moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
برخی از داستان‌های "روضة الشهدا" مثلاً قصهٔ شهادت هاشم بن عتبه در کربلا، دروغ و در نتیجه کتاب از نظر علمی بی‌اعتبار است. هاشم بن عتبه سال‌ها پیش در جنگ صفین درگذشته بود. این مثال نشانگر آن است که کاشفی یا از منابع نامعتبر استفاده کرده یا به مدد تخیلات شخصی‌اش داستان‌پردازی کرده‌است. نباید به "روضه الشهدا" به منزلهٔ یک کتاب تاریخی نگریست، زیرا در اصل یک اثر ادبی یا «رمان تاریخی» است. به هنگام نگارش یک رمان تاریخی، نویسنده شخصیت‌های واقعی و اقوال تاریخی را با خودساخته‌هایش در هم می‌آمیزد تا متنی خواندنی و دلکش را عرضه کند. ابومسلم‌نامه‌ها و حمزه‌نامه‌ها از جملهٔ این آثار در ادب فارسی آن دوران بوده‌اند. کاشفی نیز تحت تأثیر همین آثار به تألیف "روضة الشهدا" برای استفاده در مجالس سوگواری دست زد.
مرتضی مطهری در "حماسهٔ حسینی" به‌تندی از "روضة الشهدا" و شخص کاشفی انتقاد کرده، کتاب را «کتاب دروغ» و نویسنده را در عین اذعان به باسوادی به سبب معلوم نبودن مذهبش «بوقلمون صفت» خوانده‌است. مطهری دلیل عدم اعتبار کتاب را ذکر نام‌هایی در میان اصحاب حسین بن علی و لشکر دشمن عنوان می‌کند که اصلاً وجود خارجی نداشته‌اند. به عقیدهٔ او وقایع تاریخی نیز به شکل داستان و افسانه پرورانده شده‌اند و به نقل از حاجی نوری، ابداع داستان زعفر جنّی و عروسی قاسم را برای اولین بار به کاشفی نسبت می‌دهد. به گفتهٔ او «از وقتی که این کتاب در دست و بال‌ها افتاد، دیگر کسی تاریخ واقعی امام حسین را مطالعه نکرد».
اما ابوالحسن شعرانی دید متفاوتی به قضایا دارد. به گفتهٔ او بسیاری از منابع مورد استفادهٔ کاشفی امروزه موجود نیستند و مابقی شاید معتبر فرض نشوند ولی «حاشا که چنین مردی سخن بی‌دلیل آورد». به گفتهٔ او مجلس وعظ محل یادگرفتن تاریخ نیست، بلکه محل پندآموزی است. رسم وعاظ چنین است که سخنانی بگویند که بیشتر در دل مردم اثر کند و در ذهنشان نشیند و هر نقل یا روایتی را که مفید این معنی باشد، ولو سلسلهٔ راویان آن ضعیف باشد، ممنوع نمی‌شمارند. به عقیدهٔ او چه بسیار وقایع تاریخی که در کتب معتبر آمده ولی عبرت‌آموز نیستند و چه بسا افسانه‌هایی از زبان حیوانات که پندآموزند. او از این لحاظ "روضة الشهدا" را در بیان مقصود واعظ، که همانا وعظ است و نه درس تاریخ، موفق می‌داند.
تنها اندکی پس از تألیف "روضة الشهدا"، صفویان نهضت خود را برای رسمیت بخشیدن به تشیع در ایران آغاز کردند و تنها طی صد سال، تشیع به نیروی محوری مذهبی ایرانیان مبدل شد. شیعیان و دیگر ایرانیانی که تازه به مذهب شیعه گرویده بودند در ایام عزاداری و روزهای جمعه در مجلسی گرد هم می‌آمدند و کسی که صدایی خوش داشت، کتاب "روضة الشهدا" را به دست گرفته و می‌خواند و دیگران می‌گریستند. چنین مجالسی به «روضه‌خوانی» یعنی انجمن‌هایی که در آن "روضة الشهدا" خوانده می‌شد معروف گردید.
رسول جعفریان ذیل عنوان «پیدایش تسنن دوازده‌امامی» در کتاب "تاریخ تشیع در ایران" روند شیعی شدن مردم ایران در قرن نهم هجری قمری را تبیین می‌کند. او از بروز اعتدال در تسنن و رشد تدریجی تشیع از قرن هفتم هجری به بعد سخن می‌گوید و علمای برجسته‌ای از اهل سنت را معرفی می‌کند که به امامان دوازده‌گانهٔ شیعه علاقه و ارادت تام نشان داده‌اند. سپس تألیف "روضة الشهدا" به دست کاشفی سنی را نشانه‌ای از «جایگاه بلند» سنت عزاداری برای حسین بن علی در ادب فارسی و نیز تداول کامل این سنت در میان «سنی‌شیعه‌های ایران» می‌داند. به نوشتهٔ رسول جعفریان، در زمان تیموریان همه‌ساله در سالگرد روز عاشورا در ماوراءالنهر مراسمی در سوگ حسین بن علی برگزار می‌شد و هدف کاشفی از نوشتن "روضة الشهدا" تهیهٔ متنی برای این سوگواری‌ها بوده‌است. به عقیدهٔ جعفریان "روضة الشهدا" «نقش مهمی را در روند شیعی شدن مردمان این نواحی و اندکی بعد تمامی ایران ایفا کرد». کامل مصطفی الشیبی، استاد فلسفهٔ دانشگاه بغداد، نیز با اشاره به الغای مجالس ذکر صوفیانه و جانشین شدن گریه بر حسین، از وسعت آمادگی مردم برای پذیرش تشیع در قرن نهم قمری سخن می‌گوید و "روضة الشهدا" را از جمله عوامل موفقیت جنبش شاه اسماعیل صفوی در آن دوران می‌داند.
تألیف "روضة الشهدا" در آستانهٔ قدرت گرفتن تشیع در ایران را نمی‌توان صرفاً به پای اتفاق و تصادف گذاشت. "روضة الشهدا" با علم کردن آیین شهادت که محوری‌ترین اندیشهٔ تشیع دوازده‌امامی محسوب می‌شود نقشی دوگانه را ایفا کرد؛ از یک سو اندیشهٔ تشیع را ایرانی کرد و از سوی دیگر، زمینه را برای شیعه کردن ایران صفوی و پساصفوی مهیا کرد. کاشفی هوشیارانه این نقش دوگانه را که توسط شاه اسماعیل صفوی در دست اجرا بود، پیش‌بینی و در اثرش منعکس کرد. نویسندگان مرثیه‌های شیعی فارسی برای نسل‌های متمادی از "روضة الشهدا" تأثیر پذیرفتند. سبک واعظ‌پسند "روضة الشهدا"، تصویرپردازی‌های دراماتیک از رویدادهای تراژیک و درهم‌آمیزی نظم و نثر در آن، لحن صمیمی و احساسی‌اش در بیان ارزش‌های والای اخلاقی، و نقش آن در ایفای روان‌پالایی دسته‌جمعی نهایتاً منجر به خلق ژانری جدید در ادبیات مذهبی فارسی شد که به شکل‌گیری هویت و روح تشیع ایرانی کمک شایانی کرد.
سید اکبر حیدر، استاد مطالعات آسیا و اسلام در دانشگاه تگزاس در آستین، "روضة الشهدا" را تأثیرگذارترین کتاب در شکل‌گیری برداشت عامهٔ مردم جنوب آسیا از واقعهٔ کربلا می‌داند. به گفتهٔ او ظن سنی بودن کاشفی هیچ‌گاه از اهمیت کتاب در جهان تشیع نکاست و وفاداری راویان متأخر به روایت‌های کاشفی انکارنشدنی است. عباس امانت در میان آثار متعدد شیعی دربارهٔ واقعهٔ کربلا، کمتر اثری را به اندازهٔ "روضة الشهدا" تأثیرگذار می‌داند. گذشته از نقش آن در روضه‌خوانی، "روضة الشهدا" در گسترش تعزیه، هنر بومی و پیشرو نمایشی در ایران، نیز بسیار مؤثر واقع شد. این نقش از آنجا حائز اهمیت است که فرهنگ عامهٔ تشیع در ایران، شبه‌قارهٔ هند، جنوب لبنان و سایر مکان‌ها به کمک تعزیه و روضه‌خوانی شکل گرفته‌است. پیتر چلکوفسکی، استاد مطالعات خاورمیانه و اسلام در دانشگاه نیویورک که روی آیین تعزیه و نمایش در ایران پژوهش‌های گسترده‌ای کرده‌است، در همین رابطه می‌نویسد ۵۰۰ سال است که "روضة الشهدا" منبع مراسم، نمایش‌ها، و خطابه‌های روزافزون در ایران و نیز منبع تغذیهٔ شاعران و نویسندگان و داستان‌سرایان متعدد بوده‌است. کسانی که تحت تأثیر کتاب قرار گرفته‌اند، خود با آن آشنایی ندارند ولی هیچ کتاب دیگری تا این حد تأثیر غیرمستقیم بر توده‌های مردم ایران نگذاشته‌است. آشنایی غیرمستقیم ایرانیان، خاصه روستائیان، کارگران، و طبقات محروم و فقیر شهری بیشتر از طریق روضه‌خوانی، تعزیه‌خوانی، پرده‌خوانی و سایر مراسم سوگواری شهدای کربلا بوده‌است. به گفتهٔ چلکوفسکی حتی انقلاب اسلامی ایران به سال ۱۳۵۷ نیز از آن نیرو گرفت چون روح‌الله خمینی گفته بود «اگر محرم نبود، ما پیروز نمی‌شدیم». چلکوفسکی "روضة الشهدا" را سرآمد ادبیات شیعه در ایران می‌داند که تراژدی کربلا را آنگونه حفظ کرده که جوامع شیعه با استفاده از آن خود را با اصول و ارزش‌های حسین بن علی بسنجند. "روضة الشهدا" به شیعیان این امکان را داده‌است که در گذشته و حال علیه بی‌عدالتی و زور و ستم بجنگند.
به گفتهٔ ابوالحسن شعرانی «گرچه بنای تألیفات ملا حسین کاشفی بر روش اهل سنت است اما هیچ شیعه‌ای هم ابتکاری مانند "روضة الشهدا" نکرده‌است . . . اگر مذهب تشیع داشت در بیان موضوع، دادِ سخن داده‌است و اگر به مذهب اهل سنت بود سَبَق از شیعیان ربوده‌است و روش آنان را به آن‌ها آموخته‌است».
روایت صوفیانهٔ کاشفی از واقعهٔ کربلا در "روضة الشهدا" عاری از ابعاد مادی قضیه و یکسره معنوی است. در نگرش صوفیانهٔ کاشفی هر حادثه‌ای رخ می‌دهد تا سرانجام تأثیر معنوی خود را بر جای بگذارد. صوفی دنیا را بر خود سخت می‌گیرد تا اجر معنوی بیابد و به دنبال بلا و محنت است تا نزد خدا عزیزتر شود. به نوشتهٔ رسول جعفریان به همین دلیل است که کاشفی تا پایان کتاب هیچ اشاره‌ای به «ماهیت قیام کربلا به‌ویژه اهداف سیاسی این نهضت» یعنی «قیام علیه ظلم و اقامهٔ امر به معروف و نهی از منکر» نمی‌کند. از نظر کاشفی تا جایی که به «شهدای کربلا» مربوط می‌شود آنان از دنیای فانی به دیار باقی یعنی جایگاهی بهتر رفته‌اند و تا جایی که به سوگواران مربوط می‌شود بهترین چیز «گریهٔ نجات‌بخش» است.
عنصر ترحم در "روضة الشهدا"، به شیوهٔ تراژدی‌های ناب عمدتاً به شخصیت زن داستان، فاطمهٔ زهرا نسبت داده شده‌است. هرچقدر که محمد و علی در برابر ارادهٔ الهی تسلیم و در برابر مصائب شکیبا هستند، فاطمه مظهر شفقت مادرانه است. در صحنه‌ای از کتاب در باب اول، در روز محشر فاطمه در حال گذر است، در حالی که دراعهٔ زهرآلود حسن را بر دوش راست، پیراهن خونین حسین را بر دوش چپ، و عمامهٔ خونین علی را در دست دارد. فاطمه روی به عرش می‌آورد و چنان به درد می‌خروشد که ملائکه به گریه در آیند و می‌گوید: «الهی، دادِ من بده و به فریاد من برس». محمد از منبر فرود آمده و ضمن دلداری فاطمه می‌گوید: «امروز روز فریاد رسیدن است، نه فریاد برکشیدن، و روز نواختن است، نه گداختن. من مظلومان را شفاعت می‌کنم و تو ظالمان را شفاعت می‌کنی». فاطمه همچنان بی‌تابی می‌کند. محمد به فاطمه می‌گوید که پیراهن خون‌آلود حسین را برداشته و بگوید: «خدایا به حق خون به ناحق ریختهٔ حسین، هر که فرزندان مرا دوست داشته و در مصیبت ایشان گریسته، گناه او را به من ببخش». محمد ادامه می‌دهد: «هزار هزار درویش مفلس و عاصی بی‌کس دل‌ها بر ما بسته‌اند تو با دل خسته ناله کن تا من با دندان شکسته شفاعت کنم تا بُوَد که ارحم‌الراحمین بر بیچارگان و گناهکاران امت من رحمت کند». این صحنه بیانگر آن است که کاشفی حسین را همچون محمد در روز محشر "وسیلهٔ" شفاعت می‌بیند.
کاشفی زندگی امامان را مملو از درد و الم توصیف کرده‌است. او با ذکر معجزات، الهامات، رؤیاها، و پیش‌بینی‌ها به بُعد دراماتیک سرنوشت حسین بن علی افزوده و بدین طریق خواننده را از اسرار جانفشانی مقدر او مطلع و متأثر کرده‌است. در "روضة الشهدا" نیز همچون سایر تراژدی‌ها، سرنوشت محض بر حزم، خرد، و واقعیت چیره می‌شود. البته عباس امانت اذعان می‌کند که این عناصر در کتاب غایب نیستند ولی در نهایت سرنوشت بر آن‌ها به‌سادگی غلبه می‌کند. کشمکش بین «افسانهٔ شهادت» و «واقعیت تاریخی» در شرح کاشفی از زندگانی حسین و وقایع منتهی به کربلا آشکار است. حسینِ "روضة الشهدا" از عاقبت خود و پیروزی دشمنان دنیوی‌اش کاملاً آگاه است. او با وجود پیشنهاد وسوسه‌برانگیز صلح و برخلاف عقل سلیم در برابر تقدیر تسلیم می‌شود. اما کاشفی او را در هیئت یک انسان به تصویر کشیده‌است که همچون سایر آدمیان از شهوتِ قدرت خالی نیست، گهگاه دچار تردید و دلهره می‌شود، و در نهایت نمی‌تواند جان خانواده و یارانش را نجات دهد. البته که نویسنده کوشیده اغلب با توسل به عصمت روی این جنبه‌های زندگی او سرپوش بگذارد ولی هدف کاشفی از نفس اشاره به جنبه‌های انسانی، اثبات ناکارایی ارادهٔ انسانی در برابر سرنوشت مقدر الهی است. شهادت حسین در کربلا سرنوشتی مقدر است که نه خودش، نه پدر و مادرش، نه پیامبر، و نه حتی ملائکه آسمانی کنترلی بر آن ندارند؛ مثلاً طرفداران حسین در مسیر کوفه بارها او را از خطرات راه می‌آگاهند اما پاسخ او تنها یک چیز است: «دفع تقدیر به تدبیر نشاید کردن».
شهادت حسین در عاشورا، گذشته از جنبه‌های دراماتیک و شفاعت‌مدارانه‌اش، برای شیعیان متضمن مفهوم دیگری نیز هست: نبرد دائمی خیر با شر. در اینجا شهید به اختیار خود عمل نمی‌کند بلکه خودبخود درگیر نبرد جهانی و وسیع‌ترِ خیر با شر است که عقیده‌ای رایج و اساسی در فرهنگ ایران‌زمین به‌شمار می‌رود. گویا در روایت کاشفی از ماجرا، "روزگار" یا "زمانهٔ" غدّار در نقش شر و حسین در نقش خیر ظاهر شده‌است. این نکته یا برداشت شخصی کاشفی یا به احتمال بیشتر برداشت جمعی و غالب آن عصر بوده که تنها روش غلبه بر نیروی قوی‌تر شر، شهادت یا جانفشانی است. به اعتقاد عباس امانت، شباهت بارز سیاووش و حسینِ "روضة الشهدا"، هم در سرنوشت و هم در شخصیت‌پردازی، نشان‌دهندهٔ پیوندی مشترک متعلق به قرون شکل‌گیری تشیع است. سیاووش قربانی توطئه‌ای خانوادگی می‌شود که از اختلافات قومی (ایران و هاماوران) متأثر بود و همو در نهایت تسلیم سرنوشت می‌شود. ته‌رنگ زُروانی در این داستان و نیز روایت کاشفی از واقعهٔ کربلا انکارناپذیر است. اشارهٔ مکرر پژوهشگران به شباهت‌های مراسم محرم و آیین سیاوشان تصادفی نیست.
عباس امانت، اثر کاشفی را در جهت مُذَهّب و دراماتیک کردن همین نبرد سنتی خیر و شر می‌داند که چاشنی سرنوشت و تقدیر در آن فزونی یافته و باب طبع مردمان هم‌عصرش شده‌است. تأکید روی مضمون سرنوشت، خواه عامدانه بوده باشد خواه صرفاً یک صنعت شاعرانه، انعکاسی از حقیقت اوضاع سیاسی روزگار کاشفی بود. تألیف "روضة الشهدا" و شرح زندگانی حسین بن علی و وقایع کربلا در اواخر عهد تیموری از این لحاظ معنادار است که می‌تواند بازتابی از فجایع قریب‌الوقوع جهان کاشفی و مخاطبانش باشد. آیا اشقیا همان ازبکانی هستند که درصدد تصرف مُلک مشروع سلطان حسین بایقرا بودند همان‌طور که امویان به خصومت با حسین بن علی برخاستند؟ و آیا شاه اسماعیل و صفویان همان منجیانی هستند که در نهایت بر پلیدی چیره خواهند شد همان‌طور که مهدی موعود انتقام حسین را خواهد گرفت؟ کاشفی در این باره کاملاً سکوت پیشه کرده‌است. روایت او از محمد بن حسن، امام دوازدهم و مهدی موعود شیعیان، خنثی و متعارف است و به ذکر حدیثی مشهور پرداخته که او «این جهان را پر از داد و عدل کند چنانچه پرجور و ظلم شده» اما در ادامه می‌افزاید «و به قول بعضی می‌گویند که در اقصای بلاد مغرب، شهرها در تصرف آن حضرت است و او را فرزندان و نبیرگان اثبات می‌کنند. إنَّهُ یَعْلَمُ السِّرَّ وأَخْفَی». عباس امانت می‌نویسد که اگر مراد از مغرب، مناطق غرب هرات باشد، شاید کاشفی اشاره‌ای کم‌رنگ به شاه اسماعیل و خاندان صفوی کرده باشد.
نیمه‌عمر ۲ یک بازی ویدئویی علمی تخیلی به سبک تیراندازی اول شخص است که توسط شرکت ولو ساخته و منتشر شده‌است. این بازی دومین نسخه اصلی از مجموعه بازی‌های "نیمه‌عمر" به‌شمار می‌رود، و دنبالهٔ بازی "نیمه‌عمر" در سال ۱۹۹۸ است. ساخت بازی پنج سال به طول انجامید و در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۴ برای مایکروسافت ویندوز منتشر گردید. "نیمه‌عمر ۲" از سال ۲۰۰۴، تا تاریخ ۹ فوریه، ۲۰۱۱ توانست ۱۲ میلیون نسخه از بازی را به فروش برساند.فروش نیمه‌جان ۲ نوشته Oliver Chiang، وبگاه فوربز - بازبینی در ۱۱ اوت ۲۰۱۲ بازی بعدها برای پلتفرم‌های ایکس‌باکس، ایکس‌باکس ۳۶۰، پلی‌استیشن ۳، اواس ده، لینوکس، و اندروید پورت گردید.
همانند نسخه قبلی، نیمه‌عمر ۲ توانست از منتقدین نظرهای مثبت یکسانی دریافت کند. همچنین بازی به خاطر فیزیک پیشرفته، پویانمایی، صدا، هوش مصنوعی، گرافیک و روایت داستان آن مورده تحسین قرار گرفت و توانست ۳۹ جایزه را در سال ۲۰۰۴، از وب‌گاه‌ها و مجلات نقد بازی دریافت کند.جوایز و افتخارات نیمه‌جان ۲، وب‌گاه شرکت والو
این بازی در کنار استیم، شرکت ولو ساخته شده‌است. استیم موتوری جدید در آن زمان به نام سورس را معرفی کرد و به همین خاطر این اولین بازی بود که نیاز به کد فعال‌سازی محصول به صورت آنلاین داشت.
"نیمه‌عمر ۲" همانند نسخه قبل خود "نیمه‌عمر"، یک بازی تک‌نفره با دید اول شخص است و بازیکن مثل قبل کنترل شخصیت دکتر گوردون فریمن را دردست دارد. این ادامه تاحدودی ساختار نسخه قبلی را دارا می‌باشد، که شامل سیستم سلامتی، سلاح‌ها و معماها می‌باشد. بازیکن بازی را بدون داشتن آیتمی آغاز می‌کند و کم‌کم با پیشروی در طول بازی وسایل مورد نیاز خود را بدست می‌آورد. با وجود ماهیت اصلی بازی که با گذاشتن وقت برای اکتشاف در بازی پاداش‌هایی دریافت می‌شد، می‌توان از بسیاری مناطق که رفتن به آن‌ها به صورت اختیاری است، اجتناب به عمل آورد.
دشمنان گوناگونی در بازی حضور دارند، که معمولاً برای مقابله با آن‌ها باید از شیوه‌های مختلفی استفاده کنید. در قسمتی از بازی، گوردون می‌تواند با چهار سرباز نظامی متحد شده و به آن‌ها فرمان جلو رفتن و برگشتن بدهد.
گوردون فریمن توسط جی من مرموز از حالت معلق خارج و به قطاری به سوی شهر ۱۷ فرستاده می‌شود. فریمن به محض رسیدن به شهر متوجه می‌شود که شهر در کنترل نیروهای کامباین است. او به کمک بارنی کالهون و آلیکس ونس (دختر همکار پیشین فریمن، دکتر الی ونس) به آزمایشگاه دکتر کلاینر می‌رود. بعد از یک تلاش ناموفق به وسیلهٔ دورنوردی به "بلک میسای شرقی" فریمن مجبور می‌شود با لباس مخصوص HEV و یک دیلم از شهر ۱۷ به تنهایی به سوی بلک میسای شرقی برود.
پس از رسیدن فریمن به «بلک میسای شرقی» او با الی و دکتر جودیث ماسمن ملاقات می‌کند. همچنین توسط آلیکس با رباتی به نام «داگ» آشنا می‌شود که به فریمن یک اسلحهٔ گرانشی می‌دهد که به او این امکان را می‌دهد اجسام پیرامونش را جذب یا دفع کند. در همین هنگام بلک میسای شرقی مورد هجوم نیروهای کمباین قرار می‌گیرد و دکتر الی و ماسمن اسیر می‌شوند تا به زندان فوق امنیتی «نووا پراسپکت» فرستاده شوند. آلیکس و گوردون فرار می‌کنند اما مجبور می‌شوند از یکدیگر جدا شوند تا جداگانه راهی به نجات آنان پیدا کنند.
فریمن به روستایی به نام «ریون هولم» می‌رود که تمام ساکنین آن به طرز فجیعی توسط موجودات هدکرب کشته شده‌اند. فریمن با آخرین بازماندهٔ روستا به نام «پدر گریگوری» که یک کشیش است آشنا می‌شود و با کمک او موفق به فرار از روستا می‌شود تا به یک معدن زیر زمینی برسد. او معدن را ادامه داده و به یکی از دیدبانی‌های مقاومت می‌رسد. آن‌ها یک خودروی باگی در اختیار فریمن می‌گذارند تا راه را برای رسیدن او به زندان هموار کنند.
فریمن وارد بزرگراه ۱۷ می‌شود. پس از مدتی از طی مسیر، بزرگراه مورد هجوم نیروهای کامباین قرار می‌گیرد تا راه رسیدن او را مسدود کنند. فریمن با کمک کلنل اودسا کابیج از پایگاه مقاومت دفاع می‌کند. اما مجبور می‌شود باقی راه را تا زندان پیاده از ساحل طی کند. ساحلی مملو از حشرات غول پیکری به نام «انت لاین». بعد از گذر از ساحل سرانجام موفق به ورود به زندان می‌شود و پس از چندی آلیکس را پیدا می‌کند. آن دو با هم سعی در پیدا کردن دکتر ونس دارند تا اینکه پی می‌برند دکتر ماسمن، خبرچین نیروهای کامباین است. اما پیش از اینکه جلوی او را بگیرند، ماسمن موفق می‌شود خود و دکتر ونس را به مقر فرماندهی شهر ۱۷ «سیتادل» تله‌پورت کند. پیش از اینکه آلیکس و گوردون توسط مأمورین زندان کشته شوند آن دو نیز با دورنوردی به آزمایشگاه دکتر کلاینر فرار می‌کنند.
وقتی آن‌ها به آزمایشگاه می‌رسند از گفته‌های دکتر کلاینر متوجه می‌شوند که درون دورنوردی کندی بوده‌اند و از ماجرای زندان یک هفته گذشته‌است. هم اینک مردم شهر ۱۷ که یک هفته است ماجرای زندان را شنیده‌اند دست به مبارزه علیه نیروهای کمباین زده و شهر ۱۷ را به میدان نبرد تبدیل کرده‌اند. گوردون و آلیکس از دو سوی متفاوت به نیروها می‌پیوندند، اما آلیکس نیز دستگیر شده و به سیتادل فرستاده می‌شود. به کمک بارنی و داگ پس از یک مبارزهٔ سخت راه رسیدن گوردون به سیتادل هموار می‌شود.
داخل سیتادل، فریمن درون سالن توقیفات گرفتار می‌شود و دستگاهی تمامی سلاح‌های او، به جز اسلحهٔ گرانشی را نابود می‌کند. انرژی دستگاه توقیف سبب بهبود کارکرد اسلحهٔ گرانشی می‌شود به‌طوری‌که قادر است اجسام بزرگتری همچون دشمنان خود را دفع کند. این قابلیت به فریمن امکان فرار و مقابله با گروه‌های کامباین و مأمورین سیتادل را می‌دهد. فریمن توسط ماشین انتقال سیتادل به دام می‌افتد و یک راست به سوی دفتر دکتر برین (رئیس پیشین فریمن که اکنون به نیروهای کامباین پیوسته است)، در طبقهٔ آخر سیتادل فرستاده می‌شود. جایی که دکتر ماسمن، آلیکس و الی دربند نیز حضور دارند. دکتر برین شروع به شرح برنامه‌های آینده‌اش و غلبه به تمامی بشریت با همکاری نیروهای کامباین می‌کند. دکتر ماسمن از گفته‌های او به شدت عصبانی می‌شود و فریمن، آلیکس و الی را آزاد می‌کند.
دکتر برین مجبور به فرار می‌شود. اما پیش از آنکه او موفق به فرار شود، فریمن به کمک آلیکس درگاهی که او قصد فرار از آن را دارد نابود می‌کند. انفجار مهیبی رخ می‌دهد که به سبب آن دکتر برین کشته می‌شود. پیش از آنکه بر اثر انفجار آلیکس و گوردن سرنوشت مشابهی پیدا کنند، زمان می‌ایستد، و جی‌من مرموز ظاهر می‌شود و پیش از آنکه فریمن را به حالت معلق برگرداند، فعالیت‌های او را تحسین می‌کند.
بازی دارای چهارده مرحله است که نام‌های آن عبارتند از:
شرکت ولو در آن زمان برای "نیمه‌عمر ۲" موتور گرافیکی تازه‌ای به نام سورس خلق کرد که می‌توانست برای عناصر مرتبط به تصویر، صدا و هوش مصنوعی بازی بکار گرفته شود. موتور سورس با یک نسخه اصلاح شده موتور فیزیک هاوک همراه بود که اجازه یک بعد اضافه در هر دو محیط تک‌نفره و آنلاین در بازی را می‌داد. همچنین این موتور به دلیل داشتن واحدهای جداگانه به راحتی قابل ارتقاء بود.
تمام بازیکنان رایانه شخصی برای اجرای "نیمه‌عمر ۲" مستلزم به خرید یک حساب معتبر و نصب استیم بر روی رایانه شخصی خود هستند.نقد نیمه‌جان ۲ در وب‌گاه آی‌جی‌ان . نوشته دن آدامز - بازبینی در ۱۵ اوت ۲۰۱۲ استیم به خریداران اجازه خرید بازی و دیگر نرم‌افزارهای آن از شرکت سازنده، و دانلود مستقیم آن بر روی رایانه شخصی را می‌داد، و در کنار آن همراه با به روز رسانی‌های کوچک بود.
همانند نسخه اول بازی، موسیقی‌متن نیمه‌عمر ۲ نیز اثر کلی بیلی، آهنگساز و طراح ارشد صدا و موسیقی شرکت والو است. همچنین چندین موسیقی از نسخه پیشین با عناوین جدید و ریمیکس شده در آن استفاده شده‌است. سبک اصلی موسیقی‌متن بازی تکنو است و از ترانه‌های پرانرژی تکنو در میدان‌های جنگ استفاده می‌شود. نسخه طلایی موسیقی‌متن که شامل تمام آهنگ‌های بازی به همراه چندین آهنگ اضافه می‌باشد، نیز از طریق آنلاین در استیم قابل خرید است.لیست رسمی موسیقی‌متن بازی نیمه‌جان ۲ - بازبینی در ۱ مه ۲۰۱۳موسیقی‌متن نیمه‌جان ۲
"نیمه‌عمر ۲" به شدت مورد تحسین و استقبال عموم مردم و منتقدین قرار گرفت. این بازی توانست میانگین امتیاز ۹۶ از ۱۰۰ را در هردو وب‌گاه گیم رنکینگز و متاکریتیک بدست آورد.امتیاز کل بازی نیمه‌جان ۲ در وب‌گاه گیم‌رنکینگز - بازبینی در ۲۷ آوریل ۲۰۱۳امتیاز کل بازی نیمه‌جان ۲ در وب‌گاه متاکریتیک - بازبینی در ۲۷ آوریل ۲۰۱۳ منابعی نظیر گیم‌اسپای، گیم‌پرو و نیویورک تایمز به آن امتیاز کامل را اهدا کردند و وبگاه‌های "آی‌جی‌ان" و "پی‌سی گیمر" به آن نمراتی نزدیک به کامل را تقدیم کردند، همچنین نیمه‌عمر ۲ پنجمین بازی بود که توانست امتیاز ۱۰ از ۱۰ را از مجلهٔ بازی ویدئویی "اج" دریافت کند.مجله اج - Edge Online. Archived from the original on 2007-04-29 منتقدان به‌طور گسترده گرافیک و فیزیک پیشرفته بازی را تحسین نمودند.
شرکت ولو، در هنگام ساخت موتور بازی سورس، به فکر توسعه‌دهندگان بازی‌های مستقل هم بوده و با گسترده آفریدن موتور سورس، به اشخاص یا گروه‌هایی با سرمایهٔ کم، اجازه ساختن بازی‌های خودشان را می‌دهد که اصطلاحاً به آن ماد گفته می‌شود. هر فردی که یکی از بازی‌های "نیمه‌عمر ۲" را خریداری کند، می‌تواند با استفاده از ابزار سورس به توسعه بازی خود یا تغییر بازی اصلی بپردازد.
از جمله معروف‌ترین این مادها می‌توان به «Garry's Mod» اشاره کرد که به بازیکنان، این اجازه را می‌دهد تا بتوانند هرچیزی را در یک محیط سه‌بعدی و تحت قوانین فیزیک بسازند؛ هم‌چنین مادهای دیگری مانند "بلک میسا"، "کانتر استرایک: سورس" و "پورتال" بسیار محبوب و پرطرفدارند.
در برنامه‌نویسی شئ‌گرا یک کلاس درونی یا کلاس تودرتو یک کلاس است که به طور کلی داخل بدنهٔ کلاس یا اینترفیسی دیگر تعریف شده باشد. این مفهوم با با یک زیرکلاس متفاوت است.
نمونه‌ای از یک کلاس سطح بالا می‌تواند به طور مستقل وجود داشته باشد ولی نمونه‌ای از یک کلاس درونی را نمی‌توان بدون ایجاد محدودکردن آن به یک کلاس سطح بالا ایجاد نمود.
پوست‌کَنی یا سَلّاخی، کندن پوست کالبد جانوران یا انسان پس از کشتن را گویند.واژه «سلاخی» ، لغت‌نامه دهخدا در واژگان سیاسی از این گزاره، بیشتر برای توصیف «کشتن به صورتی فجیع» استفاده می‌شود. معمولاً از فرد قربانی با عنوان «سلاخی‌شده» یاد .Activist Relies on Islam to Fight for Animal Rights, The New York TimesKosher Plant Is Accused of Inhumane Slaughter, The New York Times
پس از کسب سهمیه ورودی المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در رشته بیست کیلومتر پیاده روی، راهی لندن شد اما در این بازیها، پس از طی ۱۸ کیلومتر انصراف داد.
محمد ارزنده (زادهٔ ۸ آبان ۱۳۶۶ در بروجن) ورزشکار دو و میدانی و رکورددار پرش طول ایران با ۸ متر و ۱۷ سانتیمتر است.فدراسیون دو و میدانی جمهوری اسلامی ایران — محمد ارزنده، بازدید در ۱۸ مرداد ۱۳۹۱.
ارزنده مقام چهارم جوانان جهان و مقام سوم جوانان آسیا را در کارنامه دارد. او در قهرمانی داخل سالن آسیا در سال ۲۰۱۴ با پرش ۷٫۸۰ متر به مدال نقره رسید.
ارزنده رکورددار نوجوانان، جوانان و بزرگسالان ایران در مادهٔ پرش طول است. همچنین، او موفق به کسب آخرین سهمیهٔ ایران در المپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن شد و در این میدان با پرشی به میزان ۷ متر و ۸۴ سانتیمتر در دور مقدماتی حذف گردید.
ارزنده همچنین در المپیک تابستانی ۲۰۱۶ ریو در کشور برزیل، با پرشی به میزان ۷ متر و ۳۱ سانی متر در دور مقدماتی رقابت‌های پرش طول حذف شد.
شهر باطوفا (به کردی: باتیفا) شهری است در بخشی به همین نام که یکی از بخش‌های شهرستان زاخو در استان دهوک در شمال عراق است. شهر باطوفا در مسیر جاده اصلی بروار بالا به زاخو قرار گرفته‌است.
مساحت این بخش ۲۰۸ کیلومتر مربع است و ۷۳ روستا را دربر می‌گیرد که همه این روستاها در جریان حملات انفال آسیب دیدند و امروزه تا اندازه‌ای دوباره آباد شده‌اند. در این بخش نزدیک به ۱۵ اثر تاریخی وجود دارد که از آن‌جمله می‌توان به دژ شابانی، دژ کَشانی، دژ بیجوانی و پل نزدوری که در زمان امیران بادینی بر روی رودخانه خابور ساخته شده اشاره کرد.
بخش باطوفا که در شمال دهوک واقع شده پیش از این با بخش درکار یک بخش را تشکیل می‌دادند اما از سال ۱۹۲۴ بخش تازه‌ای در این منطقه تشکیل شد که بخش گُل نام داشت و مرکز آن روستای دیمکا بود. پس از آن روستای بهنونه و بعداً باطوفا در این بخش مرکزیت یافتند.
گذران زندگی مردم این بخش از راه کاشت گندم و جو و نخود و فراورده‌های زمستانی انجام می‌شود. هر سال دو ماه کشت سیب و هندوانه و گلابی و انار و کشمش در این منطقه انجام می‌شود. سپیدار، جوز و پسته از درختان رایج بخش هستند. آب مورد نیاز را مردم محل با لوله‌کشی از رود خابور تأمین می‌کنند.
کوه‌های اصلی منطقه نزدور، رویسه، کشان، سرکه شوینه، بهنونه و شابانی نام دارند و رودهای اصلی این سامان نیز خابور، سیرکوتک و زریزه هستند.
در تاریخ ۲۴ شهریور سال ۸۶ در پی گلوله‌باران مناطق مرزی استان دهوک توسط توپخانه‌های ترکیه حدود ۲۰ گلوله خمپاره به مناطق نزدیک روستای «نزدور» از توابع منطقه باطوفا اصابت کرده‌است که تلفات جانی نداشته ولی باعث ترس و هراس در میان اهالی این روستا شد.حملات توپخانه‌های ترکیه به مناطق مرزی استان دهوک ، ۲۴ شهریور سال ۸۶. بازدید: اوت ۲۰۱۲.
طول کوئن (kuhn) مفهومی فیزیکی است که توسط ورنر کوئن معرفی شد که در آن یک زنجیرهٔ پلیمری به عنوان مجموعه‌ای از formula_1 قطعهٔ کوئن در نظر گرفته می‌شود که هر کدام طولی برابر طول کوئن، formula_2 دارند. هر قطعهٔ کوئن را می‌توان به صورتی تصور کرد که گویی به صورت آزاد اتصال به یکدیگر متصلند.Flory, P.J. (1953) "Principles of Polymer Chemistry", Cornell Univ. Press, Flory, P.J. (1969) "Statistical Mechanics of Chain Molecules", Wiley, ISBN 0-470-26495-0; reissued 1989, ISBN 1-56990-019-1Rubinstein, M., Colby, R. H. (2003)"Polymer Physics", Oxford University Press, ISBN 0-19-852059-X هر قطعه در یک زنجیرهٔ آزاد اتصال می‌تواند به شکل کاملاً تصادفی مستقل از جهت‌گیری بقیهٔ قطعات، در هر جهت دلخواهی قرار گیرد، بدون این که هیچ نیرویی را در زنجیره تحت تاثیر قرار دهد.
بنابراین یک زنجیرهٔ واقعی که شامل formula_3 پیوند با زاویه پیوندی و طول پیوند ثابت است با زنجیرهٔ معادلی مشتمل بر formula_4 قطعهٔ کوئن متصل به هم که می‌توانند جهت‌گیری تصادفی و مستقل داشته باشند، جایگزین می‌شود. طول یک زنجیرهٔ کاملاً کشیده شده یا به عبارتی طول خم آن برابر formula_5 برای زنجیرهٔ مشتمل بر قطعات کوئن است. در ساده‌ترین بیان، چنین زنجیره‌ای مشابه یک ولگشت رفتار می‌کند که در آن هر گام در جهتی تصادفی و مستقل از جهت گام‌های قبلی برداشته می‌شود و یک زنجیرهٔ تصادفی تولید می‌شود. متوسط فاصلهٔ سر به سر برای مدلی که شرط ولگشت را برآورده می‌کند برابر formula_6 است. از آنجا که فضای پر شده توسط یک قطعه در یک زنجیرهٔ پلیمری نمی‌تواند توسط قطعهٔ دیگری اشغال شود، می‌توان از مدل ولگشت خودپرهیز نیز استفاده کرد. ایجاد مفهوم قطعهٔ کوئن از این جهت مفید است که امکان جایگزین کردن زنجیره‌های پیچیدهٔ پلیمری را با مدل‌های ساده‌ای مانند ولگشت یا ولگشت خودپرهیز فراهم می‌کند.
برای یک زنجیرهٔ جوربسپار (بسپار) (متشکل از واحدهای تکرارشوندهٔ یکسان) با طول پیوند formula_7 و زاویهٔ پیوندی θ با یک انرژی پتانسیل زاویه‌ای dihedral، متوسط فاصلهٔ سر به سر از رابطهٔ formula_8 به دست می‌آید که در آن formula_9 برابر متوسط کوسینوس زاویه dihedral است. با برابر قرار دادن formula_10 و formula_11 برای زنجیرهٔ واقعی و زنجیرهٔ معادل سازی شده با قطعات کوئن، تعداد قطعات کوئن formula_12 و طول آن formula_13 به دست می‌آید.
برای زنجیرهٔ کرمی‌شکل، طول کوئن
مساوی دو برابر طول پایسته است.Gert R. Strobl (2007) "The physics of polymers: concepts for understanding their structures and behavior", Springer, .
سنت رابرت سَاوثوِل (زاده ۱۵۶۱ - درگذشته ۲۱ فوریه ۱۵۹۵) کشیش فرقه ژزوئیت و شاعر انگلیسی بود.
محمود عزیزی (متولد ۲۴ آذر ۱۳۲۳) بازیگر، نویسنده، کارگردان و مدرس تئاتر، تلویزیون و سینما ایران است. او هم‌اکنون عضو هیئت علمی و استاد تمام دانشکده هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران است.
عزیزی برای شرکت در انتخابات مجلس دهم ثبت نام کرد و صلاحیتش مورد تأیید شورای نگهبان قرار گرفت. اما با کسب جایگاه ۷۷ در تهران موفق به راهیابی به مجلس نشد.
رسالهٔ دکتری او در ۲۶۰ صفحه در سال ۱۹۸۰ دربارهٔ تعزیه و تئاتر اپیک برشت و بوطیقای ارسطویی به راهنمایی آندره واینشتاین با این مشخّصات بوده‌است:http://books.google.com/books?id=acurtgAACAAJ&dq=inauthor:"MAHMOUD..+AZIZI+SOLDOOZ"&hl=en&sa=X&ei=tgcCU5SmJYaatAaBv4DYDA&ved=0CDQQ6wEwAA
Thèse de 3e cycle: THÉÂTRE: Paris 8: 1980
MAHMOUD AZIZI SOLDOOZ ; SOUS LA DIRECTION DE ANDRÉ VEINSTEIN
http://www.sourehcinema.com/People/People.aspx?Id=138112040199
مقدمه‌ای بر ترمودینامیک مهندسی شیمی نام کتابی در زمینه ترمودینامیک است که به طور ویژه برای دانشجویان رشته مهندسی شیمی تألیف گردیده است. این کتاب توسط جوزف اسمیت، هندریک ون نس و مایکل ابوت تألیف گردیده و انتشارات مک گروهیل آمریکا ناشر آن می‌باشد. همچنین این کتاب به زبان فارسی نیز ترجمه شده است.http://www.amazon.com/Introduction-Chemical-Engineering-Thermodynamics-Mcgraw-Hill/dp/0073104450/ref=dp_ob_image_bk/183-3259087-8549047http://books.google.com/books?id=3spTAAAAMAAJ&source=gbs_book_other_versions
از آغاز آموزش دانشگاهی در ایران و شکل‌گیری رشته مهندسی شیمی در دانشگاه‌های مطرح کشور نظیر دانشگاه تهران، دانشگاه شیراز، دانشگاه علم و صنعت، دانشگاه صنعتی شریف و دانشگاه صنعتی امیرکبیر از اواخر دهه چهل و اوایل دهه پنجاه خورشیدی، یکی از اصلی‌ترین منابع آموزشی مباحث اختصاصی ترمودینامیک در مهندسی شیمی کتاب مقدمه‌ای بر ترمودینامیک مهندسی شیمی به شمار می‌رفته است. تا پیش از ترجمه این کتاب توسط دکتر محمد سلطانیه در سال ۱۳۶۶، عمدتاً آموزش این مباحث از روی نسخه انگلیسی آن یا با ترجمه‌ها و جزوات دانشگاهی استادان این درس نظیر دکتر مرتضی سهرابی صورت می‌گرفته است. در سال ۱۳۶۶ دکتر محمد سلطانیه ویرایش سومhttp://www.amazon.com/Introduction-Chemical-Engineering-Thermodynamics-3rd/dp/B0037ZEQNC/ref=sr_1_3?s=books&ie=UTF8&qid=1419927157&sr=1-3&keywords=Introduction+to+Chemical+Engineering+Thermodynamics+third+edition نسخه انگلیسی کتاب را در دو مجلد تحت عناوین «درآمدی بر ترمودینامیک مهندسی شیمی» و «درآمدی به ترمودینامیک مهندسی شیمی» ترجمه می‌کند. این ترجمه هنوز هم در محافل دانشگاهی به جهت ویژگی‌های خاص ویرایش سوم کتاب مقدمه‌ای بر ترمودینامیک مهندسی شیمی (که در ادامه به آن اشاره خواهد شد) جز کتب کاربردی به‌شمار می‌رود.
دو سال بعد یعنی در سال ۱۳۶۸ دکتر مرتضی سهرابی اقدام به ترجمه راهنمای حل مسائل ویرایش سوم کتاب می‌کند و این کتاب ذیل عنوان «آشنایی با ترمودینامیک مهندسی شیمی-مفاهیم کلی و راهنمای حل مسائل» از طریق انتشارات دانشگاه صنعتی امیرکبیر به چاپ می‌رسد. در سال‌های بعدی عمدتاً همین سه جلد به عنوان منبع اصلی به شمار می‌رود تا اینکه در سال ۱۹۸۷ میلادی به موجب انتشار ویرایش چهارم کتابhttp://www.amazon.com/Introduction-Chemical-Engineering-Thermodynamics-Smith/dp/0071003037/ref=sr_1_19?s=books&ie=UTF8&qid=1419926963&sr=1-19&keywords=Introduction+to+Chemical+Engineering+Thermodynamics دکتر منصور کلباسی اقدام به ترجمه کتاب تحت عنوان «ترمودینامیک مهندسی شیمی» در دو جلد می‌کند.http://jdamirkabir.ac.ir/ترمودینامیک-مهندسی-شیمی
در سال‌های بعد نیز به تبع نشر ویرایش‌های جدیدتر این کتاب توسط انتشارات مک-گروهیل ترجمه‌های جدید نیز روانه بازار می‌شوند که از جمله آن‌ها می‌توان به ترجمه دکتر محمد سلطانیه از روی ویرایش پنجم و ترجمه سعید سلطانی و ساناز پورمند از روی ویرایش هفتمhttp://www.forouzesh.com/book/bookdetail.aspx?code=GfTbzfTtZaYYEQkMnrdMntZYEYEYEJXMnulQkrd اشاره کرد.
از نخستین ویرایش تا ویرایش سوم، دو استاد برجسته مهندسی شیمی یعنی جی. ام. اسمیتhttp://engineering.ucdavis.edu/biographies/joe-m-smith/ و اچ. ام. ون‌نسhttp://www.rpi.edu/dept/chem-eng/ww2/images/events/vannessbio.pdf این کتاب را تألیف می‌کرده‌اند. فصل‌های سوم به بعد این کتاب شامل مباحث به نسبت سنگینی از ترمودینامیک مهندسی شیمی می‌شده است که از ویرایش‌های چهارم به بعد از سختی آن‌ها کاسته و مباحثی روان جایگزین آن‌ها می‌شود. ضمناً از ویرایش چهارم به بعد ام. ام ابوت به جمع مؤلفین افزوده می‌شود و در روان‌تر شدن متن قسمت‌های سخت این کتاب نقش عمده‌ای ایفا می‌کند.
مدال‌های بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ سنت‌لوئیس از تاریخ ۱ ژوئیه تا ۲۳ نوامبر ۱۹۰۴ میلادی در ۹۱ رویداد، ۱۶ رشته ورزشی تقسیم شده است، در این دوره از مسابقات ۶۵۱ ورزشکار از ۱۲ کشور جهان شرکت کرده بودند.
دورست، یک کارخانه تولید تجهیزات عکاسی و چاپ عکس در ایتالیا است.
این مجموعه در سال ۱۹۳۶ توسط برادران دورست (جولیوس و گیلبرت)، که علاقه زیادی به عکاسی داشتند، و البته به تشویق مادرشان، که یک عکاس پرشور بود، لابراتوار خود را تأسیس کردند.
آگراندیسور از عمده‌ترین و معروف‌ترین محصولات دورست بشمار می‌رود، که تولیدات آن تا اواخر سال ۲۰۰۶ میلادی ادامه داشت. با توجه به رشد و همه‌گیر شدن عکاسی دیجیتال، و کاهش تقاضای بازار، تولیدات کارخانه دورست نیز کاهش یافت. طی ۷۰ سال سابقه درخشان، سال ۱۹۷۹ سال اوج تولید و فروش، با رکورد ۱۰۷٫۰۰۰ دستگاه بشمار می‌رود. در طی این مدت زمان دورست موفق به ثبت بیش از ۵۰۰ اختراع در زمینه نور و طراحی آگراندیسور شده‌است.
این کارخانه تقریباً برای تمامی اندازه‌های نگاتیو آگراندیسور مخصوصی طراحی و عرضه کرده‌است، از قطع ۱۳۵ تا ۱۳*۱۸ که به دورست ۱۳۸ مشهور است.
مدال‌های بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۰۰ پاریس از تاریخ ۱۴ مه تا ۲۸ اکتبر ۱۹۰۰ میلادی در ۹۰ رویداد، ۱۶ رشته ورزشی تقسیم شده است، در این دوره از مسابقات ۹۹۷ ورزشکار از ۲۴ کشور جهان شرکت کرده بودند.
حمله مغول به ژاپن یا گِنکو ، به دو حملهٔ سلسله یوآنیکی از شعبه‌های امپراتوری مغول به ژاپن در دوره کاماکورا گفته می‌شود. به‌طور عمده صحنهٔ این جنگ‌ها کیوشو در جنوب غربی ژاپن بوده‌است. قوبلای خان امپراتور مغول پس از مسلط شدن بر چین شمالی و اشغال پادشاهی گوریو (کُره)، شش بار سفیرانی به ژاپن فرستاد و خواستار اظهار انقیاد ژاپن و شناسایی و قبول برتری چین در شرق آسیا توسط ژاپن شد اما هوجو توکیمونه فرماندار نظامی ژاپن هر بار این سفیران را بدون پاسخ گذاشت و به حالت آماده‌باش جهت حمله درآمد. حمله نخست مغول نبرد بون‌ای نام دارد و در سال ۱۲۷۴ میلادی رخ داد. در این حمله با وجود برتری نظامی و پیشروی سپاهیان امپراتوری مغول، سربازان پس از یک روز نبرد شدید، هنگام شب عقب‌نشینی کرده و به کشتی‌هایشان بازگشتند. حوادثی که بعد از سوار شدن سربازان مهاجم به کشتی‌ها رخ داده و باعث برنگشتن بیش از نیمی از این سربازان به سرزمین چین شده، هنوز در پرده‌ای از ابهام باقی‌مانده‌است.
وقوع حملهٔ دوم مغول به نام نبرد کوآن، در سال ۱۲۸۱ میلادی بوده‌است. در حملهٔ دوم دو ناوگان با فاصلهٔ زمانی و عدم‌هماهنگی از کشور گوریو (کُره) و کشور چین جنوبی، که به‌تازگی به تصرف مغول درآمده بود، به حرکت درآمدند. هر چند توسط ناوگان اول حملاتی به چند جزیره صورت گرفت اما توفان شدید، لشکر مشترک مهاجم را از انجام حملهٔ اصلی و پیاده شدن در خاک ژاپن بازداشت؛ و این حمله با شکست کامل مغول پایان یافت.
توفان شدیدی که کشتی مهاجمان را در هم کوبید، بعدها "باد الهی" یا کامی‌کازه نامیده شد. به جز اشغال ژاپن در جریان جنگ جهانی دوم، این دو حمله به ژاپن تنها حمله‌ای بوده‌است که با هدف اشغال این سرزمین، توسط یک نیروی خارجی در طی تمام تاریخ این کشور، صورت گرفته‌است. پیامد سال‌ها تدارک نظامی به منظور جنگ با مغولان، برای حکومت کاماکورا مصیبت‌آمیز بود. بسیاری از وفادارانی که برای پاسداری از حکومت جنگیده بودند، اینک در انتظار پاداش بودند و برآورده‌کردن این خواسته از توان حاکمان خارج بود. از این رو، مشکلات مالی و کاهش وفاداری در میان اربابان قدرتمند به فروپاشی حکومت کاماکورا کمک کرد.
گِنکُو (به ژاپنی: 元寇 Genkō) از لحاظ لغوی از دو کانجی «元» به معنای «دودمان یوآن» و دیگری «寇» به معنای «یورش» تشکیل شده‌است و معنای تحت‌الفظی آن «یورش مغول» است. گِنکُو نامِ دو حملهٔ امپراتوری مغول به ژاپن است، و از دو نبرد تشکیل شده‌است، اولین حمله نبرد بون‌ای در پاییز سال ۱۲۷۴ میلادی برابر با سال یازدهم دورهٔ بون‌ای و پس از هفت سال حمله دیگر نبرد کوآن در تابستان ۱۲۸۱ میلادی برابر با سال چهارم دورهٔ کوآن رخ داد.
حکومت شوگون‌سالاری کاماکورا در سال ۱۱۸۵ میلادی بنیان‌گذاری شد و مقر آن شهر کاماکورا قرار گرفت. در این دوره امپراتور، دربار و حکومت مرکزی سنتی به نهادهایی تشریفاتی مبدل شدند. در این زمان اساس حکومت دیکتاتوری نظامی شوگون‌ها ریخته شد و اصول و قوانین آن تکوین و تدوین یافت؛ سپاه سامورایی شکل گرفت و قالب اصلی خود را پیدا کرد. هم‌زمان با تشکیل دوره کاماکورا، رسم خودکشی سامورایی یا هاراکیری به وجود آمده و رواج پیدا کرد. پس از منقرض شدن نسل میناموتونو یوری‌تومو نخستین شوگون و بنیانگذار شوگون‌سالاری کاماکورا، خاندان همسر وی، هوجو ماساکو، قدرت را در کشور در دست گرفتند. اکثر شوگون‌های دوره کاماکورا ناتوان و در واقع تحت کنترل کامل خاندان هوجو بودند. مقام شیکّن (معاونت شوگون) تنها در انحصار خاندان هوجو بود و بیشتر ایام این دوره، شیکّن‌ها اداره کشور را در دست داشتند.
رابطهٔ بین سامورایی‌ها و شوگون در دوره کاماکورا بر پایه اصلی به نام پاداش-خدمت بود. سامورایی‌ها در عوض خدمت به شوگون حفظ مالکیت اراضی‌شان تأمین می‌شد و در صورتی که در نبردها می‌توانستند اراضی جدیدی را تصرف کنند، مالکیت اراضی جدید را نیز به دست می‌آوردند. در مقابل دریافت چنین پاداشی آنها می‌بایست به شوگون وفادار می‌ماندند و پیرو امر وی در جنگ‌ها شرکت می‌کردند و در تأمین هزینه‌های جنگ سهیم می‌شدند. همچنین در صورت انجام یک خدمت برجسته و مهم زمین‌های تازه یا مقام و مناصبی بلندپایه به سامورایی‌ها داده می‌شد.
در قرن‌های دوازده و سیزده میلادی، بزرگ‌ترین قدرت نظامی که جهان تا آن روز دیده بود، به‌وسیلهٔ خان معروف مغول چنگیز خان در آسیای مرکزی پدیدار شد، و به حرکت درآمد. مغولان طی چند دهه سرزمین‌های آسیا را درنوردیدند و تا نواحی شرق اروپا نیز راه یافتند.
در نیمهٔ قرن سیزدهم و در سال ۱۲۳۱ میلادی، امپراتوری مغول به دستور اوگتای خان یورش خود را به پادشاهی گوریو (زمان حکمرانی ۱۳۹۲–۹۱۸ میلادی) در شبه‌جزیرهٔ کره آغاز کرد. ارتش باتجربه مغول موفق شد پایتخت آن روز کائسونگ را تصرف کند. پادشاه گوریو با درک اینکه با سقوط پایتخت قادر به مقاومت در برابر مهاجمان مغول نیست، خواستار صلح شد. مغول با قبول درخواست صلح، باج و خراج بسیار سنگینی را از گوریو مطالبه و هفتاد و دو مقام اداری مغول را به هدف اطمینان از رعایت شرایط صلح در شهرهای مختلف در شمال غربی گوریو مستقر کرد.
در اوت سال ۱۲۳۲ میلادی، پادشاه گوریو باهدف ادامه مقاومت در برابر این یورش و با توجه به ضعف نیروی دریایی مغول، پایتخت را از کائسونگ به جزیره گانگوا انتقال داد. همچنین دستور داد که مردم عادی از حومه شهرها فرار کرده و در شهرهای بزرگ، دژهای کوهستانی یا جزایر پناه بگیرند. در پی آن سپاه مغول بار دیگر حمله به گوریو را آغاز کرد و جنگ بین مردم این کشور و سپاه مغول سه دهه ادامه پیدا کرد. در طی این جنگ سی ساله بسیاری از معابد و مراکز فرهنگی گوریو به آتش کشیده شد و تعداد بسیاری از مردم کشته شدند. در سال ۱۲۶۰ پادشاه گوریو که امید به پیروزی را از دست داده بود صلح را بر ادامه جنگ ترجیح داد و بدین ترتیب، گوریو تسلیم و ضمیمهٔ امپراتوری مغول شد اما گروه دیگری که مخالف این تسلیم بودند، سپاه سانبتسوشو را در سال ۱۲۷۰ تشکیل دادند و نبرد با سپاه مغول را تا سال ۱۲۷۳ ادامه دادند. این شورش در نهایت سرکوب شد. درگیر شدن سپاه مغول در این شورش یکی از عوامل تأخیر حمله مغول به ژاپن دانسته می‌شود.
در قرن دوازدهم میلادی، کشور چین بین دو سلسله تقسیم می‌شد: یکی سلسلهٔ کین (۱۱۱۵–۱۲۳۴) که بر چین شمالی تسلط داشت، و سلسلهٔ دیگر سونگ جنوبی (۱۱۲۷–۱۲۷۹) بود که بر چین جنوبی حکومت می‌کرد. در سال ۱۲۱۱ میلادی چنگیز خان با تمام قوا به سلسله کین حمله کرد. هدف از این حمله به دست آوردن اسب و مراتع دولتی بود که اسبان نظامی در آن پرورش می‌یافتند. در آن زمان اسب یکی از مهم‌ترین ابزارهای جنگی به شمار می‌آمد. سلسله کین پس‌از از دست‌دادن تعداد بسیاری از اسبان و مراتع، تضعیف شد. با تسلط مغولان بر پکن، پایتخت چین شمالی که در مرکز کشور قرار داشت، سلسله کین به طرف نواحی جنوبی‌تر عقب‌نشینی کرد و پایتخت را شهر کایفنگ قرار داد. جنگ مغول-کین، مابین امپراتوری مغول و سلسلهٔ کین در شمال چین به مدت ۲۳ سال ادامه داشت و عاقبت به سقوط سلسله کین به دست مغول در سال ۱۲۳۴ میلادی انجامید.
منگوقاآن (زمان حیات ۱۲۰۹ تا ۱۲۵۹) پسر تولی خان (چهارمین و کوچک‌ترین پسر چنگیز خان) که چهارمین خاقان حکومت مغول بود، برادر کوچکتر خویش قوبلای خان را به فتح سونگ جنوبی مأمور کرد. قوبلای تا سال فوت منگوقاآن به تسخیر آن سرزمین مشغول بود و قسمتی از آن را، به همراه منگوقاآن که از نواحی دیگر به این کشور حمله کرده بود، گشود. در هنگامهٔ جنگ منگوقاآن به علت بیماری درگذشت و قوبلای تهاجم خود را رها کرده برای تعیین خاقان جدید مغول، به چین شمالی رفت و توانست در رقابت با دو برادرش اریق بوقا و هولاکو خان، پیروز شده و جانشین منگوقاآن شود. قوبلای خود را جانشین امپراتور سابق چین معرفی کرد و مقر سلطنت خود را در شهر قدیم پکن قرار داد. قوبلای سپس توانست با جنگ‌های بسیار، تمام چین جنوبی را بگیرد، و سلسلهٔ سونگ جنوبی را براندازد و سلسله یوآن (۱۲۷۱–۱۳۶۸ میلادی) را در چین بنیان‌گذاری کند. در زمان دودمان یوآن، تمامی خاک چین برای نخستین‌بار تحت سلطهٔ یک امپراتوری غیرچینی درآمد. قوبلای خان به این ترتیب امپراتور مغولستان و چین شد و شهر پکن را به پایتختی امپراتوری خود برگزید.
بسیاری از محققان معتقدند که مغولان برای به دست آوردن ثروت به ژاپن حمله کردند. مارکو پولو که در حدود ۱۷ سال، از سال ۱۲۷۵ تا ۱۲۹۲ همزمان با حملهٔ مغول به ژاپن، در چین اقامت داشته‌است، در کتاب خود، "سفرهای مارکوپولو"، پس از معرفی ژاپن، به علاقه قوبلای خان به تصرف ژاپن اشاره کرده و ثروت این کشور را که سبب به وجود آمدن علاقمندی قوبلای خان دانسته‌است.
ژاپن و سونگ جنوبی سابقه دوستی ۳۰۰ ساله داشتند و ژاپن در طی تسخیر سلسله سونگ توسط مغول (۱۲۷۹–۱۲۳۵) با صدور گوگرد به چین به تقویت نظامی این کشور یاری می‌رساند. چینی‌ها ۱۰۰ سال قبل از حمله مغول در جنگ‌ها از باروت استفاده می‌کردند. ماده اولیهٔ ساخت باروت، گوگرد است که در چین کمیاب است اما در ژاپن به علت وجود منطقه‌های آتشفشانی، بسیار یافت می‌شود. قوبلای خان لازم می‌دید که راه صدور گوگرد را به چین ببندد و با تصرف ژاپن قصد داشت که این منبع مهم تسلیحاتی را تحت تسلط خویش درآورد.
در سال ۱۲۶۶ میلادی قوبلای خان پیغامی حاوی هشدارهای دیپلماتیک خطاب به امپراتور ژاپن تدوین کرد و دستور داد تا این نامه توسط هیئتی به ژاپن رسانده شود. قرار بود این هیئت از راه گوریو به ژاپن برسد و پس از رسیدن به این کشور، از شاه گوریو، ون جونگ، خواسته شد که نقش میانجی را برعهده بگیرد و ترتیبی داده شود که اشخاصی از کشور گوریو که با راه‌های ژاپن آشنایی داشتند، هیئت مغولی را تا مقصد همراهی کنند. از طرف دیگر گوریو از حمله مغول به ژاپن و بار هزینه‌های نظامی که پس از حمله، توسط امپراتوری مغول بر روی دوش این کشور گذاشته می‌شد، واهمه داشت. هیئت مغولی با راهنمایی مأمورانی از گوریو تا جزیره کُره‌ای جئونجدو در مرز دریایی با ژاپن رسیدند. در این جزیره مأموران گوریویی باد و طوفانی بودن دریا را بهانه کرده و ادامه سفر را خطرناک دانستند. به همین علت هیئت قوبلای خان مجبور شد که مأموریت را ناتمام گذاشته و به چین بازگردد.
قوبلای خان پس از شنیدن علت برگشت هیئت اول، به شاه گوریو دستور داد مسئولیت عدم انجام دستور وی را برعهده بگیرد. شاه گوریو که کشورش در آن زمان در سلطهٔ سلسله مغولی یوآن بود چاره‌ای جز اطاعت نداشت؛ و این بار کار رساندن پیغام برعهدهٔ مأموران کشور گوریو گذاشته شد. در نتیجه در ژانویه ۱۲۶۸ میلادی هیئت دوم که از اهالی گوریو تشکیل شده بود به ژاپن رسید و پیغام زیر را به امپراتور ژاپن ابلاغ کرد:
پس از آگاهی امپراتور ژاپن از محتوای نامه، بحث و مشورت در مورد چگونگی واکنش در برابر این پیغام، به علت لحن بی‌ادبانه و تهدیدآمیز نامهٔ فرستاده‌شده، انجام شد؛ و سرانجام هوجو توکیمونه، هشتمین شیکّن، که در همان سال و در سن هجده سالگی به این سمت منصوب شده بود، تصمیم گرفت هیچ پاسخی به این پیغام‌ها ندهد. به غیر از این دو هیئت، مغولان چهار بار دیگر فرستادگانی، در سال‌های ۱۲۶۹ (دوبار)، ۱۲۷۱، و ۱۲۷۲ به ژاپن فرستادند. اما توکیمونه هر بار مأموران قوبلای خان را بدون جواب گذاشت و حتی اجازهٔ ورود به پایتخت ژاپن را به آن‌ها نداد.
تاریخ‌نگار دوره کاماکورا، کاوازوئه شوجی توضیح می‌دهد که مغولان در ابتدا به منظور جلوگیری از کمک ژاپنی‌ها به سونگ جنوبی، به دنبال ایجاد روابط با ژاپن بودند اما ژاپنی‌ها درخواست مغول را اعلان جنگ قلمداد کردند. در آن زمان ژاپن جامعه‌ای بود که توسط نظامیان اداره می‌شد و فرمانروایان در این کشور مستعد جنگ بودند. این احتمال نیز وجود دارد که درک ژاپن از پیغام‌های مغولان مغرضانه باشد. هوجو توکیمونه اعتقاد عمیقی به آیین ذن داشت و اطلاعاتی که دربارهٔ چین دریافت می‌کرد به ویژه از طریق، راهبان ذن بود که از چین جنوبی، که در حال جنگ با مغولان بود، گریخته و در ژاپن در پناه توکیمونه قرار داشتند. مخالفت شدید آنان با مذاکره و قبول درخواست قوبلای خان از جمله عواملی بود که بر تصمیم فرمانروای نظامی جوان تأثیر بسیاری گذاشت.
متن تهدیدآمیز پیغام‌های قوبلای‌خان باعث شد ژاپن در برابر حملهٔ خارجیان به حال آماده‌باش دربیاید. کمی پیش از شروع حمله امپراتور ژاپن به قصد دعا برای پیروزی به معبد شینتو رفت و توکیمونه فرماندهٔ نظامی ژاپن نیز نیایش‌های خود را با نوشتن دعاهای بودایی با خونش انجام داد.
در ایام سال نو ۱۲۶۸ سفیران کشور گوریو نامهٔ تهدیدآمیز قوبلای خان را به دولت محلی دازایفو در کیوشو، جنوب غربی ژاپن، تحویل دادند. در ماه سوم شوگون‌سالاری کاماکورا که در انتظار حمله مغول بود، جهت یک‌پارچه‌کردن قدرت، هوجو توکیمونه را که از خاندان اصلی هوجو بود، به عنوان هشتمین شیکّن منصوب کرد. در ماه دهم از سال ۱۲۷۱ نیچیرن بنیانگذار بوداگرایی نیچیرن تبعید شد. نیچیرن باور داشت که جوهرِ آموزه‌های بودا در سوره نیلوفر است. بر طبق نظر نیچیرن فرقه‌های دیگری که در آن زمان در ژاپن وجود داشتند، حقیقت را اشتباه فهمیده بودند و همین اعتقاد باعث شد که نیچیرن از سایر مکاتب بودیسم و حکومت را که از آنها حمایت می‌کرد را شدیداً انتقاد کند.
در این زمان بیشتر فرماندارانِ منطقه کیوشو از شاخه دیگر خاندان هوجو بنام خاندان هوجو (شاخه ناگوئه) بودند. این شاخه بعد از شاخهٔ اصلی، بیشترین قدرت را در ژاپن در اختیار داشت و در سال ۱۲۴۶ میلادی، شورش میا را به علت اختلاف با خاندان اصلی در مورد سهم و حق خود در قدرت، موجب شده بود. در روز هفتم از ماه دوم سال ۱۳۷۲ شورشی در کاماکورا رخ داد. در روز یازدهم هوجو نوری‌توکی و هوجو توکی‌آکی دو برادر از اعضای خاندان هوجو (شاخه ناگوئه) به جرم دست داشتن در این شورش به قتل رسیدند. هوجو توکی‌آکی پس از قتل، بی‌گناه اعلام شد، و پنج سامورایی مسئول قتل وی گردن زده شدند. پس از قتل هوجو توکی‌آکی که فرماندار سه ولایت در کیوشو بود، فرمانداری این مناطق به افرادی از شاخه اصلی خاندان هوجو منتقل شد. این تغییر به این علت دانسته می‌شود که در صورت حمله مغول فرمانداران و افراد وابسته به شاخه فرعی خاندان هوجو (شاخه ناگوئه) از اریکه قدرت در منطقه جنوبی کشور حذف شوند و از نظر امنیتی کسانی که فرمانبرداری بیشتری از هوجو توکیمونه داشتند جایگزین آنان شوند.
توکیمونه برادر بزرگتری از خود بنام هوجو توکیسوکه داشت که مادر وی سوکوشیتسو (زن غیراصلی) پدر وی بود؛ و خود وی، بزرگ‌ترین پسر از زن اصلی پدرش محسوب می‌شد. توکیسوکه نیز در همان ماه به دستور نابرادری‌اش، هوجو توکیمونه به جرم شورش به قتل رسید. کشته‌شدن وی نیز؛ در راستای تصفیه نیروهای مخالف احتمالی قبل از حمله مغول و استقرار بیش از پیش یکه‌سالاری خاندان هوجو ارزیابی می‌شود.
زمان و اجرای واقعی طرحی حمله مغول به ژاپن با تغییر شرایط در گوریو (کُره) گره خورده بود، از ششمین ماه ۱۲۶۹ به دلیل فروپاشی پادشاهی گوریو، جنگ داخلی و شورش در آن کشور حاکم بود. پس از آن مغول‌ها توانستند موقعیت خود را در گوریو تقویت کرده و از این طریق پیشروی خود را به ژاپن تسهیل کنند. در دوازدهم ماه سال ۱۲۷۰، سلسله یوآن ارتش را در گوریو مستقر کرد. در این میان، وی با استفاده از نیروی ترکیبی از مغول‌ها و کره ای‌ها حمله اصلی علیه عناصر شورشی سانبتسوشو را در خود گوریو انجام داد. در سال ۱۲۷۱، ژاپن پیامی را از شورشیان گوریو دریافت کرد که در مورد پیشروی مغول هشدار داده و از ژاپن تقاضای ارسال مواد غذایی و جنگجو برای مبارزه با مغول در گوریو شده بود. در ماه پنجم سال ۱۲۷۱، این عناصر شورشی شکست خوردند. اگرچه برخی از آنها به سمت جنوب نقل مکان کردند و توانستند مقاومت خود را برای مدتی ادامه دهند. قوبلای خان به کشور گوریو که در آن زمان تحت تسلط مغول بود، دستور داده بود که برای حمله به ژاپن در مدت ۵ ماه، ۹۰۰ کشتی جنگی بسازد. کشتی‌ها در مدت ۵ ماه آماده و ساخته شدند اما این کشتی‌ها که تحت فشار قوای مغول ساخته بودند از نظر کیفیت و استحکام دارای کیفیت بسیار پایینی بودند. شروع نخستین حمله مغول در نوامبر سال ۱۲۷۴ میلادی بود و تعداد سپاهیان متحد سلسله یوآن و گوریو و مغول بر روی هم به‌طور تقریبی بالغ بر ۳۳٬۰۰۰ نفر بود.
سپاهیان مغول دو روز بعد از حرکت، در ۵ اکتبر، به جزیرهٔ تسوشیما (بزرگ‌ترین جزیرهٔ استان ناگاساکی) رسیدند و نیروی دفاعی این جزیره را شکست دادند. در مورد برخورد با اهالی ژاپن نوشته‌ای از نیچیرن (۱۲۸۲–۱۲۲۲)، رهبر و مؤسس فرقهٔ بوداگرایی نیچیرن، باقی مانده مبنی بر اینکه تمامی مردان جزیره را کشتند یا به اسارت گرفتند و زنان را در یک جا جمع‌آوری و کف دستشان را سوراخ کردند و با طنابی که از کف دستشان رد شده بود به یکدیگر متصل کردند و در درون کشتی‌ها آنان را به کشتی بستند.
در ۱۴ اکتبر، در جزیرهٔ ایکی‌نوشیما پیاده شدند.
در ۱۶–۱۷ اکتبر، بر اساس کتاب تاریخی هاچیمان گودوکون، سه جزیره جزیره هیرادوشیما، تاکا و نوکونو مورد حمله قرار گرفتند.
سپاه متحد در روز ۱۹ نوامبر (روز بیستم از ماه دهم سال یازدهم بون‌ای) در سواحل خلیج هاکاتا واقع در جنوب غربی ژاپن پیاده شده و به مناطقی که امروزه شهر فوکوئوکا در آن قرار گرفته، حمله‌ور شدند. قوای مغول تنها از نظر تعداد بر سپاه ژاپن برتری نداشتند بلکه آن‌ها از سلاح‌هایی استفاده می‌کردند که برای ژاپنی‌ها ناشناخته بود. یکی از این سلاح‌ها، سلاحی نارنجک مانند به نام «تتسوهائو» بود. این ابزار به شکل توپی بود که درون آن با باروت پر شده بود و با اینکه باعث کشته شدن سربازان نمی‌شد اما هنگام انفجار به علت تولید صدای مهیب به همراه دود باعث ترسیدن اسب‌ها و پراکنده شدن سربازان ژاپنی می‌شد. همچنین استفاده از تیرهای آغشته شده به زهر، اسب‌ها و سربازان سپاه ژاپنی را یکی بعد از دیگری از پا می‌انداخت. از نظر عملیات جنگ گروهی و فن جنگیدن نیز سپاه ژاپنی در سطح پایین‌تری از سپاه مهاجم قرار داشتند.
نیروهای متحد مغول پس از پیاده شدن در خلیج هاکاتا، کوه آکاساکا که امروزه در بخش مرکزی شهر فوکوئوکا واقع شده‌است را پایگاه خود قرار دادند. اولین کاری که مغولان پس از فرود در یک کشور دشمن مدنظر داشتند، قرار گرفتن در پایگاه امن بود و «کوه آکاساکا» به علت مرتفع بودن به عنوان پایگاه امن انتخاب شده بود. در همین زمان، یک سامورایی به نام کیکوچی تاکه‌فوسا با همراهی صد سرباز حملهٔ غافلگیرانه‌ای انجام داد و توانست ارتش مغول را در کوه آکاساکا شکست دهد و برای گرفتن پاداش سر تعداد زیادی از سربازان مهاجم را بریده و همراه خود ببرد.https://manareki.com/buneinoeki#toc8
پس از شکست نیروهای متحد در آکاساکا، آنان در جستجوی یک پایگاه دیگر به سمت «کوه سوهارا» که در غرب کوه آکاساکا قرار دارد حرکت کردند. تحت تعقیب قرار دادن این سپاه و حمله به آنان توسط ژاپنی‌ها نبرد توریکای گاتا نامیده می‌شود. در نتیجه این حملات معاون سپاه چینی ریو فوکوکو مورد اصابت تیر قرار می‌گیرد و زخمی می‌شود.
سپاه مهاجم مغول توانسته بود تا کیلومترها در داخل سواحل خلیج هاکاتا پیشروی کند تا اینکه به‌طور کاملاً غیرمترقبه و با وجود برتری، در شب تمامی سربازان سلسلهٔ یوآن به کشتی‌های خود در خلیج هاکاتا سوار شدند. برخی از مفسران علت عقب‌نشینی سپاهیان چینی را پیشگیری از شبیخون و حمله شبانهٔ ژاپنی‌ها می‌دانند. ژاپنی‌ها که تنها با یک روز جنگیدن تا آخرین قلعهٔ دازایفو، به نام قلعهٔ میزوکی عقب‌نشینی کرده بودند، آن شب را با ناامیدی طی کردند اما روز بعد با کمال ناباوری دیدند که اثری از کشتی‌های مهاجم در سواحل نیست.
در یک کتاب تاریخی چین به نام "تاریخ یوآن"، علت بازگشت به پایان رسیدن تیرهای سربازان در طی جنگ با سربازان ژاپنی ذکر شده و در ادامه آمده که ادامهٔ جنگ بدون تیر ناممکن بوده‌است. همچنین در این کتاب از زخم شدید معاون سپاه چینی ریو فوکوکو ذکر رفته‌است که به عنوان دلیل بازگشت در نظر گرفته می‌شود. به هر صورت به نظر می‌رسد که سپاه چینی به اراده و خواست خود از خاک ژاپن عقب‌نشینی کرده‌است. خبر ناپدید شدن کشتی‌ها به کیوتو مقر امپراتوری ژاپن رسید و شایعه شد که سپاه دشمن نفرین شده و درحالی‌که از جزئیات و چگونگی وضعیت کشتی‌های چینی اطلاعی در دست نبود، به اطلاع دولت کاماکورا و امپراتور رسانده شد که در نتیجه دعاهای همگانی، سپاه دشمن را توفان با خود برده‌است. این توفان را ژاپنی‌ها کامی‌کازه یا "باد الهی" نام دادند.
در واقع وقایعی که بعد از سوار شدن سربازان به کشتی رخ داده و باعث شده بیش از نیمی از سربازان به کشور خود بازنگردند، چندان مشخص نیست و این مسئله یکی از معماهای تاریخی کشور ژاپن به‌شمار می‌آید. در منابع چینی اطلاعات در مورد این جنگ بسیار مختصر است و تنها ذکر شده که سپاهیان چینی به علت به پایان رسیدن تیر، تصمیم به عقب‌نشینی گرفتند و هیچ اشاره‌ای به باد و توفان نشده‌است. در یکی از منابع تاریخی گوریو بنام دونگوک تونگام، نوشته شده که تندباد همراه با باران در شب باعث کوبیده شدن کشتی‌ها به صخره‌ها و درهم شکسته شدن آن‌ها شد اما در این منبع اشاره‌ای به تاریخ وقوع توفان نشده‌است. همان‌طور در خاطرات یک صاحب‌منصب ژاپنی که به نام "کانچوکی" معروف است، نیز مطالب مشابهی به چشم می‌خورد اما مکان و تاریخ وقوع توفان ذکر نشده‌است. بر اساس مطالب این منبع تاریخی، نویسنده این مطالب را در کیوتو، ۱۶ روز پس از عقب‌نشینی از خلیج هاکاتا (۱۹ نوامبر) از شخصی شنیده‌است. در طومار تاریخی "موکو شورای اکوتوبا" (تدوین بین سال‌های ۱۲۷۵ و ۱۲۹۳) و "هاچیمان گودوکون" (تدوین در ۱۳۱۸–۱۳۰۳ میلادی) و همچنین یک منبع تاریخی–مذهبی ژاپنی دیگر به نام کونبو بوتسوشی ایسون کانشین گاکوشوکی (تدوین ۱۲۸۵) که هم دوره با این جنگ نوشته شده، اشاره‌ای به توفان و باران نشده و تنها نوشته شده که کشتی‌ها روز بعد ناپدید شدند یا عقب‌نشینی کردند.