moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در معنویت عصر جدید، هاله یا میدان انرژی انسان میدانی از پرتوهای رنگی است که به گفتهٔ برخی، انسان یا اشیاء را دربر گرفته‌ است. در برخی محافل هاله به عنوان تعریف می شود. افراد دارای علم غیب و اطبای حوزه پزشکی کل نگر ادعا می کنند که توانایی دیدن اندازه، رنگ و نوع ارتعاشات یک هاله را دارند.
در پزشکی جایگزین عصر جدید، هاله انسان همانند یک آناتومی پنهان پنداشته شده که بر سلامت یک بیمار تاثیر گذار است و شامل مراکز نیرویی حیاتی، تحت عنوان چاکرا می باشد. این ادعا ها با پشتیبانی نمی شوند و در واقع جزئی از شبه علم به شمار می آیند. در آزمایش های علمی انجام شده توانایی دیدن و وجود هاله به اثبات نرسیده است.
شک‌گرایانی چون رابرت تاد کارول استدلال می‌کنند که ممکن است احساس کردن هاله توسط مردم به دلیل پدیده‌های درون مغزی چون حس‌آمیزی، صرع، میگرن، یا تأثیر مواد روان‌گردان همچون ال‌اس‌دی باشد. از دلایل احتمالی دیگر می‌توان به اختلال درونی در دستگاه بینایی اشاره کرد که موجب تحریک بینایی می‌شود. خستگی چشم نیز می‌تواند باعث ایجاد هاله شود که گاهی آن را پیش‌درآمد یا علامت هشدار دهنده می‌نامند.
تلاش برای اثبات وجود هاله بارها با شکست روبرو شده‌است. به عنوان مثال، افراد قادر نیستند هاله‌ها را در تاریکی ببینند، یا در آزمایش‌های کنترل‌شده، هنگامی که نمای شخص توسط مانع دیگری غیرقابل تشخیص شده است، افراد هرگز قادر نبوده‌اند از طریق هاله آن‌ها را شناسایی کنند.
مفهوم هاله برای اولین بار توسط چارلز وبستر لیدبیتر اشاعه داده شد. چارلز وبستر لیدبیتر یک کشیش اسبق کلیسای انگلستان و همچنین عضو انجمن تئوسوفی بود. لیدبیتر تئوسوفی را در هندوستان آموخته بود و باور داشت که توانایی انجام تحقیقات علمی را با استفاده از قدرت های روشن بینی خود دارد. او ادعا داشت که کشف کرده است اغلب نژادهای انسانی از طریق سیاره مریخ به زمین آمده اند و در نهایت به سیاره عطارد نقل مکان خواهند کرد و نژادهای برتر و پیشرفته تر انسانی(که لیدبیتر خود و اغلب تئوسوفیان را در این دسته قرار میداد)، از ماه به زمین آمده اند. pp. 220–22 همچنین او ادعا داشت اتم های هیدروژن از شش ذره که درون جسمی تخم مرغی شکل احاطه شده اند، ساخته شده است. او در کتابش با عنوان "Man Visible and Invisible (انسان آشکار و نامرئی)" که در سال 1903 به چاپ رسید، هاله را در مراحل مختلف سیر معنوی انسان از "وحشی" به "قدیس"، ترسیم نمود.p. 235. لیدبیتر در سال 1910 تصور مدرن هاله را با به کارگیری مفهوم تانترا در چاکرا، در کتابش با عنوان "Inner Life (حیات درونی)" معرفی کرد. اما لیدبیتر صرفا عقاید تانترایی را به جامعه غرب ارائه نکرد، او این مفاهیم را با ترکیب عقاید شخصی خویش و بدون اظهار منابع آن، بازسازی و باز تفسیر کرد. در برخی از نوآوری های لیدبیتر، چاکرا ها تحت عنوان حلقه هایی از انرژی که هر کدام به غده، ارگان و دیگر اعضای بدن مرتبط هستند، تعریف شده اند.
انرژی‌های هاله با نامهای مختلفی از جمله «چی» یا «شی» در چین، «پرانا» در هند، «کی» در ژاپن نامیده می‌شود. «کی» یکی از دو بخش انرژی ریکی (ری _ کی) است. یکی از ویژگی‌های ریکی این است که هم‌زمان بر تمام سطوح انرژی‌های انسان تأثیر می‌گذارد و همه ابعاد وجودی انسان را متعادل می‌کند.
شناخت هاله به عنوان بخشی از وجود ما می‌تواند اطلاعات کاملتری از ابعاد ماورایی انسان را در اختیار ما قرار دهد و ما را بیش از پیش به شناخت خود رهنمون گرداند، با شناخت پیچیدگی‌های وجود خود بیشتر به عظمت، قدرت و توانایی‌های خود پی خواهیم برد.
هاله انسان به‌طور طبیعی در شب و هنگام خواب شارژ می‌شود و انرژی جذب می‌کند و در طول روز این انرژی مصرف می‌شود.
آزمایش اثبات توانایی افراد واسطه‌ای (سایکیک) که مدعی مشاهدهٔ تجلی هاله بوده‌اند بارها با شکست روبرو شده‌است.
در یک آزمایش افرادی در اتاقی تاریک قرار داده شدند و از واسطه (سایکیک) خواستند عنوان کند چند هاله را می‌تواند ببیند. در پایان، تنها چند مورد تصادفی جواب صحیح داده شد.
شناسایی هاله چندین بار در تلویزیون‌های انگلیسی زبان آزمایش شده‌است. در یک آزمایش، فردی که مدعی هاله‌بینی بود در یک سوی اتاق ایستاده بود و در سوی دیگر، پشت دیواره‌ای مات، چندین ردیف قرار داشت که درون آن ممکن بود انسانی واقعی یا مانکن باشد. هاله‌بین نتوانست ردیف‌های شامل مانکن را تشخیص دهد و به اشتباه عنوان کرد که درون همهٔ آن‌ها انسان است.
هاله ممکن است یکی از موارد زیر باشد:
هاله، به معنای رنگ یا نور اطراف یک جسم یا پدیده
هاله، نامی عربی برای دختران است.
از این عبارت اولین بار در سال ۱۹۶۰ استفاده شد ولی به تازگی معنای واقعی خود را پیدا کرده‌است. ویکی‌پدیا خود یک مثال بسیار خوب برای این اقتصاد است؛ هزاران نفر از مردم در حال تدوین ویکی‌پدیا هستند، بدون اینکه برای کار و زحمت خود پولی دریافت کنند. مثال دیگر YouTube است؛ شما به موسیقی گوش می‌دهید بدون آنکه پولی بپردازید. تکنولوژی ارتباطات و بخصوص کامپیوتر وسایل مهمی برای به وجود آمدن فضایی مناسب برای اقتصاد بدون پول هستند. در جامعه‌ای که از کمبودهای اولیه گذر کرده‌است، مردم فقط زمان کوتاهی را صرف خرید مواد غذایی، لباس و دیگر ضروریات زندگی می‌کنند و بیشتر وقت و انرژی خود را برای سرگرمی می‌گذارند. در نتیجه بدون پولی شدن اقتصاد، مالیات بر درآمد دولت‌ها کم می‌شود و فشارهای اقتصادی مانند جریمه و سوبسیدها در تحمیل بر عمل کرد مردم ضعیف می‌شود. همچنین اقتصاد بدون پول باعث کم شدن قدرت دولت‌ها و بانک‌های مرکزی و افزایش قدرت و آزادی افراد می‌شود. چنانچه اقتصاد پولی رقابت مردم را افزایش می‌دهد، اقتصاد بدون پول در مقیاس بزرگ باعث افزایش همکاری مردم خواهد شد.ویکی‌پدیای انگلیسی
بازداری مکانیکی آفت‌ها روشی است که در آن به صورت دستی یا با استفاده از ابزارهای ابتدایی به‌طور مستقیم به حذف جمعیت آفت در اکوسامانه زراعی اقدام می‌شود. نصب توری‌های حشرات، آغشته نمودن تنه درختان به مواد چسبناک، کندن گودال، جمع‌آوری مستقیم حشرات، استفاده از تله‌های تصادفی و جاذب از متداول‌ترین روش‌های کنترل‌کننده حشرات در مبارزه مکانیکی است.
بازداری فیزیکی آفت‌ها روشی است که در آن از خواص فیزیکی محیطی مثل آفتاب یا ادوات علیه آفت استفاده می‌شود.
اکثر حشرات در ۰–۱۰ درجه غیرفعال یا از بین می‌روند (به استثنای لمبه گندم(Trogoderma granarium)که تا۱۰-درجه سانتی گراد زنده می‌ماند)
اکثر آفات در ۵۵–۶۰ درجه از بین می‌روند، مانند شعله افکن برای علف‌های هزر
امواج رادیویی با فرکانس زیاد (۲۴۵۰ مگاسیکل) در گندم حرارتی معادل ۷۵–۸۵ تولید می‌کند.
در این شیوه از خواص فیزیکی نظیر انرژی حرارتی، نور و امواج صوتی و تابشی اقدام به کنترل آفات می‌شود.
عمده‌ترین روش‌های مورد استفاده در حال حاضر عبارتند از سرما که به صورت یخ آب زمستانه در سطح گسترده توصیه می‌شود؛ گرما یا حرارت زیاد که اغلب در مورد آفات انباری کاربرد دارد؛ نور که با خاصیت فتوتروپیستم مثبت حشرات اقدام به جمع‌آوری آنها تحت تله‌های نوری می‌کند. امواج رادیوئی با فرکانس‌های بسیار بالا که در مورد آفات انباری و بهداشتی توصیه می‌شود؛ پرتوهای یون‌ساز با هدف عقیم‌سازی افراد نر در جمعیت حشرات که در شرایط انباری با کارایی بسیار بالا کاربرد دارد. روش‌های مبارزه فیزیکی علی‌رغم عدم تکیه بر مواد شیمیایی مصنوعی به دلیل برخی محدودیت‌ها در قالب کشاورزی زیستی در تمام موارد قابل توصیه نمی‌باشد. در این سامانه سرما به دلیل خونسرد بودن حشرات در اغلب موارد روشی چندان قابل اعتماد نمی‌باشد. تولید محصول سالم تحت کشاورزی زیستی با استفاده از پرتوهای یون‌ساز و امواج رادیوئی تناقض دارد و دقیقاً با استانداردهای زیستی مخالف است؛ لذا از میان کلیه روش‌های فیزیکی تنها استفاده از گرما به صورت کاربرد آفتاب‌دهی و تولید تله‌های نوری با هدف جمع‌آوری حشرات تنها روش‌های قابل توصیه هستند.
آسمان شب نام یک برنامه تلویزیونی است که به صورت هفتگی از شبکهٔ ۴ ایران از ۱۶ام اردیبهشت ۱۳۸۰ همزمان با اولین روز نجوم در ایران، با تهیه‌کنندگی و کارگردانی سیاوش صفاریان‌پور پخش می‌شود و به علم نجوم می‌پردازد. آسمان شب وب سایت کانال تلوزیونی شبکه 4.دریافت شده در 13 مارس 2023
پخش این برنامه به دنبال ویژه برنامه‌های موفقی مانند خورشیدگرفتگی کامل ۱۳۷۸ و سیارهٔ سرخ،سال جهانی نجوم ، آسمان شب با نام کامل «"آسمان شب، طبیعت فراموش شده"» به تهیه‌کنندگی سیاوش صفاریان‌پور و اجرای علی‌اکبر عبدالرشیدی از ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۰ و هم‌زمان با برگزاری نخستین روز نجوم در ایران، آغاز شد. پس از آن نیز افراد دیگری اجرای آن را برعهده داشته‌اند و آخرین مجری آن شخص تهیه‌کننده‌است.
این برنامه تلویزیونی را می‌توان یکی از پایدارترین برنامه‌های تلویزیون در ایران در سال‌های اخیر دانست. در شب یلدای سال ۱۳۸۶ شبکهٔ ۴ پخش پانصدمین قسمت برنامهٔ آسمان شب را جشن گرفت و در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۹ نیز جشن ده سالگی این برنامه مستقیماً از تلویزیون پخش شد.آسمان شب ده ساله شد
راز ماندگاری آسمان شب را باید در حاشیه امن موضوع برنامه و در میزان جذب بینندگان پرشمار آن جستجو کرد. اطلاع‌رسانی اخبار و وقایع نجومی و خصوصاً بیان مفاهیم پیچیده ستاره‌شناسی به زبان ساده رویکرد ویژه این مجموعه تلویزیونی در طول این سال‌ها بوده‌است. طیف مخاطبان این برنامه تلویزیونی دامنه‌ای وسیع دارد و شامل دانش آموزان و محصلان تا چهره‌های برجسته فرهنگی و اجتماعی ایران و در عین حال عامه مردم می‌باشد.Voice OF Sky News - تحول برنامه آسمان شب: آری یا نه؟ - اخبار نجوم - اخبار
در آستانه ۱۶ سالگی این برنامه، فصل بیست‌ودوم این مجموعه پس از وقفه‌ای چند ساله، در جمعه ۲۳ مهر ۱۳۹۵ همزمان با هفته جهانی فضا، دوباره از سر گرفته‌شد. فصل ۲۲ام آسمان شب با تهیه‌کنندگی و کارگردانی سیاوش صفاریان‌پور در بخش‌های متنوعی چون یک پنل کارشناسی، یک موضوع اصلی، بخش‌های «در آسمان» با اجرای کاظم کوکرم، «پیشتازان فضا» با اجرای پوریا ناظمی، و «ناتیلوس» با اجرای حافظ آهی، هر جمعه‌شب از شبکه چهارم سیما بخش می‌شود.دوباره به «آسمان شب» نگاه کن، پایگاه خبری علمنافصل جدید «آسمان شب» روی آنتن می‌رود؛ پرقدمت‌ترین برنامه علمی تلویزیون از آخر هفته جاری به آنتن شبکه چهار سیما بازمی‌گردد.، خبرگزاری تسنیمفصل جدید «آسمان شب» روی آنتن می‌رود، ایلنا (خبرگزاری کار ایران)فصل جدید برنامه تلویزیونی «آسمان شب» به تهیه‌کنندگی برادران صفاریان‌پور ، معرفی برنامه‌ی آسمان شب - وبگاه اطلاع‌رسانی شبکهٔ چهارم سیما
روزنامۀ ایران نو پس از فتح تهران و در دورۀ دوم مشروطه، ارگان رسمی حزب عامیون (حزب دموکرات) بود. این روزنامۀ پیشرو از تاثیرگذارترین و مهم‌ترین نشریات پس از مشروطه محسوب می‌شود. نقد نظام طبقاتی جامعه، نقد نوع رفتار و برخورد با زنان در جامعه، دفاع از حقوق غیرمسلمانان و معرفی اندیشه‌های مارکس از ویژگی‌های منحصر به فرد این روزنامه در زمان خود است.
این روزنامه از ۲۴ اوت ۱۹۰۹ به‌عنوان روزنامه‌ای مستقل اما دارای گرایش سوسیال دموکرات با شمارگان روزانه دو تا سه هزار شماره منتشر شد. پس از وقفه‌ای در تابستان ۱۹۱۰ از ۲۶ اکتبر همان سال به‌عنوان ارگان رسمی کمیتۀ مرکزی حزب عامیون دوباره منتشر شد. محمدامین رسول‌زاده روزنامه‌نگار و فعال سیاسی آذربایجانی و عضو حزب سوسیال دموکرات باکو که از زمان استبداد صغیر به ایران آمده و به مبارزان تبریز پیوسته بود سردبیری این نشریه را برعهده داشت. بعضی از اشعار ملک‌الشعرای بهار و ابوالقاسم لاهوتی شاعران پیشرو اوایل سدۀ بیستم برای نخستین‌بار در این نشریه منتشر شد. ترجمۀ آثار نویسندگان اروپایی نظیر لئو تولستوی و الکساندر دوما نیز با چاپ در این نشریه در اختیار عموم قرار می‌گرفت. همچنین خلاصه‌ای از کتاب «انقلاب ۱۹۰۵-۱۹۰۹ ایران» اثر ادوارد براون و گزارش‌هایی از سخنرانی‌های براون در اروپا در حمایت از مشروطه‌خواهان ایران در این نشریه منتشر می‌شد.
در اوایل سال ۱۹۱۱ و در نتیجۀ جدال میان احزاب رقیب (عامیون و اعتدالیون) رسول‌زاده از ایران اخراج شد، اما روزنامه تا دسامبر همان سال به کار خود ادامه داد. در این هنگام و با تعطیلی اجباری مجلس، روزنامۀ ایران نو نیز تعطیل شد. پس از تعطیلی ایران نو چند شمارۀ محدود تحت عنوان‌ها «ایران نوین» و «رهبر ایران نو» منتشر شد و سپس برای همیشه متوقف گردید.
آفاری، ژانت، انقلاب مشروطه ایران: ۱۹۲۲ - ۱۹۰۶ (۱۲۹۰ - ۱۲۸۵)
مریم زندی (زاده در گرگان) عکاس ایرانی، با مدرک حقوق و علوم سیاسی از دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران است.
شروع عکاسی او از حدود سال ۱۳۴۸ است که جایزه اول مسابقه سراسری عکاسی وزارت فرهنگ و هنر به او تعلق گرفت.
مریم زندی در سال ۱۳۵۰ در سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران بعنوان عکاس استخدام شد و در سال ۱۳۶۲ به بهانه عکاسی از زنان معترض به حجاب اجباری در سال ۱۳۵۸ بازخرید شد و از آن هنگام بصورت عکاسی مستقل به فعالیت خود ادامه داده است.
طی حدود ۳۵ سال، او آرشیو منحصر به فردی از پرتره اشخاص مشهور ایران در زمینه‌های گوناگون هنری و سیاست بوجود آورد و تعدادی از این پرتره ها را در پنج جلد کتاب بنام "چهره‌ها" به چاپ رساند.
مریم زندی تاکنون چهارده کتاب منتشرشده در زمینه عکاسی دارد.
او عضو هیات موسس و نخستین رئیس انجمن ملی عکاسان ایران و عضو افتخاری انجمن عکاسان میراث فرهنگی ایران است.
مریم زندی در سال ۱۳۸۹ بخاطر تلاشش برای احقاق حقوق عکاسان و در سال ۱۳۹۳ به خاطر ایستادگی برای چاپ بدون سانسور کتاب انقلاب ۱۳۵۷ از طرف جشنواره ی مستقل "شید" به عنوان عکاس تاثیر گذار و جریان‌ساز سال شناخته شد.
بهاءُالدّین وَلَد، محمد بن حسین خطیبی بکری (۵۴۳–۶۲۸ق/۱۱۴۸–۱۲۳۱م)، معروف به بهاء ولد، سلطان‌العلما، عارف، واعظ، از مشایخ تصوف و گفته می‌شود که پدر مولانا جلال‌الدین بلخی است. بهاءالدین تا مدت‌ها فقط پدر جلال‌الدین بلخی شناخته می‌شد. اخبار مربوط به او از طریق ولدنامه یا ابتدانامه سلطان ولد، رساله سپهسالار به قلم فریدون بن احمد سپهسالار و شرح حال مبسوط مولانا، مناقب العارفین به دست ما رسیده‌است. هنگامی که بدیع‌الزمان فروزانفر در شرح انتقادی زندگی و آثار مولانا، در بارهٔ پدر مولوی وارد سخن شد و به توصیف مختصر تنها اثرش، معارف نیز پرداخت، افق تازه‌ای در تحقیقات مربوط به بهاءولد گشوده شد.
بهاء ولد از مشایخ صوفیه ماوراءالنهر و از شاگردان نجم الدین کبری بود. وی به دلیل اختلاف با سلطان محمد خوارزمشاه، همراه با خانواده و شماری از یارانش در حوالی سال های 609-610 از مشرق بیرون آمد و در غرب به آسیای صغیر پناه برد. وی در سخنانی که در روزهای آخر ایراد کرد، گفت که به خاطر حمله مغولان منطقه را ترک میکند. بهاء ولد مریدان بسیاری داشت و زمانی که حرکت کرد، سیصد شتر کتاب های نفیس و اسباب خانه او و اطرافیانش را حمل میکردند. او ابتدا به بغداد و سپس به مکه رفت و در نهایت به دعوت یکی از سلاطین سلجوقی آسیای صغیر، در قونیه سکنی گزید تا آنکه به سال 628 یا 631 درگذشت.از یورش مغولان تا زوال ترکمانان، ص 72 و 73
این امکان وجود دارد که محل تولد بهاء حومهٔ دور یا نزدیک بلخ بوده باشد. اگر بهاء در بلخ یا جنوب جیحون زاده و بزرگ شده باشد، پس کودکیش را در قلمرو سلجوقیان گذرانده‌است. بهاء در شرق وخش می‌زیست و در آنجا خانه‌ای هم داشت (معارف، جلد ۲، ص ۱۴۲، س ۴). این شهر یا ناحیه را در دوران غوریان ملک یا سلطان مورد هجوم قرار داد.
"بهاءولد" در خراسان و در خطهٔ بلخ به وعظ و درس می‌پرداخت و موعظه‌های او با اندیشه‌ها و کلمات صوفیان آمیخته بوده‌است. بهاءولد شیوهٔ تحقیق حکما و فلاسفه و نیز علوم اهل مدرسه را راه وصول به حقیقت نمی‌دیده‌است و اختلاف او را با فلاسفه و متکلمان آن زمان می‌توان در اشارتی که در معارف به فخرالدین رازی، متکلم سدهٔ ششم کرده‌است، ملاحظه کرد.
اندکی پیش از حملهٔ مغول به آن نواحی و به سبب آزردگی از مردم بلخ و پادشاه وقت، صلاح کار خود را در آن دید که از خراسان دور شود و بدین سبب به عزم سفر مکه از بلخ بیرون شد.
بهاءولد و همراهانش رهسپار بغداد شدند و بهاءولد از آنجا راهی مکه شد. بهاءولد از مکه به شام رفت، ولی مدت اقامت او در شام به درستی معلوم نیست. آنچه از منابع معتبر برمی‌آید، صرف‌نظر از مبالغه‌گوییهای مناقب نویسان، بهاءالدین ولد در لارنده اعزاز و احترام نواب و وابستگان دربار سلطان علاءالدین کیقباد سلجوقی (۶۱۷–۶۳۴ق) را برانگیخت. سرانجام بهاءولد در ۶۲۶ ق به شهر قونیه رفت. دو سال پس از ورود به این شهر در ۸۵ سالگی وفات یافت. مجموعهٔ مواعظ او با عنوان "معارف"، شامل مباحثی است در توحید، اسماء و صفات الهی و دیگر موضوعات مربوط به کلام و تصوف اسلامی و نیز نکاتی در تفسیر قرآن، البته با تعبیراتی شاعرانه و الفاظی‌دل‌نشین. مولوی در محاورات خویش غالباً از این کتاب به تعبیر «فواید والد» یاد می‌کند و تأثیر مضامین و مطالب معارف در آثار مولوی مشهود است. مولوی در مثنوی و نیز در غزلیات خود از معانی این کتاب اقتباس بسیار کرده‌است.
بها در گفتار و اندیشه مثل پسرش مولانا ابن‌الوقت است. چنان‌که معروف است مولانا مثنوی خود را در نشستهای پی در پی به شاگرد جوانش حسام الدین چلبی املاء می‌کرده و او می‌نوشته‌است.
بنابر آنچه گفته شد مهاجرت بهاء از بلخ در گیراگیر هجوم مغول به مملکت خوارزمشاه یعنی حدود سال ۶۱۶ بوده‌است، که یک سال بعد بلخ به دست مغولان افتاد؛ و ورود بهاء به قونیه را ۶۱۷ ذکر کرده‌اند. سلطان علاء الدین، از بهاء کرامتها دید و از وعظ او حیران شده بود و پیوسته با خواص و نزدیکان خویش مولانا را می‌ستود و می‌گفت که بهاء به حقیقت ولی خداست.
آوازهٔ کرامات بهاء همه جا پیچید و بعضی حکما و علما مانند فخر رازی و قاضی زین خوارزمی و رشید قبائی و… در حق وی سخنها گفتند و خاطر پادشاه را از وی مکدر کردند. در تاریخ ۶۰۵ بهاء بر سر منبر دائماً فخر رازی و خوارزمشاه را مبدع خطاب می‌کرد. علما در تحریک پادشاه جهد کردند که بهاء الدین ولد تمامی خلق را متوجه خود کرده‌است و برای ما و شما اعتباری قائل نیست.
خوارزمشاه قاصدی فرستاد که حضرت سلطان العلماء بلخ را قبول کند و دستوری دهد تا به اقلیم دیگر رویم که دو پادشاه در یک اقلیم نگنجد. بهاء الدین جواب داد که ملک دنیا را اعتباری نیست، ما سفر کنیم.
پس از چندی بهاء از بلخ به بغداد رفت و در آنجا بود که با شیخ شهاب الدین سهروردی دیدار نمود؛ و از راه کوفه به کعبه رفت و پس از زیارت کعبه به دمشق رسید. اهل شام خواهان نگاه داشتن وی بودند ولی بهاء نپذیرفت و از دمشق به روم رفت و در شهر لارنده از توابع قونیه چند سال اقامت نمود. جامی در نفحات الانس شرحی راجع به مسافرتهای بهاء ولد بعد از مهاجرت از بلخ نوشته‌است که این قسمتش از حقیقت دور نمی‌نماید. می‌گوید بهاء هفت سال در شهر لارنده بود و همان‌جا مولانا جلال الدین در ۱۸ سالگی کدخدا شد و سلطان ولد (پسر مولانا) در ۶۲۳ تولد یافت؛ و بعد از آن سلطان ایشان را از لارنده به قونیه استدعا کرد و بهاء الدین آنجا به جوار رحمت حق پیوست؛ بنابراین در دو روایت معلوم می‌شود که مولانای بزرگ در سال ۶۲۳ که تولد سلطان ولد است در شهر لارنده از توابع قونیه بوده‌است.
پس اگر این روایتها را درست بدانیم باید بگوئیم بهاء الدین پس از مهاجرت از بلخ و سفر مکه به روم آمده و چند سال در لارنده و دو سال آخر عمر خود را در خود قونیه به سر برده‌است.
بهاء ولد چند جا از خوارزمشاه یاد می‌کند، اما پی بردن به ترتیب تاریخی دقیق اظهارات او ناممکن است. این موضوع در مورد همهٔ اشخاصی که در نسخهٔ قدیم قونیه ذکری از آنان رفته، صدق می‌کند. سلطان ولد نارضایتی بهاء ولد از خوارزمشاه و همچنین مردم بلخ را تأیید کرده‌است. سلطان ولد چنان توضیح می‌دهد که خدا خود به بهاء توصیه کرد که شهر را ترک کند زیرا او قصد دارد شهر را نابود کند.
شرح حال نویسان همواره نشان بهاء را در بلخ می‌جویند، ولی اشارات یادداشتهای او برعکس، تنها از وخش نشان می‌دهد! تردیدی نیست که سکونت او در وخش بوده‌است. او در وخش همیشه احساس رضایت نمی‌کرد بلکه غالباً خود را وانهاده و گمنام در گوشه‌ای پرت افتاده می‌دید. بهاء در یادداشتی که مربوط به شرایط بحرانی اواخر کار است به سفر فکر می‌کند. باید گفت آنچه که برای بهاء ماندن را سخت می‌کرده نه نارضایتی از محیط یا بی اعتنایی دیدن از آن بلکه پیش‌بینی این خطر بوده که نفوذ عظیم و محبوبیت فوق‌العاده اش، عکس العملی در قدرتمندان برانگیزد. بهاء از وخش به بلخ رفت، اما پیش از آنکه مغول‌ها باخ را تصرف کنند به سوی بغداد خارج از قلمرو قدرت خوارزمشاه و چنگیز خان قرار داشت حرکت کرد. به گفتهٔ سلطان ولد، این سفر حدود ده سال طول کشید.
در مقدمهٔ مثنوی خود می‌نویسد، مادر بهاء الدین ولد دختر پادشاه خوارزم بود و ملکه خاتون نام داشت. مادر بهاء در آن وقت که قسمت اعظم یادداشتهای او تحریر شده، زنی سالخورده بوده‌است. بهاء مادر خود را نه بانویی متشخص بلکه پیرزنی بددهن توصیف می‌کند؛ ولی از آن روی که همگی زیر یک سقف زندگی می‌کردند، او احتمالاً می‌کوشیده که با پیرزن کنار بیاید. مادرش گاه هنگام تفکر و نوشتن با طرح مشکلاتی که بهاء باید رفع می‌کرده یا بیان مطالبی که باید او بدان گوش می‌سپرده، مزاحم او می‌شده‌است. او زنی زود خشم بوده‌است. یک بار عصبانیت او بر سر مطربانی بوده که چنگ می‌نواخته‌اند. اما بهاء موسیقی را موهبتی الهی می‌دانست که موافق سرشت بشر است.
– اگر بلخ را بنا به احتیاط کنار بگذاریم – کاملاً مورد احترام بود. برای او مهم بود که پیوسته به کمالات خود بیفزاید و به خاطر تسلط خود در کارش سرشناس هم باشد. در عین حال او احساس می‌کرد که اخلاقیات خود را بدین گونه در معرض خطرات معینی قرار داده‌است. بهاء به این موضوع فکر می‌کرد که چگونه باید با مضراتی که از طریق نامجویی ممکن بود در روحش ایجاد شود مواجه گردد و به اندیشه‌هایی دست یافت که معمولاً معروف صوفیه و بخصوص ملامتیه‌است. اجتماعی که در آن بهاء می‌زیست به هیچ رو یک دست و یکسان نبود. او از سویی مورد موافقت و بزرگداشت قرار می‌گرفت و وجودش به عنوان کسی که درس می‌گوید و به مردم یاری می‌رساند با ارزش تلقی می‌شد و از سوی دیگر به عنوان استادی نامحبوب از بی حرمتی خاموشانه‌ای در محیط اطرافش رنج می‌برد. بی حرمتی ای که آن را برای حفظ ظاهر پوشیده می‌داشتند و همچنین از مقاومتهایی که علیهش وجود داشت، در رنج بود.
بهاء غالباً دربارهٔ قوم و نیز گاه دربارهٔ مریدانی سخن می‌گوید که با ایشان سر و کار داشته‌است.
اشتغال او به دانش میان دو جنبه در نوسان بود. یک بار چنین اندیشید که باید معلومات فراوانی برای استفادهٔ خود و شنوندگانش گرد آورد. از صرف و نحو و لغت گرفته تا اصول فقه و غیر آن ولی بعد با این دید به نظم خود بازگشت که یک استغراق صرفاً شغلی، بی ذوق و بی‌مزه‌است و بهاء آن را در برابر تعظیم الله و شفقت بر خلق قرار داد. یک بار دیگر که از ذکر زیاد دلتنگ شده بود، با خود گفت: به خوارزم می‌روم تا نزد عماد الدین طب آموزم تا مزه‌ای از جهان بیابم به سبب طب، و سپس با خود گفت که مزه‌ای از جهان و نعمت‌الله خواهد یافت و به خاطر آن دوباره خدا را شکرگزار تواند بود.
بهاء ولد فقط عالم نبود و شاید نتوان او را عالم بزرگی هم دانست. گر چه در معارف یادداشتهایی دربارهٔ موضوعات فقهی و غیره هست و این مطالب در وهلهٔ اول به زبان عربی نوشته شده، ولی قوی‌ترین شناخت حقیقت دینی و تجربهٔ دینی در قلب او قرار دارد. نه فقط افرادی که می‌خواستند دربارهٔ فقه اسلامی و مقررات اسلامی حکمی را بدانند به او مراجعه می‌کردند بلکه کسانی هم در شمار مراجعان او بودند که می‌خواستند زندگی معنوی خود را به سوی خدا جهت بخشند. گاه به جایی می‌رسید که نزدیک بود تمامی آنچه را که او را از تعمیق احساس و مراقبت از عشق خود به الله بازمی‌داشت، قربانی کند.
سه استدلال می‌تواند بیانگر صوفی بودن بها باشد.
بهاءالدین محمد ولد پسر حسین بلخی معروف به مولانای بزرگ سلطان العلما لقب داشت و از بزرگان علما، و اقطاب صوفیهٔ خراسان شمرده می‌شد و رشتهٔ طریقت و خرقهٔ ولایتش چنان‌که مشهور است به امام محمد غزالی می‌پیوست. پدر بر پدر از مردم بلخ و ساکن آن دیار بودند، جملهٔ اجدادش از مشایخ و بزرگان آن دیار بودند.
در فتوی و تقوی مثل و مانند نداشت. بها در حدود ۶۱۶ هجری از بلخ کوچ کرد و پس از سفر حج و گردش دیار در قونیه از بلاد روم اقامت فرمود. سلطان علاء الدین کیقباد سلجوقی به وی بی اندازه ارادت می‌ورزید.
مردم قونیه از زن و مرد و پیر و جوان به وی ارادت داشتند، به حدی که سلطان علاء الدین مرید وی گردید تا حدی که در بیماری بهاء نذر کرده بود و می‌گفت اگر بهاء بهبودی یافت پادشاهی را به وی واگذار خواهم کرد و بهاء می‌فرمود اگر این مرد راست می‌گوید به یقین وقت رحلتم رسیده‌است چرا که جمع سلطنت ظاهر و باطن در یک تن به صلاح نیست.
بها در قونیه به بستر بیماری افتاد و روز جمعه ربیع الآخر ۶۲۸ در همان‌جا درگذشت.
اگر وفات بهاء را ۶۲۸ بدانیم این دو سال ظاهراً نه با اقامت بهاء در قونیه و نه با مدت ارادت سلطان علاء الدین به بهاء مطابقت دارد. زیرا بهاء در بلخ که بود خبر هجوم تاتار به وی رسید؛ که بهاء از بلخ به مکه سفر کرد و از حجاز به روم رفت و در قونیه اقامت جست و مردم به زیارتش شتافتند و به وی ارادت پیدا کردند؛ بنابراین میان مهاجرت از بلخ تا آمدن به قونیه ده سال طول نکشیده که در ۶۲۶ به قونیه آمده باشد و پس از دو سال در ۶۲۸ فوت شده باشد.
اگر بخواهیم این مسئله را بپذیریم که وی بعد از دو سال اقامت در قونیه فوت کرده، پس باید بگوئیم وفات بهاء در ۶۱۸–۶۱۹ واقع شده نه در ۶۲۸، اما ولد (پسر مولانا جلال الدین) در گفتارهای خود ۶۲۸ را سال وفات بهاء ذکر کرده‌است.
مردم قونیه پس از فوت بها در عزای او رستخیز به پا کردند، سلطان علاء الدین در سوگ بها بود و عزاداری کرد و یک هفته در مسجد جامعه خوان نهاد و به فقرا بخشش کرد.
خانگاه بهاءالدین ولد، در بیست کیلومتری شهر مزارشریف واقع شده‌است.بازسازی زادگاه مولانا مریدانش را به خانقاه بهاوالدین‌ولد خواهد کشاند؟، بی‌بی‌سی فارسی
بهاءالدین محمد بن جلال‌الدین محمد بن بهاءالدین محمد معروف به سلطان وَلَد و متخلص به ولد (۲۵ ربیع‌الثانی ۶۲۳ ق. حدود ۶۰۵ ش. لارنده - ۷۱۲ ق. ۶۹۱ ش. قونیه) فرزند بزرگ جلال‌الدین مولوی - شاعر و عارف نامدار ایرانی پارسی گوی - و جانشین و خلیفهٔ او در طریقه مولویه است.Franklin D. Lewis, Rumi: Past and Present, East and West: The Life, Teaching, and Poetry of Jalâl al-Din Rumi, rev. ed. (2008). pg 240: "Sultan Valad does not always display technical control of the meter of his verse, but he is a generally competent Persian poetSchubert, Gudrun. "Sulṭān Walad , Bahāʾ al-Dīn Muḥammad-i Walad." Encyclopaedia of Islam. Edited by: P. Bearman , Th. Bianquis , C.E. Bosworth , E. van Donzel and W.P. Heinrichs. Brill, 2007
مولانا سلطان ولد را بسیار دوست داشت؛ زیرا همین فرزند او بود که راه پدر را در پیش گرفت و بسیاری از آداب خانقاهی طریقت مولویه را گسترش داد.Annemarie Schimmel, "Mawlana Rumi: yesterday, today, tomorrow" in Amin Banani, Richard G. Hovannisian, Georges Sabagh, Poetry and Mysticism in Islam: The Heritage of Rumi, Columbia University Press, 1994. pg 16
از میان همه ی فرزندان مولانا جلال الدین محمد بلخی، آنکه بیش از همه مورد مهر پدری قرار می گرفت، فرزند ارشد او، بهاءالدین محمد بود که در سال ۶۲۳ ه.ق در لارنده (شهری در ۱۰۰ کیلومتری جنوب قونیه امروز) از گوهر خاتون، دختر شرف الدین لالای سمرقندی به دنیا آمد، و مولانا نام پدر خود را بر او گذاشت.
مولوی نام سلطان ولد را از نام پدر خود یعنی سلطان العلماء بهاءالدین برگزید. وی سلطان ولد و برادرش علاءالدین محمد را برای مطالعه علوم دینی به حلب و دمشق فرستاد. سلطان ولد عمیقاً مورد اعتماد مولوی بود؛ پس از ناپدیدشدن شمس تبریزی مولوی سلطان ولد را برای پیدا کردن او فرستاد.
چند سال بعد پس از تولد بهاءالدین، خانواده مولانا به قونیه مهاجرت کردند و همان جا ماندگار شدند و چنان که گفته اند مولانا بهاءالدین و بردادرش علاءالدین محمد را برای تحصیل به حلب و دمشق فرستاد.
بهاءالدین و علاءالدین پس از اتمام تحصیلات در حلب و دمشق، به قونیه بازگشتند و در خدمت پدر بودند. گفته اند که مولانا بهاءالدین را بسیار دوست می داشت و همه جا به همراه خود می برد و گاهی خطاب به او می گفت: انت اشبه الناس بی خلقا و خلقا
سلطان ولد در دوران حیات مولانا به خواست پدر با دختر صلاح الدین زرکوب به نام فاطمه خاتون ازدواج کرد. او در ایجاد طریقت مولویه و نشر افکار و آموزه‌های پدرش نقشی اساسی ایفا نمود.
سلطان ولد چهار پسر داشت به نام عارف چلبی، عابد چلبی، زاهد چلبی، واجد چلبی و دو دختر که یکی عابده و دیگری عارفه نام داشت.
سلطان ولد نقش بسیار مهمی در شکل گیری طریقت مولویه، پس از مرگ مولانا و همچنین کتابت و نگهداری آثار پدر داشته و خود نیز آثار بسیاری به تبعیت از پدر بر جا گذاشته است؛ با این حال نام وی همواره زیر سایه ی نام بزرگ پدرش جلال الدین قرار گرفته و باعث شده است که هیچ گاه به صورت مستقل به شخصیت عرفانی و اشعار وی آنچنان که شایسته است پرداخته نشود.
از ویژگیهای سلطان ولد اعتدال در عقاید و اعمال است، یعنی در همان حال که نَفَس شمس به او خورده، و برادر وی نیز تندرو بوده است اما خود سلطان ولد معتدل است گرچه در این کتاب افکار تندی از شمس نقل شده است، از جمله اینکه نور حق در لباس بشر جلوه می‏کند تا مردم را به راه راست بکشاند، چون بشر عادی نمی‏تواند خدای مجرد مطلق را بشناسد و ظرف را از مظروف تمیز دهد:
سلطان ولد به تقلید و اقتداء پدر، آثاری به نظم و نثر انشاء کرده و موجود است و از جمله آثار منظوم او یکی دیوان قصائد و غزلیات اوست که قبل از شروع به نظم ولدنامه آن را تمام کرده بود و بسیاری از غزلیات او اشتباهاً داخل کلیات شمس در هندوستان به طبع رسیده‌است.
دیوان اشعار وی که در قالب قصیده و غزل و رباعی است که مجموعاً نزدیک به سیزده هزار بیت می‌شود.
ولد در سرودن غزل و رباعی نیز به تشبه و تتبع کلام مولوی پرداخته و گاهی اشعارش از جهت لفظ و معنی و حتی موسیقی شعر و آهنگ درونی مصراع‌ها به حدی به غزلیات پدرش شبیه می‌شود که نسخه بعضی از آن‌ها در کلیات دیوان کبیر مولانا جای داده‌اند.
این اثر دارای حدود ۹۲۵ غزل و قصیده به فارسی، ۴۵۵ رباعی به فارسی که جمعا ۱۲۵۰۰ بیت به فارسی می‌شود. حدود نه شعر به تازی و ۱۵ به ترکی نیز در این دیوان هست.
نخستین مثنویی‌ست که سلطان ولد (712-623 ق.) به خواهش مریدان سرود و عصاره آنچه را از پدرش و شمس تبریزی (غیبت 645 ق.) و صلاح ‏الدین زرکوب (662 ق.) و برهان ‏الدین ترمذی (638 ق.) و حسام ‏الدین چلبی (683 ق.) شنیده و دریافته بود، در قالب عبارات و کلماتی که آن هم مقتبس از زبان و بیان مولوی است بر روی کاغذ آورد:
البته ولدنامه در بحر حدیقه‌ی سنایی است، و دو مثنوی دیگر سلطان ولد در وزن مثنوی مولوی. سال سرودن این کتاب 690 ق. است و با شتاب در چهارماه سروده شده و آمیزه‏‌ای است از نظم و نثر. سلطان ولد از همین سال 690 عهده‏ دار رهبری طریقه شد. البته در فاصله وفات چلبی تا این تاریخ یعنی هفت سال، شیخ کریم ‏الدین بک تمر مرشد طریقه مولویه بوده و سلطان ولد طبق وصیت پدر به حسام ‏الدین و کریم‏ الدین تمکین می‏کرد، حال آنکه خود از زمان پدرش مریدان خاص داشت که اصرار داشتند سلطان ولد به روش ارثی بر جای پدرش مولوی بنشیند اما تعلیمات عمومی تصوف خصوصا اصرار و تأکید شمس و مولوی بر اهمیت مرشد، سلطان ولد را برآن داشت که ترتیب را رعایت کند تا جای گفتگویی باقی نماند.
ولدنامه مشتمل است بر سه جزء:
نخستین مثنوی آن – که در نسخه‌های کهن «ابتدا نامه» خوانده شده‌است – مثنوی ولدنامه است. این مثنوی که بروزن حدیقه سنایی غزنوی سروده شده، بین ماه‌های ربیع‌الاول سال ۶۹۰ تا جمادی‌الثانی همان سال ساخته و پرداخته شده و به قول استاد همایی ولد در این مثنوی «دلکش‌ترین موضوع‌ها و احسن القصص یعنی سرگذشت مولانا جلال الدین صاحب مثنوی معنوی و اصحاب و یاران و پیروان او را آورده‌است.»
اما محمد علی موحد، کتاب ابتدانامه را از دو نظر بسیار مهم می‌داند: یکی از جنبه تاریخی که قدیمی‌ترین گزارش دست اول را از ماجرای شمس و مولانا در اختیار ما می‌گذارد و دوم از جنبه تعلیمی که باید آن را به منزله ذیلی به مثنوی دانست. ذیلی که تلقی نزدیک‌ترین کسان مولانا را از تعالیم او منعکس می‌سازد، هم درک و فهم تحولاتی را که پس از مولانا در راه و روش سلسله‌ای که به نام او ایجاد شد، آسان می‌گرداند.
سلطان ولد در این اثرش از چگونگی رسیدن به مقام شیخی و مراتب انبیا و اولیا و شرح و تفسیر آیاتی از قرآن و احادیثی از پیامبر اسلام و گزارش سخنان و قصه‌های عارفانی چون حلاج و با یزید بسطامی را نیزگنجانیده است.
این اثر به فارسی است با اندکی یونانی/ترکی که یک درصد هم نمی‌شوند. مثنوی مزبور در سال ۱۳۱۵ خورشیدی به اهتمام جلال الدین همایی در تهران به چاپ رسیده‌است.
دومین منظومه ولد مثنوی است به وزن مثنوی مولانا که سلطان ولد آن را جهت رعایت خاطر دوستان که بر آن وزن آورده، آن را از رباب آغازکرده و به نام «رباب نامه» خوانده‌است. ولد در این مثنوی بسیاری از دقایق مثنوی مولوی را شرح و تفسیر کرده و بسیاری از نکات مربوط به اصول و معارف صوفیه را باز نموده و به تفسیر آیات قرآنی و احادیث نبوی پرداخته، و دلالت و فضلیت اولیا، و مدح مولوی و شمس، و دردهای عشق و عاشقی، مقامات مشایخ متقدم صوفیه را عنوان کرده‌است. این مثنوی نیز به اهتمام آقای علی سلطانی گرد فرامرزی به سال ۱۳۵۹ در تهران منتشر شده‌است.
این کتاب در بحر مثنوی مولوی سروده شده و همان مضامین را دارد و حتی از تمثیلها و حکایتها (البته نه به تفصیل مولوی) برای تفهیم مطالب عرفانی سود می‏جوید. همچنان‏که محقق کتاب اشاره کرده است می‏توان در حل بعضی مشکلات مثنوی از رباب‏نامه استفاده کرد. روش سلطان ولد این است که مطلبی را به نثر شیوا و زیبا و پرمعنا می‏نویسد آنگاه به نظم توضیح می‏دهد. یک نمونه: «دیوان سپید و سیاه در نفوس مردم‏اند. حال‏های بد مثل زنا و قتل و حرام‏خوردن ... دیوان سیاهند و آن را همه کس می‏بیند و به خیر مشغول شدن از روی ظاهر به غرض‏آنکه خلق قبول کنند دیوانِ سپیدند و آن را همه کس نتواند دیدن و دانستن» (ص و سپس به نظم می‏سراید:
در این کتاب هم سخن از ولی‏شناسی است. اولیاء از طوری ورایِ عقل سخن می‏گویند، آنها آلت حق ‏اند، و حق تعالی خود را از ایشان می‏ نمایاند، معجزات ظهور افعال الهی است بر دست انبیاء. تصرف اولیاء و انبیاء در نفوس این است که باطن آنها را ظاهر می‏سازند، مثل باران بهاری که خار و گل را ظاهر می‏نماید (ص 302). اولیاء و انبیاء محک هستند، با ظهور آنها آنچه پدیدشدنی است پیدا می‏شود. اینها حقیقتشان یکی است و آن حقیقت محمدی است که با بعثتهای متوالی چهره نموده است (ص 364).
استفاده از اولیاء و انبیاء به اندازه ظرفیت حاصل می‏شود، موسی نتوانست بیش از سه چشمه از کارهای خضر را ببیند و بفهمد و تحمل کند اما همان سه چشمه برای موسی و امتش بسیار سودمند بود:
کشش ذاتی بدون هیچ تقلید و غرضی از حقیقت و عینیت انسان ناشی می‏گردد، کسی که حق را می‏خواهد حق می‏شود (ص 46) اناالحق گفتن عارف از آن است که اویی نمانده، سیرفی ‏اللّه‏ پایانی ندارد:
ما همه روز الست «بلی» گفته‏ایم اما این «بلی»ها یکسان نبوده است: یکی چون شیر در حمله چست و یکی چون روباه سست (مقدمه، ص هشتادوشش). البته این به معنی جبر و بی‏عملی نیست: طلبه‏ای دعا می‏کرد که خدایا مرا عالم گردان! مدرس از روزنه ندا داد: کرّر یا عبدی! و طلبه خیال کرد خدا دارد حرف می‏زند، و درسهایش را تکرار کرد تا ملا شد (ص 376). دعا بدون کوشش فایده ندارد
از خصوصیات این کتاب اشعار بسیاری به یونانی و ترکی است (ص 454-437) که محقق کتاب غالب اشعار ترکی را معنی کرده است و نیز تعلیقات سودمندی بر کتاب نگاشته است که در خور و سودمند است.
این اثر دارای ۷۷۴۵ بیت به فارسی، ۳۵ بیت به عربی، ۲۲ بیت به یونانی/رومی، ۱۵۷ بیت به ترکی است.
سومین مثنوی سلطان ولد که به نام «انتها نامه» شهرت دارد و در واقع بازگوی و باز نمونی مطالب «ابتدا نامه» و «رباب نامه» است. این اثر شامل حدود ۸۳۰۰ بیت به فارسی است، با اندکی یونانی/ترکی که یک درصد هم نمی‌شوند. تقریبا یک پنجم کتاب به نثر و مابقی به نظم است و بیانگر عرفان اعتدالی سلطان ولد است. شعر ونثر سلطان ولد هنوز بوی خراسان را دارد و ایلغار مغول آن را زیاد خراب نکرده است، زیرا این خانواده عرفانی بزرگ هم حامل تعلیمات خاص و هم دارای سبک خاص خود بوده ‏اند و لذا کتابهای سلطان ولد از جهت سبک‏شناسی نیز ارزشمند است. بعضی تمثیلات سلطان ولد از مثنوی مولوی اقتباس شده (ص 85) و بعضی تازه است: کسی می‏خواست خضر را ببیند، سقا شد و آب به دست هر کس می‏داد می‏گفت «ای خضر بستان بخور این آب را» تا اتفاقا به خضر رسید و همان کلمه را گفت، خضر پرسید مرا از کجا شناختی؟
اثر دیگری که از سلطان ولد به جا مانده‌است؛ رساله‌ایست به نثر در تصوف که با کتاب معروف فیه ما فیه پدرش مولانا جلال الدین در تهران به عنوان جلد دوم فیه مافیه در ۱۳۳۳–۱۳۳۴ قمری در ۱۹۳صحیفه چاپ سنگی کرده‌است و ظاهراً نام درست آن «معارف سلطان ولد» است و این نام را به تقلید کتاب جدش بهاءالدین ولد بر آن گذاشته‌است که نیز همین عنوان را دارد.
سلطان ولد این گونه معارف صوفیه را با زبانی بسیار شیوا و ساده مطرح کرده تا حدی که می‌توان گفت: این نگاشته ولد بسیار شبیه به نگاشته‌های فارسی دور نخست زبان فارسی، و همانند مولفات نویسندگان سبک خراسانی است.
وی از تمثیل‌های بسیار زیبایی که در حدیقه و کلیله و دمنه و مثنوی مولانا نیز وجود دارد مانند زاغ و بلبل، گرگ و آهو، شاه و رعیت بهره برده، ونیز از داستان‌های قرآنی مانند داستان آدم و قصه یوسف، موسی وخضر، و موسی و فرعون و غیره سود جسته و امثال فارسی و عربی را با مهارت در میان گفتارش درج کرده، و گفتارش را با ابیاتی از سنایی غزنوی، عطار نیشابوری، مثنوی مولوی و دیگران آراسته است.
نکات و دقایقی که در معارف سلطان ولد آمده‌است بعضی از آن‌ها را در مثنوی مولانا و مقالات شمس می‌توان دید و نیز برخی از مطالب معارف ولد در فیه ما فیه و معارف بها ءولد با شباهت‌هایی دیده می‌شود که مسلماً ولد، حین مجلس گویی به کتاب‌های مذکور توجه داشته یا بر اثر تتبع و تحریر آن‌ها مطالبی را با همان استنباط و تفصیل در ذهن داشته و هنگام معارف گویی آن مطالب را بازگفته است.
مولوی در سال ۶۷۲ قمری درگذشت و حسام‌الدین چلبی به جای او نشست. سلطان ولد در سال ۶۶۳ خورشیدی، یعنی ۱۱ سال پس از مرگ پدرش به خلیفگی فرقه مولویه رسید (پس از حسام‌الدین چلبی) و سی سال خلافت کرد. در این مدت وی به نشر طریقت پدر و وضع آداب و رسوم فرقه مولویه پرداخت و مولوی‌خانه‌هایی در آسیای کوچک ایجاد کرد و مشایخ و صوفیانی در آنجا گماشت و به شرح و گسترش افکار مولوی پرداخت. در واقع با تلاش او طریقه مولویه دارای آیین‌های ویژه خود شد که آن را تا مدت‌ها حفظ کردند.
صلح حسن و معاویه به واقعه صلح میان حسن بن علی و معاویه بن ابوسفیان گفته می‌شود که از جنگ بین کوفیان و شامیان جلوگیری کرد و طی آن خلافت به شروطی از حسن به معاویه منتقل گردید. این واقعه در سال ۴۱ ه. ق. برابر ۶۶۰تشیع در مسیر تاریخ ۱۸۶ یا ۶۶۱ میلادیBritanicca Encyclopedia of World Religions رخ داد.
پس از کشته‌شدن علی بن ابیطالب به دست ابن ملجم مرادی، حسن در کوفه به عنوان خلیفه اعلام می‌شود ولی معاویه، فرماندار شام، این انتصاب را تقبیح می‌کند و لشکری را برای جنگ به کوفه می‌فرستد که این لشکر در مسکن مستقر می‌شود. لشکر حسن نیز در مداین مستقر می‌شود.تشیع در مسیر تاریخ ۱۵۸-۱۶۱
ویلفرد مادلونگ در دانشنامه ایرانیکا می‌نویسد پس از دو ماه عدم فعالیت، حسن نامه‌ای به معاویه نوشت و او را به بیعت با خود فراخواند و به وی یادآوری نمود که به علت اینکه نوه محمد است، استحقاق بیشتری از معاویه به این عنوان دارد. معاویه که از خلق و خوی صلح جوی حسن آگاه بود، پاسخی مودبانه به وی داد که جایگاه اهل بیت محمد را می‌شناسد اما به علت تجربه بیشتر در حکومت داری، خود را بیشتر مستحق خلافت می‌داند. او از حسن خواست که حکومت داری را به وی بسپارد و پس از مرگش، قول می‌دهد که حکومت را به حسن بسپارد. او به حسن پیشنهاد داد که خزانه عراق و مالیات هر مکانی از عراق را که می‌خواهد مال حسن باشد و با حسن در امورات حکومتی مشاوره کند.
وقتی حسن پاسخی به وی نداد، معاویه نامه‌ای تهدید آمیزتری به وی نوشت شروع به تجهیز قشون کرد. وقتی میل به جنگیدن معاویه (با پیش روی لشکریانش تا موصل و احتمالاً در عین حال مذاکره بر سر صلح با حسن) بر همه آشکار گردید، حسن شروع به تجهیز قشون کرد. در ابتدا یارانش از فراخوانش سرباز زدند که عدی بن حاتم آنان را مجبور به اطاعت نمود تا تجهیز قشون کنند. برای جلوگیری از پیش روی‌های معاویه، حسن ۱۲۰۰۰ مرد جنگی را به سرکردگی عبیدالله بن عباس فرستاد و به وی دستور داد که با قیس بن سعد و سعید بن قیس همدانی مشاوره کند. لارا وسیا وگلیری با استناد به طبری بر این باور است احتمالاً حسن می خواسته که قیس بن سعد را در کنار خود باقی نگذارد چرا که قیس از سرسختان درجنگیدن با معاویه بود حال آنکه حسن تمایل به صلح با معاویه داشت. ویلفرد مادلونگ معتقد است که انتخاب عبیدالله بن عباس که در زمان علی، استان تحت حکومتش یمن را بدون جنگ تسلیم دشمن کرد و علی وی را مواخذه کرد، بیانگر این است که حسن می خواسته به نتیجه‌ای صلح آمیز برسد.
دو یا سه ماه پس از خلافت، پیش روی‌های حسن نیز شروع گردید و به ساباط مدائن رسید. در آنجا وی دستور توقف داد و سخنرانی ای که کرد باعث بروز شورش در لشکریانش گردید. وی بیان داشت که هیچ میلی به بروز کینه و دشمنی بین مسلمانان نداشته و صلحی که یارانش آن را رد کردند بهتر از چند دستگی‌های فعلی است. سربازانش گمان بردند که وی قصد صلح با معاویه دارد و شک قبلیشان از روی سخنان چند پهلویی که قبلاً حسن بیان داشته بود و سرعت کم پیش روی اش تشدید گردید و گروهی که به شدت حامی سیاست‌های علی بودند، طی یک عمل خشونت آمیز به خیمه حسن هجوم برده و آن را غارت کرده و قالی اش را زیر پایش بیرون کشیدند. ابن جاعل ازدی، ردای حسن را از دوشش کشید و حسن بدون ردا و در حالی که شمشیرش در غلاف به کمرش بسته شده، رها گردید. بود حسن از طرفدارانش از قبایل همدان و ربیعه استغاثه کرد و از آنجا جان سالم به در برد. در مظلم ساباط، یکی از خوارج به نام جراح بن سنان اسدی در حالی که فریاد می‌کشید که تو همانند پدرت علی کافر شده‌ای، با خنجری به حسن حمله برد و رانش را زخمی کرد که از آن خون بسیاری رفت و جراح بن سنان توسط یکی از یاران حسن کشته شد. حسن را به مدائن برده و در خانه والی آنجا سعد بن مسعود ثقفی درمان نمودند. بعد از آن اخبار حمله به حسن به طور عامدانه از سوی معاویه منتشر شد و لشکریان حسن هزیمت شدند. معاویه تا اخنونیه پیش روی نمود و در آنجا با لشکریان عبیدالله بن عباس که در آنجا خیمه زده بودند روبرو شد و بابهای مذاکره که قبلاً با وجود مخالفتهای حسین باز شده بود به نتیجه نهایی رسید. لشکریان حسن میلی به جنگ نداشتند و روز به روز مردم عراق بیشتر به معاویه می‌گرویدند.
معاویه در اخنونیه توقف کرد و با حسن مذاکره نمود. سپس به عبیدالله بن عباس گفت که حسن تقاضای صلح از وی نموده‌است. اما عبیدالله این را باور نکرد. سپس با عبیدالله در خلوت مذاکره نمود و به عبیدالله گفت که اگر به وی بپیوندد، یک میلیون درهم پاداش خواهد گرفت. عبیدالله این را پذیرفت ولی موضوع را از سربازان سپاه حسن مخفی نمود. این شکست باعث بروز اختلاف در سران سپاه حسن گردید. ۸۰۰۰ تن صلح را پذیرفتند. به دنبال جدایی ابن عبّاس از سپاه حسن، قیس ابن سعد، فرمان سپاه را بر عهده گرفت و جلوی سپاه شام ایستاد. چهار هزار تن از قیس بن سعد عباده حمایت کردند که می‌گفت یا از امام گمراه (معاویه) تبعیت کنید یا حرف من که امام نیستم را اطاعت کنید. (این سخن معانی گوناگون دارد.). به نظر می‌رسد این ۴۰۰۰ تن بر آن بودند که بجنگند اما سرانجام قیس صلح را پذیرفت. معاویه از مسکن به سمت کوفه رفته و حسن نیز به وی پیوست و در مسجد رسماً اعلام کرد که از خلافت کناره گیری کرده‌است.
دانشنامه اسلام می‌نویسد در منابع عوامل پذیرش صلح توسط حسن، صلح دوستی، بیزاری از سیاست و چنددستگی‌های متعاقبش و تمایل به جلوگیری از خون ریزی‌های گسترده گزارش شده‌است. اما احتمال دارد که وی به علت نبود نهضت حامیش، صلح را پذیرفته باشد. اگر بپذیریم که علی از روی عادت، هفته به هفته خزانه را خالی می‌کرد و محتویاتش را بین مردم تقسیم می‌کرد، بنابراین دولت حسن با مشکلات مالی روبرو بود. علاوه بر آن، علی در سالهای آخر خلافتش با شکستهای پی در پی مواجه شد و این مهم در زمان خلافت حسن تشدید شد. از این رو حسن نمی‌توانست به سربازانی تکیه کند که میل چندانی به جنگیدن نداشتند. تبعات بعدی صلح، بر علویان بسیار گران آمد. در بحث و جدلهایی که با آنها می‌شد، آنها در مورد این مطلب که حسن از حق خودش به عنوان خلیفه کناره گرفته و بنابراین آنها دلیلی برای مخالفت ندارند، پاسخی نداشتند. حدیثی موجود است که مدعی است حسن، در حق خودش به عنوان خلیفه پافشاری نخواهد کرد. این حدیث می‌گوید محمد گفته‌است که این پسرم حسن حاکمی است که توسط آن خداوند، روزی دو گروه مخالف مسلمان را در کنار هم می‌آورد.
از دلایل اصلی پیشنهاد صلح توسط حسن، خروج سرداران سپاه کوفه (مانند عبیدالله ابن عباس یا طبق بعضی منابع عبدالله ابن عباس برادر وی) به علت رشوه‌های معاویه و عدم تمایل دیگر سپاهیان وی باشد.
بعد از متارکه جنگ، لشکر معاویه به کوفه آمد و در مراسم تسلیم خلافت به معاویه، معاویه از حسن خواست که برخیزد و از وی عذرخواهی کند. اما حسن نپذیرفت و گفت که وی و حسین تنها نوه‌های محمد هستند و با وجود اینکه حق خلافت متعلق به وی بوده، اما معاویه در این مورد با وی به جنگ پرداخته و حسن تنها به خاطر علاقه به امت اسلامی و جلوگیری از خون ریزی، خلافت را به وی واگذارده‌است. معاویه نیز در سخنرانی اش تمامی عهده‌های نهاده شده را (که تنها به منظور خاموش کردن مقطعی جنگ و راضی کردن مخالفان بود) انکار کرد. مادلونگ می‌نویسد معاویه به دنبال خون خواهی از عثمان بوده و سه روز به مردم فرصت داد تا با وی بیعت کنند و در غیر این صورت بخشیده نخواهند شد.
به گفته حسین‌محمد جعفری و ولهاوزن وقوع این روی‌داد از لحاظ تاریخی بسیار مغشوش و متناقض است.تشیع در مسیر تاریخ ۱۶۶
به گفته زهری از تاریخ‌نویسان، حسن از ابتدا مایل به واگذاری خلافت بوده و به همین رو قیس ابن سعد که از طرفداران سرسخت حسن و از مخالفین بود از فرماندهی سپاه برکنار و عبیدالله ابن عباس را بر سرکار گذاشت. علت سوءِقصد به حسن هم همین دلیل بوده‌است و هنگامی که حسن به معاویه پیشنهاد واگذاری خلافت به شرط دریافت مبلغ معینی پول را می‌کند. معاویه هم نامه را نگاه‌داشته و نامه‌ای سفید با مهر خودش در انتها را برای وی می‌فرستد ولی حسن مبلغ بیشتری نسبت به توافق قبلی می‌نویسد و در انتها هم معاویه به خاطر تغییر مقدار پول از دادن پول شانه خالی می‌کند.تشیع در مسیر تاریخ ۱۶۸-۱۶۹
به نوشته یعقوبی هنگامی که لشکر حسن به مداین می‌رسد سه میانجیانی از سوی معاویه به لشکر حسن می‌روند در لشکر شایعه می‌کنند که حسن صلح کرده‌است لشکریان هم به حسن حمله کرده و چادرش را غارت می‌کنند و هنگامی که وی به سمت قصر ابیض می‌رود تا در آنجا سکنی گزیند شخصی به نام الجراح بن سنان الاسدی به وی حمله کرده و ران وی را مجروح می‌کند و آن شخص کشته می‌شود. این شورش‌ها موجب رضایت حسن به صلح بوده‌است.تشیع در مسیر تاریخ ۱۷۲
به نگاشته ابن اعثم در کتاب الفتوح ابتدا حسن شرایطی که در تاریخ طبری آمده‌است را پیشنهاد می‌کند و عبدالله بن نوفل حارث را به سوی معاویه می‌فرستد معاویه نیز رقعه‌ای سفید امضاء را برای حسن ارسال می‌دارد. اما حسن عهدنامه‌ای را می‌نویسد که در زیر ذکر می‌شود و به همین دلیل معاویه زیربار قبول شرایط صلح حسن نمی‌رود.تشیع در مسیر تاریخ ۱۷۳-۱۷۴
در منابع، شرایط صلح حسن، به صورت ضد و نقیض بیان شده‌است. بعضی روایات حاکی از آن هستند که معاویه کاغذ سفیدی برای حسن فرستاد که شروط را در آن بنویسد و حسن بعدها افسوس می‌خورد که چرا بیشتر درخواست نکرده بود. قرار شد که سالانه ۱ میلیون درهم به حسن پرداخت گردد و ۵ میلیون درهم از خزانه کوفه و مالیات برخی مناطق ایران مانند اهواز، فسا و دارابگرد به وی تعلق گیرد. حسن پس از خواندن این نامه گفت که معاویه برای به دست آوردن خلافت خواسته‌است به طمع ورزی حسن متوسل شود. حسن در جواب از سفیر خود خواست برای مردم امان بگیرد. مردم بصره موضوع آخر (مالیات نواحی ایران) را نمی‌پذیرفتند و آن را متعلق به خود می‌دانستند. لارا وسیا وگلییری در دانشنامه اسلام بر این باور است که شرایط دیگری نیز در منابع آمده که ممکن است بعدها به خاطر کاهش سرزنشهای وارده بر حسن و القا این مطلب که حسن با این صلح از موضع قبلی اش کناره گیری نکرده، ساخته شده باشد. از این شرایط می توان به انتقال قدرت از معاویه به حسن پس از مرگ معاویه اشاره کرد. اما تعیین کردن پیشاپیش خلیفه آتی در بین مسلمانان آن زمان جا نیفتاده بود و معلوم بود که معاویه بعدها در مورد قبول این مطلب از سوی جامعه مسلمانان با مشکل مواجه خواهد شد. نامه‌ای از معاویه حاکی از آن است که قرار شد این شرط در آینده اجرا گردد. اما ضمانت محکمی از معاویه نگرفته شد.
ویلفرد مادلونگ در دانشنامه ایرانیکا می‌نویسد معاویه نامه‌ای سفید امضا برای حسن فرستاد که حسن در آن موارد زیر را افزود:
دانشنامه اسلام می‌نویسد این که معاویه عهد کرد که خلیفهٔ برحقی باشد نمی‌توانست دلیلی بر آن باشد که وی از سیاستهای علی تبعیت می‌کند. قرار شد که دو میلیون درهم (احتمالاً حسن، سهم حسین را هم در نظر گرفته بود) از سوی معاویه پرداخت شده و بنی هاشم بر قبایل دیگر قریش درگرفتن مزایا و عطاها ارجح شمرده شوند.
میان منابع مختلف در متن عهدنامه تفاوت‌های «اساسی» وجود دارد.تشیع در مسیر تاریخ ۱۶۶
در تاریخ طبری چند صفحه بعدتر درباره رفتارهای بسر بن ابی ارطاه چهارمین شرط را به شکل زیر اضافه می‌کند:تشیع در مسیر تاریخ ۱۷۹
حسین‌محمد جعفری این‌گونه استدلال می‌کند که چون منابع متفق‌القولند که علی هر هفته خزانه را تقسیم می‌کرد و از فاصله کشته شدن علی تا صلح حسن چند ماه بیشتر فاصله نبوده و بنابر آنارشیسم اداری در این مدت احتمال جمع شدن پنج میلیون درهم در خزانه کاملاً نامحتمل است.تشیع در مسیر تاریخ ۱۷۹
دینوری نگاشته‌است:تشیع در مسیر تاریخ ۱۷۹
ابن الاثیر علاوه بر شروط دینوری دو شرط دیگر را نیز یاد می‌کند:تشیع در مسیر تاریخ ۱۸۰
ابن اعثم می‌نویسد:تشیع در مسیر تاریخ ۱۸۱
بلاذری (از مورخان قرن دوم هجری) می‌نویسد که مذاکرات معاویه قبول کرد که یک میلیون درهم به علاوه خراج درالبگرد به حسن بدهد همچین بعد از مرگ معاویه قدرت به حسن منتقل شود. در آخرین مذاکرات، معاویه نامه‌ای سفید امضا برای حسن فرستاد که حسن در آن موارد زیر را افزود:
همچنین در ادامه بلاذری نگاشته‌است؛ معاویه پس از به قدرت رسیدن شرایط صلح نامه را انکار کرد.دانشنامه ایرانیکا، آنلاین
اما در کتاب صلح امام حسن این چنین آمده‌است:صلح امام حسن ۳۰۴-۳۰۶
صلح حسن همان طور که پیش بینی می‌شد، واکنش‌هایی را در میان حامیانش برانگیخت. حجر بن عدی گفت که‌ای کاش می‌مرد و صلح کردن حسن را نمی دید. همچنین وی یا یکی دیگر از پیروان، حسن را باعث ذلت مسلمانان دانست. بعضی دیگر گفتند که حسن باید در تصمیمش تجدید نظر کند. شیعیان در سالهای بعد، این مطلب که حسن هیچ گونه تعهدی از معاویه نگرفت که بعد از مرگش خلافت را به وی بسپارد را نمی‌پذیرفتند. معاویه پس از صلح حسن، اقدامات متعددی در جلوگیری از شورشهای شیعیان انجام داد. به عنوان مثال برخی قبایل شیعی را از کوفه خارج کرده و به جای آنها قبایلی از شام و بصره و بین النهرین را اسکان داد.
پس از قرارداد صلح، برخی از هواداران سرسخت علی حاضر به بیعت با معاویه و معاهده صلح نبودند که به رهبری حجر بن عدی الکندی در کوفه دست به شورش برداشتند. آن‏‎ها دستگیر شدند و حجر بن عدی و شش نفر دیگر از رهبران شورش، به اتهام الحاد و شورش گردن زده‌شدند. این اتهام از سوی ۴۵ تن از بزرگان کوفه امضا شده‌بود. اما بعداً معلوم گشت که چندی از این امضاها جعل شده‌است و حتی قاضی (شریح بن الحارث) به معاویه نوشت: «گواهی می‌دهم که حجر مسلمان متقی است در نماز ثابت‌قدم است، صدقه می‌دهد، روزه را در ماه رمضان به‌پامی‌دارد و همیشه حج و عمره را برگزار می‌کند... و او مقام والایی در اسلام دارد».تشیع در مسیر تاریخ ۱۹۶-۱۹۷
پس از دست کشیدن از خلافت، حسن راهی مدینه شد. در بین راه در قادسیه، نامه‌ای از معاویه دریافت نمود که از وی خواسته بود تا در جنگ علیه یکی از خوارج بنام ابن الحنصا الطاعی که به تازگی قیام کرده بود به او کمک کند. حسن پاسخ داد که به این علت از جنگ دست کشیده‌است تا صلح را به میان امت برگرداند و به همین دلیل در جنگ شرکت نخواهد کرد.
حسن تا آخر عمر در مدینه با آرامش زندگی کرد.تشیع در مسیر تاریخ ۱۸۸«Ḥasan.» Encyclopædia Britannica. ۲۰۱۰. Encyclopædia Britannica Online. ۰۹ Jul. ۲۰۱۰ <http://www.britannica.com/EBchecked/topic/256452/Hasan>.
سیستم پوششی بیتوسیل جهت محافظت لوله‌های فولادی خطوط انتقال در مقابل خوردگی
پوشش بیتوسیل حاصل تحقیقات مشترک شرکت نفتی شل (Shell International Petroleum) و شرکت فنیکس (Phoenix International A/S) می‌باشد که ضمن برخورداری از ویژگی‌های یک پوشش برتر به لحاظ اقتصادی نیز مقرون بصرفه است. بیتوسیل، پوشش قیر پایه نفتی است که خواص آن با مواد پلیمری بهبود داده شده‌است. پوشش بیتوسیل به صورت گرم بر روی لوله با ضخامت حداقل 4 میلی‌متر اجرا شده و عملکردی عالی در طی دوره بهره‌برداری خط لوله دارد.از ویژگی‌های بارز این پوشش می‌توان به جدایش کاتدیک، مقاومت در برابر تنش‌های خاک و چسبندگی بالا اشاره نمود. لازم به ذکر است به علت ثبت این سیستم پوششی جهت اجرا و تولید مواد اولیه، کسب مجوز لازم از یکی از شرکت‌های نفتی شل (Shell)ویا فنیکس بین‌الملل الزامی می‌باشد .
یکی از مزایای کلیدی هر سیستم پوششی، یک نواختی آن در کل خط لوله اعم از سر جوش‌ها و بدنه لوله می‌باشد . این نکته بخصوص در زمینه حفاظت کاتدی و طراحی ولتاژ لازم جهت حفاظت خط لوله، از اهمیت خاصی برخوردار است. استفاده از نوار سرجوش بیتوسیل ممبرین امکان دستیابی به یکپارچگی عایق در کل خط لوله که همگی از جنس بیتوسیل یا قیر پایه نفتی است، را فراهم می‌سازد.
پوشش بیتوسیل دارای استاندارد اروپایی EN10300 و استاندارد Shell به شماره DEP 31.40.30.33-Gen بوده و تاکنون در خطوط متعددی مورد استفاده قرار گرفته‌است (پروژه خط لوله اتیلن غرب ایران به طول 2900 کیلومتر که در مسیر عسلویه به مهاباد جهت تأمین خوراک اتیلن پتروشیمی‌های مسیر خط لوله احداث گردیده است)
نوار سرجوش بیتوسیل ممبرین (Bituseal® Membrane) به عنوان یکی از اجزاء سیستم پوششی مطابق با استانداردهای بین‌المللی تولید می‌گردد و به لحاظ فنی و اقتصادی یک پوشش سرجوش منحصربه‌فرد و جایگزین برتر دیگر سیستم‌های پوشش نواری به‌شمار می‌رود که از دیدگاه حفاظت کاتدی و خواص فیزیکی پوشش کاملاً" با پوشش قیر پایه نفتی، اعم از بیتومنی و بیتوسیل سازگار و هماهنگ است.
https://web.archive.org/web/20080520121538/http://www.phoenixint.dk/page41.aspx
شاعر ابدی داستان کوتاه علمی تخیلی از آیزاک آسیموف است . این داستان نخستین بار در ماه می ۱۹۵۴ منتشر شده است، ولیکن بعدها در مجموعه‌هایی همچون «زمین اتاق کاملی ست» (۱۹۵۷) و بهترین داستانهای علمی-تخیلی ایزاک آسیموف (۱۹۸۶) تجدید چاپ شده‌است.
لفظ "شاعر ابدی" عنوانی ست که ایزاک آسیموف آن را برای بیان شگفتی عمیق خود از شخصیت شکسپیر به کار می‌برد که گاهی نیز عبارت‌های موجود در کارهای شکسپیر را مورد مسخره و استهزا قرار می‌دهد. مانند "سمبلیک"، "فرویدی" و "بحرانیِ جدید".
سبک داستان مانند بسیاری از داستان‌های این نویسنده گفتگوییست که این بار بین دو استاد دانشگاهی در مراسم سالیانه کریسمس دانشگاه رخ می‌دهد. مانند این است که آسیموف دارد درباره نگاه آکادمی‌های ادبی به آثارش می‌نویسد. وی در شرح حال "در خاطری که هنوز سبز است" توضیح می‌دهد که رمان‌ها و داستان‌های علمی-تخیلی چگونه به تدریج جایگاهی برای خود پیدا می‌کنند . در حالی که در همان زمان، شخصیت استاد ادبی‌اش مطالبی را در مورد ادبیات علمی تخیلی (شاید در مورد داستان‌های خود ایزاک آسیموف) می‌نویسد و آن‌ها را نامفهوم می‌خواند.
مسابقات کار عبارت ازرقابت کار درمیان موسسات دولتی است. این واژه در کشورهای سوسیالستی، اتحاد جماهیر شوروی سابق و کشورهای که متحد با اتحاد جماهیر شوراوی سابق بود مورد استفاده قرار می‌گرفت. این مسابقه روی پنج شاخص استوار بود؛ که باید از طرف رقابت‌کننده گان مورد تطبیق قرار می‌گرفت.