moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ویکتوریا کوالچوک (زاده ۲۶ ژانویه ۱۹۵۴ – درگذشته ۴ آوریل ۲۰۲۱) گرافیست، تصویرگر، طراح و نویسنده اوکراینی بود. شیفتگی عمیق او به فولکلور، به ویژه سنت‌ها، آداب و رسوم، اعتقادات گروه‌های قومی ساکن کارپات‌ها اوکراین، تا حد زیادی سبک و ساختار فیگوراتیو آثار او را شکل داد. او طرح اصلی آغازگر اوکراینی را توسعه داد، که دیپلم درجه یک را در مسابقه سراسر اوکراین «هنر کتاب» (۲۰۰۰) دریافت کرد و به عنوان بهترین کتاب سال انتخاب شد. به مدت ۴ سال این هنرمند با پشتکار روی کتابی که به لباس محلی «سیستم اوکراین» اختصاص داده شده بود (۱۹۹۰–۱۹۹۴) کار کرد. جمع‌آوری مطالب میدانی در سراسر کشور، یک مفهوم اصلی برای تصاویر علمی رایج ایجاد کرد. ویکتوریا کوالچوک یکی از اعضای اتحادیه ملی هنرمندان اوکراین و برنده جایزه دولتی است.
او در لویو درگذشت و در طبقه ۲۷ قبرستان سیخیو به خاک سپرده شد.
ویکتوریا کوالچوک که در سال ۱۹۵۴ در کوول، منطقه ولین به دنیا آمد، از کودکی به نقاشی و نوشتن علاقه داشت و در کلوپ‌های هنری مختلف و یک مدرسه هنری حاضر شد. پدرش ولودیمیر پتروویچ کارمند و مادرش ماریا پترونا پزشک است. در مدرسه کووالچوک در مسابقات مختلف ادبی منطقه ای و ملی شرکت کرد و برنده شد. او داستان‌های پریان و داستان‌های کوتاه زیادی نوشته‌است. مقالات او در مورد هنر و جامعه اغلب در روزنامه‌های اوکراین منتشر می‌شود. به موازات هنرهای زیبا، به ادبیات نیز علاقه داشت. او یکی از اعضای فعال حلقه ادبی در کاخ منطقه ای پیشگامان بود.
در طی سالهای ۱۹۷۲–۱۹۷۸، کوالچوک در مؤسسه پلی گراف اوکراین تحصیل می‌کرد. پس از فارغ‌التحصیلی به عنوان رئیس بخش طراحی کتاب مؤسسه پولیگراف اوکراین، رئیس طراحی در خانه انتشاراتی The Highest School، ویراستار طراحی انتشارات "Bricklager"، و یک مدرس در آکادمی طراحی اوکراین مشغول به کار شد.
کوالچوک یک هنرمند مستقل بود که نقاشی می‌کشید و کتاب‌ها را مصور می‌کرد. او در حال حاضر حدود ۲۰۰ کتاب در ژانرهای مختلف، از جمله بیش از ۳۰ کتاب برای کودکان به پایان رسانده‌است.
یکی از بزرگترین آثار "ABC" است که در سال ۲۰۰۰ در مسابقه کتابهای هنری اوکراین دیپلم درجه یک را دریافت کرد و به عنوان بهترین کتاب سال انتخاب شد. متخصصان اذعان می‌کنند که این اثر یکی از بهترین کتاب‌های الفبا در جهان است. "ABC" تاکنون ۹ بار با تیراژ بیش از ۲۰۰۰۰۰ نسخه تجدید چاپ شده‌است.
یکی دیگر از کتاب‌های وی "لباس محلی اوکراین" شامل تحقیقات علمی او در زمینه قوم‌شناسی است. او چهار سال روی آن کار کرد: از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴. کتابی کاملاً مصور که به عنوان یکی از بهترین کتاب‌های سال ۲۰۰۱ شناخته شد.
کتاب کودک او "پنگوئن طلایی" در سال ۲۰۰۴ در بریتانیا منتشر شد و در کاونت گاردن لندن ارائه شد. شخصیت‌های کتاب توسط بازیگران تئاتر کاونت گاردن اجرا شد.
کوالچوک برنده تعداد زیادی جوایز دیگر در اوکراین، روسیه و مولداوی شده‌است. نقاشی‌های او در نمایشگاه‌های بین‌المللی در لویو، کیف، کوکتبل، مسکو و ولگوگراد به نمایش درآمده است. در سال ۱۹۹۹ تلویزیون دولتی لویو فیلم "تئاتر شاعرانه ویکتوریا کوالچوک را" به کارگردانی اوگنیج بوندارنکو تولید کرد.
شعار خلاقانه ویکتوریا کوالچوک این است: «هنرمند منادی است، نه باغبان غرور خود.» آثار او تا حد زیادی تحت تأثیر نمادگرایی، آینده نگری و هنر عامیانه قرار گرفته‌است.
این هنرمند با زندگی در لویو، شهری که فرهنگ‌های مختلف در آن تلاقی می‌کنند، سعی می‌کند بهترین سنت‌های مردم لهستانی، عبری و روسی را که صدها سال است در گالیسیا با هم زندگی می‌کنند جذب کند. کوالچوک همچنین به زندگی کوهستانی کارپات، سنت‌ها، آداب و رسوم و اعتقادات آنها علاقه‌مند بود. تصاویر او سرشار از عشق و مدارا بوده‌است.
آثار هنرمند ویکتوریا کوالچوک را می‌توان به چند دوره تقسیم کرد:
او در آوریل ۲۰۲۱ بر اثر عوارض ناشی از کووید ۱۹ در طول دنیاگیری کووید-۱۹ در اوکراین در لویو درگذشت.
ویتا کین ( ; متولد ۲۵ نوامبر ۱۹۶۹) طراح مد اوکراینی است. او بنیانگذار برند "Vita Kin" است. ویتا کین به لطف مجموعه‌ای از گلدوزی‌های کتانی اصلی به نام ویشیوانکا توسط ویتا کین در سال ۲۰۱۳ به شهرت رسید. با گذشت زمان، ویتا کین از فرهنگ‌های دیگر جهان برای خلق تصاویر جدید الهام گرفت. از آنجایی که او زیور آلات را دوست دارد، ایده ساخت ژاکت‌های اصیل را به ذهنش خطور کرد. در سال ۲۰۱۴، ویتا کین مجموعه ای از لباس‌های گلدوزی شده را ایجاد کرد. در هفته مد پاریس در سال ۲۰۱۵، ویتا کین در ووگ و بازار هارپر به دلیل ارائه گلدوزی‌ها به عنوان یک سبک مدرن بوهمیایی که نمادهای مد مانند آنا دلو روسو، میروسلاوا دوما و لئاندرا مدینا را به خود جلب کرد، معرفی شد.
کین در کیف، اوکراین به دنیا آمد. او از سال ۲۰۱۰ در زمینه عکاسی تبلیغاتی و مد کار کرده‌است.
در سال ۲۰۰۸، کین برند لباس خود "Vita Kin" را برای پادشاهی راه اندازی کرد که در زمینه لباس تخصص داشت. در سال ۲۰۱۳، او "برند Vyshyvanka توسط Vita Kin" را ایجاد کرد، که بر اساس لباس‌هایی با الهام از لباس ملی اوکراین، vyshyvanka ساخته شده‌است. اولین مجموعه‌ها با شعار "Chic Nationale" منتشر شد. در طول هفته مد پاریس ۲۰۱۵، کارهای او در مجله "ووگ" و در هارپرز بازار به نمایش درآمد.
با گذشت زمان، ویتا کین به ویژگی‌های فرهنگی سایر فرهنگ‌های جهان علاقه‌مند شد و از آنها برای خلق تصاویر جدید الهام گرفت. از آنجایی که ویتا زیور آلات را دوست دارد، ایده ساخت ژاکت‌های اصیل را به ذهنش خطور کرد.
همچنین در سال ۲۰۱۵، "وال استریت ژورنال"، پیراهن‌های گلدوزی شده از Vita Kin را به عنوان محبوب‌ترین لباس‌های تابستانی ۲۰۱۵ معرفی کرد. در سپتامبر، کین در جوایز بهترین مد به عنوان "بهترین تازه وارد سال ۲۰۱۵" معرفی شد. در نوامبر ۲۰۱۵، کین در جوایز Elle Style به عنوان «بهترین طراح لباس زنانه در اوکراین» انتخاب شد. در فوریه ۲۰۱۸، کین در فهرست ۲۰ مبتکر برتر اوکراین بر اساس "مجله Focus" قرار گرفت.
ویتا کین در بهار ۲۰۱۸ مجموعه ای مشترک با برند "Eres" ارائه کرد. در دسامبر ۲۰۱۹، کین با آماندا بروکس برای ایجاد مجموعه ای از ملحفه‌های رومیزی همکاری کرد. ویتا کین برای ایجاد این مجموعه‌ها از سفر، معماری و ترکیبی از فرهنگ‌ها الهام گرفته‌است.
پس از تهاجم روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲، مجله مد فرانسوی L'Officiel به نقل از کین چنین گفت:
""دوستان عزیز، شرکا، پیروان از سراسر جهان… ما شجاعانه برای آزادی خود و برای آزادی در کل جهان می‌جنگیم." "." "." "بسیاری از ما می‌پرسند که چگونه می‌توانند کمک کنند." "از شما می‌خواهم: توجه و انرژی خود را در رسانه‌های اجتماعی به ما بدهید." "اوکراینی‌ها برای همه شما می‌جنگند." "همه کسانی که مد، مسافرت، غذا، حیوانات را پست می‌کنند لطفاً با ما همراه باشید." "به ما الهام بخشید تا حسن نیت پیروز شود!»" ویتا کین شما و ۴۰ میلیون اوکراینی.
ویتا کین برای افراد مشهور بسیاری چون مانند ملکه هلند ماکسیما داچ، بانوی اول اوکراین مارینا پوروشنکوا، اولنا زلنسکا
دمی مور، دیتا فون تیز، فلورانس ولش، زنیا سوبچاکوا، جمالا و افراد بسیار دیگری لباس طراحی و تولید کرده‌است.
در سال ۱۹۹۹، کین با رومن کیندراچوک، یکی از مالکان تولید رادیواکتیو فیلم ازدواج کرد.
کاترین دسنیتسکی () (۲۷ آوریل ۱۸۸۶، لوتسک – ۳ ژانویه ۱۹۶۰، پاریس) نجیب‌زاده روسی، شرکت‌کننده در جنگ روسیه و ژاپن و دارنده صلیب سنت جورج (۱۹۰۴) بود. او همسر شاهزاده سیامی چاکرابانگسه بووانات (۱۹۰۶–۱۹۱۹) بود. داستان عشق آنها در آثار ادبی و باله ای توسط شرکت باله کرملین در جشنواره بین‌المللی رقص و موسیقی بانکوک (۲۰۰۳) شرح داده شده‌است.
در سال ۱۹۱۹، او به شانگهای رفت، جایی که جمعیت زیادی از مردم روسیه در آنجا بودند. او سپس با هری کلینتون استون آمریکایی ازدواج کرد. پس از آن، آنها به پاریس نقل مکان کردند، جایی که کاترین دسنیتسکی بقیه عمر خود را در آنجا گذراند.
دسنیتسکی در کاترینا ایوانوف دسنیتسکایا به دنیا آمد. پدرش ایوان استپانوویچ دسنیتسکی بود. او در سال ۱۸۳۸ در خانواده ای فقیر روستایی متولد شد و تحصیلات اولیه خود را در حوزه علمیه دریافت کرد. بعداً وارد دانشگاه مسکو شد و در سال ۱۸۶۶ از دانشکده حقوق فارغ‌التحصیل شد.
در طول تحصیل، علیرغم مشکلات مالی، با کارولینا کارلوونا (کلمنتیونا)، خواهرزاده گکلین (?–?۱۸۸۲) یک زن فرانسوی که در سنت اصلاح طلب بزرگ شده بود، ازدواج کرد. آنها شش فرزند داشتند:
مادرش ماریا میخائیلوونا دسنیتسکایا (نام خانوادگی خژنیاکوا) (۱۸۵۱/۰۶/۲۰ - زمستان ۱۹۰۳، کیف) بود. در سال ۱۸۶۸، او با مدال نقره از مؤسسه دوشیزگان نجیب پولتاوا (که اکنون دانشگاه فنی ملی پولتاوا به نام یوری کوندراتیوک نامگذاری شده‌است) فارغ‌التحصیل شده بود.
دنیتسکی سپس پرستار شد و در جنگ ۱۹۰۴–۱۹۰۵ روسیه و ژاپن خدمت کرد و مدال دریافت کرد.
در سال ۱۹۰۴، دسنیتسکی با شاهزاده سیامی بیشنولوک (دومین پسر پادشاه راما پنجم)، که در سن پترزبورگ تحصیلات نظامی دریافت کرد، ملاقات کرد، و فارغ‌التحصیل سپاه پیج (۱۹۰۲) بود.
در سال ۱۹۰۶ آنها در کلیسای یونانی تثلیث مقدس استانبول ازدواج کردند. او در ۲۸ مارس ۱۹۰۸ یک پسر چولا چاکرابون داشت و آنها در کاخ پاکروسکاوان بانکوک زندگی می‌کردند.
کاترین در مورد احساساتش نسبت به شوهرش به برادرش نوشت. خانواده سلطنتی سیامی در ابتدا با سردی این ازدواج را پذیرفتند و شاهزاده از تعداد وارثان تاج و تخت کنار گذاشته شد.
در سال ۱۹۱۹، شاهزاده و دنیتسکی طلاق گرفتند، اما او از تسویه حساب مالی امتناع کرد، و به شانگهای رفت، جایی که برادرش در آنجا ساکن شده بود و جمعیت زیادی از مردم روسیه در آنجا بودند. او در آنجا درگیر کارهای خیریه شد و بعداً با هری کلینتون استون آمریکایی ازدواج کرد. آنها بعداً به پاریس و سپس پورتلند، اورگان نقل مکان کردند. دسنیتسکی در پاریس به خاک سپرده شد.
او تنها یک نوه اش را ناریسا چاکرابون (متولد ۱۹۵۶)، دختر پسرش چولا و همسر انگلیسی اش الیزابت هانتر دید. در سال ۱۹۹۵، ناریسا چاکرابون با همکاری آیلین هانتر (خاله مادری اش)، کتاب "کاتیا و شاهزاده سیام" را منتشر کرد.
ناریسا روابط خوبی با پسرعموهایش از خانواده دسنیتسکی در پاریس و سن پترزبورگ داشت. پسر او، نوه کاترین، هوگو چاکرابون لوی، موسیقیدان و آهنگساز سرشناس در تایلند و خارج از کشور، با تاساناولای اونگارتیتیچای بازیگر تایلندی ازدواج کرده‌است.
شاهزاده چولا چاکرابانگسه در دوران کودکی خود در پادشاهی سیام ماند و سپس در انگلستان تحصیل کرد، کشوری که تا پایان عمر در آن زندگی کرد. در آنجا با الیزابت هانتر، یک زن انگلیسی ازدواج کرد و این زوج ناریسا چاکرابانگس را به دنیا آوردند. دومی با عمه مادری اش، آیلین هانتر، کتاب زندگینامه کاتیا و شاهزاده سیام (کاتیا و شاهزاده سیام) را نوشت. خود ناریسا چاکرابانگسه دارای پسر موسیقیدان جولاچاک جاکراپونگ است که با نام هنری هوگو شناخته می‌شود.
آناستازیا یاروسلاوونا ( ; ; 1023 - 1074/1094) ملکه مجارستان از طریق ازدواج با آندراش یکم بود. کوچکترین دختر دوک بزرگ کیف یاروسلاو خردمند و همسر دومش اینگیگردا بود که در حدود ۱۰۴۶ در زمان پادشاه اندرو اول مجارستان زاده شد. ازدواج آناستازیا یاروسلاوونا با اندی احتمالاً در حدود سال ۱۰۴۶ اتفاق افتاد، زمانی که او تاج و تخت مجارستان را با کمک روسیه به دست گرفت. منابع قرن یازدهم همسر آندراس را به نام نمی‌خوانند، این برای اولین بار در مورخ لهستانی قرن پانزدهم یان دلوگوس ظاهر می‌شود. ازدواج آناستازیا یاروسلاوونا با آندراس اول یکی از اقدامات سیاست زناشویی اروپایی یاروسلاو بود. آناستازیا یاروسلاوونا یک دختر به نام آدلاید و دو پسر به نام شالامون و دانیل داشت. در سال ۱۰۶۱ با فرار از دست شاه بلا اول، آناستازیا به همراه پسرش سلیمان و همسرش جودیت که خواهر امپراتور آلمان هنری چهارم بود، مدتی به آلمان نقل مکان کردند. شالامون بعداً پادشاه مجارستان شد.
آناستازیا از حامیان تأسیس صومعه‌های ارتدکس در مجارستان بود؛ بنابراین، تعجب آور نیست که برخی از مورخان معتقدند که او در تأسیس چنین صومعه ای در تپه چرنچا (جورجین) در ترانس کارپاتیا مشارکت داشته‌است. در آن زمان قبلاً سکونتگاهی از راهبان صومعه کیف-پچرسک وجود داشت که ظاهراً پس از ملکه به اینجا آمده بودند. بعدها در سالهای ۱۲۴۰–۱۲۴۱ در جریان حمله مغول، این شهرک ویران شد.
آناستازیا دختر شاهزاده بزرگ یاروسلاو اول حکیم کیف و اینگیگرد سوئد و خواهر بزرگتر ملکه فرانسوی آنه کیف بود. در حدود سال ۱۰۳۸ آناستازیا با دوک اندرو مجارستان ازدواج کرد، که پس از شرکت پدرش وازول در یک سوء قصد ناموفق با هدف ترور استفان اول پادشاه مجارستان، در کیف ساکن شده بود. در سال ۱۰۴۶، شوهرش به مجارستان بازگشت و پس از شکست دادن پادشاه پیتر اورسئولو، بر تخت پادشاهی نشست. آناستازیا به دنبال شوهرش به پادشاهی رفت. احتمالاً این او بود که شوهرش را متقاعد کرد که یک لاورا در تیهانی برای گوشه نشینانی که از روس کیف به مجارستان آمده بودند راه اندازی کند.
این زوج سلطنتی تا سال ۱۰۵۳ پسری نداشتند، زمانی که ملکه آناستازیا شالامون را به دنیا آورد. با این حال، تولد شالامون و بعداً تاجگذاری باعث درگیری شدید بین پادشاه اندرو اول و برادر کوچکترش دوک بلا شد که در ردیف بعدی تاج و تخت بود. هنگامی که دوک بلا در سال ۱۰۶۰ به شورش آشکار علیه پادشاه اندرو برخاست، پادشاه همسر و فرزندان خود را به دربار آدالبرت، مارگرو اتریش فرستاد. پادشاه اندرو شکست خورد و اندکی پس از آن درگذشت و برادرش در ۶ دسامبر ۱۰۶۰ تاجگذاری کرد.
آناستازیا از هنری چهارم پادشاه آلمان که خواهرش جودیت در سال ۱۰۵۸ با شالامون نامزد کرده بود، کمک گرفت. زمانی که نیروهای آلمانی برای کمک به شالامون وارد مجارستان شدند، پادشاه بلا اول مرده بود (در ۱۱ سپتامبر ۱۰۶۳) و پسرانش، گزا، لادیسلائوس و لامپرت به لهستان گریختند.
شالامون جوان در ۲۷ سپتامبر ۱۰۶۳ تاجگذاری کرد. به مناسبت تاجگذاری پسرش، آناستازیا شمشیر آتیلا هون را به دوک اتو از بایرن، که رهبر نیروهای آلمانی بود، تقدیم کرد. بین سالهای ۱۰۶۰ و ۱۰۷۳، پادشاه شالامون با همکاری پسرعموهایش، دوک گزا، لادیسلائوس و لامپرت، که به مجارستان بازگشته و حکومت او را پذیرفته بودند، بر پادشاهی خود حکومت کرد. اما در سال ۱۰۷۴ علیه او شورش کردند و در ۱۴ مارس ۱۰۷۴ او را شکست دادند. پادشاه شالامون به مرزهای غربی مجارستان گریخت و در آنجا توانست حکومت خود را فقط بر مناطق موسون و پوزسونی حفظ کند.
آناستازیا به دنبال شالامون رفته بود، اما آنها شروع به مشاجره با یکدیگر کردند؛ بنابراین او به ادمونت ابی نقل مکان کرد و تا زمان مرگش به عنوان راهبه زندگی کرد. او در ابی به خاک سپرده شد.
"ج ۱۰۳۹:" اندرو اول پادشاه مجارستان (حدود ۱۰۱۵ - قبل از ۶ دسامبر ۱۰۶۰)
آنا کیف یا آنا یاروسلاونا (حدود ۱۰۳۰–۱۰۷۵) شاهدخت روس کیف بود که در سال ۱۰۵۱ پس از ازدواج با پادشاه هنری اول، ملکه فرانسه شد. او در دوران کودکی پسرشان فیلیپ یکم از زمان مرگ هنری در سال ۱۰۶۰ تا ازدواج جنجالی او با کنت رالف چهارم والوا، به عنوان نایب‌السلطنه بر پادشاهی حکومت کرد. آن، صومعه سنت وینسنت را در سانلیس تأسیس کرد.
آنا دختر یاروسلاو حکیم، شاهزاده بزرگ کیف و شاهزاده نووگورود، و همسر دومش اینگگرد اولوفسدوتر از سوئد بود. تاریخ دقیق تولد او مشخص نیست. فیلیپ دلورم ۱۰۲۷ را پیشنهاد کرده‌است، در حالی که اندرو گرگوروویچ ۱۰۳۲ را پیشنهاد کرده‌است.
او به‌طور قطع کوچکترین دختر بود. اطلاعات کمی در مورد دوران کودکی و تحصیلات آنا وجود دارد. فرض بر این است که او حداقل سواد کافی برای نوشتن نام خود را داشت، زیرا امضای او به خط سیریلیک در سندی از سال ۱۰۶۱ وجود دارد. دلورمه اشاره کرده‌است که یاروسلاو تعدادی مدارس را در پادشاهی خود تأسیس کرد و نشان می‌دهد که تحصیلات در خانواده او بسیار ارزشمند بوده‌است، و او را به پیشنهاد سطح قابل توجهی از آموزش برای آنه سوق داد. گرگوروویچ پیشنهاد کرده‌است که آنا برای آماده شدن برای ازدواج با هانری اول پادشاه فرانسه، زبان فرانسه را یادگرفته است.
مذاکرات برای ازدواج آنا با پادشاه هنری ۱۸ ساله در اواخر دهه ۱۰۴۰، پس از مرگ همسر اول هنری، ماتیلدا فریسی، و تنها فرزندشان انجام شد. به دلیل نیاز مبرم به یک وارث، و مخالفت فزاینده کلیسا با ازدواج‌های فامیلی، برای هنری ضروری شد که به دنبال یک عروس غیرمرتبط باشد.G. Duby, France in the Middle Ages, 987–1460, trans. J. Vale (Oxford, 1991), p. 117 روس کیف برای فرانسوی‌ها ناشناخته نبود. یاروسلاو در تلاش برای جلوگیری از نفوذ امپراتوری بیزانس، چند تن از فرزندان خود را با حاکمان غربی مزدوج کرده بود.
آن در ۱۹ مه ۱۰۵۱ در جشن عید پنجاهه با هنری ازدواج کرد.Megan McLaughlin, 56. هنری تقریباً بیست سال از آن بزرگتر بود. عروسی او در ۱۹ مه ۱۰۵۱ به دنبال نصب لیتبرت به عنوان اسقف کامبرای انجام شد و آنا بلافاصله پس از مراسم ازدواج تاجگذاری کرد و او را به اولین ملکه فرانسوی تبدیل کرد که تاجگذاری خود را در کلیسای جامع ریمز جشن گرفت.
پس از مرگ هنری در ۴ اوت ۱۰۶۰، فیلیپ به سلطنت رسید. کنت بالدوین پنجم از فلاندر، شوهر خواهر هنری، آدلا، به عنوان سرپرست فیلیپ منصوب شد. ممکن است هنوز نقش فعالی در دولت در آن مقطع داشته باشد. یک عمل از سال ۱۰۶۰ نشان می‌دهد که نام او پس از فیلیپ است، و نام او در چهار تا از منشورهای بالدوین آمده‌است. او همچنین معلم فیلیپ را که در دادگاه با عنوان یونانی شناخته می‌شد، استخدام کرد.
تاریخ دقیق مرگ آنا مشخص نیست. دلورم معتقد است که او در ۵ سپتامبر - روز بزرگداشت در سنلیس - در سال ۱۰۷۵ (سال آخرین سند امضا شده او) درگذشت، در حالی که دیگران ۱۰۸۰ را پیشنهاد کرده‌اند یک "Terminus Ante Quem" توسط یک سند ۱۰۸۹ از فیلیپ اول ارائه شده‌است که نشان می‌دهد آنه در آن زمان مرده بود.
در سال ۱۶۸۲، کلود فرانسوا منستریر باستانی یسوعی اعلام کرد که مقبره آن را در صومعه سیسترسین ویلیر کشف کرده‌است. این کشف متعاقباً مورد مناقشه قرار گرفت، زیرا ویلیرز تا قرن سیزدهم ساخته نشده بود اگرچه ممکن است بقایای آن در مقطعی پس از مرگ او به آنجا منتقل شده باشد. هر بنای تاریخی که در آنجا بود در انقلاب فرانسه ویران شد.
آدریائن (آرجان) بلاک (Adriaen (Arjan) Block) (زاده در حدود ۱۵۶۷ میلادی – دفن شده در ۲۷ آوریل ۱۶۲۷)، تاجر هلندی غیروابسته، صاحب کشتی تجاری مسلح و ناخدای کشتی که بیشتر به دلیل کاوش در مناطق ساحلی و دره رودخانه میان نیوجرسی و ماساچوست امروزی در طی چهار سفر دریایی از سال ۱۶۱۱ تا ۱۶۱۴، پس از سفر اکتشافی سال ۱۶۰۹ توسط هنری هادسن، شناخته شده‌است. او احتمالاً به دلیل نام‌گذاری بلاک آیلند، رود آیلند و ایجاد نخستین داد و ستد با بومیان آمریکایی و نقشهٔ ۱۶۱۴ آخرین سفر خود که در آن بسیاری از ویژگی‌های منطقه میانه آتلانتیک برای اولین‌بار در آن ظاهر می‌شود و بر روی همان نقشه برای نخستین مرتبه واژهٔ هلند نو به این منطقه اطلاق شد، مورد توجه قرار گرفت. او به عنوان نخستین اروپایی که وارد لانگ آیلند سوند و رود کنتیکت شده و همچنین نخستین کسی که متوجه شد منهتن و لانگ آیلند، جزیره هستند، مورد ستایش قرار گرفته‌است.History of the United States of America: from the discovery of the Continent, George Bancroft, 1886, Volume 1 p 489
بلاک با وجود آنکه بیشتر عمر خود را بر روی دریا سپری کرده ولی شهر آمستردام را خانهٔ خود می‌نامید. او در همین شهر در ۲۶ اکتبر ۱۶۰۳ با نیلژه هندریکس ون گلدر ازدواج کرد و آنها میان سال‌های ۱۶۰۷ تا ۱۶۱۵ صاحب پنج فرزند شدند. آنها در سال ۱۶۰۶ به خانه‌ای به نام دی توئی بونتکرایژن («دو زاغ کلاهدار») در خیابان اود وال شهر آمستردام نقل مکان کرده و تا پایان عمر در آنجا سکونت داشتند.Tom Andersen "This Fine Piece of Water: An Environmental History of Long Island Sound" Yale University Press, 2002, pp. 37–40.
بلاک در دههٔ ۱۵۹۰ میلادی همچنان به تجارت دریایی، انتقال چوب از اروپای شمالی به اسپانیای جنگل‌زدایی شد، مشغول بود. به‌طور مثال از او به عنوان تاجر و انتقال دهندهٔ چوب و الوار نروژی به شهر بیلبائوی اسپانیا در سال ۱۵۹۶ یاد شده‌است. از آنجا او به سمت ریبادئو رفت تا برای شهر کادیز خرید کند. او در آوریل ۱۶۰۱ عضوی از کاروان کشتی‌هایی بود که آمستردام را به مقصد هند شرقی هلند و در آن زمان احتمالاً تا نزدیکی جزایر ملوک، ترک کردند و در سال ۱۶۰۳ به خانه بازگشتند.
در بهار سال ۱۶۰۴، بلاک پس از تحویل کالا در لیگوریا، برای خرید برنج، کتان، آجیل و … به سمت قبرس حرکت کرد به این امید که آنها را در ونیز بفروشد. این تجارت شکست خورد و او به خانهٔ خود در آمستردام رفت. او در مسیر بازگشت با عبور از لیسبون به یک کشتی مستقر در لوبک که از سفری به برزیل بازمی‌گشت، برخورد کرد. بلاک اجازهٔ کتبی از مقامات هلند داشت تا کشتی‌های دشمن را توقیف کند و با استفاده از کشتی تجاری مسلح، کشتی و بار آن را به آمستردام ببرد. گرچه کشتی و مقادیری از بار آن به صاحبانش بازگردانده شد ولی بلاک توانست پول زیادی به دست آورد که احتمالاً به کمک همان توانست خانه‌ای در اود وال خریداری کند.
در پی ارتباط هادسن با بومیان آمریکایی در درهٔ هادسن در سال ۱۶۰۹، بازرگانان هلندی در آمستردام آن منطقه را به عنوان منبع مناسب تجارت پوست سگ آبی آمریکای شمالی که در آن زمان بازار پرسودی در اروپا داشت، برای اکتشافات بیشتر در نظر گرفتند."1614 Adriaen", The Society of Colonial Wars in the State of Connecticut
کورنلیس رایسر در سال ۱۶۱۱ موفق به بازگشت به سنت پیتر شد و بلاک و همراهش کاپیتان هندریک کریستیانسن یک سال بعد یعنی در سال ۱۶۱۲ بازگشتند. آنها خز و دو پسر یک ساچم بومی در فورتون و یک کشتی دیگر که توسط بازرگانان لوتری تجهیز شده بود را به همراه خود آوردند. سفر دریایی به هلند نو حدود ۱۰ هفته و بعضی اوقات بیشتر، زمان می‌برد. چشم‌انداز موفقیت‌آمیز تجارت خز، مجلس هلند، هیئت حاکمه جمهوری هلند، را بر آن داشت تا در ۲۷ مارس ۱۶۱۴ بیانیه‌ای صادر کند و در آن تصریح کرد که کاشفان کشورهای جدید، بنادر و گذرگاه‌ها حق ثبت انحصاری برای چهار سفر دریایی‌ای که در سه سال به مناطق کشف شده انجام شده و متقاضی ظرف مدت ۱۴ روز پس از بازگشت گزارش مفصلی را ارائه کرده باشد را به‌دست آوردند.
بلاک در سال ۱۶۱۳چهارمین سفر دریایی خود را با کشتی تایگر به منطقه‌ای پایینتر از هادسن به همراه چندین کشتی دیگر که به‌طور خاص برای تجارت مجهز بودند، انجام داد. تایگر زمانی که در جنوب منهتن لنگر انداخته بود به‌طور اتفاقی دچار حریق شد. بلاک و مردانش در طول فصل زمستان، با کمک مردمان اهل لناپه، کشتی‌ای ۴۴٫۵ فوتی (۱۳٫۶ متر) و با وزن ۱۶ تُن به نام آنراست (به معنی خستگی‌ناپذیر) ساختند.Van Dusen, Albert "Connecticut" Random House, 1961, p.19
بلاک در این کشتی تازه ساخته شده، رودخانه ایست را کشف کرد و به عنوان نخستین اروپایی شناخته شده قلم‌داد شد که در هلگات (که اکنون دروازه جهنم نامیده می‌شود) حرکت کرد و وارد لانگ آیلند ساند شد. او با سفر در طول ساند، وارد رودخانهٔ هوساتونیک (که بلاک آن را رودخانهٔ تپه‌های قرمز نامید) و رود کنتیکت که او حداقل تا محل فعلی هارتفورد، مرکز فعلی ایالت کنتیکت و حدود ۶۰ مایل بالاتر از رودخانه، شد."Adrien Block", The Connecticut River, University of Massachusetts با ترک لانگ آیلند ساند، او نقشهٔ جزایر بلاک را کشید این جزایر به واسطهٔ خودش و خلیج ناراگانست نام‌گذاری شده‌است. بلاک نام «رود آیلاند» را احتمالاً به دلیل رنگ خاک آنجا که قرمز بود، انتخاب کرده‌است."Dutch Place Names, The Atlantic World بلاک در دماغهٔ کاد با یکی از کشتی‌های دیگری که با آنها در این سفر اکتشافی همراه بودند، قرار ملاقات گذاشت و پیش از بازگشت به اروپا کشتی آنراست را ترک کرد.
اکتشافات بلاک در نهایت منجر به مستعمره شدن کنتیکت شد. زندگی برای‌شان سخت شد؛ زیرا که به سبب یخ‌زدن رودخانهٔ کنتیکت در زمستان مجبور به ماندن در آن مستعمره شدند. بلاک در جهت بالادست حرکت کرد و پایگاه هلندی را در آنجا بنا نهاد که بعدها تبدیل به هارتفورد شد.
بلاک به واسطهٔ نام‌گذاری فیشرآیلند به نام یکی از همسفرانش در کشتی، مورد تحسین قرار گرفت. با وجود اینکه این جزیره از نظر جغرافیایی به کنتیکت نزدیکتر از نیویورک است، ولی جزو شهرستان سافک لانگ آیلند محسوب می‌شود.
بلاک پس از بازگشت نقشه‌ای از سفر دریایی خود را به همراه اطلاعاتی که در آن زمان داشت، تهیه کرد. نقشهٔ بلاک نخستین مرجعی بود که نام «هلند جدید» را به منطقه‌ای میان مستعمره ویرجینیا و فرانسه نو در کانادا اطلاق کرد. همچنین در این نقشه برای نخستین بار لانگ آیلند به صورت یک جزیره به نمایش درآمد.
در ۱۱ اکتبر ۱۶۱۴، بلاک، کریستینسن و گروهی متشکل از دوازده بازرگان دیگر درخواستی را برای دریافت امتیازات تجاری انحصاری برای این منطقه به مجلس هلند ارائه کردند. به شرکت جدید آنها با نام شرکت هلند جدید امتیازات انحصاری برای مدت سه سال اعطا شد تا میان مدار ۴۰ درجه شمالی و مدار ۴۵ درجه شمالی تجارت کنند.
بلاک پس از بازگشت به آمستردام در ژوئیهٔ ۱۶۱۴، دیگر به دنیای جدید بازنگشت. در سال ۱۶۱۵، بلاک فرماندهٔ ارشد سه مرد جنگی و یازده کشتی شکار نهنگ شد که توسط شرکت نوردش به اسپیتس‌برگن فرستاده شدند. او تا زمان مرگش در سال ۱۶۲۷ به دریانوردی ادامه داد. بلاک در اود کرک، آمستردام در آرامگاهی کنار همسرش دفن شده‌است.
کنتیکت پس از یک بازسازی چندین میلیون دلاری بر رودخانهٔ کنتیکت در هارتفورد از روی نام بلاک به «آدریائن لندینگ» نام‌گذاری شد. آدریائن بلاک، یک مدرسه راهنمایی در فلاشینگ، کوئینز به نام خود دارد. همچنین وی جزیره‌ای در ساحل جنوبی رود آیلند به نام جزیرهٔ بلاک دارد.
سرگرد الکساندر گوردون لاینگ (Alexander Gordon Laing) (زادهٔ ۲۷ دسامبر ۱۷۹۴ – درگذشت ۲۶ سپتامبر ۱۸۲۶) کاوشگر اسکاتلندی و نخستین اروپایی بود که در اوت ۱۸۲۶ از مسیر شمال به جنوب، به تیمبوکتو رسید. او حدود پنج هفته پس از اینکه تیمبوکتو را ترک کرد، کشته شد.
لاینگ در اواخر ۱۷۹۴ میلادی در ادینبرا زاده شد. او آموزش خود را نزد پدرش، ویلیام لاینگ که استاد خصوصی مطالعات کلاسیک بود و در دانشگاه ادینبرو فرا گرفت. در ۱۸۱۱ میلادی، او به عنوان منشی دایی خود سرهنگ گبریل گوردون به باربادوس رفت.
با توصیه ژنرال سِر جورج بکویث، فرماندار باربادوس، او توانست در ۱۸۱۳ میلادی یک درجه نظامی ستوان سوم در پیاده‌نظام سبک داوطلبان یورک به‌دست‌آورد. او در ۱۸۱۵ میلادی، بدون خریداری درجه نظامی، به ستوان اول ترفیع داده شده و پس از اینکه هنگ پیشین او در ۱۸۱۷ میلادی منحل گردید، او به هنگ دوم هند غربی منتقل شد. در ۱۸۲۲ میلادی، او به عنوان سروان به فوج سلطنتی مستعمرات آفریقایی انتقال داده شد. در همان سال، در حالی که هنگ او در سیرالئون بود، از طرف فرماندار سِر چارلز مک‌کارتی به کشور ماندینکا فرستاده شد تا دو هدف را دنبال نماید، باز کردن راه تجارتی و تلاش برای لغو تجارت برده در آن منطقه. در اواخر همان سال، لاینگ از فالابا، پایتخت کشور سولیمانا دیدار نموده و سرچشمه رود راکیل را مشخص نمود. او تلاش ورزید تا سرچشمه رودخانه نیجر را نیز دریابد، اما توسط مردمان بومی متوقف گردید. با این حال، او توانست با تخمینی نزدیک، سرچشمه رودخانه را مشخص نماید. در ۱۸۲۴ میلادی، درجه نظامی محلی سرگرد تنها در آفریقا، به او اعطاء شد. او در جنگ آشانتی از ۱۸۲۴–۱۸۲۳ میلادی سهم فعال داشت و همراه با فرستادگانی که خبر مرگ سِر چارلز مک‌کارتی در جریان جنگ را با خود می‌آوردند، به خانه فرستاده شد. هنگامی که لاینگ در انگلستان حضور داشت، داستان سفرهای خود را در ۱۸۲۴ میلادی نوشت و در ۱۸۲۵ میلادی تحت عنوان سفرها در کشورهای تیمانی، کورانکو و سولیما در آفریقای غربی، به چاپ رسید.
لاینگ باور داشت که سرچشمه رودخانه نیجر را دریافته است و پیشنهاد نمود تا در امتداد این رودخانه تا دلتای آن سفر نماید. ژوزف بنکس که رئیس انجمن آفریقا بود، به امید اینکه این سفر اکتشافی ممکن است موقعیت تیمبوکتو را برملا نماید، از این پروژه حمایت کرد. هنری، ارل سوم باتورست که در آن زمان وزیر مستعمرات بود، به ناخدا لاینگ دستور داد که سفر خود را از طریق طرابلس و تیمبوکتو ادامه دهد تا در رابطه با آبنگاری دریاچال نیجر اطلاعات بیشتری به‌دست آید. لاینگ در فوریه ۱۸۲۵ انگلستان را ترک نموده و در ۱۴ ژوئیه با ایما وارینگتون، دختر قنسول انگلیس، در طرابلس ازدواج کرد. دو روز بعد، او با جاگذاشتن تازه عروس خود طرابلس را ترک نموده و در همراهی با یک شیخ که بعداً به برنامه‌ریزی قتل لاینگ متهم شد، به سفر در صحرای بزرگ آفریقا آغاز کرد. لاینگ با طی کردن یک مسیر غیر مستقیم در اکتبر ۱۸۲۵ به غدامس رسیده و در دسامبر همان سال به منطقه عین صلاح در قلمرو توات رسید، جاییکه او با استقبال گرم گروه مشخصی از مردمان طوارق روبرو شد.
در ۱۰ ژانویه ۱۸۲۶، او قلمرو توات را ترک نموده و پس از عبور از صحرای تنزروفت به تیمبوکتو رسید. نامه‌های که در می و ژوئیه نوشته شده‌اند، بیانگر ابتلای او به بیماری تب و غارت کاروان او توسط گروه دیگری از مردم طوارق بود. لاینگ می‌گوید که در جریان جنگ، ۲۴ نقطه از بدن او مجروح شده بود. او با یکی دیگر از نجات یافته‌ها توانست خود را به سیدی المختار برساند، اما هیچ پولی با خود نداشت و دست راست‌اش را نیز از دست داده بود. او به کاروان دیگری پیوست و به تیمبوکتو رسید، با انجام این سفر او به نخستین اروپایی مبدل شد که از شمال به جنوب صحرای بزرگ آفریقا عبور نمود. او با نامه‌ای که در ۲۱ سپتامبر از تیمبوکتو فرستاد، رسیدن خود در آن شهر در ۱۸ اوت همان سال را اعلام نموده و در رابطه با امنیت خود، به دلیل خصومت رئیس قبیله فولا به‌نام بیلو که در آن زمان حاکم شهر بود، ابراز نگرانی نمود. او اضافه نمود که قصد دارد تا سه روز دیگر تیمبوکتو را ترک نماید. هیچ خبر دیگری از این کاوشگر دریافت نشد. بنابر اطلاعاتی که بعدها دریافت گردید، مشخص شد که او در همان روزی که برنامه‌ریزی کرده بود، تیمبوکتو را ترک کرد. او ممکن است در حوالی شب ۲۶ سپتامبر ۱۸۲۶ توسط مهاجمین طوارق خفه شده باشد – با کش کردن دو انتهای تنابی که در گردن لاینگ گره زده شده بود.
یادداشت‌های لاینگ هرگز یافت نشد و پدرزن وی، هانمر وارینگتون، حکومت فرانسه (که همچنین خواستار رسیدن به تیمبوکتو بود) را به مداخله و حصول سفرنامه لاینگ متهم کرد؛ با این حال، هیچگاه مدرکی دال بر آن وجود نداشته‌است. رنه کایلی دو سال بعد از لاینگ به تیمبوکتو رسید و با زنده برگشتن از آنجا، ۱۰٬۰۰۰ فرانک جایزه‌ای که از سوی انجمن جغرافیا برای این شاهکار پیشکش گردیده بود را به‌دست‌آورد. مدال طلای انجمن جغرافیا در ۱۸۳۰ میلادی به این دو نفر اعطاء گردید. حکومت فرانسه در ۱۹۰۳ میلادی، لوحه‌ای که نام لاینگ و تاریخ بازدید او در آن درج شده بود را در خانه‌ای که لاینگ در جریان اقامت ۳۸ روزه خود در تیمبوکتو در آن زندگی می‌کرد، نصب نمود. این خانه که در شهرستان دجینگاریبر، در شهر کهنه واقع شده‌است، تحت فرمان مورخ ۱۸ دسامبر ۱۹۹۲ به عنوان آثار ملی اعلام شد.
حزب کمونیست کارگری (به نروژی: Arbeidernes Kommunistparti)، با حروف اختصاری: «AKP»؛ یک حزب سیاسی نروژی بود که در سال ۱۹۷۳ م، تأسیس؛ و در سال ۲۰۰۷ میلادی منحل شد. این حزب، تا سال ۱۹۹۰م، دارای نام تکمیلی مارکسیسم–لنینیسم بود؛ و هواداران آن، در نروژ، به مارکسیسم–لنینیسم‌ها شهرت داشتند.https://snl.no/Arbeidernes_Kommunistparti
سابقه، حزب کمونیست کارگری، به لیگ جوانان سوسیالیست (SUF)، برمی گردد که در سال ۱۹۶۹م، از حزب سوسیالیست مردمی (SF)، جدا شد. در دهه ۱۹۷۰م، حزب کمونیست کارگری، نفوذ زیادی در محیط‌های دانشجویی در نروژ، داشت. به ویژه، نشریه این حزب: کلاسه کامپن، که تقریباً به معنی: «مبارزه طبقاتی» است؛ و انتقاد این حزب از
سیاستهای حزب کارگر نروژ؛ و مبارزه با سیاستهای شغلی بزرگترین اتحادیه سراسری کارگران نروژ (LO)، در فضای سیاسی آن روزگار نروژ، انعکاسی محسوس داشت. از دیدگاه ایدئولوژی؛ و راه بردهای بین‌المللی، حزب کمونیست کارگری، در دوره‌هایی، ضمن احساس نزدیکی به چین و آلبانی، خود را در یک جبهه ضد
اتحاد جماهیر شوروی، قرار می‌داد. در طول دهه ۱۹۸۰م، حزب کمونیست کارگری، به تدریج نفوذ و محبوبیت خود را از دست داد. در عوض اتحاد انتخاباتی سرخ (RV) که حزب کمونیست کارگری، ستون اصلی آنرا تشکیل می‌داد، به موفقیت بیشتری در انتخابات پارلمانی، دست یافت. در دوره ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷م۰ نایب رئیس حزب کمونیست کارگری، به عنوان نماینده اتحاد انتخاباتی سرخ (RV)، به مجلس ملی نروژ، راه پیدا کرد. در سال ۲۰۰۷م، حزب کمونیست کارگری، ضمن ادغام در حزب جدید سرخ، رسماً منحل شد.https://snl.no/Arbeidernes_Kommunistparti
سولوای کرای (زاده ۲۰ مارس ۱۹۶۳) افسر ارشد نیروی دریایی سلطنتی نروژ است.
کرای در سال ۱۹۸۹ از آکادمی نیروی دریایی نروژ فارغ‌التحصیل شد. وی اولین افسر زن فرمانده زیردریایی کلاس کوبن (۱۱ سپتامبر ۱۹۹۵) در جهان است. او همچنین اولین زن فرمانده نیروی دریایی سلطنتی نروژ بود.
آلوارو فرناندس (Álvaro Fernandes) (گاهی به اشتباه António Fernandes ذکر شده‌است)، یک کاوشگر قرن ۱۵ پرتغالی اهل مادیرا بود که برای هنری دریانورد کار می‌کرد. او کاپیتان دو سفر مهم (در سال‌های ۱۴۴۵ و ۱۴۴۶) بود که محدوده کشف پرتغالی‌ها را از ساحل غربی آفریقا به مرزهای شمالی گینه بیسائوی امروز گسترش داد. دورترین نقطه آلوارو فرناندس (تقریبا کیپ روکسو) به مدت ده سال و تا زمان سفر آلویس کاداموستو در سال ۱۴۵۶ در همین محدوده باقی ماند.
آلوارو فرناندس خواهرزاده ژائو گونسالوس زارکو کاوشگر و کاپیتان افتخاری فونشال بود. فرناندس (به عنوان شاگرد یا ملازم) در خانه شاهزاده پرتغالی، هنری دریانورد بزرگ شد.
در سال ۱۴۴۸ ناوگان کاراول کوچکی در مادیرا به عنوان بخشی از یک مأموریت بزرگتر به مقصد لاگوس، الگاروه تشکیل شد. ژائو گونسالوس زارکو، کاپیتان افتخاری فونشال دو فروند از کشتی‌ها را که توسط شاهزاده هنری ساخته شده‌است، تجهیز کرد و خواهرزاده‌اش آلوارو فرناندس را به عنوان ناخدای یکی از این دو کشتی انتخاب کرد. کشتی دیگر توسط تریستائو دی نیها، کاپیتان افتخاری ماشیسو و دیگری، توسط آلوارو دی اورنلاس فرماندهی می‌شد.João de Barros, Lib. I, Ch. 11 (p.87); Faria e Sousa (p.527).
بر اساس تاریخ‌نگار قرن پانزدهم گومز ایناس د زورارا، آلوارو فرناندس به توصیه شخص شاهزاده هنری، برای جلوگیری از هر گونه آشوب به تنهایی راهی شد و برای اکتشاف، مستقیماً به سمت گینه رفت.Zurara, (Ch. 65, p.225). آلوارو فرناندس از آرگین عبور کرد، مستقیم به سمت جنوب رفت و به دهانه رود سنگال رسید. او فقط برای پرکردن دو بشکه از آب رودخانه توقف کرد.
آلوارو فرناندس دریانوردی در گرند کوته سنگال را تا کیپ ورت یعنی جاییکه دنیس دایاس به آن رسیده بود، ادامه داد. به درستی مشخص نیست که دیاس از کیپ دورتر رفته بود یا خیر. اگر نه ممکن است آلوارو فرناندس نخستین اروپایی بوده باشد که به خوبی کیپ ورت را دور زده و به آنگره دی بزیگیچ (خلیج داکار) رسیده‌است. فرناندس در جزیره بزیگیچ (جزیره گوره) که خالی از سکنه بود لنگر انداخت اما گوزن‌های وحشی زیادی پیدا کرد که خدمه کشتی برای غذای خود آن‌ها را شکار کردند.In his 1490s memoirs, Henrican captain Diogo Gomes (p.276) claims the bay was named "Bezeguiche" after a local mainland king. He does not, however, make mention of Álvaro Fernandes himself. گفته می‌شود فرناندس با حک‌کردن شعار شاهزاده هنری دریانورد (عطش کارهای خوب) روی تنه یک درخت نشانی از خود، در جزیره به یادگار گذاشت.Zurara (p.226), Barros (p.113), Quintella (p.145)
در حالیکه به هنگام بیکاری خارج از جزیره بودند دو قایق محلی (هر کدام با پنج سرنشین) کنجکاو از مردم اصلی (ولوف یا به احتمال بیشتر بومیان لبو) که در جزیره دور می‌زدند، از خشکی به سمت کشتی‌های فرناندس پارو زدند. اولین برخورد با آرامش کافی پیش رفت، حرکاتی رد و بدل شد که نشان‌دهنده هدف‌های صلح‌آمیز بود و چند تن از بومیان به کشتی دعوت شدند و قبل از نشستن در قایق‌ها و برگشتن به محل زندگی خود توسط پرتغالی‌ها با غذا و نوشیدنی پذیرایی شدند. بومیان که از خبر اولین برخورد هیجان زده شده بودند با شش قایق دیگر به سمت کشتی، پارو زدند. اما این بار آلوارو فرناندس تصمیم گرفت کمین کند و پشت قسمت مخفی کشتی، سپاهی از مردان مسلح را تشکیل داد. وقتی قایق‌های محلی به محدوده آن‌ها رسیدند فرناندس علامت داد و گروه مخفی پرتغالی از پشت کشتی شروع به شلیک کردند. قایق‌های بومی فوراً دور شدند تا به ساحل برگردند اما کشتی پرتغالی‌ها به نزدیک قایق آفریقایی رسید. بومی‌ها که قایق شان متوقف شده بود، بیرون پریدند و سعی کردند تا ساحل شنا کنند اما دو نفر از شناگران توسط پرتغالی‌ها به اسارت گرفته شدند اما چنان مبارزه‌ای به راه افتاد که تا زمان دستگیری نفر دوم و آرام شدنش بقیه بومی‌ها سالم به سرزمین اصلی رسیدند.Zurara (p.228). Barros does not give details of this incident, but notes later (p.113) that the natives on this shore were provoked to hostility by Fernandes actions.
این کمین تنها دو اسیر داشت و زنگ خطر را در ساحل سرزمین اصلی به صدا درآورد. آلوارو فرناندس بعد از گذشت این غافلگیری، سود چندانی برای ماندن در آن منطقه ندید و از خلیج بزیگیچ خارج شدZurara, p.228 و در امتداد ساحل کوچک پتی کوت به سمت جنوب رفت تا به صخره‌ای رسید که (به خاطر یک سری تنه‌های درخت خشک که شبیه دکل کشتی بودند آن را کابو دوس مستوس «شهر دکل‌ها» نام‌گذاری کرد؛ اکنون کیپ ناز در ۱۴ درجه، ۳۲ دقیقه، ۱۴ اینچ شمالی و ۱۷ درجه، ۶ دقیقه و ۱۴ اینچ غربی است).Barros (p.113). Cape Naze is south of Popenguine and north of Guerrero. Castilho (vol. 1, p.117) points out that 'Naze' is probably a cartographic corruption of the abbreviation for 'Mastos'. Uniquely, Cortesão (p.10n11) makes the case that the Cabo dos Mastos might actually be Cape Rouge () just a few miles north of Cape Naze. فرناندس دستور داد گروهی برای دیده‌بانی در آن نزدیکی مستقر شوند. آن‌ها به گروه چهار نفره‌ای از شکارچیان (احتمالا سرر) در اطراف برخوردند و سعی کردند آن‌ها را غافلگیر کنند و به اسارت بگیرند اما شکارچیان وحشت‌زده فرار کردند و از پرتغالی‌ها جلو رفتند.Zurara, p.228-29.
سپس آلوارو فرناندس با دو اسیر از بزیگیچ، دو بشکه آب رودخانه سنگال و تسلیحات شکارچیان به پرتغال برگشت. اقدامات خصمانه او زنگ خطری در میان ساکنین خلیج بزیگیچ به صدا درآورد. کشتی‌های پرتغالی بعدی که به این منطقه رسیدند، منطقه وسیع لانکاروت دی فریتاس چند ماه بعد، با آماج تیر و نیزه‌های سمی مورد استقبال قرار گرفتند و مجبور به فرار شدند.
آلوارو فرناندس بیش از هر کاپیتان پرتغالی دیگری به سمت جنوب رفته بود و دماغه ماستوس را به عنوان دورترین نشانگر برپا کرده بود که شاهزاده هنری پاداش بزرگی به وی و عموی او ژائو گونسالس زاراکو اعطا کرد.Zurara, p.229
ژائو گونسالس زاراکو در سال بعد دوباره ناوگانی به فرماندهی خواهرزاده‌اش آلوارو فرناندس تجهیز کرد.Zurara, Ch. 87 (p.p.258) (Port: p.406). Barros (Dec. I.1, Ch.14, p.121). Quintella (p.149) and Diffie and Winius (p.86-87) place this in 1446. Faria e Sousa (p.528) in 1447. فرناندس مستقیماً به سمت آخرین مقصدش (کابو دوس مستوس) رفت و یک گروه کاوشگر را به خشکی رساند، اما هیچ‌کسی را پیدا نکرد و دوباره سوار کشتی شد و به مسیرش ادامه داد. در یک بخش نامعلوم در جنوب آنجا یک روستای ساحلی پیدا کردند و گروه را از کشتی پیاده نمودند، اما با نیروهای مسلح محلی (مردم سرر) رو به رو شدند که قصد داشتند از روستای خود دفاع کنند. آلوارو فرناندس در ابتدای رویارویی کسی که به نظرش رئیس قبیله بود را به قتل رساند و باعث شد بقیه جنگجویان محلی به جنگ پایان دهند. گروه پرتغالی حاضر در خشکی از این توقف استفاده کردند و با عجله سوار کشتی خود شدند.Zurara, p.259.
فردای آن روز که پرتغالی‌ها کمی دریانوردی می‌کردند دو زن جوان محلی را که در حال پیداکردن صدف در ساحل بودند به اسارت گرفتند. ناوگان مسیر خود را تا «فاصله مشخصی» رسیدن به رودخانه بزرگی ادامه دادند که در اسناد تاریخی به اسم «ریو تابیت» ثبت شده‌است. (محل مشخص نیست، در زیر ببینید). آلوارو فرناندس با اینکه احتمالاً از سرنوشت نونو تریستائو در سفر دریایی مشابهی خبر داشت، تصمیم گرفت در آن منطقه به کاوش بپردازد. اولین قایق اکتشافی در ساحل در نزدیکی آلونک‌های محلی پهلو گرفت و آن‌ها سریعاً یک زن محلی را گیر انداختند و او را به کشتی بازگرداندند. سپس قایق را تعمیر کردند و دوباره به راه افتادند، این بار قصد داشتند به مسیر دورتری از بالای رودخانه بروند. اما مسیر چندانی را طی نکرده بودند که چهار یا پنج قایق محلی پر از مردان مسلح به آن‌ها نزدیک شدند. فرناندس فوراً مسیر قایق را تغییر داد و همین‌طور که بومی‌ها به دنبالش بودند با سرعت به سمت ناوگان خود رفت. یکی از قایق‌ها که با سرعت کافی حرکت می‌کرد به قایق فرناندس نزدیک شد و باعث شد فرناندس قایق را برگرداند و برای مبارزه آماده شود. اما قایق پیشرویِ محلی که خود را تنها دید سرعتش را کم کرد تا بقیه قایق‌ها برسند و به این ترتیب قایق پرتغالی‌ها فرصت پیدا کرد مسیرش را تا ناوگان خود ادامه دهد. پرتغالی‌ها فرار کردند، اما خودِ آلوارو فرناندس به خاطر شلیک یک تیر سمی از یکی از قایق‌ها به شدت از ناحیه پا آسیب دید. وقتی سوار کشتی شد زخم را با ادرار و روغن زیتون ضدعفونی کرد. چند روز متوالی به شدت دچار تب شد و تا آستانه مرگ پیش رفت اما بهبود یافت.Zurara, p.260
ناوگان با وجود این تجربه نزدیک به مرگ، کمی دیگر مستقیم به جنوب رفتند تا اینکه به دماغه‌ای شنی و خلیج شنی بزرگی رسیدند.Zurara, p.261 آن‌ها قایق کوچکی برای کاوش اطراف ساحل، به آب انداختند اما با ۱۲۰ تن نیروی محلی مواجه شدند که با سپر، نیزه و کمان به آن‌ها نزدیک می‌شدند. کاوشگران فوراً به ناوگان برگشتند. با این وجود، گروه مسلح بومی چیزی شبیه به یک تظاهرات صلح‌آمیز به نمایش گذاشتند، دست تکان دادند و پرتغالی‌ها را به خشکی دعوت کردند. اما پرتغالی‌ها با توجه به حالت بیماری فرناندس و شوک تجربه فرار قبلی تصمیم گرفتند، آنجا را ترک کنند و به پرتغال بازگردند.
فرناندس در مسیر خانه در جزیره آرگین و خلیجی در آن نزدیکی توقف کرد، جاییکه در مورد خرید یک بردهٔ زن سیاه‌پوست از بازرگانان بربر مذاکره کردند. وقتی به پرتغال رسیدند، شاهزاده هنری دریانورد ۱۰۰ دوبلون و نماینده پادشاه، پیتر دوک کویمبرا ۱۰۰ دوبلون دیگر به وی هدیه دادند زیرا فرناندس مسیری طولانی‌تر از هر ناخدای پرتغالی طی کرده بود.Zurara, p.261
آلوارو فرناندس از میان تمام ناخداهای دوران هنری در دهه ۱۴۴۰ حوزه اکتشاف را بیشتر گسترش داد. کاملاً قطعی است که آلوارو فرناندس در اولین ماموریتش (۱۴۴۵) از بقیه پیشی گرفت و اولین اروپایی بود که به بیزگیچ رسید (جزیره گوره در خلیج داکار) و تا دماغه مستس (دماغه کیپ) در مرکز سنگال رفت.
محدوده دومین سفرش در سال ۱۴۴۶ چندان مشخص نیست. زورارا گزارش می‌دهد فرناندس تا ۱۱۰ لیگ از محدوده کیپ ورت پیش رفت.Zurara, p.261 اگر زورارا درست گفته باشد به این معنی است که فرناندس به کیپ ورگا (۱۰درجه، ۱۲ دقیقه و ۱۶ اینچ شمالی و ۱۴ درجه، ۲۷ دقیقه و ۱۳ اینچ غربی در گینه مدرن) دورتر از آخرین نقطه سفرش رسیده بود.Teixeira da Mota, 1946: p.280 تاریخ‌نگار ژائو دا باروس پیش‌تر می-رود و رودی که فرناندس به آن می‌رسد را با عنوان «ریو تبیت» معرفی می‌کند. هویت دقیق «ریو تبیت» مشخص نیست زیرا این اسم در نقشه‌های قدیمی موجود نیست.Quintella (p.149n) باروس ذکر می‌کند که ریو تبیت ۳۲ لیگ بعد از «ریو دا نونو تریستائو» واقع شده‌است.Barros (p.121). اگر نام این رود را نونز (در گینه امروزی) فرض کنیم، «ریو تبیت» همان رود فُرِکر (۹ درجه، ۱۶ دقیقه و ۵۷ اینچ شمالی و ۱۳ درجه، ۲۰ دقیقه و ۱۰ اینچ غربی) در گینه امروزی می‌شود و به این معنی است که فرناندس ۱۳۵ لیگ از کیپ ورت عبور کرده‌است، یعنی بیش از ۱۱۰ لیگی که زورارا بیان کرده‌است.The identification of the Tabite with the Forecariah is due to Teixeira da Mota (1946: II, p.278-80), basing himself on indications in Duarte Pacheco Pereira and elsewhere. Cortesão (1931: p.20-21) however, identifies the "Tabite" with the Pongo River (), a tad bit closer, but also in Guinea and still exceeding 110 leagues. در نمونه‌ای دیگر، وایکانت سانتارم، ریو تبیت را ریو دو لاگو (رود دیامبوس در دلتای سالومِ سنگال) معرفی می‌کند که ۲۴ لیگ دورتر از کیپ ورت است.Viscount of Santarém, in the first edition of Zurara, (1841: p.408), basing himself on a Juan de la Cosa map. But then Santarém (p.410) goes on to dramatically claim they continued sailing as far as Cape St. Ann in Sierra Leone, a gigantic leap from Diombos. Another source, the 1911 "Encyclopædia Britannica" ("op. cit"), describes Fernandes as having sailed to "perhaps in the neighborhood of Conakry...but little short of Sierra Leone." اگرچه دیامبوس بهترین منطقه برای مرگ خود نونو تریستائو است.Teixeira da Mota, (1946: Pt.1) اگر فرناندس هم همین مسیر را طی کرده باشد، ادعای وی مبنی بر اینکه کیلومترها از آخرین منطقه کشف شده توسط نونو تریستائو فراتر رفته‌است را رد می‌کند. تبیت به عنوان رود گامبیا هم معرفی می‌شودBeazley & Prestage (1896: p.xii). Although in their endnotes (p.349-50), they seem to endorse the Diombos of the Viscount of Santarem. اما به همین دلیل نزدیکی به آخرین منطقه کشف شده توسط تریستائو، طرفداران زیادی ندارد.
مورخان امروزی بر این باورند که زورارا و باروس اغراق کرده‌اند که آلوارو فرناندس به گینه امروزی رسیده‌است.Duarte Leite (1941), Damião Peres (1943), Magalhães Godinho (1945), Teixeira da Mota, 1946 بسیار غیرممکن است که وی از رودخانه بزرگ گبا و جزایر زیاد بیساگوس و دماغه‌ها و مکان‌های دیدنی قابل توجه عبور کرده باشد و آن‌ها را جست‌وجو نکرده باشد یا اسمی از آن‌ها نبرده باشد. به علاوه زورارا ادعا می‌کند که فرناندس همیشه از کیپ ورت عبور می‌کند،Zurara, p.261 ازین رو «ساحل عموماً به سمت جنوب می‌رود» که این احتمالات عجیب‌تر را حذف می‌کند (ساحل تا جنوب شرق بعد از کیپ راکسو ادامه پیدا می‌کند).
تکسیرا دا موتا با مرور اسناد اظهار می‌کند که احتمالاً رود تبیت که فرناندس از آن عبور کرد رود کازامانس بوده‌است (۱۲ درجه، ۳۳ دقیقه و ۷ اینچ شمالی و ۱۶ درجه، ۳۵ دقیقه و ۵۰ اینچ غربی، سگنال) و خلیج شنی که آخرین نقطه سفر وی بود اطراف کیپ وارلا (و در ۱۲ درجه، ۱۷ دقیقه و ۱ اینچ شمالی و ۱۶ درجه، ۴۵ دقیقه و ۵۰ اینچ غربی پایین کیپ راکسو در منتها الیه شمالی گینه بیسائو قرار دارد).Teixeira da Mota (1946: II, p.283). یعنی فرناندس ۵۰ لیگ (نه ۱۱۰ لیگ) بعد از کیپ ورت دریانوردی کرد. اما کماکان دورترین نقطه اکتشاف پرتغالی‌ها در دهه ۱۴۴۰ است.
تنها مشکل واقعی در مورد فرضیه کازامانس استفاده از کمان‌های سمی است که در میان مردم سرر، نیمونینکا و ماندینکا از منطقه سالوم گامبیا رایج بود اما در میان مردم جولا (فلوپس) در کازامانس معمول نبود. اما مورخان تردید دارند که تیر سمی به فرناندس اصابت کرده باشد و بر این باورند که تیر معمولی بوده و وی بعد از آن دچار یک عفونت ساده شده بود. زنده ماندن وی گواه بر این است که تیر سمی نبود و البته چنین جراحتی در هیچ دریانورد دیگری گزارش نشد.Teixeira da Mota, p.282 (به وضوح با سرنوشت نونو تریستائو و خدمه‌اش در رود دیامبوس متفاوت است، مردان زیادی به سرعت بر اثر سم نیومینکا جان سپردند. احتمالاً زورارا با توجه به سرنوشت تریستائو به این نتیجه رسید که تمام قبایل جنوبی کیپ ورت از سم استفاده می-کردندTeixeira da Mota, p.282-83).
نکته دیگر این است که چرا کشتی فرناندس توسط مردم جولا که چیزی از پرتغالی‌ها نمی‌دانستند بر روی رودخانه در کمین نشسته بودند. تاکسیرا دا موتا اشاره می‌کند دزدیدن زن کنار رودخانه، بومیان را از هدف‌های خصمانه پرتغالی‌ها آگاه کرد. البته این باور با مردم جولا که در سواحل کیپ وارلا بودند متفاوت است، استقبال و دست تکان دادن آن‌ها برای پرتغالی‌ها نشان می‌دهد درک اندکی از ماهیت برده‌داران پرتغالی داشتند.Teixeira da Mota, p.282-83
متأسفانه زورارا می‌گوید آلوارو فرناندس هیچ اسمی از سفر دوم خود ارائه نداده‌است و محدوده مبهم گزارش شده («بعضی روزها»، «فاصله مشخص») چندان روشنگرانه نیست و کماکان این نتیجه‌گیری را ناتمام و قابل بحث می‌گذارد.
تنها این نکته مشخص است که فرناندس در سال ۱۴۴۶ دورتر از منطقه سفر قبلی خود رفته‌است و تا دهه بعد به عنوان رکورد دورترین مقصد اکتشافی پرتغالی‌ها باقی مانده‌است. رکورد فرناندس ده سال بعد توسط آلویس کاداموستو، کاوشگر ونیزی در خدمت هنری در سال ۱۴۵۶ شکسته شد. کاداموستو ادعا کرد کاشف رودخانه کازامانس است و این رود را به افتخار پادشاه محلی (مانسای) از کازا (قومی تقریباً منقرض شده با قوم بنیوک) نام‌گذاری کرد.
شبح شاد ۲ یک فیلم کمدی هنگ‌کنگی به کارگردانی کلیفتون کو که در سال ۱۹۸۵ منتشر شد. این فیلم که توسط ریموند وانگ پاک-مینگ تهیه و نویسندگی شده‌است، بازیگران اصلی فیلم ریموند وانگ پاک-مینگ، فینی یوان، می لو، شارین چان و جیجی فو می‌باشند. این فیلم دنباله‌ای بر فیلم شبح شاد (۱۹۸۴) محسوب می‌شود. اگرچه این فیلم کمتر از پیش‌درآمد خود فروش داشت، اما دهمین فیلم پرفروش هنگ کنگ در آن سال بود.
در سال ۱۹۸۶ قسمت بعدی این فیلم با عنوان شبح شاد ۳ منتشر شد.
فرزانه معصومیان (زادهٔ ۱۳۴۸ – درگذشتهٔ ۱۲ مرداد ۱۴۰۰) مجری، گوینده و مدرس فن بیان اهل ایران بود.
فرزانه معصومیان در ۱۳۴۸ در تهران متولد شد. او فارغ‌التحصیل کارشناسی رشتهٔ الهیات و فقه و کارشناسی‌ارشد روان‌شناسی عمومی بود. انتشار یک فراخوان در مجله سروش در سال ۱۳۷۲ برای گویندگی رادیو، وی را ترغیب به همکاری با این رسانه کرد. فرزانه معصومیان در اواخر سال ۱۳۷۳ برای گویندگی خبر همکاری خود را با رادیو آغاز کرد. نخستین همکاری‌های او با رادیو، در شبکه پیام صورت گرفت. پس از آن در شبکه‌های مختلف صدا و سیما از جمله رادیو جوان، ایران، پیام، فرهنگ، قرآن، سلامت، ایران‌کالا و … به فعالیت پرداخت. او همچنین با برنامه‌های تلویزیونی همچون برنامه گزارش هفتگی، مرزهای سیاست، سپهر سیاست، سینما ماورا، بررسی مطبوعات، رسانه‌های شبکه خبر، نگاه دو شبکه دو همکاری داشت. فرزانه معصومیان مدرس سخنوری در دانشگاه شریف و طراح و مدرس فن بیان و گویندگی در دانشکده خبر نیز بود. او در سه دوره به عنوان گویندهٔ برتر زن در جشنواره خبر و برنامه‌های سیاسی سازمان صدا و سیما انتخاب شد.
از فعالیت‌های فرزانه معصومیان می‌توان موارد زیر را نام برد:
مدرس فن بیان برای گویندگان اخبار استان‌های سراسر کشور، مدرس دوره‌های تخصصی فن بیان و گویندگی به مدت ۱۵سال، تدوین آیین‌نامه گویندگی در برنامه‌های صداوسیما باری نخستین بار پس از انقلاب ۱۳۵۷، مدرس فن بیان و گویندگی در دانشگاه امیرکبیر، طراح دوره و مدرس فن بیان برای اپراتورهای اورژانس تهران، دبیر و مدیر آموزشگاه در وزارت آموزش و پرورش به مدت ۲۰ سال، عضو انجمن زنان دانشمند جهان اسلام
فرزانه معصومیان به دنبال همه‌گیری ویروس کرونا در ایران در مرداد ۱۴۰۰به این ویروس مبتلا شد اما نتیجهٔ تست پی‌سی‌آر او منفی شد. پس از سرفه شدید و علایم کرونا، به بیمارستان رفت و بستری شد. در این زمان ریه و کلیه‌اش درگیر شده بود و به کما رفت. او ۱۲ مرداد ۱۴۰۰ درگذشت. پیکر فرزانه معصومیان ۱۴ مرداد ۱۴۰۰ در قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
شان جیمز ،(زادهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۶)، خواننده، ترانه‌سرا و موسیقی دان آمریکایی است. او هم به صورت انفرادی و هم با گروه خود یعنی "The ShapeShifters" به فعالیت می‌پردازد.
جیمز در ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۶ در خانواده‌ای مهاجر یونانی در شیکاگو متولد شد و در جنوب شیکاگو بزرگ شد. در کودکی به اجرا در گروه کر یک کلیسای پنطیکاستی محلی پرداخت. او همچنین در دبیرستان به تحصیل در دروس اپرا، ارکستر و آواز پرداخت.
جیمز کار خود را به عنوان مهندس صدا در استودیوهای موسیقی در نشویل، تنسی آغاز کرد.
در سال ۲۰۱۲، او به فیت ویل، آرکانزاس نقل مکان کرد تا حرفه خود را به عنوان یک موسیقیدان دنبال کند.
از آنجا شروع به نواختن در سالن‌های محلی و ضبط آهنگ‌های خود در استودیو اتاق خواب کرد.
در همان سال، اولین آلبوم استودیویی خود را به نام "سایه‌ها" منتشر کرد.
در سال ۲۰۱۳، او کار با گروه خود، The Shapeshifters آغاز کرد.
او از آن زمان تاکنون سه آلبوم انفرادی دیگر، یک آلبوم زنده و پنج آلبوم با The Shapeshifters منتشر کرده‌است.
او همچنین شرکت ضبط خود را با نام Shawn James Music تأسیس کرده‌است.
او در اکتبر ۲۰۱۵، کاوری از آهنگ «قلب آمریکایی»، اثری از A. A. Bondy، اجرا کرد که پس از انتشار در ردیت، وایرال شد و به شهرتی دست یافت.
در دسامبر ۲۰۱۶، جیمز با آهنگ "Through the Valley" - که در ۲۰۱۲ منتشر شده‌است- که توسط شخصیت الی در تریلر نمایشی بازی ویدئویی "آخرین بازمانده از ما قسمت ۲" در سال ۲۰۲۰ بازخوانی شد، به بزرگترین موفقیت خود دست یافت.
این آهنگ در صدر چارت آهنگ‌های وایرال اسپاتیفای در بریتانیا قرار گرفت و در نهایت به بیش از ۶۰ میلیون استریم در پلتفرم‌های اسپاتیفای، اپل میوزیک و یوتوب دست یافت.
در ۵ ژوئن ۲۰۲۰، او نسخه ای دوباره ضبط شده از این آهنگ را در آستانه انتشار بازی، دو هفته بعد منتشر کرد.
یک روز قبل از انتشار بازی، آهنگ توسط موسیقیدان استرالیایی تش سلتانا بازخوانی شد و در کانال یوتوب پلی استیشن استرالیا همراه با موزیک ویدیویی با عنوان آخرین بازمانده از ما قسمت ۲ برای اولین بار منتشر شد.
نسخه اصلی آهنگ از جیمز را می‌توان به‌طور خلاصه در هنگام شروع بازی با هدفون الی شنید.
جیمز از سال ۲۰۰۳ با میشل، دوست دختر دوران نوجوانی خود، در سیاتل زندگی می‌کند.
دمیترو توتچیف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال تورپیدو زاپروژیا، باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا، باشگاه فوتبال اورال یکاترینبورگ، باشگاه فوتبال آق‌تپه، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف، باشگاه فوتبال تیومن، باشگاه فوتبال بالتیکا کالینینگراد، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، باشگاه فوتبال اسپارتاک نعلچیک، و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد.
دمیترو چومک (؛ زادهٔ ) ورزشکار وزنه‌برداری اهل اوکراین است.
دمیترو خمنوفسکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال پومفرادینا، و باشگاه فوتبال زوریا لوهانسک اشاره کرد.
دمیترو رزنیک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Ukraine national under-19 football team، زیر ۲۰ سال اوکراین، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده‌است.
دمیترو زابرچنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین است.
دمیترو کریژانوفسکی (؛ زادهٔ ) شناگر اهل اوکراین است.
دمیترو میخیلنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا، باشگاه فوتبال بیتار اورشلیم، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال هاپوئل تل آویو، و باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف اشاره کرد.
دمیترو وریتینوف (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است.
دمیترو وینورادتس (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است.
دمیترو هرچیشکین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ماریوپول، باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا، و باشگاه فوتبال زوریا لوهانسک اشاره کرد.
دمیتری کلبانوف (؛ – ) آهنگساز، مربی موسیقی، و رهبر (موسیقی) اهل امپراتوری روسیه بود.
دمیتری میلیوتنکو (؛ – ) بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود.
دمیر اتاسوی (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل ترکیه است.
دنیس اولینیک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال آرسنال کی‌یف، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، و باشگاه فوتبال ویتس‌آرنهم اشاره کرد.
دنیس اونیشچنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال ماریوپول، باشگاه فوتبال هاپوئل تل آویو، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، باشگاه فوتبال زوریا لوهانسک، و باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد.
دنیس ددککو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال آستانه، باشگاه فوتبال دینامو کی‌یف، باشگاه فوتبال آمکار پرم، باشگاه فوتبال لوچ ولادی‌وستوک، باشگاه فوتبال کراسنودار، و باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد.
دنیس دوبروف (؛ زادهٔ – ۱۰ مهٔ ۲۰۲۲) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱۰ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۱۰ مدال برنز شده بود.
دنیس سیزننکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است.
دنیس فومین (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل اوکراین است.
دنیس کسل (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است.
دنیس کوژانوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، باشگاه فوتبال ماریوپول، و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد.
دنیس کولکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است.