moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
"" (۲۰۱۶) پایان سه گانه "کاپیتان آمریکا" با بازی کریس ایوانز در نقش استیو راجرز در نظر گرفته شد و ویلسون مکی به کاپیتان آمریکا جدید در "شاهین و سرباز زمستان" تبدیل شد. اسپلمن و ماسون، به ترتیب نویسنده و نویسنده سریال، در اواخر آوریل ۲۰۲۱ مشغول نوشتن فیلمنامه یک فیلم جدید کاپیتان آمریکا بودند و مکی تا اوت همان اوت قرارداد فیلم را امضا کرده بود. اونا در ژوئیه ۲۰۲۲ به فیلم ملحق شد، در حالی که اعضای دیگر بازیگران در سپتامبر همان سال مشخص شدند. فیلمبرداری در مارس ۲۰۲۳ در استودیو تیریلیت در آتلانتا، جورجیا آغاز شد و تا ژوئن همان ژوئن ادامه داشت.
"کاپیتان آمریکا: نظم نوین جهانی" قرار است در تاریخ ۳ می ۲۰۲۴ به عنوان بخشی از دنیای سینمایی مارول در ایالات متحده منتشر شود.
علاوه بر این، Xosha Roquemore برای یک نقش نامعلوم انتخاب شده است.
مارجوری آیلین بیبی (؛ ۹ اکتبر ۱۹۰۸ – ۹ مه ۱۹۸۳) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "ماجرای پرشور هالیوود" و "افسون‌شده" اشاره کرد.
جرج موران (؛ – ) خواننده، کمدین و بازیگر بود.
دروسیلا تانزی ؛ (۵ آوریل ۱۸۸۵ – ۲۰ اکتبر ۱۹۶۳) نویسنده ایتالیایی بود که در میلان به دنیا آمد و در همان‌جا درگذشت.
تانزی دختر وکیل سوسیالیست کارلو تانزی بود.Butcher, J. (2004). Eugenio Montale and Natalia Ginzburg: From" Lessico Famigliare" to the" Xenia". "Eugenio Montale and Natalia Ginzburg", 1000-1020. او خواهرزاده یوجنیو تانزی، خواهر لیدیا و سیلویو تانزی، و عمه ناتالیا گینزبورگ بود.
اولین همسر او ماتئو مارانگونی، مورخ هنر بود و دومین ازدواجش با شاعر و برنده جایزه نوبل، یوجنیو مونتاله بود. او برای دومین بار در سال ۱۹۵۸ پس از مرگ شوهر اولش در همان سال ازدواج کرد.
غلام‌حسین کاشف از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌های نهم
و یازدهم
بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
یاغجی‌آبدال یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده‌است.
یاغپور یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده‌است.
یاورو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده‌است.
یایلاجیک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده‌است.
یشیل‌دره یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده‌است.
میرزا محمدتقی خان شنکایی شیرازی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌هاینهم
و دهم بعنوان نماینده شیراز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
یشیل‌اوز یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده‌است.
یشیل‌تپه یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده‌است.
ییکیلگان یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده‌است.
ییلدیزکوی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده‌است.
یول‌یانی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده‌است.
یوواجیک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده‌است.
یوواکوی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آماسیه واقع شده‌است.
میرزا احمدخان مؤید قوامی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌های نهم، دهم، یازدهم، دوازدهم، سیزدهم
بعنوان نماینده شیراز و دوره چهاردهم بعنوان نماینده فسا در مجلس شورای ملی حضور داشت.
روتیگوتین () (با نام تجاری Neupro)، یک آگونیست دوپامین از دسته داروهای غیر ارگولین است که برای درمان بیماری پارکینسون و سندرم پای بی‌قرار ساخته شده‌است. این دارد به عنوان یک پچ ترانس‌درمال یک بار در روز فرموله شده‌است که رهاسازی آهسته و ثابت دارو را در طی ۲۴ ساعت فراهم می‌کند.
مانند سایر آگونیست‌های دوپامین، روتیگوتین دارای اثرات ضد افسردگی است و ممکن است در درمان افسردگی نیز سودمند باشد.
عوارض جانبی عمومی روتیگوتین ممکن است شامل یبوست، دیس‌کینزی، حالت تهوع، استفراغ، سرگیجه، خستگی، بی‌خوابی، خواب‌آلودگی، گیجی، و توهم باشد. عوارض جدی‌تر می‌تواند شامل اختلالات روان‌پریشی و کنترل تکانه‌ای مانند بیش‌جنس‌گرایی، ضربه زدن و قمار آسیب‌شناختی باشد. واکنش‌های جانبی خفیف پوستی در محل استفاده از پچ نیز ممکن است رخ دهد.
ایبرکسافونگرپ () که با نام تجاری Brexafemme فروخته می‌شود، یک داروی ضد قارچی است که برای درمان کاندیدیازیس ولوواژینال (VVC) (عفونت مخمری واژن) استفاده می‌شود. این دارو از طریق دهان مصرف می‌شود. برآورد می‌شود که ۷۵ درصد از زنان حداقل یک اپیزود و ۴۰ تا ۴۵ درصد دو یا بیشتر در طول زندگی خود خواهند داشت.
این دارو یک ضد قارچ تری ترپنوئیدی است. از طریق مهار گلوکان سنتاز عمل می‌کند که از تشکیل دیواره سلولی قارچی جلوگیری می‌کند.
ایبرکسافونگرپ در ژوئن ۲۰۲۱ میلادی برای استفاده پزشکی در ایالات متحده آمریکا تأیید شد. این دارو نخستین داروی تأیید شده در کلاس جدید ضد قارچ است.
این دارو برای درمان زنان بزرگسال و پس از قاعدگی کودکان مبتلا به کاندیدیازیس ولوواژینال (VVC) نشان داده شده‌است.
این دارو یک عامل ضد قارچ تری ترپنوئید است. این دارو از طریق مهار آنزیم گلوکان سنتاز، که در تشکیل ۱٬۳-β-D-گلوکان - یک جزء ضروری از دیواره سلولی قارچ - نقش دارد، عمل می‌کند. این ترکیب دارای فعالیت قارچ کشی وابسته به غلظت علیه گونه‌های کاندیدا است.
این دارو دارای زمان رسیدن به بیشینه غلظت ۴ تا ۶ ساعت است. با هیدروکسیلاسیون از طریق CYP3A4 و متعاقباً با گلوکورونیداسیون و سولفاته شدن متابولیزه می‌شود. نیمه عمر دارو تقریباً ۲۰ ساعت است.
میرزاحسن خان کورس از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌های نهم و دهم بعنوان نماینده قزوین در مجلس شورای ملی حضور داشت.
تاریخ آسیای مرکزی مربوط به تاریخ اقوام مختلفی است که در آسیای مرکزی ساکن بوده‌اند. سبک زندگی چنین افرادی در درجه اول با توجه به اقلیم و جغرافیای منطقه تعیین شده‌است. خشکی این منطقه کشاورزی را با مشکل مواجه می‌کند و دوری از دریا مانع از تجارت زیاد آن می‌شود؛ بنابراین، تعداد کمی از شهرهای بزرگ در این منطقه توسعه یافتند. مردمان اسب‌سوار عشایری استپ برای هزاران سال بر این منطقه تسلط داشتند.روابط بین کوچ نشینان استپ و مردم غیر کوچ نشین در آسیای مرکزی و اطراف آن با تنش آغاز شد. سبک زندگی عشایری به خوبی برای جنگ مناسب بود و اسب سواران استپی به دلیل تکنیک‌های ویرانگر و توانایی کمانداران اسب خود به برخی از نیرومندترین افراد نظامی در جهان تبدیل شدند.O'Connell, Robert L. : "Soul of the Sword.", page 51. The Free Press, New York, 2002 به‌طور دوره‌ای، رهبران قبایل یا تغییر شرایط باعث می‌شدند که چندین قبیله خود را در یک نیروی نظامی واحد سازماندهی کنند، که پس از آن غالباً لشکرکشی‌هایشان فتوح را به‌ویژه در مناطق «متمدن‌تر» آغاز می‌کرد. چند مورد از این نوع ائتلاف‌های قبیله ای شامل حمله هون‌ها به اروپا، مهاجرت‌های مختلف ترک‌ها به ماوراءالنهر، حملات «» به چین و به ویژه تسخیر بسیاری از اوراسیا توسط مغول‌ها بود.
تسلط عشایر در قرن شانزدهم پایان یافت زیرا سلاح گرم به مردم ساکن اجازه داد تا کنترل منطقه را به دست آورند. امپراتوری روسیه، سلسله چینگ چین و سایر قدرت‌ها در این منطقه گسترش یافتند و تا پایان قرن نوزدهم بخش عمده‌ای از آسیای مرکزی را تصرف کردند. پس از انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ میلادی، اتحاد جماهیر شوروی بیشتر آسیای مرکزی را دربر گرفت. تنها مغولستان و افغانستان به‌طور اسمی مستقل باقی ماندند، اگرچه مغولستان به عنوان یک کشور اقماری شوروی وجود داشت و نیروهای شوروی در اواخر قرن بیستم به افغانستان حمله کردند. نواحی شوروی در آسیای مرکزی شاهد صنعتی شدن و ساخت زیرساخت‌ها، اما همچنین سرکوب فرهنگ‌های محلی و میراث ماندگار تنش‌های قومی و مشکلات زیست‌محیطی بود.
با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ میلادی، پنج کشور قزاقستان، ازبکستان، ترکمنستان، قرقیزستان و تاجیکستان در آسیای مرکزی استقلال یافتند. در تمام کشورهای جدید، مقامات سابق حزب کمونیست قدرت را به عنوان قدرتمندان محلی حفظ کردند، به استثنای قرقیزستان که علیرغم برکناری سه رئیس‌جمهور پس از شوروی در خیزش‌های مردمی، هنوز نتوانسته‌است یک دموکراسی پایدار را تحکیم کند."US and West need to stand solid behind Kyrgyzstan, Central Asia's only democracy"
انسان‌های مدرن از نظر آناتومی ("هوموسیپینس") در ۵۰۰۰۰ تا ۴۰۰۰۰ سال پیش به آسیای مرکزی رسیدند. همچنین تصور می‌شود که آنها ۳۸۰۰۰ سال پیش به فلات تبت رسیده‌اند.. . Jane Qiu, The Surprisingly Early Settlement of the Tibetan Plateau, "Scientific American, 1 March 2017." قدیمی‌ترین نمونه انسان مدرن موجود در شمال آسیای مرکزی، بقایای ۴۵۰۰۰۰ ساله‌ای است که از نظر ژنتیکی نزدیک‌ترین به مردمان آسیای شرقی باستان و مدرن بود، اما نسب بعدی او خیلی زود از بین رفت.
آسیای مرکزی پارینه سنگی با جمعیتی متمایز اما عمیقاً مرتبط با اروپا (اوراسیای شمالی باستان)بود. در طول عصر برنز، آسیای مرکزی باستان رویدادهای مهاجرتی مختلفی را از اروپا و خاورمیانه دریافت کرد که این مهاجرت‌ها مربوط به مردمان هندو اروپایی بود. عصر مفرغ آسیای مرکزی عمدتاً از مردمان ایرانی‌تبار تشکیل شده بود و برخی از گروه‌ها منشأ پالئوسیبری و سامویدی (اورالیک)Paleo-Siberian and Samoyedic (Uralic) داشتند. از اوایل عصر آهن، آسیای مرکزی مهاجرت‌های قابل توجهی از جمعیت‌های مرتبط با آسیای شرقی دریافت کرد و به‌طور فزاینده ای متنوع شد. مردمان ترک به آرامی جای خود را به بومیان ایرانی زبان قبلی دادند و جمعیت آسیای مرکزی را از ایرانیان عمدتاً به آسیای شرقی تبدیل کردند. آسیای مرکزی مدرن با دو اصل و نسب اوراسیا غربی و اوراسیا شرقی مشخص می‌شود، که اکثریت آنها عمدتاً از اجداد آسیای شرقی هستند و می‌توانند با مردمان ترک مغولستان و آسیای شمال شرقی مرتبط شوند.
در هزاره‌های دوم و یکم قبل از میلاد، یک سری از دولت‌های بزرگ و قدرتمند در حاشیه جنوبی آسیای مرکزی (خاور نزدیک باستان) ایجاد شدند. این امپراتوری‌ها تلاش‌های متعددی را برای تسخیر مردم استپ انجام دادند اما با موفقیت‌های متفاوتی روبرو شدند. پادشاهی ماد و شاهنشاهی هخامنشی هر دو بر بخش‌هایی از آسیای مرکزی حکومت می‌کردند. امپراتوری شیونگ‌نو (209 BC-93 (156) AD) را می‌توان اولین امپراتوری آسیای مرکزی دانست که نمونه ای برای امپراتوری‌های بعدی گوک‌ترک و مغول بود.Christoph Baumer "The History of Central Asia – The Age of the Silk Roads (Volume 2); PART I: EARLY EMPIRES AND KINGDOMS IN EAST CENTRAL ASIA 1. The Xiongnu, the First Steppe Nomad Empire" اجداد قبیله Xiongnu، یعنی «Xiongnu»، دولت «Zhongshan» (حدود قرن ۶ قبل از میلاد تا حدود ۲۹۶ قبل از میلاد) را در استان هبئی، چین تأسیس کرد. عنوان «chanyu» توسط حاکمان «Xiongnu» و قبل از مودو چانیو استفاده می‌شد، بنابراین ممکن است که تاریخ دولت «Xiongnu» بسیار قبل از حکومت مودو چانیو آغاز شده باشد.
به دنبال موفقیت جنگ هان-شیونگنو (به انگلیسی:)، دولت‌های چین نیز مرتباً در تلاش بودند تا قدرت خود را به سمت غرب گسترش دهند. این کشورها علیرغم قدرت نظامی خود، فتح کل منطقه را دشوار می‌دیدند.
هنگامی که عشایر استپ با یک نیروی قوی‌تر مواجه می‌شدند، می‌توانستند به سادگی به عمق استپ عقب‌نشینی کنند و منتظر خروج مهاجمان باشند. عشایر بدون هیچ شهر و ثروت اندک به جز گله‌هایی که با خود می‌بردند، چیزی نداشتند که آنها را مجبور به دفاع کند. نمونه ای از آن را شرح مفصل هرودوت از لشکرکشی‌های بیهوده ایرانیان علیه سکاها آورده‌است. سکاها مانند اکثر امپراتوری‌های کوچ نشین، سکونتگاه‌های دائمی در اندازه‌های مختلف داشتند که نشان دهنده درجات مختلف تمدن در آنان بود.Herodotus, IV, 83–144 شهرنشین مستحکم وسیع کامیانکا در رودخانه دنیپر، که از اواخر قرن پنجم قبل از میلاد مستقر شد، به مرکز پادشاهی سکاها تبدیل شد و توسط آتیا اداره می‌شد و او در نبرد علیه فیلیپ دوم مقدونی در سال ۳۳۹ قبل از میلاد جان خود را از دست داد.
برخی از امپراتوری‌ها، مانند امپراتوری‌های ایران و مقدونی، با تأسیس شهرها و به دست گرفتن کنترل مراکز تجاری، به آسیای مرکزی نفوذ کردند. فتوحات اسکندر مقدونی تمدن هلنیستی را تا اسکندریه اسخاته (به معنی:"اسکندریه دورترین") گسترش داد. اسکندریه اسخاته در سال ۳۲۹ قبل از میلاد و در تاجیکستان امروزین تأسیس شد. پس از مرگ اسکندر در سال ۳۲۳ قبل از میلاد، قلمرو آسیای مرکزی او در طول جنگ‌های سرداران اسکندر به دست امپراتوری سلوکی افتاد.
در سال ۲۵۰ قبل از میلاد، بخش آسیای مرکزی از امپراتوری (باختری) به عنوان دولت یونانی بلخ جدا شد و تا پایان آن دولت در ۱۲۵ قبل از میلاد با هند و چین تماس‌های گسترده‌ای داشت. پادشاهی یونانی هند، که عمدتاً در منطقه پنجاب مستقر بود اما بخش بزرگی از افغانستان را کنترل می‌کرد، پیشگام توسعه فرهنگ یونانی-بودیسمی (به انگلیسی:) بود. پادشاهی کوشانی از قرن دوم پیش از میلاد تا قرن چهارم پس از میلاد در گستره وسیعی از منطقه رشد کرد و سنت‌های هلنیستی و بودایی را ادامه داد. این دولت‌ها از موقعیت خود در جاده ابریشم که چین و اروپا را به هم پیوند می‌دهد، رونق گرفتند.
به همین ترتیب، در شرق آسیای مرکزی، سلسله هان چین در اوج قدرت امپراتوری خود به منطقه آسیای مرکزی گسترش یافت. تقریباً از ۱۱۵ تا ۶۰ قبل از میلاد، نیروهای هان با Xiongnu بر سر کنترل دولت‌شهرهای واحه‌ای در حوضه تاریم جنگیدند. هان‌ها در نهایت پیروز شدند و در سال ۶۰ قبل از میلاد تحت الحمایه مناطق غربی قرار گرفتند که به امور دفاعی و خارجی منطقه می‌پرداخت. حکومت چینی‌ها در حوزه تاریم به‌طور متوالی با کوشانی‌ها و هپتالیان‌ها جایگزین شد.
بعدها قدرت‌های خارجی مانند شاهنشاهی ساسانی بر تجارت این مناطق مسلط شدند. یکی از آن قدرت‌ها، شاهنشاهی اشکانی، منشأ از آسیای مرکزی داشت، اما سنت‌های فرهنگی ایرانی-یونانی را پذیرفت. این یک نمونه اولیه از یک موضوع تکرارشونده در تاریخ آسیای مرکزی است: گاهی عشایر منشأ گرفته از آسیای مرکزی پادشاهی‌ها و امپراتوری‌های اطراف منطقه را تسخیر می‌کنند، اما به سرعت در فرهنگ مردمان تسخیر شده ادغام می‌شوند.
در این زمان آسیای مرکزی منطقه ای ناهمگون با ترکیبی از فرهنگ‌ها و مذاهب بود. بودیسم بزرگ‌ترین دین باقی ماند، اما در شرق متمرکز بود. در اطراف ایران، آیین زرتشت اهمیت یافت. مسیحیت نسطوری وارد این منطقه شد، اما هرگز چیزی بیش از یک ایمان اقلیتی نبود. مانوییت اما موفق‌تر بود و سومین دین بزرگ شد.
گسترش ترکها در قرن ششم آغاز شد. اویغورهای ترک‌زبان یکی از بسیاری از گروه‌های فرهنگی متمایز بودند که توسط تجارت مسیر ابریشم در تورفان (که در آن زمان توسط سلسله تانگ چین اداره می‌شد) گرد هم آمدند. اویغورها که عمدتاً عشایری دامدار بودند تحت تأثیر تعدادی از ادیان از جمله مانوی، بودیسم و مسیحیت نسطوری قرار گرفتند. بسیاری از آثار باستانی این دوره در قرن نوزدهم و در این منطقه کویری دورافتاده یافت شد.
در زمان دودمان‌های سوئی و تانگبود که چین به شرق آسیای مرکزی گسترش یافت. سیاست خارجی چین در شمال و غرب اکنون باید با عشایر ترک که در حال تبدیل شدن به غالب‌ترین گروه قومی در آسیای مرکزی بودند، مقابله می‌کرد. دولت سوئی برای رسیدگی و اجتناب از هرگونه تهدیدی که توسط ترکها ایجاد می‌شد، استحکامات دفاعی را تعمیر کرد و فرستادگان تجاری و خراجی آنها را دریافت کرد. آنها شاهزاده خانم‌های سلطنتی را برای ازدواج با رهبران قبیله ترک فرستادند که در مجموع چهار نفر از آنها در سال‌های میلادی ۵۹۷، ۵۹۹، ۶۱۴ و ۶۱۷ بودند. ارتش سوئی در جنگ داخلی ترک‌ها مداخله کرد و بین گروه‌های قومی علیه ترک‌ها درگیری ایجاد کرد.
در اوایل سلسله سوئی، ترکها به یک نیروی نظامی بزرگ تبدیل شده بودند که توسط چینی‌ها به کار گرفته می‌شد. هنگامی که خیتان‌ها در سال ۶۰۵ حمله به شمال شرق چین را آغاز کردند، یک ژنرال چینی ۲۰۰۰۰ترک را علیه آنها رهبری کرد و به عنوان پاداش، دام و زنان خیتان را بین ترک‌ها تقسیم کرد. در دو نوبت بین سال‌های ۶۳۵ و ۶۳۶، شاهزاده‌های سلطنتی تانگ با مزدوران ترک یا ژنرال‌های چینی ازدواج کردند.
در سرتاسر سلسله تانگ تا پایان سال ۷۵۵ میلادی، تقریباً ده ژنرال ترک زیر نظر تانگ خدمت می‌کردند. در حالی که بیشتر ارتش تانگ از سربازان "" چینی "(府兵) تشکیل" شده بود، اکثر سربازان به رهبری ژنرال‌های ترک اصالتی غیر چینی داشتند و عمدتاً در مرزهای غربی که حضور نیروهای " (府兵)کم" بود، لشکرکشی می‌کردند. برخی از سربازان «ترک» هان چینی کوچ نشین شده بودند، مردمی که هویت چینی آنان از بین رفته یا کم‌رنگ تر شده بود.
جنگ داخلی در چین تقریباً تا سال ۶۲۶ میلادی و با شکست در سال ۶۲۸ از جنگ سالار چینی اردووس، لیانگ شیدو فروکش کرد. پس از این درگیری‌های داخلی، تانگ حمله ای را علیه ترک‌ها آغاز کرد. در سال ۶۳۰ میلادی، ارتش تانگ مناطقی از صحرای اوردوس، استان مغولستان داخلی امروزی و جنوب مغولستان را از ترکها تصرف کرد.
پس از این پیروزی نظامی، امپراتور تای‌زونگ در میان ترک‌های مختلف منطقه که با او و امپراتوری چین بیعت کردند، عنوان خان بزرگ را به دست آورد (با چند هزار ترک که برای زندگی در چانگان به چین سفر کردند). در ۱۱ ژوئن ۶۳۱ میلادی، امپراتور تای‌زونگ همچنین فرستادگانی را با طلا و ابریشم به قبایل ترک شرقی فرستاد تا اسرای برده چینی را که در جریان انتقال از سویی به تانگ از مرز شمالی دستگیر شده بودند، متقاعد به آزاد سازی کند. این فرستادهٔ وی موفق شد ۸۰۰۰۰ مرد و زن چینی را آزاد کند که سپس به چین بازگردانده شدند.
در حالی که ترک‌ها در منطقه اوردوس (سرزمین سابق شیونگ‌نو) مستقر بودند، دولت تانگ سیاست نظامی تسلط بر استپ مرکزی را در پیش گرفت. مانند سلسله هان قبلی، سلسله تانگ، همراه با متحدان ترک مانند اویغورها، آسیای مرکزی را در طول دهه‌های ۶۴۰ و ۶۵۰ تسخیر و تحت سلطه خود درآوردند. تنها در زمان امپراتور تای‌زونگ، لشکرکشی‌های بزرگی نه تنها علیه گوک‌ترک‌ها، بلکه مبارزات جداگانه‌ای علیه Tuyuhun و Xueyantuo نیز آغاز شد. تایزونگ همچنین مبارزاتی را علیه دولت‌شهرهای واحه حوضه تاریم آغاز کرد که با الحاق گائوچانگ در سال ۶۴۰ آغاز شد. پادشاهی قره‌شهر در سال ۶۴۴ میلادی به تصرف تانگ درآمد و پادشاهی کوچا در سال ۶۴۹ میلادی فتح شد.
گسترش به آسیای مرکزی در زمان جانشین تای‌زونگ، امپراتور گائوزونگ، که در سال ۶۵۷ با ارتشی به رهبری سو دینگ فانگ به ترکان غربی تحت حکومت خاقان آشینا هلو حمله کرد، ادامه یافت. آشینا شکست خورد و خاقانات در امپراتوری تانگ جذب شد. این قلمرو از طریق تحت‌الحمایه عمومی برای آرام‌سازی غرب و چهار پادگان آنشی اداره می‌شد. هژمونی تانگ در آن سوی کوه‌های پامیر در افغانستان با شورش‌های ترک‌ها در سال ۶۶۵ پایان یافت، اما تانگ حضور نظامی خود را در قرقیزستان، تاجیکستان، ازبکستان و قزاقستان حفظ کرد. این متلقات بعداً توسط امپراتوری تبت در جنوب ودر سال ۶۷۰ میلادی مورد حمله قرار گرفت.
امپراتوری تانگ برای کنترل نواحی مختلف در آسیای داخلی و مرکزی با امپراتوری تبت رقابت می‌کرد که در برخی مواقع با اتحادهای ازدواج سیاسی مانند ازدواج شاهدخت ون‌چنگWencheng (متوفی ۶۸۰ میلادی) با سونگتسن گامپو (متوفی ۶۴۹) حل و فصل می‌شد. یک سنت تبتی ذکر می‌کند که پس از مرگ سونگتسان گامپو در سال ۶۴۹ پس از میلاد، نیروهای چینی لهاسا را تصرف کردند. محقق تبتی «Tsepon WD Shakabpa» معتقد است که این سنت یک خطا تاریخی است و «آن تاریخچه‌هایی که ورود نیروهای چینی را گزارش می‌دهند صحیح نیست» و ادعا می‌کند که این رویداد نه در سالنامه چینی و نه در دست نوشته‌های دون‌هوانگ ذکر شده‌است.
بین سال‌های ۶۷۰ تا ۶۹۲ رشته‌ای طولانی از درگیری‌ها با تبت بر سر مناطقی در حوضه تاریم وجود داشت و در سال ۷۶۳ میلادی تبتی‌ها حتی پایتخت چین، چانگان را به مدت پانزده روز در جریان شورش ان لوشان تسخیر کردند. در واقع، در خلال این شورش بود که تانگ پادگان‌های غربی خود را که در گانسو و چینگهای کنونی مستقر بودند، خارج کردند. خصومت بین تانگ و تبت ادامه یافت تا اینکه در سال ۸۲۱ میلادی پیمان صلح رسمی بین آنان امضا شد. مفاد این معاهده از جمله مرزهای ثابت بین دو کشور در کتیبه ای دو زبانه بر روی ستون سنگی بیرون معبد جوخانگ (به انگلیسی:) در لهاسا ثبت شده‌است.
در قرن هشتم، اسلام شروع به نفوذ به منطقه کرد، عشایر بیابانی عربستان توانستند از نظر نظامی با عشایر استپ برابری کنند، و امپراتوری عرب اولیه کنترل بخش‌هایی از آسیای مرکزی را به دست آورد. فتوحات اولیه در زمان قتیبه بن مسلم (۷۰۵–۷۱۵) به زودی با ترکیبی از قیام‌های بومی و تهاجم تورگش‌ها معکوس شد، اما فروپاشی خاقانات تورگش پس از سال ۷۳۸ راه را برای تحمیل مجدد اقتدار مسلمانان در زمان نصر بن سیار باز کرد.
تهاجم اعراب همچنین باعث حذف نفوذ چین از غرب آسیای مرکزی شد. در نبرد طراز در سال ۷۵۱ میلادی یک ارتش عرب قاطعانه نیروهای سلسله تانگ را شکست داد و تا چند قرن آینده تأثیرات فرهنگ خاورمیانه‌ای بر منطقه آسیای مرکزی تسلط یافت. با این حال، اسلامی‌سازی در مقیاس وسیع تا قرن نهم آغاز نشد و به موازات تجزیه اقتدار سیاسی عباسیان و ظهور سلسله‌های محلی ایرانی و ترکی مانند سامانیان انجام شد.
با گذشت زمانو با معرفی فناوری‌های جدید، قدرت اسب سواران عشایری افزایش یافت. سکاها زین را توسعه دادند و در زمان الان‌ها استفاده از رکاب آغاز شد. اسب‌ها همچنان بزرگ‌تر و محکم‌تر می‌شدند، به طوری که دیگر نیازی به ارابه‌ها نبود، زیرا اسب‌ها می‌توانستند مردان را به راحتی حمل کنند. این امر تحرک عشایر را بسیار افزایش داد. همچنین دستان آنها را آزاد کرد و به آنها اجازه داد که از کمان خود در هنگام سوارکاری استفاده کنند.
مردم استپ با استفاده از کمان‌های کوچک اما قدرتمند ترکیبی، به تدریج به قدرتمندترین نیروی نظامی جهان تبدیل شدند. از سنین جوانی، تقریباً کل جمعیت مرد در سوارکاری و تیراندازی با کمان آموزش دیده بودند که هر دو مهارت لازم برای بقا در استپ بودند. در بزرگسالی، این فعالیت‌ها ماهیت دوم بودند. این کمانداران سواره بیش از هر نیروی دیگری در آن زمان تحرک داشتند و به راحتی می‌توانستند چهل مایل در روز را براحتی طی کنند.
مردم استپ به سرعت بر آسیای مرکزی تسلط یافتند و ایالت‌های شهری و پادشاهی‌های پراکنده را مجبور کردند که به آنها خراج بپردازند یا با نابودی روبرو شوند. با این حال، توانایی رزمی مردم استپ به دلیل فقدان ساختار سیاسی در قبایل محدود بود. کنفدراسیون‌هایی از گروه‌های مختلف گاهی تحت فرمانروایی به نام خان تشکیل می‌شد. هنگامی که تعداد زیادی از عشایر به‌طور هماهنگ عمل می‌کردند، می‌توانستند ویرانگر باشند، مانند زمانی که هون‌ها به اروپای غربی رسیدند. با این حال، سنت حکم می‌کرد که هر سلطه‌ای که در چنین جنگ‌هایی فتح می‌شد باید بین همه پسران خان تقسیم شود، بنابراین این امپراتوری‌ها اغلب به همان سرعتی که شکل می‌گرفتند رو به زوال می‌رفتند.
پس از بیرون راندن قدرت‌های خارجی، چندین امپراتوری بومی در آسیای مرکزی شکل گرفتند. هپتالیان‌ها قدرتمندترین این گروه‌های عشایری در قرن ششم و هفتم بودند و بیشتر منطقه را تحت کنترل داشتند. در قرون ۱۰ و ۱۱ این منطقه بین چندین دولت قدرتمند از جمله سلسله سامانیان، ترکان سلجوقی و خوارزمشاهیان تقسیم شد.
دیدنی‌ترین قدرتی که از آسیای مرکزی بیرون آمد، زمانی شکل گرفت که چنگیز خان قبایل مغولستان را متحد کرد. امپراتوری مغول با استفاده از تکنیک‌های نظامی برتر، تمام آسیای مرکزی و چین و همچنین بخش بزرگی از روسیه و خاورمیانه را دربر گرفت. پس از مرگ چنگیزخان در سال ۱۲۲۷ میلادی، بیشتر آسیای مرکزی تحت تسلط خانات جغتای جانشین مغول بود. عمر این دولت کوتاه بود، زیرا در سال ۱۳۶۹ میلادی تیمور، فرمانروای ترک مغول، بیشتر منطقه را فتح کرد.
حتی سخت‌تر از حفظ یک امپراتوری استپی، اداره سرزمین‌های فتح شده خارج از منطقه بود. در حالی که مردم استپی آسیای مرکزی تسخیر این مناطق را آسان می‌یافتند، حکومت را اماتقریباً غیرممکن می‌یافتند. ساختار سیاسی پراکنده کنفدراسیون‌های استپی با دولت‌های پیچیده مردم مستقر ناسازگار بود. علاوه بر این، ارتش عشایر بر تعداد زیادی اسب، معمولاً سه یا چهار اسب برای هر جنگجو، متکی بودند. حفظ این نیروها مستلزم گستره وسیعی از چراگاه بود که در خارج از استپ وجود نداشت؛ بنابراین هر زمان طولانی دور از وطن باعث می‌شود که ارتش استپی به تدریج از هم بپاشد. مردم استپ برای اداره مردم ساکن مجبور شدند به بوروکراسی محلی تکیه کنند، عاملی که منجر به جذب سریع عشایر در فرهنگ کسانی شد که آنها را تسخیر کرده بودند. محدودیت مهم دیگر این بود که ارتش‌ها در اکثر موارد قادر به نفوذ به مناطق جنگلی شمال نبودند؛ بنابراین، ایالت‌هایی مانند نووگورود و مسکووی شروع به رشد در قدرت کردند.
در قرن چهاردهم بسیاری از آسیای مرکزی و بسیاری از نواحی فراتر از آن توسط تیمور (۱۳۳۶–۱۴۰۵ میلادی) که در غرب به تامرلن (به انگلیسی:Tamerlane) معروف است، فتح شد. در زمان سلطنت تیمور بود که فرهنگ استپی عشایری آسیای مرکزی با فرهنگ ساکن ایران در هم آمیخت. یکی از پیامدهای آن زبان بصری کاملاً جدیدی بود که تیمور و حاکمان بعدی تیموری را تجلیل می‌کرد. از این زبان بصری برای بیان تعهد آنها به اسلام نیز استفاده می‌شد. A Journey of a Thousand Years امپراتوری بزرگ تیمور بلافاصله پس از مرگ او فروپاشید. سپس منطقه بین یک سری خانات کوچکتر از جمله خانات خیوه، خانات بخارا، خانات کوکند و خانات کاشغر تقسیم شد.
سبک زندگی که از ۵۰۰ سال قبل از میلاد تا حد زیادی بدون تغییر وجود داشت، پس از ۱۵۰۰ میلادی شروع به ناپدید شدن کرد. تغییرات مهم در اقتصاد جهانی در قرن۱۴ و ۱۵ میلادی منعکس کننده تأثیر توسعه فناوری دریایی بود. توسعه راه‌های تجاری اقیانوسی توسط اروپایی‌ها آغاز شد. اروپاییان توسط دولت‌های مسلمانی که پایانه‌های غربی آنان را کنترل می‌کردند، از جاده ابریشم جدا شده بودند. تجارت از راه دور که آسیای شرقی و هند را به اروپای غربی متصل می‌کرد، به‌طور فزاینده ای از طریق دریاها و نه از طریق آسیای مرکزی شروع به حرکت کرد. با این حال، ظهور روسیه به عنوان یک قدرت جهانی، آسیای مرکزی را قادر ساخت تا نقش خود را به عنوان مجرای تجارت زمینی از انواع دیگر ادامه دهد، و اکنون هند با روسیه در محور شمال-جنوب پیوند داشت.
پیشرفت مهم‌تر در فناوری، معرفی سلاح‌های مبتنی بر باروت بود. انقلاب باروتی به مردم ساکن اجازه داد تا برای اولین بار سوارکاران استپ را در نبردهای خارج از دفاعات و زمین باز شکست دهند. ساخت این سلاح‌ها به زیرساخت‌ها و اقتصاد جوامع بزرگ نیاز داشت و بنابراین تولید آن برای مردم عشایر غیرعملی بود. قلمرو عشایر شروع به کوچک شدن کرد زیرا در آغاز قرن پانزدهم، قدرت‌های مستقر به تدریج شروع به فتح آسیای مرکزی کردند.
آخرین امپراتوری استپی که ظهور کرد، امپراتوری جونغارها بود که بیشتر ترکستان شرقی و مغولستان را فتح کردند. با این حال، در نشانه ای از تغییر در عصر تاریخی زمان، آنها ثابت کردند که نمی‌توانند با چینی‌ها برابری کنند و قاطعانه توسط نیروهای سلسله چینگ شکست خوردند. در قرن هجدهم میلادی، امپراتوران چینگ، که خود در اصل ریشه در لبه شرق دور استپ داشت، در غرب و مغولستان لشکرکشی کرد و امپراتور چیان لونگ کنترل سین کیانگ را در سال ۱۷۵۸ میلادی به دست گرفت و بر تهدید مغول غلبه کرد و بخش اعظم مغولستان داخلی را به چین ضمیمه شد.
یکی از سلسله‌های ترک-مغولی که در این دوره برجسته باقی ماند، امپراتوری گورکانی بود که بنیانگذار آن بابر تبار تیمور بود. در حالی که گورکانیان هرگز نتوانستند قلمروهای اصلی بابر را در دره فرغانه، که به دست شیبانیان افتاد را فتح کنند، آنها نفوذ خود را در منطقه افغانستان را تا اواخر قرن هفدهم حفظ کردند (حتی زمانی که بر هند تسلط داشتند). پس از افول امپراتوری گورکانی در قرن هجدهم، امپراتوری درانی از افغانستان برای مدت کوتاهی بر منطقه شمال غربی هند مسلط شد و در قرن نوزدهم، ظهور امپراتوری بریتانیا تأثیر فاتحان افغان را محدود کرد.
قلمروهای چینی تا قلب آسیای مرکزی امتداد داشتند و شامل خانات خوقند می‌شدند که به پکن مالیات پرداخت می‌کرد. مغولستان و سین کیانگ به استان‌های امپراتوری چین تبدیل نشدند، اما مستقیماً توسط سلسله چینگ اداره می‌شدند. عدم وجود فرماندار استانی به این معنی بود که حاکمان محلی بیشتر اختیارات خود را حفظ می‌کردند و این موقعیت خاص نیز مانع از مهاجرت بقیه چین به منطقه می‌شد. ایرانیان نیز شروع به گسترش به شمال کردند، به ویژه تحت حکومت نادرشاه، که سلطه ایران را به خوبی از آمودریا گذراند. اما پس از مرگ او، امپراتوری افشاری به سرعت فروپاشید.
روس‌ها در ابتدا با تبدیل استپ اوکراین به یک مرکز کشاورزی و متعاقباً در حاشیه استپ‌های قزاقستان گسترش یافتند و این گسترش با تأسیس قلعه اورنبورگ آغاز شد. تسخیر آرام روسیه بر قلب آسیای مرکزی در اوایل قرن نوزدهم آغاز شد، اگرچه پیتر یکم در اوایل دهه ۱۷۲۰ میلادی یک لشکرکشی ناموفق به رهبری شاهزاده بکوویچ-چرکسکی علیه خیوه فرستاده بود.
در دهه ۱۸۰۰ میلادی، مردم محلی نتوانستند در برابر پیشروی روسیه مقاومت کنند، اگرچه قزاق‌های دسته و قبیله بزرگ«Great Horde" به رهبری کنساری کاسیموف از سال ۱۸۳۷ تا ۱۸۴۶ شورش کردند. تا دهه ۱۸۷۰ میلادی، در اکثر موارد، دخالت روسیه بسیار کم بود و شیوه‌های بومی زندگی دست نخورده باقی ماند و ساختارهای دولتی محلی در جای خود باقی ماند. با فتح ترکستان پس از ۱۸۶۵ میلادی و در نتیجه تأمین امنیت مرزها، روس‌ها به تدریج بخش‌های زیادی از استپ را مصادره کردند و این زمین‌ها را به کشاورزان روسی دادند که به تعداد زیاد شروع به ورود به این مناطق کردند. این روند در ابتدا محدود به حواشی شمالی استپ بود و تنها در دهه ۱۸۹۰ میلادی بود که تعداد قابل توجهی از روس‌ها شروع به اسکان در جنوب، به ویژه در هفت‌آب ("سمیرچیه)" کردند.
آسیای مرکزی شوروی پس از فتح توسط نیروهای بلشویکی، انبوهی از سازماندهی مجدد اداری را تجربه کرد. در سال ۱۹۱۸ میلادی بلشویک‌ها جمهوری سوسیالیستی شوروی خودمختار ترکستان را تأسیس کردند و بخارا و خیوه نیز به یکی از جمهوری‌های شوروی تبدیل شدند. در سال ۱۹۱۹ میلادی کمیسیون مصالحه برای امور ترکستان (به انگلیسی:Conciliatory Commission for Turkestan Affair) به منظور بهبود روابط بین مردم محلی و کمونیست‌ها تأسیس شد. سیاست‌های جدیدی با رعایت آداب و رسوم و مذهب محلی ارائه شد. در سال ۱۹۲۰ میلادی، جمهوری سوسیالیستی شوروی خودمختار قرقیزستان، که قزاقستان امروزین را پوشش می‌داد، تأسیس شد. این کشور در سال ۱۹۲۵ میلادی به جمهوری سوسیالیستی خودمختار شوروی قزاقستان تغییر نام داد. در سال ۱۹۲۴ میلادی، شوروی جمهوری شوروی سوسیالیستی ازبکستان و ترکمنستان را ایجاد کرد. در سال ۱۹۲۹ میلادی جمهوری شوروی سوسیالیستی تاجیکستان از ازبکستان جدا شد. ابلاست خودمختار قرقیزستان در سال ۱۹۳۶ میلادی به یک جمهوری شوروی سوسیالیستی یا همان SSR تبدیل شد.
از سال‌های ۱۹۸۸ میلادی تا ۱۹۹۲ میلادی، مطبوعات آزاد و سیستم چند حزبی به دلیل اصلاحات پرسترویکا و فشار بر احزاب کمونیست محلی برای آزادسازی به وجود آمد و در جمهوری‌های کمونیستی شوروی در آسیای مرکزی توسعه یافت. آنچه سوات سوچک،Svat Soucek محقق در زمینه آسیای مرکزی، آن را «بهار آسیای مرکزی» می‌نامد بسیار کوتاه مدت بود، زیرا بلافاصله پس از استقلال، مقامات سابق حزب کمونیست خود را به عنوان قدرتمندان محلی دوباره معرفی کردند. ثبات سیاسی نسبت به نقاط دیگر جهان کمی دوام آورد هرچند تنش‌های سیاسی نیز در این دوره وجود داشت. در تاجیکستان و پس از فروپاشی شوروی جنگ داخلی تاجیکستان در سالهای ۱۹۹۲ میلادی تا ۱۹۹۷ آغاز شد. قرقیزستان انقلاب گل لاله را تجربه کرد و ازبکستان کشتار اندیجان.
بسیاری از جمعیت آسیای مرکزی شوروی نسبت به فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بی‌تفاوت بودند، حتی جمعیت بزرگ روسیه در قزاقستان (تقریباً ۴۰٪ از کل) و تاشکند. کمک‌های کرملین برای اقتصادهای آسیای مرکزی نیز مهم بوده‌است و هر یک از جمهوری‌ها از مسکو کمک‌های کلانی دریافت می‌کنند.
میرزا موسی خان مرآت از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌های نهم ، دهم، یازدهم و دوازدهم بعنوان نماینده کرمانشاه در مجلس شورای ملی حضور داشت.
تاوابورول () (با نام تجاری Kerydin) یک داروی ضد قارچ موضعی برای درمان آنیکومیکوزیس، عفونت قارچی ناخن و بستر ناخن با میزان پاکسازی کامل ۶–۷٪ و میزان پاکسازی جزئی ۲۳–۲۴٪ در افراد است. که «مرز عفونت به کوتیکول در پایه ناخن بزرگ پا نمی‌رسد.» این دارو در ژوئیه ۲۰۱۴ توسط FDA ایالات متحده تأیید شد. این دارو یک آنزیم قارچی ضروری، لوسیل-tRNA سنتتاز را که برای سنتز پروتئین لازم است، مهار می‌کند. مهار سنتز پروتئین منجر به خاتمه رشد سلولی و سپس مرگ سلولی می‌شود و عفونت قارچی را از بین می‌برد.
این دارو در درمان اونیکومیکوزیس به کار می‌رود. در کارآزمایی‌های بالینی، تاوابورول مؤثرتر از وسیله نقلیه (اتیل استات و پروپیلن گلیکول) به تنهایی در درمان اونیکومیکوزیس بود. در دو مطالعه، عفونت قارچی با استفاده از تاوابورول در ۶٫۵٪ موارد در مقابل ۰٫۵٪ با استفاده از وسیله نقلیه به تنهایی، و ۲۷٫۵٪ در مقابل ۱۴٫۶٪ با استفاده از وسیله نقلیه به تنهایی از بین رفت.
لایه برداری محل استفاده، اریتم (بثورات پوستی) و تحریک از عوارض جانبی احتمالی هستند و ممکن است در کمتر از ۵ درصد افراد رخ دهند.
تاوابورول به عنوان یک مهارکننده سنتتاز لوسیل-tRNA قارچی عمل می‌کند.
وقتی تاوابورول با مخلوط ۱:۱ اتیل استات و پروپیلن گلیکول تهیه می‌شود، این توانایی را دارد که به‌طور کامل از طریق ناخن انسان نفوذ کند. ۵۲۴٫۷ mcg/cm۲ پس از دو هفته استفاده روزانه.
تاوابورول در سطح ۳٫۵۴ نانوگرم در میلی‌لیتر پس از یک بار مصرف ۰٫۲ میلی‌لیتر از محلول ۵ درصد در خون قابل تشخیص است. نیمه عمر تاوابورول ۲۸٫۵ ساعت، بیشینه غلظت ۵٫۱۷ نانوگرم در میلی‌لیتر پس از دو هفته استفاده روزانه، و ۸ روز طول می‌کشد تا به بیشینه غلظت برسد.
کارپروفن () یک داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAID) از کلاس اسید پروپیونیک است که پیش‌تر برای در انسان و حیوان استفاده می‌شد، اما اکنون فقط به‌عنوان یک درمان حمایتی برای شرایط مختلف تنها برای حیوانات در دسترس دامپزشکان است. کارپروفن با مهار COX-1 و COX-2 التهاب را کاهش می‌دهد. ویژگی آن برای COX-2 از گونه‌ای به گونه دیگر متفاوت است. کارپروفن که با نام‌های تجاری بسیاری در سراسر جهان عرضه می‌شود، درمان روزانه برای درد و التهاب ناشی از انواع گوناگون درد مفاصل و همچنین درد پس از عمل را ارائه می‌کند.
کارپروفن تقریباً ده سال در انسان استفاده شد. مصرف آن از سال ۱۹۸۸ آغاز شد. کارپروفن برای همان شرایطی که در سگ‌ها وجود داشت، مانند درد مفاصل و التهاب استفاده شد. عوارض جانبی معمولاً خفیف بوده و معمولاً شامل حالت تهوع یا درد دستگاه گوارش و اسهال می‌شود. این دارو فقط با نسخه در دوزهای ۱۵۰ تا ۶۰۰ میلی‌گرم در دسترس بود. دوز بیش از ۲۵۰ میلی‌گرم تنها برای تسکین درد پس از ضربه شدید، مانند التهاب پس از جراحی بود. دوزهای ۱۵۰ میلی‌گرم معمولاً برای تسکین درد آرتریت استفاده می‌شد، در حالی که دوزهای ۲۰۰ میلی‌گرم معمولاً در موارد آرتریت شدید یا درد التهابی شدید تجویز می‌شد. دارو به صورت خوراکی مصرف شد. فایزر به دلایل تجاری به‌طور داوطلبانه آن را برای استفاده انسانی از بازار حذف کرد.
کارپروفن یکی از یازده داروی ضدالتهابی غیر استروئیدی مورد تأیید برای استفاده در سگ است. اینها داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی هستند که به تسکین التهاب، درد و تب کمک می‌کنند. کارپروفن را می‌توان به صورت قرص، قرص جویدنی یا تزریقی تجویز کرد.
اغلب، کارپروفن به‌عنوان داروی طولانی‌مدت مدیریت درد یا پس از یک روش جراحی برای تسکین حاد درد و التهاب در طول فرایند بهبودی استفاده می‌شود. هنگام استفاده طولانی مدت، استئوآرتریت اغلب یک بیماری هدف است، زیرا در بیماران سگ شایع است و در نژاد، اندازه و سن متفاوت است.
برای بیمارانی که نیاز به مدیریت درد حاد یا مزمن دارند، کارپروفن باعث بهبود انرژی، سطح فعالیت، راحتی و رفاه عمومی سگ می‌شود.
بیشتر سگ‌ها به استفاده از کارپروفن پاسخ خوبی می‌دهند، اما مانند همه NSAIDها، ممکن است در برخی از بیماران مشکلات گوارشی، کبدی و کلیوی ایجاد کند.
در سال ۱۹۹۹ میلادی، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) در ایالات متحده بیش از ۶۰۰۰ گزارش حکایتی از مرگ ناگهانی حیوانات پس از استفاده از کارپروفن با نام تجاری ریمادیل فایزر داشت. در نتیجه، FDA از فایزر درخواست کرد که در تبلیغات خود به مصرف‌کنندگان توصیه کند که مرگ یک عارضه جانبی احتمالی است. فایزر نپذیرفت و تبلیغات آنها را متوقف کرد. با این حال، آنها اکنون مرگ را به عنوان یک عارضه جانبی احتمالی در برچسب دارو درج می‌کنند. برنامه‌ها خواستار یک نامه دکتر برای توصیه به دامپزشکان و یک برگه ایمنی ضمیمه بسته‌های قرص هستند.
هنگامی که بیمار برای مدیریت درد مزمن از NSAID استفاده می‌کند، عوارض جانبی باید تحت نظر باشد و به دامپزشک اعلام شود.
اثرات نامطلوب عبارتند از:
رالف استاب (؛ – ) تهیه‌کننده فیلم، نویسنده، کارگردان فیلم، بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس، تدوین‌گر و فیلم‌بردار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "هتل کی‌استون" اشاره نمود.
میرزا محمدعلی محلوجی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌ نهم بعنوان نماینده کاشان و نطنز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
کارپرونیوم کلرید () یک افزاینده رشد مو با عملکرد گشادکننده عروق است.
سورن اندرسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک است که در پست مهاجم بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال دانمارک, زیر ۱۹ سال دانمارک، زیر ۲۱ سال دانمارک، و دانمارک بازی کرده‌است.
محمدتقی رفیعی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌های دهم، یازدهم، دوازدهم و سیزدهم بعنوان نماینده تبریز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
جواد شجاع چاغروند از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌های دهم، یازدهم، دوازدهم، سیزدهم و چهاردهم بعنوان نماینده خرم‌آباد در مجلس شورای ملی حضور داشت.
فتح‌الله گودرزی نیا از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌های دهم، یازدهم و دوازدهم بعنوان نماینده خرم‌آباد در مجلس شورای ملی حضور داشت.
تاریخ معاصر (به انگلیسی:Contemporary history)، در تاریخ‌نگاری انگلیسی زبان، زیرمجموعه ای از تاریخ مدرن است. تاریخ معاصر دوره تاریخی خود را از حدود ۱۹۴۶ میلادی شروع می‌کند و به حال ختم می‌شود. تاریخ معاصر یا زیرمجموعه ای از دوره مدرن متاخر یا یکی از سه زیرمجموعه اصلی تاریخ مدرن در کنار دوره مدرن اولیه و اواخر دوره مدرن یا همان دوره مدرن متأخر است. در علوم اجتماعی، تاریخ معاصر با ظهور پست مدرنیته پیوسته و مرتبط است.
تاریخ معاصر از نظر سیاسی تحت سلطه جنگ سرد (۱۹۹۱–۱۹۴۷) بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی بود. تأثیرات تاریخی جنگ سرد را در سراسر جهان می‌توان دید. این رویارویی که عمدتاً از طریق جنگ‌های نیابتی و از طریق مداخله در سیاست داخلی کشورهای کوچکتر انجام می‌شد، در نهایت با انقلاب‌های ۱۹۸۹ و انحلال اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ میلادی پایان یافت. پیامدهای پایان جنگ سرد، دموکراتیزه‌ شدن بسیاری از اروپا، آفریقا و آمریکای لاتین را ممکن ساخت. در خاورمیانه، دوره پس از سال ۱۹۴۵ میلادی تحت تسلط درگیری‌های مربوط به کشور جدید اسرائیل و ظهور سیاست‌های نفتی و همچنین رشد اسلام‌گرایی در دهه ۱۹۸۰ میلادی بوده‌است. اولین سازمان‌های فراملی دولتی، مانند سازمان ملل متحد و اتحادیه اروپا، در دوره پس از ۱۹۴۵ میلادی ظهور کردند و امپراتوری‌های استعماری اروپایی در آفریقا و آسیا تا سال ۱۹۷۵ میلادی فروپاشیدند.
در کشورهای غربی و در نیمه دوم سده بیستم میلادی، ظهور پادفرهنگ‌ها رشد و افزایش یافت و انقلاب جنسی روابط اجتماعی را در بین دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۸۰ میلادی تغییر داد. نمونه این تغییر را می‌توان در اعتراضات ۱۹۶۸ میلادی مشاهده کرد. استانداردهای زندگی در سراسر جهان توسعه یافته به دلیل رونق اقتصادی پس از جنگ‌های جهانی به شدت افزایش یافت. ژاپن و آلمان غربی هر دو به عنوان اقتصادهای فوق‌العاده قوی ظاهر شدند. فرهنگ ایالات متحده، به ویژه فرهنگ مصرف‌گرایی، به‌طور گسترده در جهان گسترش یافت. در دهه ۱۹۶۰ میلادی، بسیاری از کشورهای غربی شروع به فرایند صنعتی‌زدایی کرده بودند و جهانی شدن منجر به پیدایش مراکز مالی یا صنعتی جدیدی در آسیا شد. ژاپن، چهار ببر آسیایی هنگ کنگ، سنگاپور، کره جنوبی و تایوان و بعدها چین پس از اصلاحات اقتصادی در عرصه اقتصاد جهانی به عنوان بازیگرانی نو ظهور شناخته می‌شوند.
علم پس از سال ۱۹۴۵ میلادی پیشرفت‌های جدیدی کرد. پروازها و رقابت‌های فضایی، فناوری هسته ای، فناوری لیزر و نیمه‌رساناها در کنار زیست‌شناسی مولکولی و ژنتیک، فیزیک ذرات و مدل استاندارد نظریه میدان کوانتومی همگی در این دوره تاریخی توسعه یافتند. در همین دوره بود که اولین رایانه‌ها و به دنبال آن اینترنت ظهور کرد و عصر اطلاعات آغاز شد.
لومیراکوکسیب () یک داروی ضد التهابی غیراستروئیدی مهارکننده انتخابی COX-2 است.
ساختار آن با دیگر مهارکننده‌های COX-2، مانند سلکوکسیب، متفاوت است: لومیراکوکسیب آنالوگ دیکلوفناک است (یک کلر جایگزین فلوئور می‌شود، اسید فنیل استیک دارای گروه متیل دیگری در موقعیت متا است)، و آن را عضوی از اسید آریلالکانوئیک می‌کند. کلاس NSAIDs؛ نسبت به سایر مهارکننده‌های COX-2 به محل متفاوتی در آنزیم COX-2 متصل می‌شود. این دارو تنها کوکسیب اسیدی است و بالاترین گزینش COX-2 را در میان سایر NSAIDها دارد.
به دلیل پتانسیل آن برای ایجاد نارسایی کبد (گاهی نیاز به پیوند کبد). هرگز برای استفاده در ایالات متحده تأیید نشده‌است و در بسیاری از کشورهای دیگر هم کنار گذاشته شده‌است.
علی‌اکبر صدیق مرزبانیان از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌ دهم بعنوان نماینده شاهرود در مجلس شورای ملی حضور داشت.
آریستون () یک افسر سواره نظام مقدونی در جریان نبرد گوگمل بود.
اتراویرین () (با نام تجاری Intelence، که پیش‌تر با نام TMC125 شناخته می‌شد) دارویی است که برای درمان HIV استفاده می‌شود. اتراویرین یک مهارکننده ترانس کریپتاز معکوس غیر نوکلئوزیدی (NNRTI) است. برخلاف عوامل موجود در این کلاس، مقاومت در برابر سایر NNRTIها به نظر نمی‌رسد که مقاومتی در برابر اتراویرین ایجاد کند.
این دارو همراه با سایر داروهای ضد رتروویروس، برای درمان عفونت ویروس نقص ایمنی انسانی نوع ۱ (HIV-1) در بیماران بزرگسال تجربه شده در درمان ضدرتروویروسی، که شواهدی از تکثیر ویروس و سویه‌های HIV-1 مقاوم به غیرمقاوم دارند، نشان داده شده است. - مهارکننده ترانس کریپتاز معکوس نوکلئوزیدی (NNRTI) و سایر عوامل ضد رتروویروسی.
دوز توصیه شده اتراویرین ۲۰۰ میلی‌گرم (۲ قرص ۱۰۰ میلی‌گرم یا ۱ قرص ۲۰۰ میلی‌گرم از تاریخ ۱۸/۳/۲۰۱۱) دو بار در روز پس از غذا مصرف می‌شود. نوع غذا تاثیری بر قرار گرفتن در معرض اتراویرین ندارد.
هر قرص ۱۰۰ میلی‌گرم اتراویرین حاوی ۱۶۰ میلی‌گرم لاکتوز است. بیمارانی که مشکلات ارثی نادر عدم تحمل گالاکتوز، کمبود لاکتاز لاپ یا سوءجذب گلوکز-گالاکتوز دارند، نباید از این دارو استفاده کنند.
اتراویرین یک مهارکننده ترانس کریپتاز معکوس غیر نوکلئوزیدی نسل دوم است که برای مقابله با HIV با جهش‌هایی طراحی شده است که به دو NNRTI که معمولاً تجویز می‌شوند، یعنی جهش K103N برای افاویرنز و Y181C برای نویراپین، مقاومت می‌کنند. به نظر می‌رسد که این قدرت با انعطاف پذیری اتراویرین به عنوان یک مولکول مرتبط باشد. اتراویرین یک دی‌آریل پیریمیدین (DAPY)، نوعی مولکول آلی با مقداری ایزومر ساختاری است که می‌تواند آنزیم ترانس کریپتاز معکوس را در ترکیب‌های چندگانه متصل کند و امکان تعامل قوی‌تر بین اتراویرین و آنزیم را حتی در حضور جهش‌ها فراهم کند. دیگر آنالوگ‌های دی‌آریل‌پیریمیدین در حال حاضر به‌عنوان عوامل ضد اچ‌آی‌وی، به‌ویژه ریلپی‌ویرین، استفاده می‌شوند.
در سال ۲۰۰۹، اطلاعات تجویزی برای اتراویرین به گونه‌ای اصلاح شد که شامل «گزارش‌های پس از بازاریابی از موارد سندرم استیونز-جانسون، نکرولیز سمی اپیدرمی و اریتم مولتی‌فرم، و همچنین واکنش‌های حساسیت مفرط با بثورات، یافته‌های ساختاری، و گاهی اوقات نارسایی‌های عضوی، نارسایی‌های بدنی و اختلالات بدنی است. در صورت بروز علائم و نشانه‌های واکنش‌های شدید پوستی یا حساسیت مفرط باید بلافاصله درمان هوشی متوقف شود.
حسن توانا قزوینی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌ دهم بعنوان نماینده کرمان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
نصرالله هدایت از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌ دهم بعنوان نماینده خمین و محلات در مجلس شورای ملی حضور داشت.
ریلپی‌ویرین () (با نام‌های تجاری Edurant و Rekambys)، دارویی برای درمان HIV/AIDS است. این دارو یک مهارکننده ترانس کریپتاز معکوس غیر نوکلئوزیدی نسل دوم (NNRTI) با قدرت بالاتر، نیمه عمر طولانی‌تر و نمایه عوارض جانبی کاهش یافته در مقایسه با NNRTIهای قدیمی مانند افاویرنز است.
در ایالات متحده آمریکا، ریلپی‌ویرین برای بیمارانی که نیاز به درمان ندارند با بار ویروسی ۱۰۰۰۰۰ نسخه در میلی‌لیتر یا کمتر در آغاز درمان تأیید شده‌است. این دارو باید با سایر داروهای ضد HIV ترکیب شود.
در اتحادیه اروپا، ریلپیویرین در ترکیب با کابوتگراویر برای درمان نگهدارنده بزرگسالانی که سطوح HIV غیرقابل شناسایی در خون دارند (بار ویروسی کمتر از ۵۰ کپی در میلی‌لیتر) با درمان فعلی ضد رتروویروسی آنها تأیید شده‌است، و زمانی که ویروس مقاومتی نسبت به آن ایجاد نکرده باشد. دسته خاصی از داروهای ضد HIV به نام مهارکننده‌های ترانس کریپتاز معکوس غیر نوکلئوزیدی (NNRTIs) و مهارکننده‌های انتقال رشته اینتگراز (INIs).
این دارو به صورت قرص (با نام تجاری Edurant) و به صورت تزریق عضلانی طولانی اثر که هر ماه یک بار یا هر دو ماه یکبار تجویز می‌شود (Rekambys) در دسترس است. پیش از استفاده از تزریق، قرص‌ها به مدت حدود چهار هفته برای ارزیابی میزان تحمل تجویز می‌شوند.
این دارو برای استفاده با داروهایی که آنزیم کبدی CYP3A4 را القا می‌کنند، مانند کاربامازپین، فنی‌توئین، ریفامپیسین و خار مریم ممنوع است. چنین داروهایی می‌توانند تجزیه ریلپی‌ویرین را تسریع کنند، غلظت پلاسمایی آن را به میزان چشمگیری کاهش دهند و به‌طور بالقوه منجر به از دست دادن اثربخشی و مقاومت احتمالی شوند. برخی از این داروها همچنین آنزیم UGT1A1 را القا می‌کنند و در نتیجه غلظت کابوتگراویر در پلاسمای خون را کاهش می‌دهند و کارایی این درمان ترکیبی را بیشتر به خطر می‌اندازند.
همچنین در ترکیب با مهارکننده‌های پمپ پروتون منع مصرف دارد، زیرا افزایش pH معده باعث کاهش جذب ریلپی‌ویرین از روده می‌شود و عواقبی مشابه با القاکننده‌های CYP3A4 دارد.
شایع‌ترین عوارض جانبی فرمولاسیون تزریقی واکنش‌هایی در محل تزریق (در ۸۴ درصد بیماران) مانند درد و تورم و همچنین سردرد (تا ۱۲ درصد) و تب یا احساس گرما (در ۱۰ درصد) است. اختلالات افسردگی، بی‌خوابی و بثورات کمتر شایع (زیر ۱۰٪) هستند. شایع‌ترین عوارض جانبی قرص نیز اختلالات افسردگی (۴٫۱٪)، سردرد (۳٫۵٪)، بی‌خوابی (۳٫۵٪) و بثورات پوستی (۲٫۳٪) است. همه این عوارض جانبی تحت درمان‌های ترکیبی ریلپیویرین با یک یا چند داروی دیگر علیه HIV رخ داده‌است.
طولانی شدن QT ریتم قلب در دوزهای بسیار بالا مشاهده شده‌است، اما در دوزهای استاندارد دارو از نظر بالینی مرتبط نیست.
ریلپی‌ویرین یک مهارکننده ترانس کریپتاز معکوس غیر نوکلئوزیدی (NNRTI) است.
زمانی که ریلپی‌ویرین از راه خوراکی مصرف شود، پس از حدود چهار تا پنج ساعت به بالاترین سطح در پلاسمای خون می‌رسد. مصرف دارو بدون غذا سطح پلاسمایی آن را تا ۴۰ درصد در مقایسه با مصرف آن با غذا کاهش می‌دهد که از نظر بالینی مرتبط است؛ بنابراین به بیماران توصیه می‌شود که دارو را همراه با غذا مصرف کنند. پس از تزریق به عضله، این ماده پس از سه تا چهار روز به بالاترین سطح پلاسما می‌رسد.
مستقل از شیوه کاربرد، ریلپی‌ویرین تقریباً به‌طور کامل به پروتئین‌های پلاسما (۹۹٫۷ درصد) و بیشتر به آلبومین متصل می‌شود. عمدتاً توسط آنزیم کبدی CYP3A4 متابولیزه می‌شود. متابولیت‌ها شامل چندین محصول اکسیداسیون، گلوکورونیدها و گلوکورونیدهای متابولیت‌های اکسید شده هستند. نیمه عمر بیولوژیکی برای قرص‌ها تقریباً ۴۵ ساعت و برای تزریق ۱۳ تا ۲۸ هفته است.
دفع دارو تنها برای مصرف خوراکی مورد مطالعه قرار گرفته‌است: بیشتر دارو از طریق مدفوع (۸۵٪)، بخشی به شکل بدون تغییر (۲۵٪)، بخشی به شکل متابولیت‌های آن (۶۰٪) از راه مدفوع دفع می‌شود. مقدار کمی از آن از راه ادرار (۶٪) تقریباً منحصراً به صورت متابولیت‌ها دفع می‌شود.
خان بابا طباطبائی نائینی معروف به معصوم خانی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره‌های نهم، دهم، یازدهم، دوازدهم و سیزدهم بعنوان نماینده نائین در مجلس شورای ملی حضور داشت.
ویسکونت کورودا سیکی (به ژاپنی: 黒田 清輝؛ به ; – ) یک نقاش و معلم ژاپنی بود که به خاطر ارائه نظریه و نقاشی به شیوه غربی به مخاطبان ژاپنی شهرت دارد.
او یکی از رهبران جنبش "یوگا" (یا به سبک غربی) در نقاشی ژاپنی اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود و در ژاپن از او به عنوان «پدر نقاشی سبک غربی» یاد می‌شود.
او معلم و مدیر هنری مدرسه هنر توکیو و همچنین بنیانگذار انجمن اسب سفید بود.
کورودا سیکی در ۹ اوت ۱۸۶۶ در کاگوشیما، ژاپن به دنیا آمد. در بدو تولد توسط عمویش به فرزندی پذیرفته شد و به ملک او در توکیو نقل مکان کرد. کورودا در ۱۸ سالگی برای تحصیل در رشته حقوق به پاریس رفت اما در آنجا پس از دو سال نقاشی را دنبال کرد. زمانی که در فرانسه بود، یک دهه را صرف آموختن نحوه نقاشی به سبک آکادمیک غربی کرد و در طول دوره‌ای از خود یابی هنر خود را تقویت کرد.
در سال ۱۸۹۳، کورودا به ژاپن بازگشت و هوایی تازه در صحنه هنری به سبک غربی در بسیاری از شهرهای ژاپن دمید. او یک مکتب نقاشی غربی به نام تشین دوکو (Tenshin Dojo) را راه‌اندازی کرد و پلیناریسم (pleinairism) را تأسیس کرد که تمرین نقاشی در فضای باز است. در سال ۱۹۸۶، او یک گروه از تمرین کنندگان ژاپنی یوگا و نقاشی را با نام انجمن اسب سفید (Habuka-kai) تأسیس کرد. او همچنین برای تدریس در بخش نقاشی غربی در دانشکده هنرهای زیبای توکیو دعوت شد.
در سال‌های رو به زوال، کورودا به‌عنوان یک هنرمند خانگی امپراتوری (teishitsu gigei-in) برای خلق آثاری برای کاخ امپراتوری توکیو انتخاب شد. او همچنین به عنوان رئیس آکادمی هنر امپراتوری خدمت کرد و در سال ۱۹۱۷ عنوان "ویسکونت" را دریافت کرد. سپس، در سال ۱۹۲۰، کورودا برای پیوستن به خانه همتایان ژاپن (House of Peers, or Kizoku-in)، طبقه اجتماعی اشراف جدید در دوره میجی انتخاب شد.
کورودا تأثیر ماندگاری بر دنیای هنر در ژاپن و فراتر از آن گذاشت و الهام بخش نسل بعدی هنرمندان سبک غربی، امپرسیونیست و پلنیریست بود تا میراث او را ادامه دهند. آثار او را می‌توان در موزه‌ها و گالری‌های بی شماری مانند موزه آرتیزون در توکیو و تالار یادبود کورودا در موزه ملی توکیو یافت. دو اثر او، Maiko (1893) و Lakeside (1897) نیز به عنوان تمبرهای پستی یادبود توسط دولت ژاپن انتخاب شده‌اند.
جداسازی در ایرلند شمالی یک موضوع طولانی مدت در تاریخ سیاسی و اجتماعی ایرلند شمالی است. این جداسازی شامل دو بلوک اصلی رأی‌دهی ایرلند شمالی می‌شود: ملی‌گرا / جمهوری‌خواهان ایرلندی (عمدتاً کاتولیک رومی) و اتحادگرا / وفادار (عمدتاً پروتستان). اغلب به عنوان علت و معلول " مشکلات " دیده می‌شود.
ترکیبی از تفاوت‌های سیاسی، مذهبی و اجتماعی به‌علاوه تهدید تنش‌ها و خشونت‌های بین جماعت‌ها منجر به جداسازی گسترده دو جامعه از خود شده‌است. کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها در موقعیتی که برخی آن را «آپارتاید خویش تحمیلی» نامیده‌اند، عمدتاً زندگی جداگانه‌ای دارند."Self-imposed Apartheid", by Mary O'Hara, published in "گاردین" on
Wednesday 14 April 2004. Accessed on Sunday, 22 July 2007.
آموزش در ایرلند شمالی به شدت تفکیک شده‌است. اکثر مدارس دولتی در ایرلند شمالی عمدتاً پروتستان هستند، در حالی که اکثر کودکان کاتولیک در مدارسی که توسط کلیسای کاتولیک نگهداری می‌شود، تحصیل می‌کنند. در سال ۲۰۰۶، ۹۰ درصد از کودکان در ایرلند شمالی در مدارس مجزا بودند،Lord Baker of Dorking, Daily Hansard, 18 July 2006: Column 1189 www.parliament.uk, retrieved 22 July 2007 تا سال ۲۰۱۷ این رقم به ۹۳ درصد افزایش یافت. نتیجه، همان‌طور که یکی از مفسران بیان کرده‌است، این است که «اکثریت قریب به اتفاق فرزندان اولستر می‌توانند از چهار سالگی به ۱۸ سالگی برسند بدون اینکه گفتگوی جدی با یکی از اعضای عقیده رقیب داشته باشند.»"Stop this Drift into Educational Apartheid", by نیک کوهن. Published in "گاردین" on Sunday 13 May 2007. Accessed on 22 July 2007. شیوع تحصیلات تفکیک شده به عنوان عامل اصلی در حفظ درون‌همسری (ازدواج درون گروهی) ذکر شده‌است.Michael P. Hornsby-Smith, "Roman Catholics in England: Studies in Social Structure since the Second World War". Cambridge University Press, 1987. جنبش آموزش یکپارچه با تأسیس مدارس غیرفرقه ای مانند «مدرسه ابتدایی تجمیعی پورتاداون» به دنبال معکوس کردن این روند بوده‌است. با این حال، چنین مدارسی هنوز استثنایی بر روند عمومی آموزش جداگانه هستند. مدارس یکپارچه در ایرلند شمالی با تلاش داوطلبانه والدین تأسیس شده‌است. کلیساها در توسعه آموزش یکپارچه شرکت نکرده‌اند. با این حال، هم کلیسای کاتولیک و هم فرقه‌های پروتستان، همراه با نهادهای دولتی، از پروژه‌های مدارس بین جماعتی مانند سفرهای میدانی مشترک، کلاس‌های آموزشی و انجمن‌هایی که دانش‌آموزان می‌توانند برای به اشتراک گذاشتن عقاید، ارزش‌ها و فرهنگ‌های خود گرد هم آیند، حمایت و سازماندهی کرده‌اند. جان اچ. وایت از دانشگاهیان، استدلال کرد که «دو عاملی که بیشترین تأثیر را در جدایی پروتستان‌ها به عنوان یک کل از کلیت کاتولیک‌ها دارد، درون همسری و آموزش جداگانه است».John Whyte (1990) "Interpreting Northern Ireland", Oxford: Clarendon Press, p. 48
بوم‌شناسی میکروبی یا میکروبیولوژی محیطی (Environmental microbiology) بوم‌شناسی میکروارگانیسمها است: رابطه آنها با یکدیگر و با محیطشان. این به سه حوزه اصلی زندگی - یوکاریوت‌ها، آرکی‌ها و باکتری‌ها - و همچنین ویروس‌ها مربوط می‌شود.
میکروب‌ها در همه مناطق از جمله خانه‌ها، اداره‌ها، مراکز تجاری و بیمارستان‌ها وجود دارند. در سال ۲۰۱۶، ژورنال "Microbiome" مجموعه‌ای از آثار مختلف را در مورد بررسی بوم‌شناسی میکروبی از محیط ساخته‌شده منتشر کرد.
تاریخ آینده (به انگلیسی:future history) یک تاریخ فرضی از آینده است و توسط نویسندگان داستان‌های علمی تخیلی و سایر داستان‌های تخیلی نظری و گمانه زنانه و برای ساختن یک پس زمینه مشترک برای داستان‌های تخیلی استفاده می‌شود. گاهی نویسنده جدول زمانی وقایع تاریخ را منتشر می‌کند، در حالی که گاهی خواننده می‌تواند ترتیب داستان‌ها را از اطلاعات ارائه شده در آن بازسازی کند.
به نظر می‌رسد این اصطلاح توسط جان دبلیو کمپبل جونیور ابداع شده باشد. او سردبیر مجله "Astounding Science Fiction بود" و در شماره فوریه ۱۹۴۱ آن مجله، به سری داستان‌های «"تاریخ آینده»" رابرت آنسون هاینلین اشاره کرد. نیل آر. جونز به‌طور کلی به عنوان اولین نویسنده ای شناخته می‌شود که از مفهوم «تاریخ آینده» در ادبیات استفاده کرده.Ashley, M. (April, 1989). The Immortal Professor, Astro Adventures No.7, p.6.
مجموعه‌ای از داستان‌هایی که پس‌زمینه مشترکی دارند، اما واقعاً به دنباله‌ای از تاریخ در جهان خود نمی‌پردازند، به ندرت «تاریخ آینده» در نظر گرفته می‌شوند. برای مثال، نه "سرگذشت‌نامه ورکوسیگان" لوئیس مک مستر بوژولد و نه داستان‌های کوتاه دهه ۱۹۷۰ میلادی جورج آر آر مارتین که دارای پس‌زمینه هستند، عموماً تاریخ‌های آینده محسوب نمی‌شوند. داستان‌های مستقلی که قوس تاریخی را دنبال می‌کنند به ندرت تاریخ آینده در نظر گرفته می‌شوند.
پیش از این، آثاری منتشر شده بود که «تاریخ آینده» را به معنای واقعی‌تر تشکیل می‌دادند - یعنی داستان‌ها یا کتاب‌های کاملی که ادعا می‌کردند گزیده‌ای از یک کتاب تاریخی از آینده هستند و در قالب یک کتاب تاریخی نوشته شده‌اند. در این گونه کتاب‌ها هیچ پروتاگونیست شخصی وجود ندارد، بلکه اینگونه کتاب‌ها توسعه ملل و جوامع را در طول دهه‌ها و قرن‌ها توصیف می‌کند.
نمونه این آثار عبارتند از:
برخلاف تاریخ جایگزین، که در آن نتایج جایگزین به رویدادهای گذشته نسبت داده می‌شود، تاریخ آینده نتایج خاصی را برای رویدادهای حال و آینده نویسنده فرض می‌کند.
تفاوت اساسی این است که نویسنده تاریخ جایگزین از نتیجه واقعی یک رویداد خاص آگاهی دارد و این دانش بر توصیف نتیجه جایگزین رویداد روایت شده نیز تأثیر می‌گذارد. نویسنده تاریخ آینده چنین دانشی ندارد، چنین آثاری بر اساس گمانه زنی‌ها و پیش‌بینی‌های جاری در زمان نگارش است.
آینده پیش‌بینی شده در «تاریخ آینده» اغلب می‌تواند به شدت نادرست باشد.