moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در همین ایام کشمکش‌های سیاسی، ایبسن را به سمت سیاست کشاند. عضو اتحادیه کارگران شد و مدتی با نوشتن مقالات سیاسی و هنری در انتشار چند روزنامه دست داشت؛ ولی محل روزنامه در معرض حمله پلیس قرار گرفت و کارکنان آن به استثنای ایبسن، همه بازداشت شدند. ایبسن که طبعی نقاد و حقیقت‌جو داشت و روحش با بند و بست‌های سیاسی و تبلیغ و شعار دادن سازگار نبود، پس از این واقعه از سیاست بیزار شد و از آن دست کشید.
یک سال بعد اوله بول، مدیر تماشاخانه شهر برگن، شغلی به او داد. در طول پنج سالی که در این تماشاخانه مشغول به کار بود، سفرهای بسیاری به کپنهاگ داشت و مطالعاتی در زمینهٔ تئاتر به انجام رساند. او در این تئاتر با ۱۴۵ نمایش همکاری کرد و در این مدت او هیچ نمایشنامه‌ای ننوشت؛ ولی با تمرین در تئاتر، تجارب بسیار خوبی کسب کرد که بعداً در نمایشنامه‌نویسی به کمکش آمد.
ایبسن از سال ۱۸۵۸ به اسلو بازگشت تا به کارگردانی در تئاتر ملی کریستیانا بپردازد. او با سوزان تورسن ازدواج کرد و حاصل این ازدواج تنها فرزندشان به نام سگارد بود. خانوادهٔ او در شرایط سخت و فقر به سر می‌بردند و ایبسن از زندگی در نروژ مأیوس شد. در سال ۱۸۶۴ او اسلو را رها کرد و به ایتالیا رفت. او در ۲۷ سال بعد به سرزمینش بازنگشت، و هنگامی که برگشت یک نویسندهٔ مشهور و بحث‌انگیز بود.
او اثری به نام کمدی عشق نوشت و در آن حرمت و پاکیزگی زندگی زناشویی را مورد استهزاء قرار داد.
ایبسن سی‌وشش‌ساله بود که به رم رفت و در آنجا مدتی با فقر و بیماری مالاریا دست‌به‌گریبان شد. اثر بعدی او در سال ۱۸۶۵ با نام براند باعث شهرت او شد. قهرمان داستان همه چیز را فدای عقیده و ایمان خود می‌کند. این اثر شرایطی را برایش به وجود آورد که او نمایشنامهٔ پرگنت را نوشت. با موفقیت آثارش ایبسن تلاش بیشتری را برای تأثیر دادن بیشتر عقاید و باورهایش در نمایش داد و توانست سبکی را به وجود آورَد که به «نمایش ایده» معروف گشت. نمایشنامه‌های بعدی او دوران طلایی نمایشنامه‌نویسی اوست که او را به مرکز بحث در اروپا تبدیل کرد.
ایبسن در ۱۸۶۸ از ایتالیا به آلمان رفت. در آن‌جا او سال‌ها وقت صرف نمایشنامه امپراتور و گالیله کرد که شرح زندگی و دوران یکی از امپراتورهای رومی ژولین مرتد بود.
در ۱۸۷۰ ایبسن پنجاه قطعه از اشعارش را با نام «خرس شکنجه‌شده» منتشر می‌کند. سه سال بعد، قیصر و جلیلی را چاپ کرد و پس از گذشت چهار سال از انتشار این نمایشنامه، عنوان دکترای افتخاری را از دانشگاه اوپسالا دریافت کرد و نمایشنامه ارکان جامعه را به چاپ رساند. ارکان اجتماعی داستان مرد گرگ‌صفتی است که خود را به لباس میشی درآورده است و با تظاهر به تقوی و پرهیزکاری، مایه فساد اجتماع می‌شود.
در ۱۸۷۹ خانه عروسک و اشباح را منتشر می‌کند که موضوع آن بر اساس نظریه وراثت است. اما آنقدر تیره و تاریک و بدبینانه به زندگی و آینده بشر اروپایی نگاه می‌کند که به مذاق هیچ‌کس خوش نمی‌آید و آنقدر سنت‌ستیز است که همه را علیه خودش می‌شوراند. نمایشنامه تا دو سال به نمایش در نمی‌آید و هیچ‌کس در مقابل موضع‌گیری مردم از ایبسن حمایت نمی‌کند. همین واکنش‌هاست که در واقع ایبسن را در مقابل مردم قرار داده و انگیزه نوشتن دشمن مردم را فراهم می‌کند.
ایبسن یک سال در روزنامه‌ها به مبارزه می‌پردازد. اما از مبارزه‌اش در مقابل مردم و حتی خود روزنامه‌ها نتیجه‌ای نمی‌گیرد و گوشه‌نشین می‌شود و در سال ۱۸۸۲ پس از یک سال سکوت، دشمن مردم را می‌نویسد و دشمن واقعی مردم را در آن معرفی می‌کند. ایبسن در این نمایشنامه، ضمن رد نظر اکثریت روزنامه‌ها را نیز به باد انتقاد می‌گیرد. شخصیت دکتر استوکمان در دشمن مردم تا آن اندازه منطبق بر شخصیت خود ایبسن است که ایبسن به ناشرش چنین می‌نویسد:
«دکتر و من درست با یکدیگر توافق داریم. در موضوع‌های بسیار فراوان هماهنگیم. اما دکتر کمی لجوجتر از من است.»
دکتر استوکمان در واقع همانند ایبسن یک پیشرو است که همواره قصد مبارزه با اکثریت و دفاع از اقلیت را دارد.
نمایشنامه‌نویس آمریکایی آرتور میلر برداشت خود را از نمایشنامه را با توجه به شرایط سیاسی آمریکا نوشت. حتی فیلم بنگالی «گاناشاترو» که همان معنی دشمن مردم را می‌دهد، توسط ساتیا جیت رأی به صورت فیلم درآمد و جایزه اسکار را گرفت. همچنین استیو مک کویین، این نمایشنامه را در سال ۱۹۷۸ با بازی خودش، به تصویر کشاند.
مرغابی وحشی که ایبسن آن را در سال ۱۸۸۴ نوشت، به نظر بسیاری بهترین و همچنین دشوارترین اثر ایبسن است.
ایبسن روش‌های واقع‌گرایانه در نمایشنامه‌نویسی را با الهام از آنتوان چخوف رواج داد.
ایبسن در سال ۱۸۹۱ به نروژ بازگشت ولی نروژ تغییر کرده بود. خود ایبسن تأثیر بسزایی در این تغییرات داشت. دوران ویکتوریایی در حال پایان‌یافتن بود و جامعه به سوی مدرنیسم در حرکت بود. نه تنها در تئاتر، بلکه در تمام جامعه.او سرانجام پس از یک سری سکته مغزی در مارس 1900، در ۲۳ می‌سال ۱۹۰۶ در کریستیانا درگذشت. در روز 22 می هنگامی که پرستارش به یکی از عیادت کنندگان اطمینان داد که حال وی بهتر شده است، او با ناله گفت: «برعکس» و روز بعد درگذشت.
دوره اولیه آثار او برگرفته از اسطوره‌ها و افسانه‌های نروژی بود که به زبان منظوم و شاعرانه نوشته شده بود. این آثار اگرچه حال و هوای رمانتیک دارند ولی رگه‌های واقع‌گرایی و صراحت در آن‌ها دیده می‌شود. همین ویژگی سبب تمایز او از سایر درام‌نویس‌های رمانتیک هم‌عصرش مانند ویکتور هوگو است.
رشد صنعت و تغییر ساختار اقتصادی در قرن نوزدهم که سوداگری در آن رشد می‌کند، ایبسن را به سوی تغییرات اساسی در نمایشنامه‌های خود سوق می‌دهد. در دوره دوم کار او از اسطوره‌ها و قهرمانان افسانه‌ای خبری نیست، بلکه این مردم عادی هستند که شخصیت‌های نمایشی او را می‌سازند. اوج این روش در نمایشنامه دشمن مردم مشهود است.
هر هفته ۱۳۰ سالن تئاتر در سرتاسر دنیا یکی از نمایشنامه‌های ایبسن را به‌روی صحنه می‌برند. سال ۲۰۰۶ به‌خاطر یکصدمین سال درگذشت ایبسن، سال ایبسن نام‌گذاری شد.
در سال ۲۰۰۶ یک نمایش از زندگی ایبسن به نام «مرگ ایبسن کوچک»، به‌روی صحنه رفت.
در تمام عکس‌هایی که از ایبسن موجود است، او فقط در یک تصویر لبخند بر چهره دارد. ایبسن شعر معروفی دارد که در فیلمنامه‌نویسی مدرن هم به آن ارجاع داده می‌شود: «من فکر می‌کنم ما سرنشینان کشتی‌ای هستیم که متاعش جسدی است.»ایبسن، ص ۶ جان تروبی در کتاب «آناتومی داستان» در بخش پیش داستان و خاطره تلخ کاراکترها به این جمله توجه ویژه کرده است.تروبی، ص ۲۵۴ از نمایشنامه جنجالی «براند» (۱۸۶۶) که ایبسن را به شهرت رساند تا آخرین اثرش یعنی «ما مردگان سر بر داریم» (۱۸۹۹)، مرگ از برجسته‌ترین مضمون‌های درام او به شمار می‌آید.ایبسن، ص ۶ نمونه بارز مرگ‌زدگی را در نمایشنامه «ایولف کوچک» (۱۸۹۴) می‌توان دید.ایبسن، ص ۸
داریوش مهرجویی کارگردان ایرانی، فیلم سارا را بر اساس نمایشنامه خانه عروسک ایبسن ساخته‌ است. در این فیلم شخصیت سارا همانند شخصیت نورا در خانه عروسک است و مشکلاتی مثل نورا را دارد با این تفاوت که مهرجویی به سارا پیش زمینه و فرهنگ ایرانی داده‌ است. خود مهرجویی می‌گوید: «چون حال و هوای این نمایشنامه که در قرن ۱۹ نوشته شده‌ است، شبیه حال و هوای حال حاضر ایران است، این نمایشنامه را انتخاب کردم».
داریوش مهرجویی کارگردان ایرانی، همچنین فیلم اشباح را بر اساس نمایشنامه اشباح ایبسن ساخته‌ است.
اریک آلان دالفی جونیور (۲۰ ژوئن ۱۹۲۸ – ۲۹ ژوئن ۱۹۶۴) نوازندهٔ جز آلتوساکسوفون، فلوت و باس کلارینت اهل آمریکا است.
او که یکی از بهترین نوازندگان جاز به‌شمار می‌رود، از چهره‌های اصلی در آوانگارد جز محسوب می‌شود. شیوه خاص تکنوازی او را (در هر سه سازی که با مهارت می‌نواخت) می‌توان جریان خروشانی از آواها دانست. او در دوران کاریش علاوه بر رهبری گروه خودش با دیگر چهره‌های شاخص جز همچون چارلز مینگس، جان کولترین و ارنت کولمن همکاری کرد.
چارلز مینگس جونیور (۲۲ آوریل ۱۹۲۲ – ۵ ژانویه ۱۹۷۹) همچنین ملقب به چارلی مینگس آهنگ ساز، رهبر گروه و نوازندهٔ باس و گاه پیانو در سبک جز و اهل آمریکا است. او همچنین برای فعالیت‌های اجتماعی‌اش در زمینهٔ عدالت نژادی مشهور است.
او همواره یکی از بهترین آهنگ‌سازان و همچنین نوازندگان جز به‌شمار می‌رود و بسیاری از آلبوم‌های او بین بهترین آلبوم‌های تاریخ جز رده‌بندی می‌شوند.
با وجود اخلاق تندی که او در برخورد با اعضای گروه از خود نشان می‌داد، نوازندگان ارزشمندی در گروه او تربیت شدند. برخورد تند او با اعضای گروه را گهگاه به جثهٔ عظیم او نسبت می‌دهند. مهم‌تر از آن اینست که او بسیار نسبت به نوازندگی اعضای گروهش حساس بود و این به سیاق خاص موسیقایی مینگس مربوط می‌شود. سیاقی که در آن بر خلاف اکثر موسیقیدانان جز (حداقل معاصران او) تأکید بر ملودی و همخوانی نواهای مختلف در گروه بود. بداهه نوازی در گروه او بر همین اساس است و به سبک جز نیواورلان مشابهت دارد از آنجا که در آن به هماهنگی تکنواز و گروه بسیار بها داده می‌شود. آهنگ‌های مینگس با وجود ملودیک بودن، معمولاً در سبک آوانگارد جز رده‌بندی می‌شوند و این بخاطر ساختار پیچیدهٔ آهنگ‌سازی و ترکیب‌بندی کارهای او است. به‌طور خلاصه، صدای گروه او کاملاً مجزا از تمامی دیگر نوازندگان جز است و احتمالاً به همین خاطر است که با وجود جایگاه مهم‌اش در موسیقی، اکثر آهنگ‌های او دوباره‌نوازی نمی‌شوند که پدیده‌ای منحصربه‌فرد در موسیقی جز است.
معمولاً مینگس را با دوک الینگتن مقایسه می‌کنند. به طوری که می‌توان گفت موسیقی او بعد از موسیقی کلیسایی سیاهان بیش از همه متأثر از کارهای دوک است. مینگس در جوانی برای مدت کوتاهی در گروه دوک الینگتن نواخت اما به علت اخلاق تند از گروه اخراج شد. او که پدیدهٔ کنترباس در آن زمان به‌شمار می‌رفت، همچنین با لویی آرمسترانگ، لاینل همپتتن، آسکار پیترسن، دیزی گلیسپی، چارلی پارکر، باد پاول و مکس روچ به عنوان نوازنده و برخی مواقع آهنگ‌ساز همکاری کرد.
از اواسط دهه ۵۰ او اکثراً به عنوان رهبر گروه‌هایی با حدود ۸–۱۰ نفر به ضبط می‌پرداخت و از نوازندگانی متغیر در گروهش استفاده می‌کرد که در میان آنها می‌توان از اریک دلفی و رنالد کیرک و بوکر اروین نامبرد. از آلبوم‌های مهم او در این دوران می‌توان به "مینگوس اه اوم" (۱۹۵۹ - آلبومی زیبا و ادای احترامی به بزرگان جز)، "چارلز مینگوس ارائه می‌دهد چارلز مینگوس را" (۱۹۶۰ و نزدیک به سبک فری جز)، "قدیس سیه و بانوی گناهکار" (۱۹۶۳ و یکی از بزرگ‌ترین رهاوردهای جز از لحاظ ارکستراسیون ) نام برد.
در دههٔ ۷۰ فعالیت او محدود شد و او کمابیش با افسردگی روبه‌رو بود. در این دهه او برای ارائه ترکیبی از موسیقی کلمبیایی و جز در دو آلبوم "تغییرات" ۱و۲ تلاش کرد و در آخرین روزهای عمرش در ۱۹۷۹ مشغول همکاری با اسطورهٔ موسیقی فلک و راک جونی میچل بود. شاید مهم‌ترین اثر او یعنی "سنگ نوشته" بعد از مرگش کشف شد که بیش از ۴۰۰۰ میزان طول دارد و یکی از بلندترین قطعات موسیقی جز است.
مَن لایَحضَرُهُ الطَّبیب، کتابی از محمد زکریای رازی که در زمینهٔ پزشکی نوشته شده‌است.
نام دیگر کتاب «"طب‌الفقراء"» است و رازی آن را برای کسانی که به طبیب دسترسی ندارند، تألیف کرده‌است. آن را در برابر کتاب طب‌الملوکی که برای شاهان نگاشته شده‌است، دانسته‌اند و این بیان‌گر توجه خاص رازی به فقرا و بیماران ناتوان است. ابن ابی‌اُصَیبِعه می‌گوید: منظور از این کتاب توضیح امراض و ذکر علت آن‌ها است و اینکه امراض را با داروهای موجود در هر مکان ممکن است معالجه کرد.نجم‌آبادی، ص ۷۲ استقبال از این کتاب موجب شد ابن بابویه، ملقب به «شیخ صدوق»، از بزرگان شیعه، کتابی به نام "من لایحضره الفقیه" تألیف کند. کتاب در ۳۶ باب تدوین شده‌است که تقریباً عموم بیماری‌های وقت را دربرگرفته‌است. رازی در مقدمهٔ کتاب می‌گوید: «[مردِ] دانشمندِ جلیل‌القدری برای خیر و صلاح مردم از من خواست که رسالهٔ مختصری درباب درمان بیماری با غذا و آشامیدنی‌های موجود در هر مکان که دسترسی به طبیب نیست تألیف کنم. من نیز مسئولِ او را اجابت و کتاب "من لایحضره الطبیب" را تألیف کردم.»نجم‌آبادی، ص ۷۳ اولین طبیبی که کتاب "من لایحضره الطبیب" را نوشت، عیسی بن ماسه از پزشکان قبل از رازی بوده‌است.
کتاب "من لایحضره الطبیب" را دکتر ابوتراب نفیسی به زبان فارسی ترجمه کرده و در شهریورماه ۱۳۶۳ توسط «دفتر جهاد دانشگاهی دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه تهران» به چاپ رسیده‌است.
عید صیام یا نوروز یکی از ایام محرمه در دین بهائی است. در تقویم بهائی، اسم اعظم «بهاء» نام اولین ماه سال و اولین روز هر ماه است. با این ترتیب «یوم البهاء من شهرالبهاء» روز اول سال نو بهائی یعنی نوروز است. که سید علی محمد باب آنرا در کتاب بیان عید مقرر کرده‌است. و بهاءالله در کتاب اقدس این مسئله را تأیید کرده‌است.کتاب اقدس بند ۱۲۷ و ۱۱۱
در تقویم بهائی هر سال شامل ۱۹ ماه ۱۹ روزه است (بعلاوه ۴ یا ۵ روز ایام هاء). آخرین ماه از این سال، شهرالعلاء است که بهائیان در این ماه از طلوع تا غروب خورشید از خوردن و آشامیدن پرهیز کرده و روزه می‌گیرند. تقویم بهائی دارای ۳۶۵ (و یا ۳۶۶ روز در سالهای کبیسه) است، بنابراین بر اساس این تقویم ثابت، این ماه همه ساله مطابق ۱۱ اسفند تا عید نوروز است.
عید صیام یا نوروز اولین روز بعد از ۱۹ روز روزه گرفتن در آئین بهائی است. این روز همه ساله مطابق با عید نوروز و اول شهرالبهاء است. بهائیان این روز را به مناسبت شروع بهار جشن می‌گیرند. این روز جزء ایام محرمه دین بهائی به حساب می‌آید و کار کردن در این روز بر بهائیان حرام است.
در کتاب اقدس ام‌الکتاب دین بهائی آمده‌است: «و جعلنا النیروز عیدا لکم بعد اکملها»کتاب اقدس بند ۱۶
کتاب اقدس بند ۱۶ و ۱۱۱
رساله سؤال و جواب شماره ۳۵
یادداشت‌ها و توضیحات بر کتاب اقدس شماره ۲۶، ۱۳۹ و ۱۴۷
مرکز اسناد انقلاب اسلامی مؤسسه خصوصی ایرانی است، که در زمینه پژوهش و جمع‌آوری اسناد و مدارک در حوزه تاریخ انقلاب اسلامی ایران فعالیت می‌کند‌. این مرکز در سال ۱۳۶۰ با هدف انجام تحقیقات مستند تاریخی، تدوین و نگارش تاریخ انقلاب اسلامی ایران تأسیس شد. هم‌اکنون مصطفی پورمحمدی ریاست مرکز اسناد انقلاب اسلامی را برعهده دارد.
این مرکز در سال ۱۳۵۹ با رهنمود روح‌الله خمینی به سید حمید روحانی تأسیس شد و با پیام مورخ ۲۰ دی ۱۳۶۷ به او نیز با دستوری دیگر به مهدی کروبی تحکیم یافت. در سال ۱۳۷۴ با انتخاب هیئت امنای مرکز،سید حمید روحانی کماکان در سمت خود باقی ماند و در سال ۱۳۷۶ از مقام خود استعفا داد و برای مدت ۵ ماه این منسب به ناصرقلی عسگری معاون اداره رمز محرمانه وزارت امور خارجه سپرده شد، تا زمانی که روح‌الله حسینیان به عنوان رئیس مرکز اسناد انقلاب اسلامی منصوب گردید که تا زمان مرگش ریاست آنرا برعهده داشت.
مرکز اسناد انقلاب اسلامی در طول فعالیت خود توانسته است نزدیک به یک میلیون و هفتصد هزار برگ سند نوشتاری، شصت هزار قطعه عکس، دویست هزار قطعه نگاتیو، بیست و سه هزار ساعت صدا و پانزده هزار ساعت تصویر، آرشیوی بسیار غنی از اسناد انقلاب اسلامی را جمع‌آوری کند.
سیاستگذاری بلندمدت این مرکز، تدوین و نگارش تاریخ انقلاب اسلامی است. مرکز اسناد انقلاب اسلامی سعی کرده تا با استفاده از آرشیو اسناد و کتابخانه بزرگ تخصصی تاریخ معاصر (حدود ۴۰ هزار عنوان کتاب)، آرشیو مطبوعات (تمام روزنامه‌های ایران از بدو پیدایش روزنامه‌نگاری در کشور تاکنون) و همه مجلات منتشر شده در حوزه سیاست و تاریخ معاصر، فضای علمی جهت مطالعه و پژوهش را برای محققان ایجاد کند.
.آشنایی با مرکز اسناد انقلاب اسلامی.
عالی‌ترین مرجع سیاست‌گذاری مرکز اسناد انقلاب اسلامی هیئت امنای آن می‌باشد که اعضای آن عبارت‌اند از:
روح‌الله حسینیان (زادهٔ ۱۴ اسفند ۱۳۳۴ – درگذشتهٔ ۴ شهریور ۱۳۹۹)، از اعضای جبهه پایداری، قاضی و از مقامات اطلاعاتی و سیاسی ایران بود که ریاست مرکز اسناد انقلاب اسلامی را از ۱۳۷۴ بر عهده داشت. او در دستگاه اطلاعاتی با نام مستعار «خسرو خوبان» شناخته می‌شد. و قائم مقام دادستان انقلاب اسلامی در وزارت اطلاعات بود. وی نمایندگی تهران را در مجلس هشتم و نهم بر عهده داشت.
روح‌الله حسینیان، ۱۴ اسفند ۱۳۳۴ در آباده متولد شد. وی پس از اتمام تحصیلات متوسطه در روستای صغاد آباده در ۱۵ سالگی به حوزه علمیه قم و مدرسه ولیعصر و سپس مدرسه حقانی رفت و پس از هشت سال فارغ‌التحصیل شد.
وی از ابتدای دهه ۶۰ وارد دستگاه قضایی جمهوری اسلامی شد و در سال ۱۳۶۲ به سمت قائم مقامی دادستانی انقلاب اسلامی مشهد منصوب شد. جانشینی دادستانی تهران و سیستان و بلوچستان از دیگر پست‌های وی بوده‌است. دادستان دادگاه ویژه روحانیت تهران، رئیس شعبه ۴ دادگاه ویژه روحانیت، رئیس یکی از دادگاه‌های عمومی تهران، جانشین نماینده دادگاه انقلاب در وزارت اطلاعات از دیگر پست‌های وی در دستگاه قضایی - اطلاعاتی جمهوری اسلامی است. او در دوران وزارت ری‌شهری قائم مقام دادستان انقلاب اسلامی در وزارت اطلاعات بود. وی پس از برکناری سید حمید روحانی و تغییر هیئت امنای مرکز اسناد انقلاب اسلامی به ریاست این مرکز رسید. وی در این دوره با دستیابی به اسناد و مدارک طبقه‌بندی شده دوران قبل از انقلاب پیرامون اشخاص به چاپ چندین جلد کتاب پرداخت.
حسینیان در انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۳۷۶) از حامیان سید محمد خاتمی بود. اما بعدها از مخالفان او شد و در این رابطه گفت:وزارت کشور دولت اصلاحات به آشوب‌های 18 تیر دامن می‌زد (فارس، 87/02/30)
در جریان محاکمه عبدالله نوری (وزیر کشور سابق و مدیر مسئول روزنامه خرداد) در دادگاه ویژه روحانیت وی از اعضای هیئت منصفه دادگاه بود که در مورد دلیل عدم حضور او گفته شد به توصیه اکید مقامات از حضور در جلسه دادگاه خودداری می‌کند.پنجمین جلسه محاکمه عبدالله نوری (روزنامه همشهری، ۱۶ آبان ۱۳۷۸)
حسینیان در ۴ اردیبهشت ۱۳۸۶ مشاور سیاسی و امنیتی احمدی‌نژاد (رئیس‌جمهور) شد.
وی در جریان وقایع بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸، تدوین‌کننده اصلی طرحی بود که به موجب آن کسانی که محاربه انجام دادند، ظرف پنج روز اعدام می‌شوند. علی مطهری در واکنش به این طرح دو فوریتی گفت:
چهار روز بعد از آن طرح، روح‌الله حسینیان نامه‌ای سرگشاده نوشت و گفت «خود را ناتوان‌تر از همیشه» می‌بیند و «شکست خورده و سرخورده» است و در اعتراض به عملکرد علی لاریجانی در ریاست مجلس از نمایندگی مجلس استعفا می‌دهد.
او پروانه وکالت داشت و در سال ۱۳۹۷ «یکی از وکلای مورد اعتماد رئیس قوه قضائیه» برای پرونده‌های امنیتی استان تهران بود.
حسینیان قربانیان قتل‌های زنجیره ای را «از مخالفان نظام» معرفی کرد و گفت که «بعضی از آن‌ها حتی مرتد بودند.» وی همیشه از مدافعان سعید امامی معاون امنیتی و مشاور وزیر اطلاعات و متهم اصلی در جریان قتل‌های زنجیره‌ای بود. پس از انتشار خبر درگذشت سعید امامی بر اثر خوردن داروی نظافت و مرگ وی در بیمارستان، حسینیان مدعی قتل او در بیمارستان شد.روح‌الله حسینیان فرهنگی می‌شود "(روزنامه کارگزاران، ۸ خرداد ۱۳۸۷)"حسینیان مشاور سیاسی و امنیتی رئیس‌جمهور شد "(روزآنلاین، ۶ اردیبهشت ۱۳۸۶)"روح‌الله حسینیان: رژیم صهیونیستی باید تغییر کند "(روزآنلاین، ۴ تیر ۱۳۸۶)"روح‌الله حسینیان، پشت میز سابق سعید حجاریان! "(رادیو فردا، ۵ اردیبهشت ۱۳۸۶)"تأملی در انتشار خبر کذب انصراف حسینیان بحران هویت رفوبردار نیست "(روزنامه اعتماد، ۲۵ اسفند ۱۳۸۶)"شهبازی پیرامون حسینیانحواشی خواندنی نشست منتخبان مجلس ۸ "(تابناک، ۲۴ فروردین ۱۳۸۷)"مروری بر مواضع روح‌الله حسینیان مدافع احمدی‌نژاد "(اعتماد، ۳۰ فروردین ۱۳۸۶)" او سعید امامی را «شهید» می‌خواند که می‌گفت باید به ابراهیم رئیسی که به واسطه نقشش در کشتار تابستان ۶۷ مشهور بود، «جایزه داد» و اگر دوباره ضرورت ایجاب کند، نظام «قاطع‌تر» از کشتار سال ۶۷ عمل می‌کند. حسینیان یک هفته پس از انتشار اطلاعیه وزارت اطلاعات ابتدا در مصاحبه با روزنامه کیهان و سپس شامگاه همان روز به برنامه تلویزیونی «چراغ» دعوت شد و قتل‌های زنجیره ای را بدون نام بردن عاملان آن به «هواداران خاتمی» نسبت داد. او اعتقاد داشت جناح منتسب به سعید حجاریان و علی ربیعی، از مشاوران وقت محمد خاتمی، «نیروهای مذهبی و مخلص وزارت اطلاعات قلع و قمع کردند». او در اردیبهشت ۱۳۸۷ گفت: اگر روزی دستم می‌رسید و این قدرت را داشتم پرونده قتل‌های زنجیره‌ای را باز می‌کردم و ریشه‌های این قضیه را بیرون می‌کشیدم.
بعد از بیان اظهاراتش در برنامه تلویزیونی «چراغ» از سوی روزنامه‌ها مورد هجمه قرار گرفت.
در تابستان ۱۳۷۸، صبح امروز، روزنامه هوادار جریان اصلاحات به مدیرمسئولی سعید حجاریان و سردبیری علیرضا علوی‌تبار، در تیتر روزنامه به نقل از وی نوشت: «آخه باباجون، ما خودمان والله یک زمان قاتل بودیم». این سخن در آن زمان باعث جنجال شد. از آن پس لقب «قاتل»، به مشهورترین صفت روح‌الله حسینیان تبدیل شد.
کمی بعد از چاپ این تیتر در روزنامه صبح امروز، وی تکذیبیه‌ای در این مورد نوشت. شهریار مستوفی که در آن زمان در روزنامه صبح امروز کار می‌کرد بعدها در شبکه‌های اجتماعی نوشت که پس از انتخاب این تیتر برای مطلب و چاپ آن، تکذیبیه‌ای از حسینیان به روزنامه رسید مبنی بر اینکه این جمله را او نگفته‌است پس از گوش کردن دوباره نوار مشخص شد اصل جمله این بوده‌است: «آخه ما خودمان والله یک زمان قاضی بودیم، یک زمانی زندانبان بودیم».
او بارها علیه معترضان به انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ سخن گفت. حسینیان از جمله نمایندگانی بود که شکایت از میرحسین موسوی و کروبی را امضا کرد اما حاضر به اعلام نام نمایندگان شکایت‌کننده نشد.http://www.darsahn.org/1393/11/24/barkhord-hoseinian-ba-yek-khabarnegar/ او در تیرماه ۱۳۸۸ در مجلس گفته بود «این سه نفر (موسوی، کروبی، رهنورد) را به من بدهید تا اعدام‌شان کنم و غائله بخوابد».
روح‌الله حسینیان در واکش به مراسم کاخ سعد آباد به مناسبت روز زن به میزبانی همسر حسن روحانی، بیان کرد که همسر رئیس‌جمهور اگر می‌خواهد جشن بگیرد در خانه خود که الحمدالله هم بزرگ است و هم جادار، جشن بگیرد یا در مسجد یا حسینیه نه در کاخ‌های متعلق به ملت او در ادامه با انتقاد از تضادی که در عملکرد دولت در بیان شعار صرفه جویی در مصرف و پیشنهاد انصراف از دریافت یارانه به مردم از یک سو و برگزاری جشن اشرافی در کاخ سعدآباد و هزینه از بیت‌المال وجود دارد مطرح کرد و با طرح مباحثی در مورد بی‌حجاب بودن شرکت کنندگان رقصیدن بانوان و پخش موسیقی‌های غربی دولت را تهدید به برملا کردن حقایق از طریق انتشار فیلم این مراسم کرد.
روابط عمومی دولت هم اقدام با انتشار جوابیه اعلام نموده این جشن مطابق به سنت هر ساله در روز میلاد فاطمه زهرا با حضور بانوان نمایندگان خارجی و سفرا و بانوان رجال سیاسی برگزار شده و در ادامه ادعای تجملاتی بودن آن را نیز مردود دانست و در مورد رقص محلی نیز اعلام کرد: دخترانی با لباس‌های محلی ایرانی در یک مجلس متعلق به بانوان با رعایت شئون اقدام به شادمانی کرده‌اندhttp://www.dw.de/واکنش-دولت-به-حملات-تند-روحالله-حسینیان/a-17584378 در ادامه فرشته طائرپور به نمایندگی از سه مهمان حوزه سینما ضمن مصاحبه خود صحبت‌های روابط عمومی نهاد ریاست جمهوری را به عنوان شاهد عینی تأیید نمود و حسینیان را متهم به دروغگویی کرد شبکه خبری فرانس ۲۴ با انتشار این خبر و اتفاقاتی که در این زمینه افتاده اقدام به انتشار بخشی از این فیلم نموده که در شبکه اجتماعی Youtube منتشر شده در این فیلم هیچ نشانه‌ای از ارتباط با مهمانی مورد ذکر وجود ندارد
«من از اساس دولت یازدهم را قبول ندارم» این جمله یکی از صحبت‌های حسینیان در جمع خبرنگاران در روز سوم اردیبهشت سال ۱۳۹۳ بود و در ادامه به فرصتهایی که در سال قبل به دولت داده‌اند و سعی کرده‌اند انتقادی را به دولت وارد نکنند اشاره کرد و گفت این فرصت‌ها اکنون به پایان رسیده و اگر احمدی‌نژاد هم‌اکنون کاندید می‌شد حتماً رأی می‌آورد.
حسینیان در ۱۲ آذر ۱۳۹۲ ضمن ایراد به حذف فله‌ای مدیران به صحبت‌های رئیس‌جمهور در مصاحبه‌های انتخاباتی «من با داس نیامده‌ام» اشاره کرد و به اخراج تنی چند از دانشمندان هسته‌ای ایران و همچنین به حضور معترضین انتخابات سال ۱۳۸۸ ریاست جمهوری در مناصب دولتی در دولت روحانی اعتراض نمود.
حسینیان در ۱۴ دی سال ۱۳۹۲ طی مصاحبه‌ای بیان داشت اگر دولت با اصول گرایان مشورت کند می‌تواند دل آن‌ها را به دست آورد. در ادامه او به کارت زرد مجلس به رضا فرجی دانا وزیر علوم اشاره کرد و این اخطار را جدی دانست و نسبت به روی کار آمدن معترضین انتخابات ۸۸ و اصلاح طلبان هشدار داد. صادق زیباکلام در پاسخ به حسینیان با اعلام اینکه شما تنها نماینده ۶ درصد آرای حوزه انتخابیه خود هستید نمی‌توانید خود را نماینده واقعی مردم قلمداد کنید.
او به همراه حمید رسایی از مخالفان اصلی توافق هسته‌ای ایران با غرب بود که لقب کاسبان تحریم را نیز به یدک می‌کشیدند. کمال‌الدین پیرمؤذن عضو فراکسیون رهروان ولایت گفت:
حسینیان خطاب به علی اکبر صالحی در صحن علنی مجلس گفت: اگر برجام رأی بیاورد شما را اعدام کرده و در رآکتور اراک دفن می‌کنیم و رویتان سیمان می‌ریزیم. وی در جایی دیگر گفت: به خاطر صحبت‌هایم خطاب به صالحی عذاب وجدان ندارم و این صحبت‌ها کاملاً جدی بود.
روح‌الله حسینیان در پاسخ گفت «ما هیچ منافعی در ادامه تحریم‌ها یا برداشتن آن در آینده نداریم» و «آقای پیرمؤذن شما می‌گویید که ۸۵ درصد مردم با برجام موافق‌اند، پس این یعنی ما روی همه چیز را خط کشیدیم از جمله روی انتخابات، اگر کسی کاسب تحریم است شماها هستید که همرنگ جماعت شده‌اید.» و «من شرکت وارداتی و صادراتی نداشته‌ام و ندارم و اگر حقوقم قطع شود ادامه زندگی و حیاتم در ۱۵ ماه بعد را خدا می‌داند.»
حسینیان پس از ماجرای تصویب برجام در مجلس شورای اسلامی و هشدار سید علی خامنه‌ای در خصوص مسئله نفوذ آمریکا در دوره پسابرجام، به یادداشت‌نویسی روی آورد. او در سلسله یادداشت‌هایی به «چرایی قابل اعتماد نبودن آمریکا» پرداخت. از او ۴ یادداشت با عناوین «ماهیت نظام سیاسی آمریکا»،ماهیت نظام سیاسی آمریکا، مرکز اسناد انقلاب اسلامی. «بررسی ساختار نظامی‌گری آمریکا»بررسی ساختار "نظامی‌گری" آمریکا ، مرکز اسناد انقلاب اسلامی. و «بررسی ساختار سرمایه‌داری آمریکا»بررسی ساختار "سرمایه‌داری" آمریکا ، مرکز اسناد انقلاب اسلامی. و «بررسی سیاست‌های امپریالیستی آمریکا»سیاست‌های امپریالیستی آمریکا، مرکز اسناد انقلاب اسلامی. منتشر شد.
حسینیان در دوران ریاست جمهوری روحانی گفت:
این سخنان حسینیان در سال ۹۵ درحالی مطرح شد که وی در زمان ریاست احمدی‌نژاد به ویژه در سال آخر، رئیس‌جمهور وقت را تهدید کرد که علیه‌اش شمشیر می‌کشد:
حسینعلی منتظری، در کتاب خاطراتش، از چهره‌هایی چون حسینیان که سال ۷۱ به دفترش حمله کردند، با عنوان «رجاله» یاد می‌کند، عبدالله شهبازی فعالیت‌های او را با مافیای نفت و گاز در ایران مرتبط می‌دانست. در زمستان ۹۱ رسانه‌ها گزارش دادند نام روح‌الله حسینیان در پرونده فساد اخلاقی و «تجاوز به عنف» مطرح شده، و زنی به اسم «ل. م» از او شکایت کرده اما کسی این پرونده را پیگیری نکرد و دادگاه ویژه روحانیت نیز پرونده او را «فرمالیته و مختومه» کرد. در شهریور سال ۸۴ وقتی سیدرضا زواره‌ای، عضو شورای نگهبان و کاندیدای انتخابات ریاست‌جمهوری، در نامه‌ای به احمد جنتی، دبیر شورای نگهبان، نوشت که مرکز اسناد انقلاب اسلامی به ریاست حسینیان املاکی در کلاردشت دارد و پرسید «این زمین‌ها را چه کسی گرفته و کجا هستند» ، جنتی پاسخی نداد و کسی املاک کلاردشت را پیگیری نکرد.
پس از انتخابات سال ۱۳۸۸، اخباری از سکته و بستری شدن او در بیمارستان منتشر شد. به گفته منابع زنی به اسم «ل. م» از یک نماینده مجلس شکایت می‌کند و عنوان می‌کند که این نماینده تلاش کرده او را به طمع بیندازد اما موفق نمی‌شود، در نتیجه او را تهدید کرده بود. بعضی از وبسایت‌ها گفتند این نماینده روح‌الله حسینیان است. بعد از افشای ابعاد پرونده، برخی رسانه‌ها گفتند حسینیان با یک زن شوهر دار رابطه داشته و این رابطه با زور و تهدید همراه با سلاح بوده و زن از ترس جانش و ناچاری، با حسینیان رابطه برقرار کرده‌است.
وبسایت ملی-مذهبی در آن زمان گفت:
این پرونده بعد از مدتی مختومه اعلام شد. سعید منتظری (فرزند حسینعلی منتظری) در خرداد ۹۸ طی نامه‌ای دربارهٔ این پرونده گفت:
حسینیان صبح روز ۴ شهریور ۱۳۹۹ درگذشت. برخی رسانه‌ها علت درگذشت او را ابتلا به ویروس کرونا دانستند. اما خبرگزاری مهر نوشت وی «سابقه بیماری قلبی داشته و از دیروز در بیمارستان خاتم‌الانبیا بستری شده بود». در پی درگذشت او برخی از مقامات جمهوری اسلامی ایران از جمله سید علی خامنه‌ای، پیام تسلیت صادر کردند.
رشته‌کوه موسوم به فیروزکوه به‌صورت نواری عمودی شکل و فشرده از شمال حدفاصل شهرستان بابل تا آمل و از جنوب حدفاصل فیروزکوه و دماوند قرار دارد. درهٔ عمیق رودخانهٔ هراز سراسر جناح غربی این کوهستان را از البرز مرکزی جدا می‌سازد و در شرق این ناحیه نیز رودخانه‌های تلار و حبله‌رود به جداسازی این قسمت از کوهستان عظیم البرز شرقی کمک نموده‌اند.
کوه‌های جنوبی فیروزکوه غالباً حالت کوهستان و فاقد درخت و بالعکس هرچه به نواحی شمالی نزدیک‌تر می‌شویم جنگل و درختزار پوشش غالب این نواحی را شامل می‌گردند. از جمله مهم‌ترین قلل این منطقه می‌بایست از قللی چون دوبرار (۴۲۵۰ متر)، زرین‌کوه (۳۸۵۰ متر)، میشینه گرگ (۴۰۵۰ متر) و قلل بوم، امنیه، هلزم، پاشوره و سوادکوه را نام برد.
برایان گای آدامز (زادهٔ ۵ نوامبر ۱۹۵۹) با اصلیتی انگلیسی ترانه‌سرا، آهنگساز، گیتاریست، بیسیست، تهیه‌کننده، فعال اجتماعی، عکاس و از شناخته‌شده‌ترین خواننده‌های راک است. او در سال ۱۹۸۴ و با آلبوم "بی‌پروا"Reckless به شهرت جهانی رسید. از دیگر آلبوم‌های موفق آدامز می‌توان از "بیدار کردن همسایه‌ها"Waking Up The Neighbours و "۱۸ ساله تا آخر عمر"18 Til I Die نام برد.
آدامز در سال ۱۹۹۱ برای ساندترک فیلم برندهٔ جایزه گرمی شده و تا به‌حال ۵ بار نامزد دریافت گلدن گلوب بوده‌است.
او گیاه‌خوار است و در فرانسه زندگی می‌کند.
روان‌پزشکی شاخه‌ای از پزشکی است که به سبب‌شناسی، علامت‌شناسی، طبقه‌بندی و تشخیص، پیشگیری، درمان و پیش‌آگهی اختلالات روانی که عمده علائم آن اختلال در رفتار انسانی است، می‌پردازد. اختلال روانی سندرمی است که ویژگی بارز آن برهم خوردن قابل توجه بالینی شناخت، تنظیم هیجانی یا رفتاری فرد است و خود بازتابی است از کژکاری فرآیندهای زیستی، روانی یا رشدی که زمینه‌ساز عملکردهای روانی اند.
اختلالات روانی معمولاً با ناراحتی قابل توجه با نقص کارکرد در فعالیت‌های اجتماعی، شغلی یا سایر فعالیت‌های مهم زندگی فرد همراه هستند. یک واکنش مورد انتظار یا مبتنی بر فرهنگ به یک استرس یا فقدان عادی مانند مرگ عزیزان اختلال روانی محسوب نمی‌شود. رفتارهای غیرمتعارف اجتماعی و تعرضات بین فرد و اجتماع نیز اختلال روانی نیستند مگر اینکه این انحراف یا تعارض ناشی از یک کژکاری در عملکرد روانی فرد باشد.استادان روان‌پزشکی دانشگاه‌های ایران (<bdi>۱۳۹۶</bdi>). "درسنامه روان‌پزشکی بالینی و علوم رفتاری". انتشارات ارجمند.
روان‌پزشک، پزشکی است که در زمینهٔ تشخیص و درمان بیماری‌های روانی تعلیم دیده‌است و در آن تجربه دارد. دوره تخصصی در ایران چهار سال طول می‌کشد.
روان‌شناسی عبارت از رشته‌ای است که با مطالعهٔ رفتار و زندگی ذهنی سروکار دارد. رابطه روان‌شناسی و روان‌پزشکی مانند فیزیولوژی و پزشکی عمومی است؛ یعنی جزئی از کل.
روان‌شناسان دوره پزشکی را طی نمی‌کنند و پس از گذراندن چهار سال به دریافت درجه کارشناسی نائل می‌شوند و اگر به روان‌شناسی نابهنجار و بیماری‌ها علاقه‌مند باشند، می‌توانند با گذراندن دو سال پس از دوره کارشناسی، درجه کارشناسی ارشد را در روان‌شناسی بالینی دریافت نمایند. روان‌شناس بالینی در تشخیص، ارزیابی و درمان با تیم درمانی، به سرپرستی روان‌پزشک، همکاری می‌کند.
در روان‌پزشکی به علت مشخص نبودن علت بیش‌تر اختلالات، وجود علت مشترک برای چند اختلال یا برعکس وجود چند علت برای یک پدیده، طبقه‌بندی بیش‌تر بر اساس علائم است.
دو نظام مهم طبقه‌بندی روان‌پزشکی عبارت‌اند از راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی تألیف انجمن روان‌پزشکی آمریکا و طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها که سازمان بهداشت جهانی آن را تدوین نموده‌است. ویرایش پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی دارای ۲۲ طبقه عمده است که بیش از ۱۵۰ اختلال را در بر می‌گیرد.
برخی از شایع‌ترین اختلالات روان‌پزشکی:
کوکو از غذاهای معروف آشپزی ایرانی است. در فرهنگ دهخدا در تعریف خبیص البیض به نقل از تحفه حکیم مؤمن می‌خوانیم: «خبیص البیض را به‌فارسی خاگینه گویند و با سبزیها کوکو نامند کثیرالغذا و دیرهضم و مُسَدِّد و مُوَلِد خلط غلیظ و با دارچین و خولنجان و ادویهٔ باهیه مقوی باه است.» ماده اصلی کوکو تخم مرغ است و در طبخ انواع مختلف این غذا از سبزی، پیاز، سیر، فلفل دلمه‌ای، قارچ، سیب زمینی و ادویه استفاده می‌شود. کوکو را به صور و اشکال گوناگون می‌پزند.
انواع کوکو به‌صورت غذای گرم و سرد ارائه می‌شود.
شهر کویت پایتخت و بزرگترین شهر کشور کویت می‌باشد. شهر کویت مرکز سیاسی، فرهنگی و اقتصادی کویت است. شهر کویت یک شهر جهانی است. نیازهای تجاری و حمل و نقل کویت از طریق فرودگاه بین‌المللی کویت، استان شویخ (بندر شویخ) و استان احمدی (بندر احمدی) تأمین می‌شود.
در سال ۱۶۱۳، شهر کویت در شهر کویت امروزی تأسیس شد. در سال ۱۷۱۶، حاکمان کویت در کویت مستقر شدند. در زمان ورود حاکمان، چند ماهی‌گیر در کویت ساکن شده بودند.
آیَتُ الکُرسی، نام یک یا چند آیه از قرآن است که به عقیده مسلمانان خواندن آن ثواب زیادی داشته و شخص را از بلایا دور می‌کند. شیعیان آن را در نماز وحشت نیز می‌خوانند.
متن آیت‌الکرسی که آیه ۲۵۵ سوره بقره است و همچنین آیات ۲۵۶ و ۲۵۷ سوره بقره به قرار زیر است:
قرآن کریم، ترجمهٔ مهدی الهی قمشه‌ای، نوع ترجمه: زیر
طبق اکثریت روایات و احادیث و منابع، آیه ۲۵۵ از سوره بقره قرآن است. هر چند در بعضی روایات آمده‌است که علاوه بر آیه ۲۵۵، بهتر است آیات ۲۵۶ و ۲۵۷ سوره بقره هم خوانده شود. همچنین طبق نظر بیشتر مراجع شیعه، در نماز وحشت بهتر است هر سه آیه تلاوت شود.مکارم شیرازی، ناصر. تفسیر نمونه، جلد۲
علت نامگذاری ایت الکرسی بخاطر این است که تنها موردی که در قرآن از کرسی خداوند آمده‌است و آن همین آیه ۲۵۵ سوره بقره است: «وَسِعَ کُرْسیُّهُ السَّموٰاتِ وَ الْاَرَضَ: کرسی او به پهنای آسمانها و زمین است» این آیه در زمان پیامبر اسلام نیز به آیةالکرسی معروف بوده‌است.
در متون اسلامی برای «کُرسی» معانی زیر نظر گرفته شده‌است:تفسیر آیت الکرسی در وبگاه تبیان
شهرت آیه ۲۵۵ سوره بقره به آیت‌الکرسی، به صدر اسلام بر می‌گردد. ترسیم رابطهٔ خداوند با آفریدگانش به ویژه انسان و جامعیت این ترسیم در آیت‌الکرسی، موجب امتیاز این آیه بر دیگر آیات شده و مفسران را واداشته است تا با اهتمامی ویژه، به شرح آن بپردازند یا در این باره نوشته‌های مستقلی بنگارند.
در مورد نزول این آیه گفته شده مردی از انصار، «صبیح» خدمتکار سیاه‌پوست خود را به پذیرش دین اسلام مجبور کرد و چون این عمل کاملاً برخلاف مبنی و روش دین اسلام بود این آیه فرود آمد و مسلمانان را از این عمل برحذر داشت.
در حدیثی از پیامبر اسلام، محمد خطاب به علی ابن ابیطالب چنین آمده‌است:"داستان‌های شگفت‌انگیز آیت الکرسی".در حدیثی از علی ابن ابیطالب چنین آمده‌است:بحارالانوار، ج ۸۶ ص ۱۲۵.
در حدیثی از پیامبر اسلام چنین آمده‌است:در حدیثی از پیامبر اسلام چنین آمده‌است:بحارالانوار، ج ۷۶، ص ۲۳۱
در حدیثی از محمد باقر امام پنجم شیعیان چنین آمده‌است:بحار الانوار، ج ۸۰، ص ۳۱۷.
در حدیثی از محمد خطاب به علی ابن ابیطالب چنین آمده‌است:بحارالانوار، ج ۹۲، ص ۱۵۹
در حدیثی از حسن عسکری آمده‌است:بحارالانوار، ج ۵۹، ص ۲۴.
در حدیثی از علی بن ابی‌طالب آمده‌است:
اگر خواص آیة الکرسی را می‌دانستید در هیچ زمانی خواندن آن را ترک نمی‌کردید.
سید ذبیح‌الله صفا شهمیرزادی شناخته‌شده با نام ذبیح‌الله صفا (۱۶ اردیبهشت ۱۲۹۰ – ۹ اردیبهشت ۱۳۷۸) پژوهشگر، مترجم، مصحّح متون، استاد ممتاز دانشگاه تهران، حماسه پژوه و شخصیّت برجستهٔ ادبی در ایران معاصر و ملقب به «پدر تاریخ ادبیات ایران» بود. از تألیفات مشهور او کتاب‌های "تاریخ ادبیات در ایران" و "حماسه‌سرایی در ایران" است. او از جمله نویسندگان اصلی "دانشنامه ایرانیکا" بود. مستند بازسازی فاخری از زندگی ایشان ساخته شده که در لینک زیر قابل مشاهده است.
ذبیح‌اللّه صفا در ۱۶ اردیبهشت ۱۲۹۰ در شهمیرزاد −شهری در شهرستان مهدیشهر استان سمنان زاده شد. پدرش سید علی‌اصغر صفای شهمیرزادی در شهر بابل بازرگان بود. دورهٔ آموزش ابتدایی را در سال ۱۳۰۴ در بابل به پایان رساند. آنگاه راهی تهران شد و در دبیرستان‌های سیروس و دارالفنون تحصیل کرد و در سال ۱۳۱۲ تحصیلات متوسطه را به پایان رساند. سپس تحصیلات خود را در دانشسرای عالی و دانشکدهٔ ادبیات ادامه داد و در رشته‌های ادبیات و تعلیم و تربیت لیسانس گرفت و سپس به تحصیل در دورهٔ دکتری پرداخت، تا آنکه در سال ۱۳۲۱ با پذیرش رسالهٔ او با عنوان «حماسه‌سرایی در ایران» به درجهٔ دکتری نایل شد.
صفا خدمات آموزشی خود را از سال ۱۳۱۶ با دبیری ادبیات فارسی در کلاس‌های دورهٔ دوم متوسطه در دبیرستان‌های تهران آغاز کرد. از سال ۱۳۲۱ به درجهٔ دانشیاری کرسی تاریخ ادبیات دانشگاه تهران ارتقا یافت و در سال ۱۳۲۷ در همان کرسی استاد شد؛ تا این که در سال ۱۳۴۰ به بالاترین رتبهٔ استادی (رتبهٔ ده) دست یافت. طی سال‌های ۱۳۴۱ و ۱۳۴۲ با سمت استاد مهمان در دانشگاه هامبورگ به تدریس پرداخت. در بازگشت از آلمان به مدیریت گروه زبان و ادبیات فارسی و سپس ریاست دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران انتخاب شد و تا سال ۱۳۴۷ این سمت‌ها را به عهده داشت. در آن سال پس از تغییرات ناگهانی در نظام اداری و آموزشی دانشگاه به درخواست خود بازنشسته شد و تدریس خود را به صورت افتخاری ادامه داد. در سال ۱۳۴۷ برای بار دوم به آلمان رفت و یک سال دیگر در دانشگاه هامبورگ به تدریس پرداخت. پس از بازگشت به تهران عنوان استادی ممتاز دانشگاه تهران را یافت و از آن پس در سال‌هایی که در تهران اقامت داشت به تدریس ادبیات حماسی، غنایی و دراماتیک در دورهٔ دکتری ادبیات فارسی ادامه داد. از دانشجویان و شاگردان وی می‌توان به دکتر سید محمد ترابیhttp://fa.uk.ac.ir/ShowNews.aspx?Id=2116 و قدمعلی سرامی اشاره کرد.
دکتر ذبیح‌اللّه صفا پس از سال ۱۳۵۷ در آلمان اقامت داشت و در تاریخ ۹ اردیبهشت ۱۳۷۸ در شهر لوبک آن کشور درگذشت.رویدادها و مناسبت‌های ۹ اردیبهشت . راسخون. بازبینی شده در ۱۴ فوریه ۲۰۱۲.
ذبیح‌الله صفا در شهر لوبک آلمان با زنی آلمانی ازدواج کرد. از این ازدواج دو فرزند به نام مهرداد و یاسمین دارد.http://www.tarikhirani.ir/fa/news/All/bodyView/757/
مستند مشاهیر قومس داستان زندگی دکتر ذبیح الله صفا
جهانگیرنامه یکی از حماسه‌های منظوم ملی ایران به زبان فارسی است در بحر متقارب (هم‌وزن شاهنامه). این حماسه‌نامه راجع است به دلاوریهای جهانگیر پسر رستم. ناظم این داستان در یکی از ابیات پایانی خود را قاسم مادح معرفی می‌کند. از احوال شاعر اطلاع دیگری در دست نیست. نظم این دفتر که حدود ۶۳۰۰ بیت است، چنان‌که از بیت پایانی منظومه بر می‌آید، در هرات بوده‌است.
این منظومه از تأثیر افکار متأخر اسلامی خالی نیست و کاربرد واژگان عربی در آن به مراتب بیشتر از حماسه‌های متقدم‌تر است. از این رو ذبیح‌الله صفا تاریخ نظم آن را در پایان قرن ششم هجری یا به احتمال بیشتر در اوایل قرن هفتم هجری می‌داند. لیکن از آنجا که گاه ترکیبات و اصطلاحاتی که به طرز عجیبی متأخرتر است در منظومه یافت می‌شود صفا نتیجه می‌گیرد که در قرن نهم هجری در آن دست برده‌اند و ابیاتی به آن افزوده‌اند و ابیات احیاناً سست یا نارسای موجود در منظومه را باید نتیجهٔ الحاقات شاعر متأخرتر دانست.
کیا ریو یک خودرو کامپکت، محصولی از شرکت کیا موتورز کره جنوبی است که تولید آن از سال ۲۰۰۰ آغاز شده و اکنون نسل چهارم آن در حال تولید است. از لحاظ کلاس‌بندی خودروها دارای دو نوع پنج‌در هاچ‌بک و چهاردر سدان است و دارای موتور چهار سیلندر بنزین‌سوز و دیزل و محورجلو می‌باشد. نسل اول این خودرو در ایران از ۱۳۸۴تا ۱۳۸۹ توسط سایپا مونتاژ می‌شد.
این خودرو یکی از محصولات خوب و مطرح شرکت کیا موتورز کره است و نسل های مختلف آن فروش خوبی در بازار ایالات متحده آمریکا داشته‌است؛ بازاری که میزان فروش در آن، به عنوان شاخص موفقیت یک خودروساز محسوب می‌شود. این خودرو در سال ۲۰۰۳ با فروش ۴۶۰۰۰ هزار دستگاه پرفروش ترین خودرو کلاس ساب کامپکت در آمریکا شد. به جز ایالات متحده، این خودرو در اروپا، آمریکای جنوبی و آسیا هم فروش بالایی داشته‌است.
نسل اول کیا ریو در سال ۲۰۰۰ میلادی به بازارهای جهانی عرضه شد. این خودرو در دو گونه سدان (Sedan) و استیشن (Station Wagon) تولید شده و از سه موتور بنزینی ۱٫۳ لیتری، ۱٫۵ لیتری و ۱٫۶ لیتری نیرو می‌گرفت.
کیا ریو نسل اول در سال ۲۰۰۲ به روز رسانی شد. این گونه از این خودرو به بازارهای خودروی ایران نیز راه پیدا نمود. کیا ریو نسل اول در سال ۲۰۰۵ میلادی با نسل دوم این خودرو جایگزین شد.
این خودرو (کيا ريو مونتاژ سايپا) بر اساس پلت فرم فورد فیستا ساخته شده‌است و دارای سیستم تعلیق مک فرسون در جلو و نیمه مستقل پیچشی با میل تعادل در عقب می‌باشد. موتور این خودرو نیز از نوع DOHC از سری موتورهای B طراحی شرکت مزدا ژاپن است. در مدل های تولید شده در ایران از موتور B5 استفاده شده است.
از جمله ویژگی‌های مهم این خودرو شاسی محکم، هماهنگی گیربکس و موتور و آیرودینامیک مناسب آن می‌باشد که موجب بالا رفتن راندمان موتور خودرو گردیده‌است. این خودرو دارای سه ستاره ایمنی از مؤسسه یورو ان‌سی‌ای‌پی اروپاست.
این نسل از ریو در ایران توسط شرکت سایپا از سال ۱۳۸۴ تا سال ۱۳۹۱ تولید شد. این خودرو با وزن ۱۱۰۰ کیلوگرم و نسبت توزیع وزنی ۶۰ جلو، ۴۰ عقب، دارای موتور ۱۵۰۰ سی‌سی ۱۶ سوپاپ به قدرت ۹۸ اسب بخار می‌باشد که شتاب صفر تا صدی برابر ۱۱ ثانیه، بیشینهٔ سرعتی برابر ۱۹۵ کیلومتر و مصرف سوخت ۵ لیتر در بزرگراه و ۷ لیتر در شهر و مصرف ترکیبی برابر ۶ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر دارد. در خودروی ریو تولید شده در ایران بسیاری از امکانات خودرو از جمله ایربگ هاي راننده و شاگرد، آینه‌های برقی، رینگ آلومینیومی ۱۴ اینچی، چراغ نقشه خوان، تنظیم برقی چراغ جلو، اهرم تنظیم فرمان، گرم کن صندلي، مه‌شکن جلو، آنتن برقی و سیستم صوتی فابریک کره‌ای توسط سایپا حذف شدند.
تولید این خودرو در ایران سال ۱۳۹۰ به دلیل نبود ایربگ (که از آن سال به بعد نصب آن بر روی تمام خودروهای ایرانی اجباری شد) و مخالفت کیا با هرگونه دستکاری از طرف شرکت سایپا در این خودرو خاتمه یافت.
نسل دوم کیا ریو در سال ۲۰۰۵ میلادی به بازار عرضه گردید و تا سال ۲۰۱۱ در خط تولید این شرکت قرار داشت. این خودرو از پلتفرم مشترکی با هیوندای اکسنت (Hyundai Accent) استفاده می‌کرد. کیا ریو در بازارهای کشو کره جنوبی با نام New Pride به فروش می‌رسید. این نسل از کیا ریو با دو موتور بنزینی ۱٫۴ لیتری، ۱٫۶ لیتری و یک نمونه دیزل ۱٫۵ لیتری استفاده می‌کرد. این خودرو در سال ۲۰۱۰ بروز رسانی شد و با ظاهری جدید به بازارها عرضه گردید.
نسل سوم این خودرو در سال ۲۰۱۱ و در نمایشگاه خودروی ژنو به نمایش درآمد. این خودرو با سه موتور بنزینی ۱٫۲ لیتری، ۱٫۴ لیتری و ۱٫۶ لیتری و دو موتور توربو دیزل ۱٫۱ لیتری و ۱٫۴ لیتری قابل سفارش بود. طراحی ظاهری این خودرو نیز بسیار زیبا بود و از امکانات و تجهیزات به روزی استفاده می‌کرد. این نسل از کیا نیز توانست به بازارهای خودرو ایران را یابد. نسل چهارم کیا ریو تا پایان سال ۲۰۱۶ در خط تولید قرار داشت.
نمونه موجود در ایران از یک موتور ۱٫۴ لیتری ۴ سیلندر خطی ۱۶ سوپاپه سود برده که توانایی تولید نیرویی معادل ۱۰۹ اسب بخار در دور موتور ۶٫۳۰۰ RPM را داشته و حداکثر گشتاور تولیدی آن نیز برابر با ۱۳۷ نیوتون متر بوده که از دور موتور ۴٫۲۰۰ RPM در اختیار راننده قرار می‌گیرد. این نیرو توسط یک جعبه دنده ۴ سرعته اتوماتیک به چرخ‌های جلو (FWD) منتقل می‌گردد.
این مدل، آخرین نسل از کیا ریو بوده که از اواسط سال ۲۰۱۷ میلادی در اختیار مشتریان قرار گرفت.
در تقویم بهائی هر سال شامل ۱۹ ماه ۱۹ روزه است. در این بین ۴ یا در سالهای کبیسه ۵ روز اضافه می‌آید که ایام هاء نام گرفته‌است. هاء یا همان "ه" در حروف ابجد شماره ۵ را دارد که همان نهایت تعداد این روزها است. ضمن اینکه در دین بهائی حرف "ه" از اسرار و رموز خاصی بر خوردار است.
ایام هاء دقیقاً قبل از ماه روزه در دین بهائی قرار دارد.این ایام اختصاص به جشن و سرور دارد.آموزه‌های نظم نوین جهانی بهائی
این روز شمار و گاه شمار با قدمتی کمتر از دویست سال، از جدیدترین گاه‌شمارهای رایج به‌شمار می‌رود. تقویم بدیع یا تقویم بهایی توسط سید علی محمد باب (مؤسس دین بابی) در کتاب بیان تدوین شده‌است و بعدها توسط بهاءالله مورد تأیید و به عنوان تقویم بهایی معرفی شد. دور بهائی از اظهار امر سید علی محمد باب (مؤسس دین بابی) در سال ۱۸۴۴ میلادی آغاز شده‌است. سال بهائی مانند سال خورشیدی ۳۶۵ روز است که از ۱۹ ماه ۱۹ روزه تشکیل شده‌است که جمعاً ۳۶۱ روز می‌شود و چهار روز باقی‌مانده که در سال‌های کبیسه پنج روز می‌گردد، به ایام هاء مشهور است.
تحویل سال و شروع سال در این تقویم مطابق با نوروز ایرانی است.
در این گاه‌شمار سال به ۱۹ ماه با اسم‌های خاص تقسیم شده‌است که هر ماه دارای ۱۹ روز است. گفته می‌شود که یکی از علت‌های کاربرد عدد ۱۹ در تقویم بدیع آیه ای در قران مجید است که تعداد دروازه‌های بهشت را ۱۹ عدد ذکر می‌کند حال آن که چنین آیه ای در قرآن کریم وجود ندارد.
در این گاهشمار سال از ۳۶۱ روز تشکیل می‌شود و از آنجاییکه سال بیانی با سال شمسی تطابق دارد، کسری آن در سال‌های عادی ۴ و در سال‌های کبیسه ۵ روز به نام ایام هاء به آن اضافه می‌شود و پیش از آخرین ماه سال یعنی بین ماه ۱۸ و ۱۹ قرار دارد.
هر ۱۹ سال یک قرن بدیع نامیده می‌شود.
ایام هفته در این گاه‌شمار مانند دیگر گاهشمارها داری هفت روز و هریک به نام‌های ویژه است.
اسامی ماه‌های تقویم برگرفته از دعای سحر ماه مبارک رمضان است.
در هر سال ۴ روز و در سال‌های کبیسه ۵ روز باقی می‌ماند که به ایام هاء در دین بهائی نام‌گذاری شده‌است. این ایام دقیقاً قبل از شهرالعلاء (ماهی که در آن بهائیان روزه می‌گیرند) قرار گرفته‌است و به نوعی تأکیدی بر اهمیت ماه روزه در این دین می‌باشد.
از آنجایی‌که برخی از ایام تعطیل و مخصوص تقویم بهایی بر اساس تقویم قمری تعیین گردیده بود، به ویژه روز تولد باب و بهاءالله که در روز اول و دوم ماه محرم قرار داشت. بیت العدل در نامه مورخه ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۴ (میلادی)، توضیحی دربارهٔ استفاده بهائیان از تقویم و تعطیلات بهایی اعلام کرد. بیت العدل تاریخ بعضی روزهای تاریخی بهائی مانند تولد بهاءالله و باب را در تقویم جدید تغییر داد و از بهائیان خواست که از سال ۱۳۹۴ معادل سال ۱۷۲ بهائی به تقویم جدید عمل کنند (پیام بیت العدل، مورخه ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۴). شوقی افندی در نوشته‌ای به این عدم تطابق روزها اشاره کرده و از شمسی شدن تمام روزها در آینده خبر داده بود ولی جزئیات آن را مطرح نکرد.
در هر سال بهائی ۹ روز به نام ایام محرمه وجود دارد که در آن روزها بهائیان کار اداری، مالی و تجاری را تعطیل می‌کنند. این روزها در حقیقت سالروز وقایعی مربوط به شخصیت‌های بارز این دین است و به قرار زیر می‌باشند:
نَجران نام شهری است در منطقه نجران در اقصی جنوب غربی عربستان سعودی در حدود مرزی کشور یمن. شهر نَجران درپایهٔ کوه عسیر واقع شده‌است. این منطقه در گذشته اُخدود نامیده می‌شده‌است.
این شهر مرکز استان نجران است. این شهر در سال ۱۹۶۵ به عنوان یک شهر جدید از سوی حکومت سعودی اعلام شده‌است، وهم اکنون یکی از مناطق مهم کشاورزی و بازرگانی عربستان و دارای یک فرودگاه داخلی است. مساحت شهر نجران در حدود ۱۱۹۰۰۰ متر مربع می‌باشد. براساس اطلاعات موجود در مرکز آمار عربستان سعودی در ۴۴ درجه و ۵۲ دقیقه طول شرقی و ۱۷ درجه و ۲۰ دقیقه عرض شمالی از نصف‌النهار مبدأ واقع شده‌است. پست‌ترین نقطهٔ شهر نجران با ارتفاع ۲۴۰۰ متر از سطح دریا در بخش‌های غربی منطقه نجران می‌باشد. شیب عمومی منطقه از مغرب به مشرق بوده وهرچه به سمت مشرق برویم از میزان ارتفاع آن کاسته می‌شود، و در نزدیکی صحرای ربع‌الخالی به ۱۱۰۰ متر می‌رسد. منطقهٔ نجران شامل شهرهای زیر است: شرورة، الخرخیر، حبونا، یدمه، بدر الجنوب و خباش.
نَجران در منطقه‌ای ناهمگون از نظر ناهمواری واقع است. ارتفاعات کوه سرسبز (جبال السروات) که در شمال غربی نجران واقع است منظر وطبیعت زیبایی به شهر داده‌است. نَجران از گذشته تا امروز یکی مشهورترین واحه‌های عرب بوده ونام «نجران» در بسیاری از سروده‌های شاعران عرب در عصر جاهلی وعصر پس از آن آمده‌است. همچنین تپه ماهورهایی که از جانب شرقی واقع شده‌است به زیبایی و طبیعت آن افزوده‌است. به‌طور کلی منطقه نجران منطقهٔ شبه کوهستان است، و از دوطرف بواسطهٔ کوه احاطه شده ولی قسمت‌های داخلی وجنوبی آن هموار بوده و به نواحی پست جلگه‌ای منتهی می‌گردد. در منطقهٔ نجران چشمه‌های گوارا، باغ‌های نخل خرما، مزارع مرکبات و باغ‌های میوه به وفور وجود دارد، خانه‌های کاه‌گلی تاریخی، آثار باستانی، و دژهای زیبایی وجود دارد که شاهد برقدمت تاریخی این شهر است، همچنین قرار داشتن صحرای ربع‌الخالی و تپه‌های شنی و تلماسه‌های طلایی رنگش در قسمت شرقی نجران بر زیبایی منطقه افزوده‌است و رونق خاصی از جمال طبیعت به منطقهٔ نجران بخشیده‌است.
این شهر اکنون از پررشدترین شهرهای عربستان است و جمعیت آن از ۴۷۵۰۰ نفر در سال ۱۹۷۴ به ۹۰۹۸۳ نفر در ۱۹۹۲ رسید.
سرشماری سال ۲۰۰۴ جمعیت این شهر را ۲۴۶۸۸۰ نفر نشان می‌دهد.
ساکنان نجران عمدتاً از قبیله یام هستند ، و در آنجا ترکیبی از سنی و اسماعیلی زندگی می کنند.
بیشتر مردمش پیشهٔ کشاورزی دارند. سد بزرگی در شمال شهر وجود دارد که به نام «سد وادی نجران» معروف است، ظرفیت این سد در حدود ۸۵ میلیون متر مکعب است که برای آبیاری باغهای میوه، نخل خرما، صیفی جات و شتوی جات استفاده می‌شود.
«نجران» از شهرهای بسیار قدیمی است، و یکی از واحه‌های مشهور یمن السعید (یمن خوشبخت) بوده‌است. دلیل نامگذاری آن به نَجران نسبت دادن آن به نجران بن زیدان بن سبأ بن یعرب بن قحطان است.
«نجران» آخرین منطقه‌ای بود که در سال ۱۹۳۴، بعد از تأسیس کشور عربستان سعودی در سال ۱۹۳۲ میلادی به آن پیوست. همچنین عربستان سعودی در همین سال ۱۹۳۴، عسیر و جیزان را که پیش از آن جزء یمن بودند ضمیمه خود کرد. البته ضمیمه این شهر بعد از اختلاف طولانی بین زمام‌داران سعودی و حاکمان امامیه یمن - منظور از امامیه در اینجا لقب حاکمان یمن است -اتفاق افتاد. در دوران الامام یحیی بن حمیدالدین، این امام لشکر بزرگی گسیل داشت و مناطق مختلفی از منطقهٔ نجران را اشغال نمود وتحت فرمان روایی خود قرار داد از جمله واحه‌های شمالی آن: حبونة، یدمه، هدادة و از بهترین و آبادترین محله‌های آن: «أبا السعود»، «الفیصلیه»، «الخالدیة» و «حی المفرق». پس از ورود سپاه امام یحیی بن حمیدالدین به منطقه نجران، یکی از بزرگان قبیلهٔ الیامی به نام جابر بن حسین ملقب به (بأبی رجل) «أبو ساق»، گروهی از مردم منطقه را دور خود جمع‌آوری نمود و به مقاومت واخراج سپاه الامام یحیی بن حمیدالدین تشویق نمود.
شهر نجران به‌خاطر اهمیت باستان‌شناسی خود شهرت دارد.
مردمش به دعوت پیامبر، عابد، زاهد وصاحب معجزات فیمیون به دین مسیحی گرویدند. پیش از آن، ایشان مشرک وثنی و بت‌پرست بودند. در آن دوران پادشاه یمن یکی از ملوک یهودی به نام یوسف ذی نواس بود، همچمنین گفتند نامش زرعة بن تبان اسعد أبو کرب ولقبش ذونواس بود، این پادشاه مردم یمن به زور وادار نمود که پیرو دین یهودی شوند. ذی نواس مسیحیان یمن در اخدودی که در قرآن ذکر شده‌است سوزانده وکشته‌است. چنان‌که در آیه کریمه آمده‌است: (قُتلَ أصَحاب اَلأُخدُودَ. اَلناَر ذاتَ اَلوُقُودَ). شاه ذی نواس مؤمنین مسیحی را به دین یهودیت فراخواند، وخطاب به آنان گفت: فقط دو راه در پیش دارید، یا اینکه مذهب ودین من بپذیرید ویهودی شوید و مسیحیت رها کنید، ویا اینکه شماهارا در آتش اخدود می‌سوزانم. مؤمنین مسیحی راه دوم را اختیار نمودند، و در آتش سوزان اخدود بدستور پادشاه یمن ذی نواس در سال ۵۲۴ میلادی سوزانده شدند.
در هنگام سوزاندن مردم در اخدود، یکی از مسیحیان به نام دوس بن ثعلبان توانست از این کشتار وحشتناک فرار کند ونجات یابد، اسب سواران شاه خواستند او را دستگیر کنند، اما موفق نشدند. دوس بن ثعلبان خودرا به قیصر روم رساند، و برای انتقام جویی قربانیان اخدود (نجران) از قیصر طلب کمک نمود. چندی بعد قیصر روم با همیاری پادشاه حبشه ارتشی به سرپرستی ابرهٔ أشرم به سوی یمن گسیل داشت و یمن را اشغال نمود. پس از آن یمن مدت ۷۰ سال تحت نفوذ اشغالگران حبشی بود.
نجران تا زمان ظهور اسلام نیز سکونت‌گاه جامعه‌ای از مسیحیان بود که با محمد، پیغمبر اسلام، در ستیز بودند. از نقاط باستانی آن نقش‌های برجسته أخدود است که در منطقهٔ آن استخوان‌های مردگان نیز دیده می‌شود. در موزه منطقه سر برنزی شیری نیز به نمایش گذاشته شده‌است.
قبیله‌های ساکن نجران عبارت‌اند از:
در نجران بنایی وجود داشته موسوم به کعبه نجران، این بنا توسط «بنو عبدالمدان بن الدیان الحارثی» ساخته شده بود به شکل بنای کعبه معظمه، و آن را تعظیم وتبجیل می‌نمودند، و اطراف آن را طواف می‌کردند، و آن را کعبه نجران نامیده بودند. شاعر جاهلی میمون بن قیس (اعشی) در وصف آن چنین سروده‌است:
همچنین یکی از شعراء فحول عرب می‌سراید:
از پیامبر اسلام روایت است که قریه‌های محفوظ چهارند:
مشاهیر اعلام نجران در دوران قدیم عبارتند از:
در نجران آثار باستانی گوناگونی وجود دارد، آثار برجسته أخدود، نقوش و سنگ نبشته‌های مختلف از دوران باستان، قلعه‌ها، وکاخ‌های شاهان پیشین یمن، هزارها مواقع تاریخی وشگفت انگیز، واحات سر سبز و زیبا واماکن گردشگری مختلف که نظر گردشگران از سایر نقاط دنیا جلب می‌کند و به سوی خود می‌کشاند. وروستای ذی عین یکی مناطق تاریخی و گردشگری منطقه‌است.
ابوالمغیث عبدالله بن احمد بن ابی طاهر مشهور به حسین بن منصور حلاج (کنیه: ابوالمغیث) صوفی، شاعر و عارف ایرانی قرن سوم هجری بود؛ او در ۲۴۴ هجری به دنیا آمد. به خاطر عقایدشجرم و گناه حسین بن منصور حلاج ، وبگاه مکتب وحی عده‌ای از علمای اسلامی آموزه‌هایش را مصداق کفرگویی دانسته، او را به اتهام صوفی بودن تکفیر کردند و حکم به ارتدادش دادند. قاضی شرع بغداد به دستور ابوالفضل جعفر مقتدر، خلیفه عباسی حکم اعدامش را صادر کرد و در ذیقعده سال ۳۰۹ هـ.ق. به جرم «کُفرگویی و الحاد»، پس از شکنجه و تازیانه در ملاعام به دار آویخته شد. فرمان قتل حلاج در ۲۴ ذی‌القعده ۳۰۹ق صادر شد. او را ابتدا هزار تازیانه زدند، دست و پایش را بریدند و بدنش را به دار آویختند، سپس سرش را بریدند، جسدش را آتش زدند و خاکسترش را به دجله ریختند.شرح حال حسین بن منصور حلاج ، سیری در عرفان و خداشناسی
جملهٔ معروف "«انا الحق»" (من حقیقت هستم یا من خدا هستم) که در ادبیات فارسی بارها تکرار شده‌است، از حلاج است. برخی این مسئله را نشانه‌ای از ادعای خدایی کردن حلاج می‌دانند؛ حال آنکه عده‌ای دیگر بر این باورند خدا از طریق حلاج سخن گفته‌است.
شاعران فارسی‌زبانی همچون عطار نیشابوری، حافظ، سنایی، مولوی، ابوسعید ابوالخیر، فخرالدین عراقی، مغربی تبریزی، محمود شبستری، قاسم انوار، شاه نعمت‌الله ولی و اقبال لاهوری محمد علی بهمنی دربارهٔ او بیت‌هایی سروده‌اند.
حلاج از عارفان و صوفیان جهان اسلام که اختلافات فراوانی دربارهٔ مذهب، عقاید و اقدامات او وجود دارد. برخی او را سنی دانسته‌اند، اما بر اساس برخی منابع شیعه، و همچنین بنابر نقل خطیب بغدادی در کتاب تاریخ بغداد، حلاج منسوب به شیعیان بوده‌است. حلاج را از قرمطیان، معتقد به اتحاد و حلول، زندیق، اهل سحر و شعبده و همچنین کافر خوانده‌اند. همچنین او را مدعی امامت، نبوت، ربوبیت و الوهیت دانسته‌اند. مذهب او، گاه شیعه زیدی، گاه اسماعیلی و گاه شیعه اثناعشری دانسته شده و او در محکمه‌هایی خود را از اهل سنت و معتقد به اصول و فروع اسلام و مبانی قرآن معرفی کرده‌است.ویکی شیعه
او بیشتر به نام پدرش، منصور حلاج، معروف است.
برای وی کنیه‌های دیگری نیز چون «ابو عماره»، «ابو محمد» و «ابو مسعود» نیز آورده‌اند.
اهل فارس او را ابوعبدالله الزاهد، اهل خراسان ابوالمهر، اهل خوزستان حلاج الاسرار، در بغداد مصطلم، در بصره مخبر. اهل هند ابوالمغیث و اهل چین او را ابوالمعین می‌خواندند.
برای شناخت و درک بیشتر حقایق حسین حلاج می‌توانید به تذکره اولیاء نوشته عطار نیشابوری مراجعه کنید.
برای لقب او، «حلاج»، سه توجیه آورده‌اند:
حسین بن منصور در سال ۲۴۴ هجری قمری در روستای تور از توابع شهرستان بیضا استان فارس در خانواده‌ای تازه مسلمان و سنی مذهب متولد شد، جد او در ابتدا زرتشتی بود که مسلمان شد.
پدر حلاج همراه با حسین خردسال به واسطه تنگ‌دستی از تور بیضاء به شوشتر که مرکز نساجی و بافندگی بود، رفت و مدتی در آن جا بود. سپس از آنجا به شهر واسط که کنار دجله و بین بصره و کوفه بود، مسافرت کرد.
او در دارالحفاظ شهر واسط به کسب علوم مقدماتی پرداخت و در ۱۲ سالگی حافظ کل قرآن شد. سپس برای درک مفاهیم قرآن نزد سهل بن عبدالله شوشتری رفت و راه و رسم تصوف را از او آموخت و خرقه پوشید. حلاج در دوران کودکی و نوجوانی در شوشتر و واسط نشو و نما یافت.
زمانی که سهل به بصره تبعید شد، حسین نیز به همراه استاد خویش به بصره رفت. چندی بعد در ۱۸ سالگی به بغداد رفت و نزد عمرو بن عثمان مکی ۱۸ ماه همنشین شد. حلاج در بصره با امّ‌الحسین، دختر ابویعقوب اقطع صوفی، منشی جنید، ازدواج کرد و دارای سه پسر و یک دختر شد.(خطیب‌بغدادی، ج ۸، ص ۶۸۹ ازدواج او با اعتراض شدید استادش، عمرو مکی، روبه‌رو شد. این اعتراض به اختلاف و دشمنی بین استاد و پدرزنش، ابویعقوب اقطع، انجامید
عمرو بن عثمان از او رنجید و او را از خود راند. او نیز راهی بغداد شد و در حلقه درس جنید بغدادی وارد شد اما جنید او را به مدارا با استاد و خلوت‌نشینی فراخواند.خطیب بغدادی، ج ۸، ص ۶۹۰