moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
روش‌های دیگری هم برای تولید انرژی برق وجود دارند که به کمک علم الکترونیک انرژی الکتریکی تولید می‌کنند و کمتر به تجهیزات مکانیکی نیاز دارند و بیشتر در مقیاس کوچک و برای وسایل الکترونیکی و وسایل قابل حمل مورد استفاده قرار می‌گیرند؛ که از آن جمله می‌توان به قطعات ترموالکتریک، ترمو یونیک و تومو ولتاییک که با گرما تولید برق می‌کنند اشاره کرد. معمولاً از سلول‌های ترمو الکتریک در دماهای پایین‌تر استفاده می‌شود. همچنین سلول‌های پیزوالکتریک که در نتیجه بار یا فشار مکانیکی تولید برق می‌کنند؛ مثلاً اخیراً با نصب این سلول‌ها در پیاده‌روها توانسته‌اند از قدم زدن افراد برق تولید کنند؛ و نوع دیگر از قطعات الکترونیکی بتاولتاییک‌ها هستند که با تابش رادیو اکتیو تولید برق می‌کنند. روش دیگری که موسوم به نیروگاه MHD است و در دست مطالعه قرار دارد روش تولید انرژی الکتریکی از رآکتورهای هسته‌ای است که بر اساس دینامیک مایع کار می‌کند؛ و نوع دیگر روش تولید انرژی روش اسموتیک است که و در جایی امکان‌پذیر است که آب شور و شیرین با یکدیگر ترکیب می‌شوند. (دلتاها از این محل‌ها هستند)
۶-
روش‌های تولید برق الکتروشیمیایی هم وجود دارند که اهمیت ویژه ای برای کاربردهای قابل حمل نقل دارند. انرژی الکتریکی می‌تواند به وسیلهٔ سلول‌های بسته تولید می‌شوند که مانند باتری‌ها کار می‌کنند. این روش بیشتر برای ذخیره انرژی مورد استفاده قرار می‌گیرد تا تولید انرژی الکتریکی. اما سلول‌های باز الکتروشیمیایی که با نام پیل سوختی یا سلول سوختی شناخته می‌شوند بیشتر برای تولید انرژی مورد استفاده قرار می‌گیرند. امروزه تحقیقات زیادی روی توسعه پیل‌های سوختی انجام شده‌است که سبب پیشرفته تر شدن و کاراتر شدن آن‌ها شده‌است. پیل‌های سوختی می‌توانند برق را هم از سوخت طبیعی و هم از سوخت‌های ترکیبی فراهم کنند و همین‌طور می‌توان از آن‌ها برای تولید برق و هم برای ذخیره برق استفاده کرد.
۷ -
در این روش با استفاده از تفاوت دمای کم بین آب در اعماق اقیانوس و آب گرم تر سطح اقیانوس یک مسیر از آب به وجود می‌آورند که این آب هنگام حرکت یک توربین را می‌چرخاند و تولید برق می‌کند.
برای تولید انرژی الکتریکی در مقادیر یا مقیاس‌های پایین معمولاً از موتورهای الکتریکی که به وسیله سوخت دیزل، بیوگاز یا گاز طبیعی به حرکت در می‌آیند استفاده می‌شود. از موتورهای دیزل معمولاً برای سیستم‌های پشتیبانی یا برق اضطراری در ولتاژهای پایین استفاده می‌شود که دیزل ژنراتور یکی از انواع عمومی این مولدها است و می‌تواند برق اضطراری یا برق مورد نیاز در محل‌های دور از دسترس مثل پروژه‌های ساخت جاده، ریل گذاری، حفاری و ساختمان سازی را با هزینه مناسب تأمین نماید.
اما بیوگاز معمولاً در محل تولید یعنی در مکان‌هایی مانند محل‌های دفع زباله یا فاضلاب سوزانده می‌شود و به وسیله یک موتور متناوب یا میکرو توربین به انرژی الکتریکی تبدیل می‌شود.
برعکس صفحات متمرکز کننده نور خورشید برای ایجاد حرارت، باتری‌های خورشیدی نور خورشید را به‌طور مستقیم به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کنند. با این که استفاده از نور خورشید رایگان است و نور خورشید در بسیار از مناطق به راحتی قابل دسترسی است اما قیمت تمام شده برق تولیدی از این روش در مقایسه با تولید با روش‌های تولید انرژی الکتریکی در سطح کلان (نیروگاه‌ها) گران‌تر تمام می‌شود. همچنین راندمان پایین سلول‌های خورشیدی سیلیکونی (نزدیک به ۳۰٪) استفاده از آن‌ها را با مشکل روبه‌رو کرده‌است. امروزه از باتری‌های خورشیدی معمولاً در مناطق دورافتاده‌ای که امکان دسترسی به شبکه برق وجود ندارد یا به عنوان منبع الکتریکی تکمیلی در واحدهای مسکونی یا تجاری استفاده می‌شود. پیشرفت‌های اخیر در زمینه ساخت باتری‌های خورشیدی و همچنین یارانه‌های در نظر گرفته شده به وسیله انجمن‌های محیط زیست باعث شده تا روند پیشرفت و استفاده از این منابع روزبه‌روز رشد کند.
لیبی تنر (زاده ۲۵ فوریه ۱۹۷۰ در ملبورن در ایالت ویکتوریای استرالیا) بازیگر استرالیایی است.
نام واقعی او الیزابت تنر است و دارای چشمانی سبز با قد ۱٬۵۹ می‌باشد.
وی فارغ‌التحصیل رشته هنر در دانشگاه بالارت است.
او در سال ۲۰۰۱ صاحب فرزند دختری به نام ادی ون وریندز از همسرش برایان وریندز شد.
نخستین بار معلم هنر وی او را مجبور کرد تا در تئاتر حضور پیدا کند ولی او قبول نکرد اما چندی بعد پذیرفت.
لیبی کار خودش را از سال ۱۹۸۵ با مجموعه تلویزیونی همسایه‌ها شروع کرد و از سال ۱۹۹۸ کار خود را در سریال پرستاران در نقش برانی کرگ آغاز کرد و با کمک گروه فیلم‌ساز و بازیگران سری اول سریال در سال ۲۰۰۳ به پایان رسید.
اما پس از مدتی استراحت دوباره کار ساخت ادامه یافت تا در سال ۲۰۰۵ این پروژه به پایان رسید. آخرین کار وی در سال ۲۰۰۶ با عنوان بلک جک است.
در جشنی که در سال ۲۰۰۵ در ملبورن برگزار شد لیبی تنر به عنوان یکی از ۱۰ بازیگر برتر سال استرالیا انتخاب شد.
از فیلمهای و سریال‌های معروف و نامعروف او عبارت‌اند از:
مکانیک سنگ رشته‌ای از علوم مهندسی است که در آن چگونگی رفتار سنگ در برابر عوامل بیرونی و درونی و تغییرات آنها مورد بحث قرار می‌گیرد.
مکانیک سنگ زیر مجموعه ای از علم مکانیک، زیر شاخه ای از علم مهندسی ژئوتکنیک و علم مطالعه اثر نیروها به روی سنگ‌هاست.
رشته مهندسی مکانیک سنگ به‌طور ویژه به بحث رفتار سنگ در موقعیت‌های مختلف سازه‌ای می‌پردازد. در این رشته طراحی، ساخت، اجرا، و نظارت بر سازه‌هایی که به نحوی با سنگ و ساختار سنگی زمین سروکار دارد آموزش داده می‌شود. مهندسین مکانیک سنگ با دانش ریاضیات مهندسی برای طراحی و تحلیل و تسلط کامل به مباحث زمین شناختی و ساختار سنگی محیط، مجری و مشاور انجام پروژه های ژئوتکنیکی در تمامی مراحل طراحی، ساخت و پایداری سازه های سنگی میباشند.
مهمترین هدف مکانیک سنگ گردآوری آن دسته از اطلاعاتی است که با آن‌ها بتوان سازه‌های مهندسی را در داخل یا به روی سنگ‌ها به نحو پایداری طراحی و بنا کرد.
برخی از تخصص های مهندسین این رشته:
_تحلیل پایداری و طراحی روش های پایدارسازی شیروانی های سنگی و خاکی
_طراحی بهسازی، پایدارسازی و مسلح‌سازی خاک، سنگ و سازه‌های نگهبان
_تحلیل پایداری و طراحی سیستم نگهدارنده انواع تونل (مترو، راه، راه آهن، انتقال آب)
_تعیین خصوصیات رفتاری محیط های خاکی و سنگی و ارائه پارامترهای ژئومکانیکی برای پروژه های عمرانی و معدنی
_انجام آزمون‌های آزمایشگاهی برروی مصالح خاک، سنگ و بتن
_ارائه نتایج حاصل از مراحل مختلف صحرایی و آزمایشگاهی مطالعات ژئوتکنیک
_بررسی های ژئوتکنیک ساختگاهها
_مطالعات، طبقه بندی مهندسی و بررسی خصوصیات ژئومکانیکی سازه های سنگی و خاکی
_مطالعات منابع قرضه و مصالح ساختمانی پروژه های عمرانی
_بررسیها و مطالعات میدانی مکانیک خاک و سنگ پروژه های عمرانی و معدنی
_ژئومکانیک نفت، ازدیاد برداشت، پارامترهای مکانیک سنگی مخزن و تحلیل پایداری چاه نفت
مکانیک سنگ ("Rock Mechanics") از دو واژه "Rock" به معنی سنگ و "Mechanics" به معنی مکانیک گرفته شده‌است.
نام های دیگر علم مهندسی مکانیک سنگ:
مکانیک سنگ، شاخه ای از علم وسیع تر
الف) مهندسی ژئوتکنیک
ب) مهندسی ژئومکانیک
مباحث مربوط به مکانیک سنگ در رشته‌های مهندسی معدن، ژئوفیزیک، زمین‌شناسی ساختاری و مهندسی عمران مورد استفاده قرار می‌گیرد:پایگاه داده‌های علوم زمین کشور
الف) وزارت صنعت، معدن و تجارت:حفاری و استخراج معادن، نگهداری و پایدارسازی ترانشه‌ها
ب) وزارت راه و شهرسازی:پل‌سازی - تونل سازی (مترو، راه، راه‌آهن) - پایدار سازی شیروانی‌ها - اسکله‌های سنگین - مسیرهای حمل و نقل مانند بزرگراه، خط آهن، کانال و خط لوله - سازه‌های زیر زمینی، سازه‌های بلند و نیز سازه‌های ساخته شده بر روی بلندی - مهندسی پی
ج) وزارت نیرو: سدسازی، نیروگاه‌ها و تونل‌های تحت فشار، تونل های انتقال و انحراف آب، انرژی اتمی
د) وزارت نفت: مخازن زیر زمینی، حفاری زیر آب دریا و ساخت پایانه‌های نفتی
تقریباً در تمامی پروژه‌های کوچک و بزرگ عمرانی و معدنی استفاده از گمانه‌زنی، آزمایش‌های در محل و آزمایش‌های آزمایشگاهی نیاز می‌باشد، در همین راستا فارغ التحصیلان این گرایش می‌توانند در شرکتهای مشاور، آزمایشگاه‌های مکانیک خاک و سنگ و دفاتر فنی شرکتهای پیمانکاری و یا در کارهای اجرایی مشغول به کار شوند. به طور کلی می‌توان گفت دانش‌آموختگان این دوره زمینه فنی کافی برای کار در آزمایشگاه‌های مکانیک خاک و سنگ و تحقیقات صحرائی ژئوتکنیکی، پروژه‌های سدسازی، پروژه‌های زیست محیطی، پایدارسازی شیروانی‌ها، دیوارهای حائل، طراحی شالوده در تمامی پروژه‌های عمرانی و معدنی از قبیل ساختمان‌ها و آسمان خراش‌ها، دیوارهای ساحلی، بستر راه‌ها و بزرگراه‌ها و خطوط راه‌آهن، پروژه‌های مترو و ... را دارا می‌باشند، از معروفترین مراکز و شرکتهای مرتبط با این رشته می‌توان به وزارت راه و شهرسازی، اداره کل آزمایشگاه های فنی و مکانیک خاک، شهرداری‌ها، وزارت صنعت، معدن و تجارت، وزارت نیرو، وزارت نفت و شرکت‌های دریا - خاک - پی، هندسه پارس، هگزا، خاک مسلح، سابیر و کیسون اشاره کرد.
در بسیاری از کشور های دنیا، مکانیک سنگ به عنوان یکی از گرایش های زیرمجموعه رشته مهندسی عمران تدریس می شود، در بعضی از کشور های دیگر نیز مکانیک سنگ به عنوان گرایشی مجزا در رشته های مختلف تحصیلی مهندسی عمران، نفت و معدن به‌ صورت جداگانه تدریس می شود، در کشور ایران مکانیک سنگ به عنوان رشته ای مجزا و به صورت کلی در مقطع کارشناسی ارشد و دکتری تخصصی تدریس میشود، از جمله دانشگاه‌های معتبر ایران که در مقطع تحصیلات تکمیلی گرایش مهندسی مکانیک سنگ را دارا می‌باشند می‌توان به دانشگاه تهران،دانشگاه صنعتی امیرکبیر،دانشگاه تربیت مدرس، دانشگاه صنعتی اصفهان،
دانشگاه صنعتی شاهرود،
دانشگاه شهید باهنر کرمان،
دانشگاه صنعتی سهند،
دانشگاه یزد دانشگاه زنجان، دانشگاه صنعتی اراک و
دانشگاه بین‌المللی امام خمینی
اشاره کرد. البته از سال تحصیلی ۱۳۹۱–۹۲ در دانشگاه تهران و دانشگاه صنعتی امیر کبیر و دانشگاه صنعتی سهند تبریز گرایش مکانیک سنگ در دوره کارشناسی نیز فعال شده‌است.
همچنین مبحث مکانیک سنگ به عنوان یکی از واحدهای درسی در دوره کارشناسی مهندسی معدن، تدریس می‌شود.
این رشته در ایران دارای انجمنی به نام انجمن مکانیک سنگ ایران می‌باشد.
کتابخانه عمومی سن آنتونیو از کتابخانه‌های عمومی شهر سن آنتونیو در ایالت تکزاس در ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۳۰ تأسیس شده‌است.
کتابخانه عمومی سن آنتونیو یک شعبه مرکزی و ۲۴ شعبه ناحیه‌ای دارد.
کلیسای سن فرناندو نام کلیسایی در شهر سن آنتونیو در تگزاس است.
این کلیسای کاتولیک نخست در سال ۱۷۳۸ بنا گردید.
موزهٔ آثار طبیعی و حیات وحش ایران یکی از موزه‌های استان تهران است و در ابتدای محدوده دارآباد و خیابان آجودانیه در خیابان موزه واقع شده‌است. محل آن یکی از کاخ‌های فاطمه پهلوی بوده که برای میهمانان ساخته شده ولی هیچگاه مورد استفاده قرار نگرفته بوده‌است و پس از انقلاب، با تغییراتی برای استفاده عموم به موزه‌ای با محوریت طبیعت ایران تبدیل شد. این موزه در سال ۱۳۷۲، توسط شهرداری تهران و به منظور آشنایی شهروندان با میراث فرهنگی و طبیعی و شناخت اهمیت حفاظت از محیط زیست و حیات وحش، افتتاح گردید.
در سال ۱۳۸۰ موزه یک گروه چهار نفره شامل دو زمین‌شناس (علی میثمی و مهندس امیرحسین چیذری) یک هنرمند مجسمه‌ساز (سیامک خدابنده) و یک نفر هماهنگ‌کننده (مهندس فرهاد مهران رازی) به روستای علی رضا زرند کرمان اعزام کرد و این گروه پس از بررسی سازند شمشک به سن ژوراسیک پیشین، قالب رد پای دایناسور را گرفته و به موزه انتقال دادند، مجسمهٔ این دایناسور گیاهخوار «کامپتوزوروس» که در دوران ژوراسیک در ایران می‌زیسته‌است توسط هنرمندان ایرانی در یزد ساخته، و به عنوان نماد در محل ورودی موزه نصب گردیده‌است.
موزه در سال ۱۳۷۶ به عضویت شورای بین‌المللی موزه‌ها درآمد و در همین سال نیز به عنوان اولین موزه ایرانی به شبکه جهانی اینترنت پیوست و مجله اینترنتی پر طرفدار «طبیعت و حیات وحش ایران» را با حمایت شرکت خدمات اینترنتی ندا رایانه راه‌اندازی نمود. همچنین با عضویت مدیر آموزش و نمایشگاه موزه در کمیسیون آموزش و ارتباطات سازمان جهانی حفاظت از محیط زیست ، به صورت فعال در گردهمایی‌های بین‌المللی شورای جهانی موزه‌ها در اسپانیا و سازمان جهانی حفاظت از محیط زیست در شمال آفریقا، شرکت نمود.
موزه دارای ساختمانی دو طبقه با زیر بنای ۲۵۰۰ مترمربع در زمینی به مساحت ۱۲۰۰۰ متر مربع، و دارای بخش‌های متعددی است که عبارتند از:
در بخش زمین‌شناسی ویژگی‌های دوران مختلف زمین‌شناسی از دوران اول تا به حال با دیدگاه محیط زیست جانوری و گیاهی به همراه صدها نمونه از سنگها، کانی‌ها و سنگواره‌های ایران، به نمایش گذاشته شده‌است.
سالن پروانه‌ها دارای نمونه‌هایی از انواع پروانه‌ها، عنکبوت‌ها، رتیل‌ها و عقرب‌ها است.
در این کارگاه ضمن تاکسیدرمی نمونه‌ها زیر نظر استاد بین‌المللی این فن، هدایت اله تاجبخش چگونگی حفظ و نگه‌داری نمونه‌های موجودات را نیز به نمایش گذاشته شده‌است. کارگاه‌های لمس حیوانات زنده برای دانش‌آموزان در ایام جشنواره کودک و طبیعت و در طول سال، در این محل برقرار می‌شود.
از ویژگی‌های خاص این موزه، دارا بودن بخش‌های جانوران زنده مانند پرندگان، خزندگان و دوزیستی‌ها، آبزیان، پستانداران بخصوص گربه‌سانان بزرگ و در بخش غیر زنده، نوع کم‌یاب پوست ببر مازندران که خود منقرض شده‌است و نمونه‌های پوست آن با رعایت مقررات CITES، جهت بررسی ژنتیکی به آمریکا فرستاده شده‌است. همچنین، دو نمونه از نادرترین و زیباترین پستانداران در حال انقراض، با نام‌های گورخر ایرانی و یوزپلنگ آسیایی در آن به نمایش گذاشته شده‌است.
رادریک دیوید «راد» استیوارت (زادهٔ ۱۰ ژانویه ۱۹۴۵) خواننده و ترانه‌سرای راک اسکاتلندی-انگلیسی است که در لندن متولد و بزرگ شده‌است. وی یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی تاریخ است. از کارهای او تاکنون بیش از ۱۰۰ میلیون نسخه در دنیا فروش رفته است.
با صدایی خشک اما در عین حال زیبا و ممتاز راد استیوارت در اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ با گروه The Jeff Beck و سپس The Faces پا به عرصهٔ موسیقی نهاد؛ و در سال ۱۹۶۹ با انتشار اولین آلبوم خود به نام خودش به عنوان خواننده‌ای مجزا شروع به کار کرد.
با ۵ دهه فعالیت در کار موسیقی استیوارت تا کنون چندین تک ترانه موفق به خصوص در بریتانیا منتشر کرده. او تا کنون نزدیک به ۲۵۰ میلیون البوم و تک ترانه در سطح جهان فروخته و نام خود را در جدول پرفروش‌ترین خواننده‌ها به ثبت رسانیده‌است.
پرفروش‌ترین و شناخته شده‌ترین تک ترانه او با عنوان «فکر می‌کنی من سکسی هستم؟» در سال ۱۹۷۸ که قدری غیر عادی بود و باعث از دست رفتن اعتبار او نزد برخی هواداران قدیمی شد. این ترانه در سال ۲۰۰۶ توسط پاریس هیلتون بازخوانی شد.
او در سال ۱۹۷۵ از انگلیس به ایالات متحده مهاجرت کرد و اولین آلبوم خود در آنجا را با عنوان Atlantic Crossing منتشر کرد که با موفقیت همراه بود.
تاکنون آلبوم‌های او ۵ بار در آمریکا و ۷ بار در بریتانیا در جداول فروش اول بوده‌اند. از سال ۲۰۰۲ با انتشار سری چهارگانه Great American Songbook که باز خوانی ترانه‌های قدیمی و دهه ۳۰ و ۴۰ آمریکا بود بار دیگر نام خود را به عنوان خواننده‌ای تراز اول مطرح کرد. این سری با استقبال بی نظیری در آمریکا روبرو شد؛ که مقدمه‌ای برای دریافت ستاره‌ای در هالیوود در سال ۲۰۰۵ گردید.
او در همان سال جایزه مطرح Grammy Award for Best Traditional Pop Vocal Album که برای بهترین آلبوم سنتی بود را برای آلبوم سوم سری Great American Songbook با نام Stardust ... The Great American Songbook Volume III دریافت کرد.
از شناخته شده‌ترین ترانه‌های او می‌توان از Maggie May , Baby Jane , Sailing , Young Turks , Reason To Believe و All for Love که با استینگ و برایان آدامز اجرا کرده نام برد.
در مه ۲۰۰۰ سرطان تیروئید در وی تشخیص داده شد و به این خاطر در همان ماه عمل جراحی انجام داد. پیشتر گفته شده بود که وی غده‌ای خوش‌خیم در پرده‌های صوتی دارد که تهدیدی نه تنها برای سلامتی بلکه برای صدای وی نیز محسوب می‌شد.
راد استیوارت تا کنون سه بار ازدواج کرده و دارای هفت فرزند از ارتباط با پنج زن مختلف است.
مانگا کمیک یا رمان گرافیکی است که از ژاپن نشات گرفته‌. بیشتر مانگاها مطابق با سبک توسعه یافته در ژاپن در اواخر قرن نوزدهم هستند،, و در هنر ژاپنی فرم روایت داستان در مانگا دارای پیشینه تاریخی طولانی است., , اصطلاح مانگا در ژاپن برای اشاره به کمیک و کارتونیست استفاده می‌شود. در خارج از ژاپن، به‌طور معمول، این کلمه برای اشاره به کمیک‌هایی که نخستین بار در ژاپن منتشر می‌شود، استفاده می‌شود.
در ژاپن مردم در هر سنی مانگا می‌خوانند که شامل آثاری در طیف گسترده‌ای از ژانرها است: اکشن، ماجراجویی، کسب و کار و تجارت، کمدی، کارآگاهی، درام، تاریخی، ترسناک، معمایی، عاشقانه، علمی–تخیلی و فانتزی، ادبیات اروتیک ("هنتای"), ورزشی و بازی‌ها و غیره. بسیاری از مانگاها به زبان‌های دیگر ترجمه می‌شوند. از دهه ۱۹۵۰، مانگا به بخش فزاینده ای از صنعت نشر ژاپن تبدیل شده‌است., تا سال ۱۹۹۵، بازار مانگا در ژاپن ۵۸۶٫۴ میلیارد ین ارزیابی شده بود (), با فروش سالانه ۱٫۹ میلیارد کتاب مانگا و مجله مانگا در ژاپن (معادل ۱۵ شماره برای هر نفر). همچنین مانگا مخاطبان قابل توجهی در سراسر جهان دارد., در سال ۲۰۰۸، در ایالات متحده و کانادا، ارزش بازار مانگا ۱۷۵ میلیون دلار ارزیابی شد. مانگا در سال ۲۰۰۵ نمایندگی ۳۸٪ از بازار کمیک فرانسه را بر عهده داشت. در اروپا و خاورمیانه ارزش این بازار در سال ۲۰۱۲، ۲۵۰ میلیون دلار بود.
به علت محدودیت زمانی، کاهش هزینه چاپ یا دلایل هنری (چون از نظر برخی، رنگ آمیزی می‌تواند تأثیر آثار هنری را کاهش دهد)، اغلب مانگاها به صورت سیاه و سفید چاپ می‌شوند.https://slate.com/human-interest/2015/07/why-are-u-s-comics-colored-and-japanese-mangas-not.html ولی مانگاهای تمام رنگی نیز وجود دارد. در ژاپن، معمولاً مانگاها در مجلات بزرگ به صورت سریالی منتشر می‌شود مثلاً به ازای هر شماره مجله، یک قسمت از مانگا ارائه می‌شود. شماره‌های جمع‌آوری شده مانگا معمولاً به صورت کتاب تانکوبون چاپ می‌رسد., یک هنرمند مانگا (به ژاپنی مانگاکا) معمولاً با چند دستیار در یک استودیوی کوچک کار می‌کند و با یک ویرایشگر خلاق از طرف یک شرکت انتشارات تجاری در ارتباط است. اگر یک مجموعه مانگا به محبوبیت کافی برسد، می‌تواند به انیمه تبدیل شود. ولی برعکس آن هم وجود دارد مثلا مانگا از روی سینمایی یا فیلم لایو اکشن تهیه شود.
کمیک‌های تحت تأثیر مانگا در سایر نقاط جهان، به ویژه در الجزایر با نام (DZ-manga)، چین با نام (manhua) و کره جنوبی با نام (مانهوا) وجود دارد.
کلمه "مانگا" را می‌توان به معنی «تصاویر طنزآمیز» ترجمه کرد، و مشخصهٔ بارز آن شخصیت‌های کارتونی هستند که اغلب دارای ویژگی‌های خاصی هستند که از دیگر کاراکترها متمایز می‌شوند، همانند اغراق بیش از حد که در اکثریت آن‌ها چشم‌های بزرگ به‌همراه دهان و بینی کوچک مشاهده می‌شود و همچنین معمولاً دارای موهایی با رنگ‌های غیرطبیعی هستند. جالب، محبوبیتی است که این شخصیت‌ها بین مردم پیدا کرده‌اند به‌طوری که بیشتر انتشارات ژاپن اختصاص به مجلات کمیک استریپ پیدا کرده‌اند و مانگا توسط بسیاری از مردم کشور ژاپن خوانده می‌شود و محدود به طیف خاصی از اجتماع ژاپن نمی‌شود. شخصیت‌های مانگا معمولاً بیش از اندازه از خود احساسات اغراق‌آمیز نشان می‌دهند، هنگامی که شخصیتی گریه می‌کند، اشک‌هایش می‌توانند سطلی را پر از آب کند، زمانی که می‌خندد، دهان آن‌ها به اندازه چهره‌شان بزرگ شده و چشمانشان به صورت خطی صاف درمی‌آید، در هنگام عصبانیت صورت آن‌ها سرخ شده و بخار از سراسر بدن به ویژه سر آن‌ها بیرون می‌زند و در هنگام خجالت‌زدگی گونه‌هایشان به رنگ سرخ در می‌آید. به اختصار می توان گفت که اکثر مانگاکا ها از کلیشه های تقریبا مشابهی برای به تصویر کشیدن احساسات در کاراکتر ها استفاده می کنند.
کمیک استریپ در اصل متعلق به کشور آمریکا بوده که در جنگ جهانی وارد ژاپن شده و ژاپنی‌ها گوی سبقت را از آمریکایی‌ها ربوده‌اند و مانگا را تبدیل به نماد فرهنگی و هنری کشور خود کرده‌اند. شخصیت‌های آمریکایی معمولاً خشن و دارای صحنه‌های اکشن بوده ولی برعکس کاراکترهای ژاپنی دارای لطافت و نرمی می‌باشند. مانگا ژاپنی برخلاف کتاب‌های آمریکایی از سمت راست به چپ خوانده می‌شود
مانگاها ابتدا در مجله چاپ می‌شدند، ولی بعدها به خاطر محبوبیت قابل توجهی که پیدا کردند به صورت کتاب (Tankōbon) درآمدند. به مؤلفین یا طراحان مانگا، مانگاکا گفته می‌شود. مؤثر‌ترین فرد در رشد مانگا اوسامو تزوکا است که می‌توان گفت مانگای مدرن، شبیه به چیزی که امروز به مانگا استایل ("manga style") معروف است را به‌وجود آورد.
در ابتدا مانگاها برای کودکان نوشته می‌شدند و در مجله‌های مختص کودکان چاپ می‌شدند، که با کارهای متفاوت تزوکا در سبک‌های مختلف باعث شد که ردهٔ سنی مخاطبین گسترش پیدا کنند. مانگاهای اولیه ارزش هنری زیادی نداشتند ولی با پیدایش سبک‌های جدید و با ارزش‌های هنری بیشتر (مثل Gekiga و غیره) ارزش هنری بیشتری پیدا کرد، به‌طوری که حتی سبک مانگا اشخاصی چون ادوارد مک‌گینس و فرانک میلر را هم تحت تأثیر قرار داد.
به تدریج مفاهیم تابو (نظیر خشونت زیاد و پورنوگرافی) نیز به ژانرهای مانگا افزوده شد، به طوری که امروزه کتاب فروشی‌ها، مانگاهای خاصی را تنها به گروه سنی خاصی می‌فروشند.
مانگاها بر اساس سن و سبک تقسیم‌بندی می‌شوند. مهم‌ترین دسته‌بندی مانگا عبارتند از:
به نوعی از مانگا گفته می‌شود که مخصوص پسرها هست. معمولاً از نوع اکشن-ماجراجویی است که به گروه سنی ۸ الی ۱۸ ساله پسرها تعلق می‌گیرد. تا امروز این بخش محبوب‌ترین بخش در مانگا محسوب می‌شود و معمولاً به خاطر صحنه‌های بزرگ جنگی شناخته می‌شود. مانگاهایی مانند دراگون بال، ناروتو، یو-گی-او، بلیچ، وان پیس و همچنین یو یو هاکوشو از این بخش هستند.
این به بخشی از مانگا گفته می‌شود که مخصوص دخترها است. معمولاً از نوع رمانتیک است و کمتر حادثه درون آن به چشم می‌خورد که به گروه سنی ۱۰ الی ۱۸ ساله دخترها تعلق می‌گیرد. تا امروز این بخش دومین بخش محبوب در مانگا محسوب می‌شود و به سرعت در کشورهایی مانند آمریکا جای خود را تثبیت کرده‌است. مانگاهایی مانند سیلر مون، کابوی بیباپ و چوبیتس از برترین عناوین این بخش هستند.
سینن به سبکی از مانگا گفته می‌شود که مخصوص آقایان ۱۸ تا ۴۰ سال است. گاهی خشونت در این نوع از مانگا وجود دارد ولی صحنه‌های رومانتیک بیشتر در آن‌ها مشاهده می‌شود. از نمونه‌های این سبک مانگا، می‌توان ۵ سانتیمتر در ثانیه ،خاطرات پلاستیک ،آکیرا و برزرک اشاره کرد.
این بخش مخصوص خانم‌های ۱۸ تا ۳۰ سال هست که بیشتر دارای خصوصیات بالغانه و صحنه‌های پراحساس در آن‌ها وجود دارد و روی آن‌ها سرمایه‌گذاری چندانی صورت نگرفته‌است، همانند آماتسوکی و اوساگی دراپ.
این بخش مربوط به مانگاهای تاریخی است، که بیشتر صحنه‌های جنگ و جدال دربردارد. از بهترین نمونه‌های این بخش می‌توان به رورونی کنشین و لون ولف اند کاب اشاره کرد.
مکا همان‌طور که در انیمه‌ها هم دیده می‌شود، مربوط به روبات‌های بزرگ می‌شود. معمولاً صحنه‌های آن همراه با مبارزه‌های بزرگ و انفجارهای بسیار زیاد هست و معمولاً کاراکترهایش حالت فرشته‌ای را دارند که دنیا را نجات می‌دهد. از این بخش می‌توان به گاندم، اورکا سون و بیگ او اشاره کرد.
این نوع از مانگا دربردارنده دخترها و حیوانات بانمک هستند. از این نوع می‌توان به هامتارو و هلو کیتی اشاره کرد.
این نوع معمولاً از کاراکترهای پسر بسیار خوش‌تیپ استفاده می‌کند و مخاطب‌های آن معمولاً دخترهای جوان هستند. قهرمان‌های این بخش از مانگا معمولاً خیلی زن‌نما هستند. از انواع این بخش می‌توان به پیچ گیرل و اکس/۱۹۹۹ که ساخت کمپانی CLAMP هست اشاره کرد.
این بخش مربوط به کودکان می‌شود؛ معمولاً گروه سنی بین ۶ الی ۱۰ سال. از این بخش می‌توان به دیجی‌مون و پوکمون اشاره کرد.
زیر‌بخشی از مانگاهای شوجو مربوط به روابط بین دخترها است که در ژاپن با واژه یوری شناخته می‌شوند.
زیربخشی از مانگاهای شونن مربوط به روابط بین پسرها است که در ژاپن با واژه یائویی شناخته می‌شوند.
این نوع با سبک‌های یوری و یائویی مرتبط است و بسیار کمیاب است. این سیک به روابط بین خواهر و برادران اشاره دارد.
ریور واک سن آنتونیو (به انگلیسی San Antonio River Walk و به اسپانیایی El Paseo del Rio) نام منطقه‌ای است در مرکز شهر سن آنتونیو یکی از شهرهای ایالت تکزاس آمریکا.
رود کوچکی نیز که با همین نام شناخته می‌شود از میان شهر سن آنتونیو عبور می‌کند.
بخاطر وجود این رود پیچاپیچ کوچک است که شهر سن آنتونیو از نظر برخی «ونیز آمریکا» نامگذاری گردیده."River Walk—The Epic Story of San Antonio’s River". Lewis F. Fisher. ۲۰۰۶.
عرض این رود بین ۲۵ تا ۴۰ فوت می‌باشد. از مراسم سالیانه در این مکان می‌توان فیستا نوچه دل ریو را نام برد.
تا دههٔ ۱۹۲۰ میلادی این رود یک عضو ناخواستهٔ شهر سن آنتونیو بود و محل ریزش زباله و تجمع آلودگی‌های فراوان بود. در سال ۱۹۲۹ گروهی معمار از دانشگاه تگزاس در آستین با طرحی پیشنهادی به مسئولین سعی بر مبدل نمودن این رود راکد منزجرکننده به یک جاذبهٔ گردشگری نمودند. سرانجام این طرح ۳۰۰٬۰۰۰ دلاری رودی زیبا و دل‌انگیز شد که امروزه گردانندهٔ یک صنعت ۳ میلیارد دلاریست و سالیانه پذیرای بیش از ۷ میلیون گردشگر می‌باشد.
این رود نهایتاً به رود سن آنتونیو پیوسته و به خلیج مکزیک می ریزد.
پارک‌های ملی و ایالتی ردوود (به انگلیسی: Redwood National and State Parks) نام پارکی طبیعی در ایالت کالیفرنیا در ایالات متحده آمریکا است، و به جهت داشتن درختان غولپیکر شهرت دارد.
سرخ‌پوستان آمریکا از سه هزار سال پیش در منطقه این پارک ساکن بوده‌اند. اقوامی مانند یوروک، تولووا، شاستا، کاروک، چیلولا و وییوت روابطی تاریخی با این ناحیه دارند.
پارک ملی یوسیمیتی تأسیس ۱۸۹۰ میلادی، پارکی طبیعی در ایالت کالیفرنیا در ایالات متحده آمریکا است.
نخستین پارک ملی ایالات متحده آمریکا است. این پارک به دلیل قله‌های بلند و آبشارها و بیش از ۲۰۰ گونهٔ گیاهی و جانوری، مثل خرس‌های قهوه‌ای، مناظری بسیار خارق‌العاده دارد.
وسعت این پارک ۳۰۸۱ کیلومتر مربع می‌باشد. روزانه ۱۵ هزار نفر از پارک ملی یوسیمیتی بازدید می‌کنند.آتش‌سوزی گسترده در حاشیه پارک ملی یوسیمیتی در کالیفرنیا، بی‌بی‌سی فارسی
پارک ملی سکویا پارکی طبیعی در ایالت کالیفرنیا در ایالات متحده آمریکا است.
درخت ژنرال شرمن با ارتفاع ۸۴٫۸ متر در این پارک قرار دارد.
این پارک به شکل کنونی در سال ۱۸۹۰ میلادی راه اندازی شده و شهرت اصلی به دلیل وجود درختان غول پیکر سکویا در آن است. پیش از آن، منطقه محل زندگی آمریکاییان بومی بود. گونه‌های متنوع حیوانات مانند خرس سیاه، گوزن و گوسفند نیز در جنگل زندگی می‌کنند.
گردشگران برای ماهیگیری، صخره‌نوردی و … به این پارک می‌آیند.
پارک ملی جاشوا تری پارکی طبیعی در جنوب شرقی ایالت کالیفرنیا در ایالات متحده آمریکا است.
این پارک در سال ۱۹۹۴ به عنوان پارک ملی اعلام شد. پیشتر، از سال ۱۹۳۶، این پارک یک یادمان ملی ایالات متحده به شمار می‌آمد. این پارک ۳۱۹۶ کیلومتر مربع وسعت دارد.
این فهرست مکان هاو جاذبه های گردشگری استان سیستان و بلوچستان جنوب شرق ایران است.
پارک ملی آتشفشانی لاسن پارکی طبیعی در ایالت کالیفرنیا در ایالات متحده آمریکا است.
پارک ملی دث ولی پارکی ملی در ایالات متحده است که در شرق سیرا نوادا در گریت بیسین خشک واقع شده‌است. قسمت‌هایی از پارک در جنوب شهرستان اینیو و شمال شهرستان سن برناردینو در کالیفرنیای شرقی و قسمت‌های کوچکی از آن در جنوب غربی شهرستان نای و منتهی‌الیه جنوب شهرستان اسمرالدا در نوادا قرار دارد. هم‌چنین قسمت منقطع شده‌ای از آن (سوراخ شیاطین) در شهرستان نای واقع است. این پارک مساحتی معادل ۱۳٬۶۳۰ کیلومتر مربع دارد و شامل سالین ولی، قسمت بزرگی از پانامینت ولی، تقریباً تمام دث ولی، و قسمت‌هایی از چندین رشته‌کوه است. منطقهٔ محافظت شدهٔ دث ولی در سال ۱۹۳۳ به عنوان یکی از مناطق محافظت شدهٔ ایالات متحده اعلام شد که باعث می‌شد منطقه، تحت حفاظت دولت فدرال قرار گیرد. در سال ۱۹۹۴، این منطقه به عنوان یک پارک ملی تعیین شد، هم‌چنین با در برگرفتن دره‌های سالین و یورکا به‌طور قابل ملاحظه‌ای گسترش یافت.
این پارک گرم‌ترین و خشک‌ترین پارک ملی در ایالات متحده است. دومین نقطهٔ کم‌ارتفاع در نیمکرهٔ غربی در حوضهٔ بدواتر واقع است که پستی آن ۸۶ متر زیر سطح دریاست. پارک زیستگاه تعداد زیادی از گونه‌های گیاهی و جانوری است که خود را با این محیط خشن بیابانی وفق داده‌اند. برخی از این‌گونه‌ها بوتهٔ قطران، گوسفند بزرگ‌شاخ، کایوت و کپوردندان دث ولی (بازمانده‌ای از زمان‌های مرطوب‌تر) هستند. در حدود ۹۵ درصد از پارک به عنوان منطقهٔ بکر تعیین شده‌است. منطقهٔ بکر این پارک مساحتی معادل ۱۲٬۳۶۰ کیلومتر مربع را در بر می‌گیرد که بزرگ‌ترین منطقهٔ بکر در بین ۴۸ ایالت هم‌جوار و ششمین منطقهٔ بزرگ بکر در سراسر ایالات متحده به‌شمار می‌آید. سالیانه بیش از ۷۷۰٬۰۰۰ نفر از پارک ملی دث ولی بازدید می‌کنند تا ویژگی‌های متنوع زمین‌شناسی، حیات وحش بیابانی، مکان‌های تاریخی، چشم‌اندازها و آسمان صاف شبش را مشاهده کنند.
معدن‌کاری فعالیت اصلی منطقه تا پیش از حفاظت از آن بود. نخستین ورود مستند غیر سرخ‌پوستان به دث ولی در زمستان ۱۸۴۹ روی داد که گمان می‌کردند با عبور از میان‌بر، سریع‌تر به مناطق طلایی کالیفرنیا خواهند رسید. آن‌ها هفته‌ها در این دره گرفتار شدند و در این زمان بود که نام درهٔ مرگ را بر آن نهادند، اگرچه تنها یک نفر از گروهشان در آن‌جا کشته شد. اواخر سدهٔ نوزدهم و اوایل سدهٔ بیستم، چندین شهر به سرعت در این منطقه ظاهر شدند تا ساکنانشان رگه‌های کوچک طلا را استخراج کنند. با این وجود تنها سنگ معدنی که استخراجش در بلند مدت سودآور تلقی می‌شد بوره (ماده‌ای معدنی که در تهیه صابون مورد استفاده قرار می‌گیرد و یکی از ترکیبات صنعتی مهم است) بود. امروزه بوره از اجزای اساسی محصولات شیشه‌ای بورو-سیلیکات مقاوم در برابر حرارت زیاد مانند لوازم آشپزی پیرکس است. برای انتقال سنگ‌های معدنی به بیرون دره از تیم‌های بیست-قاطر استفاده می‌شد که همین امر باعث شهرت دره شد و آن را موضوع کتاب‌ها، برنامه‌های رادیویی، سریال‌های تلویزیونی و فیلم‌های سینمایی کرد.
محیط طبیعی منطقه عمدتاً به وسیلهٔ زمین‌شناسی آن شکل گرفته‌است. در واقع خود دث ولی یک فروزمین است. صخره‌های قدیمی شدیداً دگرگون شده‌اند و دست‌کم ۱.۷ میلیارد سال قدمت دارند. رسوبات دریایی در دریاهای کم‌عمق قدیمی و گرم تا هنگامی که بریدگی به اقیانوس آرام رسیده ته‌نشین شده‌اند. رسوب‌گذاری‌های بیشتر تا هنگامی که منطقهٔ فرورانش در کنار ساحل تشکیل شده ادامه داشته‌است. این موجب بالاآمدن آن ناحیه نسبت به دریا و ایجاد خطی از آتش‌فشان شده‌است. بعدها پوسته شروع به تکه تکه شدن کرده و شکل کنونی حوضه و سلسله را ایجاد کرده‌است. دره‌ها توسط رسوب‌ها و طی زمان‌های مرطوب یخ‌گیری توسط دریاچه‌هایی مانند دریاچهٔ مانلی پر شده‌اند.
دو درهٔ مهم دث ولی و پانامینت ولی در پارک قرار دارند. هر دو دره طی چندی میلیون سال اخیر شکل گرفته‌اند و هر دو به رشته‌کوهایی در امتداد شمال-جنوب محدود شده‌اند. این دو دره و دره‌های مجاور از روند معمول مکان‌نگاری حوضه و سلسله تبعیت می‌کنند، منتها با یک تفاوت جزئی: گسل‌های امتداد لغز موازی که بدون خم‌شدگی پیش رفته‌اند، مرکز دث ولی را احاطه کرده‌اند. نتیجهٔ این اقدام قیچی‌وار گسترش بیش‌تر قسمت مرکزی دث ولی است که موجب عریض شدن و فرونشت بیشتر آن منطقه می‌شود.
در حال حاضر، هم رشته‌کوه‌های اطراف بالا می‌آیند و هم سطح دره نشست می‌کند. بالا آمدن کوه‌های بلک به قدری سریع رخ می‌دهد که مخروط‌افکنه‌های (رسوبات بادبزن مانند در دهانهٔ دره‌ها) آن‌جا نسبت به مخروط افکنه‌های عظیمی که در پای رشته‌کوه پانامینت تشکیل شده کوچک و تند هستند. بالا آمدن سریع یک رشته‌کوه در یک محیط خشک، اغلب زمان کافی به دره‌هایش برای تشکیل یک V-مانند کلاسیک در تمام طولشان تا رسیدن به بستر رود را نمی‌دهد. در عوض این V-مانند از نیمهٔ مسیر به یک شکاف دره ختم می‌شود که موجب تشکیل درهٔ جام شراب می‌شود.
در سراسر ایالات متحده غربی، رشته‌کوه‌های عموماً شمالی-جنوبی بسیار مرتفع‌تر از دره‌های مابین هستند. هنگامی که دره هیچ روزنه‌ای برای خروج رواناب‌ها نداشته‌باشد، اصطلاحاً حوضه نامیده می‌شود. این وضعیت در اغلب دره‌های داخلی قسمت غربی ایالات متحده روی می‌دهد که منجر به استفاده از اصطلاح حوضه و سلسله برای کل منطقه شده‌است. هنگامی که بارندگی کافی در مدت زمانی طولانی ذره‌های کوچک زمین را به پست‌ترین نقاط دره می‌راند سطح صافی از رسوبات نرم و ریز تشکیل می‌شود. به دلیل شرایط بسیار خشکی که در بر منطقه حاکم است، آبی که این سطح را می‌پوشاند موقتی است و به سرعت تبخیر می‌شود. در نهایت سطحی کاملاً صاف و معمولاً مملو از نمک برجای می‌ماند که با عنوان خشک‌زار شناخته می‌شود.
داخل پارک ملی دث ولی دو خشک‌زار کاملاً شناخته‌شده وجود دارد. در دست‌رس‌ترین آن‌ها در بدواتر در قسمت جنوبی پارک است که دارای جاده‌ای سنگ‌فرش شده و یک پارکینگ در انتهای شرقی‌اش می‌باشد.
نزدیک انتهای شمالی پارک خشک‌زار بسیار دورتر، ریس‌ترک قرار دارد. برای رسیدن به آن باید در حدود ۴۸ کیلومتر بر روی جاده‌ای خاکی از دهانهٔ آتش‌فشان یوببی تا تقاطع تی‌کتل پیمود تا به خشک‌زار ریس‌ترک رسید. اگرچه جاده در بعضی نواحی ناهموار است با این وجود در شرایط آب و هوایی مساعد می‌توان با وضوح بالا حتی با خودرو دو چرخ متحرک نیز بر آن راند. جاده ممکن است در حین یا پس از بارندگی‌های شدید حتی برای خودروهای چهار چرخ متحرک نیز به‌طور موقت بسته شود.
حوضهٔ بدواتر در دث ولی با پستی ۸۶ متر زیر سطح زمین دومین نقطهٔ پست در نیم‌کرهٔ غربی است (بعد از لاگونا دل کاربن در آرژانتین) در حالی که کوه ویتنی، فقط در ۱۳۷ کیلومتری غرب آن، ۴٬۴۲۱ متر ارتفاع دارد. این ناهمواری توپوگرافی بیش‌ترین شیب ارتفاعی را در ۴۸ ایالت هم‌جوار آمریکا دارد و نقطهٔ پایانی حوضهٔ آبریز جنوب غربی گریت بیسین محسوب می‌شود. اگرچه کمبود شدید آب در گریت بیسین موجب شده‌است استفاده عملی چندانی از آن نشود، با این وجود شواهد حاکی از آن است که در زمان‌های مرطوب‌تر دریاچه‌ای که زمانی دث ولی را پر کرده‌بود (دریاچهٔ مانلی) نقطهٔ پایانی جریان آب در منطقه بوده‌است که باعث می‌شد آب آنجا از مواد حل‌شده اشباع گردد. در نتیجه خشک‌زارهای دث ولی از جمله بزرگ‌ترین خشک‌زارهای جهان به‌شمار می‌آیند و از لحاظ مواد معدنی مانند بوره، انواع نمک‌ها و هیدرات‌ها بسیار غنی هستند. بزرگ‌ترین خشک‌زار پارک ۶۴ کیلومتر از اشفورد میل سایت تا سالت کریک هیلز امتداد یافته و ۵۲۰ کیلومتر مربع از سطح دره را در بر می‌گیرد. مشهورترین خشک‌زار پارک، خشک‌زار ریس‌ترک است که به علت جا به جایی سنگ‌هایش مشور شده‌است.
دث ولی به دلیل کمبود آب سطحی و هموار بودنش گرم‌ترین و خشک‌ترین مکان در آمریکای شمالی است. از آن‌جایی که این مکان مکرراً به عنوان گرم‌ترین نقطهٔ ایالات متحده محسوب می‌شود، جدول‌بندی‌های روزانهٔ حداکثر دماها در این کشور نتایج مربوط به دث ولی را به عنوان یک روال معمول حذف می‌کنند. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۱۳ رکورد ۵۶٫۷ درجهٔ سانتی‌گراد در ایستگاه دیده‌بانی هیئت هواشناسی در گرین‌لند رنچ به ثبت رسید که بالاترین دمایی است که تا سال ۲۰۰۷ در این قاره به ثبت رسیده‌است. در روزهای تابستان دمای ۴۹ درجهٔ سانتی‌گراد یا بیشتر و در شب‌های زمستان دمای زیر صفر کاملاً معمول است. ژوئیه گرم‌ترین ماه با متوسط بیشینه دمای ۴۶ درجهٔ سانتی‌گراد و متوسط کمینه دمای ۳۱ درجهٔ سانتی‌گراد و دسامبر خنک‌ترین ماه با متوسط بیشینه دمای ۱۸ درجهٔ سانتی‌گراد و متوسط کمینه دمای ۴ درجهٔ سانتی‌گراد هستند. رکورد حداقل دمای ثبت شده ۹٫۴- درجهٔ سانتی‌گراد است.
آب چندین چشمهٔ بزرگ دث ولی از سفره‌آب محلی تأمین می‌شود، که از شرق تا جنوب نوادا و یوتا کشیده شده‌است. بیشتر آب این سفره‌آب برای چندین هزار سال، از عصر یخبندان پلیستوسن که اقلیم خنک‌تر و مرطوب‌تر بوده، در آن‌جا بوده‌است. اقلیم خشک‌تر امروزی به‌اندازهٔ کافی موجب بارش نمی‌شود تا سفره‌آب را با همان سرعتی که از آن آب برداشت می‌شود تغذیه کند.
بلندترین رشته‌کوه در داخل پارک، رشته‌کوه پانامینت است که قلهٔ تلسکوپ با ارتفاع ۳٬۳۶۸ متر مرتفع‌ترین نقطهٔ آن به حساب می‌آید. منطقهٔ دث ولی یک زون گذاره‌ای در شمالی‌ترین بخش بیابان موهاوی است و از پنج رشته‌کوه که از صفحهٔ اقیانوس آرام شکل گرفته‌اند تشکیل شده‌است. از میان این رشته‌کوه‌ها سه رشته‌کوه، موانعی جدی برای جریان هوا به حساب می‌آیند: سیرا نوادا، رشته‌کوه آرگوس و رشته‌کوه پانامینت. اجرام هوا به هنگام بالا رفتن از رشته‌کوه‌ها رطوبت خود را از دست می‌دهند، پدیده‌ای که اقلیم‌شناسان از آن با عنوان اثر سایهٔ باران یاد می‌کنند.
تشدید اثر سایهٔ باران در منطقهٔ دث ولی، آن را به خشک‌ترین مکان آمریکای شمالی تبدیل کرده‌است، به گونه‌ای که میزان بارش سالیانه در بدواتر تنها در حدود ۳۸ میلی‌متر است (در برخی از سال‌ها بارشی که قابل اندازه‌گیری باشد رخ نمی‌دهد). متوسط بارش سالیانه از ۴۹ میلی‌متر در سراسر مناطق زیر سطح دریا تا ۳۸۰ میلی‌متر در کوه‌های بلندی که دره را احاطه کرده‌اند متغیر است. بارندگی اغلب به صورت طوفان‌های شدیدی است که منجر به ایجاد سیل‌های ناگهانی می‌شود و این خود موجب تغییر شکل مناظر و گاهی اوقات به وجود آمدن دریاچه‌های موقتی می‌گردد.
اقلیم گرم و خشک منطقه تشکیل خاک را دشوار می‌کند. بنابراین در مناطق کوهستانی هدررفت توده‌ای (حرک رو به پایین سنگ‌های سست) نیروی فرسایش‌گر غالب به‌شمار می‌آید که موجب اسکلتی‌شدن رشته‌کوه‌ها (کوه‌هایی که خاک ناچیزی روی آن‌هاست) می‌شود. اگر چه تلماسه‌های پارک مشهور هستند ولی تعدادشان به اندازهٔ شهرتشان یا متناسب با خشکی منطقه نیست. یکی از پهنه‌های تلماسه‌ای اصلی در نزدیکی استوپایپ ولز در قسمت شمالی مرکز دره است که عمدتاً از ماسه‌های کوارتز تشکیل شده‌است. پهنهٔ تلماسه‌ای دیگری تنها در ۱۶ کیلیومتری شمال آن قرار دارد ولی عمدتاً از ماسه‌های تراورتن تشکیل شده‌است. هم‌چنین پهنهٔ تلماسه‌ای دیگری در نزدیکی ایبکس هیل (که منطقهٔ کم‌بازدیدی است) در جنوبی‌ترین قسمت پارک، درست جنوب مانداب ساراتوگا اسپرینگز قرار دارد. باد غالب در زمستان از سمت شمال و در تابستان از سمت جنوب می‌وزد. بنابراین موقعیت کلی پهنه‌های تلماسه‌ای کم‌وبیش ثابت باقی می‌ماند.
استثنائات نادری در ماهیت خشک منطقه روی می‌دهد. در سال ۲۰۰۵، زمستان غیرمعمول مرطوبی موجب به وجود آمدن دریاچه‌ای در حوضهٔ بدواتر شد و پرگل‌ترین فصل تاریخ پارک را رقم زد.
در طول ۱۰۰۰۰ سال گذشته یا بیش‌تر، مشخص شده که چهار جامعه از بومیان آمریکا در این منطقه زندگی کرده‌اند. اولین گروه شناخته‌شده، نوارس اسپرینگ پیپل، جامعه‌ای شکارچی-گردآورنده بودند و احتمالاً ۹۰۰۰ سال پیش وقتی هنوز دریاچه‌های کوچکی در دث ولی و درهٔ مجاورش، پانامینت ولی وجود داشته به این منطقه آمدند. در آن زمان اقلیم متعادل‌تر بوده و شکارهای بزرگ هنوز فراوان بوده‌اند. ۵۰۰۰ سال پیش مسکوئیت فلت پیپل جایگزین نوراس اسپرینگ پیپل شدند. در حدود ۲۰۰۰ سال پیش ساراتوگا اسپرینگ پیپل به دث ولی آمدند که تا آن موقع احتمالاً تبدیل به یک بیابان گرم و خشک شده‌بود. این جامعه در شکار و گردآوری پیشرفته‌تر و در صنایع دستی ماهرتر بوده‌اند. آن‌ها هم‌چنین طرح‌های سنگی اسرارآمیزی در دره بر جای گذارده‌اند.
هزار سال پیش، چادرنشینان تیمبیشا (سابقاً شوشونه و هم‌چنین پانامینت یا کوسو) به این منطقه آمدند و به شکار حیوانات و جمع‌آوری لوبیای کهور و مغز کاج پینین پرداختند. به دلیل اختلاف زیاد ارتفاع بین ته دره و لبهٔ کوه‌ها، به خصوص در غرب، جامعهٔ تیمبیشا به مهاجرت عمودی روی آوردند. اردوگاه‌های زمستانی آن‌ها در ته دره نزدیک منابع آب بوده‌است. با گذشت بهار و تابستان و گرم‌شدن هوا، علف‌ها و دیگر گیاهان غذایی در ارتفاعات بالاتر سبز می‌شدند. در ماه نوامبر که علف‌ها و گیاهان در بالاترین نقاط کوه‌ها سبز می‌شدند جامعهٔ تیمبیشا بعد از برداشت مغزهای کاج برای فصل زمستان به پایین دره برمی‌گشتند.
برای اولین بار، تب طلا در کالیفرنیا موجب شد تا افراد اروپایی نژاد منطقهٔ مجاورش را ببینند. در دسامبر ۱۸۴۹ دو گروه از سفید پوستان که در مجموع حدود ۱۰۰ ارابه داشتند در مسیر گلد کانتری کالیفرنیا در حالی که گمان‌می‌کردند در میان‌بر الد اسپنیش تریل در حرکتند، گم شدند و به‌طور کاملاً اتفاقی وارد دث ولی شدند. این‌گروه‌ها که بنیت-آرکین پارتی نامیده‌شدند نتوانستند برای هفته‌ها راه خروجی از دره بیابند. آن‌ها به آب تازه که در بسیاری از چشمه‌های منطقه یافت می‌شد دسترسی داشتند ولی مجبور بودند برای زنده‌ماندن گاوهایشان را بخورند. آن‌ها از چوب ارابه‌هایشان برای پختن گوشت‌ها و دودی کردنشان استفاده می‌کردند. امروزه مکانی که آن‌ها در آن‌جا گیر کرده‌بودند «برند وگنز کمپ» نامیده شده‌است که در نزدیکی تلماسه‌هاست.
در نهایت آن‌ها بعد از رها کردن ارابه‌هایشان توانستند دره را ترک کنند. درست بعد از ترک دره یکی از زنان گروه برگشت و گفت: «خداحافظ درهٔ مرگ» و نام درهٔ مرگ را به دره‌ای که از آن زجر کشیده بودند داد. ویلیام لوئیس مانلی نیز از اعضای این گروه بود که در شرح‌حال نویسی‌اش تحت عنوان "دث ولی در ۴۹ روز" به شرح این سفر پرداخت و باعث شهرت یافتن این منطقه شد (بعدها زمین‌شناسان به افتخار او دریاچه‌ای که ماقبل تاریخ، دث ولی را پر کرده بود، دریاچه مانلی نام نهادند).
رسوبات تبخیری نظیر نمک‌ها، بورات و تالک از جمله سنگ‌های معدنی شناخته‌شده‌ای بودند که در منطقه یافت می‌شدند و استخراجشان ساده و سودآور بود. بوره توسط رزی و ارن وینترز در نزدیکی فرنیس کریک رنچ (بعدها گرین‌لند نامیده شد) در سال ۱۸۸۱ یافت شد. بعداً در همان سال، ایگل بورکس ورکس اقدام به اولین عملیات تجاری مرتبط با بوره در دث ولی کرد. ویلیام تل کولمن در اواخر سال ۱۸۸۳ یا اوایل ۱۸۸۴ کارخانهٔ ایگل بورکس ورکس را تأسیس کرد و به فرآوری بوره تا ۱۸۸۸ ادامه داد. این کارخانه سنگ‌های معدنی را استخراج و ذوب می‌کرد تا برای تهیهٔ صابون یا مصارف صنعتی، بوره تولید کند. محصول نهایی توسط تیم‌های بیست قاطر (در واقع هر تیم از ۱۸ قاطر و دو اسب تشکیل می‌شد) در ارابه‌هایی به گنجایش ۱۰ تن بار، به راه‌آهن موهاوی که در ۲۶۶ کیلومتری دره بود منتقل می‌شد. تیم‌ها با متوسط سرعت سه کیلومتر بر ساعت حرکت می‌کردند و رفت و برگشت آن‌ها ۳۰ روز طول می‌کشید. بعد از خرید حق امتیاز بورهٔ کولمن در سال ۱۸۹۰ توسط فرنسیس مارین اسمیت، نام تجاری "بورهٔ تیم بیست قاطر" توسط شرکت بورهٔ سواحل پاسیفیک که در مالکیت اسمیت بود به ثبت رسید. یک آگهی بازرگانی به یاد ماندنی، از تصاویر ارابه‌ها برای تبلیغ صابون‌های دست دانه‌ای بورکسو و برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی روزهای دث ولی استفاده می‌کرد. معدن‌کاری تا زمان سقوط امپراطوری کولمن ادامه یافت و تا اواخر دههٔ ۱۹۲۰ این منطقه، بزرگ‌تربن منبع بوره در جهان به حساب می‌آمد. تشکیل فرنیس کریک که در حدود ۴ تا ۶ میلیون سال قدمت دارد منبع اصلی مواد معدنی بورات جمع‌شده از خشک‌زارهای دث ولی است.
ماجراجویان دیگری نیز برای جستجو و استخراج رسوبات مس، طلا، سرب و نقره در دره ساکن شدند. دور بودن معادن و طبیعت خشن بیابان همان تک‌و توک ریسک‌پذیری‌ها برای استخراج را نیز دشوارتر می‌کرد. در دسامبر ۱۹۰۳، دو مرد از بالارات در جستجوی نقره بودند. یکی از آن‌ها یک معدن‌کار از کار افتادهٔ ایرلندی به نام جک کین و دیگری یک قصاب تک‌چشم باسکی به نام دومینگو اتچارن بود. کین کاملاً اتفاقی یک برآمدگی بزرگ از طلای خالص را در محدودهٔ کاری مشترک کشف کرد و آن معدن را کین واندر ماین نامید. این کشف کین موجب به راه‌افتادن تب طلای زودگذری در منطقه شد. کین واندر ماین به همره معادنی در ریولیت، اسکیدو و هاریس‌بورگ تنها معادنی بودند که استخراج سنگ‌های معدنیشان به صرفه بود. شایعات کاملاً ساختگی نظیر شایعهٔ لیدفیلد نیز وجود داشت، اما اغلب ماجراجویی‌ها و ریسک‌پذیری‌ها پس از ناکام ماندن تلاش‌ها برای اثبات شواهدی مبنی بر وجود سنگ‌های معدنی به قدر کافی، به سرعت خاتمه می‌یافت (هم‌اکنون این معادن سراسر منطقه را پر کرده‌اند و خطری جدی برای کسانی که وارد آن‌ها می‌شوند محسوب می‌شوند). شهرهایی که به سرعت در کنار این معادن ظاهر شدند در طی اولین دهه از سدهٔ بیستم به سرعت توسعه یافتند ولی به زودی پس از هراس ۱۹۰۷ خالی از سکنه شدند.
اولین امکانات گردش‌گری مستند در دث ولی چادرهای بودند که در دههٔ ۱۹۲۰ در مکان کنونی استوپایپ ولز برپا شدند. مردم به سوی استراحت‌گاه‌های ساخته شده در اطراف چشمه‌های طبیعی که گمان می‌کردند خواص درمانی و نشاط بخشی دارند هجوم آوردند. در سال ۱۹۲۷ پاسیفیک کست بورکس اقامت‌گاه‌های کارکنانش در فرنس کریک رنچ را به یک استراحت‌گاه منتقل نمود و «استراحت‌گاه و شرکت فرنس کریک» را تأسیس کرد. چشمهٔ نهر فرنس برای توسعهٔ استراحت‌گاه تحت کنترل درآمد. با پخش و منحرف شدن آب نهر فرنس، تالاب‌ها و مانداب‌های اطراف کوچک‌تر شدند.
دره به سرعت به یک مقصد گردش‌گری در زمستان تبدیل شد. تسهیلات و امکانات گردش‌گری دیگری نیز فراهم شد که در ابتدا خصوصی بودند ولی بعداً درب‌ها به روی عموم باز شد. قابل توجه‌ترین آن‌ها، عمارت دث ولی بود که بیش‌تر با نام قلعهٔ اسکاتی شناخته می‌شد. این عمارت بزرگ که به سبک احیای اسپانیایی ساخته شده بود در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ به یک هتل و یک جاذبهٔ گردش‌گری (عمدتاً به خاطر شهرت دث ولی اسکاتی) تبدیل شد. دث ولی اسکاتی، با نام اصلی والتر اسکات، یک معدن‌کار طلا بود که وانمود می‌کرد مالک «قلعه‌اش» می‌باشد و ادعا می‌کرد آن را از سود حاصل از استخراج طلا ساخته است. هیچ یک از ادعاهای او درست نبود، ولی مالک اصلی، آلبرت موسی جانسون که یک میلیونر شیکاگویی بود، به این شایعات دامن می‌زد. وقتی خبرنگاران از آلبرت موسی جانسون دربارهٔ رابطه‌اش با قلعهٔ اسکاتی می‌پرسیدند، او جواب می‌داد که حساب‌دار آقای اسکاتی است.
رئیس‌جمهور هربرت هوور در ۱۱ فوریهٔ ۱۹۳۳، دث ولی و مناطق اطرافش را یادبود ملی اعلام کرد، بدین ترتیب زراعت در تقریباً ۲ میلیون هکتار (۸٬۰۰۰ کیلومترمربع) از جنوب شرقی کالیفرنیا و قسمت‌های کوچکی از جنوب غربی نوادا ممنوع شد. ۱۲ شرکت با استفاده از نیروی کار سپاه حفاظت مردم در دورهٔ رکود اقتصادی بزرگ و اوایل دههٔ ۱۹۴۰ به فعالیت در دث ولی مشغول بودند. آن‌ها سربازخانه ساختند، ۸۰۰ کیلومتر از جاده‌ها را درجه‌بندی کردند، خطوط تلفن و لوله‌های آب را نصب کردند و در مجموع ۷۶ ساختمان بنا کردند. برای سرخ‌پوستان شوشونی در رشته‌کوه پانامینت، پیادروهایی ساختند که مناظری جذاب و تماشایی دارند، هم‌چنین دهکده‌ای خشتی، خشک‌شویی و بقالی نیز ساختند. پنج اردوگاه، چندین دستشویی و یک میدان فرود برای هواپیماها ساخته شد و تسهیلات و امکاناتی برای اردو زدن در آن‌جا نیز فراهم شد.
پارک ملّی کوه‌های گوادالوپه پارکی طبیعی در ایالت تگزاس در ایالات متحده آمریکا است.
این پارک ملی در میان رشته کوه‌های گوادالوپه در بخش جنوبی کوه‌های راکی قرار دارند.
پارک ملی بیگ بند یا پارک ملی خم بزرگ پارکی طبیعی در غرب ایالت تگزاس در ایالات متحده آمریکا و در امتداد رود ریوگرانده واقع شده است. بخشی دیگری از این پارک با عنوان پارک ملی کانیون دی سانتا النا در خاک مکزیک قرار دارد . این پارک طبیعی از بیش از ۱۲۰۰ گونه گیاهی ، بیش از ۴۵۰ گونه پرنده ، ۵۶ گونه خزندگان و ۷۵ گونه از پستانداران محافظت می کند .
پارک ملی دارای تابستان‌های گرم و خشک و زمستان‌های معتدل است ولی ممکن است در ارتفاعات سردی هوا را احساس کنید .
کوه‌ها و ارتفاعات پارک ملی بیگ بند نتیجه دو دوره کوه‌زایی در این منطقه است دوره قدیمی‌تر دوره کوه‌زایی ماراتن که در دوره پالئوزوئیک که کوه‌های کم ارتفاعی در استین مرکز ایالت تگزاس یادگار آن دوران است و دوره جدیدتر دوره کوه‌زایی لارامید در اواخر دوره کرتاسه و سنوزوئیک که رشته کوه گوادالوپه را در آمریکای شمالی آن‌را نمایندگی می‌کند .
در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم ، ذخایر معدنی با ارزش کشف شد و مهاجران را که در معادن کار می کردند یا معادن را با کشاورزی یا قطع چوب برای معادن و کارخانه های زغال سنگ پشتیبانی می کردند ، آورد . جوامع در اطراف معادن به وجود آمدند. بوکیلاس و ترلینگوآ هر دو ناشی از عملیات معدن بودند.
چشمه‌ها و آبشارها در منطقه پارک ملی بیگ بند یکی مکان‌های توریستی و برهنگی به حساب می‌آیند .
گیاهان کاکتوسی و یوکاهای زنگوله‌ای در پارک ملی فراوان یافت می‌شود اپونیتا مشهورترین گیاه کاکتوسی پارک می‌باشد .
پارک ملی بیگ بند یک پارک عاری از آلودگی نوری شناخته می‌شود یک آزمایش نشان داده است آسمان پارک بیگ بند پارک‌ترین آسمان را از برای آلودگی نوری دارا می‌باشد .
قمر آریان (زاده ۱ فروردین ۱۳۰۱ قوچان – درگذشته ۲۳ فروردین ۱۳۹۱ تهران) پژوهشگر و نویسنده ایرانی، از نخستین فارغ‌التحصیلان زن از دانشکده ادبیات دانشگاه تهران، از نخستین استادان دانشگاه زن در ایران و نیز از اعضای شورای عالی علمی مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی و همسر دکتر عبدالحسین زرین کوب بود. او در ۹ دهه عمر خود در کنار خلق آثاری ماندگار، بسیاری از وقایع فرهنگی، اجتماعی و سیاسی مثل شرکت در کنگره مستشرقین در هند، دیدار با نیما یوشیج و حضور در جلسه محاکمه دکتر مصدق نخست‌وزیر دولت ملی پس از کودتای ۲۸ مرداد را نیز از سر گذراند.
قمر آریان در سال ۱۳۰۱ در شهر قوچان به دنیا آمد. از آنجا که قوچان مدرسه دخترانه نداشت، زمانی که قمر آریان به سن مدرسه رسید، پدرش که از معتبرترین مردان شهر بود، تصمیم گرفت مدرسه‌ای دخترانه تأسیس کند و از یکی از زنان شهر که شناخته‌شده و باسواد بود، دعوت کرد تا مدیریت مدرسه را برعهده بگیرد.
قمر آریان تا ششم دبستان را در این مدرسه گذراند و بعد سه کلاس اول دبیرستان را در طول یک سال با معلم سرخانه گذراند و برای امتحان کلاس نهم به همراه خواهرانش به مشهد فرستاده شد. سپس برای دو سال در دانشسرای مقدماتی دختران مشهد ماند و تدریس کرد و هم‌زمان به تحصیل در کلاس ششم ادبی در همین دانشسرا مشغول شد.
اما امتحانات کلاس ششم ادبی و علمی در تهران برگزار می‌شد و پدر مجبور شد قمر آریان را به شهر تهران بفرستد و از آن جایی که قمر آریان موفق شد تا در امتحانات سراسری مقام دوم کشوری را کسب کند، پدر اجازه داد تا همراه با برادرانش در تهران بماند و درس بخواند. آریان در سال ۱۳۲۷ توانست لیسانس خود را از دانشگاه تهران بگیرد. او ترجیح داد که همچنان در فضای آکادمی بماند و فوق‌لیسانس و دکترایش را نیز در همین دانشگاه بخواند تا سرانجام پس از ۱۰ سال، در سال ۱۳۳۷، با اخذ مدرک دکترای ادبیات فارغ‌التحصیل شد.
او در طول تحصیل از حضور استادانی چون بدیع‌الزمان فروزان‌فر، احمد بهمنیار، علی‌اصغر حکمت، جلال همایی، محمد معین، ذبیح‌الله صفا و حسین خطیبی بهره برد و به آموختن زبان‌های باستانی پرداخت.
علی‌اصغرحکمت استاد تاریخ ادیان بود و قمر آریان نیز در همین زمان شروع به خواندن انجیل کرده بود و نکاتی در آن یافته بود که به نظرش می‌رسید از دید جامعه دانشگاهی و فرهیخته ایران پنهان مانده‌است. کلاس‌های درس دکتر حکمت و انجیل خوانی‌ها سرانجام آریان را مصمم کرد تا رساله دکترایش را به مسیحیت اختصاص دهد. او می‌خواست طی تحقیقی جامع دریابد، اسامی و چهره‌های مسیحیت نظیر مسیح، مریم، زنار و چلیپا چه جایگاهی در ادب فارسی دارند. به این ترتیب یکی از نخستین پژوهش‌های فارسی دربارهٔ مسیحیت با عنوان «چهره مسیحیت و تأثیر آن در ادبیات» شکل گرفت و بعداً با عنوان ""چهره مسیح در ادب فارسی"" در قالب کتاب به چاپ رسید و هنوز یکی از مهم‌ترین آثار فارسی‌زبان در باب ارتباط مسیحیت و ادب و فرهنگ فارسی است. او این فرصت را داشت که بتواند از منابع وسیعی استفاده کند. به گفته خودش، در آن سال‌ها دکتر عبدالحسین زرین‌کوب در دفتر یونسکو کار می‌کرد و کتابخانه یونسکو از کتابخانه دانشگاه جامع‌تر بود و به این ترتیب منابع بسیاری دربارهٔ مسیحیت در اختیار آریان قرار گرفت. او رساله دکترای خود را با درجه بسیار خوب گذراند.
آریان هم چنین از نخستین فارغ‌التحصیلان زن از دانشکده ادبیات دانشگاه تهران، از نخستین استادان دانشگاه زن در ایران بود و سال‌ها در دانشگاه ملی (شهید بهشتی) تدریس کرد. یک دوره ریاست هنرستان هنرهای تجسمی را بر عهده داشت و شش سال در هنرستان عالی موسیقی تدریس داشت. یک سال در غیاب ایرج افشار سردبیر مجله راهنمای کتاب بود. قمر آریان در ۲۳ فروردین ۱۳۹۱ در سن ۹۰ سالگی و پس از یک دوره بیماری طولانی در تهران دارفانی را وداع گفت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
قمر آریان در سال‌های ورودش به دانشکده با عبدالحسین زرین‌کوب آشنا شد. او در گفتگویی که در سال ۸۳ در روزنامه جام جم چاپ شد، تعریف کرد که آشنایی آن‌ها در فضای دانشکده نزدیک به ۹ سال ادامه یافته بود تا آن که سرانجام عبدالحسین زرین‌کوب که سی ساله شده بود، از آریان خواستگاری کرد. به گفته خودش، زمانی که ماجرا را با پدرش مطرح کرد، شنید که پدرش به خوبی با زرین‌کوب آشناست و مقالاتی از او خوانده، اما فکر می‌کرده که نویسنده آن مقالات باید مردی ۵۰ ساله باشد.
آریان و زرین‌کوب در سال ۱۳۳۲ با هم ازدواج کردند و تحصیلات خود را در مقطع دکتری نیز ادامه دادند. (زرین‌کوب نفر اول و آریان نفر دوم در کنکور دکترا بود) و پس از فارغ‌التحصیلی، سال‌های سفرشان آغاز شد. قمر آریان سال‌های بسیاری را همراه با همسرش در هند، چندین کشور اروپای و عربی و لبنان گذراند.
ازدواج آریان و زرین‌کوب شاید در نظر عامه فرزندی به دنبال نداشته‌است اما ادب و فرهنگ و تاریخ ایران مدیون این دو بزرگوار است و چه فرزندی صالح تر از اینکه بسیار کتاب و پژوهش و از همه مهم‌تر جهان بینی والای خود را برای ما به ارثیه گذاردند.
آریان پیش از آن که رساله دکتری‌اش را به شکل کتاب منتشر کند، اثر دیگری تألیف کرد. کتابی در صد صفحه که «"کمال‌الدین بهزاد"» نام داشت و جستاری بود در احوال و آثار کمال‌الدین بهزاد، استاد نگارگر ایرانی که در قرن دهم هجری در هرات زندگی می‌کرد و سبکش بسیار بر مکاتب هنری تبریز، بخارا، سمرقند و دهلی تأثیرگذار بود. توجه آریان به زندگی و آثار بهزاد معطوف به آن مقطع از زندگی بهزاد است که در دوران سلطنت شاهرخ می‌گذرد. شاهرخ چهل سال بر هرات حکم راند و تأثیر به سزایی در آبادانی این شهر پس از حمله چنگیز و تیمور داشت. کتاب قمر آریان را وزارت فرهنگ و هنر منتشر کرد.
از جمله دیگر آثار تألیفی قمر آریان باید به کتاب «"زن در داستان‌های قرآن"» اشاره کرد. این کتاب چندین ماه در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در انتظار دریافت مجوز بود تا سرانجام در سال ۱۳۸۸ منتشر شد. آریان در گفتگویی در سال ۸۴ گفته بود که ماه‌ها پس از مرگ دکتر زرین‌کوب، زمانی که به امور روزمره زندگی خود بازگشته بود، در میان دست‌نوشته‌های او، رساله‌ای را یافته بود که در انتهای آن دکتر زرین‌کوب نوشته بود: «قمر این خیلی خوب است، تمامش کن.» آریان در این کتاب تحقیقی مفصل بر نقش و صفات پسندیده و ناپسندیده زنان قصص قرآنی نظیر ساره، هاجر و مریم داشت. علاوه بر این و به دلیل ذوق ادبی‌اش، از سه متن معتبر مختلف ترجمه‌های قرانی به فارسی را برگزید تا به این ترتیب خواننده را با سبک‌های مختلف نثر فارسی و سیر تحول آن نیز آشنا سازد. مقدمه‌ای از احمد مهدوی دامغانی، ادیب و استاد علوم اسلامی، این کتاب را همراهی می‌کرد.
آریان به زبان فرانسه و انگلیسی تسلط داشت، با این همه بیشتر کارهایش را از انگلیسی ترجمه می‌کرد. او در دوران حیات خود ده‌ها جلد کتاب تألیف و ترجمه کرد که بسیاری از آن‌ها به واسطه سفرهای بسیاری که به همراه همسرش به کشورهای مختلف دنیا داشته میسر شده‌است. از آن جمله کتاب «"شرق نزدیک در تاریخ، یک سرگذشت پنج‌هزار ساله"» تألیف پروفسور فیلیپ خوری حتی است، کتابی که هم‌زمان با حضور دکتر زرین‌کوب به عنوان استاد میهمان در دانشگاه یو.سی.ال. ای کالیفرنیا و دانشگاه پرینستون ترجمه شد. این کتاب که سرگذشت کشورهای شرق نزدیک از پنج هزار سال پیش تا قرن حاضر است، نخستین بار در سال ۱۳۵۰ توسط بنگاه ترجمه و نشر کتاب منتشر شد. همین‌طور کتاب «"جهان اسلام"» نوشته برتولد اشپولر آلمانی که تجربه امپراطوری‌های ایران و روم را روایت می‌کند. با آن که آریان این کتاب را منبع خوبی می‌دانست، اما معتقد بود که اگر کتاب «"بامداد اسلام"» به قلم عبدالحسین زرین‌کوب به انگلیسی یا آلمانی ترجمه می‌شد، غربی‌ها بی‌نیاز از خواندن آثاری نظیر کتاب اشپولر می‌شدند. خانم آریان بخش «"دوران خلافت"» این کتاب را در ۲۰۰ صفحه ترجمه و منتشر کرد. کارشناسان، بیشتر اهمیت کتاب «"جهان اسلام"» را معطوف به دوران استقرار اسلام در اسپانیا می‌دانند.BBC فارسی - فرهنگ و هنر - قمر آریان که بود و چه کرد؟
در فواصل تألیفات و ترجمه‌ها، مقالات ارزشمندی نوشت که هنوز پس از گذشت سال‌ها به آن مقالات ارجاع داده می‌شود. مقالاتی مثل «"ملاحظاتی در باب سبک عراقی در شعر فارسی"»، «"در باب سبک خراسانی در شعر فارسی"»، «"لغت‌نامه آئین مسیح در زبان فارسی"»، «"مقایسه میان داستانهای ایرانی و دانمارکی"» (ترجمه مقاله‌ای از آرتور کریستین سن)، «"ایران و سیاحتنامه‌ها"»، «"ویژگیها و منشأ پیدایش سبک مشهور به هندی در سیر تحول شعر فارسی"» و «"اسلام"» (نقد کتاب برنارد لوئیس) و ده‌ها ترجمه از آثار ادگار آلن پو، آرتور شنیتسلر و … آریان ده‌ها مقاله نیز برای مجلات مختلف نظیر یغما، سخن و مهرگان نوشت. او همچنین یک دوره یک ساله نیز سردبیری «راهنمای کتاب» را بر عهده داشت.BBC فارسی - فرهنگ و هنر - قمر آریان، نویسنده، پژوهشگر و مترجم ایرانی درگذشت
بِرکشِر هاتاوِی شرکت هلدینگ خوشه‌ای چندملیتی آمریکایی است، که در زمینه ارائه خدمات بیمه، مبادلات سهام شرکت‌ها، مدیریت صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک و صندوق‌های پوشش ریسک، سفته‌بازی، مدیریت ثروت، سرمایه‌گذاری و دارایی فعالیت می‌کند.