moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ۱ دسامبر ۲۰۱۷، هری کین قراردادش را با تاتنهام تا سال ۲۰۲۲ تمدید کرد. در ۱ ژانویه ۲۰۱۷، هری کین برای صدمین بار در لیگ برتر به میدان رفت، همچنین او در آن مسابقه اولین گل سال نوی میلادی را در مقابل واتفورد به ثمر رساند. در پیروزی ۴ بر ۰ تاتنهام مقابل وست بروم، هری که به تازگی صاحب فرزند دختری شده بود، ۳ گل به ثمر رساند. در دور پنجم رقابت‌های جام حذفی انگلیس، هری کین یک هتریک دیگر را این بار مقابل فولام ثبت کرد، این پنجمین هتریک وی در کل دوران فوتبالش و دومین در سال ۲۰۱۷ میلادی به‌شمار می‌آمد. در ۲۶ فبریه، هری کین مجدداً و این بار مقابل استوک سیتی هتریک کرد، تا به آمار فوق‌العاده ۳ هتریک در ۹ بازی برسد، همچنین گل اول او در آن دیدار، ۱۰۰ اُمین گل وی در لیگ برتر بود. جای تعجبی نداشت که هری کین با عملکرد فوق‌العاده اش در ماه فبریه، برای چهارمین بار، بهترین بازیکن ماه لیگ برتر انتخاب شد. در مارس ۲۰۱۷، هری کین در جام حذفی انگلیس مقابل میلیوال، مجدداً دچار آسیب دیدگی مچ پا شد. در ۱۵ آوریل، هری کین با ریکاوری از مصدومیت، بیستمین گل فصلش را مقابل بورنموث به ثمر رساند. او بعد از آلن شیرر، تیری آنری و رود فن نیستلروی، چهارمین بازیکن در تاریخ لیگ برتر بود که در سه فصل پیاپی بیست گل یا بیشتر به ثمر می‌رساند.
در ۲۰ آوریل، هری کین برای سومین فصل متوالی در تیم منتخب فصل لیگ قرار گرفت، همچین نام او در بین ۶ نامزد کسب عنوان بازیکن فصل لیگ برتر انگلستان و همچنین بازیکن جوان فصل لیگ برتر انگلستان به چشم می‌خورد. دو روز بعد، هری کین در شکست تلخ ۴ بر ۲ مقابل چلسی در نیمه نهایی جام حذفی موسوم به اف ای کاپ (FA Cup)، یک گل زد. در آخرین بازی تاتنهام در وایت هارت لِین، هری کین گل دوم تاتنهام را در جریان برد ۲ بر ۱ آن‌ها مقابل منچستر یونایتد ثبت کرد. دو بازی مانده به پایان فصل، هری کین با ۲۲ گل، دو گل پایین‌تر از روملو لوکاکو قرار داشت. با به ثمر رساندن هفت گل در این دو بازی، که یک از آن‌ها با نتیجه ۶ بر ۱ مقابل لستر سیتی و دیگری با نتیجه ۷ بر ۱ مقابل هال سیتی به دست آمد، هری کین با ۲۹ گل زده، بالاتر از لوکاکو فصل را با بردن کفش طلا به پایان برد. این دومین آقای گلی پیاپی هری کین بود و او پنجمین بازیکن تاریخ لیگ برتر بود که موفق این کار می‌شد.
بعد از ناکامی در گلزنی در ۳ بازی نخست تاتنهام، هری کین در سه بازی از چهار بازی بعدی تاتنهام دبل کرد. گل اول او مقابل اورتون در ۹ سپتامبر، صدمین گل او برای تاتنهام در ۱۶۹ بازی اش به‌شمار می‌آمد. در ۲۶ سپتامبر، کین اولین هتریکش را در لیگ قهرمانان مقابل آپوئل نیکوزیا قبرس ثبت کرد. او برای پنجمین بار عنوان بازیکن ماه انگلیس را تصاحب کرد و در مجموع ۱۰ بازی ملی و باشگاهی در ماه سپتامبر، ۱۳ گل به ثمر رساند. هری کین از این ماه به عنوان بهترین ماه دوران فوتبالش یاد کرد. در ۲۳ دسامبر، با هتریک مقابل برنلی، کین با ثبت آمار ۳۶ گل در یک سال میلادی لیگ جزیره، با رکورد آلن شیرر برابری کرد. پس از ثبت یک هتریک دیگر در برد ۵ بر ۲ خانگی مقابل ساوت همپتون، او با عبور از رکورد شیرر، سال ۲۰۱۷ را با رکورد ۳۹ گل در لیگ تمام کرد. او همچنین با ثبت ۶ هتریک، رکورد بیشترین هتریک در یک سال لیگ برتر را از آن خود کرد. همچنین باآمار بی نظیر ۵۶ گل در آن سال، او بالاتر از لیونل مسی و کریستیانو رونالدو بهترین گلزن سال ۲۰۱۷ در اروپا لقب گرفت.
در ژانویه ۲۰۱۸، با زدن ۲ گل مقابل اورتون، هری بهترین گلزن تاریخ تاتنهام در لیگ برتر شد، پیش از او تدی شرینگهام با ۹۷ گل صاحب این عنوان بود. در ۴ فبریه، هری کین با گل کردن پنالتی دیر هنگام تاتنهام در مقابل لیورپول به ۱۰۰اُمین گل لیگ برتریش دست یافت. کین تنها به ۱۴۱ بازی برای ۱۰۰ گله شدن نیاز داشت و تنها آلن شیرر بود که با ۱۲۴ بازی و ۱۰۰ گل، میانگین بهتری از او داشت. مطابق انتظار او برای چهارمین فصل متوالی در تیم منتخب فصل جزیره قرار گرفت. در ۸ ژوئن، کین قرارداد جدیدی با اسپرز امضا کرد که او را تا سال ۲۰۲۴ در تاتنهام نگه می‌داشت.
کین بازی بدون گلی را برابر نیوکاسل سپری کرد، اما یک هفته بعد با گلزنی مقابل فولهام، او طلسم گل نزدنش را در ماه اوت شکست. او همچنین برای نخستین بار در ورزشگاه الدترافورد، در جریان برد ۰-۳ مقابل منچستر یونایتد موفق به گلزنی شد. با گلزنی مقابل کاردیف سیتی در ۱ ژانویه ۲۰۱۹، او نخستین بازیکن لیگ انگلیس شد که در مقابل تمام تیم‌های لیگ برتری موفق به گلزنی می‌شود. در ۱۳ ژانویه، هری کین در جریان بازی مقابل منچستر یونایتد دچار مصدومیت از ناحیه رباط مچ پا شد. با این که تشخیص پزشکان تاتنهام دو ماه دوری او از میدان‌ها بود، اما او توانست زودتر از موعد در ۲۳ فوریه مقابل برنلی در ترکیب فیکس قرار بگیرد، او یک بار موفق به گلزنی شد اما نتوانست مانع باخت ۲ بر ۱ تیمش شود. کین تک گل تیمش را در تساوی مقابل بروسیا دورتموند به ثمر رساند تا تاتنهام در مجموع با نتیجه ۴-۰، برای دومین بار راهی یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان شود. همچنین این گل هری کین را با ۲۴ گل به بهترین گلزن تاریخ تاتنهام در رقابت های اروپایی تبدیل کرد. در جریان بازی رفت یک چهارم نهایی مقابل منچستر سیتی در ۹ آوریل ۲۰۱۹، او دوباره از ناحیه مچ پا دچار مصدومیت شد که فصل را برای او در لیگ برتر انگلستان به پایان رساند، با این حال او برای فینال لیگ قهرمانان در ۱ ژوئن مقابل لیورپول، به ترکیب ثابت تاتنهام بازگشت. هرچند که این تصمیم مائوریسیو پوچتینو بعد از شکست ۲-۰ مقابل لیورپول تصمیمی بحث برانگیز شد.
پس از اینکه بایرن مونیخ و تاتنهام در ۱۰ آگوست ۲۰۲۳ بر سر یک معامله به توافق رسیدند، کین با شرایط شخصی موافقت کرد و روز بعد به مونیخ پرواز کرد. در ۱۲ آگوست ۲۰۲۳، بایرن مونیخ امضای قراردادی چهار ساله با کین را اعلام کرد. کین با هزینۀ ۱۰۰ میلیون یورو به اضافۀ ۱۰ میلیون یورو پاداش به گران‌ترین خرید تاریخ بوندس‌لیگا تبدیل شد و از مبلغ ۸۰ میلیون یورویی که بایرن مونیخ برای لوکاس هرناندز در سال ۲۰۱۹ پرداخت کرد، پیشی گرفت. او همچنین پس از اوون هارگریوز و عمر ریچاردز، سومین مرد انگلیسی شد که به باشگاه پیوست.
کین اولین بازی خود را برای بایرن در همان روزی که به بایرن پیوست انجام داد و به عنوان بازیکن تعویضی در دقیقه ۶۴ در شکست ۳-۰ مقابل لایپزیش در سوپر جام آلمان ۲۰۲۳ بازی کرد.
جردن آرچر (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل انگلستان است.
فابریسیو کولوچینی ( (زادهٔ ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۸۲) بازیکن فوتبال پیشین اهل آرژانتین است.
وی از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶ در باشگاه نیوکاسل در لیگ برتر فوتبال انگلستان در پست دفاع بازی می‌کرد و همچنین کاپیتان تیم بود. او همینطور در تیم ملی فوتبال آرژانتین نیز بازی کرده‌است.
میک ویلیامسون (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال است.
وورنون سن بنیتو آنیتا (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل هلند است.
پاپیس دمبا سیسه (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده‌است.
یوان گوفران (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
کشتار قالاتان در تابستان سال ۱۹۷۹م توسط نیروهای حکومت ایران (در زمان رهبری روح‌الله خمینی بر ایران) در روستای قالاتان به وقوع پیوست. طی این رویداد چندین تن از ساکنان روستا کشته شدند.Intercontinental Press Combined with Inprecor, Volume 18, Issues 7-12 Intercontinental Press Combined with Inprecor مردم قتل‌عام شده در این روستا کرد بودند.
شمار کشته‌شدگان این قتل‌عام به همراه کشته‌شدگان روستای قارنا که در نزدیکی نقده واقع‌اند ۵۶ نفر ذکر شده. قتل‌عام مردم این دو روستا به دست پاسداران، در ادبیات سیاسی اپوزیسیون کرد به کشتار صبرا و شتیلا تشبیه می‌شود.[Kurds in the Islamic Republic: A Survey ص۲۶۱]
ماپو یانگا-امبیوا (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
دن گوسلینگ (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال است.
رایان تیلور (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال است.
روابط ایران و روسیه به روابط میان دو کشور ایران و روسیه اشاره دارد. آغاز روابط ایران و روسیه به‌صورت رسمی به سال ۱۵۲۱ میلادی در دوران صفویان بازمی‌گردد. روابط گذشته و حال روسیه و ایران مدت هاست که چند وجهی و پیچیده بوده‌است. اغلب بین همکاری و رقابت متزلزل است. دو ملت سابقه طولانی در تعاملات جغرافیایی، اقتصادی و اجتماعی سیاسی دارند. روابط متقابل غالباً متلاطم و در مواقع دیگر خفته بوده‌است. برخی براین باورند که در حال حاضر روسیه و ایران به عنوان شرکای اقتصادی یکدیگر عمل می‌کنند، زیرا هر دو کشور تحت تحریم بیشتر کشورهای غربی هستند.
اما برخی معتقدند در دوران جمهوری اسلامی، بزرگ‌ترین چرایی گسترش روابط و همکاری مشترک دو کشور، سیاست ضدآمریکایی هردو بوده‌است و روسیه همواره ایران را به‌عنوان یک برگهٔ فشار ضد ایالات متحده به‌کار برده‌است.
در دوره قاجار جنگ‌های ایران و روسیه (۱۸۱۳–۱۸۰۴ و ۱۸۲۸–۱۸۲۶) باعث شکست و از دست‌رفتگی قطعی سرزمین‌هایی گسترده از ایران شد؛ ارتش ایران در این جنگ‌ها مجبور شد که با سلاح‌های برتر و ترفندهای نظامی که هنوز آنان را فرا نگرفته بود، نبرد کند. عهدنامه‌های ترکمانچای و گلستان میان ایران و روسیه مورد پذیرش قرار گرفت و ایران، سرزمین‌هایی همانند قفقاز جنوبی، داغستان و به شکل کلی، سرزمین‌های گرجی و ارمنی خود را از دست داد. بازی بزرگ، رقابت دو امپراتوری بریتانیا و روسیه در منطقه، ایران قاجاری را به درون خود کشاند و امتیازنامه‌های بسیاری با ارزش بالا، به خارجی‌ها داده شد که اعتراضات داخلی را شعله‌ور کرد؛ بیشتر این امتیازنامه‌ها، اجازهٔ بهره‌برداری از منابع و فرصت‌های اقتصادی ایران را در اختیار روسیه و انگلیس قرار می‌دادند. در حالی که روسیه در شمال ایران سلطه‌گری می‌کرد، انگلیس نیز درخواست حضور نظامی در جنوب ایران را کرد. همچنین روسیه تلاش داشت تا با استفاده از جریانات داخلی، مشروطه ایران را ناکام بگذارد. تمام این‌ها، در نهایت توانستند مشروطه و جریان اصلاحات در ایران را تحت فشار قرار دهند و تا شروع جنگ جهانی اول، روسیه عملاً بر ایران حکومت می‌کرد. در دوران پهلوی، نیاز به گسترش بازرگانی و تهدیدهای احتمالی از سوی انگلیس و شوروی، رضاشاه را به گسترش روابط تجاری با آلمان نازی در دههٔ ۱۹۳۰ سوق داد. با رخ دادن جنگ جهانی دوم، با وجود اعلام بی‌طرفی، بریتانیا و شوروی ایران را اشغال کرده و رضاشاه را با اعمال فشار برکنار کردند. پس از اشغال ایران، بریتانیا و شوروی به محمدعلی فروغی پیشنهاد دادند که رسماً جمهوریت را اعلام کند که وی مخالفت کرد.
از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، دو کشور همسایه، عموماً از روابط صمیمانه بسیار نزدیکی برخوردار بوده‌اند. ایران و روسیه متحدان استراتژیک هستند و یک محور در قفقاز در کنار ارمنستان تشکیل می‌دهند. ایران و روسیه همچنین متحدان نظامی در درگیری‌های سوریه و عراق و شرکا در افغانستان و آسیای مرکزی پس از شوروی هستند. با توجه به تحریم‌های اقتصادی غرب علیه ایران، روسیه به یک شریک تجاری کلیدی، به‌ویژه با توجه به ذخایر مازاد نفت ایران تبدیل شده‌است. از نظر نظامی، ایران تنها کشوری در غرب آسیا است که برای پیوستن به سازمان پیمان امنیت جمعی، سازمان پیمان بین‌المللی روسیه در پاسخ به ناتو دعوت شده‌است. در حالی که بیشتر ارتش ایران از تسلیحات ساخت ایران و سخت‌افزار داخلی استفاده می‌کند، ایران همچنان برخی از سیستم‌های تسلیحاتی را از روسیه خریداری می‌کند. ایران نیز به نوبه خود با فناوری هواپیماهای بدون سرنشین و سایر فناوری‌های نظامی به روسیه کمک کرده‌است. ایران در مسکو سفارت و در شهرهای آستاراخان و کازان کنسولگری دارد. روسیه در تهران سفارت و در رشت و اصفهان کنسولگری دارد.
در دوران جمهوری اسلامی، «نگاه به شرق» به‌عنوان یکی از پایه‌های اساسی قدرت برای مقابله با آمریکا تصور می‌شود. در این دوره، موضع محتاط و محافظه‌کارانهٔ ایران، خوشایند روسیه بوده‌است. یورش آمریکا نیز برای ضعیف‌سازی نظام جمهوری اسلامی یا یک تغییر رژیم در این کشور، برای روسیه گونه‌ای تهدید شمارده شده‌است. با وجود همکاری‌های گوناگون اما این نظام نیز ممکن است با روسیه در جاهایی چون قفقاز دچار چالش منافع شود. ظریف در سال ۲۰۲۱ اعلام کرد که سفر قاسم سلیمانی، فرماندهٔ نیروی قدس سپاه به روسیه با اراده و خواست مسکو انجام شد و نه با ارادهٔ ایران. وی همچنین اعلام کرد که «ارادهٔ روسیه به آن بود که دستاورد وزارت خارجه ایران را نابود کند؛ روسیه زمانی پذیرفت آقای سلیمانی به روسیه برود که برجام امضاشد… پوتین وارد جنگ شد اما با نیروی هوایی، اما نیروی زمینی ایران را هم به جنگ کشید». پس از این، روابط دو کشور بیشتر رسانه‌ای شد و اعلام شد که یورش‌های اسرائیل به مواضع ایران در سوریه، با سکوت از سوی روسیه یا با تأیید این کشور بوده‌اند.
در سال ۱۵۲۱ میلادی از سوی شاه اسماعیل یکم، یک نماینده سیاسی به روسیه تزاری برای دیدار و مذاکره با واسیلی سوم اعزام می شود.CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 1 "iranicaonline.org"
مسائل و موضوعات پر شماری در طول سالیان، ایران و روسیه را از برقراری روابط نزدیک بازداشته بود. در یک نگرش کلی تاریخی، این نقیصه به ضرر هر دو کشور بود و موجبات ضعیف‌شدن هر دو را، در رقابتی که در صحنهٔ جهانی برای پیشرفت و ترقی و تأمین رفاه ملی وجود داشت، فراهم می‌آورد. در گذشته، سیاست‌های توسعه‌طلبی روسیه در قرن نوزدهم که مشخصاً در مورد ایران در نتایج جنگ‌های منتهی به ۱۸۱۳ و ۱۸۲۸ میلادی مابین ایران و روسیه و پیمان گلستان و پیمان ترکمن‌چای تجلی یافت، در کیفیت مناسبات تأثیر بسزا داشت. همچنین نفوذ ایدئولوژیک اندیشهٔ مارکسیستی-لنینیستی در ایران، در سال‌های پس از ورود متفقین در جنگ جهانی دوم و عدم بازگشت ارتش روسیه از استان‌های شمال غربی ایران در سال‌های پس از آن، امکان هرگونه روابط برابر را از بین برده‌بود.
پس از روی کار آمدن نظام کمونیستی در روسیه و برپایی اتحاد شوروی، فصل تازه‌ای در روابط این کشور با ایران گشوده شد. در سال ۱۲۹۹ (۱۹۲۱) حسن مشیرالدوله نخست‌وزیر وقت ایران، مشاورالممالک انصاری وزیر خارجه خود را به مسکو فرستاد. او در آنجا عهدنامه «پیمان مودت» را در ۲۶ فوریه ۱۹۲۱ (هفتم اسفند ۱۲۹۹) با شوروی امضا کرد که اساس روابط تازه دو کشور شد و امتیازات استعماری دوران تزاری را در ایران لغو کرد. مشاورالممالک همچنین توانست دولت شوروی را متقاعد کند که به قیام گیلان کمک نکند.
یکی از مهم‌ترین موضوع‌ها میان دو کشور در آن زمان، بهره‌برداری از شیلات دریای خزر بود. ماده چهارده «عهدنامه مودت» مقرر می‌کرد که دو دولت باید بر سر شیلات دریای خزر با یکدیگر به توافقاتی برسند. امتیاز شیلات دریای مازندران از سال ۱۲۵۵ خورشیدی (۱۸۷۶ میلادی) به سرمایه‌داری از ارامنه روسیه به نام استپان لیانازوف داده شده بود که به فرزندانش به ارث رسیده بود. در دوران جنگ جهانی اول، به سبب شرایط جنگی و انقلاب و تحولات روسیه، لیانازف‌ها نتوانستند اجاره را بپردازند. پس از عقد عهدنامه مودت، حسین علاء (علاءالسلطنه) وزیر فوائد عامه ایران فرصت را غنیمت شمرد و اجاره شیلات شمال به لیانازف‌ها را به علت نپرداختن حق‌الاجاره لغوکرد.
با روی کارآمدن رضاخان سردارسپه به عنوان نخست‌وزیر، تصمیم گرفته شد دولت ایران دارایی برادران لیانازف را بابت اجاره‌بهای عقب افتاده‌شان تملیک کند و با دولت شوروی معامله شود. قراردادی با دولت شوروی برای تشکیل «کمپانی مختلط ایران و شوروی» بسته شد. طبق قرارداد، نیمی از سرمایه کمپانی به دولت ایران و نیم دیگر به دولت شوروی تعلق می‌گرفت. بخش دیگری از دارایی لیانازوفها را دولت شوری تملیک‌کرد.
در سال ۱۲۹۹ شمسی پیش از کودتای رضاخان، قرارداد ایران و شوروی ۱۹۲۱ بین دو کشور آماده‌سازی شده بود و مورد توافق قرار گرفته بود. با این وجود مسئله چگونگی برقراری روابط اتحاد شوروی با ایران، همچنان مسئله مجادله برانگیزی در حکومت شوروی بود. یک آلترناتیو که لو کاراخان آن را پیشنهاد می‌کرد «شوروی سازی» ایران از طریق مداخله مستقیم و برکناری شاه و شکل دهی یک حکومت سوسیالیستی-ملی‌گرا بود. اما این اهداف رادیکال پی گرفته نشد و در عوض تلاش شد روابط با ایران از طریق تدابیر اقتصادی صلح آمیز توسعه یابد. این سیاست‌ها زمانی پیاده شد که رضاشاه در حال تحکیم قدرت و نفوذ خود بر ایران بود. او همواره شخصاً از دسیسه‌های سیاسی مسکو در هراس بود، و این نه تنها در مورد توسعه نفوذ کمونیستی بلکه در مورد امکان سو قصد او توسط مأمورین ان ک و د بود. با این حال منافع کشور و توسعه استان‌های شمالی نیازمند عادی سازی روابط بود. تا سال‌های ۱۹۲۳–۲۵ هر دو کشور ساختار دولتی و اداری خود را تثبیت کرده بودند و توانسته بودند جنبش‌های داخلی جدایی طلبانه را سرکوب کنند. در این زمان مشکلات اصلی به فضای اقتصاد منتقل شد. شرکت‌های مشترکی بین ایران و شوروی برای تجارت پنبه، ابریشم، و شیلات تشکیل شد. تجارت بین ایران و شوروی در این دوره برای هر دو کشور اهمیت داشت.
انصاری بار دیگر در بهار ۱۳۰۶ به مسکو فرستاده شد تا برای بستن پیمان بازرگانی مذاکره کند. مأموریت او در روسیه چند ماه طول کشید. در هشتم مهر ۱۳۰۶ «عهدنامه تأمینیه و بی‌طرفی» را با گئورگی چیچرین وزیرخارجه و قرارداد شیلات و قرارداد گمرکی را با لو کاراخان قائم‌مقام وزیرخارجه روسیه امضا کرد. «عهدنامه تأمینیه و بی‌طرفی» دو دولت را متعهد می‌کرد از هر نوع فعالیت علیه یکدیگر در خاک خود جلوگیری کنند، در صورت بروز جنگ در خاک هر کدام، نسبت به دیگری بی‌طرف بمانند و در محاصره یا تحریم اقتصادی علیه یکدیگر شرکت نکنند. بعدها که ارتش شوروی خاک ایران را اشغال و از برپایی دولت خودمختار در آذربایجان حمایت کرد، همین عهدنامه سندی برای واداشتن شوروی به خارج ساختن نیروهایش شد. قرارداد شیلات نیز در واقع تأیید قراردادی بود که پیشتر میان دو کشور برای تشکیل «کمپانی مختلط ایران و شوری» و اعطای امتیاز بهره‌برداری از شیلات ایران به این کمپانی بسته‌شده‌بود.
در دهم خرداد ۱۳۰۷ (۳۱ مه ۱۹۲۸) فتح‌الله پاکروان کفیل (سرپرست) وزارت امورخارجه ایران «قرارداد عبور و مرور سکنه قوای سرحدی» را با یعقوب داودیان سفیر کبیر فوق‌العاده اتحاد شوروی در تهران امضا کرد که به ساکنان روستاهای واقع در حد فاصل تا ۲۵ کیلومتری مرز دو کشور از طرفین اجازه می‌داد «برای اقدام به ساختمان و تسطیح اراضی و غیره، تجارت، ایفای تکالیف خانوادگی، مساعدت رفع آفات طبیعی، امداد طبی، تجسس حیوانات گمشده و اموال مسروقه و برای مراجعه به مأمورین محلی به جهت اتخاذ اقدام‌های لازم علیه مجرمین حقوق عمومی که از سرحد فرار و به منطقه سابق‌الذکر پناه برده باشند» از مرز بگذرند و تا حداکثر ۲۵ کیلومتر وارد خاک یکدیگر شوند، مشروط بر آنکه «جواز مخصوص» داشته باشند و فقط از گذرگاه‌های رسمی عبور و مرور کنند. این جوازها دو نوع بودند: جواز سی روزه که فقط برای عبور بود و جواز یک ساله که فقط برای تسهیل زراعت اراضی واقع در فاصله حداکثر سه کیلومتری از مرز بود.
گرایش پذیرای حکومت ایران نسبت به توسعه حضور اقتصادی و نظامی آلمان در اواخر دهه ۱۹۳۰ روابط بین ایران و شوروی را وخیم تر هم کرد. با این که ایران پس از شروع جنگ جهانی دوم بیطرفی خود را اعلام کرده بود، خطر استفاده از قلمروی آن توسط سربازان آلمانی به‌طور قابل توجهی بالا بود. ایران برای آلمان دارای منفعت استراتژیک بود، ایران هم سرپل پیشروی به درون شوروی و هم یک منبع نفت بود. پس از حمله آلمان به شوروی، شوروی در یاداشتی دیپلماتیک به حکومت ایران در ۲۶ ژوئن، ۱۹ ژوئیه و ۱۶ اوت ۱۹۴۱ خواستار اخراج مأموران آلمانی از این کشور شد. فشار فزاینده شوروی-بریتانیایی بر ایران با تجمع سربازان در مرزها همراه شد. مبنای قانونی آوردن سربازان فصل ۶ قرارداد ۱۹۲۱ بود. در ۲۵ اوت ۱۹۴۱، سربازان شوروی از طریق قفقاز و آسیای مرکزی وارد قلمروی شمال ایران شدند، و سربازان بریتانیا از جنوب وارد ایران شدند. قرارداد بین ایران، شوروی و بریتانیای کبیر در ۸ سپتامبر ۱۹۴۱، وضعیت سربازان را تعیین می‌کرد به نحوی که سربازان ایرانی در مرکز ایران می‌ماندند. با این حال از آنجا که شرایط اصلی توافق، از جمله اخراج نمایندگان آلمان برآورده نشده بود، سربازان متفقین تهران را در ۱۵ سپتامبر اشغال کردند. رضاشاه یک روز بعد به نفع پسرش محمدرضا کناره‌گیری کرد. دلیل رسمی داده شده برای آوردن سربازان تهدید حمله ایران به شوروی، پیشگیری از استفاده احتمالی از سربازان ایرانی علیه شوروی و ضرورت انتقال تدارکات نظامی و غذا به شوروی از طریق قلمروی ایران بود. عملیات ایران در عمل تنها موفقیت نظامی در دوره ابتدایی جنگ بود، چرا که آلمان تا سپتامبر ۱۹۴۱ جمهوری‌های بالتیک، بلاروس و بخش قابل توجهی از اوکراین را تصرف کرده بودند و ارتش سرخ تلفات سنگینی را متحمل شده بود.
اتحاد جماهیر شوروی اولین کشوری بود که جمهوری اسلامی ایران را در فوریه ۱۹۷۹ به رسمیت شناخت. با این حال، در طول جنگ ایران و عراق، مقادیر زیادی تسلیحات متعارف را به صدام حسین رساند. آیت الله خمینی اسلام را اصولاً با آرمان‌های کمونیستی (مانند الحاد) اتحاد جماهیر شوروی ناسازگار دانست و صدام را متحد مسکو گذاشت. با این حال، در طول جنگ، ایالات متحده تحریم تسلیحاتی را علیه ایران اعمال کرد و اتحاد جماهیر شوروی از طریق کره شمالی به ایران تسلیحات ارسال کرد.
با سقوط اتحاد جماهیر شوروی و انقلاب ۱۳۵۷ ایران، روابط تهران و مسکو افزایش ناگهانی روابط دیپلماتیک و تجاری را تجربه کرد و روسیه به زودی وارث قراردادهای تسلیحاتی ایران ̠شوروی شد. در اواسط دهه ۱۹۹۰، روسیه با برنامه‌ریزی برای پایان دادن به ساخت نیروگاه راکتور هسته ای در بوشهر، که نزدیک به ۲۰ سال به تعویق افتاده بود، موافقت کرد به کار بر روی توسعه برنامه هسته ای ایران ادامه‌دهد.
در ایران این دوره، از مناسبات با روسیه، درک و دریافتی راهبردی وجود داشته‌است و «نگاه به شرق» به‌عنوان یکی از پایه‌های اساسی قدرت برای مقابله با آمریکا تصور می‌شد. جمهوری اسلامی در دورانش، برای ایجاد «تمدن اسلامی جدید»، در چارچوب گسترش عمق استراتژیکش به سوی «قدرت‌سازی» در برابر یک قدرت بین‌المللی جهان و متحدانش در منطقه که شامل اسرائیل می‌شود، اینگونه حساب کرده‌است که «نگاه به شرق» نیز یاری‌رسانی‌اش خواهد کرد و می‌تواند روی امکانات کشورهایی چون روسیه و چین نیز حساب کند. روسیه نیز ضعف یا برچیده‌شدن نظام جمهوری اسلامی (از بازیگران منطقه‌ای) را از دست‌رفتن یک «شریک مهم» می‌دانسته‌است. دیدگاهی نیز می‌گوید که هردو کشور، در این دوره برای مقابله با «جاه‌طلبی‌های آمریکا» همکاری داشته‌اند. با این حال، چالش‌هایی نیز وجود دارد. قفقاز از بخش‌های همکاری و اشتراک دو کشور است که محل چالش منافع ایران و روسیه نیز است. در برخی تغییرات این منطقه، جمهوری اسلامی کم و بیش، برکنار مانده‌است در حالی که کشورهایی چون ترکیه نیز دخالت قابل توجهی داشته‌اند. موضع محتاط و محافظه‌کارانهٔ ایران، خوشایند روسیه بوده‌است. یورش آمریکا برای ضعیف‌سازی نظام جمهوری اسلامی یا یک تغییر رژیم در این کشور، برای روسیه گونه‌ای تهدید شمارده شده‌است.
ولادیمیر پوتین در سال ۲۰۰۷ برای شرکت در اجلاس رؤسای کشورهای حاشیه دریای خزر به ایران سفر کرد. در پی این سفر، با اینکه محور اصلی مذاکرات حقوق دریای خزر بود، انتظار عمومی بر این بود که مذاکرات جانبی در مورد مسایل هسته‌ای ایران انجام شود که محمود احمدی‌نژاد چنین احتمالی را رد کرد.
پوتین در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۵ برای شرکت در نشست صادرات گاز، به تهران سفر کرد. این دومین ملاقات پوتین و رهبر ایران بود. علی اکبر ولایتی دیدار پوتین و خامنه‌ای در تهران را مهم‌ترین ملاقات در تاریخ جمهوری اسلامی ایران خوانده‌است. خامنه‌ای در این دیدار «آقای پوتین را شخصیت برجسته‌ای در دنیای امروز» خواند و از همراهی این کشور در مذاکرات اتمی و از مواضع روسیه در برابر بحران جاری در سوریه تمجیدکرد.
محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی در یک گفتگو، با اشاره به کارشکنی‌های روسیه در مذاکرات برجام، اعلام کرد که: «هدف روس‌ها این بود که توافق هسته‌ای انجام نشود. آن‌ها وقتی دیدند ما داریم به توافق می‌رسیم، شروع کردند به ایجاد مانع. چرا روسیه در حالی که می‌توانست از روی مدیترانه خاک سوریه را بزند اما از روی ایران زد… این اتفاق‌ها همه مال بعد از برجام است. روسیه و فرانسه می‌خواستند خطرناک‌ترین متن ممکن را به برجام اضافه کنند، همین روسیه می‌خواست هر ۶ ماه یک بار برجام در شورای امنیت بررسی شود». وی همچنین اعلام داشت که روسیه از سال ۱۳۹۴، می‌خواسته‌است که مانع انجام توافق برجام شود و لاوروف نیز می‌خواست که «در شب توافق، همه‌چیز را بهم بزند». بر پایهٔ اعلام همین طرف ایرانی، لاوروف در این هنگام، پافشاری می‌کرده‌است که مذاکره متوقف شود و به ظریف گفت: «تو که دستورالعمل نداری؛ برو دستورکار بگیر و برگرد».
در بخشی دیگر، ظریف اعلام کرد که سفر قاسم سلیمانی، فرماندهٔ نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب به روسیه با اراده و خواست مسکو انجام شد و نه با ارادهٔ ایران. وی اعلام کرد که «ارادهٔ روسیه به آن بود که دستاورد وزارت خارجه ایران را نابود کند؛ روسیه زمانی پذیرفت آقای سلیمانی به روسیه برود که برجام امضا شد… پوتین وارد جنگ شد اما با نیروی هوایی، اما نیروی زمینی ایران را هم به جنگ کشید».
سید جلال ساداتیان از کارکنان پیشین وزارت خارجه ایران، دربارهٔ روابط با روسیه اعلام داشت که روس‌ها به دنبال منافع و سود خودشان بوده‌اند و هنگامی که به نتیجهٔ کار رسیده‌اند، به گونه‌ای به منافع ایران، بی‌اعتنایی‌هایی داشتند. او همچنین گفت که یورش‌های اسرائیل به مواضع ایران در سوریه، با سکوت از سوی روسیه یا با تأیید این کشور بوده‌اند. روسیه که در این دوران رسماً متحد ایران شناخته شده‌است، در مناطق عملیات‌ها، دارای رادار و سامانه‌های دفاع موشکی زمین به هوا بوده‌است و این توان را داشته‌است که به آسانی از یورش‌های اسرائیل پیشگیری کند اما آسمان سوریه و لبنان را به‌روی این سری یورش‌ها، بازنگه داشت.
بر پایهٔ گزارشی در سال ۲۰۱۹ در رادیو فردا، «تن دادن» به پذیرش کنوانسیون حقوقی تازهٔ دریای خزر زیر فشارهای رهبران کرملین، که در ایران نیز اعتراض‌های پرشماری را حتی از سوی نمایندگان مجلس شورای اسلامی، به همراه داشت، اهدای تسهیلات پرواز به بمب‌افکن‌های روسیه در بخش پایگاه نظامی همدان، «تن دادن» به امکان پرواز و عبور موشک‌های روسیه از فراز آسمان ایران (به سوی سوریه)، پذیرایی‌کردن از کشتی‌های جنگی روس در بندر بوشهر و دادن سرویس هوایی به نیروی هوایی روسیه در پایگاه شکاری بوشهر در جهت پایدارسازی حضور روس‌ها در خلیج فارس (همچون آنچه که در همدان شد)، «نمونه‌های اعلام‌شده» از امتیازهای پر شماری‌اند که نظام جمهوری اسلامی در پی انزوای سیاسی و تهدیدها به روسیه داده‌است؛ با این وجود، «روسیه حتی در حد مشتری متعارفی نیز تهران را در کنار خریداران دیگر، مانند ترکیه یا عراق قرار نمی‌دهد». در برابر این موارد در سال ۲۰۲۱، خبرگزاری تسنیم پستی با عنوان «ایران و روسیه در مسیر آیندهٔ درخشان» را به همراه مقالهٔ کاظم جلالی سفیر تام‌الاختیار جمهوری اسلامی در روسیه منتشرکرد.
در سال ۲۰۲۱، نامهٔ خامنه‌ای به پوتین که توسط قالیباف به رئیس دومای روسیه رسانده شد، جنجال‌آفرین شد و گفتگوهای پیرامون حامل نامه و چرایی نداشتن ملاقات با شخص پوتین، بر اصل این نامه، سایه انداخت. جنجال‌ها تا اندازه‌ای پیش رفت که در گفتگویی در رادیو فردا در همین دوره، از اینکه «جمهوری اسلامی نسبت به احترام روسیه نسبت به خود، توهم دارد» مطالبی طرح شد و اعلام شد که بخش بزرگی از صاحبان قدرت و تصمیم‌گیران جمهوری اسلامی به ویژه نزدیک به سپاه، باور دارند که به روسیه می‌توان به عنوان متحدی واقعی نگاه کرد و سعی دارند روابط را حفظ کنند.
بر پایهٔ گزارشی در ایندیپندنت فارسی، با وجود اشتیاق بالا از سوی علی خامنه‌ای و سپاه در جهت برقراری رابطه‌هایی راهبردی با روسیه اما این کشور همیشه به ایران به عنوان یک «کارت بازی» و تنظیم‌کنندهٔ روابط خویش با ایالات متحده آمریکا نگاه داشته‌است. اگرچه مقامات جمهوری اسلامی، روسیه را به‌عنوان متحد در جنگ ۱۰ سالهٔ سوریه نگاه می‌کردند اما با فروکش جنگ در سوریه، نمایان شد که روسیه برای بیرون انداختن سپاه پاسداران و گروه‌های نیابتی‌اش از سوریه، تلاش کرده‌است. منافع و سود سپاه و علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی، در ادامه دادن دشمنی‌ها با ایالات متحده و نداشتن اعتنا به اروپا و ادامه‌دادن «عشق یکسویه به چین و روسیه» بوده‌است. روسیه و چین نیز در توجه به شانسی که این وضع برای منافع بیشتر آنان فراهم آورده، از آن استقبال کرده‌اند. به گزارش این رسانه، ایران و ایرانیان در این وضعیت، متضرر اصلی خواهند بود و از رابطه‌ای «معقول و منطقی» با جهان محروم مانده و مجبور به تحمل کردن رابطه‌های پرهزینه، غیرراهبردی و غیرطبیعی حکومت جمهوری اسلامی با روسیه و چین بوده‌اند.
روسیه اولین کشوری بود که رسماً از انتخاب سیدابراهیم رئیسی به عنوان رئیس‌جمهوری اسلامی ایران و شروع به کار دولت جدید استقبال کرد. مقامات روس روابط تهران - مسکو در دوره دولت کنونی جمهوری اسلامی ایران به ریاست آقای رئیسی را مستحکمتر پیش‌بینی کرده‌اند وآن را نقطه عطفی در روابط دو کشور می‌دانند.
دی ۱۴۰۰ موافقتنامه جامع همکاری‌های بیست ساله بین ایران و روسیه در سفر رئیسی به روسیه مطرح شد.https://aftabnews.ir/fa/news/749740/رئیسی-سند-همکاری‌های-۲۰-ساله-ایران-و-روسیه-بزودی-نهایی-می‌شودرئیسی پیش نویس پیشنهادی ایران برای قرارداد همکاری ۲۰ ساله جدید بین ایران و روسیه را تحویل داد. به گفته تحلیل گران، روابط روسیه با ایران در این دوره به‌طور قابل توجهی قوی تر از دوران ریاست جمهوری حسن روحانی است».در این دیدار دربارهٔ مسئله هسته‌ای، امکان خرید تسحیلات نظامی از سوی ایران؛ همکاری‌های منطقه‌ای؛ حمایت روسیه از ایران برای به دست آوردن جایگاه بیشتری در اتحادیه اقتصادی اوراسیا و مسائل امنیتی منطقه صحبت کردند.
در کنار چین، ایران و روسیه بارها 'یکجانبه گرایی' آمریکا را محکوم کرده‌اند. و مسکو و پکن اخیراً از تلاش موفق تهران برای عضویت کامل در سازمان همکاری شانگهای حمایت‌کردند.
به دنبال ماجرای اوکراین و تحریم روسیه، یک مسیر تجاری بین قاره ای جدید بین دو کشور شکل گرفته است که از لبه شرقی اروپا تا اقیانوس هند به طول ۳ هزار کیلومتر امتداد دارد. برآورد شده است که ایران و روسیه بالغ بر ۲۵ میلیارد دلار در این مسیر تجاری سرمایه گذاری کرده باشند. به عقیده کارشناسان این امر نشان می دهد شبکه های تجاری جدیدی در اقتصاد جهانی در حال شکل گیری هستند و اقتصاد بین الملل به سرعت در حال خارج شدن از حالت تک قطبی و مبدل شدن به اقتصاد چند قطبی است.
شهر بندری آستراخان در فاصله ۵۰ کیلومتری شمال دریای خزر و در خاک کشور روسیه واقع شده است و از طریق رودخانه ولگا به دریای خزر متصل می‌شود. بندر سالیانکا در منطقه اقتصادی استان آستراخان قرار دارد و ایران مالکیت ۵۳ درصد از آن را در اختیار دارد.
روابط ایران و روسیه در دوره پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی یکی از موضوعات بحث‌برانگیز هم در حوزه سیاست خارجی دو کشور و هم در متن سیاست بین‌الملل بوده‌است. تاریخ روابط تهران و مسکو ضمن وجود پیچیدگی‌های فراوان، شاهد فرازها و نشیب‌های بسیاری بوده‌است و عوامل داخلی، دوجانبه، منطقه‌ای و بین‌المللی بسیاری در تعیین نوع این ارتباط از دوستانه تا خصمانه اثرگذار بوده‌است.
در بهمن ماه ۱۴۰۱ قرارداد اتصال سامانه‌های پیام رسان ملی بانک‌های ایران و روسیه امضا شد. بر اساس این قرارداد ۷۰۰ بانک روسی می‌توانند با بانک‌های ایرانی تبادل پیام‌های مالی داشته باشند. علاوه بر این ۱۰۶ بانک غیر روسی از ۱۳ کشور دیگر هم به این سامانه پیام رسان متصل شده و می توانند با بانک های ایرانی تبادلات مالی داشته باشند.
روسیه در سال ۲۰۱۹ میلادی، موفق به صادرات نزدیک به ۴۲۶ میلیارد دلار به دیگر کشورهای جهان شده‌است و در همین سال چیزی نزدیک ۲۴۷ میلیارد دلار، کالا از دیگر کشورها وارد کرده‌است تا در این سال تراز تجاری منفی داشته باشد. در این سال چین، آلمان، بلاروس، آمریکا، ایتالیا، فرانسه، کره جنوبی، قزاقستان و… بیشترین مبادلات تجاری با این کشور را داشته‌اند که چین از ۲۴۷ میلیارد دلار واردات روسیه، بیشترین سهم را نصیب خود کرده‌است.
به‌طور کلی مبادلات بازرگانی ایران و روسیه درصد بسیار پایینی از مبادلات بازرگانی خارجی بزرگ‌ترین کشور جهان را تشکیل می‌دهد که با ایران از طریق دریای خزر مرز دریایی دارد و نسبت به روابط گسترده سیاسی-امنیتی دو کشور، رقمی ناچیز به‌شمار می‌رود. برای نمونه بر اساس آمار رسمی، ایران و روسیه در سال ۲۰۱۹ یک میلیارد و ۵۹۰ میلیون دلار مبادلات بازرگانی داشته‌اند که یک میلیارد و ۱۹۸ میلیون دلار آن را صادرات به ایران و ۳۹۲ میلیون دلار را واردات از ایران شامل می‌شود. شاید بتوان یکی از بهترین دوره‌های همکاری‌های اقتصادی ایران و روسیه را در سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۱ دانست، به نحوی که در سال ۲۰۱۰ این مبادلات به بیش از سه و نیم میلیارد دلار رسیده بود. در این آمارها به این نکته باید توجه کرد که همواره کفهٔ این مبادلات به سود روسیه سنگین بوده‌است و این از حجم مبادلات ایران و روسیه در سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۹ به وضوح مشخص است.
بررسی وضعیت مبادلات اقتصادی ایران و روسیه، بیانگر این است که در حال حاضر تقویت این روابط به صورت جدی از سوی طرفین پیگیری نشده‌است به نحوی که برای نمونه تنها صادرات دو کشور قزاقستان و ترکیه به روسیه در سال ۲۰۱۹ و به مبلغ ۵ حدود میلیارد دلار، ارزشی بیش از سه برابر کل مبادلات تجاری ایران و روسیه در این سال داشته‌است. این عدد در رابطه با آلمان به ۲۵ میلیارد دلار، آمریکا ۱۳، بلاروس ۱۲ و ایتالیا ۱۱ می‌رسد که خود بیانگر تفاوت فاحش مبادلات تجاری این کشورها با روسیه نسبت به ایران است.
در آبان ماه ۱۴۰۱ به دنبال تحریم های روسیه و ممانعت از بازگرداندن توربین های شرکت زیمنس که به جهت تعمیرات در کانادا بود؛ قرارداد صادارت ۴۰ دستگاه توربین ساخت ایران به روسیه امضا شد. در اسفندماه ۱۳۹۵ نیز رئیس شرکت دولتی دفاعی روستک روسیه از تلاش برای انعقاد قراردادی با ایران برای تامین تجهیزات توربین های گازی برای دو نیروگاه منطقه کریمه خبر داده بود.
روسیه تاکنون ۴ نیروگاه از جمله نیروگاه منتظرقائم اصفهان و نیروگاه رامین اهواز را در ایران احداث کرده است. احداث نیروگاه حرارتی ۱۴۰۰ مگاواتی سیریک نیز در دستور کار است.
روسیه چهاردهمین کشور پرجمعیت در سال ۲۰۱۹ با حدود جمعیت ۱۴۴میلیون نفر و دارای ۵ درصد خشکی جهان است. بیشترین کالاهای پرمصرف این کشور وارداتی بوده و این ویژگی خاص بازار روسیه محسوب می‌شود. در زیر ده گروه برتر واردات روسیه از سایر کشورها در سال ۲۰۱۹ آمده‌است.
۱. ماشین آلات از جمله رایانه: ۴۳٫۲ میلیارد دلار (۱۷٫۷٪ از کل واردات)
۲. ماشین‌آلات برقی و تجهیزات آن: ۲۹٫۸ میلیارد دلار (%۱۲٫۲)
۳. وسایل نقلیه: ۲۳٫۷ میلیارد دلار (۹٫۷٪)
۴. داروها: ۱۴٫۱ میلیارد دلار (۵٫۸٪)
۵. پلاستیک و مشتقات آن: ۹٫۸ میلیارد دلار (۴٪)
۶. دستگاه‌های نوری، فنی و پزشکی: ۷٫۳ میلیارد دلار (۳٪)
۷. مشتقات آهن و فولاد: ۶٫۵ میلیارد دلار (۲٫۷٪)
۸. میوه و آجیل: ۵٫۱ میلیارد دلار (۲٫۱٪)
۹. آهن و فولاد خام: ۵ میلیارد دلار (۲٫۱٪)
۱۰. مواد شیمیایی آلی: ۴٫۴ میلیارد دلار (۱٫۸٪)
حال با توجه به موارد گفته شده، برخی از کالاها و خدمات زمینه بسیار مشترکی را برای افزایش مبادلات تجاری ایران و روسیه به وجود آورده‌اند که در زیر به آن‌ها می‌پردازیم:
۱. محصولات غذایی و کشاورزی
روسیه به علت آب و هوای سرد قادر به تولید بسیاری از مایحتاج اولیه زندگی مردم خود نیست و واردات زیادی در بخش مواد غذایی و کشاورزی انجام می‌دهد. از آن جا که ایران نیز با توجه به چهار فصل بودن و آب و هوای خوب و خاک حاصلخیز، کشاورزی مناسبی دارد، صادرات به روسیه هم برای تولیدکنندگان و کشاورزان و هم تاجران می‌تواند درآمد و سودآوری زیادی داشته باشد. در حال حاضر یکی از مهم‌ترین محصولات صادراتی ایران به روسیه محصولات غذایی و کشاورزی شامل محصولات لبنی، میوه‌های خوراکی، آجیل، پوست مرکبات، سبزیجات خردنی، سیفی‌جات و.. است که مزیب بالایی نیز برای ایران دارد. برای نمونه در سال ۲۰۱۷ صادرات بیش از ۱۸۲ میلیون دلار محصولات غذایی و کشاورزی، رتبه اول صادرات ایران به این کشور را به خود اختصاص داد است.
از سوی دیگر روسیه در حوزه غلات و دانه‌های روغنی، که یکی از نیازهای جدی ایران هست نیز ظرفیت بالایی دارد و درصد قابل توجهی از واردات ایران از این کشور را این محصولات تشکیل می‌دهد. همچنین روسیه در حوزه تکنولوژی، ادوات کشاورزی و بذر محصولات کشاورزی نیز می‌تواند نیازهای ایران را مرتفع سازد و به همکاری‌های تجاری خود با ایران عمق ببخشد.
۲. محصولات پزشکی، بهداشتی و آرایشی
یکی دیگر از بخش‌هایی که می‌تواند فرصت مناسبی را برای گسترش مبادلات تجاری ایران و روسیه ایجاد کند، ظرفیت موجود در محصولات بهداشتی، آرایشی و پزشکی است. مطابق آمار مطرح شده، تنها در بخش محصولات دارویی بازاری ۱۴ میلیارد دلاری در روسیه وجود دارد که در سال‌های اخیر قریب بر ۶٪ واردات روسیه را تشکیل می‌دهد. به این بازار محصولات بهداشتی و آرایشی را نیز می‌توان افزود. ایران نیز در این باره قابلیت بالایی دارد و در سال ۲۰۱۷ قریب بر ۱۹ میلیون دلار به این کشور صادرات محصولات دارویی داشته‌است. طبیعتاً ۱۹ میلیون دلار در برابر بازار ۱۴ میلیارد دلاری روسیه عدد بسیار کمی به حساب می‌آید و لذا در صورت برنامه‌ریزی این صنعت نیز می‌تواند به عنوان یک فرصت بسیار مناسب برای ایران جهت افزایش مبادلات تجاری با روسیه محسوب شود.
۳. محصولات شیمیایی، مواد معدنی و فلزات اساسی
در رابطه با محصولات شیمیایی، مواد معدنی و فلزات اساسی قابلیت بسیار مناسبی برای افزایش مبادلات تجاری ایران و روسیه وجود دارد. مقداری در حدود ۱۴ میلیارد دلار و قریب به ۴ درصد واردات روسیه را تنها پلاستیک و مشتقات آن و نزدیک به ۶٫۵ میلیارد دلار و حدود ۲٫۷ درصد واردات این کشور آهن و فولاد است. همچنین مواد شیمیایی آلی مبلغی حدود ۴٫۴ میلیارد دلار و نزدیک به ۱٫۸ درصد واردات روسیه را تشکیل می‌دهد. از سوی دیگر یکی از موارد صادراتی جدی ایران به روسیه مواد معدنی مانند مس (۱۷٫۶ میلیون دلار: ۲۰۱۷)، پلاستیک و مشتقات آن (۱۶٫۶۲ میلیون دلار:۲۰۱۷) و مواد شیمیایی آلی (۸٫۱۱ میلیون دلار: ۲۰۱۷) است و با توجه به ظرفیت‌های دو کشور این حوزه نیز یکی دیگر از موارد بسیار مستعد برای افزایش مبادلات تجاری ایران و روسیه است.
۴. محصولات غذایی حلال
اکنون از جمعیت ۱۴۵ میلون نفری روسیه، قریب به ۱۵ تا ۲۰ درصد آن را مسلمانان تشکیل می‌دهند که جامعه آماری بسیار مناسبی (قریب به ۲۵ میلیون نفر) را برای محصولات حلال تشکیل می‌دهند. از سوی دیگر ایران نیز به دلیل تولید محصولات حلال، می‌تواند با برند کردن ۱۵۰۰ نمونه غذای حلال، به سوی گسترش تبادلات تجاری خود با روسیه حرکت کند. این فرصت برای ایران وجود دارد که در این زمینه همکاری تنگاتنگی با «باشگاه بین‌المللی تجارت اسلامی» روسیه داشته باشد که رسالت اصلی خود را واردات گوشت حلال برای مرتفع کردن نیازهای مسلمان این کشور می‌داند.
۱. حوزه بانکی
در حوزه بانکی و مالی چند مشکل عمده بر سر راه افزایش مبادلات ایران و روسیه وجود دارد. اولین مورد تأمین مالی پرهزینه برای صادرکنندگان ایرانی است، به نحوی که صادر کننده و تولیدکننده ایرانی، برای تأمین مالی در بهترین شرایط از نرخ‌های ۱۴، ۱۸ و ۲۲ درصد استفاده می‌کنند که حاشیه سود آن‌ها را محدود می‌کند؛ لذا بسیاری از صادرکنندگان و تولیدکنندگان ایرانی را در ابتدای کار از ایده مبادله تجاری با این کشور منصرف می‌کند. از سوی دیگر در ایران، نه تنها میزان و کیفیت بسته‌های تشویقی و حمایتی از تولیدکنندگان و صادرکنندگان کارآمد و راهگشا نیست، بلکه در مواردی همچون سودهای بالای تسهیلات بانکی، به عنوان مانعی جدی در مسیر فعالیت صادرکنندگان قرار می‌گیرد، چرا که تجارت خارجی با کشوری چون روسیه، نیاز به تأمین مالی بالایی دارد. از سوی دیگر به دلیل نوسانات ارزی در ایران، بانک‌ها کمتر متمایل به پرداخت تسهیلات بلندمدت به صادرکنندگان و تولیدکنندگان دارد و این نیز خود از قدرت مانور تولیدکنندگان و صادرکنندگان ایرانی می‌کاهد.
۲. حوزه گمرکی
یکی دیگر از مشکلات جدی بر سر راه افزایش مبادلات تجاری ایران و روسیه، از یک سو تعرفه‌ها و عوارض گمرکی بالای روسیه و از سوی دیگر نبود پروتکل مشترک بین گمرک ایران و روسیه است که کار را برای صادرکنندگان دو طرف و به ویژه ایران دشوار می‌کند. همچنین عدم تابعیت گمرک آستاراخان از قوانین بین‌المللی نیز یکی دیگر از محدودیت‌ها بر سر راه افزایش مبادلات تجاری ایران و روسیه است.
۳. ضعف‌های ساختاری اقتصاد ایران
یکی از سیاست‌های کلان پس از انقلاب اسلامی ۱۹۷۹ ایران، تأکید بر تولید داخلی و جایگزینی واردات بوده‌است و به همین دلیل اغلب بازار تولید داخلی مدنظر سیاست‌گذاری‌های کلان بوده‌است؛ بنابراین هیچ‌گاه مقدار تولید و کیفیت کالاها را بر اساس بازارهای صادراتی طراحی نشده‌است و در برخی از موارد حتی صادرات محصولات غذایی محدودیت‌های جدی برای مصرف‌کنندگان داخلی ایران ایجاد می‌کند. همچنین کمبود حمایت‌های دولتی از صادرات بخش خصوصی ایران، نبود استراتژی و برنامه‌ریزی صادراتی، ضعف بخش خصوصی و دولتی بودن بخش جدی اقتصاد ایران از جمله موارد دیگری در رابطه با معضلات افزایش مبادلات تجاری ایران و روسیه است.
۴. موانع فرهنگی و زمینه‌ای
یکی دیگر از چالش‌های پیش روی گسترش مناسبات اقتصادی ایران و روسیه، نبود مناسبات بین مردم دو کشور است. لازمهٔ گسترش مناسبات دو یا چند ملت، افزایش ارتباطات مردمی اعم از مردم عادی و تجار و کسب شناخت متقابل از ظرفیت‌های دوجانبه است. این معظل خود نتیجه شکل نگرفتن صحیح صنعت گردشگری بین دو کشور است که برای مرتفع ساختن آن، اراده‌ای جدی از سوی دو کشور نیاز است. لازم است ذکر شود که صنعت گردشگری نیز ظرفیتی مغفول مانده در رابطه با دو کشور است که می‌تواند مورد بهره‌برداری دوجانبه قرار گیرد.
۵. مشکلات زیرساخت‌های ارتباطی دو کشور
قطعاً بدون توسعه حمل و نقل ایران و روسیه، نمی‌توان از توسعه مبادلات اقتصادی این دو کشور سخن گفت. این توسعه هم باید در مرز زمینی و هم دریای خزر صورت پذیرد و یک ارتباط مؤثر بین شرکت‌های حمل و نقل دو کشور ایجاد شود؛ لذا در صورتی که روسیه بتواند پنجره ورود ایران به بازار اوراسیا و کشورهای حوزه CIS شود، این می‌تواند خود در افزایش مبادلات تجاری دو کشور نقشی جدی ایفا کند. لازم است ذکر شود که در حال حاضر بیشترین مشکلات ایران مربوط به حمل و نقل زمینی و ریلی است و حمل و نقل ریلی کشور متناسب با نیازهای کشور توسعه نیافته‌است. از سوی دیگر وسایط حمل و نقبل جاده ای از قبیل کامیون‌ها دچار فرسودگی شده‌اند و بنادر و اسکله‌ها نیز رشد شایانی نداشته‌اند. در حال حاضر دو خط آهن سرخس-تجن و خط آهن گرگان-اینچه برون توان ارسال کالا به مقصد روسیه از طریق ترکمنستان و قزاقستان را دارد. احداث راه‌آهن رشت-آستارا (ایران)-آستارا (جمهوری آذربایجان)، مهم‌ترین پروژه حمل و نقل ریلی میان ایران و روسیه است که می‌تواند مناسبات این دو کشور را به‌طور چشم‌گیری افزایش دهد و تکمیل کننده کریدور شمال به جنوب است.
خط قطار ترانزیتی از مبدأ روسیه و از مسیر کریدور ریلی ایران به‌ مقصد هندوستان راه اندازی شد. کالاها و محصولات روسی به صورت تمام ریلی از شمال شرق روسیه وارد مرز سرخس شده و از مرز سرخس تا بندرعباس که طول مسیر حدود ۱۶۰۰ کیلومتر است ظرف مدت کمتر از ۳ روز طی شده و سپس با کشتی به کشور هند حمل می‌شود. این مسیر تقریباً یک سوم مسیر قبلی است که از مسیر دریای سیاه از روسیه به هند طی می‌شد.
۶. ضعف در بازاریابی
یکی دیگر از چالش‌ها و تهدیدهای پیش روی گسترش مبادلات تجاری ایران و روسیه، ضعف هر دو طرف در کسب شناخت از ظرفیت‌ها، نیازمندی‌ها، ذائقه و استانداردهای طرف مقابل در حوزه کالا و خدمات است که در دسترس نبودن اطلاعات جامع کاربردی برای تولیدکنندگان و صادرکنندگان هر دو کشور، مانعی جدی برای افزایش مراودات اقتصادی است. ضعف نهادهای مسئول در شناسایی این ظرفیت‌ها نیز بر این بی‌اطلاعی افزوده‌است به نحوی مثلاً از سمت ایران تنها یک رایزن بازرگانی فعال است، در حالی که کشوری چون ترکیه نفرات بسیاری برای انجام این مهم فعال هستند و حتی رایزنی بازرگانی این کشور در روسیه، با تجار خویش جلسات هفتگی برگزار می‌کند و جدیدترین اطلاعات تجاری را در اختیار آن‌ها قرار می‌دهد. همچنین غفلت از ظرفیت‌هایی چون نمایشگاه‌های کالا و خدمات و ایجاد فروشگاه‌های زنجیره‌ای در کشور مقصد، می‌تواند همکاری‌های این دو کشور را تسهیل کند و دسترسی به بازار دوجانبه را افزایش دهد. به ویژه در محیط رقابتی روسیه، این کار می‌تواند برای تجار و تولیدکنندگان ایرانی بسیار راهگشا باشد.
روسیه از پیشگامان جهان در بخش ساخت و صادرات جنگ‌افزار است. ایران و روسیه نیز گرایش به گسترش همکاری اقتصادی‌شان به ویژه در بخش جنگ‌افزار را داشته‌اند.
ایران در سال ۲۰۰۷ م، سامانهٔ دفاعی موشکی با توانایی محدود، تور ام ۱ را با اختصاص بودجه‌ای حدود یک میلیارد دلار، از روسیه خرید و پس از این، می‌خواست برای خریداری سیستمی پیشرفته‌تر، با نام اس ۳۰۰، از بلاروس اقدام کند که این موضوع، با توجه به مداخلهٔ روسیه، منتفی گردید. یک سال پس از این، ایران به خود روسیه درخواستی مشابه داد اما روسیه آن را رد کرد. خرید موشک اس-۳۰۰ توسط ایران یکی از بخش‌های قابل توجه در بستگی‌های نظامی ایران و روسیه است. با وجود قرارداد فروش سامانه‌های موشکی اس-۳۰۰ میان تهران و مسکو، روس‌ها از تحویل آن‌ها به ایران، امتناع داشته‌اند و همین، اعتراض‌های فراوانی را در نشستگاه‌های سیاسی و رسانه‌ای این کشور، ایجاد کرد. مشکلات وابسته، پیش رفت و دیدگاهی در این میان، می‌گفت که رئیس‌جمهور روسیه می‌خواهد از این موضوع، به‌عنوان ابزاری در جهت چانه‌زنی در برابر ایالات متحده بهره‌گیری کند.
ساخت نیروگاه اتمی بوشهر در سال ۱۳۵۴ و با همکاری یک شرکت آلمانی با نام زیمنس شروع گردید و واحد نخستین آن نیز تا هنگام پایان‌یافتن کارش در سال ۱۳۵۷، نزدیک ۷۵٪ پیشرفت داشت. پس از انقلاب ۱۳۵۷، با روسیه برای تکمیل پروژه، همکاری شد؛ همکاری‌ای که با بدعهدی از سوی روس‌ها همراه شد. کامل‌کردن سازه‌های بوشهر، با قراردادی که مبلغ اولیه‌اش نزدیک یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون دلار بود، از سال ۱۳۷۴ به روسیه سپرده شد. تأخیر بزرگ در تحویل‌دادن این نیروگاه، که بیشتر از یک دهه به طول انجامید، گزندهای مستقیم و غیرمستقیم بسیاری را به ایران زد. در ۲۰۱۶، با وجود آن که معاون اول رئیس‌جمهور ایران میزان هزینهٔ ساخت دو واحد تازهٔ نیروگاه اتمی بوشهر را هشت‌ونیم میلیارد دلار دانسته بود، دیگر منابع روسیه، این هزینه را ده میلیارد دلار اعلام کردند و اعلام شد که کامل شدن این سازه‌ها، ده سال دیگر، طول خواهد کشید.
ویاچسلاو دانیلنکو دانشمند روسیه‌ای، متهم به همکاری با جمهوری اسلامی در یاری برای ساخت جنگ‌افزار هسته‌ای شده و چنین چیزی را رد کرده‌است.
در تظاهرات‌های خیابانی ایرانیان، شعارهای ضد روسی نیز وجود داشته‌است. از دید آلکسی موخین، مدیر مرکز مطالعات سیاسی در مسکو، این سری اعتراض‌ها، در سیاست روسیه، بدون نقش هستند. وی همچنین چرایی این را، این‌گونه می‌گوید: «گروه‌های مختلف اجتماعی ایران در مورد روسیه نگرش مشترکی ندارند؛ وی همچنین گفت که «بخشی از روشنفکران روس، نگاهی (منفی) مانند کشورهای غربی به ایران دارند و آن را به عنوان کشوری دشمن برای روسیه می‌شمارند. اگرچه بخش بزرگ نخبگان روس، نگرش مثبتی دربارهٔ ایران دارند».
همچنین ایرانیان پس از جنگ اوکراین نگاه نگران‌کننده‌ایی به روسیه داشته‌اند، و در این جنگ برخلاف حکومت ایران ابراز دفاع از اوکراین داشته‌اند ایران جنگ اوکراین را (عملیات ویژه) نامید و با نادیده گرفتن تجاوز روسیه به اوکراین همچنان علیه کشورهایی غربی حرف میزد، که این باعث شد واکنش ایرانیان را در پی داشته باشد.
در جریان حمله روسیه به اوکراین، جمهوری اسلامی اعتراف کرد روسیه از پهبادهای ساخته و ارسال شده از ایران استفاده می‌کرد، سید علی خامنه‌ای اعلام بی‌طرفی کرد و در قطعنامه ES-11/3 مجمع عمومی سازمان ملل متحد که با موضوع تعلیق عضویت روسیه در شورای حقوق بشر، به علت کشتار شهر بوچا مطرح شد، ایران جزو ۲۴ کشوری بود که رای مخالف دادند اما این قطعنامه با ۹۳ رای موافق پذیرفته شد.
۳. محمد شاد. «ایران در هندسه سیاست خارجی روسیه»https://www.mehrnews.com/news/4360821/نقدی-بر-کتاب-ایران-در-هندسه-سیاست-خارجی-روسیه
ماسادیو هایدارا (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
گائل بیگیریمانا (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل بوروندی است.
راب الیوت (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال است.
سیلوین ماروو (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
استیون وینسنت تیلور (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است.
سامی آمئوبی (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
آمئوبی در نیوکاسل به دنیا آمد و در ژوئن ۲۰۰۸ به آکادمی باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد پیوست.
پل دامت (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال است.
آلن اسکات پاردیو (؛ زاده ) بازیکن سابق و مربی کنونی فوتبال اهل انگلستان است. وی در دوران بازیکنی، در پست هافبک بازی می‌کرده است.
پاردیو سابقهٔ مربی‌گری در تیم‌هایی چون ریدینگ، وستهام یونایتد، چارلتون اتلتیک، ساوت‌همپتون، نیوکاسل یونایتد و کریستال پالاس را دارد.
سمیر هاندانوویچ (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل اسلوونی است.
وی همچنین در تیم ملی اسلوونی بازی کرده‌است.
سمیر سابقه بازی در تیم‌های ملی زیر ۱۷ سال اسلوونی، زیر ۲۰ سال اسلوونی، زیر ۲۱ سال اسلوونی را دارد.
وی همچنین اولین بازی ملی خود را برای تیم ملی فوتبال اسلوونی مقابل تیم ملی فوتبال اسلواکی در تاریخ ۱۷ دسامبر ۲۰۰۴ انجام داد، که با نتیجه ۰–۰ به پایان رسید. او آخرین بازی ملی خود را ۱۷ دسامبر ۲۰۱۵ مقابل تیم ملی فوتبال اوکراین انجام داد این بازی با نتیجه ۱–۱ به پایان رسید. سمیر در مجموع ۸۱ بازی ملی برای اسلوونی انجام داد و ۲۹ بار موفق به بسته نگه داشتن دروازه خود شد.
مارکو جان‌کارلو آندرئولی (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
مائورو امانوئل ایکاردی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که برای باشگاه گالاتاسارای بازی می‌کند.
ایکاردی در مرحلهٔ جوانان ابتدا در آکادمی لا ماسیا رشد کرد و به سمپدوریا فروخته شد. او در فصل ۱۳–۲۰۱۲ مورد توجه قرار گرفت و در ژوئیه ۲۰۱۳ با معامله‌ای به باشگاه اینتر میلان انتقال یافت. ایکاردی در اینتر توانست به عنوان یکی از مهاجمان مطرح اروپا شناخته شود؛ جایی که در فصل‌های ۱۵–۲۰۱۴ و ۱۸–۲۰۱۷ با آقای گلی در سری آ جایزه کاپوکانونیره را دریافت کرد. او در ۲۲ سالگی کاپیتان اینترمیلان شد و توانست تا پایان زمان حضورش در اینتر هشتمین گلزن تاریخ این باشگاه شود. او در سال ۲۰۱۹ به طور قرضی به باشگاه پاری سن ژرمن رفت و در این باشگاه سه‌گانه داخلی فرانسه را کسب کرد. او در سال ۲۰۲۰ برای همیشه از باشگاه اینتر جدا شد و به پاریس پیوست.
ایکاردی در ردهٔ ملی برای اولین بار در سال ۲۰۱۳ به تیم ملی آرژانتین دعوت شد و اولین بازیش را در اکتبر ۲۰۱۳ انجام داد اما از آن زمان تا اکنون او بازی‌های کمی را برای کشورش انجام داده‌است. علت این مسئله را رابطهٔ ایکاردی با واندا نارا می‌دانند که بعد از افشای این رابطه، مکسی لوپز دیگر بازیکن آرژانتینی که همسر نارا بود از او جدا شد. اگرچه ایکاردی در سال ۲۰۱۳ با واندا نارا ازدواج کرد اما حواشی این رابطه و نکوهش آن موجب عدم پذیرش ایکاردی در آرژانتین شده‌است.
او متولد شهر روزاریوی آرژانتین است. در سن ۶ سالگی به کشور اسپانیا رفته‌است. نکته جالب در مورد او این است که در رده جوانان بیش از ۵۰۰ گل زده‌است. در سال ۲۰۰۷ در حالی که تیم‌های زیادی خواهان او بودند به بارسلونا پیوست. قبل از انتقال قرضی به سمپدوریا در سال ۲۰۱۱ در تیم‌های زیر ۱۷ سال و زیر ۱۹ سال بارسلونا بازی کرد. ایکاردی بعدها گفت که جدایی از بارسلونا تصمیم بدی نبوده‌است.
سمپدوریا او را به صورت قرضی برای یک فصل به خدمت گرفت اما در انتهای فصل با استفاده از بند خرید او را به مدت سه سال به خدمت گرفت. در سال ۲۰۱۲ اولین بازی اش را برای تیم بزرگسالان مقابل یووه استابیا انجام داد. ۱۰ دقیقه بعد از ورودش از روی نیمکت در آن بازی، اولین گل دوران حرفه اش را به ثمر رساند. در تاریخ ۲۶ سپتامبر همان سال نیز در مقابل آ اس رم اولین بازی اش در سری آ را انجام داد. چند ماه بعد در مقابل جنوا اولین گلش در سری آ را به ثمر رساند.
در تابستان سال ۲۰۱۲ شایعاتی مبنی بر انتقال او به اینتر میلان به گوش رسید که پس از مدتی رسماً تأیید شد. در آن سال شماره ۹ اینتر به او رسید. او گفت که «پیوستن به اینتر یک رؤیا است که به حقیقت تبدیل شده‌است.» اولین گلش برای اینتر را در یک بازی پیش فصل مقابل هامبورگ به ثمر رساند. ۲۵ اوت ۲۰۱۳ اولین بازی رسمیش را برای اینتر انجام داد و در بازی مقابل جنوا به میدان رفت.
در فصل دوم حضورش در اینتر موفق شد در سری آ آقای گل شود. در انتهای فصل ۱۵–۲۰۱۴ او با ۲۲ گل به همراه لوکا تونی بهترین گلزن سری آ شد. یکی از حواشی که ایکاردی در طی حضور در اینتر با آن درگیر بود، مربوط به مسئله ازدواجش است. او با واندا نارا، مدل مشهور آرژانتینی و همسر سابق ماکسی لوپز ازدواج کرد. ماکسی لوپز با ایکاردی در سمپدوریا همبازی بود.
فصل بعد با خبری خوبی برای او آغاز شد. ایکاردی به عنوان کاپیتان باشگاه اینتر انتخاب شد. در ۲۲ نوامبر ۲۰۱۵ صدمین بازی اش در سری آ را مقابل فروزینونه انجام داد و موفق به گلزنی شد. در پایان سال ۲۰۱۵ در جایگاه ۸۲ بهترین بازیکن فوتبال‌های سال ازنگاه گاردین قرار گرفت. در سال ۲۰۱۵ ایکاردی قراردادش را با اینتر تا سال ۲۰۱۹ تمدید کرد.
در ماه اوت ۲۰۱۶ خبرهایی منتشر شد که اینتر در حال مذاکره برای تمدید قرارداد کاپیتانش است. در تابستان ۲۰۱۶ باشگاه ناپولی در صدد جذب ایکاردی بود. در اوایل فصل ۱۷–۲۰۱۶ در بازی مقابل یوونتوس گل اول تیمش را زد و بازی بسیار خوبی انجام داد. اینتر آن بازی را ۲ بر ۱ برد.
مائورو در سال ۲۰۱۳ پس از جدایی واندا نارا مدل آرژانتینی از ماکسی لوپز بازیکن فوتبال آرژانتینی و ملی پوش، با وندا ۳۰ ساله ازدواج کرد و بسیاری از بزرگان فوتبال آرژانتین مثل مارادونا از ایکاردی انتقاد کردند و او را متهم به خیانت به ماکسی لوپز دوستش کردند.
برخی افراد اعتقاد دارند که دلیل دعوت نشدن ایکاردی به تیم ملی با وجود آمادگی بالا و گلزنی و درخشش در سری آ همین موضوع است.
گَبی مودینگایی (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل بلژیک است.
زدراوکو کوزمانوویچ (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال دورگه سوئیسی-صربستانی است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده است.
خوان پابلو کاریزو (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده‌است.
دنیلو د آمبروزیو (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است در پست مدافع برای باشگاه فوتبال مونتزا بازی می‌کند.
سیمونه پادوین (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
مارکو استوراری (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
بوگدان یونوت لوبونت (؛ زاده ) بازیکن فوتبال پیشین اهل رومانی است.
راپید بخارست
دینامو بخارست
رافائل تولوی (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است که برای باشگاه آتالانتا بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم ملی ایتالیا بازی کرده‌است.
آدام لیاییچ (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است.
تین یدوای (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است.
ووکاش اسکوروپسکی (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل لهستان است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال لهستان بازی کرده‌است.
آلسیو رومانیولی (به ؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که برای باشگاه لاتزیو بازی می‌کند. او پیش از این برای باشگاه‌های آ. اس رم، سمپدوریا و میلان بازی کرده‌است.
وی در ۲۳ سالگی بازوبند کاپیتانی باشگاه فوتبال آ.ث. میلان را به بازو بست.
رومانیولی محصول آکادمی جوانان رم است. او از ۱۷ سالگی در ترکیب فیکس تیم اصلی قرار گرفت. او در ۳۱ مه ۲۰۱۴ قراردادی چهار ساله با رم امضا کرد. وی در سپتامبر ۲۰۱۴ به سمپدوریا قرض داده شد و در ژوئن ۲۰۱۵ باشگاه رم بند بازخرید او را فعال کرد و به باشگاه بازگرداند.
او در ژوئیه ۲۰۲۲ پس از هفت فصل موفق در باشگاه آ.ث. میلان با قراردادی پنج ساله به لاتزیو پیوست.
سپهر محمدی (زاده ۱۷ مرداد ۱۳۶۸) یک بازیکن فوتسال اهل ایران است که برای باشگاه پالایش نفت بندرعباس در لیگ برتر فوتسال بازی می کند
وی تجربه ۳ بار حضور با تیم ملی فوتسال در جام جهانی را در کارنامه دارد
طاها مرتضوی سرخکلائی (زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل ایران است.
رضا ناصری (زاده ) بازیکن فوتبال و فوتسال، مربی فوتسال، کارشناس و مجری ورزشی اهل ایران است. از وی به عنوان "سنگربان تیم ملی فوتسال ایران" نیز یاد می‌شود.
رضا ناصری بازیکن سابق تیم ملی فوتبال و فوتسال ایران، و مربی فوتسال است. ناصری در زمان فعالیت خود به عنوان بازیکن، به "سنگربان تیم ملی" معروف بود. او در دوران فعالیت خود به عنوان بازیکن در لیگ برتر فوتبال و فوتسال ایران در پُست دروازه‌بان در زمین حضور داشت. وی دوران مربیگری خود را با باشگاه فوتسال تأسیسات دریایی آغاز کرد. رضا ناصری به عنوان کارشناس و مجری ورزشی در صدا و سیمای ایران فعالیت می‌کند.
سایت شخصی رضا ناصری
علی رهنما؛ زاده ) یک بازیکن فوتسال اهل ایران است.
دانشگاه تهران از سال ۱۳۱۳ تاکنون، ۳۳ رئیس داشته‌است.
آخرالزمان، قیامت یا قیامت‌بینی (زبان یونانی باستان: "apocálypsis", از و به معنی 'un-covering') یا آپوکالیپس (انگلیسی:apocalypse) ترجمه شده از یونانی و به معنای فاش‌سازی "(disclosure)" یا کشف و شهودِ "(revelation)" معرفتی بزرگ است. این مفهوم تا قرن ۱۴ به انگلیسی وارد نشده بود.. به لحاظ تاریخی، این واژه، همان طور که در مکاشفات پیش‌گویانۀ مربوط به فرجام‌شناسی که از طریق رؤیا یا شهود معنوی به دست می‌آید به کرّات دیده می‌شود، به شدّت مضمونی دینی دارد. در کتاب مکاشفۀ یوحنا، آخرین انجیل از انجیل‌های چهارگانه‌ی رسمی، وحیی که یوحنا دریافت می‌کند از پیروزی نهایی خیر بر شر و پایان عصر حاضر حکایت دارد.