moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ناشناس در سال ۱۹۳۵ (میلادی) در قندهار افغانستان متولد شد. در هنگام کودکی به هندوستان رفت و در شهر دهلی تا صنف هفتم مکتب درس خواند بعد دوباره به افغانستان برگشت و تحصیلات دوران مکتب را در لیسه حبیبیه کابل به پایان رسانید او همزمان در دانشگاه کابل راه یافت و از دانشکده‌های حقوق و علوم سیاسی و اقتصاد فارغ شد. او بعد از چند مدت کار به عنوان مدیر در رادیو افغانستان برای ادامهٔ تحصیلات عالی در رشتهٔ ادبیات و زبان روسی به شوروی رفت و پس از دریافت لیسانس در رشتهٔ ادبیات و زبان روسی همچنان موفق به دریافت درجهٔ دُکتُرا در رشتهٔ ادبیات پشتو شد. صادق فطرت در آغاز به خودش "بیباک" بعد "پرواز" تخلص گذاشته بود و بالاخره در سال ۱۹۵۴ (میلادی) تخلص ناشناس را برای خودش انتخاب کرد.
در‭ ‬۲۶‭ ‬سپتمبر‭ ‬۱۹۹۱‭ ‬دولت‭ ‬انگلستان‭ ‬پناهندگی‭ ‬داکتر‭ ‬ناشناس‭ ‬را‭ ‬می‭ ‬پذیرد‭ ‬و‭ ‬با‭ ‬خانواده‭ ‬به‭ ‬انگلستان‭ ‬می‌روند.
دوست دختر من یک سایبورگ است (به انگلیسی: "My Girlfriend Is a Cyborg یا Cyborg She") یک فیلم درام ژاپنی محصول سال ۲۰۰۸ و کارگردانی شده توسط کواک جائه-یونگ است. بازیگران شخصیت‌های اول این فیلم هاروکا آیاسه و کیسوکه کویده هستند.
۲۲ نوامبر سال ۲۰۰۷ است. جیرو کیتامورا (کیسوکه کویده) تولد خود را به تنهایی به سر می‌برد. در حالی که او برای تولدش یک کادو در یک مرکز خرید می‌خرد، توجه اش به به یک دختر (هاروکا آیاسه) جلب می‌شود که به طرز شگفت‌آوری مشغول به لبخند زدن به اوست. پس از آن، او با موفقیت یک جفت لباس را می‌دزدد؛ که البته جیرو متوجه آن می‌شود، اما همان‌طور که زیبایی دختر حواس جیرو را پرت نموده، او را نادیده می‌گیرد. دختر مرموز، که به نظر می‌رسد به جیرو علاقه‌مند شده‌است، او را تا یک رستوران دنبال می‌کند. رستورانی که جیرو در آن به توصیه مادربزرگش هر سال، برای روز تولدش، برای داشتن یک زندگی سالم و طولانی‌تر نودل می‌خورد. ناگهان آن دختر ظاهر می‌شود و در صندلی کنار جیرو می‌نشیند و معلوم می‌شود همان روز تولد دختر نیز بوده‌است. آن دو کادوهای تولد خود را با هم عوض می‌کنند. دختر که به نظر می‌رسد نسبت به همه چیز بی‌اهمیت است، بی ادبانه رفتار می‌کند و ناگهان با جیرو بدون اینکه هزینه صورت حساب را بپردازد فرار می‌کند. مدیر رستوران آن دو را در توکیو تعقیب می‌کند. هرچه جیرو بیشتر با دختر زمان می‌گذراند؛ او را جذاب‌تر پیدا می‌کند. اما بعد از چند ساعت دختر اصرار می‌کند که باید برود و او را با یک خداحافظی اشک‌آور ترک می‌کند.
داستان به یک سال بعد می‌رود، در حالی که جیرو دوباره تولدش را در همان رستوران جشن می‌گیرد، دختری با همان ظاهر جلوی او ظاهر می‌شود. جیرو او را از ۶۵ سال آینده برای نجات از سرنوشت فاجعه بار خود به زمان حال فرستاده‌است. او در واقع یک سایبورگ است که از روی دختری که یک سال پیش او را در سال ۲۰۰۷ ملاقات کرده بود ساخته شده‌است. زمانی که او در حال شادی کردن است، رستوران به صورت ناگهانی مورد حمله مسلحانه قرار می‌گیرد. اما دختر، جیرو و دیگران را با پرتاب کردن مرد تیرانداز به خارج از پنجره نجات می‌دهد. با وجود ظاهر زیبایش، او به طرز شگفت‌انگیزی قوی است و رفتارهای نامنظمی دارد. بعدها در خانهٔ جیرو، او با نشان دادن یک تصویر سه بعدی از آینده که توسط جیرو در سنین پیری او ضبط شده‌است، هویت واقعی خود را نشان می‌دهد. در این فیلم ضبط شده؛ جیروی پیر به جیروی جوان در مورد حوادث ناگوار آینده خبر می‌دهد. او می‌گوید تیراندازی در رستوران باعث فلج شدنش شده‌است. هر چند یک بلیت قرعه کشی که قبلاً خریداری کرده بود، باعث خوشناسی اش شده. او می‌گوید تمام عمر و پولش را صرف یک چیز کرده‌است: ساختن یک دختر سایبورگ که خودش را در گذشته نجات دهد؛ و او الان با فرستادن آن دختر، تاریخ خط زمانی خود را دچار تغییر کرده‌است. این قرار نبود اتفاق بیفتد اما چیزها خود به خود در جهت مناسب مجدداً اصلاح می‌شوند. در مدت زمان کوتاهی، او تبدیل به محافظ و دوست وفادار جیرو می‌شود و آن دو لحظات شگفت‌انگیز زندگی خود را با یکدیگر شریک می‌شوند. همچنین او زندگی بسیاری را از مرگ‌های غم‌انگیزی که جیروی پیر به یاد می‌آورد و از آن‌ها احساس پشیمانی می‌کند را نجات می‌دهد.
در طول زمان، جیرو نه تنها به او وابسته می‌شود، بلکه عاشقش نیز می‌شود. هرچند، وقتی که دختر نمی‌تواند احساساتش را بازتاب دهد (به علت سایبورگ بودن) جیرو تحریک می‌شود و او را از دیدنش تا زمانی که بتواند این کار را انجام دهد محروم می‌کند. اما جیرو بعداً پشیمان می‌شود، مخصوصاً زمانی که معلوم می‌شود دختر به جیرو به شکل پنهانی کمک می‌کند.
فاجعه دیگر به زودی اتفاق می‌افتد: یک زلزله غول آسا به‌طور کامل توکیو را ویران می‌کند. زمانی که آپارتمان جیرو فرو می‌ریزد، دختر ظاهر می‌شود تا به او کمک کند، اما حتی قدرت فرا انسانی دختر به اندازه کافی برای نجاتش کافی نیست. بعد از گفتن به جیرو دربارهٔ این که او الان احساساتش را درک می‌کند، درحالی که سعی به نجات دادن او دارد؛ نابود می‌شود. جیرو اقدام به پیدا کردن باقی مانده‌های بدن دختر و سپری کردن ۶۱ سال برای بازسازی او می‌کند، او در نهایت موفق می‌شود، اما مدت کوتاهی بعد از آن می‌میرد.
علاوه بر این در آینده (۶۳ سال بعد) در سال ۲۱۳۳، یک دختر در موزه به دوستش می‌گوید که یک سایبورگ دقیقاً شبیه به او دیده است. دوست او کنجکاو می‌شود، و سایبورگ که دیگر تا الان از کار افتاده‌است را می‌خرد تا حافظهٔ او را که در هارد درایو ذخیره شده‌است را تجربه کند.
او سپس تصمیم می‌گیرد تا آرزوی خود را برای بازگشت به زمان برای دیدار با جیرو به حقیقت تبدیل کند. بعد از آن معلوم می‌شود که این دختر همان دختر واقعی است که جیرو را در تولد ۲۰ سالگی اش (۲۲ نوامبر ۲۰۰۷) ملاقات کرد. او این کار را انجام داد زیرا می‌خواست پیش از سایبورگ با او ملاقات کند. پس از حوادث داستان، او دوباره به لحظه‌ای که جیرو در حال جمع‌آوری بدن سایبورگ که نابود شده‌است بر می‌گردد. سپس او می‌گوید: «من می‌توانم قلبش را احساس کنم» و تصمیم می‌گیرد که از آن بعد با جیرو زندگی کند و دوباره سرنوشتش را عوض کند.
باشگاه فوتبال اشکندیا () یک باشگاه فوتبال مقدونیه‌ای است که در تتوفو پایه‌گذاری شده است.
پایگاه دانش تروریسم () یا پایگاه اطلاعاتی تروریسم (TKB) در آمریکا مربوط به مؤسسه ملی پیشگیری از تروریسم (MIPT) یک سایت اینترنتی حاوی اطلاعات در مورد حوادث تروریستی، رهبران، گروه‌ها و پرونده‌های مربوط به اینگونه موارد در دادگاه‌ها است. این پایگاه اطلاعاتی از سپتامبر ۲۰۰۴ تا مارس ۲۰۰۸ فعال بود و اکنون تعطیل شده‌است، اما پرونده‌های گروه‌هایی که در مرکز اسناد موجود بودند، اکنون توسط کنسرسیوم ملی برای مطالعه و مقابله با تروریسم در وزارت امنیت داخلی ایالات متحده آمریکا نگهداری می‌شوند.
پایگاه اطلاعاتی تروریسم توسط مؤسسه ملی پیشگیری از تروریسم (MIPT)، یک سازمان غیرانتفاعی است که توسط وزارت امنیت داخلی ایالات متحده تأمین مالی و حمایت می‌شد.
پایگاه اطلاعاتی تروریسم حاوی اطلاعات تاریخی دربارهٔ تروریسم است که در سال ۱۹۶۸ با بیش از ۲۹۰۰۰ پرونده مربوط به حوادث، اسامی ۹۰۰ گروه و بیوگرافی ۱۲۰۰ رهبر راه اندازی شد. پایگاه اطلاعاتی تروریسم شامل چندین مشخصه برای تجزیه و تحلیل اطلاعات در مورد تروریسم، از جمله ابزار گرافیکی، نقشه‌ها و خلاصه‌های آماری است.
پایگاه اطلاعاتی تروریسم شامل دو بانک اطلاعاتی مربوط به حوادث تروریستی است، یکی تاریخچه و وقایع نگار تروریسم ابرشرکت رند (RAND) از ۱۹۶۸ تا ۱۹۹۷و دیگری بانک اطلاعاتی حوادث رند(RAND) از ۱۹۹۸ تا کنون می‌باشد. در حالی که بخش قبلی حوادث بین‌المللی را ردیابی می‌کرد، پایگاه داده دوم شامل حملات داخلی و بین‌المللی است. مؤسسه رند (RAND) یک بنیاد فکری و مرکز تحقیقاتی جهانی است که در سال ۱۹۴۶ توسط نیروهای نظامی ایالات متحده آمریکا تأسیس شد.
علاوه بر بانک اطلاعاتی حوادث، پایگاه اطلاعاتی تروریسم حاوی اطلاعات در مورد چند صد گروه تروریستی و رهبرانشان است. دی اف آی بین‌المللی یک مؤسسه مشاوره مستقر در واشینگتن دی سی، مسئول پرونده‌های گروه‌ها و رهبرانشان می‌باشد. پرونده‌های گروه‌ها شامل اطلاعاتی در مورد ایدئولوژی هر گروه، فلسفه بنیانگذاری، اهداف فعلی، و همچنین «واقعیت‌های سریع» مانند قدرت و منابع مالی اعضای آنها می‌باشد. پرونده‌های رهبران شامل اطلاعات مربوط به عضویت و نقش رهبران کلیدی تروریستی و همچنین تاریخچه و موقعیت فعلی افراد است.
پایگاه اطلاعاتی تروریسم همچنین دارای چند صد پرونده از تحقیقات تروریسم آمریکایی است. تحقیقات تروریسم آمریکایی توسط دکتر برنت اسمیت از دانشگاه آرکانزاس و دکتر کلی دامفوس تهیه شده‌است. این بانک اطلاعاتی شامل افراد و گروه‌هایی است که توسط دولت ایالات متحده و اف‌بی‌آی در تحقیقات رسمی به اتهامات تروریستی متهم شده‌اند. موارد پرونده‌ها شامل خلاصه پرونده کیفری و همچنین نسخه‌های اسکن شده مدارک ثبت نام عمومی مربوط به دادرسی است.
بانک اطلاعاتی دانش تروریسم همچنین شامل نقشه‌های دارای توضیحات به همراه عکس هوایی ماهواره ای شاخص گذاری شده می‌باشد که به کاربران اجازه می‌دهد تا حوادث تروریستی و همچنین زیرساخت‌های کلیدی مانند جاده‌ها، خطوط لوله و منابع طبیعی را مطالعه کنند. ویژگی‌های دیگر شامل برنامه گرافیکی شناخته شده به عنوان «نشان دهنده تجزیه و تحلیل حوادث»، جداول توجیهی، ابزار جستجوی پیشرفته و اخبار مربوط به تروریسم است.
مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریسم () ; (GWOT-S) یک جایزه نظامی نیروهای مسلح ایالات متحده است که توسط فرمان اجرایی شماره ۱۳۲۸۹ در تاریخ ۱۲ مارس ۲۰۰۳ توسط رئیس‌جمهور جورج دبلیو بوش ایجاد شده‌است. این جایزه به اعضای سرویس نظامی که از عملیات ضد تروریسم در جنگ علیه تروریسم از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ حمایت کرده‌اند، تا تاریخ کنونی اعطا می‌گردد.
در سپتامبر ۲۰۰۲، وزارت دفاع ایالات متحده درخواستی را به مؤسسه ارتش آمریکا در «هرالدری» ارسال کرد تا طرحی را برای مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریستم ارائه کند. در ژانویه ۲۰۰۳، طراحی تکمیل شد و پس از آن در ماه مارس ۲۰۰۳ تأیید شد و رسمی گردید.
طبق گفته وزارت دفاع ایالات متحده، اعطای مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریستم زمانی متوقف خواهد شد که اعلامیه وضعیت اورژانس ملی به دلیل برخی حملات تروریستی از سپتامبر ۲۰۰۱ توسط دولت ایالات متحده لغو شود.
در زیر هفت عملیاتی که در آن مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریستم توسط وزارت دفاع به رسمیت شناخته شده را مشاهده می‌کنید:
گارد ساحلی این مدال را برای عملیات‌های مختلف اعطا می‌کند.
برای دریافت مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریستم، یک عضو نیروهای نظامی باید حداقل در ۳۰ روز متوالی یا ۶۰ روز غیر متوالی در خدمت فعال در عملیات ضد تروریستی قرار داشته باشد. برای کسانی که درگیر جنگ می‌شوند یا در جنگ کشته شده یا در خط وظیفه زخمی می‌شوند، زمان مقتضی از قانون مستثنی است.
اولین عملیاتی که در آن مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریستم مجوز پیدا کرد، به اصطلاح «عملیات امنیتی فرودگاه» بود که بین سپتامبر ۲۰۰۱ تا ۳۱ مه ۲۰۰۲ رخ داد. سایر عملیات‌ها، که اعطای مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریستم در آن در نظر گرفته شده، شامل نبردهای نظامی فعال مانند عملیات عقاب باشکوه، عملیات آزادی بلندمدت و عملیات آزادی عراق می‌باشد. تصمیم اعطای این مدال در عملیات‌های آینده در اختیار فرماندهان قسمت‌ها بر اساس تصویب وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا است.
در سال ۲۰۰۴، وزارت دفاع و شاخه‌های خدمات نظامی شروع به انتشار دستورالعمل‌ها، پیام‌ها و سفارش‌هایی نمودند که مشخص می‌کند که مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریسم نه تنها برای مشارکت مستقیم در عملیات خاص بلکه برای هر پرسنلی که وظیفه پشتیبانی از یک مبارزه با تروریسم را بر عهده داشته، اما به‌طور مستقیم مشارکت نکرده نیز در نظر گرفته می‌شود.
عبارت «پشتیبانی» بیشتر به عنوان عملیات اداری، تدارکات، برنامه‌ریزی، عملیاتی، فنی یا آمادگی تعریف شده‌است که از عملیات جنگ جهانی علیه تروریسم حمایت می‌کند. در نتیجه این عبارت فراگیر، مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریسم جایزه‌ای واجد شرایط برای اکثر پرسنل نیروهای مسلح ایالات متحده بود که بعد از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا مارس ۲۰۰۴ خدمات خود را انجام دادند.
با سفارش‌هایی که در مورد اعطای مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریستم برای «وظیفه پشتیبانی» داده شد، این مدال تقریباً همان نوع مدال خدمات دفاع ملی را تقدیم می‌کند که به فارغ التحصیلان مدارس آموزشی، پادگان تمرینی افسران ذخیره و آکادمی‌های خدمت به‌طور معمول این جوائز را در یک زمان ارائه می‌شود.
تفاوت اصلی بین مدال خدمات دفاع ملی و مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریستم این است که مدال خدمات دفاع ملی به صورت خودکار به محض اینکه یک شخص به ارتش وارد می‌شود می‌تواند تعلق گیرد، در حالی که مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریستم تنها پس از سی روز کار وظیفه (یا سه ماه در مورد نیروهای ذخیره) اعطا می‌گردد. قوانین مربوط به نیروهای ذخیره و نیروهای گارد ملی نیز در چارچوب مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریستم تعریف نشده زیرا آن‌ها در کادر مدال خدمات دفاع ملی جایزه می‌گیرند. در واقع ارائه مدال خدمات دفاع ملی به نیروهای ذخیره و نیروهای گارد ملی از زمان جنگ خلیج فارس تعیین و قانونمند شده‌است.
مقررات ارتش ایالات متحده بیان می‌دارد که تمام سربازان «فعال در خدمت، از جمله سربازان ذخیره بسیج شده یا سربازان فعال گارد ملی ارتش که در روز ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ یا بعد از آن، تا تاریخ تعیین شده با داشتن ۳۰ روز متوالی یا ۶۰ روز غیرمتوالی انجام وظیفه، مشمول مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریستم می‌شوند».
مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریستم به‌طور خودکار به تمام اعضای نیروی مسلح فعال بین ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا ۳۱ مارس ۲۰۰۴ اعطا شد. در حالی که این جایزه دیگر خودکار نیست، فسخ «تاریخ تعیین شده» تعیین نشده‌است. فرمانده گردان برای تأیید مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریستم صلاحیت دارد. اعضای نیروهای مسلح هنوز واجد شرایط دریافت مدال هستند، اگر آن‌ها مطابق معیارهای قوانین جوایز پرسنل در ارتش صلاحیت داشته باشند.
سربازان ارتش ایالات متحده که در حال انجام وظیفه در درجه اول در وضعیت آموزشی مانند (آموزش ابتدایی، آموزش فردی، دوره‌های آموزش افسر، و غیره …) می‌باشند، مجاز به گرفتن مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریستم نیستند. معیارهای این جوایز به‌طور مشخص بیان می‌دارد که یک سرباز باید برای ۳۰ روز متوالی یا ۶۰ روز غیرمتوالی در خدمت فعال نظامی در یکی از عملیات‌های مورد اشاره در جنگ جهانی علیه تروریسم باشد.
مقررات مربوط به رتبه‌بندی مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریستم در نیروی دریایی، تفنگداران دریایی و فرماندهی حمل و نقل دریایی برای کسانی که در خدمت وظیفه فعال، وظیفه ذخیره و پشتیبانی هستند، نیز همین است. اساساً، ۳۰ روز وظیفه متوالی یا ۶۰ روز وظیفه غیرمتوالی برای پشتیبانی از نهادهای تأیید شده‌است. پرسنلی که هنوز در دوره خدمت اولیه و آموزشی خود هستند، واجد این شرایط نیستند. واجد شرایط بودن زمانی شروع می‌شود که آن‌ها به اولین محل اقامت دائمی خود برسند.
دریانوردان غیرنظامی که به کشتی‌های لجستیکی فرماندهی حمل و نقل دریایی وصل هستند ممکن است واجد شرایط مدال خدمت غیرنظامی جنگ جهانی علیه تروریسم باشند.http://www.navygirl.org/downloads/GWOTSM%20qualified%20command%20list%2028%20Jan%2005.pdf
به اعضای سرویس نیروی هوایی برای اولین بار در پاییز و زمستان سال ۲۰۰۱ برای انجام عملیات امنیتی فرودگاه مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریستم اعطا شد. این مدال برای مشارکت یا پشتیبانی از عملیات عقاب باشکوه، آزادی پایدار و آزادی عراق اعطا شد. اعضای نیروی هوایی باید به مدت ۳۰ روز متوالی یا شصت روز غیرمتوالی به یک واحد در پشتیبانی از این عملیات‌ها ثبت نام، بسیج یا اعزام می‌شد. پرسنلی که اعزام نمی‌شدند ممکن بود واجد شرایط دریافت خدمات در حمایت از جنگ جهانی علیه تروریسم باشند. نمونه‌هایی از این وظایف حفظ و بارگذاری سیستم‌های سلاح برای مأموریت‌های رزمی، تأسیس تأسیسات علیه تروریسم، تقویت پست‌های فرماندهی یا تیم‌های عملیات بحران و آماده‌سازی پرسنل برای اعزام و استقرار است.
مقررات گارد ساحلی مربوط به اعطای این مدال، از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا ۳۰ ژانویه ۲۰۰۵:
به تمام نیروهای وظیفه فعال گارد ساحلی و اعضای ذخیره در خدمت فعال در طول دوره واجد شرایط بودن، اعطا می‌گردد. برای واجد شرایط بودن، اعضا باید دوره‌ای که کمتر از ۳۰ روز متوالی یا ۶۰ روز متوالی پس از آموزش اولیه است، در خدمت فعال باشند. خدمات در حالی که به عنوان وظیفه آموزشی به عنوان دانشجو، مدرس، کاندید افسر و وظیفه تحت آموزش قرار می‌گیرد، به سطح واجد شرایط بودن نمی‌رسد. این شامل تمرینات و دوره‌های تابستانی برای آکادمی گارد ساحلی ایالات متحده و مدرسه داوری افسری است.
از ۳۱ ژانویه ۲۰۰۵ تا تاریخی که تعیین بشود:
اعضای واجد شرایط گارد ساحلی باید به یک واحد درگیر در عملیات یا واحدی که در پشتیبانی مستقیم از عملیات‌های فوق حضور دارد، پیوسته باشند، یا در آن ثبت نام بوده یا به آن ملحق شده باشند که این بازه زمانی برای ۳۰ روز متوالی یا ۶۰ روز غیرمتوالی در نظر گرفته شده‌است. یا اینکه اعضای واجد شرایط به یکی از معیارهای زیر برسند: الف) اعضا در یک نبرد فعال صرفنظر از زمان خدمت شرکت داشته باشند؛ یا (ب) هنگام شرکت در عملیات، صرفنظر از زمان، کشته، زخمی و مجروح شده باشند که نیاز به تخلیه پزشکی بوده‌است.
این مدال یک دیسک فلزی رنگ برنز است که قطر آن ۱٫۲۵ اینچ است. انتساب یک عقاب با بال‌های گسترش یافته را نشان می‌دهد. در سینه عقاب یک سپر از ۱۳ میله عمودی است. پنجه راست عقاب یک شاخه زیتون است و در پنجه چپ سه راس است. عقاب با یک کره زمین با کتیبه بالای «مدال خدمت جنگ علیه تروریسم» برداشته شده‌است. در پشت آن یک حلقه طلایی در یک میدان ساده است. این مدال از روبان آبی قدیمی به اندازه ۱٫۳۷۵ اینچ با نوار طلایی، زرد، قرمز و سفید است.
تنها یک جایزه از این مدال ممکن است برای هر فرد مجاز باشد، بنابراین هیچ ستاره خدمتی تجویز نمی‌شود.
اگر چه شرایط واجد شرایط بسیار نادر است، ستاره‌های نبرد ممکن است برای پرسنلی که درگیر نبرد واقعی علیه دشمن هستند و در معرض خطر جدی مرگ یا آسیب جدی جسمی قرار گیرند، در نظر گرفته شود. فقط یک فرمانده صحنه می‌تواند درخواست یک ستاره نبرد را طرح بکند. این درخواست شامل واحد (های) خاص یا فردی است که درگیر مبارزه واقعی هستند، مدت زمانی که مبارزه ادامه داشت، و شرح مفصلی از اقدامات علیه دشمن ارائه گردد. رئیس ستاد مشترک ارتش، مسئول تأیید ستاره‌های نبرد خاص است. تا به امروز (از سال ۲۰۱۳) هیچ ستاره‌ای برای خدمت یا ستاره نبرد برای مدال خدمت جنگ جهانی علیه تروریسم وجود نداشته‌است. هیئت بررسی نتایج جوایز و مدالهای نظامی در ارتش در سال ۲۰۱۶ تصمیم «پایان دادن اختیار برای ستاره‌های نبرد» را منتشر کرد.item #29, Military Decorations and Awards Review Results , Department of Defense, January 2016
تروریسم قابل پیش‌بینی () به معنی استفاده از رسانه‌ها مانند تلویزیون است که بازیگران فرداً غیرقابل پیش‌بینی را برای انجام اعمال خشونت‌آمیز یا تروریستی که از نظر آماری قابل پیش‌بینی است، تحریک می‌کند. بازیگر با سخنان خود، عمداً یا به‌طور غیرعمد، کسانی را که ترکیبی از ویژگی‌های شخصیتی دارند تحریک می‌کند که کار آن‌ها منجر به خشونت می‌شود. از آنجاییکه بازیگر کینه و دشمنی را بر روی قربانی متمرکز می‌کند، خود از مسئول بودن در این جنایت می‌گریزد و عمل کننده به عنوان یک «فرد تنها» توسط قانون شناخته می‌شود. این اصطلاح از مطالعات آکادمیک تروریسم بین‌المللی به‌شمار می‌آید، اما روزنامه نگاران آن را در مورد حوادث خشونت‌آمیز داخلی آمریکا نیز مورد استفاده قرار می‌دهند.
وبلاگ نویسی که این اصطلاح را در سطح عام مطرح کرد، شخصیت‌هایی مانند گلن بک، بیل اوریرلی و سون هانتی را متهم می‌کند که مجرمانی مانند جیم دیوید آدکیسون، اسکات رودر، و بایرن ویلیامز را تحریک می‌کنند. سایت اینترنتی راستوری گفت که تیراندازی برنامه‌ریزی شده «کلرادو اسپرینگز» به تحریک مسیحیان دست راستی انجام شده بود در یک صفحه ابراز عقاید شخصی در نشریه رولینگ استون، به «تروریسم قابل پیش بینی» که در یکی از کمپین‌های انتخاباتی کاندیداتوری ریاست جمهوری دونالد ترومپ، مطرح شده بود، اشاره کرد. ترامپ به رقیب خود هیلاری کلینتون گفت: «اگر او به اهداف موردنظر خود برسد، مردم کاری نمی‌کنند اگر چه، شاید انتخاب دومی وجود داشته باشد. من نمی‌دانم» سالون این نظرات را با سابقه تشویق خشونت توسط آوریلی و دیگر شخصیت‌های رسانه ای دست راستی گره زد.
زحل دمیر (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار و وکیل کرد تبار اهل بلژیک است.
هِل این اِ سِل یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه‌ای می‌باشد که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی و برای برند اسمَک‌دَون تهیه می‌شود و این دوره اش هم در ۸ اکتبر ۲۰۱۷ در مجموعه ورزشی لتل سیزر ارینا شهر دیترویت ایالت میشیگان برگزار شد.http://www.wwe.com/shows/hellinacell/article/get-wwe-hell-in-a-cell-2017-tickets این نهمین دوره از برگزاری این رویداد بود.
"هِل این اِ سِل" شامل مسابقاتی بین دشمنی‌های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری‌هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه‌های اسمَک‌دَون پخش شده بود. کشتی‌گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می‌دهد و تنش را به حد اکثر می‌رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می‌گیرند.
یوهی فوجینامی کشتی‌گیر آزادکار تیم ملی ژاپن است.
از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال برنز وزن ۷۰ کیلوگرم در مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۷ اشاره کرد.
فوجینامی در وزن ۷۰ کیلو مسابقات قهرمانی کشتی آزاد جهان ۲۰۱۷ پاریس حاضر بود که در دورهای اول تا سوم ژومبور گولیاش از مجارستان، میروسلاو کیروف از بلغارستان و مصطفی حسین‌خانی از ایران را شکست داد اما در نیمه نهایی به جیمز گرین از آمریکا شکست خورد و به دیدار رده‌بندی رفت. وی در دیدار رده‌بندی زورابی اربوتسوناشویلی کشتی‌گیر گرجی را شکست داد و مدال برنز وزن ۷۰ کیلوگرم را بدست آورد.
بیداری کاذب یک رؤیای زنده و متقاعدکننده در مورد بیدار شدن از خواب است در حالی که بیننده رؤیا همچنان در خواب است. بعد از بیداری غلط فرد رؤیای کارهای معمول صبحگاهی مانند غذا خوردن، رفتن به دستشویی و حمام را می‌بیند.
سلیا گرین (Celia Green) پیشنهاد می‌کند بین دو نوع بیداری غلط تمایز قائل شویم.
در نوع اول که معمول تر است فرد رؤیای بیدار شدن می‌بیند و پس از ادامهٔ رؤیا واقعاً از خواب بیدار می‌شود یا رؤیای به خواب رفتن می‌بیند.
یک مثال از این نوع بیداری غلط رؤیای «دیر شدن کار» است که فرد در رؤیا گمان می‌کند بیدار شده‌است و زمان شروع کار یا مدرسه گذشته‌است. در این حالت اضطراب فرد به قدری زیاد است که فرد واقعاً از خواب بیدار می‌شود. یک مثال دیگر «شب ادراری» است، به این صورت که فرد رؤیا بین از خواب بیدار می‌شود و همه کارهای قبل از ادرار کردن را انجام می‌دهد، حتی در رؤیا محل خواب را ترک می‌کند.
در این نوع فرد در محیطی شبه واقعی بیدار می‌شود و به صورت تدریجی متوجه موارد غیرطبیعی در محیط خواب می‌شود؛ که در اصطلاح عامیانه فرد فکر می‌کند «بختک» روی او افتاده‌است. سعی می‌کند که از دست کسی چیزی یا فردی فرار کند و نمی‌تواند.
پیوتر یاکوفلویچ شویریوف ()، (زاده ۲۳ ژوئن یا ۵ ژوئیه ۱۸۶۳، درگذشته ۸ یا ۲۰ مارس ۱۸۸۷) یک انقلابی روسی عضو نارودنایا ولیا بود.
او در سال ۱۸۸۳ وارد دانشگاه خارکف شد و بعد از مدتی به دانشگاه سن پترزبورگ منتقل گردید.
در زمستان ۱۸۸۵ – ۱۸۸۶ یک باشگاه مخفی بنام واحد دانشجویی تشکیل داد. اواخر ۱۸۸۶ او با الکساندر اولیانوف گروه ترور ناردونیانا وولیا را تشکیل دادند که مسئولیت طراحی قتل الکساندر سوم را در اول مارس ۱۸۸۷ برعهده داشت.
شویریوف در فوریه ۱۸۸۷ به دلیل بیماری سل به کریمه رفت. در ۷ مارس در یالتا دستگیر شد. در ۱۹ آوریل در دادگاهی در سن پترزبورگ به مرگ محکوم گردید؛ و یکی دوهفته بعد در قلعه اشلیسل‌بورگ اعدام شد.
استان لوس آندس (به اسپانیایی: Provincia de Los Andes) یک استان در شیلی است که در منطقه والپارایزو واقع شده‌است. استان لوس آندس ۳٬۰۵۴٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۲٬۸۱۹ نفر جمعیت دارد.
نینوئه (به اسپانیایی: Ninhue) یک شهرستان در شیلی است که در استان نوبل واقع شده‌است. نینوئه ۴۰۱٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۲۶۸ نفر جمعیت دارد و ۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نوگالس (به اسپانیایی: Nogales) یک شهرستان در شیلی است که در کیوتا واقع شده‌است. نوگالس ۴۰۵٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱٬۸۵۶ نفر جمعیت دارد و ۲۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پادره اورتادو (به اسپانیایی: Padre Hurtado) یک شهرستان در شیلی است که در استان تالاگانته واقع شده‌است. پادره اورتادو ۸۰٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۳۸٬۷۶۸ نفر جمعیت دارد و ۴۱۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
صهیونیسم کارگری () یا صهیونیسم سوسیالیستی جناح چپ جنبش صهیونیسم است. این جناح سال‌ها بیشترین گرایش را در میان صهیونیست‌ها و سازمان‌های صهیونیستی جذب خود می‌کرد. این جناح خود را به عنوان بخش صهیونیستی جنبش‌های کارگری تاریخی یهودی شرق و مرکز اروپا که نهایتاً به واحدهای بومی در بیشتر کشورهای دارای جمعیت بزرگ یهودی بدل شده بودند می‌دید. برخلاف گرایش «صهیونیسم سیاسی» بنیان گذاشته شده به وسیلهٔ تئودور هرتسل و مورد حمایت حییم وایزمن، صهیونیست‌های کارگری معتقد نبودند که تنها با توسل به جامعهٔ بین‌المللی یا به کشور مقتدری چون بریتانیا، آلمان یا امپراتوری عثمانی می‌توان دولت یهودی را ایجاد کرد. در عوض، آنان بر این اعتقاد بودند که دولت یهودی را تنها از طریق تلاش‌های طبقه کارگر یهودی سکنی گزیننده در فلسطین و ایجاد دولتی از طریق یک جامعه ترقی خواه یهودی با کیبوتصیسم روستایی و پرولتاریای یهودی شهری موشاوی می‌توان ایجاد کرد.
لئونید گوفوروف (؛ – ) فرد نظامی اهل امپراتوری روسیه بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر بزرگ)، نشان لنین، درجه پرچم سرخ، قهرمان اتحاد شوروی، نشان پیروزی، لژیون افتخار، مدال دفاع از لنینگراد، و مدال دفاع از مسکو شده‌است.
بوریس میخایلوویچ شاپوشنیکوف (؛ – ) یک افسر نظامی، رئیس ستاد ارتش سرخ و مارشال اتحاد جماهیر شوروی در جنگ جهانی دوم بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، درجه پرچم سرخ، و مدال دفاع از مسکو شده‌است.
فیودور تولبوخین (؛ – ) فرمانده نظامی و مارشال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. از او به‌عنوان یکی از بهترین و ماهرترین ژنرال‌های شوروی در طول جنگ جهانی دوم یاد می‌شود.
او در یک خانواده دهقانی در یاروسلاول به دنیا آمد. تولبوخین برای خدمت در ارتش امپراتوری روسیه طی جنگ جهانی اول داوطلب شد و تا زمان انقلاب اکتبر در ارتش تزاری خدمت کرد.
وی در سال ۱۹۱۸ به ارتش سرخ پیوست و در جنگ داخلی روسیه برای این ارتش جنگید. پس از دانش‌آموختگی از آکادمی نظامی فرونزه(بهترین مدرسه نظامی شوروی) شروع به ترقی در ارتش سرخ کرد تا اینکه در سال ۱۹۳۸ به ریاست ستاد منطقه نظامی ماورای قفقاز رسید. در زمان جنگ جهانی دوم وی به‌عنوان فرمانده نظامی در نبرد استالینگراد مشارکت کرد، سپس در سمت فرمانده جبهه چهارم اوکراین به همراه رودیون مالینوفسکی در نبرد دنیپر و تهاجم دنیپر-کارپاتی شرکت کرد.
او یکی از مهم‌ترین افراد دخیل در پیروزی‌های شوروی در بالکان بود و به همین دلیل در سال ۱۹۴۴ به درجه مارشال ارتقا یافت. در سال آخر جنگ تولبوخین ابتدا آزادسازی بلغارستان را رهبری کرد و سپس در عملیات بلگراد بخش بزرگی از یوگسلاوی را آزاد کرد. او در آوریل ۱۹۴۵ موفق به آزادسازی وین از اشغال آلمان نازی شد و به سرکار آمدن دولت جدید اتریش تحت رهبری کارل رنر کمک کرد.
وی سرانجام در ۱۷ اکتبر ۱۹۴۹ در سن ۵۵ سالگی در مسکو درگذشت. شهر دوبریچ بلغارستان بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۹۰ به افتخار وی تولبوخین نامیده می‌شد.
واسیلی کنستانتینویچ بلیوخر (؛ – ) ارتشبد و مارشال اتحاد جماهیر شوروی بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و درجه پرچم سرخ شده‌است.
نیکولای فیودورویچ واتوتین (؛ – ) نظامی بلندپایه اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود.
وی برندهٔ جوایزی همچون نشان بیرق سرخ، نشان لنین، قهرمان اتحاد شوروی، نشان لنین، نشان کوتوزوف، نشان سوورف، و نشان سوورف، و مدال دفاع از استالینگراد شده‌است.
لازار مویسیویچ کاگانویچ (؛ زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل اتحاد جماهیر شوروی، و از نزدیکان ژوزف استالین در اداره کشور بود.
کاگانویچ در یک خانواده یهودی در اوکراین امروزی(در آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه) در سال ۱۸۹۳ به‌دنیا آمد. او در نوجوانی و اوایل جوانی به‌عنوان کفاش کار می‌کرد و در سال ۱۹۱۱ به عضویت جناح بلشویک حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه درآمد. در دهه ۱۹۱۰ کاگانویچ به‌عنوان فعال حزبی در دونتسک، ساراتوف و بلاروس فعال بود و رهبری انقلابیون بلشویک در بلاروس طی انقلاب اکتبر را برعهده داشت.
در اوایل دهه ۱۹۲۰ تحت رهبری وی حکمرانی شوروی در ترکستان غربی تثبیت شد. در سال ۱۹۲۲ ژوزف استالین او را به فعالیت‌های سیاسی حزب کمونیست شوروی وارد کرد و از همان زمان کاگانویچ به یکی از متحدان اصلی استالین تبدیل شد. او به سرعت پله‌های ترقی سیاسی در حزب را طی کرد و در سال ۱۹۲۴ به عضویت دائم پولیتبورو درآمد. در سال ۱۹۲۵ کاگانویچ به سمت دبیر اول حزب کمونیست اوکراین منصوب شد و از اواسط دهه ۱۹۳۰ به بعد به‌عنوان کمیسر خلق در امور راه‌آهن، صنایع سنگین و نفت خدمت کرد. در طول جنگ جهانی دوم کاگانویچ به‌عنوان کمیسار سیاسی در جبهه‌های قفقاز شمالی و ماورای قفقاز خدمت کرد.
بعد از مرگ استالین در سال ۱۹۵۳ به مقام معاون اول نخست‌وزیر اتحاد جماهیر شوروی منصوب شد ولی بعد از مشارکت در یک کودتای ناموفق علیه نیکیتا خروشچف، رهبر وقت شوروی در سال ۱۹۵۷ از تمام مقامات دولتی عزل شد و درنهایت در سال ۱۹۶۱ از حزب کمونیست شوروی اخراج شد.
لازار کاگانویچ در ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۱، در سن ۹۷ سالگی درگذشت.
نیکلای ویکتورویچ پادگورنی () (زاده ۱۸ فوریه ۱۹۰۳ – درگذشته ۱۲ ژانویه ۱۹۸۳) سیاست‌مدار اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود که به عنوان صدر هیئت رئیسه شورای عالی شوروی از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۷ خدمت کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده‌است.
پادگورنی در یک خانواده طبقه کارگر اوکراینی در شهر کارلیفکا متولد شد. وی از یک مدرسه کارگری در سال ۱۹۲۶ و از موسسه صنایع غذایی کیف در سال ۱۹۳۱ فارغ التحصیل شد. وی با تحقق اهداف صنعتی اقتصاد دستوری بوروکراتهای دفتر مرکزی در سلسله مراتب حزب ترقی کرد و در سال ۱۹۵۳ به دبیری دوم حزب کمونیست اوکراین و در فاصله سالهای ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۳ به دبیر اولی کمیته مرکزی ارتقا یافت.
پادگورنی پس از استعفای آناستاس میکوئیان به ریاست صدر هیئت رئیسه شورای عالی شوروی رسید و پس از عزل نیکیتا خروشچف به همراه لئونید برژنف و آلکسی کاسیگین به اداره کشور پرداخت. وی پس از سقوط کاسیگین به دومین فرد کشور پس از برژنف تبدیل شد. پادگونی از مقام صدر هیئت رئیسه شورای عالی در سال ۱۹۷۷ و در پی ادغام سمتها تحت عنوان دبیر کل حزب توسط برژنف از کار برکنار و صندلی خود در پولیتبورو را نیز از دست داد. وی مجبور به کناره گیری از سیاست تا هنگام مرگش در سال ۱۹۸۳ شد.
نیکولای پادگورنی در پنجم فروردین ماه ۱۳۴۹ به مدت ۶ روز (۲۵ تا ۳۱ مارس ۱۹۷۰) از ایران دیدار کرد. این سفر در پاسخ به سفر سال ۱۳۴۷ شاه به اتحاد جماهیر شوروی انجام شد. وی در این مدت از اصفهان و کارخانه ذوب آهن آریامهر، که در آن زمان توسط شوروی در دست ساخت بود، نیز بازدید کرد.
والری چکالوف (; – ) خلبان آزمایشی اهل امپراتوری روسیه بود.
چکالوف در منطقه ولگا و در شهر واسیلف (که به افتخارش اکنون چکالوفسک، روسیه نامیده می‌شود) که در نزدیکی نیژنی نووگورود قراردارد، متولد شد. پدرش در کارخانه کشتی سازی واسیلف در بستر رود ولگا کار می‌کرد. مادرش وقتی که او شش ساله بود، از دنیا رفت. او در مدرسه ای فنی در چرپووتس مشغول به تحصیل شد ولی با درجه کارآموز و کارخانه ای که پدرش کار می‌کرد، بازگشت.
او در ۱۹۱۹ و شانزده سالگی با رتبه مکانیک، به نیروی هوایی شوروی پیوست. او در مدرسه آموزشی یگوریوسک آموزش دید و در سال ۱۹۲۴ با رتبه خلبان فارغ‌التحصیل شد. در اویل دهه ۳۰ خلبان آزمایش شد. یکی از موفقیت‌های او انجام ۲۵۰ مانور حلقه در ۴۵ دقیقه بود.
از سال ۱۹۳۵ جز بخش نمایشی نیروی هوایی ارتش شوروی بود. او در جشن اول می برفراز میدان سرخ شرکت داشت و با استالین هم دیدار کرد. چکالوف رکوردهای متعددی را هوانوردی کسب کرد. بین سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷، او در پروازهای بسیار طولانی، شامل ۶۳ ساعت پرواز بدون توقف از مسکو به ونکوور، واشینگتن شرکت کرد. این پرواز از مسیر قطب شمال و با هواپیمای توپولف ای‌ان‌تی-۲۵ (بین ۱۸تا ۲۰ ژوئن ۱۹۳۷) انجام شد. مسیر پرواز ۸۸۱۱ کیلومتر بود و در فرودگاه صحرایی پیرسون به زمین نشست. او درصدد اولین پرواز بدون توقف در حول کره زمین بود، که با مرگش به نتیجه نرسید.
در ۱۵ دسامبر ۱۹۳۸، چکالوف بر اثر سقوط نمونه آزمایشی هواپیمای آی-۱۸۰ پلیکارپوف از دنیا رفت.
زادگاه چکالوف، واسیلف، به افتخارش چکالوفسک نامیده شد. متروی مسکو، متروی سن پترزبورگ، متروی نیژنی نووگورود به افتخارش ایستگاه‌هایی به نام چکالوفسکیا داشتند و در سال ۲۰۱۲ متروی یکاترینبورگ هم ایستگاهی را به افتخارش نام گذاری کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، و درجه پرچم سرخ، قهرمان اتحاد شوروی، نشان لنین، و مدال ستاره طلایی شده‌است.
درجه پرچم سرخ () اولین نشان نظامی شوروی بود.
نشان انقلاب اکتبر () یک نشان نظامی شوروی بود.
این نشان یک درجه بالاتر از درجه پرچم سرخ بود.
الکسندر بوکریشکین (؛ – ) یکی از خلبانان نیروی هوایی شوروی طی جنگ جهانی دوم بود که بعدها به درجه مارشال هوایی شوروی(بلندمرتبه‌ترین درجه در نیروی هوایی شوروی) دست یافت.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، درجه پرچم سرخ، قهرمان اتحاد شوروی، مدال ستاره طلایی، مدال دفاع از قفقاز، مدال آزادسازی پراگ، مدال تسخیر برلین، و نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا) شده‌است.
آندری ایوانوویچ یریومنکو (؛ – ) افسر نظامی و ژنرال اتحاد جماهیر شوروی در جنگ جهانی دوم بود که بعد از پایان جنگ به‌عنوان مارشال اتحاد جماهیر شوروی خدمت کرد. در دوران جنگ او فرماندهی جبهه استالینگراد را در نبرد استالینگراد برعهده داشت و توانست با موفقیت از استالینگراد در برابر تهاجم آلمان نازی حفاظت کند. وی در ادامه جنگ نقش مهمی را در آزادسازی غرب مجارستان و شرق چکسلواکی ایفا کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، درجه پرچم سرخ، قهرمان اتحاد شوروی، نشان انقلاب اکتبر، لژیون افتخار، مدال دفاع از مسکو، و مدال دفاع از استالینگراد شده‌است.
ایوان کژدوب (؛ ۸ ژوئن ۱۹۲۰ – ) فرد نظامی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، درجه پرچم سرخ، قهرمان اتحاد شوروی، نشان لنین، قهرمان اتحاد شوروی، قهرمان اتحاد شوروی، مدال ستاره طلایی، مدال ستاره طلایی، مدال ستاره طلایی، درجه پرچم سرخ، درجه پرچم سرخ، درجه پرچم سرخ، درجه پرچم سرخ، درجه پرچم سرخ، درجه پرچم سرخ، مدال آزادسازی ورشو، و مدال تسخیر برلین شده‌است.
لودفیک سفوبودا (; زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار، و پرسنل نظامی اهل چکسلواکی بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، قهرمان اتحاد شوروی، نشان انقلاب اکتبر، مدال آزادسازی پراگ، و جایزه صلح لنین شده‌است.
ریشارت زورگه (۴ اکتبر ۱۸۹۵ – ۷ نوامبر ۱۹۴۴) روزنامه‌نگار و افسر اطلاعاتی نظامی شوروی اهل آلمان بود که پیش از و در جریان جنگ جهانی دوم فعالیت داشت.
زورگه که با نام مخفی «رمزای» شناخته شده بود به صورت مخفیانه در آلمان و امپراتوری ژاپن برای شوروی جاسوسی می‌کرد. از زورگه به‌عنوان یکی موفق‌ترین جاسوسان اطلاعاتی تاریخ یاد می‌شود.
دولوریس ایباروری (; زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار و روزنامه‌نگار کمونیست اسپانیایی بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و جایزه صلح لنین شده‌است.
کیریل میریتسکوف (؛ – ) فرد نظامی اهل امپراتوری روسیه بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، درجه پرچم سرخ، قهرمان اتحاد شوروی، نشان انقلاب اکتبر، نشان پیروزی، لژیون افتخار، و مدال دفاع از لنینگراد شده‌است.
ایوان میتشورین (؛ ( – June 7, 1935) دانشمند در زمینه زیست‌شناسی اهل امپراتوری روسیه بود.
اوتو یولویچ اشمیت (؛ – ) دانشمند، ستاره‌شناس و ریاضی‌دان در زمینه نظریه گروه‌ها اهل روسیه بود.
وی برندهٔ جوایزی همچون قهرمان اتحاد شوروی و نشان لنین شده‌است.
واسیلی سوکولوفسکی (؛ – ) تئوریسین جنگ، فرمانده نظامی و مارشال اتحاد جماهیر شوروی بود. او بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹ فرماندهی نظامی منطقه تحت اشغال شوروی در آلمان را برعهده داشت. وی همچنین بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۰ به‌عنوان رئیس ستاد کل ارتش سرخ فعالیت داشت.
او در یک خانواده دهقانی در نزدیکی گرودنو در امپراتوری روسیه(واقع در بلاروس امروزی) به دنیا آمد. وی در سال ۱۹۱۸ به ارتش سرخ پیوست و در جنگ داخلی روسیه در جبهه آسیای میانه برای نیروهای بلشویک جنگید.
سوکولوفسکی در سال‌های بعد به ترقی خود در ارتش سرخ ادامه داد تا در آستانه شروع تهاجم آلمان به شوروی به مقام معاون رئیس کل ستاد ارتش سرخ رسید. او بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۴ فرماندهی جبهه غربی را برعهده داشت و در این مقام در نبرد کورسک و عملیات کوتوزوف مشارکت کرد.
در آوریل ۱۹۴۴ وی به ریاست ستاد جبهه اول اوکراین منصوب شد و تا پایان جنگ جهانی دوم در این سمت فعالیت کرد. در سمت رئیس ستاد جبهه اول اوکراین او به مارشال ژوکوف برای تسخیر برلین کمک کرد.
پس از پایان جنگ تا ژوئیه ۱۹۴۶ سوکولوفسکی به‌عنوان معاون فرمانده کل نیروهای شوروی مستقر در آلمان خدمت کرد و بعد از آن تا سال ۱۹۴۹ فرمانده کل نیروهای شوروی در آلمان بود. در این سمت وی فرماندهی نظامی منطقه تحت اشغال شوروی در آلمان را برعهده داشت. او در سال ۱۹۴۹ به‌عنوان معاون وزیر دفاع شوروی منصوب شد و درنهایت در سال ۱۹۵۲ به ریاست ستاد کل ارتش سرخ رسید.
او در سال ۱۹۶۰ بازنشسته شد و در سال ۱۹۶۸ در سن ۷۰ سالگی درگذشت.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر بزرگ)، نشان لنین، درجه پرچم سرخ، قهرمان اتحاد شوروی، نشان انقلاب اکتبر، مدال دفاع از مسکو، مدال آزادسازی ورشو، و مدال تسخیر برلین شده‌است.
اتو ویلهلم (فیلی) کوسینن (؛ ۴ اکتبر ۱۸۸۱ – ) سیاست‌مدار، مورخ و شاعر کمونیست اهل فنلاند بود.
کوسینن بعد از شکست گارد سرخ فنلاند در جنگ داخلی فنلاند به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد و تا آخر عمر آنجا به فعالیت سیاسی خود ادامه داد.
خُرلوگین چویبالسان (مغولی: Хорлоогийн Чойбалсан؛ ۸ فوریه ۱۸۹۵–۲۶ ژانویه ۱۹۵۲) رهبر کمونیست جمهوری خلق مغولستان و مارشال (فرمانده کل) نیروهای مسلح مغولستان از دهه ۱۹۳۰ تا زمان مرگش بود. این اولین و آخرین بار در تاریخ مدرن مغولستان بود که یک فرد به تنهایی قدرت سیاسی کامل را جمع‌آوری کرد. چویبالسان که اغلب به عنوان «استالین مغولستان» شناخته می‌شود، بر پاکسازی‌های خشونت‌آمیز به دستور شوروی در اواخر دهه ۱۹۳۰ نظارت داشت که منجر به کشته شدن ۳۰۰۰۰ تا ۳۵۰۰۰ مغولی شد. بیشتر قربانیان روحانیون بودایی، روشنفکران، ناراضیان سیاسی، قومیان بوریات و قزاق و دیگر «دشمنان انقلاب» بودند. آزار و شکنجه شدید او علیه بوداییان مغولستان باعث انقراض تقریباً کامل آنها در این کشور شد. اگرچه وفاداری چویبالسان به ژوزف استالین به حفظ استقلال نوپای کشورش در سال‌های اولیه جمهوری خلق مغولستان (MPR) کمک کرد، اما مغولستان را نیز از نزدیک به اتحاد جماهیر شوروی متصل کرد. در طول حکومت او، روابط اقتصادی، سیاسی و نظامی مغولستان با اتحاد جماهیر شوروی عمیق‌تر شد، زیرساخت‌ها و نرخ باسوادی بهبود یافت و به رسمیت شناختن استقلال مغولستان به ویژه پس از جنگ جهانی دوم گسترش یافت.
چویبالسان در ۸ فوریه ۱۸۹۵ در آچیت بیسیین، نزدیک چویبالسان کنونی، استان دورنود به دنیا آمد. او کوچک‌ترین فرزند از چهار فرزند گله‌دار مجرد فقیر به نام خورلو بود. پدرش احتمالاً یک مغول داگور از مغولستان داخلی به نام جامسو بود، اما چویبالسان ادعا کرد که از هویت او بی اطلاع است. او که در بدو تولد دوگار نام داشت، در ۱۳ سالگی پس از ورود به صومعه بودایی محلی سن بیسین خوری، نام مذهبی چویبالسان را به خود گرفت و در آنجا آموزش دید تا یک راهب لامائیست باشد. پنج سال بعد او با یک تازه‌کار دیگر به نام خوری (همچنین به عنوان اورگا شناخته می‌شود) به اولان باتور امروزی فرار کرد و در آنجا کارهای عجیب و غریب انجام داد. تا حدی که برای جلوگیری از بازگرداندن او به صومعه، یک معلم دلسوز بوریات به نام نیکولای دانچینوف از او خواست تا در مدرسه مترجمان روسی-مغولی کنسولگری روسیه ثبت نام کند. یک سال بعد او با هزینه عمومی برای تحصیل در یک سالن ورزشی در ایرکوتسک، روسیه از ۱۹۱۴–۱۹۱۷ فرستاده شد.
پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ روسیه، دولت بوگد خان، چویبالسان و دیگر دانشجویان مغولی در روسیه را به خوره فراخواند. چویبالسان که در معرض بلشویسم بود در حالی که در میان جمعیت دانشجویی رادیکال شده ایرکوتسک زندگی می‌کرد، به گروه انقلابی کنسولی هیل یا کنسولین دنژ (Консулын дэнж) که به شدت تحت تأثیر فلسفه بلشویستی قرار گرفت و برای مقاومت در برابر اشغال چینی‌ها از مغولستان بیرونی که پس از ۱۹۱۹ تأسیس شد پیوست. این گروه همچنین شامل دامبین چاگدارجاو و دریزاوین لوسول بود. داگسومین بودو، رهبر این گروه، معلم سابق و مربی چویبالسان در مدرسه روسی-مغولی برای مترجمان بود. چویبالسان با زبان روسی مفید خود به عنوان مترجم گروه با مخاطبین در کنسولگری روسیه خدمت می‌کرد. این تماس‌ها بعداً کنسولین دنژ را تشویق کرد تا با گروه مقاومت ملی‌گرایانه‌تر «Züün Khüree» (خوریه شرقی) بپیوندد که سولین دانزان، دانسرابیلگیین دوگسوم و دامدین سوخباتور را از جمله اعضای آن می‌شمرد. در ۲۵ ژوئن ۱۹۲۰، نهاد جدید نام حزب مردم مغولستان (MPP) را برگزید. در سال ۱۹۲۴ این حزب پس از مرگ بوگد خان و اعلام رسمی جمهوری خلق مغولستان (MPR) نام خود را به حزب انقلابی خلق مغولستان یا MPRP تغییر داد.
در اواخر ژوئن ۱۹۲۰، چویبالسان و دانزان عازم ایرکوتسک شدند (بعداً لوسول، چاگدارجاو، دوگسوم، ال. دندف، و سوخباتور - معروف "هفت اول") به آنها پیوستند تا با شوروی ارتباط برقرار کنند و در مبارزه آنها برای کمک به آنها کمک کنند. استقلال. چویبالسان و سوخباتور برای چند ماه با هم در ایرکوتسک ماندند و آگاهی را در مورد مصیبت مغولستان افزایش دادند و آموزش نظامی دریافت کردند. در این دوره سوخباتور به تدریج به مربی دوم چویبالسان تبدیل شد. در حالی که گروه هفت نفره به تلاش‌های لابی‌گری خود در روسیه شوروی ادامه می‌داد، نیروهای تحت فرماندهی رومان فون اونگرن-اشترنبرگ، فرمانده روسی ضد بلشویک، از شرق به مغولستان حمله کردند و در اکتبر ۱۹۲۰ پادگان‌های چینی اشغالگر را از خوره بیرون کردند. چینی‌ها در مغولستان، شوروی سرانجام از انقلابیون مغولستان حمایت کرد. چویبالسان و سوخباتور برای هماهنگ‌کردن فعالیت‌های انقلابی و استخدام مبارزان مغولی به ترویتسکوساوسک (کیاختای امروزی در مرز روسیه و مغولستان) نقل مکان کردند. چویبالسان مخفیانه تا Khüree رفت تا با حامیان MPP، مبارزان و اعضای روح خانواده Sükhbaatar به ترویتسکوساوسک مشورت کند. در یک کنفرانس MPP که توسط شوروی سازماندهی شده بود، مخفیانه در ترویتسکوساوسک از ۱ تا ۳ مارس ۱۹۲۱ (که متعاقباً به عنوان اولین کنگره حزب انقلابی خلق مغولستان شناخته شد) برگزار شد، چویبالسان به عضویت دولت موقت انقلابی انتخاب شد. او همچنین به عنوان کمیسر سیاسی (معاون رئیس و رئیس تبلیغات) ارتش مغول «Ardyn Huv’sgalt Tsereg» (مغولی: Монгол Ардын Хувьсгалт Цэрэг) یا ارتش خلق مغولستان به فرماندهی سوخباتور منصوب شد.
در عرض چند روز، ارتش پارتیزان مغولستان سوخباتور (که اکنون تعداد آنها به ۴۰۰ نفر می‌رسد) پادگان چینی بزرگتر اما بی روحیه را که به کیاختا مایمائیچنگ (آلتانبولاگ امروزی) فرار کرده بود، شکست داد. نیروهای مشترک مغول و ارتش سرخ مستقیماً در یک سری از نبردها در نزدیکی «ترویتسکوساوسک» از اواخر ماه مه تا اواسط ژوئن با نیروهای اونگرن مقابله کردند. چویبالسان فرماندهی یک گروه مغولستانی مستقر در تاریات، در استان آرخانگای امروزی را برعهده گرفت و همراه با نیروهای روسی به فرماندهی پتر افیموویچ شچتینکین، در حمایت از پیشروی اصلی روسیه و مغولستان در غرب مغولستان با اقدامات گارد راست در غرب مغولستان جنگیدند. استان‌های سلنگ و تووا امروزی. پس از درگیری‌های کوچک با واحدهای گارد باقی‌مانده اونگرن، نیروهای مشترک روسیه و مغول بدون هیچ چالشی در ۶ ژوئیه ۱۹۲۱ وارد خوریه شدند. چویبالسان بقایای ارتش آنگرن را تعقیب کرد و احتمالاً در دستگیری آنگرن توسط شچتینکین در ۲۲ اوت ۱۹۲ آماده بود.
پس از انقلاب، چویبالسان معاون رئیس ارتش خلق مغولستان باقی ماند و همچنین به عنوان رئیس اتحادیه جوانان انقلابی مغولستان (MRYL) انتخاب شد. با وجود اعتبار خود به عنوان یکی از اعضای مؤسس MPP، او در طول دهه ۱۹۲۰ نتوانست فراتر از پست‌های دولتی ردیف دوم پیشرفت کند. مشروب خواری زیاد، شهوت و خلق و خوی خشونت‌آمیز او را از رهبران حزب دور کرد و در اوایل دهه ۱۹۳۰ به‌طور موقت از سمت وزیر امور خارجه به سمت مدیر ساده موزه تنزل یافت. در حالی که او اغلب به سمت جناح چپ حزب گرایش پیدا می‌کرد، مظنون به راست‌گرا بودن او بود که در گزارش‌های شوروی و مغولی در آن دوره کمی از او نام برده شده‌است. خود چویبالسان بسیاری از سخنان خود از این دوره را در مجموعه آثار خود نیاورده است که نشان می‌دهد نقش وی در این دوره برجسته نبوده‌است. در اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ اعضای دستگاه امنیتی شوروی مانند کمیسر دفاع شوروی، کلیمنت وروشیلوف، به سودمندی سیاسی چویبالسان توجه کردند که آینده شغلی او شروع به بهبود کرد.
در اواخر سال ۱۹۲۱، سربازان پیاده چویبالسان، کمپین مدرنیزاسیون نخست‌وزیر بودو را برای بریدن اجباری زیور آلات «فئودالی» از لباس مغولی (آستین‌های بزرگ، جواهرات زنانه، موهای بلند و غیره) انجام دادند. واکنش خشمگین عمومی منجر به پاکسازی بودو و در نهایت اعدام او در اوت ۱۹۲۲ شد، در حالی که چویبالسان هم از عضویت کامل حزب و هم از سمت معاونت فرماندهی ارتش مغولستان محروم شد. فقط مداخله سوخباتور او را از سرنوشت بودو نجات داد. چویبالسان پس از مرگ سوخباتور در سال ۱۹۲۳ به آکادمی نظامی روسیه مسکو فرستاده شد و زمانی که یک سال بعد به اولان‌باتور بازگشت به او سمت سابق مربی قدیمی‌اش به عنوان فرمانده کل نیروهای انقلابی خلق پیشنهاد شد. او همچنین از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۸ به عنوان عضو هیئت رئیسه ایالت خورال بزرگ و عضو کمیته مرکزی MPRP بود.
در کنگره سوم حزب در سال ۱۹۲۴، چویبالسان در کنار رهبر چپ رینچینگین البگدورج قرار گرفت، زیرا جناح‌های چپ و راست MPRP خواستار دستگیری و اعدام رهبر حزب میانه رو دانزان شدند که متهم به حمایت از منافع بورژوازی و تجارت با شرکت‌های چینی بود. پس از مرگ دانزان، نفوذ سیاسی چویبالسان و رینچینو کاهش یافت زیرا جناح راست حزب به رهبری تسرن-اوچیرین دامبادورج کنترل را به دست گرفت و طی دوره‌ای که بعداً از آن به عنوان «اپورتونیسم راست» (۱۹۲۵–۱۹۲۸) یاد شد، راست‌گرایان را ترویج کرد. سیاست‌های منعکس کننده سیاست اقتصادی جدید لنین در اتحاد جماهیر شوروی.
ظهور ژوزف استالین و پایان دادن به سیاست اقتصادی جدید لنین بر تحولات سیاسی در MPR تأثیر گذاشت و کنگره هفتم حزب MPRP در سال ۱۹۲۸ «دوره چپ‌گرا» را آغاز کرد. مشاوران شوروی ترتیبی دادند که چویبالسان به عنوان رئیس لیتل هورال (یعنی رئیس دولت عنوانی) شروع به کار کند زیرا در سالهای ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰ از اجرای سیاستهای چپگرای تحت حمایت شوروی مبنی بر جمع‌آوری سریعتر زمین حمایت کرد، (مصادره املاک. سلب مالکیت و آزار و اذیت کلیسای بودایی). در کنگره هشت حزب در سال ۱۹۳۰، چویبالسان به تشدید اصلاحات سوسیالیستی چپ کمک کرد، زمانی که مجدداً توسط عوامل شوروی تشویق شد، احکامی را که شخصاً تدوین شده بود ارائه کرد که مصادره املاک و اقدامات جمع‌آوری اجباری را تشدید کرد. انتصاب او در سال ۱۹۳۱ به عنوان وزیر دام و کشاورزی (مقام او تا سال ۱۹۳۵) به او اختیارات بیشتری برای اجرای سیاست‌ها داد. دامداران سنتی به زور از استپ خارج شدند و وارد مزارع جمعی بد مدیریت شدند و یک سوم دام‌های مغولی را از بین بردند. بیش از ۸۰۰ اموال متعلق به اشراف و کلیسای بودایی مصادره شد و بیش از ۷۰۰ سرپرست خانوار عمدتاً اشراف اعدام شدند. اقدامات تهاجمی دولت در نهایت منجر به قیام‌های مسلحانه وحشیانه در استان‌های خووسگل، آرخانگای، اوورخانگای و زاوخان در سال ۱۹۳۲ شد. مسکو در واکنش، دستور توقف موقت تلاش‌های تمرکز اقتصادی را صادر کرد. هنگامی که در پلنوم فوق‌العاده کمیته مرکزی MPRP در ژوئن ۱۹۳۲ معرفی شد، عوامل کمینترن بر روی چویبالسان حساب می‌کردند که مدافعی قوی برای سیاست چرخش جدید آن برای تصحیح "افراط" "انحراف چپ" است. با این که اولین کسی بود که دوره چپ را نقد کرد و اصلاحات را پیشنهاد کرد، اما اینها صرفاً ساختگی برای ایجاد کیش شخصیتی چویبالسان بود.
ماجرای لخومبه
در تابستان ۱۹۳۴، نام چویبالسان در جریان بازجویی از اعضای حزب که به عنوان بخشی از «امور لخومبه» دستگیر شده بودند، ظاهر شد، یک توطئه ساخته شده که در آن، جامبین لخومبه، دبیرکل MPRP و سایر عناصر MPRP، به ویژه بوریات-مغول‌ها، به دروغ متهم به توطئه با جاسوسان ژاپنی و متهاجمان ژاپنی به منچوری همسایه شرقی مغولستان در سال ۱۹۳۱ نگرانی‌هایی را در اولان‌باتور و مسکو از گسترش احتمالی نظامی ژاپن به مغولستان و خاور دور شوروی ایجاد کرده بود. بیش از ۱۵۰۰ نفر در این پاکسازی نقش داشتند و ۵۶ نفر اعدام شدند. چویبالسان به مسکو فراخوانده شد و در آنجا دستگیر شد و در مورد احتمال دخالتش بازجویی شد. با این حال، در عرض چند روز، او با NKVD در بازجویی و شکنجه هموطنان مغولستان همکاری کرد. استالین که از وفاداری او از خود راضی بود، به پلژیدین جندن، نخست‌وزیر مغولستان دستور داد تا چویبالسان را به عنوان معاون نخست‌وزیر منصوب کند. جندن به شدت مخالفت کرد، اما فایده ای نداشت. با تیره شدن روابط بین جندن و استالین، نفوذ چویبالسان بر مسکو افزایش یافت. در سال ۱۹۳۵، استالین به عنوان نشانه ای عمومی از لطف خود، به چویبالسان ۲۰ اتوموبیل GAS هدیه داد که او برای افزایش اعتبار خود، آنها را بین زمامداران قدرتمند مغول توزیع کرد.
در سال ۱۹۳۶ چویبالسان و گلگدورجین دمید به عنوان مارشال نیروهای مسلح منصوب شدند، در حالی که چویبالسان همچنین رئیس وزارت امور داخله که ۲۶ درصد از کارکنان آن را مأموران NKVD تشکیل می‌دادند. پس از آن چویبالسان، طبق دستور مسکو، جندن را در مارس ۱۹۳۶ به دلیل خرابکاری در روابط مغولستان و شوروی با رد درخواست استالین مبنی بر حذف روحانیون بودایی کشور، پاکسازی کرد. جندن از دفتر نخست‌وزیری و وزیر خارجه خود برکنار شد، دستگیر شد و به مسکو فرستاده شد و یک سال بعد در آنجا اعدام شد. آناندین آمار به جای او نخست‌وزیر شد. در طول سه سال بعد، مربیان شوروی در وزارت امور داخلی، چویبالسان را در برنامه‌ریزی و اجرای «ترور بزرگ» راهنمایی کردند. چویبالسان که احتمالاً توسط یک مقام شوروی به نام چوپیاک توصیه شده بود، قوانین کمیته امور داخلی را در ماه مه ۱۹۳۶ اصلاح کرد تا بازداشت سیاستمداران عالی‌رتبه بدون مشورت با مافوق سیاسی تسهیل شود. بلافاصله پس از آن، ۲۳ لاماهای عالی‌رتبه به دلیل شرکت در یک «مرکز ضد انقلابی» دستگیر شدند. پس از یک محاکمه یک ساله، آنها در اوایل اکتبر ۱۹۳۷ در ملاء عام اعدام شدند. هنگامی که دادستان کل مغولستان به پیگرد قانونی لاماها اعتراض کرد، او نیز دستگیر شد و سپس تیرباران شد.
در آگوست ۱۹۳۷، مارشال دمید ۳۶ ساله، که چویبالسان همیشه از محبوبیت او رنجیده بود، در شرایط مشکوکی درگذشت که منجر به ارتقای چویبالسان به سمت فرماندهی کل ارتش مغولستان و وزیر دفاع شد. روز بعد، چویبالسان، به عنوان وزیر کشور، دستور ۳۶۶ را صادر کرد که در آن اعلام شد که بسیاری در مغولستان «تحت نفوذ جاسوسان و تحریک کنندگان ژاپنی قرار گرفته‌اند.» در همان ماه استالین که از تحرکات نظامی ژاپن در منچوری نگران شده بود دستور استقرار ۳۰۰۰۰ سرباز ارتش سرخ در مغولستان را صادر کرد و یک هیئت بزرگ شوروی را به رهبری میخائیل فرینوفسکی، معاون کمیسر NKVD شوروی به اولان باتور اعزام کرد. فرینوفسکی متهم به به راه انداختن پاکسازی‌های خشونت‌آمیز بود که به‌طور مؤثری در اتحاد جماهیر شوروی تحت رهبری نیکلای یژوف، رئیس NKVD انجام داده بود. فرینوفسکی با کار از طریق مشاوران شوروی که قبلاً در وزارت کشور تعبیه شده بودند و با چویبالسان مایل به ارائه پوشش نمادین، چارچوب پاکسازی را از پشت صحنه ساخت. تهیه لیست دستگیری و ایجاد یک تروئیکا به سبک NKVD (به ریاست چویبالسان) برای محاکمه مظنونان.
دستگیری ۶۵ نفر از مقامات عالی‌رتبه دولتی و روشنفکران در شب ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۷ نشان از آغاز پاکسازی‌های جدی داشت. همه به جاسوسی برای ژاپن به عنوان بخشی از توطئه جندن-دمید متهم شدند و بیشتر آنها زیر شکنجه شدید اعتراف کردند. اولین دادگاه نمایشی از ۱۸ تا ۲۰ اکتبر ۱۹۳۷ در تئاتر مرکزی برگزار شد. ۱۳ نفر از ۱۴ متهم به اعدام محکوم شدند. تروئیکای چویبالسان در یک تشنج خشونت که نزدیک به ۱۸ ماه به طول انجامید، اعدام بیش از ۱۷۰۰۰ لاما ضدانقلاب را تأیید و اجرا کرد. راهبانی که اعدام نشدند به زور قاجار شدند و ۷۴۶ صومعه کشور منحل شدند. هزاران نفر از روشنفکران، مقامات سیاسی و دولتی مخالف دیگر که «دشمنان انقلاب» نامیده شدند، و همچنین قومی بوریات و قزاق نیز دستگیر و کشته شدند. ۲۵ نفر از مقامات ارشد حزب و دولت، ۱۸۷ نفر از رهبری نظامی، ۳۶ نفر از ۵۱ عضو کمیته مرکزی اعدام شدند. چویبالسان با پیروی از الگوی روسی، گولاگ‌هایی را در حومه شهر برای زندانی کردن مخالفان گشود. در حالی که NKVD با اجرای محاکمه‌های نمایشی و اجرای اعدام‌ها، به‌طور مؤثری پاکسازی را مدیریت کرد، یک چویبالسان اغلب مست در هنگام شکنجه و بازجویی از ضدانقلابیون مظنون، از جمله دوستان و رفقای قدیمی، گاهی حضور داشت. دستورات اعدام NKVD با مهر لاستیک چویبالسان و گاهی اوقات شخصاً اعدام‌ها را هدایت می‌کرد. او همچنین اسامی دشمنان سیاسی را صرفاً برای تسویه حساب‌های قدیمی به لیست‌های دستگیری NKVD اضافه کرد.
چویبالسان که از استرس غرق شده بود، شش ماه (اوت ۱۹۳۸ - ژانویه ۱۹۳۹) را صرف بهبودی و مشاوره با وروشیلف، یژوف و استالین در مسکو و سوچی کرد بالسان وقتی به مغولستان بازگشت، دستورات شوروی را دنبال کرد و نخست‌وزیر بسیار محبوب عمار را پاکسازی کرد. چویبالسان ادعا کرد که "به توطئه‌گران ضد دولتی کمک کرده، با دستگیری آنها مخالفت کرده و از دفاع از مرزها غفلت کرده‌است. او به کشور خود خیانت کرده و خائن به انقلاب بوده‌است." ۷ مارس ۱۹۳۹ و به اتحاد جماهیر شوروی فرستاده شد، جایی که بعداً توسط تروئیکای شوروی محاکمه و اعدام شد. با برکناری عمار، چویبالسان به رهبر بی‌رقیب مغولستان تبدیل شد و همزمان نخست‌وزیر، وزیر امور داخلی، وزیر جنگ و فرمانده کل نیروهای مسلح مغولستان بود. چویبالسان که در موقعیت خود مطمئن بود، در آوریل ۱۹۳۹ ترور را پایان داد و اعلام کرد که در زمانی که او در اتحاد جماهیر شوروی نبود، عملیات تصفیه بیش از حد توسط مقامات حزب غیرتمند انجام شده بود، اما او بر دستگیری جنایتکاران واقعی نظارت داشت. مقصر رسمی پاکسازی‌ها بر عهده معاون وزیر امور داخلی ناسانتوگتو و سرپرست شوروی سابق او کیچیکوف بود. بعداً سایر دژخیمان پاکسازی از جمله لووسان شراو، بایاسگلان، دشتسوگ و لووسندورج دستگیر و اعدام شدند. داگسوم و لوسول، آخرین دو عضو زنده (علاوه بر خود چویبالسان) از هفت عضو اصلی بنیانگذار MPRP نیز دستگیر شدند. دوگسوم در سال ۱۹۴۱ اعدام شد. لوسول قبل از محاکمه شدن پرونده اش در زندان شوروی درگذشت.
در اواخر سال ۱۹۵۱ چویبالسان برای درمان سرطان کلیه به مسکو سفر کرد. او در ۲۶ ژانویه ۱۹۵۲ در آنجا درگذشت. جسد چویبالسان با افتخارات کامل نظامی به مغولستان بازگردانده شد و در قبرستان آلتان اولگی در اولان‌باتور به خاک سپرده شد. در ژوئیه ۱۹۵۴ جسد او به آرامگاه تازه ساخته شده برای سوخباتور در مقابل خانه دولتی در ضلع شمالی میدان سوخباتور منتقل شد، جایی که این دو فرد پس از انقلاب دموکراتیک ۱۹۹۰ در مغولستان در آنجا بودند. اما مقبره در سال ۲۰۰۵ تخریب شد و اجساد هر دو حاکم تحت نظارت روحانیون بودایی سوزانده شد و خاکستر دوباره در قبرستان آلتان اولگی دفن شد.
الکسی آنتونوف (؛ – ) فرد نظامی اهل امپراتوری روسیه بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، درجه پرچم سرخ، نشان پیروزی، مدال دفاع از قفقاز، و لژیون دونور (فرمانده) شده‌است.
الکساندر راسکوی (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل روسیه است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون درجه پرچم سرخ، نشان لنین، و قهرمان اتحاد شوروی شده‌است.
نیکولای یاکوفلویچ مار (به روسی: Никола́й Я́ковлевич Марр، «نیکولای یاکوفلویچ مار»، به گرجی:ნიკოლოზ იაკობის ძე მარი)، «نیکولوز یاکوبیسدزه ماری») (زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۸۶۴ - درگذشتهٔ ۲۰ دسامبر ۱۹۳۴) انسان‌شناس، زبان‌شناس، تاریخ‌نگار، اسپرانتیست، باستان‌شناس، و استاد دانشگاه گرجی بود.
او برندهٔ نشان لنین شد.
نیکولاس مار پدر یوری نیکولایویچ مار، شاعر، پژوهشگر، ایران‌شناس، و شرق‌شناس نامدار است.
الکساندر سرگیویچ (؛ زاده – درگذشته ) مهندس اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی اتحاد شوروی، نشان لنین، درجه پرچم سرخ، نشان انقلاب اکتبر، مدال دفاع از مسکو، و جایزه لنین شده‌است.
ایزاک ایزرائلویچ برودسکی (؛ – ) نقاش، و هنرمند اهل امپراتوری روسیه و بعد اتحاد جماهیر شوروی بود. برودسکی برای آثار واقع‌گرای سوسیالیستی درباره انقلاب روسیه و رهبران شوروی شناخته شده است.
وی برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده‌است.
پاول الکساندروف (؛ – ) دانشمند در زمینه توپولوژی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و نشان انقلاب اکتبر شده‌است.