moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دِن نام هوروسی یکی از فرعون‌های دوره آغازین دودمانی مصر باستان بود که در دودمان یکم فرمانروایی می‌کرد. از میان همه فرعون‌های دودمان یکم، بیشترین اطلاعات باستان‌شناسی دربارهٔ دِن دانسته شده‌است. گمان بر این می‌رود که دن به فرمانروایی خود ثروت و نعمت فراوان آورد و شماری از ابداعات به دوره او نسبت داده می‌شوند. او نخستین فرعونی است که از عنوان «فرعون مصر علیا و سفلا» بهره گرفت و خود را در حال بر سر گذاشتن دو تاج سرخ و سفید به تصویر کشید. کف زمین آرامگاه او در ام‌القعاب از سنگ گرانیتی به رنگ سرخ و سیاه است؛ این نخستین بار در تاریخ مصر است که از این سنگ برای ساختمان‌سازی بهره گرفته می‌شد. در دوران فرمانرواییش، او بنیان بسیاری از الگوها و آیین‌های نمادین پادشاهی و درباری را گذاشت و دیگر فرعون‌های پس از دِن از او با بزرگی و احترام یاد می‌کردند.
تاریخ‌دان مصری منثو از دِن با نام "Oúsaphaîdos" یاد می‌کند و طول دوران فرمانروایی او را ۲۰ سال ذکر می‌کند. به دلیل آنکه فهرست پادشاهان تورین آسیب دیده است، اطلاعاتی از دوران پادشاهی این فرعون در آن دیده نمی‌شود. مصرشناسان و تاریخ‌دانان اغلب دوران فرمانروایی او را ۴۲ سال در نظر می‌گیرند. دیدگاه آن‌ها از روی نوشته‌های تاریخی بر روی سنگ پالرمو شکل گرفته‌است.
دن در آرامگاهی (آرامگاه T) در ام‌القعاب به خاک سپرده شد؛ جایی که بیشتر فرعون‌های دودمان نخست به خاک سپرده شده‌اند. این آرامگاه یکی از بزرگترین و خوش‌ساخته شده‌ترین آرامگاه‌های آن منطقه است و نخستین آرامگاهی به شمار می‌رود که پلکان و کف گرانیتی دارد.
در کنار این آرامگاه گور ۱۳۶ زن و مرد که در زمانی برابر با خاکسپاری شاه دفن شده بودند، دیده می‌شود. گمان بر این می‌رود که این کسان خدمتکاران فرعون بوده‌اند که با او به خاک سپرده شده‌اند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که این خدمتکاران خفه شده‌اند و این نشان از اجرای قربانی کردن انسان در آن دوره دارد. این کار پس از این دوره به فراموشی سپرده می‌شود و در دوره‌های بعدی انسان‌های زنده به خاک سپرده شده جای خود را به پیکره‌های اوشابتی می‌دهند.
اطلاعات بیشتر درباره آرامگاه و آثار دِن
ورزشگاه مونومنتال آنتونیو وسپوسیو لیبرتی ورزشگاهی در شهر بوئنوس آیرس است که ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال ریور پلاته و تیم ملی فوتبال آرژانتین می‌باشد.
این ورزشگاه در سال ۱۹۳۸ میلادی ساخته شده‌است و ظرفیت آن ۷۴٬۶۲۴ نفر است. ۹ بازی جام جهانی فوتبال ۱۹۷۸ از جمله بازی فینال و مسابقه رده‌بندی در این ورزشگاه برگزار شده‌است.
زادگان یک فیلم آمریکایی در ژانر کمدی-درام است به کارگردانی الکساندر پین که بر پایه رمانی از کاوی هارت همینگز ساخته شده است. جرج کلونی، جودی گریر و شیلین وودلی از بازیگران این فیلم هستند. این فیلم در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۱ در آمریکا اکران شد و همچنین در جشنواره تورنتو در سال ۲۰۱۱ به نمایش درآمد. این فیلم در هشتادوچهارمین دوره مراسم اسکار برنده جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی شده است.
مت کینگ (George Clooney) وکیل موفقی است که در کنار همسر محبوب و اهل تفریح و فعالیت‌های اجتماعی اش، الیزابت (Patricia Hastie) و دو دختر سرزنده و شاد خود الکساندر ۱۷ ساله -با بازی Shailene Woodley – و اسکاتی ۱۰ ساله زندگی می‌کند. الیزابت او را متهم می‌کند که به دلیل ساعات کار طولانی خود، از نظر حسی از خانواده دور شده است. مت هم به این موضوع تن داده و خود را در نقش پدری پشتیبان و برای اوقات خاص می‌بیند، اما پس از زخمی شدن شدید همسرش در مسابقهٔ قایقرانی، نقش او تغییر می‌کند. در حالیکه الیزابت به کما رفته و در خوابی است که امکان دارد هرگز از آن بیدار نشود، مت سعی می‌کند با الکساندر ۱۷ ساله کله‌شق و مغرور صمیمی تر شود و موجبات آسایش اسکاتی را فراهم آورد. هنگامی که تصمیم نهایی برای جدا کردن دستگاه‌های کمکی از الیزابت گرفته می‌شود، مت مجبور است دشواری امر را به جان بخرد و دوستان و آشنایان در جریان قرار دهد. در نهایت، هنگامی که الکساندر به او اطلاع می‌دهد الیزابت به او خیانت می‌کرده و در فکر طلاق گرفتن بوده است، دنیای او از هم می‌پاشد.
جهان‌آباد (نهاوند)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نهاوند در استان همدان ایران است.، خبرگزاری تسنیم.
روستای جهان‌آباد در بخش مرکزی شهرستان نهاوند و بین روستاهای شعبان (از جنوب) و کوهانی (از شمال) و فیازمان (از غرب) واقع شده‌است که رشد جمعیتی آن سیر صعودی دارد (۲٬۰۲۲ نفر) و جزء آبادترین روستاهای شهرستان نهاوند بشمار می‌آید. همچنین در شرق روستا، روستای قدیمی و مخروبه کلندر قرار دارد که در آنجا چندین چشمه موجود می‌باشد.
این روستا در دهستان شعبان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۲۳۲ نفر (۶۹۵خانوار) بوده‌است.
پاهیر ایشان بنیانگذار یکی از سلسلهٔ شاهی در عیلام و پدربزرگ اونتاش گال (۱۲۷۵-۱۲۴۰ پیش از میلاد) بنیانگذار چغازنبیل بود.چغازنبیل، جلد اول، ص ۱۷
اتر کیتاه (۱۲۸۶-۱۲۹۵ پیش از میلاد) یکی از شاهان عیلامی و برادر پاهیر ایشان بود.
بر روی ۶۵۰۰ آجر کتیبه‌داری که در چغازنبیل یافت شده‌است به جز نام اونتاش گال، نام شاه یا شاهزادهٔ دیگری دیده نمی‌شود. این امر همچنین در مورد صدها شی کتیبه‌داری که از دل خاک بیرون کشیده شده‌است، صادق است. تنها یک مورد استثنایی وجود دارد که در روی سر یک گرز نام اتر کیتاه (۱۲۸۶-۱۲۹۵ پیش از میلاد) نقر شده‌بود که نام برادر پاهیر ایشان بنیانگذار این سلسلهٔ شاهی و پدربزرگ اونتاش گال بنیانگذار چغازنبیل است.چغازنبیل، جلد اول، ص ۱۷
«تا آستانه بر فشار بیفزا» نام تک‌آهنگ کوربین بلو در آلبوم اولین، جهت دیگر است. این ترانه در ۲۵ نوامبر ۲۰۰۶ منتشر شد. این آهنگ در فیلم بپر داخل! ظاهر شد.
خدمتکار نام رمانی است که کاترین استاکت نویسنده آمریکایی نوشته و در سال ۲۰۰۹ منتشر شده‌است.Kathryn Stockett's 'The Help' is the hot book this summer - USATODAY.com
خدمتکار اولین رمان کاترین استاکت است که نوشتن آن ۵ سال طول کشیده و ۶۰ ناشر آن را برای چاپ نپذیرفتند تا این که سرانجام در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. این رمان در بیش از ۳۵ کشور منتشر شده و تا اوت ۲۰۱۱، پنج میلیون نسخه از آن فروخته شده‌است.
این رمان بیش از ۱۰۰ هفته در لیست پرفروش‌ترین کتاب‌های نیویورک تایمز بوده‌است.With book sales still strong, 'The Help' will begin filming - CSMonitor.comKathryn Stockett: Life in the belle jar | Cover Story | Creative Loafing Atlanta
داستان در جکسون، میسیسیپی ۱۹۶۴-۱۹۶۲ روی می‌دهد.
تغییر و تحول در هر جامعه‌ای، داستان‌های گوناگونی خلق می‌کند و «خدمتکار» روایت‌گر یکی از همین تغییرهاست. رمان در میانهٔ قرن بیستم میلادی می‌گذرد، دههٔ شصت به اواخر خود نزدیک می‌شود و زندگی‌های گوناگونی در این فاصله، درهم گره خورده‌اند: امریکا تغییر می‌کند و این تغییرات بیشتر اجتماعی هستند. جنگ ویتنام به روزهای سیاه خود نزدیک می‌شود، جنبش سیاه‌پوستان اوج گرفته‌است، فاصله بین نسل‌ها گسترش یافته و جامعه در حد و مرز انفجار قرار گرفته‌است. در این میان، در ایالت می‌سی‌سی‌پی (یک ایالت جنوبی و بشدت نژادپرست) زندگی رنگین‌پوستان و سفیدپوستان درهم تنیده شده‌است.
کتاب در جامعهٔ طبقهٔ متوسط و ثروتمند سفیدپوست می‌گذارد، در کنار خدمتکارهای رنگین‌پوست و خانواده‌های آنان. رمان ساختار روایتی تکه‌تکه‌ای دارد: چند شخصیت کلیدی، هرکدام فصل‌هایی را برای ما روایت می‌کنند و این روایت‌ها، در کنار اخبار و گزارش‌هایی که جابه‌جا درون رمان جای گرفته، به خواننده این اجازه را می‌دهد تا خود تصمیم بگیرد که در روایت داستانی چه می‌گذرد: آدم‌ها می‌آیند و می‌روند، مکان‌ها عوض می‌شوند و از یک ماجرا، تفسیرهای کاملاً متفاوتی عرضه می‌شود اما ساختار کلی داستانی یکی است، خدمتکارها و روزگار آن‌ها. همان‌طور که کاترین استاکت در موخرهٔ خود بر کتاب می‌نویسد:
«با اطمینان می‌توانم بگویم که هیچ‌کس در خانوادهٔ من هرگز از دیمیتری نپرسیده بود سیاه‌پوست بودن در می‌سی‌سی‌پی، و کار کردن برای خانوادهٔ سفید ما چه احساسی دارد. هرگز به ذهنمان خطور نکرد بپرسیم. روال معمولی زندگی همین بود. چیزی نبود که مردم احساس کنند ملزم هستند بررسی و تحقیق کنند.
سال‌ها آرزو می‌کردم کاش آن‌قدر بزرگ و عاقل بودم تا از دیمیتری این سؤال را بپرسم. وقتی شانزده سالم بود مرد. سال‌ها، پیش خودم تصور می‌کردم پاسخش چه می‌توانست باشد. و به همین خاطر است که این کتاب را نوشتم.»
فیلم خدمتکار بر اساس داستان این کتاب به کارگردانی تیت تیلور در سال ۲۰۱۱ ساخته شد.
http://www.afrazbook.com/tabId-6-n-969.aspx
نیمه ماه مارس یک فیلم آمریکایی در ژانر درام دلهره‌آور است که توسط جورج کلونی نوشته و کارگردانی شده‌است. فیلم اقتباسی از نمایش‌نامه فاراگوت نورث که در سال ۲۰۰۸ نوشته‌است می‌باشد. رایان گاسلینگ، جرج کلونی، فیلیپ سیمور هافمن، پل جیاماتی، ایوان ریچل وود و مریسا تومه از بازیگران این فیلم هستند. داستان فیلم در مورد مبارزه انتخاباتی درون حزبی ریاست جمهوری ایالات متحده و حواشی آن است. فیلم نامزد بهترین فیلم‌نامه در جوایز اسکار؛ بهترین فیلم در ژانر درام، بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر نقش اول مرد در ژانر درام و بهترین نمایش‌نامه در جوایز گلدن گلوب را ازآن خود کرد ولی موفق به اخذ هیچ‌یک نشد.
نیمه ماه مارس برای اولین بار در افتتاحیه جشنواره فیلم ونیز و در جشنواره بین‌المللی حیفا و جشنواره فیلم تورنتو پخش شد.
مایک موریس (با بازی جرج کلونی) نامزد ریاست جمهوری از حزب دموکرات است و برای بدست آوردن بلیط حزب با مدیر ارشد کمپین خود، پل زارا (با بازی فیلیپ سیمور هافمن) مشغول مبارزه انتخاباتی است. استفن مییرز (با بازی رایان گاسلینگ) که از کارمندان ارشد کمپین موریس است با مدیر ارشد کمپین دیگر نامزد (با بازی پل جیاماتی) مخفیانه ملاقات می‌کند، زمانی که قضیه لو می‌رود "زارا"، "مییرز" را از کمپین اخراج می‌کند. "مییرز" جهت انتقام با استفاده از رابطهٔ نامشروعٰ "موریس" با یکی از کارمندان (با بازی ایوان ریچل وود)، "زارا" را از کار کنار می‌زند و خودش جانشین مدیر ارشد انتخاباتی "موریس" می‌شود.
دستور df یکی از دستورهای خط فرمان یونیکس است که برای نمایش میزان فضای خالی پارتیشن‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. df یا با خواندن فایل mtab یا با استفاده از statfs پیاده‌سازی می‌شود. df اولین بار در نسخه ۱ یونیکس ای‌تی‌اندتی ظاهر شد.
در مشخصه‌های یونیکس واحد خصوصیات df به صورت زیر است:
-P: از قالب خروجی استاندارد و قابل حمل استفاده می‌کند.
-k: در هنگام چاپ آمار و ارقام به جای استفاده از واحد ۵۱۲ بایتی، از واحدهای ۱۰۲۴ بایتی استفاده می‌کند.
-h: خروجی را به صورت human-readable یا قابل درک برای انسان نمایش می‌دهد. از آمار و ارقام در قالب کیلوبایت، مگابایت، گیگابایت و ... نمایش می‌یابند.
-l: فقط فایل سیستم‌های محلی را نمایش می‌دهد. (از نمایش دادن فایل سیستم‌های شبکه‌ای خود داری می‌کند))
-t: فقط نوع خالی ار فایل‌سیستم را نمایش می‌دهد مثلاً:
df -t ext3
فقط فایل سیستم‌های نوع ext۳ را نمایش می‌دهد.
-x: از نمایش فایل سیستم‌های مشخص شده خود داری می‌کند.
در بسیاری از سیستم‌های یونیکس و شبه یونیکس، گزینه‌های اضافه بیشتری هم وجود دارد.
$ df -k
codice_1 (برگرفته از واژهٔ link) یکی از دستورهای خط فرمان یونیکس است و کاربرد آن برای ایجاد لینک سخت و لینک نرم است.
نحوه استفاده:
استفاده از گزینه codice_2 باعث می‌شود تا به جای لینک سخت، لینک نرم ایجاد شود.
uname یکی از دستورهای خطّ فرمان یونیکس است و برخی اطّلاعات سیستم را چاپ می‌کند.
Linux debian 2.6.32-5-686 #1 SMP Wed Jan 12 04:01:41 UTC 2011 i686 GNU/Linux
و یا در یک سیستم فری‌بی‌اس‌دی:
FreeBSD 9.1-STABLE FreeBSD 9.1-STABLE #0 r252901: Sun Jul 7 05:34:28 IRDT 2013 root@daemonology:/usr/obj/usr/src/sys/GENERIC amd64
http://www.freebsd.org/cgi/man.cgi?uname
sleep یکی از دستورهای خط فرمان یونیکس است.
دستور sleep یک آرگومان عددی را دریافت می‌کند و به اندازه همان آرگومان تاخیر می‌کند.
sleep 30m
sleep 3h
sleep 1d
دستور اول باعث ۳۰ ثانیه تاخیر می‌شود.
دستور دوم باعث ۳۰ دقیقه تاخیر می‌شود.
دستور سوم باعث ۳ ساعت تاخیر می‌شود.
دستور چهارم باعث ۱ روز تاخیر می‌شود.
rm یکی از دستورهای خط فرمان یونیکس است و نام آن مخفف remove است. این دستور جهت پاک کردن فایل‌ها از روی دیسک به کار می‌رود.https://www.geeksforgeeks.org/rm-command-linux-examples/
فایلی به نام file1 را پاک می‌کند.https://www.sas.upenn.edu/~saul/parasite/man/man1/rm.1.html
rm file1 file2 file3 ...
فایل‌های file1 file2 file3 را پاک می‌کند.https://linoxide.com/how-to-delete-files-and-directories-in-linux/
rm -i file
پیش از پاک کردن file از کاربر تایید می‌گیرد.https://www.maths.cam.ac.uk/computing/linux/unixinfo/rm#:~:text=Consider%20using%20rm%20%2DI%20instead,will%20only%20delete%20empty%20directories).
rm -r dir1
دایرکتوری dir1 را با تمام محتویاتش به صورت بازگشتی پاک می‌کند.
نقل ممکن است اشاره به یکی از موارد زیر باشد:
سوپر یا در فارسی زبَر یا گاهی ابَر ممکن است به موارد زیر اشاره کند:
سنگ پالرمو تکه‌ای بزرگ از یک ستون سنگی یادبود به نام «سالنامه شاهی» مربوط به پادشاهی کهن مصر است. این سنگ شامل فهرستی از پادشاهان دودمان نخست تا دودمان پنجم مصر است که رویدادهای مهم در هر سال از سلطنت آنها را ثبت کرده است.Dodson, Aidan (2004) "The Complete Royal Families of Ancient Egypt", p.62. Thames & Hudson, . سنگ پالرمو در موزه باستان‌شناسی شهر پالرمو در ایتالیا نگهداری می‌شود. دیگر تکه‌های سالنامه شاهی در موزه‌های «پتری» در بریتانیا و مصر در قاهره نگهداری می‌شوند.
سنگ پالرمو از بازالت سیاه ساخته شده‌است. در دو سوی سنگ با خط آغازین مصری نگارش شده‌است. سنگ یادبود اصلی ۲٫۱ متر ارتفاع و ۶۰ سانتی‌متر عرض داشته‌است. این سنگ به تکه‌های بسیاری که بعضی‌شان اکنون گم شده‌اند تقسیم شده‌است. مکان اصلی سنگ یادبود مشخص نیست اما بخش‌هایی از آن در محوطه‌ای باستانی در ممفیس پیدا شدند. بیشتر اطلاعات مربوط به دودمان‌های نخست و دوم در این سنگ باقی نمانده‌اند. کاهن و تاریخ‌دان مصری قرن سوم پیش از میلاد منثو، به سنگ یادبود کامل دسترسی داشته‌است و گاهشماری خود را بر پایه آن نوشته است.
تکه سنگ پالرمو در سال ۱۸۳۳ به مجموعه‌های موزه باستان‌شناسی پالرمو افزوده شد.
متن نوشتار سنگ با فهرست کردن فرمانروایان چندین هزاره (که از سوی بسیاری افسانه‌ای دانسته می‌شوند) آغاز می‌شود. این فهرست به پیش از پدید آمدن خدای هوروس، که بر پایه متن سنگ پادشاهی را به منس اعطا کرد، اشاره می‌کند. این متن منس را نخستین فرمانروا از جنس انسان و یکپارچه‌ساز دو مصر معرفی می‌کند. (نام دیگر منس می‌تواند نارمر باشد اما این احتمال هست که نارمر پادشاه پس از او بوده باشد.)
متن با شمردن نام فرعون‌های مصر تا نفر ار کاره کاکای، یکی از فرمانروایان آغازین دودمان پنجم، پیش می‌رود. این گمان وجود دارد که سنگ یادبود اصلی نام پادشاهان تا پس از این فرعون را نیز در بخش‌هایی که اکنون گم شده‌اند، در بر می‌گرفته‌است. یکی از دلایل اهمیت این سنگ در بر داشتن نام مادران فرعون‌ها است که باستان‌شناسان را در شناسایی بهتر هر یک از آن فرعون‌ها یاری رسانده است.
محمدرضا زرین دست (متولد ۱۳۱۶ خورشیدی در بروجرد)، محقق و استاد دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران است.
محمدرضا زرین دست در سال ۱۳۱۶ در شهر بروجرد متولد شد. تحصیلات ابتدایی را در دبستان اعتضاد شهر بروجرد سپری کردو تحصیلات متوسطه را در دبیرستان پهلوی بروجرد به اتمام رسانید و در سال ۱۳۳۷ در رشتهٔ داروسازی دانشکده داروسازی دانشگاه تهران قبول شد و در سال۱۳۴۲ فارغ‌التحصیل شد. وی دوره‌های تکمیلی را در دانشکده لندن کشور انگلستان گذراند. هم‌اکنون عضو هییت علمی و استاد گروه فارماکولوژی در دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران است.
۱.عضو انستیتو اعتیاد از سال ۱۳۸۳.
۲.عضو انستیتو بین‌المللی بیوشیمی و بیوفیزیک از سال۱۳۸۳.
۳.عضو آکادمی علوم پزشکی از سال۱۳۷۵.
۴.ویراستار مجله پزشکی ایرانیان از سال ۱۳۷۸.
۵.مدیر گروه فارماکولوژی دانشکده علوم پزشکی دانشگاه تهرانبین سال‌های۱۳۶۲ تا۱۳۶۴.
۶.استاد فاماکولوژی گروه فارماکولوژی دانشکده علوم پزشکی۱۳۶۴.
۷.ویراستار مجله دانشکده عتوم پزشکی دانشگاه تهران از سال۱۳۶۴.
۸.عضو شورای پژوهشی مرکز فیزیک نظری.
۹.عضو شورای پژوهشی مؤسسه علوم شناختی.
۱۰.عضو انجمن فیزیولوژی و فارماکولوژی ایران.
رفتارگرایی ()، مکتبی در روان‌شناسی است که اعتقاد دارد برایِ شناختِ یک موجودِ زنده، نیازی به بررسی حالت‌هایِ درونیِ او (مثلِ فکر کردن) نیست و تنها بررسیِ محرک‌های خارجی و رفتارهایِ بیرونیِ آن موجود (همانندِ گریه کردن) کافی است. این مکتب، در نیمه‌یِ ابتداییِ قرنِ ۲۰م، یکی از تأثیرگذارترین قطب‌هایِ روان‌شناسیِ جهان بود و علاوه بر آن، بر فلسفهٔ ذهن، زبان‌شناسی و فلسفهٔ علمِ آن دوران نیز تأثیری بسیار عمیق و ژرف گذاشته بود.
رفتارگرایی، گرایشی در فلسفه و روان‌شناسی است که تمایل دارد همیشه، به جایِ آن‌که فکرها و حالت‌هایِ ذهنیِ ما را بررسی کند، آن رفتارهایی را بررسی کند که به دنبالِ فکرهایِ ما می‌آیند. از دیدگاهِ این گرایش، نمی‌توان بینِ دو فکرِ مختلف، تفاوتی قائل شد، مگر آن‌که در رفتاری که به دنبالِ آن فکرها می‌آید، تفاوتی وجود داشته باشد. در تعریفِ دقیق‌تر، رفتارگرایان، سه ادعایِ زیر را دربارهٔ حالت‌هایِ ذهنی، پیشنهاد می‌کنند:جرج، گراهام؛ «Behaviorism»، دانشنامهٔ فلسفیِ استنفورد؛ ویرایشِ ۲۰۱۰
این سه گزاره، سه ادعایِ جداگانه‌اند که هر کدام، یکی از شاخه‌هایِ رفتارگرایی را شکل می‌دهند. ادعایِ اول مربوط به رفتارگرایانِ روش‌شناختی است. گزارهٔ دوم مربوط به رفتارگرایانِ روان‌شناختی است و گزارهٔ سوم دیدگاهِ رفتارگرایانِ منطقی (یا تحلیلی) را نشان می‌دهد.
از آن‌جایی که رفتارگرایی، نظریه‌ای دربارهٔ حالت‌هایِ ذهنی است، برایِ شناختِ آن، نخست لازم است که تفاوتِ این حالت‌هایِ ذهنی، با حالت‌هایِ غیرذهنیِ دیگر مشخص شود. منظور از حالت‌های ذهنی برداشتی از یک مفهوم یا رفتار در ذهن بوده که معیار فهم فرد از آن رفتار است.
حالت‌هایِ ذهنی، به دو دستهٔ مهم تقسیم می‌شوند: نخست، کیفیت‌هایِ ذهنی یا کوالیا و دوم گرایش‌هایِ گزاره‌ای.
کوالیا، به آن حالت‌هایِ ذهنی‌ای گفته می‌شود که روی دادنِ آن‌ها، به ما حسِ خاصی می‌دهد یا به تعبیرِ نیگل، کوالیا، آن حالت‌هایِ ذهنی‌ای است که بودنِ در آن‌ها، "یک‌جورِ خاصی است". به عنوانِ مثال، درد داشتن یک حالتِ ذهنی است که در این شاخه قرار می‌گیرد، چرا که درد داشتن، "یک‌جورِ خاصی است". نکتهٔ مهم دربارهٔ این دسته از حالت‌هایِ ذهنی، آن است که انتقال دادنِ آن‌ها به دیگران، کارِ دشوار (یا شاید غیرممکنی) است. فقط کسی که دارایِ این حالت است، می‌تواند درک کند که داشتنِ آن، "چه جوری" است.گرایش‌های گزاره‌ای، دستهٔ دیگری از حالت‌هایِ ذهنی است که دربارهٔ یک چیزِ دیگر است. به عنوانِ مثال، حالتِ ذهنیِ من، ممکن است این باشد که: «آرزو دارم که باران ببارد.» این حالت، یک گرایشِ گزاره‌ای است چرا که قرار داشتن در این حالتِ ذهنی، دربارهٔ چیزِ دیگری، یعنی «باریدنِ باران» بحث می‌کند. ویژگیِ مهم این دسته از حالت‌هایِ ذهنی، آن است که انتقال دادنِ آن‌ها به دیگران کاملاً امکان‌پذیر است.
تمامیِ حالت‌هایِ ذهنیِ ما، یا به یکی از این دو دسته، یا به ترکیبی از آن‌ها، قابلِ کاهش هستند.
رفتارگراییِ روش‌شناختی، دیدگاهی "تجویزی" است، که در این‌باره حرف می‌زند که مطالعهٔ "علمیِ" روان‌شناسی چگونه باید صورت بگیرد. این شاخه، ادعا می‌کند که روان‌شناسی، تنها باید خود را با رفتارهایِ (بیرونیِ) ارگانیسم، درگیر کند. روان‌شناسی نباید به بررسی حالت‌هایِ ذهنی مشغول کند یا تلاش کند که برایِ توضیحِ رفتارها، به یک سیستمِ پردازشِ اطلاعاتِ درونی در فرد متوسل شود. رفتارگرایانِ روش‌شناختی می‌گویند که ارجاع دادن به حالت‌هایِ ذهنی (مثلاً به تمایل‌ها و باورهایِ درونی یک انسان)، هیچ چیزی به دانشی که ما می‌توانیم درباره‌یِ منبع‌هایِ رفتارهایِ انسان بدانیم، نمی‌افزاید. حالت‌هایِ ذهنی، کاملاً شخصی هستند و در نتیجه، نمی‌توان آن‌ها را مطالعهٔ علمی‌کرد چرا که در علم، ما با چیزهایی سر-و-کار داریم که برایِ همه قابل مشاهده و قابلِ آزمایش باشند.
رفتارگراییِ روان‌شناختی، "برنامه‌ای پژوهشی" در روان‌شناسی است که هدفِ آن این است که رفتارهایِ انسان‌ها و حیوان‌ها را بر مبنایِ محرک، تقویت، تاریخچهٔ یادگیری و پاسخ، توصیف کند. به عنوانِ مثال آزمایشی را در نظر بگیرید که در آن، یک موش را برایِ مدتی گرسنه نگاه داشته‌ایم. اگر وقتی که چراغی در داخلِ قفس روشن می‌شود، موش در همان لحظه اهرمی را اتفاقی فشار دهد، به او غذا می‌دهیم. پس از چند بار تکرارِ این مرحله‌ها، موش اندک اندک، یادمی‌گیرد که هر گاه چراغ روشن شد، به سمتِ اهرم برود. در این آزمایش، روشن شدنِ چراغ محرک، فشار دادنِ اهرم پاسخِ موش و مرحله‌هایِ تکرار شدنِ آزمایش تاریخچهٔ یادگیری است. در این تفسیر، رفتارگرایان، معمولاً از فکر کردنِ موش صحبتی نمی‌کنند؛ همان‌طور که با افزایشِ دما، مایعِ درونِ دماسنج به سمتِ بالا حرکت می‌کند -بدونِ اینکه مایع، به بالا رفتن یا نرفتن، فکر کرده باشد. - و همان‌طور که ضربه زدنِ چکش به زانو، باعثِ حرکتِ ناخودآگاهِ پا می‌شود، موش نیز شرطی شده و بدونِ فکر کردن، به محرک، پاسخ می‌دهد.
رفتارگراییِ منطقی یا تحلیلی، "نظریه‌ای" در فلسفه‌است دربارهٔ معنایِ مفهوم‌هایِ ذهنی. بر طبقِ این نظریه، هر حالتِ ذهنی، در اصل یک گرایشِ رفتاری است و برایِ مشخص کردنِ آن، باید ببینیم که فرد، با داشتنِ آن حالتِ ذهنی، چه رفتاری را خواهد داشت. به عبارتِ دقیق‌تر، زمانی که می‌گوییم فردی، به گزاره‌ای باور دارد، به این معنا نیست که حالتِ درونی و ذهنی‌ای وجود دارد که فرد در آن حالت قرار گرفته‌است، بلکه داریم مشخص می‌کنیم که او در ویژگی‌ها و شرایط محیطی، تمایل دارد که چگونه عمل کند.
هر کدام از شاخه‌هایِ رفتارگرایی، ریشه‌ها و تاریخچهٔ متفاوتِ خود را دارند.
رفتارگراییِ منطقی در فلسفه توسطِ گیلبرت رایل و لودویگ ویتگنشتاین، آغاز شد. ریشه‌هایِ این شاخه، به جنبشِ فلسفیِ پوزیتیویسمِ منطقی بازمی‌گردد. پوزیتیویسمِ منطقی، جنبشی بود که ادعا می‌کرد، معنایِ یک گزاره به وسیلهٔ شرایطِ صدقِ آن گزاره تعیین می‌شود؛ مثلاً معنایِ گزارهٔ «آسمان آبی است.»، می‌تواند تمامِ آن موقعیت‌هایی در جهانِ خارج باشد که در آن موقعیت‌ها، گزاره برقرار است و آسمان واقعاً آبی است. به این ترتیب، به کار بردنِ تزِ پوزیتیویسمِ منطقی، برایِ گزاره‌هایِ روان‌شناختی، به این نتیجه منتهی می‌شود که هر گزاره دربارهٔ حالت‌هایِ ذهنی، برایِ آن‌که معنا داشته باشد، باید شرایطِ صدقی داشته باشد و شرایطِ صدقی که به آن گزاره‌ها معنا می‌دهد، رفتارهایی است که ما با داشتنِ آن حالت‌هایِ ذهنی، تمایل داریم که از خود نشان دهیم.
به این دلیل، فیلسوفانِ ذهن، به سمتِ رفتارگراییِ منطقی کشیده شدند که این نظریه، می‌توانست از نظریهٔ دوگانه‌انگاریِ در جوهر جلوگیری کند. دوگانه‌انگاریِ در جوهر، برایِ اینکه توضیح دهد که حالت‌هایِ ذهنیِ ما چیستند و چگونه به وجود می‌آیند، به یک روحِ غیرفیزیکی متوسل می‌شود، روحی که محدودیت‌هایِ فضایی و زمانی ندارد و مسئولیتِ فکرهای ما را برعهده دارد. اما رفتارگراییِ منطقی، در توضیحِ حالت‌هایِ ذهنی، برایِ آن‌که به این روح متوسل نشود، حالت‌هایِ ذهنیِ ما را به وسیلهٔ رفتارهایِ بیرونی توضیح می‌دهد. به این معنا که این حالت‌هایِ ذهنی، هیچ چیز نیستند جز تمایلِ فرد برایِ انجامِ رفتاری خاص -و این تمایل را می‌توان به وسیلهٔ ترشحِ هورمون‌ها، غریزه و… توضیح داد. -
رفتارگراییِ روان‌شناختی، را نخستین‌بار می‌توان در کارهایِ ایوان پاولف و ادوارد لی ثرندایک مشاهده کرد. کامل‌ترین و برجسته‌ترین نمونهٔ تلاش‌هایِ این شاخه را می‌توان در کارهایِ بی‌اف‌اسکینر، روان‌شناسِ برجستهٔ آمریکایی ملاحظه نمود. ریشهٔ این شاخه از رفتارگرایی، در کارهایِ تجربه‌گرایانِ انگلیسی، به خصوص جان لاک و دیوید هیوم می‌توان پی‌گرفت که اعتقاد داشتند انسان، به هنگامِ تولد، چون لوحی سفید است که همهٔ هوشِ او، محصولِ یادگیریِ محیط است. این ایده، ایدهٔ محوریِ و اصلیِ رفتارگراییِ روان‌شناختی است.
رفتارگراییِ روش‌شناختی، در اصل ریشه در کارهایِ جان بروداس واتسون دارد.
روش‌ها و نگرش‌های مختلف در مطالعه حوزه حکومت‌ها، وجود دارد چنانچه روش‌ها و نگرش‌های مسلط در مطالعات قدیمی دربارهٔ سیاست اغلب تاریخی، حقوقی، فلسفی و اخلاقی بودند اما با کوشش‌هایی که برای علمی کردن سیاست در قرن‌های نوزدهم و بیستم صورت گرفت، نگرش‌ها و روش‌های علمی گوناگونی برای مطالعه آن پدیدار شد، یکی از مهم‌ترین نگرش‌ها و روش‌های جدید در مطالعه پدیده‌های سیاسی، رفتارگرایی است.
این نظریه یکی از رایج‌ترین نگرش‌ها در علم سیاست است و از اواسط قرن بیستم در غرب مطرح شده و در واکنش نگرش‌های حقوقی، فلسفی و اخلاقی در مطالعات سیاسی پیدا شده و تا حدی با علم سیاست مدرن مطابقت داشته و بر آن تأثیر گذاشته‌است.
نظریه رفتارگرایی در سیاست، رفتار بازیگران را مبنای درک تحولات قرار می‌دهند و به مطالب و اتفاقات سطحی بی‌اعتنا است و اولویتش رفتار افراد است که چگونه به رفتارهای سیاسی پاسخ می‌دهد و دلیل آن پاسخ چیست.
این روش بر اساس تمایز میان نظریه و اطلاعات استوار است اگر اطلاعات نباشد نظریه تهی خواهد بود، هدف علم سیاست نیز دست یابی به مجموعه‌ای از قواعدیست که بتوان روابط مستمر میان پدیده‌های سیاسی را توضیح و تبیین کند.
رفتارگرایی در مقابل عقیده، شخصیت، برداشت، انگیزه و غریزه قرار می‌گیرد که به‌طور دقیق نمی‌توان آنها را اندازه‌گیری علمی و مشاهده کرد و اندازه‌گیری برخوردهای رفتاری برای رفتارگرایان محدود است زیرا این پدیده‌ها را نمی‌توان در علوم انسانی و در سیاست به‌طور اعم و اخص مورد بررسی قرار داد.
از منظر رفتارگرایان واحد اصلی مطالعه در سیاست رفتار سیاسی است و رفتار سیاسی در معنای وسیع خود در چارچوب نهادهای سیاسی رخ می‌دهد، از اینرو گردآوری اطلاعات و داده‌های آماری و تجربی در سیاست مهم‌ترین روش پژوهش در آن می‌باشد، بعنوان مثال رفتارهای انتخاباتی و سیاست گذرانه و اطاعت و فرمانبرداری و طغیان و شورش را می‌توان فهمید و هدف از چنین تحلیل‌هایی برای همبستگی‌های آماری است.
نگرش رفتارگرایی از لحاظ محتوای مطالعات، دیدگاه‌های مردم نسبت به سیاست و حکومت و شیوه بیان آن دیدگاه‌ها مورد مطالعه قرار می‌گیرد، که موضوع رفتار سیاسی خود از چند جزء تشکیل می‌شود:
بنابرین موضوعات مختلف در علوم سیاسی از منظر رفتارگرایان: رأی دهی، تظاهرات، رفتار رهبران و شورش‌های اجتماعی ـ سیاسی و اموری از این قبیل را شامل می‌شوند.
رفتارگرایان در علوم سیاسی بیشتر به رفتار افراد و در روابط بین‌الملل به تحقیقات و مطالعات رفتار بازیگران مانند کشورها معطوف بوده و مورد تأکید و توجه قرار می‌گیرند. به نظر رفتارگرایان به‌طور کلی هدف هر معرفتی افزایش شناخت است و اگر شناخت به تعمیم، مقایسه و انباشت نرسد، همت محققان صرفاً جمع‌آوری اطلاعاتی خواهد بود که هیچ ارتباطی مفهومی و منطقی با یکدیگر ندارند.
رفتارگرایی در چهارچوب و قالب فکری ضد اثبات گرایی جا می‌گیرد. از لحاظ فلسفی این نظریه‌پردازی مرهون شکاکیون و نیز در فلسفه شکاکانه هیوم و فلسفه عملگرایانه ویلیام جیمز آمریکائی و جان دیوئی است که بیشترین تأثیر را در شکاکیت تجربی هیوم از لحاظ تجربی گرایی، نسبی گرایی بر رفتارگرایی موجب شد.
نگرش دوم مونتی پالمر و لاری اشترن و چارلز گایل رفتارگرایی در علوم سیاسی را نگرش نظریه‌پردازی می‌دانند که مبتنی بر رعایت روش علمی تحقیق است.
سومین روش علمی را این گروه از دانشمندان روشی می‌دانند که طی آن قابلیت تحقیق مجدد قضایا وجود داشته باشد.
و چهارمین روش را مونتی پالمر و همکارانش روشی می‌دانند که دانش را از ارزش جدا کند.
اتکا به روش تام رفتارگرایی تمایل عمومی به آموزش معطوف به عمل، دیدگاه فلسفه را از سطح مفهومی و ذهنی کاهش می‌دهند و آن را به سطح روان‌شناسی فردی می‌کشاند و باعث گردید قضایا به صورت تحلیلی و تجربی تبدیل گشته چنان‌که جان بی واتسون را به خلق مفهوم رفتارگرایی واداشت. واتسون علاقمند بود در حوزه روان‌شناسی بین کنش رفتار و محرک رفتاری پیوند مناسب را پیدا کند و در نتیجه الهام بخش نگرش جدید در علم سیاست شد، و این الهام‌گیری مسئله یادگیری اجتماعی گرایی سیاسی به حوزه نظریه‌پردازی علم سیاست راه یافت.
رفتارگرایی در نظریه‌پردازی علم سیاست توسط گراهام والاس از اعضای کمیته جامعه فابین به کار گرفته شد. وی اقتصاد را چند عامل مؤثر و مناسب بر تفسیر روابط انسانی در حوزه سیاست نمی‌دانست لذا عوامل دیگری را به عنوان متغیرهای مستقل و وابسته در نظریه‌پردازی علم سیاست بکار گرفت و بر آن‌ها تأکید کرد. و حوزه‌های مختلفی از جمله: تأثیر جامعه مدرن به عنوان متغیر مستقل بر شخصیت و چگونگی شکل‌گیری ساخت‌ها و تأثیر تمرکزهای شهری بر تنش‌های عصبی فردی و جمعی شهروندان، به خود را جلب کرد. و باعث شکل‌گیری رفتار گرایی به یک نگرش خاص در علوم سیاسی تبدیل شد، که نگرش مبتنی بر مفروضات خاص و حاوی فرضیات عمدتاً تجربی بود و در دو محور عمده دو مفهوم یعنی متغیر مستقل: "محرک تغییر یافته" و "متغیر وابسته" یا پاسخ شکل یافته بود.
مهم‌ترین شخصیت‌های نظریه‌پرداز رفتارگرا ابتداعاً در مکتب شیکاگو رشد یافتند، از جمله این نظریه پردازان می‌توان از هارولد گاسنل، چارلز مریام و هارولد لاسول می‌توان یاد کرد. عمده کارهای گاسنل مربوط به مطالعات رأی‌گیری شد، او درصدد بود تا با طبقه‌بندی رأی‌گیری دریابد چه عواملی بر چه نوع رفتار تأثیر می‌گذارد. چارلز مریام توجهش را به کنش‌های متقابل گروهی معطوف داشت و هارولد لاسول با گرایش روش شناختی به نظریه‌های خود جنبهٔ محتوایی زیادی داد، او برای اولین بار یافته‌های روان شناختی فروید را وارد مسائل سیاسی کرد برجسته‌ترین سخنگوی نظریه‌پردازی رفتارگرا بود که سعی نمود با تجزیه و تحلیل‌های سیاسی به وسیله روان‌شناسی فروید دست زده و به رهیافت جدیدی دست یافت. وی در کتاب توانست بین روان‌شناسی فردی و گروهی ارتباط برقرار کند و به نظر او بین خشونت و سرخوردگی رابطه مستقیم وجود دارد که بعدها این نگرش فکری بوسیله دو مکتب تفسیری تجویزی مطرح شد. مکتب تفسیری آن را در قالب اندیشه فروید و فروم پی می‌گیریم و مکتب تجویزی در قالب اجتماعی گرایی سیاسی.
رفتار گرایی منجر به شکل‌گیری مکاتبی همچون کنش متقابل نمادین توسط جورج هربرت مید شده‌است.
سارا کانر (زاده ۱۳ ژوئن ۱۹۸۰) خواننده و ترانه سرای آلمانی است.
انجمن پلیمر ایران یک مؤسسه علمی پژوهشی ایرانی است که در زمینه علوم و صنایع پلیمر فعالیت دارد. این انجمن در بیست و ششم فروردین سال ۱۳۷۷ تأسیس شد.
این انجمن، مؤسسه‌ای غیر انتفاعی و غیر سیاسی است و تمام در آمدهای ناشی از ارائه خدمات آموزشی، پژوهشی و مشاوره‌ای یا سایر موارد صرف تحقیق اهداف انجمن می‌گردد:
سون آندرس هدین (۱۹ فوریهٔ ۱۸۶۵ – ۲۶ نوامبر ۱۹۵۲) جغرافی‌دان، مکان‌نگار، عکاس، کاوشگر و سفرنامه نویس سوئدی بود.
سون هدین در ۱۹ فوریه سال ۱۸۶۵ در استکهلم به دنیا آمد. او از کودکی به جغرافیا علاقه نشان داد و ماجراهای کاشفان اواخر قرن ۱۹ را که به دنبال کشف نقاط ناشناخته بودند به دقت دنبال می‌کرد. در پانزده سالگی زمانی که به همراه خانواده و دیگر هموطنانش، بازگشت موفقیت‌آمیز نوردنسکیولد را پس از عبور از سرزمینهای شمالی جشن گرفته بودند، تصمیم گرفت به کشف سرزمینهای ناشناخته برود و در همین سن بود که مطالعه جغرافیا و خاطرات کاشفان را آغاز کرد و ترسیم نقشه‌های جغرافیایی را آموخت.
او در خلال سفر اکتشافی‌اش در آسیای میانه کوه‌های پامیر را کاوید، سرچشمهٔ رودهای برامپورا، سند و ستلج را یافت و دریاچه لوپ‌نور، ویرانه‌های شهرهای باستانی و مکان‌های باستانشناسی و دیوار چین را نیز در بیابان حوضه تاریم مورد بررسی قرارداد. نتیجهٔ بسیاری از کاوش‌های او پس از مرگش منتشر شد.
هدین به ایران هم سفر کرده‌بود. نخستین بار در ۱۸۸۶ میلادی پس از اقامتی در باکو از راه دریای مازندران رهسپار ایران شد، از کوه‌های البرز گذشت و به تهران رسید و سپس شهرهای اصفهان، شیراز و بوشهر را دید و از راه این بندر به بغداد رفت از راه بغداد به کرمانشاه آمده و باز به تهران بازگشت و از راه قفقاز راهی اروپاشد. یک سال پس از آن او سفرنامه‌اش را دربارهٔ این سفر منتشر کرد. در ۱۸۹۰ برای بار دوم به ایران سفر کرد و اینبار در سمت کنسول دومی سفارت سوئد در ایران. در این سفر با شاه ایران هم دیدار کرد و نشان سرافیم را از سوی پادشاه سوئد بدو پیشکش کرد. وی در معیت ناصرالدین شاه به دیدن کوه دماوند رفت و خود به همراه چند تن دیگر از کوه بالا رفتند. آنگاه از راه شهرهای مشهد، عشق‌آباد، بخارا، سمرقند، تاشکند و کاشغر -یعنی جاده ابریشم تاریخی- به کرانه‌های خاوری بیابان تکله‌مکان رسید.
او مورد تقدیر بسیاری از سران جهان و چهره‌های سرشناس از جمله ناصرالدین شاه قاجار، نیکلای دوم، فرانتس یوزف یکم، جرج کرزن، ویلهلم دوم، امپراتور میجی، پاپ پیوس دهم، تئودور روزولت، پاول فون هیندنبورگ، چیانگ کای‌شک و آدولف هیتلر قرار گرفت.
او در سال ۱۹۰۰ میلادی قصد عبور از کویر ریگ جن ایران را داشت که به علت باتلاقی بودن آن در آن برهه زمانی از این تصمیم منصرف شد. او بعدها در کتاب «کویرهای ایران» از کویر ریگ جن نام می‌برد.
هدین در ماه مه سال ۱۸۸۵ از مدرسه بسکوسکای استکهلم فارغ‌التحصیل شد. در همان ایام از او دعوت شد جهت آموزش پسربچه‌ای سوئدی که پدرش برای برادران نوبل (لودویگ و روبرت) کار می‌کرد، به باکو برود. سفر در ماه اوت و از طریقِ هلسینکی و سن پترزبورگ آغاز شد. با قطار تا ولادی‌قفقاز و سپس با اسب تا تفلیس و از آن‌جا هم باقی‌مانده مسیر تا باکو از حاشیه دریای خزر.
هدین در باکو شروع به یادگیری زبان‌های آسیایی کرد. او که در مدرسه زبان‌های آلمانی و انگلیسی را آموخته بود، شروع به یادگیری زبان‌های فارسی و تاتاری کرد و در سال‌های بعد زبان‌های قرقیزی، مغولی و تبتی را یادگرفت و تا آنجا پیش رفت که حتی چینی را هم با کمی کمک گرفتن متوجه می‌شد.
هدین در سال‌هایی که در باکو بود به همراهِ دوست و معلم زبانش باکیخانوف برای سفر به ایران برنامه‌ریزی کرد. آن‌ها باکو را در سال ۱۸۸۶ با قایق به مقصد سواحل شمال غربی ایران ترک کرده، سپس با اسب از کوه‌های البرز گذشتند و به تهران رسیدند. در تهران با دندان‌پزشک سوئدی‌تبار دربار ایران، برتراند هی‌بنت ملاقات کردند و چهار شیشه مشروب سوئدی به او دادند و او برایشان معرفی‌نامه نوشت.
باکیخانوف در تهران بیمار شد و هدین به ناچار بقیه سفر را به تنهایی طی کرد. او به سمت جنوب، اصفهان و شیراز رفت و ۲۹ روز بعد از ترک تهران و پس از طی حدود ۵۰۰ کیلومتر، به بندر بوشهر در خلیج‌فارس رسید.
در این زمان هدین که هیچ پولی برایش نمانده بود به دنبال تاجر ثروتمند آقا محمدحسن گشت و برای او توضیح داد که او از سوئد می‌آید و هموطن شاه کارل دوازدهم است. از آن‌جا که کارل دوازدهم مدتی مهمان ترکها (عثمانی‌ها) بود، هدین هم جایگاه ویژه‌ای نزد آقا محمدحسن پیدا کرد و مدتی مهمانِ مخصوصِ او شد و حتی خرج سفری هم از او گرفت.
هدین بعدها به قسطنطنیه رسید و با کارل گوستاو رانگل روزنامه‌نگار سوئدی در خیابان ملاقات کرد و توضیح داد که مایل است کتابی راجع به سفرش به ایران بنویسد. رانگل معرفی‌نامه‌ای به ناشر کارل اتو بونیر نوشت. ناشر به طرح کتاب علاقه نشان داد و اولین کتاب هدین به نام «سفری به ایران، بین‌النهرین و قفقاز» در پاییز ۱۸۸۷ به چاپ رسید. این اولین اثر هدین جوان ۲۲ ساله بود. کتاب در ۳۸۰۰ نسخه به چاپ رسید و ناشرش آن را یک «موفقیت بسیار زیبا» توصیف کرده‌است.
هدین بعد از بازگشت از سفر در دانشگاه استکهلم در رشته جغرافیا و زمین‌شناسی مشغول تحصیل و در دسامبر ۱۸۸۸ فارغ‌التحصیل شد. در پاییز ۱۸۸۹ در دانشگاه فردریش ویلهلم در برلین که امروزه با نام دانشگاه هومبولت شناخته می‌شود، زیر نظر فردیناند فون ریشتهوفن که خودش سفری به چین انجام داده بود، به تحصیل در زمینه زمین‌شناسی ادامه داد.
در آوریل ۱۸۹۰ قرار بر این شد که یک گروه از طرف پادشاه سوئد عازم ایران شوند تا یکی از بلندمرتبه‌ترین نشان‌های دربار سوئد یعنی نشان سرافیم را تقدیم شاه ایران، ناصرالدین شاه قاجار بکنند.
هدین به خاطر توانایی‌اش در فهم زبان فارسی به عنوان مترجم همراه گروه سوئدی عازم ایران شد. بعد از پایان مأموریت، وقتی فرستادگان سوئدی برگشتند، هدین پیش آشنای قدیمش هیبنت ماند و این موقعیت را به دست آورد که یک بار که شاه ایران با خدم و حشم ۱۲۰۰ نفره‌اش برای تفریح عازم کوه و صحرا می‌شود، همراهشان برود. هدین همچنین از بلندترین کوه ایران، دماوند هم بالا رفته‌است.
هدین در سپتامبر ۱۸۹۰ از طریق مسیر کاروان‌ها از تهران راهی مشهد شد و از آن‌جا به عشق‌آباد، سمرقند و بخارا و در نهایت شهر کاشغر در چین رسید. در آن شهر، هدین با پتروسکی سرکنسول روسیه طرح دوستی ریخت و از مهمان‌نوازی و توصیه‌های او بهره برد. او بعدها بارها به کاشغر بازگشت و از آن شهر به عنوان پایگاهی برای سفرهای بعدی‌اش استفاده کرد.
هدین در مارس ۱۸۹۱ بار دیگر به استکهلم برگشت و بلافاصله کتاب «نمایندگان شاه اسکار به شاه پارس» را نوشت که در پاییز ۱۸۹۱ منتشر شد و سپس «سفری به خراسان و ترکستان» را به رشته تحریر درآورد که در پاییز ۱۸۹۲ به چاپ رسید. در سال‌های بعد او برای کسب درآمد سخنرانی می‌کرد و برای روزنامه‌های سوئدی و خارجی مقاله می‌نوشت. در آوریل ۱۸۹۲ به برلین رفت تا در درس‌های ریختهوف شرکت کند و بعدها به شهر هاله رفت، جایی که رسالهٔ دکترایش را در مورد سفرش به کوه دماوند نوشت.
شرح‌حال به مجموعه اطلاعاتی گویند که بیمار در مورد بیماری‌اش به گروه درمانی ارائه می‌کند که شامل شکایت اصلی و علت مراجعه بیمار به کلینیک یا بستری در بیمارستان و علایم همراه آن و هم‌چنین سایر اطلاعات در مورد تاریخچه بیماری‌های همراه و نتایج بررسی‌ها و آزمایش‌های قبلی است. معمولاً این اطلاعات در برگه‌ شرح‌حال بیمار در پرونده پزشکی او درج می‌گردد. این اطلاعات به پزشک معالج و سایر اعضای تیم درمانی در تشخیص بیماری و سایر کارهای لازم برای بهبود وضعیت بیمار کمک می‌کند.
در مراجعات سرپایی بیماران به درمانگاه معمولاً شرح‌حال توسط خود پزشک از بیمار گرفته می‌شود. در بیمارستان‌های آموزشی معمولاً شرح‌حال بیماران بستری شده توسط کارورزان پزشکی (اینترن‌ها) به صورت مصاحبه حضوری از بیمار و همراهانش اخذ می‌شود.
شرح‌حال‌گیری یکی از مهارت‌های مهم در پزشکی است که در شروع دوران کارآموزی به دانشجویان پزشکی تعلیم داده می‌شود. بخش‌های اصلی شرح‌حال شامل موارد زیر است.
معاینه فیزیکی
نمونه یک شرح حال (قدیمی)
ورزشگاه خوزه آمالفیتانی ورزشگاهی در شهر بوئنوس آیرس است که ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال ولز سارسفیلد می‌باشد.
این ورزشگاه در سال ۱۹۴۳ میلادی ساخته شده‌است و ظرفیت آن ۷۴٬۵۴۰ نفر است. ۳ بازی جام جهانی فوتبال ۱۹۷۸ در این ورزشگاه برگزار شده‌است.
دال با هسته توخالی، همچنین به عنوان دال حفروی هسته یا دال توخالی شناخته می شود، یک دال پیش ساخته با بتن پیش تنیده است که به طور معمول در ساخت و ساز طبقات در ساختمان های چند طبقه آپارتمان استفاده می شود . دال به ویژه در کشورهایی که در آنها تاکید ساخت و ساز خانه با بتن پیش ساخته شده است محبوب شده، از جمله شمال اروپا و کشورهای سوسیالیستی اروپای شرقی . محبوبیت بتن پیش ساخته در مناطق کم لرزه می باشد و ساخت و ساز مقرون به صرفه تر است .
دوران حکمرانی پریکلس در آتن باستان از ۴۶۱ پ.م تا ۴۲۹ پ.م را عصر طلایی آتن میدانند. در این دوره، آتن، اتحادیه دلوس، را کاملاً در کنترل خود گرفته و مخازن اتحادیه را از جزیره دلوس به آتن انتقال داد. همچنین از نظر سیاسی، دموکراسی آتن با رهبری پرکلس شکوفا شده و آثار ادبی و هنری چون معبد پارتنون در آکروپولیس و نمایشنامه‌هایی چون تراژدی پارسیان و همچنین تاریخ هرودوت با حمایت دولت آتن و برای رویارویی همه جانبه با شاهنشاهی هخامنشی نوشته شد. اسطوره معجزه یونانی - شروین وکیلی - نشر شورآفرین
ابوالحسن علوی طباطبایی (زاده ۱۳۲۴ شهربروجرد - درگذشته ۲۲ تیر ۱۳۹۰ تهران) منتقد و مترجم و از فعالان مطبوعاتی جمهوری اسلامی ایران
او از نوادگان دختری آیت الله سید حسین طباطبایی بروجردی می‌باشد.
علوی طباطبایی تحصیلات عالیه خود را در رشته زبان و ادبیات انگلیسی ادامه داد و موفق به اخذ مدرک کارشناسی شد و همچنین در رشته ارتباطات مدرک کارشناسی ارشد را دریافت نمود.
در ۲۸ دی سال ۱۳۸۸ از ابوالحسن علوی طباطبایی، نویسنده و منتقد پیشکسوت سینمایی به خاطر یک عمر فعالیت مستمر در این حوزه از سوی انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران تقدیر به عمل آمد و جایزه برترین منتقد سال به ایشان تعلق گرفت
علوی طباطبایی از چند سال پیش مرگش به بیماری سرطان خون مبتلا شده بود و در روز ۲۲ تیرماه ۱۳۹۰ در بیمارستان عرفان تهران درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد
مشاهده در پزشکی بخشی از مجموعه اقدامات و بررسی‌هایی که پزشک یا تیم درمانی در ارتباط مستقیم با بدن بیمار انجام می‌دهند تا به تشخیص و تعیین شدت بیماری پی ببرند. در نظام سازمانی درمانی به دیدن همه بدن با چشم معمولی توسط پزشک یا تیم درمانی معاینه گفته شده و یکی از چهار عمل اصلی در معاینه بالینی است.
اگرچه مشاهده به هر صورتی می‌تواند انجام شود ولی برای ایجاد یک معیار به این منظور که نکته‌ای از دید پزشک پنهان نماند یا فراموش نشود معمولاً معاینه به ترتیب از سر و گردن شروع شده و به قسمت‌های پایین بدن ختم می‌شود.
شرح‌حال
تمهیدات یا تماهید از آثار عرفانی قرن ششم و به زبان فارسی است. نویسنده تمهیدات، عین‌القضات همدانی میانجی است که این اثر را به فارسی در حدود سال ۵۲۱ قمری نوشته‌است.
کتاب تمهیدات یکی از گنجینه‌های ادب فارسی در زمینه عرفان اسلامی است که علاوه بر مباحث عمیق عرفانی اطلاعات مفیدی دربارهٔ بسیاری از صوفیان در اختیار ما قرار می‌دهد که اگر این کتاب نبود نام و اقوال آنان ناشناخته می‌ماند. از این حیث یکی از آثار مهم عرفان اسلامی و ایرانی به‌شمار می‌رود که بیش از هشتصد سال مورد مطالعه اهل تصوف در ایران، هند و دیگر نواحی جنوب آسیا قرار گرفته‌است. عین القضات در این اثر مطالب پیچیده و مشکل عرفانی را مطرح نموده و از آیات، احادیث، اشعار فارسی و عربی و تشبیهات و تمثیلات بسیاری استفاده کرده‌است.
اصل و حقیقت آسمان و زمین نور محمد و ابلیس آمد
از مضامین اصلی و مهم تمهیدات، عشق است. مؤلف با جسارت و خلاقیت این مضمون را با قرآن و حدیث و نوشته‌های صوفیان متقدم خاصه احمد غزالی در سوانح العشاق آمیخته‌است. کتاب انشایی مقرون به غلبهٔ شوق دارد و از این روی بسیار گیرا و دلپذیر است.
تمهیدات به زبان ترکی هم ترجمه شده و اصل اثر به زبان فارسی همراه با شرح سید محمد گیسودراز در سال ۱۳۲۴ق در حیدرآباد دکن هند و سپس در سال ۱۳۴۲ق در شیراز چاپ شده‌است. هر چند بهترین چاپ آن را عفیف عسیران انجام داده که تا کنون دانشگاه تهران، کتابخانه منوچهری، انتشارات اساطیر و مولی آن را منتشر ساخته‌اند.
به تازگی نسخه جدیدی بر اساس نسخه عفیف عسیران به همراه ترجمه آیات، احادیث و عبارات عربی متن کتاب به اهتمام زهرا عسلی توسط انتشارات لوح فکر منتشر گردیده که برای سهولت در خواندن بر اساس رسم‌الخط امروزی حروف چینی شده‌است.
مقدمه تمهیدات، چاپ تهران، عفیف عسیران، چ۳، ۱۳۷۰
این ورزشگاه در سال ۱۹۷۸ میلادی ساخته شده‌است و ظرفیت آن ۵۷٬۰۰۰ نفر است.
۸ بازی جام جهانی فوتبال ۱۹۷۸ در این ورزشگاه برگزار شده‌است.
ایرانیان، اثری شاعرانه و تخیلی در سبک نمایشنامه تراژدی است که به قلم آیسخولوس (آشیل) در سال ۴۷۲ پ. م در آتن باستان، با پشتیبانی مالی پریکلس، دولتمرد آتن نوشته شده‌است. این نمایشنامه نخستین اثر مهم آیسخولوس و نخستین تراژدی مهم عصر طلایی آتن و کهن‌ترین نمایشنامه تاریخ بشر است که تا امروز باقی مانده‌است. تراژدی "ایرانیان" داستان یورش خشایارشا به یونان را روایت می‌کند.
بر اساس این نمایشنامه، شاهنشاه هخامنشی، خدایان را فرا می‌خواند تا با همکاری آنان، یونان را تسخیر کنند. آتوسا، ملکه مادر و خشایارشا مهم‌ترین چهره‌های این نمایشنامه هستند. نویسنده با تاکید بر پیروزی ناوگان دریایی آتن در نبرد سالامیس، تاثیر بسزایی بر روحیه آتنی‌ها می‌گذارد. چندی پس از این نمایشنامه، هرودوت تاریخ خود را بر پایه جنگ‌های ایران و یونان با حمایت دولت آتن، بازنویسی کرد.استوره معجزه یونانی - شروین وکیلی - نشر شورآفرین
"ایرانیان" تا به امروز به همه زبان‌های مهم ترجمه شده و بارها در تماشاخانه‌های غرب اجرا شده‌است.
پیش از آیسخولوس، فرونیخوس نمایشنامه‌نویسِ دیگر یونانی، دو نمایشنامه دربارهٔ جنگ یونان با ایران نوشته بود. یکی "غارت میلتوس" (نوشته شده در ۴۹۳، ۲۱ سال پیش از نمایش اسخیلوس) در بیانِ نابودیِ کلونیِ ایونیانِ آتن در آسیای صغیر به دست ایرانیان که فرونیخوس را برای نشان‌دادن این شکستِ ناخوشایند و پافشاری‌اش بر واگذاری این کولونی توسط آتن، جریمه کردند و قانونی تصویب شد که از آن پس، از اجرای آن جلوگیری شد و دومی "زنان فنیقی" یا زنان صیدا (نوشته شده در ۴۷۶، چهار سال پس از نمایش آیسخولوس) که بیانگر همان رویدادهای روایت‌شده در این نمایش‌نامه‌ٔ آیسخولوس بوده و به دست ما نرسیده است.
"ایرانیان" با توجه به نخستین اجرای آن در سال ۴۷۲ پ.م کهن‌ترین نمایشنامه بازمانده در تاریخِ تئاتر است. این اثر واکنش ایرانیان هخامنشی را به اخبار شکست جنگاورانشان در نبرد سالامیس (نقطهٔ عطف جنگ‌های ایران و یونان(۴۸۰ پ.م)) به نمایش کشیده و از آنجا که تنها نمایشنامهٔ برجای‌مانده و نوشته‌شده از رویدادهای معاصرِ خودِ نویسنده است، برجسته است.
ایرانیان دومین بخش از سه‌گانه‌ای است که نخستین جایزه نمایش‌نامه‌نویسی را در رقابت‌های جشنواره شهر دیونوسیا در سال ۴۷۲ پ.م ربود. پریکلس برگزارکننده و از همسرایان افتخاری آن بود. در مسابقات نمایش‌نامه‌نویسی سه سوگ‌نامه و یک شادی‌نامه اجرا می‌شده‌است. نخستین نمایش در این سه‌گانه فینئوس نام داشت و دربارهٔ یاسون و آزادسازی شاه فینئوس توسط آرگونوت‌هایِ پهلوان بود که هارپی‌های هیولا به دستور زئوس او را شکنجه می‌کردند. نمایش سوم گلوکوس بود که موضوع آن شاه افسانه‌ای کورینتوس بود که اسب‌های او از برای خشم‌گرفتنش بر آفرودیت، ایزدبانویِ او را فروخوردند.
اما تمرکز نمایش‌نامه بر شکستِ ناوگان دریایی خشایارشا در نبرد سالامیس (۸۰–۴۷۹ پ. م) است که برای لشگرکشی خودخواهانه‌اش به یونان کینهٔ خدایان را بهانه می‌کند. شاید بتوان انگیزه اسخیلوس در نگاشتن این سه‌گانه‌ها را نمایش کیفرِ خدایان و عقوبت الهی دانست. مکالمات این نمایش‌نامه‌ها به گونه‌ای غیرمستقیم سرانجام یورش ایرانیان را پیش‌بینی کرده و اگر بنا را بر محتوای آن‌ها بگذاریم، لشکر خشایارشا پس از رفتن به تراکیه، در جنگ پلاته سال ۴۷۹ شکست خورده تلقی می‌شود.
نمایش‌نامهٔ پرومتئوس پیرکائوس، نمایشی هجو پس از این سه‌گانه بود که آن را پرومته آتش‌افروز و «پرومتهٔ آتش‌آور» هم ترجمه کرده‌اند و بازنویسی خنده‌داری‌ست از دزد آتشِ تیتان. بخش‌هایی از پرومتئوس پیرکائوس موجود است و بنا به گفتهٔ پلوتارک یکی از بخش‌های آن بیانیه‌ای از پرومته بوده‌است در هشدار به ساتیری که می‌خواسته آتش را ببوسد و در آغوشظ بگیرد تا شاید که «برای ریش خود سوگواری کند اگر چنین کند.»
هربرت ویر اسمیت بخش دیگری از آن را این‌گونه برگردانده‌است: «پس باید که مراقب آن باشی تا در چهره‌ات نَوَزَد، زیرا که بُرّان است، و دَم داغش، سوزان و کشنده است».
شوش، یکی از پایتخت‌های شاهنشاهی هخامنشی، رخدادگاه نمایش ایرانیان است که با همسرایی بزرگان شوشی می‌آغازد و بزودی شهبانوی مادر، آتوسا، به آنان می‌پیوندد تا همگی چشم‌به‌راه خبری از لشگرکشی خشایارشا به یونان بنشینند. آتوسا با نگرانی و ناخشنودی گزارش می‌دهد. گفته می‌شود این نخستین کاربرد "فن میان‌پرده‌گویی" در تئاتر اروپا است.
این گشایش اسخیلوس برای یک سوگ‌نامه شگفت‌آور است؛ معمولاً هم‌سرایان به این زودی و پس از سخنرانی شخصیتی فرعی به روی صحنه نمی‌آیند. پیکی خسته با گزارشی نقشینه از نبرد سالامیس و پی‌آمد خونین آن از راه می‌رسد. او از شکست ایرانیان، نام فرماندهان کشته شده، گریختن خشایارشا و بازگشتش می‌گوید. اوج سخنرانی پیک بازگویی رجزخوانی یونانیانی است که فریاد می‌زدند:"به پیش، ای پسران یونان! رها سازید، میهن‌تان، فرزندان و همسرانتان را، خانهٔ نیاکان و پرستشگاه‌های خدایانتان را! همه را نجات دهید، وگرنه همگی از دست رفته‌است!"آتوسا در آرامگاه داریوش، همسر از دست رفته‌اش، از کدخدایان می‌خواهد که روانش را فراخوانند: "شاید علاجی بداند، در درست کردن ویرانی‌هاً و آنان نیز چنین کردند. داریوش پس از آگاهی از شکست ایرانیان، تصمیم مغرورانه پسرش در یورش به یونان را سرزنش می‌کند. او تصمیم نابخردانه خشایارشا را در ساختن پلی بر رود هلسپونت جهت پیشروی ارتش ایران، توبیخ می‌نماید. روان داریوش پیش از رفتنش از شکست دیگری برای ایرانیان در نبرد پلاته پیشگویی می‌کند: «در دشتی پرآب است و سرسبز، آنجا که رودهای آسوپوس روانند و خاکِ پربار بیوتیا را سیراب می‌کنند، به کیفر گستاخی و سزای کوچک شمردن خدایان، مادرِ بدبختی‌ها چشم‌به‌راه آنان است.»سرانجام خشایارشا با پوششی پاره‌پاره از راه می‌رسد و از شکست خردکننده‌اش مویه می‌کند و شهبانوی مادر در هنگامهٔ شیون و فریاد و درست پیش از رسیدنش می‌خواند:«اما آنچه بیش از همه می‌سوزاند، شنیدن این است که پسرم، شه‌زاده‌ام، پاره‌پاره می‌پوشد و ژنده‌پوش است.»در ادامهٔ نمایش شاه همراه همسرایان سرگرم خودزنی و شیون و کوموس خوانی:w:en:Kommos (theatre)؛ کوموس چکامه‌ای است غمگین برای شوراندن تماشاگران که بین شخصیت اصلی و هم‌سرایان رد و بدل می‌شود. می‌شوند که زاریدن بر شکست سنگین ایرانیان است.
شاید آنچه تاریخ‌نویسان یونانی از این جنگ‌ها نوشته‌اند با آنچه به‌راستی رخ داده‌است یکسان نباشد. در تاریخ هرودت (دفتر پنجم و ششم) اشاره شده‌است که ایران و یونان از سال ۴۹۹ پ.م. به درازای پنجاه سال در نبرد رو در رو با یکدیگر بودند. کورش بزرگ سرزمین‌های ماد و بابل را به فرمان خود درآورد. با گشایش لیدی نیز چند تبار یونانی از آتن جدا شده و به ایران پیوست شدند که شاید یونانی‌تبارهای ایونی و فریقی در این میان شناخته‌شده‌تر باشند. پس از کورش پسرش کمبوجیه، مصر را گرفت. سپس بردیا به شاهی رسید و آنگاه داریوش بر تخت نشست و مقدونیه باستان را ساتراپی ایران کرد. سپس ایونی‌های بر فرماندار ایرانی خویش شوریدند و یونانیان به کمک آنان شتافته و شهر سارد را به آتش کشیدند. داریوش خشمگین شد و سپاهی زمینی و دریایی به فرماندهی دامادش مردونیه برای کیفر یونان به سوی ایونیه و آتن گسیل نمود و همزمان هم دسته‌ای از پیک‌های خویش را برای پذیرش فرمانبرداری‌اش به دولت‌شهرهای یونان فرستاد.
برخی فرمان داریوش را پذیرفتند، اما آتن و اسپارت نمایندگان ایرانی را کشتند. شاه ایران خشمگین گردید و برای گوشمالی آنان سپاه دیگری به فرماندهی داتیس آماده ساخت و پایان این لشگرکشی نبرد ماراتن شد. زندگی زمان کیفردهی به داریوش نداد و پسرش خشایارشا به شاهنشاهی رسید. سپاه کلان او به سوی آتن روانه شد و با ساختن پلی از گردنهٔ هلس‌پونت (داردانل) گذشتند و پس از گذر از تراکیه به گردنه ترموپیل و سپاه اسپارت‌ها به فرماندهی لئونیداس برخورد کرده و پس از شکست دادن آنان به سوی آتن تاختند. در نزدیکی آتن و در تنگهٔ سالامیس گرفتاری ایرانیان افزون گشت و طوفان از هم‌زمان رسیدن ناوگان دریایی و سپاه پیاده جلوگیری نمود و در آن نبرد، ایرانیان شکست را پذیرا شدند. خشایارشا به ایران بازگشت و مردونیه را همراه سپاهی به آتن فرستاد. آنان آتن را گرفتند، اما در بازگشت و در دشت پلاته با ارتش یونان برخوردند و در آن جنگ سپاه ایران شکست خورد.
آنچه آمد از هرودت بود که زایش او چهل سال پس از این نبردها بود. اما اسخیلوس در پایان جنگ‌های ایران و یونان سیزده ساله است، پس همهٔ این جنگ‌ها را اگر در آن نبوده، دست‌کم دیده یا شنیده‌است.
در درستی روایت‌های هرودت جای تردید بسیار است. در این میان در نقد بر تاریخ هرودت، دفتر یونانیان و بربرها، نوشته امیرمهدی بدیعیونانیان و بربرها، امیرمهدی بدیع، احمد آرام، انتشارات پرواز، ۱۳۶۴ خورشیدی قابل توجه است. بدیع که برای بررسی خود طبعاً هیچ منبعی غیر از خود تواریخ در اختیار ندارد، از تناقض‌گویی‌ها و افسانه‌پردازی‌های آشکارا دروغ هرودوت برای رد نوشته‌های او بهره می‌گیرد. به راستی شش کتاب اول تواریخ نمایشنامه‌ای از پیش پرداخته شده و مقدمه‌ای هستند برای سه کتاب آخر که به نبردهای پلاته و سالامیس و چند نبرد خیالی یا بی‌اهمیت اختصاص دارند که اوج دروغ‌پردازی‌ها و صحنه‌سازی‌های اوست.
بدیع اشاره می‌کند: «در سراسر حدود ۲۳۰ سال فرمانروایی هخامنشیان حتی یک ایرانی به شاه و کشور خود خیانت نمی‌کند، ولی یونانیان نه تنها گله‌گله مزدور سپاه ایران می‌شوند، بلکه از شاه و سردار تا فرد عادی هر لحظه آمادهٔ خیانت به آرمان کشور خویش هستند. می‌آموزیم همان یونانیانی که همواره از برابر سپاه ایران گریخته‌اند و اجازه داده‌اند ظرف دو سال دو بار ایرانیان آتن را تصرف کنند، و مدت ۱۲ روز نیز در هنگام نبرد پلاته پیوسته از برابر سپاه مردونیه می‌گریزند و از ایرانیان در هراس اند و تن به جنگ نمی‌دهند مگر آن که مجبور شوند، ناگهان ظرف یک نیم‌روز با مرگ مردونیه سپه‌سالار ایران و معجزه بت‌های خود چنان جانی می‌گیرند که غیرممکن را ممکن سازند و طی چند ساعت، ۲۹۷ هزار از ۳۰۰ هزار سپاه مردونیه را قتل‌عام می‌کنند و خود کمتر از ۲۰۰ نفر کشته می‌دهند، و مورخان غربی نیز یا این یاوه‌ها را می‌پذیرند یا با سکوت از کنار آن رد می‌شوند.»
در این نمایش نه هیچ بازیگر یونانی بازی می‌کند و نه نام هیچ‌یک از یونانیان برده می‌شود و تنها از نیکی آتن و مردمش یاد می‌کند، اما از ایرانیان بسیار به نام یاد می‌شود. شاید خواست اسخیلوس جدا نکردن و برتری ندادن یکی از یونانیان بر دیگری و کوشش در یکپارچگی یونان (نه آتن، نه اسپارت) باشد. از باریک‌بینی‌های بارز این نمایش‌نامه این است که از پیروزی آتن و همشهری‌های اسخیلوس (آتنیان) می‌گوید، اما با فاش‌گویی از نبرد پلاته تلاش دارد اسپارتیان را در این پیروزی هموند گرداند. تنها نام خدایان یونانی است که تکرار می‌شود، تا شاید پیام برای مردم پذیرفتنی‌تر باشد و از آنجا که یونانیان حضور درخور ندارند، برای باورپذیرتر بودن نمایش، یک فرازمینی -روان داریوش- از جهان دیگر آورده می‌شود.
اردکانی، نویسنده و محقق، می‌گوید:"اما این رویا در واقع رویای یک شاعر یونانی است که بعدها تبدیل به تاریخ شده‌ است. در این رویا همه یونانی‌اند و همه چیز یونانی است. حتی بنیانگذار مادها، مدئوس یونانی است و داریوش، آتوسا و خشایارشا هم به خدایان یونانی معتقدند. داریوش در هادس که سرزمین مردگان یونانی است به سر می‌برد. ایرانی‌ها هم خود را بربر می‌خوانند.ایرانیان، اسخیلوس، سهیل محسن افنان، مقدمه: رضا داوری اردکانی. پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی. ۱۳۹۰ خورشیدی"جان‌مایه این نمایش سنجش نوع حکومت ایران و یونان است. در بیان اسخیلوس ایرانیان همه بردگان شاه هستند، اما در یونان همه آزادند. اما در حقیقت نه تنها یونان بدون برده نبوده، بلکه اسرای جنگ‌ها را در خانه و معادن به بردگی و کارهای سخت وامی‌داشتند.
ایرانیان تنها یک نمایش‌نامه است، نه تاریخ، پس نمی‌توان بر داده‌های آن آویخت و داستان را صد درصد درست دانست. این نمایش تنها سوگ‌نامه یونانی موجود است که افسانه‌ای و اسطوره‌ای نیست. در این نمایشنامه بیش از آن که از پیروزی سخن رانده شود، سزا و بادافره را گوشزد می‌کند و این که سرانجام ستمگر کیفر خواهد شد. آنچه بزرگنمایی می‌شود پیروزی یونانیان بر بربرها و ایرانیان نیست، بلکه سروری خدایان بر زمینیان است، و اگر چه از پیروزی و برد یونانیان سخن می‌گوید، اما آرمانش پندهای اخلاقی است.
ایرانیان یک تراژدی است و اکنون چگونگی اجرایش در آن چارچوب را بررسی می‌کنیم. پرورش داستان را سرودخوانان انجام می‌دهند. بخش‌های پیش‌درآمد (پرولوگ) و مقدمه (پارودو) و فرود یا نتیجه (اکسُدوس) تنها یک‌بار در نمایش اجرا می‌شود و بخش‌های دیگر (اپیزود و استاسیما) به تناوب اجرا می‌شوند. برای آگاهی بیشتر با نگاهی به نوشته دکتر فروغ می‌توان ایرانیان را در این ریخت بیان کرد: انجام‌گاه کاخ خشایارشا در شهر شوش است. جایی که همهٔ بزرگان را می‌توان آنجا یافت. از آغاز نمایش‌نامه تا رج ۱۵۴ پیش‌سخن و بیان داستان نمایش است (پرولوگوس).
سپس هم‌سرایان به انجام‌گاه می‌آیند (پارودوس). سرودخوانان در اینجا بزرگان و پیران و ریش‌سپیدانی هستند که در نبود شاه کشور را اداره می‌کنند. در این نمایش یونانیان آزادیخواه هستند و کنش خشایارشا گرفتن سرزمین آنان به زور است، با سپاه (بسیار) فراوان که از خشکی‌ها و دره‌ها و راه‌ها می‌گذرند تا به آتن برسند، که همه چیز را به ریز و به درازا آورده‌است. اسخیلوس در خوبی یونانیان و ددمنشی خشایارشا و شمار لشگریان ایرانی کوتاهی نکرده و با نام بردن از سرداران و سرلشگران ایرانی پهنه داستان را گسترده‌تر می‌کند. بزرگان شکست سربازان ایرانی را پیش‌بینی کرده و از سرانجام نبرد بیمناک‌اند. بزرگ‌مردان از انجام‌گاه بیرون رفته و زنان با زاری اندوه خود را می‌نمایانند.