moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
" شوگون " حاکم " دفاکتو " ژاپن و سوم در سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا بود. به‌طور رسمی، شوگون عنوانی برای یک ژنرال نظامی برجسته از طبقه «سامورایی» بود که توسط امپراتور با وظیفه دولت ملی منصوب شده بود. در واقع، شوگون یک دیکتاتوری نظامی بود که فقط انتصاب اسمی امپراتور بود که نهایت قدرت سیاسی را در ژاپن داشت، سیاست خارجی، نظامی و حمایت از فئودال را کنترل می‌کرد. شوگون موقعیتی موروثی بود که توسط اعضای خاندان توکوگاوا که از فرزندان مستقیم توکوگاوا ایه‌یاسو بودند، اداره می‌شد. شوگون و دولت او باکوفو در شهر پایتخت شوگون‌سالاری توکوگاوا ادو (توکیوی امروزی) در ولایت موساشی واقع در ۳۷۰ کیلومتری شرق کیوتو در منطقه کانتو مستقر بود.
دایمیوها اربابان فئودال سامورایی و در رده چهارم در سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا بودند. دایمیوها اعضای عالی‌رتبه سامورایی بودند و مانند شوگون بیشتر قدرت سیاسی واقعی ژاپن را در اختیار داشتند. دایمیو مسئول و مدیر در اداره دامنه‌های شخصی بزرگ خود یا املاک فئودالی خود بودند، این قلمروهای فئودالی هان نام داشتند، که به عنوان بخش‌های اداری غیررسمی تقسیمات کشوری همزمان با استان‌های قانونی عمل می‌کرد. اگر در سیستم مالیات توکوگاوا، ارزش قلمروی یک سامورایی ککوداکا با ۱۰٬۰۰۰ ککو (۵۰٬۰۰۰ بوشل) یا بیشتر ارزیابی می‌شد، یک مالک فئودالی به عنوان دایمیو (مالک بزرگ) در نظر گرفته می‌شد. دایمیو استقلال قابل توجهی داشت اما سیاست توکوگاوا در سانکین کوتای آنها را ملزم می‌کرد که هر ساله در ادو و قلمرو خود زندگی متناوب کنند. دایمیوها به شینپان که از بستگان خاندان توکوگاوا بودند و دایمیوهای فودای که قبل از نبرد سکیگاهارا به خاندان توکوگاوا پیوسته بودند و سرانجام دایمیوهای توزاما، کسانی که فقط پس از نبرد سکیگاهارا به توکوگاوا تسلیم شد، طبقه‌بندی می‌شدند.
دولت توکوگاوا عمداً یک نظم اجتماعی به نام چهار طبقه جدید (شین نو کوشو) ایجاد کرد که کشور را به ثبات می‌رساند. چهار طبقه جدید مبتنی بر ایده‌های کنفوسیوس‌گرایی بود که از چین به ژاپن گسترش یافت و براساس ثروت یا سرمایه تنظیم نشده بود. با استفاده از این سیستم، باقی ماندهٔ غیر اشرافی جامعه ژاپن متشکل از سامورایی‌ها (士 shi)، دهقانان کشاورزی (農 nō)، صنعتگران (工 kō) و بازرگانان (商 shō) بودند. سامورایی‌ها در رأس طبقات چهارگانه جامعه قرار می‌گرفتند زیرا آنها الگوی نظم و اخلاق والا را برای پیروی از دیگران ایجاد می‌کردند. هدف این سیستم تقویت موقعیت قدرت آنها در جامعه با توجیه جایگاه حاکم آنها بود. با این حال، «شین نو کوشو» به‌طور دقیق جایگاه راهبان بودایی و شینتو را مشخص نمی‌کند، آنان در خارج از دربار امپراتوری بودند و همچنین در طبقات چهارگانه نیز گنجانده نشدند. در برخی موارد، یک سامورایی رده پایین وضعیت کمی بهتری از یک دهقان می‌توانست داشته باشد. با این وجود، ایجاد اختلاف بین طبقات به ویژه بین صنعتگران و بازرگانان در مناطق شهری، زمینه‌هایی را برای محدود کردن امتیازات و مسئولیت‌ها در طبقات مختلف را فراهم می‌کرد و حس نظم را به جامعه می‌داد. در عمل، به‌طور کلی روابط اجتماعی یکپارچه، به ایجاد ثبات سیاسی که دوره ادو را تعریف می‌کرد، کمک کرد.
سامورایی‌ها (جنگجویان) در طبقه‌بندی نجیب‌زادگی در ژاپن در رتبه پنجم در سلسله مراتب طبقه‌بندی دولت توکوگاوا بودند. سامورایی‌ها حدود ۱۰٪ از جمعیت را تشکیل می‌دادند و به عنوان سرباز در استخدام ارباب در یک رابطه فئودالی ارباب و جنگجو فعالیت می‌کردند. طبقات دیگر از داشتن شمشیرهای بلند یا کاتانا منع شدند و حمل یک درازشمشیر و یک شمشیر کوتاه نماد طبقه سامورایی شد. با این حال، خدمات آنها تقاضای محدودی داشت زیرا دوره ادو عمدتاً از تهدیدهای خارجی و درگیری‌های داخلی بری بود. در عوض، سامورایی‌ها مهارت‌های جنگی خود را بیشتر به عنوان یک نوع هنر حفظ کردند تا جهت جنگیدن. به سامورایی‌ها کمک هزینه‌ای از جانب اربابشان پرداخت می‌شد و این امر ارتباط آنها با پایگاه اقتصادی محدود می‌کرد. علاوه بر این، سامورایی‌ها نمی‌توانستند زمین داشته باشند، که به آنها مستقل از وظیفه درآمد می‌داد. سامورایی‌ها به‌طور کلی در اطراف قلعه ژاپنی متعلق به دایمیو زندگی می‌کردند، و یک شهر یا محیط شهری شکوفا را در وسط یک قلمرو ایجاد می‌کردند.
طبقه‌بندی‌های اجتماعی در طبقه سامورایی‌ها وجود داشت: سامورایی‌های سطح بالا مستقیم به دایمیوی خود دسترسی داشتند و می‌توانستند معتمدترین موقعیت‌های خود را داشته باشند، و برخی از آنها به سطحی از ثروت دست یافتند که به آنها اجازه می‌داد تا چندین ملازم سامورایی در خدمت خود داشته باشند. سامورایی‌های سطح میانی مواضع نظامی و دیوان‌سالاری را در اختیار داشتند و در صورت لزوم با دایمیوی خود ارتباط نیز برقرار می‌کردند. به سامورایی‌های سطح پایین به اندازه یک دستمزد کافی برای امرار معاش پرداخت می‌گردید و به عنوان نگهبان، پیام‌رسان و دفتریار کار می‌کردند. موقعیت‌های درون طبقه سامورایی عمدتاً ارثی بود و افراد با استعداد نمی‌توانستند بالاتر از چند مرحله اجتماعی فراتر از تولد خود قرار بگیرند.
خرده‌دهقان‌پیشه‌ها در رده سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا در رتبه ششم و از طبقه معمولی بودند.
دهقانان از نظر توکوگاوا بسیار مهم بودند زیرا آنها مهمترین کالا، غذا خوراک را تولید می‌کردند. طبق فلسفه کنفوسیوس، جامعه بدون کشاورزی نمی‌توانست دوام بیاورد. زندگی برای دهقانان محدوده روستایی به کشاورزی در روستاها و اطراف آنها محدود بود. دهقانان به ندرت از روستاهای خود کوچ می‌کردند و سفرها و زیارت به مجوز احتیاج داشت، اما جوانان گاهی اوقات به دنبال کار فصلی در خارج از روستای خود بودند. در نتیجه، مردم نسبت به افراد خارجی بسیار مشکوک بودند. پیوندهای اجتماعی که برای بقای کل روستا حیاتی است، از طریق جشنواره‌های فصلی نیز تقویت می‌شود. روستاها کاملاً جمعی بودند. فشارهای شدیدی برای انطباق وجود داشت و مجالی برای انحراف از عرف وجود نداشت. گرچه درگیری‌هایی وجود داشت، اما آنها به عنوان اخلال در نظم روستا شناخته می‌شدند و تا آنجا که ممکن بود محدود می‌شدند.
طبقه دهقان مالک زمین بود، اما حقوق مالیات دادن به این زمین به اربابان محلی داده شد. دهقانان تلاش می‌کردند تا در عین اینکه غذای کافی برای خود تولید کنند و از عهده پرداخت مالیات نیز برآیند. دهقان می‌توانستند مقدار نسبتاً زیادی ثروت جمع کنند اما به دلیل ارتباط با زمین در همان طبقه باقی می‌ماند. خانواده‌های ثروتمندتر و خانواده‌هایی که زمین خود را داشتند و مالیات می‌پرداختند، بسیار بالاتر در نظر گرفته می‌شدند و از نفوذ سیاسی بیشتری در امور روستاها برخوردار بودند. با این حال، بقای روستا به هر خانوار بستگی داشت که برای رفع فشار مالیاتی و غلبه بر بلایای طبیعی مانند قحطی با یکدیگر همکاری کنند. در طول حکومت شوگون سوم توکوگاوا ایه‌میتسو، کشاورزان مجاز به خوردن دانه‌ای از برنج‌هایی که رشد می‌کردند نبودند. آنها مجبور بودند همه چیز را به دایمیوی خود تحویل دهند و سپس منتظر بمانند تا او مقداری به عنوان خیرات به او پس بدهد.
صنعت‌گر‌ان هفتم رتبه در سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا و دومین طبقه معمولی بودند.
صنعتگران زیر دهقانان قرار می‌گرفتند زیرا تولیدکننده بودند اما کالاهای غیر ضروری تولید می‌کردند. صنعتگران به‌طور معمول در مناطق شهری زندگی می‌کردند و تا سال ۱۸۰۰ ممکن است ۱۰٪ از جمعیت ژاپن در مناطق بزرگ شهری زندگی کنند، که یکی از بالاترین سطح در جهان در آن زمان بود. دایمیوها و سامورایی‌های هیچ کالایی را تولید نمی‌کردند، اما آنها از مازاد مالیات زمین استفاده می‌کردند تا مصارف خود را تأمین کنند. نیازهای آنها توسط صنعتگران برآورده شد، آنها به اطراف قلعه‌ها نقل مکان کردند و محدود به زندگی در محله خود بودند.
بازرگانان در رده سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا در رتبه هشتم و سوم از کلاس مردم عادی بودند.
بازرگانان در انتهای سیستم طبقاتی رسمی قرار می‌گرفتند زیرا کالایی تولید نمی‌کردند و به دلیل وضعیت پایین آنها مجبور به شلوغ کردن کالاهای محلی و منطقه ای می‌شدند. بازرگانان، مانند صنعتگران، معمولاً در محله‌های خود در شهرها زندگی می‌کردند. در دوره ادو، علی‌رغم موقعیت اجتماعی، بازرگانان به‌طور فزاینده ای قدرت می‌گرفتند و بازرگانان برتر از احترام خاصی برخوردار بودند، اوساکا و بعداً ادو طبقه بازرگان تمرکز داشتند. خانه‌های بازرگان ثروتمند برای سازماندهی توزیع‌کنندگان و در اختیار داشتن انحصارات قانونی پدید آمدند. با رشد ثروتشان، بازرگانان می‌خواستند دارایی خود را به همان روشی که سامورایی مصرف می‌کند مصرف و به نمایش بگذارند، اما قوانین آنها را از این کار آشکارا بازمی‌داشت.
در زیر طبقه بازرگان جوامع مختلفی وجود داشتند که در سیستم رسمی طبقاتی توکوگاوا گنجانده نشده بودند. این افراد نجس‌ها بودند که به یک دلیل یا دلیل دیگر از جامعه اکثریت ژاپن خارج بودند و به‌طور آشکاری در سطح جامعه مورد تبعیض قرار می‌گرفتند.
بوراکومین مردمی در ژاپن بودند که شغل آنها نجس یا آلوده به مرگ تلقی می‌شد، مانند اعدام‌کنندگان (جلادان)، دست‌اندرکاران کار کفن و دفن، کارگران کشتارگاه، قصابها و دباغان. این مشاغل در مذهب شینتو کِه‌گاره (آلوده) به‌شمار می‌آمد؛ و در دوره ادو، بدنامی اجتماعی بودن یک بوراکومین به یک وراثت تبدیل شد.
بوراکومین‌ها گرچه از مردم عادی بودند، قربانی استراسیزم شدید بودند و در روستاها یا محله‌های گتو (مخصوص به خود) و به دور از بقیه مردم زندگی می‌کردند.
اقلیت‌های قومی در ژاپن به‌طور کلی از سیستم طبقاتی مستثنی بودند، اگرچه افراد خاصی از آنان در خدمت شوگون یا دایمیو بودند. سیاست انزواطلبانه توکوگاوا در ساکوکو ورود بیشتر خارجی‌ها را به ژاپن ممنوع کرده بود.
زندگی یک زن ژاپنی با توجه به موقعیت اجتماعی خانواده اش بسیار متفاوت بود. انتظار می‌رفت زنان در خانواده‌های سامورایی تسلیم مردان سرپرست خانوار خود شوند، اما با افزایش سن، در صورت فوت شوهرشان می‌توانند به عضویت در رتبه‌بندی خانواده درآیند. به کودکان دستور داده شد که حتی به عنوان بزرگسال به هر دو والدین احترام بگذارند. زنان از طبقات پایین به دلیل انتظارات اجتماعی، محدودیت کمتری داشتند و می‌توانستند نقشی اساسی در تجارت خانواده داشته باشند. از زنان دهقان انتظار می‌رفت که کارهای منزل را صبح زود قبل از کار در مزارع با اقوام مرد خود انجام دهند و بدون توجه به سن، اعضای مهم خانواده خود بودند.
ازدواج براساس جذابیت عاشقانه نبود. خانواده‌ها سعی کردند از ازدواج به عنوان راهی برای افزایش جایگاه اجتماعی خود یا در میان گروه‌های ثروتمند، برای افزایش نفوذ و دارایی‌های خود استفاده کنند. اغلب اوقات، ازدواج بین دو خانواده با وضعیت برابر اتفاق می‌افتد. باکرگی زنان در ازدواج در طبقات سامورایی مهم بود اما برای طبقات پایین بسیار کم‌اهمیت بود. پس از ازدواج، زنان درگرفتن شریک جنسی اضافی محدود شدند. با این وجود مردان طبقات بالا می‌توانستند زنان دیگری را اختیار کنند و با زنان مجرد نیز رابطه برقرار کنند. طلاق معمول بود و زنی از یک خانوار فقیر خیلی راحت می‌توانست شوهرش را ترک کند و به خانواده اصلی خود برگردد.
بنیان جامعه ادو نظم اجتماعی پایدار آن بود، اما تغییر در جامعه ژاپن طی دو قرن آینده شروع به به چالش کشیدن سیستم توکوگاوا کرد. افزایش شهرنشینی و افزایش مصرف‌گرایی باعث شد ثروت در خارج از طبقه سامورایی متمرکز شود، و علی‌رغم افزایش هزینه کالاها، هزینه‌های ثابت آنها افزایش نیاورد. هزینه سنگین آداب معاشرت اجتماعی باعث شد بسیاری از سامورایی‌ها وام‌دار خانواده‌های بازرگان شهری ثروتمند شوند. بازرگانان، از ترس نقض قوانینی که امتیازات را برای طبقه سامورایی محدود می‌کرد، در نمایش مال خود محدود شدند. برخی از محققان ژاپنی شروع به زیر سؤال بردن عقاید کنفوسیوسی کردند که بنیان جامعه ادو را ایجاد کرد. فناوری جدید که بهره‌وری را افزایش می‌داد، به برخی از خانواده‌های دهقان اجازه تولید مازاد غذا را می‌داد و درآمد قابل ملاحظه‌ای را ایجاد می‌کرد که می‌توانست برای حمایت از مشاغل فراتر از کشاورزی استفاده شود. برخی از دهقانان نیز به همسایگان ثروتمند خود بدهکار شدند و خانواده‌های بیشتری مالکیت زمین‌های خود را از دست دادند. این کینه ای را برانگیخت که گاهی اوقات به خشونت علیه صاحبان خانه و نخبگان روستا منجر می‌شد.
در سال ۱۸۵۳، در آغاز باکوماتسو هنگامی که قدرتهای غربی از برتری تکنولوژیکی خود برای گرفتن امتیازات از شوگون‌سالاری توکوگاوا و بستن معاهدات نابرابر استفاده کردند، جامعه ادو به‌طور فزاینده‌ای مورد انتقاد مردم ژاپن قرار گرفت. بسیاری از مردم ژاپن از جمله اعضای سامورایی شروع به سرزنش شوگون‌سالاری توکوگاوا به علت «عقب ماندگی» ژاپن و تحقیر ناشی از آن کردند. یک جنبش نوسازی که طرفدار لغو فئودالیسم و بازگشت قدرت به دربار امپراتوری بود، سرانجام شوگون‌سالاری توکوگاوا را تحت عنوان اصلاحات میجی در سال ۱۸۶۸ سرنگون کرد. دولت جدید، دولت میجی یا امپراتوری ژاپن به زودی سیستم طبقاتی توکوگاوا که ویژگی جامعه ادو بود را لغو کرد. طبقات کوگه و دایمیو با امتیازات و تبعیض طبقاتی که الیگارشی میجی را تشکیل می‌داد، در طبقه اشرافی کازوکو ادغام شدند. بیشتر سامورایی‌های باقیمانده که به کازوکو تبدیل نشدند، به عنوان شیزوکو، یک طبقه متمایز و بدون امتیازات طبقاتی که صرفاً یک عنوان در ثبت دولت بود، تعیین شدند. عوام و بوراکومین‌ها بدون محدودیت یا تمایز برای شغل خود در یک طبقه عادی قرار گرفتند، گرچه بوراکومین‌ها همچنان با تبعیض مشابه جامعه ادو روبرو بود.
ال‌پی-۴۴ آگونیست انتخابی و قوی گیرنده ۷ سروتونین است که مصارف پژوهشی داشته و برای مطالعهٔ اثرات پیچیدهٔ این گیرنده در مغز، از جمله تنظیم چرخهٔ خواب-بیداری، اضطراب و حافظه کاربرد دارد.
ال‌پی-۱۲ () آگونیست انتخابی و قوی گیرنده ۷ سروتونین ، و گیرندهٔ D دوپامین است. این دارو برای پژوهش دربارهٔ اثرات گیرنده ۷ سروتونین در پدیده‌هایی چون «واژ دردی» یا درد حاصل از یک محرک غیر آسیب‌رسان (Allodynia) و «پردردی» (Hyperalgesia) به‌کار می‌رود.
ئی-۵۵۸۸۸ یک آگونیست انتخابی و قوی گیرنده ۷ سروتونین است که در پژوهش‌های مرتبط با اثر این گیرنده در «درک درد» استفاده می‌شود. این ماده وقتی به تنهایی تجویز شود، تنها جلوی پردردی را می‌گیرد و اثرات ضد درد ندارد، اما وقی به‌همراه مرفین مصرف شود، اثرات ضد درد آن را به‌شدت افزایش می‌دهد.
ال‌پی-۲۱۱ یک آگونیست انتخابی و قوی گیرنده ۷ سروتونین است که نفوذ بهتری به مغز در مقایسه با سایر داروهای مشابهش دارد و اثرات مشابهی نیز در حیوانات ایجاد می‌کند.
اِن-متیل‌سروتونین () یک آلکالوئید تریپتامین و مشتق شیمیایی سروتونین است که در آن یک گروه متیل در آلکیل آمین جای دارد.
این ماده در گیاهان، حیوانات و قارچ‌ها یافت شده‌است که از آن میان می‌توان به کوهوش سیاه، فلفل ژاپنی، قورباغه شکم سبز-طلایی و قارچ‌های سمی آمانیتا اشاره کرد.
اِن-متیل‌سروتونین به گیرنده ۷ سروتونین و گیرندهٔ متصل شده و خواص آگونیستی از خود نشان می‌دهد. این ماده همچنین می‌تواند در نقش بازدارنده بازجذب سروتونین ظاهر شود.
ای‌جی‌اچ-۱۹۲ () یک آگونیست گیرنده ۷ سروتونین انتخابی و قوی است که قادر است به بافت مغز نفوذ کند. این دارو محلول در آب است و می‌تواند از راه خوراکی مصرف شود و در آزمایش های انجام‌شده بر روی مدل‌های حیوانی آزمایشگاهی مشاهده است که شاید بتوان از آن در درمان درد نوروپاتی بهره جست.
ای‌جی‌اچ-۱۰۷ () یک آگونیست گیرنده ۷ سروتونین انتخابی، قوی و محلول در آب است. این ماده نمونهٔ کمیابی از یک آگونیست آمینرژیک کم‌قلیا است و اختصاصیت زیادی برای اهداف درونِ دستگاه عصبی مرکزی دارد.
فدله جنتیله (؛ ۲۸ ژانویه ۱۹۰۸ – ۱۶ دسامبر ۱۹۹۳) بازیگر اهل ایتالیا بود.Kinnard & Crnkovich p.187
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "عروسی خون"، "یک توپ و یازده مرد"، "ده فرمان"، "معشوقه پنهانی"، "ناپل همیشه ناپل است" و "هیرود بزرگ" اشاره کرد.
فرانچسکو پائولانتونی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "آغوش و بوسه" و "همه مردان بی‌کفایت" اشاره کرد.
فرانچسکو پائو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "ساتیریکون" اشاره کرد.
سوپر جام فوتبال آلمان ۲۰۰۸ که به دلیل حامی مالی این رقابت، با نام سوپرجام T-Home شناخته می‌شود نسخه‌ای غیررسمی از سوپر جام فوتبال آلمان بود که در تاریخ ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۸ با حضور دو تیم بایرن مونیخ به عنوان قهرمان بوندس‌لیگا و جام حذفی فوتبال آلمان در فصل ۰۸–۲۰۰۷ و بروسیا دورتموند به عنوان نایب‌قهرمان جام حذفی فوتبال آلمان ۰۸–۲۰۰۷ برگزار شد.
این بازی به میزبانی ورزشگاه سیگنال ایدونا پارک در شهر
دورتموند برگزار شد.
دورتموند با پیروزی ۲–۱، این عنوان غیررسمی را بدست آورد.
فرانکو کیلمی (؛ – ) بازیگر، صداپیشه و مدیر دوبلاژ اهل ایتالیا بود.
او دوبلور الیور فورد دیویس، ویتوریو دوسه، رابرت لوجا و جیمز ارل جونز بوده و بابت دوبلهٔ کارتون‌های کودکان به‌ویژه پوکاهانتس، و گوژپشت نتردام شهرت داشت.
فرانکو دِ رُزا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "یانکی" اشاره کرد.
فرانکو لاتینی (؛ – ) بازیگر، صداپیشه و مدیر دوبلاژ اهل ایتالیا بود.Cronologia fondamentale dell'epoca d'oro del doppiaggio italiano Dagli albori agli anni 1970 (in Italian) وی یکی از برجسته‌ترین دوبلورهای کارتون در ایتالیا محسوب می‌شد.
فرانکو لاتینی دوبلور استن لورل در چندین فیلم لورل و هاردی بود که در آنها، کارلو کوروکولو به‌جای اولیور هاردی صحبت می‌کرد. وی دوبلور ایتالیایی اصلی شخصیت‌های دانلد داک و تام گربه هم بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "برای عشق… برای افسون…" اشاره نمود.
لائورا لاتینی (؛ – ) صداپیشه اهل ایتالیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۲ میلادی فعالیت می‌کرد.
وی دوبلور کاترین هایگل، تورا برچ، کایلر لی، رجینا هال، جنیفر لاو هیوت، شارلوت گنسبور و هیلاری سوانک بود.
او در سن ۴۲ سالگی بر اثر ابتلا به سرطان در رم درگذشت.
فولویو مینگوتسی (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "سوسپیریا"، "چهار مگس روی مخمل خاکستری"، "پرنده‌ای با بال‌های بلورین"، "گربه نه‌دم"، "بادی به غرب می‌رود"، "ساتیریکون"، "آدوا و دوستان"، "پدیده"، "قرمز تیره"، "تخم چشم"، "زن ضربدر هفت"، "ظلمت"، "کورلئونه" و "پلی متل" اشاره کرد.
گائتانو وارکازیا (؛ – ) بازیگر و صداپیشه اهل ایتالیا بود.
وی دوبلور رسمی ایتالیایی میکی‌ماوس از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۵ بود. او همچنین دوبلور ایتالیایی تیریون لنیستر در سریال بازی تاج‌وتخت، ساول گودمن در سال گودمن و کریس توب در دکتر هاوس بود.
نجس‌ها () به معنای واقعی آن، توهین به یک گروه اقلیت با جداسازی آنها از اکثریت بر اساس عرف اجتماعی یا حکم قانونی است. این اصطلاح معمولاً به جوامع دالیت در شبه‌قاره هند که غیرقابل لمس یا نجس تلقی می‌شوند، اشاره دارد. این اصطلاح همچنین برای اشاره به گروه‌های دیگر از جمله بوراکومین ژاپن، باکجئونگ کره و راگیابپای در کشور تبت و همچنین مردم کولی و کاگوت در اروپا و الاخدم در یمن اشاره دارد.
منطقه بوک یک در شمال غربی دئگو، کره جنوبی است. این استان در شمال با شهرستان چیلگوک همسایه است. منطقه بوک ۹۵.۴۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵۰,۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
پورتا دِ پالماز ، نام دروازهٔ شهر باداخوس، اسپانیا است که در سال ۱۵۵۱ میلادی ساخته‌شد. پورتا دِ پالماز، دروازهٔ بزرگ حصاری بود که در گذشته دور شهر را احاطه کرده‌بود.Monumentos, "Ayuntamiento de Badajoz"
امروزه این بنا یکی از جاذبه‌های گردشگری شهر باداخوس را تشکیل می‌دهد.
خاندان‌های ژاپنی به نام‌های خاندان‌های دوران باستان ژاپن اشاره دارد که اوجی (خاندان) (氏 名) یا هون‌سی نیز نامیده می‌شوند.
کو-شینتو یا شینتوی اولیه به زنده‌انگاری در دوره جومون در ژاپن گفته می‌شود که بنا بر عقیده برخی اساس شینتوی امروزی بوده‌است. دینی که پیش از اثرپذیری از ادیان خارجی در ژاپن وجود داشته‌است. همچنین به عنوان شینتوی خالص، شینتو بدوی و شینتوی ابتدایی نیز شناخته می‌شود. جستجو برای یافتن ردهای کو-شینتو با تحقیق در مورد شینتو در دوره ادو آغاز شد. برخی از جنبش‌هایی که ادعا می‌کنند این روش فکری اولیه را کشف کرده‌اند اوموتو و ایزومو-تایشاکیو هستند.
موارد زیر از مطالعه کوجیکی و نیهون‌شوکی استنباط می‌شود که در هیچ فلسفهٔ چینی وجود ندارد:
در کو-شینتو، جهان کنونی یا «اوتسوشیو» در تقابل با جهان ابدی یا «توکویو» قرار می‌گیرد. همه افراد دارای یک «تاماشی»، به معنای ذهن، قلب یا روح هستند. تاماشی (روح) بدون بدن را میتاما می‌نامند. به کسانی که «تاماشی» آنها ماهیت کامی دارند، «میکوتو» گفته می‌شود.
در عصر کامی (خدایان) یا «کامی‌یو»، زمین توسط کامی اداره می‌شد، کامی‌ها شبیه انسان‌ها بودند، اما قلب‌های پاکی داشت و به زبان کوتوداما صحبت می‌کردند.
در ادبیات اولیه ژاپن هیچ ثبتی از «کو-شینتو» خالص وجود ندارد. زمانی که ژاپن در حال به وجود آوردن ادبیات بود، دین ملی این کشور قبلاً با تائوئیسم و آیین بودایی مخلوط شده بود. توسعه قرون وسطایی به معنای تلفیق شینتو در نمادشناسی بودایی بود.
تحقیقات کو-شینتو همزمان با بررسی بودیسم ابتدایی آغاز شد. در این عصر، آیین‌های زیارتگاه‌های ژاپن از ماهیت مذهبی خود «پاک» می‌شدند و به شکل‌های ملی درمی‌آمدند، روندی که امروزه شینتوی حکومتی نامیده می‌شود. دین‌داران شروع به جستجوی منشأ این اشکال در یک دین طبیعت بدوی کردند. فولکلوریست‌های اولیه مانند کونیو یاناگیتا نیز به دنبال یک سنت کاملاً ژاپنی بودند.
دگوچی اونیسابورو، بنیانگذار اوموتو، یک محقق بسیار اثرگذار کو-شینتو در دوره امپراتوری بود. او تقریباً بر تمام خطوط مدرن کو-شینتو به جز در مورد تاکوما هیسا اثرگذار بود. چنین تحقیقی امروزه ادامه دارد و اغلب با آیکیدو و سایر ورزشهای رزمی در ارتباط است.
کاست‌های ژاپنی بر پایه ریتسوریو به دو سیستم کاست شامل «ریومین» (良民) و «سن‌مین» (賤民) در تاریخ ژاپن اشاره دارد.
هنگامی که سیستم حقوقی ریتسوریو در اواخر قرن ۷ در ژاپن شروع به اجرا کرد، همانند دودمان تانگ در چین، تقسیم‌بندی، دو کاست بزرگ را شامل می‌شد. اصطلاح «ریوسنسی» (良 賤 制) کل سیستم را توصیف می‌کند. کاست «سن‌مین»، به پنج «دسته» تقسیم می‌شود که «گوشیکی نو سن» (五色 の 賤)، «پنج دسته سنمین»، که بعضاً به اختصار «گوسن» (五 賤) نیز نامیده می‌شود.
کاست بخشی از ثبت‌نام شهروندان بود که با استفاده از سیستم ریتسوریو انجام می‌شد.
ریومین (شهروندان خوب) از طبقه بالا بودند که به چهار خرده طبقه زیر تقسیم می‌شدند.
ریومین‌ها از اعضای جامعه آزاد، صنعتگران استانی و دیگر ساکنان پایتخت، از جمله مقامات رده‌های پایین و میانی، در دولت محسوب می‌شدند. مشخصات آنها در شهرداری ثبت می‌شد و یک قطعه زمین به آنها داده می‌شد که باید بابت آن مالیات به دولت بپردازند. ریومین همچنین موظف به گذراندن یک دوره سربازی و انجام یک دوره ۲ ماههٔ کار بود.
سن‌مین (شهروندان کم پایه) طبقه پایین‌تر بودند که به پنج خرده زیر تقسیم می‌شوند:
در ابتدا ازدواج بین کاست‌ها مجاز نبود. ریوکو، کانکو و کننین (طبقه اجتماعی)‌ها مجاز به داشتن خانواده‌های خود بودند.
پایین‌ترین سطح، دو شهروند (نوهی، برده‌ها) می‌توانستند توسط شهروندان ریومین فروخته شوند یا متعلق به آنها باشد و اجازه داشتن یک خانواده ثبت شده را نداشتند. این سیستم کاست خیلی سفت و سخت نبود، به این معنا که کو نوهی می‌توانست وقتی بزرگتر شد کانکو شود، و در سن بسیار بالا به‌طور خودکار آزاد می‌شد اما این بعید است زیرا بیشتر افراد به سن ۶۶ سالگی و بالاتر نمی‌رسیدند در این زمان‌ها، و ریومین پس از انجام برخی از جنایات می‌توانست سن‌مین شود (در سطح کانکو).
در ابتدا، کودکان متولد شده مابین ریومین و سنمین تبدیل به سنمین می‌شدند. در سال ۷۸۹، این وضع تغییر کرد و کودکانی که بین ریومین و سنمین متولد می‌شدند ریومین می‌شدند. سنمین اقلیت کل جمعیت بود.
کانایی کونهرامان ، تندیس‌گر برجستهٔIconic Yakshi to get a park, courtesy Kanayi, "Times of India" هندی است که بیشتر بخاطر تندیس‌های بزرگ خود شناخته می‌شود.
«از سرزمین محافظت کن» ترانه‌ای از گروه هوی متال ارمنی-آمریکایی سیستم آو ا داون است. این قطعه در ۶ نوامبر ۲۰۲۰ در قالب یک تک‌آهنگ و با هدف افزایش آگاهی و تأمین منابع مالی برای جمهوری آرتساخ و ارمنستان در میان درگیری ناگورنو قره‌باغ (۲۰۲۰) منتشر شد. «انسان‌نماهای نسل‌کش» بی‌ساید این تک‌آهنگ است که اَمریکن رکوردینگز و کلمبیا رکوردز ناشران آن هستند. «از سرزمین محافظت کن» اولین ترانهٔ منتشر شدهٔ گروه پس از پانزده است. آن‌ها پنجمین آلبوم استودیوی‌شان به‌نام هیپنوتایز را در سال ۲۰۰۵ منتشر کرده بودند و آخرین تک‌آهنگ آن آلبوم «روز تنهایی» بود که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. کلیهٔ عواید فروش «از سرزمین محافظت کن» به صندوق ارمنستان برای کمک به کسانی که تحت تأثیر این جنگ قرار گرفته‌اند اهدا خواهد شد.
چهار شغل به طبقه‌بندی شغلی که در تاریخ چین از آن استفاده می‌شد و توسط محققان کنفسیوس‌گرایی یا حقوقدانان ایجاد شده بود اشاره دارد. این سیستم تا اواخر دودمان ژو (از سال ۱۰۴۶ پیش از میلاد تا ۲۵۶ پیش از میلاد) بخشی اصلی از ساختار اجتماعی را در چین تشکیل می‌داد. این چهار شغل عبارت بودند از شی (شغل) (دانشمندان، نجیب‌زاده)، نونگ (کشاورزان، دهقان)، گونگ (شغل) (صنعتگران و برزگران) و شانگ (بازرگانان و کاسبان) بودند. چهار مشاغل همیشه به این ترتیب نیز نبوده‌اند. این چهار دسته کلاس اقتصادی اجتماعی نبودند. نه ثروت و مقام به این مقوله ارتباط داشت و نه وراثت. این سیستم در تمام گروه‌های اجتماعی حاضر در جامعه پیشامدرن چین تأثیرگذار نبود و مقوله‌های گسترده آن بیشتر ایده‌آل‌سازی بود تا واقعیت عملی. تجاری‌سازی جامعه چین در دودمان سونگ و دودمان مینگ مرزهای این چهار شغل را بیشتر محو کرد. تعریف هویت طبقه شی (شغل) با گذشت زمان تغییر کرد - از جنگجویان، به علمای اشراف و سرانجام به بوروکرات‌های علمی. همچنین در هم آمیختگی تدریجی کلاس‌های نجیب بازرگان و مالکان اربابی وجود آمد که در اواخر سلسله مینگ به اوج خود رسید. به نوعی این نظام اجتماعی در سراسر حوزه فرهنگی چین پذیرفته شد.
در ژاپنی به آن «شی، نو، کو، شو» (士農工商, «شی‌نوکوشو») گفته می‌شود، اگرچه در ژاپن به یک سیستم کاست ارثی سخت تغییر یافت، جایی که ازدواج در آن سوی خطوط کاست از نظر اجتماعی قابل قبول نبود. در ژاپن، نقش دانشمندان توسط طبقه سامورایی به صورت ارثی جایگزین شد. این سامورایی‌ها که در اصل یک طبقه رزمی بودند، در دوره شوگون‌سالاری توکوگاوا به اربابان و مدیران مدنی (دایمیو) تبدیل شدند. هیچ محک و آزمونی لازم نبود زیرا موقعیت‌ها به ارث می‌رسید. آنها حدود ۵٪ از جمعیت را تشکیل می‌دادند و اجازه داشتند نام خانوادگی مناسبی داشته باشند.
در قرن شانزدهم، دایمیوها شروع به تمرکز دولت با جایگزین کردن کمک مالی با ریخت‌وپاش کردن و تحت فشار قرار دادن افراد تازه‌کار برای نقل مکان در شهرهای قلعه‌ای متعلق به خود، به دور از دیگر پایگاه‌های مستقل قدرت کردند. فرماندهان نظامی سعی می‌کردند که جامعه را بر محور خود بگردانند و از تشکیل وفاداری شدید شخصی بین اربابان محلی و سامورایی‌ها جلوگیری می‌کردند. صنعتگران و بازرگانان توسط این اربابان محلی جلب می‌شدند و گاه انتصابات رسمی دریافت می‌کردند. این قرن یک دوره تحرک اجتماعی استثنایی بود، با نمونه‌هایی از بازرگانان سامورایی‌تبار یا عوام سامورایی. سامورایی‌ها و بازرگانان در قرن هجدهم با وجود خصومت عمومی سامورایی‌ها با بازرگانانی که به عنوان بستانکارشان مقصر مشکلات مالی طبقه سامورایی‌های بدهکار بودند، از نزدیک در هم آمیخته بودند.
حَمور زیاده (به عربی: حمّور زیاده- متولد ۱۹۷۹- ام درمان) نویسنده و رمان‌نویس سودانی است که ساکن قاهره می‌باشد.
حمور زیاده در سال ۱۹۷۹م در ام درمان خارطوم متولد شد. او در سودان درس خواند به و نویسندگی روی آورد؛ ولی به سبب برخی نوشته‌هایش که به نقد برخی آموزه‌های اسلامی پرداخته مجبور شد سودان را ترک گفته و ساکن مصر شود.
حمور زیاده چندین کتاب و مقالات بسیاری از جمله در هفته نامه روز الیوسف دارد. معروف‌ترین اثر وی شوق الدرویش است که به تاریخ معاصر سودان و معرفی قاهره و از جمله یادکرد نهضت مهدی سودانی می‌پردازد. وی به سبب این رمان برنده مدال ادبی نجیب محفوظ در سال ۲۰۱۴م شد.
از آثار وی می‌توان این موارد را ذکر نمود:
https://en.wikipedia.org/wiki/Hammour_Ziada
کتاب‌های خونین () یک فیلم ترسناک آمریکایی به کارگردانی برانون براگا محصول سال ۲۰۲۰ می باشد. این فیلم برگرفته از کتابی با همین نام به نویسندگی کلایو بارکر می باشد. داستان فیلم در مورد سه اتفاق ترسناک متفاوت است که در پایان فیلم به هم مرتبط میشوند.
سارا فرانسیس دبورا انصاری، استاد تاریخ در رویال هالوی لندن است . وی متخصص تاریخ معاصر آسیای جنوبی و به ویژه پاکستان و تجزیه هند است. وی از سال ۲۰۲۱ میلادی مدیر انجمن سلطنتی آسیایی انگلیس مرکزی برای شناخت کشورهای شرقی و ترجمه متون آنها است.
علایق تحقیقاتی انصاری مربوط به تاریخ اخیر آسیای جنوبی و به ویژه پاکستان است. Professor Sarah Ansari. Royal Holloway, University of London. Retrieved 30 May 2015. Dr. Sarah Ansari. From Subjects to Citizens. Retrieved 25 September 2017. وی سردبیر "مجله انجمن سلطنتی آسیایی هم هست" . "Journal of the Royal Asiatic Society". cambridge.org Retrieved 25 September 2017.
«تمام خواسته‌ام» () ترانه‌ای از خواننده-ترانه‌پرداز انگلیسی ادل برای سومین آلبوم استودیویی او، "۲۵" (۲۰۱۵) است. ترانه در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۵ توسط ایکس‌ال رکوردینگز منتشر شد. ترانه با استقبال خوب منتقدان موسیقی روبرو شد و آنها عملکرد آوازی خواننده را ستودند. «تمام خواسته‌ام» در رتبه ۴۱ جدول جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا و در رتبه ۷۷ در ۱۰۰ آهنگ داغ "بیلبورد" ایالات متحده آمریکا قرار گرفت.
اوت‌لست: آزمایش‌ها () یک بازی ویدئویی اول شخص در سبک ترس و بقا است که توسط رد بارلز برای سیستم‌عامل مایکروسافت ویندوز منتشر خواهد شد. این بازی سومین قسمت از سری بازی‌های "اوت‌لست" به‌شمار می‌رود. این بازی دنباله‌ای از "اوت‌لست ۲" نمی‌باشد، اما در همان جهان و زمان اتفاق می‌افتد. در این بازی آزمایش‌ها مرموزی در زمینه جنگ سرد صورت گرفته است و اثر این آزمایش‌ها بر مردم نتایج وحشتناکی را داشته است.
نسخه‌ای برای کنسول‌های پلی‌استیشن ۵ و ایکس‌باکس سری اکس و سری اس نیز در دست توسعه است که برای انتشار در سه‌ماههٔ اول سال ۲۰۲۴ برنامه‌ریزی شده‌است.
باشگاه فوتبال پرسپولیس در فصل ۷۹–۱۳۷۸ در جام آزادگان و جام حذفی و جام باشگاه‌های آسیا شرکت کرد. این باشگاه در جام آزادگان قهرمان شد، از جام حذفی کناره‌گیری کرد و در جام باشگاه‌های آسیا سوم شد. سرمربی پرسپولیس، علی پروین بود. مدیرعامل این تیم هم امیر عابدینی بود.http://pic-perspolis.blogfa.com/category/8
پرسپولیس باید در مرحله بعد با الکتریک دماوند بازی می‌کرد اما از بازی بعدی کناره‌گیری کرد.
مسائل قومی در ژاپن طبق آمار سرشماری در سال ۲۰۱۸، ۹۷٫۸٪ از جمعیت ژاپن، ژاپنی هستند، و بقیه شهروندان خارجی ساکن ژاپن هستند. در سال‌های اخیر، به دلیل پیری ژاپن و کمبود نیروی کار، تعداد کارگران خارجی به طرز چشمگیری افزایش یافته‌است. یک مقاله خبری در سال ۲۰۱۸ نشان می‌دهد که تقریباً از هر ۱۰ جمعیت جوان ساکن توکیو ۱ نفر تبعه خارجی هستند.
در حدود ۲٫۲٪ از کل ساکنان قانونی ژاپن شهروندان خارجی هستند. از این تعداد، طبق داده‌های سال ۲۰۱۸ دولت ژاپن، گروه‌های اصلی به شرح زیر است:
آمار فوق شامل تقریباً ۳۰٬۰۰۰ ارتشی آمریکایی مستقر در ژاپن نیست و همچنین مهاجران غیرقانونی را شامل نمی‌شود. در این آمار همچنین شهروندان تابعیت ژاپنی گرفته از جمله کره ای و چینی و دیگر شهروندان مهاجر در نظر گرفته نشده‌است. کل جمعیت مقیم قانونی سال ۲۰۱۲ حدود ۱۲۷٫۶ میلیون نفر تخمین زده شده‌است.
نه گروه بزرگ اقلیت ساکن ژاپن عبارتند از: کره شمالی و جنوبی، چینی، برزیلی (بسیاری از برزیلی‌ها در ژاپن اجداد ژاپنی دارند)، فیلیپین، تایوانی، قوم آینو (ژاپن) بومی هوکایدو و بومی استان اوکیناوا و دیگر جزایر ریوکیو بین کیوشو و تایوان. بوراکومین، یک گروه طرد شده در پایین نظام فئودالی ژاپن، نیز گاه شامل می‌شوند. همچنین تعدادی از جوامع قومی کوچکتر در ژاپن با سابقه بسیار کوتاهتر وجود دارد.
بر اساس گزارش سال ۲۰۰۸ سازمان ملل متحد، جوامعی که بیشتر تحت تأثیر نژادپرستی و بیگانه ستیزی در ژاپن قرار گرفته‌اند عبارتند از:
خارجی‌های غربی در ژاپن، به ویژه آنهایی که از آمریکای شمالی، اروپا، استرالیا و نیوزیلند هستند، اغلب 外国人 «گای گوکو جین» نامیده می‌شوند. اولین هجوم گسترده این قبیل خارجی‌ها در دهه ۱۹۸۰ اتفاق افتاد، زمانی که دولت ژاپن سیاستی را برای اعطای بورسیه به تعداد زیادی از دانشجویان خارجی برای تحصیل در دانشگاه‌های ژاپن اتخاذ کرد.
علاوه بر این، با رشد سریع اقتصاد ژاپن در دهه ۱۹۸۰، تعداد قابل توجهی از غربی‌ها شروع به آمدن به ژاپن کردند. بسیاری از آنها به عنوان معلم مکالمه انگلیسی شغل پیدا کردند، اما دیگران در زمینه‌های مختلف حرفه ای مانند امور مالی و بازرگانی مشغول به کار شدند. اگرچه برخی از آنها ساکن دائمی شده یا حتی تابعیت را بدست آورده‌اند، اما معمولاً به عنوان بازدیدکننده کوتاه مدت تلقی می‌شوند و به عنوان افراد خارجی جامعه ژاپن با آنان رفتار می‌کنند.
در طی دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، کیدانرن از سیاست اجازه دادن به آمریکایی‌های جنوبی از نژاد ژاپنی (عمدتا برزیلی‌ها و پرو‌یی‌ها) برای کار در ژاپن حمایت می‌کرد، زیرا صنایع ژاپن با کمبود عمده نیروی کار روبرو بودند. اگرچه در سال‌های اخیر این سیاست کاهش یافته‌است، اما بسیاری از این افراد در ژاپن به زندگی خود ادامه می‌دهند.
بسیاری از مردم جنوب شرقی آسیا (به ویژه ویتنام و فیلیپین) و جنوب غربی آسیا (ایران) نیز در این مدت به ژاپن وارد شدند، و خارجی‌ها را به عنوان یک گروه اقلیت قابل مشاهده‌تری در ژاپن تبدیل کردند.
تا زدن مرطوب یک تکنیک اوریگامی است که توسط آکیرا یوشیزاوا ساخته شده و از آب برای مرطوب کردن کاغذ استفاده می‌کند تا بتوان به راحتی آن را دستکاری کرد. این روند عنصری از مجسمه‌سازی را به اوریگامی اضافه می‌کند، که در غیر این صورت کاملاً هندسی است. تاشو خیس اغلب توسط استادان حرفه ای برای اوریگامی غیر هندسی مانند حیوانات استفاده می‌شود. تاهای‌های مرطوب معمولاً کاغذهای ضخیم‌تری نسبت به آنچه برای اوریگامی طبیعی استفاده می‌شود، دارند تا اطمینان حاصل شود که کاغذ پاره نمی‌شود.
یکی از برجسته‌ترین استادان از روش تا زدن مرطوب، اریک جویسل است که در زمینه حیوانات اوریگامی، انسان و موجودات افسانه ای تخصص داشت. او همچنین ماسک‌های اوریگامی ایجاد کرد. استادهای دیگری که از این روش استفاده می‌کنند رابرت جی لنگ و جان مونترول هستند.
روند تا زدن مرطوب به استادکاران این اجازه را می‌دهد تا شکل خمیده را به راحتی حفظ کند. همچنین تعداد چین و چروک‌ها را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد. تا زدن مرطوب به دلیل فرایندی به نام "سایزبندی،" باعث افزایش سفتی و ساختار می‌شود. سایزینگ چسبی محلول در آب است که معمولاً متیل سلولز یا متیل استات است و ممکن است در حین ساخت کاغذ به آن اضافه شود. با خشک شدن کاغذ، پیوندهای شیمیایی الیاف کاغذ به هم محکم می‌شوند که در نتیجه ورق نازک‌تر و محکم تری ایجاد می‌شود. به منظور مرطوب کردن کاغذ، یک هنرمند به‌طور معمول ورق را با یک پارچه مرطوب پاک می‌کند. میزان رطوبت اضافه شده به کاغذ بسیار مهم است زیرا مقدار بسیار کمی باعث خشک شدن سریع کاغذ و بازگشت آن به حالت اولیه قبل از اتمام تا زدن می‌شود، در حالی که مقدار زیاد آن لبه‌های کاغذ را از بین می‌برد.
کریستین سیدل (؛ زادهٔ ) یک بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "گامبی وزیر" اشاره کرد.
در اینجا فهرست از دودمان‌های حاکم بر امپراتوری روم و دو جانشین آن، امپراتوری روم غربی و امپراتوری بیزانس (امپراتوری روم شرقی) ارائه شده‌است. دودمان‌های ایالت‌هایی که ادعای جانشینی قانونی از امپراتوری روم را داشتند، در این فهرست قرار ندارند. سلسله امپراتوری را به ترتیب به دو دوره پرینکیپاته و دومیناته تقسیم می‌کنند که در دوره پرینکیپاته سنا روم دارای قدرت بالایی بود ولی در دوران دومیناته امپراتوران رفتارهایی خودکامانه داشتند.
زرین‌کمر دوم بیست و دومین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۵۸۶ تا ۶۱۰ هجری در رویان حکومت داشت.
نسب او چنین است: «زرین‌کمر پور جستان، پور کیکاووس، پور هزار اسپ، پور ناماور، پور شهریار، پور باحرب، پور زرین‌کمر، پور فرامرز، پور شهریار…» پدربزرگ زرین‌کمر، کیکاووس، پیش از مرگ خود از اردشیر (حاکم باوندی طبرستان) درخواست کرد که چون پسری از او نمانده، نوه‌اش را به سرپرستی نزد خود داشته و به حکومت رساند. زمانی که کیکاووس درگذشت، زرین‌کمر در شهر ری بود. اسپهبد اردشیر باوند برای او معلمانی فرستاد و چون خردسال بود، حکومت پادوسپانی را به هزار اسپ دوم، پسرعموی او، سپرد. هزار اسپ شورید و در جنگی میان او و اردشیر، کشته شد. سپس اردشیر شخصی به نام «پاشا علی»، برادرزادهٔ مبارزالدین ارجاسف، را والی خود در رویان و دیلم نمود و «حسن حاجی باجگیر» از سوی او به ناتل رفت.
با رسیدن زرین‌کمر به سن بلوغ، اردشیر او را از ری فراخواند و نامزد رویان گردانید. اهالی رویان علیه این تصمیم شوریده و شخصی از خاندان پادوسپانی به نام بیستون پور ناماورک را به رهبری خود برگزیدند تا از سلطهٔ باوندیان خارج شوند. ایشان حسن حاجی باجگیر را نیز به قتل رسانده و پاشا علی را هم در رویان کشتند. اردشیر با شنیدن خبر شورش به رویان لشکر کشید و شورشیان را سرکوب کرد. بیستون به اسماعیلیان الموت پناه برد ولی اسماعیلیه او را دستگیر کرده و از اردشیر در ازای تحویل او چند تن از اسیران اسماعیلی را درخواست کردند. اردشیر نپذیرفت و گفت بیستون ارزشی برای او ندارد که بخواهد چند «ملحد» را به جایش تحویل دهد.
زرین‌کمر نهایتاً در سن ۱۶ سالگی به قدرت رسید و تحت نظر باوندیان حکومت را آغاز کرد و تا ۲۴ سال استندار پادوسپانیان بود. از آنجا که تمامی فرمانروایان بعدی پادوسپانی از تبار فرزندان او هستند، او را «ابوالملوک» خوانده‌اند. مهمترین رویداد در زمان زرین‌کمر دوم، حمله خوارزمشاهیان به مازندران و انقراض شاخهٔ دوم باوندیان بود که پس از درگذشت اردشیر به وقوع پیوست؛ لیکن به قلمرو پادوسپانی خللی وارد نیامد.
آندره لوترر (؛ زادهٔ ) راننده خودروی مسابقه‌ای، و اتومبیل‌ران فرمول ۱ اهل بلژیک-آلمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به پورشه و آئودی اشاره کرد.
شرف‌الدوله استندار بیستون پور زرین‌کمر یا بیستون یکم بیست و سومین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۶۱۰ تا ۶۱۵ هجری در رویان و گیلان حکومت داشت. بیستون همچنین به استندار کچل (به طبری: "کله استندار") نیز معروف بود.چراغعلی اعظمی سنگسری. «گاوباریان پادوسپانی». ص ۵۵–۵۷.
بیستون پس از آن به حکومت پادوسپانی دست یافت که اسپهبدان باوندیان، که پیشتر پادوسپانان از آن‌ها تبعیت می‌کردند، به دست خوارزمشاهیان نابود شده بودند. اهل گیلان و دیلم که متوجه این مسئله شدند، برای استقلال از پادوسپانیان شوریدند ولی بیستون آن‌ها را سرکوب کرد. وی همواره مسلح بود و حتی در جشن‌ها لباس رزم به تن می‌پوشید.چراغعلی اعظمی سنگسری. «گاوباریان پادوسپانی». ص ۵۵–۵۷. بیستون برای مدتی پایتخت و محل اقامت خود را به کوهستان‌های لاهیجان منتقل کرده‌بود.
دوران کوتاه پنج‌سالهٔ بیستون مقارن با حمله مغول به ایران است. پس از مرگ او، پسرش ناماور که در خوارزم ملازم سلطان بود، به رویان بازگشت و صاحب تخت پدر شد.چراغعلی اعظمی سنگسری. «گاوباریان پادوسپانی». ص ۵۵–۵۷. مادلونگ درگذشت او را در سال ۶۲۰ هجری و ۱۲۲۳ میلادی ثبت کرده‌است.
فخرالدوله استندار ناماور پور بیستون یا نماور دوم بیست و چهارمین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۶۱۵ تا ۶۴۰ هجری در رویان و گیلان حکومت داشت. در ابتدای حکومت او اسماعیلیان الموت علیه پادوسپانیان اقدام کرده و او را منهزم ساختند. ناماور به خوارزم گریخت و از سلطان محمد کمک طلبید. سلطان لشکری در اختیارش گذاشت و ناماور توانست ملک خود را پس بگیرد و تمامی رویان و گیلان را باج‌گزار خود کند.
پس از حمله مغول به ایران، خوارزمشاهیان شکست خورده و سلطان محمد در آبسکون پناه گرفت. یکی از پسرانش، غیاث‌الدین، پس از مرگ سلطان گریخت و به رویان آمد. ناماور از او استقبال کرده و یکی از خواهران غیاث‌الدین را به ازدواج خود درآورد که اسکندر حاصل این ازدواج است. غیاث‌الدین پس از آن بر مازندران، خراسان و عراق استیلا یافت و توان لازم برای مبارزه را نداشت و جلال‌الدین خوارزمشاه، برادرش، در سال ۶۲۱ هجری، امور را به دست گرفت.
استندار ناماور همچنان فرمانروای «رویان و تمامت دیالم تا حدود گیلان» ماند و پس از ۲۵ سال حکومت، در سال ۶۴۰ درگذشت.
استندار حسام‌الدوله اردشیر پور ناماور یا اردشیر دوم بیست و پنجمین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۶۴۰ تا ۶۴۳ هجری در رویان و گیلان حکومت داشت. حکومت کوتاه اردشیر همزمان با سربرآوردن دوبارهٔ باوندیان و تأسیس سومین شاخهٔ این خاندان توسط حسام‌الدوله اردشیر باوندی بود. دو اردشیر با یکدیگر متحد شده و امور طبرستان را منظم ساختند. بنا بر شواهدی که اولیاءالله آملی در کتابش ثبت کرده، اردشیر در گیلان تخت داشته و اسکندر، برادرش، اقلاً تا ۶۶۲ هجری در ناتل حکومت می‌کرد. همچنین اولیاءالله شعر زیر را در وصف اردشیر پادوسپانی ضبط کرده‌است:
تیم ملی بسکتبال زنان ایرلند، نماینده ایرلند در سابقات بین‌المللی بسکتبال زنان است.
یوهان فردریش (۵ مه ۱۵۸۲ میلادی - ۱۸ ژوئیه ۱۶۲۸) هفتمین دوک وورتمبرگ بود.
دوران حکومت او مصادف با فرمانروایی شاه عباس یکم صفوی بر ایران بود.
او که بزرگترین فرزند فردریش یکم، دوک وورتمبرگ و زیبیلا فون آنهالت بود، با باربارا سوفیا، دختر یوآخیم فردریش، انتخابگر براندنبورگ ازدواج کرد. حاصل این ازدواج ۹ فرزند بود که دو تن از آن‌ها در ماه‌های بدو تولد درگذشتند.
یوهان فردریش در دوران اوج‌گیری اختلافات و درگیری‌های مذهبی میان فرمانروایان آلمانی، به قدرت رسید. او خود در زمره امرای پروتستان به حساب می‌آمد اما با توجه به وجهه قابل احترامی که داشت بر خلاف بسیاری دیگر سعی می‌کرد از شعله‌ور شدن یک جنگ بزرگ دینی جلوگیری کند. با این حال جهت آمادگی در مقابل جنگ احتمالی، تلاش کرد حمایت کشورهای قدرت مندی همچون فرانسه، انگلستان و هلند را با خود همراه نماید. در همین راستا با بهره‌گیری از آرای مشاوران خود، بسیاری از هم خود را صرف سیاست خارجی کرد.
قانون اساسی دوک‌نشین وورتمبرگ را که توسط پدرش تغییر یافته بود، به حالت قبل بازگرداند. شورایی که توسط دوک لودویگ ایجاد گشته و توسط پدرش منحل شده بود، را نیز مجدداً برقرار کرد و انتسلین، صدراعظم قدرتمند پیشین را به اتهام فساد مالی، مادام العمر راهی زندان نمود. انتسلین بعداً در سال ۱۶۱۳ میلادی تحت شکنجه به خیانت اعتراف کرد و در ملع عام اعدام شد.
با آغاز جنگ سی‌ساله، در ابتدا جانب فردریش، انتخابگر پالاتینت که به عنوان پادشاه بوهم انتخاب گشته بود، را گرفت و حتی یکی از برادرانش را در این راه از دست داد اما مدتی بعد دست از یاری او کشید و با امضای پیمان بی‌طرفی با فردیناند دوم، امپراتور مقدس روم، راهی جهت عبور نیروهای او از خاک وورتمبرگ فراهم کرد. نیروهای امپراتور هنگام گذر از مناطق شمال غربی این دوک‌نشین، چندین بار دست به غارت منطقه زدند.
تیم ملی بسکتبال زنان ایسلند، نماینده ایسلند در مسابقات بین‌المللی بسکتبال زنان است.
استندار شهرآگیم بیست و ششمین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۶۴۳ تا ۶۷۱ هجری، به مدت ۲۸ سال، در رویان حکومت داشت.
پس از به قدرت رسیدن شهرآگیم گیلانی‌ها علیه حکومت پادوسپانی شورش کردند و خواستند دیالم را از قلمرو او خارج کنند. نبردهایی میان دو طرف درگرفت و نهایتاً نمکاب‌رود مرز دو قلمرو گردید.
یازدهمین سال حکومت شهرآگیم مقارن با قدرت یافتن هلاکوخان و حملهٔ او به قلعه‌های اسماعیلیان الموت بود. در این جنگ‌ها هلاکو توانست رکن‌الدین خورشاه، واپسین حاکم اسماعیلی، را به قتل برساند و قلعه‌های الموت یکی-یکی را تخریب نماید. در آخرین عملیات این جنگ، محاصرهٔ گردکوه حدود چهار سال به طول انجامید و اردوی ایلخانان در این مدت اطراف گردکوه دایر بود. قوبیلای فرمان داد که ملوک مازندران نزد او بیایند.
شهرآگیم در این زمان متحد اسپهبد باوندی، شمس‌الملوک محمد، بود و محمد با دختر شهرآگیم ازدواج کرده‌بود و مطیع او بود. هر دو به فرمان برادر هلاکو، به گردکوه رفتند و از قضا، این اتفاق در فصل بهار افتاد. در رویان شاعری به نام قطب رویانی، شعری به زبان طبری سرود که در وصف بهار و شکارگاه‌های رویان در این ایام بود. مقطع این قصیده می‌گفت «یا دژ گردکوه را به نیرنگ بگیر، یا رها کن آن را که به سنگی نمی‌ارزد». شهرآگیم و پس از او، محمد، با شنیدن این شعر بی‌خود شده و به رویان بازگشتند؛ بدون این که قاآن را از تصمیم خود مطلع ساخته باشند.
قاآن پس از اطلاع از این خبر، لشکری به مازندران فرستاد و آمل به دست مغولان افتاد. محمد باوندی از معرکه گریخت و مشاوران شهرآگیم پیشنهاد دادند که او هم بگریزد. شهرآگیم تقصیرها را به گردن گرفت و گفت: «اگر گناهکار منم، من روادار نیستم که به واسطهٔ من ملک و ولایت مازندران خراب شود و چندین هزار مسلمان در زحمت گرفتار شوند. من به دیوان می‌روم که یک‌نفس هلاک گردد، به باشد که چندین هزار نفس و مال تاراج شود و با تنی چند برنشست و به آمل به دیوان حاضر شد.» ایلخانان او را بخشیده و با فرستادن یک نفوذی به دورن گردکوه، بزرگان دژ را کشتند و قلعه را گشودند.
پس از مدتی محمد باوندی به دربار ایلخانی رفت و در آنجا به عیش و نوش پرداخت. مغولان او را دستگیر کرده و به شهرآگیم پیغام دادند که خود را تسلیم کند. شهرآگیم پنهان شد و پاسخ‌هایی با درشت‌گویی می‌فرستاد. لشکر مغول به رستمدار آمده و شهر را تاراج کردند، «چنان‌که هرگز در رستمدار مثل آن خرابی و غارت کسی نکرده‌بود.» سپس محمد باوندی را به قتل رساندند. شهرآگیم همچنان از حضور در دربار ایلخانی ممانعت نمود ولی مطیع درگاه شد و تا ۶۷۱ هجری حکومت نمود. در این سال پس از ۲۸ سال حکومت، درگذشت.
استندار ناماور سوم معروف به ملک شاه غازی بیست و هفتمین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۶۷۱ تا ۷۰۱ هجری در رویان حکومت داشت. ناماور مطیع حکومت ایلخانان بود و پیوسته به دربار آنان آمد و شد داشت و همچنین با باوندیان رابطهٔ خوبی داشت. ناماور تنها در آمل هفتاد مدرسه ساخت که علویان در آن تدریس داشتند و هر ساله بودجه‌ای به آن‌ها تخصیص داده می‌شد.چراغعلی اعظمی سنگسری. «گاوباریان پادوسپانی». ص ۶۵. رویداد قابل توجهی در دوران استنداری ملک شاه غازی رخ نداد و او در ۷۰۱ هجری درگذشت.
استندار شاه کیخسرو پور شهرآگیم بیست و هشتمین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۷۰۱ تا ۷۱۲ هجری در رویان و رستمدار حکومت داشت. اولیاءالله آملی، مورخ صاحب کتاب "تاریخ رویان"، که معاصر با او بوده‌است، درباره‌اش می‌نویسد:
شاه کیخسرو معاصر با ایلخانان غازان محمود و الجایتو و اسپهبدان یزدگرد و شهریار پنجم بود و با شهریار پنجم وصلت خویشاوندی داشت.
شاه کیخسرو می‌تواند در اشاره به شخصیت‌های تاریخی زیر باشد:
استندار شمس‌الملوک محمد پور شاه کیخسرو یا محمد دوم بیست و نهمین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۷۱۲ تا ۷۱۷ هجری در رویان و رستمدار حکومت داشت. وی پیش از مرگ پدر شورش‌هایی که علیه حکومت پیش آمد را سرکوب نمود. محمد به خانقاه‌های دراویش توجه ویژه‌ای داشت. وی با باوندیان ارتباط نزدیکی داشت و با شاه کیخسرو باوندی قوم و خویش و متحد بود. محمد با ایلخانان الجایتو و ابوسعید بهادر معاصر بود.
استندار نصیرالدوله شهریار چهارم سی‌امین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۷۱۷ تا ۷۲۵ هجری در رویان و رستمدار حکومت داشت. او بر خلاف استنداران، دارای استقلال نظامی بوده و از ایلخانان معاصر حساب نمی‌برد و دائماً در حال لشکرکشی و جمع اموال و خزائن بود. او کلارستاق را آباد کرده، در آن بازار و سرای ساخت. شهریار بیشتر اوقات بجانب گیلان و دیلمان لشکر میفرستاد و سه نوبت با اشکور و اشکوریان جنگ کرد و ولایت دیلم را بتصرف خود درآورد. شهریار با لشکرکشی به گیلان، گرجیان، دیلمان و اشکور، موجب آبادانی قلمروش شد و تا تیمجان در قلمرو او بود.
شهریار همچنین با باوندیان در مازندران خصومت داشت؛ زیرا شاه کیخسرو باوندی تحت‌الامر ایلخانان بود. این در حالی بود که ملکان باوندی و پادوسپانی از دیرباز خویشاوند بوده و متحد به‌شمار می‌آمدند. پس از آن که ایلخانان تصمیم به تصرف مازندران کردند، شاه کیخسرو مجبور شد به دربار شهریار چهارم روی آورد و اینچنین لشکریان رویانی به ملک مازندران آمده و در مقاومت علیه مغولان کمک کردند. پس از آن شاه کیخسرو وساطت کرد تا شهریار با فرماندهٔ ترک، امیر تالش چوبانی، دیدار و گفتگو کند. پیش از آن شهریار با هیچ ترکی دیدار نداشته و این موجب تعجب مردم شد.
شهریار در سال هشتم حکومت با برادرش تاج‌الدوله زیار درگیر شد و در این میانه برادرزاده‌اش، جلال‌الدوله اسکندر، او را به قتل رساند.
چاپاچوپا یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده‌است.
دوریایل یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.
چایگرام یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.
بارا چار خاجورتالا یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.
بازیتخان یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.
مجلهٔ صدف نشریه‌ای فرهنگی ادبی بود که از مهر ۱۳۳۶ تا اسفند ۱۳۳۷ در تهران منتشر می‌شد. مدیریت این نشریه را احمد عظیمی زواره‌ای بر عهده داشت. این نشریه را می‌توان خلف دوره نخست و سلف دوره دوم نشریهٔ "انتقاد کتاب" دانست، زیرا "انتقاد کتاب"، صفحاتی از "صدف" را در برمی‌گرفت.
براهماندیا یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.
احمد عظیمی زواره‌ای (دی ۱۲۹۹ در اصفهان- ۱۱ دی ۱۳۷۴ در تهران) ناشر و کتابفروش ایرانی بود. او از پایه‌گذاران انتشارات نیل و گروه فرهنگی آذر بود و مدیریت نشریه صدف را هم بر عهده داشت. او از دانشسرای عالی، لیسانس ریاضی داشت. در سال ۱۳۳۹ با کمک برادرش، کتاب‌فروشی دهخدا را تأسیس کرد که نخستین کتاب‌فروشی در مقابل دانشگاه تهران بود.
غارهای قلعه بزی شامل سه غار و پناهگاه صخره ای در در حدود ۲۵ کیلومتری جنوب- جنوب غربی شهر اصفهان، در شهرستان مبارکه، شمال شرق شهر دیزیچه و شمال روستاهای حسن‌آباد و نکوآباد واقع‌شده‌است. این مجموعه دارای بقایای مهمی از سکونت انسانهای شکارگر اواخر دوره پارینه‌سنگی میانی با قدمت بین چهل تا پنجاه هزار سال است که از سال ۱۳۸۲ تاکنون مورد بررسی و پژوهش باستان شناسان بوده‌است.- Biglari, F. , M. Javeri, M. Mashkour, Y. Yazdi, S. Shidrang, M. Tengberg, and K. Taheri, 2009. Test excavations at the Middle Paleolithic sites of Qaleh Bozi, Southwest of Central Iran, A preliminary report, Iran Palaeolithic, M. Otte, F. Biglari, and J. Jaubert (eds.), pp. 29-38, Proceedings of the XV World Congress UISPP, Lisbon, Vol. 28, BAR International Series, 1968. این مکان‌ها شامل دو پناهگاه (قلعه بزی ۱ و ۳) و یک غار (قلعه بزی ۲) هستند که در ارتفاعی بین ۱۸۰۰ تا ۱۹۰۰ متر بالاتر از سطح دریا، در طول شمالی ۳۲ درجه و ۲۴ دقیقه و عرض شرقی ۳۳ درجه و ۵۱ دقیقه، در جبهه جنوبی کوه قلعه بزی واقع‌شده‌اند.
نخستین بار گروهی زمین‌شناس به سرپرستی مهدی یزدی در سال ۱۳۸۲ این غارها را بررسی و از سطح قلعه بزی ۲ مجموعه ای از دست‌ساخته‌های سنگی و بقایای جانوری را گردآوری کردند.Yazdi, M, H. R. Pakzad, R. Elhami, M. Javeri, 2008. Sedimentology and Geoarchaeology of Paleolithic (Mousterian) Lithic Tools in Central Iran, Geoscience 73: 185 این پژوهشگران در تابستان ۱۳۸۳ در غار قلعه بزی ۱ کاوش کردند.- همدانی، علی، مهدی یزدی، رحمت اله الهامی، و محسن جاوری، 1382، کشف و معرفی اولیه پناهگاه پارینه‌سنگی در ارتفاعات قلعه‌بزی پیر بکران اصفهان. چکیده مقالات بیست و دومین گردهمائی علوم زمین. 27 الی 29 بهمن‌ماه 1382. سازمان زمین‌شناسی کشور. صفحه: 439. در سال ۱۳۸۴ تیمی از باستان شناسان به سرپرستی فریدون بیگلری از بخش پارینه‌سنگی موزه ملی ایران، به همراه پژوهشگرانی از اداره کل میراث فرهنگی اصفهان و گروه زمین‌شناسی دانشگاه اصفهان کاوش‌های جدیدی را در این مجموعه را آغاز کردندبیگلری، فریدون؛ مرجان مشکور؛ سونیا شیدرنگ؛ محسن جاوری؛ مهدی یزدی؛ مارگارتا تنگ برگ؛ فرانک بحرالعلومی شاپورآبادی؛ جمشید درویش؛ کمال طاهری 1393 قلعه بزی، شواهدی جدید از استقرارهای اواخر دوره پارینه سنگی میانی در حوضه زاینده رود، استان اصفهان، پژوهشهای باستان‌شناسی ایران، دوره 4، شماره 7، ص 26-7- که در سال ۱۳۸۷ توسط هیئت مشترک ایران و فرانسه به سرپرستی فریدون بیگلری و ژاک ژوبر از دانشگاه بوردو ادامه یافت.- Jaubert, J. , F. Biglari, R, Crassard, M. Mashkour, W. Rendu and S. Shidrang, 2010. Paléolithique moyen récent de la grotte de Qaleh Bozi 2 (Esfahan, Iran): premiers résultats de la campagne 2008, Iranian Archaeology, Vol.1, No.1, pp. 21-31.
از میان مجموعه مکان‌های قلعه بزی، دو مکان قلعه بزی ۱ و قلعه بزی ۲ در تاریخ ۱۵/۸/۱۳۸۴ با شماره‌های ۱۳۶۵۰ و ۱۳۶۵۱ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیدند.
در کاوش‌های انجام‌شده در این مکان‌ها بقایایی چون ابزارهای سنگی، استخوان و دندان حیوانات و زغال و خاکستر یافت شد که با توجه به سال‌یابی مطلق تعدادی نمونه زغال مربوط به فاصله زمانی بین ۴۰ تا ۵۰ هزار سال پیش هستند. در این مقطع زمانی که همزمان با اواخر دوره پارینه‌سنگی میانی است، انسان نئاندرتال و احتمالاً انسان مدرن اولیه در ایران می‌زیستند.
دست ساخته‌های سنگی این مکان طبق مطالعات فریدون بیگلری و ژاک ژوبر دارای ویژگی‌های دوره پارینه سنگی میانی است و تا حدودی شبیه به نمونه‌های مشابه در غارهای کرمانشاه و لرستان است. اما وجود ابزارهای با تراش دو رویه در این مکان که شبیه نمونه‌های شرق اروپا و شمال قفقاز است وجه متمایز قلعه بزی از سایر مکانهای این دوره در ایران است.Biglari, F. 2014. Typo-technological analysis of the Late Middle Paleolithic bifacial industry of Qaleh Bozi Rockshelter, Central Iran, in Replacement of Neanderthals by Modern Humans: Testing Evolutionary Models of Learning, Edited by Takeru Akazawa & Yoshihiro Nishiaki, pp. 48-50, RNMH Project Series, Tokyo
بررسی بقایای جانوری یافت شده در کاوشها توسط دکتر مرجان مشکور نشان می‌دهد که در دوره پارینه‌سنگی میانی حیواناتی شامل بز کوهی، میش و آهو و همچنین اسب وحشی، گورخر، گوزن، گاو وحشی و کرگدن بوده‌استMashkour, M. , Rendu, W. & F. Biglari, 2008. Qaleh Bozi (Isfahan) faunal remains; a Mousterian site of the Iranian Central Plateau. Poster- Archaeozoology of Southwest Asia (ASWA) 9, Al Ain, Abu Dhabi- UAE.
-186. شواهد قصابی لاشه حیوانات هم به‌صورت اثر برش ابزار سنگی در سطح شماری از استخوان‌ها دیده می‌شود و هم نتایج بررسی ریز سابیدگی ابزارها آن را تأیید می‌کند.Claud, E. , F. Biglari, and J. Jaubert, 2012. Preliminary use-wear analysis of several Middle Paleolithic points from Qaleh Bozi 3 rockshelter, Central Iran, Iranian Archaeology, Vol.3: 7-13 در میان بقایای جوندگان آرواره یک موش خانگی (Mus musculus domesticus) یافت شده که احتمالاً بقایای شکار جغد یا سایر پرندگان شکاری است و بنظر می‌رسد قدیمی‌ترین مدرک از وجود این موش در ایران باشدCucchi, Thomas, Katerina Papayianni, Sophie Cerso, Laetitia Aznar-Cormano, Antoine Zazzo, Régis Debruyne, Rémi Berthon, Adrian Bălășescu, Alan Simmons, François Valla, Yannis Hamilakis, Fanis Mavridis, Marjan Mashkour, Jamshid Darvish, Roohollah Siahsarvi, Fereidoun Biglari, Cameron A. Petrie, Lloyd Weeks, Alireza Sardari, Sepideh Maziar, Christiane Denys, David Orton, Emma Jenkins, Melinda Zeder, Jeremy B. Searle, Greger Larson, François Bonhomme, Jean-Christophe Auffray, Jean-Denis Vigne 2020. Tracking the Near Eastern origins and European dispersal of the western house mouse, Scientific Reports, 19 May 2020. DOI: 10.1038/s41598-020-64939-9
نتایج بررسی نمونه زغال‌های به دست آمده از اجاق‌های دوره پارینه‌سنگی میانی در قلعه بزی توسط دکتر مارگارتا تنبرگ نشان می‌دهد که در آن زمان درختانی چون بید یا سپیدار در امتداد زاینده رود می‌روییدند و جنگل‌های تُنُک پسته نیز در منطقه وجود داشته‌اند. ساکنان قلعه بزی از چوب این درخت‌ها برای سوخت اجاق‌های خود و همچنین احتمالاً ساخت دسته‌های چوبی و نیزه استفاده می‌کردند.بیگلری، فریدون؛ مرجان مشکور؛ سونیا شیدرنگ؛ محسن جاوری؛ مهدی یزدی؛ مارگارتا تنگ برگ؛ فرانک بحرالعلومی شاپورآبادی؛ جمشید درویش؛ کمال طاهری 1393 قلعه بزی، شواهدی جدید از استقرارهای اواخر دوره پارینه سنگی میانی در حوضه زاینده رود، استان اصفهان، پژوهشهای باستان‌شناسی ایران، دوره 4، شماره 7، ص 26-7