moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پاتریک اوردنیک (؛ زادهٔ ) نویسنده و مترجم اهل کشور جمهوری چک است که در فرانسه زندگی می‌کند. اوردنیک دوران جوانی خود را در پراگ گذراند. در سال ۱۹۸۴ به فرانسه مهاجرت کرد. او از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۸ به عنوان سردبیر و سرپرست بخش ادبیات فصلنامه L'Autre Europe بود. وی در سال ۱۹۹۲ در تأسیس دانشگاه آزاد نوآلاگت نقش داشت و از سال ۱۹۹۵ در آنجا سخنرانی می‌کرد.
او برندهٔ جایزه ملی ادبیات چک شده‌است.
ویلم زاوادا (; – ) شاعر، مترجم و روزنامه‌نگار اهل کشور چکسلواکی بود. زاوادا در خانواده یک کارگر آهنگری به دنیا آمد، پدرش در طول جنگ جهانی اول درگذشت، رویدادی که تأثیر زیادی بر کارهای آینده او گذاشت. مادرش او و دو برادرش را در شرایط فقیرانه بزرگ کرد. زاوادا از دکترای خود در فلسفه در دانشگاه کارل فارغ‌التحصیل شد و فعالیت ادبی خود را آغاز کرد.
در سال ۱۹۲۷، زاوادا معروف‌ترین اثر خود را نوشت، «پانیچیدا»، اثری که برای همدلی با کشته شدگان جنگ جهانی اول و همچنین تأملی مالیخولیایی در مورد خود زندگی بود.
زاوادا در دهه ۳۰ بیشتر به عنوان سردبیر مجله کار می‌کرد. پس از حمله آلمان نازی به چکسلواکی، او منزوی‌تر شد و «Hradní věž» را نوشت که در مورد کنار آمدن او با سرنوشت کشورش بود. پس از تسلیم آلمان، او به حزب کمونیست چکسلواکی پیوست، اما در سیاست حزب دخالتی نداشت. در سال ۱۹۴۸ به ریاست کتابخانه ملی چکسلواکی منصوب شد و در سال ۱۹۴۹ از سمتش استعفا داد. در سال ۱۹۵۸ مجدداً به‌طور موقت به عنوان رئیس کتابخانه منصوب شد. در سال ۱۹۶۶ مقام هنرمند ملی به او اعطا شد.
تیلتد کیلت () شرکت رستوران‌های زنجیره‌ای آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۳ توسط مارک دی مارتینو تأسیس شد.
توسعه با کاربری ترکیبی یا توسعه با استفاده ترکیبی () نوعی توسعه املاک و مستغلات، طراحی شهری، برنامه‌ریزی شهری و/یا یک نوع منطقه‌بندی است که کاربری‌های متعدد مانند مسکونی، تجاری، فرهنگی، سازمانی، یا سرگرمی، در یک فضا، که در آن این عملکردها تا حدی از نظر فیزیکی و عملکردی یکپارچه هستند، و ارتباطات عابران پیاده را فراهم می‌کند. توسعه با کاربری مختلط ممکن است برای یک ساختمان واحد، یک بلوک یا محله، یا در سیاست منطقه‌بندی در کل شهر یا سایر واحدهای اداری اعمال شود. این پروژه‌ها ممکن است توسط یک توسعه دهنده خصوصی، سازمان (شبه) دولتی یا ترکیبی از آنها تکمیل شود. توسعه با کاربری مختلط ممکن است ساخت و ساز جدید، استفاده مجدد از یک ساختمان موجود یا سایت براون فیلد یا ترکیبی باشد.
توماش زدخوفسکی (؛ زادهٔ ) سیاستمدار، مدیر بحران، تحلیلگر رسانه، شاعر و نویسنده اهل کشور جمهوری چک است. او از سال ۲۰۱۴ با «KDU-ČSL» که بخشی از حزب مردم اروپا است، عضو پارلمان اروپا بوده‌است.
محل نمایشگاه () یک منطقه توسعه با استفاده ترکیبی عمومی در تورنتو، انتاریو، کانادا، واقع در کنار خط ساحلی بلوار لیک شور دریاچه انتاریو، غرب مرکز شهر تورنتو است. این سایت ۱۹۷ هکتاری (۸۰ هکتار) شامل مراکز نمایشگاهی، تجاری، و ضیافت، ساختمان‌های تئاتر و موسیقی، بناهای تاریخی، پارک، امکانات ورزشی، و تعدادی مکان‌های تاریخی مدنی، استانی و ملی است. از امکانات این منطقه در تمام طول سال برای نمایشگاه‌ها، نمایشگاه‌های تجاری، فعالیت‌های عمومی و خصوصی و رویدادهای ورزشی استفاده می‌شود.
لادیسلاو کوویوس (; – ) مترجم، روزنامه‌نگار، وکیل، شاعر، نویسنده، و ویراستار اهل کشور جمهوری چک بود.
جان پرایس بوکانان (John Price Buchanan) (زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۸۴۷ – درگذشتهٔ ۱۴ مه ۱۹۳۰)، سیاستمدار و مدافع کشاورزان آمریکایی بود. او به عنوان فرماندار تنسی از سال ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۳ خدمت کرد و در اواخر دهه ۱۸۸۰ رئیس اتحادیه کشاورزان و کارگران تنسی بود. یگانه دوره کاری بوکانان به عنوان فرماندار توسط نبرد زغال‌سنگ کریک که یک شورش مسلحانه معدنچیان زغال‌سنگ کریک به منظور پایان دادن به سیستم اجاره افراد محکوم ایالتی بود، به هم خورد.Connie Lester, "John Price Buchanan," "Tennessee Encyclopedia of History and Culture", 2009. Retrieved: November 13, 2012.
بوکانان پسر توماس و ربکا (شانون) بوکانان، زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۸۴۷ شهرستان ویلیامسون، تنسی بود. او به مدارس عمومی رفت و در سال ۱۸۶۴ به عنوان سرباز به سواره نظام چهارم آلاباما به ارتش مؤتلفه پیوست. پس از پایان جنگ او به شهرستان رادرفورد تنسی، جاییکه مشغول کشاورزی و دامپروری شد، نقل مکان کرد. تا دهه ۱۸۸۰ مزرعه ۳۲۵ جریب فرنگی (۱۳۲ هکتاری) او یکی از موفق‌ترین مزرعه‌های شهرستان بود.Karin Shapiro, "A New South Rebellion: The Battle Against Convict Labor in the Tennessee Coalfields, 1871–1896" (Chapel Hill, N.C. : University of North Carolina Press, 1998). او در سال ۱۸۸۶ و بار دیگر در سال ۱۸۸۸ به کرسی این شهرستان در مجلس نمایندگان تنسی انتخاب گردید. از جمله قوانین که او پشتیبانی می‌کرد، لایحه‌ای بود که کسب و کار کشاورزان را از مالیات تجاری ایالت معاف می‌نمود.
در دهه‌های پس از نبردهای داخلی، کشاورزان تنسی با افت ارزش محصولات و صعود هزینه‌های حمل و نقل دست به گریبان بودند و خواستار تنظیم نرخ راه‌آهن شدند.Phillip Langsdon, "Tennessee: A Political History" (Franklin, Tenn. : Hillsboro Press, 2000), pp. 220–222. فرماندار ویلیام بی. بیت در دور اول خود کمیسیون راه‌آهن را تأسیس کرده بود، اما حزب بوربون و بخش‌های اقتصادی آن در سال ۱۸۸۵ لایحه‌ای را که به این کمیسیون رسمیت می‌داد، لغو کردند که این عمل باعث خشم کشاورزان شد. کشاورزان این ایالت با تشکیل بخشی از اتحاد کشاورزان به نام اتحادیه کشاورزان تنسی در سال ۱۸۸۸، بوکانان را به عنوان اولین رئیس خود انتخاب کردند. سال بعدی بوکانان با ادغام اتحادیه کشاورزان با یک گروه رقیب به‌نام چرخ کشاورزی، اتحادیه کشاورزان و کارگران تنسی (TFLU) را ایجاد کرد.
تا اواخر دهه ۱۸۸۰، TFLU و هوادارانش جناح قابل توجهی از حزب ایالتی دموکرات‌ها را شامل می‌شدند که به دموکرات‌های «هایسید» یا «ولف – هت» معروف بودند. در کارزار انتخاب فرمانداران ۱۸۸۰، نماینده برحال رابرت لاو تیلور در پی برگزیده شدن مجدد نبود و در کنوانسیون ژوئیه حزب، جناح‌های مختلف نامزدهای خود را به نامزدی حزب مطرح کردند. جناح بوربون از نماینده کنگره جوسیاه پیترسن، جناح تازه جنوب از غول راه‌آهن جری باکستر و هایدها از بوکانان، حمایت کردند. بعد از شش روز و چندین دور رأی‌گیری، بوکانان پیروز اعلان شد. بسیاری از دموکرات‌ها به بوکانان تاختند و او را نامناسب‌ترین شخص برای احراز این کرسی خواندند و توسط روزنامه‌ها در سراسر ایالت به تمسخر گرفته شد.
بوکانان به علاوه رأی کشاورزان، رأی کارگران را با وعده انتصاب یک تن از کارگران به عنوان کمیسر کار، از آن خود کرد. او استدلال می‌کرد که بانک‌ها و سرمایه‌داران از نفوذ سیاسی زیادی برخوردار هستند به این اساس او پیشنهاد تنظیم نرخ راه‌آهن را به آنها داد. در پی تقویت نفوذ در میان کشاورزان سفیدپوست، بوکانان علیه لایحه فدرال (لاج بیل) برای حفاظت حق رأی سیاه‌پوستان در جنوب، کمپین کرد. او در روز انتخابات توانست به راحتی با به‌دست آوردن ۱۱۳٬۵۴۹ رأی در برابر ۷۶٬۰۸۱ رأی نماینده جمهوری خواهان لیویس باکستر و ۱۱٬۰۸۲ رأی نماینده حزب ممنوعیت دیوید کاتو کیل، برنده شود."The World Almanac and Encyclopedia" (Press Publishing Company, 1894), p. 416.
پس از مراسم سوگند وفاداری در اوایل سال ۱۸۹۱ بوکانان در همکاری با ائتلافی از دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان هایسد در قوه مقننه ایالتی، لوایح متعددی را به هدف کمک به کشاورزان و کارگران وضع کرد که از آن جمله می‌توان به قوانین تنظیم محصولات کودی و به رسمیت شناختن روز کارگر، اعمال محدودیت بر شرکت‌های خارجی که در تنسی کسب و کار می‌کردند و قانونی که عالی رتبهٔ ایالتی کار را تأسیس می‌کرد، نام برد. او برای سمت اخیر جورج فورد فعال فدراسیون کارگری را منصوب کرد و همچنین قانونی را امضاء کرد که برنامه درسی مدارس دولتی ایالت را استاندارد می‌کرد و لایحه‌ای را وضع کرد که حقوق بازنشستگی کهنه سربازان مؤتلفه را فراهم می‌کرد. بوکانان مالیات سرانه ایالت را افزایش داد و محدودیت‌های متعدد رأی‌گیری را به هدف سرکوب رأی آفریقایی-آمریکایی وضع کرد.
در ژوئیه ۱۸۹۱ یک شورش مسلحانه به‌نام جنگ زغال‌سنگ کریک در شرق تنسی زمانی به‌وقوع پیوست که شرکت معدن زغال‌سنگ تنسی اقدام به جایگزینی اعتصاب‌کنندگان در معدن بریسویل با افراد محکوم اجاره شده ایالت، کردند. اعتصاب‌کنندگان با جمع‌آوری محکومین آن‌ها را از طریق قطار به ناکسویل فرستادند و شرکت زغال‌سنگ تنسی (TCMC) خواستار این شدند که بوکانان با صدور هدایت به گارد ایالتی به این شورش پایان ببخشد. این امر حالت دشوار را به بوکانان که دربارهٔ حقوق کارگری کمپین کرده بود پیش کرد، اما به عنوان فرماندار موظف به اجرای قانون شد. علاوه بر این، در حالی که اتحادیه کشاورزان به دنبال پایان دادن به سیستم اجاره افراد محکوم بود، بوکانان از این اقدام آنها حمایت نمود و استدلال کرد که این رویکرد سبب جلوگیری از ضایع شدن صدها هزار دلار دولت می‌گردد.
در ۱۶ ژوئیه بوکانان که ریاست سه شرکت گارد ایالتی را داشت، شخصاً متهمین را از ناکسویل به نزدیکی‌های دیوارهای محافظتی دره زغال‌سنگ کریک اسکورت کرد. او با رهبران معدن‌چیان شامل در اعتصاب در نزدیکی بریسویل ملاقات کرد و به آن‌ها اطمینان داد در حالی که همکار با کارگران است، اما چاره‌ای جز حمایت از قانون ندارد. یکی از رهبران اعتصاب کنندگان، یک معدنچی سیاه‌پوست به‌نام اویجن مرل، اظهارات بوکانان را رد کرد و او استدلال می‌کرد که اگر بوکانان قصد اجرای قانون را دارد، پس باید قوانین را که در مورد ضرورت به مسئول وزن سنجی (شخص که زغال‌سنگ را وزن می‌کند و نظر به آن مزد معدنچی پرداخت می‌گردد) مستقل و پرداخت دستمزد آنها با ارز پذیرفته شده معمول که شرکت زغال‌سنگ تنسی همواره آن را نادیده گرفته بود، مورد حمایت قرار بدهد. روز بعد فرماندار بعد از اظهارات این مرد به نشویل بازگشت و دیوارهای محافظت شده دره را تحت حفاظت ۱۰۷ نگهبان رها کرد.
در ۲۰ ژوئیه، درست چند روز پس از ترک دره توسط بوکانان، معدنچیان اعتصاب‌کننده به دنبال از پا درآوردن نگهبانانی که از دیوارهای محافظ وی در بریسویل و اطراف معدن زغال‌سنگ محافظت می‌کردند، بار دیگر محکومان را به ناکسویل فرستادند. بوکانان پس از ملاقات با رهبران کارگری و تجاری در ناکسویل در مورد آتش‌بس ۶۰ روزه با معدنچیان مذاکره کرد و موافقت کرد که جلسه ویژه قوه مقننه ایالتی را برای پایان دادن به سیستم اجاره محکومان فراخواند. او همچنین دوازده شرکت گارد را برای حفاظت از انبارهای معدن زغال‌سنگ کریک فراخواند.
قوه مقننه ایالتی در جلسه ویژه‌ای در سپتامبر ۱۸۹۱ نشستی را برگزار کردند تا سیستم اجاره افراد محکوم و رویدادهای پیرامون جنگ زغال‌سنگ کریک را مورد بحث قرار بدهند. بوکانان پیشنهاد کرد که قراردادهای موجود را برای حفاظت از معدن‌چیان خود سر اصلاح کنند و خواستار ایجاد یک بازداشتگاه ایالتی شد. در حالی که قوه مقننه حقوق دسترسی معدن‌چیان به مسئول وزن سنجی مستقل و پرداخت ارز پذیرفته شده را تأیید می‌کرد، از پایان دادن به سیستم اجاره فرد محکوم خودداری کرد و لوایح را تصویب کرد که دخالت در امور افراد محکوم ایالتی را جرم حساب کرد.
یوهانس اورزیدیل (; – ) نویسنده، شاعر و مورخ آلمانی-بوهمی بود. پدرش یک آلمانی بوهمی و مادرش یهودی بود.
در شیمی ، قانون کنش جرم یا قانون اثر جرم این گزاره است که سرعت واکنش شیمیایی با محصول فعالیت یا غلظت واکنش‌گر ها نسبت مستقیم دارد. رفتار محلول‌ها را در تعادل دینامیک توضیح می‌دهد و پیش بینی می‌کند. به طور خاص، نشان می‌دهد که برای یک مخلوط واکنش شیمیایی که در حالت تعادل است، نسبت بین غلظت واکنش‌گرها و فراورده‌ها ثابت است.
بیوه سیاه (موسیقی متن فیلم اصلی) موسیقی فیلم "بیوه سیاه" محصول ۲۰۲۱ استودیو مارول است. موسیقی متن توسط لورن بالفه ساخته شد و آلبوم موسیقی متن آن توسط هالیوود رکوردز در ۹ ژوئیه ۲۰۲۱ منتشر شد.
مشخص شد که الکساندر دسپلات در ژانویه ۲۰۲۰ موسیقی "بیوه سیاه" را می‌سازد.در اواخر پس از تولید فیلم، لورن بالف جایگزین دسپلات به عنوان آهنگساز شد، که دسپلات در می ۲۰۲۰ تأیید کرد.موسیقی بالف به صورت دیجیتالی توسط مارول میوزیک و هالیوود رکوردز در ۹ ژوئیه ۲۰۲۱ منتشر شد.کارگردان فیلم "بیوه سیاه"، کیت شورتلند، معتقد بود که بالف یک «پارتیتور روحی که واقعاً روسی است» ساخته‌است.
بالف از صدای مترو لندن برای یک ارکستر ۱۱۸ نفره و یک گروه کر ۶۰ صدایی که اشعار روسی را می‌خواند، با گروه کر مردانه ۴۰ صدایی و گروه کر زنان ۲۰ صدایی استفاده کرد که با و بدون اشعار به اجرای قطعه می‌پردازد. این اشعار توسط الکساندر پوشکین، لئو تولستوی و میخائیل لرمانتوف از شعر روسی اقتباس شده‌است. بالف گفت که «موسیقی ارتش سرخ نیز تاثیر زیادی داشت» و او «می‌خواست با تم یلنا به ارتش سرخ استحکام بخشد.» بالف از سازهای کلیشه‌ای روسی مانند بالالایکا اجتناب کرد، زیرا آنها «با فیلم سازگاری نداشتند» و می‌توانستند «به یک پارودی تبدیل شوند».
تمام موسیقی ساخته شده توسط لورن بالفه.
جلدی از «بوی روح نوجوان نیروانا» توسط به خشم فکر کن (Think Up Anger)با حضور مالیا جی در تیتراژ ابتدایی فیلم استفاده شده‌است.همچنین «پای آمریکایی» اثر دان مک‌لین، آهنگ مورد علاقه یلنا بلووا در دوران کودکی، «هیجان‌های ارزان» اثر سیا و شان پل، «باند با مار مبارزه می‌کند» اثر جان بری، «آتشان یا زینا» از احمد محمد الگامل و «برخیزید ای سربازان نجات». تم "انتقام" جویان آلن سیلوستری نیز در موسیقی بالف اشاره شده‌است.
خوزه آبرگو (José Abrego) (زادهٔ ۳ مارس ۱۸۱۳ – درگذشتهٔ ۳ آوریل ۱۸۷۸)، در ۱۸۳۴ میلادی، به عنوان عضو «کوسموپولیتن کامپانیا» که بخشی از مستعمره هیجار-پادریس بود، به آلتا کالیفرنیا رسید. این مستعمره توسط خوزه ماریا هیجار و دون خوزه ماریا پادریس رهبری می‌شد. آبرگو در مونته‌ری، کالیفرنیا به تجارت پرداخته و در سمت‌های مختلف دولتی کار کرد. وی از ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۶ میلادی به عنوان خزانه‌دار این قلمرو خدمت نمود. پس از جنگ آمریکا و مکزیک، او به فعالیت بازرگانی خود ادامه داد. او بسیار ثروتمند شد و خانه‌ای ساخت که تا امروز در مونته‌ری حفظ شده است.
آبرگو متولد مکزیکوسیتی در کشور مکزیک بود. وی در حدود ۱۸۳۶ میلادی با ماریا خوزفا کاسیلدا آنسیتا استرادا که بومی کالیفرنیا و متولد مونته‌ری بود، ازدواج کرد. وی خواهر-ناتنی فرماندار کالیفرنیا، خوان باتستا آلوارادو بود. آبرگو در ۱۸۷۸ میلادی درگذشت. یکی از پسران او به‌نام آبیمایل با آدلایدا لیس که دختر روسالیا والیجو بود، ازدواج کرد.Bancroft, "California", Vol 2 Number 686; Northrop, Spanish-Mexican Families, 2: 1
در ۱۷ اوت ۱۸۳۳ و در ۱۶ آوریل ۱۸۳۴ میلادی، دیپوتاکیون (مجلس قانون‌گذاری) قلمرو آلتا کالیفرنیا قانونی را برای سکولار-سازی مأموریت‌های مذهبی کالیفرنیا تصویب کرد. در مکزیک، سرپرست-رئیس‌جمهور وقت مکزیک، والنتین گومز فاریاس که یک اصلاح‌طلب لیبرال بود، خوزه ماریا دی هیجار و دی. خوزه ماریا پادریس را به عنوان رهبر گروه ۲۳۹ نفری مستعمره‌نشین‌ها گماشت تا آلتا کالیفرنیا را لیبرال سازند. هیجار که یک زمین‌دار ثروتمند بود، به‌جای فیگویروا به عنوان فرماندار گماشته شده و پادریس که افسر ارتش بود، به عنوان فرمانده ارتش گماشته شد. مستعمره‌نشین‌ها معمولاً دهقانان و صنعت کاران داوطلب بودند که به دقت از سوی فاریاس انتخاب شده بودند. هدف وی این بود تا حاکمیت مکزیک در کالیفرنیا را تقویت و مدرنیته نماید و از آن به عنوان دیواری در مقابل تأثیرات روزافزون روسیه و ایالات متحده استفاده کند.
خوسی فیگویروا، فرماندار آلتا کالیفرنیا، متهم شده بود که زمین‌های مأموریت فرانسیسکو را از مالکیت مذهبی به مالکیت عمومی درآورده است. او مصمم بود که باید نصف زمین‌های مأموریت‌های مذهبی طی یک تراست به مردمان بومی داده شود. شایعاتی از مکزیک پخش شد که هیجار می‌خواهد املاک مأموریت‌های مذهبی را غصب کند و اینکه پادریس مأمورهای را از میان همراهان خود برای نظارت از زمین‌های باقی‌مانده مأموریت‌های مذهبی انتخاب کرده‌است. آنها براین باور بودند که ساکنین تازه رسیده برنامه داشتند تا زمین‌های مأموریت‌های مذهبی را به مالکیت خود درآورند. فیگویروا منتظر نماند و در ۹ اوت ۱۸۳۴، برنامه سکولار سازی که توسط خوسی انتونیو کاریلو نوشته شده بود را منظور کرد.
مورلوس در ۱ سپتامبر ۱۸۳۳ به سن‌دیگو و لان تاتالنی در ۲۵ سپتامبر به مونته‌ری رسیدند. هیجار که در لس آنجلس بود، به عنوان فرماندار نظامی پنداشته می‌شد. پادریس تصور می‌کرد که وی یک فرماندار غیرنظامی خواهد شد. به زودی همگی از طریق خبررسان مطلع شدند که آنتونیو لوپز سانتا آنا رئیس‌جمهور مکزیک شده بود و خوسی فیگویروا هنوز هم فرماندار آلتا کالیفرنیا بود. برخی اعضای مستعمره هیجار-پادریس یک شورش کوتاه-مدت را بر علیه فیگویروا در لس آنجلس راه‌اندازی کردند که مغلوب گردید. فیگویروا هر دو فرد، هیجار و پادریس، را دستگیر نموده و هیجار و برخی از وفادارترین هم‌دستان او را دوباره به مکزیک فرستاد. آبرگو، اگناسیو کورونل، خوسی نوی، آستین الویرا و برخی دیگر در کالیفرنیا ماندن و برای موفقیت و شکوفایی آن کار کردند.
آبرگو در مکزیک یک کلاه فروش بود و این تجارت خود را در مونته‌ری نیز ادامه داد. وی در ۱۸۳۴ میلادی خانهٔ تک-طبقه‌ای به سبک خانه‌های مونته‌ری ساخت که تا امروزه استفاده می‌شود. در دسامبر ۱۸۳۴، آبرگو فروشگاهی که حالا معروف به پاچیکو هاوس است در مقابل خانه‌اش باز کرد. وی در حدود ۱۸۳۶ میلادی با ماریا خوزفا کاسیلدا آنسیتا استرادا که بومی کالیفرنیا و متولد مونته‌ری بود، ازدواج کرد. وی خواهر-ناتنی فرماندار کالیفرنیا، خوان باتستا آلوارادو بود. پس از تکمیل شدن بخشی از خانه، آنها به خانه خود نقل مکان نمودند و جاهای باقی‌مانده خانه بعداً تکمیل گردید. آبرگو نخستین کسی بود که آیینه قد-نما را به آلتا کالیفرنیا آورد، چیزی که نشان‌دهنده ثروتمندی وی بود. گفته می‌شود زمانی که دختر وی برای نخستین بار خود را در مقابل آن آیینه دید، به شوهر خود گفت، «این دختر دوست داشتنی چه کسی است؟» شاعر، نویسنده و مورخ بایارد تیلور در کتاب خود ال دورادو در مورد مهمانی نوشت که وی در ۱۸۴۹ میلادی در خانه آبرگو شرکت کرده بود.
خوزه و خوزفا آبرگو ۱۸ فرزند داشتند. آنها کل عمر ازدواج خود را در خانه‌ای که خوزه ساخته بود، سپری کردند و تمامی فرزندان آنها در همان خانه به دنیا آمده بود. در ۱۸۴۱ میلادی، خوزه نخستین پیانو را به قیمت ۶۰۰ دلار [حدود ۱۷٬۴۴۹ دلار امروزی] خریداری کرد که در ۱۸۴۳ میلادی به کالیفرنیا آورده شد."Gardens of Memories" Monterey History and Art Association. Monterey, California. April 28, 1990 خوزه یادداشتی با متن ذیل نوشت و آنرا در داخل این پیانو گذاشت:
پیانوی آبرگو یک ابزار شش-اکتاو بود که توسط شرکت برایتکپف و هرتل در لایپزیگ ساخته شده بود. این پیانو توسط شرکت براونز و فوکی مقیم بالتیمور که در واردات کالاهای مرغوب آلمانی تخصص داشت، وارد شده بود. پیانو تا سال ۱۸۹۲ در خانه وی وجود داشت. در ۱۹۳۴ میلادی، پیانو در مالکیت جولیا «دولس» بولادا دادویس، نوه خوزه آبرگو قرار داشت و آنرا در خانه‌اش در ترس پینو در نزدیکی هالیستر نگهداری می‌کرد. وی این پیانو را به انجمن تاریخی کالیفرنیا تقدیم کرد و انجمن آنرا در دفاتر خود در خیابان مک‌آلیستر در سان فرانسیسکو نگهداری می‌نمود. آبرگو در نهایت نُه قطعه زمین در جاده آبرگو را خریداری نموده بود. وی از زمره خانواده‌های آسوده و طبقه-میانی بود که دارایی اش حدود ۲۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ دلار (حدود ۷۵۳٬۹۸۱ دلار امروزی) تخمین زده شده بود.
آبرگو در ۱۸۳۳ و ۱۸۳۴ میلادی به عنوان سرپرست مأموریت‌مذهبی سن انتونیو گماشته شد. وی از ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۶ میلادی به عنوان خزانه‌دار قلمرو خدمت کرد. در خلال مدتی که وی مسئول امور مالی قلمرو بود، از وی به عنوان یک فرد صادق و توانا یادآوری می‌شد. بعدتر وی در بخش گمرک مشغول خدمت شد و در ۶ اکتبر ۱۸۴۵ به عنوان نماینده مجلس قانون‌گذاری انتخاب گردید.Engelhardt, Zephyrin. The Missions and Missionaries of California, Vol. 4 James H. Barry Company. San Francisco, California. 1915. page 472
جوزف بارتولومیو (Joseph Bartholomew) (۱۵ مارس ۱۷۶۶–۳ نوامبر ۱۸۴۰)، از فرماندهان نیروهای شبه‌نظامی ایندیانا بود و در درگیری‌های نظامی متعددی ادای وظیفه کرد. به علاوه وی به کار زراعت، شکار و تله‌گذاری نیز اشتغال داشت و نقشه‌بردار خودآموخته و سیاستمدار هم بود. شهرستان بارتولومیو در ایالت ایندیانا و جادهٔ بارتولومیو به افتخار او نام‌گذاری شده‌اند.
بارتولومیو در نیوجرسی متولد شد. در دو سالگی و درست زمانی که پدرش از دنیا رفت، خانواده او به لورل‌هیل در پنسیلوانیا نقل مکان کردند. بارتولومیو در سال ۱۷۸۸ با کریستیانا پیکن‌پاگ ازدواج کرد و سپس به همراه مادرش راهی کنتاکی شمالی، جایی در حوالی لوئیزویل کنونی، شدند.
در سال ۱۸۰۰، او خانواده خود را به سرزمین تازه بنا نهاده شده ایندیانا و ناحیه‌ای به نام کلارکس‌گرانت برد که در نزدیکی شهرک چارلزتاون در ایندیانای جنوبی قرار داشت. در ۱۸۰۹ همسر او هنگام تولد دهمین فرزندشان از دنیا رفت. در ژوئن ۱۸۱۱ بارتولومیو با الیزابت مک‌نات وصلت کرد. او نیز در سال ۱۸۲۴ بر اثر جراحات ناشی از سقوط از اسب درگذشت. پس از آن جوزف دیگر تن به ازدواج نداد.
در حال حاضر نوادگان او در بخش‌های مختلف ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کنند. دخترش مارتا و چندین تن از نوه‌هایش از نخستین کسانی بودند که به سنت مذهبی مورمونیسم گرویدند و بسیاری از آنها نیز در کلیسای عیسی مسیحِ قدیسان آخرالزمان غسل تعمید شدند.ABC/SBC Family Foundation General Joseph Bartholomew
بارتولومیو در هنگامه وقوع جنگ انقلابی آمریکا تنها ده سال داشت، با این حال به شبه‌نظامیان محلی پیوست تا به مقابله با قبایل بومی آمریکا برود که به سوی مرزهای غربی یورش برده بودند.
پس از نقل مکان به کنتاکی، وی همچنان در خدمت نیروهای شبه‌نظامی محلی بود و در بسیاری از درگیری‌هایی که با بومیان آمریکا رخ داد، حضور داشت. طی نبرد سرخ‌پوستان شمال‌غربی (نبرد لیتل تِرتل)، بارتولومیو به عنوان پیشاهنگ در خدمت ژنرال آنتونی واین (ملقب به مَدآنتونی واین) بود و در زمان امضاء پیمان گرین‌ویل نیز حضور داشت.
وی در ۲۱ سپتامبر ۱۸۰۳ و پس از عزیمت به ایندیانا مأموریت یافت تا با درجه سرگردی به شبه‌نظامیان کلارک‌کانتی ملحق شود. سه سال بعد، او به سرهنگ دومی ارتقاء یافت. در تاریخ ۷ نوامبر ۱۸۱۱، او در نبرد تیپه‌کانو شرکت کرد. بارتولومیو که به تازگی به مقام کلنلی رسیده بود هدایت یکصد و بیست نفر از شبه‌نظامیان تحت امر فرماندار ویلیام هنری هریسون را بر عهده گرفت. در این جنگ، گلوله‌ای به بارتولومیو اصابت کرد و باعث شد او از ناحیه دست راست به شدت مجروح شود.
به پاس شیوه رهبری بارتولومیو در نبرد تیپه‌کانو او ارتقای درجه یافته و به مقام سرتیپی نائل آمد. مجلس قانون‌گذاری منطقه‌ای ایندیانا در ۴ دسامبر ۱۸۱۱ بیانیه‌ای صادر کرد مبنی بر اینکه «بدین وسیله مجلس حاضر مراتب تشکر و قدردانی خود را نثار کلنل لوک دِکر، کلنل جوزف بارتولومیو، افسران کادری، افسران وظیفه و تمام اعضای گروه‌های شبه‌نظامی تحت امر آنها می‌کند که بامداد هفتم نوامبر ۱۸۱۱ در کسوت ارتشی به فرماندهی عالی‌جناب ویلیام هنری هریسون و در نبردی شکوهمندانه در برابر پیامبر شاونی و مریدانش رشادت، قهرمانی و دلاوری‌های مثال‌زدنی از خود نشان دادند».
درست زمانی که پسر بارتولومیو به ناگاه بیمار شد، او در منطقه محل سکونتش داوطلبانه به عنوان سرباز نام‌نویسی کرد تا در جنگ ۱۸۱۲ تحت فرماندهی کلنل راسل در هنگ هفتم در عملیات وایت‌ریور شرکت کند. البته پیش‌تر نیز حمله‌ای علیه شهرهای سرخ‌پوست‌نشین هم پیمان بریتانیا در دلاور ترتیب داده بود. او به همراه ۱۳۷ تن از تفنگداران سواره‌نظام عازم این نبرد شد. بارتولومیو و تفنگدارانش به دهکده‌های بومیان دلاور یورش بردند و حدود ۲۵ تن ذرت را معدوم کرده و یکی از جنگجویان سرخ‌پوست را کشتند. البته جنگجوی سرخ‌پوست دیگری از مخفیگاهش به سوی تفنگداران شلیک کرد و باعث شد تا یک نفر از آنها به شدت مجروح شود و خودش نیز متواری شد. پس اینکه بارتولومیو و نیروهایش تمام انبار آذوقه آنها را منهدم کردند به قلعه والونیا بازگشتند. تفنگدار مجروح اهل ایندیانا که او نیز به قلعه بازگردانده شده بود در اثر شدت جراحات درگذشت. بارتولومیو اینطور برآورد کرده بود که گرسنگی و قحطی ناشی از تخریب انبارهای آذوقه می‌تواند، مانع از هر گونه حمله سرخ‌پوستان به سکونت‌گاه‌های آمریکایی‌ها شود یا لااقل حمله آنها را به تعویق بیندازد. صرف نظر از اینکه چنین یورشی تا چه اندازه مؤثر بوده‌است این موضوع مطرح می‌شود که با از بین بردن ۲۵ تن ذرت، زنان و کودکان سرخ‌پوست ساکن در این روستاها نیز از گرسنگی رنج خواهند برد."The United States Cavalry: An Illustrated History, 1776-1944" by Gregory J. W. Urwin pg. 45. بعدها کلنل راسل به تمجید از بارتولومیو پرداخت و خطاب به فرماندار منطقه‌ای ایندیانا چنین گفت که: «کلنل بارتولومیو به عنوان معاون من وارد عمل شده‌است، این سرباز قدیمی و کارکشته در چنین نبردی آنقدر پشتکار به خرج داده‌است که من اگر به هر شکلی از او تقدیر کنم باز هم حق مطلب ادا نخواهد شد». در سال ۱۸۱۶ او درجه ژنرال ارشد را کسب کرد که در آن زمان بالاترین درجه نظامی بود.
پس از اینکه خدمت نظامیش در دوران جنگ خاتمه یافت، وارد سیاست شد. در سال ۱۸۱۸ در مجلس شورای ایالتی ایندیانا خدمت کرد و در سال ۱۸۲۰ برای حضور در مجلس سنای این ایالت انتخاب شد. وی به عضویت کمیسیونی برگزیده شد که قرار بود در خصوص تعیین مرکز ایالت ایندیانا تصمیم‌گیری کنند؛ در واقع او در انتخاب ایندیاناپلیس به عنوان مرکز جدید این ایالت نقش داشت. وی اغلب اظهار می‌کرد که: «من اولین کسی بودم که این پیشنهاد را دادم». او در سال ۱۸۲۲ محل سکونتش را تغییر داد ولی همچنان عضو هیئت‌مدیره کمیسیون اسناد زمین بود. جوزف بارتولومیو در سال ۱۸۲۵ بازنشسته شد.
در ۱۸۳۱ او ضامن همسایه‌اش، اندرو پی. هِی شد. پی. هی وام دریافتی از دولت را عودت نداد. در نتیجهٔ این اختلاس، بارتولومیو مزرعه‌اش را فروخت و به منطقه مک‌لین در ایلینوی نقل مکان کرد. او و پسرش شهر جدیدی به نام کلارکس‌ویل در شمال بلومینگتون کنونی بنا نهادند که بعد از دهه ۱۸۵۰ خالی از سکنه شد. او یکی از حامیان جدی ویلیام هنری هریسون در مبارزات انتخاباتی ۱۸۴۰ بود. در پاییز همان سال، وضعیت سلامتی وی رو به وخامت رفت. جوزف بارتولومیو در سوم نوامبر ۱۸۴۰ درگذشت و در گورستان کلارکس‌ویل در منطقه مک‌لین به خاک سپرده شد.
ارتش بزرگ جمهوری در سال ۱۸۹۴ نشان یادبودی بر مزار او قرار داد که روی آن چنین حک شده بود: «به یاد ژنرال ارشد جوزف بارتولومیو، قهرمان تیپه‌کانو. او همچنین در جنگ استقلال آمریکا، جنگ ۱۸۱۲ و نبرد بلک‌هاوک حضور داشت».
در ۱۹۷۳ نیز یادمان سنگی در گورستان داوسون منطقه مک‌لین تعبیه شد که محل تقریبی قلعه بلک‌هاوس را (که در طول نبرد بلک‌هاوس ساخته شده بود) نشان می‌داد.Genealogy Trails Dawson Cemetery
نهر بلک (به انگلیسی: Black Creek) یک جویبار در کانادا است که در تورنتو واقع شده‌است.
جوزف دورست بدل سنیور (Joseph Dorsett Bedle, Sr.) (زادهٔ ۵ ژانویه ۱۸۳۱ – ۲۱ اکتبر ۱۸۹۴)، وکیل، حقوقدان و سیاستمدار عضو حزب دموکرات آمریکایی بوده که بین سال‌های ۱۸۷۵ تا ۱۸۷۸ به عنوان بیست و سومین فرماندار نیوجرسی خدمت کرده است.
جوزف دورست بدل در ۵ ژانویه ۱۸۳۱، در ماتاوان، نیوجرسی چشم به جهان گشود. پدرش توماس و مادرش هانا (نام خانوادگی قبل از ازدواجش دورست بود) بدل بودند. Annual Report of the American Bar AssociationThe New Jersey Law Journal توماس بدل بازرگان، قاضی صلح و قاضی دادگاه عرایض عامهٔ مونموث کانتی بود. جوزف بدل از طرف مادرش با گرت دی. وال که سناتور سابق ایالات متحده آمریکا بود، رابطهٔ خویشاوندی داشت.
بدل در یک آکادمی محلی تحصیل کرده ولی به سبب بدن نحیفش در کالج شرکت نکرد و به جای آن در یک فروشگاه عمومی مشغول به کار شد. او علاقه و اشتیاق شدیدی به تحصیل در رشتهٔ حقوق داشت و سه سال سخت را در دفتر ویلیام ال. دیتون در ترنتون به یادگیری وکالت گذراند. سپس یک زمستان را در دانشکده حقوق ملی و ایالتی در بالستن اسپا، نیویورک سپری کرده و زمستانی دیگر را در دفاتر تامپسون و ویکس در پوکیپسی، نیویورک گذراند.
بدل در روز تولد ۲۱ سالگیش مورخ ۵ ژانویه ۱۸۵۲، در هیئت وکلای نیویورک پذیرفته شد. او پس از تحصیل و مطالعهٔ بیشتر زیر نظر هنری اس لیتل، وکیل ماتاوان، در سال ۱۸۵۳ موفق به حضور در هیئت وکلای نیوجرسی شد. بدل دو سال بعدی را به کار وکالت در میدلتون پوینت مشغول بود و در سال ۱۸۵۶ به فریهولد نقل مکان کرد.
بدل در سال ۱۸۶۵ توسط فرماندار در دادگاه عالی ایالتی جوئل پارکر (یک دادگاه میانجی زیرمجموعه دادگاه استیناف و جرائم غیرعمد نیوجرسی) در حوزهٔ قضایی هادسون-پاسایک-برگن منصوب شد. او در سن ۳۴ سالگی به عنوان دومین قاضی جوان تاریخ دادگاه شناخته می‌شد.
بدل، کمی بعد از انتصابش به جرزی سیتی نقل مکان و در همسایگی لئون ابت، فرماندار دو دورهٔ بعدی، زندگی کرد. او در سال ۱۸۷۱ کاندیدای مدنظر حزب دموکرات برای سمت فرمانداری بود ولی ابت، فرماندار پارکر را متقاعد کرد تا برای دومین دورهٔ غیرمتوالی نامزد انتخابات شود. پس از پیروزی پارکر، بدل برای دومین دورهٔ این کرسی انتخاب شد.
بدل در حالی که در دادگاه خدمت می‌کرد، نمایندهٔ کنوانسیون ملی دموکرات ۱۸۶۴ بود.
مجمع حزب دموکرات در سال ۱۸۷۴ با رأی قاطع، بدل را به عنوان نامزد فرمانداری انتخاب کرد. رقیب وی، جورج ای هالسی، نمایندهٔ سابق نیوآرک از حزب جمهوری‌خواه بود. مشکل اصلی در کمپین انتخاباتی، دولت جرسی سیتی بود. هالسی کمپینی برای اصلاح سیستم کمیسیون‌های قانونگذاری ایالتی که امور شهر را اداره می‌کردند، کمپینی تشکیل داد. بدل اتهامات شدیدی را به هیئت منصفه وارد کرده بود که منجر به صدور کیفرخواستی مبنی بر کلاه‌برداری و توطئهٔ مأمورین عالی رتبهٔ جمهوری‌خواه شد. او بعدها آنها را مورد دادرسی قرار داده و محاکمه کرد.
بدل با اختلاف نسبتاً بالایی پیروز انتخابات شد. این پیروزی احتمالاً به سبب وحشت سال ۱۸۷۳ بوده که موجب شد جمهوری‌خواهان ملی و سیاستمداران منتخب، محبوبیت خود در بین عموم از دست بدهند.
بدل در سخنرانی آغازین خود، خواستار ریاضت اقتصادی و حاکمیت محلی برای شهرداری‌ها و قوانین عمومی شد که موجب سامان یافتن شرکت‌ها (برخلاف منشورهای فردی) شد. بدل اینگونه استدلال می‌کرد که واگذاری مسئولیت به شهرداری‌ها موجب کاهش مخارج و مالیات شده در حالی که خود شهرداری منبع اولیهٔ هر دو است. اگرچه او به روزی امید داشت که «هر شهری در این ایالت با هر جمعیت مشخصی، توسط یک قانون عمومی اداره شود» ولی اذعان داشت که این امر نیازمند اصلاح قانون اساسی است.
نخستین وتوی فرماندار بیدل موجب از بین رفتن لایحهٔ ادغام شرکت تولید و تجارت نیوآرک شد. این کار به دلیل خاص بودن قانون انجام شد. او در سال نخست حضورش در فرمانداری، حداقل پنج لایحهٔ مشابه دیگر برای شرکت‌های تولیدی و دو لایحه برای خوابگاه‌های خصوصی را با رأی مخالف خود، رد کرد. محدودیت قوانینی ویژه توسط یک اصلاحیه قانون اساسی ایالتی که توسط رأی دهندگان در نوامبر ۱۸۷۵ تصویب شده، انجام پذیرفت. در نتیجهٔ محدود کردن قانون اساسی ویژه، فعالیت به شدت کاهش یافت و در دو سال باقی‌ماندهٔ کار بدل در فرمانداری، کمترین رویدادها از منظر قانونگذاری، در تاریخ نیوجرسی اتفاق افتاد.
بدل در سال دوم کارش در فرمانداری، تفسیر خود را مبنی بر اینکه اصلاحیهٔ محدودسازی شامل همهٔ قوانین شهرداری نمی‌شود، اظهار داشت. با این حال او لایحه‌ای را در بهار ۱۸۷۶ رد کرد که قادر به سامان بخشیدن به انتخابات محلی در جرسی سیتی بود. او همچنین دو لایحهٔ دیگر را فقط به این دلیل که با اطلاع عمومی مناسبی تصویب نشده بودند، رد کرد که به‌طور محدودی فقط برای اثرگذاری بر روی نیوآرک نوشته شده بودند.
بدل در سال ۱۸۷۶ لایحه‌ای را رد کرد که «نگهداری از افراد ناشنوا و فاقد قوهٔ تکلم، عقب افتادهٔ ذهنی و نابینا و همچنین امکان تحصیل آنان را در (نیوجرسی) فراهم کرد». دلیل رد شدن این لایحه افراطی بودن این سیاست بود و همچنین با شرط قانون اساسی مبنی بر محدود بودن لایحه به یک موضوع، مغایرت داشت. گرچه سنای نیوجرسی به لغو وتوی بدل رأی داد، ولی شش جمهوری‌خواه مجلس برای جلوگیری از تصویب این لایحه از خطوط حزبی عبور کردند. با این حال، مجلس جمهوری‌خواه بر حق وتوی بدل غلبه و لایحهٔ اصلاح زندان را تصویب کرد. بدل معتقد بود که این لایحه مأموران قانونی را آنقدر قدرتمند کرده که بتوانند بدون صلاح دیدن قانون اساسی و موافقت آن، انتخاب شوند.
بدل در طول آخرین سال خدمت خود در فرمانداری، پدر همسرش، بنینگتون اف راندولف را به یکی از دو کرسی قضاوت جرسی سیتی منصوب کرد. ولی سنای دموکرات، نامزد جمهوری‌خواه بدل را برای کرسی دیگر رد کرد. بدل جمهوری‌خواه دیگری را پیش از عزل از سنا منصوب کرد که او نیز رد شد و در همین اثنا، جمهوری‌خواهی را تعیین کرد.
بدل در پی یک اعتصاب راه‌آهن در سال ۱۸۷۷، گارد ملی ایالتی را برای محافظت از قطارها فراخواند و کارکنان را نیز جایگزین کرد.
بدل پس از ترک فرمانداری، به حرفهٔ وکالت بازگشت مشاور خصوصی حقوقی در دلاور، لاکاوانا و وسترن ریل رودشد. او به هیئت مدیرهٔ چندین شرکت برجسته ملحق شد. او سه مرتبه از قبول انتصاب به مقام قضاوت ریاستی به عنوان کاردار روسیه و اتریش سر باز زد.
بدل در سال پایانی عمرش، در کمیسیون قانون اساسی نیوجرسی در سال ۱۸۹۴ خدمت کرد.
بدل در سال ۱۸۶۱ با آلثا فیتز راندولف (زادهٔ حدود ۱۸۳۰ – درگذشتهٔ ۱۹۲۶)، دختر یک وکیل محلی و خواهرزادهٔ فرماندار بعدی نیوجرسی، تئودور فیتز راندولف، ازدواج کرد. آنها با یکدیگر صاحب ۴ پسر به نام‌های: جوزف دورست بدل جونیور (زادهٔ ۱۸۶۴ – درگذشتهٔ ۱۹۱۷)، بنینگتون فیتز راندولف بدل (زادهٔ ۱۸۶۲ – درگذشتهٔ ۱۹۱۷)، توماس فرانسیس بدل (زادهٔ ۱۸۶۵ – درگذشتهٔ ۱۹۲۲) و راندولف بدل (زادهٔ ۱۸۷۵ – درگذشتهٔ ۱۸۸۰) و دو دختر به نام‌های: مری هاول بدل (زادهٔ ۱۸۷۳ – درگذشتهٔ ۱۸۸۰) و آلثیا فیتز راندولف بدل (زادهٔ ۱۸۷۱ – درگذشتهٔ ۱۹۵۷) شدند.
بدل عضو افتخاری انجمن سینسیناتی بود.
بدل در ۲۱ اکتبر ۱۸۹۴ در بیمارستان سنت لوک در شهر نیویورک در اثر عوارض ناشی از جراحی سنگ مجاری ادراری از دنیا رفت. او را در آرامگاه میپل وود در فریهولد، نیوجرسی به خاک سپردند.
جوزف لنکستر برنت (زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۸۲۶- درگذشتهٔ ۲۷ نوامبر ۱۹۰۵)، سیاستمدار و وکیل در کالیفرنیا، مریلند و لوئیزیانا و سرتیپ ارتش مؤتلفه بود.
جوزف لنکستر برنت در ۳۰ نوامبر ۱۸۲۶، در پومونکی، مریلند تولد شد. والدین او ویلیام لی برنت نماینده کنگره ایالات متحده در لوئیزیانا و یک وکیل در مریلند بود و ماری فنویک برنت، وارث مریلند بود. این خانواده پُرجمعیت شامل چندین برادر و خواهر بودند و بردگان زیادی نیز داشتند.
او توسط معلمان خصوصی آموزش دید و تحصیلات خود در رشته حقوق از دانشگاه جورج‌تاون به‌دست‌ آورد. برنت در سال ۱۸۷۰ با روزل کینر از لوئیزیانا ازدواج کرد.
او در ۲۷ نوامبر ۱۹۰۵ در بالتیمور، مریلند، وفات کرد و از او و همسرش، دو فرزند، نانی ام. و دانکن کی. به یادگار ماند."Gen. J.L. Brent Dead," "The Evening Star," November 28, 1905, page 11] او در قبرستان گرین مونت در بالتیمور، مریلند به خاک سپرده شد."Civil War Sites, Memorials, Museums and Library Collections"
او در سال ۱۸۵۰ با یک کشتی بادبانی از بالتیمور به کالیفرنیا رفت و کتابخانه حقوقی «مناسب، هرچند ناکافی» خود را به همراه آورد.Newmark, Harris, Newmark, Maurice Harris, Newmark, Marco Ros, Sixty years in Southern California, 1853-1913, containing the reminiscences of Harris Newmark, The Knickerbocker press, New York, 1916 او به عنوان یک وکیل در لس‌آنجلس «توسط بسیاری از دامداران برای پیگرد حقوقشان از زمین اسپانیایی و مکزیکی استخدام شد». او در سال ۱۸۵۶ در قوه مقننه ایالتی انتخاب شد. او مالک رانچو سان رافائل بود که شامل شهر فعلی پاسادینا در کالیفرنیا می‌شد. این زمین در آن سوی رودخانه لس‌آنجلس موقعیت داشت، جاییکه پارک فعلی گریفیت است. او نام ملک خود را سانتا اولالیا رنچ گذاشت. او همچنین یک کمیسر مدرسه و رهبر جنبش ایجاد یک سیستم مدارس دولتی در لس‌آنجلس بود.
برنت در «کنوانسیون نمایندگان از شهرستان‌های جنوبی، برای تقسیمات ایالتی» شرکت کرد و به همراه بنجامین هیز، جی.اس.کی. اوجیر، آنتونیو اف. کورونل، ایگناسیو دل واله، پیو پیکو و جان ای. لوئیس به کمیته‌ای برای پیش‌نویس قطعنامه نهایی منصوب شدند."The Last Day," "Daily Alta California," October 28, 1851 قطعنامه که در فوریه ۱۸۵۲ صادر شد اظهار داشت که «این واقعیت که هر ساکن بخش کشاورزی ایالت، سه دلار به خزانه دولت کمک می‌کند، در حالی که ساکنان شهرستان‌های معدنی (که شصت و پنج درصد از کل جمعیت ایالت را تشکیل می‌دهند)، تنها هفده سنت کمک می‌کنند که بی‌عدالتی ظالمانه سازمان کنونی ما را به تصویر می‌کشد»."From Los Angeles," "Daily Alta California," February 27, 1852
رأی‌دهندگان لس‌آنجلس در سال ۱۸۵۲، برنت را که یک دموکرات بود به عنوان دومین وکیل شهر خود انتخاب کردند"Chronological Record of Los Angeles City Officials 1850–1938," Municipal Reference Library, March 1938, reprinted 1946"Through Gregory's Express," "Sacramento Daily Union," May 25, 1862 و در سال ۱۸۵۶، او در مجلس ایالتی کالیفرنیا انتخاب شد."Additional Election Returns," "Sacramento Daily Union," November 12, 1856
جوزف لنکستر برنت، در اواسط فوریه ۱۸۶۱، به عنوان یک وکیل ثروتمند و قانون‌گذار سابق مناطق جنوبی و همچنین یک لس‌آنجلسی مشهور بود که دادخواست تشکیل سواره‌نظام تفنگدار لس‌آنجلس را به درخواست فرماندار جان جی. دونی برای تشکیل گروهان‌های شبه‌نظامی برای «حفظ نظم» درست قبل از آغاز جنگ داخلی آمریکا امضاء کرد. سواره‌نظام تفنگدار لس‌آنجلسی به عنوان شبه‌نظامیان جدایی‌طلب، متشکل از کالیفرنیای‌ها و آمریکایی‌هایی از ایالات جنوبی بودند که در کالیفرنیای جنوبی ساکن شده بودند.
پس از سقوط فورت سامتر، سواره‌نظام تفنگدار لس‌آنجلس به تگزاس رفت و نیروهای فدرال به لس‌آنجلس رسید. برنت تصمیم گرفت به شرق بازگردد، وی مزرعه دامداری خود را فروخت و در کشتی پاناما، اس‌اس اوریزابا در سن دیگو سوار شد. او در کشتی با سناتور سابق ایالات متحده، ویلیم ام. گوین و وکیل سابق ایالات متحده، کالهون بینهام همراه شد، آنها تلاش داشتند تا به جنگ جنوب بپیوندند. اگرچه آنان در شهر پاناما، در آب‌های کلمبیا توسط سرتیپ ادوین ووس سمر به جرم خیانت دستگیر شدند. این حادثه می‌توانست ایالات متحده را وارد جنگ با کلمبیا کند، مگر اینکه این سه نفر برای دستگیرشدن موافقت می‌کردند و هیچ ضرری به شهروندان شهر پاناما نمی‌رسید. آنها سرانجام به امر ریس جمهور آبراهام لینکلن آزاد شدند.
برنت فوراً به جنوب رفت تا سرگرد و افسر مهمات، ارتشبد جان بی. ماگرودر در شبه جزیره ویرجینیا شود. او بعداً به عنوان افسر مهمات، ارتشبد ریچارد تیلور به غرب فرستاده شد. او در ۱۷ آوریل ۱۸۶۴، فرماندهی تیپ سواره‌نظام لوئیزیانا را دریافت کرد و در اکتبر ۱۸۶۴ به درجه سرتیپی ارتقا یافت و یکی از سه کالیفرنیایی بود که ارتشبد مؤتلفه یا دیپلمات بودند.Helen B. Walters, “Confederates and Southern California,” "Hist Soc of So Cal Quarterly," The Historical Society of Southern California, Mar 1951, p. 52. California Military Department او تا پایان جنگ در لوئیزیانا جنگید.
یکی از واقعات جالب درگیرشدن برنت در جنگ، غرق‌کردن کشتی یو اس اس اندیانولا در ۲۴ فوریه ۱۸۶۳ بود. کشتی اندیانولا موظف شده بود تا از جریان تدارکات مؤتلفه از دریای سرخ جلوگیری کند. ارتشبد تیلور به برنت دستور داد تا با زره پوش دشمن با دو کشتی، قایق یدک‌کش ویب و چرخ پره‌ای ملکه غرب که اخیراً از دشمن به دست آمده بود، حمله کنند. آنها از اندیانولا سبقت گرفتند و قبل از آنکه آنها را هدف قرار دهد از دو طرف، هفت بار به او ضربه زدند و اندیانولا تسلیم شد. از دست دادن اندیانولا برای اتحادیه بسیار ناراحت‌کننده بود. در این صورت تمام تلاش‌های دریاسالار دیوید دیکسون پورتر برای بستن دریای سرخ توسط کشتی‌های جداشده در حالی که بدنه ناوگان او در بالای ویکسبورگ، می‌سی‌سی‌پی قرار داشت، خاتمه یافت و این امر در ۱۴ مارس ۱۸۶۳، منجر به مدیریت پرهزینه فراگوت توسط دژهای جنوب در پورت هادسون شد.
پس از جنگ، او تا سال ۱۸۷۰ در بالتیمور وکالت کرد تا اینکه با روسیلا کینر، دختر کشاورز و سیاستمدار لوئیزیانا، دونکان فارار کینر ازدواج کرد. برنت در لوئیزیانا ساکن شد و مزرعه کینر را تا مرگ او در سال ۱۸۸۷ مدیریت کرد.JOSEPH L. BRENT PAPERS, Louisiana State University, 2004. در این زمان آنها یک پسر و دختر داشتند. برنت یک شهروند مشهور و با نفوذ شد و به عنوان یکی از اعضای مجلس قانون‌گذاری، با مبارزه با بخت‌آزمایی کارهای مؤثری انجام داد.H. D. Barrows, "J. LANCASTER BRENT". او در سال ۱۸۷۶، یک نماینده در کنوانسیون ملی دموکرات از لوئیزیانا و همچنین رئیس انجمن جنگ‌های استعماری مریلند بود.
برنت بعد از سال ۱۸۸۷ به مریلند بازگشت و در حکومت سهیم شد. مجله هارپر، در آوریل ۱۸۹۴، مقاله‌ای از برنت به عنوان «استفاده جنگ از موتورهای صلح» منتشر کرد."New Publications," "Sacramento Daily Union," April 7, 1894
میکرونووا یک انفجار ستاره ای با انرژی یک میلیونیم نواختر کلاسیک است. این پدیده به دلیل تجمع ماده از محیط ستاره، مانند ستاره همراه، ایجاد می‌شود.
در ۲۰ آوریل ۲۰۲۲، تیمی از رصدخانه جنوب اروپا اعلام کرد که با استفاده از داده‌های تلسکوپ فضایی ماهواره نقشه‌بردار فراخورشیدی گذران و تلسکوپ وی‌ال‌تی، سه میکرونووا را از کوتوله‌های سفید شناسایی کرده‌اند.
هنگامی که نیل آرمسترانگ در طول مأموریت آپولو ۱۱ تصاویر استریوسکوپی از سطح ماه گرفت، تکه‌های درخشانی را دید که شبیه شیشه بودند. توماس گلد، اخترفیزیکدان، این تصاویر را تجزیه و تحلیل کرد و پیشنهاد کرد که انجماد شیشه‌ای می‌تواند نتیجه یک «فورش بسیار کوچک شبیه نوا» از خورشید باشد. بردلی شفر، پروفسور نجوم و اخترفیزیک، موافق است که این یک استدلال قانع کننده برای چیزی است که ما اکنون آن را میکرونووای خورشیدی می‌نامیم. لکه‌های مشابهی نیز در طول مأموریت چانگ ای ۴ سازمان ملی فضایی چین در سال ۲۰۱۹ در سمت دور ماه مشاهده شد و در ابتدا تصور می‌شد که یک ژل است. تیم پیشنهاد کرد که شیشه نمی‌تواند در اثر برخوردی که دهانه را ایجاد کرده‌است، تشکیل شده باشد، زیرا جسم برای ایجاد دمای مورد نیاز بسیار کوچک بوده‌است.
تبعیض جنسیتی معکوس () اصطلاحی از تبعیض جنسیتی است که هدف آن مردان و پسران هستند.
این شکل از تبعیض جنسی شامل هر گونه تعصب یا تبعیض علیه مردان و پسران است. این تبعیض می‌تواند شامل کلیشه‌هایی باشد که ممکن است بر مردان تأثیر منفی بگذارد.
مفهوم تبعیض جنسیتی معکوس اولین بار در دههٔ ۱۹۶۰ و همزمان با ظهور جنبش‌های آزادی‌بخش زنان و جنبش‌های فمینیستی ثبت شد. یک جنبش آزادی‌بخش مردان به رهبری روان‌شناسانی شکل گرفت که معتقد بودند زنانگی و مردانگی رفتارهای اجتماعی هستند و نتیجه ژن‌ها نیستند.
لوک پریور بلکبرن (Luke Pryor Blackburn) (۱۶ ژوئن ۱۸۱۶–۱۴ سپتامبر ۱۸۸۷)، پزشک، نوع‌دوست و سیاستمدار آمریکایی اهل کنتاکی بود. او به‌عنوان بیست و هشتمین فرماندار کنتاکی انتخاب گردید که از سال ۱۸۷۹ تا سال ۱۸۸۳ خدمت نمود. تا زمان انتخاب ارنی فلتچر در سال ۲۰۰۳، بلکبرن یگانه پزشکی بود که به‌عنوان فرماندار کنتاکی خدمت نمود.
پس از بدست‌آوردن مدرک پزشکی در دانشگاهی ترانسیلوانیا، بلکبرن به ناچز، میسیسیپی نقل مکان نمود و به‌دلیل اجرای اولین قرنطینهٔ موفقیت‌آمیز علیه تب زرد در درهٔ رودخانهٔ میسیسیپی در سال ۱۸۴۸ به شهرت ملی دست یافت. او به‌عنوان متخصص تب زرد در نظر گرفته شد و اغلب برای مبارزه با شیوع بیماری مزمن کار کرد. ازجمله اقدام‌های بشردوستانهٔ او ساخت بیمارستانی برای قایقرانانی بود که در رودخانهٔ میسیسیپی با سرمایهٔ شخصی او کار می‌کردند. او بعداً با موفقیت در کنگره لابی کرد تا مجموعه‌ای از بیمارستان‌های مشابه در امتداد میسیسیپی بسازد.
اگرچه بلکبرن خیلی پیر بود تا در ارتش خدمت نماید، اما در طول جنگ داخلی از جنبش کنفدراسیون حمایت نمود. در روزهای اولیهٔ جنگ، او به‌عنوان یک مأمور غیرنظامی برای دولت‌های کنتاکی و میسیسیپی اجرای عمل می‌نمود. تا سال ۱۸۶۳، او به اداره‌کنندگان محاصرهٔ کنفدراسیون در کانادا کمک می‌کرد. در سال ۱۸۶۴، او به برمودا سفر کرد تا به مبارزه با شیوع تب زرد که عملیات محاصرهٔ کنفدراسیون در آنجا را تهدید می‌نمود، کمک نماید. مدت کوتاهی پس از پایان جنگ، او توسط یک مأمور دوعامل کنفدراسیون متهم گردید که توطئه‌ای برای شروع یک بیماری همه‌گیر تب زرد در شمال ایالات متحده انجام داده‌است که می‌توانست تلاش جنگ اتحادیه را مختل سازد. بلکبرن متهم به جمع‌آوری کتانی و لباس‌های مورد استفادهٔ بیماران تب زرد و قاچاق آنها به ایالت‌های شمالی برای فروش بود. شواهد علیه بلکبرن قابل توجه بود، اگرچه بسیاری از آنها یا به‌صورت غیرمستقیم یا توسط شاهدانی با شهرت مشکوک ارائه شده بودند. اگرچه او توسط دادگاه تورنتو تبرئه گردید، احساسات عمومی به‌طور قطعی در سراسر ایالات متحده علیه او بود. امروزه، مورخان هنوز در مورد قوی‌بودن شواهدی که از نقش بلکبرن در توطئهٔ ادعایی حمایت می‌نماید، اختلاف نظر دارند. هر توطئه‌ای با این ماهیت شکست می‌خورد، اگرچه، در سال ۱۹۰۰، والتر رید کشف نمود که تب زرد توسط پشه‌ها منتقل می‌شود، نه از طریق تماس.
بلکبرن در کانادا ماند تا اجتناب از پیگرد قانونی توسط مقام‌های ایالات متحده نماید، اما در سال ۱۸۶۸ به شهرستان خود بازگشت تا به مبارزه با شیوع تب زرد در امتداد خلیج ساحلی تگزاس و لوئیزیانا کمک نماید. اگرچه اتهامات علیه او رفع نشده بود، اما او دستگیر ویا تحت پیگرد قانونی قرار نگرفت. او با ارائهٔ کمک در شیوع تب زرد در ممفیس، تنسی، در سال ۱۸۷۳، فرناندینا، فلوریدا، در سال ۱۸۷۷ و هیکمن، کنتاکی، در سال ۱۸۷۸، چهرهٔ عمومی خود را بازسازی نمود. خدمات بلکبرن که «قهرمان هیکمن» لقب گرفت، او را به‌سمت نامزدی فرمانداری دموکرات در سال بعد سوق داد. او در انتخابات سراسری، والتر ایوانز جمهوری‌خواه را با اختلاف زیادی شکست داد. به‌عنوان فرماندار، بلکبرن اصلاحات متعددی را در زمینه‌های مالی ایالتی و بهبودهای داخلی به‌تصویب رساند، اما دستاوردهای برجستهٔ او در زمینهٔ اصلاحات کیفری بود. بلکبرن با ناراحت بودنش از شرایط زندان در فرانکفورت، تلاش کرد ازدحام بیش از حد جمعیت را با استفادهٔ آزادانه از عفو فرمانداری خود کاهش دهد که لقب تمسخرآمیز «لوک ملایم» را برای او به ارمغان آورد. او همچنین تضمین از مجوز ساخت یک ندامتگاهی جدید در ادیویل، اتخاذ یک سیستم نگهبان برای جایگزین نظارت خصوصی فاسد بر زندان قدیمی و اجرای اولین سیستم آزادی مشروط ایالتی را نمود. اگرچه سابقهٔ اصلاحات او باعث گردید تا مورخان او را به‌عنوان «پدر اصلاحات زندان در کنتاکی» تحسین نمایند، اما سابقهٔ عفو لیبرال او و صرف پول کمیاب مالیات دهندگان برای بهبود شرایط زندگی زندانیان در آن زمان محبوبیتی نداشت و او را در کنوانسیون نامزدی حزب خود در سال ۱۸۸۳ شد. پس از دورهٔ فرمانداریش، او به مطب پزشکی خود بازگشت و در سال ۱۸۸۷ درگذشت. مجتمع اصلاحی بلک برن، یک مرکز مجازات حداقل امنیتی در نزدیکی لکسینگتون، کنتاکی، به‌افتخار او در سال ۱۹۷۲ نام‌گذاری گردید.
لوک بلکبرن در ۱۶ ژوئن، سال ۱۸۱۶ در شهرستان وودفورد، کنتاکی متولد گردید."Kentucky Governor Luke Pryor Blackburn". National Governors AssociationPowell suggests that Blackburn was born in neighboring Fayette County, but all other sources list Woodford County. او چهارمین فرزند از سیزده فرزند ادوارد ام («ند») و لاوینیا (بل) بلکبرن بود.Baird in "Luke Pryor Blackburn", p. 2 عموی بزرگ بلکبرن، گیدئون بلکبرن، یک مبلغ معروف پروتستان بود و به‌عنوان رئیس دانشکدهٔ مرکزی در دانویل، کنتاکی خدمت می‌نمود. بسیاری از نزدیکان بلکبرن در سیاست درگیر بودند. پدربزرگ مادری او نمایندهٔ کنوانسیون قانون اساسی کنتاکی سال ۱۷۹۹ بود و عمویش، ویلیام بلکبرن، رئیس پرو تمپوره سنای کنتاکی و معاون فرماندار در دولت فرماندار جیمز ترنر مورهد بود. سیاستمدار برجسته، هنری کلی، نیز پسر عموی دوری او بود و گهگاهی از خانهٔ بلکبرن دیدن می‌نمود.
بلکبرن تحصیل اولیهٔ خود را در مدارس دولتی محلی به‌دست‌آورد. او درسن شانزده سالگی یک کارآموزی پزشکی را در زیر داییش، پزشک چرچیل بلکبرن، آغاز نمود. او در حین کارآموزیش، به عموی خود در معالجهٔ قربانیان شیوع وبا در لکسینگتون و پاریس کمک نمود.Baird in "Luke Pryor Blackburn", pp. 3–5 او بعداً به تحصیل در دانشگاهی ترانسیلوانیا در لکسینگتون، کنتاکی، پرداخت جایی‌که در مارس، سال ۱۸۳۵ مدرک پزشکی کسب نمود.Perrin, Battle, and Kniffin او هیچ نوع پرداختی برای خدماتش در طول اپیدمی نپذیرفت.
در ۲۴ نوامبر، سال ۱۸۳۵، بلکبرن با دختر عموی دور خود، الا گیست بوسوِل، ازدواج نمود.Baird in "Luke Pryor Blackburn", p. 7Perrin gives Blackburn's wife's name as Ella "Guest" Boswell. پدر باسول، جوزف بوسوِل، یک سال قبل در اپیدمی وبا در لکسینگتون درگذشته بود.Powell, p. 64 تنها فرزند این زوج، کری بل بلکبرن، در سال ۱۸۳۷ متولد گردید. ایالت در ۲۷ مه، سال ۱۸۹۱ یادبودی بر فراز قبر بلکبرن برپا نمود. بنای یادبود گرانیتی دارای نقش برجسته‌ای است که تصویری از «تمثیل سامری خوب» را می‌کشد.
فصل ۲۳–۲۰۲۲ صد و بیست و سومین فصل حضور باشگاه بارسلونا و نود و دومین فصل متوالی آنها در لیگ برتر فوتبال اسپانیا است. علاوه بر لیگ داخلی ، بارسلونا در رقابت‌های این فصل کوپا دل ری، سوپرکاپ اسپانیا، لیگ قهرمانان اروپا (حضور برای نوزدهمین فصل متوالی) و لیگ اروپای اروپا شرکت کرد. این فصل از ۱ ژوئیه ۲۰۲۲ تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۳ را در بر می‌گیرد.
این آخرین فصل برای جرارد پیکه مدافع بارسلونا بود که قبل از جام جهانی بازنشسته شد. پیکه ۱۵ فصل را در بارسلونا سپری کرده و ۳۰ جام رسمی را با این باشگاه به دست آورده است.
| pattern_b = _barcelona2223h
در ۱۰ ژوئن، بارسلونا و [[سرجی روبرتو]] برای تمدید قرارداد یک ساله تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۳ توافق کردند.
در ۱۵ ژوئن، [[دنی آلوز]] اعلام کرد که در پایان فصل پس از اتمام قراردادش باشگاه را ترک خواهد کرد. او متعاقباً به باشگاه [[باشگاه فوتبال اونیورسیداد ناسیونال|پوماس اونام]] در [[دسته برتر فوتبال مکزیک|لیگ مکزیک]] پیوست.
در ۳۰ ژوئن، بارسلونا و شرکت سرمایه‌گذاری [[شرکای خیابان ششم|خیابان ششم]] برای به دست آوردن ۱۰٪ از حق پخش تلویزیونی باشگاه در لا لیگا به توافق رسیدند و بارسلونا در مجموع سود سرمایه ای ۲۶۷ میلیون یورویی برای فصل جاری به دست آورد. خیابان ششم در ابتدا ۲۰۷٫۵ میلیون یورو سرمایه گذاری خواهد کرد و در ازای آن ۱۰٪ از حق پخش تلویزیونی باشگاه در لا لیگا برای ۲۵ سال آینده را دریافت خواهد کرد.
در ۱ ژوئیه، باشگاه اعلام کرد که قرارداد [[آداما ترائوره (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۹۶)|آداما ترائوره]] و [[لوک دی یونگ]] تمدید نخواهد شد و با پایان [[انتقال قرضی (ورزشی)|قرارداد قرضی]]، آنها باید به باشگاه‌های خود برگردند.
در ۴ ژوئیه، بارسلونا اعلام کرد که [[فرانک کسیه]] از [[باشگاه فوتبال آ.ث. میلان|میلان]] و [[آندریاس کریستنسن]] از [[باشگاه فوتبال چلسی|چلسی]] را به صورت [[انتقال رایگان (فوتبال)|رایگان]] به خدمت گرفته است.
در ۸ ژوئیه، بارسلونا و [[باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر|تاتنهام]] برای انتقال قرضی [[کلمون لنگله]] برای فصل جاری به توافق رسیدند.
در ۱۲ ژوئیه، بارسلونا و [[باشگاه فوتبال واتفورد|واتفورد]] برای انتقال [[ری مانای]] با مبلغی نامشخص به توافق رسیدند.
در ۱۳ ژوئیه، بازی‌های دوستانه پیش‌فصل خود را در مقابل تیم [[باشگاه فوتبال الت|اُلُت]] آغاز کرد که این بازی با تساوی ۱–۱ به پایان رسید. باشگاه سپس اعلام کرد که با [[باشگاه فوتبال لیدز یونایتد|لیدز یونایتد]] برای انتقال [[رافینیا دیاز|رافینیا]] به مبلغ ۴۸٫۰۰۰٫۰۰۰ یورو به توافق رسیده است که این مبلغ می‌تواند تا ۶۰٫۰۰۰٫۰۰۰ یورو نیز افزایش یابد. او قراردادی تا سال ۲۰۲۷ با بند خرید ۱ میلیارد یورویی امضا کرد. بارسا همچنین اعلام کرد که با [[باشگاه فوتبال اسپورتینگ|اسپورتینگ]] برای جدایی قرضی [[فرانسیسکو ترینکائو]] به مبلغ ۳٫۰۰۰٫۰۰۰ یورو تا پایان فصل به همراه بند خرید به توافق رسیده است.
در ۱۴ ژوئیه، بارسلونا تمدید قرارداد [[عثمان دمبله]] تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۴ با بند خرید ۱۰۰ میلیون یورو را اعلام کرد.
در ۱۶ ژوئیه، بارسلونا و [[باشگاه فوتبال بایرن مونیخ|بایرن مونیخ]] برای انتقال [[روبرت لواندوفسکی]] به مبلغ ۴۵٫۰۰۰٫۰۰۰ یورو به توافق رسیدند که این مبلغ می‌تواند به ۵۰٫۰۰۰٫۰۰۰ یورو نیز افزایش یابد. او قراردادی به مدت چهار سال تا سال ۲۰۲۶ با حق فسخ ۵۰۰٫۰۰۰٫۰۰۰ یورویی امضا کرد.
در ۱۹ ژوئیه، بارسلونا تور ایالات متحده خود را با پیروزی ۶–۰ مقابل [[باشگاه فوتبال اینتر میامی|اینتر میامی]] در استادیوم [[ورزشگاه درایو پینک|درایو پینک]] در [[فورت لادردیل، فلوریدا|فورت لاید]]، [[فلوریدا]] آغاز کرد.
در ۲۱ ژوئیه، بارسلونا ۱۵٪ دیگر از حق پخش تلویزیون در لا لیگا را به شرکت خیابان ششم فروخت. در مجموع، خیابان ششم ۲۵٪ از حقوق پخش تلویزیونی باشگاه در لا لیگا را برای ۲۵ سال آینده دریافت خواهد کرد.
در ۲۳ ژوئیه، بارسلونا در دومین بازی خود در تور ایالات متحده با نتیجه ۱–۰ [[ال کلاسیکو]] را در مقابل رقیب سنتی خود [[باشگاه فوتبال رئال مادرید|رئال مادرید]] در استادیوم [[ورزشگاه الیجنت|الیجنت]] در [[پارادایس، نوادا|پارادایس]]، [[نوادا]] با پیروزی پشت سر گذاشت.
در ۲۹ ژوئیه، بارسلونا امضای قرارداد با [[ژول کونده]] از باشگاه [[باشگاه فوتبال سویا|سویا]] را با قراردادی ۵ ساله با بند آزادسازی ۱ میلیارد یورویی اعلام کرد. بارسا همچنین با [[باشگاه فوتبال سلتاویگو|سلتاویگو]] برای انتقال [[اسکار مینگوئزا]] به توافق رسید درحالیکه حق خرید مجدد بازیکن در آینده و ۵۰٪ از حق فروش آینده این بازیکن را برای خود لحاظ کرد.
!colspan="12" style="background:#26559B; color:#FFF000; " | دروازه‌بانان
!colspan="12" style="background:#26559B; color:#FFF000; " | مدافعان
!colspan="12" style="background:#26559B; color:#FFF000; " | هافبک‌ها
!colspan="12" style="background:#26559B; color:#FFF000; " | مهاجمان
تابستان: ۱۵۸٬۰۰۰٬۰۰۰ €
مجموع: ۱۵۸٬۰۰۰٬۰۰۰ €
تابستان: ۸٬۰۰۰٬۰۰۰ €
مجموع: ۸٬۰۰۰٬۰۰۰ €
تابستان: ۱۵۰٬۰۰۰٬۰۰۰ €
مجموع: ۱۵۰٬۰۰۰٬۰۰۰ €
عملکرد کلی تیم در رقابت‌ها
! rowspan=2 style="background:#26559B; color:#FFF000; " width=15|
! rowspan=2 style="background:#26559B; color:#FFF000; " width=140| بازیکن
! colspan=3 style="background:#26559B; color:#FFF000; " width=120| لا لیگا
! colspan=3 style="background:#26559B; color:#FFF000; " width=120| کوپا دل ری
! colspan=3 style="background:#26559B; color:#FFF000; " width=150| سوپر جام اسپانیا
! colspan=3 style="background:#26559B; color:#FFF000; " width=140| لیگ قهرمانان
! colspan=3 style="background:#26559B; color:#FFF000; " width=120| مجموع
! style="background:#26559B; color:#FFF000; " width=35|
! style="background:#26559B; color:#FFF000; "; colspan=4| مجموع
!۱۵||۱|| || || || || || || ||۱|| || ||۱۶||۱||
[[رده:فصل‌های باشگاه فوتبال بارسلونا]]
[[رده:فصل‌های باشگاه‌های شرکت‌کننده در لیگ قهرمانان اروپا ۲۳–۲۰۲۲]]
آدوسوپین یک داروی دی‌بنزوآزپین است که برای درمان بی‌اختیاری ادرار مورد مطالعه قرار گرفته است.
اتازپین (INN) یک داروی ضد تشنج با ساختار سه‌حلقه‌ای است که به دسته بنزودیازپین‌ها تعلق دارد، اما هرگز به بازار عرضه نشد. به نظر می رسد که اثرات خود را از طریق عمل بر روی سیستم GABAergic اعمال می کند.
مزپین یک داروی ضدافسردگی سه‌حلقه ای (TCA) است که هرگز به بازار عرضه نشد.
تروپاتپین (با نام تجاری Lepticur) یک آنتی‌کولینرژیک است که به عنوان عامل ضد پارکینسون استفاده می‌شود.
میسون برایمن (Mason Brayman) (زادهٔ ۲۳ مه ۱۸۱۳ – درگذشتهٔ ۲۷ فوریه ۱۸۹۵)، وکیل، روزنامه‌نگار و افسر نظامی آمریکایی بود. او در جریان خدمت خود با ارتش ائتلاف در دوران جنگ داخلی آمریکا، به رتبه سرلشکر در نیروی پیاده‌نظام داوطلب ۲۹مین ایالت ایلینوی رسید. بعداً او هفتمین فرماندار قلمروی آیداهو شد.
برایمن در۲۳ مه سال ۱۸۱۳، در بوفالو، نیویورک چشم به جهان گشود. او که با نگرش کالوینیست و نفرت از مشروب بزرگ شده بود، در سن ۱۷ سالگی نزد یک چاپخانه کارآموز شد. پنج سال بعد او سردبیر یک روزنامه محلی شد. به علاوه کار در روزنامه، حقوق خواند و در سال ۱۸۳۶، در مجتمع وکلای نیویورک پذیرفته شد.
یک سال پس از پذیرش در مجتمع، برایمن با خانمش ماری از نوادگان مستقیم راجر ویلیام ازدواج کرد که ثمره ازدواج شان دو دختر و یک پسر بود. برایمن پس از ازدواج، به سمت غرب یک سری سفر را آغاز کرد. در اوایل ۱۸۴۰، قبل از اقامت در اسپرینگفیلد، ایلینوی، به عنوان وکیل شهری در میشیگان و سردبیر روزنامه در اوهایو کار کرد.
برایمن در اسپرینگفیلد، همراه با جسی بی توماس وکالت می‌کرد. و برای روزنامه‌های شهر سرمقاله می‌نوشت. او علاوه بر گذراندن وقت با افرادی مانند آبراهام لینکلن و استیفن ای. داگلاس، بر انجمن انتشارات باپتیست آمریکا نظارت داشت، فعال جنبش اعتدال و رهبر کلیسای محلی باپتیست بود.
در سال ۱۸۴۴، برایمن با پذیرفتن حکمی از فرماندار توماس فورد برای تجدید نظر در قوانین ایلینوی، در سراسر ایالت شهرت یافت. دو سال بعد او به عنوان دادستان ویژه رسیدگی به حوادثی شد که در طول جنگ مورمون ایلینوی رخ داده بود. در این مقام او توافقنامه‌ای را طراحی کرد که به مورمون‌ها اجازه ترک ایلینوی را می‌داد.