moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در عصر پادشاهی روم، یک «رکس ساکروم» (پادشاه مناسک مقدس) بر مراسم سلطنتی و دولتی همراه با شاه یا در غیاب او نظارت می‌کرد و جشن‌های عمومی را اعلام می‌کرد. او اقتدار مدنی کمی داشت یا اصلاً نداشت. با الغای سلطنت، قدرت و نفوذ «پونتیفکس ماکسیموسهای» جمهوری‌خواه (پاپ‌ها) افزایش یافت. در اواخر دوره جمهوری‌خواهان، فلامن‌ها توسط کالج پونتیفکس (کالج پاپ‌ها) نظارت می‌شدند. «رکس ساکروم» به کاهنی نسبتاً کم‌اهمیت با عنوانی کاملاً نمادین تبدیل شده بود. وظایف مذهبی او همچنان شامل اعلام اعیاد و جشن‌ها بود، اما مهم‌ترین نقش کاهنی او، نظارت بر باکره‌های وستال و آداب و رسوم آنها بود که بعداً این نقش نیز به دست «پونتیفکس ماکسیموس» که از نظر سیاسی قدرتمندتر و تأثیرگذارتر بود، افتاد.
موفقیت نظامی از طریق ترکیبی از "ویرتوس" (تقریباً «فضیلت مردانه») شخصی و جمعی و اراده الهی حاصل می‌شد. فقدان ویرتوس، سهل‌انگاری مدنی یا خصوصی در دین بود. «خرافات» خشم الهی را برمی‌انگیخت و به فاجعه نظامی منجر می‌شد. موفقیت نظامی سنگ محک رابطهٔ ویژه با خدایان و به ویژه ژوپیتر بود. ژنرال‌های پیروز مانند ژوپیتر لباس می‌پوشیدند و افتخارات پیروزی خود را به پای او می‌گذاشتند.
اردوگاه‌های رومی از یک الگوی استاندارد برای مناسک مذهبی پیروی می‌کردند. در واقع آنها رُم در مقیاس مینیاتوری بودند. مقر فرماندهی در مرکز اردوگاه قرار داشت. در هر اردوگاه، زیارتگاهی وجود داشت. به نظر می‌رسد مهم‌ترین پیشکش اردوگاهی اهدای قربانی در رسمی به نام سوووتاوریلا بوده‌است که قبل از یک نبرد بزرگ انجام می‌شده‌است. یک قوچ، یک گراز و یک گاو نر به‌طور آیینی آراسته می‌شدند و به محیط بیرونی اطراف اردوگاه هدایت می‌شدند و از دروازه عبور می‌کردند، سپس قربانی می‌شدند. ستون تراژان در شهر رُم سه رویداد از این قبیل را از جنگ‌های داکیایی نشان می‌دهد.
هر اردوگاه پرسنل مذهبی خود را داشت. پرچمداران، افسران کاهن و دستیاران آنها، از جمله هاروسپکس، و نگهبانان حرم‌ها و تصاویر درون حرم. یک قاضی-فرمانده ارشد (گاهی حتی یک کنسول) ریاست آن را بر عهده داشت و زنجیره ای از زیردستان اردوگاه را اداره می‌کردند و یک سیستم وحشیانه آموزش و انضباط تضمین می‌کرد که هر شهروند-سرباز وظیفهٔ خود را می‌داند.
افراطی‌ترین پیشکشی که یک ژنرال رومی می‌توانست انجام دهد «دوتیو» بود به این معنی که قول می‌داد که جان خود را در نبرد با دشمن به عنوان پیشکشی به خدایان جهان زیرین تقدیم کند. لیوی شرح مفصلی از «دوتیو» که توسط پابیلوس دسیوس ماس (کنسول ۳۴۰ پیش از میلاد) انجام شد، ارائه می‌دهد. پسر و نوه او همگی با نامی مشابه، پابیلوس دسیوس ماس (کنسول ۳۱۲ پیش از میلاد) و پابیلوس دسیوس ماس (کنسول ۲۹۷ پیش از میلاد)، نیز خود را وقف خدایان کردند.
در پایان دوره پادشاهی روم، شهر رم به یک دولت‌شهر تبدیل شده بود. شهر با همسایگان خود معاهده‌های تجاری و سیاسی داشت. در ارتباط با تمدن اتروسک (قوم باستانی ایتالیا)، معبدی که ایزدبانو مینرو (حامی تجارت) اختصاص داشت در تپه آونتین ساخته شد. این ایزدبانو بخشی از خدایان سه‌گانه جدید رم ژوپیتر، یونو و مینرو شد.
توافق دیپلماتیک رم با همسایه‌اش لاتیوم، (منطقه زندگی لاتین‌ها)، لیگ لاتین را برقرار کرد و آیین ایزدبانوی شکار دیانا را از آریچا به تپه آونتین رم آورد و موجب ساخته شدن معبد دیانا در این تپهٔ شهر رُم شد. تقریباً در همان زمان، معبد ژوپیتر بر روی کوه آلبان هیلز ساخته شد، که شباهت سبک آن به معبد جدید کاپیتولین به سلطهٔ فراگیر رم اشاره دارد. وابستگی رم به لاتین‌ها اجازهٔ فعالیت دو فرقهٔ لاتین را در «داخل مرز مذهبی رم» موجب شد."Pomoerium" , "A Dictionary of Greek and Roman Antiquities", page 930-1. London, 1875. فرقهٔ هرکول با مرکزیت «محراب بزرگ هرکول» در منطقه فروم بواریوم از طریق ارتباطات تجاری با تیولی ایتالیا ایجاد شد."Ara Maxima Herculis" , "A Topographical Dictionary of Ancient Rome", page 253-4. Oxford University Press, 1929. یک فرقه توسکولومی به نام کاستور و پولوکس (سران دوقلوی زئوس) به عنوان حامی سواره نظام، مقری نزدیک به منطقهٔ فروم رم پیدا کرد. ایزدبانو یونو از شهر پالسترینا به رم آورده شدند همچنین در سال ۲۱۷، مجسمه ونوس از شهر اریکس سیسل به رم آورده شد و در معبدی در تپه کاپیتولین نصب شد.‏
معرفی خدایان جدید یا مشابه با خدایان رومی با مهم‌ترین حمله‌های نظامی تهاجمی و تدافعی روم همزمان شد. لیوی (مرگ ۱۷ میلادی) فجایع اتفاق افتاده در دومین جنگ کارتاژ را به رشد فرقه‌های خرافی، اشتباه در نحوه انجام فال و بی‌توجهی به خدایان سنتی روم نسبت داد و عقیده داشت که خشم خدایان از طریق شکست روم در نبرد کانای (۲۱۶ قبل از میلاد) مستقیماً ابراز شده‌است."Ver Sacrum", "A Dictionary of Greek and Roman Antiquities", page 1189, London, 1875.
همان‌طور که خود روم ادعای لطف خدایان را داشت، برخی از رومیان نیز چنین ادعایی را مطرح می‌کردند. در اواسط تا اواخر دوران جمهوری، بسیاری از قبایل برجسته روم به جد الهی یا نیمه الهی خود اذعان داشتند. به ویژه در اواخر جمهوری، خاندان یولی ادعا داشتند که از نسل ونوس هستند. داشتن نسب از خدایان به یکی از پایه‌های فرقه امپراتوری روم تبدیل شد.
سیسل اوندهایم استدلال کرده‌است که با آثار چاپ شده به عنوان «"ادیان روم"»، توسط پژوهشگران تاریخ روم، مری برد، جان نورث و سایمون پرایس روایت تثبیت شده انحطاط مذهبی در اواخر دوره جمهوری روم از بین رفت و راه برای دیدگاه‌های نوآورانه و پویاتر باز شد. در اواخر جمهوری، مناصب مذهبی و سیاسی بیشتر در هم تنیده شدند. آگوستوس شخصاً دارای قدرت فوق‌العاده سیاسی، نظامی و قدرت‌های کاهنی؛ ابتدا به‌طور موقت، سپس برای تمام عمر بود. او تعداد بی‌سابقه‌ای از مقام‌های کاهنی اصلی روم، از جمله پونتیفکس ماکسیموس را به دست آورد یا به او اعطا شد. برجسته‌ترین اصلاحات دینی او عبارت بودند از ارتقاء (و عضویت) او در برادران آروال، ترویج به موقع جشن کامپیتالیا کمی قبل از انتخابش و حمایت او از باکره‌های وستال به عنوان بازسازی مشهود اخلاق رومی.
در اواخر جمهوری، جنگ‌های داخلی به تغییراتی در هر سطحی از جامعه روم منجر شد. آگوستوس در دورهٔ اول امپراتوری روم صلح را برقرار کرد و زندگی مذهبی روم را به طرز ماهرانه ای دگرگون یا در ایدئولوژی جدید امپراتوری، آن را بازسازی کرد. تحت حکومت نخستین امپراتور روم، آگوستوس، کارزاری عمدی برای بازگرداندن نظام‌های اعتقادی پیشین در میان جمعیت روم وجود داشت. این عقاید و آرمان‌ها که زمان‌های قدیم وجود داشتند تا آن زمان فرسوده و با بدبینی مواجه شده بودند. امپراتوری بر بزرگداشت مردان بزرگ و رویدادهایی که به مفهوم و عمل پادشاهی الهی منعطف می‌شد، تأکید داشت. امپراتوران پس از آگوستوس متعاقباً منصب کاهن اعظم (پونتیفکس ماکسیموس) را داشتند که هر دو برتری سیاسی و مذهبی را تحت یک عنوان ترکیب می‌کرد.
در سال ۱۸ قبل از میلاد، امپراتور آگوستوس توجه خود را به مشکلات اجتماعی در روم معطوف کرد. اسراف و زنا بسیار گسترده بود. در میان طبقات بالا، ازدواج به‌طور فزاینده ای نادر بود و بسیاری از زوج‌هایی که ازدواج می‌کردند بدون فرزند بودند. آگوستوس که امیدوار بود از این طریق اخلاق، بتواند موجب افزایش تعداد نفرات طبقات بالا در روم و جمعیت ایتالیایی‌های بومی در امپراتوری شود، قوانینی را برای تشویق ازدواج و بچه‌دار شدن، از جمله مقررات تنبیهی برای زنا به عنوان جرم و در مقابل جوایزی را برای ازدواج و فرزندآوری ارائه کرد. برای جرم زنا در قانون مجازات تبعید و مصادره اموال تعیین شد.‏
آگوستوس به ارزش‌های اجدادی مانند تک‌همسری، عفت و تقوا (فضیلت) معتقد بود؛ بنابراین، او تعدادی اصلاحات اخلاقی و سیاسی را — در قالب قوانین لکس یولیا و پاپیا‏ — به منظور بهبود جامعه روم و تدوین یک حکومت و سبک زندگی جدید رومی ارائه کرد. اساس هر یک از این اصلاحات احیای دین سنتی روم در ایالت بود. آگوستوس همچنین قوانین طلاق را اصلاح کرد تا آنها را بسیار سخت‌تر کند. قبل از این، طلاق نسبتاً رایگان و آسان بود. علاوه بر این، پس از اصلاحات آگوستوس، زنای محصنه به جای یک جرم شخصی به یک جرم مدنی تبدیل شد. به عبارت دیگر، تبدیل به جرم علیه دولت شد، به این معنی که دولت (نه فقط شوهر) می‌تواند زناکار را در صورت وجود مدارک زنا به دادگاه بکشاند. مجازات زنا شامل تبعید می‌شد، یا در شرایطی پدر یک دختر زناکار می‌توانست دخترش زناکار را بکشد. پس از این قانون جدید، دختر آگوستوس، ژولیا، به دلیل زنا تبعید شد.‏
فرقه امپراتوری روم یا پرستش امپراتورها و خانواده‌های آنها به عنوان خدا، با مرگ ژولیوس سزار در سال ۴۴ قبل از میلاد آغاز شد، زمانی که دولت روم او را «دیووس» یا خدا اعلام کرد. ژولیوس سزار اولین و آخرین رومی که به نام «دیووس» (خدای) زنده شناخته شد.‏
اندیشه خدا دانستن امپراتور در زمان نخستین امپراتور روم آگوستوس (مرگ در ۱۴ پس از میلاد) نیز مطرح شد اما او در برابر تلاش‌های مجلس سنا برای نامیدن او به عنوان خدا در دوران سلطنتش مقاومت کرد، زیرا او خود را «پسر خدا» می‌دانست نه خود خدا. آگوستوس در پایان امپراتوری خود دستگاه سیاسی روم — و بیشتر فرقه‌های مذهبی آن — را در سیستم حکومتی «اصلاح شده» و کاملاً یکپارچه خود تصاحب کرد. پس از مرگ او، سنای روم به او عنوان خدایی داد که افتخاری بود که برای بسیاری از جانشینان او نیز اعطا شد. البته چند استثنا وجود داشت، به ویژه، تیبریوس (ح ۴۲ پیش از میلاد–۳۷ میلادی)، کالیگولا (ح ۳۷–۴۱ میلادی)، نرون (ح ۵۴ تا ۶۸ میلادی) و دومیتیان (ح ۸۱ تا ۹۶ میلادی)، که برای دریافت این افتخار، بسیار نفرت‌انگیز در نظر گرفته شدند. کالیگولا و نرون خود را خدایان زنده می‌دانستند در حالی که دومیتیان خود را تناسخ هرکول می‌دانست.‏
در روم، آیین دولتی، یک امپراتور زنده و حکومت او را مورد تأیید الهی و قانون اساسی می‌دانست. در روم امپراتور یک خدای (دیووس) زنده نبود، بلکه پدر کشورش (پاتر پاتریا) و بزرگ‌ترین کاهن روم بود. در بحران‌های در ارتباط با سلطه، عناوین و افتخارات امپراتوری چند برابر شد و در زمان دیوکلتیان به اوج رسید. امپراتوران قبل از او تلاش کرده بودند آیین‌های سنتی را به عنوان هسته اصلی هویت و رفاه رومی تضمین کنند. سرپیچی از فرقه امپراتوری، دولت را تضعیف می‌کرد و خیانت بود. فرقه امپراتوری به اتحاد امپراتوری وسیع روم کمک کرد.
مورخان ۵۰ سال از ۲۳۵ تا ۲۸۴ پس از میلاد را بحران قرن سوم می‌نامند. به نظر می‌رسید امپراتوری در این دوره در حال فروپاشی است و وجود آن در خطر جدی قرار داشت. بلایای طبیعی نیز تلفات ویرانگری داشت. وقوع دو همه‌گیری طاعون جمعیت زیادی را از برخی شهرهای بزرگ از بین برد. خشکسالی به‌طور جدی بهره‌وری کشاورزی مورد نیاز را کاهش داد. در نتیجه، فاجعه اقتصادی به دنبال داشت.‏
در طول سلطنت امپراتور اورلیان (ح. ۲۷۰–۲۷۵ م) آیین سول اینویکتوس («خورشید شکست‌ناپذیر / تسخیرناپذیر») به عنوان آیین خانوادگی او ترویج شد. این فرقه مفاهیمی از ژوپیتر، آپولون و هلیوس را نیز در خود جای داده‌است. سول اینویکتوس با یک فرقه نظامی محبوب دیگر، فرقه میترائیسم ادغام شد. آرمان‌های اورلیان را می‌توان در «یک خدا، یک امپراتوری» خلاصه کرد.
اندکی پس از اورلیان، دیوکلتیان امپراتور روم شد. او به عنوان بخشی از نظام حکومت چهارسالاری که ایجاد کرده بود، خود و همکار امپراتوری‌اش ماکسیمیان را «آیویوس» و «هرکولیوس» (ژوپیتر و هرکول) نامید. این امر باعث شد که امپراتوران روم به عنوان خدایان در میان انسان‌ها شناخته شوند. این تلاشی برای ایجاد مشروعیت الهی بود که نمی‌توانست از هیچ ادعای سلسله‌ای سرچشمه بگیرد، بنابراین هر غاصب بالقوه را از طریق هیبت محض منصرف می‌کرد. در اینجا، در دهه‌های قبل از عروج کنستانتین، تمایل فزاینده ای برای مشروعیت طلبی به عنوان حاکم از یک مرجع الهی پس از ویرانی روش‌های سلسله ای پیش از قرن سوم مشاهده می‌شود.
در طول بحران قرن سوم، امپراتوری روم با مشکلات متعددی مواجه شد و مشروعیت حکومت روم تحت فشار قرار گرفت و بار چنین امپراتوری وسیعی آشکار شد. با کاهش قدرت و مشروعیت امپراتورها، شهروندان امپراتوری بیش از هر زمان دیگری ایمان خود را به سول اینویکتوس، میترا و مسیح آغاز کردند، و پانتئون سنتی مورد تأیید نخبگان رومی را رد کردند و به دنبال فلسفه اخلاق و اقتدار مذهبی به عنوان یک واحد بودند.‏ افزایش تعداد خدایان مانند ورود روزی‌دهندگان دینی است به این معنا که توانایی دین را در مشروعیت بخشیدن به دولت کاهش می‌دهد. از آنجا که یک دین چندخداپرست دارای خدایان متعدد است، مردم در وفاداری‌های خود تقسیم می‌شوند (مانند ادیان متعدد)، در نتیجه قدرت هر یک از خدایان (و در نتیجه، نمایندگان سکولار آن خدا) برای اعطای مشروعیت به خدا کاهش می‌یابد. در مقابل، دینی مانند مسیحیت مستلزم پرستش خدای واحدی است که قدرتش در مشروعیت بخشیدن به حاکم، لزوماً متمرکزتر است. برانکو میلانوویچ نوشته‌است که همچنین به نظر می‌رسد که مزایا از هر دو طرف برخوردار است. اگر یکتاپرستی به رهبران سیاسی کمک می‌کند تا مشروعیت پیدا کنند، مقام‌های سیاسی نیز همچنین به گسترش ادیان یکتاپرستی از طریق تسخیر و تغییر مذهب دادن مناطق تسخیر شده کمک می‌کنند.‏ اعتقاد به خدای واحد به جای پذیرش خدایان متعدد، بهره‌مند شدن امکان استفاده از یکتاپرستی را به عنوان ابزاری برای کنترل اجتماعی و سیاسی در سطح فراملی و ظهور هویت‌های مذهبی به عنوان عنصری کلیدی در سازمان اجتماعی به وجود می‌آورد.‏
در اوج امپراتوری، پرستش خدایان بین‌المللی متعددی در روم رواج پیدا کرد. ایزیس از مصر، اپونا از سلت، و خدایان یگانه‌گرایی خورشید مانند میترا و سول اینویکتوس، که تا شمال بریتانیای روم پرستش می‌شدند. رومی‌هایی که به‌طور فزاینده ای اجدادی از جاهای دیگر امپراتوری داشتند، جذب فرقه‌های اسرارآمیز یونانی-رومی وارداتی می‌شدند. این دین‌ها آغازگر باور به رستگاری در زندگی پس از مرگ بودند. آیین ایزیس، الهه مصری، در آغاز قرن اول امپراتوری را فرا گرفت. آیین میترا، خدای خورشید ایرانی، برای سربازان محبوبیت خاصی پیدا کرد (و برای امپراتوری مفید بود زیرا شجاعت را آرمانی می‌کرد). از آنجایی که رومیان هرگز موظف به ترویج دادن تنها یک خدا یا تنها یک فرقه نبودند، تحمل مذهبی به این معنا که در سیستم‌های یکتاپرستی مطرح است، برای آنان مسئله‌ای به‌شمار نمی‌آمد.
ادیان شرقی که به کالت نیز معروفند، از طریق یونان به روم آمدند. جهان یونان با فتوحات اسکندر مقدونی در قرن چهارم قبل از میلاد به شدت گسترش یافت. با پیشروی ارتش اسکندر تا هند، تماس با فرهنگ‌ها و مذاهب جدید رایج‌تر شد. در طول قرن‌های بعد، این تأثیرات فرهنگی و مذهبی شروع به نفوذ به دنیای قدرتمند روم کرد. در زمان امپراتوری روم، سیبل، ایزیس و میترا نقش مهمی در دین در روم باستان ایفا کردند. پرستندگان آنها فراتر از روم و تا بریتانیا و دریای سیاه امتداد داشتند. برای سه خدا با چنین هویت‌های متمایز، شباهت‌های قابل توجهی نیز بین فرقه‌های آنها وجود داشت. هر فرقه شامل آداب تشرف به دین پیچیده‌ای بودند که به نام «اسرار» نیز شناخته می‌شد. همچنین در نمادگرایی و شیوه‌های پیشگویی مشابهتی وجود داشت. اما چیزی که واقعاً این سه فرقه را به هم نزدیک کرد این واقعیت بود که همه آنها رستگاری و نجات شخصی را در ازای عبادت اختصاص داده شده به یک خدا ارائه می‌دادند.‏ همچنین مذاهب شرقی در روم باستان غالباً متعلق به افراد دارای موقعیت اجتماعی پایین‌تر بود. پیروان مرد میترا از این قاعده مستثنی نبودند زیرا فرقه در حال ظهور عمدتاً سربازان، آزادگان و بردگان را به خود جذب می‌کرد. گمان می‌رود که این فرقه تنها در سال‌های آخر قرن چهارم پس از میلاد در میان نخبگان به محبوبیت رسیده باشد.
روم دلایل خوبی برای تحمل دین یهود داشت. اولاً، این یک دین جا افتاده و با سابقه طولانی بود. مهم‌تر از همه، روم می‌خواست مردم یهودیه را از شورش بازدارد. هیچ‌یک از این دلایل در مورد مسیحیت صدق نمی‌کرد. این شاخه جدید دین یهود در ابتدا در میان مردم یهود حمایت چندانی نداشت. در واقع، اگر روم مسیحیان را سرکوب می‌کرد، بسیاری از یهودیان خوشحال می‌شدند.‏ تحقیقات دولتی رومی در مورد مسیحیت اولیه، آن را یک فرقه غیر مذهبی، بدیع، نافرمان و حتی الحادی از یهودیت ارزیابی کرد. به نظر آنها می‌رسید که همه اشکال دین را انکار می‌کند و بنابراین «خرافات» بود. حتی در پایان دوران امپراتوری روم، تنها مسیحیت نیقیه به عنوان یک «دین» مجاز بود اما همه فرقه‌های دیگر مسیحیت «خرافات» بدعت‌آمیز شمرده شدند.
کنستانتیوس کلوروس و پسرش کنستانتین بزرگ هر دو از اعضای فرقه سول اینویکتوس بودند.‏
کنستانتین بزرگ که برای کنترل امپراتوری غرب می‌جنگید، این تصور را داشت که اگر زیر علامت صلیب بجنگد، در یک نبرد مهم پیروز خواهد شد. او خواست که سپر سربازانش را با صلیب علامت‌گذاری کنند و آنها را به جنگ فرستاد. هنگامی که آنها پیروز شدند، کنستانتین از حامیان جدی مسیحیت شد. کنستانتین به عنوان امپراتور جدید از جنگ داخلی بیرون آمد. در سال ۳۱۳، او با صدور فرمان میلان اعلام کرد که هر فردی در پیروی از دینی که خود انتخاب می‌کند آزاد است. در زمان کنستانتین، مسیحیت به دین غالب تبدیل شد.‏
در نگاهی سطحی به فرمان میلان به نظر می‌رسد که کنستانتین آزادی مذهبی واقعی را برای همه ایجاد کرد، اما در واقع چنین نبود. کاری که او انجام داد، ایجاد یک چارچوب سیاسی-حقوقی بود که در آن الگوهای حاکمیت دینی می‌توانستند ایجاد شوند و رشد کنند. این تغییر دادن موقعیت مسیحیت در کشور بود به این معنی که مسیحیت از فرقه ای تحت آزار و اذیت در حاشیه یهودیت، و به حاشیه رانده شده در جامعه روم، به یک بازیگر سیاسی و قضایی تبدیل شد که انقلاب واقعی قرن چهارم است و اغلب از آن به عنوان تغییر کنستانتینی یاد می‌شود.‏ برخی از محققان اقدامات کنستانتین را باعث رشد سریع مسیحیت می‌دانند، اگرچه برخی از محققان مدرن مخالفند.
کنستانتین با پذیرفتن مسیحیت، که ماهیت توحیدی داشت، این تصور را مطرح کرد که خدای یگانه و مشروع او را به عنوان تنها مدعی برای تاج و تخت انتخاب کرده‌است. این ایده جدا از پیامدهای سیاسی قابل توجهی، نشانگر تغییر مهمی در رابطه بین امپراتورها و الوهیت بود. در دوره ای که مدعیان متعددی برای تاج و تخت امپراتوری وجود داشت، این فلسفه، مدعیان رقیب را نامشروع و اقتدار کنستانتین را تضمین کرد.‏
در حالی که آیین‌ها و سنت‌های بومی باقی مانده بودند، کنستانتین هم از نظر مالی و هم از نظر معنوی از مسیحیان حمایت می‌کرد. کنستانتین به عنوان حامی عالی آنها، به مسیحیان کمک مالی برای ساختن کلیساها و به دست آوردن املاک اعطا کرد، اموال مصادره شده را بازگرداند، مسیحیان را به مناصب عالی‌رتبه رساند و روحانیون مسیحی را از مالیات معاف کرد. در حمایت معنوی، موقعیت او به عنوان رئیس کلیسا و همچنین امپراتوری کمک کرد که توسط فرمان‌هایی که می‌دهد وحدت اعتقادی مسیحی را ترویج کند.
در جریان آزار و اذیت مسیحیان در زمان دیوکلتیان (۳۰۲–۳۰۶ پس از میلاد)، امپراتور علاوه بر دستگیری، به روحانیون مسیحی دستور داده بود که متون مقدس خود را تحویل دهند. برخی از جمله اسقف‌ها برای جلوگیری از زندان و مجازات این کار را کرده بودند. اختلافات در میان جوامع مسیحی افزایش یافته بود و یک گروه به رهبری اسقف دوناتوس قاطعانه معتقد بودند که این اسقف‌ها اکنون آلوده شده‌اند. اسقف‌ها از کنستانتین درخواست کردند که به عنوان میانجی در این مشکل عمل کند. پس از این همه جنگ داخلی، کنستانتین مصمم بود که اتحاد را در سرتاسر امپراتوری روم القا کند و دستور داد سیاست «ببخش و فراموش کن» اجرا شود. اسقف دوناتوس نپذیرفت و پیروانش در شمال آفریقا ساکن شدند. با صدور این فرمان، کنستانتین عملاً رئیس رسمی کلیسا شد. سپس در سال ۳۲۴ پس از میلاد، کنستانتین لیسینیوس را شکست داد و تنها امپراتور شد. در آن موقعیت، او اساساً ایده‌های اورلیان را گسترش داد، به طوری که اکنون می‌توانست «یک خدای واحد، یک امپراتور، یک کلیسا» را اجرا کند.
پس از میانجیگری در شکاف دوناتیست، چالش بزرگ بعدی او در سال ۳۲۵ پس از میلاد رخ داد. آریوس (حدود ۲۵۰–۳۳۶) از پدران اولیه کلیسا، تعلیم می‌داد که در مقطعی، خدا مسیح را آفریده‌است. شورش در چندین شهر رخ داده بود و کنستانتین اسقف‌ها را در اولین شورای نیقیه گرد هم آورد تا مشکل را حل کنند. شورای نیقیه به آموزه مسیحی معروف به تثلیث منجر شد که رابطه بین خدا و مسیح را بیان می‌کرد. شورا به این ادعا رأی داد که مسیح از ذات یکسان خداست که در خلقت حضور دارد و در عیسی ناصری بر روی زمین تجسم یافته‌است. تا زمانی که مسیح دوباره به جهان بازگردد، امپراتور مسیحی اکنون به جای مسیح می‌ایستد، و بنابراین قدرت یکسان خدا را بر روی زمین در حالی که او حکومت می‌کند، حمل می‌کند. پس از این شورا بود که امپراتورهای مسیحی با هاله‌هایی بر سرشان به تصویر کشیده شدند.
کنستانتین ارتدکس (باور صحیح) را در آموزه‌های مسیحی ترویج کرد تا مسیحیت به جای تفرقه افکنی، به نیرویی برای اتحاد تبدیل شود. او اسقف‌های مسیحی را به جلسه ای احضار کرد که بعداً به نام اولین شورای نیقیه شناخته شد، که در آن حدود ۳۱۸ اسقف (عمدتاً شرقی) بحث کردند و تصمیم گرفتند که چه چیزی ارتدکس است و چه چیزی بدعت در مسیحیت. سرانجام جلسه در مورد اعتقادنامه نیقیه به اجماع رسید.
تا آن زمان در روم با وجود فرقه‌های بومی متعدد، هیچ مرجع مرکزی وجود نداشت که دیکته کند که همه باید چه چیزی را باور کنند. اعتقادنامه نیقیه یک سیستم اعتقادی را رسمیت داد که از طریق قدرت امپراتور ترویج می‌شد. به این ترتیب، هرگونه مخالفت نه تنها بدعت بلکه خیانت نیز بود. کنستانتین قوانینی را علیه یهودیان ایجاد کرده‌است: یهودیان نمی‌توانستند به دنبال نوکیشان باشند، از داشتن بردگان مسیحی منع شده بودند، و نمی‌توانستند بردگان خود را ختنه کنند. مسیحیان که به یهودیت می‌گرویدند، به مجازات اعدام محکوم می‌شدند. از سوی دیگر، به روحانیون یهودی نیز معافیت مالیاتی مشابه مسیحیان ارائه شد.
«ربکا دنووا» استاد دانشگاه و پژوهشگر در زمینه مسیحیت اولیه نوشته‌است، در ۳۰۰ سال اول، مسیحیت تحت سلطه وجود جوامع متعددی بود که عقاید خود را به طرق مختلف بیان می‌کردند. تا کنستانتین هیچ مرجع مرکزی برای تعیین جزم و آیین وجود نداشت. در قرن دوم، نوشته‌های پدران کلیسا چیزی را به وجود آورد که در نهایت به تعصب مسیحی تبدیل شد. بسیاری از همین ایده‌ها در نامه‌ها و سخنرانی‌های کنستانتین مشهود است. در زمان کنستانتین، بدعت تعریف شد. اموال بدعت‌گذاران مصادره شد و روش اعدام آنها سوزاندن در آتش بود.
«ربکا دنووا» استاد تاریخ قدیم مسیحیت نوشته‌است: «یکتاپرستی آن گونه که ما امروزه می‌فهمیم در جهان باستان وجود نداشت.»‏ تعریف امروزه از یکتاپرستی عبارت است از پرستش تنها یک خدا و انکار وجود خدایان دیگر.‏
بر اساس نظر برت ایرمان: در دنیای پاگانیسم باستان، خدایان را می‌توان به عنوان یک نوع هرم قدرت تصور کرد.
در یهودیت مفهوم خدا در کتاب مقدس عبری به دلیل اینکه وجود خدایان دیگر به ندرت به صراحت انکار می‌شود و حتی بارها به آن اذعان می‌شود به عنوان تک‌خداگزینی در نظر گرفته می‌شود.‏
مسیحیت در مفهوم تثلیث مدعی است که خدا یکی است، اما با سه تجلی یا شخصیت: خدا، مسیح و روح‌القدس. زمانی که پاگان‌های سابق به مسیحیت گرویدند، مفهوم یهودی خودداری از پرستش خدایان دیگر را نیز پذیرفتند. تفکر تثلیثی شباهت زیادی به طرز تفکر توحید متکثر دارد. تمایز اصلی این است که مسیحیت به عنوان یک دین توحیدی، خود را به سه شخص محدود می‌کند، در حالی که ادیان بدوی دلیلی برای محدود کردن تعداد اشکال ممکن از یک جوهر الهی نداشتند.
مسیحیت با مذهب سنتی روم ناسازگار بود. از قرن دوم به بعد، پدران کلیسا ادیان مختلف غیر مسیحی را که در سرتاسر امپراتوری وجود داشت را به عنوان «پاگان» محکوم کردند.‏
فرقه امپراتوری روم در زمان غلبه مسیحیت در زمان حکومت کنستانتین بزرگ کانون بحث‌های الهیاتی و سیاسی شد. برادرزاده کنستانتین امپراتور ژولیان (حکومت ۳۶۱ تا ۳۶۳ میلادی) نتوانست حمایت رو به افول از فرقه‌های سنتی روم را تغییر دهد. پس از اینکه تئودئوس یکم (حکومت ۳۷۹ تا ۳۹۵) رسماً، مسیحیت را به عنوان دین دولتی امپراتوری پذیرفت. «فرقه امپراتوری» همراه با فرقه‌های مسیحی غیرِ ارتدکس که توسط امپراتوری تأیید نشده بود، کنار گذاشته شدند. امپراتور ژولیان آنچه که خود «کیش جلیلی» می‌نامید و با آن تربیت شده بود را برای ترکیبی خاص از فلسفه نوافلاطونی، زهد رواقی‌گری و کیش خورشیدی جهانی رد کرد و کنار گذاشت. ژولیان در سال ۳۶۱ آگوستوس شد و به‌طور فعال یک کثرت‌گرایی دینی و فرهنگی را تقویت کرد و تلاش کرد تا اعمال و حقوق غیر مسیحی را بازگرداند.‏
در سال ۳۸۰ در زمان امپراتور روم شرقی تئودئوس یکم (حکومت ۳۷۹ تا ۳۹۵)، اعتقادنامه نیقیه رسمی و مسیحیت دین دولتی روم شد. بدعت‌گران در مسیحیت و همچنین غیر مسیحیان در معرض محرومیت از فعالیت‌های اجتماعی یا آزار و اذیت قرار گرفتند، اگرچه دین رومی و بسیاری از جنبه‌های مناسک آن بر اشکال مسیحیت تأثیر گذاشت، و بسیاری از باورها و اعمال پیش از مسیحیت در جشن‌های مسیحی و سنت‌های محلی باقی ماند. تئودئوس یکم نه تنها از بازگرداندن محراب پیروزی به مجلس سنا خودداری کرد، بلکه آتش مقدس وستال‌ها را خاموش کرد و معبد آنها را خالی کرد: اعتراض سناتورها در نامه ای توسط کوئینتوس اورلیوس سیمماخوس به امپراتورهای غربی و شرقی ابراز شد. امبروس، اسقف بانفوذ میلان و قدیس آینده، در رد درخواست سیمماخوس برای تسامح و مدارا مطلب نوشت.‏ یکی از قوانینی که تئودئوس یکم تصویب کرد این بود که مرتد مسیحیت اجازه ندارد وصیت کند؛ یعنی کسی که تغییر دین می‌داد نمی‌توانست هیچ مال دنیایی را به ورثه بدهد و هر مرتدی که قبلاً وصیتی داشت، باطل می‌شد.‏ او سال ۳۹۴ بازی‌های المپیک را ممنوع کرد. در زمان تئودئوس یکم، منافع دولت و کلیسا به‌طور کامل با هم ادغام شدند.‏ برای قرن‌ها، تئودئوس یکم به عنوان یک قهرمان ارتدکس مسیحی در نظر گرفته می‌شد که قاطعانه پاگانیسم را از بین برد. اسلاف او کنستانتین، کنستانتیوس دوم و والنس همگی نیمه آریانی بودند در حالی که تئودئوس از مسیحیت نیقیه حمایت می‌کرد که در نهایت به نسخه ارتدکس مسیح‌شناسی برای اکثر کلیساهای مسیحی بعدی تبدیل شد. فرمان تسالونیکی او مسیحیان آریانی را «دیوانه‌های احمق» توصیف کرد؛ بنابراین، از نظر اسقف اعظم میلان امبروس و سنت ادبی مسیحی که از او پیروی می‌کرد، تئودئوس سزاوار بیشترین اعتبار برای پیروزی نهایی مسیحیت بود. تئودئوس یکم آخرین امپراتور شرق و غرب بود.
پس از سقوط امپراتوری روم غربی در سال ۴۷۶، روم شرقی، یا امپراتوری بیزانس، باقی ماند. در امپراتوری بیزانس، کلیسا و دولت به‌عنوان جنبه‌های اساسی یک امپراتوری مسیحی که به عنوان همتای زمینی دولت آسمانی در نظر گرفته می‌شد، به‌طور جدایی‌ناپذیری به هم مرتبط بودند؛ بنابراین، وظیفه ژوستینین یکم امپراتور روم شرقی از ۵۲۷ تا ۵۶۵، مانند امپراتوران بعدی بیزانس، ترویج حمایت از تعالیم ارتدکس بود. برای مثال، پاگان‌ها، بدعت‌گذاران و سامری‌ها از تدریس هر موضوعی منع شده بودند، و با وجود قدردانی کامل از میراث کلاسیک، ژوستینین یکم استادان پاگانیسم را از آکادمی معروف آتن اخراج کرد.‏
پاپ گریگوری یکم پاپ مسئول از ۵۹۰ تا ۶۰۴، به‌طور کلی نسبت به غیر مسیحیان که هنوز هم تعدادشان زیاد بود، سختگیر بود. او در سال ۵۹۹ دستور داد پاگان‌های ساردینیا (در ایتالیای امروزی) را مجبور به گرویدن به مسیحیت کنند:
پیتر براون نویسنده کتاب "از طریق چشم سوزن: ثروت، سقوط روم، و ایجاد مسیحیت در غرب، ۳۵۰–۵۵۰ پس از میلاد" نوشته‌است بر اساس آموزه‌های عیسی که در عهد جدید نقل شده‌است «عبور شتر از سوراخ سوزن آسان‌تر از این است که یک ثروتمند وارد بهشت شود.» برای سیصد سال اول تاریخ کلیسای مسیحی، هیچ مشکل مهمی در تفسیر معنای این بیانیه وجود نداشت، زیرا اعضای مسیحی عموماً از طبقات پایین تشکیل می‌شدند. آنها قطعاً خود را ثروتمند نمی‌دانستند و هیچ مشکلی نداشتند که بگویند ثروتمندان این دنیا در آخرت به بهشت نمی‌روند. کنستانتین بزرگ تغییراتی را به وجود آورد که به مسیحیان جاه‌طلب با دادن موقعیت مطلوب اجازه داد تا به «ثروتمندان جدید» تبدیل شوند در حالی که ثروتمندان قدیمی اشرافی، پاگان باقی ماندند. در اواخر قرن چهارم ثروت به شکل قابل توجهی وارد کلیسا شد. بین سال‌های ۳۷۰ و ۴۳۰ انفجاری در نوشتار رهبران مسیحی در مورد ثروت رخ داد. انتقادهای اساسی از ثروت کنار گذاشته شد و در عوض بر چگونگی استفاده از ثروت برای تحکیم جامعه مسیحی تأکید شد. بزرگ‌ترین شگفتی در اواخر قرن پنجم رخ داد. رهبران کلیساها متوجه شدند که آنها - و نه زمین‌داران بزرگ غیر روحانی که قبلاً کلیسا ثروت آنها را کوچکتر کرده بود - سرانجام واقعاً ثروتمند بودند. فروپاشی اشراف سنتی، کلیسا را در موقعیت منحصر به فردی از لحاظ ثروت قرار داد.‏‏
ریچارد فلچر تاریخدان بریتانیایی عقیده دارد که پاگانیسم ایمانی بود که عمدتاً برای کسب رفاه مادی طراحی شده بود. خدایان برای حاصلخیزی بیشتر کشاورزی بودند زیرا مردم می‌خواستند با توسل به این خدایان محصولاتشان بیشتر شود. آنها برای گاو خدایان داشتند تا شیر بیشتری تولید کنند. وقتی این پاگان‌ها به ثروت و قدرت اروپای مسیحی نگاه کردند، تحت تأثیر قرار گرفتند. خدای مسیحی آشکارا کسی بود که می‌توانست مادیات را افزایش دهد. مسیحیان ساختمان‌های بزرگتر می‌ساختند، جواهرات زیباتری می‌ساختند، کشتی‌های بهتری داشتند و غیره. بسیاری از پاگان‌ها با گرویدن به مسیحیت مخالفتی نداشتند، زیرا معتقد بودند که این امر در واقع به آنها رفاه مادی بیشتری نسبت به خدایان قبلی‌شان می‌دهد. عمدتاً در تغییر اجباری دین پاگان‌ها، هیچ شکستی وجود نداشت اما با یکتاپرستان - یهودیان و بعدها با مسلمانان - تغییر اجباری دین موفقیت چندانی نداشت.‏
اُدره آزولِه (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل فرانسه است. وی از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷ وزیر فرهنگ فرانسه بود. آزوله در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۷ برای دبیرکلی یونسکو نامزد شد و در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۷ رسماً به سمت مدیرکل یونسکو برای یک دوره پنج ساله انتخاب شد.
اُدره در ۴ اوت ۱۹۷۲در پاریس در یک خانواده یهودی مراکشی از صویره متولد شد. او دختر اندره آزوله، مشاور محمد ششم پادشاه کنونی مراکش است. به گفته اُدره او «در یک محیط چپ گرایانه بزرگ شده‌است» و در منازعه فلسطین-اسرائیل سیاسی شده‌است.
اُدره مدرک کارشناسی ارشد در علوم مدیریت را از دانشگاه دوفین پاریس در سال ۱۹۹۴ و مدرک کارشناسی ارشد در مدیریت کسب و کار را از دانشگاه لنکستر دریافت کرد.
اُدره آزولِه در سال ۲۰۰۶ به مرکز ملی (CNC) پیوست و به‌طور پیوسته جایگاه معاون امور چند رسانه ای، افسر مالی و حقوقی و معاون مدیرکل را در دست داشت. وی در ۱۱ فوریه ۲۰۱۶ به عنوان وزیر فرهنگ فرانسه منصوب شد. در این سمت، او بودجه این وزارتخانه را ۶٫۶٪ افزایش داد و این وزارت خانه به مجموع ۲٫۹ میلیارد یورو در سال ۲۰۱۷ - که بزرگ‌ترین مقدار بودجه دولت برای هنر در کشور فرانسه بود- دست یافت.Victoria Stapley-Brown and Hannah McGivern (October 5, 2016), France to increase funding for museums and acquisitions in 2017 budget "The Art Newspaper".
در پهنه بین‌المللی، آزولِه نقش مهمی در ابتکارات مشترک فرانسه، یونسکو و امارات متحده عربی برای حفاظت از میراث فرهنگی در مناطق جنگی، که در دسامبر ۲۰۱۶ اعلام شد، ایفا کرد و امضاکننده اعلامیه فلورانس در اولین گردهمایی فرهنگی G7 در مارس ۲۰۱۷ است.Emily Sharpe (May 26, 2017), Who will win race to run Unesco? "The Art Newspaper". در تاریخ ۲۴ مارس ۲۰۱۷، او پیش‌نویس قطعنامه ۲۳۴۷ در مورد حفاظت از میراث فرهنگی در منازعات مسلحانه را به شورای امنیت سازمان ملل متحد ارائه کرد. این قطعنامه که توسط فرانسه، ایتالیا و یونسکو مطرح شد، به اتفاق آرا به تصویب رسید.
در سال ۲۰۱۷، آزولِه در میان نه کاندید برای جایگزینی ایرینا بوکووا به عنوان دبیرکل یونسکو بود. او در اکتبر به عنوان دبیرکل یونسکو انتخاب شد و در تاریخ ۱۰ نوامبر در در جریان برگزاری سی و نهمین اجلاس کنفرانس عمومی یونسکو در پاریس تأیید شد.Emmanuel Jarry and John Irish (۲۵ مارس ۲۰۱۷), French minister Royal to run for U.N. development agency post "Reuters". وی دومین دبیرکل زن یونسکو است.
آزولِه بعد از دستیابی به ۱۳۱ رای موافق در مقابل ۱۹ رای مخالف به اعضا گفت: «وحدت شما در این رای فال نیکی برای دوره آینده است که در آن نیاز است که ما شانه به شانه هم بایستیم». او گفت که وی به یونسکو ایمان عظیمی دارد که قدرت واقعی برای تغییر جهان را دارد.
وولزثروپ-بای-کالسترورث (به انگلیسی: Woolsthorpe-by-Colsterworth) یک آبادی در بریتانیا است که در Colsterworth واقع شده‌است. این روستا زادگاه آیزاک نیوتن می‌باشد
کارناوال سیاهان و سفید یا کارناوال د نِگِرس ئی بلانکوس (به اسپانیایی: "Carnaval de Negros y Blancos") بزرگترین جشن کارناوال در نواحی جنوبی کلمبیاست که به مرکزیت شهر پاستو برگزار می‌گردد. این جشنواره از ۲ تا ۷ ژانویهٔ هر سال برگزار می‌شود و تعداد قابل توجهی از گردشگران کلمبیایی و توریست‌های خارجی را جذب می‌کند.
در ۳۰ سپتامبر سال ۲۰۰۹، این کارناوال توسط سازمان بین‌المللی یونسکو، به عنوان یک شاهکار ناملموس میراث بشری به ثبت جهانی رسید.
کارناوال سیاه و سفیدها چهار مرحلهٔ اصلی دارد: "کارناوالیتو" (Carnavalito: به معنی کارناوال بچه‌ها), "ورود خاندان کاستاندا", "روز سیاه‌ها" و "روز سفیدها" که به همراه "رژهٔ بزرگ" (Grand Parade: که مهم‌ترین روز جشن‌هاست) برگزار می‌شوند. با این حال، پیش از شروع رسمی کارناوال مراسم‌های محلی جست و گریخته‌ای برگزار می‌شوند ولی در دوران معاصر معمولاً روز ۷ ژانویه که روز کارناوال "رماتو" (Remate: به معنی پایان) است، به عنوان آخرین روز جشن‌ها شناخته می‌شود. در این روز جشن «خوکچه هندی» برگزار شده و غذاهای محلی سرو می‌شوند.
در کلمبیا، جشن‌ها و کارناوال‌های یک سال جاری شامل یک دورهٔ طولانی است که از ۷ دسامبر با جشن‌های مذهبی "Día de las Velitas" آغاز می‌شود و به‌طور سنتی با جشن نوونا (۱۶ تا ۲۴ دسامبر) و پس از آن کریسمس کاتولیک‌ها، ادامه یافته و به مراسم خاج‌شویان در ۶ ژانویه می‌رسد.
در این مقطع بسیاری از جشن‌های سکولار نیز برگزار می‌شوند که از مهمترین جشن‌ها کارناوال سیاهپوستان و سفیدپوست‌هاست که در شهر پاستو عمدتاً بین ۲۸ (کشتار بی‌گناهان) تا ۳۱ دسامبر (شب سال نو) برپا می‌باشد.
در روز ۲۸ دسامبر هر سال به مناسبت کشتار بی‌گناهان مراسم شوخی و سرگرمی با ریختن آب روی هم بر پا می‌باشد؛ این مراسم احتمالاً از رسوم مردم اکوادور در کارناوال کیتو (در فوریه یا مارس) اقتباس شده. با توجه به وجود این مراسم در فصول گرم سال و دمای ۵۵° فارنهایت، این مراسم طرفداران خاص خود را دارد؛ ولی مسئولین مملکتی و سیاسیون به خاطر مشکلات ناشی از کمبود آب و جیره‌بندی آن، با برگزاری این مراسم مخالفند. در سال‌های اخیر برخی گروه‌ها به دنبال جایگزینی مراسم آب‌بازی بوده‌اند. یکی از رسوم جایگزین که سعی بر باب کردن آن می‌رود، «رنگین‌کمان آسفالت» است که مردم را دعوت به هنر و تخیل و ساختن آثار گچی روی بتن و آسفالت می‌کند.
در ۳۱ دسامبر هر سال، خیابان‌های پاستو با عروسک‌ها یا نمادهای ساخته شده از لباس‌های قدیمی، کاغذ و خاک‌اره و باروت، پر می‌شود و بهترین عروسک‌هایی که ساخته شوند، جایزه‌ای نقدی خواهند گرفت. بهترین عروسک را می‌سوزانند و تعداد زیادی از مردم وسایل کریسمس و عروسک‌ها را در خیابان به آتش می‌کشند، که حکومت محدودیت‌هایی در سال‌های اخیر برایشان وضع کرده‌است.
از سال ۲۰۰۰، ۲ ژانویه هر سال چند برنامهٔ جدید به کارناوال اضافه شده که برگزار می‌شوند:
باکرهٔ رحمت یا «بانوی ما از محبت» نامی برای مریم مقدس است که در "La Ciudad Sorpresa" (به معنی "شهر شگفت‌انگیز"، نام مستعار پاستو) برای پاسداشت او مراسم نخست برگزار می‌شود. به‌طور سنتی در تاریخ ۲۴ سپتامبر این جشن گرفته می‌شود و از مریم برکت و رزق می‌طلبند.
نمایندگان و ساکنان جامعه استعمار شدهٔ کلمبیا از سایر نقاط منطقه یا جاهای دیگر کشور در این روز، هر کدام با هویت خود، به مراسم می‌آیند. رژه مستعمرات، فرصتی برای نشان دادن نمادهایی است که بخشی از ویژگی‌های هر یک از نواحی را معرفی می‌کند.
"Pastorock" رخدادی برای توسعهٔ موسیقی آلترناتیو در جامعهٔ کلمبیاست؛ سبک‌های بلوز، راک اسپانیایی، موسیقی پاپ، فانک، اسکا و موسیقی هوی متال در این رویدادگاه نواخته می‌شوند. برخی سبک‌های ادغامی و ترکیبی نیز در این سال‌ها به وجود آمده‌اند.
روز سوم ژانویه روز "Carnavalito" یا "کارناوال کودکان" است. آنچه که به عنوان یک بازی برای کودکان با تقلید از بزرگترها آغاز شده‌است. در این مراسم رژه عروسی برگزار می‌شود. ادای احترام به سرزمین مادر و تاریخ آبا و اجدادی، اجرای باندهای بزرگی از موسیقیدانان و رقصنده‌ها و مسابقات رقابتی برگزار می‌شوند و تنها برندگان حق حضور در مراسم بزرگسالان را دارند. این مراسم با رقص و کنسرت بزرگ موسیقی مختص آمریکای لاتین، در ورزشگاه شهر پایان می‌یابد.
در این روز به گرامیداشت ورود یک خانوادهٔ چند-رگه و مهاجر از شرق کشور به شهر پاستو، در سال ۱۹۲۹ میلادی، مراسمی برگزار می‌شود که همراه با رقص، آواز، پوشیدن لباس‌های نمایشی و غیره است. آرایش و پیرایش در این روزها بسیار است چنانچه در داستان آمده‌است که خانوادهٔ چند رنگهٔ کاستانیدا از لوازم آرایشی برای پنهان نگهداشتن هویت افراد خانواده استفاده می‌کردند.
پنجم ژانویه به روز سیاهان اختصاص داده شده‌است. این روز، روزی است که بردگان آفریقایی آزاد بودند تا از شادی و جشن لذت ببرند، مردم در خیابان‌ها بازی می‌کنند و به رقص پرداخته، صورت خود را با رنگ سیاه یا سفید نقاشی می‌کنند. شعار آن روز این است: ¡Que vivan los Negros! (هورا سیاه‌پوست!) و به‌طور سنتی، ملکهٔ کارناوال انتخاب می‌شود.
اهمیت این روز در گذشته برای مردم پاستو این بوده که شهر از خواسته‌های سرکوب شدهٔ خود بیرون می‌آمد؛ زیرا لوازم آرایشی مانند ماسک عمل می‌کردند و در عین حال همگن شدن تمام طبقات اجتماعی و گروه‌های قومی به عنوان یک خانواده بزرگ در سراسر شهر، آرمانی برای تمامی اهالی بود.
در طول روز، بسیاری از ارکسترها در پارک‌های مختلف شهر (سنت تصویب شده در دههٔ ۱۹۶۰) می‌نوازند و رسانه‌های محلی (رادیو و تلویزیون) به بازدید از کارگاه‌های مختلف صنایع دستی به منظور معرفی لوازم لازمه برای روز سفیدها می‌پردازند.
در ششم ژانویه مراسم خاج‌شویان جشن گرفته می‌شود؛ البته به عنوان روز سفیدها یا رژه بزرگ. در این روز کارناوال‌های بزرگ در شهر رژه می‌روند و مردم در خیابان‌ها بازی می‌کنند. در این روز تماشاچیان زیادی برای دیدن مراسم به میدان‌ها می‌روند و با عطر و مواد آرایشی خود را زینت می‌بخشند.
سیسیلیا رِیِس یک شخصیت خیالی در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط مارول کامیکس است. این شخصیت توسط نویسنده اسکات لوبدل و طراح کارلوس پاچکو خلق شده‌است؛ که برای نخستین بار، در شمارهٔ ۱ از دومین نسخه مجموعه کمیک‌های "مردان ایکس: میراث" (ژوئن ۱۹۹۷) معرفی شد.
سیسیلیا اهل آمریکای لاتین است و در برانکس بزرگ شده‌است، و ریشهٔ پورتوریکو دارد. او یک پزشک و متخصص جراحی تراما است که به عنوان یکی از اعضای پیشین تیم مردان ایکس محسوب می‌شود. او عضو یکی از زیرشاخه‌های بشریت با نام جهش‌یافته‌ها به‌شمار می‌رود که با توانایی‌های ابرانسانی شامل خلق سپر انرژی در اطراف بدن خود به دنیا آمده‌است. بر خلاف دیگر اعضای گروه مردان ایکس، او علاقه‌ای به ابرقهرمان‌ها ندارد و تنها خواسته‌اش داشتن یک زندگی عادی است.
آلیس براگا در فیلم "جهش‌یافته‌های جدید" (۲۰۲۰) به کارگردانی جاش بون وظیفه بازی در این نقش را بر عهده دارد.
این کابل برای اتصال و تنظیم کردن روترها و سوئیچ‌های قابل برنامه‌ریزی بکار می‌رود و برای ساخت مدل rj45 آن یک طرف را به استاندارد 568B بسته و طرف دیگر آن را به‌طور قرینه می‌بندیم. البته لازم بذکر است که می‌توان این کابل را با پورت سریال نیز درست کرد.
گورستان ارامنه بیمضرته با ابعاد ۲۰۰*۲۰۰ متر در شهرستان اشنویه، بخش نالوس، دهستان هق، روستای بیمضرته واقع شده و قدمت آن به سده هفتم هجری می‌رسد. نکتهٔ حائز اهمیت در خصوص این قبرستان وجود سنگ قبرهای سادهٔ فراوان در آن است. بقایای مخروبهٔ یک کلیسای قدیمی نیز در نزدیکی این قبرستان واقع شده که نشان از سکونت مسیحیان در ادوار گذشته در این منطقه دارد.
این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۶۹۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گورستان ارامنه پکاچیک در روستای پکاچیک، شهرستان سلماس واقع شده و قدمت آن به سده‌های هفتم و هشتم هجری می‌رسد. سطح تپه پوششی از سنگ قبرهای قدیمی و متأخر است به صورت حجاری با علامت صلیب، گردون خورشید و نام متوفی و کتیبه‌هایی به خط ارمنی کهن. در پاره‌ای از قبرها بنا بر اعتقادات مذهبی سنگ‌هایی را به صورت چهارگوش تراش داده و وسط آن را برای ذخیرهٔ آب و استفادهٔ پرندگان گود کرده‌اند تا متوفی از ثواب اخروی آن بهره‌مند شود. در جوار قبرستان نیز بقایای یک کلیسای مخروبه به چشم می‌خورد.
گورستان ارامنه وردان با ابعاد متر در یک کیلومتری روستای وردان شهرستان سلماس واقع شده‌است. قدمت این تپه قبرستان به قرن هفتم و هشتم هجری می‌رسد. در محوطهٔ قبرستان حدود ۱۵۰ قبر وجود دارد. طبق بررسی پژوهشگران در گذشته در محل این گورستان کلیسایی وجود داشته که از آن تنها طاقچه ای در یک دیوار کاهگلی به جا مانده و امروزه، تمامی سطح کلیسا در ساخت و سازهای روستا واقع شده‌است.
گورستان ارامنه مهلم در روستای مهلم سلماس واقع شده‌است و قدمت آن به دورهٔ قاجاریه می‌رسد. در محوطهٔ گورستان سنگ قبرهایی از سنگ‌های سیاه آتشفشانی و تخته سنگ‌های صاف با نوشته‌هایی به خط ارمنی وجود دارند.
گورستان ارامنه هفتوان با وسعت دو هکتار در داخل روستای هفتوان شهرستان سلماس واقع شده و با کلیسای تاریخی هفتوان مرتبط است. سنگ قبرهای موجود در این قبرستان دو نوع اند: سنگ‌های سیاه آتشفشانی و سنگ‌های صاف تخته ای.
اینوود یک محله در ایالات متحده آمریکاست که در بخش منهتن شهر نیویورک واقع شده‌است.
جانی دی ونانتزو (; – ) فیلم‌بردار صاحب‌سبک اهل ایتالیا بود که با فیلمسازان بزرگی همچون آنتونیونی، فلینی و رُزی کار کرد. روند فعالیتش با مرگ ناگهانی در ۴۵سالگی بر اثر هپاتیت ویروسی متوقف شد.
گریتینگ به صفحه‌های مشبک‌گون فلزی می‌گویند که معمولاً از جنس فلز، فولاد یا فایبرگلاس (کامپوزیت) می‌باشد.
به زبان ساده می‌توان گفت که، گریتینگ یک فلز مشبک است که به صورت شبکه‌هایی با فواصل یکسان در کنار هم قرار گرفته‌اند و در پروژه‌های مختلف بسته به کاری که انتظار می‌رود به انواع مختلفی تقسیم می‌شوند.
گریتینگ معمولاً برای کفپوش در راه پله‌های اضطراری، در کارخانه‌ها و در مخازن پتروشیمی و پالایشگاه کاربرد دارد.
گریتینگ همچنین می‌تواند برای عرشه کشتی‌ها، پل‌ها، پیاده‌روها و حاشیه جاده‌ها و خیابان‌ها (کانال آب‌رو) استفاده شود. که با توجه به ابعاد مد نظر طبق استاندارد ANSI MGB 531 و ANSI MBG 533 تولید و جوشکاری می‌شود.
گریتینگ می‌تواند به عنوان یک تهویه هوا و به عنوان فیلتر هم مورد استفاده قرار گیرد و برای جلوگیری از حرکت اجسام بزرگ (مانند برگ‌ها) کاربرد دارد و در عین حال اجازه دهد تا ذرات کوچک (مانند آب و هوا) حرکت کنند.
از لحاظ جنس ساختاری می‌توان به گریتینگ فلزی و غیر فلزی اشاره کرد که فلزی معمولاً با فولاد ساختمانی st37 ساخته می‌شود. غیر فلزی هم می‌توان به فایبر گلاس، کامپوزیت و… اشاره کرد.
از لحاظ ساختاری گریتینگ نیز به چند دسته تقسیم می‌شوند:
معمولاً برای پوشش گریتینگ از روش گالوانیزه گرم (غوطه‌وری در وان مذاب روی) استفاده می‌شود تا علاوه بر افزایش عمر گریتینگ و زیبایی، آن را نسبت به خوردگی مقاوم سازند. متوسط ضخامت پوشش گالوانیزه گرم گریتینگ ۷۵ میکرون در نظر گرفته می‌شود.
گالوانیزه گرم شبکه‌های گریتینگ بر اساس استاندارد بین‌المللی ASTM A123 صورت می‌پذیرد.
روش گالوانیزه گرم دارای مزیت‌های است مانند قیمت مناسیب و عمر طولانی‌تر. مقاوت آن‌ها در گرما، رطوبت بالا، باد و باران بسیار بالاست. حملونقل آسان به دلیل مقاومت زیاد در برابر آسیب. همچنین به دلیل کاتودیکی خراشیدگی و زنگ‌های جزئی را جبران می‌کند و از فولاد به خوبی محافظت می‌کند.
اما ایسن روش طبیعتاً مانند سایر روش‌ها دارای معایبی نیز است. این معایب معمولاً در انتهای کار ممکن است به وجود بیاید.
پدرو فیگاری (۲۹ ژوئن ۱۸۶۱ تا ۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۳۸) یک نقاش، وکیل، نویسنده، و سیاستمدار اروگوئهای بود. با این‌که او نقاشی را در سال‌های پایانی عمر خود آغاز کرد، بیشتر به عنوان یکی از نخستین نقاشان مدرن شناخته می‌شود که در آثارش بر ثبت جلوه‌های روزمرهٔ زندگی تأکید داشته‌است. او در اکثر آثارش کوشیده‌است تا هویت زادگاه خود را با تصویر کردن آداب و رسومی محلی ثبت کند که در دوران کودکی‌اش مشاهده کرده بود.
فیگاری عمدتاً بر اساس حافظه‌اش نقاشی می‌کرد؛ شیوه‌ای که اثر را به‌مراتب احساسی‌تر می‌سازد. او با سبک منحصربه‌فرد خود که نقاشی بدون قصد ایجاد یک اثر خیالی بود، در کنار سایر هنرمندان مشهور آمریکای لاتین، مانند دیگو ریورا و تارسیلا دو آمارائو، یک انقلاب هویت را در دنیای هنر آمریکای لاتین پایه‌گذاری کرد.
تصویر بدنی به معنی درک و احساسی ست که فرد از زیبایی و کشش جنسی بدن خودش دارد. عبارت تصویر بدنی اولین بار در کتاب ظاهر و تمثال بدن انسان نوشتهٔ پاول شیلدر، متخصص مغز و اعصاب اتریشی در سال ۱۹۳۵ عنوان شد."The Image and Appearance of the Human Body: Studies in the Constructive Energies of the Psyche", Paul Schilder, Trench, Trubner & Company Limited, 1935. جامعهٔ انسانی در تمامی دوران‌ها جایگاه ویژه ای برای زیبایی بدن انسان قایل بوده‌است، اما دیدگاهی که فرد در مورد بدنش دارد ممکن است مطابق با استانداردهای جامعه نباشد.
مفهوم تصویر بدنی در بعضی از رشته‌ها از جمله روان‌شناسی، پزشکی، روان‌پزشکی، روانکاوی، فلسفه و مطالعات فرهنگی و فمینیستی و همچنین رسانه‌ها نیز استفاده می‌شود. در میان رسانه‌ها و این رشته‌ها تعریف مشترک و جامعی از تصویر بدنی وجود ندارد. اما می‌توان آن را به «شکلی که فرد بدن خودش را در آینه یا در ذهنش می‌بیند» تعریف کرد. این تصویر در واقع ترکیبی از خاطرات، تجربیات، مفروضات و مقایسات یک فرد از ظاهرش و نگرش کلی او نسبت به قد، شکل و وزنش است. همچنین تصور فردی هر شخصی از بدنش محصولی از ایده‌آل‌های کشت شده توسط رسانه‌های مختلف و ایده‌آل‌های فرهنگی ست.
گروه کشتیرانی چین یک شرکت خوشه‌ای کشتیرانی تحت مدیریت مستقیم شورای دولتی جمهوری خلق چین است. این شرکت به صورت عمده به ترابری کشتی نفت‌کش، کشتی مسافربری و انواع شناور است. فعالیت‌های دیگر این شرکت شامل مدیریت بندر و شناور، دانش مالی، سرمایه‌گذاری، مهندسی، منابع انسانی و فناوری اطلاعات می‌شود.
در ماه دسامبر سال ۲۰۱۵ گروه کشتیرانی چین ادغام با همکاران بزرگ خود کوسکو (شرکت) اعلام کرد. این ادغام در فوریه ۲۰۱۶ تکمیل شد؛ کشتیرانی کوسکو به عنوان مؤسسه بزرگ چین در شانگهای مستقر خواهد شد. شرکت‌های تجاری و شرکت‌های تابعه کشتیرانی چین و کوسکو به یکدیگر پیوستند. این ادغام توسط رکود در صنعت کانتینر و ترابری دریایی منجر شد که سلامت مالی هر دو شرکت را خنثی کند بنابراین انگیزه این دو شکرت را برای اتحاد همراه کرد. علاوه بر این ادغام شدن مربوط به اصلاحات شرکت دولتی چین نیز است.
کاسیا کووالسکا (زاده ۱۳ ژوئن ۱۹۷۳) خواننده، بازیگر لهستانی است.
او نماینده لهستان در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۹۶ بود.
استیو کالاهان (؛ زادهٔ ) نویسنده، و روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا است.
در ۲۲ ژانویه ۱۹۸۲، استیو کالاهان که یک مهندس دریایی و ماجراجو بود سفر خود را از جزایر قناری به سمت جزیره باهاماس آغاز کرد. ۷ روز پس شروع سفر قایق دست‌ساز وی دچار حادثه شده و وی مجبور شد تا با ترک قایق در یک قایق نجات کوچک مستقر شود. او که به مدت ۷۶ روز در دریا پیش می‌رفت در ابتدا از ذخیره آب و غذای همراه خود در قایق نجات استفاده می‌کرد و سپس سعی کرد که تا با شکار ماهی خود را سیر کند. پس از ۷۶ روز توانست خشکی را ببیند و توسط ماهیگیران جزیره گودالاگوپ نجات پیدا کرد.
بعدها او کتابی به نام «سرگردان: ۷۶ روز گمشده در دریا» را در این‌باره نوشت.
مسیح در اِبولی توقف کرد () فیلمی درام به کارگردانی فرانچسکو رزی محصول سال ۱۹۷۹ است که بر پایهٔ رمانی به همین نام از کارلو لوی ساخته شد.
فیلم برندهٔ جایزهٔ طلایی در یازدهمین دورهٔ جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو و برندهٔ جایزهٔ بفتای بهترین فیلم خارجی شد.
لوسیا مونیز (زاده ۹ سپتامبر ۱۹۷۶) خواننده، بازیگر پرتغالی است.
او نماینده پرتغال در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۹۶ بود.
قلعه استانا یک قلعه واقع در بخش آستروکر، سوئد است.
قلعه در امتداد ساحل بالتیک تنها در فاصله حدود ۴۵ دقیقه از شهر استکهلم واقع شده‌است. این قلعه در یک منظره دریاچه‌ای در حدود ۳۴٫۵ هکتار در قالب یک باغ باروک واقع شده و به سمت آب ترسیم شده‌است. ساختمان اصلی چوبی در دهه ۱۶۸۰ توسط ارتش روسیه در جنگ بزرگ شمال در سال ۱۷۱۹ سوزانده شد. خانه‌ای که در حال حاضر وجود دارد در سال‌های ۱۷۹۱ تا ۱۷۹۴ توسط سیمون برنارد هب ساخته شد. امروزه اموال دارای دو بال و چند ساختمان کوچک است که در حدود ۱۱٬۰۰۰ متر مربع است. پس از گذشت بیش از صد سال متعلق به همان خانواده (بنیانگذار) است. قلعه در نزدیکی به مناطق شکار عالی واقع شده‌است.
رجینا با نام اصلی ایرینا یالشوویچ (زاده ۴ ژوئیه ۱۹۶۵) خواننده اهل اسلوونی است.
او نماینده اسلوونی در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۹۶ بود.
تور اندرسن (زاده ۱۵ ژوئن ۱۹۵۹) خواننده، آهنگساز نروژی است.
او نماینده نروژ در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۹۷ بود.
اهل تَنزیه در برابر اهل تشبیه به گروهی از متکلمان مسلمان می‌گویند، که در باره اسما و صفات الاهی قائل منزه یا پیراسته بودن خداوند از هر گونه شباهت یا همانندی با آفریدگان و ماسوی‌الله اند و از نسبت دادن هر صفتی برای باری تعالی که به تشبیه او به ماسوی بینجامد، سر بازمی‌زنند. برخی از ایشان خداوند را منزه از آن می‌دانند، که بشود با عقل بشری بر او صفتی نسبت داد. تنزیهیان اگرچه صفاتی را چون علم، قدرت و عدل، که قرآن برای خدا برمی‌شمارد، رد نمی‌کنند، ولی بر این باور اند، که این صفات فقط در لفظ با صفاتی که ما در زبان روزانه و در باره آفریدگان به کار می‌بریم، مشترک اند و ما از درک معنای راستین صفاتی که قرآن در باب صفات خدا گفته است، ناتوان ایم. معتزله شاخص‌ترین گروهِ اهل تنزیه در جهان اسلام است، اما مذهب‌های دیگر نیز به مراتب به تنزیه قائل اند.
کتاب الرعایه لحقوق الله و القیام بها از معروف‌ترین آثار ابو عبدالله الحارث بن اسد المحاسبی العنزی است. این کتاب به چند بخش تقسیم می‌شود و هر بخش خود با عنوان کتاب معرفی می‌گردد. این بخش‌ها عبارت اند از: کتاب الریا، کتاب الاخوان و معرفه النفس، کتاب التنبیه، کتاب العجب، کتاب الکبر، کتاب الغره، کتاب الحسد، کتاب تأدیب المرید و سیرته و تحذیره. محاسبی در این کتاب پیش از آنکه به شرح کتاب الریا بپردازد، درابره مباحثی چون تقوی، حذر، ورع، توبه و توکل به تفصیل سخن می‌گوید. وی به تفصیل موضوع ریا را بررسی می‌کند و ویژگی‌ها و انواع و دواعی آن را برمی‌شمارد و راه‌های درمانش را معرفی می‌کند. او آفات بیماری‌های روحی عجب، حسد، غره و کبر را از نتایج ریا برمی‌شمارد.
خیابان گرگان نام قدیم یکی از خیابان‌های شرق تهران است که پس از انقلاب ۱۳۵۷ و جنگ ایران و عراق به خیابان شهید سرتیپ سید موسی نامجو تغییر یافت.
این خیابان از جنوب به محله دروازه شمیران و از شمال به میدانی منتهی است که پیشتر میدان ثریا خوانده می‌شد و نام کنونی آن میدان نامجو است. خیابان گرگان در مسیر خود از شمال به جنوب با خیابان‌های پرشماری تقاطع دارد که مهم‌ترین آنها خیابان انقلاب اسلامی است.
خیابان گرگان از خیابان‌های منطقه ۷ شهرداری تهران به‌شمار می‌آید.
آداب النفوس از آثار ابو عبدالله الحارث بن اسد المحاسبی العنزی است. وی در این کتاب توجه خود را بر قلب متمرکز می سازد و در پی آن است که تبیین کند چگونه می توان قلب را از مراقبه، تطهیر عمل، صدق و شکر، رجا و خوف، بلوی و اختیار، مراجعه نفس، توبه، یقین، یقظه، اخلاص و ریا، محاسبه نفس و توکل می پردازد.
بحران بیست ساله: ۱۹۱۹–۱۹۳۹: مقدمه‌ای بر مطالعهٔ روابط بین‌الملل () کتابی است دربارهٔ روابط بین‌الملل نوشتهٔ ادوارد هالت کار. این کتاب کمی پیش از آغاز جنگ جهانی دوم در اروپا نوشته شد و چاپ اول آن در سپتامبر ۱۹۳۰ و تنها چند روز پس از حمله آلمان به لهستان و شعله‌ور شدن آتش جنگ در اروپا صورت گرفت. ویرایش دوم کتاب در سال ۱۹۴۶ به چاپ رسید.
این کتاب اثری کلاسیک در زمینهٔ نظریه روابط بین‌الملل و یک از نخستین متن‌های واقع‌گرایی مدرن به‌شمار می‌رود. "کار" تحلیلش را با توصیف خوشبینی موجود در اروپا پس از جنگ جهانی اول آغاز می‌کند، خوشبینی‌ای که در میثاق جامعه ملل و معاهداتی که به منظور جلوگیری همیشگی از درگیری نظامی نوشته‌شدند مشهود است. او سپس نشان می‌دهد چگونه نظریات مربوط به صلح و همکاری میان دول با واقعیات آشوب و عدم امنیت در جامعه بین‌المللی روبرو شدند و ضعف خود را نشان دادند. "کار" با بررسی جنبه‌های نظامی، اقتصادی، ایدئولوژیک، و حقوقی قدرت، نظریه‌پردازان آرمانگرا را، که به نیازهای مربوط به بقا و رقابت بی‌توجه بودند، آماج انتقادهای شدید خود قرار می‌دهد.
با این حال "کار" بهبود وضعیت انسانی را رد نمی‌کند. در انتهای کتاب، "کار" ابتدا بر نقش اخلاق در سیاست بین‌الملل تأکید می:ند و می‌گوید واقع‌گرایی افراطی به روحیهٔ شکست‌گرایی می‌انجامد که برای جامعهٔ انسانی قابل قبول نیست. شرط لازم تحلیل او این است که در روابط بین‌الملل، موازنه نسبی قدرت باید به عنوان نقطه شروع مورد توجه قرار بگیرد.
او بحث را با این نکته که «روبنا‌های شیک و مجلل» مثل جامعه ملل «باید صبر کنند تا پیشرفت‌های مورد نیاز در پی و بنیان انجام شود.»
از زمان چاپ، "بحران بیست ساله" یکی از کتب اساسی در مطالعهٔ روابط بین‌الملل بوده‌است. این کتاب هنوز هم در دوره‌های کارشناسی این رشته مورد مطالعه قرار می‌گیرد و «یکی از متن‌های بنیادی در واقع‌گرایی کلاسیک به‌شمار می‌رود.» این کتاب همچنین الهام‌بخش تعداد زیادی کتاب و مقاله در ادبیات روابط بین‌الملل بوده‌است. منتقدان نیز غالباً کتاب آن را به خاطر علمی نبودن و ارائهٔ آن از مناظرهٔ واقع‌گرا-آرمان‌گرا نقد کرده‌اند.
لینا استولز (؛ زادهٔ ) بازیگر تلویزیون و سینمای اهل آلمان است.
از فیلم‌هایی در آن نقش داشته می‌توان به "ماشنکا" اشاره کرد.
دیلینجر مرده‌است () فیلمی درام به کارگردانی مارکو فرری محصول سال ۱۹۶۹ است. از بازیگران آن می‌توان به میشل پیکولی، آنیتا پالنبرگ، آنی ژیراردو، و کارول آندره اشاره کرد.
موضوع و خشونت جاری در فیلم در زمان اکران مناقشه‌هایی برانگیخت اما مجلهٔ کایه دو سینما آن را ستود و "دیلینجر مرده‌است" اکنون از شاهکارهای فرری به‌شمار می‌آید.
ماریو کایانو (; – ) کارگردان فیلم، تهیه‌کننده فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان هنری اهل ایتالیا بود که بیشتر در ژانر وحشت فیلم می‌ساخت. از آثار مهمش میتوان به چشم‌هایی در هزار تو، شانگهای جو، "قلعه کابوس"، "ناپل همیشه ناپل است" و "عشق نازی کمپ ۳۷" را می‌توان نام برد.
عسکر بن حُصَین معروف به ابوتراب نخشبی از مشایخ بزرگ خراسان در قرن سوم هجری به‌شمار می‌رود
استادان او در تصوف شقیق بلخی، حاتم اصم و ابوحاتم عطار بودند. عده‌ای از مشایخ تصوف مانند ابوعبدالله بن جلاء، یوسف بن حسین رازی، ابوعبید بُسَیری، محمد بن علی حکیم ترمذی، شاه شجاع کرمانی، علی بن سهل اصفهانی، احمد بن خضرویه، حمدون قصار و ابوجعفر بن فرجی از مصاحبت او بهره‌مند شدند و ابوحمزه بغدادی و ابوحمز خراسانی در برخی از سفرها او را همراهی کردند. ابوتراب همچنین با بایزید بسطامی دیدار کرد و به او ارادت می‌ورزید. او پس از درگذشت حاتم اصم به شام رفت و کتابهایی در حدیث نوشت که البته امروز از آنها اثری در دست نیست. ابو تراب در سال ۲۴۵ هجری قمری از دنیا رفت.
سخنان ابوتراب نخشبی قدس الله روحه
و گفت: گرسنگی نوری است و سیر خوردگی ناری است و شهوت هیزم آن، که از او آتش زاید. آن آتش فروننشیند تا خداوند آن را نسوزد.
و گفت: در تن فرزند آدم هزار عضو است. جمله از شر و آن همه در دست شیطان است. چون مرید را گرسنه بود، نفس را ریاضت دهد، آن جمله اعضا خشک شود و به آتش گرسنگی جمله سوخته گردد.
و گفت: گرسنگی طعام خدای است در زمین، که تنهای صادقان بان قوت یابد.
و گفت: عارف آن بود که هیچ چیز دوست تر از ذکر خدای ندارد.
و گفت: هرچیزی را زینتی است، و زینت عبادت خوف است و علامت خوف کوتاهی امل است.
در میان اقوالی که از او نقل شده می‌توان تعلیم و اشارات او را بر زهد، ضرورت سفر و توکل متمرکز دید. به ویژه در ترویج توکل و شرح و تبیین دقایق آن وی را ادامه دهنده مشی عرفانی حاتم اصم و شقیق بلخی می‌دانند. با اینکه امروز از او اثری باقی نمانده اما نقل‌هایی از او هست:
توماس کریسپ (به انگلیسی: Thomas Crisp) (زاده ۲۸ آوریل ۱۸۷۶–درگذشته ۱۵ اوت ۱۹۱۷) از فرماندهان نیروی دریایی انگلیس در جنگ جهانی اول بوده‌است. وی از کسانی است که پس از مرگ به دریافت نشان لیاقت صلیب ویکتوریا نائل آمده‌است.The identity of the submarine involved in this incident has never been positively ascertained, but various sources list.
توماس کریسپ در ۲۸ آوریل ۱۸۷۶ در لوئستافت، سافک متولد شد. کریسپ که پیش از جنگ جهانی اول و در زندگی عادی و غیرنظامی خود یک ماهیگیر ساده بود، نشان لیاقت صلیب ویکتوریا را به دلیل کشته شدن در جریان دفاع از ناو نلسون در سال ۱۹۱۷، که عهده‌دار مسئولیت آن بود، در برابر حمله یک زیردریایی آلمانی به دست آورد.