moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مطالعه شیله در مورد گازی که هنوز اکسیژن نامیده نشده بود، به دلیل شکایت توربرن اولوف برگمن، استاد دانشگاه اوپسالا، که در نهایت دوست شیله شد، انجام شد. برگمن به شیله اطلاع داد که نمکی که او از کارفرمای شیله خریداری کرده بود، پس از حرارت دادن طولانی، هنگامی که با اسید استیک تماس پیدا کرد، بخارات قرمز رنگی تولید کرد (که اکنون به نام دی اکسید نیتروژن شناخته می شود). توضیح سریع شیله این بود که نمک با گرما فلوژیستون را جذب کرده است (به عبارت مدرن به نیتریت کاهش یافته است) و هنگامی که با یک اسید (حتی یک اسید ضعیف) ترکیب می شود، یک گاز فلوژیستیک جدید به عنوان یک اصل فعال تولید می کند.
برگمن در ادامه پیشنهاد کرد که شیله خواص اکسید منگنز (IV) را تجزیه و تحلیل کند. شیله از طریق مطالعات خود در مورد اکسید منگنز (IV) بود که مفهوم خود را از "هوای آتش" (نام او برای اکسیژن) توسعه داد. او در نهایت با حرارت دادن اکسید جیوه، کربنات نقره، نیترات منیزیم و سایر نمک های نیترات اکسیژن به دست آورد. شیله در مورد یافته های خود به لاووازیه نوشت که توانست اهمیت نتایج را ببیند. کشف اکسیژن او (حدود ١٧٧١) از نظر زمانی زودتر از کارهای مربوط به پریستلی و لاووازیه بود، اما او این کشف را تا سال ١٧٧٧، پس از انتشار هر دو رقیبش منتشر نکرد.
اگرچه شیله همیشه به نوعی از نظریه فلوژیستون اعتقاد داشت، کار او فلوژیستون را به شکل غیرعادی ساده‌ای کاهش داد، که تنها با این واقعیت پیچیده بود که شیمیدانان زمان شیله هنوز معتقد بودند که نور و گرما عناصر هستند و باید در ترکیب با آنها یافت شوند. . بنابراین، شیله فرض کرد که هیدروژن از فلوژیستون (اصل کاهشی که هنگام سوختن اجسام از بین می رود) به اضافه گرما تشکیل شده است. شیله حدس می‌زد که هوای آتشین یا اکسیژن او (که بخش فعال هوا را یافت و تخمین زد که یک چهارم هوا را تشکیل می‌دهد) با فلوژیستون موجود در اجسام ترکیب شده و نور یا گرما تولید می‌کند (فرض می‌شود نور و گرما از متفاوتی تشکیل شده‌اند. نسبت فلوژیستون و اکسیژن).
هنگامی که شیمیدانان دیگر بعداً نشان دادند که آب هنگام سوزاندن هیدروژن تولید می شود و زنگ زدن فلزات به آنها وزن اضافه می کند و عبور آب از روی آهن داغ هیدروژن می دهد، شیله نظریه خود را اصلاح کرد تا پیشنهاد کند که اکسیژن نمک (یا "اصل شور" آب است). و هنگامی که به آهن اضافه می شد، آب تولید می شد که به عنوان زنگ وزن آهن را اضافه می کرد.
شیله علاوه بر شناخت مشترک خود برای کشف اکسیژن، اولین کسی بود که عناصر شیمیایی دیگری مانند باریم (۱۷۷۲)، منگنز (۱۷۷۴)، مولیبدن (۱۷۷۸)، و تنگستن (۱۷۸۱)، را کشف کرد. و همچنین چندین ترکیب شیمیایی، از جمله اسید سیتریک، [13] اسید لاکتیک، [14] گلیسرول، [15] سیانید هیدروژن (همچنین در محلول آبی، به عنوان اسید پروسیک نیز شناخته می شود)، [16] هیدروژن فلوراید، [17] و سولفید هیدروژن (1777). علاوه بر این، او فرآیندی مشابه پاستوریزه کردن را کشف کرد، [19] همراه با ابزاری برای تولید انبوه فسفر (1769) که منجر به تبدیل شدن سوئد به یکی از تولیدکنندگان پیشرو کبریت در جهان شد.
گاز کلر
شیله یک کشف علمی بسیار مهم دیگر را در سال ١٧٧٤ انجام داد که مسلماً انقلابی تر از جداسازی اکسیژن او بود. او آهک، سیلیس و آهن را در نمونه پیرولوزیت (دی اکسید منگنز ناخالص) که توسط دوستش، یوهان گوتلیب گان به او داده شده بود، شناسایی کرد، اما نتوانست یک جزء اضافی را شناسایی کند (این منگنز بود، که شیله تشخیص داد که به عنوان یک ماده جدید وجود دارد. عنصر، اما نمی تواند جدا شود). هنگامی که او پیرولوزیت را با اسید هیدروکلریک در یک حمام ماسه گرم درمان کرد، یک گاز زرد مایل به سبز با بوی قوی تولید شد. او متوجه شد که گاز در ته یک بطری باز فرو رفته و از هوای معمولی چگال تر است. وی همچنین خاطرنشان کرد که این گاز در آب محلول نیست. چوب پنبه‌ها را به رنگ زرد درآورد و تمام رنگ‌ها را از کاغذ تورنسل آبی مرطوب و تعدادی گل پاک کرد. او این گاز با قابلیت سفید کنندگی را «اسید موریاتیک دفلوژیسته شده» (اسید کلریدریک زدایی شده یا اسید هیدروکلریک اکسید شده) نامید. در نهایت، سر همفری دیوی با اشاره به رنگ سبز کم رنگ آن، گاز را کلر نامید.
خواص سفید کنندگی کلر در نهایت توسط برزلیوس به یک صنعت تبدیل شد و تا سال ١٨٢٤ پایه و اساس دومین صنعت ضدعفونی و بوزدایی بافت های پوسیده و زخم ها (از جمله زخم های انسان زنده) در دست لاباراک شد.
با وجود فقدان مراکز کامل آموزشی شیله به روشنی یک استعداد غریزی برای آزمایش کردن داشت. شیله با اینکه در آموزش رسمی محدود بود ولی با موفقیتهایش همه را شگفت زده کرده بود. او واقعاً تلاش می‌کرد که هرآنچه در توانش است، یاد بگیرد بخاطر همین شبها تا دیروقت بیدار می‌ماند و کتابهای مختلف شیمی مطالعه می‌کرد.
برخلاف دانشمندانی مثل آنتوان لاووازیه و ایزاک نیوتن، شیله دانشمندی بود که وسعت شناخت بیشتری داشت. او هنوز توانایی کشفهای علمی را داشت. شیله باعث شد که حقوق اعضای انجمن علمی اروپا کمتر شود. فردریک به او مدال برلین داد و دولت انگلستان برای او مبالغی بخاطر کارهایش تقدیم کرد؛ ولی شیله در همان داروخانه قبلی ماند تا به مشتریان باوفایش خدمت کند.
شیله خیلی از یافته‌هایش را در شیمی، قبل از دانشمندان برجسته‌ای که این یافته‌ها را به آنها نسبت می‌دهند کشف کرد. یکی از مشهورترین یافته‌های او فراورده اکسیژن بود به‌طوری که بسیاری از شیمی دانان را در سالهای ۱۷۷۱-۱۷۷۲ به شگفت آورد. گرچه او، آن عنصر را به اسم اکسیژن معرفی نکرد. این کار او باعث سقوط اثباتش شد و چندی بعد آنتو ان لاووازیه در آگوست ۱۷۴۴ دومین بیان را در مورد این گاز ارائه داد و در سال ۱۷۷۵، اکسیژن را در اسمی جدید در کتابش منتشر کرد.
در پاییز ۱۷۸۵، شیله از علائمی که به عنوان بیماری کلیوی توصیف می شود رنج می برد. در اوایل سال ١٧٨٦، او همچنین به بیماری پوستی مبتلا شد، که همراه با مشکلات کلیوی، او را چنان ناتوان کرد که می‌توانست مرگ زودهنگام را پیش‌بینی کند. با این حساب، دو روز قبل از مرگ با بیوه سلف خود، پولل ازدواج کرد تا بتواند مالکیت بلامنازع خود را به داروخانه خود و دارایی خود را به او واگذار کند.
در حالی که آزمایش‌های شیله موادی تولید می‌کرد که مدت‌هاست مشخص شده بود خطرناک هستند، ترکیبات و عناصری که او برای شروع آزمایش‌هایش استفاده کرد، برای شروع خطرناک بودند، به‌ویژه فلزات سنگین. مانند بسیاری از معاصران خود، در عصری که روش‌های کمی برای شناسایی شیمیایی وجود داشت، شیله هر ماده جدیدی را که کشف می‌کرد، بو و مزه می‌کرد. قرار گرفتن انباشته در معرض آرسنیک، جیوه، سرب، ترکیبات آنها و شاید اسید هیدروفلوئوریکی که او کشف کرده بود، و نیز مواد دیگر، تلفات خود را بر روی شیله گذاشت که در سن ٤٣ سالگی در ٢١ مه ١٧٨٦ در خانه اش در کوپینگ درگذشت
. پزشکان گفتند که او بر اثر مسمومیت با جیوه جان باخته است.
ریزساختار مشخصات مشاهده‌شده از ساختار مواد توسط میکروسکوپ در بازهٔ (۱۰۰۰–۰٫۱ میکرومتر)، است. ریزساختار یک ماده (مانند فلزات، پلیمرها، سرامیک یا کامپوزیت‌ها) می‌تواند بر روی خواص فیزیکی مانند قدرت، چقرمگی، انعطاف‌پذیری، سختی، مقاومت در برابر خوردگی، رفتار در درجه حرارت بالا / پایین یا مقاومت در برابر سایش تأثیر بگذارد. این خواص به نوبه خود کاربرد این ماده را در فرایند صنعتی را کنترل می‌کند.* Metallography: An Introduction, Metallography and Microstructures, Vol 9, ASM Handbook, ASM International, 2004, p. 3–20 به عبارت دیگر، ساختار کریستالی شکل ظاهری مواد را در مقیاس طول اتمی توصیف می‌کند و ریزساختار ظاهر مواد در مقیاس طول nm-cm توصیف می‌کند. یک تعریف عملی مناسب از ریزساختار عبارت است از:" ترتیب فازها و نقص هادر یک ماده.Srolovitz D.J. , Chen LQ. (2005) Introduction: Microstructure. In: Yip S. (eds) Handbook of Materials Modeling. Springer, Dordrecht
ریزساختار هااز طریق فرآیندهای مختلفی تشکیل می‌شوند. ریزساختار در اکثر مواقع زمانی که یک ماده تحت تحول فازی تغییر دما یا فشار (به عنوان مثال، ذوب شدن به جامد در خنک‌کننده) باشد، به وجود می‌آید. ریزساختارها می‌توانند از طریق تغییر شکل یا پردازش مواد (به عنوان مثال نورد، فشار، جوشکاری) به وجود بیایند. در نهایت، ریزساختارها را می‌توان با به‌طور مصنوعی باترکیب کردن مواد مختلف برای تشکیل مواد کامپوزیتی (به عنوان مثال پلاستیک تقویت شده با کربن) ایجاد کرد.
با کمک یک آزمایش ساده می‌توان ساختاری قابل مشاهده با چشم غیر مسلح ایجاد کرد:
آلیاژ سرب با قلع (قلع حدود ۳۵٪)را با یک چراغ بونزن در یک ظرف فولادی گرم می‌کنیم تا ذوب شود. علاوه بر کلوفون، اکسید سطحی آزاد می‌شود (سرباره‌های حاصل از آن کنار می‌گذاریم). حالا اجازه دهید که ذوب آهسته خنک شود، کریستالیزاسیون و ریزساختار را می‌توان به‌طور مستقیم مشاهده کرد.W. Schatt, H. Worch (Hrsg.): material science. Stuttgart:
German publishing house for basic industry, 1996
وقتی یک سطح صاف سوهان زده ریزساختار خود را نمایان کند برای ثبت اطلاعات از عکاسی در حالت ماکرو استفاده می‌کنیم، که البته معمولاً چنین اتفاقی نمی‌افتد و ما باید از روش‌های پیچیده تری مانند میکروسکوپ‌های نوری، الکترونی، اشعه xو … استفاده کنیم. بعضی از این روش‌ها مراحل آماده سازی مثل برش زدن، سمباده زنی و… دارد که به تمام فعالیت‌هایی که برای آماده‌سازی نمونه انجام می‌دهیم متالوگرافی می‌گویند.
یکی از چالش‌های ما گرفتن تست غیرمخرب از ریزساختار مواد بیولوژیکی است و راه حل جاری آن میکرو سی تی است. در واقع، میکرو سی تی را می‌توان برای ارزیابی ریز ساختار بسیاری از مواد دیگر نیز استفاده کرد. میکرو سی تی می‌تواند بسیار گران باشد، و همچنین برای اهداف تحقیقاتی ایجاد یک ریز ساختار سه بعدی از تصاویر متقاطع دو بعدی مواد برای بررسی با میکرو سی تی ضروری است. این بحث همچنان در حال بررسی می‌باشد و توسط بسیاری از دانشمندان دنبال می‌شود.
برای اطلاعات با وضوح بالا در مورد ریزساختارها در متالورژی، می‌توان از روش‌های بررسی با میکروسکوپ‌های الکترونی استفاده کرد. این می‌تواند به بررسی مستقیم مقیاس‌های اتمی مانند نابه جایی‌ها و یا مرز دانه باشد. چنین روش‌هایی ممکن است در تعیین پارامترهای مانند نفوذ در حالت جامد حیاتی باشد.
میکروسکوپ نیروی اتمی یک روش قدرتمند است که برای مطالعه خواص سطحی مواد استفاده می‌شود. این روش متکی بر تعاملاتی است که می‌تواند بین سطح یک ماده و نوک خیلی نازک (به‌طور مطلق قطر یک اتم) میکروسکوپ نیروی اتمی مشاهده شود. این نوک بر روی یک لنگر نصب شده‌است که با توجه به بار، توپوگرافی یا ترکیب سطح، در جهت خاص حرکت می‌کند. اطلاعات دریافت شده می‌توانند اطلاعات درون توپوگرافی مواد، ابعاد ذرات معینی، تعامل بین مولکول‌های مختلف، خواص مکانیکی نمونه (آزمون خمش با استفاده از میکروسکوپ نیروی اتمی) و همچنین سایر خصوصیات مانند خواص الکتریکی و مغناطیسی باشد.Meyer, E. , Atomic force microscopy. Progress in surface science 1992, 41 (1), 3-49.
وضوح این تکنیک یکی از بهترین ازروش‌های است که می‌توانید با استفاده از آن به ریزساختاردست یابید. در واقع، بر خلاف سایر تکنیک‌های میکروسکوپ الکترونی مانند میکروسکوپ الکترونی روبشی، STM و غیره، میکروسکوپ نیروی اتمی یک وضوح در محدوده آنگستروم فراهم می‌کند؛ بنابراین این روش برای مطالعه نانومواد مناسب است و گاهی اوقات به عنوان یک روش حل مساِل تک اتم شناخته می‌شود. یکی دیگر از مزیت‌های بزرگ این تکنیک، آماده‌سازی نمونه‌ای است که مورد نیاز است.Binnig, G. ; Quate, C. F. ; Gerber, C. , Atomic force microscope. Physical review letters 1986, 56 (9), 930.
فرایند جمع‌آوری داده در این روش، بسیار ساده است. حرکات کنسول با استفاده از یک آشکارساز عکس و یک لیزر که توسط کنتاکتور انحراف داده می‌شود ثبت می‌شود. این حرکات باعث تغییر در ولتاژ فوتو تست می‌شود که این سیگنال را به یک تصویر تبدیل می‌کند.Rugar, D. ; Hansma, P. , Atomic force microscopy. Physics today 1990, 43 (10), 23-30.
یک مشکل طولانی در تحقیقات علم مواد، فقدان مدل‌سازی مناسب برای پیش‌بینی ساختار ریزساختار مواد پس از پردازش است. رابطه بین ریزساختار و خواص فیزیکی زمانی بهتر درک می‌شود که به فهمید قدرت، خواص و خواص الکترومغناطیسی مواد به شدت وابسته به ریزساختار مانند اندازه دانه، مرفولوژی مرز دانه و توزیع جهت بافت است. به همین دلیل یک درک پایه‌ای از توسعه ریزساختار به منظور تسهیل توسعه نسل‌های آینده مهندسی مواد اهمیت زیادی دارد. به‌طور کلی، پیشرفت‌های جدید در درک و مدل‌سازی ریزساختار به‌طور مستقیم از ظهور تکنیک‌های تجربی پیروی می‌کند. تحولات جدید در میکروسکوپ نوری منجر به اولین تأیید لغزش در امتداد خطوط کریستالوگرافی به عنوان مکانیسم تغییر شکل پلاستیک شد. پیشرفتهای بیشتر با وجود میکروسکوپ الکترونی صورت گرفت. برای اولین بار ریزساختار از دانه به سطح جابجایی مشاهده شد. نتیجه این تکنیک‌های تجربی جدید، کار نظری روی پویایی حرکت جابجایی و جنبشی هسته‌ای و رشد دانه بود. اگر چه این تکنیک‌ها مواد علمی را از هنر سیاه به رشته‌ای علمی آورده‌است، اما هنوزمشکلاتی هم درتکنیک‌های توصیفی که در حال حاضر موجود هستند، مانع پیشرفت بعدی در مدل‌سازی ریز ساختارها شده‌اند وجود دارد. معایب اصلی روش‌های میکروسکوپی سنتی (نوری، SEM، TEM و غیره) این است که آن‌ها عمدتاً ویژگی‌های سطح را اندازه‌گیری می‌کنند و قادر به بررسی عمیق ریز ساختارها نیستند.E.M. Lauridsen, S. Schmidt, R.M. Suter and H.F. Poulsen, J. Appl. Cryst. 34, 744-750 (2001).
حسین بیضایی فرزند علی‌محمد (ادیب بیضایی آرانی) متخلص به پرتو در سال ۱۲۸۴ خورشیدی در آران و بیدگل متولد شد. وی برادرزاده ذکایی بیضایی آرانی است.تاریخچه علم و ادب، صفحه ۴۹ - سیمای کاشان، صفحهٔ ۲۰۱
او از شاعران معاصر ایرانی است. دیوان اشعار وی در سال ۱۳۶۳ در تهران به چاپ رسید و در طول زندگیش ازدواج نکرد و در زمینه شعری از پیروان صائب و سبک هندی بود. او در روز ۲۵ مهرماه سال ۱۳۴۸ در سن ۶۴ سالگی درگذشت و در حوالی آرامگاه ملامحسن فیض کاشانی دفن شد.
همچنین دیوان پرتو بیضایی در ۱۳۶۳ خورشیدی به چاپ رسیده‌است.
اشعار زیر از وی می‌باشد:
فرانسیس پولَنک آهنگساز فرانسوی در ۷ ژانویه ۱۸۹۹ در پاریس زاده شد و در ۳۰ ژانویه ۱۹۶۳ در همان شهر درگذشت. وی عضو «گروه شش» بود.
پولنک نوازنده پیانوی برجسته‌ای بود. او سبک آهنگ‌سازی وضوح را با هجو و بذله ترکیب می‌نمود. آثار پولنک شامل اپرای کارملیت‌ها، بالهٔ گوزن‌ها، کنسرتو برای یک یا دو پیانو و ارگ، سازهای زهی و تیمپانی و گلوریا عامیانه کرال می‌باشد.کینگ، پالمر: تاریخ موسیقی. مترجم: پورمحمد، مهدی. در فصلنامه «هنر» زمستان ۱۳۸۴ - شماره ۶۶. ص۱۶۸.
نواختن پیانو را در سن پنج سالگی نزد مادرش آغاز کرد و در ۱۹۱۴ در ۱۵ سالگی نزد یک آموزگار پیانو به نام ریکاردو وینس به فراگیری ادامه داد او که از دوستان کلود دبوسی و موریس راول بود وی را به ساتی و میو آشنا کرد. در همین سالها به آهنگسازی نیز می‌پرداخت از جمله «حرکتهای جاویدان» (Mouvements Perpétuels) و «راپسودی سیاه»(Rhapsoie Négre) که او را در محفل‌های موسیقی شناساند و نخستین موفقیت خود را بویژه با «یک راپسودی سیاه» در ۱۸ سالگی تجربه کرد. در سال ۱۹۱۵ و ۱۹۱۷ پولنک پدر و مادر خود را از دست داد ولی به کمک عموی خود توانست به زندگی هنریش ادامه دهد.
او به همراه ژرژ اریک، لویی دوره، آرتور هونگر، ژرمن تایفر، و داریوش میو عضو «گروه شش» بود. گروهی که در سال ۱۹۲۰ تشکیل شد در واقع این نامی بود که منتقدین به آنها داده بودند که اشاره داشت به آهنگسازان روس که گروه پنج را تشکیل می‌دادند (که شامل سزار کوئی، مودست موسورگسکی، میلی بالاکیرف، الکساندر برودین و نیکولای ریمسکی کورساکف می‌شد) زیبایی‌شناسی آنها که تأثیر گرفته از اریک ساتی و ژان کوکتو بود واکنشی به جریان رمانتیک و موسیقی واگنری بود و همچنین از برخی جهت‌ها ضد جریان امپرسیونیستی محسوب می‌گردد. با این وجود این گروه تنها دو اثر به صورت گروهی خلق کرد، یک دفتر پیانو به نام «آلبوم گروه شش» و یک باله. همچنین پولنک مدتی از شارل کوکلن درس آهنگسازی گرفت هرچند در واقع موسیقیدانی خود آموخته بود. در ۱۹۲۳ باله روس سرگئی دیاگیلف به او سفارش باله «گوزنهای ماده» (Les Biches) را می‌دهد در سال ۱۹۲۶ پولنک با خواننده باریتون «پیر برناک» طرح دوستی ریخت که نتیجه آن به آفرینش آثار زیادی برای آواز و پیانو منجر گردید همچنین پولنک او را از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۶۳ (سال مرگش) به عنوان نوازنده پیانو در کنسرتهای بسیاری در سراسر دنیا همراهی کرد. وی در گورستان پر لاشز در پاریس به خاک سپرده شد. فرانسیس پولنک در میان آهنگسازان سده بیستم به ویژه بخاطر آفرینش آثار آوازی که در زبان فرانسه به عنوان ملودی شناخته می‌شود و آثاری که برای موسیقی مجلسی آفرید از محبوبیت فراوانی برخوردار می‌باشد.
در تئوری کنترل و همچنین در ریاضیات کاربردی سامانهٔ علّی به سامانه‌ای گویند که خروجی آن تنها به مقادیر ورودی در زمان حال و گذشته (و نه آینده) سیستم وابسته است. به عبارت دیگر سامانه از قانون علیت تبعیت می‌کند؛ یعنی:
پاسخ فرکانسی در الکترونیک، اندازه کمی طیف خروجی یک سیستم یا دستگاه در جواب به یک محرک است، از پاسخ فرکانسی برای ویژگی‌پردازی پویایی سامانه استفاده می‌شود. این مفهوم مقیاسی از «بزرگی و فاز» خروجی به عنوان تابعی از فرکانس در مقایسه با ورودی است. برای یک سامانه خطی، دو برابر کردن دامنه ورودی منجر به دو برابر کردن دامنه خروجی می‌شود، و جمع‌کردن دو ورودی منجر به ایجاد یک خروجی می‌شود که مجموع دو خروجی متناظر برای ورودی‌های منفرد است. بعلاوه، اگر سامانه تغییرناپذیر با زمان (یا LTI) باشد، آنوقت جواب فرکانسی نیز با زمان تغییر نمی‌کند، و تزریق یک موج سینوسی به سامانه که دارای فرکانس معین است، باعث می‌شود که سامانه با همان فرکانس مشابه با اندازه معین و زاویه فاز معین مرتبط با ورودی پاسخگو شود. از این رو برای سامانه‌های LTI، پاسخ فرکانسی را می‌توان به صورت اعمال تابع انتقال سامانه به یک آرگومان عددی فقط موهومی که تحریک سینوسی است، تصور نمود.
دو کاربرد تحلیل پاسخ فرکانسی با هم مرتبط اند ولی اهداف متفاوتی دارند. اول، برای یک سامانه صوتی، هدف می‌تواند بازتولید سیگنال ورودی به صورت بدون اعوجاج باشد. این موضوع می‌تواند به یک اندازه پاسخ یکسان (هموار) برای محدوده پهنای‌باند سامانه نیاز داشته باشد، که سیگنال دقیقاً به یک مقدار زمانی مشابه در همه فرکانس‌ها تأخیر دارد. میزان زمان می‌تواند ثانیه، یا هفته یا ماه در مورد حالت رسانه ذخیره‌شده باشد. در مقابل، برای یک وسیله بازخورد که از آن برای کنترل یک سامانه پویا استفاده می‌شود، هدف می‌تواند ایجاد پاسخ بهبودیافته سامانه حلقه-بسته در مقایسه با سامانه جبران‌نشده باشد. بازخورد عموماً نیاز به پاسخگویی به پویایی سامانه در تعداد بسیار اندکی چرخه نوسان (معمولا کمتر از یک چرخه کامل)، و با یک زاویه فاز معین مرتبط با ورودی کنترلی دستورداده‌شده دارد. برای بازخورد تقویت کافی، اگر زاویه فاز را اشتباه کنیم، این منجر به ناپایداری برای یک سامانه پایدار حلقه-باز، یا ناتوانی برای پایدارسازی سامانه‌ای می‌شود که به صورت حلقه-باز ناپایدار است.
از فیلترهای دیجیتال هم در سامانه‌های صوتی و هم در سامانه‌های کنترل بازخورد استفاده می‌شود، اما به این دلیل که اهداف متفاوتی دارند، معمولاً مشخصات فاری فیلترها به صورت قابل‌ملاحظه‌ای برای دو کاربرد متفاوت هستند.
تخمین پاسخ فرکانسی برای یک سامانه فیزیکی معمولاً شامل تحریک سامانه با یک سیگنال ورودی، اندازه‌گیری تاریخچه زمانی هم ورودی و هم خروجی، و مقایسه این دو از طریق یک فرایند مثل تبدیل فوریه سریع (FFT) است. چیزی که باید در مورد تحلیل در ذهن داشته باشیم آن است که محتوای فرکانسی سیگنال ورودی باید برد فرکانسی مورد نظر را بپوشاند، زیرا نتایج برای بخشی از برد فرکانس که پوشانده نشده‌است، صادق نیست.
پاسخ فرکانسی یک سامانه را می‌توان با اعمال یک «سیگنال آزمون» اندازه‌گیری کرد، برای مثال:
پاسخ فرکانسی توسط اندازه پاسخ سامانه مشخص می‌شود، که معمولاً در دسی‌بل (dB) یا به صورت ده‌دهی و فاز اندازه‌گیری شده در رادیان یا زاویه، در برابر فرکانس است که واحد رادیان\ثانیه یا هرتز (Hz) دارد.
این اندازه‌گیری‌های پاسخ را می‌توان به سه شیوه ترسیم کرد: ترسیم اندازه‌گیری‌های اندازه و فاز در دو نمودار مستطیلی به عنوان تابعی از فرکانس تا به یک نمودار بود برسیم؛ با ترسیم اندازه و زاویه فاز در یک نمودار قطبی منفرد با پارامتر فرکانس تا به یک نمودار نایکوئیست برسیم؛ یا با ترسیم اندازه و فاز در یک نمودار مستطیلی منفرد با پارامتر فرکانس تا به یک نمودار نیکولز برسیم.
برای سامانه‌های صوتی با تأخیر زمانی یکنواخت در همه فرکانس‌ها، قسمت اندازه در برابر فرکانس نمودار بود می‌تواند همه آن چیزی باشد که مورد نظر و علاقه ما است. برای طراحی سامانه‌های کنترلی، از هر کدام از سه نوع نمودار (بود، نیکویست، نیکولز) می‌توان استفاده کرد تا پایداری حلقه-بسته و پایداری حاشیه‌ای (حاشیه نفع و فاز) را از پاسخ فرکانسی حلقه-باز استنتاج کنیم، با این شرط که برای تحلیل بود، نمودار فاز-دربرابر-فرکانس را شامل کنیم.
حالت پاسخ فرکانسی برای سامانه‌های دیجیتالی (مثل فیلترهای FFT) دوره‌ای است و چندین لوب اصلی و لوب‌کناری دارد.L. R. Rabiner and B. Gold. Theory and Application of Digital Signal Processing. – Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall, 1975. – 720 pp
اگر سامانه مورد بررسی غیرخطی باشد، آنگاه اعمال تحلیل دامنه فرکانس صرفاً خطی همه مشخصه‌های غیرخطی را آشکار نمی‌کند. برای غلبه بر این محدودیت‌ها، توابع پاسخ فرکانسی تعمیم‌یافته و توابع پاسخ فرکانسی خروجی غیرخطی تعریف شده‌است که به کاربر امکان تحلیل تأثیرات پویای غیرخطی پیچیده را می‌دهد.Billings S.A. "Nonlinear System Identification: NARMAX Methods in the Time, Frequency, and Spatio-Temporal Domains". Wiley, 2013 روش‌های پاسخ فرکانسی غیرخطی، تأثیرات تشدید مختلط، میان‌مدگرایی، و انتقال انرژی را آشکار می‌کند، که این تأثیرات را نمی‌توان به کمک یک تحلیل صرفاً خطی مشاهده نمود، و این موارد در جهان غیرخطی به صورت فزاینده در حال مهم شدن هستند.
در الکترونیک این محرک می‌تواند یک سیگنال ورودی باشد.Stark, 2002, p. 51. در محدوده قابل شنیدن این موضوع معمولاً در ارتباط با تقویت‌کننده الکترونیکی، میکروفن‌ها، و بلندگوها به آن رجوع می‌شود. پاسخ فرکانسی طیف رادیویی با اندازه‌گیری‌های کابل هم‌محور، کابل دوتایی بافته، و تجهیزات تعویض ویدئو، ابزارهای ارتباطی بی‌سیم، و سامانه‌های آنتنی مرتبط است. اندازه‌گیری‌های پاسخ فرکانسی زیرصوت شامل زلزله و نوار مغزی (امواج مغزی) است.
نیازمندی پاسخ فرکانسی بر اساس کاربرد متفاوت هستند.Luther, 1999, p. 141. در صوت پس همانده، یک تقویت‌کننده به یک پاسخ فرکانسی با ۲۰ تا ۲۰٬۰۰۰ هرتز با تحمل تقریبی ±۰٫۱ دسیبل در فرکانس‌های برد-میانی حدوداً ۱۰۰۰ هرتز احتیاج دارد؛ با این حال در مکالمه راه‌دور یک پاسخ فرکانسی با ۴۰۰ تا ۴۰۰۰ هرتز با تحمل ±۱ دسیبل برای قابل فهم بودن سخن کافی است.
از منحنی‌های پاسخ فرکانسی معمولاً برای نشان‌دادن دقت مولفه‌ها و سامانه‌های الکترونیکی استفاده می‌شود. وقتی‌که یک سامانه یا مولفه همه سیگنال‌های ورودی مورد نیاز را بدون تقویت یا تضعیف یک باند فرکانسی خاص بازتولید کند، به آن سامانه یا مولفه «صاف» گفته می‌شود، یا اینکه آن سامانه یا مولفه یک منحنی پاسخ فرکانسی صاف دارد. در حالت دیگر می‌توان از حالت ۳ بعدی سطح پاسخ فرکانسی استفاده کرد.
موقعی که یک پاسخ فرکانسی اندازه‌گیری شد، (مثلا به صورت یک پاسخ ضربه)، اگر سامانه خطی و تغییرناپذیر با زمان باشد، مشخصه آن را می‌توان با دفت اختیاری بوسیله یک فیلتر دیجیتال تقریب زد. به صورت مشابه، اگر نشان داده شود که سامانه پاسخ فرکانسی ضعیفی دارد، می‌توان یک فیلتر دیجیتال یا را به سیگنال‌ها قبل از بازتولیدشان اعمال کرد تا این کمبودها را جبران نمود.
حالت منحنی پاسخ فرکانسی برای محافظت ضد-اختلال رادارها، ارتباطات و دیگر سامانه‌ها بسیار مهم است.
پاسخ فرکانسی یک سیستم عبارت است از پاسخ آن به تحریک‌های اِعمال‌شده در فرکانس‌های مختلف، پس از چشم‌پوشی از پاسخ گذرای سیستم.
از نظر ریاضی، پاسخ فرکانسی سیستم برابر است با نسبت طیف فرکانسی خروجی (پاسخ) سیستم به طیف فرکانسی ورودی (تحریک) آن. از دیدگاهی دیگر، پاسخ فرکانسی سیستم، تبدیل فوریهٔ پاسخ ضربهٔ آن است.
پاسخ فرکانسی سیستم، در حالت کلی، تابعی مختلط است که دامنه (قدر مطلق) و فاز آن با فرکانس تغییر می‌کند.
در ساده‌ترین تعریف، اگر یک تحریک (ورودی) سینوسی با دامنه، فرکانس و فازی معیّن به یک سیستم خطی اِعمال شود، این سیستم در همان فرکانس پاسخ خواهد داد، به‌طوری‌که دامنه و فاز پاسخ (خروجی) سیستم به این تحریک، بر اساس پاسخ فرکانسی سیستم، قابل تعیین خواهد بود. اگر سیستم تغییرناپذیر با زمان باشد، پاسخ فرکانسی نیز با زمان تغییر نخواهد کرد.
چه‌بسا هدف سیستم‌های صوتی، بازتولید سیگنال ورودی بدون بروز هرگونه اعوجاج هارمونیکی در آن باشد. به این منظور، پاسخ فرکانسی یک سیستم صوتی ایده‌آل می‌بایست دارای دامنهٔ (قدر مطلق پاسخ فرکانسی) ثابتی در محدودهٔ فرکانسهای صوتی (حدود ۲۰ هرتز تا ۲۰ کیلوهرتز) باشد. از سوی دیگر، فاز پاسخ فرکانسی سیستم در این محدوده هم می‌بایست به‌طور خطی با فرکانس تغییر کند تا همهٔ فرکانس‌های سیگنال صوتی به یک میزان دچار تأخیر شوند.
منبع:ویکی‌پدیا به زبان انگلیسی
رضا مریدی (زادهٔ ارومیه آذربایجان غربی) سیاست‌مدار ایرانی‌تبار کانادایی است. او عضو حزب لیبرال استپیروزی اولین کاندیدای ایرانی‌تبار در انتخابات کانادا (بی‌بی‌سی فارسی) و تا سال ۲۰۱۸ نمایندگی ریچموند هیل در مجلس استانی اونتاریو را بر عهده داشت.https://www.yorkregion.com/news-story/8659014-pc-party-s-daisy-wai-unseats-liberal-reza-moridi-in-richmond-hill/ او به عنوان یکی از وزرای کابینه کاتلین وین مشغول به کار بود.
مریدی در شهر ارومیه در استان آذربایجان غربی دیده به جهان گشود. تحصیلات دوره ابتدایی و راهنمایی وی هم در این شهر بود. دوره متوسطه را در دبیرستان البرز تهران گذراند. پس از آن مدرک لیسانس را در رشته فیزیک و فوق لیسانس فیزیک هسته‌ای را در دانشگاه تهران دریافت کرد. او برای تکمیل تحصیلات به انگلستان رفت و مدرک فوق لیسانس تکنولوژی و دکترای فیزیک را از دانشگاه برونل دریافت کرد. مریدی در سال ۱۹۷۶ به تهران بازگشت و در مدرسه عالی دختران مشغول به کار و تدریس شد. او سابقه تدریس در سایر دانشگاه‌های ایران را نیز دارد.مصاحبه با دکتر رضا مریدی نامزد کاندیداتوری حزب لیبرال ار ریچموندهیل (وبگاه انجمن دوستداران ایران، به نقل از شهروند)
مریدی در سال ۱۹۹۰ به همراه خانواده‌اش به کانادا مهاجرت کرد و پس از مدتی اقامت در تورنتو از سال ۱۹۹۱ در شهر ریچموندهیل سکونت گزید. او مدتی معاون سازمان حفاظت اشعه‌ای کانادا نیز بوده‌است.
مریدی در ۱۰ اکتبر ۲۰۰۷ موفق شد با گرفتن اکثریت آرا (۴۸ درصد) به عنوان نخستین نماینده ایرانی وارد مجلس اونتاریو شود. پس از انتخاب مریدی، رسانه‌های کانادایی پیروزی او را یک دستاورد تاریخی خواندند. از آنجا که اونتاریو به عنوان بزرگترین و پرجمعیت‌ترین استان کانادا شناخته می‌شود، راهیابی به مجلس قانونگذاری این استان، از اهمیت زیادی برخوردار است.نخستین نماینده ایرانی‌تبار در پارلمان انتاریو (رادیو زمانه)
جام حذفی فوتبال ایران نام مسابقات حذفی فوتبال در ایران است که تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ جام پهلوی نام داشت. این جام در بزرگداشت و یادبود آزادسازی خرمشهر با عنوان «یادوارهٔ آزادسازی خرمشهر» برگزار می‌شود، به همین مناسبت بازی پایانی این مسابقات تا سال ۹۷ در ورزشگاه نفت و گاز اروندان شهر خرمشهر نیز برگزار می‌شد. تیم‌های پرسپولیس و استقلال هر کدام با ۷ قهرمانی در این مسابقات، پرافتخارترین تیم‌های این جام محسوب می‌شوند.
هم‌اکنون فدراسیون فوتبال ایران این جام را به صورت تک‌حذفی و تک‌بازی برگزار می‌کند و یکی از سهمیه‌های اصلی ایران در لیگ قهرمانان آسیا به قهرمان جام حذفی تعلق می‌گیرد. قهرمان جام حذفی، نمایندهٔ اصلی فوتبال ایران در لیگ قهرمانان آسیا است و تنها با برگزاری شش مسابقه هر تیمی می‌تواند مستقیماً به آسیا صعود کند.
از سال ۱۳۵۵ تاکنون ۳۶ دوره از مسابقات جام حذفی برگزار شده‌است و ۱۵ تیم قهرمانی در این جام را تجربه کرده‌اند.
مسابقات جام حذفی ایران برای نخستین بار در سال ۱۳۵۵ و در دورهٔ ریاست کامبیز آتابای بر فدراسیون فوتبال ایران برگزار شد. در ابتدا این رقابت‌ها به «جام پهلوی» معروف بود و پس از انقلاب ۱۳۵۷ با نام «جام حذفی» برگزار می‌شود. تیم ملوان بندرانزلی با برتری ۴−۱ برابر تراکتور تبریز در فینال جام حذفی ۱۳۵۵، نخستین عنوان قهرمانی جام حذفی ایران را به خود اختصاص داد.
تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران یک دورهٔ دیگر از مسابقات حذفی به انجام رسید که با قهرمانی تاج تهران همراه بود. پس از آن به دلیل وقوع انقلاب اسلامی و آغاز جنگ ایران و عراق مسابقات جام حذفی ایران برای ۸ سال (از ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۵) برگزار نشد.
در سال ۱۳۶۵ مسابقات جام حذفی دوباره از سر گرفته شد. از سال ۱۳۶۵ تا ۱۳۶۸ که لیگ سراسری فوتبال باشگاه‌های ایران وجود نداشت، جام حذفی تنها مسابقات سراسری و ملی ایران به‌شمار می‌رفت و قهرمان آن به مسابقات جام باشگاه‌های آسیا راه پیدا می‌کرد. با این حال پس از آغاز دوبارهٔ مسابقات لیگ سراسری در ایران و بنیانگذاری مسابقات جام برندگان جام آسیا توسط کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) در سال (۹۱–۱۹۹۰)، نحوهٔ مشخص شدن نمایندگان ایران در مسابقات آسیایی دگرگون شد؛ بدین ترتیب که قهرمان لیگ فوتبال ایران به قدیمی‌ترین و بالاترین سطح مسابقات جام قارهٔ آسیا با نام جام باشگاه‌های آسیا راه می‌یافت و قهرمان جام حذفی ایران راهی مسابقات جام برندگان جام آسیا می‌شد. ای‌اف‌سی (AFC) در فصل ۲۰۰۲_۲۰۰۳، تصمیم به انحلال مسابقات جام برندگان جام آسیا و سوپر جام آسیا گرفت. در پی این تصمیم، قهرمان مسابقات جام حذفی به رقابت‌هایی با نام لیگ قهرمانان آسیا راه می‌یافت که ادامه مسابقات جام باشگاه‌های آسیا بود. از آن پس، قهرمان جام حذفی ایران همواره یکی از نمایندگان فوتبال ایران در مسابقات لیگ قهرمانان آسیا بوده‌است و این موضوع، اهمیت ویژه‌ای را به مسابقات جام حذفی داده‌است.
جدول زیر نشان دهنده دوره‌های برگزار شده جام حذفی به همراه تعداد تیم‌های حاضر در هر دوره، قهرمان آن دوره و تاریخ‌های آغاز و پایان هر دوره است. در بسیاری از دوره‌های جام حذفی بازی‌های فینال به صورت رفت و برگشتی انجام شد، در آن دوره‌های تاریخ پایان جام حذفی، تاریخ بازی برگشت فینال در نظر گرفته شده‌است. آخرین قهرمان این رقابت‌ها پرسپولیس است که در تهران، استقلال را با نتیجه ۲–۱ شکست داد.
منبع: رده‌بندی جام حذفی ایران
اگرچه در تاریخ فوتبال بارها پیش آمده که یک تیم از لیگ سطح سوم و حتی سطح چهارم لیگ سراسری کشوری به فینال جام حذفی راه پیدا کند (برای نمونه نگاه کنید به فهرست فینال‌های جام حذفی آلمان یا جام حذفی فرانسه) یا حتی قهرمان شود (فصل ۸۳–۱۹۸۲ جام حذفی لهستان، فصل ۲۰۱۲–۲۰۱۳ جام حذفی اتریش یا فصل ۱۹۹۹–۲۰۰۰ در جام حذفی مراکش) اما در جام حذفی ایران داماش گیلان برای دومین بار در سال ۹۸–۱۳۹۷ به عنوان یک تیم از لیگ دسته دوم ایران موفق به حضور در فینال شد. همچنین در فصل ۱۳۹۶−۹۷ نیز باشگاه فوتبال خونه به خونه بابل در حالی که در لیگ آزادگان بازی می‌کرد، به فینال راه یافت که به نایب قهرمانی رسید.
جام باشگاه‌های فوتبال جهان یا جام جهانی باشگاه‌های فوتبال یک رقابت بین‌المللی فوتبال برای مردان است که توسط فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا)، نهاد جهانی این ورزش برگزار می‌شود. این مسابقات برای اولین بار در سال ۲۰۰۰ با نام مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان برگزار شد. از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ به دلیل ترکیبی از عوامل لغو شده نسخه ۲۰۰۱، از جمله سقوط شریک بازاریابی فیفا انجام نشد، اما از سال ۲۰۰۵ هر ساله برگزار می‌شد. در فرمت جدید فیفا در جام باشگاه‌های جهان ۲۰۲۵ هر 4سال یکبار و مانند جام جهانی فوتبال با حضور 32 تیم برگزار می‌شود.
کریستیانو رونالدو با ( ۷ گل ) آقای گل تاریخ این مسابقات است .
دیدگاه‌ها در مورد اعتبار جام متفاوت است: این جام برای جلب علاقه در بیشتر اروپا تلاش می‌کند و موضوع بحث‌های داغ در آمریکای جنوبی است. تیم سپاهان اصفهان تنها تیم ایرانی است که در این مسابقات حضور داشت است.
مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان در سال ۲۰۰۰ در برزیل برگزار شد و طی آن سال به موازات جام بین قاره‌ای برگزار شد، مسابقاتی که برندگان لیگ قهرمانان اروپا و جام لیبرتادورس در آن بازی می‌کردند و قهرمانان هر دو تورنمنت توسط فیفا به رسمیت شناخته می‌شوند. در سال ۲۰۰۵، جام بین قاره‌ای با مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان ادغام شد و در سال ۲۰۰۶، این مسابقات به جام باشگاه‌های جهان تغییر نام داد. برنده جام باشگاه‌های جهان، جام مسابقات را به همراه گواهی قهرمان جهان را دریافت می‌کند.
فرمت فعلی این مسابقات شامل هفت تیم است که برای کسب عنوان قهرمانی در ورزشگاه‌های کشور میزبان در مدت حدود دو هفته با یکدیگر رقابت می‌کنند. برندگان آن سال لیگ قهرمانان آسیا (آسیا)، لیگ قهرمانان آفریقا (آفریقا)، جام قهرمانان کونکاکاف (آمریکای شمالی، مرکزی و کارائیب)، جام لیبرتادورس (آمریکای جنوبی)، لیگ قهرمانان اقیانوسیه (اقیانوسیه) و لیگ قهرمانان اروپا (اروپا)، همراه با قهرمان ملی کشور میزبان، در یک تورنمنت حذفی شرکت می‌کنند. قهرمان ملی کشور میزبان در مرحله پلی-آف به مصاف قهرمان اقیانوسیه می‌رود که برنده از آن به قهرمانان آسیا، آفریقا و آمریکای شمالی در مرحله یک‌چهارم نهایی می‌پیوندد. برندگان مرحله یک‌چهارم نهایی به مصاف قهرمانان اروپا و آمریکای جنوبی می‌روند که در مرحله نیمه نهایی قرار می‌گیرند تا به فینال راه پیدا کنند.
رئال مادرید با ۵ بار قهرمانی در این رقابت‌ها رکورددار بیشترین عناوین است. پیروزی کورینتیانس در افتتاحیه بهترین نتیجه قهرمان لیگ ملی یک کشور میزبان است. تیم‌های اسپانیا ۸ بار قهرمان این مسابقات شده‌اند که بیشترین قهرمانی برای یک کشور است. قهرمان فعلی جهان، رئال مادرید است که در فینال ۲۰۲۲، الهلال را ۵–۳ شکست داد.
اولین تورنمنت باشگاهی که به عنوان مسابقات قهرمانی فوتبال جهان نامگذاری شد در سال ۱۸۸۷ برگزار شد، که در آن استون ویلا، قهرمان جام حذفی انگلیس، هیبرنین، قهرمان جام حذفی اسکاتلند را شکست داد. اولین باری که قهرمانان دو لیگ اروپایی با هم دیدار کردند، در مسابقات قهرمانی جهان ۱۸۹۵ بود، زمانی که ساندرلند (قهرمان انگلیس)، هارتس (قهرمان اسکاتلند) را ۵–۳ شکست داد. از قضا، ترکیب ساندرلند در مسابقات قهرمانی جهانی ۱۸۹۵ کاملاً از بازیکنان اسکاتلندی تشکیل شده بود؛ بازیکنان اسکاتلندی که در آن روزها برای بازی حرفه‌ای به انگلیس نقل مکان کردند، به عنوان "پروفسورهای اسکاتلندی" شناخته می‌شدند.
اولین تلاش برای ایجاد یک تورنمنت جهانی فوتبال باشگاهی، طبق اعلام فیفا، در سال ۱۹۰۹، ۲۱ سال قبل از اولین جام جهانی فوتبال بود. جام سیر توماس لیپتون در سال‌های ۱۹۰۹ و ۱۹۱۱ در ایتالیا برگزار شد و شامل باشگاه‌های انگلیسی، ایتالیایی، آلمانی و سوئیسی می‌شد. تیم آماتور انگلیسی وست آوکلند در هر دو نسخه پیروز شد. این ایده که فیفا باید مسابقات بین‌المللی باشگاهی را سازماندهی کند، از ابتدای دهه ۱۹۵۰ شروع شد. در سال ۱۹۵۱، از ژول ریمه، رئیس فیفا در مورد مشارکت فیفا در کوپا ریو، رقابتی که اتحادیه فوتبال برزیل با هدف تبدیل شدن به جام باشگاه‌های جهان (نسخه باشگاهی جام جهانی فوتبال) ایجاد کرد، سؤال شد و ریمه اظهار داشت که این تورنمنت تحت صلاحیت فیفا نبود زیرا توسط فدراسیون فوتبال برزیل سازماندهی و حمایت می‌شد. استنلی راس و اوتورینو باراسی، مقامات هیئت مدیره فیفا، شخصا، البته نه به عنوان اعضای فیفا، در سازماندهی کوپا ریو در سال ۱۹۵۱ شرکت کردند. تیم برزیلی پالمیراس، تیم ایتالیایی یوونتوس را در ورزشگاه ماراکانا با بیش از ۲۰۰ هزار تماشاگر شکست داد، که آنها را از نظر خیلی‌ها اولین باشگاه قهرمان جهان کرد. برنامه راس، مذاکره با باشگاه‌های اروپایی بود، در حالی که باراسی همین کار را کرد و به شکل گیری چارچوب مسابقات نیز کمک کرد. مطبوعات ایتالیایی این مسابقه را یک پروژه چشمگیر می‌دانستند که "استنلی راس و ژول ریمه از مقامات فیفا با چنان استقبال پرشوری روبرو شدند تا جایی که تقریباً به آن مهر رسمی فیفا را دادند." به دلیل مشکلاتی که اتحادیه فوتبال برزیل در آوردن باشگاه‌های اروپایی به مسابقات پیدا کرد، روزنامه "او استادیو ده سائو پائولو" پیشنهاد کرد که فیفا باید در برنامه ریزی مسابقات بین‌المللی باشگاهی مشارکت داشته باشد و گفت: "به طور ایده آل، مسابقات بین‌المللی، اینجا یا خارج از کشور. باید با برنامه‌ای که فیفا تعیین کرده بازی شود. در همان دهه ۱۹۵۰، جام باشگاه‌های جهان کوچک معرفی شد؛ مسابقاتی که بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۷۵ در کاراکاس، ونزوئلا برگزار می‌شد و معمولاً دارای چهار شرکت کننده (دو تیم از اروپا و ۲ تیم از آمریکای جنوبی) بود.
جام پاریس رقابتی بود که در ابتدا قرار بود تیم‌های برتر اروپا و آمریکای جنوبی را گرد هم آورد؛ اولین نسخه آن در سال ۱۹۵۷ برگزار شد که واسکو دوگاما (قهرمان ریو دو ژانیرو)، رئال مادرید (قهرمان اروپا) را در پارک د پرنس، ۴–۳ شکست داد. این پیروزی در فرانسه و برزیل به عنوان مسابقه باشگاهی "بهترین‌های اروپا دربرابر بهترین‌های آمریکای جنوبی" مورد ستایش قرار گرفت، زیرا این اولین رقابت بین قاره‌ای رئال مادرید به عنوان قهرمان اروپا بود (تیم مادریدی در سال ۱۹۵۶ در جام باشگاه‌های جهان کوچک بازی کرد، اما حضور آنها به دلیل قهرمانی نبود و صرفا دعوت شده بودند). در سال ۱۹۵۸، رئال مادرید از شرکت در جام پاریس امتناع کرد و ادعا کرد که فینال جام اروپا ۵۸–۱۹۵۷ تنها ۵ روز پس از جام پاریس بوده است. در ۸ اکتبر ۱۹۵۸، ژائو هاولانژ، رئیس اتحادیه فوتبال برزیل، در جلسه یوفا که به عنوان مهمان در آن شرکت کرد، تصمیم به ایجاد جام لیبرتادورس و جام بین قاره‌ای را اعلام کرد که این جام به عنوان "بهترین باشگاه جهان" مورد تایید یوفا/کونمبول است. مسابقه‌ای بین باشگاه‌های قهرمان هر دو کنفدراسیون.
رئال مادرید اولین جام بین قاره‌ای را در سال ۱۹۶۰ برنده شد، و عنوان قهرمانی جهان را به خود اختصاص داد تا اینکه فیفا وارد عمل شد و با استناد به اینکه این رقابت‌ها هیچ قهرمان دیگری از سایر کنفدراسیون‌ها را شامل نمی‌شد، اعلام کرد که آنها فقط می‌توانند ادعا کنند که قهرمان بین قاره‌ای رقابتی بین دو سازمان قاره‌ای هستند که هیچ قاره دیگری فرصت شرکت در آن را نداشت. فیفا اعلام کرد که آنها بازی ۱۹۶۱ را ممنوع خواهند کرد مگر اینکه برگزارکنندگان مسابقات را یک مسابقه دوستانه یا خصوصی بین دو سازمان تلقی کنند. در همان سالی که اولین جام بین قاره‌ای برگزار شد (۱۹۶۰)، فیفا مجوز لیگ بین‌المللی فوتبال را صادر کرد، که (در راستای ادامه کوپا ریو دهه ۱۹۵۰) با هدف ایجاد جام جهانی باشگاه‌ها، با تصویب استانلی روس ایجاد شد.
جام بین قاره‌ای مورد توجه سایر قاره‌ها قرار گرفت. کنفدراسیون آمریکای شمالی و مرکزی، کونکاکاف، در سال ۱۹۶۱ ایجاد شد تا تلاش کند باشگاه‌های خود را در جام لیبرتادورس و به تبع آن، جام بین قاره‌ای شرکت بدهد. اما ورود آنها به هر دو مسابقه رد شد. پس از آن، جام قهرمانان کونکاکاف در سال ۱۹۶۲ آغاز شد.
به دلیل وحشیگری باشگاه‌های آرژانتین و اروگوئه در جام بین قاره‌ای، در اواخر دهه ۱۹۶۰ چندین بار از فیفا خواسته شد تا مجازات‌ها را ارزیابی کند و مسابقات را تنظیم کند. با این حال، فیفا هر درخواستی را رد کرد. اولین مورد از این درخواست ها در سال ۱۹۶۷ و پس از یک مسابقه با عنوان "نبرد مونته‌ویدئو" انجام شد. اتحادیه فوتبال اسکاتلند، از طریق ویلی آلن، از فیفا خواست تا مسابقات را به رسمیت بشناسد تا مقررات فوتبال را اجرا کند. فیفا پاسخ داد که نمی‌تواند مسابقاتی را که سازماندهی نکرده است، تنظیم کند. تئوفیلو سالیناس، رئیس کونمبول و اتحادیه فوتبال آرژانتین از اجازه دادن به فیفا برای تنظیم مسابقات امتناع کرد و اظهار داشت:
رنه کورت، دبیر کل فیفا، در سال ۱۹۶۷ مقاله‌ای نوشت که فیفا جام بین قاره‌ای را یک "بازی دوستانه اروپا و آمریکای جنوبی" می‌داند. این را استنلی راس، رئیس فیفا تایید کرد. با برگزاری رقابت‌های باشگاهی آسیا و آمریکای شمالی در سال ۱۹۶۷، فیفا ایده نظارت بر جام بین‌قاره‌ای را در صورتی که این کنفدراسیون‌ها را شامل می‌شد، باز کرد، استنلی راس گفت که کونکاکاف و ای‌اف‌سی در سال ۱۹۶۷ درخواست حضور قهرمانان خود در جام بین‌قاره‌ای را داشتند. این پیشنهاد با واکنش منفی یوفا و کونمبول مواجه شد. جام‌های بین قاره‌ای ۱۹۶۸ و ۱۹۶۹ با خشونتی مشابه به پایان رسید و مت بازبی، سرمربی منچستر یونایتد، اصرار داشت که "آرژانتینی‌ها باید از تمام مسابقات فوتبال محروم شوند. فیفا واقعاً باید وارد عمل شود." در سال ۱۹۷۰، کمیته اجرایی فیفا ایجاد یک جام جهانی باشگاه‌های چند قاره‌ای را پیشنهاد کرد که به اروپا و آمریکای جنوبی محدود نمی‌شود، بلکه سایر کنفدراسیون‌ها را نیز شامل می‌شود. این ایده به دلیل مقاومت یوفا پیش نرفت.
در سال ۱۹۷۳، روزنامه فرانسوی "لکیپ"، که به ایجاد جام باشگاه‌های اروپا کمک کرد، داوطلبانه اسپانسر یک جام جهانی باشگاه‌ها شد که توسط قهرمانان اروپا، آمریکای جنوبی، آمریکای شمالی و آفریقا، تنها تورنمنت‌های باشگاهی قاره‌ای موجود در آن زمان، برگزار می‌شد. این مسابقه احتمالاً بین سپتامبر و اکتبر ۱۹۷۴ در پاریس برگزار می‌شد؛ اما منفی‌نگری شدید اروپاییان مانع از این شد. همین روزنامه بار دیگر در سال ۱۹۷۵ تلاش کرد تا جام جهانی باشگاه‌ها را دوباره ایجاد کند که در آن چهار تیم نیمه نهایی جام باشگاه‌های اروپا، دو فینالیست جام لیبرتادورس و قهرمانان آفریقا و آسیا شرکت می‌کردند. بار دیگر، این پیشنهاد فایده‌ای نداشت. یوفا، از طریق رئیس خود، آرتمیو فرانچی، یک بار دیگر رد کرد و این پیشنهاد شکست خورد. ایده یک جام جهانی باشگاه‌های چند قاره‌ای و مورد تایید فیفا نیز توسط ژائو هاولانژ در مبارزات انتخاباتی‌اش برای ریاست فیفا در سال ۱۹۷۴ تأیید شد. باشگاه‌های مکزیکی آمریکا و اونام و اتحادیه فوتبال مکزیک، پس از قهرمانی در سال ۱۹۷۷ و ۱۹۸۱ کوپا اینترامریکانا در مقابل قهرمانان آمریکای جنوبی، خواستار شرکت در جام بین قاره‌ای (چه به عنوان نمایندگان قاره آمریکا در جام بین قاره‌ای و چه به عنوان بخشی از جام بین قاره‌ای جدید یوفا-کونمبول-کونکاکاف) شدند. اما درخواست آنها ناموفق بود.
با خطر انحلال جام بین قاره ای، وست نالی، یک شرکت بازاریابی بریتانیایی، توسط یوفا و کونمبول برای یافتن راه حلی مناسب در سال ۱۹۸۰ استخدام شد؛ شرکت تویوتا موتور، از طریق وست نالی، رقابت را زیر بال خود گرفت و آن را به عنوان جام تویوتا تغییر نام داد، مسابقه‌ای که در ژاپن انجام می‌شد. تویوتا بیش از ۷۰۰,۰۰۰ دلار آمریکا در نسخه ۱۹۸۰ سرمایه گذاری کرد تا در ورزشگاه ملی المپیک توکیو برگزار شود و بیش از ۲۰۰,۰۰۰ دلار به هر شرکت کننده اهدا شد. جام تویوتا، با فرمت جدیدش، با بدبینی پذیرفته شد، زیرا این ورزش در خاور دور ناآشنا بود. با این حال، انگیزه مالی مورد استقبال قرار گرفت، زیرا باشگاه‌های اروپایی و آمریکای جنوبی از مشکلات مالی رنج می‌بردند. برای جلوگیری از انصراف تیم‌های اروپایی، تویوتا و یوفا قراردادهای سالانه امضا کردند که برندگان نهایی جام باشگاه‌های اروپا را ملزم به شرکت در جام بین قاره‌ای می‌کردند، به عنوان شرطی که یوفا برای شرکت باشگاه‌ها در جام باشگاه‌های اروپا تعیین کرده بود، یا نداشتن اجازه حضور در جام باشگاه‌های اروپا بود یا خطر مواجهه با شکایت بین‌المللی از سوی یوفا و تویوتا. در سال ۱۹۸۳، اتحادیه فوتبال انگلیس تلاش کرد تا یک جام جهانی باشگاه‌ها را در سال ۱۹۸۵ برگزار کند و توسط وست نالی حمایت شود، اما یوفا آن را رد کرد.
چارچوب مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان ۲۰۰۰ سال‌ها قبل تنظیم شده بود. به گفته سپ بلاتر، ایده این مسابقات در دسامبر ۱۹۹۳ در لاس وگاس، ایالات متحده آمریکا توسط سیلویو برلوسکونی، رئیس باشگاه میلان به کمیته اجرایی ارائه شد. از آنجایی که هر کنفدراسیون تا آن زمان یک قهرمانی باثبات و قاره‌ای داشت، فیفا احساس کرد که برگزاری مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان عاقلانه و مرتبط است. در ابتدا ۹ نامزد برای میزبانی رقابت وجود داشت: چین، برزیل، مکزیک، پاراگوئه، عربستان سعودی، تاهیتی، ترکیه، ایالات متحده آمریکا و اروگوئه. از این نه نفر، تنها عربستان سعودی، مکزیک، برزیل و اروگوئه علاقه خود را به فیفا تایید کردند. در ۷ ژوئن ۱۹۹۹، فیفا برزیل را به میزبانی مسابقات انتخاب کرد، که در ابتدا قرار بود در سال ۱۹۹۹ برگزار شود. اسطوره منچستر یونایتد، بابی چارلتون، ستون پیروزی انگلیس در جام جهانی فوتبال ۱۹۶۶، اظهار داشت که مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان شانس فوق العاده‌ای برای تبدیل شدن به اولین قهرمان واقعی جهان فراهم می‌کند. در این مسابقه ۲۸ میلیون دلار جایزه اهدا شد و حقوق تلویزیونی آن به ارزش ۴۰ میلیون دلار به ۱۵ پخش کننده در پنج قاره فروخته شد. قرعه کشی نهایی اولین دوره مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان در ۱۴ اکتبر ۱۹۹۹ در هتل کوپاکابانا پالاس در ریو دو ژانیرو انجام شد.
مسابقات افتتاحیه قرار بود در سال ۱۹۹۹ توسط قهرمانان باشگاه‌های قاره‌ای در سال ۱۹۹۸، قهرمانان جام بین قاره‌ای و قهرمانان باشگاه‌های ملی کشور میزبان برگزار شود، اما یک سال به تعویق افتاد. زمانی که این مسابقات تغییر یافت، هشت شرکت کننده جدید از قهرمانان قاره در سال ۱۹۹۹ داشت: باشگاه‌های برزیلی کورینتیانس و واسکو دوگاما، تیم انگلیسی منچستر یونایتد، باشگاه مکزیکی نیکاکسا، باشگاه مراکشی الرجا کازابلانکا، تیم اسپانیایی رئال مادرید، باشگاه عربستانی النصر. ، و باشگاه استرالیایی ملبورن جنوبی. گل اول این رقابت‌ها را نیکولا آنلکا بازیکن رئال مادرید مقابل النصر به ثمر رساند. رئال مادرید در بازی اول با نتیجه ۳–۱ پیروز شد. فینال یک بازی تماماً برزیلی بود و همچنین تنها فینالی بود که یک تیم به عنوان میزبان، قهرمان می‌شد. واسکو دوگاما نتوانست از حمایت محلی خود استفاده کند و پس از تساوی ۰–۰ در ۹۰ دقیقه و وقت‌های اضافه در ضربات پنالتی ۴–۳ توسط کورینتیانس شکست خورد.
دومین دوره مسابقات برای اسپانیا در سال ۲۰۰۱ برنامه ریزی شده بود و ۱۲ باشگاه در آن حضور داشتند. قرعه کشی در ۶ مارس ۲۰۰۱ در لاکرونیا انجام شد. با این حال، در ۱۸ مه، به دلیل ترکیبی از عوامل، از جمله سقوط شریک بازاریابی فیفا، لغو شد. شرکت کنندگان در نسخه لغو شده هر کدام ۷۵۰,۰۰۰ دلار غرامت دریافت کردند. فدراسیون فوتبال سلطنتی اسپانیا نیز یک میلیون دلار آمریکا از فیفا دریافت کرد. تلاش دیگری برای برگزاری مسابقات در سال ۲۰۰۳، که در آن ۱۷ کشور به دنبال میزبانی بودند، انجام شد اما شکست خورد. فیفا با یوفا، کونمبول و تویوتا برای ادغام جام بین قاره‌ای و مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان در یک رویداد به توافق رسید. آخرین دوره جام بین قاره‌ای که توسط نمایندگان باشگاه‌های توسعه‌یافته‌ترین قاره‌ها در دنیای فوتبال بازی می‌شد، در سال ۲۰۰۴ برگزار شد و مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان مجدداً در دسامبر ۲۰۰۵ در ژاپن برگزار شد. تمام تیم‌های برنده جام بین قاره‌ای توسط رسانه‌های گروهی و جامعه فوتبال در سراسر جهان به عنوان بالفعل «قهرمانان جهان» شناخته می‌شدند تا اینکه در سال ۲۰۱۷ فیفا رسماً همه آنها را به عنوان قهرمانان رسمی باشگاه‌های جهان در وضعیتی برابر با قهرمانان جام باشگاه‌های جهان به رسمیت شناخت.
نسخه ۲۰۰۵ کوتاه‌تر از مسابقات قهرمانی جهانی قبلی بود و مشکل زمان‌بندی مسابقات در فصول مختلف باشگاهی در هر قاره را کاهش داد. مسابقات فقط شامل شش قهرمان قاره‌ای بود که نمایندگان کونمبول و یوفا از نیمه نهایی وارد مسابقات می‌شدند. جام جدیدی جایگزین جام بین قاره‌ای، جایزه تویوتا و جام سال ۲۰۰۰ معرفی شد. قرعه کشی نسخه ۲۰۰۵ مسابقات در ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۵ در توکیو برگزار شد. تیم سائو پائولو، الاتحاد عربستان سعودی را شکست داد تا به فینال برسد. در فینال، یک گل مینیرو برای شکست لیورپول انگلیسی کافی بود. مینیرو اولین بازیکنی بود که در فینال جام باشگاه‌های جهان گلزنی کرد.
اینترناسیونال، سائو پائولو، مدافع عنوان قهرمان جهان و آمریکای جنوبی را در فینال جام لیبرتادورس ۲۰۰۶ شکست داد تا برای مسابقات ۲۰۰۶ واجد شرایط شود. در نیمه نهایی، اینترناسیونال تیم الاهلی مصر را شکست داد تا در فینال با بارسلونا دیدار کند. گل دیرهنگام آدریانو گابیرو جام را در برزیل حفظ کرد. در سال ۲۰۰۷ بود که هژمونی برزیل سرانجام شکست: میلان در یک بازی نزدیک مقابل تیم ژاپنی اوراوا رد دایموندز، که توسط بیش از ۶۷,۰۰۰ هوادار در ورزشگاه بین‌المللی یوکوهاما تماشا شد، ۱–۰ پیروز شد تا به فینال برسد. در فینال، میلان با نتیجه ۴–۲ بوکا جونیورز را شکست داد، در مسابقه‌ای که اولین بازیکن در فینال جام باشگاه‌های جهان اخراج شد: کاخا کالادزه گرجستانی از میلان در دقیقه ۷۷. یازده دقیقه بعد، پابلو لدسما بازیکن بوکا جونیور به کالادزه ملحق شد زیرا او نیز اخراج شد. سال بعد، منچستر یونایتد، کار میلان را با شکست دادن حریف نیمه نهایی خود، گامبا اوساکای ژاپن، ۵–۳ تقلید کرد. آنها باشگاه اکوادوری ال‌دی‌یو کیتو را در فینال ۱–۰ شکست دادند تا در سال ۲۰۰۸ قهرمان جهان شوند.
امارات متحده عربی با موفقیت برای دریافت حق میزبانی جام باشگاه‌های جهان در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ انتخاب شد. بارسلونا در فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۰۹، قهرمان جهان و اروپا، منچستر یونایتد را از سلطنت خارج کرد تا جواز حضور در جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۹ را کسب کند. بارسلونا در نیمه نهایی باشگاه آتلانتی مکزیک را ۳–۱ شکست داد و در فینال با استودیانتس دیدار کرد. پس از یک رویارویی بسیار نزدیک که نیاز به وقت اضافه نیز داشت، لیونل مسی با ضربه سر گلزنی کرد تا بارسلونا را به پیروزی برساند و یک شش‌گانه بی‌سابقه را به ارمغان بیاورد. در نسخه ۲۰۱۰ اولین تیم غیر اروپایی و غیر آمریکایی جنوبی به فینال رسید: تی‌پی مازمبه از جمهوری دموکراتیک کنگو. این تیم در نیمه نهایی ۲–۰ اینترناسیونال برزیل را شکست داد تا با اینتر میلان روبرو شود که باشگاه کره جنوبی سئونگنام ایلهوا چونما را ۳–۰ شکست داد. اینتر میلان در ادامه با همین نتیجه مازمبه را شکست داد تا پنج‌گانه خود را تکمیل کند.
جام باشگاه‌های جهان برای نسخه‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ به ژاپن بازگشت. در سال ۲۰۱۱، بارسلونا به راحتی بازی نیمه نهایی خود را ۴–۰ در برابر باشگاه السد قطر برد. در فینال، بارسلونا عملکرد خوب خود را در برابر سانتوس تکرار کرد. این، تا به امروز، بیشترین اختلاف گل تیم برنده در فینال رقابت‌ها است. مسی همچنین اولین بازیکنی بود که در دو فینال جام باشگاه‌های جهان گلزنی می‌کرد. نسخه ۲۰۱۲ شاهد پایان سلطه اروپا بود زیرا کورینتیانس با بیش از ۳۰,۰۰۰ هوادار به ژاپن سفر کردند تا به بارسلونا بپیوندند و دو بار قهرمان مسابقات شود. در نیمه نهایی، الاهلی موفق شد امتیاز بازی را نزدیک نگه دارد زیرا تنها با گل پائولو گررو از کورینتیانس، این تیم به دومین فینال خود رسید. گررو بار دیگر برای کورینتیانس گلزنی کرد تا تیم انگلیسی چلسی را ۱–۰ شکست دهند و جام را به برزیل بازگردانند.
در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ جام باشگاه‌های جهان به مراکش منتقل شد. در نسخه اول، تیم میزبان، الرجا کازابلانکا با حرکت سیندرلا همراه بود، که باید در مرحله پلی آف شروع می‌کرد و پس از شکست تیم‌های آوکلند سیتی نیوزیلند، مونتری مکزیک و اتلتیکو مینیرو برزیل در نیمه نهایی، دومین تیم آفریقایی بود که به فینال می‌رسید. اما الرجا نیز مانند مازمبه مغلوب قهرمان اروپا شد و این بار با نتیجه ۲–۰ مغلوب بایرن مونیخ شد.فینال نسخه ۲۰۱۴ دوباره بین آمریکای جنوبی و اروپا برگزار شد و رئال مادرید ۲–۰ سن لورنسو را شکست داد.
در دوره‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ بار دیگر ژاپن به ترتیب برای هفتمین و هشتمین بار میزبان دوازدهمین و سیزدهمین دوره جام باشگاه‌های جهان بود. در سال ۲۰۱۵ فینال بین ریور پلاته و بارسلونا برگزار شد. بارسلونا سومین جام باشگاه‌های جهان را بالای سر برد که سوارز دو گل و لیونل مسی یک گل در فینال به ثمر رساندند. یکی از موارد قابل توجهی که در مسابقات ۲۰۱۵ رخ داد این بود که سانفریس هیروشیما به مقام سوم رسید، دورترین رکوردی که یک باشگاه ژاپنی تا به آن روز به دست آورده بود. اگرچه این رکورد ماندگار نبود، زیرا در نسخه ۲۰۱۶، کاشیما آنتلرز، قهرمان جی‌لیگ، به فینال مقابل رئال مادرید رسید. گاکو شیباساکی، ستاره کاشیما در فینال بود و با دو گل، این تیم را به یک قدمی قهرمانی رساند. اما رئال مادرید با هت‌تریک کریستیانو رونالدو در وقت اضافه ۴–۲ پیروز شد.
امارات متحده عربی برای میزبانی این رویداد در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ بازگشت.“UAE confirmed as hosts for FIFA Club World Cup in 2017 and 2018”. "Arabian Business". Retrieved 29 January 2020 سال ۲۰۱۷ شاهد قهرمانی دوباره رئال مادرید بود که به اولین تیم در تاریخ جام باشگاه‌های جهان تبدیل شد که برای دفاع از عنوان خود به مسابقات بازگشت. رئال مادرید پس از شکست الجزیره در نیمه نهایی و سپس گرمیو در فینال، اولین تیمی بود که با موفقیت از عنوان قهرمانی خود دفاع کرد. العین در نسخه ۲۰۱۸ تبدیل به اولین تیم اماراتی و همچنین دومین تیم آسیایی شد که به فینال راه می‌یابد. رئال مادرید در فینال با نتیجه ۴–۱ العین را شکست داد تا چهارمین عنوان خود در این رقابت‌ها را کسب کند و اولین تیمی باشد که سه سال متوالی و در مجموع چهار بار در تاریخ مسابقات قهرمان شده است. بنابراین، رئال مادرید پس از قهرمانی در دوره ۲۰۱۸ (با احتساب سه عنوان قهرمانی جام بین قاره‌ای و چهار عنوان قهرمانی جام باشگاه‌های جهان) عناوین بین‌المللی خود را به ۷ افزایش داد.
در ۳ ژوئن ۲۰۱۹، فیفا قطر را به عنوان میزبان رویدادهای ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ انتخاب کرد. گونزالو بلوسو، معاون دبیرکل و مدیر توسعه کونمبول، قبلاً گفته بود که نسخه‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ در ژاپن برگزار می‌شود. در نسخه ۲۰۱۹، لیورپول، فلامینگو را شکست داد و برای اولین بار قهرمان این رقابت شد. در نسخه ۲۰۲۰، بایرن مونیخ با نتیجه ۱–۰ تیگرس اونال را شکست داد و شش‌گانه خود را تکمیل کرد.
در سال ۲۰۲۱، نحوه میزبانی مسابقات تغییر کرد و دیگر میزبانی برای دو سال پیاپی انتخاب نشد. نسخه ۲۰۲۱ که به دلیل تاثیر دنیاگیری کووید-۱۹ بر فوتبال در سال ۲۰۲۲ برگزار شد، در امارات متحده عربی برگزار شد و چلسی در فینال، توانست پالمیراس برزیل را در وقت اضافه ۲–۱ شکست دهد و اولین عنوان خود را کسب کند. نسخه سال ۲۰۲۲ به دلیل برگزاری جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ در زمستان، نتوانست طبق سال‌های گذشته در دسامبر برگزار شود و زمزمه‌هایی از لغو مسابقات در آن سال نیز بود. اما در ۱۶ دسامبر ۲۰۲۲، فیفا اعلام کرد که مسابقات از فوریه در مراکش شروع می‌شود. الهلال عربستان با شکست فلامینگو در نیمه نهایی، به سومین تیم آسیایی تبدیل شد که به فینال مسابقات راه می‌یابد. این تیم همچنین اولین تیمی بود که به نمایندگی از ای‌اف‌سی به این عنوان دست یافته بود (کاشیما آنتلرز و العین به عنوان میزبان مسابقات به فینال رسیدند). الهلال هم مانند تمامی تیم‌های غیر اروپایی و آمریکای جنوبی، در فینال مغلوب شد و به رئال مادرید، ۵–۳ باخت که تا به امروز، این پرگل‌ترین فینال مسابقات بوده است. رئال مادرید با این پیروزی، برای پنجمین بار قهرمان مسابقات شد و اختلافش را با حریف سنتی خود، بارسلونا به ۲ قهرمانی رساند.
در اواخر سال ۲۰۱۶، جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، گسترش جام باشگاه‌های جهان به ۳۲ تیم از سال ۲۰۱۹ و زمان‌بندی مجدد آن به ژوئن را پیشنهاد داد تا برای پخش‌کنندگان و حامیان مالی متعادل‌تر و جذاب‌تر باشد. در اواخر سال ۲۰۱۷، فیفا پیشنهاداتی را برای گسترش مسابقات به ۲۴ تیم و برگزاری هر چهار سال یک بار مسابقات تا سال ۲۰۲۱، جایگزین جام کنفدراسیون‌ها، مورد بحث قرار داد.
تورنمنت جدید با ۲۴ تیم قرار بود در سال ۲۰۲۱ آغاز شود و شامل همه قهرمانان لیگ قهرمانان اروپا، نایب قهرمان لیگ قهرمانان اروپا، قهرمانان لیگ اروپا و قهرمانان جام لیبرتادورس از چهار فصل تا سال ۲۰۱۷ می‌شد. باقی سهمیه‌ها هم به کنفدراسیون‌های دیگر تعلق می‌گرفت. همراه با مسابقات جدید لیگ ملت‌های اروپا، درآمد ۲۵ میلیارد دلاری در طول دوره ۲۰۲۱ تا ۲۰۳۳ پیش بینی می‌شد. اولین تورنمنت در چین برگزار می‌شد. با این حال، مسابقات به دلیل مسائل مربوط به زمان‌بندی ناشی از دنیاگیری کووید-۱۹ لغو شد.
در ۱۶ دسامبر ۲۰۲۲، فیفا یک تورنمنت گسترده را اعلام کرد که با ۳۲ تیم برگزار می‌شود و در ژوئن ۲۰۲۵ آغاز خواهد شد. فدراسیون بین‌المللی فوتبالیست‌های حرفه ای و انجمن لیگ‌های جهانی هر دو بلافاصله از این پیشنهاد انتقاد کردند.
بهترین نمایندگان آفریقا، تی‌پی مازمبه از جمهوری دموکراتیک کنگو و باشگاه مراکشی الرجا کازابلانکا بودند که در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۳ به ترتیب دوم شدند. بهترین نمایندگان آسیا، کاشیما آنتلرز از ژاپن، العین از امارات متحده عربی و الهلال از عربستان سعودی بودند که به ترتیب در سال‌های ۲۰۱۶، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ دوم شدند. بهترین نماینده آمریکای شمالی، تیم مکزیکی تیگرس اونال بود که در سال ۲۰۲۰ مقام دوم را کسب کرد. این شش باشگاه تنها تیم‌های خارج از اروپا و آمریکای جنوبی هستند که به فینال رسیده‌اند.
آوکلند سیتی از نیوزیلند در سال ۲۰۱۴ مقام سوم را به دست آورد، این تنها زمانی بود که تا به امروز یک تیم اقیانوسیه به نیمه نهایی مسابقات رسید.
اکثر تیم‌ها با قهرمانی در رقابت‌های قاره‌ای خود (لیگ قهرمانان آسیا، لیگ قهرمانان آفریقا، لیگ قهرمانان کونکاکاف، جام لیبرتادورس، لیگ قهرمانان اقیانوسیه و لیگ قهرمانان اروپا)، جواز حضور در جام باشگاه‌های جهان را کسب می‌کنند. علاوه بر این، قهرمانان لیگ ملی کشور میزبان نیز واجد شرایط هستند.