moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از منظر فنی، برنامه ریزی شبکه‌های جدید مبتنی بر IP نیز بسیار دشوارتر است. ماهیت خود مسیریابی شبکه‌های IP به برنامه ریزان نیاز دارد تا نحوه رفتار شبکه تحت سناریوهای عادی، بارگذاری بیش از حد و خرابی را تعیین کنند. این واقعیت که IP می‌تواند بسته‌ها را در شرایط اضافه بار رها کند یا به تأخیر بیاندازد، پیچیدگی جدیدی را به سیستم وارد می‌کند. خدمات تعاملی مانند صدا، ویدیوی دوطرفه و بازی به ویژه در معرض لرزش و تأخیر دیجیتال ناشی از آن هستند. در این شرایط، برنامه ریزان شبکه باید بدانند که چگونه این خدمات تحت شرایط مختلف تحت تأثیر قرار خواهند گرفت. علاوه بر این، آنها باید بدانند که چگونه می‌توان شبکه را برای ارائه بهترین کیفیت خدمات با کمترین هزینه پیکربندی کرد.
این موضوع با این واقعیت تشدید می‌شود که سادگی عملیات شبکه IP ناشی از رویکرد یکنواخت تر و لایه ای به معماری شبکه است. این تعامل بین لایه‌های شبکه است که پیچیدگی قابل توجهی ایجاد می‌کند. به عنوان مثال، سرویس‌های روتین می‌توانند روی یک شبکه IP (اترنت) اجرا شوند، در حالی که خدمات با کیفیت بالا به مسیرهای ویژه اختصاص داده می‌شوند. این سرویس‌ها بر روی شبکه حمل و نقل منطقی زیربنایی (حلقه یا مش)، که به نوبه خود بر روی زیرساخت نوری زیربنایی سوار می‌شوند. برای تیم‌های برنامه ریزی، تأثیر ترافیک روی هر لایه باید در لایه‌های دیگر در نظر گرفته شود. این وضعیت زمانی پیچیده‌تر می‌شود که قابلیت اطمینان و سناریوهای فاجعه وارد بازی شوند، زیرا منابع پشتیبان باید در هر لایه در سلسله مراتب موجود باشد.
به‌طور سنتی، برنامه ریزی شبکه بر اساس دامنه به دامنه (یعنی حمل و نقل، دسترسی و غیره) و به صورت ایزوله انجام می‌شد. برنامه ریزی منابع شبکه برای پرداختن به ماهیت فابریک اشتراکی شبکه‌های IP با ادغام برنامه ریزی در دامنه‌ها سازگار شده‌است. برنامه ریزان شبکه ابزار بسیار قدرتمندتری در برنامه ریزی منابع شبکه برای استفاده از تمام نقاط قوت حوزه‌های مختلف در طرح‌های جامع جامع دارند. در طی پنج سال آینده، انتظار می‌رود که اکثریت قریب به اتفاق ارائه‌دهندگان خدمات ردیف ۱ و -۲ برای مدیریت پیچیدگی این شبکه‌ها و همچنین کاهش CAPEX و هزینه‌های عملیاتی، به سیستم‌های برنامه‌ریزی شبکه همگرا روی آورند.
آرمین برند کرمرز (زاده ۷ ژوئن ۱۹۴۶)، یک ریاضی‌دان و دانشمند علوم کامپیوتر از آلمان است. او در دانشگاه بن آلمان، استاد مؤسسه علوم کامپیوتر است. کرمز بیشتر به دلیل تلاش‌هایش در چندین زمینه ریاضیات گسسته از جمله زبان‌های صوری و نظریه اتوماتا شناخته شده‌است. وی در سال‌های اخیر، به دلیل فعالیت در زمینه هوش مصنوعی، یادگیری ماشینی و رباتیک و همچنین در ژئوانفورماتیک و پایگاه داده‌های استنتاجی معروف شده‌است.
آرمین بی کرمرز در در رشته ریاضیات و فیزیک در دانشگاه کارلسروهه آلمان درس خواند. پس از فارغ‌التحصیلی (۱۹۷۱) و اخذ مدرک دکترا (۱۹۷۲)، هر دو در ریاضیات به در سطح ممتاز، وی مدرک تحصیلی آکادمیک خود را در علوم کامپیوتر (۱۹۷۴) مجدداً از دانشگاه کارلسروهه دریافت کرد. کرمز در سال ۱۹۷۳ و در پی دعوت سیمور گینزبورگ، به دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC)، لس آنجلس رفت و تا سال ۱۹۷۶ به عنوان استادیار در مهندسی برق و علوم کامپیوتر در آن‌جا خدمت کرد. وی همراه با گینزبورگ، برای خانواده‌های گرامری، فرمالیسم جدیدی را پایه‌گذاری کرد.
آرمین بی کرمرز در سال ۱۹۷۶ به آلمان بازگشت و در دانشگاه دورتموند، به عنوان استاد تمام علوم کامپیوتر منصوب شد. تا سال ۱۹۹۰ وی در آنجا فعالیت کرد و کرسی سیستم‌های معلوماتی را بر عهده داشت. کرمز به‌طور هم‌زمان به عنوان استاد پژوهشی مدعو در USC به فعالیت خود ادامه داد و مفهوم فضاهای داده‌ای را که یک مدل محاسباتی جامع است، به کمک توماس ان. هبارد چه از لحاظ عملی و نظری توسعه داد.
آرمین بی کرمرز به عنوان رئیس بخش علوم کامپیوتر در دانشگاه دورتموند خدمت کرد و از ابتدای سال ۱۹۸۵ به‌عنوان معاون تحقیقات و هیئت علمی جوانان در همان‌جا منصوب شد. وی در این سمت، رابط توسعه مرکز فناوری دورتموند بود. کرمز پایه‌گذار و مدیر مرکز سیستم‌های کارشناسی دورتموند (ZEDO) و شرکت تحقیقاتی دولتی NRW در زمینه هوش مصنوعی (KI-NRW) بود. همچنین وی از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۶ عضو هیئت نظارت مرکز تحقیقات ملی آلمان برای ریاضیات و پردازش داده‌ها (GMD) بود.
آرمین بی کرمرز از سال ۱۹۹۰، استاد و مدیر علوم کامپیوتر و سرپرست گروه تحقیقاتی هوش مصنوعی در دانشگاه بُن بوده‌است. وی به هوش مصنوعی و رباتیک (با همکاری چند تن از شاگردان‌اش نظیر ولفرام بورگارد، دیتر فاکس، سباستین ترون) و توسعه مهندسی نرم‌افزار به‌ویژه در زمینه مهندسی عمران و سیستم‌های معلوماتی به‌ویژه در زمینه علوم زمین، کمک کرد. در سال ۲۰۱۶، مقاله «روبات تعاملی رهنمای تور موزه» برنده جایزه AAAI Classic Paper شد. در سال ۲۰۰۱، آرمین بی کرمز به همراه ماتیاس جارک، «مرکز بین‌المللی بن-آخن برای فن‌آوری اطلاعات (B-IT)» را تأسیس نمود و تا زمان بازنشستگی کرمز از تدریس در سال ۲۰۱۴، وی مدیریت این مرکز را در سمت «مدیر علمی از طرف دانشگاه بن»"Bonn-Aachen International Center for Information Technology (B-IT)". Retrieved on April 24, 2015. بر عهده داشت.
از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ کرمرز رئیس دانشگاه ریاضیات و علوم طبیعی بود و از آوریل ۲۰۰۹ تا ژوئیه ۲۰۱۴، به عنوان معاون پلانینگ و امور مالی دانشگاه خدمت کرد.
سگ‌تورهتوره در برخی لهجه‌های فارسی به معنی شغال به کار می‌رود. لغت‌نامه دهخدا در سرواژه توره آورده:
توره. [رَ / رِ] (اِ) جانوری است که او را شغال گویند. (برهان) (از فرهنگ جهانگیری) (از فرهنگ رشیدی) (از انجمن آرا) (از آنندراج) (از شرفنامه ٔ منیری) (از ناظم الاطباء). ابن آوی. (ربنجنی). پهلوی تورک به معنی شغال یا تورک و بلوچی تولاگ و تولاغ و شغال. (حاشیه ٔ برهان چ معین): حیوان دورگه‌ای ست که از جفت‌گیری سگ و شغال پدید می‌آید.
دورگه شدن سگ و شغال هم در اسارت و با نظارت انسان اتفاق افتاده است و هم در حیات وحش رخ می‌دهد زمانی که دو جانور به دلایلی نتوانند جفت همنوع برای خود پیدا کنند. سگ نژاد سولیموف یک نمونه معروف از دورگه‌های سگ و شغال است که توسط انسان پدید آمده‌اند.
تنها گونه شغال که می‌تواند با سگ دورگه بارور بدهد شغال زرد "Canis aureus" است. شغال‌های ایران همگی از همین گونه هستند.
بررسی‌های ژنتیکی بر روی شغال‌های بلغارستان نشان داده که دورگه شدن شغال و گرگ هم در حیات وحش اتفاق می‌افتد.
ریک دکارد () شخصیتی تخیلی و پروتاگونیست رمان سال ۱۹۶۸ "آیا آدم‌مصنوعی‌ها خواب گوسفند برقی می‌بینند؟" نوشتهٔ فیلیپ کی. دیک است. هریسون فورد این شخصیت را در فیلم اقتباسی "بلید رانر" در سال ۱۹۸۲ به تصویر کشید و در دنبالهٔ سال ۲۰۱۷، "بلید رانر ۲۰۴۹" نیز نقش خود را تکرار کرد. جیمز پیورفوی صداپیشگی این شخصیت را در اقتباس رادیو بی‌بی‌سی ۴ در سال ۲۰۱۴ بر عهده داشت.
یک نامعین در ریاضیات، مخصوصاً در جبر صوری، نمادی است که به شکل یک متغیر رفتار می‌کند (جای چیز دیگری غیر از خودش نیست) و معمولاً به صورت یک یک جایگاه‌دار در اشیایی مثل چندجمله‌ای و سری توانی صوری استفاده می‌شود. مخصوصاً
یک چندجمله‌ای در یک نامعین formula_1 یک عبارت از حالت formula_2 است که در آن به "formula_3"‌ها ضرایب چندجمله‌ای گفته می‌شود. دو تا از این چندجمله‌ای‌ها فقط در صورتی برابرند که ضرایب متناظرشان برابر باشند.. در مقابل، دو تابع چندجمله‌ای در یک متغیر "formula_4" در یک مقدار بخصوص از "formula_4" می‌توانند برابر باشند یا نباشند.
برای مثال توابع
وقتیکه "formula_7" است برابر و در غیر اینصورت نابرابرند. اما دو چندجمله‌ای
برابر نیستند؛ زیرا ۲ برابر ۵ نیست، و ۳ برابر ۲ نیست. در واقع
برقرار نیست "مگر" آنکه "formula_10" و "formula_11" باشد. به این دلیل است که "formula_1" عدد نیست و یک عدد را تعیین نمی‌کند.
این تمایز نامحسوس است، زیرا یک چندجمله‌ای در "formula_1" را می‌توان به یک تابع در "formula_4" با جایگزینی تغییر داد. اما این تمایز مهم است زیرا موقعی که جایگزینی انجام می‌شود، ممکن است که اطلاعات از بین برود؛ مثلاً موقعی که در پیمانه ۲ کار می‌کنیم، این تساوی را داریم:
از این رو تابع چندجمله‌ای "formula_16" برای "formula_4" که هر مقداری در سامانه پیمانه-۲ دارد به صورت همانی برابر صفر است. با این حال، چندجمله‌ای "formula_18" چندجمله‌ای صفر نیست، زیرا ضرایب ۰، ۱ و -۱، به ترتیب، همه صفر نیستند.
یانگ جیانلی (؛ زادهٔ ) یک مخالف چینی مقیم ایالات متحده است. یانگ فرزند یکی از رهبران حزب کمونیست است. او در ۲۰۰۲ در چین به زندان رفت و در ۲۰۰۷ آزاد گردید. یانگ اکنون به عنوان یک فعال حقوق بشر در ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کند.
یانگ در ۱۹۸۹ یکی از فعالان میدان تیان‌آنمن بود، او به ایالات متحده مهاجرت کرد و دو مدرک دکترا (دکترای اقتصاد سیاسی از دانشگاه هاروارد و دکترای ریاضیات از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی) اخذ نمود. وی سپس بنیاد چین را در قرن بیست و یکم تأسیس کرد. با توجه به فعالیت سیاسی یانگ، وی توسط دولت جمهوری خلق چین در لیست سیاه قرار گرفت و از تمدید شدن پاسپورت وی خودداری شد.
یانگ در آوریل ۲۰۰۲ با پاسپورت یکی از دوستانش برای مشاهده ناآرامی‌های کارگری در شمال شرقی چین به چین بازگشت. او هنگامی که قصد داشت برای پرواز داخلی سوار هواپیما شود بازداشت شد، چین با نقض قوانین بین‌المللی و قوانین خود، ارتباط او را قطع نگه داشت. همسر و فرزندان و همچنین خانواده بزرگ او از دسترسی به او محروم شدند، این درحالی بود که نگران سلامتی و امنیت او در زندان بودند. گروه مدافع آزادی پرونده او را دنبال کرد.
در ۲۸ مه ۲۰۰۳، گروه کاری سازمان ملل در مورد بازداشت خودسرانه حکم داد که یانگ جیانلی برخلاف قوانین بین‌المللی توسط دولت چین بازداشت شده‌است. در ۲۵ ژوئن همان سال، مجلس نمایندگان ایالات متحده قطعنامه ۱۹۹–۱۰۸ کنگره را با ۴۱۲–۰ تصویب کرد و سنای ایالات متحده مصوبه ۱۸۴–۱۰۸ کنگره را ارائه کرد.
در ۴ اوت ۲۰۰۳، ایالات متحده از چین خواست تا یانگ را آزاد کند. فیلیپ ریکر، معاون سخنگوی وزارت امور خارجه ایالات متحده گفت: «ما بارها این پرونده را با مقامات ارشد چینی مطرح کرده‌ایم و خواستاریم تا دکتر یانگ آزاد شود و به میان خانواده‌اش در ایالات متحده بازگردد.»
در ۸ دسامبر ۲۰۰۳، نامه ای از دانشکده حقوق دانشگاه هاروارد با ۲۹ امضاء هیئت علمی از طریق سفارت چین به وسیله فداکس به ون جیابائو ارسال شد. دو روز بعد، نامه دیگری از دانشکده دولتی و دانشکده پزشکی جان اف کندی دانشگاه هاروارد با ۷۸ امضاء هیئت علمی از طریق سفارت چین به وسیله فداکس به ون جیابائو ارسال گردید.
در ۲۶ آوریل ۲۰۰۴، اعضای کنگره آمریکا کنفرانس مطبوعاتی را برای بزرگداشت دومین سالگرد بازداشت یانگ برگزار کردند. ۶۷ قانونگذار در نامه ای به هو در دومین سال بازداشت یانگ جیانلی این هشدار را صادر کردند. کریستوفر کاکس، قانونگذار حزب جمهوری‌خواه، به نقل از دیک چنی معاون رئیس‌جمهور گفت، که سفارت ایالات متحده در پکن مستقیماً با دولت چین در مورد پرونده یانگ صحبت کرده‌است.
در ۱۳ می ۲۰۰۴، جمهوری خلق چین حکم مجرمیت یانگ را اعلام کرد و وی را به جرم جاسوسی و ورود غیرقانونی به پنج سال زندان محکوم کرد.
در همان سال در ۶ اکتبر، ۲۱ سناتور و ۸۵ تن از نمایندگان مجلس ایالات متحده طوماری به هو جینتائو برای اعطای آزادی مشروط یانگ نوشتند. در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۵، یک گروه دو حزبی متشکل از ۴۰ سناتور ایالات متحده (از جمله جان کیل، باربارا میکولسکی، هیلاری کلینتون، جان مک کین، تد کندی، و باب دول) نامه‌ای به رئیس‌جمهور چین، هو جینتائو ارسال کردند و خواستار آزادی یانگ شدند.
در ۱۰ آوریل ۲۰۰۶، ۱۱۹ قانونگذار آمریکایی از بوش خواستند که پرونده یانگ جیانلی را مطرح کند. در ۳ سپتامبر همان سال، یانگ جیانلی به گونه‌ای مشروط آزاد شد که باید فوراً از چین خارج شود. اما او اصرار داشت که به زادگاهش بازگردد تا ابتدا قبر پدرش را جارو کند. در نتیجه او را از فرودگاه به زندان بازگرداندند.
در ۲۷ آوریل ۲۰۰۷، یانگ از زندان چین آزاد شد، اما اجازه خروج از چین را نداشت. بعداً، در ۱۹ اوت، سرانجام اجازه یافت به ایالات متحده بازگردد.
مقاله اخیر یانگ در واشینگتن پست، اندکی پس از بازگشت به ایالات متحده، با یادآوری تجربه او از تظاهرات ۴ ژوئن، میدان تیان‌آنمن در سال ۱۹۸۹ برای آزادی بیان و دموکراسی، مشاهدات واضح او از اعتراضات ضد دولتی علیه برمه در ۲۰۰۷ را منعکس می‌کند. به عنوان انقلاب زعفرانی، از جمله «رابطه انگلی چین با برمه» و اراده واقعی روشنفکران آزادیخواه در سراسر جهان که ظلم‌های وحشیانه فعلی در برمه را محکوم می‌کنند.
یانگ چندین بار در اجلاس ژنو برای حقوق بشر و دموکراسی به عنوان سخنران میهمان شرکت کرد، او بنیانگذار سازمان غیرانتفاعی ابتکارات برای چین است که مستقر در ایالات متحده می‌باشد و برای انتقال مسالمت‌آمیز به دموکراسی در چین فعالیت می‌کند. او همچنین بنیاد چین را در قرن بیست و یکم تأسیس نمود.
در طول ۲۰۱۶، او کنفرانس بین ادیان اقلیت‌های قومی و مذهبی چین را در دارمشالای هند، که محل اقامت دالایی لاما و مقر اداره مرکزی تبت (دولت تبت در تبعید) است، ترتیب داده‌است. این کنفرانس نمایندگانی از اویغورها، مغول‌ها، مسیحیان، فالون دافا و مردم تایوان، هنگ کنگ و ماکائو را گرد هم آورده‌است.
در ژوئن ۲۰۱۶، یانگ رویدادی را در واشینگتن، دی.سی. برای بزرگداشت بیست و هفتمین سالگرد سرکوب میدان تیان‌آن‌من در چین ترتیب داد. سیستم‌های فنی آن هک شد، به طوری که برخی از شرکت‌کنندگان در کشورهای دیگر نمی‌توانستند به‌طور کامل ارتباط برقرار کنند.
در مارس ۲۰۱۸، یانگ از سوی گروه مدافع سازمان دیده‌بان سازمان ملل در شورای حقوق بشر سازمان ملل دعوت شد تا سخنرانی کند، اما دیپلمات چینی چن چنگ بارها در تلاشی ناموفق برای توقف سخنرانی، صحبت وی را قطع کرد. در آنجا، حق حزب کمونیست چین برای نمایندگی چین در سازمان ملل متحد و همچنین نقض حقوق بشر در این کشور مورد تردید قرار گرفت.
در سال ۲۰۲۰، یانگ برای شهروندی ایالات متحده درخواست داد اما به دلیل عضویت سابقش در حزب کمونیست چین رد شد. در پاسخ، یانگ از دولت فدرال شکایت کرد، دولت فدرال موافقت کرد که وی واجد شرایط درخواست مجدد برای شهروندی در چهار سال آینده شود.
پریانتا کومارا که با نام پریانتا دیوادانا نیز شناخته می‌شود، در ۳ دسامبر ۲۰۲۱ در سیالکوت، پنجاب، پاکستان که توسط گروهی از مسلمانان خشگمین به قتل رسید. او تا سرحد مرگ مورد ضرب و شتم قرار گرفت و سپس توسط گروهی از کارگران کارخانه به اتهام اهانت به مقدسات سوزانده شد. حزب راست افراطی اسلامی تحریک لبیک پاکستان مسئول و مسئول مرگ پریانتا کومارا شناخته شد.
این شهروند سریلانکایی که به مدت هفت سال در پاکستان زندگی کرده بود، مورد شکنجه، آزار و اذیت قرار گرفت و سپس کشته شد و بعداً توسط گروهی خشن در سیالکوت به آتش کشیده شد. این مرد به دلیل برداشتن پوستری که حاوی کلماتی از کتاب مقدس اسلامی قرآن بود، به طرز فجیعی به قتل رسید. مشخص شد که این مرد ظاهراً پوستر را به دلیل معلق بودن کار بازسازی ساختمان برداشته بود و به اشتباه توسط گروهی از اوباش به توهین به مقدسات متهم شد. این مرد تا حد مرگ مورد ضرب و شتم قرار گرفت و لباس‌هایش نیز توسط آشوبگران پاره شد و سپس او را روی زمین انداختند. چندین ویدئو در رسانه‌های اجتماعی پخش شد که در آنها صدها هزار مرد را می‌توان دید که در محل اطراف جسد مدیر جمع شده‌اند و طبق گزارش‌ها شعارهای TLP سر داده‌اند.
پریانتا دیوادانا که اهل کندی در سریلانکا بود، حدود هفت سال به عنوان مدیر کل صنایع راجکو، یک کارخانه پوشاک در سیالکوت، خدمت کرده بود. او از دانشگاه پرادنیا در کندی فارغ‌التحصیل شده بود و از پیشینه خانوادگی فقیری برخوردار بود.
دولت پاکستان در ابتدا تحریک لبیک پاکستان را به عنوان یک سازمان ستیزه‌جو معرفی و آن را ممنوع کرده بود. با این حال، دولت پس از امضای قراردادی محرمانه با این سازمان، تصمیم به لغو ممنوعیت تحریک لبیک پاکستان گرفت که پس از آن، رئیس آن سعد رضوی و سایر فعالان متهم به آتش‌سوزی و تروریسم از زندان آزاد شدند."Man tortured and killed in Pakistan over alleged blasphemy". "the Guardian". 2021-12-03. Retrieved 2021-12-04.
فرهان ادریس به عنوان مقصر اصلی که یکی از مغز متفکران این حادثه بود شناسایی شد و بیش از ۱۰۰ نفر توسط پلیس دستگیر شدند. مشخص شد که همه آنها که دستگیر شدند با TLP ارتباط داشتند.
عمران خان، نخست‌وزیر پاکستان در توییتی با ابراز ناباوری و خشم خود نوشت: حمله به کارخانه ای در سیالکوت و زنده سوزاندن یک مدیر سریلانکایی روز شرم‌آور پاکستان است. من بر تحقیقات نظارت می‌کنم که اشتباهی صورت نگیرد، همه مسئولین به شدت مجازات خواهند شد. دستگیری‌هایی در حال انجام است».
در ۴ دسامبر ۲۰۲۱، هم دولت سریلانکا و هم حزب مخالف این حادثه نژادپرستانه را محکوم کردند و خواستار اقدام فوری برای مجازات عاملان شدند. پارلمان سریلانکا از مقامات پاکستان خواست تا از حقوق کارگران مهاجر سریلانکا در پاکستان محافظت کنند.
نیلس آدولف رترستوُل زاده ۳ اکتبر ۱۹۲۴ و در گذشته به تاریخ ۹ فوریه ۲۰۰۸ در سن ۸۳ سالگی، یک روانپزشک نروژی بود.نیلس رترستوُل، بیشتر به خاطر مطالعاتش در مورد رفتارهای خودکشی و اختلالات روانی شناخته شده‌است. از وی تعدادی کتاب‌های علمی به زبان مردمی منتشر شده‌است.
نیلس رترستوُل، پس از تحصیل در رشته پزشکی در دانشگاه اسلو، در سال ۱۹۵۰ میلادی فارغ‌التحصیل شد. وی سپس بعد از ادامه تحصیل در دانشگاه برگن، و بیمارستان‌های وابسته، در سال ۱۹۶۶ در رشته روانپزشکی، تخصص یافت.نیلس رترستوُل، در سال ۱۹۶۶ به استادی در رشته روانپزشکی در دانشگاه برگن منصوب شد. بین سالهای ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۳ وی ریاست بیمارستان وابسته به دانشگاه اسلو را بر عهده داشت.نیلس رترستوُل، بیشتر به خاطر مطالعاتش در مورد رفتارهای خودکشی و اختلالات روانی شناخته شده‌است. از وی در مجموع ۵۰ کتاب علمی به زبان مردمی منتشر شده‌است. وی در سال ۱۹۸۴ به دریافت نشان سنت اولاف مفتخر شد.
کریستوفر کلیویس (Christopher Clavius) (متولد ۲۵ مارس ۱۵۳۸ – درگذشت ۶ فوریه ۱۶۱۲ENCYCLOPEDIA.COM Clavius, Christoph) ریاضی‌دان و منجم از آلمان و یک یسوعی بود. وی یکی از اعضای کمیسیون واتیکان بود که تقویم پیشنهادی اختراع شده توسط آلویسیوس لیلیوس را که به تقویم گریگوری معروف است، پذیرفت. بعدتر کلیویس شامل تصدیق مؤکد کار لیلیوس، دربارهٔ تقویم اصلاح‌شده دفاعیه‌ها و توضیحاتی نوشت. در سال‌های پایانی، شاید او یکی از محترم‌ترین منجمین اروپا بود و کتاب‌هایش برای آموزش نجوم برای بیش از پنجاه سال، حتی خارج از اروپا مورد استفاده واقع شد."The books of Clavius were translated into Chinese, by one of his students Matteo Ricci "Li Madou" (1552-1610), and his influence for the development of science in China was crucial." Costantino Sigismondi, Christopher Clavius astronomer and mathematician
به‌جز این‌که کلیویس در سال ۱۵۳۸ یا ۱۵۳۷ در بامبرگ به دنیا آمده، اطلاعات زیادی در مورد سال‌های اولیه زندگی او در دست نیست.The exact year is somewhat unknown and depends on when one assumes a new year begins. نام او نیز با قطعیت مشخص نبوده و به نظر محققان احتمالاً کریستف کلاو (با C) یا کلاو (با K) می‌باشد. هم‌چنین عدهٔ معتقدند که نام او، کلیویس، ممکن است لاتین‌شده نام اصلی جرمن‌اش باشد و احتمالاً نام او Schlüssel (در زبان آلمان به معنای «کلید» است و در لاتین clavis گفته می‌شود) باشد.
در سال ۱۵۵۵ کلیویس به نظام یسوعیان پیوست. او در پرتغال در دانشگاه کویمبرا تحصیل کرد، جایی که احتمالاً وی به نوعی با ریاضی‌دان معروف «پدرو نونس» (پتروس نونیوس) ارتباط داشته‌است. کلاویس بعدتر به ایتالیا رفت و در دانشگاه یسوعی رومانو در رم به تحصیل در رشته الهیات مشغول شد. وی در سال ۱۵۷۹ مأمور شد تا مبنای یک تقویم اصلاح‌شده را محاسبه کند. این تقویم روند وقت‌گیری را که در آن تعطیلات کلیسا نسبت به فصل‌های سال تغییر می‌کرد را متوقف می‌نمود. او با استفاده از «جداول پروس» اراسموس راینهولد و با اتکا بر آثار آلویسیوس لیلیوس، اصلاحات تقویمی را پیشنهاد کرد. در سال ۱۵۸۲ این اصلاحات به دستور پاپ گریگوری سیزدهم در کشورهای کاتولیک به تصویب رسید و اکنون به عنوان تقویم میلادی در سراسر جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در نظام یسوعی، کلیویس تقریباً به تنهایی مسؤل تنظیم یک برنامه درسی دقیق ریاضیات در عصری بود، که ریاضیات اغلب توسط فیلسوفان و هم‌چنین یسوعیان همکار مانند «بنیتو پریرا» مورد تمسخر قرار می‌گرفت., p. 69 در منطق، قانون کلیویس (استنباط صدق یک قضیه از ناهماهنگی نفی آن) به نام او نام‌گذاری شده‌است.
در سال ۱۵۹۳ کلیویس از ممیز اعشاری در جداول گونیومتری اسطرلابیم خود استفاده کرد. وی یکی از اولین افرادی بود، که در غرب از ممیز اعشاری به این روش استفاده کرد.Apparently Francesco Pellos used the decimal point in his "Compendio del Abaco" already around 1492 but was much less known than Clavius. Jekuthiel Ginsburg, "On the early history of the decimal point", "American Mathematical Monthly" 35 (1928) 347–349."Christopher Clavius", School of Mathematics and Statistics, University of St Andrews
به عنوان یک منجم، کلیویس کاملاً به مدل زمین‌مرکزی منظومه شمسی پایبند بود؛ مدلی که که در آن تمام آسمان‌ها به دور زمین می‌چرخند. وی گرچه با مدل خورشیدمرکزی کوپرنیک مخالف بود، اما مشکلات مدل بطلمیوسی را تشخیص داد. گالیله برای کلیویس احترام زیادی قائل بود و در سال ۱۶۱۱ با او ملاقات کرد. آن‌ها در مورد مشاهدات جدیدی که با تلسکوپ انجام می‌شد، بحث کردند. تا آن زمان کلیویس اکتشافات جدید را معتبر می‌دانست، Original edition published by Hutchinson (1959, London). اگرچه او در مورد وجود کوه روی ماه تردید داشت. بعدها یک دهانه بزرگ در ماه به اسم او نام‌گذاری شد.
تان یونشیان (به ; ۱۴۶۱–۱۵۵۴) یک پزشک در دوران سلسله مینگ در چین بود.
مادربزرگِ یونشیان، دخترِ یک پزشک بود. یکی از دلایلی که پدربزرگ یونشیان با مادربزرگش ازدواج کرد این بود که خودش پزشکی را یاد بگیرد. دو نفر از پسران پدربزرگ و مادربزرگش توانستند امتحانات جینشی (نوعی امتحانات سلطنتی) را پشت سر بگذارند و به مقام رسمی برسند. یکی از این پسران پدر یونشیان بود. با توجه به علاقه پدربزرگ و مادربزرگش به او، (که شواهد نشان می‌دهد این علاقه به‌علت هوش و ذکاوت یونشیان بوده‌است)، پدربزرگ و مادربزرگش دانش پزشکی خود را به وی آموختند. تان یونشیان بعداً ازدواج کرد، چهار فرزند بزرگ کرد و زنان را درمان می‌کرد. یونشیان عمر طولانی‌تری نسبت به اطرافیانش داشت و در سن ۹۳ سالگی درگذشت.Ebrey, Patricia B. , Walthall Anne and Palais, James B. Pre-Modern East Asia: To 1800 (Boston, MA: Houghton Mifflin Company, 2006) 279.
کارِ تان یونشیان، معالجه زنان بود. او در ابتدا با راهنمایی مادربزرگش برای تأیید تشخیص خود، درمان فرزندانش را شروع کرد. سوابق کتاب تان مواردی از سی و یک بیمار را نشان می‌دهد که او تحت درمان قرار داده‌است. زنانی که او با آنها کار می‌کرد معمولاً به جای بیماری‌های موقت، امراض مزمن داشتند. در دوران سلسله مینگ، بسیاری از زنان «مشکلات زنانه» مانند بی‌نظمی قاعدگی، سقط‌های مکرر، نازایی و افسردگی پس از زایمان داشتند. سایر بیماران بیماری‌هایی داشتند که هر دو جنس ممکن است دچار آن شوند، مانند سرفه، بی‌خوابی، بثورات پوستی، تورم، اسهال یا حالت تهوع.
یونشیان، مانند سایر پزشکان باسواد، اغلب برای بیماران خود داروهای گیاهی تجویز می‌کرد. وی همچنین عمل موکسیبوشن را انجام می‌داد. این عمل، شبیه طب سوزنی بود.Merriam-Webster’s Collegiate Dictionary-11th Edition (USA: Merriam-Webster, 2004) 813 این فرایند، گردش خون چی را تحریک می‌کرد. از آنجایی که پزشک معالج در این روش مجبور بود بیمار را به صورت فیزیکی لمس کند، پزشکان مرد قادر به انجام این درمان بر روی زنان نبودند. یونشیان این عمل را روی بسیاری از زنان شاغل انجام داد. گزارش‌های مختلف که از نتیجه‌گیری‌های یونشیان باقیمانده است، نشان می‌دهد که این زنان چگونه غالباً بیش از حد کار می‌کنند و در نتیجه علائم مختلفی از بیماری در آنها مشاهده می‌شود.Zheng Jin-Sheng. “Female Medical Workers in Ancient China,” http://www.cintcm.com/e_cintcm/e_forum/female%20medical%20workers%20in%20ancient%20china.htm (accessed August 12, 2007).
اگرچه تان یونشیان توانست در زمینه زنان، اطفال و زنان و زایمان فعالیت کند، تجربه او در زمینه‌های دیگر محدود بود. تان فقط توانست در این کشور در میان دوستان یا آشنایان خود طبابت کند. حتی پس از تکمیل کتاب «گفته‌های یک پزشک زن»،Translated as: Wilcox, Lorraine, tr. , Miscellaneous Records of a Female Doctor (Portland, OR: The Chinese Medicine Database, 2015) نتوانست آن را منتشر کند. در واقع، او مجبور شد از پسرش بخواهد که بلوک‌های چاپ را برای او برش دهد.Ebrey, 280.
سر آلفرد گیلبرت (؛ ۱۲ اوت ۱۸۵۴ – ۴ نوامبر ۱۹۳۴) مجسمه‌ساز انگلیسی بود. او در لندن متولد شد و مجسمه‌سازی را زیرنظر ژوزف ادگار بوم، متیو نوبل، ادوارد لانتری و پیر-ژول کاولیر آموخت. اولین اثر مهمِ او "بوسهٔ پیروزی" نام داشت و به دنبالش سه‌گانهٔ "تسلیح پرسئوس"، "ایکاروس" و "کمدی و تراژدی". خلاق‌ترین سال‌های حرفه‌ای او از دههٔ ۱۸۸۰ تا اواخر دههٔ ۱۸۹۰ بود؛ همان سال‌هایی که آثارِ مشهورِ یادبود جوبیلی طلایی ملکه ویکتوریا و آب‌نمای یادوارهٔ شافتسبوری را خلق کرد.
گیلبرت علاوه بر مجسمه‌سازی، تکنیک‌های دیگری همچون زرگری و کوبش‌کاری را نیز مورد بررسی قرار داد. او نقاشی‌هایی با آبرنگ می‌کشید و تصویرگری کتاب انجام می‌داد. او در سال ۱۸۹۲ به عضویت آکادمی سلطنتی هنر درآمد. با این حال، زندگی شخصی او شروع به از هم گسیختگی کرد زیرا مأموریت‌های زیادی برعهده گرفت و بدهکار شد. در همان زمان بود که سلامت روانی همسرش نیز رو به وخامت گذاشت. گیلبرت در سال ۱۸۹۲ کمیسیونی سلطنتی برای مقبرهٔ شاهزاده آلبرت ویکتور دریافت کرد اما نتوانست آن را به پایان برساند و شکایت‌های سایر مشتریان ناراضی آغاز شد. گیلبرت در اواخر دههٔ ۱۹۰۰ مجبور شد خود را ورشکسته اعلام کند و از آکادمی سلطنتی استعفا دهد. او با شرمندگی به بروخه نقل مکان کرد و از همسرش جدا شد. او بعدها دوباره ازدواج کرد و وارد دوره‌ای شد که آثار هنری کمی خلق کرد.
با این حال در دههٔ ۱۹۲۰، حرفهٔ او با کمک روزنامه‌نگاری به نام ایزابل مک‌آلیستر بازسازی شد. او به انگلستان بازگشت و سرانجام مقبرهٔ شاهزاده آلبرت ویکتور را تکمیل کرد و مأموریت‌های جدیدی مانند یادبود ملکه الکساندرا را برعهده گرفت. گیلبرت در سال ۱۹۳۲ به‌عنوان یکی از اعضای آکادمی سلطنتی برگزیده شد و عنوان شوالیه را به او اعطا کردند. او در سال ۱۹۳۴ در سن ۸۰ سالگی درگذشت. گیلبرت الهام‌بخش اصلی جنبش مجسمه‌سازی نوین بود و در قرن بیست و یکم، از او به عنوان یکی از برجسته‌ترین مجسمه‌سازان عصر ویکتوریا یاد می‌شود.
آلفرد گیلبرت ۱۲ اوت ۱۸۵۴ در شمارهٔ ۱۳ خیابان برنرز که در نزدیکی خیابان آکسفورد در مرکز لندن بود متولد شد. او فرزند ارشد شارلوت کول و آلفرد گیلبرت بود که هر دوی آن‌ها موسیقی‌دان بودند. خیابان برنرز در آن زمان منطقه‌ای محبوب بین هنرمندان و موسیقی‌دانان بود. مغازه‌هایی در این خیابان وجود داشت که شیشه‌های رنگی، کنده‌کاری، چاپ و آثار هنری برنزی می‌فروختند؛ فورد مادوکس براون و ادوارد هاجز بیلی استودیوهایی در همان حوالی داشتند و آکادمی لی (که جیمز ماتیوس لی اداره می‌کرد) در همان نزدیکی قرار داشت که بعدها به مدرسهٔ هنر توماس جی. هیثرلی تبدیل شد. گیلبرت برای اولین بار در سال ۱۸۶۳ برای چند ماه در آکادمی ویلیام کمهد که یک مدرسهٔ نیروی دریایی در نزدیکی پورتسموث بود شرکت کرد. او بعدها به مدرسهٔ مرسرز در سیتی لندن و سپس به مدرسهٔ آلدنهم در هرتفوردشر، جایی که پدرش موسیقی تدریس می‌کرد، رفت. گیلبرت بعداً اظهار داشت: «من همیشه از مدرسه متنفر بودم.» او بیشتر از وقت گذرانی با پدربزرگ پدری‌اش لذت می‌برد. پدربزرگ پدری‌اش به او یاد می‌داد که چگونه چوب‌کاری کند. گیلبرت در آلدنهم، شروع به ساختن تک‌چهره‌هایی از همکلاسی‌های خود با خاکی کرد که از گودال‌ها می‌گرفت و مدیر مدرسه، آلفرد لیمن او را تشویق می‌کرد تا جایی که گیلبرت در سال ۱۸۷۲ یک تک‌چهرهٔ تمام قدِ نشسته از او ساخت.
پدر گیلبرت او را مجبور کرد تا جراح شود؛ بنابراین او برای کالج سلطنتی جراحان درخواست داد و در سال ۱۸۷۲ پذیرفته شد. او سپس برای بورسیهٔ تحصیلی به بیمارستان میدلسکس رفت و به‌عنوان جراح مشغول به کار شد و زمانی که رد شد، این موضوع به او اجازه داد تا علاقهٔ واقعی خود به مجسمه‌سازی را دنبال کند. نخست از سال ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۳ در مدرسهٔ هنر توماس جی. هیثرلی تحصیل کرد و سپس از ۱۸۷۳ تا ۱۸۷۵ به مدرسه‌های آکادمی سلطنتی رفت. فرانک دیکسی، جانستون فوربز-رابرتسون، جان ماکالان سوان، هامو تورنیکرافت و جان ویلیام واترهاوس از جمله هم‌شاگردانش بودند. او که مشتاق یادگیری بود، در استودیوهای ژوزف بوم، متیو نوبل و ویلیام گیبس راجرز نیز کار کرد. گیلبرت وام‌دار بوم و دستیارش، ادوارد لانتری به عنوان معلم‌های واقعی خود است.
گیلبرت سپس به پاریس سفر کرد تا در مدرسهٔ هنرهای زیبا زیر نظر پیر-ژول کاولیر تحصیل کند. او عاشق دختر عموی خود، آلیس جین گیلبرت شده بود و برای ازدواج با هم فرار کردند. آن‌ها در پاریس، ابتدا در هتل آرتزیان در میدان مادلین و سپس در شمارهٔ ۱۷ خیابان هومبولت زندگی کردند. گیلبرت در آوریل ۱۸۷۸ به انگلستان بازگشت تا در بستر مرگ برادر کوچکترش گوردون باشد که در سن ۲۰ سالگی، تسلیم بیماری سل شد. در اواخر همان سال، گیلبرت با همسر و دو فرزندِ خردسالش به رم نقل مکان کرد. آن‌ها در شمارهٔ ۶۳ ویکولو دمیراکولی زندگی می‌کردند و با مشکلات مالی مواجه بودند زیرا گیلبرت منتظر بود تا به او کمیسیون پرداخت شود و در عین حال مجبور به پرداخت اجاره بها بود. گیلبرت در سال ۱۸۸۱ زمان خود را بین یک فضای استودیویی جدید در شمارهٔ ۱۸ ویا سن باسیلیو در رم و کاپری تقسیم می‌کرد. او در سال ۱۸۸۴ به انگلستان بازگشت.
اولین اثر مهم گیلبرت، "بوسهٔ پیروزی" (۱۸۸۱–۱۸۸۷) بود که یک سرباز رومی را در حال مرگ در آغوش پیروزی به تصویر می‌کشید. او با خانواده‌اش به رم نقل مکان کرد تا مجسمه‌ای از سنگ مرمر بسازد که مورد توجه مجسمه‌سازان مشهور رنسانس مانند چلینی، دوناتلو، جیامبولونیا و وروکیو قرار گرفت. گیلبرت ساخت "تسلیح پرسئوس" (۱۸۸۲) را با بازدید از فلورانس الهام گرفت و این مجسمه را تحت تأثیر "داوود" دوناتلو و "پرسئوس با سر مدوسا" چلینی ساخت. این اولین مجسمهٔ گیلبرت بود که از برنز ساخته شد. این اثر مورد تحسین قرار گرفت و فردریک لیتون را به سفارش "ایکاروس" (۱۸۸۴) سوق داد که در سال ۱۸۸۴ به همراه "مطالعهٔ سر" (۸۳–۱۸۸۲) در آکادمی سلطنتی به نمایش گذاشته شد. گیلبرت همچنین "صندلی طلسم‌شده" (حدود ۱۸۸۵) را ساخت تا دوباره آن را نابود کند. بارونس فون فاهنبرگ، گیلبرت را مأمور کرد تا آرامگاهی را در اسپا، بلژیک طراحی کند اما او بدون امضای توافقنامهٔ نهایی درگذشت و باعث شد که او برای غرامت شکایت کند. گیلبرت بعداً به ژوزف هاتون گفت که مجسمه‌های برنزی "تسلیح پرسئوس"، "ایکاروس" و "کمدی و تراژدی" (۹۲–۱۸۹۱) سه‌گانه‌ای را تشکیل می‌دهند که به زندگی خودِ او اشاره می‌کند. "تسلیح پرسئوس" تأثیر زیادی بر نسل جدیدی از هنرمندان داشت و به الهام‌بخشی خاص برای جنبش مجسمه‌سازی نوین تبدیل شد زیرا روش ریخته‌گری (لاست واکس) برای اجتماع انگلیسی جدید بود و بلندیِ ۲۹ اینچی آن نوآورانه. این مجسمه، بزرگتر از یک مجسمهٔ تزئینی بود که ممکن است اتاق نشیمن را تزئین کند اما کوچکتر از یک مجسمهٔ معمولی بود.
گیلبرت پس از بازگشت به انگلستان، استودیویی را در مجتمعی در نزدیکی جادهٔ فولام گرفت و در آنجا با توماس استیرلینگ لی و ادوارد اونسلو فورد، یک کارخانهٔ ذوب ساخت. کار مهمِ بعدیِ او دوباره از نظر اندازه یک نوآوری بود: بنای یادبود فاست (۸۷–۱۸۸۵)، مجسمهٔ نیم‌تنهٔ برنزی از هنری فاستِ سیاستمدار را در بالای هفت مجسمهٔ کوچک با جزئیاتِ حدوداً پانزده اینچی نشان می‌داد که به‌طور جداگانه نمایانگر فضایل فاست بودند. این یادبود هنگامی که در ۲۹ ژانویهٔ ۱۸۸۷ در کلیسای وست‌مینستر رونمایی شد، مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. در آن زمان به گیلبرت مأموریت داده شد که یادبودی دیگر، این بار برای جوبیلی طلایی ملکه ویکتوریا که قرار بود در سالنی بزرگ در قصر وینچستر برگزار شود تهیه کند. گیلبرت از اواخر دههٔ ۱۸۸۰ تا اواخر دههٔ ۱۸۹۰ در خلاق‌ترین دورهٔ حرفه‌ای خود قرار داشت. او به زرگری و کوبش‌کاری مشغول شد و یک جابشقابی (۱۸۹۰–۱۸۸۷) که افسران ارتش بریتانیا به ملکه ویکتوریا دادند و یک زنجیر برای شهردار پرستون (۱۸۸۸–۱۸۹۲) ساخت. گیلبرت مدال‌هایی مانند تک‌چهرهٔ برنز متیو ریدلی کوربت (۱۸۸۱) و مدال برنزی ضرب‌شده به مناسبت پنجاه سالگیِ اتحادیهٔ هنر لندن (۱۸۸۷) تولید کرد. او همچنین قاشق، فنجان، ظروف و جواهرات خلق کرد. بسیاری از طرح‌های او را می‌توان در مجموعه‌ای در قصر لوپم دید. ماریون اسپیلمن، منتقد هنر معاصر در سال ۱۹۰۱ نوشت: «ذوق و سلیقهٔ او آن قدر خالص است، نبوغش آن قدر درست است که ممکن است بدون خطر، در جایی که مرد دیگری شورش می‌کند و غمگین می‌شود، کاملاً به خیال خود رها شود.»
اثر قابل توجه بعدی گیلبرت آب‌نمای یادوارهٔ شافتسبوری (۱۸۸۶–۱۸۹۳) بود. آنتونی اشلی-کوپر، هفتمین اِرل شافتسبوری، انسان‌دوستی بود که در سال ۱۸۸۵ درگذشت و به‌سرعت تصمیم گرفته شد که زندگی او را با دو بنای یادبود، یکی در کلیسای وست‌مینستر و دیگری در کمبریج سرکس، در ابتدای خیابان شافتسبوری (که همزمان به نام او نامگذاری شد) گرامی بدارند. این بنای یادبود در سال ۱۸۸۶ به بهره‌برداری رسید و به‌طور رسمی در پیکدیلی سرکس شهر لندن در سال ۱۸۹۳ افتتاح شد. گیلبرت کمیسیون را با تضمین اینکه به او مفرغ موردنیاز برای ذوب و استفادهٔ مجدد داده می‌شود پذیرفته بود اما دولت آن را به او نداد. او پیشتر قالب‌ها را تهیه کرده بود بنابراین مجبور شد برای استفاده در عوض مس بخرد که این امر ضربهٔ مالی قابل توجهی را به او وارد کرد. برای آب‌نما باید ۳٬۰۰۰ پوند (معادل حدود ۳۲۹٬۲۰۷ پوند در سال ۲۰۱۹) هزینه می‌شد و در نهایت این رقم به ۷٬۰۰۰ پوند (معادل حدود ۷۶۸٬۱۵۰ پوند در سال ۲۰۱۹) رسید که گیلبرت مجبور شد تفاوت را جبران کند. تنها به این دلیل بود که او تکنیک‌های مختلفی را آزمایش می‌کرد که توانست آلومینیوم قالب‌گیری کند. ماده‌ای جدید در آن زمان که او برای ساختن تندیس آنتروس که در بالای مجسمه قرار داشت استفاده کرد. معمولاً اعتقاد بر این است که تندیس اروس را به تصویر می‌کشد، اما آنتروس در واقع برادر او است، انتقام جوی عشق نافرجام. این آب‌نما اکنون به خوبی مورد توجه قرار می‌گیرد و به عنوان یک گنجینهٔ ملی دیده می‌شود اما در آن زمان بحث‌برانگیز و نظرات در مورد ارزش آن متفاوت بود. رسانه‌های جریان اصلی از طراحی این آب‌نما انتقاد کردند که باعث خیس شدن دختران گل می‌شد و هولیگانیسم به این معنی بود که باید یک سال از آن محافظت شود. هشت فنجان نوشیدنی روی زنجیر برای عابران پیاده جهت رفع تشنگی در نظر گرفته شده بود و گیلبرت اظهار داشت که تنها یک روز پس از باز شدن، دو فنجان از آن باقی مانده بود. او به «تجربهٔ دردناکی که شاهد شکست مطلق قصد و طراحی» خود بود اشاره کرد.
گیلبرت و دخترعمویش، آلیس جین گیلبرت (۱۹۱۶–۱۸۴۷) در ۳ ژانویه ۱۸۷۶، با هدف ازدواج به پاریس فرار کردند و همان روز بود که با هم ازدواج کردند. آن‌ها پنج فرزند داشتند؛ جورج (متولد ۹ مه ۱۸۷۶)، ماری (متولد ۱۸۷۷)، فرانسیس (متولد ۱۸۷۷)، آلفردو (متولد ۱۸۸۰) و شارلوت امیلی (متولد ۱۸۸۱). شارلوت بعدها با نام کاپرینا فاهی به یکی از طرفداران برجستهٔ حق رأی زنان تبدیل شد.
آلیس، همسر گیلبرت بلافاصله پس از افتتاح رسمی آب‌نمای یادبود شافتسبوری در سال ۱۸۹۳، دچار اختلال شد و مدتی را در آسایشگاه روانی گذراند. خانواده دوباره در سال ۱۹۰۱ انگلستان را ترک کردند و در بروخه ساکن شدند. این ازدواج در سال ۱۹۰۴ به هم خورد و آلیس دوباره در بیمارستان بستری شد. او در سال ۱۹۱۶ درگذشت. گیلبرت بار دیگر در سال ۱۹۱۸ با خانه‌دار خود استفانی کواگبر ازدواج کرد. او در آن زمان پیشتر مسئولیت کمک به تربیت هفت فرزند او را از ازدواج قبلی برعهده گرفته بود. آن‌ها در سال ۱۹۲۶ به زندگی مشترک خود پایان دادند؛ کواگبر در بلژیک ماند و گیلبرت دوباره به انگلستان نقل مکان کرد. با این حال، گیلبرت تا زمان مرگش چک‌های ماهیانهٔ او را برای حمایت از خانواده می‌فرستاد. گیلبرت در پایان زندگی خود با جورجینا بکت ترل رابطهٔ عاشقانه داشت.
گیلبرت در ۴ نوامبر ۱۹۳۴ در خانهٔ سالمندان کرامول شهر لندن درگذشت. او مدت‌ها بیمار بود و از خوردن غذا امتناع می‌کرد. پس از مرگ، جسدش سوزانده شد. گیلبرت در زمان مرگ یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های جامعهٔ انگلیس به‌شمار می‌رفت و قرار بود فیلمی دربارهٔ او بسازند. سپس برای دهه‌ها مورد بی‌توجهی قرار گرفت، تا اینکه منتقدی به نام ریچارد دورمنت، زندگی‌نامه‌ای از گیلبرت را در سال ۱۹۸۵ منتشر کرد که پس از آن در سال ۱۹۸۶ در آکادمی سلطنتی هنرها مروری به گذشته انجام شد. گیلبرت اکنون به عنوان یکی از برجسته‌ترین مجسمه‌سازان عصر ویکتوریا در نظر گرفته می‌شود.
در سال ۲۰۱۷، سردیس ملکه ویکتوریا اثر گیلبرت به ارزش ۱٫۲ میلیون پوند مشمول ممنوعیت صادرات شد و در ساتبیز به موزه‌ای در نیویورک فروخته شد. در نهایت، موزهٔ فیتزویلیام در کمبریج بودجه‌ای را برای پرداخت ۱٫۰۱ میلیون پوند برای نگهداری مجسمه در بریتانیا جمع‌آوری کرد. این اثر هنری هر سه معیار کمیتهٔ بررسی صادرات آثار هنری را برآورده می‌کرد؛ از اهمیت هنری ملی و ارزش زیبایی‌شناختی برجسته برخوردار بود و برای مطالعهٔ مجسمه‌سازی حیاتی بود. این مبلغ از طریق کمک‌های مالی و کمک مالی ۲۶۷٫۶۰۰ پوندی از صندوق یادبود میراث ملی (ان‌اچ‌ام‌اف) جمع‌آوری شد.
زائده هرمی استخوان کامی () زائده‌ای است که از محل اتصال بخش‌های افقی و عمودی استخوان کامی (پالاتین) به سمت خلف و خارج برآمده شده‌است.
استخوان‌های کامی که در تشکیل قسمت خلفی کام سخت شرکت دارند، بسیار نازک هستند، جز در قسمت خارجی که زوائد هرمی ضخیمی برای اتصال به زوائد بالی (رجلی، تریگوئید) استخوان پروانه‌ای (اسفنوئید) دارند.
آلفرد پرینگشایم (Christopher Clavius) (2 سپتامبر ۱۸۵۰–۲۵ ژوئن ۱۹۴۱)، ریاضی‌دان آلمانی و حامی هنر بود. او در اوهلاو، سیلیسیای پروسی (اکنون اوواوا، لهستان) به دنیا آمد و در شهر زوریخِ سوئیس در گذشت.
پرینگشایم متعلق به یک خانواده یهودی، تجارت پیشه و بسیار ثروتمند سیلزیایی بود. او اولین و یگانه فرزند رودلف پرینگشایم (۱۸۲۱–۱۹۰۱)، کارآفرین در راه‌آهن سیلزی علیا و صاحب معدن ذغال‌سنگ و همسرش پائولا (با نام تولد: دویچمن) (۱۸۲۷–۱۹۰۹) بود. او خواهر جوانتری به نام مارتا داشت.
پرینگشایم وارد جیمنیزیوم ماریاماگدالنا در برسلاو شد و در رشته موسیقی و ریاضیات به تحصیل پرداخت. در سال ۱۸۶۸ ریاضیات و فیزیک را در برلین و در دانشگاه روپرشت کارل در هایدلبرگ فرا گرفت. سپس در سال ۱۸۷۲ دکترای خود را در بخش ریاضیات به‌دست‌آورد و تحت نظر لئو کونیگزبرگر آموزش دید. پرینگشایم در سال ۱۸۷۵ از شهر برلین، جایی که پدر و مادراش در آن زندگی می‌کردند، به مونیخ رفت تا رتبه شایستگی خود را کسب کند. دو سال بعد او کارش را به عنوان استاد در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ آغاز کرد.
پرینگشایم نخست به عنوان دانش‌یار (associate professor) ریاضیات و سپس استاد (پروفسور) دراین دانشگاه گماشته شد. او سرانجام در سال ۱۹۲۲ به عنوان استاد برجسته بازنشسته شد. پرینگشایم در سال ۱۸۹۸ عضو آکادمی علوم باواریا شد و در این مقام تا سال ۱۹۳۸ باقی‌ماند. این چهره علمی و آکادمیک، هم‌چنین عضو متناظر آکادمی علوم گوتینگن بود. علاوه بر این، عضویت آکادمی لئوپلدینه، قدیمی‌ترین آکادمی علوم طبیعی آلمان، را نیز به‌دست‌آورد.
پرینگشایم خود را تبعه آلمان می‌دانست که از «عقیده موزائیک» (که معنی محافظه‌کار یا یهودیت ارتدکسی را افاده می‌کند) پیروی نمی‌کرد و مکرراً از انجام غسل تعمید خودداری می‌کرد.
پرینگشایم در سال ۱۸۷۸ با جیرترود هیدویگ انا دوهم (۱۸۵۵–۱۹۴۲) بازیگر برلینی که مادرش نیز از چهره‌های معروف در عرصه دافع از حقوق زنان برلین بود (۱۸۳۱–۱۹۱۹)، ازدواج کرد. ثمره ازدواج آن‌ها پنج فرزند بود؛ اریش (متولد ۱۸۷۹)، پیتر (متولد ۱۸۸۱)، هاینز (متولد ۱۸۸۲) و دوگانگی (متولد ۱۸۸۳)؛ کلاوس و کتارینا که بنام کاتیا معروف بودند. فرزند اولی او، اریش، به‌خاطر زندگی فلاکت‌بار و قرض‌های قماربازی به آرژانتین تبعید شد و در سن جوانی در آن‌جا درگذشت. اما دو پسر دیگرش؛ پیتر و کلاوس راه پدر را تعقیب کردند و به دنبال تحصیل رفتند تا این‌که درجه استاد ریاضیات و مهارت آهنگسازی را حاصل نمود. به دلیل این‌که یک موسیقی‌دان در یک خانواده کافی‌ست، فرزند دیگرش، هاینز، شغل متفاوتی را پیش گرفت و باستان‌شناس شد و دکترای خود را در این رشته به‌دست‌آورد. ولی مدتی بعد رشته خود را تغییر داد و یک رهبر ارکستر و منتقد مؤفق در شهر برلین و مونیخ شد. دخترش کاتیا نخستین زن در مونیخ بود که شرایط ورود به دانشگاه را به‌دست‌آورد و یکی از اولین محصل فعال زن در دانشگاه مونیخ به‌شمار می‌رفت. کاتیا بعداً به عقد توماس مان، نویسنده و برنده جایزه نوبل درآمد.
پرینگشایم علاوه بر این‌که مشغول کسب علم ریاضیات بود، از اوان جوانی به موسیقی نیز بسیار علاقه داشت و آهنگ‌های مختلفی ریچارد واگنر را در پیانو اجراء می‌کرد. سپس علاقه‌مند به نظریه و تاریخ هنر شد و بسته‌های مهمی ظروف سفالی و نقاشی‌های مایولیکا (که به آن مجولیکا نیز گفته می‌شود ظروف سفالی قلع و لعاب ایتالیایی است که از دره رنسانس ساخته شده‌است) ساخت.
پرینگشایم در آنالیز ریاضی، توابع حقیقی و مختلط را با پیروی از رهیافت مکتب سری توانی وایرشتراس مطالعه کرد. پرینگشایم آثار و نوشته‌های متعددی را در موضوع آنالیز مختلط با تمرکز بر نظریه جمع‌پذیری سری‌های بی‌نهایت و رفتار مرزی توابع تحلیلی منتشر کرد.
یکی از قضایای پرینگشایم که قبلاً طبق ژاک آدامار از سوی امیل بورل ثابت شده بود، بیان می‌کند که سری‌توانی با ضرایب مثبت و شعاع هم‌گرایی معادل ۱، لزوماً در نقطه ۱ دارای تکینگی است. این قضیه در آنالیز ترکیبیاتیPhilippe Flajolet and Robert Sedgewick, "Analytic Combinatorics", Cambridge University Press, 2008, و [[قضیه پرون-فربنیوس عملگرهای مثبت در فضاهای برداری مرتب به‌کار می‌رود.Samuel Karlin and H. M. Taylor. "A First Course in Stochastic Processes." Academic Press, 1975 (second edition).
Samuel Karlin. "Mathematical Methods and Theory in Games, Programming, and Economics." Dover Publications, 1992. .
قضیهٔ دیگری که بعد از پرینگشایم نام‌گذاری شده‌است، معیار تحلیلی را برای یک تابع formula_1 براساس رفتار شعاع همگرایی [[بسط تیلور]] در اطراف یک بازه ارائه می‌کند. با این‌حال، اثبات اصلی پرینگشایم نقص (مرتبط به همگرایی یکنواخت) داشت و اثبات صحیح آن از سوی [[رالف فیلیپ بواس]] ارائه شده بود.
پرینگشایم و ایوان شلزینسکی به‌صورت جداگانه کار کردند و آنچه را که امروزه قضیه شلزینسکی- پرینگشایم در مورد همگرایی [[کسر مسلسل|کسرهای مسلسل]] خاص نامیده می‌شود، اثبات نمودند.
پرینگشایم در کنار پژوهش‌های خود در زمینه آنالیز، هم‌چنان مقالاتی را در مورد مبادی حساب و [[نظریه اعداد]] برای «"دایرة المعارف علم ریاضی"» نوشت. او نوشته‌های علمی خود را در "[[متمتیش آنالن]]" منتشر کرد. پرینگشایم به عنوان «"عضو آکادمی علوم باوارین"»، صورت جلسات علمی‌اش را به ثبت رسانیده‌است.
وقتی‌که حزب نازی آلمان بر اریکه قدرت تکیه زد، پرینگشایم را به‌خاطر نسب یهودی‌اش تحت تعقیب و آزار قرار داد.
علت اصلی این که او مورد تعقیب قرار گرفت، سن (میانه دهه ۸۰ خود بود) او بود که نمی‌خواست بیرون از کشور برود، همان‌گونه که بسیاری اعضای خانواده او نیز بیرون نرفتند و در آلمان باقی‌ماندند. یکی از قوانین ضدیهودی نازی‌ها، «فرمان تغییر نام» بود که در ۱ ژانویه ۱۹۳۸ میلادی در این کشور اجرایی شد. این قانون او را واداشت تا نام خود را در سن ۸۷ سالگی به‌صورت قانونی به آلفِرد اسرائیل پرینگشایم تغییر دهد. ابتداء او اجازه خارج شدن از کشور را نداشت و وینیفرد واگنر نیز نتوانست در این زمینه به پیرمرد واگنر یاری رساند. اما به‌وسیله مداخله رئیس آن وقت دانشگاه مونیخ (LMU)، کارل هاوشوفر، همسایه سابق او که دوست [[رودلف هس]] بود و اسکار پرون استاد ریاضیات که او نیز شاگرد سابق پرینگشایم بود و همچنین از طریق اقدام عضو شجاع SS که پاسپورت او را در آخرین لحظه ترتیب داد، سرانجام او و خانمش توانستند پس از تحمل تحقیر و حقارت سنگین در ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹ این کشور را به مقصد زوریخ سوئیس ترک کنند.
اس‌اس در ماه نوامبر ۱۹۳۸ و در جریان [[شب بلورین]] مجموعهٔ مایولیکای پرینگشایم را از خانه او در مونیخ به‌دست‌آورد. سپس سوی حزب نازی در یک حراجِ اجباری در حراج‌خانه لندن در عوض صدور اجازه مهاجرت به فروش رسید.
خانه پرینگشایم باید برای حزب نازی فروخته می‌شد؛ همین بود که او را تخریب کردند و تعمیرات اداری حزب نازی را در آن مستقر نمودند؛ جای که تمامی اسناد اعضای حزب نازی آلمان تا سال ۱۹۴۵ در آن‌جا نگهداری می‌شد. امروزه، مؤسسه هنر و تاریخ دانشگاه مونیخ (LMU) و سایر دفاتر دولتی مرتبط به آثار باستانی در آن‌ها قرار دارند.
در نهایت، پرینگشایم به تاریخ ۲۵ ژوئن ۱۹۴۱ در زوریخ چشم از جهان فروبست. همسرش تمام لوازم شخصی را که با خود به سوئیس برده بود، شامل نامه‌های ریچارد واگنر را ظاهراً به آتش کشید اما خودش نیز یک سال بعد در گذشت.
[[رده:استادان دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ]]
[[رده:اهالی استان سیلیزیا]]
[[رده:دانش‌آموختگان دانشگاه روپرشت-کارلز هایدلبرگ]]
[[رده:دانش‌آموختگان دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ]]
[[رده:درگذشتگان ۱۹۴۱ (میلادی)]]
[[رده:ریاضی‌دانان سده ۱۹ (میلادی) اهل آلمان]]
[[رده:ریاضی‌دانان سده ۲۰ (میلادی) اهل آلمان]]
[[رده:زادگان ۱۸۵۰ (میلادی)]]
[[رده:مجموعه‌داران هنری اهل آلمان]]
[[رده:مجموعه‌داران هنری سده ۱۹ (میلادی)]]
[[رده:مجموعه‌داران هنری سده ۲۰ (میلادی)]]
[[رده:مهاجران یهودی از آلمان نازی به سوئیس]]
رابرت یوسف وایت، (به انگلیسی: Robert Joseph White) زاده ۲۱ ژانویه ۱۹۲۶ و در گذشته به تاریخ ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۰ یک جراح مغز و اعصاب آمریکایی بود.رابرت یوسف وایت، بیشتر به خاطر تلاشهایش در پیوند سر روی میمونهای زنده شهرت یافته‌است.
در سال ۱۹۷۰ میلادی، پس از یکسری آزمایش‌های مقدماتی، وایت اقدام به پیوند سر یک میمون به بدن میمون دیگر کرد. از آنجایی که دراین عمل جراحی، قطع ستون فقرات در ناحیه گردن الزامی بود، میمون جراحی شده، از گردن به پایین فلج شد. اما پس از جراحی، چون اعصاب جمجمه ای در مغز هنوز فعال بود و توسط سیستم گردش خون بدن جدید تغذیه می‌شد، میمون هنوز می‌توانست بشنود، بو کند، بچشد، بخورد و با چشم اشیا را دنبال کند.
در نهایت وازنش ایمنی بدن میمون میزبان، باعث شد که سر پیوندی میمون مهمان، بعد از ۹ روز، بمیرد. این جراحی آزمایشی توسط برخی دیگر از متخصصان مغز و اعصاب، لقب وحشیانه گرفت.
در طول دهه ۱۹۹۰، وایت قصد داشت همین عمل را روی انسان‌ها نیز انجام دهد و روی اجساد، در یک سردخانه، تمرین‌هایی انجام داد. وی امیدوار بود که بتواند جراحی پیوند سر را بر روی فیزیکدان استیون هاوکینگ و بازیگر کریستوفر ریو نیز انجام دهد. ادامه این سری تحقیقات همچنان در محافل تخصصی جراحی مغز و اعصاب مورد بحث است.
در کالبدشناسی اصطلاح مئای بینی یا گذرگاه بینی () به هر یک از سه گذرگاه در حفره بینی جمجمه اشاره دارد: به نام‌های مئای بالایی، میانی و زیرین.
شاخک‌ها حفره بینی را به فضاهای افقی و ناودانی شکل به نام مئا تقسیم می‌کنند. در مئای زیرین که در معاینه بیشتر قابل دسترس است دهانه مجرای اشکی‌بینی nasolacrimal duct به شکل شکافی حدود یک سانتی‌متر در عقب لبه قدامی شاخک پایینی مشاهده می‌شود و محل آن معمولاً بلافاصله در پائین لبه چسبیده شاخک پائینی است. آگاهی از موقعیت دهانه مجرای اشکی در مئای پائینی بینی، برای پرهیز از صدمه به آن هنگام ایجاد سوراخ از بینی به سینوس nasal anthrostomy جهت درناژ سینوس اهمیت دارد. بدین خاطر آنتروستومی معمولاً در خلفی‌ترین محل ممکن در مئای میانی بینی انجام می‌شود. در قسمت عقب‌تر از شاخک پائینی و در خط مستقیم با مئای پائینی سوراخ قسمت غضروفی مربوط به لوله یا شیپوراستاش در سطح خارجی حلق بینی (نازوفارنکس) وجود دارد.
در مئای میانی، یک توده برآمده حبابی bulla به نام حباب پرویزنی (اتموئید) وجود دارد که دارای تعدادی مجرای سوراخ‌کننده است که به سلول‌های هوایی پرویزنی راه دارند. در زیر این حباب، ناودانی عمیق دیده می‌شود که در جلوی آن شکاف نیمه‌هلالی hiatus semilunaris وجود دارد که دهانه مجرای پیشانی بینی در آن باز می‌شود. در قسمت وسط و پائین حباب پرویزنی سوراخ بزرگی وجود دارد که مرتبط با سینوس فک بالا است.
وجود پولیپ در مئای میانی با انسداد سینوس‌ها باعث سینوزیت می‌شود.
ماریوس هیلر که با نام ادواردو هیلر نیز شناخته می‌شود (۵ اوت ۱۸۹۲ – ۱۷ اکتبر ۱۹۶۴)، یک بازیکن فوتبال بود که برای تیم‌های ملی آلمان و آرژانتین بازی کرده‌است.All Boys: cem anos de história او برادرزاده آرتور هیلر هموطن آلمانی خود بود.
هیلر در آلمان برای اف‌سی فورتسهایم بازی می‌کرد و سه بار برای تیم ملی آلمان به میدان رفت. او تا به امروز رکورددار جوانترین گلزن تاریخ تیم ملی آلمان و دومین بازیکن جوان تاریخ این کشور است.
توله سگ یک سگ نوجوان است. وزن برخی از توله‌ها ۱ تا ۱٫۵ کیلوگرم (۱–۳ پوند) است، در حالی که بزرگترها می‌توانند تا ۷ تا ۱۱ کیلوگرم (۱۵–۲۳ پوند) وزن داشته باشند. همه توله‌های سالم پس از تولد به سرعت رشد می‌کنند. رنگ پوشش توله سگ ممکن است با بزرگتر شدن توله سگ تغییر کند، همان‌طور که معمولاً در نژادهایی مانند یورکشایر تریر دیده می‌شود. توله سگ به‌طور خاص اشاره به سگ جوان دارد، در حالی که "توله" ممکن است برای دیگر جانوران نیز استفاده می‌شود مانند گرگ، فک، زرافه، خوکچه هندی، موش یا کوسه.
[[رده:سگ‌ها]]
پرمرغی شدن بروز یک ویژگی ژنتیکی در مرغان اهلی است. نرهای مبتلا به این عارضه، دارای پرهای ماده‌مانند هستند، اگرچه در غیر این صورت، همانند نرها هستند و مانند نرها پاسخ می‌دهند.
پرمرغی در خروس‌ها یکی از ویژگی‌های معمولی در نژاد سبرایت بانتام است، نژادی که در حدود سال ۱۸۱۰ مطابق با نیت پدیدآورندهٔ آن، سر جان ساندرز سبرایت، پایه‌گذاری شد.
دوشکلی جنسی در پوشش پرها در پرندگان بسیار رایج است،Domm, L. V. Modifications in sex and secondary sexual characters in birds. Chapter V. in "Sex and Secretions" 2nd.ed. The Williams & Wilkins Co. Baltimore, 1939. به ویژه در قرقاولان که در آن نرها بزرگ‌تر هستند و در میان سایر تفاوت‌های ریخت‌شناسی، پرهای روشن‌تر و رنگارنگ‌تر از ماده‌ها دارند.Greenwood, A. W. and Blythe, J. S. S. 1938 Sex dimorphism in the plumage of the domestic fowl.Journal of Genetics. 36, 53-72.
اوایل ثابت شده بود که پرمرغی یک صفت است که توسط یک ژن غالب اتوزومی ساده کنترل می‌شود که بیان آن محدود به جنس نر است.Morgan, T. H. 1920 The genetic factor for hen-feathering in the Sebright Bantam. Biol. Bull 39, 257-259Somes RG Jr, George FW, Baron J, Noble JF, Wilson JD. Inheritance of the henny-feathering trait of the Sebright bantam chicken. J. Hered. 1984 Mar-Apr;75(2):99-102.George F.W. , Matsumine H, McPhaul MJ, Somes RG Jr, Wilson JD. Inheritance of the henny feathering trait in...
J Hered. 1990 Mar-Apr;81(2):107-10.
نماد ژنتیکی پیشنهاد شده توسط FB Hutt در سال ۱۹۵۸ برای تعیین این ژن غالب اتوزومی "Hf" (بعد از "پر مرغی")Hutt, F.B. Genética Avícola. Salvat Editores, S.A. 1ra.ed. España, 1958 بود که توسط سایر ژنتیک‌دانان پذیرفته شد.Somes, R. G. International Registry of Poultry Genetic Stocks. A Directory of Specialized Lines and Strains, Mutations, Breeds and Varieties of Chickens, Japanese Quail and Turkeys. Storrs Agricultural Experiment Station, The University of Connecticut, Storrs, Bulletin #460, (1981) هر دو "نر Hf/Hf" هموزیگوت و "Hf/hf" هتروزیگوت از نوع پرمرغی هستند، در حالی که "hf/hf" از نوع پردار معمولی هستند. این در حالی است که حاملان ماده "ژن Hf" را نمی‌توان شناسایی کرد مگر اینکه به آزمایشات نتاج مراجعه کنند.
تلاش برای نشان دادن پیوند ژنتیکی به چندین جایگاه شناخته‌شده ناموفق بوده‌است.Somes RG Jr, George FW, Baron J, Noble JF, Wilson JD. Inheritance of the henny-feathering trait of the Sebright bantam chicken. J. Hered. 1984 Mar-Apr;75(2):99-102.
پرمرغی در خروس‌ها خود را نشان نمی‌دهد مگر اینکه پرها تحت هجوم هورمون‌های جنسی ایجاد شوند. چه این هورمون از بیضه‌های خود نر باشد و چه از تزریق تستوسترون، تأثیر روی پرمرغی شدن دقیقاً یکسان است.Hutt, F.B. Genética Avícola. Salvat Editores, S.A. 1ra.ed. España, 1958Roxas, H. A. 1926 Gonad cross-transplantation in Sebright and Leghorn fowls. J. Exptl. Zoöl. 46,63-119.Greenwood, A. W. 1928 Studies on the relation of gonadic structure to plumage characterization in the domestic fowl. IV. Gonad cross-transplantation in Leghorn and Campine. Proc. Roy. Soc.(London) B, 103, 73-81.Caridroit, F. 1937 Contróle des caractères pigmentaires raciaux par une hormone masculinisante (propionate de testostérone). Compt. Rend. Soc. Biol. 126,732-734
جوجه‌های هر دو جنس پس از برداشتن گناد، پرهای نرمانند پیدا می‌کنند. به‌طور دقیق، آنها یک پر خنثی با پرهای بلند مانند پوشش پرهای نر ایجاد می‌کنند، زیرا هورمون تخمدان نیز برای ایجاد پرهای زنانه ضروری است.Hutt, F.B. Genética Avícola. Salvat Editores, S.A. 1ra.ed. España, 1958
به خوبی شناخته شده‌است که برخی از استروژن‌های اصلی از آندروژن‌ها مشتق می‌شوند. آندروستندیون به استرون تبدیل می‌شود، در حالی که تستوسترون از طریق عمل آنزیم آروماتاز به استرادیول تبدیل می‌شود؛ بنابراین این آنزیم نقش مهمی در بیوسنتز استروژن دارد.
جایگاه پرکنی ، سازه‌ای برجسته مانند کنده درخت است که به‌طور منظم توسط پرنده شکاری برای تکه‌تکه کردن طعمه، کندن پرها و سایر بخش‌های غیرخوراکی قبل از خوردن آن استفاده می‌شود.
ماهیت مرتفع جایگاه امکان فرود امن‌تری را با بار سنگین طعمه فراهم می‌کند و همچنین موقعیت مناسبی برای وارسی سایر شکارچیان است، در حالی که پرنده آسیب‌پذیر است و درگیر فرایند نسبتاً پیچیده کندن و تغذیه طعمه‌اش است. بسیاری از جغدها برای طعمه‌هایی که روی زمین صید شده‌اند، از جایگاه پرکنی استفاده می‌کنند. جغدهای نواری اغلب از لانه‌های قدیمی برای این منظور استفاده می‌کنند.Lynch, p.115 جایگاه پرکنی توسط جغد انبار استفاده می‌شود که با پرواز در ارتفاع کم و آهسته بر روی یک منطقه از زمین باز، شناور بر روی نقاطی که طعمه‌های احتمالی را پنهان می‌کنند، شکار کنند. جغد انبار عمدتاً از مهره‌داران کوچک، به ویژه جوندگان تغذیه می‌کند. سارگپه معمولی یکی دیگر از کاربران جایگاه پرکنی است و حتی نسبت به جغد انبار رژیم غذایی متنوع‌تری دارد. قرقی (بازگنجشک) در ارتفاع پایین روی زمین پرواز می‌کند، با وارسی پرچین‌ها و حصارها، اما نزدیک به پوشش می‌ماند تا بتواند به سرعت بر روی قربانیان خود بپرد. در جنگل، چابک‌بودن آن را قادر می‌سازد تا به سرعت بین تنه‌ها و شاخه‌ها پرواز کند.Sparrowhawks
در نیوزیلند، شاهین نیوزیلندی شکار خود را به محل پرکنی می‌برد تا گردن پرنده را با استفاده از دندانه نوک خود که همه شاهین‌ها دارند، درآورد. سپس قبل از خوردن کل پرنده، پرها را می‌کند.New Zealand falcon
جایگاه‌های پرکنی مکان‌های ایده‌آلی برای چیدن پوست پرندگان هستند، بنابراین امکان مشاهده دقیق رفتار تغذیه‌ای پرندگان شکاری را فراهم می‌کنند.
این جایگاه یک سطح محکم برای به چنگ گرفتن مؤثر پرنده و گاهی اوقات برای کمک به جداسازی مکانیکی شکار فراهم می‌کند. کنده درختان طبیعی و سازه‌های دست‌ساز مانند جایگاه‌های برآمده و پایه‌های حصار. تخته سنگ‌ها نیز ممکن است مورد استفاده قرار گیرند، به خصوص اگر دارای فرشی از خزه باشند یا ترک خورده یا آجدار باشند.
ریمه‌های پرندگان اغلب روی یا اطراف جایگاه پرکنی یافت می‌شوند که از انواع غیرقابل هضم مصرف‌شده توسط شکارگر تشکیل می‌شود.
جایگاه پرکنی، احاطه شده توسط پر و خز، ممکن است نشان دهد که محل آشیانه‌سازی شکارگرها نیز در همان نزدیکی است و ممکن است عمدتاً در طول فصل زادآوری مورد استفاده قرار گیرند.
دانشمندان می‌توانند از شواهد مربوط به جایگاه پرکنی برای ارائه اطلاعاتی در مورد رفتار تغذیه پرندگان شکاری مرتبط استفاده کنند.Raptor feeding behaviour
همچنین پیشنهاد شده‌است که علائم مدفوع و پرکنی ممکن است روشی گسترده برای ارتباط بین زادآوری و قلمرو کنونی به همنوعان باشد.Territorial markers
در محیط‌های امن یا دشوار، جایگاه پرکنی ممکن است روی سطح زمین باشد.
برندگان جایزه حلقه منتقدان فیلم ونکوور برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در زیر فهرست شده‌اند.
ستروبوویر () (همچنین به عنوان ANA-598 شناخته می شود) یک داروی آزمایشی برای درمان هپاتیت ث بود که در شرکت داروسازی Anadys کشف شد که توسط Roche در سال ۲۰۱۱ خریداری شد. Roche توسعه خود را در ژوئیه ۲۰۱۵ خاتمه داد. این دارو در آزمایش‌های بالینی فاز IIb بود که در ترکیب با اینترفرون و ریباویرین مورد استفاده قرار گرفت و بیماران هپاتیت ث با ژنوتیپ ۱ را هدف قرار داد.
ستروبوویر با مهار آنزیم هپاتیت ث NS5B، یک آران‌ای پلی‌مراز، عمل می‌کند.