moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در نامگذاری فاصله‌ها به نیم‌پردهٔ دیاتونیک دوم کوچک هم گفته می‌شود. به همین شکل، برای نیم‌پردهٔ کروماتیک نام همصدای افزوده به کار می‌رود.
فاصلهٔ دوم کوچک فاصله‌ای است که در گام ماژور بین نت سوم و چهارم (مثلاً در دو ماژور بین می و فا) و نیز بین نت هفتم و هشتم (مثلاً در دو ماژور بین سی و دو) قرار دارد. این فاصله را نیم‌پردهٔ دیاتونیک نیز می‌نامند چرا که در گام دیاتونیک در فاصلهٔ بین دو نت قرار می‌گیرد.
. در اینجا ابتدا نت دو و بعد نت ر بمل (که ۱۰۰ سِنت زیرتر از دو است) شنیده می‌شوند و بعد هر دو با هم شنیده می‌شوند.
به لحاظ ملودی، از فاصلهٔ دوم کوچک در فرود (از جمله در فرود کاذب) استفاده می‌شود، چرا که این حس را به شنونده منتقل می‌کند که به سمت نت بن‌مایه در حال حرکت است.
به لحاظ هارمونی، فاصلهٔ دوم کوچک به عنوان یک فاصلهٔ «ناملایم» یا نتی «غریبه با آکورد» است که بخشی از «نقش آکورد» محسوب نمی‌شود. همچنین ممکن است به صورت معکوسِ یک آکورد هفتم بزرگ یا یک آکورد با نت اضافه ظاهر شود.
در برخی شرایط، فاصلهٔ دوم کوچک می‌توانند شخصیت زیادی به موسیقی بدهد. برای نمونه فردریک شوپن در اتود اپوس ۲۵ شمارهٔ ۵، قطعه را با یک ملودی می‌آغازد که در آن فواصل دوم کوچک به وفور نواخته می‌شوند و حالتی خنده‌دار و وسواس‌آور ایجاد می‌کنند که در تضاد با قسمت میانی قطعه است. این اتود به همین خاطر نام اتود «نت اشتباه» را به خود گرفته‌است. چنین استفاده‌ای از فاصلهٔ دوم کوچک در موسیقی رمانتیک رایج است.
در نظام کوک خالص یک دوم کوچک با نسبت ۱۶:۱۵ در گام دو ماژور وجود دارد که بین نت‌های می و فا، و نیز سی و دو وجود دارد. این فاصلهٔ دوم کوچک ناملایم‌ترین فاصله‌ای است که در گام ماژور وجود دارد.
همصدای افزوده فاصله‌ای است که از افزودن یک نیم‌پرده به یک نت همصدا به دست می‌آید. این فاصله در گام دیاتونیک رخ نمی‌دهد اما در گام کروماتیک وجود دارد و به آن نیم‌پردهٔ کروماتیک گفته می‌شود. این فاصله، معکوس فاصلهٔ هشتم کاسته است و همچنین مکمل فاصلهٔ هشتم افزوده نیز هست چرا که برای فاصلهٔ هشتم یا اکتاو حالت همصدا وجود ندارد.
به لحاظ ملودی، همصدای افزوده معمولاً زمانی رخ می‌دهد که یک آکورد کروماتیک به‌وجود می‌آید، مانند: آکورد فرعی، آکورد هفت کاسته یا آکورد شش افزوده.
به لحاظ هارمونی همصدای افزوده به ندرت استفاده می‌شود. در مثال زیر فرانتز لیست یک نت می بمل (E♭) در کنار یک نت می بکار (E♮) قرار داده‌است. در این‌جا «می بمل» را به «ر دیز» ترجیح داده‌است تا آن را به عنوان بخشی از («هفت نمایانِ» فا) فرض کنیم و این افزودن به هارمونی بر یک «نت پدال» (می بکار) استوار است.
کوک‌های مختلف نیم‌پرده‌های مختلفی ایجاد می‌کنند.
در اعتدال مساوی و دیگر اعتدال‌های مناسب فقط یک نیم‌پرده (با طول ۱۰۰ سنت) وجود دارد.
در اعتدال میانگین دو نیم‌پرده (کروماتیک و دیاتونیک) وجود دارد که طول نیم‌پردهٔ دیاتونیک بیشتر از نیم‌پردهٔ کروماتیک است.
در کوک فیثاغورثی نیز دو نیم‌پرده وجود دارد، اما برخلاف موارد بالا، این نیم‌پردهٔ کروماتیک است که بزرگتر است.
اندازهٔ نیم‌پردهٔ دیاتونیک در کوک فیثاغورثی از نسبت formula_1 به دست می‌آید. به این فاصله لیمای فیثاغورثی هم گفته می‌شود و اندازه‌اش حدود ۹۰٫۲ سنت است. ()
اندازهٔ نیم‌پردهٔ کروماتیک در کوک فیثاغورثی از نسبت formula_2 به دست می‌آید. به این فاصله آپوتوم فیثاغورثی هم گفته می‌شود و اندازه‌اش حدود ۱۱۳٫۷ سنت است. ()
تفاوت لیما و آپوتوم فیثاغورثی برابر است با کمای فیثاغورثی و حدود ۲۳٫۴۶ سنت طول دارد.
در نظام کوک خالص فاصلهٔ دوم کوچک نسبت ۱۶:۱۵ دارد (حدود ۱۱۱٫۷ سنت) و به آن نیم‌پردهٔ دیاتونیک خالص هم گفته می‌شود. (). این نیم‌پرده در واقع حاصل تفاوت بین یک فاصلهٔ چهارم درست و یک فاصلهٔ سوم بزرگ است (formula_3). به جز این، در کوک خالص پنج حدی سه نیم‌پردهٔ دیگر هم تولید می‌شود. برای نمونه، مجموعهٔ چهار نیم‌پردهٔ حاصل در گام مبتنی بر دو از این قرار هستند:
از میان دوازده نیم‌پردهٔ هر گام، در نظام کوک خالص شش‌تا S هستند، سه تا S، دو تا S و تنها یکی S.
مولانا محمد امین ذوقی تونی معروف به ذوقی تونی یکی از مشهورترین شاعران قرن دهم است که در تون (فردوس امروزی) به دنیا آمد.
محمود هدایت در گلزار جاویدان برگ ۵۲۵، ذوقی را اینگونه معرفی می‌کند: "نامش محمد امین، شاگرد میرزاجان شیرازی است. سال‌ها در کاشان به سر می‌برد. خراسان و عراق را هم سیاحت کرده و عاقبت در سنه ۹۶۹ ه. ق در لاهیجان به عالم دیگر شتافت". در تذکره منتخب‌الطایف تألیف رحم علیخان در برگ ۱۸۴ این‌گونه از او یاد می‌کند: "ذوقی تونی معاصر شاه طهماسب صفوی و بوده مثنوی ناز و نیاز تصنیف اوست". سعید نفیسی نیز در تاریخ نظم و نثر در ایران می‌نویسد: "ذوقی تونی معاصر شاه طهماسب اول بوده و در سال ۹۷۵ ه. ق درگذشته است". از دیگر افرادی که از ذوقی یاد کرده امین احمد رازی است که در جلد دوم هفت اقلیم از او چنین می‌گوید: "شاعری با ذوق بود و شعر او در غایت عذوبت می‌گفته است. این بیت از اوست:"
اوسا نیلا ماریا فیشر (زادهٔ ۲ اوت ۱۹۸۴) یک بازیکن زن فوتبال اهل کشور سوئد است. وی برای تیم وولفسبورگ و تیم ملی فوتبال زنان سوئد بازی می‌کند. او پیشتر کاپیتان باشگاه فوتبال روزنگرد بود.
فیشر پس از اولین بازی ملی خود در ژانویهٔ ۲۰۰۱ که در مقابل تیم ملی نروژ بیشتر بازی‌های خود را برای تیم سوئد در پست هافبک دفاعی بازی کرده‌است.http://svenskfotboll.se/landslag/damer/tidigare-ar/spelaret-2008/spelarportratt-2008/?profile=22041در سال ۲۰۱۳ پست وی با نظر سرمربی وقت تیم ملی سوئد پیا سوندهاگه به بازیکن مدافع میانی تغییر یافت.http://www.uefa.com/womenseuro/news/newsid=1949661.htmlکه این تغییر پست همزمان شد با بهبود گلزنی او و وی موفق شد که در مسابقات فوتبال زنان اروپا ۲۰۱۳ که میزبانی آن را کشور سوئد عهده‌دار بود سه مرتبه گلزنی کند.http://www.uefa.com/womenseuro/news/newsid=1971312.html
عملکرد وی در تیم سوئد که منجر به رفتن این تیم به نیمه نهایی بود باعث شد تا تیم وولفسبورگ که قهرمان باشگاه‌های اروپا بود به وی پیشنهادی برای پیوستن به این تیم را بدهد. فیشر با قبول این پیشنهاد در تاریخ ۱ ژانویهٔ ۲۰۱۴ به کشور آلمان نقل مکان کردhttp://www.uefa.com/womenschampionsleague/news/newsid=1977968.htmlتا باشگاه وولفسبورگ اجازه‌نامه انتقال فوری فیشر را از باشگاهش بگیرد.http://www.uefa.com/womenschampionsleague/news/newsid=1981018.htmlنیلا فیشر اولین بازی خود را برای تیم جدیدش در فصل ۲۰۱۴–۲۰۱۳ بوندس‌لیگا و در مقابل تیم بایرن مونیخ انجام داد. این بازی در خانه و در مقابل چشمان ۸٬۲۴۹ تماشاگر و در تاریخ ۷ سپتامبر ۲۰۱۳ انجام شد.
در سال ۲۰۱۳ فیشر در مصاحبه‌ای با مجلهٔ کیو اکس اعلام داشت که قصد ازدواج با همکار زن خود را دارد. در دسامبر سال ۲۰۱۳ وی با شریک خود ماریا میکیلا ازدواج کرد.http://www.expressen.se/sport/fotboll/landslaget/fischer-gifter-sig-med-flickvannen-efter-em/
آواز یا مسابقه آوازخوانی () یک پویانمایی رایانه‌ای سه‌بعدیِ موزیکال کمدی ساختهٔ ایلومینیشن اینترتینمنت است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. قسمت دوم این فیلم در تاریخ ۲۲ دسامبر ۲۰۲۱ اکران شد.
در جهان حیوانات انسان‌نما، یک کوالای خوش بین (متیو مک کانهی)به نام باستر مون، صاحب یک سالن اجرای موسیقی است و در آرزوی این است که از این طریق صاحب درآمدی زیادی شود؛ زیرا اولین بار که در کودکی با پدرش به یک اجرای موسیقی رفته بودند، علاقه زیادی در او ایجاد شد.
در مواجهه با مشکلات مالی، باستر به دوستش ادی نودلمن (جان سی ریلی) می‌گوید که او یک مسابقه آواز برگزار خواهد کرد. دستیار باستر، خانم کراولی، چشم مصنوعی اش را گم می‌کند و همین امر باعث می‌شود تا به اشتباه خانم کراولی جایزه ۱۰۰۰ دلاری این مسابقه را با دو صفر اضافه، ۱۰۰۰۰۰ دلار تعیین کند و آگهی‌های مسابقه قبل از اینکه بررسی شوند، از دفتر باستر به بیرون درز می‌کنند.
حیوانات با دیدن این آگهی، از تمامی شهر برای شرکت در مسابقه انتخابی جمع می‌شوند. کسانی که انتخاب شدند شامل: یک خوک اهلی خانه‌دار و مادر 25 بچه به نام رزیتا (ریس ویترسپون)، یک موش اجراکننده خیابانی به نام مایک (ست مک فارلن)، یک گوریل گانگستر به نام جانی (تارون اگرتون)، یک جوجه تیغی با سبک پانک راک به نام اش (اسکارلت جوهانسون) و یک فیل نوجوان به نام مینا (توری کلی) ...
ریزپرده یا میکروتون اصطلاحی است که برای توصیف فواصل کوچکتر از نیم‌پرده در موسیقی به کار می‌رود. موسیقی ریزپرده‌ای یا موسیقی میکروتونال نوعی از موسیقی است که در آن از ریزپرده‌ها استفاده می‌شود.
اندازهٔ ریزپرده‌ها در انواع مختلف موسیقی تفاوت دارد؛ همچنین در موسیقی نقاط مختلف دنیا از نام‌ها و نشانه‌های مختلفی برای نامیدن و نمایش ریزپرده‌ها استفاده می‌شود. موسیقی سنتی ایران و موسیقی عربی و ترکی از جمله رایج‌ترین انواع موسیقی ریزپرده‌ای هستند، اما کاربرد ریزپرده‌ها در موسیقی اندونزی، هندوستان، ونزوئلا، ژاپن یونان باستان و موسیقی معاصر غرب نیز گزارش شده‌است.
مفهوم ریزپرده در موسیقی با مفهوم ربع پرده ارتباطی تنگاتنگ دارد. در موسیقی مبتنی بر اعتدال مساوی، ریزپرده‌هایی که دقیقاً نصف یک نیم‌پرده باشند را می‌توان به درستی ربع پرده نامید. در تئوری معاصر موسیقی عربی، ریزپرده‌ها به صورت ربع پرده تعریف می‌شوند. برخی از نظریه‌پردازان تئوری موسیقی ایرانی هم اصطلاح ربع پرده را برای توصیف فواصل ریزپرده‌ای به کار می‌برند؛ اما برخی دیگر از صاحب‌نظران معتقدند از آنجا که فواصل ریزپرده‌ای در موسیقی ایرانی دقیقاً نصف یک نیم‌پرده نیستند و کوک سازهای ایرانی هم به روش اعتدال مساوی انجام نمی‌شود، استفاده از لفظ ربع پرده برای توصیف این فواصل نامناسب است.
اولین کاربرد واژهٔ «میکروتون» (مترادف ریزپرده) به ماد مکارتی نسبت داده می‌شود؛ وی در سال ۱۹۱۲ میلادی در کتابش با نام «برخی از نطفه‌های هندی موسیقی» از لفظ «میکروتون» برای توصیف شروتی‌های موسیقی هندی استفاده می‌کند و می‌نویسد که تعداد این میکروتون‌ها محل اختلاف نظر است در حالی که با رواج نظام کوک خالص نزد مردمان آریایی، این تعداد اهمیتش را از دست می‌دهد. تا پیش از آن، برای توصیف این فواصل از لفظ ربع پرده استفاده می‌شد که گمراه‌کننده بود چون هم ربع پرده‌ها دقیقاً نصف یک نیم‌پرده نیستند و هم از لفظ «ربع پرده» برای توصیف فواصل ریزپرده‌ای غیر از ربع پرده هم استفاده می‌شد.
در زبان فرانسوی برای توصیف مفهوم ریزپرده از عبارت به معنی «ریزفاصله» استفاده می‌شود. مفهوم ریزپرده و ریزفاصله گاهی مترادف و گاهی غیر مترادف دانسته می‌شود. برای مثال تعریف ریزپرده در واژه‌نامه موسیقی هاروارد چنین آمده‌است: «ریزپرده فاصله‌ای است کوچک‌تر از یک نیم‌پرده». این در حالی است که در همین کتاب در تعریف مفهوم کما از عبارت «ریزفاصله» استفاده شده ولی به ریزپرده بودن کماها اشاره‌ای نشده‌است. عبارت میکروتونالیته نیز توسط رودی بلش برای توصیف خصوصیات ریزپرده‌ای «گام بلوز» به کار رفته‌است.
عبارت موسیقی ریزپرده‌ای برای توصیف هر نوع موسیقی می‌تواند به کار برود که در آن فواصل ریزپرده‌ای به کار می‌روند و عموماً کوکشان با اعتدال مساوی دوازده‌پرده‌ای که در موسیقی غربی رایج است تفاوت دارد. کوک‌بندی سنتی موسیقی هندی که مبتنی بر ۲۲ شروتی است، موسیقی محلی بسیار کشورها نظیر ایران، عربستان، ترکیه، تایلند، برمه، کشورهای آفریقایی، و نیز هر موسیقی که با کوک‌هایی نظیر نظام کوک خالص، اعتدال میانگین و سایر کوک‌بندی‌های غیر مساوی نواخته شود را می‌تواند «ریزپرده‌ای» دانست. همچنین موسیقی جز و بلوز را هم به خاطر استفاده از فواصل ریزپرده‌ای می‌توان جزو موسیقی‌های ریزپرده‌ای دانست. ارتباط ریزپرده‌ها با موسیقی کشورهای خاورمیانه (که در دوران شکوفایی موسیقی عموماً تحت حکومت اسلام بوده‌اند) به حدی است که برخی ساخت سازهایی که قادر به نواختن موسیقی ریزپرده‌ای و غیر ریزپرده‌ای بودند را جزو خدمت‌های اسلام به دانش بشر قلمداد می‌کنند.
چند اثر موسیقی از تمدن هلنی در یونان باستان باقی مانده‌است، از جمله سرودهای دلفی. این آثار نشان می‌دهند که یونانیان باستان فواصل و مدهای موسیقی را با تجزیه و ترکیب دانگ‌ها تعریف می‌کردند و سه گونه اصلی برای مدها می‌شناختند: همصدا یا ، رنگین یا کروماتیک، و دیاتونیک. فواصل در موسیقی یونان باستان اندازه‌های مختلفی داشتند که شامل انواع ریزپرده‌ای هم می‌شد. به‌طور خاص، گونهٔ همصدا شامل فواصلی می‌شد که مشخصاً ریزپرده‌ای بودند و برخی کمتر از ۵۰ سنت اندازه داشتند (یعنی کمتر از نصف یک نیم‌پرده در موسیقی معاصر غربی که ۱۰۰ سنت اندازه دارد). در گونهٔ همصدا هر دانگ شامل فاصله‌ای نیم‌پرده‌ای می‌شد (نزدیک به ۱۰۰ سنت) که به دو قسمت مساوی تقسیم می‌شد که به هر کدام یک دیز گفته می‌شد. این فاصلهٔ نیم‌پرده‌ای، به همراه یک فاصلهٔ بزرگتر که حدوداً برابر ۴۰۰ سنت بود، با هم یک فاصلهٔ چهارم درست در نظام کوک خالص (برابر با ۴۹۸ سنت یا نسبت ۴:۳) را تشکیل می‌دادند.
در موسیقی هندی، فاصله‌های ریزپرده‌ای از پیش از میلاد در قالب شروتی‌ها به کار می‌رفته‌اند. در موسیقی نواحی خاورمیانه، نظیر موسیقی سنتی ایرانی، عربی و ترکی، استفاده از فواصل ریزپرده‌ای از دیرباز رایج بوده‌است. اگر چه در موسیقی غربی، فواصل ریزپرده‌ای تا اوایل قرن بیستم متداول نبود، اما بعد از رنسانس برخی آهنگسازان به آزمودن فواصل ریزپرده‌ای روی آوردند. در قرن شانزدهم، نیکولا ویچنتینو در نوشته‌ای با عنوان "سازگار کردن موسیقی باستانی با روش‌های نوین" طراحی یک صفحه کلید جدید که بتواند موسیقی ریزپرده‌ای اجرا کند را شرح داد.
در موسیقی‌هایی (مثل موسیقی رایج غربی) که فواصل ریزپرده‌ای جزئی عمده از موسیقی نیست، فواصل ریزپرده‌ای گاهی به صورت فواصل خارج از کوک یا غیر دلنشین احساس و توصیف می‌شوند. همچنین برخی از ایرانیان نیز موسیقی ایرانی را (که در آن استفاده از ریزپرده متداول است) در مقایسه با موسیقی غربی، غم‌انگیز توصیف می‌کنند. مصطفی کمال پورتراب معتقد است که از آنجا که موسیقی‌دان‌های غربی معاصر به واسطهٔ معتدل کردن نیم‌پرده‌ها گوششان چیزی جز دوازده نیم‌پردهٔ معمول در موسیقی کلاسیک را نشنیده، صدای ریزپرده‌ها را وحشی یا غم‌انگیز می‌یابند؛ اما کمال پورتراب این تصور که ریزپرده‌ها موسیقی را غم‌انگیز می‌کنند اشتباه می‌داند چرا که در موسیقی اروپایی (نظیر اپراها) هم موسیقی غم‌انگیز وجود دارد.
انواع ریزپرده در سبک‌های مختلف موسیقی متفاوت هستند، هم از نظر علامت و هم از نظر میزان فاصله‌ای که با دیگر نت‌ها دارند. در برخی متون این فواصل در مقایسه با انواع کما (از جمله کمای فیثاغورثی و کمای همصدا) تعریف می‌شوند، و در برخی انواع موسیقی تعریف دقیقی از اندازهٔ ریزپرده‌ها موجود نیست. همچنین می‌توان اندازهٔ ریزپرده‌ها را بر حسب سنت اندازه‌گیری و گزارش کرد.
در موسیقی سنتی ایرانی، عربی و ترکی، هر پرده به نه کما شکسته می‌شود. این تعریف از کما، مطابق با کمای هلدری است و با تعاریف رایج کما در موسیقی غربی (نظیر کمای فیثاغورثی و کمای همصدا) تفاوت دارد. مطابق این تعریف از کما، هر پرده شامل یک نیم‌پردهٔ کروماتیک (۴ کما) و یک نیم‌پردهٔ دیاتونیک (۵ کما) است.
در متون قدیمی مربوط به موسیقی ایران از چندین نام برای توصیف فواصل ریزپرده‌ای استفاده می‌شده‌است، از جمله: «طنینی»، «مُجنّب» و «بقیه». به جز این‌ها، نام‌های دیگری هم برای توصیف فواصل بین نت‌ها به کار می‌رفته، از جمله «زائد» (دارای مقادیر متفاوت)، «سبابه» (نواخته شدن با انگشت اشاره)، «وسطا» (نواخته شدن با انگشت میان)، «بِنصِر» (نواخته شده با انگشت انگشتری)، و «خِنصِر» (نواخته شده با انگشت کوچک)، اما این نام‌های معرف یک فاصله مشخص نبوده‌اند و متناسب با انگشتان دست نوازنده تعریف می‌شده‌اند. تحقیقات مهدی برکشلی حاکی از آن است که سبابه به فاصلهٔ دوم بزرگ، بنصر به سوم بزرگ و خنصر به چهارم درست اشاره داشته که هیچ‌کدام ریزپرده‌ای نیستند. برکشلی زائد را معادل فاصلهٔ دوم کوچک (با کوک فیثاغورثی) دانسته، اما داریوش طلایی آن را معادل دوم نیم‌بزرگ می‌داند که همان فاصلهٔ مجنب است.
در شکل رایج تئوری موسیقی ایرانی فرض می‌شود که علامت دیز (♯) برای افزودن زیرایی به اندازهٔ نیم‌پردهٔ دیاتونیک (۵ کما) و علامت بمل (♭) برای کاستن آن به اندازهٔ نیم‌پردهٔ دیاتونیک (۵ کما) به کار می‌رود. در این روش دو دیز و ر بمل (که دو نت مترادف هستند) برهم منطبق نیستند (یک کما با هم فاصله دارند). در روش رایج نت‌نویسی موسیقی ایرانی در دوران معاصر که توسط علینقی وزیری تعریف شد، از تقسیم یک نیم‌پرده به دو قسمت مساوی، دو ربع پرده به دست می‌آید و برای نشان دادن این که نتی باید یک ربع پرده زیرتر شود از علامت سُری () استفاده می‌شود و برای نشان دادن این که نتی باید یک ربع پرده بمتر نواخته شود از علامت کُرُن () استفاده می‌گردد. شکل و نام این علایم را علینقی وزیری ابداع کرد.
از آنجا که هیچ‌کدام از تغییرات ریزپرده‌ای در موسیقی ایرانی (تا پیش از به‌کارگیری اعتدال مساوی) معادل نصف یک نیم‌پرده (چه کروماتیک و چه دیاتونیک) نبودند، برخی نظریه‌پردازان معاصر معتقدند که استفاده از نام ربع پرده برای علامت‌های عرضی سری و کرن اشتباه است. به عنوان نمونه، فرهاد فخرالدینی سری و کرن را به عنوان علایمی تعریف می‌کند که «نت بدون علامت را کمتر از نیم‌پرده» بالا یا پایین می‌برند. داریوش طلایی هم میزان تغییر زیرایی نت در اثر علامت سری یا کرن را «تقریباً یک ربع پرده» توصیف می‌کند، و مقدار آن را در محاسباتش برابر ۴۰ یا ۸۰ سنت در نظر می‌گیرد؛ اما طلایی در مبحث اعتدال فواصل، به این نکته اشاره می‌کند که می‌توان در یک اعتدال مساوی ۲۴ پرده‌ای، ربع پرده‌ها را برابر ۵۰ سنت در نظر گرفت تا دانگ‌ها بیشتر با هم تلاقی کنند، گو این که این اعتدال به زعم او «موسیقی‌دانان خوب و حساس را ناخشنود می‌کند». این روش که متأثر از تئوری اعتدال موسیقی در موسیقی غربی است، توسط پژوهشگران معاصر هم استفاده شده‌است.
اندازهٔ فواصل ریزپرده‌ای در موسیقی ایرانی موضوع تحقیقات مختلف بوده‌است. برخی بررسی‌ها نشان می‌دهد که اندازهٔ تغییری که توسط یک علامت عرضی ریزپرده‌ای ایجاد می‌شود ثابت نیست: مثلاً نت «سی کرن» در مقام شور به «لا» نزدیک‌تر است در حالی که در مقام بیات ترکِ «دو» یا در سه‌گاهِ «می کرن»، «سی کرن» به «دو» نزدیک‌تر است تا به «لا».
بر اساس تحقیقات هرمز فرهت، در قرن بیستم سه نظام کوک مختلف برای موسیقی ایرانی مطرح شد که از نظر اندازهٔ پرده‌ها و ریزپرده‌ها با هم متفاوتند. روش اول در دههٔ ۱۹۲۰ میلادی توسط علینقی وزیری مطرح شد و هر گام را متشکل از ۲۴ نیم‌پردهٔ مساوی می‌دانست (معادل اعتدال مساوی در موسیقی غربی)؛ روش دوم حدود بیست سال بعد توسط مهدی برکشلی مطرح شد و هر گام را متشکل از ۲۲ نت می‌دانست که فواصل را با ترکیب کمای فیثاغورثی (۲۴ سنت) و لیمای فیثاغورثی (۹۰ سنت) تعریف می‌کرد؛ روش سوم توسط خود فرهت پیشنهاد شده بود و مبتنی بر گام نبود بلکه ساختار موسیقی ایرانی را بر اساس پنج فاصلهٔ اصلی تعریف می‌کرد. مبسوط‌ترین تحقیقات در زمینهٔ اندازهٔ فواصل ریزپرده‌ای را هم خود هرمز فرهت انجام داد که با ضبط صدای چند تار و سه تار انجام شد نشان داد که اگر چه طول پرده و نیم‌پرده در موسیقی ایرانی نسبتاً ثابت است، اما این طول با نظام کوک موسیقی غربی سازگار نیست؛ او اندازهٔ پرده در موسیقی ایرانی حدود ۲۰۴ سنت (۲٪ بزرگتر از موسیقی غربی) و اندازهٔ نیم‌پرده را ۹۰ سنت (۱۰٪ کوچکتر از آنچه در موسیقی غربی معاصر بر اساس اعتدال مساوی به کار می‌رود) به دست آورد، و گزارش کرد که گاهی طول نیم‌پرده تا ۸۰ سنت هم کوچک می‌شود. فرهت همچنین پرده‌هایی «میانی» در فاصلهٔ بین نیم‌پرده و یک پرده پیدا کرد و نهایتاً از تحلیل‌های خود نتیجه گرفت که کوک پرده‌های سازهای ایرانی با «گام ۱۷ پرده‌ای صفی‌الدین ارموی» بیشتر مطابقت دارد تا با اعتدال مساوی؛ او تمام فواصل موسیقی ایرانی را از چهار نوع دانست:
در موسیقی ترکی نیز فرض می‌شود که هر پرده از نه کما تشکیل شده‌است و فواصل نیم‌پرده‌ای با استفاده از علامت‌های دیز و بمل نشان داده می‌شوند. در تئوری مدرن موسیقی ترکی که اولین بار توسط رئوف یکتا بی در سال ۱۹۲۱ مطرح شد، علایم دیز و بمل هر دو زیرایی نت را به اندازهٔ ۵ کما تغییر می‌دهند و نت‌های همصدای دو دیز و ر بمل برهم منطبق نیستند. در کنار دیز و بمل، دست کم شش علامت دیگر هم در نت‌نویسی رایج موسیقی ترکی برای ریزپرده‌ها به کار گرفته می‌شود:
بخشی از این علایم توسط رئوف یکتا بی ابداع شدند و اولین بار در مقاله‌ای که به نام «موسیقی ترکی» به زبان فرانسوی در "دانشنامهٔ موسیقی و واژه‌نامهٔ کنسرواتوار" اثر آلبر لاوینیاک نوشت استفاده شدند. روش نت‌نویسی یکتا در دههٔ ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ در انتشارات رسمی کنسرواتوار استانبول به کار گرفته می‌شد. همکاری رئوف یکتا با صوفی ازگی و حسین سعدالدین آرل منجر به شکل‌گیری تئوری مدرن موسیقی ترکی شد که در آن بقیهٔ علایم بالا نیز تعریف شدند.
رئوف یکتا در توصیف این ریزپرده‌ها از لفظ «پردهٔ کوچک» و در توصیف فواصل ریزپرده‌ای از لفظ «فاصلهٔ همسایه» استفاده کرد. او همچنین به نام‌های قدیمی برخی از این فواصل نظیر طنینی، مجنب، مجنب کبیر، و مجنب صغیر اشاره کرد.
برخی منابع معتقدند که در موسیقی ترکی تا پیش از دوران حکومت سلیم سوم از همان گام هفده‌نتی صفی‌الدین ارموی با ریزپرده‌های به اندازهٔ یک فواصل خنثی با طول ۲٫۵ سنت استفاده می‌شده (#موسیقی عربی را ببینید)، و از این زمان به بعد است که ریزپرده‌هایی با طول ۱ کما نیز به موسیقی ترکی وارد شده‌است.
برای فاصله‌های ریزپرده‌ای در موسیقی ترکی نام‌هایی نیز به کار گرفته می‌شده‌است:
سیر تحولات در موسیقی عربی از نظر تاریخی با موسیقی ترکی و موسیقی ایران تفاوت دارد. تئوری قدیم موسیقی عربی، به مانند موسیقی ایرانی، بر آثار صفی‌الدین ارموی استوار بود که هر اکتاو را به ۱۷ بخش تقسیم می‌کرد و برای تعریف فواصل از کما و لیمای فیثاغورثی استفاده می‌کرد. در این روش ریزپرده‌ها دقیقاً نصف یک نیم‌پرده نبودند. این روش با تحولاتی که منجر به شکل‌گیری تئوری معاصر موسیقی عربی شد، عمدتاً کنار گذاشته شد، اگر چه در برخی مناطق نظیر سوریه گاهی همان روش قدیمی برای تعریف ریزپرده‌ها به کار می‌رود که هر پرده را متشکل از نه کما می‌داند.
در تئوری معاصر موسیقی عربی که از حدود ۱۷۷۰ میلادی شکل گرفت، هر اکتاو به ۲۴ ربع پرده مساوی تقسیم می‌شود. قدیمی‌ترین اشاره به این تقسیم‌بندی در کتاب "انشایی در مورد موسیقی قدیم و نوین" اثر ژان-بنژمن دلا برد دیده می‌شود که در سال ۱۷۸۰ منتشر شد، و اولین اشاره به آن به عربی، در آثار میخائیل مشاقه دیده می‌شود که حدود ۱۸۳۰ تا ۱۸۴۰ منتشر کرده بود. در تئوری معاصر موسیقی عربی یک گام هم پایه برای موسیقی عربی تعریف می‌شود که در آن نت‌های سوم و هفتم گام، هر کدام یک ربع پرده پایین‌تر از گام ماژور غربی هستند؛ به این نت‌ها اصطلاحاً «نیم بمل» (به عربی: ""، به انگلیسی: "half-falt") گفته می‌شود. تئوری موسیقی مدرن عربی ابتدا در سوریه رواج یافت و بعداً به مناطق دیگر نظیر مصر نیز راه یافت.
در موسیقی عربی امروز، از نشان‌های (با نام «نصف بیمول» به معنای نیم بمل) و (با نام «نصف دیاز» به معنای نیم دیز) برای نشان دادن این فواصل ربع‌پرده‌ای استفاده می‌شود. برخی منابع ابداع این نشان‌ها را به "منصور عوض"، موسیقی‌دان مصری نسبت می‌دهند که در سال ۱۹۲۰ در کتابی این دو نشان را پیشنهاد کرده بود، اما برخی منابع دیگر نشان می‌دهد که ریشهٔ حقیقی این نشان‌ها در متون فرانسوی یا ترکی باشد.
در مقام‌های موسیقی عربی، نت‌های متوالی به جز فاصله‌های پرده و نیم‌پرده، فواصل دیگری نیز می‌توانند داشته باشند. عموم نظریه‌پردازان معتقدند که تنها فواصلی که بین درجات متوالی مقام‌ها به کار می‌روند، فواصلی هستند که طولشان ۲، ۳، ۴، یا ۶ ربع پرده‌است؛ اما عده‌ای محدود فواصل ۱ و ۵ ربع پرده‌ای را هم جزو فواصل مقام‌های موسیقی عربی برمی‌شمردند. نظریه‌پردازانی که فاصلهٔ یک ربع پرده را در مقام‌ها بلا استفاده می‌دانند، معتقدند که کوچکترین فاصله بین نت‌های متوالی در موسیقی عربی، همان نیم‌پرده است. در مقابل، کسانی که فاصلهٔ ۱ و ۵ ربع پرده‌ای را در موسیقی عربی دارای استفاده می‌دانند، معمولاً به استفاده از آن در نت‌های زینت در مقام‌هایی مثل و هزام اشاره می‌کنند.
در مکتب سوریه‌ای که به استفاده از کما برای تعریف ریزپرده‌ها استوار است، فاصلهٔ یک پرده ۹ کما دانسته می‌شود. بر این اساس فاصلهٔ بین نت ر تا می نیم بمل در گام پایه برابر ۷ کما، و فاصلهٔ می نیم بمل تا فا برابر ۶ کما دانسته می‌شود.
در برخی متون قرن بیستم از نمادهایی برای مشخص کردن فواصل ریزپرده‌ای مختلف در نت‌نویسی استفاده می‌شود. کمانی که سمت محدب آن به سوی بالا است برای نشان دادن یک پرده (چهار ربع پرده) به کار می‌رود، کمانی که سمت مقعر آن به سوی بالا است برای نشان دادن فاصلهٔ سه ربع پرده، نشان شبیه عدد ۷ یا حرف انگلیسی V برای نمایش فاصلهٔ نیم‌پرده (دو ربع پرده)، و خطی که از دو جا زاویه دارد (شبیه مستطیلی که فقط سه سمت دارد) برای نمایش فاصله سه ربع پرده.
چنان‌که گفته شد، تئوری غالب در موسیقی عربی، مبتنی بر اعتدال مساوی ۲۴ پرده‌ای است. با این حال تحقیقات مارکوس نشان داد که فواصل ریزپرده‌ای دیگری خارج از این اعتدال ۲۴ پرده‌ای نیز توسط برخی نوازندگان به کار می‌روند.
یک نوع از این ریزپرده‌ها، ناشی از پایین‌تر (بم‌تر) اجرا کردن نت‌ها به اندازه‌ای اندک است. این اندازهٔ اندک را نوازندگان غالباً یک کما می‌نامند اما مقدار دقیق آن را مشخص نمی‌کنند. نتی که به اندازهٔ یک کما بم‌تر اجرا شود را با عبارت "" توصیف می‌کنند و رایج‌ترین مثال آن نت «می بمل» است. این نت که در حالت عادی کُرد نامیده می‌شود، در مقام نهاوند کمی بمتر از معمول اجرا می‌شود و در این مقام به نت می بمل «نهاوند» می‌گویند تا تفاوتش با نت کرد مشخص باشد. مثال دیگر آن نت‌های همصدای فا دیز و سل بمل هستند که در این تئوری، با هم یک کاما فاصله دارند؛ نت فا دیز «حجاز» نامیده می‌شود و نت سل بمل (که یک کاما بمتر است) «صبا» نام می‌گیرد. مقدار دقیق کما بسیار نزدیک است به تفاوت فاصلهٔ سوم بزرگ در کوک فیثاغورثی و نظام کوک خالص، یعنی حدود ۲۱٫۵ سنت؛ در متون معاصر به این فاصله کمای هلدری یا کمای عربی گفته می‌شود.
همچنین گروهی از نظریه‌پردازان معتقدند که موقعیت نیم بمل و نیم دیز در مقام‌های مختلف دقیقاً یکسان نیست؛ مثلاً به اعتقاد ایشان نت «می نیم بمل» در مقام راست کمی زیرتر است و در مقام بیاتی کمی بمتر. بین این نظریه‌پردازان در مورد این که کدام فواصل ریزپرده‌ای متغیر هستند و به چه اندازه، اتفاق نظر وجود ندارد. برخی برای توصیف این دو ریزپرده از دو نام مختلف استفاده کرده‌اند: برای شکلی که در مقام‌های بیاتی، عراق، هُزام، صبا و شوری به کار می‌رود، و برای شکلی که در مقام‌های سوزناک، سکاه و راست به کار می‌رود. برخی نیز از علایم بیشتری (نظیر علامت بمل با دو خط روی آن به شکل ) برای تمییز این ریزپرده‌ها استفاده می‌کنند، و فاصلهٔ این دو نیم بمل را در حد یک کما تعریف می‌کنند اما استفاده از این علایم و تعاریف رایج نیست. بسیاری از نوازندگان موسیقی عربی معتقدند که ریزپرده‌ها همیشه موقعیتی ثابت دارند و بسیار پیش می‌آید که چند نوازنده که در این مورد دیدگاه متفاوتی دارند، با هم همنوازی کنند.
در موسیقی عربی فاصلهٔ موسیقی «بُعد» یا نامیده می‌شود. در تئوری موسیقی قدیم عربی، که با موسیقی ایرانی و ترکی مشترک است، برای فواصل مختلف از جمله فواصل ریزپرده‌ای، از نام‌هایی نظیر «طنینی» و «مجنب» استفاده می‌شد. در طی تحولاتی که در تئوری موسیقی عربی در قرن هجدهم و نوزدهم میلادی رخ داد، استفاده از نام برای فواصل مرسوم نبود. اما در قرن بیستم مجدداً نام‌هایی برای فواصل استفاده شد که برخی (مانند «طنینی») از تئوری قدیمی موسیقی عربی وام گرفته شده هستند، برخی مانند «» (به معنی دوم افزوده) ترجمه‌ای تحت‌اللفظی از عبارات مرسوم در موسیقی غربی هستند، و برخی مانند «» (فاصلهٔ سه ربع پرده‌ای) و «» واژه‌هایی نو هستند.
در موسیقی هندی، گام‌ها بر اساس فواصلی تعریف می‌شوند که به آن‌ها شروتی گفته می‌شود؛ شروتی در لغت به معنای چیزی است که شنیده می‌شود، و در عمل به معنی حداقل فاصله‌های قابل تشخیص به کار می‌رفته‌است. ویشنو نارایان بهاتخانده، موسیقی‌دان هندی قرن نوزدهم که تئوری موسیقی هندی را متحول کرد، برای اولین بار شروتی‌ها را با ریزپرده‌ها مترادف نامید.
متون قدیمی هندی بیش از آن که بر فاصلهٔ شروتی‌ها تمرکز کنند، بر تعدادشان تمرکز کرده‌اند. در یک تقسیم‌بندی که توسط بهارتا در کتاب ناتیاشاسترا (تاریخ احتمالی بین سده ۲ پیش از میلاد و سده ۲ میلادی) ارائه شد، هر اکتاو به ۲۲ شروتی تقسیم شده‌است که شامل هفت نت اصلی (با نام‌های شادجا، ریشاب، گاندارا، مادیاما، پانچام، دیاواتا، و نیشاد) بوده که باقی شروتی‌ها در فاصلهٔ آن‌ها قرار می‌گرفته‌اند. فاصلهٔ میان این هفت نت اصلی – که غالباً به اختصار با نام‌های سا، ری، گا، ما، پا، دا و نی یاد می‌شوند – برابر نبوده‌است، و به ترتیب فاصلهٔ میان هر نت با بعد برابر با ۴، ۳، ۲، ۴، ۴، ۳ و ۲ شروتی بوده‌است.
در مورد اندازه و تعداد شروتی‌ها بین منابع مختلف توافق وجود ندارد. در سیستمی که هر اکتاو را به ۲۲ شروتی تقسیم می‌کند، دو پرده (پردهٔ بزرگ و پردهٔ کوچک) و یک نوع نیم‌پرده تعریف می‌شود و سه نوع شروتی اصلی به دست می‌آید: پرامانا حاصل تفاوت فاصلهٔ بزرگ و کوچک است و ۲۲ سنت اندازه دارد، شروتی دوم حاصل تفاوت پردهٔ کوچک و نیم‌پرده است و ۷۰ سنت اندازه دارد، و شروتی سوم حاصل تفاوت بین نیم‌پرده و پرامانا است و ۹۰ سنت طول دارد. از این میان، پرامانا با نسبت بسامد ۸۱:۸۰ در واقع برابر با کمای همصدا در تئوری موسیقی غربی است، و شروتی سوم نیز با نسبت ۲۵۶:۲۴۳ معادل لیمای فیثاغورثی است.
تا اوایل قرن بیستم در موسیقی کلاسیک غربی استفاده از ریزپرده‌ها رایج نبوده‌است.
با این حال استفاده از ریزپرده‌ها در موسیقی یونان باستان سابقه داشته‌است. در موسیقی یونان باستان یک پرده به دو نیم‌پردهٔ نامساوی (نیم‌پردهٔ دیاتونیک و نیم‌پردهٔ کروماتیک) تقسیم می‌شده که گاه طولی کمتر از ۵۰ سنت (معادل نصف نیم‌پردهٔ امروزی در اعتدال مساوی) داشتند و از همین رو می‌توانند ریزپرده دانسته شوند.
در قرن شانزدهم، نیکولا ویچنتینو طراحی یک صفحه کلید جدید که بتواند موسیقی ریزپرده‌ای اجرا کند را شرح داد. این ساز که در هر اکتاو ۳۶ کلید داشت، با نام آرکیچمبالو شناخته می‌شد. او همچنین چند قطعه موسیقی نوشت که در آن از فواصل ریزپرده‌ای، به خصوص از فاصلهٔ سوم خنثی استفاده می‌کرد که حالتی بین فواصل گام‌های ماژور و مینور را ایجاد می‌کرد. پیدایش این ساز شروعی بود برای آزمایش‌های مختلف آهنگسازان غربی در استفاده از فواصل ریزپرده‌ای. مواجههٔ موسیقی‌دان‌ها و آهنگسازهای غربی با موسیقی‌های ریزپرده‌ای سایر کشورها (از جمله هندوستان) نیز به این امر دامن زد. در نیمهٔ اول قرن بیستم، این کار معمولاً از طریق حفظ اصول اعتدال مساوی و با افزودن ریزپرده‌های جدید در بین نیم‌پرده‌های دوازده‌گانهٔ موسیقی غربی انجام می‌شد؛ اما در نیمهٔ دوم قرن بیستم آهنگسازان به تغییر کوک سازها به شکلی که خالص‌تر باشد روی آوردند و از این طریق قطعاتی آفریدند که شامل فواصلی ناسازگار با اعتدال مساوی است و به گوش شنوندگان این عصر، ریزپرده‌ای شنیده می‌شود. از جملهٔ این قبیل آثار می‌توان به آثار بن جانستون نظیر "کوارتت سازهای زهی شماره ۱ و۲"، چارلز آیوز نظیر "سه قطعهٔ ربع‌پرده‌ای" و آلویس هابا نظیر "کوارتت سازهای زهی شماره ۳" اشاره کرد.
در موسیقی الکترونیک امکان هر گونه کوک وجود دارد، در نتیجه امکان اجرای موسیقی ریزپرده‌ای نیز وجود دارد. از جمله آثار موسیقی الکترونیک که فواصل ریزپرده‌ای دارند می‌توان به تجربیات وندی کارلوس در آلبوم دلبر در دیو اشاره کرد که در آن کوک‌های مختلف از جمله نظام کوک خالص را می‌آزماید. از جمله آهنگسازانی که موسیقی الکترونیک حاوی ریزپرده ساخته‌اند می‌توان به علیرضا مشایخی اشاره کرد که در اثری از او به نام «شور» می‌توان دانگ اول دستگاه شور را شنید.
در موسیقی راک و پیش از آن در بلوز، نوعی ریزپرده که به نام نت آبی شناخته می‌شود نقشی اساسی ایفا می‌کند. نت آبی روی فواصل سوم، پنجم و هفتم یک گام دیاتونیک بزرگ و با کاهش زیرایی آن نت‌ها در حد ریزپرده‌ای اجرا می‌شود. همچنین برخی از نظریه‌پردازان کاربرد بندینگ و تکنیک‌های مشابه در موسیقی بلوز را نوعی از کاربرد ریزپرده‌ها در موسیقی معاصر غربی می‌دانند. گروه موسیقی ریدیوهد نیز در قطعهٔ «چگونه کاملاً ناپدید شویم» از فواصل ریزپرده‌ای استفاده کرده‌است.
گونه‌های دیگر موسیقی نیز از ریزپرده استفاده می‌کنند.
برای نمونه، آنیرود پاتل به دو نوع گام ریزپرده‌ای که در موسیقی جاوه (در اندونزی) به کار می‌رود اشاره می‌کند. در موسیقی سنتی ونزوئلا گاهی زیرایی یک نت در میانهٔ راه به سمت بالا کشیده می‌شود و وارد حدود ریزپرده‌ای می‌شود. در موسیقی ژاپن، انحراف‌های ریزپرده‌ای جزئی از سبک خاص نواختن فلوت محسوب می‌شود.
در سازهایی که کوک آزاد دارند (نظیر عود) و نیز در آواز، نواختن ریزپرده تنها نیازمند آشنایی تکنیکی نوازنده یا خواننده است. در سازهایی مثل پیانو که کوک ثابت دارند، برای نواختن ریزپرده باید کوک ساز تغییر کند. در سازهای زهی که پرده یا خرک دارند هم، برای نواختن ریزپرده یا باید پرده‌های ساز در کوک مناسب تعبیه شده باشند (نظیر کوک متداول سه تار) یا برای تغییر کوک ساز باید محل این پرده‌ها یا خرک‌ها را تغییر داد؛ جابه‌جا کردن خرک برای تغییر کوک سنتور امری رایج است.
موسیقی‌دان‌های معاصر روش‌های نوینی برای نواختن ریزپرده توسط سازهای کلاسیک ابداع کرده‌اند. از جمله لیلی افشار که با کمک یک سازنده ساز در نشویل، به گیتار پرده‌های کوچکی موسوم به فرتلت اضافه کرد تا بتواند با این ساز ریزپرده‌ها را هم اجرا کند.
انجمن لینه‌ای‌های لندن، انجمنی است که به مطالعه و انتشار اطلاعات در زمینه تاریخ طبیعی و دانش رده بندی اختصاص یافته‌است. دارای چندین نمونه زیستی، نسخ خطی و مطبوعات مهم می‌باشد و مجله‌ها و کتاب‌های علمی در زمینه زیست شناسی گیاهی و جانوری دارد. مدال‌ها و جایزه‌های متعدد و با اعتباری را برای کسب موفقیت‌هایش دریافت نموده است. این انجمن از لحاظ تاریخی،بعنوان محصول عصر روشنگری قرن هجدهم و اولین ارائه عمومی و جسورانه تئوری تکامل دارای اهمیت است.
حامی انجمن، ملکه الیزابت دوم است. اعضای افتخاری آن را شاه فعلی ژاپن، امپراطور آکی‌هیتو، و شاه سوئد، کارل شانزدهم گوستاف که هر دو به‌شکل فعالی علاقه‌مند در تاریخ طبیعی اند، و گوینده برجسته، سر دیوید فردریک اتنبرو شامل می‌شوند.
انجمن لینه‌ای‌ها در سال ۱۷۸۸، توسط سِر جیمز ادوارد اسمیت، متخصص گیاه‌شناسی بنیانگذاری شد. وجه تسمیه نام انجمن، کارل لینه ، طبیعت گرا و پدر دانش رده بندی (تاکسونومی) است، او قاعدهٔ طبقه‌بندی را بواسطهٔ سیستم دونامی‌اش بنا نهاد. نام انجمن پیش از اجازه نامه سلطنتی در ۲۶ مارس ۱۸۰۲، با تغییراتی همراه بود که به نام انجمن لینه‌ای‌های لندن انجامید. زمانیکه در سال ۱۸۰۲ انجمن ثبت شد، ۲۲۸ عضو داشت. این انجمن قدیمی‌ترین انجمن بازماندهٔ تاریخ طبیعی جهان است.Gage A.T. and Stearn W.T. (1988) "A Bicentenary History of the Linnean Society of London", Linnean Society of London, pp. 2, 19 در پیشینه تاریخی خود، بدور از سیاست و فرقه گرایی بوده‌است و وجودش تنها برای پیشبرد تاریخ طبیعی است.Gage A.T. and Stearn W.T. (1988) "A Bicentenary History of the Linnean Society of London", Linnean Society of London, p. 148
ژنتیک کمی شاخه‌ای از ژنتیک جمعیت است که در ارتباط با فنوتیپ‌هایی است که به طور مداوم تغییر می‌کنند (در ویژگی‌هایی مثل ارتفاع یا جرم)—برخلاف فنوتیپ‌هایی قابل شناسایی به صورت گسسته و مولد ژن (مانند رنگ-چشم).
هر دو شاخه با استفاده از فرکانس‌های آلل‌های مختلف از یک ژن در تولید مثل جمعیت (gamodemes) و ترکیب آنها با مفاهیم ساده وراثت مندلی به منظور تحلیل الگوهای وراثت در سراسر نسل و همچنین نوادگان می‌پردازد. در حالی که ژنتیک جمعیت می‌تواند روی یک ژن خاص و محصولات سوخت و ساز آن تمرکز کند، ژنتیک کمی تمرکز بیشتری روی بر روی فنوتیپ ظاهری و خلاصه تنها از زمینه ژنتیک است.
cov(FS) = pq a2 + p2 q2 d2 = ½ s2 + ¼ s2 , with no dominance having been overlooked.
(a) formula_1
(b) formula_2
(c) formula_3
The metabolic pathways from gene to phenotype are complex and varied, but the causes of correlation amongst attributes lie within them. An outline is shown in the Figure to the right.
پونی کوچولوی من: فیلم یک فیلم پویانمایی فانتزی موزیکال محصول سال ۲۰۱۷ است که بر اساس مجموعهٔ تلویزیونی "" ساخته شده‌است.
این انیمیشن توسط جیسون تیسن کارگردانی شده‌است و نویسندگان آن عبارتند از مگان مک‌کارتی، مایکل ووگل، جو بالرینی و ریتا شاو.
در این فیلم، صداپیشگان ثابت سریال از جمله تارا استرانگ، اشلی بال، اندریا لیبمن، تبیثا سن‌ژرمان، کتی وسلاک و نیکول الیور نقش آفرینی می‌کنند و امیلی بلانت، کریستن چنووس، لیو شرایبر، مایکل پنیا، سیا، تای دیگز، اوزو ادوبا و زوئی سالدانیا صداپیشه شخصیت‌های جدید هستند.
این انیمیشن توسط کمپانی Allspark Pictures تولید شده و در کمپانی دی‌اچ‌اکس میدیا با استفاده از تکنیک سل پویانمایی ساخته شده‌است.
پونی‌های سرزمین اکواستریا، تحت نظارت پرنسس توایلایت اسپارکل، در شهر کَنتِرلات در حال آماده شدن برای اولین جشنواره دوستی خود هستند. جشنواره توسط ارتشی از هیولاها که توسط پونی تک‌شاخی به نام تمپست شدو فرماندهی می‌شود، به هم می‌خورد. رئیس تمپست شدو، شاه طوفان، به او فرمان داده‌است که شاهزاده‌های اکواستریا را بگیرد و با جادوی آنها عصایش را قدرتمند کند تا در ازای اینکار، شاخ شکسته تمپست شدو را ترمیم کند. تمپست با گوی‌های جادویی، سه شاهزاده را تبدیل به سنگ می‌کند؛ اما شاهزاده چهارم، شاهزاده توایلایت، همراه با شش دوست خود (پینکی پای، رینبودش، اپل جک، رریتی، فلاترشای و اسپایک) فرار می‌کند. این هفت نفر اکواستریا را ترک می‌کنند و وارد یک ماجراجویی طولانی مدت می‌شوند تا بتوانند جلوی شاه طوفان را بگیرند.
حسن رستگاری مجد، (زاده ۱۳۵۲ فرزند سلطان) شهروند ایرانی ساکن ترکیه است. او زندانی سیاسی زندان مرکزی ارومیه است که به اعتصاب غذا طولانی دست زده. بازداشت او و ضرب و شتمش در زندان و بیش از همه دست زدن به اعتصاب غذای طولانی بازتاب گسترده‌ای در سایت‌های خبری و فضای مجازی داشته‌است.
حسن رستگاری مجد در ۵ آبان ۱۳۹۳ پس از حضور در تجمع پشتیبانی از کوبانی در شهر ارومیه تحت تعقیب قرار گرفت و بازداشت شد. او بعدتر در شهریور ۱۳۹۴ از سوی دادگاه انقلاب ارومیه به اتهام «اخلال در نظم عمومی، اقدام علیه امنیت ملی و همکاری با یکی از احزاب کرد مخالف» مجموعاً به ۱۷ سال حبس محکوم شد و برای گذارندن حکم به زندان مرکزی ارومیه منتقل شد.
حسن رستگاری مجد از ۱۳ آذر ۱۳۹۵ در اعتصاب غذا است و از روز سوم اعتصاب غذا به سلول انفرادی منتقل شده‌است.
گفته شده‌است که بیماری قلبی و عارضه آسم این زندانی سیاسی به دلیل اعتصاب غذا تشدید شده و حال عمومی او پس از ۲۵ روز اعتصاب غذا رو به وخامت گذاشته‌است. فعالان حقوق بشر به نقل از یکی از نزدیکان حسن رستگاری مجد گزارش داده‌اند که حکم طولانی زندان و تداوم فشارها بر این زندانی و گشوده شدن سه پرونده جدید در زندان برای او علت اصلی اعتصاب غذای او است.
مسئولان کنسولگری ترکیه در ارومیه در پی استمداد آقای رستگاری مجد قول داده‌اند پیگیر پرونده او شوند و از جمله از دادستانی ارومیه خواسته‌اند که اجازه دهند خانواده این زندانی با او ملاقات کنند اما دادستانی با این خواسته مخالفت کرده‌است. مسئولان زندان به آقای مجد قول داده‌اند در صورت شکستن اعتصاب غذا، تلاش می‌کنند در مورد پرونده‌های گشوده شده در زندان برای او کاری بکنند.
حسن رستگاری مجد تأکید کرده‌است تا زمان برآورده شدن خواسته‌هایش که ملاقات با دادستانی ارومیه و بررسی درخواست اعاده دادرسی است، به اعتصاب ادامه خواهد داد. در همین مدت، پزشک بهداری زندان به دلیل بدحال شدن حسن رستگاری مجد، چند بار در سلول او را معاینه کرده‌است.
دوشیزه اسلون () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی جان مدن است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به جسیکا چستین و مگان فیهی اشاره کرد.
این فیلم با عنوان «دادگاه» و دوبله فارسی از شبکه نمایش پخش شده است.
الیزابت اسلون یکی از لابی گرایان است که از او خواسته شده است در جلسه استماع کنگره به رهبری سناتور رونالد اسپرلینگ برای پاسخگویی به سوالات مربوط به نقض احتمالی قوانین اخلاقی سنا در دوران تصدی خود در شرکت لابی واشنگتن دی سی و کول کراویت واترمن پاسخ دهد.
سعید شیرزاد(زاده ۱۳۶۶ در کرمانشاه) زندانی سیاسی سابق است. او اردیبهشت ۱۳۹۹ با اتمام محکومیت از زندان آزاد شد.
سعید شیرزاد خرداد ۱۳۹۳ دستگیر و در بازداشت به سر می‌برد. او بیش از ۲ ماه را در بند ۲۰۹ زندان اوین در انفرادی و بدون داشتن ارتباط با خانواده و وکیل خود گذراند و پس از پایان بازجویی‌هایش در بند ۲۰۹ متعلق به وزارت اطلاعات به بند هشت زندان اوین منتقل شد و پس از مدت کوتاهی بدون حکم قضایی به زندان رجایی شهر کرج تبعید شد. در نهایت دادگاه او شهریور ۱۳۹۴ در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی و با حضور وکیل پس از گذشت پانزده ماه از تاریخ بازداشتش برگزار شد. وی به اتهام اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت کشور به ۵ سال حبس تعزیری محکوم و حکم صادره در روز چهارشنبه ۲۵ شهریور ماه ۱۳۹۴ به وکیل وی ابلاغ شد.
سعید شیرزاد پس از گذراندن محکومیت ۵ ساله خود در تاریخ ۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۹ از زندان رجایی شهر کرج آزاد شد‏
این زندانی جزو ۲۰ زندانی سیاسی بود که در اعتراض به فشارهای اعمال‌شده از سوی مسؤلین زندان و انتقال آن‌ها به بند فوق امنیتی سالن ۱۰ و شرایط غیرانسانی و تحقیرآمیز این بند در زندان گوهردشت (رجایی‌شهر)، دست به اعتصاب غذا زدند. آن‌ها اعلام کردند که تا زمان بازگشت به سالن قبلی خود به اعتصاب غذا ادامه می‌دهند.اعتصاب غذای بیست زندانی سیاسی و اعتراض سازمان عفو بین‌المللجمعی از زندانیان سیاسی رجایی شهر دست به اعتصاب غذا زدند این زندانیان سیاسی که آمارشان حدود ۵۰ نفر است در ۹ مرداد ماه ۱۳۹۶ از سالن ۱۲ اندرزگاه ۴ زندان گوهردشت کرج به یک بند تازه موسوم به سالن ۱۰ منتقل شده‌اند که محدودیت‌های بی‌سابقه‌ای به این زندانیان اعمال می‌شود و شماری از آنان به سلول انفرادی منتقل شدند. بعد از اینکه به اعتراض زندانیان سیاسی رسیدگی نشد، آن‌ها دست به اعتصاب غذا زده‌اند. عفو بین‌الملل و نماینده ویژه حقوق بشر سازمان ملل در حمایت از زندانیان اعتصابی و محکوم کردن ایران بیانیه‌هایی صادر کردند.
اسامی زندانیان در اعتصاب غذا عبارتند از: ابوالقاسم فولادوند، حسن صادقی، سعید ماسوری، رضا اکبری منفرد، جعفر (شاهین) اقدامی، خالد حردانی، محمد بنازاده امیرخیزی، پیروز منصوری، پیام شکیبا، امیر قاضیانی، شاهین ذوقی‌تبار، سعید شیرزاد، وحید صیادی نصیری، محمد نظری، ابراهیم فیروزی، سعید پورحیدر، مجید اسدی، زانیار مرادی، لقمان مرادی. فعال کارگری رضا شهابی نیز از ۱۷ مرداد ۱۳۹۶ اعتصاب غذای اعتراضی خود را آغاز کرده‌است.
بنا به گزارش‌های منتشر شده حال تعدادی از این زندانیان وخیم گزارش شده‌است و علی‌رغم این وضعیت مسئولان زندان این زندانیان را رسیدگی‌های پزشکی و معاینه در بهداری محروم کرده‌اند و هیچ‌گونه واکنشی نسبت به درخواست زندانیانی که در اعتراض به این انتقال دست به اعتصاب غذا زده‌اند، نداشته‌اند.
در طول جنگ ایران و عراق، دو کشور از ممالک مختلفی کمک‌های مالی و نظامی دریافت می‌کردند. کشورهایی مانند اسرائیل از ایران، عربستان سعودی از عراق؛ و آمریکا و شوروی از هر دو طرف حمایت می‌کردند.
ایران از سوی شبه‌نظامیان کُرد حزب دموکرات کردستان عراق، اتحادیه میهنی کردستان و مجاهدین عراق در شمال عراق حمایت می‌شد و هر دو سازمان، مخالف حکومت بعثی عراق بودند.
حمایت خارجی از ایران به‌تدریج آغاز شد. سوریه و لیبی با در اختیار گذاشتن موشک اسکاد به ایران کمک کردند. پس از آن، ایران موشک‌های ضدکشتی چینی کرم ابریشم را خریداری کرد. همچنین ایران از کره شمالی نیز اسلحه‌هایی را خریداری کرد. پرتغال، به‌ویژه بعد از سال ۱۹۸۴، برای حمایت از ایران جنگ‌افزارهایی به ایران فروخت و از ایران حمایت می‌کرد. اسپانیا و پرتغال در این میان به ایران در تأمین برخی قطعات نظامی نیز کمک می‌کردند. در ماجرای رسوایی مک فارلین، ایالات متحده آمریکا متعهد شد که به ایران سلاح بفروشد و این سلاح‌ها از انبار تسلیحات اسراییل تأمین شد و آمریکا متعهد شد که این تسلیحات را جایگزین کند که بعداً تبدیل به دومین رسوایی بزرگ تاریخ ایالت متحده شد.
هنگامی که عراق در شهریور ۱۳۵۹ حمله به ایران را آغاز کرد، شرایط دو کشور با یکدیگر کاملاً متفاوت بود؛ با آغاز جنگ، ایران فقط حمایت چند کشور مانند سوریه و لیبی را در اختیار داشت ولی رژیم بعثی عراق با پشتیبانی‌های جهانی وارد جنگ با ایران شده بود. علاوه بر این کمک‌های نظامی، انواع کمک‌های اقتصادی نیز عراق را پوشش می‌داد.
نیروهای مسلح عراق در درجهٔ اول مجهز به جنگ‌افزارهایی بود که یک دهه، پیش از آغاز جنگ از اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی خریداری کرده بود. در طول جنگ نیز، میلیاردها دلار تجهیزات پیشرفته از فرانسه، چین، مصر، آلمان و دیگر کشورها خرید.. "The Death Lobby: How the West Armed Iraq". سه تأمین‌کنندهٔ اصلی جنگ‌افزار در طول جنگ برای عراق، اتحاد جماهیر شوروی، چین و پس از آن فرانسه بودند.
ایالات متحده آمریکا با فروش بالگردهایی به ارزش ۲۰۰ میلیون دلار به نیروهای مسلح عراق کمک کرد. این تنها فروش تسلیحات نظامی ایالات متحده به عراق بود. .Statement by former NSC official Howard Teicher to the U.S. District Court, Southern District of Florida.
با توجه به یک کپی بدون سانسور از بیانیهٔ ۱۱٬۰۰۰ صفحه‌ایِ عراق به سازمان ملل متحد که به بیرون درز کرد، دانش و مواد لازم برای توسعهٔ جنگ‌افزارهای غیرمتعارف، توسط ۱۵۰ شرکت خارجی در اختیار عراق قرار گرفته بود که این شرکت‌ها متعلق به کشورهایی مانند آلمان غربی، ایالات متحده، فرانسه، چین بودند.Paterson, Tony.
حامیان مالی اصلی عراق، کشورهایِ ثروتمندِ نفت‌خیزِ حاشیه خلیج فارس و به‌ویژه عربستان سعودی (۳۰٫۹ میلیارد دلار) کویت (۸٫۲ میلیارد دلار) و امارات متحده عربی (۸ میلیارد دلار) بودند.Iraq debt: non-Paris Club creditors
تراویس () گروه موسیقی راک اسکاتلندی است که سال ۱۹۹۰ در گلاسگو شکل گرفت. نام گروه برگرفته از شخصیت تراویس در فیلم پاریس، تگزاس است.
این گروه با انتشار آلبوم "مردی که" ("The Man Who") در سال ۱۹۹۹ که ۹ هفته صدرنشین چارت بریتانیا بود، به شهرت رسید و راه را برای مطرح شدن و موفقیت گروه‌هایی همچون کلدپلی و کین باز کرد.
تراویس تا کنون دو بار جایزه بریت بهترین گروه موسیقی را گرفته و در جشن سال ۲۰۰۰ مجله ان‌ام‌ئی به عنوان هنرمند سال برگزیده شده است.
تراویس (به انگلیسی: Travis) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
تراویس یک نام کوچک است. افراد و شخصیتهای مشهور با این نام عبارتند از:
مهدی کوخیان (کوخه یان) (زاده ۲۰ مرداد ۱۳۶۹ در ملکان) یک فعال و زندانی سیاسی اهل ایران است که به دفعات متعدد در راستای احقاق حقوق مدنی توسط نیروهای امنیتی بازداشت و زندانی شده‌است. وی برای اولین بار پرونده تجاوز سلمان خدادادی به زهرا نویدپور را رسانه‌ای کرد و ۱۷ مرداد سال ۱۳۹۹ در گفت و گوی اختصاصی با شبکه ماهواره ای ایران اینترنشنال به ابعاد تازه این ماجرا پرداخت. مهدی کوخیان همچنین بارها در دوران زندان، در اعتراض «به فشارهای نیروهای امنیتی و قضائی» لب‌های خود را در زندان شهرستان ویژه مراغه دوخته و اعتصاب غذای طولانی کرده‌است. خبر بازداشت و اعتصاب غذای طولانی او بازتاب گسترده‌ای در سایت‌های خبری، رسانه‌های حقوق بشری و فضای مجازی داشته و سازمان ملل و عفو بین‌الملل نیز در پیام‌هایی فشار حکومت ایران بر این فعال را محکوم کرده‌اند.
! colspan="2" |مهدی کوخیان
مهدی کوخه یان
!زادهٔ
ملکان، آذربایجان شرقی
!محل زندگی
!نژاد
!شهروندی
!پیشه
مدیر کانال تلگرامی شهر خبر ملکان
!شناخته‌شده برای
!کارهای برجسته
!اتهام(های) جزایی
‘’’مهدی کوخیان (کوخه یان) (زاده ۲۰ مرداد ۱۳۶۹ در ملکان) یک فعال و زندانی سیاسی اهل ایران است که به دفعات متعدد در راستای احقاق حقوق مدنی توسط نیروهای امنیتی بازداشت و زندانی شده‌است. وی برای اولین بار پرونده تجاوز سلمان خدادادی به زهرا نویدپور را رسانه‌ای کرد و ۱۷ مرداد سال ۱۳۹۹ در گفت و گوی اختصاصی با شبکه ماهواره ای ایران اینترنشنال به ابعاد تازه این ماجرا پرداخت. مهدی کوخیان همچنین بارها در دوران زندان، در اعتراض «به فشارهای نیروهای امنیتی و قضائی» لب‌های خود را در زندان شهرستان ویژه مراغه دوخته و اعتصاب غذای طولانی کرده‌است. خبر بازداشت و اعتصاب غذای طولانی او بازتاب گسترده‌ای در سایت‌های خبری، رسانه‌های حقوق بشری و فضای مجازی داشته و سازمان ملل و عفو بین‌الملل نیز در پیام‌هایی فشار حکومت ایران بر این فعال را محکوم کرده‌اند.
مهدی کوخیان یک کانال تلگرامی شهر خبر مربوط به شهرستان ملکان در جنوب غربی استان آذربایجان شرقی را اداره می‌کند. او برای اولین بار پرونده زهرا نویدپور را رسانه‌ای کرده‌است.
مهدی کوخیان ۱۰ دی ماه ۹۱، ۴ خرداد ۱۳۹۲، ۱۲ فروردین۱۳۹۴، ۲۹ آذر ۱۳۹۵ و ۱۸ فروردین ۱۳۹۸، توسط نهادهای امنیتی از جمله اطلاعات سپاه، وزارت اطلاعات، پلیس امنیت بازداشت شده‌است.
مهدی کوخیان به دلیل ضرب و شتم از سوی ضابطان قضایی، عدم تفهیم اتهام، عدم امکان تماس تلفنی با خانواده و نیز عدم دسترسی به تغذیه (۴۸ ساعت ابتدایی) از روز سوم بازداشت یعنی اول دی و همزمان با انتقال به زندان مراغه، با دوختن لب‌های خود دست به اعتصاب غذا زد. بر اساس گزارش‌هایی که از زندان مراغه و از سوی عده‌ای از زندانیان به خانواده‌های بازداشت‌شدگان منتقل شد، شرایط جسمی او وخیم بود و به وضعیت او رسیدگی نمی‌شد.
مهدی کوخیان مرداد ماه سال ۱۳۹۸ پس از اعتصاب غذا در زندان ویژه شهرستان مراغه، مرخصی گرفت و با توجه به تهدید نیروهای امنیتی و اطلاعاتی شهریور ماه سال ۱۳۹۸ ایران را به صورت قاچاق به مقصد آلمان ترک کرد. دادگستری جمهوری اسلامی خانه مادری ایشان را که بابت وثیقه این فعال مدنی در گرو بود.مصادره کرده بود که با پرداخت پول به خزانه دولت سند خانه شان آزاد گردید. در مرداد ۱۳۹۹ در گفتگوی اختصاصی با شبکهٔ ایران اینترنشنال از کشور آلمان، در مورد ابعاد تازه‌ای از پروندهٔ زهرا نویدپور سخن گفت.
کینچو نارابینی کوگه شوهاتّو اساسنامه‌ای حقوقی در ۱۷ ماده است که به منظور تنظیم رابطه دولت و امپراتور ژاپن و خانواده سلطنتی تنظیم شده است. این اساسنامه در (۹ سپتامبر ۱۶۱۵) توسط سه سیاستمدار ژاپنی، اوگوشو (شوگون بازنشسته)، توکوگاوا ایه‌یاسو، دومین شوگون توکوگاوا هیده‌تادا و کانپاکوی قبلی نیجو آکیزانه به امضاء رسید. این اساسنامه در طول مدت دو نیم قرن و در طی حکمرانی شوگونسالاری توکوگاوا معتبر بود و تغییری نداشت.
توسعه نرم‌افزار اندروید فرایندی است که به وسیلهٔ آن اپلیکیشن‌های جدید برای سیستم عامل اندروید ایجاد می‌شوند. اپلیکیشن‌ها معمولاً با استفاده از Android SDK به زبان برنامه‌نویسی جاوا توسعه می‌یابند، ولی محیط‌های توسعهٔ دیگری نیز وجود دارند.
کیت توسعه نرم‌افزار اندروید (SDK) شامل مجموعهٔ جامعی از ابزارهای توسعه می‌شود. این ابزارها شامل دیباگر (ابزار اشکال‌زدا)، کتابخانه‌ها، شبیه‌سازی تلفن همراهِ مبتنی بر QEMU، مستندات، کد نمونه و خودآموزها می‌شود. در حال حاضر پلتفرم‌های توسعهٔ پشتیبانی‌شده شامل کامپیوترهایی می‌شوند که لینوکس (هر نوع توزیع مدرن دسکتاپ لینوکس)، Mac OS X 10.5.8 به بعد و ویندوز ۷ (قبلاً XP) یا نسخه‌های بعد آن را اجرا می‌کنند. از مارس ۲۰۱۵، SDK در خود اندروید موجود نیست، ولی توسعه نرم‌افزار با استفاده از اپلیکیشن‌های تخصصی اندروید امکان‌پذیر است.
تا حدود پایان سال ۲۰۱۴، محیط توسعه یکپارچه‌ای (IDE) که رسماً پشتیبانی می‌شد، Eclipse بود که از پلاگین ADT استفاده می‌کرد؛ گرچه IntelliJ IDEA IDE (تمام نسخه‌ها) به‌طور کامل توسعه اندروید را بدون هیچ پیکربندی و تنظیماتی پشتیبانی می‌کند، و NetBeans IDE نیز توسعه اندروید را از طریق پلاگین در اختیار می‌گذارد. از سال ۲۰۱۵، Android Studio (ساخته گوگل و قدرت‌گرفته از IntelliJ) به IDE رسمی اندروید بدل شد؛ به هر حال، توسعه‌دهندگان در استفاده از دیگر محیط‌ها آزاد هستند. علاوه بر این، توسعه‌دهندگان ممکن است از ویرایشگر متن برای ویرایش فایل‌های جاوا و XML استفاده کنند، سپس ابزارهای خط فرمان را (Java Development Kit و Apache Ant لازم است) به کار گیرند تا اپلیکیشن‌های اندروید را ایجاد کنند، بسازنند و اشکال‌زدایی نمایند، و همچنین دستگاه‌های اندروید متصل را (مثل انجام ریبوت، نصب بسته‌های نرم‌افزاری از راه دور) کنترل کنند.
بهبودهای SDK اندروید دست به دست در توسعه کلی پلتفرم اندروید صورت می‌گیرد. این SDK همچنین نسخه‌های قدیمی‌تر پلتفرم اندروید را در مواردی پشتیبانی می‌کند که توسعه‌دهندگان تمایل دارند اپلیکیشن‌های خود را در دستگاه‌های قدیمی‌تر نیز مد نظر داشته باشند. ابزارهای توسعه در واقع کامپوننت‌های قابل دانلود هستند، بنابراین بعد از این که آخرین نسخه و پلتفرم دانلود شد، پلتفرم‌های و ابزارهای قدیمی نیز می‌توانند برای تست سازگاری دانلود شوند.
اپلیکیشن‌های اندروید در فرمت .apk بسته‌بندی می‌شوند و در پوشه /data/app در سیستم عامل اندروید ذخیره می‌گردند (این پوشه به دلایل امنیتی فقط توسط کاربران روت (ریشه) دسترسی‌پذیر است). بستهٔ APK حاوی فایل‌های .dex (فایل‌های بایت‌کد کامپایل‌شده تحت عنوان فایل‌های اجرایی دالویک)، فایل‌های منبع و غیره است.
پل اشکال‌زدایی اندروید (ADB) تولکیتی موجود در بسته Android SDK به‌شمار می‌رود. این تولکیت حاوی برنامه‌های سمت کلاینت و سمت سرور است که با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند. ADB عموماً از طریق رابط خط فرمان قابل دسترسی است، گرچه رابط‌های گرافیکی بی‌شماری برای کنترل ADB در دسترس هستند.
فرمت مربوط به توزیع فرمان‌ها از طریق ADB معمولاً بدین صورت است:
adb [-d|-e|-s]
برای مثال، اپلیکیشن‌های اندروید می‌توانند توسط فرمان backup در یک فایل ذخیره شوند که نام آن به‌طور پیش‌فرض backup.ab است.
در یکی از گزارش‌های امنیتی منتشر شده در مارس ۲۰۱۱، ADB مورد هدف قرار گرفت، طوری که یک برنامهٔ مخرب تلاش می‌کرد با استفاده از «حملهٔ اشباع منبع» در تلفن‌های متصل روت‌کیت نصب کندLemos, Robert "Open source vulnerabilities paint a target on Android" March 25, 2011, accessed December 27, 2012
فست‌بوت» به این‌جا تغییر مسیر می‌دهد [با کلیک روی لینک به آدرس دیگری فرستاده می‌شود]. برای قابلیت فست‌بوت (راه‌اندازی سریع) کامپیوتر شخصی، Instant-on را ملاحظه کنید. فست‌بوت یک پروتکل تشخیصی است که در بستهٔ SDK قرار دارد و اصولاً برای تغییر فایل سیستم فلش از طریق ارتباط USB از کامپیوتر میزبان به کار می‌رود. این کار مستلزم آن است که دستگاه در حالت boot loader یا Secondary Program Loader راه‌اندازی شود که در آن فقط پایه‌ای‌ترین راه‌اندازی‌های سخت‌افزاری انجام می‌شود. بعد از فعال کردن پروتکل در خود دستگاه، مجموعهٔ به‌خصوصی از فرمان‌های ارسال شده به آن از طریق USB را با استفاده از خط فرمان می‌پذیرد. تعدادی از رایج‌ترین فرمان‌های فست‌بوت شامل موارد زیر می‌شوند:
کتابخانه‌های نوشته‌شده به C, C++ و دیگر زبان را می‌توان در معماری‌های ARM, MIIPS یا x86 native code کامپایل کرد و با استفاده از کیت بومی توسعه اندروید (NDK) نصب نمود. کلاس‌های بومی با استفاده از دستور System.loadLibrary می‌توانند از کد جاوای در حال اجرا تحت Dalvik VM فراخوانی شوند، که بخشی از کلاس‌های استاندارد اندروید جاوا محسوب می‌شوند.
اپلیکیشن‌های کامل را می‌توان با استفاده از ابزارهای توسعهٔ سنتی کامپایل و نصب کرد. به هر حال، مطابق مستندات اندروید، NDK نباید به تنهایی به کار رود، چون توسعه‌دهنده ترجیح می‌دهد به زبان C/C++ برنامه‌نویسی کند، چون استفاده از NDK پیچیدگی را افزایش می‌دهد و اکثر اپلیکیشن‌ها از بهره‌گیری از آن نفع نمی‌برند.
اشکال‌زدای ADB تحت Android Emulator یک روت‌شل ارائه می‌کند که آپلود و اجرای ARM, MIPS یا x68 Native Code را ممکن می‌سازد. کد بومی می‌تواند با استفاده از GCC یا Intel C++ Compiler در یک کامپیوتر شخصی استاندارد کامپایل شود. اجرای کد بومی به خاطر استفادهٔ اندروید از کتابخانهٔ C غیر استاندارد (libc، تحت عنوان Bionic شناخته می‌شود) پیچیده‌است.
کتابخانهٔ گرافیکی که اندروید برای نظارت و کنترل دسترسی به این دستگاه استفاده می‌کند SGL نام دارد و تحت لیسانس منبع باز عرضه شده‌است. Skia برای هر دو پلتفرم Win32 و Unix بک‌اندهایی (backend) در اختیار دارد، که توسعه اپلیکیشن‌های چندپلتفرمی را امکان‌پذیر می‌سازد و موتور گرافیکی تحت مرورگر وب گوگل کروم محسوب می‌شود.
استفاده از Android Studio همراه با Gradle برای توسعه پروژه‌های NDK امکان‌پذیر است. ابزارهای شخص ثالث دیگری ادغام NDK در Eclipse و Visual Studio را ممکن می‌سازند.