moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بزرگراه شیراز-جهرم که جزئی از مسیر شیراز-بندرعباس است و اتصال شمال کشور و هرمزگان را برقرار می‌کند و جاده اصلی جهرم-فسا که شرق کشور را به بوشهر و عسلویه متصل می‌کند؛ از قطب‌آباد عبور می‌کنند.
کره ای مرکز شهرستان سرچهان دراستان فارس ایران است. دارای بزرگترین معدن نیکل جهان می باشد متاسفانه پس از ده ها سال از کشف این ابر معدن هنوز به بهره‌برداری نرسیده است و یکی از قطب های کشاورزی فارس محسوب میشود و دارای معادن متعدد سنگ می باشد.
کره‌ای در ابتدا نام قناتی مهم در محل فعلی شهر کره‌ای، جریان داشته‌است و باعث تشکیل روستایی با نام آن شده‌است که به مرور به شهر تبدیل گردیده‌است.
این شهر در سرشماری سال ۱۳۹۵، جمعیتی برابر با ۷٬۹۶۵ تن داشت.
مردم این شهر آریایی، فارس، مسلمان و شیعه مذهب هستند و به زبان فارسی با گویش شمال فارس سخن می‌گویند(گویش سرچاهانی[سرچهونی]، لهجه‌ چهارراهی)؛ بیشتر مردم شهر کُره‌ای از ایل مستقل چهارراهی و از لحاظ قومیتی فارس(پارسی) هستند و زبان و گویششان پارسی است. طوایف چهارراهی شامل:
۱.مُرادی و
۲.میرزایی
۳.هاشمی
۴.مرتضایی
۵.محمدجانی
۶.حسین‌خانی
۷.میرشکاری
۸.قُلتاشی
۹.طلایی
۱۰.حسین مرادی
به احتمال بسیار زیاد گروهی از بازماندگان رموم فارس و عشایر یا کردان پارس(کرد به معنای عشایر نه قوم خاص کرد) هستند و هنوز به زبان پارسی با گویش و لهجه ی خاص خود سخن می‌گویند که واژگانش نشأت گرفته از زبان پارسی میانه(پهلوی ساسانی) است؛ چهارراهی هایی که در سرچهان ساکن اند در شهر کُره‌ای و روستاهای دشت رئیس، جمال آباد، محمود آباد و خیرآباد /خیرآبادساکن اند؛ علاوه بر سرچهان، چهارراهی ها در شهر و برخی روستاهای بختگان (به مرکزیت آباده طشک) نیز ساکن اند و همچنین در برخی شهرستان های دیگر فارس(ارسنجان، خرامه، نی‌ریز، مرودشت، داراب، سرحد اقلید و ...) و استان های دیگر نیز به طور پراکنده حضور دارند.
محصولات باغی آن عبارتند از: بادام، گردو، سیب (از نوع گلاب، لبنانی و ترش)، زردآلو،آلوزرد،آلوبخارا و انگور.
محصولات زراعی آن نیز عبارتند از گندم، جو، ذرت،خیار سبز، هندوانه،گوجه فرنگی، دانه روغنی کلزا، انواع لوبیا.
صنایع دستی مردم شهر کره‌ای عبارتند از قالی، گلیم، جاجیم، پشتی و چادر سیاه که مخصوص مردم عشایر است.
کوار شهری در بخش مرکزی شهرستان کوار در استان فارس و مرکز شهرستان کوار می‌باشد.
شهرستان کوار به مرکزیت شهر کوار با مساحت ۱۶۵۰ کیلومتر مربع در مرکز استان فارس قرار دارد. جمعیت این شهرستان طبق آخرین سر شماری ۱۳۹۰ شمسی بابر با۹۵۰۰۰ نفر و جمعیت شهر کوار ۱۰۰،۵۴۵ تن می‌باشد. کوار در ۵٠ کیلومتری جنوب غربی کلانشهر شیراز قرار دارد. روستای نوروزان جزو بهترین و مهمترین قطب های تولید انگور و انواع میوه های دیگر این شهرستان است که پیشینه ای بیش از هفتصد سال دارد.شهرستان کوار معروف به دشت خودروی گیاه گندنا ودر زمان ساسانیان پادگان نظامی سپاه ساسانی بوده است.
کوار کلمه‌ای فارسی است و به معنای سبدی پر از میوه می‌باشد.برهان قاطعلغت فرس اسدی
در برخی منابع تاریخی نام کُواد بر این شهر اطلاق شده‌است. در فارسنامه ابن بلخی در سال۵۰۰ ه‍.ق از قباد ساسانی که در سال‌های ۴۸۷ تا ۵۳۱ میلادی پادشاه ایران بوده‌است به عنوان بانی این شهر یاد شده‌است: چون قباد به پادشاهی نشست، سیرت‌های نیکو نهاد و عمارت‌های خرم بنا نهاد؛ و آثار او این شهرهاست کی در اصل او بنا کرده‌است، ارجان و نواحی آن … شهر آباد کُواد،...فارسنامه، ابن بلخی، به کوشش گای لیسترانج، تهران، دنیای کتاب،1363 قباد: کواذ: کواد: کوار
کوار با عرض جغرافیایی ۱۱ درجه و ۲۹ دقیقه و طول جغرافیایی ۴۲ درجه و ۵۲ دقیقه در مرکز استان فارس قرار دارد. شهرستان کوار از شمال با کلانشهر شیراز، از غرب با شهرستان فیروزآباد، از جنوب با شهرستان جهرم و از شرق با شهرستان سروستان همسایه است.
کوار با متوسط ارتفاع ۱۵۸۹ متر از سطح دریا قرار دارد و هوای آن در زمره هوای معتدل مدیترانه‌ای به‌شمار می‌رود. دمای این شهرستان در گرمترین روزهای تابستان تا ۴۳ درجه سانتی گراد و در سردترین شب‌های زمستان تا منهای ۵ درجه سانت گراد می‌رسد. متوسط بارندگی در این شهرستان ۳۲۴ میلی‌متر است.
جغرافیای کوار از دره و کوه گرفته تا دشت و رودخانه را شامل میشود ، رود قره آغاج دومین رود بزرگ استان فارس از میان دشتها و دره های کوار عبور میکند و پیوندی نا گسستنی با فرهنگ مردم کوار دارد ، علاوه بر این در منطقه فرمشکان به دلیل وجود چشمه ساران فراوان رودخانه دیگری به نام گبری جریان دارد که از چشمه های فرمشکان سرچشمه گرفته و به قره آغاج میپیوندد .رشته کوه بزرگ سپیدار بلند ترین ارتفاع جنوب کشور نیز در این شهرستان وجود دارد که قلل بلند این رشته کوه در منطقه فرمشکان کوار به بلندای 3100 متر میرسد و مملو از جنگل های انبوه و چشمه ساران فراوان است .
شهر کوار در سال ۵۰۰ میلادی توسط قباد اول ساسانی بنیان گذاشته شد. البته آثار کاخی هخامنشی به جا مانده در این شهرستان و تپه‌های باستانی پیش ان بنای سد تاریخی بند بهمن، نشان می‌دهد که بسیار پیشتر از زمان قباد ساسانی، منطقه کوار سکونتگاه و البته ناحیه‌ای آبادان و حاصلخیز بوده‌است، که از منابع مهم تأمین غلات و میوه جات در ایران در بوده. والبته به دلیل هم جواری با شهر گور، خاستگاه و نخستین پایتخت ساسانیان و قرار گرفتن در مسیر بندر سیراف به شمال از راه‌های اصلی ارتباطی ایران از لحاظ نظامی و اقتصادی بوده‌است.
کوار در ادوار تاریخی پس از اسلام نیز همچنان اهمیت خود را به عنوان یک شاهراه و قطب کشاورزی حفظ کرده‌است؛ و شهری خرم و آباد که دارای استقلال قضایی و مسجد جامعی بزرگ بوده‌است.ممالک و مسالک، اصطخری، ابو اسحاق ابراهیم، به کوشش ایرج افشار، تهران، موقوفات دکتر افشار یزدی،1373 و همچنین گلاب کوار به عنوان مرغوبترین و خوشبوترین گلاب جهان، شهره آفاق بوده‌است.مروج الذهب و معادن الجوهر، مسعودی، ابوالحسن، ترجمه ابوالقاسم پاینده، تهران بنگاه نشر کتاب ،1356
در تقسیمات نوین کشوری زمان صفویه، کوار یکی از بلوکات ۱۰۴ گانه ایران می‌شود؛ و در همین زمان طایفه بورکی به این منطقه کوچانده می‌شوند و امور دیوانی و حکومتی کوار به آن‌ها واگذار می‌شود.فارسنامه ناصری، میرزا حسن فسایی، تهران، سنایی، کتاب دوم در همین دوران پلی جدید و کاروانسرایی بزرگ در کوار احداث می‌شود. کوار یک بار در سال ۱۱۶۵ ه‍.ق توسط علیمردان خان بختیاری، رقیب کریم خان زند، ویران می‌شود. اما در دوران کریم خان زند که ملا ماندگار بورکی کلانتر کوار بوده‌است، آبادانی‌های بسیاری در کوار ایجاد می‌گردد.
در دوران قاجار، مردم کوار، نقشی تأثیرگذار در مبارزات ضد قاجاری و ضد استعماری داشتند و اوج آن را می‌توان در نهضت مشروطه دید که سردمدار این نهضت در فارس را یک کواری به نام میرزا حسین خان معتمد دیوان کواری به عهده داشته‌است و عاقبت نیز در این راه جان می‌سپارد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال 1402 جمعیت این شهر 100,545 نفر بوده‌است.
زبان مردم کوار ترکی قشقایی و فارسی است که دارای لهجه خاص خود می‌باشند و اندکی تحت تأثیر لهجه شیرازی می‌باشد؛
دین و مذهب مردم کوار شیعه اثنی عشری است.
در شهرستان کوار، تپه‌های تاریخی پیش از تاریخ تا زمان هخامنشیان وجود دارد، که بعضی از آن‌ها توسط باستان شناسان، کاوش شده‌اند، مثل تل هکوان و…
اما مهم‌ترین بنای باستانی موجود در کوار سد تاریخی بند بهمن می‌باشد، که بنای آن به زمان هخامنشیان می‌رسد؛ و قدیمیترین سد مورد استفاده در ایران می‌باشد؛ و همچنین پل ارتباطی بر روی رودخانه قره آغاج که در زمان ساسانیان بنا شده‌است و پلی دیگر که در زمان صفویان بر روی این رودخانه بنا شده‌است؛ و البته آثاری از کاخی هخامنشی نیز در این شهرستان وجود دارد.
مشهورترین زیارتگاه کوار، بقعه امام زاده ابوالقاسم از نوادگان امام موسی کاظم (ع) مشهور به شاهزاده ابوالقاسم می‌باشد که در دامنه کوه مشرف به دشت کوار، در مسیر جاده شیراز به کوار واقع شده‌است؛ و چند امام زاده در روستاهای دیگر منطقه که مورد احترام اهالی شهرستان می‌باشند.
حرم مطهر شهدای گمنام شهرستان کوار که قبور مطهر 5 شهید گمنام و یابود شهید حاج عبدالله اسکندری در آنجا هست.
میرزا حسین خان معتمد دیوان کواری اولین فرزند غلامرضا خان کلانتر کوار در زمان ناصرالدین شاه قاجار و از نوادگان ملا ماندگار می‌باشد. او در شیراز به تحصیلات علمیه و کمالات رسمیه می‌پردازد و در خوشنویسی و کتابت نیز سر آمد می‌شود. و همزمان به دستگاه قوام حاکم فارس وارد می‌شود، در آنجا به سرعت مراتب ترقی را طی نموده و پس از اندکی پیشکار قوام در فارس می‌شود. مدت‌ها پیش از انقلاب مشروطه پی به خیانت‌ها و جاسوسی‌های قوام می‌برد و از آنجا راه خود را از قوام جدا می‌کند و به مبارزه با حاکمیت قوام در فارس می‌پردازد. در انقلاب مشروطیت به سبب نفوذ و اعتبارش به رهبری مشروطه خواهان فارس می‌رسد و در اولین اقدام آیت‌الله لاری را به شیراز دعوت می‌کند؛ و شهریه طلاب علوم دینی در فارس را با هزینه خودش دو برابر می‌کند و مبارزات مسلحانه را در سراسر فارس را شروع می‌کند، به دستور او قوام به قتل می‌رسد. پس از آرامش نسبی در زمان مشروطه، به خواست مشروطه خواهان، توسط شاه ایلخان ایلات خمسه جنوب ایران می‌شود. فرزندان قوام کینه او را به دل می‌گیرند و در اقدامی توسط عوامل آن‌ها به قتل می‌رسد و ضربه مهلک دیگری بر پیشانی مشروطه خورده می‌شود.نهضت آزادی‌خواهی مردم فارس در انقلاب مشروطیت، جهانگیر قائم مقامی، مرکز ایرانی تحقیقات تاریخی، 1359
عارف و سالک اوایل قرن پنجم هجری که از معاشران شیخ عبداله خفیف بوده‌است و اقصی عالم را گشته و بعد از سفر حج به دیار خود کوار برگشته و در همان‌جا، در خانقاه خود، کنج عزلت گزیده و مریدان خود را ارشاد می‌کرده‌است. تا در سال ۴۲۰ ه‍.ق در کوار جان به جان آفرین تسلیم کرده‌است.شیراز نامه، زرکوب شیرازی، ابوالعباس، به کوشش اسمعیل واعظ جوادی، بنیاد فرهنگ ایران 1350
شاعر و سخنور کواری قرن دهم هجری که امروزه از دیوان اشعار او به جز چند شعر در دست نمی‌باشد.مراه الفصاحه، شیخ مفید
ضابط و کلانتر بلوک کوار در زمان کریم خان زند می‌باشد و اجدادش از زمان صفویه در این سمت بوده‌اند. ملا ماندگار انسانی بزرگ و بخشنده بود که وصف بخشندگی او به شاه زند می‌رسد. کریمخان او را خوانده و از او راز بخشایش بیش از اندازه اش را جویا می‌شود و وی در جواب چندین خوانچه از غلات و میوه جات کوار به خدمت شاه می‌برد و می‌گوید که گنج او کشت و زرع می‌باشد. در زمان ملا ماندگار، کشاورزی در کوار رونق بیشتری می‌گیرد و او کانال آبی را احداث می‌کند که از بند بهمن به نقاط شمالی و شرقی دشت کوار آب می‌رساند و موجب آبادانی بسیار در دشت کوار می‌گردد.
شهرستان کوار دارای دو پایگاه خبری رسمی دارای مجوز از وزارت ارشاد به نام‌های کواره و بهار کوار هست.
دشت کوار به دلیل خاک بسیار مرغوب و حاصلخیز و همچنین بر خورداری از آب دایمی رودخانه قره آغاج از مراکز مهم کشاورزی کشور می‌باشد؛ که در تولید بسیاری از محصولات زراعی و باغی در رده‌های بالای تولیدی در فارس و کشور ایران قرار دارد. محصولاتی چون گندم، جو، ذرت، هندوانه، انگور، انار، هلو، انجیر و…
کوار از مراکز عمده تولید شیر و گوشت کشور می‌باشد. وجود سه کارخانه لبنیاتی و صدها گاوداری بزرگ و کوچک صنعتی و سنتی گواه این مدعا می‌باشد.
وجود بیش از10000 کامیون در این شهرستان نشان دهنده سهم بزرگ این شهرستان در حمل و نقل جاده‌ای در کشور می‌باشد.
با احداث بزرگترین کارخانه فولاد بخش خصوصی کشور در کوار، این شهرستان به یکی از قطب‌های تولید فولاد بدل گشته‌است. ذوب‌آهن پاسارگاد کوار از طرح‌های اقتصادی این شهرستان است، این طرح با اعتبار خارجی ۴۴۳ میلیون و ۵۰۰ هزار یورو و اعتبار داخلی ۳۹۶ میلیارد تومان و با همکاری شرکت‌هایی از اتریش، ایتالیا و ژاپن احداث آن تقریباً تمام می‌باشد.
یکی از مجهزترین کارخانه خوراک دام و طیور (شیرین دانه) در این شهرستان می‌باشد و همچنین کارخانه قند و ده‌ها واحد تولید مختلف در این شهرستان مشغول به فعالیت می‌باشند.
بیشترین تولید آجر در استان فارس مربوط به این شهرستان می‌باشد.
شهرستان‌های کوار، سروستان و خرامه، دارای یک نماینده در مجلس شورای اسلامی هستند که تا کنون اسماعیل نوروزی در دوره چهارم، عبدالرضا علی کریم در دوره ششم ، نصرالله کوهی باغ‌اناری در دوره هشتم و عبدالعلی رحیمی مظفری در دوره یازدهم از این شهرستان به مجلس شورای اسلامی راه یافته‌اند.
گَله‌دار شهری از توابع بخش گله‌دار شهرستان مُهر در جنوب استان فارس و در مرز استان فارس و استان بوشهر است.
از آثار باستانی این شهر می‌توان به تنب پذو و پیر اشاره کرد. در اطراف شهر گله دارِ مُهر نخلستان‌های زیادی وجود دارد. گله دار در حدود ۷۵ الی ۸۰ سال پیش یعنی در اولین تقسیمات کشوری، به دهستان تبدیل شد و بعد از چندین دهه دهستان بودن به بخش ارتقاء یافت و بعدها تبدیل به شهر شده و الان یک شهر استسازمان تبلیغات اسلامیاطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ.
نام پیشین منطقه گله‌دار، پال بوده‌است. پال در روزگاران باستان پناهگاه مردم بندر سیراف به هنگام حملات دزدان دریایی بود.
در سدهٔ یازدهم قمری، ملا فریدون لُر با هزار خانوار از منطقه بویراحمد به صحرای پال و اسیر می‌آید و پس از مدتی کوچ‌نشینی در ۶ کیلومتری باختر پال نشیمن می‌گزینند. گفته می‌شود که چون ملا فریدون و قبیله‌اش دارای گله و رمه‌هایی بودند، به سکونتگاه آنان نام گله‌دار داده‌شد.
آب و هوای گله دار در تابستان گرم و خشک، و در زمستان سرد و خشک است. دمای هوا در تابستان به‌طور معمول ۳۵ درجه سانتیگراد و در بعضی مواقع به ۴۸ هم می‌رسد. حداقل دما در طول سال ۸ درجه بالای صفر و حداکثر ۴۸ درجه بالای صفر می‌باشد.
شغل اکثر مردم گله دار تجارت و کشاورزی است. تجارت و واردات کالا از مرزهای جنوبی کشور شغل بسیاری از مردم گله دار است.
دین اکثریت مردم گله دار اسلام است. از این میان ۵۰ درصد مردم سنی مذهب و ۵۰ درصد دیگر شیعه مذهب هستند.
در این شهر بیش از ۸۰ مسجد و مکان‌های مذهبی وجود دارد. تا سال ۱۳۴۵ تعدادی یهودی نیز در این شهر زندگی می‌کردند.
لپویی شهری در بخش مرکزی شهرستان شیراز در استان فارس می‌باشد.
لپویی شهری است در ۳۰ کیلومتری شمال شرقی شیراز، ودر شمال غرب شهر زرقان قرار دارد. لپویی از شرق به زرقان و از غرب به روستای شیخ عبود، از جنوب به شیراز و از شمال به روستای گلدشت متصل است.و از نظر تقسیمات کشوری جزو حوزه پانزده شیراز می باشد.
شهرلپویی در بیست کیلومتر ی جنوب جمشی میراث جهانی تخت جمشید و بیست کیلومتر ی شمال شیراز واقع گردیده . در مورد وجه تسمیه لپویی گر چه واژه هایی چون لب کوه، لبرود و له پای بیان گردیده، ولی طبق نظر کارشناسان، لپویی یک نام باستانی است که تا کنون موفق به رمزگشایی آن نگردیده اند. قدمت لپویی طبق مستندات و کشفیات باستان شناسی به بیش از شش هزار سال قبل باز می گردد.
شهر لپویی زادگاه سیاوش خان لپویی معروف به سیاه خان لپویی و مرد عجیب الخلقه ایران با قدی بیش از 2/59 متر (چهارمین مرد بلند جهان و اولین در قاره آسیا) است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۸٬۹۸۵ نفر (۲٬۷۶۱ خانوار) بوده‌است.
شهر لپویی در گذشته دارای چشمه و نهرآب شیرین بوده‌است و مردم فارس به نهر له نیز می‌گویند، آن را له پای به معنای پای له (پای نهر) نامگذاری کرده‌اند و به تدریج له پای به له پوی و لپویی تغییر یافته‌است.
برخی دیگران را لب رود دانسته‌اند و براین اعتقادند که به سبب مسیلی عظیم که بقایای آن به صورت خندق هنوز هم وجود دارد، این منطقه به این نام مشهور شده‌است و بعدها لب رود به لپویی تغییر پیدا کرده‌است.
عده ای دیگر ان را لب کوهی می‌دانند و دلیل آن را مجاورت رشته کوه‌های زاگرس با این منطقه دانسته‌اند، و واژه لب کوهی را به لپویی نزدیک تر می‌دانند.
یکی دیگر از این نام‌ها لاپویی است که ترکیبی از دوکلمه لا و پویی است و این کلمات را برگرفته از کلمه عربی لا به معنای نه و پویی از کلمهٔ فارسی پوییدن دانسته‌اند و دلیل این نامگذاری را این گونه اظهار داشته‌اند که چون لپویی در گذشته از منابع طبیعی و وحوش و تالاب و پرندگان مها جر برخوردار بوده‌است، ان را لاپویی به معنای پیموده نشده و بکر و دست نخورده دانسته‌اند.
باشگاه سوارکاری شهر لپویی در زمینی به مساحت ۲۰ هزار متر مربع احداث شده‌است. این مجموعه دارای دومانژ استاندارد تمرین و برگزاری مسابقات، سکوی مجهز و استاندارد تماشاچی، اتاق داوران، جایگاه V.I.P، اصطبل ۶۰ راسی، استخر شستشوی اسب، چمن مصنوعی، زمین تنیس خاکی و مرکز کنترل بهداشت اسب است. این باشگاه سوارکاری مجهز و استاندارد، بر اساس آخرین استانداردهای روز دنیا با نظارت اداره کل ورزش و جوانان استان فارس ساخته شده‌است.
مجموعه سوارکاری شهر لپویی استان فارس به لحاظ وسعت، بعد فنی و استانداردهای لازم در کشور بی‌نظیر است.
موقعیت جغرافیایی فارس موجب گردیده این استان در آینده یکی از پایگاه‌های اصلی سوارکاری کشور باشد و به خصوص استان‌های جنوبی که برای مسابقات ناچار هستند به زحمت اسب‌های خود را برای مسابقات به تهران منتقل کنند جهت حضور در رقابت‌های بین‌المللی و بازی‌های داخلی، فدراسیون سوارکاری با خیالی آسوده در همه فصول می‌توانند این مجموعه منحصربه فرد را به عنوان میزبان رقابت‌ها انتخاب کنند. امید است که باشگاه سوارکاری شهر لپویی در آینده نزدیک نظر فدراسیون جهانی را هم نسبت به خود تغییر داده و در آینده نه چندان دور در سایر رشته‌های سوارکاری هم استان فارس را به عنوان میزبان مسابقات جهانی برگزیده و خوشحالیم که ارتقا همه‌جانبه صورت می‌گیرد.
مجموعه ی اقامتگاه بوم گردی(مهمانکده لپویی)و موزه مردم شناسی لپویی در ساختمانی با قدمت یکصد سال به سبک بالاخانه با معماری وفضایی روستایی در دو طبقه با دو ورودی (راه پله )، دارای شانزده اتاق که به صورت دو فصل طراحی گردیده از فروردین ماه سال 1395با مجوز رسمی از سازمان میراث فرهنگی استان فارس فعالیت خود را آغاز نموده. دراین مجموعه تعدادی از اتاق ها به موزه و تعدادی به عنوان اتاق اقامت و استراحت میهمانان در نظر گرفته شده،البته چند اتاق به صورت دومنظوره طراحی گردیده یعنی در ضمنی که شرایط استراحت برای میهمانان در آن ها درنظر گرفته شده،حال و هوای گذشته را نیز در ذهن تداعی می کند.
جهت نمایش هر مکان در نقشه بر روی آن کلیک نمایید.
وبگاه رسمی شهر لپویی
مشکان شهری که مرکز بخش مشکان شهرستان نی‌ریز در استان فارس ایران است.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳
مشکان در سرشماری نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ جمعیتی برابر با ۶٬۶۱۷ تن داشت.
در منابع جغرافیایی و تاریخی سده‌های سوم تا هشتم هجری قمری از روستایی با نامهای «ماسکانات»، «ماشکانات»، «مسکانات»، «مشکانات»، «میسکانان» و «میشکانات» یاد شده‌است.
اطلاعات داده شده مربوط به یک مکان است و تقریباً با مشکان کنونی مطابقت دارد. نخستین منبع المسالک و الممالک است که تحت عنوان «میسکانان»، از آن یاد کرده و آن را در هشت فرسنگی صاهک [احتمالاً چاهک] گفته‌است. اصطخری آن را مشکان با مسجد منبردار و از شهرهای جَوْبَرَقان خوانده‌است.
در صوره الارض، حدود العالم و احسن التقاسیم به نام‌های «ماشکانات»، «مشکانات» و «مسکانات» آمده و از شهرهای دارابگرد دانسته شده‌است.
ابن بلخی تحت عنوان «میشکانات» گفته‌است: «ناحیتی است از نیریز و سبیل آن سبیل نیریز است در همه احوال و به روایتی چنان است کی خیره و نیریز هم از کوه دارابجرد است.»
لسترنج با توجه به عبارت آخر ابن‌بلخی، پنداشته که ابن‌بلخی میشکانات را همان خیر دانسته‌است.
در معجم‌البلدان از مکانی با عنوانِ «ماسکنات» در فارس یاد شده که به احتمال منظور مشکان است.
مطالبی را که زرکوب شیرازی در شیرازنامه و حمدالله مستوفی در نزهه‌القلوب دربارهٔ آن آورده‌اند، نشان از اهمیت و آبادانی آن در سده هشتم هجری قمری دارد. به گفته زرکوب شیرازی: «میشکانات هم از کوره دارابجرد است، ولایت و صوبی معمور به‌غایت آبادان و نعمت در او ارزان و فراوان امراء و اشراف، احشام در آن نواحی اختیار مقام داشتندی و هر سال مدتی بدان صوب میل کردندی.»
حمداللّه مستوفی نیز آن را «ناحیتی معمور» و از توابع نیریز خوانده که در «آب و هوا و حاصل مانند آن» نیست.نی ریزِ ما؛ دانشنامه شهرستان نیریز
محدوده جغرافیایی آن بدین شرح می‌باشد: در مسیر در دست ساخت بزرگراه مهریز به نی‌ریز مسیر اتصال شرق فارس به یزد و شمال آن به شهرستان خاتم استان یزد - از شرق به شهرستان شهر بابک در استان کرمان - از غرب به شهرستان بختگان در استان فارس و از جنوب به شهرستان نی ریز.
این شهر در فاصله ۳۰۳ کیلومتری یزد، ۳۰۷ کیلومتری کرمان و ۳۰۵ کیلومتری شیراز قرار دارد. شهر مشکان در ۶۳ کیلومتری نی‌ریز قرار دارد.
ارتفاع متوسط شهر مشکان از سطح دریا ۲۲۰۰ متر با آب و هوای سرد و کوهستانی است.
مشکان دارای تفرجگاه‌های زیادی همچون دریاچه سد گنوی مشکان در ۱۵ کیلومتری جاده مشکان به نی ریز پایین دست چشمه سفیدار واقع شده‌است نوع سد خاکی ارتفاع آن ۶۷ متر و طول دهانه آن ۲۰۰ متر و وسعتی حدود ۱۶۰ هکتار دارا می‌باشد. آب پشت آن کاملاً شیرین و از چشمه گنو تأمین می‌گردد و تعدادی گونه‌های ماهی آب شیرین در این دریاچه زیست می‌کنند.
لاله واژگون به عنوان گیاهی که تنها رویشگاه آن در جهان ایران می‌باشد توسط سازمان محیط زیست به عنوان اثر طبیعی ملی نام گرفته‌است و در ایران در چند نقطه گزارش رویش داشته‌است از جمله مشکان که در ۱۰کیلومتری غرب این شهر در منطقه جاشترگ واقع است فصل رویش این گونه نادر اواخر فروردین تا اواسط اردیبهشت ماه است.
از محصولات عمده کشاورزی مشکان می‌توان به: زعفران- آنغوزه- گردو - بادام - انگور - زرد آلو - به - آلوبخارا - انجیر و… نام برد.
از صنایع دستی نیز می‌توان به ساخت و تولید؛ گلیم فرش، مصنوعات چوب، چاقو و بافت گیوه و انواع کفش اشاره کرد.
از نظر آب و هوایی منطقه ای سرد و خشک است. در فصل بهار و تابستان از حیث گرما مطلوب بوده و به دلیل ارتفاع بالاتر و شرایط کوهستانی نسبت به مناطق مجاور خود از هوای به جد خنک تری بهره‌مند است و بیشینه دما در گرم‌ترین روزهای تابستان زیر ۳۵ درجه قرار دارد. همچنین از آنجا که کارخانه یا تأسیسات صنعتی در این منطقه وجود ندارد از نظر کیفیت هوا در سطح فوق‌العاده مناسبی قرار دارد. بارندگی عمدتاً در فصول پاییز و زمستان اتفاق افتاده و می‌توان بارش برف را نیز برای این منطقه متصور بود. میانگین بارش سالیانه از ۱۲۰ تا ۲۵۰ میلی لیتر متغیر بوده و از نظر ذخایر آب زیرزمینی در شرایط مطلوبی قرار دارد. آب مصرفی از پاکیزگی بالایی برخوردار بوده و جزو خوش طعم‌ترین و سالم‌ترین آب‌های زیرزمینی ایران محسوب می‌شود.
۵. نمایشگاه معرفی صنایع دستی و آثار هنری "به مناسبت دهه فجر ۱۴۰۰" در مشکان
مشکان
مصیری یک شهر در شهرستان رستم استان فارس ایران است که در ۱۸ کیلومتری شمال شهر نورآباد ممسنی قرار دارد. مردم شهر مصیری لرتبار هستند.https://jazebeha.com/1398/03/معرفی-شهر-مصیری/
نزدیک‌ترین روستاها به آن از سمت شرق موردک میرخیرالله و شوسنی و ضامنی از شمال بردکوه و حاجی کوهی و از غرب روستای گوراب و شهر بابامیدان و… می‌باشد.
در مسیر تاریخ مصیری دارای روندی ناپیداست. شهر خفرک که از شهرهای باستانی است در غرب این شهر واقع بوده که آثاری از آن هنوز پابرجاست. آثاری نیز از شهر یا روستایی بزرگ در شمال شرق مصیری معروف به دره «کره تول باقری» در اول جاده روستای حاجی کوهی وجود دارد. البته آثار اصلی شهر نشینی شهرستان رستم در نزدیکی دهستان در شرف شهر شدن، بابامیدان قرار دارد، آثاری چون چهار بازار و تل اسپید که نشان از شهر انشان پایتخت چهار هزار ساله ایلام باستان دارند.
طایفه های گوناگونی در این شهر سکونت دارند:
ساکنین اصلی و اولیه این شهر از لحاظ جمعیت و خانوار از قوم لر طایفه رستم می‌باشند.
شغل ساکنین اکثراً کشاورزی است. مصیری یکی از شهرهایی است که دارای زمین‌های مساعد کشاورزی آبی است که از رودخانه فهلیان مشروب می‌شوند. این زمین‌ها در جلگه‌ای به نام رستم واقع شده‌اند.
مصیری روستای خان‌نشین بوده‌است و شاید حضور خان از رستم دو به این منطقه را بتوان به وجود زمین‌های مرغوب جلگه (صحرای) شاه حسنی دانست که از رودخانه فهلیان مشروب می‌شوند.
در قدیم، کاشت پنبه، چغندر قند، برنج، گندم و برخی غلات دیگر مرسوم بوده‌است اما به تدریج این غلات محدود گردیده و به گندم و برنج محدود گردید و اخیراً نیز ذرت و گاه سویا، کنجد، ماش و… نیز کاشته می‌شود.
شهرستان رستم یکی از مناطق دارای منابع غنی مختلف می‌باشد. از جمله این منابع می‌توان به جنگل‌ها و مراتع و سایر منابع اشاره نمود.
۶۰ درصد خاک کل منطقه ممسنی را درخت تشکیل می‌دهد که ۵۰ درصد درختان از نوع بلوط ایرانی باواریته‌های متفاوت است. از جمله گیاهان دیگری که در این شهرستان وجود دارد می‌توان به افرا، ارژن، پسته وحشی (بنه)، کلخنگ (از خانوده بنه)، انجیر کوهی، کنار (سدر)، رملک (از خانواده کنار)، گیلاس کوهی، انواعی از گون، بادام، بادام شیرین، انگور، و گیاهچه‌هایی چون لیزک، پیاز، کارده، گندمیان، و سایر گیاهان دارویی، خوراکی و صنعتی که در اطراف این منطقه می‌رویند.
گیاهان ارویی در این منطقه بسیارند که از این دسته می‌توان مواردی را برشمرد:
انجیر کوهی، انجدان، بابونه، بادام، بارهنگ، بلوط، بنه، بولاغ اودی (بولاغ اوتی)، بومادران، پرسیاوشان، مرورشک، پنیرک (توله)، پونه، الپه، پیاز، تاجیری، تهم شربتی، ترب، تنگس، رازیانه، دینشت، سدر، سگ چیل، سیرکوهی، شاه تره، شکروشک، شنبلیله، عدس تلخ، شوید، شیره بنه، قارچ کوهی، کارده، کاسنی، گیاه کبر، ملخنگ، کنگر، کیالک، گازرک، گاهک، گل دیشک، گل گاوزبان، مرزنجوش یا مرزنگوش، مورد، هندوانه ابوجهل و بسیاری دیگر که برخی از این‌ها جنبه خوراکی و صنعتی هم دارند.
گیاهان خوراکی به صورت دانه و برخی، ریشه و بعضی نیز برگ و ساقۀ آن‌ها به صورت خام یا پهته مورد استفاده قرار می‌گیرند. برخی از این گیاهان یک یا دو یا سه جنبه را در خود دارند. از جمله گیاهان خوراکی می‌توان بدین موارد اشاره کرد:
بلوط، پسته وحشی، کلخنگ، کارده، لیزک، گیلاس کوهی، پیاز کوهی، کاهو کوهی، خارخنگو، بادام، شگروشک (شیره خشک شده آن)، کنگر، نگور، انجیر، کنار، رملک، کیالک، ارژن، و برخی از گیاهان و گیاهچه‌های دیگر که در این منطقه می‌رویند.
گیاهان صنعتی در منطقه وجود دارند، اما متأسفانه از آن‌ها استفادۀ کمتری می‌شود.
برخی از این گیاهان عبارتند از: گیاه بلوط، پسته وحشیَ، گز، ارژن، گون (کتیرا)، سریش، شیره بنه، کیالک، کنار (سدر)
میمند شهری از توابع بخش میمند شهرستان فیروزآباد در استان فارس است. این شهر در سرشماری نفوس و مسکن ۱۳۹۵ جمعیتی برابر با ۱۰٬۱۲۰ نفر می‌باشد.
میمند اولین تولیدکننده بزرگ گلاب در ایران بوده است و در آن سالیانه بیش از ۱۰ هزار تن گلاب تولید می‌شود که ۶۰ درصد آن صادر می‌شود.
شهرداری میمند در سال ۱۳۴۰ بر اساس مصوبه وزارت کشور با اجماع میمند سفلی، میمند علیا و شبانکاره تأسیس شد. کشاورزی مهم‌ترین شغل مردم این شهر به‌شمار می‌آید. نام این شهر از ترکیب «می» و «مند» به معنای صاحب و دارنده عرقیات گرفته شده‌است.
میمند فارس در آخرین مناطق ارتفاعات زاگرس در منطقه گرم و خشک جنوب قرار گرفته و همین شرایط سبب شده است که میمند دارای آب و هوایی معتدل و نسبت به مناطق همجوار خنک‌تر باشد و حدود ۱۰۲ نوع گیاهی دارویی در میمند روییده و از آن‌ها عرق گرفته می‌شود. میمند در جلگه میان دو رشته کوه نسبتاً بلند از سلسله جبال زاگرس به نام‌های سپیدار و پادنا (میمند) که به صورت دو رشته با جهت شمال غربی و جنوب شرقی کشیده شده‌اند، قرار گرفته‌است. کوه سپیدار در طرف شمال شهر میمند قرار دارد و دنباله کوه سبزپوشان شیراز است که دارای جنگل و منابع طبیعی فراوانی است و ارتفاع قله آن۳۱۶۷ متر از سطح دریا است.. در قسمت جنوب و جنوب شرقی میمند کوه پادنا (در اصطلاح محلی پیدنو و در فرهنگ‌های جغرافیایی میمند نیز گفته می‌شود) قرار دارد. در غرب نیز کوه کم ارتفاعی به نام قلات وجود دارد که از سیرزجان خواجه‌ای تا میمند به موازات پادنا قرار گرفته‌است. از مشرق نیز به خرمن کوه (یا کوه سور) که از میمند به شکل یک نیم دایره دیده می‌شود متصل است.
پوشش گیاهی کوهستان‌ها و مراتع اطراف میمند بیشتر پسته کوهی (بنه) و بادام کوهی (اهلوک) می‌باشد و از دیگر گیاهانی که در اطراف کوه‌های میمند یافت میشوند می‌توان به گونه‌های گیاهی‌ نظیر بادام، کهکم، زیتون، ارژن، سقز (کیالک)، زالزالک، انجیر، آلبالو وحشی، کلختک، کنار، بنگرو، ارس، خوشک، ریش بز، کنگر، شبدر، یونجه، جاشیر، گاوزبان، شاتره، کاهو، زنبق وحشی، اسپند، لاله کوهی، پیاز، کرفس وحشی، بومارزان (سرزرد) شیبو، شنبلیله، گل بنفشه و ... اشاره کرد.
آب و هوای میمند از نوع معتدل کوهستانی است. تابستان‌های نسبتاً معتدل و خشک و پاییز و زمستان‌ها معتدل مرطوب می‌باشد. حداکثر دما بیشتر در مردادماه و حداقل دما در بهمن‌ماه رخ می‌دهد. بیشترین بارش فصلی نیز در بهمن‌ماه است و میانگین بارندگی سالانه به میزان ۴۵۰ میلی‌متر است که در ارتفاعات بیشتر به صورت برف می‌باشد.
در تقسیمات کشوری شهر میمند در شرق شهر فیروزآباد ، جنوب شهرستان‌های کوار ، شیراز و کازرون ، غرب شهرستان‌های خفر و جهرم واقع شده‌است همچنین بخش میمند دارای مرز مشترک با شهرستان فراشبند در شمال غربی خود است.
طول جغرافیایی ۴۵/۵۲ شرقی
عرض جغرافیائی ۵۲/۲۸ شمالی
ارتفاع از سطح دریا ۱۵۴۵ متر در شهر میمند که در کوه‌های اطراف تا ۳۲۰۰ متر می‌رسد.
وسعت شهر ۱۲ کیلومتر مربع است.
در زمان ساسانیان سرزمین پارس که مقر اصلی حکومت بوده‌است به پنج ولایت یا کوره (خُرّه) تقسیم شده که هر کوره در واقع مجموعه‌ای از شهرهای یک مسیر است که به مرکز حکومت می‌رسد. ولایت اردشیرخوره یکی از مهم‌ترین کوره‌های پنجگانه فارس بود که در مسیر شیراز تا دریای پارس و جزایر جنوبی قرار داشته و از آنجا مسیر مهم دیگری از کیش و قشم به هند و سراندیب (سریلانکا کنونی) برقرار بوده‌است.
نام میمند در منابع جغرافیایی تاریخی سده‌های نخستین اسلام به‌عنوان یکی از نواحی کوره اردشیر فراوان مشاهده می‌شود. آن‌چه در اغلب این منابع تکرار شده این است که:
میمند شهری است در ناحیه گرمسیر فارس با هوای معتدل. دارای آب روان و انواع میوه. محصول عمده آن انگور و گلاب. شغل مردم بیشتر پیشه‌وری و تولید گلاب و عرقیات. دارای کاروانسرا و مسجد جامع و مردمی به‌صلاح ...
از قدیمی‌ترین نوشته‌های جغرافیایی در این مورد در کتاب صورالاقلیم نوشته ابوزید سهل بلخی (۳۲۲ هـ ق) از میمند به‌عنوان یکی از نواحی اردشیرخوره نام برده‌است که در مسیر عبور شاهراه مهمی قرار داشته‌است؛ و همچنین گوید: . . . گلاب پارس از آن خیزد و به بدریابار و حجاز و یمن و شام و مصر و مغرب و خراسان برند . . .
ابن بلخی می‌نویسد: اسکندر چون می‌خواست شهر گور (جور) را غرق سازد آب رودخانه را به طرف صحرای میمند منحرف کرد
همچنین حمدالله مستوفی در کتاب نزهة القلوب و اصطخری در المسالک و الممالک باز دربارهٔ مسیر شیراز تا کیش (کوره اردشیر) از میمند به‌عنوان یکی از نواحی و یکی از ایستگاه‌های مهم مسافران نام می‌برد.
به هر حال در آن زمان میمند بر سر یک شاهراه تجاری مهم از شیراز به بندرها و جزایر جنوبی و از آنجا به هند قرار داشته‌است و دارای کاروانسرا و بازار مهمی بوده‌است. پس از تغییر مسیر شاهراه فوق، از اهمیت اقتصادی میمند کاسته شد اما همچنان شهرت خود را به‌عنوان شهری زیبا و فرهنگی و صاحب تولیدات متنوع به ویژه عطر و گلاب، حفظ نمود.
اوژن فلاندن جهانگرد و معمار فرانسوی در سال ۱۸۴۱ میلادی (۱۲۵۷هـ ق) با این که در یک زمستان سخت از میمند گذر کرده‌است، از مزارع و باغ‌ها و بناهای زیبا و مردمان باصفا و آزاد میمند تعریف نموده و می‌نویسد: «سرانجام پس از ده‌ساعت راه رفتن آن‌هم با گرسنگی و تشگی و سرمای جانگذاز به میمند رسیدیم. رئیس این دهستان یکنفر ملاست که با رأفت تام ما را بپذیرفت.
میمند که شهری کوچکش باید دانست از مالیات شاه معافست. عایدات ابوالجمعش از قول کدخدا دو هزار تومانست که وقف امامزاده شیراز یعنی شاه‌چراغ می‌باشد … با اینکه برف سرتاسر این دشت را فراگرفت ولی خاطره‌ای خوب از این محل با خود بردیم. این دهستان پرجمعیت، اطرافش را باغات بسیار احاطه کرده. اراضیش بسیار حاصلخیز، منازلش دارای ساختمان‌های خیلی قشنگ و مرتفع است. گمان می‌کنم رونق و شکوه این ده که زیاد به نظر من دلفریب آمد از این باشد که اداره‌اش تحت حمایت عمال شاه نیست. اداره این شهر کوچک مستقل که توسط یک ملا انجام می‌شود بهتر از سایر شهرهای ایران است.
مردمانش سرشار از شادی، زمین‌هایش تمام مزروع و بناهایش همه پرشکوه است. در ایران نادر و بلکه منحصر بفرد است. هر صنفی کار خود را با شادمانی انجام می‌دهد و نه تنها خود استفاده می‌برد بلکه بر جلال و ابهت دهستان و شادی اهل دهستانش می‌افزاید. مردم هیچ کاری به عمال شاه نداشته و آزادانه زندگی می‌کنند.
سرمای سختی که هرگز تصور آن را نمی‌کردیم باعث زحمت ما شد. فردایش هم مانند روز پیش هوا سخت سرد بود و بهتر دانستیم حرکت را به تعویق اندازیم.
روز پانزدهم ژانویه حرکت کردیم. سرتاسر دشت را برف فرا گرفته بود. بیش از پیش به دشتی که میمند در آن قرار گرفته‌است فرومی‌رفتیم. هر چقدر می‌رفتیم دره کم‌وسعت‌تر می‌شد.»
از دیگر مورخان معتبر که از میمند سخن گفته‌است ابن بطوطه مورخ و جهانگرد سرشناس معتبر جهان عرب است که دو بار به میمند سفر نموده او در سفرنامه خود نوشته‌است از بهترین نواحی اطراف شیراز منطقه جمکان است که مرکز آن میمند است او میمند را از شگفتی‌های خلقت ذکر نموده و می‌نویسد عجیب است که در میمند درختان سردسیری و گرمسیری یکجا و در کنار هم رشد نموده و سایه بر سر یکدیگر گسترانده‌انداین کتاب به ۹ زبان دنیا ترجمه شده‌است
هرچند در کلیه اسناد تاریخی از شهر فعلی میمند به همان نام میمند نام برده شده اما در گذشته بخش یا بلوک یا بهتر بگوییم منطقه‌ای که میمند در آن قرار داشته‌است جمکان نام داشته‌است. جمکان در فارسی یک کلمه ترکیب یافته از دو کلمه جم به معنای شاهزاده و پادشاه یا جمشید پادشاه اسطورهٔ ایران و کان که همان قید مکان است سرجمع می‌شود این نام را به جایگاه شاهزادگان یا جایگاه جمشید پادشاه معنا کرد.
وجود بناهای تاریخی حکایت از پیشینه دراز این شهر دارد که به ۶۰۰۰ سال می‌رسد. آثار و بناهای زیادی نیز مربوط به دوران‌های ساسانیان، صفویه، زندیه و قاجاریه در منطقه میمند وجود دارد که هر کدام نیازمند تحقیق و بررسی بیشتر و کشف تاریخ این دیار است.
در میمند قدیم خانه‌ها با سنگ، ساروج، چوب و کاه گل معمولاً دارای اتاق‌هایی در دوطبقه بر گرداگرد یک حیاط ساخته می‌شد. در محله‌های قدیمی کوچه‌های پیچ در پیچ وجود داشت که گاه به صورت دالانی از زیر طبقه بالایی خانه‌ها عبور می‌کرد.
متأسفانه چندین بنای ارزشمند و تاریخی منطقه طی سال‌های اخیر به بهانه توسعه شهری و در سایه بی‌توجهی مسؤولان از میان برده شده‌است.
درحال حاضر ۲۲ اثر تاریخی ثبت شده درمنطقه میمند وجود دارد که عبارتند از:
امامزاده اسماعیل
مسجد جامع میمند
حمام تاریخی جنب مسجد
منزل قدیمی خواجه محمد امین مظفری
قلعه تل گاوی
قلعه تاریخی امیرسالار
قلعه تاریخی زنجیران
قلعه تاریخی گنک
دژ نظامی تنگ قلعه
کاروانسرای عباسی
کاروانسرای زنجیران
کاروانسرای موک
کاروانسرای بیرواکون
کاروانسرای آبگل
درخت سرو کهن مسجد ده بالا
تپه تاریخی حسن‌آباد
تپه تل قلعه
خانه گبری‌ها معروف به سنگ سوراخ
چهار طاقی اسلامی
حمام صفوی
قلعه سهره
مهم‌ترین رویداد هر سال میمند جشنواره گل و گلاب است که با استقبال گسترده مردم از تمام نقاط کشور انجام می‌شود و در اردیبهشت‌ماه هر سال به مدت یک تا دو هفته برگزار می‌گردد.
این جشنواره کمشتاقان زیادی را به خود جذب می‌کند با آغاز برداشت گل محمدی در میمند و عرق‌گیری در کارگاه‌های سنتی و صنعتی عرق‌گیری که مهم‌ترین صنعت این شهر می‌باشد شروع می‌شود. میمند یکی از قطب‌های تولیدی گل محمدی و گلاب با ظرفیت سالانه ۲۱ هزار تن گلاب و عرقیات در کشور می‌باشد.
از مهم‌ترین محصولات کشاورزی میمند محصولات باغی و در وهله دوم صیفی‌جات و غلات را می‌توان مثال زد.
از مهم‌ترین محصولات باغی فیروزآباد میتوان به بیش از ۳۰۰۰ هکتار تاکستان‌های انگور و باغات بادام اشاره کرد.
میمند به گلستان فارس شهره است و با داشتن هزار و ۵۵۰ هکتار باغ گل، از هر هکتار چهار تن گل محمدی برداشت می‌کند و کارگاه‌های عرق‌گیری میمند سالانه بیش از ۱۰ هزار تن گلاب تولید می‌کنند که این بخش را به‌عنوان اولین تولیدکننده بزرگ گلاب در ایر ساخته‌اند، برداشت گل، از اوایل اردیبهشت‌ماه آغاز می‌شود. و نکته مهم این است که برداشت گل محمدی روزانه در میمند قبل از طلوع آفتاب شروع می‌شود و قبل از گرم شدن هوا در بامداد پایان می‌پذیرد.
همچنین میمند بزرگترین و تنها تولیدکننده گل و عرق نسترن در کشور است.برداشت و عرق‌گیری نسترن اردیبهشت هر سال انجام می‌شود.
در میمند بیش از ۲۰ هکتار باغ بیدمشک وجود دارد درخت بیدمشک دارد، بیدمشک جز اولین گیاهانی است که در ابتدای بهار به شکوفه می‌نشیند و نوید بخش فرارسیدن بهار است. همچنین در میمند سالانه ۵ تا ۶ تن عرق بیدمشک از بیدمشک‌های میمند تولید می‌شود.
میمند دارای یک شهرک صنعتی است که تا زمستان ۱۳۹۹ هشت واحد فعال داشته و سرمایه‌گذارانی را نیز به سمت خود جذب کرده است. از آنجاکه میمند از باغ‌ها و مزارع بزرگ گل‌های محمدی و رز برخوردار است، این شهر به گلخانه فارس شهرت دارد. در بخش میمند ۶۰ کارگاه عرقیات‌ گیری وجود دارد که از این تعداد ۴۰ کارگاه فعال بوده و هفت واحد صنعتی نیز در این رابطه فعالیت می‌کنند.سالانه بیش از ۷۰ نوع عرقیات در میمند تولید می‌شود که شروع آن با عرق بیدمشک است و بعد از آن شاطره ، بهار نارنج ،گلاب ، خارشتر وارد چرخه تولید کارگاه‌ها می‌شود و تا مهر با عرق کیالک ادامه می یابد و عرقیات خشک وارد چرخه تولید گارگاه‌های میمند می‌شود. تولید سالانه ده هزار تن گلاب و ۵۰ هزار تن انواع عرقیات در هفت کارگاه صنعتی و ۶۰ کارگاه سنتی و نیمه سنتی میمند که از این میزان ۴۰ درصد گلاب تولیدی و ۱۰ درصد عرقیات تولیدی به خارج از کشور صادر می‌شود باعث ارزآوری این صنعت برای کشور توسط بخش میمند شده است. با تشکیل خوشه صنعتی گل و گلاب میمند از سال ۱۳۸۶ گلابگیران میمند با تشکیل یک کنسرسیوم مشترک موفق شدند به عنوان برترین خوشه صنعتی کشور دست یابند. از آنجایی که میمند از دیرباز تاکنون یکی از قطب‌های مهم صادرات گلاب و عرقیات بوده است یکی از مهم‌ترین و قدیمی‌ترین صنایع میمند از گذشته تاکنون صنعت شیشه گری است که به دلیل صنعتی شدن و تولید و جایگزینی بطری‌های پلاستیکی به جای ظروف شیشه‌ای به فراموشی سپرده شده بود و در سنوات اخیر دوباره احیا شده است.
در میمند، پرورش گاو و گوسفند از دیرباز رواج داشته‌است. در حوزه تحت پوشش این شهرستان علاوه بر اکثر روستاییان، جامعه عشایری سیار و نیمه سیار نیز اقدام به پرورش و نگهداری دام می‌کنند که اکثراً به صورت سنتی است. با توجه به وضعیت مراتع که اغلب کوهستانی بوده و همچنین وجود پسچرای زراعت به مقدار زیاد، این منطقه در پرورش گوسفند مساعد به‌شمار می‌رود.
در این منطقه به جز پرورش گوسفند نسبت به پرورش گاو و گوساله، زنبور عسل نیز اقدام می‌شود. تعداد دام موجود در شهرستان به ۵۰۰۰۰۰ راس بالغ می‌شود و حدود ۶۰۰۰ کلنی زنبور عسل وجود دارد که تولید عسل هر کلنی به‌طور میانگین ۳۵ کیلوگرم است. مضافاً تولیدات فراورده‌های دامی نظیر پوست، پشم، شیر، ماست، پنیر، دوغ، کره محلی، خامه و … نیز فراوان است.
همچنین اخیراً پرورش ماهی قزل‌آلا نیز در رودخانه زیبای آتشگاه انجام می‌گیرد.
از جمله هیئات مذهبی این شهر می‌توان به هیئت فرهنگی مذهبی فاطمیون، هیئت منتظران مهدی واقع در بقعه متبرک امامزاده سید حسین، هیئت جان نثاران قمر بنی هاشم، عاشقان ثارالله، و همچنین هیئت‌های مذهبی مساجد (امیرالمؤمنین، چهارده معصوم، مسجد جامع علیا، مسجد رسول اکرم هیئت قمر بنی هاشم میمند علیا و مهدیه علیا اشاره کرد.
جالب است بدانید که سد تنگاب فیروزآباد از نظر تقسیمات کشوری در حوزه جغرافیائی این بخش و در ابتدای حوزه ورودی این بخش از سمت فیروزآباد قرار دارد
دو سد خاکی دیگر در این بخش وجود دارد که آب‌های رودخانه‌ای فصلی را مهار می‌کند این سدها عبارتند از:
۱- سد خاکی مراد آباد در غرب میمند و در ۱۰ کیلومتری جاده میمند به شیراز روبروی شهرک صنعتی میمند
۲- سد خاکی میمند در ابتدای جاده قدیم میمند به شیراز و فیروزآباد
چند طرح آبخیزداری نیز به صورت حوضچه‌ای در میمند اجرا شده که مهم‌ترین آن‌ها پرزیتون در شرق حد فاصل روستای عزیز آباد و مراد آباد در غرب و شبانکاره در شمال شهر میمند است.
نودان شهری در بخش کوهمره، که تا سال ۱۳۹۸ جرئی از شهرستان کازرون بوده ودر تقسیمات کشوری در سال ۱۳۹۸جزئی از شهرستان کوه‌چنارشد.،در استان فارس در جنوب ایران است. جمعیت شهرنودان در سال ۱۳۹۵ برابر با ۲٬۸۹۲ تن بوده‌است. کوهمره نودان یکی از سه بخش کوهمره می‌باشد.
از نقاط دیدنی نودان چشمه آب غنی، چشمه مرواک و چشمه رنجان است که در مسیر جاده کازرون به شیراز واقع شده‌است. در دامنه کوه، چشمه‌ای جوشان دارد که آب آن بسیار گواراست. این چشمه که سرچشمه اصلی آن از نودان است به چشمه «پیر سبز» و از آنجا به رودخانه شاپور می‌پیوندد. در فصل زمستان نیز به هنگام بارندگی حجم آب آن بسیار زیاد می‌شود. همچنین دشت برم بزرگترین دشت بلوط ایران در این بخش واقع شده‌است.مافی، کاملیا، کازرون شهری برای تمام فصول، روزنامه ایران> شماره ۳۸۴۴ ۳/۱۱/۸۶> صفحه ۱۱ (ایران زمین)>: بازدید: اوت ۲۰۰۸
غلامحسین نوذری، وزیر نفت ایران اهل نودان است. وی از سال ۷۰ تا ۷۸ نماینده دوره چهارم و پنجم مجلس شورای اسلامی بوده و در آبادانی این شهر بسیار تلاش کردند.روزنامهٔ جوان ، چهارشنبه ۱۴ دی ۱۳۸۴–۴ ژانویه ۲۰۰۶ - سال هفتم - شماره ۱۹۳۳. بازدید: اوت ۲۰۰۸
گویش اهالی کوهمره شاخه ای از پارسی پهلوی (زبان حاکم بر پارس در زمان ساسانیان) است که با زبان لارستانی شباهت دارد اما این گویش خاص کوهمره بوده و فقط کوهمره ای ها با آن سخن می‌گویند.
از جمله امکانات این شهر زمین چمن مجموعه ورزشی شهدا سالن های ورزشی چند منظوره دانشگاه پیام نور واحد نودان واستخر سر پوشیده انقلاب می باشد.فارس‌نما
مردم این شهر از قوم کوهمره می باشند و به زبان‌کوهمره‌ای سخن می گویند.
شهرستان ارسنجان از شهرستان‌های استان فارس در جنوب ایران است. مرکز این شهرستان، شهر ارسنجان است. جمعیت این شهرستان بر طبق سرشماری سال ۱۳۹۸، برابر با ۲۲٬۷۲۷ تن بوده‌است.
این شهرستان از غرب به شهرستان‌های مرودشت و پاسارگاد و از شرق به شهرستان‌های شهرستان بختگان و شهرستان سرچهان و شهرستان بوانات و از شمال به شهرستان‌های پاسارگاد و بوانات و از جنوب به شهرستان خرامه محدود است.
شهر: ارسنجان
بنا بر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت شهرستان ارسنجان در سال ۱۳۹۵ برابر با ۴۶،۸۵۲ نفر بوده‌است.
احمدآباد شهری است در بخش مرکزی شهرستان اردکان استان یزد ایران.
در مورد ابتدای بنای احمدآباد دو روایت است.
در متون تاریخی زردشتیان نیز آمده‌است که چندین خانوار زردشتی نیز در احمدآباد سکونت داشتند و حتی پرستشگاهی «درمهری» نیز در آنجا بنا نموده بودند.
اما به مرور زمان زردشتیان احمدآباد به شریف‌آباد کوچ نمودند و سنگ آتشدان درمهر احمدآباد نیز به شریف‌آباد منتقل کردند و هم‌اکنون در آنجا نگهداری می‌شود و محلی که قبلاً درمهر زردشتیان بوده بعد از ویرانی به صورت زمین صافی درآمده است.
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت احمدآباد اردکان در سال ۱۳۹۰برابر با ۶٬۸۰۰ نفر بوده‌است.
(متوفای ۱۳۶۲ه‍.ق)
بافت تاریخی شهر احمدآباد یکی از آثار ملی ثبت شده ایران در اردکان است که قدمت آن مربوط به آل مظفر به بعد می‌باشد و در تاریخ ۱۳۸۲/۱۱/۰۲ به شماره ثبت ۱۰۸۴۴ در مجموعه آثار تاریخی ایران ثبت شده‌است.
این خانه تاریخی در بافت ثبتی احمدآباد واقع شده‌است که با قدمت اوایل دوره پهلوی در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
احمدآباد به خاطر بالایی سطح آب معروف بوده و حتی مردم عادی با کندن زمین در عمق ۱۰ متری به آب دسترسی می‌یافتند. اگر در احمدآباد گردشی داشته باشید شما با مجموعه‌های آب انباری برخورد خواهید کرد. آب انبارهایی مشابه به آنچه در اردکان است. مجموعه‌هایی با بیش از سه، پنج و نه آب انبار در کنار هم که شاید در استان یزد کم‌نظیر باشد. دانش معماری بومی می‌دانست به خاطر بالایی سطح آب قنات و نیز بالایی سطح آب زیر زمینی نمی‌تواند عمق آب انبارها را زیاد پایین ببرد برای همین تعداد مخازن را در مسیر قنات افزایش می‌دهد. علت تراکم و ساخت چندین آب انبار در یک مکان، به دلیل وجود شیب مناسب زمین و بالا بودن زه آب در احمدآباد است. به عبارت دیگر اگر مکان‌یابی مجموعه آب انبارهای ۳ تایی و ۹ تایی احمدآباد مورد توجه قرار دهیم این دو منطقه دارای طراز ارتفاع بالاتری نسبت به مناطق اطراف است و از این رو با حفر خزانه ومخزن آب انبار در عمقی پایین‌تر، امکان نفوذ آب‌های شور و تلخ وجود نداشته و این آب انبارها با آب شیرین قابل شرب قنات پر شده و به این دلیل محل مناسبی برای ساخت آب انبارها بوده‌است. مجموعه ۹ تایی آب انبارهای احمدآباد به عنوان مجموعه ای منحصر به فرد تاریخی در سطح کشور شاخص و برندی برای معرفی شهر احمدآباد است ویکی از اولویت‌های شهرداری وشورای دوره چهارم حفظ و احیای بافت تاریخی در صدر آن این مجموعه وآب انبارهای ۳ تایی است که در دستور کار شهرداری قرار گرفت.
خانه اقبالی‌ها یکی از خانه‌های تاریخی واعیان نشین محله بالای احمدآباد است که محل زندگی شیخ عبدالله اقبالی و خانواده اش بوده‌است.
قدمت این خانه به دوره قاجار بازمی‌گردد و شامل دو بخش بیرونی و اندرونی است.
اردکان چهارمین شهر تولیدکننده پسته ایران پس از رفسنجان در استان کرمان است. علاوه بر این بیش از ۶۰ درصد باغ‌های پسته استان یزد، در اردکان واقع شده‌اند و اکثر مزارع پسته در منطقه احمدآباد، چاه افضل و حسن‌آباد انارکی وجود دارد.
محصول مردم شهر احمدآباد پسته می‌باشد درآمد مردم شهر از همین راه است. کشت پسته موجب ثروتمندی تعداد قابل توجهی از کشاورزان زحمت کش احمدآبادی شده‌است.
اَردَکان مرکز شهرستان اردکان در استان یزد است. این شهر در ۶۱ کیلومتری شمال غربی شهر یزد قرار گرفته‌است.
اردکان به معنی سرزمین مقدس که از دو کلمه «ارد + کان» تشکیل شده‌است که "ارد" به معنی «مقدس» و "کان" به معنی «سرزمین» است. برخی نیز معتقدند که اردکان از کلمه پهلوی «ارتاکان» یا «ارتاکن» به معنی راستی و درستی گرفته شده‌است. اردکان در کتب تاریخی به یونان کوچک مشهور است و در سال‌های اخیر به واسطه اینکه زادگاه آقای سیدمحمد خاتمی ریاست جمهور سابق ایران و نظریه‌پرداز گفتگوی تمدن‌ها بوده، به شهر گفتگو و لبخند شهره شده‌است.
برخی سابقه شهر اردکان را به بعد از اسلام می‌رسانند. این در حالی است که نام اردکان و ریشه آن به زبانهای باستانی ایران بازمی‌گردد. مطابق منابع، هسته اولیه شهر اردکان در گذشته، محلی در ۱۰ کیلومتری شمال شهر اردکان فعلی بوده‌است که اکنون زردُگ نامیده می‌شود که بعد از اسلام نیز محل سکونت بوده‌است.
برخی مورخان معتقدند که یکی از پادشاهان ساسانی دستور ساخت سه بخش را به سرداران خود به نامهای عقدار، بیدار و میبدار صادر نمود و ایشان سه بخش عقدا، بیده و میبد را بنا نهادند. در کتاب جامع مفیدی آمده است که اردکان قریه‌ای است از ولایت میبد. این شهر در زمان قاجار بیشتر مورد توجه قرار گرفت و در تقسیمات نوین کشوری در زمان رضاشاه پهلوی از قریه به عنوان شهر شناخته شد که مرکزیت ولایت میبد محسوب می‌شد اما بعدتر و در سالهای بعد به بخش و شهرستان ارتقا یافت.
می‌توان خرابه‌های خانه‌های مسکونی، مسجد و بازار و قلعه و حسینیه قدیمی اردکان را در آن مشاهده کرد. علت تغییر مکان روستا به قسمت‌های پایینتر، پیدا شدن آب شیرین در قسمت‌های کنونی شهر اردکان است. گفته شده اولین هسته شهر اردکان کنونی در قرن هشتم هجری قمری بنیاد گذاشته شد. در مورد وجه تسمیه اردکان گفته شده که این نام از دو بخش «ارد» و «کان» تشکیل شده که ارد به معنای مقدس (به احتمال بسیار ریشه در ارت اوستایی در معنای راستی دارد) و کان در معنای جایگاه و مکان است. بر این اساس احتمال می‌رود که بانیان شهر اردکان یا ارتاکان زرتشتی بوده باشند. از لحاظ تاریخی شهر اردکان از دوره افشار به بعد جزی ایالت یزد بوده و در تمام دوره قاجار نیز جزو این ایالت محسوب می‌شد.
اردکان دارای قناتهای متعددی است. با همه اهمیتی که قنات‌ها در تداوم حیات متعادل و زاینده کویر دارند، امروزه، در اثر ورود و رواج شیوه‌های غیر بومی همچون چاه‌های عمیق در کویر، بیشتر قنات‌ها یا به‌طور کامل خشک هستند یا در آستانه خشک شدن.
از مهم‌ترین معادن اردکان و ایران می‌توان به معدن سنگ آهن چادرملو، و اورانیم ساغند اشاره کرد. معادن باریت، سیلیس، سنگ‌های ساختمانی، و خاک مرغوب آن جهت صنایع کاشی نمونه‌های مورد اشاره هستند.
اردکان به‌عنوان قطب فولاد (منطقه ویژه اقتصادی فولاد) درنظر گرفته شده‌است. از بزرگ‌ترین کارخانجات که در حوزه فولاد و سایر صنایع در حال راه‌اندازی هستند عبارت‌اند از:
و کارخانجات مختلفی در حوزه‌های صنایع غذایی، بهداشتی، تبدیلی، گرمایشی، سرمایشی، قطعه‌سازی وغیره.
پسته و حلوا ارده اردکان نیز معروف است.
البته اردکان از دیر باز به داشتن صنعتگران بنام و خلاق شهره بوده که می‌توان به عنوان مثال از محمدعلی فولادی اردکانی ملقب به میرزابزرگ نام برد که در صنعت آهنگری شهره بوده و هنوز تعدادی از ساخته‌های دست او موجود است.
این کویر که سیاه کوه نام دارد مهم‌ترین کویر منطقه یزد است. شکل آن درست مثل یک نعل اسب ست که با جهت شمال غربی - جنوب شرقی در شمال اردکان قرار گرفته‌است. این منطقهٔ کویری بین دو کوه منفرد سیاه‌کوه به ارتفاع ۲۰۵۰ متر در شمال و هریشت به ارتفاع ۱۹۳۹ متر در جنوب واقع است و مکانی ست مناسب جهت جذب جریان‌های آبی و سیلابی که از دامنهٔ این دو کوه سرازیر می‌شود.
ارده و حلوا ارده (که از کنجد به دست می‌آید) از سوغاتی‌های مشهور این شهر است.
یکی از مهم‌ترین محصولات تولیدی در اردکان پسته است. اکثر مزارع پسته در منطقه احمدآباد، چاه افضل و حسن آباد انارکی وجود دارد.
منطقه معروف به دم کفتار (سمت چپ جاده اردکان به چوپانان) یکی از مناطق دارای مزارع پسته است.
از محلهای دیدنی باید پیرهریشت و پیر سبز چک چک را نام برد، که هر دو بر روی کوه بنا گردیده‌اند، و زیارتگاه زرتشتیان از سراسر جهان هستند.
دیگر جاهای دیدنی اردکان عبارت‌اند از خانه تقدیریها-خانه خاتمی -خانه سروری درمحله چرخاب -دربند صدرالفضلا -محلات قدیمی زین‌الدین / بازارنو / کوشکنو /کملاق /علی بیک و چرخاب - مجموعه آب انبارهای شهراحمدآباد - قنات عیش‌آباد احمدآباد -جنگلهای کویری حسن ابادانارکی-منارجنبان خرانق -منطقه حفاظت شده سیاه کوه در حاشیه روستای حسن‌آباد انارکی- امامزاده سید نورالدین-امامزاده سید هاشم شریف اباد—حوض عباس و…
اَشکذَر مرکز شهرستان اشکذر در استان یزد است که در حاشیه کویر مرکزی قرار گرفته است.دائرةالمعارف اسلامی، جلد دانشنامهٔ ایران، جلد ۴
این شهر، مرکز پروش اسب اصیل عرب در ایران بوده و بیش از ۱۰۰ مرکز پرورش اسب در این شهر دایر است و سالانه میزبان جشنواره ملی زیبایی اسب در ایران است.
نظر دکتر سید محمد علي صفايي در رابطه با اشکذر
دکتر سید محمد علي صفايي از نوادگان آیت‌الله سید مصطفی صفایی خوانساری،اين شهر را اِشکذر ناميده و اين شهر را جزو بهترين شهرهاي ايران دانسته،ايشان طرفدار تيم استقلال است و از منتقدان وضعيت اوضاع است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۹٬۱۲۳ نفر (۵٬۷۹۹ خانوار) بوده‌است.
بنای اولیه شهر اشکذر بدست اشکین زال یا اشک بن زال که از ملوک الطوایف زمان اشکانیان بوده، بنیان نهاده شده‌است که اهالی شهر نیز آن را قبول دارند و در مورد «ذر» به گفته اهالی شهر اشک ابن زال همسری بنام آذر داشته‌است و پسوند «ذر» در واقع مخفف نام آذر بوده‌است. در مورد سکونت گزینی، بنای اولیه شهر اشکذر به زمان اشکانیان بازمی‌گردد که در زمان اخیر با توجه به خشت‌های یافت شده در اطراف مسجد جامع که از زیر ریگزار بیرون آمده‌است به گفتهٔ مسئولان میراث فرهنگی متعلق به دورانی حدود ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ سال قبل می‌باشد.
شهرستان اشکذر دارای جاذبه‌های گردشگری و تفریحی زیر است:
چاپار خانه و قلعه همت‌آباد
هرات مرکز شهرستان خاتم است که در جنوبی‌ترین نقطهٔ استان یزد میان استان فارس و استان کرمان ، همچنین در مسیر بزرگراه در حال احداث مهریز به نی‌ریز واقع شده است.
از شمال با شهرستان مروست (استان یزد)، از شرق با شهربابک(استان کرمان) و از غرب با شهرستان‌های بختگان، سرچهان و بوانات (استان فارس) و از جنوب با مشکان(استان فارس) همسایه است.
جمعیت این شهر بنا بر سرشماری سال ۱۳۹۵ مرکز آمار ایران، برابر ۱۳٬۰۳۲ نفر می‌باشد. هرات در سه‌راهی یزد، شیراز، کرمان قرار گرفته و به سه استان متصل است.
از جاذبه‌های این شهر می‌توان به سرچشمهٔ نهر مسیح در ۵ کیلوتری جنوب شرق شهر هرات، قلعهٔ ملکی، قلعهٔ محمد کریم خان، قلعهٔ محمد باقری، جنگل باغ شادی هرات و باغ معدن، منطقهٔ شکار ممنوع قره‌تپهٔ هرات و … اشاره کرد.
بخش عمدهٔ این شهرستان زیر پوشش جنگلی قرار دارد.
شهر هرات دارای تنها رودخانهٔ دائمی استان یزد می‌باشد که دبی آب پیش‌تر بیش از ۴۰۰ لیتر بر ثانیه بوده ولی هم‌اکنون ۲۷۰ می‌باشد.
این منطقه به لحاظ موقعیت جغرافیایی خود و هم‌جواری با استان‌های فارس و کرمان از نظر قومی و فرهنگی دارای ویژگی‌های ویژهٔ خود می‌باشد. این منطقه مابین استان‌های فارس، کرمان و یزد قرار گرفته که این منطقه همان آراتا (هرات) یعنی مرکز آریاییان می‌باشد. این موقعیت ویژه باعث مهاجرپذیری و رشد فرهنگ‌های گوناگون در این منطقه شده‌است. به گونه‌ای که امروزه در این شهرستان آمیزه‌ای از فرهنگ مردم فارس، کرمان و یزد مشاهده می‌شود؛ برای مثال لهجهٔ تکلم مردم ترکیبی از گویش‌های مردم فارس و کرمان می‌باشد.
از لحاظ پوشش مردم ساکن خود شهرستان پوشش آن‌ها با پوشش رسمی کشور یکسان است ولی در برخی از روستاهای پیشین بوانات الحاقی به این منطقه زندگی عشایری دارند و از تیرهٔ قرایی هستند. لباس آن‌ها بیشتر از لباس زنان قشقایی است که به زبان محلی لباس قری گویند.
منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ جنگل باغ شادی بخشی از جنگل‌های استان فارس بوده که جدیداً در اختیار استان یزد قرار گفته و با وسعتی معادل ۹ هزار هکتار از نوع جنگل‌های زاگرسی و تنها منطقهٔ جنگلی استان است. پوشش گیاهی این منطقه: بنه، بادام کوهی، کیکم، ارژن، آلوچهٔ وحشی، درمنه، گون، شقایق وحشی و … است.
قلعه‌ای است با نقشهٔ چهار ضلعی و قدمت ۳۰۰ ساله که منسوب به «حاج محمدباقر» نامی است. سال داخلی آن در سال ۱۳۶۵ ه‍.ش بر اثر سیل ویران شده، اما سردر ورودی و برج‌های بنا کاملاً سالم مانده‌است.
سرچشمهٔ نهرمسیح در ۵ کیلومتری جنوب شرق شهر هرات که در راه آن قنات احمدآباد، اکبرآباد و دیوار مرگ قرار گرفته.
قره‌تپه با ۸۰ هزار هکتار مساحت از جنوب به شهر هرات می‌رسد و شاخص‌ترین زیستگاه هوبره در ایران است.این پرنده از نظر ملی گونه‌ای حفاظت‌شده و از نظر جهانی در فهرست سرخ اتحادیهٔ بین‌المللی حفاظت از محیط‌زیست قرار دارد. شایان ذکر است قره‌تپهٔ هرات زیستگاه گونه‌های منحصربه‌فرد دیگری از جانوران کمیاب مانند گوزن زرد، آهو، گورخر ایرانی و زاغ بور نیز می‌باشد.
۲۴۰ کیلومتر
مسیر: هرات، هرابرجان، مروست، تنگ چنار، مهریز، یزد
۲۷۰ کیلومتر
مسیر: هرات، خوانسار، توجردی، کره‌ای (سرچهان)، قادرآباد، سعادت شهر، مرودشت، شیراز
۳۰۰ کیلومتر
مسیر: هرات، شهربابک، رفسنجان، کرمان
۴۳۰ کیلومتر
مسیر: هرات، هرابرجان، بوانات، صفاشهر، آباده، شهرضا، اصفهان
حمیدیا شهری از توابع بخش مرکزی شهرستان یزد در استان یزد ایران قرار دارد.
این شهر از محله‌های رحمت‌آباد ، نجف‌آباد ، قاسم‌آباد جدید (قاسم نقی)، اسدآباد، شهرک قدس ، شهرک کوثر ، شهرک لاله تشکیل شده‌است. شرکت کابلهای شهید قندی، تیپ ۱۸ الغدیر، پادگان شهید صدوقی و صدا و سیمای دولتی یزد در این بخش قرار دارند. این منطقه دارای اقلیت نسبتاً بزرگی از زرتشتیان است که از ابتدا در این منطقه به کشاورزی مشغول بوده‌اند. خیابانهای اصلی این بخش عبارتند از: بلوار شهید حاج حسن دشتی، بلوار پاسداران، بلوار شهید قندی و…
در بهمن ماه سال ۹۵ پس از طی چندی کش و قوس‌های فراوان، شهردار وقت یزد با اعلام انحلال شهرداری و شورای شهر حمیدیا، از الحاق این شهر به یزد خبر داد.«» ایسنا الحاق حمیدیا به یزد با اعتراضات مردمی این شهر در ۱۳ بهمن ۹۵ همراه بود.
خضرآباد ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شاهدیه شهری از توابع بخش مرکزی شهرستان یزد در استان یزد ایران است.
شاهدیه از سه بخش ابرندآباد، گردفرامرز و نصرت آباد تشکیل شده‌است. ابرندآباد بزرگترین بخش از این سه بخش است و مرکز شاهدیه است گردفرامرز بلافاصله بعد از ابرندآباد قرار دارد و نصرت آباد در کنار این دو قرار گرفته‌است. تقریباً به شهر یزد چسبیده‌است.
شغل اصلی مردم در ابرند آباد و نصرت آباد کشاورزی است. اهالی گردفرامرز که به کویت یزد معروف است به کار تولید پارچه و روفرشی مشغول هستند و بیش از ۸۰ درصد پارچه‌های مبل و تقریباً تمام روفرشی در ایران در گردفرامرز تولید می‌شود.
در سال ۱۳۹۵ جمعیت شاهدیه به ۱۸۰۰۰ نفر رسیده‌است و به علت موقعیت مناسب در حاشیه شهرستان یزد مهاجرپذیری زیادی دارد.
- موقعیت جغرافیایی شهر شاهدیه
شهر شاهدیه در شمال غربی شهر یزد و طول شرقی ۵۴٬۱۵ و ۵۴٬۱۸ درجه و عرض شمالی ۳۱٬۵۵ و ۳۱٬۵۸ درجه قرار گرفته‌است و مساحتی برابر با ۲۰٫۲ کیلومتر مربع را اشغال کرده‌است.
- عوارض طبیعی
شهر شاهدیه بین دشت یزد-اردکان قرار گرفته و ارتفاع این شهر از سطح دریا ۱۱۸۰ تا ۱۲۰۰متر است و وسعتی برابر با ۲۰٫۲ کیلومتر مربع را در بر می‌گیرد.
- وضعیت توپوگرافی
شهر در دشت قرار دارد و شیب عمومی شهر از سمت شرق به غرب است. متوسط ارتفاع آن از سطح دریا حدود ۱۱۸۰ متر است و در بالاترین ارتفاع به ۱۲۰۰ متر می‌رسد.
- مسائل اقلیمی
بر اساس تقسیم‌بندی کوپن شهر شاهدیه در اقلیم گرم و خشک بیابانی واقع شده‌است.