moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مساله بسته‌بندی یک مساله قویاً NP -سخت است. چون حتی در حالتی که همه پارامترهای مساله با یک چند‌جمله‌ای از ابعاد مساله محدود شوند نیز مساله NP -سخت باقی می‌ماند و بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که با فرض P≠NP الگوریتمی شبه چندجمله‌ای برای BPP وجود ندارد نجومی، احمد و دولتی، اردشیر،1399،مساله بسته‌بندی همبند: معرفی، مدلسازی و الگوریتم،سیزدهمین کنفرانس بین المللی انجمن ایرانی تحقیق در عملیات،شاهرود،https://civilica.com/doc/1124986.
به علاوه، هیچ الگوریتم تقریبی با فاکتور تقریب کوچکتر از formula_6 برای مساله بسته‌بندی وجود ندارد مگر اینکه formula_7. این می‌تواند با کاهش از مسئلهٔ افراز ثابت شود: با توجه به نمونه‌ای از مساله افراز که مجموع همهٔ اعداد ورودی formula_8 است، نمونه‌ای از مساله بسته‌بندی را ایجاد کنید که در آن ظرفیت بسته است. اگر افراز برابر ورودی‌ها وجود داشته باشد، پس بسته‌بندی بهینه نیاز به 2 بسته دارد؛ بنابراین، هر الگوریتم با نسبت تقریب کوچکتر از باید کمتر از 3 بسته را برگرداند، که باید 2 بسته باشد. در مقابل، اگر افراز برابر ورودی‌ها وجود نداشته باشد، پس بسته‌بندی بهینه حداقل به 3 بسته نیاز دارد.
برای اندازه‌گیری عملکرد یک الگوریتم تقریبی، دو نوع نسبت تقریب در ادبیات موضوع مورد بررسی قرار می‌گیرند. برای یک لیست داده شده از اشیاء formula_9، عدد formula_10 تعداد بسته‌های استفاده شده را نشان می‌دهد زمانی که الگوریتم formula_11 بر روی لیست formula_9 اعمال می‌شود، در حالی که formula_13 تعداد بهینه برای این لیست را نشان می‌دهد. نسبت عملکرد بدترین حالت مطلق formula_14 برای یک الگوریتم formula_11 به صورت زیر تعریف می‌شود:
از طرف دیگر، نسبت بدترین حالت مجانبی formula_17 به صورت زیر تعریف می‌شود:
به طور معادل، formula_17 کوچکترین عددی است که برای ثابت "K"ای و برای همهٔ لیست‌های "L:"
علاوه بر این، می‌توان لیست‌ها را به آنهایی محدود کرد که همهٔ اشیاء در آن‌ها اندازه‌ای حداکثر formula_21 دارند. برای چنین لیست‌هایی، نسبت‌های عملکرد اندازه محدود به صورت formula_22 و formula_23 نشان داده می‌شوند.
الگوریتم‌های تقریبی برای بسته‌بندی در جعبه می‌توانند به دو دسته تقسیم شوند:
گو آیانو (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و مدل اهل ژاپن است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به شمشیرزن دوره‌گرد اشاره کرد.
سوزوکا اوهگو (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ژاپن است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به خاطرات یک گیشا و مسئله کیریشیما اشاره کرد.
ماساهیرو هیگاشیده (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ژاپن است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "مسئله کیریشیما" اشاره کرد.
او در سریال "نوش جان" در نقش "یوتارو میشیکادو" در مقابل "آنه واتانابه" به ایفای نقش پرداخته است.
ماساهیرو هیگاشیده بایگر و مدل ژاپنی در 1 فورییه ۱۹۸۸ در استان سایتاما ژاپن متولد شد.
وی در سال ۲۰۱۲ به عنوان بازیگر در فیلم The kirishima thing (اولین بار) با ژانر درام به ایفای نقش پرداخت.
هیگاشاید به عنوان مدل در نوزدهمین دوره تست شنوایی بدون انحصاری مردان و بدون دخالت در دبیرستان حضور یافته است.
این مدل و بازیگر ژاپنی پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، قصد داشت طراح طلا و جواهر شود به همین خاطر به تحصیل در مدرسه جواهرات پزداخته بود. او از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ به عنوان مدل در شوی لباس «یوجی یاماتا» فعالیت می‌کرد. ماساهیرو هیگاشاید در سال ۲۰۱۲ با حضور در فیلمی با نام اولین بار که درباره دبیرستانی ژاپنی بود، وارد عرصه بازیگری شد.
ماساهیرو در سال ۲۰۱۵ با آنه واتانابه، بازیگر نقش مقابل او در سریال نوش جان ازدواج کرد. آنها صاحب سه فرزند هستند. آنه واتانابه در ۱ اوت ۲۰۲۰ به دلیل خیانت هیگاشیده از او جدا شد.
نوش جان ازدواج کرد. آنها صاحب سه فرزند هستند. آنه واتانابه در ۱ اوت ۲۰۲۰ به دلیل خیانت هیگاشیده از او جدا شد.
آی هاشیموتو (؛ زادهٔ ) یک مدل و هنرپیشه اهل ژاپن است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به اعترافات، مسئله کیریشیما، دنیای کاناکو اشاره کرد.
ریونوسوکه کامیکی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ژاپن است.
نام تو، قصر متحرک هاول، شهر اشباح، آریتی، جنگ‌های تابستانی، جنگ بزرگ یوکای، مسئله کیریشیما، و اشاره کرد.
هیروکی هاسه‌گاوا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ژاپن است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "بازخیز گودزیلا" اشاره کرد.
لی جائه سونگ (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است که در پست هافبک برای چونبوک هیوندای موتورز در کی‌لیگ بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال کره جنوبی بازی کرده‌است و به همراه تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال کره جنوبی مدال طلای بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ را کسب کرده‌است.
کن میتسوئیشی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۷۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از کارهایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به فیلم‌هایی مثل "اورکا"، "آزمون بازیگری"، "آشوب"، "کتاب بالش" و "سرزمین خانگی" و مانگای "پسران قرن بیستم" اشاره کرد.
رودریگو اسمی اسپانیایی، پرتغالی و ایتالیایی است که از نام آلمانی "Roderick" (گوتیک "* Hroþareiks"، از طریق "Latiner Rodericus" یا "Rudericus") گرفته شده‌است، که به‌طور خاص در اشاره به پادشاه رودریک ("درگذشته" ۷۱۲)، آخرین فرمانروای Visigothic یا به سنت Roderick (داده شده‌است) د ۸۵۷)، نام یکی از شهدای کوردوبا (روز جشن ۱۳ مارس). نام مدرن دارای شکل‌های کوتاه "Ruy , Rui" و در گالیسی "Roi است".
این نام اغلب در پرتغال ذکر می‌شود. این اسم محبوب‌ترین نام مردانه در سال 2011 – ۲۰۱۲ بود، و در سال 2013 – ۲۰۱۶ بین ۲ و ۴ اسامی محبوب قرار گرفت. همچنین در اسپانیا نسبتاً محبوب است و در بین سالهای 2002 – ۲۰۱۵ بین ردهٔ ۳۰ و ۶۰ محبوب‌ترین اسامی است.behindthename.com
"رودریگو" در دوره قرون وسطایی بعد از آن جریان شکل پیدا می‌کند. در "کانترا دی میو Cid"، نوشته شده c. 1200، به عنوان نام رودریگو دیاز د Vivar (ج. ۱۰۴۳–۱۰۹۹، شناخته شده به عنوان "ال سید Campeador)."v. 467 (""): "Mio Çid don Rodrigo" و پادشاه ویزیگوتها (۶۸۸–۷۱۱)، در پادشاهی ویزیگوتیک اسپانیا.
صفحه کارولین () یک صفحه زمین‌ساختی فرعی است که بر روی خط استوا در نیم‌کره شمالی و شمال گینه نو قرار دارد. این صفحه در امتداد مرز صفحه بردز هد و صفحه وولادرک در جنوب یک منطقه فرورانش را تشکیل داده است. مرز شمالی این صفحه با صفحه اقیانوس آرام به صورت ترادیسی است. مرز صفحه کارولین با صفحه دریای فیلیپین، مرز همگرایی است که در حال تبدیل به یک کافت است.
این آلبوم در چارت‌های لهستان، بریتانیا، ایرلند در رتبه اول و در چارت‌های هلند، ایتالیا، والونیا، پرتغال، دانمارک، اسکاتلند، اتریش، فلاندرز، سوئیس، جزو ده آلبوم اول قرار گرفت.
آلبوم سمفونیکا دارای دو نسخه بین‌المللی و آمریکای شمالی بوده است، هر نسخه نیز دارای سه سی‌دی می‌باشد.
الیکس گارسیا سرانو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در پست هافبک دفاعی برای ژیرونا به صورت قرضی از منچستر سیتی بازی می‌کند.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ویارئال، منچستر سیتی و ژیرونا اشاره کرد.
پابلو دنیل پیاتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به استودیانتس، آلمریا، والنسیا، اسپانیول، تورنتو و الچه اشاره کرد.
«بیست و پنج» آلبومی از هنرمند اهل بریتانیا جرج مایکل است که در منتشر شد.
این آلبوم در چارت‌های لهستان، در رتبه اول و در چارت‌های ایتالیا، والونیا، ایرلند، استرالیا، هلند، سوئد، فلاندرز، سوئیس، پرتغال، جزو ده آلبوم اول قرار گرفت.
هانگ یی جو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به سئونگنام اشاره کرد.
فرانسیسکو بویو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال و سرمربی اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سویا، باشگاه فوتبال رئال مادرید، دپورتیوو لاکرونیا، رئال مایورکا، تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال اسپانیا و تیم ملی فوتبال اسپانیا اشاره کرد او در ۶۸۰ بازی برای تیمش ۵۴۷ کلین شیت کرد و در ۹۸ بازی ملی ۹۷ کلین شیت انجام داد.
آلوارو دومینگز سوتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سابق اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اتلتیکو مادرید بی، اتلتیکو مادرید و بروسیا مونشن‌گلادباخ اشاره کرد.
وی همچنین ۲ بازی برای تیم ملی فوتبال اسپانیا انجام داده‌است.
او در ۶ دسامبر ۲۰۱۶ پس از مصدومیت‌های فراوانی که در ناحیه کمر داشت، در ۲۷ سالگی از فوتبال خداحافظی کرد.
تاد آرتور لوسیان کین (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست دفاع راست بازی می‌کند.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به بلکبرن راورز، پرستون نورث اند، بریستول سیتی، ناتینگهام فارست و ان.ئی. سی نایمخن اشاره کرد.
آلن (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در پست هافبک وسط برای اتلتیکو مینیرو بازی می‌کند.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به سنت ترویدنس اشاره کرد.
آنخل لوپز (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ویارئال، لاس پالماس، سلتاویگو، رئال بتیس و تیم ملی فوتبال اسپانیا اشاره کرد.
فیل رامون (؛ – ) یک موسیقی‌دان، نوازنده ویلون و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۲۰۱۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
وی برنده سیزده جایزه گرمی برای تهیه‌کنندگی آثار مختلف موسیقی همچون آلبوم خیابان ۵۲ام بوده است.
فرانسیسکو خوزه کاماراسا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به والنسیا و تیم ملی فوتبال اسپانیا اشاره کرد.
دیه‌گو کاپل (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اسپورتینگ لیسبون، سویا، جنوا، تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال اسپانیا و تیم ملی فوتبال اسپانیا اشاره کرد.
فران گونزالس (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به دپورتیوو لاکرونیا و تیم ملی فوتبال اسپانیا اشاره کرد.
این آلبوم که دارای ۹ ترانه بوده به صورت کاست توسط کلمبیا رکوردز و Family Productions انتشار یافته است. آلبوم خیابان ۵۲ام برنده جایزه گرمی برای بهترین آلبوم سال در سال ۱۹۸۰ شده است.
تهمتن امینیان زاده ۷ فروردین ۱۳۵۵ مدیر خلاقیت، مدیر هنری و طراح گرافیک معاصر ایرانی با گرایش تبلیغات خلاق است.
وی فعالیت هنری و آشنایی با طراحی گرافیک را در دوران دبیرستان و در شرکت چاپ آتلیه نزد دایی‌اش استاد مجید بلوچ آغاز کرد و تا سال ۱۳۷۴ ادامه داد. سپس در سال ۱۳۷۶ در رشته گرافیک از دانشگاه سوره فارغ‌التحصیل شد. او همچنین در سال ۱۳۸۶ دوره Creative Performance را زیر نظر "Ralf Langwost" گذراند.
وی در سال ۱۳۷۸ به عنوان طراح گرافیک و مدیر هنری در یک شرکت تبلیغاتی مشغول به کار شد و در سال ۱۳۸۰ به عضویت انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران درآمد. سال ۱۳۸۴ به همراه «پدرام حربی» گروه هم‌رکاب را برای فعالیت‌های فرهنگی، از جمله برگزاری نمایشگاه تشکیل داد. نمایشگاه «پوسترِ پوستر» (نمایشگاه پوسترهای ایرانی طراحی شده برای نمایشگاه‌های پوستر) که با هدایت و حمایت مرتضی ممیز برگزار شد، از جمله فعالیت‌های هم‌رکاب بود. او در سال ۱۳۸۷ استودیوی شخصی خود را با نام «کارگاه گرافیک و تبلیغات تهمتن امینیان» تأسیس نمود و علاوه بر فعالیت در زمینه‌های گوناگون گرافیک و تبلیغات، به برگزاری کارگاه و تدریس «خلاقیت در تبلیغات» پرداخت.تهمتن در سال ۱۳۸۸ به عنوان عضو شورای طرح و برنامهٔ اولین هفته طراحی گرافیک ایران فعالیت داشت و همان سال به عنوان عضو هیئت مدیره انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران انتخاب شد و به مدت دو سال نایب رئیس هیئت مدیره انجمن در دوره پنجم بود که در این مدت، عضو شورای سیاست گذاری و دبیر اولین نمایشگاه سرو نقره‌ای سال ۱۳۸۹ نیز بود. آثار او در بسیاری از نشریات معتبر بین‌المللی چاپ شده‌است.تهمتن پس از چندین سال فعالیت حرفه‌ای، در سال ۱۳۹۴ آژانس تبلیغاتی «ارتباطات خلاق کرگدن» را با تمرکز ویژه بر ارائه «تبلیغات خلاق» پایه‌گذاری نمود و تا به امروز به عنوان «مدیر خلاقیت» در این آژانس مشغول به کار است.
تهمتن امینیان بیشتر به عنوان یک طراح گرافیک تجاری شناخته می‌شود؛ حال این‌که مهم‌ترین جوایزش را به جهت آثار فرهنگی‌اش کسب کرده‌است. در سال ۲۰۰۴ و در اولین دوسالانه بین‌المللی پوستر تهران، جایزه "Icograda Excellence Award" (جایزه ویژه انجمن بین‌المللی طراحی (آیکو-دی)) را برای طراحی پوستر "و دنیای ما هنوز پابرجاست" دریافت نمود.
او اولین طراح ایرانی است که موفق به کسب این جایزه شده‌است. همچنین در نهمین دوسالانه طراحی گرافیک معاصر ایران در سال ۱۳۸۶، جایزه بزرگ مرتضی ممیز را برای مجموعه آثارش در زمینه گرافیک و تبلیغات دریافت کرد که البته به دلیل آن‌که از آن پس به شخص دیگری اهدا نشده، هم‌چنان در انحصار اوست.
ایدالیس اورتیز بوکورت (؛ زادهٔ ) یک جودوکار اهل کوبا است. او در بازی‌های پان امریکن رشته جودو در سال ۲۰۰۷ برای نخستین بار به مقام قهرمانی رسید. هم‌چنین در المپیک تابستانی ۲۰۱۶ مدال نقرهٔ وزن ۷۸+ کیلوگرم را به دست آورد.
وصیّتِ شفاهی وصیت‌نامه‌ای است که به‌طور شفاهی در گفتار برای شهود بیان می‌شود؛ برخلاف معمول که وصیت‌نامه‌ها کتباً نگاشته می‌شود تا به عنوان سند اعتبار داشته باشد.
برابر قانون مدنی ایران، اثبات وصیت در صورتی ممکن است که وصیت نامه قانونی تنظیم شود، از احکام قانون امور حسبی و به ویژه ماده ۲۹۱ آن، بر می‌آید که وصیت شفاهی اعتبار ندارد و با شهادت نمی‌توان آن را اثبات کرد، مگر این که اشخاص ذی‌نفع به صحت وصیت اقرار کنند ولی، شورای نگهبان در نظر شماره ۲۶۳۹–۴/۸/۶۷ اعلام کرده است که ماده ۲۹۱ قانون امور حسبی بر خلاف موازین شرعی دین اسلام است. به نظر شورای نگهبان وصیت شفاهی با شهادت شهود اثبات‌شدنی است زیرا که نسخ مواد ۱۳۰۶و ۱۳۰۸ قانون مدنی در برابر قانون امور حسبی قانون عام، جدید است و با نسخ مواد آن قانون، قانون خاص (وصیت) نسخ نمی‌شود و باید به عنوان استثناء در کنار قانون عام حفظ شود.http://www.shamslawyers.com/blog/وصیت-نامه-شفاهی
Dukeminier جسیجوهانسن، Stanley M. لیندگرن جیمزو Sitkoff رابرت. "وصیتنامه و تراست و شهرکهای 8th Edition", p. 226. Aspen Publishers, 2009.
لب‌آویز گونه‌ای از سوراخ‌گری بدن است و به هر آویخته یا چسبیده‌ای از لب گفته می‌شود که معمولاً به لب پایینی و بالای چانه اشاره می‌کند.
گَمیچی فیلمی به کارگردانی مجید اسماعیلی و نویسندگی مشترک مجید اسماعیلی ، امیرمحمد عبدی و تهیه‌کنندگی جواد قلی‌زاده محصول سال ۱۳۹۴ است.
گَمیچی روایتگر داستان نوجوانی به نام حسن است که سعی دارد کشتی به گل نشسته پدرش که در دریاچه ارومیه قرار دارد را برای روز تولد او احیا کند که در این راستا با معضلات و مشکلات بسیاری مواجه می‌شود.
فیلم "گمیچی" علاوه بر نمایش های داخلی در ایران، در جشنواره فیلم بروکلین در آمریکا، جشنواره فیلمهای ایرانی در زوریخ، سوییس و جشنواره سینِکید در آمستردام، هلند ، جشنواره آوانکاه در پرتغال نیز به نمایش درآمده است.
دریافت پروانه زرین بهترین کارگردانیِ بخش بین‌الملل از بیست و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلمهای نوجوان.
دریافت پروانه زرین بهترین فیلمِ بخش بین‌الملل از بیست و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلمهای نوجوان.
دریافت پروانه زرین بهترین بازیگر از بیست و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلمهای نوجوان.
دریافت غزال زرین بهترین کارگردانی از پنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم سبز.
دریافت تندیس بهترین فیلمبرداری از نوزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم بروکلین ۲۰۱۶
کاندید بهترین فیلم و بهترین کارگردانی از نخستین جشنواره فیلم سلامت.
دریافت تندیس یاس زرینِ بهترین کارگردانیِ بخشِ بین‌الملل از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلم یاس.
دریافت تندیس یاس زرینِ بهترین صدابرداری از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلم یاس.
دریافت تندیس یاس زرینِ بهترین صداگذاری از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلم یاس.
دریافت تندیس یاس زرینِ بهترین بازیگرِ نقشِ اولِ مرد از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلم یاس.
دریافت تندیسِ ویژهٔ آیفیک بهترین فیلم از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلم یاس.
کاندید بهترین فیلمِ بخشِ بین‌الملل از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس
کاندید بهترین فیلمنامه بخشِ بین‌الملل از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس
کاندید بهترین کارگردانی از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس
کاندید بهترین فیلمنامه از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس
کاندید بهترین فیلم از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس
کاندید بهترین فیلمبرداری از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس
کاندید بهترین موسیقی از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس
کاندید بهترین طراحیِ صحنه و لباس از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس
کاندیدِ بهترین عکس از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس.
دریافت تندیس بهترین کارگردانی از سومین دورهٔ جشنواره بین‌المللیِ مثلثِ طلاییِ هند ۲۰۱۷
دریافت تندیس بهترین بازیگریِ نقشِ اولِ مرد از سومین دورهٔ جشنواره بین‌المللیِ مثلثِ طلاییِ هند ۲۰۱۷
دریافت تندیس بهترین فیلم از بیست یکمین جشنواره بین المللی فیلم اوانکاه پرتغال ۲۰۱۷
دریافت تندیس بهترین فیلمبرداری از بیست یکمین جشنواره بین المللی فیلم اوانکاه پرتغال ۲۰۱۷
دریافت تندیس بهترین دستاورد هنری از جشنوارهٔ بین‌المللیِ " لوکاس " آلمان ۲۰۱۷
دریافت تندیس بهترین کارگردانی از جشنواره بین‌المللیِ لبخند دهلی نو هند ۲۰۱۷
حضور در بخش مسابقه فستیوال بین المللی فیلم خارکف در کشور اکراین سبتامبر ۲۰۱۷
حضور در بخش مسابقه فستیوال بین المللی فیلم خروس طلایی و صد گل کشور چین سبتامبر ۲۰۱۷
کائو یوان (؛ زادهٔ ) یک شیرجه‌رو اهل جمهوری خلق چین است.
وی در مسابقات بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا و ۲ مدال برنز شده‌است.
اولاف توفته (؛ زادهٔ ۲۷ آوریل ۱۹۷۶) یک قایقران روئینگ اهل نروژ است.
از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال طلا انفرادی دوپارو در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ و بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ اشاره کرد.
ویلیام پلیفیر (۲۲ سپتامبر ۱۷۵۹ - ۱۱ فوریه ۱۸۲۳)، یک مهندس اسکاتلندی و اقتصاددان سیاسی بود که به عنوان عامل سری بریتانیای کبیر طی جنگش با فرانسه خدمت کرد. او بنیانگذار روش های گرافیکی آماری بود،Paul J. FitzPatrick (1960). "Leading British Statisticians of the Nineteenth Century". In: "Journal of the American Statistical Association", Vol. 55, No. 289 (Mar. 1960), pp. 38–70. که چندین نوع نمودار را اختراع کرد: در ۱۷۸۶ نمودار های خطی، ناحیه ای و میله ای را برای نمایش داده های آماری، و در سال ۱۸۰۱ نمودار دایره ای را به منظور نمایش روابط جزئی-کلی به کار برد.Michael Friendly (2008). "Milestones in the history of thematic cartography, statistical graphics, and data visualization" . pp 13–14. Retrieved 7 July 2008. پلیفیر به عنوان یک عامل مخفی، در مورد انقلاب فرانسه گزارش داد و یک عملیات سری جعل پول تقلبی را در ۱۷۹۳ به منظور فروپاشی ارز فرانسه سازماندهی کرد.
پلیفیر در ۱۷۵۹ در اسکاتلند متولد شد. او فرزند چهارم (هم نام پدربزرگش بود) کشیش جیمز پلیفیر از بخش Liff & Benvie نزدیک شهر Dundee در اسکاتلند بود؛ مهم‌ترین برادران او جیمز پلیفیر معمار و جان پلیفیر ریاضیدان بود. پدر او در ۱۷۷۲ زمانی که ویلیام ۱۳ سال داشت فوت کرد و برادر بزرگ او جان را برای مراقبت از خانواده و آموزش او تنها گذاشت. پلیفیر بعد از شاگردی نزد اندرو میکل، مخترع ماشین خرمن کوب، به عنوان طراح و دستیار شخصی جیمز وات در کارخانه بولتون و وات در سوهو بیرمینگهام مشغول به کار گشت.Ian Spence and Howard Wainer (1997). "Who Was Playfair?". In: "Chance" 10, p. 35–37.
پلیفیر شغل های مختلفی داشت. او در مواقعی ماشین ساز، مهندس، طراح، حسابدار، مخترع، نقره کار، بازرگان، دلال سهام، اقتصاددان، آماردان، رساله نویس، مترجم، تبلیغات‌چی، سفته باز زمین، مجرم، بانکدار، سلطنت طلب دو آتیشه، ویرایش‌گر، باج‌گیر و روزنامه‌نگار بود. هنگامی که در سال ۱۷۸۲ شرکت جیمز وات را ترک کرد، یک تجارت نقره کاری را راه انداخته و در لندن مغازه ای راه انداخت که در آن شکست خورد. در ۱۷۸۷ به پاریس نقل مکان کرده و دو سال بعد در فتح باستیل شرکت داشت. بعد از انقلاب فرانسه، پلیفیر در فروش زمین توسط شرکت Scioto به مهاجران فرانسوی در دره رودخانه اوهایو نقش ایفا کرد. او در ۱۷۹۳ به لندن بازگشت و یک "بانک وثیقه ای" باز کرد که باز هم شکست خورد. از ۱۷۷۵ به عنوان یک نویسنده و رساله نویس کار کرد و برخی کارهای مهندسی را بانجام رساند. پلیفیر در دهه ۱۷۹۰ به دولت بریتانیا در مورد رویدادهای فرانسه اطلاع می داد و عملیات مخفی مختلفی را به بریتانیا جهت سرنگونی دولت فرانسه پیشنهاد می کرد. در پایان دهه ۱۷۹۰ به دلیل بدهی در زندان فلیت زندانی شد و سپس در سال ۱۸۰۲ آزاد شد.
هاینکل یا کارخانه هواپیماسازی هاینکل یک شرکت هواپیماسازی آلمانی بود که توسط ارنست هاینکل تأسیس شد و به نام آن نامگذاری شد.
به دنبال کار موفق ارنست هاینکل به عنوان طراح ارشد شرکت هوانوردی هانزا-براندنبورگ در جنگ جهانی اول، پس از کاهش محدودیت‌های هوانوردی آلمان که توسط معاهده ورسای اعمال شده بود، شرکت خود را با نام هاینکل در سال 1922 در وارنمونده تأسیس کرد. اولین موفقیت این شرکت در طراحی هواپیما پس از جنگ جهانی اول، طراحی هواپیمای پستی پرسرعت و هواپیمای تمام فلزی تک موتوره هاینکل هه ۷۰ برای دویچه لوفت‌هانزا در سال 1932 بود که تعدادی از رکوردهای سرعت هوا را شکست. کلاس آن پس از آن دو موتور هاینکل هه ۱۱۱، که در طول جنگ جهانی دوم به عنوان یک بمب افکن به ستون اصلی لوفت وافه تبدیل شد، دنبال شد. مهمترین طراحان هاینکل در این مرحله، برادران دوقلوی گونتر، زیگفرید و والتر و هاینریش هرتل بودند. دفتر مرکزی این شرکت در روستوک بود که بعداً به نام هاینکل-نورد (Heinkel-North) شناخته شد، واقع در محله ای که قبلاً محله روستوک-مارینهه (جامعه روستوک-شمارل امروزی، در امتداد ساحل غربی خور آنتروارنو) نامیده می شد.
هاینکل در طول جنگ جهانی دوم یکی از بزرگ‌ترین استفاده‌کنندگان کارگران اردوگاه کار اجباری زاخسنهاوزن بود و بین ۶ تا ۸ هزار زندانی در این شرکت کار اجباری انجام می‌داده‌اند.
پس از جنگ، هاینکل از ساخت هواپیما منع شد و به جای آن دوچرخه، موتور اسکوتر (به پایین نگاه کنید) و میکروکار هاینکل ساخت. این شرکت سرانجام در اواسط دهه 1950 به هواپیما بازگشت و مجوز ساخت لاکهید اف-۱۰۴ استارفایتر برای لوفت وافه آلمان غربی را صادر کرد. در سال 1965، شرکت توسط اتحادیه کار ایرونورتیکال ادغام شد، که به نوبه خود توسط مسراشمیت بولکوف بلوم در سال 1980 ادغام و بعداً بخشی از ایرباس شد.
این شرکت یک هواگرد عمود پرواز/باند کوتاه به نام Heinkel He 231 طراحی کرد که قصد داشت از فرودگاه های آلمان غربی در برابر حمله شوروی محافظت کند.برنامه های جنگنده مایک هیرشبرگ V/STOL در آلمان: 1956-1975، کنفرانس بین المللی آسانسور برقی 2000، 1 نوامبر 2000 از طریق www.robertcmason.com، دسترسی به 17 مارس 2021
ژاک برتین (۲۷ ژوئیه ۱۹۱۸ – ۳ مه ۲۰۱۰) یک نقشه‌کش و نظریه‌پرداز فرانسوی بود که برای کتابش بنام «نشانه شناسی گرافیک» شهرت دارد. این اثر ماندگار که بر اساس تجارب خود او به عنوان یک نقشه‌کش و جغرافی‌دان تألیف شده، نشان دهندهٔ اولین و وسیع‌ترین تلاش برای ارائه یک بنیاد نظری برای تجسم اطلاعات است که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد.Juan C. Dürsteler (2000-08).
ژاک برتین در سال ۱۹۱۸ در مزون لفیت، ایولین فرانسه زاده شد. او در رشته جغرافیا و کارتوگرافی در دانشگاه سوربن تحصیل کرد.
هاینکل وسپه یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است.
هاینکل هائی ۳ یک هواگرد تک‌باله ورزشی ساخت کارخانه "هاینکل" در آلمان بود. این هواگرد که در اوایل دهه ۱۹۲۰ میلادی با شکلی سنتی و به صورت زیر بال طراحی شده بود، ظرفیت سه سرنشین را داشت که در دو کابین پشت سر هم (خلبان و یک مسافر در جلو و یک مسافر دیگر هم در عقب) قرار می‌گرفتند. بال‌های خود متکی هائی ۳ ویژگی غیرمعمولی بود که در آن زمان پیشرفته به حساب می‌آمد. ارابه فرود ثابت به گونه ای طراحی شده بود که مدل چرخ دار آن با بالشتک‌های مخصوص هواپیماهای آبنشین جایگزین شود. هائی ۳ حائز نخستین جایزه پرنده‌های رده خود در نمایشگاه هوایی گوتنبُرگ سوئد در سال ۱۹۲۳ شد تا متعاقباً دو نمونه از آن به عنوان هواپیمای آموزشی برای نیروی دریایی این کشور مورد سفارش قرار گیرد که تا سال ۱۹۲۷ به خدمت خود ادامه داد.http://www.avrosys.nu/aircraft/MFV/066-he3/66HE3.htm
جنس بدنه این هواگرد تماماً چوبی با پوشش پارچه ای در بخش بال‌ها بود.
یوگنی مراوینسکی (Yevgeny Mravinsky؛ (زادهٔ ۱۹۰۳ - درگذشت ۱۹۸۸) یکی از مشهورترین رهبران ارکستر از روسیه است. او از سال ۱۹۳۳ به مدت پنجاه سال رهبر ارکستر فیلارمونیک لنینگراد بود.
شش سمفونی از سمفونی‌های دمیتری شوستاکوویچ برای نخستین بار به رهبری مراوینسنکی اجرا شدند.
او در ابتدا در رشته بیولوژی در دانشگاه لنینگراد تحصیل کرد ولی سپس به کنسرواتوار در این شهر رفت و تحصیلات خود را در آنجا به پایان برد. مراوینسکی مدتی در سازمان باله فعالیت داشت و نخستین بار در سال ۱۹۲۹ به عنوان رهبر ارکستر کنسرت داد. او در سال ۱۹۳۸ برنده مسابقه رهبری ارکستر در مسکو شد.
بخشی از اجراهای زنده او به صورت صوتی و تصویری منتشر شده‌است که حاکی از کنترل کامل او بر ارکستر است.
یامال ایرلاینز یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا YC است که در تاریخ ۱۹۹۷ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی یامال ایرلاینز در سالخارد، روسیه واقع شده‌است و به ۳۷ مقصد، پرواز مستقیم انجام می‌دهد.
پیدمونت ایرلاینز یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا PT است که در تاریخ ۱۹۶۲ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی پیدمونت ایرلاینز در سالزبری، مریلند، مریلند واقع شده‌است و به ۴۷ مقصد، پرواز مستقیم انجام می‌دهد.
امگا آئریال رفولدینگ سرویسز یک شرکت هواپیمایی است. دفتر مرکزی امگا آئریال رفولدینگ سرویسز در سان آنتونیو، ایالات متحده آمریکا واقع شده‌است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین‌المللی سن آنتونیو قرار دارد.
بورینکوئن ایر یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا FD است که در تاریخ ۱۹۶۱ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی بورینکوئن ایر در سان خوآن، پورتوریکو واقع شده‌است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین‌المللی لوئیز مونز مارین قرار دارد.
هاینکل هائی ۱۸ یک هواگرد تک‌باله تک‌موتوره دوسرنشین ورزشی و آموزشی بود که توسط شرکت هواپیماسازی آلمانی هاینکل در دهه ۱۹۲۰ میلادی طراحی و تولید شد.
هاینکل هائی ۱۸ در سال ۱۹۲۴ بر مبنا هاینکل هائی ۳ و به عنوان جانشینی برای آن طراحی شد. با این وجود طراحی هائی ۱۸ تفاوت محسوسی با هائی ۳ به خصوص در ساختار بال‌ها و دم داشت. در هائی ۱۸ بر خلاف هائی ۳ بال‌ها نیمه خود اتکا بوده و با میله‌هایی حمایت شده بودند. از طرفی بال‌ها و دم برای سهولت در جا به جایی و نگهداری جمع شونده طراحی شده بودند به گونه ای که این هواگرد در مکانی به طول و عرض و ارتفاع ۷٫۲ متر در ۱٫۹ متر در ۲٫۳ متر قابل جای دادن بود. جهت مقاصد آموزشی امکان نصب آسان ابزار کنترل ثانویه نیز وجود داشت. این هواگرد علاوه برداشتن چرخ در دم و ارابه فرود ثابت، قابل انطباق با ارابه فرود شناور بود. با وجود این که جنس ساختار هواگرد به صورت تلفیقی طراحی شده بود ساخت تمام چوبی نیز میسر بود. موتورهای مختلف با حدود توان ۸۰ اسب بخار بر روی این هواگرد قابل نصب بودند.
با وجود این که تمامی این ویژگی‌ها جهت سهولت در تولید در هائی ۱۸ قرار داده شده بود، این هواگرد نمونه موفقی به حساب نمی‌آید. در مجموع تنها دو فروند این هواگرد تولید گردید. هواگرد نخست بدون موتور به انجمن علوم هوانوردی دانشگاه فنی براونشوایگ تحویل داده شد و در آن جا به یک موتور خطی ۷۰ اسب بخار از شرکت دایملر بنز مجهز گشت و عنوان براونشوایگ برنهاده گردید. ماه فوریه سال ۱۹۲۸ میلادی، موتور همین هواگرد به موتور ال ۱بی ساخت شرکت یونکرس با توان ۸۵ اسب بخار تغییر یافت. این هواگرد تا سال ۱۹۳۰ به پرواز ادامه داد.
هواگرد دوم دارای یک موتور شعاعی زیمنس و هالسکی بود. این هواگرد در ۲۳ مه ۱۹۲۵ دچار سانحه شد.
هائی ۱۸ یک هواگرد دم‌چرخ تک‌باله بال پایین با ساختار تلفیقی بود. بدنه فولادی استوانه ای هواگرد در بخش موتور و بالا با صفحات آلومینیوم و در مابقی قسمت‌ها با پارچه پوشانده شده بود. جایگاه خدمه روباز و پشت سر یکدیگر بود. مخزن سوخت درون بدنه و بین موتور و کابین قرار داشت. بال‌های هواگرد از چوب ساخته شده و با پارچه پوشیده شده و با میله‌های وی شکل به بدنه متصل بود. دم هواگرد نیز فولادی و با پارچه پوشیده شده بود. دو ارابه فرود مخصوص خشکی با میله‌هایی به یکدیگر متصل بودند. مدل آب‌نشین دارای دو ارابه فرود شناور چوبی بود.
هائی ۱۷ نخستین هواگرد هاینکل بود که با بال خود اتکا ساخته شده بود.http://www.airwar.ru/enc/other1/hd17.html
هاینکل ۵۵ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی دریایی شوروی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۲۹ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل ۴۲ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۲۹ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل ۴۳ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۱ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل ۴۵ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است . نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۱ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل هائی ۴۶ یک هواگرد تک‌باله تک‌موتوره دو سرنشین از گونه شناسایی و رابط ساختِ شرکت هاینکل در آلمان بود که اوایل جنگ جهانی دوم به صورت محدود در "لوفت‌وافه" خدمت کرد.
هواگرد هاینکل هائی ۴۶ در پاسخ به نیاز "لوفت‌وافه"ٔ در حال تشکیل به یک هواگرد شناسایی و رابط طراحی شد. هائی ۴۶آ، نخستین پیش‌نمونه پیکربندی دوبالهٔ نامساوی داشت. بال پایین جلوی دید دیده‌بان را می‌گرفت؛ بدین سبب به زودی حذف شد. در نتیجه طول بال چتری بالا ۲٫۵ متر افزایش یافت. نیرو محرکه را یک موتور تولید تحت لیسانس بریستول ژوپیتر با توان ۴۵۰ اسب بخار (۳۳۶ کیلووات) تأمین می‌کرد. هائی ۴۶ب، دومین پیش‌نمونه سال ۱۹۳۲ نخستین بار با این موتور به پرواز درآمد. موتور بعداً به برامو سام ۲۲ب تغییر کرد که مخصوص نسخه تولید از مدل ها ۴۶سی بود.
مدل تولید هائی ۴۶سی (بعدا هائی ۴۶سی-۱) می‌توانست یک دوربین یا ۲۰ بمب ۱۰ کیلوگرمی به صورت عمودی در پشت اتاقک حمل کند. بیست فروند از هواگردهای این مدل ماه سپتامبر سال ۱۹۳۸ برای استفاده نیروهای ملی‌گرا به جنگ داخلی اسپانیا فرستاده شد. هواگردهای مشابهی نیز برای بلغارستان تولید گردید که در پوسته موتور "ناکا" داشتند.
بهبودهای جزئی در شش فروند مدل پیش‌تولید هائی ۴۶ده-۰ اعمال شد. استفاده از پوسته موتور "ناکا" مدل تولید هائی ۴۶ایی-۱ را پدیدآورد؛ با این حال به جهت مشکلات تعمیرپذیری موتور این هواگردها اغلب بدون پوسته موتور پرواز می‌کردند. تعدادی از آن‌ها به مجارستان تحویل گردید.
در مدل هائی ۴۶اف بدنه مدل هائی ۴۶سی با یک موتور آرمسترانگ سیدلی پانتر ۵۶۰ اسب بخار (۴۱۸ کیلووات) ترکیب شد که ۱۴ فروند از مدل‌های هائی ۴۶اف-۱ و هائی ۴۶اف-۲ از گونه شناسایی غیر مسلح را پدیدآورد.
جز پیش‌نمونه‌ها، بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۶ مجموعاً ۴۷۸ فروند از تمامی نسخه‌های هواگرد هائی ۴۶ در کارخانه هاینکل در وارنمونده (۲۰۰ فروند) و در شرکت‌های فیزلر (۱۲ فروند)، گوتا (۲۴ فروند)، میاک در لایپزیش (۸۳ فروند) و زیبل (۱۵۹ فروند) تولید شد.
اسکاداران‌های شناسایی "لوفت‌وافه" از سال ۱۹۳۶ به هواگردهای هائی ۴۶ مجهز شدند. این هواگردها از سال ۱۹۳۸ به مرور با مدل جدیدتر هنشل هااس ۱۲۶ جایگزین گشتند؛ با این حال هنگام آغاز جنگ جهانی دوم پنج اسکادران همچنان آن‌ها را در خدمت داشتند. یکی از این اسکادران‌ها در نبرد لهستان حضور داشت. تا هنگام آغاز نبرد فرانسه در ماه مه سال ۱۹۴۰ هواگردهای هائی ۴۶ دیگر تنها در وظایف ثانویه مورد استفاده بودند؛ جز هشت فروند که در اختیار اسکادران شناسایی "اوبروست" فرماندهی عالی "لوفت‌وافه" بودند. مجارستانی‌ها از هواگردهای هائی ۴۶ خود در ماه‌های اولیه جبهه شرقی استفاده کردند. "لوفت‌وافه" از سال ۱۹۴۳ هائی ۴۶ را در گروه‌های رزمی شبانه در نقش هواگرد تهاجمی سبک در جبهه شرقی به‌کار برد که این کار تا انحلال این یگان‌ها ادامه داشت.
"هائی ۴۶سی-۱":
هاینکل هائی ۵۰ یک هواگرد دوباله تک‌موتوره دو سرنشین ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود. این هواگرد برای نخستین بار سال ۱۹۳۱ به پرواز درآمد و به عنوان بمب‌افکن شیرجه‌ای در "لوفت‌وافه" خدمت کرد.
شرکت هاینکل سال ۱۹۳۱ هواگرد آب‌نشین دوباله هائی ۵۰آوه را طراحی کرد. متعاقباً گونه خشکی‌پایه آن با نام هائی ۵۰آاِل با یک موتور شعاعی بریستول ژوپیتر ۶ پدید آمد. "لوفت‌وافه" این هواگرد را به عنوان بمب‌افکن شیرجه‌ای آزمایش کرد و به با نام هائی ۵۰اِل (بعدا هائی ۵۰آ) به خدمت پذیرفت. در نقش بمب‌افکن شیرجه‌ای جایگاه دوم پوشانده و یک مسلسل ام‌گه ۱۷ جلوی هواگرد نصب شد. با این وجود همچنان امکان استفاده از به عنوان هواگرد شناسایی دو سرنشین با جایگاه پشتی برای یک دیده‌بان و یک مسلسل متحرک ام‌گه ۱۵ برای او، وجود داشت.
مدل هائی ۵۰ب که هائی ۶۶ نیز نامیده می‌شود، گونه صادراتی به امپراتوری ژاپن بود. مدل‌های هائی ۵۰آش و هائی ۵۰ب‌ش به چین فروخته شدند.
هائی ۵۰آ از سال ۱۹۳۳، در ابتدا برای آموزش، تحویل "لوفت‌وافه" شد. این هواگردها سال ۱۹۳۵ نخستین یگان بمب‌افکن شیرجه‌ای "لوفت‌وافه"، گروه هوایی "شْوِرین" بعداً گروه ۱ جناح ۱۶۲ بمب‌افکن شیرجه‌ای، را تشکیل دادند. مدتی بعد ۹ اسکادران به آن‌ها مجهز شدند. با پدیداری گونه‌های جدیدتر هااس ۱۲۳ و یو ۸۷، هواگردهای هائی ۵۰ کنار رفتند.
بهار سال ۱۹۴۳ هواگردهای هائی ۵۰ از دانشکده‌های آموزشی گردآوری و به جبهه شرقی فرستاده شدند تا در اسکادران‌های ۱ و ۲ گروه رزم شبانه ۱۱ استفاده شوند. این هواگردها تا ماه سپتامبر سال ۱۹۴۴ در حال عملیات بودند تا این که کمبود قطعات یدکی آن‌ها را زمین‌گیر کرد.
"هائی ۵۰آ":
هاینکل هائی ۵۹ یک هواگرد دوباله دو موتوره ساخت کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان بود. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۱ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل هائی ۵۹ توسط راینهولت میوِس در دهه ۱۹۳۰ به عنوان یک هواگرد دوباله دو موتوره با نقش بمب‌افکن شناسایی طراحی شد و نخستین پرواز خود را ماه سپتامبر سال ۱۹۳۱ به انجام رساند. هائی ۵۹آ (a)، نخستین پیش‌نمونه با ارابه فرود شنوار دو تکه، نخستین بار ماه ژانویه سال ۱۹۳۲ به پرواز درآمد. در هائی ۵۹ب (b)، پیش‌نمونه دوم ارابه فرود چرخ‌دار نصب شد. با این وجود تمام هواگردهای بعدی به صورت هواگرد آب‌نشین تولید شدند.
اوایل سال ۱۹۳۲ تعدادی از مدل هائی ۵۹آ (A) جهت ارزیابی تولید شد. سپس ۱۶ فروند از مدل هائی ۵۹ب-۱ (B-1) مجهز به یک مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متری ام‌گه ۱۵ در دماغه از خط تولید خارج گشت. پس از آن هائی ۵۹ب-۲ تولید شد که دماغه تمام‌فلزی و صفحات لعاب‌دار برای بمب‌انداز داشت. یک جایگاه لعاب‌دار هم به سقف بدنه افزوده شد که یک مسلسل ام‌گه ۱۵ دیگر را در خود جای می‌داد. مدل هائی ۵۹ب-۳ از گونه شناسایی، علاوه بر مخازن شناورها، یک مخزن سوخت اضافه در بدنه داشت.
تا سال ۱۹۳۸ هائی ۵۹ دیگر در کاربرد عملیاتی به منسوخ به‌شمار می‌رفت. بدین سبب شرکت هواگردسازی والتر باخم در ریبنیتس تغییرات ویژه‌تری بر این هواگرد اعمال نمود که مدل‌های دیگری را حاصل کرد.
هنگام آغاز جنگ جهانی دوم بیشتر هواگردهای هائی ۵۹ به در نقش آموزشی استفاده می‌شدند. با این حال تعدادی از هواگردهای شناسایی ماه‌های ابتدایی جنگ به خدمت رزمی ادامه دادند. گروه ۱۰۸ رزمی با مأموریت ویژه از هائی ۵۹ در جریان کارزار نروژ در نقش ترابری استفاده کرد. از ۱۲ هواگرد برای فرود نیرو در هلند و تصرف غافل‌گیر کننده یک پل بر یک کانال استفاده شد. در جریان نبرد بریتانیا هواگردهای هائی ۵۹سی-۲ و هائی ۵۹ده-۱ با رنگ‌آمیزی تماماً سفید و نشان صلیب سرخ، به عنوان پرنده غیرنظامی، بر فراز کانال مانش ماموریت‌های نجات به اجرا گذاشتند. بریتانیایی‌ها با ایراد اتهام استفاده از آن‌ها برای مین‌ریزی پای‌رود تیمز و پیاده کردن عناصر آلمانی، اقدام به ساقط کردن چندین فروند کردند. از این رو رنگ‌آمیزی هواگرد مجدداً نظامی شد. هائی ۵۹ به مرور با دو ۱۸ و دو ۲۴ در نقش نجات هوایی جایگزین و از سال ۱۹۴۳ کاملاً صرف امور آموزشی گشت.
"هائی ۵۹ب-۲":
هاینکل ۶۳ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است . این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۲ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل ۶۴ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است . این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۲ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل ۷۱ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است . این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۳ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل ۷۴ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است . این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۳ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل هائی ۶۰ یک هواگرد دوباله تک‌موتوره از گونه آب‌نشین شناسایی دریایی ساختِ شرکت هاینکل در دهه ۱۹۳۰ در آلمان بود.
هاینکل هائی ۶۰ توسط راینهولت میوِس به عنوان یک هواگرد دوباله تک‌اتصالی با دو شناور فرود و ساختی ترکیبی برای برخاست از منجنیق کشتی‌های بزرگ جنگی طراحی شد. پیش‌نمونه هائی ۶۰آ (a) اوایل سال ۱۹۳۳ به پرواز درآمد. موتور این هواگرد ب‌ام‌و ۶ با توان ۶۶۰ اسب بخار (۴۹۲ کیلووات) بود که نیرو محرکه کافی تأمین نمی‌کرد؛ از این رو در هائی ۶۰ب (b) از موتور نسخه ۷۵۰ اسب بخاری (۵۵۹ کیلووات) همان موتور استفاده شد. این تغییر تنها مقدار اندکی عملکرد را بهبود داد. در هائی ۶۰سی (c)، پیش‌نمونه سوم، نخستین فروند مجهز به تجهیزات پرتاب از منجنیق بود. از این هواگرد برای کارآزمایی عرشه کشتی استفاده شد که نتایج مناسبی داشت. چهارده فروند از مدل پیش‌تولید هائی ۶۰آ-۰ (A-0) بدون تسلیحات به منظور آموزش تولید شد که تابستان سال ۱۹۳۳ در یگان‌های آموزشی "کریگس‌مارینه" وارد خدمت شدند. متعاقباً تعدادی هواگرد پیش‌تولید هائی ۶۰ب (B) پدید آمد. نخستین مدل تولیدی هائی ۶۰سی (C) بود که تفاوت‌های اندکی با موارد پیشین داشت. مدل هائی ۶۰ده (D) یک مسلسل شلیک‌کننده به جلو ام‌گه ۱۷ و تجهیزات بهتر بی‌سیم داشت. شش فروند از آن‌ها تحت عنوان هائی ۶۰ایی (E) راهی جنگ داخلی اسپانیا شد.
هائی ۶۰ در خدمت "لوفت‌وافه" هدایت‌پذیری خوبی بر سطح آب نشان داد و هنگام آغاز جنگ جهانی دوم در اختیار چند گروه هوایی ساحلی بود. به هر صورت بسیار آسیب‌پذیر تشخیص داده شد و اوایل سال ۱۹۴۰ از یگان‌های خط مقدم عقب کشیده شد. سال ۱۹۴۱ مجدداً این بار در غالب گروه شناسایی دریایی برای گشت ساحلی به خدمت بازگشت و در قالب یگان‌های مختلفی در دریای بالتیک و مدیترانه حضور یافت. هائی ۶۰ ماه اکتبر سال ۱۹۴۳ کاملاً بازنشسته شد.
"هائی ۶۰ب (B)":
هاینکل ۱۱۴ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است . نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد آلمان بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۶ میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل هائی ۱۱۵ یک هواگرد آب‌نشین تک‌باله دو موتوره سه‌سرنشین ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که پیش جنگ جهانی دوم طراحی شد و در نقش‌های شناسایی، مین‌ریزی و اژدرافکن در "لوفت‌وافه" خدمت کرد.
طراحی هاینکل هائی ۱۱۵ نتیجه درخواست ماه ژوئیه سال ۱۹۳۵ وزارت هوانوردی رایش برای یک هواگرد آب‌نشین اژدرافکن با نقش ثانویه هواگرد شناسایی و مین‌ریز، بود. هائی ۱۱۵فاو-۱، نخستین پیش‌نمونه ماه اوت سال ۱۹۳۷ به پرواز درآمد. این هواگرد تک‌بالهٔ بال‌میانی تمام‌فلزی ساختاری سنتی با بدنه‌ای باریک داشت. مقطع بخش میانی هواگرد مستطیلی‌شکل و دُم افقی مهاربندی‌شده بود. نیرو محرکه توسط دو موتور ب‌ام‌و ۱۳۲کا هر یک با توان ۹۶۰ اسب بخار (۷۱۵ کیلووات) تامین می‌شد. ارابه فرود متشکل از شناورهای یک‌تکه با لوله‌های اتصال پشت‌سرهم و چند سیم مهار بود. بال‌ها برآافزاهای ساده چند تکه، دُم افقی حالت ثابت و تمامی سطوح هدایت زبانه‌های بزرگ چاک‌خورده داشت. فضای بدنه سه خدمه را در خود جای می‌داد. اتاقک خلبان بال لبه حمله بال بود و آسمانه کشویی داشت. در دماغه لعاب‌دار جایگاهی برای دیده‌بان بود که یک ابزار نشانه‌گیری بمب و در کلاهک سقف یک مسلسل ام‌گه ۱۵ داشت. بالای لبه فرار بال یک اتاقک برای بیسیم‌چی بود که او هم یک مسلسل ام‌گه ۱۵ برای دفاع پشت داشت. بدنه زیر بال‌ها محفظه درونی تسلیحات بود که امکان یک اژدر ۸۰۰ کیلوگرمی یا سه بمب ۲۵۰ کیلوگرمی اس‌سی ۲۵۰ را در خود جای می‌داد. در کل هائی ۱۱۵ دارای سازه‌ای قوی و هدایت‌پذیری خوبی در در هوا و سطح آب بود و هیچ نقص عمده‌ای در آن مشاهده نمی‌شد. هواگرد عملکرد بهتری از رقیب خود ها ۱۴۰ نشان می‌داد. ماه مارس سال ۱۹۳۸ سفارش تولید آن برای ناوگان دریایی "لوفت‌وافه" صادر شد. البته هائی ۱۱۵ در همان ابتدای ورود به خدمت تا حدودی منسوخ به حساب می‌آمد.
پیش‌نمونه با پسارگیرهای هوا لغز در دماغه و اتاقک‌های فوقانی و ظرفیت سوخت بیشتر اصلاح شد. دو پیش‌نمونه دیگر هم پدید آمد. هائی ۱۱۵ فاو-۳ تقریبا همانند مدل تولیدی بود. در این هواگرد ضخامت صفحات لبه حمله بال کمتر و در لبه فرار بیشتر، دماغه طولانی‌تر و هوا لغزتر شد. یک کلاهک مسلسل هم در دماغه قرار گرفت. اتاقک خلبان و بیسی‌چی با آسمانه مشترک در هم تلفیق شد. ابزارهای هدایت ساده‌ای به بیسیم‌چی تعلق گرفت تا در صورت ناتوانی خلبان، شاید بتواند هواگرد را پایگاه بازگرداند. هائی ۱۱۵ توانست چند رکورد بین‌المللی در گونه خود با پرواز در مسافت‌های ۱٬۰۰۰ و ۲٬۰۰۰ کیلومتری با محموله‌های متفاوت در سرعت ۳۳۰ کیلومتر بر ساعت برجای بگذارد. با این عملکرد مورد توجه قرار گرفت و مدل هائی ۱۱۵آ-۲ به نروژ و سوئد صادر شد.
ده فروند هواگرد مدل پیش‌تولید هائی ۱۱۵آ-۰ تحویل شد و کار تولید با مدل‌های هائی ۱۱۵آ و هائی ۱۱۵ب با سازه تقویت‌شده ادامه یافت. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم غالباً در نقش شناسایی دریایی فعال بودند. هر دو مدل سپس ماه‌های نخست جنگ فعالیت زیادی در دریای شمال، مخصوصاً در عملیات مین‌ریزی، داشتند. این تجربیات تسلیحات هواگرد را ضعیف نشان داد. بدین شکل در مدل هائی ۱۱۵سی-۱ از یک مسلسل سنگین ۱۵ میلی‌متری در دماغه و یک مسلسل ۱۳ میلی‌متری دیگر استفاده شد. زیر مدل‌ها شامل هائی ۱۱۵سی-۲ با شناورهای تقویت‌شده، هائی ۱۱۵سی-۳ مین‌ریز و هائی ۱۱۵سی-۴ مجهز برای عملیات در نواحی قطبی، بود. مدل نهایی هائی ۱۱۵ایی-۱ مشابه هائی ۱۱۵سی بود اما تسلیحات سنگین‌تری داشت. هاینکل هائی ۱۱۵ نخستین هواگرد با قابلیت حمل مین دریایی مغناطیسی بود. این هواگردها در همکاری با او-بوت‌ها، در اوج نبرد بریتانیا، به کاروان‌های دریایی دشمن در کانال مانش حمله می‌بردند.
در مجموع ۱۳۸ فروند از هواگردهای هائی ۱۱۵ تولید شد که کار ساخت ۷۸ فروند از آن‌ها در شرکت وِزِر صورت گرفت.
"هائی ۱۱۵به":
هاینکل هائی ۵۱ یک هواگرد دوباله تک‌موتوره تک‌سرنشین ساخت کارخانه هاینکل در آلمان بود. در ابتدا مدل جنگنده این هواگرد طراحی شد اما بعدها نمونه‌های آب‌نشین و تهاجمی آن نیز ایجاد گردید. نخستین پرواز این هواگرد در سال ۱۹۳۳ انجام گرفت.
هنگامی که هواگرد دوباله تک‌سرنشین هاینکل هائی ۴۹آ نخستین پرواز خود را ماه نوامبر سال ۱۹۳۲ به انجام رساند، یک هواگرد آموزشی غیرنظامی به حساب می‌آمد. با این وجود موتور ب‌ام‌و ۶ می‌توانست آن را به حداکثر سرعت حدود ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت برساند که مشابه جنگنده‌ها بود. دو پیش‌نمونه دیگر با نام‌های هائی ۴۹ب که ماه فوریه سال ۱۹۳۳ پرواز کرد و هائی ۴۹سی که بدنه طولانی‌تری داشت، تولید شدند.
این هواگرد با عنوان هائی ۵۱ سفارش داده شد. نخستین نمونه پیش‌تولید از مدل هائی ۵۱آ-۰ ماه مه سال ۱۹۳۳ به پرواز درآمد. با عنوان هواگرد آموزشی برای مخفی نگاه داشتن برنامه آلمان در توسعه نیروی هوایی خود،https://www.militaryfactory.com/aircraft/detail.asp?aircraft_id=603 مدل تولید هائی ۵۱آ-۱ از ماه ژوئیه سال ۱۹۳۴ تحویل شد.
این هواگرد با طراحی سنتی به صورت دم‌چرخ، تمام فلزی با پوشش پارچه‌ای از موتور ب‌ام‌و ۶ خنک‌شونده با مایع و دو مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متر هماهنگ‌سازی‌شده ام‌گه ۱۷ بر روی موتور استفاده می‌کرد. هائی ۵۱آ در بخش دم، بال‌ها، ارابه فرود و رادیاتور با مدل پیشین خود مقداری تفاوت داشت. ارابه‌های فرود این هواگرد ثابت و اتاقک خلبان زیر بال‌بالایی و سر باز بود. اندازه بال‌های آن متفاوت و بال بالایی اندکی جلوتر از بال پایینی بود.
هائی ۵۱ جهت جایگزینی آرادو آر ۶۵ طراحی شد اما به صورت همزمان با آرادو آر ۶۸ مورد استفاده قرار گرفت. نسخه اولیه هائی ۵۱ بلافاصله پس از ورود به خدمت و با توجه به ضعف عیان عملکرد در مقابل آر ۶۸ منسوخ به حساب می‌آمد؛ از این رو تنها ۱۵۰ فروند از آن تولید شد.
مدل هائی ۵۱ب با سازه تقویت‌شده ماه ژانویه سال ۱۹۳۶ وارد خط تولید شد. ابتدا ۱۲ فروند از نسخه پیش‌تولید هائی ۵۱ب-۰ و متعاقباً ۱۲ فروند از نسخه به‌صورت‌کلی مشابهِ هائی ۵۱ب-۱ آماده شد. به یک هواگرد هائی ۵۱ب-۱ ارابه فرود شناور متصل گشت تا پیش‌درآمد ۳۸ فروند از مدل هائی ۵۱ب-۲ از گونه جنگنده آب‌نشین با شناور آلومینیومی برای استفاده "کریگس‌مارینه"، باشد.http://www.pilotfriend.com/photo_albums/timeline/ww2/Heinkel%20He%2049%20He%2051.htm در مدل هائی ۵۱ب جهت استحکام بیشتر از دو سیم برای تقویت ارابه فرود استفاده و یک مخزن سوخت ۵۰ لیتری رهاشونده نیز در زیر بدنه تعبیه شد. در مجموع ۴۵۰ فروند از این مد\۴تولید گردید.
مدل هائی ۵۱سی-۱ به عنوان واپسین نسخه عمده، عموماً برای صادرات در نظر گرفته شد. متعاقباً تعداد اندکی از هواگردهای مدل هائی ۵۱سی-۲ با تجهیزات بی‌سیم بهتر به "لوفت‌وافه" تحویل شد.
بدین شکل مجموعاً ۷۰۰ فروند از هواگرد هائی ۵۱ تولید شد.
هائی ۵۱ پس از تشکیل رسمی "لوفت‌وافه" در ماه آوریل سال ۱۹۳۵ به نخستین جنگنده این نیرو بدل گشت.http://www.aviation-history.com/heinkel/he51.html نخستین جناح جنگنده "لوفت‌وافه"، جناح ۱۳۲ شکاری "ریشتهوفن" ماه آوریل سال ۱۹۳۵ به تعدادی از هواگردهای هائی ۵۱ مجهز شد. این هواگرد بعداً به دو جناح ۱۳۱ و ۱۳۴ شکاری نیز تعلق گرفت.
ماه اوت سال ۱۹۳۶ شش فروند هائی ۵۱ به درخواست ژنرال فرانکو از آدولف هیتلر، برای حضور در جنگ داخلی اسپانیا در جانب سلطنت‌طلبان به همراه شش خلبان آلمانی جهت آموزش، به این کشور اعزام گردید. مجموعاً ۷۹ فروند از مدل هائی ۵۱سی-۱ به اسپانیا فرستاده شد که ۵۱ فروند از آن مورد استفاده نیروهای ملی‌گرا و لژیون کوندور قرار گرفت. در ابتدا این جنگنده در مقابل هواگردهای دوباله قدیمی‌تر جمهوری‌خواهان به موفقیت‌هایی دست یافت. این دوره برتری کوتاه‌مدت با ورود هواگردهای نوین‌تر شوروی از جمله پولیکارپوف آی-۱۵ و آی-۱۶ به میدان‌های نبرد به پایان رسید. با توجه به ظرفیت آتش بیشتر و سرعت بسیار بالاتر هواگردهای جدید دشمن، هائی ۵۱ دیگر نمی‌توانست از نیروهای خودی محافظت کند. به همین جهت کاربرد این هواگرد به عملیات‌های شبانه تغییر کرد. با توجه به ناتوانی در مقابله با بمب‌افکن‌های سریع‌تر دشمن، هائی ۵۱ از خدمت به عنوان جنگنده کنار نهاده شد و تنها به صورت هواگرد تهاجمی مورد استفاده قرار گرفت. در این نقش حداکثر ۶ بمب ۱۰ کیلوگرمی به زیر بدنه آن نصب می‌شد. با وجود شکست در وظایف خود به عنوان جنگنده، هائی ۵۱ به صورت هواگرد تهاجمی موفق ظاهر شد و متخصصان "لوفت‌وافه" را در طراحی عملیات‌های پشتیبانی هوایی نزدیک که در جنگ جهانی دوم به کار گرفته شد، یاری فراوان کرد. بسیاری از خلبنان تک‌خال برتر آینده "لوفت‌وافه" در جنگ جهانی دوم، مهارت پروازی خود را سوار بر هواگرد جنگنده هائی ۵۱ در اسپانیا کسب کردند. مجموعاً ۴۶ فروند هائی ۵۱ توانستند تا پایان جنگ داخلی اسپانیا سالم بمانند و با الحاق ۱۵ فروند دیگر تا سال ۱۹۵۲ در نیروی هوایی اسپانیا خدمت کنند.
هائی ۵۱ تنها تا سال ۱۹۳۸ در خط مقدم "لوفت‌وافه" خدمت کرد. پس از آن تنها به عنوان هواگرد آموزشی مورد استفاده قرار گرفت که در بیشتر طول جنگ در این نقش کاربرد داشت. با عدم موفقیت نسبی این هواگرد، آلمان مجبور شد پیش از آن که باید جنگنده مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹ را وارد خدمت کند.
"هائی ۵۱ب-۱":
هاینکل هائی ۱۱۲ یک هواگرد جنگنده تک‌باله تک‌موتوره ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که میانه دهه ۱۹۳۰ طراحی شد.
هاینکل هائی ۱۱۲ در رقابت با مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹، برای نخستین جنگنده تک‌باله "لوفت‌وافه" طراحی شد. به هر صورت ب‌اف ۱۰۹ پیروز این رقابت بود اما عملکرد هائی ۱۱۲ نیز مورد توجه وزارت هوانوردی رایش قرار گرفت تا سفارش فروند از مدل پیش‌تولید ب-۲ صادر شود. دوازده هواگرد به امپراتوری ژاپن صادر شد. "لوفت‌وافه" از دوازده فروند هائی ۱۱۲ در جریان بحران سودتنلند در سال ۱۹۳۸، در قالب گروه ۳ جناح ۱۳۲ شکاری استفاده کرد. هفده فروند اواخر جنگ داخلی اسپانیا در خدمت نیروهای ملی‌گرا بودند. با وجود عملکرد مناسب، هائی ۱۱۲ دیگر هیچ خدمت عملیاتی در "لوفت‌وافه" نداشت. بیست‌وچهار فروند سال ۱۹۳۹ به نیروی هوایی رومانی و چهار هواگرد، از جمله یک پیش‌نمونه ارتقا یافته، به مجارستان تحویل شد. از آن‌ها برای مدت کوتاهی در جنگ با شوروی تا سال ۱۹۴۲ استفاده گردید.
"هائی ۱۱۲":
هاینکل ۱۱۹ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است . نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی آلمان نازی بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل هائی ۱۰۰ یک هواگرد جنگنده تک‌باله تک‌موتوره دوره پیش از جنگ جهانی دوم ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود. این هواگرد یکی از سریعترین جنگنده‌ها در زمان خود بود؛ با این حال، با وجود استفاده تبلیغاتی، وارد خط تولید عمده و خدمت در "لوفت‌وافه" نشد.
پس از آن که "لوفت‌وافه" مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹ را بر هاینکل هائی ۱۱۲ ترجیح داد، گروه ارنست هاینکل هاینکل هائی ۱۰۰ را به عنوان جانشین بالقوه ب‌اف ۱۰۹، به صورت یک جنگنده پرسرعت طراحی کرد. این هواگرد به گونه‌ای مهندسی شد که با حداقل تعداد قطعات و دشواری ساخت، به سهولت تولید شود. پیش‌نمونه هائی ۱۰۰آ (a) روز ۲۲ ژانویه سال ۱۹۳۸ برای نخستین بار به پرواز درآمد. نیرو محرکه را یک موتور دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۱ با سامانه ویژه خنک‌سازی آبی تحت فشار، تأمین می‌کرد. پیش‌نمونه دوم با موتور دی‌ب ۶۰۱اِم با خلبانی ارنتست اودت روز ۶ ژوئن سال ۱۹۳۸ رکورد هواگرد زمین‌پایه برای طی مسافت ۱۰۰ کیلومتری در گردش بسته را شکست.
هواگرد رسماً هائی ۱۱۲او خوانده شد تا موجب افزایش شهرت هائی ۱۱۲ب که به امپراتوری ژاپن و اسپانیا فروخته شده بود، شود. پیش‌نمونه سوم که برای شکستن رکورد جهانی سرعت مطلق ساخته شد، طول بال کمتر، آسمانه هوا لغزتر و موتور تقویت‌شده دی‌ب ۶۰۱ داشت. به هر حال ماه سپتامبر سقوط کرد و با پیش‌نمونه هشتم جایگزین شد. هانس دیترله توانست روز ۳۰ مارس سال ۱۹۳۹ در ارانینبورگ با این هواگرد رکورد سرعت را به ۷۴۶٫۶۱ کیلومتر بر ساعت برساند. پیش‌نمونه‌های چهارم و پنجم هائی ۱۰۰ب (B) نام گرفتند. پبش‌نمونه‌های ششم، هفتم و نهم با استاندارهای مدل هائی ۱۰۰سی تکمیل شدند. سومین هواگرد از این نوع نخستین نمونه مسلح بود که دو توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری ام‌گه اف‌اف و چهار مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متری ام‌گه ۱۷ داشت.
نقایص هدایت‌پذیری در پروازهای آزمایشی مرکز رشلین عیان شد تا مدل هائی ۱۰۰ده برای رفع آن پدید آید. در این مدل سطوح هدایت دُم بزرگ‌تر بود و یک رادیاتور سنتی نیمه‌جمع‌شونده در کف بدنه به جای سامانه سر بسته پیشین، داشت. این هواگرد به یک توپ خودکار ام‌گه اف‌اف در دماغه و دو مسلسل ام‌گه ۱۷ در بال‌ها مسلح بود. مجموعاً ۱۵ فروند از مدل هائی ۱۰۰ده تولید شد که شامل سه نمونه پیش‌تولید هائی ۱۰۰ده-۰ و دوازده هواگرد تولیدی هائی ۱۰۰ده-۱ می‌شد.
موتور دی‌ب ۶۰۱ برای تولید ب‌اف ۱۰۹ در نظر گرفته شد و هائی ۱۰۰ به خدمت در "لوفت‌وافه" پذیرفته نشد. در عوض مجوز ارائه آن برای تولید تحت لیسانس صادر گشت. ماه اکتبر سال ۱۹۳۹ گروه‌هایی از شوروی و ژاپن از مارینیه دیدار کردند. سه فروند هائی ۱۰۰ده-۰ و سه فروند هائی ۱۰۰ده-۱ به ترتیب به ژاپن و شوروی فروخته شد. تولید خارجی در ژاپن، شوروی و مجارستان محقق نشد.
دستگاه تبلیغاتی رایش سوم از ظرفیت آن رسانه‌ای آن استفاده کرد. دوازده فروند هائی ۱۰۰دی-۱ تولید شده به اشکال مختلف رنگ‌آمیزی و بهار سال ۱۹۴۰ با نشان یگان‌های مختلف در صفوف جنگنده‌ها از آن‌ها عکس‌برداری شد تا با عنوان هائی ۱۱۳، به صورت گسترده در خدمت "لوفت‌وافه" به تصویر کشیده شود. اوایل جنگ جهانی دوم از ۹ فروند از آن‌ها در دفاع از آسمان کارخانه هاینکل در روستوک استفاده شد؛ البته این هواگردها هیچ درگیری تجربه نکردند.
"هائی ۱۰۰ده-۱":
هاینکل ۱۷۸ اولین هواگرد جهان که با موتور جت کار میکرد و ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان بود. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی پرواز کرد. موتور این هواگرد توسط هانس فون اوهاین ساخته شده بود.
هاینکل ۲۸۰ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است که در سال ۱۹۴۰–۱۹۴۳ ساخته شد. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
هاینکل هائی ۲۱۹ "اوهو" (شاه‌بوف) یک جنگنده شبانه دو موتوره ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که در جنگ جهانی دوم در "لوفت‌وافه" خدمت کرد. هائی ۲۱۹ نخستین هواگرد نظامی عملیاتی جهان مجهز به صندلی‌پران بود.
هاینکل هائی ۲۱۹ بنا به درخواست نیروی دفاع شبانه برای یک هواگرد دو موتوره اختصاصی به عنوان جنگنده شبانه طراحی شد. با توجه بی‌علاقگی وزارت هوانوردی رایش به آن، پیش‌نمونه ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ به پرواز درآمد. تا ماه آوریل سال ۱۹۴۳ سفارش ۳۰۰ فروند صادر شد. نیروی دفاع شبانه خواهان دریافت ۲٬۰۰۰ فروند بود؛ با این حال تنها ۲۹۴ فروند تا پایان جنگ جهانی دوم تحویل گردید. هائی ۲۱۹ نخستین جنگنده جهان مجهز به صندلی‌پران بود. هائی ۲۱۹ تسلیحاتی قدرتمندی شامل ۶ توپ خودکار ۳۰ میلی‌متری و ۲ توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری داشت. این هواگرد همچنین مجهز به آخرین نمونه از رادار بود. اگر به اندازه کافی از آن تولید می‌شد امکان داشت دفاع از رایش در مقابل بمب‌افکن‌های نیروی هوایی بریتانیا بسیار موثرتر باشد. به هر صورت هائی ۲۱۹ خود در آغاز فرایند توسعه دچار برخی مشکلات فنی بود.
"هائی ۲۱۹":
هاینکل هائی ۱۶۲ یک هواگرد جنگنده تک‌موتوره جت شرکت هاینکل در آلمان بود که اواخر جنگ جهانی دوم در "لوفت‌وافه" خدمت کرد. این هواگرد با لقب‌های "سالاماندِر" و "فولکس‌ییگر" (شکاریِ مردم) شناخته می‌شود.
در جریان جنگ جهانی دوم رایش سوم تا پاییز سال ۱۹۴۴ در محاصره دشمنان خود بود و متحمل خسارات زیادی در اثر بمباران‌های متفقین می‌شد. بدین جهت با تصمیم‌گیری در سطوح بالای سیاسی و صنعتی قرار بر تولید یک «شکاری مردم» ("Volksjäger") شد. این هواگرد می‌بایست کوچک (حداکثر وزن بارگذاری‌شده ۲٬۰۰۰ کیلوگرم)، ساده، با پیشرانش جت، حامل یک یا دو توپ خودکار ۳۰ میلی‌متری، با نگهداری آسان و نیازمند حداقل نیروی کار ماهر و مواد اولیه کمیاب می‌بود. برخی از جمله سرتیپ آدولف گالانت، ژنرال نیروی شکاری، این طرح را غیر واقع بینانه و نادرست می‌دیدند و بر متمرکز همه‌جانبه بر ام‌ئی ۲۶۲ تاکید داشتند. با این حال، مشخصات روز ۸ سپتامبر سال ۱۹۴۴ اعلام و مطالعه شرکت‌های پیش‌روی هواگردسازی روی آن بلافاصله آغاز شد. تا روز ۱۵ سپتامبر شرکت‌های بلوم اوت فوس و هاینکل به ترتیب طرح هواگردهای په. ۲۱۱ و په. ۱۰۷۳ را ارائه کردند. نمونه بلوم اونت فوس عملکرد بهتری داشت اما با تایید نهایی روز ۳۰ سپتامبر فرماندهی عالی "لوفت‌وافه"، کار بر هر دو طرح ادامه یافت.
بر برنامه هاینکل جهت تولید هواگرد جدید عنوان زالاماندِر (سمندر) نهاده شد. هاینکل خود په. ۱۰۷۳ را اشپاتْس (گنجشک) نامید. در ابتدا پیشنهاد شد نام رسمی هائی ۵۰۰ بر هواگرد گذاشته شود اما برای سردرگم کردن اطلاعات دشمن، شماره تعلق‌گرفته به پروژه متوقف‌شده هواگرد مسرشمیت "یَگُوار"، دوباره تکرار شد و جنگنده جدید هائی ۱۶۲ نام گرفت. کار طراحی تا نخستین پرواز در روز ۶ دسامبر سال ۱۹۴۴، تنها ۱۰ هفته به طول انجامید. هائی ۱۶۲ ساختاری تمام‌چوبی داشت و انتظار می‌رفت صنعت آلمان بتواند ماهانه حدود ۲٬۰۰۰ فروند از این هواگرد رهگیر توربوجت تولید کند. با وجود منهدم شدن نخستین پیش‌نمونه در اثر یک حادثه، سی پیش‌نمونه دیگر و متعاقبا ۲۷۵ مدل تولیدی هائی ۱۶۲آ-۱ و ۲ تولید شد. پس از انجام آزمایش‌های پرواز در رشلین، هواگرد به گروه ۱ جناح ۱ شکاری در لِک در شلسویگ-هولشتاین تحویل گردید. با این حال این یگان پیش از پایان جنگ عملیاتی نشد. برخورد اندکی بین هواگردهای هائی ۱۶۲ و هواگردهای متفقین به وقوع پیوست.
"هائی ۱۶۲":
هاینکل ۱۱۸ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است .
هاینکل ۵۷ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است .
هاینکل ۰۱۱ یک موتور جت ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است .
هاینکل ۸ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است .
هاینکل پی. ۱۰۷۹ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است .
هاینکل ۱۱۶ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان است که در سال ۱۹۳۷–۱۹۳۸ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد دویچه لوفت هانزا بوده‌است.