moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
به نوشتهٔ تلطف، فعالان ادبی به عنوان جزئی از جامعهٔ بزرگ‌تر مخالف شاه، در قبال پیش بردن جنبش مسلمانان ستمکش احساس مسئولیت می‌کردند. آنان به ارتباط عمیق شهادت و نمونهٔ اعلای آن، یعنی واقعهٔ کربلا، پی بردند. گذشته از آن در رمان‌های سوسیالیستی، قهرمانان داستان آنچنان به جنبش مورد علاقه‌شان اعتقاد قلبی دارند که از شهادت در راه آن هیچ ابایی ندارند. وقایع تاریخی کربلا مفهوم شهادت را در اندیشهٔ سیاسی شیعه تقویت کرده و به آن قداست و وجهه‌ای الهی بخشیده بود. فلذا هم فعالان سیاسی سکولار و هم نویسندگان زبان فارسی مدرن، از مفهوم شهادت و حتی از ذکر درگذشت حسین بن علی برای برانگیختن احساس گناه و شورش عمومی استفاده کرده‌اند. در صحنهٔ پایانی "کلیدر" نیز نیروهای حکومتی، گل‌محمد و اکثر همراهان کلیدی‌اش را قتل‌عام می‌کنند، درست مشابه شهادت حسین بن علی و اکثر اعضای خانواده‌اش در صحرای کربلا. دولت‌آبادی از این تشابه برای برانگیختن احساسات خصومت‌آمیز مردم نسبت به حکومت بهره برده‌است. همان‌طور که در تعزیه‌ها و مجالس روضه‌خوانی، شهادت حسین نقطهٔ اوج ماجرا را شکل می‌دهد، "کلیدر" نیز در مرحلهٔ کشتار به اوج خود می‌رسد. افزون بر این، رمان در تلاش برای رساندن دو پیام است: اول اینکه اگرچه مبارزهٔ مسلحانهٔ گل‌محمد با شکست مواجه شد، اما آرمان‌هایش، روحش، و جنبشش برای گسترش عدالت همچنان باقی ماند، درست همان‌طور که آرمان‌های حسین بن علی و جنبشش ادامه یافتند؛ دوم آنکه "کلیدر" به صورت ضمنی خودش را به عنوان جایگزینی برای داستان کربلا مطرح می‌کند. دولت‌آبادی به صورت غیرمستقیم و کاملاً ناخصومت‌برانگیز در تلاش است تا با خلق "کلیدر" از اهمیت واقعهٔ کربلا بکاهد و در حافظهٔ خوانندگان معاصر جایگاهی ابدی برای "کلیدر" دست‌وپا کند.
بسیاری از جنبه‌های رمان دولت‌آبادی تحسین منتقدان را برانگیخت. پیچیده به تصویر کشیدن شخصیت‌های داستان که نقش حقیقی آن‌ها از طریق ویژگی‌ها و ظاهرشان آشکار می‌شود، توصیفات واضح و دقیق، توانایی فوق‌العادهٔ دولت‌آبادی در تجسم بخشیدن به ویژگی‌های فیزیکی، اجتماعی و سیاسی منطقه، خلق ریتم‌های زبانی و اوج‌گیری‌های تدریجی آن به منظور برجسته نمودن لحظه‌های دراماتیک داستان از نقاط قوت محمود دولت‌آبادی در خلق "کلیدر" به‌شمار می‌آیند.
مفسرین، "کلیدر" را نقطهٔ عطفی در تاریخ ادبیات مدرن فارسی می‌دانند؛ بدان حد که یکی از مفسرین، "کلیدر" را «حماسهٔ زوال» می‌خواند. نگارش "کلیدر"، محمود دولت‌آبادی را به کسب جایزهٔ نوبل ادبیات بسیار نزدیک کرد. با این حال دولت‌آبادی تاکنون به کسب آن نائل نشده‌است.
همهٔ منتقدان با تحسین‌ها و تمجیدهای طرفداران "کلیدر" موافق نیستند. هوشنگ گلشیری، داستان‌نویس برجسته، یکی از اولین منتقدان جلدهای آغازین "کلیدر" بود. گلشیری معتقد بود تکنیک‌های سنتی داستان‌گویی شفاهی با احتیاجات و بایسته‌های ژانر رمان هم‌خوانی و سازگاری ندارد و بر این باور بود که "کلیدر" سیر قهقرایی را در تاریخ تکامل رمان‌نویسی مدرن فارسی پیموده‌است. مهشید امیرشاهی پیکان تیز انتقادهایش را به سوی تحسین‌شده‌ترین جنبهٔ رمان، یعنی زبان آن نشانه گرفته‌است و از نادرست بودن دستورهای زبانی، تلفظ‌ها و املای واژگان "کلیدر" انتقاد می‌کند. استفاده از اصطلاحات انگلیسی و فرانسوی توسط شخصیت‌های رمان که دایرهٔ واژگانشان احتمالاً خالی از آن وام‌واژه‌هاست و حتی زمان‌پریشی‌های زبانی از دیگر انتقادات امیرشاهی نسبت به اثر تحسین‌شدهٔ "کلیدر" است. جمال میرصادقی عقیده دارد، زبان روایی "کلیدر" که با وام گرفتن از واژگان کلاسیک "تاریخ بیهقی" آراسته شده با وجود زیبایی‌های زبانی «اغلب با موضوع‌های ساده و مضامین روستایی داستان هماهنگی ندارد».
رمان "کلیدر" با ۲٬۸۳۶ صفحه بزرگ‌ترین رمان فارسی است که در ده جلد و پنج مجلد قطور به چاپ رسیده‌است. اولین جلد آن در سال ۱۳۵۷ و آخرین آن در سال ۱۳۶۳ منتشر شد. در سال ۱۳۶۳ مجموعهٔ کامل پنج جلدی "کلیدر" و همچنین مجموعهٔ تکمیلی سه جلدی آن برای کسانی که پیشتر دو جلد آغازین را خریده بودند، عرضه شد. دو مجلد نخست پیش از بیرون آمدن سه مجلد پایانی هر کدام ۲۰٬۰۰۰ نسخه فروخته بودند و پس از انتشار سه مجلد پایانی، در عرض کمتر از پنج سال ۲۰٬۰۰۰ نسخهٔ کامل (مجموعهٔ پنج‌جلدی) و ۷٬۰۰۰ نسخهٔ تکمیلی (مجموعهٔ سه جلدی) دیگر نیز از آن به فروش رفت. حق تألیفی که به جهت نگارش رمان نصیب دولت‌آبادی شد، اعلام نشده‌است اما شایعه‌ها حکایت از اختصاص حق تألیف ۵٬۰۰۰٬۰۰۰ تومانی به او دارد. این حق تألیف آنقدر بوده که خانوادهٔ دولت‌آبادی به کمک آن به خانه‌ای بزرگ‌تر و مجلل‌تر در شمال شهر تهران نقل مکان کند. "کلیدر" پس از انتشار رکورد حجیم‌ترین، پرفروش‌ترین، و گران‌ترین حق تألیف برای یک رمان را شکست.
"کلیدر" به سرعت محبوبیت یافت و حتی پیش از انتشار جلدهای پایانی سروصداهای زیادی در محافل آکادمیک و روشن‌فکری به راه انداخت. جلدهای اول تا ششم "کلیدر" در همان روزهای پرتلاطم انقلاب ۱۳۵۷ منتشر شد و با این وجود، خیلی خوب به فروش رفت. پیش از انتشار کامل دورهٔ ده جلدی "کلیدر" در سال ۱۳۶۳، بیست هزار نسخه از آن فروخته شد.
دولت‌آبادی خود گفته‌است که پیش‌نویس "کلیدر" را پیش از آنکه برای چاپ به بنگاه نشر بدهد به هیچ‌کس دیگری حتی نشان هم نداده‌است. کریم امامی از این موضوع احساس تأسف می‌کند و می‌گوید که به‌نظرش می‌توان حجم "کلیدر" را به یک‌چهارم حجم اصلی تقلیل داد بدون آنکه زیانی متوجه آن بشود.ترجمهٔ آلمانی رمان "کلیدر" توسط زیگرید لطفی، همسر آلمانی محمدحسن لطفی، در سال ۱۹۹۹ در زوریخ منتشر شد. ترجمهٔ بلوچی آن توسط واحدبخش بادپا انجام گرفت و پس از درگذشتش در ۱۴۰۰ منتشر شد.
در سال ۱۳۹۸، خیابان تازه‌تأسیس سهراب ۴ معروف به گل‌افشانی در شهر سبزوار با تصویب شورای شهر به خیابان کلیدر تغییر نام یافت. به گفتهٔ برخی نویسندگان ایرانی، این اولین بار در ایران است که نام یک رمان رسماً بر یک خیابان گذاشته می‌شود.
محمدرضا درویشی به پیشنهاد انتشارات فرهنگ معاصر در زمستان ۱۳۸۵ و بهار ۱۳۹۶ قطعه‌ای هشت قسمتی نوشت و آن را تیر ۱۳۸۵ با ارکستر سمفونیک ناسیونال اوکراین ضبط کرد.
آسیفا انجمن بین‌المللی سازندگان و دوست‌داران فیلم‌های پویانمایی است.
این انجمن را در سال ۱۹۶۰میلادی چند تن از بزرگان فیلم‌های انیمیشن مانند نورمن مک‌لارن در شهر انسی فرانسه بنیان گذاشتند.
هدف آن تبادل اطلاعات در مورد روش‌های پویانمایی و اطلاع‌رسانی در مورد فعالیت‌های پویانمایی در جهان است.
آسیفا در بیش از سی کشور جهان از جمله ایران شعبه دارد.
اهداف اساسی آسیفا عبارت است از:
تلاش برای اعتلای هنر انیمیشن و معرفی آن به جامعه، ایجاد تفاهم و ارتباط فرهنگی و هنری بین اعضاء و حفظ و اعتلای شئون سینماگران، پویانمایان و سایر کسانی که در این حرفه فعالیت می‌کنند.
سازمان آسیفا ایران مشتمل بر ارکان اصلی زیر است که برخی دارای زیرمجموعه‌هایی به عنوان ارکان فرعی نیز هستند:
مهدی خرمیان
امیر مهران
حمید محمدی
هدی مسعودی
سیدعباس اصطهباناتی
هاجر مهرانی
فاطمه حسینی شکیب
احمد اکبرپور (زاده ۹ مرداد ۱۳۴۹) یک نویسنده و شاعر معاصر ایرانی است. نوشته های او اکثرا برای رده سنی کودکان و نوجوانان است.
احمد اکبرپور در ۹ مرداد ۱۳۴۹ در چاه‌ورز، لامرد، فارس به دنیا آمد.کتابک ، پایگاه ترویج پدیدآورندگان نویسندگان در ایران در مورد احمد اکبرپور. دبستان تا دبیرستان را در زادگاهش سپری کرد و برای ادامه تحصیل این شهر را ترک کرد. تحصیلات خود را در شهرهای جهرم، شیراز و تهران تا مقطع کارشناسی در رشته روان‌شناسی در دانشگاه شهید بهشتی تهران به پایان رساند. عمده شهرت وی بابت نگارش داستان‌های کودک و نوجوان است که برای وی جوایز متعددی از جمله کتاب سال ایران و شورای کتاب کودک را به ارمغان آورده‌است. اکبرپور عضو شورای کتاب کودک و نیز انجمن نویسندگان کودک و نوجوان است. وی اکنون ساکن شیراز است.
آثار او به زبان‌های انگلیسی، آلمانی، ایتالیایی، چینی، کره‌ای و ترکی استانبولی ترجمه شده‌است. قطار آن شب و شب به خیر فرمانده در چندین کشور جهان به چاپ رسیده‌است.
احمد اکبرپور از تهیه‌کنندگان تلویزیونی صدا و سیما است. وی مستندهای متعددی را تهیه کرده‌است. در برخی مستندها وی نقش راوی بازیگر را ایفا می‌کند.
درون‌مایه داستان‌های اکبرپور را مضامینی همچون بازیابی و بازشناسی هویت و ارادهٔ فردی، تنهایی و صلح تشکیل می‌دهد.
روبرو شدن کودک یا نوجوان با مسایل و مشکلات فردی و اجتماعی و چگونگی و قدرت حل مسئله از جمله موارد عمدهٔ رمان‌ها و داستان‌های ایشان است.
حضور تکنیک‌های جدید داستان‌نویسی در محیط‌های بومی، آثار او را متمایز کرده‌است. خلاقیت و نوآوری او در بازآفرینی و بازنویسی افسانه‌ها، فرهنگ کهن ایرانی را به زبانی تازه به گوش مخاطب نسل معاصر می‌رساند.
طنز موجود در آثار وی، چه در کارهای صرفا طنز مانند واژه‌های نفهم، و چه آثار اجتماعی مانند من نوکر بابا نیستم، کودک و نوجوان و حتی مخاطب بزرگسال را به سمت خود کشانده‌است.
داستانهای بزرگسال
جاناتان لیتل زاده ۱۰ اکتبر سال ۱۹۶۷ (میلادی) میلادی نویسنده معاصر فرانسوی - آمریکایی است. نخستین رمان وی به زبان فرانسه با عنوان "خیرخواهان" برای وی جایزه گنکور سال ۲۰۰۶ میلادی را به ارمغان آورد. جاناتان فرزند رابرت لیتل متخصص ادبیات جاسوسی است.
جایزه گنکور جایزه‌ای است ادبی که در پی وصیت ادمون دو گنکور به سال ۱۸۹۶ بنیان گذاشته‌شد. مجمع ادبی گنکور به‌طور رسمی در سال ۱۹۰۲ میلادی تأسیس شد و نخستین دوره جایزه در روز ۲۱ دسامبر سال ۱۹۰۳ برگزار شد.
جایزه گنکور هر ساله نصیب «بهترین کتاب داستانی» می‌شود که طی «همان سال» منتشر شده باشد. بیشتر اوقات جایزه گنکور به یک رمان اعطا می‌شود. جایزه نقدی گنکور، نمادین و تنها معادل ۱۰ یورو است؛ اما باعث افزایش جدی فروش اثر برنده و سایر آثار نویسنده برگزیده خواهد شد.
اعضای فرهنگستان گنکور هر دوشنبه اول ماه در تالار مخصوص خود که در طبقه نخست رستوران دروان پاریس واقع شده‌است گرد هم جمع می‌شوند. به‌طور معمول برنده جایزه روز ۳ نوامبر پس از صرف ناهار مشخص می‌شود.
آکادمی گنکور که بیش از صد سال سابقه فعالیت دارد، علاوه بر جایزه اصلی خود که هر سال در ماه نوامبر اهدا می‌شود و مهم‌ترین و معتبرترین جایزه ادبی فرانسه به‌شمار می‌آید، جوایز جانبی دیگری نیز دارد: جایزه گنکور برای اولین رمان، جایزه گنکور دبیرستانی‌ها، جایزه گنکور داستان کوتاه، جایزه گنکور شعر، جایزه کنگور زندگی‌نامه‌نویسی و جوایز گنکور به انتخاب برخی کشورها مثل بلژیک، سوئیس، تونس، ایتالیا، رومانی و جایزه کنگور کشورهای خاورمیانه از جمله ایران.
هر نویسنده در زندگی ادبی خود تنها یک بار برنده این جایزه می‌شود، در این میان رومن گاری یک استثناء است: او یک بار در سال ۱۹۵۶ برای رمان "ریشه‌های آسمان" و یک بار در سال ۱۹۷۵ بابت رمان "زندگی در پیش رو" و با نام مستعار امیل آژار برنده شد.
جایزه گنکور اولین رمان در سال ۲۰۱۷ به رمان «مارکس و عروسک» نوشته مریم مجیدی، نویسنده سی و هفت ساله ایرانی-فرانسوی اهدا شد. این نخستین بار بود که یک نویسنده ایرانی فرانسوی‌زبان چنین جایزه معتبری را دریافت کرد.
جایزهٔ ادبی افتخاری است که توسط نهادهای دولتی یا غیر آن، فرهنگستان‌ها، انجمن‌های ادبی، بنیادها و حتی اشخاص منفرد به آثار ادبی اعطا می‌شود. اغلب جوایز سالیانه‌است و همراه با مبلغی پول، گردن‌آویز (مدال) یا بورس است. این جوایز بر اساس اشخاصی که می‌توانند جایزه را دریافت کنند، به دو دسته «ملی» و «بین‌المللی» تقسیم می‌شوند. یکی از مؤسساتی که در این زمینه فعال است مؤسسهٔ خانه کتاب ایران است که انتخاب «جایزه ادبی پروین اعتصامی»، «جایزه ادبی جلال آل احمد» و «جایزه ادبی گام اول» توسط این مؤسسه انجام می‌پذیرد.
همچنین برخی از جایزه های کتاب توسط نهادهای مردمی و غیردولتی برگزار می شود. یکی از مهمترین جایزه های کتاب غیردولتی، «جایزه کتاب روایت پیشرفت» است.
عمده هدف ها از برگزاری چنین جوایزی عبارتست از:
خلاصه:ایران، بلژیک، سوئیس، کانادا، آلمان، اتریش، ایتالیا، فرانسه، اسپانیا، ژاپن، هلند، بریتانیا، سوئد، ایالات متحدهٔ آمریکا، جوایز ادبی بین‌المللی
بعد مفهومی در فیزیک و ریاضی است و می‌تواند به یکی از موارد زیر نیز اشاره کند:
مصطفی بولنت اجویت (۱۹۲۵–۲۰۰۶) سیاست‌مدار، شاعر، نویسنده، روزنامه‌نگار ترک و نخست‌وزیر پیشین ترکیه بود.
او در استانبول به دنیا آمد و در کالج رابرت استانبول درس خواند. در دهه ۱۹۵۰ به آمریکا رفت. او به هنگام تحصیل در روزنامه‌های آنجا کار می‌کرد.
پس از بازگشت به ترکیه به حزب جمهوریت خلق پیوست و در ۱۹۵۷ به نمایندگی مجلس ترکیه انتخاب و در ۱۹۷۲ نخست‌وزیر ترکیه شد.
در دوران نخست‌وزیری او بود که نیروهای ترکیه شمال قبرس را اشغال کردند. همچنین در سال ۱۹۹۹ دستگیری عبدالله اوجالان در کنیا و انتقال وی به ترکیه در دوران کفالت نخست‌وزیری وی انجام شد.
به عنوان شاعر و نویسنده و مترجم او آثار بسیاری از جمله ترجمه شعرهای تی. اس. الیوت را منتشر کرده‌است.
اجویت در پنجم نوامبر ۲۰۰۶ پس از مدتی طولانی که در حال اغما بود درگذشت.
فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۶۶‏
هنر اقیانوسیه اشاره به آفرینش‌های هنری مردم ساکن قاره اقیانوسیه دارد که شامل استرالیا و جزایر اقیانوس آرام از جمله جزیره هاوایی و جزیره ایستر است. منطقه زیر پوشش این هنر اغلب به چهار قسمت اصلی تقسیم می‌شود؛ پلی‌نزی، میکرونزی، استرالزی (استرالیا و نیوزیلند) و ملانزی.
هنر اقیانوسی یا هنر اقیانوسی شامل آثار خلاقانه مردم بومی جزایر اقیانوس آرام و استرالیا، از جمله مناطقی مانند هاوایی و جزیره ایستر است. به‌طور خاص شامل آثار دو گروه از افرادی است که در این منطقه ساکن شده‌اند، هرچند در دو دوره متفاوت. با این حال، آنها به مرور زمان به تعامل می‌رسند و با هم به جزایر دوردست‌تری می‌رسند. این منطقه اغلب به چهار منطقه جداگانه تقسیم می‌شود: میکرونزی، ملانزیا، پلینزی و استرالیا.
هنر صخره ای بومیان استرالیا طولانی‌ترین سنت هنری مداوم در جهان است. این مکان‌ها که در سرزمین آرنهم، استرالیا یافت می‌شوند، به سه دوره تقسیم می‌شوند: پیش از دهانه رودخانه (حدود ۴۰۰۰۰ تا ۶۰۰۰ قبل از میلاد)، دهانه رودخانه (حدود ۶۰۰۰ قبل از میلاد تا ۵۰۰ پس از میلاد)، و آب شیرین (حدود ۵۰۰ پس از میلاد تا کنون). تاریخ‌گذاری آنها بر اساس سبک‌ها و محتوای هنر انجام شده‌است. پیش از دهانه رودخانه، قدیمی‌ترین، با تصاویری در رنگدانه اخرایی قرمز مشخص می‌شود. با این حال، در حدود ۶۰۰۰ سال قبل از میلاد، تصاویر به‌طور فزاینده‌ای پیچیده‌تر ظاهر می‌شوند که نشان‌دهنده آغاز دوره دهانه رودخانه است. این نقاشی‌های سنگی چندین کارکرد داشتند. برخی برای «جادو» استفاده می‌شدند، برخی دیگر با آرزوی افزایش جمعیت حیوانات برای شکار، و برخی نیز صرفاً برای سرگرمی نگاشته می‌شدند.
یکی از پیچیده‌ترین مجموعه‌های هنر صخره‌ای در این منطقه، اوبیر است، یک محل اتراق مورد علاقه در فصول مرطوب که چهره‌های صخره‌ای آن در طول هزاران سال بارها نقاشی شده‌است.
عنایت‌الله مجیدی پژوهش‌گر تاریخ منطقه الموت است.
متولد ۱۴ آذر ماه ۱۳۲۲ شمسی در قریة کوشک بخش رودبار و الموت استان قزوین
تحصیلات ابتدایی را در روستای زادگاهش به اتمام رساند و سپس برای ادامه تحصیل به تهران آمد. وی در رشته منقول (حقوق اسلامی) تحصیل کرد و سال‌ها به شغل کتابداری مشغول بود
وی از شاگردان استاد بدیع‌الزمان فروزانفر بود و به پیشنهاد وی در سال ۱۳۳۸ به عنوان کتابدار در دانشکده علوم معقول و منقول (الهیات و معارف اسلامی) مشغول کار شد. اکنون بازنشسته‌است و مسوولیت کتابخانه و مرکز اسناد مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی را برعهده دارد.
آنا کارِنینا رمانی است نوشتهٔ لئو تولستوی، نویسندهٔ روسی. این رمان در آغاز به‌صورت پاورقی از سال ۱۸۷۵ تا ۱۸۷۷ در گاهنامه‌ای به چاپ رسید. رمان "آنا کارِنینا" داستانی واقع‌گرا دارد و یکی از برترین آثار ادبی جهان شمرده می‌شود.
"آنا کارنینا" رمانی پیچیده در هشت قسمت، با بیشتر از دوازده شخصیت اصلی، در بیش از ۸۰۰ صفحه و به‌طور معمول دوجلدی است. محتوای داستان به خیانت، ایمان، خانواده، ازدواج، جامعه اشرافی روسیه، آرزو و زندگی روستایی و شهری می‌پردازد. طرح اصلی داستان حول یک رابطه خارج از ازدواج بین آنا و افسر خوش قیافهٔ سواره نظام، کنت الکسی کیریلوویچ ورونسکی گسترش می‌یابد که در محافل اجتماعی سن پترزبورگ رسوایی به بار می‌آورد و دو جوان عاشق به اجبار در جستجوی خوشبختی به ایتالیا می‌گریزند. پس از بازگشت آنها به روسیه، زندگی آن‌ها از هم دورتر می‌شود.
شاهزاده استپان آرکادیویچ اُبلونسکی (که با نام کوچک «استیوا» در رمان از او نام برده می‌شود)، یکی از اشراف مسکو و کارمندی دولتی است که به همسرش، شاهزاده داریا الکساندرونا ("دالی") خیانت کرده است. دالی رابطه شوهر خود با معلمه‌ی فرانسوی بچه‌هایش را می‌فهمد و وضعیت خانواده آشفته و نابسامان می‌شود. استیوا به خواهرش، آنا آرکادیونا کارنینا، وضعیت خانواده را اطلاع می‌دهد و آنا برای آرام کردن اوضاع راهی مسکو می‌شود.
در همین حال، دوست دوران کودکی استیوا، کنستانتین دیمیتریویچ لوین ("کوستیا") با هدف خواستگاری از کوچکترین خواهر دالی، شاهزاده کاترینا الکساندرونا شرباتسکایا ("کیتی") وارد مسکو می شود. کوستیا یک زمیندار اشرافی پرشور، بی قرار، اما خجالتی است که بر خلاف دوستان مسکویی‌اش، تصمیم می گیرد در املاک بزرگ خود زندگی کند. او متوجه می شود که کنت الکسی کریلوویچ ورونسکی، افسر سواره نظام ارتش نیز خاطرخواه کیتی است.
استیوا برای استقبال از خواهرش به ایستگاه راه‌آهن می‌رود و آنجا با کنت ورونسکی برخورد‌ می‌کند که او هم برای استقبال از مادرش، کنتس ورونسکایا، به ایستگاه آمده است. آنا و ورونسکایا در طی سفر، در یک واگن بوده‌اند و باهم صحبت کرده اند. وقتی که ورونسکی در کوپه به سراغ مادرش می‌رود، آنا را برای اولین بار می بیند، یک کارگر راه آهن به طور تصادفی جلوی قطار می افتد و کشته می شود. آنا این حادثه را بدشگون تعبیر می‌کند.
در خانه استیوا، آنا صریحا با دالی در مورد رابطه استیوا صحبت می کند و او را متقاعد می کند که استیوا با وجود خیانت هنوز او را دوست دارد. دالی تحت تأثیر صحبت های آنا قرار می گیرد و تصمیم می گیرد استیوا را ببخشد.
کیتی، خواهر دالی، هجده سال دارد. به عنوان یک دختر دم‌بخت از یک خانواده اشرافی، انتظار می‌رود که مردی هم‌شان و رتبه‌ی او، از او تقاضای ازدواج کند. ازقضا کنت ورونسکی در محافل سن‌پترزبورگ، به او توجه ویژه‌ای نشان داده است. کیتی به خانه استیوا می‌رود تا با خواهرش و آنا ملاقات کند. کیتی از زیبایی و شخصیت آنا بسیار تحت تأثیر قرار می گیرد و به همان اندازه که شیفته ورونسکی می شود، شیفته او می شود. وقتی کوستیا در خانه ی شاهزاده شرباتسکی از کیتی خواستگاری می کند، کیتی به طرز ناشیانه ای درخواست او را رد می کند، زیرا عاشق ورونسکی است و معتقد است که ورونسکی از او خواستگاری خواهد کرد. مادر کیتی، شاهزاده شرباستکایا، با ازدواج کیتی و کوستیا ناموافق است زیرا معتقد است که ورونسکی همسر بهتری است. (بر خلاف پدر کیتی، که طرفدار کوستیا است).
کیتی و ورونسکی در مراسم رقصی حضور دارند که آنا هم در آن حاضر است. کیتی در رقص انتظار دارد که چیزی قطعی از ورونسکی بشنود، اما ورونسکی در عوض آنا را به عنوان شریک رقص انتخاب می‌کند و این کار، کیتی را در شوک و دلشستگی فرو‌ می‌برد. کیتی متوجه می شود که ورونسکی عاشق آنا شده و علی‌رغم ابراز علاقه‌ی آشکارش، قصد ازدواج با او را ندارد. ورونسکی تعاملات خود با کیتی را صرفاً به عنوان یک سرگرمی در نظر گرفته است و فرض می کند که کیتی هم همین نظر را دارد. آنا که از واکنش عاطفی و فیزیکی خود در رقص با ورونسکی قلبش می‌لرزد، بلافاصله به سن‌پترزبورگ باز می گردد. ورونسکی با همان قطار به سن‌پترزبورگ می‌رود. در یک ملاقات، ورونسکی به عشق خود اعتراف می کند. آنا امتناع می‌ورزد، اما عمیقا تحت تأثیر او قرار می‌گیرد.
کوستیا که از رد درخواستش توسط کیتی بسیار آشفته و ناراحت می‌شود، به املاک خود باز می گردد و از ازدواج با کیتی ناامید می‌شود. آنا به نزد همسرش، کنت الکسی الکساندرویچ کارنین، یک مقام ارشد دولتی، و پسرش، سریوژا، در سن‌پترزبورگ باز می گردد.
بعد از طرد شدن کیتی از جانب ورونسکی، کیتی دچار مشکلات روانی می‌شود؛ به همین خاطر خانواده شرباتسکی برای بازیابی سلامتی او با پزشکان مشورت می‌کنند. یک متخصص توصیه می کند که کیتی برای بهبودی باید به یک چشمه آب گرم در خارج از کشور برود. دالی با کیتی صحبت می‌کند و می‌فهمد که کیتی هم  به خاطر ورونسکی غصه دارد و هم به‌خاطر این که کوستیا را طرد کرده، در حالی که دوستش دارد، در عذاب است.
در اوج خشم کیتی از برانگیخته شدن احساساتش، او  خواهرش را با اشاره به خیانت استیوا ناراحت می‌کند و می‌گوید که او هرگز نمی‌تواند مردی را که به او خیانت کرده است دوست داشته باشد. در همین حال، استیوا در حالی که یک قطعه زمین را، که حوالی املاک کوستیا است، می فروشد، برای شکار و استراحت به‌خانه او می‌رود.
در سن پترزبورگ، آنا شروع به گذراندن زمان بیشتری در حلقه درونی پرنسس الیزاوتا ("بتسی") می کند. بتسی فردی برجسته در اجتماع سن‌پترزبورگ است که پسر عموی ورونسکی است. ورونسکی به تعقیب آنا ادامه می دهد. اگرچه، آنا در ابتدا سعی می کند او را طرد کند، اما در نهایت تسلیم عشق او می شود و رابطه‌ای عاشقانه‌ای بین آن دو شکل می‌گیرد. در همین حال، کارنین به همسرش، درباره‌ی توجه خارج از حد به ورونسکی در ملاء عام تذکر می‌دهد که باعث دامن زدن به شایعات است. او نگران وجهه عمومی خودشان است، اگرچه به اشتباه معتقد است که رفتار آنا اصلا مشکوک نیست.
ورونسکی، که در اسب‌سواری ماهر است، در مسابقه‌ی اسب دوانی شرکت می‌کند. اودر طی آن مسابقه، اسب خود (فرو-فرو) را تحت فشار شدید قرار می‌دهد. بی‌توجهی  او باعث سقوط و شکستن کمر اسبش می‌شود. آنا، که در بین تماشاچیان مسابقه حاضر است، نمی تواند ناراحتی خود را در طی این حادثه پنهان کند. قبل از این مسابقه، آنا به ورونسکی گفته بود که از او باردار است. کارنین نیز در مسابقات حضور دارد. او به آنا می‌گوید که رفتارش نامناسب است. پس از مسابقه و در مسیر برگشت به خانه،  آنا در حالت پریشانی به رابطه خود نزد شوهرش اعتراف می کند. کارنین از او می خواهد که این رابطه را قطع کند تا از شایعات بیشتر جلوگیری شود، زیرا معتقد است که ازدواج آنها حفظ خواهد شد.
کیتی و مادرش به یک چشمه آب‌گرم در آلمان سفر می‌کنند تا کیتی سلامتی خود را بازیابد. آن‌ها در آنجا با بانویی معلول به نام (مادام اشتال) ملاقات می‌کنند که (وارنکا)، دختر خوانده‌ی مهربان و خوش‌اخلاقش، او را همراهی می‌کند. کیتی تحت تأثیر وارنکا به شدت مذهبی می‌شود و شروع به انجام کارهای خیرخواهانه می‌کند؛ اما وقتی پدرش به آنها ملحق می‌شود، به کیتی اطلاع می‌دهد که مادام اشتال وانمود می‌گند که معلول است. این باعث سرخوردگی کیتی می‌شود. بعد ار مدتی خانواده شرباتسکی به مسکو بازمی‌گردند.
کوستیا به کار در املاک خود ادامه می دهد، محیطی که نزدیک به افکار و کشمکش های درونی اوست. او با ایده دورویی دست و پنجه نرم می کند، به این فکر می کند که چگونه باید خود را از شر آن خلاص کند، و از آنچه در دیگران احساس دورویی می کند انتقاد می کند. او ایده های مربوط به کشاورزی و رابطه منحصر به فرد بین کارگر کشاورزی و سرزمین مادری و فرهنگ خود را توسعه می دهد. او معتقد است که اصلاحات کشاورزی اروپا به دلیل فرهنگ و شخصیت منحصر به فرد دهقان روسی در روسیه کارساز نخواهد بود.
دالی به ملک خود در نزدیکی املاک کوستیا می‌رود. در ملاقات دالی با کوستیا، دالی سعی می کند بفهمد بین او و کیتی چه اتفاقی افتاده است و رفتار کیتی را توضیح دهد. کوستیا از صحبت های دالی در مورد کیتی بسیار برانگیخته می شود و احساس دوری از دالی به او دست می‌دهد؛ زیرا رفتار محبت آمیز او با فرزندانش را نادرست(دروغین) می داند. کوستیا تصمیم می گیرد کیتی را فراموش کند و به احتمال ازدواج با یک زن دهقانی فکر می کند. با این حال، مشاهده تصادفی کیتی در کالسکه(به هنگام برگشت از چشمه آب گرم) باعث می شود که کوستیا متوجه شود که هنوز او را دوست دارد. در همین حال، در سن پترزبورگ، کارنین از جداشدن از آنا خودداری می‌کند و اصرار دارد که رابطه آنها ادامه خواهد داشت. کارنین تهدید می کند که اگر آنادر رابطه خود با ورونسکی پافشاری کند، سریوژا را با خود را خواهد برد.
آنا و ورونسکی همچنان به دیدار یکدیگر ادامه می دهند. کارنین با یک وکیل در مورد طلاق مشورت می کند. در آن زمان، طلاق در روسیه فقط می توانست توسط طرف بی گناه در یک رابطه درخواست شود و مستلزم این بود که طرف گناهکار اعتراف کند یا اینکه طرف گناهکار در حین عمل زنا مشاهده شود. کارنین آنا را مجبور می‌کند تا برخی از نامه‌های عاشقانه ورونسکی را تحویل دهد، که وکیل آن‌ها را برای اثبات رابطه کافی نمی‌داند. استیوا و دالی علیه تلاش کارنین برای طلاق بحث می کنند.
کارنین پس از شنیدن اینکه آنا پس از تولد دشوار دخترش (آنی) در حال مرگ است، نظر خود در مورد طلاق را تغییر می دهد. در کنار بالین او، کارنین ورونسکی را می بخشد. با این حال، ورونسکی که از بزرگواری کارنین خجالت زده است، با شلیک گلوله به خود اقدام به خودکشی ناموفق می کند. هنگامی که آنا بهبود می یابد، متوجه می شود که با وجود بخشش کارنین و وابستگی او به آنی، نمی تواند زندگی با کارنین را تحمل کند. وقتی می شنود که ورونسکی قصد دارد برای یک پست نظامی به تاشکند برود، ناامید می شود. آنا و ورونسکی به ایتالیا فرار می کنند و پسر آنا، سریوژا، را رها می‌کنند.
در همین حال، استیوا برای ازسرگیری روابط بین کوستیا و کیتی تلاش می‌کند. او ملاقاتی بین کوستیا و کیتی ترتیب می دهد که منجر به آشتی و نامزدی آنها می شود.
خط پهلوی یا دبیره پهلوی یا دبیره پارسی میانه نام یک دستهٔ کلی از خط‌هایی است که برای نوشتن زبان (های) پارسی میانه و پهلوی اشکانی (پارتی) به صورت کتیبه‌ای یا کتابی به کار می‌رفته‌اند. این خطوط از خط مانوی مستقل‌اند. تمام این خط‌ها ریشه در خط آرامی دارندخانلری ۲۴۱ و مانند آرامی از راست به چپ نوشته می‌شده‌اند.
دبیره‌های پهلوی را معمولاً به زیرشاخه‌های زیر تقسیم می‌کنند:
این دبیره‌ها گرچه اصل و ریشه‌ای یکسان و شباهت‌هایی با هم دارند، تفاوتشان به اندازه‌ای است که جداگانه از آنها یاد می‌شود. حروف سنگ‌نبشته‌ای پارتی با پارسی میانه (کتیبه‌ای یا کتابی) نیز تفاوت‌های بسیار دارند. هرچند خود واژهٔ "پهلوی" برگفته از "پهلو" است که خود صورتی از واژهٔ "پرثوه" (که صورت باستانی واژهٔ "پارت" است) می‌باشد، اما اصطلاحاً به همه دبیره‌هایی که هم پارتی و هم پارسی میانه را با آنها نوشته‌اند، گفته می‌شود.
به‌طور کلی خط پهلوی خطی پرابهام به‌شمار می‌رود و ابهام بعضی گونه‌های آن نظیر پهلوی کتابی بیشتر از آنِ بقیه است. در گونه‌های منفصل بیشترین جنبهٔ ابهام به‌علت دلالت یک نویسه بر چندین واج است؛ مثلاً در پهلوی ساسانی کتیبه‌ای نویسهٔ «» می‌تواند دلالت بر صامت «ر» «و» یا مصوت «او» کند. در گونهٔ متصل علاوه بر این گونه ابهامات مشکل دیگری نیز پدیدار می‌گردد: اتصال چند حرف به یکدیگر باعث شباهت مجموعه حروف به حرفی دیگر می‌شود.
خط پهلوی یکی از دشوارترین و پیچیده‌ترین خط‌های جهان است. این خط در کاملترین شرایط دارای ۲۲ حرف می‌باشد. به‌طوری که بسیاری از این حروف با چندین صدای مختلف ادا می‌شوند و خواننده با چندگانگی‌های زیادی در ادای واژگان روبرو می‌گردد. همچنین تفاوتهای زیادی در نسخه‌های مختلف خطوط پهلوی وجود داشته‌است. برای مثال خط پهلوی جنوب‌غرب ایران دارای ۱۹ حرف و خط پهلوی شمال غرب ایران دارای ۲۰ حرف بوده‌است. مشکلات این خط تا جایی بود که وقتی مغان زرتشتی اقدام به نگارش کتابهای دین زرتشت نمودند، خط پهلوی را در شأن کتاب اوستا ندیدند. از همین رو، با توسعهٔ خط پهلوی، خطی جدید و بسیار کامل به نام خط اوستایی ساختند و آن را دین‌دبیره (خط دینی) نامیدند.https://www.britannica.com/topic/Pahlavi-alphabetکتاب در پیرامون تغییر خط فارسی نوشته یحیی زکاء به تاریخ ۱۳۲۹ خورشیدی (نسخه الکترونیکی هم موجود است)
ویژگی روشن خط پهلوی املای تاریخی و شبه‌تاریخی آن است؛ بدین‌گونه که صورت نوشته‌شده تنها ادامهٔ سنت نگارشی باستانی است (یعنی حالتی از زبان فارسی بین فارسی میانه و فارسی باستان را بازمی‌تاباند)، اما گونهٔ ملفوظ آن به دورهٔ میانه مربوط می‌شود. از مهم‌ترین شاخص‌ها خواندن حروف «ت»، «پ»، «ک» و «چ» پس از یک مصوت به ترتیب در پارسی میانه «د»، «ب»، «گ» و «ز» و در پارتی «د»، «ب»، «گ» و «ج» است. (مثلاً «بوت» می‌نوشتند «بود» می‌خواندند، یا «روچ» می‌نوشتند و در پارسی میانه «روز» و در پارتی «روژ» می‌خواندند). در مقابل، «د»، «ب» و «گ» پس از مصوت، در پارسی میانه «ی»، «و» و «ی» و در پارتی «ذ»، «ب» و «غ» خوانده می‌شده‌است.
خاصیت دیگری که در تمام گونه‌های خط پهلوی وجود دارد وجود هزوارش در نوشته‌هاست. "هزوارش" که به صورت "هزوارشن" و "اوزوارشن" و صورت‌های مشابه دیگر هم در زبان فارسی آمده‌است به این معنی است که در نوشتن متن‌های پهلوی گاه کلمه‌ای را به زبان آرامی می‌نوشتند لیکن هنگام قرائت فارسی می‌خواندند؛ مثلاً "ملک" می‌نوشتند و هنگام قرائت "شاه" می‌خواندند. باید توجه داشت که هزوارش یک نوع خاص از واژه‌نگاشت است و با وام‌واژه تفاوت دارد. وام‌واژه یک عادت زبانی‌است در حالی که هزوارشن تنها یک عادت رسم‌الخطی است. برای علت یا شوند وجود هزوارشن در نوشته‌های پهلوی گمانه‌های گوناگونی زده‌اند. یکی از این گمانه‌ها این است که از آنجا که سنت دبیری خاص آرامیان بوده‌است، بسیاری این واژه‌ها در نوشتار وارد شده‌اند اما از آنجا که اربابان این دبیران آرامی نمی‌دانستند این واژه‌ها هنگام برخوانی از بهر ایشان به فارسی برگردانده می‌شدند.
خط پهلوی که خطی پرابهام بود برای ثبت دقیق اصوات مفید نبود و حتی می‌توانست باعث اشتباه در قرائت شود. از طرفی اوستا به زبان اوستایی بود که در آن زمان یک زبان مرده بود، از این رو در زمان ساسانیان برای نوشتن اوستا خط اوستایی از روی خط پهلوی کتابی ابداع شد. خط اوستایی خطی فونتیکی است و حرف‌های آن منفصل بودند (جز چند مورد معدود لیگاتور که اصلی متأخرتر دارند) و در این خط هر حرف به جای اینکه بیانگر یک واج باشد (چنان‌که در خط‌های هر زبانی مرسوم است)، بیانگر یک آواست. در بعضی متن‌های پهلوی واژه‌های دشوار و دور از ذهن گاه به خط اوستایی نوشته می‌شدند.
معمولاً ایران‌شناسان برای مطالعه و اندرنگرش متن‌های پهلوی آنها را به خط لاتینی برمی‌گردانند. این برگردانیدن به دو گونه حرف‌نویسی و آوانویسی صورت می‌پذیرد. در مرحلهٔ نخست متن را به دبیرهٔ لاتینی حرف‌نویسی می‌کنند و در مرحلهٔ بعد آن را آوانویسی می‌کنند. به‌خاطر ابهام خط پهلوی حتی حرف‌نویسی متن‌ها هم کار چندان آسانی نیست. در برخی موارد خصوصاً آنِ مربوط به خط پهلوی کتابی گاه بر سر صورت حرف‌نویسی‌شدهٔ واژه میان ایران‌شناسان اختلاف نظر وجود دارد. آوانویسی خط پهلوی هم دشواری‌های زیادی دارد. نخست این‌که در خط پهلوی مصوت‌های کوتاه نشانهٔ جدا و ویژه‌ای نمی‌دارند. دوم این‌که مصوت‌های بلند را گاه به صورت صامت هم می‌توان در نظر گرفت. این دو ویژگی گفته‌شده در خط امروزی فارسی هم وجود دارد (مثلاً شاپور را شاپوَر هم می‌توان خواند). دیگر آنکه در خط پهلوی املای تاریخی و شبه‌تاریخی فراوان یافت می‌شود. از این رو صورت نوشتهٔ کلمات لزوماً صورت ملفوظ آنها در زمان کتابت متن نیست.
شهرام نامی است ایرانی برای پسران. ریشهٔ این نام به زبان پهلوی بازمی‌گردد و این نام در زبان فارسی امروزی از دو بخش شه = شاه(Shah)و رام(Ram)تشکیل شده که اولی به معنای شاه و دومی نام فرشته‌ای در دین زرتشت است و بطور کل بمعنای شاه رام یا رام بزرگ می‌باشد. رام که فرشته‌ای است موکول بر سعادت و روزی مردم به جهت روزی‌رسانی و سعادتمند نمودن مردم، بین ایرانیان باستان از ارزش بسیار بالایی برخوردار بوده و به همین جهت نام این فرشته به تنهایی یا با پیشوند شه یا شاه بر فرزندان پسر ایرانیان و کشورهایی که زمانی در سلطه ایران بودند مانند هند، پاکستان، تاجیکستان و… بسیار نهاده شده‌است.
بنابراین می‌توان «شهرام» را معادل فارسی میکائیل دانست زیرا کشیشهای (اسلام، یهود، مسیح) میکائیل را فرشته روزی‌رسان می‌دانند.
روایت دیگری نام "شهرام" را فارسی شده "راما"، پادشاه/خداوندگار آیین هندو می داند. در این روایت "شهرام" به معنی "راما شاه" تلقی می گردد.
رام و شهرام از نامهای اصیل ایرانی است که در مناطق هند، طبرستان، کردستان و… بیشتراستفاده می‌شود.
رستم‌آباد، یکی از شهرهای واقع در شهرستان رودبار در استان گیلان در کشور ایران است و در فاصلهٔ ۱۵ کیلومتری شمالِ شهر رودبار قرار دارد. رستم آباد دارای ۴محله زیبا به نام‌های شمام پشته کلورز وماندابان می‌باشد رستم‌آباد دارای جاذبه‌های طبیعی چشم‌نواز، از جمله جنگل‌های شمام و جنگل‌های زیبای سلانسر (سِلان‌سَر)، پارک جنگلیِ ماندابان (به مساحت ۸۰ هکتار، شامل انواع درختان سوزنی‌برگِ سرو و کاج)، بام سرخ (پارک سرخِ‌سنگان) که به نام کارگردان معروف عباس کیارستمی تغییر نام یافت و چندین اثر باستانی مشهور، از جمله تپهٔ باستانی گنج پر (گنجِ پَر) واقع در کلورز می‌باشد.
رستم‌آباد در منطقه‌ای نیمه‌کوهستانی در کرانهٔ غربی سفیدرود واقع شده‌است. شالیزارهای پهناور از شرق و جنگل سِلان‌سَر از غرب، این شهر را دربر گرفته‌اند.
منطقهٔ رستم‌آباد دارای دو دهستان جنوبی و شمالی است.
دهستان رستم‌آباد جنوبی: مرکز آن شهر رستم‌آباد است و برخی از آبادی‌های آن به شرح زیر می‌باشد:
کبته، کلاس، ییلاق تکلیم، ییلاق دارستان، ییلاق دوگاهه، ییلاق لاکه، فیلده، گنجه، جوبن، کلورز، پیری، سِلان‌سَر، پشته، شمام، امین‌آباد، جمشیدآباد.
دهستان رستم‌آباد شمالی: مرکز آن روستای اسکولک است و برخی از آبادی‌های آن به شرح زیر می‌باشد:
اسکولک، بیجارپشته، نقله‌بر، پیرسرا، مازیان، هرکیان، چارمان، حبیب‌آباد، کوله‌کش، کهنه‌وانِسرا، رشت‌رود، سیاهرودپشته، توسستان، خولک، توسه‌رود، جورچشمه، چوبتراش‌محله، شیرین‌بک‌محله، قلعه‌کول، کِلاشِم، گزکرک، دیزکوه.
شهر رستم‌آباد دارای چهار محلهٔ اصلی است: کلورز، ماندابان، پُشته، شمام
براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت شهر رستم‌آباد برابر با ۱۳٬۷۴۹ نفر بوده‌است.
رودبار یک منطقه چند زبانه هست و در آن به تاتی، کردی (کرمانجی)، گالشی و تالشی سخن می‌گویند. تاتی رودبار در جنوب گیلان در رودبار، پیرکوه، خورگام، رحمت‌آباد، رستم‌آباد و فاراب گویش می‌شود و گیلکی رودبار در جنوب گیلان، در رستم‌آباد، رودبار، منجیل و لوشان و … رایج است. ساکنان رستم‌آباد گیلک هستند و زبان گیلکی را با لهجهٔ خاصّ مردمان جنوب گیلان تکلّم می‌کنند.http://www.8deynews.com/222011/رستم-آباد-کجاست/http://iroodbar.ir/index.aspx?pageid=12560&p=1
بیشتر مردم این شهر، در بخش‌های تجاری و اداری مشغول به کار هستند.
مردمان ساکن در بخش‌های عمارلو، رحمت‌آباد و بلوکات و نیز روستاها و شهرهای اطراف رستم‌آباد، بیشتر نیازمندی‌های خود را با مراجعه به این شهر تأمین می‌کنند؛ رستم‌آباد در واقع، مرکز داد و ستد و محلّ تلاقی و ارتباط چند بخش بزرگِ شهرستان رودبار است. همین امر باعث شده تا «چهارشنبه‌بازار» رستم‌آباد به عنوان یکی از بازارهای هفتگی گیلان تبدیل به بزرگ‌ترین و پر رونق‌ترین بازار هفتگی در شهرستان رودبار شود. بازار اصلی رستم‌آباد در بلوار امام حسین (مشهور به سه‌راه) شکل گرفته‌است که همراه با مناطق پیرامونی، مرکز شهر محسوب می‌شود.
قسمت دیگری از درآمد مردم این شهر، از فعالیت در بخش کشاورزی و دامپروری تأمین می‌شود و محصولاتی همچون برنج، گندم، زیتون، لبنیات، عسل، دام و طیور به دست می‌آید که در بازارهای محلی یا مناطق اطراف عرضه می‌شود. برخی دیگر از اهالی نیز در کارخانجات و کارگاه‌های صنعتی و معادن مشغول به کار هستند.
رستم‌آباد، یکی از خوش آب و هواترین شهرهای گیلان می‌باشد و آب و هوای مدیترانه‌ای دارد؛ امّا در مقایسه با مناطق جلگه‌ای، رطوبت هوای آن به مراتب کمتر است.
تپهٔ باستانی کلورز که به نام «گنجِ‌پَر» مشهور شده‌است، در محلّهٔ جلالیه کلورز - در سمت شمالی جادهٔ کلورز - قرار دارد. گنج پر، محوطه‌ای منحصر به فرد در استان گیلان است؛ زیرا برای نخستین بار در گیلان و با توجه به کشفیات صورت گرفته در این تپه، پلان روشنی از معماری اقوامی که در این منطقه زندگی می‌کردند، بدست آمده‌است. پیش از این تصور می‌شد که اقوام ساکن در نواحی شمالی کشور به ویژه در گیلان، به علّت کوچ‌رو بودن، فاقد خانه‌های مسکونی بودند یا اگر خانه‌هایی نیز در مناطق شمالی کشور ساخته شده‌است، چوبی بوده و به همین علت، امروزه اثری از آن وجود ندارد؛ امّا کاوش‌های باستان‌شناسی در تپهٔ باستانی کلورز نشان می‌دهد که اقوام ساکن در این منطقه، با استفاده از خشت، سنگ و آجر، قلعه و عمارات بزرگی پدیدآورده بودند. لایه‌نگاری این تپهٔ باستانی در نخستین فصل کاوش نشان داد که لایه‌های معماری از دورهٔ عصر آهن (۳۲۰۰ سال پیش) تا دورهٔ اشکانیان تداوم داشته و پس از این دوره، تپه به تدریج متروک شده‌است.
کشفیات باستان‌شناسی از این محوطه و سایر مناطق رستم‌آباد، بیانگر شکل‌گیری تمدّنی درخشان در این منطقهٔ زیبا و استراتژیک، از سه هزار سال قبل می‌باشد.
یکی از آثار کشف شده در رستم‌آباد، "مجسمهٔ الههٔ زن"شمامه از سرشمام است که به گفتهٔ کارشناسان، ارزش زن را در دوران ایران باستان به تصویر می‌کشد. این مجسمه، سه هزار سال قدمت دارد و در موزه آذربایجان نگهداری می‌شود.
البته طبق برآوردهای صورت گرفته توسط باستان‌شناسان، سابقهٔ سکونت آدمی در تپهٔ «گنجِ‌پَر»، به حدود ۳۰۰ هزار سال می‌رسد و بنابراین رستم‌آباد از این حیث، منطقه‌ای کم‌نظیر در ایران و جزء یکی از قدیمی‌ترین سکونت‌گاه‌های بشر محسوب می‌شود و جایگاه سوم را از لحاظ قدمتِ سکونت در کشور ایران داراست.
محوطه تاریخی عروفین مربوط به سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان رودبار، بخش مرکز ی، دهستان رستم‌آباد جنوبی، روستای سرشمام واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۷ اسفند ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۲۵۱۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. آثار باستانی بسیار زیادی از این منطقه کشف شده‌است و دارای آثاری به شکل بلور و کوزه‌های سفالی منقش می‌باشد.
شهرستان آستارا از شهرستان‌های ساحلی استان گیلان در شمال ایران است. مرکز این شهرستان، شهر آستارا است. این شهرستان با کشور جمهوری آذربایجان همسایه است. بیشتر مردم این شهرستان به زبان ترکی آذربایجانی صحبت می‌کنند،library Great Encyclopedia of Islam – Astara همچنین زبان فارسی و زبان تالشی نیز در این شهرستان رواج دارد. در مناطق کوهپایه‌ای شهرستان نظیر عنبران محله مردمان به زبان تالشی صحبت می‌نمایند.https://gsi.ir/guilan/fa/page/3520/شهرستان-آستارا شغل اکثر مردم شهرستان آستارا صادرات یا واردات کالا از جمهوری آذربایجان و کشاورزی است. همچنین این شهرستان همه ساله به خصوص در فصل‌های بهار و تابستان میزبان گردشگران بسیاری است که از شهرهای مختلف ایران و کشورهای قفقاز به این شهرستان مسافرت می‌کنند. وجود بازارچه ساحلی، پاساژهای متعدد نیز باعث رونق وضعیت اقتصادی این شهرستان شده‌است. وسعت این شهرستان ۴۳۰ کیلومتر مربع است.https://gsi.ir/guilan/fa/page/3520/شهرستان-آستارا
شهر: آستارا
شهر: لوندویل
منطقه آستارا تا پایان دوران صفوی بخشی از ولایت گیلان و مرکز حکومت تالش بود. پس از کشته‌شدن نادرشاه، آستارا مرکز یک حکومت نیمه‌مستقل به نام خانات تالش شد. با انعقاد عهدنامه ترکمانچای و جدا شدن نیمی از سرزمین تالش از ایران، ادارهٔ امور بخش‌های باقی‌مانده از خانات تالش، از جمله آستارا، در اختیار نایب‌السلطنه عباس میرزا حکمران آذربایجان قرار گرفت. قسمتی از مناطق مذکور بین خان‌های محلی گیلان به صورت تیول تقسیم شده و مابقی به ایالت آذربایجان ضمیمه شد و تا پایان دوران قاجاری نیز به همان شکل باقی ماند. در تقسیمات کشوری سال ۱۳۱۶ خورشیدی، بخش آستارا از گیلان جدا شد و به زیرمجموعهٔ شهرستان اردبیل از استان آذربایجان شرقی محسوب شده بود. در سال ۱۳۳۶، با تأسیس فرمانداری، به یکی از شهرستان‌های استان آذربایجان شرقی ارتقا پیدا کرد. شهرستان آستارا از خرداد ۱۳۳۹به استان گیلان ملحق گردید.
از دوره بیستم مجلس شورای ملی، شهرستان آستارا دارای نماینده مستقل بوده‌است.
تعویض پیاپی فرمانداران و انتصاب پرتعداد سرپرستان فرمانداری در اواخر دههٔ ۱۳۹۰ موضوعی چالش‌برانگیز بود.
شهرستان آستارا از شمال با کشور جمهوری آذربایجان، از غرب به شهرستان نمین (استان اردبیل)، از جنوب به شهرستان طوالش همسایه‌است. همچنین از شمال به رودخانه مرزی آستاراچای، از جنوب به رود قره‌سو و از غرب به کوه‌های تالش محدود می‌شود.
آستارا با داشتن جاذبه‌های گردشگری متعدد در تمامی فصول سال میزبان تعداد زیادی از مسافرین ایرانی و گردشگران خارجی به خصوص از حوزه قفقاز می‌باشد. منطقه نمونه گردشگری حیران، جنگل فندقلو، ساحل صدف، طرح شناگاه سفیر امید و نیز بازارچه ساحلی، چشمه آبگرم 'کوته کومه' و علی داشی در گیلده، تالاب استیل، پناهگاه حیات وحش لوندویل و… که باعث شده‌است سالانه در حدود شش میلیون نفر از ایرانیان و بالغ بر ششصد هزار نفر از کشورهای خارجی از این شهر دیدن کنند.
در سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت شهرستان آستارا ۹۱٬۲۵۷ نفر (۲۸٬۷۴۲ خانوار) اعلام شد.
این شهرستان با توجه به شرایط ویژه اقلیمی از مناطق مستعد کشاورزی به‌شمار می‌آید و یکی از فعالیت‌های مهم مردم این شهرستان می‌باشد. از محصولات مهم کشاورزی آن می‌توان برنج، گندم، جو، ذرت، محصولات جالیزی و سبزیها را نام برد.. سطح زیر کشت این شهرستان۴۲۹۵۸ هکتار که برنج، سبزی و صیفی، مرکبات و میوه‌های دانه دار برداشت می‌شود.
در نتیجه کاشت برنج در شالیزارهای شهرستان آستارا، گمان بر این است که برخی ارقام برنج مانند رقم حسنی در اثر انتخاب سنتی توسط کشاورزان، از این شهرستان نشات گرفته‌اند. کاشت برنج در ۳۲۰۰ هکتار زمین و شالیکوبی در ۱۰ کارخانه برنجکوبی تولید به ۱۵۱۰۷ تن محصول در سال منجر می‌شودبرنج. کام همچنین از ۳۰۰ هکتار زمین زیر کشت توتون هر ساله ۲۱۰ تن برگ سبز به دست می‌آید.شمال نیوز
گندم نیز در ۳۹۸ هکتار کشت می‌شود و ۴۹۲ تن در سال محصول می‌دهد.سرزمین خبر
شهرستان آستارا به دلیل شرایط مناسب آب و هوایی برای کشت نباتات علوفه‌ای و برخورداری از مراتع برای دامپروری نیز مستعد است. در این شهرستان گوشت قرمز، گوشت مرغ، شیرو تخم مرغ و عسل تولید می‌گرددو انواع مختلف ماهی پرورش وصید و خاویار تولید می‌گردد.
از دیگر فعالیت‌های اقتصادی شهرستان زنبورداری است که از رونق زیادی برخوردار است و براساس آمارگیری از زنبورداران، در سالجاری مقدار ۲۵۸ نفر از اعضاء تعاونی زنبورداران شهرستان آستارا با ۳۷۵۰۹ کلنی زنبورعسل مقدار ۷۹۴ تن عسل به ارزش اقتصادی سی و پنج میلیارد ریال پرورش دادند.
وجود دریای خزر علاوه بر اینکه صید ماهی را رواج داده‌است موجب ایجاد کارخانجات صدف کوبی گردیده که در آن‌ها از صدف‌های اطراف ساحل، خوراک طیور تهیه می‌کنند
شهرستان آستارا از مراکز مهم کشاورزی در استان گیلان به‌شمار می‌رود که همه ساله بخش وسیعی از تولیداتی چون؛ برنج، کیوی، ازگیل، خرمالو، ذرت و گندم، علاوه بر عرضه در بازار مصرف داخلی به کشورهای حاشیه دریای خزر صادر می‌گردد.خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران
نخستین باغ کیوی گیلان در شهرستان آستارا با ۲۲ سال قدمت در فضایی به مساحت دو هکتار معروف به 'باغ کیوی ماهوتی دایر شده‌است.
مرکز تحقیقاتی به منظور مطالعات کارشناسی ایجاد باغات کیوی در شمال و همه مناطق مستعد کشور در کنار قدیمی‌ترین باغ کیوی استان گیلان دایر می‌شود.خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران
باغ کیوی برادران شیبانی به مساحت پنج هکتار در حومه آستارا هر ساله به تولید بیش از ۱۵۰ تن کیوی می‌پردازد.
شهرستان آستانه اشرفیه (به گیلکی: أسسؤنه) از شهرستان‌های استان گیلان در شمال ایران است.
مرکز این شهرستان آستانه اشرفیه است.
شهر: آستانه اشرفیه
شهر: بندرکیاشهر
از سال ۱۳۹۲ با افزایش محدوده منطقه آزاد شهرستان آستانه اشرفیه نیز به محدوده منطقه آزاد افزوده شده پیش از این شهرستان‌های رشت و انزلی در محدوده آزاد بودند. محدوده‌ای به مساحت (۵۵۷۸) هکتار از شمال به طول (۲۱۹۰۵) متر به دریا، از جنوب به طول (۲۹۰۵۲) متر به اراضی محدوده شهرستان رشت، از غرب به طول (۳۳۵۰) متر به محدوده فعلی منطقه آزاد تجاری ـ صنعتی انزلی و از شرق به طول (۶۱۸۱) متر به رودخانه سفیدرود واقع در شرق محدوده فعلی منطقه آزاد تجاری ـ صنعتی انزلی در شهرستان آستانه اشرفیه. پارک ملی بوجاق بندرکیاشهر نیز با کاربری گردشگری در محدوده منطقه آزاد قرار دارد.
آستانه اشرفیه در ۳۵ کیلومتری مرکز شهرستان رشت واقع است و فاصلهٔ آن تا شهر لاهیجان ۷ کیلومتر است.
این شهرستان با وسعت ۴۲۶/۶ کیلومتر مربع در شرق گیلان در عرض جغرافیایی ۳۷ درجه و ۱۶ دقیقه و طول جغرافیایی ۴۹ درجه و ۵۶ دقیقه شرق نصف النهار مبدأ واقع شده‌است و ارتفاع متوسط آن از سطح دریا -۲ متر است.
شهرستان آستانه اشرفیه با جمعیت ۱۲۵٫۴۳۷ نفر از دو بخش مرکزی با ۴ دهستان (کورکاء، دهشال، کیسم و چهارده) و بخش بندر کیاشهر با ۲ دهستان (دهسر و دهکاء) تشکیل شده‌است.
۴۲ درصد جمعیت این شهرستان شهرنشین و ساکن در دو شهر آستانه اشرفیه و بندر کیاشهر و ۵۸ درصد روستانشین و ساکن در ۱۰۷ روستا می‌باشند.
این شهرستان شامل دو شهر، دو بخش، ۶ دهستان و ۹۸ آبادی می‌باشد. شهر آستانه اشرفیه مرکز شهرستان است که در تلفظ محلی به آن «پیله أسسؤنه» گفته می‌شود. طول جغرافیایی آن °۴۹ وَ ۵۸ شرقی و عرض جغرافیائی آن °۳۷ وَ ۱۵ شمالی است
پلی به طول ۸۵۰ متر در این شهر بر روی سفیدرود احداث گردیده‌است که این شهر را به رشت مرتبط می‌سازد.
آرامگاه دکتر محمد معین نیز در شهر آستانه قرار دارد.
شهرستان که چهارمین شهر مذهبی کشورمان در مرکز آن قرار دارد در گذشته کوچان نامیده می‌شد و پس از تدفین پیکرسید جلال‌الدین اشرف پسر موسی کاظم در این شهر نام آن به درگاه (:آستانه) ورود به بارگاه سید جلال الدین اشرف یا «آستانه اشرفیه» تغییر یافت.
آب وهوای آستانه مانند دیگر نقاط گیلان از نوع اب و هوای معتدل مدیترانه‌ای با رطوبت کمی بیشتر می‌باشد. در بعضی از سالها، چنانچه توده هوای سرد شمال، این ناحیه را تحت تأثیر قرار دهد، نظم و اعتدال چند ساله به هم خورده و شدت سرما، زیاد می‌شود.جغرافیای کامل ایران 2، 1014
اب و هوای آستانه اشرفیه
اب وهوای کیاشهر
این شهر در قدیم «کوچان» نام داشته‌است. کاشانی در تاریخ اولجایتو از کوچیان نام برده که احتمالاً صورت دیگر همین نام است (ص ۶۰). پس از به خاک سپردن آقاسیدحسن یا سیدابراهیم معروف به سلطان سیدجلال‌الدین اشرف (ع) فرزند امام‌موسی کاظم (ع) در آنجا، به تدریج نام کوچیان فراموش گردید و نام آستانه اشرفیه متداول شد. اسکندربیک ترکمان، نام این روستا را آستانه، یاد کرده و آن را از توابع لاهیجان به‌شمار آورده‌است (۱/۵۱۴). فومنی گیلانی نیز در تاریخ خود نامی از آستان اشرفیه به میان آورده‌است (ص ۱۰۳). مکنزی که در ۱۲۷۴ق/۱۸۵۷م از اینجا گذشته جمعیت آستانه را در حدود ۷۰ خانوار برآورد کرده‌است. به گفته او در فصل ابریشم در آنجا به زائران حرم جلال‌الدین اشرف غذای رایگان داده می‌شود (ص ۲۲).
رابینو نیز از آستانه نام برده و شرحی دربارهٔ آن به دست داده‌است. به گفته او هر سال در فصل ابریشم زائران به سوی این زیارتگاه سرازیر می‌شده‌اند و بازار بزرگی که در آن شهر ساخته شده بود منبع سود زیادی برای صاحبان آن بوده‌است (ص ۳۷۳).
. قاسم خان گمرکچی ثروتمندترین خان در تاریخ آستانه و همچنین از صاحبان این بازار بود. وی بیش از نیمی از زمین‌های کوچان را در اختیار داشت.
شهرستان آستانه اشرفیه به خاطر داشتن چندین رودخانه در اطراف خود، یکی از شهرستانهای سرسبز استان گیلان محسوب می‌شودسیمای کوچان 1، 81-88
منطقه سرسبز آستانه اشرفیه پوشیده از سبزه، خزه، درختچه و درختان انبوه است. درختان این ناحیه عبارتند از:
تسکا، ازگیل، گردو، آلو، ازدار، انار، انجیر، به، پلت، توت، گلابی وحشی، سیب، شاه بلوط، تمشک، بید، افرا، گیلاس و …سیمای کوچان 1، 104-108
حیوانات این منطقه عبارتند از:سیمای کوچان 1، 108-113
از محصولات زراعی این شهرستان می‌توان بادام زمینی (که در واقع مرغوب‌ترین بادام ایران است)، برنج (انواع برنج‌های معطر و طارمی، دم سیاه و…)، گوجه سبز و تخمه آفتاب گردان و مرکبات نام برد.
به دلیل کیفیت و سبکی خاک این منطقه که بیشتر حاصل رسوبات سفیدرود است هویج نیز از محصولات آن است. این شهرستان از مراکز عمده تولید فلفل سبز دانست. ضمناً این شهرستان دارای نوعی کدو تنبل است که از نظر ارزش تغذیه در سطح بالایی قرار دارد. آستانه اشرفیه از مراکز اصلی تولید نهال صنوبر است.
همچنین صید ماهی در دهستان دستک و بندر کیاشهر در سواحل خزر رونق فراوان دارد.
شهرستان بندر انزلی یکی از شهرستان‌های شمالی استان گیلان در ایران است.مرکز این شهرستان، شهر بندر انزلی است.
شهرستان بندر انزلی از شمال با دریای کاسپین، از جنوب با شهرستان صومعه‌سرا، از شرق با شهرستان خمام، از جنوب شرق با شهرستان رشت و از غرب با شهرستان رضوانشهر همسایه است.
شهرستان بندرانزلی در ناحیه‌ای کاملاً جلگه‌ای به صورت طولی و در ساحل دریای کاسپین واقع شده و دارای تابستان‌های گرم و مرطوب و زمستان‌های ملایم وگاهی سرد میباشد.مرکز آن بندر انزلی از گذشته عنوان پر باران‌ترین شهر ایران را داشته‌است.[ http://www.irna.ir/NewsShow.aspx?NID=159944 ایرنا/انزلی پرباران‌ترین شهر ایران] بخشی از محیط زیست طبیعی این شهرستان را دریا ۴۷ کیلومتر نوار ساحلی) و بخش مهم دیگر را اکوسیستم ارزشمند تالاب انزلی تشکیل می‌دهد.
شهر: بندر انزلی
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران،جمعیت شهرستان بندر انزلی در سال ۱۳۹۵ برابر با ۱۵۹،۰۱۶ بوده‌است.
این شهرستان دارای آب و هوای مرطوب ساحلی می‌باشد. میزان بارندگی شهرستان بسیار بالا بوده به‌طوری‌که سالیانه متوسط ۱۸۹۲ میلی‌متر بارندگی دارد بیشترین بارندگی در ماه‌های شهریور و مهر با ۴۴۰٫۹ میلی‌متر گزارش گردیده‌است. میزان رطوبت نسبی سالیانه به‌طور متوسط حدود ۷۱ تا ۹۷ درصد و درجه حرارت محیط زیست بین ۲/۵ تا ۲۸ درجه سانتی گراد در نوسان بوده‌است. انزلی به‌طور کلی تابستان‌های گرم و مرطوب و زمستان‌های ملایم و گاهی سرد دارد. مرکز آن بندر انزلی از گذشته عنوان پر باران‌ترین شهر ایران را داشته‌است.
بندر انزلی یکی از زیباترین شهرهای ایران است که در آن تالاب انزلی، دریا، ساحل و چمن‌زار با یکدیگر تلاقی می‌کنند و چشم اندازی بدیع و خیال انگیز می‌آفریند. بندر انزلی با داشتن جاذبه‌های دل انگیز و طبیعی سالانه پذیرای میلیون‌ها گردشگر از اقصی نقاط کشور و جهانگردان خارجی است.
انواع ماهیان خزری عمده‌ترین سوغات خوراکی این شهرستان است ولی انواع سبزیجات محلی، زیتون، سیر و ترشیجات محلی نیز برای عرضه به مسافران وجود دارد. بندر انزلی مرکز تولید بسیاری از صنایع دستی چوبین و همچنین صنایع مروار بافی است. بازار ماهی و بازار محلی شنبه بازار فرصتی برای خرید سوغات یا تهیه خوراکی‌های محلی برای ایام اقامت در این شهر ساحلی است.
۱۳۸۳خ.
طوفان یوسفی
شهرستان رَشت یکی از شهرستان‌های ساحلی استان گیلان در ایران به مرکزیت شهر رشت است.
این شهرستان از شمال به دریای کاسپین و شهرستان خمام، از شمال غرب به شهرستان بندر انزلی، از غرب به شهرستان صومعه‌سرا و شهرستان شفت، از جنوب به شهرستان رودبار و از شرق به شهرستان آستانه اشرفیه و شهرستان لاهیجان و شهرستان سیاهکل محدود می‌شود.
شهرستان رشت ۱۸ کیلومتر نوار ساحلی در دریای خزر دارد. سواحل رشت دارای ۱۴ طرح سالم‌سازی شنا می‌باشد. مردم شهرستان رشت از قوم گلای یا همان قوم گیلک ها
رودخانه‌های سفیدرود، گوهررود، زرجوب و پیربازار رود از مهم‌ترین رودخانه‌های شهرستان رشت هستند. تالاب عینک بزرگترین تالاب شهری ایران در این شهرستان، در منطقه ۴ شهر رشت واقع است. ساحل شرقی تالاب انزلی محدود به دهستان پیربازار شهرستان رشت است.
فرودگاه بین المللی سردار جنگل رشت در بلوار ولیعصر رشت واقع شده‌است که در میان فرودگاه های ایران تنها فرودگاهی است که در از لحاظ دسترسی شهری برترین فرودگاه ایران است که رتبه ممتاز و بین المللی نسبت به تمام فرودگاه های کشور است . تأسیس فرودگاه رشت به سال ۱۳۴۷ خورشیدی بازمی‌گردد و هم‌اکنون از نظر وسعت و امکانات در حال گسترش است. فرودگاه سردار جنگل رشت از نظر تعداد پرواز در شمال کشور رتبه اول و در سراسر کشور دارای رتبهٔ ۱۴ام است. این فرودگاه دارای موقعیت ارتباطی ممتاز در استان گیلان، حاشیه دریای کاسپین و در مسیر کریدور شمال–جنوب (کریدور نوستراک) واقع گردیده‌است و .
.بندر پیربازار یکی از قدیمی‌ترین بنادر ایران واقع در شهرستان رشت بود.که توسط رودخانه پیربازار روگا به کانال تالاب انزلی متصل و قابلیت کشتیرانی داشته بود.
وجود ۷۰٬۰۰۰ هکتار اراضی کشاورزی و ۱۰٬۰۰۰ هکتار باغ به جز اراضی آبزی‌پروری در شهرستان رشت موقعیتی ممتاز برای این شهرستان ایجاد کرده‌است. ۱۱ درصد برنج ایران و ۲۸ درصد برنج گیلان در شهرستان رشت تولید می‌شود و از این لحاظ دارای رتبه نخست در کشور می‌باشد. ۱۰۱۳ هکتار باغ چای دیم و ۳۰۵ آبیاری رتبه ۵ تولید چای ایرانی را برای شهرستان رشت رقم زده‌است. دیگر محصولات شامل حبوبات، سبزیجات، صیفی جات، علوفه دام است. با عدم نظارت بالاترین میزان تغییر کاربری اراضی کشاورزی در شهرستان رشت در بین شهرستان گیلان اتفاق افتاده‌است و این مسئله به شدت کشاورزی و محیط زیست این شهرستان را تهدید می‌کند.
در این شهرستان ۸۱هزارو ۲۰۰راس دام شیری وجود دارد درزمینه دامداری پرواری هم۲هزارو ۴۲۱ واحد دامداری صنعتی و بومی در این شهرستان وجود دارد که سالانه ۵۴هزار تن شیرخام و۴هزارتن گوشت قرمز تولید و به بازارمصرف عرضه می‌کنند در زمینه مرغداری ۱۴۱ واحد مرغداری گوشتی و ۲۱ واحد مرغ مادرو ۶ واحد جوجه کشی در این شهرستان وجود دارد که ۱۲هزارتن گوشت مرغ تولید و به بازار مصرف عرضه می‌شود. ۲میلیون ۷۰۰هزار قطعه مرغ بومی در این شهرستان پرورش داده می‌شود که ۲۷درصد سهم استان را شامل می‌شود. همچنین در زمینه تولید و پرورش شتر مرغ بوقلمون فعالیت دارد.
در نوار ساحلی شهرستان رشت ۶۶۶ نفر صیاد در قالب ۷ تعاونی صیادی پره در دریای خزر فعال است.
سالانه ۱۶ هزار تن انواع آبزیان پرورشی در شهرستان رشت تولید می‌شود. این تولیدات در آب‌بندان‌های گرم‌آبی و سردآبی صورت می‌گیرد.
منطقه آزاد تجاری-صنعتی انزلی در سال ۱۳۸۴ شمسی در شهرستان‌های رشت و انزلی تأسیس شد. با ابلاغ قانون جدید این منطقه در سال ۱۳۹۳ بخش اعظمی از منطقه آزاد در شهرستان رشت و قسمتی در شهرستان آستانه‌اشرفیه و شهرستان خمام واقع شده‌است، بخش فاز تجاری و صنعتی منطقه آزاد در شهرستان انزلی قرار دارد؛ و نام این منطقه از انزلی گرفته شده‌است. تطبیق نام این منطقه آزاد از برنامه‌های دولت است.
چپرپرد سرخشکی
با افزایش محدوده از ۳۰ روستای منطقه آزاد۱۶روستای ساحلی و غیرساحلی شهرستان رشت واقع در بخش‌های خشکبیجار و لشت‌نشا در محدوده منطقه آزاد قرار دارد.
تیم فوتبال ساحلی لسمان متشکل از بازیکنان بومی نوار ساحلی بخش خشکبیجار (حاجی بکنده، امین‌آباد، باغ‌محله و تالش محله و زیباکنار) است که اولین نماینده لیگ برتری گیلان در فوتبال ساحلی کشور بوده و نماینده شهرستان رشت در لیگ برتر ساحلی است. حامی مالی این تیم فرمانداری شهرستان رشت و مجتمع تفریحی اقامتی مروارید خزر رشت می‌باشد. زمین فوتبال ساحلی «مجتمع مروارید خزر رشت» مکان دیدارهای خانگی لسمان واقع در بخش زیباکنار شهرستان رشت است.
شهرها : رشت ، پیربازار
شهر : خشکبیجار
شهر : سنگر
شهرها : کوچصفهان ، لولمان
شهر : لشت نشا
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان رشت برابر با ۹۹۸٬۷۹۸ نفر بوده‌است.
شهرستان رودسر یکی از شهرستان‌های استان گیلان در ایران است. مرکز این شهرستان، شهر رودسر است.
این شهرستان با نام قدیمی هوسم مرکز حکمرانی زیدییان و لنگر پسر وشمگیر از خاندان زیاریان و زادگاه خاندان بویه (روستای بویه، املش کنونی) است. اولین شغل اصلی مردمان رودسر بعد از پیدایش این منطقه صیادی بوده‌است.
صیدرمحله یا صیدگرمحله:از محلات قدیمی شهر رودسر که بنا به روایتی در اصل بخاطر سکونت صیادان محلی در این ناحیه که به امر صید و صیادی در سواحل دریای خزر و رودخانه‌های پیرامون آن اشتغال داشتند، صیدگر محله می‌نامیدند که به تدریج و مرور زمان به صیدرمحله موسوم گردید.
رودسر از مراکز مهم نوغانداری، پروش کرم ابریشم و تولید نخ ابریشم بوده‌است (جهت اهمیت موضوع قابل ذکر است، نخ ابریشم تنهامحصول صادرات دولت صفوی بود) مشاغلی مانند کوزه‌گری و کاشی سازی و حصیر بافی و دوزندگی، از مشاغل سنتی رودسر تلقی می‌شود.
قومیت مردم رودسر، گیلک است که به زبان گیلکی با لهجه بیه پیش (شرق گیلان) تکلم می‌کنند. مذهب مردم رودسر، شیعه دوازده امامی است. مهاجرین رودسر را اغلب سادات و علویون تشکیل می‌دهند که در زمان حکومت ال بویه،منبع، متن اضافی. به رودسر مهاجرات کردند.سادات مرعشی، سادات کیایی و دیگر سادات شجره نامهٔ سادات از خانواده‌های جوانمرد قصاب، میر ریسی، ریسیانمنبعو اقوام آنها در دست است. شجره نامه خانوادهٔ طالبزاده نیز موجودست که یک نسخه از ان در قم نگهداری می‌شود. سادات رودسر از ریشه‌های حسینی و حسنی و گاهی موسویند. در این میان بر طبق تحقیقات و شواهد خانوادهٔ طالبزاده از سادات حسنی و باقی خاندانها از سادات حسینی بازیابی شده‌اند.رودسر مشتمل بر خانواده‌های صیدگر ، کیایی، میرشکارو…از سادات کیایی و بازماندگان حکومت کیا بازیابی شده‌اند.
رودسر، از شمال به دریای خزر، از جنوب به رشته کوههای البرز، از شرق به رامسر و از غرب به املش و لنگرود منتهی می‌شود.
قسمت کوهستانی شهرستان رودسر، خوش آب و هوا و سردسیر است. قسمت شمالی این شهرستان که در قسمت حاشیه جنوبی دریای خزر و منطقه جلگه ای قرار گرفته‌است، ناحیه‌ای مرطوب است.
رودخانه پلرود، کیارود و شیرارود، در این شهرستان جریان دارند.