moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گاندی در هر هفته یک روز را روزه سکوت سپری می‌کرد. امتناع از حرف زدن را مایه آرامش درونی می‌انگاشت این آموزه را هم از آیین برهما واصل موناشافتی یعنی سکوت و آرامش داشت. در این ایام سکوت با نوشتن بر روی کاغذ با دیگران ارتباط برقرار می‌ساخت. گاندی از سن ۳۷ سالگی به مدت سه سال و نیم از خواندن روزنامه‌ها خودداری نمود واظهار می‌داشت وضعیت نابهنجار جهان وامور جهانی آرامش درونی او را بهم می‌ریزد. او در بازگشت به هند و اشتغال به شغل حقوقی از پوشش غربی دست برداشت اگر چه نشان از ثروت و موفقیت داشت. او لباسی برتن کرد که مورد قبول فقیرترین افراد در هند بود و از پارچه تولیدی داخل موسوم به خادی استفاده می‌نمود. گاندی و پیروانش پارچه لباسهایشان را از نخی که خود می‌رشتند تهیه می‌کردند ودیگران را نیز به این کار تشویق می‌نمودند. درحالی که اکثر کارگران هندی بیکار بودند لباس‌های مورد نیازشان را از تولیدی‌های صنعتی تحت تملک انگلیسی‌ها خریداری می‌نمودند.
گاندی یک هندو بود و تمام عمر بر این آیین استوار ماند و بسیاری از اصول خویش را از هندو اقتباس نمود. به عنوان یک هندوی عامی معتقد بود همه ادیان برابرند و در برابر تلاش‌هایی که برای تغییر دین وی به عمل آمد مقاومت نشان داد؛ او شدیداً به خدا اعتقاد داشت و لذا به مطالعه تمام ادیان کوشش ورزید. در مورد هندوئیسم چنین می‌گوید:
گاندی معتقد بود که اساس و شالوده هر دین را حقیقت وعشق تشکیل می‌دهد (محبت، عدم خشونت یا همان ترکیب حکم طلایی) او هرگونه تعصب کور و گم بودن رفتارهای نادرست در هر دین و آیینی را زیرسوال می‌برد و به طرز خستگی ناپذیری در پی اصلاح اجتماعی برمی‌آمد. برخی از اظهار نظرهای وی در مورد ادیان مختلف به شرح زیر مطرح شده‌اند:
او بعدها که با سؤال آیا یک هندو بودی مواجه شد جواب داد:
گاندی برخلاف خود آن‌ها که با یکدیگر درتضاد بودند دستورهای این ادیان را همسو و یکسان می‌دانست. البته درمباحث مطروحه دو تفاوت بارز فلسفی بین دوگروه بزرگ هندی در آن عصر را شرح داده‌است. در۱۵ ژانویه ۱۹۳۴ زلزله مهیبی بیهار را لرزانید و خسارات و تلفات سنگینی برجای گذاشت. گاندی این حادثه‌ها را نتیجه گناه افراد رده بالای هندو می‌دانست چرا که معتقد بود خوراکی‌های غیرمجاز نجس را به معابدشان برده‌اند. گاندی به ترویج پرهیز از نجاست گوشت کوشش زیادی داشت و افراد پای بند به این امساک را مردم کریشنا می‌نامید. اما تاگور با این موضع گاندی مخالف بود و می‌گفت زمین لرزه تنها منشأ طبیعی دارد و نه اخلاقی اما سوء رفتار در معابد هندو را نیز نفی می‌کرد.
گاندی چندین بار هدف سو قصد قرار گرفت که آخرین مورد آن موفق بود. در ۹ بهمن ۱۳۲۶ ناتورام قادسی با شلیک سه گلوله به قفسه سینه، وی را که در سن هفتاد و نه سالگی و در میان جمعیت عازم محل عبادت بود، از پای درآورد.
خبر مرگ گاندی دنیا را متعجب و متأثر کرد. آسیایی‌ها مرگ کسی را که منادی استقلال آسیا بود باور نمی‌کردند. در لندن تمام شخصیت‌های بریتانیا پیام‌های تسلیتی روانه هند کردند. حتی چرچیل، دشمن دیرین گاندی هم پیامی به هند فرستاد. پاپ پیوس دوازدهم در تجلیل از گاندی اعلام کرد او «پیامبر صلح و دوست مسیحیت» بوده‌است. هری ترومن رئیس‌جمهور ایالات متحده در سخنانی گفت: «همه دنیا در عزای هند شریک است.» و نخست‌وزیر فرانسه ژرژ بیدو بیان کرد که «همه کسانی که به برادری انسان معتقدند، در مرگ گاندی عزادارند.» اما در سفارت هند در مسکو کسی برای ذکر تسلیت نیامد. برنارد شاو در تجلیلی کوتاه از گاندی نوشت: «قتل او نشان می‌دهد که خوب بودن چقدر خطرناک است.» بزرگ‌ترین رقیب سیاسی گاندی، محمدعلی جناح در پیام تسلیتی نوشت: «با مرگ جدل نتوان کرد. او یکی از بزرگ‌ترین مردان پرورده جامعه هندو بود.» در این میان جامعه هند، خود بزرگ‌ترین تجلیل‌ها از مهاتما را ترتیب دادند. روزنامه هندوستان استاندارد تنها یک پاراگراف با حروف سیاه درشت در میانه صفحه اولش که کادر سیاهی به دورش کشیده بود قرار داد و نوشت:
«گاندی جی به دست ملت خودش که بخاطر رستگاریشان زیست، کشته شد. این دومین تصلیب تاریخ دنیا، روز جمعه اتفاق افتاد _ همان روزی که مسیح در یکهزار و نهصد و پانزده سال پیش، به مرگ محکوم شد. پدر، ما را ببخش.»لاری کالینز و دومینیک لاپیر، آزادی در نیمه شب، ترجمه:پروانه ستاری، نشر نو، چاپ اول۱۳۶۳.
خیابان گاندی در تهران به افتخار مهاتما گاندی نام‌گذاری شده‌است.
تعدادی از کتاب‌های به جا مانده از او؛ شامل:
Wikipedia contributors, "Mohandas Karamchand Gandhi," Wikipedia, The Free Encyclopedia,http://en.wikipedia.org/wiki/Mohandas_Karamchand_Gandhi (accessed May 18، ۲۰۱۲).
جواهر لعل نهرو (जवाहरलाल नेहरू) (زاده ۱۴ نوامبر ۱۸۸۹ – درگذشته ۲۷ مه ۱۹۶۴) از رهبران جنبش استقلال هند و کنگره ملی هند بود.
همچنین وی یک تاریخدان بود. او به عنوان اولین نخست‌وزیر هند پس از اعلام استقلال در ۱۵ اوت ۱۹۴۷ (۲۳ مرداد ۱۳۲۶) انتخاب شد.
جواهر لعل نهرو ۱۴ نوامبر ۱۸۸۹ برابر با ۲۳ آبان ۱۲۶۸ به دنیا آمد و در ۲۷ مه ۱۹۶۴ برابر با ۶ خرداد ۱۳۴۳ درگذشت. وی از رهبران جنبش استقلال هند و کنگره ملی هند بود.
«پاندیت» (معلم) هم خوانده می‌شد. پدر او موتیلال نهرو و مادرش سواروپ رانی نام داشتند. موتیلال نهرو که خود وکیل و رهبری سیاسی بود در الله‌آباد مردی ثروتمند به‌شمار می‌رفت و به غیر از جواهر دارای سه دختر هم بود. جواهر که در بهترین مدارس هند تحصیل کرده بود به مدرسهٔ هارو، کالج ترینیتی آکسفورد و ایننر تمپل رفت تا پیش از ورود به سیاست در رشتهٔ حقوق تحصیل کند.
تا پیش از استقلال هند، نهرو مدت ۱۰ سال از عمرش را (به گونه‌ای نامنظم) در زندان‌های استعماری گذراند. پس از نخست‌وزیری او با کمک افراد میهن دوستی چون سردار پاتل و دکتر آمبدکار توانست قوانین جدیدی را برای ساختاردهی مجدد به جامعهٔ هند تصویب کند که مهم‌ترین آن‌ها لغو نظام کاست بود. نهرو همراه با احمد سوکارنو، مارشال تیتو و جمال عبدالناصر از پایه‌گذاران جنبش عدم تعهد به‌شمار می‌رود.
جواهر در سال ۱۹۱۶ (۱۲۹۴) با کمالا نهرو ازدواج کرد. او در هنگام ازدواجش در ۸ فوریه ۱۹۱۶ (۱۸ بهمن ۱۲۹۴) ۲۶ سال داشت و وکیل کاملی شده بود که در بریتانیا تحصیل کرده بود. کمالا از خانوادهٔ مشهور کشمیری ساکن در دهلی بود که در کار بازرگانی بودند.
نهرو در زمان نخست‌وزیری اش با کارهای خود باعث افزایش شدید پرستیژ سیاسی هند در جهان گردید و رهبری جنبش عدم تعهد را به دست گرفت؛ هر چند که اشتباهاتی نیز دربارهٔ اختلافات مرزی با چین داشت.
مایکل شوماخر ( (زاده ۳ ژانویه ۱۹۶۹)، رانندهٔ بازنشسته مسابقات فرمول یک اهل و ساکن آلمان است. او در تیم‌های جردن گرند پریکس، بِنِتون، فراری و مرسدس عضویت داشته‌است؛ او بیش‌تر دوران ورزشی خود را در تیم فراری سپری کرد و با تیم مرسدس به رقابت‌های فرمول یک بازگشت. او اغلب به عنوان یکی از بهترین و بزرگترین راننده‌های فرمول یک و تاریخ ورزش شناخته می‌شود. او با کسب هفت عنوان قهرمانی فرمول یک قهرمانی جهان همراه لوئیز همیلتون پر افتخارترین راننده این رقابت‌ها می‌باشند؛ پنج عنوان از هفت عنوان قهرمانی شوماخر، به‌طور پیاپی کسب شده‌است. او همراه لوئیز همیلتون پر افتخارترین راننده‌های تاریخ این رشته هستند؛ او صاحب رکورد بیش‌ترین قهرمانی در فرمول یک قهرمانی جهان به همراه لوئیز همیلتون (۷)، بیش‌ترین پیروزی در رقابت‌های جایزه بزرگ(۹۱)بعد از لوئیز همیلتون، بیشترین کسب سکو بعد از لوئیز همیلتون با(۱۵۵)، بیشترین شروع از خط یک بعد از لوئیز همیلتون(۶۸)، و بیش‌ترین پیروزی در طول یک فصل به همراه سباستین فتل (۱۳ پیروزی در ۱۸ مسابقه) بیش‌ترین عنوان سریع‌ترین دورمسابقه‌ها (۷۷). از دید سایت رسمی رقابت‌های فرمول یک، شوماخر به همراه لوئیز همیلتون و ایرتون سنا برترین راننده‌های تاریخ ورزش هستند.
همکاری با تاپ گیر
بی‌بی‌سی همیشه از اعلام رسمی هویت فردی که نقش استیگ را در برنامه تلویزیونی تاپ گیر بازی می‌کند، خودداری کرده‌است. سؤال "چه کسی استیگ است؟" در اینترنت زیاد پرسیده شده‌است. هویت استیگ اول که سیاه‌پوش بود، پری مک‌کارتی بود که توسط یک روزنامه یکشنبه در ژانویه ۲۰۰۳ بعد از سری اول تخت‌گاز برملا شد. او در ویرایش دوم زندگی‌نامه‌اش این موضوع را تأیید کرد. استیگ اول در سال خود از برنامه خارج شد اما استیگ دوم نیز در زندگی‌نامه‌اش هویت خود را به عنوان بن کالینز نشان داد و بعد از آن از برنامه اخراج شد.
استیگ فعلی که سفیدپوش است دومین استیگ تخت گاز می‌باشد. در یکی از برنامه‌های قسمت دهم معلوم شد که مایکل شوماخر، راننده و قهرمان چندین دوره مسابقات فرمول یک، استیگ سفید پوش است. اما بی‌بی‌سی تأیید نکرد که ایا این فقط یک شوخی بوده‌است یا نه، بعدها سخنگوی برنامه اعلام کرد که در برنامه ویژه فراری شوماخر استیگ بوده‌است و ماشین خود را می‌رانده، اما هویت رانندگان در سایر موارد یک راز باقی خواهد ماند.
مایکل شوماخر در ۳ ژانویه ۱۹۶۹ از مادر و پدری به نام‌های الیزابت و رالف زاده شد. وی در ۴ سالگی صاحب یک اتومبیل پدالی شد و پدرش برای افزایش سرعت آن موتوری بر آن نصب کرد و او در اولین حادثه زندگی خود به تیر چراغ برق برخورد. میشائیل در این سن کوچک‌ترین عضو باشگاه اتومبیل‌رانی به شمار می‌آمد. یک سال بعد پدرش یک اتومبیل مجهز دست دوم برای او خرید و او توانست در ۶ سالگی نخستین قهرمانی خود را به دست آورد. حضور میشائیل در مسابقه‌های اتومبیل‌رانی محلی باعث شد خانواده شوماخر دوستان زیادی پیدا کنند. یکی از این دوستان یورگن دیلک بود که یک ماشین جدید به میشائیل هدیه کرد.
وی در اوت ۱۹۹۵ با کورینا بِچ (Corinna Betsch) ازدواج کرد (کورینا پیش از آن همسر هاینتز هارولد فرنتزن بود). اولین فرزندش جینا-ماریا نام گرفت که در ۲۰ فوریه ۱۹۹۷ به دنیا آمد. فرزند دوم میشائیل، میک (Mick)، نیز در ۲۲ مارس ۱۹۹۹ زاده شد. میشائیل و کارینا به همراه دو فرزندشان هم‌اکنون در سوئیس در نزدیکی دریاچه ژنو زندگی می‌کنند. شوماخر به‌شدت حامی زندگی خصوصی خود است و هر کاری می‌کند تا خانواده‌اش را از کانون توجه دور نگه دارد. برادرش رالف شش سال از او کوچک‌تر است و همانند او راننده فرمول یک.
میشائیل شوماخر توانایی خود را در چندین درس نظیر ریاضیات و زبان انگلیسی و ورزش‌هایی مانند جودو و فوتبال به اثبات رساند. وقتی به سن ۱۱ سالگی رسید بر سر دوراهی ماند که جودو را انتخاب کند یا اتومبیل‌رانی را، که او جودو را انتخاب کرد و در مسابقه‌های جودو به مقام سومی رسید و راه رفته را بازگشت. او در سن پانزده و شانزده سالگی به ترتیب به مقام قهرمانی آلمان و نایب‌قهرمانی جوانان جهان دست یافت. میشائل شوماخر اسطوره رانندگی فرمول یک (F1) در ۲۰۱۳ بر اثر حادثه در کوه‌های آلپ فرانسه به کما رفت و در ۲۰۱۹ به‌طور کامل به هوشیاری کامل رسید.
میشائیل بیشتر وقت خود را صرف اتومبیل‌رانی می‌کرد، ولی به مدرسه نیز می‌رفت. میشائیل پس از اتمام دوران مدرسه در گاراژی در نزدیکی محل سکونتش کار خود را آغاز کرد. کار در گاراژ باعث شد تا او از عملکرد اتومبیل اطلاعات بیشتری کسب کند. او پس از یک سال محل کار خود را تغییر داد و به گاراژ ویلی رفت. در این گاراژ ماشین‌های تندرو تعمیر می‌شدند. او با کار در این محل دوره مکانیکی خود را تکمیل کرد.
ویلی وبرWilli Weber مدیر برنامه‌های میشائیل شوماخر است که همکاری آن‌ها از فرمول ۳ آلمان شروع شد. میشائیل و ویلی بدین گونه با هم آشنا شدند: ویلی به دنبال راننده‌ای می‌گشت تا او را جانشین یواخیم وینکل هوکJoachim Winkelhock کند. او نکته‌های مثبتی در میشائیل دید و از او خواست تا در فرمول ۳ شرکت کند و میشائیل گفت نمی‌توانم، چون پول آن را ندارم؛ و ویلی به او گفت نگران نباش و فقط بران.
در ۱۹۸۹ میشائیل کار خود را رسماً در فرمول ۳ آلمان آغاز کرد. او دو حریف سرسخت داشت که به همراه آن‌ها به راه‌اندازی تیم جوانان مرسدس بنز دست زد.
در ۱۹۹۱ شوماخر اولین مسابقه فرمول یک خود را در پیست بلژیک و در تیم جوردن-فورد به انجام رساند. در آن سال جانشین برتراند گاشوت (او به خاطر پاشیدن اسپری نوعی گاز اشک‌آور در صورت یک راننده تاکسی در لندن زندانی شده بود) شد.
و پس از یک مسابقه به تیم بنتون-فورد منتقل شد و در مجموع ۴ امتیاز در جدول رانندگان کسب کرد.
در ۱۹۹۲ قهرمان گرندپری بلژیک شد و در جدول کلی رانندگان در پایان فصل در رده چهارم قرار گرفت. سال ۱۹۹۴ سالی غم‌بار برای میشائیل بود. در این سال دو دوست و همکار خود را به نام‌های رولند راتزنبرگرRoland Ratzenberger و آیرتون سناAyrton Senna را در پیست انزو دینو فرراری ایمولا سن‌مارینو از دست داد؛ و همچنین در این سال حادثه‌ای برای کارل وندلینگرKarl Wendlinger در موناکو رخ داد که سالی پر از اندوه را برای او رقم زد.
در ۱۹۹۴ اولین قهرمانی جهان خود را با تیم بنتون رنو و فلاوی بریاتوره کسب کرد و در مسابقه پایانی دامون هیل نزدیکترین رقیبش را شکست داد و به این عنوان نائل شد.
در ۱۹۹۵ دومین عنوان قهرمانی جهان خود را با بنتون به دست آورد! او با همراهی هم تیمی‌اش جانی هربرت، بنتون را به اولین عنوان سازندگان مسابقه‌های قهرمانیConstructors" Championship نایل کرد.
در ۱۹۹۶ به فراری ملحق شد و در آن فصل به مقام سوم جهان رسید در ۱۹۹۷ به مقام دوم جهان دست یافت ولی بعد از درگیری با ژاک ویلنووJacques Villeneuve قهرمان آن سال در مسابقه پایانی، از رده‌بندی خارج شد. در ۱۹۹۸ مقام قهرمانی را به میکا هاکیننMika Häkkinen در پیست سوزوکا واگذار کرد. در ۱۹۹۹ بعد از شکستگی پا در گرندپری سیلوراستون در بریتانیا، در مالزی به پیست بازگشت و به فراری در کسب عنوان قهرمانی تیمی که از ۱۹۸۳ در حسرت آن بود کمک کرد. در سال ۲۰۰۰ در یک رقابت بی‌نظیر و زیبا با میکا هاکینن فنلاندی توانست سومین مقام قهرمانی جهان خود را به‌دست آورد. در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ هم میشائیل شوماخر بزرگ قهرمانی خود را تکرار کرد و با رکورد خوان مانوئل فانجیوJuan Manuel Fangio (در دهه ۵۰، ۵ بار قهرمان فرمول یک شده بود) برابری کرد. در ۲۰۰۳ توسط مونتویا تحت فشار قرار گرفت. بعد از شروع ضعیف در آغاز فصل توانست به مسابقات برگردد و ششمین عنوان قهرمانی خود را کسب کند. در این سال شومی در حالی که در سه مسابقه اول فصل نتیجه خوبی نگرفته بود در مسابقه چهارم در ایمولا در حالی که مادرش را از دست داده بود به مقام قهرمانی رسید و آن را به مادرش تقدیم کرد. در ۲۰۰۴ در یک فصل با حاکمیت مطلق فراری از ۱۸ مسابقه سال در ۱۳ مسابقه به قهرمانی رسید و تنها در مسابقه موناکو از دور مسابقه حذف شد. در ۲۰۰۵ در رده سوم رانندگان قرار گرفت و عنوان خود را به فرناندو آلونسوFernando Alonso از رنو واگذار کرد. تیم فراری هم به مقام سوم تیمی رسید. در ۲۰۰۶ در یک رقابت فشرده با آلونسو در حالی که ۲۵ امتیاز عقب بود با تلاش فراوان این اختلاف را جبران کرد ولی با بدشانسی به دلیل از دست دادن موتور در سوزوکا و مشکل سوخت‌رسانی و پنچری در اینترلاگوس عنوان قهرمانی را برای دومین بار به آلونسو واگذار کرد.
رانندگی شوماخر در برزیل نمایشی از شوماخر فصل ۲۰۰۰ بود.
شوماخر در سال ۲۰۰۵ در برنامه نیکوکاری شبکه تلویزیونی زد د اف (ZDF) آلمان مبلغ ۱۰ میلیون دلار را به آسیب‌دیدگان زمین‌لرزه و سونامی اقیانوس هند (۲۰۰۴) اهدا کرد. میزان کمک او از هر ورزشکاری، اغلب تیم‌های ورزشی و بیشتر شرکت‌های جهانی بیشتر بود. او با ترتیب دادن چند بازی فوتبال دوستانه به همراه دیگر رانندگان فرمول یک نیز مبالغی را برای اهداف خیرخواهانه جمع‌آوری کرده‌است. شوماخر یکی از سفیران ویژه یونسکو است که ۳ میلیون دلار هم به این تشکیلات اهدا کرده‌است.
شوماخر صبح یکشنبه ۲۹ دسامبر ۲۰۱۳ در حالی که به همراه پسرش در کوه‌های آلپ فرانسه اسکی می‌کرد، دچار سانحه شد و سرش به صخره اصابت کرد. به گفته پزشکان، او با سرعت بالا با یک صخره برخورد کرده، به هوا پرتاب شده و دوباره روی صخره فرود آمده‌است. شوماخر در زمان وقوع سانحه از کلاه ایمنی استفاده می‌کرده‌ است و به گفته پزشکان اگر کلاه ایمنی بر سر نمی‌داشت، در جا کشته می‌شد.
پزشکان با انجام عمل جراحی و همچنین مراقبت‌های پزشکی به وضعیت وی رسیدگی کردند.مایکل شوماخر قهرمان سابق اتومبیل رانی جهان به کما رفت. - فردا
چندی بعد پزشکان اعلام کردند که روند بازیابی هوشیاری شوماخر آغاز شده‌است. او اکنون برای بازیابی هوشیاری‌اش دارو مصرف می‌کند.http://www.hamshahrionline.ir/details/247737
در ۴ آوریل ۲۰۱۴ پزشکان اعلام کردند که شوماخر برای دقایقی از کما خارج شده‌است و به هوش آمده‌است.http://www.tabnak.ir/fa/news/390302/مایکل-شوماخر-از-کما-خارج-شد در سیزدهم ژوئن ۲۰۱۴ نشریه آلمانی بونته خبر داد میشائل شوماخر از بخش مراقبت‌های ویژه به بخش توانبخشی بیمارستان گرنوبل منتقل شده‌است. در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۴ وی از حالت کما خارج و از بیمارستان گرنوبل مرخص شد. خانواده شوماخر گفتند که ادامه درمان دور از چشم عموم انجام خواهد شد.مایکل شوماخر از بیمارستان مرخص شد چند روز پس از ترخیص شوماخر از بیمارستان، پرونده پزشکی وی از بیمارستان ربوده شد و سارقان اعلام کردند که قصد فروش آن را به رسانه‌ها دارند. آن‌ها برای فروش آن مبلغ ۵۰ میلیون یورو تعیین کردند.پرونده پزشکی شوماخر به سرقت رفت!
جیانگ چینگ همسر مائو تسه تونگ، رهبر حزب کمونیست چین بود. نام او بیشتر در جریان انقلاب فرهنگی چین و بخاطر تبلیغات او در مورد هنر مائوئیستی مطرح شد.
پس از مرگ مائو در ۱۹۷۶ او به همراه سه نفر از همکارانش که «گروه چهار» را تشکیل می‌دادند، به جرم طراحی کودتا دست‌گیر و محاکمه شدند. جیانگ در این محاکمه به مرگ محکوم شد اما این مجازات بعدها به حبس ابد تقلیل یافت.
بسیاری از جریان‌های مائوئیستی سراسر جهان (و در واقع اکثر آن‌ها) حذف «گروه چهار» و عروج جناح‌های دیگری همچون جناح هوآ گوئو فنگ و دنگ ژیائوپینگ را «سلطهٔ رویزیونیسم در چین» می‌دانند و از این رو از جیانگ چین به عنوان یکی از مهم‌ترین رهبران خود نام می‌برند.
حزب دموکرات جدید یکی از احزاب سیاسی کشور کانادا با گرایش سوسیال دموکراسی است که در سال ۱۹۶۱ بنیان گذاشته شد و به جناح چپ میانه و چپ طیف سیاسی تعلق خاطر دارد. این حزب هم در انتخابات فدرال و هم در انتخابات استانی شرکت می‌کند.
رهبر کنونی آن در بخش فدرال جاگمیت سینگ است که در تاریخ یکم اکتبر سال ۲۰۱۷ به این سمت انتخاب شد. احزاب دموکرات جدید استانی در حال حاضر در دو استان دولت تشکیل داده‌اند. در انتخابات فدرال سال ۲۰۱۱ این حزب با رهبری جک لیتون توانست پس از حزب محافظه‌کار کانادا بیشترین کرسی را در مجلس عوام کانادا به دست آورد و به این ترتیب برای اولین بار رسماً به عنوان اپوزیسیون رسمی شناخته شد، اما به جز آن دوره، معمولا سومین یا چهارمین حزب مجلس عوام کانادا محسوب می‌شود.
در سال ۲۰۲۲، این حزب در طی یک ائتلاف با حزب لیبرال که بیشترین کرسی پارلمان را داشت اما موفق به کسب اکثریت مطلق نشده بود، بر سر کار بودن دولت جاستین ترودو تا سال ۲۰۲۵ را تضمین کرد و در عوض دولت متعهد به گسترش سیاست‌های دموکرات جدید از جمله در زمینه گسترش بیمه‌ی درمانی همگانی به دندانپزشکی گردید.
از سیاست‌های بارز این حزب می‌توان به اقتصاد مختلط، گسترش دولت رفاه، دفاع از حقوق دگرباشان جنسی، سیاست‌های نظارتی بر حفظ محیط‌ زیست و افزایش دامنه‌ی بیمه‌ی همگانی کانادا به منظور پوشش هزینه‌های مرتبط با دارو، دندانپزشکی، چشم‌پزشکی، درمان ناباروری و سلامت روان اشاره کرد.
جوزف فیلیپ پیر ایوس الیوت ترودو (زادهٔ – درگذشتهٔ ) پانزدهمین نخست‌وزیر کانادا بود که از ۲۰ آوریل ۱۹۶۸ تا ۳ ژوئن ۱۹۷۹ و سپس از ۳ مارس ۱۹۸۰ تا ۳۰ ژوئن ۱۹۸۴ در این سِمَت باقی ماند.
او که نویسنده، استاد دانشگاه و کنشگر سیاسی بود از همان آغاز مطرح شدن در دنیای سیاست شخصیتی کاریزماتیک به‌شمار می‌رفت که فضای سیاسی کانادا را به تسخیر خود درآورده بود.
یکی از زندگی‌نامههای او با این جمله آغاز می‌شود: «او هنوز ما را در تسخیر خود دارد». ستایش‌کنندگان او نیروی فکری ترودو را می‌ستایند. فراست سیاسی او در حفظ اتحاد ملی و اعمال منشور حقوق و آزادی‌ها نیز ستوده می‌شود. مخالفان او، وی را به علت تکبر و نخوت، سیاست‌های اقتصادی که موجب افزایش بدهی‌های ملی شد و سیاست‌های او در مورد استان‌های غربی کانادا متهم می‌کنند؛ ولی تقریباً همه هم‌عقیده هستند که ترودو کانادا را به مرحلهٔ تازه‌ای از زندگی سیاسی راهنمایی کرد.
ترودو در حساس‌ترین دوره‌ها نخست‌وزیر کانادا بود و معمولاً مرکز جنجال‌های بسیاری بود. او به زرق و برق و کارهای عجیب و غریب شناخته می‌شد. در مجلس عوام دمپایی می‌پوشید با شخصیت‌های مشهور رابطهٔ عاشقانه داشت و از الفاظ بد برای توهین به مخالفانش استفاده می‌کرد.
او یک بار در ۷ مه ۱۹۷۷ پشت سر ملکه الیزابت دوم حرکت پیروئت باله را انجام داد. به عنوان نخست‌وزیر او بود که انتقال قانون‌گذاری کانادا را از دست مجلس بریتانیا به مجلس کانادا داد و منشور حقوق و آزادی‌ها را تصویب و عملی کرد.
وی پدر جاستین ترودو است.
ریچارد میلهوس نیکسون (زاده ۹ ژانویه ۱۹۱۳ – درگذشته ۲۲ آوریل ۱۹۹۴) یک سیاستمدار و وکیل آمریکایی بود که از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ به عنوان سی و هفتمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا خدمت می‌کرد. او پس از ۳ سال حضور در مجلس نمایندگان و ۳ سال در سنا، طی سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۱ به عنوان سی وششمین معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. او پس از پنج سال ریاست‌جمهوری که پایان مداخله آمریکا در جنگ ویتنام، کاهش تنش در روابط با اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری خلق چین و تأسیس سازمان حفاظت از محیط زیست را شامل می‌شد، در پی رسوایی واترگیت، به اولین و تا امروز تنها رئیس‌جمهور تاریخ ایالات متحده آمریکا تبدیل شد که از مقام خود کناره‌گیری می‌کند.
نیکسون در یک خانواده فقیر در یک شهر کوچک در جنوب کالیفرنیا به دنیا آمد. وی در سال ۱۹۳۷ از مدرسه حقوق دانشگاه دوک فارغ‌التحصیل شد و برای وکالت به کالیفرنیا بازگشت. او و همسرش پت در سال ۱۹۴۲ برای کار در دولت فدرال به واشینگتن، دی. سی. نقل مکان کردند. وی در جنگ جهانی دوم در ناوگان رزمی نیروی دریایی مشغول انجام وظیفه بود. وی در سال ۱۹۴۶ برای نمایندگی در مجلس نمایندگان انتخاب شد. پیگیری وی در مورد پرونده الجر هیس شهرت وی را به عنوان یک ضد کمونیست برجسته تثبیت کرد که باعث ارتقا او در سطح ملی شد. در سال ۱۹۵۰، وی به سنا راه یافت. او به همراه دوایت آیزنهاور در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۵۲ به عنوان نامزد معاونت ریاست‌جمهوری حزب جمهوری‌خواه حضور داشت. پس از پیروزی در آن انتخابات و انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۵۶، به مدت هشت سال معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بود. او در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۶۰ با اختلاف کم به جان اف. کندی باخت و در سال ۱۹۶۲ در انتخابات فرمانداری کالیفرنیا هم مقابل پت براون شکست خورد. او در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۶۸ دوباره برای رسیدن به ریاست جمهوری تلاش کرد و این بار با شکست دادن هیوبرت هامفری و جورج والاس در انتخاباتی نزدیک، به ریاست جمهوری انتخاب شد.
نیکسون در سال ۱۹۷۳ به مداخله آمریکا در جنگ ویتنام و سربازگیری اجباری خاتمه داد. بازدید نیکسون از جمهوری خلق چین در سال ۱۹۷۳ آغازی بر روابط دیپلماتیک بین دو کشور بود. او پیمان موشک‌های ضد بالستیک را با اتحاد جماهیر شوروی امضا کرد که به کاهش تنش میان دو کشور در میانه جنگ سرد انجامید. او بر دستمزدها و قیمت‌ها کنترل اعمال کرد، به جدایی نژادی در مدارس ایالات جنوبی پایان داد و سازمان حفاظت از محیط زیست ایالات متحده آمریکا را تأسیس کرد. او به عنوان رئیس‌جمهور فرود آپولو ۱۱ بر ماه که پایانی بر رقابت فضایی میان آمریکا و شوروی بود را نظاره کرد. در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۷۲ نیکسون بر رقیب دموکراتش، جرج مک‌گاورن، با اختلاف بسیار زیادی در آرای الکترال پیروز شد.
در دوره دوم ریاست جمهوری خود، نیکسون دستور به تحویل اسلحه و تجهیزات به اسرائیل در طول جنگ یوم کیپور را داد که منجر به بحران نفتی در داخل کشور شد. در اواخر سال ۱۹۷۳، رسوایی واترگیت اتفاق افتاد و باعث شد نیکسون بسیاری از حمایت‌های سیاسی‌اش را از دست بدهد. وی در ۹ اوت ۱۹۷۴، پیش از این‌که کنگره او را استیضاح کند، اولین رئیس‌جمهور آمریکا شد که استعفا کرد. پس از استعفا، معاون سابقش، جرالد فورد -که در پی استعفای او به ریاست‌جمهوری رسیده بود- وی را مورد عفو ریاست‌جمهوری قرار داد. در طول ۲۰ سال پس از ریاست‌جمهوری، نیکسون خاطرات خود و ۹ کتاب دیگر را نوشت و سفرهای خارجی بسیاری انجام داد. وی در ۱۸ آوریل ۱۹۹۴ دچار سکته مغزی ناتوان کننده ای شد و چهار روز بعد در ۸۱ سالگی درگذشت.
بوندس‌لیگا در واژه به معنای لیگ ملی به لیگ سراسری در آلمان گفته می‌شود که بالاترین سطح رقابت‌های باشگاهی در این کشور است. باشگاه بایرن مونیخ با داشتن ۳۱ عنوان قهرمانی (۳۲ قهرمانی در مجموع لیگ‌های آلمان) موفق‌ترین باشگاه تاریخ این رقابت‌هاست. در مجموع ۵۶ باشگاه دارای سابقه حضور در بوندس‌لیگا هستند. از دیگر قهرمانان این رقابت‌ها می‌توان به باشگاه‌های بروسیا دورتموند، وردر برمن، بروسیا مونشن‌گلادباخ، هامبورگ، اشتوتگارت و وولفسبورگ اشاره کرد.
به دلیل اینکه سیستم دولت آلمان، دولتی فدرال است. تمامی فعالیت‌های اجتماعی عمومی تحت اداره اتحادیه‌ها انجام می‌شوند؛ بنابراین نام لیگ‌های ورزشی ملی این کشور، به نام لیگ فدرال شناخته می‌شوند. این موضوع در کشور اتریش نیز به همین شکل است. چرا که آنجا هم دولتی فدرال حاکم است و زبان رسمی اتریش نیز آلمانی می‌باشد. در کشور آلمان، هر ورزش یک لیگ سراسری ملی یا همان بوندس‌لیگا دارد. بوندس‌لیگا در فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۲ رکورد میانگین ۴۵۵۰۰ هزار تماشاگر در هر مسابقه را برجای گذاشت که در بین تمامی لیگ‌های اروپا در جایگاه نخست قرار گرفت. رتبه بعدی در اختیار لیگ برتر انگلستان بود.
تمامی مسابقات بوندس‌لیگا در تمامی ورزش‌ها، به صورت حرفه‌ای و در سطح استانداردهای ملی برگزار می‌شوند. از نظر دسته‌بندی سطح تیمی، معمولاً رقابت‌های بوندس‌لیگا به دسته یک و دسته دو تقسیم می‌شوند. در فوتبال، بوندس‌لیگای یک در بالاترین سطح است. قهرمان بوندس‌لیگای یک، قهرمان کشور آلمان (به ) محسوب می‌شود. بعد از بوندس‌لیگا ۱، بوندس‌لیگا ۲ قرار دارد.
تیم قهرمان بوندس‌لیگای یک، به همراه تیم دوم، سوم و چهارم به‌طور مستقیم به لیگ قهرمانان اروپا راه پیدا می‌کنند.
بوندس‌لیگا در سال ۱۹۶۲ در شهر دورتموند بنیان‌گذاری شد و اولین دوره مسابقات در سال ۱۹۶۳برگزار شد. در بوندس‌لیگا، ۱۸ تیم فوتبال سطح اول آلمان به‌مدت یکسال باهم به رقابت می‌پردازند.
الکساندر نوری بازیکن ایرانی الاصل نخستین فرد ایرانی بود که به‌عنوان سرمربی در بوندس‌لیگا به فعالیت پرداخت.
دسته‌های بعدی دیگر جزو بوندس‌لیگا بشمار نمی‌روند چرا که آن‌ها در سطح ملی انجام نمی‌شوند. دسته‌های بعدی در سطح منطقه‌ای (regional) برگزار می‌شوند و به آن‌ها لیگ‌های «رجیونال» گفته می‌شود.
نوع انجام بازی در بوندس‌لیگا دقیقاً از نوع بازی در لیگ پیروی می‌کند؛ یعنی هر تیم با تیم دیگر در دو بازی رفت و برگشت (در خانه و بیرون از خانه) رقابت می‌کند. در یک لیگ همه تیم‌ها می‌بایست با تمام تیم‌های دیگر دو بار بازی کنند. در آلمان، نام بوندس‌لیگا یادآور بوندس‌لیگای فوتبال این کشور است؛ بدین شکل وقتی نام بوندس‌لیگا بیان می‌شود، همه پیش فرض را بر این قرار می‌دهند که منظور رقابت‌های سراسری فوتبال این کشور است. که این به دلیل اهمیت و علاقه آلمانی‌ها به ورزش فوتبال است.
اتحادیه فوتبال آلمان (به ) که بنام مخفف DFB شناخته می‌شود، در بیست و هشتم ژوئیه ۱۹۶۲ تصمیم بر این گرفت که بازی‌های سراسری فوتبال آلمان را تحت لیگی با عنوان Bundesliga برگزار کند. بدین ترتیب، بنیان‌گذاری این لیگ معتبر را می‌توان ۲۸ ژوئیه ۱۹۶۲ بشمار برد. اولین فصل بوندس‌لیگا فصل ۱۹۶۳ و ۱۹۶۴ بازی شد.
قبل از بنیان‌گذاری بوندس‌لیگا، در سال ۱۹۳۲ فلیکس لینمان رئیس سابق اتحادیه فوتبال آلمان (DFB) لیگ حرفه‌ای () فوتبال آلمان را تحت نام «لیگ شاهنشاهی» یا «لیگ سلطنتی» (به ) بنیان‌گذاری کرد. در این لیگ فقط بهترین باشگاه‌های فوتبال آلمان می‌توانستند بازی کنند. اما این لیگ مورد قبول برخی از باشگاه‌های محلی نبود چرا که با شرایط موجود، این باشگاه‌ها نمی‌توانستند در آن شرکت کنند.
تا اینکه در در تابستان ۱۹۶۲ - بعد از اینکه تیم ملی آلمان در یک چهارم پایانی جام جهانی شیلی حذف شد، هرمن نویبرگر که بعداً رئیس اتحادیه فوتبال آلمان شد، پیشنهادی برای بازسازی و ایجاد ساختاری جدید برای فوتبال و لیگ آلمان کرد. در ۲۸ ژوئیه همان سال، DFB در شهر دورتموند تشکیل جلسه داد و تصمیم بر آن گرفت که فصل ۱۹۶۳ و ۶۴ را تحت سیستم لیگ حرفه‌ای بوندس‌لیگا به اجرا درآورد.
حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی نامی بود که بازماندگان جناح بلشویک حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه از ۱۹۵۲ تا ۱۹۹۱ بر خود اطلاق می‌کرد. اما واژهٔ «حزب کمونیست» از سال ۱۹۱۸ که بلشویک‌ها نام خود را «حزب کمونیست تمام روسیه (بلشویک‌ها)» نام‌گذاری کردند در ترکیب اسم این حزب بود. در ۱۹۲۵ این حزب نام خود را به «حزب کمونیست تمام اتحادیه (بلشویک‌ها)» تغییر داد و بالاخره در ۱۹۵۲ نام حزب «کمونیست اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی» برگزیده شد.
پس از گشایش انترناسیونال سوم یا کمینترن در ۱۹۱۹، اصل سانترالیسم دموکراتیک که از تئوری مارکسیسم-لنینیسم ناشی می‌شد و در این حزب حاکم بود بر سایر اعضای کمینترن نیز حاکم شد و بر مبنای آن احزاب کمونیست مشابه در سراسر جهان تشکیل شدند.
نهاد منسوب‌کنندهٔ حزب کمونیست، کنگرهٔ حزب بود که ابتدای هر سال جلسه داشت اما بعدها و به‌خصوص در زمان استالین این جلسات کم‌تر برگزار شد. کنگرهٔ حزب کمیته مرکزی را انتخاب می‌کرد و کمیته مرکزی دفتر سیاسی را انتخاب می‌کرد. در زمان استالین قدرت‌مندترین پست در حزب دبیرکل حزب کمونیست اتحاد شوروی بود که توسط دفتر سیاسی انتخاب می‌شد. در سال ۱۹۵۲ عنوان دبیرکل به دبیر اول و دفتر سیاسی به هیئت رئیسه تغییر نام داد اما در سال ۱۹۶۶ برژنف نام‌ها را به صورت نخست برگرداند.
از نظر تئوری قدرت اصلی حزب را کنگرهٔ حزب داشت اما در عمل و به‌خصوص پس از درگذشت ولادیمیر لنین قدرت به دست دبیرکل افتاد.
در سطوح پایین‌تر هرم سازمانی توسط کمیته‌های حزبی (پارت‌کوم‌ها) مدیریت می‌شد. صدر هر پارت‌کوم «دبیر پارت‌کوم» بود که توسط اعضا انتخاب می‌شد. در مراحل بالاتر کمیته‌ها به همین ترتیب نام‌گذاری می‌شدند. در سطح رایون‌ها، رای‌کوم، در سطح ابلاست، اوب‌کوم، و در سطح شهرها گورکوم و بدین ترتیب.
پایین‌ترین سطح هر حزب سلول حزبی بود. رهبری هر سلول «دفتر حزب» نامیده می‌شد. دفتر حزب (پارت‌بورو) توسط دبیرخانهٔ دفتر که انتخابی بود ریاست می‌شد.
دفتر سیاسی اعضای کامل یا نامزد (بدون حق رای) داشت و اندازهٔ آن در دوره‌های مختلف متفاوت بود. اما معمولاً از ۱۴ عضو کامل و هشت عضو نامزد تشکیل می‌شد. گرچه دفتر سیاسی صدر رسمی نداشت اما دبیرکل حزب (که معمولاً صدر کمیته مرکزی نیز بود) همیشه نقش اصلی در دفتر سیاسی را نیز داشت. عملاً قدرت‌مندترین اعضای دفتر سیاسی آنانی بودند که در ضمن عضو دبیرخانهٔ کمیته مرکزی حزب نیز بودند و دبیرکل حزب نیز قوی‌ترین عضو دفتر سیاسی به‌شمار می‌آمد. اگر کسی تنها در یکی از این دو نهاد عضو بود از نفوذ چندانی برخوردار نبود. در تاریخ اکثر اعضای دفتر سیاسی مرد بوده‌اند و به ندرت زنی عضو این نهاد بوده‌است.
هر چند حضور زنان در دفتر سیاسی حزب کمونیست اتحاد شوروی کمرنگ بوده‌است اما بخشی ویژه در حزب به نام ژنوتدل به زنان اختصاص داده شده بود که وظیفهٔ بهبود وضعیت زنان در اتحاد جماهیر شوروی را بر عهده داشت.
شیطان موجودی غیر‌فیزیکی در ادیان ابراهیمی است که به عقیده باورمندان به آن، انسان‌ها را گمراه و به انجام گناه ترغیب می‌کند. بیشتر یهودیان به وجود موجودی پلید به نام شیطان باور ندارند و در یهودیت، شیطان معمولاً استعاره‌ای برای «تمایل به شر» یا موجودی تابع یهوه محسوب می‌شود. در مسیحیت (که گاهی لوسیفر نیز نامیده می‌شود) و اسلام، او یک فرشته مغضوب یا جن است که در گذشته دارای تقوا و زیبایی بود اما علیه خدا قیام کرد، هر چند خدا به صورت موقت به او اجازه داده که سپاهی از جنیان را رهبری کند. در قرآن، شیطان ابلیس هم نامیده می‌شود؛ قرآن در یک جا او را جن و در جای دیگر فرشته نامیده‌است. به گفته قرآن، بعد از خلق آدم توسط الله، شیطان حاضر نشد به انسان سجده کند و به همین دلیل از بهشت بیرون شد. مسلمین همچنین عقیده دارند او ذهن انسان‌ها را با «وسوسه» (به معنای توصیه‌های شیطانی) پر می‌کند تا به گناه افتند. مسلمانان به‌طور کلی شیطان را موجودی پلید می‌دانند، اما برخی از آن‌ها عقاید بسیار متفاوتی دربارهٔ او دارند.
اولین اشاره به شخصیتی به نام «شیطان» در کتاب زکریا، یکی از بخش‌های متاخر تنخ و متعلق به دوران هخامنشی، دیده شده‌است. در این کتاب، شیطان دادستانی الهی، یکی از پسران خدا و تابع یهوه است. او در دادگاهی که برای مملکت یهودا برپا شده، پیروان یهوه را مجبور به عذاب دیدن می‌کند تا وفاداری آن‌ها به خدا را بسنجد. شکل‌گیری شیطان به عنوان موجودی بدخواه با ویژگی‌های پلید که رقیب ثنوی خداست، در دوره بین‌العهدین (۴۲۰ قبل از میلاد تا اوایل قرن اول میلادی) و احتمالاً به دلیل اثرپذیری از اهریمنِ دین زرتشت اتفاق افتاده‌است. در کتاب یوبیل، یهوه گروهی از فرشتگان مغضوب یا فرزندان آن‌ها را تحت سلطه شیطان (که کتاب او را مستما نامیده) قرار می‌دهد تا انسان‌ها را به گناه وسوسه و مجازات کند. در انجیل‌های هم‌نوا، شیطان عیسی را در بیابان وسوسه می‌کند و در این انجیل‌ها، او مسبب بیماری و فتنه دانسته شده‌است. مکاشفه یوحنا شیطان را چون اژدهای قرمز بزرگی می‌نمایاند که میکائیل او را شکست می‌دهد و از بهشت بیرون می‌کند. او سپس برای ۱٬۰۰۰ سال در بند می‌شود تا اینکه به‌طور موقت آزاد می‌گردد، اما در نهایت شکست می‌خورد و در دریاچه آتش انداخته می‌شود.
در قرون وسطی، شیطان اهمیت زیادی در الهیات مسیحی نداشت و چون شخصیتی طنز در نمایش‌های کرامات حضور پیدا می‌کرد. با گسترش اعتقاد به تسخیرشدگی توسط شیاطین و افسونگری در دوران مدرن نخستین، بر اهمیت شیطان نیز افزوده شد. در عصر روشنگری متفکرانی چون ولتر به تندی از اعتقاد به وجود شیطان انتقاد کردند. با این حال، اعتقاد به وجود شیطان، خصوصاً در قاره آمریکا، پابرجا مانده‌است.
اگرچه شیطان به‌طور کلی شر و بدجنس تلقی می‌شود، اما برخی از گروه‌ها عقاید بسیار متفاوتی دارند. در شیطان‌پرستی دینی، شیطان خدایی در نظر گرفته می‌شود که مورد پرستش یا احترام است. در شیطان‌گرایی لاویایی، شیطان نمادی از ویژگی‌های مثبت و آزادی به حساب می‌آید. کتاب مقدس ظاهر شیطان را توصیف نکرده، اما از قرن ۹ میلادی، او در هنر مسیحی با شاخ، سم، پاهای پر مو، دم و معمولاً لخت و با چنگکی در دست نمایش داده شده‌است. این ویژگی‌ها از خدایانی چون پن، پوزئیدون و بس تقلید شده‌است. او همچنین در ادبیات مسیحی، به خصوص در "کمدی الهی" دانته، افسانه فاوست، "بهشت گمشده" و "بهشت بازیافته" از جان میلتون، و نیز در موسیقی، فیلم و سریال‌های امروزی حضوری پر رنگ دارد.
کلمه عبری שָּטָן (شاطان) یک عبارت کلی به معنای «متهم‌کننده» یا «دشمن» است که در سراسر تنخ (مجموعه متون مقدس یهودیان) در کنار موجودات فراطبیعی، به انسان‌ها نیز گفته شده‌است و در فعلی به معنای «مخالفت کردن» ریشه دارد.ed. Buttrick, George Arthur; "The Interpreter's Dictionary of the Bible, An illustrated Encyclopedia" زمانی که این کلمه بدون حرف تعریف به کار می‌رود، هر اتهام‌زنی می‌تواند شاطان نامیده شود، اما وقتی با حرف تعریف (ها شاطان) استفاده می‌شود، منظور شیطان آسمانی است.
کلمه شیطان با حرف تعریف ۱۷ مرتبه در تنخ استفاده شده‌است: ۱۴ بار در ۲ فصل اول کتاب ایوب و ۳ بار در فصل سوم کتاب زکریا.Stephen M. Hooks – 2007 "As in Zechariah 3:1–2 the term here carries the definite article (has'satan="the satan") and functions not as a...the only place in the Hebrew Bible where the term "Satan" is unquestionably used as a proper name is 1 Chronicles 21:1."Coogan, Michael D. ; "A Brief Introduction to the Old Testament: The Hebrew Bible in Its Context", Oxford University Press, 2009 این کلمه همچنین ۱۰ بار بدون حرف تعریف استفاده شده‌است. نویسندگان هفتادگانی ۲ مورد از استفاده‌های بدون حرف تعریف را در زبان یونانی به «دیابولوس» برگردانده‌اند. به شیطان در سفر پیدایش (داستان آفرینش آدم و حوا به این کتاب تعلق دارد) اشاره‌ای نشده‌است. سفر پیدایش تنها به مار سخنگو اشاره می‌کند و آن مار را با هیچ موجود فراطبیعی مرتبط نمی‌داند. اولین استفاده از «شیطان» برای اشاره به موجود فراطبیعی در تنخ، در باب ۲۲ سفر اعداد دیده می‌شود که در آن، فرشته یهوه که با بلعم باعورا دیدار می‌کند، شیطان توصیف شده‌است: «رفتن بلعم خشم الوهیم را برافروخت و فرشته یهوه به عنوان یک شیطان در برابر او ایستاد.» در باب ۲۴ کتاب دوم سموئیل، داوود بدون اجازه خدا دستور به انجام سرشماری می‌دهد. پس خدا که خشمگین شده، «فرشته یهوه» را می‌فرستد تا به عنوان مجازات به مدت ۳ روز در اسرائیل طاعون شایع کند که مسبب مرگ ۷۰ هزار نفر می‌شود. همین داستان در ۲۱ کتاب اول تواریخ هم تکرار شده، اما نویسنده «فرشته یهوه» را «شیطان» (بدون حرف تعریف) نامیده‌است.
برخی آیات به وضوح به شیطان اشاره دارند اما این کلمه را استفاده نکرده‌اند. آیه ۱۲ از باب ۲ کتاب اول سموئیل پسران عیلی را «پسران بلیعال» توصیف می‌کند؛ آیات بعدی نشان می‌دهند بلیعال مترادف «شیطان» است. در آیه ۱۴ از باب ۱۶ کتاب اول سموئیل، یهوه یک «روح شیطانی» به سمت پادشاه اسرائیل شائول می‌فرستد تا بدین طریق او را با داوود آشنا کند. در باب ۲۲ کتاب اول پادشاهان، میکایای نبی صحنه‌ای را برای شاه اهب توصیف می‌کند که در آن، یهوه بر تخت پادشاهی خود نشسته و سپاه آسمانی در اطراف او ایستاده‌اند. یهوه از سپاه می‌پرسد «چه کسی وظیفه گمراه‌کردن اهب را می‌پذیرد؟» یک روح که نامش مشخص نشده اما به شیطان شبیه است، داوطلب می‌شود تا «به عنوان روح دروغ‌گو وارد زبان همه پیامبران اهب شود.»
شیطان در کتاب ایوب نیز حضور دارد. این اثری منظوم است که احتمالاً در دوران اسارت یهودیان در بابل نوشته شده‌است. در این کتاب، ایوب مرد صالحی است که یهوه به او علاقه دارد. در باب اول کتاب، پسران خدا در مقابل یهوه صف می‌بندند. یهوه از شیطان که یکی از آن‌هاست، می‌پرسد کجا بودی؟ و شیطان پاسخ می‌دهد «در حال گشت و گذار در زمین.» یهوه می‌پرسد «آیا بنده من ایوب را هم دیدی که گناه نمی‌کند؟» شیطان در جواب اجازه می‌خواهد که ایوب را شکنجه کند تا یهوه ببیند که او در اثر این مسئله، از ایمانش دست خواهد کشید. یهوه می‌پذیرد. در نتیجه، شیطان خدمتکاران و گله ایوب را نابود می‌کند اما او از یهوه روی‌گردان نمی‌شود. صحنه پیشین دوباره تکرار می‌شود و یهوه به شیطان یادآوری می‌کند که ایوب هنوز مرد با ایمانی است. شیطان پاسخ می‌دهد که آزمون‌های بیشتری مورد نیاز است و یهوه باز هم به او اجازه می‌دهد که ایوب را امتحان کند. در پایان داستان، ایوب صالح و با ایمان باقی می‌ماند و شیطان از شکست خود شرمسار می‌شود.
باب سوم کتاب زکریا حاوی صحنه‌ای مربوط به اواسط فوریه ۵۱۹ قبل از میلاد است که در آن، یک فرشته زکریا را به دادگاهی می‌برد؛ در این دادگاه یوشع، کاهن اعظم، به عنوان نماینده مملکت یهودا با لباس‌های چرکین (که نماد گناهان اهل یهوداست) حاضر است. یهوه قاضی و شیطان دادستان است. در نهایت، یهوه شیطان را سرزنش می‌کند و دستور می‌دهد به یوشع لباس‌های تمیز (که نشانه بخشیده شدن مردم یهوداست) بدهند.
در دوره معبد دوم که یهودیان در شاهنشاهی هخامنشی زندگی می‌کردند، یهودیت شدیداً از مزدیسنا اثر گرفت.Peter Clark, "Zoroastrianism: An Introduction to Ancient Faith" 1998, p. 152 "There are so many features that Zoroastrianism seems to share with the Judeo-Christian tradition that it would be difficult to … Historically the first point of contact that we can determine is when the Achaemenian Cyrus conquered Babylon ..539 BC" تاثیرپذیری از اهریمن، خدای شر و تاریکی در دین زرتشت، تصورات یهودیان از شیطان را دستخوش تغییر کرد. در هفتادگانی، ترجمه یونانی تنخ که در دوره معبد دوم انجام شده، کلمه عبری شیطان (با حرف تعریف) موجود در کتب زکریا و ایوب را دیابولوس ترجمه کرده‌اند. اما همین مترجمان، وقتی شیطان بدون حرف تعریف و خطاب به انسان‌هایی مثل هدد ادومی و رزون سوری به کار رفته، آن را ترجمه نکرده‌است و به صورت «ساتان» نوشته شده‌است.
به نظر می‌رسد اعتقاد به وجود شیطان به عنوان رقیب خدا و یک شخصیت کاملاً پلید در دروغ‌نامیده‌ها در دوره معبد دوم شکل گرفته‌است؛ در کتاب خنوخ که به گواه طومارهای دریای مرده روزگاری به اندازه تورات محبوب بوده، به ۲۰۰ فرشته‌ای اشاره شده که وظیفه نظارت بر زمین را دارند، اما وظیفه خود را کنار می‌گذارند و در عوض، با زنان آدمیان رابطه جنسی برقرار می‌کنند. رهبر این فرشتگان سامیارس‎ است و یکی از اعضای گروه که عزازیل نام دارد، فساد را بین انسان‌ها می‌گستراند. این فرشتگان نهایتاً در غارهای دور افتاده در زمین محبوس می‌شوند و باید منتظر بمانند تا روز داوری فرا رسد. کتاب یوبیل که حدوداً در سال ۱۵۰ قبل از میلاد نوشته شده، ماجرای شکست فرشتگان را بازگو کرده‌است اما برخلاف کتاب خنوخ، در این روایت رئیس فرشتگان که مستما نام دارد، قبل از اینکه همه فرشتگان زندانی شوند از یهوه تقاضا می‌کند که به او اجازه دهد برخی از آنان را نزد خود نگه دارد تا برایش کار کنند. یهوه به درخواست او تن می‌دهد و مستما از آن فرشتگان برای وسوسه انسان‌ها به انجام گناه بیشتر استفاده می‌کند. مستما همچنین یهوه را تحریک می‌کند تا ابراهیم را با ذبح اسحاق آزمایش کند.[ Introduction to the Book of Jubilees, "15. Theology. Some of our Author's Views: Demonology," by R.H. Charles.
کتاب دوم خنوخ حاوی اشاراتی به یکی از فرشتگان نگهبان موسوم به شیطان‌ئیل است.2 Enoch 18:3. On this tradition, see A. Orlov, "The Watchers of Satanael: The Fallen Angels Traditions in 2 (Slavonic) Enoch," in: A. Orlov, "Dark Mirrors: Azazel and Satanael in Early Jewish Demonology" (Albany: SUNY, 2011) 85–106. این کتاب یکی از دروغ‌نامیده‌هاست و نام نویسنده و زمان نگارش آن مشخص نیست. به گفته کتاب دوم خنوخ، شیطان‌ئیل شاهزاده گریرگوری بود و از «بهشت بیرون رانده شد.»"And I threw him out from the height with his angels, and he was flying in the air continuously above the bottomless" – 2 Enoch 29:4 او روح پلیدی بود که تفاوت میان درست‌کاری و گناه‌کاری را می‌دانست."The devil is the evil spirit of the lower places, as a fugitive he made Sotona from the heavens as his name was Satanail, thus he became different from the angels, but his nature did not change his intelligence as far as his understanding of righteous and sinful things" – 2 Enoch 31:4 در کتاب حکمت، شیطان کسی که مرگ را به زمین برد، محسوب می‌شود اما در ابتدا قابیل را مسبب این مسئله می‌دانستند.See The Book of Wisdom: With Introduction and Notes, p. 27, "Object of the book", by A. T. S. Goodrick. سمائیل نام یکی از فرشتگان مغضوب بود اما بعدها در متون یهودی میدراش و کابالا به مترادفی برای شیطان تبدیل شد.Alexander Altmann, Alfred L. Ivry, Elliot R. Wolfson, Allan Arkush "Perspectives on Jewish Thought and Mysticism" Taylor & Francis 1998 p. 268
بر اساس تفاسیر کتب دینی اسلام، ابلیس یا جد جن بوده یا یکی از فرشتگانی که در اثر تکبر مقام خود را از دست داده و جن (دیو) شده‌است، زمانی که خداوند آدم را آفرید به همهٔ فرشتگان از جمله ابلیس گفت به او سجده کنند اما شیطان بخاطر تکبر و غروری که داشت سجده نکرد و گفت من از آتش هستم و این از خاک، من برتری دارم چگونه می‌توانم به این سجده کنم؟ پس جزای نافرمانی از خدا، رانده شدن از بهشت بود در این هنگام شیطان که از آدم متنفر شده بود از خداوند به ازای پرستش و عبادت فراوانی که انجام داده بود برای خود فرصت خواست تا آدم و فرزندانش را فریب دهد و خداوند نیز به او تا روزی معین مهلت دادداستان‌های پیامبران جلد اول بخش مربوط به آدم
در تاریخ طبری در روایاتی از ابن‌عباس نقل شده: ابلیس از فرشتگان بود و نامش عزازیل بود و در زمین ساکن بود. فرشتگانی که در زمین زندگی می‌کردند یک بار با جن‌هایی که قبلاً در آنجا زندگی می‌کردند جنگیدند. ابلیس به عبادت همی کوشید و در دانش از همه پیش بود و به همین سبب مغرور شد و در برابر فرمان خدا عصیان نمود.تاریخ طبری- جلد ۱ - ص ۵۳
در شاخه‌ای از عرفان به این نظر که شیطان فقط خدا را لایق سجده شدن می‌دانست و این امر به عشق بالای شیطان به خدا تعبیر شد، به نقلی بسیاری از عرفا به دنبال این سطح عشق نسبت به خدا بودند.
اما شیطان چون خودش را بالاتر از انسان می‌دید از روی تکبر و حسادت به او سجده نکرد؛ و بنا به نظر بسیاری از دانشمندان الهیات، پایه و اساس تفکر و ذات وجودی شیطان، از الهیات زرتشتی وارد ادیان ابراهیمی شده‌است.
به‌خصوص بعد از تبعید یهودیان به بابل و آشنایی آنان پس از فتح بابل با آیین و فلسفهٔ وجودی اهریمن در آیین زرتشت.
با مطالعهٔ دقیق تورات و در نظر گرفتن بازهٔ زمانی به‌راحتی می‌توان متوجه شد که شیطان و ارواح پلید بعد از مراجعت یهودیان از تبعید در آیین یهودیت به متون تورات وارد گردیده‌است.
شیطان‌پرستی یک حرکت مکتبی یا فلسفی است که هواداران آن، شیطان را یک طرح و الگوی اصلی و پیش از عالم هستی می‌پندارند. آن‌ها شیطان را موجودی زنده و با چند وجه از طبیعت انسان مشترک می‌دانند.البته شیطان‌پرستان به شاخه‌های مختلفی تقسیم می‌شوند که در میان آنها، شیطان‌پرستان فلسفی (شیطان‌گرایان) حتی به وجود خود شیطان نیز باور نداشته و صرفاً آن را یک «کهن نماد» می‌دانند.
جان فون نویمان (,، با نام اصلی یانوش فون نویمان زادهٔ ۲۸ دسامبر ۱۹۰۳ در بوداپست – درگذشتهٔ ۸ فوریه ۱۹۵۷ در واشینگتن، دی. سی.) ریاضی‌دان و دانشمند آمریکایی مجاری‌تبار بود. وی سهم بزرگی در رشته‌های گوناگون، شامل ریاضیات (بنیان‌های ریاضیات، آنالیز ریاضی، نظریه ارگودیک، هندسه، نظریه گروه ها، نظریه ماتریس، نظریه نمایش، نظریه اندازه و توپولوژی)، فیزیک (مکانیک کوانتومی، هیدرودینامیک، بالستیک، فیزیک هسته‌ای و مکانیک آماری کوانتومی)، اقتصاد (نظریه بازی‌ها)، علوم کامپیوتر (معماری فون نویمان، بهینه‌سازی خطی، ماشین‌های خودهمانندساز و محاسبات تصادفی) و آمار داشت. او پیشگام استفاده از نظریه عمل‌گرها در مکانیک کوانتوم و ارتقای آنالیز تابعی، و یکی از دست‌اندرکاران پروژه منهتن و مؤسسه مطالعات پیشرفته در دانشگاه پرینستون (یکی از اندک منصوب‌شدگان) بود که به ساخت اولین بمب اتمی انجامید. وی همچنین از نخستین کسانی است که در طراحی و ساخت نخستین کامپیوتر، به نام انیاک، سهمی بزرگ داشت. او هسته نظریه بازی و مفهوم اتوماتای سلولی را پی ریخت.ساختار خودجایگزین‌گری آنالیز ریاضی فون نویمان، مقدمه‌ای بر کشف ساختار دی‌ان‌ای شد. او در مروری کوتاه بر زندگی کاری‌اش، در آکادمی ملی علوم گفت: «فکر می‌کنم اساسی‌ترین کارهای من، بر روی مکانیک کوانتوم در سال ۱۹۲۶ در گوتینگن، و پیرو آن در سال‌های ۱۹۲۷–۱۹۲۹ در برلین، همچنین بر روی شکل‌های گوناگون نظریه عمل‌گرها در برلین در ۱۹۳۰ و در پرینستون در ۱۹۳۵–۱۹۳۹ و روی نظریه ارگودیک در پرینستون در ۱۹۳۱–۱۹۳۲بود".»"
فون نویمان با همکاری فیزیک‌دان نظری آمریکایی، ادوارد تلر و ریاضی‌دان لهستانی استنی‌سواف اولام، گام‌های کلیدی در فیزیک هسته‌ای شامل واکنش‌های هم‌جوشی هسته‌ای در گرما و بمب هیدروژنی برداشت.او ۱۵۰ مقاله نوشت؛ ۶۰ مقاله در ریاضیات محض، ۲۰ مقاله در فیزیک، و ۶۰ مقاله در ریاضیات کاربردی. آخرین کار او، زمانی که در بیمارستان بستری بود، یک نسخه دست‌نویس ناتمام بود که چندی بعد در کتاب "رایانه و مغز" منتشر شد.
یانوش لایوش فون نویمان در خانواده‌ای یهودی، ثروتمند، فرهنگی و ناپایبند به دین زاده شد. نام او به انگلیسی، جان لوئیس بود. ماکس نویمان، پدر او، بانک‌دار موفقی بود که دکترای حقوق داشت، با سه پسر، که یانوش بزرگترین آن‌ها بود. خانواده نویمان در آپارتمانی سه طبقهٔ با پدربزرگ مادری او، یاکاب کان، زندگی می‌کردند. چهار نفر از دختران کان در این آپارتمان زندگی می‌کردند؛ بنابراین، دیگر کودکان ساختمان، خاله‌زاده‌های یانوش بودند. این خانواده بزرگ برای فراگیری زبان فرزندانشان، معلم‌های سرخانهٔ آلمانی و فرانسوی داشتند. او از کودکی، هوش و حافظه شگفت‌انگیزی داشت؛ در شش سالگی، دو عدد ۸ رقمی را ذهنی برهم تقسیم می‌کرد و در هشت سالگی با حساب دیفرانسیل و انتگرال آشنا بود.[]۱۹۱۱، فون نویمان به دبیرستان آلمانی‌زبان کلیسای لوتران، فاشوری در بوداپست وارد شد. در ۱۵ سالگی، مطالعه در حساب دیفرانسیل و انتگرال پیشرفته را زیر نظر ، آنالیزدان مشهور آغاز کرد. در نخستین دیدار آن‌ها، او از استعداد ریاضی فون نویمان بسیار شگفت‌زده شد و هفته‌ای دو بار برای آموزش این نوجوان نابغه به خانه نویمان‌ها می‌رفت. فون نویمان در ۱۹ سالگی دو مقاله مهم در ریاضیات منتشر کرد که یکی از آن‌ها، تعریف مدرن‌تری از اعداد ترتیبی به‌دست می‌داد، و چندی بعد جایگزین تعریف گئورگ کانتور شد.او در ۲۲ سالگی از دانشگاه پازمانی پتر بوداپست، دکترای ریاضیات گرفت، و هم‌زمان به درخواست پدرش در دنبال‌کردن صنعت و در پی آن، وقت‌گذاشتن در کار تجارت، در رشته مهندسی شیمی از انستیتو تکنولوژی فدرال زوریخ دیپلم گرفت.
جایزه جان فون نویمان
دو یا دویدن نوعی حرکت در جانوران گوناگون است.پستانداران، پرندگان و خزندگان توانایی حرکت سریع دارند که به آن «دویدن» گفته می‌شود. همچنین، دو به دسته‌ای عمده از ورزش‌های دو و میدانی گفته می‌شود که ورزشکاران در آن به شیوه‌های گوناگون می‌دوند.
ورزش دو و میدانی به دسته‌های زیر تقسیم می‌شوند:
کنفرانس گوادلوپ (زبان فرانسوی: "Conférence de Guadeloupe ") یا نشست گوادلوپ جلسه‌ای بود که از ۴ تا ۷ ژانویه ۱۹۷۹/ ۱۴ تا ۱۷ دی ۱۳۵۷، میان رؤسای دولت ۴ قدرت اصلی بلوک غرب (آمریکا، انگلستان، فرانسه و آلمان غربی) در جزیره گوادلوپ برگزار شد و یکی از موضوعات اصلی آن بررسی وضعیت بحرانی ایران در آن دوران -آخرین روزهای پیش از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷- بود.
این جلسه به میزبانی والری ژیسکار دستن رئیس‌جمهور وقت فرانسه در جزیره گوادلوپ که یکی از شهرستان‌های فرادریایی فرانسه در دریای کارائیب است، برگزار شد. در این جلسه، جیمی کارتر رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، جیمز کالاهان نخست‌وزیر بریتانیا، هلموت اشمیت صدراعظم آلمان غربی و خودِ ژیسکار دستن حضور داشته‌اند. در این دیدار، بحران سیاسی ایران، جنگ ویتنام و کامبوج، خشونت در آفریقای جنوبی، افزایش نفوذ اتحاد جماهیر شوروی در خلیج فارس، کودتا در افغانستان و خشونت سیاسی در ترکیه مورد بحث و بررسی قرار گرفت. در مورد قریب‌الوقوع بودن سرنگونی محمدرضا پهلوی شاه ایران توافق حاصل شد که در صورت عدم خروج او از ایران، جنگ داخلی تشدید و ممکن است منجر به مداخله شوروی شده و احتمال پیوستن ایران به روسیهٔ کمونیست را به همراه داشته باشد.
به گفتهٔ منوچهر گنجی در این جلسه ژیسکار دستن این نظریه را مطرح کرده بود که «بهتر است شاه هر چه سریعتر ایران را ترک کند». جیمی کارتر بعدها در خاطراتش نوشته بود که او در آن جلسه حمایت بسیار کمی از شاه از رؤسای ۳ دولت دیگر مشاهده کرده و همگی آن‌ها همصدا بوده‌اند که شاه باید در سریعترین زمان ممکن از ایران خارج شود. ویلیام شوکراس هم از خاطرات روزالین کارتر نقل می‌کند که اشمیت و کالاهان در این جلسه بر موقعیت بسیار ضعیف شاه تأکید داشته‌اند. از سویی تحلیل کارشناسان نیز حاکی از آن بود که غرب نگران مداخلهٔ شوروی است و ممکن است که کشوری غنی از نفت به کمونیست‌ها متمایل شود که بی‌شک تهدیدی آشکار برای غرب محسوب می‌شد.
اما ژیسکار دستن در مصاحبه با روزنامه توس در سال ۱۳۷۷ گفته بود که «تنها کشوری که در این جلسه زنگ خاتمهٔ حکومت شاه را به صدا درآورد نمایندهٔ آمریکا بود و معتقد بود وقت تغییر حکومت ایران است به‌طوری که همهٔ ما متحیر و متعجب شدیم. چون تا آن‌جا که ما مطلع بودیم آمریکا پشتیبان حکومت وقت ایران بود…» به گفتهٔ او جیمی کارتر در این جلسه اصرار داشت که هیچ امیدی به بقای حکومت شاه نیست و او از این حکومت حمایت نخواهد کرد و احتمال برقراری یک حکومت نظامی را می‌داد و نخست‌وزیر انگلیس نیز با کارتر در مورد لزوم خروج شاه از ایران هم عقیده بود ولی او و هلموت اشمیت به یک تحول صلح‌آمیز امید داشته و از نظریه آمریکایی‌ها غافلگیر شده بودند.
محمدرضا پهلوی پس از ترک ایران، یک بار هم گفته بود که کارتر مذاکرات محرمانه سران غرب در گوادالوپ را که قرار بود دربارهٔ چین و شوروی باشد به بحث دربارهٔ ناآرامی‌های ایران تبدیل کرده بود و نظر موافق شرکت کنندگان را به رفتن وی از ایران جلب کرده بود. شاه گفته بود که این اطلاعات را از منابع نزدیک به صدراعظم آلمان که در مذاکرات گوادالوپ شرکت کرده بود و نظر دیگری داشت، به دست آورده بود و در این جلسات، ژیسکار دستن رئیس‌جمهور فرانسه از نظر کارتر حمایت کرده بود زیرا که فرانسه به ایران بدهکار بود و می‌خواست که به صورتی این پول را پس ندهد. دولت لندن هم از زمانی که او، دیگر دیکته‌های دولت لندن را نمی‌نوشت کمر به دشمنی با او بسته بود.تاریخ ایران و جهان/ کیهانی زاده- برگرفته از متون ادبی قرن حاضر/28 ژانویه
سقوط شاه
رهبران کنفرانس گوادلوپ به شاه پیشنهاد کردند که هر چه زودتر ایران را ترک کند. در پی این دیدار، اعتراضات داخلی و مخالفت با خاندان پهلوی افزایش یافت. پس از پایان کنفرانس، رژیم شاه فروپاشید و او، آخرین پادشاه خاندان پهلوی در تاریخ ۱۶ ژانویه ۱۹۷۹، ایران را به تبعید ترک کرد.
این نشست همچنین به‌طور غیرمستقیم منجر به شکست جیمز کالاهان در انتخابات چهارماه بعد در برابر مارگارت تاچر شد. چند رو قبل از برگزاری اجلاس از او در حال تفریح و شنا در سواحل گوادلوپ عکسی گرفته شد. این در حالی بود که در همان هفته بریتانیا با تأثیرات اقتصادی یک طوفان شدید زمستانی و اعتصاب رانندگان کامیون دست و پنجه نرم می‌کرد، که منجر به آن شد که از آن فصل به عنوان زمستان نارضایتی یاد شود. پس از بازگشت کالاهان در ۱۰ ژانویه، یکی از مشاوران سیاسی وی به نام تام مک‌نالی، او را متقاعد کرد که برخلاف توصیه دبیر مطبوعاتی نخست‌وزیر، پس از خروج از فرودگاه هیترو لندن یک کنفرانس خبری کوتاه با خبرنگاران منتظر برگزار کند. مک‌نالی معتقد بود که کالاهان می‌تواند با این کار به مردم اطمینان دهد که اوضاع را تحت کنترل دارد اما کنفرانس خبری در عوض به کالاهان آسیب سیاسی زد.
کالاهان در ابتدا بر سفر خود تمرکز کرد و با نشاط اشاره کرد که شنا کردن در آب‌های گرمسیری گوادلوپ چقدر لذت بخش بوده‌است و وضعیت بریتانیا در رسانه‌ها را اغراق‌آمیز خواند و میهن‌پرستی خبرنگاران را مورد تحقیر قرار داد. وی در پاسخ به این سؤال که در مورد افزایش هرج و مرج در بریتانیا چه خواهد کرد، پاسخ داد اگر از بیرون به‌آن نگاه کنید فکر نمی‌کنم چنین چیزی باشد، و شاید شما دیدگاهی جزئی داشته‌باشید.
روزنامه "د سان"، این موضوع را در تیتری به عنوان "بحران؟ چه بحرانی؟" تعبیر کرد. محافظه کاران از این عبارت در طول انتخابات آتی و در مبارزات انتخاباتی بعدی بسیار استفاده کردند.
گوادلوپ (گوادو لوپ هم نوشته‌اند) مجمع‌الجزایری است واقع در غرب اقیانوس اطلس در دریای کارائیب، جنوب مونتسرات و شمال دومینیکا.
این مجمع‌الجزایر یکی از پنج شهرستان فرادریایی فرانسه به‌شمار می‌رود. کنفرانس سرنوشت‌ساز گوادولوپ در این مجمع‌الجزایر برگزار شد.
این مجمع‌الجزایر بخشی از آنتیل کوچک است.
مجمع‌الجزایر گوادلوپ برای اولین بار توسط کریستوف کلمب در سال ۱۴۹۳ میلادی کشف کرد و آن را کاروکرا (Karukera) یا " جزیرهٔ آبهای زیبا " نامید.
در سال ۱۶۳۵ گوادلوپ توسط فرانسویان تسخیر شد. مدتی نیز بریتانیا بر آن تسلط داشت؛ ولی از سال ۱۹۴۶ مجمع‌الجزایر گوادلوپ به صورت یکی از شهرستان‌های فرادریایی فرانسه درآمد.
از سال ۲۰۰۶ میلادی، ژان ژاک بروت به عنوان حاکم این مجمع‌الجزایر برگزیده شد.
پایتخت مجمع‌الجزایر گوادلوپ، شهر باس-تر (Basse-Terre) است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۳ برابر با ۱۱٬۳۹۵ نفر اعلام شده‌است.
مساحت گوادلوپ ۱٬۶۲۸ کیلومتر مربع و جمعیت آن مطابق با سرشماری سال ۲۰۱۳ میلادی برابر با ۴۰۲٬۱۱۹ نفر بوده‌است.
از مهم‌ترین جزایر گوادلوپ می‌توان به جزایر دو قوی باستر (Basse-Terre) و گرانده تر (Grande-Terre) و شش جزیرهٔ ماری گالانته (Marie-Galante)، لس ساینتس (Les Saintes)، لا دسیرت (La Désirade)، سنت بارتلمی (St. Barthélemy)، سنت مارتین (St. Martin) و لا گرانده سوفیره (La Grande Soufrière) اشاره کرد.
از جمله جانوران بومی این منطقه می‌توان به آنول پلنگی اشاره کرد.
۷۲٪ از مردم گوادلوپ را سیاه‌پوستان، ۱۴٪ را هندی‌ها، ۹٪ را سفیدپوستان، ۲٪ را لبنانی‌ها و ۱٪ را چینی‌ها تشکیل می‌دهند. دین ۸۶٪ از اهالی گوادلوپ، کاتولیک است و ۵٪ از آن‌ها پروتستان هستند. دین حدود ۴٪ از آن‌ها هندوئیسم می‌باشد.
زبان رسمی گوادلوپ، فرانسوی است.
واحد پول گوادلوپ، یورو است. توریسم از مهم‌ترین صنایع در گوادلوپ محسوب می‌شود.
گوادلوپ فاقد پرچم رسمی است و از پرچم فرانسه استفاده می‌کند.
در ریاضیات، انتگرال ، روشی برای اختصاص اعداد به توابع است؛ به گونه‌ای که جابجایی مساحت، حجم و دیگر مفاهیم برآمده از ترکیب داده‌های بی‌نهایت کوچک را به وسیله آن بتوان توصیف کرد. انتگرال‌گیری یکی از دو عمل مهم در حساب دیفرانسیل و انتگرال است، که عمل دیگر آن (عمل معکوس) دیفرانسیل‌گیری یا همان مشتق‌گیری است. برای تابع داده شده‌ای چون f از متغیر حقیقی x و بازه formula_1 از خط حقیقی، انتگرال معین:
به‌طور صوری به عنوان مساحت علامت‌دار ناحیه‌ای از صفحه xy که به نمودار f، محور x و خطوط عمودی x=a و x=b محدود شده‌است. نواحی بالای محور x به مساحت کل افزوده و نواحی پایین محور x از آن می‌کاهند.