moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اولین الیگارش‌های مدرن روسیه به عنوان کارآفرینان بخش کسب و کار تحت رهبری میخائیل گورباچف (دبیرکل ۱۹۸۵–۱۹۹۱) در طول دوره آزادسازی بازار ظهور کردند. این کارآفرینان نسل جوان توانستند ثروت اولیه خود را به دلیل اصلاحات گورباچف " که در آن وجود همزمان قیمت‌های تنظیم شده و شبه بازاری فرصت‌های بزرگی را برای آربیتراژ ایجاد کرد " به دست آورند. اصطلاح " الیگارش " از "oligarkhia" یونانی باستان به معنای "حکومت تعدادی معدود " گرفته شده‌است.
از سال ۲۰۱۸، چندین الیگارش روسی و شرکت‌های آنها به دلیل حمایت از «فعالیت بدخیم دولت روسیه در سراسر جهان» تحت تحریم‌های آمریکا بر اساس «قانون مقابله با دشمنان آمریکا از طریق تحریم‌ها» (کاتسا) قرار گرفته‌اند.
در پایان دوران شوروی در سال ۱۹۹۱ و در دوران پرسترویکای میخائیل گورباچف از ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۱، بسیاری از بازرگانان در روسیه کالاهایی مانند رایانه‌های شخصی و شلوار جین را وارد یا قاچاق می‌کردند و آنها را اغلب در بازار سیاه برای سود کلان می‌فروختند.
تأثیرگذارترین و آشکارترین الیگارش‌های دوران یلتسین عبارتند از:
از الیگارش‌های برجسته دوران پوتین عبارتند از رومن آبراموویچ، الکساندر آبراموف، آلگ دریپاسکا، میخائیل پروخوروف، علی‌شیر عثمانف، گرمان خان، ویکتور وکسلبرگ، لئونید میکلسون، واگیت الکپروف واحد علی‌اکبروف میخائیل فریدمن، دمیتری ایفگنویچ ریبولوفلیف پیتر آون ولادیمیر پوتانین فریدمن، دمیتری الیوتا و ویتالی ملکین.
بین سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۴، پوتین ظاهراً درگیر جنگ قدرت با برخی از الیگارش‌ها شد و با آنها به یک «معامله بزرگ» رسید. این معامله به الیگارش‌ها اجازه داد تا در ازای حمایت صریح و همسویی با دولت پوتین، قدرت خود را حفظ کنند."Putin: Russia's Choice". Richard Sakwa, (Routledge, 2008) pp 143–150Playing Russian Roulette: Putin in search of good governance, by Andre Mommen, in "Good Governance in the Era of Global is Neoliberalism: Conflict and Depolitisation in Latin America, Eastern Europe, Asia, and Africa", by Jolle Demmers, Alex E. Fernández Jilberto, Barbara Hogenboom (Routledge, 2004) تعداد بسیار بیشتری از اهالی کسب و کار در دوران قدرت پوتین و اغلب به دلیل روابط شخصی با پوتین به الیگارش تبدیل شده‌اند، مانند، ولادیمیر لیتویننکو، مدیر مؤسسه ای که پوتین در سال ۱۹۹۶ از آن مدرک گرفت و آرکادی روتنبرگ دوست دوران کودکی و مربی جودوی پوتین با این حال، تحلیلگران دیگر استدلال می‌کنند که ساختار الیگارشی در دوران پوتین دست نخورده باقی مانده‌است و پوتین بیشتر وقت خود را صرف میانجیگری در اختلافات قدرت بین الیگارش‌های رقیب می‌کند.Weiss, Andrew S. (30 December 2013). "Opinion | Russia's Oligarchy, Alive and Well". "The New York Times". ISSN 0362-4331. Retrieved 2 March 2022. برخی مانند میخائیل میریلاشویلی زندانی شده بودند.
تعداد قابل توجهی از الیگارش‌های روسی خانه‌هایی را در بخش‌های لوکس لندنMichael Weiss, "IN PLAIN SIGHT: The Kremlin's London Lobby", World Affairs, Vol. 175, No. 6 (MARCH / APRIL 2013), pp. 84–91. در بریتانیا خریداری کرده‌اند که به آن «مسکو روی تیمز» یا «لندنگراد» لقب گرفته‌اند.According to British journalist Nick Watt, reporting for ABC's "Nightline". (broadcast of 1 June 2007) برخی مانند یوجین شویدلر، الکساندر کناستر، کنستانتین کاگالوفسکی و آبرام رزنیکوف، مقیم لندن هستند و اقامت دائم لندن را گرفته‌اند. اکثر آنها در هر دو کشور دارای خانه و همچنین دارایی هستند و سهام کنترلی در شرکت‌های بزرگ اروپایی به دست آورده‌اند. آنها به‌طور منظم بین لندن و روسیه رفت و آمد می‌کنند. در بسیاری از موارد خانواده‌های آنها در لندن زندگی می‌کنند و فرزندانشان در آنجا به مدرسه می‌روند. در سال ۲۰۰۷ آبرام رزنیکوف یکی از شرکت‌های بازیافت بزرگ اسپانیا به نام Alamak Espana Trade SL را خرید، در حالی که رومن آبراموویچ باشگاه فوتبال انگلیسی چلسی اف سی را در سال ۲۰۰۳ خریداری کرد و مبالغ بی‌سابقه ای را برای حقوق بازیکنان خرج کرد."Over there: American and other foreign owners are revolutionizing British football", "بوستون گلوب، " 25 May 2007
میلیاردر الیگارش مسکویی، میخائیل فریدمن، دومین مرد ثروتمند روسیه تا سال ۲۰۱۶، در حال حاضر در حال بازسازی خانه آتلون در لندن که ارزش آن در هنگام بازسازی حدود ۱۳۰ پوند میلیون است به عنوان اقامتگاه اصلیش است.
پس از تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، رهبران کانادا، ایالات متحده و اروپا به علاوه ژاپن، گام‌های بی‌سابقه‌ای برای تحریم مستقیم پوتین و الیگارش‌ها برداشتند. در پاسخ به تحریم‌ها، الیگارش‌های هدف شروع به پنهان کردن ثروت کردند تا از مسدود کردن دارایی‌های کشورهای غربی جلوگیری کنند. این تحریم‌ها قصد دارند به‌طور مستقیم طبقه حاکم روسیه را به عنوان پاسخی به جنگ بی‌دلیل آنها با اوکراین تحت تأثیر قرار دهند. اگرچه تحریم‌ها معمولاً بر ثروتمندترین الیگارش‌ها اثر نمی‌گذارند، اما به دلیل قدرت پوتین بر کسانی که تحریم شده‌اند، تأثیر آن بر جنگ ناشناخته است.
هدف تحریم‌ها علاوه بر مسدود کردن دارایی‌های خارجی، محدود کردن سفر و قطع روابط تجاری، بر زندگی شخصی تعدادی از الیگارش‌ها از جمله این افراد است:
در ۲ مارس ۲۰۲۲، ایالات متحده یک گروه ویژه با نام " Task Force KleptoCapture " را اعلام کرد. این تیم برای هدف قرار دادن الیگارش‌ها تشکیل شده‌است. این سازمان متشکل از مقامات FBI، خدمات مارشال، IRS، بازرسی پستی، تحقیقات امنیت داخلی و سرویس مخفی است. هدف اصلی این کارگروه اعمال تحریم‌های تعیین شده علیه این افراد برای مسدود کردن و مصادره دارایی‌هایی است که دولت آمریکا ادعا می‌کرد حاصل مشارکت غیرقانونی آنها با دولت روسیه و تهاجم به اوکراین است.
کلیموف آردی-۳۳ (Klimov RD-33) یک موتور جت توربوفن برای جت‌های جنگنده سبک‌وزن است. این موتور، موتور اصلی میگ-۲۹ و جی‌اف-۱۷ تاندر CAC/PAC است. توسعهٔ این موتور از سال ۱۹۶۸ و تولید آن از ۱۹۸۱ آغاز شد. نسل‌های قبلی جنگنده‌های فراصوت روسی مانند میگ-۲۱ و میگ-۲۳ از توربوجت‌ها استفاده می‌کردند، اما جنگنده‌های غربی جدید در آن دوره مانند اف-۱۱۱ آردوارک و اف-۴ مدل‌های کِی و اِم، استفاده از توربوفن‌های دارای قابلیت پس‌سوز را در دههٔ ۱۹۶۰ آغاز کردند که این موتورها کارآمدتر بودند. آردی-۳۳ نخستین موتور توربوفن دارای پس‌سوز تولیدشده توسط شرکت کلیموف روسیه در کلاس خود است.
در اوایل دهه ۱۹۷۰، آردی-۳۳ برای جت جنگنده سبک جدید میگ-۲۹ انتخاب شد. گزینه دیگر برای این جنگنده، موتور Tumansky R-67-300 بود. طی سال‌ها توسعه، مدل‌های متعددی از موتور آردی-۳۳ ساخته شد. تعمیر و نگهداری موتورهای آردی-۳۳، از سیستم اطلاعات و عیب‌یابی (IDS) بهره می‌برد. مدل‌های جدید خانوادهٔ آردی-۳۳ شامل سیستم‌های نظارت و کنترل دیجیتال (BARK) است.
مدل پایه که در سال ۱۹۷۶ برای میگ-۲۹ توسعه یافت. کار توسعه در سال ۱۹۶۸ در دفتر طراحی شرکت کلیموف به‌رهبری سرگئی ایزوتوف آغاز شد. طول عمر عملیاتی کوتاه و دود زیاد، از مشکلات اصلی این موتور بود که در مدل‌های بعدی رفع شد.
مدلی بدون پس‌سوز برای انواع هواپیما مانند ایلیوشین-۱۰۲.
این مدل، مورد استفاده برای جنگندهٔ جی‌اف-۱۷ تاندر (FC-1) است. مهم‌ترین تفاوت این موتور، تغییر موقعیت گیربکس در امتداد پایین بدنهٔ موتور است. به‌طور خاص برای تأمین قدرت جت‌های جنگنده جی‌اف-۱۷ بلاک III توسعه یافته‌است.
یک مدل بدون پس‌سوز که برای پهپاد میکویان اسکت ساخته شد.
این مدل، برای ارتقاء جنگنده‌های جت بین‌المللی نسل ۲ و ۳ ساخته شد. گیربکس و لوازم جانبی، در زیر موتور قرار می‌گیرد و بسته به بدنهٔ هواپیما می‌توان طول آن را تغییر داد. این موتور، تست‌ها و آزمایش‌های پروازی خود را روی جنگنده‌های سوپر میراژ اف-۱ و سوپر چیتا دی-۲ نیروی هوایی آفریقای جنوبی پشت سر گذاشت و به بهبود عملکرد پرواز و بازدهی رزمی با ضریب ۱٫۲ تا ۳٫۰ دست یافت. Klimov :: Production :: Aircraft Program :: SMR-95
یک مدل اصلاح‌شده با عمر طولانی‌تر که در نسخه‌های قدیمی یا ارتقا یافتهٔ میگ-۲۹ مانند مدل میگ-۲۹اِم و اِس‌اِم‌تی استفاده می‌شود. یک جفت موتور آردی-۳۳ سری ۳ مجهز به TVN در حال حاضر تحت آزمایش‌های پروازی توسط جنگندهٔ میگ-۲۹اووی‌تی قرار دارد. Klimov :: Production :: Aircraft Program :: Trust Vertoring Nozzle
این مدل، آخرین و جدیدترین مدل آردی-۳۳ است و در سال ۲۰۰۱ توسعه یافت. این موتور، برای جنگنده‌های میگ-۲۹کی و میگ-۲۹کِی‌یوبی ساخته شد اما برای میگ-۳۵ نیز به‌کار گرفته شده‌است. این مدل، ۷ درصد نیروی رانش بیشتری ایجاد می‌کند، به‌صورت دیجیتالی کنترل می‌شود و برخلاف موتورهای قبلی، بدون دود است. در این مدل، نیروی رانش پس‌سوز، و وزن خشک است. در این مدل از موادی مدرن استفاده شده که در مجموع باعث کاهش تابش فروسرخ موتور جنگنده شده‌است. عمر سرویس این موتور نیز به ۴۰۰۰ ساعت افزایش یافته‌است. این موتور، توانایی برخاست بدون کمک را برای جنگنده‌های ناوپایه تضمین می‌کند، عملکرد خود را در آب و هوای گرم حفظ می‌کند و در نتیجه، کارایی رزمی آخرین مدل‌های جنگندهٔ میگ-۲۹ را افزایش می‌دهد.
مُهره‌دوزی (به انگلیسی: Bead Embroidery) نوعی منجوق‌دوزی است که از سوزن و نخ برای دوخت مهره‌ها به سطح پارچه، جیر یا چرم استفاده می‌شود.
مهره‌دوزی تزیینی است که بخش مهمی از ساختار پارچه را تشکیل نمی‌دهد. از این نظر، مهره‌دوزی با مهره‌بافی، قلاب‌بافی و بافندگی مهره متفاوت است. دانه‌های بافته شده، بافتنی و قلاب بافی ممکن است در طول تولید پارچه، به پیوند زده شوند، در حالی که دانه‌های گلدوزی شده همیشه به پارچه تمام شده اضافه می‌شوند.
به طور سنتی از مهره‌دوزی برای پوشاک و منسوجات تزئینی استفاده می‌شده است. ممکن است با افزودن تقویت‌کننده‌های ساختاری مانند نوارهای دستبند در جواهرات نیز استفاده شود. سایر لوازم جانبی لباس مانند سگک کمربند و کیف دستی را نیز می‌توان مهره‌دوزی کرد و همینطور اثاث خانه مانند بالش یا جعبه را هم می‌توان با مهره‌دوزی تزئین کرد. هنگامی که با سطوح سخت استفاده می‌شوند، الگوهای مهره با درز یا شکاف، اندازه‌گیری و برنامه‌ریزی می‌شوند و پس از گل‌دوزی با استفاده از چسب یا اپوکسی به آن متصل می‌شوند.
مدت‌ها پیش از آخرین عصر یخبندان بزرگ، مردم از صدف‌ها، بذرها و هر مادۀ دیگری که می‌توانستند مُهره‌هایی درست می‌کردند. مقبره‌های اور در عراق که قدمت آن به ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح می‌رسد، حاوی مهره‌هایی ساخته شده از سنگ لاجورد است. مهره‌ها به پایه‌ای دوخته شده بودند. هنگامی که باستان‌شناسان تپه‌های مدفن دورۀ نوسنگی را در اروپا کاوش کردند، نقاشی‌هایی از سوزن‌های استخوانی خام را یافتند. طراحی‌ها و نقاشی‌های مکشوفه از دوران مصر باستان نیز لباس‌های گل‌دوزی شده را نشان می‌دهند. پیشینۀ مهره‌دوزی در تاریخ نگارگری اروپا نیز به قرون وسطی باز می‌گردد، این امر را می‌توان در آثار هنری که در آن‌ها نقوش کلاه‌ها و لباس‌های مهره‌دوزی شده را نشان می‌دهند، ملاحظه کرد.
مهره‌دوزی بومی آمریکا ریشه در ورود استعمارگران اروپایی دارد. الگوهای سنتی بومیان آمریکا پیش‌تر وجود داشته است، اما با ورود اروپایی‌ها، آن‌ها شروع به استفاده و تجارت مهره‌های بذر کردند. با خشونت اروپایی‌ها که آمریکا را تبدیل به مستعمره کردند، مهره‌دوزی راهی برای بومیان آمریکا شد تا هویت فرهنگی خود را حفظ کنند. بومیان آمریکا از تکنیک‌های متعددی استفاده می‌کردند و هنوز هم این سنن را امروزه ادامه می‌دهند. دوخت پیوت توسط اروپایی‌ها به بومیان آمریکا آموزش داده شد. بافندگی مهره آخرین تکنیکی بود که اختراع شد. در داخل قاره آمریکا، گل‌دوزی مهره برای اولین بار توسط بومیان آمریکای منطقۀ گریت لیکس استفاده شد. مهره‌دوزی بومی آمریکا به عنوان مهره‌دوزی کاربردی نیز شناخته می‌شود.
ممکن است از سه روش اصلی برای گل‌دوزی با مهره استفاده شود: مهره‌های منفرد را می‌توان مستقیماً روی پارچه دوخت، یا چندین مهره را می‌توان از طریق سوزن پیش از عبور دادن سوزن از پشت دوخت، یا در غیر این صورت ممکن است یک خط از مهره‌های نخی روی پارچه گذاشته شود و با بخیه‌های کوتاه خوابیده محکم شوند. بسیاری از مردم از یک سوزن و نخ برای کوک‌زدن مهره‌ها به پارچه استفاده می‌کنند، معمولاً یک سوزن ظریف با یک چشم تیز برای تسهیل عبور آسان از سوراخ‌های کوچک انبوه مهره‌ها کفایت می‌کند؛ در تکنیک دوم از یک قلاب ظریف برای ریسه‌زدن نخ به پارچه استفاده می‌شود. در اروپا این تکنیک به عنوان گل‌دوزی تمبور (Tambour) یا لونویل (Luneville) شناخته می‌شود و معمولاً برای مهره‌کاری لباس‌های اوت کوتور استفاده می‌شود. در هند به این اثر زری (Zari) یا موچی آری (Moochi Aari)، یا فقط آری می‌گویند و در پوشاک و اثاثیه استفاده می‌شود. مشخصه بارز گلدوزی تمبور یا لونویل این است که مهره‌ها در قسمت زیرین پارچه چسبانده می‌شوند و زنجیره در قسمت بالایی پارچه شکل می‌گیرد. در حالی که در کار زری و آری، مهره‌ها به قسمت بالایی پارچه وصل می‌شوند که دوخت زنجیره ایجاد می‌شود. در کار زری/آری، نخ از میان هر مهره با ایجاد بخیه‌ها قلاب می‌شود. تسلط بر روش‌های مهره‌زنی تمبور/آری برای کسانی که بیشتر به کار با سوزن نخ‌دار عادت دارند دشوارتر به نظر می‌رسد، اما از نظر سرعت نسبت به دوخت مهره‌ها با سوزن مزیت دارند، زیرا با استفاده از نخ از قرقره و پیوسته بودن آن، سرعت افزایش می‌یابد. نیازی به بستن، بریدن نخ جدید، نخ کشیدن سوزن و بستن آن نیست، ثانیاً با کار تمبور/لونویل، مهره‌ها را پیش از شروع دوخت مستقیماً روی نخ می‌بندند، بنابراین زمان گذاشتن هر مهره روی سوزن از بین نمی‌رود. چندین نمونه ویدیو در یوتیوب وجود دارد که دوخت زری/آری را نشان می‌دهند، و کتاب‌های متعددی هم در مورد آموزش کار تمبور یا لونویل منتشر شده‌اند. بیشتر مهره‌دوزی بر روی پارچۀ محکم کشیده شده روی یک قاب کار می‌شود، این قاب پارچه را محکم نگه می‌دارد و سطح صافی را برای گل‌دوزی فراهم می‌کند، مهره‌ها می‌توانند وزن قابل توجهی اضافه کنند، بنابراین حمایت از آن مهم است. استفاده از قاب به این معنی است که گل‌دوز هر دو دست خود را برای کار آزاد دارد. در کارهای تمبور یا لونویل، قاب اغلب بین دو میز، بالای میز یا روی نگهدار سه‌پایه و در حالت نشسته روی صندلی استفاده می‌شود. در آثار آری یا زری، قاب اغلب به زمین نزدیک‌تر است و در حالت نشسته روی زمین استفاده می‌شود. فرانسوا لُساژ (François Lesage) در دنیای مد به دلیل گل‌دوزی‌های مهره‌ای که برای بسیاری از طراحان مد معروف کار می کرد، تحسین شده است.
ایمان صفا (زادهٔ ۱ دی ۱۳۶۲) بازیگر اهل ایران است.
وی فعالیت هنری‌اش را از سال ۱۳۶۸ در تئاتر کودک آغاز کرد و با فیلم کوتاه "فرصت‌های فردا" به کارگردانی منوچهر هادی بازیگری را آغاز و با ایفای نقش کوتاهی در فیلم "قرنطینه" وارد عرصه سینما شد؛ سپس سال ۱۳۸۷ در مجموعه تلویزیونی "عملیات ۱۲۵" به کارگردانی بهروز افخمی به بازیگری پرداخت. وی با بازی در سریال "نیسان آبی" به کارگردانی منوچهر هادی و با حضور در "جوکر" و "شب‌های مافیا" محبوبیت رسید
وی در فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی دیگری از جمله "مهمانان ویژه"، "خوب بد زشت"، "خداحافظ بچه" و "محکومین" به ایفای نقش پرداخت.
آدرس وب سایت رسمی کارخانه barghelamestore.com است. کارخانه حوله برق لامع مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، خیابان ۱۷ شهریور، خیابان پورشریف، کوچه برق لامع واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۳۹۹/۲/۲۰ با شمارهٔ ثبت ۳۲۹۵۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
اساس این کارخانه در سال ۱۳۰۸ هجری خورشیدی توسط حاج جواد برق‌لامع با یک دستگاه چوبی، به نام کارگاه حوله‌بافی جواد تأسیس شد. در ادامه این کارگاه توسعه یافت و محصولات آن در بازار تهران به نام حولهٔ جوادی شهرت یافت. در سال ۱۳۲۸ هجری خورشیدی، اولین صادرات این کارخانه به کشور عراق انجام شد.
کارخانه آردسازی آراکلیان مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، بلوار ۲۲ بهمن واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۳۹۹/۲/۳۰ با شمارهٔ ثبت ۳۲۹۲۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
کارخانه کبریت‌سازی توکلی مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، بلوار ستارخان، خیابان فاتح واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۳۹۸/۹/۱۷ با شمارهٔ ثبت ۳۲۹۲۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
آکادمی دولتی هنر و دیزاین خارکیف () یا KSADA () یک مؤسسه هنری تأسیس شده در سال ۱۹۲۱م. واقع در خارکیف، اوکراین است. این مؤسسه یکی از قدیمی‌ترین آموزشگاه‌های عالی هنر در اوکراین می‌باشد. این آکادمی زیر نظر وزارت فرهنگ هنر اوکراین و به عنوان یک دانشگاه دولتی با درجه ۴ اداره می‌شود. این دانشگاه از چهار دانشکده اصلی تشکیل شده‌است: دانشگده هنرهای زیبا، دانشکده دیزاین، دانشکده طراحی محیطی و دانشکده سمعی بصری و مطالعات خارج از دانشگاه.
دارکوب خال‌قلبی یک گونه از پرندگان خانوادهٔ دارکوبان است. دارای پرهای سیاه و سفید متضاد، بدنی به‌طور متمایز و سر گوه‌ای شکل بزرگ است که تشخیص آن را آسان می‌کند، در حالی که صدای مکرر آن شناساییش را آسان می‌کند، زیرا در زیر پوست شاخه‌های باریک بیرونی درختان به جستجوی بی‌مهرگان می‌پردازد. آن‌ها به صورت جفتی یا گروه‌های کوچک حرکت می‌کنند و اغلب در دسته‌های مخلوط در حال غذایابی یافت می‌شوند. آن‌ها پراکنش گسترده‌ای در سراسر آسیا دارند و جمعیت آن‌ها در جنگل‌های جنوب غربی و مرکزی هند است که کمی از محدوده آن‌ها در هیمالیا و جنوب شرق آسیا جدا شده‌است.
خاخام ریم هاکوهن (عبری: רא"ם הכהן؛ زاده ۱ مارس ۱۹۵۷؛ ۲۵ آدار اول ۵۷۱۷) یک خاخام مذهبی صهیونیست اسرائیلی است. هاکوهن روش یشیوا یشیوات اوتنیل (به همراه خاخام بنیامین کالمانزون) و خاخام شهرک اسرائیلی اوتنیل است.
ریم هاکوهن در ۱ مارس ۱۹۵۷ در اورشلیم به دنیا آمد و از یدایا، یکی از مدیران یشیوات هار اتزیون و پسر متفکر صهیونیست اشموئل هاکوهن وینگارتن، و دینا، رئیس میدرست ایموناو دختر پیشگام صهیونیستی نتان گاردی متولد شد. او به نام پدربزرگش، خاخام آبراهام مردخای نامگذاری شد. او در مرز محله‌های رهاویا و شعاری حسد اورشلیم بزرگ شد. هاکوهن در جوانی خود به‌طور مکرر از خانه خاخام شلومو زالمان اورباخ بازدید می‌کرد.
او در دبیرستان شهردار بومی آشیوا زیر نظر خاخام‌ها آری بینا و دیوید فاکس و پس از آن در یشیت هار اتزیون در آلون شووت زیر نظر خاخام‌ها اهارن لیختن اشتاین و یهودا آمیتال تحصیل کرد. او در سپاه زرهی اسرائیل خدمت کرد و تا درجه سرگردی در نیروهای ذخیره ارتقا یافت. هاکوهن نیم خواه را از خاخام لیختنشتاین و خاخام الیزر والدنبرگ (نویسنده رساله هالاچی تزیتز الیزر) دریافت کرد. او همچنین با خاخام شولوم آیزن، یک پوزک در ادها هاچاریدیس، مطالعه کرد.
هاکوهن در یشیوات یا اتزیون تحت رهبری خاخام‌هایم دروکمن و در یشیوات شووت یسرائیل در افرات خدمت کرد. در سال ۱۹۹۴، او توسط خاخام‌های بنیامین کالمانزون و امی اولامی دعوت شد تا روش یشیوا در یشیوات اوتنیل باشد. سال، هاکوهن خاخام جامعه شهر اوتنیل شد.
در گذشته خاخام هاکوهن با سازمان «حلقه‌های عدالت» کار می‌کرد. در سال ۲۰۰۶، او برای پست خاخام ارشد ارتش اسرائیل نامزد شد.
او در هیئت داوران «کین لچا چاور»، مسابقه تورات که توسط میفال هاپاییس اجرا می‌شود، خدمت می‌کند.
خاخام هاکوهن و همسرش نوآ ۹ فرزند دارند. پسر او، خاخام آوری هاکوهن، یک رام در یشیوات اوتنیل است. پسر دیگر، سرهنگ دوم یونی هاکوهن، فرمانده گردان ۸۹۰ «افاح» چترباز ارتش اسرائیل است.
بزرگترین برادر او سرلشکر گرشون هاکوهن، افسر ارشد ارتش اسرائیل است. برادران دیگر او خاخام الیاشیو هاکوهن، روش یشیوا در یشیوات بیت شموئل در هادره، خاخام آویا هاکوهن، رام در یشیوات تکوا و خاخام چاییم هاکوهن، رئیس برنامه پیش از ارتش بیت یاتیر هستند. خاخام آهارون هارل، رئیس دبیرستان لو چاداش یشیوا در شیلو.
به گفته خاخام هاکوهن، یادگیری در بیت میدراش باید با دنیای خارج مرتبط باشد، همان‌طور که قسمت‌های درونی تورات باید به قسمت‌های بیرونی متصل شود. به همین دلیل، تدریس او به منابع مختلفی از منابع علمی و حرفه ای گرفته تا منابع هالاچی و کابالیستی ارجاع می‌دهد. ویژگی فلسفه آموزشی خاخام هاکوهن استقلال متفکرانه است. او به عنوان شاگرد خاخام لیختنشتاین از روش بریسکر برای یادگیری تلمود استفاده می‌کند. او شاگرد کابالا، به ویژه آموزه‌های رامچال، چاباد (به ویژه بعل هاتانیا) و مناهم آزاریا دا فانو است. آموزه‌های راو کوک نیز در فلسفه او نقش اساسی دارند، به خصوص که توسط خاخام دیوید کوهن تفسیر می‌شوند. هاکوهن فکر می‌کند که اهدای اعضای بدن و داشتن کارت اهدای عضو، الزام‌آور است. او سیگار کشیدن را به عنوان نوعی خودکشی ممنوع می‌کند. او از پیروانش می‌خواهد که از تچلت استفاده کنند.
"תכלת וארגמון". "ערוץ 7".
یورگن یورگنسن (Jørgen Jørgensen) (نام هنگام تولد: Jürgensen و بعد از ۱۸۱۷ به Jorgenson تغییر کرد)Wilde, W H, "Oxford Companion to Australian Literature" 2nd ed. (زادهٔ ۲۹ مارس ۱۷۸۰ – درگذشتهٔ ۲۰ ژانویه ۱۸۴۱)، ماجراجوی دانمارکی در جریان عصر انقلاب بود. کشتی او در جریان عملیات ۲ مارس ۱۸۰۸ توسط نیروهای بریتانیایی دستگیر گردید. در ۱۸۰۹ میلادی، او توسط کشتی به ایسلند رفت، این کشور را از دانمارک مستقل اعلام نموده و خود را حاکم آن تعریف کرد. او با پیروی از مثال‌های ایالات متحده و جمهوری اول فرانسه، تصمیم داشت تا یک جمهوری جدید پایه‌گذاری نماید. او همچنین یک نویسنده پُربار بود و نامه‌ها، نوشته‌ها، جزوه‌ها و مقالات زیادی در رابطه با موضوعات مختلف نوشته بود و همچنین برای مدتی به عنوان دستیار گیاه‌شناس مشهور ژورف بنکس و ویلیام جکسون هوکر خدمت می‌کرد. او صدها دست‌خط و نقاشی از خود به‌جا گذاشت که بیشتر آنها در کتابخانه بریتانیا گردآوری شده‌است. مارکوس کلارک، یورگنسن را به عنوان «یک پوینده اقبال و فرد بسیار ماهر – یکی از جذاب‌ترین ستاره‌های انسانی که در تاریخ ثبت شده‌است» توصیف کرد.Jupp, James. "The Australian People: An Encyclopedia of the Nation, Its People and Their Origins". Cambridge University Press, 2001. , p. 22
یورگنسن دومین فرزند ساعت‌ساز سلطنتی یرگن یرگنسن بود. دو برادر او نیز ساعت‌ساز بودند؛ برادر بزرگتر او، اربان یرگنسن در سطح بین‌المللی معروف بود. یورگنسن در سن ۱۵ سالگی مدرسه را تمام کرد و نزد کاپیتان هنری ماروود که کاپیتان کشتی بریتانیایی انتقال دهنده ذغال سنگ، جایون بود به عنوان شاگرد شروع به خدمت کرد. در ۱۷۹۹ میلادی، او با کشتی به کیپ‌تاون رفت و از آنجا در ۱۸۰۰ میلادی به بندرگاه جکسون که مستعمره جدید بریتانیا بود رفته و از آنجا وارد نیوزیلند شد. در ۱۸۰۱ میلادی او به خدمه کشتی لیدی نیلسون ملحق شد. به عنوان عضو خدمه کشتی، یورگنسن هنگام تأسیس نخستین زیستگاه‌های ریزدون کوف و سولیوانز کوف در وان دیمنیز لند حضور داشت و در آن زمان این جزیره به‌نام جزیره تاسمانی نام نهاده شد. از او به عنوان بنیان‌گذار شهر هوبارت تاون که حالا معروف به هوبارت است یادآوری گردیده و هنوز هم در میان مردم محلی یک قهرمان پنداشته می‌شود.
او به عنوان یاور ناخدای کشتی شکار نهنگ، الکساندر انتخاب گردیده و از طریق همین کشتی به انگلستان بازگشت نموده و در ژوئن ۱۸۰۶ به گریوزند رسید.
در ۱۸۰۷ میلادی، هنگامی که یورگنسن از خانواده‌اش دیدار می‌کرد، شاهد جنگ کپنهاگ بود و چندی بعد فرماندهی یک کشتی کوچک دانمارکی، آدمایرال جول به وی داده شد. در ۱۸۰۸ میلادی، او وارد نبرد دریایی با اچ‌ام‌اس سافو شد؛ بریتانیایی‌ها آدمایرال جول را به عنوان یک کشتی جنگی خصوصی دستگیر کردند. در ۱۸۰۹ میلادی، هنگامی که او در آزادی مشروط به‌سر می‌برد، به یک تاجر پیشنهاد نمود که یک مسافرت دریایی به ایسلند می‌تواند بسیار سودآور باشد، چون در آن زمان دانمارک تجارت در ایسلند را در انحصار خود داشت و مردم در آنجا با کمبود مواد غذایی دچار بودند. یورگنسن سفر دریایی کلارینس را به عنوان مترجم همراهی کرد. این سفر دریایی موفق به انجام هیچ‌گونه تجارت نشد، چون این کشتی یک کشتی بریتانیایی بود و در آن زمان دانمارک-نروژ و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند باهم در جنگ بودند. پس از مدت کوتاهی، یورگنسن سوار یک کشتی دیگر شد. پس از اینکه کشتی در ایسلند رسید، خدمه کشتی دریافت که حکومت جدید دانمارکی و نروژی، کونت آف تریمپ، هنوز هم اجازه تجارت را نداده بود. یورگنسن با کمک سایر خدمه‌های کشتی، توانست حاکم ایسلند را دستگیر نموده و خود را به عنوان «حافظ» اعلام نماید، وی همچنین وعده سپرد هر زمان که مردم ایسلند خود توانایی حکومت کردن را به‌دست آوردند، او مجلس قانون‌گذاری ایسلند (آلدینگ) را مجدداً ابقا خواهد کرد. او با الهام‌گیری از جمهوری‌های در حال ظهور در آمریکا و اروپا، می‌خواست تا یک جامعه لیبرال را پایه‌گذاری نماید. با رسیدن اچ‌ام‌اس تالبوت دو ماه بعد، حکومت دانمارکی دوباره بازگردانده شد، یرگون دوباره به انگلستان برگردانده شده و توسط هیئت حمل و نقل مورد محاکمه قرار گرفت که طبق آن او به عنوان یک اسیر جنگی به جرم نقض آزادی مشروط مجرم شناخته شد. او در ۱۸۱۱ میلادی از بند آزاد گردید.
یورگنسن چند سال بعدی را در لندن گذراند، در آنجا بیش از حد می‌نوشید و بی‌وقفه قمار می‌زد و در نتیجه بدهی قابل‌توجهی برای خود جمع کرد که باعث محکومیت و حبس وی شد. هنگام آزاد شدن از زندان در ۱۸۱۲ میلادی، او به اسپانیا، پرتغال و جبل‌الطارق سفر کرد و هنگام بازگشت به لندن، دوباره از سوی طلب‌کارانش دستگیر گردیده و بار دیگر به زندان افکنده شد. پس از اینکه یورگنسن مکاتبه را با وزارت خارجه بریتانیا آغاز کرد، او در اداره اطلاعات بریتانیا استخدام گردیده و مشغول ترجمه اسناد شد، با نزدیک شدن جنگ ناپلئونی او به عنوان جاسوس به سراسر فرانسه و آلمان سفر کرد. در ۱۸۱۵ میلادی، یورگنسن شاهد نبرد واترلو بود. هرچند او هیچگاه در نبرد شرکت نداشت، اما تا حدی نزدیک به محل نبرد موظف شده بود. پس از بازگشت به انگلستان، یورگنسن شروع به نوشتن گزارش‌ها، مدارک و مقالات نمود، اما پس از متهم شدن به دزدی در ۱۸۲۰ میلادی او در زندان نیوگیت محبوس شد، چندی بعد از زندان آزاد شده و پس از اینکه نخواست تا بریتانیا را ترک کند (یکی از شروط آزادی مشروط وی بود) دوباره به زندان افکنده شد. حکم اعدام وی بنا بر تلاش‌های یک دوست برجسته‌اش تخفیف داده شد، پس از آن او تنها سه سال دیگر را در زندان نیوگیت سپری کرد و در ۱۸۲۵ میلادی از طریق کشتی وودمان به استرالیا منتقل گردید.Sarah Bakewell, "The English Dane"
پس از گذراندن پنج ماه در دریا، یورگنسن در ۱۸۲۶ میلادی دوباره به تاسمانی رسید. در ۱۸۲۷ میلادی، پس از اینکه یورگنسن از جریان سندهای ساختگی خزانه‌داری جلوگیری کرد، گروهی از بازرگانان به رهبری انتونی فین کمپ از فرماندار تاسمانی دادخواست نمودند تا معافیت مشروط به وی اعطاء گردد. یورگنسن چندین سفر اکتشافی در تاسمانی را رهبری نموده و توسط شورای وان دیمنیز لند به عنوان پاسبان انتخاب گردید، او در این سمت خود در جنگ پاکسازی بومیان «سیاه» شرکت نمود. یورگنسن در ۱۸۳۵ میلادی آزادی خود را به‌دست‌آورد، اما به زندگی در تاسمانی ادامه داد. او در ۱۸۳۱ میلادی با یک مجرم ایرلندی، نورا کوربیت، ازدواج کرد و به تاریخ ۲۰ ژانویه ۱۸۴۱ در بیمارستان کولونیل درگذشت.Shakespeare, N (2010) In Tasmania: Adventures at the End of the World, Random House, P92
ساکنین ایسلند از یورگنسن به عنوان Jörundur hundadagakonungur («جورگنسن، شاه روزهای سگی») یاد می‌کنند، این اصطلاح به زمانی اشاره دارد که ستاره شباهنگ در آسمان ظاهر می‌شود.
ایندیپندنت یک فیلم دلهره‌آور آمریکایی درحال ساخت در سبک سینمای سیاسی به نویسندگی ایوان پارتر و کارگردانی ایمی رایس است. جودی ترنر اسمیت، برایان کاکس، جان سینا و آن داود در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم توسط شرکت رلتیویتی مدیا در سال ۲۰۲۲ اکران شد.
فیلمبرداری اصلی که در ابتدا قرار بود در نوامبر ۲۰۲۱ شروع شود، تأیید شد که ماه بعد در شهر نیویورک در اطراف خیابان ۲۴ و خیابان ۶ آغاز شده‌است. این فیلم در سال ۲۰۲۲ در سینماها اکران شد.
دماسنج فروسرخ () نوعی دماسنج است که دما را با اندازه‌گیری بخشی از تابش گرمایی منتشرشده توسط جسم مورد اندازه‌گیری که گاهی اوقات تابش جسم سیاه نیز نامیده می‌شود، محاسبه می‌کند. گاهی اوقات برای توانایی دستگاه برای اندازه‌گیری دما از فاصله دور، این دماسنج‌ها را به نام دماسنج‌ لیزری (به‌دلیل استفاده از لیزر‌ در اندازه‌گیری دما)، دماسنج غیرتماسی یا تفنگ دمایی نیز می‌نامند.
اغلب اوقات با دانستن مقدار انرژی فروسرخ منتشرشده از یک جسم و قابلیت انتشار آن، می‌توان دمای جسم را در بازه‌ای مشخص نسبت به دمای واقعی آن اندازه‌گیری کرد. دماسنج‌های فروسرخ زیرمجموعه‌ای از وسایلی هستند که به نام "دماسنج‌های تابش گرمایی" شناخته می‌شوند.
طراحی دماسنج‌های فروسرخ به‌طور ویژه شامل یک لنز برای متمرکز کردن بخش فروسرخ تابش گرمایی بر روی یک حسگر است که این حسگر می‌تواند با تبدیل نیروی تابشی به یک سیگنال الکتریسیته و پس از کم‌کردن دمای محیط، دمای جسم را در یکاهای دما نشان دهد. با این روش می‌توان دمای اجسام را با فاصله و بدون نیاز به تماس با آن جسم به‌دست آورد. دماسنج غیرتماسی فروسرخ برای اندازه‌گیری دما در شرایطی که امکان استفاده از ترموکوپل یا دیگر حسگرهای دمایی وجود ندارد یا به دلایل مختلف، اندازه‌گیری‌های آن‌ها دقت کافی را ندارد، به‌کار می‌رود.
جف، کسی که در خانه زندگی می‌کند فیلمی محصول سال ۲۰۱۲ و به کارگردانی جی دپلاس و مارک دوپلاس است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیسون سیگل، اد هلمز، جودی گریر، سوزان ساراندون، را داون چونگ و ایوان راس ایفای نقش کرده‌اند.
خوزه ماریا ناروائز (José María Narváez) (زادهٔ ۱۷۶۸ – درگذشتهٔ ۴ اوت ۱۸۴۰)، افسر نیروی دریایی، کاوشگر و ناوبر اسپانیایی بود که برای کارش در جزایر خلیج و لوئر مین‌لند که بریتیش کلمبیای امروزی را تشکیل می‌دهد، شناخته می‌شود. در ۱۷۹۱ میلادی، او که فرمانده اسکونر "سانتا ساتورنینا" بود، نخستین سفر اکتشافی اروپا از تنگه جورجیا را آغاز نمود و در این جریان در ساحل سن‌شاین بریتیش کلمبیای امروزی نیز توقف نمود. او همچنین به خلیجک بورارد که حالا ونکوور در بریتیش کلمبیا است، وارد شد.Little, Gary. "José María Narváez: European Discoverer of the Sunshine Coast"
ناروائز در ۱۷۶۸ میلادی کادیز، در اسپانیا متولد شد. او در ۱۷۸۲ میلادی به عنوان دانشجوی نیروی دریایی وارد آکادمی سلطنتی (دریایی) شد. او پس از یک سال آموزش به دریا رفته و در جنگ دریایی دخیل شد.
ناروائز در ۱۷۸۴ میلادی به اسپانیای نو فرستاده شده و نخست در شهر هاوانا توظیف گردید. او برای مدت سه سال در کشتی‌های تأمیناتی در بندرهای وراکروز، نیواورلئان، مانتانزاس، کامپچه، رواتان و تروخیلو خدمت کرد. در نوامبر ۱۷۸۷، او به درجه (ناوبر مجرب دوم – piloto در زبان اسپانیایی معادل ناوبر در فارسی است) ترفیع داده شده و مجدداً در سان بلاس توظیف گردید، جاییکه در آن زمان مقر اصلی ناو اسپانیایی در ساحل غربی مکزیک بود. او در اوایل ۱۷۸۸ میلادی وظیفه خود را آغاز کرد. در خلال یک ماه، او به عنوان سکاندار کشتی تحت فرماندهی گونزالو لوپیز دی هارو که فرمانده کشتی سان کارلوس (ال فلیپینو) بود، وارد دریا شد.
برای واکنش نشان دادن به فعالیت‌های روسیه در آلاسکا، حکومت اسپانیا به فرستادن کشتی‌ها برای تحقیقات و تحکیم حاکمیت خود شروع کرد. این تلاش‌ها به‌طور کامل از بندر سان بلاس انجام می‌شد. در ۱۷۸۸ میلادی دو کشتی به مقصد اکتشاف فرستاده شد، کشتی پرسیسا ریال تحت فرماندهی استیبان خوزه مارتینز و کشتی سان کارلوس (ال فلیپینو) تحت فرماندهی هارو. ناروائز به عنوان راهنمای هارو با کشتی سان کارلوس (ال فلیپینو) وارد دریا شد. کشتی‌ها در ماه می همان سال به دریا راه پرینس ویلیام رسیدند. به زودی پس از آن، شواهدی از فعلیت تجارت خز توسط روسیه کشف شد.
در ماه ژوئن، هارو کشتی سان کارلوس (ال فلیپینو) را به غرب جزیره کودیاک حرکت داد. اسپانیایی‌ها با تعدادی از مردمان بومی که در دوازده کانو آمده بودند، به تجارت پرداختند. مردمان بومی با خود رسیدهای به خط روسی داشتند که ظاهراً رسید پرداخت خریداری بود و هارو آنها را از طریق مبادله به‌دست‌آورد. او می‌خواست تا شواهدی غیرقابل انکار از فعالیت تجاری روسیه در آن منطقه ارایه نماید.
هارو در ۳۰ ژوئن ۱۷۸۸ ناروائز را در یک کشتی بزرگ فرستاد تا یک پاسگاه روسی که در خلیج تری سنیتس، جزیره کودیاک بود را بررسی نماید. ناروائز پاسگاه نگهبانی را پیدا کرد و به نخستین اسپانیایی مبدل شد که با یک جمعیت بزرگ روس‌های گسیل شده به آلاسکا تماس برقرار می‌نمود. فرمانده روسی اوسترات دلاروف، ناروائز را تا کشتی سان کارلوس (ال فلیپینو) همراهی کرد. اسپانیایی‌ها به دلاروف یک بشکه شراب و برخی هدایای دیگر دادند. هنگام بازگرداندن دلاروف به پست دیدبانی‌اش، به ناروائز یک نقشه روسی از ساحل آلاسکا داده شد که در آن هفت پاسگاه روسی نشانی شده بود و در هر کدام آنها در حدود ۵۰۰ مرد حضور داشتند، دلاروف همچنین به ناروائز گفت که روس‌ها تصمیم دارند تا بندر دریاراه نوتکا که در ساحل غربی جزیره ونکوور واقع شده‌است را به تصرف خود درآورند. پس از بازگشت ناروائز به سان کارلوس (ال فلیپینو)، هارو و خدمه وی کشتی را به‌سوی شرق حرکت دادند تا به مارتینز در جزیره سیتکیناک ملحق شوند.
با بکارگیری اطلاعاتی که ناروائز به‌دست آورده بود، این سفر دریایی به سمت جنوب غرب حرکت کرد تا جزیره انالاسکا را بررسی نماید، جاییکه یک پاسگاه بزرگ روسی تحت فرماندهی پوتاپ کوزمیچ زایکوف موجود بود. مارتینز در ۲۹ ژوئیه و هارو در ۴ اوت در این منطقه رسیدند. مارتینز و دیگران به‌سوی ساحل رفتند و در این پاسگاه ماندند. او به روس‌ها یک مقدار مواد غذایی و شراب داد. زایکوف سه نقشه از جزایر آلیوتی را به مارتینز داد و تأیید نمود که روس‌ها برنامه دارند تا سال بعدی کنترل دریاراه نوتکا را در دست گیرند.
مارتینز که متمایل به پرخاش‌گری و بدزبانی بود، همواره با افسران و ملوان‌های خود، از جمله هارو و ناروائز مشکل داشت. هنگامی که آنها در انالاسکا بودند، مارتینز برای مدتی هارو را دستگیر نمود و در این مدت ناروائز رهبری کشتی سان کارلوس (ال فلیپینو) را بر عهده داشت. قبل از اینکه کشتی اکتشافی در ۱۸ اوت ۱۷۸۸ انالاسکا را ترک کند، سمت فرماندهی هارو دوباره به وی داده شد. در جریان سه روز، این دو کشتی تماس را میان هم قطع نموده و به‌طور جداگانه حرکت نمودند. فرمان هارو این بود تا آنها در مونته‌ری، کالیفرنیا دوباره به مارتینز ملحق شوند. در جریان راه، هارو با پشتیبانی ناروائز و برخی دیگر از راهنماها اعلام نمود که کشتی وی دیگر تحت فرماندهی مارتینز نیست. آنها به تنهایی مجدداً به سمت سان بلاس حرکت کردند و به تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۷۸۸ در آنجا رسیدند. مارتینز که یک ماه را در انتظار هارو در مونته‌ری گذرانده بود تا ماه دسامبر نتوانست به سان بلاس برسد و پس از رسیدن به آنجا خود را متهم به رهبری غیرمسئولانه یافت. با این وجود، مارتینز مجدداً حمایت مقامات را کسب نموده و به عنوان مسئول یک سفر دریایی برای تصرف دریاراه نوتکا پیش از روس‌ها، گماشته شد.
علی‌رغم تلخی میان مارتینز و هارو، در ۱۷۸۹ میلادی به این دو نفر دستور داده شد تا باهم به دریا بروند و دریاراه نوتکا را تصرف نمایند. ناروائز بار دیگر به عنوان راهنمای ارشد هارو و فرمانده درجه دوم کشتی سان کارلوس خدمت کرد. دو کشتی در ۱۷ فوریه از بندر سان بلاس وارد دریا شده و به تاریخ ۵ می ۱۷۸۹ به نوتکا رسیدند. سه کشتی تجارتی دیگر از قبل در آنجا موجود بود، یک کشتی انگلیسی و دو کشتی از ملت جدید ایالات متحده. سه کشتی دیگر در جریان تابستان به آنجا رسید و یکی آن کشتی نورت‌ویست آمریکا بود که سال قبل توسط جان میرز در دریاراه نوتکا ساخته شده بود. مارتینز در تلاشی برای تحکیم حاکمیت اسپانیا در منطقه، این کشتی را ضبط کرد.
مارتینز در ۲۱ ژوئن ناروائز را در کشتی نورت‌ویست آمریکا که قبلاً ضبط شده و به سانتا جرترادیوس لا مانگا (و بعداً سانتا ساتورنینا) تغییر نام داده شده بود، اعزام نمود تا سه ورودی در جنوب دریاراه نوتکا را بررسی نماید – دریاراه کلیوکوت، دریاراه بارکلی و تنگه خوان دی فوکا. ناروائز بیش از ۲۵ لیگ (حدود ۶۵ مایل (۱۰۵ کیلومتر)) را با کشتی در تنگه خوان دی فوکا پیمود. تا آن زمان، تنها چند فرد غیر بومی به تنگه وارد شده بودند و هیچ‌کدام به اندازه ناروائز پیشروی نکرده بود. تا اوایل ژوئیه، ناروائز دوباره به دریاراه نوتکا برگشته بود. او در گزارش خود که به مارتینز ارایه نمود، پورت رنفرو را به خوبی آنکروج توصیف کرد.
در جریان مدتی که ناروائز در نوتکا حضور نداشت، مارتینز یک تشریفات دوامدار برای تصرف نوتکا برگزار نمود. پس از مدت کوتاهی، او جنگ پرهیاهوی با کاپیتان بریتانیایی جیمز کولنیت راه انداخت، کاپیتان انگلیسی را زندانی و چندین کشتی و خدمه آنها را توقیف کرد. این رویدادها به یک بحران بین‌المللی بزرگ مبدل شد. مارتینز گروهی از کارگران چینی دستگیر شده را مجبور ساخت تا فورت سان میگویل و برخی تأسیسات دیگر را بسازند.
منفی نگری (به انگلیسی:) یا سوگیری منفی‌نگری که با نام اثر رویدادهای بد نیز شناخته می‌شود را می‌توان این گونه توضیح دادکه: هرآنچه ماهیت منفی و بدی دارد مانند افکار ناخوشایند، احساسات ناخوشایند، تأثیر روابط نامناسب اجتماعی و رویدادهای بد، تأثیر بالاتری نسبت به چیزهایی که ماهیت مثبتی دارند بر وضعیت روانی و ذهنی اشخاص می‌گذارند، حتی زمانی که رویدادهای بد و خوب میزان شدت برابر داشته باشند تأثیر آنچه ماهیت منفی دارد بر روان و ذهن انسان بیشتر است. به بیان دیگر یک رویداد خیلی مثبت معمولاً تأثیرات کمی بر رفتار و ادراک اشخاص دارد تا رویدادی خیلی منفی با همان میزان شدت. منفی‌نگری و تأثیر آن درحوزه‌ها و زمینه‌ها زیادی بررسی شده‌است مانند یادگیری، توجه، حافظه، تصمیم‌گیری، شکل‌گیری احساسات و حوزه ریسکhttps://en.wikipedia.org/wiki/Negativity_bias
ذهن انسان توجه، وقت و اعتبار بیشتری برای اخبار، احساسات، خاطرات، رفتارها و افکار منفی نسبت به مثبت قائل می‌شود. منفی‌نگری احتمالاً ریشه تکاملی دارد چرا که برای اجداد ما کم توجهی به اخبار منفی و تهدیدآمیز نتایج مرگباری داشت درحالکیه نادیده گرفتن اخبار مثبت نهایتاً باعث از دست دادن فرصت می‌شد. مغز انسان و سایر موجودات به نوعی تکامل یافته که توجه و واکنش به رویدادهای منفی را در اولویت قرار دهد. امروزه در دنیای مدرن منفی‌نگری ممکن است نتایج بدی داشته باشد و باعث صدمه به روابط دوستی، زناشویی، اجتماعی و غیره شود و ممکن است باعث بروز رفتار نامناسب یا گرفتن تصمیم‌های نادرست در شخص منفی‌نگر شود. ما ممکن است ساعت‌ها و روزها گرفتار و درگیر یک رفتار نامناسب، توهین یا یک خطای کوچک باشیم درحالیکه همزمان به بسیاری از جنبه‌های مثبت بی‌توجه هستیم.
روانشناس پل رازین می‌گوید که: "یک سوسک در یک بشقاب پر از گیلاس تمام علاقه و اشتیاق ما را به گیلاس‌ها نابود می‌کند اما یک گیلاس در یک بشقاب پر از سوسک اثری ندارد". جنبه‌های منفی همواره بر مثبت چیره می‌شوند
روانشناس جان گاتمن که چهار دهه در زمینه پایداری ازدواج و پیش‌بینی طلاق فعالیت داشته‌است بیان می‌کند که پایداری ازدواج بیش از آن که به جنبه‌های مثبت وابسته باشد به دوری از جنبه‌های منفی مرتبط است. گاتمن تخمین می‌زند که در یک رابطه پایدار و موفق باید تعداد تعاملات مثبت حداقل پنج برابر بیشتر از تعاملات منفی باشد. همه ما می‌دانیم که یک رابطه دوستی چندین ساله ممکن است تحت تأثیر یک عمل منفی قطع شود. منفی‌نگری در اقتصاد و تصمیم‌گیری‌های مالی باعث تمایل شدید به زیان‌گریزی و ریسک‌گریزی می‌شود کتاب تفکر:سریع و کند نوشته دانیل کانمن فصل بیست و هشتم، رویدادهای بد
جوزف نیسبت لکونته (Joseph Nisbet LeConte) (زادهٔ ۷ فوریه ۱۸۷۰ – درگذشتهٔ ۱ فوریه ۱۹۵۰)، کاوشگر برجسته اهل سیرا نوادا بود. او همچنین یک نقشه‌نگار، عکاس و استاد مهندسی مکانیک بود.
جوزف نیسبت لکونته در اوکلند، کالیفرنیا به‌دنیا آمد و فرزند جوزف و کارولین (نیسبت) لکونته بود. او در میان دوستان معروف به «جو ی کوچک» بود، چون قد کوتاه داشت و فرزند استاد زمین‌شناسی جوزف لکونته بود. او در عکس‌ها و مقالات بیشتر مشهور به جی.ان. لکونته بود. او در ۱۸۸۷ میلادی وارد دانشگاه کالیفرنیا، برکلی شد و در ۱۸۹۱ میلادی مدرک لیسانس علوم خود را کسب کرد. او در ۱۸۹۲ میلادی مدرک فوق لیسانس مهندسی میکانیک خود را از دانشگاه کرنل به‌دست‌آورد، در اوت همان سال به عنوان استادیار مهندسی مکانیک در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی گماشته شده و تدریس را از مضمون سینماتیک ماشین آغاز کرد.
او تدریس را از ۱۹۱۲ میلادی آغاز نموده و برای بیش از ۲۰ سال به تدریس مکانیک تحلیلی پرداخت. فیزیک‌دان آلمانی ویلهلم رونتگن در ۱۸۹۵ میلادی اشعه-ایکس (x-rays) را کشف کرد و نخستین مقاله پژوهشی وی در اواخر دسامبر به نشر رسید. روزنامه اتریشی نتایج آنرا یک هفته بعد منتشر نمود. لکونته پس از خواندن این گزارش‌ها، لامپ پرتوی کاتدی که عموی فقید او جان لکونته برای آزمایشگاه دانشگاه تهیه نموده بود را پیدا کرد. لکونته و همکاران وی توانستند یک ماشین اشعه-ایکس بسازند و تنها یک هفته پس از گزارش‌های کشف رونتگن، آنها تصاویری از یک گلوله که در دست یک پسر جوان فرورفته بود فراهم نمودند. لکونته همچنین مشکلات اساسی توربین‌های گازی را مورد مطالعه قرارداده و یک آنالیز هارمونیک برای مطالعه کارکرد کابل‌های انتقال انرژی الکتریکی را ساخت. او در طول حرفه خود که برای ۴۵ سال دوام داشت، استاد دانشگاه کالیفرینیا، برکلی بود.
لکونته از ایام جوانی شیفته کوهنوردی بود و برای اکتشاف تقریباً به سراسر سیرا نوادا سفر نمود و برخی اوقات حتی چندین هفته را در سفر گذراند. او بر مبنای اکتشافات خود، نخستین نقشه سیرا نوادا مرکزی را برای باشگاه سیرا تهیه نمود. در آن زمان نقشه‌های سازمان زمین‌شناسی آمریکا (USGS) در دسترس نبود. او همراه با جیمز اس. هاتچینسون و دونکان مک‌دوفی در ۱۹۰۸ میلادی برای نخستین‌بار یک جاده کوهستانی را از پارک ملی یوسیمیتی به کینگز کنیون ساخت که تقریباً در امتداد مسیر جان مویر امروزی قرار دارد. آنها توانستند در مدت ۲۸ روز، یک سفر ۲۲۸ مایلی را به بلندترین نقطه کوه تکمیل نمایند که شامل اکتشاف برخی بخش‌های قبلاً کشف نشده بود.Parsons, Harriet, edited by David R. Brower, Sierra Club: A Handbook, "Mountaineering", Sierra Club, San Francisco, 1947, page 16
او که یک عکاس پرحرارت بود، تصویرهای زیادی از سیرا نویدا گرفت، از جمله تصاویری از هالا سیرا و دره هیتچ هیتچی قبل از اینکه توسط سیلاب سد/بند تخریب گردد. او با قاب‌های سنگین، شکننده و خشک شیشه‌ای کار می‌کرد که حمل و نقل آن در بیابان مستلزم مراقبت جدی بود. در ۱۹۴۴ میلادی، انسل آدامز کار او را بررسی کرد: «اکثر ساخت‌های او، هرچند عمداً «هنرمندانه» نبوده، اما منعکس‌کننده واکنش‌های احساسی نسبت به بهترین صحنه‌های کوهستان است. این کیفیت است که میان تنها یک ثبت و یک بیانیه خلاقانه و احساسی تفاوت ایجاد می‌کند».Moore, James G. , Exploring the Highest Sierra, Stanford University Press, Stanford, CA, 2000, page 130,
او که صاحب امتیاز و عضو همیشگی باشگاه سیرا بود، چندین سمت رهبری در این باشگاه را برعهده داشت. پس از درگذشت جان مویر، او از ۱۹۱۵ – ۱۹۱۷ میلادی به عنوان دومین رئیس این باشگاه خدمت کرد. او در ساختن مسیر جان مویر در منطقه‌های سیرا که به عنوان بزرگ‌داشت برای خلف وی بود، نقش اساسی داشت. او از ۱۸۹۸ تا ۱۹۴۰ میلادی به عنوان رئیس هیئت مدیره باشگاه سیرا خدمت نموده و در زمان‌های مختلف به عنوان معاون، منشی، خزانه‌دار و رئیس مسافرت‌های این باشگاه خدمت کرد.
او در باشگاه سیرا با هیلین گومپیرتز آشنا شد و در ۱۹۰۱ میلادی با وی ازدواج کرد.
لکونته پاینت در دره هیتچ هیتچی و جاده لکونته در مرز جنوبی دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس در روستا ویست‌وود، لس آنجلس به افتخار وی نام‌گذاری شده‌اند.
ایزوبروم‌ایندیون دارویی است که در درمان نقرس استفاده می شود.
جوزف رنه بلوت (Joseph-René Bellot) (زادهٔ ۱۸ مارس ۱۸۲۶ – درگذشتهٔ ۱۸ اوت ۱۸۵۳)، افسر نیروی دریایی فرانسه و کاشف قطب شمال بود
بلوت در پاریس چشم به جهان گشود. پدرش نعل‌بند بود و در سال ۱۸۳۱ به همراه خانواده‌اش به شهر روشفور، شرانت-ماریتیم نقل مکان کرد. او در سن ۱۵ سالگی با کمک مسئولین روشفور به مدرسهٔ نیرودریایی واقع در برست راه پیدا کرد که به مدت دو سال در آنجا تحصیل نموده که باعث شد اعتبار زیادی به دست آورد. در سال ۱۸۴۵ او در میان هیئت اعزامی انگلیسی- فرانسوی به ماداگاسکار سفر کرد و نشان لژیون دونور را برای رفتار ممتاز خود دریافت کرد. سپس در محاصرهٔ ریو دو لا پلاتا توسط انگلیس و فرانسه از پارانا تا آمریکای جنوبی شرکت کرد که درهای ریو دلا پلاتا را به تجارت گشود.
در سال ۱۸۵۱، بلوت به هیئت اعزامی به قطب شمال تحت فرماندهی سروان ویلیام کندی با هدف پیداکردن جان فرانکلین پیوست. گفته شده‌است که بلوت برای آنکه به خود سخت بگیرد و آمادهٔ شرایط دشوار قطب در زمستان شود فقط به خود اجازهٔ استفاده از یک تشک نازک و یک پتو روی تخته‌های چوبی داده‌است. زمانی که او نخستین بار در زندگی‌اش اسکیموها را ملاقات کرد خود را میان آنان با ساخت یک پای مصنوعی به عنوان مردی که معلول بود، محبوب کرد.
در فوریه ۱۸۵۲، کندی و بلوت از منطقهٔ زمستانی خود در خلیج باتی سفرشان را به وسیلهٔ سگ‌های سورتمه‌کش به سمت جنوب و خلیج برنتفورد آغاز کردند. که در این مسیر، تنگهٔ بلوت که تنگه‌ای بین بوتیا فلیکس و جزیرهٔ سامرست است را کشف کردند. سپس سفر خود را به سمت غرب ادامه داده و از جزیرهٔ پرنس ولز تا خلیج اومنی را طی کردند و از راه پیل ساند و کیپ واکر به خلیج باتی برگشتند. آنها مسیری در حدود ۱۸۰۰ کیلومتر (۱۱۰۰ مایل) را پیمودند. روایت بلوت از این سفر پس از مرگش به چاپ رسید.
در اوایل سال ۱۸۵۲، بلوت به درجهٔ ستوان ارتقا یافت و در همان سال با هیئت اعزامی که هدف آنان یافتن فرانکلین تحت رهبری سروان ادوارد آگوستوس اینگلفیلد بود، همراه شد. به مانند قبل، هوش، از خودگذشتگی و شجاعت وی تحسین همگان را برانگیخت. در حالی که با دو همرزم خود به سفری مخاطره‌آمیز برای ارتباط با ادوارد بلچر رفته بود، به صورت ناگهانی در روزنه‌ای میان توده‌های شکسته یخ در کانال ولینگتون، ناپدید شد. یادبودی از او در نزدیکی جزیره بیچی ساخته شد و درآمد ماهیانه‌ای توسط امپراتور ناپلوئن سوم به خانوادهٔ وی تعلق گرفت.
سوگواری گسترده‌ای برای درگذشت کاشف جوان انجام شد و پس از مرگ او مبلغ دو هزار پوند توسط کمیتهٔ انجمن سلطنتی جغرافیا که ریاست آن به عهدهٔ رودریک مورچیسون بود، جمع‌آوری‌شد که مبلغ پانصد پوند از آن برای یک یادبود هرمی شکل گرانیتی، طراحی شده توسط فیلیپ هاردویک بکار گرفته شد شد. از این یادبود در سال ۱۸۵۵، در کنار رودخانه تیمز، روبروی بیمارستان گرینویچ پرده برداری شد. باقی این مبلغ برای حمایت مالی پنج خواهر وی اختصاص یافت. خیابان بلوت اس ای ۱۰ در نزدیکی خیابان گرینویچ به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. در سال ۱۹۳۵، حفره‌ای بر روی سطح ماه، در لبهٔ دریای باروری (نوعی دریای دیده شده روی ماه) نیز به احترام وی، بلوت نام‌گذاری شد.
سوپ تاکو نوعی سوپ است که از موادی مشابه موادی که در داخل تاکو استفاده می‌شود تشکیل شده‌است: گوشت چرخ کرده، گوجه فرنگی، فلفل سبز خرد شده، پیاز، ذرت، لوبیا و یک بسته چاشنی تاکو. انواع‌های گیاهی لوبیا را با سایر مواد ترکیب می‌کنند، به جز گوشت چرخ کرده. پس از پخته شدن، سوپ ممکن است با پنیر، خامه ترش، پیاز خام، آووکادو یا چیپس تورتیلا پر شود
چاق کچل سیبیلو اولین فیلم مستند محسن نجفی مهری به عنوان کارگردان است که در سال ۲۰۱۴ ساخته شده‌است.
این فیلم در اولین حضور جشنواره ای خود در دوازدهمین دوره جشنواره فیلم کوتاه نهال موفق به دریافت تندیس بهترین فیلم از نگاه تماشاگران شد. پس از آن در سالهای ۱۳۹۴ و ۱۳۹۵ موفق به حضور در بیش از ۲۰ جشنواره داخلی و خارجی و کسب ۸ جایزه شد.
در سال ۱۳۹۵ نسخه ۲۶ دقیقه ای (سانسور شده) از این فیلم از شبکه مستند و جام جم پخش شد و سپس روی وبسایت فیلیمو https://www.filimo.com/m/Z2sCx/چاق_کچل_سیبیلو قرار گرفت.
چاق کچل سیبیلو داستان زندگی آرش شهبازی پسر جوان و با روحیه ای است که اوقات فراغت خود را به بیمارستان رفته و با کودکان مبتلا به سرطان بازی کرده و به آنها و خانواده شان روحیه می دهد.
سوپ آبجو ( , Alsatian) سوپی است که معمولاً بر پایه روو است و با آبجو درست می‌شود.1,001 Foods to Die For - Andrews McMeel Publishing, Madison Books - Google Books در اروپای قرون وسطی، آن را به عنوان سوپ صبحانه سرو می‌کردند،1,001 Foods to Die For - Andrews McMeel Publishing, Madison Books - Google Books که گاهی روی نان می‌ریختند.
تغییرات در دستور غذا از نشاسته بودن سیب زمینی به عنوان غلیظ کننده استفاده می‌کند. نسخه سوربی شیرین است و خامه و کشمش به آن اضافه شده‌است.
در ایالات متحده آمریکا، جنبش میهن‌پرستان، اصطلاحی است که برای توصیف مجموعه‌ای از جنبش‌های سیاسی ناسیونالیست و پوپولیست راست غیرمتحد، به ویژه شبه‌نظامیان مسلح راست افراطی، شهروندان مستقل و معترضان مالیاتی استفاده می‌شود.
ایدئولوژیی که توسط گروه‌های جنبش میهن‌پرستی ترویج می‌شود، اغلب بر تئوری‌های توطئه ضددولتی تمرکز دارند؛ اتحادیه آنان این باور رایج را توصیف می‌کند که «دولت (بر مردم) نفوذ کرده و برانداز شده‌است» و دیگر مشروعیت ندارد. این جنبش اولین بار در سال ۱۹۹۴ در واکنش به آنچه که اعضایش «سرکوب خشونت‌آمیز دولت» گروه‌های مخالف، همراه با افزایش کنترل اسلحه و دولت کلینتون می‌نامیدند، پدیدار شد.
مورخان، شکل‌گیری جنبش میهن‌پرستان و ریشه‌های آن را در بحران مزرعه‌داری آمریکا در دهه ۱۹۸۰ می‌دانند. از آن‌جایی که سیاست‌های مختلف برای کار کشاورزان به بدهکار کردن آنان مبتنی بود، گروه‌هایی که در حاشیه سیاست آمریکا قرار داشتند، جوامع روستایی را با طیفی از ادبیات تئوری توطئه که برگرفته از سنت‌های موجود یهودی‌ستیزی، بومی‌گرایی و پیلیومحافظه‌کاری بود، درگیر و وارد جبش کردند. لیندن لاروش، لابی لیبرتی و سازمان قدرت برای کشور در کمپین‌های این جنبش شرکت داشتند.
گروه‌های مختلف همسو با جنبش میهن پرستان اغلب به عنوان نژادپرست، بیگانه هراس، افراط گرا، یهودی‌ستیز، ضداسلام، ضد مهاجر و خشونت طلب توسط گروه‌هایی مانند SPLC, ADL و FBI شناخته می‌شوند.
خوان باتیستا دی آنزا (Juan Bautista de Anza) (متولد ۶ یا ۷ ژوئیه ۱۷۳۶ - درگذشتهٔ ۱۹ دسامبر ۱۷۸۸)، افسر ارتش، عضو نیروی اعزامی و سیاستمدار اهل اسپانیای جدید بود که در کالیفرنیا و نیومکزیکو فعالیت می‌کرد. او بیشتر به عنوان یکی از بنیان‌گذاران کالیفرنیای اسپانیایی و بعدها به عنوان فرماندار نیومکزیکو شناخته می‌شود.
خوان باتیستا دی آنزا بزرا نیتو در سال ۱۷۳۶ (نزدیک آریزپه) در فرونتراسِ نیو ناوارا در اسپانیای جدید (امروزه سونورا، مکزیک)، به احتمال زیاد در کوکیارچی، سونورا یا در پرزیدیو فرونتراس به دنیا آمد.
خانواده خوان از فرماندهان نظامی نووا اسپانیا بودند. پدر و پدربزرگ مادری او، کاپیتان آنتونیو بزرا نیتو، هر دو به اسپانیا خدمت کرده بودند و خانواده‌هایشان در سرحد نوئا ناوارا زندگی می‌کردند. او پسر خوان باتیستا دی آنزا اول بود. بر اساس عرف تصور می‌شود که او ممکن در کالج سن ایلدفونسو در مکزیکوسیتی تحصیل کرده و بعداً به آکادمی نظامی رفته باشد. وی در سال ۱۷۵۲ در پرزیدیو فرونتراس به خدمت نظامی رفت. خوان سریعاً پیشرفت کرد و در سال ۱۷۶۰ کاپیتان شد. وی در سال ۱۷۶۱ با آنا ماریا پرز سرانو (متولد ژانویه۴۵/۱۷۴۴ تاریخ فوت نامعلوم)، دختر صاحب معدن اهل اسپانیایی، فرانسیسکو پرز سرانو، ازدواج کرد. آنها فرزندانی نداشتند. وظایف عمده نظامی آنها شامل حملات علیه بومیان متخاصم آمریکایی، نظیر آپاچی‌ها بود. در این مدت او بخش زیادی از آریزونای فعلی را کاوش کرد.
در ۱۷۶۹–۱۷۷۰، اسپانیایی‌ها استعمار آلتا کالیفرنیا را در سفر پورتولا آغاز کردند. سفر پورتولا دو جنبه داشت؛ یک جنبه آن سفر دریایی طولانی در برابر بادهای غالب و جریان کالیفرنیا بود و جنبه دیگر آن شامل یک مسیر زمینی دشوار از باخای کالیفرنیا بود. مستعمرات در سن دیگو و مونتری در کنار یک پایگاه نظامی و مذهبی در هر مکان، ایجاد شدند. در این سفر، به ویژه در سانفرانسیسکوی کنونی، مسیر زمینی مستقیم‌تر و استعمار بیشتر مورد نظر بود. اگرچه در این سفر چنین اهدافی مشاهده شدند، اما استعمار بیشتر مقدور نبود. در زمان سفر خوان باتیستا دی آنزا، سه پایگاه دیگر از جمله پایگاه سن آنتونیو د پادوآ در دره سالیناس مستقر شده بود.
در سال ۱۷۷۲، آنزا به نایب‌السلطنه اسپانیای جدید پیشنهاد سفر به آلتا کالیفرنیا را داد. پادشاه اسپانیا این پیشنهاد را پذیرفت و لذا آنزا در ۸ ژانویه ۱۷۷۴ با ۳ کشیش، ۲۰ عسکر، ۱۱ خدمتکار، ۳۵ قاطر، ۶۵ گاو و ۱۴۰ اسب، از توباک پرزیدیو در جنوب توسان امروزی به سمت آریزونا حرکت کرد. آنزا در مورد یک بومی آمریکایی کالیفرنیایی به نام سباستین تارابال که از پایگاه سن گابریل به سونورا گریخته بود قصه‌هایی شنید و نهایتاً او را به عنوان رهنما با خود بُرد. مسیر این سفر یک مسیر جنوبی در امتداد ریو آلتار (سونورا وای سینالوآ، اسپانیای جدید) بود که به موازی‌های سرحد امروزی مکزیک/کالیفرنیا پیش می‌رفت و از رودخانه کلرادو در محل تلاقی آن با رودخانه گیلا عبور می‌کرد. این مسیر در نواحی قلمرو قبیله یوما واقع شده بود که آنزا توانست با آنها روابط خوبی برقرار کند.Web de Anza. The Basque surname was simply Anza, without "de"
در ۲۲ مارس ۱۷۷۴ آنزا به پایگاه سن گابریل آرکانجل در نزدیکی سواحل کالیفرنیا و در ۱۹ آوریل به مونتری در کالیفرنیا، پایتخت آلتا کالیفرنیا رسید. در اواخر ماه می ۱۷۷۴ وی به توباک بازگشت. نایب‌السلطنه و پادشاه این سفر را از نزدیک زیر نظر داشتند. آنزا در ۲ اکتبر ۱۷۷۴، به درجه سرهنگ دوم ارتقا یافت و به فرماندهی گروهی از استعمارگران در آلتا کالیفرنیا منصوب شد. استعمار روسیه در قاره آمریکا از سمت شمال در حال پیشروی بود و اسپانیایی‌ها مایل بودند حضور خود در آلتا کالیفرنیا را به عنوان حائلی در برابر این استعتمار تقویت کنند. آنها احتمالاً قصد داشتند بندری درست کنند تا به کشتی‌های اسپانیا پناه بدهند. این سفر در ۲۳ اکتبر ۱۷۷۵ آغاز شد و نهایتاً در ژانویه ۱۷۷۶ به پایگاه سن گابریل آرکانجل رسید. استعمارگران از آب و هوای سرد زمستانی در مسیر بسیار رنج برده بودند.
آنزا همراه با استعمارگران به سفر به سمت مونتری ادامه داد. آنزا پس از انجام مأموریتی که از سوی نایب‌السلطنه دستور گرفته بود، با پدر پدرو فونت و یک گروه متشکل از دوازده نفر دیگر به سمت شمال رفت و به سوی خور سانفرانسیسکو که در سال ۱۷۷۰ توسط پدرو فاجس ایجاد شده بود، مسیری را دنبال کرد. آنزا در خاطرات ۲۵ مارس نوشته‌است «به آرویو سن جوزف کوپرتینو (که اکنون استیونز کریک نام دارد) رسیدیم که فقط برای مسافران در نظر گرفته شده‌است. پس از طی هشت لیگ در هفت ساعت و نیم، ما در اینجا به مدت یک شب توقف کردیم. در آنجا و در سمت راست خود، خور را دیدیم که از بندر سانفرانسیسکو می‌گذشت».de Anza, Juan Bautista (1776). "Diary of Juan Bautista de Anza October 23, 1775 – June 1, 1776". Accessed September 8, 2009 University of Oregon Web de Anza pages نهایتاً آنزا در ۲۸ مارس ۱۷۷۶ مکان‌های پایگاه سانفرانسیسکو و سان فرانسیسکو د آسیس را در سانفرانسیسکوی امروزی در کالیفرنیا پیدا کرد. او پایگاهی ایجاد نکرد؛ بلکه این تأسیسات بعدها توسط خوزه خواکین موراگا برپا شدند. هنگام بازگشت به مونتری، او مکان‌های اصلی پایگاه‌های سانتا کلارا د آسیس و شهر سن خوزه دو گوادالوپ (سن خوزه امروزی، کالیفرنیا) را پیدا کرد، اما مانند هیچ‌یک از این پایگاه‌ها را ایجاد نکرد. امروزه این مسیر به عنوان مسیر ملی تاریخی خوان باتیستا دی آنزا نام‌گذاری شده‌است.
علی‌رغم موفقیت‌های دی آنزا، برنامه اسپانیایی‌ها برای ایجاد یک مسیر زمینی دائمی از سونورا به آلتا کالیفرنیا در سال ۱۷۸۱ بی‌نتیجه ماند، علت این ناکامی بسته شدن مسیر در گذرگاه یوما از رودخانه کلرادو به‌خاطر شورش قبیله یوماس بود. این مسیر تا اواخر دهه ۱۸۲۰ باز نشد و در طول این سال‌ها، تنها راه دسترسی به آلتا کالیفرنیا از طریق دریا بود.
پس از بازگشت از این سفر موفقیت‌آمیز در سال ۱۷۷۷، آنزا به همراه رئیس قبیله بومی آمریکای کوچان (یوما) در ناحیه پایین رودخانه کلرادو که درخواست ایجاد یک پایگاه داشت، به مکزیکوسیتی سفر کرد. در ۲۴ اوت ۱۷۷۷، نایب‌السلطنه اسپانیای جدیدی آنزا را به عنوان فرماندار ایالت نوو مکزیک، ایالت امروزی نیومکزیکو در ایالات متحده، منصوب کرد.
فرماندار آنزا یک لشکرکشی تنبیهی را علیه گروه کومانچی از بومیان آمریکایی رهبری کرد که در طول سال ۱۷۷۹ مکرراً به تائوس حمله کرده بودند. با متحدان بومی آمریکایی یوتی و آپاچی خود و حدود ۸۰۰ عسکر اسپانیایی، آنزا به دلیل دره سان لوئیس به شمال رفت و وارد دره بزرگ شد؛ جاییکه اکنون در کلرادو، مانیتو اسپرینگز نامیده می‌شود. او با دور زدن «ال کاپیتان» (پایکس پیک امروزی)، نیروهای خرد کومانچی‌ها را در نزدیکی کلرادو اسپرینگز امروزی غافل‌گیر کرد. او با تعقیب آنها در جنوب فونتن کریک، از رودخانه آرکانزاس در نزدیکی پوبلو امروزی در کلرادو عبور کرد. او توانست در گرین هورن کریک، نیروهای اصلی کومانچ را که از یک حمله در نوو مکزیک بازمی‌گشتند، پیدا کند و نهایتاً به‌طور قاطعانه کامیاب شد. در این درگیری، رئیس کوئرنو ورد که گرین هورن کریک به نام او شناخته می‌شود و بسیاری دیگر از فرماندهان کومانچ کشته شدند.Thomas, Alfred Barnaby (ed.) (1932) "Governor Anza's Expedition against the Comanche 1779" "Forgotten Frontiers: A Study of the Spanish Indian Policy of Don Juan Bautista de Anza, Governor of New Mexico, 1777–1787" University of Oklahoma Press, Norman, Oklahoma, pp. 66–71