moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در عصر ۲۸ آوریل ۱۸۷۰، بولتون و پارک هردو با لباس زنانه به تئاتر استرند رفتند؛ آنان توسط دو دوست همراهی شدند، هیو ماندل و سیسیل توماس که هردویشان لباس‌های مردانه به تن داشتند. هنگامی که گروه تئاتر را ترک کرد و یک کب گرفت، بولتون و پارک دستگیر شدند؛ توماس فرار کرد و ماندل آن دو را تا کلانتری در خیابان باو همراهی کرد. از آنجا که پلیس دربارهٔ این‌که بولتون و پارک زن هستند یا مرد مطمئن نبود —اگرچه هردو گفته بودند که آنان مردانی در لباس زنانه برای یک «شوخی» هستند— به آنان دستور داده شد که لباس‌های خود را دربیاورند و آنان در برابر چندین مرد پلیس چنین کردند. این دو مرد در خیابان باو برای یک شب نگه داشته شدند؛ ماندل نیز به‌همراه آنان نگه داشته شد، زیرا به‌دلیل امتناع از دادن نام و نشانی خود در کلانتری دستگیر شده بود.
صبح روز بعد، بولتون و پارک از آن سوی جاده به سوی دادگاه بدوی خیابان باو برده شدند؛ آنان هنوز لباس‌های خود را از عصر قبل به تن داشتند. جماعتی متشکل از صدها نفر به آنجا آمدند تا ببینند که این دو به سوی دادگاه می‌روند. مک‌کنا می‌گوید که زمان دستگیری آنان خیلی دیرتر از آن بود که در روزنامه‌های صبحگاهی پوشش داده شود و معلوم نیست که چگونه اخبار به طرز خیلی گسترده‌ای، در چنین فاصلهٔ زمانی کوتاهی پخش شدند. اتاق دادگاه همچنین سرشار از ناظران بود. اتهامات بولتون و پارک از این قرار بود:
با یکدیگر به‌شکل مجرمانه‌ای، مرتکب تخلف نفرت‌انگیز لواط شده‌اند،
همچنین با یکدیگر و با افراد زیاد دیگری، به‌طور غیرقانونی برای ارتکاب جرم مزبور تبانی و مشارکت کرده‌اند و نیز با اشخاص متعدد جهت ترغیب و تحریک سایرین، به ارتکاب جرم مذکور همکاری کرده‌اند
و علاوه بر این‌ها، با آنکه این دو «مرد» هستند، به‌طور غیرقانونی با هم و با افراد مختلفی، تبانی کرده‌اند تا خود را به‌شکل زنان درآورند و به مکان‌های تفریحی عمومی، رفت‌وآمد کنند و با این مبدل‌پوشی، به‌شکل آشکار و ننگ‌آوری عفت و اخلاق عمومی را لکه‌دار و تباه کرده‌اند.
دادگاه از چهار مرد پلیس خبردار شده بود، یکی از آنان از آپارتمان خیابان ویکفیلد، آن صبح دیدن کرده بود و به قاضی مجموعه‌ای از عکس‌ها از بولتون و پارک را با لباس‌های مردانه و زنانه نشان داد. او به دادگاه گفت که یک سال گذشته را روی بولتون و پارک نظارت داشته‌است. مرد پلیس دیگری گفت که در حال انجام وظیفهٔ نظارت در آپارتمان خیابان ویکفیلد برای دو هفتهٔ گذشته بوده‌است و رفت‌وآمدهای آخرشبی دو مرد را دیده‌است. قاضی بولتون و پارک را به مدت هفت روز در حبس گذاشت تا جلسه دادرسی برگزار شود؛ آنان در زندان کُلدبَـث فیلدز نگه داشته شدند.
آنان دادگاه را ترک کردند و به سلول‌های پلیس همسایه بازگشتند، جایی که جیمز پل، پزشکی که با بخش خیابان باو پلیس متروپولیتن کار می‌کرد، آنان را بدون رضایت‌شان بررسی جسمی کرد. پل مقعد هردو مرد را بازرسی کرد. او دربارهٔ بولتون گزارش داد که: «مقعد گشاد شده بود و بیشتر هم می‌توانست گشاد شود و عضلات اطراف مقعد به‌آسانی باز می‌شوند»؛ دربارهٔ پارک او گفت: «مقعد خیلی گشاد شده بود، … و به اندازهٔ زیادی می‌توانست گشادتر شود. راست‌روده بزرگ بود و مقداری رنگ‌رفتگی در لبهٔ مقعد هست، احتمالاً به علت زخم ایجاد شده‌است». اگرچه او در زمینهٔ فعالیت‌های جنسی تخصصی نداشت، پنداشت که: «در این مردان نشانه‌هایی بود که در مردانِ مرتکبِ بزه‌های غیرطبیعی، انتظار دیدنشان را می‌توانم داشته باشم». او همچنین ذکر کرد که هم بولتون و هم پارک، آلات بزرگی داشتند و بولتون همچنین دارای کیسه بیضه «با طول زیاد» بود؛ او گفت که این نتیجهٔ لواط آنان بوده‌است. برای پاسخ‌دهی به مدارک، سازوکار دفاعی برای شش پزشک، از جمله فردریک لگروس کلارک —بازرس از دانشگاه لندن— و پزشک کُلدبَـث فیلدز ترتیبی داد که بولتون و پارک را معاینهٔ جسمی کنند. همهٔ آنان به این نتیجه رسیدند که هیچ مدرکی دال بر لواط نبوده‌است و هیچ چیز ناهنجاری در اندازهٔ آلت هردو مرد وجود نداشته‌است. تنها نکته‌ای که عادی نبود، جای زخم بولتون از جراحی برداشتن فیستول بود.
هنگامی که بولتون و پارک در هفتهٔ بعد در دادگاه خیابان باو برای معاینهٔ دوباره حاضر شدند، جماعتی متشکل از حدوداً هزار نفر بیرون دادگاه بودند تا آنان را هنگام ورود به دادگاه ببینند و ظرفیت سالن دادگاه پر شده بود. عده‌ای از آن مردم، از دیدن آنان در لباس‌های مردانه ناامید شده بودند. هنگام معاینه، ماندل گفت که او «به این‌که بولتون یک زن بوده‌است» باور داشته‌است و بر این پایه، در ارتباط جنسی با او پیشروی کرده‌است. فهرستی از وسایل ضبط‌شده از آپارتمان خیابان ویکفیلد خوانده شد: این فهرست شامل وسایل متعددی بود، از لباس‌های زنانه گرفته تا کفش‌ها و چکمه‌های زنانه، کلاه‌گیس‌ها، تارهای مو، تجهیزات آرایش مو، لوازم آرایش و لایی—که آخری برای بالشتک استفاده می‌شد. وثیقهٔ پیشنهادی رد شد و بولتون و پارک دوباره بازداشت شدند؛ به آنان گفته شد که حضورهای بیشتری در دادگاه برای بررسی وجود خواهد داشت.
بولتون و پارک برای بازرسی تا ۲۸ مه هفت بار در دادگاه بدوی حضور پیدا کردند و جزئیات مدارکی که توسط پلیس گردآوری شده بود در جلسات دادرسی مورد بررسی قرار گرفت. بازجویی پلیس، تحت نظارت سوپراینتندنت جیمز تامپسون، در حالی که بولتون و پارک در بازداشت بودند، ادامه یافت و نتایج آنان در دادگاه بدوی مورد بحث قرار گرفت. شاهدانی که نزد پلیس آمدند، شامل جان ریو —مدیر تالار موسیقی الحمرا— و جرج اسمیت —منادی برلینگتون آرکید— بودند؛ هردو مرد گزارش دادند که آنان بولتون و پارک را خودشان بارها در خیلی از مواقع بیرون انداخته بودند. تامپسون به ادینبورگ سفر کرد و با صاحبخانهٔ لوئی هرت، نقشه‌بردار در ادارهٔ پست و دوستی که بولتون با وی اقامت داشته بود، مصاحبه کرد. تامپسون تلاش کرد تا صاحبخانه با این فرضیه که بولتون و هرت همیشه با هم در یک تختخواب بوده‌اند موافقت کند؛ صاحبخانه به کارآگاه گفت که بولتون در اتاق متفاوتی می‌خوابیده‌است. تامپسون عکس‌های بولتون و مکاتبات میان این دو مرد را برداشت. با پیگیری رد مکاتبات، پلیس همچنین با جان سفورد فیسک، کنسول آمریکایی در لیث مصاحبه کرد و دوباره عکس‌ها و مکاتبات را برداشت.
بولتون و پارک، پس از این‌که به مدت بیش از دو ماه نگه داشته شده بودند، از بازداشت در ۱۱ ژوئیهٔ ۱۸۷۰ آزاد شدند. بازجویی پلیس ادامه یافت و به غیر از بولتون و پارک، اتهاماتی به کلینتون، هرت، فیسک و سه نفر دیگر که فهمیده بودند با این پرونده در ارتباط هستند، زده شد: ویلیام سامرویل، مارتین کامینگ و سی. اف. توماس. سامرویل همراه بولتون و پارک به یک مجلس رقص شاهانه رفته بود؛ بولتون و پارک لباس‌های زنانه به تن داشتند، سامرویل لباس‌های مردانه به تن داشت. او همچنین نامه‌هایی به بولتون نوشته بود که پلیس پیدایشان کرد؛ این نامه‌ها پایهٔ اتهام زده‌شده به او بودند. توماس به طرز مستقلی مرد پولداری بود که با کالسکهٔ شخصی خود به دیدار دیگران می‌رفت. او و کامینگ هردو با لباس‌های زنانه در اماکن عمومی به دیگران می‌پیوستند. سامرویل، کامینگ و توماس همه پیش از جلسهٔ دادرسی گریخته بودند. اتهامات علیه ماندل کنار گذاشته شدند و او به‌عنوان یک شاهد برای پیگرد قانونی فهرست شد.
در ۱۸ ژوئن ۱۸۷۰، گزارش شد که کلینتون بر اثر مخملک درگذشته‌است. او در بستر مرگ، یک تکذیب‌نامه علیه اتهام لواط نوشت و یادداشتی به وکیل خود دیکته کرد: «غیر از ادامهٔ احمقانهٔ جعل شخصیت‌های تئاتر، که برخاسته از شادی ساده‌ای بود که در آن، به خودم اجازه دادم بازیگر شوم، به من اتهامی نمی‌توان زد.» او در ۲۳ ژوئن در کرایست‌چرچ، همپشر به خاک سپرده شد. با توجه به وضعیتی که کلینتون در آن قرار داشت، این احتمال هست که او خودش را کشته باشد، اگرچه مک‌کنا فکر می‌کند که احتمالاً خودکشی در کار نبوده‌است، بلکه او در خارج از کشور زندگی کرده‌است؛ احتمالاً در پاریس، سیدنی یا نیویورک.
در آغاز، ترجیح این بود که پروندهٔ علیه این مردان در اولد بیلی بررسی شود، اما در ۴ ژوئیه وکیل بولتون درخواست کرد که پرونده به دادگاه مسند قضای پادشاهی منتقل شود تا در برابر سِـر الکساندر کوبرن، رئیس کل دادگستری خوانده شود. مورخ حقوقی جودیت روباتم فکر می‌کند که این، «نخستین نشانهٔ بهم ریختن پیگرد قانونی بود». دونپورت-هاینس فکر می‌کرد که شکست این پرونده به علت این بود که «[پلیس] نتوانست طرفین را مجاب کند که یکدیگر را محکوم کنند یا شاهدان متقاعدکننده‌ای به دست آوردند».
جلسهٔ دادرسی از ۹ تا ۱۵ مهٔ ۱۸۷۱ مقابل یک هیئت منصفهٔ ویژه برگزار شد. کیفرخواست را سِـر رابرت کولیر —وکیل کل— و سِـر جان کُـلریج —سلیسیتر کل— رهبری کردند و گروه شامل هاردینگ گیفارد —که بعدها لرد اعظم شد— و هنری جیمز می‌شد، که بعدها هردویشان دادستان کل و سلیسیتر کل شدند. سِـر جُرج لوئیس وکالت متهمان را بر عهده گرفت. هم بولتون و هم پارک برای جلسهٔ دادرسی لباس‌های مردانه به تن داشتند و هردو در یک سالی که از دستگیری آنان می‌گذشت، ریش و سبیل گذاشته بودند؛ دونپورت-هاینس معتقد است که آنان این کار را احتمالاً به‌دستور لوییس انجام دادند.
با نبود شواهد جسمی از وقوع لواط و نبود شاهدانی برای فعالیت‌های همجنس‌گرایانه در میان هرکدام از متهمان، کیفرخواست گفت که سبک زندگی‌های مردان —نمایش‌های عمومی آنان از دگرجنس‌پوشی— گواهی بر فعالیت‌های همجنس‌گرایانه بودند. سازوکار دفاعی اعمال بولتون و پارک را نه مجرمانه، بلکه از روی سست‌عنصری و خامی دانست. پیشینهٔ تئاتری آنان در ایفای نقش‌های زنانه برای دفاع مورد استفاده قرار گرفت و توضیحی برای زنانه‌پوشی آنان شد. روباتم ذکر می‌کند که کلینتون با اعتراف در بستر مرگ، روی هیئت منصفه تأثیر گذاشت؛ این‌گونه اظهارات با جدیت جلب توجه می‌کنند و پایهٔ پروندهٔ کیفرخواست را به سستی می‌کشانند.
شاهدانی که توسط کیفرخواست گردآوری شده بودند، برای آنان ناامیدکننده بودند و خیلی‌هایشان به دادگاه گفتند که هیچ شواهدی از رفتار همجنس‌گرایانه یا نامناسب مشاهده نکرده‌اند. ماندل به دادگاه گفت که بولتون و پارک به او چندین بار —شفاهی و در مکاتبات— گفته‌اند که آنان مردانی در لباس‌های زنانه هستند، اما او باورشان نمی‌کرده‌است. او دوباره گفت که بولتون پیشروی جسمی را با خشونت و ناگهانی رد می‌کرده‌است و به جای آن، هر فعالیت همجنس‌گرایانهٔ دیگری را تشویق می‌کرده‌است. اسمیت، منادی، دربارهٔ اخراجش به علت پذیرفتن انعام‌های تن‌فروشان زن برای راه‌اندازی تجارتشان در برلینگتون آرکید، به‌طور جامعی نظراتی ارائه کرد؛ او به دادگاه گفت که او «در حال گردآوری شواهدی برای پلیس در این رویداد کوچک» بود و انتظار داشته‌است که بابت ارائهٔ شواهد از سوی پلیس پولی دریافت کند. کیفرخواست نمونه‌هایی از مکاتبات مرتبط با مردان متهم را ارائه کرد و آن‌ها را با صدای بلند در دادگاه خواند، سازوکار دفاعی استدلال کرد که این‌ها نشانه‌هایی از محبت میان نویسندگان هستند —البته با چرب‌زبانی، «تمایلات تئاتری»— و نشانه‌هایی از رابطهٔ جسمی نیستند.
یکی از شاهدان سازوکار دفاعی، مادر بولتون بود که به دادگاه گفت که او از دوستی پسرش با کلینتون، اطلاع داشته و موافق بوده‌است. به دیدگاه روباتم، شهادت مری بولتون «این تصور را ایجاد کرد که در حالی که بولتون در ادامهٔ پوشیدن لباس‌های زنانه فراتر از … اجراها[ی خود] حماقت کرد، این همچنین نشانه‌ای از این‌که چطور آنان همگی به نقش‌آفرینی خارج از صحنه ادامه دادند بود». والدین بولتون او و کلینتون را تا تئاتر همراهی کردند —بولتون لباس‌های مردانه به تن داشت— و هردوی والدینش او را هنگام اجرا روی صحنه دیدند. به دیدگاه موریس کاپلان، در "تاریخ همجنس‌گرایی در اواخر سدهٔ نوزدهم"، مادر بولتون «گروه مبدل‌پوشان و هوادارانشان را محفلی صمیمانه از دوستان مرد جوان تصور می‌کرد».
جمع‌بندی کوبرن در نقد پروندهٔ کیفرخواست و رفتار پلیس بود. او گفت که بازرسی در اسکاتلند و اتهامات علیه فیسک و هرت، اضافی بوده‌اند. او همچنین گفت که پلیس هیچ حوزهٔ قضایی برای عمل بدون حکم در اسکاتلند ندارد و این‌که دادگاه حوزه‌ای قضایی ندارد تا مردم را برای رویدادی که در اسکاتلند اتفاق افتاده‌است به جلسهٔ دادرسی بکشاند، که ماده‌ای برای دادگاه‌های اسکاتلندی بود، که اعمال‌شان تحت قانون اسکاتلند بود. او اعتقاد داشت که معاینهٔ جسمی پل نادرست بود و تردید داشت که پلیس پرونده‌ای به اندازهٔ کافی محکم ساخته‌است که ثابت کند اعمال همجنس‌گرایانه انجام شده‌است. وی گفت تردیدی نیست که برخی از متهمان، با لباس زنانه در انظار عمومی ظاهر شده‌اند و بهتر است با وضع قوانینی تازه در آینده، چنین اهانت‌هایی به عفت عمومی «با دو یا سه ماه حبس با اعمال شاقه مواجه شوند و به‌نظرم در صورت تکرارِ جرم نیز، افزودن اندکی تنبیه بدنیِ بی‌خطر، نه تنها در چنین مواردی، بلکه در صورتِ ارتکابِ هرگونه هتکِ حرمت به عفتِ عمومی، مؤثر و عبرت‌آموز خواهد بود».
پس از گفتگو به مدت پنجاه و سه دقیقه، هیئت منصفه تمامی چهار مرد را بی‌گناه دانست. در اعلام این خبر، بولتون از حال رفت؛ هواداران برایش دست زدند، هلهله و گریه کردند و آفرین گفتند. کاپلان می‌گوید که این پرونده «مملو از مسائلی بود که به زیر سؤال برده شدند، مانند جنسیت، گرایش جنسی، طبقهٔ اجتماعی و فرهنگ شهروندی».
در ۶ ژوئن ۱۸۷۱، آخرین مسئلهٔ باقی‌مانده از پروندهٔ دادگاه به پایان رسید. بولتون و پارک یک اتهام باقی‌مانده داشتند: حضور در ملأ عام با لباس‌های زنانه، که «توهین به اخلاقیات عمومی و عرف نجابت» بود. آنان با کوبرن در دفتر کارش ملاقات داشتند، جایی که آنان از دادخواست‌هایشان بنا بر بی‌گناهی دست کشیدند و پذیرفتند که هرکدام به مدت دو سال ملتزم به پرداخت مبلغ ۵۰۰ گینی بشوند.
پس از جلسهٔ دادرسی، بولتون به اجرا برگشت و سپتامبر ۱۸۷۱ در ایست‌بورن حضور پیدا کرد؛ در اکتبر همان سال، او روی صحنه در بورسلم و هنلی، استافوردشر حضور پیدا کرد و سپس در بولتون، لانکاشر اجرا کرد. از ۱۸۷۴، او مدتی را در نیویورک سپری کرد و با نام ارنست برن اجرا می‌کرد و احتمالش هست که او آنجا با کلینتون دیدار کرده باشد. بولتون در ۱۸۷۷ به بریتانیا بازگشت و دوباره تور برگزار کرد. او در ۳۰ سپتامبر ۱۹۰۴ در بیمارستان ملی عصب‌شناسی و جراحی مغز و اعصاب، لندن به علت تومور مغزی درگذشت.
پارک نیز به نیویورک سفر کرد و روی صحنه با نام فرد فنتون حضور پیدا کرد، جایی که او در نقش‌آفرینی شخصیت موفقیتی محدود داشت و برای مدتی اجراکننده‌ای مقیم در تئاتر خیابان پنجم بود. او در ۱۸۸۱، در ۳۳ یا ۳۴ سالگی درگذشت، به دیدگاه مک‌کنا احتمالاً بر اثر سیفلیس.
جلسات تفهیم اتهام و محاکمه به طرز گسترده‌ای در نشریات ملی و محلی در بریتانیا گزارش شدند و بیشتر روزنامه‌های لندن فضایی مفصل برای پوشش خبر فراهم کردند. زندگی خصوصی بولتون و پارک —و برخی از دوستان و همکاران شناخته‌شدهٔ آنان— در جراید زیر ذره‌بین رفت و با تیترهای هیجان‌انگیز منتشر شد، از جمله: «مردانی در زیردامنی»، «آقایانی که خود را زن جا می‌زنند»، «پروندهٔ آقایان-زنان» و «زن‌مردان در خیابان باو».
خیلی از روزنامه‌ها شامل سرمقاله‌هایی بودند که از همجنس‌گرایی —که رفتاری بیگانه دانسته می‌شد— در انگلستان خشمگین بودند. پس از تبرئه، برخی از نویسندگان سرمقاله موضع‌شان را تغییر دادند و "تایمز" گفت که: «یک احساس آرامش خاطر به‌خصوصی [داریم] که امروز صبح شکست یک کیفرخواست را ضبط کردیم»؛ نویسندهٔ سرمقاله ادامه داد: «[یک حکم گناهکاری،] در میهن و خارج کشور به‌عنوان بازتابی از اخلاقیات ملی ما احساس می‌شد».
در گزارش‌های پس از نخستین حضور آنان در دادگاه بدوی، بیشتر روزنامه‌های مهم شامل توصیفات جامعی از لباس و سبک موی بولتون و پارک می‌شدند. این شامل مطبوعات معتبر از جمله "تایمز" بود، که نوشت:
هنگامی که بولتون در جایگاه متهم [در دادگاه] قرار گرفت، یک لباس شب ابریشمی به‌رنگ گیلاسی به‌تن داشت که با توری سفید تزئین شده بود. بازوهایش برهنه بود و دستبندهایی به دست داشت. وی همچنین کلاه‌گیسی با شینیون رنگی بر سر گذاشته بود. لباس پارک متشکل از یک لباسِ ساتنِ سبزِ تیره با یقه‌ای کوتاه و یک توریِ مشکیِ تزئین‌شده بود، که با همان جنس پارچه شالی هم روی شانه‌هایش انداخته بود. موهایش بور و فر بود و یک جفت دستکش سفید بچگانه در دست داشت.
علاوه بر پوشش گستردهٔ روزنامه‌ها، چندین رسالهٔ چاپی پنی با عناوینی همچون «مردانی در زیردامنی»، «تاریخچهٔ غیرطبیعی و راز زیردامنی بولتون و پارک»، «استلا، ستارهٔ استرند»، «زندگی بولتون و پارک: حقیقت‌های افشاشدهٔ فوق‌العاده»، «زندگی و بازرسی بانوان بالقوه» و «زندگی و بازرسی بولتون و پارک، مردانی در لباس زنان» تهیه شدند. تصاویر بسیاری از بولتون و پارک در لباس‌های مردانه و زنانه نمایش داده شدند. میشل لیو کرایگر، در بررسی خود از رسالهٔ چاپی پنی، متوجه تغییری در رویکرد تصویرگران می‌شود. در مطالب نخستین، بولتون و پارک را بانوانی جذاب به تصویر کشیده‌اند، پس از گذشت چهار هفته از آغاز جلسات قاضی، آنان «مشخصاً بازیگران مردانهٔ مضحک‌تری» نشان داده شده‌اند. این به ویژه در تصاویر "اخبار مصور پلیس"، یکی از نشریات زرد آن هنگام، مشهود بود. کاپلان بیان می‌کند که خیلی از رساله‌های چاپی پنی، از «محکومیت تشریفاتی» مردان متهم حمایت می‌کردند، که با طبیعت مهیج تصاویر و جزئیات موجود در این نشریات سازگاری نداشت.
مورخ هری کاکس بیان می‌کند که برداشت از تاریخ دستگیری و جلسهٔ دادرسی بولتون و پارک «مراحل مشخصی را پشت سر گذاشته‌است»؛ استاد انگلیسی سایمون جویس، ملاحظه می‌کند که برداشت‌ها در برخورد آنان با بولتون و پارک به‌عنوان مردان سازگار است. کاکس این موضوعات را شناسایی می‌کند: وکیل ویلیام راف‌هد فکر می‌کند که رابطه خیلی بی‌گناهانه بود و از رمانتیسم احساساتی ناشی می‌شود که ویکتوریایی‌ها آن را برگزیدند؛ وکیل‌مدافع اچ. مونتگومری هاید می‌نویسد که بولتون و پارک همجنس‌گرایانی بودند که به دلیل عدم وجود شواهدی کافی برای ارائه در دادگاه، به زندان انداخته نشدند. ویکس و آلن سینفیلد، استاد مطالعات جنسیت، استدلال می‌کنند که دادگاه احتمال همجنس‌گرایی را نادیده گرفته بود، که این به معنای عدم امکان محکومیت بود. کاکس در نظر می‌گیرد که هم آپچرچ و هم بارتلت می‌نویسند که دادگاه‌ها بیانگر «نادیده‌گیری ارادی» هستند که امکان وجود رکن همجنس‌گرایی در جامعه را رد می‌کند. سنلیک بولتون و پارک را در ارتباط با هنرمندان درگ روی صحنه، شناسایی و مطالعه می‌کند.
جویس موضوع مشترکی را مشاهده می‌کند که بولتون و پارک در آن هنگام و در مطالعات بعدی، به‌عنوان دو مرد زنانه‌پوش در نظر گرفته می‌شدند. او داستان بولتون و پارک را از دیدگاه تاریخ تراجنسیتی مورد بررسی قرار می‌دهد. او مشاهده می‌کند که یکی از روزنامه‌های مهم بریتانیایی —و برخی از جلسات محاکمه در دادگاه‌های بدوی— از ضمایر مؤنث در توصیف متهمان استفاده می‌کنند و از شهادت مری بولتون، که پسرش «از شش سالگی به‌صورت زنانه ظاهر می‌شود» یاد می‌کنند. جویس استدلال می‌کند که:
ماجرای فنی و استلا مملو از لحظات ادراک و شناخت است و جنبه‌هایی دارد که امروزه به‌سختی قابل درک هستند و من مایلم ادعا کنم چنین نکاتی که آشکارا با تفکرات کنونی ما غیرقابل سنجش و قیاس است، برای درک بهتر ما از وضعیت افراد تراجنسی ارزشمند است، تا دریابیم که این افراد نیز برای خود تاریخچه و سرگذشتی دارند؛ هرچند که گاهی گسیخته و غیرخطی باشد.
کاکس جلسهٔ دادرسی بولتون و پارک را به‌عنوان «یکی از بخش‌های مرکزی هر تاریخی از همجنس‌گرایی مردانه» توصیف می‌کند؛ جیسون بوید، در "فهرست افراد نامور تاریخ گی و لزبین" جلسهٔ دادرسی را این‌گونه توصیف می‌کند:
لحظه‌ای مهم در تاریخ پیدایش کماکانی گفتمانی عمومی از همجنس‌گرا به‌عنوان یک هویت است. شاید مهم‌ترین نکته، این است که اساسش در آشکارسازی زیرفرهنگ «پیشاهمجنس‌گرا» تأثیرگذار است که به‌طور واضحی گسترده، متنوع و روبه‌رشد بود و در طرق و حدود گوناگون، شامل مردانی از تمامی حرفه‌ها و زندگی‌ها می‌شد.
شکست دولت در تضمین کیفرخواست بولتون و پارک، نشان داد که دشواری‌هایی در بازجویی از فعالیت‌های شخصی و به ویژه جرایم وابسته به فعالیت‌های همجنس‌گرایانه وجود دارد. شکست در محکومیت این مردان، یکی از عوامل معرفی متمم لابوشر در سال ۱۸۸۵ بود. این —رسماً، بخش ۱۱ مصوبه اصلاحی حقوق کیفری ۱۸۸۵، بعدها نام اسپانسرش، هنری لابوشر را رویش گذاشتند— منجر به تشدید مجازات اعمال همجنس‌گرایانهٔ مردان تا دو سال کار سخت شد. به دیدگاه مورخ ویلیام ای. کوهن، در روزگار پروندهٔ بولتون و پارک، همجنس‌گرایی «در یک آرایه‌شناسیِ جنسیِ اجتماعی-پزشکی قابل شناسایی [بود]، اما هنوز به‌عنوان یک موضوع حقوقی به رسمیت شناخته نشده بود». معرفی متعاقب متمم لابوشر، «خودش عملاً سبک مردانهٔ همجنس‌گرا را جرم‌انگاری [کرد]».
در طول جلسات محاکمه در مهٔ ۱۸۷۰، "رینولدز نیوز" گزارش کرد که یک شاهد گفته‌است: «'ما با درگ می‌آییم'، که به معنای پوشیدن لباس‌های زنانه است»؛ قاضی گفت که: «این نخستین باری است که معنای واژهٔ 'درگ' در مدارک ذکر شده‌است؟» این گفتگو در "فرهنگ انگلیسی آکسفورد" به‌عنوان نخستین استفادهٔ شناخته‌شده از اصطلاح «درگ» به معنای مبدل‌پوشی فهرست شد.
بولتون و پارک در "گناهان شهرهای دشت" (۱۸۸۱) نمود یافتند؛ اثری ادبی در ژانر اروتیک همجنس‌گرایانه به قلم مردی تن‌فروش به نام جان سال. در این اثر، بولتون «لورا» و پارک «سلینا» نام‌گذاری شده بودند. در این داستان، راوی مبدل‌پوش بازگو می‌کند که او چگونه با بولتون و پارک ملاقات کرده‌است و در هتل هکسل واقع در استرند، با کلینتون لباس‌های زنانه پوشیده‌است. بعداً، راوی شب را در اتاق‌های بولتون و پارک در ایتن اسکوئر می‌گذراند و روز بعد با آنان که «همگی لباس‌های زنانه بر تن داشتند» صبحانه می‌خورد. به گفتهٔ کوهن، این اثر «متممی تند و تلخ برای روایت‌های دیگر از زندگی آن‌هاست که هم به سبب ایجاد تغییرات بنیادین در دیدگاه‌ها و هم به‌دلیل تأکید بر سوگیری هر گزارشی دربارهٔ 'لواط' با ارزش است.»
بولتون و پارک در نمایشنامه‌های "تختخواب لرد آرتور" (۲۰۰۸) اثر نمایشنامه‌نویس مارتین لوتن، "فنی و استلا: داستان واقعی شوکه‌کننده" (۲۰۱۵) اثر گلن چندلر و "استلا" اثر نیل بارتلت حضور داشتند؛ نمایشنامهٔ آخری، مشترکاً توسط جشنوارهٔ بین‌المللی تئاتر لندن، جشنوارهٔ هلند و جشنوارهٔ برایتون در ۲۰۱۶ سفارش داده شده بود. بولتون و پارک همچنین سوژه‌های یک لیمریک ویکتوریایی هستند که در روزگار پرونده محبوب بود. کوهن معتقد است که این «آمیزه‌ای نابهنگام از لواط و حیوان‌خواهی» را به نمایش می‌گذارد. مورخ انگس مک‌لارن قضاوت می‌کند که این لیمریک نشان می‌دهد که در آن هنگام یک «باور رایج [وجود داشت] که همجنس‌گرایی و دگرجنس‌پوشی جدانشدنی بودند». به دیدگاه مورخ کاترین آرنولد، این لیمریک نشان داد که پروندهٔ بولتون و پارک «در فرهنگ مردمی زندگی می‌کرد».
پیرمردی بود اهل سارک
که با خوکی در تاریکی لواط کرد؛
زیر لب شِکوه کرد:
«الهی کور شوی، مگر من بولتون یا پارک هستم؟»</poem>
لامبورگینی ال‌ام‌ای۰۰۲ (به انگلیسی: Lamborghini LMA002؛ Lamborghini Mimran Anteriore 002؛ لامبورگینی، میمران، موتور جلو 002) یک نمونه اولیه خودروی آفرود بود که توسط لامبورگینی طراحی و ساخته شد درحالی‌که این شرکت توسط پاتریک میمران ۲۶ ساله در آن زمان رهبری می‌شد. این مدل دنباله‌دار ال‌ام۰۰۱ بود و نخستین بار در نمایشگاه خودرو ژنو در سال ۱۹۸۲ ارائه شد.
لامبورگینی در نهایت با دیدن مشکلات طراحی اولیه خود (چیتا و ال‌ام۰۰۱)، تصمیم گرفت موتور را به جلو منتقل کند. این نیاز به طراحی دوباره کل شاسی داشت. همچنین این نخستین باری بود که موتور وی۱۲ کانتاش واقعاً در یک خودروی آفرود استفاده شد که و گشتاور تولید می‌کرد که به‌طور قابل‌توجهی قدرت بیشتری نسبت به پیشینیان خود داشت. در طراحی دوباره از یک قاب فولادی لوله‌ای استفاده شد و وزن کلی را حدود ۵۰۰ تا افزایش داد. حرکت موتور همچنین فضای زیادی را در عقب آزاد کرد که فضای کافی برای جا دادن ۶ سرنشین دیگر را برای مجموع ۱۱ سرنشین فراهم کرد.
افزایش وزن نیاز به طراحی دوباره سامانه تعلیق و افزودن فرمان برقی داشت. جعبه‌دنده پنج سرعته با کلاچ هیدرولیک استفاده شد. همچنین، برای نخستین بار قابلیت‌های چهار چرخ متحرک را می‌توان خاموش کرد و به خودرو این امکان را می‌دهد که در صورت تمایل، فقط به چرخ‌های عقب تبدیل شود. دیفرانسیل جلو حداکثر ۲۵ درصد قفل را ارائه می‌کرد، درحالی‌که دیفرانسیل‌های عقب و وسط می‌توانستند تا ۷۵ درصد قفل شوند. دیفرانسیل مرکزی همچنین می‌تواند به صورت مکانیکی برای شدیدترین خارج از جاده قفل شود. پانل‌های بدنه همگی بسیار مستقیم و مسطح بودند تا اضافه شدن پوشش زرهی را تسهیل کنند و کل سقف و درها را می‌توان برداشت.
در آن زمان، گزارش شد که ال‌ام‌ای در رقابتی برای قرارداد نظامی عربستان سعودی میان ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ خودرو برنده شده‌است، به‌طوری که لامبورگینی پیش‌بینی می‌کند سطح کارکنان خود را ۳۰ درصد افزایش دهد. این سفارش محقق نشد و تنها ال‌ام‌ای۰۰۲ تولید خواهد شد. با این حال، پس از تغییرات و تنظیمات بسیار، طراحی با نام ال‌ام۰۰۲ وارد تولید سری شد.
یک عکس از یک ال‌ام‌ای۰۰۲ در حال نصب یک توپ خودکار ۲۵ میلی‌متری Oerlikon از نوع KBA وجود دارد که احتمالاً یک ماکت است. این تسلیحات خاص بر روی طیف وسیعی از وسایل نقلیه نظامی مانند IFVها، APCها، هلیکوپترها و شناورهای نیروی دریایی نصب شد. حالت‌های آتش نیمه‌خودکار و تمام‌خودکار با سرعت شلیک ۶۰۰ گلوله در دقیقه است. این سلاح می‌تواند طیف گسترده‌ای از مهمات از جمله گلوله‌های APDS و APFSDS را شلیک کند.
لامبورگینی چیتا یک نمونه اولیه آفرود بود که در سال ۱۹۷۷ توسط خودروساز ایتالیایی لامبورگینی ساخته شد.
لامبورگینی چیتا نخستین تلاش لامبورگینی برای یک وسیله نقلیه آفرود بود. این هواپیما بر پایه قرارداد شرکت Mobility Technology International (MTI) ساخته شد که به نوبه خود توسط ارتش ایالات متحده برای طراحی و ساخت یک وسیله نقلیه جدید تمام زمینی قرارداد بسته شد. اساس طراحی از MTI گرفته شد و تا حد زیادی یک کپی از نمونه اولیه ایکس‌آر۳۱۱ اف‌ام‌سی بود که در سال ۱۹۷۰ برای ارتش توسعه یافت. این منجر به اقدام قانونی اف‌ام‌سی علیه MTI و لامبورگینی در سال ۱۹۷۷ شد، زمانی که چیتا در نمایشگاه خودرو ژنو ارائه شد. ایکس‌آر۳۱۱ و پیتا را می‌توان اجداد هاموی فعلی در نظر گرفت.
چیتا در سن خوزه، کالیفرنیا ساخته شد. پس از ساخت اولیه، نمونه اولیه به سنت آگاتا فرستاده شد تا لامبورگینی بتواند کارهای نهایی را انجام دهد. آنها تصمیم گرفتند با یک موتور ۵٫۹ لیتری کرایسلر ۱۸۰ اسب بخاری بزرگ و ضدآب با جعبه‌دنده ۳ سرعته خودکار استفاده کنند. بدنه فایبرگلاس بود و داخل آن فضای کافی برای چهار سرباز کاملاً مجهز و همچنین راننده وجود داشت.
نصب موتور در عقب به چیتا ویژگی‌های هندلینگ بسیار ضعیفی داد و انتخاب موتور آنقدر قوی نبود که برای وسیله نقلیه سنگین مناسب باشد ()، منجر به عملکرد کلی ضعیف می‌شود.
تنها نمونه اولیه تمام شده هرگز توسط ارتش ایالات متحده آزمایش نشد، تنها توسط طراح آن، رادنی فاریس، به آنها نشان داده شد. بعداً توسط MTI به تلدین کانتیننتال موتورز فروخته شد و هنوز هم وجود دارد.
در پایان قرارداد نظامی به ای‌ام جنرال و هاموی مشابه آنها منعقد شد.
شکست پروژه چیتا، همراه با مشکلات مالی لامبورگینی، منجر به لغو قرارداد با ب‌ام‌و برای توسعه خودروی اسپرت ام۱ آنها شد.
لامبورگینی در نهایت لامبورگینی ال‌ام۰۰۲ را توسعه داد — طراحی مشابه، اما با یک موتور ۱۲ سیلندر از لامبورگینی کانتاش که در جلو نصب شده بود.
مگس‌گیر فیروزه‌ای ، که همچنین به عنوان مگس‌گیر جزیره شناخته می‌شود، گونه‌ای از پرندگان خانواده Muscicapidae است که در اندونزی و فیلیپین یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
ویکتور فون شْوِدلر (۱۸ ژانویه ۱۸۸۵ – ۳۰ اکتبر ۱۹۵۴) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان‌هایی را در نیروی زمینی در جریان جنگ جهانی دوم بر عهده داشت.
ویکتور فون شودلر روز ۱۸ ژانویه سال ۱۸۸۵ در زانکت گوارسهاوزن زاده شد. پدرش افسر نیروی زمینی بود. ویکتور نیز پا جای پای پدر نهاد و پس از تحصیل در دانشکده‌های نظامی مختلف، اوایل سال ۱۹۰۴ به عنوان درجه‌دار نامزد افسری به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست. سال بعد با درجه ستوان دوم در هنگ ۲۶ پیاده‌نظام (۱ ماگدبورگ) به سلک افسران درآمد. بعداً به هنگ ۸۸ پیاده‌نظام (۲ ناسائو) منتقل شد.
فون شودلر هنگام آغاز جنگ جهانی اول در ستاد کل خدمت می‌کرد و تمامی چند را در وظایف ستادی گذراند. ماه نوامبر سال ۱۹۱۴ به درجه سروان ترفیع گرفت.
در دوران جمهوری وایمار فون شودلر به عنوان افسر ستادی در لشکر سوم سواره‌نظام در کاسل (۱۹۱۹)، منطقه نظامی شماره ۵ در اشتوتگارت (۱۹۲۱–۱۹۱۹) و گروه فرماندهی ۲ در کاسل خدمت کرد. سال ۱۹۲۳ به درجه سرگرد ترفیع گرفت و گروهان ۱۳ خمپاره‌انداز در هنگ ۱۵ پیاده‌نظام در کاسل را فرماندهی (۱۹۲۵–۱۹۲۴) نمود. سپس به ستاد فرماندهی پیاده‌نظام ۳ در پوتسدام پیوست. اوایل سال ۱۹۲۶ به دفتر کارکنان نیروی زمینی در برلین منتقل شد.
فون شودلر با درجه سرهنگ دوم روز ۱ فوریه سال ۱۹۲۹ فرماندهی گردان ۲ هنگ ۹ پیاده‌نظام پروس در برلین-لیشترفلده را بر عهده گرفت. دو سال بعد رئیس ستاد لشکر سوم پیاده‌نظام در فرانکفورت-اودر شد. سال ۱۹۳۲ به درجه سرهنگ ترفیع گرفت. ماه اکتبر سال ۱۹۳۳ بعد به عنوان رئیس دفتر کارکنان نیروی زمینی برگزیده شد. ماه اکتبر سال ۱۹۳۴ به درجه سرتیپ و دقیقاً دو سال بعد به درجه سرلشکر ترفیع گرفت.
در پی به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست و برکناری برخی از عوامل مخالف با حاکمیت، فون شودلر که روابطی با ارتشبد ورنر فون فریچ، فرمانده عزل شده کل نیروی زمینی، داشت، روز ۱ فوریه سال ۱۹۳۸ به درجه سپهبد (ژنرال پیاده‌نظام) نائل آمد و در جایگاه فرمانده منطقه نظامی شماره ۴ با قرارگاه درسدن قرار گرفت. منصب کلیدی پیشین او به بودوین کایتل که عنصر قابل اعتمادتری بود، داده شد.
در پی آغاز جنگ جهانی دوم قرارگاه اغلب مناطق نظامی به دو بخش میدانی و منطقه‌ای تقسیم شد. فون شودلر فرماندهی بخش میدانی با عنوان سپاه ۴ را در دست گرفت. او با این سپاه در نبردهای لهستان، هلند، بلژیک و فرانسه شرکت کرد. پس از آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی، در بخش جنوبی جبهه شرقی بود.
سپاه ۴ شودلر به عنوان بخشی از ارتش ششم فریدریش پائولوس، در نبرد استالینگراد مشارکت داشت. در جریان این نبرد فرسایشی شهری از ماه سپامبر سال ۱۹۴۲، شودلر از فرماندهی عالی خواست به این درگیری «پرخسارت و از نظر تاکتیکی غلط» پایان دهد و ارتش ششم را عقب بکشد. در واکنش او از مقام خود خلع و بازنشسته شد. او با سپهبد اروین یِنِکه در این مقام جایگزین گشت.
به هر صورت پس از پایان فاجعه‌بار این نبرد و انهدام ارتش ششم در محاصره دشمن، شودلر با وجود ابراز برخی انتقادات نسبت به حاکمیت، مجدداً به خدمت فراخوانده شد و روز ۱ مارس سال ۱۹۴۳ مجدداً به فرماندهی منطقه نظامی شماره ۴ در درسدن منصوب گردید. در این موقعیت مسئول جایگزینی و آموزش نیرو در منطقه زاکسن و شمال بوهم و همچنین تشکیل لشکرهای جدید و ترمیم یگان‌های آسیب‌دیده بود. شولدر با وجود همدلی نسبی با مخالفان هیتلر، در حین کودتای ۲۰ ژوئیه موضع انفعال پیشه کرد. در پی ناکامی قطعی این کودتا از حاکمیت جانبداری کرد.
شولدر تا روز ۳۱ ژانویه سال ۱۹۴۵ در اواخر جنگ، در جایگاه فرماندهی منطقه نظامی شماره ۴ باقی ماند و سپس دوباره بازنشسته شد.
سپهبد ویکتور فون شودلر در نهایت روز ۳۰ اکتبر سال ۱۹۵۴ در فرایبورگ درگذشت.
اگزونومیا () اقلام سکه‌شناسی (مانند ژتون، نشان، یا کتیبه) غیر از سکه و پول کاغذی هستند.
زکریا موسوی ( "" ; زاده ۳۰ می ۱۹۶۸ میلادی) عضو فرانسوی گروهک تروریستی القاعده با اصالت مراکشی است. او قبل از سال ۲۰۰۱ مقیم بریتانیا بوده و دارای مدرک کارشناسی ارشد از دانشگاه ساوت بنک است.
موسوی در دادگاه فدرال به توطئه برای کشتن شهروندان ایالات متحده آمریکا به عنوان بخشی از حملات ۱۱ سپتامبر اعتراف کرد. او هم‌اکنون در حال گذراندن حبس ابد بدون امکان آزادی مشروط در زندان فوق امنیتی فدرال ای‌دی‌اکس در فلورانس ایالت کلرادو است. وی تنها شخصی است که تاکنون در دادگاه ایالات متحده در ارتباط با حملات ۱۱ سپتامبر محکوم و مجازات شده‌است.
موسوی در ۱۶ اوت ۲۰۰۱ در مینه سوتا توسط اف‌بی‌آی دستگیر و به نقض قانون مهاجرت متهم شد. او در حین انجام دوره‌های آموزشی پرواز در ایگان، مینه‌سوتا، مورد سوءظن واقع شده بود.
موسوی در ۱۱ دسامبر ۲۰۰۱ توسط یک هیئت‌منصفه عالی فدرال در دادگاه بخش شرقی ویرجینیا با ۶ اتهام تحت تعقیب قرار گرفت: توطئه برای ارتکاب به اقدامات تروریستی فراتر از مرزهای ملی، توطئه برای انهدام هواپیماها، توطئه برای استفاده از سلاح‌های کشتار جمعی، توطئه برای کشتار کارمندان دولت ایالات‌متحده و توطئه برای نابود کردن اموال.
دادستان‌های فدرال موسوی را به عنوان جایگزینی برای «اولین» هواپیماربای بیستم، احتمالاً رمزی بن الشیبه متهم کردند. درخواست ویزای بن الشیبه و زکریا الصبار رد شده بود. با این حال، دادستان‌های دادگاه طولانی موسوی در ایالات متحده، در ارتباط دادن مستقیم نقش او با ۱۹ هواپیماربای دیگر مشکل داشتند.
محاکمه موسوی در برخی محافل به عنوان معیاری از توانایی و تمایل ایالات متحده برای دادرسی عادلانه پرونده مظنونان تروریسم تلقی شد. برخی دیگر به میزان تحمل رفتار عجیب و غریب و تهدیدآمیز موسوی توسط دادگاه (و به ویژه قاضی لئونی برینکما) اعتراض کردند.موسوی با ارائه طرح‌های حقوقی به تمسخر قاضی برینکما و تحقیر دادگاه پرداخت، ناظران را با انتخاب خود برای وکالت خودش غافلگیر کرد و با درخواست حضور اعضای دستگیرشده القاعده به عنوان شاهد در پرونده خود، دادستان‌های فدرال را به شدت عصبانی کرد.
در جریان محاکمه، موسوی ابتدا اظهار داشت که در حملات ۱۱ سپتامبر نقشی نداشته، اما در حال برنامه‌ریزی برای حمله ای جداگانه از طرف خود بوده‌است. گفته می‌شود که برخی از اعضای القاعده تا حدی اظهارات موسوی را تأیید کردند و گفتند که او در توطئه ای غیر از ۱۱ سپتامبر دست داشت، اما دادستان‌ها معتقد بودند که داستان او هیچ ارزشی ندارد. در ۳ آوریل ۲۰۰۶، مشخص شد که موسوی واجد شرایط اعدام است. گزارش شده که او قبل از خروج از دادگاه فریاد می‌زده: «هرگز به خون من نخواهید رسید، خدا همه شما را لعنت کند».Hirschkorn, Phil. Moussaoui eligible for death penalty. "CNN" (2006-04-05)
در ۳ می ۲۰۰۶، هیئت منصفه با مجازات اعدام برای موسوی مخالفت کرد. او روز بعد به حبس ابد بدون آزادی مشروط محکوم شد. هنگامی که او را به بیرون از دادگاه هدایت می‌کردند، موسوی دست‌هایش را به هم کوبید و گفت: «آمریکا، تو شکست خوردی… من بردم.»Sniffen, Michael J. 'America, you lost -- I won': Moussaoui sentenced to life in prison. "شیکاگو سان-تایمز" (2006-05-04). Available at findarticles.com. Retrieved on 2007-01-03 قاضی برینکما در پاسخ به او گفت که او «با ناله می‌میرد» و «هرگز فرصتی برای صحبت دوباره پیدا نخواهد کرد». سه نفر از اعضای هیئت منصفه به این نتیجه رسیدند که موسوی اطلاعات محدودی از حملات ۱۱ سپتامبر دارد و سه نفر دیگر نقش او را در این حملات جزئی توصیف کردند.
موسوی در حال حاضر در زندان ای‌دی‌اکس فلورنس در کلرادو زندانی است.The United States of America v. Zacarias Moussaoui: Defendant's Motion to Withdraw Guilty Plea (PDF). The United States District Court for the Eastern District of Virginia, May 2006, available at FindLaw.com. Also available at uscourts.gov (PDF). Retrieved on 2007-01-03.
کوین لی پولسن (زاده ۳۰ نوامبر ۱۹۶۵) یک هکر کلاه سیاه سابق آمریکایی و یکی از ویراستاران در دیلی بیست است.
او در ۳۰ نوامبر ۱۹۶۵ در پاسادنا، کالیفرنیا به دنیا آمد. در ۱ ژوئن ۱۹۹۰، پولسن تمام خطوط تلفن ایستگاه رادیویی KIIS-FM لس آنجلس را به دست گرفت و تضمین کرد که او صد و دومین تماس گیرنده خواهد بود و جایزه پورشه ۹۴۴ S۲ را برنده خواهد شد.
هنگامی که اداره تحقیقات فدرال شروع به تعقیب پولسن کرد، او به عنوان یک فراری مخفیانه متواری شد. یک شرکت ذخیره‌سازی اطلاعات، یک سوله نگهداری داده را که تحت اختیار پولسن بود را به دلیل عدم پرداخت اجاره پاکسازی کرد و در آنجا تجهیزات کامپیوتری کشف شد که برای شواهد در اختیار اف‌بی‌آی قرار گرفت. هنگامی که او در برنامهٔ تلویزیونی رازهای حل نشده ان‌بی‌سی نمایش داده شد، خطوط تلفن ۱–۸۰۰ سریال به‌طور مرموزی از کار افتاد. پولسن در آوریل ۱۹۹۱ پس از تحقیقاتی که بخشی از آن توسط جان مک‌کلورگ رهبری شد، دستگیر شد.
در ژوئن ۱۹۹۴، پولسن به هفت فقره توطئه، کلاهبرداری و استراق سمع اعتراف کرد. او به پنج سال در یک زندان فدرال محکوم شد و پس از آزادی به مدت سه سال از استفاده از رایانه یا اینترنت محروم شد. او اولین آمریکایی بود که پس از محکومیت به زندان با حکم دادگاه از استفاده از رایانه و اینترنت منع شد. اگرچه کریس لمپرشت ابتدا در ۵ می ۱۹۹۵ با ممنوعیت اینترنت محکوم شد، پولسن قبل از لمپرشت از زندان آزاد شد و زودتر اجرای حکم محرومیت خود را آغاز کرد. (افسر آزادی مشروط پولسن بعداً در سال ۲۰۰۴ با محدودیت‌های نظارتی خاصی به او اجازه داد از اینترنت استفاده کند).
پولسن پس از آزادی از زندان به عنوان یک روزنامه‌نگار شروع به فعالیت کرد و سعی کرد از گذشته جنایتکارانه خود فاصله بگیرد. پولسن در تعدادی از مشاغل روزنامه‌نگاری در شرکت تحقیقاتی امنیتی سکیوریتی فوکوس مستقر در کالیفرنیا خدمت کرد و در اوایل سال ۲۰۰۰ شروع به نوشتن اخبار امنیتی و هک کرد. دنیای اخبار فناوری در دوران تصدی پولسن در این شرکت، امتیاز شرکت توسط سیمانتک خریداری شد. علاوه بر این، گزارش‌های تحقیقی اولیه او اغلب توسط جریان اصلی مطبوعات انتخاب می‌شد. پولسن در سال ۲۰۰۵ سکیوریتی فوکوس را ترک کرد تا به صورت آزاد کار کند و پروژه‌های نویسندگی مستقل را دنبال کند. در ژوئن ۲۰۰۵، او سردبیر ارشد مجله وایرد شد، که میزبان وبلاگ او 27BStroke6، بعدها به سطح تهدید تغییر نام داد.
در اکتبر ۲۰۰۶، پولسن اطلاعاتی را منتشر کرد که جزئیات جستجوی موفقیت‌آمیز خود را برای مجرمان جنسی ثبت شده با استفاده از مای‌اسپیس برای درخواست رابطه جنسی از کودکان نشان می‌داد. کار او ۷۴۴ فرد ثبت شده را با نمایه‌های مای‌اسپیس شناسایی کرد و منجر به دستگیری یکی به نام اندرو لوبرانو شد.
در ژوئن ۲۰۱۰، پولسن داستان اولیه دستگیری عضو خدمات ایالات متحده، چلسی منینگ را منتشر کرد و گزارش چت‌های منینگ با آدریان لامو در مورد ویکی‌لیکس را منتشر کرد.
در ژوئن ۲۰۱۹، پولسن متهم شد که شاون بروکس، یک حامی ۳۴ ساله ترامپ را که در برانکس زندگی می‌کرد، دکس کرده‌است، زمانی که پولسن هویت خود را در مقاله‌ای که در ۱ ژوئن ۲۰۱۹ در دیلی بیست منتشر شد، به دلیل ادعای خالق و اشاعه‌دهنده فاش کرد. این اتفاق توسط یک ویدیوی جعلی که نانسی پلوسی را نشان می‌دهد که به طرزی نامفهوم صحبت می‌کند اتفاق افتاد.
پولسن، آرون سوارتز و جیمز دولان سکیوردراپ (SecureDrop) را طراحی و توسعه دادند که یک پلتفرم نرم‌افزار متن‌باز برای ارتباط امن بین روزنامه‌نگاران و منابع است. در ابتدا با نام DeadDrop توسعه یافت. پس از مرگ سوارتز، پولسن اولین نمونه از پلتفرم را در نیویورکر در ۱۵ می ۲۰۱۳ راه اندازی کرد. پولسن بعدها توسعه سکیوردراپ را به بنیاد آزادی مطبوعات واگذار کرد و به هیئت مشاور فنی بنیاد پیوست.
کوین پولسن با همسر و دو فرزندش در سان‌فرانسیسکو زندگی می‌کند
پولسن، کوین (۲۰۱۱). کینگ پین: چگونه یک هکر جنایات سایبری میلیارد دلاری زیرزمینی را تصاحب کرد. تاج پادشاهی. شابک ۹۷۸-۰-۳۰۷-۵۸۸۶۸-۵.
جاناتان لیتمن، نگهبان: زندگی پیچیده و جنایات هکر سریالی کوین پولسن، ۱۹۹۷، ناشر: لیتل، براون. شابک ۰-۳۱۶-۵۲۸۵۷-۹
وبگاه رسمی کوین پولسن
حزب سبزها () یا سبزها یک حزب سیاسی در لهستان است.
این حزب در سال ۲۰۰۳ تحت نام «سبزها ۲۰۰۴» شکل گرفت و در ماه فوریه ۲۰۰۴، نام تشکیلات خود را به‌طور رسمی ثبت کرد. این حزب از اصول سیاست‌های سبز حمایت می‌کند و از لحاظ گرایش در جناح چپ میانه قرار گرفته که به سمت جناح چپ متمایل است. این حزب عضو بین‌المللی سبزهای جهانی و عضو اروپایی حزب سبز اروپا است و با ائتلاف آزاد سبزهای اروپا در پارلمان اروپا همکاری می‌کند.
شهرستان آگریزسکی (به لاتین: Agryzsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان آکسوبایفسکی (به لاتین: Aksubayevsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان آکتانیشسکی (به لاتین: Aktanyshsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
لامبورگینی آتون یک خودروی مفهومی است که توسط برتونه برای لامبورگینی طراحی شده‌است.
لامبورگینی آتون قابلیت رانندگی دارد و یک خودروی مفهومی تولیدی کاملاً کاربردی است. زیر کاپوت لامبورگینی آتون یک موتور ۳٫۰ لیتری DOHC وی۸ از لامبورگینی سیلوت قرار دارد که در هر سیلندر دو سوپاپ قادر به بیشینه توان است. در ۷٬۵۰۰ دور در دقیقه و گشتاور با نسبت تراکم ده به یک. جعبه‌دنده شامل یک جعبه‌دنده تمام سنکرومش است که شامل یک جعبه‌دنده پنج سرعته با کلاچ تک‌صفحه‌ای به کمک هیدرولیک و نسبت محور ۱۴/۳۵ است. طراحی شرکت برتونه SpA شامل یک شاسی یکپارچه و بدنه فولادی است. سامانه تعلیق دارای فنرهای مارپیچ مستقل و کمک فنرهای تلسکوپی است. ترمزهای بادی با منیزیم ریخته‌گری کامپانیولو از دیسک‌های تهویه شده Girling تشکیل شده‌است. لاستیک‌های جلو میشلن 195/50 VR ۱۵ و 275/40 VR ۱۵ در عقب هستند. وزن لامبورگینی آتون ۲۳۹۰ پوند و دارای مخزن سوخت ۸۰ لیتری است. از دید عملکرد، لامبورگینی آتون قادر است به بیشینه سرعت ۱۷۰ مایل در ساعت (۲۷۳٫۶ کیلومتر در ساعت) دست یابد.</link> و می‌تواند از ۰ تا ۶۰ مایل در ساعت (۹۷ کیلومتر در ساعت) را در ۷٫۳ ثانیه طی کند. شرکت RM Sotheby's لامبورگینی آتون را در Concorso d'Eleganza Villa d'Este در ۲۱ می ۲۰۱۱ به حراج گذاشت. به قیمت ۴۸۷٬۰۰۰ دلار آمریکا فروخته شد و ارزش تخمینی امروزی آن، طبق حراج RM، میان ۲۱۳٬۰۰۰ تا ۳۱۲٬۰۰۰ دلار آمریکا است.
شرکت برتونه، یک شرکت خصوصی مستقر در ایتالیا، لامبورگینی آتون را ایجاد کرد تا حمایت همیشگی خود را از شرکت لامبورگینی بر اساس بیانیه مطبوعاتی سازنده تورین نشان دهد. نام لامبورگینی آتون به این دلیل است که این خودرو یک رودستر است و برای آب و هوای مناسب ساخته شده‌است. این نام به آیین مصری خورشید اشاره دارد.
مارک دشان فرانسوی، فرایند طراحی لامبورگینی آتون را رهبری کرد که نخستین خودروی مفهومی استودیو برتونه بود. او پس از ترک مارچلو گاندینی به‌عنوان هماهنگ‌کننده طراحی در سال ۱۹۷۹ برای برتونه، به عنوان رهبری طراحی انتخاب شد. این خودرو برپایه زیبایی‌شناسی سایه‌نما اسپرت ساخته شده بود و به برخی از ظاهرهای لامبورگینی اوراکو شباهت داشت. مارک دشان از طراحی پیشین خودروهای مفهومی برتونه تقدیر کرد. او به‌طور خاص لامبورگینی آتون را بسیار شبیه به خودروهای مفهومی برتون در دهه ۱۹۷۰ ساخت. او شامل «حجم‌های هندسی حجاری‌شده» بود که با لبه‌های واضح و خطوط برش مشخص می‌شدند. مارک دشان همچنین از آنچه که در سطح جهانی به عنوان طراحی سنتی اسپایدر برای خودرو شناخته می‌شود، پیروی نکرد. لامبورگینی آتون، یک اسپایدر اعلام شده، کابین آن در موقعیت رو به جلو قرار دارد، برخلاف کابین معمولی میان ست در یک اسپایدر معمولی. یکی دیگر از جزئیاتی که آتون را از زیبایی‌شناسی اصلی یک اسپایدر متمایز می‌کند، ارتفاع و موقعیت عرشه عقب در مقایسه با ارتفاع و موقعیت کاپوت شیب دار است. این مفهوم طراحی بعداً زمانی که شرکت برتونه جالپا اسپیدستر را ایجاد کرد، مورد استفاده قرار گرفت. طراحی لامبورگینی آتون بر تولیدات رسانه‌ای و فیلم نیز تأثیر گذاشت. آتون در هنگام ساخت وسایل برای فیلم‌های زیر مورد اشاره قرار گرفت: "ترون"، "یادآوری کاملl"، و "پلیس آهنی" .
مارک دشام همچنین با الهام از نوچیو برتونه چند ویژگی منحصربه‌فرد دیگر را به بدنه خودرو اضافه کرد. به عنوان مثال، مارک دشان درها را ایجاد کرد تا شکاف قابل توجهی میان درها و رکاب درها ایجاد شود. نکته دیگری که باید به آن توجه کرد این است که مارک دشان چراغ‌های عقب را نیز به گونه‌ای طراحی کرد که شیارهای بسیار نازکی داشته باشند تا اطمینان حاصل کند که با قسمت عقب خودرو تداخلی ندارند. نکته منحصربه‌فرد در مورد این خودرو طراحی فرمان و صفحه نمایش لمسی است. فرمان با یک پره طراحی شده بود. توجه داشته باشید که در سمت چپ فرمان یک غلاف وجود داشت. غلاف نصب شده به عنوان مکانی برای نگهداری کنترل‌های ثانویه مورد استفاده قرار گرفت. پانل‌های صفحه نمایش لمسی مجهز به خوانش الکترونیکی بودند. وگالیا، یک تامین‌کننده ایتالیایی، طراحی ابزاری لامبورگینی آتون را ایجاد کرد. آنها برف پاک کن‌ها، چراغ‌های راهنما و همچنین سوئیچ‌های نشانگر را ساختند که در نزدیکی فرمان قرار دارند. طرح لامبورگینی آتون به افتخار فیلیپو پرینی به افتخار عشق وفادار او به ظاهر زیبایی‌شناسی لامبورگینی سیلوئت ایجاد شد. تأثیر او به عنوان طراح لامبورگینی در کاپوت شیبدار جلوی لامبورگینی آتون دیده می‌شود. لامبورگینی آتون به زور به شرکت برتون داده شد زیرا شرکت لامبورگینی در حال انحلال بود و مشکلات مالی را پشت سر می‌گذاشت. لامبورگینی آتون بلافاصله پس از نمایش در نمایشگاه خودروی تورین در موزه برتون واقع در روبیانا، ایتالیا بازنشسته شد. برتون گهگاه این خودرو را از موزه خود خارج کرد و در چند نمایشگاه منتخب برای عموم به نمایش گذاشت. اگرچه تعمیرات جزئی در برخی از اجزای مکانیکی خودرو انجام شده‌است، اما لامبورگینی آتون هرگز بازسازی نشد. از آنجایی که لامبورگینی آتون هرگز بازسازی نشده‌است، در شرایط اولیه خود ارائه می‌شود.
آتون در طول بحران مالی لامبورگینی ایجاد شد که با انحلال شرکت به پایان رسید. در نتیجه، بیشترین تأثیر آتون بر شرکت باید زمانی باشد که برتون آن را در موزه خود قرار داد. مطبوعات مرتبط با این حرکت توجه بیشتری را به آتون و لامبورگینی به عنوان یک شرکت جلب کردند.
شهرستان آلکسیوسکی (به لاتین: Alexeyevsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان آلکیفسکی (به لاتین: Alkeyevsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان آلمتیفسکی (به لاتین: Almetyevsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان آپاستوفسکی (به لاتین: Apastovsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان آرسکی (به لاتین: Arsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان آتنینسکی (به لاتین: Atninsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان آزناکایفسکی (به لاتین: Aznakayevsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان بالتاسینسکی (به لاتین: Baltasinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان باولینسکی (به لاتین: Bavlinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان بوگولمینسکی (به لاتین: Bugulminsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان بوینسکی (به لاتین: Buinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان چرمشانسکی (به لاتین: Cheremshansky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان چیستوپولسکی (به لاتین: Chistopolsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان دروژانوفسکی (به لاتین: Drozhzhanovsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان کامسکو-اوستینسکی (به لاتین: Kamsko-Ustyinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان کایبیتسکی (به لاتین: Kaybitsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان کوکمورسکی (به لاتین: Kukmorsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان لایشفسکی (به لاتین: Laishevsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان لنینوگورسکی (به لاتین: Leninogorsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان مامادیشسکی (به لاتین: Mamadyshsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
سکیوریتی فوکوس یک پورتال خبری آنلاین امنیت رایانه و تأمین کننده خدمات امنیت اطلاعات بود. ستون‌نویسان و نویسندگان سکیوریتی فوکوس شامل مارک راش، دادستان سابق جرایم سایبری وزارت دادگستری، و کوین پولسن، هکری که تبدیل به روزنامه‌نگار شده‌است، در فهرست پست‌های معروف Bugtraq قرار دارد.
شهرستان مندلیفسکی (به لاتین: Mendeleyevsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان منزلینسکی (به لاتین: Menzelinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان موسلیوموفسکی (به لاتین: Muslyumovsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان نیژنکامسکی (به لاتین: Nizhnekamsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان نووششمینسکی (به لاتین: Novosheshminsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان پسترچینسکی (به لاتین: Pestrechinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان ریبنو-اسلوبودسکی (به لاتین: Rybno-Slobodsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان سابینسکی (به لاتین: Sabinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان سارمانوفسکی (به لاتین: Sarmanovsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان اسپاسکی (به لاتین: Spassky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان تتیوشسکی (به لاتین: Tetyushsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان توکایفسکی (به لاتین: Tukayevsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان تیولیاچینسکی (به لاتین: Tyulyachinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان ورخنئوسلونسکی (به لاتین: Verkhneuslonsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان ویسوکوگورسکی (به لاتین: Vysokogorsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان یلابوژسکی (به لاتین: Yelabuzhsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان یوتازینسکی (به لاتین: Yutazinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان زاینسکی (به لاتین: Zainsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان زلنودولسکی (به لاتین: Zelenodolsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تاتارستان واقع شده‌است.
شهرستان تونگیرو-اولیومینسکی (به لاتین: Tungiro-Olyokminsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان آگینسکی (به لاتین: Aginsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان آکشینسکی (به لاتین: Akshinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان آلکساندروو-زاوودسکی (به لاتین: Alexandrovo-Zavodsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان بالیسکی (به لاتین: Baleysky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان بورزینسکی (به لاتین: Borzinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان چرنیشفسکی (به لاتین: Chernyshevsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان چیتینسکی (به لاتین: Chitinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان دولدورگینسکی (به لاتین: Duldurginsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان گازیمورو-زاوودسکی (به لاتین: Gazimuro-Zavodsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان کالارسکی (به لاتین: Kalarsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان کالگانسکی (به لاتین: Kalgansky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان کاریمسکی (به لاتین: Karymsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان خیلوکسکی (به لاتین: Khiloksky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان کراسنوچیکویسکی (به لاتین: Krasnochikoysky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان کراسنوکامنسکی (به لاتین: Krasnokamensky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان کیرینسکی (به لاتین: Kyrinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان زابایکالسکی (به لاتین: Zabaykalsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان اولیوتوفسکی (به لاتین: Ulyotovsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان تونگوکوچنسکی (به لاتین: Tungokochensky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان سرتنسکی (به لاتین: Sretensky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان شیلکینسکی (به لاتین: Shilkinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان شلوپوگینسکی (به لاتین: Shelopuginsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان پریارگونسکی (به لاتین: Priargunsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان پتروفسک-زابایکالسکی (به لاتین: Petrovsk-Zabaykalsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان اونونسکی (به لاتین: Ononsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان اولوویانینسکی (به لاتین: Olovyanninsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان نرچینسکی (به لاتین: Nerchinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان نرچینسکو-زاوودسکی (به لاتین: Nerchinsko-Zavodsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان موگویتویسکی (به لاتین: Mogoytuysky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
شهرستان موگوچینسکی (به لاتین: Mogochinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده‌است.
موتور عرضی موتوری است که در وسیله نقلیه به گونه‌ای نصب می‌شود که محور میل‌لنگ موتور بر جهت حرکت عمود باشد. بسیاری از خودروهای دیفرانسیل جلو مدرن از این پیکربندی نصب موتور استفاده می‌کنند. بیشتر خودروهای دیفرانسیل عقب از پیکربندی موتور طولی استفاده می‌کنند، که در آن محور میل‌لنگ موتور با جهت حرکت موازی است، به جز برخی از خودروهای موتور وسط عقب، که از موتور عرضی و جعبه‌دنده در عقب به جای جلو استفاده می‌کنند. علیرغم اینکه معمولاً در وسایل نقلیه سبک استفاده می‌شود، به چنین طرح‌هایی محدود نمی‌شود و برای صرفه‌جویی در فضای داخلی در خودروهای جنگی زرهی نیز استفاده شده‌است.
خودروی سبک کریچلی که توسط شرکت موتور دایملر در سال ۱۸۹۹ ساخته شد، دارای یک موتور عرضی با تسمه محرک به محور عقب بود. اولین خودروهای موفق موتور عرضی، سری خودروهای دوسیلندر DKW F1 بودند که برای اولین بار در سال ۱۹۳۱ ظاهر شدند.
در طول جنگ جهانی دوم، موتورهای عرضی برای وسایل نقلیه زرهی ساخته شدند، با تانک‌های تی-۴۴ و تی-۵۴/تی-۵۵ شوروی برای صرفه‌جویی در فضای داخل بدنه، به موتورهای عرضی مجهز شدند. تی-۵۴/۵۵ در نهایت تبدیل به تولیدشده‌ترین تانک تاریخ شد.
پس از جنگ جهانی دوم، ساب از این پیکربندی در اولین مدل خود، ساب ۹۲، در ۱۹۴۷ استفاده کرد. ترابانت ساخت آلمان شرقی که در سال ۱۹۵۷ ظاهر شد، همچنین دارای یک موتور دو زمانه نصب شده روی عرض بود و این طرح تا پایان تولید در سال ۱۹۹۱ حفظ شد. با این حال، با مینی الک ایسیگونیس، که توسط شرکت موتور بریتانیا در سال ۱۹۵۹ معرفی شد، این طرح مورد تحسین قرار گرفت. ایسیگونیس جعبه‌دنده خودرو را در مخزن موتور ادغام کرد و یک واحد پیشرانه به اندازه کافی باریک برای نصب عرضی در خودروی تنها تولید کرد. عریض درحالی‌که خودروهای پیشین DKW و ساب از موتورهای کوچک و تصفیه نشده دو زمانه با هوا خنک با عملکرد ضعیف استفاده می‌کردند، آرایش جعبه‌دنده در مخزن به این معنی بود که می‌توان یک موتور ۴ سیلندر ۸۴۸ سی‌سی آب خنک را روی مینی نصب کرد که عملکرد قوی ارائه می‌کرد. برای یک ماشین در اندازه آن همراه با فضای داخلی بسیار بیشتر که توسط چیدمان فراهم می‌شود (کل پیشرانه تنها ۲۰ درصد درازای خودرو را اشغال می‌کرد)، این مینی را به یک جایگزین واقعی برای خودروهای خانوادگی کوچک معمولی تبدیل کرد.