moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از دانش‌آموختگان ایرانی این دانشگاه می‌توان داریوش مهرجویی، فرخ حجت کاشانی، نسیم پدراد، افشین قطبی، دکتر مهرداد شریف بختیار، تینا پاکروان و کسری رحمتی را نام برد.UCLA Center for Near Eastern Studies هم‌اکنون پروفسور بهزاد رضوی، استاد برجسته الکترونیک آنالوگ جهان، استاد تمام این دانشگاه می‌باشد. این دانشگاه سالیانه فستیوال فیلم ایرانی نیز برگزار می‌کند.
یواس نیوز دوره‌های کارشناسی یوسی‌ال‌ای را در رتبهٔ بیست و سوم بهترین دانشگاه‌های ملی آمریکا در سال ۲۰۱۳ جای داده‌است. رده‌بندی یو‌سی‌ال‌ای در رتبه‌بندی سال ۲۰۲۰ آموزش عالی تایمز، رتبه هفدهم، رتبه‌بندی دانشگاهی کیواس، رتبه سی و پنجمو رتبه بندی شانگهای در سال ۲۰۱۹، رتبه دوازدهم می‌باشد.
مجموعاً ۱۵ برنده جایزه نوبل، یک برنده مدال فیلدز، سه برنده جایزه تورینگ و ۱۰۵ برنده جایزه اسکار فارغ‌التحصیل یا عضو هیئت علمی یا به این دانشگاه وابسته بوده‌اند. از آن جمله می‌توان به برتراند راسل، جولیان شوینگر، یودیا پرل و الن کی اشاره نمود.
در ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۸، یک تیم ریاضیدان در دانشگاه یوسی‌ال‌ای با کشف یک عدد اول ۱۳ میلیون رقمی، جایزه ۱۰۰٬۰۰۰ دلاری برای کشف جدیدترین عدد اول مرسن را از آن خود کرد.یونایتد پرس، بی‌بی‌سی
این دانشگاه از دانشکده‌های زیر تشکیل شده‌است:
دانشگاه کالیفرنیای جنوبی مشهور به یو‌اس‌سی، اس‌سی، کال جنوبی و سو‌کال، یکی از معتبرترین دانشگاه‌های آمریکا و یکی از بزرگ‌ترین مراکز دانشگاهی-تحقیقاتی خصوصی پیشرو در جهان به‌شمار می‌آید. این دانشگاه که پیشرو در رشته‌های فیلم، موسیقی، مهندسی، معماری، بازرگانی و ام‌بی‌ای است، در مرکز شهر لس آنجلس در ایالت کالیفرنیا قرار دارد. یو.اس. سی؛ که قدیمی‌ترین دانشگاه تحقیقاتی-خصوصی کالیفرنیا به‌شمار می‌آید، در سال ۱۸۸۰ میلادی (۱۲۵۹ ه‍.ش) بنیان‌گذاری شده‌است. در سال‌های اخیر، این دانشگاه به سرعت در حال توسعه بوده. از بخش‌های جدید می‌توان از ساختمان فرتیتا در دانشکده علوم بازرگانی مارشال و ساختمان جدیدِ ارتباطاتِ اننبرگ نام برد. همچنین، مرکز علوم زیستی مایکلسون و دهکدهٔ بزرگِ USC از جمله بزرگترین ساخت و سازه‌ها در جنوب لس آنجلس به‌شمار می‌آیند که در پاییز سال ۲۰۱۷ به بهره‌برداری رسیدند.
در سال ۲۰۱۵، از ۱۹٬۰۰۰ تن دانشجوی کارشناسی و ۲۴٬۰۰۰ تن دانشجوی ارشد و تحصیلات تکمیلی در دانشگاه ثبت نام به‌عمل آمد و ۵٬۳۸۵ مدرک لیسانس و ۹٬۲۴۸ مدرک کارشناسی ارشد و بالاتر اعطا شد.
دانشگاه در سال ۱۸۸۰ با ۱۰ استاد و ۵۳ دانشجو بنیان نهاده شد. شهر لس‌آنجلس در آن زمان بدون سنگ‌فرش و چراغ‌های برقی، تلفن و سیستم خطر آتش بود.
نخستین دانش‌آموختگان در سال ۱۸۸۴، دو مرد و یک زن بودند. یو.اس.سی. را مهندس فضای سبزی متدیست، داروسازی کاتولیک ایرلندی و یک بانکدار کلیمی آلمانی تأسیس کردند.
از سال ۱۹۵۲ تاکنون، دانشگاه با کلیسای متدیست وابستگی و رابطه‌ای ندارد.
۳۱۲۷ عضو تمام وقت هیئت علمی، ۱۳۶۳ عضو پاره‌وقت و در حدود ۸۲۰۰ کارمند در سال ۲۰۰۷ داشته‌است. رشته‌های گوناگونی از جمله علوم ارتباطات، حقوق، دندان‌پزشکی، پزشکی (طب)، علوم بازرگانی، مهندسی، روزنامه‌نگاری (ژورنالیسم)، روابط عمومی، موسیقی، معماری و هنرهای سینمایی در این دانشگاه ارائه می‌شوند.
یواس نیوز اند ورلد ریپورت، یو‌اس‌سی را در رده بیست و هشتم در بین دانشگاه‌های آمریکایی در سال ۲۰۲۲ قرار داد و از آن به‌عنوان یکی از «گزینشی‌ترین» در میان دانشگاه‌ها یاد می‌کند چرا که از میان ۳۵٬۸۰۹ نفری که سال ۲۰۰۸ برای ورود در سال اول درخواست داده بودند تنها ۲۱٪ شان پذیرفته‌شدند. مؤسسه آموزش عالی دانشگاه جیائو تونگ شانگهای، ترکیب دانشکده‌های مهندسی و علوم کامپیوتر یو‌اس‌سی را در رده یازدهم، علوم فیزیک را در رده پنجاه و دوم، علوم طبیعی را در رده پنجاه و یکم و پزشکی بالینی و داروسازی را در رده چهل و هفتم جهان قرار داده‌است.
این دانشگاه بیشترین تعداد دانشجویان بین‌المللی (۷٬۱۱۵ نفر) را در مقایسه با سایر دانشگاه‌های آمریکایی به‌خود اختصاص داده‌است که یکی از بالاترین درصدهای دانشجویان خارجی در مقایسه با جمعیت کل دانشجویان با ۲۱/۳ درصد است.
شمار دانش‌آموختگان زنده دانشگاه به ۲۰۰٬۰۰۰ نفر می‌رسد که ۷۷٪ آن‌ها در کالیفرنیا هستند. یو‌اس‌سی خانه دو برنده جایزه نوبل شیمی یعنی جرج اولاه و آریه وارشل است.
از دانش‌آموختگان برجستهیو‌اس‌سی می‌توان به نیل آرمسترانگ، فضانورد و جرج لوکاس، فیلم‌ساز اشاره کرد.
این دانشگاه حامی مالی ۱۹ ورزش میان دانشکده‌‌ها است و در انجمن ورزشی دانشگاه‌های آمریکا در بخش ان‌سی‌ای‌ای بخش یکم انجمن باشگاه‌های پاسیفیک-۱۰ به‌رقابت می‌پردازد. ورزشکاران تراوا ۸۹ قهرمانی تیمی NCAA را از آن خود کرده‌اند و در رده سوم در کشور (بعد از UCLA و استنفورد)، ۳۴۷ قهرمانی انفرادی را کسب کرده‌اند و در رده دوم کشور آمریکا قرار دارند.
۳۶۲ ورزشکار تراوا (لقب ورزش‌کاران و دانشجویان دانشگاه) در بازی‌های المپیک شرکت کرده‌اند و ۱۱۲ مدال طلا، ۶۶ نقره و ۵۸ برنز کسب کرده‌اند. افشین قطبی سرمربی سابق تیم ملی فوتبال ایران، هدایت تیم فوتبال زنان این دانشگاه را برعهده داشته‌است. میکا کریستنسون نیز پاسور تیم والیبال مردان این دانشگاه است.
یو.اس.سی. برای دانشکده هنرهای سینمایی خود بنیان‌گذاری شده در ۱۹۲۹ مشهور است و شماری از بزرگ‌ترین نام‌های عرصه هنر سینمای آمریکا را از جمله ران هاوارد، رابرت زمکسیس و جرج لوکاس را پرورش داده‌است.
مجاورت یو.اس.سی. به هالیوود و روابط نزدیک میان دانشکده هنرهای سینمایی و صنعت هنر، سبب شده از این دانشگاه در بسیاری از فیلم‌ها، برنامه‌های تلویزیونی، بازرگانی و موزیک ویدئوها بهره برده‌شود. ۲۴ (مجموعه تلویزیونی) و فارست گامپ در این دانشگاه پر شده‌اند.
همانند دیگر دانشگاه‌های ناحیه لس آنجلس، یو‌اس‌سی دارای تعداد زیادی ایرانی است. از مشاهیر این گروه می‌توان به علی خسروشاهین اشاره کرد که تیم فوتبال زنان دانشگاه را در سال ۲۰۰۷ میلادی به‌درجه قهرمانی کشور رسانید.
یکی از دانش‌آموختگان ایرانی همین دانشگاه در سال ۲۰۰۷ مبلغ ۱۷ میلیون دلار را به دانشکده مهندسی ویتربی بخشید. و دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست به‌نام او سانی آستانی نام‌گذاری شد. از دانش‌آموختگان ایرانی مشهور این دانشگاه می‌توان رضا پهلوی، فیروز نادری (از مدیران جی‌پی‌ال)، شان توب، علیرضا آزمندیان (نظریه‌پرداز تکنولوژی فکر)، فرامرز آصف، جواد صالحی (فلوی آی‌ای‌ای‌ای)، محمود مهرمحمدی، سیدمهدی الوانی، عزیز نبوی (پدر حسابداری نوین ایران ) و محمود سریع‌القلم را نام برد.
در زمان محمدرضا پهلوی، کرسی ریاست دانشکده مهندسی نفت این دانشگاه توسط محمدرضا شاه مستقیماً حمایت مالی می‌شده‌است و امروزه نیز ریاست این کرسی بر عهده یک ایرانی‌ست.
در سال ۱۹۷۸، ۹۹۸ ایرانی در این دانشگاه مشغول به‌تحصیل بودند."Among the Mansions of Eden: Tales of Love, Lust, and Land in Beverly Hills". David Weddle. HarperCollins, 2003. pp.128
ساموخ (به لاتین: "Samux") نام بخشی است در شمال جمهوری آذربایجان. این بخش با گرجستان هم مرز می‌باشد. وسعت این بخش ۱۲۱۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۴۹٬۵۴۳ نفر است.
نام ساموخ از زبان آلبانیایی قفقاز گرفته شده و به معنای «جنگل شکارگاه» است.Azerbaijan Guidebook (Fourth Edition), AzerOlympicInternational Publishing House (2007) p.262
مرکز این بخش، روستای نبی‌آقالی است. در پیرامون این روستا، گورهای باستانی عصر برنز دیده می‌شود.
بیسبال نوعی ورزش گروهی است که با چوب و توپ توسط ۹ بازیکن در یک زمین چمن بازی می‌شود. بیس‌بال در قرن نوزدهم از ورزش انگلیسی کریکت ریشه گرفته‌است. چوبی که بازیکنان بیس‌بال به‌دست می‌گیرند «چُفته» نامیده می‌شود.موریس پارکر، برتا: فرهنگنامه پارکر، جلد اول. تهران: شرکت سهامی کتابهای جیبی با همکاری مؤسسه انتشارات فرانکلین. ترجمه و تنظیم و نگارش زیر نظر رضا اقصی. چاپ اول ۱۳۴۶. (در مالکیت عمومی به خاطر قدمت). مدخل: بیسبال.
بیس‌بال ورزش ملی آمریکاست. به‌طور سنتی، در یکی از روزهای هر فصل حتی رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در این ورزش شرکت می‌کند. شرکت وی به این ترتیب بود که یک توپ بیس‌بال را در محوطه بازی می‌انداخت و به این وسیله اولین مسابقه دوره‌ای فصل را در واشینگتن می‌گشود. چون اغلب آمریکاییان بیس‌بال بازی کردند تقریباً همه آنان به این بازی کاملاً آشنا هستند. اغلب مدارس و دانشکده‌ها تیم‌های بیس‌بال مخصوص خود را دارند. بیس‌بال، ورزش متداول میدان‌های ورزش و زمین‌های خالی در بعد از ظهرهای تابستان است.
بیس‌بال یک ورزش دسته‌جمعی است که در هر دسته ۹ نفر شرکت می‌کنند. یک مسابقه معمولی در ۹ دوره انجام می‌گیرد اما اگر در خاتمه این ۹ دوره نتیجه امتیازات طرفین مساوی باشد، دوره‌هایی به بازی اضافه می‌شود. در هر دوره بازیکن‌های یک دسته به نوبت چفته را در اختیار دارند تا آنکه بازیکنان «سوخته» پیدا کنند.
توپ‌های بیس‌بال و چفته‌ها را در نهایت دقت تهیه می‌کنند. توپ‌ها را از چوب‌پنبه، لاستیک، نخ، و پوست اسب می‌سازند. وزن توپ در حدود ۱۵۰ گرم و قطرش حدود ۷ سانتیمتر است. چفته‌ها را معمولاً از چوب زبان گنجشک می‌تراشند. حداکثر طول چفته‌ها ۱۰۶ سانتی‌متر و حداکثر قطر آن‌ها حدود ۲ سانتی‌متر است.
سافت‌بال نوعی از بیس‌بال است که توپ آن نرم‌تر و بزرگتر است. خانه‌ها به هم نزدیک‌ترند، اما قوانین آن بازی شبیه قوانین بیس‌بال است.
شاید هیچ‌کس را نتوان به تحقیق مخترع بیسبال دانست. این بازی خود به خود از بازی‌های متداول پیشین ناشی شده‌است. بیس‌بال از بازی‌های متعددی که با چوب و توپ بازی می‌شدند اشتقاق پیدا کرده‌است. از جمله این بازی‌ها می‌توان ورزش قدیمی راوندر که در آمریکای شمالی بازی می‌شد، ورزش انگلیسی کریکت و ورزش بسیار قدیمی رومانیائی اُینا را نام برد.
نخستین مسابقه ورزش مدرن بیس‌بال که در اسناد نوشتاری گزارش شده‌است، به مسابقه‌ای در ۴ ژوئن ۱۸۳۸ در بیچ‌ویل، انتاریو، کانادا مربوط می‌شود. بیسبال در دهه ۱۸۶۰ حالت نیمه‌حرفه‌ای پیدا کرد. نخستین تیم کاملاً حرفه‌ای بیس‌بال در ایالات متحده، تیم سینسیناتی رد استاکینگز بود که در ۱۸۶۹ تشکیل شد.
در کوپرزتاون نیویورک سالن بیسبال مشهوری قرار دارد و آن را برای این در این محل ساخته‌اند که یکی از بنیان‌گذاران بزرگ بیسبال به نام ابنر دبلدی در آن محل ابعاد محوطه بیسبال را در سال ۱۸۳۹ طرح‌ریزی کرد. اما بازی‌هایی شبیه بیسبال سال‌های پیش از ۱۸۳۹ متداول بوده‌است.
ام‌ال‌بی یا لیگ برتر بیسبال آمریکا (Major League Baseball) مهم‌ترین لیگ حرفه‌ای بیسبال در آمریکای شمالی است.
نخستین لیگ رسمی بیسبال در خارج از آمریکا و کانادا سال ۱۸۷۸ در کوبا شکل گرفت. کوبائی‌ها سابقه درخشانی در بیسبال دارند و تیم‌ملی آن‌ها از هنگام شروع مسابقات بین‌المللی در اواخر دهه ۱۹۳۰ همواره یکی از قوی‌ترین تیم‌های دنیا بوده‌است.
لیگ‌های حرفه‌ای بیس‌بال پس از جنگ جهانی اول در کشورهای دیگری هم آغاز به‌کار کردند. از جمله؛
ایتالیا در سال ۱۹۴۸ دومین کشور اروپایی شد که لیگ بیسبال را در کشور خود برگزار می‌کرد.
بعد از جنگ جهانی دوم بیسبال در بسیاری از کشورهای آمریکای مرکزی و کشورهای حوزه دریای کارائیب طرفداران زیادی یافت. برجسته‌ترین لیگ‌های بیسبال در آمریکای لاتین؛
از دهه هفتاد رقابت‌های کارائیب بنیان‌نهاده‌شد، مسابقاتی که میان تیم‌های برتر چهار کشور حاشیه دریای کارائیب؛ مکزیک، دومینیکن، کوبا و ونزوئلا برگزار می‌شود.
ژاپن یکی از اولین کشورهایی بود که بیسبال به آن راه‌یافت. بیسبال خیلی زود مهم‌ترین ورزش گروهی ژاپن شد. در سال ۱۹۳۶ نیپون بیسبال لیگ شروع به‌کار کرد.Nagata, Yoichi and Holway, John B. (1995). "Japanese Baseball", in Pete Palmer: Total Baseball, fourth edition, New York: Viking Press, 547 ۸۶۴ مسابقه این لیگ در سال ۲۰۰۶ بیش از بیست میلیون و چهارصد هزار تماشاگر داشت و چهارمین لیگ پرتماشاگر دنیا بود (پس از ام‌ال‌بی، ان‌بی‌ای و ان‌اف‌ال سه لیگ آمریکایی بیسبال، بسکتبال و هاکی روی یخ).
ژاپنی‌ها و آمریکایی‌ها این ورزش را به دیگر کشورهای شرق آسیا هم بردند و بیسبال به‌سرعت ورزش گروهی اول کره‌جنوبی و تایوان شد. لیگ حرفه‌ای بیسبال در کره‌جنوبی از ۱۹۸۲ و در تایوان از ۱۹۹۰ شکل گرفت. چین و فلسطین هم دو کشور آسیایی دیگری هستند که به ترتیب در ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ لیگ حرفه‌ای بیسبال را تشکیل دادند.
بیسبال در سال ۱۹۹۴ وارد بازی‌های آسیایی هم شد. ژاپنی‌ها این رشته را در تقویم مسابقات هیروشیما قرار دادند، سه دوره اول این مسابقات با قهرمانی تیم ملی ژاپن به پایان رسید، اما در آخرین دوره مسابقات در سال ۲۰۰۶ تیم ملی بیسبال تایوان با شکست پنج تیم دیگر شرکت‌کننده (ژاپن، کره‌جنوبی، چین، تایلند، فیلیپین) به قهرمانی رسید.
در سال ۱۳۷۴ فدراسیون این رشته در ایران تشکیل شد در سال ۱۳۸۶ اولین دوره لیگ با حضور ۶تیم برگزار شد اما در سال بعد تعداد تیم‌ها به ۱۲ رسید
این ورزش در بسیاری از نقاط دنیا به‌ویژه آمریکای شمالی و مرکزی و شرق آسیا بسیار پرطرفدار است.
بیسبال ورزش ملی یا پرطرفدارترین ورزش ایالات متحده آمریکا، کوبا، پورتوریکو، دومینیکن، پاناما، نیکاراگوئه، ونزوئلا در قاره آمریکا و همچنین ژاپن، کره جنوبی و تایوان در آسیا است.
از المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا دو رشته ورزشی بیسبال و سافت‌بال در تقویم المپیک قرار گرفتند و مقررشد تا مسابقات سافت‌بال در گروه بانوان و بیسبال در گروه آقایان برگزار شود.
اما در جلسه سال ۲۰۰۵ کمیته بین‌المللی المپیک در سنگاپور برای تعیین میزبانی المپیک ۲۰۱۲ این دو رشته اولین قربانیان سیاست کاهش و جلوگیری از گسترش تعداد ورزش‌کاران و مسابقات و رشته‌های ورزشی المپیک شده و از برنامه مسابقات المپیک لندن حذف شدند.
اما در نهایت در تاریخ ۱۳ مرداد ۱۳۹۵ هیئت اجرایی کمیته بین‌المللی المپیک در جلسه خود که در حاشیه برگزاری مسابقات المپیک ریو برگزار شد به پیوستن بازی‌های بیسبال و سافتبال به بازی‌های المپیک ۲۰۲۰ ژاپن پس از حذف این دو رشته در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ رأی مثبت داد.
خلیج چساپیک خلیجی در ایالت مریلند در ایالات متحده آمریکا است. رودخانه پوتوماک به این خلیج منتهی می‌شود که به نوبه خود به اقیانوس اطلس متصل است.
کتابخانه ملی پزشکی ایالات متحده آمریکا تأسیس ۱۸۷۹ با ۹ میلیون نسخه دارایی،The National Library of Medicine Fact Sheet بزرگ‌ترین کتابخانه پزشکی و تاریخ پزشکی جهان است.[http://www.ncbi.nlm.nih.gov/sites/entrez?cmd=Retrieve&db=pubmed&dopt=AbstractPlus&list_uids=1870251 The National Library of Medicine. Evolution of a p...[JAMA. 1991] - PubMed Result]
این کتابخانه (که به ان ال ام NLM شهرت دارد) در سال ۱۸۳۶ میلادی تأسیس گشت در حومه شمالی پایتخت آمریکا، شهر واشینگتن دی سی، قرار دارد و متعلق به موسسات ملی بهداشت ایالات متحده آمریکا می‌باشد.
کرکس، نام کوهستانی است که از شهرستان کاشان تا شهرستان اردستان امتداد دارد. بلندترین قله ی آن قله‌ی کرکس است که در شهرستان نطنز واقع شده است. سطح زیر پوشش این کوهستان در استان اصفهان بالغ بر ۳۰۰ هزار هکتار است که حدود ۸ هزار هکتار آن به عنوان منطقه شکار ممنوع انتخاب شده‌است.
قله‌های کوهستان کرکس به علت ارتفاع زیادی که دارند تقریباً در نیمی از سال پوشیده از برف بوده و منبع اصلی چشمه‌های متعددی از جمله چشمه کامو، چشمه گزرتو و چشمه چورنکی است که در دامنه‌های این کوهستان جریان دارند.
موقعیت جغرافیایی و شرایط زیستی منطقه کرکس به گونه‌ای است که امکان وجود انواع جانوران وحشی اعم از خزندگان، پرندگان و پستاندارانی نظیر کل و بز، قوچ و میش وحشی، آهو، گراز، گرگ، شغال، روباه، کفتار، گربه وحشی، پلنگ، تشی، پایکا(نوعی موش صحرایی که در ارتفاعات زیست می‌کند) و غیره در آن وجود دارد. انواع مارها در دامنه های این کوهستان و دشت های مجاور یافت می شود که از جمله آنها به مارهای سمی جعفری و مارهای کم خطرتر دوسر می توان اشاره کرد.
حمدالله مستوفی در خصوص این کوه اینگونه نقل می‌کند: «کوهی سخت و بلند است که از بلندی، کرکس بر فرازش نمی‌رود و بدین‌سان به این نام مشهور است»
همچنین رومن گریشمن معتقد است که نامه کرکس برگفته از نام قدیم کاشان "کار-کاسی" (به معنای شهر کاسی ها) برگفته شده است و کوه کرکس بلندترین کوه منطقه کاشان است.
با توجه به وجود یک اتاقک بر بلندای یکی از قله های این کوه، داستان دیگری هم بین مردم منطقه در مورد این نامگذاری نقل می گردد مبنی بر اینکه کرکس اهلی حاکم منطقه نطنز در اثر درگیری با ماری که قصد نیش زدن حاکم را داشت، می میرد. حاکم هم برای یادبود کرکس فداکار اتاقکی بر بلندای کوه ساخته و جسد کرکس را درآن دفن می کند.
۱. مسیر جنوبی: روستای کشه، متوسط زمان صعود بین ۵ تا ۷ ساعت (متداول‌ترین مسیر صعود)
۲. مسیر شرقی: روستای طامه، متوسط زمان صعود بین ۷ تا ۸ ساعت
۳. مسیر شمال شرقی: روستای اوره، متوسط زمان صعود ۶ ساعت
۴. مسیر شمال غربی: روستای بیدهند، متوسط زمان صعود ۶ ساعت
پرچم ایالات متحده آمریکا پرچم رسمی فدرال ایالات متحده آمریکا است. پرچم ایالات متحده آمریکا طی ۱۴۶ سال، ۲۷ بار تغییر کرده‌است.https://www.mapquest.com/travel/interesting-facts-about-the-united-states/
اینکه نخستین پرچم غیررسمی آمریکا را چه کسی یا چه کسانی ساخته، معلوم نیست. جان پل جونز، فرمانده سرشناس نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در جنگ استقلال آمریکا، یکی از کسانی بود که ادعا می‌کرد نخستین پرچم آمریکا با ۱۳ نوار شامل ۷ نوار قرمز و ۶ نوار سفید را در دسامبر ۱۷۷۵ بر روی کشتی خود برفراشته است.
طراح نخستین پرچم رسمی آمریکا نیز ناشناخته است. برخی تاریخ نویسان بر این باورند که فرانسیس هاپکینسون، نماینده کنگره ایالات متحده آمریکا از نیوجرسی، طراح آن بود. هاپکینسون، هنرمند و طراح گرافیک بود. او نخستین پرچم را برای نیروی دریایی ایالات متحده طراحی کرد. به نظر می‌آید او یک پرچم رسمی برای آمریکا، یکی برای نیروی دریایی، و احتمالاً یکی برای نیروی زمینی یا توپخانه نیروی زمینی طراحی کرده بود. با اینحال، نخستین طرح پرچم رسمی آمریکا به سال ۱۷۷۵ (میلادی) بر می‌گردد. این پرچم تا به امروز ۲۶ مرتبه تغییر و تحول پیدا کرده تا به شکل فعلی خود رسیده‌است.
در ۱۴ ژوئن ۱۷۷۷ دومین کنگره قاره‌ای که از گردهمایی رهبران مستعمرات سیزده‌گانه تشکیل شده بود، لایحه پرچم را تصویب کرده و مشخصات آن را تعیین کرد. علت انتخاب روز ۱۴ ژوئن به عنوان روز پرچم، به مناسبت بزرگداشت همین تصمیم کنگره قاره‌ای است.
این پرچم از ۱۳ باند سفید و قرمز تشکیل شده که خط‌های بالا و پایین حتماً باید قرمز باشند. ۱۳ باند نشانهٔ ۱۳ مستعمره‌ای است که نخستین‌بار علیه امپراتوری بریتانیا قیام کرده و منجر به استقلال آمریکا شدند. ۱۳ ستاره نشانه تشکیل ایالات متحده از این ۱۳ سرزمین بود. با گذر زمان و پیوستن سرزمین‌های دیگر به آمریکا به‌شمار ستاره‌های این پرچم، افزوده شد.
پرچم کنونی آمریکا ۵۰ ستاره دارد که نشان از ۵۰ ایالت این کشور است. پرچم کنونی آمریکا ۱۳ خط دارد که ۷ خط آن قرمز و ۶ خط آن سفید هستند. رنگ قرمز نشانه سرسختی و شجاعت، آبی نشانه هوشیاری، استقامت و عدالت، و سفید به نشانه پاکی و معصومیت است.
نخستین تلاش برای تدوین آداب و آیین نگه‌داری و حفظ جایگاه پرچم آمریکا به دهه ۱۹۲۰ (میلادی) بازمی‌گردد. در سال ۱۹۲۳ همایشی در واشینگتن، دی.سی. برگزار شد که بیش از ۶۰ گروه مختلف، چون سپاه تفنگ‌داران دریایی، کهنه‌سربازان بازنشسته، و حتی کوکلوس‌کلان‌ها در آن شرکت کردند. هریک از این گروه‌ها برای خود آیین و آدابی برای احترام به پرچم آمریکا وضع کرده بودند. در نتیجه این نشست، در سال ۱۹۴۲ قانون آیین پرچم آمریکا تصویب شد که به چگونگی از بین بردن محترمانه آن و جزئیات معیارهایی برای نیمه افراشته کردن پرچم را نشان می‌دهد. اما دربارهٔ شیوه تا کردن پرچم، توضیحی نمی‌دهد.
زیر پا گذاشتن قانون پرچم جرم نیست؛ زیرا این قانون، جنبه اجباری نداشته و این مقررات بیشتر با هدف محترم شمردن پرچم کارایی دارند.
چند بند مهم قانون پرچم آمریکا:
آتش زدن پرچم آمریکا بزه نیست؛ زیرا دیوان عالی ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۹۰ طی حکمی جرم دانستن آتش زدن پرچم آمریکا را در تضاد با قانون اساسی این کشور خواند؛ زیرا از دید این دیوان، آتش زدن پرچم نوعی ابراز عقیده از سوی معترضان است و برابر متمم یکم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا که مدافع آزادی بیان است نمی‌توان آن را غیرقانونی دانست.
در آیین‌نامه‌ای که برای نابودسازی پرچم آمریکا تدوین شده، یکی از محترمانه‌ترین راه‌های پایان دادن به پرچم‌های کهنه آمریکا سوزاندن آنها است.
بسیاری از مردم آمریکا جلوی خانه‌های خود پرچم آمریکا را نصب می‌کنند. این رسم به آغاز جنگ داخلی آمریکا بازمی‌گردد. در سال ۱۸۶۱، هنگامی‌که پرچم آمریکا از فراز قلعه سامتر در کارولینای جنوبی پایین کشیده شد، جنگ داخلی آمریکا عملاً آغاز شد. فردای صبح آن روز، خانه‌ها، مدارس و مغازه‌ها، در همه جای آمریکا پرچم این کشور را بالا بردند.
تنها چند نقطه در جهان وجود دارد که پرچم آمریکا به‌طور همیشگی برافراشته می‌شود. برخی از این اماکن بنابر قانون و برخی بنا به فرمان اجرایی رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، پرچم را همیشه افراشته نگه می‌دارند:
بر سر این که قانون پرچم آمریکا نیمه برافراشتن آن را برای چه کسانی و در چه مواقعی مجاز دانسته، بحث و اختلاف‌نظر وجود دارد. به‌طور کلی، پرچم تنها برای مرگ رئیس‌جمهور به مدت ۶۰ روز و برای مرگ معاون رئیس‌جمهور ۳۰ روز نیمه افراشته خواهد بود. با اینحال، شمار موارد دیگری که پرچم‌ها به احترام مرگ کسی نیمه افراشته شده، کم نیستند که یکی از نمونه‌های آن، مرگ جان مک‌کین است.
در آمریکا معمولاً به هنگام خاکسپاری سربازان و درجه‌داران آمریکایی کشته شده در میدان جنگ، چند سرباز با حرکت‌های دست و بدن و پا به چپ و راست چرخیدن، یک پرچم آمریکا را به شکل مثلثی که ستاره‌ها و بخش آبی پرچم روی آن دیده می‌شود را تا می‌کنند و تحویل بازماندگان نظامی کشته شده می‌دهند.
چند مورد از نقاطی در خارج از خاک آمریکا که پرچم آن برافراشته شده‌اند:
کاریا (کاری یا کاریه) سرزمینی است در جنوب غربی آسیای کوچک در کرانهٔ دریای اژه که از طرف باختر و جنوب محدود به دریا بوده. کاریا یکی از شهرب‌های (ساتراپی‌های) ده‌گانهٔ هخامنشیان در آسیای کوچک بوده و جنگجویان آن بخشی از سپاهیان ایران به‌شمار می‌رفتند.
باشندگان کاریا ابتدا در جزایر دریای اژه سکنی داشته و بواسطهٔ جنگ با یونانی‌ها به آسیای کوچک مهاجرت کردند. رود شاندر مرز این ایالت و لیدی را تشکیل داده و نواحی آن را آبیاری می‌کرده‌ است. باشندگان این ایالت در بازرگانی و صنعت و دانش رشد چشمگیری داشته‌اند.
برخی از نویسندگان نوشته‌اند که یکی از مردان کاریا به امر اردشیر دوم برادرش کوروش کوچک را که به امید به دست آوردن تاج و تخت به جنگ اردشیر دوم برخاسته بود زخم زد و اردشیر در پاداش یک خروس زرّین به او بخشید تا هنگامی که به جنگ می‌رود در پیشاپیش لشکریان بر سر نیزهٔ خود برافرازد. از این رو ایرانیان جنگجویان کاریا را که بر سر کلاهخودهای خویش نشان تاج خروس (یا پر خروس) داشتند خروسان می‌نامیدند.
معروف‌ترین ستون‌های زن‌پیکر ستون‌های نیایشگاه ارختئیون (Έρέχθειον) آتن است.
در معماری رنسانس و سده‌های ۱۸ و ۱۹ نیز این‌گونه ستون‌ها کاربرد زیادی داشته‌است.
ستون‌هایی که در آن پیکر مردانه تراشیده می‌شد معمولاً شکلی تناور و پهلوانی داشت و از این‌رو این‌گونه ستون‌ها را ستون پهلوان‌پیکر می‌نامند.
ویتروویوس، معمار و یکی از لشکریان رومی در کتاب خود می‌نویسد:
در جنگ یونانیان علیه ایرانیان، مردم کاریا (نزدیک اسپارت در لاکونیا) از ایران پشتیبانی کردند. زمانی که یونانی‌ها سرانجام از پیشرفت ایرانیان در خاک یونان جلوگیری کردند، به تنبیه کاریایی‌ها پرداختند. مردان کاریایی را کشتند و زنانشان را به بردگی بردند. مقرر شد که این زنان بایستی برای ابد باری به‌دوش بکشند. به عنوان نمادی از بارکشی ابدی زنان کاریایی، ستون‌های زن‌پیکر به معماری یونانی وارد شد.*Kerényi, Karl (1951) 1980. The Gods of the Greeks (Thames & Hudson)
در زمان اردشیر سوم، آرامگاه هالیکارناسوس در کاریه ساخته شد که در جهان قدیم شهرتی بسزا داشت و آن را یکی از عجایب هفت‌گانه جهان قدیم می‌دانستند و هنوز هم نشانی از آن شهرت باقی است. کاریه یکی از قسمت‌های آسیای صغیر، پادشاهانی داشت که تابع ایران بودند و خراج می‌دادند. در سلطنت اردشیر (۳۵۳ پیش از میلاد) پادشاه آن ماسول درگذشت. ماسول با خواهرش آرتمیس دوم ازدواج کرد.
این شهبانو پس از فوت شوهر خواست پیکر او را در جسم خود دفن کند و با این مقصود نعش او را آتش زده و خاکستر آن را در ظرفی ریخته همه روزه قسمتی از این خاکستر را در مشروبی خورد، تا دو سال پس از فوت شوهرش درگذشت. در مدت مزبور شهبانو برای شوهر خود مقبره‌ای در هالیکارناس پایتخت کاریه ساخت که از دید بنا و تزیینات یکی از عجائب هفت‌گانه جهان قدیم گردید و چون برای موزول یادشده، ساخته شده بود، آن را موزوله نامیدند (این لفظ اکنون هم در اروپا به آرامگاه اطلاق می‌شود). پس از فوت آرتمیس برادر او ایدریه که بالاتر ذکری از او شد، پادشاه کاریه گردید و با خواهر دیگر خود، آدا، ازدواج کرد. ایدریه پس از ۷ سال درگذشت و باز زنش به جای او نشست. داستان یادشده این نکته را تأیید می‌کند که شاهان هخامنشی به ترتیبات درونی ممالکی، که تابع آنان بودند، کاری نداشتند و هر کشور موافق قوانین و عادات خود اداره می‌شد.
کینشاسا پایتخت کشور جمهوری دموکراتیک کنگو است.
تا سال ۱۹۶۶ میلادی، لئوپولدویل نام پیشین کینشاسا بود.پاتریس لومومبا؛ نخست‌وزیری که در اسید حل شد، بی‌بی‌سی فارسی
بر اساس جدیدترین تحقیقات انجام گرفته توسط پژوهش‌گراندانشگاه آکسفورد و دانشگاه لون کینشاسا در دهه ۱۹۲۰ میلادی و در زمان مستعمره بودن، به دلیل شیوع تن فروشی، منشاء شیوع و پخش بیماری ایدز بوده‌است.منشاء ایدز: «در دهه ۱۹۲۰ از کینشاسا آمد»، بی‌بی‌سی فارسی
حکّاکی ایجاد طرح و نقش بر روی فلزات، کاشی، چوب و موارد دیگر است. این کار با ایجاد برجستگی و فرورفتگی با کمک ابزار فلزی که می‌تواند مغار پیچ گوشتی یا چاقو نیز باشد، انجام می‌شود.
یکی از روش‌های حکاکی استفاده از موم عسل جهت پوشش ضد اسید، قلم نی جهت طراحی، و اسید فلوریدریک جهت تثبیت طراحی می‌باشد به نحوی که با موم عسل مایع روی نگین را پوشانده بعد از سرد و جامد شدن موم با قلم نی که برعکس قطع خورده روی عقیق طراحی کرده سپس چند قطره اسید روی قسمت‌های طراحی شده قرار داده و با آب ولرم شسته حالا طراحی ثابتی روی عقیق داریم که می‌توان با ابزار و مته‌های حکاکی آن را عمیق کنیم. متأسفانه استفاده از دستگاه‌های حکاکی در حال حاضر ضربه سختی به هنر کهن حکاکی و هنرمندان این رشته زده‌است و روح هنری حکاکی را زیر سؤال برده‌است اما سرعت انجام حکاکی را بسیار افزایش می‌دهد و مزیتهای خاص خود را دارد اما از لحاظ هنری ارزش چندانی ندارد.
دستگاه‌های حکاک با بهره‌گیری از فناوری روز دنیا که به توسط مکانیسم حرکتی ریل. بیرینگ و استپر موتور، به قلم‌های قوی حکاکی از جنس تنگستن. کارباید که یکی از سخت‌ترین مواد به‌شمار می‌رود مجهّز شده‌اند. در نظر داشته باشید که این قلم می‌تواند با قلم از جنس سرامیک تعویض شود. فرامین حک از دو راه به مکانیسم اعمال می‌شود. راه اول به وسیله رایانه است که با وجود نرم‌افزار مخصوص دستگاه، توسط هر نرم‌افزار قابل اجرا در ویندوز قابل کنترل بوده و خروجی آن را مثل یک پلاتر حرفه‌ای حک می‌کند.
راه دوم از طریق خود دستگاه می‌باشد که حکهای ساده در حد حروف و اعداد به اضافه شماره سریال تولیدی دستگاه رامی‌تواند بدون نیاز به رایانه حک کند. حکاکی بر روی نگین را با وسایل گوناگونی انجام می‌دهند مانند فرز دندانپزشکی یا با استفاده از مته‌های حکاکی. از قدیمی‌ترین حرفه‌ها که ایرانیان نقش بسزایی در تکمیل آن داشته‌اند حکاکی روی نگین‌های انگشتر بوده‌است.
جواران از دهستان‌های شهرستان رابُر استان کرمان ایران است.
هنزا از دهستان‌های شهرستان رابراستان کرمان ایران است.
سیه‌بنوئیه، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان رابر در استان کرمان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۵۵۰۹نفر (۱۳۰۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
دهستان صوغان، یکی از دهستان‌های بخش صوغان شهرستان ارزوئیه در استان کرمان ایران است. مرکز این دهستان، روستای سرخان است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان صوغان برابر با ۲٬۲۴۱ نفر بوده‌است.
رنگرزی یا صبّاغی به فرایندی گفته می‌شود که در طی آن کالای نساجیکالای رنگرزی در تعریف به ماده‌ای می‌گویند که هدف فرایند رنگرزی است و عملیات رنگرزی جهت رنگ کردن آن انجام می‌گیرد. کالای رنگرزی یا به عبارتی کالای نساجی، به سه ظاهر مختلف می‌تواند وجود داشته باشد که عبارتند از الیاف، نخ، پارچه. مثل الیاف،Fibers نخ،Yarn پارچهFabric یا پوشاکClothes در محلولی که شامل مواد رنگزانام دیگر مواد رنگزا، رنگینه است.Dye و مواد شیمیایی می‌باشد، رنگ‌آمیزی گردد و مولکول‌های رنگ، با دوامی نسبی با مولکول‌های کالای نساجی، پیوند محکمی برقرار نمایند. به عبارت دیگر رنگرزی مهارتی‌است که طی آن مادهٔ رنگزا در درجهٔ حرارت هدایت شده و زمان مشخص، داخل الیاف یا کالای منسوج (بافته شده) نفوذ کرده و آن را رنگ می‌کند. در رنگرزی، مادهٔ رنگزا به‌طور کلی، به همه مواد طبیعی یا شیمیایی که قابلیت رنگرزی الیاف یا منسوجات را دارند گفته می‌شود. رنگ کالای رنگرزی شده نباید به آسانی در اثر شستشو یا در برابر نور از بین برود. رنگرزی و چاپ دو روش رنگ کردن پارچه هستند که تفاوت‌های اساسی با یکدیگر دارند. رنگرزی سنتی و رنگرزی صنعتی دو روش متداول رنگرزی می‌باشند. کاربری رنگرزی سنتی با نوین شدن صنعت نساجی، رفته رفته کاهش پیدا کرده‌است. از نقاشی‌های روی دیواره‌های مقبره‌های مصر باستان چنین استنتاج می‌شود که از بیش از ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد مصری‌ها حصیرهای رنگی می‌ساخته‌اند. رنگرزی در ایران سابقهٔ کهنی دارد. کارگاه قالی‌بافی شاهان هخامنشی در شهر سارد و نوشته‌هایی دربارهٔ قالی ارغوانی رنگ روی آرامگاه کوروش، گواه این مدعا است.
در فرایند رنگرزی چهار عامل نقش اصلی را بازی می‌کنند که عبارتند از: مواد رنگزا، کالای رنگرزی، مواد شیمیایی کمکی و ماشین‌های رنگرزی. مواد رنگزایی که در رنگرزی استفاده می‌شوند ممکن است منبع طبیعی یا مصنوعی داشته باشند. رنگرزی با چاپ کلاقه‌ای، گره‌ای و کاتازوم سه سبک مختلف رنگرزی از لحاظ نحوهٔ ایجاد نقوش گوناگون بر روی پارچه، می‌باشند.
در رنگرزی سنتی ابزاری نظیر ظرف (پاتیل)، دماسنج، همزن و ظروف شیشه‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین نمک‌های فلزی مثل انواع زاج، مواد قلیایی مثل آمونیاک و ماده اصلی یعنی آب که محیط رنگرزی را تشکیل می‌دهد، در فرایند رنگرزی سنتی کاربرد گسترده‌ای دارند.
ماشین‌های رنگرزی نخستین از وسایل بسیار ساده‌ای تشکیل می‌شدند ولی به مرور زمان پیشرفت‌های قابل ملاحظه‌ای در این صنعت به وجود آمد و برای رنگرزی، ماشین‌های مدرن و خودکار ساخته شدند.
رنگرزی شیوه‌های متفاوتی دارد که می‌توان از رنگرزی گره‌ای، کاتازوم و چاپ کلاقه‌ای نام برد. بررسی تأثیرات فرایند رنگرزی بر روی محیط زیست در همهٔ کشورها و کل کرهٔ زمین بسیار حائز اهمیت است. بسیاری از کشورهای در حال توسعه مقررات خاصی در زمینه نوع رنگ‌های مصرفی، روش‌های گوناگون آن و دفع پساب‌های حاصل، تدوین نکرده‌اند.
رنگرزی = رنگ + رَز + ی. «رز» ستاک حال (بن مضارع) مصدر «رَزیدن»جامه گه ازرق کنی، گاهی سیاهجامه خود دانی، تو مردم را مرز (اوحدی) یا «رَشتن»فرهنگ مصدر در زبان فارسی، انتشارات فرهنگستان زبان و ادب پارسی یا «رُشتن»لغت‌نامهٔ دهخدا به معنی رنگ کردن است. پس «رزی» اسم مصدر رشتن و رنگرزی به معنای رنگ‌آمیزی با رنگ و آغشتن به رنگ (نه چیز دیگر) است.
گیاهانی که دارای مواد و مایعات رنگین هستند، نقطه آغازی بهره‌مندی از این گیاهان برای انسان می‌باشد. انسان در ابتدا از مواد رنگین برای خود آرایی خود استفاده می‌کردند. این کار در ابتدا توسط مردان انجام شد. هدف از این کار جلب توجه زنان و دور شدن دشمنان، بوده‌است. این روش در بین مردمان آفریقایی و قبیله‌های بومی استرالیا وجود دارد. پس از سال‌ها با شناخت و روش‌های تهیه الیاف، از آن برای رنگرزی بهره بردند.
بیش از ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد در چین، رنگرزی انجام می‌شده‌است، گرچه دلیل قاطعی در دست نیست. قدیمی‌ترین اسناد از مذهب هندو که در رابطه با رنگرزی‌است، متعلق به ۲۵۰۰ سال پیش از میلاد است. در آن زمان رنگرزها کالای ابریشمیsilk و پارچهfabric‌های طلایی زربافت خود را به رنگ‌های گوناگون رنگرزی می‌کردند. از این اسناد تاریخی می‌توان نتیجه گرفت که رنگرزی در آن هنگام یک کار معمول و متداول بوده‌است. عقیده بر این است که این پیشه و صنعت از ایران به مصر منتقل شده‌است.
از نقاشیهای روی دیواره‌های گورهاها چنین برمی‌آید می‌شود که از بیش از ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد مصری‌ها حصیرهای رنگی می‌ساخته‌اند و آن‌ها را روی دیوارهایشان آویزان می‌کرده‌اند. بوته رنگرزها،Carthamus tinctorius که بدون شک امروزه به عنوان گلرنگ شناخته شده در آن دوره برای ایجاد رنگ‌های قرمز و زرد بر روی کالای نساجی به کار می‌رفته‌است. پیرامون ۱۴۵۰ سال پیش از میلاد مصری‌ها به‌طور شگفت‌آوری کالای نساجی را با ساختار ظریفی می‌ساختند و قادر بودند آن‌ها را با رنگ‌های گوناگون رنگرزی کنند.
از دیگر مواد رنگزای طبیعی که طی دوره‌های بعد از آن در رنگرزی استفاده شده‌است ارغوانی صوریTyrian Purple بود که برای رنگرزی شنل سزارها به کار می‌رفت. این مادهٔ رنگزا بسیار کمیاب بود و از نوعی حلزون دریاییsea snail به دست می‌آمده‌است.
مقدار زیادی از دانش رنگرزی قدیمی پژوهشگران مرهون نوشته‌های پلینیPliny می‌باشد، پلینی تعداد زیادی از روش‌های رنگرزی استفاده شده در دوران خودش را به نگارش درآورد. در بمبئی واقع در هندوستان در اثر حفاری، یک کارگاه رنگرزی کشف گردید؛ در این کارگاه مشاهده شد که دیوارهای آن را با یک رشته نقاشی‌های دیواری مختلف تزئین نموده بودند و جالب توجه‌است که یکی از این تصویرها، سیاره تیر (عطارد) بود که کیف پولی را حمل می‌کرد و این به عنوان نمادی بود که در آن روزگاران رنگرزی دادوستدی سودآور به‌شمار می‌آمده‌است. تا اواسط قرن نوزدهم، تمامی مواد رنگزا از منابع طبیعی به دست می‌آمد. در هندوستان، از نیل استخراج شده از گیاه نیلIndigofera Tinctoria و همچنین از آلیزارینAlizarin به‌عنوان مادهٔ رنگزا استفاده می‌کردند. در آن زمان رنگرزها، گل‌هایی را که دارای مواد رنگی بودند با پودر تالکTalcum Powder مخلوط کرده و در تهیه مواد آرایشی قرمز رنگ مورد استفاده قرار می‌دادند. اکثر مواد رنگزایی که ریشه طبیعی داشته و در قرون وسطی به کار می‌رفتند، قادر نبودند به تنهایی رنگ با ثباتی را بر روی کالای نساجی ایجاد کنند، به این خاطر الیاف را با مواد رنگزا همراه با اکسیدهای فلزیOxid از قبیل اکسید آلومینیوم،Aluminium oxide آهن و قلع که به آن‌ها دندانهدندانه‌ها موادی هستند که برای تثبیت و رنگ‌پذیری بیشتر الیاف استفاده می‌شوند. روش عمل آن‌ها به اینصورت است که با به وجود آوردن منافذی در سطح الیاف باعث نفوذ بیشتر رنگ به الیاف می‌شوند و به‌طور کلی برای جذب بیشتر رنگها و تثبیت آن‌ها از دندانه‌ها باید استفاده کنیم چون حتّی رنگ‌های طبیعی بدون استفاده از دندانه‌ها جذب الیاف نشده و رنگرزی الیاف با این رنگ‌ها بدون استفاده از دندانه‌ها از ثبات کافی برخوردار نخواهد بود، در نهایت دندانه‌ها جذب بیشتر و بهتر رنگها را فراهم می‌کنند. می‌گویند، رنگرزی می‌کردند؛ و بدین ترتیب ثبات رنگ روی کالا افزایش می‌یافت. یکی از متداول‌ترین مواد رنگزای طبیعی دندانه‌ای که در آن زمان مورد مصرف قرار می‌گرفت، آلیزارین بود که از ریشه گیاه روناسRubia به دست می‌آمد. این ماده به مقدار وسیعی در اروپا، ایران و هندوستان کشت می‌شد. این ماده در رنگرزی به همراه اکسید آلومینیومAluminium oxide و اکسید آهنIron oxide به‌کاررفته و از آن به ترتیب برای کسب رنگ‌های قرمز و ارغوانی مایل به بنفش استفاده می‌کردند. همچنین برای حصول رنگ‌های شکلاتی از مخلوطی از دندانه‌های اکسید آلومینیوم و اکسید آهن استفاده می‌کردند. یکی دیگر از مواد رنگزای طبیعی که کاربرد خیلی زیادی داشت، ماده رنگزای استخراج شده از درخت بَقَم بود و به مقدار زیاد در رنگرزی با دندانه اکسید کرومChromium oxide برای ایجاد رنگ‌های سیاه مورد استفاده قرار می‌گرفت. قرمزدانه، ماده رنگزایی بود که از یک نوع حشره به دست می‌آمد، و در رنگرزی با دندانه آلومینیوم، رنگ قرمز سیر (لاکی) روی کالا ایجاد می‌کرد. این ماده رنگزا تا سال‌های اخیر برای رنگرزی لباس‌های ویژه افسران گارد در جشن‌ها، به کار برده می‌شد. تا سال ۱۳۷۱ میلادی که رنگرزها صنف مستقل خود را در فلورانس تشکیل دادند اما اطلاعات دیگری در مورد آن‌ها در دست نیست. این اتحادیه عمر کوتاهی داشت و در سال ۱۳۸۲ منحل شد، ولی بعد از آن، به‌زودی اتحادیه‌های رنگرزان در سراسر کشورهای اروپایی تشکیل شد. در لندن نخستین منشور رنگرزها به نام ورشیپفال کمپانی آو دایرزWorshipful Company of Dyers به سال ۱۴۷۱ میلادی به‌وجود آمد.
تا اواسط قرن نوزدهم، تمامی مواد رنگرزی از منابع طبیعی به دست می‌آمدند. کتابی در مورد رنگرزی و چاپ چلوارCalico توسط پارنلParnell در سال ۱۸۴۴ میلادی نوشته شده و آمار خوبی دربارهٔ مواد رنگرزی طبیعی که قبل از تولید مواد رنگرزی مصنوعی مورد استفاده قرار می‌گرفتند، داده‌است.
در انگلستان، فرانسه و آلمان، گیاهی به نام ایساتیس کشت می‌شده‌است، از این گیاه ماده فعالی به نام ایندیگوتینIndigotin oxide استخراج می‌شد که در رنگرزی جهت به دست آوردن رنگ آبی استفاده می‌شد. سال ۱۸۵۶ پرکلین ماده رنگرزی مفیدی به نام ماوینMauvein تولید کند. در سال ۱۸۵۸ شیمی‌دانی به نام ورگوئینVerguin ماده‌ای رنگزا به نام فیوشینFuchsine را تولید نمود. در سال ۱۸۶۳ لایت فوتLightfoot برای نخستین بار، روش رنگرزی موفقی با رنگ سیاه بر اساس اکسیداسیون آنیلین که روی پنبه آغشته شده بود کشف کرد. وی در این فرایند محصولی تولید کرد که به نام آنیلین سیاه شناخته شد. از قرون وسطی تا زمان حال تولید مواد رنگزا با گسترش چشمگیری مواجه بوده‌است، امروزه کارخانه‌های زیادی در زمینه تولید مواد رنگزا که ماده اساسی رنگرزی‌است، فعال بوده‌اند.
رنگرزی در ایران سابقهٔ دیرینه‌ای دارد. پیش از اسلام، به خصوص شواهدی همچون اشارهٔ گزنفون مورخ یونانی، به کارگاه قالی بافی شاهان هخامنشی در شهر سارد مربوط به ۴۰۰ سال قبل از میلاد و نوشته‌هایی دربارهٔ قالی ارغوانی رنگ، روی قبر کوروش و کهن‌ترین اثر دارای گره ایران، که تا به حال نخستین نمونه قالی ایران محسوب شده و توسط پروفسور رودنگر در مغولستان در ناحیه‌ای به نام پازیریک کشف شده‌است، وجود هنر قالی بافی و به پیرو آن صنعت رنگرزی را از آغاز تاریخ ایران باستان به صورت هنری ارزنده و تکامل یافته در منطقه قطعی می‌سازد. در حاشیهٔ فرش پازیریک، نقش تعداد زیادی اسب به چشم می‌خورد و در بافت آن از رنگ‌های سبز، آبی، قرمز و زرد استفاده شده‌است. با بررسی نقوش و همچنین طریقهٔ بافت آن معلوم می‌شود که دست کم سنت هزار ساله‌ای لازم است تا چنین فنون پیچیده‌ای شکل گیرد.
در دوره ساسانی رنگرزان از احترام خاصی برخوردار بوده‌اند. کشف نمونه‌هایی از پارچه‌های دوره ساسانی که شاهکارهایی از ذوق و ظرافت و هنر طراحی و رنگرزی به حساب می‌آید ناشی از وجود صنایع پیشرفته رنگرزی و نساجی و بی تردید بافت فرش است که اعتبار آن را به اوج می‌رساند. از نمونه‌های فرش ساسانی فرش بهارستان یا بهارخسرو می‌باشد که علاوه بر استفاده از سنگ‌ها و جواهرات و تزئینات گران‌ب‌ها و بی‌نظیر، استفاده از رنگ‌های زیبایی که تمام فصول سال را به نحو شگفت‌انگیزی در مقابل نگاه بیننده قرار داده‌است.
شیوهٔ ساسانیان در به‌کارگیری رنگ‌ها با شیوهٔ بیزانسی تفاوت داشته و تنها رنگ‌های به کار رفته یکی‌است ولی رنگ‌های ساسانی دارای درخشش کمتر و معتدل‌تر است و هنرمندانه‌تر تقسیم شده و با در نظر گرفتن نقش انتخاب شده‌اند. در دوران آل بویه و سپس سلجوقیان به وجود کارگاه‌های رنگرزی که به صورت صنفی و تولیدی در بسیاری شهرهای ایران نظیر یزد، کاشان و اصفهان اشاره شده‌است. در این کارگاه‌ها علاوه بر بافندگان، رنگرزان نیز به‌طور دائم حضور داشتند و تجربه و مهارت و ذوق خود را در این رنگرزخانه‌ها به‌کار می‌گرفتند. شهرت ایرانیان در رنگسازی و دریافت ارزش رنگ‌ها به‌خصوص در زمینه‌های مربوط به کتاب‌سازی و مینیاتور نیز به مرزی رسیده بود که با گسترش مکتب هنری برجسته‌ای نظیر مکتب هرات، ایرانیان به عنوان استادان رنگ شناخته می‌شدند. با شروع حکومت سلاجقه در ایران تمامی فنون و به خصوص رنگرزی و قالی بافی نیز به خاطر عشایر ترک در سراسر کشورهای اسلامی اهمیت فراوان پیدا کرد. یک نمونه از بافته‌های دوره سلجوقی که در موزه متروپولیتن نیویورک موجود است دارای اشکال توریقی —به معنی برگ دادن درخت— به رنگ پرتغالی و قهوه‌ای، و قطعه‌ای دیگر به رنگ سبز و سفید است. رنگ‌های فرش با استفاده از گیاهان و به کمک مهارت استادکاران رنگرز به حد و دامنه‌ای رسید که به تدریج دیگر هنرها و صنایع دستی را در سایه قرار داد. روناس، نیل، اسپرک، پوست گردو، پوست انار و زعفران و سایر رنگ‌های گیاهی که از صدها سال پیش بشر شناخته بود به دست هنرمندان رنگرز ایرانی جلوه‌ای یافت که در هیچ کجای دیگر از جهان تقلید شدنی نبود. دوران صفویه اوج ترقی صنایع رنگرزی و قالی بافی‌است؛ خوشبختانه آثار زیادی از آن زینت بخش موزه‌های دنیاست که شیوه رنگ آمیزی ملایم و بی‌نظیر در قطعات به دست آمده به چشم می‌خورد. رنگ‌های متعددی که در بافت قالی‌ها بکار رفته‌است که عبارتند از: قرمز سیر، آبی، سبز، زرد کمرنگ و نارنجی؛ که این رنگ‌ها تقریباً معادل رنگ‌هایی هستند که امروزه در رنگرزی سنتی ایران از آن‌ها استفاده می‌شود و نشانهٔ بارز قدمت صنعت رنگرزی در ایران است. رنگرزان به کمک خلاقیت خود، ته رنگ‌هایی به وجود می‌آوردند که با یکدیگر تفاوت جزئی داشتند. مثلاً در ترکیب رنگ‌ها، بنفش مخلوط با سرخ را برای ساختن رنگی مانند شاه‌توتی که درخشش شگرفی داشت یا با مخلوط بیشتری از زرد تند آن‌ها را به رنگ سرخ خرمالویی درمی آوردند. صنعت رنگرزی ایران در اواخر دوران صفویه، هم‌زمان با رشد رنگرزی مدرن در اروپا عظمت و اهمیت خود را تا حدی از دست داد. در دورهٔ پهلوی کاربرد رنگ‌های شیمیایی خارجی نسبت به رنگ‌های طبیعی افزایش چشمگیری پیدا کرد.
در فرایند رنگرزی چهار عامل نقش اصلی را بازی می‌کنند، که عبارتند از: مواد رنگزا، کالای رنگرزی، مواد شیمیایی کمکی و ماشین‌های رنگرزی
استفاده از رنگ در کالاهای نساجی و تزئینی به دلیل زیبایی و تأثیر آن در روح انسان از زمان‌های خیلی قدیم معمول و متداول بوده‌است. پیشرفت‌های زیادی از دیرباز در کار رنگرزی و تولید مواد رنگزا به وجود آمده‌است، به‌طوری‌که امروزه این صنعت با استفاده از جدیدترین فنون رنگرزی و به‌کارگیری انواع مختلف مواد رنگزا توانسته‌است مطلوب‌ترین کالاهای رنگرزی شده را در فام‌های متعدد به بازار عرضه نماید. مواد رنگزای استفاده شده در فرایند رنگرزی به دو روش طبقه‌بندی می‌شوند که یکی از آن‌ها طبقه‌بندی بر اساس ساختار شیمیایی و دیگری طبقه‌بندی بر اساس نوع کاربرد می‌باشد. از لحاظ طبقه‌بندی بر اساس ساختار شیمیایی مواد رنگزا به گروه‌های رنگدانه‌ها (پیگمنت‌ها)، مواد رنگزای اسیدی، مواد رنگزای آزو،Azo dyes مواد رنگزای آنتراکینون،Anthraquinone dyes مواد رنگزای خمی، مواد رنگزای ایندیگو،indigo dyes مواد رنگزای آریل کربونیوم، مواد رنگزای پلی متین، مواد رنگزای متالوسیانین، مواد رنگزای نیترو و مواد رنگزای نیتروزو و مواد رنگزای متفرقه تقسیم‌بندی می‌گردند. مواد رنگزا از لحاظ نوع کاربرد به چهار گروه مواد رنگزای گروه اول، مواد رنگزای گروه دوم، مواد رنگزای طبیعی و درخشان‌کننده‌های فلورسنتی تقسیم می‌شوند. مواد رنگزای طبیعی ریشهٔ طبیعی داشته و با توجه به منبع استخراج آن‌ها در سه گروه زیر می‌توانند تقسیم‌بندی شوند:
کالای رنگرزی در تعریف به ماده‌ای می‌گویند که هدف فرایند رنگرزی‌است و عملیات رنگرزی جهت رنگ‌کردن آن انجام می‌گیرد. کالای رنگرزی یا به عبارتی کالای نساجی، به سه ظاهر مختلف می‌تواند وجود داشته باشد که عبارتند از الیاف، نخ، پارچه.
فرایند رنگرزی برای هر سه شکل الیاف، نخ و پارچه انجام می‌گردد. در مهندسی نساجی، الیاف به دو گروه الیاف آب دوست و الیاف آب گریز تقسیم می‌شوند، الیاف آب دوست به دو زیرگروه الیاف سلولزی یا گیاهی (مثل: پنبه، کتان) و الیاف پروتئینی یا حیوانی (مثل: مو، پشم و ابریشم) طبقه‌بندی می‌شوند، الیاف آب گریز یا الیاف مصنوعی نیز به سه زیرگروه استات‌ها، آکریلیک‌ها و نایلونها رده‌بندی می‌شوند.
مواد کمکی به موادی گفته می‌شود که در فرایند رنگرزی نقش کلیدی را بازی کرده و بدون آن‌ها رنگرزی به صورتی نا تمام انجام می‌گردد و کالای رنگرزی با کیفیت نامطلوب رنگرزی می‌شود. در جدول زیر به تعدادی از مواد کمکی اشاره شده‌است. کیفیت مواد شیمیایی کمکی و ماده رنگزای مورد استفاده در رنگرزی بسیار حائز اهمیت است؛ به‌کارگیری مواد نامطلوب و درجه دوم، نتیجهٔ مطلوبی را در برنخواهد داشت.
مواد کمکی در برخی الیاف مثل پشم در پیش از رنگرزی (شستشو و آماده‌سازی) نیز استفاده می‌شوند، مثلاً برای رنگرزی نخ‌های پشمی در ایران ابتدا آن را با نمک‌های قلع، آلومینیوم و مس شستشو و آماده‌سازی می‌کنند.
نقاشی رنگی بر روی دیوارها، ۹ تا ۱۵ هزار سال قبل از میلاد در اسپانیا مشاهده شده‌است. این نقاشی‌ها به‌وسیلهٔ رنگدانه‌های غیرآلی انجام شده و توانسته‌اند برای مدت بسیار طولانی دوام آورند. لباس‌های رنگی در همه فرهنگ‌های گذشته تولید شده‌اند، ولی به دلیل کمی پایداری رنگ آن‌ها. نمونه‌های بسیار قدیمی کالاهای نساجی رنگرزی شده با مواد رنگزای طبیعی کمیاب است. با توجه به نوع آب و هوا، انواع گیاهان جهت تولید رنگ‌های متنوع در رنگرزی استفاده می‌شوند، به علاوه از پس مانده‌های گیاهی نیز به‌عنوان منبع مهم و منشأ طبیعی استفاده می‌شود که مورد دوم در اغلب منابع و مقالات علمی به دست فراموشی سپرده شده‌است. تا پایان قرن نوزدهم میلادی رنگزاهای طبیعی منبع اصلی رنگ برای رنگرزی کالاهای نساجی بوده‌اند.
پژوهش‌های باستان شناسی مؤید آن است که ایرانیان در رنگرزی مانند سایر اقوام و ملل قدیم بسیار با تجربه بوده و مواد رنگزایی که در منسوجات خود به کار می‌برده‌اند، بسیار با ثبات و چشمگیر بوده‌است. برای سال‌های متمادی مواد رنگزای طبیعی یکی از اقلام صادراتی ایران بوده‌است. در اواخر دوره قاجاریه کارگاه‌های متعدد رنگرزی در جوار کارگاه‌های قالی بافی فعالیت پررونقی داشتند. در این کارگاه‌ها فراورده‌های گیاهانی از قبیل روناس، اسپرک، پوست گردو و انار را به مصرف می‌رسانیدند و تجار صادرکننده نیز مواد رنگزای گیاهی مازاد بر مصرف داخلی را که در کارگاه‌های تولید رنگ بسته‌بندی شده بود را به خارج صادر می‌کردند. رنگین نمودن الیاف یا پارچههای ابریشمی، پشمی، کرک، و پنبه از طریق روش‌های قدیمی و کاملاً سنتی و با استفاده از مواد طبیعی که منشأ گیاهی یا حیوانی دارند را رنگرزی سنتی می‌گویند. رنگرزی سنتی با وجود تفاوت‌هایی که در مناطق مختلف وجود دارد، دارای فرمول مشخصی‌است. ابریشم یا پشمی که با مواد گیاهی رنگرزی می‌شود دارای نوعی جذابیت و زیبایی‌است که به مرور زمان و در اثر استفاده و قرارگرفتن در معرض نور و مواد قلیایی و... نه تنها از ارزش آن کاسته نمی‌شود، بلکه به ثبات و درخشندگی آن نیز افزوده می‌شود. علاوه بر این، رنگ‌های سنتی (گیاهی و حیوانی) حاصل تجربهٔ صدها سالهٔ مردمان سرزمینی‌است که همواره با اقتباس از طبیعت به زندگی خود رنگ بخشیده‌اند، به این سبب از ارزش معنوی و مادی بسیاری برخوردار هستند. حداقل تا یک قرن پیش که رنگینه‌های شیمیایی ناشناخته بودند، الیاف مورد استفاده در نساجی به‌طور سنتی رنگرزی می‌شدند. در ایران بیش از صد نوع رنگینه گیاهی به ثبت رسیده که از نظر ثبات از درجات مختلفی برخوردار است و بعضی از آن‌ها دارای ثبات کمی بوده و برای عوض کردن شید رنگ‌های دیگر استفاده می‌شوند. رنگرزی سنتی، با وجود تفاوت‌هایی که در مناطق مختلف وجود دارد، دارای فرمول مشخصی‌است. ابریشم یا پشمی که با مواد گیاهی رنگرزی می‌شود دارای جذابیت و زیبایی خاصی‌است که به مرور زمان و در اثر استفاده و قرارگرفتن در معرض نور و مواد قلیایی و... نه تنها از ارزش آن کاسته نمی‌شود بلکه به ثبات و درخشندگی آن نیز افزوده می‌شود.
کارگاه‌های رنگرزی سنتی اشکال متفاوتی دارند و معمولاً یک ردیف پاتیل (خم رنگرزی) در دیوار کارگاه تعبیه‌شده که بسته به نوع رنگ کاربردی، پاتیل‌ها از چدن یا مس ساخته شده و زیر هر کدام اجاقی قرار می‌دهند. ابتدا با فروبردن الیاف در محلول قلیاب و آب گرم چربی طبیعی الیاف پشمی را می‌گیرند که به آن قلیاب کردن می‌گویند. کلاف‌های پشم قلیاب شده را به خمرهٔ رنگ برده و آن را می‌جوشانند و بسته به تیرگی و روشنی رنگ مدت زمان جوشاندن را تنظیم می‌کنند. در تمام مدت الیاف را با چوب، زیر آب می‌گردانند. میلهٔ چوبی محکمی درون دیوار بالای خمره‌ها قرار دارد که کلاف‌ها را روی این میله آویزان می‌کنند تا آب آن بچکد و الیاف هوا بخورد، از آنجا کلاف‌ها را به حیاط می‌برند و روی تیرهای ضخیم آویزان می‌کنند تا خشک شود.
رنگ‌های طبیعی به دو دسته تقسیم شده‌اند: دستهٔ اول دسته‌ای که بدون وجود دندانه اساساً جذب پشم نشده یا مقدار جذب آن‌ها بسیار ناچیز می‌باشد؛ و دسته دوم آن‌هایی هستند که رنگ جذب الیاف می‌گردد اما ثبات آن بسیار کم می‌باشد. دسته‌ای از گیاهان دارای رنگینه‌هایی با ثبات عالی و متوسط هستند و در رنگرزی سنتی نقش مؤثری دارند. روناس، اسپرک، نیل، گل بابونه، برگ انگور عسگری، چغندر، پوست پیاز، برگ درخت توت، وسمه، گل رنگ، گل جعفری، برگ انجیر، پوست انار، بلوط، پوست گردو، هلیله، سماق، زعفران، جا شیر و غیره از گیاهانی هستند که در ایران یافت شده و از مواد رنگزای آن‌ها در رنگرزی استفاده می‌شده‌است.
روناس یا روغناس گیاهی است که در بیشتر نواحی به صورت خود رو می‌روید ولی در سال‌های اخیر در کرمان، یزد و مازندران کشت می‌شود. ریشه آن کلفت، گوشتی و به رنگ سرخ می‌باشد. نام ماده رنگی آن آلیزارین است. بهترین محل رویش این گیاه زمین‌های کویری و آفتاب گرم مناطق یزد و انارک و کرمان است. این گیاه بومی از گذشته‌های دور در پارچه و لباس و فرش و حتی بعضاً برای رنگ آمیزی مواد خوراکی کاربرد داشته‌است. ماده رنگزای این گیاه در ریشه آن و پوست خارجی و مغز میانی گیاه است. ریشه روناس گاه تا دومتر در خاک فرو می‌رود. هنگام جوانی گیاه ماده رنگ در ریشه گیاه روشن تر و در ریشه‌های کهن تیره تر است؛ کهنه یا تازه بودن روناس را از طعم آن (بوته جوان شیرین تر و بوته‌های کهنه تلخ تر است) می‌توان تشخیص داد. ارزش رنگی روناس بین سال‌های ۳تا۷ سالگی آن است و از سال نهم به بعد گیاه ارزش رنگی ندارد. برگ و ساقه روناس برای علوفه دام مصرف دارد. ماده رنگی این گیاه شامل چد ترکیب رنگی به نام‌های آلیزارین (قرمز آجری) و پورپورین (ارغوانی) و روبیادین (بنفش مایل به قرمز) است که بر حسب نوع رشد گیاه بر کیفیت رنگ اثر می‌گذارد. عمل آوردن روناس به این صورت است که ریشه روناس را روزهای آخر پاییز از خاک بیرون آورده شده‌است خشک می‌کنند. رنگ رزان خامه قالی این عمل را با قرار دادن روناس در سایه انجام می‌دادند. سپس روناس خشک شده را به مقداری که بر حسب وزن نخ نیاز است می‌سایند و گاه آن را می‌جوشانند تا ماده رنگی از ریشه جدا و خوب حل شود، سپس تفاله‌ها را از آن محلول جدا می‌کنند. گاه نیز برای جدا کردن قسمت رنگ دار ریشه خرد شده را با روغن چرب می‌کنند و در اثر این عمل پوسته خارجی خرد می‌شود و می‌ریزد. برای بدست آوردن گل روناس (گرد روناس) ریشه روناس را می‌سایند و تبدیل به گرد می‌کنند و سپس با بیست برابر آن آب سرد و سه درصد اسید سولفوریک مدت دو ساعت به هم می‌زنند تا محلول اسید در آن نفوذ کند. آن وقت از پارچه می‌گذرانند. چند بار با محلول رقیق کربنات سدیم و سپس با آب می‌شویند تا اسید آن از بین برود. روناس را در این حال خشک می‌کنند و می‌سایند و تبدیل به گرد می‌کنند که این گرد را گل روناس می‌نامند و معادل ۴۵ تا ۵۰ درصد ریشه روناس است.
روناس قابلیت رنگی بسیار انعطاف‌پذیر دارد و در ترکیب با دندانه‌های مختلف و رنگ‌های دیگر نظیر پوست گردو و نیل رنگ‌های بسیار زیبایی از نخودی و نارنجی روشن و قرمز تا رنگ‌های ترکیبی نظیر قهوه‌ای و بنفش و سبز یشمی و سرمه‌ای به دست می‌دهد. علاوه بر رنگ لاکی که یکی از مشهورترین رنگ‌های فرش دست باف است سرمه‌ای پر طاووسی نیز حاصل استفاده از روناس در رنگ رزی با نیل است.
میزان حلالیت مواد رنگی موجود در گیاه روناس در آب بسیار کم و شاید کمتر از ۱۰٪ است، لذا پساب حاصل از رنگرزی این گیاه رنگی بوده و می‌توان عملیات رنگرزی با پساب را تا چندین مرحله تکرار کرد و شیدهای رنگی روشن‌تری حاصل نمود. روناس در واقع مادهٔ رنگزای روناس ترکیبی‌است به نام آلیزارین که در ریشه آن قرار گرفته‌است. با کم و زیاد کردن درصد دندانه و نوع آن، از این ماده شیدهای قرمز به دست می‌آید.
این گیاه به صورت خود رو می‌روید و گل‌های اسپرک بیشترین رنگ و ریشه آن کمترین ماده رنگی را دارا می‌باشد.
نیل طبیعی که از قرن‌ها پیش در جهان شناخته شده‌است و از بوته‌ای به نام نیل بدست می‌آید. بهترین نوع آن متعلق به هندوستان است و د ر گذشته جنوب غربی ایران و کرمان نیز کشت می‌شده. نیل در روی پنبه رنگ‌های آبی عمیق و تیره‌ای ایجاد می‌کند ولی نیل به لحاظ محیط قلیایی آرام خویش قادر به رنگرزی الیاف پشم نیز است. نیل تازه چیده شده سبز رنگ است که در مقابل هوا اکسیده و به سبز تبدیل می‌شود. بعدها با تحقیقات وسیعی که در زمینه رنگ‌های صنعتی انجام گرفت نیل صنعتی ساخته شد که رنگ خمی است و به رغم دشواری و پیچیدگی شرایط رنگرزی و به علت رنگ بسیار زیبای سرمه‌ای و ثبات بسیار بالا استفاده از آن رواج بسیار دارد. خانواده رنگ‌های خمی دو گروه انتراکینونبرای رنگرزی پنبه و الیاف سلولزی و رنگ‌های ایندیگو ئیدی(نیل) برای رنگرزی پشم و الیاف پروتئینی به کار می‌رود. رنگ نیل یکی از رنگ‌های اصلی برای تهیه آبی و سبز است.
ماده رنگزای موجود در پوست گردو ترکیبی‌است به نام جاگلون که با آن انواع شیدهای قهوه‌ای روشن تا مشکی و خاکستری را می‌توان ایجاد نمود. تنوع این رنگ‌ها بستگی به استفاده از دندانه‌ها و مواد کمکی افزوده شده دارد. از گیاه سماق نیز برای تهیهٔ رنگ‌های قهوه‌ای استفاده زیادی می‌شود.
به علت آنکه کل بدن حشره قرمز دانه رنگ است به سهولت پودر می‌شود یا به صورت خمیر یا لاک استفاده می‌شود. در آب سرد به میزان کم و در آب گرم به میزان بیشتری حل می‌شود. بازده رنگرزی با قرمز دانه بسیار بالاست. قرمز دانه در مقابل ترکیبات فلزی تغییرات رنگی بسیار جالبی از صورتی روشن تا ارغوانی و بنفش تیره از خود نشان می‌دهد. این زمان به خاطر بهای گران قرمز دانه کاربرد آن در رنگرزی کم شده‌است ولی ارزش بسیار بالای فرش‌هایی که در گذشته با قرمز دانه رنگ شده‌است احیای مجدد استفاده از این رنگ را توجیه پذیر می‌سازد.
از برگ مو رنگ زرد بدست می‌آید. لکن از مواد اولیه برای بدست آوردن رنگ‌های چمنی، سبز سیر و زرد لیمویی نیز می‌باشد.
این گیاه در قائنات، تربت، کاشمر و اصطهبانات کشت می‌شود و از آن رنگ زرد بدست می‌آید لکن به جهت گرانی این ماده کمتر در رنگرزی استفاده می‌شود.
مواد رنگزای مصنوعی را به‌طور کلی بر پایه خواص آن‌ها و ساختمان شیمیایی مواد طبقه‌بندی می‌کنند. شیوهٔ دیگر دسته‌بندی رنگ‌ها بر اساس روش استفاده آن‌ها در رنگرزی می‌باشد. اسلوب و تکنیک رنگرزی به ساختمان، طبیعت الیاف یا کالای مورد رنگرزی وابستگی دارد. به عبارت دیگر رنگرزی پشم و ابریشم و دیگر الیاف به دست آمده از حیوانات با رنگرزی پنبه و الیاف به دست آمده از گیاهان تفاوت دارد. در رنگرزی همواره ساختمان شیمیایی الیاف مشخص‌کننده نوع رنگ مورد نیاز و تکنیک رنگرزی می‌باشد. به عنوان نمونه الیاف طبیعی-حیوانی مثل ابریشم و پشم از پروتئین تشکیل شده‌اند و دارای گروه‌های اسیدی و بازی می‌باشند. این گروه‌ها نقاطی هستند که در آن‌ها مولکول رنگ خود را به الیاف وصل می‌کند، بنابراین برای رنگرزی این گونه الیاف باید از رنگ‌هایی که دارای بنیان اسیدی و بازی هستند استفاده کرد.
پنبه یک کربوهیدرات می‌باشد و تنها دارای پیوندهای خنثی از نوع اتری و گروه‌های هیدروکسیل است. در این نقاط پیوندهای هیدروژنی بین الیاف و رنگ برقرار می‌شود. پس باید از رنگ‌های متناسب با ویژگی‌های الیاف پنبه‌ای بهره برد. متصل‌کردن رنگ به الیاف مصنوعی و سنتزی مانند پلی اولفین‌ها و هیدروکربن‌ها که کاملاً عاری از گروه‌های قطبی هستند، تکنیک و روش دیگری را می‌طلبد.آلیزارین یا جوهر روناس با نام علمی ۱، ۲-دی‌هیدروکسی‌آنتراکینون ماده‌ای به رنگ سرخ است که برای رنگرزی به رنگ روناسی از آن بهره‌برداری می‌شود. در سال ۱۸۶۹ جوهر روناس نخستین رنگیزه طبیعی بود که به‌طور سنتتیک از آن الگوبرداری شد.
این گروه از رنگ‌ها دارای گروه‌ها و عوامل قطبی مانند عوامل اسیدی و بازی هستند و با استفاده از این گروه‌ها، رنگ با الیاف ترکیب می‌گردد. برای رنگرزی پارچه با این دسته رنگ‌ها فقط لازم است که پارچه را در محلول آبی و داغ رنگ فروببریم. اسید پیکریک و ماریتوس زرد از جمله این رنگ‌ها هستند. هر دو رنگ، اسیدی بوده و با گروه‌های آمینه الیاف پروتئینی ترکیب می‌شوند. نایلون نیز که یک پلی‌آمید است، با این رنگ‌ها قابل رنگرزی‌است. دلیل اینکه این رنگ‌ها را مستقیم نام نهادند، این است که این طبقهٔ رنگی، نخستین دسته‌ای بود که قابلیت رنگرزی الیاف پنبه به صورت مستقیم را دارا بود. رنگرزی با این رنگ به دقت بالایی لازم دارد زیرا رنگ مستقیم از یکنواختی خوبی هنگام رنگرزی برخوردار نیست. این دسته از رنگ‌ها حاوی گروه‌ها و عوامل قطبی مانند عوامل اسیدی و بازی هستند و با بهره‌گیری از این گروه‌ها، رنگ با الیاف ترکیب می‌شود. مهم‌ترین این سری رنگ‌ها عبارتند از: