moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ترانه بهار"، "نغمه‌های جاویدان"، "پیروزی ده گلادیاتور" و "لو مان، میانبری به جهنم" اشاره نمود.
هارولد ادوارد پالمر (زادهٔ ۷ مارس ۱۸۷۷ در لندن – درگذشتهٔ ۱۷ نوامبر ۱۹۴۹) معروف به هارولد ئی. پالمر زبان‌شناس و آواشناس بریتانیایی و از پیشگامان آموزش زبان انگلیسی بود.
او ۱۴ سال در ژاپن زندگی کرد و اصلاحاتی در شیوهٔ آموزش زبان انگلیسی در آن کشور انجام داد. پالمر از پیشگامان زبان‌شناسی کاربردی در سدهٔ بیستم بود.
هومر آدولف پلسی (۱۷ مارس ۱۸۶۲–۱ مارس ۱۹۲۵) شاکی پروندهٔ نژادی کریول لوئیزیانا برای رأی دیوان عالی آمریکا در پروندهٔ پلسی - فرگوسن بود.
وی پس از بازداشت، محاکمه و محکومیت در نیواورلئان به جرم نقض یکی از قوانین تبعیض نژادی لوئیزیانا، از طریق دادگاه‌های ایالتی لوئیزیانا از دادگاه عالی آمریکا درخواست تجدید نظر کرد و باز هم محکوم شد. رأی "برابر ولی جدا " که دادگاه علیه او صادر کرد عواقب مهمی برای حقوق مدنی در آمریکا داشت. این تصمیم، تبعیض نژادی در هر نقطه از آمریکا را به صرف ایالتی بودن حکم مجاز می‌شمرد، به شرط این که امکانات ارائه شده برای هر دو نژاد سیاه و سفید ظاهراً "برابر" باشد.
پلسی از فرانسوی زبانان کریول بود (نک اکترون) و در روز سنت پاتریک در سال ۱۸۶۲ در شرایطی به دنیا آمد که نیروهای فدرال تحت رهبری ژنرال بنجامین فرانکلین باتلر، در نتیجه جنگ داخلی آمریکا و بازسازی لوئیزیانا را اشغال کرده و سیاهان نیواورلئان اسیر در این ایالت را آزاد کرده بودند. سیاهان می‌توانستند با هر کس می‌خواهند ازدواج کنند، روی هر صندلی اتوبوس که می‌خواهند بنشینند و دوران کوتاهی حتی به مدارس یکپارچه رفتند. [۱]
پلسی وقتی بزرگ شد متوجه شد پس از خروج نیروهای فدرال در سال ۱۸۷۷ به دستور رئیس جمهور آمریکا رادرفورد ب. هیز تمام دستاوردهای دوران اشغال فدرال از بین رفته و اوضاع به همان منوال درآمده‌است که پیش از آن بوده‌است. [۲]
پلیسی به خاطر رنگ «درست» پوستش می‌توانست سوار قطاری بشود که فقط سفیدها حق داشتند از آن استفاده کنند ولی بر اساس سیاست‌های نژادپرستانه آن زمان او یک اکترون بود به این معنی که یک هشتم نژاد سیاه را در خود دارد. کمیته شهروندان نیواورلئان (Comité des Citoyens) با هدف مبارزه با قوانین تبعیض نژادی از پلسی کمک خواست تا مرتکب نقض عامدانه قانون ۱۸۹۰ تفکیک نژادی لوئیزیانا در ماشین‌ها بشود. کمیته مشخصا برای اعلام این مفهوم قصد پلسی به ورود به قطار را اعلام کرد و این خلاف قانون بود چون برای این منظور باید واگن‌های بیشتری به قطار اضافه می‌کردند. [۲]
در ۷ ژوئن ۱۸۹۲، پلسی یک بلیط درجه یک خرید و سوار قطاری شد که از نیواورلئان حرکت می‌کرد و در بخش مخصوص سفیدها نشست. کمیته یک کارآگاه خصوصی با اختیار بازداشت را اجیر کرده بود تا در تقاطع خیابان‌های پرس و رویال، پلسی را پیاده کند و مطمئن باشد او به جرم نقض قانون تفکیک نژادی در ماشین‌ها دستگیر شد و به بزه دیگری متهم نیست. [۲]
همه چیز بر اساس برنامه‌ریزی کمیته سازماندهی رخ داد به غیر از تصمیم ۱۸۹۶دادگاه عالی.[کیت] مدلی می‌گوید: " ترکیب دادگاه عالی آمریکا در آن زمان بیشتر به تفکیک نژادی متمایل بود و کمیته می‌دانست احتمالاً پرونده را می‌بازد ولی تصمیم گرفته بود برای پیشبرد آرمانش تلاش کند. برای آن‌ها اسباب افتخار بود که مبارزه را تا انتها ادامه بدهند. "[۲]
هومر پلسی با نام هومر پاتریس پلسی (Homère Patrice Plessy) در ۱۷ مارس ۱۸۶۲ از ژوزف آدولف پلسی و روزا دبرگ به دنیا آمد که اعضای جامعه فرانسوی زبان کریول نیواورلئان بودند. [۳] عضو دیگر همین جامعه کریول والتر کوهن (Walter L. Cohen) بود که هموطن پلسی است و از سوی ویلیام مک کینلی (William McKinley.) رئیس‌جمهور آمریکا به سمت بازرس گمرک نصب شد. [۴]
جد پدری هومر پلسی، ژرمن پلسی، یک فرانسوی سفید متولد ۱۷۷۷در بوردو بود. [۵] ژرمن پلسی یکی از هزاران مهاجر فرانسوی بود که پس از شورش بردگان به رهبری توسن اوورتور (Toussaint L'Ouverture) و خارج کردن هائیتی از چنگ ناپلئون در سال‌های دهه ۱۹۷۰، از سن دومینیک (Saint Dominique) به نیو اورلئان فرار کردند. [۵] ژرمن پلسی با کاترین متیو که یک زن آزاد و رنگین پوست بود ازدواج کرد و هشت فرزند به دنیا آوردند که پدر هومر پلسی، ژوزف آدولف پلسی یکی از آن‌ها بود [۵].
نام فامیل میانی هومر پلسی در گواهی تولد از نام پدرش آدولف گرفته شده‌است. پدرش یک نجار بود. پلسی متعلق به بخش فرانسوی زبان کریول لوئیزیانا بود که جامعه آمریکا آن‌ها را درک نمی‌کرد و نمی‌پذیرفت. پلسی به عنوان یک فرانسه زبان بزرگ شد و پدر وقتی هومر هفت ساله بود از دنیا رفت. در سال ۱۸۷۱، روزا دبرگ مادر هومر پلسی که خیاط بود با ویکتور ام دوپار (Victor M. Dupart) ازدواج کرد که کارمند اداره پست آمریکا بود و در ساعت فراغتش برای کسب درآمد بیشتر کفاش می‌کرد. پلسی به این ترتیب کفاش شد. در طول سال‌های دهه ۱۸۸۰ او در فروشگاه پاتریسیو بریتو (Patricio Brito) به کسب و کار تولید کفش در خیابان دومین (Dumaine) نزدیک حصار شمالی (North Rampart) کار می‌کرد. در سیاهه مشاغل نیواورلئان بین سال‌های ۱۸۸۶–۱۹۲۴ شغل او به عنوان کفاش، کارگر، کارمند و نماینده بیمه ضبط شده‌است. [۶]
در سال ۱۸۸۷ پلسی معاون باشگاه عدالت، حفاظت و آموزشی اجتماع (باشگاهJustice, Protective, Educational, and Social Club) شد، باشگاهی که در جهت اصلاح آموزش و پرورش عمومی در نیواورلئان تلاش می‌کرد. در سال ۱۸۸۸ در سن بیست و پنج سالگی با دختر نوزده ساله‌ای به نام لوئیز بوردناو (Louise Bordenave) ازدواج کرد و عقد آن دو را پدر ژوزف سوبیلو (Father Joseph Subileau) در کلیسای سنت آگوستین (St. Augustine Church) جاری کرد که در پلاک ۱۲۱۰ خیابان فرماندار نیکولز (Gov. Nicholls Street) در نیواورلئان قرار دارد [۷] کارفرمای پلسی به نام بریتو (Brito) شاهد ازدواج آن دو بود. در سال ۱۸۸۹ پلسی و همسرش به فوبور ترمه (Faubourg Tremé) در بخش شمالی خیابان کالیبورن (North Claiborne Avenue) نقل مکان کردند. او برای رأی دادن در حوزه سوم بخش شش نام‌نویسی کرد. در سن سی سالگی هومر پلسی کفاش، جوان تر از اغلب اعضای کمیته شهروندی بود و عقبه سیاسی درخشان، قابلیت‌های ادبی، فراست شغلی و امتیازات قانونی آن‌ها را نداشت. او یک ویژگی مهم داشت و آن این که این قدر سفید بود که بتواند سوار قطار بشود و این قدر سیاه بود که به خاطر این کار دستگیر شود. این مرد کفاش به دنبال تأثیر گذاشتن بر جامعه بود، تأثیری بیشتر از کفش‌سازی صرف. وقتی پلسی کودک بود، شوهر مادرش یکی از امضا کنندگان جنبش یگانه‌سازی (Unification Movement) 1873 بود که برای ایجاد برابری در لوییزیانا تلاش می‌کرد. وقتی خودش بزرگ شد به قدری آگاهی اجتماعی داشت که معاون گروه اصلاحات آموزشی شد. در سال ۱۸۹۲ او داوطلب مأموریتی شد که عواقب غیرقابل پیش‌بینی داشت. وکلای کمیته آلبیون تورجه (Albion Tourgee) جیمز سی واکر (James C. Walker) و لوئی مارتینه (Louis Martinet) استراتژی حقوقی را بر عهده داشتند. خزانه دار پل بنسنیور (Paul Bonseigneur) مسوول امور مالی بود. رودولف دسدون (Rodolphe Desdunes) یکی از اعضای روزنامه جنگجوی صلیبی (The Crusader) بود که مطالب الهام بخشی می‌نوشت. نقش پلسی چهار مرحله داشت: خریدن بلیط، سوار شدن به قطار، دستگیری و زندانی شدن.[۸]
کمیته شهروندان یک گروه حقوق مدنی متشکل از آمریکایی‌های سیاه، سفید و کرئول بود و به شدت در برابر قانون تفکیک نژادی در ماشین‌ها که اخیراً به تصویب رسیده بود و سایر قوانین نژادپرستانه موضع می‌گرفت. آن‌ها یک وکیل نیویورکی سفید به نام آلبیون تورجه داشتند که قبلاً برای حقوق آمریکایی‌های سیاه مبارزه کرده بود.
در سال ۱۸۹۲، کمیته شهروندان از پلسی خواست بپذیرد با سوار شدن به یک قطار مسافربری قانون تفکیک نژادی در ماشین‌های لوئیزیانا را نقض کند. در ۷ ژوئن ۱۸۹۲، پلسی که در آن زمان سی ساله و از نظر رنگ پوست و ویژگی‌های فیزیکی شبیه یک مرد سفید بود یک بلیط درجه یک برای قطار شرق لوئیزیانا خرید که بین نیواورلئان و کاوینگتون (Covington) حرکت می‌کرد. کاوینگتون همان جایی است که امروز حومه سنت تامانی پاریش (St. Tammany Parish) نامیده می‌شود. او در " بخش مخصوص سفید پوستان " نشست، و وقتی مسوول بلیت‌ها آمد، به او گفت "من هفت هشتم سفید هستم" و حاضر نیستم در "بخش مخصوص سیاه پوستان" بنشینم. کارآگاه کریس کین (Chris C. Cain) بلافاصله پلسی را بازداشت کرد، به زندان اورلئانز فرستاد و روز بعد با سپردن وثیقه ۵۰۰ دلاری وی را آزاد کرد.
پرونده پلسی یک ماه پس از دستگیری در حضور قاضی جان هوارد فرگوسن (John Howard Ferguson) شنیده شد. ترجوه می‌گفت حقوق مدنی پلسی، بر اساس قوانین ۱۳ و ۱۴ اصلاحیه قانون اساسی آمریکا نقض شده‌است. اما فرگوسن این استدلال را رد کرد و حکم داد که لوئیزیانا، بر اساس قانون دولتی می‌تواند قوانینی تنظیم کند که بر کسب و کار راه‌آهن حاکم بشود.
دیوان عالی لوئیزیانا رأی فرگوسن را تأیید کرد و از شنیدن دادرسی مجدد خودداری کرد، اما اجازه دادخواست حکم خطا داد. این درخواست در در آوریل ۱۸۹۶ در دیوان عالی آمریکا پذیرفته شد و چهار سال بعد، بحث هایای در مورد پرونده پلسی فرگوسن آغاز شد. تورجه می‌گفت استدلال کرد که ایالت لوییزیانا ناقض متمم سیزدهم قانون اساسی است که به بردگان آزادی داده است و نیز متمم چهاردهم قانون اساسی که می‌گوید «هیچ ایالتی نباید قانونی وضع یا اعمال کند که امتیازات و مصونیت شهروندان آمریکا را محدود می‌کند یا افراد را از زندگی، آزادی و مالکیت، بدون طی مراحل قانونی محروم می‌کند».
در ۱۸ مه، ۱۸۹۶، قاضی هنری بیلینگز براون (Henry Billings Brown) رأی اکثریت را در حمایت از دولت لوئیزیانا ارائه داد و بخشی از آن می‌گفت "هدف از متمم چهاردهم قانون اساسی بدون شک اجرای برابری مطلق دو نژاد در برابر قانون است، اما ماهیتا نمی‌تواند اسباب لغو تمایزات نژآد یا ایجاد برابری اجتماعی به شیوه‌ای جدا از برابری سیاسی، یا ترکیب دو نژاد بشود به ترتیبی که شرایط نامطلوبی برای هر دو طرف ایجاد بشود ... دو نژاد فقط وقتی در شرایط برابری اجتماعی قرار می‌گیرند که هر دو داوطلبانه رضایت بدهند. "
تنها رأی مخالف از آن قاضی جان مارشال هارلن (John Marshall Harlan) بود که یک جمهوری خواه اهل کنتاکی بود. قاضی تراز اول هارلن در رأی مخالف خود نوشت: "من معتقدم اساس نامه لوئیزیانا مغایر با آزادی‌های فردی شهروندان سفید و نیز شهروندان سیاه در آن ایالت است و با نص و روح قانون اساسی آمریکا همخوانی ندارد ."
قانون «مجزا اما مساوی» که در پرونده پلسی تبدیل به رویه شد تا سال ۱۹۵۴ بر جا ماند و در آن سال با رأی دیوان عالی آمریکا در پرونده براون - هیئت آموزش و پرورش لغو شد. دست آخر قانون حقوق مدنی فدرال مصوب سال ۱۹۶۴ آن را به‌طور کامل لغو نمود. پرونده پلسی ربطی به آموزش و پرورش نداشت ولی رأی این دادگاه مبنایی قانونی برای تأسیس مدارس جداگانه فراهم نمود که پنجاه و هشت سال به قوت خود باقی ماند.
پس از حکم دیوان عالی کشور، دیگر نامی از پلسی نبود. او فرزندانی به دنیا آورد، در فعالیت‌های دینی و اجتماعی جامعه شرکت کرد برای شرکت بیمه عمر مردم، حق بیمه فروخت و جمع‌آوری کرد. پلسی در سال ۱۹۲۵ در سن شصت و دو سالگی مرد و روی سنگ قبر او نوشتند"هومر پلسی، همسر محبوب لوئیز بردناو، متوفی به یکشنبه، ۱ مارس ۱۹۲۵، ۵:۱۰ " او در آرامگاه خانوادگی دبرگ بلانکو (Debergue-Blanco) در قبرستان سنت لوئیس # 1 (Saint Luois #۱) به خاک سپرده شد.
در تاریخ ۱۲فوریه ۲۰۰۹، بنیاد پلسی و فرگوسن نیواورلئان برای بزرگ داشت اقدامات جنبش حقوق مدنی یک تابلوی تاریخی در کنج خیابان‌های پرس و رویال قرار دادند، همان‌جا که هومر پلسی در نیواورلئان در سال ۱۸۹۲ دستگیر شده بود. [۹]
در ۱۰ فوریه ۲۰۰۹، کیت پلسی و فیب فرگوسن فرزندان دو طرف پرونده دیوان عالی کشور، با هم در برابر دوربین ایستگاه تلویزیونی WLTV در نیواورلئان ظاهر شدند [۱۰] و خبر تشکیل بنیاد پلسی و فرگوسن برای آموزش و پرورش، ترویج و توسعه را اعلام کردند. این بنیان برای ایجاد راه‌های جدید تدریس تاریخ حقوق مدنی از طریق فیلم، هنر، و برنامه‌های عمومی تلاش می‌کند تا اثر این پرونده تاریخی را بر وجدان آمریکایی‌ها بشناساند. کیت پلسی و فیب فرگوسن در کنار هم به ایستگاه راه آهن نیواورلئان رفتند، همان جایی که به هومر پلسی اجازه نشستن داده نشد. [۱۱]
Elliott, Mark (2006). Color-Blind Justice: Albion Tourgée and the Quest for Racial Equality from the Civil War to Plessy v. Ferguson. New York: Oxford University Press. .
Tushnet, Mark (2008). I dissent: Great Opposing Opinions in Landmark Supreme Court Cases. Boston: Beacon Press. pp. 69–80. .
Brook, Thomas (1997). Plessy v. Ferguson: A Brief History with Documents. Boston: Bedford Books.
Fireside, Harvey (2004). Separate and Unequal: Homer Plessy and the Supreme Court Decision That Legalized Racism. New York: Carroll & Graf. .
Lofgren, Charles A. (1987). The Plessy Case: A Legal-Historical Interpretation.. New York: Oxford University Press.
Medley, Keith Weldon (2003). We As Freemen: Plessy v. Ferguson. Gretna, LA: Pelican. p. 252. . Review
Chin, Gabriel J. (1996). "The Plessy Myth: Justice Harlan and the Chinese Cases". Iowa Law Review 82: 151. SSRN 1121505.
اراذل و اوباش () یک فیلم درام و ماجراجوییِ سیاه و سفید به کارگردانی تد تتزلف است که در سال ۱۹۴۷ منتشر شد.
برخی "اراذل و اوباش" را، یک فیلم نوآر ملایم در سبک ماجراجویی می‌دانند. تد تتزلف کارگردان این فیلم، فیلمبردارِ بیش از ۱۰۰ فیلم سینمایی از جمله، فیلمِ دلهره‌آورِ "بدنام"، اثرِ آلفرد هیچکاک بود.
توری پاندولفینی (; – ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ۱۸۶۰، رم، شهر بی‌دفاع، ماه نو، دبیرستان، یک روز در دادگاه، لازارلا، رها، "در پاسگاه پلیس رخ داد" و "پاهای طلایی" اشاره کرد.
لاندو بوتسانکا (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۱۸ دسامبر ۲۰۲۲) که در ایران با نام لاندو بوزانکا هم شناخته می‌شود، یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود. وی از سال ۱۹۵۹ میلادی تا ۲۰۲۱ میلادی مشغول فعالیت بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "طلاق به سبک ایتالیایی"، "دختری از پارما"، "ساخت ایتالیا"، "کشیش متأهل"، "عشق و ازدواج"، "قصر لذت"، "کلافه و ملول از محبت خانواده"، "نخستین شیره زفاف" و "من و پسرم - ماجراهای جدید برای کمیسر ویوالدی" اشاره کرد.
جعفر کربلائی‌زاده (زادهٔ ۹ شهریور ۱۳۵۸ در اهر، آذربایجان شرقی) کشتی‌گیر و مربی ایرانی است. او دارای مدرک تحصیلی کارشناسی ارشد مهندسی برق قدرت و دارای گواهینامهٔ دیپلم افتخار کشتی از انستیتو بین‌المللی است. وی در سال ۱۳۹۲ مربی تیم ملی کشتی آزاد نوجوانان ایران بود.
ادارهٔ ورزش و جوانان اهر-جعفر کربلایی‌زاده
تجلیل استاندار آذربایجان شرقی از جعفر کربلایی‌زاده تبریز باغشمال-کشتی پهلوانی یادوارهٔ علیرضا سلیمانی
گزارش تصویری تجلیل مردم اهر از جعفر کربلایی‌زاده
باشگاه خبرنگاران جوان؛ جعفر کربلایی‌زاده
النا وارتسی (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "همیشه بهار است" اشاره نمود.
امتحان عملی ست که در یک دورهٔ آموزشی با هدف ارزیابی صورت می‌گیرد.
امتحان همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
رناتو ترا (؛ – ) یک هنرپیشه، و پدیدآور اهل ایتالیا بود. او در سینما به عنوان بازیگر در بیش از ۸۰ فیلم سینمایی ظاهر شده است. در سال ۱۹۷۷ بازنشسته و به شعر رو آورد و شاعر شد.
در دوران جوانی، او در مرکز تجربی فیلمبرداری در رم حضور یافت. در طول دوران حرفه‌ای خود از نام مستعار رایان ارت‌پیک استفاده کرد. او در حین فیلمبرداری در یک فیلم از روی اسب افتاد و بینی‌اش شکست و به همین دلیل از بازیگری دست کشید و شاعر شد.
کوستا گرکو (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به بی‌نوایان، صدای سکوت اشاره کرد.
آرتو طریان ( زاده ۱۲۷۱ خورشیدی در تهران - درگذشته ۱۳۳۳ خورشیدی) هنرپیشه و کارگردان تئاتر ایرانی ارمنی‌تبار بود.
آرتو تریان مؤسس گروه‌های تئاتری بسیاری در تهران بود و در نقش‌های متعددی روی صحنه آمده است. وی نقش بسزایی در پیشرفت تئاتر ایران داشت و نمایش‌نامه‌های چندی را به زبان‌های ارمنی و فارسی ترجمه نموده است.
در پنجشنبه ۲۵ شهریور ۱۲۷۱ خورشیدی (۱۵ سپتامبر ۱۸۹۲ میلادی) در محله ارمنیان واقع در دروازه قزوین (نزدیک میدان وحدت اسلامی کنونی) دیده به جهان گشود.آرسن مامیان پنجاه سال تاریخ تئاتر ایران از انتشارات باشگاه آرارات سال 1364 ص.86 او در مدرسه هایگازیان، مدرسه ارمنیان تهران تحصیل کرد، طریان در دوره تحصیل به زبان‌های فارسی، ارمنی و فرانسه تسلط کامل پیدا کرد سپس به آموختن زبان روسی پرداخت.
این زوج هنرمند از ۱۹۱۴ م. فعالیت رسمی هنری خود را شروع کردند و در این مدت به دو هنرمند اصلی صحنه‌های نمایش ارمنیان تهران تبدیل شدند. از ۱۹۱۶ میلادی زوج هنرمند وارتو و آرتو طریان بر روی صحنه‌های نمایش ارمنیان تهران ظاهر شدند. از ۱۹۳۲ تا ۱۹۲۳ میلادی تئاتر ارمنیان تهران فعالیت خود را با گروه‌های بسیاری ادامه داد. در این میان استودیو دراماتیک که آرتو طریان آن را اداره می‌کرد، جایگاه خاصی در بین جوانان تهرانی داشت.
وی با تشویق همسرش برای ادامه تحصیل در سال ۱۲۹۶ خورشیدی (۱۹۱۷ میلادی) به روسیه و ضمن تحصیل در مسکو به مطالعه و کسب تجربه در هنر تئاتر پرداخت. چون به تهران بازگشت با هنرمندان «انجمن دوستداران تئاتر» همکاری کرد.
زوج طریان در سال ۱۳۰۰ ش. نمایشنامه «حکایت» و سپس درام «عشق و وطن» نوشته علی‌اکبرخان سیاسی را اجرا کردند.حمید شعاعی، صدای پا تهران ۱۳۵۲، صفحهٔ ۴۹ آنان مجدداً نمایشنامه «پریچهر و پریزاد» را در ماه قوس (آذر) ۱۳۰۰ در سالن گراند هتل تهران نمایش دادند.
حسن مقدم متخلص به علی نوروز در سال ۱۳۰۰ ش. نمایشنامه «جعفرخان از فرنگ آمده» را نوشت و آرتو طریان با همکاری همسرش لالا و اعضای «گروه تئاتر کانون ایران جوان» در شب هشتم حمل (فروردین) ۱۳۰۱ در سالن گراند هتل تهران این نمایشنامه کمدی را به روی صحنه آورد.
آرتو طریان نمایشنامه «ناپلئون» را که برای براساس زندگی ناپلئون بناپارت امپراتور فرانسه تنظیم کرده بود اجرا کرد. همکاری آرتو طریان و همسرش با «کانون ایران جوان» تا سال ۱۳۰۹ ادامه داشت.
به مناسبت پنجاهمین سال تأسیس مدرسهٔ مختلط هایگازیان (مدرسه ارمنیان تهران) در روز نهم آبانماه ۱۳۰۴، نمایشنامه «غریزه» اثر هانری کیست ماکلر و ترجمه هایک گاراکاش درام در چهار پرده به کارگردانی آرتور طریان در سال مدرسه هایگازیان اجرا گردید، نقش آفرینان نمایشنامه عبارت بودند از: وارتو طریان (لالا)، د. گوورگیان، برسابه هوسپیان، هایک گاراگاش، ب. آقاسیان، آرا هاروتیونیان، آرا در-هوهانسیان، گ. هاروتیونیان. هنرمندان «استودیو تئاتر» به سرپرستی و کارگردانی آرتو طریان، روز پنجم اسفندماه ۱۳۰۴ (۲۵ فوریه ۱۹۲۶) نمایشنامه «برای خوشبختی» نوشته س. بشی بشووسگی ترجمه آرتو طریان را بر روی صحنه آوردند. آرتو طریان در سال ۱۳۰۵ سه نمایشنامه در تالار مدرسه هایگازیان به روی روس صحنه آورد. ... در بهار سال ۱۳۰۷ آرتو طریان و همسرش رهسپار رشت شدند. ره آورد آنان برای هنردوستان رشت، نمایشنامه کمدی «مجسمه مرمری» یا «نیوبه» ترجمه ورویر بود. دومین نمایشنامه‌ای که آرتو طریان به روی صحنه آرود. نمایشنامه «عشق و خیانت» اثر فریدریش شیلر نویسنده نامدار آلمانی بود. سومین نمایشنامه، نمایشنامه در اوایل سال ۱۳۰۸ شمسی آرتو طریان، آرداشس قازاریان و افلاطون کیخسرو شاهرخ، در سالن تئاتر زرتشتیان تهران، تئاتر سیروس را بنیان نهادند و برای آموزش هنرهای دراماتیک، «استودیو تئاتر» را در محل تئاتر سیروس دایر کردند و برای جلب علاقه‌مندان اعلامیه‌ای منتشر ساختند. آرتو طریان روز پنجشنبه ۱۹ دی ماه ۱۳۰۸ نمایشنامه‌های «شرافت» درام در یک پرده نوشته هرمان زودرمان (آلمانی) و «زن گنگ» کمدی در دو پرده تصنیف آناتول فرانس را به روی صحنه آورد. در پائیز ۱۳۰۹ آرتو طریان نمایشنامه «شب هزار و یکم» اثر رضاکمال شهرزاد و دو تابلو از اپرای «آنوش» اثر هوهانس تومانیان را به روی صحنه آورد.
تالار تئاتر زرتشتیان تئاتر سیروس در سال ۱۳۰۸ (۱۹۲۹ میلادی) توسط آرتو طریان، آرداش قازاریان و افلاطون کیخسرو بنیانگذاری شد.
آرتو طریان افسر ارتش بود و آخرین درجه‌ای که اخذ کرده بود درجه سرتیپی بود. آرتو طریان طبع شعر داشت و اشعاری که به زبان ارمنی می‌سرود با نام «آ. آریزاد» در جراید ارمنی زبان سراسر جهان منتشر می‌گردید. چهار جلد کتاب از آرتو طریان به یادگار مانده است. یکی از دیوان‌های اشعار او در شهر ونیز ایتالیا به چاپ رسیده است.
آرتو تریان در سال ۱۳۳۳ خورشیدی (۱۹۵۴ میلادی) بدرود حیات گفت.
نقش نگار فیلمی به کارگردانی و تهیه‌کنندگی علی عطشانی و نویسندگی مهران کاشانی محصول سال ۱۳۹۲ایران است.
فرزاد بدون هماهنگی پدرش قصد ازدواج با نگار دارد. رضایت موقت پدر همه چیز را برای مراسم خواستگاری مهیّا می‌کند اما گذشته نگار همه شرایط را دچار تغییر می‌کند.
روابط آلمان و اتحاد شوروی از اواخر جنگ جهانی اول پدیدار گشت. عهدنامه برست-لیتوفسک منجر به پایان خصومت آلمان و روسیه شوروی در ۳ مارس ۱۹۱۸ شد.Full text in English: The Peace Treaty of Brest-Litovsk; March 3, 1918 چند ماه بعد، سفیر آلمان در مسکو توسط حزب چپ سوسیالیست با هدف برهم زدن رابطه بین دو طرف کشته شد. بعد از این حادثه سفیر شوروی در آلمان به سبب حمایت جنبش‌های غیرقانونی کمونیستی از آلمان اخراج شد. روابط دو کشور در سال ۱۹۳۳ با به قدرت رسیدن آدولف هیتلر و پایه‌گذاری رایش سوم به پایان رسید.
آلمان بعد از شکست در جنگ جهانی اول، تحت فشار مفاد پیمان ورسای قرار داشت. جنگ داخلی روسیه، آلمان و شوروی را به طردشدگان بین‌المللی تبدیل کرد. همین زمان، پویایی روابط دو کشور به سبب عدم اعتماد به طرف مقابل و ترس از خروج آن از انزوای دیپلماتیک و روی آوردن به فرانسه شکل گرفت. روابط اقتصادی دو طرف در سال ۱۹۳۳، زمانی که آدولف هیتلر به قدرت رسید، کاهش یافت. با این حال، روابط اواخر دهه ۱۹۳۰ از سر گرفته شد و با پیمان مولوتوف-ریبنتروپ در سال ۱۹۳۹ با اخذ چندین قرارداد تجاری به اوج خود رسید.
نتیجه جنگ جهانی اول برای آلمان و روسیه شوروی فاجعه بار بود. در طول جنگ، ولادیمیر لنین هیچ وادار به به‌رسمیت شناختن استقلال فنلاند، استونی، لتونی، لیتوانی و لهستان شد. علاوه بر این، در برابر پیشروی نظامی آلمان، روسیه شوروی مجبور شد بر اساس پیمان برست-لیتوفسک بخش‌های بزرگی از قلمرو غربی روسیه را به امپراتوری آلمان واگذار کند. روز ۱۱ نوامبر سال ۱۹۱۸، آلمان پیمان آتش‌بس با متفقین را به امضا رساند که منجر به پایان جنگ جهانی اول در جبهه غرب شد. پس از شکست آلمان، سربازان بریتانیایی، فرانسوی و ژاپنی شروع به دخالت در جنگ داخلی روسیه کردند.Montefiore 2005, p. 32
در ابتدا، شوروی نسبت به وقوع یک انقلاب سوسیالیستی در آلمان به عنوان بخشی از «انقلاب جهانی» امیدوار بود. بلشویک‌ها در جنگ شوروی و لهستان بین سال‌های ۱۹۱۹ و ۱۹۲۰ درگیر شدند. از آنجایی که لهستان یک دشمن سنتی آلمان بود و از طرفی دولت شوروی نیز بین کشورهای دیگر منزوی شده بود، شروع به ایجاد یک رابطه نزدیک‌تر با آلمان و اتخاذ یک نگرش بسیار نرم‌تر نسبت به این کشور کرد.Kochan, Lionel (1950). The Russian Road to Rapallo. "Soviet Studies" 2 (2), 109–122.
بدون امنیت راهبردی که برای آلمان پس از امضای پیمان مولوتوف-ریبنتروپ در شرق ایجاد شد و پشتیبانی اقتصادی که شوروی برای آن فراهم آورد، این کشور احتمالاً نمی‌توانست پس از آغاز جنگ جهانی دوم، شرایط را مدیریت کند. اگر مسکو به محاصره اقتصادی بریتانیا علیه آلمان می‌پیوست اقتصاد جنگی آلمان احتمالاً در مدت زمانی کوتاهی فلج می‌شد. در ابتدای جنگ آلمان به منابع خارجی برای تأمین ۸۰ درصد از لاستیک، ۶۵ درصد از قلع، ۷۰ درصد از مس، ۵۰ درصد از سرب و ۲۵ درصد از روی مورد نیاز خود، به عنوان مهم‌ترین مواد اولیه، وابسته بود. در این وضعیت آلمان حتی برای واردات این مواد از کشورهای منطقه بالتیک هم تا حدودی به پیش‌نیازهای سیاسی در رابطه با شوروی احتیاج داشت. بالاتر از همه پیمان با شوروی موقعیت جغرافیایی نامطلوب آلمان را خنثی کرد و به این کشور اجازه داد پس از مغلوب کردن سریع لهستان، توان نظامی خود را بر مرزهای غربی متمرکز کند. تا هنگامی که شوروی رابطه خوبی با آلمان داشت خطر جنگ دو جبهه‌ای فشاری بر آلمان متحمل نمی‌ساخت.
درحالیکه که رهبران شوروی خود را به عنوان نخستین حاکمیت سوسیالیستی، در محاصره قدرت‌های سرمایه‌داری می‌دیدند و جنگ با این قدرت‌ها را غیرقابل اجتناب می‌پنداشتند، مسکو به منظور خریدن زمان جهت تکمیل آماده‌سازی خود برای این جنگ، مایل به ادامه همکاری‌ها با آلمانِ ناسیونال سوسیالیستی بود. در همین حال نگرانی و بی‌اعتمادی از رویکرد آلمان نسبت به «منافع امنیتی شوروی» در ناحیه بالتیک و بالکان وجود داشت؛ چرا که حضور آلمان در فنلاند و رومانی برای شوروی تهدیدآمیز تلقی می‌شد. شوروی با آگاهی از سیاست‌های ضد-شوروی طرف دیگر، به دنبال «مشخص‌سازی بلند مدت حدود منافع متقابل» بود. با وجود آغاز آماده‌سازی‌ها برای یک درگیری نظامی با شوروی، در سفر ماه نوامبر سال ۱۹۴۰ ویاچسلاو مولوتوف، وزیرخارجه شوروی به برلین، هیتلر نیز از امید خود برای حفظ صلح بین دو طرف سخن گفت. یواخیم فن ریبنتروپ، وزیرخارجه آلمان ابراز می‌دارد هیتلر تا این زمان همچنان امیدوار به رسیدن به یک توافق پایدار با شوروی بود. در ملاقات روز ۱۳ نوامبر هیتلر و مولوتوف به مذاکره در ارتباط حوزه نفوذ خود در نقاط مختلف جهان پرداختند. یکی از مسائل مورد اختلاف استقلال فنلاند بود که آلمان اصرار بر حفظ وضع موجود تا پایان جنگ با بریتانیا داشت اما شوروی خواهان خروج نیروهای آلمانی از آن و ضمیمه شدن فنلاند به خاک خود بود. آلمان و شوروی همچنین بر سر منطقه بالکان اختلاف نظر داشتند. شوروی تضمین استقلال رومانی توسط آلمان را علیه منافع خود می‌دید. آلمان این مسئله را برای مدتی ضروری و پس گرفتن آن را غیرممکن می‌دانست. در مقابل تضمین استقلال بلغارستان توسط شوروی و حضور نیروهای آن در این کشور مطرح شد که موجب رنجش هیتلر و ترک جلسه توسط او بدون پاسخ گشت. به هر صورت ملاقات بین وزرای خارجه دو طرف ادامه یافت. فن ریبنتروپ به مولوتوف پیشنهاد کرد شوروی به جای غرب رو به جنوب آورد و به پیمان سه‌جانبه ملحق شود. بدین شکل آلمان عملا از شوروی می‌خواست جهت حفظ صلح، به جای فنلاند و بالکان بر ایران و عراق مسلط گردد. مولوتوف به مسکو بازگشت تا در این رابطه با استالین مشورت کند. پاسخ روز ۲۵ نوامبر شوروی آن چیزی نبود که آلمان انتظار داشت. شوروی پیشنهاد کرد به پیمان سه‌جانبه بپیوندد و رو به جنوب آورد به شرط آن که: ۱- نیروهای آلمانی از فنلاند عقب کشیده شوند. ۲- دست شوروی برای حمله به ترکیه جهت تسلط بر تنگه‌های داردانل و بسفر، باز گذاشته شود. ۳- بلغارستان یک پیمان یاری دو طرفه با شوروی امضا و پایگاه‌های نظامی در طول ساحل دریای سیاه به آن اعطا کند. آلمان هیچگاه رسماً به این پیشنهاد شوروی پاسخی نداد تا روابط بین آن‌ها هر چه بیشتر رو به وخامت بگذارد.
پیش از این هیتلر در دیدار روز ۴ نوامبر با سران فرماندهی عالی ورماخت و فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان، شوروی را «مشکل عظیم اروپا» خواند و خواهان آماده‌سازی برای هنگام بروز تقابل شد. او همچنین در فرمان شماره ۱۸ پیشوا در روز ۱۲ نوامبر، دستور به ادامه آماده‌سازی بدون توجه به نتیجه مذاکرات سیاسی با شوروی داد. تلاش شوروی برای محقق ساختن حداکثری منافع خود، در نزد آلمانی‌ها گونه‌ای از «اخاذی» دیده می‌شد که تهدیدی بلندمدت برای منافع رایش بود؛ تهدیدی که می‌بایست از میان می‌رفت. هیتلر دیگر یک راه‌حل سیاسی برای منافع متناقض آلمان و شوروی در اروپا را غیرممکن می‌پنداشت. با افزوده شدن مجارستان، اسلواکی و رومانی به اردوی آلمان، این کشور تا پایان ماه نوامبر عملاً یک ائتلاف علیه شوروی به وجود آورد.
کلیات طرح‌ریزی آلمان برای تهاجم به شوروی که از ماه ژوئیه آغاز شده بود، روز ۵ دسامبر به تأیید هیتلر رسید. هیتلر با صدور فرمان شماره ۲۱ پیشوا روز ۱۸ دسامبر عملیات بارباروسا را ورماخت را موظف به اجرای آن کرد. بر این مبنی ورماخت سعی می‌کرد شوروی را در یک تهاجم سریع درهم بشکند. هدف عملیاتی آلمان انهدام نیروی انسانی ارتش سرخ شوروی بود. فنلاند و رومانی متحدان آلمان در این عملیات به حساب می‌آمدند. بدین طریق آلمان علاوه بر رسیدن به هژمونی در اروپا، یکی از متحدان احتمالی بریتانیا را نیز از میان برمی‌داشت و با سلطه بر منابع شوروی در مقابل هر گونه محاصره و تهاجم شکست‌ناپذیر می‌شد. به زعم رهبران آلمان این عمل می‌بایست در سال ۱۹۴۱ صورت می‌گرفت چرا که پس از آن ایالات متحده به موقعیتی دست میافت که می‌توانست در این امر مداخله کند.
در این حال در طرف مقابل استالین نیز حاضر نبود دست از «منافع امنیتی» خود بکشد. او می‌پنداشت با وجود باقی ماندن بریتانیا در حالت جنگ با آن، آلمان با تهاجم به شوروی یک جبهه دیگر در جنگ برای خود نخواهد گشود. بدین شکل تصور می‌شد وابستگی اقتصادی آلمان به شوروی همچنان دوام یابد. انعقاد پیمان دوستی و عدم تخاصم شوروی و یوگسلاوی در روز ۵ آوریل سال ۱۹۴۱ بی‌اعتمادی هیتلر نسبت به شوروی را افزایش داد. به هر صورت اتمام سریع کارزار بالکان برای آلمان و تسلط آن بر این منطقه موجب تغییر رویکرد شوروی شد. شوروی سعی داشت با نشان دادن سیاست فعالانه بی‌طرفی و تحویل فوری مواد اولیه، آلمان را آرام نگاه دارد و سبب بازگشت روابط حسنه پیشین شود. با این حال، به منظور در موضع ضعف جلوه ندادن شوروی، تلاشی جهت صورت گرفتن مذاکرات دیپلماتیک مستقیم انجام نپذیرفت. با تجمع نیروهای آلمانی در مرزهای غربی شوروی از بهار سال ۱۹۴۱، استالین با نادیده گرفتن هشدار عوامل اطلاعاتی خود و همچنین کشورهای غربی مبنی بر تهاجم قریب‌الوقوع، آن را صرفاً «با اهداف سیاسی» می‌دانست. رهبران شوروی جنگ با آلمان را غیرقابل اجتناب می‌دیدند اما در تلاش بودند آن را دست کم تا سال ۱۹۴۲ که تصور می‌شد شرایط بیشتر به نفع آن‌ها است، به تعویق بیندازند. از این رو برای ندان بهانه به آلمان، شوروی از اقداماتی که نشان‌گر نزدیک شدن آن به بریتانیا بود، با وجود ابراز علاقه فراوان طرف بریتانیایی، اجتناب می‌کرد. نشانه دیگری این رویکرد شوروی در قبال آلمان اخراج نمایندگان دیپلماتیک کشورهایی بود که به اشغال آن درآمده بودند. شوروی تا آخرین لحظه پیش از تهاجم آلمان دست از این تلاش نکشید.
منظور عادی جلوه دادن شرایط، آلمان و شوروی روز ۱۰ ژانویه سال ۱۹۴۱ توافقنامه در ارتباط با مسائل مرزی و تجاری با یکدیگر به امضا رسادند. با این وجود تنها یک ماه بعد، در روز ۳ فوریه، هیتلر متن تنهایی عملیات بارباروسا را تأیید کرد.
آیا میاما (زادهٔ ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۸۵ در شهر اوماشیروساتو، ناحیهٔ سنبو در استان چیبا، ژاپن) هافبک تیم ملی فوتبال زنان ژاپن است. وی از سال ۲۰۰۳ برای این تیم بازی می‌کند و از سال ۲۰۱۲ بازوبند کاپیتانی این تیم را بر بازو دارد.او از سال ۲۰۰۳ تا کنون در تمامی دوره های جام جهانی فوتبال زنان حضور داشته است و یکی از اعضای تیم ملی زنان ژاپن بود که همراه با این تیم به عنوان قهرمانی جام جهانی زنان رسید.وی همچنین رهبری این تیم را به عنوان کاپیتان در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن در دست داشت که موفق به دریافت مدال نقره در این مسابقات شدند. او به همراه تیم باشگاهی اوکایاما یانگو بل در ال لیگ بازی میکند.آیا میاما برنده جایزهٔ بهترین بازیکن سال فیفا در بخش زنان شد. او همچنین عنوان بهترین بازیکن زن فوتبال آسیا را در سال ۲۰۱۵ به خود به خود اختصاص داد.http://www.the-afc.com/2015-awards-japan/aya-miyama-named-afc-women’s-player-of-the-year-2015
خبر خاصی نیست فیلمی به کارگردانی مصطفی شایسته، تهیه‌کنندگی مرتضی شایسته و نویسندگی نازنین لیقوانی محصول سال ۱۳۹۳ است.
این فیلم داستان قصهٔ دو خواهر است که همراه با دختران تحصیلکرده و در شرف ازدواج‌شان، زندگی آرامی را می‌گذرانند اما برگزاری یک مهمانی خانوادگی و حضور مردی جوان و غریبه به عنوان مهمان ناخوانده، زندگی این دو خانواده را دست‌خوش چالش و بحرانی جدی می‌کند.
سرژ آواکیان (زاده در تبریز - درگذشته در تهران)، گرافیست، و نقاش ارمنی‌تبار اهل ایران و پایه‌گذار زیر مجموعه‌های جدید رشتهٔ گرافیک در ایران مانند طراحی حروف گرافیک تلویزیونی و چاپ گرافیک بود.
سرژ آواکیان دانش آموختهٔ «دانشگاه هنرهای زیبای کرویدون» لندن در رشتهٔ هنرهای تجسمی و دانشگاه لندن در رشتهٔ نقاشی است. او پس از بازگشت به ایران آتلیه خود را در خیابان طالقانی راه‌اندازی می‌کند و به کار گرافیک مشغول می‌شود.
یکی از شناخته شده‌ترین آثار سرژ آواکیان طراحی بسته‌بندی پفک نمکی است. در دهه ۱۳۵۰ (خورشیدی) وقتی در گروه صنعتی مینو تصمیم به تولید پفک می‌گیرند بسته‌بندی این محصول را به سرژ سفارش می‌دهند، او می‌گوید:
سرژ آواکیان در سن ۸۳ سالگی، شامگاه ۱۸ شهریور ۱۳۹۹ بر اثر ایست قلبی-ریوی در تهران در گذشت.
موریسیو کاگل ، (زاده ۲۴ دسامبر ۱۹۳۱ – درگذشته ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۸) آهنگساز آلمانی-آرژانتینی بود. او به خاطر علاقه‌اش برای گسترش جنبه تئاتری اجراهای موسیقی شناخته شده‌است.
کاگل در بوئنوس آیرس، آرژانتین در خانواده‌ای یهودی که در دهه۱۹۲۵ از روسیه فرار کرده بودند به دنیا آمد. در بوئنوس آیرس او در رشته موسیقی، تاریخ ادبیات و فلسفه تحصیل کرد در سال ۱۹۵۷ به عنوان یک پژوهشگر به کلن آمده و تا آخر عمر در آنجا زندگی کرد.
از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۶ و ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۶ در مدرسه بین‌المللی تابستانی دارمشتات تدریس کرد.
او از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۵ به عنوان استاد تئوری موسیقی در دانشگاه ایالتی نیویورک در بوفالو و به عنوان سخنران مدعو در آکادمی فیلم و تلویزیون برلین تدریس کرد. او به عنوان کارگردان رشته‌های جدید موسیقی در گوتنبرگ و کلن خدمت کرد. از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۷ استاد موسیقی جدید تئاتر در کنسرواتوری کلن بود.
در سال ۱۹۹۱ با دعوت والتر فینک، او دومین آهنگ‌ساز برجسته‌ای شد که در فستیوال موسیقی راین‌گو شرکت کرده بود.
کاگل در سال ۱۹۹۸ جایزه اراسموس و در سال ۲۰۰۰ جایزه موسیقی ارنست فان زیمنس را دریافت کرد.
او در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۸ بعد از یک بیماری طولانی در سن ۷۶ سالگی در شهر کلن از دنیا رفت.
«بوی مرموز» () یک فیلم به کارگردانی جک کاردیف است که در سال ۱۹۶۰ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به دنهلم الیوت، پیتر لوری و الیزابت تیلور اشاره کرد.
«همرسمیت بیرون است» () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی پیتر اوستینوف است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد.
«موسیقی کوتاه شبانه» () فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک و موزیکال به کارگردانی هارولد پرینس است که در سال ۱۹۷۷ منتشر شد.
ویلیام ریچرت (؛ زادهٔ ۱۹۴۲–۱۹ ژوئیه ۲۰۲۲) یک کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی کارگردان فیلم‌هایی همچون کشته‌های زمستان بوده‌است.
«کشته‌های زمستان» () یک فیلم به کارگردانی ویلیام ریچرت در سبک تریلر سیاسی است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد.
«آینه ترک برداشته» () فیلمی در ژانر جنایی به کارگردانی گای همیلتون است که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد.
تظاهرات ۱۹۶۵ ایروان ( ) در ۲۴ آوریل ۱۹۶۵، مصادف با پنجاهمین سالگرد نسل‌کشی ارمنی‌ها، در مقابل چشمان ناباور دولتمردان مسکو، مردم ایروان و بسیاری از شهرهای ارمنستان طی برپایی تظاهراتی اعتراض‌آمیز با کل ارمنیان جهان همصدا شدند و خواستار به رسمیت شناختن این فاجعهٔ انسانی از طرف حکومت اتحاد جماهیر شوروی و جوامع بین‌المللی و همچنین اجازهٔ برپایی بنای یادبود برای قربانیان شدند. دولت مرکزی شوروی به ناچار تسلیم خواستهٔ مردم ارمنستان شد و اجازهٔ برپایی بنای یادبود را داد.
اسکار آندریانی (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود. او در بیش از پنجاه فیلم از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۶۹ بازی کرد.
کشور زنگ‌ها () یک فیلم به کارگردانی ژان بوایه است که در سال ۱۹۵۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به کارلو داپورتو، سوفیا لورن، ماریو ریوا، رزیتا پیزانو، آلدا مانجینی، فائوستو گوئرتسونی، آکیله تولیانی و نینو وینجلی اشاره کرد.
«دختران خطرناک هستند» () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی لوئیجی کومنچینی است که در سال ۱۹۵۲ منتشر شد.
وینچنسو موسلینو (؛ – ) یک هنرپیشه، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، و تهیه‌کننده اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به دو زن، دو شاهی امید، احساس مالکیت اشاره کرد.
آرولدو تیری (; – ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "میلیاردر میلان"، "هرج و مرج بزرگ"، "مسالینا"، "شادی زندگی"، "این دنیای دیوانهٔ دیوانهٔ ترانه"، "مانون لسکو" و "ترانه بهار" اشاره کرد.
نیکو پپه (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به توتو تارزان، تهران و "دون پاسکواله" اشاره کرد.
ارنستو کالیندری (؛ – ) یک هنرپیشه سینما و تئاتر اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌های او می‌توان به "ببر هفت دریا" اشاره کرد.
بیچه والوری (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌های او می‌توان به "مردان خشن" اشاره کرد.
مارسل سردان (؛ ۲۲ ژوئیه ۱۹۱۶ – ) یک بوکسور اهل فرانسه بود.
فروچو تاگیاوینی (؛ – ) یک خواننده اپرا، هنرپیشه، و خواننده اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به آرایشگر شهر سویل اشاره کرد.
لئوناردو کورته‌سه (؛ – ) یک کارگردان، هنرپیشه، و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "بیوه"، "نخستین عشق"، "شهبانوی ناوارا" و "ترانه بهار" اشاره کرد.
کارلو کامپانینی (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "راهزنی"، "نامزد شده"، "هتل لونا، اتاق ۳۴"، "دورا نلسون"، "زنجیرهای ناپیدا"، "داستان عشق"، "خداحافظ جوانی" و "یک توپ و یازده مرد" اشاره کرد.
ویل کمپ (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به فیلم ون هلسینگ (۲۰۰۴ میلادی)، میگل و ویلیام (۲۰۰۷ میلادی) و مجموعه‌های تلویزیونی "نیکیتا" (۲۰۱۱ میلادی) و "۹۰۲۱۰" (۲۰۱۲ میلادی) اشاره کرد.
چزاره پولاکو (؛ – ) یک بازیگر و صداپیشه اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "عقاب سیاه"، "زن زناکار" و "مانون لسکو" اشاره کرد.
طاق نصرت () یک فیلم رمانتیک جنگی آمریکایی به کارگردانی لوئیس مایلستون، نیت وات، و رابرت آلدریچ است که در سال ۱۹۴۸ منتشر شد. این فیلم با اقتباس از رمانی به همین نام نوشته اریش ماریا رمارک نویسنده آلمانی تهیه شده است.
دوره سوم مجلس خبرگان رهبری (۱۳۷۷–۱۳۸۵) در ۴ اسفند ۱۳۷۷ آغاز به کار کرد. این دوره با حضور ۸۶ نماینده خبره طی ۱۶ جلسه فعالیت داشت.بازخوانی انتخابات چهار دوره خبرگان رهبری سایت آرمان پرس
انتخابات آن در ۱ آبان ۱۳۷۷ برگزار شد. از میان ۳۹۶ نفر ثبت نام‌کننده اولیه، ۱۶۷ نفر تأیید شدند، ۲۱۴ نفر تأیید نشدند، ۱۳ نفر انصراف دادند و از ۱۸۷ نفر دعوت شدگان به امتحان ۶۰ نفر در امتحان شرکت نکردند.جریان‌شناسی ادوار انتخابات مجلس خبرگان وبسایت خبری-تحلیلی مشرق نیوز
در انتخابات این دوره ۸۶ نفر با مشارکت ۴۶٬۳ درصد مردم انتخاب شدند.همه دوره‌های خبرگان رهبری در یک نگاه روزنامه ابتکار
میگل و ویلیام (، ) یک فیلم رمانتیک-کمدی محصول ۲۰۰۷ میلادی سینمای اسپانیا به کارگردانی اینس پاریس () است. در این فیلم ویل کمپ در نقش ویلیام شکسپیر و النا آنایا در نقش لئونور به ایفای نقش پرداخته‌اند. فیلم یک ملاقات ساختگی مابین ویلیام شکسپیر و میگل د سروانتس را در اوایل قرن هفدهم به تصویر می‌کشد. گفتگوها در این فیلم، مخلوطی از اسپانیایی و انگلیسی است.
خوان لوئیس گالیاردو (؛ – ) یک هنرپیشه اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به آوای وحش، آنتونیوس و کلئوپاترا، تانگو، "و در سال سوم، او دوباره برخاست"، "هنر زندگی"، برای شانس نگهش‌دار و سفید، قرمز و... اشاره کرد.
لاک‌پشت‌های نینجا: خارج از سایه‌ها با نام کامل لاک‌پشت‌های نینجای جهش‌یافته نوجوان: خارج از سایه‌ها (با عنوان اولیه لاک‌پشت‌های نینجای جهش‌یافته نوجوان: پوستهٔ ناقص) یک فیلم آمریکایی در سبک اکشن کمدی علمی–تخیلی به کارگردانی دیو گرین، و نویسندگی جاش اپل‌بام و آندره نِمک است که بر اساس شخصیت‌های کتاب‌های کمیک لاک‌پشت‌های نینجا در سال ۲۰۱۶ ساخته شده‌است. از بازیگران این فیلم می‌توان به مگان فاکس، استیون امل، ویلیام فیکنر، ویل آرنت، لورا لینی، برایان تی و تایلر پری اشاره کرد. این فیلم دنباله‌ای بر فیلم لاک‌پشت‌های نینجا (۲۰۱۴) به‌شمار می‌رود که توسط استودیو پارامونت پیکچرز در تاریخ ۳ ژوئن ۲۰۱۶، به صورت سه‌بعدی و آی‌مکس ۳ دی اکران شد. این فیلم فروش ۲۴۵٫۵ میلیون دلاری داشت.
تونی شالهوب - پیتر دی بادالامنتی"موشن کپچر" ... استاد اسپلینتر
پیت پلوزک ... لئوناردو
آلن ریچسون ... رافائل
نوئل فیشر ... مایکل آنجلو
جرمی هاوارد ... داناتلو
مگان فاکس ... آپریل اونیل
ویل آرنت ... ورن
استفن امل ... کیسی جونز
تایلر پری ... دکتر بکستر استاکمن
برایان تی ... شردر
شیموس ... راکستیدی
گری آنتونی ویلیامز ... بیباپ
برد گرت ... کرانگ
لائورا لینی ... ربکا
الساندرا آمبروزیو ... دوست دختر ورن
بریتنی ایشیباشی ... کارای
رابرت کلاهسی ... هملت
جین وو ... جید
مدیر دوبلاژ : علیرضا باشکندی
بیژن علیمحمدی ... استاد اسپلینتر
کسری کیانی ... لئوناردو
همت مومیوند ... رافائل
علیرضا باشکندی ... مایکل آنجلو
امیر عطرچی ... داناتلو
مریم شیرزاد ... آپریل اونیل
سعید مظفری ... ورن
ناصر نظامی ... شردر
ژرژ پطرسی ... دکتر بکستر استاکمن
بابک پاییزان ... کیسی جونز
جواد پزشکیان ... کرانگ
حسین خدادادبیگی ... بیباپ
رهبر نوربخش ... راکستیدی
فاطمه نیرومند ... ربکا
پرویز ربیعی ... فرمانده
آزیتا یاراحمدی ... ساندرا
مهین برزویی ... جیل
ابوالقاسم محمدطاهر ... فروشنده
امیربهرام کاویانپور ... پلیس
رضا الماسی ... نینجا
مدیر دوبلاژ : علیرضا مبین
محسن زرآبادی ... استاد اسپلینتر
علیرضا مبین ... لئوناردو
ارسلان جولایی ... رافائل
حامد بیطرفان ... مایکل آنجلو
فرشاد بهبودی ... داناتلو - بیباپ
سحر چوبدار ... آپریل اونیل
مهبد قناعت پیشه ... ورن
میثم نیکنام ... شردر
داریوش بشارت ... کیسی جونز
علی اصغر قره خانی ... دکتر بکستر استاکمن - کرانگ
علی بهرامی ... راکستیدی
مریم باقری ... ربکا
گریگور یوریی هوهانیسیان (، زاده در ایروان) یک دیپلمات اهل ارمنستان است. وی از ژانویه ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ سفیر ارمنستان در ایالات متحده آمریکا بود. وی پیشتر سفیر ارمنستان در کشور مکزیک بود.
دکتر استرنج () یک فیلم ابرقهرمانی آمریکایی بر پایهٔ شخصیت به همین نام از مارول کامیکس است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. این چهاردهمین فیلم در دنیای سینمایی مارول است و تولید آن بر عهدهٔ مارول استودیوز و توزیع بر عهدهٔ استودیو سینمایی والت دیزنی بوده‌است. این فیلم به کارگردانی اسکات دریکسون از فیلم‌نامه‌ای است که دریکسون با جان اسپیتز و رابرت کرگیل نوشته‌اسپ. بندیکت کامبربچ در نقش جراح مغز و اعصاب استیون استرنج، در کنار چیویتل اجیوفور، ریچل مک‌آدامز، بندیکت وانگ، مایکل استولبارگ، بنجامین برت، اسکات ادکینز، مس میکلسن و تیلدا سوینتن ایفای نقش می‌کند. در این فیلم، استرنج پس از تصادف با اتومبیل که منجر به پایان حرفهٔ پزشکی‌اش شد، به جایی به نام کامارتاج می‌رود و هنرهای عرفانی می‌آموزد.
از اواسط دههٔ ۱۹۸۰ تجسم‌های گوناگونی از اقتباس فیلمی دکتر استرنج در حال توسعه بود تا اینکه پارامونت پیکچرز در آوریل ۲۰۰۵ حق انتشار فیلم را از مارول استودیوز به‌دست‌آورد. توماس دین دانلی و جاشوا اوپنهایمر در ژوئن ۲۰۱۰ برای نوشتن فیلم‌نامه‌ای به هیئت اجرایی فیلم پیوستند. اسکات دریکسون در ژوئن ۲۰۱۴ به عنوان کارگردان فیلم استخدام شد و جان اسپیتز فیلم‌نامه را دوباره نوشت. کامبربچ در دسامبر ۲۰۱۴ برای ایفای این نقش انتخاب شد و مجبور به برنامه‌ای برای تغییر تعهدات خود برای دیگر پروژه‌هایش بود. این امر به دریکسون زمان کافی داد تا خودش نیز روی فیلم‌نامه کار کند و برای همین او رابرت کرگیل را برای کمک به توسعهٔ فیلم‌نامه آورد. فیلم‌برداری اصلی در نوامبر ۲۰۱۵ در نپال آغاز شد و سپس به انگلستان و هنگ کنگ منتقل شد و در آوریل ۲۰۱۶ در شهر نیویورک به پایان رسید.
نخستین نمایش جهانی "دکتر استرنج" در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۶ در هنگ کنگ بود و سپس در ۴ نوامبر به عنوان بخشی از فاز سوم دنیای سینمایی مارول در ایالات متحده منتشر شد. این فیلم بیش از ۶۷۷ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشته‌است و برای عوامل تصویری، موسیقی متن و بازیگران مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. "دکتر استرنج" نامزد دریافت جایزهٔ اسکار برای بهترین جلوه‌های تصویری شد. دنبالهٔ این فیلم با عنوان "دکتر استرنج در چندجهانی دیوانگی" در مارس ۲۰۲۲ منتشر شده‌است.
در کاتماندو، جادوگر کائسیلیوس و هواخواهانش وارد محوطهٔ مخفی کامار تاج می‌شوند و کتابدار آن را سر می‌برند. آن‌ها چند صفحه از متن باستانی و عرفانی متعلق به انشنت وان را می‌دزدند، جادوگری با عمر طولانی که به هر دانش آموز کامار تاج، از جمله کائسیلیوس، هنرهای عرفانی آموزش داده‌است. انشنت وان خائنان را تعقیب می‌کند، اما کائسیلیوس و پیروانش فرار می‌کنند.
در شهر نیویورک، دکتر استیون استرنج یک جراح مغز و اعصاب بود که با کمک مهارت‌های پزشکی‌اش، ثروتمند شده بود. اما به مرور زمان غرور و طمع وجود استیون را فرا می‌گیرد تا اینکه در یک تصادف رانندگی، رشته‌های عصب در دستانش از بین می‌روند و در نتیجه دچار تنگدستی شده و دیگر قادر به عمل جراحی نمی‌باشد. او پس از اینکه خبردار شد فردی به نام جاناتان پانگ‌بورن، که دچار پاراپلژی بود، به‌طور معجزه آسا دوباره قادر به راه رفتن شده بود، به جستجوی او پرداخت و توانست مکانی عجیب به نام کامار-تاج، که سبب بهبودی او شده بود را پیدا کند.
استیون سپس به امید یافتن راهی برای معالجه دستانش ره سپار قاره آسیا می‌شود. استرنج در کامار-تاج با جادوگری به نام موردو مواجه می‌شود که او را نزد جادوگر اعظم، انشنت وان می‌برد. انشنت وان به او قدرت‌های خود شامل کیهان‌شناسی باطنی و ابعاد دیگری در جهان هستی همانند بُعد آینه را نشان می‌دهد. اما پس از تحمل رنج و مشقت فراوان، در می‌یابد که انشنت وان تنها می‌تواند او را ترغیب سازد تا با مطالعه اسرار باستانی، خودش راه علاجی برای دستانش بیابد. استیون، ابتدا مقاومت می‌کند اما در نهایت با یاری گرفتن از رهنمودهای جادوگر اعظم، انواع و اقسام وردها و شگردهای جادوگری را می‌آموزد.
استرنج کتاب‌های باستانی را که در کتابخانه ای که اکنون توسط استاد وونگ محافظت می‌شود مطالعه می‌کند. استرنج می‌آموزد که زمین در برابر تهدیدات ابعاد دیگر توسط یک سپر ایجاد شده از سه ساختمان به نام سنکتمز (Sanctums) در شهر نیویورک، لندن و هنگ کنگ محافظت می‌شود که همگی مستقیماً از کامارتاج قابل دسترسی هستند. وظیفهٔ جادوگران محافظت از پناهگاه هاست، اگرچه پنگبورن در عوض تصمیم گرفت انرژی عرفانی را فقط صرف راه رفتن دوباره کند. استرنج به سرعت پیش می‌رود و مخفیانه متنی را می‌خواند که کائسیلیوس صفحاتی را از آن دزدیده‌است و یادگرفته تا زمان را با چشم عرفانی آگاموتو خم کند. موردو و وونگ به استرنج در مورد شکستن قوانین طبیعت هشدار می‌دهند و مقایسه ای با تمایل کائسیلیوس برای زندگی ابدی انجام می‌دهند.
کائسیلیوس از صفحات دزدیده شده برای تماس با دورمامو در بعد تاریکی استفاده می‌کند، بعدی که زمان در آن وجود ندارد. کائسیلیوس برای تضعیف حفاظت از زمین، سنکتوم لندن را ویران می‌کند. سپس هواخواهانش به سنکتوم نیویورک حمله می‌کنند و نگهبان آن را می‌کشند، اما استرنج با کمک شنلش مانع آن‌ها می‌شود، اما در طی یک درگیری به شدت مجروح می‌شود. او خود را به بیمارستان منتقل می‌کند و پالمر او را نجات می‌دهد. پس از بازگشت به سنکتوم، استرنج به موردو فاش می‌کند که انشنت وان از بعد تاریکی قدرت گرفته‌است تا عمر طولانی خود را حفظ کند، و موردو از انشنت وان ناامید می‌شود. کائسیلیوس پس از نبردی در ابعاد آینه ای نیویورک، به‌طور مرگباری انشنت وان را زخمی می‌کند و به هنگ کنگ می‌گریزد. او قبل از مرگ به استرنج می‌گوید که او نیز باید قوانین را تغییر دهد تا طبیعت استوار موردو را تکمیل کرده و بتواند کائسیلیوس را شکست دهد. استرنج و موردو به هنگ‌کنگ می‌رسند و متوجه می‌شوند وانگ مرده، پناهگاه ویران‌شده و بعد تاریکی زمین را فراگرفته است بیابند. استرنج از چشم برای معکوس کردن زمان و نجات وانگ استفاده می‌کند، سپس وارد بعد تاریک می‌شود و یک حلقه تکرارشوندهٔ زمانی بین خود و دورمامو ایجاد می‌کند. دورمامو پس از کشتن مکرر استرنج که بی فایده است، سرانجام درمقابل درخواست استرنج تسلیم می‌وشد و برای همیشه زمین را تنها گذاشته و در ازای شکستن حلقه، کائسیلیوس و هواخواهانش را با خود ببرد.
موردو که از استرنج و انشنت وان که از قوانین طبیعت سرپیچی می‌کنند، سرخورده شده‌است، جادوگری خود را کنار می‌گذارد و از آن‌ها روی گردان می‌شود. استرنج چشم را به کامار تاج برمی‌گرداند و در سنکتوم نیویورک اقامت می‌کند تا مطالعات خود را با وانگ ادامه دهد. استرنج در صحنه‌ای در تیتراژمیانی تصمیم می‌گیرد به ثور که برادرش لوکی را برای جستجوی پدرشان، اودین، به زمین آورده‌است کمک کند. در یک صحنه پس از تیتراژ، موردو با پنگبورن روبرو شده و انرژی عرفانی را که برای راه رفتنش استفاده می‌کند از او می‌گیرد و به او می‌گوید که زمین «جادوگران زیادی» دارد.
کریس همسورث نیز در انتهای فیلم حضوری کوتاه در نقش ثور دارد.
ویجا: خاستگاه شیطان یک فیلم فراطبیعی ترسناک آمریکایی به کارگردانی مایک فلناگان و نویسندگی فلاناگان و جف هاوارد است که دنباله‌ای بر فیلم "ویجا" در سال ۲۰۱۴ به‌شمار می‌رود. از بازیگران این فیلم می‌توان به هنری توماس، آنالیس باسو، الیزابت ریسر، داگ جونز، لولو ویلسون و سم اندرسون اشاره کرد و هیچ‌کدام از بازیگران فیلم قبلی در این قسمت حضور ندارند. "ویجا: خاستگاه شیطان" توسط یونیورسال استودیوز در تاریخ ۲۱ اکتبر ۲۰۱۶ در ایالات متحده اکران شد.
سال 1967 در لس آنجلس ، بیوه جوانی به نام آلیس زندر از خانه حومه خود به عنوان یک رسانه معنوی کار می کند و همراه دخترانش ، پائولینای 15 ساله "لینا" و دوریس 9 ساله است. این خانواده هنوز از مرگ اخیر راجر ، شوهر آلیس و پدر بچه ها ابراز رضایت می کنند. با پیشنهاد گاه‌وبیگاه لینا ، آلیس هیئت مدیره Ouija را در خوانش های خود درج می کند. در حالی که هیئت مدیره را امتحان می کند ، او ناآگاهانه با روحی به نام مارکوس ارتباط برقرار می کند که شروع به تملک دوریس می کند.
آلیس اخطار دریافت می کند که این بانک قصد دارد خانه آنها را سلب کند. دوریس برای کمک به هیئت مدیره تماس گرفته و معتقد است که با پدر مرده خود در حال برقراری ارتباط است. روح او را به یک محفظه مخفی در پشت دیوار زیرزمین هدایت می کند که حاوی یک کیسه نقدی است. هنگامی که او پول را به مادرش می دهد ، خانواده یک جلسه Ouija دارند و معتقدند می توانند با راجر تماس بگیرند. هنگامی که هیئت مدیره به یک سؤال پاسخ می دهد فقط راجر جواب آن را می داند ، الیس هیجان زده اعتقاد دارد که آنها با همسر مرده خود در تماس هستند.
اعتماد فیلمی است محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی جیمز فولی است. در این فیلم بازیگرانی همچون ادوارد برنز، ریچل وایس، اندی گارسیا، پل جیاماتی، لوئیس گازمن، دونال لوگ، برایان وان هالت، رابرت فورستر، فرانکی جی، لیلند ارسر، داستین هافمن، موریس چستنت و جان کارول لینچ ایفای نقش کرده‌اند.
در فیلمنامه ابتدایی قرار بود شخصیت پادشاه فردی باشد با وزن ۲۵۰ پوند و داشتن یک سالن بوکس؛ اما هنگامی که داستین هافمن فیلمنامه را خواند و به فیلمسازان گفت که به داستان علاقه دارد، آنها نقش پادشاه را بازنویسی کردند و در نهایت نقش او به یک صاحب کلوپ شبانه تغییر دادند. و همچنین داستان فیلم شباهتهای بسیاری به فیلم نیش محصول سال ۱۹۷۳ دارد.
بانک تجارتی ایران و هلند با مشارکت سهامداران ایرانی و خارجی در سال ۱۳۳۷ خورشیدی با سرمایه اولیهٔ ۳۰ هزار تومان جدید (۳۰۰ میلیون ریال) تأسیس شد. دفتر مرکزی آن در خیابان سعدی تهران قرار داشت.
بانک ایران و هلند یکی از بانکهایی بود که تجهیزات انفورماتیکی کاملی را در سالهای پیش از انقلاب برعهده داشت.مروری اجمالی بر رویکرد بانکهای داخلی به فناوری راه پرداخت
سیستم اس جی بی که در حال حاضر بستر فعالیتهای انفورماتیکی بانک تجارت است از سیستم‌های پیشین و به جای مانده بانک ایران و هلند است.
در پایان سال ۱۳۵۶، در شعبه‌های بانک ایران و هلند مجموعاً ۸۸۵ نفر کارمند مشغول به کار بوده‌اند. این بانک ۲۷ شعبه در تهران و ۲۳ شعبه در شهرستانها داشت.
هیولای پول یک فیلم دراما و مهیج آمریکایی، به کارگردانی جودی فاستر و نویسندگی آلان دی فیور، جیم کوف و جیمی لیندن است. در این فیلم بازیگرانی همچون جولیا رابرتس، جرج کلونی، کتریونا بالف، جک اوکانل و دومینیک وست ایفای نقش می‌کنند. داستان فیلم دربارهٔ شخصیتی تلویزیونی به نام لی گیتس (جرج کلونی) است که توسط یکی از بینندگان برنامهٔ تلویزیونی خود به نام کایل بودوِل (جک اوکانل)، که تمام پولش را در طی برنامه مالی گیتس از دست داده بود، گروگان گرفته می‌شود.
فیلمبرداری این فیلم از ۲۷ فوریه ۲۰۱۵ در شهر نیویورک آغاز شده بود، و سپس توسط ترایستار پیکچرز در ۱۳ مه ۲۰۱۶ در ایالات متحده به نمایش درآمد.
قهرمان فیلمی است محصول سال ۱۹۹۲ و به کارگردانی استیون فریرز است. در این فیلم بازیگرانی همچون داستین هافمن، جینا دیویس، اندی گارسیا، جون کیوسک، کوین جی اکونر، مائوری چایکین، استیون توبولوسکی، کریستین کلمنسون، دانیل بالدوین، سله‌آ لویس، توماس آرنلد، کدی هافمن، جیمز مادیو، مارتین استار و چوی چیس ایفای نقش کرده‌اند.
هواپیمای حامل «گیل گیلی» (دیویس)، خبرنگار معروف شبکهٔ چهار شیکاگو، سقوط می‌کند و کلاهبردار خرده‌پا، «برنی لاپلانت» (هافمن) با اکراه وارد صحنه می‌شود و با اکراهی بیشتر سه تن از سرنشینان هواپیمای آتش گرفته از جمله «گیبل» را نجات می‌دهد. اما بعدتر مردی به نام «جان بابر» (گارسیا) ادعا می‌کند که منجی «گیل» بوده و به عنوان قهرمان ملی به شهرت می‌رسد…
بریت دنیل خواننده ، ترانه‌سرا آمریکایی است.
پیپ تورنس (زاده ) بازیگر انگلیسی است.
از نفش‌آفرینی‌های او می‌توان به بازی در "شروود"، اسب جنگی، هدف از زیبایی، پشیمانی‌های خانم آستین، ، جما باوری و معامله‌گر سرکش اشاره کرد.
جانی هریس جانی هریس (زاده ) یک هنرپیشه، فیلمنامه‌نویس، تهیه‌کننده و کارگردان انگلیسی است که بیشتر برای نقش‌هایش در فیلم و تلویزیون از جمله : "اسب جنگی، مرگ سیاه," "سفیدبرفی و شکارچی ، لندن به برایتون، آخرین روز ها در مریخ" و "به پانچ خوش آمدید" شناخته می‌شود.
مگی اولرنشاو (زاده ) بازیگر انگلیسی است.
کِترینا مری بَلف (زادهٔ ۴ اکتبر ۱۹۷۹) یک هنرپیشه و مدل ایرلندی است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "سوپر ۸"، "اکنون مرا می‌بینی"، "نقشه فرار"، "هیولای پول"، "فورد در برابر فراری" و همچنین به ایفای نقش کلر راندال فریزر در مجموعه تلویزیونی "غریبه" اشاره کرد که به خاطر آن برندهٔ جایزه ساترن سال ۲۰۱۵ شد به دلیل اینکه بهترین بازیگر زن مجموعه تلویزیونی و همچنین نامزد جایزه گلدن گلوب بود.
او همچنین برای کارهایش به عنوان یک مدل نمایش مد در چندین برند فشن مطرح و برجسته از جمله بربری، دولچه و گابانا، شنل، لویی ویتون و آرمانی شناخته شده‌است.
منوچهر شفقتیان بازیکن فوتبال بازنشسته ایرانی است. او عضو باشگاه پرسپولیس بود و سابقه بازی برای تیم ملی را داشت. شفقتیان در پست دفاع چپ بازی می‌کرد. وی به خاطر مشکلات مالی و روانی که پس از بازنشستگی پیدا کرد و عدم حمایت و رسیدگی فدراسیون فوتبال ایران و دیگر اهالی فوتبال دست به اعتصاب غذا زد و لب و دهان خود را دوخت.
شفقتیان در شرح مشکلات اقتصادی خود و بی‌توجهی فدراسیون فوتبال مصاحبه‌های زیادی کرده‌است ولی هیچ تأثیری در وضعیت او نداشته‌است. «منی که در این فوتبال سال‌ها حضور داشته‌ام، یک درخواست دارم؛ من ۲۰ سال در این مملکت بازی کردم، زحمت کشیدم، عرق ریختم، نمی‌خواهم کمک بلاعوض کنند. یکی پیدا شود و یک تیم بدهد. یعنی در لیگ دسته یک، دسته دو، دسته سه، نوجوانان، جوانان، امید جا برای من نیست؟ من یک پراید داشتم، با این پراید مسافرکشی می‌کردم. سکته کردم. نتوانستم اقساط این پراید را بدهم. بیمه‌اش هم تمام شد. الان سه ماه است که پرایدم را خوابانده‌اند و نمی‌توانم آزادش کنم. تمام بدهی‌ام برای ماشین ۷ میلیون تومان است. حاضرم با یک جا قرارداد ببندم این پول را بدهند و یک سال مجانی برایشان کار کنم. خواهش می‌کنم جوری که غرورم حفظ شود، از ما قدیمی‌ها استفاده کنند. به خدا من مدرک مربیگری گرفته‌ام. مدرک A، مدرک اروپایی، مدرک مربیگری فوتسال و… دارم. می‌توانم به جوان‌ها خدمت کنم.»بهترین دفاع چپ ایران بودم که پرسپولیسی شدم اما
پنجره () یک فیلم نوآر سیاه و سفید در سبک‌های سرقت و درام به کارگردانی تد تتزلف است که در سال ۱۹۴۹ منتشر شد.
تد تتزلف پیش از این، فیلم‌بردار بیش از ۱۰۰ فیلم از جمله "بدنام" اثرِ آلفرد هیچکاک بود.
بعدها، این فیلم سه مرتبه بازسازی شد که دو تای آنها با نام‌های "شاهد عینی" (۱۹۷۰) و "ماجرای مرموز و پرالتهاب" (۱۹۸۴) موفق‌تر بودند.
مسعود حبیبی (متولد ۲۶ بهمن ۱۳۴۰ در کرمانشاه) نوازنده و مدرس و سازنده ی ساز دف می باشد که اهل ایران است.