moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رایو وایکانو، باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید، وسترن نیویورک فلش، باشگاه فوتبال سابادل، باشگاه فوتبال زنان بارسلونا، و باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید اشاره کرد.
سونیا پریم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
سیسیلیا مارکوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
سیلویا دوبلادو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال Spain under-19 بازی کرده‌است.
سیلویا مسگر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
سینتا پرز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
شیلا گارسیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
فاتو کانته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است.
فرانچینا پابیل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال، و بازیکن بسکتبال اهل اسپانیا است.
فیاما (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال بازی کرده‌است.
جما فونت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
کارمن منایو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Spain women's national under-16 football team, Spain women's national under-17 football team, Spain women's national under-19 football team، و Spain women's national under-20 football team بازی کرده‌است.
کارولینا فرز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
کارولینا میراندا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
کاندلا اندوجار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
کریستینا استوز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
کریستینا پیزارو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید و باشگاه فوتبال رئال سوسیداد اشاره کرد.
کلودیا پینا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
کلودیا فلورنتینو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
کلودیا کابزاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
کنتی روبلس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زنان رئال مادرید، باشگاه فوتبال زنان بارسلونا، و باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زنان مکزیک و Catalonia women's national football team بازی کرده‌است.
گرازی موروا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
گورتی دونیر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
گوروتسه فرناندز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
لارا رابال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
لوسیا لئون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال Spain U23 بازی کرده‌است.
لولا گالاردو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید و باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید اشاره کرد.
لیر لاندا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زنان رئال سوسیداد، باشگاه فوتبال زنان بارسلونا، و باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید اشاره کرد.
لیلا اوهابی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زنان بارسلونا، باشگاه فوتبال زنان والنسیا، و باشگاه فوتبال بارسلونا بی اشاره کرد.
مار پریتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
مارتا دوکاندو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
مارتا کارو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
مارتا کوبی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زنان اسپانیا، و زنان اسپانیا، بازی کرده‌است.
مارتا کوردره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تیم فوتبال زنان آرسنال، باشگاه فوتبال زنان بارسلونا، باشگاه فوتبال زنان رئال مادرید، و باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید اشاره کرد.
مارتا ماتئوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
مارتا مورنو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
ماریا پاز آزاگرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
ماریا پرز فرناندز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
ماریا خوزه پرز گونزالس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
ماریا خوزه پونز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
ماریا رویز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "باران تابستان" اشاره کرد.
ماریا فرناندز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
ماریا لوپز هیدالگو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زنان اتلتیکو مادرید و باشگاه فوتبال ویارئال اشاره کرد.
ماریا میرت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
ماریا والنزوئلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
ماریاسون کیونز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Spain women's national under-20 football team، زنان اسپانیا، و Basque Country women's national football team بازی کرده‌است.
ماریام دیگوز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
ماریانا سرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
مارینا آگوئز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است.
عبدالله رمضان (زاده ۱۱ نوامبر ۱۹۶۶) بوکسور سودانی است. او در مسابقات میان وزن بوکس مردان در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ شرکت کرد.
صندوق سرمایه‌گذاری عمومی (PIF؛ ) صندوق ثروت دولتی عربستان سعودی است. این صندوق یکی از بزرگترین صندوق‌های ثروت ملی در جهان است که دارایی کل آن حداقل ۶۲۰ میلیارد دلار برآورد شده‌است. این صندوق در سال ۱۹۷۱ با هدف سرمایه‌گذاری از طرف دولت عربستان سعودی ایجاد شد.
این صندوق به عنوان یکی از کم‌شفاف‌ترین صندوق‌های ثروت دولتی در جهان شناخته شده‌است. در سال ۲۰۱۶، وال استریت ژورنال اشاره کرد که هیچ یک از سرمایه‌گذاری‌های این صندوق نامگذاری نشده و نامشخص است. فعالیت‌های این سازمان به دلیل ارتباط با دولت عربستان سعودی و سابقه حقوق بشر آن جنجال برانگیز شده است.
صندوق سرمایه‌گذاری عمومی عربستان سعودی (PIF) در سال ۱۹۷۱ با فرمان سلطنتی M/24 با هدف حمایت مالی از پروژه‌های دارای اهمیت استراتژیک برای اقتصاد ملی تأسیس شد.Bloomberg - The Key Questions Asked About Saudi Arabia’s $2 Trillion Fund در بیشتر تاریخ خود،
PIF یک نهاد منفعل بود که بر ارزش خالص دولت سعودی در شرکت‌های فهرست شده نظارت می‌کرد. هنگامی که کشورهای نفتی همسایه از منابع مالی خود برای نفوذ خود استفاده می‌کردند، عربستان سعودی نیز از آنها پیروی کرد. PIF تعداد کارکنان خود را از ۵۰ نفر در سال ۲۰۱۵ به ۵۰۰ نفر در سال ۲۰۱۸ افزایش داد.
در ۱۴ آوریل ۲۰۲۰، مشخص شد که قرارداد انتقال مالکیت باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد به مبلغ ۳۰۰ میلیون پوند بین مالک فعلی مایک اشلی و کنسرسیوم خرید احتمالی متشکل از صندوق سرمایه‌گذاری عمومی، پی‌سی‌پی کاپیتال پارتنرز PCP Capital) Partners) و برادران روبن توافق شده است. با این حال، لیگ برتر به طور بحث برانگیزی از تصویب این قرارداد خودداری کرد و بنابراین مایک اشلی بعداً در تلاش برای تکمیل فرآیند انتقال، مراحل مختلف حقوقی علیه لیگ برتر انجام داد. در ۷ اکتبر ۲۰۲۱، اعلام شد که باشگاه توسط کنسرسیومی متشکل از صندوق سرمایه‌گذاری عمومی خریداری شده‌است.
سازمان‌های حقوق بشری از لیگ برتر به دلیل اجازه دادن به PIF برای خرید یک باشگاه از لیگ برتر انتقاد کردند. عفو بین‌الملل به سابقه حقوق بشری عربستان اشاره کرد و گفت که لیگ برتر باید استانداردهایی را وضع کند که ناقضان حقوق بشر نتوانند مالک باشگاه‌های لیگ برتر شوند. خدیجه چنگیز، نامزد جمال خاشقجی، روزنامه‌نگار سعودی که توسط عوامل رژیم سعودی کشته شد، از لیگ برتر خواست تا مانع انتقال به PIF شود.
در آوریل ۲۰۲۱، سعودی محمد بن سلمان، بوریس جانسون، نخست‌وزیر بریتانیا را تحت فشار قرار داد تا در این موضوع مداخله کند تا لیگ برتر مالکیت نیوکاسل توسط PIF را تأیید کند. در اکتبر ۲۰۲۱، لیگ برتر پس از دریافت "تضمین‌های قانونی لازم الاجرا مبنی بر عدم کنترل پادشاهی عربستان سعودی بر باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد"، مالکیت PIF را تصویب کرد.
امین رمضان (زاده ۱ ژانویه ۱۹۸۱؛ به عربی:أمین رمضان) یک قایقران مصری است. او در مسابقات سبک‌وزن مردان در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ شرکت کرد.
مهرداد نیکنام (زادهٔ ۱۱ دی ۱۳۵۰) فیلمنامه‌نویس، کارگردان، بازیگر، مجری طرح و تهیه‌کننده است. او نویسندگی آثاری چون سریال ریکاوری، سریال فاکتور هشت، سریال نیلی تر از مهتاب، و فیلمهای پیشنهاد، نخل‌های سربی، لبخند در مراسم ترحیم را به عهده داشته‌است. او همچنین در مجموعهٔ نمایش خانگی کرگدن، سریال خاتون، سریال نیلی تر از مهتاب، دیگری ایفای نقش کرده‌است.
جوان به معنای انسان یا جانوری است که هنوز وارد دوره بزرگسالی نشده است و همچنین می‌تواند اشاره به یکی از موارد زیر باشد:
اریک بیکر () , ( – ) یک فعال بریتانیایی و یکی از بنیانگذاران گروه حقوق بشر عفو بین‌الملل و دومین دبیرکل این سازمان بود. او همچنین بنیانگذار کمپین خلع سلاح هسته‌ای (CND) بود.
بیکر عضو انجمن مذهبی دوستان (کوئیکرها) بود و به عنوان رئیس ناظر اجتماعی و صلح کوئیکر، سازمانی از کوئیکرها در بریتانیا که برای ترویج و ممارست شهادت کوئیکر در مورد صلح، برابری، سادگی و حقیقت کار می‌کرد، خدمت کرد.
آرامگاه او که خانه ملاقات کوئیکرها شده‌است در شهر مالدون در اسکس، انگلستان است که یکشنبه‌ها در جلسات مذهبی آنجا شرکت می‌کرد. این جلسات امروز نیز فعال است.
بیکر که یک صلح‌طلب بود، در زمان جنگ جهانی دوم به عنوان یک مخالف با خدمت سربازی مشهور شد. توضیحات وی در مورد توجیه این امر در دادگاهش در نسخه پنجم مجله سالانه کوئیکرها موجود است. در طول جنگ، بیکر در کمپین «امدادرسانی به قحطی» کار کرد و کمک‌هایی را برای ارسال غذا به قاره جنگ زده اروپا، آموزش عموم مردم انگلیس و فشار بر دولت جمع‌آوری کرد. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ او به عنوان دبیر مشترک مرکز کوٍئیکرها در دهلی هند با همسرش جویس فعالیت می‌کرد.
بیکر از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۹ دبیرکل شورای ملی صلح بود. در این نقش، در دسامبر۱۹۵۹ مقاله‌ای تحت عنوان «جنگ روانی چالشی برای دموکراسی» و بیانیه سیاست در مورد «کمپین تأمین توافق بین‌المللی در مورد ممنوعیت سلاح‌های هسته ای» نوشت.
در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل ۱۹۶۰، بیکر به نمایندگی از کمیته دوستان صلح و روابط بین‌الملل (که در حال حاضر بخشی از ناظر اجتماعی و صلح کوئیکر است) چهار مأموریت صلح در قبرس انجام داد، و مطالبی دربارهٔ صلح در آنجا نوشت.
در حین کار روی مسئله قبرس، بیکر با پیتر بننسون، بنیانگذار اولیه عفو بین‌الملل (AI) آشنا شد. آنها در مورد مسائل سیاسی، اخلاقی و مذهبی بحث کردند. بننسون بیکر را "شریک در راه‌اندازی پروژه" [۵] توصیف کرد و با هم "درخواست عفو ۱۹۶۱" را اداره کردند. تقریباً هر روز تلفنی با یکدیگر صحبت می‌کردند و مشترکاً با سیاستمداران، کلیساها و رسانه‌ها مکاتبه می‌کردند و جمع کوچکی از طرفداران خود را گرد آوردند. ایده‌های مشترک آنها غالباً روی دستمال کاغذی در رستوران‌ها و بارها نوشته می‌شد ونهایتا بر مقاله ۱۹۶۱بننسون در آبزرور تأثیر گذاشت که در همان ابتدا افکار جهانی را به خود جلب کرد. بیکر به بننسون در تحقیقات و شکل‌دهی کتابش به نام آزار و شکنجه ۶۱ کمک کرد، که شامل مواردی دربارهٔ زندانیان سیاسی آن زمان بود. بننسون خاطرنشان کرد که بدون کمک بیکر این امر محقق نمی‌شد.
به پیشنهاد بیکر بود که اصطلاح معروف امروزی «زندانی عقیدتی» اختیار شد و یک موضوع اصلی در عفو بین‌الملل شد. بیکر بر این نظر بود که آنها باید از کسانی حمایت کنند که خود از خشونت حمایت نمی‌کنند یا آن را هدایت نمی‌کنند. بیکر بعداً دیدگاه خود را توضیح داد که عفو بین‌الملل صدای زنان و مردانی را منعکس می‌کند «که از تفکر دوقطبی ناشی از جنگ سرد و درگیری‌های مشابه خسته شده‌اند، اما عمیقاً نگران کسانی هستند که رنج می‌کشند فقط به دلیل آنکه رنج می‌کشند.»
بیکر در سال ۱۹۶۶ دبیرکل عفو بین‌الملل شد. این سازمان در نتیجه استعفای بننسون از ریاست آن دچار بحران شدیدی شده بود. مبنای این استعفا نگرانی‌های بننسون از سرکوب فعالیت‌های عفو بین‌الملل بخاطر انتقاد از دولت انگلیس بود که تمایل برای انتقال مقر سازمان به سوئیس را در او برانگیخته بود.. پست ریاست لغو شد و اریک بیکر به عنوان دبیرکل برگزیده شد. نقل شده‌است که بیکر با یک کار بزرگ روبرو بود، با روحیه افراد در پایین‌ترین سطح و بی‌اعتمادی در مقر این سازمان در لندن وجود داشت و او می‌بایست ثبات و اهداف عفو بین‌الملل را از نو بپا کند. تا ژوئیه ۱۹۶۸، هنگامی که مارتین انالز به عنوان دبیرکل منصوب شد، تعداد گروه‌های عفو بین‌الملل دوباره در حال افزایش بود و بیش از یک دهم زندانیان عقیدتی که این گروه پذیرفته بود آزاد شدند.
بیکر همچنین رئیس بخش بریتانیایی عفو بین‌الملل، نایب رئیس کمیته اجرایی عفو بین‌الملل و رئیس کمیته فرعی الغای شکنجه عفو بین‌الملل شد.
بیکر به فعالیت‌های صلح‌آمیز خود در زمینه انجمن مذهبی دوستان ادامه داد. او جلساتی را در مورد زندانیان سیاسی و شکنجه در نشست سالانه ۱۹۷۴ انجمن مذهبی دوستان در بریتانیا و در نشست سه ساله کمیته جهانی مشورت دوستان در سال ۱۹۷۶ سازماندهی کرد، که منجر به بیانیه‌های مورد توافق برای فعال شدن برای پایان دادن به استفاده از شکنجه شد.
حسن دوگان پایْکِر ( , حسن دوگان پیکَر؛ متولد ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۱)، که همچنین به نام حسن‌اَبی (ابی به معنی "برادر بزرگتر" در ترکی) شناخته می‌شود، از استریمرهای توییچ و مفسر سیاسی دست-چپی ترک-آمریکایی است. او قبلاً به عنوان روزنامه‌نگار و تهیه‌کننده در "ترکان جوان" و به عنوان ستون نویس در "هاف پست" کار کرده‌است. او در حال حاضر یکی از پربیننده‌ترین و مشترک شده‌ترین استریمرها در توییچ است، که در آن اخبار را پوشش می‌دهد، انواع بازی‌های ویدئویی را بازی می‌کند و به بحث در مورد سیاست از منظر سوسیالیستی می‌پردازد.
حسن دوگان پایکر از پدر و مادری ترک در نیوبرانزویک نیوجرسی متولد شد و در استانبول ترکیه بزرگ شد. او تعریف کرده که در دوران تحصیل خود در مدرسه دولتی در ترکیه که به دلیل عدم آمادگی جسمانی و رویکرد پرسشگرانه مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌است. او در جوانی خود را فردی «مطرود» توصیف می‌کند که جزم اندیشی مذهبی را که در مدرسه به او آموخته بودند زیر سؤال برد و به فرهنگ بازی کامپیوتری علاقه داشت. او به‌طور منظم یکی از معدود مجلات بازی‌های کامپیوتری منتشر شده در ترکیه را می‌خواند.
پایکر به ایالات متحده بازگشت و وارد دانشگاه میامی شد و آن زمان به عنوان مروج باشگاه کار کرد. پس از دو ترم با معدل ۲٫۹، به دانشگاه راتگرز منتقل شد، که در سال ۲۰۱۳ با افتخار کوم لود در رشته علوم سیاسی و ارتباطات از آنجا فارغ‌التحصیل شد.
پایکر مسلمان بزرگ شده و از تبار ترک است. او خواهرزاده جنک یوگور، خالق "ترکهای جوان است". پایکر در سال ۲۰۱۶ در یک فیلم کوتاه به نام "باشگاه" ظاهر شد. او در سال ۲۰۱۸ با بازیگر پورنوگرافی جنیس گریفیت رابطه داشت.
در اوت ۲۰۲۱، پایکر یک خانه ۲٫۷ میلیون دلاری در وست هالیوود، کالیفرنیا خرید. این خرید به صورت آنلاین مورد انتقاد افرادی قرار گرفت که احساس می‌کردند به نظر می‌رسد این کار مخالف دیدگاه‌های او به عنوان یک سوسیالیست است. علاوه بر این، در پی افشای اطلاعات گسترده‌ای از توییچ، که شامل درآمدهای ماهانه مالی پایکر بود، وی بار دیگر مورد انتقاد قرار گرفت. پایکر در پاسخ گفت که درآمد او همیشه شفاف بوده‌است زیرا کل مشترکان توییچ خود را در استریم خود نشان می‌دهد.
دوباره تنها ممکن است به یکی از این موارد اشاره داشته باشد:
استودیو باره یکی از اولین استودیوهای اختصاص داده شده به تولید پویانمایی بود که توسط رائول باره و ویلیام نولان در سال ۱۹۱۴ تأسیس شد. این استودیو پیشگام برخی از مراحل تولید انیمیشن، از جمله سوراخ مکانیکی بر ورقه‌های سِل و متحرک سازی جلوه‌های ویژه بر روی شیشه بود.
استودیو با فیلم‌های پویانمایی تبلیغاتی شروع به کار کرد (که از اولین‌های فیلم پویانمایی برای تبلیغ نیز محسوب می‌شود)، سپس مجموعه ای به نام "Animated Grouch Chaser" را ساخت. این مجموعه بیشتر به صورت لایو اکشن و با درج چند انیمیشن بود. همچنین استودیو باره کارتون‌های "Phables" و "The Boob Weekly" را تولید کرد. انیماتورها شامل فرانک موزر، گرگوری لا کاوا، جورج استالینگز، تام نورتون و پت سالیوان بودند که همه آنها کار خود را از اینجا شروع کردند. روب گلدبرگ نویسنده مجموعه "The Boob Weekly" بود.
در سال ۱۹۱۶، ویلیام راندولف هرست استودیو سرویس بین‌المللی فیلم () را تأسیس کرد و همه انیماتورهای استودیو باره از جمله بیل نولان را استخدام کرد تا برای او کار کنند. بلافاصله پس از آن، چارلز باورز با رائول باره تماس گرفت که به مدت یک سال انیمیشن "Mutt and Jeff" را متحرک می‌کرد. این مجموعه به قدری بازتاب خوب داشت که از استودیو باورز پیشی گرفت. مشارکت بین آن دو شکل گرفت و انیماتورهای استودیو چارلز باورز در استودیو باره کار کردند. نتیجه افتتاح شرکت فیلمسازی باد فیشر (Bud Fisher Film Corporation) بود که به نام سازنده کمیک استریپ "Mutt and Jeff" یعنی باد فیشر نامگذاری شد.
فیشر مسائل مربوط به حق امتیاز کارتون‌ها را بر عهده گرفت، باره نظارت بر انیمیشن سازان را بر عهده داشت و باورز مسائل دفتری و برنامه‌ریزی را اداره می‌کرد. در واقع چارلز باورز باعث سقوط استودیو شد: باره در سال ۱۹۱۸ برای جلوگیری از اتهام به عنوان همدست، استودیو را ترک کرد؛ باورز در سالهای ۱۹۱۹ و ۱۹۲۱ اخراج شد. این امر باعث شد فیشر مسئول شود. در نهایت استودیو باره در سال ۱۹۲۳ ورشکست شد.
علاوه بر باره و باورز، کارگردانان استودیوی آنها شامل مانی گولد و دیک فریل بودند. انیماتورها شامل سی تی اندرسون، کلارنس ریگبی، جورج استالینگز، تد سیرز، مانی دیویس، برت جیلت، دیک هومر، تام پالمر، بن شارپستین، بیل تیتلا، آلبرت هرتر، کارل لدرر، اف ام فولت، ایزادور کلاین، میلت گروس، والتر لانتس و جورج روفل بودند.
مجموعه‌ها
تک قسمتی
ماساهیرو ساکورای (زاده ۳ اوت ۱۹۷۰) کارگردان، طراح بازی و ترانه‌سرا ژاپنی است که بیشتر به عنوان خالق مجموعه "کِربی" و "برادران سوپر اسمش" شناخته می‌شود. به غیر از کار روی آن مجموعه‌ها، او طراحی بازی "متیوز" در سال ۲۰۰۵ و کارگردانی "" در سال ۲۰۱۲ را برعهده داشت.
وی که قبلاً کارمند استودیو هالکن بود، در سال ۲۰۰۳ شرکت را ترک کرد و در سال ۲۰۰۵ به همراه همسرش میشیکو ساکورای (که او هم کارمند سابق استودیو هالکن بود) استودیو سورا ال‌تی‌دی. را تأسیس کردند، یک شرکت که به صورت مستقل در چندین پروژه کار می‌کند. همچنین ماساهیرو ساکورای نویسنده یک ستون هفتگی برای مجله "فامیتسو" است و در برخی از بازیهای خود کارهای صداپیشگی را انجام داده که مهم‌ترین آنها صدای شخصیت کینگ دی‌دی‌دی در بازی "" و مجموعه "برادران سوپر اسمش." است.
ماساهیرو ساکورای در ۳ اوت ۱۹۷۰ در موساشی‌مورایاما، توکیو ژاپن متولد شد. یکی از اولین تجربیات ساکورای در صنعت بازی‌های ویدئویی زمانی شروع شد که او برای استودیو هالکن کار می‌کرد و در آنجا شخصیت کِربی را در ۱۹ سالگی خلق کرد و اولین بازی خود، "سرزمین رویایی کربی" را کارگردانی کرد.
ساکورای در ۵ اوت ۲۰۰۳، استودیو هالکن را ترک کرد و به کار خود بر مجموعه بازی‌های کِربی پایان داد زیرا از دنباله دار کردن بازی‌ها توسط استودیو هالکن خسته شده بود. ساکورای دو هفته پس از استعفای خود در مصاحبه با نینتندو دریم گفت: «برای من سخت بود که ببینم هر بار که یک بازی جدید می‌سازم، مردم خود به خود تصور می‌کردند که دنباله ای در راه است.» او توضیح داد که «حتی اگر دنباله ای در کار باشد، بسیاری از افراد باید تمام توان خود را برای ساختن یک بازی بگذارند، اما برخی معتقدند که فرایند ساخت دنباله به‌طور طبیعی اتفاق می‌افتد.».
بلافاصله بعد، ساکورای به همراه تتسویا میزوگوچی بر روی پروژه ای با همکاری شرکت کیو اینترتینمنت شروع به کار کردند. این همکاری منجر به انتشار بازی "متیوز" در سال ۲۰۰۵ شد که یک بازی معمایی برای کنسول نینتندو دی‌اس بود. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۵، ساکورای اعلام کرد که شرکت شخصی خود به نام سورا ال‌تی‌دی. را تأسیس کرده‌است. اعلام شد که دو بازی در دست توسعه است اما اطلاعاتی در مورد عناوین آن فاش نشد. در مورد آینده مجموعه "برادران سوپر اسمش"، نینتندو و رئیس استودیو هالکن، ساتورو ایواتا، در کنفرانس مطبوعاتی نینتندو در ای۳ ۲۰۰۵، قول دادند که بازی به صورت آنلاین برای کنسول وی عرضه خواهد شد.
در شماره ۸۸۵ مجله "فامیتسو"، ساکورای فاش کرد که به عنوان کارگردان و طراح بازی در "برادران سوپر اسمش. نزاع" برای کنسول وی حضور دارد. "برادران سوپر اسمش. نزاع" در سال ۲۰۰۸، پس از استخدام پرسنل از ۱۹ استودیوی‌های مختلف، منتشر شد. ساکورای به صورت روزانه وب سایت "برادران سوپر اسمش. نزاع" را با نام "Smash Bros. Dojo" به روز رسانی می‌کرد که یک سال قبل از انتشار، او اسرار بازی و محتوای گیم پلی را از طریق سایت فاش کرد. سایت "Smoj Bros. Dojo" از ۲۲ مه ۲۰۰۷ تا ۱۴ آوریل ۲۰۰۸ به روزرسانی‌های منظمی داشت.
در آخرین روز به روز رسانی‌ها مشخص شد که ساکورای صدای شخصیت کینگ دی‌دی‌دی را در بازی "" و همچنین در بازی "سوپر اسمش. نزاع" را انجام داده‌است. او و شرکتش، سورا ال‌تی‌دی. در کنار نینتندو، یک استودیوی فرست پارتی به نام Project Sora را تأسیس کردند که ۷۲٪ سهام متعلق به نینتندو و ۲۸٪ متعلق به شرکت سورا ال‌تی‌دی. بود. در ای۳ ۲۰۱۰ مشخص شد که ساکورای و شرکت Project Sora بر روی عنوان "" برای کنسول نینتندو دی‌اس کار می‌کنند. استودیو Project Sora بسته شد و توسعه بازی در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۲ به پایان رسید. در ای۳ ۲۰۱۱، نینتندو اعلام کرد که ساکورای بر بازی "برادران سوپر اسمش. برای نینتندو ۳دی‌اس و وی یو" کار می‌کند. ساکورای بعد از انتشار عنوان "بچه ایکاروس: قیام" توسعه بازی را در مارس ۲۰۱۲ آغاز کرد.
در فوریه ۲۰۱۳، ساکورای با بیماری کلسیمی‌شدن زردپی در ناحیه شانه راست خود مواجه شد که هر زمان که دست خود را حرکت می‌داد درد شدیدی برای او ایجاد می‌کرد.. او گفت که این بیماری به‌طور مداوم کار او را در طول آزمایش بازی کند می‌کند. همسر ساکورای، میشیکو، بر روی رابط کاربری گرافیکی بسیاری از بازی‌های همسرش از جمله "کربی ایر راید"، "متیوز" و مجموعه "برادران سوپر اسمش" کار کرده‌است.
در مقاله ای در ژانویه ۲۰۱۵ در مجله هفتگی "فامیتسو"، ساکورای با اشاره به احتمال بازنشستگی، اظهار تردید کرد که اگر حرفه او استرس زا باشد نمی‌تواند به بازی سازی ادامه دهد. در دسامبر ۲۰۱۵، ساکورای بار دیگر گفت که مطمئن نیست بازی دیگری برای مجموعه "برادران اسمش" را بسازد. , اما در ۸ مارس ۲۰۱۸، "برادران سوپر اسمش نهایی" در کنفرانس نینتندو دایرکت معرفی شد و در دسامبر ۲۰۱۸ برای کنسول نینتندو سوئیچ منتشر شد که بار دیگر ساکورای کارگردانی این اثر را برعهده داشت. پس از معرفی آخرین شخصیت قابل دانلود برای بازی "برادران سوپر اسمش نهایی"، ساکورایی در نینتندو دایرکت بیانیه خداحافظی منتشر کرد و تصمیم گرفت از ۵ اکتبر ۲۰۲۱ استراحت کند.
اتومبیل‌دزدی بزرگ: سه‌گانه – نسخه نهایی () یک سه‌گانهٔ مرمت‌شده مجموعهٔ بازی‌های ویدئویی اکشن-ماجراجویی "اتومبیل‌دزدی بزرگ" است که به‌وسیلهٔ گرو استریت گیمز توسعه یافته و توسط راک‌استار گیمز عرضه شده‌است. این سه عنوان متشکل از "اتومبیل‌دزدی بزرگ ۳" (۲۰۰۱)، "" (۲۰۰۲) و "" (۲۰۰۴) است. این مجموعه در ۱۱ نوامبر ۲۰۲۱ (۲۰ آبان ۱۴۰۰) به صورت دیجیتالی و در ۶ دسامبر ۲۰۲۱ به صورت فیزیکی برای مایکروسافت ویندوز، نینتندو سوئیچ، پلی‌استیشن ۴, پلی‌استیشن ۵, اکس‌باکس وان، و اکس‌باکس سری اکس و سری اس منتشر شد و قرار است تا سال ۲۰۲۴ برای اندروید و آی‌اواس منتشر شود.
"اتوموبیل دزدی بزرگ: سه‌گانه - نسخهٔ نهایی" در روزهای اول انتشار مشکلات بسیاری را پشت سر گذاشت و نقدهای منفی و شوخی‌های بسیاری از سوی کاربران دریافت کرد. چون این بازی مشکلات فنی ریز و درشتی داشت که پس از دریافت پچ‌ها کمی بهتر شد، از این مشکلات می‌توان به فرورفتن خودرو در زمین، راه‌های نامرئی برای خارج شدن از نقشه و لود شدن تمامی نقشه (که باعث می‌شد بازیکن فکر کند مپ کوچک است) اشاره کرد. اما بیشتر این باگ‌ها حل شدند و بازی الان در وضعیت نسبتاً خوبی قرار دارد
"اتوموبیل دزدی بزرگ: سه‌گانه - نسخهٔ نهایی" با بهبودهایی چون افزایش وضوح و گرافیک تصویر و بهبود نقشه و کنترل و ارتقای مدرن آن توسعه یافته‌است این بازی ویدئویی، در ۷ اکتبر ۲۰۲۱ به صورت رسمی با انتشار تیزری کوتاه از سوی راک‌استار گیمز رونمایی شد، شایعاتی از در دست توسعه بودن این بازی منتشر شده بود. این بازی ویدئویی با موتور توسعهٔ آنریل انجین ۴ توسعه پیدا کرده‌است و به گفتهٔ راک‌استار گیمز، به مدت ۲ سال توسط گروو استریت گیمز در دست ساخت بوده‌است.
در اتوموبیل دزدی بزرگ ۳، شخصیت بی‌صدای کلاود در سال ۲۰۰۱، قصد انتقام از دوست دخترش کاتالینا برای تلاش به کشتنش را دارد و بازیکن باید او را در این مسیر، دنبال کند. در ، تامی ورسیتی در دههٔ ۸۰ میلادی در شهر وایس سیتی برای پیدا کردن پول سانی، تلاش می‌کند و در ، کارل جانسون (شناخته شده با نام CJ - سی‌جی) در سن آندریاس برای پیدا کردن قاتل مادرش با افراد جدیدی آشنا شده و تلاش می‌کند.
در هر سه بازی، بازیکنان نوار سلامتی دارند که پس از خالی‌شدن و مردن بازیکن، به نزدیک‌ترین بیمارستان منتقل می‌شوند. همچنین، بازیکنان برای پیش‌روی در بازی و بازکردن شهرها و محتواهای بیشتر، باید مراحل خطی را انجام دهند که مقداری پول به بازیکن داده و در سن آندریاس، احترام بازیکن را افزایش می‌دهد.
بازیکن، با شلیک، قتل و انجام جرم‌ها، باعث افزایش ستاره‌های روی صفحه می‌شود که این اتفاق، باعث تعقیب‌شدنش توسط پلیس می‌شود و اگر پلیس نتواند برای دستگیری بازیکن اقدام کند، نیروهای اف‌بی‌ای و ارتش برای دستگیری او تلاش می‌کنند. بازیکن می‌تواند با انجام و تکمیل ماموریت‌های فرعی (آمبولانس، آتش‌نشانی، پلیس و…) به پول دست یابد و با انجام برخی از فعالیت‌ها (مانند اسپری در سان آندریاس) می‌تواند بازی را صددرصد تکمیل کند.
در همهٔ بازی‌ها به جز سان آندریاس، بازیکنان نمی‌توانند شنا کنند و اگر به آب بپرند، کشته می‌شوند.
بازیکنان (در سان آندریاس) می‌توانند با خوردن غذا، انرژی کسب کنند و اگر چیزی نخورند، کم‌کم لاغر می‌شوند، اگر ورزش کنند می‌توانند عضله‌هایشان را بهبود بخشند.
بازیکن می‌تواند با خریدن لباس (به‌صورت محدود در وایس‌سیتی و قابل‌انجام در سان آندریاس)، چهرهٔ خود را تغییر دهند.
در نسخهٔ نهایی، گرافیک و ابعاد بصری بازی بهبود بخشیده شده‌است و بازتاب‌هایی روی محیط انعکاس خواهد کرد، در نسخه‌های پلی‌استیشن ۵ و ایکس باکس سری ایکس (سری اس، این قابلیت را شامل نمی‌شود) با ۶۰ فریم بر ثانیه و وضوح 4K به تجربهٔ بازی‌ها بپردازند.
توشیهیرو هاسگاوا یک کشتی‌گیر آزادکار اهل کشور ژاپن است.
هاسگاوا در وزن ۶۱ کیلوگرم کشتی آزاد قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۱ اسلو شرکت کرد، او در مسابقه های اول تا سوم نیکو مگرله از آلمان، رحمان عموزاد از ایران و ادوارد گریگورف از لهستان را شکست داد اما در نیمه نهایی به عباس‌گادژی ماگومدف از روسیه باخت و به دیدار رده‌بندی رفت. وی در دیدار رده‌بندی تومنبیلگین توشینتولگا از مغولستان را شکست داد و مدال برنز را بدست آورد.
القای احساس گناه‌کار بودن گونه ای از داشتن احساس گناه یا مسئولیت است. اکثراً این اصطلاح به ایجاد احساس گناه غیرقابل توجیه توسط شخص دیگری اطلاق می‌شود و گونه‌ای از دستکاری روانشناختی به حساب می‌آید.
ایجاد احساس گناه در شخص نوعی دستکاری روانشناختی در قالب اعمال مجازات برای درک تخلف محسوب می‌شود. سفرهای گناهکارانه نیز نوعی پرخاشگری منفعلانه تلقی می‌شود.Samsel M Passive Aggressive Behavior
در این روش برای قربانی انجام تخلف یا هر گونه کار نادرست در گذشته یادآوری می‌شود تا ابتدا او احساس گناه کرده و سپس گزینه‌ای برای رهایی از این حس به او به‌طور ضمنی یا مشخص پیشنهاد داده می‌شود. فرد دستکاری کننده این راه فرار را چه خواسته و چه ناخواسته براساس نیازهای خود طراحی و مطرح می‌کند.Understanding the psychology of guilt "EruptingMind" به صورت غالب افراد احساس وظیفه به انجام خواسته‌های مطرح شده را به عنوان مسیری برای دریافت تأیید ایشان و رهایی از حس گناه انتخاب می‌کنند.Brighton J Guilt Trips And Relationships: A Toxic Combination 25 Apr 2016 "New Love Times"
جورج کی سیمون، نویسنده کتاب‌های روان‌شناختی، گناه‌افکنی را یک روش ارعاب توصیف می‌کند. فرد دستکاری کننده به قربانی با وجدان می‌گوید که او به اندازه کافی اهمیت نمی‌دهد، بیش از حد خودخواه است یا اینکه با دشواری روبرو نمی‌شود. این امر معمولاً باعث ایجاد احساس بد در قربانی و شک و تردید در مورد خود شده که منجر به اضطراب و در نهایت در قرارگیری در جایگاه تسلیم می‌شود.
به نظر می‌رسد اولین بار استفاده از این اصطلاح در سال ۱۹۶۷ میلادی ارائه شده‌است.Guilt trip ngram
مطالعات محدودی در مورد بررسی گناه‌افکنی‌ها وجود دارد. تمرکز این مطالعات بیشتر بر روی احساس گناه در روابط بین والدین و فرزندان است.Humeny C (2013), A Qualitative Investigation of a Guilt Trip, Conference Paper Conference: Institute of Cognitive Science, Carleton University Spring Proceedings
سه نوع گناه‌افکنی پیشنهاد می‌شود:Humeny C (2013), A Qualitative Investigation of a Guilt Trip, Conference Paper Conference: Institute of Cognitive Science, Carleton University Spring Proceedings
پیمان پاریس ۱۸۱۵ () که بنام پیمان دوم پاریس نیز شناخته می‌شود، در ۲۰ نوامبر ۱۸۱۵ پس از شکست و کناره‌گیری دوم ناپلئون بناپارت به امضا رسید. در فوریهٔ آن سال، ناپلئون از تبعید خود در جزیره البا فرار کرده بود. برای شروع صد روز حکومت بازسازی شدهٔ خود، او در ۲۰ مارس وارد پاریس شد. پس از شکست فرانسه به دست ائتلاف هفتم در نبرد واترلو، ناپلئون متقاعد شد که دوباره در ۲۲ ژوئن از سلطنت کناره‌گیری کند. پادشاه لویی هجدهم، که هنگام ورود ناپلئون به پاریس از کشور فرار کرده بود، برای هشتمین بار در ۸ ژوئیه دوباره بر تخت نشست.
"پیمان پاریس ۱۸۱۵" شرایط مجازات بیشتری نسبت به معاهدهٔ سال قبل داشت. فرانسه مجبور شد ۷۰۰ میلیون فرانک غرامت بپردازد و مرزهای آن به مرزهای موجود در ۱ ژانویه ۱۷۹۰ کاهش یافت. فرانسه قرار بود پول اضافی را برای تأمین هزینهٔ ایجاد استحکامات دفاعی اضافی که توسط کشورهای ائتلاف همسایه ساخته می‌شد را بپردازد. بر اساس شرایط پیمان، بخش‌هایی از فرانسه باید توسط ۱۵۰٬۰۰۰ سرباز به مدت ۵ سال اشغال شود و فرانسه هزینهٔ آن را بر عهده گیرد. با این حال، اشغال ائتلاف تحت فرماندهی دوک ولینگتون فقط برای سه سال ضروری تلقی شد و نیروهای خارجی در سال ۱۸۱۸ از فرانسه خارج شدند (کنگرهٔ ایکس لا چاپل را ببینید.
علاوه بر پیمان صلح قطعی بین فرانسه و بریتانیای کبیر، اتریش، پروس و روسیه، چهار کنوانسیون دیگر نیز وجود داشت و طرحی که بی‌طرفی سوئیس را تأیید کرد، در همان روز امضا شد..
این مقاله فهرستی از فهرست‌های فیلم‌ها بر پایه سال، جوایز، کشورهای مبدأ و ژانر در میان عوامل دیگر را ارائه می‌کند.
فهرست رویدادهای مرتبط با فیلم بر پایه سال اکران فهرست‌بندی شده‌است.
اعتراضات ۱۴۰۰ افغانستان در ۱۷ اوت ۲۰۲۱ پس از سقوط کابل به دست گروه طالبان، توسط مردم افغانستان آغاز شد. این تظاهرات توسط دموکرات‌های اسلامی و فمینیستها برگزار شده‌است. هر دو گروه در برابر حقوق زنان تحت دولت طالبان، با توجه به قوانین تبعیض و زن‌ستیزی دست به اعتراض زده‌اند. این معترضان از طرف هیچ گروه سیاسی و کشور‌های خارجی حمایت نمی‌شوند. رویدادهای ضد تظاهراتی به نفع حکومت طالبان توسط زنان اسلام گرا نیز انجام شده‌اند.
در طول هجوم طالبان زمانی که شورشیان طالبان بخش‌های بزرگی از خاک افغانستان را تصرف و به چندین ولایت حمله کردند، تعدادی از غیرنظامیان تظاهرات ضد طالبان را برای طرفداری دولت جمهوری اسلامی افغانستان را آغاز کردند. در ۲ اوت، تعداد زیادی از مردم در ولایت هرات به پشت بام خود رفته و "تکبیر" سردادند. روز بعد، تظاهرات مشابهی در مکان‌های دیگر گسترش یافت؛ ساکنان کابل در حالی که در خیابان‌ها پرچم افغانستان را تکان می‌دادند، شروع به فریاد تکبیر کردند. مدت کوتاهی پس از آن، طالبان یک بمب قدرتمند را در خانه وزیر دفاع انفجار دادند. تظاهرات در هرات الهام بخش تظاهرات در ولایت‌های ننگرهار، خوست، کنر و بامیان بود.
در ۱۵ اوت ۲۰۲۱، طالبان کابل را تسخیر کردند. این امر بسیاری از مردم را به وحشت انداخت و باعث تخلیه نظامی، کارکنان سفارت و غیر نظامیان از افغانستان شد.
در ۱۷ اوت ۲۰۲۱، چند تظاهرات کوچک متشکل از زنان در کابل گزارش شد که خواستار حقوق برابر برای زنان بودند.
روز بعد چند تظاهرات بزرگتر در شهرهای پشتون-نشین شرقی گزارش شد. در ۱۸ اوت، طالبان بر روی تظاهرکنندگان در جلال‌آباد آتش گشودند و ۳ کشته و بیش از ۱۲ نفر زخمی شدند. طالبان وعده داده بود که در حکومت آنها بی رحمی نخواهد بود. شاهدان گفتند که ساکنان محلی سعی در نصب پرچم ملی افغانستان در یک چهارراه در جلال‌آباد داشتند که طالبان به سوی آنها آتش گشوده و آنها را به قتل رساندند. گزارش‌هایی دیگر حاکی از آن بود که مردم در تلاش برای نسب پرچم جمهوری اسلامی افغانستان در شهرهای شرقی خوست و اسدآباد بودند.
روز بعد، ۱۹ اوت، روز استقلال افغانستان، تظاهرات به ولایت‌های دیگر گسترش یافت؛ تظاهرات‌های جداگانهٔ بزرگ در کابل، که در یکی از آنها بیش از ۲۰۰ نفر با زور توسط طالبان متفرق شدند. پسان‌تر برخی از رسانه‌ها گزارش دادند که تظاهرات در کابل به هزاران معترض افزایش یافته‌است. گزارش‌های متعددی از وجود داشت که نشان می‌داد پرچم طالبان پاره شده و توسط پرچم جمهوری اسلامی افغانستان جایگزین شده بود و معترضان پرچم دوم را به اهتزاز درآوردند. چند تن از معترضان در روز استقلال افغانستان در اسدآباد در حالی که پرچم سه‌رنگی افغانستان را حمل می‌کردند، از سوی طالبان مستقیماً به ضرب گلوله کشته شدند، که بعداً صدها نفر از مردم به این راهپیمایی پیوستند. در کابل صفوف اتومبیل و مردم پرچم سه رنگ طولانی افغانستان گزارش شد. در خوست طالبان با خشونت اعتراضات را متفرق کردند و اعلام حکومت نظامی ۲۴ ساعته کردند؛ در همین حال، در ننگرهار، ویدئویی یک معترض را در حال خونریزی با یک زخم گلوله نشان می‌داد که در حال انتقال بود. امرالله صالح معاون سابق رئیس‌جمهور و رئیس‌جمهور مدعی در ۱۹ اوت از معترضانی که «"پرچم ملی را حمل می‌کنند و برای کرامت ملت می‌ایستند"» حمایت کرد.
در ۲۰ اوت، زنان افغان نگرانی‌های خود را برای آینده و مشارکت زنان در دولت جدید در یک گردهمایی اعتراضی ابراز کردند. فریحه ایثار، فعال حقوق بشر، اظهار داشت: «ما حق تحصیل، حق کار و حق مشارکت سیاسی و اجتماعی خود را از دست نخواهیم داد.»
در ۲ سپتامبر، ۲۴ زن در هرات با برگزاری اعتراض خیابانی، خواستار شمول زنان در دولت طالبان و بازگشت تمام زنان شاغل به کارشان شدند. یکی از پوسترها اظهار داشت: «آموزش، کار و امنیت — حقوق غیرقابل انکارمان است». برگزارکنندگان اعتراض گفتند که آنها برای تظاهرات زنان در سراسر افغانستان برنامه‌ریزی کرده‌اند. اعتراض مشابه زنان در کابل در سپتامبر ۳ صورت گرفت، که خواستار شمول زنان در دولت و حقوق زنان در تصمیم‌گیری فرآیندهای سیاسی شدند. معترضان همچنین خواستار دفاع از بهبود حقوق خود در دو دههٔ اول قرن بیست و یکم شدند. با توجه به ویدئویی در رسانه‌های اجتماعی آنلاین اعتراض‌های دیگر زنان در کابل در همان روز برگزار شد که توسط نیروهای طالبان مسدود شد.
در تاریخ ۴ سپتامبر تظاهرات حقوق مدنی با حضور روزنامه‌نگاران، فعالان و زنان در کابل ادامه یافت. مسیر راهپیمایان در حالی که به سمت ارگ ریاست جمهوری روان بودند، توسط نیروهای امنیتی طالبان مسدود شد. طالبان وارد جمعیت شده و با شلیک سلاح در هوا و استفاده از گاز اشک‌آور علیه معترضان، مردم را متفرق کردند. طالبان با استفاده از ته تفنگ و اشیاء فلزی به معترضان حمله کردند. یک زن معترض پس از ضربه یک شیء فلزی به سرش از سوی طالبان بیهوش شد. او بعدها پنج بخیه برای درمان زخم دریافت کرد. طالبان همچنین شروع به دشنام‌گویی به معترضان کرد.
در ۷ سپتامبر، ۲۰۰ نفر در مقابل سفارت پاکستان در کابل اعتراض کردند. شعارهای اعتراضی شامل «پاکستان، پاکستان، افغانستان را ترک کن» گزارش شد و معترضان خواستار «رهایی» شدند. نیروهای امنیتی طالبان با شلیک به هوا مردم را متفرق کرده و وحید احمدی، فیلمبردار طلوع‌نیوز را بازداشت کردند. در همان روز ۲۰۰ نفر در هرات اعتراض کردند. طالبان معترضان را با شلاق زده و با تیرهای هوایی جمعیت را متفرق کردند. دو یا سه زن در اعتراضات هرات کشته شدند.
در ۸ سپتامبر، تظاهرات در کابل و فیض‌آباد صورت گرفت. تظاهرات توسط نیروهای امنیتی طالبان شکسته شد. در تظاهرات کابل، شعارها شامل «"کابینهٔ بدون زنان یک شکست است"» بود و زنان خواستار حقوق برابر و «"زنان در دولت"» شدند. شرکت‌کنندگان زن در اعتراض، توسط نیروهای امنیتی طالبان شلاق، تیزر، ضرب و شتم و شفاهی مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. یک معترض زن گفت که او از طالبان نمی‌ترسد و همچنان در تظاهرات شرکت خواهد کرد و گفت: «"بهتر است یک بار بمیرد تا به تدریج بمیرد"». پنج روزنامه‌نگار «روزنامه اطلاعات روز» در جریان این اعتراض‌ها بازداشت شدند و دو نفر به دلیل صدمات در شفاخانه بستری شدند.
علیرغم وعده‌های اعتدال، نیروهای طالبان به روزنامه نگارانی که تظاهرات اوت را در جلال‌آباد و کابل پوشش می‌داند حمله کردند.
در ۱۹ اوت، طالبان از روحانیون مسلمان خواست تا به جماعت خود بگویند که در کشور باقی بمانند و با «"پروپاگاندای منفی"» مقابله کنند، همچنین از افغان‌ها خواست که به کار بازگردند. طالبان همچنین پیش از نماز جمعه از امامان خواست تا مردم را در برابر خروج از کشور متقاعد کنند. اقدامات اجباری فراوانی علیه معترضان فعال توسط طالبان انجام شده‌است، با این حال، تظاهرات به صورت قابل ملاحظه‌ای ادامه داده شده‌است.
پس از تصمیم دولت فدرال کانادا برای پایان دادن به ماموریت تخلیه، افغان‌ها و کانادایی‌ها به خیابان‌ها رفتند تا حمایت خود را از کسانی که در افغانستان باقی‌مانده بودند را ابراز کنند.
در آتن صدها افغان روبروی سفارت ایالات متحده رفته و از جامعهٔ بین‌المللی درخواست صلح کردند.
دمیتری موراتوف (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار، مجری، سردبیر، و مجری تلویزیون اهل روسیه است. او در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی زاده شده و از سال ۱۹۸۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه)، جایزه صلح نوبل، جایزه آزادی مطبوعات، و نشان دوستی شده‌است.
اوپنهایمر () یک فیلم دلهره‌آورِ زندگی‌نامه‌ای حماسی به نویسندگی و کارگردانی کریستوفر نولان است که در سال ۲۰۲۳ اکران شد. نولان فیلم‌نامه این فیلم را بر اساس کتاب "پرومته آمریکایی، پیروزی و تراژدی جی رابرت اوپنهایمر" به رشته تحریر درآورده است. داستان فیلم دربارهٔ زندگی جی. رابرت اوپنهایمر، فیزیک‌دان نظری آمریکایی است که به عنوان «پدر بمب اتمی» شناخته شده‌است و کیلین مورفی نقش وی را در فیلم بازی کرده‌است. این ششمین همکاری مشترک نولان و مورفی است. امیلی بلانت در نقش همسر اوپنهایمر، «کیتی»؛ مت دیمون در نقش رئیس پروژهٔ منتهن لسلی گرووز؛ رابرت داونی جونیور در نقش عضو کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده لوئیس استراوس؛ و فلورنس پیو در نقش معشوقهٔ کمونیست اوپنهایمر جین تتلاک حضور دارند. دیگر بازیگران شامل جاش هارتنت، کیسی افلک، رامی ملک و کنت برانا می‌شوند.
نولان در سپتامبر ۲۰۲۱ خبر از نویسندگی و کارگردانی فیلمی زندگی‌نامه‌ای دربارهٔ اوپنهایمر داد که داستان آن طی جنگ جهانی دوم جریان دارد و یونیورسال پیکچرز به‌عنوان توزیع‌کننده انتخاب شد. اکثر بازیگران اصلی میان سپتامبر ۲۰۲۱ و آوریل ۲۰۲۲ مشخص شدند. پیش‌تولید تا ژانویهٔ ۲۰۲۲ و فیلم‌برداری در اواخر فوریهٔ آغاز شد و در مهٔ همان سال پایان یافت. "اوپنهایمر" با فرمت ۶۵ میلی‌متری و به صورت آی‌مکس تصویربرداری شد و قسمت‌های از آن برای نخستین بار در تصویربرداری آنالوگ سیاه‌وسفید آی‌مکس فیلم‌برداری شد. نولان مانند آثار قبلی خود از جلوه‌های طبیعی و حداقل تصویرسازی تولیدشده توسط کامپیوتر استفاده کرد.
نولان بعد از نزدیک به دو دهه همکاری و ساخت ۹ فیلم برای برادران وارنر به علت اختلاف در زمینه اکران سینمایی با این شرکت قطع همکاری کرد. بعد از انجام مذاکرات، یونیورسال پیکچرز حق ساخت و پخش جهانی فیلم را خرید. "اوپنهایمر" در ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۳ به روی پرده سینما رفت. پس از "بی‌خوابی" (۲۰۰۲)، این نخستین فیلم نولان است که با درجه سنی آر ساخته شده‌است.
"اوپنهایمر" به دلیل رویداد اینترنتی باربنهایمر مورد توجه بسیاری از کاربران قرار گرفت. فیلم با واکنش بسیار مثبت منتقدان همراه بود و در زمینه عملکرد تیم بازیگری، فیلم‌نامه، کارگردانی نولان، تدوین و فیلم‌برداری تحسین شد. "اوپنهایمر" با بیش از ۹۴۲ میلیون دلار فروش گیشه به سومین فیلم پرفروش سال ۲۰۲۳، پرفروش‌ترین فیلم تاریخ جنگ جهانی دوم، پرفروش‌ترین فیلم زندگی‌نامه‌ای و دومین فیلم پرفروش با درجه R تبدیل شد.
در سال ۱۹۲۶، جی. رابرت اوپنهایمر، دانشجوی ۲۲ ساله دکترا، در حین تحصیل زیر نظر فیزیکدان تجربی پاتریک بلاکت در آزمایشگاه کاوندیش واقع در دانشگاه کمبریج، از دلتنگی و اضطراب رنج می‌برد. اوپنهایمر که از دست بلاکت ناراحت است، با گذاشتن یک سیب مسموم می‌خواهد به او تلافی کند، اما سپس مانع از خوردن آن توسط دانشمند نیلز بور می‌شود که برای ملاقات او آمده‌است. اوپنهایمر پی‌اچ‌دی خود را در رشته فیزیک در دانشگاه گوتینگن در آلمان به پایان می‌رساند و بعداً با فیزیکدان نظری ورنر هایزنبرگ در کنفرانسی که در مؤسسه فناوری فدرال زوریخ، سوئیس برگزار شده‌است، ملاقات می‌کند. او با امید به گسترش تحقیقات فیزیک کوانتومی در آنجا به ایالات متحده بازگشته و تدریس در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و مؤسسه فناوری کالیفرنیا را آغاز می‌کند. او با همسر آینده‌اش، کاترین پونینگ، زیست‌شناس و یک کمونیست آشنا می‌شود. او همچنین رابطه‌ای متناوب با جین تتلاک، یکی از اعضای حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا دارد تا اینکه چند سال بعد او خودکشی می‌کند.
در سال ۱۹۴۲، ژنرال ارتش ایالات متحده لسلی گرووز، اوپنهایمر را برای رهبری پروژه منهتن برای ساخت بمب اتمی استخدام می‌کند، که اوپنهایمر به او اطمینان می‌دهد هیچ گونه همدردی با کمونیست‌ها ندارد. اوپنهایمر که خودش یهودی است، به‌ویژه تحت تأثیر نازی‌ها قرار می‌گیرد که در حال تکمیل برنامه جنگ‌افزار هسته‌ای خود هستند که توسط هایزنبرگ رهبری می‌شود. اوپنهایمر یک تیم علمی شامل ادوارد تلر و ایزیدور ایزاک رابی را در لس آلاموس، نیومکزیکو گرد هم می‌آورد تا مخفیانه بمب را بسازند. اوپنهایمر با دانشمندان انریکو فرمی و دیوید ال. هیل همکاری می‌کند و او و آلبرت اینشتین دربارهٔ این موضوع بحث می‌کنند که چگونه یک بمب اتمی ممکن است یک واکنش زنجیره‌ای غیرقابل توقف ایجاد کند که می‌تواند کره زمین را نابود کند.
پس از تسلیم آلمان، چندین دانشمند اهمیت تداوم بمب را زیر سؤال می‌برند، حتی اگر جنگ در اقیانوس آرام ادامه داشته باشد. آزمایش ترینیتی درست قبل از کنفرانس پوتسدام با موفقیت انجام می‌شود. رئیس‌جمهور هری اس. ترومن دستور بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی را می‌دهد که ژاپن را مجبور به تسلیم می‌کند و اوپنهایمر را به عنوان «پدر بمب اتمی» در معرض دید عموم قرار می‌دهد. اوپنهایمر که تحت تأثیر ویرانی و تلفات عظیم زندگی قرار گرفته‌است، از ترومن می‌خواهد که توسعه سلاح‌های هسته‌ای را محدود کند. رئیس‌جمهور توصیه اوپنهایمر را نادیده می‌گیرد و وی را فردی ضعیف می‌داند.
اوپنهایمر به عنوان مشاور کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده از تحقیقات بیشتر هسته ای، به ویژه بمب هیدروژنی پیشنهاد شده توسط تلر، دفاع می‌کند. موضع او در بحبوحه تنش جنگ سرد با اتحاد جماهیر شوروی به محل اختلاف تبدیل می‌شود. لوئیس استراوس، رئیس کمیسیون از اوپنهایمر به خاطر رد علنی نگرانی‌هایش در مورد صادرات ایزوتوپ پرتوزا و توصیه به مذاکرات تسلیحاتی با اتحاد جماهیر شوروی رنج می‌برد. او همچنین بر این باور است که اوپنهایمر اینشتین را علیه او قرار داده‌است.
اوپنهایمر در جلسه‌ای که برای از بین بردن نفوذ سیاسی او در نظر گرفته شده بود توسط تلر و سایر همکارانش مورد خیانت قرار می‌گیرد. استراوس از ارتباطات اوپنهایمر با کمونیست‌هایی مانند تتلاک و برادر اوپنهایمر، فرانک، سوء استفاده می‌کند. علیرغم شهادت رابی و چندین متحد دیگر در دفاع از اوپنهایمر، مجوز امنیتی اوپنهایمر پیش از موعد لغو می‌شود و به وجهه عمومی وی آسیب می‌رساند و نفوذ سیاسی او را خنثی می‌کند. در یک جلسه تأیید سنا برای تصدی استراوس به عنوان وزیر بازرگانی، هیل در مورد انگیزه‌های شخصی استراوس در سقوط اوپنهایمر شهادت می‌دهد. سنا به نامزدی استراوس رای منفی می‌دهد.
در سال ۱۹۶۳، رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون، جایزه انریکو فرمی را به عنوان یک ژست بازپروری سیاسی به اوپنهایمر اهدا می‌کند. همچنین آشکار می‌شود که مکالمه قبلی اوپنهایمر و اینشتین در مورد استراوس نبوده‌است، بلکه در مورد پیامدهای گسترده سلاح‌های هسته‌ای بود. اوپنهایمر معتقد است که او یک واکنش زنجیره‌ای را آغاز کرده‌است که منجر به نابودی جهان خواهد شد.
در دسامبر ۲۰۲۰، برادران وارنر پیکچرز اعلام کرد به دلیل تأثیر دنیاگیری کروناویروس بر سینما، همزمان با پخش فیلم‌هایشان در سینماها، آن‌ها را در اچ‌بی‌او مکس نیز همزمان پخش خواهد کرد. کریستوفر نولان، که همکاری خود با استودیو را با فیلم "بی‌خوابی" (۲۰۰۲) آغاز کرده بود، ناباوری خود را با این تصمیم ابراز کرد. نولان بعد از نزدیک به دو دهه همکاری و ساخت ۹ فیلم برای برادران وارنر به علت اختلاف در زمینه اکران سینمایی با این شرکت قطع همکاری کرد. در ژانویه ۲۰۲۱، رسانه‌ها اشاره کردند که فیلم بعدی نولان احتمالاً توسط برادران وارنر پشتیبانی و پخش نشود.
در سپتامبر ۲۰۲۱، اعلام شد که نولان یک فیلم زندگی‌نامه در طول جنگ جهانی دوم دربارهٔ جی. رابرت اوپنهایمر، سازندهٔ بمب اتمی و با بازی کیلین مورفی خواهد ساخت. نولان به دلیل رابطهٔ تحت فشار با برادران وارنر، با استودیوهایی از جمله سونی پیکچرز، یونیورسال پیکچرز، پارامونت پیکچرز و اپل استودیوز مذاکره کرد.
پیش-تولید فیلم در ژانویه ۲۰۲۲ در نیومکزیکو در حال انجام بود و یک فراخوان بازیگری دو روزه نیز در سانتافه و لس آلاموس انجام شد تا مردم محلی نقش کارکنان نظامی و دانشمندان را بازی کنند. یک فراخوان بازیگری دیگر در فوریه انجام شد. فیلم‌برداری در اواخر فوریه ۲۰۲۲ آغاز شد. برای بازسازی آزمایش ترینیتی در طول فیلم‌برداری، به جای استفاده از سی‌جی‌آی، از مواد منفجره هسته‌ای واقعی استفاده شد.
موسیقی فیلم توسط لودویگ گورانسون ساخته شده‌است. او قبلاً نیز موسیقی فیلم تنت به کارگردانی کریستوفر نولان را ساخته بود.
"اوپنهایمر" در تاریخ ۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به‌وسیلهٔ یونیورسال پیکچرز به صورت جهانی اکران شد. با در نظر گرفتن بودجهٔ فیلم و هزینه‌های بازاریابی، "ورایتی" اعلام کرد که این فیلم برای سودآوری باید حداقل ۴۰۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشته باشد.
تا ۲۲ اوت ۲۰۲۳، "اوپنهایمر" ۲۸۶٫۸ میلیون دلار در ایالات متحده و کانادا و نیز ۴۳۶ میلیون دلار در سایر کشورها فروش داشته‌است که فروش جهانی آن در کل به ۹۳۵ میلیون دلار رسیده‌است.
در ایالات متحده و کانادا، "اوپنهایمر" در کنار "باربی" اکران شد و ابتدا فروشی ۴۵–۵۰ میلیونی از ۳٬۶۱۰ سینما در هفتهٔ نخست انتشارش پیش‌بینی شده بود. هفتهٔ انتشارشان، سینماهای ای‌ام‌سی اعلام کرد بیش از ۴۰٬۰۰۰ نفر از اعضای ای‌ام‌سی پیش از این بلیت هر دو فیلم را در یک روز رزرو کرده بودند. پس از فروش ۳۳ میلیون دلاری در روز نخست (شامل ۱۰٫۵ میلیون دلار از پیش‌نمایش‌های پنجشنبه‌شب)، تخمین فروش آخر هفته به ۷۷ میلیون دلار افزایش یافت. در ادامه به فروش ۸۲٫۵ میلیون دلاری رسید و پس از "باربی" در رده دوم قرار گرفت. "اوپنهایمر" یکی از بهترین عملکرد فروش در تعطیلات آخر هفته برای درام با درجه آر را داشت. ۶۴ درصد از مخاطبان مرد بودند که ۳۳ درصد آن‌ها ۱۸ تا ۳۴ سال داشتند. پدیدهٔ باربنهایمر باعث افزایش مخاطبان فیلم شد: ۷۹ درصد از بلیت‌های فروخته‌شده در آخر هفته مربوط به این دو فیلم (۲۷ درصد برای "اوپنهایمر") بود که در مجموع ۱۸٫۵ میلیون نفر به این دو فیلم جلب شدند. فروش آخر هفتهٔ افتتاحیه، بهترین عملکرد در میان فیلم‌های اصلی نولان را داشت و به استثناء دو فیلم آخر سه‌گانهٔ "شوالیهٔ تاریکی"، پرفروش‌ترین اثر او در افتتاحیه شد. این فیلم آخر هفتهٔ دوم، ۴۶٫۲ میلیون دلار فروش داشت (۴۴ درصد کاهش) و پس از "باربی" در رده دوم باقی ماند. این فیلم در آخر هفتهٔ سوم اکران، ۲۸٫۷ میلیون دلار فروش کرد و پس از باربی و فیلم تازه‌وارد "" سوم شد. در ۱۶ اوت، "اوپنهایمر" از "آواز" (۲۰۱۶) پیشی گرفت و پرفروش‌ترین فیلمی شد که هرگز به رتبهٔ نخست گیشه نرسید.
خارج از ایالات متحده و کانادا، این فیلم در افتتاحیهٔ آخر هفته ۹۸ میلیون دلار فروش داشت. آخر هفته بعدی، "اوپنهایمر" ۷۷٫۱ میلیون دلار به دست آورد که تنها کاهش فروش ۲۱ درصدی داشت و به پرفروش‌ترین فیلم نولان در ۳۰ کشور از جمله هند، عربستان سعودی، امارات متحده عربی و ترکیه تبدیل شد. "اوپنهایمر" در آخر هفتهٔ سوم، با افت ۳۱ درصدی، ۵۲٫۸ میلیون دلار فروش داشت. تا ۱۳ اوت ۲۰۲۳، کشورهای بریتانیا (۵۸٫۱ میلیون دلار)، آلمان (۳۵٫۴ میلیون دلار)، فرانسه (۲۸ میلیون دلار)، استرالیا (۲۱ میلیون دلار) و هند (۱۷٫۷ میلیون دلار) بیشترین فروش را داشتند.
"اوپنهایمر" مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. این فیلم عمدتاً به خاطر فیلم‌نامه، نقش‌آفرینی بازیگران (به ویژه مورفی و داونی) و جلوه‌های بصری از سوی منتقدان تحسین شد. از "اوپنهایمر" به‌عنوان یکی از بهترین فیلم‌های نولان و سال ۲۰۲۳ نام برده شد، اگرچه انتقاداتی به‌دلیل نگارش شخصیت‌های زن به آن وارد شد. به گزارش "هندوستان تایمز"، از "اوپنهایمر" به‌عنوان یکی از بهترین فیلم‌های سدهٔ بیست و یکم نیز استقبال شد. تماشاگرانی که توسط سرویس سینماسکور مورد بررسی قرار گرفتند به این فیلم نمره «A» در مقیاس A+ تا F دادند، و آنهایی که توسط پست‌ترک نظرسنجی شدند نمره کلی ۹۳ درصد مثبت را به آن دادند و ۷۴ درصد از آن‌ها گفتند که قطعاً این فیلم را توصیه می‌کنند.
ریچارد روپر در "شیکاگو سان-تایمز" به "اوپنهایمر" نمرهٔ کامل چهار ستاره را داد و آن را «خارق‌العاده» و «یکی از بهترین فیلم‌های قرن بیست و یکم» توصیف کرد. متیو جکسون از "ای. وی. کلاب" آن را «شاهکار» دانست و افزود: «این بهترین فیلم کریستوفر نولان تا الان است، قدمی رو به جلو به سطح جدیدی برای یکی از بهترین فیلم‌سازان ماست، و فیلمی است که خود را در مغزتان حک می‌کند.»
ساموئل فیلیپس ورنر (۱۴ نوامبر ۱۸۷۳–۹ اکتبر ۱۹۴۳) یک مبلغ مذهبی بود که در کنگو به کاوش و خرید و فروش اجناس و حیوانات می‌پرداخت.
بیشترین سرشناسی وی برای نمایش کوتاه قامت اوتا بنگا، یک برده انسانی اهل آفریقا در آمریکا بود.
پس از یک شکست روحی، او حدود یک سال به عنوان کارگر در راه‌آهن کار کرد. سپس به کار برای عموی خود A.L. Phillips در توسکالوسا، آلاباما رفت.
در اینجا او در مؤسسه استیلمن که عمویش سرپرست آن بود، تدریس می‌کرد. او در سفرهای آفریقایی خواندن آثار دیوید لیوینگستون و هنری مورتون استنلی را آغاز کرده بود و با خانواده ساموئل ل. لپسلی، اولین مبلغ پرسیبیتریایی که در کنگو درگذشت، تماس گرفت.
او تصمیم گرفت در سال ۱۸۹۵ به درخواست دکتر S.H به آفریقا برود. چستر که منشی ماموریت‌های خارجی کلیسای پرسبیتری بود. ورنر تحت یک بند فوق‌العاده در ۲۵ سپتامبر ۱۸۹۵ در پیشاهنگ توسکالوسا پس از معاینه در موضوعات مختلف منصوب شد. او و جوزف فیپس از نیویورک به لندن در کشتی نیویورک و از ساوتهمپتون به آنتورپ رفتند و سرانجام با کشتی R.M.S. روکل به ماتادی در کنگو.
ورنر در کنگو ماند و زبان تشیلوبا را مطالعه کرد. در ۱۵ دسامبر ۱۸۹۷ هنگام خارج شدن از تپه ای در نزدیکی Ndombe به دام حیوانات افتاد و توسط یک سم مسموم شده سوراخ شد. دستیار آفریقایی او، کسونگو، به روستای نزدیک بیندوندو دوید و او توسط یک زن پزشکی تحت درمان قرار گرفت. پس از دو هفته او به Ndombe بازگشت و او به بهبودی خود برای یک سال بعد در بالتیمور ادامه داد. پاملا نیوکرک در کتاب خود گزارش مجروحیت خود را زیر سال برده‌است. [۱] او همچنین خاطرنشان می‌کند که ورنر دست کم دو فرزند با پدرش با یک زن کنگوئی در لوئبو به یادگار گذاشته‌است. در سال ۱۸۹۸ او سه دستیار کنگوئی را که قصد داشت قبل از بازگرداندن آنها به آنها زبان انگلیسی و سایر مهارتها را آموزش دهد، آورد. این شامل کسونگو بود که در سال ۱۹۰۲ در بیرمنگام بر اثر ازدحام جمعیت کشته شد و برای شنیدن صحبت‌های بوکر تی واشینگتن به آنجا رفت. در دهه ۱۹۰۰ وی سفرهای بیشتری برای آوردن مردم آفریقا به ایالات متحده انجام داد
ساموئل فیلیپس ورنر در سال ۱۸۹۹ از کار مبلغی کناره‌گیری کرد.
ورنر مقالاتی را بر اساس تجربیات آفریقایی خود نوشت و در بین دیگران در زمینه Pygmies [3] و موضوعات مختلف استعمار آفریقا متخصص بود [۴]. ورنر دوست ویلیام تمپل هورنادای شد که شامپانزه‌ها را برای او آورد. ورنر برای تهیه نمونه‌های بومیان آفریقایی برای نمایشگاه خرید لوئیزیانا و نمایشگاه جهانی ۱۹۰۴ استخدام شده بود. ورنر ۱۲ نفر، از جمله آنها اوتا بنگا، را از محل تلاقی رودخانه‌های کاسای و سانکورو خریداری کرد، جایی که او ادعا می‌کرد که مردم باشیله در آنجا بودند. بنگا اسیر ۱۹۰۶ اوتا بنگا ممنوعیت فرهنگی را از قبیله ای که در کنگو زندگی می‌کرد، تجربه کرد. او تصمیم گرفت به همراه ورنر که با هورنادای در ارتباط بود به نیویورک بازگردد. او ترتیب داد که اوتا بنگا در باغ وحش برانکس نمایشگاه کند. ابتدا نمایش بازدیدکنندگان را به خود جلب کرد، اما شرایط اوتا بنگا بدتر شد تا جایی که با او مانند یک اسیر رفتار شد. این وضعیت خشم آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار را برانگیخت و آنها آزادی وی را از شهردار جورج بی مک کلن جونیور دریافت کردند.
ورنر ممکن است به دلیل برخی جنبه‌های فعالیتش در تضاد با ممنوعیت سراسری در ایالات متحده که تحت متمم سیزدهم متمم اجرا شده‌است، مورد بحث قرار گرفته باشد. قوانین ملی قبلی برده داری را در ایالات متحده بسیار محدود کرده بود. این موارد شامل قانون ممنوعیت وارد کردن برده‌ها در ۱ ژانویه ۱۸۰۸ است، که واردات برده‌ها را از خارج از کشور، اما نه از کشورهای بدون تابعیت، جرم محسوب می‌کند. ورنر ادعا کرد که بنگا آزاد است و از نمایشگاه بنگا در باغ وحش هیچ سودی نبرده‌است.
به نظر می‌رسد ورنر پس از ماجرای اوتا بنگا به تاریکی رفته‌است. در سال ۱۹۱۲، یک درخواست ثبت اختراع برای دام حیوانات ذوزنقه ای آدرس وی را به عنوان ساکن در منطقه کانال اوبیسپو پاناما نشان می‌دهد.
کتابی دربارهٔ اوتا بنگا توسط نوه ورنر فیلیپس ورنر بردفورد نوشته شده‌است.
او اولین پسر از خانواده ای برده دار در کارولینای جنوبی بود، در کلمبیا تحصیل کرد و سپس به دانشگاه کارولینای جنوبی رفت و در سال ۱۸۹۲ به عنوان برترین دانش آموز فارغ‌التحصیل شد.
https://en.wikipedia.org/wiki/Samuel_Phillips_Verner
نگهبانان کهکشان داستان یک تیم ابرقهرمان است که در کتاب‌های کمیک آمریکایی منتشر شده توسط مارول کامیکس ظاهر می‌شود. این واژه به‌طور خاص ممکن است به یکی از موارد زیر مراجعه کند:
سلام، مامان می‌تواند به یکی از موارد زیر رجوع کند:
سلام مامان ( ) یک فیلم کمدی محصول سال ۲۰۲۱ از کشور چین با کارگردانی و نویسندگی جیا لینگ و با بازی جیا لینگ، شن تنگ، چن هی و ژانگ شیائوفی است.
این فیلم در ۱۲ فوریه ۲۰۲۱ (مصادف با سال نو چینی) منتشر شد و با بیش از ۸۴۸ میلیون دلار فروش گیشه به سومین فیلم پرفروش سال ۲۰۲۱؛ دومین فیلم پرفروش غیر انگلیسی تمام زمان‌ها؛ و پرفروش‌ترین فیلم ساخته‌شده توسط یک کارگردان زن تبدیل شد، که رکورد قبلی توسط "زن شگفت‌انگیز" (۲۰۱۷) را شکست. این فیلم انتقادهای مثبت فراوانی دریافت کرد و از طریق "اخبار دهان به دهان" به محبوبیت جهانی رسید.
جیا زیائولینگ، پس از آنکه مادرش در یک تصادف اتومبیل در ۲۰۰۱ مجروح می‌شود، با غم و اندوه فراوان در زمان به سال ۱۹۸۱ سفر می‌کند، جایی که او دوست نزدیک مادرش در آن زمان می‌شود. جیا احساس می‌کند که او به اندازهٔ کافی دختر خوبی نبوده‌است از این رو پس از بازگشت در سال ۱۹۸۱ تصمیم می‌گیرد مادرش را خوشحال نگه دارد.
۷ زندگی () یک نمایش تلویزیونی کمدی موقعیت اسپانیایی است که مابین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۶ از شبکهٔ تله‌سینکو پخش شد.
توپ طلای ۲۰۲۱ (به ) ۶۵اُمین رویداد سالیانهٔ توپ طلا بود که از سوی فرانس فوتبال، اهدا شد. مراسم اهدای این جایزه در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۱ در شهر پاریس برگزار شد.در این مراسم لیونل مسی برای هفتمین بار توپ طلا را به‌دست آورد. جانلوئیجی دوناروما بهترین دروازه‌بان سال و پدری بهترین بازیکن جوان سال انتخاب شدند.
نامزدهای کسب این جایزه در ۸ اکتبر ۲۰۲۱ میلادی اعلام شدند.
نامزد ها در ۸ اکتبر ۲۰۲۱ اعلام شدند.
کادیدیاتو دیانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. وی در پست مهاجم و در تیم پاری سن ژرمن بازی می کند.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زنان فرانسه بازی کرده‌است.
پلات راجرز اسپنسر (; – ) کارمند، و آموزگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی به خاطر خط پیوسته اش که عملاً تا سالیان طولانی قبل از دستگاه چاپ، خط رسمی دولت آمریکا بود شناخته می‌شود.
ماری-آنتوینی کاتوتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.