moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ۱۷۷۷ میلادی، او درخواست برای بازگشت مجدد به کنگره را به دلیل کسالت رد کرد. اما زمانی مصیبت تهدید می‌کرد، او از مهارت‌های پزشکی خود استفاده نموده و نیروهای جان استارک را در جنگ بنینگتون در ماه اوت، همراهی کرد. او بار دیگر در ۱۷۷۸ میلادی در کنگره انتخاب شده و در کمیته‌ای که اصول کنفدراسیون را ترتیب می‌کرد، خدمت نمود. اما، پس از اینکه اصول تصویب شد، او دوباره به نیوهمپشایر بازگشته و به کارهای شخصی خود ادامه داد. این آخرین خدمت وی در حکومت فدرال بود. زمانی که وی در ۱۷۷۶ میلادی مشغول کار در کنگره بود، همسر وی مری مزرعه را مدیریت می‌کرد، بر روند بازسازی خانه آنها نظارت داشت، از فرزندان آنها نگهداری می‌نمود و هانا را به‌دنیا آورد.
هرچند پس از ۱۷۷۸ او در دولت باقی ماند، اما او در ۱۷۷۹ میلادی به سمت خود به عنوان قاضی بازگشته و در دادگاه عرایض عامه خدمت کرد. پس از آن در ۱۷۸۲ میلادی او در دادگاه عالی نیوهمپشایر گماشته شد. در ۱۷۸۸ میلادی، بارتلت به سمت رئیس دادگاه عالی ایالتی انتخاب شد. در همان سال، او یکی از نماینده‌های کنوانسیون نیوهمپشایر برای تصویب قانون اساسی ایالات متحده بود و بخشی از زمان خود را مشغول ریاست از این کنوانسیون بود. او به طرفداری از تصویب قانون اساسی که در ۲۱ ژوئن ۱۷۸۸ اتفاق افتاد، استدلال نمود. مجلس قانون‌گذاری ایالت جدید نیوهمپشایر او را به عنوان سناتور ایالات متحده انتخاب کردند، اما وی این سمت را نپذیرفت.
زمانی که قانون اساسی جدید ایالتی در ۱۷۹۲ میلادی نافذ گردید، او فرماندار نیوهمپشایر شد. او پس از چهار سال خدمت، به دلیل وضع سلامت نامساعد، از سمت خود کنار رفت؛ او سال بعد درگذشت. در جریان خدمت خود به عنوان فرماندار، او از تنفیذ قانون اساسی جدید ایالتی، تدوین قوانین و لوایح نافذ و فراهم نمودن شرایط اولیه پرداخت دیون ایالت، نظارت نمود. او به‌طور فعالانه از زراعت و صنایع تولیدی و بهسازی جاده‌ها حمایت نموده و آغاز پروژه‌های ساخت کانال‌ها را مشاهده نمود.
بارتلت بازنشسته شده و به خانه‌اش در کینگستون رفت و در همان‌جا در ۱۹ مه ۱۷۹۵ درگذشت. او پس از اینکه فلج شد، وفات کرد. او در نزدیکی همسرش مری در قبرستان پلینز در کینگستون به خاک سپرده شد. بازماندگان بارتلت هنوز هم در خانه وی زندگی می‌کنند؛ خانه جوسیاه بارتلت در ۱۹۷۱ میلادی یک مکان ملی تاریخی اعلام شد.
گروه H جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ که مسابقات آن از ۲۴ نوامبر تا ۲ دسامبر ۲۰۲۲ (۳ تا ۱۱ آذر ۱۴۰۱) برگزار شد، از تیم‌های پرتغال، غنا، اروگوئه و کره جنوبی تشکیل شده بود. دو تیم برتر این گروه یعنی پرتغال و کره جنوبی وارد مستطیل سبز شدند و به مرحله یک هشتم نهایی این جام صعود کردند
<section begin=GrpH />
نخستین مسابقه در تاریخ ۲۴ نوامبر ۲۰۲۲ (۳ آذر ۱۴۰۱) برگزار شد. منبع: فیفا
<section end=GrpH />
دو تیم هشت بار از جمله دو بار در جام جهانی به مصاف هم رفته اند که هر دو مسابقه با پیروزی اروگوئه به پایان رسیده است. یک‌بار آن ۱-۰ در مرحله گروهی جام جهانی ۱۹۹۴ و بار دیگر ۲-۱ در مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی ۲۰۱۰.
<section begin=H1 /><section end=H1 />
دو تیم یک‌بار به مصاف هم رفته اند آن هم در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۱۴ که با برتری ۲–۱ پرتغال به پایان رسید.
<section begin=H2 /><section end=H2 />
دو تیم هشت بار به مصاف هم رفته اند که آخرین بار در یک دیدار دوستانه در سال ۲۰۱۴ غنا توانست با نتیجه ۴–۰ به پیروزی برسد.
<section begin=H3 /><section end=H3 />
دو تیم سه بار به مصاف هم رفته اند، از جمله یک‌بار آن در مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی ۲۰۱۸ که با برتری ۲-۱ اروگوئه به پایان رسید.
<section begin=H4 /><section end=H4 />
دو تیم یک‌بار به مصاف هم رفته اند، آن هم در مرحله یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۲۰۱۰ که اروگوئه در ضربات پنالتی توانست پیروز شود.
<section begin=H5 /><section end=H5 />
دو تیم یک‌بار به مصاف هم رفته اند، آن هم در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۰۲ که کره جنوبی با نتیجه ۱-۰ توانست پیروز شود.
<section begin=H6 /><section end=H6 />
دایانا بورل (؛ –) آهنگساز اهل بریتانیا بود. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت می‌باشد.
بورل در نوریچ به دنیا آمد، جایی که پدرش که در حرفه معلمی اشتغال داشت، به عنوان دستیار ارگ نواز در کلیسای جامع نوریچ خدمت کرد و قبل از تحصیل در رشته موسیقی در دانشگاه کمبریج در دبیرستان دخترانه نوریچ تحصیل کرد. او کار خود را به عنوان نوازنده ویولا آغاز کرد، اما خیلی زود برای آهنگسازیهایش به شهرت رسید و آهنگساز حرفه‌ای شد. یکی از اولین ساخته‌های او برای جشنواره موسیقی سنت اندلیون در ۱۹۸۰ بود. او قبلاً به‌عنوان نوازنده ویولا شرکت می‌کرد، اما ریچارد هیکوکس، برگزارکننده جشنواره، به او گفت: «باید چیزی برای جشنواره بنویسد». در نتیجه او متن زیادی با استفاده از متون کورنی و لاتین نوشت.
اولین قطعه اصلی ارکستر او منظره (۱۹۸۸) نام داشت. این قطعه حومه‌ای وحشی و بادگیر را توصیف می‌کند. این یکی از برندگان جوایز "Encore" بود که توسط انجمن سلطنتی فیلارمونیک و رادیو بی‌بی‌سی ۳ سازماندهی شده بود.
بورل آثار ارکستری دیگری از جمله کنسرتو برای ویولا، فلوت و کلارینت، برای اپرای آلباتروس (۱۹۹۷)، و بسیاری از آثار گروه کر و موسیقی مجلسی نوشته‌است. او معماری مدرن را دوست دارد و موسیقی او گاهی اوقات این را نشان می‌دهد. او همچنین برای جوانان موسیقی نوشته‌است، مانند Lights and Shadows (1989) که شامل یک گروه کر کودکان، یک گروه ریکوردر و بسیاری از سازهای کوبه‌ای است.
او در مدرسه موسیقی و درام گیلدهال تدریس می‌کند. در ۲۰۰۶ مدیر هنری فستیوال اسپیتال فیلدز در لندن و جانشین جاناتان داو شد. در ۲۰۰۶، به او کمک هزینه تحصیلی از شورای تحقیقات هنر و علوم انسانی در آکادمی سلطنتی موسیقی، برای آهنگسازی مجموعه‌ای از آثار ارگ گروه در طول پنج سال اعطا شد. او در هارویچ، اسکس زندگی می‌کند.
آی‌کی سیریوس که بیش‌تر و به اختصار با نام سیریوس شناخته می‌شود، یک باشگاه حرفه‌ای فوتبال است که در شهر اوپسالا در سوئد قرار دارد و هم‌اکنون در لیگ برتر فوتبال سوئد، بالاترین سطح لیگ فوتبال در سوئد مشغول به فعالیت است.این باشگاه زیر نظر اتحادیه فوتبال آپلندز عمل می‌کند.
این باشگاه در سال ۱۹۰۷ تشکیل شد و اولین موفقیت آن در سال ۱۹۲۴ و زمانی که آنها به فینال اسونسکا مسترکاپ رسیدند به دست آمد.در فینال، آنها با نتیجه ۵ بر ۰ توسط فاسبرگز مغلوب شدند.
قبل از اینکه شرایط اقتصادی مساعد آنها را قادر به صعود به لیگ برتر در سال ۱۹۶۸ کند،باشگاه چهل سال بعد را در گمنامی و سطوح پایین فوتبال گذراند.قبل از اینکه شرایط اقتصادی مساعد آنها را قادر به صعود به لیگ برتر در سال ۱۹۶۸ کند،اگرچه آنها تنها پس از یک فصل به دسته پایبن‌تر سقوط کردند.
پس از سقوط باشگاه از آلسونسکان در سال ۱۹۷۴، باشگاه در دسته دوم بازی کرد تا اینکه پس از چند سال سخت در آغاز دهه ۱۹۸۰ به سطح چهارم فوتبال سوئد سقوط کرد.
دهه ۱۹۹۰ را بیش‌تر در سطح دوم فوتبال گذراندند پیش از صعود به لیگ برتر در سال ۲۰۰۶ ، ۵ سال اول هزار سوم را در سطح سوم فوتبال سوئد سپری نمودند و سرانجام در سال ۲۰۰۶ صعود رویایی آن‌ها به سطح دوم محقق شد.
پس از سقوط در سال ۲۰۰۹ به سطح سوم مدتی را در لیگ‌های پایین‌تر سوئد گذراندند تا در نهایت در سال ۲۰۱۳ به سطح دوم فوتبال سوئد بازگشتند و در سال ۲۰۱۶ توانستند مجوز حضور مجدد در لیگ برتر فوتبال سوئد را به دست آورند.
نیکولاس کوک (Nicholas Cooke) (زادهٔ ۳ فوریه ۱۷۱۷ – درگذشتهٔ ۱۴ سپتامبر ۱۷۸۲)، فرماندار مستعمره رود آیلند و کشتزارهای پراویدنس در جریان جنگ انقلاب آمریکا بود و پس از اینکه رود آیلند به یک ایالت مجزا مبدل شد، وی در سمت خود باقی مانده و نخستین فرماندار ایالت رود آیلند گردید. او که در شهر دریایی پراویدنس متولد گردد، از اوایل زندگی با دریا سروکار داشت و در نهایت ناخدای کشتی شد. شغل وی به عنوان ناخدا او را به‌سوی تجارت برده کشاند و در این تجارت خود بسیار موفق گردید، در عین حال او تجارت‌های مشروب‌سازی و طناب‌سازی نیز داشت. وی در نقاشی هجو آمیز دهه ۱۷۵۰ جان وودز تحت عنوان ناخداهای دریا در حال نوشیدن در سورینام، به عنوان یک بازرگان ثروتمند نقاشی شده‌است.
کوک برای نخستین بار زمانی به‌طور فعال وارد سیاست شد که در ۱۷۵۲ میلادی به عنوان دستیار شهر پراویدنس انتخاب گردید و به‌طور مجموع برای چهار سال در این سمت خود باقی ماند. او در دهه ۱۷۶۰ میلادی بیشتر انرژی خود را به کارهای بازرگانی و حکومتداری محلی وقف نموده و در ۱۷۶۶ میلادی از کلیسای کنگره‌گرای خود نمایندگی نمود تا این کلیسا بتواند به معتمد یک کالج جدید که بعداً به‌نام دانشگاه براون معروف شد، در رود آیلند مبدل شود. در ۱۷۶۸ میلادی وی به عنوان معاون فرماندار مستعمر رود آیلند تحت فرمانداری جوسیاس لیندون انتخاب گردید. او پس از یک سال از این سمت خود کنار رفت، اما در ۱۷۷۵ میلادی زمانی که جنگ با بریتانیای کبیر آغاز شد، او بار دیگر به عنوان معاون فرماندار انتخاب شد، اما این بار تحت فرماندار جوزف وانتون. وانتون بنا بر همدلی که با وفاداران داشت به‌طور رسمی در نوامبر ۱۷۷۵ از فرمانداری عزل گردید و کوک به‌جای وی فرماندار شد. زمانی که کوک در ماه مه ۱۷۷۶ مجدداً به عنوان فرماندار انتخاب گردید، مهمترین اقدام وی در زمان فرمانداری‌اش اتفاق افتاد: بر مبنای فرمان مجلس عمومی، مستعمره رود آیلند و کشتزارهای پراویدنس به‌طور رسمی ارتباط خود با بریتانیای کبیر را قطع کرد، این کار در واقع دو ماه قبل از امضاء اعلامیه استقلال توسط ۱۳ مستعمره آمریکایی صورت گرفت.
در جریان نزدیک به سه سال فرمانداری کوک، او مجبور بود به‌طور مداوم با مسائلی ناشی از جنگ با بریتانیا دست و پنجه نرم کند. یکی از سخت‌ترین شرایط، زمانی بود که بریتانیا نیوپورت را تصرف و اشغال نمود و این مکان باید قبل از اینکه نیروهای بریتانیایی به محل می‌رسیدند، تخلیه می‌گردید. جنگ عواقب سنگینی برای کوک داشت و در ۱۷۷۸ میلادی او انتخاب مجدد به عنوان فرماندار را رد نموده و ویلیام گرین جایگزین او شد. کوک چهار سال بعد از بازنشستگی به حیات خود ادامه داده و در نوامبر ۱۷۸۲ در پراویدنس درگذشت. او در قبرستان نورت بوریال گراوند در پراویدنس به خاک سپرده شده‌است.
نیکولاس کوک در ۳ فوریه ۱۷۱۷ در شهر پراویدنس در مستعمره رود آیلند و کشتزارهای پراویدنس به دنیا آمده و فرزند دانیل کوک و مری پاوَر بود. او از اوایل زندگی خود به دریا رفت و در نهایت ناخدای کشتی شد، شغلی که منتج به حرفه بعدی وی به عنوان بازرگان شد. او در عین حال تجارت مشروب‌سازی و طناب‌سازی نیز داشت. پس از کسب ثروت، او دارایی‌های خود را در زمین و املاک در رود آیلند، ماساچوست و کنکتیکوت سرمایه‌گذاری کرد.
کوک فعالیت خود در عرصه سیاسی را برای نخستین بار در ۳۵ سالگی پس از اینکه در ۱۷۵۲ میلادی به عنوان دستیار در شهر پراویدنس انتخاب گردید، آغاز نموده و پس از آن سه بار دیگر در جریان هفت سال مجدداً به این سمت انتخاب شد. در اواسط دهه ۱۷۵۰ میلادی، نقاش اهل بوستون جان گرینوود گروهی از ناخداهای کشتی و بازرگانان را تا سورینام در کرانه شمال‌شرقی آمریکای جنوبی همراهی کرد. تجارت اموال معمولاً زمان گیر بود و از اینرو مردان اغلب در می‌خانه‌ها منتظر می‌ماندند. گرینوود که از سوی بازرگانان مأموریت داشت تا یک نقاشی هجو آمیز خلق نماید، یک صحنه می‌خانه‌ای متشکل از ۲۲ شخصیت را ابداع نموده و خود را در میان بازرگانان ثروتمند به نمایش گذاشت، کاری که ناشی از «تأثیرات مستی شراب و بلندپروازی اقتصادی» بود. منابع مختلف توافق دارند که کوک همان مردی است کلاه بر سر دارد، در عقب میز نشسته‌است، رو به طرف راست و از لوله سگار می‌کشد.
کوک در ۱۷۶۶ میلادی عضو هیئت امنای کالج جدید در رود آیلند که بعداً معروف به دانشگاه براون شد، بوده و تا هنگام مرگ خود در این سمت خدمت کرد. به عنوان عضو هیئت امنا، وی از یک کلیسای کنگره‌گرایان که او از ۱۷۴۷ میلادی به بعد عضویت آنرا داشت، نمایندگی می‌کرد.
در ۱۷۶۸ میلادی، کوک معاون فرماندار مستعمره تحت فرمانداری جوسیاس لیندون شد، اما هر دو مرد یک سال بعد سمت‌های خود را ترک کردند. زمانی که مشکلات با بریتانیای کبیر بدتر شد و کنگره قاره‌ای شکل گرفت، کوک رئیس کمیته بازرسی پراویدنس شد. او مسئول نظارت از شهر بود تا اطمینان حاصل شود که این شهر از اعلامیه‌های کنگره در ارتباط به تجارت با بریتانیای کبیر پیروی می‌نماید. برخی از احکام شامل متوقف‌سازی تجارت برده؛ توقف خریداری چای؛ متوقف‌سازی تمامی واردات و صادرات به بریتانیا؛ فروش کالاها به قیمت مناسب و ممانعت از مسابقه اسب دوانی، گیم بازی کردن، نمایش‌های گران‌قیمت و مراسم خاکسپاری گران‌قیمت بود.
در ماه مه ۱۷۷۵، کوک بار دیگر به عنوان معاون فرماندار انتخاب گردیده و جوزف وانتون برای هفتمین بار فرماندار شد. با این همه، وانتون در ارتباط به بریتانیای کبیر موضعی بسیار محافظه‌کارانه داشت و نمی‌خواست تا ارتباط‌های را که مستعمرات را با کشور مادر وصل می‌نماید، قطع کند. همزمان، مجلس عمومی یک موضع قوی به‌سوی استقلال اتخاذ نموده و چهار مورد را بر علیه وانتون با جزئیات مشخص نمودند، کاری که پس از آن قاضی‌ها از ارایه سوگند وفاداری به وانتون در جریان جلسه ماه ژوئن آنها، منع شدند. وانتون طرح ایجاد ارتش ۱۵۰۰ نفری را تأیید نکرد، مأموریت افسران را امضاء نکرد، از صدور اعلامیه برای روز صیام که توسط مجلس مشخص شده بود خودداری نموده و سوگند وفاداری یاد نکرد. وانتون دلایل خود را در رابطه با این چهار مسئله طی نامه‌ای به مجلس ارایه نمود، اما هیچ اثری در پی نداشت. بدون احضار به دادگاه، سمت وانتون موقتاً تعلیق گردیده و کوک به عنوان سرپرست فرماندار به‌جای وی انتصاب یافت. فرمان تعلیق علیه وانتون در جریان هر جلسه مجلس الی ماه نوامبر تمدید می‌گردید، اما به دلیل عدم کسب رضایت مجلس و ادامه دادن به همدلی خود با طرفداران بریتانیا (توری‌ها)، او به‌طور رسمی در ۷ نوامبر ۱۷۷۵ از سمت خود برکنار گردید. کوک به عنوان فرماندار و ویلیام برادفورد و بریستول به عنوان معاون فرماندار انتخاب گردیده و الی مدت باقی‌مانده دوره فرمانداری وانتون در این سمت خدمت نمودند تا اینکه کوک مجدداً برای دو دوره یک ساله دیگر انتخاب شد.
پاول کرینگتون (Paul Carrington) (زادهٔ ۱۶ مارس ۱۷۳۳ – ۲۳ ژوئن ۱۸۱۸)، وکیل دادگستری، قاضی و سیاست‌مدار اهل ویرجینیا بود. وی قبل از اینکه به عنوان دادرس دادگاه استیناف ویرجینیا (حالا دیوان عالی ویرجینیا) انتخاب گردد، به عنوان عضو مجلس ایالتی ویرجینیا و مریلند (House of Burgesses) خدمت می‌کرد. در ۱۷۸۸ میلادی، وی یکی از نمایندگان در کنوانسیون تصویب ویرجینیا بود و به نفع تصویب قانون اساسی ایالات متحده رأی داد.
کرینگتون در ۱۶ مارس ۱۷۳۳ در «بوستون هیل» در شهرستان کامبرلند، مستعمره ویرجینیا به‌دنیا آمد و پسر سرهنگ جرج کرینگتون (۱۷۱۱ – ۱۷۸۵ میلادی) و جوهانا مایو (۱۷۱۲ – ۱۷۸۵ میلادی) بود. پدربزرگ و مادربزرگ وی پاول کرینگتون و هنینگهام کودرینگتون بودند که از انگلستان به جزیره باربادوس مهاجرت کردند؛ پدر وی در سال ۱۷۲۳ میلادی به مستعمره ویرجینیا مهاجرت نمود. پدربزرگ و مادربزرگ مادری کرینگتون سرگرد ویلیام مایو و فرانسیس گولد نام داشتند.Brown, Alexander. "The Cabells and Their Kin". Garrett and Massie, 1939, p. 223.
او در سن ۱۷ سالگی به آموزش حقوق نزد سرهنگ کلمنت رید در شهرستان لولنبرگ آغاز نموده و در ماه مه ۱۷۵۵ میلادی جواز وکالت خود را که توسط پیتون راندولف، جان راندولف و جرج ویت امضاء شده بود، کسب کرد. در ۱ اکتبر همان سال او با مارگارت رید که دومین دختر سرهنگ رید بود، ازدواج کرده و در مولبیری هیل باهم زندگی می‌کردند. آنها باهم صاحب چندین فرزند بودند: جرج کرینگتون (۱۷۵۶ – ۱۸۰۹ میلادی)، مری اسکات کرینگتون وینابل (۱۷۵۸ – ۱۸۳۷ میلادی)، ان کرینگتون کابیل (۱۷۶۰ – ۱۸۳۸ میلادی)، کلمنت کرینگتون (۱۷۶۲ – ۱۸۴۷ میلادی) و پاول کرینگتون (۱۷۶۴ – ۱۸۱۶ میلادی).
کرینگتون برای سال‌های زیادی به عنوان متصدی امور مالی کلیسا و متولی کلیسا در ناحیه اسقفی کورنوال خدمت می‌کرد. وی در ۱۷۵۶ میلادی به عنوان دادستان کل (king's attorney) شهرستان بدفورد، در ۱۷۶۱ میلادی به عنوان سرگرد شبه‌نظامیان شهرستان لولنبرگ و در ۱۷۶۴ میلادی به عنوان سرهنگ شبه‌نظامیان شهرستان شارلوت گماشته شد. پس از اینکه او برای مدتی در دادگاه‌های شهرستان به وکالت می‌پرداخت، کرینگتون از شهرستان شارلوت به مجلس ایالتی ویرجینیا انتخاب گردید و او از زمان نخستین تشکیل مجلس در ۱۷۶۵ میلادی که وی از شهرستان لونن‌برگ نمایندگی می‌کرد الی سال ۱۷۷۵ میلادی در این مجلس حضور داشت. همسر وی در ۱ مه ۱۷۶۶ درگذشت و کرینگتون در مورد وی گفت، «او بهترین همسر و یک زن دارای فضایل بی‌شمار بود». او در ۱۷۶۷ میلادی به عنوان دادستان کل شهرستان مکلنبرگ، در ۱۷۷۰ میلادی دادستان کل شهرستان باتتورت و در ۱۷۷۰ میلادی دادستان کل لونن‌برگ گماشته شد. کارلوتی همچنین در ۱۷۷۲ میلادی به عنوان ستوان شهرستان و قاضی ناظر شارلوت و همچنین در همان سال به عنوان منشی شهرستان هالیفکس انتصاب یافت. او از ۱۷۷۴ – ۱۷۷۶ میلادی رئیس کمیته شهرستان شارلوت که مصوبه‌های کنگره قاره‌ای را تصویب می‌کرد بودBrown, Alexander. "The Cabells and Their Kin". Garrett and Massie, 1939, p. 224. و در ۱۷۷۵ میلادی یکی از اعضای نخستین هیئت امنای کالج همپدن-سیدنی هنگام بنیان‌گذاری این کالج بود.Brinkley, John Luster. "On This Hill: A narrative history of Hampden–Sydney College, 1774–1994." Hampden–Sydney: 1994, p.10.
تحت قانون اساسی جدید نافذ شده ایالت ویرجینیا در ۲۳ ژانویه ۱۷۷۸، او به عنوان قاضی دادگاه عمومی ویرجینیا انتخاب گردید؛ بنابر سمتی که به عنوان قاضی دادگاه عمومی داشت، او به دومین قاضی مبدل شد که در دادگاه استیناف جدیدالتاسیس گماشته می‌شود، دادگاهی که در آن زمان از قاضی‌های دادگاه عمومی، دادگاه دریایی و دادگاه انصاف تشکیل شده بود. در ۱۷۸۰ میلادی، او رئیس دادگاه عمومی ویرجینیا شد. در ۱۷۸۹ میلادی، وی از سوی مجلس عمومی ویرجینیا به عنوان قاضی دادگاه عالی استیناف ویرجینیا که مجدداً سازماندهی شده بود، انتخاب گردید.
در ۱۷۸۸ میلادی، کرینگتون یکی از نمایندگان در کنوانسیون تصویب ویرجینیا بود و این کمیسیون توانست با تفاوت بسیار اندک ۸۹ رأی موافق در مقابل ۷۹ رأی مخالف، قانون اساسی ایالات متحده را تصویب نماید. هرچند او به نفع تصویب قانون اساسی ایالات متحده رأی داد، اما او همچنین نقش نیرومندی در توسعه اعلامیه حقوق ویرجینیا داشت، اعلامیه‌ای که از آن به عنوان مدلی برای منشور حقوق ایالات متحده آمریکا استفاده گردید.Brown, Alexander. "The Cabells and Their Kin". Garrett and Massie, 1939, p. 225.
کرینگتون در ۶ مارس ۱۷۹۲ با همسر دوم خود پریسیلا سیمز که ۱۶ سال سن داشت، ازدواج کرد. آنها صاحب چند فرزند شدند: هنری کرینگتون (۱۷۹۳ – ۱۸۶۷ میلادی)، لتیسی پریسیلا کرینگتون کولز (۱۷۹۸ – ۱۸۷۵ میلادی) و رابرت کرینگتون (۱۸۰۲ – ۱۸۴۵ میلادی). همسر وی در ۱۸۰۳ میلادی درگذشت و او اظهار داشت که از دست دادن همسرش برای وی و خانواده‌اش جبران‌ناپذیر بود.Brown, Alexander. "The Cabells and Their Kin". Garrett and Massie, 1939, p. 226.
در سن ۷۵ سالگی، کرینگتون که نگران توانایی خود مبنی ابر انجام وظایف قضایی‌اش شده بود، در ۱۸۰۷ میلادی از دادگاه استعفا داد. او در ۱ اوت همان سال نوشت، «من سال‌های زیادی را مصدر خدمت به مردم بودم و حالا من با خلوص نیت می‌دانم به زمانی رسیده‌ام که از نظر من هر مردی باید بازنشسته شود و آنگونه که برخی از برادرانم این کار را می‌کنند تا دم مرگ در سمت خود باقی نمانند». قاضی کرینگتون با وصف ترس‌های که داشت، برای ۱۱ سال دیگر پس از بازنشستگی به زندگی ادامه داد و در سن ۸۵ سالگی درگذشت.
قاضی کرینگتون در میان همسران خود در زمینی در مولبیری هیل در نزدیکی راندولف، ویرجینیا به خاک سپرده شد؛ خانه وی در ۱۷۹۳ میلادی در فهرست اداره ملی ثبت اماکن تاریخی قرار داده شد. آثار وی همراه با آثار پسرانش، کلمنت و رابرت کرینگتون در کتابخانه ویرجینیا نگهداری می‌شود. این آثار حاوی اسناد مختلف است، از جمله وکالت نامه‌ها، اسناد قضایی، رسیدها، اسناد مالیاتی و قباله خریداری زمین و برده‌ها.
پت هیلی (؛ زادهٔ ۱۹۸۳) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
کوین هالند (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
تام لاولور (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی‌گیر اهل ایالات متحده آمریکا است.
والت هریس (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است.
کوین لی (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
دراوایل سال 2023، کوین لی اعلام کرد که در اواخر سال 2022 به اسلام گرویده است.
جاش کوشک (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی‌گیر اهل ایالات متحده آمریکا است.
اسکات یورگنسن (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
مت همیل (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی‌گیر اهل ایالات متحده آمریکا است.
کریس لبن (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است.
جو لاوزون (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
مارک کر (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی‌گیر اهل ایالات متحده آمریکا است.
مایکل جولیان جانسون (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
آنتونی جانسون (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "مبارز" اشاره کرد. وی در تاریخ ۱۳ نوامبر ۲۰۲۲ درگذشت.
کیت جاردین (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۲ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "بریکینگ بد"، "بازیگر"، ""، "خباثت ذاتی"، "استرچ"، "جان ویک"، ""، "روزی روزگاری در ونیز"، "شات کالر"، "تنها شجاعان"، "مکگیور"، "جعبه پرنده، و "د کید" اشاره کرد.
اوریا هال (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کاراته‌کا اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
تیم کندی (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و پرسنل نظامی اهل ایالات متحده آمریکا است.
جانی هندریکس (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است.
سیلاس دین (Silas Deane) (۴ ژانویه ۱۷۳۸ [سبک قدیم گاه‌شماری، ۲۴ دسامبر ۱۷۳۷] - ۲۳ سپتامبر ۱۷۸۹)، یکی از پدران بنیان‌گذاران، تاجر، سیاستمدار، دیپلمات و از حامیان استقلال آمریکا بود. دین به عنوان نماینده در کنگره قاره‌ای فعالیت داشت و در آنجا اساس‌نامه قاره‌ای را امضاء کرد و سپس اولین دیپلمات خارجی ایالات متحده در فرانسه شد.
در اواخر جنگ انقلاب آمریکا، کنگره دین را به فساد مالی متهم کرد و انگلیسی‌ها از طریق جاسوسی نامه‌هایی را منتشر کردند که در آنها دین تلویحاً گفته بود که انقلاب آمریکا نا امیدکننده است. پس از جنگ، دین در خنت و لندن زندگی می‌کرد و تحت شرایطی مرموز و در حالی که می‌کوشید به آمریکا بازگردد، درگذشت.
دین در ۴ ژانویه ۱۷۳۸ [سبک قدیم گاه‌شماری ۲۴ دسامبر ۱۷۳۷] در گروتن، کنتیکت به دنیا آمد. پدرش سیلاس دین آهنگر بود و مادرش هانا بارکر نام داشت. سیلاس جوان‌تر موفق شد تا بورسیه کامل تحصیل در دانشگاه ییل را به دست آورد و در سال ۱۷۵۸ فارغ‌التحصیل شد. در آوریل ۱۷۵۹، به عنوان معلم ادوارد بنکرافت جوان در هارتفورد، کنتیکت استخدام شد. در سال ۱۷۶۱، دین وارد عرصه وکالت شد و برای مدت کوتاهی در خارج از هارتفورد وکالت کرد و سپس به وترزفیلد، کنتیکت نقل مکان کرد و تجارتی پُر رونق را به عنوان یک تاجر شروع‌کرد.
دین دو بار و هر بار با بیوه‌های ثروتمند اهل وترزفیلد ازدواج کرد. در سال ۱۷۶۳، پس از این که به مهیتابل (نات) وب کمک کرد تا دارایی‌های شوهر اولش را تسویه کند، با او ازدواج کرد. آنها یک پسر به نام جسی داشتند که در سال ۱۷۶۴ به‌دنیا آمد. مهیتابل در سال ۱۷۶۷ درگذشت. در سال ۱۷۷۰، دین با الیزابت (سالتونستال) اواردز، نوه قومندان کنتیکت، گوردون سالتونستال از خانواده سالتونستال اهل ماساچوست ازدواج کرد. الیزابت در سال ۱۷۷۷ در حالی که سیلاس در فرانسه بود، از دنیا رفت.
در سال ۱۷۶۸، دین به مجلس نمایندگان کنتیکت راه یافت؛ در سال ۱۷۶۹، وارد کمیته مکاتبات وترزفیلد شد و از سال ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۶ به عنوان نماینده کنتیکت در کنگره قاره‌ای فعالیت‌کرد.
زمانی که دین عضو کنگره بود، از نفوذ خود استفاده کرد تا در ارتش قاره‌ای برای پسرخوانده‌اش ساموئل ب. وب که او را تا فیلادلفیا همراهی کرده بود، حکم مأموریت بگیرد. دین در کار کمیته کنگره بهتر بود و به سازماندهی عملیات حمله به فورت تیکوندروگا و تأسیس نیروی دریایی ایالات متحده کمک‌کرد.
اختلافی میان دین و راجر شرمن، دیگر نماینده کنتیکت، بر سر انتصاب ایزرائیل پاتنم به عنوان سرلشکر تحت فرمان جرج واشینگتن به وجود آمد. این اختلاف باعث شد تا قانون‌گذار کنتیکت به جای دین نماینده کنگره شود؛ اما دین به جای بازگشت به کنتیکت، برای کمک به کنگره در فیلادلفیا ماند.
در ۲ مارس ۱۷۷۶، کنگره دین را به عنوان نماینده مخفی در فرانسه منصوب کرد و مأموریت داشت تا دولت فرانسه را تشویق کند که به مستعمرات کمک مالی اعطا کند. او به محض ورود به پاریس، با کنت ورجنس، وزیر امور خارجه فرانسه شروع به مذاکره کرد. دین با کمک پیر بومارشه، نمایش‌نامه نویس و حامی واقعی استقلال آمریکا، اسلحه و مهمات را برای مستعمرات ارسال کرد."Wethersfield, CT, and Onions ", Yankee Magazine, August 1993 دین همچنین به‌طور غیرمستقیم طرح جیمز آیتن (جان نقاش) اسکاتلندی را برای تخریب انبارها و اسکله‌های نیروی دریایی سلطنتی در پورتسموث و پلیموث انگلستان، به نمایندگی از انقلاب قاره‌ای تأییدکرد.
پس از ورود بنجامین فرانکلین و آرتور لی به پاریس در دسامبر ۱۷۷۶، طی دستورهایی از سوی کنگره که آن سه نفر را نماینده دیپلماتیک در فرانسه منصوب می‌کرد، جایگاه دین به رسمیت شناخته شد. دین چندین نیروی نظامی خارجی از جمله لافایت، بارون یوهان دی کالب، توماس کانوی، کازیمیر پولاسکی و بارون فون اشتویبن را به خدمت گرفت. به دلایل مختلف، بسیاری از افسران خارجی در آمریکا بدنام بودند و بسیاری در کنگره دین را به‌خاطر رفتار آنها سرزنش می‌کردند که این امر باعث شد در ۸ دسامبر ۱۷۷۷ او را برکنار کنند.
در ۶ فوریه ۱۷۷۸، دین و سایر مأموران دولت، قراردادهای مودت و تجارت و اتحاد را امضاء کردند و رسماً اتحاد میان فرانسه و مستعمرات آمریکا را ایجادکردند.
در ۴ مارس ۱۷۷۸، دین نامه‌ای از جیمز لاول دریافت کرد که حاوی حکم برکناری او از سوی کنگره بود. لاول تنها به ارائه گزارشی به کنگره در مورد امور اروپا اشاره کرد و دین کاملاً توقع داشت که ظرف چند ماه به پاریس بازگردانده شود. فرانسه دین را سوار بر یک کشتی جنگی به خانه فرستاد. لویی شانزدهم نیز پرتره‌ای با قابی از جنس الماس به دین تقدیم کرد و ورگنس و فرانکلین هر دو برایش تقدیرنامه نوشتند.
دین در ۱۴ ژوئیه ۱۷۷۸ به فیلادلفیا رسید و هنگامی که کنگره بر اساس گزارش‌های همکارش آرتور لی او را او را به فساد مالی متهم کرد، شوکه شد. از آنجا که دین دفاتر حساب خود را در پاریس رها کرده بود، نه قادر بود به درستی از خود دفاع کند و نه به دنبال جبران پولی بود که برای تهیه تجهیزات در فرانسه مصرف کرده بود. (در حالی که دین منتظر سخنرانی در کنگره بود، نزد بندیکت آرنولد که به تازگی به عنوان قومندان نظامی فیلادلفیا منصوب شده بود، ماند)
در یک مباحثه طولانی و تلخ بر سر اتهامات، جان جی در مقابل کنگره از دین دفاع کرد. او در نشریه پنسیلوانیا پاکت مورخ ۵ دسامبر ۱۷۷۸ یک دفاعیه عمومی با عنوان سخنان سیلاس دین خطاب به شهروندان آزاده و با فضیلت آمریکا منتشر کرد که در آن به آرتور لی، سایر اعضای خاندان لی و همکاران آنها حمله کرد. برادران آرتور، ریچارد هنری لی و فرانسیس لایت‌فوت لی، هر دو اتهامات دین را افترا آمیز و موجب آسیب به انقلاب آمریکا خواندند. در ۱۴ ژانویه ۱۷۷۹، دین در نشریه پنسیلوانیا پاکت به ادعاهای آنها پاسخ داد و فهرستی از هشت کشتی را ارائه کرد که در نتیجه تلاش‌های او، همراه با تدارکات از فرانسه رهسپار شده بودند. کنگره ۱۰۰۰۰ دلار را با پیسه کم‌ارزش‌شده قاره‌ای به عنوان غرامت به او پیشکش کرد، اما دین معتقد بود که این مبلغ بسیار کم است و از دریافتش امتناع کرد. دین در سال ۱۷۸۰ اجازه یافت تا به پاریس بازگردد و امور خود را حل و فصل کند و اسناد مورد مناقشه را جمع‌آوری کند. او در بدو ورود متوجه شد که از نظر مالی تقریباً نابود شده‌است زیرا ارزش سرمایه‌گذاری‌هایش به شدت افت کرده بود و برخی از کشتی‌هایی که حامل اجناس او بودند، توسط انگلیسی‌ها توقیف شده‌بود.
در مارس ۱۷۸۱، پادشاه جرج سوم درخواست لرد نورث را مبنی بر رشوه دادن به دین برای جذب او به عنوان یک جاسوس و نفوذ در کنگره پذیرفت. با این حال، در اواسط ژوئیه، پس از این که پادشاه نامه‌های فاش‌شده را مطالعه کرد که در آن دین وضعیت نظامی مستعمرات را نا امیدکننده توصیف می‌کرد و پیشنهاد نزدیک شدن به بریتانیا را در آن مطرح کرده بود، برنامه خود را لغو کردند.
استیفن هاپکینز (Stephen Hopkins) (زادهٔ ۷ مارس ۱۷۰۷ – درگذشتهٔ ۱۳ ژوئیه ۱۷۸۵)، از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده، فرماندار مستعمرهٔ رود آیلند و کشتزارهای پراویدنس، قاضی ارشد دادگاه عالی رود آیلند و امضا کنندهٔ اساس‌نامه و اعلامیهٔ استقلال آمریکا بود. او نوهٔ ویلیام هاپکینز، سیاستمدار برجستهٔ دوران مستعمراتی آمریکا و از خانواده‌ای سرشناس از اهالی رود آیلند بود. جد بزرگ او، توماس هاپکینز که از نخستین مهاجران کشتزارهای پراویدنس بود، در سال ۱۶۳۵، به همراه خویشاوند خود بندیکت آرنولد با کشتی از انگلستان به آنجا آمد. بندیکت آرنولد تحت فرمان سلطنتی تصویب شده در سال ۱۶۶۳، اولین فرماندار مستعمرهٔ رود آیلند شد.
هاپکینز در کودکی علاقهٔ زیادی به کتاب خواندن داشت و در زمینهٔ علوم، ریاضیات و ادبیات به پژوهشگری سخت کوش تبدیل شد. او نقشه‌بردار و ستاره‌شناس بود. در طی گذر سیارهٔ زهره از مقابل خورشید در سال ۱۷۶۹ در بررسی و سنجش آن نقش داشت. او در ۲۳ سالگی به عنوان قاضی صلح در شهر تازه تأسیس سیچوئت، ایالت رود آیلند آغاز به کار کرد. طولی نکشید که قاضی دادگاه صلح شد و همزمان گهگاه به عنوان سخنگوی مجلس نمایندگان و رئیس شورای شهر سیچوئت نیز خدمت می‌کرد. او علاوه بر فعالیت در امور مدنی، سهام‌دار یک کارخانهٔ ذوب آهن و تاجری موفق بود که در نقاشی طنزآمیز جان گرین‌وود در دههٔ ۱۷۵۰ به نام می‌گساری فرماندهان دریایی در سورینام به تصویر کشیده شد. هاپکینز از مه ۱۷۴۷ تا مه ۱۷۴۹ به عنوان قاضی دادگاه عالی رود آیلند خدمت کرد."Manual - the State of Rhode Island and Providence Plantations" (1891), p. 208-13. او در مه ۱۷۵۱ سومین قاضی ارشد این نهاد شد و تا مه ۱۷۵۵ خدمت کرد. در سال ۱۷۵۵، او به عنوان فرماندار مستعمرهٔ رود آیلند انتخاب شد و ۹ سال از ۱۵ سال بعدی را در این سمت خدمت کرد.
یکی از بحث برانگیزترین مسائل سیاسی در زمان هاپکینز استفاده از اسکناس در برابر ارز ثابت بود. ساموئل وارد، رقیب سیاسی هاپکینز، طرفدار ارز ثابت بود، در حالی که هاپکینز حامی استفاده از اسکناس بود. رقابت میان این دو نفر به حدی شدید شد که هاپکینز درخواست ۴۰۰۰۰ پوند خسارت کرد، اما پرونده را در دادگاه باخت و مجبور شد هزینه‌های دادگاه را بپردازد. تا اواسط دههٔ ۱۷۶۰، رقابت و مجادله میان این دو نفر به مشکلی جدی برای دولت مستعمرهٔ رود آیلند تبدیل شد و با درک این موضوع، آنها سعی کردند با یکدیگر آشتی کنند که در بدو امر موفقیت‌آمیز نبود. سرانجام هر دو توافق کردند که در سال ۱۷۶۸ در انتخابات کاندیدا نشوند و جوزیاس لیندون به عنوان کاندیدا مصالحه، فرماندار مستعمرهٔ رود آیلند شد.
در سال ۱۷۷۰، هاپکینز یک بار دیگر رئیس دادگاه عالی رود آیلند شد و در دوران این تصدی، یکی از افراد مهم در رسیدگی به ماجرای گاسپی در سال ۱۷۷۲ در رود آیلند بود، زمانی که گروهی از شهروندان خشمگین رود آیلند، کشتی دولتی بریتانیا را به آتش کشیدند.
در تابستان ۱۷۷۶، هاپکینز در حالی که لرزش دست داشت، اعلامیهٔ استقلال آمریکا را امضاء کرد. او در حالی که دست راستش را با دست چپ خود گرفته بود، اعلامیه را امضاء و اظهار داشت: «دستم می‌لرزد، اما قلبم نه». او تا سپتامبر ۱۷۷۶ در کنگرهٔ قاره‌ای خدمت نمود و درنهایت به خاطر بیماری کناره‌گیری کرد. او از حامیان مقتدر کالج مستعمرهٔ انگلیسی رود آیلند و کشتزارهای پراویدنس (که بعدها دانشگاه براون نام گرفت) و اولین رئیس این مؤسسه بود. هاپکینز در سال ۱۷۸۵، در ۷۸ سالگی در پراویدنس درگذشت و در گورستان شمالی به خاک سپرده شد. او را بزرگترین دولتمرد رود آیلند نامیده‌اند. در سال ۱۷۷۴، هاپکینز شش یا هفت برده داشت که در آن زمان، او را در زمرهٔ پنج درصد برتر برده‌داران قرار می‌داد.
هاپکینز در پراویدنس در مستعمرهٔ رود آیلند و کشتزارهای پراویدنس چشم به جهان گشود. او دومین فرزند از ۹ فرزند ویلیام و روث (ویلکینسون) هاپکینز بود.
در سپتامبر ۱۷۷۶، هاپکینز به دلیل بیماری از کنگرهٔ قاره‌ای کناره‌گیری کرد و به خانه‌اش در رود آیلند بازگشت، هرچند از سال ۱۷۷۷ تا ۱۷۷۹ همچنان عضو فعال مجمع عمومی رود آیلند بود. او در ۱۳ ژوئیه ۱۷۸۵، در ۷۸ سالگی در خانه‌اش در پراویدنس درگذشت و در گورستان شمالی به خاک سپرده شد.
هاپکینز در سال ۱۷۵۳ به تأسیس کتابخانهٔ خصوصی پراویدنس کمک کرد و یکی از اعضای انجمن فلسفی نیوپورت بود. شهر هاپکینتون در رود آیلند بعدها به افتخار او نام‌گذاری شد. همچنین، کشتی استیفن هاپکینز که به افتخار او نام‌گذاری شد، اولین کشتی ایالات متحده بود که یک کشتی جنگی آلمانی را در جنگ جهانی دوم غرق کرد.
اگرچه هاپکینز تا حد زیادی خودآموخته بود، اما به عنوان متولی یا عضو هیئت مدیره به همراه کشیش جیمز منینگ، ساموئل وارد، جان براون، نیکلاس براون، موزس براون، کشیش باپتیست ایزاک بکس، کشیش باپتیست ساموئل استیلمن و کشیش پروتستان ازرا استایلز در تأسیس دانشگاه براون کنونی در شهر پراویدنس در ایالت رود آیلند نقش اساسی داشت. هاپکینز از سال ۱۷۶۴ تا ۱۷۸۵، رئیس دانشگاه براون بود. خانه‌اش به نام خانهٔ فرماندار استیفن هاپکینز که در ابتدا در خیابان هاپکینز و سات مِین در پراویدنس قرار داشت، پس از مرگ او، دو بار به مکان‌های دیگری در خیابان هاپکینز منتقل شد. در حال حاضر این خانه در خیابان ۱۵هاپکینز، نبش خیابان بنفیت و در کنار محوطهٔ دانشگاه براون قرار دارد و جزء بناهای تاریخی ایالات متحده است.
در سال ۱۷۲۶، هاپکینز با سارا اسکات، دختر سیلوانوس اسکات و جوآنا جنکس و نوادهٔ مهاجران کشتزارهای پراویدنس، ریچارد اسکات و کاترین ماربری، کوچکترین خواهر دگراندیش سرشناس مذهبی، آن هاچینسون ازدواج کرد. ریچارد اسکات اولین عضو فرقهٔ کویکر در پراویدنس بود. هاپکینز هفت فرزند داشت که پنج آنها تا دوران بزرگسالی زندگی کردند. همسرش در ۹ سپتامبر ۱۷۵۳ در ۴۶ سالگی درگذشت و هاپکینز با آن اسمیت، دختر بنجامین اسمیت ازدواج کرد. آنها صاحب فرزند نشدند. برادر کوچکتر هاپکینز، اِسک هاپکینز، اولین فرماندهٔ کل قوای نیروی دریایی در زمان جنگ‌های استقلال آمریکا و برادرش ویلیام تاجری سرشناس بود. پسر دایی هاپکینز، جمایما ویلکینسون مُبلغ فرقهٔ کویکر و دوست او بود.
بنسون هندرسون (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و تکواندوکار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
رابی لاولر (؛ زادهٔ ) کاراته‌کا، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
جیک النبرگر (؛ زادهٔ ) پرسنل نظامی و ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است.
مک دانزیگ (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است.
تراویس فولتون (; – ) بوکسور، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کاراته‌کا اهل ایالات متحده آمریکا بود.
پل فلدر (؛ زادهٔ ) کاراته‌کا، تکواندوکار، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و تحلیل‌گر ورزشی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
فیلیپ دیویس (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است.
جان فیچ (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۰ میلادی فعالیت می‌کرد.
کارلوس کاندیت (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
امریکن برندس () شرکت خوشه‌ای پوشاک آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۹ تأسیس شد.
فرانسوا-لویز دو وارنس (; – ) با نام اصلی Louise Éléonore de la Tour du Pil، همچنین به نام مادام دو وارنس یک بانوی نیکوکار و تا مدتی معشوقهٔ فیلسوف و نویسنده ژان ژاک روسو بود.
وارنز در ووه در یک خانوادهٔ پروتستان سوئیسی که به آنسی فرانسه مهاجرت کرده بودند به دنیا آمد، اما در سال ۱۷۲۶ یک کاتولیک رومی شد تا بتواند حقوق بازنشستگی کلیسا را دریافت کند؛ حقوقی که برای افزایش و گسترش کاتولیک رومی در نزدیکی ژنو، که در آن زمان سنگر پروتستان بود، وضع شده بود.
او به‌نسبت برای زنی در آن زمان، یک زندگی لیبرالی داشته‌است. او ازدواج خود با م. دو وارنس «M. de Warens» را در سال ۱۷۲۶ پس از شکست تجاری در یک تجارت پوشاک، باطل کرد. روسو برای اولین بار او را در یکشنبه نخل ۱۷۲۸ ملاقات کرد. گفته می‌شد که او جاسوس و تبدیل کننده منطقهٔ ساوی بود که در آن زمان بخشی از پادشاهی ساردنی بود. اگرچه وارنس در اصل معلم روسو بود، اما پس از آن که با روسو آشکارا رابطه در امور عشقی و «صمیمیت» را آغاز کرد، آنها نامزد جنسی شدند.
"فرانسوا لوئیز دو وارنس" در سال ۱۷۶۲ در شامبری در فقر درگذشت؛ درگذشتی که روسو تا شش سال بعد از آن آگاه نشد؛ آنگونه که روسو در اعترافات خود رابطه خود با او را شرح می‌دهد.
"فرانسوا لوئیز دو وارنس" بانویی سوئیسی٬اشراف‌زاده، سازنده، جستجوگر رگه‌های معدن، نامه‌نویس، جاسوس و آزاده است.
او پس از مرگ پدرش در Domaine des Bassets توسط عمه‌هایش که به جنبش Pietist تعلق داشتند، در محیطی بی‌نظیر بزرگ شد. او، آن‌گونه که بعداً برای ژان ژاک روسو بازگو کرد دوران کودکی شگفت‌انگیزی را در آنجا گذراند. هنگامی که عمه‌اش لوئیز درگذشت، او را به عنوان یک وارث ثروتمند به مدرسه شبانه‌روزی فرستادند تا آموزش دقیقی ببیند. سپس در سال ۱۷۱۳ توسط سرپرستانش در سن ۱۴ سالگی با سباستین-ایزاک دی لویز با مهریه ۳۰۰۰۰ پوندی ازدواج کرد.
او یک کارخانهٔ ابریشم و کیک تأسیس کرد و در سال ۱۷۲۶ از ووی با قایق به اِویان گریخت تا خود را تحت حمایت دوک ساووی و پادشاه ساردینی ویکتور آمادئوس دوم قرار دهد. او در پایان مراسم به احترام پادشاه خود را به پای او می‌اندازد که این کار یک شبه او را مشهور می‌کند. پس از گرویدن به مذهب کاتولیک و بعد از ترک ایمان پروتستانی، در شامبری، ژان ژاک روسو را که در آن زمان ۱۵ سال داشت و از ژنو فرار کرده بود، در ملک خود شارمت پذیرا شد. او نزدیک به ۱۴ سال محافظ او شد و از تحصیلات موسیقی و ادبی و آیندهٔ او اطمینان حاصل کرد. او همچنین در سال ۱۷۳۲ هنگامی که با منشی وی کلود آنت که به دنبال او به تبعید در ایویان آمده بود، ارتباط عشقی با او آغاز کرد. مادام دو وارنس با شخصیت ژولی در رمان معروف خود La Nouvelle Héloïse و همچنین دهمین و آخرین نامه اعترافات روسو الهام گرفت. وقتی کلود آنت درگذشت، روسو منشی او شد.
در بدو ورود به ساوی، او به عنوان جاسوس در خدمت پادشاه ساردینی استخدام شد و مأموریت‌های ظریفی را انجام داد که در آن به تورین گزارش داد. او پس از رهبری و رونق یک مزرعه کشاورزی، حسادت و آزار همسایگانش را برانگیخت؛ قصد ایجاد یک باغ گیاه‌شناسی سلطنتی در شامبری، تا کلود آنت را که علاقهٔ زیادی به گیاه‌درمانی دارد، استخدام کند. او در طول زندگی خود به‌طور فعال در پروژه‌های تجاری و کشاورزی شرکت داشت. بین سال‌های ۱۷۴۷ و ۱۷۵۷، او شرکت‌های استخراج معدن و صادرات زغال‌سنگ را به همراه همراهش ژان ساموئل وینتزنرید و همچنین یک کارخانه سفال‌سازی در توده مونت‌بلان تأسیس کرد.
در ۲۹ ژوئیه ۱۷۶۲، او به دلیل ناکامی‌های متوالی‌اش در کسب و کارهای سفالگری و معدن با تاجرش ژان دانل، در شامبری، در فقر و از پا فتادگی درگذشت.
«کش ندهید» بخشی از سخنرانی سید علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، پیرامون پرونده اختلاس سه هزار میلیارد تومانی در بانک‌های ایران است که به ادبیات سیاسی کشور وارد شده‌است. اصل جمله این است که «رسانه‌ها نباید قضیه را کش دهند».
این جمله هم‌اکنون توسط مخالفان جمهوری اسلامی، به شکل هجوآمیز، به‌عنوان مدل رفتاری رهبر ایران در مقابل افشای فسادهای داخلی استفاده می‌شود.
در شهریور ۱۳۹۰ مقامات و رسانه‌های ایران از کشف اختلاسی بزرگ در بانک‌های ایران خبر دادند که مه‌آفرید امیرخسروی توانست مبلغ ۳ هزار میلیارد تومان یا ۲۸۰۰ میلیارد تومان را از شبکه‌های بانکی ایران به سرقت ببرد. به نوشتهٔ رسانه‌های ایران این بزرگ‌ترین اختلاس در کل تاریخ ایران بوده‌است.
علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، در ارتباط با پرونده اختلاس سه هزار میلیارد تومانی در بانک‌های ایران با بیان اینکه رسانه‌ها «نباید این قضیه را کش دهند» گفت که «عده‌ای می‌خواهند از این حوادث برای زدن توی سر مسئولین سوءاستفاده کنند.»
این سخنان واکنش‌های زیادی را ایجاد کرد و اصلاح‌طلبانی نظیر مصطفی تاج‌زاده آن را در مغایرت با سخنان قبلی علی خامنه‌ای و در حمایت از محمود احمدی‌نژاد دانستند. همچنین برخی از مخالفان نظام، آن را حمایت آشکارا از مفسدین اقتصادی نامیدند.
پس از ماجرای اختلاس و فرمان رهبری، این اصطلاح به ادبیات رسانه‌ای، عمدتاً رسانه‌های مخالف نظام، وارد شد و به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت. از آن جمله می‌توان به بازتاب پرونده فساد اقتصادی در بنیاد شهید و بایگانی شدن آن در مجلس در سال ۱۳۹۵، اتهامات فساد مالی علیرضا پناهیان در سال ۱۳۹۹ و همچنین اختلاس بانکی در سال ۱۳۹۳ اشاره کرد.
این اصطلاح با ماجرای افشای فایل صوتی محرمانه فرماندهان سپاه در سال ۱۴۰۰ دوباره در رسانه‌ها مورد استفاده گسترده قرار گرفت. رسانه‌های مخالف، سخنان خامنه‌ای در روز ۲۸ بهمن ۱۴۰۰ که رسانه‌ها را به لجن‌پراکنی متهم کرده و از سپاه و قاسم سلیمانی دفاع کرده بود را دستور دیگری مبنی بر «کش ندهید» تعبیر کردند و علت آن را حضور مجتبی خامنه‌ای، فرزند رهبر ایران، در این پرونده دانستند.
به‌کارگیری این اصطلاح تنها به سخنان رهبر ایران محدود نمی‌شود و رسانه‌های مختلف در مواردی نظیر صحبت‌های ابراهیم رئیسی در زمان تصدی ریاست قوه قضاییه از آن استفاده کرده‌اند.
گُدفروید دوریز (به فرانسوی: Godefroid Devreese) (زادۀ ۱۹ اوت ۱۸۶۱ میلادی – درگذشتۀ ۳۱ اوت ۱۹۴۱ میلادی) مجسمه‌ساز بلژیکی بود. کار او بخشی از رویداد مجسمه‌سازی در مسابقات هنری در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ میلادی بود.
کارل پی یا پی یو (به چینی: 裴宇؛ پینیین: Péi Yǔ؛ زاده ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۹)، کارآفرین اینترنتی سوئدی متولد چین است. او در سال ۲۰۱۳ به همراه «پیت» لاو شرکت وان پلاس را تأسیس کرد و مدیر OnePlus Global بود. او در سپتامبر ۲۰۲۰ شرکت وان پلاس را ترک کرد تا برروی شرکت جدیدی به نام هیچی (به انگلیسی: Nothing) سرمایه‌گذاری کند.
https://en.wikipedia.org/wiki/Carl_Pei
ایستگاه تبادل پارک رویال () یک ایستگاه تبادل عمده حمل و نقل برای وست ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا است. در ۱۶ اکتبر ۱۹۵۹ افتتاح شد، در مرکز خرید پارک رویال واقع شده‌است و به ترمینال کشتی Horseshoe Bay، شهر نورث ونکوور و ناحیه نورت ونکوور متصل است. (از جمله دانشگاه کاپیلانو)، و ونکوور.
کوه گروس () یکی از کوه‌های ساحلی شمالی رشته‌های اقیانوس آرام در شهرداری ناحیه نورت ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا است. این کوه با حداکثر ارتفاع بیش از ۱۲۰۰ متر (۴۱۰۰ فوت) در قله خود، محل یک منطقه اسکی آلپاین، استراحتگاه اسکی، مشرف به مترو ونکوور است. دارای چهار تله‌سی‌یژ که ۳۳ مسیر را سرویس می‌دهد. در تابستان، استراحتگاه کوه گروس دارای نمایش‌های چوب‌بری، نمایش پرندگان شکاری «پرندگان در حرکت»، سواری خوش‌منظره با صندلی، گلف دیسکی، دوچرخه‌سواری در کوهستان، زیپ لاین، پاراگلایدر پشت سر هم، تور هلیکوپتر، و پیاده‌روی با راهنما است. عملیات در طول سال شامل یک تئاتر ۱۰۰ صندلی در بالای کوه و یک پناهگاه ذخیره‌گاه طبیعی است. این کوه دارای دو ترن هوایی است که با نام رسمی اسکای‌ترین شناخته می‌شود. اسکای‌ترین آبی عمدتاً برای حمل و نقل بار استفاده می‌شود، در حالی که دسترسی عمومی به قله کوه توسط گارونتا اسکای‌ترین قرمز ساخت سوئیس فراهم می‌شود که حداکثر ظرفیت ۱۰۱ مسافر (۹۶ در تابستان) را دارد. دسترسی تابستانی نیز از طریق مسیر پیاده‌روی ۲٫۹ کیلومتری آسیاب گروس فراهم می‌شود که از ماه مه تا اکتبر برای پیاده‌روی باز است.
موزۀ شارلیه (به فرانسوی: Musée Charlier) موزه‌ای در سن-ژوس-تان-نود، محله‌ای از بروکسل است که هنر بلژیکی پایان قرن نوزدهم را به نمایش می‌گذارد.
ساختمان فعلی موزه توسط یک مجموعه‌دار هنری هانری ون کوتسم در سال ۱۸۹۰ میلادی خریداری شد. او ویکتور هورتا، معمار معروف را برای بازسازی و گسترش ساختمان استخدام کرد. بازسازی به سبک آر نوو در سال ۱۸۹۳ میلادی به پایان رسید. در سال ۱۹۰۴ میلادی، ون کوتسم درگذشت و خانه را به مجسمه‌ساز گیوم شارلیه سپرد. شارلیه در سال ۱۹۲۵ میلادی درگذشت و در وصیت‌نامۀ خود درخواست کرد که خانه و مجموعه به عنوان موزۀ عمومی باز شود. این موزه در سال ۱۹۲۸ میلادی افتتاح شد.
از این موزه اغلب برای کنسرت‌های موسیقی کلاسیک استفاده می‌شود.
اتوبوس مفصلی () یا اتوبوس آکوردئونی نوعی ماشین‌آلات کمرشکن است که در ترابری عمومی استفاده می‌شود. معمولاً یک طبقه است و شامل دو یا چند بخش سفت و سخت است که توسط یک مفصل چرخشی به هم متصل شده‌اند.
پل گلدن ایرز () یک پل با شش خط در مترو ونکوور، بریتیش کلمبیا است.
این پل رود فریزر را در بر می‌گیرد و لنگلی، بریتیش کلمبیا (شهرداری ناحیه) را در سمت جنوبی با پیت مدوز و میپل ریج در سمت شمالی متصل می‌کند.
پل نایت استریت () گذرگاهی بر روی بازوی شمالی رود فریزر، خط راه‌آهن ملی کانادا (CNR) و چندین جاده، در ونکوور بزرگ کانادا است.
توماس دافرین پاتولو (; – ) سیاستمدار، و روزنامه‌نگار اهل کانادا بود.
پل پاتولو () یک پل قوسی است که از رود فریزر عبور می‌کند و شهر نیو وست مینستر را به شهر سوری، بریتیش کلمبیا در بریتیش کلمبیا متصل می‌کند. این نام به افتخار توماس دافرین پاتولو، بیست و دومین نخست‌وزیر بریتیش کلمبیا نامگذاری شده‌است.
لدنر، بریتیش کلمبیا () بخشی از شهر دلتا، بریتیش کلمبیا، کانادا، و حومه ونکوور، بریتیش کلمبیا است. این روستا به عنوان یک روستای ماهیگیری در ساحل رود فریزر ایجاد شده‌است.
جزیره وستهام () یک جزیره عظیم واقع در نزدیکی لدنر، بریتیش کلمبیا، بریتیش کلمبیا، کانادا در داخل شهر دلتا، بریتیش کلمبیا است که به نوبه خود بخشی از ونکوور بزرگ است.
پل جزیره وستهام () یک پل خرپایی تا حدی تک خطی و عرشه چوبی است که در لادنر، بریتیش کلمبیا واقع شده‌است. این پل از روی گذرگاه کانو در مصب رودخانه فریزر می‌گذرد و لادنر را به جزیره وستهام متصل می‌کند.
کارلی استون کارگردان و فیلمنامه‌نویس کانادایی است.
از آثار برجسته او می‌توان به فیلم رمانتیک جدید (فیلم ۲۰۱۸) اشاره کرد.
استون در تورنتو توسط والدینی که از آفریقای جنوبی مهاجر بودند به دنیا آمد و بزرگ شد. او و شوهرش که یک وکیل است، خانه خود را در تورنتو می‌سازند.
توبه ( تشووا، به معنای لغوی، «بازگشت») یکی از عناصر کفاره گناه در یهودیت است. یهودیت اذعان دارد که هر کس گاهی اوقات گناه می‌کند، اما مردم می‌توانند با توبه برای تخلفات گذشته، در آینده آن موقعیت‌ها را متوقف یا به حداقل برسانند؛ بنابراین، هدف اولیه توبه در یهودیت، تغییر اخلاقی است.Telushkin, Joseph. "A Code of Jewish Ethics: Volume 1 - You Shall Be Holy". New York: Bell Tower, 2006. p. 152-173.
توبه‌کار یهودی به‌طور سنتی به عنوان "بعل تشووا" (به "معنای" «استاد توبه» یا «استاد بازگشت») شناخته می‌شود ( ; برای یک زن: "بعلت تشووا". جمع: "بعلی تشووا"). یک اصطلاح مدرن جایگزین "هوذر بتشوا" است ( "به معنای" «بازگشت در توبه»). بر اساس هالاخا، «در جایی که "بعلایی تشووا" ایستاده‌است، حتی صالحان تمام عیار هم نمی‌ایستند»."Koren Talmud Bavli: Berakhot" 34b. Editor-in-chief, Tzvi Hersh Weinreb.
بر اساس تلمود، خداوند توبه را قبل از خلقت جهان فیزیکی آفرید و آن را در زمره اولین چیزهای آفریده قرار داد. ("نداریم ۳۹ ب").Scherman, Nosson. "An Overview - Day of Atonement and Purity." An Overview. "The Complete ArtScroll Machzor: Yom Kippur". By Scherman. Trans. Scherman. Brooklyn, NY: Mesorah Publications, 2008. XIV-XXII.
بر اساس دیدگاه یهودی شخص گناهکار باید فوراً توبه کند. مَثَلی در تلمود ("شابات" ۱۵۳ الف) نقل شده‌است که خاخام الیزار به شاگردان خود آموخت: «یک روز قبل از مرگ خود توبه کنید». شاگردان مؤدبانه سؤال کردند که آیا می‌توان روز مرگ خود را دانست، بنابراین خاخام الیزار در پاسخ گفت: «بنابراین بیشتر دلیل است که امروز توبه کنیم، مبادا فرد فردا بمیرد.»qtd. in Telushkin, 155. به دلیل درک یهودیت از روند سالانه قضاوت الهی، یهودیان بر این باورند که خداوند به ویژه در طول دوره ای از آغاز ماه ایلول تا فصل تعطیلات عالی، یعنی روش هشانا (روز داوری)، ده روز برای توبه باز است.Telushkin, Joseph. "A Code of Jewish Ethics: Volume 1 - You Shall Be Holy". New York: Bell Tower, 2006. p. 152-173.
راهنماهای متعددی برای فرایند توبه را می‌توان در ادبیات خاخامی یافت. به خصوص "قواعد توبه ابن" میمون را در میشنه تورات ببینید.
بر اساس "دروازه‌های توبه"، یک اثر استاندارد اخلاق یهودی که توسط ربی یونا از جرونا نوشته شده‌است، یک گناهکار توبه می‌کند توسط:Yonah Ben Avraham of Gerona. "Shaarei Teshuva: The Gates of Repentance". Trans. Shraga Silverstein. Jerusalem, Israel: Feldheim Publishers, 1971. Print.
دومین مورد از «اصول توبه» ربی یونا، «ترک گناه» است (عبری: עזיבת–החטא، "azivat-hachet"). پس از پشیمانی از گناه (اصل اول ربی یونا)، توبه کننده باید تصمیم بگیرد که هرگز گناه را تکرار نکند.Yonah, 14-15 با این حال، یهودیت تشخیص می‌دهد که روند توبه از توبه کننده ای به توبه کننده دیگر و از گناهی به گناه دیگر متفاوت است. به عنوان مثال، یک گناهکار غیرعادی اغلب نیش گناه را شدیدتر از گناهکار معمولی احساس می‌کند؛ بنابراین، گناهکار غیرعادی زمان توبه راحت تری خواهد داشت، زیرا کمتر احتمال دارد که رفتار گناه آلود را تکرار کند.Scherman, Nosson. "An Overview - Day of Atonement and Purity." An Overview. "The Complete ArtScroll Machzor: Yom Kippur". By Scherman. Trans. Scherman. Brooklyn, NY: Mesorah Publications, 2008. XIV-XXII.
مورد گناهکاری که به گناه معتاد شده‌است پیچیده‌تر است. اگر گناهکار معمولی اصلاً از گناه خود پشیمان شود، این پشیمانی به تنهایی به وضوح به تغییر رفتار تبدیل نمی‌شود. در چنین موردی، خاخام نوسون شرمان توصیه می‌کند که «نظام شخصی پاداش و مجازات» ابداع شود و از شرایطی که ممکن است باعث وسوسه نسبت به گناه مربوطه شود اجتناب شود.Scherman, Nosson. "An Overview - Day of Atonement and Purity." An Overview. "The Complete ArtScroll Machzor: Yom Kippur". By Scherman. Trans. Scherman. Brooklyn, NY: Mesorah Publications, 2008. XIV-XXII. خاخام یهودا تعلیم داد: «کیست توبه کننده ای که توبه اش تا عرش جلال بالا رود؟ کسی که آزمایش شده و بی گناه ظاهر شود» ("یوما" 86b).qtd. in Yonah, 65 ابن میمون این جمله را به این معنا تفسیر کرد که نشانه توبه‌کار واقعی کسی است که مرتکب گناه می‌شود و بعداً به او فرصت داده می‌شود تا دقیقاً همان گناه را مرتکب شود، اما شخص انتخاب نمی‌کند که انجام ندهد ("قوانین توبه" 2: 1).qtd. in Telushkin, 168.
هنگامی که معبد در اورشلیم فعال بود، یک یهودی مجبور بود برای انواع خاصی از گناهان قربانی‌های مختلفی بیاورد و نسخه‌ای از مراسم اعتراف "ویدوی" را به عنوان بخشی از مراسم قربانی انجام دهد. با این حال، حتی زمانی که معبد مقدس هنوز پابرجا بود، صرف آوردن یک هدیه هرگز باعث نشد که خدا به‌طور خودکار گناهان کسی را ببخشد. تنخ (کتاب مقدس عبری) تعلیم می‌دهد:
در بسیاری از جاها ادبیات ربانی تأکید می‌کند که انجام امور خیریه، دعا و مطالعه تورات از قربانی کردن حیوانات با ارزش تر است، و اینکه اولی می‌تواند جایگزین قربانی کردن حیوانات در زمانی که معبد فعال نیست:
لیلا ابوزید نویسنده مراکشی مقیم رباط است که در القصیبه به دنیا آمد و در دانشگاه محمد پنجم رباط زبان انگلیسی خواند و مدرک کارشناسی خود را گرفت و پس از آن برای ادامه تحصیل به ایالت تگزاس ایالات متحده آمریکا رفت. او کار خود را به عنوان روزنامه نگار در تلویزیون آغاز کرد و در چندین دفتر وزارتی از جمله نخست وزیری کار کرد. او رمان، داستان، زندگی نامه پیامبر،چندین سفرنامه را به رشته تحریر درآورد. ترجمه زندگی نامه شاه محمد پنجم و زندگی نامه مالکوم را از انگلیسی به عربی از آثار لیلا ابوزید است. . آثار ابوزید به انگلیسی، آلمانی، هلندی، ایتالیایی، اسپانیایی، فرانسوی، مالتی و اردو ترجمه شده است.
امیر عظیمی (زادهٔ ۹ بهمن ۱۳۶۹ در تهران) خواننده و آهنگساز اهل ایران است. وی فعالیت‌های هنری خود را از سال ۱۳۸۷ زمانی که ۱۸ سال داشت شروع کرد. او اولین کنسرت رسمی و بامجوز خود را در سال ۱۴۰۰ برگزار کرد.
وی با همکاری با مهدی موسوی در تک‌آهنگ «خسته» و سپس علیرضا آذر در تک‌آهنگ «بی تو» به شهرت رسید.
او در اسفند ۱۴۰۰ اولین آلبوم رسمی خود را با نام «سیب هوس» منتشر کرد که آغاز فعالیت‌های حرفه‌ای او محسوب می‌شود.‌امیر عظیمی سال ۱۳۹۹ در تئاتر عاشقانه ها به کارگردانی شهرام گیل آبادی بازی و خواند.امیر عظیمی در دومین اثر تئاتری خود بازیگر و خواننده تئاتر ۶۵۷به کارگردانی شهرام گیل آبادی شد که ۱۴۰۲ در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه رفت.
امیر عظیمی علاوه بر یک آلبوم رسمی اش تاکنون ۲۷ تک آهنگ منتشر کرده‌است.
پارادوکس توبر پارادوکسی در جمعیت‌شناسی است که از دو پیش‌بینی به ظاهر متناقض، پس از کاهش مرگ و میر در کل جمعیت ناشی می‌شود. به عنوان مثال پس از درمان یک بیماری یا کاهش مرگ و میر ناشی از آن در یک جمعیت، احتمال وقوع این دو پیش‌آمد وجود دارد:
این پارادوکس به نام کونارد توبر، یک جامعه‌شناس و جمعیت‌شناس، نام‌گذاری شده است.
این پارادوکس با ذکر این نکته حل می‌شود که عمر متوسط افراد جامعه با درمان بیماری افزایش می‌یابد و این امر منجر به کاهش موقتی نرخ کلی مرگ و میر می‌شود تا اینکه دوباره علل مرگ و میر در میان علل باقی‌مانده توزیع شود. بنابراین، درمان یک بیماری باعث کاهش کلی در مرگ و میر جمعیت نمی‌شود، اما می‌تواند نرخ مرگ و میر را در گروه‌های خاصی (مثلا در سنین خاص) در یک بخشی از جمعیت یا حتی در همه‌ی گروه‌ها (مثلا همه‌ی سنین) در داخل جمعیت بهبود بخشد. مقایسه‌ی دو جمعیت با میزان مرگ و میر کلی یکسان در حالی که یکی از آنها مرگ و میر کمتری در هر زیرگروه دارد، نمونه‌ای از پارادوکس سیمپسون است.
در مورد خاصی که نیروی مرگ و میر با کسر ثابت X کاهش می‌یابد، میزان افزایش عمر متوسط را می‌توان به صورت X * H * e تخمین زد، که در آن e عمر متوسط قبل از کاهش مرگ و میر است و H به صورت ( ۲ - e / a) که در آن a سن مانای جمعیت است. به عنوان مثال، اگر سرطان دلیل ۱۰ درصد از مرگ و میرها در تمام سنین باشد و به طور ناگهانی درمان شود، در جمعیتی با طول عمر متوسط مورد انتظار ۷۵ سال و میانگین سنی ۵۰ سال (با تخمین H ۱/۲)، میزان افزایش عمر متوسط تنها ۳.۷۵ سال تخمین زده می‌شود (۵٪ از طول عمر متوسط اولیه، به جای افزایش ۱۰٪ آن که ممکن است به طور شهودی به نظر بیاید).
در سال ۲۰۰۵، در کشورهای اروپایی و آمریکایی با عمر متوسط حدود ۷۰ سال، عدد H برای مردان و زنان به ترتیب حدود ۰.۲ و ۰.۱۵ برآورد شد که کاهش قابل توجهی نسبت به ۳۰ سال قبل که این اعداد ۰.۳ به ۰.۴ بوده‌اند، داشته است، که نشان می‌دهد امروزه افراد بیشتری تا عمر متوسط جمعیت زندگی می‌کنند و اینکه امروزه کاهش در نرخ مرگ و میر باعث افزایش کمتر طول عمر متوسط می‌شود.
بر اساس برآوردهای دولت ایالات متحده با استفاده از داده‌های جدول زندگی در سال ۱۹۸۹، از بین بردن همه‌ی مرگ و میرهای ناشی از نئوپلاسم‌های بدخیم، طول عمر متوسط در ایالات متحده را ۳.۳۶ سال افزایش می‌دهد، در حالی که حذف مرگ و میرهای ناشی از همه‌ی بیماری‌های قلبی عروقی اصلی، طول عمر متوسط در بدو تولد را ۶.۷۳ سال افزایش می‌دهد.
راینر زیتلمن (زاده ۱۴ ژوئن ۱۹۵۷ در فرانکفورت آم ماین) مورخ، نویسنده و کارآفرین آلمانی است.
راینر زیتلمن در ۱۹۵۷ در فرانکفورت آلمان بدنیا آمد. پدرش آرنولف زیتلمن مؤلف و الهیات‌شناس بود. در دوره تحصیل به مائوییسم گرایش داشت. از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۶ در دانشگاه فنی دارمشتات به تحصیل تاریخ و علوم سیاسی پرداخت. در ۱۹۸۳ مدرک لیسانس و در ۱۹۸۷ با نمره ممتاز مدرک فوق لیسانسش را دریافت کرد.
به مائوییسم گرایش داشت. از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۶ در دانشگاه فنی دارمشتات به تحصیل تاریخ و علوم سیاسی پرداخت. در ۱۹۸۳ مدرک لیسانس و در ۱۹۸۷ با نمره ممتاز مدرک فوق لیسانسش را دریافت کرد.