moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یک ویژگی مهم که در ماتریس همانی یافت می‌شود در هنگام استفاده از آن در ضرب ماتریس است، این خاصیت به این صورت است که ضرب ماتریس همانی در هر ماتریسی، خود آن ماتریس را نتیجه می‌دهد، این نتیجه در ضرب یک n-همانی و m-همانی برای یک ماتریس m-در-n (مثلاً با نام "A") صادق خواهد بود :
درایه‌های یک ماتریس همانی را با استفاده از تابع دلتای کرونکر نیز می‌توان به این صورت بدست آورد :
پس از میس جولی نوشته پاتریک ماربر نمایشنامه‌نویس برجسته انگلیسی است که در ۱۹۹۵ نگاشته شده‌است این نمایشنامه اقتباسی است از نمایشنامه میس جولی که اگوست استرینبرگ نمایشنامه‌نویس سوئدی در سال ۱۸۸۸ نوشته‌است.
مارگارت برک-وایت با نام اصلی مارگارت وایت (۱۹۰۶–۱۹۷۱) عکاس خبری و مستندگرای آمریکایی بود.
مارگارت برک وایت با نام مارگارت وایت در ۱۴ ژوئن ۱۹۰۶ در نیویورک زاده شد. او در دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد و کارش را به عنوان عکاس صنعتی و معماری آغاز نمود. با انتشار مجله لایف در ۱۹۳۶، برک-وایت نیز به عنوان عکاس پرسنل و معاون سردبیر در این مجله مشغول به کار شد. با آغاز جنگ جهانی دوم او به عنوان عکاس و خبرنگار مجلهٔ لایف برای تهیهٔ گزارش به جبهه‌های جنگ فرستاده شد و نخستین زن عکاسی بود که اجازهٔ همراهی با ارتش آمریکا را داشت. او تنها عکاس خارجی‌ای بود که به هنگام محاصرهٔ مسکو در ۱۹۴۱ در آنجا حضور داشت و از اشغال شهر به دست آلمان‌ها عکس گرفت. در ۱۹۴۵ او همراه با ژنرال پاتون وارد آلمان در حال سقوط شد و توانست عکس‌ها و گزارش‌هایی را از از اردوگاه بوخن‌والد تهیه کند. او همچنین به هنگام جنگ کره نیز به عنوان خبرنگار جنگی رسمی سازمان ملل به تهیهٔ گزارش می‌پرداخت.
مارگارت برک-وایت در ۲۷ اوت ۱۹۷۱ در سن ۶۷ سالگی و به دلیل بیماری پارکینسون درگذشت.
نیروی اجرای عملیات فینکس یا به صورت صحیح‌تر نیروی مشترک ترکیب‌شده اجرای عملیات فینکس که به صورت مختصراً (CJTF Phoenix) شناخته می‌شود، گروه نظامی عملیاتی مشترکی بود که از هفده کشور تشکیل شده‌بود و توسط ستاد فرماندهی مرکزی ایالات متحده آمریکا (مختصراً: (CENTCOM)) اداره می‌شد. مأموریت اصلی این گروه در افغانستان بود که وظیفه آنها تعلیم و راهنمایی نیروی پلیس ملی افغانستان و نیروهای امنیت ملی افغانستان (مختصراً: (ANSF)) و برای برقراری نظم عامه و قانون در سراسر افغانستان بود. اردوی ملی افغانستان در فوریه ۲۰۰۵ بیش از ۵۰۰۰ نیرو برای تعلیم داشت که همه توسط تسک فورس فینکس در چندین نقطه مختلف شهر انجام شد.
ANSF از بخشهای ۲۰۱، ۲۰۳، ۲۰۵، ۲۰۷، ۲۰۹ اردوی ملی افغانستان و نیروی‌های هوایی تشکیل شده بود. پلیس ملی افغان (ANP)، پلیس مرزی افغان (ANBP)، پلیس ضد شورش و پلیس بخش اجتماعی (ANCOP) نیز شامل ANSF بود. قرارگاه اصلی CJTF در کمپ فینکس واقع در شهر کابل بود. این تسک فورس به چندین بخش دیگر در پنج نقطه کشور تقسیم می‌شد که ادارات دیگر آن در بخش جنوبی (RCAC/PAC-S)، بخش غربی (RCAC/PAC-W)، بخش شرقی (RCAC/PAC-E)، بخش مرکزی (RCAC/PAC-C) و بخش شمالی (RCAC/PAC-N) بود. هر بخش مسئول آموزش سربازان یاد شده در شهرهای همان نقاط را داشت. تمام کشورهای شرکت کننده به غیر از ایالات متحده آمریکا و کانادا جزو اتحادیه اروپا بودند. تسک فورس فینکس هفت بار ارتقا داده شد و در اواخر با نام TFPVII شناخته می‌شد.تسک‌فورس فینکس در ویکی‌پدیای انگلیسی.
دانشگاه پلی‌تکنیک تورین یک دانشگاه مهندسی واقع در شهر تورین، در شمال ایتالیا است. این دانشگاه در سال ۱۸۵۹ میلادی تأسیس شده و یکی از کهن‌ترین دانشگاه‌های فنی ایتالیا و یکی از دانشگاه‌ های معتبر جهان در زمینه معماری و مهندسی به حساب می‌آید.
نکته جالب توجه راجع به فارغ التحصیلان این دانشگاه این است که 74.5 درصد از دانشجویان کارشناسی ارشدی که از این دانشگاه فارغ‌ التحصیل می‌شوند، یک سال پس از فارغ التحصیلی وارد بازار کار می‌شوند که این میزان بالاتر از میانگین ملی(60 درصد) است.
فعالیت‌های تحقیقاتی در این دانشگاه شامل فعالیت‌هایی در حوزه "مهندسی صنایع"، "مهندسی ریاضیات"، "مهندسی شهری"، "مهندسی زیست محیطی"، "معماری" و "مهندسی طراحی" است.
این دانشگاه با شرکت‌های بین‌المللی و داخلی ارتباطات علمی دارد و سالیانه با شرکت‌های بزرگی از قبیل "Thales Alenia Space" ، " Intel " ، "Motorola"،
700 قرارداد تحقیقاتی می‌بندد.
این دانشگاه در رتبه‌بندی "QS" دانشگاه‌های جهان ، رتبه 252 را دارد.
از مشاهیر علمی که از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شده‌اند، می‌توان به "گالیله فراری" ،مهندس برق و فیزیکدان ایتالیایی اشاره کرد,
مطالعات وی عمدتاً روی کشف مستقل میدان الکترومغناطیسی، به عنوان یک اصل اساسی موتور القایی است.
جان الکان"، صنعتگر و کارآفرین ایتالیایی است که هم‌اکنون رئیس هیئت مدیره گروه خودروسازی "فیات" را در دست دارد.
الکان از طریق شرکت "فیات"، کنترل شرکت‌های خودروسازی" آلفا رومئو"، "لانچیا"، "مازراتی" و "فراری" را نیز در دست دارد.
شب برهنه فیلمی به کارگردانی سعید سهیلی است که اکران آن در تاریخ ۱۰ مرداد ۱۳۸۰ آغاز شد و به پرده سینما رفت. شادمهر عقیلی و علی قربان‌زاده از بازیگران این فیلم می‌باشند. شادمهر عقیلی بازیگر نقش اول این فیلم پس از اتمام ساخت و بعد از اکران این فیلم، در فروردین ۱۳۸۱ ایران را ترک کرده و به کانادا مهاجرت کرد.
در شب عروسی پوریا و شیوا ، منشی شرکت پوریا (شعله)ادعای رابطه با پوریا را میکند و مراسم عروسی به‌هم می‌خورد.
در پی این ماجرا منشی(شعله) خود را دار زده و می میرد .آرش دوست پوریا، او را تشویق به فرار می‌کند. شیوا نیز خودکشی می‌کند و پوریا که تحت تعقیب قرار گرفته بود به قطار متروکه‌ای پناه می‌برد و با مرد معتاد در قطار آشنا می‌شود. او تمام ارثیه اش را به مرد داخل قطار می دهد
شبی در آتش‌سوزی قطار مرد معتاد می‌سوزد و همه فکر می‌کنند پوریا مرده است. پوریا می‌فهمد که آرش و شیوا قرار ازدواج دارند. او به آرش شک می‌کند، اما با پیدا کردن آلبوم عکس شیوا نزد رشید، به بی تقصیری آرش پی می‌برد و در همان قطار سوخته از رشید اعتراف گیری میکند رشید برای انتقام، پوریا را با چاقو زخمی می‌کند و خود را نیز به روی ریل قطار می‌اندازد و با قطار برخورد میکند و خودکشی میکند . پوریا زخمی خود را به جشن عروسی شیوا و آرش می‌رساند و حلقه ی ازدواج را به او می دهد ؛ و در پایان عروسی پوریا در کنار قبر پدرش می‌میرد.
در جبر خطی "ضرب ماتریس" به عملیات ضرب یک ماتریس با یک کمیت نرده‌ای یا یک ماتریس دیگر گفته می‌شود. در این مقاله سعی شده‌است تا نگاهی به انواع مختلف ضرب ماتریسی داشته باشیم.
ضرب معمولی ماتریس‌ها رایج‌ترین نوع ضرب در ماتریس‌هاست. این نوع ضرب تنها زمانی تعریف می‌شود که تعداد ستون‌های ماتریس اول با تعداد سطرهای ماتریس دوم برابر باشد. حاصل‌ضرب یک ماتریس "m"در"n" در یک ماتریس "n" در "p" یک ماتریس "m" در "p" است، به همین صورت اگر لیستی از ماتریس‌ها برای ضرب را داشته باشیم که ابعاد مختلفی دارند (مانند "m"در"n" , "n"در"p" , "p"در"q" , "q"در"r") بُعد ماتریس حاصل ضرب از تعداد سطرهای اولین ماتریس و تعداد ستون‌های آخرین ماتریس می‌آید (مثلاً در لیست ذکر شده در بالا بعد ماتریس حاصلضرب "m" در "r" خواهد بود). توجه به این نکته نیز لازم است که ضرب ماتریس‌ها خاصیت جابجایی ندارد.
ضرب معمولی به این صورت تعریف می‌شود
که در آن درایه formula_2 برابر است با:
برای به یادسپاری این موضوع می‌توان ضرب معمولی را به این صورت القا کرد که سطر اول در ستون اول درایه اول یا به صورت کلی‌تر سطر mم در ستون nم درایه mnم.
فرض کنید برای
formula_4 و formula_5
در میدان formula_6 که
formula_7، درایه‌های AB به صورت زیر بدست می‌آیند:
در اینجا "i" و "j" را اعداد طبیعی در نظر می‌گیریم که formula_9 و formula_10.
ضرب داخلی و ضرب خارجی در حقیقت صورت‌های خاص و ساده‌شده‌ای از ضرب معمولی ماتریس‌ها هستند. ضرب دو بردار ستونی formula_11 و formula_12 به صورت formula_13 می‌باشد، دراینجا T نشانگر ترانهاده ماتریس است. به صورت صریح‌تر:
ضرب خارجی به صورت formula_15 تعریف می‌شود که:
ضرب ماتریس‌ها در پناه این دو عمل می‌تواند به صورت قطعه‌ای مورد بحث قرار گیرد. برای شروع تجزیهٔ ماتریس به بردارهای سطری و بردارهای ستونی را بررسی می‌کنیم، در شکل زیر ماتریس A را به وسیله ماتریسی با بردارهای سطری و ماتریس B را به وسیله ماتریسی با بردارهای ستونی نمایش می‌دهیم:
که در اینجا formula_19 و formula_20 می‌باشند.
ضرب ماتریسی با این شیوه با توجه به تعاریف بالا به این صورت خواهد بود:
ضرب اسکالر r در یک ماتریس A به این صورت تعریف می‌شود:
برای مثال اگر:
افسوتر، کمپ فینکس یا کمپ قرغه یک ساحهٔ نظامی متعلق به اردوی ملی افغانستان است که در حومه شهر کابل، ۳٫۵ کیلومتر دورتر از میدان هوایی بین‌المللی حامد کرزی قرار دارد. این کمپ توسط اتحاد جماهیر شوری افتتاح شد و از ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۴ توسط ایالات متحده تحت نام کمپ فینکس اداره می‌شد. در حال حاضر کشورهای انگلستان، استرالیا، نیوزلند و دانمارک نیروهای افغان را در این کمپ تحت ماموریت حمایت قاطع آموزش می‌دهند.
کمپ قرغه به صورت محلی با نام افسوتر شناخته میشود. افسوتر مرکز لوژستیکی و ترانسپورتی اتحاد جماهیر شوروی در افغانستان بود. این منطقه به دلیل موقعیت استراتژیکی بسیار عالی در مسیر شاهراه کابل جلال آن توسط نیروهای روس انتخاب شده بود و پیش از ورود مجاهدین به کابل دارای انواع ماشین‌های گران‌قیمت و مختلف روسی برای باربری بود. پس از ترک شوروی از خاک افغانستان و ورود مجاهدین به شهر کابل این منطقه کاملاً توسط مجاهدین به چپاول رفت و تمام اموال آن به وسیله فرماندهان آنها به فروش رفت و این منطقه تبدیل به یک آشغال‌دانی بزرگ آهن‌آلات شد.Global Security.org، اطلاعات کامل در مورد کمپ فینکس در سایت گلوبال سکیوریتی.
تا سال ۲۰۰۳، این منطقه همینطور باقی ماند تا اینکه دفتر حمایت‌های مالی ارتش آمریکا نیاز به جا دادن بیش از ۸۰۰ سرباز در کابل پیدا کرد و این منطقه را به دلیل موقعیت عالی آن بهترین منطقه دانستند و این منطقه را از شرکت افسوتر برای یک‌سال اجاره نمودند و در کمتر از ۷ روز کمپ فینکس توسط سربازان آن درست شد و توانست امکانات کمپ را تا ۱۵ می ۲۰۰۳ به حدی برساند که بتواند جوابگوی نیازهای بیش از ۵۰۰ سرباز آمریکایی در تمامی زمینه‌ها باشد.
این کمپ خانهٔ تسک فورس فینکس بود که توسط ارتش ایالات متحده و نیروهای ناتو در افغانستان اداره می‌شد و به صورت اداری توسط نیروهای پیاده‌نظام ۸۶ام و نیروهای نظامی ایالت ورمانت سرپرستی می‌شد. وظیفهٔ اصلی آنها تعلیم دادن پلیس ملی و اردوی ملی افغانستان بود. نیروهای آمریکایی و ناتو به همراه پیمانکاران محلی و خارجی در این کمپ زندگی می‌کردند. پنج نفر از مجلس نمایندگان آمریکا در ۱۲ اکتبر ۲۰۰۷ برای یک دیدار رسمی از افغانستان از این کمپ بازدید کردند.
این کمپ یا نیروی اجرای عملیات فینکس بود. در فوریه ۲۰۰۵، اردوی ملی افغانستان بیش از ۵۰۰۰ نیروی بدون تعلیم و تازه‌کار داشت که برای این یگان برای تعلیمات بیشتر فرستاد. بیش از هزاران سرباز افغان تحت تعلیم تسک فورس فینکس قرار گرفتند. کمپ فینکس در زمان خودش نسبت به موقعیت قدیمی افسوتر حدود ۳ برابر گسترش یافت.
اریش آبراهام (۲۷ مارس ۱۸۹۵ – ۷ مارس ۱۹۷۱) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود.
ویلهلم آدام (۱۵ سپتامبر ۱۸۷۷–۸ آوریل ۱۹۴۹) یک نظامی بلندپایه آلمانی بود که برای مدتی ریاست دفتر نیرو رایشس‌هیر را بر عهده داشت.
ویلهلم آدام روز ۱۵ سپتامبر سال ۱۸۷۷ در آنسباخ در بایرن زاده شد. آدام در جریان جنگ جهانی اول به عنوان افسر در نیروی زمینی بایرن خدمت کرد. پس از جنگ در رایشسور به درجه سرگردی ترفیع یافت. سال ۱۹۲۲ درجه سرهنگ دومی و سال ۱۹۲۷ درجه سرهنگ تمامی به او اعطا گردید. آدام به عنوان افسری توانمند و با بهره‌وری بالا لقب "پدر نیروهای کوهستان" آلمان را به خود گرفت. سال ۱۹۳۰ به درجه سرتیپی و ریاست دفتر نیرو رایشس‌هیر رسید. آدام روز ۱ دسامبر سال ۱۹۳۱ به درجه سرلشکری ارتقا پذیرفت. سال ۱۹۳۳ فرماندهی منطقه نظامی شماره ۷ در مونشن به او سپرده شد. سال ۱۹۳۵، در شرف بازنشستگی، به دانشکده نیروهای مسلح در برلین منتقل گشت. آدام سال ۱۹۳۸ فرمانده یک گروه ارتش در کاسل شد. رابطه آدام با کورت فن شلایشر و انتقادات علنی او از آدولف هیتلر سبب سردی رابطه آدام و پیشوا شده بود. آدام روز ۲۶ ژوئن سال ۱۹۳۸ به نزد هیتلر در برگهوف احضار شد تا شخصا گزارش پیشرفت ساخت استحکامات دفاعی مرزهای غربی موسوم به دیوار غربی را ارائه نماید. در این دیدار به شکل غیر ظریفی به پیشوا گفت که کار زیادی هنوز انجام نشده است. این سخن به مذاق هیتلر خوش نیامد و موجب ناراحتی او شد. مجددا، هنگام دیدار هیتلر از دیوار غربی در روز ۲۷ اوت همان سال آدام به او گفت نمی‌تواند با نیروهایی که در اختیار دارد مواضع این خط را حفظ کند. هیتلر با عصبانیت پاسخ داد: "کسی که نتواند این استحکامات را حفظ کند حقیر است." با وجود این، آدام فعلا همچنان برای مدتی دیگر در فرماندهی جبهه غربی باقی ماند. به هر صورت، آدام روز ۲۷ نوامبر سال ۱۹۳۸ از مقام خود برکنار شد. در این زمان او در رتبه هفتم افسران نیروی زمینی آلمان قرار داشت. ویلهلم آدام روز ۸ آوریل سال ۱۹۴۹ در گارمیش درگذشت.
کارل آلمندیگر (۳ فوریه۱۸۹۱–۲ اکتبر ۱۹۶۵) یک نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود.
کارل اولریش ارنست پائول آندرس (زاده ۳۱ اوت ۱۸۹۳ - مرگ ۲۸ ژانویه۱۹۷۲) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و از ۸ سپتامبر ۱۹۴۴ تا ۹ دسامبر ۱۹۴۴ فرمانده لشکر ۱۶۸ پیاده‌نظام ورماخت و از ۸ ژانویه ۱۹۴۵ تا ۲۷ ژانویه ۱۹۴۵ فرمانده لشکر ۸۸ پیاده‌نظام ورماخت بود.
وی در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم خود را تسلیم ارتش سرخ کرد. در دادگاهی در شوروی محاکمه و به جرم جنایت جنگی به زندان محکوم شد. وی در نهایت در ۱۹۵۵ از زندان آزاد شد.
الکساندر آندرائه (۲۷ آوریل ۱۸۸۸ - ۳ آوریل ۱۹۷۹) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود. او برای مدتی در جریان جنگ جهانی دوم فرماندار نظامی جزیره کرت بود.
ماکسیمیلیان د آنگلیس (۲ اکتبر ۱۸۸۹–۶ دسامبر ۱۹۷۴) یک نظامی آلمانی در دوره رایش سوم و از فرماندهان واحدهای مختلف ورماخت در جنگ جهانی دوم بود.
وی در ۴ آوریل ۱۹۴۶ به یوگسلاوی فرستاده شد و در آن‌جا به جرم جنایت جنگی به ۲۰ سال زندان محکوم شد. سپس به شوروی فرستاده شد و در آن‌جا نیز به دو ۲۵ سال زندان محکوم شد. در نهایت در سال ۱۹۵۵ آزاد شد و به آلمان بازگشت.
گونتر آنگرن (زاده ۵ مارس۱۸۹۳ - مرگ ۲ فوریه ۱۹۴۳) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و از ۱۵ اوت تا ۲۴ اوت ۱۹۴۱ فرمانده لشکر ۱۱ زرهی ورماخت و از ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۲ تا ۲ فوریه ۱۹۴۳ فرمانده لشکر ۱۶ زرهی ورماخت بود.
وی در ۲ فوریه ۱۹۴۳ و پس از شکست آلمان در نبرد استالینگراد خودکشی کرد.
ویلهلم فون آپل (زاده ۱۶ ژانویه ۱۸۹۲ - مرگ ۷ مارس ۱۹۶۹) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم بود.
وی از ۲۵ سپتامبر ۱۹۴۱ تا ۷ اکتبر ۱۹۴۲ فرمانده لشکر ۲۲ زرهی آلمان نازی بود.
کارل آرندت (زاده ۱۰ مارس ۱۸۹۲ - مرگ ۳۰ دسامبر ۱۹۸۱) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و فرمانده لشکر ۲۹۳ و ۳۵۹ پیاده ورماخت بود.
هانس-یورگن تئودور فون آرنیم (۴ آوریل ۱۸۸۹ – ۱ سپتامبر ۱۹۶۲) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم یگان‌های بزرگی را از سطح لشکر تا گروه ارتش در نیروی زمینی فرماندهی کرد.
آرنیم در خاندانی با سابقه بلند نظامی زاده شد. سال ۱۹۰۸ به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست و در جنگ جهانی اول رزمگاه را تجربه کرد. پس از جنگ در رایشسور باقی ماند و ضمن ترفیع تا درجه سرهنگ، عموماً در جایگاه‌های ستادی خدمت کرد. با کار آمدن رایش سوم فرمانده هنگ ۶۸ پیاده‌نظام شد. در پی آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ با درجه سرتیپ به فرماندهی به فرماندهی لشکر پنجاه و دوم پیاده‌نظام رسید. چند ماه بعد به درجه سرلشکر ترفیع گرفت و بدون این که در زمینه نیروهای زرهی سابقه‌ای داشته باشد، به فرماندهی لشکر هفدهم زرهی منصوب شد. با این لشکر در عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی در سال ۱۹۴۱ مشارکت کرد و نقش مؤثری در چند نبرد محاصره‌ای عمده از جمله نبرد نخست کی‌یف و نبرد بریانسک داشت. سپس فرماندهی سپاه ۳۹ زرهی در قسمت شمالی جبهه شرقی را دست گرفت و تا میانه سال ۱۹۴۲ عموماً در نواحی تیخوین و ولخوف در جنوب شرقی لنینگراد درگیر بود.
آرنیم اواخر سال ۱۹۴۲ به درجه ارتشبد ترفیع گرفت و به فرماندهی ارتش پنجم زرهی در تونس در شمال آفریقا برگزیده شد. می‌بایست در جریان عقب‌نشینی فیلدمارشال اروین رومل از مصر، موضع خود را حفظ می‌کرد. به هر طریق از عهده این مسئولیت برآمد. در ادامه اوایل سال ۱۹۴۳ با رومل در تلاش برای شکست دادن نیروهای متفقین در شمال غربی آفریقا بود. به هر حال این امکان برای آن‌ها میسر نشد. رومل در نهایت ماه مارس سال ۱۹۴۳ آفریقا را ترک کرد و آرنیم به عنوان جانشین او، فرمانده گروه ارتش آفریقا شد. در این هنگام ورق جنگ علیه آلمان برگشته بود. او با گرفتاری به مشکلات بسیار شدید تدارکاتی قادر به حفظ سر ساحل تونس نشد و ماه مه به اسارت متفقین درآمد.
آرنیم پس از جنگ سال ۱۹۴۷ آزاد شد و به آلمان غربی بازگشت. او سال ۱۹۶۲ در بات ویلدونگن درگذشت.
هانس-یورگن تئودور فون آرنیم روز ۴ آوریل سال ۱۸۸۹ در ارنسدورف در سیلزی زاده شد. خاندان پروسی فون آرنیم سابقه بلند نظامی‌گری در نسل‌های متوالی از سده چهاردهم میلادی داشت. هانس-یورگن دوران مدرسه را در گلوگاو گذراند. روز ۱ آوریل سال ۱۹۰۸ به عنوان افسر دانشجو وارد نیروی زمینی امپراتوری آلمان شد. پس از گذراندن دوره آموزشی افسران، روز ۱۹ اوت سال ۱۹۰۹ با درجه ستوان دوم در هنگ نخبه ۴ پیاده‌نظام محافظ پروس به سلک افسران درآمد. اواخر سال ۱۹۱۳ آجودان یک گردان در همان هنگ شد.
در پی آغاز جنگ جهانی دوم در ماه اوت سال ۱۹۱۴، آرنیم با هنگ ۴ پیاده‌نظام محافظ در نبردهای نواحی بلژیک و شمال فرانسه در جبهه غربی حضور یافت. اواخر سال ۱۹۱۴ موقتاً آجودان هنگ بود. ماه ژانویه سال ۱۹۱۵ به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت. روز ۱ نوامبر به فرماندهی یک گروهان منصوب شد و برای یک سال آن را هدایت کرد. آرنیم در ادامه به جبهه شرقی فرستاده شد و افسر مهمات لشکر ۴ یِیگر محافظ بود. روز ۲۷ ژانویه سال ۱۹۱۷ به درجه سروان ترفیع گرفت. روز ۴ ژوئیه به عنوان آجودان لشکر برگزیده شد. روز ۲۰ اکتبر فرماندهی یک گردان به او محول گردید. با این یگان جنگ را در جبهه غربی به پایان رساند. با عملکرد نسبتاً متمایز در طول جنگ نشان خاندان هوهن‌تسولرن و هر دو درجه نشان صلیب آهنین را دریافت کرد.
آرنیم سال ۱۹۱۹ فرمانده یک گروهان در هنگ ۲۹ پیاده‌نظام در برلین-شارلوتنبورگ شد و به خدمت نظامی در رایشسور به عنوان یکی از ۴٬۰۰۰ افسر نیروی زمینی آن ادامه داد. پائیز سال ۱۹۲۰ به لشکر دوم پیاده‌نظام در اشتتین منتقل شد. یک سال فرمانده یکی از گردان‌ها و یک سال بعدی را تا سال ۱۹۲۲ آجودان این لشکر بود. دو سال را در ستاد گروه ارتش ۲ در کاسل گذراند. آرنیم روز ۱ اکتبر سال ۱۹۲۴ به وزارت منتقل شد. آرنیم در این موقعیت خود را افسری قابل و سخت‌کوش نشان داد و ارتباط ارزشمندی در میان صاحب‌منصبان برقرار کرد. سال ۱۹۲۵ آجودان ارشد سپهبد فون بِرِنت، فرمانده گروه ارتش ۱ در برلین شد. یازده سال پس از مورد پیشین، سال ۱۹۲۸ به درجه سرگرد ترفیع گرفت. ماه سپتامبر سال ۱۹۲۹ به درخواست سپهبد ویلهلم فون لیب، به ستاد منطقه نظامی شماره ۷ در مونشن منتقل شد. در این موقعیت رئیس ستاد فرماندهی ۷ توپخانه بود. آرنیم روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۲ به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت. شش ماه بعد به عنوان فرمانده گردان ۱ هنگ ۲ پیاده‌نظام منصوب گشت. سپس در فرماندهی ۶ پیاده‌نظام، تحت امر سرتیپ گونتر فون کلوگه، خدمت کرد. چند ماه بعد رئیس ستاد این فرماندهی شد و روز ۱ ژوئیه سال ۱۹۳۴ به درجه سرهنگ ترفیع گرفت.
روز ۱۵ اکتبر سال ۱۹۳۵ فرماندهی هنگ ۶۸ پیاده‌نظام در لشکر تازه‌تشکیل‌شده بیست و سوم پیاده‌نظام در برلین به آرنیم سپرده شد. او از این منصب رضایت داشت و حتی پس از ترفیع به درجه سرتیپ در آن باقی ماند. آرنیم با وجود داشتن برخی انتقادات نسبت به حاکمیت رایش سوم، با روحیه عمیق وفاداری پروسی، از همکاری با توطئه‌گران علیه آن اجتناب می‌کرد. در جریان مسئله بلومبرگ-فریچ در ماه فوریه سال ۱۹۳۸، فرمانده لشکر او وادار به بازنشستگی شد. سپهبد اروین فون ویتسلیبن، فرمانده منطقه نظامی شماره ۳ در برلین و از عناصر جنبش مخفی ضد هیتلر با استفاده از این فرصت فردی از حلقه هم‌فکران خود را در این جایگاه نهاد و این فرد به نوبه خود فرماندهان هنگ‌ها را تغییر داد. بدین ترتیب آرنیم به دفتر شماره ۴ نیروی زمینی در شوایدنیتس در سیلزی فرستاده شد و عملاً با تقلیل جایگاه مسئول انبارها بود. در این حال سپهبد والتر شروت، فرمانده سپاه ۱۲، آرنیم را فردی «شجاع و دلیر» توصیف و توصیه به انتصاب او به عنوان فرمانده یک لشکر کرد. به هر حال تحقق چنین امری مدتی به طول انجامید. آرنیم در نهایت به کمک روابطی که در فرماندهی عالی نیروی زمینی داشت روز ۱ مه سال ۱۹۳۹ به ستاد کل در برلین منتقل شد.
در پی آغاز جنگ جهانی دوم، آرنیم روز ۱۲ سپتامبر سال ۱۹۳۹ به عنوان جانشین سرلشکر فریدریش برگمان، به فرماندهی لشکر پنجاه و دوم پیاده‌نظام در زارپفالتس منصوب گشت. البته این لشکر در این زمان همچنان در حال تشکیل بود. لشکر پنجاه و دوم پیاده‌نظام در نبرد لهستان مشارکتی نداشت و در نبرد فرانسه در سال ۱۹۴۰ نیز تنها یگان‌های محدودی از آن به‌کار رفتند. با وجود این که هیچ نقشی تا کنون در جنگ ایفا نکرده بود، آرنیم روز ۱ دسامبر سال ۱۹۳۹ به درجه سرلشکر ترفیع گرفت.
پائیز سال ۱۹۴۰ به مونشن احضار شد تا فرماندهی لشکر هفدهم زرهی را دست بگیرد. او تا بدین زمان هیچ آموزش یا نسبتی با نیروهای زرهی نداشت و چنین انتصابی می‌تواند به باور به توانمندی‌های عمومی او و روابطش در فرماندهی عالی مرتبط باشد. لشکر او تا اوایل سال ۱۹۴۱ در حال آموزش بود. سپس به لهستان منتقل شد تا آماده مشارکت در عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی شود. با آغاز عملیات در روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، نیروهای آرنیم به عنوان بخشی از گروه زرهی ۲ هاینتس گودریان، شمال برست-لیتوفسک از رود بوگ گذشتند و سلونیم، نخستین هدف را روز ۲۴ ژوئن تخسیر کردند. روز بعد یک پاتک سنگین دشمن را دفع کرد. از روز ۲۶ ژوئن درگیر نبرد سختی در ناحیه شکلوف شد. آرنیم خود روز بعد به شدت مجروح و به سرعت به لهستان بازگردانده شد.
آرنیم ابتدا در لووف بستری و سپس برای ادامه درمان به برلین فرستاده شد. تا اوایل ماه اوت در بیمارستان نظامی بود. در این مدت سرتیپ کارل فون ویبر، فرمانده موقت لشکر هفدهم زرهی در رزمگاه زخم برداشت و کشته شد. آرنیم در یک مرخصی کوتاه از بیمارستان در مراسم خاکسپاری او شرکت کرد. آرنیم سپس تا میانه ماه سپتامبر دوره نقاهت را در برلین گذراند. روز ۱۷ سپتامبر فرماندهی لشکر هفدهم زرهی از سرتیپ ویلهلم فون توما، فرمانده موقت، دریافت کرد. لشکر او در مراحل پایانی نبرد نخست کی‌یف و سپس در نبرد بریانسک حاضر بود. نیروهای آرنیم یک پل کلیدی بر رود دسنا و شهر بریانسک، محل یکی از مهم‌ترین اتصالات ریلی شوروی، را تصرف کردند. این دستاورد تأثیر ویژه‌ای بر پیروزی آلمانی‌ها در نبرد این ناحیه داشت. نیروهای آرنیم روز ۱۷ اکتبر روز ۱۹۴۱ قریب به ۳۰٬۰۰۰ نفر از قوای دشمن را در محاصره ناحیه بریانسک به اسارت گرفتند. این لشکر در اثر کمبود سوخت مدتی از تحرک واماند. سپس با دریافت تدارکات به حرکت به سمت اریول، در پیشروی به سمت مسکو سهیم بود. به هر صورت گل‌آلود بودن راه‌های منطقه مجدداً باعث توقف آن در پروتوا در ۱۰۰ کیلومتری پایتخت شوروی شد.
آرنیم به درجه سپهبد (ژنرال نیروهای زرهی) ترفیع گرفت و با ترک لشکر هفدهم زرهی، روز ۱۱ نوامبر سال ۱۹۴۱ به فرماندهی سپاه ۳۹ موتوریزه (از ژوئیه ۱۹۴۲ سپاه ۳۹ زرهی) در قسمت شمالی جبهه شرقی برگزیده شد. شرایط بد آب‌وهوایی سبب گشت رسیدن به قرارگاه فرماندهی این سپاه تا روز ۱۵ نوامبر به طول بینجامد. او حتی بخشی از مسیر را با سورتمه طی کرد. دو روز بعد سپاه ۳۹ موتوریزه زیر پاتک گسترده ارتش سرخ در حومه تخوین قرار گرفت. وضعیت دشوار چاره‌ای جز عقب‌نشینی مرحله به مرحله تا رود وولخوف برای آرینم باقی نگذاشت. این عمل در شرایط بسیار دشوار زمستانی نسبتاً به خوبی انجام گرفت اما تلفات سنگینی متوجه یگان شد؛ به وجهی که در پایان تا روز ۲۳ دسامبر برای لشکر هجدهم پیاده‌نظام موتوریزه تنها قریب به ۸۰۰ نفر و لشکر دوازدهم زرهی آن نزدیک به ۱٬۲۰۰ نفر باقی ماند. به هر صورت سپاه ۳۹ موتوریزه در مابقی طول زمستان توانست خط خود را حفظ کند. این سپاه اواخر ماه مارس سال ۱۹۴۲ برای یک استراحت مختصر از خط مقدم خارج شد. آرنیم سپس با سه لشکر و مقداری یگان کوچک‌تر دیگر، مأمور به نجات نیروهای آلمانی گرفتار محاصره خولم بود. او در یک حمله برنامه‌ریزی شده از روز ۱ مه، با وجود مواجهه با مقاومت شدید، محاصره شکست و خود را به داخل آن رساند. به هر حال تا این زمان کمتر از نیمی از نیروهای اولیه درون محاصره در شرایط رزمی باقی مانده بودند. ارتشبد ارنست بوش، فرمانده ارتش شانزدهم و مافوق بلافصل آرنیم، در تحسین، او را «شخصیتی با اراده قوی» خواند که «خود را در نبرد خولم به اثبات رساند».
در حین اجرای عملیات موسوم به مورد آبی از میانه سال ۱۹۴۲ و تمرکز درگیری‌ها بر مناطق جنوبی خط مقدم، سپاه آرنیم در خط مقدم بود اما درگیری چندانی نداشت. آرنیم که از این شرایط سکون راضی نبود، در تماس با دفتر پرسنل نیروی زمینی خواهان جابه‌جایی در جایگاه شد. روز ۳۰ نوامبر سال ۱۹۴۲ سرتیپ رودولف اشمونت، رئیس دفتر پرسنل در تماس تلفنی از او خواست فرماندهی سپاه ۳۹ زرهی را به سپهبد روبرت مارتینک بسپارد و در قرارگاه پیشوا در راستنبورگ در پروس شرقی حاضر شود. همین که به راستنبورگ رسید به او اطلاع دادند به درجه ارتشبد ترفیع گرفته و به مقام فرماندهی ارتش پنجم زرهی که در تونس در شمال آفریقا در حال تشکیل بود، منصوب گشته‌است. آرنیم در دیدار با فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت و شخص آدولف هیتلر در روز ۳ دسامبر، دستورالعمل خود در این جایگاه را دریافت کرد. این مأموریت در پی درخواست فیلدمارشال آلبرت کسلرینگ، فرمانده کل جبهه جنوبی آلمان، جهت تشکیل قرارگاه یک ارتش زرهی در تونس، به آرنیم محول می‌شد. او می٬بایست در حین عقب‌نشینی فیلدمارشال اروین رومل به سمت غرب، سر ساحل تونس را در مقابل تهاجم متفقین از الجزایر حفظ می‌کرد. پیشوا وعده داد سه لشکر زرهی و سه لشکر موتوریزه در اختیار او قرار گیرد و تدارکات کافی تأمین شود.
هنگامی که آرنیم به تونس رسید ارتش پنجم زرهی شامل یک لشکر دهم زرهی، دو گردان از هنگ ۵ چترباز، یک هنگ بادپر، یک گردان ۱۱ مهندسی چترباز، سه گردان جایگزینی میدانی، یک گردان ۵۰۱ زرهی سنگین با ۱۷ تانک تیگر ۱ و تعدادی یگان کوچک مختلف دیگر بود. میانه ماه دسامبر بیشتر لشکر ۳۳۴ام پیاده‌نظام نیز فرا رسید. او همچنین یک لشکر، یک تیپ و چند گردان ایتالیایی را نیز تحت فرمان داشت. او برای سازمان دادن به دفاع تونس، یگان‌های متفرقه آلمانی را با یکدیگر ترکیب و لشکر "فون برویْش" را تشکیل و در جناح راست (ساحلی) قرار داد. در این لشکر دهم زرهی از مرکز و نیروهای کمتر قابل‌اتکای ایتالیایی از جناح جنوب محافظت می‌کردند.
نخستین درگیری عمده بین طرفین با حضور آرنیم روز ۲۲ دسامبر بر سرعت ارتفاعات راهبردی جبل الاحمر در ۴۰ کیلومتری غرب شهر تونس رخ داد. این موضع چند بار در عرض چند روز دست به دست شد تا این که درحالی‌که نیروهای آرینم بر آن مسلط بودند، در پی بارش شدید باران نبرد متوقف شد. در این حین در جناح جنوبی نیروهای فرانسوی و بریتانیایی با پس زدن ایتالیایی‌ها در حال نزدیک شدن به ساحل مدیترانه بودند. اگر دشمن به هدف خود می‌رسید ارتباط بین رومل و آرنیم مسدود و مسیر تدارکاتی فیلدمارشال قطع می‌شد. آرنیم با اطمینان نسبی از قسمت مرکزی و راست خط مقدم، رو به جنوب آورد و در قالب عملیات "آیلبوته" از روز ۱۸ ژانویه سال ۱۹۴۳، با یک پاتک با ترکیبی از نیروهای پیاده و زرهی فرانسوی‌ها را مقداری عقب راند و چهار هزار نفر را به اسارت گرفت. کمبود تدارکات موجب توقف عملیات پس از یک هفته شد. پاتک‌های متفقین برای حدود یک هفته پس از آن ادامه داشت اما نتوانست تسلط آرنیم را از این موضع جابه‌جا کند.
اواخر ماه ژانویه سال ۱۹۴۳ لشکر بیست و یکم زرهی از قوای رومل در نهایت به تونس رسید. آرنیم با این نیروی کمکی یک حمله غافلگیر کننده از روز ۳۰ ژانویه به سمت گذرگاه فائض مجدداً در جناح جنوبی اجرا کرد که ضمن تسخیر گذرگاه، تا هنگام دخالت نیروهای آمریکایی، توانست هزار فرانسوی دیگر را اسیر کند. ضدحملات متعاقب آمریکایی‌ها نیز دفع شد. بدین شکل آرنیم بخش جنوبی را به اندازه کافی برای رسیدن بدنه اصلی نیروهای رومل تعریض کرد. آرنیم با حملات محلی دیگری چند پیروزی راه‌کنشی بیشتر حاصل نمود و یک لشکر فرانسوی را از بین برد.
با این وجود آرنیم در وضعیت راهبردی حساسی قرار داشت. با وجود برآورد نیاز ماهانه به ۱۵۰٬۰۰۰ تن تدارکات برای مجموع نیروهای آرنیم و رومل، فیلدمارشال کسلرینگ تنها می‌توانست ۶۰٬۰۰۰ تن تدارکات، حدود ۴۰ درصد مقداز مورد نیاز، برای آن‌ها تأمین کند. با از دست رفتن اراضی و بندرهای لیبی فشار دریایی و هوایی بر تدارکات‌رسانی آلمانی‌ها در نواحی میانی مدیترانه افزایش یافت. نخستین دیدار بین آرنیم و رومل روز ۹ فوریه سال ۱۹۴۳، به ابتکار کسلرینگ، در پایگاه "لوفت‌وافه" در تونس صورت گرفت. دیدار پیشین این دو تن به هجده سال پیش از آن مربوط می‌شد. آلمانی‌ها قصد داشتند پیش از رسیدن نیروهای بریتانیایی از شرق و جنوب، آمریکایی‌ها در غرب شکستند و سپس رو به دیگری آورند. به پیشنهاد کسلرینگ، قرار شد در حمله به سمت غرب رومل از جنوب در جهت قفصه و آرنیم با بیشتر نیروهای متحرک، در شمال در جهت سبیتلا یورش ببرند. این دو سبب رو به شمال می‌کردند و با اتصال به یکدیگر تا بندر بونه می‌رفتند و دشمن را به محاصره می‌انداختند. هدف تهاجم نه تصرف زمین، بلکه وارد آوردن حداکثر صدمه به دشمن بود. هر دو موافق این طرح بودند اما آرنیم نگرانی از کمبود سوخت برای چنین عملیات گسترده‌ای داشت. به هر صورت این دو فرمانده ارتش آلمانی با دو شخصیت متفاوت، هیچگاه نتوانستند همکاری مؤثری با یکدیگر داشته باشند.
حمله سرنیزه زرهی آرنیم از روز ۱۴ فوریه سال ۱۹۴۳ به رهبری سرهنگ هاینتس سیگلر، با جلوداری گردان ۵۰۱ زرهی سنگین آغاز شد. این تهاجم همان روز نخست یک هنگ و چند گردان آمریکایی را در هم کوبید. تا روز بعد بیش از ۱۰۰ تانک دشمن از بین رفت. حرکت رومل با یک روز اختلاف، نیز با عقب‌نشینی دشمن رو به رو، به خوبی آغاز و بر قفصه مسلط شد. همین مسئله بهانه‌ای شد تا برخلاف قرار پیشین، آرنیم از سپردن لشکر بیست و یکم زرهی به رومل امتناع کند. او دستور به استفاده از آن در حمله به سمتٰ سبیتلا داد. رومل پس از مدتی تحمل، شکایت به نزد کسلرینگ برد و از خواست هر دو لشکر بیست و یکم و نهم به راهی جنوب شوند. کسلرینگ موافق رومل بود اما خود این درخواست نیز برخلاف طرح اولیه بود تا کسلرینگ آن را منوط به کسب تکلیف از فرماندهی عالی ورماخت کند. در همین حال حمله نیروهای آرنیم به سبیتلا تنها از ظهر روز ۱۷ فوریه، سومین روز عملیات، صورت گرفت. این تعلل‌ها به آمریکایی‌ها فرصت بازیابی و گریز از نقاط در خطر داد. آرنیم مدتی بعد به رومل اطلاع مشکلات تدارکاتی دیگر امکان ادامه حرکت به او نمی‌دهد. بدین ترتیب عملیات او پس از تنها چند پیروزی موضعی، متوقف شد. فرماندهی عالی در نهایت فرمان به انتقال دو لشکر زرهی به رومل داد و او را موظف کرد از همان محل به سمت شمال چرخش کند. با این حال، آرنیم در تخطی عیان از فرمان، بدون این که به کسلرینگ و رومل اطلاع دهد بیشتر نیروهای لشکر دهم زرهی به علاوه هنگ ۵۰۱ زرهی سنگین را برای خود نگاه داشت. این اقدام اختلال بیشتری در کار رومل ایجاد کرد. کسلرینگ بعد از ظهر روز ۲۰ فوریه آرنیم را به شهر تونس فراخواند و به شدت توبیخ نمود. با وجود این که رومل مقدار دیگری پیروزی در نبرد گذرگاه القصرین کسب کرد اما آلمانی‌ها دیگر فرصت را از دست داده بودند. با تأیید کسلرینگ، رومل روز ۲۲ فوریه تهاجم را کاملاً متوقف کرد. این عملیات در مجموع گونه‌ای پیروزی برای نیروهای محور بود البته نه آن چیزی که به دنبال آن بودند.
روز ۲۳ فوریه سال ۱۹۴۳ گروه ارتش آفریقا تشکیل گردید. هیتلر تمایل خود بر انتصاب آرنیم بر فرماندهی آن را ابراز کرده بود اما کسلرینگ بنا شیوه رفتار و فرماندهی آرنیم، رومل را بدین منظور برگزید. به هر صورت رومل مشکلات وخیم سلامتی داشت و قرار بود به زودی از آفریقا برود؛ بدین شکل در نظر بود آرنیم در آن هنگام جایگزین او شود. در همین مدت، آرنیم بدون توجه به این که رومل در این حال مافوق او به حساب می‌آمد، بدون اطلاع او روز ۲۴ فوریه به رم رفت و موافقت کسلرینگ برای اجرای تهاجم دیگری از جانب خود در بخش شمالی تونس را کسب کرد. او تصور می‌کرد متفقین برای مقابله با رومل در القصرِین در جنوب، جناح شمالی خود را تضعیف کرده‌اند. این تهاجم موسوم به عملیات "اوکسن‌کوپف" از روز ۲۶ فوریه با حدود سه لشکر از جمله گردان ۵۰۱ زرهی سنگین آغاز شد. این عملیات برخلاف مورد پیشین دشمن را غافلگیر نکرد و به صورت حملات نامنظم در مقابل دفاع آماده جز اندک موفقیت‌های محلی، چیز دیگری عاید آنیم نساخت. او در این بین بیش از ۷۰ تانک خود از جمله بیشتر تیگرها را از دست داد؛ درحالی‌که گفته می‌شود این مقدار برای بریتانیایی‌ها تنها ۲۰ تانک بود. این درحالی بود که رفته‌رفته تجهیزات کمتری به دست آلمانی‌ها در تونس می‌رسید. این اقدام آرنیم به شکل مشابهی، تهاجم از پیش مقرر شده رومل به سمت شرق را نیز با مشکل و تأخیر مواجه کرد. بدین شکل، حمله رومل از روز ۶ مارس یک شکست تمام‌عیار به بار آورد.
رومل روز ۹ آوریل سال ۱۹۴۳ برای همیشه شمال آفریقا را ترک کرد. آرنیم همان روز فرماندهی گروه ارتش آفریقا را در دست گرفت. سپهبد گوستاف فون ورست جانشین او در فرماندهی ارتش پنجم زرهی شد. گروه ارتش آفریقا در این هنگام شامل ۳۵۰٬۰۰۰ نفر می‌شد که ۱۲۰٬۰۰۰ نفر از آن‌ها نیروی رزمی بودند که از همین مقدار هم دو سوم آلمانی بودند. در مقابل آن‌ها ۵۰۰٬۰۰۰ نیروی متفقین از جمله ۲۵۰٬۰۰۰ نفر نیروی زرمی قرار داشت. آرنیم می‌بایست با حدود ۲۰۰ تانک جلوی ۱٬۸۰۰ دشمن می‌ایستاد. او با این توان می‌بایست از بیش از ۶۲۰ کیلومتر خط مقدم محافظت می‌کرد که بسیار بیشتر از میزان استاندارد برای آن میزان نیرو بود. از تدارکات کافی به دستش می‌رسید شاید امیدی به حفظ دست کم بخشی از سر پل تونس می‌بود؛ درحالی‌که از ۱۴۰٬۰۰۰ تن مقدار مورد نیاز، در ماه ژانویه تنها ۴۶ هزار تن و در ماه بعد تنها ۳۳ هزار تن تأمین شد. وخامت اوضاع تدارکاتی در گزارشی که به جووانی مسه، فرمانده ارتش یکم ایتالیا داد می‌توان درک کرد. در گزارش اذعان شد اگر تدارکات به آن نرسد، بدون حمله دشمن به مواضع آلمانی‌ها هم «کار آن‌ها تا روز ۱ ژوئیه خود به خود تمام است.»
به هر حال آرنیم همچنان در نبرد در دفاع از سر ساحل تونس مهارت راه‌کنشی از خود نشان می‌داد. او پیش‌بینی می‌کرد دشمن قصد دارد با تهاجم خود گروه ارتش را به دو نیم کند. آرنیم مایل بود ارتش یکم ایتالیا را از جنوب به شمال عقب بکشد تا خط خود را کوتاه‌تر و از منطقه کوچک‌تری دفاع کند. با این وجود، کسلرینگ با خوش‌بینی نسبت به وضعیت، چنین مجوزی به او نداد. به هر صورت آرنیم روز ۱۴ مارس به بگان‌های غیر موتوریزه ایتالیایی دستور حرکت به سمت شمال داد. در همین حال تهاجم متفقین آغاز شد. قفصه روز ۱۷ مارس سقوط کرد. آرنیم دو سوم از نیروهای ذخیره متحرک خود را صرف مقابله با تهاجم جنوبی دشمن در ناحیه مارث ساخت. با اقدام بریتانیایی‌ها به دور زدن موضع ایتالیایی‌ها در خط مارث، مسه روز ۲۸ مارس وادار به رها کردن این موضع شد. به هر حال ایتالیایی‌ها نتوانستند در مواضع پشتی خط دفاعی مناسبی در وادی عکاریت ایجاد کنند. آرنیم مداوما از فرماندهی عالی درخواست تدارکات بیشتر می‌کرد. او روز ۲۹ مارس به فرماندهی ایتالیا اعلام کرد تنها برای یک یا دو روز رزمی دیگر مهمات دارد؛ البته برخی از انواع آن‌ها در همین زمان به اتمام رسیده‌است. او همچنین گزارش کرد بدون سوخت دیگر امکان تحرکات عمده وجود ندارد. درحالی‌که کسلرینگ توصیه به اجرا ضدحمله می‌کرد، آرنیم به فرستاده او، سرتیپ زیگفریت وستفال، گفت نیروهایش دیگر حتی همانند رومل، نان هم ندارند.
نبرد وادی عکاریت از روز ۵ آوریل سال ۱۹۴۳ آغاز شد و ایتالیایی‌ها کمتر از دو روز بعد این موضع را هم تخلیه کردند. در جریان این نبرد یک لشکر ایتالیایی عملاً منهدم شد و ۵٬۰۰۰ نفر از آن‌ها به اسارت درآمدند. روز بعد نیروهای شرقی و غربی متفقین به یکدیگر متصل شدند و محاصره حول گروه ارتش آفریقا را تکمیل کردند. آرنیم به آخرین سر ساحل خود عقب‌نشینی کرد. کسلرینگ بنا بر دستور فرماندهی‌های عالی آلمان و ایتالیا، روز ۱۳ آوریل فرمان به پایداری تا آخرین نفر داد. او همچنین خواست از نیروهای مازاد اداری به عنوان نیروی رزمی استفاده و تمام افراد غیرضروری دیگر از محل تخلیه شود. همچنین وعده نیروی کمکی داده شد. آرنیم هیچ پاسخی به این سخنان نداد. بریتانیایی‌ها از روز ۲۲ آوریل تهاجمی را آغاز اما روز ۲۹ آوریل خود آن را متوقف کردند. همین مقدار هم موجب به اتمام رسیدن ته‌مانده سوخت و مهمات آرنیم شد. او شب ۱ مه به واپسین خط دفاعی خود در بیزرته عقب نشست. آمریکایی‌ها تنها ۲۵ کیلومتر با این محل فاصله داشتند. آرنیم در این زمان فقط ۷۶ تانک داشت که همان‌ها بدون سوخت بودند. او افسران ستادی و فرماندهان ارشد خود را به بهانه‌های مختلف از جمله بیماری، یک‌به‌یک از تونس خارج کرد. البته تعدادی از رفتن اجتناب نمودند. سرگرد هری فون کاتن، داماد و آجودان آرنیم نیز میل به ترک نداشت اما آرنیم او را وادار به این کار کرد. با ادامه خوشبینی کسلرینگ، روز ۴ مه با تخلیه مخفیانه تعداد دیگری از فرماندهان مخالفت شد.
تهاجم نهایی متفقین در تمامی طول خط مقدم از صبح روز ۶ مه سال ۱۹۴۳ آغاز شد. تمرکز اصلی تهاجم بر دره‌ای در جنوب رودخانه مجرده بود. آرنیم می‌خواست نیروی زرهی و ضدهوایی خود را بر آن‌جا متمرکز کند اما سوخت مورد نیاز این حرکت را نداشت. بریتانیایی‌ها در عرض یک روز ۲۰ کیلومتر، نیمی از راه تا شهر تونس، پیشروی کردند. آرنیم همان روز گزارش کرد لشکر پانزدهم زرهی او منهدم شده‌است. آرنیم همچنان قصد مقاومت داشت اما دیگر کاری از دستش برنمی‌آمد. بیزیته و شهر تونس بعد از ظهر روز ۷ مه سقوط کردند و تسلیم جمعی مدافعان آغاز شد. ارتش پنجم زرهی روز بعد، ۸ مه، کاملاً تسلیم متفقین گشت. روز ۹ مه سه آخرین هواگرد آلمانی در تونس بر زمین نشستند؛ چند بشکه سوخت و چند جعبه مهمات تحویل دادند و تعدادی از زخمی‌ها را با خود بردند. فرمان پایداری تا آخرین نفر مجدداً الاغ شد. با این وجود، آرنیم به همراه قرارگاه "آفریکاکور" روز ۱۲ مه سال ۱۹۴۳ به اسارت دشمن درآمد. او شخصاً از صدور فرمان تسلیم به گروه ارتش آفریقا اجتناب کرد. به هر حال مابقی نیروها هم روز بعد تسلیم شدند.
آرنیم، پس رودلف هس، در هنگام اسیر شدن دومین آلمانی عالی‌رتبه در دست متفقین غربی بود. او را عمارتی مسکونی در همپشر در انگلستان نگهداری می‌کردند.
آرنیم پس از پایان جنگ سال ۱۹۴۷ آزاد شد و به آلمان غربی بازگشت. زمین‌ها و سایر دارایی او در آلمان شرقی مصادره شده بود. او با حقوق بازنشستگی که از سال ۱۹۴۹ برقرار شد زندگی خود می‌چرخاند. ارتشبد هانس-یورگن فون آرنیم در نهایت روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۶۲ در ۷۳ سالگی در آسایشگاهی در بات ویلدونگن درگذشت.
پدربزرگش سرلشکر تئودور فون آرنیم در میانه سده نوزدهم در ستاد کل کبیر پروس خدمت می‌کرد. چهار تن دیگر از اعضای این خاندان با رسیدن به سطح ژنرال در جنگ جهانی دوم حضور داشتند. هانس-یورگن اوایل سال ۱۹۱۷ در جریان جنگ جهانی اول به مرخصی رفت و با آنِماری فون دِشِن، دختر ۲۲ ساله سرهنگ دوم ماکس فون دشن، ازدواج کرد. مراسم عروسی روز ۲۶ مارس در برلین برگزار شد. آرنیم بدون این که فرصت رفتن به ماه عسل داشته باشد، به جبهه جنگ بازگشت. تنها فرزند او دختری به نام الیزابت روز ۲۱ ژانویه سال ۱۹۲۰ در برلین زاده شد. پائیز همان سال خانواده‌اش را به محل خدمتش در اشتتین و سپس در سال ۱۹۲۵ به در برلین منتقل کرد. پدر زنش احتمالاً در پیشرفت‌های اولیه او نقش داشت. خانواده آرنیم از اواخر سال ۱۹۴۱ در ریتس در پفالتس ساکن شدند. هنگامی که الیزابت روز ۵ اکتبر سال ۱۹۴۳ با هری فون کاتن ازدواج کرد آرنیم در اسارت اجازه یافت یک پیام تبریک رادیویی برای آن‌ها بفرستد.
کارل ادوارد فریدرش آرنینگ (زاده ۱۰ فوریه ۱۸۹۲ - مرگ ۱۷ نوامبر ۱۹۶۴) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و از ۱۰ ژوئن ۱۹۴۴ تا ۱۹ ژوئن ۱۹۴۴ فرمانده لشکر ۷۲ پیاده ورماخت و از ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۴ تا ۶ آوریل ۱۹۴۵ فرمانده لشکر ۷۵ پیاده ورماخت بود.
هانس-اولریش باک (۲۶ اوت ۱۸۹۶ - ۱۴ فوریه ۱۹۷۶) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود.
ارنست-گونتر باده (زاده ۲۰ اوت ۱۸۹۷ - مرگ ۸ مه ۱۹۴۵) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و از دسامبر ۱۹۴۳ تا دسامبر ۱۹۴۴ فرمانده لشکر ۹۰ پیاده ورماخت بود.
هلگه آولب (زاده ۲۴ مارس ۱۸۸۷ - مرگ ۱۴ مارس ۱۹۶۴) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و از ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۰ تا ۱۹ اکتبر ۱۹۴۰ فرمانده لشکر ۲۹۰ پیاده ورماخت بود.
والتر کارل فیدریش آسمان (زاده ۲۲ ژوئیه ۱۸۹۶ - مرگ ۱ مه ۱۹۶۴) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم بود.
کنراد بارده (زاده ۱۳ نوامبر ۱۸۹۷ - مرگ ۴ مه ۱۹۴۵) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و فرمانده لشکر ۳۳۸ و ۱۹۸ پیاده ورماخت بود.
او نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین را در سال ۱۹۴۳ از پیشوا دریافت کرد.
بارده چند روز قبل از تسلیم آلمان به متفقین در تاریخ ۴ می ۱۹۴۵ خودکشی کرد.
هرمان بالک (۷ دسامبر۱۸۹۳–۲۹ نوامبر ۱۹۸۲) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان‌های مختلف را در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. او با نشان دادن مهارت و کسب تعدادی موفقیت بزرگ در رزم‌گاه‌های جبهه شرقی جزو یکی از تنها ۲۷ تنی که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها را دریافت کردند بود.
هرمان بالک روز ۷ دسامبر سال ۱۸۹۳ در لانگفور در دانتسیش در پروس شرقی زاده شد. سال ۱۹۱۳ به عنوان افسر محصل در گردان ۱۰ یگر هانوفر به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست. ماه فوریه سال ۱۹۱۴ وارد دانشکده نظامی در هانوفر شد. هنگام آغاز جنگ جهانی اول، روز ۱ اوت به فرماندهی یک دسته منصوب شد. روز ۱۰ اوت همان سال به درجه ستوان دومی نائل آمد. سال ۱۹۱۶ به فرماندهی یک گروهان مسلسل رسید. بالک در جبهه‌های غربی، ایتالیا، بالکان و شرقی خدمت کرد. در جریان جنگ پنج بار مجروح شد. بالک ماه اکتبر سال ۱۹۱۸ نامزد دریافت نشان پور لو مریت گردید اما هیچ‌گاه آن را دریافت نکرد چرا که امپراتوری آلمان یک ماه بعد از بین رفت.
بالک پس از جنگ در رایشسور باقی ماند و در ابتدا آجودان یک گردان در هنگ ۲۰ پیاده‌نظام شد. بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۱ آجودان گردان ۳ هنگ ۱۷ پیاده‌نظام در تسله بود. سپس تا سال ۱۹۲۵ در ستاد همین هنگ خدمت کرد. در این مدت سال ۱۹۲۴ به درجه ستوان یکمی ترفیع یافت. سپس به هنگ ۱۸ پیاده‌نظام در کانشتات در نزدیکی اشتوتگارت منتقل شد تا ابتدا تا سال ۱۹۲۸ یک دسته مسلسل و بعد تا سال ۱۹۳۳ یک اسکادران سواره‌نظام را فرماندهی کند. بالک روز ۱ فوریه سال ۱۹۲۹ به درجه سروان سواره‌نظام ارتقا گرفت. حتی در این زمان عقیده زیادی به مکانیزه‌سازی داشت. او یکی از پیشگامان این امر به حساب می‌آمد. سال ۱۹۳۵ به درجه سرگردی و سال ۱۹۳۸ به درجه سرهنگ دومی ترفیع گرفت. در این مدت بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۸ در جایگاه‌های ستادی در منطقه نظامی شماره ۳ خدمت و گردان ۱ موتورسوار در تیلسیت در پروس شرقی را فرماندهی کرد. سپس وارد ستاد سرلشکر هاینتس گودریان در بازرسی نیروهای موتوریزه شد و هنگام آغاز جنگ آن‌جا بود.
پس از جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ و در تسخیر ورشو، فرمانده هنگ ۱ پیاده‌نظام از لشکر یکم زرهی شد. در جریان نبرد فرانسه این هنگ را به عنوان بخشی از سپاه ۱۹ گودریان، ماه مه سال ۱۹۴۰ در گذر از رود موز و نفوذ در اراضی دشمن در سدان فرماندهی کرد. یگان او نخستین سر پل را بر رود موز ایجاد نمود. این موفقیت نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین را برای او به ارمغان آورد. ماه اوت به درجه سرهنگ تمامی ترفیع گرفت. میانه ماه دسامبر فرماندهی هنگ ۳ زرهی از لشکر دوم زرهی به او محول گشت. با این یگان در تهاجم به یونان در ماه مه سال ۱۹۴۱ مشارکت داشت. مدتی پس از آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی در ماه ژوئن، به فرماندهی عالی نیروی زمینی فرستاده شد تا در قسمت نیروهای موتوریزه به خدمت بپردازد. با نشان دادن عملکرد مناسب در این جایگاه ماه نوامبر به عنوان بازرس نیروهای «سریع» برگزیده شد.
بالک با بارگشت به رزمگاه، ماه مه سال ۱۹۴۲ فرماندهی لشکر یازدهم زرهی را در جبهه شرقی بر عهده گرفت. ماه اوت به درجه سرتیپی رسید. با لشکر خود در قالب گروه ارتش جنوب بخشی از پیشروی به سوی قفقاز بود. همانند سایر فرماندهان آلمانی امر فرماندهی را شخصاً از خط مقدم صورت می‌داد و رهبری بسیار مهاجمانه‌ای داشت. فیلدمارشال اریش فون مانشتاین، فرمانده گروه ارتش دن از لشکر که به خوبی تجهیز شده بود، به او به عنوان نیروی ذخیره متحرک در اقدام برای شکستن محاصره ارتش ششم در استالینگراد استفاده نمود. در مجموعه‌ای از ضد حملات خارق‌العاده تهاجم ارتش پنجم تانک شوروی در طول رود چیر در شمال استالینگراد علیه جناح حرکت فون مانشتاین را دفع کرد. روز ۲۰ دسامبر سال ۱۹۴۲ گیره برگ‌های بلوط به نشان صلیب شوالیه او افزوده شد. روز ۲۱ ژانویه سال ۱۹۴۳ به درجه سرلشکری ترفیع یافت. انهدام کامل ارتش پنجم شوک شوروی و جلوگیری از ایجاد سر پل توسط دشمن بر رود چیر ماه مارس سال ۱۹۴۳ موجب اعطای گیره شمشیرهای صلیب شوالیه به او شد.
در پی پیاده شدن نیروهای متفقین در سالرنو در ایتالیا، بالک در جایگاه فرماندهی سپاه ۱۴ زرهی نشست اما در اثر سقوط هواگرد به شدت مجروح شد و در زمره افسران ذخیره قرار گرفت.
بالک ماه نوامبر سال ۱۹۴۳ به درجه سپهبدی (ژنرال نیروهای زرهی) ترفیع گرفت و با فرماندهی سپاه ۴۸ زرهی به جبهه شرقی بازگشت. او این سپاه را در نبردهای دفاعی شدید در نواحی کی‌یف، ژیتومیر و بردیچف به شکل متمایزی هدایت کرد. یگان او در این درگیری‌ها ارتش شصتم شوروی را منهدم نمود. بالک ماه اوت و سپتامبر سال ۱۹۴۴ ارتش چهارم زرهی را در قالب گروه ارتش مرکز در مقابل تهاجم تابستانه شوروی با موفقیت زیادی رهبری کرد. نیروهای او اقدام دشمن به رخنه در خط آلمانی‌ها در لهستان را دفع کردند و با اجرای ضد حمله آن را با وارد آوردن تلفات سنگین تا نقطه آغازین عقب راندند. به جهت این دستاورد بالک روز ۳۱ اوت سال ۱۹۴۴ مفتخر به دریافت الماس‌های صلیب شوالیه شد.
بالک روز ۲۱ سپتامبر مقام فرماندهی گروه ارتش گه را در جبهه غربی را دریافت کرد. او می‌بایست با ترکیبی از کهنه‌سربازان و سربازان وظیفه از جمله نوجوانان شانزده‌ساله جلوی تهاجم ارتش سوم ایالات متحده به فرماندهی سرلشکر جرج پتن در ناحیه لورن را می‌گرفت. سعی کرد دفاعی کشسان با مرکزیت دژ متس ایجاد و با ایجاد نیروی ذخیره زرهی از پیشروی دشمن به سمت وست‌وال جلوگیری کند. نیروهای او در ناحیه متس با تنها ۳۰ تانک حمله آمریکایی‌ها با بیش از ۷۰۰ تانک را متوقف و یک سوم از قوای دشمن را منهدم کردند. بالک در این نبردها با ایجاد میدان‌های مین ساختگی دشمن را به سمت میدان‌های واقعی مین می‌کشید و تلفات سنگینی به آن وارد می‌آورد. به هر صورت پتن با دریافت تدارکات و نیروی کمکی توانست اواخر ماه نوامبر متس را اشغال کند تا بالک وادار به عقب‌نشینی به سمت رود زار شود. بدین سبب ماه دسامبر از مفام خود خلع شد.
به پیشنهاد ارتشبد گودریان، رئیس ستاد کل نیروی زمینی، بالک هفته‌های پایانی جنگ را در جایگاه فرماندهی ارتش ششم در حوالی بوداپست در جبهه شرقی گذراند. ماه مارس سال ۱۹۴۵ ضمن گزارش مسئله روحیه در حال تقلیل نیروهایش و امکان افتادن آن‌ها در محاصره به فرماندهی عالی ورماخت، شروع به عقب‌نشینی تدریجی به سمت غرب کرد. بالک و ارتشش اوایل ماه مه در اتریش تسلیم نیروهای آمریکایی شدند.
بالک پس از آزادی از اسارت در سال ۱۹۴۷ به اشتوتگارت نقل مکان کرد. با این حال سال ۱۹۴۸ متهم به صدور فرمان اعدام یک افسر توپخانه در ماه نوامبر سال ۱۹۴۴ شد و به سه سال زندان محکوم گردید. در این مورد بالک دستور به تیرباران افسری که در حین عملیات مست و توپ خود را گم کرده بود، داده بود. به هر صورت پس از ۱۸ ماه مجدداً آزاد شد. از همکاری با بخش تاریخ نیروی زمینی ایالات متحده اجتناب نمود اما در کنار هم‌قطاران سابقش در سمینارهای ناتو تا دهه ۱۹۷۰ شرکت کرد. سال ۱۹۸۱ خودزندگی‌نامه‌ای با عنوان "نظم در هرج و مرج" از او منتشر شد. سپهبد هرمان بالک در نهایت روز ۲۹ نوامبر سال ۱۹۸۲ در سن ۸۹ سالگی در وورتمبرگ در آلمان غربی درگذشت و در آسپرگ نزدیک لودویگسبورگ به خاک سپرده شد.
فرانتس بکه (۲۸ فوریه ۱۸۹۸ - ۱۲ دسامبر ۱۹۷۸) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم یگان‌های زرهی مختلفی را فرماندهی کرد.
فرانتس بکه روز ۲۸ فوریه سال ۱۸۹۸ در شوارتسنفلت زاده شد. در سنین نوجوانی نبرد را در جنگ جهانی اول تجربه و نشان شجاعت دریافت کرد. پس از خدمت به عنوان درجه‌دار در رایشسور، ماه دسامبر سال ۱۹۳۷ با درجه ستوان دوم وارد سلک افسران شد. پس از آغاز جنگ جهانی دوم، حین خدمت در گردان ۶۵ زرهی ماه نوامبر سال ۱۹۳۹ به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت. ماه مه سال ۱۹۴۱ در هنگ ۱۱ زرهی از لشکر ششم زرهی به درجه سروانی نائل آمد. لشکر او در تهاجم به شوروی مشارکت داشت و تا حومه لنینگراد پیش رفت. سپس ماه دسامبر به جنوب منتقل شد تا بخشی یورش به سمت مسکو باشد. ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ فرماندهی گردان ۱ و سپس ماه آوریل سال ۱۹۴۲ گردان ۲ هنگ به بکه سپرده شد. لشکر برای بازسازی به فرانسه منتقل گردید. ماه اوت به درجه سرگردی ترفیع گرفت. به همراه لشکر ماه نوامبر به روسیه بازگشت. این لشکر به عنوان بخشی از ارتش چهارم زرهی، در تلاش ناموفق برای شکستن محاصره آلمانی‌ها در استالینگراد سهیم بود. بکه روز ۱۱ ژانویه سال ۱۹۴۳ مفتخر به دریافت نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین شد. پس از نشان دادن تهور در نبرد کورسک، روز ۱ اوت سال ۱۹۴۳ برگ‌های بلوط نیز به نشان صلیب شوالیه او افزوده گردید. در این نبرد با سلاح دستی سه تانک دشمن را منهدم کرد.
بکه ماه نوامبر سال ۱۹۴۳ به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت و متعاقبا فرمانده هنگ ۱۱ زرهی شد. در نبردهای دفاعی اواخر سال ۱۹۴۳ و اوایل سال ۱۹۴۴ ابتکار و عزم راسخی در فرماندهی یک گروه زرهی ترکیبی از خود نشان داد. یگان او در یک عمل پنج‌روزه در منطقه تحت‌محاصره بالابانیفکا در مرکز اوکراین، ۲۶۷ تانک دشمن را از بین برد درحالی‌که تنها یک تانک تیگر ۱ و چهار تانک "پنتر" خود را از دست داد. به جهت این موفقیت‌ها، بکه روز ۲۱ فوریه سال ۱۹۴۴ شمشیرهای صلیب شوالیه را از دستان شخص پیشوا آدولف هیتلر دریافت کرد. ماه مه سال ۱۹۴۴ به درجه سرهنگی ترفیع گرفت و روز ۳ ژوئیه همان سال فرماندهی تیپ ۱۰۶ زرهی "فِلت‌هِرن‌هاله" به او سپرده شد.
بکه روز ۹ مارس فرماندهی لشکر زرهی "فِلت‌هِرن‌هاله" ۲ را بر عهده گرفت؛ آرایش ترکیبی که از بقایای دو لشکر زرهی و پنتسرگرنادیر دیگر ساخته شده بود. درحالی‌که به دشواری در حال دفاع از ناحیه مرزی مجارستان-اتریش بود، روز ۲۰ آوریل سال ۱۹۴۵ به درجه سرتیپی رسید.
پس از جنگ، سرتیپ فرانتس بکه در نهایت روز ۱۲ دسامبر سال ۱۹۷۸ در اثر یک تصادف رانندگی در هاگن جان باخت.
کورت بادینسکی (۱۷ مه ۱۸۹۰ - ۲۷ فوریه ۱۹۶۶) یک نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود.
اریش برنفنگر (۱۲ ژانویه ۱۹۱۵ – ۲ مه ۱۹۴۵) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود.
وی شان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط و شمشیرها را به خاطر شجاعت فوق‌العاده در میدان نبرد و لیاقت در فرماندهی از پیشوا دریافت کرد. برنفنگر در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم از فرماندهان نیروهای مدافع برلین در مقابل نیروی ارتش سرخ شوروی بود. روز ۱ مه ۱۹۴۵ در حالیکه برلین به شدت توسط نیرویهای شوروی تحت فشار بود، برنفنگر تعدادی تانک تیگر را در یکی از خیابانهای نزدیک سنگر پیشوا فرماندهی می‌کرد. برنفنگر روز ۲ مه در برلین به همراه همسر خود خودکشی کرد تا تسلیم نیروهای آلمانی به متفقین را نبیند.
اتو بارت (زاده ۱۸ ژوئن ۱۸۹۱ - مرگ ۳ مه ۱۹۶۳) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و فرمانده لشکر ۳۰ پیاده ورماخت (۱۵ اوت ۱۹۴۴–۳۰ ژانویه ۱۹۴۵) بود.
فریتس هرمان میشائیل بایرلاین (۱۴ ژانویه ۱۸۹۹–۳۰ ژانویه ۱۹۷۰) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم ریاست ستاد و فرماندهی یگان‌های زرهی مختلفی را از جمله در نبرد شمال آفریقا و نبرد نرماندی بر عهده داشت.
فریتس بایرلاین روز ۱۴ ژانویه سال ۱۸۹۹ در وورتسبورگ به دنیا آمد. ماه ژوئن سال ۱۹۱۷ به عنوان افسر دانشجو هنگ ۹ پیاده‌نظام در نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست. پیش از آن که خدمت رزمی خود را آغاز کند جنگ جهانی اول به پایان رسید. پس از جنگ، سال ۱۹۲۱ به رایشسور، نیروهای مسلح جدید آلمان، ملحق گردید و سال بعد درجه ستوان دومی را دریافت کرد. با طی مدارج ارتقا، ماه ژوئن سال ۱۹۳۸ سرگرد شد.
بایرلاین ماه آوریل سال ۱۹۳۹ در ستاد لشکر دهم زرهی قرار گرفت و با با آغاز جنگ جهانی دوم، در جریان نبرد لهستان در آن خدمت کرد. در نبرد فرانسه افسر عملیات‌های سپاه ۱۹ هاینتس گودریان بود. بایرلاین در ادامه خدمت به گودریان به عنوان افسر عملیات‌ها، سه‌ماهه نخست تهاجم به شوروی این جایگاه را در گروه زرهی ۲ بر عهده داشت.
بایرلاین ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ با درجه سرهنگ دوم به عنوان رئیس ستاد آفریکاکور اروین رومل به شمال آفریقا فرستاده شد. روز ۲۶ دسامبر سال ۱۹۴۱ نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت نمود. ماه آوریل سال ۱۹۴۲ به درجه سرهنگی ترفیع گرفت. ماه اوت با مجروح شدن سپهبد والتر نرینگ مختصراً به فرماندهی آفریکاکور منصوب گشت. پس از آن که سپهبد ویلهلم فون توما به اسارت دشمن درآمد، بایرلاین مجدداً فرماندهی آفریکاکور را بر عهده گرفت و این یگان را در جریان عقب‌نشینی طولانی آن پس از نبرد العلمین هدایت کرد. روز ۷ دسامبر به ریاست ستاد ارتش زرهی آفریقا تحت امر فیلدمارشال رومل برگزیده شد. روز ۱ مارس سال ۱۹۴۳ به درجه سرتیپی نائل آمد. بایرلاین چند روز پیش از تسلیم شدن نیروهای محور در شمال آفریقا در ماه مه سال ۱۹۴۳، به علت جراحت به آلمان بازگردانده شد. او همچنین مبتلا به روماتیسم و هپاتیت بود. روز ۶ ژوئیه برگ‌های بلوط به نشان صلیب شوالیه او افزوده شد.
بایرلاین بین ماه‌های اکتبر سال ۱۹۴۳ تا ژانویه سال ۱۹۴۴ لشکر سوم زرهی را فرمانده کرد. ماه ژانویه سال ۱۹۴۴ به توصیه گودریان، فرماندهی لشکر زرهی لی‌یر به او سپرده شد. روز ۱ مه سال ۱۹۴۴ به درجه سرلشکری ترفیع گرفت. با این لشکر در نبرد نرماندی مشارکت نمود. لشکر او پیش از آن که میدان نبرد برسد در اثر حملات هوایی متفقین آسیب جدی دید. خود بایرلاین نیز در این حملات زخم برداشت اما میدان را ترک نکرد. با گرفتاری به مشکلات متعدد، پس از درگیری‌های سنگین، لشکر او نتوانست سر ساحل یگان‌های بریتانیایی را از بین ببرد. به هر صورت، زیر آتش گسترده شناورهای دریایی دشمن، برای مدتی توانست جلوی پیشروی آن‌ها را بگیرد. بدین ترتیب، روز ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۴۴ شمشیرهای صلیب شوالیه به او تعلق گرفت. پنج روز بعد ناحیه استقرار لشکر هدف بمباران فرشی بسیار مخرب آمریکایی‌ها قرار گرفت و در نتیجه آن ۷۰ درصد توان یگان بایرلاین از بین رفت. از مابقی آن اوایل ماه اوت در ضدحمله ناموفق در ناحیه موتن استفاده شد. باقی مانده نیروها به تدریج به پشت رود سن عقب نشست. لشکر لی‌یر به آلمان بازگشت و ماه اکتبر بازسازی شد. لشکر در تهاجم آردن در ماه دسامبر مشارکت کرد تا این که در دفاع از ناحیه رور به محاصره افتاد. بایرلاین سپس ماه مارس سال ۱۹۴۵ فرماندهی سپاه ۵۳ زرهی را در ناحیه تحت‌محاصره رور عهده‌دار و روز ۱۶ آوریل وادار به تسلیم به نیروهای متفقین شد.
پس از جنگ تا ماه آوریل سال ۱۹۴۷ در اسارت به سر برد. دوران بازنشستگی را در خانه‌اش در وورتسبورگ بود. سرلشکر فریتس بایرلاین در نهایت روز ۳۰ ژانویه سال ۱۹۷۰ در وورتسبورگ درگذشت.
هرمان-هاینریش برند (زاده ۲۵ اوت ۱۸۹۸ - مرگ ۱۹ژوئن ۱۹۸۷) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم بود
وی از ۱ آوریل ۱۹۴۵ تا ۸ می ۱۹۴۵ فرمانده لشکر ۴۹۰ پیاده ورماختwaffen-ss.cz آلمان نازی بود.
هلموت بخلر (زاده ۲ ژوئن ۱۸۹۸ - مرگ ۹ ژانویه ۱۹۷۱) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و از ۲۲ نوامبر ۱۹۴۴ تا ۱۵ مارس ۱۹۴۵ فرمانده لشکر ۸۵ پیاده ورماخت بود.
گرت-پاول والریان گئورگ هاینریش فن بلو (۳۰ نوامبر ۱۸۹۲ - ۸ دسامبر ۱۹۵۳) یک نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود. وی در جنگ جهانی دوم موفق به دریافت صلیب شوالیه صلیب آهنین شد. فن بلو در نهایت در مه ۱۹۴۵ خود را تسلیم ارتش سرخ کرد و در سال ۱۹۵۳ در اسارت درگذشت.
مارتین برگ (زاده ۴ آوریل ۱۹۰۵ - مرگ ۲ آوریل ۱۹۶۹) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و از ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۴ تا ۱۰ دسامبر ۱۹۴۴ فرمانده لشکر ۲۰۷ پیاده ورماخت بود.
هانس برگن (زاده ۵ مارس ۱۸۹۰ - مرگ ۱۷ فوریه ۱۹۵۷) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و از ۱۰ ژانویه تا ۵ نوامبر ۱۹۴۲ فرمانده لشکر ۳۲۳ پیاده‌نظام ورماخت و از ۵ نوامبر ۱۹۴۲ تا ۳ می ۱۹۴۳ فرمانده لشکر ۲۹۹ پیاده‌نظام ورماخت بود.وی موفق به دریافت صلیب شوالیه آهنین شد.
لوتار برگر (۳۱ دسامبر ۱۹۰۰ - ۵ نوامبر ۱۹۷۱) یک نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود.
ویلهلم اوتو یولیوس برلین (زاده ۲۸ آوریل ۱۸۸۹ - مرگ ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۷) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و از ۷ ژانویه ۱۹۴۳ تا ۱۱ می ۱۹۴۴ فرمانده لشکر ۲۲۷ پیاده ورماخت بود.
ارهارد برنر (زاده
۱۲ سپتامبر ۱۸۹۴ - مرگ ۲۵ ژوئیه ۱۹۶۰) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و آخرین فرمانده لشکر ۷۶ پیاده ورماخت بود.
گو آن (چینی ساده: 顾安، چینی سنتی: 顧安، پین‌یین: Gù Ān، وید جایلز: Ku An) ملقب به یونا جوشی از نقاشان بنام چینی در دورهٔ سلسله یوان بود.