moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گمان می‌رود که سگها به موضوع پرستش عشتروت در اشکلون ربط داشته باشند. ام. هلزر (M. Heltzer)به مدارکی از سیسیل اشاره دارد مبتنی براینکه ممکن است یک ارتباط آئینی بین سگ‌ها و الهه عشتروت در خاورمیانه وجود داشته باشد، و هرودوت، مطالبی را ذکر کرده‌است مبنی بر اینکه قدیمی‌ترین معبد در اشکلون به آفرودیته پیشکش شده بود، که طبق این مطلب، یونانی‌ها با عشتروت ارتباط داشتند.
کادری تالی (؛ زادهٔ ) رهبر ارکستر زن اهل استونی است.
وی در سال ۱۹۹۶ از آکادمی موسیقی و تئاتر استونی در تخصص رهبری گروه کر فارغ‌التحصیل شد.
مارت وورکلائو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل استونی است. وی عضو مجلس استونی است.
پتر تالی (؛ زادهٔ ) پرسنل نظامی، روزنامه‌نگار و سیاستمدار اهل استونی است. وی عضو مجلس استونی است.
کنفرانس زنان آسیایی یک کنفرانس بین‌المللی با حضور زنان بود که در ژانویه ۱۹۳۱ در لاهور تشکیل شد. این کنفرانس اولین کنفرانس زنان در نوع خود بود. این کنفرانس وسیله‌ای بود برای زنان هندی تا ایده‌ها و دیدگاه‌های خود را در مورد آسیای هند محور بیان کنند.Sumita Mukherjee, The All-Asian Women's Conference 1931: Indian women and their leadership of a pan-Asian feminist organisation, "Women's History Review", Vol. 26, Issue 3 (2017).
مارگارت کازنز و چندی از فعالان هندی که در کنفرانس زنان هند در سال ۱۹۲۷ شرکت کرده بودند، از بنیان‌گذاران کنفرانس زنان آسیایی بودند. مارگارت کازینز پس از نقل مکان به هند به همراه همسرش درگیر فعالیت‌های مربوط اصلاحات اجتماعی در مورد موقعیت زنان در هند شد.Sumita Mukherjee, The All-Asian Women's Conference 1931: Indian women and their leadership of a pan-Asian feminist organisation, "Women's History Review", Vol. 26, Issue 3 (2017). او برای تأسیس این کنفرانس با بازدید از هاوایی در سال ۱۹۲۸ در انجمن زنان پان-اقیانوس آرام الهام گرفت. او همچنین از حق تعیین سرنوشت حمایت کرد، زیرا بسیاری از نمایندگان با جنبش‌های استقلال کشورشان درگیر بودند. این اتفاق در یک زمینه جهانی گسترده‌تر از انترناسیونالیسم جدید در دوره بین دو جنگ اتفاق افتاد. اوایل دهه ۱۹۳۰ شاهد همکاری‌های منطقه ای فمینیستی غیرغربی، مانند انجمن زنان پان-اقیانوس آرام، کمیسیون زنان بین آمریکایی و کنفرانس زنان هند بود.
این کنفرانس به این خاطر در لاهور برگزار شد تا به نمایندگان اجازه دهد تا از مناظر اطراف آگرا و دهلی بازدید کنند. در ۱۲ مارس ۱۹۳۰ دعوت نامه‌های مدور بین زنان هندی برای کنفرانس زنان آسیایی ارسال شد تا پیشنهاد شود که کنفرانس در ژانویه ۱۹۳۱ برگزار شود.Sumita Mukherjee, The All-Asian Women's Conference 1931: Indian women and their leadership of a pan-Asian feminist organisation, "Women's History Review", Vol. 26, Issue 3 (2017). نمایندگان دعوت شده شامل ساروجینی نایدو، موتولاکشمی ردی، راجکوماری امریت کائور، لیدی عبدالقادر، رانی لاکشمیبای راجواده و هیلا رستومجی فریدونجی بودند. این زنان عمدتاً نمایندگان گذشته کنفرانس زنان سراسر هند و فعالان اجتماعی اختصاص یافته به مسائل زنان بودند. این تاریخ برای برگزاری استراتژیک بین «دو کنفرانس زنان پان-اقیانوس آرام که برای هاوایی در اوت ۱۹۳۰ و چین در سال ۱۹۳۲ برنامه‌ریزی شده بود: انتخاب شد. پس از ایجاد زمینه برای برگزاری کنفرانس، کازنز یک گام به عقب برداشت تا زنان هندی «ریاست سازمان» کنفرانس را به عهده بگیرند.
۳۰ کشور آسیایی از جمله گرجستان، فلسطین، عراق، سوریه ، مالایا، هند و چین، سیام و هاوایی به کنفرانس زنان آسیایی دعوت شدند. در مجموع ۳۶ نماینده حضور داشتند: ۱۹ نفر از ۳۰ کشور آسیایی دعوت شده و ۱۷ نماینده هندی و همچنین ۹ بازدید کننده خارجی از جمله مارگارت کازنز. این نمایندگان آماده بودند تا در مورد نقش زنان در مسائل اجتماعی و سیاسی گفتمانی را آغاز کنند. برخی از این مسائل در توصیه‌های ارائه شده از کنفرانس زنان هند منعکس شد، مانند نیاز به اختصاص تعداد بیشتری صندلی برای فارغ التحصیلان زن هندی در سنای تمام دانشگاه‌های هند. ساراجونی نایدو در ابتدا به عنوان رئیس کنفرانس انتخاب شد. او به‌سبب دوستی خود با مهاتما گاندی شناخته شده‌است. نایدو، با این حال، در می ۱۹۳۰ به دلیل «نقش خود در جنبش نافرمانی مدنی ملی‌گرای هند» دستگیر شد.Sumita Mukherjee, The All-Asian Women's Conference 1931: Indian women and their leadership of a pan-Asian feminist organisation, "Women's History Review", Vol. 26, Issue 3 (2017). در نتیجه، هر جلسه کنفرانس توسط رؤسای مختلف اداره می‌شد. این روسا شامل سیریماوو بندرانایکه از سیلان، خانم. کمال الدین از افغانستان، داو میا سین از برمه، شیرین فوزدار از فارس و خانم هوشی از ژاپن می‌شدند. رانی مندی، دختر فرمانروای ماهارانی کاپورتالا، در سخنرانی افتتاحیه خود، مقدمات کنفرانس را فراهم کرد.
در ماه‌های ابتدایی سال ۱۹۳۰ دعوت نامه‌های بخشنامه ای برای کنفرانس زنان آسیایی برای بیش از ۳۰۰ نماینده کشور، سازمان‌های حقوق زنان و فعالان در سی و سه کشور ارسال شد. کشورهایی همچون گرجستان، فلسطین، عراق، سوریه و همچنین مالایی، هند و چین، تایلند و هاوایی دعوت شدند. با این حال، تنها ۱۹ نماینده از این دعوت‌ها شرکت کردند که به نمایندگی از کشورهای افغانستان، میانمار، ژاپن، ایران و عراق بودند.Sumita Mukherjee, The All-Asian Women's Conference 1931: Indian women and their leadership of a pan-Asian feminist organisation, "Women's History Review", Vol. 26, Issue 3 (2017). نمایندگان کشورهایی مانند فلسطین، پاکستان، روسیه، نپال و سوریه ثبت نام خود را برای شرکت تکمیل کردند اما به دلایل متعددی همچون بیماری، درگیری در برنامه‌ها و رد ویزا، قبل از برگزاری کنفرانس کنار کشیدند. علاوه بر این، دو نماینده از جاوا پس از انصراف از وضعیت خود به عنوان نماینده، به عنوان بازدیدکننده در کنفرانس شرکت کردند. علاوه بر نمایندگان و سازمان‌های دولتی، افراد خصوصی نیز می‌توانند به عنوان نماینده یا بازدیدکننده در کنفرانس ثبت نام کنند. علاوه بر این، زنان غیر آسیایی از کشورهایی مانند ایالات متحده، نیوزلند، ایرلند و بریتانیا نیز به عنوان بازدیدکننده حضور داشتند.
مارگارت کازنز یکی از نیروهای محرک و سازمان دهندگان اصلی اولین کنفرانس زنان آسیایی بود. او یکی از اعضای جنبش حق رأی ایرلندی بود و بنابراین، پس از نقل مکان به هند در سال ۱۹۱۵، اشتیاق شدیدی به اصلاحات اجتماعی و بهبود موقعیت زنان هندی پیدا کرد. او در اواخر دهه‌های ۱۹۱۰ و۱۹۲۰، در جنبش‌ها و کمپین‌هایی برای حقوق زنان، مانند مطالبه حق رأی برابر برای زنان، شرکت داشت.Sumita Mukherjee, The All-Asian Women's Conference 1931: Indian women and their leadership of a pan-Asian feminist organisation, "Women's History Review", Vol. 26, Issue 3 (2017).
کازنز پس از شرکت در کنفرانس ۱۹۲۸ انجمن زنان پان-پاسیفیک در هاوایی، به فکر سازماندهی کنفرانسی مشابه برای همبستگی میان زنان در آسیا افتاد. کازنز معتقد بود که به‌خاطر فقدان آگاهی معنوی و نیاز به حفظ ویژگی‌های «شرقی» آسیا به چنین سازمانی نیاز دارد. او به این نتیجه رسید زنان آسیایی باید بایکدیگر ملاقات کنند تا به آگاهی برسند. وی در دسامبر ۱۹۲۹ شروع به ارسال نامه کرد تا ایده خود را مطرح کند و زنان دیگری را از هند و سایر مناطق آسیایی متقاعد کند که به او بپیوندند. او در نامه‌های خود پیشنهاد کرد که زنان هندی رهبری این کنفرانس را بر عهده بگیرند، زیرا قبلاً تجربه‌ای از کنفرانس زنان سراسر هند داشته‌اند. اگرچه او شخصیت برجسته راه‌اندازی کنفرانس زنان بود، اما می‌خواست زنان آسیایی، عمدتاً زنان هندی، مسئولیت را بر عهده بگیرند و بر سازمان نظارت بیشتری داشته باشند.
رامشواری نهرو یک فعال حقوق زنان بود و دوران اولیه خود را به عنوان یک رفورمیست اجتماعی گذراند. پس از حضور در کنفرانس، نهرو یکی از بنیانگذاران یک کمیته دائمی شد و هدف آن ادامه سازماندهی کنفرانس‌های زنان آسیایی در آینده بود. اما این کمیته به زودی منحل شد و تا فعالیت‌های آسیایی نهرو در دههٔ ۱۹۵۰ غیرفعال ماند.
می آونگ، که با نام داو میا سین نیز شناخته می‌شود، به نمایندگی از میانمار در کنفرانس زنان آسیایی در لاهور شرکت کرد و یک جلسه را ریاست کرد. آونگ به عنوان منشی کمیته ارتباط در این کنفرانس منصوب شد و از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳ در کمیته بود؛Sumita Mukherjee, The All-Asian Women's Conference 1931: Indian women and their leadership of a pan-Asian feminist organisation, "Women's History Review", Vol. 26, Issue 3 (2017). او قبلاً تجربه عضویت در شورای ملی زنان در هند را به عنوان عضو برمه ای آنها داشت. در ژوئیه ۱۹۳۱، مارگارت کازینز او را به عنوان نماینده کنفرانس زنان آسیایی در اتحادیه ملل در کمیته مشورتی زنان در مورد ملیت انتخاب کرد.
ساروجینی نایدو یک مدافع فعال حقوق زنان و رفورمیست اجتماعی بود. پس از رأی‌گیری او به عنوان رئیس کنفرانس زنان آسیایی منصوب شد. با این حال، قبل از کنفرانس، او در مهٔ ۱۹۳۰ به دلیل نقشش در سالت مارس، جنبش نافرمانی مدنی ملی‌گرای هند، به زندان فرستاده شد. در غیاب ساروجینی نایدو، بندرانایکه (سیلان)، کمال الدین (افغانستان)، آونگ (میانمار)، شیرین فوزدار (ایران) و هوشی (ژاپن) علاوه بر دو زن هندی، موثولاکشمی ردی و شریفه حمید، ریاست رویدادها را بر عهده داشتند.
قبل از کنفرانس، سازماندهی فراملی و جهانی زنان عمدتاً بر سازمان‌های اروپایی-آمریکایی متمرکز بود وSumita Mukherjee, The All-Asian Women's Conference 1931: Indian women and their leadership of a pan-Asian feminist organisation, "Women's History Review", Vol. 26, Issue 3 (2017). هیچ سازمانی وجود نداشت که علیرغم داشتن زمینه‌های اجتماعی مشابه، فضایی را برای زنان آسیایی از کشورهای مختلف فراهم کند تا بتوانند گرد هم آیند؛ و دربارهٔ ابزارهای دستیابی به اهداف و مقاصد مشترک بحث کنند. گروه‌بندی‌های سیاسی تثبیت‌شده باعث شد تا تعاملات بین زنان آسیایی و فرهنگ‌های آسیایی محدود شود. رابطه شرق و غرب به عنوان ابزار اصلی به اشتراک گذاری اطلاعات فراتر رفت. کنفرانس زنان آسیایی گفتگوی فمینیستی را در چارچوبی پان آسیایی قرار داد و آن را از مراکز غربی دور کرد. هدف آنها تغییر گفتمان مربوط به زن آسیایی و بازآفرینی تصاویری از «شرق» با ایجاد «ضد گفتمان با شرق‌شناسان فمینیست» بود.
این کنفرانس ۶ هدف اصلی داشت که آن‌ها را دنبال می‌کرد:
سه هدف اول دقیقاً منعکس کننده دیدگاه پان‌آسیایی بود که رابیندرانات تاگور در طول سفرهایش به ایالات متحده و آسیا ترویج کرد. تاگور نامه‌ای به کنفرانس زنان آسیایی نوشت و بر اهمیت حضور زنان در آسیا به جهان و کمک به غنی سازی فرهنگ جهانی از طریق «تثبیت آگاهی فرهنگی شرق» تأکید کرد. سخنرانان در کنفرانس بر ایده‌های از پیش تعیین شده در مورد آنچه که زن آسیایی است مانند صلح طلبی، وفاداری به خانواده، اطاعت و غیره تأکید کردند. برای دور شدن از ویژگی‌های خانگی، دستاوردهای زنان آسیایی خارج از چارچوب خانواده مطیع تا حد زیادی برجسته شد. بسیاری از شرکت کنندگان در کنفرانس، مردسالاری را عامل اصلی ستم بر زنان می‌دانستند. از این رو برای زنانی که جایگاه بهتری نسبت به مردان در جامعه داشتند، تصمیم‌گیری، توانایی طلاق از مردان و غیره را داشتند، تشویق می‌شد.
سه هدف آخر به دنبال برجسته کردن جایگاه زنان آسیایی در سطح بین‌المللی بود. برخی از نمایندگان از تأثیر افکار غربی بر جوامع خود انتقاد کردند و استدلال کردند که نگرش‌های غربی ارزش‌های فرهنگی خاورمیانه و آسیا را تضعیف می‌کند. این جدایی که برخی از این فمینیست‌های آسیایی از همتایان غربی خود احساس می‌کردند را برجسته کرد. با این حال، سایر نمایندگان در نپذیرفتن کامل نفوذ غرب مفید می‌دانستند، بلکه بر اساس آنچه برای آسیایی‌ها مناسب است، مانند پوشش، آموزش غربی و حتی سینما، انتخاب می‌کردند.Sumita Mukherjee, The All-Asian Women's Conference 1931: Indian women and their leadership of a pan-Asian feminist organisation, "Women's History Review", Vol. 26, Issue 3 (2017). همچنین بر اهمیت جمع‌آوری داده‌ها در مورد وضعیت سیاسی، اقتصادی و مذهبی زنان تأکید شد. این امکان ارجاع متقابل شرایط زنان در سراسر جهان را فراهم می‌کند. آخرین هدف در تمام سازمان‌های زنان در سراسر جهان، مانند شورای بین‌المللی زنان و اتحادیه بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی مشترک بود. ترویج صلح جهانی برای بسیاری از سازمان‌های زنان در طول جنگ جهانی اول، دوره بین جنگ و جنگ جهانی دوم اهمیت پیدا کرد. این مسئولیت به آسیا تعمیم داده شد، زیرا این قاره به دلیل عشق و صلح خود مشهور است. بین شرکت کنندگان در کنفرانس یک اجماع کلی وجود داشت که اثبات هویت آسیایی و پذیرش مفهوم خواهری آسیایی به دست کشیدن آنها از هویت ملی خود بستگی ندارد.
این کنفرانس در تعدادی از پلتفرم‌های رسانه‌ای در هند و بین‌المللی برجسته شد. روزنامه زنان آمریکایی، حقوق برابر، بیان کرد که «زنان برجسته از هر کشور آسیا در آن شرکت کردند».Sumita Mukherjee, The All-Asian Women's Conference 1931: Indian women and their leadership of a pan-Asian feminist organisation, "Women's History Review", Vol. 26, Issue 3 (2017). آنها همچنین گزارش دادند که «شباهت قابل توجهی» در مشکلات «زنان در شرق و غرب» وجود دارد.
مجله و نقد و بررسی هند، که توسط جسی دانکن وستبروک برای انجمن ملی هند، یک سازمان بریتانیایی برای افراد علاقه‌مند به هند ویرایش شده‌است، با الهام از بخشنامه دعوت کنفرانس زنان آسیایی، از این کنفرانس حمایت کرد. بر روی اصطلاح «زنان شرقی» تمرکز کرد و گفت که از روابط مختلف غربی الهام گرفته شده‌است. همچنین پیشنهاد شد که زنان آسیایی باید برای گفتگو در مورد مشکلات منحصر به فرد خود با یکدیگر ملاقات کنند و با تشخیص «تفاوت اساسی خود با زنان سرزمین‌های دیگر» برای حل مشکلات خود گتگو کنند.Sumita Mukherjee, The All-Asian Women's Conference 1931: Indian women and their leadership of a pan-Asian feminist organisation, "Women's History Review", Vol. 26, Issue 3 (2017). سردبیر L'Oeuvre و Pax International نیز این کنفرانس را پس از برگزاری گزارش داد.
کنفرانس زنان آسیایی همچنین از سوی تعدادی از سازمان‌های غربی حمایت می‌شد. این حمایت‌ها شامل جامعه ملل، کمیسیون کار ویتلی، شورای بین‌المللی زنان (شعبه لندن)، نیوزلند و لیگ رفاه هند بود.
این کنفرانس همچنین مورد قدردانی و تشویق مردان سراسر جهان و همچنین کشور میزبان قرار گرفت. به‌عنوان مثال، سر عبدالقادر، که مهمان کنفرانس بود، آن را به عنوان «رویدادی تاریخی» یاد کرد. سادار ارجمند سر جوگندرا سینگ، وزیر کشاورزی هند، اظهار داشت: «من هیچ مشابهی در تاریخ جهان از چنین جنبشی مانند این کنفرانس زنان که نماینده کل آسیا باشد، سراغ ندارم.»
این کنفرانس همچنین توسط جواهر لعل نهرو در سیاست‌های ملت سازی خود شناسایی و پذیرفته شد. او به تاریخ مشترک تمدن آسیایی اعتقاد داشت و اقدامات خود را در راستای هدف خود برای ایجاد هند به عنوان مرکز جدید وحدت پان آسیایی پذیرفت.
هدف کنفرانس زنان آسیایی، بحث در مورد نگرانی‌های اجتماعی و سیاسی مشترک زنان در آسیا و همچنین صحبت در مورد دیدگاه‌های پان آسیایی بود. این کنفرانس مفتخر بود که زنان هندی نقش اصلی را در جذب زنان آسیایی ایفا کردند.Sumita Mukherjee, The All-Asian Women's Conference 1931: Indian women and their leadership of a pan-Asian feminist organisation, "Women's History Review", Vol. 26, Issue 3 (2017). با این ابتکار، سازمان‌دهندگان کنفرانس همچنین نامه‌هایی از زنان ملی‌گرا، فعالان فمینیست و مددکاران اجتماعی دریافت کردند که مشتاق شرکت در آن بودند، از جملهٔ آن‌ها می‌توان به محمود جمیل بیگم از سوریه، مادام نور حمد، رئیس کنفرانس زنان عرب، یهودی فلسطینی. انجمن حقوق برابر زنان و انجمن زنان نپالی اشاره کرد.
کنفرانس زنان آسیایی در تصویب یک قطعنامه اصلی موفق بود که به دنبال حمایت از اصلاحات برای برابری حقوق شهروندی برای زنان متأهل بود. در آن زمان هیچ قانون بین‌المللی یکسانی در مورد تابعیت زنان متأهل وجود نداشت. برخی از زنان تابعیت شوهران خود را به دست می‌آورند، در حالی که برخی دیگر نمی‌توانند، بنابراین خود را از تولد یا ازدواج بدون تابعیت می‌یابند. این حمایت باعث شد تا یک زن بتواند ملیت خود را انتخاب کند. این قطعنامه همچنین به زنان آسیایی کمک کرد تا از سوی غرب به رسمیت شناخته شوند، زیرا آنها تصدیق کردند که فمینیسم منحصراً اروپایی یا آمریکایی نیست.Sumita Mukherjee, The All-Asian Women's Conference 1931: Indian women and their leadership of a pan-Asian feminist organisation, "Women's History Review", Vol. 26, Issue 3 (2017).
آن‌ها همچنین تعدادی قطعنامه دیگر را تصویب کردند که بر برابری اجتماعی و سیاسی متمرکز بود. این قطعنامه‌ها شامل «حفظ آگاهی معنوی بالا است که ویژگی اساسی مردم آسیا در طول هزاره‌ها بوده‌است.»Sumita Mukherjee, The All-Asian Women's Conference 1931: Indian women and their leadership of a pan-Asian feminist organisation, "Women's History Review", Vol. 26, Issue 3 (2017).
در قطعنامه دیگری آمده بود که زندگی و تدریس بزرگان دینی باید در مدارس تدریس شود. قطعنامه‌های دیگر به نفع آموزش رایگان و اجباری ابتدایی بود. لغو ازدواج کودکان؛ پول بیشتری برای طرح‌های بهداشتی هزینه شود. طرح‌های اعتدال محدود؛ برای نجات بزرگسالان و کودکان از شر. تنظیم شرایط کار و تضمین تساوی موقعیت زن و مرد. دو طرف دیگر طرفدار خودمختاری ملی و صلح جهانی بودند.Sumita Mukherjee, The All-Asian Women's Conference 1931: Indian women and their leadership of a pan-Asian feminist organisation, "Women's History Review", Vol. 26, Issue 3 (2017).
کنفرانس همچنین با تشکیل یک کمیته دائمی به پایان رسید و تصمیم بر این شد که کنفرانس دوم در ژاپن و جاوه در سال ۱۹۳۵ برگزار شود. اعضای هندی کنفرانس تا سال ۱۹۳۶ هر سال برای بحث در مورد تمایل به داشتن نمایندگی گسترده‌تر و برگزاری کنفرانس بعدی جلساتی را برگزار کردند؛ اما اجرای این طرح مدام به تعویق می‌افتاد.Sumita Mukherjee, The All-Asian Women's Conference 1931: Indian women and their leadership of a pan-Asian feminist organisation, "Women's History Review", Vol. 26, Issue 3 (2017).
با این حال، در سال ۱۹۳۲، کمیته با کنفرانس زنان شرقی در تهران، ایران و کنفرانس زنان هند (AIWC) با این امید که کنفرانس‌های زنان آسیایی بیشتری برگزار شود، همکاری کرد. در سال ۱۹۳۴، کمیته به یک «کمیته آسیا» بزرگ و پس از مدت کوتاهی، ۵۰ عضو جذب کرد. کنفرانس زنان آسیایی از طریق یک نماینده دائمی در اتحاد بین‌المللی زنان برای حق رأی و شهروندی برابر در ژنو نمایندگی رسمی دریافت کرد. هنگامی که این اتحاد که دوازدهمین کنگره خود را در سال ۱۹۳۵ در استانبول برگزار کرد، کمیته آسیایی هیئتی پر سر و صدا فرستاد که حضور آنها از دست مطبوعات حاضر در امان نبود. با این حال، دومین کنفرانس زنان سراسر آسیا نتوانست به نتیجه برسد زیرا بسیاری از اعضا، از جمله میزبان سابق، هند مشغول امور داخلی و بین‌المللی خود شدند.
تانا الکسا (؛ زادهٔ ) خواننده سبک جاز، آهنگساز، تنظیم‌کننده، تهیه‌کننده موسیقی آمریکایی است.
فاران مرادی (انگلیسی: Faran Moradi) نویسنده و کارگردان سینما و تلویزیون کانادایی اهل لندن، انتاریو است. او بیشتر برای اولین فیلم بلندش "تهرانتو" مورد توجه قرار گرفت، که برای آن نامزدی جایزه فیلم کانادایی برای بهترین تدوین را در یازدهمین جوایز اسکرین کانادا در سال ۲۰۲۳ دریافت کرد.
او پیش از این فیلم‌های کوتاه "شکسته"، "تعطیلات برای فقرا"، "تحویل مخفیانه"، "از طریق تفرقه" و "پودر سیاه و گناه" و قسمت‌هایی از مجموعه‌های تلویزیونی "تیم عجیب و غریب" و "هالی هابی" را کارگردانی کرده‌است. در جشنواره فیلم شهر جنگلی ۲۰۲۲، او برنده مسابقه Project Pitch برای فیلمنامه "گریهٔ گرگ" شد.
فسیل فیلم کمدی-درام ایرانی به کارگردانی کریم امینی، نویسندگی حمزه صالحی و تهیه‌کنندگی سید ابراهیم عامریان محصول سال ۱۳۹۹ است که در ۲۴ اسفند ۱۴۰۱ اکران شد. "فسیل" با فروش بیش از ۲۷۰ میلیارد تومان، پرفروش‌ترین فیلم سینمای ایران است. همچنین این فیلم با جذب بیش از ۶ میلیون و ۲۵۸ هزار مخاطب، پربیننده‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران در سال اول اکران است.
اسماعیل، سعید و صفا که عضو گروه موسیقی بلک داگز هستند، برای معروفیت و موفقیت تلاش دارند. اسماعیل (با نام خوانندگی اسی) دنبال اجرا جلوی شاه است. اما صفا گرایش چپ دارد با سرودن ترانه‌های اعتراضی سعی می‌کند محبوبیتی بین مردم کسب کند ولی به زندان می‌افتند.
اسی قرار بود برای شاه بخواند اما طی تصادفی به کما می‌رود و ۱۰ سال بعد به هوش می‌آید. او متوجه می‌شود که شاه رفته و جمهوری اسلامی سر کار است. همچنین متوجه می‌شود نامزدش فرنگیس ازدواج کرده و سعید عضو کمیته شده و صفا به سازمان مجاهدین خلق ایران پیوسته‌است. او حالا مورد اتهام اطلاعات قرار گرفته‌است.
اسماعیل به سراغ فرنگیس می‌رود و متوجه می‌شود که او طلاق گرفته، پس او را از پدرش خواستگاری کرده و با او ازدواج می‌کند. در شب عروسی اسی، بین صفا و سعید که در دو گروه مقابل هم قرار دارند، درگیری صورت می‌گیرد و به سبب آن باز هم اسی به کما رفته و در سال ۱۳۸۸ و در حالی که تلویزیون بیمارستان در حال پخش سخنرانی محمود احمدی‌نژاد است چشم باز می‌کند.
تولید فیلم همزمان با دنیاگیری کرونا ۱۳۹۹ انجام گرفت.
به گفته نویسنده، یک سکانس شامل سانسور بوده‌است و چند ثانیه به کل حذف شده‌است. فیلمنامه اولیه این فیلم کمدی توسط کریم امینی، علی باطنی و آرمین طهماسبی نوشته شده و نگارش نهایی آن را حمزه صالحی انجام داده‌است.
در هفته اول اردیبهشت ۱۴۰۲، "فسیل" با ۱۷۰ میلیارد و ۶۲۰ میلیون تومان فروش و ۴۲۰ هزار تماشاگر، اولین فیلم سینمای ایران شد که بیشتر از ۱۰۰ میلیارد تومان فروخت.
فسیل در ادامه با ثبت رکورد فروش ۲۳۰ میلیارد تومانی، توانست پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران حتی با درنظر گرفتن نرخ تورم در اولین اکران خود باشد. در ۱۹ مرداد ۱۴۰۲ تعداد مخاطبان فسیل از رقم ۵ میلیون و ۳۳۰ هزار نفر عبور کرد و این فیلم توانست بعد از ۱۴ سال رکورد مخاطبان فیلم اخراجی‌ها ۲ را بشکند و پربیننده‌ترین فیلم تاریخ سینمای ایران در سال اول اکران شد.
منتقدان "کیهان" فیلم را به دلیل نفوذ فرهنگ غرب و شبیه بودن به ژانر فیلم فارسی قبل از انقلاب ۱۳۵۷ نقد کرد. منتقد شبکه چهار دربارهٔ فروش زیاد فیلم گفت: «اگر تماشاگر نخواهد "فسیل" ببیند، به دیدن کدام فیلم برود که توهین به مخاطب نباشد؟»
تندیس حافظ بهترین بازیگر مرد سینما از بیست و دومین جشنواره حافظ برای بهرام افشاری
شیرین فوزدار (۱۹۰۵–۱۹۹۲) فعال حقوق زنان ایرانی-هندی بود. او که در هند متولد شد، در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ روی مسائل حقوق زنان و رفاه در ایران کار کرد. در سال ۱۹۵۰ او و همسرش به سنگاپور نقل مکان کردند تا به گسترش یهائیت کمک کنند. در سنگاپور، او در برابر نابرابری ازدواج و چند همسری مبارزه کرد. او در تأسیس شورای زنان سنگاپور و دادگاه Syariah این کشور نقش مهمی داشت و در تلاش‌های حمایتی که منجر به تبدیل منشور زنان به قانون شد، رهبر بود.
پس از مرگ همسرش در سال ۱۹۵۸، و تصویب منشور زنان در سال ۱۹۶۱، او به مدت ۱۴ سال به تایلند رفت و در این مدت مدرسه‌ای برای دختران در معرض خطر روسپی‌گری تأسیس کرد.
شیرین فوزدار در سال ۱۹۰۵ بمبئی، هند متولد شد. پدر و مادرش، مهربان خدابوکس بهجت دولت، ایرانی و زرتشتی بودند که به آئین بهائیت گرویده‌بودند. او در سن ۱۷ سالگی در کنوانسیون ملی بهائیان هند در کراچی در مورد آموزش همگانی و برابری زن و مرد که از آموزه‌های بهائیت است، سخنرانی کرد. در دههٔ ۱۹۳۰ او در کنفرانس زنان آسیایی شرکت کرد. این کنفرانس به و مأموریت داد تا در کنفرانس جامعه ملل در در سال ۱۹۳۴ در مورد برابری سخنرانی کند. او به ایراد سخنرانی‌های عمومی ادامه داد و در سال ۱۹۴۱ به دستور مهاتما گاندی در مورد صلح در احمدآباد سخنرانی کرد.
در سال ۱۹۵۰ فوزدار به همراه همسرش خداداد فوزدار به کشور سنگاپور نقل مکان کردند تا تعالیم بهائیت را گسترش دهد. شوهر او نیز یک پزشک زرتشتی بود که به عنوان اولین زرتشتی هندی که به بهائیت گروید توصیف می‌شود. در سال ۱۹۵۲، او شورای زنان سنگاپور (SCW) را به همراه دیگر فعالانی که نماینده سازمان‌های زنان موجود بودند، تأسیس کرد. فوزدار یکی از رهبران فشار برای برگزاری جلسه ای بود که منجر به تأسیس این شورا شد بود. او در آن جلسه اولیه به شکل‌گیری چشم‌انداز و دستور کار گروه کمک کرد. او به عنوان دبیرکل افتخاری گروه انتخاب شد و ارتباطات اولیه خود را برای رسانه‌ها و سیاستمداران ارسال کرد. این گروه اولین سازمان اقدام سیاسی زنان در این کشور بود و با بیش از ۲۰۰۰ عضو، بزرگ‌ترین گروه از این قبیل برای پنج دهه بود.
یکی از مسائلی که توجه فوری فوزدار را به خود جلب کرد، نابرابری در ازدواج بود. قوانین حاکم بر ازدواج و طلاق به شوهر این قدرت را می‌داد که به راحتی طلاق و ازدواج مجدد کند و زن را با حق رجوع ناچیزی رها کند. فوزدار در مصاحبه ای توضیح داد که «وقتی برای اولین بار به اینجا آمدم، آمار چندهمسری و طلاق آسان نگران کننده بود. قوانین ازدواج ضعیف بود. زنان از انواع ظلم‌ها رنج می‌بردند، زیرا مردان معتقد بودند که زنان جنس ضعیف تر هستند.» فوزدار و شورای زنان سنگاپور به شدت برای یافتن راه حل مبارزه کردند و در سال ۱۹۵۵ دادگاه Syariah برای رسیدگی به این موضوع تشکیل شد. دادگاه صلاحیت ازدواج و طلاق را داشت، می‌توانست شوهران را به پرداخت نفقه محکوم کند و قبل از اینکه تعدد زوجات غیرقانونی شود، می‌توانست شوهر را مجبور کند که رضایت همسر اول خود را قبل از ازدواج با زن دوم جلب کند. کتاب "زندگی ما برای زندگی: قرار دادن چهره یک زن برای تغییر در سنگاپور،" فوزدار، چه زهرا بینته نور محمد و خطیجون نیسا سراج را به عنوان نیروهای اصلی تشکیل دادگاه معرفی می‌کند.
در طول دهه ۱۹۵۰، فوزدار و شورای زنان سنگاپور با حزب اقدام مردم (PAP) که در سال ۱۹۵۴ بر پایه مبارزه برای استقلال سنگاپور از بریتانیا تأسیس شد، روابط کاری ناسازگاری داشتند. شورای زنان سنگاپور امیدوار بود که حزب اقدام را وادار کند تا مسائل برابری زنان، به ویژه لغو تعدد زوجات را در دستور کار خود قرار دهد. حزب اقدام در مقاطعی به شدت پذیرای این موضوع بود و در سال ۱۹۵۶ به فوزدار این فرصت را داد تا در راهپیمایی روز زن که توسط حزب سازماندهی شده بود، در مورد موضوع چندهمسری صحبت کند. با این حال، در سال ۱۹۵۷، شورای زنان از انفعال حزب در مورد مسائل برابری زنان ناامید شد و از اعضای شورای زنان سنگاپور خواست تا به عنوان نامزد مستقل در انتخابات شورای شهر آن سال شرکت کنند و نه به عنوان نامزد حزب اقدام مردم. حزب اقدام مردم تنها حزبی بود که در نهایت حقوق زنان و زبان ضد تعدد همسر را در منشور خود قرار داد. حزب اقدام در انتخابات آن سال، تا حد زیادی به دلیل حمایت رای‌دهندگان زن، شکست خورد. فوزدار به سرعت حرکت کرد و از حزب خواست که لایحه حقوق زنان را که برای اولین بار در سال ۱۹۵۴ پیشنهاد شد، تصویب کند. قانونگذار این موضوع را در سال ۱۹۶۰ با استفاده از پیشنهاد ۱۹۵۴ به عنوان چارچوب مطرح کرد و در سال ۱۹۶۱ منشور زنان به قانون تبدیل شد. این لایحه تعدد زوجات را غیرقانونی اعلام کرد، زنان را در برابر شوهرانی که مرتکب زنا یا دوهمسری شده بودند، رجوع قانونی کرد، و تعدادی مقررات دیگر را نیز دربرداشت که از زنان و دختران حمایت می‌کرد.
شوهر فوزدار در سال ۱۹۵۸ درگذشت وسه سال بعد سال ۱۹۶۱ شیرین فوزدار به روستاهای تایلند نقل مکان کرد و در آنجا مدرسه ای برای دختران راه اندازی کرد. این اقدام او، با هدف توانمندسازی زنان در برابر اجبار به تن‌فروشی انجام شده‌بود. او قبل از بازگشت به سنگاپور، ۱۴ سال را در این کشور گذراند. Archived in "Singapore & I.R.O.", p. 35. او به سفرهای بین‌المللی خود ادامه داد و به سخنرانی در مورد مسائل حقوق زنان و همچنین در مورد بهائیت ادامه داد.
شیرین فوزدار در تاریخ ۲ فوریه ۱۹۹۲ برابر ۲ بهمن ۱۳۷۱ بر اثر سرطان درگذشت. او سه پسر و دو دختر داشت. دختر بزرگ مونیرا فوزدار، وکیل دادگستری، با سر چینوبهای مادوولال رانچودلال، سومین بارونت شاهپور ازدواج کرد.
مرکز علوم و امور بین‌الملل بلفر () یا مرکز علوم و امور بین‌الملل رابرت و رنه بلفر (که با نام مرکز بلفر نیز شناخته می‌شود)، یک مرکز تحقیقاتی است که در مدرسه هاروارد کندی در دانشگاه هاروارد، در ایالات متحده واقع شده‌است. از سال ۲۰۱۷ تا زمان مرگ او در اکتبر ۲۰۲۲، این مرکز توسط مدیر اش کارتر، وزیر دفاع سابق ایالات متحده و اریک روزنباخ، دستیار سابق وزیر دفاع ایالات متحده رهبری می‌شد.
بلفر در سال 1973Belfer Center for Science and International Affairs (BCSIA), International Relations and Security Network (ISN), Zurich توسط بیوشیمی‌دان پل ام. دوتی به عنوان برنامه علوم و امور بین‌الملل در دانشکده هنر و علوم هاروارد[۳] برای ارائهٔ تجزیه و تحلیل در مورد کنترل تسلیحات و کاهش تهدیدات هسته‌ای تأسیس شد. پس از دریافت کمک مالی از سوی بنیاد فورد، این برنامه به عنوان مرکز علوم و امور بین‌الملل مجدداً تأسیس شد و به اولین مرکز تحقیقاتی دائمی در مدرسه دولتی تازه تأسیس تبدیل شد. در سال ۱۹۹۷، پس از کمک‌های بیشتر، این مرکز به افتخار رابرت ا. بلفر بنیانگذار شرکت نفت و گاز بلکو به مرکز علوم و امور بین‌الملل رابرت و رنه بلفر تغییر نام داد.
دگرفرومون (از واژهٔ یونانی باستان "" به معنی «دیگر» و واژهٔ فرمون) نوعی سمیوشیمیایی است که توسط فردی از یک گونه تولید و منتشر می‌شود و بر رفتار عضوی از گونه‌های دیگر به نفع سازنده تأثیر می‌گذارد، اما بر گیرنده تأثیر نمی‌گذارد. تولید دگرفرومون‌ها شکل رایج دفاعی در برابر شکارچیان، به ویژه توسط گونه‌های گیاهی در برابر علف‌خواران حشره‌ای است. علاوه بر دفاع، دگرفرومون‌ها توسط جانداران زنده برای به دست آوردن طعمه خود یا جلوگیری از رقیبان پیرامونی نیز استفاده می‌شوند.
در بوم‌شناسی رفتاری، رفتار سازگار به هر رفتاری گفته می‌شود که به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم به موفقیت باروری فرد کمک می‌کند و بنابراین در معرض نیروهای انتخاب طبیعی قرار می‌گیرد.Ecology and Behavior "from" Biology: The Unity and Diversity of Life 10th edition. Starr and Taggart 2004. Thompson publishers به عنوان مثال می‌توان به طرفداری از خویشاوندان در رفتارهای نوع‌دوستانه، انتخاب جنسی مناسب‌ترین همسر، و دفاع از قلمرو یا حرمسرا در برابر رقیبان اشاره کرد.
برعکس، رفتار ناسازگار، هر رفتاری است که برای بقا یا موفقیت باروری فرد زیان‌بار باشد. مثال‌ها ممکن است شامل رفتارهای نوع‌دوستانه‌ای باشد که به سود خویشاوندان نیست، پذیرش جوانان غیرمرتبط، و زیردستان در سلسله‌مراتب چیرگی.
سازگاری‌ها معمولاً به عنوان راه‌حل‌های تکامل‌یافته برای مشکلات زیست‌محیطی مکرر بقا و تولیدمثل تعریف می‌شوند.Buss, D.M. and Greiling, H. 1999. Adaptive individual differences. Journal of Personality, 67: 209-243. تفاوت‌های فردی معمولاً از طریق رفتار سازگاری ارثی و غیرقابل توارث ایجاد می‌شوند. ثابت شده‌است که هر دو در فرگشت رفتارهای سازگاری گونه‌ها تأثیرگذار هستند، اگرچه سازگاری غیرقابل توارث همچنان موضوعی بحث‌برانگیز است.
سرکوب تولیدمثلی ، پیشگیری یا مهار تولیدمثل در افراد بالغ سالم است. Quote is from p. 513. این موضوع شامل تأخیر در بلوغ جنسی (بلوغ) یا مهار پذیرش جنسی، افزایش اختیاری فاصله بین زایمان از طریق تأخیر یا مهار تخمک‌گذاری یا سقط خودبه‌خودی یا القایی، رها کردن فرزندان نابالغ و وابسته، مراقبت از همسر، تخریب انتخابی و برخی از پلیس‌های کارگر در کنترل تخمک یا زادآوران همیار و نوزادکشی (همچنین به نوزادکشی)، و نوزادکشی در گوشتخواران) از فرزندان ماده‌های زیردست یا با کشتن مستقیم توسط ماده‌ها یا نرهای غالب در پستانداران یا به‌طور غیرمستقیم از طریق خودداری از کمک به مراقبت از نوزاد در مارموست‌ها و برخی از گوشتخواران است.Saltzman, W. , Leidl, K.J. , Salper, O.J. , Pick, R.R. , Abbott, D.H. (2008) "Hormones and Behavior" 53: 274-286. "مدل سرکوب تولیدمثلی" استدلال می‌کند که زمانی که شرایط آینده (فیزیکی یا اجتماعی) برای بقای فرزندان احتمالاً نسبت به نسل کنونی بسیار بهبود می‌یابد، می‌توانند موفقیت باروری در طول زندگی خود را با سرکوب تولیدمثلی بهینه کنند. هنگامی که رقابت درون‌گروهی (رقابت بین افراد وابسته به همان گروه) زیاد باشد، ممکن است سرکوب تولیدمثلی دیگران سودمند باشد و برای زنان زیردست سرکوب تولیدمثلی خودشان تا زمانی که رقابت اجتماعی کاهش یابد، سودمند باشد. این پدیده سبب انحراف تولیدمثلی در یک گروه اجتماعی می‌شود، به طوری که برخی از افراد فرزندان بیشتری نسبت به دیگران دارند. سرکوب تولیدمثلی برای فرد در مراحل اولیه یک رویداد تولیدمثلی کمترین هزینه را دارد و سرکوب تولیدمثلی اغلب در پستانداران و در مراحل پیش از تخمک‌گذاری یا ابتدایی‌ترین مراحل بارداری ساده‌ترین راه است و پس از تولد بیشترین میزان را دارد؛ بنابراین، نشانه‌های عصبی غدد درون‌ریز برای ارزیابی موفقیت باروری باید به گونه‌ای تکامل یابد که در مراحل اولیه چرخه تخمک‌گذاری قابل اعتماد باشد. سرکوب تولیدمثلی در شدیدترین شکل خود در حشرات اجتماعی مانند موریانه‌ها، هورنت‌ها و زنبورها و در پستانداران در موش حفار برهنه رخ می‌دهد که برای بقا به تقسیم کار پیچیده‌ای در گروه بستگی دارد و در آن ژن‌های خاص، اپی‌ژنتیک و عوامل دیگر شناخته شده هستند برای تعیین اینکه آیا افراد تحت شرایط اجتماعی خاص به‌طور دائم توانایی تولیدمثل را نخواهند داشت یا توانایی رسیدن به بلوغ باروری را ندارند، و ماهیان، پرندگان و پستانداران زادآور که در آنها یک جفت زادآور به کمک‌هایی وابسته است که تولیدمثل آنها سرکوب شده‌است. برای بقای فرزندان خود در جانورانی که به‌صورت اجتماعی و همیاری زادآوری می‌کنند، بیشتر یاورانی که تولیدمثل نمی‌کنند، در انتخاب خویشاوندان شرکت می‌کنند، و با اطمینان از بقای فرزندانی که از نزدیک با آنها وابستگی دارند، برازش فراگیر خود را افزایش می‌دهند. گله گرگ‌ها تولیدمثل زیردستان را سرکوب می‌کنند.
نوزادکشی کشتن نوزاد پس از تولد است. در جانورشناسی، این رفتار معمولاً به کشتن و در برخی موارد مصرف جانوران تازه متولدشده توسط والدین یا بزرگسالان غیروابسته یک گونه اشاره دارد. در گوشتخواران، مرتکب نوزادکشی از سوی یک نر غیروابسته برای ایجاد پذیرش جنسی در ماده‌ها، نامعمول نیست. نوزادکشی والدین گاهی نتیجه استرس شدید توسط نفوذ انسان است.
گروه‌هایی از خدنگ‌های نواری دیده شده‌اند که اعضای گروه‌های دیگر را بدون دلیل تاییدشده ربوده و/یا می‌کشند، هرچند نظریه‌های زیادی در این زمینه ارائه شده‌است.
مدل نرخ هضم (در غذایابی) به نظریه غذایابی بهینه مربوط می‌شود، زیرا این مدل، انتخاب رژیم غذایی را توصیف می‌کند که جانوران باید به منظور به حداکثر رساندن انرژی (یا مواد مغذی) در دسترس خود انجام دهند. تفاوت آن با بدنه اصلی نظریه بهینه غذایابی در بیان این است که جانوران می‌توانند غذا را برای استفاده بهینه از دستگاه گوارش خود (به حداکثر رساندن نرخ هضم) انتخاب کنند تا به حداکثر نرخ خوردن غذا برسند که مبنای تئوری غذایابی بهینه است.
لویس وِندْلَند بَنر (؛ زادهٔ ۱۹۳۹) نویسندهٔ آمریکایی و استاد بازنشستهٔ تاریخ از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی است.
بنر دکترای فلسفه خود را از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. او نویسندهٔ کتاب درسی "زنان در آمریکای مدرن: تاریخچه مختصر" است که معمولاً در کلاس‌های مقدماتی مطالعات زنان در سطح دانشگاهی مورد استفاده قرار می‌گیرد. بنر در تأسیس کنفرانس تاریخ‌نگاران زنان برکشایر در دانشگاه راتگرز در سال ۱۹۷۳ نیز نقش داشته‌است.
او نویسندهٔ زندگی‌نامهٔ مارگارت مید، روث بندیکت و مریلین مونرو است.
سوفی آلور یک نوازنده جاز فرانسوی است که ساکسیفون، کلارینت و فلوت می‌نوازد. آلور در ۱۳ سالگی نواختن کلارینت را در مدرسه موسیقی کویمپر شروع کرد. هنگامی که او ۱۹ ساله بود شروع به نواختن ساکسیفون کرد، بیشتر خودآموخته، همراه با دوره‌های آموزشی در سی آی ام در پاریس، و آی ای سی پی.https://www.npr.org/2022/07/28/1113955872/an-american-in-paris-organist-rhoda-scotts-remarkable-career-in-jazzدر سال ۲۰۰۵ او اولین آلبوم انفرادی خود «جزیره نشین» را در نوکتورن منتشر کرد، عمدتاً با آهنگ‌های خودش و با گیتاریست هوگو لیپی، امانوئل بکس، استفان بلموند. در تیم الکترو-بیگ با بنجامین روی «قاتل دی جی» و «در جایی که هستید باشید» با پیانیست الکساندر سادا. در سال ۲۰۰۷ آلبوم «بدون قفس» با پیانیست لورن کوک، گیتاریست سباستین مارتل، یونی زلنیک باس عمودی و کارل یانوسکا. در سال ۲۰۱۰، او آلبوم سه‌گانه خود را با نام اپوس ۳ منتشر کرد، در سال ۲۰۱۲ آلبوم پنج نفری «جغرافیای رویاها» (با ویبرافون استفان کاراکی، ترومپت یوان لوستالوت و هورن فلوژل، آلور در کلارینت باس، کلارینت و تنور ساکسیفون، نیکولا و ساکسیفون تنور، نیکولا. طبل). در سال ۲۰۱۱ او در آلبوم «بهانه ها» اثر کریستوف دال ساسو نواخت. در سال ۲۰۱۳، آلبوم «تکان دهنده» با نوازنده ارگ فردریک ناردین و درامر فردریک پاسکوا منتشر شد.
سوفی آلور که در نوجوانی روی کلارینت آموزش دیده بود، در سه آلبوم اول خود برای بیان خود ساکسیفون تنور را انتخاب کرد. در آلبوم جغرافیای رؤیاها، او برای اولین بار قطعات خاصی را بر روی بیس کلارینت تفسیر می‌کند، رویکرد دیگری که شیوه بیان او را کامل می‌کند. با ضبط سه‌گانه، کوارتت یا پنج‌تایی، قطعاتی که او اجرا می‌کند می‌تواند به‌طور کامل یا جزئی ساخته شود، همچنین فضایی را برای بداهه‌پردازی برای گروه، بدون تلاش برای بازتولید کدها یا فرمت‌های معمول جاز فراهم می‌کند. ویژگی نوازندگی ساکسیفون او با حالتی اغلب ژست، یک حرکت ساده بدون تاب خوردن یا ضربه به چانه است. نویسنده فیلیپ کارلز اشاره می‌کند که او «در باس زیبا راحت است» و صدای ساز خود را «آرام اما هرگز خالی از دانه» می‌داند.
آیینی‌شدن رفتاری است که معمولاً در یکی از اعضای یک گونه خاص به شیوه‌ای بسیار کلیشه‌ای و مستقل از هر گونه اهمیت مستقیم فیزیولوژیک رخ می‌دهد. در شکل‌های مختلف، هم در جانوران ناانسان و هم در انسان یافت می‌شود.
آیینی‌شدن با کار کاترین بل همراه است.Bell, Catherine. "Ritual Theory, Ritual Practice.." Oxford University Press, 1992 بل، با تکیه بر نظریه کردار پیر بوردیو، با تشریح آیین، دیدگاه کمتر کارکردی نسبت به آیینی‌شدن داشته‌است.
اثر دشمن عزیز یا شناسایی دشمن عزیز یک پدیده رفتاری است که در آن دو جانوران با قلمرو همسایه پس از مشخص شدن مرزهای سرزمینی نسبت به یکدیگر کمتر تهاجمی می‌شوند.Fisher, J. , {1954}. Evolution and bird sociality. In: "Evolution As a Process" (Huxley, J. , Hardy, A. and Ford, E. , eds). London, Allen and Unwin. pp. 71-83 از آنجایی که صاحبان قلمرو به همسایگان خود عادت می‌کنند، زمان و انرژی کمتری را برای رفتارهای دفاعی نسبت به یکدیگر صرف می‌کنند. با این حال، پرخاشگری نسبت به همسایگان ناآشنا یکسان باقی می‌ماند. برخی از نویسندگان پیشنهاد کرده‌اند که اثر دشمن عزیز این است که ساکنان قلمرو سطح پایین‌تری از تهاجم نسبت به همسایگان آشنا در مقایسه با افراد ناآشنا که «شناور» غیرقلمرو هستند، نشان می‌دهند.Bee, M.A. , (2003). A test of the "dear enemy effect" in the strawberry dart-poison frog ("Dendrobates pumilio"). Behavioral Ecology and Sociobiology, 54: 601-610Rosell, F. and Bjørkøyli, T. (2002). A test of the dear enemy phenomenon in the Eurasian beaver. Animal Behaviour, 63: 1073–1078
دونالد اسپاتو (۲۸ ژوئن ۱۹۴۱ – ۱۱ فوریهٔ ۲۰۲۳) زندگی‌نامه‌نویس و الهی‌دان آمریکایی بود. او بیشتر به‌واسطهٔ زندگی‌نامه‌های پرفروش از اهالی دنیای سینما و تئاتر، و نیز کتاب‌هایش در زمینهٔ الهیات و معنویت شناخته می‌شد.
اسپاتو در مجموع ۲۹ کتاب نوشته‌است،"Donald Spoto", Penguin Random House. که از جملهٔ آن‌ها می‌توان به زندگی‌نامهٔ آلفرد هیچکاک، لارنس اولیویه، تنسی ویلیامز، اینگرید برگمن، جیمز دین، الیزابت تیلور، گریس کلی، مارلنه دیتریش، مریلین مونرو، آدری هپبورن و آلن بیتس اشاره کرد. فیلم تلویزیونی "دختر" (۲۰۱۲) پخش‌شده از بی‌بی‌سی/اچ‌بی‌او، دربارهٔ تجربه تیپی هدرن در طول فیلمبرداری فیلم "پرندگان" (۱۹۶۳)، تا حدی بر اساس زندگی‌نامهٔ هیچکاک اثر اسپاتو ساخته شده‌است.
اسپاتو همچنین گزارش‌هایی زندگی‌نامه‌ای از خاندان وینزر از دوران ویکتوریا تا دایانا، شاهدخت ولز، و شخصیت‌های مذهبی مانند عیسی، سنت جوآن آرک، و سنت فرانسیس آسیزی نوشته‌است که دومی توسط فیث اند ولیو میدیا برای ساخت یک برنامهٔ تلویزیونی مورد اقتباس قرار گرفته‌است.Biography of Donald Spoto ."Reluctant Saint: Francis of Assisi " Home page, accessed 17 September 2007.
اسپاتو که اهل نیو روشل، نیویورک است، در سال ۱۹۵۹ از مدرسه مقدماتی آیونا فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۶۳ مدرک لیسانس خود را از کالج آیونا و مدرک کارشناسی ارشد و دکترای خود را به‌ترتیب در سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۷۰ از دانشگاه فوردهام دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳، آکادمی دانشگاه هنر (سانفرانسیسکو) به پاس کمک‌های او به ادبیات و آموزش، دکترای افتخاری را به او اعطا کرد."Finding Aid for the Donald Spoto Papers, ca. 1940–1988", Online Archive of California. Accessed 17 September 2007.
اسپاتو به تدریس الهیات، عرفان مسیحی و ادبیات کتاب مقدس در دانشگاه فیرفیلد و کالج نیو روشل پرداخت و بعداً از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۸۶ مطالعات فیلم را در مدرسه جدید تحقیقات اجتماعی تدریس کرد. او از سال ۱۹۸۷ در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی به تدریس مشغول شد. علاوه بر این، او از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۶ مدرس مدعو در انستیتوی فیلم بریتانیا و تئاتر ملی در لندن بود"Finding Aid for the Donald Spoto Papers, ca. 1940–1988", Online Archive of California. Accessed 17 September 2007. و از سال ۲۰۰۳ به‌عنوان مدرس مدعو در مؤسسهٔ فیلم دانمارکی در کپنهاگ مشغول به کار بوده‌است.
در سال ۱۹۹۲، "پابلیشرز ویکلی" زندگی‌نامهٔ لارنس اولیویه اثر اسپاتو را «یک زندگی‌نامهٔ باشکوه و تکان‌دهنده که شایستهٔ موضوع اصلی آن است» نامید.""Laurence Olivier: A Biography "", "Publishers Weekly", February 3, 1992. مایکل کاونی، با مروری بر زندگی‌نامهٔ آلن بیتس در سال ۲۰۰۷ در "گاردین"، او را به‌عنوان «یک شایعه‌فروش شبه‌آکادمیک آمریکایی» توصیف کرد که «کتاب‌های جذاب و معتبری تولید کرده‌است…»Coveney, Michael (June 16, 2007). "Guilty Secrets", "The Guardian". بری فورشاو در "تایمز" نوشته‌است که اسپاتو «یکی از زیرک‌ترین زندگی‌نامه‌نویسان است، مردی که دیدگاه او در مورد موضوعاتش همیشه برنده است.»
اسپاتو آشکارا همجنسگرا بود و با همسرش، اوله فلمینگ لارسن، در نزدیکی کپنهاگ، دانمارک زندگی می‌کرد."Donald Spoto", Penguin Random House.
اسپاتو در ۱۱ فوریهٔ ۲۰۲۳ در سن ۸۱ سالگی بر اثر خونریزی مغزی در کویه درگذشت.
نظریهٔ غذایابی مکان مرکزی یک مدل بوم‌شناسی فرگشتی برای تجزیه‌وتحلیل این موضوع است که چگونه یک جاندار زنده می‌تواند نرخ جستجوی غذا را در حین گردش از طریق یک لکه (یک منبع غلیظ گسسته) به حداکثر برساند، اما تمایز کلیدی یک غذاجو (forager) را حفظ می‌کند که از یک پایگاه خانگی به جای عبور از یک منطقه یا سفر تصادفی، به یک مکان جستجوی غذای دوردست سفر می‌کند. غذایابی مکان مرکزی نخست برای توضیح اینکه چگونه سیاه‌مرغ بال‌سرخ ممکن است بازده انرژی را هنگام سفر به لانه و بازگشت به آن به حداکثر برسانند، گسترش داده‌است. این مدل توسط انسان‌شناسانی که بوم‌شناسی رفتاری انسان و باستان‌شناسی را مطالعه می‌کنند، بیشتر اصلاح شده و مورد استفاده قرار گرفته‌است.
کتاب کنددست (زندگی و موسیقی اریک کلاپتون)، نوشته فیلیپ نورمن و ترجمه شاهین بلوری را انتشارات شباهنگ در سال 1401 به انتشار رسانده است.
این کتاب در 416 صفحه شامل بیست و پنج فصل و تصاویر اصلی و برگزیده، زندگی این هنرمند بزرگ موسیقی را کاویده است.
نویسنده پرفروش این کتاب، ، با دسترسی گسترده به خانواده، همکاران و دوستان اریک کلاپتون، معتبرترین زندگی نامه او را با قلمی جذاب نوشته است.
وارلا یک نام خانوادگی اسپانیایی و پرتغالی با ریشهٔ گالیسی است. افراد سرشناس با این نام خانوادگی شامل موارد زیر هستند:
وارلا یک نام خانوادگی اسپانیایی و پرتغالی با ریشهٔ گالیسی است که ممکن است به یکی از موارد زیر نیز اشاره داشته باشد:
یکشنبه مردگان () اویگ‌کیتسسونتاگ یا توتنفست نیز نامیده می‌شود، یک جشن مذهبی پروتستانی در آلمان و سوئیس است که به یاد کسانی است که با ایمان از دنیا رفته‌اند. آخرین یکشنبه سال عبادی در کلیسای انجیلی آلمان و کرک پروتستان در هلند است.
دلال خلیل صفدی (؛ ۱۸۹۸ – ۴ فوریهٔ ۱۹۷۶) نویسنده و مترجم اهل لبنان بود. او که در ژانر داستان کوتاه در میان زنان خاورمیانه پیشگام محسوب می‌شود، نخستین زنی بود که دست به انتشار یک مجموعه داستان کوتاه در عراق زد.
صفدی در سال ۱۸۹۸ در بیروت، لبنان به دنیا آمد. او در بیت‌لحم و در کالج زنان دانشگاه آمریکایی بیروت تحصیل کرد.
صفدی در اوایل فعالیت حرفه‌ای خود به‌عنوان معلم از جمله به‌عنوان مربی عربی، تاریخ و انگلیسی در لبنان، عراق و ناصره مشغول به کار شد. او که یک مسیحی متدین بود، از جمله در یک مدرسهٔ رسالت پرسبیتری استقرار یافت. او همچنین به عنوان مترجم مشغول به کار شد و در حدود سال ۱۹۳۲ آثاری را از زبان انگلیسی برای چاپ در مجلهٔ "العرفان" ترجمه کرد.
او در سال ۱۹۳۵ مجموعه داستان کوتاه "حوادث و عبر" را در لبنان منتشر کرد. سپس در سال ۱۹۳۷ این کتاب توسط انتشارات الراعی در نجف منتشر شد و او به اولین زنی تبدیل شد که یک مجموعه داستان کوتاه را در عراق منتشر می‌کرد.
همچنان که صفدی نویسنده‌ای پیشگام در زمینهٔ داستان کوتاه در لبنان و عراق به‌شمار می‌رود، عمر محمد طالب، منتقد، استدلال می‌کند که داستان‌های او بهتر است به‌عنوان داستان‌های تعلیمی دسته‌بندی شوند تا داستان‌های تخیلی، زیرا از «زبان سخنوری و لحنی پرطنین برای موعظه به خواهرانش و تشویق آن‌ها به پایبندی به فضیلت، اخلاق و آموزه‌های دینی استفاده می‌کند. نویسنده، داستان‌هایی از سرنوشت‌های بدی که در انتظار زنان منحرف است را روایت می‌کند.»
در اواخر دههٔ ۱۹۳۰، صفدی در سن ۳۸ سالگی به ایالات متحده مهاجرت کرد و در منطقهٔ دیترویت، جایی که خواهرش در آن زندگی می‌کرد، ساکن شد. او در آنجا در دانشگاه ایالتی میشیگان در رشتهٔ جامعه‌شناسی تحصیل کرد و در سال ۱۹۴۸ با مدرک کارشناسی ارشد فارغ‌التحصیل شد و پس از آن در دیترویت به تحقیق پیرامون رفاه کودکان مشغول شد. او همچنین به تدریس زبان عربی در دانشگاه ایالتی میشیگان و دانشگاه ایالتی وین مشغول بود.
او در زمان سکونت در میشیگان از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ یک مجلهٔ ماهانهٔ دو زبانهٔ عربی-انگلیسی به "نام پژواک شرق" را منتشر کرد. این مجله، اخبار، و نکات فرهنگی و خانگی را برای مخاطبان و خوانندگان عرب‌زبان در ایالات متحده و آن سوی مرز در کانادا ارائه می‌کرد.
صفدی پس از ۱۵ سال اقامت در لنسینگ، در سال ۱۹۵۰ به واشینگتن، دی.سی. نقل مکان کرد و شغل نظارت و ترجمهٔ اخبار بین‌المللی برای وزارت دفاع ایالات متحده را برعهده گرفت. او در سال ۱۹۵۴ کتابی از ضرب‌المثل‌ها و ترانه‌های عربی را که به انگلیسی ترجمه کرده بود، "به" نام «هزار و یک ضرب‌المثل عربی» از طریق ناشری در بیروت منتشر کرد. او در این دوره مجموعه‌ای محبوب از دستورالعمل‌های لبنانی-سوری را نیز نوشت که ابتدا از طریق ناشری در واشینگتن، و سپس مجدداً در دیترویت، بیروت و شربروک منتشر شد.
در حالی که صفدی در واشینگتن ساکن بود، مالک لبنانی یک فروشگاه کالاهای خام در کواتیکوک، کبک، به نام مایکل الیاس، از طریق نامه‌نگاری پستی از او خواستگاری کرد. او سرانجام با درخواست الیاس را پذیرفت و در سال ۱۹۶۱ با او ازدواج کرد و سپس به کانادا مهاجرت کرد. او در آنجا کتاب "اربعون قصاص حقیقه وقایع" (چهل داستان واقعی) را نوشت که بر اساس تجربیات او به‌عنوان یک زن جوان در خاورمیانه است. این کتاب در سال ۱۹۶۵ توسط الامریکیه پرس در کانادا منتشر شد.
پس از مرگ الیاس در حدود سال ۱۹۶۸، صفدی به وینزر، انتاریو نقل مکان کرد تا همزمان با ماندن در کانادا، به حلقهٔ خود در میشیگان نیز نزدیک باشد. او به مدت نه سال در آنجا زندگی کرد، تا اینکه در سال ۱۹۷۶ در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
آدلیا آنتوانت فیلد جانستون (۵ فوریهٔ ۱۸۳۷ – ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۱۰) مربی و مدیر کالج اهل ایالات متحده آمریکا بود. او نخستین عضو زن هیئت علمی در کالج اوبرلین بود که در آنجا به تدریس تاریخ مشغول بود و از سال ۱۸۷۰ تا ۱۹۰۰ رئیس زنان این کالج بود.
آدلیا آنتوانت فیلد در لافایت، اوهایو به دنیا آمد و پدرش لئونارد فیلد و مادرش مارگارت گریدلی فیلد بود. هنگامی که او ۱۳ ساله بود، به‌دلیل ابتلای معلم بالغ منصوب‌شده برای تدریس در مدرسه به بیماری سرخک، به‌مدت سه هفته در مدرسهٔ خود به تدریس پرداخت. او در مدرسه علمیه گیوجا و سپس کالج ابرلین به تحصیل ادامه داد و در سال ۱۸۵۶ از دورهٔ ادبی کالج ابرلین فارغ‌التحصیل شد. او در دههٔ ۱۸۶۰ و پس از درگذشت همسرش، مطالعات بیشتر خود را به زبان لاتین و آلمانی دنبال کرد و یک سفر مطالعاتی طولانی به آلمان نیز داشت. او بعداً مدرک کارشناسی ارشد افتخاری خود را از کالج هیلزدیل دریافت کرد و در سال ۱۹۰۶ مدرک دکترای حقوق افتخاری را از دانشگاه وسترن رزرو اخذ کرد.
فیلد پیش از ازدواج در سال ۱۸۵۹ به تدریس در ماسی کریک، تنسی مشغول بود و پس از آن به‌همراه همسرش در اورول، اوهایو به تدریس مشغول شد. او مدیر مدارس اوهایو و رود آیلند نیز بود.
جانستون از سال ۱۸۷۰ تا ۱۹۰۰ به‌عنوان مدیر و رئیس دپارتمان زنان کالج ابرلین مشغول به کار بود، و در سال ۱۸۷۸، همزمان با آغاز به تدریس دوره‌های تاریخ، به نخستین عضو زن هیئت علمی این کالج تبدیل شد. او در سال ۱۸۹۰ به‌عنوان استاد تاریخ قرون وسطی منصوب شد.
جانستون همچنین در شهر ابرلین، اوهایو فعالیت داشت و به برگزاری نمایشگاه‌های هنری، حمایت از یک باشگاه تاریخ طبیعی و به‌عنوان یکی از بنیان‌گذاران انجمن بهبود دهکدهٔ ابرلین، به تمیز کردن مکان‌های ناخوشایند در شهر می‌پرداخت. او به نروژ، اسپانیا، مصر و الجزایر سفر کرد، و در مورد سفرهای خود سخنرانی‌هایی ارائه کرد، از جمله سخنرانی در مورد نروژ در نمایشگاه جهانی کلمبیا در شیکاگو در سال ۱۸۹۳. او رمانی "به نام دو سوی یک سپر: داستانی از جنگ داخلی" (۱۹۱۱) را نیز به نوشت.
آدلیا فیلد در سال ۱۸۵۹ با یکی از فارغ‌التحصیلان ابرلین به نام جیمز میکس جانستون ازدواج کرد که در سال ۱۸۶۲ درگذشت. آدلیا فیلد جانستون نیز در سال ۱۹۱۰ در سن ۷۳ سالگی در خانه‌اش در ابرلین درگذشت. هریت لوئیز کیلر زندگی‌نامهٔ جانستون را نوشت و در سال ۱۹۱۲ آن را منتشر کرد.
کالج ابرلین دارای یک کرسی استادی به نام جانستون، و یک کمک‌هزینهٔ تحصیلی برای فارغ‌التحصیلان ابرلین است.
"همه‌چیز همه‌جا به یکباره" فیلم کمدی-درام پوچ‌گرایانه آمریکایی محصول ۲۰۲۲ به نویسندگی و کارگردانی دانیل کوان و دانیل شاینرت (که مجموعاً با نام «دانیلز» شناخته می‌شوند) است که آنتونی و جو روسو آن را تهیه کرده‌اند. داستان فیلم دربارهٔ یک زن چینی-آمریکایی است که توسط خدمات درآمد داخلی حسابرسی می‌شود و متوجه می‌شود که باید با نسخه‌های جهان موازی خود ارتباط برقرار کند تا از یک موجود قدرتمند از تخریب چندجهانی جلوگیری کند.
این فیلم به دلیل تخیل، جلوه‌های بصری، طنز، کارگردانی، تدوین، بازیگری و مدیریت مضامینی مانند اگزیستانسیالیسم، نیهیلیسم و هویت آسیایی-آمریکایی مورد تحسین گسترده منتقدان قرار گرفت. این فیلم جوایز متعددی دریافت کرده‌است، و همچنین از سوی هیئت ملی بازبینی فیلم و انستیتوی فیلم آمریکا به عنوان یکی از ده فیلم برتر سال ۲۰۲۲ معرفی شده‌است. یئو و جاناتان کی کوان برای بازی خود در هشتادمین مراسم گلدن گلوب جایزه گلدن گلوب را دریافت کردند که دومی نیز برنده بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در بیست و هشتمین جایزه انتخاب منتقدان شد. این فیلم همچنین با ۱۱ نامزدی، بیشترین تعداد نامزدی را در نود و پنجمین دوره جوایز اسکار دریافت کرده‌است. این فیلم همچنین با پشت سر گذاشتن فیلم "" پر جایزه‌ترین فیلم تاریخ شده‌است.
این فیلم با نامزدی در چندین بخش تاریخ اسکار را به ثبت رساند: یئو نخستین زن آسیایی است که در بخش بهترین بازیگر زن نامزد شده‌است. نامزدی استفانی شو در بخش بهترین بازیگر نقش مکمل زن، در کنار نامزدی هانگ چائو برای فیلم "نهنگ"، اولین باری بود که دو بازیگر زن آسیایی در یک سال در آن بخش نامزد شدند.
رول بریتیش کلمبیا () رول نوعی سوشی است که حاوی ماهی آزاد کبابی یا باربیکیو و خیار است. یکی از انواع سوشی که در آن برنج بیرونی است. اغلب رول حاوی پوست ماهی سالمون کبابی است که با یک سس شیرین پوشیده شده‌است.
سوشی بوریتو () نوعی غذای تلفیقی ژاپنی-آمریکایی است. معمولاً با پیچاندن مواد سوشی مانند ماهی و سبزیجات در یک بسته‌بندی مانند بوریتو تهیه می‌شود. این غذا شکلی از غذاهای آمریکایی است که از غذاهای ژاپنی الهام گرفته شده‌است، اما به‌طور واقعی ژاپنی در نظر گرفته نمی‌شود.
سوشی سینالوآ () نوعی غذای ترکیبی مکزیکی-آمریکایی/ژاپنی است که در ساحل غربی آمریکا و ایالت‌های جنوب غربی آمریکا یافت می‌شود. به جای واسابی، تندی سوشی توسط ادویه‌های سینالوآ مانند چیپوتل، چیلتپین و هالاپینو تأمین می‌شود.
رینبو رول یکی از انواع ماکی‌زوشی که در آمریکا ابداع شده‌است و امروزه در سطح جهانی پراکنده شده‌است. مواد سطح خارجی این رول را ماهی تن یا ماگورو، هاماچی، آواکادو و سالمون یا مواد دیگری که در روز تهیه در رستوران برای نتا خریداری شده، تشکیل می‌دهند. در این نوع رول نحوهٔ قرار دادن مواد بر روی آن به مانند رنگین کمان است، به همین علت به عنوان رینبو رول شهرت پیدا کرده‌است. برای داخل رول از کانی‌کاما، خیار، سس مایونز، کنجد، کاهو و پنیر خامه‌ای استفاده می‌شود.
رول دینامیت () نوعی سوشی به سبک غربی است. معمولاً حاوی یک تکه میگو تمپورا (غذا) و اشپل (قلیه کپلین)، با سبزیجاتی مانند جوانه تربچه، آووکادو و/یا خیار، و همچنین سس مایونز ژاپنی است. در نوع دیگری، بوری (دم زرد) جایگزین تمپورا میگو می‌شود.
مردگان متحرک: دریل دیکسون مجموعه تلویزیونی آمریکایی پسا آخرالزمانی است که توسط دیوید زیبل برای ای‌ام‌سی ساخته شده و داستان "دریل دیکسون"، شخصیت مردگان متحرک را دنبال می‌کند. این مجموعه پنجمین اسپین‌آف و ششمین مجموعه تلویزیونی از فرنچایز مردگان متحرک می‌باشد که تداوم آن را با سری‌های دیگر به اشتراک می‌گذارد و پس از پایان سریال تلویزیونی اصلی مردگان متحرک اتفاق می‌افتد.
نورمن ریدس در نقش "دریل دیکسون" از مجموعه تلویزیونی اصلی، در کنار کلمانس پوئزی و آدام ناگایتیس نقش بازیگران اصلی را ایفا می‌کنند. ساخت این سریال از سپتامبر ۲۰۲۰ آغاز شد. در ابتدا قرار بود شخصیت کارول در سریال حضور داشته باشد، اما به دلیل مسائل تدارکاتی مربوط به ملیسا مک‌براید، از این سریال کنار گذاشته شد، بنابراین تمرکز سریال به دریل معطوف شد. با این حال، در ژوئن ۲۰۲۳ گزارش شد که مک‌براید در سریال به عنوان شخصیت کارول ایفای نقش می‌کند. عنوان سریال در اکتبر ۲۰۲۲ اعلام شد. فیلم‌برداری سریال در پاریس انجام شد.
"مردگان متحرک: دریل دیکسون" برای نخستین بار در ۱۰ سپتامبر سال ۲۰۲۳ نمایش داده شد و شامل شش قسمت خواهد بود. در ژانویه ۲۰۲۳، قبل از انتشار فصل اول، اعلام شد که سریال برای فصل دوم تمدید شده است.
دریل در پاریس (منشا ویروس زامبی) به ساحل می‌رسد و تلاش می‌کند تا چگونگی و دلیل رسیدن به آنجا را متوجه شود. این سریال سفر او را در یک فرانسه شکسته اما انعطاف پذیر دنبال می‌کند، زیرا او امیدوار است راهی برای بازگشت به خانه پیدا کند. با این حال، همانطور که او سفر می‌کند، اتفاقاتی در مسیر برای دریل به‌وجود می‌آید و برنامه او را پیچیده می‌کند.
این سریال در سپتامبر ۲۰۲۰ توسط آنجلا کانگ و اسکات ام. گیمپل معرفی شد. ریدس و مک‌براید برای ایفای نقش‌های مربوطه خود از سریال تلویزیونی قرارداد امضا کردند.
در آوریل ۲۰۲۲، ملیسا مک‌براید به دلایل لجستیکی از سریال خارج شد، زیرا قرار بود سریال در اواسط سال ۲۰۲۲ در اروپا فیلم‌برداری شود و امکان حضور مک‌براید در این مجموعه وجود نداشت. چند روز بعد، کانگ به عنوان شورانر سریال استعفا داد و دیوید زیبل جایگزین او شد. در ماه اکتبر، عنوان «"دریل دیکسون"» به سریال داده شد. در ژانویه ۲۰۲۳، اعلام شد که سریال «"مردگان متحرک: دریل دیکسون"» نام دارد و بعداً در سال ۲۰۲۳ نمایش داده می‌شود. در ژوئیه ۲۰۲۳، قبل از انتشار فصل اول، اعلام شد که سریال برای فصل دوم تمدید شده‌است.
در سپتامبر ۲۰۲۰، آنجلا کانگ بعد از اینکه سه فصل آخر سریال مردگان متحرک را هدایت کرد، به شورانر پروژه استخدام شد.
در آوریل ۲۰۲۰، کانگ به دلیل قراردادهای دیگر، کناره‌گیری کرد و زیبل جایگزین کانگ شد. پس از اینکه ملیسا مک‌براید از سریال جدا شد، فیلم‌نامه‌هایی که نوشته شده بود، تغییر کرد و دوباره روی آنها کار شد. در سپتامبر ۲۰۲۲، ریدس در مصاحبه‌ای با اینترتینمنت ویکلی توضیح داد که این سریال در جهت مخالف سری اصلی قرار می‌گیرد، زیرا «داستان کاملاً متفاوت از آنچه قبلاً با دریل دیده‌ایم» است. ماه بعد، نورمن ریدس گفت که چهره‌های آشنا از سری اصلی در اسپین‌آف حضور خواهند داشت.
در نوامبر ۲۰۲۲، کلمانس پوئزی و آدام ناگایتیس به بازیگران اصلی اضافه شدند. در فوریه ۲۰۲۳، آن چریر، اریک بانوی، لایکا بلان فرانکارد، رومن لوی و لوئیس پوچ سیگلیوززی به عنوان بازیگران جدید معرفی شدند. جفری دین مورگان در ژوئن ۲۰۲۳ در توییتی اشاره کرد که ملیسا مک‌براید برای ایفای نقش کارول در برخی صحنه‌ها بازخواهد گشت.