moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کاروسو ترانه‌ای است که توسط خواننده و ترانه سرای ایتالیایی لوچو دالا در ۱۹۸۶ تصنیف شده و به انریکو کاروسو خواننده مشهور اپرایی (صدای تنور) ابتدای قرن بیست ایتالیا تقدیم شده‌است. این ترانه پس از مرگ لوچو دلا در چارت تک‌آهنگ‌ها تا دوهفته متوالی در رتبه دوم قرار گرفت. فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا آن را در لیست پلاتینیوم ثبت کرده‌است. خوانندگان متعددی این اثر را اجرا کرده‌اند که عبارت‌اند از:
"Qui dove il mare luccica e tira forte il vento
Su una vecchia terrazza davanti al golfo di Surriento
Un uomo abbraccia una ragazza dopo che aveva pianto
Poi si schiarisce la voce e comincia il canto
Te voglio bene assaie ma tanto tanto bene sai
È una catena ormai che scioglie il sangue dint'e vene sai
Vide le luci in mezzo al mare pensò alle notti là in America
Ma erano solo lampare e la bianca scia di un'elica
Sentì il dolore nella musica si alzò dal pianoforte
Ma quando vide la luna uscire da una nuvola
Gli sembrò più dolce anche la morte
Guardo negli occhi la ragazza quegli occhi verdi come il mare
Poi all'improvviso usci una lacrima e lui credette di affogare
Potenza della lirica dove ogni dramma è un falso
Che con un po'di trucco e con la mimica puoi diventare un altro
Ma due occhi che ti guardano così vicini e veri
Ti fan scordare le parole confondono i pensieri
Cosi diventa tutto piccolo anche le notti là in America
Ti volti e vedi la tua vita come là scia di un'elica
Ma si è la vita che finisce ma lui non ci pensò poi tanto
Anzi si sentiva già felice e ricominciò il suo canto
È una catena ormai che scioglie il sangue dint'e vene sai"
"اینجا همانجایی است که دریا می‌درخشد و باد تندی می‌وزد
روی تراس قدیمی روبروی خلیج سورنتو
مردی در آغوش می‌کشد دخترکی را پس از آن که گریسته بود
سپس صدایش را صاف می‌کند و آواز سر می‌دهد:
دوستت دارم، می‌دانی که خیلی خیلی دوستت دارم.
همینک زنجیری است (عشق تو) که خون را در رگ‌ها ذوب می‌کند. آیا می دانی؟
نورهایی در وسط دریا دید، و به یاد شبهای آنجا، آمریکا افتاد
ولی آن نور فقط چراغ یک قایق بود و رد سفید پروانه‌اش
درد را در موسیقی حس کرد، از پشت پیانو بلند شد
ولی وقتی که دید ماه از پشت ابرها بیرون می‌آید
به نظرش حتی مرگ هم شیرین رسید
نگاهش را به چشمان دخترک دوخت، آن چشمهای سبز بسان دریا
و بعد ناخودآگاه اشکی از گونه‌اش جاری شد، و احساس کرد دارد غرق می‌شود
نیروی اپرا جایی که در آن هر نمایشی دروغ است
و با کمی گریم و ادا و اطوار می‌توان به چیز دیگری تبدیل شد،
ولی دو چشمی که به تو نگاه می‌کنند، این‌گونه نزدیک، این‌گونه واقعی،
کلمات را از خاطر می‌برند، و افکارت را در هم می‌ریزند
به این ترتیب همه چیز حقیر می‌شود، حتی شب‌های آمریکا
به عقب برمی‌گردی و زندگی‌ات را همانند رد سفید پروانهٔ قایقی می‌بینی.
آری، این زندگی است که تمام می‌شود و بعد دیگر به آن خیلی فکر نکرد
برعکس فکر می‌کرد راضی است و شاد، و آواز را از سر گرفت:
دوستت دارم، می‌دانی که خیلی خیلی دوستت دارم؟
براهویی نام قومی است که در جهان بالغ بر بیشتر از ۱۰ میلیون نفر جمعیت دارند، و عمدتاً در بلوچستانِ پاکستان و ایران زندگی می‌کنند. زبان براهویی متعلق به خانوادهٔ زبان‌های دراویدی است و دین آن‌ها عمدتاً اسلام و مذهب‌شان سنی است.
براهویی‌ها را بازماندهٔ اقوام اولیهٔ ساکن ایران و هند، پیش از آریایی‌ها دانسته‌اند که در هندوستان به دراویدیان شهرت یافتند تقریباً همهٔ محققان، بنابر ویژگی‌های ظاهری و اندامی براهویی‌ها، آن‌ها را غیر بلوچ می‌دانند. زبان براهویی متعلق به خانوادهٔ زبان‌های دراویدی است. این حقیقت که اقوام دیگری که به زبان‌های دراویدی تکلم می‌کنند اکثراً در جنوب هند ساکن‌اند باعث تردید در مورد خاستگاه قوم براهویی شده‌است.
مطابق قدیمی‌ترین برآورد جمعیتی، مردان جنگی قبایل عمدهٔ براهویی حدود ۱۰۳ هزار نفر تخمین زده می‌شدند. در سرشماری ۱۹۰۱ میلادی، جمعیت براهویی‌های قلمرو امارت کلات ۳۰۰ هزار نفر ذکر شده‌است. در منابع به ۸۶۱ هزار تن براهویی‌زبان در کلات و ۱۸ هزار تن در افغانستان اشاره شده‌است. در ۱۳۷۷ خورشیدی جمعیت عشایری کوچندهٔ براهویی در ایران ۳۹۱۷ نفر (۵۸۳ خانوار) بوده‌است.
اصل و ریشهٔ این نام معلوم است و وجوهی که آورده‌اند، مانند برگرفته شدن آن از ابراهیم، که مورد یقین نیست اما بعلت زیبایی جوانان و افراد این طایفه به بره آهویی که بعد ها به خاطر تغییرات زبانی به براهویی یا براخویی مشخص شد. در سِند، براهویی را عموماً به مردم کوهستان‌های کلات اطلاق می‌کنند و احتمال می‌دهند که از براهو مشتق شده‌است و صورت سیرائیکی (جطکی) ابراهیم است که بر مسلمان بودن آنها در برابر همسایگان جط هندو اشاره دارد. زبان براهویی منشأ دراویدی دارد که ممکن است زبان اقوام بومی ارتفاعات کلات، قبل از ورود ایلات و طوایف براهویی و بلوچ به این سرزمین بوده‌باشد. براهویی‌ها مسلمان و سنی‌مذهب‌اند و برخی از آن‌ها نیز به فرقهٔ ذکری منتسب هستند.
براهویی‌ها را بازماندهٔ اقوام اولیهٔ ساکن ایران و هند، پیش از آریایی‌ها دانسته‌اند که در هندوستان به دراویدیان شهرت یافتند تقریباً همهٔ محققان، بنابر ویژگی‌های ظاهری و اندامی براهویی‌ها، آن‌ها را غیر بلوچ می‌دانند. براهویی‌ها قامتی بلند و صورتی گرد و فربه دارند، در صورتی که بلوچ‌ها کوتاه و لاغر اندام و باریک صورتند. مو و ریش عده‌ای از براهویی‌ها خرمایی، و برخی دیگر سیاه و مجعد است.
زبان براهویی متعلق به خانوادهٔ زبان‌های دراویدی است. این حقیقت که اقوام دیگری که به زبان‌های دراویدی تکلم می‌کنند اکثراً در جنوب هند ساکن‌اند باعث تردید در مورد خاستگاه قوم براهویی شده‌است. سه نظریه در مورد خاستگاه قوم براهویی در دنیای آکادمیک وجود دارد. یک نظریه این است که براهویی‌ها یک قوم متعلق به اقوام دراویدی هستند و در زمانی که دیگر اقوام دراویدی پراکنده شده‌بودند، توسط اقوام هندوایرانی‌زبان محاصره شدند. نظریهٔ دیگر این است که آنان در قرون ۱۳و ۱۴ از داخل هند به بلوچستان مهاجرت کرده‌اند، و نظریهٔ سوم این است که براهویی‌ها در سال ۱۰۰۰ پ. م از داخل هند به بلوچستان مهاجرت کردند. عدم وجود هرگونه نفوذ فرهنگ ایرانی (اوستایی) در زبان براهویی این فرضیه را تقویت می‌کند.
در زبان براهویی به‌طور عمده از واژه‌های بلوچی (زبان متعلق به ایران غربی)، سندی و پشتو استفاده شده‌است، با این حال براهویی‌ها همبستگی ژنتیکی بالایی با اقوام دراویدی در نسبت به همسایگان هندوایرانی خود ندارند. پگنی و همکارانش نتیجه می‌گیرند که این نشان می‌دهد که براهویی‌ها اگرچه به زبان دراویدی سخن می‌گویند، اما ژنتیک آن‌ها کاملاً توسط اقوام هندوایرانی‌زبان جایگزین شده‌است.Pagani (2017) states in its "Conclusion" that there is "No historical or linguistic data support" the possibility that "the Brahui ancestors were Indo-European speakers, who later adopted a Dravidian language."
بنا بر نظر تِیت براهویی‌ها در اصل قسمتی از ایل ماماسنی (یا مَمَسنی) بودند که در جنوب‌شرقی پنجگور در جبیری تمرکز و استقرار داشتند. ماماسنیها که اصالتاً لُر هستند، در بلوچستان به «محمد حسنی» معروف‌اند. از تشابه نام براهویی با بعضی طایفه‌های کُرد ساکن در کلات (محل استقرار اولیهٔ براهویی) مانند برادوست یا براخوی، برخی احتمال داده‌اند که براهویی‌ها اصالتی کرد دارند.
تا چندی پیش حدود ۳۰۰ هزار نفر از طایفهٔ براخوی در اطراف کلات زندگی می‌کردند و حکومت مرکزی بلوچستان در دست یکی از تیره‌های آن به نام کمبرانی (= قنبرانی) قرار داشت. به هنگام تحقیقات دایمز در بلوچستان، یک طایفهٔ مهم از کردها در میان براهویی‌ها می‌زیستند. از این رو، براهویی‌های لس‌بیله را «کُرد - گالی» و زبانشان را کُرد- گال می‌نامیدند.
برخی از محققان براهویی‌ها را در اصل همان طایفهٔ کوفچ یا قُفْص ساکن کوه‌های کرمان دانسته‌اند که به قول مقدسی، زبان‌شان نامفهوم و شبیه زبان اهل سِند بوده‌است.
مطابق قدیمی‌ترین برآورد جمعیتی، مردان جنگی قبایل عمدهٔ براهویی حدود ۱۰۳ هزار نفر تخمین زده می‌شدند. در سرشماری ۱۳۱۹ قمری/۱۹۰۱ میلادی، جمعیت براهویی‌های قلمرو امارت کلات ۳۰۰ هزار نفر ذکر شده‌است. در منابع به ۸۶۱ هزار تن براهویی‌زبان در کلات و ۱۸ هزار تن در افغانستان اشاره شده‌است. در ۱۳۷۷ خورشیدی جمعیت عشایری کوچندهٔ براهویی در ایران - که عمدتاً در محدودهٔ شهرستان‌های زابل، زاهدان و بیرجند به‌سر می‌برند - ۳۹۱۷ نفر (۵۸۳ خانوار) بوده‌است.
طوایف براهویی در مناطق زیر سکونت داشتند و برخی هنوز هم ساکن هستند:
مراکز عمدهٔ براهویی‌ها در بلوچستان و سند، اطراف کویته، کلات، خاران، خُضدار، نوک‌کندی، دالبندین، پنجگور، تربت و لس‌بیله است.
گروهی از براهویی‌های نیمه‌ساکن در مسیر رود هلمند (هیرمند) از چهار برجک به طرف مشرق تا شُراوَک و نُوشْکی مسکن‌گزیده‌اند. اینان طول سال را در شراوک زندگی‌می‌کنند و شماری از آن‌ها زمستان را در رودبار و هلمند سفلی می‌گذرانند.
اجداد براهویی‌ها در سدهٔ ۱۳ و اوایل سدهٔ ۱۴ قمری به‌همراه بلوچ‌ها و افغان‌ها به این منطقه مهاجرت کرده‌اند و اکنون بیشتر در واحهٔ مرو زندگی می‌کنند.
براهویی‌های ایران از حوزهٔ بلوچستان به‌ندرت بیرون رفته‌اند و بیشتر در نواحی سراوان، خاش و سیستان پراکنده بوده‌اند. شهر سراوان در قدیم اردوگاه تابستانی براهویی بوده‌است. گزارش‌های مکتوبی دربارهٔ اقامت براهویی‌ها در سیستان در دست نیست و حتی مؤلف "جغرافیای نیمروز" که کتاب خود را در ۱۲۸۸ قمری تألیف کرده، و شمار طوایف سیستان را ذکر کرده، از براهویی نام نبرده‌است،که بعلت تعصبات قومی طوایف دیگر بوده تا از قدرت گیری طایفه براهویی جلوگیری نمایند اما ۳ دهه بعد، تیت از حضور دو هزار براهویی در سیستان خبر می‌دهد.
براهویی‌ها پس از مهاجرت به سیستان با طایفهٔ قدرتمند سَرْبَندی (در محل به سرابندی شهرت دارند) که خود را با براهویی‌ها از یک تبار می‌دانستند، متحد شدند. این دو گروه قنبر، بنیان‌گذار حکومت کلات را اولین رئیس خود می‌دانند. براهویی‌های نیمه‌چادرنشین ایران تا چندی پیش در سیستان و خاش و زاهدان و ایرانشهر وتا سرحدات مکران زندگی می‌کردند و تنها معدودی از آنها نزدیک زابلو سیستان اقامت داشتند.
براهویی‌های سیستان به دو گروه یکجانشین و کوچنده تقسیم شده‌اند. گروه‌های یکجانشین بیشتر در نواحی دریاچهٔ هامون، در روستاهای حسین‌آباد، لوتک، ده‌امامی (پشت آب)، ده حاج علیم خان، و در مشرق پَلْگَک زندگی می‌کنند و به کشاورزی اشتغال دارند. گروه‌های دام‌دار و کوچنده در همان ناحیه و در لوتک دشت کبوتران، ورمال، دشت میرآخوری، پوزه عدل شاه، گینَکه، اسبی، اَسَک، ریگاوَک، چاه لشکران، چاه الله داد و شیله استقرار دارند. برخی از براهویی‌ها که در مناطقی مثل ورمال و سوردگال (سوردغال) و اطراف شیله هستند، در تمام فصول در سیاه‌چادر به‌سر می‌برند. براهویی‌های دامدار نزدیک به ۳ ماه از سال، معمولاً از نیمهٔ اسفند به مناطق ییلاقی می‌روند. یک گروه از آن‌ها به خاش و منطقهٔ قطارخنجک و جون‌آباد در دامنهٔ کوه تفتان، و گروه دیگر از مسیر سفیدابه به نواحی ییلاقی بیرجند، مثل حسین‌آباد و سربیشه می‌روند. هر دو گروه تا اواخر اردیبهشت در ییلاق توقف دارند.
در میان براهویی‌ها، کوچک‌ترین واحد اجتماعی «شَلْوار» است. اعضای یک شلوار پدرتبار هستند و نیای مشترک دارند. از مجموع چند شلوار، تیره، و از مجموع تیره‌ها، طایفه شکل می‌گیرد. در این جامعهٔ عشایری واحد دیگری به نام «خِیل» وجود دارد که معمولاً از چند شلوار از یک تیره یا طایفهٔ هم‌تبار یا تیره‌ها و طایفه‌های غیرهم تبار شکل می‌یابد. اعضای خیل با یکدیگر رابطهٔ اقتصادی دارند و نه نَسَبی. خیل فقط به هنگام کوچ فصلی و در عرصهٔ کوچ موجودیت خارجی پیدا می‌کند. شمار اعضای خیل در کوچ‌های مختلف معمولاً متفاوت است. یک طایفه به هنگام کوچ ممکن است به چند خیل تقسیم شود. پاتینجر به ۶ طایفهٔ براهویی اشاره می‌کند که هر یک به ۲۰ تا ۳۰ خیل تقسیم می‌شدند.
هر یک از واحدهای اجتماعی براهویی رئیس یا رهبری دارند که در ردهٔ «شلوار» و تیره «ریش‌سفید» یا «کَماش»، و در ردهٔ طایفه «کدخدا» یا «سردار» نامیده می‌شوند. هر خیل نیز تحت رهبری «سَرخیل» اداره می‌شود. رؤسای طایفه‌های براهویی سیستان اعم از اسکان‌یافته یا کوچنده، عنوان کدخدا داشته‌اند که یک درجه پایین‌تر از سردار و عامل ارتباط سردار و طایفه محسوب می‌شده‌اند.
تقسیم‌بندی ایلی در سازمان سیاسی براهویی‌های ساکن در خارج از ایران با براهویی‌های ایران تفاوت دارد. مثلاً در پاکستان کوچک‌ترین واحد اجتماعی هم‌تبار در قبیلهٔ براهویی «پِرا» نام دارد. پس از آن «شلوار» است و از مجموعهٔ چند شلوار «تَهکُر» شکل می‌گیرد که سرپرست آن از بین کماش‌ها (ریش‌سفیدان شلوارها) انتخاب و «تَهکُری» یا «میر» نامیده می‌شود. از مجموع چند «تهکر» قبیله شکل می‌گیرد و رئیس آن از بین شایسته‌ترین «تهکُری‌ها» به‌عنوان «سردار» انتخاب می‌شود.
براهویی‌های کنونی ایران یک طایفهٔ بزرگ متشکل از چند تیره را تشکیل می‌دهند که عمدتاً در سیستان زندگی می‌کنند. مهم‌ترین و پرجمعیت‌ترین تیره‌های براهویی ایران زیرکاری است که بیشتر دام‌دارند و در بلوچستان ایران زندگی میکنند. شاخه‌های رهبری بزرگْ طایفهٔ براهویی نیز از این تیره برمی‌خاستند. تیره‌های یاگی‌زیی (یاغی‌زیی)، موسی‌زیی، جنگی زیی، عیسی زیی،عیدوزهی مستان زیی، رحمت‌زهی وپیری(پیرزهی)و شاهی زیی نیز از تیره‌های دیگر براهویی هستند.
الفنباین این تیره‌ها را با عنوان طایفه در فهرست طوایف براهویی آورده‌است. این تیره‌ها معمولاً پدر تبار هستند و پسوند «زَیی» (به صورت زهی و زایی هم تلفظ می‌شود) نشان از هم‌تباری اعضای هر تیره دارد. این پسوند معمولاً از نسل سوم به دنبالهٔ نام افرادی که تیره به او منسوب می‌گردد، افزوده می‌شود. پرسن در شرح طایفهٔ ماریِ (ماریها به هنگام اقتدار براهویی‌های کلات از بلوچ‌ها جدا شدند و به آن‌ها پیوستند) پاکستان از پسوند اِنی و اَنی به عنوان نسل و فرزندان هم نام می‌برد که پیش از تداول پسوند زیی به دنبال نام افراد افزوده می‌شده‌است. به گفتهٔ پاستنر طوایف براهویی مکران نام و هویت خود را از نام جد خود که غالباً با پسوند زیی همراه است، می‌گیرند، مانند عمر زیی یا محمود زیی؛ برخی نیز مانند محمود حسنی برآنند که نام خود را از نام محل اقامت یا سردار بزرگ طایفه‌شان گرفته‌اند. با این حال تیره‌هایی هستند که خود را براهویی می‌دانند، ولی با براهویی از یک‌تبار نیستند و در حقیقت وابسته به آن‌ها محسوب می‌شوند، مثل لوارزیی که منسوب به براهویی‌اند. در پاکستان به چنین طوایف وابسته‌ای «پلّو شریک» یا «پلّوی» می‌گویند. اگر رؤسای این طوایف در یک منطقه می‌زیستند، «هم پلّه» محسوب می‌شدند که در غم و شادی هم شریک بودند. در سیستان به چنین رابطه‌ای اصطلاحاً «مرگ و زِند» می‌گویند، مثلاً بارانی‌ها با براهویی‌ها «مرگ و زند» دارند، یعنی در مراسم غم و شادی یکدیگر شرکت می‌کنند.
به نظر الفنباین، اصطلاح «طایفهٔ براهویی» بیشتر مفهوم یک موجودیت سیاسی را به ذهن می‌آورد، تا موجودیت قومی. طایفهٔ براهویی ترکیب شکننده‌ای از گروه‌بندی خانواده‌هایی است که به سبب منافع متقابل مانند حقوق چرا، مالکیت گله و گاو و بستگی‌های خونی (که کمتر از موارد دیگر اهمیت دارد) به یکدیگر می‌پیوندند. به‌طور کلی ضوابط بنیادی در پیوستگی طایفه‌های براهویی بر نسب پدر تباری و پیمان سیاسی نهاده شده‌است. بنابر تحقیقات الفنباین، براهویی‌های ایران، افغانستان و پاکستان از ۲۷ طایفه ترکیب یافته‌است که ۸ طایفهٔ آن اصلی، و بقیه طوایف وابسته هستند. بزرگ‌ترین طایفه از طوایف وابسته، مِنْگل بوده‌است که با طایفه‌های‌بِنْگلزیی، بیزَنْجو و مَهْمَسانی (محمدحسنی، احتمالاً ممسنی) بیش از ۸۰٪ جمعیت این گروه را تشکیل می‌دهند. تقریباً ۸۰٪ از جمعیت طوایف اصلی به طایفه‌های قلندرانی، میرواری، قنبرانی و سومالانی متعلق بوده‌اند. الفنباین فهرستی از ۲۷ طایفهٔ براهویی را همراه با محل سکنای آن‌ها در کشورهای مختلف و زبان هر طایفه براساس صورت رسمی متعلق به میراحمدیار، آخرین خان کلات به دست داده‌است.
براهویی‌ها در دوره‌ای نسبتاً طولانی - از اواخر دورهٔ صفوی تا اواخر دورهٔ قاجار - یکی از قدرتمندترین گروه‌های حکومت‌گر بلوچستان بوده‌اند. آنان در زمان نادرشاه با تشکیل اتحادیه‌ای از طوایف مختلف، حکومت قسمت عمدهٔ بلوچستان را در دست گرفتند و قدرت بسیار یافتند. در زمان سلطنت شاه‌جهان تیموری حکومتی منسجم و قوی با عنوان خان‌نشین کلات ظهور کرد که اقتدار آن برپایهٔ نظام پیچیدهٔ اتحادیهٔ براهویی (شامل طایفه‌های قمبرانی یا قنبرانی، میرواری، ایلتازیی) و بلوچهای رَند و لاشاری و دهواری‌های کشاورز استوار بود. نخستین رهبر این حکومت شخصی به نام میرواری میراحمدخان یکم بود که قلمرو خود را گسترش داد و به خودمختاری دست یافت. جانشین او میرعبدالله‌خان بر وسعت قلمرو و تثبیت نفوذ براهویی‌ها افزود.
پاتینجر مؤسس دولت براهویی را قنبر، نیای طایفه یا تیرهٔ قنبرانی می‌داند و سایکس قنبر را سرکردهٔ شبانان براهویی دانسته که در اواسط سدهٔ ۱۷ میلادی، به دعوت یکی از راجه‌های هندوستان با افاغنهٔ مهاجم به بلوچستان جنگیدند و پس از شکست افغان‌ها بر منطقه تسلط یافتند و حتی راجه را از حکومت برداشتند و خود مستقلاً زمام امور را در دست گرفتند. مقارن لشکرکشی‌های نادرشاه، عبدالله خان نوادهٔ قنبر در کلات حکومت داشت. نادر حکومت او، و سپس حکومت پسر او نصیر یا ناصرخان را تأیید کرد و به او لقب بیگلربیگی داد. با این‌همه، او بعد از مرگ نادر ادعای استقلال کرد و با احمدخان درّانی حاکم افغانستان به جنگ برخاست، ولی توفیق نیافت و بعد از او محمودخان و سپس مهراب خان حاکم شدند. مهراب خان نخست با نمایندهٔ انگلیس قرارداد همکاری بست، ولی پس از مدتی از تعهد شانه خالی کرد و از کسانی بود که با نیروهایش در ۱۲۵۴ قمری/۱۸۳۹ میلادی در گردنهٔ بولان، همراه با افغانان از پیشروی ارتش انگلیس جلوگیری کرد. انگلیسی‌ها اردویی برای تنبیه او به کلات فرستادند و در جنگی که بین آن‌ها درگرفت، مهراب خان با اتباعش کشته شدند و کلات به تصرف قوای انگلیس درآمد. انگلیسی‌ها ناصرخان دوم را جانشین او کردند و یک نفر انگلیسی را به عنوان مشاور او در نظر گرفتند. وقتی در ۱۲۷۲ قمری/۱۸۵۶ میلادی بین دو کشور ایران و انگلیس جنگ درگرفت، مشاور انگلیسی او به مأموریت بوشهر رفت و ناصرخان توسط مخالفانش مسموم شد و خدادادخان جای او را گرفت. او نیز با انگلیس پیمان مودت بست و ۲۰ سال بر ناحیه‌ای که تا بمپور امتداد داشت، فرمانروایی کرد، تا آنکه بلوچستان تجزیه شد و دولت بریتانیا کلات را جزو امپراتوری هند درآورد و قسمتی از بلوچستان به پاکستان ملحق شد.
سوت ("صوت")، ترانه‌های شاد بلوچی است. آوازهای سوت غالباً از تقارن‌های متریک - ریتمیک پیروی کرده و مخصوص مجالس عروسی و ختنه سوران است. محتوای اشعار ترانه‌های سوت، عاشقانه و در توصیف زیبایی‌های طبیعت، عروس و داماد یا مراحل مختلف عروسی است.
در مازندران نیز اشعاری که از دل مردم برخاسته و آفریننده مشخصی ندارند سوت نامیده می‌شود مانند ترانه مشدی که در اوایل انقلاب گروه «روجا» (که توسط ابوالحسن خوشرو پایه‌گذاری شده بود) آن را اجرا کرد.
انریکو کاروسو (زادهٔ ۱۵ فوریه ۱۸۷۳ در ناپل - درگذشتهٔ ۲ اوت ۱۹۲۱ در ناپل) یک خوانندهٔ اپرای ایتالیایی بود که یکی از مشهورترین خوانندگان تنور تاریخ به حساب می‌آید. کاروسو همچنین یکی از محبوب‌ترین خوانندگان در تمام سبک‌ها در دو دههٔ اول قرن بیستم می‌باشد. ضبط‌های محبوب کاروسو و صدای شگفت‌آورش، که در دامنه، قدرت و زیبایی شهره بود او را به یکی از مشهورترین ستارگان عصر خود تبدیل کرده بود.
او در کودکی تلاش بسیاری کرد برای خوانندگی اما معلمان او می گفتند تو نمی توانی و صدای خوبی نداری اما مادرش همچنان او را تعریف و تمجید می کرد و کار میکرد تا بتواند پول کلاس آواز پسرش را بدهد و سر انجام او یکی از خواننده های معروف شد .
باهچه (به ترکی: Bahçe، به معنی باغچه) یکی از شهرستان‌های استان عثمانیه ترکیه است.
این شهرستان در کرانه‌های مدیترانه و در منطقه کوه‌های نور واقع شده‌است.
دوزیچی (به ترکی: Düziçi) یکی از شهرستان‌های استان عثمانیه ترکیه است.
Wikipedia contributors, "Düziçi," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Düziçi&oldid=184720200 (accessed January 17, 2008).
حَسَن‌بــِیلی (به ترکی: Hasanbeyli) یکی از شهرستان‌های استان عثمانیه ترکیه است.
این شهرستان در کرانه‌های مدیترانه واقع شده‌است.
کادیرلی (به ترکی: Kadirli به معنای قادری) یکی از شهرستان‌های استان عثمانیه ترکیه است.
این شهرستان در دشت‌های کیلیکیه و چوکوروا واقع شده‌است.
سومباس (به ترکی: Sumbas) یکی از شهرستان‌های استان عثمانیه ترکیه است.
توپراق‌قلعه (به ترکی: Toprakkale به معنی قلعهٔ خاک) یکی از شهرستان‌های استان عثمانیه ترکیه است.
این شهرستان در کرانه‌های مدیترانه و در ۱۰ کیلومتری غرب شهر عثمانیه واقع شده‌است.
نام این شهرستان از نام یک دژ عباسی واقع در منطقه گرفته شده است.
Wikipedia contributors, "Toprakkale, Osmaniye," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Toprakkale,_Osmaniye&oldid=160324957 (accessed January 11, 2008).
رودالف ویلیام لوئیز «رودی» جولیانی (زادهٔ ۲۸ مهٔ ۱۹۴۴) وکیل دعاوی، سخنران و سیاست‌مدار آمریکایی است که از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱، ۱۰۷مین شهردار نیویورک بود. او هم‌اکنون به عنوان وکیل دونالد ترامپ رئیس‌جمهور سابق آمریکا مشغول به کار است.او ابتدا از نظر سیاسی دمکرات و سپس در دهه ۱۹۷۰ مستقل و از دهه ۱۹۸۰ تاکنون جمهوریخواه بوده‌است. جولیانی از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ معاون دادستان کل ایالات متحده آمریکا بود. در آن سال او دادستان ایالات متحده برای ناحیه جنوبی نیویورک شد و تا سال ۱۹۸۹ این سمت را برعهده داشت.
جولیانی با عهده‌دار شدن منصب شهردار نیویورک، رئیس جدیدی به نام ویلیام برتن را به عنوان کمیسیونر پلیس منصوب کرد که نظریه پنجره شکسته افول شهری را پیاده کرد. بر اساس این نظریه بی‌نظمی‌ها و تخلفات کوچک یک جو سهل انگار به‌وجود می‌آورند که منجر به بروز جرایم بیشتر و جدی تری می‌شوند که می‌تواند امنیت یک شهر را به مخاطره بیندازد، این نظریه بیان می‌دارد برای جلوگیری از جرایم بزرگ پلیس باید قوانین به ظاهر خرد «کیفیت زندگی» همچون ممنوع سازی نوشیدن الکل در خیابان، زباله ریختن، عبور از خیابان خارج از خط عابر را به اجرا درآورد. جولیانی در عرض چند سال بابت ارتقای عمده کیفیت زندگی شهر و پایین آوردن نرخ جرایم خشونت‌آمیز تحسین شد. جولیانی زمانی که هنوز شهردار بود در سال ۲۰۰۰ در انتخابات سنا از نیویورک رقابت کرد ولی به دلیل آگاهی از تشخیص سرطان پروستات از رقابت کناره گرفت. جولیانی در سال ۲۰۰۱ شخص سال مجله تایم نام گرفت و در سال ۲۰۰۲ از سوی ملکه الیزابت دوم به خاطر رهبریش پس از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر در سال ۲۰۰۱ شوالیگی افتخاری دریافت کرد.
فارغ‌التحصیل از کالج منهتن نیویورک در سال ۱۹۶۵، جی دی حقوق از دانشگاه نیویورک در سال ۱۹۶۸.
رودی جولیانی زمانی در دهه ۸۰ دادستان کل بخش جنوبی نیویورک بود و متخصص جرایم سازمان یافته و مالی است.
بعد از آنکه یک بار در سال ۱۹۸۹ تجربه‌ای ناموفق در پست شهردار داشت، چهار سال بعد و در زمانی که شهر نیویورک از بیکاری شدید ناشی از رکود اقتصادی رنج می‌برد، مجدداً به مقام شهرداری رسید.
وی دستور کار خود را در این دوره جدید بر قانون و نظم قرار داد و از زمان ورود خود به دفتر شهرداری رفتاری سخت و خشن را برای مقابله با جرایم در پیش گرفت. وی حتی در برخورد با جرایم جزئی و کوچک نیز در این شهر واکنش‌های جدی و سخت را در دستور کار قرار داد، بی‌خانمان‌ها را از سطح شهر نیویورک جمع کرد و با هر گونه پاتوق کردن در این شهر مقابله کرد و توانست در مدت زمان کوتاهی، شهر را پاک‌سازی کند. با پایان یافتن دوره خدمتش در شهرداری، اف‌بی‌آی نیویورک را به عنوان امن‌ترین شهر بزرگ ایالات متحده نام‌گذاری کرد.
همین مسائل منجر به آن شد که این شهردار سخت و تندخو در پایان مدت خدمت خود در سال ۲۰۰۱ که هم‌زمان بود با حملات تروریستی یازده سپتامبر و حمله به برجهای دوقلوی تجارت جهانی در نیویورک، مورد توجهات بین‌المللی قرار گیرد و نشریه تایم وی را مرد برتر سال انتخاب کرد و ملکه انگلیس نیز در سال بعد از آن به وی نشان شوالیه افتخار داد.
این توجهات منجر به آن شد که وی زمینه برای کاندیداتوری ریاست جمهوری آمریکا در سال ۲۰۰۸ را به دست آورد و حتی در رقابت‌های اولیه انتخاباتی نیز از رقیبان خود پیش افتاد. اما در نهایت رودی جولیانی در ماه ژانویه از رقابت‌های انتخاباتی کنار کشید.
رودی جولیانی که در سال ۱۹۷۲ به جرج مک گاورن دموکرات و ضد جنگ رأی داده بود، به لحاظ شخصی مخالف با سقط جنین، موافق سیاست‌های کنترل حمل سلاح است و چند استدلال نیز در حمایت از ازدواج همجنس گرایان دارد.
کاندیدای حزب جمهوری‌خواه برای ریاست جمهوری در سال ۲۰۰۸.
حامی بزرگ دونالد ترامپ در رقابت‌های انتخاباتی ۲۰۱۶.
با روی کار آمدن دونالد ترامپ، جولیانی به عنوان گزینه‌ای برای پست وزارت خارجه آمریکا مطرح شد. سابقه آشنایی وی با دونالد ترامپ به تقریباً سال ۲۰۰۰ می‌رسد؛ زمانی که هر دو در یک کنفرانس خبری داخلی در شهرداری نیویورک شرکت داشتند. در این کنفرانس خبری، دونالد ترامپ تاجر احساس قرابت شدیدی با رودی جولیانی پیدا کرد و در جریان رقابت‌های انتخاباتی آمریکا در سال ۲۰۱۶ رودی جولیانی، یکی از حامیان پرشور دونالد ترامپ بود. از وی به عنوان مشاور غیررسمی دونالد ترامپ نام برده می‌شود.
وی در ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۱۲ با مریم رجوی دیدار کرد.
در ۱ ژوئیه ۲۰۱۷ رودی جولیانی در نشست سالانه سازمان مجاهدین خلق در پاریس سخنرانی کرد و ضمن ستایش از این سازمان گفت که با قدرت گرفتن دونالد ترامپ سیاست آمریکا تغییر کرده و نگاه متفاوتی به مسایل جهان در واشینگتن حاکم است.
مدیر عامل و رئیس هیئت مدیره مؤسسه مشاوره‌ای حقوقی «شرکای جولیانی» از ۲۰۰۲ تا کنون، رئیس هیئت مدیره مؤسسه حقوقی برکول و جولیانی از ۲۰۰۵ تا کنون.
رودی جولیانی همراه با یکی از قضات پیشین آمریکا، مایکل میوکیزی، وکالت رضا ضراب از مسئولان پولشویی جمهوری اسلامی در ترکیه و از دستیاران نزدیک بابک زنجانی را برعهده گرفتند و سعی کردند از طریق مذاکره اتهامات وارد شده علیه موکل شان را از میان بردارند. برای این منظور رودی جولیانی و مایکل میوکیزی با برخی مقامات دولت آمریکا و همچنین با رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهوری ترکیه، ملاقات و گفتگو کردند.
سفر محمود احمدی‌نژاد به نیویورک (۲۰۰۷)
وال استریت خیابان معروفی در محلهٔ منهتن، نیویورک در ایالات متحده آمریکا است. خیابان وال استریت از شرق و از سرپائینی خیابان برادوی به خیابان جنوبی در تنگه رودخانه ایست متصل می‌شود. جرج واشینگتن، اولین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در عمارت فدرال در خیابان وال استریت، به عنوان اولین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، قسم یاد کرد. Retrieved on 2007-05-28.
اصطلاح «وال استریت» به معنای بازارهای مالی ایالات متحده به عنوان یک کل، صنعت خدمات مالی آمریکا، منافع مالی مبتنی بر نیویورک یا خود منطقه مالی تبدیل شده‌است. نیویورک که توسط وال استریت لنگر انداخته‌است به عنوان مرکز مالی اصلی جهان توصیف شده‌است.
وال استریت در ابتدا در هلندی به نام «هت سینگل» یا کمربند شناخته می‌شد که در قرن هفدهم بخشی از نیو آمستردام بود. یک دیوار واقعی از سال ۱۶۵۳ تا ۱۶۹۹ در این خیابان وجود داشت. در طول قرن ۱۸، وال استریت یک بازار تجارت برده و یک سایت تجارت اوراق بهادار بود و از اوایل قرن هجدهم (۱۷۰۳) محل فدرال هال، اولین تالار شهر نیویورک بود. . در اوایل قرن نوزدهم، هم محل سکونت و هم مشاغل منطقه را اشغال کردند، اما تجارت به‌طور فزاینده ای غالب شد و صنعت مالی شهر نیویورک بر وال استریت متمرکز شد. در قرن بیستم، چندین آسمان خراش اولیه در وال استریت ساخته شد، از جمله ساختمان ۴۰ وال‌استریت که زمانی بلندترین ساختمان جهان بود.
منطقه وال استریت محل استقرار بورس اوراق بهادار نیویورک، بزرگ‌ترین بورس اوراق بهادار جهان با ارزش کل بازار، و همچنین بانک فدرال رزرو نیویورک و بسیاری از بانک‌های تجاری و شرکت‌های بیمه است. چندین بورس دیگر سهام و کالا نیز در مرکز شهر منهتن نزدیک وال استریت واقع شده‌اند، از جمله بورس تجاری نیویورک و سایر بورس‌های آتی کالا و بورس آمریکا. برای حمایت از تجارتی که در صرافی‌ها انجام می‌دادند، بسیاری از شرکت‌های کارگزاری دفاتری در اطراف داشتند. با این حال اثرات اقتصادی مستقیم فعالیت‌های وال استریت در سراسر جهان گسترش می‌یابد.
وال استریت خود یک خیابان باریک و پر پیچ و خم است که از رودخانه شرقی تا برادوی امتداد دارد و با آسمان‌خراش‌ها و همچنین ساختمان بورس نیویورک و یادبود ملی فدرال هال و یک وال استریت در انتهای غربی آن قرار دارد. این خیابان در نزدیکی چندین ایستگاه متروی شهر نیویورک، پایانه‌های کشتی، و سایت مرکز تجارت جهانی قرار دارد.
ساختمان بازار بورس نیویورک که بزرگ‌ترین بورس جهان از نظر میزان معاملات و حجم مالی است، در خیابان وال قرار دارد. همچنین مرکز بزرگ‌ترین مراکز اقتصادی ایالات متحده آمریکا و چند بورس مهم اقتصادی این کشور از جمله بازار بورس نیویورک (NYSE)، بازار بورس نزدَک (NASDAQ)، بازار بورس آمریکا (AMEX)، بازار بورس تجاری نیویورک (NYMEX) و میز بازرگانی نیویورک (NYBOT) در این منطقه قرار دارد.
دربارهٔ علت نامگذاری این خیابان تعدادی معتقد هستند که نام برگرفته از کلمه آلمانی است و نظریه دیگر که مورد توافق اکثریت است بیان‌می‌کند که نام این خیابان بخاطر وجود دیوار شرقی واقع شده در مرز شمالی اقامتگاه نیوآمستردام، انتخاب شده‌است. این دیوار برای محافظت از تهاجم نظامیان انگلیسی یا بومیان آمریکایی ساخته شده‌است.وال استریت چیست؟ "خبرگزاری انتخاب"
در سوابق اصلی نیو آمستردام، هلندی‌ها همیشه خیابان را «هت سینگل» («سینگل» در هلندی مدرن) می‌نامیدند که نام خیابان، دیوار و کانال اصلی بیرونی آمستردام نیز بود. پس از تسلط انگلیسی‌ها بر نیو آمستردام در سال ۱۶۶۴، آنها نام شهر را به نیویورک تغییر دادند و در سوابق مالیاتی از آوریل ۱۶۶۵ (هنوز به زبان هلندی) از خیابان به عنوان "Het Cingel ofte Stadt Wall" (کمربند یا دیوار شهر) یاد می‌کنند. این استفاده از هر دو نام برای خیابان نیز در اواخر سال ۱۶۹۱ در طرح میلر نیویورک ظاهر شد. فرماندار نیویورک توماس دونگان ممکن است اولین نامگذاری رسمی وال استریت را در سال ۱۶۸۶ صادر کرده باشد، همان سالی که منشور جدیدی برای نیویورک صادر کرد. سردرگمی در مورد ریشه نام وال استریت در دوران مدرن ظاهر شد زیرا در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم برخی از مورخان به اشتباه فکر می‌کردند هلندی‌ها آن را "de Waal Straat" نامیده‌اند، که در گوش هلندی‌ها مانند خیابان والون به نظر می‌رسد. با این حال، در قرن هفدهم آمستردام جدید، دو وال استرات (خیابان اسکله یا داک) بخشی از خیابان مروارید امروزی بود.
در سال ۱۷۸۹، زمانی که جورج واشینگتن در ۳۰ آوریل ۱۷۸۹ در بالکن فدرال هال سوگند یاد کرد، وال استریت صحنه اولین تحلیف ریاست جمهوری ایالات متحده بود. این محل همچنین محل تصویب منشور حقوق بشر بود. الکساندر همیلتون، که اولین وزیر خزانه داری و «معمار سیستم مالی اولیه ایالات متحده» بود، در قبرستان کلیسای ترینیتی به خاک سپرده شد، همان‌طور که رابرت فولتون به خاطر قایق‌های بخارش مشهور است."A Monument to Robert Fulton" "New York Times",12 December 1863
چارلز آر. گایست، پروفسور مالی، نوشت که این مبادله «به‌طور جدایی ناپذیری در اقتصاد نیویورک در هم تنیده شده‌است».[۴۳] پرداخت وال استریت، از نظر حقوق و پاداش و مالیات، بخش مهمی از اقتصاد شهر نیویورک، منطقه شهری سه ایالتی و ایالات متحده است. شهر نیویورک که توسط وال استریت لنگر انداخته‌است، قدرتمندترین شهر از نظر اقتصادی و مرکز مالی پیشرو در جهان نامیده می‌شود. به این ترتیب، سقوط در اقتصاد وال استریت می‌تواند «اثرات بدی بر اقتصاد محلی و منطقه‌ای» داشته باشد. در سال ۲۰۰۸، پس از رکود در بازار سهام، این کاهش به معنای ۱۸ میلیارد دلار کمتر درآمد مشمول مالیات بود، با پول کمتری برای «آپارتمان، مبلمان، اتومبیل، پوشاک و خدمات».
برآوردها در مورد تعداد و کیفیت مشاغل مالی در شهر متفاوت است. یک تخمین این بود که شرکت‌های وال استریت در سال ۲۰۰۸ نزدیک به ۲۰۰۰۰۰ نفر را استخدام کرده بودند. برآورد دیگر این بود که در سال ۲۰۰۷، صنعت خدمات مالی که ۷۰ میلیارد دلار سود داشت، ۲۲ درصد از درآمد شهر شد. برآورد دیگر (در سال ۲۰۰۶) این بود که صنعت خدمات مالی ۹ درصد از نیروی کار شهر و ۳۱ درصد از پایه مالیاتی را تشکیل می‌دهد. برآورد اضافی از سال ۲۰۰۷ توسط استیو مالانگا از مؤسسه منهتن این بود که صنعت اوراق بهادار ۴٫۷ درصد از مشاغل در شهر نیویورک اما ۲۰٫۷ درصد از دستمزد آن را تشکیل می‌دهد و او تخمین زد که ۱۷۵۰۰۰ شغل در صنعت اوراق بهادار در نیویورک وجود دارد (هر دو). منطقه وال استریت و مرکز شهر) به‌طور متوسط سالانه ۳۵۰۰۰۰ دلار پرداخت می‌کند. بین سال‌های ۱۹۹۵ و ۲۰۰۵، این بخش با نرخ سالانه حدود ۶٫۶ درصد رشد کرد که نرخ قابل قبولی بود، اما سایر مراکز مالی با سرعت بیشتری در حال رشد بودند. برآورد دیگری که در سال ۲۰۰۸ انجام شد این بود که وال استریت یک چهارم کل درآمد شخصی به دست آمده در شهر و ۱۰ درصد از درآمد مالیاتی شهر نیویورک را تأمین می‌کرد.[۷۹] صنعت اوراق بهادار شهر، با برشمردن ۱۶۳۴۰۰ شغل در اوت ۲۰۱۳، همچنان بزرگ‌ترین بخش بخش مالی شهر و یک موتور مهم اقتصادی را تشکیل می‌دهد و در سال ۲۰۱۲، ۵ درصد از مشاغل بخش خصوصی در شهر نیویورک، ۸٫۵ درصد (۳٫۸ میلیارد دلار آمریکا) را تشکیل می‌دهد) از درآمد مالیاتی شهر، و ۲۲ درصد از کل دستمزد شهر، از جمله حقوق متوسط ۳۶۰۷۰۰ دلار آمریکا.Thomas P. DiNapoli (New York State Comptroller) and Kenneth B. Bleiwas (New York State Deputy Comptroller) (October 2013). "The Securities Industry in New York City" (PDF). Archived (PDF) from the original on October 9, 2022. Retrieved July 30, 2014.
هفت شرکت بزرگ وال استریت در دهه 2000 Bear Stearns, JPMorgan Chase, Citigroup, Goldman Sachs, Morgan Stanley, Merrill Lynch و Lehman Brothers بودند. در طول رکود ۲۰۰۸–۲۰۱۰، بسیاری از این شرکت‌ها، از جمله Lehman، از کار افتادند یا توسط سایر شرکت‌های مالی با قیمت‌های آتش‌فروشی خریداری شدند. در سال ۲۰۰۸، Lehman اعلام ورشکستگی کرد، Bear Stearns توسط JPMorgan Chase توسط دولت ایالات متحده خریداری شد، و Merrill Lynch توسط Bank of America در عروسی مشابهی با تفنگ ساچمه ای خریداری شد. این شکست‌ها کاهش فاجعه بار وال استریت را نشان می‌دهد زیرا صنعت مالی در حال تغییر ساختار و تغییر است. از آنجایی که صنعت مالی نیویورک تقریباً یک چهارم کل درآمد تولید شده در شهر را تأمین می‌کند و ۱۰ درصد از درآمد مالیاتی شهر و ۲۰ درصد از ایالت را تشکیل می‌دهد، رکود عواقب زیادی برای خزانه‌های دولت داشته‌است.[۷۴] مایکل بلومبرگ، شهردار نیویورک، بنا به گزارش‌ها، طی یک دوره چهار ساله، بیش از ۱۰۰ میلیون دلار مشوق‌های مالیاتی برای متقاعد کردن گلدمن ساکس به ساخت یک دفتر مرکزی ۴۳ طبقه در منطقه مالی در نزدیکی سایت ویران شده مرکز تجارت جهانی، متقاعد کرد. در سال ۲۰۰۹، همه چیز تا حدودی تیره و تار به نظر می‌رسید، با یک تحلیل توسط گروه مشاوره بوستون نشان می‌داد که ۶۵۰۰۰ شغل به دلیل رکود برای همیشه از بین رفته‌است. اما نشانه‌هایی وجود داشت که قیمت املاک منهتن با افزایش قیمت سالانه ۹ درصد در سال ۲۰۱۰ افزایش یافت و پاداش‌ها یک بار دیگر با میانگین پاداش‌های بیش از ۱۲۴۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۰ پرداخت شد.Andrew Clark (October 7, 2010). "Farewell to Wall Street: After four years as US business correspondent, Andrew Clark is heading home. He recalls the extraordinary events that nearly bankrupted America – and how it's bouncing back". The Guardian. Retrieved January 15, 2011.
کلیسای تاریخی ترینیتی که در مسیحیت به معنای سه اقنوم در خدای واحد است، در تقاطع خیابان برادوی و خیابان وال در دان‌تاون منهتن قرار دارد.
در طول زمان، نام وال استریت به عنوان «مکان افراد دارای نفوذ اقتصادی در آمریکا» شهرت گرفته‌است. روزنامه مشهور اقتصادی وال استریت ژورنال، نام خود را از «"خیابان وال استریت"» وام گرفته‌است.
برخی از جوانان امریکایی در خیابان وال مقر بورس نیویورک در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۱ در اعتراض به اوضاع وخیم اقتصادی و اختلاف طبقاتی آمریکا و سیاست کنونی این کشور دست به تظاهرات گسترده زدند.
در این تجمع که آرام و بدون هیچ گونه ابراز خشونتی از سوی معترضان بوده، معترضان از مردم آمریکا می‌خواهند برای اعتراض به سیاست‌های دولت آمریکا، به آن‌ها بپیوندند. معترضان در این تجمعات در پارک خصوصی «زوکوچی» در نیویورک، کمپی برای اقامت برقرار کردند که چند خیابان با بورس اوراق بهادار، واقع در ساختمان وال استریت فاصله دارد. بررسی گفته‌های معترضان نشان می‌دهد که دلایل این اعتراضات، «طرح نجات بانک‌ها»، «بحران وام مسکن» و «اعدام تروی دیویس»()، سیاهپوست آمریکایی است که چندی پیش، توسط دستگاه قضایی آمریکا اعدام شد. معترضان معتقدند که مدل تجمع آنها، استقرار شبانه‌روزی در مقابل ساختمان وال استریت با هدف افزایش تعداد تظاهرات کنندگان و رسیدن به خواسته‌هایشان است و آن‌ها این مدل را از تظاهرات مصر و اسپانیا الهام گرفته‌اند.
مهندسی ساخت و تولید ؛فوق رشته‌ای از مهندسی است (زیر شاخه مهندسی مکانیک) که به تحصیلات و تجاربی نیازمند است تا رویه‌های مهندسی را در پروسه‌های تولید (قالب‌سازی، جوشکاری، ماشین کاری، تعمیرات و نگهداری و غیره) در همهٔ زمینه‌ها آموخته، بکار برده و کنترل کند. این به توان برنامه‌ریزی در فرایندهای تولید نیازمند است تا دربارهٔ ابزارها، روندها و ماشین‌آلات و تجهیزات تحقیق کند و آن‌ها را بهبود بخشد و امکانات و سیستم‌ها را برای تولید فراورده‌های با کیفیت و هزینهٔ بهینه یکی کند.بنا به تعریف انجمن مهندسی ساخت و تولید ایران یکی دیگر از ظرفیت‌های این رشته در این است که مقرون به صرفه بودن پروژه‌ها را نیز مورد ارزیابی قرار می‌دهد.
مهندسان ساخت و تولید سنسورهای به کار رفته در کیسهٔ هوای خودروها، کلید اپتیک در تلفن همراه و نوک چاپ در چاپگر را می‌سازند. آن‌ها همچنین در زمینهٔ تولید موتورهای جت کوچک، تلسکوپ‌های پیشرفته، ریزپردازنده‌ها، سمعک‌های درون گوشی، چاپگرهای سه بعدی، ابزارآلات ماشین‌کاری، پمپ‌های آب آتش‌نشانی و ساخت انواع خودروها و ساخت هواپیما، موشک‌ها و نیز تولید سبز مشغول به فعالیت‌اند.
تمامی فراورده‌ها از هواپیما و خودرو تا رایانه و اسباب بازی باید تولید شوند. مهندسی ساخت و تولید دانش و هنر ساختن فراورده‌های با کیفیت با هزینهٔ منطقی است. مهندسی ساخت و تولید شامل اجزایی از مهندسی مکانیک، مهندسی برق، مهندسی مواد و مهندسی صنایع است.
در بین رشته‌های مکانیک جامع‌ترین رشته بوده و تمامی بخش‌های اصلی ساخت و تولید، روندهای تولید، برنامه‌ریزی، کنترل کیفیت، طراحی ابزار، رباتیک، طراحی به کمک کامپیوتر و تولید به کمک کامپیوتر را شامل می‌شود.
مهندسان ساخت و تولید روش ساخت فراورده را طراحی می‌کنند. آن‌ها باید به اندازهٔ کافی با روش‌های متنوع تولید مانند برش فلزات، شکل دهی، مونتاژ، بازرسی و تست آشنا باشند تا بتوانند روند تولید را طرح‌ریزی کنند و برای یافتن بهترین شرایط کارکرد تحقیق کنند. ممکن است آن‌ها ابزارها و ماشین‌های مخصوصی طراحی کنند و برای بهبود بخشیدن به روش‌های تولید کنونی نوآوری‌هایی به خرج دهند. آن‌ها استانداردهای کارها را تعیین می‌کنند و مراحل تولید را هماهنگ می‌کنند تا روند همواری را از دریافتن مواد اولیه تا صادر کردن قطعات ساخته شده تضمین کنند. آن‌ها باید تجهیزات، نیروی انسانی و امکانات را در یک سیستم که فراورده‌های با کیفیت را به‌طور کارامد تولید می‌کند، به خوبی متحد کنند.
از ویژگی‌های یک فارغ‌التحصیل رشتهٔ ساخت و تولید می‌توان به درک وی نسبت به روندهای تولید، اصول طراحی و تولید، آشنایی با مواد و تحلیل مدل‌های تولیدی اشاره کرد. برای توضیح بیشتر می‌توان گفت فارغ‌التحصیل این رشته تأثیر روندهای متفاوت تولید را بر روی ویژگی‌های ماده درک می‌کند. قدرت انتخاب و به‌کارگیری مواد را داراست و در این زمینه، خود مبتکر آزمایش‌ها و پژوهش‌های گوناگون است. او می‌تواند با تهیهٔ نقشه‌های دو بعدی یا مدل‌های سه بعدی و نیز جداول اطلاعات به دست آمده را منتقل کند.
به‌طور کلی انتظار می‌رود مهندسان ساخت و تولید بعد از فارغ‌التحصیلی قابلیت‌های زیر را به دست آورده باشند:
کارلوس اسلیم (زاده ۲۸ ژانویه ۱۹۴۰ در مکزیکو سیتی) کارآفرین، بازرگان و سرمایه‌دار مکزیکی لبنانی‌تبار است، که بر پایه رتبه‌بندی وال استریت ژورنال، همچنین مجلهٔ فرچون و فوربز، از ماه اوت سال ۲۰۰۷ به‌عنوان ثروتمندترین فرد جهان شناخته می‌شود.
اسلیم نقش عمده‌ای در صنایع ارتباطی در مکزیک و آمریکای لاتین دارد. وی مالک شرکت‌های گروپو کارسو، آمریکا موویل، تلمکس، سانبورنز و تل‌سل محسوب می‌شود.
علت اصلی رسیدن او به ثروت افسانه ای خرید تلمکس، در فرایند خصوصی‌سازی از دولت مکزیک بوده‌است، در این معامله که زد و بند در آن مشهود بوده، مبلغ معامله با تأخیر و از ناحیه درآمد شرکت مزبور پرداخت شده‌است(Daron Acemoglu, James A. Robinson-Why nations fail_ the origins of power, prosperity, and poverty-Profile Books (2012
طبق بررسی‌های مجلهٔ فوربز در سال ۲۰۱۱، کارلوس اسلیم بیست‌وسومین انسان قدرتمند جهان است
پدر او خلیل سلیم حداد در سال ۱۹۰۲ در حالی که ۱۴ سال داشت، از لبنان به مکزیک مهاجرت کرد و نام خود را به خولیان تغییر داد. او در سال ۱۹۱۱ میلادی، یک مغازهٔ کلوچه و شورمزه فروشی، در مکزیکوسیتی به نام (kirm ba zart) به معنی «ستاره شرق» افتتاح نمود و ملکی را نیز در جنوب این شهر، خریداری کرد. وی که در زمان خود تاجر برجسته‌ای بود، در اوت ۱۹۲۶ با لیندا اِلو، دختر تاجر لبنانی موفق دیگری، ازدواج کرد. این زوج صاحب شش فرزند شدند، که پنجمین آن‌ها کارلوس نام گرفت.
اسلیم نام خانوادگی پدر کارلوس، خولیان می‌باشد، که قبل از آمدن به مکزیک یوسف سلیم حداد نامیده می‌شده‌است. پس از ورود به مکزیک به‌طور رسمی خولیان اسلیم حداد نامیده شد. اِلو که همان «حَلو» در زبان عربی به معنای «شیرین» است، که به تلفظ اسپانیایی درآمده‌است، نام خانوادگی مادر او بود. این نام براساس قوانین نام‌گذاری زبان اسپانیایی گذاشته شده‌است.
در روز ۸ اوت سال ۲۰۰۷، مجلهٔ فورچون گزارش داد، که کارلوس اسلیم بیل گیتس، ثروتمندترین مرد دنیا را پشت سر گذاشت. تخمین مجلهٔ فورچون از دارایی‌های اسلیم، در پایان ماه ژوئیه در حدود ۵۹ میلیارد دلار بوده‌است. دارایی‌های بنیان‌گذار مایکروسافت؛ بیل گیتس، در حدود ۵۸ میلیارد دلار، توسط همین مجله تخمین زده شده‌است.
در روز چهارم ماه اوت سال ۲۰۰۷، وال استریت ژورنال در مقاله‌ای پیرامون اسلیم نوشت: درحالی‌که ارزش سهام او در بازار بورس شرکت‌ها هر لحظه امکان سقوط دارد، در حال حاضر او از بیل گیتس ثروتمندتر است.
در بیست و نهم ماه مارس سال ۲۰۰۷ میلادی، کارلوس اسلیم با دارایی معادل ۵۳٫۱ میلیارد دلار، وارن بافت دومین میلیاردر دنیا با دارایی در حدود ۵۲٫۴ میلیارد دلار را پشت سر گذاشت.
در ۵ مارس ۲۰۱۲ بلومبرگ لیست ۲۰ نفره ثروتمندترین‌های دنیا را ارائه داد که بر طبق آن کارلوس اسلیم به عنوان ثروتمندترین فرد جهان شناخته شد.Slim Beats Gates in Global Daily Ranking of Billionaires - Bloomberg
در نهایت در ماه مارس سال ۲۰۱۴ میلادی مجله اقتصادی فوربز، در فهرست منتشر شده میلیاردرهای جهان در سال ۲۰۱۴، بیل گیتس را با ثروت ۷۶ میلیارد دلار، به‌عنوان ثروتمندترین فرد جهان، معرفی کرد، که باعث شد کارلوس اسلیم با ۷۲ میلیارد دلار به مقام دوم این لیست تنزل پیدا کند.
پس از مرگ سمیه جمایل، کارلوس اسلیم مجموعه خصوصی‌اش را که شامل بیش از ۶۰هزار اثر هنری ممتاز می‌شد را به موزه‌ای که به یاد همسرش در شهر مکزیکو سیتی ساخت، اهدا کرد.موزه‌های شگفت‌انگیز جهان، "بی‌بی‌سی فارسی"Carlos Slim: At home with the world's richest man, "The Telegraph" بازدید از این موزه رایگان است.افتتاح موزه مجموعه هنری شخصی ثروتمند مکزیکی، "بی‌بی‌سی فارسی"
دهانه غلامان نامی است که بعدها به بقایای شهری مربوط به دوره هخامنشی
داده شده است و درسیستان، شهرستان زهک، روستای قلعه نو جای گرفته است. این اثر با نام «"خرابه‌های پایتخت قدیم سیستان (دهانه غلامان)"» در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
شهر "دهانه غلامان"، نام یک محل باستان‌شناختی است که در استان سیستان و بلوچستان در حدود۱۰ کیلومتری روستای قلعه نو و حدود۵۷ کیلومتری شهر زابل قرار گرفته‌است. خرابه‌ها و آثار بناهای این شهر در محوطه‌ای بسیار وسیع روی تراسی به طول تقریبی ۷ تا ۸ کیلومتر واقع شده‌است. کاوشگاه دهنه غلامان در دههٔ ۱۸۶۰ توسط اومبرتو شرراتوUmberto Scerrato از مؤسسهٔ ایتالیایی خاورمیانه و دورL'Istituto italiano per il Medio ed Estremo Oriente (IsMEO) کشف شد.Ivanchik, A. I. , and Vaxtang Ličʻeli. p. 129
این کاوشگاه۱۵ کیلومتر درازا و۸۰ متر پهنا دارد و در دلتای متروکه رود سنارود واقع شده‌است.
در این محوطه تاکنون ۲۷ ساختمان شناسایی شده‌اند که تا مکانی بلند به نام قبر زردشت ادامه دارند.Ivanchik, A. I. , and Vaxtang Ličʻeli. p. 131
یکی از دلایل قابل توجّه و با اهمیت این شهر، کمبود یا در حقیقت نبود آثار باستانی از شهرهای دوران هخامنشی است که تا بحال به دست نیامده است، دهانه غلامان تنها شهر کشف شده از دوران هخامنشیان می‌باشد.
این شهر تاریخی تنها مکان باستانی دوران هخامنشی است که حاکمیت کامل ایران را بر نواحی شرقی آن را به خوبی نشان می‌دهد و تنها شهر باستانی این دوران است که مهندسان آن زمان، ابتدا نقشه شهر را کشیده و سپس شهر را احداث کرده‌اند. در اینجا معماری سنتی هخامنشی با معماری بومی سیستان درهم آمیخته است. از طرفی این سایت باستان‌شناسی که در حدود صد هکتار وسعت دارد، کارگاه بزرگی برای پژوهشهای علمی ـ تاریخی خواهد بود.
دهنه غلامان بازمانده شهری است که روزگاری مرکز اداری-سیاسی ساتراپی (والی‌نشین) زَرَنگ (زرنج) در شاهنشاهی هخامنشی بود.
محل دهنه غلامان در حدود ۴۵ کیلومتری شهر زابل و دو کیلومتری روستای قلعه نو است.
کاوش‌ها نشان می‌دهد که این شهر در بخش شمال غرب خود یک نیایشگاه چهارگوش داشته که چهار برج دیده‌بانی دارد. برای ورود به این سازه تنها یک در، در ضلع جنوبی تعبیه شده‌است. در بخش شمال دهنه غلامان باستان‌شناسان ۱۲۰ اتاق در شمال و شرق و ۱۱۰ اتاق در جنوب، ۱۱ اتاق در جنوب کشف کرده‌اند.انجمن زرتشتیان استکهلم ، بازدید: اکتبر ۲۰۰۸.
در سال ۱۳۸۶ خورشیدی قرار بود به تصمیم مقامات ایرانی مخزن یک سد در محوطه این کاوشگاه ساخته شود که به نابودی آن می‌انجامید. پیگیری استاندار و مسئولان استان سیستان و بلوچستان به تغییر مسیر سد و دور شدن حدود ۲۵۰ متری آن از حریم دهانه غلامان انجامید و بدین ترتیب این کاوشگاه از نابودی نجات یافت.روزنامه جوان ، ۱۷ خرداد ۱۳۸۶–۷ ژوئن ۲۰۰۷ - سال هشتم - شماره ۲۳۲۵.
خرابه‌ها و آثار بناهای این شهر در محوطه‌ای به طول تقریبی ۴ تا ۵ کیلومتر واقع شده‌است. این شهر را باستان شناسان ایتالیایی در سال ۱۹۶۰ میلادی کشف و از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵ میلادی این محل را حفاری کردند.
دهانه غلامان دارای ساختمان‌های بزرگ عمومی، معبد، محله‌های مسکونی، خیابان، آبراهه، محله‌های نظامی و صنعتی می‌باشد.
این شهر تنها مکان باستانی دوران هخامنشیان است که حاکمیت ایران را بر نواحی شرقی به خوبی نشان می‌دهد.
در کتیبه‌های هخامنشی، بیستون، تخت جمشید و نقش رستم از این شهر به نام «زرک» یا «زرنکای» یاد شده‌است.
با توجه به وزش بادهای معروف ۱۲۰ روزه سیستان که همواره از شمال غرب به جنوب شرق می‌وزد. درهای ورودی کلیه خانه‌ها ی این شهر در ضلع جنوبی ساختمان قرار دارد.
از خصوصیات دیگر دهانه غلامان نبود آثار برج و بارو و دیوارهای دفاعی است که در حقیقت فقدان قلعه، دیوار دفاعی، برجهای تدافعی و دروازه را می‌توان نوعی ثبات اقتصادی و رونق سیاسی هخامنشیان در ایران بیان کرد که وجود عوامل دفاعی ضروری نمی‌ساخته است در حالیکه در بیشتر محوطه‌های دیگر که مربوط به هزاره اوّل پیش از میلاد می‌باشد این استحکامات نظامی و دفاعی وجود داشته‌است.
محوطه صنعتی شهر دهانه غلامان که در بخش وسیعی در اطراف چاله‌های چاه نیمه امروزی قرار گرفته، خارج از محله‌های مسکونی و شهری آن واقع شده بود به‌طوری‌که جدایی محله ویژه صنعتگران در سیستان سنتی سابقه دار بوده که در زمان‌های بسیار دورتر در شهر سوخته نیز وجود داشته‌است. در طی کاوشهای باستان‌شناسی مشخص شد که دهان غلامان واجد کلیه شرایط لازم برای زندگی شهری بوده‌است
باستان شناسان، یکی از عوامل اصلی متروک شدن این شهر را، خشک شدن ناگهانی بستر رودخانه هیرمند می‌دانند.
برنارد لوئیس ، (زاده در لندن – درگذشته در وورهیز، نیوجرسی) استاد بازنشسته مطالعات خاور نزدیک دانشگاه پرینستون بود. او در لندن از پدر و مادری یهودی متولد شد. تخصص وی در تاریخ اسلام و اثر متقابل میان اسلام و جهان غرب است. او به ویژه به خاطر پژوهش‌های خود دربارهٔ تاریخ امپراتوری عثمانی و منازعه زیرکانه‌اش با پروفسور ادوارد سعید بر سر کشمکش میان اسرائیل و فلسطین شناخته می‌شود.James L. Abrahmson, "Will the West - and the United States - Go the Distance?" , "American Diplomacy", 8 June 2007. Retrieved 6 March 2008.
در "دائرةالمعارف مورخان و نوشته‌های تاریخی" نوشته مارتین کرامر که پایان‌نامه دکترا او توسط لوئیس هدایت می‌شد در دوران حرفه‌ای ۶۰ سالهٔ لوئیس، او را به عنوان مؤثرترین مورخ فراجنگ اسلام و خاورمیانه می‌خواند.Kramer, Martin (1999). "Bernard Lewis". Encyclopedia ofHistorians and Historical Writing Vol. 1. London: Fitzroy Dearborn. pp. 719–720. Retrieved on 2006–05-23
لوئیس یکی از برجسته‌ترین خاورمیانه‌شناسان غربی است. نظرات کارشناسی لوئیس، دربارهٔ خاورمیانه کانون گسترده‌ترین توجهات است. رایزنی‌های وی مکرراً توسط خط مشی نمایان جمهوری‌خواهان آمریکا از جمله دولت جرج دابلیو بوش برای نمونه دربارهٔ جنگ عراق خواسته می‌شد.
برنارد لوئیس در ۱۹ می ۱۹۱۶ میلادی از پدر و مادری یهودی و در خانواده‌ای طبقه متوسط در شرق لندن به دنیا آمد. پدر و مادر برنارد از اروپای شرقی به بریتانیا مهاجرت کرده بودند.
لوئیس در سال ۱۹۴۷ (میلادی) با زنی دانمارکی با تبار یهودی ازدواج کرد. حاصل این ازدواج یک پسر و یک دختر بود. در سال ۱۹۷۴ (میلادی) بر اثر رابطه پنهانی کوتاه خود با شاهدختی از امپراتوری عثمانی، پس از بیست و هفت سال زندگی مشترک از همسرش جدا شد. این جدایی، رابطه لوئیس با برخی از روشنفکران یهودی‌تبار را که از دوستان همسر سابقش بودند برای همیشه گسست.
او در ابتدا می‌خواست شاعر شود، اما در دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن مدرک کارشناسی و سپس دکترای تاریخ گرفت. پس از آن در پاریس زبان‌های سامی را یادگرفت. در آنجا از شاگردان لویی ماسینیون (کارشناس تصوف اسلامی) بود. لوئیس همچنین در دانشگاه لندن حقوق خواند و مدتی نیز به کار حقوقی مشغول شد. گرچه این حرفه را خیلی زود رها کرد. زیرا می‌خواست جهان را با نگاه دیگری ببیند. در سال ۱۹۳۸ (میلادی) او به سِمَت دانشیار تاریخ اسلام در مدرسه مطالعات شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن منصوب شد.
در هنگام جنگ جهانی دوم، نزدیک به یک سال (از سال ۱۹۴۱ (میلادی) تا ۱۹۴۲ (میلادی)) به عنوان سرجوخه در واحد اطلاعات ارتش بریتانیا در بخش خاورمیانه به کار مشغول شد. او از تسلط خود به زبان‌های خارجی (شرقی و غربی) برای رمزگشایی پیام‌ها استفاده کرد. در حقیقت او در این هنگام جاسوس دولت بریتانیا بوده‌است.
از ۱۹۴۹ (میلادی) تا ۱۹۷۴ (میلادی) لوئیس در مدرسه مطالعات شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن، تاریخ خاورمیانه و خاور نزدیک درس می‌داد. در سال ۱۹۷۴ (میلادی) مدرسه مطالعات شرقی را رها کرد و به دانشگاه پرینستون پیوست. در پرینستون لوئیس با برخی چهره‌های کلیدی نو محافظه‌کار آشنا شد و بر آن‌ها اثر گذاشت. بسیاری از این چهره‌ها، نزدیک به سه دهه بعد، از پایه‌گذاران اصلی سیاست خارجی تهاجمی آمریکا شدند. از میان این چهره‌ها می‌توان به ریچارد پرل، مشاور وزیر دفاع آمریکا در دوره رونالد ریگان و از چهره‌های نو محافظه‌کار طراح جنگ عراق، پال ولفوویتز، معاون سیاست‌گذاری وزارت دفاع آمریکا در دوره جرج دابلیو بوش و از چهره‌های نو محافظه‌کار طراح جنگ عراق، الیت ایبرامز، دستیار رئیس‌جمهور در دوره رونالد ریگان و دستیار ویژه رئیس‌جمهور در دوره جرج اچ دابلیو بوش اشاره کرد. این تأثیرگذاری به ویژه هنگامی رخ داد که برنارد لوئیس، مشاور سناتور نو محافظه‌کار هنری ام. جکسون بود.
لوئیس در سال ۱۹۸۶ (میلادی) از دانشگاه پرینستون بازنشسته شد و تا سال ۱۹۹۰ (میلادی) در دانشگاه کرنل به تدریس و پژوهش پرداخت.
پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (میلادی) سیاست‌گذاران آمریکا بلافاصله به دو دسته تقسیم شدند. دسته نخست بر این باور بودند که مشکل جهان اسلام با غرب و به ویژه آمریکا تنها راه حل فرهنگی دارد و باید تعریف جدیدی از مناسبات فرهنگی میان غرب و جهان اسلام ارائه کرد. دسته دوم کسانی بودند که رویکرد فرهنگی نسبت به این مشکل را از اساس خطا می‌دانستند و در گذشته شاگرد برنارد لوئیس بودند. از نظر این دسته برای حل مشکل، راه دیگری باید جست. در میانه این اختلاف، دسته دومی‌ها از برنارد لوئیس دعوت کردند تا برای مشاوران امنیتی و بخشی از کارکنان کاخ سفید سخنرانی کند. در این سخنرانی، لوئیس گفت: «روحیات ضد امریکایی در جهان اسلام ربطی به سیاست‌های امریکا ندارد و ریشه در ناکامی‌ها و خطاهای تاریخی خود جهان اسلام دارد».
از دید برنارد لوئیس، توضیح ساده جهان اسلام، «تمدنی برجسته در گذشته و شیطان مجسّم در حال» بود. او معتقد بود غرب در مقابل بنیادگرایی اسلامی یا ضربه خواهد زد یا ضربه خواهد خورد و راه سومی (حتی راه حل فرهنگی) در میان نیست. لوئیس استدلال می‌کرد که کشورهای مسلمان از دو حال خارج نخواهند بود: یا به سوی دموکراسی خواهند رفت یا جهان غرب را نابود خواهند کرد؛ بنابراین غرب برای بقای خود به دموکراتیک‌کردن جهان اسلام به هر شیوه‌ای نیاز دارد. مطابق رأی او، آینده اروپا از آینده جهان اسلام جدا نیست. به نظر لوئیس، تنها پرسشِ درخور در باب آینده اروپا این است: آیا اروپای اسلامی خواهیم داشت یا اسلام اروپایی؟
لوئیس مفهوم نبرد تمدن‌ها را برای نخستین بار در توصیف وضعیت غرب و جهان اسلام برساخت. این مفهوم توسط ساموئل هانتینگتون بر سر زبان‌ها افتاد. از نظر لوئیس این پرسش که پس از یازده سپتامبر غربی‌ها از یکدیگر می‌پرسیدند که: «چرا مسلمان‌ها از غرب متنفر شده‌اند؟» پرسشی خطا است. از نظر او مسلمان‌ها از غرب متنفر نشده‌اند. بلکه آن‌ها قرن‌ها است که از غرب متنفر بوده‌اند. آن‌ها با تنفر و حسرت؛ پیشرفت نظامی، علمی و فرهنگی غرب را از سده ۱۶ (میلادی) به این سو و همزمان پس‌رفت خود را قدم به قدم به چشم دیده‌اند. او می‌گفت آمریکا باید حس احترام یا دست‌کم ترس نسبت به غرب را در دل جهان اسلام بکارد، حتی اگر لازمه آن جنگ باشد.
لوییس پیش‌بینی کرده بود که محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور وقت ایران در شب ۲۲ اوت ۲۰۰۶ (میلادی) (شبی که از نظر مسلمان‌ها محمد از مکه به بیت‌المقدس سیر شبانه کرد و از آن‌جا به معراج رفت) دستور حمله اتمی آخرالزمانی علیه اسرائیل را صادر خواهد کرد.
او ترکیه و اسرائیل را یگانه دولت‌های مدرن موفق در منطقه خاورمیانه می‌دانست. او مصطفی کمال آتاترک را به خاطر پایه‌گذاری سکولاریسم در ترکیه پس از جنگ جهانی اول می‌ستود. او همچنین گفته بود که کشتن یک و نیم میلیون ارمنی ترکیه در سال ۱۹۱۵ (میلادی) از سوی ترکان عثمانی نسل‌کشی نبود، بلکه پیامد جانبی جنگ بود. برخی از تحلیل‌گران معتقدند که نفوذ لوئیس در میان برخی از ژنرال‌ها و سیاستمداران ترک، به انعقاد پیوندهای نظامی میان اسرائیل و ترکیه در دهه ۱۹۹۰ (میلادی) کمک کرد.
لوئیس در میانه دهه ۱۹۷۰ (میلادی) در مقاله‌ای نوشت که عرب‌های فلسطینی نمی‌توانند ادعا کنند که از نظر تاریخی واجد دولتی در سرزمین موسوم به فلسطین بوده‌اند. زیرا پیش از قیمومت بریتانیا بر فلسطین در ۱۹۱۸ (میلادی) اصولاً چیزی تحت عنوان «کشور فلسطین» وجود نداشته‌است. این گفته او مورد استقبال رهبران اسرائیل قرار گرفت. گلدا مئیر نخست‌وزیر وقت اسراییل، از اعضای کابینه خود خواست همگی این مقاله را بخوانند. مئیر از لوئیس تقاضا کرد به دیدار او برود. آن دو ساعت‌ها با یکدیگر سخن گفتند. لوئیس با آریل شارون نیز رابطه بسیار نزدیکی داشت.
دیدگاه‌های افراطی ضد اسلامی، ضد خاورمیانه‌ای و غرب‌ستایانه لوئیس، همواره مورد انتقاد و مخالفت پروفسور ادوارد سعید بوده‌است.
برنارد لوئیس در ۱۹ مه ۲۰۱۸، در سن ۱۰۱ سالگی بر اثر کهولت سن در وورهیز، نیوجرسی، ایالات متحده آمریکا درگذشت.
از برنارد لوئیس کتاب‌های زیر به زبان فارسی برگردان و منتشر شده‌اند:
- برگردان فریدون بدره‌ای، توسط انتشارات توس، در اسفند ۱۳۶۲ (خورشیدی) منتشر شده‌است.file:///C:/Users/Homa/Downloads/frydvn_bdrh_ay_asmaelyan.pdf
این کتاب با نام فدائیان اسماعیلی توسط انتشارات بنیاد فرهنگ ایران، ۱۳۴۸ (خورشیدی) (عنوان اصلی: The Assassin :A Radical sect in Islam)
- برگردان ماه ملک بهار؛ شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۶۵ (خورشیدی) (عنوان اصلی: Istanbul And Civilization Of The Ottoman)
- برگردان ابوالقاسم سری؛ ویسمن، ۱۳۷۰ (خورشیدی) (عنوان اصلی: The origins of Ismailism, a study of the historical background of the Fatimid Caliphate)
- برگردان محمد قائد؛ نشر مرکز، ۱۳۷۴ (خورشیدی) (عنوان اصلی: The Muslim discovery of Europe)