moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
علی‌مرادخان پس از جمع‌آوری سپاه شیخ‌ویس، فرزند پانزده ساله خود را به فرماندهی سپاه گماشت و مأمور جنگ با آقامحمدخان کرد. سپاهیان زند موفق شدند ساری را تسخیر کنند و خان قاجار را شکست دهند، به‌طوری که وی به گرگان فرار کرد. شیخ‌ویس در ساری ماند و محمدزاهرخان را در تعقیب فراریان قاجار به گرگان فرستاد. محمدزاهرخان به‌علت جوانی و بی‌تجربگی یکی از معابری را که می‌توانست حفظ آن موفقیت زیادی به همراه داشته باشد، بدون نگهبان رها کرد و همین امر باعث برتری سپاه خصم شد. نیروهای شیخ‌ویس پس از آگاهی از شکست قوای محمدزاهرخان ساری و مازندران را با بی‌نظمی ترک کردند؛ به‌طوری که مورد غضب پدر قرار گرفت و تعدادی از فراریان هم مجازات شدند. علی‌مرادخان برای جبران شکست شیخ‌ویس مجدداً به جمع‌آوری سپاه پرداخت؛ اما این لشکر هم از جعفرقلی‌خان برادر آقامحمدخان شکست خورد. پس از شکست‌های پی‌درپی علی‌مرادخان، جعفرخان زند دست به شورش زد و از زنجان به سوی اصفهان حرکت کرد.
در این ایام بیماری علی‌مرادخان شدت گرفت و او در اول ربیع الثانی ۱۱۹۹ در مورچه‌خورت اصفهان درگذشت. بنابر روایتی وی در قهرود کاشان درگذشته بود اما به تدبیر وزیرش میرزا ربیع اصفهانی مرگ وی افشا نشد تا در روحیه لشکریانش تاثیر منفی نگذارد اما در مورچه خورت جنازه علیمرادخان از تختش بر زمین افتاد و همه از مرگ وی آگاه شدند. پیکر علیمرادخان سه روز پس از مرگش در تکیه میرفندرسکی تخت فولاد دفن شد و در زمان جعفرخان زند پیکر وی را به نجف برده و در آنجا به خاک سپردند. (تاریخ گیتی‌گشا؛ ص ۸۳. و گلشن مراد؛ ص ۶۸۴. و روزنامه؛ ص ۸۶).
صِیدمُراد خان زند (درگذشته ۱۴ شعبان ۱۲۰۳ قمری)،فرزند خدامراد خان و هشتمین فرمانروای دودمان زند ایران بود.
در زمان علیمرادخان زند پایتخت زندیان به اصفهان منتقل گردید و او به عنوان والی شیراز برگزیده شد. پس از درگذشت علیمراد خان در ۱۱۹۹ ه‍.ق، جعفرخان زند با کنار زدن رقیبان به فرمانروایی زندیان رسید. ۴ سال بعد صیدمراد خان با کشتن جعفر خان در پنجشنبه ۲۵ ربیع‌الثانی ۱۲۰۳ ه‍.ق. برای کمتر از ۴ ماه در شیراز به قدرت رسید. سرانجام در ۱۴ شعبان ۱۲۰۳ ه‍.ق، به دست لطفعلیخان زند (فرزند جعفرخان) کشته شد.
محمد هاشم آصف (رستم‌الحکما)، "رستم‌التواریخ"، به اهتمام عزیزالله علیزاده، تهران: انتشارات فردوس، چاپ دوم، ۱۳۸۲، ص۱۳.
پُنتوس، پنتس،http://www.vajehyab.com/dehkhoda/بنطش پنطس،http://www.vajehyab.com/?q=پنطس پنطش، پونتوس یا پونت (به یونانی:Πόντος) نام سرزمینی باستانی در جنوب دریای سیاه در ترکیه کنونی‌است. در عصر تاریک یونانی یونانی‌های یونیه آغاز به ساخت شهرهایی در این سرزمین کردند. این نام در پایان دوران کلاسیک بیشتر به بخش شمالی آناتولی داده‌می‌شد. پونتوس با کاپادوکیه و ارمنستان هم‌مرز بود.
سال ۱۲۰ پیش از میلاد، اوج گرفتن قدرت پادشاهی پنتوس به وسیله مهرداد ششم پنتوس بود.CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 1 "iranicaonline.org"
از دیر باز خاندان شاهی ایرانی‌نژاد بر آنجا حکومت می‌کردند و در معابد بزرگی که بردگان مقدس زن و مرد بیشماری وقف آنها بود، مغان نفوذ دینی داشتند. این سرزمین از زمان‌های کهن تحت نفوذ فرهنگ ایرانی قرار گرفته و بسیاری از باورهای دینی و رسم و آیین‌های ایرانی را پذیرفته بود. بنا بر قول استرابو در همهٔ شهرهای پونتوس آتشکده‌ها وجود داشت و مغان در همه جا فراوان بودند.
اسکندر مقدونی در تازش به هخامنشیان بر این بخش هم دست‌یافت. با مرگ او و آشفتگی‌ای که در پی‌اش آمد پادشاهی پونتوس در آن سوی رود هالیس در ۳۰۲ (پیش از میلاد) بنیاد نهاده شد. پایه‌ریز این پادشاهی مهرداد یکم کتیستس پسر مهرداد دوم کیوسی بود. این مهرداد دوم یک ایرانی بود که در خدمت آنتیگونوس یکم مونوفتالموس یکی از جانشینان اسکندر بود. این پادشاهی تا ۶۴ (پیش از میلاد) به دست فرزندان مهرداد پایدار ماند. در زمان مهرداد بزرگ این پادشاهی از مرزهای پنتوس بسیار فراتر رفت. در ۶۴ پیش از میلاد پومپی سردار رومی بر این سرزمین دست‌یافت. پومپی سردار رومی که آسیای صغیر و پونتوس و کاپادوسیه را فتح کرده بود، آریوبرزن دست نشاندهٔ خود را در این نواحی به امیری گذاشت و در همان زمان بود که پس از چندین قرن به جای گاه‌شماری کاپادوسی-ایرانی تقویم رومی در این کشورها رایج شد.دین ایرانی، ص ۱۳۶
در گذر تاریخ این سرزمین از امپراتوری بیزانس به امپراتوری ترابوزان رسید(۱۲۰۴ (میلادی)). در ۱۵ اوت۱۴۶۱ عثمانی‌ها بر این بخش دست‌یافتند.
والاگرایی، ساختارگری ناب یا سوپره‌ماتیسم یک جنبش هنری است که در سال ۱۹۱۳ توسط کازیمیر ماله‌ویچ در روسیه پایه‌گذاری شد. عناصر اصلی در این شیوه که منشعب از کوبیسم است عبارتند از چهارگوش، سه‌گوش، دایره و صلیب. همچنین رنگ‌های به‌کار رفته در این سبک رنگ‌هایی یک‌دست با استفاده از سیاه و سفید هستند. والاگرایی نخستین نظام ترکیب‌بندی انتزاعی ناب است.
او بعداً نظریه خود را در کتابی توضیح داد. ماله‌ویچ اولین نقاشی سوپره‌ماتیست خود را به صورت مربعی سیاه بر زمینه سفید ارائه کرد؛ و دربارهٔ آن نوشت: «این یک مربع تهی نیست، بلکه تجربهٔ غیر عینیت است… علو احساس محض است…»
آثار سوپره‌ماتیست اولیهٔ ماله‌ویچ، تمرین‌های ساده هندسی و دوبعدی‌اند که در آنها، غالباً، از رنگ‌های اولیه استفاده شده. بعداً، کار او بغرنج‌تر می‌شود: بدین‌سان که دو یا چند گروه از صور هندسیِ وابسته به یکدیگر - به سبب آنکه روی هم قرار می‌گیرند، یا پیش‌آینده یا پس‌رونده به نظر می‌ایند - جلوهٔ فضای سه بعدی ایجاد می‌کنند.
در سال ۱۹۱۳ گروهی از معماران، مهندسان و نقاشان که نام سوپره‌ماتیسم بر خود نهاده بودند و تصمیم در پذیرفتن «ماشین» به عنوان نمادِ عصر حاضر داشتند گرد هم آمدند. عنصر اصلی اندیشه آنان رئالیسم ستیزی بود که نخست به شکل شورشی ساده علیه نقاشی سه‌پایه‌ای - که در نظر آنان اصطلاحی خاص برای دوران قبل از صنعتی‌شدن به‌شمار می‌رفت - متجلی گردید. روش آنان ایجاد ترکیب‌بندی بر روی سطح دو بُعدی و صاف نبود، بلکه ایجاد ساختمان در فضا بود و شکل پدید آمده الزاماً هماهنگ یا زیبا نبود بلکه دینامیک و شبه‌کارکردی بود.
به عبارتی کار هنر این شد که خصوصیات بیانی یک ماشین کارآمد را داشته باشد.رید، فلسفه هنر معاصر، ص375
اعضای گروه چهارنفره سوپره‌ماتیسم که تجمع آنان در مسکو بود عبارت بودند از کازیمیر مالویچ، ولادیمر تاتلین، آنتوان په وسنر و نائوم گابو.
در ابتدا، آنهااز نظر اندیشه و عمل یکسان بودند و به اصالت عقل و نحوه‌ای از تفکر ریاضیگونه در اثر هنری اهمیت می‌دادند. اثری با پایگاه زیبایی‌شناسی که ارائه دهنده هندسه‌ای بی‌واسطه، ساده و روشن باشد.ابراهیم، فصلنامه هنر
اما در نهایت با پیوستن چند تن از آنان به مکتب کانستراکتیویسم فاصله‌ای میانشان پدید آمد.
عناصر هنر سوپره‌ماتیسم مربع، مستطیل، دایره، مثلث و خطوط متقاطع و رنگ‌های اصلی بود. اولین صورت آشکار این هنر، مربع کاملی به رنگ سیاه بر زمینه سفید بود که توسط مالویچ اجرا شد.
مالویچ سوپره‌ماتیسم را این گونه تعریف می‌کند «آنچه را که من سوپره‌ماتیسم می‌نامم برتری احساس ناب در هنر خلاق است. پدیده‌های بصری دنیای عینی در نظر هنرمند سوپره‌ماتیست به خودی خود بی‌معنی‌اند و آنچه معنی دارد احساس است، آن هم احساسی کاملاً مجزا از محیطی که آن را موجب شده باشد.»پاکباز، در جستجوی زبان نو، صفحهٔ ۵۲۴
سندرا دی اوکانر (زادهٔ ۲۶ مارس ۱۹۳۰-ال پاسو، تگزاس) قاضی ارشد دیوان عالی فدرال ایالات متحده آمریکا بین ۱۹۸۱–۲۰۰۵ میلادی بود. او نخستین زنی است که در تاریخ ایالات متحده به مقام عالی قضاوت رسیده‌است. وی هم‌اکنون ریاست کالج ویلیام اند ماری را برعهده دارد.William & Mary - Sandra Day O'Connor, Chancellor
ویولتا باریوس د کامورو () در ۱۸ اکتبر ۱۹۲۹ در جنوب ریواس به دنیا آمد. او چهل و هشتمین رئیس‌جمهور نیکاراگوئه بود و از آوریل ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۷ این مقام را حفظ کرد.
کرازون آکینو (زاده ۲۵ ژانویه ۱۹۳۳ – درگذشته ۱ اوت ۲۰۰۹)، سیاست‌مدار فیلیپینی و از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۲ رئیس‌جمهور آن کشور بود. آکینو نخستین رئیس‌جمهور زن در تاریخ قاره آسیا بود.
کرازون آکینو شهرت خود را از همسرش بنینو آکینو داشت که در اوت سال ۱۹۸۳ هنگامی که به قصد ورود به رقابت‌های انتخاباتی از مهاجرت پا به خاک کشورش گذاشت، در فرودگاه مانیل از سوی مأموران فردیناند مارکوس کشته شد.کورازون آکینو درگذشت، دویچه وله فارسی بعد از مرگ شوهرش کرازان رهبری اپوزیسیون را در دست گرفت.
در انتخابات ۱۹۸۶ فردیناند مارکوس ادعای پیروزی کرد اما کرازان با اشاره به تقلبات انجام شده از هوادارانش درخواست نافرمانی مدنی و جدا شدن از سطوح ارتش کرد. نهایتاً در ۲۵ فوریه ۱۹۸۶ مارکوس عزل شد و کرازان اکینو به ریاست جمهوری رسید
بنیگنو آکینو، رئیس‌جمهور وقت فیلیپین، فرزند کرازون و بنینو آکینو است.
آگاته اوویلینگیییمانا ، نخست وزیر کشور آفریقایی رواندا بود.
او در سال ۱۹۵۳ به دنیا آمد و در ۷ آوریل ۱۹۹۴ درگذشت. آگاته اوویلینگیییمانا تنها زن نخست‌وزیر در تاریخ رواندا بوده‌است. او در اوایل جریانات نسل‌کشی رواندا، ترور و کشته شد.
Wikipedia contributors, "Agathe Uwilingiyimana," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Agathe_Uwilingiyimana&oldid=183956223 (accessed January 18, 2008).
سِفیدتَمِشک (نام قدیمی: سفیدتَمیشه) یکی از روستاهای شهرستان رامسر استان مازندران ایران است.
این روستا شمالی ترین نقطه استان مازندران از لحاظ مختصات جغرافیایی است.
این روستا در منتتهی‌الیه باختر استان مازندران و شهرستان رامسر در جادهٔ رامسر به چابکسر و در فاصلهٔ کمی از شهر چابکسر قرار گرفته.
پیرامون سفیدتمشک باریکه‌ای است جلگه‌ای که از شرق به اردوگاههای تربیتی رامسر، از غرب به رودخانه سورخانی، از جنوب به کوه و جنگل و از شمال به جاده اصلی گیلان و مازندران محدود است.
رود سفیدتمشک که بین چابکسر و رامسر جاری است، استان مازندران را از استان گیلان جدا می‌کند.
سفیدتمشک در نزدیکی کوه ایلمیلی واقع شده و غار گرگر لوکا در بلندی‌های این کوه از مکان‌های گردشگری منطقه است. دریاپشته، جنگ‌سرا و میان‌ده از روستاهای نزدیک به سفیدتمشک هستند.
در ۷۵۰ قمری که سید رکابزن کیای حسنی سخت‌سر (رامسر) را تختگاه خود قرار داد سفیدتمیشه سرحد غربی سخت‌سر شد.
در قدیم تنها راه ارتباطی ساحلی که به جاده شاه‌عباسی معروف بود از محل این روستا می گذشت و این جاده به خاطر وجود راهزنان که کوه ایلمیلی پناهگاهشان به‌شمار می‌آمد.
در اواخر قرن سیزدهم شمسی بانو مرجان پورشمسیان ملک سفید تمشک را از خانهای منطقه خریداری نمود و برای ایجاد آبادی و امنیت، سایرین را نیز در این منطقه سکنا داد. بعدها افرادی مثل حاج مراد (برادر بانو مرجان)و حاج غلامحسین پورشمسیان (پسر ارشد بانو مرجان)با ایجاد باغ‌های چای و مرکبات به آباد کردن منطقه و توسعه روستا کمک کردند.
امروزه طرح‌هایی مثل مجموعه گردشگری تله کابین رامسر در همین منطقه تأسیس شده‌است که گردشگران زیادی از سراسر ایران و حتی جهان از آن استفاده می‌کنند.
الیزابت دومیتین در سال ۱۹۲۵ به دنیا آمد و در ۲۶ آوریل سال ۲۰۰۵ درگذشت. او نخست وزیر جمهوری آفریقای مرکزی بود.
ماریا دلوردس پینتاسگلو (Maria de Lourdes Ruivo da Silva de Matos Pintasilgo) در ۱۸ ژانویه ۱۹۳۰ به دنیا آمد و در ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۴ درگذشت.
او تنها زنی‌ست که تاکنون در تاریخ پرتغال نخست‌وزیر شده‌است.
گرو هارلم بروندلاند (Gro Harlem Brundtland) (زاده ۲۰ آوریل ۱۹۳۹) بانوی سیاستمدار نروژی است. او پزشک، دیپلمات و سیاستمدار است. وی نخست‌وزیر سابق نروژ بود.
گرو هارلم بروندلاند، در بروم، به دنیا آمد، چرا که پدر وی در آن زمان در بیمارستان آن شهر، به عنوان دانشجوی پزشکی مشغول خدمت بود. اما دوره کودکی و رشد وی در اسلو گذشته‌است. گرو هارلم، هنوز یک سالگی را پشت سر نگذاشته بود که نروژ به دنبال وقایع جنگ جهانی دوم، توسط قوای آلمان اشغال شد. به این ترتیب شرایط جنگ و بعد از آن، تأثیر زیادی بر سالهای کودکی وی داشته‌است. والدین گرو هارلم، هر دو از مخالفان سرسخت نازیسم بودند و در نهضت مقاومت نروژ، فعالیت داشتند. در بهار سال ۱۹۴۰م، گرو هارلم یک ساله، برای مدتی به سوئد پیش مادربزرگش، فرستاده شد. در حالی که والدینش به دنبال دولت یوهان نیگورسول، به ترومسو گریختند. اما بعد از مدتی به اسلو بازگشتند و دخترشان را نزد خود نگهداشتند. در ژوئن سال ۱۹۴۳م، بار دیگر مادربزرگ گرو هارلم، به نروژ آمد و او و برادرش، «اریک» را همراه خود به سوئد برد. مدتی بعد، در پاییز همان سال، پدر و مادر بچه‌ها نیز به سوئد پناهنده شده و بار دیگر به فرزندانشان ملحق شدند.
رهایی نروژ، در ماه مه ۱۹۴۵م، آغاز دوران گارهاردسن در تاریخ سیاسی نروژ بود. دوره ای که ۲۰ سال به طول انجامید. گرو هارلم، در حالی که هنوز اولین سالهای دبستان را در اسلو می‌گذراند، به واسطه عضویت پدر و مادرش در سطوح بالای حزب کارگر نروژ، وارد محیط اطراف نخست‌وزیر وقت شد و با فعالان حزب کارگر نروژ، آشنایی نزدیک پیدا کرد. به این ترتیب گرو هارلم، که به قول بسیاری تقریباً در حزب به دنیا آمده بود، خیلی زود رسماً به عضویت سازمان کودکان حزب کارگر نروژ درآمد. چند سال بعد پدر گرو هارلم، که یک پزشک سرشناس بود، در دولت اینار گارهاردسن به وزارت رسید و از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۵م، در دولت حزب کارگر نروژ، وزیر امور خارجه نروژ بود. مسلماً موقعیت سیاسی پدر و مادر که خود از اعضای بلندپایه حزب کارگر نروژ بود، در سرنوشت سیاسی گرو هارلم بروندلاند، تأثیری تعیین‌کننده داشته‌است. بعد از یک دوران کودکی، که سراسر تحت تأثیر جنبش سوسیال دموکراسی بود، گرو هارلم، در دوره دبیرستان نیز بیشتر از پیش به فعالیت سیاسی گرایش داشت و از جمله کسانی بود که در دبیرستان خود، یک انجمن هواداران سوسیالیسم تأسیس کردند. بعدها در سال ۱۹۵۷م، زمانی که او در دانشگاه اسلو مشغول تحصیل رشته پزشکی بود، نخست به عضویت انجمن دانشجویان سوسیالیست و سپس به عضویت انجمن دانشجویی حزب کارگر نروژ درآمد. باچنین سابقه ای، وقتی گرو هارلم، با مرد جوانی که عضو حزب محافظه‌کار (نروژ) بود، نامزد شد و در سال۱۹۶۰م، با وی ازدواج کرد، تعجب بسیاری برانگیخت. در سال ۱۹۶۳م، گرو هارلم بروندلاند، در حالی که صاحب فرزند بود، در رشته پزشکی از دانشگاه اسلو، فارغ‌التحصیل شد؛ و پس از اتمام دوره خدمت کارآموزی در بیمارستان، عازم ایالات متحده آمریکا گشت و در سال ۱۹۶۵م، به عنوان متخصص بهداشت عمومی از دانشگاه هاروارد، فارغ‌التحصیل شد. سپس به نروژ بازگشت و به عنوان پزشک دستیار، به استخدام اداره بهداشت نروژ درآمد. بین سالهای ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴م، گرو هارلم بروندلاند، به عنوان پزشک متخصص دستیار، در شورای بهداشت دبیرستانهای اسلو مشغول خدمت بود.
در سال ۱۹۷۴م، وقتی گرو هارلم بروندلاند، در مقام وزیر محیط زیست نروژ، وارد دولت تریگوه براتلی شد، کوله باری از تجارب دوران کودکی و نوجوانی را با خود همراه داشت. همان سال در یک مصاحبه مطبوعاتی گفت که ادامه راه پدرش و تحصیل در رشته پزشکی، تنها به خاطر تعهدی بود که نسبت به اجتماع حس می‌کرده‌است. او ترجیح می‌دهد، روی اقدامات پیشگیرانه و جنبه‌های اجتماعی حرفه اش تمرکز کند. گرو هارلم، پیش از تصدی پست وزارت، تجربه نسبتاً کاملی به عنوان یک پزشک اندوخته بود. وی در تحقیقات پزشکی و اجتماعی شرکت کرده بود و به عنوان پزشک متخصص دستیار، در شورای بهداشت دبیرستانهای اسلو و پزشک کشیک بخش اورژانس بیمارستان، تجارب زیادی اندوخته بود. بنابر این گرو هارلم، از طریق شغلش با بسیاری از محیط‌های اجتماعی آشنایی یافته بود و شناخت او تنها محدود به دوران کودکی و نوجوانیش نبود. حدود سال‌های ۱۹۷۰م، وقتی بحث‌ها بر سر آزادی حق انتخاب در مورد سقط جنین برای زنان اوج گرفت، گرو هارلم، در شورای بهداشت دبیرستانهای اسلو، مشغول خدمت بود. همچنین وی در همان دوره، در مرکز بهداشت مادران و کودکان فعالیت داشت و عضو شورای تصمیم‌گیری در مورد سقط جنین، در بیمارستان وابسته به دانشگاه اسلو بود.
آن روزها نگرانی وی بیشتر متوجه بارداریهای ناخواسته و امکان بازداری از آنها بود و بارها پیش آمده بود که او هزینه لازم پیش‌گیری، برای زنان محروم از امکانات مالی را از جیب خود پرداخت کرده بود.
بحث بر سر مشکلات سقط جنین و این که عملاً جلوگیری از سقط جنین غیرقانونی - با خطراتی که در پی داشت - ممکن نبود. چند سؤال را برجسته کرد. برای مثال آیا پزشکانی که در شورای سقط جنین حضور داشتند و اکثر آنها مرد بودند، باید نقش قاضی را نیز ایفا می‌کردند؟ عقیده گرو هارلم، بیشتر بر این بود که تصمیم نهایی باید با خود زنان باردار باشد و او این عقیده در معرض بحث عمومی قرار داد. در سال ۱۹۷۴م، دولت تریگوه براتلی پیشنهاد لایحه سقط جنین خود خواسته را به مجلس ملی نروژ برده بود. بنابر این وقتی که گرو هارلم، در ۳۱ اوت سال ۱۹۷۴م، به دفتر نخست‌وزیر احضار شد، تصور می‌کرد که موضوع مربوط به مسائل سقط جنین است. اما بزودی دریافت که قصد نخست‌وزیر، دعوت از وی برای پیوستن به هیئت دولت در مقام وزیر محیط زیست نروژ بوده‌است.گرو هارلم بروندلاند، سیاست‌های مربوط به محیط زیست را به دستور کار کلیدی دولت ارتقاء داد. حفظ محیط زیست از قبل به عنوان یک شعار مطرح بود اما در عمل واقعاً چه نقشی بازی کرده بود؟ بلند پروازیهای گرو هارلم، در مورد مسائل محیط زیست می‌توانست او را در مقابل دیگر اعضای دولت قرار دهد. وزیر صنایع که بعداً وزیر نفت هم شد از جمله بر سر حفاری‌های تحقیقاتی به دنبال یافتن نفت، از در مخالفت
با وی درآمد. اما گرو هارلم، بر سر ایده‌آل‌های خود مبارزه کرد. بسیاری از مسائل مربوط به محیط زیست، دامنه ای فراملی داشت. مبارزه با باران‌های اسیدی از آن جمله بود. به این ترتیب گرو هارلم بروندلاند، از حمایت بین‌المللی برخوردار شد. در سال ۱۹۷۷م، به دنبال فوران کنترل نشده در یک سکوی نفتی و آلودگی محیط زیست که در دریای شمال رخ داد، جهره گرو هارلم بروندلاند، روی صفحه‌های تلویزیونی در سراسر اروپا، ایالات متحده و سایر نقاط جهان ظاهر شد؛ و وزیر جوان محیط زیست نروژ، با شیوه مدیریت کارآمد خود، جهان را تحت تأثیر قرار داد.
دولت‌های براتلی و نوردلی در دهه ۱۹۷۰م، مانند همه دولت‌های قبلی در نروژ، به شدت تحت سلطه مردان بودند. اما از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۵م، همیشه یک زن در دولت حضور داشته‌است. زمانی که گرو هارلم بروندلاند، در سال ۱۹۷۴م، وزیر شد، دو همکار زن داشت. او به عنوان عضو یک گروهفمینیستی، به شدت نگران اصلاحات در زمانی بود که زنان هم کارگر و هم مادر بودند. در سال ۱۹۷۵م، که سازمان ملل متحد، آن را به عنوان سال زنان اعلام کرده بود، گرو هارلم، اولین زنی بود که به معاونت رهبر حزب کارگر نروژ، انتخاب شد. در سال ۱۹۷۷م، وی به عضویت مجلس ملی نروژ برگزیده شد. گرو هارلم، یک سخنران قابل توجه بود و دائماً به منظور شرکت در جلسات جدید، به سراسر نروژ سفر می‌کرد. برکناری وی، از دولت در سال ۱۹۷۹م، برای خودش، یک شگفتی ناخوشایند و برای بسیاری دیگر یک شوک بود. حزب کارگر نروژ در انتخابات محلی بد عمل کرده بود، اما مطمئناً تقصیر به گردن گرو هارلم، نبود. مسئولیت اصلی بر عهده نخست‌وزیر اودوار نوردلی و رئیس حزب، ری اولف استین بود. یکی از درس‌هایی که آنها از این شکست آموختند این بود که اگر رهبر حزب به دولت بپیوندد، همکاری بین آنها آسان‌تر می‌شود. ظاهراً به همین دلیل، دیگر معاون رهبر حزب که در آن زمان گرو هارلم بود، نباید در دولت حضور می‌داشت. به هر حال، دلیل واقعی، روشن نبود و فقط می‌شد در مورد آن حدس زد. گرو هارلم، شخصاً در بحث ایجاد تغییرات در دولت، شرکت نداشت. در این مورد او خود نوشته‌است: «احساس می‌کردم که به‌طور غیرمنطقی کنار گذاشته شده و بیرون نگهداشته می‌شوم». اما مطمئناً قصد رهبر حزب و نخست‌وزیر این نبود. بلکه هدف این بود که گرو هارلم، که در آن زمان یکی از اعضای حزب کارگر نروژ، در مجلس ملی نروژ بود، به تدریج برای عهده‌دار شدن پست نخست‌وزیری نروژ، آماده شود.
در عمل کار در کمیته‌های مجلس به یک کارآموزی مفید تبدیل شد. گرو هارلم، در سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰م، عضو کمیته مالی بود و از پاییز ۱۹۸۰م، رئیس کمیته امور خارجی بود. سال ۱۹۸۱م، سال انتخابات پارلمانی بود. در آغاز، شرایط برای حزب کارگر نروژ چندان خوشایند به نظر نمی‌رسید. برخی نظرسنجی‌ها نشان می‌داد که موقعیت حزب کارگر نروژ به‌عنوان بزرگ‌ترین حزب سیاسی در نروژ در خطر است. از یک طرف، باد دست راستی در بخش‌های وسیعی از اروپا و ایالات متحده می‌وزید و از طرف دیگر، دولت نوردلی دچار مشکلات فرسودگی و گسست شد ه و حتی خود نخست‌وزیر، از نظر جسمانی رو به ضعف می‌رفت. در روز پنجشنبه ۲۹ ژانویه، مطبوعات حزب کارگر نروژ، گزارش دادند که اودوار نوردلی به دلیل بیماری استعفاء خواهد داد. گرو هارلم بروندلاند، از جمله کسانی بود که به جلسه ای در خانه تریگوه براتلی، در روز یکشنبه اول فوریه، احضار شدند. سؤال این بود که چه کسی نخست‌وزیر جدید خواهد شد؟ این سؤال همه علاقمندان سیاسی و طبیعتاً در درجه اول، اعضای فعال حزب کارگر نروژ را به خود مشغول کرده بود. بسیاری از انجمن‌های احزاب، گروه‌های زنان و تیم‌های سازمان جوانان حزب کارگر نروژ، آن روزها جلساتی داشتند. قبل از کنفرانس یکشنبه شب درحضور براتلی، حرف‌هایی به گوش رسیده بود مبنی بر این که گرو هارلم بروندلند، باید مسئولیت را بر عهده بگیرد. ارگان حزب کارگر نروژ در مقاله ای نوشت:
یکی از شرکت کنندگان در این نشست، در خانهٔبراتلی وزیر محیط زیست، رولف هانسن بود. از او دعوت شده بود، چون اودوار نوردلی، وی را برای عهده‌دار شدن پست نخست‌وزیری مناسب می‌دید. وزیر محیط زیست که به تازگی جانشین گرو هارلم در پست وزارت شده بود نیز خود را برای مشارکت در حل مسئله راغب نشان داد و گرو هارلم بروندلاند را برای انتصاب در پست نخست‌وزیری پیشنهاد داد و این پیشنهاد به اجماع رسید.
۴ فوریه ۱۹۸۱م، خانم گرو هارلم بروندلاند، در سن ۴۲ سالگی پست نخست‌وزیری را تحویل گرفت. با این حساب، او جوانترین و اولین نخست‌وزیر زن در تاریخ نروژ بود. اولین نخست‌وزیری که همه وی را با نام کوچک صدا می‌زدند. اما شرایط یکسره بر وفق مراد نبود. دولت در وضع مشکلی قرار داشت. دراتحادیه‌های کارگری همه، از اینکه زن جوانی مانند گرو هارلم، تجربه کافی برای عهده‌دار شدن سرپرستی در چنین سطحی را دارد، مطمئن نبودند. روابط گرو هارلم، و رهبر حزب تیره بود. در آوریل ۱۹۸۱م، ری اولف استین در یک نشست پرتنش حزبی در هامار از رهبری حزب کارگر نروژ، استعفاء داد و گرو هارلم، به جانشینی وی انتخاب شد. محبوبیت حزب کارگر نروژ، طی ۶ ماه اول سال ۱۹۸۱م، به شدت کاش یافت. به دنبال انتخابات مجلس ملی نروژ در سال ۱۹۸۱م، اکثریتی که حزب کارگر نروژ، همراه با حزب سوسیالیست چپ (نروژ) در مجلس داشتند، از دست رفت. حزب محافظه‌کار (نروژ) به قدرت رسید و کوره ویلوک، پست نخست‌وزیری را تصاحب کرد. به این ترتیب نقش گرو هارلم، از رهبری دولت، به رهبری مخالفان دولت، تغییر یافت. در طی سال‌های بعدی مناظره‌های سخت و پر حرارتی بین گرو هارلم، و کوره به ویژه در برنامه‌های تلویزیونی برقرار بود، طوری که این برنامه‌ها به کنایه، برنامه «گرو و کوره» خوانده شده و در سراسر نروژ معروف شد. نقش گرو هارلم، به عنوان رهبر مخالفان دولت در مجلس ملی نروژ تا بعد از انتخابات سال ۱۹۸۵م، همچنان ادامه داشت. اگر چه محبوبیت حزب کارگر نروژ افزایش یافته بود، اما میزان این افزایش در سطح تصاحب قدرت و تشکیل دولت نبود. با این حال دولت دست راستی کوره ویلوک، تضعیف شده بود. ادامه کار دولت و نخست‌وزیر حزب محافظه‌کار (نروژ) به حمایت فرمسکریت پارتی نیاز داشت. این حمایت، در طول یک سال و نیم برقرار بود. اما بعد فرمسکریت پارتی، که از سیاستهای صرفه جویی دولت به ستوه آمده بود، به دنبال افزایش مالیات بنزین، دست از حمایت دولت برداشت و در آوریل سال ۱۹۸۶م، دولت حزب محافظه‌کار (نروژ) به نخست‌وزیری کوره ویلوک، مجبور به استعفاء شد.
بدین ترتیب، میز برای دور دوم دولت گرو هارلم بروندلاند، چیده شد؛ و وی، دولتی تشکیل داد که به نام اولین دولت زنان در جهان، معروف شد. در ترکیب این دولت، از ۱۸ نفر اعضای هیئت دولت، ۸ تن از وزیران، زن بودند. اصل حداقل ۴۰ درصد تنوع جنسیت، در مورد هر دو جنس زن و مرد، رعایت شده بود.
اصل حداقل ۴۰ درصد تنوع جنسیت، در ترکیب تشکیلات مرکزی حزب کارگر نروژ نیز مطرح شده بود. همچنین قرار بر این گذاشته شد که در معرفی نامزدان انتخابات مجلس ملی نروژ، دو نفر صدر لیست پیشنهادی، یکی مرد و دیگری زن باشد. از دیدگاه بعضی، نتیجه این چنین تصمیمی، آن بود که در عمل، زنانی با تجربه و صلاحیت کمتر، از مجرب‌ترین و صالح‌ترین مردان حزب سبقت می‌گرفتند. گرو هارلم، هیچ مشکلی در درون حزب، برای رد این انتقادات نداشت، چرا که در سال ۱۹۸۶م، رهبری وی در حزب کارگر نروژ، بلامنازع بود.علاوه بر این، حزب کارگر نروژ، تغییرات دیگری نیز کرده بود. راه برای انتخاب افرادی جدید، به منظور تصدی مسئولیت‌های حزبی در سطوح بالای حزب کارگر نروژ، باز شده بود. در سال ۱۹۸۱م، اینار فورده، بر خلاف میل شخصی گرو هارلم، به عنوان معاون رهبر حزب، انتخاب شد. اما این دو، بر خلاف سنت رایج حزب، اجازه ندادند که اختلافات درونی حزب، بر سیاستهای عمومی حزب کارگر نروژ، سایه افکند. معاون جدید حزب، مورد حمایت رهبر حزب قرار گرفت و گرو هارلم، از نوسازیهای معاون جدید خود، در سیاست حزب کارگر نروژ، استقبال کرد. به این ترتیب، از اعتقاد به لزوم نظارت دولت، بر برنامه‌های اقتصادی، به نفع اقتصاد بازار آزاد، کاسته شد. محبوبیت گرو هارلم، در سال ۱۹۸۶م، پایه داشت. محبوبیتی که بعدها پس از بازنشستگی وی، لقب «مادر ملت» برای وی به ارمغان آورد. اما این محبوبیت درسال ۱۹۸۹م، به شدت تضعیف شده بود. در واقع اگر تنها نتایج انتخابات سال ۱۹۸۹م، را ملاک قرار دهند، عجیب خواهد نمود که اصولاً او به چنین مقامی دست یافته‌است. از سال ۱۹۳۰م، به این طرف، این ضعیف‌ترین نتیجه انتخابات برای حزب کارگر نروژ بود. به دنبال این انتخابات، یان پی. سیسه، از حزب محافظه‌کار (نروژ) قدرت را به دست گرفت و با تشکیل یک دولت دست راستی، بار دیگر نقش گرو هارلم بروندلاند، از رهبری دولت، به رهبری مخالفان دولت تغییر یافت.
اختلاف نظر در مورد مذاکرات منطقه اقتصادی اروپا، منجر به گسست بین احزاب حاکم شد. حزب مرکز، که توسط کشاورزان نروژی حمایت می‌شد، تشکیل یک دولت جدید توسط حزب کارگر نروژ را بر دولتی که توسط حزب محافظه‌کار (نروژ) رهبری می‌شد، ترجیح می‌داد و از ائتلاف خارج شد؛ و به دنبال آن، یان پی. سیسه استعفا داد. دولت یان پی. سیسه فقط کمی بیش از یک سال برقرار بود و گرو هارلم توانست دوباره قدرت را به دست گیرد. به این ترتیب در ۳ نوامبر ۱۹۹۰م، خانم گرو هارلم بروندلاند، برای سومین بار نخست‌وزیر یک دولت خالص حزب کارگر نروژ شد. شکست دولت ائتلافی به رهبری حزب محافظه‌کار (نروژ)، این تصویر را ایجاد کرد که محافظه کاران، گرچه در انتخابات پیروز شدند اما در عمل، قادر به مدیریت مملکت نبودند، در حالی که حزب کارگر نروژ، حتی با وجود شکست در انتخابات، نشان داد که در عمل قادر به مدیریت کشور است. در سال ۱۹۹۲م، در یک نشست حزبی، گرو هارلم، از رهبری حزب کارگر نروژ، استعفاء داد. اگرچه رسانه‌های مهم، چیزی در مورد آن ننوشته بودند، اما همه در سالن آن نشست حزبی می‌دانستند که کوچک‌ترین پسر وی، در اوایل همان سال، خودکشی کرده و به زندگی خود خاتمه داده‌است. با این حال، برای همه نمایندگان حزبی کاملاً تعجب آور بود که در روز دوم نشست سراسری حزب، گرو هارلم، برای اولین بار علناً به این رویداد غم‌انگیز در یک جلسه رسمی اشاره کرد و گفت که نیاز به کاهش حجم کار دارد. چرا که در آن زمان، خانم گرو هارلم بروندلاند، به قدرت و خویشتن داری فوق‌العاده ای شهرت داشت. در این نشست، گرو هارلم، تنها در آن حد تأیید کرد که فعلاُ به عنوان نخست‌وزیر، وظایف خود را انجام خواهد داد. با این حال در بین اعضای حزب کارگر نروژ، تردیدی در مورد انتخاب گرو هارلم بروندلاند، به عنوان نامزد پست نخست‌وزیری، در انتخابات سال ۱۹۹۳م، وجود نداشت. به یک معنی، انتخابات سال ۱۹۹۳م، بزرگ‌ترین پیروزی وی بود. چرا که در این انتخابات، حزب کارگر نروژ با افزایش محبوبیت و اختصاص ۳۶٫۹ درصد آرا، به خود، موفق شد، اساس بقای دولت حزب کارگر نروژ را حفظ کند. اما خیلی زود پس از انتخابات، زمزمه‌هایی، مبنی بر استعفای قریب‌الوقوع گرو هارلم، از پست نخست‌وزیری به گوش رسید. انتظار می‌رفت که در صورت کناره‌گیری گرو هارلم، رهبر جدید حزب، توربیورن یاگلاند، موقتاً پست نخست‌وزیری را هم بر عهده بگیرد. در عمل، گرو هارلم، همچنان تا پاییز سال ۱۹۹۶م، در پست نخست‌وزیری باقی ماند و به خدمت ادامه داد. اما پیش از انتخابات مجلس ملی نروژ در سال ۱۹۹۷م، پیشنهاد نامزدی خود را برای نخست‌وزیری یا نمایندگی در مجلس رد کرد و از صحنه سیاست داخلی نروژ خارج شد.
هنگامی که سازمان ملل متحد، در سال ۱۹۸۲م، گرو هارلم بروندلاند را به عنوان رئیس کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه که در نروژ، بیشتر به عنوان کمیسیون بروندلاند، شناخته می‌شود، منصوب کرد، فعالیت وی به عنوان یک سیاستمدار بین‌المللی آغاز شد. این کارگروه، تلاش زیادی کرد تا رهبران جهان را متوجه کند که رشد و توسعه اقتصادی و اجتماعی فعلی، نباید نسل‌های آینده را از فرصت‌های مشابه برای رشد و توسعه محروم کند. مفهوم «توسعه پایدار» از آن زمان به بعد، مورد توجه قرارگرفت. اصطلاح پایداری به قدری در زمینه‌های گوناگون استفاده شده که ارزیابی تأثیر آن دشوار است. می‌توان گفت که کمیسیون بروندلاند، با ایجاد مفهوم «توسعه پایدار»، رشد اقتصادی را به سوی سازگاری بیشتر با محیط زیست هدایت کرد، اما در عین حال شاید این کمیسیون، همزمان آن نوع رشد اقتصادی که تنها در کوتاه مدت پایدار بود را بدون در نظر گرفتن پی آمدهای درازمدت، مشروعیت بخشید. فعالیت کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه درسال ۱۹۸۷م، به اتمام رسید.
خیلی زود پس از خداحافظی بانو گرو هارلم، از سیاست ملی نروژ، وی به عنوان رئیس سازمان جهانی بهداشت (WHO) مشغول به کار شد. نخست‌وزیر سابق نروژ، به همراه رئیس دفترش، یوناس گار استوره، ابتدا در داخل این سازمان، اقدام به انجام اصلاحاتی کرد و سپس بر اهمیت پیشگیری از مشکلات سلامتی از طریق محدود کردن مصرف الکل و تنباکو؛ تمرکز بیشتری اعمال داشت.گرو هارلم بروندلاند، در دوران بازنشستگی خود عضوی از چندین کمیسیون معتبر سازمان ملل بوده‌است. وی اکنون معاون رئیس سازمان سالمندان است که از مدیران باز نشسته‌ای تشکیل شده که سابقاً در سازمانهای بین‌المللی مدیر ارشد بوده‌اند.
جنی شیپلی (زادهٔ ۴ فوریه ۱۹۵۲ در نیوزیلند) بانوی سیاست‌مدار نیوزیلندی است.
او از سال ۱۹۹۷ تا دسامبر سال ۱۹۹۹ نخست‌وزیر نیوزیلند بود.
Wikipedia contributors, «Jenny Shipley,» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Jenny_Shipley&oldid=189358599 (accessed February ۲۲، ۲۰۰۸).
دراکولا (به معنای موجودی خون‌آشام در فرهنگ اروپا) نام کتابی نوشتهٔ برام استوکر است.
دراکولا همچنین ممکن است در معانی زیر به کار رود:
الوین کارل پلانتینگا فیلسوف دین آمریکایی برجسته است.
الوین پلانتینگا در سال ۱۹۳۲ در ایالت میشیگان آمریکا متولد شد. پدر وی دانش‌آموخته فلسفه و وابسته به کلیسای اصلاح‌شده بود. الوین هم راه پدر را در پیش گرفت و در کالج کالون به آموزش فلسفه پرداخت. وی در این باره می‌گوید: "جاذبه کالج کالون برای ترکیب فعالیت جدی فلسفی با علاقه و دل بستگی اصیل دینی بود. مسئله مهم در این کالج یافتن ربط و نسبت‌های فعالیت علمی و عقلانی با حیات دینی بود."
در سال ۱۹۵۴ برای تکمیل تحصیلات فلسفی خود به دانشگاه میشیگان رفت و در کلاس درس کسانی چون ویلیام فرانکنا و ویلیام آلستون حضور یافت. وی ضمن اعتراف به شکوه خیره‌کننده مباحث فلسفی در دانشگاه میشیگان، از این که تلاش فلسفی آن‌ها مصروف حل پرسش‌های اصلی و مهم نمی‌شد، اظهار نگرانی می‌کرد.
پلانتینگا سپس به دانشگاه ییل می‌رود و در سال ۱۹۵۸ دکترای فلسفه می‌گیرد. پس از فراغت از تحصیل برای تدریس به دانشگاه (Wayne) دعوت می‌شود و در آن جا با ادموند گتیه، معرفت‌شناس تأثیرگذار معاصر، آشنا و همکار می‌شود. پس از بازنشستگی اولین استاد فلسفه‌اش در کالج کالون برای جایگزینی وی به شهر و دیار خود دعوت می‌شود و پس از حدود دو دهه تدریس در آن جا به گروه فلسفه دانشگاه نتردام می‌پیوندد. تردیدی نیست که انگیزه اصلی وی در برگشت به کالج کالون هم سویی فضای حاکم بر آن با باورهای وی بوده‌است، از جمله این اعتقاد که نه علم و نه تعلیم و تربیت نمی‌تواند از لحاظ دینی خنثی باشند. این نگرش در کالج کالون مورد قبول و حتی الگوی سازمانی آن جا بود و از این رو جای مناسبی برای فعالیت فلسفی و دینی پلانتینگا بود.
از نظریات مهم فلسفی او می‌توان به دفاع از "باور به وجود خدا به عنوان اعتقادی پایه"، بسط "نظریه معرفت‌شناسی اصلاح‌شده"، "نقد گسترده مسئله شر" و دفاع از موضع خداباورانه در این باب اشاره کرد.
پلانتینگا هم‌اکنون مدیر مرکز فلسفه دین در دانشگاه نوتردام است.
میرزا یوسف خان مستشارالدوله (۱۲۰۲–۱۲۷۴ ش) (۱۸۲۳–۱۸۹۵م) دیپلمات دورهٔ ناصرالدین‌شاه بود. وی نویسنده کتاب یک کلمه، مبدع اولین طرح راه‌آهن سراسری و اولین پیش‌نویس قانون اساسی ایران است.
صادق مستشارالدوله برادرزادهٔ اوست.
یوسف، پسر حاجی میرزا محمدکاظم بن محمد تاجر تبریزی (از بازرگانان آذربایجان) در شهر تبریز به دنیا آمد. فارسی، عربی و قدری از علوم شرعیه را آموخت و با سِمَت منشی‌گری، وارد خدمت کنسولگری انگلیس در تبریز شد و بعد از چندی از کار در کنسولگری انگلیس استعفا داد و به خدمت وزارت امور خارجه درآمد.
وی در مدت سه سال اقامت خود در پاریس چهار مرتبه به لندن رفت.
او در مقدمه کتاب یک کلمه می‌گوید در نمایشگاه بین‌المللی پاریس (۱۸۶۷) حضور داشته و ترقیات غرب را از نزدیک مشاهده کرده و به‌فکر افتاده‌است.
در سال ۱۲۹۹ق (۱۸۸۱م) در کابینه مشیرالدوله به عنوان معاون وزیر عدلیه انتخاب و لقب مستشارالدوله به نام او اعطا شد.
در ۱۲۸۲ ق (۱۲۴۴ ش)، رسالهٔ «رمز یوسفی» را در تهران منتشر کرد.
در دورهٔ اقامت در تفلیس، با میرزا فتحعلی آخوندزاده نویسنده مکتوبات مناسبات دوستانه‌ای یافت.
از ۱۲۴۶ تا ۱۲۴۸ ش (۱۸۶۷–۱۸۶۹م) شارژ دافر (کاردار) سفارت ایران در پاریس بود و وارد لژ فراماسونری گراند اوریان (شرق اعظم) شد.
رسالهٔ «یک کلمه» را در ماه‌های پایانی خدمت در پاریس به اتمام رساند و دست‌نویس آن را در راه بازگشت به ایران (۱۲۴۹ ش) در تفلیس به آخوندزاده نشان داد و در سال ۱۲۵۳ ش (۱۸۷۴ م) در ایران به‌چاپ رسید.
رسالهٔ یک کلمه یکی از اولین آثار آزادی‌خواهان ایران به‌شمار می‌رود و در تحریک احساسات و بیدار کردن مردم در آن زمان اثر فوق‌العاده‌ای داشته‌است و در سال ۱۲۸۴ ش که مرکز غیبی تشکیل گردید، راهنمای سیاسی آن انجمن بود.
در سال ۱۲۶۷ ش (۱۳۰۶ ق ۱۸۸۸م) نامه‌ای به مظفرالدین میرزا ولیعهد نوشت و از حکومت استبدادی و فساد دربار انتقاد کرد؛ اصلاحات مملکتی و ایجاد حکومت قانون و برقراری آزادی و مساوات را خواستار شد و گوشزد کرد که "اگر زمامداران ایران، خود در صدد تأسیس دولت مقننه برنیایند، سیر حوادث تاریخ آن را تحمیل خواهد کرد."
بنابراین او را به فرمان شاه در ۱۲۷۰ ش (۱۳۰۹ق ۱۸۹۰م) در عمارت رکنیه قزوین به زنجیر و کنده کشیدند و به انفرادی انداختند. خانه‌اش غارت شد املاکش مصادره و مقرری دولتی او قطع گردید.
وی در سال۱۲۷۴ش (۱۸۹۵ م) در زندان درگذشت.
وی این اثر را در سال ۱۲۴۸ش (۱۸۶۹م) در پاریس نگاشت و در ۱۲۵۳ش (۱۸۷۴م) پس از سفر اول ناصرالدین‌شاه به فرنگ منتشر کرد.
محمد امینی پژوهشگر تاریخ مشروطه می‌گوید:
"نخستین سند نوشتاری آغاز مدرنیته در ایران کتاب «یک کلمه» است" که در سال ۱۲۴۸ ش یعنی نزدیک به ۳۶ سال پیش از انقلاب مشروطه در پاریس نگاشته شد.
مستشارالدوله موادی از قانون اساسی فرانسه و اعلامیه حقوق بشر و شهروندی فرانسه را انتخاب کرد و کوشید به روحانیان و بزرگان ایران نشان بدهد که این قوانین با قرآن مغایرتی نداشته و می‌توان مسلمان بود و قانون را قبول داشت. قانونی که به گفته وی شاه و گدا در آن برابر باشند که «یک کلمه» از این منظر بسیار سکولار است.
میرزا یوسف خان برای نشر عقاید خویش در روزنامه عدلیه مطالبی می‌نوشت، روزنامه عدلیه به وسیله سپهسالار برای توجیه و تشریح اصلاحات قانونگذاری و نظام حقوقی و دادگستری مترقیانه انتشار می‌یافت و از بسط عدالت «تربیت ملت» افزودن بصیرت مردم، آسودگی و ترقی اوضاع مردم، ایجاد تأسیسات عالی، وضع قوانین جدید و برانداختن تأسیساتی که مانع اجرای عدالت باشد، سخن می‌راند.
وی چنان می‌پنداشت که تمهید مقدمات جمیع ملزومات مملکتی و دولتی، ابتدا راه‌آهن است و با ایجاد آن اوضاع ایران در عرض سه سال به کل منقلب و در یک کلمه، ایران گلستان خواهد شد.
رساله‌ای به نام کتابچه بنفش دربارهٔ تأسیس راه‌آهن سراسری ایران نوشت و به شاه عرضه داشت.
جزوه دیگری در لزوم کشیدن راه‌آهن از تهران به خراسان تهیه کرد و منافع آن را ذکر کرد و نظر به آسان شدن زیارت توسط راه‌آهن فتوای روحانیان را در آن باره به دست آورد.
بعدها همین فتوا برای احداث مسیر ماشین دودی از تهران به شاه عبدالعظیم استفاده شد.
وی با همکاری صدر اعظم وقت میرزا حسین خان سپهسالار اولین طرح قانون اساسی را به شاه ارائه داد.
طرح شامل موارد ذیل بود:
طرح دوم با نام لایحه تشکیل دربار اعظم در سال ۱۲۵۱ ش(۱۸۷۲م) به تصویب شاه رسید. اساس این طرح تبدیل دستگاه سنتی صدارت به یک هیئت وزاری مسئول است.
هیئت دولت اختیار قانون‌گذاری بر اساس رأی اکثریت را داشت.
شاه می‌نویسد:
حسین پیرنیا ملقب به مؤتمن‌الملک (۱۲۵۳ نایین – شهریور ۱۳۲۶ تهران)، دولتمرد اواخر دورهٔ قاجاریه، رئیس مجلس شورای ملی در دوره دوم و چهارم، نماینده شش دوره مجلس شورای ملی، و برادر حسن پیرنیا بود.
وی پدرزن سپهبد فضل‌الله زاهدی، نخست‌وزیر ایران و پدربزرگ اردشیر زاهدی سه دوره نماینده همدان در مجلس شورای ملی بود.هما زاهدی، شاهد روزهای سخت رفت، بی‌بی‌سی فارسی
حسین پیرنیا فرزند میرزا نصرالله خان نائینی مشیرالدوله، در ۱۲۵۳ ه‍.خ در نایین متولد شد.
تحصیلات ابتدایی و معلومات متداول را در تهران فراگرفت و زبان خارجه را به همراه مشیر الدوله برادرش طبق اظهارات آدمیت نزد حکیم میرزا محمد باقر بواناتی آموخت و سپس عازم اروپا شد و در مدرسهٔ حقوق پاریس ادامهٔ تحصیل داد. پس از بازگشت به ایران به خدمت وزارت امور خارجه درآمد و در ۱۲۷۷ خ، که مدرسهٔ علوم سیاسی دایر شد، در آنجا به تدریس پرداخت. در ۱۲۸۰ خورشیدی به ریاست دفتر وزارت امور خارجه منصوب شد، تا ۱۲۸۵ خ در این سمت باقی بود و در همین سمت لقب مؤتمن‌الملک گرفت.
مؤتمن‌الملک در آغاز نهضت مشروطه، چون تحصیلکردهٔ فرانسه بود، به این نهضت گرایش یافت و به اتفاق برادرش، پدر را در یاری مشروطه‌خواهان تشویق کرد و سرانجام در تنظیم قانون اساسی و نظامنامهٔ انتخابات و متمم قانون اساسی شرکت جست و در این راه کوشش بسیار کرد. در ۴ آبان ۱۲۸۶ میرزا ابوالقاسم خان ناصرالملک که به رئیس‌الوزرایی منصوب شده بود، کابینهٔ خود را به شاه و مجلس معرفی کرد. در این کابینه، برای اولین بار، مؤتمن‌الملک مقام وزارت گرفت و متصدی وزارت تجارت و گمرکات شد. در چهاردهم بهمن ۱۲۸۶ نمایندگان مجلس مؤتمن‌الملک را برای پر کردن یکی از کرسیهای خالی تهران انتخاب کردند اما او نپذیرفت و اعلام استعفای خود را پنج روز بعد به مجلس ابلاغ کرد چون در دولت حضور داشت.
در ترمیم کابینهٔ نظام‌السلطنهٔ مافی، مؤتمن‌الملک برای بار دوم به وزارت تجارت منصوب و در ترمیم سوم کابینه نیز همان سمت را دارا شد. در اولین کابینهٔ میرزا احمدخان مشیرالسلطنه، که در ۱۷ خرداد ۱۲۸۷ در باغ شاه به محمدعلی شاه معرفی شد، سمت مؤتمن‌الملک وزارت فوائد عامه و تجارت بود، و در ترمیم کابینه همان سمت را حفظ کرد، ولی به هنگام ترمیم کابینه در ۱۵ دی ۱۲۸۷ از وزارت مستعفی شد.
در رئیس‌الوزرایی دوم میرزا ابوالقاسم خان ناصرالملک، که به کفالت میرزا جوادخان سعدالدوله تشکیل شد، مؤتمن‌الملک به سمت وزارت علوم و معارف تعیین گردید و در ترمیم کابینه همچنان سمت خود را حفظ کرد. پس از استبداد صغیر و به دنبال آن فتح تهران و خلع محمدعلی شاه از سلطنت، مؤتمن‌الملک از تهران به نمایندگی دورهٔ دوم مجلس شورای ملی انتخاب گردید و در انتخاب هیئت رئیسهٔ موقتی، به ریاست برگزیده شد اما فقط در دو جلسه آغازین رئیس بود و در جلسه سوم هنگام رأی‌گیری برای ریاست دائم از نمایندگان خواست او را انتخاب نکنند. پس از استعفای ممتازالدوله از ریاست مجلس، هر دو حزب دموکرات و اعتدالیون در مجلس او را نامزد ریاست کردند و در هجدهم اسفند ۱۲۸۹ با ۷۸ رأی مثبت از ۷۹ رأیی که داده شد، به ریاست مجلس رسید. دوره ریاست او هشت ماه و چهارده روز به طول انجامید.
پس از انحلال مجلس دوم و آغاز فترت در ۸ دی ۱۲۹۱، که محمدعلی خان علاءالسلطنه به رئیس‌الوزرایی انتخاب شد، در کابینهٔ خود مؤتمن الملک را به سمت وزارت فوائد عامه و تجارت منصوب کرد، ولی وی پس از مدت کوتاهی از عضویت کابینه استعفا کرد.
در انتخابات دورهٔ سوم مجلس شورای ملی، مؤتمن‌الملک وکیل اول تهران شد و از نخستین روز افتتاح مجلس در ۱۵ آذر ۱۲۹۳ تا سفر مهاجرت و تعطیلی مجلس در ۲۳ آبان ۱۲۹۴ ریاست با او بود. عمر مجلس سوم یک سال بود.
مؤتمن‌الملک در ۱۲۹۶ در کابینهٔ علاءالسلطنه به وزارت فوائد عامه و تجارت معرفی شد و در کابینهٔ عین‌الدوله هم دارای همان سمت بود. او در همان سال در کابینهٔ حسن مستوفی، وزیر معارف و اوقاف شد و در ۱۳۳۸ در کابینهٔ میرزا حسن خان مشیرالدوله، مقام وزارت مشاور گرفت. وی در دورهٔ چهارم مجلس شورا که در تیر ۱۳۰۰ افتتاح گردید، از تهران به نمایندگی انتخاب شد و در تمام آن دوره ریاست مجلس شورای ملی را برعهده داشت. در دورهٔ پنجم نیز کماکان از تهران به وکالت مجلس شورای ملی انتخاب شد و به ریاست مجلس رسید.
در جریان تلاش برای اعلام جمهوری توسط سردارسپه و طرفدارانش رئیس مجلس بود.
روز نوزدهم مهر ۱۳۰۴، طبق عرف مجلس، انتخابات هیئت رئیسهٔ انجام گرفت و پیرنیا بار دیگر به ریاست انتخاب شد ولی نپذیرفت. یک هفته بعد یادداشتی به مجلس فرستاد و ریاست را نپذیرفت. او در این یادداشت علت خودداری از ریاست را «کسالت» عنوان کرد. او و برادرش حسن پیرنیا مستوفی‌الممالک را تشویق به ریاست کردند. در جلسه بعدی مجلس در ۲۸ مهر نمایندگان مستوفی‌الممالک را به ریاست انتخاب کردند ولی او هم نپذیرفت. استعفای پیرنیا به حسب ظاهر برای طرفداری از اصل لایتغیر بودن قانون اساسی بود، ولی او با تغییر سلطنت مخالفتی نداشت زیرا می‌دانست که سلطنت فرسودهٔ قاجاریه و ناتوانی احمدشاه با تحولات و مخالفتهای سیاست خارجی و با اوضاع و احوال بخصوصی که در مملکت پیش آمده بود دیگر قابل دوام نیست.
پیرنیا در انتخابات دورهٔ ششم مجلس شورای ملی از تهران به وکالت رسید. در بیستم بهمن ۱۳۰۵ پس از استعفای سید محمد تدین و پیوستن او به دولت، رئیس مجلس شد و تا آخر دورهٔ ششم بر کرسی ریاست نشست. در انتخابات دورهٔ هفتم مجلس شورای ملی، بار دیگر پیرنیا از تهران به وکالت انتخاب شد (۱۳۰۷) ولی نمایندگی مجلس را نپذیرفت. همین‌طور در نخستین انتخاباتی که پس از شهریور ۱۳۲۰ و سقوط رضاشاه از سلطنت برگزار شد (دورهٔ چهاردهم) پیرنیا بار دیگر از تهران به وکالت مجلس انتخاب شد اما نمایندگی را نپذیرفت.
در ۱۸ مرداد ۱۳۲۱، پس از استعفای نخستین کابینهٔ علی سهیلی، اکثریت نمایندگان دورهٔ سیزدهم رأی به نخست‌وزیری او دادند ولی وی زیر بار مسئولیت نرفت. در انتخابات دوره چهاردهم مجلس شورای ملی درر سال ۱۳۲۲ نیز مردم تهران به او رأی دادند اما نمایندگی را نپذیرفت و به مجلس نرفت. در اوایل بهمن ۱۳۲۴ نمایندگان مجلس مجدداً او را نامزد نخست‌وزیری کردند و ۵۱ نفر از ایشان به او رأی تمایل دادند اما رقیبش احمد قوام با دو رأی اضافی نخست‌وزیر شد.
حسین پیرنیا مؤتمن‌الملک در روز ۹ شهریور ۱۳۲۶ در ۷۳ سالگی درگذشت و در آرامگاه خانوادگی در امامزاده صالح تجریش دفن شد. وی را از رجال عاقل و متین ایران شمرده‌اند.
حسین پیرنیا با عشرت‌السلطنه دولو ازدواج کرد که پدرش محمدولی‌خان آصف‌السلطنه و مادرش عشرت‌السلطنه (۱۲۴۹–۱۲۸۳ خ) دختر مظفرالدین شاه بود. او از این ازدواج صاحب چند فرزند شد که خدیجه‌الملوک (همسر فضل‌الله زاهدی و مادر اردشیر زاهدی) یکی از آنان بود.مرآت الوقایع مظفری، جلد دوم، صفحه ۹۰۷«مکاتباتی که بین سپهبد زاهدی و فرزندش دربارهٔ این ازدواج صورت گرفت»، مجله خواندنی‌ها، مجلد ۱۷، شماره ۱–۲۷، صفحهٔ ۸
روز ۲ فروردین ۱۳۰۳ جلسهٔ علنی مجلس شورای ملی برای اعلام جمهوریت تشکیل شد. عدهٔ زیادی از روحانیان و اصناف در میدان بهارستان اجتماع کردند و در مخالفت با جمهوری سردار سپه شعار دادند. در نتیجه بین مردم و نظامیان زد و خورد شدیدی روی داد. بسیاری از مردم مصدوم و مجروح یا مقتول شدند و جلسهٔ مجلس بدون اخذ نتیجه تعطیل شد.
مؤتمن الملک، رئیس مجلس، به سردارسپه نسبت به ورود بدون دعوت به مجلس و ضرب و شتم مردم شدیداً اعتراض کرد و نظم مجلس و بهارستان را برعهدهٔ خود دانست. سردارسپه اظهار کرد که امنیت مملکت با اوست و به وظیفهٔ خود عمل کرده‌است.
مؤتمن‌الملک دستور داد که زنگ جلسه را بنوازند تا تکلیف سردارسپه را تعیین کند. با شفاعت عده‌ای از نمایندگان، از جمله مشیرالدوله، و یحیی دولت‌آبادی بین سردارسپه و مؤتمن‌الملک سازش و تفاهم به وجود آمد و سردارسپه از عمل خود معذرت خواهی کرد.
گرایش‌های مسیحی به‌طور کلی به سه گرایش بزرگ کاتولیک، ارتودوکس و پروتستان تقسیم شده‌است. گفتنی است که گرایش‌های کوچک و زیادی نیز از آن‌ها شاخه می‌گیرند.
بانی انتشار مسیحیت در اروپا پولس (سنت پل) بود. وی که در ابتدا از مخالفین سرسخت مسیحیان و از مأمورین لایق دربار روم برای آزار مسیحیان به شمار می‌رفت، پس از برخورد فرا طبیعی خود با مسیح (در مسیر جاده دمشق)کاملاً متحول گردید. او سپس پیرو مأموریتی که خود عیسی مسیح در همان برخورد ماورایی به او محول نمود به جمع شاگردان مسیح پیوست و سفیر مسیح برای غیر یهودیان گردید.
پولس رساله‌های خود را (نامه‌هایی به اقوام مختلف در شرح چیستی مسیحیت و ارتباط با نخستین کلیساها) بعد از صعود مسیح به آسمان نگاشت.در این نامه‌ها او عقاید کلی مسیحیت رادر مورد فلسفه زندگی، مژده‌های آمدن مسیح پیش از ظهور او (در کتب عهد عتیق)، تفاوت ایمان و شریعت(مجموعه دستورهایی که خداوند برای نخستین بار در زمان موسی پیامبر برای نوع بشر وضع نمود و در کتاب تورات مکتوب است)، آموزه‌های مسیح در مورد محبت و سایر آموزه‌های اخلاقی، خداوند بودن عیسای ناصری(برابری عیسی مسیح با ذات خداوند)و مسائلی از این دست را بیان داشته‌است.
بزرگ‌ترین حادثه‌ای که در قرن چهارم میلادی اتفاق افتاد، موضوع طرفداری کنستانتین امپراتور روم از مسیحیان در سال ۳۱۳ میلادی بود.
کتاب مقدس اشاره به مجموعهٔ کتاب‌های مقدس مسیحیان، یهودیان، سامریان و چندی دیگر از ادیان دارد.
کتاب مقدس مسیحیان، به دو بخش عهد عتیق و عهد جدید تقسیم می‌شود که شامل ۶۶ کتاب معتبر است. عهد عتیق از ۳۹ کتاب و عهد جدید از ۲۷ کتاب تشکیل شده است. هر بخش از تورات عهد عتیق را یک سِفر و برخی دیگر از کتب عهد عتیق را کتب پیامبران، امثال و حکم، مزامیر داوود و سلیمان می‌دانند. عهد جدید نیز چهار "انجیل" قانونی (Canonical یا معتبر)، رسالات حواریون مسیح و کتاب مکاشفه را دربر گرفته است.
یهودیان تنها عهد عتیق را به‌عنوان کتاب آسمانی قبول دارند، اما بیشتر مسیحیان کل کتاب را به‌عنوان کتاب آسمانی پذیرفته‌اند. برخی از فرقه‌ها که خود را مسیحی می‌خوانند، عهد عتیق را به‌عنوان کتاب مقدس قبول ندارند و آن را تحریف‌شده می‌دانند. «بوگومیل‌ها» از این دسته‌اند، عبدالله شهبازی، ص۳. که از نظر تعریف عبارت «مسیحی» در مورد مسیحی بودن این فرقه باید تردید داشت؛ زیرا کتاب‌های عهد جدید، همگی بر پایهٔ کتاب‌های عهد عتیق و مسیحیت رسمی از قرن اول میلادی همواره کتب عهد عتیق را متن مقدس دانسته است.
نسخهٔ مورد اجماع تنخ به «متون مسّوره‌ای» معروف است که قدیمی‌ترین نسخهٔ آن متعلق به قرن نهم میلادی است.A 7th-century fragment containing the Song of the Sea (Exodus 13:19–16:1) is one of the few surviving texts from the "silent era" of Hebrew biblical texts between the Dead Sea Scrolls and the Aleppo Codex. See "Rare scroll fragment to be unveiled," Jerusalem Post, May 21, 2007. نام تنخ () با استفاده از حروف نخست تورات (شریعت)، نوییم (انبیا) و کتوویم (مکتوبات) شکل گرفته است. بیشتر بخش‌های تنخ به عبری نوشته شده‌اند، اما برخی بخش‌ها (قسمت‌هایی در کتب عزرا، ارمیا و دانیال) به آرامی هستند.Sir Godfrey Driver. "Introduction to the Old Testament of the New English Bible." Web: 30 November 2009
نوشتن تورات (תּוֹרָה) که به «اسفار پنج‌گانه» نیز معروف است، The Restored New Testament: A New Translation with Commentary, Including the Gnostic Gospels Thomas, Mary, and Judas by Willis Barnstone – W. W. Norton & Company. p. 647 به‌صورت سنتی به موسی منسوب بوده"Pentateuch". Cross, F. L. , ed. The Oxford dictionary of the Christian church. New York: Oxford University Press. 2005 اما از قرن نوزدهم محققانی مثل یولیوس ولهاوزن آن را زیر سؤال بردند و به این مسئله اشاره کردند که تورات میان قرون نهم تا پنجم قبل از میلاد با استفاده از اسناد قدیمی‌تر (فرضیهٔ مستند) شکل گرفته است. امروزه مورد توافق محققان است که تورات توسط چندین نویسنده مختلف در دورهٔ هخامنشی نوشته شده است.
تورات فعلی از پنج کتاب تشکیل شده است؛ محققان در این زمینه نیز توافق نظر دارند که چهار کتاب اول آن، در روندی مستقل از کتاب پنجم شکل گرفته‌اند. کتاب‌های تورات از این قرار است:
یازده باب ابتدایی پیدایش روند خلقت جهان و رابطهٔ یهوه با بشریت در آغاز (مثل نابودی انسان‌ها در جریان طوفان نوح) را توضیح می‌دهد. احتمالاً این ۱۱ باب را در دورهٔ متأخرتر به کتاب افزوده‌اند تا نقش مقدمهٔ کتاب را داشته باشد. ۳۹ باب بعدی پیدایش، به روایت عهدی که میان یهوه و نیاکان اسرائیل (ابراهیم، اسحاق، یعقوب و فرزندان اسرائیل به‌خصوص یوسف) بسته شد، می‌پردازد. توضیح می‌دهد که چگونه یهوه به ابراهیم دستور داد خانه و خانوادهٔ خودش در شهر اور را ترک کند تا در کنعان ساکن شود و چگونه فرزندان اسرائیل راهی مصر شدند. چهار کتاب دیگر، داستان موسی که گفته شده قرن‌ها بعد از نیاکان اسرائیل زیست را روایت می‌کنند. موسی در این کتب، بنی‌اسرائیل را از بندگی در مصر می‌رهاند و آنان را به کوه سینا رهبری می‌کند تا آنجا از نو با یهوه عهد ببندند. سرانجام در بیابان سرگردان می‌شوند تا نسل تازه‌ای که حاضر است در حمله به کنعان (ارض موعود) شرکت کند، متولد شود. تورات با مرگ موسی به پایان می‌رسد.Seymour Rossel(2007). "The Torah: Portion by Portion", p. 355. Torah Aura Productions, CA. Retrieved 31 August 2019. محققان اتفاق نظر دارند که داستان از خروج بنی‌اسرائیل از مصر از نظر تاریخی صحیح نیست زیرا بنی‌اسرائیل در کنعان شکل گرفته‌اند و ریشه‌های کنعانی دارند.
نوییم (، به معنای انبیاء) دومین قسمت تنخ است. نوییم به دو بخش تقسیم می‌شود: انبیای متقدم و انبیای متأخر. انبیای متقدم حاوی کتب یوشع، داوران، سموئیل و پادشاهان است. انبیای متأخر نیز شامل اسفار اشعیا، ارمیا، حزقیال و ۱۲ پیامبر صغیر است.
روایت انبیای متقدم از زمان مرگ موسی و انتخاب یوشع به جانشینی او آغاز می‌شود؛ یوشع سپس بنی‌اسرائیل را در حمله به ارض موعود رهبری می‌کند. این بخش نهایتاً با آزادی آخرین پادشاه یهودا از زندان بابلیان به پایان می‌رسد.
انبیای متأخر به دو بخش تقسیم شده‌اند؛ انبیای کبیر به نام‌های اشعیا، ارمیا، حزقیال و دانیال و انبیای صغیر که در یک کتاب است اما در عهد عتیق مسیحی به دوازده کتاب تقسیم شده‌است. فهرست انبیای صغیر از این قرار است:
کتوویم (כְּתוּבִים‎) سومین و آخرین بخش تنخ است. باور یهودیان بر این است که کتوویم تحت نظارت روح‌القدس نوشته شده اما اهمیت آن‌ها از کتب انبیا کمتر است.Neusner, Jacob, The Talmud Law, Theology, Narrative: A Sourcebook. University Press of America, 2005 کتوییم شامل مزامیر، امثال سلیمان، ایوب، غزل غزل‌ها، روت، مراثی، جامعه، استر، دانیال، عزرا–نحمیا و تواریخ است. Ketuvim כְּתוּבִים 30 July 2008Coogan, Michael D. "A Brief Introduction to the Old Testament: the Hebrew Bible in its Context." Oxford University Press. 2009; p. 5 The Babylonian Talmud, Vol. 7 of 9: Tract Baba Bathra (Last Gate) translated by Michael L. Rodkinson, first published 1918 – published 2008 by Forgotten Books, p. 53
نام این بخش به یک پیمان اشاره دارد که آغازگر دورهٔ جدیدی از ارتباط خداوند با انسان است. خداوند طبق این پیمان شریعتی را که از طریق موسی عطا کرده بود برداشت، و ایمان به مسیح را شرط بخشایش گناهان انسان و رستگاری او قرار داد. نشانه و در حقیقت اصل محوری این پیمان، بخشش کلیهٔ گناهان به واسطهٔ قربانی شدن عیسی مسیح (یعنی صورت بشری خداوند) است. عهد جدید چهار انجیل قانونی (متی، مرقس، لوقا، یوحنا) کتاب اعمال رسولان، نامه‌های رسولان مسیح و کتاب مکاشفه را در بر می‌گیرد. قدمت تمامی این آثار به قرن ۱ میلادی می‌رسد.P.H.D Darrell Bock/The missing Gospels/p.83 درل باک عهدِجدیدپژوه معاصر ارزش این متون را به دلیل نگارندگان آن‌ها و زمان نگارششان می‌داند.
چهار انجیل در واقع چهار روایت از زندگی عیسی است. این چهار کتاب که توسط نویسندگان ناشناس نوشته شده‌اند و به چهارتن از یاران مسیح (متی، لوقا، یوحنا (حواریون مسیح) و مرقس از یاران نزدیک مسیح) منسوبند، دارای قسمت‌های مشترک بسیاری هستند اما تفاوت‌هایی نیز دارند. مسیحیان این چهار کتاب را «مانند چهار تصویر از مسیح ولی از زوایای مختلف» توصیف می‌کنند.
پس از برخاستن عیسی مسیح از مرگ (زنده شدن دوباره او) و سپس عروج او به آسمان، برای رسولان او (حواریون) و سپس شاگردان مسیح (که بعدها مسیحی نامیده شدند)، اتفاقات زیادی رخ داد؛ که از آن جمله: پیوستن «متیاس» به جمع حواریون (که پس از خودکشی یهودای اسخریوطی یازده نفره شده بودند)، نازل شدن روح‌القدس در روز عید پنطیکاست (یکی از اعیاد یهودیان) بر دوازده نفر حواری عیسی مسیح، شهادت استیفان یکی از شاگردان وفادار مسیح (سنت استفان)، ماجرای ایمان‌دار شدن پولس قدیس و آغاز مأموریت بشارتی او برای غیر یهودیان و . . .
شرح این حوادث در کتاب اعمال رسولان و به دست «لوقا» (یکی از حواریون مسیح و نویسندهٔ یکی از انجیل‌های چهارگانه) نگاشته شده‌است.
نوایمانان مسیحی و کلیساهای نوبنیاد در ابتدای گسترش مسیحیت، به خاطر نبودن راهنمایی‌های ایمانی لازم و وجود مخالفان بسیار، دچار مشکلات عمده‌ای می‌شدند؛ که از آن جمله: مسائل مربوط به مراسم نیایش و چگونگی برگزاری آن، پیدا شدن پیشوایان دروغین، آزار، اذیت، شکنجه، تهدید و حتی قتل ایمان‌داران توسط متعصبین یهود، بت‌پرستان و سایر فرقه‌های مذهبی و گاهی مأموران رومی و … هدف از نگارش این نامه‌ها، هدایت این نوایمانان، یادآوری و تبیین مفاهیم کتاب مقدس و مطلع شدن از رویدادهای مناطق مختلف بود.
این کتاب شرح سفری است که یوحنای قدیس در رؤیا و به هدایت روح‌القدس در آن به عرش خداوند دارد و در آن به توصیف عرش خداوند و جایگاه مسیح و پیش‌بینی وقایع آخر الزمان می‌پردازد. اکثر قسمت‌های «مکاشفه»، به زبان سمبولیک و رمزی نوشته شده و دارای مفاهیم عمیقی است؛ لذا نباید آن را مانند سایر کتب عهد جدید به‌طور تحت‌اللفظی معنی کرد.کتاب مقدس/ ترجمهٔ تفسیری - مقدمهٔ کتاب مکاشفات یوحنا کتاب احتمالاً در سال‌های ۹۰–۹۵ میلادیکتاب راهنمای کتاب مقدس-مقدمهٔ کتاب مکاشفات یوحنا توسط یوحنا نوشته شده.(مکاشفه 1: 9) در این کتاب وقایعی چون «گشوده شدن مهرها» «بلاها» «ظهور دو وحش» «ظهور پرجلال مسیح» و «آسمان و زمینی جدید» پیشگویی شده‌اند.
در حال حاضر ۵۶۸۶ نسخه با زبان اصلی (یونانی) و در کل ۲۴۹۷۰ نسخهٔ خطی از عهد جدید موجود می‌باشند. پیترز (فرانسیس ادواردز پیترز) اظهار می‌دارد که «اگر فقط سنت نسخ خطی را در نظر بگیریم، کتاب‌های که عهد جدید را تشکیل می‌دهند، بیش از هر کتاب دیگری در دوران باستان نسخه‌برداری شده و در گردش بوده‌است.»
جی. هارولد گرینلی (J. Harold. Greenlee) می‌نویسد: «تعداد نسخ خطی موجودِ عهد جدید به گونه‌ای حیرت‌انگیز بیش از هر اثر ادبی دوران باستان می‌باشد… در مقایسه با سایر آثار ادبی باستان، قدیمی‌ترین نسخهٔ خطی موجودِ عهد جدید متعلق به دوره‌ای بسیار نزدیک تر به تاریخ نگارش متن اولیه می‌باشد.»
قدیمی‌ترین نسخ برجای‌مانده از عهد جدید، پاپیروسهایی می‌باشند که قدمت برخی به ۵۰ تا ۱۰۰ سال پس از اتمام نگارش قانون (کانن) عهد جدید (یعنی حدود قرن دوم میلادی) می‌رسد. از جملهٔ آن‌ها پاپیروس‌های اکسیرینکوس که بخش اعظمی از پاپیروس موجود عهد جدید را تشکیل می‌دهند- پاپیروس‌های بادمر که شامل بخش‌های مهمی از انجیل یوحنا، انجیل لوقا، انجیل متی، اعمال رسولان، ۲ رسالهٔ پطرس، ۳ رسالهٔ یوحنا، و رسالات یعقوب و یهودا می‌باشند — و پاپیروس‌های چستربیتی از مهم‌ترین اکتشافات کتاب مقدس پس از نسخهٔ سینایی — می‌باشند.
عشق نفسانیت صمیمیت: بهترین آهنگ‌ها آلبومی محصول سال ۲۰۰۱، با فروش چند میلیونی و آلبومی تلفیقی از پروژهٔ موسیقی انیگما است. این آلبوم هم‌زمان با عرضهٔ آلبوم پایانی را برای اولین فصل انیگما رقم زدند. این آلبوم، شامل بیشتر تک آهنگها و آهنگ‌های انیگما از سال ۱۹۹۰ تا سال ۲۰۰۱ است.
این آلیوم شامل ۳ ترانه از آلبوم نخست، ام‌سی‌ام‌اکس‌سی ای.دی. و ۴ ترانه از آلبوم صلیب تغییرات، ۴ ترانه از آلبوم شاه مرده‌است، زنده باد شاه!، ۵ ترانه از آلبوم صفحه پشت آینه، و همچنین شامل یک تک‌آهنگ جدید «دور بزن» و مقدمهٔ آن «The Landing» است.
از جملهٔ تک‌آهنگ‌های شاخصی که در این آلبوم تلفیقی حضور نداشتند، می‌توان از «رودخانه‌های ایمان» و «بیرون‌آمده از اعماق» و «چشمان حقیقت» نام برد.
از این آلبوم، تک‌آهنگ «سادی (بخش اول)» به درجهٔ pپلاتین و تک‌آهنگ «بازگشت به معصومیت» به درجهٔ طلا رسید.