moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سرو پورتنیو در ۱ اکتبر ۱۹۱۲ توسط سوزانا نونیز و گروهی از جوانان به دنبال ایجاد یک باشگاه فوتبال جدید تاسیس شد. در زمان تأسیس سرو، وضعیت در پاراگوئه متشنج بود و بی‌ثباتی در دولت ناشی از رقابت‌های شدید بین دو حزب سیاسی پیشرو، پارتیدو کلرادو (حزب کلرادو) و پارتیدو لیبرال (حزب لیبرال) بود.
به دلیل تنش‌ها، بنیانگذاران باشگاه تصمیم گرفتند از رنگ‌های هر دو طرف، قرمز (کلرادو) و آبی (لیبرال) به عنوان رنگ‌های باشگاه به عنوان نماد اتحاد و دوستی بین پاراگوئه‌ای‌ها استفاده کنند. بعدها برای تکمیل رنگ‌های پرچم پاراگوئه از رنگ سفید روی شورت استفاده شد.
این باشگاه نام خود را مدیون نبردی است که در ۱۹ ژانویه ۱۸۱۱ بین نیروهای بوئنوس آیرس، آرژانتین (پورتنیوس) و ارتش پاراگوئه در همسایگی سرو مبائه (تپه مبائه) درگرفت (که پس از آن نبرد به عنوان سرو پورتنیو (تپه پورتنیو) نامگذاری شد). در طول آن نبرد، نیروهای پاراگوئه (در آن زمان مستعمره اسپانیایی بود) توسط فرماندار اسپانیایی رها شدند اما همچنان توسط مقامات پاراگوئه رهبری می‌شدند که آنها را به پیروزی بزرگی در برابر سربازان پورتنیو رساند. این نبرد به عنوان "نبرد سرو پورتنیو" شناخته می‌شود و نقطه برجسته تاریخ نظامی پاراگوئه است.
در طول سال‌ها این باشگاه تعداد قابل توجهی از مسابقات قهرمانی کشور را به دست آورده است. با این حال، تا به امروز، علیرغم چند دوره خوب در جام لیبرتادورس، از جمله حضور در نیمه نهایی در سال‌های ۱۹۷۳، ۱۹۷۸، ۱۹۹۳، ۱۹۹۸، ۱۹۹۹ و ۲۰۱۱، هیچ تورنمنت بین‌المللی را برنده نشده است.
اسوالدو آردیلس در مه ۲۰۰۸ به عنوان سرمربی به باشگاه ملحق شد، اما در اوت همان سال پس از نتایج ضعیف اخراج شد و پدرو تروگلیو جایگزین او شد.
در سال ۲۰۱۴، خوان خوزه زاپاگ، مدیرعامل سرو پورتنیو، با اشاره به فساد در فوتبال پاراگوئه صحبت کرد که افراد مختلف از او به دلیل نخریدن بازی‌ها شکایت کرده‌اند و اگر قرار بود باشگاه او قهرمان شود، آنها این کار را با خرید و دوپینگ بازیکنان برای قهرمان شدن انجام نمی‌دادند.
ورزشگاه سرو پورتنیو کخ با نام ورزشگاه ژنرال پابلو روخاس، و همچنین به عنوان "لا نووا اولا" شناخته می‌شود، در محله اوبررو آسونسیون واقع شده است. گنجایش آن ۴۵,۰۰۰ است که این ورزشگاه را تبدیل به بزرگترین ورزشگاه در پاراگوئه می‌کند.
بیشترین بازی (تمامی مسابقات):
بیشترین گل (تمامی مسابقات):
بیشترین بازی (لیگ):
بیشترین گل (لیگ):
بیشترین بازی (مسابقات قاره‌ای):
بیشترین گل (مسابقات قاره‌ای):
تیم زنان چهار بار در سال‌های ۲۰۰۷، ۲۰۱۲، ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ قهرمان مسابقات قهرمانی فوتبال زنان پاراگوئه شده است. این تیم همچنین در جام لیبرتادورس زنان بازی کرد.
یکی از تیم‌های جوانان باشگاه در جام ویارجو ۲۰۰۶ بازی کرد.
حمله مغول به روس کی‌یف () امپراتوری مغول در اواسط قرن سیزدهم به روس کی‌یف حمله کرد و آن را فتح کرد و شهرهای متعددی از جمله بزرگ‌ترین آنها مانند کی‌یف (ساکنان ۵۰۰۰۰ نفر) و چرنیهیف را ویران کرد. تنها شهرهای بزرگی که از نابودی در امان ماندند جمهوری نووگورود و پسکوف بودند که در شمال واقع شده‌اند.
سد مخزنی زیردان در ۱۴۰ کیلومتری شمال شهر چابهار بر روی رودخانه کاجو قرار دارد.
سد زیردان برای جلوگیری از سیلابی شدن و تأمین آب چندین روستا و شهر است.
بوری خان (; قبل از 1221 – 1252) فرمانده تهاجم مغول‌ها به اروپا پسر موتوخان و نوه جغتای خان بود.
به گفته رشیدالدین فضل‌الله همدانی، مادر بوری همسر غلام چغتای خان بود. او زن زیبایی بود و موتوخان در حین خدمت جذب او شد. موتوخان او را باردار کرد و به جای ازدواج با او، نوزادش، بوری را گرفت. او پس از مرگ موتوخان در محاصره بامیان توسط جغتای بزرگ شد. او به عنوان فردی سرسخت و شجاع شناخته می‌شد، به خصوص در حالت مستی.
برادران او:
طالق خان (; نامشخص – ۱۳۰۹) خان از خانات جغتای (۱۳۰۸–۱۳۰۹) بود. پسر قداقچی و یک شاهزاده خانم از کرمان و نوه بوری خان بود.
کنچک خان (; نامشخص – ۱۳۰۸) خان از خانات جغتای (۱۳۰۷–۱۳۰۸). فرمانروا اهل دودمان یوآن بود. او پسر دوا (پادشاه) بود. او تقریباً همزمان با پدرش به اسلام گروید.
پس از مرگ پدرش، کنچک خان شد. سلطنت او تنها یک سال و پیش از مرگش در سال ۱۳۰۸ به طول انجامید.
غیاث‌الدین براق (; نامشخص – ۱۲۷۱) فرمانده نظامی اهل مغولستان بود. یکی از خان‌های خانات جغتای (۱۲۶۶–۱۲۷۱) بود. او پسر یسونتوآ‏ سومین پسر موتوخان و نوه جغتای بود. او که به اسلام گروید نام غیاث الدین را به خود گرفت.
پسر او دوا (پادشاه) بود
انرژی اورباخ یا لبهٔ اورباخ پارامتری است که معمولاً formula_1 نشان داده می‌شود، با ابعاد انرژی، برای تعیین کمیت بی‌نظمی انرژی در لبه‌های نواری یک نیم‌رسانا استفاده می‌شود. با برازش ضریب جذبش به‌عنوان تابعی از انرژی به یک تابع نمایی ارزیابی می‌شود. اغلب برای توصیف انتقال الکترون در نیم‌رساناهای به‌طورساختاری بی‌نظم مانند سیلیکون اَریخت هیدروژنه استفاده می‌شود.
در ساده‌ترین توصیف یک نیم‌رسانا، یک پارامتر واحد برای تعیین کمیت شروع جذبش نوری استفاده می‌شود: شکاف باند ، formula_2 . در این توصیف، نیمه‌رساناها به‌عنوان توانایی جذب فوتون در بالایformula_2 توضیح داده شده‌اند، اما نسبت به فوتون‌های زیر formula_2شفاف هستند. با این حال، چگالی حالت‌ها در نیم‌رساناهای سه بُعدی بیشتر از فاصله باند افزایش می‌یابد (اما این به‌طور کلی در نیم‌رساناهایی با ابعاد پایین‌تر صادق نیست). به همین دلیل، ضریب جذبش، formula_5 ، با انرژی افزایش می‌یابد. انرژی اورباخ سراشیبی "شروع" جذبش در نزدیکی لبه نواری و درنتیجه گستردگی چگالی حالت‌ها را چنداییدن می‌کند. شروع جذبش شدیدتر نشان‌دهنده انرژی اورباخ کمتر است.
انرژی اورباخ با افزایش تصاعدی در جذبندگی با انرژی تعریف می‌شود. در حالی که قبلاً وابستگی نمایی جذبندگی در مواد عکاس‌برداری مشاهده شده بود، این فرانتس اورباخ بود که این ویژگی را به‌طور سامانمند در بلورها ارزیابی کرد. او هنگام کار در شرکت کداک در سال ۱۹۵۳ از برومید نقره برای مطالعه خود استفاده کرد
جذبش در نیم‌رساناها به‌طور تصاعدی در نزدیکی شروع جذبش افزایش می‌یابد و چندین مرتبه بزرگی را در بر می‌گیرد. جذبش به‌عنوان تابعی از انرژی را می‌توان با معادله زیر توصیف کرد:
که formula_7 و formula_8 به ترتیب پارامترهای برازش با ابعاد وارون طول و انرژی هستند و formula_1 انرژی اورباخ است. این معادله فقط زمانی معتبر است که formula_10 . انرژی اورباخ وابسته به دما است.Cody, G. D. ; Tiedje, T. ; Abeles, B. ; Brooks, B. ; Goldstein, Y. (1981-11-16). "Disorder and the Optical-Absorption Edge of Hydrogenated Amorphous Silicon". "Physical Review Letters". 47 (20): 1480–1483. Bibcode:1981PhRvL..47.1480C. doi:. ISSN 0031-9007.
مقادیر دمای اتاق از formula_1 برای سیلیکون اَریخت هیدروژنه معمولاً بین ۵۰ میلیالکترون‌ولت و ۱۵۰ میلی‌الکترون‌ولت است.
تموگه (; – ) فرمانده ارتش اهل مغولستان بود. کوچک‌ترین برادر چنگیز خان، پسر دوم ایسوکای بهادر بود.
قصار (; – ) پرسنل نظامی اهل دودمان یوآن بود. یکی از سه برادر تنی چنگیز خان بود. به نقل از جامع‌التواریخ، نام وی جوچی بود و به دلیل شجاعت ممتازش به قصار لقب گرفت. او را (کماندار) نیز می‌نامیدند، زیرا او در کمان مهارت داشت.
مادر قصار، هوئلون از قصار در برابر اتهامات بی‌وفایی و خیانت ناشی از گفته‌های شمن کوکوچو یا «تب تنگری»، یک روحانی شمن‌باوری دفاع کرد. چنگیز که توسط مادرش هوئلون و همسرش بورته که تب تنگری را تهدیدی برای جانشینی سلسله می‌دانست تحریک شده بود، به قصار و برادر دیگرش تموگه اجازه داد تا تب تنگری را در مسابقه کشتی (ورزش) بکشند.
کوکوچو ( یا تب تنگری; – ) شمن و روحانی مغولستان بود. مادر چنگیز خان، هوئلون، در حدود سال ۱۱۶۷ بیوه یسوکای بهادر شد، اما بعداً با نجیب‌زاده‌ای به نام «مونگلیک» که دوست نزدیک یسوکای بهادر بود، ازدواج کرد. او چندین پسر از زنان دیگر داشت، که یکی از آنان شمن بود (روحانی سنتی شمن‌باوری است) و کوکوچو نام داشت، او هم سن چنگیز خان بود و کسی بود که در گردهمایی بزرگ‌سال ۱۲۰۶، بعد از پیروزی چنگیز خان در نبرد سیزده طرف و متحد کردن قبایل او را خان بزرگ مغول اعلام کرد.
برای مدتی کوکوچو برای حکومت بر امپراتوری توطئه می‌کرد. قصار یکی از سه برادر تنی چنگیز خان بود. کوکوچو ابتدا سعی کرد از شر قصار، خلاص شود و به چنگیز خان اعلام کرد که اگر از شر او خلاص نشود، در خطر است. مادر قصار، هوئلون از او در برابر اتهامات بی‌وفایی و خیانت ناشی از گفته‌های تب تنگری، دفاع کرد. چنگیز خان او را زندانی کرد و از افتخاراتش محروم کرد، اما با شفاعت مادرش هوئلون آزادی به او بازگردانده شد. بعد از آزادی نوبت به برادر دیگر چنگیز، تموگه رسید که توسط کوکوچو در ملاء عام تحقیر شد.
چنگیز که تحت تأثیر گفته‌های همسرش بورته که تب تنگری را تهدیدی برای جانشینی سلسله می‌دانست واقع شده بود، مونگلیک و هفت پسرش را روز بعد به دربار خود دعوت کرد. وقتی آنها رسیدند، تموگه تب-تنگری را به مسابقه کشتی (ورزش) دعوت کرد و از آنجایی که دعوا در داخل چادر ممنوع بود، او را به بیرون از چادر کشاند، جایی که سه مرد قوی، شمن را گرفتند و ستون فقرات او را شکستند (یعنی بدون ریختن خون او را کشتند، همان‌طور که به رسم مغول اشراف کشته می‌شدند). جای او را اسوب پیر از قبیله بعرین گرفت.
«دیوید مورگان» نویسنده کتاب "چنگیز خان: فتوحات او، امپراتوری او، میراث او" نوشته‌است، چنگیز خان شمن تب تنگری را کشت زیرا او یک رقیب سیاسی بود که قدرت او را تهدید می‌کرد. یک قتل سیاسی که نشان دهنده بی‌تفاوتی چنگیزخان نسبت به مذهب بود. در یک خلاصهٔ ساده مورگان از قتل کوکوچو عوامل عمده‌ای را که بر تصمیم‌گیری چنگیزخان تأثیر گذاشت، حذف شده‌اند. مورگان ادعا می‌کند که چنگیز خان کوکوچو را تهدیدی برای اقتدار خود می‌دید، بنابراین او دستور قتل شمن را داد. به گفته مورگان، «پس از اینکه کوکوچو حکومت خود را در یک قورولتای (مجمعی که ریش‌سفیدان در آن جمع شده و تصمیمات سیاسی می گیرند) مشروعیت بخشید. چنگیز خان او را به قتل رساند و داستانی افسانه ای برای توضیح مرگ او ارائه کرد.» مورگان خلاصه ای بیش از حد ساده ارائه می‌دهد و به جاه طلبی سیاسی چنگیز اشاره می‌کند که بر احترام بر معنویت او غلبه می‌کند. با این حال، تحلیل دقیق‌تر نشان می‌دهد که این اقدام صرفاً با انگیزه سیاسی نبوده‌است. تجزیه و تحلیل کامل «قتل تب تنگری» نشان می‌دهد که چنگیز خان انگیزه‌های متعددی برای کشتن تب تنگری در خارج از سیاست داشته‌است.
قوی‌ترین مدرک اولیه برای این استدلال که چنگیزخان مذهبی نبوده‌است، کتاب «تاریخ مخفی مغولان» و سند قرار دادن «قتل تب تنگری» است. اختلاف بین چنگیزخان و تب تنگی بسیار شدیدتر بود. این واقعه به گفته کاتب مغول باستان از زمانی شروع شد که تب تنگی سعی کرد بین چنگیزخان و برادرش قصار تفرقه ایجاد کند. برای انجام این کار، تب تنگری پیشگویی دروغینی ایجاد کرد مبنی بر اینکه قصار نیز می‌تواند خان شود و در صورت عدم اقدام فوری می‌تواند حکومت چنگیزخان را تهدید کند. تب تنگری پیشگویی جدیدی به خان داد و گفت: «حکم بهشت ابدی در مورد فرمانروا توسط نشانه‌های آسمانی به این صورت پیشگویی شده‌است: اگر غافلگیرانه به قصار ضربه ندهی، معلوم نیست چه اتفاقی خواهد افتاد!» چنگیزخان این پیشگویی را باور کرد و مطابق آن عمل کرد. او بلافاصله تحت تأثیر این پیشگویی با برادرش دشمن شد. او شمنی فریبکار بود. جمع‌آوری قدرت و تلاش برای رقابت با چنگیز خان هدف او بود، اما این تنها عامل مؤثر در مرگ او نبود.‏
پس از کشتن کوکوچو چنگیز خان دلیل مرگ پسرش را به پدر شمن اینگونه توضیح داد: «از آنجا که تب تنگی بر برادران کوچکترم دست گذاشت و تهمت‌های بی‌اساس را در میان آنها پراکنده کرد تا اختلاف افکنی کند، او دیگر مورد عشق بهشت قرار نگرفت و جان او سلب شد.» چنگیز خان می‌گوید که کشتن تب تنگری به جای یک ترور با انگیزه سیاسی، انتقام برادرانش و برکناری یک مقام فاسد بود. در این مورد منظور چنگیز خان حمله به مذهب نبوده‌است بلکه متن نشان می‌دهد که این قتل با انگیزه شخصی و انتقام و دین انجام شده‌است.
زیمون براندهوربر (; ) وزنه‌بردار اهل آلمان است که در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره شده‌است.
همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات در ایران یک ائتلاف سیاسی جمهوری‌خواه است که از پنج حزب و سازمان سیاسی اپوزیسیون جمهوری اسلامی ایران تشکیل شده‌است. این ائتلاف هدف خود را تأسیس «جمهوری سکولار دمکرات در ایران» اعلام کرده‌است. اتحاد جمهوری‌خواهان ایران، جبهه ملی ایران-اروپا، حزب چپ ایران، سازمان های جبهه ملی ایران در خارج از کشور و همبستگی جمهوری‌خواهان ایران اعضای این ائتلاف هستند. ائتلاف همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات در روز پنج‌شنبه ۱۸ اسفند ۱۴۰۱ با صدور اطلاعیه‌ای موجودیت خود را اعلام کرد.العربیه: "ائتلاف پنج‌گانۀ همگامی برای برقراری جمهوری سکولار دموکرات در ایران"، نوشته‌شده در ۱۸ اسفند ۱۴۰۱؛ بازدید در ۳۰ فروردین ۱۴۰۲.
پنج حزب و سازمان جمهوری‌خواه در روز ۱۸ اسفند ۱۴۰۱ با صدور اطلاعیه‌ای اعلام کردند که پس از مدتی همکاری نزدیک و اتخاذ مواضع سیاسی مشترک پیرامون رویدادهای ایران، مناسبات خود را ارتقاء بخشیده و وارد روند ائتلاف شده‌اند. این احزاب در این اطلاعیه که همچنین همچنین حاوی پیوستی با عنوان «"دیدگاه های همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات در ایران پیرامون وضعیت سیاسی کشور و جنبش زن، زندگی، آزادی"» بود، از تدوین دیدگاه‌های مشترک خود تحت عنوان «"دیدگاه‌های همگامی"» و انتشار آن در کنفرانسی مطبوعاتی در اوایل سال ۱۴۰۲ خبر دادند.العربیه: "ائتلاف پنج‌گانۀ همگامی برای برقراری جمهوری سکولار دموکرات در ایران"، نوشته‌شده در ۱۸ اسفند ۱۴۰۱؛ بازدید در ۳۰ فروردین ۱۴۰۲.اخبار روز: "همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات در ایران، ائتلاف پنج حزب و سازمان جمهوری‌خواه"، نوشته‌شده در ۱۹ اسفند ۱۴۰۱؛ بازدید در ۳۰ فروردین ۱۴۰۲.
متن این سند مشتمل بر یک مقدمه و ده ماده با عنوان «"مبانی همگامی (منشور همگامی)"» در روز ۱۱ فروردین ۱۴۰۲ قبل از برگزاری کنفرانس مطبوعاتی توسط دبیرخانهٔ همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات در ایران منتشر شد.همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات در ایران: "مبانی “همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات در ایران”"، نوشته‌شده در ۱۱ فروردین ۱۴۰۲؛ بازدید در ۳۰ فروردین ۱۴۰۲.اخبار روز: "مبانی «همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات در ایران»"، نوشته‌شده در ۱۱ فروردین ۱۴۰۲؛ بازدید در ۳۰ فروردین ۱۴۰۲. به دنبال آن در روز ۱۴ فروردین ۱۴۰۲ کنفرانس مطبوعاتی همگامی برای جمهوری سکولار دمکرات در ایران در کتابخانهٔ مرکزی دانشگاه لندن برگزار شد که محمود جعفری از جبههٔ ملی ایران–اروپا، بهروز خلیق از حزب چپ ایران ، مریم سطوت از اتحاد جمهوری‌خواهان ایران، مهدیه گلرو از همبستگی جمهوری‌خواهان ایران و همایون مهمنش از سازمان‌های جبههٔ ملی ایران در خارج از کشور در آن شرکت داشتند.اخبار روز: "کنفرانس مطبوعاتی «همگامی» در لندن"، نوشته‌شده در ۱۵ فروردین ۱۴۰۲؛ بازدید در ۳۰ فروردین ۱۴۰۲.
تأسیس ائتلاف همگامی با واکنش برخی فعالان و سازمان‌های سیاسی مواجه شد. جمعی از فعالان سیاسی که اکثراً از امضاکنندگان بیانیهٔ ۶۷۳ جمهوری‌خواه سکولار دمکرات بودند، با انتشار بیانیه‌ای از تشکیل این ائتلاف استقبال کرده و آن را گامی مؤثر در راستای تشکیل ثقل جمهوری‌خواهی در ایران دانستند.اخبار روز: "بیانیۀ جمعی: استقبال از تشکیل همگامی پنج تشکل جمهوری‌خواه سکولار دمکرات"، نوشته‌شده در ۲۱ فروردین ۱۴۰۲؛ بازدید در ۳۰ فروردین ۱۴۰۲. سازمان مجاهدین خلق ایران با انتشار متنی در سایت رسمی این سازمان اعلام کرد که «صرفنظر از سوابق و اختلافات دیرین سیاسی و خط مشی» از این ائتلاف استقبال می‌کند.اخبار روز: "سازمان مجاهدین خلق ایران: استقبال از همگامی و ائتلاف ۵ حزب و سازمان جمهوری خواه"، نوشته‌شده در ۲۰ اسفند ۱۴۰۱؛ بازدید در ۳۰ فروردین ۱۴۰۲. احسان هوشمند فعال سیاسی اصلاح‌طلب و ملی-مذهبی با انتشار یادداشتی در روزنامهٔ شرق با اشاره به عدم استفاده از واژهٔ «ملت ایران» به انتقاد از بیانیهٔ اعلام موجودیت همگامی پرداخت و لفظ استفاده‌شدهٔ «مردم ایران» را «مبهم و کش‌دار و نامشخص در ترمینولوژی علم سیاست» عنوان کرد که به باور او نشان‌دهندهٔ عدم باور به مفهوم «ملت ایران» است که برای هوشمند اهمیت دارد.روزنامۀ شرق: "حذف «ملت ایران» در دو اطلاعیه اپوزیسیون"، نوشته‌شده در ۲۰ اسفند ۱۴۰۱؛ بازدید در ۳۰ فروردین ۱۴۰۲. دبیرخانهٔ همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات در ایران در واکنش به این یادداشت نامه‌ای خطاب به روزنامهٔ شرق منتشر کرد و در آن هوشمند و روزنامهٔ اصلاح‌طلب شرق را از باور داشتن اعضای این ائتلاف به مفهوم «ملت ایران» خاطرجمع کرد و وعده داد که از این واژه در متن منشور همگامی استفاده خواهد کرد. با این وجود روزنامهٔ شرق از انتشار نامهٔ دبیرخانهٔ همگامی خودداری کرد.اخبار روز: "نامۀ همگامی به روزنامۀ شرق"، نوشته‌شده در ۲۴ اسفند ۱۴۰۱؛ بازدید در ۳۰ فروردین ۱۴۰۲.
ایراکلی چخیدزه (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل گرجستان است که در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده‌است.
والنتین گنچف (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل بلغارستان است که در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
میهایله کامبی (؛ ) وزنه‌بردار اهل رومانی است که در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است.
انزو کوورج (؛ ) وزنه‌بردار اهل هلند است که در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
دیوید لیتوینوف (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل اسرائیل است که در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
جسیکا گوردون براون (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل انگلستان است که در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
گالیا شاتووا (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل بلغارستان است که در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
الین رایلی (انگلیسی: Elaine Riley؛ زادهٔ ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۱۷ – درگذشتهٔ ۷ دسامبر ۲۰۱۵) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. در سال ۱۹۴۶، رایلی با بازیگر ریچارد مارتین ازدواج کرد. ازدواج آنها تا زمان مرگ او در سال ۱۹۹۴ ادامه داشت.
رایلی در شرق لیورپول، اوهایو به دنیا آمد. او عنوان دوشیزه شرق لیورپول را به دست آورد و در سال ۱۹۳۷ نایب قهرمان عنوان دوشیزه اوهایو شد رایلی همچنین فارغ‌التحصیل مدرسه مد Traphagen بود. رایلی با استفاده از نام الین گری، با یک ارکستر رقص-موسیقی در چندین شهر، از جمله پیتسبورگ، پنسیلوانیا آواز خواند.
جاموخا (؛ – ) خان (عنوان) اهل مغولستان بود. یک رهبر نظامی و سیاسی مغول و رقیب اصلی تموجین یا چنگیز خان در اتحاد قبایل مغول بود.
جاموخا در جادران، یکی از قبیله‌های کنفدراسیون خاماق مغول به دنیا آمد و «آندا» (یعنی برادر خونی) تموجین بود.
بر اساس «تاریخ سری مغولان»، هنگامی که بورته، همسر تموجین، توسط مرکیت ربوده شد. وانگ خان، جاموخا و تموجین نیروهای خود را علیه مرکیت‌ها ترکیب کردند تا او را به دست آورند.
در سال ۱۲۰۱، رهبران سیزده قبیله باقیمانده که با تموجین (از جمله مرکیت، تاتارها و نایمان) و قبایل مغول با او متحد نشدند (جاداران، تایچود)] دشمن بودند. ، و دیگران) قورولتای جمع کردند و جاموخا را به عنوان گورخان، «حاکم جهانی»، عنوانی که توسط حاکمان قراختاییان استفاده می‌شد، انتخاب کردند. فرض جاموخا برای این عنوان آخرین شکاف بین تموجین و جاموخا بود که باعث شد تموجین ائتلافی از قبایل برای مخالفت با او تشکیل دهد. در پاییز همان سال، نبرد بزرگی بین اتحاد جاموخا و اتحاد مغول کرایت-خماق در دره رود آرگون (آسیا) درگرفت. این نبرد سرنوشت‌ساز که به نام نبرد سیزده طرف شناخته می‌شود، با پیروزی تموجین و در نهایت صعود به عنوان خان تمام قبایل متحد مغول به پایان رسید.
جاموخا در ایجاد ائتلاف کمتر موفق بود. به عنوان مثال، او چوپانانی را که فاقد موقعیت قبیله ای در سنت مغول بودند، استخدام نکرد، که به تموجین اجازه داد از یک سری شکست‌های نظامی که جاموخا تحمیل کرده بود، بهبود یابد و پیروز بیرون بیاید.
پس از نبرد سیزده طرف، جاموخا توسط افراد خود خیانت شد و اسیر شد، که او را به تموجین که اکنون پیروز شده بود تسلیم کردند. با توجه به یکی از قوانینی که تموجین وضع کرد ("هرگز به خان خود خیانت نکن")، او بلافاصله این افراد را اعدام کرد و بعداً جاموخا بازجویی شد. به جاموخا حق انتخاب داده شد تا زندگی کند و به تموجین بپیوندد، اما او در عوض درخواست کرد در دستان برادر خونی خود بمیرد، و بنابراین بلافاصله پس از "بدون ریختن خون" اعدام شد.
مدال «۲۱ آذر» مدالی است که توسط حکومت ملی آذربایجان در سال ۱۹۶۴ تأسیس شده بود به ۲۰ هزار نفر از شرکت کنندگان در جنبش ملی-دموکراتیک اعطا شد. پس از فروپاشی حکومت ملی، اعطای مدال نیز متوقف شد.
در مورد ضرب این مدال در روزنامه آذربایجان که ارگان رسمی حزب دموکرات آذربایجان بود نوشته شده‌است:
پهن‌پرک‌ها یکی از سرده‌های شاپرک از خانواده شاپرکیان پردار است. این سرده توسط Jacob Hübner در سال ۱۸۲۵ توصیف شد. واژهٔ یونانی "Platy" به معنی پهن و واژهٔ Ptilinum به معنی پر است.
دوپیکرک‌ها یا خارپاها یک سرده از شاپرک‌های خانواده شاپرکان پردار است. این سرده توسط فیلیپ کریستوف زلر در سال ۱۸۵۱ توصیف شد. واژهٔ "Deuter" به معنی دوم و واژهٔ "copus" به معنی پیکر است.
کوهی‌توکاها یک سردهٔ از پرندگان گنجشک‌سان از خانواده توکایان خندان هستند. این پرندگان در جنگل‌های کوهستانی قاره جنوب و جنوب شرق آسیا یافت می‌شوند.Collar & Robson (2007) این نام از نام نپالی "khatya" یا "khutya" برای گونه نماد کوهی‌توکای هیمالیایی ("C. nipalensis") گرفته شده‌است.Pittie (2004) کوهی‌توکاها مربوط به چغک‌چینی آلسیپ و توکاهای خندان هستند.
برای مدت طولانی این سرده تک‌نماد بود و تنها شامل یک گونه "C. nipalensis" بود. این سرده تازگی به دو گونه تقسیم شده‌است.
دوشیزه ترنس جهانی مسابقه زیبایی زنان ترنس است. این مسابقات برای حمایت از ترنسجندرها و همچنین افزایش آگاهی در مورد فرهنگ دگرباشان جنسی و نگرانی‌های دگرباشان جنسی، به ویژه در کشورهایی که ترنس هراسی و همجنس‌گرا هراسی در آنها شایع است، مورد توجه قرار گرفته‌است. این مسابقه خود را به عنوان فضایی امن برای زنان ترنس معرفی می‌کند تا تجربیات زندگی خود را از طریق سخنرانی، نمایش استعدادها و هنر به اشتراک بگذارند.
کوهی‌توکای هیمالیایی یک گونه پرنده از خانواده توکایان خندان است. نام علمی آن در نهایت به معنای «"خوتیا" از نپال» است، زیرا "Cutia" از نام نپالی برای این پرندگان گرفته شده‌است، و واژهٔ لاتین "nipalensis" به معنای «از نپال» است.Pittie (2004)
کوهی‌توکای هیمالیایی توسط IUCN در معرض تهدید تلقی نمی‌شود و وضعیت پیش از تقسیم خود را به عنوان گونه‌ای با کمترین نگرانی حفظ می‌کند. برای مثال، در بوتان، بومی است که اغلب دیده می‌شود.Inskipp "et al." (2000), IUCN (2007), BLI (2008a,b,c)
قره هولگو (؛ نامشخص – ۱۲۵۲) خان از خانات جغتای (۱۲۴۲–۱۲۴۶، ۱۲۵۲) بود.
او پسر موتوخان (کشته شده در محاصره بامیان در سال ۱۲۲۱)، پسر مورد علاقه جغتای بود. او توسط جغتای خان و همچنین اوگتای خان به سمت خان معرفی شد.
قره هولگو بعداً توسط پسرش مبارک شاه جانشین شد.
کوهی‌توکای ویتنامی یک گونه پرنده از خانواده توکایان خندان است که در لائوس و ویتنام یافت می‌شود.
زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های کوهستانی نمناک استوایی است. کوهی‌توکای ویتنامی توسط IUCN در معرض خطر تلقی نمی‌شود، اما از آنجایی که دامنه آن بسیار محدودتر از بستگان غربی آن است، پس از تقسیم به عنوان گونه‌ای نزدیک تهدید طبقه‌بندی می‌شود.BirdLife International (2019). ""Cutia legalleni"". "IUCN Red List of Threatened Species". 2019: e.T22734578A156291691. doi:. Retrieved 13 November 2021.BLI (2008a,b)
یسو مونگکه (; نامشخص – ۱۲۵۲) رئیس اولوس خانات جغتای (۱۲۴۶ یا ۱۲۴۷–۱۲۵۲) بود.
او پنجمین پسر جغتای و یسوولون خاتون بود و در سال ۱۲۴۶ یا در حدود سال ۱۲۴۶ توسط پسر عمویش، خان بزرگ خاقان گیوک خان به عنوان خان خانات جغتای منصوب شد. با قره هولگو دوست بود. با این حال، خان بزرگ بعدی، منگوقاآن، شروع به پاکسازی حامیان خاندان اوگتای خان کرد، که در میان آنها جغتایی‌ها بودند. یسو مونگکه یک بار برکنار شد سپس به موقعیت قبلی خود بازگردانده شد.
او همسری به نام نیشی داشت، ولی فرزندی نداشت، و اغلب مست بود، به طوری که به جای او همسر و وزیرش بهاءالدین مرغینانی حکومت می‌کرد.
موتوخان (; – ) پسر بزرگ جغتای و از طریق او نوه چنگیز خان مؤسس خاقان مغول چنگیز خان بود. موتو خان در سال ۱۲۲۱ در محاصره بامیان کشته شد. پسرش یسونتوآ پدر غیاث‌الدین براق خان مغولستان (خانات) از ۱۲۶۶ تا ۱۲۷۱ بود.
یسونتوآ (؛ سومین پسر موتوخان و نوه جغتای، بنیانگذار خانات جغتای بود. عموهای او یسو مونگکه و بایدارخان بودند. برادرزاده‌اش الغو پسر بایدارخان و برادرش یسو مونگکه، هر دو از خان (عنوان) خانات چغتای بودند.
او برادر قره هولگو، خان (۱۲۴۲–۱۲۴۶، ۱۲۵۲) و پدر غیاث‌الدین براق، خان (۱۲۶۶–۱۲۷۱) از خانات چغتای بود.
اومار، روستایی در دهستان سفیدابه بخش سفیدابه شهرستان نیمروز در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۵۰ نفر (۶۶ خانوار) بوده‌است.
فهرست بازیگران زن ژاپنی ()، فهرستی از هنرمندان و بازیگران زن ژاپنی است که بر اساس حروف الفبای فارسی و نام خانوادگی، مرتب شده‌است.
حقه لعنتی! یا کلاهبرداری احساسی و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی روحان سیپی است. در این فیلم بازیگرانی همچون آیوشمان کورانا، کونال روی کاپور، اولین شارما، گایلین میندونکا و آبیشک باچان ایفای نقش کرده‌اند.
بی‌دین و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۵۴ و به کارگردانی آی.اس. جوهر است. در این فیلم بازیگرانی همچون نالینی جایوانت، آجیت خان، اوتاس، راج مهرا، آی.اس. جوهر، لیلا میشارا و محمود علی ایفای نقش کرده‌اند.
نسیم و نسیم صبح" فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی سعید اختر میرزا است. در این فیلم بازیگرانی همچون مائوری کانگو، کیفی اعظمی، کی کی منون، سورکا سیکری، کولبوشان کارباندا و ماکاراند دشپانده ایفای نقش کرده‌اند.
غازهای کوتوله گروهی از " اردک‌های شاخه‌نشین " بسیار کوچک از سردهٔ "Nettapus" هستند که در مناطق گرمسیری جهان قدیم تولیدمثل می‌کنند. آنها کوچک‌ترین پرندگان وحشی هستند. از آنجایی که "اردک‌های شاخه‌نشین" یک گروه پیراتبار هستند، باید در جای دیگری قرار گیرند. رابطه اولیه فرض‌شده با زیرخانواده اردک‌های روآبچر Anatinae مورد سؤال قرار گرفته‌است، و به نظر می‌رسد که آنها یک دودمان را در یک واگرایی باستانی گوندوانی از پرندگان آبزی تشکیل می‌دهند، که در آن وابستگی‌های نامشخصی وجود دارد. یک گونه فسیلی توصیف‌نشده از همفیلیان اواخر (۵٫۰–۴٫۱ میلیون سال پیش) از خالیسکو، در مرکز مکزیک، نیز از انتهای دیستال یک tarsometatarsus شناسایی شده‌است. این تنها رکورد از این این سرده در جهان جدید است.
سه گونه زنده در این سرده وجود دارند.
باغ بارترام یک باغ عمومی به وسعت ۵۰ هکتار و بنای تاریخی ملی در جنوب غربی فیلادلفیا ، پنسیلوانیا است که در سواحل رود اسکوکل واقع شده است. این باغ در سال ۱۷۲۸ توسط جان بارترام (۱۶۹۹-۱۷۷۷) گیاه‌شناس تأسیس شد و قدیمی‌ترین باغ گیاه‌شناسی است که در آمریکای شمالی باقی‌مانده است. باغ توسط انجمن غیرانتفاعی جان بارترام با هماهنگی پارک‌ها و تفریحات فیلادلفیا اداره می‌شود.
باغ بارترام تنها مکان تفریحی است که به رودخانه رود اسکوکل و تالاب‌های آن دسترسی دارد. مسیرهای آن بخش‌هایی از ساحل شرقی گرینوی را تشکیل می‌دهند. این باغ به عنوان یک کلاس درس در فضای باز برای یادگیری در مورد گیاهان و تاریخ جنوب غربی فیلادلفیا عمل می‌کند. کتابخانه مجموعه‌های ویژه جان بومن بارترام شامل مجموعه گسترده‌ای از اسناد و مطالب مربوط به تاریخ باغ، تاریخ فیلادلفیا و توسعه رشته گیاه‌شناسی است. ااین باغ همچنین به عنوان مکانی برای هنر عمل می‌کند.
جان بارترام ، گیاه‌شناس آمریکایی مستعمره‌ای، باغ را در مزرعه خود در کینگسسینگ ، در غرب رودخانه اسکوکل و کیلومترها خارج و جنوب مرزهای فیلادلفیا تأسیس کرد. او خانه سنگی آن را بین سال‌های ۱۷۲۸ و ۱۷۳۱ ساخت، در حدود سال‌های ۱۷۴۰ آشپزخانه‌ای اضافه کرد و بین سال‌های ۱۷۵۸ تا ۱۷۷۰ نمای حکاکی شده با الهام‌گرفته از پالادیان را نصب کرد. این خانه همچنان پابرجاست، همانطور که باغ اصلی او (حدود ۱۷۲۸) و گلخانه (۱۷۶۰) باقی مانده است. سه نسل از خانواده بارترام باغ را به عنوان مجموعه برتر گونه های گیاهی آمریکای شمالی در جهان ادامه دادند. آنها آن را در سال ۱۸۵۰ فروختند.
مجموعه فعلی شامل طیف گسترده‌ای از گونه‌های بومی و عجیب و غریب از گیاهان علفی و چوبی است. بیشتر آنها در "فهرست گسترده درختان، درختچه‌ها و گیاهان علفی آمریکا در" سال ۱۷۸۳ و نسخه‌های بعدی فهرست شده‌اند.
این باغ شامل سه درخت قابل توجه است:
باغ بارترام قدیمی‌ترین باغ گیاه شناسی است که در ایالات متحده باقی مانده است. جان بارترام (۱۷۷۷-۱۶۹۹)، که در آمریکای مستعمره‌ای به عنوان گیاه‌شناس، کاشف و جمع‌آور گیاهان شناخته شده بود، پس از خرید یک باغ را در سپتامبر ۱۷۲۸ تأسیس کرد. مزرعه در شهرستان کینگسینگ، شهرستان فیلادلفیا برای استفاده شخصی است.
او با ارادت مادام‌العمر خود به گیاهان، آن را به عنوان یک مجموعه سیستماتیک توسعه داد. او به طور فزاینده‌ای خود را وقف اکتشاف، کشف نمونه‌های جدید و گونه‌های آمریکای شمالی کرد و دستاوردهای علمی قابل توجهی به دست آورد. جان بارترام مبادلات گسترده‌ای از موادگیاهی و اطلاعات با سایر گیاه‌شناسان انجام داد و تجارت پر رونقی را بر اساس تجارت فراآتلانتیک در گیاهان اداره کرد. در اواسط قرن هجدهم، باغ بارترام دارای «متنوع‌ترین مجموعه گیاهان آمریکای شمالی در جهان» بود.
پس از انقلاب آمریکا و مرگ جان بارترام در سال ۱۷۷۷ پسران بارترام، ویلیام بارترام (۱۷۳۹-۱۸۲۳) و جان بارترام جونیور (۱۷۴۳-۱۸۱۲) تجارت بین‌المللی خانواده را در زمینه گیاهان ادامه دادند. آنها هم باغ گیاه‌شناسی و هم نهالستان گیاهان را گسترش دادند. ویلیام به یک طبیعت‌شناس، هنرمند و نویسنده محترم تبدیل شد که از باغ برای آموزش نسل بعدی کاشفان و دانشمندان طبیعی استفاده کرد. در حالی که فیلادلفیا به عنوان پایتخت موقت کشور جدید فعالیت می کرد، بازدیدکنندگان برجسته باغ شامل اعضای کنگره قاره‌ای ۱۷۸۴ و رئیس‌جمهور جورج واشنگتن در سال ۱۷۸۷ بودند. منسه کاتلر، گیاه‌شناس آماتور از ماساچوست، گزارش مفصلی از بازدید خود از باغ در سال ۱۷۸۷ ارائه کرد کتاب سفر ویلیام بارترام که در سال ۱۷۹۱ منتشر شد، اکتشافات او را در ایالت‌های جنوبی آمریکا ثبت کرد. و این کتاب به عنوان یک نسخه کلاسیک در طبیعت‌نویسی آمریکایی در نظر گرفته شد، نسخه‌ای به تازگی در سال ۱۹۹۸ منتشر شد
پس از مرگ جان بارترام جونیور در سال ۱۸۱۲، دخترش آن بارترام کار (۱۷۷۹-۱۸۵۸) به همراه همسرش سرهنگ رابرت کار (۱۷۷۸-۱۸۶۶) و بعدها پسرشان جان بارترام کار (۱۸۰۴-۱۸۳۹) مزرعه و تجارت را به دست گرفتند. آنها تجارت بین‌المللی در گیاهان بومی آمریکای شمالی را ادامه دادند، تا ۲۰۰۰ گونه از گیاهان را در سراسر جهان حمل کردند. تقاضای داخلی نیز تحت مدیریت آنها افزایش یافت و آنها یک باغ نمونه اضافی در غرب خانه بارترام برای نمایش گیاهان گلدار جدید و محبوب ایجاد کردند. "آن بارترام کار" اولین بارترام بود که باغ را به روی عموم باز کرد و باغی نیم دایره‌ای به مساحت 1 جریب را برای لذت عموم کاشت، واحه ای سرسبز در دنیایی که صنعتی رو به افزایش است.
در سال ۱۸۵۰، مشکلات مالی باعث شد که خانواده باغ تاریخی را به اندرو ام. ایستویک (۱۸۱۱-۱۸۷۹) به عنوان یک پارک خصوصی برای املاک او فروخت. پس از مرگ ایستویک در سال ۱۸۷۹، گیاه‌شناس توماس میهان (۱۸۲۶-۱۹۰۱) کارزاری را در فیلادلفیا برای حفظ باغ ترتیب داد. چارلز اس. سارجنت از بوستون، ماساچوست، که در درختکاری آرنولد کار می‌کرد، به سازماندهی یک کمپین ملی برای تامین بودجه کمک کرد. شهر فیلادلفیا در سال ۱۸۹۱ کنترل این مکان را به دست گرفت و از آن به عنوان یک پارک شهری محافظت کرد. انجمن جان بارترام به طور رسمی در سال ۱۸۹۳ سازماندهی شد تا بر حفظ و ارائه باغ، خانه و ساختمان‌های بیرونی نظارت کند. این باغ در سال ۱۹۶۰ به عنوان یک بنای تاریخی ملی تعیین شد
متأسفانه، در فاصله زمانی بین سال‌های ۱۸۷۹ و ۱۸۹۱، باغ از نظر مراقبت و تعبیر ناتوان ماند. بسیاری از گیاهان دزدیده شدند، مردند یا آسیب دیدند. با وجود ناپدید شدن تعدادی از عناصر فیزیکی فرعی در چشم انداز، چارچوب مستطیلی که جان بارترام در قرن هجدهم طراحی و ترسیم کرد، هنوز قابل تشخیص است.
کتابخانه مجموعه‌های ویژه جان بومن بارترام شامل مجموعه گسترده‌ای از اسناد و مطالب مرتبط با تاریخ باغ است. تعداد کمی از نمونه های موجود در مجموعه گیاهان باغ مربوط به سکونت خانواده بارترام است. با این حال، مستندات مربوط به آنچه زمانی در کشت بود، غنی است. این امر از تلاش‌هایی مانند بازسازی باغ آن بارترام کار، یک باغ نمونه نیمه دایره‌ای قرن نوزدهمی در غرب خانه بارترام حمایت کرده است. این منطقه از باغ ها در سال ۲۰۱۶ بازگشایی شد
در سال ۲۰۱۱، چهار هکتار در امتداد مرز جنوبی باغ به‌عنوان مزرعه جامعه سانکوفا در باغ بارترام، یک مزرعه کشاورزی متمرکز آفریقایی دیاسپورا، تأسیس شد.
وجود طولانی مدت باغ بارترام به عنوان یک فضای گیاه شناسی زنده، تمرکز آن بر گیاهان بومی و طنین آن با تاریخ منطقه اطراف، آن را به مکانی بی نظیر برای ارائه و تفسیر مطالعات گیاه شناسی و کشاورزی قرن هجدهم و نوزدهم و توسعه این رشته تبدیل کرده است. گیاه شناسی، تجارت گیاه و بذر در آمریکای شمالی، زندگی جان بارترام و خانواده اش و زندگی خانگی در فیلادلفیا.
صخره رمبو یک تخته سنگ بزرگ در لبه شرقی رودخانه شویلکیل، درست روبروی باغ بارترام، درست در جنوب گریس فری در مزرعه مهاجران سوئدی پیتر و بریتا رمبو بود. صخره ناپدید شده و اسکله جایگزین آن شده است.
خوزه میگل آگرلوت کولیسیوم (به انگلیسی : "José Miguel Agrelot Coliseum of Puerto Rico") یک سالن سرپوشیده در شهر سان خوان، پورتوریکو است.
تگودر (؛ زادهٔ) خان خانات جغتای امپراتوری مغول قرن سیزدهم، نوه جغتای از طریق پسرش موچی یبه بود.
دارسی رز برنز (؛ زاده ۴ نوامبر ۱۹۹۸) بازیگر و خواننده آمریکایی است. او در بربنک، کالیفرنیا به دنیا آمد.
از آنجایی که او برای یک دانشجوی تمام وقت در مقطع کارشناسی بسیار جوان بود، در برنامه 8 هفته ای شکسپیر در آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک در لندن ثبت نام کرد.
ایبوسکون (؛ زادهٔ) یک زن سیاستمدار همسر پسر ارشد چغتای، Mütügen بود که پس از بیوه شدن در سال ۱۲۲۱ به عنوان نایب‌السطنه به قره هولگو نوه چغتای کمک می‌کرد.
هنگامی که پدرشوهرش جغتای در سال ۱۲۴۲ درگذشت، پسرش تاج و تخت را به ارث برد. از آنجایی که او خردسال بود، نایب السلطنه او شد. او قدرت را از دست داد زمانی که خان بزرگ جدید گیوک خان پسرش قره هولگو را با منگوقاآن جایگزین کرد.
هیئت امنا بی بی سی، هیئت اداره کننده بی‌بی‌سی است. هیئت امنا در آوریل ۲۰۱۷ جایگزین بی بی سی تراست شد. ریچارد شارپ رئیس هیئت امنا است.
رئیس و چهار عضو غیراجرایی این هیئت به نمایندگی از چهار کشور تشکیل دهنده بریتانیا توسط شورای خصوصی بریتانیا و بنا به توصیه وزیر امور خارجه بریتانیا منصوب می شوند. پنج عضو غیراجرایی دیگر توسط هیئت امنا منصوب و چهار عضو اجرایی توسط هیئت امنا انتخاب می شوند.
کمیته اجرایی مسئولیت فعالیت های روزانه بی بی سی را بر عهده دارد.
مسیحیت در میان مغولان () در دوران معاصر، مغول‌ها عمدتاً بودیسم تبتی هستند، اما در دوره‌های قبلی، به ویژه در زمان امپراتوری مغول (قرن ۱۳ تا ۱۴)، آنها عمدتاً پیرو شمنیسم مغولی بودند و اقلیتی قابل توجه از مسیحیان داشتند. که در موقعیت‌های قدرت قابل توجهی قرار داشتند. به‌طور کلی، مغول‌ها نسبت به اکثر ادیان بسیار مدارا می‌کردند و معمولاً همزمان از چندین دین حمایت می‌کردند. از حدود قرن هفتم میلادی، بسیاری از مغول‌ها توسط کلیسای مشرق (که گاهی «نسطوری» خوانده می‌شود) تبلیغ شده بودند، و مذهب اصلی برخی از قبایل مسیحی بود. در زمان چنگیز خان، پسرانش همسران مسیحی کرائیت‌ها را گرفتند و زمان حکومت نوه چنگیز خان، منگوقاآن، زمان نفوذ اولیه مذهبی مسیحیان بود.
رویه مسیحیت نسطوری تا حدودی با آنچه در غرب انجام می‌شد متفاوت بود، و اروپایی‌ها تمایل داشتند نسطوری را به دلیل اعتقاداتش در مورد ماهیت عیسی بدعت بدانند. با این حال، اروپایی‌ها همچنین افسانه‌هایی در مورد شخصیتی به نام یوحنای کشیش (پرستتر جان)، یک رهبر بزرگ مسیحی در شرق داشتند که برای کمک به جنگ‌های صلیبی می‌آمد. یکی از نسخه‌های این افسانه، هویت یوحنای کشیش را با یک رهبر مسیحی مغول، طغرل، رهبر کرائیت‌ها، مرتبط می‌کند.
هنگامی که مغول‌ها شمال چین را فتح کردند و دودمان یوآن را تأسیس کردند (۱۲۷۱–۱۳۶۸)، کلیسای مشرق پس از گذشت قرن‌ها دوباره به چین معرفی شد. با پیشروی گسترش بیشتر مغول‌ها، همدلی‌های مسیحی دربار، عمدتاً از طریق همسران با نفوذ خان‌ها، به تغییراتی در استراتژی نظامی منجر شد. در جریان سقوط بغداد (۱۲۵۸)، بسیاری از شهروندان این شهر قتل‌عام شدند، اما مسیحیان نجات یافتند. با تجاوز بیشتر مغول‌ها به فلسطین، تلاش‌هایی برای ایجاد اتحاد فرانک و مغول با مسیحیان اروپا علیه مسلمانان صورت گرفت.
تماس مغول‌ها با غرب همچنین باعث شد که مبلغان بسیاری، عمدتاً فرانسیسکن و دومینیکن، به سمت شرق سفر کنند تا مغول‌ها را به آیین کاتولیک رومی تبدیل کنند.
کلیسای شرق یا کلیسای نسطوری یا کلیسای ایرانی کلیسایی از شاخه مسیحیت شرقی بود. مهد کلیسای شرق در بین‌النهرین (بین دجله و فرات) بود، جایی که اولین مرکز خود را در سلوکیه-تیسفون، در آن زمان پایتخت امپراتوری ساسانی و امروزه یک مکان باستان‌شناسی در جنوب بغداد ایجاد کرد. از همان آغاز مسیحیت تا قرن چهاردهم، این کلیسا گسترش قابل توجهی را در آسیا تجربه کرد، مبلغان آن انجیل را از ایران به هند، از طریق خلیج فارس و حتی تا چین حمل کردند. کلیسای شرق در اوایل قرن هفتم از طریق آسیای مرکزی و جاده مشهور ابریشم که چین را به دنیای مدیترانه متصل می‌کرد به چین رسید.
برخی از مغول‌ها از حدود قرن هفتم نوکیش مسیحی شده بودند."The Silk Road", Frances Wood, p.118 "ویلیام روبروک was shocked to discover that there were, indeed, Christians at the Mongol court, but that they were schismatic Nestorians (...) Nestorians had long been active along the Silk Road. Their existence in Tang China is testified by the "Nestorian monument", a stela still to be seen in the forest of Stelae in Xi'an"Foltz "Religions of the Silk Road", p.90-150For extensive detail and the testimony of Rabban Bar Sauma, see "The Monks of Kublai Khan Emperor of China", Sir E. A. Wallis Budge. Online بسیاری از قبایل مغول، مانند کرائیت‌ها"Early in the eleventh century their ruler had been converted to Nestorian Christianity, together with most of his subjects; and the conversion brought the Keraites into touch with the Uighur Turks, amongst whom were many Nestorians", Runciman, p.238 و تا حد زیادی قراختاییان (که آن را در کنار بودیسم اعتقاد داشتند)،گروسست، "امپراتوری"، ص. 165 مسیحی نسطوری بودند."در سال 1196، چنگیزخان موفق شد تمام قبایل مغول را که برخی از آنها به مسیحیت نسطوری گرویده بودند تحت حاکمیت خود متحد کند. Les Croisades, origines et conséquences" ص 74
یک نقطه عطف مهم تغییر مذهب قبیله کرائیت‌ها‏ بود. کرائیت‌ها با تموجین قبل از اینکه چنگیز خان شود متحد بودند و از او محافظت می‌کردند. میسیک نوشت: «در حدود سال ۱۰۰۰ پس از میلاد، قبیله مغول کرائیت مسیحی شدند. تعداد این قبیله بیش از ۲۰۰۰۰۰ نفر بود. داستان تبدیل آنها توسط بار-هبرائوس یعقوبی و وقایع نگار کلیسایی کلیسای آشوری ثبت شده‌است و می‌توان آن را در «"کسوف مسیحیت در آسیا"» توسط «لورنس ادوارد براون» یافت. رئیس کرائیت‌ها در حین شکار در بیابان گم شد و از جان خود ناامید شد. ناگهان موجودی در برابر او ظاهر شد. موجود فراطبیعی خود را به عنوان «قدیس سرجیوس» معرفی کرد و قول داد اگر به عیسی ایمان بیاورد راه خانه را به او نشان دهد. به‌طور معجزه آسایی رئیس خود را در اردوگاه خود یافت. فوراً به دنبال برخی از بازرگانان آشوری که می‌شناختند، فرستاد و هنگامی که آنها رسیدند، تسلیم مسیح شد و درخواست آموزش دینی کرد. این واقعه نشان می‌دهد که تجار و بازرگانان آشوری هنگام خرید و فروش در مسیر جاده ابریشم در گسترش مسیحیت مشارکت داشتند. مارکو پولو به بازدید از صدها کلیسا در طول سفرهای خود و دیدن هزاران مسیحی در طول سفرهای خود در سراسر امپراتوری مغول از سال ۱۲۷۱ تا ۱۲۹۵ اشاره می‌کند. کلیسای آشوری در دوران امپراتوری مغول به اوج خود رسید و در آستانه تبدیل شدن به دین غالب در امپراتوری مغول بود. اما به دلیل مخالفت مسلمانان و کاتولیک‌های رومی و ضعف‌های داخلی، به ویژه نام‌گرایی، قدرت را کاهش داد. زوال زمانی آغاز شد که برخی از جنگ سالاران، از جمله تیمور (۱۳۳۶–۱۴۰۵)، شروع به گرویدن به اسلام کردند. تیمور یک جهاد، علیه مسیحیان خاور دور اعلام کرد و عملا مسیحیت را در آسیای مرکزی نابود کرد.‏
بسیاری از کاوشگران اولیه اروپایی در آسیا و آفریقا امیدوار بودند که با پریستر جان، یک کشیش پادشاه اساطیری که در جایی در شرق زندگی می‌کرد و قرار بود به صلیبیون برای بازپس‌گیری اورشلیم کمک کند، ملاقات کنند. کاشفان پرتغالی در رودخانه‌های سنگال و کنگو در آفریقا به دنبال او رفتند. نقشه‌های مربوط به اواخر قرن شانزدهم، پادشاهی پریستر جان را در اتیوپی امروزی نشان می‌داد. برخی از اولین اروپایی‌هایی که در جاده ابریشم جسورانه مسافرت کردند، به شرق به سمت آسیای مرکزی و چین به دنبال او رفتند.
اعتقاد بر این است که افسانه یوحنای کشیش (پریستر جان) از سنت توماس (مرگ ۷۲ میلادی)، یکی از رسولان مسیح که گفته می‌شود در قرن اول پس از میلاد به هند سفر کرده بود، سرچشمه گرفته‌است. معجزات بیش از هر قدیس دیگری به سنت توماس نسبت داده شده‌است. به علاوه، داستان‌های طغرل (نسطوری) - فرمانروایی مغول که قبل از چنگیزخان بوده و احتمالاً یک مسیحی نسطوری بوده‌است - ممکن است به اروپا راه یافته باشد و پرستتر جان را در آسیای مرکزی قرار دهد.
«استفان اندرو میسیک» در مجله "مطالعات آکادمیک آشوری" نوشت: «افسانه اروپایی بر این باور بود که یک کشیش-شاه قدرتمند در «هند» به معنای «شرق دور» سلطنت می‌کند. در جایی در خاور دور، آنها معتقد بودند که پریستر جان پادشاه باشکوه هند جاودانه است و به طرز شگفت‌انگیزی ثروتمند و همچنین مشتاق پیوستن به اروپا برای جنگیدن با مسلمانان است. افسانه پریستر جان سه منبع تاریخی داشت. مسیحیان سنت توماس (حواریون) در هند، امپراتوری مسیحی کلیسای ارتدکس قبطی در اتیوپی و نسطوریان در مغولستان و آسیای مرکزی. هنگامی که گزارش‌های مسیحیان از جنوب هند، شرق آفریقا یا آسیای مرکزی به اروپا رسید، اروپائیان سردرگم شدند و در نهایت مجموع این داستان‌ها به افسانه پرستتر جان تبدیل شد. این امر به این دلیل بود که اروپا در آن زمان اطلاعات دقیقی از جغرافیای جهان نداشت. برای قرن‌ها اروپایی‌ها فکر می‌کردند که آفریقا، هند و چین همه هند هستند. منبع اصلی این افسانه در آسیای مرکزی شاهزادگان و پادشاهان مختلف نسطوری بودند که در این منطقه حکومت می‌کردند. مار کوپولو، ابن عبری و ویلیام روبروک همگی تلاش کردند تا برادر خونی چنگیز خان، طغرل (نسطوری) را به عنوان پریستر جان معرفی کنند.
چنگیز خان خود به شمن‌باوری مغولی سنتی معتقد بود، اما نسبت به سایر ادیان مدارا می‌کرد. هنگامی که به عنوان تموچین جوان با مردانش در «پیمان بالجونا» در حدود سال ۱۲۰۰ بیعت کرد، در میان ۲۰ مرد، نمایندگانی از ۹ قبیله، از جمله «چند مسیحی، سه مسلمان و چند بودایی» حضور داشتند.Weatherford, p. . 58
پسران او با شاهزاده خانم‌های مسیحی طایفه کرائیت‌ها ازدواج کردند که نسطوریان نفوذ قابل توجهی در دربار او داشتند.Runciman, p.246"Sorghaqtani, a Kerait by birth and, like all her race, a devout Nestorian Christian", Runciman, p.293"His [Mongka's] principal Empress, Kutuktai, and many other of his wives also were Nestorians", Runciman, p.296
دو موج گسترش در قرن سیزدهم به یکدیگر برخورد کردند. امپراتوری مغول که از آسیای داخلی آمده بود، به‌طور اجتناب ناپذیری گسترش یافت. این کشور با یک ایمان کاتولیک نیرومند مواجه شد که از نیروی نظامی در قالب جنگ‌های صلیبی برای گسترش قلمرو خود استفاده می‌کرد، اما همچنین به تغییر دین از طریق دو فرقه جدید رهبانی، فرانسیسکن‌ها و دومینیکن‌ها، برای آوردن نوکیشان به این ایمان تکیه کرد. آنها در تلاش خود تنها نبودند. مسلمانان و بودائیان نیز به دنبال تغییر مذهب مغولان بودند. در برخی موارد، امید به تغییر دین مدتها پس از حمله اولیه مغولان در نیمه اول قرن سیزدهم به وجود آمد که حسی عظیم از عذاب آخرالزمانی در جهان اسلام به جا گذاشت.
با گسترش امپراتوری فراتر از مغولستان، مغول‌ها به دلایل استراتژیک و همچنین عمل گرایانه با بسیاری از جوامع مذهبی در سراسر امپراتوری خود روابط برقرار کردند. ارتباط همدلانه با نخبگان مذهبی به کاهش خطر خصومت و شورش در میان فتح شدگان کمک کرد. بدین ترتیب، مغولان روحانیون اکثر مذاهب را از مالیات معاف کردند. مغول‌ها نیز اغلب در طول تهاجمات از سازه‌های مذهبی در امان بودند، مگر اینکه مقاومتی صورت می‌گرفت و هیچ‌کس از خشونت مغول‌ها مصون نبود.
برخی از شخصیت‌های مهم مسیحی در میان مغولان عبارت بودند از:
در اوایل قرن یازدهم، تماس با بازرگانان و مبلغان مذهبی منجر به تبدیل دین قوم کرائیت‌ها در مغولستان مرکزی به مسیحیت نسطوری شد، که بیشتر به عنوان کلیسای شرق شناخته می‌شود. تصور می‌شد که ۲۰۰۰۰۰ کرائیت‌ها به مسیحیت گرویدند و اندکی بعد، نایمان، مرکیت، و اونگوت نیز تغییر مذهب دادند. مغول‌هایی که در شمال شرقی مغولستان زندگی می‌کردند، به نظر می‌رسد که در معرض کلیسای شرق نبوده یا کمتر بوده‌اند. با این وجود، کرائیت‌ها، مرکیت، اونگوت و نایمان با اتحاد چنگیزخان در فلات مغول تا سال ۱۲۰۶ بخشی از دولت مغول شدند. بسیاری از همسران شاهزادگان چنگیز از این قبایل بودند و به انجام آداب و رسوم کلیسای شرق ادامه دادند.‏
به گفته مردم‌شناس مشهور جک ودرفورد، از آنجایی که مغول‌ها عمدتاً فرهنگ عشایری داشتند، عمل آنها به مسیحیت با آنچه ممکن بود توسط اکثر مسیحیان غربی به رسمیت شناخته می‌شد متفاوت بود. مغول‌ها کلیسا یا صومعه نداشتند، اما ادعای مجموعه‌ای از عقاید را داشتند که از توما که بر راهبان سرگردان تکیه می‌کردند. علاوه بر این، سبک آنها بیشتر بر اساس عمل بود تا اعتقاد. علاقه اولیه به مسیحیت برای بسیاری، این داستان بود که عیسی بیماران را شفا داد و از مرگ جان سالم به در برد، بنابراین عمل مسیحیت با مراقبت از بیماران آمیخته شد. ودرفورد نوشته‌است که عیسی به عنوان یک شمن قدرتمند در نظر گرفته می‌شد و یکی دیگر از جذابیت‌های آن این بود که نام عیسی شبیه «یسو»، عدد مغولی «۹» بود. این عدد برای مغول‌ها مقدس بود و همچنین نام پدر چنگیزخان، یسوکای بهادر بود.Weatherford, p. 135 با این حال، تا حدودی در تضاد با نظر جک ودرفورد، شواهد مکتوب از یک کلیسای دائمی نسطوری در قره‌قروم و‏ و شواهد باستان‌شناسی برای سایر ساختمان‌های کلیسای دائمی در اولون سومهTjalling Halbertsma, "Nestorian remains of Inner Mongolia : discovery, reconstruction and appropriation", p. 88ff و اوکک وجود دارد. استفاده از کلیساهای غیردائمی (یورت) نیز به خوبی مستند شده‌است.
طبق گفته ودرفورد، مغول‌ها نیز صلیب مسیحی را با نظام اعتقادی خود تطبیق دادند و آن را مقدس ساختند زیرا به چهار جهت جهان اشاره می‌کرد. آنها قرائت‌های متنوعی از کتاب مقدس داشتند، به ویژه احساس تمایل به سرگردانی بنی‌اسرائیل. مسیحیت همچنین خوردن گوشت (متفاوت از گیاهخواری بودایی‌ها) را مجاز دانست. و از علاقه خاص مغولان سخت نوش، آنها لذت می‌بردند که مصرف الکل جزء ضروری خدمات کلیسا بود.Weatherford, p. 29. "عیسی یک شمن مهم و قدرتمند در نظر گرفته می‌شد و صلیب به عنوان نماد چهار جهت جهان مقدس بود. قبایل استپی به عنوان یک مردم شبانی با آداب و رسوم و اعتقادات شبانی قبایل عبری باستان احساس راحتی می‌کردند. همان‌طور که در کتاب مقدس نشان داده شده‌است. شاید بیش از همه، مسیحیان برخلاف بوداییان گیاهخوار، گوشت می‌خوردند؛ و برخلاف مسلمانان پرهیزگار، مسیحیان نه تنها از نوشیدن الکل لذت می‌بردند، بلکه حتی آن را به عنوان بخشی اجباری از خدمات عبادی خود تجویز می‌کردند.
زنان در مغولستان با به گردن انداختن یک طلسم بر روی صلیب یا خالکوبی شدن با صلیب، ایمان خود را نشان می‌دادند.
نوع مسیحیتی که مغولان انجام می‌دادند، شکل شرقی مسیحیت سریانی بود که سلسله مراتبی مستقل از آموزه‌های غربی در اثر شکاف نسطوری در قرن پنجم داشت. در طول قرن‌ها، بسیاری از اروپائیان از وجود مسیحیان در آسیای مرکزی و فراتر از آن غافل شده بودند. حتی پس از برقراری مجدد تماس‌ها، هنوز مبلغان غربی بودند که به سمت شرق پیش رفتند تا سعی کنند مغول‌ها را به مذهب کاتولیک رومی تبدیل کنند، به دور از آنچه به عنوان نسطوری بدعت دینی تلقی می‌شد. برخی از تماس‌ها با پایتخت مغول‌ها، ابتدا در قره‌قروم (شهر) و سپس در خان بالق (پکن) در چین تحت تسخیر مغول‌ها بود. تعداد بیشتری از تماس‌ها با نزدیک‌ترین دولت‌های مغول، ایلخانان در ایران، عراق و سوریه امروز بود.
در اوایل سال ۱۲۲۳، مبلغان فرانسیسکن برای دیدار شاهزاده‌های دمشق و خلیفه بغداد به سمت شرق سفر می‌کردند،Roux, "Les explorateurs", pp. 95–97 در سال ۱۲۴۰، ۹ نفر از فرقه دومینیکن به رهبری «گیچارد از کرمونه» به دستور پاپ گریگوری نهم وارد تفلیس، پایتخت گرجستان مسیحی شدند. گرجستان در سال ۱۲۴۳ به پیشروی مغول‌ها تسلیم شد، بنابراین از آنجایی که مبلغان به مدت پنج سال در قلمرو گرجستان زندگی کردند، بیشتر آن در تماس یا نزدیکی با مغول‌ها بودند. در سال ۱۲۴۵، اینوسنت چهارم چهار مأمور را نزد مغولان فرستاد. اولی به رهبری دومینیکن آندره لونژومویی بود که قبلاً یک بار توسط لوئی نهم به قسطنطنیه فرستاده شده بود تا تاج خار را از بالدوین دوم، امپراتور لاتین به دست آورد. سفرهای او را به عنوان گزارش‌های متیو پاریس می‌شناسند. سه مأمور دیگر بین مارس و آوریل ۱۲۴۵، به ترتیب توسط دومینیکن آسکلین لمباردی (با همراهی سیمون سنت کوئنتین) که بعداً شرح این مأموریت را در «"تاریخچه تارتاروم"» نوشت، فرانسیسکن لارنس پرتغالی، و فرانسیسکن دیگری، جیوانی د پیان دل کارپین فرستاده شدند.‏
در سال ۱۲۵۳، فرانسیسکن ویلیام روبروک به قره‌قروم (شهر)، پایتخت مغول غربی سفر کرد. او را محترمانه پذیرفتند، اما از شرکت در کار تبلیغی یا ماندن در کشور منع شدند. خان یک مناظره رسمی بین مسیحیان، بودایی‌ها و مسلمانان را برگزار کرد تا مشخص شود که کدام ایمان درست است، همان‌طور سه قاضی، از هر دین یک نفر قاضی تعیین کردند. وقتی ویلیام به غرب بازگشت، سندی ۴۰ فصلی دربارهٔ آداب و رسوم و جغرافیای مغول‌ها نوشت. پادشاه ارمنی هتوم یکم، شاه ارمنستان، جیوانی د پیان دل کارپین و ویلیام روبروک از مغولستان دیدن کردند.
مبلغان دومینیکن به ایلخانان شامل ریکلدو دا مونت دی کروچه و بارتلمی بولونیا بودند که بعداً در پایتخت ایلخانان مراغه اسقف شد. تا سال ۱۳۰۰، صومعه‌های دومینیکن و فرانسیسکن متعددی در ایل خانات وجود داشت. حدود ده شهر از این قبیل مؤسسات داشتند، از جمله مراغه، تبریز، سلطانیه، تفلیس و ارزروم. برای کمک به هماهنگی، پاپ در سال ۱۳۱۸ در پایتخت جدید سلطانیه اسقف اعظم را به شخص فرانکن دو پروس که توسط شش اسقف یاری می‌شد تأسیس کرد. جانشین او در سال ۱۳۳۰ ژان دو کور بود.Roux, ‘’Histoire de l’Empire Mongol’’, p. 439
در سال ۱۳۰۲، کاتولیکوس نسطوری یحب الله سوم که در جوانی با ربان بار سائوما بزرگتر از خان بالق (پکن) همراهی می‌کرد، برای پاپ اظهار ایمان فرستاد. او بدین ترتیب گرویدن خود را به آیین کاتولیک رومی رسمی کرد، اگرچه نامه ای در سال ۱۳۰۴ از او به پاپ نشان داد که این حرکت او به شدت مورد مخالفت روحانیون محلی نسطوری قرار گرفته‌است.Luisetto, p.99-100
در سال ۱۲۷۱، مارکو پولو دعوتی از قوبلای خان به گریگوری دهم آورد و از او خواهش کرد که صد معلم علم و دین برای تقویت مسیحیتی که قبلاً در امپراتوری وسیع او وجود داشت فرستاده شود. این تقاضا به دلیل خصومت نسطوریان بانفوذ در دربار مغول، که به معرفی شکل غربی (کاتولیک رومی) مسیحیت برای جایگزین کردن دکترین نسطوری خود اعتراض داشتند، بی‌نتیجه ماند.
در سال ۱۲۸۹، نیکلاس چهارم فرانسیسکن جان مونتکوروینو را فرستاد که اولین مبلغ کاتولیک رومی چین شد. او موفقیت چشمگیری داشت، عهد جدید و مزامیر را به زبان مغولی ترجمه کرد، یک کلیسای مرکزی ساخت و ظرف چند سال (تا سال ۱۳۰۵) توانست شش هزار نفر از نوکیشان تعمید یافته را گزارش کند. اما کار آسانی نبود. او اغلب با مخالفت نسطوریان روبرو می‌شد که سبک مسیحیت شرقی آنها با نسخه غربی یوحنا متفاوت بود. اما مأموریت فرانسیسکن به رشد خود ادامه داد، کشیشان دیگر به او پیوستند و مراکزی در استان‌های ساحلی جیانگسو (یانگژو)، چجیانگ (هانگژو) و فوجیان (کوانژو) تأسیس شد. پس از مرگ مونت کوروینو، در سال ۱۳۳۶ سفیرانی برای فرانسه پاپ بندیکت دوازدهم در اوینیون توسط طغون تیمور، آخرین امپراتور مغول در دودمان یوآن چین فرستاده شد.جکسون، ص. 314 فرمانروای مغول برای جانشینی مونت کوروینو یک راهنمای روحانی جدید درخواست کرد، از این رو در سال ۱۳۳۸ در مجموع ۵۰ روحانی از سوی پاپ به پکن فرستاده شد که در میان آنها جووانی د مارینیولی بود.
در اواخر دهه ۱۲۳۰، ارتش مغول حمله به بخش‌هایی از روسیه و اروپای شرقی را آغاز کرده بود. بین سال‌های ۱۲۳۶ و ۱۲۴۲، این لشکرکشی‌ها - که توسط سبتای (متوفی ۱۲۴۸)، باتو خان (متوفی ۱۲۵۵) و برکه خان (متوفی ۱۲۶۶) فرماندهی می‌شد، ویرانی بزرگی در سراسر روسیه، لهستان، مجارستان و بالکان به بار آورده بود. بسیاری از شهرها و دیگر مراکز عمده جمعیتی در شرق و مرکز اروپا غارت شدند و جمعیت آنها قتل‌عام شدند. شکست نیروهای لهستانی در نبرد لگنیکا (۹ آوریل ۱۲۴۱) و ارتش مجارستان در نبرد موهی (۱۱ آوریل ۱۲۴۱)، بیشتر مناطق بالکان و اروپای مرکزی را در معرض حمله‌های مغول قرار داد و منجر به تخریب بیشتر شد. آوارگی و قتل‌عام ناشی از این حمله‌ها، پایه‌های جهان مسیحیت لاتین را به لرزه درآورد. پاپ اینوسنت چهارم (۱۲۵۴–۱۲۴۳) در پی سنجش نیات فاتحان و متقاعد کردن آنها برای توقف تهاجمات خود به مسیحیت لاتین، سفیرانی را با دو نامه به دربار خان گیوک مغول فرستاد. فرستاده اصلی پاپ به مغولان فرانسیسکن ایتالیایی جیوانی د پیان دل کارپین (متوفی ۱۲۵۲) بود.
از آنجایی که امپراتوری مغول قدرتمندترین دولت جهان بود، طبیعی بود که قدرت‌های دیگر در پی یافتن نوعی رابطه با آن بودند. مسیحیت غربی نیز از این قاعده مستثنی نبود. از زمان ظهور افسانه پریستر جان، اروپای غربی به دنبال یک متحد مسیحی شرقی علیه مسلمانان بود. در واقع، در طول جنگ صلیبی پنجم، بسیاری فکر می‌کردند که مغول‌ها ارتش پرستتر جان هستند. پس از حمله مغول به مجارستان، اروپایی‌ها به سرعت متوجه اشتباه خود شدند. با این حال، حکومت پاپ دلایلی داشت که معتقد بود مغول‌ها می‌توانند به مسیحیت تغییر دین دهند. پاپ، مانند روحانیون سایر مذاهب، معتقد بود که اگر نخبگان حاکم تغییر مذهب دهند، توده‌ها نیز از آن پیروی خواهند کرد. پاپ اینوسنت چهارم چند نفر سفیر را با پیامی دو قسمتی به مغولان اعزام کرد. بخش اول مغول‌ها را به خاطر حمله به مسیحیان سرزنش کرد و به آنها اطلاع داد که اگر دست از غارت خود برندارند، حتماً مغول‌ها با خشم خداوند مواجه خواهند شد. بخش دوم ملایم‌تر بود و اصول دین کاتولیک و دلایلی که مغول‌ها باید به مسیحیت تبدیل شوند را تشریح می‌کرد. بخشی از نامه پاپ:
علیرغم تلاش‌های پاپ اینوسنت چهارم برای تغییر مذهب مغول‌ها، او با شکست مواجه شد زیرا او و احتمالاً بقیه اروپا فاقد درک درستی از دیپلماسی استپی و قدرت مغول‌ها بودند. در پاسخ نامه گیوک خان به پاپ اینوسنت چهارم به اینوسنت نمونه ای از اختصار، وضوح و تهدید است. هسته پیام گیوک خان این بود که مغول‌ها بر همه کسانی که با آنها مخالف بودند و تسلیم چنگیزخان و خان‌های متوالی نبودند، غلبه کردند. گیوک خان در پاسخ (به زبان فارسی) نظریه سیاسی امپراتوری کاملاً مغول را نشان می‌دهد، از پاپ و حاکمان اروپایی می‌خواهد که به دربار او بیایند و با او بیعت کنند و بر موقعیت برتر خود تأکید می‌کند.