moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این روستا در دهستان گوده قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۶ نفر (۱۵ خانوار)
بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند.الکوخردی، محمد، بن یوسف، "(کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River)" الطبعة الثالثة، دبی: سنة ۱۹۹۷ للمیلاد.محمد، صدیق «تارخ فارس» صفحه‌های (۵۰ ـ ۵۱ ـ ۵۲ ـ ۵۳)، چاپ سال ۱۹۹۳ میلادی.
سونی اریکسون دبلیو۹۵۰یک تلفن همراه هوشمند است که در ۱۶ فوریه ۲۰۰۶ معرفی شد.
عفوله (در عبری: עפולה) نام شهری در استان شمالی اسرائیل است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ ۳۹٬۳۰۰ نفر و مساحت آن ۲۶.۹۰۹ کیلومتر مربع بوده است.
اَشکِلون نام شهر و بندر اسرائیلیتداوم وخامت اوضاع در جنوب کشور: راکتی دیگر در نزدیکی شهر اشکلون و دو راکت به شهر بئرشبع اصابت کرد، مرکز آگاهی‌های اطلاعات و ترور، وابسته به مرکز رهنمودهای اطلاعاتی اسرائیل در کنار دریای مدیترانه و در استان جنوبی اسرائیل است. اشکلون نام عبری شده عسقلان است که طی قرون متمادی یکی از شهرهای اسلامی بوده است. جمعیت شهر اشکلون طبق آمار وزارت کشوری اسرائیل در سال ۲۰۲۱، ۱۵۱،۰۰۰ نفر و مساحت آن با احتساب شهرک های اسرائیلی نزدیک قریب به ۵۰ هزار کیلومتر مربع است.
مسجد راس الحسین در شهر اشکلون قرار داشت. پس از مدتی بنایی بر روی آن ساخته شده که به مشهد نبی حسین مشهور گردید.این مکان مورد زیارت شیعیان و اهل سنت بود ؛ تا اینکه پس از تأسیس جمهوری اسرائیل، بدستور موشه دایان این بنا همچون دو مسجد دیگر از مساجد موجود در شهر توسط ارتش اسرائیل تخریب گردید.
باقه-جت (در عبری: באקה-ג'ת) نام شهری در استان حیفا است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ ۳۱٬۶۰۰ نفر و مساحت آن ۱۶.۳۹۲ کیلومتر مربع بوده است.
بت یام (به عبری: בת ים) نام شهری ساحلی در استان تل‌آویو است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ ۱۲۶٬۹۰۰ نفر و مساحت آن ۸٬۱۶۷ کیلومتر مربع بوده‌است. این شهر در همسایگی جنوبی شهر تاریخی یافا و در همسایگی غربی شهر خولون واقع شده‌است.
در سرشماری سال ۲۰۱۹، جمعیت شهر بت یام ۱۲۹٬۰۱۳ نفر بود. با وجود اینکه بت یام در همسایگی شهر مختلط عرب-یهودی یافا قرار دارد، از این جمعیت، ۱۲۸٬۱۵۲ نفر، ۹۹٫۳٪ یهودی و غیره، و تنها ۸۶۱ نفر، ۰٫۷٪ عرب فلسطینی بوده‌اند.
در طول شورش‌های ماه مه سال ۲۰۲۱، بت یام شاهد بعضی از خشن‌ترین و بارزترین خشونت‌های شهروندان یهودی علیه شهروندان عرب-فلسطینی بود. در روز دوم حملات راکتی شبه‌نظامیان فلسطینی مستقر در غزه و حملات هوایی اسرائیل علیه غزه، شهروندان یهودی بت یام شعار «مرگ بر اعراب» (به عبری: מוות לערבים "ماوِت لِ عَرَویم") سر داده، مغازه‌های عرب-فلسطینی را تخریب کرده، و در جلوی دوربین‌های زنده خبری شبکه کان ۱۱، راننده‌ای عبوری را که تصور می‌کردند عرب است را مورد ضرب و شتم قرار دادند. این اتفاقات خشن در بت یام محکومیت اکثر شخصیت‌های سیاسی اسرائیلی، منجمله بنجامین نتانیاهو و یائیر لاپید را به همراه داشت.
شهر بت یام، مجداداً در ۵ اکتبر ۲۰۲۲، مصادف با روز مقدس یهودی یوم کیپور (روز غفران)، شاهد خشونت ضد عرب-فلسطینی بود. در این روز، رسم یهودیان بر این است که از رانندگی امتناع ورزند. به همین دلیل، خیابان‌های شهر اکثراً یهودی‌نشین بت یام خالی از خودرو بود. ماشینی حامل ۵ شهروند عرب-فلسطینی وارد شهر خالی از خودرو بت یام شد، که پس از آن، خوردو توسط جمعیتی از ساکنین شهر چپ شد، و مسافران آن مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. مسافرین خودرو با مداخله پلیس اسرائیل نجات پیدا کردند.staff, TOI. “Bat Yam Mob Attacks Arab Group Driving in City on Yom Kippur, Overturns Vehicle. ” The Times of Israel, October 5, 2022. https://www.timesofisrael.com/bat-yam-mob-attacks-arab-group-driving-on-yom-kippur-overturns-their-vehicle/.
بزرگراه آیالون، بزرگراه مهم شمالی-جنوبی منطقه کلانشهر تل آویو (غوش دان) از غرب شهر بت یام عبور کرده و ارتباط سریع شهر به سایر بزرگراه‌های متصل کننده به شمال و جنوب کشور، به فرودگاه بین‌المللی بن گوریون، و به بیت‌المقدس را فراهم می‌کند.
شرکت راه‌آهن اسرائیل، از طریق خط آهنی که از وسط بزرگراه آیالون می‌گذرد، توسط دو ایستگاه «بات یام-یوسفطال» و «بات یام-کوممیوت» به ساکنین شهر بات یام خدمات مسافری ارائه می‌دهد. خط مسافری عبوری از بت یام از جنوب به اشکلون و بئر السبع و از شمال به تل آویو و پتخ تیکوا متصل می‌شود.
در قالب پروژه متروی تل آویو، خط قطار سبک شهری قرمز در بت یام در دست ساخت می‌باشد. این خط، بر طبق برنامه، قرار است در سال ۲۰۲۳ افتتاح شود. حدود ۴ کیلومتر از این خط ۲۴ کیلومتری در محدوده شهری بت یام بوده، و همین‌طور ۹ تا از ۳۴ ایستگاه این خط. این خط از بت یام به سمت شمال می‌رود و قرار است این شهر را به مرکز شهر تل آویو، و به شهرهای اقماری رمت گن و پتخ تیکوا وصل کند
جمعیت شهر بت یام، بر خلاف جمعیت شهر تل آویو در شمال، ولی مثل ساکنین شهر خولون در شرق، به احزاب راست‌گرای صهیونیست-سکولار تمایل دارند.
در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۲۱، نتایج انتخابات در شهر لد به صورت زیر بود:وبسایت «والا!» - نتایج انتخابات ۲۰۲۱ Link
بیسان (در عبری: בית שאן که بیت‌شئان تلفظ می‌شود) نام شهری تاریخی در استان شمالی اسرائیل است، که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ میلادی، ۱۶٬۴۰۰ نفر و مساحت آن ۷٬۳۳۰ کیلومتر مربع بوده است.
بیت شمش (به عبری: בית שמש) نام شهری در استان اورشلیم اسرائیل است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ ۶۹٬۳۰۰ نفر و مساحت آن ۳۴٫۲۵۹ کیلومتر مربع بوده‌است.
بنی براک یا بن براق (به عبری: בְּנֵי בְּרַק) شهری است که در دشت ساحلی مدیترانه مرکزی در اسرائیل، درست در شرق تل آویو واقع شده‌است. مرکز یهودیت حردی، بنی براک مساحتی معادل ۷۰۹ هکتار (۱۷۵۲ هکتار یا ۲٫۷۴ مایل مربع) را پوشش می‌دهد و در سال ۲۰۱۹، ۲۰۴۶۳۹ نفر جمعیت داشت. این شهر یکی از فقیرترین و پرجمعیت‌ترین شهرهای اسرائیل است، و پنجمین شهر پرتراکم جهان است.
مرکز روزنامه مذهبی عبری‌زبان "یاتد نیمان" در شهر بنی براک قرار دارد.
بنی براک نام خود را از شهر باستانی بنی براک در کتاب مقدس گرفته‌است که در تاناک (یوشع ۱۹:۴۵) در فهرست بلندبالایی از شهرهای مربوط به قبیله دان ذکر شده‌است. بنی براک به عنوان یک روستای کشاورزی توسط هشت خانواده حسیدی لهستانی که به عنوان بخشی از آلیه چهارم به فلسطین آمده بودند، تأسیس شد. یتزچوک گرستنکورن آنها را رهبری کرد. این در حدود ۴ کیلومتر (۲٫۵ مایل) از سایت بنی براک کتاب مقدس تأسیس شد. بنی براک در اصل موشاو بود و فعالیت اقتصادی اولیه آن کشت مرکبات بود. به دلیل کمبود زمین، بسیاری از بنیانگذاران به مشاغل دیگر روی آوردند و روستا شروع به توسعه شخصیت شهری کرد. آریه موردخای رابینوویچ، خاخام سابق کوروو در لهستان، اولین خاخام بود. جانشین او خاخام یوسف کالیسز، یکی از فرزندان سلسله ورکرها شد. این شهر از همان ابتدا به عنوان یک سکونتگاه مذهبی راه اندازی شد، همان‌طور که از این توصیف پیشگامان مشهود است: "روح آنها با این واقعیت زنده شد که آنها شایستگی آنچه را که پیشینیان خود نداشتند، داشتند. چیزی که به ویژه روح خسته آنها را در صبح‌ها زنده می‌کرد. نزدیک غروب، زمانی که آنها در کلبه مخصوصی که بلافاصله پس از ورود اولین مهاجران ساخته شده بود، برای تفیلا بتزیبور (نماز جمعی) سه بار در روز، برای دف یومی شیور و یک جمارا جمع می‌شدند. شیور و دیگری در میشنایوس و شولچان اورچ.»
در سال ۱۹۲۸، کنیسه بزرگ تکمیل شد و کمیته روستا با ارائه آماری مبنی بر توسعه آن در چهار سال گذشته، افتتاح آن را جشن گرفت. بنی براک با جمعیتی در حدود ۸۰۰ نفر حدود ۲۰۰۰ دونم از جمله حدود ۸۰۰ دونم را که باغ‌های مرکبات بود، پوشش می‌داد. دارای ۱۱۶ خانه، ۳۱ کلبه، ۶ ساختمان عمومی و ۴۸ گاوخانه بود. در تابستان ۱۹۲۹، بنی براک به شبکه برق متصل شد. در سرشماری فلسطین در سال ۱۹۳۱، جمعیت بنی براق ۹۵۶ نفر بود که همگی یهودی در ۲۵۵ خانه بودند. در سال ۱۹۴۰ دارای ۴۵۰۰ ساکن و ۲۵ کارخانه بود. در سال ۱۹۴۸، جمعیت ۹۳۰۰ نفر بود. بنی براک در سال ۱۹۵۰ به مقام شهر دست یافت.
خاخام آوروهوم یشایا کارلیتز (چازون ایش) در روزهای اولیه خود از بلاروس به بنی براک ساکن شد و طرفداران زیادی را به خود جلب کرد. خاخام‌های برجسته ای که در بنی براک زندگی کرده‌اند عبارتند از: خاخام یااکوف لاندو، خاخام الیاهو الیزر دسلر، خاخام یاکوف اسرائیل کانیوسکی ("استیپلر")، خاخام یوسف شلومو کاهانمان (پونوزهر روف)، خاخام الازارچ مناخوم میشل و رابی الازارچ مناخوم مانف و رابی. خاخام آهارون یهودا لیب شتاینمان. خاخام‌های برجسته ای که امروزه در بنی براک زندگی می‌کنند خاخام نیسیم کارلیتز، خاخام شموئل ووسنر و خاخام چاییم کانیوسکی هستند. در اوایل دهه ۱۹۵۰، ویژنیتزر ربه، خاخام چایم هاگرمیر، محله بزرگی را در بنی براک تأسیس کرد که به عنوان یک مرکز سلسله‌ای تحت فرمان پسرش، خاخام موشه یهوشوا هاگر، و در زمان نوه‌هایش، خاخام یسرائیل هاگر و خاخام مناخیم مندل ادامه داد. هاگر.
در آغاز دهه ۱۹۶۰، رباهای خاندان روژین اوکراین (سادیگورا، هوسیاتین، بوهوش) که قبلاً در تل آویو زندگی می‌کردند، به بنی براک نقل مکان کردند. در دهه ۱۹۹۰، آنها توسط ربای مدژیتز دنبال شدند. برخلاف چهار ربه گرر سابق که در اورشلیم زندگی می‌کردند، ربه کنونی تا سال ۲۰۱۲ ساکن بنی براک بود. ربه‌های الکساندر، بیالا-بنی-براک، کویدنوف، ماچنوفکه، نادورنه، پرمیشلان، رادزین، شومر مونیم. سیاه پوستان اسلونیم، استریکوف، چرنوبیل، تریسک-بنی-براک و زوتشکه در بنی براک ساکن هستند. خاخام موشه یهودا لیب لاندو تا زمان مرگش در ۳۰ مارس ۲۰۱۹ خاخام بنی براک بود. او یک مرجع محترم در قانون یهود و نظارت بر کشروت بود. هچشر «راو لاندو» (نظارت کوشر) به‌طور گسترده پذیرفته شده‌است. خاخام نسیم کارلیتز، خاخام ارشد (آو بیس دین) از جامعه هاردی لیتوانی، ریاست گروهی از دایانیم لیتوانیایی و حسیدی به نام شیریس یسروئل را بر عهده دارد.
طبق آمار شهرداری بنی براک، این شهر بیش از ۱۸۱۰۰۰ نفر جمعیت دارد که اکثریت آنها یهودیان حردی هستند. این شهر همچنین دارای بیشترین تراکم جمعیت در بین شهرهای اسرائیل است، با 25540/km2 (66100/mill/mill). در انتخابات پارلمانی اسرائیل در سال ۲۰۲۱، ۸۹ درصد از رای‌دهندگان احزاب حردی را انتخاب کردند. Pardes Katz، محله‌ای با حدود ۳۰۰۰۰ نفر جمعیت در شمال بنی براک، تنها محله شهر است که اکثریت ساکنان آن هاردی نیستند.
کارخانه بطری سازی کوکاکولا اسرائیل در خروجی بزرگراه اصلی به بنی براک.
یکی از نقاط دیدنی بنی براک کارخانه بطری سازی کوکاکولا در خیابان کاهنمان است. این کارخانه متعلق به شرکت بطری سازی مرکزی (CBC) است که از سال ۱۹۶۸ امتیاز اسرائیل را برای محصولات کوکاکولا در اختیار دارد. این کارخانه یکی از کارخانه‌های کوکاکولا است. ده بزرگ‌ترین تأسیسات بطری تک کارخانه در سراسر جهان.
دو کارخانه بزرگ که سال‌ها بر مرکز بنی براک تسلط داشتند، کارخانه سیگار دوبک و کارخانه مواد غذایی اوسم بودند. با رشد شهر، آنها خود را در وسط یک منطقه مسکونی یافتند. هر دو منطقه را ترک کردند. کارخانه اصلی اوسم اکنون در جاده جابوتینسکی در پتاه تیکوا، درست در کنار بنی براک قرار دارد.
در سال ۲۰۱۱ ساخت و ساز در یک منطقه تجاری آغاز شد که شامل ۱۵ برج اداری خواهد بود. تعدادی از برج‌های مرکز تجاری بنی براک از سال ۲۰۲۰ ساخته شده‌اند و ساختمان‌های دیگر تا سال ۲۰۲۱ تکمیل نمی‌شوند.
تا دهه ۱۹۷۰، شهرداری بنی براک توسط شهرداران مذهبی صهیونیست اداره می‌شد. پس از شکست شهردار گوتلیب از حزب ملی مذهبی، احزاب حردی در جایگاه و نفوذ خود رشد کردند. از آن زمان آنها شهر را اداره می‌کنند. با افزایش جمعیت حردی، تقاضا برای مراسم مذهبی عمومی افزایش یافت و ساکنان بیشتری درخواست کردند که محله‌های خود را به روی تردد وسایل نقلیه در شبات ببندند. در مدت زمان کوتاهی، اکثر ساکنان سکولار و مذهبی صهیونیست بنی براک به جاهای دیگر مهاجرت کردند و شهر تقریباً به‌طور یکسان به حردی تبدیل شد. این شهر دارای یک محله سکولار به نام پردس کاتز است. نام برخی از خیابان‌ها با مفهوم صهیونیستی برای شخصیت‌های برجسته حریدی تغییر یافت، به عنوان مثال، بخشی از خیابان هرتزل در جنوب خیابان جابوتینسکی به خیابان هارو شاخ تغییر یافت. بنی براک یکی از دو شهر فقیر اسرائیل است. خیابانی در بنی براک به نام بنیانگذاران شهر که پدربزرگ دانیل پرل، روزنامه‌نگار کشته شده بود، نامگذاری شد.
بنی براک اولین فروشگاه بزرگ تنها زنان در اسرائیل است که تنها نمونه‌ای از تفکیک جنسیتی در شهری است که به‌عنوان یک شهر فوق ارتدکس شناخته می‌شود. بنی براک خانه یکی از خطوط اتوبوس اصلی تفکیک جنسیتی بود که دادگاه‌های اسرائیل غیرقانونی بودن آن را تشخیص دادند. خطوط اتوبوس مهرین نوعی خط اتوبوس در اسرائیل است که بیشتر در داخل و/یا بین مراکز اصلی جمعیت حریدی حرکت می‌کرد و در آن تفکیک جنسیتی و سایر قوانین سخت مذهبی که توسط برخی یهودیان افراطی ارتدوکس رعایت می‌شد تا سال ۲۰۱۱ اعمال می‌شد. اتوبوس‌ها، مسافران زن در عقب اتوبوس نشسته و در صورت امکان از درب عقب اتوبوس وارد و خارج می‌شوند، در حالی که مسافران مرد در قسمت جلو اتوبوس نشسته و از درب جلو وارد و خارج می‌شوند. علاوه بر این، «لباس متواضع» اغلب برای زنان مورد نیاز بود، از پخش رادیو یا موسیقی سکولار در اتوبوس اجتناب می‌شد، تبلیغات سانسور می‌شد.
شهرداری بنی براک یک منبع آب جایگزین برای استفاده در تعطیلات شبات و یهودیان راه اندازی کرد. این منبع که نیازی به مداخله یهودیان در روزهای استراحت ندارد، از مشکلات مربوط به یهودیان کار در روز استراحت در شرکت ملی آب مکورت جلوگیری می‌کند. بیشتر خیابان‌ها در شبات و تعطیلات یهودی بسته‌است.
بنی براک زمانی که در نبرد حذف عکس‌های نامزدهای زن از تبلیغات کمپین لیکود شکست خورد، توجه ملی را به خود جلب کرد. در محله‌های فوق ارتدکس شهر، زنان معمولاً در تبلیغات و بیلبوردها غایب هستند، زیرا تصاویر زنان به عنوان «تحریک‌کننده جنسی» تلقی می‌شوند. نمایندگان شهر ادعا کردند که به آنها دستور داده شده بود که تابلوهایی را که رقبای لیکود مانند میری رگف و گیلا گملیل را نشان می‌دادند، حذف کنند، علیرغم اینکه عکس‌ها آنها را در لباسی متواضع نشان می‌دادند. پلیس احضار شد و به مسئولان شهر اطلاع دادند که تابلوها قابل برداشتن نیستند. مقامات شهر اعتراض کردند که آنها فقط سعی در محافظت از حساسیت‌های ساکنان مذهبی دارند. از سوی دیگر، اورلی ارز-لیخوفسکی، رئیس بخش حقوقی مرکز اقدام مذهبی اسرائیل، گفت که این یک پیروزی برای برابری جنسیتی است: «من بسیار خوشحالم که مقامات لیکود تسلیم نشدند، جنگیدند. شهرداری و پلیسی که برای اولین بار به صحنه آمدند این نشان می‌دهد که این پیام در هر سطحی شروع به نفوذ کرده‌است که محرومیت زنان غیرقانونی و غیرقابل قبول است. پیشرفت در حال انجام است - حتی در بنی براک، حتی در بخش اولترا ارتدوکس. این یک پیام مهم است.
شهر کارمل (در عبری: עיר הכרמל) نام شهری در استان حیفا اسرائیل است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ ۲۴٬۴۰۰ نفر و مساحت آن ۱۵٬۵۶۱ کیلومتر مربع بوده است.
خَدِرا نام شهری بندری در استان حیفا اسرائیل است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ ۷۶٬۴۰۰ نفر و مساحت آن ۴۶٬۳۵۹ کیلومتر مربع بوده‌است.
شهر خدرا در فاصله ۵۰ کیلومتری شمال کلان‌شهر تل‌آویو و در ۴۵ کیلومتری جنوب شهر حیفا قرار گرفته‌است.
خدرا در 24 ژانویه 1891، در روزهای اولیه صهیونیسم مدرن توسط مهاجران یهودی از لیتوانی و لتونی تأسیس شد.این زمین از یک افندی مسیحی به نام سلیم خوری خریداری شد. این بزرگترین خرید زمین در Eretz اسرائیل توسط یک گروه صهیونیستی بود، اگرچه زمین از کیفیت پایین و عمدتاً باتلاقی بود. تنها ساکنان قبل از خرید، چند خانواده بودند که گاومیش‌های آبی پرورش می‌دادند و نی‌های پاپیروس می‌فروختند. نام این روستا به نام وادی الخدیره(به عربی: وادي الخضيرة، دره سرسبز) گرفته شده است که بخش مجاور نهر حضره شناخته شده است. پیش از این، کل نهر حضره به نام نهر اخضر (به عربی: نهر الأخضر، روشن  «رود سبز») شناخته می شد.
صلیبیان این مکان را Lictera نامیدند - که نام عربی فاسدی است، الخدیره. از همان ابتدا، تلاش شد تا به جای آن یک نام عبری برای سکونتگاه جدید انتخاب شود. حدود نیم سال پس از تأسیس، خاخام یااکوف گلدمن از رویدادی در «موشاو خدره، یعنی هاتزور» خبر داد. نام Liktera توسط ارتش بریتانیا در طول جنگ جهانی اول استفاده ترجیحی بود.
در پایان قرن نوزدهم، منطقه خدرا توسط سه گروه مهاجر - چرکس‌ها، بوسنیایی‌ها و یهودیان روسی پر شد. این استعمارگران فراملی به آنچه که به قول روی مرم «یک دشت ساحلی کم جمعیت بود که ساکنان آن دهقانان عرب زبان مرتفع و عشایر ترکمن، نوبی، مصر و عرب-شبه جزیره بود» پیوستند. مروم در ادامه خاطرنشان می کند که در سال 1871 مقامات عثمانی، خربة الخدیره را بازرسی کردند، و آن را "خالی از ساکنان و فاقد دهقانان مقیمی یافتند که واجد شرایط خرید آن در ازای پرداخت هزینه ثبت زمین هستند." سلیم الخوری، یک تاجر مسیحی. از حیفا، خدیره را به همراه 3000 هکتار زمین خریداری کرد و در میان خرابه ها یک ملک کشاورزی ایجاد کرد.
نقشه بردار بارون ادموند جیمز دو روچیلد، اسحاق گولدار، ادعا کرد که خدرا در محل شهر سابق به نام جِدِرا قیصریه (به عبری: גדרה של קיסרין)بنا شده است.بنیامین مزار ترجیح داد گادور باستانی را که قبلاً توسط قیصریه به نام Gedera شناخته می‌شد، در تل اهار (تپه سبز) که بعداً به نام تل‌اش شیخ زیراق شناخته می‌شود و در حال حاضر تل گادور نامیده می‌شود، در ساحل جنوب گیوات اولگا قرار دهد.
برخی دیگر می گویند که گادرای باستانی را باید با ام قیس یا الجدیرا یکی دانست.
اولین مهاجران یهودی در ساختمانی به نام خان در نزدیکی کنیسه اصلی هادره زندگی می کردند. جمعیت شامل ده خانواده و چهار نگهبان بود. در سال 1896 بارون روچیلد برای "صدها کارگر سیاهپوست" از مصر "برای حفر سنگرهای وسیع و عمیق" مورد نیاز برای تخلیه باتلاق ها هزینه کرد. آنها "در تعداد زیادی مردند".سنگ قبرهای قدیمی در گورستان محلی نشان می دهد که از جمعیت 540 نفری، 210 نفر بر اثر مالاریا مرده اند. بنابراین، آیه ای از کتاب مقدس از مزامیر (تهیلیم) در آرم شهر حک شد: "کسانی که در اشک می کارند، با آوازهای شادی درو خواهند کرد." ‏ (‏ مزمور ۱۲۶:‏۵‏) نگهبانان هاشومر بر مزارع نظارت می‌کردند تا از هجوم بادیه‌نشین همسایه جلوگیری کنند.
در اوایل قرن بیستم، هادره به مرکز اقتصادی منطقه تبدیل شد.در سال 1913، این سکونتگاه شامل چهل خانوار، و همچنین مزارع و تاکستان‌ها به وسعت 30000 دونم بود.
در سرشماری فلسطین در سال 1922 که توسط مقامات قیمومیت بریتانیا انجام شد، حضره 540 نفر جمعیت داشت. 89 مسلمان، 1 مسیحی و 450 یهودی.اختلافات زمین در این منطقه تا دهه 1930 حل شد و جمعیت در سال 1931 به 2002 نفر افزایش یافت.
پس از جنگ 1948، بخش شمال غربی حضره (از جمله "نوهیم") در زمینی که به روستای خالی از سکنه فلسطینی عرب الفقره تعلق داشت گسترش یافت.
جمعیت خدرا در سال 1948 با هجوم مهاجران به کشور به طور چشمگیری افزایش یافت. اکثر تازه واردان از اروپا بودند، اگرچه 40 خانواده یمنی نیز در آنجا ساکن شدند.در سال 1953، اولین کارخانه کاغذ سازی اسرائیل در حضره افتتاح شد. این کارخانه که توسط سرمایه گذارانی از اسرائیل، ایالات متحده، برزیل و استرالیا تأمین مالی می شود، برای رفع تمام نیازهای کاغذ اسرائیل طراحی شده است.
در دهه 1990، تعداد زیادی از مهاجران روسی و اتیوپیایی در خدرا مستقر شدند. خدرا که توسط ساکنانش مکانی امن به حساب می آمد، در جریان انتفاضه دوم، تحت تأثیر چندین اقدام تروریستی قرار گرفت. در 28 اکتبر 2001، چهار غیرنظامی بر اثر تیراندازی یک تروریست به عابران پیاده در یک ایستگاه اتوبوس کشته شدند. قتل عام شش غیرنظامی در بت میتسوا در اوایل سال 2002 رخ داد.یک بمب‌گذار انتحاری در 26 اکتبر 2005 خود را در یک جایگاه فلافل منفجر کرد و هفت غیرنظامی را کشت و 55 نفر را مجروح کرد که حال پنج نفر از آنها وخیم بود. در جریان جنگ دوم لبنان، در 4 اوت 2006، سه راکت حزب الله به خدرا اصابت کرد. حضره در 50 مایلی (80 کیلومتری) جنوب مرز لبنان قرار دارد و دورترین نقطه در داخل اسرائیل مورد حمله حزب الله قرار دارد.
در دهه 2000، مرکز شهر جوان شد، یک پارک تجاری با فناوری پیشرفته ساخته شد و بزرگترین کارخانه نمک‌زدایی جهان ساخته شد. محله های جدیدی در بخش توسعه نیافته شمال شرقی شهر در دست ساخت هستند و طرح هایی برای پارک بزرگ، مراکز خرید و هتل هایی با مجموع 1800 اتاق در دست اجراست.
این شهر به دلیل نزدیکی به جلیله، سواحل و دسترسی به بزرگراه های اصلی، به عنوان یک مقصد تعطیلات آینده در نظر گرفته شده است.
خدرا در امتداد دو خط اصلی راه‌آهن اسرائیل قرار دارد: خط ساحلی و خط شرقی که امروزه فقط باربری دارد. ایستگاه راه‌آهن شهر در غرب شهر و در خط حومه تل‌آویو که بین بنیامینا و اشکلون می‌گذرد، قرار دارد. مرکز شهر خدرا در نزدیکی دو بزرگراه اصلی شمال-جنوب اسرائیل واقع شده است. بزرگراه 2 که تل آویو را به حیفا وصل می کند و بزرگراه 4.این امر خدرا را پس از سال 1948 و تا دهه 1950 به یک نقطه اتصال مهم برای تمام حمل و نقل اتوبوس های ساحلی تبدیل کرد.
طبق آمار اداره مرکزی آمار اسرائیل، تا اکتبر 2013، خدرا دارای 91634 نفر جمعیت بوده که با نرخ سالانه 1.2 درصد در حال افزایش است. در سال 2003، این شهر دارای تراکم جمعیت 1516.6 در هر کیلومتر مربع بود.از جمعیت شهر در سال 2013 از 91634 نفر، تقریباً 23407 نفر مهاجر بودند که بسیاری از آنها از اتیوپی بودند.
طبق سرشماری که در سال 1922 توسط مقامات قیمومیت بریتانیا انجام شد، خدرا دارای 540 نفر جمعیت بود که متشکل از 450 یهودی، 89 مسلمان و 1 مسیحی بود.خدرا از سال 1948، زمانی که شهر 11800 نفر جمعیت داشت، به طور پیوسته رشد کرده است. در سال 1955، جمعیت تقریبا دو برابر شد و به 22500 نفر رسید. در سال 1961 به 25600، 1972 به 32200 و 1983 به 38700 افزایش یافت.
میانگین سنی در حضره 32.8 سال با 23200 نفر 19 سال یا کمتر، 12.1 درصد بین 20 تا 29 سال، 14100 بین 30 تا 44، 17600 از 45 تا 64 و 9700، 65 سال یا بیشتر است.تا سال 2007، 37500 مرد و 39200 زن وجود داشت.
در سال 2003، ترکیب قومیتی 93.2٪ یهودی، 0.8٪ عرب و 6.0٪ دیگر بود. در سال 2000، 27920 کارگر حقوق بگیر و 1819 کارگر خوداشتغال وجود داشت. متوسط ​​دستمزد ماهانه در سال 2000 برای یک کارگر حقوق بگیر 5135 ILS بود که تغییر واقعی 8 درصد در طول سال 2000 بود. مردان حقوق بگیر میانگین دستمزد ماهانه 6607 ILS (تغییر واقعی 9.0٪) در مقایسه با 3598 ILS برای زنان داشتند. (تغییر واقعی 3.1٪). میانگین درآمد برای افراد خوداشتغال 6584 بوده است. در مجموع 1752 نفر مقرری بیکاری و 6753 نفر مکمل درآمد دریافت کردند. در سال 2019، کل جمعیت 97334 نفر بوده است که از این تعداد 91.8 درصد یهودی و 0.9 درصد عرب بوده اند.
کرمیئیل (در عبری: כרמיאל) نام شهری یهودی-اسرائیلی نشین در استان شمالی اسرائیل است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۹ ۴۶٬۲۵۲ نفر بوده‌است. این شهر در منطقه الجلیل، در شمال سرزمین فلسطین، در جاده عکا-صفد (شاهراه شماره ۸۵) و در همسایگی روستاهای عربی فلسطینی نحف، البعنه، و مجد الکروم قرار دارد.
در سرشماری سال ۲۰۱۹، جمعیت شهر کرمیئیل ۴۶٬۲۵۲ نفر بود. از این جمعیت، ۴۴٬۶۳۹ نفر، ۹۶٫۵٪ یهودی و غیره، و ۱٬۶۱۳ نفر، ۳٫۵٪ عرب فلسطینی بوده‌اند. تخمین‌های محلی درصد جمعیت عرب فلسطینی را بیشتر از این و حدود ۶٪ تخمین می‌زند، به دلیل اینکه اکثر فلسطینی‌هایی که از روستاها به شهر مهاجرت کرده‌اند، آدرس دولتی خود را از روستای خویش تغییر نداده‌اند.
در دهه‌های اول تأسیس شهر، دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی، جمعیت شهر مطلقاً یهودی-اسرائیلی بود، و شاهد رشدی ملایم بود. در دهه ۱۹۹۰، بعد از سقوط شوروی، با ورود ۱۶ هزار نفر جمعیت مهاجر یهودی از کشورهای تازه تأسیس، شهر رشد قابل توجهی داشت.ویکی‌پدیا انگلیسی، در دهه ۲۰۰۰، خانواده‌های سربازان ارتش جنوب لبنان (ارتش لحد)، گروه میلیشیای لبنانی که در طول اشغال جنوب لبنان توسط اسرائیل، همدست ارتش اسرائیل بود، پس از پایان اشغال جنوب لبنان، به همراه ارتش اسرائیل از لبنان خارج شدند و بعضی از آنها در شهر کرمیئیل ساکن شدند.נרדי, גיא. “עיר בהכחשה: כרמיאל הופכת להיות עיר מעורבת. ” גלובס. גלובס, May 2, 2017. Link. در این دهه همین‌طور، خانواده‌های یهودی حریدی نیز، برای فرار از گرانی مسکن در مرکز کشور و در منطقه تل آویو بزرگ، کرمیئیل را برای زندگی گزیدند.
در این دو دهه اخیر، خانواده‌های عرب فلسطینی اطراف نیز، مخصوصاً خانواده‌های طبقه متوسط، این شهر را به دلیل امکانات بهتر آن نسبت به شهرها و روستاهای عرب‌نشین و فرصت‌های شغلی بهتر برای زندگی گزیدند.
پیش از تأسیس دولت اسرائیل در سال ۱۹۴۸، جمعیت منطقه جلیل به‌طور مطلق عرب فلسطینی بود. منطقه جلیل، و بلاخص این منطقه خاص، از تنها مناطقی بودند که در طول جنگ ۱۹۴۸ (نکبت فلسطین)، به دلیل حساسیت بین‌المللی شهر مقدس ناصره، از پاک‌سازی قومی در امان ماندند. در نتیجه در دهه‌ها اول حکمرانی اسرائیل، این منطقه جمعیت مطلقاً عرب فلسطینی خویش را حفظ کرد.
این مسئله موجب نگرانی مقامات دولت اسرائیل که توجه خاصی به بافت قومی-ملی مناطق تحت حاکمیت اسرائیل دارند شد. به این دلیل، در سال ۱۹۶۴، به منظور «یهودی-سازی» مناطق غیر یهودی کشور، مقامات اسرائیل برنامه ساخت شهر یهودی‌نشین «با اندازه متوسط»، حلقه ای بین بافت شهرهای بزرگ و بافت روستایی، در قلب منطقه الجلیل را اجرا کردند.
پروژه تأسیس و گسترش این شهر با مصادره اراضی تحت مالکیت روستاهای فلسطینی اطراف، نحف، البعنه، و مجد الکروم انجام شد. مصادره اراضی در این پروژه و در پروژه‌های شهرسازی مشابه دیگر در منطقه الجلیل، در سال ۱۹۷۶ِ، منجر به یک قیام سراسری اعراب فلسطینی شهروند اسرائیل شد، در تظاهراتهایی که قوای پلیس اسرائیل در آن ۶ نفر عرب را کشتند. سالگرد این کشتار در ۳۰ مارس، هر ساله به عنوان «روز زمین» توسط فلسطینی‌های شهروند اسرائیل و همین‌طور فلسطینی‌های کرانه غربی، نوار غزه، و خارج گرامی داشته می‌شود.
در سال ۱۹۷۲، این شهر به عنوان «شهر توسعه» تعیین شد. «شهرهای توسعه» اسرائیل، شهرهایی بودند که بودجه و امکانات خاصی برای توسعه آنها تعلق می‌گرفت. این شهرها به دو دلیل ساخته شدند: دلیل اول، به منظور پخش کردن جمعیت و جلوگیری از تراکم بیش از اندازه جمعیت در شهرهای بزرگ مثل منطقه منطقه کلانشهری تل آویو، و دلیل دوم برای اسکان جمعیت یهودی-اسرائیلی در طول مرزهای کشور به منظور تقویت امنیت و حاکمیت بر این نواحی مرزی. اکثریت جمعیت «شهرهای توسعه» را اکثراً یهودیان مزراحی (شرقی، یعنی یهودیان اصالتاً از کشورهای عربی و اسلامی) و یهویان سفاردی را شامل می‌شود.
در این شهر در تاریخ ۲۰ نوامبر ۱۹۸۶، رسماً شهرداری تأسیس شد.
با رشد جمعیت عرب فلسطینی در این شهر سابقاً مطلقا یهودی-اسرائیلی‌نشین، جنجال‌های جدید قانونی-خبری ناشی از تبعیض حکومتی علیه اعراب، این شهر را در سالهای ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ در صدر خبرها قرار داد.Boxerman, Aaron. “'Carmiel Is a Jewish City,' Court Tells Arab Students Seeking Transportation. ” The Times of Israel, November 30, 2020. Link. ساکنان عرب شهر از شهرداری کرمیئیل درخواست تأسیس مدرسه عربی یا در ازای آن، تأمین هزینه سرویس مدرسه به مدارس عربی در روستاهای عربی اطراف را کرندند. مدیریت شهری کرمیئیل، شهری که بنا و دلیل تأسیس آن «یهودی-سازی» منطقه اکثراً عرب-فلسطینی نشین الجلیل بوده، با این خواست‌ها مخالفت کردند. دادگاه عالی اسرائیل با درخواست شهروندان عرب مخالفت کرد، و دلیل مخالفت دادگاه، با استناد به ، «حفظ ماهیت یهودی شهر» عنوان شد با این منطق که ارائه هرگونه خدمات شهری به جمعیت عرب منجر به ترغیب مهاجرت بیشتر اعراب فلسطینی به این شهر می‌شود. دیده‌بان حقوق بشر این حکم دادگاه را به عنوان یکی از دلایل و مدارک در متهم کردن دولت اسرائیل به ارتکاب جرم آپارتاید عنوان کرد.Human Rights Watch. “A Threshold Crossed,” April, 27, 2021. A Threshold Crossed.
شهر کرمیئیل در منطقه الجلیل، در شمال سرزمین فلسطین، در جاده عکا-صفد (شاهراه شماره ۸۵) و در
همسایگی روستاهای عربی فلسطینی نحف در شرق، البعنه در شمال، و مجد الکروم در غرب قرار دارد. در جنوب، روستای عربی فلسطینی سخنیندر حدود فاصله ۵ کیلومتری قرار دارد.
این شهر در فاصله حدود ۱۵ کیلومتری جنوب از مرز لبنان قرار دارد که باعث شده مورد هدف حملات راکتی حزب‌الله لبنان، به‌طور مثال در طول جنگ ۲۰۰۶ قرار بگیرد. فاصله کرمیئیل تا ساحل مدیترانه و شهر عکا در سمت غرب حدود ۲۲ کیلومتر، تا شهر صفد در سمت شرق حدود ۳۰ کیلومتر، و تا ساحل دریای جلیل در سمت شرق، دریاچه طبریه می‌باشد.
از لحاظ تقسیمات سیاسی، این شهر در استان شمال اسرائیل قرار دارد.
نام این شهر برگرفته از نام عبری دره‌ایست که در آن این شهر ساخته شده‌است. نام عبری این وادی، «بیت هکِرِم» به معنی «خانه تاکستان» می‌باشد. این نام اشاره به باغات گسترده زیتون این دره دارد.
«کرمیئیل» به معنای «تاکستان خدا» می‌باشد.
شهر کرمیئیل در طول مسیر جاده شرقی-غربی عکا-صفد در شمال کشور (شاهراه شماره ۸۵) قرار دارد. از کرمیئیل، جاده سراسری در امتداد شمال-جنوب عبور نمی‌کند. نزدیک‌تری جاده شمال-جنوب، شاهراه شماره ۷۰، در فاصله حدود ۱۲ کیلومتری غرب شهر می‌باشد. این جاده که در عمل نقش کنارگذر شهر حیفا را نیز ایفا می‌کند، و در جنوب به اتوبان سراسری اسرائیل متصل شده، که شمال کشور را به مرکز، فرودگاه بین‌المللی، بیت‌المقدس، و جنوب (بئر السبع) وصل می‌کند.
همچنین، در سال ۲۰۱۷، پروژه اتصال کرمیئیل به شبکه راه‌آهن اسرائیل تکمیل شد. از آن سال به بعد، کرمیئیل از طریق قطار، به حیفا، تل آویو، و سایر نقاط کشور متصل است. مسئله خط قطار به کرمیئیل، مشابه مسائل عدیده دیگری در ارتباط با اسرائیل، متهم به تبعیض علیه شهروندان عرب-فلسطینی می‌باشد. با وجود اینکه این خط ۲۰ کیلومتری از منطقه‌ای که با تعداد زیادی روستای عرب‌نشین و تعدادی شهرک یهودی‌نشین احاطه شده‌است، تنها دو ایستگاه، یکی در کرمیئیل اکثراً یهودی-اسرائیلی نشین و دیگری در شهرک یهودی-اسرائیلی نشین احیهود. در نتیجه گروه‌های حمایت از حقوق بشر در کشور، بر شرکت راه‌آهن فشار آوردند که بودجه‌ای برای تأسیس خطوط اتوبوس متصل کننده روستاهای عرب اطراف به ایستگاه راه‌آهن تازه‌تاسیس اختصاص دهد.Surkes, Sue. “New Karmiel-Tel Aviv Train Line to Open, with Access for Israeli Arab Towns. ” The Times of Israel, September 17, 2017. Link.
از زمان افتتاح ایستگاه راه‌آهن کرمیئیل تا به امروز، این ایستگاه، نقش ترمینال اتوبوس شهر را نیز ایفا می‌کند. شرکت اتوبوسرانی «ایگد»، به خطوط درون‌شهری خدمات ارائه می‌دهد. شرکت‌ّهای «نَتِئیو اکسپرس» و «سفر و توریسم ناصره»، شهر کرمیئیل را به روستاها و شهرکهای عرب‌نشین و یهودی‌نشین اطراف، و همین‌طور به شهرهای مهم منطقه جلیل، مثل ناصره و صفد وصل می‌کند. شرکت‌های «ایگد» و «نَتِئیو اکسپرس»، خطوط بین شهری نیز، مثلاً به مقاصد تل آویو و حیفا، ارائه می‌دهد.“רשימת קווים שעוברים בכרמיאל / لیست خطوط اتوبوس عبوری از کرمیئیل. ” המודיעין לתחבורה ציבורית בישראל / اطلاعات خطوط اتوبوس اسرائیل. Accessed May 19, 2022. Link.
جمعیت یهودی شهر کرمیئیل، در انتخابات سراسری از جناح‌های متفاوت سیاسی حمایت می‌کنند، که بازتاب دهنده تنوع بافتی جمعیت شهر است. اما جمعیت عرب فلسطینی این شهر، در این انتخابات حضور چشم‌گیری نداشتند و نرخ مشارکت ناچیزی داشتند. جای دارد که اشاره شود که در سایر نقاط کشور هم، به‌طور کل، اعراب فلسطینی شهروند اسرائیل نرخ مشارکت به مراتب کمتری نسبت به یهودیان دارند.
در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۲۱، نتایج انتخابات در شهر کرمیئیل به صورت زیر بود:وبسایت «والا!» - نتایج انتخابات ۲۰۲۱ Link
ائتلاف فهرست مشترک، به رهبری ایمن عوده و احمد طیبی، ائتلاف چهار حزب عموماً چپ‌گرای عرب فلسطینی، حدود ۱٪ رای در کل شهر کسب کرد.
کفار سابا (در عبری: כפר סבא) نام شهری در ناحیه شارون در استان مرکز اسرائیل است. جمعیت آن در سال ۲۰۱۹ بالغ بر ۱۱۰٬۴۵۶ نفر بود که از این لحاظ در بین شهرهای اسرائیل حائز رتبه شانزدهم بود. جمعیت کفارسابا، به طور تقریبی در حد کاملی یهودی است.
قریات آتا (در عبری: קריית אתא) نام شهری در استان حیفا اسرائیل است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ ۴۹٬۵۰۰ نفر و مساحت آن ۱۶٫۷۰۶ کیلومتر مربع بوده‌است.
کریات بیالیک (در عبری: קריית ביאליק) نام شهری در استان حیفا اسرائیل است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶، ۳۶٬۶۰۰ نفر و مساحت آن ۸٬۱۷۶ کیلومتر مربع بوده‌است.
کریات بیالیک به یاد حییم نحمان بیالیک، نویسنده و شاعر ملی اسرائیل نام‌گذاری شده‌است.
کریات گت (در عبری: קריית גת) نام شهری در استان جنوبی اسرائیل است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ ۴۷٬۸۰۰ نفر و مساحت آن ۱۶.۳۰۲ کیلومتر مربع بوده است.
این روستا در دهستان ده تل قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۵۶) نفر (۱۱ خانوار)
بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند.محمدیان، کوخری، محمد، “ (به یاد کوخرد) “، ج۱. ج۲. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۳ میلادی .محمد، صدیق «تارخ فارس» صفحه‌های (۵۰ ـ ۵۱ ـ ۵۲ ـ ۵۳)، چاپ سال ۱۹۹۳ میلادی.بالود، محمد. " (فرهنگ عامه در منطقه بستک) " ناشر همسایه، چاپ زیتون، انتشار سال ۱۳۸۴ خورشیدی.
کریات ملاخی (در عبری: קריית מלאכי) نام شهری در استان جنوبی اسرائیل است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ ۱۹٬۵۰۰ نفر و مساحت آن ۴٬۶۳۲ کیلومتر مربع بوده است.
کریات موتزکین (در عبری: קריית מוצקין) نام شهری در استان حیفا اسرائیل است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ ۳۹٬۸۰۰ نفر و مساحت آن ۳٬۷۷۸ کیلومتر مربع بوده‌است.
کریات اونو (در عبری: קריית אונו) نام شهری در استان تل‌آویو اسرائیل است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ ۲۶٬۲۰۰ نفر و مساحت آن ۴.۱۱۲ کیلومتر مربع بوده است.
کریات شمونا نام شهری یهودی-اسرائیلی نشین در استان شمالی اسرائیل است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۹ ۲۲٬۵۱۲ نفر بوده‌است. این شهر در منطقه الجلیل، در شمال‌شرق سرزمین فلسطین، در دامنه شرقی جبل عامل، در دره حوله، در سال ۱۹۴۹، بر روی روستای تخریب شده عرب-فلسطینی خالصه بنا شد. این شهر در همسایگی مرز لبنان، در فاصله ۴ کیلومتری آن قرار دارد. مجاورت این شهر به مرز لبنان، این شهر را دهه‌ها به دلیل هدف قرار گرفتن مکرر توسط راکت‌های شبه نظامیان فلسطینی پیش از دهه ۱۹۸۰، و حزب‌الله لبنان پس از آن، در صدر اخبار منطقه‌ای قرار داده.
در سرشماری سال ۲۰۱۹، جمعیت شهر کریات‌شمونا ۲۲٬۵۱۲ نفر بود. از این جمعیت، ۲۱٬۶۸۶نفر، ۹۶٫۳٪ یهودی و غیره، و ۸۲۶ نفر، ۳٫۷٪ عرب فلسطینی بوده‌اند.
شهر کریات‌شمونا در شمالی‌ترین شهر در اراضی تحت حاکمیت و اشغال اسرائیل، در منطقه‌ای که به آن «انگشت جلیل» می‌گویند واقع شده‌است. (سایر نقاط جمعیتی شمالی‌تر در اسرائیل، به‌طور رسمی «شهر» نیستند، بلکه «شورای محلی» هستند) اسم «انگشت جلیل» به این اشاره دارد که مرز بین لبنان و اسرائیل، منطقه‌ای به شکل انگشتی که به سمت شمال اشاره می‌کند را روی نقشه‌ها به وجود آورده. دوردستی کریات‌شمونا و فاصله حداقل ۱۷۰ کیلومتری آن تا تل آویو و سایر نقاط مرکزی و مهم اقتصادی کشور، دلیلی بر عدم رشد جمعیتی این منطقه بوده‌است.
شهر کریات‌شمونا در دامنه شرقی جبل عامل، در دره حوله قرار دارد. فاصله این شهر تا مرز لبنان کمتر از ۲ کیلومتر است، ولی مرز لبنان در بالای جبل عامل، در ارتفاع بیش از ۶۰۰ متر بالاتر قرار دارد. خط تله‌کابین، کریات‌شمونا را به روستای یهودی‌نشین مانارا بر فراز کوه‌ها و در کنار دیوار مرزی وصل می‌کند.
فاصله کریات‌شمونا تا بلندی‌های جولان، اراضی سوری تحت اشغال غیرقانونی اسرائیل، نیز حدود ۱۰ کیلومتر بیشتر نیست. موقعیت کریات‌شمونا، با وجود دوری آن، این شهر را به مرکز توریستی مهمی تبدیل کرده‌است، مخصوصاً که بلندی‌های جولان نیز دارای پیست‌های اسکی متعدد است.
پیش از جنگ ۱۹۴۸، در این محل، روستای عرب-فلسطینی خالصه، با جمعیتی از اعراب بدویی از عشیره الغوارنه قرار داشت. بعد از فروپاشی دولت عثمانی، در سال ۱۹۲۰، در جنگ بین پادشاهی عربی سوریه و قوای استعماری فرانسه، میلیشیاهای ساکن این روستا به شهرکی یهودی‌نشین در نزیکی روستا حمله کردند، که در طول آن، ۸ نفر از قوای یهودی کشته شدند. اسم شهر «کریات‌شمونا» به معنی «شهر هشت تن»، برای ارج نهادین این اتفاق تاریخی انتخاب شده.
این روستا ابتدا تحت حاکمیت لبنان تحت قومیت فرانسه قرار داده شد، اما به دلیل موقعیت شهرک یهودی‌نشین متولا در این منطقه، کل منطقه منجمله روستای خالصه به زیر حاکمیت فلسطین تحت قومیت بریتانیا منتقل شد. این انتقال به دلیل سیاست دولت بریتانیا مبنی بر «ایجاد خانهٔ ملی برای یهودیان در سرزمین فلسطین» بود.
در سرشماری سال ۱۹۴۵، آخرین سرشماری پیش از اخراج ساکنین روستا و تخریب کامل آن توسط اسرائیل، جمعیت روستا ۱۸۴۰ نفر عرب فلسطینی، که از این بین، ۲۰ نفر مسیحی و بقیه مسلمان بودند، شمارده شد. Scan of the original document at the National Library of Israel.
در طول جنگ ۱۹۴۸، پس از سقوط شهر صفد در عملیات «ییفتاخ» تاریخ ۱۰ مه ۱۹۴۸، بزرگان روستان خالصه سعی در مذاکره با فرماندهان نظامیان صهیونیست برای تأمین امنیت روستا و روستاییان را داشتند. اما این پیشنهادهای صلح توسط قوای میلیشیای صهیونیست رد شد و در نتیجه، جمعیت روستا در تاریخ ۱۱ مه ۱۹۴۸ مجبور به ترک روستا و فرار به لبنان شد. بر اساس نقل قول‌ها از ایگال آلون، فرمانده اسرائیلی عملیات «ییفتاخ»، علاوه بر تأثیر منفی سقوط شهر صفد و اخراج کامل جمعیت عرب-فلسطینی آن، جنگ روانی قوای او نیز تأثیر به سزایی در ایجاد رعب بین روستاییان عرب و فرار آنها داشت. این جنگ روانی شامل پخش شایعه دروغ «قوای کمکی صهیونیستی بزرگی در راه آمدن به منطقه هستند و آن‌ها قصد تخریب و آتش زدن روستاها را دارند.»
محل روستای خالصه، به چندین دلیل به عنوان محلی مناسب برای تأسیس شهرکی یهودی-اسرائیلی نشین جدید در نظر گرفته شد. اول این که مقامات اسرائیلی می‌خواستند جلوی تمرکز جمعیت کشور در شهرها و شهرک‌ّهای مرکز کشور (غوش دان) را بگیرند. دوم این‌که آنها قصد داشتند امنیت مرزهای دولت جدید را با سکنا دادن جمعیت یهودی تأمین کنند، و سوم این‌که قصد دولت اسرائیل بر این بود که مستقیماً جلوی بازگشت پناهندگان فلسطینی به روستاهای خود را بگیرند.
در سال اول، ژوییه سال ۱۹۴۹، چندین خانوار یمنی، بخشی از موج مهاجرت دسته جمعی یهودیان یمنی، که در طول عملیات قالی جادویی به کشور جدید التاسیس اسرائیل مهاجرت کردند، در خانه‌های خالی روستای خالصه سکنا داده شدند. آنها نام خالصه را به «کریات یوسف» تغییر داده، و قصد تأسیس این شهرک به عنوان یک «شهرک کشاورزی» داشتند. اما، دولت مرکزی اسرائیل، بدون مشورت با خانوارهای یمنی، کاربری شهرک را از «شهرک کشاورزی» به «شهر توسعه» تغییر داد. شهرهای توسعه، با در نظر داشتن اهداف ذکر شده، سیاست‌های تشویقی برای ساکن شدن مهاجران جدید برای آنها در نظر گرفته می‌شود. دولت مرکزی نام شهرک را نیز بدون مشورت با یهودیان یمنی به «کریات‌شمونا» تغییر داد. به دلیل این تنش‌های محلی، و به منظور متنوع‌سازی جمعیت کریات‌شمونا، در سال ۱۹۵۰، دولت مرکزی یهودیان مهاجر از اروپای شرقی را در شهرک سکنا داد.
با این وجود، اکثریت جمعیت «شهرهای توسعه» را یهودیان مزراحی (شرقی، یعنی یهودیان اصالتاً از کشورهای عربی و اسلامی) و یهویان سفاردی را تشکیل می‌دهند. به همین دلیل، از سال ۱۹۵۱ به بعد، سیاست سکنا دادن مهاجران یهودی اروپای شرقی، جای خود را به سیاست سکنا دادن یهودیان عراقی، یهودیان ایرانی، و یهودیان کرد داد. در تابستان ۱۹۵۱، جمعیت کریات شمونا به ۴ هزار نفر افزایش پیدا کرده بود، جمعیتی که در شغل ساخت و ساز آپارتمان‌های جدید و خشک کردن دریاچه حوله مشغول بودند.
در این یکی دو سال، ساکنین اصلی روستای خالصه سعی در عبور از مرز لبنان و بازگشت به روستا و اراضی خویش کردند، ولی مورد تیراندازی قوای ارتش اسرائیل واقع شدند.گلبر یوآف. کمونیسم و نکبه: اسرائیل، فلسطینی‌ها، و دول عربی، ۱۹۴۸ . اور یهودا: Dvir, 2004.
تا سال ۱۹۵۳، شهرک کریات‌شمونا تحت مدیریت «شورای منطقه‌ای جلیل علیا» (معادل دهستان در ایران) بود. در ماه مه ۱۹۵۳، کریات‌شمونا از «شورای منطقه‌ای جلیل علیا» مستقل شد، و در آن «شورای محلی» تأسیس شد (واحد تقسیماتی بین شهرداری و شوراهای منطقه‌ای). تا آن سال، سرعت ورود مهاجرین کند شده بود، که به جمعیت تازه‌وارد یهودیان عراقی، یهودیان ایرانی، و یهودیان رومانی اجازه تکمیل ساخت و ساز واحدهای مسکونی خویش بر روی اراضی مصادره شده روستای خالصه، و جا افتادن در شهر کریات‌شمونا را داد.
با استقلال کشورهای مراکش و تونس در سال ۱۹۵۴، و نامشخص بودن آینده سیاسی-اجتماعی این کشورها، موج جدیدی مهاجرت به کشور اسرائیل از این دو کشور آغاز شد. بین سالهای ۱۹۵۴ و ۱۹۵۶، چندین هزار یهودی مراکشی و یهودی تونسی مستقیماً از کشتی‌ها و فرودگاه‌ها برای سکونت به کریات‌شمونا فرستاده شدند. همچنین سیاستی، بالاخص در مقایسه با سکونت مناسب‌تر مهاجران یهودی از اروپای شرقی (رومانی، لهستان، و مجارستان) در مرکز کشور (غوش دان) به جای شهرهای دور افتاده مرزی مثل کریات‌شمونا، احساس تبعیض بین یهودیان اروپایی و غیر-اروپایی و حس عدم اعتماد یهودیان غیر اروپایی به حزب حاکم ماپای را بیشتر کرد.
در پایان دهه ۱۹۶۰، جمعیت کریات‌شمونا به ۱۵ هزار نفر رسید. جمعیت شهر در دو دهه پیش رو ثابت ماند و افزایش قابل توجهی نداشت. از دلایل این ثبات جمعیت و عدم پیشرفت شهر، دورافتاده بودن آن از مرکز جمعیتی کشور، عدم تخصیص سرمایه‌گذاری توسط دولت، و همین‌طور عدم امنیت در شهر به دلیل مجاورت به لبنان و افزایش حملات علیه منطقه توسط شبه نظامیان فلسطینی در طول دهه ۱۹۷۰، و حزب‌الله لبنان از دهه ۱۹۸۰ به بعد.
پس از شکست دول عرب در جنگ ۱۹۶۷ و اشغال بقیه فلسطین توسط دولت اسرائیل، نقش این دول در مبارزه علیه اسرائیل کم‌رنگ شده، و شبه نظامیان فلسطینی، مخصوصاً در کشورهایی با جمعیت قابل توجه‌ای از پناهندگان فلسطینی مثل لبنان، نقش پررنگ‌تری ایفا کردند. در نتیجه آن، منطقه جلیل در «شمال فلسطین اشغالی»، مورد حملات متعدد راکتی این گروه‌ها و همین‌طور نفوذ کماندوهای شبه نظامی و عملیات‌های گروگان‌گیری و کشتار ساکنین یهودی منطقه قرار گرفت.
از جمله این سوانح، «عملیات خالصه» توسط جبهه خلق برای آزادی فلسطین در ماه آوریل ۱۹۷۴ بود، که در طول آن، سه کماندو این گروه از مرز لبنان عبور کرده و در عملیاتی انتحاری ۱۸ غیرنظامی اسرائیلی را کشتند. علاوه بر کشته شدن ساکنین ان منطقه، ادامه حملات موشکی کاتیوشا بر منطقه جلیل خسارت مالی زیادی نیز بر شهر کریات‌شمونا تحمیل کرد.روزنامه داوار (דבר⁩) (زبان عبری)، ۱۳ ژوئیه ۱۹۸۱، یک میلیون شکل، خسارت مستقیم از موشک‌های کاتیوشا بر کریات‌شمونا (מיליון שקל - הנזק הישיר מן הקטיושות על קריית שמונה) این خسارات جانی و مالی دلیل و بهانه دولت اسرائیل برای حمله اسرائیل به لبنان و اشغال نظامی آن شدند. با وجود اینکه اشغال اسرائیل موفق به اخراج شبه نظامیان فلسطینی از لبنان شد، این اتفاقات منجر به قدرت‌گیری مقاومت لبنانی (بالاخص توسط حزب‌الله لبنان) با حمایت سوریه و ایران شد، و در نتیجه، حملات راکتی علیه شهرهای مرزی مثل کریات‌شمونا تا سال ۲۰۰۰ که قوای اسرائیل به اشغال نظامی لبنان پایان دادند ادامه پیدا کرد.
جمعیت شهر تا این مدت، چندین دهه حدود ۱۵ هزار نفر، متشکل از اکثریت مطلق یهودیان آفریقای شمالی، و مخصوصاً یهودیان مراکش بود. در دهه ۱۹۹۰، بعد از سقوط شوروی، با ورود جمعیت مهاجر یهودی از کشورهای تازه تأسیس، شهر رشد قابل توجهی داشت. با وجود ادامه حملات راکتی حزب‌الله لبنان در مبارزه خویش علیه اشغال لبنان توسط اسرائیل، جمعیت شهر در طول دهه ۱۹۹۰ به رشد ادامه داد و در سال ۲۰۰۱، جمعیت آن به ۲۱ هزار نفر رسیده بود.
حملات راکتی حزب‌الله لبنان از سال ۲۰۰۱ به بعد، به جز در طول جنگ ۲۰۰۶، متوقف شد. اما مشکلات ریشه‌ای شهر به‌جای خود باقی مانده‌اند و جمعیت شهر از سال ۲۰۰۱ تا به امروز تقریباً بدون رشد باقی مانده‌است. امروزه جمعیت شهر حدود ۲۲ هزار نفر است، که حدود ۱/۶ام آنها را مهاجران یهودی از جمهوری‌های تازه تأسیس شوروی تشکیل می‌دهند.وزارت مهاجرت و جذب مهاجرین اسرائیل، اطلاعات مهاجرین در شهرها، شوراهای محلی، و شوراهای منطقه‌ای بین ۱۹۸۹ و ۲۰۱۵، Link
در طول جنگ ۲۰۰۶، اکثر جمعیت شهر، فرار کرده و به مناطق امن‌تر پناه بردند. از جمعیت ۲۲ هزار نفری شهر، حدود ۵ هزار نفر در پناهگاه‌های بمباران باقی ماندند. در طول این مدت، ۱٬۰۱۲ راکت کاتیوشا به شهر کریات‌شمونا زده شد.
اسم شهر «کریات‌شمونا»، عبری و به معنی «شهر هشت تن» می باشد.
پیش از جنگ ۱۹۴۸، در این محل، روستای عرب-فلسطینی خالصه، با جمعیتی از اعراب بدویی از عشیره الغوارنه قرار داشت. بعد از فروپاشی دولت عثمانی، در سال ۱۹۲۰، در جنگ بین پادشاهی عربی سوریه و قوای استعماری فرانسه، میلیشیاهای ساکن این روستا به شهرکی یهودی‌نشین در نزیکی روستا حمله کردند، که در طول آن، ۸ نفر از قوای یهودی کشته شدند. اسم این شهر، برای ارج نهادین این اتفاق تاریخی انتخاب شده.
در سال اول تاسیس این شهرک، نام آن توسط مهاجرین یهودی یمنی، «کریات یوسف» گذاشته شده بود.
پیش از آن، نام روستای عرب فلسطینی،‌ «خالصه» بود.
شهر کریات‌شمونا در تقاطع دو شاهراه ملی می باشد، شاهراه شماره ۹۰ و شماره ۹۹. کریات‌شمونا در نزدیکی نقطه پایانی شمالی شاهراه شماره ۹۰، بلندترین جاده‌ی شمالی-جنوبی اسرائیلی که جنوب کشور، شهر ایلات را به موازات رود اردن و دریای مرده، با عبور از کرانه باختری اشغالی، به شمال کشور و کریات‌شمونا وصل می کند. انتهای شمالی جاده حدود ۸ کیلومتر شمالتر در مرز با لبنان می باشد. شاهراه شماره ۹۹، شاهراهی شرقی-غربی می باشد که عرض جولان اشغالی را طی کرده و کریات‌شمونا را به مجدل شمس، بزرگترین آبادی موجود بلندی های جولان اشغالی وصل می کند. این شاهراه همینطور به جبل‌الشیخ، از بلندترین و استراتژیک‌ترین کوههای سرزمین شام و پیست‌های اسکی آن که در بین مردم اسرائیل از شهرت بسیاری برخوردار است متصل می شود.
در حال حاضر، کریات‌شمونا به هیچ خط ریلی دسترسی ندارد. اما از پروژه‌ای در دست مطالعه می باشد که در آن کریات‌شمونا به کرمیئیل و شبکه ریلی خطوط راه‌آهن اسرائیل متصل خواهد شد. البته که این پروژه بدون جنجال نبوده. اهالی روستای عرب-فلسطینی نحف در طول مسیر آن، دولت را متهم به تبعیض قومی در انتخاب مسیر پروژه کرده‌اند، چرا که این پروژه منجر به این خواهد شد که در ۱۰٪ اراضی این روستا، یا مصادره شود، یا به دلیل نزدیکی به مسیر راه آهن، منع ساخت و ساز داشته باشد.هیئت تحریر الجرمق. “‘خط سكة قطار في الجليل’..مخطط إسرائيلي يقضم ما يزيد عن 600 دونم من أراضي نحف.” الجرمق, May 15, 2022. Link. جا دارد اشاره شود که اراضی این روستا در گذشته نیز، در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، برای ساخت شهر یهودی‌نشین کرمیئیل نیز مصادره شده بود، و این روستا، با وجود رشد جمعیت در طول ۷ دهه حاکمیت اسرائیل، هیچ زمین جدیدی به آن تخصص داده نشده است. در ماه ژوئن ۲۰۲۲، نقشه‌های پروژه خط آهن تایید شد، که بر طبق این نقشه‌ها، ایستگاه پیشنهادی شهر کریات‌شمونا، در خارج از محدوده شهری قرار دارد. یک پارکینگ با ظرفیت ۹۵۰ ماشین برای این ایستگاه پیشنهاد شده است. با این حال، جانمایی این ایستگاه، منجر به مطرح شدن انتقادهایی شده است، منجمله اینکه این ایستگاه، مشکل وابستگی به خودرو شخصی را حل نمی‌کند.Zagrizak, Asaf. “The Railway to Kiryat Shmona Has Been Approved: Why the Station Will Be Built Outside the City? [Hebrew], אושרה מסילת הרכבת לקריית שמונה: למה התחנה מחוץ לעיר?” Globes.co.il. גלובס, June 27, 2022. https://www.globes.co.il/news/article.aspx?did=1001416233.
شرکت اتوبوسرانی «ایگد»، در ۲۶ خط درون‌شهری خدمات ارائه می‌دهد. همینطور،‌ شرکت اتوبوسرانی «ایگد»، به همراه شرکت‌ّ «نَتِئیو اکسپرس» شهر کریات‌شمونا را به روستاها و شهرکهای عرب‌نشین و یهودی‌نشین اطراف، و همین‌طور به شهرهای مهم منطقه جلیل، مثل ناصره و صفد وصل می‌کند. شرکت اتوبوسرانی «گولان»، روستاهای عرب‌نشین و شهرک‌های یهودی نشین در بلندی‌های جولان اشغالی را به کریات‌شمونا وصل می کند. خطوط بین شهری به شهرهایی مثل تل‌آویو و بیت المقدس توسط شرکت اتوبوسرانی «ایگد» خدمات داده می شوند.“רשימת קווים שעוברים בקרית שמונה/ لیست خطوط اتوبوس عبوری از کریات‌شمونا. ” המודיעין לתחבורה ציבורית בישראל / اطلاعات خطوط اتوبوس اسرائیل. Accessed May 30, 2022. Link.
جمعیت یهودی شهر لد، در انتخابات سراسری اکثراً راستگرا هستند. حزب لیکود به رهبری بنیامین نتانیاهو در این شهر با فاصله زیاد محبوب‌ترین حزب به‌شمار می‌رود.
در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۲۱، نتایج انتخابات در شهر کریات‌شمونا به صورت زیر بود:وبسایت «والا!» - نتایج انتخابات ۲۰۲۱ Link
کریات یام (در عبری: קריית ים) نام شهری در استان حیفا است که جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ ۳۷٬۳۰۰ نفر و مساحت آن ۴٬۳۳۹ کیلومتر مربع بوده است.
لُد (به عبری: לוד، به عربی:اللد) یا لیدا، نام شهری در استان مرکزی اسرائیل است که در سال ۲۰۱۹ جمعیت آن ۷۷٬۲۲۳ نفر و مساحت آن ۱۲٬۲۲۶ کیلومتر مربع بوده‌است.
این شهر مدفن جرجیس، از قدیسان مسیحیت می‌باشد، و به همین دلیل، این شهر برای مسیحیان فلسطین و جهان اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.
در سرشماری سال ۲۰۱۹، جمعیت شهر لد ۷۷٬۲۲۳ نفر بود. از این جمعیت، ۵۳٬۵۸۱ نفر، ۶۹٫۴٪ یهودی و غیره، و ۲۳٬۶۴۲ نفر، ۳۰٫۶٪ عربی فلسطینی بوده‌اند.
در سال ۱۵۱۷ میلادی، شهر لد در ایالت شام به مرکزیت دمشق بود. در این دوران، درآمد مازاد حاصله از کشاورزی و باغداری اطراف روستا، به وقف امارت خاصگی سلطان، خیریه‌ای برای توزیع غذا به مستضعفین در بیت‌المقدس، تأسیس شده توسط خرم سلطان، از همسران سلطان سلیمان اول.Singer, 2002, p.49
در سال ۱۵۹۶، روستای لد تابع ناحیه رمله، تحت اداره لواء غزه بود. در این سال، جمعیت شهر حدوداً نصف عرب مسلمان و نصف عرب مسیحی بود. ۲۴۱ خانوار شهر، و ۱۴ خانه مجردی مسلمان، و ۲۳۳ خانوار مسیحی بودند.
در سال ۱۸۶۹، جمعیت لد ۶۸۵۰ نفر بود، که ۲۰۰۰ نفر آنها عرب مسیحی اکثراً ارتدوکس، و ۴۸۵۰ نفر آنها عرب مسلمان بودند.Conder and Kitchener, 1882, SWP II, p. 252
در سال ۱۸۷۰، بر مقبرهٔ جرجیس قدیس، کلیسایی ساخته شد. در سال ۱۸۹۲ اولین ایستگاه راه‌آهن این منطقه از فلسطین در طول خط آهن یافا-بیت‌المقدس ساخته شد. این ایستگاه، امروزه از مهمتری تقاطعهای ریلی کشور می‌باشد.
از سال ۱۹۱۸ به بعد، بعد از سقوط دولت عثمانی در شام و فلسطین، شهر لد و کل فلسطین تحت قومیت بریتانیا قرار گرفت. در سال ۱۹۳۴، در شمال این شهر، انگلیسها فرودگاه لد را تأسیس کردند. این فرودگاه هم نقش فرودگاه نظامی برای قوای استعماری انگلیسی، و همین‌طور نقش فرودگاه مسافری برای فلسطین را ایفا می‌کرد. در طول دهه ۱۹۴۰ میلادی، پروازهای خط هوایی انگلیس از مبدأ قاهره به تهران در فرودگاه لد توقف داشتند.
در سال ۱۹۲۲، جمعیت شهر ۸٬۱۰۳ نفر بود، که از این جمعیت، ۷٬۱۶۶ نفر عرب مسلمان، ۹۲۶ نفر عرب مسیحی اکثراً ارتدوکس، و ۱۱ نفر یهودی بودند.Barron, 1923, Table VII, p. 21
در سال ۱۹۳۱ِ، جمعیت شهر به ۱۱٬۲۵۰ نفر افزایش پیدا کرد که از این جمعیت، ۱۰٬۰۰۲ نفر عرب مسلمان، ۱٬۲۱۰ نفر عرب مسیحی، ۲۸ نفر یهودی، و ۱۰ نفر بهائی بودند.Mills, 1932, p. 21
در سال ۱۹۴۵، جمعیت شهر به ۱۶٬۷۸۰ نفر افزایش پیدا کرد. از این جمعیت، ۱۴٬۹۱۰ نفر عرب مسلمان، ۱٬۸۴۰ نفر عرب مسیحی، ۲۰ نفر یهودی، و ۱۰ نفر «غیره» بودند.Department of Statistics, 1945, p. 30
در سال ۱۹۴۸، در آستانه آغاز جنگ و نکبت فلسطین، جمعیت شهر حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده شد، که از این جمعیت، حدود ۱۸٬۵۰۰ نفر عرب مسلمان و ۱٬۵۰۰ نفر عرب مسیحی بودند."Lod," 2 January 1949, IS archive Gimel/5/297 in Yacobi, 2009, p. 31.
در پاییز سال ۱۹۴۷، دولت بریتانیا اعلام کرد که قصد ترک فلسطین را دارد، و پرونه فلسطین را به سازمان تازه تأسیس ملل ارجاع می‌دهد. مجمع عمومی سازمان ملل در ماه نوامبر ۱۹۴۷، طرح تقسیم فلسطین به دو دولت عربی و یهودی را داد. این طرح با مخالفت اعراب فلسطینی که اکثریت ۶۷٪ جمعیت فلسطین را تشکیل می‌دادند و به دنبال استقلال و حاکمیت واحد برای تمامی اهالی فلسطین را داشتند مواجه شد. در این طرح، شهر لد قرار بود به دولت پیشنهادی عربی در فلسطین ملحق شود.
به زودی، جنگ ۱۹۴۸ در فلسطین بین قوای نظامی صهیونیست و قوای نظامی عرب فلسطینی سر گرفت. عواقب این جنگ از نقطه نظر فلسطینیها به عنوان نکبت فلسطین یاد می‌شود، چرا که در طول این جنگ، نظامیان صهیونیست و بعد از آن نیروهای دفاعی اسرائیل، حدود ۷۲۵ هزار عرب فلسطینی رادر طول حدود یک سال درگیری، از شهرها و روستاهای خود اخراج کردند، و تا به امروز به آنها و فرزندانشان اجازه بازگشت نداده‌اند.
در طول نکبت فلسطین، یکی از مهم‌ترین و مهلک‌ترین پاکسازی‌های قومی در شهرهای لد و رمله اتفاق افتاد. در طول ماه‌های اول جنگ، با پناه آوردن مردمان روستاهای فلسطینی اطراف یافا، که به دست قوای دولت تازه تأسیس اسرائیل افتاده بودند، جمعیت شهر به حدود ۵۰٬۰۰۰ نفر افزایش پیدا کرده بود. شهر لد در ماه ژوئیه سال ۱۹۴۸ به دست قوای اسراییلی افتاد. به دستور فرمانده ارشد اسرائیل، اسحاق رابین (فرمانده وقت، نخست‌وزیر دهه ۱۹۹۰ اسرائیل)، تمام این جمعیت، به جز حدود ۷۰۰ تا ۱٬۰۰۰ نفر از لد اخراج شدند.The figure comes from Bechor Sheetrit, the Israeli Minister for Minority Affairs at the time, cited in Yacobi, 2009, p. 32.
بعد از استقرار دولت اسرائیل، چندین موج مهاجرت و سکنی گزیدن یهودیان از ممالک مختلف به وقوع پیوست. موج اول، در سالهای اول بعد از جنگ، اکثراً یهودیان کشورهای عربی، منجمله مراکش و تونس بودند. در سالهای بعد، یهودیان اتیوپی و در نهایت یهودیان از جمهوری‌های استقلال یافته از اتحاد جماهیر شوروی به شهر لد نقل مکان کردند."Polishing a Lost Gem to Dazzle Tourists." "New York Times". July 8, 2009.
اعراب فلسطینی لد که بعد از جنگ و نکبت در شهر باقی مانده بودند، توسط ارتش اسرائیل در یک محله شهر جمع شدند، محله‌ای که دورادور آن، برای محدودسازی رفت وآمد سیم خاردار و نرده کشیده شده. مشابه سایر شهرها و روستاهای فلسطینی که بعد از نکبت، هنوز در آنها جمعیتی مانده بود، ارتش اسرائیل بر روی جمعیت عرب لد حکومت نظامی اعمال کرد. اما این وضعیت فقط یکی دو سال ادامه داشت، و حکومت نظامی در لد (و همچنین در سایر شهرهای مختلط مثل یافا و رمله)، برخلاف شهرها و روستاهای منطقه جلیل در شمال کشور، منطقه مثلث در مرکز، و مناطق بدویی جنوب کشور، برداشته شد. اما، برداشته شدن حکومت نظامی به معنی تخریب سیم خاردار و نرده دور محله فلسطینیها نبود.Raz, Adam. “When Israel Placed Arabs in Ghettos Fenced by Barbed Wire. ” Haaretz.com. Haaretz, May 27, 2020. Link. همچنین در سالهای دهه ۱۹۵۰ میلادی، مقامات نظامی امنیتی دولت اسرائیل تأکید بر تخریب کامل شهرها و روستاهای خالی شده از سکنه فلسطینی تحت سلطه اسرائیل را داشتند، چرا که اسرائیل می‌خواست از عدم بازگشت آوارگان فلسطینی به شهرهای خویش مطمئن شود. با وجود اینکه مقامات نظامی-امنیتی اسرائیل موفق به تخریب بیش ار ۴۰۰ شهر و روستا شدند، در شهرهای بزرگتر منجمله لد، این تلاشها با مخالفت شموئل ییوین، رئیس سازمان میراث تاریخی وقت اسرائیل مواجه شد. در لد متأسفانه، تلاشهای او موفقیت زیادی نداشت. به جز چندین ساختمان، اکثریت ساختمانهای شهر قدیمی لد توسط اسرائیل در سال ۱۹۵۴ تخریب شد.Rapoport, Meron. “History Erased. ” Haaretz.com. Haaretz, July 5, 2007. Link.
در دهه ۱۹۸۰، با ساکن شدن بدویی‌های کوچ‌نشین جنوب کشور در شهر لد، بر جمعیت عرب فلسطینی شهر افزوده شد. در طول سالها، شهر لد به عنوان فقیرترین و محرومترین شهرهای اسرائیل در کشور شناخته شده. شهرداری این شهر هم در طول سالها دچار بحران بی کفایتی بوده. این فقر و بی کفایتی، به همراه سیاست ملی اسرائیل که بر پایه تبعیض علیه اقلیت عرب فلسطینی بنا شده‌است هم به بهبود شرایط کمکی نکرده‌است. در نتیجه، در طول سالها بین جمعیت عرب فلسطینی و یهودی اسرائیلی تنشهایی موجود بوده. ولی، جا دارد که به کارهای نهادها و اقدامات مشترک عرب-یهودی در شهر هم اشاره کرد.Wasserman Lande, Ruth. “Lod: Between Hope and Despair. ” The Jerusalem Post, January 13, 2015. Link.Hoare, Liam. “Can 'Student Villages' Turn Tide of Poverty in Israeli City of Lod?” The Forward, September 21, 2013. Link.
متأسفانه تنش‌های بین قومی، و همین‌طور تنش بین اقلیت عرب فلسطینی در یک سو و شهرداری، پلیس اسرائیل، و دولت ملی اسرائیل در سالهای اخیر افزایش پیدا کرده، بالاخص بعد از شهردار شده یائیر رِویوُو از حزب لیکود از سال ۲۰۱۴ به بعد. دلیل افزایش تنش، پیغامهای یائیر رِویوُو مبنی بر اینکه «شهر لد دارد تبدیل به شهری عرب‌نشین می‌شود»، و همین‌طور سیاستهای او در حمایت مالی، اداری، و معنوی از جنبش صهیونی-مذهبی «استیطانی» تندروی «گارین تورانی»، که به قصد «تقویت حضور یهودیت در شهرهای غیر یهودی و یهودی سکولار»، خانواده‌ها را تشویق به سکنی گزیدن در شهرهای مختلط مثل شهر لد می‌کند. در این راستا، تا سال ۲۰۲۱، گزارش شده بود که این گروه موفق به سکنی دادن ۷۰ خانوار در قلب محله‌های فلسطینی-نشین لد شده بود. این گسترش حضور منجر به افزایش اعتراضات فلسطینی‌ها شده بود، که شهردار شهر و این گروه را متهم به تغییر آهسته و پیوسته بافت قومی شهر می‌کنند.Boxerman, Aaron. “In Lod Unrest, Arab Fury against 'Settler' Jewish Newcomers Boils to Surface. ” The Times of Israel, May 21, 2021. Link.Holmes, Oliver, and Quique Kierszenbaum. “Far-Right Jewish Groups and Arab Youths Claim Streets of Lod as Israel Loses Control. ” The Guardian. Guardian News and Media, May 15, 2021. Link.