moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در مصاحبه رئیس مجلس خبرگان با جراید عنوان شد: نظارت خبرگان بر رهبری نظارت «حراستی» است؛ یعنی اینکه نگذاریم رهبری مورد هجمه قرار گیرد. باید سینه خود را در مقابل دشمنان سپر کنیم تا رهبری ضربه نخورد.سایت خبری تابناک. کد خبر250354 تاریخ انتشار 21 خرداد 1391 ساعت16:39 در حالیکه هاشمی رفسنجانی این نظارت را صلاحیتی می‌داند و می‌گوید خبرگان رهبری وظیفه دارد همواره مراقب باشد که رهبری صلاحیت لازم را طبق شرایطی که قانون اساسی تعریف کرده دارا باشد.سایت اطلاع‌رسانی دفتر هاشمی رفسنجانی- نقل به مضمون
به منظور بررسی راه‌های مناسب پاسداری و حراست از ولایت فقیه، تشکیل می‌گردد. اهم وظایف آن، ارائه پیشنهاد به هیئت رئیسه در این امور است:
کمیسیون محرمانهٔ سه‌نفره با عنوان کمیسیون تعیین مصادیق رهبری (کمیسیون تحقیق یا ویژه) وجود دارد که لیستی از گزینه‌های رهبری را انتخاب و رصد می‌کند و تنها رهبر فعلی می‌تواند از حاصل کار آنها جویا شود. افراد این کمیسیون هم محرمانه هستند.https://donya-e-eqtesad.com/بخش-سایت-خوان-62/3537942-تنها-کسی-که-از-گزینه-رهبری-آینده-اطلاع-دارد-کیستhttps://www.aa.com.tr/fa/ایران/نامزدهای-جانشینی-رهبر-ایران-مشخص-شده-است/1502417
برابر با ماده ۸ از فصل پنجم قانون انتخابات مجلس خبرگان رهبری، (اصلاحی تیر ۱۳۶۹)، خبرگان با اکثریت نسبی آرای شرکت‌کنندگان (رأی بیشتر) انتخاب می‌شوند و در اینصورت انتخابات خبرگان رهبری یک مرحله‌ای است.کاندیداهای خبرگان با رأی اکثریت نسبی برگزیده می‌شوند/ انتخابات خبرگان به مرحله دوم نمی‌رود تسنیم
طبق ماده ۳ مصوب شورای نگهبان، نامزدان خبرگان مردم باید دارای شرایط زیر باشند:
شورای نگهبان برای احراز اجتهاد نامزدان، تأیید اجتهاد آن‌ها در دوره‌های قبل یا شرکت در آزمون علمی اجتهاد و کسب حد نصاب نمره علمی را منظور می‌دارد. همچنین تأیید اجتهاد توسط شخص رهبر ملاک تأیید اجتهاد علمی است.
انتخاب کنندگان باید دارای شرایط زیر باشند:
همچنین طبق یک ماده قانونی اشخاص زیر از حق انتخاب کردن، محرومند:
نخستین مجلس خبرگان رهبری در شرایطی تشکیل شد که کشور در حال جنگ با عراق بود. انتخابات این مجلس در تاریخ ۱۹ آذر ۱۳۶۱ برگزار شد که نزدیک ۱۸ میلیون نفر در آن شرکت کردند. در این دوره ۷۵ نفر از نمایندگان مجلس خبرگان تعیین شدند و انتخابات بقیه نمایندگان به دور دوم کشید.
این مجلس در ۲۴ مرداد ۱۳۶۲ با پیام روح‌الله خمینی آغاز به کار کرد.
انتخاب منتظری به قائم مقامی رهبری با توجه به نظر بعضی خبرگان در مجلس خبرگان پیگیری و عملی شد اما قرار بود این موضوع به صورت مخفی بماند. اما اولین بار توسط باریک بین امام جمعه قزوین و نماینده خبرگان در نماز جمعه این شهر برای عموم علنی شد.
برخی از حقوقدانان معتقدند که نام مجلس خبرگان با وظیفه نمایندگان آن منطبق نیست چرا که وظیفه اصلی نمایندگان تعیین رهبری است و طبق اصل ۱۰۹ قانون اساسی رهبری باید دارای ۸ شرط از جمله فقاهت، سیاسی، مدیریت و … باشدhttp://www.pyknet.net/1394/03dey/29/page/tajzadeh.phphttp://www.aparat.com/... /صحبتهای_علی_مطهری_و_نقد_عمل… تا نمایندگان این مجلس وی را برگزینند، درحالیکه برای این نمایندگان تنها بر روی یک مورد تخصص یعنی فقاهت تأکید می‌شود؛ لذا باید یا نام مجلس به مجلس خبرگان فقهی تغییر کند یا اینکه آئین‌نامه خبرگان تغییر یافته و نمایندگانی از سایر تخصص‌ها و از جمله سایر ادیان و مذاهب و زنان در آن حضور پیدا کنند.
ظاهراً در پاسخ به این انتقاد ابراز شده‌است که مسلماً نمایندگان خبرگان باید رهبر را با توجه به شرایط هشتگانه برگزینند اما در عین حال داشتن اجتهاد فقهی برای آن‌ها در کنار دیگر تخصص‌ها شرط اصلی می‌باشد چرا که تشخیص مهم‌ترین شرط رهبری یعنی فقاهت و اشراف بر احکام شرعی توسط مجتهدین صورت می‌گیرد و بنا به اهمیت ویژه لازم است همه اعضای خبرگان نسبت به این شرط مهم اشراف داشته باشند. بعبارتی نماینده خبرگان با هر تخصص مورد نیاز الزاماً باید مجتهد نیز باشد. از سویی در حقیقت تخصص‌های دیگر فقاهتی و در سایه فقه هستند یعنی اگر سیاست یا مدیریت شرط است، از منظرگاه فقهی و دینی شرط است نه مطلق سیاست یا مدیریت، و کارایی این شرایط با توجه به دیدگاه فقهی دینی مد نظر است نه کارایی صرف یا صرف تخصص آکادمیکی. همچنین به‌طور نسبی داشتن همه تخصص‌ها و توانایی‌های لازم از جمله سیاستمداری، مدیریت، آگاهی به اوضاع روز و… در تأیید صلاحیت نامزدان در نظر گرفته می‌شود.با توجه به شرایط و کارکردهای مختلف رهبری چرا متخصصین علوم دیگر در مجلس خبرگان حضور ندارند؟ پایگاه جامع سبک زندگی سالم
پراکنش ۸۸ کرسی مجلس خبرگان در استان‌های ایران در دوره پیش‌رو:
کریشنا در زبان سانسکریت و آئین هندو به معنی جذاب متعال است.
کریشنا ظهور ویشنو در پنج هزار سال پیش در جنگی بزرگ به نام کوروکشترا بوده‌است. طی این جنگ، کریشنا به دوست و مرید خود آرجونا آموزش‌های مهمی را در زمینهٔ شناخت روح، خداوند، و سه راه رسیدن به خداوند یعنی راه شناخت (جنانایوگا)، عمل (کارما یوگا)، و عشق (باکتی یوگا) را ارائه می‌دهد. این آموزش‌ها در کتاب باگاوادگیتا آمده‌است که کتاب مقدس اکثریت شاخه‌های آیین هندو بوده و خود بخشی است از حماسه بزرگ مهاباراتا که به همراه رامایانا دو منظومه حماسی بزرگ هند به‌شمار می‌روند.
طبق این دو منظومه و همچنین تعدادی از پوراناهای هند، کریشنا یکی از اوتاره‌ها یا ظهورات خداوند (ویشنو) بر روی زمین است.
در بهگود گیتا کریشنا بارها خود را شخصیت اعلای خداوند و منشأ تمام کائنات معرفی می‌نماید. آرجونا در قسمتی از این گفتگو از او می‌خواهد فرم اصلی و جهانی خود را به او نشان دهد که این درخواست مورد اجابت کریشنا قرار می‌گیرد.
به عقیدهٔ بهائیان کریشنا از مظاهر ظهور می‌باشد. همچنین به عقیدهٔ آنان کریشنا بنیان‌گذار هندوئیسم است.
از جمله منابع مهم دیگری نیز که در آن‌ها کریشنا، به عنوان خداوند معرفی و ذکر شده عبارت است از بهگود پورانه (شریماد باگاواتام)، منظومه مهاباراتا، شری براهما سامهیتا، و نارادا باکتی سوترا.
منابع دیگری نظیر شری چایتانیا چاریتامریتا و شری بریهاد باگاواتامریتا وجود دارد که به همراه منابع ذکر شده، مختص شاخه گودیا وایشناوا به‌شمار می‌رود.
در آئین هندو سه وجه از خداوند معرفی می‌شود و هریک از شاخه‌های هندو یکی از این وجوه را به عنوان وجه اصلی و منشأ دیگران تلقی می‌نمایند. این سه وجه عبارتند از:
کریشنا همان وجه سوم یا بهاگاوان است.
کریشنا آگاهی
این نوشتار به نام‌های خیابان‌ها، بزرگراه‌ها و میدان‌های شهر تهران می‌پردازد. برای فهرستی از نام گذرگاه‌های تهران نگاه کنید به فهرست گذرگاه‌ها و میدان‌های تهران.
میدان حسن نژاد
نام خیابان‌ها، بزرگراه‌ها، میدان‌ها و پارک‌های تهران:
بیشتر تغییر نام‌ها پس از انقلاب رخ داد، به گونه‌ای که شورای نامگذاری شهرداری تهران از اردیبهشت ۵۸ تا آبان ۵۹ نام ۵۰۰ گذرگاه و خیابان تهران را تغییر داد و تنها نام خیابان‌هایی چون دماوند، بهارستان، راه‌آهن و کریمخان زند به نام پیشین باقی ماند.
نام پیشین این خیابان‌ها نخست آمده‌است و نام جدید آنها در میان دوکمان:
کریشتوف کیشلوفسکی (؛ ؛ "تلفظ صحیح نام کوچک: کشیشتُـف"؛ زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۴۱ – درگذشتهٔ ۱۳ مارس ۱۹۹۶) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل لهستان بود.
کیشلوفسکی در شهر ورشو به دنیا آمد. اما دوران کودکی‌اش در چند شهر کوچک لهستان گذشت؛ زیرا همراه با پدر مهندسش که مبتلا به سل بود، در پی بهبودی به شهرهای مختلفی می‌رفت. در شانزده‌سالگی در یک دورهٔ آموزش آتش‌نشانی شرکت کرد؛ ولی پس از ۳ ماه آن را رها کرد. در سال ۱۹۵۷ بدون آنکه هدف شغلی خاصی را مدنظر داشته باشد، وارد دانشکدهٔ فنی تئاتر ورشو شد؛ زیرا یکی از اقوامش آنجا را اداره می‌کرد. سپس تصمیم گرفت کارگردان تئاتر شود، اما چون مدرک لیسانس لازم برای تحصیل در دورهٔ کارگردانی را نداشت، تحصیل در سینما را به‌عنوان قدم میانی انتخاب کرد.
کیشلوفسکی علاقه‌مند به تحصیل در مدرسه ملی فیلم ووچ بود جایی که دو کارگردان دیگر لهستانی، آندری وایدا و رومن پولانسکی را تربیت کرده بود. بعد از ترک کالج و کار خیاطی تئاتر، دو بار برای ورود به مدرسهٔ فیلم لودز درخواست فرستاد و رد شد. در این حین به منظور نرفتن به خدمت سربازی دانشجوی هنر شد. سپس یک رژیم غذایی سخت گرفت تا معافیت پزشکی بگیرد. پس از چند ماه تلاش برای سربازی نرفتن بالأخره برای بار سوم مدرسهٔ لودز درخواست او را پذیرفت.
او در سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۸ در مدرسهٔ لودز مشغول به تحصیل بود، در دوره‌ای با درجهٔ نسبتاً بالایی از آزادی هنری. پس از آن کیشلوفسکی، علاقه‌اش را به تئاتر از دست داد و تصمیم گرفت فیلم مستند بسازد.
مستندهای کیشلوفسکی در این دوره بیشتر به زندگی روزمرهٔ شهروندان، کارگران و سربازان می‌پرداخت. اگرچه او آشکارا فیلم‌ساز سیاسی نبود، اما زود متوجه شد که تلاش برای ارائهٔ تصویری دقیق از زندگی مردم لهستان، او را با حکومت درخواهد انداخت. فیلم تلویزیونی‌اش "کارگران ۷۱" که تصویرگر کارگرانی بود که دربارهٔ دلایل اعتصابات سال ۱۹۷۰ بحث می‌کردند، با سانسور فراوان به نمایش درآمد.
پس از "کارگران ۷۱"، او در فیلم "شرح زندگی" نگاهش را مستقیماً معطوف به مقامات حکومتی کرد. فیلم شرح زندگی، ترکیبی بود از نمایش مستند گردهمایی دفتر مرکزی حزب کمونیست و داستانی خیالی دربارهٔ مردی که مقامات او را بازجویی می‌کنند. اگرچه کیشلوفسکی معتقد بود فیلم پیامی ضد اقتدارگرایی دارد، اما همکارانش او را به همکاری با حکومت در طول تولید فیلم متهم کردند.
او بعدها گفت که به دو دلیل مستند را کنار گذاشته‌است: سانسور "کارگران ۷۱" که باعث تردید او در چگونگی بیان حقیقت در یک تمامیت‌خواه شد، و حادثه‌ای هنگام ساختن "ایستگاه" (۱۹۸۱)، که باعث شد قسمت‌هایی از فیلم به‌عنوان مدرک در یک پروندهٔ جنایی استفاده شود. فیلمِ داستانی به او آزادی هنری می‌داد و می‌توانست زندگی روزمره را صادقانه‌تر به تصویر بکشد.
اولین فیلم غیر مستند کیشلوفسکی "کارکنان" (۱۹۷۵) بود. فیلمی که برای تلویزیون ساخته شده بود و اولین جایزه را برای او از جشنواره مانهایم به‌ارمغان آورد. این فیلم و فیلم بعدی‌اش "زخم" هر دو دربارهٔ واقعیت‌های اجتماعی بودند. "کارکنان" با الهام از تجربیات اولیه‌اش در دانشکدهٔ فنی تئاتر، دربارهٔ مهندسانی بود که روی ساخت یک صحنهٔ نمایش کار می‌کردند و "زخم"، تغییر و تحولات در یک شهر کوچک را پس از اجرای یک طرح صنعتی بدون برنامه‌ریزی درست نشان می‌داد. این فیلم‌ها با شیوه‌ای مستندگونه و با بازیگران غیرحرفه‌ای بسیار ساخته شدند و همچون فیلم‌های قبلی‌اش با بیانی غیرصریح، تصویرگر زندگی روزمره زیر سلطهٔ یک سیستم رو به اضمحلال بود.
"شیفتۀ دوربین" ساختهٔ ۱۹۷۹ (برندهٔ جایزهٔ اصلی از جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو) و "بخت کور" ساختهٔ ۱۹۸۱ فیلم‌هایی در همان خط فکری بودند. با این تفاوت که این‌بار بیشتر تمرکز این دو فیلم، به‌جای یک جامعه، بر انتخاب‌های اخلاقی یک شخصیت انسانی بود. در همین دوران کیشلوفسکی همراه با چند کارگردان دیگر لهستانی از جمله آندری وایدا به‌عنوان اعضای جنبش رهایی مطرح شدند. جنبشی که به دغدغه‌های اخلاقی در سینما معقتد بود. ارتباط او با این کارگردانان توجه دولت لهستان را برانگیخت و باعث سانسور و فیلمبرداری یا تدوین مجدد فیلم‌های او در این دوران شد. فیلم بخت کور تا شش سال پس از ساخت، امکان نمایش داخلی پیدا نکرد.
"پایانی نیست" ساختهٔ ۱۹۸۴ شاید اولین فیلم صریح سیاسی او باشد. این فیلم نمایشگر دادگاه‌های سیاسی در لهستان در زمان حکومت نظامی، از دید روح یک وکیل و همسر بیوه‌اش است. هم دولت و هم مخالفان از فیلم به‌شدت انتقاد کردند. این فیلم آغازگر دوران همکاری نزدیک او با دو نفر بود، یکی کشیشتف پیسیویچ (فیلم‌نامه‌نویس) و دیگری زبیگنیف پرایسنر (آهنگساز). پیسیویچ یک وکیل دادگستری بود. کیشلوفسکی در جریان تحقیقات دربارهٔ دادگاه‌های سیاسی زمان حکومت نظامی، برای ساختن فیلم مستند در همین باره با او آشنا شده بود. او فیلمنامه‌نویس اصلی آثار بعدی کیشلوفسکی شد. پرایسنر نیز آهنگساز اغلب آثار بعدی کیشلوفسکی شد. موسیقی پرایسنر برای فیلم "پایانی نیست" و بیشتر مجموعه فیلم‌های کیشلوفسکی امتیاز محسوب می‌شد. این موسیقی نقش برجسته‌ای در فیلم‌های کیشلوفسکی داشت.
"ده فرمان" (۱۹۸۸) مجموعه‌ای‌ست از ده فیلم کوتاه که در مجتمع آپارتمانی در ورشو فیلمبرداری شده‌است. هر یک براساس یکی از فرمان‌های «ده فرمان» موسی، برای تلویزیون لهستان و با سرمایه‌گذاری آلمان غربی ساخته شد. این مجموعه در حال حاضر یکی از بهترین مجموعه فیلم‌های تحسین‌شده توسط منتقدان در همهٔ دوران‌هاست. کیشلوفسکی و کشیشتف پیسیویچ فیلمنامه‌نویسان مجموعه بودند و قرار بود ده کارگردان مختلف این ده قسمت را بسازند. اما کیشلوفسکی متوجه شد که نمی‌تواند از کنترل کردن این پروژه دست بکشد و آن را به دیگران بسپارد. سرانجام تمام قسمت‌ها را او کارگردانی کرد و تنها مدیران فیلمبرداری متفاوت بودند. اپیزود پنجم و ششم به‌صورت جداگانه و با مدت زمان بیشتر با نام‌های «"فیلمی کوتاه دربارهٔ کشتن"» و «"فیلمی کوتاه دربارهٔ عشق"» ساخته شدند. او قصد داشت اپیزود نهم را هم به‌صورت مستقل و با نام «"فیلمی کوتاه دربارهٔ حسادت"» بسازد، اما خستگی مانع از آن شد که او در کمتر از یک سال ۱۳ فیلم بسازد.
چهار فیلم آخر کیشلوفسکی تهیه‌کنندگان خارجی داشت. بیشتر با سرمایه‌گذاری فرانسه و به‌ویژه با تهیه‌کنندگی مارین کارمیتز. این فیلم‌ها متکی بر اخلاق و امور ماورایی بودند. مشابه مسیر داستانی ده فرمان و شانس کور اما در سطح انتزاعی بیشتر، بازیگران کمتر، داستان‌های فرعی بیشتر و توجه کمتر به اجتماع. «لهستان» در این فیلم‌ها اغلب از دید یک اروپایی غیر لهستانی به نمایش درمی‌آمد. هر چهار فیلم با کمی اختلاف با موفقیت تجاری روبه‌رو شدند.
اولین آنها زندگی دوگانه ورونیکا (۱۹۹۰) با بازی ایرن ژاکوب بود. موفقیت تجاری این فیلم به او اجازه داد تا سرمایهٔ لازم برای ساخت آرزوی خودش (ساخت سه‌گانهٔ سه رنگ) را فراهم سازد. آثاری بسیار تحسین‌شده پس از ده فرمان. این سه فیلم جوایز جهانی بسیاری را برای او به‌ارمغان آوردند. از جمله شیر طلایی بهترین فیلم و شیر نقره‌ای بهترین کارگردان از جشنوارهٔ ونیز و خرس طلایی بهترین کارگردان از جشنوارهٔ برلین همراه با سه بار نامزدی اسکار بهترین فیلم خارجی. سه‌گانه‌ای که دستاوردی مهم در سینمای مدرن به‌حساب می‌آیند.
کیشلوفسکی در ۵۴ سالگی در ۱۳ مارس ۱۹۹۶ در حین عمل باز قلب، از حملهٔ قلبی درگذشت و در گورستان پوونسکوفسکی در ورشو به خاک سپرده شد.
قبر او در قطعهٔ مخصوص شمارهٔ ۲۳ قرار دارد و مجسمه‌ای از هر دو دست او که همان شکل معروف کادر دوربین فیلمبرداری را تشکیل می‌دهند بر روی آن قرار دارد. مجسمه‌ای کوچک از جنس سنگی سیاه‌رنگ بر پایه‌ای با ارتفاع یک متر. روی سنگ قبر هم نام، سال تولد و درگذشت نوشته شده‌است. از او و همسرش ماریا، دخترش مارتا به یادگار مانده‌است.
او پس از گذشت سال‌ها از درگذشتش همچنان یک از کارگردانان مهم و اثرگذار اروپایی است که آثارش در جهان تدریس می‌شوند. در سال ۱۹۹۳ کتاب "کیشلوفسکی از زبان کیشلوفسکی" که توصیفی از زندگی و آثار او بر پایهٔ گفت‌وگوهایش با دانیوش استوک است، به چاپ رسید. همچنین فیلمی بر اساس زندگی او با نام "" (۱۹۹۵) به کارگردانی کریستوف ویرزبیکی ساخته شده‌است.
اگرچه او می‌گفت که پس از ساخته‌شدن سه رنگ می‌خواهد بازنشسته شود، ولی روی سه‌گانه‌ای جدید با فیلمنامه‌ای از پیسویچ دربارهٔ بهشت، دوزخ، برزخ بر پایهٔ "کمدی الهی" اثر «دانته» کار می‌کرد. فیلمنامه همانند "ده فرمان" برای کارگردانی شخص دیگری نوشته شده بود، اما با مرگ نابهنگام او مشخص نشد چه زمانی او این بازنشستگی خودخواسته را پایان خواهد داد و خودش این سه‌گانه را کارگردانی خواهد کرد. تنها فیلمنامهٔ کامل این سه‌گانه "بهشت" بود که تام تیکور آن را در سال ۲۰۰۲ ساخت و در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد. از دو فیلم دیگر در زمان درگذشت او فقط ۳۰ صفحه پیش‌نویس باقی مانده بود. کشیشتف پیسیویچ آنها را کامل کرد و در سال ۲۰۰۵ کارگردان بوسنیایی دانیس تانویچ "جهنم" را با بازی «امانوئل برت» کارگردانی کرد.
کارگردان و بازیگر لهستانی یرژی اشتور که در چند فیلم او بازی کرده بود و فیلمنامه‌نویس اصلی "شیفته دوربین" نیز بود اقتباس خودش را از فیلمنامهٔ فیلم‌نشدهٔ "حیوان بزرگ" در سال ۲۰۰۰ به فیلم درآورد.
کتاب "زندگی‌ام همه‌چیز من است"، سلسله گفت‌وگوهای کیشلوفسکی با رسانه‌های لهستانی و غیر لهستانی است که آنا مارچینوفسکا که سال‌ها در ایران زندگی کرده، آن را برای آشنایی بیشتر ایرانیان با شخصیت فیلمساز لهستانی، گردآوری و ترجمه کرد.
آرنولد آلویس شوارتزنگر (؛ زادهٔ ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۴۷) بازیگر اتریشی-آمریکایی و بدن‌ساز و سیاستمدار سابق است که مابین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱ به‌عنوان سی و هشتمین فرماندار ایالت کالیفرنیا مشغول به فعالیت بوده‌است. او در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۷ از سوی مجلهٔ "تایم" به‌عنوان یکی از ۱۰۰ نفر از تاثیرگذارترین اشخاص در جهان نام گرفت.
شوارتزنگر وزنه زدن را در ۱۵ سالگی آغاز کرد و در ۲۰ سالگی عنوان مستر یونیورس را به دست آورد و پس از آن هفت بار در مسابقه مستر المپیا برنده شد؛ او چهره‌ای برجسته در بدن‌سازی است و کتاب‌ها و مقالات زیادی در این باره نوشته‌است. فستیوال ورزشی آرنولد که دومین رویداد مهم بدن‌سازی پس از مستر المپیا محسوب می‌شود، به نام او نام‌گذاری شده‌است. او در مستند بدن‌ساز "تپش آهن" (۱۹۷۷) ظاهر شده و برای بازی در "گرسنه بمان" (۱۹۷۶) برندهٔ جایزهٔ گلدن گلوب شد. شوارتزنگر از بدن‌سازی بازنشسته شد و به عنوان ستارهٔ اکشن هالیوود به شهرت جهانی دست یافت؛ نقش برجستهٔ او در سال ۱۹۸۲ و در فیلم حماسه‌ای "کونان بربر" و دنبالهٔ آن "کونان ویرانگر" (۱۹۸۴) بود. او نقش نابودگر را در چند فیلم‌ علمی تخیلی مجموعۀ "نابودگر" از جمله "نابودگر" (۱۹۸۴) و "" (۱۹۹۱) ایفا کرده‌است. دیگر فیلم‌های اکشن موفق او عبارتند از "کماندو" (۱۹۸۵)، "مرد فراری" (۱۹۸۷)، "غارتگر" (۱۹۸۷)، "داغ سرخ" (۱۹۸۸)، "یادآوری کامل" (۱۹۹۰) و "دروغ‌های حقیقی" (۱۹۹۴)؛ و همچنین فیلم‌های کمدی "دوقلوها" (۱۹۸۸)، "پلیس کودکستان" (۱۹۹۰)، "جونیور" (۱۹۹۴) و "جیرینگ جیرینگ ادامه‌دار" (۱۹۹۶). او بنیانگذار شرکت تولید فیلم اوک پروداکشنز است.
شوارتزنگر به عنوان یکی از کاندیدای جمهوری‌خواه برای اولین بار در ۷ اکتبر ۲۰۰۳ در یک انتخابات فراخوان ویژه به جای فرماندار وقت گری دیویس انتخاب شد. او ۴۸٫۶ درصد آرا را به دست آورد و ۱۷ امتیاز بیشتر از کروز بوستامانته، نایب قهرمان دموکرات‌ها داشت. او در ۱۷ نوامبر سوگند یاد کرد تا باقی‌ماندهٔ دوره دیویس را بگذراند و در انتخابات فرمانداری کالیفرنیا در سال ۲۰۰۶ با افزایش سهم رای ۵۵٫۹ درصدی مجدداً انتخاب شد تا یک دوره کامل به عنوان فرماندار خدمت کند. در سال ۲۰۱۱، وی به سقف دورهٔ فرمانداری خود رسید و به بازیگری بازگشت.
شوارتزنگر در دوران بدنسازی خود به «بلوط اتریشی» ملقب بود، و بعدها در دوران بازیگری «آرنی» یا «شوارتزی» لقب گرفت. او در سال ۱۹۸۶ با ماریا شرایور، خواهرزاده رئیس‌جمهور ایالات متحده جان اف. کندی، ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۲۰۱۱ پس از اعتراف شوارتزنگر به داشتن فرزندی با خدمتکارشان از هم جدا شدند. طلاق آن‌ها در سال ۲۰۲۱ نهایی شد.
او ۷ بار قهرمانی در مسابقات مستر المپیا (معتبرترین مسابقات پرورش اندام) در سال‌های ۱۹۷۰٬۱۹۷۱٬۱۹۷۲٬۱۹۷۳٬۱۹۷۴٬۱۹۷۵٬۱۹۸۰ را دارد و یکی از پرافتخارترین قهرمانان جهان است.
او بدنسازی را از ۱۵ سالگی شروع کرد و در ۲۳ سالگی اولین قهرمانی خود را در مستر المپیا به‌دست‌آورد.
طبق گفتهٔ خود آرنولد او زیاد طعم شکست را در مسابقات نچشیده‌است و واقعاً نیز همچین است زیرا از ۲۵ مسابقهٔ رسمی و بین‌المللی که داشته‌است فقط ۲ مسابقهٔ حرفه‌ای را اول نشده‌است و در آن دو مسابقه به مقام ۲ رسیده‌است. نام او در کتاب رکوردهای گینس به‌عنوان بهترین و کامل‌ترین بدن انسانی آمده‌است. در جوانی وی قادر بود تا وزنی معادل ۶۸۵ پوند (۳۱۰ کیلوگرم) را بلند کند. امروزه بدنسازان سراسر دنیا در جشنوارهٔ کلاسیک آرنولد رقابت می‌کنند. این جشنواره در واقع یک همایش سالانهٔ ورزش‌های چندرشته‌ای است که در شهر کلمبوس ایالت اوهایو آمریکا برگزار می‌شود که بعد از مسابقات مستر المپیا معتبرترین مسابقات پرورش اندام محسوب می‌شود.
اندازهٔ بدن او در زمانی‌که در اوج ورزش و قهرمانی بود بدین شرح است:
"عناوین قهرمانی:"
"رکوردهای شخصی:"
اسکات:(247 kg)
پرس سینه :(240 kg)
لیفت :(330 kg)
آرنولد کلاسیک با نام جدید جشنواره ورزشی آرنولد یک همایش سالانه برای ورزش‌های گوناگون است که به یاد آرنولد شوارتزنگر نام‌گذاری شده و تمرکز آن بر روی بدن‌سازی و مسابقه تناسب‌اندام و فیگور می‌باشد. این همایش در انتهای فوریه یا ابتدای مارس در شهر کلمبوس ایالت اوهایو برگزار می‌گردد.مسترالمپیا ویکی‌پدیا
او هم‌اکنون ۵ فرزند دارد (۲ دختر و ۳ پسر) و همسر او نیز ماریا شرایور کندی (خواهرزادهٔ جان. اف. کندی) بود. این دو در سال ۲۰۱۱ از هم جدا شدند و در سال ۲۰۲۱ طلاق گرفتند.
از بهترین دوستان او می‌توان به فرانکو کولومبو، فرانک زین، چارلز گینز و جورج باتلر اشاره کرد که در دوران ورزشی زندگی او خیلی تأثیرگذار بودند
او در هفتم اکتبر ۲۰۰۳ فرماندار کالیفرنیا به جای گری دیویس شد و در هفدهم نوامبر ۲۰۰۳ سوگند خورد تا راه گری دیویس را ادامه دهد.
در شانزدهم سپتامبر ۲۰۰۵ اعلام کرد که می‌خواهد در سال ۲۰۰۶ دوباره فرماندار کالیفرنیا شود. او در سال ۲۰۰۵ بهترین و محبوبترین سیاست‌مدار سال انتخاب شد. آرنولد حقوق سالانهٔ ۱۷۵ هزار دلار حاصل از فرماندار شدن را قبول نکرد و تمام این پول را به سازمان‌های خیریه اهدا کرد.
مردم از او به عنوان فرشته نجات کالیفرنیا نام می‌بردند که همانند ترمیناتور با مشکلات مبارزه می‌کرد.
نیویورک پست در سال ۲۰۱۳ مدعی شد شوارتزنگر قصد اقدام برای تصدی پست ریاست جمهوری ایالات متحد را دارد ولی طبق قانون کلیه نامزدها باید زادهٔ آمریکا باشند.
آرنولد شوارتزنگر سیاستمدار عضو جمهوری‌خواه است و نامزد حزب جمهوری‌خواه فرمانداری کالیفرنیا بوده‌است و سعی می‌کند راه رونالد ریگان رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده را ادامه دهد.
در طی انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۱۶) اعلام کرد که به دونالد ترامپ رأی نمی‌دهد و جمهوری‌خواه ترامپی نیست. او از جمهوری خواهان خواست تا به ترامپ رأی ندهند و در رقابت‌های مقدماتی هم از جان کیسیک حمایت کرد. او از منتقدان دولت ترامپ و دیدگاه‌های آن در رابطه با محیط زیست و گازهای گلخانه ای است. درگیری او با دونالد ترامپ حاشیه‌های زیادی ایجاد کرده‌است.
او دربارهٔ لیبرال شدن خود می‌گوید:
من در سال ۱۹۶۸ بدون داشتن هیچ پولی به آمریکا رفتم، در آن وقت رقابت بر سر ریاست جمهوری نیکسون و هامفری بود؛ و زمانی که نیکسون در سخنرانی انتخاباتی خود دربارهٔ کاهش مالیات، افزایش قدرت ارتش و آزادی صحبت کرد فهمیدم او یک لیبرال است، از آن روز تصمیم گرفتم یک لیبرال باشم و این موضوع تا امروز ادامه دارد.
در سال ۲۰۱۰ او به عنوان فرماندار کالیفرنیا و با حمایت سازمان ملل متحد سازمانی با نام آر ۲۰ با هدف کاهش انتشار گازهای گلخانه ای، بهبود سلامت عمومی، ایجاد شغل و کاهش فقر تأسیس نمود که اداره آن سازمان را برعهده گرفت.
آرنولد شوارتزنگر کتاب زندگی‌نامه خود تحت عنوان "یادآوری مطلق:داستان حقیقی ناباورانه زندگی من" را به نگارش درآورد و در سال ۲۰۱۲ منتشر کرد.
علاوه بر آن آرنولد، نویسنده چندین کتاب دیگر در زمینه بدنسازی است که می‌توان به کتاب دائرةالمعارف بدنسازی که مجموعه مقالات و تجربیاتش در زمینه بدنسازی را گردآوری کرده، اشاره کرد.
بعد از جدایی از همسرش ماریا شرایور در سال ۲۰۱۱ میزان ثروت شوارتزنگر ۴۰۰ میلیون دلار تصور می‌شد و طبق مالیات سال ۲۰۰۶ میزان ثروت او تا ۸۰۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شد. طلاق شوارتزنگر از همسرش تأثیر بدی در میزان ثروت او داشت به‌طوری‌که بابت جدایی از همسرش حدود ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلیون دلار غرامت پرداخت کرد. در سال ۱۹۹۷ شوارتزنگر ۳۸ میلیون دلار پولش را برای خرید جت شخصی صرف کرد. شوارتزنگر یک بار دربارهٔ دارایی‌هایش گفت: پول شما را خوشحال نمی‌کند. من الان پنجاه میلیون دلار دارم؛ ولی وقتی ۴۸ میلیون دلار داشتم خوشحال تر بودم. او همچنین ذکر کرد: من میلیون‌ها دلار پول به عنوان تاجر در گذر زمان کسب کردم.
اولین دستمزد شوارتزنگر برای فیلم هرکول در نیویورک ۱۲۰۰۰$ بود.
آرنولد این روزها برای هر فیلم پنج میلیون دلار و مقداری از درآمد فیلم را دریافت می‌کند. او بزرگترین اکشن کار کل تاریخ هالیوود است به دلیل بازی در فیلم‌های نظیر نابودگر، دروغ‌های حقیقی، کماندو، یادآوری مطلق و ده‌ها فیلم اکشن دیگر است.
آرنولد شوارتزنگر برای نابودگر ۳ دستمزد ۲۹٬۲۵۰٬۰۰۰ دلار را دریافت کرد. همچنین او حق امتیاز ۲۰٪ در باکس آفیس جهانی که بیش از۳۸۰ میلیون دلار بود، دریافت کرد.
برای فیلم یادآوری کامل نیز ۱۵٪ از فروش فیلم
و برای فیلم دوقلوها ساخته ایوان رایتمن ۲۰٪ فروش کل فیلم را طلب کرد. با این حساب دستمزد او در سینما بیش از ۳۱۰ میلیون دلار است.
استیون آلن اسپیلبرگ (؛ زادهٔ ۱۸ دسامبر ۱۹۴۶) کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی است. او فعالیت حرفه‌ای خود را در دورهٔ هالیوود نو آغاز کرد و از چهره‌های برجستهٔ این دوره است. او از لحاظ فروش فیلم‌هایش موفق‌ترین کارگردان جهان است. اسپیلبرگ دریافت‌کنندهٔ افتخارات گوناگونی از جمله سه جایزهٔ اسکار، یک جایزهٔ مرکز کندی، یک جایزهٔ گلدن گلوب سیسیل بی دمیل و جایزهٔ یک عمر دستاورد هنری بنیاد فیلم آمریکا بوده‌است. او در سال ۲۰۱۳ از سوی مجلهٔ "تایم" به عنوان یکی از ۱۰۰ شخصیت برجسته قرن بیستم انتخاب شده‌است.
اسپیلبرگ در سینسیناتی، اوهایو به دنیا آمد و در فینیکس، آریزونا بزرگ شد. او به کالیفرنیا رفت و در کالج به تحصیل در رشتهٔ سینما پرداخت. او ابتدا کارگردانی قسمت‌های تلویزیونی و چندین فیلم کوچک برای یونیورسال استودیوز را بر عهده داشت، و برای کارگردانی تریلر "آرواره‌ها" (۱۹۷۵) به شهرت رسید. او سپس کارگردانی فیلم‌های علمی تخیلی "برخورد نزدیک از نوع سوم" (۱۹۷۷) و "ئی.تی. موجود فرازمینی" (۱۹۸۲) و مجموعهٔ اکشن-ماجراجویی "ایندیانا جونز" (۱۹۸۱–۲۰۰۸) را بر عهده گرفت که در گیشهٔ جهانی با فروش بالایی مواجه شدند. اسپیلبرگ در فیلم‌های "رنگ ارغوانی" (۱۹۸۵) و "امپراتوری خورشید" (۱۹۸۷) به تجربهٔ ژانر درام پرداخت.
اسپیلبرگ پس از وقفه‌ای کوتاه در سال ۱۹۹۳ با فیلم اکشن علمی تخیلی "پارک ژوراسیک" و فیلم درام "فهرست شیندلر" به فعالیت در زمینهٔ فیلم‌سازی بازگشت و حرفه‌اش پی در پی در گیشهٔ جهانی با موفقیت همراه بود. او در سال ۱۹۹۸ فیلم حماسی "نجات سرباز رایان" دربارهٔ جنگ جهانی دوم را کارگردانی کرد که با موفقیت‌های تجاری همراه بود و مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. اسپیلبرگ این روند را در دههٔ ۲۰۰۰ با کارگردانی فیلم‌های "هوش مصنوعی" (۲۰۰۱)، "گزارش اقلیت" (۲۰۰۲) و "جنگ دنیاها" (۲۰۰۵) ادامه داد. او از آن زمان تاکنون چندین فیلم فانتزی از جمله "ماجراهای تن‌تن" (۲۰۱۱) و "بازیکن شماره یک آماده" (۲۰۱۸)، درام‌های تاریخی "اسب جنگی" (۲۰۱۱)، "لینکلن" (۲۰۱۲)، "پل جاسوس‌ها" (۲۰۱۵)، "پست" (۲۰۱۷) و موزیکال "داستان وست ساید" (۲۰۲۱) را کارگردانی کرده‌است.
اسپیلبرگ علاوه بر فیلم‌سازی، کمپانی‌های امبلین اینترتینمنت و دریم‌ورکس را بنیان‌گذاری کرد و به عنوان تهیه‌کننده در بسیاری از سریال‌ها و فیلم‌های تلویزیونی فعالیت کرده‌است. او همچنین به خاطر همکاری طولانی‌مدتش با آهنگساز جان ویلیامز، که برای همهٔ فیلم‌های بلندش به جز پنج فیلم با او کار کرده‌است، شناخته شده‌است. برخی از آثار اسپیلبرگ جزو پرفروش‌ترین فیلم‌های تاریخ هستند و با تحسین منتقدان نیز همراه بوده‌اند. نام هفت فیلم او از سوی کتابخانه کنگره به‌دلیل اینکه «از نظر فرهنگی، تاریخی یا زیبایی شناختی» مهم هستند، در فهرست ملی ثبت فیلم ثبت شده‌است. "فوربز" در سال ۲۰۲۰ دارایی خالص او را ۳٫۷ میلیارد دلار تخمین زده‌است.
اسپیلبرگ در یک خانواده یهودی در سینسیناتی در اوهایو به دنیا آمد. مادرش لیا آلدر (نی پوسنر؛ ۱۹۲۰–۲۰۱۷) صاحب رستوران و پیانیست کنسرت و پدرش، آرنولد اسپیلبرگ (زاده ۱۹۱۷)، مهندس برق بود که در یک شرکت توسعه رایانه کار می‌کرد. استیون دوران کودکی و نوجوانی‌اش را در شهر هدن، نیوجرسی، جایی که اولین فیلم زندگیش را در یک تئاتر دید، و همچنین اسکاتس‌دیل، آریزونا که در آنجا در نوجوانی یک فیلم آماتور ۸ میلی‌متری ماجراجویی با دوستان خود ساخت، سپری کرد. یکی از فیلم‌هایی که او را به سینما علاقه‌مند کرد فیلم "لورنس عربستان" بود.
مخمصه فیلمی است آمریکایی در ژانر جنایی و اکشن به نویسندگی و کارگردانی مایکل مان و تهیه‌کنندگی آرت لینسون. در این فیلم آل پاچینو و رابرت دنیرو به ایفای نقش پرداخته‌اند. مخمصه در پانزدهم دسامبر ۱۹۹۵ اکران شد.
"مخمصه" اولین فیلمی بود که رابرت دنیرو و آل پاچینو در مقابل یکدیگر در سکانس‌هایی بازی کردند. البته ۲۱ سال قبل هردو در فیلم پدرخوانده به ایفای نقش پرداخته بودند، ولی در هیچ قسمتی از این فیلم در مقابل یکدیگر قرار نمی‌گرفتند. در فیلم پاچینو و دنیرو حدود ۱۵ دقیقه در مقابل یکدیگر قرا می‌گیرند و این رویارویی دو غول بزرگ سینما در قرن ۲۰ را بسیاری از صاحبنظران و منتقدان فیلم و سینما رویارویی دو سبک مهم بازیگری یعنی سبک برون‌گرای پاچینو و سبک درون‌گرای دنیرو دانسته‌اند که در نوع خود یک کلاس بازیگری است.
«نیل مک‌کالی» (دنیرو) دزدی حرفه‌ای است که به همراه دستیار قماربازش «کریس شیهرلیس» (کیلمر) و «مایکل کریتو» (سایزمور) و دو دستیار دیگرش دست به دزدی خطرناکی در یک ماشین حمل پول می‌زنند و با ۱٫۶ میلیون دلار فرار می‌کند، اما یکی از نگهبانان در این جریان به دست «وینگرو» (گیج) به قتل می‌رسد. آن‌ها سریعاً آن محل را ترک می‌کنند.
نیل که از قتل نگهبان‌ها عصبانی است تصمیم می‌گیرد وینگرو را بکشد اما وینگرو می‌گریزد. بعد از سرقت صابکار نیل به او می‌گوید که این پول برای شخصی به نام رابرت بن زنت است و اگر پول را به او بدهند جایزه ای خواهند گرفت.
«وینسنت هانا» (پاچینو) یکی از برترین کاراگاهان وارد ماجرا می‌شود، وی با هوش و نبوغی که دارد سرنخ‌هایی را به دست می‌آورد.
رابرت بن زنت حاضر به معامله می‌شود اما فرستادگان وی قصد کشتن نیل را داشتند که نیل به کمک دوستانش فرستادگان را می‌کشد.
یکی از دوستان نیل نقشه دزدی یک بانک را برای او می‌ریزد، هانا هم به این قضیه پی می‌برد، آن دو یکدیگر را در یک رستوران ملاقات می‌کنند و حرف‌های سوزاننده‌ای به یکدیگر می‌زنند.
نیل نقشه دزدی از یک بانک طراحی کرده اجرا می‌کند، این نقشه به مرگ و زندگی او بستگی دارد. پیش از سرقت تریگو همدستش به او می‌گوید که پلیس‌ها تعقیبش می‌کنند و نمی‌تواند در سرقت به او کمکی کند. نیل هم به‌طور اتفاقی یکی از هم سلولی‌هایش را در رستوران می‌بیند و از او می‌خواهد به او کمک کند. هانا هم به نقشه او پی می‌برد و می‌خواهد جلوی او را بگیرد. اما نیل به همراه کریس که زخمی شده بود به همراه پول‌ها فرار می‌کند و مایکل و دیگر همدستش که راننده اتومبیل بود در این قضیه جان خود را از دست می‌دهند.
نیل که تنها زندگی می‌کرد به‌طور تصادفی با «ایدی» (برنمن)، یک کارمند خجالتی یک کتابخانه، آشنا می‌شود و از او خوشش می‌آید. ضمناً هانا هم در مرحله طلاق گرفتن از «جاستین» (ونورا) سومین همسرش می‌باشد.
پس از شکست هانا، کریس به دنبال زنش «چارلین» (جود) که در محاصره پلیس بوده می‌آید اما با علامت زنش از آنجا فرار می‌کند و با مدارک جعلی تغییر قیافه از دست پلیسها در می‌رود.
نیل هم به همراه ایدی به فرودگاه می‌رود تا فرار کند اما در نیمه راه به فکر انتقام گرفتن از وینگرو می‌افتد و به هتلی که در آن بوده می‌رود، هانا هم که تازه متوجه وجود چنین فردی شده به آنجا می‌رود. نیل وینگرو را می‌کشد اما هانا به دنبال او می‌رود، نیل هم با پای پیاده به فرودگاه می‌رود و در ثانیه آخر که هواپیمای او آمده بود در حین کشتن هانا خود او به قتل می‌رسد.
زیبای آمریکایی می‌تواند به یکی از موارد زیر مربوط شود:
جانتان «جان» وُیت یا جانتان «جان» وویت (زادهٔ ۲۹ دسامبر ۱۹۳۸) هنرپیشه آمریکایی است. او یک بار برنده و چهار بار نامزد جایزه اسکار شده‌است. او همچنین چهار بار برنده جایزه گلدن گلوب شده‌است. او پدر آنجلینا جولی و جیمز هیون است.
وویت برای بازی در فیلم بازگشت به وطن جایزه اسکار دریافت کرده‌است. وی همین‌طور نامزد جایزه اسکار برای بازی در دو فیلم گاوچران نیمه شب و قطار فرار بوده‌است.
در جوانی دیدگاه‌های سیاسی او لیبرال بود و از رئیس جمهور <bdi>جان اف. کندی حمایت می‌کرد. او در دهه ۱۹۷۰ در کنار جین فوندا</bdi> و <bdi>لئونارد برنستاین در حمایت از گروه چپگرای اتحاد مردمی در شیلی ظاهر می‌شد</bdi>.
به هر ترتیب در سالیان اخیر وویت دیدگاه‌های <bdi>محافظه‌کارانه اختیار کرده‌است. او در سال ۲۰۰۸ در مقاله‌ای در واشینگتن تایمز از کنشگری ضد جنگ خود در جوانی افسوس خورد و آن را نتیجهٔ «پروپاگاندای مارکسیستی» خواند. او مشخصاً به نقض انبوه حقوق بشر در ویتنام و کامبوج در پی عقب‌نشینی آمریکا اشاره کرد.</bdi>
در مارس ۲۰۱۵ در زمان مبارزات <bdi>انتخابات سراسری اسرائیل وویت با انتشار ویدئویی رای‌دهندگان اسراییلی را به انتخاب مجدد بنیامین نتانیاهو فراخواند</bdi>. او افزود اوباما به اسراییل عشق نمی‌ورزد.
او در ۹ مارس ۲۰۱۶ از <bdi>دونالد ترامپ برای کسب نامزدی حزب جمهوریخواه در انتخابات ۲۰۱۶ حمایت کرد و گفت «دانلد بامزه، سرزنده و شوخ و بی‌ادب است، ولی بیش از او صادق است... او تنها کسی است که می‌تواند انجامش دهد.»</bdi>
او در یانکرز، نیویورک به دنیا آمد و پدربزرگ و مادربزرگ پدری او مهاجرین اسلواک و پدربزرگ و مادربزرگ مادریش مهاجرین آلمانی بودند. برادر او چیپ تیلور خواننده و آهنگساز است. ویت در ۱۲ دسامبر ۱۹۷۱ با مارکلین برترند ازدواج کرد و صاحب دو فرزند به نام آنجلینا جولی و جیمز هیون می‌باشد. ویت و برترند در سال ۱۹۷۶ از هم جدا شدند و در سال ۱۹۷۸ از یکدیگر طلاق گرفتند.
وال ادوارد کیلمر (زاده ۳۱ دسامبر ۱۹۵۹) بازیگر آمریکایی است.
کیلمر در لوس آنجلس به دنیا آمد و پدر او یوجن کیلمر و مادرش گلادیس نام داشت. هنگامی که ۹ سال داشت آنها از هم طلاق گرفتند.
خانواده او از نژادهای اسکاتلندی، ایرلندی، یهودی، چروکی، سوئدی، آلمانی و از یک نژاد دور مغولی بوده‌اند.
با این حال دین او مسیحیت می‌باشد.
او در نوجوانی وارد هالیوود شد.
وال کیلمر در ماه می ۲۰۱۷ در گفتگو با وبسایت ردیت تأیید کرد که به سرطان مبتلاست.
او قبل تر پس از افشاگری ماجرای سرطانش توسط مایکل داگلاس، بارها این خبر را تکذیب کرده بود.
او در این گفتگو گفت که معالجات پزشکی موفق بوده و سرطانش درمان شده، اما دیگر بطور طبیعی قادر به حرف زدن نیست و مجبور است از یک دستگاه شبیه‌ساز صدا استفاده کند. وی همچنین به کمک تیوپ غذا می‌خورد زیرا ۷۰ درصد مِری و نای او بر اثر سرطان از بین رفته اند.او در فیلم شخصیت دریاسالار آیس را بازی می‌کند که دچار سرطان حنجره شده است و کلیمر در فیلم به جز چند جمله کوتاه از طریق تایپ دیالوگ‌های خود را بیان می‌کند.
بنیادگذاری صومعه ابینگتون انگلستان.
نبرد سیلایوم، نابودی ناوگان عرب بدست بیزانسی‌ها
سینمای آمریکا مشهور به هالیوود (به انگلیسی: Hollywood) از اوایل قرن بیستم تأثیر زیادی در صنعت فیلم داشته‌است. در حقیقت سینمای آمریکا به سرعت یک نیروی غالب در این صنعت نوظهور شد. پس از آن نیز سینمای آمریکا از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۶۹ بسیار توسعه یافت. در حال حاضر هالیوود یک سینمای فراملی محسوب شده‌است.
سینمای آمریکا یکی از مهم‌ترین صنایع فیلم‌سازی جهان است. این سینما نه تنها از نظر قابلیت‌های صنعتی و فنی بلکه از نظر تنوع ژانرها، سبک‌ها و گرایش‌ها، یکی از غنی‌ترین سینماهای ملی جهان به‌شمار می‌رود.
سینمای آمریکا تأثیر به سزایی در سینمای جهان در قرن بیستم داشته‌است. تاریخچه سینمای آمریکا را می‌توان به ۴ دوره تقسیم نمود: دوره فیلم‌های صامت، سینمای کلاسیک هالیوود، هالیوود جدید و دوره معاصر که شامل سینمای اواسط دهه ۱۹۸۰ تاکنون می‌شود. در لس آنجلس جاذبه‌ای با نام پیاده‌روی مشاهیر هالیوود وجود دارد که در پیاده‌رو آن اسامی افراد مشهور در فیلم و موسیقی حک شده‌است.
تولد سینما را تا حد زیادی می‌توان به آمریکا نسبت داد. اولین پویانمایی سینمایی توسط ادوارد مایبریج ساخته شد که تصویر یک اسب در حال دویدن بود. توماس ادیسون هم یکی از نخستین تولیدکنندگان سینما بود که دستگاه «جنبش نما» را اختراع کرد.
اولین نمایش فیلم در آمریکا برای عدهٔ زیادی از تماشاگران در وقت استراحت بین جشن‌های رقص و دانس برگزار می‌شد. پایه‌گذاران این فیلم‌ها از مکان‌های مختلف دنیا به آمریکا می‌آمدند و غارت‌ها و راهزنی‌ها را به صورت فیلم‌های درام نشان می‌دادند.
اولین فیلم‌های کوتاه داستانی به وسیله ادوین اس. پورتر ساخته شد و اولین موفقیت آمریکا در سینما، فیلم "سرقت بزرگ قطار" به کارگردانی وی بود. او با ساخت این فیلم به نوعی اولین وسترن تاریخ سینما را نیز ساخت. کارگردانان بزرگ مثل دیوید وارک گریفیث و مک سنت در همین سال‌ها چهره شدند و درخشش سینمای صامت با چهره‌هایی مثل داگلاس فربنکس و باستر کیتون و اریک فن اشتروهایم و بزرگان دیگر ادامه پیدا کرد.
در سال ۱۹۱۰ کارگردان دیوید وارک گریفیث از طرف «شرکت بیوگراف» همراه با گروه بازیگرانش به سواحل فرستاده شدند. آن‌ها آغاز به ساختن فیلمی در محلی نزدیک لس‌آنجلس کردند. این شرکت ترجیح داد تا فیلم‌های دیگری هم در آن مکان و مناطق نزدیک به آن بسازد، آن محل را هالیوود نامیدند.
چندی بعد آنجا پیشرفت کرد و استودیوهای زیادی در آنجا ساخته شد. تا پیش از جنگ جهانی اول فیلم‌های زیادی در شهرهای مختلف آمریکا ساخته می‌شد اما کارگردانان بیشتر به طرف جنوب کالیفرنیا جذب می‌شدند.
سینمای آمریکا وامدار همیشگی صاحب‌منصبان سینمای دیگر کشورها بوده‌است. از سال ۱۹۰۱ که صنعت فیلمسازی به صورت بسیار محدود در بندر نیویورک شکل گرفت تا یک دهه پس از آن که کالیفرنیا مهد سینما شد، این بزرگان سینمای کشورهایی مثل آلمان و فرانسه و انگلستان بودند که عوامل تولید را در آمریکا فراهم می‌کردند. در واقع کمپانی‌هایی مثل یونایتد آرتیستز، والت دیسنی و بعدها برادران وارنر، کلمبیا، پارامونت و غیره همگی بر اساس این طرز تفکر بنیاد نهاده و گسترش یافتند.
در همان ابتدای دهه ۱۹۱۰ تقسیم کاری نانوشته صورت گرفت. استودیوها را آمریکایی راه می‌انداختند اما عوامل ساخت و ساز غیر آمریکایی یا تازه واردان بودند. چارلی چاپلین که از انگلستان آمده بود از مهم‌ترین و تاثیرگذارترین هنرمندانی است که در ۱۹۱۲ در سینمای آمریکا جا افتاد و باعث شد سهم سینمای این کشور به رشدی فراوان در آن بازه زمانی برسد.
مقالهٔ اصلی: سینمای کلاسیک هالیوود
دوره ناطق سینمای آمریکا با فیلم خواننده جاز در سال ۱۹۲۷ آغاز می‌شود. و این دوره نیز در هر دهه چهره‌های خاص خود را دارد. در دهه ۳۰ گری کوپر، کلارک گیبل، جیمز کاگنی و پل مونی شاخص‌ترین هنرپیشه‌ها بودند. در دهه ۴۰ همفری بوگارت، هنری فوندا، برادران مارکس و کارگردانانی مثل جان فورد، فرانک کاپرا، روبن مامولیان، اورسون ولز و جان هیوستون نام خود را مطرح کردند و در دهه ۵۰ امثال آلفرد هیچکاک، وینسنت مینلی، فرد آستر و دیگران بروز و ظهور کردند.
دهه ۵۰ را باید اوج فیلمسازی موزیکال در سینمای آمریکا نامگذاری کرد و کمتر استودیویی بود که در این دهه بیش از ۲۰ فیلم موزیکال نساخته باشد. اما دهه ۶۰ با تغییر ذائقه تماشاگران، نوستالژی فیلم‌های قدیمی غوغایی به پا کرد و باعث شد دهه ۶۰ به دوره بازسازی فیلم‌های قدیمی تبدیل شود. در واقع هالیوود هر چه در آرشیو داشت به ویژه ساخته‌های دهه ۳۰ و ۴۰ را دوباره سازی کرد که همین روند باعث شد یک شبه ژانری به نام فیلم بازسازی شده شکل بگیرد.
در این سال‌ها غول‌های تازه‌واردی مثل مارلون براندو، پل نیومن و کلینت‌ایستوود به سینما معرفی شدند و در دهه‌های بعدی با قدرت جایگاه خود را تثبیت کردند.
در دهه ۷۰ سینمای آمریکا از تب و تاب افتاد. بازیگران محبوب تماشاگران و پر اعتبار سینما یا فوت کرده یا یا دیگر پا به سن گذاشته بودند. برای همین دوباره بساط فیلم‌های خانوادگی و کمدی به راه می‌افتد و دوباره سینمای آمریکا مجبور است وامدار نه تنها سینمای اروپا که وامدار تمام استعداد موجود سینمایی دنیا شود.
در همین دهه است که امثال رومن پولانسکی به سینمای دنیا معرفی می‌شوند. با این همه تک چهره‌هایی مثل فرانسیس فورد کاپولا با ساخت ۲ سری "پدر خوانده" بازار سینمای آمریکا را در این دهه گرم نگه می‌دارد یا وودی آلن سعی می‌کند با "آنی‌هال" باب تازه‌ای در کمدی بگشاید که موفق هم می‌شود.
از اواخر دهه ۷۰ و اوایل ۸۰ صنعت سینما با مقوله کامپیوتر آشنا شده‌است و از همین رو جوانان مستعد جولان می‌دهند. عرضه فیلم‌های علمی تخیلی در اوج است. جورج لوکاس و استیون اسپیلبرگ با ساخته‌هایی مثل "جنگ‌های ستاره‌ای" و "ئی‌تی" بازار سینما را داغ می‌کنند.
با این همه اگرچه دهه ۷۰ سال‌های ظهور غول‌هایی مانند جک نیکلسون، رابرت ردفورد، داستین هافمن، آل پاچینو و رابرت دنیرو است اما سینما چنان وسیع شده بود که باز هم زمینه برای درخشش استعدادهای نو وجود داشت.
در این میان کم‌کم امثال مارتین اسکورسیزی که پیشتر قد علم کرده بودند، به ثبات می‌رسند و هر چه می‌سازند با اقبال روبرو می‌شود.
در ۳۰ سال اخیر رواج تکنولوژی سینمایی باعث شد همه نوع تولید در سینمای آمریکا انجام شود. در این دوره ظهور جوانانی مثل کوئنتین تارانتینو، کریستوفر نولان، برادران کوئن و در سال‌های اخیر چهره‌هایی مثل الکساندر پین و دیوید او راسل و چهره‌های دیگر باعث شده سینمای آمریکا خالی از استعداد جلوه‌گری ننماید.
بازیگران نیز در این ۳ دهه نقش بسیار زیادی در سینمای آمریکا داشتند؛ و دقیقاً مثل سال‌های دهه ۲۰ و ۳۰، تأثیرگذاری آنها فراگیر شده‌است. در حال حاضر این بازیگران هستند که فروش فیلم را تا درصد زیادی تضمین می‌کنند. تا سال ۲۰۱۰ بازیگران متولد دهه ۶۰ مانند جرج کلونی، برد پیت، تام کروز، شان پن، جانی دپ و بازیگران متولد دهه ۷۰ مانند کریستین بیل و لئوناردو دی‌کاپریو با حضور در هر فیلمی فروش یا اعتبار هنری آن را تضمین می‌کردند. این روند البته در ۱۰ سال اخیر همیشه جوابگو نبوده‌است.
سینمای مستقل آمریکا بیشتر بعد از دهه ۶۰ حضور پیدا کرد. پیش از آن استودیوهای هالیوودی اجازه نمی‌دادند که کارگردانان فیلم‌های خودشان را بسازند و شدیداً بر فیلم‌ها احاطه داشتند. کسانی مثل جان فورد و آلفرد هیچکاک نمی‌توانستند که فیلم‌های خودشان را تدوین کنند چون تهیه‌کننده بر آن‌ها اعمال نظر می‌کرد.
اما بعد از دهه ۶۰ و ظهور مکاتب گوناگون در هنر و همچنین تغییر علاقه مردم و جوانان به فیلم‌هایی که فرهنگ عامه داشتند باعث شد که تهیه‌کنندگان هالیوودی هم به فیلم‌های مستقل‌تر بیشتر توجه کنند و اینجا بود که کارگردانان جوان و نوجویی مثل اسپیلبرگ، اسکورسیزی، کوپولا و دی پالما هم بتوانند که فیلم‌های مورد علاقه خودشان را بسازند و تهیه‌کنندگان هالیوودی هم به آنان توجه ویژه‌ای بکنند.
البته کارگردانانی مانند اندی وارهول یا کاساویتس زیر بار سیستم استودیویی نرفتند و خودشان همچنان مشغول فیلم‌سازی شدند. بیشتر دلیل حضور سینمای مستقل در بخش سکس و اروتیک بود. چون دیگر تابوها در هالیوود و آمریکا شکسته شده بود و مردم این مسائل را راحت‌تر درک می‌کردند و در واقع سکس موتور جلوبرنده سینمای آمریکا شد.
فیلم‌هایی مانند "خیابان‌های پایین شهر" (مارتین اسکورسیزی)، "دوئل" (استیون اسپیلبرگ)، "دیوار نوشته‌های آمریکایی" (لوکاس) از جمله مستقل‌های هالیوود آن زمان بود. در دهه نود سینمای مستقل آمریکا رشد فراوانی کرد که از جمله فیلم‌سازان مستقل آمریکایی می‌توان این افراد را نام برد: جیم جارموش، هال هارتلی، دیوید لینچ و الیور استون.
جشنواره‌های سینمایی فراوانی به گونه محلی منطقه‌ای، ایالتی و جهانی در آمریکا وجود دارد. به این‌ها باید جشنواره‌های مستقل را نیز اضافه کرد. جایزه اسکار آکادمی علوم و هنرهای سینما و جایزه گلدن گلوب از معروفترین و معتبرترین این جایزه‌ها است. جایزه انجمن بازیگران فیلم، جایزه انجمن کارگردانان آمریکا، جایزه تمشک طلایی، جایزه گزینش منتقدان فیلم از دیگر جوایز معتبر است.
از میان جشنواره‌های سینمایی، جشنواره بین‌المللی سنتا باربارا، جشنواره بین‌المللی فیلم پام اسپرینگز، جشنواره بین‌المللی فیلم سیاتل، جشنواره بین‌المللی فیلم شیکاگو، جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه پام اسپرینگز، جشنواره فیلم ترایبکا، جشنواره فیلم نیویورک و جشنواره فیلم ساندنس قابل اشاره‌اند.
شبکه‌های اینترنتی فیلم در آمریکا به رشد و اقبال فزاینده‌ای رسیدند. دیزنی‌پلاس و نت‌فلیکس از موفق‌ترین‌ها در این رده هستند. دیزنی+ (تلفظ: دیزنی پلاس) یک فناوری جدید معرفی شده توسط شرکت والت دیزنی در سال ۲۰۱۹ می‌باشد. دیزنی پلاس یک شبکه اینترنتی همانند نتفلیکس است که برای مشاهده فیلم‌ها و سریال‌ها و مستندهای ساخته شده دیزنی و شرکت‌های زیرمجموعه آن فناوری و ساخته شده‌است.
نت‌فلیکس نیز هم‌اکنون صدها ساعت برنامه تولید می‌کند و همچنین توانسته سریال‌های موفقی چون "شکارچیان ترول" و "خانه پوشالی" و "نارنجی همان سیاه است" و "چیزهای عجیب"، "سرقت پول"، "۱۳ دلیل برای اینکه"، "" و "بازگشت سفرهای علمی" نیز تولید کند.
نتفلیکس بخشی از سریال‌های مارول پایه را هم تولید کرده‌است، این سریال‌ها که موسوم به «سریال‌های مارول-نتفلیکس» هستند عبارتند از: "بیباک"، "لوک کیج"، "مشت آهنی"، "جسیکا جونز"، "مدافعان" و "پانیشر." این سامانه همچنین فیلم سینمایی "مرد ایرلندی" (۲۰۱۹) را هم ساخته‌است.
بیش از ۴۰۰۰۰ سالن سینما در آمریکا وجود دارد و تولید سالیانه این صنعت بیش از ۷۰۰ فیلم (اعم از فیلم‌های بزرگ و دارای اکران گسترده و فیلم‌های مستقل و کوچک اکران محدود) و جمعیت سینماروی آن ۱ میلیارد و ۳۰۰ میلیون نفر برآورد شده‌است.
هری جیمز پاتر نام قهرمان سری داستان‌های فانتزی هری پاتر نوشته‌شده توسط جوآن رولینگ است که در جهان به طرز گسترده‌ای از آن استقبال شده‌است.
در داستان‌های هری پاتر بهترین دوستان وی رونالد ویزلی و هرماینی گرنجر هستند. در فیلم‌ها، نقش این شخصیت را دنیل ردکلیف، بازیگر انگلیسی بازی کرده‌است.
به گفته رولینگ، ایده اولیه شخصیت هری پاتر در سال ۱۹۹۰ هنگامی به ذهنش رسید که به دلیل نقص فنی، چهار ساعت در انتظار حرکت قطار منچستر-لندن در کوپه‌ای نشسته بود. وی در این باره گفته‌است: «در قطار نشسته بودم و از پنجره به چند گاو نگاه می‌کردم (صحنه‌ای که چندان الهام‌بخش نبود!) که ناگهان بی‌مقدمه فکر هری در برابر چشم باطنم پدیدار شد. خودم هم نمی‌دانم چرا و چگونه چنین فکری به ذهنم رسید. اما همان وقت بود که فکر هری و مدرسه جادوگری به روشنی در ذهنم جان گرفت. اولین فکری که به ذهنم راه یافت پسری بود که نمی‌دانست چه کسی است.»
رولینگ در هفته‌های بعد به گسترش این ایده پرداخت ولی مرگ مادرش (که به بیماری ام اس مبتلا بود) در همان سال شوک عصبی بزرگی به او وارد کرد. بزرگ‌ترین حسرت زندگیش این بود که چرا هیچ قسمتی از داستان هری پاتر را برای مطالعه در اختیار مادرش نگذاشته‌بود. نویسنده با چشمانی اشک آلود از نخستین روزهایی سخن می‌گوید که به جزئیات زندگی هری، پسرک یتیم، می‌پرداخت و در همان روزها ناچار بود غم از دست دادن مادرش را تحمل کند. وی در مصاحبه با بوستون گلوب دربارهٔ احساسش در زمان خلق نخستین کتاب هری‌پاتر گفته‌است: «تصور کودکی که از حد و مرز دنیای بزرگ‌ها می‌گریزد و به جایی می‌رود که در آنجا خود دارای قدرت است جذابیت بسیاری برایم داشت. داستانی که خواننده را به دنیای دیگری می‌برد همواره با استقبال مردم روبه‌رو می‌شود.»
در طی مجموعه‌کتاب‌های هری پاتر، سیر تغییر و تحولی شخصیت هری پاتر به وضوح قابل مشاهده‌است. در ادامه این مطلب به این سیر خواهیم پرداخت.
در هری پاتر و سنگ جادو، ما با هری پسر یازده‌ساله‌ای آشنا می‌شویم که در نزد خاله و شوهرخالهٔ بداخلاقش (عمو ورنون و خاله پتونیا و پسرشان، دادلی، زندگی سختی را می‌گذراند؛ ولی در سالروز تولد یازده‌سالگیش فردی به نام هاگرید به او اطلاع می‌دهد که جادوگر است و پدر و مادرش به دست پلیدترین جادوگر قرن با نام لرد ولدمورت به قتل رسیده‌اند. هدف ولدمورت کشتن هری پاتر خردسال بود زیرا در پیشگویی گفته شده بود که روزی هری پاتر با ولدمورت به نبرد برخاسته و او را نابود می‌کند. هنگامی که ولدمورت به درهٔ گودریک رفت تا هری پاتر را به قتل برساند مادر هری برای محافظت از فرزندش جان خود را فدای وی کرد در نتیجه عشق و محبت مادر هری در هری مصونیت ایجاد کرد. هنگامی که ولدمورت چوبدستی را به سمت هری پاتر گرفت خود تقریباً نابود شد و هری پاتر کوچک زنده ماند. وی با ورود به مدرسهٔ جادوگری هاگوارتز با بهترین دوستانش، رون و هرماینی آشنا می‌شود. همچنین می‌فهمد که مدیر مدرسه، آلبوس دامبلدور، بزرگ‌ترین جادوگر قرن مدرن و دوستدار هری و سوروس اسنیپ، معلم درس معجون‌سازی، به علتی نامعلوم از هری متنفر است. وی پی می‌برد که ولدمورت، با همکاری یکی از استادان مدرسه (که ابتدا تصور می‌شود اسنیپ است ولی بعد معلوم می‌شود پروفسور کوییرل، استاد درس دفاع در برابر جادوی سیاه است)، به سنگ جادو که به صاحبش عمر جاودانه می‌بخشددست پیدا کنند تا ولدمورت بتواند باز به قدرت برسد ولی هری با همکاری رون و هرماینی، موفق می‌شوند که او را از این کار بازدارند. در این کتاب هری نخستین بار با مسوولیتی روبه‌رو می‌شود و موفق می‌شود که به مسوولیت خویش عمل کند.
در کتاب هری پاتر و تالار اسرار هری و دوستانش متوجه می‌شوند که تالار اسرار (تالاری که به وسیلهٔ سالازار اسلیترین یکی از بنیانگذاران هاگوارتز ساخته‌شده‌بود) توسط شخصی نامعلوم باز شده و هیولای درونش به دانش‌آموزان مشنگ زاده حمله می‌کند. مدرسه به سوی اغتشاش می‌رود ولی خوشبختانه کسی کشته نمی‌شود و هری راز تالار اسرار را کشف می‌کند و متوجه می‌شود که در واقع این تالار به وسیله جینی ویزلی، خواهر رون که جسمش توسط دفترچه خاطرات لرد ولدمورت به تسخیر درآمده‌بوده باز شده‌است. هری با به خطر انداختن جان خود موفق می‌شود دفترچه خاطرات را نابود کند و جان جینی را نجات دهد. هری، بار دیگر، در نبردی که گمان می‌کرد شکست می‌خورد شرکت می‌کند و دوباره پیروز می‌شود.
در هری پاتر و زندانی آزکابان پی می‌بریم که سیریوس بلک، قاتل زنجیره‌ای مخوفی که دوازده تن را در خیابانی به قتل رسانده، از آزکابان، زندان جادوگران، فرار کرده‌است. نفرت از سیریوس بلک در طول داستان اوج می‌گیرد و اوج این نفرت زمانی است که هری آگاه می‌شود که بلک بهترین دوست پدرش، جیمز پاتر، و پدرخوانده هری بوده ولی به آنان خیانت کرده و محل اختفای آنان را به ولدمورت اطلاع داده‌است و همین امر باعث مرگ آنان شده‌است. اما ناگهان در پایانی کاملاً غیر منتظزه خواننده آگاه می‌شود که بلک در واقع بی‌گناه‌است و جنایاتی که وی به انجام آنان متهم شده بود در واقع توسط پیتر پتی‌گرو، دوست دیگر جیمز و سیریوس انجام گرفته‌است. سرانجام هری موفق می‌شود سیریوس بلک را فراری دهد و باعث نجات وی شود. در این کتاب هری پی می‌برد که در دنیای واقعی سیاه و سفید وجود ندارد و این خاکستری است که دنیای انسان‌ها را می‌سازد.
در هری پاتر و جام آتش هری متوجه می‌شود که مسابقات قهرمانی سه‌جادوگر، مسابقاتی بسیار سخت و خطرناک، پس از سال‌ها قرار است در هاگوارتز انجام گیرد ولی شخصی نامعلوم، نام هری نیز به عنوان داوطلب شرکت در این مسابقات اعلام می‌کند و هری مجبور به شرکت در مسابقات می‌شود. هری پس از تلاش زیادی، مراحل دشوار این مسابقه را یکی پس از دیگری پشت سر می‌گذارد ولی با دست زدن به جام قهرمانی، به ناگاه به قبرستان درهٔ گودریک منتقل می‌شود که لرد ولدمورت منتظر اوست. ولدمورت با استفاده از خون هری، موفق می‌شود به زندگی بازگردد و سپس اقدام به قتل هری می‌نماید ولی با متصل شدن جوبدستی هری و ولدمورت، هری موفق می‌شود فرار کند و به هاگوارتز بازگردد. در این کتاب برای نخستین بار هری با مسائل جدی و بزرگسالانه روبه‌رو می‌شود و کم‌کم از دنیای کودکانه خود خارج می‌شود. دوستش، سدریک دیگوری به دست ولدمورت کشته می‌شود و هری برای نخستین بار با تجربه کردن عشق، به هم‌مدرسه‌ایش چو چانگ علاقه‌مند می‌گردد.
در ادامهٔ سیر تحول شخصیتی هری پاتر، در هری پاتر و محفل ققنوس، با تلاش‌های وزارت سحر و جادو برای انکار بازگشت ولدمورت روبه‌رو می‌شویم و هری که در همه حال اصرار دارد که ولدمورت بازگشته‌است، با مشکلات عدیده‌ای دست به گریبان است. هری متوجه می‌شود که ذهنش با ذهن ولدمورت در ارتباط است و در انتها با تصور اینکه سیریوس به دست ولدمورت در حال شکنجه‌است به وزارت سحر و جادو می‌رود ولی متوجه می‌شود که تمام اینها نقشه‌ای بوده که ولدمورت برای کشانیدن هری به آنجا برای پی بردن به پیشگویی که در سازمان اسرار قرار دارد طرح‌ریزی شده‌است. پیشگویی به‌طور اتفاقی می‌شکند و این امر باعث پی بردن وزارت سحر و جادو به بازگشت ولدمورت می‌شود؛ ولی در طی نبردی، سیریوس، پدرخوانده هری به طرز تراژدیکی کشته می‌شود. در پایان، هری که به سختی با غم مرگ سیریوس دست و پنجه نرم می‌کند توسط دامبلدور آگاه می‌شود که این پیشگویی دربارهٔ وی و ولدمورت انجام شده و بر این دلالت دارد که یکی از آنان باید به دست دیگری کشته شود. شنیدن این پیشگویی، ضربه سخت دیگری به هری وارد می‌آورد که نقش مهمی در تحول شخصیتی او دارد. هری در این کتاب سرانجام پی می‌برد که که یا باید قاتل باشد یا قربانی و چاره دیگری ندارد. همچنین در طول کتاب، با نخستین شکست عاطفی خود نیز رو به رو شده و چو چانگ او را ترک می‌کند. این عوامل دست در دست هم داده و هری را آماده گذر از دوره نوجوانی و ورود به دوره بزرگسالی می‌نماید.
در هری پاتر و شاهزاده دورگه، هری در راه تلاش برای برای آگاهی از چگونگی کشتن ولدمورت، توسط دامبلدور آگاه می‌شود که ولدمورت برای جاودانه‌ماندن از اشیایی به نام جان پیچ استفاده کرده‌است و روح خود را (که تکه‌تکه کرده‌است) در این اشیا نگه‌داری می‌کند. این جان‌پیچ‌ها از شش شی که عبارت‌اند از دفترچه خاطرات ولدمورت (که هری آن را نابود کرد)، انگشتر گونت (که دامبلدور آن را نابود کرد)، قاب‌آویز اسلایترین، فنجان هافلپاف، مار ولدمورت و نیم‌تاج ریونکلا تشکیل شده‌اند و هری پی می‌برد تا زمان نابود شدن جان پیچ‌ها، کشتن ولدمورت غیرممکن است. در پایان هری و دامبلدور در پی تلاشی ناموفق برای یافتن یکی از جان‌پیچ‌ها از مدرسه خارج می‌شوند ولی پس از بازگشت به مدرسه در طی اتفاقی غیرقابل باور دامبلدور به دست اسنیپ (که خود را شاهزاده دورگه می‌نامد) کشته می‌شود. هری در طول کتاب به جینی ویزلی خواهر رون علاقه‌مند می‌شود ولی در پایان کتاب و پس از مرگ دامبلدور، با فداکاری از جینی و از هاگوارتز جدا می‌شود و تصمیم می‌گیرد که دیگر به هاگوارتز بازنگردد بلکه در ادامهٔ راه دامبلدور، همراه با رون و هرماینی، برای نابودی جان پیچ‌های ولدمورت تلاش کند. هری در پایان این کتاب کاملاً بالغ شده و دیگر متوجه می‌شود که دیگر کسی را ندارد که او را راهنمایی کند بلکه باید او خود در مسیر صحیح گام بردارد.
کتاب هفتم هری پاتر، داستان رو در رویی نهایی خیر و شر را روایت می‌کند. در هری پاتر و یادگاران مرگ وزارتخانه به اشغال طرفداران ولدمورت درمی‌آید و هری تحت تعقیب قرار می‌گیرد. در پی تعقیب و گریزهایی طولانی با عوامل ولدمورت هری با کمک رون و هرماینی و پس از تلاش زیاد سرانجام موفق می‌شود سه جان‌پیچ دیگر ولدمورت (به جز مار) را پیدا و نابود کند ولی سرانجام پی می‌برد که مرگ دامبلدور نقشهٔ مشترک دامبلدور و اسنیپ بوده و در واقع اسنیپ خائن نبوده‌است. با مرگ اسنیپ هری وارد خاطرات او می‌شود و پی می‌برد که خود او نیز جان‌پیچ هفتمی است که به‌طور ناخواسته و توسط ولدمورت ساخته شده و باید کشته‌شود تا ولدمورت فانی شود. هری با فداکاری به نزد ولدمورت می‌رود و ولدمورت با کشتن هری باعث نابودی قطعهٔ روح خود در بدن هری می‌گردد ولی در طی رخدادی، چون ولدمورت از خون هری برای بازگشت به قدرت استفاده‌کرده‌است، هری دوباره زنده می‌شود. در اواخر کتاب، مار ولدمورت توسط نویل لانگ‌باتم، یکی از دوستان هری نابود می‌شود و با این رخداد ولدمورت سرانجام به انسانی فانی تبدیل می‌گردد. هری، در طول این کتاب، به عنوان شخصی کاملاً عاقل و بالغ، راه صحیح را پیدا می‌کند و سرانجام با استفاده از هوش و ذکاوت خود و چوبدستی برتر (چوبدستی دامبلدور که ولدمورت آن را تصاحب کرد)، در دوئلی موفق می‌شود ولدمورت را نابود کرده و جامعه جادوگری را رهایی بخشد.
در موخرهٔ کتاب هفت و مصاحبه‌های رولینگ پس از آن، متوجه می‌شویم که هری نوزده سال بعد، دربخش کارآگاهان وزارت سحر و جادو مشغول کار است. هری با جینی ویزلی ازدواج کرده و صاحب سه فرزند می‌شود که نام آن‌ها را «جیمز سیریوس» (به یاد پدر و پدرخوانده‌اش)، «آلبوس سوروس» (به یاد دو مدیر شجاع هاگوارتز) و «لی‌لی لونا» (به یاد مادرش) می‌گذارد. رولینگ هیچگاه اشاره نکرده که آیا او برای اتمام سال هفتم به هاگوارتز بازمی‌گردد یا خیر ولی گفته‌است که می‌تواند او را در حال سخنرانی‌هایی دربارهٔ جادوی سیاه در هاگوارتز ببیند.
به گفته کتاب‌ها و افرادی که با هری برخورد می‌کنند، ظاهر هری بسیار شبیه پدرش است (به ویژه صورت، دهان و ابرویش) البته چشمانش شبیه مادرش است و موهایش نیز همانند پدرش نامرتب و در قسمت عقب کمی برجسته‌است. از طرفی چشمان هری همانند مادرش به رنگ سبز فندقی است. دارای بدن ظریف و لاغری است. وی زخمی به شکل صاعقه در روی پیشانی و بالای چشم راست خود دارد که یادگار زمانی است که ولدمورت در کودکی به قتل وی اقدام کرد. این ظاهر، با عینکی با قاب کاملاً گرد که از چند جا شکسته‌است و هری آن را همیشه به چشم می‌زند کامل می‌شود.