moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از توانایی‌های ام‌ال معمولاً در طراحی زبان بکار برده می‌شود (کامپایلرها، استفاده برای تحقیقات زیستی، سیستم‌های مالی و کاربردها شامل پایگاه داده‌های شجره نامه‌ها، برنامهٔ سرویس دهنده / سرویس گیرنده نظیر به نظیر.
زبان sml را به راحتی می‌توان یادگرفت برای این کار باید ان را به یک سطح بالاتر وارد کرد که به ان یک حلقه خواندن-محاسبه-چاپ یا repl می‌گویند. این یک جلسه تعاملی است که در ان معنی عبارت‌های از پیش تعیین شده مشخص می‌شود. بسیاری از پیاده‌سازی‌های sml شامل repl می‌شود از جمله sml/nj:
$ sml
کد می‌تواند بعد از "-" وارد شود. به عنوان مثال برای محاسبه ۲*3+1:
sml با استنتاج در سطح بالا نشان می‌دهد که نتیجه دارای نوع "int" و مقدار "۷" می‌باشد.
برنامه زیر برنامه "hello.sml" است:
که با دستور زیر می‌توان ان را کامپایل کرد:
و با این دستور می‌توان ان را اجرا کرد:
مرتب‌سازی درجی برای اعداد صحیح (صعودی) است به اختصار به شرح زیر بیان می‌شود:
در اینجا ما از نشان "»" برای مرتب‌سازی در اینجا استفاده می‌کنیم: fun ins' «(num, nums) = let
نوع تابع ('insertionSort) از نوع ('a * 'a -> bool) -> ('a list) -> ('a list) می‌باشد.
مرتب‌سازی سریع از نماد "«" برای این کار استفاده می‌کند:
برنامهٔ Hello world! یک زبان تابعی، تابع فاکتوریل است. به عنوان یک ام‌ال خالص:
این فاکتوریل را به عنوان یک تابع بازگشتی با یک وضعیت پایه (base case) محدود توصیف می‌کند. این شبیه تعاریف فاکتوریل یافت شده در کتاب‌های درسی ریاضیات است. بسیاری از کدهای ML از نظر امکانات و نحو نیز شبیه ریاضیات است.
قسمتی از تعریف نشان داده شده اختیاری است و نوع این تابع را تعریف می‌کند. نشانه گذاری E: می‌تواند به عنوان عبارت E که دارای نوع t هست تلقی شود. برای مثال متغیر n، برای نوع صحیح (integer) است و نتیجهٔ اجرای fac برای n (fac(n)) هم نوع صحیح دارد.
بنابراین تابع فاکتوریل تابعی از نوع صحیح به نوع صحیح (int -> int) است. به خاطر نوع استنتاج، حاشیه‌نویسی نوع می‌تواند حذف شود و توسط کامپایلر نتیجه‌گیری شود. بازنویسی بدون درج نوع مانند مثال:
تابع همچنین وابسته به آزمون الگو است و این یک بخش مهم برنامه‌نویسی ML است. توجه کنید که پارامترهای تابع لزوماً در پرانتز نیستند اما حتماً توسط فاصله گذاری جدا شده‌اند. زمانی که متغیر ورودی تابع ۰ است، تابع نوع صحیح ۱ برمی‌گرداند، برای حلات دیگر خط دوم اجرا خواهد شد. این خط بازگشتی است و تابع را دوباره فراخوانی و اجرا می‌کند تا زمانی که به وضعیت پایه برسد.
پیاده‌سازی‌های بسیاری برای sml معرفی شده‌اند از:
تمامی این پیاده‌سازی‌ها متن-باز و مجانی هستند. دیگر هیچگونه نسخهٔ پولی از sml وجود ندارد.
Wikipedia contributors, "ML (programming language)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=ML_(programming_language)&oldid=196070433
بازی‌های آسیایی که به‌عنوانِ آسیاد نیز شناخته می‌شود، یک رویداد چند ورزشی قاره‌ای است که هر ۴ سال یکبار بین ورزشکاران کشورهای مختلف سراسر قاره آسیا توسط شورای المپیک آسیا برگزار می‌شود. این رویداد تا سال ۱۹۷۸ توسط فدراسیون بازی‌های آسیایی (AGF) برگزار می‌شد اما در نشست دهلی نو تصمیم گرفته شد که پس از آن توسط شورای المپیک آسیا (OCA) ساماندهی و برگزار شود. این بازی‌ها توسط کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) به رسمیت شناخته می‌شود و به عنوان دومین رویداد بزرگ چند ورزشی پس از بازی‌های المپیک توصیف می‌شود.
نخستین دوره این بازی‌ها در سال ۱۹۵۱ میلادی برگزار شد.
مسابقات المپیک لندن در سال ۱۹۴۸ برگزار شد. در حاشیه این رخداد بین‌المللی، طرح برگزاری بازی‌های آسیایی موسوم به المپیک آسیایی توسط «ساندهی گورو دات» رئیس کمیته المپیک هندوستان مطرح شد که مورد توافق قرار گرفت.
طبق توافق‌های صورت گرفته قرار بود نخستین دوره این بازی‌ها دو سال بعد از بازی‌های المپیک یعنی در سال ۱۹۵۰ در هندوستان برگزار شود اما این مسابقات با یک سال تأخیر در ۴ مارس سال ۱۹۵۱ آغاز شد.
۱۹۵۱- نخستین دوره المپیک آسیایی در دهلی نو، پایتخت هندوستان به انجام رسید. در اولین دوره ۱۱ کشور حضور داشتند و ایران تنها کشور خاورمیانه بود که در این رویداد شرکت داشت. در نخستین دوره ژاپن اول، هندوستان دوم و ایران سوم شدند.
۱۹۵۴- دومین دوره این مسابقات در مانیل، پایتخت فیلیپین برگزار شد. این مسابقات مصادف بود با ماجراهای کودتای ۲۸ مرداد و به همین سبب تیم ایران در این مسابقات شرکت نداشت. در این دوره از مسابقات ۱۹ کشور آسیایی شرکت کردند.
۱۹۵۸- سومین دوره این مسابقات در توکیو، پایتخت ژاپن برگزار شد. در این مسابقات ۲۰ کشور شرکت کردند که ژاپن، کره‌جنوبی و چین رده‌های یک تا سه را به خود اختصاص دادند. ایران در این دوره به مقام چهارم رسید.
در این دوره که ایران پس از یک دوره غیبت به بازی‌ها برگشت، تعداد ورزشکاران کشورها به ۲۰ کاروان افزایش یافت. این بار هم ژاپنی‌ها روی سکوی نخست، و بالاتر از کره‌جنوبی و چین قرار گرفتند تا شرق آسیا حرف اول و آخر بازی‌ها را بزند. ایران هم به رده هفتم سقوط کرد.
۱۹۶۲- چهارمین دوره مسابقات در جاکارتا، پایتخت اندوزی برگزار شد. در جريان چهارمين دوره‌ي مسابقات آسيايي در جاكارتا اندونزي اين كشور به دليل نداشتن روابط سياسي با كشور تايوان از صادر كردن رواديد براي اين كشور خودداري كرد و كشور ايران نيز كه براي دومين بار در سطح مسابقات آسيايي غايب بود، اين بار به دليل كمبود بودجه‌ي لازم به عنوان تنها بهانه‌اي كه از سوي اسدالله علم زمامدار دولت وقت آن زمان عنوان شده بود در اين دوره از مسابقات شركت نكرد وچند روز پيش از آغاز بازيها، كشور اندونزي ـ كه در آن زمان رهبريش در دست دكتر احمد سوكارنو بود ـ اعلام نمود كه به علت نداشتن روابط سياسي با حکومت خودگردان اسرائیل از دادن رواديد به ورزشكاران اين كشور معذور است تعداد کشورهای شرکت‌کننده نیز به ۱۶ کشور کاهش یافت. ژاپن بار دیگر قهرمان این مسابقات شد.
۱۹۶۶- پنجمین دوره مسابقات در بانکوک، پایتخت تایلند با حضور ۱۸ کشور در ۱۴ رشته ورزشی برگزار شد.
در این دوره ایران، چین و اسرائیل به رقابت‌ها بازگشتند. بازی‌ها را سلطان بومیپول با حضور ۱۸ کشور برای مصاف در ۱۴ رشته ورزشی افتتاح کرد. تعداد مدال‌های طلای ژاپنی‌ها باز هم از مجموع مدال‌های طلای سایر کشورها بیشتر بود. چین قهرمان شد و ایران دوباره در رده هفتم قرار گرفت.
۱۹۷۰- ششمین دوره مسابقات نیز در یک اقدام عجیب بار دیگر در بانکوک، پایتخت تایلند برگزار شد. این مسابقات قرار بود در کره‌جنوبی برگزار شود اما این کشور دچار مشکل مالی شد و تایلند پذیرفت که برای دومین بار پیاپی میزبان مسابقات باشد.
در این دوره ژاپن همچنان در صدر ورزش آسیا قرار گرفت. چینی‌ها فقط به یک مدال طلا بسنده کردند و ایران نیز با ۹ طلا که ۶تای آن در کشتی بود، در رده چهارم ایستاد.
۱۹۷۴- هفتمین دوره مسابقات در تهران، پایتخت ایران برگزار شد.
در این دوره، تیم‌هایی مثل کویت و بحرین، برای نخستین بار در مسابقات حضور یافتند تا رکورد تعداد کشورها نیز به عدد ۲۵ برسد.
ژاپن برای هفتمین دوره پیاپی باقی تیم‌ها را پشت سر گذاشت. ایران با ۳۶ مدال طلا که ۲۳ تای آن در کشتی آزاد، فرنگی و وزنه‌برداری به دست آمد، در رده دوم قاره پهناور ایستاد که بهترین نتیجه ایران در تاریخ ورزش آسیا محسوب می‌شود.
۱۹۷۸- هشتمین دوره مسابقات بار دیگر در بانکوک، پایتخت تایلند برگزار شد تا تایلند رکورددار میزبانی این مسابقات باشد. ایران در این دوره از بازی‌ها به دلیل حوادث مربوط به انقلاب، شرکت نکرد. همچنین از این دوره از بازی‌ها، اسرائیل برای همیشه از شرکت در مسابقات آسیایی محروم شد.
۱۹۸۲- نهمین دوره مسابقات در دهلی نو، پایتخت هندوستان و مبدأ این بازی‌ها با حضور ۳۳ کشور برگزار شد.
ایران پس از انقلاب در شرایطی به بازی‌ها بازگشت و برترین تیم غرب آسیا لقب گرفت که نام کشورهایی مثل قطر نیز برای نخستین بار در جمع تیم‌ها دیده می‌شد. در این دوره سرانجام، استیلای ژاپنی‌ها بر ورزش آسیا پایان یافت و چین موفق شد با اختلاف ۴ مدال طلا قهرمان شود.
۱۹۸۶- دهمین دوره را سئول، پایتخت کره‌جنوبی میزبانی کرد. در این مسابقات چینی‌ها به رکورد ۹۴ مدال طلا رسیدند و بعد از آن‌ها ورزشکاران کره‌جنوبی با ۹۳ طلا در رده بعدی قرار گرفتند.
۱۹۹۰- یازدهمین دوره مسابقات بازی‌های آسیایی در پکن، پایتخت کشور چین به انجام رسید.
در این دوره، کره شمالی نیز حضور یافت و رده سوم را به خود اختصاص داد. ایران در این دوره توانست مدال طلای فوتبال را با پیروزی بر تیم کره شمالی به‌دست آورد.
۱۹۹۴- دوازدهمین دوره را ژاپن و این‌بار شهر هیروشیما میزبانی کرد. ۴۲ کشور شرکت‌کننده با حدود ۶ هزار و ۹۰۰ ورزشکار در رقابت‌ها حضور یافتند. در این دوره کشورهای آسیای میانه هم با فروپاشی شوروی حضور یافتند و معادلات ورزش آسیا را تغییر دادند. ازبکستان به محض ورود با درخشش ایگور شکورین، طلای فوتبال را گرفت. قزاقستان هم ۲۵ طلا گرفت تا در رده سوم بایستد.
ترکمنستان، تاجیکستان و قرقیزستان اما از همان بدو ورود به صحنه ورزش آسیا تا امروز، همواره به تک‌ستاره‌های ورزش خود قناعت کرده‌اند. ایران به یُمن درخشش کشتی‌گیران خود به رده ششم دست یافت و اگر آسیای میانه‌ای‌های تازه ورود کرده نبودند، چهارم می‌شد.
۱۹۹۸- سیزدهمین دوره مسابقات برای مرتبه چهارم در بانکوک، پایتخت تایلند برگزار شد. چینی‌ها که قدرت برتر آسیا شده بودند قهرمان این دوره شدند و بعد از آن‌ها ورزشکاران کره‌جنوبی و ژاپن جایگاه خود را به عنوان برترین‌های قاره بزرگ تثبیت کردند. در این دروه ایران با کسب ۱۰ طلا در مکان هفتم قرار گرفت.
۲۰۰۲- چهاردهمین دوره بازی‌های آسیایی را شهر بوسان در کره‌جنوبی برگزار کرد. در این دوره ۷۶۰۰ ورزشکار از ۴۴ کشور شرکت داشتند. چینی‌ها بار دیگر با کسب ۱۵۰ مدال طلا خود را به عنوان طلایی ورزش آسیا معرفی کرند. ایران در این دوره به مکان دهم بسنده کرد.
۲۰۰۶- پانزدهمین دوره این رویداد آسیایی در دوحه، پایتخت قطر به انجام رسید. ۱۳ هزار نفر از ۴۵ کشور به بازی‌ها آمدند که از تعداد ورزشکاران حاضر در آخرین دوره بازی‌های المپیک نیز حدود سه هزار نفر بیشتر بود.
چین، کره جنوبی و ژاپن مثلث قدرت را تشکیل دادند و قزاقستان با پیشرفتی چشمگیر چهارم شد. ایران نیز ششم شد تا بهترین تیم غرب آسیا باشد. مرگ کیم هیونگ چیل، سوارکار کره‌جنوبی، از حوادث تلخ این بازی‌ها بود.
۲۰۱۰- شانزدهمین دوره را شهر گوانگ‌ژو در چین میزبانی کرد. در این دوره ۹۷۰۴ ورزشکار از تمام کشورهای عضو شورای المپیک آسیا، یعنی ۴۵ کشور شرکت داشتند. در این دوره از مسابقات ورزشکاران در ۴۱ رشته ورزشی به رقابت پرداختند که یک رکورد تازه محسوب می‌شد. در پایان این دوره، کشور میزبان با ۱۵۱ طلا به مقام نخست رسید.
۲۰۱۴- هفدهمین دوره مسابقات بازی‌های آسیایی در شهر اینچئون کره‌جنوبی برگزار شد. چین باز هم قهرمان شد و ایران با کسب ۲۱ نشان طلا در رده پنجم قرار گرفت. تیم ملی والیبال مردان ایران با شکست دادن تیم میزبان برای نخستین بار قهرمان بازی‌های آسیایی شد.
۲۰۱۸- هجدهمین دوره را جاکارتا، پایتخت کشور اندونزی به همراه پالم‌بانگ میزبانی کرد. جاکارتا میزبان اصلی بود و پالم‌بانگ به عنوان شهر کمک میزبان چند مسابقه در این دوره را برگزار کرد. در این دوره تیم چین، همانند چند دوره گذشته قهرمان شد و ایران هم با کسب ۲۰ نشان طلا ششم شد. تیم‌های ملی کبدی زنان و مردان ایران برای نخستین بار قهرمان شدند.
از ۴۶ کمیته ملی المپیک شرکت‌کننده در طول برگزاری بازی‌ها، ۴۳ کشور حداقل یک مدال در این رقابت‌ها کسب کرده‌اند و هنوز سه کشور باقی مانده‌اند: بوتان، مالدیو و تیمور شرقی که هنوز یک مدال هم کسب نکرده‌اند. ۳۸ کشور حداقل یک مدال طلا کسب کرده‌اند (فقط ژاپن و هند در همه دوره‌های بازی‌های آسیایی این کار را کرده‌اند)، این درحالیست که فقط ژاپن و چین دو کشوری در تاریخ برگزاری این رقابت‌ها هستند که به عنوان قهرمانی دست یافته‌اند.
جدول مدال‌ها پس از هانگژو ۲۰۲۲ به‌روزرسانی شد.
کشورهای کج نوشته شده کشورهایی هستند که در تاریخ برگزاری این رویداد حضور داشته‌اند، ولی در حال حاضر وجود ندارند.
جایزه باارزش‌ترین ورزشکار (MVP) از بازی‌های سال ۱۹۹۸ در بانکوک به فرد برگزیده داده می‌شود.
نجات‌غریق به فردی اطلاق می‌شود که در شنا کردن دارای مهارت کامل است و برای حفظ و نگهبانی از جان شناگران آموزش‌های تخصصی را دیده‌است.
انواع نجات غریق:
وظایف کلیدی یک غریق‌نجات روی کناره دریا به شرح زیر است (معمولاً مثل بخشی از یک تیم اما درجاهایی، ممکن است غریق نجات‌ها خودشان به تنهایی لازم باشد کار کنند):
غریق‌نجات‌ها باید به احیای قلبی ریوی در حد کمک‌های اولیه مسلط باشند.
غریق‌نجات‌ها ممکن است وظایف دیگری هم داشته باشند ازقبیل: اجرای قوانین یا تمیز کردن (در صورت خوب ندیدن منطقه مربوط) و تذکر دادن نکات مطلع‌کننده اساسی.
کتاب "اصول نجات غریق"، نویسندگان: شهلا ترابی فارسانی، زهره نوری
بایع‌کلا روستایی است در شهرستان نکا در استان مازندران ایران. این روستا در کیلومتر ۱۵ جاده نکا - زاغمرز، مهد تولید هلو و شلیل ایران است که هر ساله جشنوارهٔ کشوری هلو و شلیل در چند روز در این روستا برگزار می‌شود. شغل اکثر اهالی این روستا باغداری می‌باشد.https://www.ostan-mz.ir//Home/PrintPage/71052?DocType=0 مردم بایع کلا از قومیت طبری هستند. مردم بایع کلا به زبان طبری (مازندرانی) سخن میگویند.
مرسدس فیلمی ایرانی به کارگردانی و تهیه‌کنندگی مسعود کیمیایی و نویسندگی اصغر عبداللهی و مسعود کیمیایی محصول سال ۱۳۷۶ است.
اسفندیار به دلیل بیماری پدرش مأمور می‌شود تا با مرسدس بنز به جای پدرش به سفر برود. در این میان اسفندیار که می‌بیند یک اتومبیل گران‌قیمت به دست آورده سفر را یک روز عقب می‌اندازد و تصمیم می‌گیرد به اتفاق دوستانش یک روز با مرسدس خوش باشند. در طول روز اتفاق‌های ناخوشایندی برای اسفندیار و دوستانش رخ می‌دهد که همگی از مرسدس متنفر می‌شوند و اسفندیار صبح روز بعد مرسدس را به آتش می‌کشد.
کتاب صحیفه سجادیه، مجموعه‌ای از دعاها و نفرین ها و مناجات منسوب به امام چهارم شیعیان، زین العابدین علی بن الحسین است.
صحیفه سجادیه، مجموعه‌ای از ۵۴ دعا و نیایش است که سجاد املا کرده و باقر و برادرش زید بن علی آن را در دو نسخه نوشته‌اند. اولین راوی این صحیفه، متوکل بن هارون بلخی، از اصحاب جعفر صادق است. صحیفه سجادیه نخستین بار توسط ویلیام چیتیک به زبان انگلیسی ترجمه شده‌است.
این کتاب به «انجیل اهل بیت» و «زبور آل محمد» و «اخت القرآن» معروف است.معالم العلماء، ص ۱۳۵. این کتاب اگرچه در موضوع دعا و نیایش است، ولی شامل بسیاری از علوم و معارف اسلامی و عرفانی، و قوانین و احکام شرعی و مسائل حساس سیاسی و اجتماعی و تربیتی و اخلاقی است که در شکل و قالب دعا سجاد بدانها اشاره کرده‌است.
صحیفه سجادیه کامله، مجموعه‌ای از ۷۵ دعا و نیایش بوده‌است که سجاد املا کرده و باقر و برادرش زید بن علی آن را در دو نسخه نوشته‌اند. یحیی بن زید فرزند زید بن علی در ۱۲۴ق در دیدار با متوکل بن هارون بلخی، نسخه پدرش را در اختیار او گذاشت تا به پسرعموهایش محمد و ابراهیم، فرزندان عبدالله محض بدهد.حسینی طهرانی، امام‌شناسی، ج۱۵، ص۲۰۳–۱۸۴.
متوکل بن هارون از اصحاب جعفر صادق است و می‌گوید: «از من ۱۱ دعا ساقط شده و من ۶۴ دعا را روایت می‌کنم». متوکل مجموعه‌ای را که در اختیار داشته به جعفر صادق عرضه کرده و با نوشته محمد باقر مقابله می‌کند و هیچ تفاوتی بین آنها نمی‌یابد. او از مجموعه ۷۵ دعای صحیفه، ۶۴ دعا را می‌نویسد که در مجموعه حاضر تنها ۵۴ دعای آن موجود است.
در روایت محمد بن احمد بن مسلم مطهری فقط ۵۴ دعا چنان‌که امروزه هم از صحیفه می‌بینیم موجود است؛ بنابراین از اصل صحیفه ۲۱ دعا افتاده‌است و در حال حاضر آنچه از صحیفه کامله سجادیه باقی‌مانده‌است، همین ۵۴ دعاست.
صحیفه از پر نسخه‌ترین کتابهای حدیثی است. نسخه‌های خطی این کتاب در ایران بیش از سه هزار نسخه است اگر چه بسیاری از این نسخ، برگرفته از نسخه مجلسی اول است و بدین سبب این نسخه‌ها تفاوت چندانی با هم ندارند. مجلسی اول تعداد طریق خود به صحیفه را بیش از ۶۵۰ هزار طریق می‌داند.بحار الانوار الانوار، ج ۱۱۰، ص ۶۱.
صحیفه سجادیه نخستین بار توسط ویلیام چیتیک به زبان انگلیسی ترجمه شده‌است.
با توجه به این که از ۷۵ دعای صحیفه سجادیه، ۲۱ دعا از دست رفته‌است، تعدادی از علمای بزرگ شیعه تلاش کرده‌اند با جستجو در کتاب‌های روایی و آثار به جا مانده از اصحاب، به تعدادی دیگر از ادعیه منتسب به زین العابدین دست یابند. برخی از کتبی که این دعاهای اضافه‌تر را جمع‌آوری کرده‌اند، که «مستدرک صحیفه سجادیه» نامیده می‌شوند، عبارت‌اند از:
حواشی و شروح زیادی بر این کتاب نوشته شده که تعدادشان از شصت تجاوز می‌کند و از آن جمله:
در سال ۱۳۵۳ هـ.ق. آیت الله مرعشی نجفی (از مراجع تقلید شیعه) نسخه‌ای از صحیفه سجادیه را برای علّامه جوهری طنطاوی (دانشمند اهل سنت و مفتی اسکندریه و مؤلف تفسیر معروف «الجواهر فی تفسیر القرآن») به قاهره فرستاد. وی پس از دریافت و تشکر از چنان هدیه‌ای گرانبها و ستایش فراوان در پاسخ نوشت:
آیه الله مرعشی در پاسخ به نامهٔ علامه طنطاوی تعدادی از شروح صحیفهٔ سجادیه را نام برده و به همراه آن کتاب «ریاض السالکین» و برخی کتب دیگر را برای وی ارسال می‌دارد که این بار نیز علامه طنطاوی از این نامه خوشحال شده، می‌نویسد:
البته در گذشته این کتاب توسط دانشمندان دیگر اهل سنت که به آن دست یافته‌اند هم مورد توجه و استفاده واقع شده‌است: ابن جوزی در خصائص الائمه، ابن ابی‌الحدید در شرح نهج‌البلاغه، و حافظ سلیمان بن ابراهیم القندوزی در ینابیع المودةسلیمان بن ابراهیم قندوزی، ینابیع المودة، ج ۱–۲، ص ۵۹۹. از صحیفه سجادیه نام برده، بخش‌هایی از دعاهای آن را نقل نموده‌اند. شیخ سبط بن جوزی پس از مطالعه و دقت نظر در صحیفه سجادیه می‌نویسد:
ظهیرالدّین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی (۵۵۰–۵۹۸ ه‍.ق) از جملهٔ قصیده‌سرایان ایرانی ادب فارسی در سدهٔ ششم است. فاریابی در مقبرةالشعرای تبریز به خاک سپرده شده‌است.
ظهیر از شاعران استاد و سخن‌سرایان بلیغ پایان سدهٔ ششم و یکی از بزرگان قصیده و غزل است که در تحول غزل نقش مهمی را ایفا کرده‌است. سخن او روان و پر از معانی دقیق و در عین حال فصیح و دارای معانی و الفاظ صریح است.
ظهیر را در تحول غزل فارسی واسطهٔ انوری و سعدی می‌دانند. زبان صاف و روان و هموارش در غزل که زبانی واسطه بین سبک خراسانی و سبک عراقی است راه را برای ظهور سعدی هموار ساخت. در واقع ظهیر فاریابی با قصاید و غزلیات شیوا و روان خود یکی از مؤثرترین شاعران حد واسط این دو سبک در تحول سبک عراقی به‌شمار می‌آید.
ظهیرالدین بن محمد فاریابی یکی از استادان مسلم شعر فارسی و یکی از کسانی است که در تحول شعر فارسی نقش بزرگی ایفا کرده‌است. نامش به نوشتهٔ اکثر تذکره نویسان ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد بوده‌است که تقریباً در حدود سال ۵۵۰ هجری درفاریاب تولد یافته‌است. شواهدی که ازدیوان او در دست است، نیز این تخمین را تقویت می‌بخشد. تولد شاعر مقارن با دوره‌ای بوده‌است که بعد از درگذشت سلطان سنجر در دیار خراسان و اطراف آن پدید آمده بود.
عهد کودکی و جوانی ظهیرالدین فاریابی در زادگاهش فاریاب و بعد در نیشابور گذشت و او در این مدت به کسب علوم واطلاعات مختلف علمی و ادبی اشتغال داشت. او بعد از آنکه در زادگاهش فاریاب علوم متداول زمان خود را فراگرفت، به‌خاطر تحصیل بیشتر علوم به نیشاپور که در آن وقت از مراکز علمی ـ فرهنگی محسوب می‌شد، رفت و در آنجا به فراگیری علوم و ادب پرداخت، شاعر با فضلا و شعرای آنجا آشنا شد و به سرودن پرداخته، در نیشاپور به مدح عضدالدین طغانشاه بن مؤید آی آبه آغاز کرد و گویا این نخستین کسی بود که ظهیر او را مدح گفته‌است.دیوان ظهیرالدین فاریابی، تصحیح، تحقیق و توضیح استاد فقید دکتر امیرحسین یزدگردی، به اهتمام دکتر اصغر دادبه، تهران، نشر قطره، ۱۳۸۰ شاعر به مدت توقف خود در نیشابور در یکی از اشعارش اشاره کرده‌است:
این بیت از قطعه‌ای است که به طغانشاه بن مؤید آی آبه خطاب کرده‌است و ظهیر در آخر عهد همین پادشاه یعنی سال ۵۸۲ هجری به این شهر آمده و در آنجا از حرص اندوختن علم و ادب، سکونت اختیارکرده باشد.
بُزکَشی (کشیدن بز) یک بازی سنتی گروهی است که سوار بر اسب انجام می‌شود.
بزکشی در میان اقوام شمال افغانستان از زمان سکاها تا دهه‌های اخیر، به‌عنوان میراثی از دوران گذشته باقی مانده‌است.G. Whitney Azoy, Buzkashi: Game and Power in Afghanistan, Third Edition. Waveland Press 2011. pp.3-4.G. Whitney Azoy, Buzkashi: Game and Power in Afghanistan, 2nd ed. (2002), In: Academic Dictionaries and Encyclopedias "buzkashi"
در زمان حاکمیت رژیم طالبان، بزکشی در افغانستان توسط این رژیم متوقف شده‌بود، چرا که آن را بیشتر به دلیل بازی با لاشه یک حیوان حلال گوشت، کاری غیراخلاقی می‌دانستند. بعد از شکست طالبان، انجام این بازی دوباره آغاز گردید.
این بازی در میان بیشتر اقوام افغانستان رایج است. در شمال افغانستان علاقه‌مندان زیاد داشته و به عنوان ورزشی فرهنگی در میان این مردم شناخته می‌شود. در حال حاضر به جز ولایات جنوبی در ۲۸ ولایت افغانستان تیم‌های منتخب وجود دارد.
شیوهٔ انجام بازی به این صورت است که عده‌ای اسب سوار برای جابجا کردن لاشه یک بز یا گوساله تازه ذبح شده با هم به رقابت می‌پردازند. سوارکاران باید لاشه بز را در حین سوارکاری از روی زمین برداشته و آن را با پیشی گرفتن از رقبا در محل مشخصی که معمولاً یک دایره علامت‌گذاری شده در زمین بازی است بر زمین بگذارند. بازیکنان بازی بزکشی که در افغانستان چاپ‌اندازسلطانی، آرزو: مسابقات بزکشی در هرات با حضور ۳۰ چاپ‌انداز . در رادیو کلید. چهاردهم دلو ۱۳۸۸ نامیده می‌شوند گاه برای کسب مهارت به سال‌ها تمرین نیاز دارند.
لاشه مورد استفاده در بزکشی معمولاً ذبح شده و دست و پاهایش از زانو به پایین قطع می‌شود. لاشه را برای سفت شدن حدود ۲۴ ساعت قبل از بازی در آب سرد می‌خوابانند. گاهی برای افزودن بر وزن لاشه درون آن را پر از سنگ می‌کنند.
بنا بر نوشته دانشنامه ایرانیکا بزکشی در افغانستان از حمایت دولت‌های متوالی برخوردار بوده‌است به نحوی که در زمان محمد ظاهرشاه (تا ۱۹۷۳) این مسابقات هم‌زمان با جشن تولد شاهنشاهی برگزار می‌شد. رژیم‌های بعدی تاریخ مسابقه را به سال‌روز سازمان ملل متحد تغییر دادند. در شمال افغانستان حداقل قبل از عملیات نظامی ویژه شوروی در ۱۹۷۹، تا چند صد سوارکار می‌توانستند هم‌زمان با هم در نوع خاصی بزکشی که در زبان دری به توده‌برآئی معروف است به رقابت بپردازند. این رقابت در جشن‌های عروسی و ختنه‌کنان رایج بود. سوارکاران بزکشی که به نام چاپ انداز یاد می‌شوند مردانی بسیار قوی هستند که خوراک آن‌ها بیشتر مواقع شوربای گوشت است. در مسابقات پر هیجان بز کشی کسی که می‌خواهد بز را از زمین بالا کند یا در حال انتقال به دایره حلال باشد، دیگران حق شلاق زدن بزکش را دارند. در یک مسابقه، یک چاپ انداز با مهارت، امکان دارد صدها شلاق بخورد تا بز از دستش بیفتد. به منظور پیشگیری از این گونه آسیب‌ها، چاپ اندازها، اخیراً دارای کلاه محافظ و ساق بند و زانو بند هستند و در قدیم لباس زیاد می‌پوشیدند. روس‌ها آن را در کشورهای آسیای میانه جزء بازی‌های خشن و ممنوع اعلام کرده بودند. در این بازی امکان شکستن دست و پا زیاد است و بعضاً چاپ اندازها جان خود را از دست می‌دهند. مشهورترین پهلوان بزکش در تاریخ افغانستان تاش پهلوان (به معنای پهلوان سنگی) نام داشت. قد این مرد دو متر، وزنش ۱۹۰ کیلو و در زیبایی خود شهرت داشت. این مرد در سال ۱۳۶۰ به دست دشمنانش به قتل رسید.
در شمال افغانستان خان‌های بزرگی وجود دارند که دارای چندین هزار گاو و بز و گوسفند هستند. این خان‌ها در پی رقابت بین همدیگر، جوانان قوی را در سنین ۱۴ تا ۱۸ سالگی تحت تمرین چاپ اندازی قرار می‌دهند. این جوانان برای چندین سال در خط دوم یا عقبی تمرین داده می‌شوند تا چاپ اندازهایی ماهر شوند. خان‌ها کوشش می‌کنند که برای این منظور بهترین اسب را تدارک ببینند. برای نگهداری اسب‌ها چندین نفر را استخدام می‌کنند که به نام مهتر یاد می‌شوند.
مقررات ورزش بزکشی
در سال ۱۳۹۵ فدراسیون بزکشی افغانستان قوانینی را در پی اعتراض حامیان حقوق حیوانات وضع نمود؛ مثلاً اینکه به جای لاشه بز یا گوساله از جسم بی جان با وزن معادل ۵۰ کیلوگرم استفاده شود. اما این قوانین چندان رعایت نمی‌شوند.
کشورهایی چون تاجیکستان، ازبکستان، ترکمنستان، قرقیزستان و قزاقستان پس از آزادی و استقلال از دولت شوروی، بزکشی را در کشور خود رواج دادند که کم‌کم در حال گسترش است. احتمال اینکه در آینده ای بسیار نزدیک مسابقات جهانی بزکش بین ۸ تا ۱۰ کشور آسیای میانه به راه انداخته شود، زیاد است و تماشاچیان خاص خود را دارد. و مانند جشن دیواری هند، گاو بازی در اسپانیا و جنگ بادمجان رومی، بزکشی نیز به دنبال جهانی شدن است.اسب سوار نوشته دالتون ترمبو سال ۱۹۷۱ که هالیوود از آن فیلم به نام هارس من تهیه نموده‌است
بزکشی در چندین فیلم سینمایی به نوعی حضور داشته‌است. هالیوود در ۱۹۷۰ فیلمی با نام سوارکاران با بازی آنتونی کویین، عمر شریف و جک پالاس بر اساس داستانی از ژوزف کسل دربارهٔ بزکشی ساخت. فیلم هندی خدا گواه با یک صحنه بزکشی آغاز می‌شود. در صحنه‌های ابتدایی فیلم رامبو ۳ نیز بزکشی حضور دارد. در فیلم کابل اکسپرس (۲۰۰۶) نیز صحنه‌ای از بزکشی دیده می‌شود. در سال ۲۰۱۲، فیلمی در سینمای هالیوود ساخته شد به نام Buzkashi Boys که نمایان گر بازی بزکشی در افغانستان است.
عکسهای بزکشی روی فلیکر
هونولولو مرکز ایالت هاوایی در ایالات متحده آمریکا است.
شهر هونولولو پایتخت جزایر هاوایی و بزرگترین بندر هاوایی است. با ایالات متحده آمریکا و کشورهای شرق دور و استرالیا با خطوط دریایی و هوایی گسترده‌ای مرتبط است.
هونولولو به معنای «بندرگاه پناهگاه» یا «بندر آرام» در هاوایی است. نام قدیمی آن، کو، تقریباً منطقه ای از خیابان نوآنو تا خیابان آلاسکا و از خیابان هتل تا خیابان کویین را در بر می‌گیرد، که قلب منطقه فعلی مرکز شهر است. مطلوبیت این شهر به عنوان یک بندر رشد و اهمیت تاریخی آن را در مجمع الجزایر هاوایی و منطقه وسیع اقیانوس آرام گزارش می‌کند. هونولولو از سال ۱۸۴۵ به عنوان پایتخت جزایر هاوایی، اولین پادشاهی مستقل هاوایی و پس از ۱۸۹۸ قلمرو ایالات متحده و ایالت هاوایی است. این شهر پس از حمله ژاپن به پرل هاربر در نزدیکی پرل هاربر در ۷ دسامبر ۱۹۴۱، که باعث ورود قاطع ایالات متحده به جنگ جهانی دوم شد، به رسمیت شناخته شد. بندرگاه یک پایگاه بزرگ دریایی است و میزبان ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده، بزرگترین فرمانده نیروی دریایی جهان است.
آب و هوای گرمسیری مطلوب، مناظر طبیعی غنی و سواحل گسترده هونولولو آن را به مقصدی محبوب جهانی برای گردشگران تبدیل کرده‌است. از ژانویه ۲۰۲۰، این شهر بیشترین بازدید کننده را از هاوایی، روزانه بین ۲۳۰۰۰ تا ۳۸٬۰۰۰ پذیرایی می‌کند. گرچه انزوای نسبی هونولولو از بقیه ایالات متحده به هزینه‌های بالای زندگی کمک می‌کند، همچنین بر اساس مراقبت‌های بهداشتی، ایمنی، آموزش، فرهنگ و سایر معیارها، در چندین رتبه قابل سکونت در جهان عملکرد خوبی دارد. بر اساس شاخص جهانی قابلیت زندگی در سال ۲۰۱۹، از بین ۱۴۰ شهر در سراسر جهان رتبه ۲۲، بالاترین رتبه در میان شهرهای آمریکا را دارد. این شهر همچنین دومین شهر امن ایالات متحده است.
شهر هونولولو در وسط جلگه‌ای تنگ میان کرانه اقیانوس آرام و رشته کوه‌های کولو قرار گرفته، برخی از نقاط مرتفع نیز در قلمرو مناطق شهری هونولولو قرار دارد. از جمله "کوه تنتالوس" (Mount Tantalus) که در دامنه‌هایش باغ‌های عمومی زیبا احداث گردیده‌است.
شهر هونولولو در جزیره اوآهو (از جزایر هاوایی) نخست به صورت دهکده‌ای بود که از ۱۷۹۴ به صورت بندری شناخته شد. چند سال بعد بندری مهم و معتبر گردید. وقتی سلطان کامه هامه‌ها مقر حکومت خود را در نزدیکی این شهر قرار داد بیش از پیش شهر رونق گرفت. کالاهایی که در این شهر تولید می‌شد به خارجیان فروخته و کالاهای مورد مصرف از آنها خریداری می‌شد. علاوه بر این سلطان با دریافت عوارض بندری بر درآمد شهر افزود و شهر روز به روز ترقی می‌یافت.
در سال ۱۸۲۵ بیشتر داد و ستد تجاری هاوایی در شهر هونولولو انجام می‌شد. در سال ۱۸۵۰ تأسیس شد. چون در سال ۱۹۵۹ کشورهایی تشکل یافت، پایتخت هاوایی گردید.
مدارک مربوط به اسکان نخستین هونولولو توسط مهاجران اصلی پلینزی به مجمع الجزایر از تاریخ و مصنوعات شفاهی حاصل می‌شود. اینها نشان می‌دهد که در قرن یازدهم هونولولو در آن ساکن شده‌است. پس از آنکه کامامهه اول اوهاهو را در نبرد نوسانو در نوشوانو پالی فتح کرد، وی در سال ۱۸۰۴ بارگاه سلطنتی خود را از جزیره هاوایی به وایکو منتقل کرد. بارگاه وی در ۱۸۰۹ به مرکز فعلی هونولولو منتقل شد. پایتخت در سال ۱۸۱۲ به Kailua-Kona بازگشت.
رونق اقتصادی و گردشگری به دنبال دولت، رشد سریع اقتصادی را در هونولولو و هاوایی به ارمغان آورد. سفرهای هوایی مدرن، از سال ۲۰۰۷، سالانه ۷٫۶ میلیون بازدید کننده به این جزایر وارد می‌کند که ۶۲٫۳ درصد از آنها وارد فرودگاه بین‌المللی هونولولو می‌شوند. امروزه هونولولو شهری مدرن با ساختمانهای بلند مرتبه متعدد است و وایکوکی با هزاران اتاق هتل، مرکز صنعت گردشگری در هاوایی است. شرکت مشاوره ای مرکر انگلیس، در ارزیابی سال ۲۰۰۹ «که برای کمک به دولت‌ها و شرکت‌های بزرگ در تعیین کارمندان بین‌المللی انجام شده‌است»، هونولولو را از نظر کیفیت زندگی در رتبه ۲۹ جهانی قرار داد. این بررسی با ثبات سیاسی، آزادی شخصی، سرویس بهداشتی، جرم، مسکن، محیط طبیعی، تفریح، امکانات بانکی، در دسترس بودن کالاهای مصرفی، آموزش و خدمات عمومی از جمله حمل و نقل انجام شده‌است.
دانشگاه هاوایی، موزه اسقفی (تأسیس ۱۸۹۹) و موسسات علمی مهم متعددی از جمله بنیادهای علمی آن است. کارخانه تصفیه شکر نیز دارد. بندر پرل هاربر نیز در نزدیکی این شهر قرار دارد.
Honolulu currently has 29 خواهرخواندگی (شهرها):
شهر پل‌سفید مرکز شهرستان سوادکوه واقع در استان مازندران است. پل‌سفید همچنین نام پلی در داخل این شهر است. مردم پل‌سفید از قومیت طبری هستند و به مازندرانی صحبت می‌کنند. شهر پل‌سفید از جنوب به روستای ورسک و از شمال به شهر زیرآب راه دارد. جاده فیروزکوه و راه‌آهن مازندران از این شهر می‌گذرد و راه دسترسی به خانه رضاشاه پهلوی در این شهر قرار دارد. ایستگاه راه‌آهن پل‌سفید مهمترین ایستگاه تعمیرات دیزل راه‌آهن شمال ، دارای سینی دوار و قطار آتش نشانی و امداد و نجات است.
نام این شهر گرفته از پلی سنگی است که دو طرف رود تلار را به هم وصل می‌کند. این پل زمان شاه عباس و در بیست و پنجمین سال سلطتنتش (۱۰۲۱ ق) در مسیر راه شاه عباسی، که اصفهان را به مازندران وصل می‌کرد، ساخته شد. چون سنگ به کار رفته در پل به رنگ سفید بود، این نام را برای شهر انتخاب کردند.
ناصرالدین شاه قاجار که در سفر به مازندران در سال ۱۸۶۵میلادی از پل‌سفید عبور کرده بود، از آن به عنوان یکی از منازل جادهٔ شاه‌عباسی یاد می‌کند. بنابر مشاهدات وی پل قدیمی پل سفید «سه، چهار دهانه» داشته‌است. اگر گفته ناصرالدین شاه را موثق بدانیم، این پل می‌بایست پس از این تاریخ مرمت شده باشد، زیرا رابینو که در حدود سال ۱۹۰۹ میلادی میلادی پل را دیده، آن را با دو دهانه وصف کرده‌است. افضل‌الملک، از مورخان دورهٔ قاجار در شرح سفر خود به مازندران در ۱۳۳۱قمری، از پل سفید و قهوه‌خانه‌ای در کنار آن یاد کرده‌است.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر برابر با ۸٬۷۹۴ نفر جمعیت بوده‌است. البته با احتساب جمعیت روستاهای اطراف حدود ۱۱۰۰۰ نفر در منطقه شهری پل سفید زندگی می‌کنند.مردم پل سفید به گویش سوادکوهی که گویشی از زبان مازندرانی است صحبت می‌کنند. مردم پل‌سفید از قومیت طبری هستند پل سفید علاوه بر جمعیت بومی مهاجرانی نیز از منطقه دودانگه ساری و شهمیرزاد دارد.
مهدی تقوی قهرمان کشتی جهان در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱ اهل این شهر است از دیگر مشاهیر این شهر می‌توان به مجتبی عابدینی اولین مدال آور شمشیربازی ایران در جهان و حبیب‌الله بدیعی ویولونیست چیره‌دست ایرانی اشاره نمود.
پل‌سفید شهری کوهستانی و دره‌ای است که در امتداد رودخانه تالار (مشهور به تلار) واقع شده‌است که این مسئله زیبایی خاصی به این شهر بخشیده‌است و می‌توان با برنامه‌ریزی مناسب این شهر را به قطب گردشگری تبدیل کرد. شهر پل‌سفید به علت شرایط توپوگرافی پله‌های زیادی دارد و به شهر پله‌ها شهرت دارد به ازای هر نفر در این شهر یک پله وجود دارد. از مناطق دیدنی شهر پل‌سفید و اطراف آن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
شهر پل سفید به هفت منطقه و ۱۸ محله تقسیم می‌شود. محله‌های این شهر عبارتند از شهرک آزادمهر، شهرک فرهنگیان۳، میارکلا، امیرده، شهرک قدس، جاده ساحلی، خیابان امام، کبود دره، کوی معدن، کندوان، ملاجیلم، فرمانداری، استلک، شهرک فرهنگیان۲، شهرک فرهنگیان۱، تأمین اجتماعی، ازاندره و للوک.
این شهر نام خود را از پلی تاریخی به همین نام گرفته‌است. این پل که توسط شاه عباس صفوی ساخته شده‌است، تا چند دهه گذشته، از مهمترین پل‌های مسیر فیروزکوه به قائم شهر (شهر شاهی) بوده‌است.سفرنامه مازندران. رضاشاه پهلوی. مرکز پژوهش و نشر فرهنگ سیاسی دوران پهلوی. ۲۵۳۵
دانشگاه پیام نور واحد پل سفید و دانشگاه آزاد اسلامی واحد سوادکوه در شهرک توریستی آزادمهر این شهر مراکز آموزش عالی واقع در پل سفید هستند.
عکس هوایی پل سفید
سی‌ای‌آر-۱۵ یا کلت کماندو نام تجاری مسلسل سبک کالیبر ۵٫۵۶ تفنگ ای‌آر-۱۵ ساخت شرکت "کلت" ایالات متحده است.
اولین مدل این سلاح که در واقع مدل کوتاه شده سلاح ام-۱۶ است در سال ۱۹۶۵ (میلادی) ساخته شد. کلت کماندو برای استفاده "نیروهای ویژه" آمریکا که در ویتنام می‌جنگیدند طراحی شد. بدین شکل که با کاهش طول لوله سلاح ام-۱۶ از ۵۱۰ میلی‌متر به ۲۵۵ میلی‌متر و کوتاه کردن قنداق آن به میزان ۷۶ میلی‌متر در مجموع ۳۳۰ میلی‌متر از طول سلاح کاسته شد.
سربازان آمریکایی مستقر در ویتنام که از سنگینی و طول زیاد سلاح ام-۱۶ خسته شده بودند، به سرعت این سلاح را پسندیدند. به همین دلیل ارتش آمریکا در صدد ارتقای این سلاح و تولید نمونه مخصوص آن برای یگان‌های "هوابرد" و "چترباز" خود برآمد.
کوتاه کردن لوله سلاح باعث بروز مشکلاتی شد. از جمله صدای حاصل از شلیک این سلاح بسیار بلند بود و باعث سنگین شدن گوش سربازان می‌شد. همچنین به علت کوتاه شدن لوله، شعله حاصل از احتراق باروت بسیار قویتر شده بود که باعث سوختن صورت تیرانداز یا دیده شدن تیرانداز توسط افراد دشمن در شب می‌شد. کارخانه کلت هردوی این مشکلات را با نصب یک شعله پوش درازتر (برای مخفی کردن شعله) و یک روپوش استوانه‌ای جدید که حکم یک جاذب صدا را نیز ایفا می‌کرد حل کرد. به این ترتیب کلت کماندو مدل ۶۰۹ متولد شد. ارتش آمریکا این سلاح را با کد XM-۱۷۷E۱ معرفی کرد.
در سال ۱۹۶۷ (میلادی) کارخانه کلت با ایجاد کمی افزایش در طول لوله سلاح، طول آن را به ۲۹۲میلیمتر رسانده و آن را با مدل XM-۱۷۷E۲ معرفی کرد.
به مرور با ایجاد تغییرات جزئی مانند حذف دستگیره حمل، تجهیز به ریل مخصوص نصب دوربین و اضافه کردن "مکانیزم سه تیر"؛ مدل‌های جدیدتری مانند M-۱۶A۲، M-۱۶A۱ و M-۱۶A۳ تولید شدند.
به علت گستره وسیع مدل‌های بهینه سازی شده و تکامل یافته مسلسل کلت کماندو نمی‌توان حد و مرزی را برای مدل‌های جدید آن تعریف کرد. خصوصاً آنکه بسیاری از مدل‌های بهینه سازی شده این سلاح دارای مشخصات محرمانه می‌باشند.
مدل M۴ این سلاح شناخته شده‌ترین گونه جدید آن است. مسلسل دستی ام۴ به علت داشتن وزن کمتر، خوشدستی قابل قبول و قابلیت‌های بیشتر حتی از مدل‌های پیشین کلت کماندو نیز بهتر ظاهر شد. چنانچه سری اول تولید شده آن به سرعت به فروش رفت. "نیروهای ویژه هوابرد آمریکا"، اف‌بی‌ای، "اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا (DEA)" و ''واحد مخصوص کماندوهای دریایی" موسوم به "SEAL" به سرعت در لیست مشتریان این محصول قرار گرفتند.
بخش "تحقیق وتوسعه نیروی دریایی آمریکا" برای افزایش کارآیی و قابلیت‌های این سلاح یک مجموعه مخصوص موسوم به SOPMOD را ارائه کرده که با افزودن آن به سلاح ام۴ مسلسلی تقریباً تکمیل و بی عیب و نقص به دست می‌آید. این مجموعه شامل دستگیره قبضه‌ای جلوی سلاح، انواع دوربین‌های فروسرخ و نشانه روی، صداخفه کن، دستگاه نارنجک انداز مدل M-۲۰۳ بهینه سازی شده با لوله کوتاهتر، دستگاه نشانه روی لیزری، مگسک نشانه روی بهینه سازی شده در جلو و عقب و چراغ قوه پر نور زنون (Xenon) است.
سلاح ام۴ مجهز به کیت SOPMOD را می‌توان مطلقاً بهترین و تکمیل‌ترین مسلسل سبک کالیبر ۵.۵۶ موجود در تمامی ارتش‌های جهان دانست. کشورهای تایوان، انگلیس، آفریقای جنوبی و اسراییل این سلاح را در تیراژ بالایی خریداری کرده و بکاربرده‌اند.
گرچه مسلسل XM۸ ساخت شرکت "هکلر اند کخ" در ردیف کلت کماندوهای ساخت شرکت کلت قرار نمی‌گیرد؛ ولی از آنجا که به سرعت جایگزین پیر کارکشته آمریکایی‌ها یعنی ام۴ می‌شود؛ جا دارد در اینجا به‌طور مختصر به آن بپردازیم.
این جنگ افزار را می‌توان تصویری از آینده جنگ افزارهای فردی دانست. اکس‌ام۸ در واقع خانواده‌ای از جنگ افزارهایی با طول لوله‌های متفاوت جهت برآورد نیازهای عملیاتی مختلف است. هر مدل اکس‌ام۸ را می‌توان در کمتر از ۱۰ دقیقه(بسته به نیازهای مأموریتی) به نمونه‌ای دیگر تبدیل نمود. هر سرباز می‌تواند با توجه به نیازهای خود تجهیزات و متعلقات اضافی اکس‌ام۸ را کم یا زیاد کند. جالب اینجاست که علاوه بر لوله امکان ایجاد تغییرات در باقی قسمت‌های تفنگ نیز وجود دارد. نارنجک انداز تک تیر ۴۰میلیمتری و یک مدول کالیبر ۱۲ سبک وزن را می‌توان بدون نیاز به هیچ وسیله جانبی روی تفنگ نصب و از آن جداکرد.
خانواده اکس‌ام۸ دارای نمونه کوتاه ۹اینچی، نمونه کارابین ۵/۱۲ اینچی، یک نمونه شارپ شوتر ۲۰ اینچی و یک نمونه تفنگ خودکار است. این ترکیب گسترده به اکس‌ام۸ اجازه می‌دهد که بتواند جایگزین گستره وسیعی از جنگ افزارهای کنونی از هفت تیر ام-۹ تا تفنگ M۲۴۹ شود.
گفته می‌شود نمونه کارابین ۵/۱۲ اینچی اکس‌ام۸ حدود ۲۰درصد سبکتر از ام-۴های کنونی است. ضمن اینکه در زمینه اطمینان پذیری، به ویژه در مناطق پرگردوغبار وسادگی تعمیر و نگهداری نیز برتر از آن خواهد بود.
۱-ماهنامه جنگ افزار / شماره ۸ / تفنگ کلت کماندو XM-۱۷۷
۲-ماهنامه جنگ افزار / شماره ۹ / کلت کماندو M۴
۳-ماهنامه جنگ افزار / شماره ۲۳ / نسل جدید کارابین‌ها
مقاله درباره اسلحه M۴ به زبان انگلیسی
خط استرانجیلی، سطرنجیلی، اسطرانجلادهخدا، اسطرانجلا خطی از خطوط الفبای سریانی و بهترین و شیواترین و قدیمیترین خطوط سریانی بوده‌است، که به سریانی کلاسیک نیز موسوم است. واژهٔ سریانی ("ʾEsṭrangēlā" "اِسْطْرَنگِلا") از یونانی به معنی «مدور» گرفته شده‌است. در نوشتن اناجیل اولیه سریانی از این خط استفاده می‌شده‌است. مانی در نگارش آثار خود از نوعی خط تحول یافته سریانی استفاده کرده‌است، که به خط مانوی مشهور است.
الفبای سریانی در خط سطرنجیلی از حروف زیر تشکیل شده‌است. شکل بعضی حروف مثل نون، میم و کاف در انتهای کلمه متفاوت است.
خط سُغدی توسط سغدی‌ها که قومی ایرانی بودند در سغد استفاده می‌شد. الفبای سغدی بر گرفته از خط سریانی و از تبار خط آرامی می‌باشد. این خط همانند نوشته‌های کهن بر روی پاپیروس است. شمار بسیاری از متنهای بودایی، مانوی، نسطوری و زرتشتی و نیز نوشته‌های غیر دینی چون نقش بر روی سکه‌ها، سنگ‌نبشته‌ها و سندهای قانونی بدین خط نوشته شده‌اند. خط سغدی افقی و از چپ به راست نوشته می‌شد، ولی شاید با تأثیر خط چینی بوده که این خط را به ریخت عمودی نیز نوشته‌اند، با این تفاوت که در چینی نخستین سطر در سوی راست صفحه نوشته می‌شد و در سغدی نخستین سطر را در سوی چپ صفحه می‌نوشتند. خط مغولی کنونی نیز هنوز همین شیوه نگارش عمودی سغدی را به کار می‌برد.
هر چند سغدی در ابتدا توسط اقوامی ایرانی مورد استفاده قرار می‌گرفت. این خط توسط اقوام ترک اقتباس گردیده و مورد استفاده قرار گرفته است و اولین متون ترکی با استفاده از الفبای سغدی نوشته شده است. الفبای اویغوری باستانی و منچوری نیز از سغدی اقتباس شده است.
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Sogdian_alphabet
قطع‌نامه چهارمین دفتر شعر احمد شاملو است. این دفتر شامل چهار شعر است.
چاپ اول این کتاب در ۱۳۳۰ با مقدمه‌ای از فریدون رهنما با نام مستعار چوبین منتشر شد و چاپ دوم، سی سال بعد در ۱۳۶۰ که علاوه بر مقدمهٔ چاپ اول مقدمهٔ دیگری از ع. پاشایی را نیز داراست. پس از آن چاپ‌های متعددی از آن منتشر شده‌است.
شاملو در مورد نام کتاب در یادداشت‌ها و توضیحات می‌گوید: «عنوانِ این شعر، نخست شعرِ سفیدِ غفران بود که بعد به قطع‌نامه تبدیل شد؛ و هنگامی که با فریدون رهنما و مرتضا کیوان کلمهِ اخیر را برایِ عنوانِ مجموعه برگزیدم نامِ این شعر را به تا شکوفهِ سُرخِ یک پیراهن تغییر دادم. علت این بود که با این ترتیب، قطع‌نامه می‌توانست هر چهار شعرِ مجموعه و به‌خصوص دو شعر نخستین آن را پر معنی‌تر کند.»احمد شاملو، قطعنامه، یادداشت‌ها و توضیحات، ۸۹
فریدون رهنما در مقدمه‌ای که بر چاپ اول قطع‌نامه نوشته‌است سعی می‌کند تعریفی پیش‌رو از شعر به لحاظ مفهومی ارائه دهد و از نظر بررسی شکلی اشعار نیز به بدون وزن بودن آن‌ها اشاره دارد. رهنما در مقدمهٔ خود بر این کتاب می‌نویسد: «ریتم و وزن از خارج بر شعر و شاعر تحمیل نشده، بلکه اوامر احساسات صبح را اجرا می‌کند.»احمد شاملو، قطعنامه، مقدمهٔ فریدون رهنما ۳۰
این یعنی مرزبندی با شعر نویی که با نیما آغاز شده بود. در شعر آزاد و نیمایی هر چند بلندی و کوتاهی وزن عروضی رعایت نمی‌شد اما وزن عروض به هر حال وجود دارد فقط به صورت «آزاد» مورد استفاده قرار می‌گیرد. انتخاب نام قطعنامه برای این کتاب نیز اشاره به «مانیفست» بودن این اشعار و مرزبندی‌شان هم از حیث محتوا و هم از نظر شکل با شعر قبل از آن است.
جملهٔ دیگری در مقدمه رهنما آمده‌است که برای تاریخ ادبیات معاصر فارسی اهمیت ویژه‌ای دارد زیرا مستقیماً در آن از نیما یوشیج انتقاد شده‌است. رهنما می‌نویسد: «ریتم اشعار صبح را با ریتم اشعار اسپانیولی و آمریکای لاتینی بعد از لورکا می‌شود مقایسه کرد. دنیای پر از اشکال و تصاویر نابرابر نیمایوشیج که نتیجهٔ خشکی (در بهترین آثارش) به دهان ما می‌برد، با احساسات از بند رستهٔ صبح به‌راه افتاده‌اند و ما را به «نقاط عمیق درد پاشیده شده» هدایت می‌کنند.»
این جمله موجب ناراحتی شدید نیما شد و از دست شاملو که به حق او را شاگردِ خلف خود می‌دانست بسیار ناراحت کرد. شاملو خود در این‌باره می‌گوید: «قطعنامه که با مقدمهٔ فریدون رهنما درآمد نیما را به شدت عصبانی کرد. خیال کرد ما دو تا داریم جلوش جبهه می‌گیریم»مجتبی مسعودی 15
شیوهٔ نگارش شعرها تماماً بر اساس: "احمد شاملو، مجموعه‌یِ آثار دفترِ یکم:شعرها"، چاپ دوم ۱۳۸۰، است.
پاشایی در مورد این شعر می‌گوید: «این شعر با نامی خونالوده و باری‌گران آغاز می‌شود؛ نامی که هم از نظر ترکیباتش کاملاً نو و پرمعنا است و هم از نظر محتوی، تمام شعر را که خواندید معنایش برای‌تان روشن می‌شود.»احمد شاملو، قطعنامه، مقدمهٔ ع. پاشایی ۷
چنین‌ام من
ــ زندانی‌یِ دیوارهایِ خوش‌آهنگِ الفاظِ بی‌زبان ــ
چنین‌ام من!
تصویرم را در قاب‌اش محبوس کرده‌ام
و نام‌ام را در شعرم
و پای‌ام را در زنجیرِ زن‌ام
و فردای‌ام را در خویشتنِ فرزندم
و دل‌ام را در چنگِ شما...
در چنگِ هم‌تلاشی‌یِ با شما
. که خونِ گرمِ تان را
به سربازانِ جوخهٔ اعدام
. می‌نوشانید
که از سرما می‌لرزند
و نگاهِ شان
. انجمادِ یک حماقت است.احمد شاملو، مجموعه‌یِ آثار دفترِ یکم:شعرها ۵۲
اما بهارِ سرسبزی با خونِ ارانی
و استخوانِ ننگی در دهانِ سگِ انوالید!
و شعرِ زندگی‌یِ او، با قافیهٔ خون‌اش
و زندگی‌یِ شعرِ من
. با خونِ قافیه‌اش.
و چه بسیار
که دفترِ شعرِ زندگی‌شان را
با کفنِ سُرخِ یک خون شیرازه بستند.
چه بسیار
که کُشتند برده‌گی‌یِ زندگی‌شان را
تا آقایی‌یِ تاریخِ شان زاده شود.
...احمد شاملو، مجموعه‌یِ آثار دفترِ یکم:شعرها ۶۷
فرانکو را نشان‌اش دادم
و تابوتِ لورکا را
و خونِ تنتورِ او را بر زخمِ میدانِ گاوبازی.
و او به رؤیایِ خود شده بود
و به آهنگی می‌خواند که دیگر هیچ‌گاه
به خاطره‌ام بازنیامد.
آن وقت، ناگهان خاموش ماند
چرا که از بیگانه‌گی‌یِ صدای خود
که طنین‌اش به صدای زنجیرِ برده‌گان می‌مانِست
به شک افتاده بود...احمد شاملو، مجموعه‌یِ آثار دفترِ یکم:شعرها ۷۳
شن ــ چو
. بخوان!
آوازِ آن بزرگْ‌دلیران را
آوازِ کارهای گِران را
آوازِ کارهای مربوط با بشر، مخصوص با بشر
آوازِ صلح را
آوازِ دوستانِ فراوانِ گم‌شده
آوازهای فاجعهٔ بلزن و داخاو
آوازهای فاجعهٔ وی‌یون...احمد شاملو، مجموعه‌یِ آثار دفترِ یکم:شعرها ۸۰
پانته‌آ ارتشبد (۵۳۹ پیش از میلاد)، (در لغت‌نامه دهخدا به صورت پان‌ته‌آ آمده) یک ستوان فرمانده ایرانی بود. او در ارتش کوروش کبیر خدمت می‌کرد.
او نقش مهمی در نبرد اوپیس در سال ۵۳۹ پیش از میلاد ایفا کرد. او همچنین در تشکیل ۱۰۰۰۰ «جاودانه پارسی» به همسرش کمک کرد. او تنها زنی نبود که در ارتش خدمت کرد، زیرا ستوان فرمانده آرتونیس (حدود ۵۰۰–۵۴۰ پیش از میلاد)، دختر ژنرال آرتباز، نیز در ارتش کوروش (یا داریوش اول) خدمت می‌کرد. آنها اغلب به عنوان نماینده سایر سربازان زن ایرانی باستان مطرح می‌شوند، زیرا مشخص است که زنان می‌توانستند در ارتش ایران باستان خدمت کنند.
طبق داستانی رمانتیک در زندگی‌نامه غیر تاریخی گزنفون دربارهٔ کوروش دوم، پادشاه بزرگ ایرانی، کوروش (کتاب ۵–۷)، پانته‌آ همسر فوق‌العاده جذاب و زیبای آبراداتاس، پادشاه ادعایی سوسیانا بود. شکل آنها ممکن است تاریخی نباشد. به گفته گزنفون، آبراداتاس از متحدان پادشاه آشور در مبارزه با کوروش بود. هنگامی که پادشاه ایران توانست اردوگاه آشوریان را فتح کند، پانته‌آ نیز اسیر او شد. در آن زمان شوهرش در یک سفر دیپلماتیک نزد پادشاه باختری بود. کوروش که توسط گزنفون به عنوان فرمانروایی ایدئال معرفی شده بود، کوروش چون دید، شوهر زن غایب است، او را تحت مراقبت آراسپاس معتمد خود قرار داد و از او در برابر حملات ناشایست دفاع کرد، به طوری که او نیز به نوبه خود شوهرش را متقاعد کرد که به کوروش بپیوندد. در جریان نبرد با کرزوس، آبراداتاس کشته شد (از نظر تاریخی، جنگ کوروش و کرزوس به حدود سال ۵۴۱ پیش از میلاد برمی گردد). پانته‌آ از دست دادن شوهرش دلشکسته بود و بر بالین او با خنجر به خود ضربه زد و خودکشی کرد و در نتیجه سه خواجه او نیز خود را کشتند. داستان این زوج سلطنتی بعدها چندین بار از جمله در دوران باستان توسط لوسیان ساموساتا و فلاویوس فیلوستراتوس پوشش داده شد.Lukian, "Imagines" 10.
کوروش کبیر، پادشاه ایران آرامگاهی برای این زوج ـ پانته‌آ و آبراداتاس ـ بنا نهاد که گفته می‌شود بقایای آن هنوز در عراق باقیست. بر ستونی که به خط بابلی نام آن زن و شوهر حک شده‌است، نوشته‌اند «عَلَم داران».برگرفته از لغتنامه دهخدا
Pan Teh A- a Persian word meaning a strong Beauty (God of Beauty) or guardian of the person of the mighty. Original Greek: it means a unity with God or the wages ...
هنگامی که مادها پیروزمندانه از جنگ شوش برگشتند، غنائمی با خود آورده بودند که بعضی از آن‌ها را برای پیشکش به کورش بزرگ عرضه می‌کردند. در میان غنائم زنی بود بسیار زیبا و به قولی زیباترین و جذاب‌ترین زن شوش که او را پانته‌آ می‌نامیدند حداقل می‌توان گفت یکی از زیباترین و جذاب‌ترین زنان جهان بود چرا که همه زنان شوش زیبای فوق‌العاده‌ای در میان زنان جهان داشتن به همین دلیل وی زیباترین زن شوش در میان تمام زنان هست و این ثابت می‌کرد که او زیباترین زن جهان است وی در هنگام اسارت همسرش به نام «آبراداتاس» برای انجام دادن مأموریتی از جانب شاه خویش (نبونعید شاه بابل) رفته بود. چون وصف زیبایی پانته‌آ را به کورش گفتند، کورش درست ندانست که زنی شوهردار را از همسرش بگیرد. مادی‌ها اصرار داشتند که کوروش حداقل یک بار زن را ببیند تا شاید نظرش عوض شود و کوروش گفت: می‌ترسم او را ببینم و عاشقش شوم و نتوانم او را به شوهرش بسپارم.
پس او را تا بازآمدن همسرش به یکی از ندیمان که مردی به نام آراسپ - هم بازی کودکی کوروش- بود سپرد اما آراسپ خود عاشق پانته‌آ شد و خواست از او کام بگیرد، پانته‌آ به ناچار از کوروش کمک خواست. کوروش که مطلع شد از عجز و زبونی آراسپ که خود را در برابر عشق رویین‌تن می‌دانست به خنده درآمد و آرتاباس سردار خود را به همراه خواجه ای نزد وی فرستاد و به او تأکید کرد، آراسپ را تهدید نماید که مبادا از راه جبر و عنف به زن پاکدامنی چون پانته آ تجاوز کند، ولی به آرتاباس اجازه داد که با وی صحبت کند و از او خواست با تندی و شدت عمل با آراسپ برخورد کند و تا جایی که می‌تواند رعب و ترس در دلش ایجاد کند. آراسپ مرد نجیبی بود، به شدت شرمنده شد.
پانته آ پس از مشاهدهٔ رفتار جوانمردانه کورش قاصدی را مأمور ساخت تا به تاخت به سوی سرزمین باکتریان رفته و آبراداتس را از ماوقع کارها با خبر سازند. هنگامی که آبرداتاس به ایران آمد و از موضوع با خبر شد، به پاس جوانمردی کوروش بر خود لازم دید که در لشکر او خدمت کند. خویشتن داری کورش، چشم پوشیدنش از یک زن اسیر، آن هم به زیبایی و جذابیت پانته آ، کاری غیرمنتظره و دور از حدس و گمان کمتر کسی بود. تا آن روزگار کسی به خاطر نمی‌آورد که پادشاهی از غنیمت جنگی خود صرف نظر نماید، حال آنکه آن غنیمت زنی به زیبایی پانته آ باشد. می‌گویند هنگامی که آبراداتاس به سمت میدان جنگ روان بود پانته آ از طلاهای خود برای او کلاه خود و دستبندها و بازوبندهایی از طلا و همچنین بالا پوشی ارغوانی که تا قوزک پای او را می‌پوشاند و منگوله ای بزرگ با پر عقاب که بالای کلاه خود می‌گذاردند به اندازهٔ لباس‌ها و کلاه خود او تهیه دیده بود پیش آورد و بر او پوشاند و گفت: «تو بهترین زینت و زیور من خواهی بود.» سپس پانته آ دستان او را گرفت و در حالی که اشک از چشمانش سرازیر بود گفت:
«ای آبراداتس، اگر در دنیا زنانی باشند که همسر خود را بیش از خود دوست و گرامی داشته باشند، به یقین یکی از آنان من خواهم بود، آیا حاجتی است که آن را به ثبوت برسانم؟ سوگند به عشقی که من به تو دارم و عشقی که تو به من داری… من هم همان‌طور که که تو برای زندگانی با شرافت آفریده شده‌ای، جز به زندگانی با عزت و افتخار تن نخواهم داد. کورش شایستهٔ این است که ما تا جان در بدن داریم در راه سپاسگزاری اش بکوشیم، او نسبت به ما حق بزرگی دارد. من در دست او اسیر بودم، اما نه تنها رفتاری که با بردگان و کنیزان معمول است در حق من روا نداشت، بلکه حتی نیت کوچک‌ترین اهانت در برابر آزاد کردن من نیز به خاطرش خطور نکرد. مرا برای تو پاک نگه داشت، چنان‌که گویی برای برادرش نگاه می‌داشت. کدام پادشاهی تا کنون چنین رفتاری با اسیر خود داشته‌است؟»
آبراداتاس در جنگ مورد اشاره کشته شد و پانته‌آ بر سر جنازهٔ او رفت و شیون و زاری کرد. کورش که این خبر را بشنید آهی پر سوز کشید و بی درنگ بر اسب خویش سوار شد و با هزار نفر سوار به آن محل ماتم رو آورد. به گاداتس و گوبریاس امر داد که فاخرترین و مجلل‌ترین تزئینات را با خود بردارند تا جنازهٔ آن مرد شریف را که شجاعانه جان خود را فدا کرده بود بپوشانند. سپس فرمان داد گله داران گاو و گوسفند فراوان به آن محل منتقل نمایند تا بر سر مزارش قربانی کنند.
کورش به محض این که پانته آ را دید که بر خاک نشسته و سر شوهرش را بر روی زانوی خود نهاده‌است، اشک در چشمانش حلقه زد، با حالی زار بگریست و بانگ برآورد:
«دریغ، دریغ ای روح باوفا و شجاع که رفتی و ما را ترک گفتی. دریغ، دریغ ای آبراداتس برادر من.» آن گاه زانو بر زمین زد و دست آن یار دلیر را گرفت. ولی دست مرده در کفش باقی ماند، چون دشمنان با بی رحمی و شقاوت آن را از بدن جدا نموده بودند. درد و الم کورش از این اتفاق مضاعف شد. پانته آ شیون کنان دست بریده را از کورش گرفت، آن را بوسید و سعی کرد به بدن شوهرش ملحق کند.
کوروش به ندیمان پانته‌آ سفارش کرد که مراقب او باشند، اما پانته‌آ در یک لحظه از غفلت ندیمان استفاده کرد و خنجری که به همراه داشت را در سینهٔ خود فروکرد و در کنار جسد همسر به خاک افتاد. کورش به محض این که از عمل پانته آ اطلاع یافت سراسیمه به آن محل دوید تا اگر به کمکی احتیاج بود مبادرت ورزد. خواجگان پر محبت و با وفا و دایه نیز چون این صحنه را بدیدند هر چهار نفر خنجرهای خود را از نیام برکشیدند و در همان محلی که بانویشان مقرر نموده بود بایستند، سینهٔ خود را سوراخ کردند و به خاک در غلتیدند.
پیکر آن دو دلداده و خدمه وفادارشان را با هزاران گل و سبزه‌های معطر پوشاندند و در میان حزن و اندوه همگان آن‌ها را در درون تابوتشان و در آرامگاه ابدیشان قرار دادند. - ایرانیان رسم به خاک کردن مردگان را نداشتند – بنا به دستور کورش نام آن دو عاشق وفادار بر ستون آرامگاهشان به زبان بابلی حک شد. می‌گویند این بنا که به یادگار آن دو همسر با وفا و خواجگانشان به دست کورش ساخته شد هنوز بر پاست، بر ستونی که به خط بابلی نام آن زن و شوهر منقور است، نوشته‌اند «علم داران». در یک روز از سال تمام زن و شوهران و هر زوج عاشقی به محل دفن آن‌ها آمده به آن‌ها ادای احترام کرده و یاد و خاطره آن زوج عاشق و پاکدامن را گرامی می‌دارند. اطلاعات کاملی از داستان پانته‌آ و کورش بزرگ در کتاب کورشنامه گزنفون قابل دسترسی است.
پان ته آ - به لغت ایرانی به معنی نگهبان نیرومند (گرد آفرید) یا نگهبان فرد نیرومند را می‌دهد. اصل یونانی آن، یعنی دارای وحدت وجود با خدا یا تمام مزد… جاودان-پایدار.
نادر جهانبانی (زاده ۲۷ فروردین ۱۳۰۷ – درگذشته ۲۲ اسفند ۱۳۵۷ در تهران) سپهبد خلبان نیروی هوایی شاهنشاهی ایران و معاون فرماندهی آن نیرو معروف به ژنرال چشم‌آبی بود.گفتگو با انوشیروان جهانبانی، فرزند سپهبد نادر جهانبانی، دویچه‌وله فارسی وی بنیان‌گذار و سرپرست تیم آکروجت تاج طلایی است. از او به عنوان یکی از بهترین و برجسته‌ترین خلبانان عصر خود نام می‌برند.
نادر جهانبانی در پی انقلاب ۱۳۵۷ در روز ۲۲ بهمن در پست نیروی هوایی در دوشان‌تپه دستگیر و در ۲۲ اسفند ۱۳۵۷ به حکم صادق خلخالی حاکم شرع وقت در زندان قصر تیرباران شد.
نادر جهانبانی دانش‌آموختهٔ دانشگاه خلبانی نیروی هوایی روسیه و آموزش‌دیدهٔ دوره‌های خلبانی جنگنده‌های جت از آلمان بود. از وی به‌عنوان یکی از محبوب‌ترین چهره‌ها بین پرسنل نیروی هوایی ایران یاد می‌شود.
نادر جهانبانی در بیست و هفتم فروردین ماه سال ۱۳۰۷ در تهران زاده شد. او پسر امان‌الله جهانبانی از شاهزادگان قاجار و فرماندهان ارتش شاهنشاهی با درجهٔ سپهبدی است که وزیر و سناتور مجلس سنای ایران بود. مادر وی هلن کاسمینسکی از مهاجران روس است.
نادر جهانبانی در هجده سالگی وارد دانشگاه خلبانی نیروی هوایی روسیه شد. پس از اتمام تحصیلات وارد نیروی هوایی ارتش ایران شد. پس از آن نادر جهانبانی برای آموزش دورهٔ خلبانی هواپیمای جت راهی آلمان شد. وی در آلمان با لیدر تیم آکروجت آمریکا آشنا شد و از او فنون آکروباسی هوایی با هواپیمای جت را فرا گرفت. نادر جهانبانی پس از بازگشت به ایران نخستین تیم آکروجت ایران را در سال ۱۹۵۸ تشکیل داد. نخستین تیم آکروجت تاج طلایی تشکیل شده بود از: محمد خاتمی، نادر جهانبانی، امیرحسین ربیعی، عبدالحسین مینوسپهر و سیامک جهان‌بینی.ناگفته‌های زندگی سپهبد جهانبانی برای اولین بار از زبان فرزندش دویچه‌وله فارسی
نادر جهانبانی بنیان‌گذار و سرپرست تیم آکروجت تاج طلایی ایران در سال ۱۹۵۸ بود. یک سال پس از تشکیل تیم آکروجت تاج طلایی در مسابقه‌ای با حضور نیروی هوایی ایران، نیروی هوایی آمریکا و نیروی هوایی بریتانیا تیم ایران مقام نخست را به دست آورد. تیم آکروجت تاج طلایی ایران تا زمان انحلال آن یعنی در بهمن‌ماه ۱۳۵۷ جزو قدرتمندترین تیم‌های آکروباسی هوایی با هواپیمای جت در جهان بود که در چندین رقابت بین‌المللی مقام‌هایی را نیز کسب کرد.
نادر جهانبانی در بامداد ۲۲ اسفند ۱۳۵۷ در زندان قصر به حکم صادق خلخالی حاکم شرع وقت تیرباران شد.روزنامهٔ اطلاعات، چهارشنبه ۲۳ اسفند ۱۳۵۷، شمارهٔ ۱۵۸۰۸، ص ۵ روزنامهٔ اطلاعات به تاریخ ۲۳ اسفند ۱۳۵۷ در خبری اسامی یازده تن از محکومان به اعدام را منتشر کرد. متن خبر به شرح زیر است:
وقتی جهانبانی را برای محاکمه آوردند، کاغذی بر گردنش انداختند تا جرمش را بنویسند؛ اما او جرمی نداشت، کسی هم پیدا نشد شهادت دهد او جرمی انجام داده‌است. پس روی کاغذ سفید نوشتند: سپهبد نادر جهانبانی، عامل فساد.نگاهی به انتقال ورزش از رژیم پادشاهی به جمهوری اسلامی بی‌بی‌سی فارسی متنِ حُکم کیفرخواست که در دادگاه برای وی خوانده شد بدین شرح است:
سایت خبری روزآنلاین در مقاله‌ای با عنوان «نوبت خمینی شد» به خاطرات سفیر اسرائیل در ایران اشاره می‌کند که نوشته، جهانبانی به احمد خمینی گفت: «من از توی عرب ایرانی‌ترم.»
مسعود بهنود می‌گوید: یکی از چند باری که خلخالی را دیدم فرصتی دست داد که سؤالی بکنم که سال‌ها توی گلوی من مانده بود:
گفتم آقای خلخالی در دادگاه نادر جهانبانی و عباسعلی خلعتبری ما گروه آورده بودیم و فیلم می‌گرفتیم و فیلم‌هاش هست. در محاکمه خلعتبری معلوم شد که تفاله اتمی در ایران دفن نشده و کسی هم که پیشنهاد دفن تفاله اتمی را داده‌است او نبوده… شما چرا در مصاحبه خود (به دروغ) گفتید سپهبد جهانبانی برای اسب‌هایش موزیک پخش می‌کرده‌است و خلعتبری در ایران تفاله اتمی دفن می‌کرده؟
در فضای مجازی و در میان مردم شایعه‌هایی دربارهٔ زندگی سپهبد جهانبانی وجود دارد که پسر او انوشیروان جهانبانی در گفتگویی با دویچه‌وله فارسی به این روایات پرداخته‌است:
در یکی از دوره‌هایی که جهانبانی آموزش آکروجت می‌داد، یکی از خلبانان جوان از بغل به بال هواپیمای جهانبانی زد. هردو هواپیما آسیب زیادی دیدند. جهانبانی به خلبان جوان دستور می‌دهد که با چتر نجات از هواپیما بیرون بپرد؛ ولی خودش با مهارت و چیره‌دستی خویش هواپیمایش را روی باند فرودگاه می‌نشاند.
انوشیروان، فرزند نادر جهانبانی معتقد است که برخی داستان‌های غلط و اغراق‌گونه پیرامون زندگی سپهبد به ضرر او است و نیز دربارهٔ این روایات توضیح داده‌است:گفتگو با انوشیروان جهانبانی، فرزند سپهبد نادر جهانبانی دویچه‌وله فارسی