moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از جمله ترجمه‌های سبک نوین قرآن که محتوای آن با دید تفسیری است، ترجمه قرآن محمد صادقی تهرانی است. وی نام آنرا "ترجمان وحی" گذارده و بر خلاف روش دیگران «بسم الله الرحمن الرحیم»کتاب ترجمان وحی - به ترجمه محمد صادقی تهرانی - چاپ اسوه -انتشارات شکرانه - 1385 را «به نام خدای رحمتگر بر آفریدگان، رحمتگر بر ویژگان» ترجمه کرده‌است.
از بین ۱۷۵ ترجمه قرآن به فارسی، تنها ۱۰۰ ترجمه کامل بوده و از بین این ۱۰۰ ترجمه نیز ۵۰ ترجمه مربوط به ۷۰ سال اخیر (تا سال ۱۳۹۶) است. ترجمه «تفسیر طبری» به‌عنوان نخستین ترجمه از قرآن که به‌صورت کامل باقی مانده‌است، «تفسیر سورآبادی» به‌عنوان فصیح‌ترین و استوارترین ترجمه کهن قرآن، «ترجمه ابوالفتوح رازی» به‌عنوان نخستین ترجمه شیعی قرآن و «ترجمه کشف‌الاسرار و عده الابرار » به‌عنوان مهم‌ترین ترجمه عرفانی قرآن به فارسی شناخته می‌شود."پدیدآورنده «قرآن کریم با چهار ترجمه کهن»: نیت ما زنده کردن ترجمه‌های استوار و دقیق فارسی دری بود". 2017. فرهنگ امروز. Accessed December 29 2017. .
البته استاد در گذشته خانم طاهره صفارزاده سیرجانی هم ترجمه ای از قرآن کریم به یادگار گذاشته اند.
مصادره به مطلوب یا پنداشت پرسش یا "بیان تکراری" نوعی مغالطه منطقی است که در آن حکم استدلال، از پیش در فرض‌های استدلال درست در نظر گرفته شده‌است. این مغالطه همچنین زمانی رخ می‌دهد که در یک استدلال، آشکارا یا پنهانی گزاره‌ای بدون ارائه شواهد کافی درست پنداشته شده باشد.
پنداشت پرسش بر دو نوع است:
گاهی پیدا کردن این مغلطه در یک استدلال بسیار دشوار است. دلیل این دشواری نیز آن است که P در بسیاری از مواقع دقیقاً با همان واژه‌هایی که C با آن‌ها بیان شده‌است بیان نمی‌شود. به عبارت دیگر لازم است که تجزیه و تحلیل دقیقی روی فرض‌های استدلال انجام شود تا مشخص شود که این استدلال فرضی مانند P را درون خود دارند که C را به‌طور پنهانی درست فرض می‌کند یا نه. تنها کسی می‌تواند P را قبول داشته باشد که C را قبول داشته باشد.
فرم دیگری هم برای مغلطه مصادره به مطلوب قابل تصور است و آن هنگامی شکل می‌گیرد که در استدلالی فرضی آشکارا یا نهانی مطرح می‌شود که خود نیاز به اثبات دارد ولی بدون ارائه هیچ‌گونه شواهدی درست پنداشته می‌شود این سبک استدلال‌ها نیز آلوده به مغلطه مصادره به مطلوب هستند، الگوی این سبک مغالطه را می‌توان به صورت زیر فرمولیزه کرد:
لازم به ذکر است که گاهی یک شخص می‌خواهد منظورش را با کلمات دیگر برساند، این کار را نمی‌توان مغالطه مصادره به مطلوب نامید، این است که هنگام مقابله با یک استدلال لازم است که ابتدا درک شود آیا آن استدلال یک استدلال قیاسی یا استقرایی است که مصادره به مطلوب می‌کند یا اینکه تنها یک تمثیل است برای مطرح کردن یک موضوع به زبانی دیگر جهت روشن شدن موضوع و گوینده مدعی این نیست که در حال استدلال کردن و اثبات کردن ادعایش است.
نام دیگر این مغلطه که «تحصیل حاصل» است به گونه‌ای گویاتر مغالطه آمیز بودن این نوع «استدلال» را نشان می‌دهد. هر استدلالی با هدف اثبات یک حکم (که مطلوب نیز خوانده می‌شود) انجام می‌شود. استدلال قیاسی این‌گونه کار می‌کند که سعی می‌کند نادانسته‌ها را با ارتباط منطقی دادن آن‌ها به یکدیگر از دانسته‌ها (که فرض نامیده می‌شوند) آن نادانسته (حکم) را به دانسته تبدیل کند (یا آن را تحصیل کند)، بعبارت فنی‌تر حکم را از مفروضات تحصیل کند، یا مجهول را از معلومات به‌واسطه منطق تحصیل کند. حال وقتی استدلالی به جای اینکه این کار را انجام دهد، بیاید و آنچه قرار است اثبات کند را ثابت و درست فرض کند در واقع یک استدلال نیست، بلکه چیزی که نادانسته است و قرار است اثبات شود را دانسته فرض می‌کند (یا تحصیل حاصل می‌کند) و هیچ کار مفیدی نکرده‌است. یا بعبارت دیگر این نوع استدلال کردن خطا است به دلیل اینکه به‌طور مستقیم یا غیر مستقیم حکمی را که قرار است درستی آن اثبات شود بدون ارائه شواهد صحیح فرض می‌کند.
بنابر این استدلالی که مصادره به مطلوب می‌کند اساساً یک استدلال نیست چون کاری که قرار است یک استدلال انجام دهد را در واقع انجام نمی‌دهد. از جانب دیگر روشن است که گزاره‌های زیر غلط هستند و اگر دقت کنیم خواهیم دید که مصادره به مطلوب دقیقاً همین کار را انجام می‌دهد:
بنابر این یک شخص نمی‌تواند با تکرار ادعای خود آن را اثبات کند، بلکه فرایند اثبات کردن باید تنها شامل ارائه شواهد شود نه تکرار ادعا. شاید وجه تسمیه این مغلطه در انگلیسی نیز آن باشد که استدلال‌کننده به جای استدلال کردن در پشتیبانی از ادعای خود، درستی آن را از طرف مقابلش گدایی (Begging) می‌کند. در مورد الگوی شماره ۲ نیز این نام بسیار مناسب است زیرا مغالط، پرسشی که بخاطر نامسلم بودن فرض پیش می‌آید را نادیده می‌گیرد و از مخاطب خود می‌خواهد که او نیز آن پرسش را نادیده بگیرد.
دلیل اینکه افراد سفسطه گر و مغالط از این مغالطه بسیار سود می‌جویند این است که همان‌طور که گفته شد این استدلال برای کسانی که حکم آن را از پیش قبول داردن معتبر به نظر می‌رسد و آن‌ها ایرادی بر آن نمی‌گیرند.
در مورد الگوی نخست شاید بهترین شیوه برخورد با این مغالطه آن باشد که برای شخص مغالط توضیح دهیم، او چیزی را اثبات نکرده‌است بلکه تنها ادعایش را تکرار کرده‌است و به همین دلیل در واقع استدلالی نکرده‌است و به جای تکرار بهتر است که استدلال کند. یا اینکه فرضی که در استدلال نهان است و خود به اثبات نیاز دارد را مطرح کنیم و از مغالط برای آن استدلال بخواهیم.
در مورد الگوی دوم نیز بهتر است اعتراض کنیم که فرض مطرح شده مورد قبول ما نیست و خود نیاز به اثبات دارد.
کاوه – شرط پایداری پیوند زناشویی این است که طرفین هنگام عقد قرارداد ازدواج باکره باشند.
سودابه – چطور می‌توانی چنین چیزی را اثبات کنی؟
کاوه – چون وقتی زن و مرد باکره باشند ازدواجشان پایدار می‌ماند.
سودابه – من به دادگاه دروغ گفتم، به دلیل اینکه اگر راست می‌گفتم منافع ملی به خطر می‌افتاد.
کاوه – بر چه اساسی فکر می‌کنی اینکار درست است؟
سودابه – بخاطر اینکه یک میهن دوست برای اینکه منافع کشورش به خطر نیافتند باید حتی به دادگاه هم دروغ بگوید.
کاوه – به نظر من مجازات اعدام عادلانه و کار آمد است.
سودابه – چرا؟
کاوه – زیرا مجازات اعدام از لحاظ عقلی قابل دفاع و برای اجتماع سودمند است.
انتشارات امیرکبیر نام یکی از بزرگ‌ترین و معتبرترین مؤسسه‌های انتشاراتیِ ایران است که عبدالرحیم جعفری در سال ۱۳۲۸ آن را تأسیس کرد. گروه انتشاراتی امیرکبیر، بزرگ‌ترین واحد انتشاراتی خصوصی در ایران بود.سازمان تبلیغات اسلامی و تصرف انتشارات خوارزمی، بی‌بی‌سی فارسی در سال ۱۳۵۸ در جریان مصادره‌های ابتدای انقلاب، به حکم دادگاه انقلاب اسلامی، انتشارات امیرکبیر مصادره شد و سازمان تبلیغات اسلامی مدیریت مؤسسه انتشارات امیرکبیر را به عهده گرفت.عبدالرحیم جعفری، مؤسس انتشارات امیرکبیر درگذشت، بی‌بی‌سی فارسیاز جمله فعالیت‌های این مؤسسه می‌توان به انتشار فرهنگ فارسی ۶جلدی معین، دائرةالمعارف مصاحب و فرهنگ انگلیسی و فارسی آریان‌پور اشاره کرد.
این انتشارات کار خود را در ۱۲ آبان ۱۳۲۸ با خرید سرقفلی نخستین فروشگاه خود در خیابان ناصرخسرو تهران آغاز کرد. نخستین اثر منتشرشده جزوه‌ای با نام «نماز» بود که با نظر حاج میرزا خلیل کمره‌ای تهیه شده‌بود. در دههٔ ۱۳۵۰ (خورشیدی) بر اساس حجم تولیدات که بالغ بر ۲۸۰۰ عنوان بود امیرکبیر به بزرگ‌ترین بنگاه انتشاراتی خاورمیانه تبدیل شد. به علاوه، کیفیت و تنوع تولیدات این انتشاراتی هم اعتبار و منزلتی خاص برای آن تدارک دیده بود. گردآوردن مترجمان و نویسندگان و پژوهشگران شاخص از یک سو، و در دیگر سو شکل دهی و تعریف ساختاری علمی برای کار نشر که منظومه‌ای از ویراستاران حرفه‌ای، تا چاپخانه و کتابفروشی و توزیع و بقیه مراحل نشر در آن انجام بگیرد از دیگر ابداعاتی بود که در امیرکبیر بنا گذاشته شد و این انتشارات را به عنوان یکی از تاثیرگذارترین ناشران تاریخ نشر ایران معرفی شد.
عبدالرحیم جعفری، مالک پیشین موسسه در خاطرات خود می‌نویسد: «سال ۱۳۵۵ چون سه موسسه انتشاراتی شركت كتاب‌های جیبی، خوارزمی، و ابن سینا به علل مختلف دچار بحران مالی شدند با خرید سهام آنها گروه انتشاراتی امیركبیر پایه گذاری شد و بزرگ‌ترین واحد انتشاراتی خصوصی ایران به‌وجود آمد كه تعداد كارمندان و كارگران آن به هفتصد نفر می‌رسید».
مدیریت و مالکیت مؤسسه در زمان انقلاب سال ۱۳۵۷ در دست عبدالرحیم جعفری بود. پس از انقلاب، در سال ۱۳۵۸، جعفری به دلیل مرگ اسماعیل رائین در دفتر انتشارات مدتی را در زندان گذراند.
در سال ۱۳۶۲ بر پایه ادعای همکاری با حکومت پهلوی در دادگاه انقلاب، همه‌ دارایی‌های عبدالرحیم جعفری در جریان مصادره‌های ابتدای انقلاب، از جمله انتشارات خوارزمی و امیرکبیر به نفع سازمان تبلیغات اسلامی (به ریاست احمد جنتی) مصادره شد. عبدالرحیم جعفری در جلد سوم از خاطرات خود به نام "در جستجوی صبح" (که در ایران اجازه انتشار نیافت) درباره‌ دادگاهی که برگزار شد چنین نوشته است: «جنتی و محمد محمدی گیلانی وارد اتاق شدند و گیلانی با لگد بر سر و صورتم می‌زد تا انتشارات امیركبیر را به تشكیلات جنتی هدیه كنم و من به‌خاطر حفظ جانم چنین كردم!». این کار با امضای یک صلح‌نامه انجام شد. با این حال، او از تلاش برای بازپس گیری امیرکبیر و دیگر دارایی‌های خود دست نکشید ولی با وجود صدور چندباره رای اعاده اموال در دادگاه‌های مختلف، او سرانجام موفق به پس گرفتن امیرکبیر نشد.
تا پیش از این واگذاری، انتشارات بیش از ۲۰۰۰ عنوان کتاب چاپ کرده‌بود که در کنار کتاب‌های مؤسسه‌هایی که امتیاز آنها را خریداری کرده‌بود این تعداد به ۲۸۰۰ هم می‌رسید. پس از انقلاب، فعالیت انتشارات کاهش یافت و تا حدود ۱۵ سال بسیاری از عناوین قبلی هم چاپ نمی‌شدند تا اینکه با گذشت زمان کسب تجربه‌های بیشتر و با تغییر مدیریت انتشارات، برخی آثار مهم دوباره به چاپ رسیدند و انتشارات رونق دوباره‌ای گرفت.
علیرضا حیدری در سال ۱۳۸۶ بر اثر ایست قلبی درگذشت. با درگذشت او تلاش سازمان تبلیغات برای تصرف بر این انتشارات از سر گرفته شد و در نهایت در خرداد ۱۳۹۴ دادگاه به نفع سازمان تبلیغات اسلامی رای داد.
برخی از عناوین کسب‌شده توسط این انتشارات:
قیاس اقترانی یا باهمشماری نوعی از استدلال قیاسی در منطق است. در این نوع استدلال، نتیجه یا نقیض آن در مقدمات استدلال وجود ندارد. در این نوع قیاس، کوچک‌ترین واحد، قضیه نیست، بلکه اجزای قضیه ازجمله موضوع و محمول دارای اهمیت هستند. قالب کلی استنتاج در منطق محمول اصطلاحاً قیاس اقترانی نامیده می‌شود. قیاس اقترانی از دو قضیه حملی تشکیل می‌شود و نتیجه آن نیز یک قضیه حملی است.
نوعی از استدلال قیاسی در منطق، «قیاس اقترانی» یا باهمشماری است. در این نوع استدلال، نتیجه یا نقیض آن در مقدمات استدلال وجود ندارد. در این نوع قیاس، کوچک‌ترین واحد، قضیه نیست، بلکه اجزای قضیه ازجمله موضوع و محمول دارای اهمیت هستند. قالب کلی استنتاج در منطق محمول اصطلاحاً قیاس اقترانی نامیده می‌شود. قیاس اقترانی از دو قضیه حملی تشکیل می‌شود و نتیجه آن نیز یک قضیه حملی است؛ به مثال‌های زیر توجه کنید:
موضوع نتیجهٔ قیاس را «حد اصغر» می‌نامند (مانند «آهن» و «حیوان» در قیاس‌های بالا)، و محمول نتیجه را «حد اکبر» می‌خوانند (مانند «رسانا» و «سفید» در قیاس‌های یادشده). نام مقدمه‌ای که مشتمل بر حد اصغر است، «صغرا» (هر آهنی فلز است و هر اسبی حیوان است)، و مقدمه‌ای که مشتمل بر حد اکبر است، «کبرا» ست (مانند هر فلزی رساناست و بعضی اسب‌ها سفید هستند)، و بالاخره «حد وسط» موضوع یا محمولی است که در هر دو مقدمه تکرار شده و در نتیجه حذف می‌شود (مانند فلز و اسب). حد وسط در منطق اهمیت خاص دارد، زیرا بین مقدمات و نتیجه پیوند مناسب برقرار می‌کند؛ از قضایایی که حد وسط یا حد مشترک نداشته‌باشند، به قضایای بیگانه تعبیر می‌کنند و این قضایا نتیجه‌ای دربرنخواهندداشت؛ مانند:
هر کبوتری پرنده است؛ هر شتری نشخوارکننده است.
چهار حالت برای قیاس اقترانی متصور است که به شکل‌های چهارگانه مشهورند؛ این چهارشکل به دلیل موقعیت‌های مختلف حد وسط است. در شعر معروف، اشکال اربعه چنین بیان شده‌است:اوسط اگر حمل یافت، در بَرِ صغرا و باز/وضع به کبرا گرفت، شکل نخستین شمار. حمل به هر دو دوم، وضع به هر دو سوم/رابع اشکال را، عکس نخستین شمار.
شکل اول: اگر حد وسط؛ محمول صغرا و موضوع کبرا قرار بگیرد؛ مانند:
بعضی از انسان‌ها شاعرند؛ هر شاعری طبع لطیف دارد بعضی انسان‌ها طبع لطیف دارند.
هوا جسم است؛ هر جسمی دارای وزن است هوا دارای وزن است.
شکل دوم: اگر حد وسط محمول صغرا و کبرا قرار گیرد؛ مانند:
هر نشخوارکننده‌ای علفخوار است؛ هیچ گوشتخواری علفخوار نیست. هیچ نشخوارکننده‌ای گوشتخوار نیست.
هر مثلث متساوی‌الأضلاعی متساوی‌الزوایا است؛ هیچ مثلث قائم‌الزاویه‌ای متساوی‌الزوایا نیست. هیچ مثلث متساوی‌الأضلاعی قائم‌الزوایه نیست.
شکل سوم: اگر حد وسط موضوع صغرا و کبرا باشد، شکل سوم به دست می‌آید. مانند:
بعضی از کودکان باهوشند؛ هیچ‌یک از کودکان باتجربه نیستند. بعضی باهوش‌ها باتجربه نیستند.
هر کبوتری پرنده است؛ هر کبوتری دانه‌خوار است بعضی پرندگان دانه‌خوارند.
شکل چهارم: در این شکل حد وسط، موضوع صغرا و محمول کبرا قرار می‌گیرد. (این شکل در ارغنون ارسطو نیامده است) مانند:
همه کودکان بازیگوش هستند؛ همه دبستانی‌ها کودک‌اند بعضی از بازیگوش‌ها دبستانی هستند.
هر انسانی حیوان است؛ هر کاتبی انسان است. بعضی حیوان‌ها کاتبند.
منطقیان معتقدند که در میان اشکال مختلف قیاس اقترانی، شکل اول کامل‌ترین قیاس است، زیرا در این صورت از قیاس است که نتیجه، از وضع دو مقدمه به تنهایی لازم می‌آید و تنها قیاسی است که شناخت ماهیت که از راه حد تام میسر است را امکان‌پذیر می‌سازد، زیرا در شکل دوم هرگز نتیجه موجبه به دست نمی‌آید در حالی که شناخت ماهیت نیاز به قضیه موجبه دارد. علاوه بر این در اغلب موارد در علومی که از برهان لمی استفاده می‌کنند، از همین قیاس صورت اول استفاده می‌شود خوانساری، محمد، منطق صوری، انتشارات آگاه، چاپ سی و یکم، ۱۳۸۶، ص ۳۲۲ - ۳۲۳..
چهارده ضرب وجود دارند که ضرورتاً نتیجهٔ درست به همراه دارند.
موضوع محمول
مقدمهٔ اول قیاس اقترانی حملی، صغرا و مقدمهٔ دوم، کبرا نام دارد. هر یک از این دو مقدمه ممکن است یکی از محصورات چهارگانه (موجبه کلی، موجبه جزئی، سالبه کلی و سالبه جزئی) باشد؛ یعنی برای صغرا و کبرا چهار حالت متصور است. پس بر روی هم هر یک از اشکال قیاس شانزده‌حالت دارد که هر حالت را یک «ضرب» می‌نامند. مجموع شانزده ضرب هر شکل قیاس اقترانی «ضروب شانزده‌گانه» نامیده می‌شوند. از این ضروب شانزده‌گانه برخی منتج‌اند و برخی عقیم. برای انتاج هر شکل شرایطی است که هر ضربی که واجد آن باشد مناج است و هر ضربی که فاقد یکی از شرایط یا هر دو باشد عقیم است.
شکل اول: شکل اول در صورتی منتج است که صغرای آن موجبه و کبرای آن کلی باشد خواه صغرا جزئی یا کبرا سالبه باشد؛ بنابراین با لحاظ کردن این دو شرط، در بین ضروب شانزده‌گانه، چهر ضرب منتج خواهد داشت؛ مثلاً این ضرب از ضروب عقیم است:
حسن دانشجوی این کلاس نیست؛ همه دانشجویان این کلاس کوشا هستند؛
شکل دوم: انتاج در شکل دوم مشروط به دو شرط است: یکی آن که دو مقدمه در سلب و ایجاب مختلف باشند؛ دیگر آن که کبرا کلیت داشته باشد. ضروب منتج در این شکل نیز چهار ضرب است و مابقی عقیم است. ضرب دو مقدمه موجبه در شکل دوم از درجه اعتبار ساقط است؛ زیرا صورت قیاسی معتبری ندارد و با بعضی مواد نتیجه کاذب خواهد داشت؛ مانند:
هر اسبی علف‌خوار است؛ هر گاوی علف‌خوار است. هر اسبی گاو است.
شکل سوم: انتاج این شکل مشروط به موجبه بودن صغرا و کلیت یکی از مقدمتین است. با توجه به این دو شرط ضروب منتج این شکل شش ضرب است و ده ضرب دیگر عقیم خواهد بود. در ضمن باید توجه داشت که نتیجه این شکل در تمام شش ضرب جزئی است؛ هر چند که مقدمتین کلی باشد.
به دو جزء مشترک در مقدمات قیاس «حد وسط» گفته می‌شود. درواقع حد وسط باعث ارتباط بین مقدمات قیاس می‌شود؛ بنابراین حد وسط باید در هردو مقدمه از لحاظ لفظی و معنایی مشترک باشد؛ در غیر اینصورت آن قیاس نتیجه‌ای نخواهد داشت.
و اگر از مقدماتی که حد وسط در آن تکرار نشده‌است نتیجه‌گیری شود، دچار مغالطه «عدم تکرار حد وسط» می‌شویم.
«سعدی انسان است. انسان پنج حرف دارد؛ پس سعدی پنج حرف دارد.»
نتیجه در قیاس بالا نامعتبر است؛ زیرا که حد وسط در مقدمه اول به مصداق خارجی انسان دلالت دارد، و در مقدمه دوم به شکل املایی انسان دلالت دارد. و از نظر معنایی همسان نیستند؛ بنابراین می‌تواند باعث ایجاد مغالطه شود.
محور و مدار قیاس حد وسط است؛ بنابراین اخلال در حد وسط، سبب اخلال در قیاس است. در اشکال چهارگانه حد وسط باید دو شرط داشته باشد؛
شرط اول: حد وسط در مقدمتین به یک معنی به کار برود؛ نه این که در صغریٰ(مقدمهٔ اوّل) به یک معنی باشد و در کبریٰ(مقدمهٔ دوّم) به معنی دیگر؛ مانند:
در باز است؛ باز پرنده است؛ پس در پرنده است. یا اورست کوه است؛کوه نقطه ندارد؛ پس اورست نقطه ندارد.
شرط دوم: حد وسط باید در هر مقدمه تماماً تکرار شود؛ یعنی عین هم باشد؛ مثلاً در قیاس زیر:
ماست از شیر است؛ شیر برای اسهال مضر است؛ پس ماست برای اسهال مضر است.
قاعده ۱: از دو مقدمه سالبه هیچ نتیجه‌ای حاصل نمی‌شود.
هیچ دانش‌جویی دانش‌آموز نیست؛ هیچ دانش‌آموزی معلم نیست. پس هیچ دانش جویی معلم نیست. (!)
قاعده ۲: اگر یکی از دو مقدمه سالبه باشد، نتیجه یقیناً سالبه است.
همه علف‌خوار نشخوارکننده‌است. هیچ گربه ای نشخوارکننده نیست. پس هیچ علف‌خوار گربه نیست(!)
قاعده ۳: از دو مقدمه موجبه نمی‌توان نتیجه سالبه گرفت.
هر موجود فانی موجودی جایزالخطاست؛ هر انسانی موجود فانی است پس بعضی از موجودات جایزالخطا انسان نیستند. (!)
در تعیین کم و کیف، نتیجه تابع اخس مقدمتین است (پست‌ترین مقدمتین)؛ پستی یک مقدمه، به جزئی بودن و سالبه بودن آن است. پس اگر یکی از مقدمتین جزئی باشد، نتیجه حتماً جزئی و اگر یکی از دو مقدمه سالبه باشد، نتیجه حتماً سالبه است.
قیاس دو حدیتاریخ فلسفه کاپلستون جلد اول ترجمه جلال الدین مجتبوی یا تنگنا یا دوراهی یا دوگانگی یا ذوالحدین و الگویی منطقی‌است که از سه مقدمه تشکیل می‌شود. مقدمه اول قضیه شرطی منفصل و مقدمه دوم و سوم قضایای شرطی متصل هستند که مقدم آن‌ها به ترتیب، قضیه اول و قضیه دوم قضیه منفصل است. نتیجه این مقدمات، یک قضیه شرطی منفصل ایجاد خواهد نمود که هر قضیه آن، تالی دو ترکیب شرطی در مقدمه‌هاست.
مثال دیگری از این الگو:
مؤسسهٔ انتشارات فرانکلین (Franklin Book Program) از مؤسسات بزرگ چاپ و انتشار کتاب است.
مؤسسهٔ انتشارات فرانکلین (Franklin Book Program) از مؤسسات بزرگ انتشار کتاب است که در سال ۱۹۵۲ به‌منظور گسترش زمینهٔ چاپ و انتشار کتاب در نیویورک آمریکا پایه‌گذاری شد. ابتدا نام این سازمان Franklin Book Publications بود، اما از سال ۱۹۶۴ به نام فعلی تغییر عنوان یافت. هدف اصلی از تأسیس این مؤسسه، فراهم‌آوردن مقدمات ترجمه و انتشار کتاب‌های آمریکایی به زبان کشورهای در حال توسعه بود؛ ولی به‌تدریج دامنهٔ فعالیت این مؤسسه از محدودهٔ اهداف نخستین بنیانگذاران آن فراتر رفت و به چاپ و نشر کتاب‌های محلی در حوزه‌های نمایندگی مؤسسه انجامید. دیتوس سی. اسمیت (Datus C. Smith)، مدیرعامل مؤسسه فرانکلین بود. او قبلاً ریاست انتشارات دانشگاه پرینستون را عهده‌دار بود. در طول مدت فعالیت این بنگاه انتشاراتی، قریب ۳۰۰۰ عنوان کتاب به زبان‌های عربی، فارسی، اردو، اسپانیول و بسیاری از زبان‌های آفریقایی انتشار یافت.
در نوامبر سال ۱۹۵۳ نمایندگی مؤسسهٔ انتشارات فرانکلین در تهران آغاز به کار کرد. پایه‌گذار و مدیرعامل این مؤسسه همایون صنعتی‌زاده بود. مؤسسهٔ فرانکلین در ایران، در عرض چند سال به تشکیلاتی با تأثیری دیرپا بر صنعت نشر ایران تبدیل شد. کار فرانکلین با آماده‌سازی کتاب‌ها برای انتشار آغاز گشت و برای اولین بار عمل ویرایش و تولید فنی کتاب (صفحه‌آرایی، نمایه‌سازی، طراحی جلد و غیره) به شکل نوین در آن انجام گرفت. بخش دیگر خدمات مؤسسه، ویرایش «کتاب‌های غیردرسی» بود که سپس به تشکیلاتی گسترده تبدیل شد. در سال‌های بعد، این مؤسسه به چاپ کتاب‌های درسی کشور پرداخت. فرانکلین از محل عواید چاپ این کتاب‌ها، چاپخانه‌ای مجهز به نام شرکت افست تأسیس کرد و بخشی از سهام آن را بین ناشران توزیع نمود. سازمان کتاب‌های جیبی از جمله مؤسسات دیگری بود که در سال ۱۳۳۹ در کنار دیگر فعالیت‌های مؤسسه فرانکلین آغاز به کار کرد. این سازمان در سال ۱۳۴۸ به‌عنوان یک شرکت سهامی انتفاعی به ثبت رسید. اما در سال ۱۳۳۵ سازمان کتاب‌های جیبی از این مؤسسه جدا شد.تاریخچه شرکت انتشارات علمی و فرهنگی بازبینی‌شده در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۱.
سیروس علی‌نژاد در این خصوص می‌نویسد:
صنعتی‌زاده تا سال ۱۹۶۵ و جانشینی علی‌اصغر مهاجر در این سمت باقی بود. نحوهٔ آشنایی «مهاجر» با مؤسسهٔ فرانکلین و پیشینهٔ او را صنعتی‌زاده در خاطرات خود بازگو کرده‌است. مؤسسه فرانکلین تهران، در سال ۱۹۷۹ در بحبوحهٔ انقلاب ۱۳۵۷ ایران منحل شد.
«اتمی» ، سومین تک‌آهنگ آلبوم "با آهنگ بخور" محصول سال ۱۹۷۹ از گروه موسیقی بلاندی است. دبی هری و جیمی دستری این ترانه را نوشتند و مایک چپمن آن را تهیه کرد.
این ترانه به عنوان ترکیبی از موج نو و دیسکو ایجاد شده بود که اثبات شده بود در ترانهٔ موفق رتبهٔ یکی پیشین سال ۱۹۷۹ گروه، «قلب شیشه»، موفق بوده‌است. بخش تکرارشوندهٔ گیتار مستقیماً از یکی از ترانه‌های نیل دایمند، «دختر، تو به زودی یک زن می‌شوی»، تأثیر پذیرفته بود.
نسخهٔ تک‌آهنگی ۱۹۸۰ «اتمی» در حقیقیت یک بازترکیب بود. نسخهٔ اصلی با زمان ۴:۳۵ که در "با آهنگ بخور" و نیز مجموعهٔ عظیم‌ترین آهنگ‌های "بهترین بلاندی" (۱۹۸۱) با مقدمه‌ای الهام‌گرفته‌شده از شعر کودکانهٔ «سه موش کور» و شامل یک وقفهٔ سازی با تک‌نوازی گیتار بیس است. نسخهٔ بازترکیبی ۷ اینچی از مایک چپمن، مقدمهٔ «سه موش کور» را حذف کرده و وقفهٔ سازی را با تکراری از شعر جایگزین کرده‌بود.
این ترانه برای دو هفته در فوریهٔ ۱۹۸۰ به رتبهٔ یک بریتانیا و رتبهٔ ۳۹ در ایالات متحده رسید. بی-ساید این تک‌آهنگ، «جوان بمیر، زیبا بمان»، هم‌چنین از آلبوم "با آهنگ بخور"، نخستین کار بلاندی در رگی بود، استایلی که آن‌ها، مجدداً در «کشش حداکثر است» اجرایش کردند. تک‌آهنگ ۱۲ اینچی شامل یک نسخهٔ زندهٔ «قهرمانان» اثر دیوید بوی با گیتار نواختن رابرت فریپ بود که در Hammersmith Odeon لندن، درست یک ماه پیش ضبط شده بود. این ترانه در مجموعهٔ تلفیقی کم‌یاب ۱۹۹۳ بلاندی و آن سو قرار گرفت.
«اتمی» مجدداً در سپتامبر ۱۹۹۴ ریمیکس و منتشر شد و به رتبهٔ دو در جدول‌های موسیقی رقص بیلبورد و نوزده در بریتانیا رسید. نسخهٔ بازترکیبی ۱۹۹۴ در مجموعه‌های تلفیقی مجموعهٔ پلاتینی، زیبا - آلبوم بازترکیبی و بازترکیب‌شده بازسازی‌شده عوض‌شده - پروژه بازترکیب قرار گرفت. این آهنگ مجدداً چهار سال بعد برای مجموعهٔ تلفیقی بریتانیایی "اتمی - عالی‌ترین بلاندی" ریمیکس شد و ۹۸ Xenomania بعدها در اولین آلبوم موسیقی متن فیلم عجیب مثل مردم قرار گرفت. این ترانه هم‌چنین در بازی رایانه‌ای "" قرار گرفت و موجب شد که ترانه باز هم توجهی مختصر را از جامعهٔ مدرن کسب کند.
«اتمی» پنجمین تک‌آهنگ پارتی انیملز از دومین آلبوم استودیویی‌شان، "Party@worldaccess.nl" است. این آهنگ در سال ۱۹۹۷ عرضه شد و توفیقی اندکی برای آن‌ها در هونگ کونگ داشت. این ترانه، یک نسخهٔ تقلیدی از ترانهٔ بلاندی با یک ضرب‌آهنگ گبر است. این آهنگ به رتبهٔ ۸ ۴۰ تای برتر هلند رسید.
توسل به سنت ، نقطه مقابل توسل به تجدد، مغالطه‌ای است که در آن شخص کهنه و قدیمی بودن مطلبی را دلیل درستی یا خوبی آن بداند، و بگوید که چون این کار از پیشینیان به ما رسیده‌است و از قدیم انجام می‌شده پس درست است. میل به پذیرش اعتقادات گذشتگان، گرایش رایجی‌است که علت آن می‌تواند گرایش‌های باطنی به آداب و رسوم، تنبلی در تفکر، ترس از دگرگونی، تحول در وضع کنونی باشد. یکی از مصادیق مهم این مغالطه، مسئله عادت است که افراد با تکرار عمل خاصی و مداومت بر شیوه‌های خاص زندگی، با آن‌ها انس می‌گیرند و گاه می‌پندارند اگر فردی به کاری که دارای اشکالات و نواقص است عادت کند، این باعث جواز انجام آن کار برای او می‌شود.
سخت‌ترین و پرنفوذترین حالت این مغالطه، عادات اجتماعی‌است که هنجارها و ارزش‌های اجتماع را شکل می‌دهند. البته آداب و رسوم به خودی خود زشت و ناپسند نیستند؛ بلکه مغالطه توسل به سنت‌ وقتی رخ می‌دهد که گروهی با این‌که خطا بودن برخی از این آداب را فهمیده‌اند باز دست از آن‌ها برنمی‌دارند یا تنها استدلالشان برای انجام دادن آن کار، ادامه دادن راه و روش گذشتگان باشد.
مغالطات، سید علی اصغر خندان، تهران؛ قم: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی؛ مؤسسه فرهنگی طه،
مغالطه توسل به فقر (به انگلیسی:Appeal to poverty) به معنای دخالت دادن ثروت اندک اشخاص در استدلال است که باعث اشکال در نتیجه‌گیری می‌شود.
از آنجا که میزان ثروت یک شخص نمی‌تواند دلیل اشتباه و صحیح بودن یک استدلال باشد این مغالطه معنا پیدا می‌کند.
میزان ثروت و میزان دانایی و توانایی دلیل آوری، موضوعات قابل بحث متفاوتی هستند و نمی‌توان این موضوعات را بصورت کامل ربط داد.
می‌توان برای گفته‌های مربوطه مثال‌های نقیض مطرح کرد که ضد این مغالطه کارایی دارد؛ اگر فقیر بودن دارا بودن ویژگی‌ها شمرده شود باید با استدلال و بیان دلایل به این نتیجه رسید.منطق کاربردی، سید علی اصغر خندان، قم، مهر، مؤسسه فرهنگی طه، ۱۳۷۹
الگوی منطقی:
شخص ۱ می‌گوید P درست است.
شخص ۱ بسیار فقیر است.
بنابراین P باید درست باشد.
نمونه ۱:چه کسی می‌تواند حرف این مرد را نپذیرد در حالی که فقیر است و ثروتی در اختیار ندارد.
نمونه ۲:همه شما باید از ارتش شورشی حمایت کنید چونکه در خانه‌های گلی زندگی می‌کنند و غذایی ندارند!
نمونه ۳:شما آدم خیلی فقیری هستید و نباید استدلال کنید؛ انسان‌های فقیر استدلال بدی دارند و اگر هم استدلالی بکنند اشتباه می‌کنند.
سنت‌گرایی می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
محله بنی‌هاشم محله‌ای قدیمی در مدینه بود که توسط دولت سعودی تخریب شد. این محله در حد فاصل میان بقیع و مسجد النبی واقع شده‌بود که مجموعه‌ای از خانه‌ها و بازار و کوچه و یک کتابخانه با عنوان عارف حکمت را شامل می‌شد. در این محله که در میان شیعیان به محله بنی‌هاشم شهره است، منزلی منسوب به جعفر صادق بود. این منزل در کوچه باریکی قرار داشت که به زقاق جعفر شهره شده بود. این منزل در سال ۶۰ تا ۶۳ تخریب شد. تمام این محله پس از تخریب، به عنوان حیاط حرم نبوی سنگ فرش شده است.
مارش استقلال ()، سرود ملی ترکیه در تاریخ ۱۲ مارس ۱۹۲۱ یعنی دو سال قبل از استقرار جمهوری ترکیه در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۳ در حین جنگ استقلال ترکیه رسماً انتخاب شد. هدف از انتخاب آن داشتن یک سرود و موزیک تهییج‌کننده برای مبارزان و همچنین سرود ملی برای جمهوری‌ای بود که بعد از پیروزی بر پا می‌شد. این سرود در قبرس شمالی نیز به عنوان سرود ملی برگزیده شده‌است.
در مسابقه‌ای که برای گزینش شعر این سرود ترتیب داده شد ۷۲۴ شعر ارسال شد و از میان آن‌ها ۱۰ بیت از اشعار محمد عاکف ارسوی توسط مجلس بزرگ ملی ترکیه انتخاب شد.
سرود ملی ترکیه بایستی در حال ایستاده و ساکن خوانده شود.
مسجدالنبی یا مسجد نَبوی یا مسجد پیغمبر، یکی از سه مسجد مهم مسلمانان می باشد، دو مسجد دیگر‌نیز به ترتیب اهمیت مسجدالحرام و مسجدالاقصی نام دارند. به عقیده مسلمانان آرامگاه محمد در این مکان واقع شده‌است و به حرم محمد یا حرم نبوی نیز مشهور است. مسجدالنبی از زیارتگاه‌های مهم مسلمانان به‌شمار می‌رود.
مسجد نبوی مسجدی تاریخی در مدینه است که در شرق شهر مدینه بنا شده‌است. در منابع اسلامی روایت شده این مسجد را محمد در سال نخست هجری و در نخستین روزهای ورود به مدینه به دست خود و به همراهی مهاجرین و انصار ساخت و آرامگاه محمد، که در منزل او واقع بود، پس از توسعه مسجد در آن قرار گرفت.
مطابق روایات، پس از پایان بنای مسجد قبا، محمد و مهاجران مکی، در میان استقبال انصار و مدینه، راهی مدینه شد. همهٔ قبایل مسلمان‌شدهٔ یثرب و پیرامونش، ضمن خوش‌آمدگویی به محمد، از او می‌خواستند تا در خانه و قبیله و منازلشان سکنی گزیند، ولی محمد ضمن اظهار مهر به لطف شیفتگان راه و رسمش، انتخاب محل سکونت را به قضای الهی حواله کرده بود. ستور (مرکب)، کنار خانهٔ ابوایوب انصاری زانو زد و محمد آن‌جا مستقر شد و دعایی بدین مضمون خواند:
محمد از سهیل و سهل، یا سرپرستشان، یا طایفهٔ بنونجار خواستار خریدن مربد شد تا در آن‌جا خانه و مسجدش را بنا نهد. تاریخ‌نگاران به گواه منابع معتبر هم‌نظر اند که در ساخت نخست مسجد، محمد هم‌دوش با دیگر صحابهٔ بزرگ مهاجرین و انصار، بنا می‌کرده‌است. بیهقی به روایت عبدالله بن عمر که مورد تصریح محمد بخاری در صحیح قرار گرفته، اشارهٔ خاصی می‌کند که: «مسجد پیامبر دارای دیوارها و پایه‌هایی از خشت خام بود و سقفش با شاخه‌های درخت پوشیده و ستون‌هایش تنه‌های خرما بود.»
از دیدگاه الاقشهری، به استناد گفتهٔ عبداللهَ عمر، بنای مسجد در آن روزگار، سه درب داشته‌است: دربی سوی دیوار جنوبی مسجد، دربی به نام «عاتکه» در شمال دیوار باختری -که به باب‌الرحمة مشهور است- و درب سوم همان درب جبرئیل فعلی است که میانهٔ دیوار خاوری مسجد قرار داشته‌است.
روضه نبوی یا روضه شریفه یا روضه مبارکه به مکانی در ناحیه جنوب شرقی مسجد و فاصلهٔ میان آرامگاه محمد و منبر او است که طول آن ۲۲ متر و عرض آن ۱۵ متر است. در این مکان که با فرش سبز رنگی پهن شده‌است و آرامگاه، منبر و محراب در محدودهٔ آن قرار دارند. این مکان برای مسلمانان به علت سخنی از محمد مکانی مقدس و پر فضیلت است.
محمد در مورد این مکان گفته‌است:«میان منبر و خانه من باغی است از باغ‌های بهشت و منبر من بر دری از درهای بهشت قرار دارد»صحیح بخاری، از أبو هریره، رقم ۶۵۸۸.
در مسجد نبوی از ابتدا ستونهایی شناخته شده و معروف وجود داشته‌اند. از جمله ستون مُخَلَّقه (نمازگاه محمد) و ستون مهاجران یا ستون عایشه، ستون توبه، ستون السّریر، ستون مَحْرَسْ (منسوب به علی)، ستون وُفود، مقام جبرئیل (در خانه علی و فاطمه زهرا)، ستون تهجد و ستون حنّانه.پیامبر اعظم علیه السلام در نگاه امام سجاد علیه السلام پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه می‌باشند.ستونهای مسجدالنبی تبیان
پس از تغییر سوی قبله از بیت‌المقدس (شمال غربی مسجد) به کعبه (جنوب مسجد)، محمد دربِ گشوده در دیوار جنوبی را مسدود کرد و درب دیگری گشود که شاید گفتهٔ حافظ محمد بن محمود بن نجاراخبار مدینه الرسول ص ۶۹ با واقعیت مطابق باشد که درب در دیوار شمالی و روبه‌روی دربی بوده‌است که پس از تغییر قبله بسته شده‌بود.
بیهقیدلائل النبوة، جلد ۱، فصل مسجد الرسول از عباده روایت می‌کند که: «انصار مالی را گرد آورده به حضور محمد آوردند و پیش‌نهادند که مسجد را بازساخته بیارایند، و گفتند تا کَی باید زیر این سقف که پوشال خرما است، نماز بگزاریم؟». محمد گفت: «سقف مسجد برادرم موسی نیز همچنین بود و من از روشش برنمی‌گردم».
بنای مسجد همچنان ترکیب و شکل نخستش را تا ۷ (قمری) نگه داشت و در این روزگار تغییری نکرد. در سال هفتم هجری پس از فتح دژهای خیبر (ابهام‌زدایی) به دست مسلمانان، سوی مدینه بازگشتند. ضرورت توسعهٔ مسجد به‌خاطر افزایش روزانهٔ جمعیت مسلمانان، در نظر پیغمبر و اصحابش آمد. به گفتهٔ جعفر محمد صادقاخبار دارالهجرة، رزین و… محمد مسجد را از درازا و پهنا چنان فراخ کرد که چون مربع ۱۰۰× ۱۰۰ ارشی (ذرعی) درآمد.
با توجه به برابری نسبی اَرَش با متر، مساحت مسجد در سال هفتم می‌بایست ۲۴۳۳ متر مربع شده‌باشد و این متراژ عینی از بنای مسجد، طبق معیارهای نقشه‌ای که کارشناسان ترک در اواخر سدهٔ ششم خورشیدی که ۲۴۷۵ متر مربع ارائه داده‌اند، مطابقت محاسباتی دارد.
به اعتقاد مسلمانان، پس از درگذشت محمد او را در منزلش (اتاق عایشه) به خاک سپردند. در جریان توسعه مسجد النبی، این مکان در مسجد واقع شد.حوزه پس از مرگ ابوبکر و عمر آن‌ها را کنار آرامگاه محمد به خاک سپردند.
عمر خطاب با توجه به فراوانی و انبوهی مسلمانان در مسجد النبی و نبود جای به‌اندازه از بهر برگزاری فرایض و اعتکاف و نیایش و زیارت، تصمیم گرفت تعدادی از خانه‌های اطراف مسجد را برای توسعهٔ مسجد ویران کند.
خلیفهٔ دوم عمر بن خطاب بهر اجرای نقشه، لازم دید که خانهٔ عباسِ عبدالمطلب را خراب کرده به مسجد بپیوندد، ولی عباس راضی به فروش یا بخششش نشد، پس درگیر شدند. پس از این که ابی بن کعب در حکمیتش حق را به عباس بن عبدالمطلب داد، وی گفت «اکنون که فرمان خدا روشن شد خانه‌ام را به مسلمانان می‌بخشم.» در هر صورت، خلیفهٔ دوم اهل سنت پس از دست‌یابی به خانهٔ عباس و خریداری بخشی از خانهٔ جعفرِ ابوطالب برادر علی بن ابی‌طالب مسجد را گسترد.
مورخان مدینه عموماً با توجه به حدیث پسر عمر که گفته‌است: «مسجدالنبی پس از توسعه در زمان خلیفهٔ دوم، درازایش از قبله به شام، ۱۴۰ آرش (ذراع) و از شرق به غرب ۱۲۰ آرش بوده‌است.» چنین نتیجه گرفته‌اند که عمر حدوداً به سمت جنوبی مسجد ۲۰ آرش افزوده و به سمت شامی یا شمالی مسجد ۴۰ آرش. چون قسمت خاوری دیوار مسجد، حجره‌های همسران قرار داشته، عمر در آن‌جا تصرف و تغیری به‌وجود نیاورد، پس مجموع کل مساحت توسعه‌یافته، حدود ۱۲۱۶ مترمربع بوده‌است و این مساحت بر اساس ذرع ید با آنچه را که مهندسان با متراژ بنای فعلی جهت تعیین حدود مسجد در زمان خلیفه دوم ارائه داده‌اند، یعنی ۱۱۰۰ مترمربع چندان اختلافی ندارد و می‌توان آن مستندات تاریخی را درست دانست.
پس از انجام این گسترش، در قرارگرفتن درهای بزرگ مسجد تغییراتی حاصل شد مگر درهای دیرینهٔ عاتکه، جبرئیل و شامی. دو در دیگر بدان افزود و مسجد شش‌دره شد:
پس از کشته شدن عمر، او را در کنار قبر محمد و ابوبکر به خاک سپردند. امروزه نیز قبر این سه هنوز در آن‌جاست.
افزایش روزافزون جمعیت مسلمانان در شهر مدینه و مهاجرت قبایل مسلمان سوی مدینه، فراخ‌سازی مسجد را دربایسته و ضروری کرده‌بود. بنای مسجد در زمان خلیفهٰ سوم عثمانِ عفان فرسوده و دیوارها و ستون‌هایش رو به پوسیدگی نهاده‌بود. در سال ۲۴ ه‍.ق برابر ۲۳/۲۴ خ که شورای شش‌نفرهٔ عمر عثمان را به خلافت رساند، مردم مدینه دربارهٔ بیش‌بود مردمان و کمی جا در مسجد به‌ویژه در جماعت جمعه باش گفتگو کردند و خواستار گسترش مسجد شدند؛ او نیز پس از رای‌زنی با رای‌وران، پذیرفت.
عثمان ساختمان مسجد را تغییر داد و مساحتش را چندی افزود، دیوارهایش را با سنگ‌های نقش و نگاردار و ستون‌هایش را با سنگ‌های تراشیده و نگاشته بازساخت، و سقف را با چوب ساج ترمیم کرد. اساساً عثمان بنای مسجد النبی را از آن حالت نخستین و سادگی و بی‌آرایگی بیرون آورده‌است. ساختمان دیرین مسجد از بن برچیده بنای تازه با مساحتی بیش جای‌گزینش گردید. زهری گفت: «عثمان مسجدالنبی را توسعه داد و ده‌هزار درم سیم را از اموال خود صرف آن نمود.»
در سال ۸۶ قمری ولیدِ عبدالملک به خلافت رسید و عمر بن عبدالعزیز را به فرمانداری مکه و مدینه گماشت. بودجهٔ کلانی را در اختیارش گذاشت تا زمین و خانه‌هایی را که از بهر توسعه و نوسازی مسجد باید بدان پیوندد، بخرد. محمد بن جریر طبری درتاریخ الرسول و الملوک، ج ۹، ص ۳۸۱۵، ترجمهٔ فارسی ذیل سخن از حوادث سال هشتاد و هشتم می‌گوید: «درهمین سال ولید عبدالملک بگفت تا مسجد پیغمبر خدا ویران کنند و خانهٔ همسران پیغمبر را نیز ویران کنند و در مسجد بیندازند».
عمر عبدالعزیز طول مسجدالنبی را ۲۰۰ ذراع و عرض آن را از قسمت جنوبی ۲۰۰ ذراع و از قسمت شمالی به ۱۸۰ ذراع رسانید، یعنی سرجمع آنچه پس از توسعهٔ عثمان به مسجدالنبی افزوده عبارت است از ضلع جنوبی خاور به باختر مسجد، حدود پنجاه آرش، و بَرِ شمالی‌اش حدود چهل آرش و درازای مسجد از قبله به شام (جنوب به شمال) حدود چهل آرش. مساحت کل مسجد در زمان عمر بن عبدالعزیز روی‌هم حدود شش‌هزار و چهارصد و چهل متر مربع بوده‌است.
چهل کارگر رومی با یکصدهزار مثقال طلا، چندین بار کاشی‌های رنگارنگ، قندیل‌های درزنجیر زرین‌کشیده، بازسازی را به دوش داشتند و عمر عبدالعزیز در طول کار از پاداش و خلعت بی‌بهرهٔشان نمی‌گذاشت. ستون‌های سنگی تراشیده با روکش‌های فلزی، دیوارهای بلند و گچ‌کاری‌شده و کاشی‌کاری آن‌ها و برپایی دیواربست‌ها، نگارگری سقف و زیورآرایی‌اش به چوب ساج و جای‌گزینی بنای استواری سنگی به‌جای خانه‌های گلی محمد و… چنان مسجدی بنا نهاده شد که تا آن هنگام بنایی به سانش در جزیرهٔ عرب نبود. این بازسازی‌ها و نوسازی‌ها به گفتهٔ محمدِ جریر طبری، ابن زباله و ابن نجار از سال ۸۸ تا ۹۱ ه‍.ق برابر ۸۵ تا ۸۹ ه‍.خ به درازا کشید.
نخستین‌بار آیات قرآن بر کاشی‌ها و دیوارهای مسجدالنبی نوشته شد. ابن نجار تصریح کرده‌است که کل سوره‌های والشمس تا ناس را بر دیوارهای مسجد نگاشتند و چهار گلدسته در چهار گوشهٔ مسجد کردند که به گفتهٔ ابن زباله و دیگر مستندات، بزرگ‌ترین آن‌ها ۶۰ آرش درازا داشت و کوچکترینشان منارهٔ باختری شامی بود.
نگارخانه تصاویر مسجدالنبی
سونگ ایل گوک (به ؛ زادهٔ ۱ اکتبر ۱۹۷۱) بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر اهل کره جنوبی است.
بازی در سریال‌های تلویزیونی افسانه جومونگ در نقش جومونگ، سرزمین بادها در نقش موهیول و امپراتور دریا باعث محبوبیت وی درآسیا به ویژه ایران شده است
سونگ ایل گوک فارغ‌التحصیل رشته فیلم و تئاتر از دانشگاه چئونگ جو می‌باشد. او نوهٔ کیم دو هان و پسر کیم جو جین فرماندهٔ جنبش استقلال کره در ابتدای سده ۱۹ و کیم ایول دونگ بانوی بازیگر کره‌ای است.
وی در ۱۵ مارس ۲۰۰۸ با یک وکیل اهل بوسان ازدواج کرد.Lee, Seo-hyun, '송일국-이하늬-윤진서-김효진-배종옥' 공통점은! [Song Il-gook, Lee Han-ui, Yun Jin-seo, Kim Hyo-jin and Bae Jong-ok have something in common] (2012-01-04) (in Korean), Shinmoongo, Retrieved 2012-05-11, Archive (2012-05-11), Archive2 (2012-05-11)
دیجریدو (Didgeridoo) یکی از سازهای بادی مردم بومی استرالیا است.
ساز دیجریدو را گاه به عنوان ترومپت چوبی طبیعی توصیف می‌کنند.
یک صخره‌نگاره باستانی مربوط به ۱۵۰۰ سال پیش یک دیجریدو-نواز و دو آوازخوان را ترسیم کرده‌است.George Chaloupka, "Journey in Time", p. 189).
نام این ساز یک نام‌آوا است که غربیان برای آن انتخاب کرده‌اند.
در گذشته مراسم رقص و آوازهای آیینی بومیان امریکاجنوبی با نوای دیجیریدو همراه بود.
این ساز بادی نخستین بار در سرزمین‌های بومیان استرالیا یافت شده‌است.
بومیان استرالیا، دیجیریدو را با تقلید از صدای حیوانات یا دیگر صداهای طبیعت می‌نواختند و از آن به عنوان ساز همراهی‌کننده برای آوازها و داستان‌سرایی‌ها استفاده می‌کردند.
دیجیریدوهای اولیه معمولاً از ساقهٔ درختان اکالیپتوس ساخته می‌شد که به وسیلهٔ موریانه سوراخ شده بود. بومیان پس از یافتن درخت مناسب، آن را قطعه قطعه می‌کنند، پوستش را می‌کنند و انتهای آن را می‌تراشند تا آمادهٔ نواختن شود. گاه نیز دیجیریدوها را با نقوش رنگارنگ تزیین می‌کنند و برای راحتی در هنگام نواختن، دهانهٔ آن را به موم آغشته می‌کنند.
فضه نوبیه خدمتگزار فاطمه زهرا دختر پیامبر اسلام بود و شهرتش به خاطر نقل روایاتی منتسب به فاطمه زهرا است.
طبق بعضی از نقل ها او دختر یکی از پادشاهان هند (یا سودان) بود که در یکی از جنگ‌ها به اسارت درآمد و به عنوان کنیز به حبشه فرستاده شد. نجاشی (پادشاه حبشه) هنگام بازگشتِ جعفر طیار از هجرت حبشه، هدایای بسیاری و فضه را به همراه وی برای پیامبر اسلام به مدینه گسیل داشت و پیامبر اسلام نیز او را نزد دخترش فرستاد. گفته‌اندزنان پیامبر اسلام ، حسین عمادزاده ، ص ۴۳۵ . او موفق به حفظ قرآن شد و سالها پس از فاطمه جز آیات قرآن حرف دیگری بر زبانش جاری نشد و با مردم نیز به وسیله آیات قرآن سخن ‌گفت.
نوشته اند که او در واقعه کربلا حضور داشت و سال های آخر عمرش را در شهر دمشق سپری کرد. "شهره" نام نوه اوست که بانویی صاحب کرامت بوده است.تسلیه المجالس و زینه المجالس،محمد بن ابی طالب حسینی حائری،ج1، ، ص 529 .
امروزه آرامگاهی منسوب به وی در قبرستان باب الصغیر مورد توجه زائران است.اماکن زیارتی و سیاحتی دمشق، اصغر قائدان ، ص 47 .
«خلسه» ، تک‌آهنگی از گروه موسیقی بلاندی است. این ترانه در ژانویهٔ ۱۹۸۱ در اوج موفقیت گروه، عرضه شد و به یکی از نخستین تک‌آهنگ‌های موفق مهمی تبدیل شد که از موسیقی رپ استفاده می‌کرد و نیز اولین تک‌آهنگ تأثیرپذیرفته از رپ که به رتبهٔ یک در یواس بیلبود چارت یا جدول موسیقی بیلبورد ایالات متحده می‌رسید. این ترانه، دومین و آخرین آهنگی بود که آلبوم سال ۱۹۸۰ گروه، "آمریکایی خودکار"، پخش می‌شد. اولین تک‌آهنگ عرضه‌شده، «کشش حداکثر است»، به رتبهٔ یک در جدول‌های موسیقی آمریکا و بریتانیا رسید. «خلسه» به رتبهٔ یک در بیلبورد هات ۱۰۰ ایالات متحده و رتبهٔ پنج در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا دست یافت. بی-ساید تک‌آهنگ، «مانند من راه برو»، از ترانه‌های خود "آمریکایی خودکار" بود.
بعد از عرضهٔ «خلسه» بلاندی وقفه‌ای را از ضبط و اجرای تور داشت. پاییز ۱۹۸۱ زمان عرضهٔ نخستین آلبوم تک دبی هری، «بک‌فایرد» و آلبوم "کو کو"، به‌طور مشترک نوشته‌شده و تهیه‌شده به وسیلهٔ برنارد ادواردز و نایل راجرز از گروه چیک بود؛ گروهی که ترانهٔ «زمان‌های خوب» از آن‌ها، موجب شد که هری و کریس استین با الهام گرفتن از آن، «خلسه» را بنویسند.
US 7" (CHS 2485, ژانویه ۱۹۸۱)
US 12" (12 CHS 2485, ژانویه ۱۹۸۱)
UK 7" (CHS 2485, ژانویه ۱۹۸۱)
UK 12" (CHS 12 2485, ژانویه ۱۹۸۱)
میرزا محمد باقر زنجانی معروف به جمال الدین در ۲۳ رمضان ۱۳۱۲ هجری قمری در زنجان به دنیا آمد. پدر او، محمد مهدی، که از تجار زنجان بود او را به تحصیل علوم دینی تشویق کرد و او به تحصیل علوم دینی اسلامی روی آورد.
محمد باقر علوم مقدماتی را در زنجان آموخت و سپس به حوزه علمیه زنجان رفت و ادبیات عرب را نزد برادرش، محمد حسن زنجانی، که شاعر و خطیب بود آموخت. از سایر اساتید او در زنجان می‌توان میرزا عبدالرحیم طارمی زنجانی، عبدالکریم خوئینی زنجانی، ریاضی هیوی، میرزا ابراهیم حکمی زنجانی، و زین العابدین عابدی را نام برد. او در آغاز جوانی از مدرسین مشهور زنجان بود و کتب سطح عالی تدریس می‌کرد. او در ۱۷ ربیع الثانی ۱۳۳۸ به نجف و کربلا رفت و در کربلا نزد میرزا محمد تقی شیرازی فقه آموخت. از اساتید او در نجف می‌توان ابوالحسن اصفهانی، آقاضیاءالدین عراقی، محمدحسین غروی نائینی، و اسماعیل غروی محلاتی را نام برد
میرزا باقر زنجانی شاگردان زیادی مانند
شیخ مرتضی امامی ساروی تلارمی ،شیخ علی شریعتی ساروی، سید رضا سعادت ساروی، عبدالعظیم ربیعی، سید مرتضی نجومی کرمانشاهی، سید حبیب‌الله طاهری گرگانی و حسین راستی کاشانی و سید مهدی روحانی قمی، میرزا جواد تبریزی،هادی باریک بین، شیخ ابوالفضل فصیحی خوانساری، سید محمد علی قاضی طباطبایی تبریزی، سید علی محمد دستغیب و محمدصادق سعیدی، اسماعیل فردوسی‌پور و ابراهیم انصاری زنجانی خویینی و محمد باقر محمودی سیدعلی خامنه ای را تعلیم داده که تعدادی از آنها از علمای اسلامی نامدار ایران و عراق و هند به‌شمار می‌روند. از او حدود ۲۴ جلد کتاب در علوم مختلف بر جای مانده‌است.
میرزا محمد باقر زنجانی در ۲۰ رمضان ۱۳۹۴ در گذشت و پس از اقامه نماز توسط سید ابوالقاسم خویی در نجف به خاک سپرده شد.
دریابیگی، محسن. "گلشن ابرار"، پژوهشکده باقرالعلوم قم، بهار ۱۳۸۶.
پایگاه نیروی هوایی لاکلند واقع در سن آنتونیو در تگزاس از پایگاه‌های بزرگ نیروی هوایی ایالات متحده آمریکاست.
این پایگاه بزرگترین مرکز آموزشی نیروی هوایی آمریکا می‌باشد.LacklandAFB.com, Lackland AFB, Lackland AFB TX, Lackland Air Force Base
در زمان پهلوی، این پایگاه یکی از مراکز آموزشی نیروی هوایی شاهنشاهی ایران بود. محمدرضاشاه پهلوی به همراه همسرش فرح پهلوی در نوامبر سال ۱۹۷۹ پس از ترک ایران در جریان انقلاب سال ۵۷، در این مکان بمدت ۲ هفته به عنوان میهمان سکونت داشتند،Farah Pahlavi. "An enduring love". Miramax Publications. 2004. ISBN 140135209X pp.347 و در دسامبر سال ۱۹۷۹ از آنجا به پاناما رفتند.
تَبَرُّج در اسلام غالباً به معنای جلوه‌گری آمده‌است؛ بدین‌گونه که زن خود را از بالای برج (ساختمان)، متبرّج (جلوه‌گر) می‌سازد.تفسیر بیضاوی، ناصرالدین عبدالله بیضاوی (درگذشتهٔ ۶۶۵ه‍.ش/1286م)، بیروت: دارالفکر، ۵ جلد، جلد ۲، ص۲۲۱تفسیر غریب‌القرآن، فخرالدین طُرِیحی (زادهٔ ۹۵۰ه‍.ش/1571م)، تصحیح محمدکاظم طریحی، قم: انتشارات زاهدی، ص۱۵۱تفسیر روح‌المعانی، شهاب‌الدین آلوسی (زادهٔ ۱۱۸۱ه‍.ش/1802م)، بیروت: اداره الطباعه المنیریه - احیاء التراث العربی، ۳۰ جلد، جلد ۲۲، ص۸ زنان عرب قبل از اسلام عادت داشتند از درون خانه و در برابر پنجره‌ها و درها اندام برهنهٔ خود را برای رهگذران جلوه‌گر سازند.حجاب شرعی در عصر پیامبر، امیرحسین ترکاشوند، اردیبهشت ۱۳۹۰، ص۴۲۷ "تَبَرُّج" به معنای «با تکبر و تبختر راه رفتن» نیز نقل شده‌است.تفسیر تبیان، شیخ طوسی (زادهٔ ۳۷۴ه‍.ش/995م)، بیروت: احیاء التراث العربی، ۱۰ جلد، جلد ۸، ص۳۳۹تفسیر مجمع‌البیان، شیخ طَبرِسی (زادهٔ ۴۵۴ه‍.ش/1075م)، بیروت: مؤسسه الاعلمی للمطبوعات، ۱۰ جلد، جلد ۸، ص۱۵۵بحارالانوار، محمدباقر مجلسی (زادهٔ ۱۰۰۶ه‍.ش/1627م)، مؤسسه الوفا، ۱۰۴ جلد، جلد ۲۲، ص۱۷۶دانشنامهٔ جهان اسلام، بنیاد دایرةالمعارف اسلامی، ص۴۴۴۳ با این همه، سید محمدحسین طباطبایی معنای گسترده و موسّعی از «جلوه‌گری» را دربارهٔ "تبرّج" منظور می‌دارد و در تفسیر المیزان می‌نویسد:
در اسلام همچنین اصطلاح مرتبط دیگری وجود دارد که به تبرّج جاهلیت نخستین موسوم است. دربارهٔ این اصطلاح در آثاری همچونتفسیر تبیان، شیخ طوسی (زادهٔ ۳۷۴ه‍.ش/995م)، بیروت: احیاء التراث العربی، ۱۰ جلد، جلد ۸، ص۳۳۹بحارالانوار، محمدباقر مجلسی (زادهٔ ۱۰۰۶ه‍.ش/1627م)، مؤسسه الوفا، ۱۰۴ جلد، جلد ۲۲، ص۱۷۶سفینةالبحار، شیخ عباس قمی، نشر اسوه، ۸ جلد، جلد ۱، ص۷۱۷ تفسیر مجمع‌البیان اثر شیخ طَبرِسی (زادهٔ ۴۵۴ه‍.ش/۱۰۷۵م) آمده‌است:
مکارم شیرازی، تبرّج جاهلیت نخستین را نمایان شدن گلو و گردنبند و گوشواره‌های زنان عرب جاهلی، بر اثر سهل‌انگاری آنان در بستن روسری می‌داند.تفسیر نمونه، ناصر مکارم شیرازی، تهران: دارالکتب الاسلامیه، چاپ ۳۲، ۱۳۷۴ه‍.ش، ۲۷ جلد، جلد ۱۷، ص۲۹۰
کلمهٔ تبرّج در دو آیه از قرآن - که جزو آیات حجاب هستند - آمده‌است:
در ظاهر آیات از تبرّج به دو شیوهٔ «جاهلیت نخستین» و «با اندام برای قواعد از زنان (نشستگان در خانه یا پیرزنان مطابق نظر مشهور فقها)» نهی شده‌است اما در ادبیات فقهی تبرّج به هر شیوه‌ای جز برای شوهر مذموم است.تبرّج و مصادیق آن با تأکید بر تفاسیر فقهی ، حلیمه حیدری، نشریهٔ مطالعات پژوهشی زنان، ۱۳۹۴. سامانهٔ مدیریت نشریات علمی جامعةالمصطفی العالمیه
مغیره بن شعبه ابوعبدالله ثقفی، از صحابه محمد و از صاحب منصبان دستگاه خلفای راشدین و معاویه است.
مغیره جزو گروه احلاف ثقیف است و از قبیله بنی معتب است که نگهبانان بت لات طائف بودند. وی برادر زاده عروه بن مسعود صحابی محمد است که در طائف کشته شد. به علت حمله و غارت اموال گروهی از صحابیون مسافر که در خواب بودند، مغیره مجبور به ترک طائف و آمدن به مدینه نزد محمد گردید. محمد به مغیره فرمان داد که گروه ثقیف را جذب اسلام کند و پس از اسلام آوردن شهر طائف، مغیره مأمور گردید که به آنجا رفته و بت خانه و خزانه اش را خراب کند.
بنا به نوشتهٔ منابع شیعی وی به همراه قنفذ جزو افرادی بود که در واقعه خانه فاطمه (دختر محمد) یکی از نقش‌های اصلی را ایفا کرد. در یکی از منابع مذهبی به نقل از حسن بن علی نقل شده که به مغیره گفت: «تو همان هستی که فاطمه دخت رسول خدا را زدی؛ تا آنجا که خون آلود شد و فرزند در شکمش را سقط کرد.»
در زمان ابوبکر، با وجود اینکه قریشیان منصبهای مهمی را عهده‌دار شدند، وی نتوانست منصبی بگیرد اما در گروه حاکمان عضو بود.نقش پررنگ او در جنگ قادسیه بر ضد ساسانیان ایران. عمر او را به حکومت بصره گماشت. در آنجا به زنا متهم گردید و با وجود شاهدان کافی عمر تنها به عزلش کفایت نمود. مغیره در منابع بالاترین میزان ازدواج و طلاق را داراست. در منابع به عددهای ۳۰۰، ۷۰۰ و ۱۰۰۰ اشاره شده‌است. در سال ۲۱ هجری/۶۴۲ میلادی، وی دوباره به روال زندگی عادی اش برگشت و به حکومت کوفه منصوب شد. ابولؤلؤ قاتل عمر، غلام مغیره بود.
در زمان عثمان، مغیره پستی نداشت و در زمان علی به طائف بازگشت و ترجیح داد از آنجا دورادور جویای اخبار مسلمانان باشد. او بدون اینکه از وی دعوت شود در واقعه حکمیت به اذرح رفت. در سال ۴۰ هجری/۶۶۰ میلادی که حکومت علی از کف رفته بود و بلاد مختلف در کشمکش بودند، وی با جعل نامه‌ای از معاویه، خود را سالار حج منصوب شده از طرف وی نامید و سالاری حج را بر عهده گرفت.
خلافت آل امیه مدیون اشخاص زیرکی چون مغیره است. وی یکی از داهیه‌های عرب شناخته می‌شود. داهیه در لغت به معنی کسی است که اگر وی را در جایی زندانی کرده باشند که برای فرار از آن مجبور باشد، ۷ در پشت سر هم را باز کند، از عهدهٔ این کار بر می‌آید. مغیره نه به خاندان علی مربوط می‌شد و نه ادعای خلافت داشت و از حسودی به قریش هم عاری بود. علاوه بر آن از تیزبینی انصار هم بهره گرفته بود و از زیرکان و صاحب اعتباران ثقیف نیز محسوب می‌گردید. این ویژگی‌ها، معاویه را بر آن داشت که به فکر استفاده از وی بیفتد. در سال ۴۱ هجری/۶۶۱ میلادی وی از سوی معاویه به حکومت کوفه منصوب شد. در این دوران وی با شورشهای شیعیان و خوارج مواجه بود. مغیره موفق شد بدون اینکه خود را با شیعیان به مخاطره بیندازد، با توصیه و مصالحه از طغیان بیشتر آنان جلوگیری کند. مغیره که در سن ۶۰ سالگی بود، به حفظ جایگاهش و اتمام آن به صلح و خوشنامی بود. این شخص که با حسابگری به آل امیه پیوسته بود، تمایل نداشت که به خاطر بنی امیه، آرامش و فراغت خود را به خطر بیندازد و منحصراً قبول کرد که دست راست معاویه در امورات حکومتی باشد. با وجود شورش خوارج به رهبری مستورد، باز هم مغیره همان سیاست نرمش خود را دنبال کرد و با تلفیق آرامش و زیرکی و اینکه می‌دانست کی مسامحه کند، به وسیله هر گروهی، دشمن آن گروه را از بین می‌برد. مثلاً گروهی برجسته از شیعیان را به وسیله با به جان انداختن خوارج از بین برد و خود گروه خوارج را نیز به همین طریق از بین برد بدون اینکه خود را به خطر بیندازد و سرانجام از دست مخالفانش در عراق که هیچگاه آرام نبود نفس راحتی کشید.
معاویه تلاش داشت که مغیره که دو پست داشت را از خود جدا کند، اما مغیره با دست داشتن در به وجود آمدن آشوبهایی، کاری می‌کرد که معاویه همیشه به وی احتیاج پیدا کند. با این حال ظاهر قضیه را نیز حفظ می‌کرد و خودش زمینه جانشینی زیاد بن ابیه در امارت کوفه به جای خود و حتی پیشنهاد خلافت یزید پسر از معاویه را داد تا معاویه به وی مشکوک نشود. بعد از آرامش عراق و تسلط یافتن مغیره بر آن، معاویه در ظاهر با وی مشکلی نداشت و تا پایان عمرش وی را در سمت امارت کوفه نگهداشت. تاریخ مرگ مغیره بین سالهای ۵۱–۴۸ هجری/۷۱–۶۶۸ میلادی و در سن حدود ۷۰ سالگی و بر اثر طاعون گزارش شده‌است.
میدلند یکی از شهرهای ایالات متحده و مرکز شهرستان میدلند و در دشت‌های جنوبی ناحیه غربی ایالت تگزاس است. بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۶ جمعیت میدلند برابر با ۱۰۲٬۰۷۳ نفر بوده‌است. جمعیت ناحیهٔ شهری میدلند-اودسا برابر با ۲۵۱٬۸۴۲ نفر است. مردم میدلند، میدلندرز (Midlanders) خوانده می‌شوند. در سال ۲۰۱۰، جمعیت این شهر ۱۱۲۰۰۰ نفر بود.2010 Census Interactive Population Search
میدلند در آغاز به عنوان محل میانه‌راه بین فورت وورث و ال پاسو در تگزاس و خط راه‌آهن اقیانوس آرام در ۱۸۸۱ بنیان نهاده شد. این شهر در بین مردم ایالات متحده به‌عنوان زادگاه لورا بوش، بانوی اول آمریکا و شهر دوران خردسالی رئیس‌جمهور، جورج دبلیو بوش شناخته شده‌است.
میدلند، تا اواخر سال ۱۸۹۰، یکی از مهمترین مراکز حمل و نقل دام در ایالت تگزاس بوده‌است.
این شهر در سال ۱۹۰۶ تأسیس شد و تا سال ۱۹۱۰، اولین شعبه آتش‌نشانی خود را با سیستم جدید تأسیس کرد.
میدلند با کشف نفت در حوضه پرمین در سال ۱۹۲۳ به‌طور قابل ملاحظه ای تغییر یافت، و به مرکز اداری میدان‌های نفتی غرب تگزاس تبدیل شد.
در طول جنگ جهانی دوم، میدلند بزرگترین پایگاه آموزشی بمباران در این کشور بود.
دوره رونق دوم پس از جنگ، با کشف و توسعه میدان نفتی ، همچنان به عنوان سومین ذخایر نفتی ایالات متحده به‌شمار می‌رود.
با این حال، دوره رونق دیگری در دهه ۱۹۷۰ اتفاق افتاد و قیمت‌های بالای نفت مربوط به بحران نفت و انرژی آن دهه بود.
امروزه حوضه پرمین یک پنجم کل تولید نفت و گاز طبیعی کشور را تولید می‌کند.
این میدان نفتی، یک میدان بزرگ در این حوضه است که بخش بزرگی از شش ایالت را پوشش می‌دهد و دارای مساحتی در حدود ۲۵۰۰ مایل مربع (۶۵۰۰ کیلومتر مربع). آن را به نام عبین اسپراویر، کشاورز شهرستان داونز که زمین را که شامل کشف سال ۱۹۴۳ است، به دست آورد.http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,859404,00.html 1951 Time Magazine article on the Spraberry
اقتصاد میدلند همچنان بر نفت تأکید می‌کند.
سولفورو اسید ترکیبی شیمیایی با فرمول HSO است. این ترکیب به صورت محلول در آب مشاهده نشده است، اما به صورت گازی قابل مشاهده است. این ترکیب یک گونهٔ شیمیایی واسطه در تشکیل باران اسیدی از دی‌اکسید گوگرد است.
گوگرد تری‌اکسید یک ماده شیمیایی متشکل از مولکول‌های SO است. در این مولکول، اتم‌های اکسیژن با یک پیوند دو گانه و دو پیوند ساده به اتم گوگرد متصل هستند و یک ساختار مثلثی با زاویه پیوند 120 درجه تشکیل داه‌اند. به دلیل ساختارهای رزونانسی مختلف، می‌توان پیوند بین گوگرد و هر یک از اکسیژن‌ها را چیزی بین پیوند اُبی و ضامن ساده و دوگانه در نظر گرفتChemistry; Charles E. Mortimer; 6th Edition; Chapter9.
گوگرد تری‌اکسید، ماده‌ای فرار با نقطه جوش 45 درجه سانتی‌گراد است و در فاز گازی به شکل تک مولکولی وجود دارد. این ماده در حالت جامد حداقل به سه شکل مختلف (آلفا و بتا و گاما) وجود دارد که نتیجه تراکم مولکول‌های SO و ایجاد ساختارهای چندپار و بسپارها استChemistry; Charles E. Mortimer; 6th Edition; Chapter22Advanced Inorganic Chemistry; Cotton and Wilkinson; 2nd edition.
این ماده دارای میل ترکیبی فوق‌العاده زیاد است و معمولاً در واکنش‌ها به عنوان اسید لوویس عمل می‌کند. از دیگر واکنش‌های رایج گوگرد تری‌اکسید، واکنش‌های انتقال الکترون است که این ماده به عنوان یک اکسنده قوی عمل می‌کند
همچنین این ماده یک اسید آرنیوس(اسیدی که در آب حل و تولید یون هیدرونیوم میکند)است و در آب خاصیت اسیدی ایجاد میکند..
گوگرد دی‌اکسید در مجاورت یک کاتالیزگر و در واکنش با اکسیژن هوا به اکسید می‌شود:
تولید گوگرد تری‌اکسید: (SO(g) + O → SO(g
واکنش بالا در دمای معمولی بسیار کند است. لذا در روش صنعتی، از دماهای بالا تر (۴۰۰C تا۷۰۰C) و از یک کاتالیزگر (مانند وانادیم پنتوکسید یا اسفنج پلاتین) استفاده می‌شود.
بیش‌ترین استفاده صنعتی گوگرد تری‌اکسید در تهیه سولفوریک اسید به روش مجاورت است. از واکنش گوگرد تری اکسید با [آب]، محلول سولفوریک اسید تشکیل می‌شود:
تولید سولفوریک اسید: (SO(g) + HO(l) → HSO(aq
دی‌اکسیدِ سیلیسیم یا سیلیکا یا سیلیس با فرمول شیمیایی SiO فراوان‌ترین ترکیب اکسیدی موجود در پوسته زمین است. سیلیس در طبیعت به‌صورت آزاد یا به‌صورت ترکیب با سایر اکسیدها وجود دارد.رحیمی و متین، ۱۳۶۸، ص ۹۹ خاک رس، آلکالی فلدسپات و سیلیس، مهترین مواد اولیه بدنه سرامیک‌ها هستند.
سیلیس آزاد در طبیعت به‌صورت بلورین، بلور مخفی و بلور مخفی آبدار وجود دارد.رحیمی و متین، ۱۳۶۸، ص ۱۰۰
کوارتز یکی از چندشکلی‌های سیلیس است. این فاز در فشار و درجه حرارت معمولی پایدار است. به همین دلیل سیلیس آزاد در طبیعت بیشتر به‌صورت کوارتز یافت می‌شود. کانی کوارتز از سختی بسیار بالایی برخوردار است.رحیمی و متین، ۱۳۶۸، صص ۱۰۰ و ۱۰۱
ماسه‌ها و ماسه‌سنگ‌ها از انواع کوارتز رسوبی هستند که به‌صورت طبیعی خرد شده‌اند. در ماسه‌سنگ، دانه‌های ماسه به‌وسیله ذرات آهک، رس، اکسید آهن یا سایر مواد به یکدیگر چسبیده‌اند.رحیمی و متین، ۱۳۶۸، صص ۱۰۱ و ۱۰۲
فلینت از انواع سیلیس‌هایت و از بلورهای بسیار ریز کوارتز، آب، کربنات کلسیم و مواد آلی تشکیل شده‌است. رنگ فلینت قهوه‌ای روشن، خاکستری یا سیاه است که در اثر حرارت و سوختن مواد آلی، به رنگ سفید در می‌آید. این شکل از سیلیس آزاد، از حل‌شدن اسکلت سیلیسی جانوران اسفنجی در آب دریاها و سپس ته‌نشینی در بستر دریا به‌وجود آمده‌اند.رحیمی و متین، ۱۳۶۸، ص ۱۰۲
مصارف فراوانی در صنایع دارد که از آن جمله تولید فروسیلیس، شیشه سازی، تولید آجر ماسه آهکی، سرامیک چینی سازی، سرامیک سازی، تولید سدیم، ریخته‌گری، تولید سایر مواد سیلیسی، لعاب سازی، ریخته‌گری و نسوز، به عنوان نیمه هادی، پشم شیشه سیلیکات، صنایع الکترونیک، لاستیک و پلاستیک، رنگ سازی، بتونه و چسب فولاد، تصفیه آب، سیمان، ساب‌پاشی، کنترل ساییدگی و خوردگی لوله‌های آب، پاک کننده‌های صنعتی، رنگ و پوشش، شناورسازی کانه، قالب ریخته‌گری، پایدار سازی پراکسید، چسب سازی
سیلیس به‌طور طبیعی در پوست، مو و ناخن وجود دارد و یکی از مهم‌ترین مواد معدنی موجود در اجزای بدن است. همچنین این عنصر برای درمان آرتروز و تقویت استخوان‌ها مؤثر است.
«دشوارترین بخش» دومین آهنگی از چهارمین آلبوم گروه موسیقی بلاندی، "با آهنگ بخور"، بود که به عنوان یک تک‌آهنگ در ایالات متحده به جای «آبی شهر متحد» عرضه می‌شد. دبی هری و کریس استین، گروه اصلی ترانه‌سرایی گروه، این آهنگ را نوشتند. «دشوارترین بخش» تنها در ایالات متحده، به عنوان یک تک‌آهنگ با موفقیت پایین، عرضه شد و به ردهٔ ۸۴ در بیلبورد هات ۱۰۰ رسید، که دلیل آن احتمالاً این بود که «مرا صدا بزن» در زمانی مشابه عرضه شده بود.
US 7" (CHS 2408, February 1980)
بمان فیلمی آمریکایی به کارگردانی مارک فارستر و محصول سال ۲۰۰۵ آمریکا می‌باشد و شرکت فاکس قرن بیستم این محصول را به بیرون عرضه کرده‌است. دید کلی فیلم در مورد حقیقت عشق و مرگ می‌باشد.