moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
روستای آشمسیان این دهکدهٔ کوچک و خوش نقش واقع در ۲۵ کیلومتری شهرستان؛ به دلیل ویژگی‌هایی جغرافیایی و طبیعی از چشم‌اندازهای بسیار زیبایی برخوردار است که توجه گردشگران بسیاری را به خود جلب می‌کند.
روستای آشمسیان از نظر جغرافیایی در سمت جنوب و جنوب غرب شهر خمین و در دشت کوچکی واقع شده است. قرار گرفتن در کوهپایه نیز ویژگی منحصر به فردی است که از جمله عوامل رونق کشاورزی و کوهستانی شدن آب و هوای این منطقه به حساب می آید.
همان‌طور که گفته شد آب و هوای آشمسیان سرد و کوهستانی همراه با بهار معتدل و تابستان‌های گرم می‌باشد.
حرفهٔ اصلی مردم این روستا طبق سنت گذشتگان کشاورزی بوده که البته در کنار کشاورزی به دامپروری هم مشغول هستند.
مهمترین محصولات این روستا گندم، جو، لوبیا- در صورت آبسالی بودن- انگور، بادام و گردو و … می‌باشد. همچنین سیفی جات و سایر میوه‌ها نیز در این روستا تولید می‌شوند که از این میان می‌توان به سیب، گلابی، زردآلو، آلو و … اشاره کرد.
محصولات دامی این روستا در درجه اول نیاز مردم روستا را برطرف می‌کند و در درجهٔ بعد مازاد آن به فروش می‌رسد.
از جمله مهمترین محصولات دامی می‌توان به شیر، پنیر محلی، ماست محلی، کره و روغن محلی، خامه و دوغ محلی و… اشاره کرد.
همین‌طور محصولات باغات انگور که شامل غوره و آب غوره، انگور تازه و فراورده‌های آن نظیر کشمش و شیره و مویز و .. است نیز در این روستا تولید می‌شود.
همان‌طور که اشاره شد روستای آشمسیان به دلیل وجود زمین‌های حاصلخیز و آب کشاورزی کافی و البته زیر کشت بودن قسمت وسیعی از زمین‌های کشاورزی از چشم‌اندازهای زیبایی برخوردار است.
همچنین در اقدامی که چند سال پیش توسط کشاورزان عزیز انجام شد بخش وسیعی از زمین‌های کشاورزی زیر کشت درخت گردو درآمد که این کار به نوبهٔ خود سهم بسیار زیادی در زیبایی روستا ایفا کرد.
از جمله مهمترین جاذبه‌های روستا می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
o قلمستان در آسیاب واقع در منطقهٔ بالای روستا
o آبشار آب
o بقایای آسیاب قدیمی
o رودخانهٔ فصلی – که البته چند سالی با مشکل کم‌آبی مواجه شده است –
o مکان‌های قدیمی
o و …
همین گره ناگسستنی بین مردم و اهل بیت خاندان عصمت و طهارت باعث شده است تا مراسم مذهبی نظیر مراسم دههٔ اول ماه محرم و مراسم ماه صفر و رمضان و همین‌طور اعمال شب‌های قدر و… به نحو احسن برگزار شود.
نذری‌های ماه محرم و رمضان نیز زبان زد خاص و عام است که تنها گوشه‌ای از ارادت مردم این روستا به اهل بیت می‌باشد.
از مراسم معروف در این زمینه می‌توان به تعزیه خوانی (شبیه خوانی) – که از دیر باز در بین مردم این روستا رایج بوده است –سینه زنی و زنجیر زنی، احیا ی شب‌های قدر و تاسوعا و عاشورا و… می‌توان نام برد.
برجک (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۷۵ نفر (۷۸خانوار) بوده‌است.
خلیل‌آباد (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۳۴ نفر (۱۵۰خانوار) بوده‌است.
کاظم‌آباد، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۶ نفر (۴۲خانوار) بوده‌است.
لوزدر (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
مزرعه‌نو (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۶ نفر (۲۲خانوار) بوده‌است. روستای مزرعه‌نو در سی‌وسه کیلومتری شهرستان خمین، از توابع استان مرکزی، واقع شده‌است. این روستا در اواخر قرن سیزدهم هجری شمسی توسط فرزندان آ محمد مهدی بیات به نامهای آمحمد میرزا، آبهمن، آخدارحم و آرضا ساخته شد. در این روستا سه قلعهٔ به هم پیوسته با هفت برج به طرز زیبایی ساخته شده بود، اما از آن بناها اکنون تنها آثاری نیمه‌مخروبه باقی مانده است. بعد از اجرای قانون اصلاحات ارضی در سال ۱۳۴۲، مالکیت بخش عمده این روستا به کشاورزان واگذار گردید.
سکنهٔ این روستا به کشاورزی و دامداری اشتغال دارند. از جملهٔ محصولات کشاورزی این روستا می‌توان به لوبیا، گندم، و جو اشاره کرد. میوه و خشکبار نیز، به میزان محدود در مزرعه‌نو تولید می‌شود؛ ازجمله کشمش، بادام و انگور. این روستا و روستای مجاور آن، لوزدر، از مراتع خوبی برای دامداری نیز برخوردارند.
بعد از انقلاب اسلامی سدی شنی بالای روستای مزرعه نو ساخته‌شد که توانست مشکل کم‌آبی را تاحدی رفع کند.
یکی از افتخارات این روستا، تقدیم ۵ شهید در جریان دفاع مقدس است:
۱- محمد طاهر بیات
۲- شهباز بیات
۳- سلطان حسین بیات
4-شهید طونی
5-شهید
مهرآباد (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۶ نفر (۳۰خانوار) بوده‌است.
امامزاده عبدالله (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
برفیان (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران و زبان رایج مردم این روستا ترکی است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۹ نفر (۶۱خانوار) بوده‌است.
پلولی (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
دره (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۷ نفر (۲۲خانوار) بوده‌است.
جوادیه (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۷۴ نفر (۱۶۲خانوار) بوده‌است.
ده ملا (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
مهدی‌آباد «خلچان» (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۵ نفر (۱۹خانوار) بوده‌است.
قلعه حاجی شفیع (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۱ نفر (۱۲خانوار) بوده‌است.
کمانکش (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۹ نفر (۳۱خانوار) بوده‌است.
دمنی (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و جمعیت آن طبق سرشماری سال ۹۵، ۵۰۰ نفر (۱۲۰خانوار) بود که بدلیل خشکسالی مهاجرت کردند و جمعیتش کاهش یافت.
از مهمترین آثار تاریخی این روستا میتوان به تپه دمنی که به دوره ساسانیان مربوط میشود اشاره کرد. این اثر در تاریخ ۲۰ اسفند ۱۳۸۵ با شمارهٔ ثبت ۱۸۰۴۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
چشمه سه حوض که در کوه های بالا دست روستا واقع شده است.
درباره فعالیت های ورزشی این روستا می توان به تیم موفق عقاب دمنی اشاره کرد.
هر ساله در این روستا نیز مسابقات مردان آهنین با شرکت مردان قدرتمند روستا اجرا میشود.
فرقس (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰۴ نفر (۷۶خانوار) بوده‌است.
قلعه بابو (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳۱۳ نفر (۹۳خانوار) بوده‌است.
چهارچشمه (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است. مردم این روستا به زبان لری سخن میگویند و از مردم لر هستند
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۳۱ نفر (۲۰۹خانوار) بوده‌است.
اما به دلیل تأثیر و نفوذ زبان فارسی، زبان ترکی در این منطقه همچون بسیاری از مناطق ترک زبان و آذری زبان ایران رو به فراموشی و انحطاط است.
مهاجرت گسترده جوانان این روستا به پایتخت و سایر شهرها مانع رشد جمعیت این روستا شده است، با این وجود در قیاس با روستاهای اطراف، جمعیت جوانتری دارد. مردم این روستا روحیه کارآفرینی از خود نشان داده‌اند. در روستای چقا سیف الدین چند کارگاه تولیدی کوچک از قبیل کارگاه چاپ روسری، کارگاه تعمیر و تولید ادوات کشاورزی، و کارگاه ترکیب اسید، فعال هستند؛ ولی پیشهٔ غالب مردم این روستا زراعت و دامداری است.
مردم این روستا تماماً مسلمان شیعه هستند. در ماه محرم و صفر (ماه‌های اول و دوم از تقویم قمری) برای بزرگداشت ا م ا م حسین ( ع ) و ماجرای کربلا به عزاداری‌های گسترده می‌پردازند. ویژگی شاخص عزاداری در این روستا اجرای مراسم شبیه خوانی یا تعذیه (نمایشی آهنگین از واقعهٔ روز دهم ماه محرم سال ۶۱ ه.ق. در صحرای کربلا در مرکز عراق) ده روز در ماه محرم، و ده روز و ده شب در ماه صفر در محلی به نام حسینه (سالن اجرای نمایش سوگواری) است.
چغاسیف الدین مانند بسیاری از روستاهای ایران دارای قدمت تاریخی است. در سال ۱۳۷۸ ه.ش. سکه‌های زیادی مربوط به اواخر دوران ساسانیان و اوایل دوران اسلامی از روی تپهٔ بزرگی به نام «یکه دره» در نزدیکی این روستا کشف شد. همچنین تپه‌ای تاریخی در گورستان این روستا قرار دارد که به دلیل غفلت و عدم اطلاع‌رسانی، مورد حفاری‌های غیرقانونی قرار گرفته و تا حد زیادی تخریب شده است.
گرد آورنده: محمد صادقی
چقا سیف‌الدین (خمین) یا چغا سیف الدین، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال 1398، جمعیت آن 1136 نفر (340خانوار) بوده‌است.
دره گرم (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۶ نفر (۴۲خانوار) بوده‌است.
سوک قزقان، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۰۴ نفر (۱۳۹خانوار) بوده‌است.
مکان (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.زبان مردم این روستا ترکی است
این روستا در دهستان چهارچشمه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ١۱۴۸ نفر (۳۰۷خانوار) بوده‌است.
اندرپا (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۴ نفر (۴۸خانوار) بوده‌است.
دره‌شور (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۸ نفر (۱۸خانوار) بوده‌است.
ورچه (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۴۶ نفر (۲۶۰خانوار) بوده‌است.
کندها (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۱ نفر (۲۱خانوار) بوده‌است.
میبران (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است. در فاصله ۵ کیلومتری از شهر خمین واقع شده. در حال حاضر خالی از سکنه دائمی ولی کشاورزی آن رونق دارد. دارای دو حلقه چاه عمومی کشاورزی و یک حلقه چاه شخصی می باشد.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
در سال ۱۴۰۲ خالی از سکنه بوده. ولی کشاورزی آن رونق دارد.
اسفنجه (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۸ نفر (۵۳خانوار) بوده‌است.
تهیق (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۹ نفر (۱۲خانوار) بوده‌است.
دانیان (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۴ نفر (۳۷خانوار) بوده‌است.
داودآباد (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۳ نفر (۵۳خانوار) بوده‌است.
فیضی حسن (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۰ نفر (۱۳خانوار) بوده‌است.
محمدآباد (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۴ نفر (۴۶خانوار) بوده‌است.
خیرآباد (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۸ نفر (۳۸خانوار) بوده‌است.
کوکه (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است. این روستا در ۴ کیلومتری شمال شهر خمین قرار دارد.
در خصوص واژه کوکه معانی زیر معرفی شده است:
زبان محلی:فارسی،لری،کردی،لحظه مخصو
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸۶ نفر (۷۷خانوار) بوده‌است.
استهلک (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۱ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
مینودشت (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۸۲ نفر (۱۹۳خانوار) بوده‌است.
رباط سفلی (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۱ نفر (۱۶خانوار) بوده‌است.
رباط علیا (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۷ نفر (۱۴خانوار) بوده‌است.
چهارطاق (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۴۳ نفر (۱۴۵خانوار) بوده‌است.
محمدیه (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۹۴ نفر (۱۲۴خانوار) بوده‌است.
طیب‌آباد (خرم‌دشت)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۲۸ نفر (۱۰۸خانوار) بوده‌است.
علی‌آباد (خرم‌دشت)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۴ نفر (۵۶خانوار) بوده‌است.
کجارستان (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.زبان مردم این روستا ترکی است.
این روستا در دهستان خرم‌دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸۱ نفر (۶۹خانوار) بوده‌است.
لکان (خمین)، روستایی از توابع بخش کمره شهرستان خمین در استان مرکزی ایران است.
نام لکان احتمالاً از نام لک و لکی دسته بزرگی از ایلات لر گرفته شده‌است. مردمان لر در حقیقت تنها ساکن لرستان نیستند و این ناشی از مهاجرت‌های تاریخی آنان است. در مناطق بین گاماساب و سیمره و اشترانکوه و کازرون دو گروه مردم کوچ نشین به نام‌های لر و لک وجود دارد که از لحاظ جسمانی به هم شبیه‌اند ولی اختلاف گویش آن‌ها مشهود است. در میان آن‌ها لرها مردمانی اند چهارشانه که به کرد‌های اصیل بی شباهت نیستند و فاصله چشمانشان بیشتر از مردم درون فلات ایران است.
دربارهٔ دوران قبل از اسلام لکان چیز زیادی در دست نیست ولی با توجه به آثاری مانند قلعه قره سی می‌توان قدمت لکان را تا حدود ۲۰۰۰ سال تخمین زد.
در دوران خلافت عباسیان، لکان در منطقه جبال قرار داشته و پس از چند قرن همزمان با شروع حکومت سلجوقیان و مهاجرت‌های گسترده ترکان به منطقه جبال و بعد ورود و حکومت مغولان در دوران ایلخانی و تیموری واژگان با ریشه ترکی و مغولی وارد شد و هنوز برخی از آن‌ها به جا مانده‌اند. گروه بزرگی از مردم کنونی لکان به احتمال زیاد در دوران صفوی به این منطقه کوچ کرده‌اند. اعتماد السلطنه در کتاب مرآت‌‎البدان در دوران قاجار می‌نویسد: لکان در گذشته عظمت زیادی داشته‌است ولی اکنون عظمتی ندارد؛ که احتمالاً به دوران زندیه و افشاریه اشاره می‌کند.
در مرآت البلدان آمده است: «لکان در دامنه کوه واقع شده این کوه شکار بسیار دارد. این قریه از آب قنات مشروب می‌شود.»
در زمان حمله آقا محمد خان قاجار و اخراج حاکم نیشابور، علی دوست خان بیات و ایل بیات که از ایلات افشار بودند؛ فرزندان و نوادگان وی به مناطق مرکزی کشور کوچ می‌کنند و خان باباخان یکی از نوه‌های وی به لکان کوچ می‌کند و با خرید املاک قلعه اربابی خود را می‌سازد و بقیه زمین‌ها را نیز به دست می‌گیرد.
این روستا براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۷۰ نفر (۲۵۶خانوار) بوده‌است.
این حمام در شرق روستا واقع شده که حدود سه متر، از سطح زمین گود است. علت گودی آن آب پذیری و هدر نرفتن گرما حمام است. مساحت کلی حمام حدود ۳۵۰ متر مربع است و جمعیت مورد پذیرش آن در یک زمان واحد حدود۲۰ نفر است. حمام لکان مربوط به دوره قاجار است و در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۸۰۲۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه قره سی مربوط به دوره ساسانیان است و در شهرستان خمین، بخش کمره، دهستان خرمدشت، روستای لکان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۳۵۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. روی تپه قلعه قره سی، قلعه سنگی قرار دارد که بدون استفاده از ملات بنا شده و با توجه به سفال‌های به دست آمده قدمتی حدود ۲۵۰۰ سال دارد، البته مانند بسیاری از آثار باستانی کشور از این قلعه تنها اثری برجای مانه است.
در جنوب لکان و غرب شهرستان خمین قرار دارد و ۲۷۷۱ متر ارتفاع دارد. نسار به معنای سایه است و بعضی نیز به معنی مکانی که بر آن آفتاب نتابد نیز آورده‌اند.
در جنوب لکان و کجارستان است و نام دیگر آن سرگر است.
الوند در شمال لکان در دهستان دالایی (خرم‌دشت کنونی) قرار گرفته‌است و ۳۰۶۵ متر ارتفاع دارد. این کوه دومین کوه بلند و با ۲۱ کیلومتر طول، طویل‌ترین کوه استان مرکزی می‌باشد.
این تپه اگر چه کم ارتفاع است ولی از نظر گیاهان دارویی بسیار غنی محسوب می‌شود و در عصر روز سیزده نوروز، مکان تجمع زنان روستای لکان و میهمانان نوروزی است.
سراب اسل ماهی لکان در مرکز روستا قرار دارد.
چشمه پیر محمود جاذبه طبیعی دیگر این روستاست و این چشمه در پایین کوه الوند قرار گرفته و با درختی که به "درخت پیر محمود" معروف است و در بالای این چشمه قرار دارد. این درخت بید حدود ۱۵۰ سال سن دارد.
الوند لکان منطقه‌ای کوهستان است که به‌طور مایل از شمال غرب به سمت جنوب شرق امتداد یافته و در بخش جنوبی استان مرکزی قرار گرفته. کوه الوند لکان در ۲۰ کیلومتری غرب شهرستان خمین و ۳۰ کیلومتری جنوب شرقی شهرستان شازند واقع است. از نظر موقعیت جغرافیایی در حد فاصلE493830 الی E494900 طول شرقی و N334200 الی N334910 عرض شمالی واقع شده‌است مساحت منطقه ۷۲۰۰ هکتار می‌باشد.
کوه الوند لکان منطقه‌ای کاملاً کوهستانی با کمربندهای ارتفاعی متفاوت که دارای کوه‌ها و تپه ماهورهای بلند و دره‌های متعددی است بلندترین نقطه قله کوه الوند با ارتفاع ۳۰۹۶ متر بوده و پست‌ترین نقطه آن در جنوب شرقی منطقه در محلی بنام سه راهی چارطاق واقع شده که ۲۰۵۰ متر از سطح دریای آزاد ارتفاع دارد. قسمت عمده این منطقه از ارتفاعات صخره‌ای تشکیل شده‌است که به این علت تردد را در آن مشکل می‌نماید. میزان بارندگی متوسط سالانه منطقه ۳۸۰ میلی‌متر در سال و متوسط درجه حرارت سالانه معادل ۲/۱۰ درجه سانتیگراد برآورد گردید که حداکثر مطلق دما ۳۷ و حداقل مطلق نیز معادل ۳۱- درجه سانتیگراد برآورد شده‌است. تنوع زیستی موجود در منطقه الوند در هیچ نقطه دیگری از محدوده‌های جنوبی استان تکرار نشده و وجود ۹ تیپ گیاهی با ۱۱۵ گونه که ۲ درصد آن‌ها اندمیک می‌باشد و نیز حضور بیش از ۶۰ گونه پرنده که ۱۹ گونه آن حمایت شده و آسیب‌پذیر هستند و پستانداران عمده و بارزی نظیر کل و بز، قوچ و میش، پلنگ، گرگ و … اهمیت این منطقه را از لحاظ ارزش‌های زیستگاهی و جانوری آن نشان می‌دهد.
این منطقه ۱۲ درصد پرندگان ایران و ۴۴ درصد پرندگان استان را در خود جای داده، بیش از ۳۰ درصد پرندگان این منطقه و از جمله پرندگان شکاری حمایت شده‌اند و از نظر پستانداران نیز غنی است و ۸/۸ درصد پستانداران کشور را در خود جای داده است از ۱۱ گونه پستانداران این منطقه ۳ گونه حمایت شده‌اند.
این کارخانه در ۱۵۰۰ متری روستای لکان واقع شده‌است. پس‌‎از اتمام ذخایر سرب و روی لکان که تأمین‌کننده خوراک کارخانه فرآوری بوده در سال ۱۳۵۵ بهره‌برداری از ذخایر معادن عمارت با احداث ۲ کارگاه استخراج زیرزمینی شماره ۱ و ۲ و کارگاه روباز موچان آغاز شده‌است. عملیات بهره‌برداری از کارگاه‌های فوق تا سال ۱۳۶۴کماکان ادامه داشته که در این سال به علت پایین بودن قیمت فروش کنسانتره سرب و روی و اتمام ذخایر در معدن روباز موچان، عملیات بهره‌برداری از معدن عمارت متوقف گردید. سال ۱۳۶۷ با افزایش قیمت کنسانتره سرب و روی، بررسی مجدد به منظور از سرگیری استخراج از معدن عمارت آغاز شد که سرانجام عملیات بهره‌برداری از معدن عمارت در سال ۱۳۶۹ از سر گرفته شد. از سال ۱۳۶۹ تا سال ۱۳۷۴ شرکت با مجوز بهره‌برداری از وزارت معادن و فلزات ادامه فعالیت نمود و از سال ۱۳۷۴تا ۱۳۸۲ آخرین ڏمجوز بهره‌برداری ۸ ساله به نام شرکت معدنی و صنعتی شاهین اخذ گردید و قرار داد تمدید شد.
ذرات معدنی موجود در سد باطله کارخانه با باد به داخل روستا منتقل می‌شوند. سال ۱۳۹۳ بررسی و ارزیابی در این رابطه صورت گرفت و بنابراین بررسی‌ها مصوب شد که کارخانه مذکور از پلیمرهای جدید یا مالچ سبز در سد باطله‌ها استفاده کند تا زمینه کاهش آلودگی فراهم شود. متأسفانه هیچ‌یک از این مصوبه‌ها اجرا نشد و اهالی روستای لکان همچنان با آلودگی‌های زیست‌محیطی ناشی از فعالیت این کارخانه مواجه هستند.
راوه (دلیجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.
راوه دارای طبیعت گردشگری بسیار بکر و دیدنی است که از مهمترین آنها به مزارع دالی ; گدرمه ; خدراوه ; رحیم آباد میتوان اشاره کرد که در فصول بهار و تابستان پذیرای مردم منطقه و شهرهای مجاور می باشد ; راوه دارای مردمی مهمان نواز و خونگرم است کار اکثریت مردم راوه در دامداری و کشاورزی میباشد
این روستا در دهستان دودهک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۵۱۰ نفر (۳۶۶خانوار) بوده‌است.ولی هم اکنون تعداد جمعیت این روستا در سال 1399 بالغ بر 2000 نفر جمعیت دارد که حدود یک سوم جمعیت روستای شهرستان دلیجان را در خود جای داده است واز بزرگترین روستاهای شهرستان دلیجان است (جاذبه های گردشگری روستای راوه:از جمله قلعه هشتی در دوره پهلوی ،حمام های قدیمی دردوره انقلاب،مسجد جامع روستا از خاصیت باستانی برخوردار است،وخانه های خشتی باعمر بیشتر از۲۰۰سال دردوره پهلوی )
مذهب :شیعه
کهک (دلیجان)،یا کهک نزار روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان دودهک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۶ نفر (۴۰خانوار) بوده‌است.
از جاذبه های گردشگری این روستا میتوان غار سن ایک یا همان غار کهک ؛ کاروانسرای شاه عباسی و مقبره خاندان آقاخانی محلاتی و بقایای قلعه ای مستحکم بهجای مانده از اسماعیلیه و حیات وحش هفتاد قله،طبیعت کوهستانی وبکر را می توان نام برد
دودهک (دلیجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان دودهک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۴۹ نفر (۲۳۷خانوار) بوده‌است.
قوچک (دلیجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان دودهک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۱ نفر (۲۶خانوار) بوده‌است.
این روستا توسط یکی از افراد ایل خراسانی به نام علیداد خراسانی خریداری شده است و افراد این ایل در ابتدا به عنوان قشلاق از آن استفاده می‌کردند اما بعدها که به یکجانشینی روی آوردند در این روستا ساکن شدند و به کشاورزی و دامپروری پرداختند.
و میتوان به این موضوع اشاره کرد که تمام افراد این روستا با یک دیگر نسبت فامیلی دارند و افراد بیگانه در آن ساکن نیستند.
محصول عمده‌ی این روستا انار است.
از افراد معروف این روستا ایرج عرب مدیرعامل اسبق باشگاه پرسپولیس تهران را می تواننام برد
بهاریه (دلیجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان دودهک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹ نفر (۶خانوار) بوده‌است.
چنارستان (دلیجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان دودهک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۶ نفر (۴۱خانوار) بوده‌است.
راونج، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان دودهک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۶۲ نفر (۱۹۷خانوار) بوده‌است.
گرگون (دلیجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان دودهک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳ نفر (۷خانوار) بوده‌است.
روستای رباط ترک از نظر تقسیمات کشوری در ایران زیر مجموعه استان مرکزی، شهرستان دلیجان جمعیت آن ۲۵۰ نفر با حدود ۹۰ خانوار می‌باشد.
این روستا از نظر موقعیت جغرافیایی در جنوب دلیجان قرار دارد.
این روستا تا پایان دههٔ سی خورشیدی، بخشی از قمصر کاشان بود و از آن به بعد تا پایان دههٔ پنجاه، از نظر تقسیمات کشوری زیر مجموعهٔ بخش میمه در استان اصفهان بود.
روستای رباط ترک با پیشینه تاریخی طولانی در مرکز ایران قرار دارد، وجه تسمیه آن به دلیل قلعه(رباط) قدیمی است که گفته می‌شود به دست ترکان بنا گردیده‌است.
پیشینهٔ سکونت در روستای رباط ترک ، به دوران تاریخی پس از اسلام بر می‌گردد ، شواهد و یافته‌های باستان‌شناسی مبنی بر وجود گورستان‌های گبری و همچنین وجود زیرخاکی‌ها(کوزه‌ها و سفال‌های قدیمی با قدمت بسیار) و بقایای باقی مانده از ذوب فلزات در اطراف قلعه تخت کوه این موضوع را اثبات می‌کند.
مردم روستای رباط ترک به زبان فارسی سخن میگویند. اما در گویش و محاورات نسل های گذشته و افراد مسن تر روستا، وجود کلمات فارسی دَری مشهود است.همچنین با توجه به اینکه در سالیان دور اقوامی از شهرهای اصفهان ، کاشان ، قم ،محلات و روستاهای همجوار به روستای رباط ترک مهاجرت کرده اند، تاثیر گویش این مناطق بر گویش مردمان رباط ترک تا حدودی قابل مشاهده است .
در سال 1400 آقایان محمد اسدی فرزند سیف اله ، علی سعیدی فرزند شیخ محمد و امیر نصیری فرزند مسلم وارد شورا شدند هم اکنون آقای علی سعیدی به عنوان رئیس شورای می باشد.
هم اکنون مهندس علی دهقانی دهیار روستا می باشد.
آئین پرشور نخل‌برداری رباط ترک در روز عاشورا با چاووشی‌خوانی تعدادی از چاووشی‌خوانان آغاز می‌شود و از مهم‌ترین بخش‌‏‏‎های مراسم روز عاشورا بشمار می‌آید.
در مسیر جادهٔ اصلی و ترانزیت تهران-اصفهان ۳۰ کیلومتر که از دلیجان می‌گذریم در سمت راست جاده رباط ترک قرار دارد.
آب کشاورزی روستای رباط ترک از ۲ رشته قنات تامین می شود که نام قنات ها محمد آباد به طول 6 کیلومتر و آجری به طول سه کیلومتر که در جنوب روستا واقع شده و سر چشمه آن از آبریز کوههای قرقچی می باشند.
به لحاظ تاریخی، شریان حیاتی آب کشاورزی روستای رباط ترک ، رشته کاریزهایی بوده است که با حفر بی رویه چاه های عمیق و نیمه عمیق فرونشست کارکرد خود را از دست داده اند. حفر این چاه های عمیق و نیمه عمیق، بعضاً بدون مطالعه کافی، با صرف هزینه های هنگفت بوده و چنانکه باید بازده اقتصادی لازم را ندارند.
با مطالعه و پژوهشی در باره آب و آبياري بیشترین واگذاری زمین توسط امور اراضی و جهاد سازندگی میمه و دلیجان در منطقه علی آباد جنوب شرقی روستا بوده است. هم اکنون حدود 20 حلقه چاه عمیق و نیمه عمیق حفر شده است و با پمپ های قوی آب از زیرزمین بالا کشیده می‌شود.
در روستای چندین دشت و باغستان وجود دارد.
نام این دشتها : دشت پایین ، دشت بالا،دشت آجری ، دشت در قلعه ، دشت پشت قلعه- دشت هرزاب ، دشت جاده تخت کوه ، دشت جاده بابا پیر ، دشت جهان آباد ،دشت چال گاهی ،دشت پشت قبرستان ، دشت مرق بزرگ ،دشت دره ، دشت مور کوره ، دشت مور زرد ، دشت سرچم ، دشت خورازگاه ، دشت باغ اسپرسی ...
رباط ترک در حال حاضر فاقد پاسگاه انتظامی ، پایگاه اورژانس ، پاسگاه محیط بانی و تجهیزات حفاظتی متمرکز و مستقر در منطقه است.
مسجد روستای رباط ترک تقریباً در میانه این روستا واقع شده‌است.
مدارس تقریبا در جنوب شرقی این روستا واقع شده‌است.
مکانهای ورزشی(زمین فوتبال - والیبال و فوتبال ساحلی) تقریبا در جنوب شرقی این روستا واقع شده‌است.
رباط ترک، با توجه به اینکه بیابانی و کویری است اما به دلیل مختصات جغرافیایی که دارد و عدم وجود شهرهای پرنور در اطراف آسمانی صاف و پرستاره دارد.
این روستا دارای تلفن ثابت ، برق منطقه ای ؛ آب لوله‌کشی، گاز لوله‌کشی، خانه بهداشت، تعاونی روستایی و مدرسه ابتدائی را هم‌اکنون دارا می‌باشد .
روستای رباط ترک در جنگ ایران و عراق 10 نفر کشته ،یک نفر مفقودالاثر ، یک نفر اسیر و حدود بیست نفر مجروح داشته‌است.
این پارک در سال ۱۳۹۴ با حضورمسئولین به بهره‌برداری رسید، در مساحتی حدود ۱۵۰۰ متر مربع و با بودجه دهیاری و همت دهیار وقت جناب آقای علی سعیدی ساخته شده‌است.
گورستان اولیهٔ رباط‌ترک، تا پایان دههٔ ۴۰ اشباع گردید و چندی بعد، گورستان جدید در شمال خاوری روستا در کنار جوی آب با فاصله نسبتا" زیاد در کنار جاده اصفهان تهران ساخته شد.
شغل بیشتر مردم این منطقه کشاورزی است و این روستا با داشتن آب و هوای مناسب، خاک حاصل خیز و... دارای محصولات باغی همچون گردو، بادام، زردآلو و ۱۰۰ هکتار زمین کشاورزی است که حدود یک سوم آن اختصاص به گل محمدی دارد.
در چندین سال گذشته به دلیل کاهش نزولات آسمانی و کاهش آب قنوات، کشاورزان تمایل به کشت زعفران آورده‌اند. این گیاه از سود آوری خوبی برخوردار می‌باشد.
با توجه به اقلیم نسباتا" سرد منطقه, فصل کشاورزی از آخر اسفند تا اواسط آبان ماه است.
زنان این روستا در پخت نان محلی مهارت بسیار زیادی داشتند و از مشهورترین نان‌های آنها می‌توان به نانهای شاته(تقریبا همانند تافتون) ، نان قلمبی (تقریبا همانند بربری)، نان قلمبی آبی(تقریبا همانند بربری روغنمال) نان دوباره پزه(تهیه از نانهای خشک و مانده) و نان سیب زمینی(مخلوط خمیر و سیب زمینی) اشاره کرد که این نانها همواره با گل قرمز ، گل زرده ،کنجد و سبزیجات تزیین میگردیدند.
شیرین بیان (موهد)
آویشن (اوشوم)
خاکشیر ،
زیره ،
بالنگ ،
تخم شربتی ،
مورت
و گیاهان وحشی دارویی و غیر دارویی می باشد
۲۰ گونه پستاندار، ۱۵ گونه خزنده، ۵۰ گونه پرنده و تعدادی از گونه های دوزیست شامل مار آبی ،لاک‌پشت‌های گازگیر، لاک‌پشت‌های زمینی ، لاک‌پشت برکه‌ای ؛ وزغ و قورباغه در این منطقه شناسایی شده‌است.
پوشش گیاهی این روستا یکی از زیستگاه های حیوانات وحشی و معروف کشور می باشد ، که محل زیست حیوانات گوناگونی نظیر گربه پالاس، قوچ و میش، کل و بز، گراز(خوک وحشی)، پایکا و مار شاخدار - مارافعی – گرگ – شغال - روباه– کفتار و انواع بیشماری از پرندگان است.
قطعه آجري
اولین و مهم‌ترین آثار باستانی رباط ترک قلعه آجری بود که به کلی تخریب شده‌است. این قلعه دارای هشت برج به شرح زیر بود:
۱-برج آقا بگم ۲- برج مصطفی آقا مرتضی ۳- برج حوا خاتون کل خدابخش ۴- برج آقاحمزه برادر آقا حسن ۵- برج نصرالله قاضی ۶- برج عباس کل خدا بخش سر در قلعه آجری ۷- برج میرزا یحیی ۸ - برج میرزا زین العابدین
اين قلعه که با آجر و آهک ساخته شده تماما تخريب گرديده و به دليل بي توجهي مسئولين در گذشته چيزي به غير از خاک و نخاله از آن باقي نمانده و مسئولین کنونی هم کاری مثبتي جهت مرمت و بازسازي آن انجام نداده اند .شايد تاريخ و تمدن ما ايرانيان به فراموشي سپرده شده باشد.
در صورتيكه كه بيگانگان اطلاعات بيشتري از تمدن كهن ما را در اختيار دارند.
کاروانسراي قديمي
اين کاروانسرا در جوار روستا قرار دارد در اثر مرور زمان و بي توجهي مسئولين قسمتهايي از آن تخريب ، و تا کنون تلاشي توسط ميراث فرهنگي استان مرکزي جهت مرمت و يا بازسازي آن صورت نگرفته است. و هم اكنون محل نگهداري دام و طيور مي باشد
قلعه ورکانیها
این قلعه که تماما" از خشت و گل ساخنه شده و نسبت به قلعه های دیگر قدمت کمتری دارد هم اکنون از بین رفته است.
كشاورزاني كه از روستاي وركان جهت امرار معاش و كار كشاورزي به رباط ترك كوچ كرده بودند و كار املاك داران و خوانين ميمه را انجام ميدادند ، در اين محل سكونت داشتند به قرار روايات آنها اجازه سكونت در محله هاي ديگر روستا را نداشتند.
قلعه تخت كوه
قلعه تخت کوه مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در بخش مرکزی شهرستان دلیجان، روستای رباط ترک واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۰ دی ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت۶۹۶۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
قلعه تخت کوه بر بالای صخره ای آهکی در دامنه کوه ی به همین نام و در شمال غرب روستای رباط ترک ۶ کیلومتری جاده اصفهان – تهران واقع شده‌است. این بنا از ساخته‌های دوره اسلامی می‌باشد قلعه تخت کوه دارای پلانی مستطیل شکل و در جهت جنوب غربی – شمال غربی بنا شده‌است. قلعه با سنگهای نامنظم آهکی همان کوه و با ملات گل ساخته شده‌است. ارتفاع باقی‌مانده دیوارها بین ۱ تا ۵ متر و ضخامت دیوارها ۱ تا ۵/۱ متر می‌باشد دیوار جنوب غربی و غربی تقریباً" سالم مانده و دیوارهای شمال شرق و شرق قلعه تخریب شده‌اند. قلعه دارای چهار برج توخالی بوده که بجز برج جنوب غربی بقیه تقریباً" سالم مانده‌اند بالای برج‌ها با چینه ساخته شده که در حال حاضر بین نیم تا یک متر از چینه باقی‌مانده‌است. در داخل قلعه آثاری از دیوارهای بناهای داخلی به چشم می‌خورد که محدوده سه اتاق در جنوب غربی قلعه مشاهده می‌گردد. همچنین در قسمت جنوب غربی قلعه خارج از بنا آثاری از دیواری به طول ۷۰/۵ متر و ضخامت ۱ متر و ارتفاع ۲۰ سانتی‌متر باقی‌مانده که ساخت و سازهایی در خارج از قلعه‌است. در قسمت جنوب و شرق صخره سنگی زیر قلعه کنده شده که در گذشته گله داران از آن به عنوان پناهگاه دام استفاده می‌کنند.
بهشت به سرزنش نمی ارزه
خانه شاه را که دیدی نباید خانه خودت را خراب کنی.
کسی که نداره ببخشه چی داره که برقصه.
نه خود خوری نه کس دهی کنده کنی به سگ دهی.
معرفت خر یا گوزه یا لگد.
دعوای گربه و زدن قیچی به هم = دعوا شدن
خواندن و لانه سازی جغد در هر خانه ای= ویرانی
بانگ خروس در استانه در = خوش یمن است
دیدن کبوتر= نشانه روزی
اگر چشم کسی به رنگین کمان بیفتد خوش یمن است .
غارغار کلاغ = ورود مهمان را نوید می دهد
فاصله تا مرکز شهر دلیجان--> 34 کیلومتر ( 28 دقیقه)
فاصله تا فرودگاه بین المللی اراک --> 179 کیلومتر ( 2 ساعت )
فاصله تا ایستگاه راه آهن اراک --> 167 کیلومتر ( 2 ساعت و 10 دقیقه )
فاصله تا شهرخمین --> 104 کیلومتر ( 1 ساعت و 30دقیقه)
فاصله تا شهرمحلات --> 60 کیلومتر ( 45 دقیقه )
فاصله تا قلعه تخت کوه --> 7 کیلومتر ( 15 دقیقه )
فاصله تا غار چال نخجیر --> 44 کیلومتر ( 40 دقیقه )
فاصله تا مرکز شهر اصفهان--> 150 کیلومتر ( 1 ساعت و 30 دقیقه )
فاصله تا مرکز شهر تهران --> 300 کیلومتر ( 3 ساعت و 30 دقیقه )
فاصله تا مرکز شهر قم --> 100 کیلومتر ( 1 ساعت و 30 دقیقه )
فاصله تا موزه مردم شناسی دلیجان --> 34 کیلومتر ( 30 دقیقه )
فاصله تا سد پانزده خرداد --> 40 کیلومتر ( 30دقیقه )
فاصله تا مسجد مس سر دلیجان --> 35 کیلومتر ( 30دقیقه )
فاصله تا آستان مقدس امامزادگان حوریه خاتون و کاظمه خاتون --> 40 کیلومتر ( 45 دقیقه )
فاصله تا منطقه ییلاقی جاسب --> 72 کیلومتر ( یک ساعت )
1.↑ «دانشنامهٔ تاریخ معماری ایران‌شهر». سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری
هستیجان (دلیجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان هستیجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳۳۹ نفر (۹۹خانوار) بوده‌است.
فرنق (دلیجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان هستیجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۰ نفر (۳۷خانوار) بوده‌است.
دوریدان (دلیجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان هستیجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۲ نفر (۲۱خانوار) بوده‌است.
روستای دوریدان دارای آثار طبیعی زیادی ازجمله غارعرش دوریدان که دارای گلخانه های سنگی و غار آهکی می باشد این غار حدود 200 متر داخل کوه می باشد که بعد از زلزله چند سال اخیر تمامی قندیلهای چکنده از سقف آن فرو ریخته و از زیبایی آن کاسته شده است.
قلعه میان روستای دوریدان به عنوان یک اثر تاریخی این روستا محسوب می‌شود.
قالهر ، در حال حاضر روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است. قالهر در جنوب شرقی دلیجان جای گرفته و تا پایان دههٔ پنجاه شمسی بخشی از قمصر کاشان بود. شهردار آن، قالی است.
گرچه این روستا در حال حاضر، از لحاظ جغرافیای سیاسی، در حوزه دلیجان قرار دارد، با این حال هنوز از لحاظ جغرافیای فرهنگی و تاریخی، پیوندی دیرین با کاشان قدیم دارد.
جمعیت روستا در سال ۱۳۸۵، ۸۹۴ نفر(۲۹۰ خانوار) برآورد شده‌است؛ و در سال ۱۳۹۰ به ۷۴۰ نفر (۲۵۰ خانوار) تقلیل یافته اما همچنان روستای قالهر، به عنوان پرجمعیت‌ترین روستای دهستان هستیجان، بر اساس سر شماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ هم‌اکنون ۶۱۸ نفر (۲۲۹ خانوار) ساکن داردمردان این روستا به باغداری و دامداری مشغول هستند
زنان این روستا در پخت نان محلی مهارت بسیار زیادی دارند و از مشهورترین نان‌های آنها می‌توان به نان دوباره پزه اشاره کرد
باغات این روستا دارای درخت‌های گردو و بادام و آلو بلغاری و گیلاس و آلبالو و آلوچه است
و به عبارتی گردوهای این منطقه جزو چرب‌ترین و بهترین گردوهای کشور است
مردم این روستا گلابگیری نیز دارند و اکثر آنها دارای بوته‌های گل محمدی در زمین‌های خود هستند که در فصل گلابگیری به چیدن گلهای محمدی مشغول می‌شوند
توت (دلیجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان هستیجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۲ نفر (۱۹خانوار) بوده‌است.
درب جوقا (دلیجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان هستیجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۹ نفر (۴۳خانوار) بوده‌است.
داود ضیاء (دلیجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان هستیجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰ نفر (۷خانوار) بوده‌است.
سینقانی سلام ویرایشگر مصطفی باقری ۰۹۱۸۵۹۹۹۲۳۶
سینقان (دلیجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.
سینقان روستایی است در استان مرکزی که در حدود ۳۰ کیلومتری شهرستان دلیجان واقع است و از طریق یک جاده به دلیجان نراق مشهد اردهال نراق کاشان و متصل است.
در این روستای نسبتاً سردسیر در حال حاضر حدود ۲۰۰ نفر زندگی می‌کنند آب روستا از چشمه قنات تأمین می‌گردد که در اطراف آن پراکنده‌اند. اهالی عمدتاً بکار کشاورزی و در کنار آن دامداری مشغول هستند. سینقان در دامنه کوه بدلیل وجه تسمیه آن قرار گرفتن در دل کوه (سینه قان) می‌باشد.
روستا دارای امکاناتی همچون :آب لوله‌کشی برق گاز بهداری دهیاری مسجد حسینیه و امامزاده میباشد
این روستا در ۳۰ کیلومتری دلیجان مکزی قرار دارد و براساس جمعیت آن ۲۰۰ نفر (۱۵۰خانوار) بوده‌است.
علت نام گذاری این روستا را به نام سینقان اینگونه آورده اند که چون این روستا بر سینه کوه قرار گرفته وما بین کوههای اطراف خود محصور گردیده است ودر فرهنگ لغت فارسی قان وکان به معنی کوه آمده است مردم این روستا آن را سینکان نام نهادند که بعدها در اصطلاح خود مردم ودر اثر تلفظ به مرور زمان به سینقان تغییر نام پیدا کرد . از لحاظ تقسیمات کشوری این روستا در حال حاضر در استان مرکزی در ۳۰ کیلومتری جنوب شهرستان دلیجان واقع گردیده وجزء روستای خوش آب و هوا می باشد .
در خصوص قدمت این روستا روایت صحیحی در دست نیست اما گفته می شود در کتابی که در شهرستان کاشان منتشر گشته و در آن از این روستا نام برده شده قدمت آن را به هزار سال پیش نسبت داده اند . گفته میشود سینقان منطقه ای بسیار خوش آب وهواست که عده ای از گله داران مناطق دیگر از جمله کاشان از این منطقه به عنوان منطقه ییلاقی دز تابستان استفاده می کردند اما پس از مدتی تصمیم می گیرند به دلیل آب وهوای خوب وصحرای غنی از گیاه در این منطقه ماندگار شده وبه آبادانی آن بپردازند شکل لهجه مردم این روستا که شبیه به لهجه کاشی است را به این دلیل می دانند . اما روایت دومی که بیشتر مورد قبول اهالی این منطقه می باشد به این صورت است که ساکنان ابتدایی سینقان ۱۶ نفر (خانوار ) بوده اند که در حال عبور از این منطقه خوش آب وهوا تصمیم به ماندن در آن وآبادانی آن میگیرند بنابرین در این منطقه ماندگار شده مشغول زراعت می گردند . گفته میشود این شانزده نفر آب کشاورزی روستا را به ۱۶ قسمت ۲۴ساعته تقسیم می نمایند و هر قسمت را به یک نفر اختصاص می دهند . وگفته میشود نام این آبها که هنوز نیز پا برجاست را به نام خود شانزده نفر ویا نام دلخواه آنها نام گذاری کرده اند این ۱۶ نام عبارتند از سرشن ، آنور الدین ، آصادق ، آقا میر علی ، حاجی خداداد ، ریس ، قاسم مقصود ، میر جلال ، میون ، شابنده ، مرضا، میر یوسف، حیدر ، قباد ، علی ملک ومیانه که هنوز هم سیستم آب ۵ مزرعه اصلی روستا بر پایه این شانزده نام قرار دارد . در این سیستم به هر۱۲ ساعت آب یک طاق گفته میشود .
شغل اکثر مردم روستا کشاورزی ودامداری است و اکثر قریب به اتفاق مردم سینقان از این طریق امرار معاش می کنند در این روستا کشاورزی به شیوه سنتی انجام میگیرد .زنان روستا نیز در کار کشاوری ودامداری کمک کار مرد خانه اشان هستند وبه طور کلی وظیفه دوشیدن شیر گاو که در سینقان به دوشیدن گاو معروف است به عهده زن می باشد. معمولا دو حالت نیز برای نگه داری شیر وتبدیل آن به لبنیات دیگر وجود دارد کسانی که شیر گاو آنها به حد کافی است آن را برای خود نگه داشته تبدیل به ماست ، کره وپنیر نموده به فروش میرسانند اما کسانی که شیر گاو آنها به حد کافی نیست معمولا۲ الی۳ نفری با یکدگر شریک شده شیر را به نوبت برای یکدیگر میبرند وبرای از دست در نرفتن حساب کار از پیمانه مخصوص که معمولا دو یا سه ظرف بزرگ وکوچک است استفاده می کنند. به این ترتیب هر به چند شب نوبت به نفر بعدی میرسد وبقیه شیر را برای او میبرند به این کار در اصطلاح سینقان دون کردن شیر میگویندمزیت این کار در این است که شخصی که شیر گاوش کم است وباید دو یا سه وعده شیر را جمع نماید تا به حد کافی برای تبدیل به لبنیات دیگر برسد بااین عمل همان وعده شیر به حدی میرسد که احتیاج به نگهداری آن نباشد ومشکلاتی از جمله خراب شدن شیر را پیش نیآورد. اما در قبال کمک زنان روستا به مردانشان در امور کشاورزی ودامداری مردان روستا نیز در اوقات بیکاری خصوصا در فصل زمستان که کار کشاورزی از رونق باز می ایستد به کمک همسرانشان به کار قالی بافی مشغول می گردند قالی بافی که هم اکنون به عنوان یک هنر در روستا رایج است زمانی به عنوان یکی از مشاغل مهم روستا به شمار می آمده است که بیشتر زنان روستا به آن اشتغال دارند در زمان های نه چندان دور عده ای از اربابان کاشان با دایر کردن دارهای قالی در بعضی از منازل روستا در قبال کار انجام شده وتحویل قالی به آنها مزد میدادند که به قالی بافی مزدی هم معروف بود . اما عدهای دیگر از مردم دار قالی ورنگ آن را خود تا مین نموده ودر خانه خود علاوه بر کارهای دیگر به قالی بافی نیز می پرداخته اند با پیشرفت صنعت فرش ماشینی وکم توجهی شدید به فرش دستی این صنعت کم کم از اقتصاد روستا خارج شد ودر حالی که اکثر مردم روستا چه زن وچه مرد با این هنر آشنایی دارند این هنر به تدریج رو به افول گذاشت . هم اکنون نیز در بعضی از منازل روستا دار قالی وقالی بافی بیشتر در میان زنان به چشم میخورد.
مزارع روستای سینقان به دو دسته کلی تقسیم می گردند :مزارع عمومی ومزارع خصوصی مزارع عمومی مزارعی هستند که اکثر مردم در آنها سهم آب وزمین دارند اما مزارع خصوصی مزارعی هستند که متعلق به شخص یا اشخاص خاصی می باشند مزارع عمومی روستا عبارتند از : دشت ده چسبیده به پایین روستا ودر قسمت جنوب غربی جغرافیایی روستا قرار دارد . دشت مال و سوره که چسبیده به دشت ده میباشد ودر غرب روستا واقع است . دشت سرکیون یا دشت رشوه جون که که باز هم چسبیده به دو دشت بالا ودر قسمت پایین آنها قرار دارد . کویر که در قسمت پایین مزرعه سرکیون وبا دو الی سه کیلومتر فاصله نسبت به آن قرار دارد و دارای دو قنات به نام چشمه نعمت(که تقریبا در وسط کویر قرلر دارد ) وکویر می باشد. رود کویر که در قسمت پایین کویر قرار دارد وطی چند سال اخیر به علت خشکسالی آب آن خشک شد .دشت زیره که درقسمت شمال غربی جغرافیای روستا قرار دارد ومرغ زار در پایین آن ودر حد واسط زیره ودشت مال قرار دارد .زیره به دو قسمت زیره پایین وبالا تقسیم می گردد .
اما مزارع خصوصی روستا که متعلق به شخص یا اشخاص خاصی است عبارتند از لاخراب،لامرجه،ابرساده،ورزنه،ریئس،خونیا، جعفر آباد ،مزرعه ابوالقاسم،دوکده ،گرایی وسر آوینه . سیستم آبیاری این مزارع از قانون شانزده آب پیروی نمی کند وطبق قانون خاصی که توسط خود صاحبان مزارع گذاشته شده آبیاری می گردد .
روستای سینقان دارای قناتهای گوناگونی است که عبارتنداز : قنات اصلی روستا به نام قنات برکی که چسبیده به روستا ودر قسمت بالای روستا قرار دارد ومردم روستا آن را به نام سر قنات وعدهای آن را به نام قنات برکی میشناسند که مزارع دشت ده ودشت رشوه جون از این قنات آبیاری می گردد نام آن نیز تغیر نام یافته برکه آب است که به برکی معروف شده
قنات بیجگان وبالینجه که مقداری بالاتر از قنات برکی قرار دارند ، قنات قلیچاق باز هم بالاتر از قنات برکی و در دره ای به همین نام قرار دارد و آب شرب روستا از این قنات تا مین می گردد
قنات زیره، قنات لامرجه، قنات لاخراب، قنات ابر ساده ، قنات کویر ، قنات چشمه نعمت ، قنات خونیا ، قنات گله گوشیا وقنات رود کویر که در سالهای اخیر خشک شد.
میزان آب این قناتها بستگی به بارندگی سالانه دارد به طوری که با بارش باران وبرف به مقدار فراوان پر آب شده وبا کاهش بارندگی میزان آب کاهش می یابد.
در خصوص قنات برکی که به نام قنات ده نیز در میان اهالی معروف است جالب اینکه میزان آب آن در طول سال با قنات کویر حالت عکس دارد در آغاز بهار و اوایل تابستان آب قنات برکی زیاد وآب قنات کویر تقریبا کم است اما از اوایل تابستان آب قنات برکی به تدریج کاهش وآب قنات کویر افزایش می یابد. گفته می شود این حالت معکوس همه ساله بین این دو قنات وجود دارد .
این روستا دارای دو امامزاده حوریه و کاظمه خاتون است که نوادگان امام سجاد (ع) هستند.
دو تن از نوادگان پیامبر در قسمت جنوبی روستای سینقان در دامنه کوه مدفونند .
این دو بزرگوار به نام های حوریه و کاظمه خاتون سلام الله علیهما هستند .
بر اساس شجره نامه‌ای که توسط دکترمهدی فقیه بحرالعلوم در موسسه دائرةالمعارف بقاع متبرکه پی‌گیری شده ، از نوادگان امام سجاد علیه السلام می باشند، که با دوازده واسطه به آن امام همام می رسند.
روستای سینقان
شانق (دلیجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.
اين روستا در گذشته جمعيت زيادي داشته ولي به خاطر پديده کوچ همه به تهران كوچ كرده و در حال حاضر جمعيت مقيم زيادي دارد و از ديگر عوامل كوچ جمعيت خشكسالي بوده است.
حمام سنتی شانق در دوره قاجاریه احداث شد و درسال 1398 هجری شمسی مورد مرمت و بازسازی قرار گرفت.
قلعه حسین خان ملک مسکونی حسین خان که خان روستا بوده ودر سال ۱۳۷۳ فوت نموده است.
قلعه ایشان به دلیل عدم رسیدگی به خرابه ای تبدیل شده است.
این روستا در دهستان هستیجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۱ نفر (۲۸خانوار) بوده‌است.
یونایتد تکنالوجیز شرکت خوشه‌ای آمریکایی بود، که در زمینه مهندسی، طراحی و ساخت موتورهای هواگرد، تجهیزات بالگرد، ایچ‌وی‌ای‌سی، پیل‌های سوختی، سامانه‌های ضدحریق، آسانسور و پله برقی، همچنین ساخت تجهیزات مرتبط با سامانه‌های امنیتی فعالیت می‌کرد."Contact ." United Technologies Corporation. Retrieved on 7 January 2011. "Mailing address United Technologies Corporation United Technologies Building Hartford, CT 06101." این شرکت در ۲۰۲۰ با ریتیان ادغام شد و ریتیان تکنالوجیز را به وجود آورد.
شرکت یونایتد تکنالوجیز بزرگترین پیمانکار صنایع نظامی در آمریکا بود، که تمرکز اصلی آن بر تحقیق و توسعه سامانه‌های موشکی و بالگردهای نظامی معطوف بود.
یونایتد تکنالوجیز در سال ۱۹۷۵ توسط فردریک رنتشلر تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر هارتفورد، کنتیکت مستقر بود و بخشی از سهام آن در بازار بورس نیویورک معامله می‌شد و بخشی از میانگین صنعتی داو جونز به‌شمار می‌آمد.
در آمار، اصطلاح کارایی جهت مقایسه کارایی روش‌های آماری به کار می‌رود. به ویژه، کارایی میزان بهینگی یک برآوردگر، طراحی آزمایش یا آزمون فرض را می‌سنجد. یک روش با کارایی بالا تعداد نمونههای کمتری نیاز دارد تا سطح مشخصی از دقت را داشته‌باشد.
کارایی یک برآوردگر بدون بایاس formula_1 به صورت زیر تعریف می‌شود:
که در آن formula_3 اطلاع فیشر است. بنابراین تعریف، formula_4 برابر است با حداقل واریانس یک برآوردگر (formula_5) تقسیم بر واریانس واقعی آن برآوردگر (formula_6). با استفاده از کران کرامر-راو می‌توان نشان داد برای تمامی برآوردگرها رابطهٔ formula_7 برقرار است.
Wikipedia contributors, "Efficiency (statistics)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed January 1, 2013).
پاییزان فیلمی ایرانی به کارگردانی رسول صدرعاملی و محصول سال ۱۳۶۶ است.
مسعود قصد خروج از کشور و ترک پروانه و فرزندش را دارد. مسعود و پروانه که قبل از جدایی برای دیدن یکی از اقوام به سفر رفته‌اند در راه با غریبه‌ای مجروح و مسلح برخورد کرده در پی تهدید او به سوی روستای پاییزان می‌روند.
پاییزان روستایی است که همسر مرد مهاجم، و دخترش که گلنوش نام دارد در آن‌جا زندگی می کنند. مرد غریبه مجرمی فراری است که برای رسیدن به همسر، دختر و خوشبختی از دست رفته‌اش از زندان فرار کرده. غریبه در بین راه رسیدن به روستای پاییزان می‌میرد و مسعود که تخت تأثیر حرف‌های غریبه قرار گرفته، تصمیم می‌گیرد که در ایران بماند و به زندگی سابق خود ادامه دهد.
فیلم پاییزان در سایت سلام سینما
جزیره وایت یکی از شهرستان‌ها و بزرگترین جزیره انگلستان است که در کانال مانش به‌طور میانگین در فاصله ۵ تا ۷ کیلومتری کرانه همپشر قرار گرفته‌است. تنگه سولنت این جزیره را از سرزمین اصلی جدا ساخته‌است. جزیره وایت دارای استراحتگاه‌های زیادی است که از دوره ویکتوریا به عنوان مقصدهای گردشگری در تعطیلات مورد استفاده قرار گرفته‌اند.
جمعیت جزیره برابر با ۱۳۸٬۴۰۰ نفر (۲۰۱۱) و مساحت آن ۳۸۴ کیلومتر مربع است.
این جزیره تا سال ۱۲۹۳ تحت مالکیت یک خانواده نورمن بود و قبلاً در نوع خود پادشاهی بود. به‌طور مشترک با وابستگی‌های تاج، تاج انگلیس سپس توسط فرماندار جزیره وایت تا سال ۱۹۹۵ در جزیره نمایندگی می‌شد. این جزیره نقش اساسی در دفاع از بنادر ساوتهمپتون و پورتسموث ایفا کرده است و در طول اعصار در نزدیکی خط مقدم درگیری‌ها قرار داشته است، زیرا با ناوگان اسپانیایی آرمادا روبرو شده و نبرد بریتانیا را پشت سر گذاشته است. روستایی بودن در بیشتر تاریخ خود، شیک بودن ویکتوریایی و مقرون به صرفه بودن روزافزون تعطیلات منجر به توسعه شهری قابل توجهی در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ شد. این جزیره از نظر تاریخی بخشی از همپشایر، در سال ۱۸۹۰ به یک شهرستان اداری جداگانه تبدیل شد. این جزیره تا سال ۱۹۷۴، زمانی که شهرستان تشریفاتی خود بود، با لرد ستوان همپشایر مشترک بود. جدا از یک نیروی پلیس مشترک، و کلیساهای آنگلیکان جزیره متعلق به اسقف پورتسموث (در اصل وینچستر)، اکنون هیچ ارتباط اداری با همپشایر وجود ندارد. اگرچه یک مرجع محلی ترکیبی با پورتسموث و ساوتهمپتون در نظر گرفته شد، اکنون بعید است این کار ادامه یابد.
صفحه پیوندها نام یک وبگاه بود که برای تغییر مسیر کاربران در هنگام مواجهه با سایت‌های مسدود شده در ایران مورد استفاده قرار می‌گرفت. این صفحه تنها چندماه پس از تأسیس رتبه هجدهم سایت‌های پربازدید در ایران را در وبگاه الکسا به دست آورد. بالاترین جایگاه صفحه پیوندها رتبه چهارم بود که در تعطیلات نوروز ۸۸ و پس از اضافه شدن امکان تبدیل پیوندها به صفحه خانگی کاربران، به دست آمد. با این حال، پس از فیلتر شدن تلگرام طبق گزارش تابناک در بهار ۱۳۹۷ و فراگیر شدن استفاده از فیلترشکن‌ها در میان کاربران، رتبهٔ این وب‌سایت در ایران به شدت سقوط کرد.
نشانی آی‌پی این صفحه ۱۰٫۱۰٫۳۴٫۳۴ و نشانی وب صفحهٔ مادر آن peyvandha.ir است و شامل تعدادی زیرصفحه می‌باشد. به دلیل نارضایتی کاربران از این صفحه، روش‌های گوناگونی برای مسدود کردن آن در سطح اینترنت مطرح شده‌است.
این صفحه در حوالی ۱۵ فوریه ۲۰۱۱ برای مدتی به حالت تعلیق درآمد. در ۱۹ دی ۱۳۹۰ وبگاه جبهه پایداری انقلاب اسلامی را در صفحهٔ نخست خود قرار داد.
در تاریخ ۲۸ مرداد ۱۳۹۷ وبگاه پیوندها به دلیل پرداخت نکردن بدهی پنج سالهٔ خود به مبلغ ۳۰۰ میلیون تومان به شرکت ارائه دهندهٔ خدمات میزبانی وب، برای چند روز از دسترس خارج شد. شرکت هاست ایران در اطلاعیه‌ای با اشاره به بدهی وزارت ارشاد که متولی تأمین هزینه‌های این سایت است، اعلام کرد ادامه ارائه سرویس میزبانی (هاستینگ) با توجه به این بدهی ۵ ساله مقدور نیست.
به دلیل اشغال بودن نام دامنه فیلتر دات آی آر از این نام برای پیوندها استفاده نمیشود. داخل دامنه ها پیوند به ایمیل گزارش سایت ها به دلایل غیرقانونی بودن به شرکت زیرساخت وجود دارد.
سایت پیوند ها و آیپی های 10.10.34.34/10.10.34.35/10.10.34.36 از اواخر سال 1400 دیگر در دسترس نیستند.
توجیه فیلمی ایرانی به کارگردانی منوچهر حقانی پرست و نویسندگی محسن مخملباف محصول سال ۱۳۶۰ است.
در دوران حکومت پهلوی، نیکسون قصد سفر به ایران را دارد و یک گروه نیز قصد دارند بمبی را به‌نشانهٔ مخالفت با آمدن نیسکون در یک اداره منفجر کنند. اما یک عضو مسلمانِ گروه با این حرکت مخالفت می‌کند. در ادامهٔ ماجرا، ساواک همهٔ گروه را دستگیر می‌کند، اما جوان مسلمان برای جلوگیری از آسیب دیدن مردم در جریان انفجار بمب خود، مأمورین ساواک و گروه را از میان می‌برد.
محمودآباد (دلیجان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دلیجان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان هستیجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.