moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
خاستگاه نژادی او به درستی دانسته نیست و او را عرب، آرامی یا قبطیتبار انگاشته‌اند. وی زادهٔ پالمیر (تَدمُر) در سوریه کنونی بود.
برنامه تلویزیونی «سینما یک» از سال ۱۳۸۲ با محوریت پخش فیلم‌های مطرح تاریخ سینمای جهان و نقد و بررسی آن‌ها تولید و پخش می‌شود. سری سوم این برنامه از فروردین سال ۱۳۹۶ روی آنتن رسانه ملی رفته‌است. «سینما۱» پنجشنبه شب‌ها ساعت ۲۲:۱۵ از شبکه یک سیما پخش می‌شود. این برنامه در «تأمین برنامه» شبکه یک سیما تولید شده‌است.
خسرو دهقان، شهرام جعفری نژاد، مهدی فخیم زاده، بهروز افخمی، فریدون جیرانی، محمود گبرلو، محمدتقی فهیم، سعید مستغاثی، احمد طالبی نژاد، احمد ضابطی جهرمی، محسن فاطمی، عزیزالله حاجی مشهدی، مجید حسینی زاد، جواد طوسی، نرگس آبیار، احمد امینی، حسن حسینی، حجت الاسلام دکتر عبدالحسین خسروپناه و سعید قطبی زاده از جمله چهره‌های فرهنگی هستند که با انتخاب فیلم محبوب شان، در «سینما۱» حضور پیدا کرده‌اند.
ادوارد چهارم پادشاه انگلستان و لرد ایرلند از ۴ مارس ۱۴۶۱ - ۳ اکتبر ۱۴۷۰ و مجددا از ۱۱ آوریل ۱۴۷۱ تا زمان مرگش در ۹ آوریل ۱۴۸۳ بود.
ادوارد چهارم در ۲۸ آوریل ۱۴۴۲ در روآن واقع در نورماندی فرانسه، زاده شد. او بزرگترین پسر ریچارد پلانتاژنات، سومین دوک یورک و سیسیلی نویل بود و در جنگاوری و هنرهای نظامی مهارت بسیار داشت. پدرش ریچارد به هنگام پادشاهی هنری ششم از خاندان لنکستر، چنین ادعا نمود که وارث حقیقی تاج و تخت انگلستان اوست و همین امر سبب درگیری دو خاندان یورک و خاندان لنکستر با یکدیگر و شروع جنگ‌های گل‌های سرخ بین این دو خاندان سلطنتی گردید.
پس از کشته شدن ریچارد در نبرد ویکفیلد در ۱۴۶۰، ادوارد مدعی تاج و تخت انگلستان شد. او در ۱۴۶۱ وارد لندن گردید و پس از فتح پایتخت با کمک پسردائی خود ریچارد نویل، ارل وارویک و معرفیش به عنوان ادوارد چهارم، پادشاه جدید انگلستان از سوی او، موفق به شکست کامل لنکسترها در نبرد تاوتون و تثبیت موقعیت خود به عنوان پادشاه جدید گردید.
پس از مدتی ادوارد چهارم خود را از ریچارد نویل مستقل نمود و پنهانی در ۱۴۶۴ با الیزابت وودویل ازدواج نمود. این رفتار ادوارد سبب خشم ارل وارویک گردید و او در اکتبر ۱۴۷۰ با همراهی جورج، دوک کلارنس و برادر ادوارد، هنری ششم را از زندان آزاد و او را بار دیگر به مسند قدرت بازگرداند و ادوارد چهارم را به هلند تبعید نمود.
با تبعید ادوارد بار دیگر جنگ‌های گل‌های سرخ بین دو خاندان یورک و لانکاستر آغاز شد. الیزابت وودویل، برای درامان ماندن از لانکاسترها در کلیسای وست‌مینستر پناه جست و ادوارد پنجم، نخستین پسر و وارث ادوارد چهارم در این کلیسا زاده شد. اما ادوارد در مارس ۱۴۷۱ به انگلستان بازگشت و در ۱۱ آوریل همان سال موفق به بازپس‌گیری قدرت از هنری ششم شد. او ارل وارویک را در ۱۴ آوریل ۱۴۷۱ در نبرد بارنت شکست داد و کشت و سپس باقی‌ماندهٔ قوای لانکاسترها را در ۴ مه همان سال در نبرد تویکس‌بری نابود کرد. ادوارد، برادرش جورج که پس از بازگشتش به او پیوسته بود را به جرم خیانت در برج لندن زندانی و سپس اعدام نمود. هنری ششم نیز پس از مدت کوتاهی از زندانی شدنش در برج لندن به قتل رسید.
ادوارد چهارم در ادامهٔ سلطنتش با شورش دیگری مواجه نشد زیرا خاندان لانکاستر تقریباً به طور کامل نابود شده بود و تنها بازماندهٔ قابل توجه آن، هنری تیودور نیز در تبعید به سر می‌برد.
ادوارد در آوریل سال ۱۴۸۳ به سختی بیمار شد. او طی وصیت‌نامه‌ای برادر خود ریچارد، دوک گلاستر را به عنوان قیم و سرپرست فرزند و وارث خود ادوارد پنجم که در آن زمان ۱۲ سال بیشتر نداشت معرفی نمود. ادوارد چهارم در ۹ آوریل همان سال درگذشت و در نمازخانه سنت جورج، قلعه وینزر به خاک سپارده شد.
پس از مرگ ادوارد، سندی توسط راف شای کشیش ارائه شد که ازدواج او با الیزابت وودویل را باطل و فرزندانش را نامشروع اعلام نمود. بدین ترتیب ادوارد پنجم پس از دو ماه از سلطنت خلع و همراه با برادر کوچکترش در برج لندن زندانی گردید و عمویش به جای او با عنوان ریچارد سوم بر تخت پادشاهی انگلستان نشست.
زبان‌های هندواروپایی یک خانوادهٔ زبانی متشکل از چند صد زبان و گویش هم‌ریشه است و بیشتر زبان‌های مردمان قارهٔ اروپا، آسیای میانه، ایران و شبه قاره هند از همین خانواده زبانی هستند. در گذشته (بیشتر در سده نوزدهم) این خانواده آریایی نیز نامیده می‌شد.
شمار گویشوران آن در سراسر جهان به حدود ۳٫۴ میلیارد نفر می‌رسد. نزدیک به ۴۴۹ زبان زنده در این خانواده بزرگ زبانی وجود دارد که بیش از دوسوم آنها (۳۱۳ تا) زیرشاخهٔ زبان‌های هندوآریایی (آریاییانِ هند) هستند. این‌گونه، آنان سخنوران بزرگ‌ترین خانوادهٔ زبانی شناخته‌شده در جهان امروزند.
در سده شانزدهم میلادی، مردمان اروپایی که به شبه قاره هند پا گذاشتند، رفته‌رفته به همسانی میان زبان‌هایی که امروزه هندوآریایی، ایرانی و اروپایی نامیده می‌شوند، پی بردند.
در ۱۵۸۳ توماس استفنز، کشیش یسوعی انگلیسی، زبانشناس و دانشمند فرهنگ کُنکانی_ نخستین انگلیسی که از راه دماغه امید نیک راهی هند شد_ در نامه ای که از گوا به برادرش در پاریس نوشت، برای نخستین بار در میان اروپاییان، از همگونی‌های ساختاری میان زبان‌های هندی، یونانی و لاتین یاد کرد.
دو سال پس از این، در ۱۵۸۵، فیلیپو ساستی، جهانگرد، بازرگان و زبانشناس فلورانسی در نامه ای به دوست فلورانسی خویش، برناردو داوانزاتی از همانندی واژگانی میان سانسکریت و ایتالیایی در واژه‌های "خدا، مار، هفت، هشت" و "نه"، یاد نمود."devaḥ"/"dio" "God", "sarpaḥ"/"serpe""serpent", "sapta"/"sette" "seven", "aṣṭa"/"otto" "eight", and "nava"/"nove" "nine"
با آنکه این دو گزارش از نخستین برخوردهای اروپایی با هند در دوران نوین اروپا، نشانگر روشنی پیوند زبان‌های خانواده زبانی نامبرده اند، ولی هیچ‌یک مایه پژوهش‌های دیگری نشد.
سرانجام، مارکوس زوئریوس وان بوکس هورن، استاد دانشگاه لیدن، زبانی مشترک را که نیای زبان‌های هلندی، یونانی، لاتین، فارسی و آلمانی بود را شناسایی نمود و آن را سکایی خواند. سپس زبان‌های اسلاوی، سلتی و بالتی را به این خانواده افزود. او زبان‌هایی همچون عبری را از این خانواده جدا می‌دانست.
از دیگر کسانی که در دسته‌بندی این خانواده زبانی نقش داشتند، ویلیام جونز، زبان‌شناس و خاورشناس انگلیسی بود. وی با اشاره به شباهت‌های زبان‌های سانسکریت، یونانی، و لاتین به یکدیگر نتیجه گرفت که آن‌ها بایستی از یک زبان مشترک منشأ گرفته باشند که زبان‌های پشتو، پارسی و آلمانی هم از همان زبان ریشه منشعب شده‌اند.ابولقاسمی، محسن، تاریخ زبان فارسی، سازمان سمت، ۱۳۷۳. (ص ۸ و ۹) گرچه وی ناباورانه چینی (از خانواده چینی-تبتی)، ژاپنی (شاید هم‌ریشه با ترکیگروهی از زبانشناسان آن را به همراه کره ای خاوری‌ترین زبان ترکی می‌دانند. نام فراگیر آلتایی نیز چندی است که دیگر پذیرفته نیست؛ زیرا با آنکه وامواژه‌هایی در زبان‌های این چند خانواده زبانی یافت می‌شود، جدایی ساختاری میان زبان‌های مغولی، ترکی و تونگوزی روشن شده‌است.)پیشتر آلتایی، نامی فراگیر برای خانواده پنداشته شده زبانهای ترکی، تونگوزی و مغولی به‌شمار می‌آمد، اکنون این اصطلاح دیگر پذیرفتگی علمی ندارد. همچنین نام اورال-آلتایی نیز پیش از آن برای خانواده فرضی زبانهای اورالی و زبانهای آلتایی به کار می‌رفت؛ که این هم دیر زمانی است دیگر کاربردی ندارد. و مصری (آفروآسیایی) را هم از همین خانواده می‌دانست. در برابر زبان هندوستانی _که با شاخه پذیری در آینده زبان رسمی هندوستان (هندی) و پاکستان (اردو) شد_ را از سانسکریت و حتی از این خانواده نمی‌دانست (؟) زبانهای اسلاوی را تاتاری،نامی که در آن زمان برای زبان‌های اسلاوی کاربرد داشت. زبان پهلوی را از زبانهای ایرانی،که درآن زمان پارسینامیده می‌شدند. و زبان اوستایی را هم‌خانواده با سانسکریت وپراکریت خواند.https://www.researchgate.net/publication/325273800_Why_Sir_William_Jones_got_it_all_wrong_or_Jones%27_role_in_how_to_establish_language_families
خانوادهٔ زبان‌های هندواروپایی یکی از خانواده‌های زبانیِ جهان و گسترده‌ترین و پرگویش‌ورترین آن‌هاست. بیشتر مردم جهانِ امروز، به‌عنوان زبان مادری یا زبان دوم، می‌توانند به یکی از زبان‌های این خانواده سخن بگویند.
شمار گویشوران براساس آمار سال ۲۰۱۹ و گرد شده:
نخستین بار مارکوس زوئریوس وان بوکس هورن زبانشناس و دانشمند هلندی بود که زبانی آغازین را مادر برخی زبانهای آسیایی و اروپایی دانست و آن را زبان سکایی شناسایی کرد. این سرآغازی بر دانش زبانشناسی بر پایه جستجو برای بازسازی یا کشف یک زبان مشترک بود. در سال ۱۶۴۷ این اندیشه پیش کشیده شد و زبان سکایی سرچشمه یگانه یک خانواده زبانی به‌شمار آمد. این خانواده در آغاز شش زبان را دربرمی گرفت: هلندی، آلبانیایی، یونانی، لاتین، فارسی و آلمانی. در ۱۶۵۴ او زبانهای اسلاوی، سلتی و بالتیک را هم به این خانواده افزود.
جهانگرد ترک عثمانی، اِولیا چلبی در ۶–۱۶۶۵ راهی وین شد و در آنجا همانندی‌هایی میان فارسی و آلمانی یافت. گاستون کوردو نیز به چنین همسانی‌هایی پی برد.
ویلیام جونز (واژه‌شناس) در سال ۱۷۸۶ در انجمن پادشاهی بررسی‌های آسیایی در کلکته سخنرانی سرشناسی انجام داد که در زبان‌شناسی تاریخی با اهمیت به‌شمار می‌رود.
بخشی از این سخنرانی چنین است: «زبان سانسکریت پیشینهٔ باستانی‌اش هرچه باشد ساختاری شگفت‌انگیز دارد، پیشرفته تر از یونانی است، سترگ‌تر از لاتین است و آراسته تر از هر دوی آنهاست؛ بااین‌همه، هر دو، هم در ریشه‌های فعل و هم در ساختهای دستوری، همسانی و نزدیکی بسیار بیشتر از آن دارد که تنها وابسته به بخت بتواند بوده‌باشد؛ شباهتی چندان نزدیک و چنان قوی که هیچ واژه‌شناس تاریخی نمی‌تواند به سنجش و آزمونِ سانسکریت و یونانی و لاتین بپردازد و آنگاه بدین نکته باور نیاورد که این هر سه می‌باید از سرچشمه‌ای یگانه برخاسته باشند؛ سرچشمه‌ای که شاید دیگر اکنون موجود نباشد. نشانه‌های دیگری هم هست، هرچند نه بدان محکمی، که براساس آن می‌توان چنین فرض کرد که زبان‌های گوتیک و سِلتی و فارسی نیز خاستگاهی یگانه با سانسکریت دارند.»
گفتار جونز بر خویشاوندی زبان‌های سانسکریت، لاتین، یونانی و زبان‌های ژرمنی، سِلتی و زبان فارسی، روش تازه‌ای را در بررسیهای زبان‌شناسی پدیدآورد؛ گرچه حذف آگاهانه زبان هندوستانی، زبان‌های اسلاوی و پهلوی، رده‌بندی اوستایی همچون لهجه ای از سانسکریت یا پراکریت و جای دادن زبان‌های چینی، ژاپنی و مصری در خانواده هندواروپایی، امروزه همچنان شگفتی هر زبانشناسی را برمی‌انگیزد.
پیش از او نیز انگاره برج بابل به‌خوبی اندیشه یگانگی زبان‌ها پیش از توفان نوح را به شنونده می‌رساند. بر پایه این افسانه که در سِفر پیدایش تورات آمده‌است زبان‌ها ریشه مشترک داشته و بابل (در میانرودان) جایی از جهان بود که زبان‌های گوناگون از آنجا سرچشمه می‌گرفت و تیره‌های مختلف مردمان به جاهای دیگر زمین مهاجرت نموده‌اند. براستی شاید این نظریه چندان هم بیراه نباشد؛ چرا که بابل بر سر یکی از راه‌های مهاجرت بشر از قاره آفریقا قرار است.
بر پایه بررسی‌های تازه تر، معیارهایی علمی توسعه یافت که برپایهٔ آن‌ها، زبان‌ها در خانواده‌هایی زبانی گنجانده می‌شدند و در این خانواده‌ها، بسته به میزان همانندی‌ها، نسبت‌هایی دور یا نزدیک با هم می‌یافتند. بر این اساس خانواده‌هایِ زبانیِ بسیاری در جهان شناسایی شدند.
اما «سرچشمه یگانه» زبان‌هایی که جونز بدان‌ها پرداخته، سازنده خانواده زبانی ای است که ۲۴ سال پس از این سخنرانی، نخستین بار یک جغرافیدان به نام کنراد مالت-برون، هندوژرمنی نام گذارد (۱۸۱۰) و تا امروز نیز در زبان آلمانی واژه استاندارد علمی برای همین خانواده زبانی است. توماس یانگ پزشک و فیزیکدان انگلیسی نامدار،که برجسته‌ترین نوآوری‌های وی دربارهٔ فیزیک نور است و از این رو از سوی برخی فیزیکدانان نامدار ستوده شده‌است. ۳ سال پس از وی، این خانواده را هندواروپایی نام گذاشت _که امروزه نیز بیشتر از این نام استفاده می‌کنند؛ ۲ سال پس از نامگذاری یانگ، راسموس راسک، زبانشناس دانمارکی سرشناس، این خانواده را یافثی خواند؛ برگرفته از نام یافث، که بر پایه تاریخ یهود، یکی از پسران سه‌گانه نوح و برادر سامنیای یهودیان و حامنیای مردمان شام، فلسطین، مصر، حبشه و شمال آفریقا است؛ هندی-توتیindisch-teutsch که واژه teutsch از توت (یوت/گوت/جوت) و از توتن‌ها (به لاتین: teutones) برگرفته که نام کهن آلمانی‌ها و ریشه نام نوین آنها (deutsch) است. نام دیگری بود که فریدریش اشمیتهِنر زبانشناس آلمانی در ۱۸۲۶ پیشنهاد کرد، باز هم یادآور نام لاتین کهن آلمانی‌ها به نام توتونکه از تلفظ لاتین توت‌ها (teutones) برگرفته اند. گونه دیگری از گویش انگلیسی آن، جوت (گوت) است. آنها در شبه جزیره یوت لند می‌زیستند_ که امروزه بخش بزرگتر دانمارک است_ و فرانسوی‌ها آنان را ژوت می‌خواندند. اینان در کنار سکسون‌ها و انگل‌ها، سه تیره سازنده نژاد آنگلوساکسون بودند که از همین‌جا به انگلستان مهاجرت کردند. نام یوت لاند را نیز از همین تیره برگرفته اند. همچنین بزرگ‌ترین جزیره سوئد در شمال شرقی یوتلند (جوتلند) با نام گوتلاند و بخشهایی در انگلستان نیز وجود دارد که همنام همین تیره است(گوتلند). بود _چنان‌که بیشتر واژه شناسان در آن زمان آلمانی بودند_؛ ویلهلم فون هومبولت، زبان‌شناس و فیلسوف نام‌آور آلمانی در ۱۸۲۷ نام سانسکریتیsanskritisch را برای این خانواده زبانی برگزید؛ سپس در ۱۸۴۰ از پیشگامان آلمانی در زبان‌شناسی به نام آگوست فریدریش پوت آن را هندوسلتی (هندوکلتیindokeltisch) نامید؛ زبان‌شناس نامی ایتالیایی و پیشگام در پژوهش دربارهٔ گویش‌ها، گرازیادیو ایسایا آسکولی در ۱۸۵۴، نام آریااروپایی را برای این خانواده زبانی انتخاب کرد. در ۱۸۶۱ ماکس مولر زبان‌شناس، خاورشناس و دین‌شناس برجسته آلمانی نام خانواده زبان‌های آریایی را بر آن اطلاق نمود. پس از وی نیز زبان‌شناس بلژیکی، اونوره شَوه نیز در سال ۱۸۶۷ از این خانواده زبانی با نام زبانهای آریایی (Ariaque) یاد کرد.
هیچ نوشته‌ای از نیای این خانواده زبانی در دست نیست؛ امّا بر پایهٔ برخی اصول دانش زبان‌شناسی تاریخی آن را با مطابقت دادنِ زبان‌هایِ نو و کهنِ این خانواده، بی آنکه ناهنجاری‌های روال زبانی و جهش‌های فرگشتی زبانها درنظر گرفته شوند، با چشمپوشی از جدایی تاریخی ناهمگن و ناهماهنگ هر یک از این زبان‌ها (برای نمونه اوستایی کهن و سانسکریت وابسته به بیش از ۴۰۰۰ سال پیش و یونانی وابسته به ۲۸۰۰ سال پیش و لاتین در پیوند با ۲۱۰۰ سال پیش)؛ در نبود یا کمبود منابع دربارهٔ زبان‌هایی مانند داسی-تراسی، یاسی، یازیگی، خوارزمی، باختری، میتانی، ماننایی، تپوری، سکایی، سرمتی، روخش آلانی، لیدیایی، لوویایی، لیکیایی، کاپادوکی، کیمریایی، اسکیتی، سغدی و … به گونه ای فرضی و انگاشته بازسازی کرده‌اند.
مهم‌ترین نکته آن است که هیچ تناسبی میان پیشینه منابع بازسازی این زبان در نظرگرفته نشده‌است. برای نمونه با نگاه به دیرینگی زبان یونانی که پیشینه آن به بیش از ۲۸۰۰ سال پیش (دربارهٔ ایلیاد و اودیسه) نمی‌رسد، زبان هیتیایی که سنگ نبشته‌های آن وابسته به ۳۶۰۰ سال پیش بوده، ریگ ودای سانسکریت که زبان آن را به ۴۰۰۰ پیش پیوند می‌دهند، ژرمنی را که کهنترین زبان آن گوتی است و دیرین‌ترین نوشته آن به سده ششم میلادی بازمی‌گردد و زبان فرانسوی که از لاتین عامیانه برگرفته شده‌است، نمی‌توانند در کنار هم زبانی را بسازند که در یک زمان به آن گفتگو می‌شده و سپس به شاخه‌های گوناگونی انجامیده، چرا که زمان این شاخه پذیری در ساخت دستور و واژگان هر یک از زبان‌ها کارایی دارد.
افزون بر این، زبان فرضیِ به اصطلاح نیا-هندواروپایی یا پوروا-هندواروپایی، برپایه نبود استثنا و نبود برهمکنش زبانی و نژادی بازسازی شده‌است و استثناهای آوایی و برخوردها و وامواژه‌ها را در نظر نمی‌گیرد، با آنکه چنین رویدادهایی در زبان‌ها بسیار به روال هستند و تفاوت گویش‌ها برخاسته از همین ویژگی‌ها و ریشه‌های دیگر است.
زبان‌های هندو-اروپایی گروهی از زبان‌های خویشاوند هستند که از هند تا به اروپا گسترده شده‌اند.
در مورد خاستگاه خانوادهٔ زبان هندو-اروپایی چند فرضیهٔ رقیب وجود دارد. دیدگاه نوینی بر پایه تازه‌ترین یافته‌های ژنتیک در حیطه باستانشناسی این خاستگاه را ایران می‌داند.
دیدگاهی که پیشتر رایج بود با نام فرضیه استپ (کورگان)، ریشهٔ این خانوادهٔ زبانی را به ۶٬۰۰۰ سال پیش و استپ‌های پونتیک را فرض می‌کند. دیدگاه دیگر از کالین رنفرو ادعا می‌کند ریشهٔ این خانوادهٔ زبانی به ۸٬۰۰۰ تا ۹٬۵۰۰ سال پیش و به منطقهٔ آناتولی تعلق دارد که با گسترش کشاورزی این زبان نیز در گسترش یافت.http://www.sciencemag.org/content/337/6097/957.abstract?sid=192102e8-a5bc-4744-ac5a-5500338ab381Family Tree of Languages Has Roots in Anatolia, Biologists Say از نوین‌ترین دیدگاه‌ها در این زمینه، خاستگاه ایرانی است که کسانی چون فریدون جنیدی، جهانشاه درخشانی، دیوید رایش و کریستن کریستینسن، الکساندر کوزینتسف از پیش نهندگان آن هستند و مانند دیدگاه آناتولیایی نگاهی به نظریه هلال حاصلخیز و موج پیشرویwave of advance نیز دارد. فرضیه دیگری که دو زبانشناس روس به میان نهاده‌اند ارمنستان را خاستگاه این زبانها می‌داند. فرضیه دیگری نیز تمدن دره رود سند را زادبوم آریاییان هند و ایران و اروپا می‌داند و آن را آریاییان بومیIndigenous Aryans یا برخاسته از هندout of india می‌نامند.
بر اساس فرضیه کورگان از ماریا گیمبوتاس، مادر این زبان‌ها هزاره چهارم پیش از میلاد در ناحیه‌ای واقع در میانه دریای کاسپین و دریای سیاه میان اقوام نیمه چادرنشین رایج بوده‌است، و در اثر مهاجرت اقوام گوناگون رفته‌رفته آن زبان انشقاق و انشعاباتی یافته و از هند تا اروپا گسترده شده‌اند.
نظریهٔ دیگری که اخیراً ارائه شده‌است، نیای زبانهای هندواروپایی را در جنوب شرق اروپا می‌داند.
برای نخستین بار یکی از پژوهشگرانِ دانمارکی به نام کنراد مالت برون که نقشی اساسی در گسترش این دانش دارد، نامِ هندوژرمنی ("") را در سال ۱۸۱۰ برای این مفهوم به کار برد. استدلال کنونی پژوهشگران آلمانی این است که در یک سویِ این حوزهٔ جغرافیایی زبان‌های شاخهٔ هندی و در سویِ دیگر ایسلندی صحبت می‌شود که زبانی از شاخهٔ ژرمنی است؛ پس نامِ هندوژرمنی، می‌تواند به گونه‌ای دیگر گویایِ دو سوی پهنهٔ جغرافیایی زبان‌های این خانوادهٔ بزرگ باشد. همچنان در آلمان این یک اصطلاح استاندارد علمی است.
توماس یانگ نیز مانند آلمانی‌ها نامِ این دو منتهی‌الیه جغرافیایی که به این شکل در کنارِ هم قرار داده می‌شد برای نشان دادن گستره جغرافیایی آن مردم بر روی نقشه و زبانِ فرضیشان در نظر گرفت. زمانی که توماس یانگ نام هندواروپایی را به عنوان یک اصطلاح جغرافیایی ساخت، هنوز توافقی بر سر نامگذاری خانواده زبانی تازه دسته‌بندی شده در میان نبود و پس از او نیز نام‌های دیگری برای این خانواده زبانی پیشنهاد کرده‌اند. از میان نامهایی که در آن دوران در میان نهاده شدند، این فهرست به ترتیب تاریخی است:
سپس به سیمای آلمانی فراگیر شد: "indo-germanisch" (، ۱۸۱۰)
اصطلاح آریایی که زمانی، به‌ویژه به‌دنبال نامگذاری ماکس مولر (خاورشناس، دین‌شناس و زبانشناس پرآوازه آلمانی اواخر سده نوزدهم) رواج داشت، تا جنگ جهانی دوم همچنان جایگاه خود را هم به عنوان نام این خانواده زبانی و هم در جایگاه نام نژاد مردمانی که تبار آریایی دارند _امروزه در فارسی سفیدپوست و در زبانهای اروپایی قفقازی گفته می‌شوند_ حفظ کرد. اصطلاح زبانهای آریایی از زمانی برای این خانواده زبانی کنار گذاشته شد که اصطلاح آریانیسم (آریایی گرایی) از سوی متفقین برابر با نازیسم گرفته شد؛ سوگیری نژادی- سیاسی آن جایگاه زبانشناسانه اش را به کناری راند؛ و زیر سایه جنگ جهانی دوم و پیامدهای آن قرار گرفت؛ ماکس مولر نگران سیاسی شدن نام خانواده زبان‌های اروپایی بود و تا پایان زندگانی نیز گهگاه این نگرانی را بازگو می‌کرد.F. Max Müller (1888) "Biographies of Words and the Home of the Aryas". Kessinger Publishing reprint, 2004, p.120 آلمان نازی بر پایه باور به خلوص و برتری نژادی،برگرفته از نظریه نظریه نژاد برتر که آن را به کنت دو گوبینو نویسنده کتاب "نابرابری نژادهای مردمان" پیوند می‌دهند. برای اثبات برتری خود بر دیگر نژادها خود را آریَن (آریایی) نامید _چرا که در آن زمان واژه آریایی در دانشگاه‌ها و انجمن‌های آکادمیک اصطلاح علمی شناخته شده‌ای بود_ و همچنین ادعا می‌کرد که خود برترین نژاد میان آریایی‌ها است و این اصطلاح را که نخست در زبانشناسی و مردمشناسی نژادیracial anthropology کاربرد داشت، تبدیل به اصطلاحی ایدئولوژیک، سیاسی و نژادگرایانه نمود. پس از جنگ دوم جهانی، با پیروزی متفقین و اوجگیری تبلیغات دربارهٔ نسل‌کشی یهودیان و جنایتهای نازی‌ها در اردوگاه‌های اسیران، در رده تابوهای علمی-فرهنگی-سیاسی طبقه‌بندی شد. و در نیمه پایانی سده بیستم میلادی در آمریکا و به‌ویژه در اروپا آن را در ردیف انکار هولوکاست نهاده؛ از آنجا که هنوز برای ایشان یادآورِ بارِ سیاسی و خاطرات تلخ جنگی ویرانگر بود، همچون خط قرمزی با آن رفتار نمودند.
پیش‌تر نامِ آریایی نیز برای این خانوادهٔ زبانی کاربرد داشت. در حالی که در تقسیم‌بندی امروزی بر اساس نام هندواروپایی، زبان‌هایِ آریایی (ایرانیان و هندیان) یا هندوایرانی، فقط یکی از شاخه‌هایِ خانوادهٔ هندواروپایی را شکل می‌دهند؛ یعنی کاربرد این نام برایِ کلِ خانواده، طبق این نامگذاری نادرست است. امروزهِ نامِ آریایی فقط به همین شاخه هندوایرانی اطلاق می‌گردد. اصطلاح هندوآریایی، علاوه بر دلالت زبانی اش که به معنی زبان آریاییان هند است، معنای دیگری نیز یافته‌است و بر فرهنگی که پس از افول تمدن درهٔ سند ظهور و تکامل یافت نیز اطلاق می‌گردد.
امروزه بیشتر کشورها، زیرِ پایِ مردمانی است که یا زبانشان هندواروپایی‌ست یا یکی از آنها زبانِ رسمیِ سرزمینشان است؛ یعنی یا خود از نژادی هندواروپایی (هندی-ایرانی-اروپایی) هستند یا نژادِ پیش از آمدنِ آریا-اروپایی‌ها کم‌کم تحلیل رفته‌است. این بدان دلیل است که مردمانِ هندواروپایی در تسخیر سرزمین‌هایِ دیگر موفّق‌تر از دیگران بوده‌اند.
این مسئله به نابودی یا نَوان‌شدگیِ دیگر خانواده‌هایِ زبانیِ انجامیده. برایِ نمونه زبانِ عیلامی/ ایلامی که تا امروز زبانی تک خانواده شناسایی شده‌است، یعنی زبانی دیگر تا کنون یافت نشده که با آن در یک خانواده جای داده شود، امروزه جایِ خود را به زبان‌های ایرانی داده که خود از زبان‌هایِ آریایی و اروپایی اند. یکی از زبان‌هایِ رسمیِ سلسله ایرانیِ هخامنشی، عیلامی/ ایلامی بوده‌است.
به‌عنوانِ نمونه دیگر، می‌توان زبان‌هایِ پرشمار سرخ‌پوستانِ آمریکا را مثال آورد، که تا مرز نابودی به دست انگلیسی، اسپانیایی، پرتغالی و فرانسوی، که همگی اروپایی هستند، کم گویشور گشته یا به‌کل، از میان رفته‌اند.
میان پیدایش کارخانجات کوچک و بزرگ تولیدی و رشد تولیدات صنعتی و کارخانه‌ای در ایران از یک سو و پیدایش احزاب و سازمان‌های اجتماعی که برای حقوق و آزادی‌های کارکنان مبارزه می‌کردند از سوی دیگر رابطه مستقیم وجود دارد.
این نوگرائی منبعث از تعقل سیاسی غرب بود که به ترویج مشارکت مردم در امور خودشان پای می‌فشارد. چنان‌که می‌بینیم به تشکیل عدالت‌خانه و پارلمان، دو نهاد بنیادین برای دگرگون‌سازی روابط اجتماعی، سیاسی و اقتصادی جامعه سنتی ایران منجر گردیده، فراگرد رشد را در زمینه‌های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و هنری باعث می‌شود
مبارزه برای حق و آزادی اگر چه به‌وسیله روشنفکران و مبارزین سیاسی پراکنده شده دامنه و وسعت پیدا می‌کند، اما چون طبقه تحتانی جامعه یعنی دهقانان، کسبه و پیشه‌وران جزء و کارگران بیش از هرکس دیگر فاقد این حقوق و آزادی‌ها بودند به عنوان فعال‌ترین نیروها وارد میدان مبارزه شدند تا برای احقاق حقوق پایمال شده خود مبارزه کنند.
مبارزه برای حقوق کارگری در اثر توسل به تشکیلات تعاونی‌ها، انجمن‌ها، شوراها و سندیکاها انکشاف پیدا می‌کند. از سوی دیگر اندیشه مبارزات کارگری و حقوق «طبقه» کارگر در ارتباط مستقیم با پیدائی صنف و «طبقه» کارگر می‌باشد که در مراکز تولیدی صنعتی به‌طور دسته‌جمعی بکار گمارده شده‌است. اما کم و کیف این مراکز، روند انکشاف و تعطیل‌شان در رشد مبارزات کارگری تأثیر بسزائی دارد.
انقلاب مشروطه حدود هفت سال بطول انجامید. (۱۹۱۲ – ۱۹۰۵ میلادی) – (۱۲۹۱ – ۱۲۸۴ خورشیدی) – مراکز مهم این انقلاب شهرهای بزرگ ایران از قبیل تهران، تبریز، رشت، انزلی، مشهد، اصفهان، بودند. کارگران ایران در کنار سایر اقشار انقلابی اجتماع برای برقراری عدالت و آزادی مبارزه می‌کردند. هرجا کارخانه‌ای بود، هرجا عده‌ای از کارگران کار می‌کردند، به ویژه در چاپخانه‌ها، روحیه حق‌طلبی و عدالت‌خواهی و آزادی‌خواهی نیز حضور داشت، اگرچه تفکر انقلابی را روشنفکران به جامعه القاء می‌کردند، اما در اقدام انقلابی همه اقشار و طبقات جامعه سهیم و شریک و وارد عمل بودند.
جنبش سندیکائی در ایران می‌رود که یکصد ساله شود. سال‌های طولانی تاریخ جنبش سندیکائی ایران را می‌توان به دوره‌های مشخص زیر تقسیم نمود:
۱ - سال‌های اولیه رشد جنبش سندیکائی در ایران، شامل انقلاب مشروطیت (۱۲۹۰–۱۲۸۴) شمسی
۲ - دوران رشد گسترده جنبش سندیکائی در ایران شامل، سال‌های پس از پیروزی انقلاب اکتبر و جنبش‌های انقلابی داخلی) سال‌های قبل و بعد از ۱۳۰۰ شمسی
۳ - سال‌های سرکوب جنبش سندیکایی در دوران رضا خان (۱۳۲۰–۱۳۰۴)
۴ - دوران شکوفائی جنبش سندیکایی در ایران، پس از سوم شهریور تا پایان ملی شدن نفت، که خود شامل دو مرحله اساسی است: سال‌های ۱۳۲۶–۱۳۲۰ و ۱۳۳۲–۱۳۲۸
۵ - سال‌های سرکوب جنبش سندیکایی در ایران (۱۳۵۷–۱۳۳۲)
۶ - دوران کنونی، یعنی پس از سرنگونی نظام سلطنتی در ایران.
دانشگاه مازندران نام یک دانشگاه دولتی در بابلسر، استان مازندران است.
"The World of Learning 2004". Michael Salzman, Europa Publications. Ed.54. Publisher Routledge, 2003. pp.838 دانشگاه مازندران هم‌اکنون دارای ۵۰۰ عضو هیئت علمی، ۵۰ استاد، ۱۰۳ دانشیار، ۳۰۷ استادیار و ۳۰ مربی و مدرسین حق‌التدریس است.
دانشگاه مازندران یکی از برترین دانشگاه های ایران در حوزه علوم مهندسی و علوم پایه و اقتصاد است. همچنین دانشگاه مازندران به عنوان دانشگاه مادر و جامع در استان مازندران به عنوان وسیع ترین دانشگاه شمال کشور و استان شناخته می‌شود.
گام‌های ایجاد این دانشگاه در سال ۱۳۴۹ با همکاری و نظارت دانشگاه هاروارد برداشته شد."Progress report to the Board of Governors, Reza Shah Kabir University". Harvard University Site Planning Task Force. Publisher Harvard University Site Planning Task Force, 1976Problems and Issues in Higher Education: Perspectives on Iran-United States Educational Relations and Influences. pp.8"Fundamentalisms and society: reclaiming the sciences, the family, and education". Volume 2 of Fundamentalisms and Society. Martin E. Marty, R. Scott Appleby. University of Chicago Press, 1993. pp.350 از طراحان این مؤسسه می‌توان دکتر کن بینبریج را از هاروارد نام برد."Biographical Memoirs of the National Academy of Sciences". Vol.76. Publisher National Academies Press, 1999. ISBN 0-309-06434-1 pp.28
تعداد زیادی از اعضای هیئت علمی و روسای این دانشگاه را استادان آمریکایی هاروارد تشکیل می‌دادند."Revolution in Iran: the politics of countermobilization". Jerrold D. Green. Publisher Praeger, 1982. ISBN 0-03-062409-6. pp.32
به‌طور نمونه، ریاست دانشکده علوم اجتماعی این دانشگاه بر عهده خانمی بود بنام دکتر ماری کاترین بیتسون (برای مشاهده ویدیو مصاحبه با دکتر بیتسون کلیک کنید) ."Before speech: the beginning of interpersonal communication". Margaret Bullowa. CUP Archive, 1979. ISBN 0-521-29522-X pp.51
هسته اولیه دانشگاه مازندارن را مؤسسه آموزش عالی اقتصادی و اداری – مدرسه عالی علوم کشاورزی- مؤسسه آموزشی کشاورزی گرگان- مرکز تربیت دبیر فنی نوشیروانی بابل و مرکز تحصیلات تکمیلی بابلسر (دانشگاه شمال) تشکیل دادند که در سال ۱۳۵۸ و با تصویب شورای عالی انقلاب از ادغام این مراکز دانشگاه مازندران به صورت رسمی تأسیس و در طی سال‌های اخیر رشد قابل توجهی در هر دو عرصه کمی و کیفی یافته‌است.
همچنین در سال ۱۳۶۴ دانشکده پزشکی تحت پوشش دانشگاه مازندران ابتدا در بابل و سپس در در سال ۱۳۶۷ در ساری تأسیس گردید که در سال ۶۷–۱۳۶۶ با قرارگرفتن مجتمع‌های پزشکی تحت نظارت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی از دانشگاه مازندران جدا و از آن تاریخ به صورت مستقل درآمدند.
دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی گرگان نیز در سال ۱۳۶۸ از دانشگاه مازندران منتزع و به صورت دانشگاه مستقل درآمد.
در پی برنامه توسعه و گسترش آموزش عالی در استان و ایجاد دانشگاه‌های تخصصی، ۲ مجتمع فنی و مهندسی نوشیروانی بابل و علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری نیز مطابق مصوبات سفر رئیس‌جمهور از دانشگاه منتزع و به صورت دانشگاه‌های مستقل درآمدند.
قرار شد تا جامعیت دانشگاه مازندران به عنوان محور آموزش عالی استان، از قالب ایجاد رشته‌های فنی و مهندسی و کشاورزی حفظ گردد.
دانشگاه مازندران هم‌اکنون دارای ۵۰۰ عضو هیئت علمی ،۵۰ استاد، ۱۰۳ دانشیار، ۳۰۷ استادیار و ۳۰ مربی است.
دانشگاه مازندران هم‌اکنون بر اساس اطلاعات سال ۱۴۰۱ دارای حدود هجده هزار دانشجو می باشد و به صورت روزانه و شبانه دانشجو می‌پذیرد.
در حال حاضر این مرکز آموزش عالی براساس سیاست‌های وزارت علوم، تحقیقات و فناوری اهداف متعددی در عرصه تولید علم، فناوری و پژوهش، خدمات آموزشی و فعالیت‌های فرهنگی در عرصه تبادل اندیشه و شکوفا نمودن استعدادها و اندیشه‌های نسل فرهیخته جامعه را بعهده دارد و برهمین اساس با اتخاذ راهبردهایی در حوزه طرحهای عمرانی، برنامه‌های زمان‌بندی شده آموزشی، پروژه‌ها و طرح‌های پژوهشی فعالیت‌های مجدانه‌ای دردست اقدام دارد.
این دانشگاه تلاش می‌نماید به همت استادان، کارکنان و دانشجویان با مساعدت مسؤولین وزارتی و استانی فعالیت‌هایی در خور شأن این خطه و جامعه اسلامی داشته باشد و بتواند دین خود را نسبت به جامعه ادا نماید.
واحدهای ستادی حوزه ریاست دانشگاه متشکل از دفتر ریاست و روابط عمومی، اداره حراست، دفتر نمایندگی دانشگاه در تهران، اداره کل دانشجویان شاهد و ایثارگر، دفتر حقوقی، دفتر مشاورین، شورای نظارت و ارزیابی و هیئت سه نفره نظارت بر فعالیت‌های تشکل‌های دانشگاهی است که زیر نظر مستقیم ریاست دانشگاه ایفای نقش می‌نمایند. ضمناً هسته‌های گزینش کارکنان، کمیته گزینش استاد، هیئت بدوی رسیدگی به تخلفات اداری و هیئت انتظامی استادان از لحاظ سلسله مراتب زیر نظر ریاست دانشگاه و از لحاظ مقررات تابع قوانین مصوب مجلس شورای اسلامی و آئین‌نامه‌های هیئت وزیران می‌باشد. گفتنی است حوزه ریاست دانشگاه به عنوان یکی از واحدهای ستادی فعال و پرتحرک مسئولیت هماهنگی بخش اعظم فعالیت‌های اداری دانشگاه را به عهده دارد
این قسمت به زودی کامل خواهد شد
مدیریت همکاری‌های علمی بین‌المللی دانشگاه مازندران فعالیت خود را در سال ۱۳۸۰ به منظور برقراری ارتباط با دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی خارج از کشور و همچنین ایجاد زمینه‌های همکاری با دانشگاه‌های مطرح جهان آغاز نمود.
تروریسم سایبری یا سایبرتروریسم استفاده از اینترنت برای انجام اعمال خشونتآمیز، وحشت زا و خسارت ساز است که منجر به از بین رفتن یا تهدید به از دست دادن جان یا آسیب جسمی قابل توجهی، به منظور دستیابی به دستاوردهای سیاسی یا ایدئولوژیکی از طریق فضای مجازی می‌شود. همچنین گاهی عملی تروریسم اینترنتی در نظر گرفته می‌شود که فعالیت‌های تروریستی از جمله اقدامات عمدی، اختلال گسترده در شبکه‌های رایانه ای، به ویژه رایانه‌های شخصی متصل به اینترنت از طریق ابزارهایی مانند ویروس‌های رایانه ای، کرم‌های رایانه ای، فیشینگ و … انجام می‌شود. سایر نرم‌افزارهای مخرب و روشهای سخت‌افزاری و اسکریپتهای برنامه‌نویسی. سایبرتروریسم یک اصطلاح بحث‌برانگیز است. برخی از نویسندگان با استفاده از سازمان‌های تروریستی شناخته شده از حملات مختل به سیستم‌های اطلاعاتی، هدف اصلی ایجاد زنگ خطر، هراس یا اختلال جسمی، تعریف بسیار باریکی را برگزیده اند. نویسندگان دیگر تعریف گسترده‌تری را ترجیح می‌دهند، که شامل فضای مجازی نیز می‌شود. شرکت در حمله سایبری بر درک تهدید تروریسم تأثیر می‌گذارد، حتی اگر با رویکردی خشونت‌آمیز صورت نگیرد. با توجه به برخی تعاریف، تشخیص اینکه چه مواردی از فعالیتهای اینترنتی می‌توانند سایبرتروریسم یا فضای مجازی باشند، دشوار خواهد بود.
سایبرتروریسم همچنین می‌تواند به عنوان استفاده عمدی از رایانه‌ها، شبکه‌ها و اینترنت عمومی تعریف شود تا باعث تخریب و آسیب رساندن به اهداف شخصی شود. متخصصان فضای مجازی با تجربه، که از نظر هک کردن مهارت زیادی دارند، می‌توانند آسیب بزرگی به سیستم‌های دولتی، سوابق بیمارستان و برنامه‌های امنیت ملی وارد کنند که ممکن است یک کشور، جامعه یا سازمان را در آشفتگی و ترس از حملات بیشتر ترک کند. اهداف چنین تروریست‌ها ممکن است سیاسی یا ایدئولوژیک باشد زیرا این می‌تواند نوعی ترور تلقی شود.
منابع دولتی و رسانه ای نگرانی‌های زیادی راجع به خسارت‌های احتمالی که می‌تواند در سایبرتروریسم ایجاد شود، ابراز نگرانی می‌کند، و این باعث شده‌است که تلاش آژانس‌های دولتی مانند دفتر تحقیقات فدرال فدرال (FBI) و آژانس اطلاعات مرکزی (CIA) به پایان برسد. حملات سایبری و سایبرتروریسم.
چندین مورد مهم و جزئی از سایبرتروریسم وجود داشته‌است. القاعده از اینترنت برای برقراری ارتباط با حامیان و حتی برای جذب اعضای جدید استفاده کرد. استونی، یک کشور بالتیک که از نظر فناوری دائماً در حال تحول است، پس از اختلافات در مورد حذف مجسمه شوروی جنگ جهانی دوم که در تالین پایتخت استونی است، در آوریل ۲۰۰۷ به یک میدان نبرد برای سایبرتر تبدیل شد.
هدف متمرکز روی منابع موجود در فضای مجازی است.
امروزه سایبرتروریسم خطرناکتر از تروریسم سنتی است این امر به دلیل رشد روزافزون ساختار اقتصادی و خدمات رسانی بسیاری از کشورها مبتنی بر فناوری‌های اطلاعاتی و ارتباطی می‌باشد.
سایبرتروریسم را می‌توان این گونه تعریف کرد: «اقدامات برنامه‌ریزی شده و هدفمند با اغراض سیاسی و غیر شخصی که علیه رایانه‌ها و امکانات و برنامه‌های ذخیره شده در درون آن‌ها از طریق شبکه جهانی صورت می‌گیرد و هدف از چنین اقدامی نابودی یا وارد آوردن آسیب‌های جدی به آنهاست».
بحث در مورد تعریف اساسی دامنه سایبرتروریسم است. این تعاریف می‌تواند باریک باشد مانند استفاده از اینترنت برای حمله به سیستم‌های دیگر در اینترنت که منجر به خشونت علیه افراد یا اموال می‌شود. آنها همچنین می‌توانند گسترده باشند، مواردی که هر نوع استفاده از اینترنت توسط تروریست‌ها را شامل می‌شود، حملات متعارف به زیرساخت‌های فناوری اطلاعات دارند. در مورد صلاحیت، انگیزه، اهداف، روشها و محوریت استفاده از رایانه در عمل تغییر در صلاحیت وجود دارد. سازمان‌های دولتی ایالات متحده همچنین از تعاریف مختلفی استفاده می‌کنند و هیچ‌کدام از اینها تاکنون تلاش نکرده‌اند استاندارد ای را اجرا کنند که در خارج از حوزه نفوذشان الزام‌آور باشد.
بسته به بستر زمینه، تروریسم ممکن است با جرایم سایبری، فضای مجازی یا تروریسم عادی همپوشانی قابل توجهی داشته باشد. یوجین کسپرسکی، بنیانگذار آزمایشگاه کسپرسکی، اکنون احساس می‌کند که «سایبرتروریسم» اصطلاح دقیق تری نسبت به «فضای مجازی» است. وی اظهار داشت: «با حملات امروز، شما نسبت به کسانی که این کار را انجام داده‌اند یا چه زمانی دوباره اعتصاب می‌کنید، بی قهر هستید. این جنگ سایبری نیست، بلکه سایبرتروریسم است.» او همچنین تسلیحات سایبری در مقیاس بزرگ، مانند Flame Virus و NetTraveler Virus را که شرکت وی کشف کرده‌است، با سلاح‌های بیولوژیکی برابر می‌کند و ادعا می‌کند که در دنیایی بهم پیوسته، آنها می‌توانند به همان اندازه مخرب باشند.
اگر با سایبرگریسم به‌طور مشابه با تروریسم سنتی رفتار شود، فقط شامل حملات می‌شود که اموال یا جان‌ها را تهدید می‌کند و می‌تواند به عنوان اعمال نفوذ رایانه‌ها و اطلاعات هدف به ویژه از طریق اینترنت تعریف شود تا باعث ایجاد جسمی، دنیای واقعی یا اختلال شدید شود. زیرساخت‌ها
بسیاری از دانشگاهیان و محققان که در مطالعات تروریسم تخصص دارند می‌گویند که سایبرتوریسم وجود ندارد و واقعاً موضوع هک شدن یا جنگ اطلاعاتی است. آنها با توجه به احتمال عدم ایجاد ترس، آسیب جسمی قابل ملاحظه یا مرگ در جمعیت با استفاده از وسایل الکترونیکی، با توجه به حمله‌های فعلی و فناوری‌های محافظ، با برچسب زدن آن به عنوان تروریسم مخالف هستند.
اگر مرگ یا خسارت جسمی که می‌تواند باعث آسیب به انسان شود، بخشی ضروری از تعریف سایبرتروریسم تلقی می‌شود، در این صورت تعداد کمی از حوادث قابل شناسایی سیبرتوریسم رخ داده‌است، اگرچه تحقیقات سیاسی و نگرانی‌های عمومی انجام شده‌است. تروریسم و خشونت سیاسی مدرن به راحتی تعریف نشده‌است، اما برخی محققان ادعا می‌کنند که اکنون «بی مرز» است و صرفاً به آسیب‌های جسمی مربوط نمی‌شود.
یک جمله قدیمی وجود دارد که می‌گوید: مرگ یا از دست دادن املاک محصولات جانبی تروریسم است، هدف اصلی اینگونه حوادث ایجاد ترور در ذهن مردم و آسیب رساندن به ایستادگی کنندگان است. اگر هر حادثه ای در فضای مجازی بتواند وحشت ایجاد کند، به درستی می‌توان آن را سایبرتروریسم نامید. برای کسانی که تحت تأثیر این اعمال قرار گرفته‌اند، ترس از سایبرتروریسم کاملاً واقعی است.
به‌طور کلی با جرایم سایبری، آستانه دانش و مهارت‌های لازم برای انجام اقدامات سایبرتر به لطف مجموعه‌های هک و هک‌های آزاد و دوره‌های آنلاین به‌طور پیوسته در حال کاهش است. علاوه بر این، دنیای فیزیکی و مجازی با سرعت بیشتری در حال ادغام هستند و اهداف بسیاری را برای فرصت ایجاد می‌کند که با حملات سایبری قابل توجه مانند استاکس نت، تلاش برای خرابکاری پتروشیمی عربستان سعودی در سال ۲۰۱۸ و دیگران مشهود است.
به دلیل دشواری در تعریف اصطلاح تروریسم، تعیین یک تعریف مشخص برای فضای مجازی می‌تواند کار سختی باشد. سازمان‌های مختلف تعاریف خاص خود را ایجاد کرده‌اند، که اکثر آنها کاملاً گسترده هستند. همچنین در مورد استفاده بیش از حد از این اصطلاح، افزایش سرعت در رسانه‌ها و فروشندگان امنیتی که سعی در فروش «راه حل» دارند، اختلاف نظر وجود دارد.
یکی از راه‌های درک سایبرتروریسم شامل این عقیده است که تروریست‌ها می‌توانند با هک شدن به سیستمهای مهم زیربنایی، باعث از بین رفتن گسترده جان، هرج و مرج اقتصادی در سراسر جهان و خسارت‌های زیست‌محیطی شوند. ماهیت سایبرتروریسم رفتارهایی را شامل می‌شود که از رایانه یا فناوری اینترنت استفاده می‌کنند:
با انگیزه سیاسی، مذهبی یا ایدئولوژیکی ایجاد می‌شود
در نظر گرفته شده‌است که یک دولت یا بخشی از مردم را به مراتب مختلف ارعاب کند
به‌طور جدی در زیرساخت‌ها دخالت می‌کند
اصطلاح «سایبرتروریسم» می‌تواند به طرق مختلف مورد استفاده قرار گیرد، اما محدودیت‌هایی در استفاده از آن وجود دارد. حمله به یک تجارت اینترنتی را می‌توان برچسب سایبر [تروریستی کیستی] عنوان کرد، اما وقتی برای انگیزه‌های اقتصادی انجام شود نه ایدئولوژیک، معمولاً آن را جرم سایبری قلمداد می‌کند. کنوانسیون همچنین برچسب «سایبرتروریسم» را محدود به اقدامات افراد، گروه‌های مستقل یا سازمانها می‌کند. هر نوع جنگ سایبری که توسط دولتها و کشورها انجام شود طبق قوانین بین‌المللی تنظیم و مجازات می‌شود.
انستیتوی فناوری فناوری اطلاعات را به عنوان سایبرتروریسم تعریف می‌کند
"[او] او با استفاده از فعالیت‌های مختل کننده یا تهدید آن علیه رایانه‌ها و / یا شبکه‌ها، با هدف ایجاد آسیب یا اهداف اجتماعی، ایدئولوژیک، مذهبی، سیاسی یا مشابه دیگر، از پیش برنامه ریزی کرد. چنین اهدافی. "
این اصطلاح برای اولین بار در ادبیات دفاعی ظاهر می‌شود، و در گزارش‌های دانشکده جنگ ارتش آمریکا از اوایل سال ۱۹۹۸ (به عنوان "تروریسم سایبر") ظاهر می‌شود.
کنفرانس ملی قانونگذاری ایالتی، سازمانی از قانونگذاران ایجاد شده برای کمک به سیاست گذاران در ایالات متحده آمریکا با موضوعاتی مانند اقتصاد و امنیت میهن سایبرتروریسم را چنین تعریف می‌کند:
[او] او از فناوری اطلاعات توسط گروه‌ها و افراد تروریستی برای پیشبرد برنامه خود استفاده می‌کند. این می‌تواند شامل استفاده از فناوری اطلاعات برای سازماندهی و اجرای حملات علیه شبکه‌ها، سیستم‌های رایانه ای و زیرساختهای ارتباطات از راه دور، یا مبادله اطلاعات یا تهدیدهای الکترونیکی باشد. نمونه آن هک کردن سیستم‌های رایانه ای، معرفی ویروس‌ها به شبکه‌های آسیب‌پذیر، پیش نمایش وب سایت، حملات انکار سرویس یا تهدیدات تروریستی از طریق ارتباطات الکترونیکی است.
ناتو سایبرتروریسم را به عنوان «[حمله] سایبری با استفاده یا سوء استفاده از شبکه‌های رایانه ای یا ارتباطی برای ایجاد تخریب یا اختلال کافی برای ایجاد ترس یا ترساندن جامعه به یک هدف ایدئولوژیک تعریف می‌کند».
مرکز ملی حفاظت از زیرساخت‌های ایالات متحده، فضای سایبر را به این شرح تعریف کرده‌است:
"یک عمل مجرمانه که با استفاده از رایانه‌ها و قابلیت‌های ارتباطی انجام می‌شود و منجر به خشونت ، تخریب یا اختلال در خدمات برای ایجاد ترس از طریق ایجاد سردرگمی و عدم اطمینان در یک جمعیت معین می‌شود، با هدف تأثیرگذاری بر یک دولت یا جمعیت برای انطباق با. یک برنامه سیاسی، اجتماعی یا ایدئولوژیک.
FBI، یکی دیگر از آژانسهای ایالات متحده، «تروریسم سایبر» را «حمله از پیش برنامه‌ریزی شده، با انگیزه سیاسی علیه اطلاعات، سیستم‌های رایانه ای، برنامه‌های رایانه ای و داده‌هایی تعریف می‌کند که منجر به خشونت علیه اهداف غیر جنگنده توسط گروه‌های فرعی یا عوامل مخفی» می‌شود.
این تعاریف تمایل دارند دیدگاه سایبرتروریسم را به عنوان گرایش سیاسی و / یا عقیدتی به اشتراک بگذارند. یکی از زمینه‌های بحث تفاوت بین سایبرتریسم و هکتیویسم است. هکتیویسم «ازدواج هک با فعالیت سیاسی» است. هر دو عمل از نظر سیاسی هدایت می‌شوند و شامل استفاده از رایانه می‌شوند، با این وجود از سایبرتروریسم در درجه اول برای ایجاد آسیب استفاده می‌شود. این مسئله به یک مسئله تبدیل می‌شود زیرا اعمال خشونت در رایانه می‌تواند برچسب سایبرتیسم یا هکتیویسم [توسط چه کسی؟] باشد.
در سال ۱۹۹۹، مرکز مطالعات تروریسم و جنگ نامنظم در دانشکده تحصیلات تکمیلی نیروی دریایی مونتری، کالیفرنیا، سه سطح از توانایی سایبرتر را تعریف کرد:
امروزه سایبرتوریسم در رسانه‌های اجتماعی روز به روز پررنگ تر می‌شود. با گسترش اینترنت در همه زمینه‌های تلاش بشر، افراد یا گروه‌ها می‌توانند از ناشناس ماندنی فضای مجازی برای تهدید شهروندان، گروه‌های خاص (یعنی با عضویت براساس قومیت یا عقیده)، جوامع و کل کشورها استفاده کنند، بدون اینکه تهدید ذاتی باشد. ضرب و شتم، صدمه یا مرگ برای مهاجمی که از نظر جسمی حضور داشته باشد، به همراه خواهد داشت. بسیاری از گروه‌ها مانند ناشناس، از ابزارهایی مانند حمله به منکر سرویس برای حمله به گروه‌های سانسور شده و سانسورگرانه با آنها استفاده می‌کنند و نگرانی‌های زیادی را برای آزادی و احترام به اختلافات فکر ایجاد می‌کنند.
بسیاری بر این باورند که مبارزه با تروریسم یک تهدید شدید برای اقتصاد کشورها است و ترس از حمله می‌تواند به‌طور بالقوه منجر به رکود بزرگ دیگری شود. رهبران بسیاری موافق هستند که تروریسم تروریسم بالاترین درصد تهدید را نسبت به سایر حملات احتمالی به قلمرو آمریکا دارد. اگرچه بلایای طبیعی یک تهدید بزرگ محسوب می‌شود و ثابت شده‌است که برای مردم و زمین ویرانگر است، اما در نهایت چیز کمی وجود دارد که می‌توان از وقوع چنین حوادث جلوگیری کرد؛ بنابراین ، انتظار این است که بیشتر روی اقدامات پیشگیری که حملات اینترنتی را برای اجرا غیرممکن می‌کند، متمرکز شویم.
با گسترش اینترنت ، سیستم‌های رایانه ای همچنان مسئولیت خود را افزایش می‌دهند، در حالی که پیچیده‌تر و به هم وابسته تر می‌شوند، خرابکاری یا تروریسم از طریق اینترنت ممکن است به یک تهدید جدی تبدیل شود و احتمالاً یکی از ۱۰ رویداد برتر برای پایان دادن به نسل بشر است. "" افراد با دسترسی به بخشی از اینترنت موسوم به Dark Web دسترسی آسانتری به درگیری غیرقانونی در فضای مجازی دارند. اینترنت اشیا وعده داده‌است که دنیاهای مجازی و جسمی دیگری را با هم ادغام کند، که برخی از کارشناسان آن را انگیزه ای قدرتمند برای دولتها برای استفاده از پراکسی‌های تروریستی در پیشبرد اهداف می‌دانند.
وابستگی به اینترنت در مقیاس جهانی به سرعت در حال افزایش است و بستر ایجاد توطئه‌های بین‌المللی ترور سایبری را فراهم می‌کند تا به عنوان یک تهدید مستقیم برای امنیت ملی تدوین و اجرا شود. برای تروریست‌ها، حملات سایبری دارای مزایای مشخصی نسبت به حملات جسمی است. آنها را می‌توان از راه دور، ناشناس و نسبتاً ارزان انجام داد و نیاز به سرمایه‌گذاری قابل توجهی در سلاح، مواد منفجره و پرسنل ندارند. اثرات می‌تواند گسترده و عمیق باشد. حوادث سایبرتروریسم احتمالاً در حال افزایش است. آنها از طریق انکار حملات خدمات، بدافزارها و سایر روشهایی که امروزه تصور مشکل انجام می‌شود، انجام می‌شوند. یک نمونه شامل مرگ و میر ناشی از دولت اسلامی و شبکه‌های اجتماعی آنلاین توییتر، گوگل و فیس بوک منجر به اقدام قانونی علیه آنها می‌شود که در نهایت منجر به شکایت آنها شد.
نیویورک تایمز در مقاله ای در مورد حملات سایبری ایران و کره شمالی، اظهار داشت: "درخواست تسلیحات دیجیتالی شبیه به توانایی هسته ای است: این راهی برای یک ملت متروک و کم توان حتی به زمین بازی است." جیمز A. لوئیس، یک کارشناس امنیت رایانه در مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی در واشینگتن، گفت: کشورها دنباله‌های سایبری را به همان روشی که دنبال سلاح‌های هسته ای هستند، دنبال می‌کنند؛ و آنها متعهد به دریافت آن هستند. ""
علاقه عمومی به فضای سایبری از اواخر دهه ۱۹۹۰ آغاز شد، زمانی که این اصطلاح توسط باری سی کالین ابداع شد. با نزدیک شدن به سال ۲۰۰۰، ترس و عدم اطمینان در مورد اشکالات هزاره افزایش یافت، همچنین امکان حمله توسط تروریست‌های سایبر وجود داشت. اگرچه اشکال هزاره به هیچ وجه یک حمله تروریستی یا توطئه ای علیه جهان یا ایالات متحده نبود، اما در ترساندن ترس از احتمال حمله سایبری ویرانگر در مقیاس بزرگ، به عنوان یک کاتالیزور عمل کرد. مفسران خاطرنشان کردند که به نظر می‌رسد بسیاری از حقایق اینگونه حوادث، اغلب با گزارش‌های رسانه ای اغراق‌آمیز تغییر می‌یابند.
حملات تروریستی برجسته در ایالات متحده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و جنگ متعاقب تروریسم توسط ایالات متحده منجر به پوشش بیشتر رسانه‌ها از تهدیدات احتمالی سایبرتروریسم در سالهای بعد شد. پوشش رسانه‌های اصلی غالباً در مورد احتمال حمله بزرگ در استفاده از شبکه‌های رایانه ای برای خرابکاری در زیرساخت‌های مهم با هدف قرار دادن جان انسان در معرض خطر یا ایجاد اختلال در مقیاس ملی یا مستقیم یا با اختلال در اقتصاد ملی بحث می‌کند.
گزارش شده‌است که نویسندگانی چون وین شوارتو و جان آرکیلا موفقیت مالی قابل توجهی در فروش کتاب داشته‌اند که آنچه را که گفته می‌شود سناریوهای محتمل ضرب و شتم ناشی از سایبرتروریسم است، توصیف کرده‌اند. بسیاری از منتقدان ادعا می‌کنند که این کتاب‌ها در ارزیابی خود از اینکه آیا حملات توصیف شده (مانند ذوب هسته ای و انفجار گیاهان شیمیایی) غیر واقعی بوده‌است غیر واقعی بودند. یک موضوع مشترک در مورد آنچه منتقدان به عنوان فضای مجازی تلقی می‌کنند، عدم قابلیت جعل است. این بدان معناست که، هنگامی که بلایای پیش‌بینی شده رخ نمی‌دهد، فقط نشان می‌دهد که ما چقدر خوش شانس بوده‌ایم و نه اینکه این تئوری را تحت تأثیر قرار دهیم.
در سال ۲۰۱۶، برای اولین بار، وزارت دادگستری، اردیت فریزی را به اتهام سایبرتروریسم متهم کرد. وی متهم به ادعای هک شدن در یک وب سایت نظامی و سرقت اسامی، آدرس‌ها و سایر اطلاعات شخصی دولت و نظامیان و فروش آن به داعش است.
از طرف دیگر، همچنین استدلال می‌شود که علی‌رغم مطالعات اساسی پیرامون فضای مجازی، بدن ادبیات هنوز قادر به ارائه یک برآورد واقعی از تهدید واقعی نیست. به عنوان مثال، در صورت حمله سایبرتروریست به زیرساخت‌های عمومی مانند نیروگاه یا کنترل ترافیک هوایی از طریق هک، عدم موفقیت در موفقیت آن وجود دارد زیرا اطلاعات مربوط به چنین پدیده‌ها محدود است.
از سال ۲۰۱۶ هفده کنوانسیون و اسناد حقوقی عمده وجود داشته‌است که به‌طور خاص با فعالیت‌های تروریستی سروکار دارند و می‌توانند درمورد تروریسم سایبر نیز کاربرد داشته باشند.
سازمان ملل متحد آژانس‌های مختلفی دارد که به دنبال مقابله با تروریسم در فضای مجازی هستند، از جمله، دفتر مبارزه با تروریسم سازمان ملل، دفتر مواد مخدر و جرایم سازمان ملل، دفتر امور خلع سلاح سازمان ملل متحد، مؤسسه تحقیقات خلع سلاح سازمان ملل، پژوهشگاه جرائم و عدالت بین‌المللی سازمان ملل و اتحادیه بین‌المللی ارتباطات از راه دور هر دو EUROPOL و INTERPOL به ویژه در این زمینه تخصص دارند.
وزارت دفاع ایالات متحده (وزارت دفاع) فرماندهی استراتژیک آمریکا را به وظیفه مبارزه با سایبرتروریسم متهم کرد. این کار از طریق کارگروه مشترک شبکه وظیفه مشترک، که مؤلفه عملیاتی پشتیبانی USSTRATCOM در دفاع از شبکه اطلاعات جهانی وزارت دفاع می‌باشد، انجام می‌شود. این کار با ادغام قابلیت‌های GNO در عملکرد تمام رایانه‌ها، شبکه‌ها و سیستم‌های DoD مورد استفاده در دستورها، خدمات و آژانس‌های جنگنده DoD انجام می‌شود.
در ۲ نوامبر ۲۰۰۶، وزیر نیرو هوایی از ایجاد جدیدترین MAJCOM نیروی هوایی، فرماندهی سایبر نیروی هوایی خبر داد که وظیفه نظارت و دفاع از منافع آمریکا در فضای مجازی را بر عهده خواهد داشت. این طرح با ایجاد بیست و چهارمین نیروی هوایی که در اوت ۲۰۰۹ فعال شد و جزئی از فرماندهی برنامه‌ریزی شده سایبر ایالات متحده است، جایگزین شد.
در ۲۲ دسامبر ۲۰۰۹، کاخ سفید رئیس امنیت رایانه خود را به عنوان هوارد اشمیت برای هماهنگی تلاش‌های دولت، ارتش و اطلاعاتی ایالات متحده برای دفع هکرها منصوب کرد. او این مقام را در ماه مه ۲۰۱۲ واگذار کرد. مایکل دانیل در همان هفته به سمت سمت هماهنگ‌کننده امنیت سایبری کاخ سفید منصوب شد و در دوره دوم دولت اوباما همچنان در این سمت ادامه دارد.
اخیراً، اوباما دستورالعملی را امضا کرد تا به ایالات متحده اجازه دهد مجازات‌هایی را برای افراد یا اشخاصی که مظنون به شرکت در اقدامات مرتبط با سایبر هستند، اعمال کند. این اقدامات به عنوان تهدیدهای احتمالی برای امنیت ملی ایالات متحده، مسائل مالی یا موضوعات سیاست خارجی ارزیابی شده‌است. مقامات آمریکا متهم کردند که مردی در حدود ۹۲ کشتی در فضای مجازی از حمله به رایانه هائی که وزارت دفاع استفاده می‌کند، هک شده‌است. کنسرسیوم مستقر در نبراسکا در طی هشت هفته چهار میلیون تلاش برای هک شدن دستگیر کرد. در سال ۲۰۱۱، حملات سایبرتروریسم ۲۰٪ رشد کرد.
مقاله اصلی: حملات سایبری سال ۲۰۰۷ در استونی
ایالت بالتیک استونی هدف حمله گسترده انکار خدمات قرار گرفت که در نهایت کشور را آفلاین کرد و از خدمات وابسته به اتصال به اینترنت در آوریل ۲۰۰۷ خاموش کرد. زیر ساخت‌های استونی شامل همه چیز از بانکداری آنلاین و شبکه‌های تلفن همراه است. خدمات دولتی و دسترسی به اطلاعات مراقبت‌های بهداشتی برای مدتی غیرفعال بود. دولت وابسته به فناوری آشفتگی شدید را تجربه کرد و نگرانی زیادی دربارهٔ ماهیت و هدف این حمله ایجاد کرد.
حمله سایبری نتیجه درگیری استونی و روسی در مورد برداشتن مجسمه برنز به تصویر کشیدن یک سرباز شوروی دوران جنگ جهانی دوم از مرکز پایتخت، تالین بود. در بحبوحه درگیری مسلحانه با روسیه، جورجیا نیز در اوت ۲۰۰۸ در معرض حملات پایدار و هماهنگ شده به زیرساخت‌های الکترونیکی خود قرار گرفت. گرچه هر دو کشور مسکو را به دلیل مشارکت در حملات سایبری مقصر می‌دانند، اما اثبات اثبات مقصر بودن قانونی وجود ندارد.
استونی در سال ۲۰۰۴ به ناتو پیوست و همین امر باعث شد ناتو با دقت مانیتورینگ اعضای عضو خود در مورد این حمله را کنترل کند. ناتو همچنین از ترس و احتمال تأثیرات آبشار فراتر از مرز استونی نسبت به سایر اعضای ناتو هراس داشت. در سال ۲۰۰۸، به‌طور مستقیم در نتیجه حملات، ناتو مرکز جدیدی از تعالی سایبر را برای انجام تحقیقات و آموزش جنگ سایبری در تالین افتتاح کرد.
هرج و مرج ناشی از حملات در استونی، جهان وابستگی کشورهای وابسته به فناوری اطلاعات را به جهانیان نشان داد. این وابستگی سپس کشورها را در برابر حملات سایبری و تروریسم در آینده آسیب‌پذیر می‌کند.
براساس چشم‌انداز دفاعی دلویت ۲۰۱۶ آسیا و اقیانوسیه، «امتیاز خطر سایبری» کره جنوبی از ۸۸۰۰ نفر از ۸۸۴ و کره جنوبی آسیب پذیرترین کشور در برابر حملات سایبری در منطقه آسیا و اقیانوسیه است. با توجه به اینترنت پر سرعت و فناوری پیشرفته کره جنوبی، زیرساخت امنیت سایبری آن نسبتاً ضعیف است. حمله سایبری کره جنوبی سال ۲۰۱۳ به‌طور قابل توجهی به اقتصاد کره آسیب رساند. در سال ۲۰۱۷، یک حمله باج افزار شرکتها و کاربران خصوصی را که تجربه نشت اطلاعات شخصی را داشتند، آزار و اذیت کرد. علاوه بر این، حملات سایبری کره شمالی صورت گرفته‌است که امنیت ملی کره جنوبی را به خطر می‌اندازد.
در پاسخ به این، اقدامات متقابل دولت کره جنوبی برای محافظت از مراکز امنیتی اطلاعات آژانس اطلاعات ملی است. در حال حاضر، «امنیت سایبری» یکی از مهم‌ترین اهداف NIS کره است. از سال ۲۰۱۳ کره جنوبی سیاست‌های مربوط به امنیت سایبری ملی را تنظیم کرده بود و سعی داشت از طریق تحقیقات پیچیده دربارهٔ تهدیدات احتمالی، از بروز بحران سایبری جلوگیری کند. در همین حال، محققان بر بهبود آگاهی ملی در مورد حملات سایبری تأکید می‌کنند زیرا کره جنوبی قبلاً وارد به اصطلاح «جامعه بیش از حد متصل» شده بود.
وزارت دفاع چین وجود یک واحد دفاع آنلاین را در ماه مه ۲۰۱۱ تأیید کرد. متشکل از حدود ۳۰ متخصص نخبه اینترنتی، به اصطلاح «تیم سایبر آبی» یا «ارتش آبی»، به‌طور رسمی ادعا شده‌است که در دفاع سایبری مشغول است. عملیات، اگرچه این نگرانی وجود دارد که این واحد برای نفوذ به سیستم‌های آنلاین امن دولت‌های خارجی استفاده شده باشد.
دولت پاکستان نیز برای مهار تهدید سایبرتروریسم و تبلیغات افراطی گامی گام برداشته است. سازمان ملی مبارزه با تروریسم (نکتا) برای مقابله با این مشکل بر روی برنامه‌های مشترک با سازمان‌های غیردولتی مختلف و سایر سازمان‌های امنیت سایبری در پاکستان کار می‌کند. Surf Safe Pakistan یک نمونه از این نمونه‌ها است. اکنون مردم پاکستان می‌توانند مطالب مرتبط با افراط گرایی و تروریستی را به‌صورت آنلاین از طریق درگاه Surf Safe Pakistan Pakistan گزارش دهند. سازمان ملی مبارزه با تروریسم (NACTA) رهبری دولت فدرال را برای کمپین امن گشت و گذار فراهم می‌کند. در مارس ۲۰۰۸، یک مجمع القاعده یک وب سایت آموزشی با شش ماژول آموزشی برای یادگیری تکنیک‌های ضد تروریسم منتشر کرد.
مجموعه ای از حملات سایبری قدرتمند از ۲۷ ژوئن ۲۰۱۷ آغاز شد که وب سایت‌های سازمان‌های اوکراین از جمله بانک‌ها، وزارتخانه‌ها، روزنامه‌ها و شرکت‌های برق را متلاشی کرد.
هر کسی در هر نقطه از جهان می‌تواند عملیاتی را انجام دهد، زیرا می‌تواند هزاران مایل دور از یک هدف انجام شود. یک حمله می‌تواند صدمات جدی به زیرساخت‌های حیاتی وارد کند که منجر به تلفات شود.
برخی از حملات در جهت دستیابی به اهداف سیاسی و اجتماعی انجام می‌شود، همان‌طور که مثالهای زیر نشان می‌دهد:
اقدامات غیر سیاسی خرابکاری‌ها باعث خسارت مالی و سایر موارد شده‌است. در سال ۲۰۰۰، کارکن ناراضی ویتک بدن باعث رهاسازی ۸۰۰٬۰۰۰ لیتر فاضلاب تصفیه نشده به آبراه‌ها در ماروشی شایر، استرالیا شد.
اخیراً، در ماه مه ۲۰۰۷ به دلیل حذف یادبود جنگ جهانی دوم روسیه از مرکز شهر تالین، استونی در معرض حمله سایبری گسترده قرار گرفت. این حمله یک حمله انکار سرویس توزیع شده بود که در آن سایت‌های منتخب از طریق ترافیک بمباران می‌شدند تا آنها را به صورت آفلاین مجبور کنند. تقریباً تمام شبکه‌های وزارت امور خارجه دولت استونی و همچنین دو شبکه مهم بانکی استونی به صورت آفلاین خاموش شدند. علاوه بر این، وب سایت حزب سیاسی نخست‌وزیر استونی استرو آندروس آنسیپ نامه ای جعلی از عذرخواهی از Ansip برای حذف مجسمه یادبود منتشر کرد. با وجود گمانه زنی‌ها مبنی بر هماهنگی این حمله توسط دولت روسیه، وزیر دفاع استونی اعتراف کرد که هیچ مدرک قطعی در ارتباط با حملات سایبری به مقامات روسی ندارد. روسیه اتهامات مربوط به درگیری خود را «بی اساس» خواند، و نه ناتو و نه کارشناسان کمیسیون اروپا نتوانستند اثبات قطعی از مشارکت رسمی دولت روسیه را پیدا کنند. در ژانویه سال ۲۰۰۸، مردی از استونی به جرم اجرای حملات علیه وب سایت حزب اصلاحات استونی محکوم شد و جریمه شد.
در طول جنگ روسیه و جورجیا، در ۵ اوت ۲۰۰۸، سه روز قبل از آغاز حمله جورجیا به اوستیای جنوبی، وب سایتهای آژانس خبری OSInform و OSRadio هک شدند. وب سایت OSinform در osinform.ru عنوان و آرم خود را نگه داشت، اما محتوای آن به وسیله محتوای وب سایت تلویزیون آلانیا جایگزین شد. آلانیا تی وی، یک ایستگاه تلویزیونی با پشتیبانی دولت گرجستان با هدف مخاطبان در اوستیای جنوبی، هرگونه دخالت در هک شدن وب سایت‌ها را تکذیب کرد. دیمیتری مدایف، در آن زمان فرستاده اوستیای جنوبی در مسکو، ادعا کرد که جورجیا در تلاش است تا اطلاعاتی را درمورد وقایع رخ داده در نتیجه جنگ به دست آورد. یکی از این حملات سایبری باعث شد که وب سایت‌های پارلمان جورجیا و وزارت امور خارجه گرجستان جایگزین تصاویری شوند که میخائیل ساکاشویلی رئیس‌جمهور گرجستان با آدولف هیتلر را مقایسه می‌کرد. سایر حملات شامل انکار سرویس به وب سایت‌های گرجستان و آذربایجان، مانند زمانی که گفته می‌شود هکرهای روسی سرورهای روز جمهوری آذربایجان را غیرفعال می‌کنند.