضو این شورا بود. وی در طی دوره عضویت در ستاد و شورای انقلاب فرهنگی نظرات و دیدگاه‌های دانشجویان و جوانان را به شورا منعکس کرد و در تهیه اساسنامه دانشگاه‌های تربیت مدرس و جهاد دانشگاهی و اساسنامه مدیریت دانشگاه‌ها مشارکت داشت. واعظ زاده در سال‌های ۱۳۶۵ و ۱۳۶۸ از سوی رؤسای جمهور وقت سید علی خامنه‌ای و اکبر هاشمی رفسنجانی به عنوان رئیس شورای مرکزی جهاد دانشگاهی منصوب شد و رده اعضای هیئت علمی جهاد را برقرار کرد. وی در سال ۱۳۶۸ معاون دانشجویی وزارت فرهنگ و آموزش عالی شد. طی این مسئولیت، بحران کمبود و خرابی خوابگاه‌های دانشجویی و مشکلات رفاهی دانشجویان را که در شرایط پس از جنگ به مسئله حادی برای کشور تبدیل شده بود کنترل کرد و ضوابط اعطای بورس تحصیلی و اعزام دانشجو به خارج را ساماندهی نمود و در مذاکره با سفیران و هیئت‌های کشورهای خارجی مسائل و مشکلات دانشجویان ایرانی شاغل به تحصیل در خارج کشور را بررسی کرد و شورای ارزیابی مدارک تحصیلی خارجی را به عنوان قائم مقام وزیر اداره کرد. وی همچنین در دوران جنگ ایران و عراق به عنوان سرباز ساده در جنگ شرکت داشت.
وی در سال ۱۳۶۷ در امتحانات سراسری بورسیه پذیرفته شد و پس از پایان جنگ در سال ۱۳۶۹ برای ادامه تحصیل عازم کانادا شد. فوق لیسانس و دکتری خود را در رشته مهندسی برق به ترتیب در سال ۱۳۷۲ و ۱۳۷۶ از دانشگاه کویینز کانادا دریافت کرد و پس از بازگشت به ایران به عضویت هیئت علمی دانشکده فنی دانشگاه تهران درآمد. وی طی مدت حضور در کانادا علاوه بر تحصیل به مطالعه مدیریت راهبردی فناوری پرداخت. وی در سال ۱۳۸۰ به رتبه دانشیاری و در سال ۱۳۸۴ با دو برابر امتیاز پژوهشی به رتبه استادی ارتقا یافت. واعظ زاده در سال ۱۳۷۸ انجام ارزیابی‌های نظام‌مند از وضعیت علم و فناوری و فرهنگ ایران را به شورای عالی انقلاب فرهنگی پیشنهاد کرد و با حکم سید محمد خاتمی (رئیس جمهور وقت و رئیس شورای عالی انقلاب فرهنگی)، هیئت نظارت و ارزیابی فرهنگی و علمی شورای انقلاب فرهنگی را تأسیس نمود. این هیئت متشکل از علیرضا مرندی، مصطفی میرسلیم، محمدعلی کی نژاد، جعفر توفیقی، محمد فرهادی، احمد احمدی، محسن قمی، حسین مظفر و عباسعلی زالی بود. این هیئت با تهیه شاخص‌های مصوب شورای انقلاب فرهنگی، ارزیابی‌های علمی از وضعیت علم و فناوری و فرهنگ کشور را پایه‌گذاری کرد و گزارش‌های ادواری در طول بیش از ده سال تهیه و در سطح ملی و بین‌المللی به زبان فارسی و انگلیسی منتشر ساخت. واعظ زاده در همایش سیاست‌گذاری علم و فناوری یونسکو به عنوان سخنران کلیدی سخنرانی کرد و هیئت نظارت و ارزیابی فرهنگی و علمی را به عنوان مسئول تهیه آمار و اطلاعات ایران در کتاب سال و پایگاه اطلاع‌رسانی یونسکو به تأیید یونسکو رساند و آمار ایران را از طریق هیئت اصلاح نمود.
وی در سال ۱۳۸۱ از سوی سید علی خامنه‌ای به عضویت شورای عالی انقلاب فرهنگی درآمد.
وی اولین معاون علمی و فناوری رئیس جمهور ایران و اولین رئیس بنیاد ملی نخبگان است که در دولت اول محمود احمدی‌نژاد این سمت را بر عهده داشت. وی در آن سمت لایحه حمایت از مؤسسات و شرکتهای دانش بنیان و تجاری‌سازی نوآوری‌ها و اختراعات شامل تأسیس صندوق نوآوری و شکوفائی را تدوین کرد که به تصویب دولت و مجلس رسید. تأسیس ستادهای فناوری‌های راهبردی در زمینه زیست فناوری، هوافضا، میکرو الکترونیک، گیاهان داروئی و طب اسلامی، انرژی‌های نو و سلول‌های بنیادی در سطح ملی، طراحی و مدیریت کانون‌های همکاری دانشگاه و صنعت به منظور تکمیل چرخه نوآوری کالا و خدمات کشور و تعریف برنامه طرحهای کلان فناوری ملی از دیگر اقدامات واعظ زاده در سمت معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری بوده که شماری از این طرحها شامل ابررایانه، همجوشی هسته‌ای، رصدخانه ملی ایران و شتابگر ملی هم‌اکنون در مرحله عملیاتی قرار دارند. وی در این دوره تأسیس بورس شرکت‌های دانش بنیان را پیشنهاد کرد و طرح شناسائی و هدایت استعدادهای برتر (شهاب) را آغاز نمود.
صادق واعظ زاده در انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۳۹۲) به عنوان نامزد ثبت نام کرد و همراه با ۲۰ چهره سیاسی دیگر رد صلاحیت شد.واعظ‌زاده: از راه‌های قانونی اعتراض می‌کنم تابناک
او از ۲۴ اسفند ۱۳۹۰ خورشیدی با حکم رهبر ایران به عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام منصوب شد. در تاریخ ۲۳ مرداد ۱۳۹۶ خورشیدی، عضویت وی در مجمع تشخیص مصلحت نظام با حکم رهبر ایران به مدت پنج سال تمدید شد.
از واعظ زاده تاکنون حدود یکصد و پنجاه مقاله پژوهشی شامل حدود چهل مقاله در نشریات نمایه شده در پایگاه ISI منتشر شده‌است. وی همچنین در هیئت سردبیری پنج ژورنال ملی و بین‌المللی عضویت دارد. وی در کنفرانسهای علمی و تخصصی در ایران، ژاپن، ترکیه، هند و کره جنوبی به عنوان عضو کمیته علمی، عضو کمیته راهبری و رئیس نشست خدمت کرده‌است. او ریاست دومین کنفرانس الکترونیک قدرت و محرکهای الکتریکی را در سال ۱۳۸۹ بر عهده داشت و رئیس کمیته علمی قدرت در کنفرانس سراسری برق ایران در سال ۱۳۹۱ بوده‌است. وی همچنین صاحب یک اختراع ثبت شده ایالات متحده آمریکا است.
خانه ملک‌التجار یکی از ابنیه ساخته شده قدیمی و معروف دوره قاجاریه با حدود ۱۲۰ سال قدمت در شهر یزد بوده و در یکی از محله‌های قدیمی شهر یزد به نام فهادان و در بازار پنجه علی واقع گردیده است.
مؤسس این بنا ملک التجار یزد حاج علی عسگر شیرازی (متوفی به سال ۱۳۳۳ هجری شمسی) بوده‌است که وی لقب ملک التجار را از سوی پادشاه وقت، ناصر الدین شاه به دلیل عملکرد مثبتش در حوزه تجارت دریافت کرده بود. این خانه تا چهار نسل بعد از او در اختیار خانواده اش بود و در آنجا زندگی می‌کرده‌اند. ملک التجار این خانه را در سه قسمت طراحی کرد به گونه ای که یک قسمت برای مهمان‌ها با اتاق‌های سه دری و پنج دری، یک قسمت را برای اعضای خانواده خویش و قسمت دیگر را برای خدمه این بنا در نظر گرفته شده‌است. قسمت‌های مختلف خانه شامل: ورودی زیبا، هشتی شش ضلعی، قسمت زمستانه، تابستانه، بهارخواب، شاه نشین، ستون‌های چوبی شگفت‌انگیز، حیاط جالب، بادگیر زیبا، حوض بزرگ، راهروهای زیرزمینی، اتاق آیینه و … می‌باشد که بر زیبایی این بنا افزوده است.
نقاشی‌های این بنا به اسلوب عمارت نارنجستان شیراز و توسط یک نقاش شیرازی صورت گرفته بوده‌است.
این خانه دارای سه اتاق معروف است که اتاق منصوب به آدم و حوا در قسمت جنوب خانه ملک التجار واقع شده و به دلیل نقش بستن طرح فرش بر سقف آن دیده‌ها را به سوی خود جذب می‌کند؛ این طراحی از آن رو بوده‌است که حاجی علی عسکر شیرازی به دلیل علاقهٔ فراوانی که به فرش ایرانی داشتند از یکی از نقاشان شیرازی تقاضا کردند تا در سقف اتاق این خانه نقش فرش ایرانی را پیاده کند و وی به بهترین شکل ممکن با به کارگیری انواع رنگ‌های گیاهی، نقش فرشی زیبا را بر سقف انداخت که بعد از ۱۲۰ سال هنوز هم چشم آدمی متحیر از این هنر زیبا می‌شود. درب این اتاق نیز چوبی و ارسی با شیشه‌های رنگین است. در قسمت شرقی خانه اتاق دیگری است با نام اتاق آیینه که در تمامی سطوح دیوارها و سقف این اتاق از گچ و آیینه استفاده شده‌است. ارسی این اتاق که از همان ابتدای ساخت خانه در اینجا نصب شده بوده زیبایی این اتاق را دوچندان می‌کند. یکی دیگر از اتاق‌های زیبای این خانه به نام یوسف و زلیخاست که استفاده از آب طلا در نقاشی این اتاق آن را متمایز ساخته است. در قسمت زیرزمین خانه ملک التجار قناتی نیز در جریان بوده اما این قنات هم متأسفانه مانند بسیاری از قنات‌های استان یزد خشک شده‌است اما برای ملموس بودن این سازه خاص مردمان کویر، به‌طور مصنوعی در قنات، آب در جریان است.
دانشکده جغرافیای دانشگاه تهران یکی از دانشکده‌های دانشگاه تهران است که در زمینه آموزش و پژوهش در رشته‌های جغرافیای طبیعی، جغرافیای انسانی، جغرافیای سیاسی، سنجش از دور و سیستم اطلاعات جغرافیایی فعالیت می‌کند.
پیشینه آموزش و فعالیت‌های جغرافیای دانشگاهی به دارالفنون در دوره قاجار برمی‌گردد. در دورهٔ پهلوی علوم «تاریخ و جغرافیا» نخست به عنوان یک رشته دانشگاهی آموزش داده می‌شد اما با گسترش فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی جغرافیا در دانشگاه تهران، رشته جغرافیا در سال تحصیلی ۱۳۳۹–۱۳۴۰ به صورت رشته آموزشی و پژوهشی مستقل درآمد. سرانجام در سال ۱۳۸۰، دانشکده جغرافیای دانشگاه تهران به عنوان نخستین دانشکده جغرافیای کشور بنیان نهاده شد و در سال ۱۳۸۶ با خروج از دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، دارای فضای آموزشی و پژوهشی شد. این دانشکده به عنوان قطب علمی از طرف وزارت علوم، تحقیقات و فناوری انتخاب شده‌است.
1_علی اکبر حسنی، دانشجوی کارشناسی جغرافیا، عملیات خیبر جزیره ی مجنون
2_محمود صارمی، دانشجوی ارشد جغرافیای انسانی، شهید خبرنگار
3_رحمت الله ابوالقاسمی يزدی
این رویداد در سه بخش ارائه ایده‌ها (توسط دانشجویان)، ارائه نیازهای دستگاه‌ها و سازمان‌ها و همچنین معرفی فرصت‌های سرمایه‌گذاری و سرمایه‌گذاران در بخش‌های مختلف علوم جغرافیایی برگزار می‌شود.
لازم به ذکر است که ارائه ی طرح و پیگیری برگزاری رویداد ملی جغرافیا توسط بسیج دانشجویی دانشکده جغرافیا انجام شد.
پیش از بنیان دارالفنون، میرزا تقی خان امیرکبیر در گسترش دانش جغرافیا، که مانند سایر علوم در غرب دگرگون شده و گسترش یافته بود، اقداماتی انجام داد. وی از اهمیت و تأثیر جغرافیا در رشد آگاهی ایرانیان از مسائل جهانی آگاه بود. برای نمونه، در زمان اقامتش در تبریز در دوره ولایت عهدی ناصرالدین شاه، پس از پایان مأموریتش در ارزروم مترجم خود را به ترجمه کتابی جغرافیایی گماشت. همچنین در آغاز دوره صدراعظمی، امیر کبیر هزینه چاپ کتاب فلوغون رفائیل با عنوان «جهان‌نما» را که از زبان فرانسه ترجمه شده بود پرداخت در حالی که چنین اقدامی از سوی وی دربارهٔ علوم دیگر گزارش نشده‌است.
جغرافیای جدید در ایران با تأسیس دارالفنون در سال ۱۲۶۸ هجری قمری آغاز شد.
در نخستین سالهای گشایش دارالفنون، جغرافیا توسط آموزگاران عمومی و غیرمتخصص تدریس می‌شد، اما با آغاز تدریس این علم توسط میرزا عبدالغفار خان اصفهانی ملقب به نجم‌الدوله، ستاره‌شناس دوره قاجار، اهمیت جغرافیا در دارالفنون افزایش یافت. اهمیت نقش نجم الدوله از این جهت بود که نخستین کتاب جغرافیایی را با عنوان «جغرافیا: طبیعی و سیاسی» در سال ۱۲۵۹ خورشیدی به زبان فارسی در تهران به چاپ رساند.
شاگردانی چون میرزا رضاخان نجمی ملقب به مهندس‌الملک (از نویسندگان دوره قاجار) و عبدالرزاق بغایری زیر نظر نجم‌الدوله پرورش یافتند.
از دیگر کارهای نجم الدوله در زمینه جغرافیا می‌توان به نقشه‌برداری از شهرهای قم، کاشان و خرم‌آباد، ترسیم نقشه اراضی تهران، بررسی رودهای کارون و زاینده‌رود برای برآورد هزینه بازسازی سدهای کارون و کوهرنگ، سرشماری تهران در ۱۲۸۴ (با عنوان «تشخیص نفوس دارالخلافه») و تهیه نقشه تهران‌ اشاره کرد.
عبدالرزاق بغایری در سال ۱۳۰۸ هجری قمری ترسیم نقشه ایران را آغاز کرد و آن را بر اساس مقابله و تصحیح ۱۷ نسخه نقشه موجود به زبانهای انگلیسی، آلمانی، فرانسوی و روسی انجام داد، و به این ترتیب پایه‌گذار سازمان جغرافیایی کشور (سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح امروزی) گردید.
تا سال‌های پایانی سده سیزدهم خورشیدی، جغرافیا در دبیرستان‌های ایران آموزش تخصصی نداشت و تا اوایل دوره پهلوی آثار عباس اقبال آشتیانی در زمینه جغرافیا، تنها کتابهای معتبر جغرافیا در ایران به‌شمار می‌رفت.
سال ۱۳۰۷ آغاز مرحله واقعی آموزش و گسترش جغرافیا در ایران بود. در آن سال دارالمعلمین مرکزی، با هدف تربیت معلم، به دارالمعلمین عالی بدل شد و قانون اعزام دانشجو به خارج تصویب شد. در دارالمعلمین عالی، رشته مشترک «تاریخ و جغرافیا» یکی از پنج رشته اصلی بود. فارغ‌التحصیلان این دانشسرا یا به آموزش در دبیرستان می‌پرداختند یا برای ادامه تحصیل به خارج فرستاده می‌شدند.
آموزش جغرافیا که تاحدودی تحت تأثیر شیوه رایج در فرانسه بود، تا سال ۱۳۱۳ تحول عمده‌ای نکرد. پس از تأسیس دانشگاه تهران، برنامه‌ها و محتوای جغرافیا به سرعت در مراکز علمی و دیگر شهرها گسترش یافت.
نقشه‌خوانی و نقشه‌برداری در سال ۱۳۱۷ در محتوای علم جغرافیا گنجانده شد، و آزمایشگاه جغرافی در سال‌های ۱۳۱۷–۱۳۱۸ ایجاد گردید که بر روند گسترش جغرافیا در ایران تأثیر مهمی بر جای گذاشت. سازمان نقشه‌برداری کشور در ۱۳۳۲ بنیان نهاده شد، و دانشسرای عالی در ۱۳۳۴ از دانشکده ادبیات جدا شد و مرکز مستقلی برای تربیت معلم جغرافیا فراهم ساخت.
پس از تهران، آموزش تاریخ و جغرافیا به عنوان یک رشته اصلی در تبریز (۱۳۲۶) و مشهد (۱۳۳۴) پایه‌گذاری شد. برای نخستین بار، دوره دکترای تاریخ و جغرافیا در سال تحصیلی ۱۳۳۶–۱۳۳۷ در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران ایجاد شد.
در سال تحصیلی ۱۳۳۹–۱۳۴۰ رشته جغرافیا از رشته تاریخ جدا و تبدیل به رشته مستقلی شد
و سه تخصص کارتوگرافی، جغرافیای انسانی و اقتصادی، و جغرافیای طبیعی برای آن ایجاد گردید.
سپس، آموزش رشته جغرافیا به دانشگاه‌های شیراز (۱۳۴۰)، اصفهان (۱۳۴۵) و در دانشگاه ملی (شهید بهشتی کنونی) (۱۳۴۸) گسترش یافت.
مهمترین آثار جغرافیایی چاپ شده پیش از پیروزی انقلاب در قالب کتاب، اطلس، مرجع و مجله مربوط به این دوره است.
در طول پنجاه سال قبل از انقلاب اسلامی، شمار فارغ‌التحصیلان رشته جغرافیا از مؤسسات آموزش عالی بین ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر بود که حدود ۸۵ درصد از آنان جذب آموزش و پرورش شدند. پس از اعلام اصلاحات ارضی در سال ۱۳۴۱، «مؤسسه جغرافیای دانشگاه تهران» ایجاد شد که به جغرافیای کاربردی توجه ویژه داشت.
گروه جغرافیا تا سال ۱۳۸۰ دارای گرایش‌های جغرافیای انسانی، جغرافیای طبیعی و کارتوگرافی بود، ولی با توجه به افزایش رشته‌ها و گرایش‌های گروه جغرافیا، افزایش تعداد دانشجو، عدم سنخیت تکنیک‌های مدرن جغرافیا با رشته‌های علوم انسانی و گرایش آن به سمت برنامه‌ریزی محیطی و فضایی، و همچنین برای فراهم آوردن امکان توسعه پژوهشی جغرافیا، اندیشهٔ گسترش گروه و تبدیل آن به دانشکده مستقل شتاب گرفت و با پشتیبانی اساتید گروه جغرافیا و بسیاری از جغرافی‌دانان ایران در آبان ماه ۱۳۸۰ ایجاد دانشکده مستقلی برای علم جغرافیا در شورای گسترش آموزش عالی به تصویب رسید.
بدین ترتیب نخستین دانشکده جغرافیای کشور در سال ۱۳۸۰ در دانشگاه تهران ایجاد شد. امروزه در مراکز دانشگاهی بر جغرافیای ملی، محلی و ناحیه‌ای تأکید می‌شود و ده تخصص در مقاطع و گرایشهای گوناگون جغرافیا، از جمله برنامه‌ریزی شهری، برنامه‌ریزی روستایی، ژئومورفولوژی، کارتوگرافی، اقلیم‌شناسی و سنجش از دور در دانشگاه‌های کشور وجود دارد.
هرچند پس از تصویب شورای گسترش آموزش عالی و انتصاب ریاست و متعاقب آن معاونین دانشکده از همان تاریخ فعالیت دانشکده آغاز گردید، ولی تشکیلات دانشکده توسط سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی در تاریخ ۱۳۸۱ به دانشگاه ابلاغ و دانشکده رسماً فعالیت‌های آموزشی، پژوهشی و اداری خود را به عنوان دانشکده جغرافیا آغاز نمود. این دانشکده در سال ۱۳۸۶ از دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران خارج و دارای فضایی مستقل در خارج از پردیس مرکزی دانشگاه تهران شد. روسای این دانشکده از ابتدای شکل‌گیری تاکنون، مجتبی قدیری معصوم، احمد پور احمد و کیومرث یزدان پناه و ابراهیم مقیمی بوده‌اند.
همچنین این دانشکده به عنوان قطب علمی از طرف وزارت علوم، تحقیقات و فناوری به سایر دانشکده‌های ایران معرفی شده‌است.
از آغاز تأسیس دانشسرای عالی در سال ۱۳۰۷ به مدت ۱۰ سال تمام تدریس جغرافیا بر عهده ماژور مسعودخان کیهان و عباس اقبال آشتیانی بود، تا اینکه در سال تحصیلی ۱۳۱۷–۱۳۱۸ محمدحسن گنجی که تحصیلات خود را در انگلستان انجام داده بود به همراه احمد مستوفی که از فرانسه دکترای خود را دریافت کرده بود و احمد سعادت به استادان مزبور پیوستند. بجز دو سالی که خسرو شباهنگ هم در ردیف معلمان جغرافیای دانشسرای عالی درآمد، آموزش جغرافیا بر عهده همین چند نفر بود.
پس از جدا شدن و استقلال رشتهٔ جغرافیا از تاریخ در سال ۱۳۴۰ و بازنشسته شدن ماژور مسعودخان کیهان و عباس اقبال، گروه تازه‌تاسیس جغرافیا در سال ۱۳۴۲ دره میرحیدر را که دکترای خود را در گرایش جغرافیای سیاسی از آمریکا دریافت کرده بود به عضویت هیئت علمی دانشگاه درآورد، و مسولیت آموزش بسیاری از درس‌هایی که قبلاً بر عهدهٔ محمدحسن گنجی و احمد مستوفی بود، به وی سپرده شد. در همان زمان کاظم ودیعی و جهانگیر صوفی، و ربیع بدیعی به صورت استاد حق‌التدریسی برای آموزش دروس تخصصی خود با دانشگاه تهران همکاری می‌کردند. از دیگر استادان پیشکسوت جغرافیای دانشگاه تهران می‌توان از فرج‌الله محمودی، رحیم مشیری، شاپور گودرزی‌نژاد، فاطمه بهفروز، خدیجه اسدیان، محمد پورکمال، مسعود مهدوی، محمدتقی رهنمایی، رحمت‌الله فرهودی، پرویز کردوانی، ابراهیم جعفرپور، جمشید جداری عیوضی، حسین محمدی و سید کاظم علوی پناه یاد کرد.
گروه آب‌ب یک شرکت چندملیتی سوئیسی-سوئدی است، که دفتر مرکزی آن در شهر زوریخ سوئیس قرار دارد و بیشتر در زمینه‌های برق قدرت و فناوری خودکارسازی فعالیت می‌کند.
شرکت آب‌ب در سال ۱۹۸۸ از ادغام شرکت سوئیسی براون، باوری اند سی و شرکت سوئدی آاس‌ای‌آ شکل گرفت.
آب‌ب علاوه‌بر این که یکی از بزرگترین شرکت‌های مهندسی جهان است، یکی از بزرگترین شرکت‌های الحاقی در جهان نیز، محسوب می‌شود.
گروه آب‌ب در بیش از ۱۰۰ کشور فعالیت می‌نماید و حدود ۱۴۴٬۰۰۰ کارمند دارد. درآمد جهانی آب‌ب، در سال ۲۰۱۹ معادل ۲۸ میلیارد دلار، گزارش شده‌است. شرکت ABB بزرگترین شرکت هوشمندسازی برق ساختمان مبتنی بر استاندارد KNX می‌باشد.
سهام آب‌ب در بورس سیکس سوئیس، نزدک استکهلم و بورس نیویورک معامله می‌شود.
لیبر در اساطیر رومی، ایزد انگور و شراب و معادل با دیونوسوس در یونان باستان می‌باشد.تاریخ تمدن، ویل دورانت، جلد سوم، صفحه: ۹۰۵