moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
برخی همچون محمدحسین نائینی و محمود شهابی آن را بنای عقلا و سیره عقلائی می‌دانند، چرا که روش عقلائی بر پایه عمل به حالت سابق و بی‌اعتنایی به شک است. سید حسن امامی معتقد است منطق اجتماع و عقل ساده استصحاب را حجت می‌داند و حیوانات نیز به‌طور غریزی از آن پیروی می‌کنند و جعفر لنگرودی در دانشنامه حقوقی خود آن را نوعی مصلحت‌اندیشی در کمال بداهت می‌داند.
تعدادی از فقهای متأخر همچون شیخ مرتضی انصاری به احادیثی نیز استناد کرده‌اند که مضمون آن از میان نرفتن یقین به وسیلهٔ شک است. از جمله «ابقاء ما کان علی ماکان» و «لا تنقض الیقین بالشّک» می‌باشد .
کاردینال می‌تواند به هر یک از موارد زیر گفته شود:
کاردینال نوعی پرنده کوچک‌جثه است که در آمریکای شمالی زندگی می‌کند."National Geographic" Field Guide to the Birds of North America
این پرنده خانواده کاردینالان (Cardinalidae) را تشکیل می‌دهد.
شناسه بارز این پرنده رنگ‌های جذاب و آواز رسای نرهای این پرنده‌است.
این پرنده، پرنده افتخاری ۸ ایالت آمریکا است.
کاروانسرای زکی‌خانی کاروانسرایی به جا مانده از روزگار زندیان در زرقان، است.
زکی خان برادر مادری کریم خان زند بود که پس از مرگ کریم خان داعیهٔ قدرت طلبی پیدا کرد و برای صد روز پادشاه ایران شد و در آخر در ایزخواست به قتل رسید.
در سال‌های دههٔ ۱۳۰۰ ه. ش کربلایی هدایت حمزوی صاحب این کاروان سرا بود.
رولکس (Rolex SA) یک شرکت ساعت‌سازی سوئیسی است. ساعت‌های رولکس از اعتبار و شهرت زیادی نزد مردم جهان برخوردارند.New York Times Magazine quote
رولکس به عده ای افراد لوکس،ثروتمند،باادب که فرهنگ و اداب بسیار خوبی داشتند میگفتند؛ این افراد کاشف الماس بودند و همه چیز انها از الماس بود سپس در سال های بعد ان اسم را برا کمپانی ساعت انتخاب کردند
در رتبه‌بندی قدرتمندترین برندهای دنیا در سال ۲۰۱۲ که توسط فوربس انجام شده، کمپانی رولکس در رتبه ۵۷ قرار دارد.
آلفرد دیویس و هانس ویلسدروف برادران ناتنی یک دیگر بودند که در همان سال ۱۹۰۵ با هم کاری یک دیگر موتورهای سوئیسی هرمان را به انگلستان وارد می‌کردند و آن‌ها را به دیگر سازندگان ساعت همچون دنیسون می‌فروختند، این ساعت‌ها با حک شدن اول نام این دو برادر بر روی عقربه‌های آن‌ها به شکل W&D تولید می‌شد.
در سال ۱۹۰۸ این دو برادر نام تجاری رولکس را برای بیزینس خود انتخاب کردند و دفتر خود را در سوئیس باز کردند. از نظر بیسدورف نام “Rolex” در بسیاری از زبان‌ها قابل ادا کردن بود و دارای حروف کمی بود و به همین دلایل به راحتی نوشته می‌شد همچنین به اندازه‌ای کوتاه بود تا بر روی بدنه ساعت حک شود و این دلایلی بود برای انتخاب این نام برای کمپانی W&D.
در سال ۱۹۱۹ با شروع جنگ جهانی و افزایش قیمت نقره و طلا در انگلستان که مورد استفاده زیادی در ساعت‌های گرانقیمت داشت، بیسدورف انگلستان را به قصد ژنو ترک کرد، به تعبیری این کمپانی بعد از گذشت ۱۴ سال به ژنو سوئیس نقل مکان کردند.
و از آن سال به بعد ساعت رولکس را در کشور سوئیس (مهد تولید ساعت مچی جهان) ادامه دادند و توانستند به موفقیت‌های زیادی همچون فروش با گستره‌ای در کل جهان دست پیدا کنند.
رولکس ابداع‌کننده بسیاری از تکنولوژی‌های ساخت ساعت در جهان بود از جمله این خلاقیت‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد.
هم‌اکنون رولکس با ۲۸۰۰ کارمند و نمایندگی فروش در بسیاری از نقاط جهان بزرگترین تولیدکننده ساعت‌های لوکس مچی دنیا است که به‌طور متوسط ۲۰۰۰ ساعت در روز تولید می‌کند و به صورت کلی قیمت ساعت رولکس به صورت کلی مقداری بالاتر از نرمال درآمد جامعه می‌باشد.
فرد هویل (متولد۲۴ ژوئن ۱۹۱۵ درگذشت ۲۰ اوت ۲۰۰۱) ستاره‌شناس بریتانیایی بود که عمدتاً به خاطر دیدگاه‌هایش در رد نظریهٔ مهبانگ (Big Bang) شهرت پیدا کرد.
احتمالاً جالب‌ترین اثر علمی تخیلی وی نخستین رمان او با نام ابر سیاه است که در آن مشخص می‌گردد که باهوش‌ترین شکل حیات در جهان ابرهای میان‌ستاره‌ای هستند که از این‌که مطلع می‌شوند حیات بر روی سیارات امکان‌پذیر است شگفت‌زده می‌شوند.
او خود را یک خداناباور می‌دانست اما موافق نظریه تشکیل حیات روی زمین و نظریهٔ سوپ بنیادین نبود. او احتمال تصادفی در کنار هم قرار گرفتن آنزیم‌ها حتی برای ساده‌ترین سلول را ۱ در ۱۰ به توان ۴۰۰۰۰ حساب کرد و احتمال تشکیل حیات از نوع بالاتر بدون در نظر گرفتن پان‌اسپرمیا را برابر با احتمال ساخته‌شدن یک هواپیمای بوئینگ ۷۴۷ با تمامی ابزارها و تسهیلات داخل آن در اثر وزیدن گردبادی در یک زباله‌دانی دانست. او به وجود آمدن حیات بر روی زمین را رد و معتقد به پان‌اسپرمیا است که منشأ حیات را زمین ندانسته و حیات را درست شده در کهکشان و منتقل شده به زمین می‌دانند.
مساوات‌خواهی یا برابری طلبانه اصلی ست که صرفاً می‌گوید: «سود و زیان را به‌طور مساوی تقسیم کن و به هر کسی به یک اندازه بده.» اصل مساوات‌خواهی را زمانی می‌توان انجام داد که بدانید چه مقدار را باید تقسیم کنید (با فرض این که بشود آن را به صورت عدد و رقم درآورد) و در میان چه کسانی باید تقسیم نمود. تنها کاری که باید انجام داد این است که آن مقدار را بر شمار افرادی که از آن سهم می‌برند بخش کرد. نیازی نیست چیزی دربارهٔ افراد، شخصیت آنها، نیازهایشان و خواسته‌های آن‌ها دانست. تنها کاری که باید انجام شود این است که با همه به یکسان رفتار شود. در این دیدگاه، تقسیم سود و زیان به شکلی یکسان گویای آن است که رفتار شما با مردم یکسان است.مبانی فلسفهٔ اخلاق- رابرا ال. هولمز، مسعود علیا- نشر ققنوس- چاپ سوم ۱۳۸۵
مساوات‌خواهی با برابرخواهی تفاوت دارد.مبانی فلسفهٔ اخلاق- رابرا ال. هولمز، مسعود علیا- نشر ققنوس- چاپ سوم ۱۳۸۵ وقتی مردم از مساوات‌خواهی سخن می‌گویند غالباً اصلی دیگر، یعنی برابرخواهی، را در نظر دارند.
در قرن بیستم، بعد تازه‌ای از رعایت مساوات در توزیع ثروت و تولید مطرح شده‌است. آنچنانکه تجربه تاریخی نشان داده‌است، محو نوعی از نابرابری، می‌تواند زمینه را برای نابرابری هایی دیگر فراهم کند. زیرا که ناهمسانی‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی، همراه هم و در یک مسیر افزایش و کاهش ندارند، بلکه در نظام‌های بسیاری، به اسم برابری اقتصادی، تمامی حقوق سیاسی فرد و حق مشارکت وی در تصمیمات سلب می‌گردد.
برابرخواهی مفهومی نزدیک به مساوات‌خواهی است، اما با آن تفاوت دارد. برابرخواهی همانند اصل مساوات‌خواهی، به ما می‌گوید که با همگان به شکلی برابر رفتار کنیم؛ ولی در حالی که منظور مساوات‌خواهی از این قاعده آن است که باید بدون در نظر گرفتن نیازها، خواسته‌ها، استحقاق، قابلیت، ارزش یا هر چیز دیگر منافع و مضار را برای همگان توزیع کنیم، برابرخواهی مستلزم آن است که آثار توزیع (منافع و مضار) را بر روی مردم بسنجیم تا اطمینان حاصل کنیم که این توزیع رفتاری است برابرانه.مبانی فلسفهٔ اخلاق- رابرا ال. هولمز، مسعود علیا- نشر ققنوس- چاپ سوم ۱۳۸۵ به عنوان مثال:
اگر بعضی‌ها بیش از آنچه می‌توانند بخورند داشته باشند و دیگران گرسنگی بکشند، دادن یک قرص نان به هر کدام از آن‌ها مقتضیات اصل مساوات‌خواهی را برآورده می‌سازد ولی مقتضیات اصل برابرخواهی را تأمین نمی‌کند. این کار به عده‌ای بسیار زیاد می‌دهد و به عده‌ای بسیار کم. درست همان‌طور که اگر عده‌ای تندرست باشند و عده‌ای دیگر علیل و ناتوان، مطالبه کار سخت از هر کدام آن‌ها منطقا منجر به آن می‌شود که عده‌ای نیروی بسیار زیادی صرف کنند و عده‌ای دیگر نیرویی اندک. رفتار یکسانی که مساوات‌خواهی اقتضا دارد، لزوماً رفتار برابرانه‌ای نیست که از برابرخواهی لازم می‌آید.مبانی فلسفهٔ اخلاق- رابرا ال. هولمز، مسعود علیا- نشر ققنوس- چاپ سوم ۱۳۸۵
توئین پیکس: با من بر آتش برو فیلمی به کارگردانی دیوید لینچ محصول سال ۱۹۹۲ است. داستان فیلم پیش‌درآمدی بر رویدادهای مجموعه تلویزیونی "توئین پیکس" است.
این فیلم قبل از وقایع سریال توئین پیکس را نمایان می‌کند
والت دیزنی پیکچرز یک استودیوی تولید فیلم آمریکایی و بخشی از استودیوهای والت دیزنی، متعلق به شرکت والت دیزنی است. این استودیو فیلم‌های لایو اکشن را در استودیوهای والت دیزنی در بربنک، کالیفرنیا تولید می‌کند. فیلم‌های پویانمایی تولیدشده توسط استودیو انیمیشن والت دیزنی و استودیوهای انیمیشن پیکسار همچنین در زیر بنر این استودیو منتشر می‌شوند. توزیع و بازاریابی فیلم‌های تولید شده توسط این استودیو برعهده استودیو سینمایی والت دیزنی است.
دیزنی در دههٔ ۱۹۵۰ شروع به تولید فیلم‌های لایو اکشن کرد و آنها را تحت نام همه جانبهٔ شرکت، والت دیزنی پروداکشنز توزیع کرد. بخش لایو اکشن، نام فعلی خود را در ۱۹۸۳، پس از دوباره-سازمان‌دهی کلی استودیوهای دیزنی، دریافت کرد؛ که شامل جدایی از بخش پویانمایی و ایجاد تاچ‌استون پیکچرز پس از آن شد؛ یک بخش خواهر که مسئول تولید فیلم‌های بالغ است که برای انتشار از طریق تصاویر والت دیزنی مناسب دیده نمی‌شود. در پایان آن دهه، همراه با فیلم‌های تاچ‌استون، والت دیزنی پیکچرز به یکی از استودیوهای بزرگ فیلم در هالیوود تبدیل شد.
والت دیزنی پیکچرز در حال حاضر یکی از پنج استودیوی فیلم لایو اکشن در استودیو والت دیزنی است، استودیوهای دیگر شامل استودیو قرن بیستم، مارول استودیوز، لوکاس فیلم و سرچلایت پیکچرز می‌باشند. بازسازی ۲۰۱۹ از "شیرشاه" پرفروش‌ترین فیلم این استودیو در سراسر جهان با ۱٫۶ میلیارد دلار است، و "دزدان دریایی کارائیب" موفق‌ترین سری فیلم این استودیو است که درآمد کلی پنج فیلم بیش از ۴٫۵ میلیارد در سراسر جهان است.
هالی پی. هانتر (زادهٔ ۲۰ مارس ۱۹۵۸) هنرپیشه و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است. وی از دانشگاه کارنگی ملون فارغ‌التحصیل شده‌است
او برای فیلم "پیانو" برنده اسکار نقش اول زن شده‌است
هانتر به دلیل ابتلا به بیماری اوریون در کودکی، توانایی شنیدن صداها با گوش چپ را از دست داده‌است. این موضوع در بعضی مواقع باعث ایجاد پیچیدگی‌هایی در کارش می‌شود، به عنوان مثال در بعضی برداشت‌های فیلم‌ها باید تغییراتی در فیلم‌نامه صورت بگیرد تا او بتواند هنگام ایفای نقش از گوش راستش استفاده کند.Schlöndorff, Volker: "A Gathering of Old Men", Extras on German DVD by Arthaus
هانتر در سال ۱۹۹۵ با یانوش کامینسکی، فیلمبردار فیلم‌های "فهرست شیندلر" و "نجات سرباز رایان" ازدواج کرد و در سال ۲۰۰۱ از او جدا شد.
او از سال ۲۰۰۱ با گوردون مک‌دونالد، بازیگر بریتانیای در رابطه بوده‌است. این دو یکدیگر را طی تمرینات تئاتری به نام «"در کنار باتلاق گربه‌ها"» ساختهٔ مارینا کار در تئاتر سن خوزه ملاقات کردند. در این تئاتر هانتر نقش زنی را بازی می‌کرد که بعد از ۱۴ سال توسط معشوقش، که گوردون مک‌دونالد نقش آن را بازی می‌کرد، ترک شده بود. در ژانویهٔ ۲۰۰۶ سخنگوی هالی هانتر اعلام کرد که او دو فرزند پسر با نام‌ها کلود و پرس به دنیا آورده‌است.
هانتر همچنین یک بی‌خدای ندانم‌گرا است.
جورج واشنگتن گوتالس (زادهٔ ۲۹ ژوئن۱۸۵۸-مرگ ۲۱ ژانویه۱۹۲۸) افسر ارتش ایالات متحده آمریکا مهندس راه و ساختمان بود.
نامداری او بیشتر از برای سرپرستی ساخت و گشایش کانال پاناما بود. پل گوتالس که جزیره استیتن نیویورک را به الیزابت، نیوجرسی می‌پیوندد و همچنین نشان گوتالس به افتخار او نامگذاری شده‌اند.
Wikipedia contributors, "George Washington Goethals," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=George_Washington_Goethals&oldid=286574332 (accessed April 28, 2009).
برترین گلزنان تاریخ لیگ برتر فوتبال ایران به بررسی بازیکنانی می‌پردازد که بیشترین گل را در تاریخ لیگ برتر ایران به ثمر رسانده‌اند. تا پایان بیست و دومین دوره لیگ برتر ایران بیش از ۱۲۲۳۰ گل در ادوار لیگ برتر به ثمر رسیده‌است. این گلها توسط ۱۱۰۰ بازیکن ایرانی و خارجی وارد دروازه تیمهای لیگ برتری شده‌است.
رضا عنایتی تعداد بیشترین گل را در تاریخ لیگ برتر دارد. رضا عنایتی در ۳۵۸ بازی ۱۴۷ گل در لیگ برتر به ثمر رسانده است، و میانگین گلزنی ۰.۴۱ را از خود به جای گذاشته است.
رکورد بیشترین گل زده در یک فصل به دست رضا نوروزی با ۲۴ گل زده در ۲۹ بازی در یک فصل دارد.
البته فرشاد پیوس با ٢١٢ گل زده بهترین گلزن تمام ادوار لیگ ایران می باشد.
فهرست زیر رتبه‌بندی بازیکنانی که ۵۰ گل یا بیشتر در لیگ برتر فوتبال ایران زده‌اند را نشان می‌دهد. تا پایان لیگ بیست و دوم، ۳۲ بازیکن موفق به زدن ۵۰ گل یا بیشتر در لیگ برتر ایران شده اند.
بهترین میانگین گلزنی بین بازیکنانی ۵۰ گل یا بیشتر به ثمر رسانده اند، در اختیار ابراهیم توره با ۰.۶۲ گل در هر بازی، است. او همچنین تنها بازیکنی است که میانگین بالای ۰.۵ گل در هر بازی را دارد، او تنها بازیکن زیر ۱۰۰ بازی در این لیست است‌، که آمار فوق العاده ای برای او محسوب می شود.
این لیست تا پایان لیگ بیست و دوم ( ۰۲ - ۱۴۰۱ ) آپدیت شده است.
تا پایان لیگ برتر ۰۲-۱۴۰۱
غلامرضا عنایتی در دو فصل متوالی چهارمین و پنجمین دوره لیگ برتر عنوان آقای گلی را با پیراهن استقلال کسب کرده‌است
مهدی طارمی در دو فصل متوالی پانزدهمین و شانزدهمین دوره لیگ برتر عنوان آقای گلی را با پیراهن پرسپولیس کسب کرده‌است
بیشترین عنوان آقای گلی:
همچنین رضا عنایتی ۳ بار عنوان آقای گلی را در لیگ برتر کسب کرده است و در این زمینه رکورددار است.
مهدی طارمی و کریم انصاری فرد هم هر کدام ۲ بار این عنوان را به دست آورده اند.
مهدی رجب‌زاده با زدن ۹۲ گل با پیراهن تیم ذوب‌آهن بیشترین گل را برای یک تیم در لیگ برتر زده‌است. برهانی با ۸۰ گل برای استقلال و رافخایی با ۷۴ گل برای ملوان انزلی نفرات بعدی در این جدول هستند.
مهدی رجب‌زاده در پانزده فصل از ادوار لیگ برتر موفق به گلزنی شده‌است. غلامی و خلعتبری و صادقی نیز در چهارده فصل از ادوار لیگ برتر موفق به گلزنی شده‌است.
فرزاد حاتمی با گلزنی در ۱۱ تیم مختلف رکورددار گلزنی با تعداد تیم های متفاوت است
لوسیانو پریرا (شیمبا) با ۹۸ گل بهترین گلزن خارجی این بازیها و چهارمین گلزن برتر تاریخ لیگ برتر می‌باشد و دیگر برزیلی لیگ یعنی ادینیو با ۸۲ گل در رده دوم قرار دارد. کلا ۱۹۴ بازیکن خارجی موفق به گلزنی در بازیهای لیگ برتر ایران شده‌اند.
منشآت نَمَکین نام کتابی است به فارسی که در هند و در هنر انشاء و نامه‌های دیوانی و دوستانه نوشته شده‌است.
مؤلف این کتاب ابوالقاسم نمکین حسینی و تاریخ نگارش آن ۳ شعبان ۱۰۰۶ است.
وی این کتاب را به نام اکبرشاه در هشت باب و خاتمه نوشته‌است.
منشآت نمکین دربرگیرنده نمونه‌های نگارشی برای فتح‌نامه‌ها، منشورها، نامه‌ها، عریضه‌ها، مراسله‌ها، صحیفه‌ها، و متفرقات (قباله، تمسک، سجل، وثیقه، خطبه، دعا، عهدنامه، مطایبات و افسون‌ها) می‌باشد.
منشآت نمکین مجموعهٔ بسیار بزرگی است و یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های نمونه نامه‌نگاری فارسی است که از دوران گورکانیان بر جا مانده‌است.
رَندی رودز با نام کامل رندال ویلیام رودز گیتاریست چیره‌دست و ماهر آمریکایی بود که در سنین جوانی به علت سانحه هوایی کشته شد. او بیشتر به عنوان یکی از اعضای گروه‌های آزی آزبورن و کوایت رایُت شناخته می‌شود. سولوی‌های نواخته شده توسط وی جزو برترین سولو‌های تاریخ موسیقی راک و متال به‌شمار می‌آید.
در سال‌های آغازین دههٔ ۸۰ میلادی و در دوره‌ای که گیتاریست‌های نوپای هوی متال سعی می‌کردند شبیه ادی ون هیلن باشند، رَندی رودز یکی از معدود گیتاریست‌های جوانی بود که شیوهٔ منحصربه‌فرد خودش را در نوازندگی ارائه کرد.بیوگرافی رندی رودز در وبگاه Allmusic رودز به جای آن‌که سعی کند مانند دیگران به تقلید تکنیک تپینگ دودستی ون هیلن بپردازد با اتکا به پیشینهٔ نوازندگی‌اش در سبک کلاسیک، یکی از اولین نوازندگان هوی متال بود که موسیقی کلاسیک را در اجرای قطعات هوی متال دخالت داد.(شیوه‌ای که در سال‌های بعد با نام نئو کلسیکال متال شناخته شد و توسط بزرگانی چون مالمستین گسترش داده شد)
او با نام کامل رندال ویلیام رودز زادهٔ ۶ دسامبر ۱۹۵۶ در سانتا مونیکای کالیفرنیاست.پروفایل رندی رودز در وبگاه nndb
مادرش معلم موسیقی بود و رودز قبل از ده سالگی، فراگیری گیتار کلاسیک را شروع کرد. در نوجوانی به موسیقی هارد راک و گروه‌هایی چون بلک سبث، الیس کوپر و مانتین علاقه‌مند شد که باعث تغییر در سلیقهٔ موسیقی و سبک نوازندگی‌اش شد.
پس از همکاری‌های کوتاه مدت با چند گروه موسیقی مدرسه‌ای، در سال ۱۹۷۵ به همراه کوین دابرو گروه راک کوایت رایُت را تأسیس کردتاریخچهٔ کوایت رایُت در وبگاه Allmusic که تا سال ۱۹۷۸ در آن گروه عضویت داشت. او پس از انتشار دومین آلبوم کوایت رایُت از آن‌ها جدا شد و در سال ۱۹۷۹ به عنوان اولین گیتاریست گروه تازه تأسیس آزی آزبورن به آن‌ها پیوست.تاریخچهٔ آزی آزبورن در وبگاه Allmusic
دو آلبوم "کولاک آز"(۱۹۸۰) و "خاطرات یک دیوانه"(۱۹۸۱) که او در ساخت و اجرای‌شان با آزی آزبورن همکاری کرد از آثار برجستهٔ رندی رودز به‌شمار می‌آیند.وبگاه آمازون
تونی آیومی دربارهٔ اولین باری که آهنگی از رندی رودز شنید گفت: «خوب، بله، او نوازندهٔ خوبی بود. من ننشستم به کارهای آزی گوش بدم، چون نگران کار خودمان(بلک سبث) بودم. تا این که آن را از رادیو شنیدم. بله او نوازندهٔ بزرگی است. نوازندهٔ واقعاً بزرگی است…»https://www.ultimate-guitar.com/news/general_music_news/tony_iommi_shares_opinion_on_randy_rhoads_talks_how_he_feels_about_success_of_ozzys_solo_career.html
در صبح روز ۱۹ مارس ۱۹۸۲ رودز -که به همراه بقیهٔ اعضای آزی آزبورن در راه جشنواره‌ای در اورلاندو بودند- در سانحهٔ سقوط هواپیما کشته شد. ماجرا به این شکل اتفاق افتاد که اعضای گروه و همراهان‌شان در منزل رانندهٔ اتوبوس تور که در میانهٔ راه قرار داشت برای استراحت توقف می‌کنند. راننده -که گواهینامهٔ باطل‌شدهٔ خلبانی داشته و تمام شب قبل را به راندن اتوبوس مشغول بوده- رودز و آرایشگر گروه را برای پرواز با خودش سوار هواپیما می‌کند. در نهایت هواپیما پس از چندبار انجام حرکات نمایشی بر فراز اتوبوس تور-که بقیهٔ اعضا در آن مشغول استراحت بودند- دچار سانحه می‌شود و هر ۳ نفر در دم کشته می‌شوند.بیوگرافی رندی رودز در وبگاه metalstorm.ee
دیدومَک (نام علمی: Vanellus indicus یا Hoplopterus indicus) پرنده‌ای با منقار قرمز و پاهای زرد که از حشرات و سایر بی مهرگان تغذیه می‌کند و به صورت جفت جفت دیده می‌شود.
دیدومک پرنده‌ای پر سروصداست که در سکوت شب، صدایش حتی از فاصلهٔ یک کیلومتری هم شنیده می‌شود و حدود ۳۳ سانتیمتر طول دارد و همانند سایر آبچلیک سانان در حول و حوش آب‌ها به سر می‌برد.
هنگامیکه فرد انسانی به محل نشستن موقت پرنده نزدیک می‌شود شروع به با دور زدن مکرر به سر آدم و سروصدای زیاد می‌کند.در روستای بورکی از توابع شهرستان کازرون استان فارس به این پرنده تی تر مون می گویند در استان هرمزگان نیز این پرنده با نام تیتوبَک میشناسند.
در فرهنگ عامهٔ مردم جنوب از جمله کوخرد پرنده أی نسبتاً شوم بوده‌است.
عده‌ای می‌گویند گذشتگان هر گاه شب‌ها صدای «دیدومک» را می‌شنیدند نشانه‌ای از نحسی و بدشگونی بود و باید مقداری آب بر روی زمین می‌ریختند و عده‌ای دیگر می‌گویند شنیدن صدای «دیدومک» (تی توک) در شب نشانه‌ای است از تولد نوزادی در حوالی. اما حالا که کسی این‌ها را باور ندارد. فقط هنگامی که به «دیدومک» نزدیک می‌شویم می‌توان صدای آن را برای هشدار به سایرین بشنویم یعنی نوعی اعلام وجود غریبه‌ای است در نزدیکی.
در تابستان‌هایی گرم، گاه شب‌هایی آنقدر شرجی می‌شود که قدرت نفس کشیدن را از انسان سلب می‌کند، و گاه آنقدر خشک با چاشنی تشبادتشباد: آتش باد، بادی سوزاننده، گرم و خشک است که در فصل تابستان در استان هرمزگان و استان‌های جنوبی می‌وزد. که حتی شبها هم پوست را کباب می‌کند، ولی در هر دو حالت در تاریکی شب و از روی کپرکَپَر: کلبه‌ای است که از تنه و شاخهٔ درخت نخل و درختان بومی دیگر به منظور نشستن و استراحت بر آن و در زیر سایهٔ آن ساخته می‌شود. و سجمسِجَم: همانند کپر ولی کوتاه‌تر از آن و در حدود یک متر است و فقط از سطح بالایی آن برای نشستن و خوابیدن استفاده می‌شود. صدای «دیدومک» را می‌شد از دریاچهٔ لمبیر ملکی و ساحل رودخانه مهران به وضوح شنیده شود. گهگاهی صدای تِ تی وَک آن‌ها را دقیقاً از بالای سر و با فاصله‌ای اندک در تاریکی شب احساس می‌شود کرد. شباهت نام این پرنده در فارسی و لهجه کوخردی جالب است و ظاهراً هر دو از صدای آن الهام گرفته شده‌است، عده‌ای آن را «تِ تی وَک» و عده‌ای دیگر «دیی دو مَک» شنیده‌اند. پرنده‌ای بومی جنوب ایران و هرمزگان است، و به گویش محلی (کوخردی) آن را «تِتیوَک» (Tetivak) گویند. به لهجه لری در مناطق کهگیلیویه به آن «تی تی قلندر» و در گویش جنوب استان بوشهر به آن «تی تو وَنگ» و در شهرستان دشتستان روستای زیارت و حومه ی آن این پرنده به نام تی تِ رون (تیترون)مشهور است.
بیگانگی اجتماعی یا در اصطلاح رایج دیگری ازخودبیگانگی فرهنگی به‌معنای احساس جدایی یا بیگانگی با گروهی در اکثریت، قدرت یا صرفا اجتماعی با ویژگی های مشترک در ذهن فرد می باشد. این واژه به‌طور خاص در دست‌نوشته‌های اقتصادی-فلسفی ۱۸۴۴ مارکس بیان شد و از این طریق شهرت یافت. در این کتاب، این اصطلاح برای انسانی به‌کار رفته‌است که با طبیعت انسانی بیگانه شده‌است.Bruce et al. : 2006, pp. 8-9
مارکس این اصطلاح را از دو واژهٔ هگلی Entäusserung و Entfremdung گرفته‌است. هگل این دو واژه را برای توصیف "آگاهی ناخشنود" در تمدن روم و قرون وسطای مسیحی به‌کار برده‌است. مارکس این واژه را برای توصیف کارگران مزدبگیری به‌کار برد که از وضع زندگی راضی‌کننده‌ای برخوردار نیستند، چرا که فعالیت زندگی آن‌ها - به‌عنوان عامل اجتماعی مولد - خالی از هرگونه کنش یا رضایت گروهی است و هیچ‌گونه مالکیتی بر زندگی یا محصولاتشان ندارند.Honderich: 2005, p. 21
مفهوم الیناسیون (از خود بیگانگی) نخستین بار از طرف هگل مطرح گشت و بر دانش بشری به گونه‌ای مدون افزوده شد. به گمان هگل، از خود بیگانگی به معنای عدم آگاهی به این واقعیت اساسی است که چیزی جز ذهن وجود ندارد و هر مرحله از تاریخ که به این حقیقت آگاهی نداشته باشد در حالت از خود بیگانگی قرار دارد. از این رو مبحث الیناسیون در نگاه هگل با مبحث آگاهی رابطه‌ای تنگاتنگ پیدا می‌کند، هرچند مقصود از آگاهی، آگاهی به کلّیت و مطلق بودن ذهن است و هر نگاهی که چیزی فرای این ذهن را دریابد با بیگانگی از خویش مواجه است. چون چیزی فراتر از این ذهن و روح مطلق وجود نخواهد داشت.نگاهی به مفهوم از خودبیگانگی یا آلیناسیون ، اندیشه‌سرا، کاکاوند. 1392
رؤوس الجبال به معنای (قله‌های کوه‌ها)، به نقطه‌ای از بلندترین قله‌های رشته‌کوه حجر که در شبه جزیره مسندم واقع شده‌است گفته می‌شود.
وجه تسمیه منطقهٔ (رؤوس الجبال) از آنجاست که این منطقه در بلندترین نقطه قلهٔ کوه واقع شده‌است، و مفرد آن (رأس الجبل) است.
رؤوس الجبال در «خط‌الرأس» اصلی رشته‌کوه حجر و در شمال «استان مُسَندَم» (عمان)، با ارتفاع ۲۳۰۰ متر از سطح دریا واقع شده و به «رأس مسندم» معروف است. در بعضی نقات ارتفاع قلهٔ (رؤوس الجبال) به ۲۵۰۰ تا ۲۷۰۰ متر نیز رسیده‌است، اما این ارتفاعات از چندین متر بیش تجاوز نکرده‌است.
خط الرأس این کوه، در جهت شمال غربی - جنوب شرقی است و قسمتی از مرز طبیعی کشور امارات متحده عربی را دربر گرفته‌است.
(رؤوس الجبال) از جهت جنوب شرقی به وسیله گردنه جبل حارم به قله کوه حجر، و از جهت شمال غربی به دو قسمت شمالی و غربی تقسیم می‌شود. یال شمالی آن به وسیله قله جبل حارم، به قله کوه مدحاء، و یال غربی آن به وسیله گردنه زغی، به قلهٔ کوه خور نجد متصل است. راه رؤوس الجبال کوهستانی به‌وسیلهٔٔ خودرو جیپ را می‌شود طی نمود، این راه سخت‌گذر و پر شیب و فراز است. البته چند راه مالرو نیز وجود دارد که مردم کوه‌نشین از این راه‌ها به‌وسیلهٔٔ شتر آن را طی می‌نمایند.
در حدود ۳۵ در صد مساحت منطقهٔ (رؤوس الجبال) از توابع سلطنت عمان است، اما، مابقیه از توابع امارات متحده عربی، وبالتحدید در امارات رأس الخیمه واقع شده‌است.
قسمت شمالی منطقهٔ «رؤوس الجبال» که در قسمت شمالی مسندم که بنام رأس مسندم معروف است بر فراز آبراه مهم تنگه هرمز قرار دارد.
راه صعود به قلهٔ (رؤوس الجبال) از مسیرهای زیر است:
ولی در بادیء الأمر می‌باید از مرز حدودی امارات و از امارت رأس الخیمه و تحدیداً از شهر رمس عبور نمود و وارد خاک مسندم شد.
چون نوار باریکی از خاک امارات، بین مسندم و روستای رمس وجود دارد که استان مسندم از خاک عمان جدا کرده‌است.
== ساکنان رؤوس الجبال چهار قبیله مشهور قبیلهٔ بزرگ و مشهور ساکنان أصلی منطقهٔ (رؤوس الجبال) را تشکیل می‌هند:
قبیله ظهوریین که شکل مفرد ان ظهوری است که آداب وسنن نزدیک به قبیله شحوح دارند و وفن ندبه متفاوتی با قبیله شحوح دارند که با کلمه ظهور شروع می‌شود
و قبیله کوچکی دیگر وجود دارد به نام بنی شمیلی که تحت تأثیر آداب رسوم قبیله شحوح است و ساکن کشور امارات هستند
عشایر و تیره‌های مختلف از این چهار قبیله قبیلهٔ الشحوح و ظهوریین و الحبوس و بنی شمیلی متفرع شده‌اند که در سراسر منطقهٔ (رؤوس الجبال) و همچنین در پایهٔ رشتهٔ کوه حجر ساکن هستند. منطقهٔ رؤوس الجبال صدها روستاهای کوهستانی در بر می‌گیرد، و بیش از ۸۰ دهستان بزرگ و کوچک در رؤوس الجبال و در پایهٔ رشته‌کوه حجر واقع شده‌است.
روستاها ودهستان‌های رؤوس الجبال عبارتند از:
أبو جیر، أبو راشد، أم الفیارین، اشکله، أسلمت، الصفارد،
الوعب، الخَمد، الفراید، المدره، تیبات، الجادی، الجری، الحل الشرقیة، الحل الغربیة، الدارة، السل صطام، الشرجه، عرقبات، غمضه، فوفله، فظعا، لو، المعیقل، الیوسفیة، بانه
بادره، بدی، بلیت، بسانات، بیبره، بعنین، بیاض، بین جوارین، جادی (یادی)، جری، جزم، جوار، جامعة، جصة، جیر (قیر)، حاسر، حالة، حراقة، حل الشرقی، حل الغربی، حفا، حدبة، حرامل، حرف، حرف القبی، حرف بنی زیدی، حظری، حوکین، حکل، حوره، حفل، حل، حلق الوادی، حیر، حیل، خرف، خطم، خطم البیت،
خرطوم البیح، خمد، خور معله، خطم أسلمت، فضغة،
قانة، قبة، قدقد، قدا، قرن البیاض، قسده، قلاع، قوعت عن، قیشة، عقبة، عقبات، عقیبة، عقبة البیضاء، عقب المسکر، عقب الصخام،
عزم، عینی، غاصه، غب علی، غشب، غرغور، غمضه، غلیلة، غرم، داره، دعنه، درع، دردور، دیرحی، دینی، دیفان.
امپریالیسم فرهنگی(که گاهی از آن به عنوان استعمار فرهنگی یاد می‌شود) ابعاد فرهنگی امپریالیسم را در برمی گیرد. واژه «امپریالیسم» اغلب به توصیف شیوه‌هایی می‌پردازد که در آن یک نهاد اجتماعی، از فرهنگ که (شامل زبان،سنت‌ها، آیین‌ها، ساختارهای سیاسی و اقتصادی و شیوه‌های زندگی) می‌شود برای ایجاد و حفظ روابط نابرابر بین گروه‌های اجتماعی هدف استفاده می‌کند. امپریالیسم فرهنگی اغلب از خشونت به عنوان روش اجرا استفاده می‌کند و این سیستم اغلب بخشی از روند مشروعیت بخشیدن به استعمار است.
امپریالیسم فرهنگی ممکن است اشکال مختلفی داشته باشد، مانند یک نگرش، یک سیاست رسمی، یا اقدام نظامی - تا جایی که هر یک از اینها هژمونی فرهنگی را تقویت می‌کند. تحقیق در مورد این موضوع در رشته‌های علمی رخ می‌دهد و به ویژه در مطالعات ارتباطات و رسانه، آموزش، سیاست خارجی، تاریخ، روابط بین‌الملل، زبان‌شناسی رایج است، ادبیات، پسا استعمار، علم، جامعه‌شناسی، نظریه اجتماعی و ورزش.
اگرچه "فرهنگ لغت انگلیسی آکسفورد" در سال ۱۹۲۱ اشاره ای به «امپریالیسم فرهنگی روس‌ها» دارد،"Oxford English Dictionary", within "cultural" جان تاملینسون، در کتاب خود در این زمینه، می‌نویسد که این اصطلاح در دهه ۱۹۶۰ پدیدار شدTomlinson (1991), p. 2 و کانون تحقیقات بوده‌است. حداقل از دهه ۱۹۷۰Hamm, (2005), p. 4 اصطلاحاتی مانند «امپریالیسم رسانه ای»، «امپریالیسم ساختاری»، «وابستگی و سلطه فرهنگی»، «همگام سازی فرهنگی»، «استعمار الکترونیک»، «امپریالیسم ایدئولوژیک» و «امپریالیسم اقتصادی» همگی برای توصیف یک مفهوم اساسی به کار رفته‌اند، امپریالیسم فرهنگی.White, Livingston A. "Reconsidering Cultural Imperialism Theory" "Transnational Broadcasting Studies" no.6 Spring/Summer 2001.
این اصطلاح عمدتاً به اعمال قدرت در یک رابطه فرهنگی اشاره دارد که در آن اصول، ایده‌ها، عملکردها و ارزش‌های یک جامعه قدرتمند و مهاجم بر فرهنگ‌های بومی در مناطق اشغالی تحمیل می‌شود. این فرایند اغلب برای توصیف نمونه‌هایی که رویه‌های اجبار سنت‌های فرهنگی گروه اجتماعی برتر بر یک گروه اجتماعی تسخیر شده اجرا می‌شود، استفاده می‌شود.
جفری هرلیهی-مرا می‌گوید: امپریالیسم فرهنگی فرآیندی نامیده می‌شود که قصد دارد نمادهای فرهنگی جوامع مهاجم را از «خارجی» به «طبیعی» و داخلی تبدیل کند. فرایند تسخیر فرهنگی اغلب شامل سه مرحله مجزا و متوالی است:
امپریالیسم فرهنگی تمایل دارد «تدریجی باشد و طبیعتاً ناقص است. پیکربندی جزئی و ناقص این هستی‌شناسی مفهومی ضمنی از واقعیت را می‌طلبد و تلاش می‌کند - و اغلب با شکست مواجه می‌شود - تا اشکال دیگر وجود جمعی را حذف کند. برای دستیابی به این هدف، پروژه‌های مهندسی فرهنگی تلاش می‌کنند تا ساکنان را در حوزه‌های ساخته‌شده نمادها منزوی کنند، به گونه‌ای که آنها (در نهایت، در برخی موارد پس از چندین نسل) فرهنگ‌های دیگر را رها کرده و با نمادهای جدید شناسایی کنند.«نتیجه مورد نظر گسترده‌تر از این مداخلات را می‌توان به عنوان یک شناخت مشترک از "مالکیت" خود زمین (از طرف سازمان‌هایی که تصاویر را منتشر و تأمین مالی می‌کنند) توصیف کرد.»
از نظر هربرت شیلر، امپریالیسم فرهنگی به "سازمان‌های قهری و مجاب کننده استعماری آمریکا و ظرفیت آنها برای ترویج و جهانی کردن "شیوه زندگی" آمریکایی در کشورهای دیگر بدون هیچ گونه تأثیر متقابل اشاره دارد. به گفته شیلر، امپریالیسم فرهنگی جوامع را «با فشار، رشوه، وادار» می‌کرد تا با مدل سرمایه‌داری گسترده ایالات متحده ادغام شوند، بلکه حتی با جلب رضایت متقابل، حتی درخواست حاکمان بومی، آنها را با جذابیت و اقناع ادغام کرد. وی در ادامه سخنان خود می‌گوید:مجموع فرآیندهایی که به وسیله آن، یک جامعه وارد سیستم جهانی مدرن [متمرکز آمریکا] می‌شود و چگونگی جذب قشر غالب، فشار، اجبار و گاهی رشوه برای شکل‌گیری نهادهای اجتماعی برای مطابقت یا حتی ترویج ارزش‌ها و ساختارها است. رسانه‌های عمومی برجسته‌ترین نمونه از شرکت‌های عامل هستند که در فرایند نفوذ استفاده می‌شوند. برای نفوذ در مقیاسی قابل توجه، خود رسانه‌ها باید اسیر قدرت سلطه گر/نفوذ شوند. این امر تا حد زیادی از طریق تجاری سازی صدا و سیما رخ می‌دهد. زمینه‌های تاریخی، تکرارها، پیچیدگی‌ها و سیاست نظریه‌پردازی بنیادی و ماهوی شیلر در مورد امپریالیسم فرهنگی در مطالعات رسانه‌ای و ارتباطات بین‌المللی به تفصیل توسط محققین اقتصاد سیاسی ارتباطات ریچارد ماکسول، وینسنت موسکو، گراهام مرداک، مورد بحث قرار گرفته‌است. و تنر میرلس.
داونینگ و سربرنی-محمدی بیان می‌کنند: «امپریالیسم فرهنگی به ابعادی از فرایند اشاره دارد که فراتر از استثمار اقتصادی یا نیروی نظامی است. در تاریخ استعمار، (یعنی شکل امپریالیسم که درآن دولت مستعمره مستقیماً توسط خارجی‌ها اداره می‌شود)، سیستم‌های آموزشی و رسانه ای بسیاری از کشورهای جهان سوم به عنوان کپی از سیستم‌های آموزشی در بریتانیا، فرانسه یا ایالات متحده تنظیم شده یا حامل ارزش‌های خود هستند. تبلیغات غربی، نسبت به سبک‌های معماری و مد، نفوذ بیشتری کرده‌است. به شکل ظریف اما قدرتمند، اغلب این پیام القا شده‌است که فرهنگ‌های غربی برتر از فرهنگ‌های جهان سوم هستند.
در قلمرو تئوری پساساختارگرایی و پسااستعماری،"امپریالیسم فرهنگی" را می‌توان میراث فرهنگی استعمار غرب، یا اشکال کنش اجتماعی که به تداوم هژمونی غرب کمک می‌کند، در نظر گرفت. برای برخی خارج از قلمرو این گفتمان، این اصطلاح به عنوان ماهیت نامشخص، غیرمتمرکز و/یا متناقض نقد می‌شود.White, Livingston A. "Reconsidering Cultural Imperialism Theory" "Transnational Broadcasting Studies" no.6 Spring/Summer 2001.
آثار میشل فوکو فیلسوف و نظریه‌پرداز اجتماعی فرانسوی تأثیر زیادی بر استفاده از اصطلاح "امپریالیسم فرهنگی"، گذاشته‌است، به‌ویژه تفسیر فلسفی او از قدرت و تعریف او از حکومتی. فوکو بر اساس تفسیری مشابه ماکیاولی از قدرت، قدرت را غیر مادی تعریف می‌کند، به عنوان «نوع خاصی از رابطه بین افراد» که به موقعیت‌های اجتماعی استراتژیک پیچیده مربوط می‌شود که به توانایی سوژه برای کنترل محیط خود و اثرگذاری بر اطرافیان مربوط می‌شود.Foucault, Michel. 1979. ""Omnes et Singulatim": Towards a Criticism of Political Reason" in Faubion, James D. (ed.) "Essential Works of Foucault, Volume 3: Power" New York: The New Press به عقیده فوکو، قدرت با برداشت او از حقیقت پیوند تنگاتنگی دارد. «حقیقت»، همان‌طور که او آن را تعریف می‌کند، «سیستمی از رویه‌های دستوری برای تولید، تنظیم، توزیع، گردش و عملیات بیانیه‌ها» است که «رابطه دایره‌ای» با نظام‌های قدرت دارد.Foucault, Michel. 1979. "Truth and Power" in Faubion, James D. (ed.) "Essential Works of Foucault, Volume 3: Power" New York: The New Press بنابراین، ذاتی نظام‌های قدرت، همیشه «حقیقت» است که از نظر فرهنگی خاص است، از ایدئولوژی که اغلب با اشکال مختلف هژمونی منطبق است، جدایی ناپذیر است."امپریالیسم فرهنگی" ممکن است نمونه ای از این باشد.
تفسیر فوکو از حکمرانی نیز در ایجاد نظریه‌های ساختار قدرت فراملی بسیار مهم است. فوکو در سخنرانی‌های خود در کالج دو فرانس اغلب حکومت‌داری را هنر گسترش «حکومت» تعریف می‌کند، که فراتر از مفهوم سنتی حکمرانی برحسب دستور دولتی است و به قلمروهای دیگری مانند اداره «خانواده، روان، فرزندان» یک استان، یک حوزه، یک سبک دینی، یک خانواده» ورود می‌کند.Foucault, Michel. 1978. "Governmentality" in Faubion, James D. (ed.) "Essential Works of Foucault, Volume 3: Power" New York: The New Press این تفسیر از قدرت مستقیماً به توضیح ماکیاولی در مورد چگونگی حفظ قدرت سیاسی به هر قیمتی، مربوط می‌شود".شاهزاده" و مفاهیم یادشده فوکو از حقیقت و قدرت .(یعنی سوبژکتیویته‌های مختلفی از طریق روابط قدرت ایجاد می‌شوند که از نظر فرهنگی خاص هستند، که منجر به اشکال مختلف حکومت‌داری فرهنگی خاص مانند حکومت نئولیبرال می‌شود)
ادوارد سعید یکی از بنیانگذاران پس ااستعمار است که با کتاب "شرق‌شناسی" (۱۹۷۸)، نقدی انسان‌گرایانه از روشنگری، که دانش غربی از شرق را نقد می‌کند، به‌ویژه ساخت‌های انگلیسی و فرانسوی دربارهٔ آنچه شرقی هست یا نیست، ایجاد کرد.Robert Young, "White Mythologies: Writing History and the West", New York & London: Routledge, 1990.Saïd, Edward. 1978. "Orientalism". New York: Pantheon Books آن «دانش» منجر به گرایش‌های فرهنگی به سمت تقابل دوتایی شرق در مقابل غرب شد، که در آن یک مفهوم در تقابل با مفهوم دیگر تعریف می‌شود و از آن به عنوان ارزشی نابرابر بیرون می‌آیند. سعید در کتاب "فرهنگ و امپریالیسم" (۱۹۹۳)، ادامه "شرق‌شناسی"، استدلال می‌کند که علی‌رغم پایان رسمی «عصر امپراتوری» پس از جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹–۱۹۴۵)، امپریالیسم استعماری، میراثی فرهنگی برای مردمان استعمار شده که در تمدن‌های معاصر آنها باقی مانده، به جا گذاشت. همچنین گفت که "امپریالیسم فرهنگی" آمریکا درنظام‌های بین‌المللی قدرت بسیار اثرگذار است.Saïd, Edward. 1993. "Culture and Imperialism" New York: Pantheon Books
در"آیا زیردست می‌تواند صحبت کند؟"گایاتری چاکراورتی اسپیواک بازنمایی‌های رایج در غرب ساتی را نقد می‌کند، زیرا توسط نویسندگانی و نه شرکت کنندگان (به ویژه استعمارگران انگلیسی و رهبران هندو)کنترل می‌شود. به همین دلیل، اسپیواک استدلال می‌کند که فرودست‌ها، اشاره به جوامعی که در ساتی شرکت می‌کنند، نمی‌توانند خود را از طریق صدای خود نمایندگی کنند. اسپیواک می‌گوید که امپریالیسم فرهنگی این قدرت را دارد که دانش و نحوه آموزش برخی از جمعیت‌هایی را که در سلسله‌مراتب اجتماعی پایین هستند، رد یا حذف کند.Spivak, Gayatri Chakravorty. 1988. "Can the Subaltern Speak"
در "«نقد عقل پسااستعماری"»، اسپیواک استدلال می‌کند که فلسفه غرب نه تنها در کنار گذاشتن افراد فرودست از گفتمان، سابقه دارد، بلکه به آنها اجازه نمی‌دهد فضای یک موضوع کاملاً انسانی را اشغال کنند.
"امپریالیسم فرهنگی" می‌تواند هم به فرهنگ پذیری اجباری یک جمعیت هدف یا به پذیرش داوطلبانه یک فرهنگ بیگانه توسط افرادی اشاره کند که به اراده آزاد خود این کار را انجام می‌دهند. ازآنجایی که این دو ارجاع بسیار متفاوت هستند، اعتبار این اصطلاح زیر سؤال رفته‌است.
تأثیر فرهنگی را می‌توان با توجه به فرهنگ «دریافت‌کننده» به‌عنوان تهدید یا غنی‌سازی هویت فرهنگی آن در نظر گرفت؛ بنابراین مفید به نظر می‌رسد بین امپریالیسم فرهنگی به عنوان یک نگرش (فعال یا منفعل) برتری جویانه و موقعیت یک فرهنگ یا گروهی که به دنبال تکمیل فرهنگ تا حدی ناقص خود، با محصولات وارداتی است، تمایز گذاشت.
محصولات یا خدمات وارداتی می‌توانند خود ارزش‌های خاصی را ارائه دهند یا با آن‌ها مرتبط باشند (مانند مصرف‌گرایی). برمبنای یک استدلال، فرهنگ «دریافت کننده» لزوماً این پیوند را درک نمی‌کند، بلکه فرهنگ خارجی را به‌طور منفعلانه از طریق استفاده از کالاها و خدمات خارجی دریافت می‌کند. این ایده فرضی به دلیل ماهیت تا حدودی پنهان، اما بسیار قدرتمند آن، توسط برخی کارشناسان به عنوان" "امپریالیسم مبتذل"" توصیف می‌شود. به عنوان مثال، استدلال می‌شود که در حالی که «شرکت‌های آمریکایی متهم هستند که می‌خواهند ۹۵ درصد مصرف‌کنندگان جهان را کنترل کنند»، «امپریالیسم فرهنگی چیزی فراتر از کالاهای مصرفی ساده را شامل می‌شود؛ این شامل انتشار اصول آمریکایی مانند آزادی و دموکراسی است». فرآیندی که «ممکن است جذاب به نظر برسد» اما «حقیقتی ترسناک را پنهان می‌کند: بسیاری از فرهنگ‌ها در سراسر جهان به دلیل نفوذ گسترده آمریکای فرهنگی و شرکتی در حال ناپدید شدن هستند».
برخی براین باورند که اقتصاد تازه جهانی شده اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم این فرایند را با استفاده از فناوری اطلاعات جدید تسهیل کرده‌است. این نوع امپریالیسم فرهنگی برگرفته از چیزی است که «قدرت نرم» نامیده می‌شود. تئوری استعمار الکترونیک موضوع را به موضوعات فرهنگی جهانی و تأثیر شرکت‌های چند رسانه‌ای بزرگ، از پارامونت، وارنر مدیا، AT&T، دیزنی، نیوز کورپ، تا گوگل و مایکروسافت با تمرکز بر قدرت هژمونیک غول‌های ارتباطی مبتنی بر ایالات متحده شکل می‌دهد.
یکی از دلایلی که اغلب برای مخالفت با هر شکلی از امپریالیسم فرهنگی، داوطلبانه یا غیرارادی ذکر می‌شود، حفظ تنوع فرهنگی است، هدفی که برخی آن را مشابه حفظ تنوع زیست‌محیطی می‌دانند. طرفداران این ایده استدلال می‌کنند که چنین تنوعی به خودی خود ارزشمند است، برای حفظ میراث و دانش تاریخی بشر، یا از نظر ابزاری ارزشمند است، زیرا راه‌های بیشتری را برای حل مشکلات و پاسخ به فجایع طبیعی یا غیرطبیعی دردسترس قرار می‌دهد.
از میان تمام مناطقی از جهان که محققان ادعا کرده‌اند تحت تأثیر منفی امپریالیسم قرار گرفته‌اند، آفریقا احتمالاً قابل توجه‌ترین است. در «عصر امپریالیسم» گسترده قرن نوزدهم، محققان استدلال کرده‌اند که استعمار اروپا در آفریقا به حذف بسیاری از فرهنگ‌ها، جهان بینی‌ها و معرفت‌شناسی‌های مختلف، به ویژه از طریق استعمار نو در آموزش عمومی منجر شده‌است.Monga, C. 1996. "Anthropology of Anger: Civil Society and Democracy in Africa." Boulder, CO: Lynne Riennerwa Thiongo, N. 1986. "Decolonising the Mind: The Politics of Language in African Literature." London: James Curry. که مسلماً منجر به توسعه ناهموار، و شکل‌های غیررسمی بیشتر کنترل اجتماعی شده‌است که با فرهنگ و امپریالیسم مرتبط است. محققان استدلال می‌کنند که عوامل مختلفی منجر به حذف فرهنگ‌ها، جهان‌بینی‌ها و معرفت‌شناسی‌ها می‌شود، مانند «زبان‌زدایی» (جایگزینی زبان‌های بومی آفریقایی با زبان‌های اروپایی)، بی‌ارزش کردن هستی‌شناسی‌هایی که صراحتاً فردگرا نیستند، و همزمان تا آنجا پیش می‌رود که نه تنها خود فرهنگ غربی را علم تعریف می‌کند، بلکه رویکردهای غیرغربی به علم، هنر، فرهنگ بومی و غیره را غیرعلمی می‌داند. یکی از محققین، علی ع. عبدی، ادعا می‌کند که امپریالیسم ذاتاً شامل «رژیم‌های تعاملی گسترده و زمینه‌های گسترده تغییر هویت، شناخت نادرست، از دست دادن عزت نفس و شک فردی و اجتماعی در خود کارآمدی است». بنابراین، تمام امپریالیسم همیشه فرهنگی خواهد بود.
نئولیبرالیسم اغلب توسط جامعه شناسان، مردم شناسان و محققان مطالعات فرهنگی به عنوان ماهیت امپریالیسم فرهنگی مورد انتقاد قرارمی گیرد.منتقدان نئولیبرالیسم، گاهی ادعا می‌کنند که این شکل تازه امپریالیسم است. محققان دیگری مانند الیزابت دان و جولیا الیاچار ادعا کرده‌اند که نئولیبرالیسم شکل خاص خود از حکومت ایجاد می‌کند.Dunn, Elizabeth C. 2004. "Privatizing Poland: Baby Food, Big Business, and the Remaking of Labor" Ithaca, NY: Cornell University PressElyachar, Julia. 2005. "Markets of Dispossession: NGOs, Economic Development, and the State in Cairo" US: Duke University Press
در اثر دان، با عنوان "خصوصی‌سازی لهستان"، او استدلال می‌کند که گسترش شرکت چند ملیتی، گربر، به لهستان در دهه ۱۹۹۰، حاکمیت، ایدئولوژی‌ها و معرفت‌شناسی‌های غربی، نئولیبرالی را بر افراد استخدام شده، تحمیل کرد.Dunn, Elizabeth C. 2004. "Privatizing Poland: Baby Food, Big Business, and the Remaking of Labor" Ithaca, NY: Cornell University Press درگیری‌های فرهنگی به‌ویژه سیاست‌های فردی ذاتی شرکت، مانند ترویج رقابت بین کارگران به جای همکاری، و در مخالفت شدید با آنچه که صاحبان شرکت ادعا می‌کردند رشوه‌دهی است، رخ داد.
دراثر الیاچار،"بازارهای" سلب مالکیت، او بر روش‌هایی تمرکز می‌کند که در قاهره، نهادهای غیردولتی همراه با سازمان‌های غیردولتی بین‌المللی و دولت، حکومت نئولیبرالی را از طریق طرح‌واره‌های توسعه اقتصادی که بر «کارآفرینان خرد جوان» تکیه می‌کرد، ترویج کردند.Elyachar, Julia. 2005. "Markets of Dispossession: NGOs, Economic Development, and the State in Cairo" US: Duke University Press کارآفرینان خرد جوان وام‌های کوچکی برای ایجاد کسب و کار خود دریافت می‌کنند، مشابه روشی که فرضاً تامین مالی خرد عمل می‌کند. الیاچار استدلال می‌کند که این برنامه‌ها نه تنها شکست خوردند، بلکه دیدگاه‌های فرهنگی ارزشی (شخصی و فرهنگی) را به گونه‌ای تغییر دادند که به نفع تفکر و هستی غربی بود.
غالباً روش‌های ترویج توسعه و عدالت اجتماعی به خاطرداشتن ماهیتی امپریالیستی به معنای فرهنگی مورد نقد قرار می‌گیرند. به عنوان مثال، چاندرا موهانتی فمینیسم غربی را مورد انتقاد قرارداده و ادعا می‌کند که این فمینیسم یک تصویر نادرست از «زن جهان سوم» به عنوان یک زن کاملاً ناتوان و ناتوان از مقاومت در برابر سلطه مردانه ایجاد کرده‌است. بنابراین، این منجر به روایت غالباً نقد شده «مرد سفیدپوست» می‌شود که «زن قهوه ای» را از «مرد قهوه ای» نجات می‌دهد. سایر انتقادات رادیکال تر از مطالعات توسعه، مربوط به خود حوزه مطالعاتی است. برخی از محققان حتی نیت کسانی که رشته تحصیلی را توسعه می‌دهند زیرسوال می‌برند و ادعا می‌کنند که تلاش‌ها برای «توسعه»جنوب جهانی هرگز مربوط به خود جنوب نبوده‌است. در عوض، استدلال می‌شود که این تلاش‌ها به منظور پیشبرد توسعه غرب و تقویت هژمونی غرب صورت گرفته‌است.
هسته اصلی تزامپریالیسم فرهنگی یکپارچه با رویکرد سنتی سیاسی-اقتصادی در تحقیقات اثرات رسانه ای است.منتقدان امپریالیسم فرهنگی معمولاً ادعا می‌کنند که فرهنگ‌های غیرغربی، به‌ویژه کشورهای جهان سوم، زمانی که در معرض رسانه‌های غربی قرار می‌گیرند، ارزش‌های سنتی خود را کنار می‌گذارند و هویت فرهنگی خود را از دست خواهند داد. با این وجود، مایکل بی. سالون، در کتاب خود "مطالعات انتقادی در ارتباطات جمعی"(۱۹۹۱)،ادعا می‌کند که بررسی و ادغام یافته‌های تجربی در مورد تأثیرات امپریالیستی فرهنگی از نظر درک رسانه‌های جمعی در حوزه بین‌المللی بسیار حیاتی است. او هر دو زمینه متناقض را در مورد تأثیرات امپریالیستی فرهنگی به رسمیت می‌شناسد. زمینه اول جایی است که امپریالیسم فرهنگی اختلالات سیاسی-اجتماعی را بر کشورهای در حال توسعه تحمیل می‌کند. رسانه‌های غربی می‌توانند تصاویر فرهنگ‌های خارجی را تحریف کنند و در برخی موارد باعث ایجاد درگیری‌های فردی و اجتماعی برای کشورهای در حال توسعه شوند.زمینه دیگر این است که مردم در کشورهای در حال توسعه د ربرابر رسانه‌های بیگانه مقاومت می‌کنند و نگرش‌های فرهنگی خود را حفظ می‌کنند. اگرچه او اعتراف می‌کند که ممکن است جلوه‌های ظاهری فرهنگ غرب پذیرفته شود، اما ارزش‌ها و رفتارهای بنیادین همچنان باقی است. علاوه براین، اثرات مثبت ممکن است رخ دهد زمانیکه فرهنگهای تحت سلطه مردان، «آزادی» زنان را با قرارگرفتن درمعرض رسانه‌های غربی بپذیرند و انگیزه تبادل فرهنگی فراوانی را ایجاد کند.
منتقدان از بین پژوهشگران که دربارهٔ امپریالیسم فرهنگی بحث می‌کنند، نقدهای متعددی دارند."امپریالیسم فرهنگی" اصطلاحی است که فقط در بحث‌هایی به کار می‌رود که در آن نسبیت گرایی فرهنگی و سازه انگاری به‌طور کلی درست در نظر گرفته می‌شود. (اگر باور داشته باشید که ارزش‌های مذکور کاملاً صحیح است، نمی‌توان ترویج ارزش‌های غربی را نقد کرد. به همین ترتیب، اگر کسی معتقد باشد که آن معرفت‌شناسی کاملاً صحیح است، نمی‌توان استدلال کرد که معرفت‌شناسی غربی به ناحق در جوامع غیرغربی ترویج می‌شود.White, Livingston A. "Reconsidering Cultural Imperialism Theory" "Transnational Broadcasting Studies" no.6 Spring/Summer 2001.) بنابراین، کسانی که با نسبیت گرایی فرهنگی و/یا سازه انگاری مخالفند، ممکن است به‌کارگیری اصطلاح "امپریالیسم فرهنگی" بر اساس آن اصطلاحات را نقد کنند.
جان تاملینسون نقدی بر نظریه امپریالیسم فرهنگی ارائه می‌کند و مشکلات عمده ای را در نحوه فرمول بندی ایده امپریالیسم فرهنگی، در مقابل امپریالیسم اقتصادی یا سیاسی، آشکار می‌کند. او در کتاب "امپریالیسم فرهنگی: مقدمه ای انتقادی"، به تئوری «امپریالیسم رسانه ای» مورد بحث می‌پردازد. او با جمع‌بندی تحقیقات در مورد استقبال جهان سوم از برنامه‌های تلویزیونی آمریکایی، استدلال امپریالیسم فرهنگی را به چالش می‌کشد و تردیدهای خود را در مورد میزانی که نمایش‌های ایالات متحده در کشورهای درحال توسعه واقعاً دارای ارزش‌های ایالات متحده است و سود شرکت‌های آمریکایی را بهبود می‌بخشد، بیان می‌کند. تاملینسون پیشنهاد می‌کند که امپریالیسم فرهنگی از برخی جنبه‌ها درحال رشد است، اما دگرگونی‌ها و تفسیرهای محلی از محصولات رسانه‌ای وارداتی نشان می‌دهد که تنوع فرهنگی در جامعه جهانی به پایان نمی‌رسد.Lechner, Frank J. and Boli, John (2009). "The Globalization Reader" (4th ed), Wiley-Blackwell. p.341 او توضیح می‌دهد که یکی از اشتباهات اساسی مفهومی امپریالیسم فرهنگی این است که توزیع کالاهای فرهنگی را می‌توان به عنوان سلطه فرهنگی تلقی کرد؛ بنابراین او از استدلال خود حمایت می‌کند و به شدت ازاین مفهوم که آمریکایی شدن از طریق سرریز جهانی محصولات تلویزیونی آمریکایی رخ می‌دهد،انتقاد می‌کند. او به نمونه‌های بیشماری از شبکه‌های تلویزیونی اشاره می‌کند که توانسته‌اند بر بازارهای داخلی خود مسلط شوند و برنامه‌های داخلی عموماً دررتبه‌بندی بالاتر قراردارند. او همچنین دراین مفهوم که کارگزاران فرهنگی گیرندگان منفعل اطلاعات هستند، تردید دارد. او بیان می‌کند که حرکت بین مناطق فرهنگی/جغرافیایی همیشه شامل ترجمه، جهش، انطباق، و ایجاد دورگه است.
انتقادات کلیدی دیگر این است که این اصطلاح به خوبی تعریف نشده‌است، و از اصطلاحات دیگری استفاده می‌کند که به خوبی تعریف نشده‌اند، و بنابراین فاقد قدرت توضیحی هستند، که سنجش "امپریالیسم فرهنگی" دشوار است، و اینکه نظریه میراث استعمار همیشه درست نیست.White, Livingston A. "Reconsidering Cultural Imperialism Theory" "Transnational Broadcasting Studies" no.6 Spring/Summer 2001.
دیوید روتکف، مدیر عامل هنری کیسینجر و استادیار امور بین‌الملل در دانشگاه کلمبیا (که همچنین به عنوان یک مقام ارشد وزارت بازرگانی ایالات متحده در دولت کلینتون خدمت می‌کرد)، در عنوان تحریک‌آمیز خود "در ستایش امپریالیسم فرهنگی؟"دربارهٔ امپریالیسم فرهنگی در شماره تابستان ۱۹۹۷ مجله "فارین پالیسی" نوشت، روتکف می‌گوید که ایالات متحده باید «امپریالیسم فرهنگی» را به عنوان منافع شخصی خود بپذیرد. اما تعریف او از امپریالیسم فرهنگی بر گسترش ارزش‌های مدارا و گشودگی در برابر تغییرات فرهنگی به منظور جلوگیری از جنگ و تضاد بین فرهنگ‌ها و همچنین گسترش استانداردهای فنی و قانونی پذیرفته‌شده برای تأمین امنیت کافی برای تجارت آزاد برای تجارت با کشورهای بیشتر تأکید دارد. تعریف روتکف تقریباً منحصراً شامل اجازه دادن به افراد در سایر ملل برای پذیرش یا رد تأثیرات فرهنگی خارجی است. او همچنین استفاده اززبان انگلیسی و مصرف اخبار و موسیقی و فیلم‌های عامه پسند را به عنوان سلطه فرهنگی که از آن حمایت می‌کند یاد می‌کند. روتکف همچنین به این نکته اشاره می‌کند که جهانی شدن و اینترنت در حال تسریع روند نفوذ فرهنگی هستند.Rothkopf, David, "In Praise of Cultural Imperialism", "Foreign Affairs", Summer 1997, Volume 107, pp. 38–53; all descriptions of Rothkopf's points and his quotes are from this article
سازمان‌دهندگان جامعه (سیاستمداران، الهی‌دانان، دانشگاهیان و خانواده‌ها) گاهی از فرهنگ برای تحمیل و تضمین نظم استفاده می‌کنند که اصول اولیه آن در طول زمان برحسب نیاز تغییر می‌کند. فقط باید به نسل‌کشی‌های قرن بیستم نگاه کرد. در هر یک، رهبران از فرهنگ به عنوان یک جبهه سیاسی برای دامن زدن به احساسات ارتش و دیگر یاران خود و توجیه اعمال خود در میان مردم خود استفاده می‌کردند.
روتکف سپس نسل‌کشی و کشتار در ارمنستان، روسیه، هولوکاست، کامبوج، بوسنی و هرزگوین، رواندا و تیمور شرقی را به عنوان نمونه‌هایی از فرهنگ (در برخی موارد که در ایدئولوژی «فرهنگ سیاسی» یا دین بیان می‌شود) برای توجیه خشونت ذکر می‌کند. او همچنین اذعان می‌کند که امپریالیسم فرهنگی در گذشته در حذف اجباری فرهنگ‌های بومیان در قاره آمریکا و آفریقا، یا از طریق استفاده از تفتیش عقاید،"«و در طول گسترش تقریباً هر امپراتوری»" مقصر بوده‌است. به گفته روتکف، مهم‌ترین راه مقابله با نفوذ فرهنگی در هر ملتی، ترویج تساهل و اجازه یا حتی ترویج تنوع فرهنگی سازگار با تساهل و حذف آن تفاوت‌های فرهنگی است که باعث درگیری خشونت‌آمیز می‌شود:
تسلط فرهنگی را می‌توان در دهه۱۹۳۰در استرالیا مشاهده کرد، جایی که سیاست جذب بومیان به عنوان تلاشی برای از بین بردن مردم بومی استرالیا عمل کرد. مهاجران بریتانیایی سعی کردند رنگ پوست بومیان استرالیا را از طریق پرورش مخلوط با افراد سفیدپوست از نظر بیولوژیکی تغییر دهند. این سیاست همچنین تلاش کرد تا بومیان را با عقاید غربی در مورد لباس وآموزش مطابقت دهد.
اگرچه این اصطلاح دردهه ۱۹۶۰رایج شد و توسط طرفداران اصلی آن برای اشاره به هژمونی‌های فرهنگی درجهان پسااستعماری استفاده می‌شد، امپریالیسم فرهنگی نیز برای اشاره به زمان‌های در گذشته استفاده می‌شده‌است.
یونانیان باستان به گسترش فرهنگ خود در اطراف مدیترانه و خاورنزدیک از طریق تجارت و فتح شهرت دارند. در طول دوره باستانی، دولت شهرهای یونانی در حال رشد، سکونتگاه‌ها و مستعمراتی را درسراسر دریای مدیترانه، به ویژه در سیسیل و جنوب ایتالیا ایجاد کردند و بر مردمان اتروسک و رومی منطقه تأثیر گذاشتند. در اواخر قرن چهارم قبل از میلاد، اسکندر مقدونی سرزمین‌های ایران و هند را تا دره رود سند و پنجاب فتح کرد و در طول راه، دین، هنر و علم بت‌پرستی یونان را گسترش داد. این منجر به ظهور پادشاهی‌ها و شهرهای هلنیستی در سراسر مصر، خاور نزدیک، آسیای مرکزی و شمال غربی هند شد که در آن فرهنگ یونانی با فرهنگ مردمان بومی آمیخته شد. تأثیر یونان حتی طولانی‌تر در علم و ادبیات غالب بود، جایی که دانشمندان مسلمان قرون وسطایی درخاورمیانه به مطالعه نوشته‌های ارسطو برای یادگیری علمی پرداختند.
امپراتوری روم نیز نمونه اولیه امپریالیسم فرهنگی بود.
روم اولیه، در فتح ایتالیا، مردم اتروریا را با جایگزینی زبان اتروسکی با لاتین جذب کرد، که منجر به از بین رفتن آن زبان و بسیاری از جنبه‌های تمدن اتروسکی شد.
رومی‌سازی فرهنگی در بسیاری از بخش‌های امپراتوری روم توسط «بسیاری از مناطق که فرهنگ رومی را ناخواسته دریافت کردند، به عنوان شکلی از امپریالیسم فرهنگی» تحمیل شد. به عنوان مثال، زمانی که یونان توسط ارتش روم فتح شد، روم در صدد تغییر فرهنگ یونان برای انطباق با آرمان‌های رومی بود. به عنوان مثال، عادت یونانیان به برهنه شدن، در ملاء عام، برای ورزش، توسط نویسندگان رومی، که این عمل را عامل زنانگی و بردگی یونانیان می‌دانستند، با تعجب نگاه می‌کردند. مثال رومی با نمونه‌های مدرن امپریالیسم اروپایی در کشورهای آفریقایی پیوند خورده‌است، و این دو نمونه را با بحث‌های اسلاوی ژیژک در مورد «دلالت‌های خالی» پل می‌زند.
پاکس رومانا در امپراتوری، تا حدی، با «فرهنگ‌سازی اجباری جمعیت‌های متنوع فرهنگی که روم تسخیر کرده بود» تأمین شد.
گسترش بریتانیا در سراسر جهان در قرن ۱۸ و ۱۹ یک پدیده اقتصادی و سیاسی بود. با این حال،"یک بعد اجتماعی و فرهنگی قوی نیز در آن وجود داشت که رودیارد کیپلینگ آن را " بار مرد سفیدپوست " نامید. یکی از راه‌هایی که این کار انجام شد، تبلیغ مذهبی بود، از جمله، توسط انجمن مبلغان لندن، که «عامل امپریالیسم فرهنگی بریتانیا» بود.Olson, JS. ; Shadle, R. , "Historical Dictionary of the British Empire, Volume 2", Greenwood Publishing Group, 1996, p. 682. راه دیگر، تحمیل مطالب آموزشی به مستعمرات برای «برنامه درسی امپراتوری» بود. رابین A.Butlin می‌نویسد، «ترویج امپراتوری از طریق کتاب‌ها، مطالب گویا، و برنامه‌های درسی آموزشی گسترده بود، بخشی از یک سیاست آموزشی برای امپریالیسم فرهنگی».Bell, M. , "Geography and Imperialism, 1820–1940", Manchester University Press, 1995, p. 182. این در مورد علم و فناوری در امپراتوری نیز صادق بود. داگلاس ام. پیرز و ناندینی گوپتو خاطرنشان می‌کنند که «اکنون اکثر محققان علوم استعماری در هند ترجیح می‌دهند بر روش‌هایی تأکید کنند که علم و فناوری در خدمت استعمار بوده‌است، به عنوان «ابزار امپراتوری» در معنای عملی و به عنوان یک ابزار. وسیله ای برای امپریالیسم فرهنگی به عبارت دیگر، علم در هند به گونه‌ای توسعه یافت که اولویت‌های استعماری را منعکس می‌کرد، به نفع اروپایی‌ها به ضرر هندی‌ها بود، در حالی که وابسته و مطیع مقامات علمی در کلان‌شهر استعماری بود.»Peers, DM. ; Gooptu, N. , "India and the British Empire", OUP Oxford, 2012. p. 192.
تحلیل امپریالیسم فرهنگی که توسط ادوارد سعید انجام شد اساساً از مطالعه امپراتوری بریتانیا استخراج شد.Webster, A. , "The Debate on the Rise of British Imperialism", Manchester University Press, 2006, p. 7. به گفته دانیلو راپونی، امپریالیسم فرهنگی بریتانیا در قرن نوزدهم تأثیر بسیار گسترده‌تری نسبت به امپراتوری بریتانیا داشت. او می‌نویسد: «به تعبیر سعید، من امپریالیسم فرهنگی را هژمونی پیچیده فرهنگی کشوری، بریتانیای کبیر، می‌بینم که در قرن نوزدهم هیچ رقیبی از نظر توانایی اش در ارائه قدرت خود در سراسر جهان و اثرگذاری بر فرهنگ، نداشت. امور سیاسی و تجاری اکثر کشورها. این «هژمونی فرهنگی» کشوری است که قدرتش برای صدور بنیادی‌ترین ایده‌ها و مفاهیم بر اساس درک خود از «تمدن» عملاً هیچ حد و مرزی نداشت.» در این، برای مثال، راپونی شامل ایتالیا می‌شود.Raponi, D. , "Religion and Politics in the Risorgimento: Britain and the New Italy, 1861–1875", Palgrave Macmillan, 2014, pp. 56–58.
New Cambridge Modern History دربارهٔ امپریالیسم فرهنگی فرانسه ناپلئونی می‌نویسد. ناپلئون از انستیتو فرانسه «به عنوان ابزاری برای تبدیل جهان‌شمولی فرانسه به امپریالیسم فرهنگی» استفاده کرد. اعضای مؤسسه (شامل ناپلئون) در سال ۱۷۹۸ به مصر رفتند. پس از ورود، آنها خود را در مؤسسه ای در قاهره سازماندهی کردند. سنگ روزتا مشهورترین یافته آنهاست. علم مصرشناسی میراث آنهاست.»Crawley, CW. (ed.), "The New Cambridge Modern History: Volume 9, War and Peace in an Age of Upheaval, 1793–1830". Cambridge University Press, 1965, p. 126.
پس از جنگ جهانی اول، آلمانی‌ها نگران گستره نفوذ فرانسه در راینلند ضمیمه شده بودند، با اشغال دره روهر توسط فرانسه در سال ۱۹۲۳. استفاده اولیه از این اصطلاح در مقاله ای از پل رولمان (به عنوان "پیتر هارتمان") در آن تاریخ، با عنوان "امپریالیسم فرهنگی فرانسوی در راین" ظاهر شد.Poley, J. , "Decolonisation in Germany: Weimar Narratives of Colonial Loss and Foreign Occupation", Peter Lang, 2007, pp. 165 & 216.
همزمان با روند تلاش‌های امپریالیستی بین‌المللی، گسترش قلمرو کانادا و آمریکا در قرن نوزدهم باعث شد که امپریالیسم فرهنگی به عنوان ابزاری برای کنترل بر جمعیت‌های بومی به کار گرفته شود. این امر، زمانی که در پیوند با اشکال سنتی ترپاکسازی قومی و نسل‌کشی در ایالات متحده استفاده شد، اثرات مخرب و پایداری بر جوامع بومی داشت.
در سال ۲۰۱۷، کانادا ۱۵۰سالگی کنفدراسیون سه مستعمره بریتانیا را جشن گرفت. همان‌طور که کاترین مورتون استوهر در "Origins"، نشریه ای که توسط دپارتمان‌های تاریخ دانشگاه ایالتی اوهایو و دانشگاه میامی سازماندهی شده‌است، اشاره می‌کند، این مناسبت با یادآوری رفتار کانادا با مردم اولین ملل برگزار شد.
تنها ۹ سال پس از امضای کنفدراسیون در سال ۱۸۶۷، کانادا «قانون بومیان» را تصویب کرد، شکلی مجزا و غیر برابر از حکمرانی به ویژه برای ملل اول. قانون بومیان امروز به قوت خود باقی است و صلاحیت بومی را در هر زمینه ای از زندگی محدود و محدود می‌کند و این در تضاد مستقیم با معاهدات بنیانگذاری کشور با همراهی ملت‌های بومی است.