moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آنسینولا سرده‌ای از قارچ‌ها می‌باشد. گونه‌های آن عامل بیماریزای بیماری سفیدک‌سطحی بر روی میزبان‌های گوناگون می‌باشند. دو محقق پیشنهاد کرده‌اند که این سرده مترادف اریسیفی خوانده شود اما عده‌ای با این پیشنهاد مخالف هستند. گونهٔ "Uncinula necator" یا مترادف آن "Erysiphe necator"، به انواع مختلف انگور حمله می‌کنند. دیگر گونه‌های آنسینولا طیف وسیعی از دولپه‌ای‌ها را مورد هجوم قرار می‌دهند.
ایستگاه گار ده لیل فلاندر () یک ایستگاه راه‌آهن اصلی شهر لیل، فرانسه است.
این ایستگاه که در سال ۱۸۴۲ تأسیس شده در ۵۰۰ متری ایستگاه گار ده لیل اروپا قرار دارد و متروی لیل آن‌ها را به یکدیگر متصل می‌کند، ایستگاه گار ده لیل که از قدیمی‌ترین ایستگاه‌های راه‌آهن فرانسه محسوب می‌شود به راه‌آهن بلژیک نیز متصل می‌باشد.
نیک جونیور () نام یک مجموعهٔ رسانه‌ای و شبکهٔ تلویزیونی در ایالات متحده آمریکا است که نخستین بار در ۴ ژانویهٔ ۱۹۸۸ میلادی از شبکهٔ نیکلودئون معرفی و ارائه شد.
مخاطب این شبکه تلویزیونی کودکان ۲ تا ۶ ساله است و تا فوریه ۲۰۱۵ میلادی، ۷۵٫۴ میلیون خانوار (۶۴٫۸ درصد تمامی مشترکان تلویزیونی در آمریکا) حق تماشای آنرا خریداری کرده بودند.
عبدالرحیم سلیمانی اردستانی (متولد ۱۳۳۸) پژوهشگر ادیان، استاد دانشگاه مفید و عضو مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم است.انتشار دو کتاب اخلاق تطبیقی ادیان ابراهیمی و ادیان در قرآن تا شش ماه دیگرعوامل فتنه 88 قم در کاخ مرمر چه می‌کنند؟
او در جریان اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۳۸۸ مدتی بازداشت شد.
جولین نات () یک آهنگساز اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "پپا پیگ"، ""، ""، "لورنا دون" و اصلاح سه‌تیغ اشاره نمود.
«ویتامین ث» یا «ویتامین سی» ترانه‌ای از کَن، گروه موسیقی کراوت‌راک آلمانی است که سال ۱۹۷۲ در آلبوم بامیه اژه منتشر شد. این ترانه به‌خاطر خط بیس پررنگ، سازهای کوبه‌ای پرتحرک و کُر جذابش مشهور است و همچنین به خاطر خط تکرارشونده‌ای که در آن دامو سوزوکی می‌خوانَد: «هی، تو! تو داری 'ویتامین ث'ت رو از دست می‌دی» (Hey you! You're losing your Vitamin C).
«ویتامین ث» تا کنون در فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی گوناگونی مورد استفاده قرار گرفته که از میان آنها می‌توان کبوتر مرده در خیابان بتهوون (۱۹۷۳) اثر سام فولر، خباثت ذاتی (۲۰۱۴) اثر پل توماس اندرسن و سریال The Get Down را نام برد. همچنین گروه آنکل نسخهٔ ریمکسی هشت‌دقیقه‌ای از ترانه در سال ۱۹۹۷ منتشر کرد که در آلبوم ریمیکس گروه کن با عنوان توهین به مقدسات (Sacrilege) از گروه کن قرار گرفت.
جان اسپارکس (؛ زادهٔ ) یک کمدین، هنرپیشه و صداپیشه اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "شان گوسفند"، "آتش‌نشان سام"، "گوسفند ناقلا" و "پپا پیگ" اشاره کرد.
کنجی سوزوکی () مشهور به دامو سوزوکی () خواننده و موسیقی‌دان ژاپنی شهروند آلمان است که به عنوان خوانندهٔ سابق گروه راک تجربی و کراوت‌راکِ کن شناخته می‌شود.
شرکت نقشه‌کشی کلاسون یک شرکت آمریکایی است که توسط جورج ساموئل کلاسون در دنور، کلرادو راه‌اندازی و مدیریت شد. این شرکت نخستین اطلس راههای ایالات متحده آمریکا و کانادا را منتشر کرد.شرکت نقشه‌کشی کلاسون در زمان رکود بزرگ ورشکست شد.
«تاگو ماگو» آلبوم ال‌پی دودیسکه از کَن، گروه موسیقی تجربی و کراوت‌راک آلمانی است که سال ۱۹۷۱ منتشر شد. این آلبوم تجربه‌گرانه‌ترین اثر گروه به لحاظ ساختار و صدا به‌شمار می‌رود که تحسین بسیاری را از زمان انتشار تا کنون نصیب خود کرده و هنرمندان گوناگونی از آن به عنوان منبع الهام یاد کرده‌اند.
فتاح یکی از نام‌های خدا در اسلام است و میتواند در موارد زیر هم کاربرد داشته شد:
بزرگ یا زیر بزرگ یکی از ۱۲ مقام موسیقی قدیم ایران بوده است. مقام بزرگ به همراه مقام‌های زیرافکند، رهاوی، زنگوله و حسینی را مقام حزن و تأسف می‌دانسته‌اند. صفی‌الدین عبدالمومن نیز
این مقام را مقام ترس (شدّالجُبن) نامیده‌ است. ابن سینا می‌گوید پس از نماز خفتن (نماز عشا) بهترین زمان برای نواختنِ این مقام است.
این مقام در گذشته مقام بسیار مفصلی بوده، و هم‌اکنون نیز در بخارا دارای بیش از پنجاه قطعه می‌باشد. نام بیشتر این قطعات در پیوند با فرهنگ ایرانی است، که برخی از آن‌ها هم‌اکنون در ردیف دستگاهی ایران دیده می‌شود، مانند: مهربانی، جامه‌دران و مویه.
مقام بزرگ هم‌اکنون گوشهٔ بسیار کوچکی در دستگاه شور است که درجهٔ هشتم شور را به دانگ دوم شور اضافه می‌کند، و وسعت آن را به فاصلهٔ پنجم درست می‌رساند. گوشهٔ بزرگ درجهٔ هشتم شور را محور ملودی قرار می‌دهد و زمینه را برای آغاز شور بالا فراهم می‌کند.
ایباندرونیک اسید () یا ایباندرونات سدیم با نام‌های تجاری «بونیوا»، «بون‌ویوا»، «بوندرونات» و «ایباندریکس»، یک داروی بیس فسفونات قوی است که توسط هوفمان-لا روش ساخته شده و برای پیشگیری و درمان پوکی استخوان و هم چنین شکستگی‌های استخوانیِ ناشی از متاستاز استخوانی تجویز می‌شود. از این دارو می‌توان در درمان هایپرکلسمی (سطوح بالای کلسیم خون) هم استفاده کرد. فروش جهانی این دارو در سال ۲۰۰۸ میلادی ۱٫۱ میلیارد فرانک سوئیس (۱ میلیارد دلار آمریکا) بود.
ایباندرونیک اسید در درمان و پیشگیری «پوکی استخوان بانوان»، در دورانِ پس از یائسگی بکار می‌رود.
این دارو همچنین در پیشگیری از شکستگی‌هایِ استخوانیِ ناشی از متاستازهایِ سرطانی در سرطان پستان، مولتیپل میلوما و چند سرطان دیگر کاربرد دارد.
در سال ۲۰۰۸ میلادی، سازمان غذا و دارو آمریکا اطلاعیهٔ هشدارآمیزی منتشر کرد که این دارو ممکن است موجب دردهای شدید و ناتوان‌کنندهٔ استخوان، مفاصل یا ماهیچه‌ها شود. در مطالعه‌ای که توسط «انجمن آمریکایی استخوان و پژوهش در مواد معدنی» انجام شد، مشاهده گردید که مصرف طولانی‌مدت داروهای خانوادهٔ بیس فسفونات (از جمله همین دارو)، احتمال دارد شکستگی استخوان ران (فِمور) را افزایش دهد که البته عارضه‌ای نادر است.
فهرست امیران صفاری مربوط به امرای حکومت صفاریان است که دودمانی ایرانی بودند و بر بخش‌هایی از ایران و افغانستان و تاجیکستان و پاکستان کنونی حکومت می‌کردند. پایتخت صفاریان شهر زَرَنگ بود و آنان را از نوادگان ساسانیان می‌دانستند که پس از حمله اعراب به ایران به سیستان مهاجرت کرده بودند. در زمان صفاریان زبان فارسی زبان رسمی شد.
طوفان توییتری به یک کار گروهی در شبکهٔ اجتماعی توییتر، برای دریافت توجه مخاطبان گفته می‌شود که در آن، کاربران با بهره‌گیری از ظرفیت ۲۸۰ حرف این میکروبلاگ به‌طور هم‌زمان، دربارهٔ یک موضوع مشخص اقدام به ارسال پیام توییتری می‌کنند. با این ویژگی که تمام این پیام‌ها حاوی یک هشتگ مشترک است که آنها را به هم مربوط می‌کند. توییتر به شکل روزانه در یک سوی صفحه کاربران، شماری از هشتگ‌های پرهوادار روز را نمایش می‌دهد. از مارک اندرسون مهندس نرم‌افزار و میلیونر آمریکایی به عنوان خالق عنوان طوفان توییتری یاد می‌شود. هشتگ مهسا امینی و نیکا شاکرمی در ایران برجسته ترین طوفان های توییتری هستندWhat is a Tweetstorm? "Lifew Wire"
کارشناسان حوزه فضای مجازی انواع طوفان‌های توییتری را به سه حالت تقسیم کرده‌اند.
از جمله نقاط ضعف این عمل جمعی می‌توان به امکان گسترش اخبار نادرست و شایعه توسط یک جمع سازمان‌یافته یا جمع فریب‌خورده از کاربران توییتر اشاره کرد.The First Twitter Superstorm Was Itself a Storm "Newre Public" برای مثال، گفته می‌شود در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ ایالات متحدهٔ آمریکا، از ربات‌های شبکه اجتماعی برای ایجاد طوفان‌های توئیتری مرتبط با ایمیل‌های فاش شدهٔ هیلاری کلینتون استفاده شد.Bessi, A & Ferrara, E. (2016) Social Bots Distort the 2016 US Presidential election online discussion. First Monday 21(11), 2016
ایرانیان از جمله کاربرانی هستند که از طوفان توییتری بهره برده‌اند که برجسته‌ترین آنها اطلاع‌رسانی دربارهٔ زندانیان سیاسی امید کوکبی با هشتگ #FreeOmid و #امیدکوکبی و همچنین آرش صادقی با هشتگ #saveArash بود. فعالیت گسترده کاربران ایرانی آرش صادقی را به ترند اول جهانی در توییتر تبدیل کرد.آرش صادقی، زندانی سیاسی و نیز هشتگ "مهسا امینی" ترند اول جهانی در توییتر شد "بی‌بی‌سی فارسی"
تکمیل ماتریس به عمل کامل کردن همهٔ درایه‌های یک ماتریس با استفاده از داشتن تعداد محدودی از درایه‌های آن می‌باشد.E. J. Candès and B. Recht, "Exact matrix completion via convex optimization", Found. of Comput. Math. , 2008
یکی از کاربردهای این مسئله در تخمین نظرات کاربران سایت اجاره فیلم نت فلیکس می‌باشد.
فرض کنید تعداد formula_1 مشتری تعدادی فیلم را از مجموعه n عضوی کلوپ اجاره فیلم مشاهده کرده‌اند و نمره‌ای داده‌اند. هدف تخمین نمرهٔ فیلم‌های مشاهده نشده می‌باشد. به‌طور کلی در بسیاری از مسائل عملی می خواهیم یک ماتریس را با نمونه برداری از داده‌های آن بازیابی کنیم. همچنین به عنوان مثالی دیگر پیش‌بینی جواب‌های افراد در یک نظرسنجی را در نظر بگیرید، فرض می کنیم افراد سطرهای یک ماتریس را تشکیل داده و سوالات ستونها را تشکیل می دهند. با جمع‌آوری اطلاعات این ماتریس تکمیل می‌شود اما فرض کنید بسیاری از این سوالات بدون پاسخ باشد. آیا ممکن است بتوانیم حدس بزنیم جاهای خالی را با چه پاسخ‌های می‌توان پر کرد؟ چطور باید حدس زد؟ در واقع ما علاقمند به بازیابی ماتریس  formula_2 با سطر و ستون هستیم اما فقط formula_1 نمونه را مشاهده کردیم که به نسبت عدد بسیار کوچکی است. آیا می‌توان بازیابی را با این تعداد نمونه مشاهده شده انجام داد؟ عموماً موافقند که این بازیابی غیرممکن است مگر با داشتن یکسری اطلاعات اضافه تا بتوان ماتریس را بازیابی نمود. در بسیاری از مثال‌ها ماتریسی که علاقمند به بازیابی آن هستیم رتبه پایین یا تقریباً رتبه پایین است.
در این بحث معمولاً هر گاه از ماتریس صحبت می‌شود ماتریس هرمیتی مورد نظر است(ماتریس متقارن). اگر ماتریس مجهول ما M نامیده شود که دارای  formula_4 بعد در فضای خطی باشد. اگر formula_5 نماینده تمام مختصات‌هایی از M باشد که در مورد آن‌ها می دانیم و همچنین مختصات‌هایی که هیچ اطلاعاتی در مورد تصویر M روی آن‌ها نداریم را با  formula_6 نمایش می دهیم. بنابراین تمامی ماتریس‌هایی که با اطلاعات موجود سازگارند صفحه‌ای می سازند که آن را به نام فضای شدنی می شناسیم.
فرض کنید formula_7  ماتریسی است که می خواهیم آن را بازیابی کنیم. تنها اطلاعاتی که از این ماتریس داریم تعدادی از داده‌های آن است که به صورت نمونه برداری شده نیز بوده و به صورت  formula_8, formula_9 که formula_10 یک زیر مجموعه از ماتریس اصلی نیز هست. عملگر نمونه بردار به صورت formula_11 است که می‌توان به صورت زیر نوشت:
واضح است اگر مجموعه نمونه بردار از نمونه‌های یک ستون یا یک سطر ماتریس M اجتناب کند نمی توان امیدوار به بازسازی ماتریس M بود حتی اگر رتبه ماتریس 1 باشد.  M را با رتبه 1 در نظر بگیرید و به صورت ضرب دو بردار که *xy که x و y بردارهای n بعدی هستند بنابراین  (i,j) امین درایه برابر است با:
بنابراین اگر هیچ نمونه‌ای از سطر اول در دسترس نباشد برای مثال هرگز نمی توان مقدار اولین جزء formula_14 را حدس زد. در واقع هیچ اطلاعاتی از formula_14 مشاهده نشده است. بنابراین برای بازسازی ماتریس نامعلوم حداقل باید در هر ستون و در هر ردیف یک نمونه مشاهده کرده باشیم. اگر نمونه برداری به صورتی باشد که تمامی نمونه‌های مشاهده شده برای یک سطر باشند، سپس حتی قادر به بازیابی ماتریس با رتبه 1 نخواهیم بود.
باید فضای سطری و ستونی ماتریس در تمامی مختصات گسترده شده باشد و در اصطلاح ماتریس باید ناهمدوس باشد بنابراین پارامتر formula_16 برای محدود کردن همدوسی ماتریس تعریف می‌شود که کم بودن مقدار آن باعث جلوگیری از تمرکز داده‌ها در یک  سطر یا ستون خاص می گردد، این الزام بخاطر نمونه برداری یکنواخت باید برقرار باشد. ماتریس M همچنین باید پارامتر formula_17 را تحت عنوان ناهمدوسی مشترک ارضا کند:
تعریف ارائه شده همدوسی در بالا همراه با فرض نمونه برداری یکنواخت و مستقل صادق است.
اگر بردار تکین‌های ماتریس M در مختصات‌های مختلف پخش شوند امیدوار خواهیم بود ماتریس رتبه پایینی وجود داشته باشد که شامل داده‌های مشاهده شده هم باشد، برای بازیابی پاسخ از مسئله بهینه‌سازی زیر استفاده می‌شود.
میرزا محمدحسین وداد بجنوردی مشهور به حاجی وکیل (۱۲۳۶ بجنورد - ۱۳۲۲ بجنورد) خوشنویس و نماینده بجنورد در مجلس شورای ملی در انقلاب مشروطه بود.
حاج میرزا محمد حسین وداد در سال ۱۲۳۶ در خانواده‌ای کشاورز دیده به جهان گشود. او تحصیلات مقدماتی و ادبیات را در بجنورد فراگرفت. او در افتتاح اولین مدرسه بجنورد سهیم بود و مدت کوتاهی را در این مدرسه به تدریس پرداخت. او به خوشنویسی علاقه وافری داشت. او با شعرای خراسانی زمان مانند ادیب نیشابوری و امیرالشعرای نادری مکاتبه داشت. تعدادی غزل در نصیحت قصیده و مثنوی در مدح ائمه‌اطهار از او به طور پراکنده باقی مانده است.
او در دوره اول مجلس شورای ملی که صنفی بود به مجلس راه یافت. اما پس از به توپ بستن مجلس به دستور محمدعلی شاه قاجار تهران را ترک کرد و به بجنورد بازگشت.
وی در اسفند ماه ۱۳۲۲ درگذشت و در ایوان مدخل حضرت سلطان سید عباس در معصوم‌زاده بجنورد به خاک سپرده شد.محمد حسین وداد بجنوردی حاج وکیلدانشوران بجنورد | نویسندگان :علی‌اکبر عباسیان – احسان سیدی‌زاده
تایو، اتوبوس کوچک یا اتوبوس‌های کوچولو (؛ ) نام یک مجموعه پویانمایی رایانه‌ای کُره‌ای است که توسط شرکت «آیکانیکس انترتینمنت» و شبکهٔ تلویزیونی ای‌بی‌سی (EBS) و با پشتیبانی و حمایتِ ستادِ اجراییِ شهردارِ سئول «ئو سه-هون» ساخته شده است.
این مجموعه تلویزیونی نخستین بار در سال ۲۰۱۰ میلادی در کره جنوبی پخش شد و پس از آن شهرت بین‌المللی یافت و در سایر کشورها هم منتشر شد.
این کارتون به زبان‌های انگلیسی، اسپانیولی، ترکی استانبولی و روسی هم ترجمه و دوبله شده است و بر روی کانال رسمی آن در یوتیوب قابل دسترسی است.
در آسیا، استرالیا و نیوزیلند، این کارتون از شبکهٔ «دیزنی جونیور» و در ایالات متحده آمریکا از شبکهٔ هولو پخش می‌شود.
این کارتون در ایران با عنوان «اتوبوس‌های کوچولو» از شبکهٔ پویا دوبله و پخش شده است.
ماجرای این مجموعهٔ کارتونی دربارهٔ اتوبوسی کوچک بازیگوش و کنجکاو به نام «تایو» (در نسخهٔ فارسی به نام «سانی») (اتوبوس آبی با شماره ۱۲۰) است که به تازگی آموختن وظایف خود را شروع کرده و او به‌همراه دوستانش «روگی» (اتوبوس سبز رنگ)، «لنی» (اتوبوس ۰۲ زرد) و «گانی» (اتوبوس ۱۳۳۹ قرمز) به همدیگر کمک می‌کنند تا اتوبوس‌های بالغ و باتجربه‌ای شوند. در محل زندگی این اتوبوس‌ها که شهری بزرگ است، وسایل نقلیه مختلف، بخوبی و خوشی در کنار هم زندگی می‌کنند. تایو با کمک دوستانش می‌آموزد که چگونه مشکلاتی را که در طول روز با آنها روبه‌رو می‌شود حل کند. او و دوستانش همچنین یادمی‌گیرند که چطور به تفاوت‌های فردی‌شان همچون نقاط قوت و ضعف افراد احترام بگذارند و ارزش دوستی‌ها را بفهمند و بتوانند توانایی‌هایشان را در برقراری ارتباط فردی و اجتماعی بهبود بخشند.
حسن میرعابدینی (زادهٔ ۱۳۳۲) نویسنده، استاد دانشگاه، پژوهشگر و منتقد ادبی معاصر ایران است. او از ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۵ در دانشگاه زنجان و در ۱۳۹۲ در مؤسسهٔ آموزش عالی حافظ شیراز ادبیات معاصر تدریس کرده‌است.
زیگبی () نام یک مجموعهٔ کارتونی دربارهٔ گورخری انسان‌واره است که شخصیتش نخستین بار، توسط نویسندهٔ بریتانیایی «برایان پترسون» خلق شد و در تعدادی کتاب مصور منتشر شد. این مجموعه هم‌اکنون از شبکهٔ تری‌هاوس پخش می‌شود و قبلاً نیز در شبکهٔ سی‌بیبیز به روی آنتن رفته بود.
ماهیچه دراز سر یا عضله طویل رأسی () ماهیچه‌ای است که از قاعده جمجمه به زواید عرضی مهره‌های گردن می‌چسبد. بالای این ماهیچه پهن و ضخیم و پایین آن باریک است.
خاستگاه این ماهیچه، تکمه‌های پیشین زوائد عرضی مهره‌های سوم، چهارم، پنجم و ششم مهره‌های گردن می‌باشد.
ماهیچه درازِ گردن یا عضله لونگوس کولی () از ماهیچه‌های بدن انسان است که در صطح پیشین ستون مهره‌ها بین مهره اطلس و مهره سینه‌ای سوم قرار گرفته است.
ماهیچه درازِ گردن از ریشه زواید عرضی مهره‌های گردنی شروع می‌شود و به مهره‌های اول سینه می‌چسبد. خاستگاه این عضله، سطح قدامی مهره‌های C3-T3 می‌باشد و به قوس قدامی مهره اطلس (C1) می‌چسبد.
میانه‌های ماهیچه درازِ گردن پهن، و دو سر آن باریک است. این ماهیچه از سه بخش تشکیل شده به نام‌های مایل بالایی، مایل پایینی، و عمودی
اسواران ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ماهیچه راست پیشین سر یا عضله مستقیم رأسی قدامی () ماهیچه کوتاه و تختی است که درست در پشت بخش بالایی ماهیچه دراز سر واقع شده‌است. ماهیچه راست پیشین سر به همراه ماهیچه راست کناری سر از توده‌های طرفی و زواید عرضی اطلس شروع می‌شوند و به سطح قدامی جسم مهره‌های پایین‌تر خاتمه می‌یابند.
ماهیچه راست کناری سر () ماهیچه کوتاه و تختی است که از سطح بالایی زائده عرضی اطلس شروع می‌شود و به سطح زیرین زائده وداجی (زائده ژوگولار) استخوان پس‌سری وارد می‌گردد.
سیاه سوار یک نجیب زاده ایرانی از مردم بلوچ اهل مکران بود.او فرمانده گروهی از اسواران سپاه شاهنشاهی ساسانی بوده که در جریان حمله اعراب به ایران به مسلمانان پیوست تا از ساسانیان انتقام جنگ های پیشین بلوچ و ساسانی را در در جریان شورش بلوچان بر علیه ساسانیان در البرز کوه را بستاند.گرچه هیچ سند و مدرک مستدلی برای این ادعا نیست ولی برخی نیز انگیزه او را پس از پیوستن به سپاه اعراب بر پذیرفتن دین اسلام معرفی کردند اما به عقیده تعداد دیگری از مورخین او پس از پیوستن به اعراب همچنان بر مذهب و دین خویش که زرتشتی بود باقی ماند. از دلایل اثبات این مدعا می توان به نامگذاری نوادگان او تا سه نسل بعد از وی به نام های زرتشتی و ایرانی اشاره کرد.کسانی که از ایران به اعراب می گروییدند پس از مسلمان شدن نامها و القاب عربی انتخاب می کردند اما سیاه و نوادگانش این روند را حداقل برای سه نسل انجام ندادند این بدان معنی ست که هدف آنها از پیوستن به اعراب خیانت و جنگ علیه ساسانی ها برای گرفتن انتقام اجداد شان بوده است که در گذشته بر علیه پادشاهی ساسانی شورش کرده بودند.
سیاه سوار اهل مکران یا بلوچستان بود. در جریان حمله اعراب به ایران، پادشاه ساسانی یزدگرد سوم (ح. ۶۳۲–۶۵۱) ۳۰۰ نفر را زیر نظر سیاه الاسواری به حمله اعراب به شوش دفاع از شوش]] فرستاد. در جریان محاصره شوشتر (۶۴۱-۶۴۲)، سیاه و افرادش به اعراب پیوستند.
عده ای از مورخان دلیل اصلی گرویدن سیاه سوار و یگان اسواران به اسلام را کسب ثروت و قدرت می دانند اما طبق نظر دیگر مورخان این نظر چندان درست نمی نماید چه آنکه پیش از اسلام همانطور که پیش از این آمد خود سیاه سوار دارای جایگاه بسیار بلند در دربار ساسانی بوده و مشخصا یگان اسباران آنگونه که همه مورخان اتفاق نظر دارند همیشه متشکل از اشراف و نجیب‌زادگان ایرانی بوده که طبعا از هر جهت دارای بلندترین جایگاه‌ها و بیشترین ثروت بوده‌اند. بنابراین تصمیم آنها برای مسلمان شدن را باید در چیز دیگری جست و آن چیز احتمالا جز میل باطنی به اسلام و قوانین جامعه نوپای آنها نمی‌باشد.اما دلیل منطقی برای تسلیم را میتوان ترس از جان خود و سربازانش در برابر سپاه اعراب در نظر گرفت.
چنانکه گویند : پس از اینکه مدائن به دست مسلمانان فتح شد یزدگرد ،شاه ایران٬ هفتاد یا سیصد و یا هزار نفر از سرداران ایرانی را به رهبری سپه سالار بزرگ خود ،سیاه سوار، تحت عنوان یگان اسباران و یا همان اسواران برای محافظت از شوش به آن سامان گسیل داشت.
اما اهالی شوش پیشتر با مسلمانان صلح کرده بودند. سیاه سوار بناچار میان «هرمز» و «شوش» اردو زد.فرمانده سپاه پارس «سیاه سوار» افسرانی که زیر فرمان او بودند جمع کرد و گفت:«همه‌تان می دانید آنگونه که پیشینیان گفته اند اینها(مسلمانان) بر این مملکت غالب خواهند آمد و در قصرهای شاهی اصطخر اسبهای خویش را می بندند.آنوقت است که خواهید فهمید این سخن چقدر صحیح بوده است.اکنون درباره بهبود آینده خودتان بیاندیشید.همه گفتند:«ما همه تابع نظر تو هستیم» او گفت:«هر کس عهده دار زیر دستان و خاصان خویش است.رأی من بر این است که همه باید اسلام را بپذیریم و مانند آنان مسلمان شویم».
سپس همه آنها با اینکه با یزدگرد پیمان فرمانبرداری بسته بودند خلاف وعده خود بر این نظر توافق کردند ک مسلمان شوند و سرداری از میان خویش بنام «شیرویه» را برای گفتگو با ابوموسی اشعری که فرماندهی مسلمانان را عهده دار بود به اردوگاه مسلمانان روانه کردند.
شیرویه پیغام را بدین شرح رساند:‌
‌ما به دلخواه خود حاضریم مسلمان شویم اما با رعایت این چهار شرط:
۱-ما در میان شما خواهیم آمد و با قوم عجم مقابله می کنیم اما با عربها نخواهیم جنگید.
۲-چنانچه از اعراب کسی بر علیه ما به جنگ برخاست حفاظت ما بر شماست.
۳-سهم ما از بیت المال به قدر سهمیه ای باشد که به اشراف و سرداران عرب داده می شود.
۴-این عهدنامه باید مورد تایید خلیفه قرار گیرد.
ابوموسی گفت:«آنگونه که ماییم شما نیز خواهید بود دیگر چه نیازی به چنین عهدنامه و چنین شرایطیست؟» اما گروه اعزامی سیاه سوار، این سخن را نپذیرفت.ابوموسی موضوع را کتبا به اطلاع خلیفه رساند و عمر ، خلیفه دوم مسلمانان گفت : آنچه می گویند بپذیرید.بدنبال تکمیل این عهدنامه تمام یگان اساوره به رهبری «سیاه سوار» به اسلام گرویدند.
در فتوح البلدان علاوه بر چهار شرط یاد شده دو شرط دیگر نیز در این عهدنامه آمده است.
۱-به ما اختیار داده شود در هر شهری که خود برمیگزینیم زندگی کنیم
۲-از قبایل شما (عربهای مسلمان) با هر قبیله ای که دلخواه ما باشد، پیمان برادری ببندیم.
طبق این دو شرط نیز آن‌ها تصمیم گرفتند در بصره ساکن شده و با بنی تمیم در جنوب عراق متحد شدند. با این حال، داستان مسلمان شدن آنها به احتمال زیاد نادرست است، زیرا با گذشت ۱۵ سال، هنوز برخی از اعضا با نام های خالص زرتشتی فارسی میانه ظاهر می‌شوند، مانند ماه آفریدن،ważěđ،اردشیر|منده|ماهان|. از آن پس دیگر از سیاه یاد نمی‌شود. پسرش یزید بن سیاه اسواری(شکل مخفف شده و بلوچی شده آن: ważěđ) راه پدر را در سرسپردگی به عربان و اساوره ادامه داد.
به گفته حبیب الله نوبخت شیرازی سراینده منظومه شاهنامه نوبخت سیاه سوار پیش از ورود به دربار ساسانیان در مکران که همواره موطن اصلی بلوچ ها بوده روزگار می گذرانده اما به واسطه و معرفی هرمزان ،حاکم اهواز، سیاه سوار از مکران به پایتخت نزد شاه برای خدمت به سپاه امپراتوری ساسانی خوانده می شود.
نوبخت از زبان هرمزان هنگامی که الطاف خود را برای سیاه سوار بر می شمارد چنین می سراید:
در این هنگام سیاه سوار نیز در تشکر از هرمزان و اعتراف به الطاف او چنین می گوید:
توانایی های او در جنگاوری و دلاوری او مورد توجه و تحسین همگان قرار گرفته و او به بالاترین مقام های دربار و سپاه ساسانیان میرسد.
نوبخت درباره دلاوری های او چنین می سراید:
ماهیچه بزرگتر راست پسین سر () از ماهیچه‌های گردن است. این ماهیچه از یک زردپی نوک‌تیز در زائده خاری مهره آسه آغاز می‌شود. و پس از بالا رفتن، به بخش کناری خط گردنی پایینی استخوان پس‌سری و سطح استخوانی که درست در زیر خط واقع شده وارد می‌گردد.
جنگجویان سغدی به عنوان سواره نظام در ارتش شاهنشاهی ساسانی خدمت می‌کردند. آنها بومی سغد (شامل تاجیکستان کنونی و بخش خاوری ازبکستان)بودند.https://en.wikipedia.org/wiki/Sogdian_warriors 1-Yehuda D. nevo , Judith Koren, Crossroads to Islam, New York , 1993, P. 48
ماهیچه نیزه‌ای‌لامی یا عضله استیلوهیوئید () یک ماهیچه باریک در گردن انسان است که کشیدن استخوان لامی و زبان به سمت بالا و عقب را برعهده دارد.
خاستگاه آن زایده نیزه‌ای (styloid)، پیوندگاهش تنه استخوان لامی و عصب‌گیری آن از عصب چهره‌ای (facial) است.
این ماهیچه در حالیکه به موازات شکمچه پسین ماهیچه دوشکمچه‌ای (بطن خلفی عضله دیگاستریک) قرار دارد از زائده نیزه‌ای (استیلوئید) گیجگاهی شروع می‌شود و ضمن اینکه الیاف آن نسبت به وتر واسطه‌ای دوشکمچه‌ای دو شاخه می‌شود، از دو سوی آن گذشته و در محدوده شاخ بزرگ لامی (هیوئید) به این استخوان متصل می‌شود.
ماهیچه‌های نیزه‌ای‌لامی هنگامی که منقبض می‌شوند در جابجایی لامی، دیافراگم دهان و همچنین آرواره زیرین مؤثرند.
قلعه روزنبرگ قلعه‌ای است با معماری رنسانس واقع در کپنهاگ دانمارک.
این قلعه سال ۱۶۰۶ توسط پادشاه کریستیان چهارم دانمارک به عنوان یک تفریحگاه سلطنتی طراحی وبنا شد. قلعه روزنبرگ که زمانی خانه تابستانی پادشاه دانمارک بوده دارای نمایی از معماری رنسانس هلندی است. این قلعه پس از سال‌ها تغییرات در سال ۱۶۲۴ میلادی به نمای کنونی رسید. معماران «هانس ون استینوینکل د یانگر» و «برتل لانگه» برنامه‌ریزی ساختاری این بنا را انجام داده‌اند.
قلعه توسط رژیم‌های دانمارکی به عنوان محل اقامت سلطنتی تا حدود ۱۷۱۰ مورد استفاده قرار گرفت. پس از سلطنت فردریک چهارم دانمارک روزنبرگ به عنوان اقامتگاه سلطنتی تنها دو بار مورد استفاده قرار گرفت و هر دو این زمان در شرایط اضطراری بود. اولین بار پس از آن بود که کاخ کریستینسبورگ در سال ۱۷۹۴ سقوط کرد و دومین بار در سال ۱۸۰۱ در حمله انگلیسی به کپنهاگ بود.
ماهیچه دوشکمچه‌ای یا عضله دوبطنی () ماهیچه کوچکی است که در زیر آرواره زیرین انسان واقع شده‌است. کار آن بالا بردن استخوان لامی (هیوئید) و بالا کشیدن آرواره زیرین است.
خاستگاه شکمچه پیشین این ماهیچه، گودی دوشکمچه‌ای (digastric fossa) در لبه پائینی آرواره زیرین نزدیک پیوندگاه (symphysis) است. خاستگاه شکمچه پسین، بریدگی ماستوئید استخوان گیجگاهی است.
ماهیچه دوشکمچه‌ای به وتر بینابینی روی استخوان لامی (هیوئید) می‌انجامد. عصب‌گیری شکمچه پیشین از عصب آسیالامی (میلوهیوئید)، و عصب‌گیری شکمچه پسین از شاخه دوشکمچه‌ای (دی‌گاستریک) عصب چهره‌ای (فاسیال) است.
این عضله همان‌طور که از نام آن بر می‌آید دارای دو بطن عضلانی و یک وتر واسطه‌ای است. بطن خلفی این عضله از بریدگی ماستوئید استخوان تمپورال شروع می‌شود و در حالیکه وتر واسطه‌ای آن روی جسم هیوئید اتصال دارد بطن قدامی این عضله به فوسا دیگاستریک استخوان ماندیبول منتهی می‌شود. عصب بطن خلفی این عضله از عصب فاسیال و عصب بطن قدامی آن از عصب عضله میلوهیوئید (متعلق به شاخه آلوئولار اینفریور عصب ماندیبول) تأمین می‌شود.
ماهیچه چانه‌ای‌لامی () ماهیچه باریکی است که در بالای مرز میانی ماهیچه آسیالامی (میلوهیوئید) واقع شده است.
کار ماهیچه چانه‌ای‌لامی بالا بردن و جلو و عقب کشیدن استخوان لامی است. خاستگاه آن خارچانه‌ای پائینی و پیوندگاهش تنه استخوانی لامی (هیوئید) است.
عصب‌گیری آن از شاخه‌ای از نخستین عصب گردنی (سرویکال) است که به‌سوی عصب زیرزبانی می‌رود.
گَریبان‌وَر (به معنای: پوشندهٔ محافظ گردن) نیروهای یگان ویژهٔ در اواخر اشکانیان و ساسانیان بودند که به اندازهٔ شوالیه‌ها یا کاتافراکت‌ها جنگجو بودند. با توجه به منابع رومی گریوپنور توانایی به چوب آویختن دو مرد با نیزه سنگین و طولانی خود داشتند. شواهد تاریخی نشان می‌دهد که زره پوش گریوپنور از سنت ماساگت و همچنین بازماندهٔ پوشش نظامی ایرانی در اواخر دورهٔ هخامنشی است.
نام گریبان‌ور مشتق شده از واژه‌های فارسی میانه مثل "گریو-بان" (محافظ-گردن) که کلاه محافظ گردن جنگجویان است. در قرن سوم میلادی رومیان شروع به استقرار چنین سواره نظامی کردند. آنها نیز خواستار کلیباناری بودند و نام را از گریبان‌ور گرفتند.سایه در کویر: ایران باستان در جنگ توسط کاوه فرخ
سلاح‌ها و تاکتیک‌های گریبان‌ور مانند سواره نظام کاتافراکت بود. جنس زره از جوشن و برنج در مقیاس سنگین و قدرت مند بود که با گره به هم متصل شده بود. هچنین برای نبرد نزدیک به شمشیر دراز و گرز مجهز بودندA. D. H. Bivar, 'سواره تجهیزات و تاکتیک در فرات مرز', Dumbarton Oaks مقالات 26 (1972) در تاکتیک نظامی بسیار شبیه به کاتافراکت بودند و معمولاً از تاکتیک شک در نبرد استفاده می‌کردند تا بتوانند زدن ضربهٔ نهایی به دشمن را مدیرت کنند.رم دشمنان (3): Parthians و ساسانی ایرانیان توسط پیتر فروردین، آنگوس مک براید
الیاس بن اسد، یکی از حکام سامانی که مدتی حاکم هرات بود.
غسان بن عباد که ظاهراً حدفاصل زمامداری مأمون تا امارت یابی طاهر بن حسین در خراسان به شمار می‌رود، طبق فرمان خلیفه عباسی، فرزندان اسد را به امارت نواحی ماوراءالنهر منصوب کرد البته هرات را به الیاس واگذار کرد.
بنابراین فقط الیاس بن اسد بود که در این سوی جیحون برخوردار از حکومت شد. همین قضیه باعث شد تا در میان فرزندان اسد، تنها حکومت وی دوام نیاورد و در معرفی سلطه طلبی دیگر عناصر قدرتمند و مدعی واقع شود حتی برخی منابع، امارت مستقل او بر هرات را نپذیرفته و او را نایب کسی همچون طلحه بن طاهر می‌دانند.
الیاس، والی هرات، پنج تن از امرای طاهری را به چشم خود دید لیکن از شخصیت او و اقداماتش در این ناحیه چندان اطلاعی در تاریخ نمی‌یابیم. یعقوبی اشارتی بر الیاس دارد که آن را در جای دیگر نمی‌بینیم و تا اینکه عبدالله بن طاهر در سال ۲۱۲ هجری، اسکندریه ماوراءالنهر را فتح کرد و الیاس را به حکومت آنجا گذاشت. درجای دیگر نیز آمده است که: «الیاس والی هرات بود و در آنجا نسل و اولاد و آثار و آبادانی‌های بسیاری از او مانده است. عبدالله بن طاهر او را نزد خود خواند، او قدری تسامح کرد و دیر جنبید. طاهر به او نامه نوشت که هرجا نامه به او برسد، بماند. او به پوشنگ رسیده بود که نامه را دریافت کرد و همان‌جا مدت یک سال ماند و آن مدت برای او کیفر بود. پس از آن طاهر او را عفو کرد و به او اجازه داد که برای ملاقات حاضر شود».
لیمال () با نام اصلیِ کریستوفر هَمیل () یک خواننندهٔ پاپ، سینث‌پاپ، موج نو اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به «"داستان بی‌پایان"» اشاره نمود.
پاولو اولینیک (؛ زادهٔ ۲۱ فوریهٔ ۱۹۸۹) یک کشتی‌گیر کشور اوکراین است.
از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال برنز وزن ۹۷ و ۹۶ کیلوگرم کشتی آزاد مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۵ و مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۳ اشاره کرد.
در زبان‌شناسی به واژه‌های هم‌معنی «مترادف» گفته می‌شود. مترادف همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
راجرز البریتن (۲۰۰۲–۱۹۲۳) فیلسوف آمریکایی بود که هم در دانشگاه هاروارد (در دههٔ ۱۹۶۰) و هم در دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس (در دهه‌ٔ ۱۹۷۰) رئیس دانشکدهٔ فلسفه بوده است. البریتن علی‌رغم انتشار تعداد بسیار کمی مقاله، از فیلسوفانِ بسیار تأثیرگذار بوده است و این را می‌توان از زیرنویس‌های بسیاری از نوشته‌های مهم قرن بیستم دریافت که به طرز ویژه‌ای از سهم او در موضوع قدردانی کرده‌اند.
در تئوری موسیقی کلاسیک، مد () عموماً به شکلی از گام اشاره دارد که با مجموعه‌ای از حالت‌های مشخص ملودیک همراه است. این معنا، که در سال‌های اخیر رایج‌ترین استفاده از واژه «مد» است، سنت‌هایی تاریخی از قرون وسطی را منعکس می‌کند که خود آن‌ها برگرفته از تئوری موسیقی یونان باستان هستند.
در طول تاریخ موسیقی، تعریف مفهوم مد موضوع تلاش‌های بسیاری بوده‌است. اگر گام موسیقی به عنوان یک بستر صوتی در نظر گرفته شود و ملودی به عنوان یک سیر مشخص در این بستر صوتی در نظر گرفته شود، مفهوم «مد» را می‌توان به عنوان حلقهٔ اتصال این دو در نظر گرفت که از گام خاص‌تر و از ملودی عام‌تر است. به عقیدهٔ هومان اسعدی مدهای موسیقی سه مؤلفهٔ عمده دارند که عبارتند از: بستر صوتی، نقش نغمات (درجات)، و فرمول‌های ملودیک خاص.
مفهوم مقام معمولاً با مفهوم مد مترادف یا به آن مرتبط دانسته می‌شود. گاه نیز مفاهیم دیگری که در توصیف اجزای یک مقام به کار می‌روند به مفهوم مد مرتبط می‌شوند.
به عقیدهٔ فرهاد فخرالدینی، آنچه در تقسیم‌بندی قدیمی موسیقی سنتی ایران (و تقسیم‌بندی فعلی موسیقی عربی) با نام «جنس» در حالت جمع با نام «اجناس» شناخته می‌شده، در واقع همان مُد است که در یک فاصلهٔ چهارم درست (یا به وسیلهٔ یک دانگ) تعریف می‌شده‌است. در رساله‌های قدیمی مرتبط با موسیقی حوزهٔ اسلامی نیز دیده می‌شود که غالباً یک اکتاو را به بسترهای صوتی کوچک‌تری (در اندازهٔ چهارم درست یا پنجم درست) تقسیم می‌کنند که شخصیت مُدال مستقلی دارند. به عقیدهٔ داریوش طلایی نیز در نزد موسیقی‌دانان مکتب مدرسی بغداد (نظیر ابن منجم، الکندی و فارابی) دانگ یا ذی‌الاربع که به یونانی تتراکورد نامیده می‌شود، مهم‌ترین شاخص مدال بوده‌است.
اما سعید کردمافی معتقد است که مد در موسیقی ایرانی تا حدی چارچوب ملودیک موسیقی را نیز در خود دارد، و در مقایسه با موسیقی عربی و ترکی بیشتر وابسته به فرمول‌های ملودیک است و این وابستگی در سبک‌هایی که متعهد به ردیف موسیقی ایرانی هستند بارزتر است. همچنین محسن حجاریان نیز معتقد است که نظام موسیقی ایرانی که مبتنی بر گوشه‌هاست (که شروع و پایان مشخصی دارند) از این جهت با نظام موسیقی عربی و ترکی (که در آن مقام‌ها انتزاعی هستند و شروع و پایان خاصی ندارند) متمایز است؛ همین مفهوم را والتر فلدمن نیز به این شکل بیان می‌کند که نظام موسیقی ایرانی «پشت‌بسته» است و نظام موسیقی عربی و ترکی «پشت‌باز»، و حجاریان این را به معنای وجود میدان اجرایی بزرگتری برای موسیقی‌های ترکی و عربی می‌داند.
بر این اساس می‌توان گفت که مقام‌ها روی بستر صوتی و نقش نغمه‌ها تمرکز دارند ولی یک فرمول ملودیک خاص را در خود ندارند، حال آن که گوشه‌ها این خصیصهٔ آخری را نیز دارا هستند. در موسیقی عربی و ترکی، این فرمول‌های ملودیک با کمک مفهوم دیگری با نام «سِیر» شرح داده می‌شوند.
نقش برجسته های مرمرین الگین () همچنین شناخته شده با عنوان دیگر یعنی نقش برجسته های مرمرین پارتنون، مجموعه‌ای از آثار هنر یونان کلاسیک از است، اصل اینها به صورت کتیبه و قطعات معماری است که بخش اصلی معبد پارتنون و ساختمان‌های دیگر آکروپولیس آتن را تشکیل می‌دادند، این آثار هنری توسط شهروندان آتن و تحت نظارت معمار و مجسمه‌ساز مشهور، فیدیاس و دستیاران وی ساخته شدند.
در سال ۱۸۰۱، ، اجازه‌نامهٔ بحث‌برانگیزی را از باب عالی یونان عثمانی (یونان در آن زمان تحت حاکمیت عثمانی بود) در رابطه با انتقال آنها بدست آورد، از سال ۱۸۰۱ تا ۱۸۱۲ عوامل الگین اقدام به انتقال نیمی از مجسمه‌های باقی مانده از پارتنون و همچنین پیش‌دروازه موسوم به نمودند.Encyclopædia Britannica, Elgin Marbles, 2008, O.Ed. مرمرها از طریق کشتی و دریا به انگلستان منتقل شدند، در بریتانیای آن زمان دست‌یابی به این گنجینهٔ فاخر توسط برخی حمایت شده بود، در حالی که دیگران همانند لرد بایرون اقدامات الگین را عمل بارز خرابکاری و وندالیسم تشخیص دادند و تقبیح کردند و این اعمال را به غارت تشبیه نمودند.Encyclopædia Britannica, "The Acropolis", p.6/20, 2008, O.Ed.Mark Ellingham, Tim Salmon, Marc Dubin, Natania Jansz, John Fisher, Greece: The Rough Guide,Rough Guides, 1992,ISBN 1-85828-020-6, p.39Chester Charlton McCown, The Ladder of Progress in Palestine: A Story of Archaeological Adventure,Harper & Bros. , 1943, p.2Graham Huggan, Stephan Klasen, Perspectives on Endangerment, Georg Olms Verlag, 2005, , p.159
یونان پس از استقلال از امپراتوری عثمانی در ۱۸۳۲، انتقال مرمرهای الگین به بریتانیا را محکوم کرد و بارها خواستار استرداد آن‌ها شده‌است. در سال ۲۰۱۴, یونسکو پیشنهاد کرد که بین یونان و بریتانیا حاکم شود، ولی موزهٔ بریتانیا این پیشنهاد را رد کرد.
در سال ۲۰۱۸، رهبر حزب کارگر بریتانیا جرمی کوربین بیان کرد که در صورت نخست‌وزیر شدن این آثار را به یونان پس می‌دهد.
«روز سخت» تک‌آهنگی از هنرمند اهل بریتانیا جرج مایکل است که در منتشر شد. این تک‌آهنگ در آلبوم ایمان (آلبوم جرج مایکل) قرار داشت.
«ایمان» تک‌آهنگی از هنرمند اهل بریتانیا جرج مایکل است که در سال ۱۹۸۷ میلادی منتشر شد. این تک‌آهنگ در آلبوم ایمان قرار داشت.
"الأدوار" یکی از آثار شاخص مکتب منتظمیه دانسته می‌شود. در این اثر، ارموی موقعیت نت‌های موسیقی را با کمک فواصل چهارم درست و پنجم درست شرح می‌دهد، و توضیح می‌دهد که چه‌طور با ترکیب کردن اقسام خاصی از این فواصل می‌تواند یک اکتاو (یا "دور") به دست آورد که صدایی ملایم و خوشایند داشته باشد. وی سپس نحوهٔ کوک کردن ساز را شرح می‌دهد، و به توضیح دوازده دور مشهور (که همان مقام‌های موسیقی قدیم هستند) می‌پردازد. وی سپس به روش‌های متفاوت کوک ساز و معرفی ضرب‌آهنگ‌های مختلف می‌پردازد و در انتها با اشاره به تأثیر موسیقی بر انسان، روش نوازندگی را شرح داده و چند نمونه از قطعه‌های موسیقی زمان خودش را نیز ارائه می‌کند.
ارموی "الأدوار" را به زبان عربی نوشته‌است و در آن از نت‌نویسی ابجد استفاده کرده‌است. ارموی در نگارش "الأدوار" تلاش کرده که متن را مختصر و مفید نگاه دارد، لذا پس از او افراد مختلفی بر "الأدوار" شرح نوشته‌اند، از جمله عبدالقادر مراغه‌ای که آن را به فارسی ترجمه کرده و به‌طور مبسوط به تجزیه و تحلیل آن پرداخته‌است. از الأدوار نسخه‌های متعددی موجود است که در کشورهای مختلفی نگهداری می‌شوند؛ قدیمی‌ترین آن‌ها نسخه‌ای است که مورخ ۶۳۳ ه‍.ق است در کتابخانه‌ای در استانبول نگهداری می‌شود. برخی از محققین معاصر این رساله را از نظر ناهماهنگی‌های محاسباتی که در آن وجود دارد مورد نقد قرار داده‌اند.
اکثر رسالات قرون میانهٔ اسلامی در زمینهٔ موسیقی، در مکتب منتظمیه نوشته شده‌اند که سبکی از تشریح ادوار بود که بر پایهٔ نظریات صفی‌الدین ارموی (۶۱۳ق/۱۲۱۱م، ارومیه - ۶۹۳ق/۱۲۹۴م، بغداد) در اواخر قرن هفتم هجری شکل گرفت. موسیقی‌دانان شاخص موسیقی کهن ایران نظیر فارابی، ابن سینا، صفی‌الدین ارموی و عبدالقادر مراغی همگی تئوری موسیقی را با استفاده از ادوار شرح داده‌اند؛ برخی از موسیقی‌دانان معاصر نظیر داریوش صفوت، مهدی برکشلی و تقی بینش نیز دیدگاه این نظریه‌پردازان کهن را شرح داده‌اند.
در نظریهٔ ادوار، موقعیت نت‌ها و ساختار مُدال موسیقی به کمک فواصل چهارم درست (ذی‌الاربع) و پنجم درست (ذی‌الخمس) توضیح داده می‌شود (ر. ک. بخش دانگ‌ها). اما تعاریف و جزئیات این دانگ‌ها در طول زمان تغییر یافته‌است. برای مثال خیام نیشابوری در رسالهٔ موسیقی‌اش که تنها بخش‌هایی از آن به جا مانده، در بخشی تحت عنوان «» از ۲۱ نوع ذی‌الاربع نام برده‌است. امروزه نظریهٔ ادوار بیشتر بر اساس دیدگاه صفی‌الدین ارموی و متأثرانش (نظیر عبدالقادر مراغه‌ای) شناخته می‌شود که هر دو هفت دانگ ذی‌الاربع را برمی‌شمارند و تعداد دانگ‌های ذی‌الخمس را هم دوازده یا سیزده عدد می‌دانند.
ارموی رسالهٔ "الأدوار" را مطابق سنت زمان خودش به زبان عربی نوشته‌است. البته عربی زبان اول ارموی نبوده و زبان مادری او احتمالاً فارسی یا ترکی بوده‌است. برخی از گزارش‌ها از زندگی صفی‌الدین، که مبتنی بر گفته‌های خود او هستند، حاکی از آنند که وی از کودکی به بغداد رفته‌است که یعنی این رساله را باید در بغداد نوشته باشد. اما بر اساس روایتی دیگر که ابن فضل‌الله عمری آورده و نیز با توجه به ساختار زبانی رساله (که با قواعد عربی کهن مطابقت ندارد) چنین برداشت می‌شود که وی رساله را قبل از مهاجرتش در میانسالی به بغداد، نگاشته‌است. از نسخه خطی این رساله که در ۷۳۴ ه‍.ق نگارش شده و در کتابخانهٔ دانشگاه آکسفورد (به شمارهٔ ۵۲۱) نگهداری می‌شود، چنین برمی‌آید که ارموی "الأدوار" را زمانی که در دربار مستعصم صاحب جایگاه بود به درخواست خواجه نصیرالدین طوسی (دانشمند معروف ایرانی، درگذشتهٔ ۶۷۲ ه‍.ق) نگاشته‌است. اگرچه این نسخه توسط یکی از بهترین شاگردان ارموی (شمس‌الدین احمد بن یحیی سهروردی) نگاشته شده، از آنجا که این نکته فقط در یکی از نسخه‌های خطی ذکر شده، در مورد آن قطعیت وجود ندارد؛ با این حال، چون خواجه نصیرالدین طوسی به موسیقی آشنا بوده و صفی‌الدین ارموی هم‌دورهٔ او بوده و در دربار هلاکو خان با وی در ارتباط بوده‌است، چنین امری محتمل به نظر می‌رسد. احتمالاً رسالهٔ "الأدوار" کتابی درسی بوده یا دست کم با کمی تغییر توسط آموزگاران استفاده می‌شده‌است، چرا که عبدالقادر مراغی در یکی از آثار خود از کسانی از این دست که "الأدوار" را شرح می‌داده‌اند یاد کرده‌است.
نام این رساله در نسخه‌های مختلف آن به شکل‌های مختلفی نگاشته شده‌است. در نسخه‌ای که در مجموعهٔ فاتح از کتابخانه سلیمانیه نگهداری می‌شود سه عنوان مختلف برای آن ذکر شده که عبارتند از «"کتاب الأدوار"»، «'» و «'». در بسیاری از نسخه‌های دیگر، واژهٔ «تألیف» در عنوان اثر نیامده‌است. در نسخهٔ کتابخانهٔ راغب پاشا در ترکیه نام اثر «"رساله الأدوار فی الموسیقی"» آمده‌است که بسیار شبیه به نام نسخه‌ای است که در کتابخانهٔ بریتانیا نگهداری می‌شود («'») نکتهٔ قابل توجه آن که لفظ «موسیقی» در متن رساله استفاده نشده‌است. در نسخه‌های دیگر عناوین دیگری همچون «'»، «'»، «'»، و «'» هم به کار رفته‌است. این کتاب به نام‌های «'» و «'» نیز شناخته می‌شود اما از آنجا که در قدیمی‌ترین نسخهٔ موجود (نسخهٔ کتابخانه نور عثمانیه در استانبول) نام آن به صورت ' آمده، اطلاق این نام به آن صحیح‌تر به نظر می‌رسد.
"الأدوار" در ۱۵ فصل نگارش شده که محتویات آن‌ها به‌طور خلاصه به این شرح است:
ارموی در "الأدوار" از حروف ابجد برای نشان دادن نغمه‌ها (نت‌های موسیقی) استفاده کرده‌است. نت‌نویسی به روش ابجد، از چندین سده پیش از زمان ارموی معمول بوده‌است، چنان که یعقوب بن اسحاق کندی (درگذشتهٔ ۲۶۰ ه‍.ق) در آثار خود نت‌هایی که در هر اکتاو قرار داشتند را با کمک حروف ابجد از «ا» (الف) تا «ل» نشان داده و این را در اکتاوهای بعدی هم تکرار کرده‌است، فارابی (درگذشتهٔ ۳۳۹ ه‍.ق) در اکتاو دوم به جای تکرار حروف، حرف‌های بعدی (از «م» به بعد) را استفاده کرده‌است. اولین کسی که به مفهوم عددی حروف ابجد توجه کرد و برای نت دهم به بعد، از ترکیب «یا» (ی = ۱۰ + الف = ۱)، «یب»، «یج» و ... استفاده کرد ابن زیله اصفهانی بود (درگذشتهٔ ۴۴۰ ه‍.ق). ارموی هم از همین روش ابن زیله استفاده کرده‌است، و در مجموع از هجده نشان (برای هفده نت در هر اکتاو، به اضافه تکرار نت اول در فاصلهٔ یک اکتاو بالاتر) استفاده کرده که نت آخر در این روش «یح» نام می‌گرفت. پس از «یح» نت‌های دیگری نیز در "الأدوار" تعریف شده (به ترتیب یط، ک، کا، کب، کج، کد و …) اما این نت‌ها مربوط به دایره نبودند. ابتدای سیم با حرف الف (مخفف «اَنف» به معنی بینی، در اینجا به معنی شیطانک سر دستهٔ ساز)، و انتهای سیم با حرف «م» (مخفف «مشط» به معنی شانه، در اینجا به معنای خرک ساز) نشان داده شده، و موقعیت تمام پرده‌های دیگر روی دستهٔ ساز عود، با استفاده از محاسباتی نشانه‌گذاری می‌شد، که به این نشانه‌ها «دستان» گفته شده‌است.
در این رساله، ارموی هر گام موسیقی را شامل ۱۷ پرده دانسته که فواصل آن در اصل با روشی که توسط فیثاغورث تعریف شده بود محاسبه می‌شود جز آن که فواصل دیگری (که در محاسبات فیثاغورث نبود و مختص موسیقی اسلامی-ایرانی است) نیز در این روش محاسبه و تعدیل شده‌اند.
فصل سوم رساله با عنوان «» (در باب نسبت فاصله‌های موسیقی) یکی از مهم‌ترین فصل‌های آن به‌شمار می‌رود. در این فصل ارموی نسبت‌های ریاضی که بین فواصل موسیقی رایج در زمان خود وجود دارد را شرح داده‌است. آنچه قابل توجه است آن است که در این زمان مفهوم بسامد شناخته نشده بود و امکان اندازه‌گیری میزان ارتعاش‌های سیم ساز وجود نداشت، و آنچه برای توصیف فواصل موسیقایی استفاده می‌شود فاصلهٔ طولی پرده‌های ساز از یکدیگر بود. نکتهٔ دیگری که قابل توجه است آن است که این فواصل با کمک ساز عود توضیح شده‌اند که اساساً سازی بدون پرده‌است و موقعیت انگشتان روی آن آزاد است. استفاده از عود برای این هدف قابل انتظار است چرا که در آن دوران عود را پس از حنجرهٔ انسان، کامل‌ترین ساز می‌دانستند و نه فقط سازهای زهی بلکه حتی سازهای بادی و دیگر آلات موسیقی را نیز بر مبنای آن می‌سنجیدند.
با تحلیل آنچه در رسالهٔ "الأدوار" برای توصیف فواصل موسیقی آمده و تبدیلشان به نسبت‌های ریاضی، چند نسبت اصلی مشخص می‌شود: ذی‌الکُل (اکتاو) با نسبت ۲:۱، ذی‌الخَمس (پنجم درست) با نسبت ۳:۲، ذی‌الاَربَع (چهارم درست) با نسبت ۴:۳، طَنینی (با مخفف «ط»، معادل دوم بزرگ یا یک پرده) با نسبت ۹:۸، مُجَنَّب (با مخفف «ج‍»، معادل دوم نیم‌بزرگ یا حدوداً سه ربع پرده) با نسبت ۱۰:۹، و بقیه (با مخفف «ب»، معادل دوم کوچک) با نسبت ۲۰:۱۹.
ارموی در فصل پنجم رساله توضیح می‌دهد که چگونه با ترکیب کردن فواصل کوچکتر (نظیر طنینی، مجنب و بقیه) می‌توان فواصل بزرگتر (نظیر ذی‌الخمس و ذی‌الاربع) را ساخت. او از لفظ «ملایم» و «متنافر» برای توصیف فواصل مطبوع و نامطبوع استفاده می‌کند و قواعدی را شرح می‌دهد که با کمک آن می‌توان ترکیبی ملایم از فواصل کوچکتر در کنار هم ایجاد کرد. سپس او ۷ قِسم (۷ نوع) ذی‌الاربع و ۱۲ قسم ذی‌الخمس که ملایم هستند را توضیح می‌دهد. در فصل ششم رساله نیز وی توضیح می‌دهد که با کنار هم نهادن یک ذی‌الاربع و یک ذی‌الخمس، می‌توان یک ذی‌الکل (اکتاو کامل) یا یک دایرهٔ کامل به دست آورد. ارموی همچنین به وجود یک «قسم سیزدهم» از ذی‌الخمس‌ها اشاره می‌کند اما آن را توصیف نمی‌کند. بعدها عبدالقادر مراغی در "جامع الالحان" چنین نوشته که این قسم سیزدهم به دلیل «سهل» بودن استخراجش، به خواننده واگذار شده‌است («موقوف طلب طلبه» شده‌است).
ارموی در این رساله به توصیف ساز عود می‌پردازد. این ساز در دورهٔ ارموی از کارایی و شهرت بسیاری برخوردار بود و دیگران نیز در رساله‌های خود به آن پرداخته‌اند، از جمل ابن سینا در "کتاب شفا" و ابن زیله در رسالهٔ "". ارموی در "الأدوار" از روش اصابع (انگشتان) برای توصیف نحوهٔ نواختن ساز عود استفاده می‌کند، یعنی موقعیت انگشتان نوازنده روی دستهٔ ساز را برای اجرای هر یک از نت‌ها و فواصل توضیح می‌دهد. وی همچنین نحوهٔ کوک کردن ساز عود را نیز توضیح می‌دهد اگرچه می‌گوید که برای نوازندگان مبتدی کوک کردن ساز در عمل دشوارتر از چیزی است که توضیح داده‌است. وی همچنین در فصل ۱۲ رساله، به کوک‌های «غیر معهود» (کوک‌هایی به جز کوک اصلی ساز عود) اشاره می‌کند؛ این کوک‌ها را می‌توان تا حدی شبیه به «چپ‌کوک» در تار و سه‌تار، یا کوک‌های ابتکاری دیگر دانست.
ارموی با ترکیب ۷ ذی‌الاربع و ۱۲ ذی‌الخمس ملایمی که پیشتر شرح داده بود، ۸۴ دایره به دست می‌آورد اما اشاره می‌کند که از بین این ۸۴ دایره، ۱۲ دایره ملایم‌تر هستند و آن‌ها را نام می‌برد (این دوازده دایره، در اصل همان دوازده مقام هستند و نامشان نیز با آن‌ها مطابقت دارد). او همچنین از شش آواز یا آوازه (در نسخه‌های مختلف متفاوت نگاشته شده‌است) نام می‌برد (که این‌ها نیز ۶ تا از ادوار هستند). ارموی همچنین به این نکته اشاره می‌کند که ادوار غالباً دارای نغمه‌های مشترکی هستند و این اشتراکات را نیز با کمک نمودارهایی توضیح می‌دهد. افزون بر این، ارموی اشاره می‌کند که اگرچه در تعریف اولیهٔ هر دایره، نت شروع آن مشخص شده‌است، اما می‌توان آن دایره را با شروع از نت‌های دیگر نیز به دست آورد.
ارموی برای شرح دادن ضرب‌آهنگ (ریتم) در موسیقی، از روشی که پیش از خودش معمول بوده‌استفاده می‌کند: او از «نَقَره» (به معنای کوبش، جمع: نَقَرات) برای اندازه‌گیری کوچک‌ترین واحد ضرب استفاده می‌کند و سایر الگوهای ضربی را با استفاده از ضرباتی که چند نقره طول می‌کشند توصیف می‌کند. اصطلاحاتی که وی برای این منظور به کار می‌برد عبارتند از: «سبب ثقیل» (معادل یا یک نت چنگ)، «سبب خفیف» (معادل یا یک نت سیاه)، وتد (معادل یا یک و نیم نت سیاه)، و فاصلهٔ صُغری (معادل یا یک نت سفید). وی همچنین چندین الگوی ضربی متداول را به صورت دایره‌هایی شرح می‌دهد. در انتها او از الگویی به اسم ضرب «فاختی» نام می‌برد (که نام آن احتمالاً به فاخته اشاره دارد که نوعی پرنده شبیه به کبوتر است) و می‌گوید که این ضرب‌آهنگ به ایرانیان («عجم») اختصاص دارد اما در آن کم آهنگ ساخته‌اند. بعدها عبدالقار مراغی خود چند نوع مختلف از ضرب فاختی را شرح داده و خود نیز چند تصنیف در آن ساخته‌است.
در فصل آخر کتاب نیز، ارموی برای به خط در آوردن قطعه‌های مختلف موسیقی، در کنار تقطیع شعر آن‌ها از لحاظ هجایی، شمارهٔ نقره‌ها را نیز «» (با کمک اعداد) در زیر اجزای تقطیع شدهٔ شعر نشان داده‌است تا ضرب‌آهنگ آن قطعه را نمایش بدهد. برای ۲ نمونه از ۴ نمونه آهنگی که آورده‌است، ارموی نام آوازی که قطعه در آن است را نیز ذکر کرده‌است (یکی در «نوروز» و دیگری در «کواشت») اما تنالیته دو قطعهٔ دیگر مشخص نیست.
از "الأدوار" بیش از ۳۰ نسخهٔ خطی موجود است که ده نسخهٔ آن در ایران شناسایی شده‌اند. قدیمی‌ترین آن‌ها نسخهٔ مورخ ۶۳۳ ه‍.ق است که به خط نسخ کتابت شده و در کتابخانه نور عثمانیه در استانبول (با شمارهٔ ۳۶۵۳) نگهداری می‌شود. این نسخه، و نسخهٔ مورخ ۷۶۲ ه‍.ق به خط عبدالکریم سهروردی که در دارالکتب مصر نگهداری می‌شود، به جهت این که تاریخ تحریرشان به زمان مؤلف نزدیک‌تر است، از اعتبار بیشتری برخوردار هستند. محسن محمدی در یک مقاله ۱۲ نسخهٔ خطی از این رساله را که در ایران نگهداری می‌شود فهرست کرده و نیز ۲۶ نسخهٔ دیگر این رساله را ذکر کرده‌است که شامل نسخه‌هایی در آلمان، ایالات متحده، اتریش، ایرلند، بریتانیا، ترکیه، روسیه، عراق، فرانسه، مصر و هلند می‌شود. وی همچنین در آن مقاله توضیح می‌دهد که چرا قدیمی‌ترین نسخهٔ موجود از این رساله (نسخهٔ کتابخانه نور) بعید است توسط خود صفی‌الدین کتابت شده باشد و دلایلی را طرح می‌کند که بر اساس آن احتمالاً تاریخ نگارش آن نسخه، نه ۶۳۳ بلکه ۷۳۳ ه‍.ق است. کاوه خورابه نیز فهرستی مبسوط از نسخه‌هایی که در ایران و خارج از ایران نگهداری می‌شوند را جمع‌آوری کرده‌است.
قدیمی‌ترین ترجمهٔ این رساله در سال ۷۴۶ ه‍.ق توسط عمادالدین یحیی بن احمد کاشانی و برای ابواسحاق اینجو (فرمانروای مغول که در اواخر دورهٔ ایلخانیان بر مناطقی از ایران حکمرانی می‌کرد) انجام شده‌است. قدیمی‌ترین ترجمهٔ این رساله به زبان فارسی در سال ۸۷۵ ه‍.ق توسط فتح‌الله شیروانی انجام شده‌است. میرزا محمد اسماعیل بن محمد جعفر اصفهانی نسخهٔ مفصل‌تری از این رساله را در سال ۱۲۹۶ ه‍.ق به فارسی ترجمه کرد و به میرزا آقاخان نوری (صدر اعظم ناصرالدین شاه) هدیه کرد. به گفتهٔ رئوف یکتا بی، شخصی به نام احمداوغلو شکرالله در قرن نهم هجری رسالهٔ "الأدوار" را به زبان ترکی ترجمه کرده و در قالب رساله‌ای با عنوان منتشر کرده‌است.
یکی از نسخه‌های خطی این رساله که با شمارهٔ ۳۶۶۲ در مجموعهٔ فاتح از کتابخانهٔ سلیمانیه نگهداری می‌شود، تفاوت‌های چشمگیری با دیگر نسخ خطی رساله دارد. در این نسخه فصل پانزدهم مفقود است، عنوان برخی فصول دیگر تفاوت دارد، و چند فصل نسخه‌های دیگر در آن یافت نمی‌شود و بالعکس. از دید اون رایت، استاد بخش موسیقی دانشگاه لندن، وجود این نسخهٔ متفاوت بر ضرورت تصحیح دقیق متن این رساله دلالت دارد.
قدیمی‌ترین ترجمهٔ "الأدوار" به زبان‌های اروپایی، ترجمه‌ای از قسمت‌هایی از این رساله است به زبان فرانسوی که در سال ۱۷۰۱ م. به درخواست ژوزف سووو (فیزیکدان فرانسوی، درگذشتهٔ ۱۷۱۶ م.) انجام و منتشر شد. این اثر زمینهٔ آشنایی اروپایی‌ها با تقسیم‌بندی هفده‌قسمتی گام در موسیقی شرقی بود. بعداً ترجمهٔ کامل‌تری از این رساله به فرانسوی منتشر شد که به درخواست گیوم آندره ویوتو (موسیقی‌شناس فرانسوی، درگذشتهٔ ۱۸۳۹ م.) انجام شده بود. در این نسخه به اشتباه از تعبیر «ثلث پرده» برای توصیف فاصله‌های موسیقی که در رسالهٔ ارموی بودند استفاده شده بود؛ تفسیری که سووو از این فاصله‌های داشت از تفسیر ویوتو دقیق‌تر بود، اگر چه ژان-بنژمن دلا برد پیش از این دو تفسیر بسیار دقیق‌تری را از فواصل ارائه شده توسط ارموی در سال ۱۷۸۰ ارائه کرده بود. روش تعریف و محاسبهٔ فواصل توسط ارموی از اواخر قرن ۱۹ میلادی مورد توجه گستردهٔ موسیقی‌شناسان غربی قرار گرفت.
افزون بر نسخه‌های خطی اصیل، چندین نسخهٔ تصحیح شده نیز از رسالهٔ "الأدوار" موجود است. برخی از این تصحیحات عبارتند از:
بعد از نوشته‌های ابن سینا در مورد موسیقی در کتاب شفا و آثار ابن زیله، رسالهٔ "الأدوار" «قدیمی‌ترین رسالهٔ موجود دربارهٔ نظریهٔ علمی موسیقی ایرانی» دانسته می‌شود. این کتاب را قدیمی‌ترین کتاب موجود دربارهٔ نظریهٔ علمی موسیقی ایرانی دانسته‌اند، و گفته شده که در تمدن اسلامی هیچ کتاب دیگری در این زمینه از نظر دفعات نسخه‌برداری و ترجمه و شرح به "الأدوار" ارموی نرسیده‌است.
ارموی سعی کرده‌است که این اثر را در قالب عبارات کوتاه و بنویسد و این امر جزو مزیت‌های رسالهٔ "الأدوار" است. اما به همین سبب، درک رسالهٔ "الأدوار" نیاز به شرح و توضیح بیشتر است؛ از همین رو افراد مختلفی شرح‌هایی بر این رساله نوشته‌اند، که از جملهٔ آنان می‌توان به قاضی عمادالدین یحیی بن احمد کاشانی، صیرفی تبریزی، لطف‌الله بن محمد بن محمود بن محمد بن اسعد سمرقندی (نگارش ۷۹۸ ه‍.ق)، اشاره کرد. عبدالقادر مراغی در آثارش به «شارحان ادوار» اشاره می‌کند که نشان می‌دهد این اثر بلافاصله پس از نگارشش مورد توجه بسیار بوده و توسط موسیقی‌دانان بعدی مورد شرح و توضیح بوده‌است. از دیگر ترجمه‌ها و شرح‌های قدیمی که به فارسی بر این اثر نوشته شده می‌توان به ترجمه و شرح و تفسیر ابواسحق اینجو، شرح نصرالله قاینی، شرح عبدالقادر مراغه‌ای به فارسی (به نام «زبدة الأدوار») که بعداً در تکمیل مطالب آن کتابی به نام «زواید الفواید» نیز نگاشت، شرح لطف‌الله سمرقندی، و ترجمهٔ فارسی توسط شخصی به نام محمد اسماعیل اهل اصفهان و به دستور میرزا آقاخان نوری نگارش شده‌است. کامل‌ترین این‌ها شرحی است که محمد اسماعیل بن محمد جعفر اصفهانی در سال ۱۲۹۶ ه‍.ق نوشته‌است چرا که وی به تمام شرح‌های قبلی دسترسی داشته‌است. اما شاخص‌ترین شرح بر "الأدوار" را عبدالقادر مراغه‌ای نوشته‌است که به چند دلیل قابل توجه است: یکی آن که رسالهٔ "الأدوار" را بخش‌به‌بخش تجزیه و تحلیل کرده‌است، دیگر آن که به زبان فارسی است، و دست آخر به سبب ضمیمه‌هایی که دارد . شرح‌های دیگری نیز توسط عمادالدین یحیی بن احمد کاشانی، نصرالله قاینی، و مولانا مبارک‌شاه نوشته شده‌اند. از این میان، اثر مبارک‌شاه به جهت آن که علاوه بر شرح ادوار، به بررسی آناتومی حنجرهٔ انسان نیز می‌پردازد، شاخص دانسته شده و با کتاب "موسیقی کبیر" فارابی مقایسه شده‌است. سایر شارحان — که مراغه‌ای تنها اسمشان را ذکر کرده‌است — عبارتند از نصرالله قائنی، جلال‌الدین فضل‌الله عبیدی، سعدالدین کوچک، و عمر تاج خراسانی.
محسن محمدی در نقدی که به رسالهٔ "الأدوار" وارد کرده به ناهماهنگی‌های محاسباتی برای اندازهٔ فاصلهٔ «مجنب» اشاره کرده‌است. اگرچه در محاسبات ابتدای رساله، نسبت این فاصله نزدیک به ۱۰:۹ (به‌طور دقیق‌تر، ۶۵۵۳۶:۵۹۰۴۹) به دست می‌آید، اما از بررسی دیگر فاصله‌های مجنب که در دوایر وجود دارند، دست کم یک نسبت دیگر (۲۱۸۷:۲۰۴۸ نزدیک به ۱۶:۱۵) نیز به دست می‌آید. (این نقد ۲۵ سال پیش از آن، توسط حاج هاشم محمد الرجب در شرحی که بر "الأدوار" نوشته شده نیز طرح شده بود.) در بخش‌های بعدی که نحوهٔ تشکیل ذی‌الاربع‌ها و ذی‌الخمس‌ها از فواصل کوچکتر (از جمله مجنب) شرح داده شده نیز، عملاً باید از هر دوی این فواصل بهره جست تا یک فاصلهٔ چهارم درست یا پنجم درست به دست بیاید. با این حال در نسخهٔ خطی رسالهٔ "الأدوار" که در کتابخانه دانشگاه پنسیلوانیا نگهداری می‌شود، به این اشکال اشاره شده و حتی شکلی که از ساز عود آمده نیز این مسئله به صورت پرده‌هایی که روی یک خط نیستند، نمایان است.
نقش ارموی در تألیف این رساله نیز مورد نقد بوده‌است. از آنجا که صفی‌الدین در زمان نگاشتن "الأدوار" تنها حدود ۲۰ سال سن داشته و با توجه به ماهیت این رساله که بیشتر توصیفی است و در آن به نظریات شخصی مؤلف اشاره نشده‌است، مشخص نیست که چقدر از این رساله زاییدهٔ نظریه‌پردازی خود صفی‌الدین است. آنچه مشخص است آن است که صفی‌الدین در زمان نگارش این رساله در کتابخانهٔ مستعصم عباسی صاحب منصب بوده و به کتاب‌های بسیاری دسترسی داشته‌است.
«شگفت‌انگیز» تک‌آهنگی از هنرمند اهل بریتانیا جرج مایکل است که در منتشر شد.
این تک‌آهنگ در چارت‌های ایتالیا، اسپانیا، در رتبه اول و در چارت‌های اسکاتلند، استرالیا، دانمارک، جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
براین مست () سیاستمدار و سرباز سابق نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است. او که عضو حزب جمهوری‌خواه است، نماینده مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه انتخابیه هجدهم فلوریدا است. او با غلبه بر رندی پرکینز دمکرات در انتخابات سراسری ۲۰۱۶ برگزیده شد.
«پیرتر» تک‌آهنگی از هنرمند اهل بریتانیا جرج مایکل است که در سال ۱۹۹۷ میلادی منتشر شد. این تک‌آهنگ در آلبوم پیرتر قرار داشت.
دان بیکن () سرتیپ بازنشستهٔ نیروی هوایی ایالات متحده آمریکااست. او در انتخابات سال ۲۰۱۶ به عنوان نمایندهٔ حوزه انتخابیه دوم نبراسکا در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا انتخاب شد.
اساوره () یک یگان نظامی در سپاهیان خلفای راشدین و خلافت اموی بود. این یگان از نجیب زادگان بلوچ تشکیل شد که در اصل بخشی از یگان اسواران ارتش ساسانی بودند؛ و در سال ۷۰۳ میلادی نیز این یگان منحل شد.
عربی این کلمهٔ از پارسی میانه شکسته شده است که فرم اصلی آن اسپ سواران (سوارکار) که از پارسی قدیمی اسبارا یا زبان بلوچی ماخوذ شده است که از فرم پارتی آن اسبار تشکیل شده بود.
در طول حمله اعراب به ایران، پادشاه ساسانی یزدگرد سوم در سال ۶۵۱ تا ۶۳۲ میلادی ۱۰۰۰ مرد جنگی را به فرماندهی سیاه اسواری برای دفاع از خوزستان فرستاد. این هزار مرد بلوچ اصیل بودند و در یگان اسواران خدمت می‌کردند. اما در طول محاصره شوشتر (۶۴۱–۶۴۲ میلادی) آنها به اعراب پناهنده شدند و در بصره مستقر شدند تا حقوق و مزایا دریافت کنند. علاوه بر این آنها به اسلام گرویدند و با بنی تمیم از جنوب عراق متحد شدند. هرچند که تا پانزده سال بعدی هنوز هم از اسامی اصیل زرتشتی مثل ماه افریدهان استفاده می‌کردند.