moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در دوره توکوگاوا ایایاسو در ژاپن دو مبارز، یکی چینی و یکی ژاپنی که رقیب یکدیگر می‌باشند، مجبور می‌شوند پس از اینکه استادشان توسط یک دشمن هوشمند و توانا کشته می‌شود با یکدیگر همکاری کنند…Rotten Tomatoes: "Long Zhi Ren Zhe" ("Ninja in the Dragon's Den / Ninja Warriors") (retrieved December 15, 2019)."Ninja In The Dragon’s Den (1982)". "Ninjas All The Way Down". April 21, 2015 (retrieved December 15, 2019)."Illuminated Lantern": "Ninja in the Dragon's Den" (retrieved December 15, 2019).
برقی‌سازی یا برق رسانی فرایند تأمین نیرو با برق و در بسیاری از زمینه‌ها، وارد کردن نیروی برق به جای منابع قدیمی تر قدرت است. معنای گستردهٔ این لفظ در زمینه‌های تاریخ فناوری، تاریخ اقتصادی و توسعه اقتصادی معمولاً مربوط به یک منطقه یا اقتصاد ملی است. به‌طور کلی برق‌رسانی ایجاد سامانه‌های تولید برق و توزیع قدرت الکتریکی بود که در بریتانیا، آمریکا و دیگر کشورهای اکنون توسعه یافته از میانه دهه ۱۸۸۰ تا ۱۹۵۰ به وقوع پیوست و هنوز در برخی کشورهای در حال توسعه در نواحی روستایی در حال وقوع است. این واقعه شامل انتقال تولید از شیفت خطی با استفاده از موتورهای بخار و قدرت آبی به موتورهای الکتریکی بود.
برق رسانی از سوی آکادمی ملی مهندسی یکی از بزرگترین دستاوردهای مهندسی قرن بیستم خوانده شده‌است.
وسیله نقلیه الکتریکی یا ئی‌وی از یک تا تعداد بیشتر موتور الکتریکی یا موتور کششی برای پیش‌راندن استفاده می‌کند. یک وسیله نقلیه الکتریکی ممکن است از سوی یک سامانه جمع‌آوری کننده از طریق الکتریسیته بیرون از وسیله نقلیه تأمین برق شود یا ممکن است حامل یک باتری، پنل خورشیدی یا ژنراتور الکتریکی برای تبدیل سوخت به برق باشد. ئی‌وی‌ها شامل وسایل نقلیه جاده‌ای و ریلی، کشتی‌های روی سطحی و زیردریایی‌ها، هوانوردهای برقی یا سفینه‌های برقی باشند.
دوره بیست و یکم مجلس شورای ملی در ۱۴ مهر ‍۱۳۴۲ بازگشایی شد و دورهٔ چهار سالهٔ آن در ۱۳ مهر ۱۳۴۶ خاتمه یافت.
انتخابات این دوره در ۲۶ شهریور ۱۳۴۲ (در یک روز) برگزار شد و ۱۹۳ نماینده به مجلس راه یافتند. برای نخستین بار ۶ زن به مجلس شورای ملی راه یافتند. ریاست مجلس بیست و یکم در دست عبدالله ریاضی بود. در این دوره سه کابینه رأی اعتماد گرفتند و بیش از ۶۶۰ قانون به تصویب رسید.
انتخابات در ۲۶ شهریور ۱۳۴۲ برگزار شد و طبق قانون جدید که در سال ۱۳۳۹ تصویب شده‌بود، تعداد کرسی‌های مجلس به ۲۰۰ نفر افزایش یافت. انتخابات برای تصاحب ۱۹۶ کرسی برگزار شد و انتخابات حوزه‌های انتخابیه شیروان و بیجار انجام نشد. در این دوره برای نخستین بار زنان نیز در انتخابات شرکت کردند و ۶ کرسی مجلس به زنان رسید. مجلس در ۱۴ مهر همان سال افتتاح شد و در ۲۳ مهر رسمیت یافت. در همین روز، عبدالله ریاضی به سمت ریاست مجلس انتخاب شد.
دو حزب اصلی این دورهٔ مجلس حزب ایران نوین و حزب مردم بودند. حزب ایران نوین به ریاست حسنعلی منصور حدود ۱۷۵ نماینده داشت و اکثریت مجلس را به دست گرفت. حزب مردم نیز تحت رهبری هلاکو رامبد بود و ۱۶ کرسی کسب کرد.
در این دوره سه کابینه از مجلس رأی اعتماد گرفتند:
در دورهٔ بیست و یکم مجلس شورای ملی بیش از ۶۶۰ قانون به تصویب رسید. مهمترین قانونی که در این دوره تصویب شد، لایحه کاپیتولاسیون بود. این لایحه در ۲۱ مهر ۱۳۴۳ در مجلس مورد بررسی قرار گرفت و به تصویب رسید. همچنین قانون‌های مربوط به تأسیس برخی از وزارت‌ها و نهادهای کشوری از جمله مرکز آمار، بورس اوراق بهادار و سازمان گسترش و نوسازی صنایع در این دوره تصویب شد.
آواره‌های وحشی (به انگلیسی: Wild Rovers) یک فیلم وسترن آمریکایی محصول سال ۱۹۷۱ به کارگردانی بلیک ادواردز و با بازی ویلیام هولدن و رایان اونیل است..
امریکن موتورز کورپوریشن () با مخفف نام ای‌ام‌سی ()، شرکت خودروسازی آمریکایی بود که در سال ۱۹۵۴ از ادغام نش موتورز و هادسن موتور ایجاد شد. امریکن موتورز با خودروهایی مثل رامبلر آمریکایی و ای‌ام‌سی گرملین به رقابت «سه بزرگ» یعنی فورد، کرایسلر و جنرال موتورز رفت. امریکن موتورز دوران موفقیت محدودی داشت اما در سال ۱۹۷۹ بخش قابل توجهی از آن توسط رنو موتورز خریداری شد. این شرکت در نهایت در سال ۱۹۹۰ به‌طور کامل در کرایسلر ادغام شد.
از جمله خودروهای امریکن موتورز که در ایران مونتاژ می‌شد، می‌توان به آریا شاهین، جیپ سی‌جی و جیپ آهو اشاره کرد. این خودروها توسط شرکت «جیپ ایران» (پارس خودرو کنونی) تولید می‌شد.
این مقاله مربوط به پهلوانان ایرانی‌تباراست، که اسامی آنها در شاهنامه آمده‌است.
در فرانسه، خانه‌های فرهنگی مؤسسات فرهنگی هستند که در سال ۱۹۶۱ به ابتکار آندره مالرو، وزیر امور فرهنگی آن زمان ایجاد شده‌است.
در فرانسه است که مفهوم خانه فرهنگی برای اولین بار توسعه می‌یابد. اما کبک(Québec) و بلژیک نمونه‌هایی از این دست را نیز ارائه می‌دهند.
نخستین خانه فرهنگ در فرانسه به ابتکار در سال ۱۹۳۵ در پاریس، به عنوان کرسی انجمن نویسندگان و هنرمندان انقلابی، با لوئیز آراگون به عنوان دبیرکل تأسیس شد. آن زمان این مؤسسه بخشی از «انجمن خانه‌های فرهنگ» جبهه مردمی بود. هدف این بود که هنر را در دسترس مردم، در کل کشور و به تمام اشکال آن قرار داد (برای مثال سینما، با "سینما-لیبرته"). در سال ۱۹۳۷، آلبرت کامو خانه فرهنگ در الجزایر را اداره می‌کرد.Maud Vergnol, Albert Camus Il aimait le journalisme et haïssait la presse, L'Humanité, le 11 septembre 2012 cf https://www.humanite.fr/medias/albert-camus-il-aimait-le-journalisme-et-haissait-la-presse-503692 این اصطلاح همچنین بر سر زبان آندره مالرو و گاتان پیکون، فعالان اتحادیه روشنفکران علیه فاشیسم ظاهر می‌شود.
آندره مالرو در سال ۱۹۵۹ به عنوان وزیر امور فرهنگی منصوب شد، مالرو این مفهوم را مجدداً بر سر زبان‌ها انداخت و آن را در جشنواره کن ۱۹۵۹ از طریق باشگاه‌های فیلم که قرار بود در آنجا برگزار شود، برانگیخت. ۱۷ نوامبر سال بعد، وی به نمایندگان اعلام کرد که باید یک خانه فرهنگ در هر استان قبل از سه سال ایجاد شود تا "هر کودک شانزده ساله، هرچقدر هم که فقیر باشد، بتواند تماس واقعی با میراث ملی خود و شکوه روح بشریت برقرار کند».«Maison de la culture ", dans Emmanuel de Waresquiel (dir.), "Dictionnaire des politiques culturelles de la France depuis 1959". Paris: Larousse / CNRS éditions, 2001.
در ماه مارس سال ۱۹۶۱ کمیسیون امکانات فرهنگی و میراث هنری اقدام تأسیس بیست خانه فرهنگ در چهار سال را مصوب کرد. در نتیجه، مالرو آن را به عنوان سنگ بنای سیاست خود،«Religion en moins, les maisons de la culture sont les modernes cathédrales ", discours d'André Malraux, à l'Assemblée nationale, en 1966. قرار داد تا هدف "در دسترس قرار دادن آثار برجسته بشریت را برای بیشترین تعداد فرانسویان مهیا کند "، که در فرمان ایجاد وزارت امور فرهنگی ذکر شده.
در مواجهه با یک وزارتخانه در حال ظهور و بودجه کم، باید به سرعت با بازکردن اولین خانه‌های فرهنگی، مشروعیت اقدامات فرهنگی را اثبات کرد. محل استقرار در دسامبر سال ۱۹۵۹ به امیل بیازینی، مدیر تئاتر، موسیقی و اقدامات فرهنگی واگذار شد. از پروژه‌هایی که در حال انجام بودند استفاده شد و آنها در پروژه جدید قرار گرفتند، هر چند به قیمت اماکن نامناسب و یک کل ناهماهنگ. همچنین با تکیه بر ساختمان‌هایی که از قبل موجود بودند، به ویژه تئاترهای متولد شده از تمرکززدایی، به دلیل نزدیکی نقش و موقعیت خوب آنها. اما راجر پلانچون در لیون و هوبرت گینوکس در استراسبورگ این پیشنهاد را رد کردند و تمرکز خود را روی تئاتر قرار دادند.
اما در ده سال، تنها هفت مورد واقعاً افتتاح شده‌اند.
مفهوم خانه فرهنگ بخشی از تعهد به سیاست تمرکززدایی فرهنگی است که بخشی از آن تحت جبهه مردمی و جمهوری چهارم و آغاز شده بود. مفهوم این است که در سراسر فرانسه زیرساخت‌هایی برای پخش در نظر گرفته شود، و نه تنها در پاریس، فرهنگ والا، برای گسترده‌ترین طیف از مخاطبان ایجاد شود.
این تعریف به پیر ماینوت واگذار شده‌است واگذار شد که در مارس ۱۹۶۱ در چارچوب برنامه ۵ ساله فرهنگ، یک مکان ملاقات چند رشته‌ای بین انسان و هنر را چنین توصیف می‌کند که یک آشنایی، یک شوک، یک اشتیاق، راه دیگری برای همه که شرایط خود را در نظر بگیرند. مهم است که همه بتوانند ثروت خود را در آنجا بسنجند، و خود را تأمل کنند. او ایده «برخورد صمیمی» را از طریق رویارویی مستقیم با اثر، بدون «گرفتگی و فقر توضیحات ساده شده»، بیرون از واسطه گری هنری.
بر خلاف سایر سازه‌هایی که قبلاً طراحی شده بودند، مراکز فرهنگی تخصصی نیستند بلکه باید میزبان اجراهای متنوعی همچون تئاتر، باله‌ها یا نمایشگاه‌های هنری باشند. وفادار به تصور مالرو، آنها هرگونه میانجیگری فرهنگی را رد می‌کنند و از رویارویی مستقیم با آثار حمایت می‌کنند.
این پروژه به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. سازه‌ها بدون بحث و گفتگوهای واقعی با جوامع محلی ایجاد شدند، در صورتی که باید نیمی از تجهیزات را تأمین کند؛ بنابراین، خانه فرهنگ در لو هاور در موزه ای باز می‌شود، یعنی کاون در یک تئاتر، خانه‌های بورژ و تونون در مراکز همایش، و " تئاتر د لوئیز پارسیس " در یک سینما.
در نتیجه، سه شهر از اعترازات سال ۱۹۶۸ برای بازپسگیری مجدد مراکز فرهنگی، در کان، فیرمینی و تونون استفاده کردند.
علاوه بر این ، انتقاداتی در رابطه با خانه‌های فرهنگ، و همچنین بر کل سیاست مالرو وارد شد، چرا که برداشتی اشراف گرایانه از هنر بود؛ بنابراین، فراخوان "Villeurbanne" مدیران مراکز فرهنگی و تئاترهای عمومی را "گردهم آورد"، و از یک تئاتر متعهد و با یک سیاست واقعی میانجیگری حمایت کردند.
در سال ۱۹۹۱، خانه‌های فرهنگی با مراکز نمایش فرهنگی و مراکز توسعه فرهنگی با نام صحنه ملی، توسط Bernard Faivre، ادغام شدند، و بدین ترتیب ادعاهای چند رشته‌ای، تمرکززدایی و اقدام محلی بنابراین، با ماندگاری این تمایل به تطبیق فرهنگی و با بازشدن ساختارهای "تخصصی" به سایر هنرها، آگوستین جیرارد تأیید می‌کند که خانه فرهنگ، که مدت‌ها به عنوان یک شکست در نظر گرفته می‌شد، در نهایت یک موفقیت است، و مفهوم خانه‌های فرهنگ فراتر از مکانهای ساخته شده اولیه قرار می‌گیرد.
دخالت مقامات محلی همچنین باعث شد تا مقامات محلی از اهمیت یک سیاست فرهنگی محلی آگاه شوند و شروعی به شهرداری شدن فرهنگ و تمرکز زدایی در دهه ۱۹۷۰ باشد.
امروزه تنها معدود موسسات عنوان خانه فرهنگ را حفظ کرده‌اند، از جمله Amiens، Bourges، Bobigny (MC93)، Grenoble (MC2)، Le Havreا (Le Volcan) یا Créteil (خانه فرهنگ و هنر).
در مونترال (کانادا)، از دهه ۸۰ میلادی شبکه بزرگی از مراکز فرهنگی مستقر شده‌اند که مستقیماً از الگوی فرانسوی الهام گرفته شده‌اند.
از سال ۲۰۰۷، این شبکه، دسترسی به فرهنگ(Accès culture) نامیده می‌شود. این شرکت دارای ۲۲ ارائه دهنده چند رشته‌ای و یک متخصص در ۱۹ منطقه شهری شهر مونترال است.
در بلژیک، پیش از این در سال ۱۸۸۰، پیشگامان در بروکسل، کاخ هنرهای زیبا را افتتاح کردند که برنامه آن نقاشی، مجسمه‌سازی، موسیقی، کنفرانس‌ها (اولین کنفرانس‌ها از دهه ۱۸۵۰ در بروکسل ظاهر شد. تبعیدگران سیاسی فرانسه فرمول دوره‌های دانشگاه‌های عمومی را برای عموم مردم اعمال می‌کردند) را متحد می‌کرد. اما در سال ۱۹۲۹ با پیش‌بینی برنامه مراکز فرهنگی، کاخ هنرهای زیبا در بروکسل ظاهر شد. افتتاح در مرکز شهر، در قلب محله ای که موزه‌های بزرگ و کاخ آکادمی‌ها را در خود جای می‌داد، بین سالهای ۱۹۲۵ و ۱۹۳۰، به سبک Art Deco، کاخ‌های هنری با جسارت در آن زمان توسط گروهی از طرفداران با حمایت شهردار آدولف مکس طراحی شد. هدف این بود که فعالیتهایی برای گردهمایی هنرهای تجسمی، معماری، ادبیات، تئاتر، موسیقی، رقص و سینما در ساختمان ویژه ای که توسط معمار ویکتور هورتا طراحی شده‌است ،سبک مدرن تأمین شود. هر ساله معتبرترین مسابقه موسیقی جهان در آنجا برگزار می‌شود، مسابقه ملکه الیزابت بلژیک در یک سالن با ۲۲۰۰ صندلی، و همچنین نمایشگاه‌های مهم موضوعی اروپا و سایر رویدادها مانند نقاشی و. مجسمه‌سازی انجام شود این کاخ همچنین دارای یک تئاتر و سینمایی است که در سال ۱۹۶۱ در فیلم سینمایی سلطنتی بلژیک گنجانیده شده‌است. دو اتاق زیرزمینی جدید اضافه شده‌است (در زیر جاده). از طرف دیگر در بروکسل کمون Uccle، مرکز فرهنگی Uccle در سال ۱۹۵۸ افتتاح شد. در میان نوزده شهرداری بروکسل-پایتخت، دیگران نیز دارای مرکز فرهنگی خاص خود هستند، مانند شهرداری اوکلله و شهرداری ولوو -سنت لمبرت با ولوبلیس. در استانها، از جمله دیگر ابتکارات شهرداری، Palais des beaux-Arts de Charleroi و، در نامور، Maison de la Culture در سال ۱۹۶۴ افتتاح شد (ساخت و ساز در ۱۹۵۸ آغاز شد).
فدرال سازی بلژیک که منجر به ساخت رسانه‌های متنوع میان گویندگان فرانسوی، هلندی و آلمانی، شبکه‌های فرانسوی، فلماند و زبان آلمانی شد و هر یک از آنها جداگانه توسعه پیدا کردند. اما آنها برای استقبال از دیدگاه هنرمندان با تمام خاستگاه‌ها، چه بلژیکی و چه بین‌المللی باز هستند.
خواهران زینب نوعی از نیروی پلیس زن بود که پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران مأمور کنترل حجاب زنان در کوچه و خیابان بود. آنها از دولت ایران حقوق می‌گرفتند و از امکاناتی مانند زیارت رایگان کربلا و سوریه، و جواز خرید در این سفرها با دلار به نرخ دولتی و فروش در بازار به نرخ آزاد برخوردار بودند.چگونه با حجاب شدیم؟: How Were We Veiled?, By Mehrangiz Kar, مهرانگیز کارخانه نرگس: Nargis's House آنها وظیفه داشتند با نظارت بر پوشش و رفتار زنان آنان را تأدیب یا بازداشت کنند.The War Against Women By Marilyn Frenchhttps://libcom.org/library/working-class-iran-some-background-class-struggles-1979-1989-mostafa-saberhttp://www.iran-tribune.com/index.php?option=com_k2&view=item&id=49816:2014-02-25-00-40-01&Itemid=649
تامارا بونکه (؛ – ) که بیشتر او را تانیا یا تانیای چریک می‌شناسند، یک انقلابی کمونیست و پارتیزان اهل آرژانتین بود که بعد از انقلاب کوبا نقش برجسته ای در دولت کوبا و همچنین در جنبش‌های انقلابی مختلف آمریکای لاتین ایفا کرد. او در قیام بولیوی (۱۹۶۶–۱۹۶۷) در کنار چریک‌های مارکسیستی تحت فرماندهی ارنستو چه‌گوارا جنگید و با کمک سیا در کمینگاه تکاوران ارتش بولیوی کشته شد.Haydée Tamara Bunke Bider: the woman who died with Che Guevara by Christine Toomey, "The Sunday Times", August 10, 2008
بونکه در بوئنوس آیرس، آرژانتین به دنیا آمد و در یک خانواده چپ‌گرا رشد کرد که اصالتاً لهستانی بودند.Mother Fights Che Film Over 'Lover' Claims by Tony Paterson & Oliver Poole, "Daily Telegraph", March 17, 2002"Tania: Undercover with Che Guevara in Bolivia" A Book Review by Bob Briton, "The Guardian", January 26, 2005 مادرش یهودی بودhttps://www.encyclopedia.com/women/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/bunke-tamara-1937-1967 و پدرش اریش در سال ۱۹۲۸ به حزب کمونیست آلمان (۱۹۱۸) پیوسته بود. با روی کار آمدن آلمان نازی در سال ۱۹۳۳ همراه با همسرش به آرژانتین گریخت. دو سال پس از مهاجرت آن‌ها تامارا به دنیا آمد. والدین او بلافاصله به حزب کمونیست آرژانتین پیوستند و تامارا و برادرش اولاف در یک فضای سیاسی مملو از اتهامات رشد کردند. خانه تامارا در بوینوس آیرس اغلب محل برگزاری جلسات، کمک به پناهندگان، مخفی کردن نشریات و گاهی اوقات اسلحه بود.
بونکه در جوانی، یک ورزشکار مشتاق و یک دانش‌آموز ممتاز بود، او علاقه خاصی به موسیقی فولکلور آمریکای جنوبی داشت. با این حال، در سال ۱۹۵۲، همه خانواده بونکه به آلمان شرقی بازگشتند و در آیزنهوتنشتات مستقر شدند (بعداً با نام Eisenhüttenstadt آیزنهاوتتنشتاد تغییر یافت). بونکه تا سن بلوغ به فراگیری زبان آلمانی نپرداخت.
بونکه در ۱۹۵۸ به دانشگاه هومبولت در برلین شرقی رفت و در رشته علوم سیاسی به تحصیل پرداخت. او به سازمان جوانان حزب حاکم آلمان (حزب وحدت سوسیالیست) (FGY) پیوست. علاوه بر این، تامارا به فدراسیون جهانی جوانان پیوست و در جشنواره‌های جهانی جوانان و دانشجویان در وین، پراگ، مسکو و سرانجام هاوانا در کوبا شرکت کرد. علاقه شدید وی به آمریکای لاتین و همچنین تسلطش به چند زبان (او به زبان‌های فرانسوی، انگلیسی، اسپانیایی و آلمانی صحبت می‌کرد) او را برای رهبران سوسیالیست حزبش، نیرویی کارآمد و مفید ساخته بود. از او انتظار می‌رفت دانشجویان اهالی آمریکای لاتین را زیر نظر داشته باشد و با آنها که مستعدتر و با انگیزه‌تر به نظر می‌رسند، ارتباط برقرار کند. آمریکای لاتین در آن سال‌ها مهد تحولات انقلابی بود و جریان‌های سوسیالیستی ریز و درشت بسیاری در آن فعالیت داشتند. تامارا به دلیل تسلطش به زبان به زودی مترجم بخش بین‌المللی سازمان جوانان (FGY) شد. وی در جریان انقلاب کوبا و پس از پیروزی آن در سال ۱۹۵۹به تبلیغ و ترجمه آثار انقلاب کوبا برای علاقه‌مندان به جنبش کوبا پرداخت.
در سال ۱۹۶۰، در سن ۲۳ سالگی، بونکه با انقلابی مارکسیست چه گوارا ملاقات کرد و به شدت تحت تأثیر او واقع شد. در آن ایام چه‌گوارا با یک هیئت تجاری کوبایی به شهر شرقی لایپزیگ سفر کرده بود و بونکه که چه را قهرمان خود یافت، مترجمی او را برعهده گرفت و علاوه بر ترجمه مجذوب عقاید گوارا شد. بونکه با الهام از انقلاب کوبا که چه‌گوارا را به نمادی بین‌المللی تبدیل کرده بود، در ۱۹۶۱ زندگی در کوبا را انتخاب کرد. بونکه ابتدا به صورت داوطلب دنبال کار، آموزش و ساخت خانه و مدرسه در حومه شهر بود. میزبانان کوبایی او هنگامی که از خدماتی که ارائه می‌کرد به کارایی‌های تامارا، نظم و انضباط و اخلاق او پی بردند. . او را در تیپ‌های کار سازمان داده و به کمک به شبه نظامیان پرداخت و در کمپین سوادآموزی کوبا شرکت کرد. وی همچنین در وزارت آموزش و پرورش، انستیتوی دوستی کوبا با مردم و فدراسیون زنان کوبایی خدمت کرد.
سرانجام تامارا برای عملیاتی موسوم به «شبح» انتخاب شد و با نام جعلی «لورا گوتیرز» به آخرین سفر ماجراجویانه‌اش به بولیوی رفت. مأموریت او در بولیوی این بود که با برخی مقامات محلی ارتباط برقرار کند و بررسی کند که آیا کارگران و کشاورزان برای یک قیام انقلابی آمادگی دارند یا نه.
هدف چه‌گوارا برانگیختن یک قیام انقلابی در سراسر آمریکای لاتین از جمله آرژانتین، پاراگوئه، برزیل، پرو و شیلی بود. تا با ایجاد دو سه کانون تنش مانند ویتنام امپریالیسم آمریکا را به چالش بکشد. در زمان آماده‌سازی در یکی از مجموعه‌های مربوط به اطلاعات و ارتباطات در کاخ ریاست‌جمهوری بولیوی مشغول به کار شد و به فرزندان رئیس‌جمهور، زبان آلمانی یاد می‌داد. چه‌گوارا آموزش بونکه را به داریل آلارسین رامرز (معروف به گور بنو) در پینار دل ریو در غرب کوبا سپرد تا به وی آموزش دهد. گوارا می‌خواست بونکه آموزش دفاع از خود را فرا بگیرد، مانند نحوه استفاده از چاقو، اسلحه و مسلسل و تپانچه؛ و نحوه ارسال و دریافت پیام‌های تلگراف و پیام‌های رمزگذاری شده از طریق رادیو. در این دوره بود که او نام تانیا را به تامارا تغییر داد و در طول دوره آموزشی‌اش در کوبا و بعداً در مزرعه‌ای کوچک در حومه پراگ، بونکه با هوشمندی، استقامت و مهارت‌هایش در زمینه جاسوسی کوبایی‌ها را تحت تأثیر قرار داد. به عنوان مثال بنیینو، او را «بخشنده، زیبا و مهربان نام نهاد، وی را همچنین در زمینه دیسیپلین بسیار سخت» توصیف کرده‌اند. او بیشتر با سرگرم کردن آنها در اردوگاه آموزشی و نواختن آهنگ‌های مردمی آرژانتینی به وسیله آکوردئون یا گیتار، در کوبایی‌ها حس همگرایی را تقویت کرد. علاوه بر این، دولت کوبا وی را به عنوان یک فرد بسیار دوست‌داشتنی که می‌توانست به راحتی دوستی را تقویت کند تشخیص داد، چه‌گوارا فهمید که وی دارای ویژگی‌های مفیدی برای کارهای بعدی‌اش در بولیوی است.
در اکتبر ۱۹۶۴، بونکه با نام جعلی «لورا گوتیرز» بائر، به عنوان مأمور مخفی، آخرین کارزار گوارا را در سفر به بولیوی آغاز کرد. اولین مأموریت وی جمع‌آوری اطلاعات در مورد نخبگان سیاسی بولیوی و قدرت نیروهای مسلح این کشور بود. وی به عنوان یک متخصص راستگرا در زمینه فولکلوریک سنت‌های آرژانتین، به سرعت خود را پیدا کرد و با نفوذ به محافل دانشگاهی و رسمی بولیوی، در سطح بالای جامعه آکادمیک بولیوی مطرح شد."Tania: Undercover with Che Guevara in Bolivia", by Ulises Estrada, 2005, Ocean Press, وی با ارائّه طرح‌هایی برای توسعه جامعه لاپاز، توانست نظر رئیس‌جمهور بولیوی رنه بارینتوس را جذب کند، و حتی با او به تعطیلات به پرو رفت. به منظور حفظ پوشش خود، او همچنین با اکتشافات خود در زمینه موسیقی فولکلوریک (به تولید یکی از ارزشمندترین مجموعه‌های موسیقی بولیوی در این فرایند برآمد) و به‌طور نیمه‌وقت مشغول به کار شد و برای اینکه تابعیت بولیوی را به دست آورد، با یک جوان بولیویایی ازدواج کرد.
از نظر تاکتیکی کاری که بونکه در ابتدا انجام می‌داد برای چریک‌های گوارا بسیار ارزشمند بود زیرا از تجهیزات رادیویی که در یک محفظه در پشت دیوار در آپارتمان خود پنهان کرده بود استفاده می‌کرد تا نه تنها پیام‌های رمزگذاری شده به فیدل کاسترو در هاوانا ارسال کند بلکه به چریک‌های چه‌گوارا نیز پیام می‌داد.
اما در اواخر سال ۱۹۶۶، عدم اعتماد به همرزمان در شبکه شهری که برای حمایت از چریکها مستقر شده بودند، بونکه را وادار کرد تا در چندین مورد به اردوگاه روستایی خود در آنچه هوازو سفر کنند. در یکی از این سفرها، یک کمونیست اسیر بولیوی خانه‌ای امن را دراختیار تانیا قرار داد تا در این پوشش به تألیف کتاب بپردازد. در نتیجه، انفجار در این محل، او چاره ای جز پیوستن به مبارزات چریکی و چریکهای مسلح چه‌گوارا نداشت. پس از پیوستن به چریک‌ها وی مسئول جیره‌بندی مواد غذایی و نظارت بر پخش رادیو شد.
ساعت ۵:۲۰ عصر ۳۱ اوت ۱۹۶۷، یک ستون از چریک‌ها در وادو دل یسو واقع در ریو گرانده به کمین افتادند. تانیا که تا کمر در آب بود اسلحه‌اش را بالای سرش قرار داده بود و پس از شلیک‌هایی که به بازو و ریه‌اش اصابت کرد، او به همراه هشت تن دیگر از چریکانش یکی پس از دیگری کشته شدند. جسد وی سپس به پایین کوهستان منتقل شد و چند روز بعد در ۶ سپتامبر توسط ارتش بولیوی شناسایی شد. هنگامی که جنازه وی را به رنه بارینتوس رئیس‌جمهور بولیوی نشان دادند، تصمیم گرفت تا همراه با سایر چریک‌ها در یک قبر نامشخص به خاک سپرده شوند. با این حال، زنان اردوگاه محلی خواستار آن شدند تا به عنوان یک زن، طی مراسم مذهبی مسیحی وی را به خاک بسپارند.
هنگامی‌که مرگ وی از طریق رادیو اعلام شد، چه‌گوارا که همچنان در جنگل‌های ریو گرانده مشغول جنگ بود، از انتشار این خبر خودداری کرد؛ زیرا مشکوک به این بود که برای تحقیرکردن او دست به تبلیغ زده‌اند. بعدها، هنگامی که فیدل کاسترو از مرگ وی مطلع شد، وی را «تانیا چریک» قهرمان انقلاب کوبا اعلام کرد.
به‌دنبال تحقیقات جان لی اندرسون بیوگرافی‌نویسی که توانست در ۱۹۹۷ به کشف بقایای جسد چه گوارا دست یابد، بقایای جسد بونکه نیز در یک گور نامشخص در یک گودال کوچک در حاشیه پایگاه ارتش والگرانده در ۱۳ اکتبر ۱۹۹۸ کشف شد. سپس بقایای جسد بونکه را به کوبا بردند و در آرامگاه چه‌گوارا در شهر سانتا کلارا، در کنار خود چه‌گوارا و چند چریک دیگر که در جریان جنگ آزدی‌بخش بولیوی (۱۹۶۶–۱۹۶۷) کشته شده‌بودند به خاک سپردند.
از زمان مرگ وی، شایعاتی متناقض یا ادعاهای متنوعی مبنی بر اینکه وی برای کا گ ب اتحاد جماهیر شوروی یا استازی آلمانی شرقی کار کرده‌است، وجود داشته. همراه با این ادعا که او و چه گوارا در بولیوی عاشق بودند و حتی هنگامیکه وی کشته شد حامله بوده‌است. این شایعه سرانجام در سال ۲۰۱۷ توسط دکتر ابراهیم باپتیستا، که مسئول کالبد شکافی چه‌گوارا و تامارا بونکه بود، رد شد.
در سال ۱۹۹۷ در میان شایعاتی که گفته می‌شد وی برای کا گ ب یا استازی آلمانی شرقی کار می‌کرده، مادر ۸۵ ساله تانیا بونکه (نادیا بونکه) به مسکو سفر کرد تا یک بیانیه کتبی از جانشینان کا گ ب دریافت کند. وی سپس اظهار داشت که بونکه هرگز برای آنها کار نکرد. دولت آلمان، که هم‌اکنون پرونده‌های استازی را در اختیار دارد، تأیید کرد که هیچ پرونده ای در مورد وی وجود ندارد.
قبل از درگذشت مادر تانیا، نادیا بونکه در سال ۲۰۰۳، وی همچنین موفق شد کتاب تانیا، زن چه‌گوارا را که توسط نویسنده اروگوئه ای خوزه آفریدل، تهیه شده بود به دلیل اکاذیبش جلوی نشر و فروش آن را در آلمان بگیرد. دادگاه‌ها حکم دادند که این کتاب شامل ادعاهای توهین آمیز علیه تامارا بونکه بوده‌است. یعنی تکرار همان شایعه گونتر مونن، افسر امنیتی استازی، از دهه ۱۹۷۰ مبنی بر اینکه بونکه و گوارا در سال ۱۹۶۵ در حالی که باهم در پایتخت چک پراگ همکاری داشتند، رابطه نامشروع داشتند.
سایهٔ هیولا یک رمان فارسی در حوزهٔ کودک و نوجوان نوشتهٔ عباس جهانگیریان است که در سال ۱۳۹۴ منتشر شد. این کتاب به‌عنوان کتاب سال شورای کتاب کودک برگزیده شد.
سایه هیولا توانست لوح افتخار سي و هفتمين دوره دفتر بین‌المللی کتاب برای نسل جوان به انگلیسی مسكو ۱۳۹۹ را دريافت كند.
مرکز ملی سینما و تصویر متحرک (CNC)، که قبلاً تا ژوئیه ۲۰۰۹ به مرکز ملی فیلم نامیده می‌شد،. یک سازمان عمومی فرانسوی با ماهیت اداری است، دارای شخصیت حقوقی و استقلال مالی، که توسط قانون ۲۵ اکتبر ۱۹۴۶ ایجاد شده‌است. این مرکز تحت اختیار وزارت فرهنگ قرار دارد.
دومینیک بوتنات ریاست این سازمان را از ۲۴ ژوئیه سال ۲۰۱۹ بر عهده دارد.
نیاز به ایجاد بدنه ای حرفه ای برای جمع کردن متخصصان فیلم و تعریف چارچوب فعالیت‌های آنها برای اولین بار در سال ۱۹۳۶ پدیدار شد. بازرس امور مالی گای دو کارمی در تجزیه و تحلیل صنعت سینمایی که او برای شورای اقتصادی ملی ارائه می‌دهد.. این رژیم ویشی است که با پیگیری این گزارش، در زمان جنگ، سازمان: کمیته برگزار کننده صنعت سینمایی (COIC) را پی ریزی می‌کند. و سرانجام مرکز ملی فیلمبرداری باMissions , sur le site du CNC. مشاوره بین مقامات دولتی و متخصصان سینما در تاریخ اکتبر ۱۹۴۶ ساخته می‌شود. ساخت آن نتیجه توافقنامه Blum-Byrnes نیز است که مستلزم لغو قوانینی است که پخش فیلمهای آمریکایی را ممنوع می‌کند. ۲۴ سپتامبر ۱۹۴۸، "مجله رسمی جمهوری فرانسه"، قانون کمکهای CNC را برای تولیدکنندگان فیلم فرانسوی و سینما داران را با یک صندوق کمکی تأمین شده از مالیات ویژه اضافی منتشر می‌کند..
در سال ۱۹۵۳، مصوبه جدیدی "جایزه کیفیت" برای فیلم‌های کوتاه و در سال ۱۹۵۹ " پیش پرداخت درآمد" برای فیلم‌های بلند را تأسیس کرد، تا به فیلم‌هایی "که احتمالاً در خدمت سینمای فرانسه هستند یا برای بازکردن دیدگاه‌های جدید به هنر سینمایی " کمک کند..
ابتدا CNC تحت نظارت وزارت اطلاعات، و سپس در موقعیت مبهمی به وزارت صنعت وابستگی دارد: او یک ابزار اداری کشور است هر چند استقلال خود را نیز حفظ کرده. بعد فرهنگی که امروزه در ارتباط با سیاست سینماست، توسط آندره مالرو، که، در ۳ فوریه ۱۹۵۹، CNC را با وزارتخانه جدید فرهنگ فرانسه پیوند می‌دهد..
فرمان شماره ۲۰۰۹–۹۰۱ که در ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۹ با استفاده از قانون ۵ مارس ۲۰۰۹ مربوط به ارتباطات سمعی و بصری و سرویس جدید تلویزیونی عمومی، نام جدیدی به مؤسسه می‌بخشد (ضمن نگه داشتن نام اختصاری آن) و قوانین عملیاتی را اصلاح می‌کند. از این پس، CNC توسط یک هیئت مدیره ۱۲ نفرهIl a tenu sa première réunion le 30 novembre 2010. متشکل از نمایندگان دولت، قضات اداری و قضایی و نمایندگان کارمندان اداره می‌شود.Composition du conseil d'administration au 30 novembre 2010. و امروزه به جای یک مدیر کل توسط یک منتخب همگانی اداره می‌شود. همین دستورالعمل، وظیفه ای که بازیگران را برای ساختن یک فیلم مجبور به داشتن کارتی حرفه ای که توسط CNC داده می‌شد را نیز لغو کرد.
در دسامبر ۲۰۱۴، CNC تصمیم بر کنترل حقوق دریافتی بازیگران فرانسوی می‌کند. فراتر از یک سقف ثابت نسبت به بودجه، فیلم‌ها دیگر از حمایت‌های ارائه شده توسط سازمان بهره‌مند نخواهند شد.Les salaires des stars du cinéma français vont être encadrés, "Challenges", 3 décembre 2014.
در ژانویه ۲۰۱۵، CNC، با همکاری وزارت فرهنگ، موتور جستجویی را راه‌اندازی کرد که به همه پیشنهادهای قانونی موجود برای بارگیری یا تماشای یک فیلم به‌صورت آنلاین دسترسی می‌یابد.Enfin un moteur de recherche pour trouver un film en VOD, "l'Express", 28 janvier 2015. این پایگاه داده همچنین از سایتهایی که مخاطبان زیادی در دنیای سینما دارند مانند Allociné، "Télérama" , Première و SensCritique ,VOD : le CNC lance un moteur de recherche pour s'y retrouver, "Terra Femina", 29 janvier 2015. قابل دسترسی است.
از ژانویه سال ۲۰۱۸، سیستم کمکی که به تولیدکنندگان فیلم از طرف CNC اعطا می‌شود، پیشرفت‌های دیجیتالی و حرفه‌های مختلف مرتبط را بهتر محاسبه می‌کند.
مرکز ملی سینما و تصویر متحرک شش مأموریت اصلی دارد که هم‌اکنون در ماده L.111-2 آیین‌نامه سینما و تصویر متحرک آمده‌است.
CNC مجوزهای لازم برای فعالیت را برای شرکتهای تولید یا توزیع صادر می‌کند. این مجوزها و مجوزهای مربوط به آثار سینمایی را صادر می‌کند و ثبت‌های مربوط به سینما سمعی و بصری (RPCA) را حفظ می‌کند، که در آن کلیه اعمال مربوط به ایجاد یک اثر سمعی و بصری به ثبت رسیده‌است. همچنین نظارت بر برنامه سینماها ، کنترل فروش بلیط و سررسیدها را بر عهده دارد. مالیات ویژه اضافی (TSA) که از قیمت بلیط‌ها تعیین شده‌است را جمع‌آوری می‌کند. مجوزها را برای سالن‌های سینما صادر می‌کند، و تأیید پیروی از استانداردها و مشخصات فنی را به کمیسیون عالی فنی تصویر و صدا (CST) واگذار می‌کند.
CNC حمایت مالی اعطا شده توسط وزارت فرهنگ به صنعت فیلم را متمرکز و مدیریت می‌کند. حمایت می‌کند از ساخت فیلم‌های در نظر گرفته شده برای سینماها و تلویزیون، به ویژه پیش پرداخت قسمتی از سود. همچنین از ایجاد و نوسازی سالن‌های سینما حمایت می‌کند مخصوصاً سالن‌هایی که قصد تغییر دستگاه‌های خود به دیجیتال را دارند.
سازمان CNC همچنین از چاپ نسخه‌هایی برای شهرهای کوچک و متوسط حمایت اقتصادی می‌کند، توزیع سینمای نویسندگان و سینمایی که به‌طور گسترده پخش نمی‌شود، پشتیبانی می‌کند، باشگاه‌های فیلم، جشنواره‌های ملی و بین‌المللی فیلم (مانند جشنواره کن). برنامه‌های آگاه‌سازی ملی را دربارهٔ سینما در مدارس تنظیم می‌کند. از سال ۱۹۹۶، CNC همچنین کاتالوگ فیلمهای مستند تصاویر فرهنگ مدیریت می‌کند تا مستند خلاق را در زمینه پخش غیر تجاری تقویت کند.
اداره میراث سینمایی، میراث سینمایی را جمع‌آوری، نگه داری، حفظ می‌کند و به میراث سینمایی بها داده و از آنها استفاده می‌کند. به‌طور خاص، وثیقه قانونی فیلم‌ها را حفظ می‌کند.
CNC سیاست‌های چند جانبه اروپا و بین‌المللی را در بخش سینمایی و سمعی و بصری تعریف و پیاده‌سازی می‌کند. مسئول نظارت بر کلیه موارد فنی و حقوقی است که تأثیر بسزایی در بخش سمعی و بصری دارد. همچنین از فراهم کردن فیلم در کشورهای در حال توسعه پشتیبانی می‌کند.
CNC و به ویژه کمیسیون طبقه‌بندی آن، نظرات خود را در مورد صدور ویزای عملیاتی کارهای سینمایی صادر می‌کند. این نظرات پس از آن به وزیر فرهنگ منتقل می‌شود که به تنهایی توانایی صدور ویزا را دارد. این ویزاها تماشاگران را در مورد «محتوای» آثار آگاه می‌کند و ممکن است شامل ممنوعیت نمایش زیر سن خاص باشد (ممنوعیت برای کودکان زیر ۱۲، ۱۶ یا ۱۸ سال) و احتمالاً اخطاری در خطاب به تماشاگران.
بودجه CNC توسط مالیات‌ها تأمین نمی‌شود بلکه مالیات‌های خاصی بر بخش صمعی بثری تأثیر می‌گذارد:
درآمد این مالیات‌ها در بودجه سال ۲۰۱۴ وزارت فرهنگ ۷۰۰ میلیون یورو تعیین شده بود.
بزرگی درآمدهای CNC در سالهای اخیر به چندین کسری بودجه کمک کرده‌است. این وضعیت منجر به انتشار گزارش‌های مربوط به حساب‌های CNC توسط دیوان حسابرس و کمیته مالی سنا شده‌است.
گزارش مارینی از بودجه سال ۲۰۱۱ به مجلس سنا ، انتقاد از مدیریت و افزایش هزینه‌های سازمان‌های مختلف دولتی، از جمله این موارد، در جای مناسب، CNC قرار دارذ.Les dépenses à tout-va des organismes publics, Cécile Crouzel, "Le Figaro.fr", 6 juillet 2011
مرکز ملی سینما مسئول مدیریت یک حساب پشتیبانی به نام (کمک خودکار و انتخابی به سینمای فرانسه) است که از طریق مالیات ویژه اضافی بر قیمت بلیط سینما (۱۰٫۷۲٪ از قیمت بلیط) دریافت می‌شود، مالیات خدمات تلویزیونی (TST) پرداخت شده توسط ناشران و توزیع کنندگان خدمات تلویزیونی (۵٫۵٪ از گردش مالی کانال‌های تلویزیونی، که کمی بیشتر از یک سوم آن به سینما و مالیات ارائه دهندگان خدمات اینترنتی اختصاص یافته‌است) و مالیات بر انتشار فیلم (۲٪ از گردش ناشران و واردکنندگان که ۸۵٪ آن به سینما اختصاص یافته‌است).Les aides publiques au cinéma en France, rapport du Sénat, 8 janvier 2013
مدرسه عالی تصویر و صدا (به فرانسوی: La Fémis)نام اختصاری مربوط به نام سابق آن بنیاد اروپایی تصویر و صدا می‌باشد. یک مؤسسه آموزش عالی دولتی فرانسوی، که عضو دانشگاه علوم و ادبیات فرانسه (به فرانسوی:PSL) است. این مدرسه آموزش فنی و هنری را برای آموزش متخصصان در صنعت سمعی و بصری و فیلم ارائه می‌دهد. مدرسه ملی تصویر و صدا در سال ۱۹۸۶ تأسیس شد و برگرفته از مؤسسه عالی مطالعات سینمایی (به فرانسوی: IDHEC) که در سال ۱۹۴۳ ایجاد شده‌است، می‌باشد.
این مرکز از سال ۱۹۹۹ در هجدهمین سالن ناحیه ۱۸ پاریس، در خیابان شماره ۶ فرانکور (بهفرانسوی: 6 Rue Francœur)، در ساختمانهای استودیوی سابق به نام پته نتان (به فرانسوی: Pathé-Natan) واقع شده‌است.[2]. «Site officiel de la FEMIS " [archive] (consulté le 14 février 2010 این مدرسه به همراه مدرسه عالی ملی لوئی- لومیر (Louis-Lumière)، مدرسه ملی سینه فبریک (CinéFabrique) و مدرسه عالی سمعی بصری تولوز که تحت نظارت آموزش ملی است،« ENS Louis Lumière : Francine Levy, directrice " [archive], sur pixelcreation.fr (consulté le 14 février 2010 چهار مدرسه عمومی سینما در فرانسه هستند. بخشی از حلقه مدارس سینمایی مشهور بین‌المللی یعنی ان اف تی اس (NFTS) در لندن، مدرسه تیش (به انگلیسی: Tisch) در نیویورک، یو اس سی (USC) در لس آنجلس و فامو (FAMU) در پراگ را تشکیل می‌دهد.
مجلات حرفه ای آمریکایی واریته (به انگلیسی: Variety) و گزارش هالیوود (The Hollywood Reporter) آن را در بین بهترین مدارس فیلم در جهان قرار داده‌اند.Top 15 International Film Schools Revealed [archive] sur hollywoodreporter.com du 16 août 2017Entertainment Education 2016: The Best Showbiz Programs [archive] sur https://variety.com [archive] du 27 avril 2016 در سال ۲۰۱۲، در رتبه‌بندی آن برای بهترین مدارس فیلم در جهان، که شامل مدارس مستقر در ایالات متحده بود، مجله هالیوود ریپورتر مدرسه ملی صدا و تصویر فرانسه را در رده ششم جهان قرار داد.THR's Top 25 Film Schools List Revealed [archive] sur hollywoodreporter.com du 25 juillet 2012 در سال ۲۰۱۴، در رتبه‌بندی بهترین مدارس مستقر در خارج از ایالات متحده،Study Abroad : The Top 15 International Film Schools " [archive] این مجله این مدرسه را در رتبه سوم، بعد از ان اف تی اس (NFTS) در لندن و مدرسه سینما لودز قرار داد.
مدرسه ملی تصویر و صدا به دشواری در آزمون ورودی (میزان موفقیت ۳٪ و فقط ۱٪ برای گروه تولید) و همچنین به دلیل اهمیت وسایل فنی که در اختیار دارد، مشهور است.Les enfants gâtés du septième art, par Véronique Radier dans Le Nouvel Observateur du 10 janvier 2008
این مدرسه آموزش‌های اولیه (به مدت: ۴ سال)، کارگاه‌های آموزش مداوم، یک دانشگاه تابستانی (به مدت ۹ هفته)، یک برنامه فرصت‌های برابر (به مدت: ۳ هفته)، یک کارگاه آموزشی لودویگسبورگ -پاریس (به مدت: ۱ سال)، دکترا (به مدت: ۳ سال) و یک برنامه خاص اقامتی (la Résidence) (به مدت: ۱ سال) را ارائه می‌دهد.
این مدرسه در آموزش‌های اولیه یک دوره اصلی (با هفت تخصص) و دوره‌های جدید (با سه تخصص) ارائه می‌دهد.
دانشجویان پس از دو سال آموزش عالی با کنکور پذیرفته می‌شوند، بعد از این دانشجویان تحت یک برنامه چهار ساله«Diplôme de la fémis - La fémis. Ecole nationale supérieure des métiers de l'image et du son Paris " [archive], sur L'Étudiant (consulté le 29 septembre 2014 در یکی از هفت تخصص پیشنهادی ادامه می‌دهند: کارگردانی، فیلمنامه، تولید، تصویر، صحنه آرایی، صدا و منتاژ، نویسندگی و توزیع و پخش. انتقال از یک سال به سال دیگر به‌صورت خودکار و بدون آزمون است، و فقط آزمون ورودی و موقع دفاع است که آزمون وجود دارد. در این مرحله در هر سال حدود ۴۰ دانشجو دارد (شش دانشجو در هر گروه آموزشی، به جز در دکوراسیون که فقط چهار نفر وجود دارد).
سه دوره «تکمیلی» نیز ارائه می‌شود که کم و بیش در دوره اصلی ادغام شده‌اند.
دوره نویسندگی: این دوره ۴ دانشجو پذیرش می‌کند.La Fémis - Ecole nationale supérieure des métiers de l’image et du son " [archive], sur Télérama (consulté le 29 septembre 2014) امتحان ورودی هر دو سال یکبار انجام می‌شود. مدت زمان دوره ۱۸ تا ۲۸ ماه است.«Journée Portes ouvertes à La fémis " [archive], 31 janvier 2009 (consulté le 29 septembre 2014) در سال اول، دانشجویان این بخش در دروس مشترک ارائه شده با همه هفت بخش شرکت می‌کنند. در سال دوم، آنها درس‌های اختصاصی را دنبال می‌کنند و در پایان دوره نیز پایان‌نامه می‌نویسند، که آن را به هیئت داوران متشکل از متخصصان ارائه می‌دهند.
دوره توزیع و پخش: از سال ۲۰۰۳، بخش توزیع و پخش حدود ۸ دانشجو پذیرش کرده‌است: ۳ نفر در توزیع، ۵ نفر در پخش. مدت زمان آن ۲ سال است.«Cursus distribution/exploitation " [archive], sur www.femis.fr (consulté le 7 août 2017) با این بخش که در سال ۲۰۰۳ افتتاح شده‌است، مدرسه ملی تصویر و صدا قصد دارد تا کادر و مدیران شرکتهای سینمایی را به همان اندازه که نسبت به ایجاد این شرکت‌ها دغدغه دارند آنها را نسبت به مشکلات کارآفرینی در این زمینه نیز آشنا کند. آموزش در سه مرحله برگزار می‌شود. در ترم اول، دانشجویان دروس عمومی را که برای همه بخش‌های دیگر مشترک است، دنبال می‌کنند. آنها سپس یک دوره تخصصی (به مدت یک ترم) را طی می‌کنند و در پایان این دروس، به پایان‌نامه و دوره کارآموزی خود می‌پردازند (به مدت یک ترم).«Cursus création séries TV " [archive], sur www.femis.fr (consulté le 7 août 2017)
دوره ساخت سریال‌های تلویزیونی: دوره که در سال ۲۰۱۳ راه اندازی شد، ۱۲ ماه است و از ۱۰ دانشجوی زیر ۳۰ سال، در سطح «کارشناسی ارشد» همراه با داشتن تجربه نوشتن پذیرش می‌کند. این هزینه تا حدودی توسط شبکه یک تلویزیون فرانسه، تلویزیون فرانسه و شبکه کانال+ تامین می‌شود. منسوجات الیس (به فرانسوی: Textapes d'Alice) وب‌های می تراش و می تراندی، که توسط فرانسه ۴ پخش می‌شود، از اولین کارهای آن بودند.(en) " Les Textapes d'Alice - Studio 4, webséries 100% originales et gratuites " [archive], sur studio-4.nouvelles-ecritures.francetv.fr (consulté le 7 août 2017)
از سال ۱۹۹۶، مدرسه ملی تصویر و صدا کارگاه‌های تحصیلات پیوسته را به متخصصان این بخش که مایل به توسعه حرفهٔ خود یا گسترش فعالیت‌های خود با کاوش در زمینه‌های جدید هنری و فنی هستند، ارائه داده‌است. مدت زمان این دوره‌ها از چند روز تا چند ماه طول می‌کشد، این دوره‌های آموزشی با شرکای مختلف در سطح بین‌المللی (برنامه رسانه ای اتحادیه اروپا)، و همچنین در سطح ملی یا منطقه ای (شوراهای منطقه ای، مراکز تولید منطقه ای) اجرا می‌شود. بیشتر آنها مورد تأیید مرکز افداس (به فرانسوی: Afdas) هستند.
زمینه‌های ارائه شده عبارتند از:
· مستند (کارگاه مستند و کارگاه مستند اروپایی اچیدوک که مبتنی بر بایگانی است)
· فیلمنامه (کارگاه نویسندگی و کارگاه بازنویسی)«L'atelier scénario / L'atelier réécriture " [archive] (consulté le 29 septembre 2014).
· تولید در اروپا (کارگاه / مستر کلاس)«Masterclass pour jeunes producteurs et distributeurs européens " [archive], 26 janvier 2009
· اصول کارگردانی، آموزش ابتدائی سینما. «les fondamentaux de la réalisation " [archive] [PDF] (consulté le 29 septembre 2014).
· بازنویسی فیلمنامه (کارگاهی برای فیلمنامه نویسان و بازیگر-کارگردانانی که باید در بازنویسی فیلمنامه فیلم‌هایشان پشتیبانی شوند).
از سال ۱۹۸۹، مدیر سمعی و بصری خارجی وزارت امور خارجه و مدرسه عالی تصویر و صدا هر سال «دانشگاه تابستانی» را پیشنهاد می‌کنند، که پذیرای دانشجویان خارجی در سینما یا سمعی و بصری یا متخصصان جوان خارجی که در سینما فعالیت می‌کنند و زیر ۳۰ سال هستند، می‌باشد. این دوره عبارت است از یک برنامه عملی در زمینه مستند که ۹ هفته با ۵ روز درس فشرده در هفته برگزار می‌شود. ۱۲ کارآموز که از مغرب، آفریقا، آمریکای لاتین، آسیا (به جز کره جنوبی، ژاپن و سنگاپور)، اروپای مرکزی و اروپای شرقی (به غیر از کشورهای اتحادیه اروپا) و خاورمیانه هستند.
این برنامه یکساله برای تولیدکنندگان و توزیع کنندگان جوان، که دارای حداقل مدرک دیپلم ۳ از اتحادیه اروپا باشند، می‌باشد. شرکت کنندگان در ۴ سمینار که بین لودویگسبورگ (آکادمی فیلم بادن-وورتمبرگ) و پاریس تقسیم می‌شود، شرکت می‌کنند. این دوره آموزشی همچنین شامل جلسات کاری در جشنواره‌های اولین پلان در آنجرز، کن، لندن و برلین است.http://www.cinemasterclass.org/programm/bewerbung/index_html/downloads/candidature [archive] این کارگاه هر ساله ۱۸ کارآموز را جمع می‌کند: ۱/۳ زبان فرانسوی، ۱/۳ آلمانی و ۱/۳ از کشورهای دیگر اتحادیه اروپا. در پایان آتلیه لودویگسبورگ - پاریس، شرکت کنندگان فیلم‌های کوتاهی با همکاری شبکه آرته (به فرانسوی: ARTE)، آکادمی فیلم بادن-وورتمبرگ و مدرسه ملی تصویر و صدا تولید می‌کنند. این فیلم‌ها به جشنواره‌ها ارسال شده و از شبکه ارته (به فرانسوی: ARTE) پخش می‌شوند.http://www.cinemasterclass.org/programm/studium/index_html?set_language=fr&cl=fr [archive]
در سال ۲۰۰۸، دو برنامه به نام «فرصتهای برابر» با همکاری بنیاد فرهنگ و تنوع فرهنگی آغاز شد. یکی مربوط به دانش آموزان دبیرستانی در درس گرایش است؛ که یک معرفی مدرسه در شصت و هشت دبیرستان فرانسه که در مناطق اولویت آموزش هستند انجام شده و پس از آن جلساتی با شرکت کنندگان و دانش آموزان مدرسه برگزار می‌شود.La FEMIS accessible aux jeunes issus de ZEP [archive] - L'Étudiant, 7 avril 2008 ایده ای، که توسط کلود میلر دفاع می‌شد، این بود که «"دانش آموزان دبیرستانی را به مطالعات هنری حساس کنید، تا به آنها نشان دهید که در مطالعات هنر در دسترس آنها است. هیچ‌کس نباید از شرکت در کنکور مدرسه عالی تصویر و صدا خودداری کند (...) ما دیگر نمی‌توانیم از شایسته سالاری فرانسه راضی باشیم. ما هر روز محدودیت‌های آن را می‌بینیم. این وظیفه ما به عنوان سینماگر است که این حرفه را از لحاظ اجتماعی عمومی تر کنیم"».La diversité sociale à La FEMIS : Claude Miller (président) et Marc Nicolas (Dg) [archive] - Le Film français, 20 mars 2008
برنامه دوم برای حدود پانزده دانش آموز از دانش آموزان دارای اولویت تحصیلی یا دارندگان بورس تحصیلی در آموزش عالی، که می‌خواهند آزمون کنکور ملی را بگذرانند. این کارگاه به‌صورت رایگان انجام می‌شود و به مدت سه هفته در طول تابستان در مدرسه عالی تصویر و صدا برگزار می‌شود. دانش آموزان در ساخت فیلم‌های داستانی کوتاه مشارکت کردهhttp://www.fimalac.com/mecenat/programme-egalite-chances.html [archive]http://www.clermont-filmfest.com/03_pole_regional/newsletter/img/avr08/pdf15.pdf [archive] و همچنین در کنفرانس‌های سینما، تاریخ سینما، حرفه‌های سینمایی و رویکردهای مختلف درمورد آن شرکت می‌کنند.http://www.femis.com/documents/Atelier_EgalitedesChances.pdf [archive] جلساتی با متخصصان این صنعت و دانشگاهیان نیز برگزار می‌شود (رجیس وارنایر، سلین سیامما، کلود میلر، آلن برگلا، نیکول برنز در سال 2010).http://www.femis.com/documents/Formulaire_EgalitedesChances.pdf [archive] اگرچه این برنامه عمومی مورد توجه کافی قرار می‌گیرد، ولی برخی از تردیدها - همان‌طور که لوئیس مورین، مدیر مرکز رصد نابرابریها در مورد آن بیان می‌کند - دربارهٔ اثربخشی واقعی آن وجود دارد.Des grandes écoles pour enfants fortunés [archive] - Observatoire des inégalités, 29 mai 2008 برنامه دوم به داوطلبان آینده مدرسه عالی تصویر و صدا اجازه می‌دهد تا خود را با تاریخ و فنون سینما آشنا کنند.
برنامه دکترا برای پنج دانشکده بزرگ ملی مشترک است: مدرسه عالی تصویر و صدا، مدرسه ملی هنرهای زیبا، هنرستان ملی هنرهای دراماتیک، هنرستان ملی موسیقی و رقص در پاریس، مدرسه ملی هنرهای تزئینی و همچنین مدرسه ملی. مدرسه عالی تصویر و صدا هر سال یک دانشجوی دکترا را انتخاب و آن را پذیرش می‌کند. این دانشجوی دکترا پایان‌نامه خود را با نظارت یک فیلمساز و همچنین یک استاد راهنمای پایان‌نامه که مجاز به نظارت بر تحقیق باشد انجام می‌دهد.Doctorat SACRe [archive] sur le site de La fémis.
رزیدنس یک دوره ۱۱ ماهه تمام وقت است که به چهار کارگردان زیر سی سال، دارای مدرک یا بدون مدرک، که قبلاً بازیگر یک فیلم کوتاه بوده‌اند و شرایط لازم برای قبولی در آزمون مدرسه را ندارند، ارائه می‌شود. این برنامه که در سال ۲۰۱۵ راه اندازی شده‌است که از تمریناتی که در آموزش‌های اولیه انجام می‌شود، الهام گرفته شده‌است، اما عمدتاً با هدف تولید انجام می‌شود.Programme La Résidence [archive] sur le site de la Fémis.
خدمات مدرسه در سه ساختمان با مساحت کلی ۹۷۰۰ متر مربع ارائه می‌شود. دارای ۴ مرکز فیلم‌برداری می‌باشد که به‌طور میانگین هر کدام به مساحت ۲۲۰ متر مربع است و میراث شرکت پات است، جایی که مارسل کارن فرزندان بهشت، و روبرت برسون بانوان جنگل‌های بولونی را فیلمبرداری کرده‌است. این مدرسه همچنین دارای ۲ سالن میکس دیجیتال و ۳ اتاق نورپردازی (اتاق ژان رنوار با ۱۷۰ صندلی، اتاق ژاک دمی با ۶۰ صندلی و اتاق آلیس گای با ۲۰ صندلی)، مجهز به دولبای (به انگلیسی: dolby)، دی تی اس، باند دوبل، فیلم و دی وی دی (DVD) است.http://www.femis.fr/index.php?rub=1&srub=13 [archive] دانش آموزان دارای یازده دوربین ۱۶ و سوپر ۱۶، چهار دوربین ۳۵ میلی‌متری، پنج دوربین (Betacam SP)، پنج دوربین ۳۰۰ یا 400 (DSR)، بیست و نه اتاق منتاژ دیجیتال، اتاق تست دوربین، آزمایشگاه عکس و استودیوی ضبط صدا می‌باشند.«Inauguration des nouveaux locaux de l'ENSMIS (ex Femis) " [archive], sur www.culture.gouv.fr (consulté le 7 août 2017)http://www.cinematheque.fr/data/document/femis-nvo.pdf [archive] ده‌ها کلاس درس، یک اتاق بازیگری، یک کتابخانه ویدیویی، یک سالن غذاخوری و اتاق‌های تولید نیز برای دانشجویان در دسترس است. یک مغازه نجاری با دو کارمند، امکان تولید تزئینات را فراهم می‌آورد.[http://hebdo.nouvelobs.com/hebdo/parution/p2253/articles/a363916- http://hebdo.nouvelobs.com/hebdo/parution/p2253/articles/a363916-les_enfants_gâtés_du_septième_art.html [archive]] این مدرسه از کوداک، فوجی فیلم، واریفلکس کمک‌های تجاری دریافت می‌کند و توسط سازمان‌هایی مانند ADAMI ,SCAM ,SACEM و پروسیرپ (به انگلیسی:Procirep) پشتیبانی می‌شود.«Notre travail à La fémis " [archive], 1er octobre 2005 (consulté le 29 septembre 2014)
صد فیلم، با قالب‌های مختلف و ترویج آموزه‌های مختلف، هر ساله توسط دانش آموزان در مدرسه عالی تصویر و صدا تولید می‌شود. یک دانش آموز، درهر گروه آموزشی که باشد، در حین تحصیل به‌طور متوسط ۴ فیلم تولید می‌کند (گاهی اوقات به‌طور قابل توجهی بیشتراست، به‌طور مثال اگر در گروه کارگردانی ثبت نام کرده باشد).
این مدرسه معلمان دائمی را استخدام نمی‌کند بلکه فراخوانی به متخصصین حرفه ای می‌دهد. از این رو ۳۰۰ متخصص شاغل دعوت می‌شوند که هر سال بر کار دانشجویان نظارت کنند. سینما گرانی مانند ژان ژاک آنود، سدریک کلاپیچ، کریستف هونوره، تونی گاتلیف، خاویر باووئیس یا حتی دانیل تامپسون در مدرسه عالی تصویر و صدا یا تدریس می‌کنند یا اینکه در اینجا آموزش دیده‌اند. این مدرسه همچنین به‌طور مرتب از فیلمسازان خارجی دعوت می‌کند، که فیلم‌های خود را ارائه دهند و به سؤالات دانشجویان پاسخ دهند (به عنوان مثال عباس کیارستمی،"Deux cinéastes en correspondance", Alain Bergala, Le Monde diplomatique, septembre 2007 دیوید کراننبرگBref no 58, "Aux portes du septième art", Amélie Galli, automne 2003 یا وودی آلنhttp://www.ecranlarge.com/article-details-438.php [archive]).
شهریه به دستور وزارت فرهنگ تعیین می‌شود. در سال ۲۰۱۶، آنها مبلغ ۴۳۳ یورو در سال (که دارندگان بورس تحصیلی معاف شده بودند) را اختصاص دادند.«Bourses et vie étudiante " [archive], sur www.femis.fr (consulté le 7 août 2017)
آزمون مدرسه عالی تصویر و صدا یکی از دشوارترین آزمون‌های مدارس بزرگ فرانسه است. این دوره تقریباً پنج ماه، از مارس تا ژوئیه برگزار می‌شود«Journal. 20 ans de la FÉMIS. " [archive] (consulté le 11 mars 2014). و به بیش از ۲۰۰ فیلمنامه نگار و هیئت منصفه لازم است، که از بین حرفه ای‌های سینما انتخاب شده‌اند.
ثبت نام برای دارندگان دیپلم که گواهی دو سال تحصیل کارشناسی (سه سال برای داوطلبان گروه توزیع / پخش)، دارای سن زیر ۲۷ سال در تاریخ ۱ ژانویه سال آزمون یا برای داوطلبان در سنین کمتر از ۳۰ سال در تاریخ ۱ ژانویه سال آزمون که قادر به اثبات یک فعالیت حرفه ای حداقل در چهار سال اخیر باشند، می‌باشد. در حقیقت، بسیاری از دانشجویان مدرک دیپلم ۳ را بدست آورده‌اند. داوطلبان فرانسوی و اروپایی کنکور ملی را می‌گذرانند و داوطلبان خارجی که متعلق به اتحادیه اروپا نیستند، کنکور بین‌المللی را که در سفارتخانه‌های فرانسه در خارج از کشور برگزار می‌شود، می‌گذرانند.http://www.femis.com/documents/international2009.pdf [archive] هر داوطلب باید هنگام ثبت نام بخشی را که مایل به تحصیل در آن بخش است، ذکر کند.
همه نامزدها باید فرانسوی زبان باشند و بیش از سه بار نمی‌توانند در این آزمون شرکت کنند.
مدرسه عالی تصویر و صدا جایگزین مؤسسه عالی مطالعات سینما (۱۹۴۳–۱۹۸۶) شده که کار آن آموزش متخصصین برای سینمای فرانسه و جهان است. علی‌رغم شهرت مؤسسه عالی مطالعات سینما (IDHEC) که در سال ۱۹۷۴ در بری سور مارن در محوطه اینا(INA) تأسیس شد، شاهد افت فعالیت و شهرت آن بودیم. ورود جناح چپ به قدرت در سال ۱۹۸۱ فرصتی برای تعریف مجدد نقش و کادر آن فراهم کرد. پروژهٔ «کاخ تصویر» (که می‌توانست هنر عکاسی را نیز در بر بگیرد) راه اندازی شد و پس از آن پروژه دیگری محدودتر به نام «کاخ سینما» شروع شد. این پروژه در تلاش است تا با یک مدرسه جدید سینما و کتابخانه فیلم ارتباط برقرار کند.Musée du cinéma: Esprit es-tu là ?, François Albera, in Revue 1895 no 43, p. 87-100, juin 2004 گزارشی، معروف به «گزارش بردین» (ژوئن ۱۹۸۴) قوانین آینده مدرسه عالی تصویر و صدا را بر اساس آموزش چند رشته‌ای رایگان، کنکور برای دیپلم ۲، دوره مطالعاتی سه ساله، ایجاد هفت بخش و یک گشایش در دنیای حرفه ای ارائه می‌دهد. جک گاجوس، آن زمان مدیر آژانس توسعه سینمای منطقه ای، به عنوان رئیس این مرکز انتخاب شد.
در فوریه ۱۹۸۶، به همت ژاک لانگ، مؤسسه عالی مطالعات سینما به مؤسسه ملی تصویر و صدا (INIS) تبدیل شد. هنگامی که جناح راست به قدرت می‌رسد، معاون دولت در امور فرهنگی، فیلیپ دو ویلیز، مؤسسه ملی تصویر و صدای تازه ایجاد شده را به بنیاد اروپایی تصویر و صدا، با اساسنامه انجمنی (قانون ۱۹۰۱)، تبدیل می‌کند[47].Anita Rind, " Donner une dimension européenne à la formation audiovisuelle: l'INIS transformée en fondation privée ", Le Monde, 26 juillet 1986. در نوامبر ۱۹۸۶، فرانسوا لیوتار، وزیر فرهنگ آن زمان، این مدرسه را که در پله دو توکیو، روبروی موزه هنرهای مدرن شهر پاریس واقع شده‌است، را به ریاست نویسنده و فیلمنامه‌نویس ژان- کلود کاریر افتتاح کرد. فیلمسازان مانند نئومی لوویکی، آرنود د پلیر، سلوگ انسپاش، کریستین کریر، امی دلوز، منوئل پرادال، سوفی فیلیر از جمله دانشجویان دوره اول هستند. ژان لوک گدار، که امتحان ورودی مؤسسه عالی مطالعات سینما (IDHEC) را در سال ۱۹۴۹ گرفته بود، در مدرسه تدریس می‌کند و همچنین فیلسوف ژیل دلوز کنفرانس مهمی تحت عنوان «عمل ایجاد چیست؟» در آنجا برگزار می‌کند. این مدرسه تا سال ۱۹۹۸ به صورت انجمنی فعالیت می‌کرد.
در سال ۱۹۸۸، کارمندان مؤسسه عالی مطالعات سینما در ادغام مدرسه قدیمی با مدرسه جدید به مدرسه عالی تصویر و صدا پیوستند؛ بنابراین مؤسسه عالی مطالعات سینما به‌طور رسمی در ۲۴ مارس ۱۹۸۸ منحل شد[51].Magaz " Présentation générale " [archive], sur www.femis.fr (consulté le 7 août 2017)ine Actions no 27, automne 1986, p. 22 در ۱۹۹۰، امتحان ورودی مدرسه هزار داوطلب را جمع کرد. بخش «نویسندگی» نیز در سال ۱۹۹۳ ایجاد شد.
بودجه سالانه مدرسه در سال ۲۰۱۶ تقریباً ۱۰٫۷ میلیون یورو بود.. «Présentation générale " [archive], sur www.femis.fr (consulté le 7 août 2017) ۷۶ درصد بودجه آن توسط کمک هزینه مرکز ملی سینما، ۱۷ درصد متشکل از منابع خاص یا سایر کمک‌های مالی و ۷ درصد از پرداخت مالیات کارآموزی توسط شرکتهای بخش سینمایی و سمعی و بصری تأمین می‌شود.«Présentation générale " [archive], sur www.femis.fr (consulté le 7 août 2017)
در سال ۲۰۰۶، مبلغ ۹٫۷۶ میلیون یورو و در سال ۲۰۰۷، ۱۰ میلیون،Annexes budgétaires - Budget de la culture en 2007 [archive] sur le site performance-publique.gouv.fr در سال ۱۹۹۷، ۴۴٫۹ میلیون فرانک، در سال ۱۹۹۸ ۳۱٫۵۰ میلیون فرانک بود. از سال ۱۹۹۸، این یارانه در عنوان سوم بودجه وزارت فرهنگ درج شده‌است و دیگر در بین اعتبارات موجود در عنوان چهارم اختصاص یافته به سه ان سه (CNC) نیست.«AVIS N° 86 Tome II - PROJET DE LOI DE FINANCES POUR 1998 ADOPTE PAR L'ASSEMBLEE NATIONALE - CINEMA - THEATRE DRAMATIQUE " [archive], sur www.senat.fr (consulté le 7 août 2017)«La direction générale des médias et des industries culturelles - Ministère de la Culture " [archive], sur www.ddm.gouv.fr (consulté le 7 août 2017) مخارج مدرسه و رسیدهای آن توسط یک ناظر مالی که به وزارت بودجه گزارش می‌دهد، به طور دائم کنترل می‌شود.ESR : enseignementsup-recherche.gouv.fr, " Accueil - ESR : enseignementsup-recherche.gouv.fr " [archive], sur www.education.gouv.fr (consulté le 7 août 2017) مدرسه برای خریدهای خود مشمول دستورالعمل شماره ۲۰۰۵–۶۴۹ مورخ ۶ ژوئن ۲۰۰۵ و فرمان اجرای آن به شماره ۲۰۰۵–۱۷۴۲ در تاریخ ۳۰ دسامبر ۲۰۰۵ است.
مطابق اساسنامه، مدرسه همچنین یک انتشارات دارد. آثار منتشر شده، که در کتابفروشی‌ها و در مدرسه فروخته می‌شوند، عمدتاً مربوط به تکنیک و فنون سینمایی است. آنها توسط متخصصین سینما که در مدرسه تدریس می‌کنند تأیید شده‌اند، مانند سردبیر آلبرت یورگنسون (تمرین ویرایش)، کارگردان عکاسی آرتور کلوکت (مقدمه ای از تصویر فیلم) یا فیلمنامه نویسان ژان کلود کارری (داستانی بگویید). مدرسه همچنین در نمایشگاه‌های دفترچه سینما، فیلم خانه فرانسه یا یلو ناو (Yellow Now) شرکت می‌کند. تقریباً در هر ده سال یک فهرست از دانشجویان سابق خود و همچنین سالانه کنکورهایش منتشر می‌کند.«La Fémis " [archive], sur www.femis.fr (consulté le 7 août 2017)
جام در جام اروپا ۶۸–۱۹۶۷ هشتمین دوره از مسابقات فوتبال جام برندگان جام اروپا بود. دو تیم میلان و هامبورگ در فینال این دوره از مسابقات با یکدیگر روبه‌رو شدند. در بازی نهایی میلان با نتیجهٔ ۲ بر ۰ پیروز شد و برای نخستین بار فاتح جام برندگان جام اروپا شد.
"میلان در مجموع ۶-۲ برنده شد."
"آبردین در مجموع ۱۴-۱ برنده شد."
"والنسیا در مجموع ۸-۲ برنده شد."
"استوا بخارست در مجموع ۴-۱ برنده شد."
"تاتنهام در مجموع ۶-۳ برنده شد."
"کاردیف سیتی در مجموع ۳-۱ برنده شد."
"میلان با نتیجه ۳–۳ با قانون گل زده در خانه حریف برنده شد."
"والنسیا در مجموع ۳-۱ برنده شد."
"میلان در بازی پلی‌آف ۲-۰ برنده شد."
"هامبورگ در بازی پلی‌آف ۲-۰ برنده شد."
"هامبورگ در بازی پلی‌آف ۱-۰ برنده شد."
"میلان در مجموع ۲-۰ برنده شد."
"هامبورگ در مجموع ۴-۳ برنده شد."
کیریل پیروگوف (؛ زادهٔ ) بازیگر و آهنگساز اهل روسیه است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "ارکستر سرخ"، "مک‌مافیا" و "خواهران" اشاره کرد.
رهایم کن نام ترانه ای از گروه هوی متال آمریکایی اونجد سون‌فولد است که در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۰ منتشر شده است.
«من آن را دوست دارم» تک‌آهنگی از هنرمند اهل کلمبیا شکیرا است. این ترانه در ۱۳ ژانویه ۲۰۲۰ توسط سونی میوزیک لاتین منتشر شد.
جد مک‌کالب برنامه نویس کامپیوتر و موسس شرکت ریپل است. پس از آن شرکت استلار را تاسیس نمود. او در قالب eDonkey و Overet رمزارز استلار را ایجاد نمود که در سال ۲۰۱۴ آن را معرفی نمود. همچنین وی یکی از بنیان‌گذاران رمزارز ریپل بود که به دلیل اختلاف با سایر توسعه‌دهندگان آن از این بنیاد جدا شد.
ترابری پایدار به موضوع گسترده ترابری که در زمینه‌های اجتماعی، زیست‌محیطی و تأثیرات آب‌وهوایی، پایدار باشد اشاره دارد. مؤلفه‌های اندازه‌گیری پایداری (Sustainability) شامل وسایل ترابری، منابع انرژی و زیرساخت‌های ترابری می‌شود. لجستیک و توسعه ترانزیت-محور نیز از فاکتورهای ارزیابی پایداری در این مقوله هستند. پایداری ترابری، بیشتر توسط کارایی و راندمان سامانه ترابری و همچنین تأثیرات زیست‌محیطی و آب‌و‌هوایی اندازه‌گیری می‌شود.