moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
قیمت عادلانه یک نظریه فلسفه اخلاق در علم اقتصاد است که تلاش می‌کند استانداردهایی برای رعایت عدالت در معاملات تعیین کند. این نظریه که از جهت منطقی ریشه‌هایی در فلسفه یونان باستان دارد، توسط توماس آکویناس بر اساس یک بحث علیه ربا مطرح شد. در زمان او ربا، به ایجاد هرگونه نرخ بهره در وام اشاره داشت. این امر باعث ایجاد اصل قراردادی "laesio enormis" شد.
بحث علیه ربا این بود که وام دهنده در ازای هیچ کاری، دریافت درآمد می کرد، زیرا در واقع چیزی قرض داده نمی شد، بلکه تنها پول رد و بدل می شد. و از آنجایی که یک دلار را فقط می توان با یک دلار به طور عادلانه مبادله کرد، درخواست بیشتر پول در ازای همان مقدار قرض داده شده، ناعادلانه بود.
آکویناس بعداً استدلال خود را برای مخالفت با هرگونه درآمد ناعادلانه ای که در تجارت به دست می آمد گسترش داد و ادعای خود را بر اساس قانون طلایی استوار کرد. بر اساس ضرب المثل «با دیگران چنان رفتار کن که دوست داری با تو رفتار کنند»، انسان نیز باید ارزش را با ارزش معاوضه کند. آکویناس معتقد بود که افزایش قیمت ها به طور مشخص امری غیراخلاقی است، زیرا اگر یک خریدار خاص به چیزی که فروخته می شود نیاز فوری پیدا کند، به علت شرایط زمانی، ممکن است متقاعد شود که قیمت بالاتری بپردازد:
بنابراین آکویناس اقداماتی مانند افزایش قیمت تجهیزات ساختمانی در پی یک بلای طبیعی را محکوم می کرد. افزایش تقاضا که به علت تخریب ساختمان‌های موجود به‌ وجود آمده بود بر هزینه‌های فروشنده نمی‌افزود، بنابراین بهره‌گیری از افزایش تمایل خریداران به پرداخت، از دیدگاه آکویناس نوعی تقلب محسوب می‌شد. Aquinas, "Summa Theologica", 2ª-2ae q. 77 pr.: ""Deinde considerandum est de peccatis quae sunt circa voluntarias commutationes. Et primo, de fraudulentia quae committitur in emptionibus et venditionibus ...""
آکویناس بر این باور بود که تمام عواید حاصل از تجارت باید به نیروی کار بازرگان مربوط باشد نه به نیاز خریدار. از این رو، او سود متوسط را به عنوان پرداخت حتی برای تجارت غیرضروری، مشروط بر اینکه قیمت تنظیم شده و در محدوده خاصی نگه داشته شود، چشم پوشی کرد:
در زمان آکویناس، بیشتر محصولات توسط تولیدکنندگان مستقیم (یعنی کشاورزان و صنعتگران) فروخته می شد و کار مزدی و بانکداری هنوز در مراحل ابتدایی خود بودند. نقش بازرگانان و پول دهندگان محدود بود. مکتب بعدی سالامانکا استدلال کرد که قیمت عادلانه با استفاده از یک تخمین رایج تعیین می شود که می تواند با قیمت بازار یکسان باشد - بسته به شرایط مختلف مانند قدرت چانه زنی نسبی فروشندگان و خریداران - یا می تواند توسط مقامات دولتی تعیین شود. . با ظهور سرمایه داری ، استفاده از نظریه قیمت عادلانه کم رنگ شد و تا حد زیادی با مفهوم اقتصاد خرد عرضه و تقاضا از لاک ، استوارت ، ریکاردو ، ابن تیمیه و به ویژه آدام اسمیت جایگزین شد. در مفهوم در اقتصاد مدرن ، بهره به عنوان پرداختی در ازای یک خدمت ارزشمند، که همان استفاده از آن پول است، تلقی می شود، با این وجود اکثر سیستم های بانکی هنوز نرخ بهره بیش از حد را ممنوع می کنند.
به همین ترتیب، در طول گسترش سریع سرمایه داری در چند قرن گذشته، نظریه قیمت عادلانه برای توجیه اقدامات مردمی علیه بازرگانانی استفاده شد که قیمت های خود را در سال های قحطی افزایش دادند. مورخ مارکسیست ای پی تامپسون در مقاله خود در مورد " اقتصاد اخلاقی جمعیت انگلیسی در قرن هجدهم" بر نیروی مستمر این سنت تأکید کرد. سایر مورخان و جامعه شناسان همین پدیده را در موقعیت های مختلف دیگر از جمله شورش کشاورزان در قاره‌ی اروپا، در طول قرن نوزدهم و در بسیاری از کشورهای در حال توسعه، در قرن بیستم کشف کرده اند. برای مثال، دانشمند علوم سیاسی، جیمز سی. اسکات ، در "کتاب اقتصاد اخلاقی کشاورز: امرار معاش و شورش در آسیای جنوب شرقی" نشان داد که چگونه می توان از این ایدئولوژی به عنوان روشی برای مقاومت در برابر اقتدار استفاده کرد. (Yale, 1976; ).
اگرچه قانون امپراتوری روم، "Corpus Juris Civilis" بیان کرده بود که طرفین مبادله حق دارند در جهت سبقت گرفتن از یکدیگر تلاش کنند، Code 4, 44, 2 ، این دیدگاه توسعه یافت که اگر قرارداد به طور قابل توجهی برای یکی از طرفین مضر باشد، فسخ شود: در صورتی که یک آسیب غیرعادی وجود داشته باشد؛ در زبان لاتین ( laesio enormis ). این بدان معناست که اگر توافقی به طور قابل توجهی به ضرر یکی از طرفین نامتعادل شود، دادگاه‌ها از اجرای آن سرباز می زنند و صلاحیت را دارند. در طول قرن نوزدهم، قانونگذاریها در فرانسه و آلمان از پذیرش این اصل خودداری کردند، در حالی که حوزه‌های قضایی کامن لا تلاش کردند دکترین آزادی قراردادها را تعمیم دهند. با این حال، در عمل، و به طور فزاینده ای در قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم، قانون حمایت از مصرف کننده ، قراردادهای اجاره ، و قانون کار توسط اساسنامه تنظیم شد تا عادلانه بودن در مبادله را ایجاب کند. برخی از شروط اجباری خواهند بود، برخی دیگر ناعادلانه تلقی می شوند و دادگاه ها می توانند حکمی از خود را جایگزین کنند که در همه شرایط عادلانه باشد.
جام اتحادیه فوتبال انگلستان ۲۲–۲۰۲۱ ۶۲امین فصل از جام اتحادیه باشگاه‌های انگلستان بود (که به‌دلیل حامی مالی آن، به‌عنوان جام کارابائو شناخته می‌شود). تمامی باشگاه‌های لیگ برتر فوتبال انگلستان و لیگ فوتبال اجازه حضور را در این رقابت‌ها داشتند.
قهرمان این جام به مرحله پلی‌آف لیگ کنفرانس اروپا ۲۳–۲۰۲۲ راه می‌یابد.
مسابقات در تاریخ ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۱ آغاز شد و فینال به میزبانی ورزشگاه ومبلی در ۲۷ فوریه ۲۰۲۲، میان چلسی و لیورپول برگزار شد. پس از تساوی بدون گل در وقت‌های معمول و سپس وقت‌های اضافه، لیورپول با پیروزی ۱۱–۱۰ در ضربات پنالتی، نهمین قهرمانی خود را در جام اتحادیه به دست آورد و رکورددار شد.
منچستر سیتی قهرمان چهار دوره قبل و مدافع عنوان قهرمانی در این فصل بود، اما در دور چهارم به دست وستهام یونایتد حذف شد.
تمامی ۹۲ باشگاه در لیگ برتر و لیگ فوتبال انگلیس وارد جام اتحادیه این فصل شدند. جواز حضور در بین ۴ لیگ برتر سیستم لیگ‌های فوتبال انگلیس توزیع شد. برای قرعه‌کشی دو دور اول، باشگاه‌ها به دو دسته شمالی و جنوبی تقسیم شدند.
در دور اول، ۲۲ باشگاه از ۲۴ باشگاه چمپیونشیپ و تمام باشگاه‌های لیگ یک و لیگ دو وارد رقابت‌ها شدند.
دور بعد، دو باشگاه باقیمانده از دسته چمپیونشیپ که در فصل ۲۱–۲۰۲۰ از لیگ برتر در رده‌های هجدهم و نوزدهم قرار گرفتند (فولام و وست برومویچ آلبیون)، و باشگاه‌های لیگ برتر که در لیگ قهرمانان، لیگ اروپا یا لیگ کنفرانس شرکت نداشتند، وارد مسابقات شدند.
مجموعاً ۷۰ تیم در دور اول رقابت کردند: ۲۴ تیم از لیگ دو (سطح ۴)، ۲۴ تیم از لیگ یک (سطح ۳) و ۲۲ تیم از چمپیونشیپ (سطح ۲). قرعه کشی این مرحله بر اساس منطقه جغرافیایی شمالی و جنوبی انجام شد و تیم‌ها به مصاف حریفانی از همان منطقه خود می‌رفتند.
در مجموع ۵۰ باشگاه در دور دوم بازی کردند: ۳۵ تیم پیروز از دور اول، ۲ باشگاه از دسته چمپیونشیپ (سطح ۲) که در مرحله اول شرکت نکردند، به علاوه ۱۳ باشگاه لیگ برتری که در رقابت‌های اروپایی حضور نداشتند. قرعه کشی این دور بر اساس موقعیت جغرافیایی تیم‌ها انجام شد و تیم‌ها در دو بخش «شمالی» و «جنوبی» تقسیم شدند و هر تیم در مقابل تیمی از همان بخش قرار گرفت. قرعه کشی در ۱۱ اوت ۲۰۲۱ و در ساعت ۲۱:۱۵ به وقت بریتانیا، پس از پایان تساوی دور اول بین لیتون اورینت و کویینز پارک رنجرز، به صورت زنده در اسکای اسپورت برگزار شد و اندی تاونزند و جوبی مک‌آنوف مسئولیت آن را بر عهده داشتند.
مجموعاً ۳۲ تیم در دور سوم رقابت کردند. چلسی، لستر سیتی، لیورپول، منچستر سیتی، منچستر یونایتد، تاتنهام هاتسپر و وستهام یونایتد به دلیل حضور در لیگ قهرمانان اروپا ۲۲–۲۰۲۱, لیگ اروپا ۲۲–۲۰۲۱, یا لیگ کنفرانس اروپا ۲۲–۲۰۲۱، از این دور وارد رقابت‌های جام شدند. قرعه‌کشی این مرحله در تاریخ ۲۵ اوت ۲۰۲۱ به صورت زنده از اسکای اسپورت پس از اتمام بازی وست برومویچ آلبیون مقابل آرسنال به وسیله کوین فیلیپس و کوین کمپل انجام شد. برخلاف دور قبل، تیم‌ها در این مرحله در دو دسته شمالی و جنوبی گروه‌بندی نشدند. بازی‌های به تساوی کشیده با پنالتی تعیین تکلیف شدند.
اولدهام اتلتیک و روچدیل پایین‌ترین تیم‌هایی بودند که همچنان خود را در عرصه جام حفظ کرده بودند.
در مجموع ۱۶ تیم در این دور حضور داشتند. بازی‌ها در ۲۶ و ۲۷ اکتبر برگزار شدند. تیم ساندرلند از لیگ یک، تنها نمایندهٔ باقی مانده در رقابت‌ها از دسته سوم یا پایین‌تر بود.
در مجموع هشت تیم در این مرحله رقابت کردند. قرعه کشی در ۳۰ اکتبر ۲۰۲۱ انجام شد. بازی‌ها در ۲۱ و ۲۲ دسامبر ۲۰۲۱ برگزار شدند. تیم لیگ یکی ساندرلند تنها تیم خارج از لیگ برتر فوتبال انگلستان بود که در عرصه رقابت باقی مانده بود.
چهار تیم دور نیمه نهایی، همگی از لیگ برتر بودند و قرعه‌کشی این مرحله به تاریخ ۲۲ دسامبر ۲۰۲۱ برگزار شد.
همچون فصل ۲۰–۲۰۱۹، دور نیمه نهایی به شیوه رفت و برگشتی برگزار شد، در حالی که در فصل ۲۱–۲۰۲۰، به دلیل تراکم برنامه بازی‌ها در پی تعلیق‌های ناشی از شیوع کووید ۱۹، نیمه‌نهایی‌ها با تک‌بازی برگزار شدند. برنامه این بود تا بازی‌های دور رفت و برگشت به ترتیب در هفته‌های آغاز شده از ۳ و ۱۰ ژانویه ۲۰۲۲ برگزار شوند، با این حال در ۵ ژانویه ۲۰۲۲، لیگ فوتبال بازی دور رفت را میان آرسنال و لیورپول به دلیل موارد گزارش شده از کووید ۱۹ میان بازیکنان و عوامل لیورپول تا ۱۳ ژانویه به تعویق انداخت. این تأخیر سبب شد تا بازی رفت در خانه لیورپول و بازی برگشت به تاریخ ۲۰ ژانویه ۲۰۲۲ در خانه آرسنال برگزار شود.
"چلسی در مجموع ۳–۰ پیروز شد."
"لیورپول در مجموع ۲–۰ پیروز شد."
چلسی و لیورپول هماورد یکدیگر در فینال شدند که به تاریخ ۲۷ فوریه ۲۰۲۲ برگزار شد. همچون فینال سال ۲۰۲۰ و طبق روال همیشگی، فینال در فوریه برگزار شد، بر خلاف فینال سال ۲۰۲۱ که در آوریل برگزار شد تا با توجه به محدودیت‌های ناشی از کووید ۱۹ در انگلستان، تماشاگران بتوانند در ورزشگاه حاضر شوند. ورزشگاه ومبلی در ومبلی از منطقه برنت لندن میزبان این بازی بود. قهرمان، جواز حضور را در لیگ کنفرانس اروپا ۲۳–۲۰۲۲ به کسب می‌کرد، مگر آنکه سهمیه لیگ قهرمانان اروپا ۲۳–۲۰۲۲ یا لیگ اروپا ۲۳–۲۰۲۲ را به دست می‌آورد.
مستطیل قرمز فیلمی به کارگردانی حسن و حسین صیدخانی و تهیه‌کنندگی سید علی‌رضا سجاد پور محصول سال ۱۳۹۵ است. این فیلم برنده لوح زرین جشنواره فیلم میلان شد.
داستان این فیلم به یکی از وقایع جنگ ایران و عراق بازمی‌گردد. قصه مردم جنگ‌زده‌ای است که حاضر به ترک محل زندگی خود نیستند؛ آن‌ها در اردوگاه برای نشاط روحی مسابقه فوتبالی برگزار می‌کنند، اما در دقیقه ۵۵ به ناگاه بازی متوقف می‌شود… سید علی خامنه‌ای درباره این حادثه می‌گوید «این حادثه باید برای مردم تبیین شود تا آن‌ها با شهدای چوار ایلام، آشنا شوند.»
مخاطب این فیلم عموم افراد می‌باشند و همچنین این فیلم در مدت ۰۱:۴۰:۰۰ پخش قابل دریافت است. مستطیل قرمز از دید گونه‌شناسی در سینمای ایران عضوی از ژانر «سینمای دفاع مقدس» محسوب می‌شود.
در آبان ۱۳۹۵ خبری منتشر شد که یک فیلم سینمایی با موضوعیت رخداد بمباران زمین فوتبال چوار ساخته خواهد شد و کار فیلمبرداری آن در ایلام، تهران و شهرک سینمایی دفاع مقدس دنبال خواهد شد. تهیه‌کننده این اثر گفت داستان این فیلم دربارهٔ جنایت رژیم عراق در بمباران زمین فوتبال چوار ایلام است. داستان فیلم در زمان حال اتفاق می‌افتد و در دنباله به رخداد «چوار» پرداخته می‌شود.
فیلم سینمایی مستطیل قرمز برنده جشنواره فیلم میلان است که جایزه ویژه سال ۲۰۱۹ میلادی خود را به شبکه ورزش سیمای جمهوری اسلامی ایران به دلیل این فیلم اعطا کرد. این فیلم همچنین برگزیده جشنواره بین‌المللی مقاومت و کسب دیپلم افتخار و لوح زرین از جشنواره ملی فانوس نیز است.
بسیاری از عوامل چندین مرتبه نظرات خود را در جشنواره‌های داخل ایران و نیز در گفتگوها در خبرگزاری‌ها درمورد این فیلم بیان کرده‌اند. در ادامه به برخی از آن‌ها پرداخته شده‌است.
کورش جاهد، منتقد سینما، دربارهٔ این فیلم گفت: «مستطیل قرمز» بر اساس واقعیت ساخته شده و مستندگونه است و لحن صدا و ریتم بیان گوینده جنبه مستندگونه فیلم را تقویت می‌کند. جنگ در کل پدیده وحشتناکی است اما جالب است که در این فیلم مدام به این نکته اشاره می‌شود که زندگی در جنگ نیز در جریان است. ما نیازمند نگاه جدیدی در سینمای دفاع مقدس هستیم و امیدوارم این دو برادر کارگردان، با شور و حالی که کار را خود را آغاز کرده و فیلم پرزحمتی را ساخته‌اند، با وجود همه مشکلاتی که در سینما وجود دارد به راه خود ادامه دهند.
علی اوسیوند بازیگر مستطیل قرمز دربارهٔ همکاری در این فیلم گفت: مستطیل قرمز نخستین تجربه فیلم بلند سینمایی برادران صیدخانی در ایلام بوده‌است که امیدوارم از حرکت شایسته و کاملاً ارزشمند این دو برادر حمایت شود تا در سال‌های آینده نیز این حرکت انسانی، فرهنگی و خدایی را ادامه دهند.
اندیشه فولادوند بازیگر مستطیل قرمز در مورد این فیلم در مصاحبه با خبرگزاری مهر گفت خوش شانس بودم که به این فیلم دعوت شدم او همچنین با انتقاد از کم‌توجهی‌ها و کم‌کاری‌ها نسبت به دوران دفاع مقدس، شهدای این دوران را انسان‌هایی دارای ژن‌های واقعاً مقدس توصیف کرد.
هنری تیلور بلو (Henry Taylor Blow) (۱۵ ژوئیه ۱۸۱۷–۱۱ سپتامبر ۱۸۷۵)، دو دوره نماینده ایالت میسوری در مجلس نمایندگان ایالات متحده و سفیر ایالات متحده در ونزوئلا و برزیل بود.
هنری در شهرستان ساوت‌همپتون ایالت ویرجینیا در خانواده کاپیتان پیتر و الیزابت (تیلور) بلو مالکین بردهٔ مشهوری به‌نام درد اسکات، به دنیا آمد.Charles Van Ravenswaay, "St. Louis: An Informal History of the City and Its People, 1764-1865", (Missouri Historical Society Press, 1991), 406. بلو هشتمین فرزند از جمله ده فرزند خانواده بود. بلو با والدینش به هانتسویل ایالت آلاباما نقل مکان نمود و در آنجا پدرش تلاش ناموفقی را در کشاورزی انجام داد. در سال ۱۸۳۰ خانوادهٔ بلو دوباره به سنت‌لوئیس ایالت میسوری نقل مکان کرد و پیتر بلو در آنجا مهمان‌خانه شبانه‌روزی باز کرد و بردگان خویش از جمله درد اسکات را که به‌عنوان کارگر فعالیت می‌کردند، در بدل مزد استخدام نمود. مادر هنری در سال ۱۸۳۱ فوت نمود و متعاقباً یک سال بعد، پدرش نیز درگذشت.
هنری بلو از دانشگاه سنت لوئیس فارغ شدJohn Thomas Scharf, "History of Saint Louis City and County: From the Earliest Periods to the Present Day", Volume 1, (Louis H. Everts & Co. , 1883), 608. و به عنوان کارآموز در یک دفتر حقوقی شروع به کار نمود اما با مرگ والدین‌اش مجبور شد تا در بازرگانی شوهر خواهراش چارلز که فروش رنگ و نفت بود، به عنوان منشی کار نماید.Walter Ehrlich, "They Have No Rights", (Applewood Books, 2007), 10-11. هنری بلو اموال و دارایی خویش را به دو دختر مجرد و برادران جوان هنری به‌نام‌های تیلور و ویلیام واگذار نمود. هنری زمانی‌که پانزده ساله بود، پدرش فوت نمود اما به قدر کافی بالغ بود که به‌عنوان مردی شناخته شود که به تنهایی قادر به ادامهٔ زندگی است. شارلوت تیلور خواهر متأهل هنری بلو نیز میراث نگرفت. وی در سال ۱۸۳۱ با جوزف چارلز جونیور ازدواج نمود. جوزف چارلز، پدر چارلز نخستین روزنامه در غرب می‌سی‌سی‌پی را تأسیس نمود. خانوادهٔ چارلز، هنری را بعد از مرگ پدرش کمک نمودند و هنری کار خویش را به عنوان منشی در شرکت عمده فروشی دارو و رنگ آن‌ها آغاز نمود. پس از بازنشستگی چارلز پدر در سال ۱۸۳۶، هنری در این بازرگانی شریک شد. در سال ۱۸۳۸ این بازرگانی به‌نام چارلز، بلو و شرکت تغییر نام داده شد. صرف چند سال بعد در سال ۱۸۴۴ این شراکت منحل گردید. چارلز مالکیت داروخانه را به دست گرفت و بلو شرکت تولیدی را که بعداً به‌نام شرکت کولایر وایت لید و اویل معروف شد، را حفظ نمود. شرکت کولایر یکی از بزرگترین کارخانه‌ها در سنت لوئیس بود.
چارلز، بلو و شرکت تنها بازرگانی نبود که بلو رهبری می‌نمود. هنری و برادراش پیتر شرکت معدن‌کاری و ذوب گرنبی را ایجاد نمودند. هنری همچنین یک مدتی به‌صفت رئیس خط آهن کوه آهن خدمت نمود و در ایجاد کوره صنعت آهن در کارندولت کمک نمود.
هنری با مینروا گریمسلی (۱۸۲۱–۱۸۷۵) دختر سرهنگ تورنتون، دختر مالک ثروتمند کارخانه تولید زین و سوسن (ستارک) ازدواج نمود که نُه فرزند از وی داشت. هنری و مینروا در سال ۱۸۴۰ ازدواج نمودند. هنری دختران‌اش را به کسب آموزش تشویق نمود و این کار در آن زمان کار غیرمعمول و خارق‌العادهٔ بود. یکی از آن دختران به‌نام سوسن الیزابت بلو مربی سرشناس قرن نوزدهم شد که نخستین کودکستان را در سراسر نواحی کشور بنیان‌گذاری نمود.Susan E. Blow, Kathleen G. Winterman, "Encyclopedia of Educational Reform and Dissent", Vol. 1, (SAGE Publications Inc. , 2010), 109.Carol Ferring Shepley, "Movers and Shakers, Scalawags and Suffragettes: Tales from Bellefontaine Cemetery", (Missouri History Museum Press, 2008), 34. در سال ۱۸۴۹ پس از آن‌که منزل خانوادگی آتش گرفت و بیماری همه‌گیر وبا به سرعت در سنت لوئیس گسترش یافت، بلو خانواده‌اش را به کاروندلت که در آن‌زمان شهر جداگانه بود، منتقل نمود. سرهنگ تورنتون در این محل به مساحت هفده جریب زمین را به فامیل هنری داد. بلو عمارت ویکتوریایی بر روی زمین بناء کرد که دارای کتابخانهٔ با تابلوهای ساخت استادانه و پنجره‌های شیشه‌ای داغی بود که بعداً در موزه تاریخی میسوری نصب شد.
با وجودیکه بلو در جنوب بزرگ شده بود ولی مخالف بردگی بود. والدین هنری بردهٔ داشتند، به‌نام درد اسکات که به امرسون فروختند و امرسون این برده را به سرزمین‌های آزاد ایلینوی و ویسکانسین برد. زمانیکه اسکات به سنت لوئیس برگشت، هنری تیلور بلو وی را تشویق کرد تا برای آزادی خویش دعوی باز نماید، زیرا وی در ایالت‌های آزاد زندگی کرده بود. هر دو برای تأمین مالی مالی این پرونده پول کمک نمودند که بر اثر آن این پرونده از طریق سیستم حقوقی تا دیوان عالی راه یافت. اسکات بعداً در پیشنهاد آزادی خویش ناکام شد. دادگاه حکم نمود که برده جزو اموال است نه شهروند. درد اسکات بعد از اینکه بیوه امرسون او را به تیلور بلو بخشید و تیلور او را برای همیشه آزاد نمود، سرانجام آزادی خویش را به‌دست‌آورد.
بلو در سال ۱۸۵۴ به دلیل دیدگاه جمهوری‌خواهان در قبال برده‌داری به حزب جمهوری‌خواه پیوست. هنری تیلور بلو در آن سال به عضویت سنای میسوری انتخاب شد و از سال ۱۸۵۴ تا سال ۱۸۵۸ در این مجلس خدمت نمود.Charles Van Ravenswaay, "St. Louis: An Informal History of the City and Its People, 1764-1865", 411. در سال ۱۸۶۰ بلو به عنوان نمایندهٔ میسوری در کنوانسیون شیکاگو خدمت کرد، جاییکه آنها ابراهام لینکلن را نامزد ریاست‌جمهوری معرفی نمودند.
بلو در سال ۱۸۶۱ توسط رئیس‌جمهور ابراهام لینکلن وزیرمختار ونزوئلا تعیین شد و تا سال بعدی در این سمت خدمت نمود. بلو در این سمت برای بهبود بازرگانی بین ونزوئلا و دره می‌سی‌سی‌پی کار نمود. بلو برای مدت زیادی در این سمت باقی نماند. وی به‌منظور حمایت اتحادیه در جریان جنگ داخلی به ایالات متحده آمریکا برگشت. او بعداً به‌عنوان یک اتحادیه گریا بدون قید و شرط، به مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا انتخاب شد. بلو در سال‌های ۱۸۶۲ و ۱۸۶۴ در این مجلس انتخاب شد و الی سال ۱۸۶۷ خدمت نمود. بلو خواستار برگشت به کسب و کار خود در سنت لوئیس بود و از نامزدی مجدد در انتخابات سال ۱۸۶۷ خودداری نمود. بلو در کمیتهٔ مشترک بازسازی که اصلاحیه چهاردهم قانون اساسی ایالات متحده را پیش‌نویس نمود، خدمت کرد.
بلو در سال ۱۸۶۹ زمانیکه توسط رئیس‌جمهور یولیسیز سایمن گرانت به عنوان سفیر در برزیل تعیین شد، به سیاست برگشت. بلو در سال ۱۸۷۴ به عضویت هیئت عالی رتبگانی که به‌منظور سازماندهی مجدد حکومت ناحیه کلمبیا گماشته شده بودند، تعیین شد. وی شش ماه پس از اشغال این پُست به اساس ملاحظات شخصی استعفا داد.
هنری تیلور بلو در سال ۱۸۷۵ به عمر ۵۸ سالگی در اسرتووگا ایالت نیویورک فوت نمود.Carol Ferring Shepley, "Movers and Shakers, Scalawags and Suffragettes: Tales from Bellefontaine Cemetery", 37. مرگ بلو فقط پس از سه ماه از مرگ مینروا به‌وقوع پیوست. این دو به مدت ۳۵ سال با هم زندگی مشترک داشتند. مراسم جنازه بلو به مدت دو ساعت را دربرگرفت و قطار خاصی برای انتقال عزاداران از سنت لوئیس به خانه او در کاروندلت گماشته شد. وی در گورستان بلفونتاین در سنت لوئیس ایالت می‌سوزی دفن شد و از وی شش فرزند باقی‌ماند.
بلو در تأسیس و ایجاد تعداد زیادی سازمان‌ها از جمله کلیسای پروتستان، مجمع فیلسوفان، انجمن فیل‌هارمونیک یا ترویج موسیقی سنت لوئیس، باشگاه قرن بیستم، آکادمی هنر غربی و مدرسهٔ دولتی کاروندلت، کمک نمود.
جادهٔ بلو که از چندین شهرستان در همسایگی شهر سنت لوئیس جنوبی می‌گذرد، به‌نام بلو نام‌گذاری شده‌است.
مدرسه اچ. تی بلو در واشینگتن دی‌سی نیز به‌نام وی نام‌گذاری شده بود. این مدرسه بعداً به‌منظور ایجاد مدرسه بلو-پیرس، با مدرسه ابتدائی فرانکلین پیرس ادغام شد. اخیراً این مدرسه به مدرسه ویژه‌ای به‌نام مدرسه ابتدائی دوستی بلو پیرس تغییر نام داده شد.Friendship Blow Pierce Elementary School
میراث جهانی در لیبی شامل پنج اثر ثبت شده در کشور لیبی توسط میراث جهانی یونسکو است.
سایت‌های سازمان میراث جهانی آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو، مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی یونسکو، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده‌است. لیبی این پیمان‌نامه را در جمعه، ۱۳ اکتبر ۱۹۷۸ پذیرفت و از آن هنگام، مکان‌های طبیعی و فرهنگی لیبی واجد شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند. هر پنج اثر ثبت‌شدهٔ لیبی در بخش آثار فرهنگی و سایت‌هایی تاریخی هستند.
آثار ثبت شده لیبی در اثر جنگ داخلی لیبی وضعیت پایداری ندارند و یونسکو آن‌ها را از سال ۲۰۱۶، در ردهٔ آثار در معرض خطر قرار داده‌است. سطح بالای بی‌ثباتی در کشور، این واقعیت که گروه‌های مسلح در سایت‌ها یا مناطق پیرامون آن‌ها حضور دارند و آسیب‌هایی که به آثار وارد شده و ممکن است وارد آید، موجب اتخاذ چنین تصمیمی شد. در سپتامبر ۲۰۱۷، پس از وقوع درگیری‌های نظامی درون و بیرون مجموعه باستان‌شناسی صبراته، مدیرکل یونسکو از همه طرف‌های جنگ خواست با توجه به مفاد کنوانسیون ۱۹۵۴ لاهه، از هرگونه استفاده نظامی یا هدف قرار دادن مکان‌های میراث فرهنگی و مناطق اطراف آن‌ها، خودداری کنند.
علاوه بر مکان‌هایی که در فهرست میراث جهانی ثبت شده‌اند، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از مکان‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر گرفته شوند، ارائه کنند. نامزدهای فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی ثبت شده باشد. لیبی سه اثر را در فهرست آزمایشی خود دارد.
آماندا انیز نایت آلن (Amanda Inez Knight Allen) (زادهٔ ۸ سپتامبر ۱۸۷۶ – درگذشتهٔ ۵ ژوئن ۱۹۳۷)،State of Utah Death Certificate: Amanda Inez Knight Allen, utah.gov میسیونری مورمن و سیاستمدار اهل یوتا بود. در ۱۸۹۸ میلادی، وی یکی از تنها دو میسیونری زن برای کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخر زمان (کلیسای LDS) شد.Diane L. Mangum, "The First Sister Missionaries", "Ensign", July 1980.
آماندا انیز در نزدیکی پیسون، قلمروی یوتا از جیسی نایت و همسر وی آماندا مک‌ایوان زاده شد. او چهارمین فرزند از پنج فرزند خانواده بود؛ وی دو برادر به نام‌های ریموند و جی. ویل نایت و دو خواهر به نام‌های جینی نایت مانگوم و لون نایت جوردن داشت. خانواده وی به پروو نقل مکان نمودند و انیز نایت در آکادمی بریگم یانگ (BYA) پذیرفته شد. تا سن ۲۲ سالگی، نایت آموزش خود در BYA را به اتمام رسانده و به سنت جورج در یوتا نقل مکان نموده بود، جاییکه او به پژوهش در حوزه نسب‌شناسی آغاز کرد.
در ۱ آوریل ۱۸۹۸، نایت یکی از تنها دو زن بود که درجات قدیسی مربوطه را از سوی کلیسای LDS کسب کرد تا به به‌طور رسمی به عنوان میسیونری تمام-وقت کلیسا انتخاب گردد. زن دیگر، دوست دوران کودکی وی جینی بریمهال بود. جینی بریمهال و انیز نایت دو معاشر میسیونری بودند که برای یک سال در انگلستان ماندند، آنها پروو را در ۲ آوریل ترک نموده و در ۲۸ آوریل ۱۸۹۸ به انگلستان رسیدند. به عنوان میسیونری، به‌طور مکرر از نایت و بریمهال درخواست می‌گردد تا در جلسات عمومی سخنرانی نموده و رساله‌های میسیونری را در جاده‌ها پخش نمایند. از آنجا که نایت و بریمهال، برای یک مدت، تنها میسیونری‌های زن در حال خدمت در اروپا بودند، اغلب از آنها خواسته می‌شد تا برای سخنرانی به اطراف انگلستان سفر کنند. میسیونری جوزف اس. برادبنت در نامه‌ای به "دزرت ایونینگ نیوز"، نوشت که «هر کدام از خواهران جینی بریمهال و انیز نایت که هر دو اهل پروو هستند، برای مدتی در مورد یوتا و مردم خود صحبت نموده و تعهدهای قوی نسبت به احیای انجیل گاسپیل و همچنین مأموریت مقدس جوزف اسمیت نشان دادند. ۸۰۰ نفر در این گردهمایی که سکوت کامل در آن حاکم بود، حضور داشتند».
نایت و بریمهال نه تنها به‌طور گسترده در انگلستان به سفر پرداختند، بلکه به سایر نقاط اروپا نیز سفر نمودند. نایت گزارش داد که «یک ماه را برای بازدید از شهرهای مشهور در فرانسه، سوئیس، آلمان، بلژیک و هلند» سپری نمود. نایت باور داشت که یکی از اهداف اصلی وی به عنوان میسیونری همانا زدودن این باور شایع در سراسر اروپا بود که زنان مورمن «برده‌های پایمال‌شده هستند». با این حال، نایت و سایر میسیونری‌ها همیشه مورد استقبال قرار نمی‌گرفتند. در فوریه ۱۸۹۹، زمانی که نایت در یک مراسم کلیسا در بریستول شرکت داشت، تمامی پنجره‌ها از سوی شورشیان ضد-مورمن شکسته شدند. نایت، همراه وی و سایر میسیونری‌ها مجبور شدند برای محافظت از خود از پلیس محلی طالب کمک شوند. هرچند جینی بریمهال در نوامبر ۱۸۹۸ به دلیل وضعیت پزشکی نامساعد دوباره به یوتا بازگشت، اما نایت یکجا با چندین همراه دیگر از جمله، لیزا چیپمان و جی. کلارا هالبروک که هر دو اهل یوتا بودند، به تبلیغ مذهبی خود تا ۱۹۰۰ میلادی ادامه داد. با این وجود، بعضی وقت‌ها به‌خاطر کمبود زنان میسیونری، نایت به تنهایی خدمت می‌کرد. او در دفتر خاطرات خود از جلسه‌ای یادآوری می‌کند که در آن «او تنها دختر بود. وقتی بزرگان سخنرانی خود را با گفتن این جمله، برادران و خواهر من، آغاز می‌کردند، من خیلی احساس خودنمایانه داشتم». مناطقی که نایت در آن خدمت کرد مشتمل بر چلتنهام، لندن، کنت و بریستول بود. نایت پس از خدمت برای بیش از دو سال در اکناف بریتانیا، اسکاتلند و ویلز در ماه ژوئن ۱۹۰۰ دوباره از بریتانیا به خانه بازگشت.
نایت در ژوئن ۱۹۰۲ با رابرت یوجین آلن که یک بانکدار محلی و توسعه‌دهنده اجتماعی برجسته بود، در معبد سالت لیک سیتی ازدواج کرد. رابرت آلن در ۲۱ دسامبر ۱۸۷۷ در کولویل، یوتا از آقا و خانم توماس ال. آلن به‌دنیا آمده بود. آقای آلن در ۱۹۰۵ میلادی در یک مأموریت تبلیغ مذهبی LDS در لیورپول، انگلستان خدمت نموده و در آکادمی بریگم یانگ، جاییکه با نایت آشنا شد، آموزش دیده بود. آنها پنج پسر داشتند، از جمله دبلیو. یوجین جی. نایت، رابرت کی. آلن، جوزف نایت آلن و مارک ائی. آلن.
انیز آلن پس از ازدواج خود نیز در حوزه‌های گوناگونی در درون کلیسا و اجتماع فعال بود. از ۱۹۲۷ میلادی تا زمان مرگ خود (۱۰ سال)، او عضو هیئت عمومی انجمن مساعدت (Relief Society) بود. آلن پس از مأموریت مذهبی خود در بریتانیایی کبیر، برای چندین سال در امور آکادمی بریگم یانگ نیز دخیل بود. در ۱۹۰۰ میلادی، درست چند ماه پس از بازگشت به خانه، آلن به عنوان مدیره-زن «الهیات میسیونری برای دختران» در آکادمی انتخاب گردید. آلن، علی‌رغم چالش‌های شخصی از جمله ابتلا به بیماری آبله در اکتبر ۱۹۰۰، برای دو سال به عنوان مدیره این مدرسه خدمت کرد. آلن به تأسیس شعبه رفاه اجتماع در پروو همکاری نموده و در مؤسسه صلیب سرخ شهرستان یوتا به‌طور فعال کار می‌کرد.
آلن به‌خاطر نقشی که به عنوان یکی از تنها دو میسیونری زن در کلیسای LDS داشت، همواره مورد تقدیر قرار می‌گرفت. در ۱۹۳۴ میلادی، او و جینی بریمهال نایت از سوی رئیس کلیسا هربر جی. گرانت در یک جلسه انجمن یشارا مورد تقدیر قرار گرفتند. علاوه بر رهبری انجمن مساعدت و عضویت در انجمن یاشارا، آلن همچنین در فعالیت‌ها و باشگاه‌های دیگر نیز شرکت داشت، از جمله باشگاه مطالعه نیلک.
آلن در حزب دموکرات در یوتا نیز فعال بود و از همان ایام جوانی در ۱۸۹۵ میلادی، زمانی که ۱۹ سال داشت، در کمیته‌های گوناگون و شعبه‌های مختلف خدمت می‌کرد. وی در ۱۹۳۱ میلادی به عنوان عضو کمیته اجرائی مساعدت بیکاری در شورای مشورتی فرماندار جورج درن انتخاب گردید. او برای چهار سال به عنوان عضو کمیته ملی دموکرات خدمت نموده و در این جریان در دو کنوانسیون ملی، اولی در ۱۹۲۴ میلادی در نیویورک و دومی در ۱۹۲۸ میلادی در هیوستون، تگزاس، شرکت نمود. او باری از طرف حزب دموکرات به عنوان نامزد مجلس سنا معرفی گردیده و از سوی ویلیام جنینگز بریان و هربرت جی. گرانت برای کسب این سمت پشتیبانی گردید. گهگاهی باورهای سیاسی و دینی آلن با هم در تقابل قرار می‌گرفت. زمانی که وی به عنوان عضو کمیته حزب دموکرات خدمت می‌کرد، یکی از حامیان نامزد دموکرات، فرانکلین دی. روزولت در انتخابات ۱۹۳۲ بود. با این وجود، آلن با متمم هجدهم قانون اساسی آمریکا که یکی از وعده‌های انتخاباتی اصلی روزولت بود، مخالفت کرد. در ۱۹۲۴ میلادی، آلن نماینده یوتا در کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در کلیولند، اوهایو بود. چون شوهر وی یک جمهوری‌خواه بود، تجارب آلن در عرصه سیاسی گاهی وقت‌ها نادر بود؛ مثلاً، در سال ۱۹۲۴، آلن هم در کنوانسیون ملی دموکرات‌ها و هم در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان شرکت کرد، در کنوانسیون اولی به عنوان عضو کمیته ملی دموکرات‌ها و در کنوانسیون دومی همراه با شوهر خود، کسی که به عنوان نماینده یوتا شرکت کرده بود. افزون بر آن، آلن در ۱۹۲۸ میلادی به عنوان عضو کمیته ملی زنان دموکرات انتخاب گردید. آلن به‌خاطر فعالیت‌های خود در عرصه سیاست به‌طور مکرر مورد قدردانی قرار گرفته و در جشنواره چهار ژوئیه ۱۸۹۸ یا ۱۹۰۰ پروو، عنوان «الهه آزادی» یوتا را دریافت کرد.
جسی آکرمن (Jessie Ackermann) (زادهٔ ۴ ژوئیه ۱۸۵۷ – درگذشتهٔ ۳۱ مارس ۱۹۵۱)، اصلاحگر اجتماعی، فمینیست، نویسنده و سیاح بود. وی دومین زنی بود که از سوی اتحادیه الکل مخالف مصرف زنان مسیحی جهان (WWCTU) به عنوان میسیونری گردشگر در اطراف دنیا انتصاب یافت، در ۱۸۹۱ میلادی نخستین رئیس اتحادیه همبستگی زنان مسیحی مخالف مصرف الکل استرالیا (WCTU) شد که بزرگترین گروه زنان اصلاح‌طلب زنان در استرالیا بود. هرچند وی اهل ایالات متحده بود، اما به عنوان بزرگترین صدا در جنبش حق رأی استرالیا شناخته می‌شد.
علاوه بر اینکه وی نویسنده سه کتاب بود، آکرمن در اکناف دنیا به سفر و سخنرانی در مورد مخالفت با مصرف الکل می‌پرداخت و به یک سخنور ماهر و مشهور با پیروان زیاد مبدل شد. از وی به عنوان «سخنور بسیار متبحر» یادآوری می‌گردید. در سخنرانی‌های خود، وی برای حقوق سیاسی، حقوقی و مالکیت مساوی زنان دادخواهی می‌کرد.
آکرمن به‌طور فعال در پیکارهای حقوق زنان و همچنین در مبارزه بین‌المللی جاری بر علیه تریاک و تنباکو شرکت داشت.Tyrrell (1999) p26. وی از ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۵ میلادی به عنوان سرپرست شعبه تریاک WCTU خدمت کرده و در ۱۸۹۱ میلادی شعبه مبارزه با مواد مخدر WCTU را در استرالیا تأسیس کرد. وی در ۱۹۰۶ میلادی به عنوان تنها عضو زن در انجمن جغرافیای سلطنتی اسکاتلند انتخاب گردید.Tyrrell, 2005
وی که دختر چارلز آکرمن و همسرش آماندا (نام تولد: فرنچ) آکرمن بود در شیکاگو بزرگ شد و بعد به کالیفرنیا رفت، جاییکه در ۱۸۸۰ میلادی وارد دانشگاه کالیفرنیا، برکلی شد، اما دانشگاه را به پایان نرساند. در ۱۸۸۱ میلادی، وی کار را به عنوان برگزارکننده رویدادهای مخالفت با مصرف الکل در فرقه مستقل تمپلار‌های خوب آغاز کرد و پس از آن در ۱۸۸۸ میلادی، «به‌خاطر فرصت‌های ویژه کار در میان زنان» به اتحادیه زنان مسیحی مخالف با مصرف الکل پیوست. پس از اتمام یک مأموریت تبلیغ مذهبی در بریتیش کلمبیا و آلاسکا، وی از سوی کنوانسیون ملی WCTU که در اکتبر ۱۸۸۸ در نیویورک برگزار شده بود به عنوان میسیونری (مبلغ مذهبی) جهانی انتخاب گردید. قبل از پیوستن به WCTU، آکرمن در فرقه جهانی ریچابایتس خدمت می‌کرد، فرقه‌ای که شعارش این بود: «تکان دهید، تحصیل کنید، قانون‌گذاری و اثبات کنید».Tyrrell (1999) p26 وی در دهه ۱۹۲۰ در شهر جانسون، تنسی زندگی کرده و دهه ۱۹۳۰ را اکثراً در لس آنجلس گذراند.
آکرمن در ژانویه ۱۸۸۹ ایالات متحده را ترک کرد تا نخستین دوره از مسافرت‌های جهانی خود را آغاز کند. در ۱۹۱۰ میلادی، گزارش داده شد که وی شش مسافرت جهانی را تکمیل کرده و در ۲٬۷۰۰ تخت خواب مختلف خوابیده‌است، اما به‌خاطر چیزی که او بیشتر مورد تحسین قرار می‌گرفت، هشت بار سفر به دور دنیا بود. سفرهای وی با نامه‌های که به نشریه WCTU، یونیون سیگنال (The Union Signal) و همراه خانگی زنان (Ladies Home Companion) فرستاده می‌شد، مستند گردید.
آکرمن در ۱۸۸۹ میلادی به آدلاید، استرالیای غربی رسید تا کاری که توسط مری لیویت، نخستین میسیونری جهانی WCTU، آغاز شده بود را ادامه دهد. آکرمن که به عنوان «پرشور و پرجذبه» توصیف می‌گردد، با دیدارش از استرالیای غربی در ۱۸۹۱ میلادی به تأسیس WCTU در آنجا الهام بخشیده و تلاش‌های اداری که برای اینکار به خرج داد، بیانگر مهارت سازمانی چشمگیر وی بود. به عنوان مثال، او شعبه مبارزه با مواد مخدر را در ۱۸۹۱ میلادی تأسیس کرد. وی همچنین یک مأموریت مذهبی مخالف با مصرف الکل را برای مدت ده روز در سالن شهری آدلاید برگزار نموده و نخستین کنوانسیون استعماری WCTU استرالیای غربی را با عضویت ۱۱۱۲ فرد و ۲۳ اتحادیه بین‌المللی برگزار کرد. نخستین اتحادیه محلی در استرالیای غربی در یورک شکل گرفت و پس از مدت کوتاهی پنج اتحادیه دیگر نیز متعاقباً ایجاد گردید. تا اوت ۱۸۹۱، یک اتحادیه استعماری با ۱۵۵ عضو تأسیس شده بود. آنا آدامز گوردون نوشت: «میسیونری نوار-سفید جهانگرد که تحت پرچم WCTU جهانی به سفر آغاز کرده خانم جسی آکرمن است از کالیفرنیا است، کسی که استرالیا را با اتحادیه‌های محلی شانه انگبین زد، آنها را دور WCTU ملی خود آنها جمع کرده و خود رئیس آن شد…»Gordon (c.1898) p.149 اتحادیه زنان مسیحی مخالف مصرف الکل استرالیا (که بعداً به اتحادیه ملی زنان مسیحی مخالف مصرف الکل استرالیا تغییر نام داده شد) به تاریخ ۲۵ مه ۱۸۹۱ طی جلسه‌ای که در ملبورن به هدف همبستگی اتحادیه‌های استعماری موجود برگزار شده بود، تشکیل گردید. احتمالاً این نخستین گردهمایی میان-ایالتی سازمان‌های زنان در استرالیا بوده و اتحادیه نیز نخستین سازمان ملی زنان در سطح کشور بود. در دومین کنوانسیون ملی WCTU استرالیا که در ۱۸۹۴ میلادی در سیدنی برگزار گردید، جسی آکرمن به افتخار اعلام کرد که «پرچم ما در چهل و هفت سرزمین شناور هستند: و ما می‌توانیم شعار خود، 'برای خدا و خانه و هر سرزمینی' را به چهل و هفت زبان بخوانیم.»
آکرمن با استفاده از تکنیک فانوس جادو هم در شهرها و هم در جاهای دورافتاده سخنرانی می‌کرد. وی به حدی در استرالیا معروف و شناخته‌شده بود که وضعیت سلامت وی همواره در سراسر کشور گزارش می‌شد؛ مثلاً، روزنامه‌ها در تاسمانی و نیو ساوت ولز در ۱۸۹۵ میلادی گزارش دادند که به وی توصیه گردیده‌است تا به‌خاطر بازیابی سلامت خود به آیسلند برود و اینکه وضعیت سلامت وی در جریان مدتی که در فرانسیس ویلارد در انگلستان اقامت داشت در حال بهبود بود.
هدف سازمان‌های مخالف مصرف الکل در استرالیا این بود تا به شهروندان حق وتوی فروش مشروبات الکلی در شهرها و دهکده‌های آنها داده شود، در حالیکه جنبش‌های فعال مصرف الکل در ایالات متحده هدف جاه‌طلبانه‌تر داشته و خواستار ممنوعیت کامل آن بودند (چیزی که به اصطلاح قانون مِین نامیده می‌شد). دغدغه زنان جلوگیری از «استفاده نادرست» از الکل بود که آنها در نتیجه نوشیدن مردان تجربه کرده بودند. در ۱۸۸۵ میلادی، ۴۵٬۰۰۰ زن در ایالت ویکتوریا (که تقریباً ربع کل جمعیت زن ایالت را تشکیل می‌داد) دادخواستی را امضاء نموده و از حکومت خواستند تا گزینه‌های محلی را برای محافظت از جنسیت آنها در مقابل بدرفتاری ناشی از مصرف الکل، معرفی کند.
معدود زنانی در قرن نوزدهم میلادی وجود داشتند که به اندازه آکرمن سفر کردند.Carr (2009) p.6 به این مطلب نیز اشاره شده‌است که، «وی نه تنها به‌خاطر روحیه ماجراجویی یا از روی کنجکاوی، بلکه به عنوان یک تنظیم‌کننده مزدبگیر به سرزمین‌های بیشماری سفر کرد و آنگونه که استخدام‌کنندگان وی می‌گویند، 'یک میسیونری جهانگرد' در یک سازمان بزرگ و مشهور…»Grimshaw (2004) p.220 از جمله آن زنان میسیونری اهل ویکتوریا بود که «به اندازه‌ای از که از نجات دادن روح‌ها لذت می‌برد به همان اندازه از سفر نیز لذت می‌برد».Tyrrell (1991) pp.89–90 استدلال شده‌است که اینچنین «مسافرت به‌خاطر اصلاح‌طلبی» بخشی از روشی برای بالا بردن آگاهی جهانی و دسترسی به اکناف جهان شد.Tyrrell (2010) p.17 هرچند مسافرت‌های وی تا حدی به‌خاطر تأسیس اتحادیه‌های WCT در اطراف جهان بود، اما وی در جریان سفرهای خود به عنوان «یک فعال مدنی، فمینیست و گزارشگر وضعیت زنان و فقرا در اطراف جهان» نیز کار می‌کرد؛Carr (2009) p.2 مثلاً، در کنفرانسی در جریان سفر وی به چین، تمامی نمایندگان زن به اعضای دارای حق رأی تبدیل شدند و «باعث توفانی از تحسین» گردید، این در حالیست که در جلسه قبلی که سیزده سال قبل برگزار شده بود، تنها این ایده که زنان از کار خود نمایندگی کنند، موجب این شد تا بیشتر افراد «خشمگین» کنفرانس را ترک کنند. گزارش‌های دست اول وی از سفرهایش به آسیا نیز وسیله‌ای برای گردآوری وجوه برای پیکارهای ضد مصرف الکل وی بود.Tyrrell (1991)
خدنگ‌واران ، یک بالاخانواده از پستانداران گوشتخوار است که دربرگیرندهٔ خدنگ‌های، گوشتخواران مالاگاسیWozencraft, 2005, pp. 560–561 و کفتارها می‌شود.
خدنگ‌واران، به جز کفتارها، بدنی استوانه‌ای و کشیده دارند که به آنها اجازه می‌دهد برای شکار طعمه وارد سوراخ شوند. خدنگ‌واران گربه‌سانیانی هستند و در شکار جانوران بزرگ‌تر از آنها تخصص دارند.
آن‌ها در سراسر اوراسیا، آفریقا و جزیره ماداگاسکار زندگی می‌کنند.
گربه‌زبادوارگان ، یک کلاد در زیرراستۀ گربه‌سانیان است که شامل هر دو خانواده گربه‌زبادان و بالاخانوادۀ خدنگ‌واران است.
آمازون الکسا () که به‌سادگی با نام الکسا () نیز شناخته می‌شود، فناوری دستیار مجازی است که تا حد زیادی براساس ترکیب‌کنندهٔ گفتاری لهستانی به نام ایونا ایجاد شده‌است.https://www.sztucznainteligencja.org.pl/en/ivona-alexa-vika-or-intelligent-girls-from-gdansk/ الکسا از نسل قبلی خود به نام ایونا که در لهستان و با الهام از "۲۰۰۱: ادیسه فضایی" ایجاد شده بود، پدید آمد و آمازون آن را در سال ۲۰۱۳ خریداری کرد. آمازون در نوامبر ۲۰۱۴، الکسا را در کنار اکو معرفی کرد. الکسا می‌تواند تعدادی از عملکردهای پیش‌فرض خارج از چارچوب را انجام دهد که شامل تنظیم زمان، اشتراک‌گذاری آب‌وهوای کنونی، ایجاد فهرست، دسترسی به مقاله‌های ویکی‌پدیا و برخی موارد دیگر است. آمازون تا نوامبر ۲۰۱۸، ده هزار کارمند داشت که روی الکسا و محصولات مرتبط کار می‌کردند. در ژانویهٔ ۲۰۱۹، تیم دستگاه‌های آمازون اعلام کرد که بیش از صد میلیون دستگاه که الکسا روی آن فعال است، فروخته‌اند.
«این عشق» () ترانه‌ای است که خواننده-ترانه‌سرای آمریکایی تیلور سوئیفت برای پنجمین آلبوم استودیویی خود، "۱۹۸۹" نوشته و ضبط کرده‌است. سوئیفت این ترانه را خودش نوشته و آن را با همکار دیرینه‌اش، نیتن چپمن، تهیه‌کنندگی کرده‌است. نسخهٔ اصلی این ترانه در تبلیغات ویکتوریا سیکرت سال ۲۰۱۵ نمایش داده شد.
ضبط مجدد این ترانه با عنوان «این عشق (نسخهٔ تیلور)» در ۶ مهٔ ۲۰۲۲ از طریق ریپابلیک رکوردز منتشر شد. از این نسخه در تریلر مجموعهٔ تلویزیونی ساخته شده توسط پرایم ویدئو یعنی "تابستانی که در آن زیبا شدم" استفاده شد. ضبط مجدد «این عشق» بخشی از برنامهٔ سوئیفت برای به دست آوردن مالکیت آثار پیشین خود، پس از اختلاف بر سر مالکیت مستر شش آلبوم اول خود است.
نسخه ضبط شده مجدد «این عشق»، با عنوان «این عشق (نسخه تیلور)»، توسط سوئیفت در ۶ مه ۲۰۲۲ از طریق ریپابلیک رکوردز منتشر شد. این آهنگ بخشی از موسیقی دوباره ضبط شده از سوئیفت است که در پی اختلاف بر سر مالکیت شش آلبوم قبلی او است.
به دنبال اختلاف با بیگ مشین رکوردز در سال ۲۰۱۹ بر سر حقوق استادان شش آلبوم اول استودیویی خود، از جمله سال ۱۹۸۹، سوئیفت هدف خود را برای ضبط مجدد هر یک از این آلبوم‌ها اعلام کرد. قطعه‌ای از «این عشق (نسخه تیلور)» در تریلر سریال اصلی پرایم ویدئو (تابستانی که در آن زیبا شدم) که در ۵ مه ۲۰۲۲ منتشر شد، نمایش داده شد.
مدت کوتاهی پس از انتشار تریلر، سوئیفت در حساب‌های رسانه‌های اجتماعی خود پست کرد و تاریخ انتشار این آهنگ را ۶ مه اعلام کرد. مدت کوتاهی پس از آن، کالاها با مضمون ۱۹۸۹ و آلبوم سوئیفت حالا صحبت کن (۲۰۱۰) منتشر شد، با یک تک‌آهنگ دیجیتالی برای "این عشق (نسخه تیلور)" در میان محصولات بود.
ابی جونز از کانس‌کوئنس می‌نویسد: «این عشق (نسخه تیلور)» نسخه ۲۰۱۴ را «از یک سبک پاپ مصنوعی به یک سفر سینمایی تمام عیار می‌برد، مناسب برای یک مونتاژ دوران بلوغ پر از آتش بازی، اولین بوسه‌ها و پیاده‌روی طولانی در ساحل.»" در همین حال، توماس میر و کار بوزا از رولینگ استون به بهبود صدای سوئیفت نسبت به نسخه ۲۰۱۴ اشاره می‌کنند، و صدای او را با عنوان «محل درخشش داده شده»، «قوی‌تر و با طنین شاداب‌تر» می‌نویسند. در نسخه دوباره ضبط شده.
درنیان، روستایی در دهستان روداب غربی بخش بروات شهرستان بم در استان کرمان ایران است.
گربه‌زبادهای آفریقایی "(Civettictis)" یک سرده از گربه‌زبادان است که دربرگیرندهٔ یک گونه‌ زباد آفریقایی موجود "(Civettictis civetta)" و یک خویشاوند منقرض‌شده اخیراً توصیف‌شده از دورهٔ Plio-Pleistocene از آفریقای جنوبی به نام "Civettictis braini" است.
پادفیوز یک افزاره الکتریکی است که عملکردی برعکس فیوز را انجام می‌دهد. در حالی که فیوز با مقاومت کم شروع به کار می‌کند و برای شکستن دائمی یک مسیر رسانشی الکتریکی طراحی شده‌است (معمولاً زمانی که جریان عبوری از مسیر از حد مشخص شده تجاوز می‌کند)، پادفیوز با مقاومت بالا شروع می‌شود و برنامه‌ریزی آن را به یک رسانای الکتریکی دائمی تبدیل می‌کند. مسیر (معمولاً زمانی که ولتاژ پادفیوز از یک سطح معین بیشتر می‌شود). این فناوری کاربردهای زیادی دارد.
آنتی فیوزها بیشتر به دلیل استفاده در چراغ‌های درخت کریسمس با ولتاژ-پایین سبک چراغ-کوچک (یا مینیاتوری) شناخته می‌شوند.
پادفیوزها به‌طور گسترده‌ای برای برنامه‌ریزی دائمی مدارهای مجتمع (IC) استفاده می‌شوند.
پادفیوزها ممکن است در حافظه فقط-خواندنی قابل‌برنامه‌ریزی (PROM) استفاده شوند. هر بیت حاوی یک فیوز و یک پادفیوز است و با چکاندن یکی از این دو برنامه‌ریزی می‌شود. این برنامه‌ریزی که پس از ساخت انجام می‌شود، دائمی و غیرقابل‌برگشت است.
پادفیوزهای دی‌الکتریک از یک سد اکسیدی بسیار نازک بین یک جفت رسانا استفاده می‌کنند. تشکیل کانال رسانا توسط یک شکست دی‌الکتریک که توسط یک پالس ولتاژ-بالا ایجاد می‌شود، انجام می‌شود. پادفیوزهای دی‌الکتریک معمولاً در فرآیندهای سیماس و بای‌سیماس استفاده می‌شوند زیرا ضخامت لایه اکسید مورد نیاز کمتر از آنهایی است که در فرآیندهای دوقطبی موجود است.
دیودهای زنر می‌توانند به عنوان پادفیوز استفاده شوند. پیوند پی-ان که به عنوان چنین دیودی عمل می‌کند با یک اسپایک جریان بیش از حد بارگذاری و بیش از حد گرم می‌شود. در دمای بالای ۱۰۰ درجه سانتی گراد و چگالی جریان بالاتر از 105 A/cm2 فلزپوشانش تحت مهاجرت الکتریکی قرار می‌گیرد و از طریق محل پیوند اسپایک‌هایی ایجاد می‌کند که آن را اتصال‌کوتاه می‌کند. این فرایند در صنعت با نام زنر کوب یا زنر زاپ شناخته می‌شود.
به روشی مشابه با چراغ‌های درخت کریسمس، قبل از ظهور لامپ‌های تخلیه با چگالی-بالا، مدارهای روشنایی معابر با استفاده از لامپ‌های رشته‌ای اغلب به عنوان مدارهای سری ولتاژ-بالا کار می‌کردند. هر لامپ خیابانی جداگانه مجهز به یک "پوسته جریان‌بُر بود".
غُند (، ) رودخانه‌ای است در جنوب تاجیکستان، در شمال رشته کوه شُغنان. این رود ۲۹۶ کیلومتر طول دارد و دارای مساحت حوضه ۱۳٬۷۰۰ کیلومتر مربع است. منبع آن، دریاچه یشیل‌کول، در لبه پامیر الیچور، در ارتفاع ۳۷۲۰ متری است. شهر خاروغ در محل تلاقی غند با دریای پنج (یکی از رودخانه‌های سرچشمه آمودریا که مرز بین تاجیکستان و افغانستان را تشکیل می‌دهد) واقع شده‌است. برای مناطق اطراف، منطقه ولایت خودمختار کوهستانی بدخشان را ببینید.
غند و شاخه‌ای از آن به نام شاه‌دره نیروگاه برق پامیر یک را تأمین می‌کند. جریان رودخانه بسیار فصلی است، در زمستان کم است، اما در ماه‌های ژوئیه و اوت به آب شدن برف آب آن زیاد است. پهنای رود بین ۱۰ تا ۵۰ متر و ژرفای آن تا ۱٫۵ متر متغیر است. به دلیل کوهستانی بودن، مسیر رودخانه بسیار سریع است و در برخی مواقع بیش از ۲ متر بر ثانیه سرعت دارد. بستر آن صخره‌ای و کرانه‌های آن شیب‌دار و پرشتاب است. اغلب آب رود تمام دره رودخانه را اشغال می‌کند، اما گاهی به چند مسیر تقسیم می‌شود.
اوئیرش، ()، یک شهر و شهرداری در بخش غربی منطقه کلان‌شهری لیسبون است که در ریویرای پرتغالی کشور پرتغال واقع شده است. شهرداری بخشی از تراکم شهری لیسبون است و شهر اوئیرش، حدود ۱۶ کیلومتر از مرکز شهر لیسبون فاصله دارد. جمعیت آن در سال ۲۰۱۱، ۱۷۲٬۱۲۰ نفر بودInstituto Nacional de Estatística که در مساحتی به وسعت ۴۵٫۸۸ کیلومتر مربع زندگی می‌کردند، که این شهر را به پنجمین شهر پرجمعیت پرتغال تبدیل کرد.
اوئیرش یک مرکز اقتصادی مهم و از پیشرفته‌ترین شهرهای پرتغال و اروپا است. این شهر بالاترین شاخص تولید ناخالص داخلی و پس از لیسبون، بالاترین رتبه را از لحاظ قدرت خرید در کشور دارد و از نظر جمع‌آوری مالیات در جایگاه دوم است. این شاخص‌های اقتصادی همچنین نشان‌دهنده سطح تحصیلات ساکنان آن است، چراکه به‌طور کلی، اوئیرش بالاترین تمرکز جمعیت با تحصیلات عالی را در کشور دارد و از نظر توانایی کارآفرینی و تفکر آزاد اقتصادی، جامعه اوئیرش در رده نخست است. همچنین، این شهر کمترین نرخ بیکاری را در منطقه لیسبون دارد.
آب و هوای معتدل، دسترسی به آب، کیفیت خاک و موقعیت جغرافیایی مناسب در دهانه رودخانه تاگوس، نخستین ساکنان را به این منطقه جذب کرد. تپه‌های ناهموار داخلی، شرایط کشت را فراهم می‌کرد و امکان استقرار چند کاسترو کوچک کشاورزی را در محدوده منطقه فراهم می‌کرد، مانند کاسترو از لاسیا (که در سال ۱۹۶۳ به عنوان یک دارایی عام‌المنفعه طبقه‌بندی شد). شواهد باستان‌شناسی در این منطقه، نشان‌دهندهٔ سکونتگاه‌های اولیه و ساختارهای دفاعی است که در دوره مس‌سنگی ایجاد شده‌است، اگرچه سکونت‌گاه‌هایی از دوران پارینه‌سنگی مانند گروتا دا پونته دا لاژ ، خبر از سکونتگاه‌های ابتدایی‌تر می‌دهد.
بقایای اشغال شبه جزیره ایبری توسط رومیان در بسیاری از نقاط شهر، از جمله موزاییک‌ها، به ویژه در امتداد روا داش الکاسیماس و یک پل رومی، مشهود است. فتح اعراب در زمان‌های بعد، تاثیر خود را بر روی نام‌گذاری‌ها در این منطقه گذاشت، از جمله نام‌های مکان عربی/مراکشی مانند الکاسیماس ، آلژش ، آلپندروادو و کینتا دا مورا .
این شهر در امتداد حاشیه شمالی و در دهانه رودخانه تاگوس، روبروی شهر آلمادا قرار دارد که توسط شهرهای لیسبون از شرق، سینترا از شمال، آمادورا از شمال شرقی و کشکایش از غرب احاطه شده‌است.
از نظر اداری، این شهر به پنج بخش مدنی ("فرگوزیا") تقسیم می‌شود:
در امتداد خط ساحلی ۱۰ کیلومتری، جایی که رودخانه تاگوس با اقیانوس تلاقی می‌کند، چندین خلیج طبیعی در منشأ سواحل آن قرار داشتند:
دو منطقه سبز بزرگ در شهرداری اوئیرش گسترش یافته‌اند: "اشتاساو آگرونومیکا ناسیونال" و مجموعه ورزشی ژامور.
اوئیرش، آب و هوای مدیترانه‌ای با تابستان‌های گرم تا گرم و خشک و زمستان‌های معتدل و مرطوب با بارش کمتر و تغییرات دمایی یکنواخت‌تری نسبت به شهر همجوارش، لیسبون دارد.
اوئیرش در سرشماری سال ۲۰۱۱ جمعیتی بالغ بر ۱۷۲٬۱۲۰ نفر داشت که یازدهمین شهر پرجمعیت کشور و پنجمین آنها از نظر تراکم جمعیت باقی ماند.
عمدهٔ رشد جمعیت در این شهر، مانند سایر شهرهای اطراف لیسبون، در نیمه دوم قرن بیستم رخ داد. با آگاهی از این رشد جمعیت و با توجه به الزام برای کنترل پراکندگی شهری، در سال ۱۹۴۸ «طرح شهرسازی ساحل خورشید» به تصویب رسید تا گسترش شهر در حاشیه شمالی تاگوس مدیریت شود. این طرح تا سال ۱۹۹۴ پابرجا باقی ماند، تا آنکه اولین «طرح جامع شهرداری» به تصویب رسید.
از نظر جمعیتی، جمعیت شهر به ۵۲٫۶٪ زن تا ۴۷٫۴٪ مرد تقسیم می‌شود که اکثریت جمعیت ساکن، بین ۲۵ تا ۶۴ سال سن دارند؛ تقریباً ۹۲٬۹۷۸ نفر از جمعیت کل شهر. با جمع این اعداد، ۲۴٬۱۵۳ سالمند بالای ۶۵ سال و ۲۲٬۶۸۵ ساکن کمتر از ۱۴ سال در این شهر وجود دارد. اوئیرش بالاترین تمرکز جمعیت پرتغال را با مدارک لیسانس و دکترا دارد و همچنین ۲۶٪ از فارغ‌التحصیلان پرتغال که بالاترین رتبه در کشور است.
اوئیرش، شهری صنعتی و تجاری است که توسط تأسیسات و ساختمان‌های شرکت‌های بزرگ اشغال شده‌است که شامل مقر اس‌آی‌سی و تی‌وی‌آی (دو شبکه تلویزیونی بزرگ پرتغالی) و همچنین دفاتر عملیاتی اصلی، واحدهای تحقیقاتی، شرکت‌های تابعه و شعب بسیاری از شرکت‌های بزرگ چند ملیتی، از جمله گوگل،Google traz hub tecnológico para Oeiras. Cria 500 empregos em Portugal, ECO (24 January 2018) https://eco.sapo.pt/2018/01/24/google-traz-hub-tecnologico-para-oeiras-cria-500-empregos-em-portugal/ نستله، مک‌دونالد، بی‌پی، جنرال الکتریک، سیسکو سیستمز، سیناپسس، پی‌وجی، هیولت پاکارد، دل (شرکت), اپسون، سامسونگ، ال‌جی، یونیت۴، فیلیپس، اینتل، کولگیت-پالمولیو، جانسون اند جانسون، لورئال، اورکل، اطلس کوپکو، آب‌ب، دایکین، نایکی، نیسان، پپسی‌کو، فایزر، گراندفوس، مرک اند کو.، نت‌جتس، سیناپسس، میله، یونی‌سیس، ب‌ام‌و، توشیبا، کانن، گلاکسواسمیت‌کلاین، ولوو کارز و استلانتیس. ساختمان مرکزی اومنی اوییشن و شرکت هواپیمایی پرتغالی تابعه آن به نام وایت ایرویز نیز در این شهر قرار دارند.
همچنین به دلیل ایجاد هدفمند تعداد بسیاری از پارک‌ها و مراکز علمی، فناوری، تحقیقاتی و تجاری، این شهر زمینه‌ساز رشد اقتصادی شده‌است، از جمله:
چندین مؤسسه غیرانتفاعی خصوصی و دولتی نیز در مجاورت شهر اوئیرش مستقر هستند: پست فرماندهی ناتو (فرماندهی مشترک لیسبون)؛ انستیتو گولبنکیان د سینسیا و شعبه‌ای از انستیتو ملی منابع بیولوژیک که مسئول تحقیقات کشاورزی است و مرکز ملی کشاورزی، همگی در داخل این شهر قرار دارند.
اولین شرکت صنایع نیمه هادی پرتغالی در سال ۱۹۹۷ و با نام چیپیدیا در اوئیرش تأسیس شد تا آنکه در سال ۲۰۰۷ توسط شرکت فناوری میپس به قیمت ۱۴۷ میلیون دلار خریداری شد. در ۸ مه ۲۰۰۹، سینوپسیس آن را به عنوان گروه تجاری آنالوگ از شرکت فناوری میپس به مبلغ ۲۲ میلیون دلار نقدا خریداری کرد.
از دیرباز، بازی‌های فینال جام‌های داخلی فوتبال مردان و زنان کشور در ورزشگاه ملی لیسبون از مجتمع ژامور برگزار می‌شود که مرکز تمرینی تیم ملی فوتبال پرتغال نیز است.
پرتغال اپن که سابقا با نام اشتوریل اپن شناخته می‌شد، تورنمنت حرفه‌ای انجمن تنیس حرفه‌ای و انجمن تنیس زنان بود که در فاصله سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۴ با میزبانی مجتمع ژامور برگزار می‌شد.
اوئیرش با شهرهای زیر خواهرخوانده است:
اونای ونسدور (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسپانیا و زیر ۲۱ سال اسپانیا بازی کرده‌است که در پست هافبک برای باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بازی می‌کند.
خاویر آکونا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال پاراگوئه بازی کرده‌است که در پست مهاجم (فوتبال) برای باشگاه فوتبال هرکولس بازی می‌کند.
فالانوک‌ها ، یک سرده با دو گونه از پستانداران گربه‌زبادان ماداگاسکار خدنگ‌نمای بومی ماداگاسکار است. آنها عمدتاً زمینی هستند و عمدتاً از بی‌مهرگان تغذیه می‌کنند.
فهرست سرخ آی‌یوسی‌ان (IUCN) "E. goudotii" را به عنوان آسیب‌پذیر فهرست می‌کند، در حالی که "E. major" به عنوان در خطر انقراض ارزیابی شده‌است.
آگوستین گارسیا اینیگز (؛ زادهٔ ) معروف به آگوس، بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که آخرین بار در پست مدافع میانی برای باشگاه ATK هند بازی کرد. او در ژوئیه ۲۰۲۰ از فوتبال خداحافظی کرد.
افروبیت ژانری از موسیقی است که شامل ترکیبی از عناصر سبک‌های موسیقی آفریقای غربی مانند موسیقی فوجی و هایلایف با جاز آمریکایی و تأثیرات بعدی سول و فانک با تمرکز بر آواز خوانده شده، ریتم‌های متقاطع پیچیده و پرکاشن است.Grass, Randall F. "Fela AnikulaThe Art of an Afrobeat Rebel". "The Drama Review: TDR". MIT Press. 30: 131–148. این اصطلاح در دهه ۱۹۶۰ توسط فلاکوتی، نوازنده چند سازه نیجریه ای و رهبر گروه، که مجری پیشگامی و رواج این سبک در داخل و خارج از نیجریه است، ابداع شد.
افروبیت متمایز از افروبیتز است. افروبیتز صدایی که در غرب آفریقا در قرن بیست و یکم سرچشمه می‌گیرد، صدایی که تأثیرات مختلفی می‌گیرد و ترکیبی التقاطی از ژانرهایی مانند هایلایف، هیپ هاپ، هاوس، جوجو، ndombolo، آراندبی معاصر و soca است. این دو ژانر، اگرچه اغلب با هم ترکیب می‌شوند، اما یکسان نیستند.
افروبیت در اواخر دهه ۱۹۶۰ به رهبری فلا کوتی ساخته شد که به همراه درامر تونی آلن، موسیقی معاصر مختلف آن زمان را تجربه کرده‌بودند.
افروبیت از هایلایف که در اوایل دهه ۱۹۲۰ در غنا شروع شد، نشأت گرفته است. در آن زمان، نوازندگان غنا تأثیرات خارجی مانند فاکس‌ترات و کالیپسو را با ریتم‌های غنائی مانند "اوزیبیسابا" (فانته) وارد کردند. سازهای کوبه ای یوروبا و سنت‌های آوازی نیز در آن گنجانده شد. هایلایف در طول دوره استعمار با اشراف محلی آفریقایی مرتبط بوده و توسط گروه‌های متعددی از جمله Jazz Kings , Cape Coast Sugar Babies و Accra Orchestra در امتداد سواحل کشور نواخته می‌شد. این همان موسیقی بود که فلا کوتی و تونی آلن در جوانی نواخته و گوش می‌دادند.Grass, Randall F. "Fela AnikulaThe Art of an Afrobeat Rebel". "The Drama Review: TDR". MIT Press. 30: 131–148.
در اواخر دهه ۱۹۵۰، کوتی لاگوس را ترک کرد تا در مدرسه موسیقی لندن در خارج از کشور تحصیل کند و در آنجا با موسیقی جاز آشنا شد. او به لاگوس بازگشت و یک آهنگ هیبرید-جاز ساخت، که البته با موفقیت تجاری همراه نبود.Grass, Randall F. "Fela AnikulaThe Art of an Afrobeat Rebel". "The Drama Review: TDR". MIT Press. 30: 131–148.
در سال ۱۹۶۹، کوتی و گروهش سفری به ایالات متحده داشتند و با ساندرا اسمیت، خواننده و پلنگ سیاه سابق آشنا شدند. ساندرا اسمیت کوتی را با بسیاری از نوشته‌های فعالانی مانند مارتین لوتر کینگ جونیور، آنجلا دیویس، جسی جکسون و بزرگترین عنصر تأثیرگذار بر او یعنی مالکوم ایکس، آشنا کرد.Scher, Robin; ContributorWriter (6 August 2015). "Afrobeat(s): The Difference a Letter Makes". "HuffPost". Archived from the original on 25 October 2019. Retrieved 27 July 2019. codice_1: codice_2 has generic name ()
از آنجایی که کوتی به سیاست آفریقایی-آمریکایی علاقه‌مند بود؛ اسمیت او را از رویدادهای جاری مطلع می‌کرد. در عوض، کوتی او را با فرهنگ آفریقایی آشنا می‌کرد. از آنجایی که کوتی در خانه اسمیت اقامت داشت و زمان زیادی را با او سپری می‌کرد، شروع به ارزیابی مجدد موسیقی خود کرد. این زمانی بود که کوتی متوجه شد که[در واقع] موسیقی آفریقایی نمی‌سازد. از آن روز به بعد، کوتی صدا و پیام پشت موسیقی خود را تغییر داد.
کوتی پس از ورود به نیجریه، نام گروه خود را نیز به «آفریقا ۷۰» تغییر داد. صدای جدید از کلابی گرفته شد که او به نام حرم آفریقا تأسیس کرد. این گروه از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵ اقامت پنج ساله خود را در معبد آفریقا حفظ کرد در حالی که افروبیت در میان جوانان نیجریه رشد می‌کرد.Scher, Robin; ContributorWriter (6 August 2015). "Afrobeat(s): The Difference a Letter Makes". "HuffPost". Archived from the original on 25 October 2019. Retrieved 27 July 2019. codice_1: codice_2 has generic name ()
این نام تا حدی ناشی از تلاش برای تمایز موسیقی فلا کوتی از موسیقی سول هنرمندان آمریکایی مانند جیمز براون است.
در موسیقی او و لاگباجا، هارمونی‌ها و ریتم‌های بومی نیجریه وجود دارد که عناصر مختلف را می‌گیرد و آنها را ترکیب می‌کند، مدرن می‌کند و بداهه می‌پردازد. سیاست برای افروبیت ضروری است، زیرا کوتی از انتقاد اجتماعی برای هموار ساختن راه برای تغییرات اجتماعی استفاده کرد. پیام او را می‌توان تقابل‌آمیز و بحث‌برانگیز توصیف کرد، که می‌توان آن را به فضای سیاسی بیشتر کشورهای آفریقایی در دهه ۱۹۷۰ مرتبط دانست، که بسیاری از آنها با بی‌عدالتی سیاسی و فساد نظامی سر و کار داشتند و در عین حال پس از انتقال از دولت‌های استعماری به خودگردانی بازمی‌گشتند. با گسترش این ژانر در سراسر قاره آفریقا، بسیاری از گروه‌ها این سبک را انتخاب کردند. ضبط‌های این گروه‌ها و آهنگ‌های آن‌ها به ندرت شنیده می‌شد یا به خارج از کشورهای مبدأ صادر می‌شد، اما اکنون می‌توان بسیاری از آنها را در آلبوم‌های تلفیقی و سی‌دی از مغازه‌های ضبط تخصصی یافت.
بسیاری از نوازندگان جاز از روی آیرز در دهه ۱۹۷۰ تا رندی وستون در دهه ۱۹۹۰، جذب افروبیت شده‌اند. همکاری‌هایی صورت گرفت که منجر به تولید آلبوم‌هایی مانند "آفریقا: مرکز جهان" توسط روی آیرز شد که در سال ۱۹۸۱ با لیبل پالیدور منتشر شد.