moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۱۸۸۰ والتر کمپ مربی دانشگاه ییل تغییراتی عمده را در بازی فوتبال آمریکایی به وجود آورد که اولین آن‌ها کاهش تعداد بازیکنان از ۱۵ نفر به ۱۱ نفر بوده و با کاهش مساحت زمین بازی به تقریباً نصف و معرفی «مبارزه» که در آن بازیکن با پاشنه پا توپ را به عقب زده و بازی را شروع می‌نمود، ادامه می‌یافت. این تغییرات در سال ۱۸۸۲ با نوآوری بعدی کمپ ادامه یافت: اگر تیم نمی‌توانست بعد از سه عقب‌ماندگی امتیاز، پنج یارد را بدست آورد، می‌باید مالکیت توپ را واگذار می‌نمود (تکل موفق).
با گذشت سال‌ها فوتبال کانادا برخی پیشرفت‌های فوتبال آمریکا را در خود جذب نمود ولی در عین حال برخی از خصوصیات یکتای خود را نیز حفظ نمود. یکی از این خصوصیات فوتبال کانادا آن بود که برای سالیان متمادی، به‌طور رسمی از پذیرش تفاوت بین خود و راگبی سر باز زد. به‌عنوان مثال، «اتحادیه راگبی کانادا» که در سال ۱۸۸۴ تأسیس گردید، بیش از خود اتحادیه اصلی راگبی، پیشرو برگزاری فوتبال لیگ کانادا بود (اتحادیه راگبی کانادا تا سال ۱۹۶۵ تأسیس نگردیده بود). همچنین فوتبال آمریکایی در دهه ۱۸۸۰ به‌طور مکرر به‌عنوان «راگبی» خوانده می‌شد.
در نیمه قرن ۱۹، بازی‌های فوتبال سنتی که به‌طور کلی با عنوان «کاید» خوانده می‌شدند در ایرلند و مخصوصاً استان کانتی محبوبیت خود را حفظ نمودند. در این دوران، یک ناظر به نام پدر دبلیو. فریس دو فرم اصلی «کاید» به این شرح توصیف می‌نماید: «بازی زمینی» که در آن هدف گذراندن توپ از دروازه‌های طاقی شکل که از تنه دو درخت ساخته شده‌است و شعر حماسی «بازی سطح کشور» که در اکثر ساعات روز یکشنبه که در آن بازی انجام می‌گردید، زمزمه می‌شد و برنده تیمی بود که توپ را از خط دروازه می‌گذرانید. «درگیری فیزیکی»، «نگه داشتن» بازیکنان حریف و بردن توپ به جاهای مجاز از خصوصیات این بازی بود.
در دهه ۱۸۷۰، محبوبیت راگبی و انجمن فوتبال در ایرلند فراگیر گردید. کالج ترینیتی، دوبلین اولین دژ توسعه راگبی بحساب می‌آمد. قوانین اف ای انگلیسی به صورت گسترده‌ای توسعه یافت. فرم‌های سنتی «کاید» تبدیل به «بازی خشن و آشفته» که اجازه خطا می‌داد، گردیدند.
تا زمان تأسیس انجمن ورزشی گالیک (جی.ای. ای) در سال ۱۸۸۴، تلاش عمده‌ای در جهت متحد ساختن و قانونمند کردن انواع فوتبال ایرلندی به عمل نیامده بود. سعی انجمن ورزشی گیلیک در پیشرفت ورزش‌های سنتی ایرلندی مانند هارلینگ و حذف بازی‌های خارجی مانند راگبی و انجمن فوتبال بود. اولین قواعد فوتبال گیلیک توسط شخصی به نام ماریس داوین تدوین و در مجله «ایرلند متحد» در تاریخ ۷ فوریه سال ۱۸۸۷ به چاپ رسید. قوانین داوین نشانگر نفوذ بازی‌هائی مانند هارلینگ و تمایل او به فرموله کردن قوانین فوتبال ایرلندی بود. ابتدائی‌ترین مثال این تفاوت‌ها عدم وجود آفساید بود (رفتاری که طی سالیان بعد از سوی فوتبال استرالیائی با دیگر بازی‌های ایرلند مانند پرتاب کردن انجام گردید).
در سال ۱۸۸۶ هیئت بین‌المللی فوتبال راگبی (آی.آر.اف. بی) تأسیس گردید. اما بر سر قوانین اختلاف به وجود آمد. حرفه‌ای شروع به نفوذ در انواع فوتبال نمود.
در انگلستان دهه ۱۸۹۰، اتحادیه فوتبال راگبی ممنوعیتی بلند مدت را برای ورزشکاران «حرفه ای» در نظر گرفت که باعث ایجاد تنش‌های محلی در حوزه فوتبال راگبی گردید، زیرا بسیاری از بازیکنان در شمال انگلستان از قشر کارگر بوده و توان برآمدن از پس هزینه‌های ترن، مسافرت، بازی و جبران هزینه‌های جراحت برنمی‌آمدند. این موضوع خیلی با آنچه که ده سال قبل از آن در ساکر انگلستان شمالی رخ داده بود تفاوت نداشت؛ ولی مقامات آر اف یو عکس‌العمل بسیار متفاوتی اتخاذ و سعی در منحرف کردن حمایت طبقه کارگر در شمال انگلستان نمودند. در سال ۱۸۹۵ و به‌دنبال مناقشه بر سر پرداخت‌های نیمه وقت یک بازیکن که به جای حقوق از دست رفته او بر اثر راگبی به وجود آمده بود، نمایندگان باشگاه‌های شمالی در هادرزفیلد گرد هم آمده تا اتحادیه شمالی فوتبال راگبی (ان.آر.اف. یو) را شکل دهند. سازمان جدید در ابتدا فقط اجازه پرداخت‌های جایگزین حقوق برای برخی بازیکنان را صادر نمود؛ ولی پس از گذشت دو سال، بازیکنان ان.آر.اف. یو قابلیت دریافت وجوه را بشرط داشتن شغل اصلی غیر ورزشی را یافتند.
تقاضاها برای لیگ حرفه‌ای، بهبود وضعیت «تماشاچیان» رشته راگبی را دیکته می‌کرد. در طی چند سال قوانین ان.آر.اف. یو از قوانین آر.اف. یو فاصله گرفتند. یکی از مهم‌ترین اختلافات لغو «خط کشی» بود که به‌دنبال آن جایگزینی «دستکش کلفت» با «بازی-توپ- دستکش کلفت» که بر طبق آن دو بازیکن مجاز به درگیری در نقاط علامت‌گذاری شده بودند. بر طبق قوانین «چوب مخصوص بازی بمحض گرفتن حامل توپ، متوقف می‌شدو با یک بازی-توپ- دستکش کلفت تعویض می‌گردید. در سال ۱۹۰۱ مسابقات جداگانه لانکاشایر و یورکشایر در قالب قوانین ان.آر.اف. یو برگزار و به‌دنبال آن» لیگ راگبی شمال" که در ابتدا با نام لیگ راگبی شناخته می‌شد، به‌طور رسمی در انگلستان شکل گرفت.
با گذشت زمان، راگبی تحت آر.اف. یو، توسط باشگاه هائی که هنوز عضو فدراسیون ملی وابسته به آی.آر.اف. بی بودند، بازی می‌شد و به نام اتحادیه راگبی شناخته شد.
هم راگبی و هم فوتبال آمریکایی در زمان خودشان از لحاظ جراحت‌های شدید و مرگ تعداد زیادی از بازیکنان مورد توجه بودند. در اوایل قرن بیستم در آمریکا، این امر به مناقشات ملی انجامیده و برخی از کالج‌ها انجام فوتبال آمریکایی را ممنوع اعلام نمودند. متقابلاً جلساتی توسط ۱۹ کالج در سال‌های ۱۹۰۶ برگزار گردید. گفته می‌شود که این جلسات بدستور رئیس‌جمهور تئودور روزولت برگزار می‌شد. او به‌نظر می‌رسید که در خصوص این بازی خیالباف است ولی او تهدید کرد که این بازی را در صورت عدم اصلاح قوانین و به جهت کاهش شمار قربانیان و معلولین ممنوع اعلام خواهد کرد. این جلسات پایه انجمن ملی ورزش دانشگاهی را بنا نهادند.
یکی از تغییرات پیشنهاد شده بزرگ شدن زمین بازی بود. به‌هرحال دانشگاه هاروارد به دلیل آنکه قبلاً یک استادیوم بتنی بنا کرده بود، با پیشنهاد بزرگ شدن زمین بازی مخالفت نموده و در عوض مسئله قانونی‌سازی «پاس به جلو» را مطرح کرد. گزارش جلسات حاکی از برقراری بسیاری از محدودیت‌ها بر درگیری بازیکنان و دو تباین دیگر از راگبی بود: منع «بازی‌های دارای درگیری زیاد» و پاس به جلو. البته این تغییرات بلافاصله اعمال نشده و تنها در سال ۱۹۰۸ سی و سه فوتبالیست آمریکایی جان خود را از دست دادند. اما به‌ هرحال شمار قربانیان و مجروحان به تدریج کاهش یافت.
در سال ۱۹۰۶ و با کاهش تعداد بازیکان هر تیم از ۱۵ نفر به ۱۳ نفر، قوانین لیگ راگبی تفاوت عمده‌ای از اتحادیه راگبی را تجربه نمود. در سال ۱۹۰۷ یک تیم زبده راگبی از کشور زلاند نو تور کشورهای استرالیا و بریتانیا را برگزار نمود که نتیجه آن تشکیل لیگ جدید راگبی ساوت ولز بود. به‌هرحال قواعد راگبی حرفه‌ای در هر کشوری متفاوت بوده و نیاز مذاکرات بین سازمان‌های ذی‌ربط از کشورهای مختلف، تعیین مقررات واحد برای انجام مسابقات بین‌المللی بود. این وضعیت تا سال ۱۹۴۸ ادامه داشت. در این زمان با تحریک لیگ فرانسه فدراسیون بین‌المللی لیگ راگبی (آر.ال.آی. اف) در یک جلسه در بورادآکس تأسیس گردید.
در طول نیمه دوم قرن ۲۰، قوانین بیشتر تغییر نمود. در سال ۱۹۶۶ مقامات لیگ راگبی ایده «عقب افتادن امتیاز» را از فوتبال آمریکا گرفتند که بر طبق آن: یک تیم می‌تواند تا چهار تکل مالکیت توپ را در اختیار داشته باشد. حداکثر تعداد حملات بعدها در سال ۱۹۷۱ به شش تکل افزایش یافت. این اصل در راگبی به‌عنوان «قانون شش تکل» شناخته شد.
با ظهور بازیکنان حرفه تمام وقت در اوایل دهه ۱۹۹۰ وبالطبع آن افزایش سرعت بازی، فاصله پنج متری آفساید بین دو تیم به ۱۰ متر افزایش یافته و این قانون با قوانین قابل جایگزینی بعدی و تغییرات متعاقب آن‌ها دنبال شد.
همچنین در قرن بیستم قواعد اتحادیه راگبی نیز بنحو چشمگیری متحول گشته و صورتی پیچیده‌تر و فنی‌تر بخود گرفت. در جمع، دستکش‌ها و چوب‌ها همسان گشته و در خارج از زمین شروع به بلند کردن هم تیم‌های خود به منظور نشان دادن تقابل با حریفان نمودند. همچنین ماجرای ظهور حرفه‌ای‌ها به پیچیده شدن قوانین کمک نمود.
در سال ۱۹۹۵ اتحادیه راگبی تبدیل به یک بازی «آزاد» گردید که در آن حرفه‌ای‌های اعضاء اجازه حضور می‌یافتند. اگرچه ریشه اصلی مناقشه بین دو قانون و علی‌رغم این واقعیت که مقامات ای.آر. یو مانند جان اونیل هر از چند گاه این مسئله را متذکر می‌گشتند، قواعد هر دو قانون و فرهنگ‌های فوتبال مرتبط با آن‌ها به اندازه‌ای با هم اختلاف داشتند که آینده‌ای شفاف را برای چنین اتحادیه‌ای رقم نزنند.
راگبی هم‌اکنون در بسیاری از نقاط دنیا به شکل حرفه‌ای و آماتور برگزار می‌شود. مسابقات آن در برخی از کشورها در زمره پرتماشاگرترین مسابقات ورزشی قرار دارد و بییندگان تلویزیونی و رادیویی بی‌شماری دارد. هیئت بین‌المللی راگبی که در ۱۸۸۶ تأسیس شد و فدراسیون اداره‌کننده ورزش راگبی ۱۵ نفره یا «اتحاد راگبی» است بیش از صد عضو از پنج قاره جهان دارد.
البته قدرت‌های اصلی این رشته ورزشی کماکان کشورهای بنیان‌گذار (انگلیس، اسکاتلند، ولز و ایرلند) و همچنین استرالیا، نیوزیلند، فرانسه و آفریقای جنوبی هستند.
راگبی در ایران ورزشی جوان و در حال پیشرفت است. برخلاف ظاهرپر برخورد و مهیج این ورزش، اعضای این کمیته و بازیکنان این ورزش بیش از۷۰ درصد ازقشرهای تحصیل کرده جامعه و جزء متخصصین هستند.
درایران قبل از انقلاب جمهوری اسلامی به صورت غیررسمی ورزش راگبی مخصوصاً در تربیت‌بدنی نیروهای نظامی به اجرا درآمد و یک بازی غیررسمی با تیم ملوان و سربازان انگلیسی انجام دادند.همان
بعدازانقلاب جمهوری اسلامی، تاسال ۱۳۷۵ هیچ تلاشی انجام نشد تا اینکه در این سال بیژن صفائی به همراه گروهی از دانشجویان تربیت بدنی این رشته را شکل دادند و اولین توپ، توپ خالی از باد فوتبال بود که به صورت بیضی با بند بسته شده بود! پس از آن ۱۷ عدد توپ راگبی که برخی متعلق به سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۶۰ میلادی بود در انبار یکی از مراکز آموزشی یافت شد و بعد از تعمیر اولین تمرینات در ساعت ۶ صبح در زمین چمن مجموعه ورزشی انقلاب تهران با حداقل قیمت زمین چمن اجاره‌ای آغاز گردید.
بعد از دو سال فعالیت میزان تلاش‌ها کاهش یافت تا آنکه در سال ۱۳۷۹ با تلاش یکی از دانشجویان تربیت‌بدنی سال‌های ۱۳۷۵ و استادان کنونی یعنی علیرضا فضل‌الله اعرابی و با همکاری و راهنمائی دکتر ذوالفقاریان رئیس وقت فدراسیون بیسبال، مجوز لازم اخذ و کمیته راگبی در این فدراسیون شکل گرفت.
متأسفانه از آنجائیکه در ایران این ورزش را به صورت عامیانه فوتبال آمریکایی می‌دانستند، به دلیل مشکل سیاسی ایران باآمریکا، از حمایت از این رشته ورزشی و تأسیس تیم ملی برای آن خودداری نمودند؛ ولی پیگیری‌های مستمر علیرضا فضل‌الله اعرابی و سلسه مقالات محمدصفر لفوتی پسر عموی همسر وی، که از روزنامه‌نگاران و فعالین حقوق بشر ایران است، باعث شد تا ذهن مسئولین وقت ورزش ایران و نظر برخی از مراجع تقلید در خصوص این ورزش تغییر و نسبت به مستقل شدن و راه‌اندازی و افتتاح تیم ملی راگبی ایران اقدام نمایند.
پس از آن نیز فعالیت‌های گسترده‌ای صورت پذیرفته‌است. شایان ذکراست برخلاف ظاهر پربرخورد و مهیج این ورزش، اعضای این کمیته و بازیکنان این ورزش بیش از ۷۰ درصد از قشرهای تحصیل کرده جامعه و جزء متخصصین هستند.
دکتر ذوالفقاریان رئیس وقت فدراسیون بیسبال خود از فعالان این کمیته و بیژن صفائی کارشناس ارشد تربیت بدنی و ۲۰ سال عضو هیئت علمی دانشکده تربیت بدنی و کارشناس برنامه‌های رادیوئی و شبکه‌های یک و سه و پنج صداوسیمای جمهوری اسلامی و طراح اکثر کلاس‌ها و مفاهیم تاکتیکی که مدتی نیز سرپرست تیم‌های راگبی و مربی تیم تهران این رشته ورزشی بوده‌است.
علیرضا فضل‌الله اعرابی کارشناس ارشد رشته تربیت بدنی و استاد دانشگاه و مدتی نیز به عنوان مربی و در حال حاضر سرمربی تیم ملی راگبی در ایران است که در سال‌های اخیر فعالیت بسیار چشمگیری برای گسترش این رشته ورزشی در ایران داشته‌است و از او به عنوان بنیانگذار اصلی راگبی در ایران نام می‌برند.
نرگس (نوشین) لفوتی همسر علیرضا فضل‌الله اعرابی که کارشناس ارشد تربیت بدنی واستاددانشگاه‌است نیز ازفعالین این رشته ورزشی بوده وهم اکنون مربی تیم راگبی بانوان ایران و تنها داور زن درآسیا است.
هم اکنون نیز بیش از ۱۰۰۰ ورزشکار مرد و زن در ایران به راگبی می‌پردازند. تیم ملی راگبی ایران یک بار در تورنمنت بین‌المللی راگبی دوبی شرکت کرده‌است، اما سابقه بین‌المللی ناچیزی دارد.
کمیته انضباطی انجمن راگبی جمهوری اسلامی ایران، در حال حاضر مسئول رسیدگی به کلیه جرائم و تخلفات راگبی در کشور ایران است که ریاست آن را دکتر هورمزد یعقوبی نژاد برعهده دارد.
از اعضای برجسته تیم ملی راگبی ایران می توان به بازیکنان:ایرج رستمی ، مهدی حسنعلی ، علی درفکی ، حمزه زیدآبادی نژاد ، حمزه امیری ، اکبر غلامی ، نعیم هرجابی، امين حسين زاده، غلام شاه حسيني، پيام شجاعي، ناصر اسلامي منش،  سينا خانزاده، حمزه اميري، رضا بيات، نويد حسين مردي، پيمان سيد صفي، حامد شريفان، اميد زارع  همچنین پدرام بنی عامریان بازیکن و مربی با سابقه راگبی ایران می باشد.
اسماعیل رائین (۱۲۹۸ خورشیدی – ۱۰ دی ۱۳۵۸ خورشیدی) محقق و مورخ بوشهری بود. کتاب مشهور او "فراموش‌خانه و فراماسونری در ایران" است. اسماعیل رائین از بدو تأسیس ساواک با شماره رمز ۱۴۹۸ با آن همکاری داشت و بررسی اسناد رائین در بایگانی ساواک نشان می‌دهد که همکاری او دارای طبقه‌بندی بالا (سری) بوده‌است. وی روابط بسیار نزدیکی با اسدالله علم داشت.
در سال ۱۳۱۴ خورشیدی به استخدام وزارت پست و تلگراف درآمد و به عنوان تلگرافچی مشغول کار گردید، سپس به مطبوعات راه یافت و در مجله تهران‌مصور، آتش، و روزنامه اطلاعات مقاله می‌نوشت. به دلیل انتشار خبری علیه رزم‌آرا از اطلاعات اخراج و در مجله روشنفکر فعالیت خود را از سر گرفت. قبل از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، با حزب توده همکاری می‌کرد و از طرف حزب به فستیوال جهانی جوانان در بخارست اعزام شد. برخی آثار رائین در ازای دریافت وجه از دربار یا محافل معین بود و اهداف معینی را پی می‌گرفت.
به گفته عرفان قانعی‌فرد، رائین از بدو تأسیس ساواک با آن سازمان همکاری می‌کرد و جزء حقوق بگیران ساواک بود. وی کتاب فراموش‌خانه و فراماسونری در ایران را با همکاری فعال ساواک منتشر کرد. دستور صریح سرتیپ علوی کیا (معاون ساواک) چنین بود که «به رائین هر قدر ممکن است کمک شود».
اسماعیل رائین از بدو تأسیس ساواک با شماره رمز ۱۴۹۸ با آن سازمان همکاری داشت و بررسی اسناد رائین در بایگانی ساواک نشان می‌دهد که همکاری او دارای طبقه‌بندی بالا (سری) بوده‌است، رائین هر حرکت مخالف با رژیم ایران در آن زمان را به «انگلیسی‌ها» نسبت می‌داد. رائین در تاریخ ۲۳ بهمن ۱۳۴۸ طی نامه ای به نعمت‌الله نصیری رئیس ساواک بابت «خساراتی که متحمل شده بود» تقاضای پول بیشتر نمود و گفته‌است: " «اعلیحضرت همایون شاهنشاه آریامهر، حامی وطن پرستان ایران، اوامری مبنی بر تأمین خسارات وارده صادر فرموده‌اند.»".
مظفر بقایی کرمانی در خاطرات خود دربارهٔ مرگ وی در پاسخ به حبیب لاجوردی اینچنین می‌نویسد: «چون انتشارات امیرکبیر بعضی از کتابهای او را بی اجازهٔ او تجدید چاپ کرده بود. یک کتاب هم بدون اجازه چاپ کرده بود که این اعلام جرم کرده بود و گمان می‌کنم پنج میلیون تومان ادعای خسارت کرده بود. بعد یک روز با وکیلش و بازپرس می‌روند به دفتر انتشارات امیرکبیر که دفاتر او را تأمین دلیل بکنند برای ادعانامه. کارگرهای انتشارات امیرکبیر می‌ریزند سرش و می زنندش؛ و این هم روی آن سابقهٔ کسالتی که داشت همان‌جا می‌افتد و سکته می‌کند و فوت می‌کند.خاطرات دکتر مظفر بقایی کرمانی
عبدالرحیم جعفری، بنیانگذار و مالک انتشارات امیرکبیر (تا سال ۱۳۶۲)، پیرامون چگونگی مرگ رائین چنین می‌گوید که پس از چاپ کتاب فراموش‌خانه و فراماسونری در ایران، «یک وکیل شرخر» اسماعیل رائین به شکایت از او نزد دادستانی انقلاب اسلامی برمی‌انگیزد به گونه‌ای که در سال ۱۳۵۸، عبدالرحیم جعفری چندین و چند بار به دادستانی انقلاب فراخوانده می‌شود و حتی او را «ممنوع‌المعامله» می‌کنند و حساب‌های بانکی انتشارات امیرکبیر را می‌بندند؛ تا جایی که به گفتهٔ او دیگر «چیزی نمانده بود تشکیلاتم به کلی متوقف شود». در همان روزگار، روزی مأموران دادستانی انقلاب اسلامی به همراه رائین و «همدستانش»، بی آنکه پیشتر جعفری را آگاه کرده باشند به دفتر انتشارات امیرکبیر می‌آیند و عده‌ای از کارکنان مؤسسه هم که از توهین رائین به روح‌الله خمینی خشمگین بودند، هنگامی که پی به آمدن او بردند، بر ضدش شعار دادند و از آنجا که پیشتر بارها به رائین حمله قلبی دست داده بود، در اتاق رئیس دفتر انتشارات حال وی دگرگون شد و مرد. بازیابی‌شده در تاریخ ۲ آبان ۱۳۸۸.
جنگل ملی تانتو یک جنگل ملی در ایالت آریزونا در آمریکا است.
مساحت این جنگل ۱۱٬۶۲۷ کیلومتر مربع (بزرگتر از استان قم) است.
سال ۱۲۵۷ هجری خورشیدی
جنگل ملی واشیتا یک جنگل ملی در ایالت آرکانزاس در آمریکا است.
مساحت این جنگل ۷٬۳۰۰ کیلومتر مربع است.
جنگل ملی سنت فرانسیس-اوزارک یک جنگل ملی در ایالت آرکنسا در آمریکا است.
مساحت این جنگل ۴۹۴۸ کیلومتر مربع است.
جنگل ملی انجلیز یک جنگل ملی در ایالت کالیفرنیا در آمریکا است.
مساحت این جنگل ۲۶۵۳ کیلومتر مربع است.
ان‌ای‌سی شرکت چندملیتی ژاپنی در حوزه فناوری اطلاعات و صنعت الکترونیک است که در میناتو، توکیو قرار دارد. ان‌ای‌سی بخشی از گروه سومیتومو است که خدمات اطلاع‌رسانی و شبکه‌ای به شرکت‌های بازرگانی، اطلاع رسانی، خدماتی و دولت ارائه می‌دهد.
این شرکت مالک باشگاه والیبال ان‌ای‌سی راکتس است.
جنگل ملی کلیولند یک جنگل ملی در ایالت کالیفرنیا در آمریکا است.
مساحت این جنگل ۱۹۰۰ کیلومتر مربع است.
جنگل ملی اینیو یک جنگل ملی در ایالت کالیفرنیا در آمریکا است.
مساحت این جنگل ۷۴۴۶ کیلومتر مربع است.
جنگل ملی کلاماث یک جنگل ملی در ایالت کالیفرنیا در آمریکا است.
مساحت این جنگل ۷۰۳۳ کیلومتر مربع است.
مساحت این جنگل ۷۸۹۰ کیلومتر مربع است.
جنگل ملی سان برناردینو یک جنگل ملی در ایالت کالیفرنیا در آمریکا است.
مساحت این جنگل ۳۲۰۰ کیلومتر مربع است.
جنگل ملی سکویا یک جنگل ملی در لابلای کوه‌های سیرا نوادا در ایالت کالیفرنیا در آمریکا است.
مساحت این جنگل ۴۶۳۰ کیلومتر مربع است.
پارک ملی سکویا و پارک ملی کینگز کنیون در این جنگل قرار دارند.
هیتاچی شرکت خوشه‌ای ژاپنی چندملیتی است، که در حوزه‌های مهندسی و تولید تجهیزات الکتریکی، تجهیزات مخابراتی، لوازم الکترونیکی مصرفی، تجهیزات پزشکی، سخت‌افزارهای رایانه‌ای، سامانه‌های اطلاعاتی و مخابراتی، سامانه‌ها و تجهیزات نیروگاهی، موتورهای هواگرد؛ همچنین طراحی و ساخت ماشین‌آلات صنعتی، تجهیزات سنگین، خودروهای ریلی و ارائه خدمات مالی فعالیت می‌نماید. هیتاچی در سال ۱۹۱۰ توسط نامیهی اودیرا در شهر هیتاچی، ایباراکی تأسیس شد. این کورپوریشن در سال ۲۰۱۲ در فهرست فورچون جهانی ۵۰۰ در رتبه ۳۸ از بزرگترین شرکت‌های جهان قرار گرفت.Fortune Global 500 هیتاچی همچنین در همین سال (۲۰۱۲) در فهرست فوربز جهانی ۲۰۰۰ نیز جایگاه ۱۲۹ از بزرگترین شرکت‌های سهامی جهان را به خود اختصاص داد. دفتر مرکزی این شرکت در چیودا، توکیو قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس توکیو مبادله می‌شود، همچنین جزئی از شاخص نیکی ۲۲۵ و توپکس ۱۰۰ به‌شمار می‌آید.
ریشه‌های تأسیس هیتاچی به سال ۱۹۱۰ زمانی که مهندس برق، نامیهی اودیرا به نخستین شغل مهندسی خود در معدن Kuhara مشغول شد، بازمی‌گردد. اودیرا از توانایی‌های مهندسی خود استفاده نمود و موتورهای الکتریکی با قدرت پنج اسب بخار ساخت، که از نظر کیفیت و طول عمر، با نمونه‌های وارداتی در ژاپن، رقابت می‌نمود.
برای چند سال نخست، تنها خریدار این موتورها، صاحب‌کار اودیرا بود. زمانی که این موتور در معدن به خوبی از عهده کارها برآمد، اودیرا اقدام به فروش آن‌ها نمود، ولی تا زمان جنگ جهانی اول نتوانست مشتری‌های مناسبی را بیابد. یکی از شرکت‌های بزرگ ژاپنی، تقاضای ساخت سه توربین را به شرکت زیمنس آلمان داده بود، که به دلیل محدودیت‌های دوران جنگ، امکان تحویل آن‌ها میسر نشد، پس این شرکت راه بهتری به جز مراجعه به هیتاچی نداشت!
اودیرا همه تلاش خود را به کار برد و ژنراتورهای ۱۰٫۰۰۰ اسب بخاری را در ۵ ماه آماده تحویل نمود. آن شرکت تحت تأثیر قرار گرفت و تجهیزات دیگری را به اودیرا سفارش داد، که لازمه این مبادله، تأسیس یک شرکت توسط اودیرا بود. اودیرا شرکت را با نام هیتاچی، که یادآور مکانی بود که نخستین فروش خود را انجام داده بود؛ یعنی شهر هیتاچی، استان ایباراکی به ثبت رساند.
در دهه ۱۹۲۰ هیتاچی تولیدات خود را برای پاسخ به نیازهای اقتصاد رو به رشد ژاپن گسترش داد. از راه تصاحب دیگر شرکت‌ها، هیتاچی به بزرگترین تولیدکننده پمپ، دمنده‌ها و تجهیزات مکانیکی دیگر تبدیل شد. شرکت همچنین وارد تولید محصولات فلزی نظیر سیم‌های مسی شد. این پیشرفت‌ها باعث شد که هیتاچی بدون نیاز به کمک خارجی توانایی تولید انواع محصولات را داشته باشد. در سال ۱۹۲۴ نخستین لکوموتیو الکتریکی ژاپنی، توسط این شرکت ساخته شد.
سلطه ارتش بر ژاپن در دهه ۱۹۳۰ تغییراتی را در هیتاچی به‌وجود آورد. اگرچه او تمام سعی خود را کرد، که استقلال شرکت را حفظ نماید، با این وجود مجبور به تولید رادار و ردیاب برای زیردریایی‌ها شد، ولی او توانست هیتاچی را از تولید اسلحه مصون بدارد.
جنگ جهانی دوم و عواقب آن باعث ویران شدن این شرکت شد. بسیاری از کارخانه‌ها با هجوم بمب‌ها ویران شدند. پس از سه سال مذاکره، هیتاچی اجازه یافت به تولید ۱۹ نوع از کالاهایش بپردازد. تنها جنگ کره باعث شد، که هیتاچی از نابودی کامل نجات پیدا کند.
در دهه ۱۹۵۰ چیکارا کوراتا که مدیرعامل هیتاچی شده بود، به فعالیت برای توسعه بازار پرداخت و شروع به تبادل فناوری با شرکت‌های جنرال الکتریک و آرسی‌ای نمود. همچنین شماری قرارداد توافق برای رقابت در بازار بین‌المللی به امضا رساند. در دهه ۱۹۶۰ شرکت شروع به بازاریابی برای برند خود در لوازم خانگی نمود.
البته بهترین فعالیت هیتاچی سرمایه‌گذاری در تحقیقات برای ساخت رایانه بود. در سال ۱۹۵۷ شرکت نخستین رایانه خود را تولید کرد و وارد بازارهای تِک (فناوری) شد. در سال ۱۹۵۹ شرکت هیتاچی آمریکا راه‌اندازی گردید. در دهه ۱۹۶۰ نخستین سامانه رایانه‌ای آنلاین ژاپن توسط شرکت هیتاچی ساخته شد.
در سال ۱۹۷۴ هیتاچی محصولی به نام پردازنده هم‌ساز، برای اتصال تولید نمود، که ارزان‌تر از محصولات آمریکایی بود و از نظر کیفیت نیز قابل رقابت با آن‌ها بود. شرکت هیتاچی به دلیل انعطاف برای تغییر با شرایط اقتصادی معروف بوده‌است و مثالی از آن انعطاف داشتن در جریان بحران اوپک در سال ۱۹۷۴ بود، که باعث ویرانی صنایع در ژاپن گردید.
در دهه ۱۹۸۰ هیتاچی به سختی به کار مشغول بود، ولی به دلیل دزدیدن طرح‌های آمریکایی توسط برخی کارکنان شرکت، مجبور به مقابله با پلیس فدرال، اف‌بی‌آی شد. دو نفر از کارکنان آن، به زندان رفتند و شرکت مبلغ ۲۴٫۰۰۰ دلار جریمه شد. پس از این مسئله مشکل دیگری شروع به خودنمایی نمود و آن ضعف بخش بازاریابی هیتاچی بود.
تا آن زمان بسیاری از محصولات هیتاچی با نام رقبا به فروش می‌رفت، ولی اکنون از برند هیتاچی برای همه کالاها استفاده می‌شد. در ۱۹۸۲ شعبه اروپا این شرکت با نام هیتاچی اروپا تأسیس گردید.
در دهه ۱۹۹۰ هیتاچی با شرکت‌های بسیاری از جمله هیولت پکارد قرارداد همکاری بست، اما هنوز هیتاچی نمی‌توانست توازن را در رهبری فناوری خود ایجاد نماید و این مسئله زمانی بیشتر نمایان شد، که فروش گروه در سال‌های ۱۹۹۴–۱۹۹۱ روی ۷ میلیارد یورو ثابت ماند و سود شرکت‌های تابعه و زیرمجموعه هیتاچی ۷۱٪ درصد افت پیدا کردند.
هیتاچی برای جبران این افت، به تصاحب شرکت‌های ژاپنی و آمریکایی تولیدکننده رایانه پرداخت، که این اقدام نیز ۱۵ میلیارد دلار، هزینه دربرداشت. سپس با اهرمی کردن دارایی‌های شرکت، مبلغ ۳ میلیارد دلار را برای تصاحب شرکت‌ها، در سال‌های ۲۰۰۲–۲۰۰۰ در نظر گرفت.
در ماه مارس سال ۲۰۱۲ شرکت هیتاچی، اقدام به فروش بخش تولید دیسک سخت خود، با مبلغ ۴٫۳ میلیارد دلار، به شرکت وسترن دیجیتال نمود. در روزهای پایانی ماه مارس ۲۰۱۲ هیتاچی بخش تولید هارد ۳٫۵ اینچ خود را نیز به توشیبا واگذار کرد.
در ماه اکتبر سال ۲۰۱۲ هیتاچی شرکت انرژی هسته‌ای هوریزون، مستقر در بریتانیا را، که حاصل سرمایه‌گذاری دو شرکت ا.آن و ار وه ئه بود را، به مبلغ ۷۰۰ میلیون یورو خریداری کرد، سپس قراردادی برای ساخت ۶ نیروگاه هسته‌ای را با دولت بریتانیا به امضا رساند.
بخش طراحی، مهندسی و ساخت سامانه‌های اطلاعاتی و مخابراتی شرکت هیتاچی، در حوزه‌های زیر فعالیت می‌نماید:
بخش سامانه‌های نیروگاهی هیتاچی در زمینه ساخت نیروگاه و انواع ژنراتورهای تولید انرژی الکتریکی فعال می‌باشد و در از بخش‌های زیر تشکیل شده‌است:
در پایان سال مالی ۲۰۱۰ شرکت ۳۵۹٫۷۴۶ نفر کارمند داشته و رقم‌های سود، درآمد و کل دارایی با کاهش مواجه بود. در پایان سال مالی ۲۰۱۲ اگرچه شرکت مجبور به کاهش شمار کارکنان تا ۳۲۳ هزار نفر گردید، ولی میزان درآمد و سود خالص آن، افزایش یافت و درآمد ۹۸٫۹۵ میلیارد دلار را تجربه کرد، که سودی معادل ۳٫۵۵ میلیارد دلار را عاید شرکت نمود.
هیتاچی بزرگترین شرکت سازنده لوازم الکتریکی ژاپن و یکی از بزرگترین شرکت‌های خوشه‌ای در جهان است.
این شرکت بزرگترین شرکت عضو گروه تولیدی لوازم الکتریکی در ژاپن است که این گروه دربرگیرنده شرکت‌هایی مانند فوجیتسو، توشیبا و ان‌ای‌سی است.
دامنه وسیع محصولات تولیدی شرکت شامل نیم‌رساناها، رایانه شخصی، لوازم جانبی رایانه، لوازم ویدئویی، پخش صدا و تجهیزات ارتباطات راه دور می‌باشد.
این شرکت در سامانه‌های تولید انرژی الکتریکی و صنعت شامل طرح‌های انرژی هسته‌ای و برق‌آبی، کنترل تجهیزات، آسانسور و پله‌های برقی، لکوموتیوها، لوازم خودرو، ماشین‌های ساخت‌وساز، لوازم خانگی مانند مطبوع‌کننده‌های هوا، یخچال، ماشین ظرفشویی، دستگاه مایکروویو، جاروبرقی و همین‌طور ساخت ابزارهایی مانند لوله، سیم، کابل‌های برق و محصولات تولیدی از آهن، فولاد و مس فعالیت می‌نماید. بیش از ۳۰٪ درصد از فروش این شرکت به خارج از ژاپن مربوط می‌شود.
این شرکت به‌تازگی یک دیسک ذخیره‌سازی تولید کرده که می‌تواند اطلاعات را به‌طور دائم نگه دارد. این دستگاه ذخیره‌سازی ۲ سانتی‌متری، داده‌های باینری (صفر و یک) را در فرم نقاط کوچکی ذخیره می‌کند که با دستگاهی مانند میکروسکوپ می‌توان ان را مشاهده کرد. برای خواندن اطلاعات به دستگاه ویژه‌ای نیاز است. این دیسک از بلور کوارتز ساخته شده‌است که به شدت با دوام و مقاوم است. این دیسک ضدآب بوده و در برابر امواج رادیویی و شیمیایی مقاوم است و همین‌طور به مدت ۲ ساعت می‌تواند در دمای ۱۰۰۰ درجه سلسیوس دوام بیاورد.
نامیهی اودیرا بنیانگذار هیتاچی، این شرکت را با نام هیتاچی، که یادآور مکانی بود، که نخستین فروش محصولات خود را انجام داده بود؛ یعنی شهر هیتاچی، استان ایباراکی به ثبت رساند.
واژه هیتاچی در زبان ژاپنی از دو بخش تشکیل شده. هی: به‌معنای خورشید و تاچی: به‌معنای طلوع است، که در مجموع، معادل فارسی آن: طلوع خورشید می‌باشد. این واژه اشاره دارد به پرچم آفتاب تابان، امپراتوری ژاپن.
نیکون یک شرکت ژاپنی چندملیتی است که مقر آن در توکیو قرار دارد. نیکون در زمینه طراحی و تولید دوربین عکاسی و عدسی‌های اپتیک فعال است. واحد پژوهش نیکون همواره پیشتاز جدیدترین فناوری‌ها در طراحی و تولید ملزومات عکاسی از جمله موتورهای اولتراسونیک، نورسنجی سه‌بعدی، مدارهای پرسرعت و پردازنده‌های قدرتمند موتور اتوفوکوس و واپسین فناوری در زمینه اضافه نمودن ویدیوپروژکتور در تولیدات دوربین دیجیتال بوده‌است.
نیکون زیرمجموعه‌ای از گروه میتسوبیشی محسوب می‌شود.
شرکت نیکون در ۲۵ ژوئیه ۱۹۱۷ میلادی با ترکیب سه شرکت پیشرو در زمینه اپتیک پایه‌گذاری شد و در سال‌های نخست با نام نیکور محصولات اپتیک خودرا ارائه می‌داد (هم اکنون نیز روی لنزهای حرفه‌ای نام Nikkor درج شده‌است).
برای مدت شش سال پس از تأسیس این شرکت تولیدکننده عدسی‌های اپتیک برای دوربین‌های عکاسی (از جمله دوربین‌های کنون)، دوربین‌های دوچشمی، میکروسکوپ و لوازم آزمایشگاهی بود. در سال‌های پیش از جنگ جهانی اول تهیه لنزها و تلسکوپ‌ها و پریسکوپ‌های جنگی و زیردریایی و همچنین دوربین‌های چشمی و عکاسی از جمله تخصص‌های این شرکت بود. در خلال جنگ جهانی دوم شرکت نیکون به نوزده کارخانه تولیدی توسعه پیدا کرد که ۲۳ هزار کارمند را در خود جای می‌دادند. این کارخانه‌ها عدسی و دوربین‌های دوچشمی و پریسکوپ برای ارتش ژاپن تولید می‌کردند.
پس از پایان جنگ، نیکون بر تولید محصولات غیرنظامی و تجاری تمرکز کرد. در سال ۱۹۴۸ میلادی نخستین دوربین با برَند نیکون به بازار عرضه شد. نام این محصول نیکون۱ بود. لنزهای نیکون توسط خبرنگار آمریکایی دیوید داگلاس دانکن در طول جنگ کره مورد استفاده قرار گرفت و از همین طریق شهرت یافت. دانکن که در هنگام شروع جنگ در توکیو بود، با خبرنگار جوان ژاپنی به نام جون میکی آشنا شد که از طریق او با لنزهای نیکون آشنا شد. دانکن از ژوئیه سال ۱۹۵۰ تا ژانویه سال ۱۹۵۱ در جنگ کره به تهیه گزارش مشغول بود. استفاده از لنزهای نیکون روی دوربین لایکا باعث شد عکس‌هایی با کنتراست بالا و شفافیت بسیار خوبی بگیرد.
نیکون تاکنون بیشترین شمار لنز و دوربین را در جهان تولید کرده و ۲۸ سال متوالی برنده بهترین و با کیفیت‌ترین لنز و دوربین از فستیوال عکاسی DIWA و فستیوال‌های جهانی بوده‌است. همچنین نیکون در ۱۵ سال گذشته، به ساخت دستگاه‌های تصحیح عیوب انکساری چشم مانند لیزیک نیز اقدام نموده‌است.
لازم به ذکر است که در کنار تولید لوازم و تجهیزات عکاسی، شرکت نیکون خط تولید جداگانه‌ای برای تولیدات لیتوگرافی نوری دارد.
نیکون اس-پی و بقیه دوربین‌های تک‌لنزی غیربازتابی دهه ۵۰ و ۶۰ میلادی در رقابت شدیدی با لایکا و زایس بودند. هرچند که نیکون فعالیت بر روی دوربین‌های تک‌لنزی غیربازتابی را متوقف کرد و روی محصولات سری اِف (دوربین تک‌لنزی بازتابی) متمرکز شد که موفقیت خوبی هم به همراه آورد. پس از معرفی سری اف در سال ۱‍۹۵۰ برای مدت ۳۰ سال دوربین‌های سری اف به محبوب‌ترین دوربین‌های تک‌لنزی بازتابی در میان عکاسان حرفه‌ای تبدیل شد. این دوربین‌ها همچنین در برنامه‌های فضایی ایالات متحده نیز به کار رفت.
نیکون مبتکر و رواج‌دهنده بسیاری از فناوری‌ها در دنیای عکاسی بود. از این جمله می‌توان به سامانه مجزا (بدنه و لنزهای قابل تعویض)، نمایاب، کنترل الکترونیکی شاتر و بسیاری نوآوری‌های دیگر اشاره کرد. هرچند که با رواج دوربین‌های مینولتا و دیگر رقبا در دهه ۸۰ که فوکوس خودکار را پشتیبانی می‌کردند، دوربین‌های فوکوس دستی ِ نیکون کم‌کم از دور خارج شدند.
اصرار نیکون بر حفظ یکپارچگی لنزهای جدید با دوربین‌های قدیمی و تولید لنزهای فوکوس اتوماتیک بر پایه لنزهای قدیمی‌تر و همچنین نوآوری کنون در سال ۱۹۸۷در معرفی سامانه کاملاً جدید لنزهای فوکوس اتوماتیک (سری ای-او-اس) باعث شد بسیاری از عکاسان حرفه‌ای به‌ویژه در حوزه عکاسی ورزشی به دوربین‌های کنون روی بیاورند.
نیکون نخستین دوربین‌های تک‌لنزی بازتابی دیجیتال (DSLR) بکار رفته در ناسا و شاتل‌های فضایی در سال ۱۹۹۱ را ارائه کرد. پس از آغاز همکاری با شرکت کداک در دهه ۹۰ میلادی به تولید دوربین‌های دیجیتال بر پایه بدنه‌های دوربین‌های فیلمی خود پرداخت و نهایتاً در سال ۱۹۹۹ نخستین دوربین دیجیتال که برند نیکون را بر خود داشت با نام دی-۱ به بازار عرضه کرد. با اینکه اندازه سنسور بکار رفته در این دوربین تنها ۲/۳ فیلم ۳۵ میلی‌متری بود (سپس DX نامیده شد) ولی قیمت نسبتاً مناسب و کیفیت قابل قبول آن باعث شد که جایگزین مناسبی برای دوربین‌های فیلمی ِ عکاسان خبری و ورزشی باشد.
در طول سال‌های پس از ۲۰۰۰ میلادی و تا سال ۲۰۰۷ که نیکون نخستین دوربین دیجیتال خود که از سنسور هم اندازه ۳۵ میلی‌متری استفاده کند را معرفی کرد، بازار دوربین‌های دیجیتال حرفه‌ای (DSLR) در اختیار کنون بود. فروش نیکون رو به کاهش گذاشت و از لحاظ فروش لنز و دوربین در جایگاه دوم قرار گرفت.
در سال ۲۰۰۵ و با تغییر مدیریت، نیکون کار بر روی دوربین‌های Full frame را آغاز کرد و در اواخر ۲۰۰۷ دوربین نیکون دی۳ را با سنسور ۳۵ میلی‌متری به بازار عرضه کرد. فقط پس از چند ماه نیکون دی۷۰۰ معرفی شد و نیکون کم کم اعتبار و سهم بازار از دست رفته را بدست آورد. این موفقیت‌ها مدیون دوربین‌هایی با سرعت بالا، کارایی خوب در نور پایین و راحتی استفاده بود.
همچنین دوربین نیکون دی۹۰ نخستین دوربین دوربین دیجیتال تک‌لنزی بازتابی بود که توانایی فیلمبرداری داشت. پس از آن قابلیت فیلمبرداری به دوربین‌های دوربین دیجیتال تک‌لنزی بازتابی اضافه شده‌است.
رده حرفه ای ( دوربین سریع مناسب برای عکاسی خبری ، ورزشی و حیاط وحش ) :
نیکون دی 5
نیکون دی 4 اس
نیکون دی 4
نیکون دی 3 اکس
نیکون دی 3 اس
رده با رزولوشن بالا:
نیکون دی 850
نیکون دی 810
نیکون دی 800 ای
نیکون دی 800
رده حرف ای:
نیکون دی 750
نیکون دی 700
رده اقتصادی ( مناسب برای شروع ):
نیکون دی 610
نیکون دی 600
نیکون دی 500
نیکون دی 300 اس
رده نیمه حرفه ای :
نیکون دی 7500
نیکون دی 7200
نیکون دی 7100
نیکون دی 7000
رده اماتوری :
نیکون دی 5600
نیکون دی 5500
نیکون دی 5400
نیکون دی 5300
رده اقتصادی ( مناسب برای شروع ) :
نیکون دی 3500
نیکون دی 3400
نیکون دی 3300
نیکون دی 3200
نیکون بسیاری از تجهیزات خطوط تولید خود را به کشور تایلند و همچنین دوربین‌ها و لنزهای سری پایین را به کشورهای چین و اندونزی منتقل کرده‌است. خط تولید نیکون در کشور تایلند تا سال ۲۰۰۴ بیش از ۸۰۰۰ کارمند در خود جای داد. از سال ۲۰۰۹ میلادی همه دوربین‌های سری DX نیکون در تایلند و همه مدل‌های FX در ژاپن تولید می‌شوند.
جنگل ملی ترینیتی-شستا یک جنگل ملی در ایالت کالیفرنیا در آمریکا است.
مساحت این جنگل ۸۹۴۳ کیلومتر مربع است.
کمیسیون ساماندهی هسته‌ای ایالات متحده آمریکا مشهور به NRC، یک سازمان دولتی در آمریکا است که از ۱۹۷۴ تا کنون مسئولیت کنترل و توسعه انرژی هسته‌ای در ایالات متحده آمریکا را داشته‌است. این سازمان جایگزین کمسیون انرژی اتمی ایالات متحده آمریکا شد.
جرج هانتینگتون (زاده ۹ آوریل ۱۸۵۰ میلادی - مرگ ۳ مارس ۱۹۱۶ میلادی) پزشک آمریکایی بود. او شرایط و نشانه‌های بیماری هانتینگتون را برای اولین بار معرفی کرد.دانشگاه الینویز
او در سال ۱۸۷۲ میلادی گزارش مفصلی از یک بیماری ارثی عجیب با علائم و حرکات ناموزون در بیماران ارائه کرد. او به همراه پدرش (که یک پزشک بود) اولین بار بیماری هانتینگتون را در جزیره لانگ مشاهده کرده‌بودند. او این بیماری را کره نامید که مشتق از کلمهٔ یونانی CHOROS به معنای رقص می‌باشد.انجمن علمی و آموزشی معلمان زیست‌شناسی استان آذربایجان غربی
برج پیچنده (Turning Torso به معنی ستون‌فقرات پیچنده) آسمانخراشی است در شهر مالمو سوئد که به دست معمار، مهندس عمران و هنرمند اسپانیایی سانتیاگو کالاتراوا طراحی و در اوت ۲۰۰۵ به‌طور رسمی افتتاح شده‌است. این برج ۵۴ طبقه‌ای ۱۹۰ متر ارتفاع دارد. پس از اتمام پروژه این برج رتبهٔ بلندترین سازه در کشورهای اسکاندیناویایی و دومین آپارتمان بلند در اروپا پس از کاخ ۲۶۴ متری پیروزی Triumph Palace در مسکو را از آن خود کرد. برج پیچنده در حال حاضر بلندترین آسمان‌خراش کشور سوئد می‌باشد.
این برج شامل ۹ مکعب است که حول یک محور مرکزی پیچ خورده‌اند. بالاترین بخش برج ۹۰ درجه نسبت به سطح مبنای آن چرخیده‌است. در اصل هر طبقهٔ این برج شامل مقطعی مستطیلی است که حول محور مرکزی آن با زاویه‌ای مشخص چرخیده و به یک مقطع سه گوش متصل شده که یک داربست فولادی آن را محیط کرده‌است. دو مکعب پنج طبقه از نه مکعبی که روی هم قرار گرفته‌اند به فضای اداری اختصاص یافته‌است. ۱۴۹ آپارتمان زیبا و شیک نیز در طبقه‌های بالایی قرار دارند.
ده هزار سال پیش و با تمام شدن عصر یخ‌بندان، سوئد از دانمارک و -تبعا- از اروپای غربی جدا می‌افتد. در سال ۱۹۹۵، پادشاه سوئد و ملکهٔ دانمارک با امضا گذاشتن پای قراردادی، پیش‌نهاد می‌کنند پلی شهر مالمو در غرب سوئد را به کوپنهاگ در شرق دانمارک متصل کند. برای پوشش این دهانهٔ هشت متری، به یک سازهٔ پیش‌رفته نیاز بود. بنابراین طراحی آن بین شش معمار نام‌دار در زمینهٔ طراحی پل به مسابقه گذاشته شد. یکی از این معمارها سانتیاگو کالاتراوا بود که بابت ساخت پل آلامیو برای نمایشگاه ۱۹۹۲ والنسیا معروف شده بود.
طرح پیش‌نهادی کالاتراوا بر اساس مجسمه‌ای ساخت خودش و الهام گرفته از اسکلت بدن انسان در مسابقه بازنده شد. پل اورسوند با طرح یک معمار دانمارکی ساخته شد و تأثیر گسترده‌ای بر توسعهٔ اقتصادی منطقه گذاشت.برای انتقال پایه‌های پل از خشکی به آب از چرثقیلی ۱۳۸ متری کوکومز استفاده شد که در سال ۱۹۷۳-۱۹۷۴ برای استفاده در صنعت کشتی سازی ساخته شده بود و به نماد شهری شهر کوتاه و افقی مالمو تبدیل شده بود. انتقال پایه‌های پل اورسند آخرین کاربرد جرثقیل کوکومز بود زیرا با ورشکستگی و برچیده شدن صنعت کشتی سازی در مالمو، دیگر کاربردی برای این جرثقیل وجود نداشت و با برداشته شدن جرثقیل کوکومز و فروش آن به کره جنوبی به عنوان فولاد قراضه پس از استفاده در ساخت پل اورسوند
، جای خالی یک نماد شهری در مالمو بیش از پیش ایجاد شده بود.
جانی اورباک، مدیر شرکت HSB Mamlo، قصد کرد برای ساخت یک "نماد شهری" در مالموبه گفتهٔ خود او، چیزی مشابه تجربهٔ سقف اپرای سیدنی و تعریف خط آسمان شهر دست به کار شود. شرکت HSB یک شرکت ساخت و اجاره خانه‌های مسکونی با شعار «خانه‌های ایمن» است. اورباک طرح پیش‌نهادی کالاتراوا برای پل اورسوند را در یک کاتالوگ دیده بود و ایده‌ای در مورد اجرا کردن آن به شکل یک برج مسکونی به نظرش رسیده بود. اورباک با دفتر کالاتراوا در زوریخ تماس می‌گیرد و پیش‌نهاد ساخت «برج پیچنده» را می‌دهد.
کالاتراوا در این طرح از اسکلت بدن انسان در هنگام چرخش نود درجه الهام گرفته‌است. در چرخش نود درجه بدن در پیچش قرار دارد و در برابر کمانش مقاومت می‌کند. چرخش نود درجه در یونان باستان فرمی کامل به شمار می‌رفته‌است و تندیس ورزشکاران را در این حالت می‌ساختند.
ساختار نه مکعبی از پایین تا بالا نود درجه چرخیده‌است. هر مکعب ده درجه. در هر مکعب پنج طبقه وجود دارد که ۱٫۶ درجه نسبت به طبقهٔ پایین می‌چرخند. بین هر دو مکعب یک طبقه با عمل‌کرد خاص وجود دارد. دوطبقه هم به پذیرش اختصاص دارد. هر طبقه تقریباً ۴۰۰ مترمربع مساحت دارد. پنج آسانسور و یک راه‌پله سرتاسری این بخش ها را به هم متصل می‌کند.
دو مکعب پایین بنا دارای کاربری اداری‌ست. این بخش دارای ورودی جدا و دوآسانسور اختصاصی‌ست. دفتر شرکت HSB هم در این بخض قرار دارد.
۱۴۹ واحد آپارتمان مسکونی لوکس در مکعب‌های ۳ تا ۹ (هفت مکعب بالایی) طراحی شده‌اند. هم‌چنین بین مکعب‌ها فضاهای میهمان در نظر گرفته شده‌است. در طبقهٔ هم‌کف-پذیرش- انبار شراب قرار دارد.
پذیرش بیست‌وچهار ساعته در طبقهٔ هم‌کف و بیرون مکعب‌ها قرار دارد.
بین مکعب‌های هشت و نه و مکعب‌های ۸ و۹، در طبقات ۴۳ و ۴۹، اتاق‌هایی برای میهمان‌ها، سالن ورزش و سونا و اتاق دید ویژه با ۲۰ صندلی در نظر گرفته شده‌است. هم‌چنین بین مکعب‌های ۱ و ۲ ومکعب‌های ۲و ۳ سالن کنفرانس و اتاق میهمانی قرار دارد.
چرخش انسان‌وار برج، باعث آشنایی و ایجاد مطلوبیت بصری و نهایت انتقال حس مکان می‌شود. حضور بنا و چشم‌گیر بودنش هم آن را به یک نماد شهری تبدیل می‌سازد.
ارتفاع ۱۹۰ متری برچ پیچنده، در شهر کوتاه و افقی مالمو که دومین ساختمان مرتفعش ۸۳ متری‌ست خط آسمان را تعریف می‌کند و متصل‌کنندهٔ زمین و آسمان به شمار می‌رود.
برج پیچنده از طراحی داخلی لوکس و زیبایی نیز بهره‌مند است.
هیچ‌چیز رایگان نیست و هزینهٔ چرخش نود درجه‌ای یک برج را هم باید پرداخت. چرخش برج اجازهٔ انتقال بارهای عمودی به شیوه‌های قدیمی را به طراح نمی‌دهد.
کالاتراوا برای انتقال بارهای عمودی، طبقات را به صورت صفحات بتنی با ضخامت ۳۰ سانتی‌متر طراحی کرد که به یک هسته مرکزی بتنی طره شده‌اند. این هستهٔ مرکزی در واقع یک حلقه به شعاع ۱۰٫۶ متر است و به شکل یک ستون عمل می‌کند. بارهای عمودی از صفحات به هستهٔ مرکزی و در نهایت به پی منتقل می‌شوند.
چرخش برج اجازهٔ انتقال بارهای عمودی باد و زلزله به شیوه‌های قدیمی (مثل بادبند) را به طراح نمی‌دهد. کالاتراوا برای انتقال این بارها، با الهام از بدن انسان، یک ستون مهره‌ِهای فولادی خرپا شکل طراحی کرد. طبق محاسبات با استفاده از این ستون‌مهره‌ها از تغییر شکل بنا در برابر باد ۳۵ درصد کاسته شد. این ستون مهره‌ها که در امتداد ارتفاع بنا ساخته شده‌است از ۲۰ عضو افقی و ۱۸ عضو قطری دوکی شکل -اصطلاحاً "سیگار" - تشکیل می‌شود. ستون مهره‌های بتنی نیروهای جانبی برا از طریق دیوارهای جانبی به صفحات بتنی طبقات وارد می‌سازند. نیروها سپس به هستهٔ مرکزی و در نهایت پی منتقل می‌شوند.
اساسی‌ترین مشکل طراحی برج پیچنده ایمنی آن بود. این اولین تجربهٔ کالاتراوا در برج‌سازی و در ساخت خانه‌های مسکونی بود. شهر مالمو نیز تا به حال چنین ساختمان مرتفعی را نداشت و نیروهای امدادی باید برای مواقع بحران آموزش می‌دیدند.
برج پیچنده تنها یک راه‌پله دارد که در دل هستهٔ مرکزی جا گرفته‌است. به این علت در جایجای ارتفاع ساختمان فایرزون‌ها تعبیه شده‌اند.
کپسول‌های آب در همهٔ فضاهای خانه‌ها قرار داده‌شده‌اند و یک آسانسور مختص تخلیه ساکنین یا ورود نیروهای امدادی و پلیس طراحی و مجهز شده‌است.
این اطلاعات از این منابع برداشته‌شده‌اند.
ProQuest
Organization, ۱۷:۳، ۱۸۱-۱۹۷
Italy: White Star, ۲۰۰۸. Print.
category_ID/۶.cfm
سینوگرام نوعی نمودار است که در پزشکی هسته ای و مقطع‌نگاری رایانه‌ای کاربرد دارد.
محور افقی این نمودار پروفیل شمارشی پرتو افکنده شده (projection count profile) یک سیستم اسپکت یا پت در یک زاویه معین است.Nuclear Medicine and PET. Paul Christian. 5ED. 2004. p.594 محور عمودی نشانگر زاویه پرتو افکنی است و می‌تواند از ۰ تا ۱۸۰، یا از ۰ تا ۳۶۰ درجه باشد.
وقتی به یک جسم گرما می‌دهیم افزایش انرژی جنبشی ذرّات سازنده باعث جنب و جوش مولکول‌ها و درخواست برای فضای بیشتر و در نهایت افزایش حجم یا انبساط می‌شود و یکای آن در SI بر کلوین است (1/K).
حال به مقدار یا عدد افزایش حجم جامد، مایع یا گاز که بر اثر افزایش دمای یکسان است، ضریب انبساط می‌گویند که بر دو عامل تعداد ذرات و میزان گرما استوار است.
یکی از کاربردهای مهم آن در صنعت، در ساخت ترموستات است.
ضریب انبساط حرارتی خطی مواد به صورت زیر تعریف می‌شود:
که در آن formula_2 ضریب انبساط حرارتی خطی، formula_3 طول اولیه، formula_4 طول ثانویه و formula_5 دما است.
ضریب انبساط طولی:افزایش طول واحد طول یک جسم به ازاء یک درجه سانتی گراد افزایش دما را گویند.
ضریب انبساط سطحی:افزایش سطح واحد سطح یک جسم به ازاء یک درجهء سانتی گراد افزایش دما را گویند.
ضریب انبساط حجمی:افزایش حجم واحد حجم یک جسم به ازاء یک درجهء سانتی گراد افزایش دما را گویند.
شمارش انطباقی یا آشکارسازی هم‌فرودی نوعی آشکارسازی پرتوی در پزشکی هسته ای و فیزیک پزشکی است.
در این روش، دو آشکارساز متقابل یکدیگر (۱۸۰ درجه روبروی یکدیگر) در یک "مدار انطباقی" یا "مدار هم‌فرودی" قرار داده می‌شوند.
یک "واقعه" (همانند یک برخورد یا تلاشی) فقط زمانی توسط سیستم آشکارساز ثبت خواهد گشت که توسط هر دو آشکارساز بطور همزمان دیده شود، یعنی تصادف از نوع «تصادف حقیقی» باشد.Nuclear Medicine and PET. Paul Christian. 5ED. 2004. p.۵۷۹
از این روش آشکارسازی در پت اسکن‌ها استفاده می‌شود.
صورت فلکی ماهی یا حوت از صور فلکی منطقةالبروج است که بعد از دلو و قبل از بره قرار دارد.
در این پیکر آسمانی ستارهٔ درخشانی دیده نمی‌شود.فراس، نایجل، آسمان شب، ترجمهٔ علی رؤوف، معاونت فرهنگی آستان قدس رضوی، چاپ دوم: بهمن ۱۳۶۹. ص۳۰
این صورت فلکی در اوائل آبانماه در بهترین وضعیت رصدی قرار می‌گیرد. در نقشه‌ها به صورت دو ماهی ترسیم شده‌اند که با طنابی به هم متصل هستند. خورشید در زمان عبور از نقطه اعتدال بهاری یعنی شروع بهار در محدوده این صورت فلکی قرار می‌گیرد. پرنورترین ستاره این صورت فلکی رشاء نام دارد که در زبان عربی به معنای گره می‌باشد. این گره در طنابی که دو ماهی را دربرگرفته وجود دارد.
صورت فلکی حوت هیچ ستاره پرنور دیگری ندارد، به نحوی که بسیاری از ساکنان شهرهای بزرگ هیچ‌گاه این صورت‌فلکی را مشاهده نمی‌کنند. بابلیان باستان ستارگان این صورت‌فلکی را به صورت مادر و پسری نمایش می‌دادند، که خود را به شکل ماهی درآورده‌اند. یونانیان نیز داستان کاملاً مشابهی در این مورد دارند. «آفرودیت» (Aphrodite)، الهه عشق و پسرش «اروس» (eros) تحت تعقیب مردی به نام «تیتونوس» (tithonos) بودند، که سرنوشت عجیبی داشت: او هر چند که فناناپذیر بود، ولی مانند انسان‌های معمولی پیر می‌شد. «تیتونوس»، که رومیان او را به صورت غول نفرت آوری مجسم می‌کردند، در پی آفرودیت – که رومیان او را «ونوس» می‌نامیدند – و پسر کوچکش بود.
پیش از آن که تیتونوس بتواند به آن‌ها برسد، مادر و پسر به دریا پریدند و خود را به شکل دو ماهی درآوردند. پس از آن این ماهی‌ها از سوی خدایان به آسمان انتقال یافتند و به وسیله نوار پهنی با یکدیگر مرتبط شدند. این طریقه ارتباطی به عنوان نمود و نشانی از عشق مادری به‌شمار می‌آید.
صورت‌فلکی حوت برای مسیحیان پیشین نیز اهمیت ویژه‌ای داشت. دوران مسیحیت حدود ۲۰۰۰ سال قبل آغاز گردید، یعنی زمانی که نقطه اعتدال بهاری از برج حمل به برج حوت انتقال یافت. عیسی مسیح (ع)، در دوران ابتدایی مسیحیت با این صورت فلکی ارتباط داده می‌شد.وبگاه هفت آسمان، دانشنامه ستاره‌شناسی - صورت‌فلکی ماهی (حوت)
سیّد جواد طباطبایی (۲۳ آذر ۱۳۲۴ – ۹ اسفند ۱۴۰۱) استاد دانشگاه و پژوهشگر ایرانیِ فلسفه، تاریخ، حقوق و سیاست بود. او عضو پیشین هیئت علمی و معاون پژوهشی دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران بود.
طباطبایی به سال ۱۳۲۴ در تبریز زاده شد. پدرش را که از بازاریان تبریز بود در هشت‌سالگی از دست داد. در کودکی زبان فرانسوی را نزد کشیشی فرانسوی‌زبان فراگرفت. هم‌زمان با تحصیلات آموزشی رسمی، برای فراگیری فلسفه به حوزه علمیه تبریز نیز می‌رفت و پس از یادگیری زبان عربی، شرح منظومهٔ سبزواری را آنجا آموخت. طباطبایی تا پایانِ دبیرستان در تبریز درس خواند و سپس برای تحصیلِ حقوق به دانشگاه تهران رفت. هنگام تحصیل در تهران نزد جواد مصلح شروع به خواندن "اسفار" ملاصدرا و الهیات "شفا"ی ابن سینا کرد و در همان زمان نیز در سمینارهای هانری کربن در دانشگاه تهران شرکت می‌کرد. پس از اخذ کارشناسی حقوق از دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران دوران سربازیش را به عنوان سپاه ترویج در تهران و تبریز گذراند. در این دوران، آن‌گونه که خودش می‌گوید، بخش مهمی از وقت خود را صرف خواندن آثار انگلیسی و فرانسوی می‌کرد.
طباطبایی توانست در پایان دوران سربازی بورس تحصیلی دانشگاه پاریس را بگیرد و به فرانسه برود. در پاریس او همان ابتدا تصمیم به تغییر دانشگاه گرفت و توانست با قبول شدن در امتحان ورود به دوره «دکتری دولتی»، مستقیماً وارد این دوره در دانشگاه سوربن شود.
او در سال‌های حضور در فرانسه هم در حلقهٔ لوئی آلتوسر و فرانسوا شاتله بود و هم به حوزهٔ گروهی از کشیش‌های یسوعی‌ که در مسائل فلسفی در سطح بالایی بودند رفت‌وآمد داشت و با یکی از مفسران مطرح هگل در ارتباط بود.
پس از انقلاب اسلامی و در میانه دوره دکتری، جواد طباطبائی برای مشاهده مستقیم انقلاب و تدریس علوم سیاسی به دانشگاه تبریز آمد. طباطبایی که آشنایی سطح بالایی با مارکسیسم در غرب پیدا کرده، وقوع وقایع انقلاب در ایران و عملکرد روحانیون و گروه‌های مارکسیستی، باعث نگرانی‌اش شده‌بود. او در این دوران، یادداشت‌ها و حاشیه‌هایی را که لنین بر کتاب‌های هگل نوشته بود ترجمه و با عنوان "یادداشت‌هایی دربارهٔ دیالکتیک" منتشر کرد. همچنین مجموعه مقاله‌هایی از لوئی آلتوسر را با عنوان "لنین و فلسفه و سه مقالهٔ دیگر" دربارهٔ کارل مارکس و مارکسیسم"،" همچنین جدال نظری آلتوسر و جان لوئیس را ترجمه و منتشر کرد.در این نخستین ترجمه‌هایش، می‌کوشد به نقد سازمان‌های چپ در ایران، از حزب توده تا سازمان فدائیان خلق می‌پردازد، و مشکل و گرفتاری آن‌ها به فقر فلسفی و فهم مغلوط و غیر علمی را عامل عمده‌ی ناکامی‌های سیاسی ایشان ارزیابی می‌کند. او نقد خودش را کلی‌تر می‌کند و می‌گوید: «اگر امروزه ما قادر نیستیم در قلمرو فلسفی کاری جدی ارائه دهیم نه فقط به دلیل این است که فلسفه‌ی غربی را نمی‌شناسیم بلکه بیشتر به دلیل آن است که سنت فلسفی خودمان از فارابی تا ملاصدرا را نمی‌شناسیم.»
در دانشگاه، در اندک زمانی او نزد دانشجویان دانشگاه تبریز محبوبیت فراوانی به دست آورد و کلاس‌های درس او با دانشجویان رشته‌های گوناگون پر می‌شد. محبوبیت طباطبایی به اندازه‌ای رسیده بود که دانشجویان نام او را به عنوان یکی از استادان محبوب به دیوار دانشگاه زده بودند و به دیگر استادان دانشگاه هشدار می‌دادند که سطح خودشان را به اندازه وی برسانند. به گفته حسن منصور، از استادان وقت دانشگاه تبریز، جلسه تایید علمی طباطبایی برای استخدام به عنوان هیئت علمی، به دلیل نبود افرادی در اندازۀ علمی طباطبایی، به شکل صوری برگزار و تایید شد. اما در جریان استخدام رسمی‌، سنگ‌اندازی‌هایی انجام گرفت و در نهایت با وقوع انقلاب فرهنگی، استخدام او منتفی شد.
با بازگشت به پاریس و ملاحظۀ وقایع انقلاب، طباطبایی شکست قاطعِ ایدۀ انقلاب را می‌پذیرد. او دیدگاه‌هایی را که اشاره به سرقت انقلاب می‌کنند و یا عوامل خارجی را دلیل انقلاب می‌دانند، سطحی می‌داند و شناخت انقلابیون ایران از آزادی و دموکراسی را «بدوی‌ و ابتدایی‌» می‌خواند. او می‌گوید که انقلاب ایران نمی‌توانست در جهت «تاسیس آزادی» باشد و آن را شکست مشروطه می‌داند، و در نتیجه، ناکامی پروژه‌ی تجدد در ایران قلمداد کرد. او می‌افزاید: «میدان‌ مبارزه‌ برای‌ حصول‌ آزادی‌ و استقرار نهادهای‌ دمکراتیک‌، یک‌سره‌ دراختیار روشن‌فکران‌ آشفته‌ذهن‌ و توده‌های‌ متوهم‌ قرار گرفت‌.»
طباطبایی در بازگشت به پاریس، از این فرصت استفاده کرد رساله‌اش را در سال ۱۳۶۳ با دربارهٔ «تکوین اندیشهٔ سیاسی هگل جوان» با دریافت درجهٔ ممتاز دکترای دولتی از دانشگاه پاریس-سوربون در رشتهٔ فلسفهٔ سیاست تکمیل کرد و به ایران بازگشت.
در این دوران آگاهی و فهم فلسفی سنت و تجدد در شکل تاریخی ایران معاصر مسئله طباطبایی می‌شود؛ زیرا از نظر او نه نمایندگان سنت قادر به آگاهی فلسفی از سنت هستند، نه تجددگرایان از دام «ایدئولوژی‌های زمانه» می‌توانند تجدد و سنت را فهم کنند. مفاهیم «تاریخ‌نگاری اندیشه‌ی سیاسی ایران» و «انحطاط ایران» در این دوران به نقاط کلیدی تفکر او تبدیل شدند. در این دهه، کتاب‌های تاریخ‌ اندیشۀ سیاسی در ایران، زوال اندیشۀ سیاسی در ایران، و ابن خلدون و علوم اجتماعی، بر ضرورت «پدیدارشناسی وجدان نگون‌بخت ایرانی» و تأسیس نظریه‌ای برای توضیحِ مشکلِ ایران و تبیین «شرایط امتناع علوم انسانی» در ایران تاکید می‌کنند. او در آثارش اقدام به بازخوانی اندیشمندان مسلمان و ایرانی کرد و تشریح تاریخ جدید را جز با بازخوانی سنت میسر نمی‌دانست.
طباطبایی در حوزه دانشگاهی، عضور انجمن حکمت و فلسفه می‌شود، ولی در سال ۱۳۶۷ از آنجا اخراج می‌شود. اخراج دوم او از دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی صورت گرفت، که به گفته خودش، به «تحریک چند استاد سخت متوسط الاحوال»، انجام شد. او سپس به عضویت هیئت علمی دانشگاه تهران درآمد و معاون پژوهشی دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران شد. در همان زمان سردبیری نشریهٔ همین دانشکده را به عهده گرفت. او مدتی ممنوع از تدریس و سپس در سال ۱۳۷۴ اخراج شد. اگرچه خودش نمی‌دانست تحت چه عنوانی اخراج شده اما یکی از مسئولان به او می‌گوید که گفته شده طباطبایی لیبرال، لاییک، و ملی‌گرا است و از او می‌خواهد که اعتراضی به این اخراج بکند تا آن را بررسی کنند. در مقابل، طباطبایی می‌گوید که «من همانی هستم که هستم. واقعاً نه می‌دانند لیبرال چیست، نه ملی‌گرا و نه لاییک. ماجرا این است که هر کسی که در بیرون از تقلیدِ رایج نظام علمی صحبت کند یکی‌دوتا از این مفاهیم را می‌چسبانند تا حذفش کنند؛ حتی وقتی معنایش را بپرسی هم پاسخی ندارند.» او می‌گوید که در همان سال‌ها «شخصی به نام نجف‌قلی حبیبی آمد و رئیس دانشکده شد و ۱۳ نفر را با خودش از تربیت مدرس آورد و شبانه دستور دادند که آن‌ها استاد شوند و پرونده‌های قبلی را تعطیل کردند». اخراج او اعتراضات دانشجویی را برانگیخت که با خشونت سرکوب شد. طباطبایی این اخراج را اتفاقی مثبت می‌بیند و اشاره می‌کند : «چند سال دانشگاه کار چندانی نتوانستم بکنم و وقت تلف کردم.»
پس از اخراج از دانشگاه تهران، طباطبایی به کار پژوهشی خود در مراکز دیگر ادامه داد و با امکاناتی که در مراکز پژوهشی فرانسه، آلمان و آمریکا فراهم آمد پژوهشی دربارهٔ تاریخ اندیشه در ایران را دنبال کرد. در فرانسه عضور مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه شد. در این کشور، با عضویت در هیئت علمی دایره المعارف فرانسه، او برخی از مدخل‌های آن را تدوین کرد. او در سال ۱۳۷۶ نشان نخل آکادمیک (با درجهٔ شوالیه)https://www.paris-iea.fr/en/fellows/javad-tabatabai-78 و مدال نقرهٔ تحقیقات در علم سیاست را از دانشگاه کمبریج کسب کرد. در مدت اقامت در مؤسسه مطالعات پیشرفته برلین، او با راینهارت کوزلک و آثارش آشنا می‌شود که به گفتۀ خودش، منجر به بازنویسی و بازسازی مجموعۀ فکری‌اش می‌شود.
طباطبایی در دهه هشتاد مجموعه‌ای تحت عنوان تاملی دربارۀ ایران برای بررسی ایران به عنوان موضوع یک «دانش نوآیین» و تامل فلسفی منتشر کرد که در آن تلاشی برای فهم فلسفی تاریخ ایران از ابتدای دوران معاصر تا انقلاب اسلامی می‌کند. همزمان شروع به انتشار مجموعه‌ای تحت عنوان تاریخ اندیشهٔ سیاسی جدید در اروپا برای بررسی اندیشه سیاسی در اروپا را از نوزایش تا عصر معاصر کرد. او از سال ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۵ در مؤسسهٔ مطالعات سیاسی-اقتصادی پرسش به تدریس فلسفه پرداخت. به مرور، به ویژه در دهه نود، تاکید او بر «امر ملی» بیشتر شد.او مدّتی نیز عضو هیئت علمی دائرةالمعارف بزرگ اسلامی بود. جواد طباطبایی برگزیدهٔ جشنوارهٔ فارابی سال ۱۳۹۶ شد و از رئیس جمهور لوح تقدیر گرفت.تقدیر رئیس‌جمهوری از طباطبایی، خبرگزاری ایسنا
او تا انتهای زندگی‌اش، بخشی از مجموعه فکری خودش را با استفاده از ارثیه‌ای که از پدرش در بازار تبریز به او رسیده بود، جلو برد.
طباطبایی پس از آگاهی از بیماری سرطان، در سالِ ۱۳۹۷ به شکل ناگهانی کلاس‌های درسی خود و روند انتشار آثار جدیدش را متوقف کرد و برای درمان بیماری به آمریکا رفت.طباطبایی از ایران رفت، خبرگزاری مهر
در طول درمان، دو اثر از طباطبایی منتشر شد: نخست «ملاحظات دربارۀ دانشگاه» که موضع او درباره سرشت و سرنوشت نهاد دانشگاه پس از انقلاب سال پنجاه و هفت است؛ و جمع‌آوری برخی نوشته‌های خود در اثری به نام «ملت، دولت و حکومت قانون» که درباره مباحثی ازجمله جایگاه مجلس اول مشروطه،‌ مفهوم سنت، و لزوم تمایز میان ناسیونالیسم و ایدۀ ایران است. آخرین نوشته کامل متشر شده از او، مجموعه نوشته‌هایی است که در ماه‌های آخر زندگی‌اش و مصادف با وقایع ۱۴۰۱ ایران، تحت عنوان «انقلاب ملی در انقلاب اسلامی» منتشر کرده‌است که در آن وقایع چندین سال گذشته ایران را ناشی از برآمدن نسل جدیدی مجهز به آگاهی ملی و به دور از ایدئولوژی‌های انقلاب ۱۳۵۷ می‌داند.
طباطبایی که از سال ۱۳۹۷ برای درمان در آمریکا زندگی می‌کرد در شامگاه سه‌شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۱ در بیمارستان هوگ ارواین ایالت کالیفرنیا چشم از جهان فروبست. تورج دریایی و سید رسول موسوی و سید مصطفی محقق داماد و حکمت‌الله ملاصالحی و رضا داوری اردکانی و سیّد محمّد خاتمی و اسدالله بیات زنجانی و سید حسن خمینی و سید حسن امین و برخی دیگر در سوگش مطالبی نوشتند.
طباطبایی واضعِ نظریهٔ مجادله‌برانگیزی دربارهٔ انحطاط جامعه و اندیشه سیاسی در ایران در چند قرن اخیر بود. طباطبایی بر مشخصه‌های واقعاً سکولار، پلولاریستی، و عقلانی فلسفه سیاسی پیشا اسلامی ایرانی که او از آن به روح ایرانشهری یاد می‌کند تأکید می‌کند. این روح، که در شکلی از حکومت به نام شاهنشاهی مجسم بود شاه را به عنوان رهبر ملت‌های قومی متنوع با اتباع، ادیان، زبان‌ها و رفتارهای متفاوت قرار می‌داد؛ بنابراین شاهنشاهی یک کشور نبود، بلکه کشوری از کشورها بود. این نوع از حکومت، به باور طباطبایی، با خودکامگی که به یکنواختی سیاسی بدون پلورالیته می‌انجامد ناسازگار است. «بدون چنین پلورالیته ای در بین کشورها شاهنشاهی نمی‌تواند وجود داشته باشد.» طباطبایی می‌گوید که جذبه عقلانی و پلورالیستی روح ایرانشهری ایرانیان را از پذیرش کامل نظریه اسلامی خلافت بازداشت تا آنجا که هیچ «رساله ای در نظریه اسلامی حکومت هرگز توسط یک متفکر سیاسی ایرانی نوشته نشد.» اثر تجمعی پذیرا بودن نسبت به اندیشه یونانی و روح ایرانشهری منجر به یک «درک عقلانی از اسلام» شد که بنا بر آن شریعت تابع مقتضیات عقلانیت عملی سکولار بود. سرمایه فکری ایجاد شده توسط این پذیرا بودن دوگانه ظهور آگاهی ملی ایرانی را ممکن ساخت که خود به ایرانیان در غلبه بر بحران هویتی که با سقوط سلسله ساسانی بروز کرده بود کمک کرد.
او در نظریه خود دربارهٔ ایرانشهر کل نظام سیاسی ایران را در گذر تاریخ متأثر از فرهنگ ایران می‌داند. فرهنگی که نه متعلق به یک قوم خاص، بلکه ترکیبی از اقوام مختلف در مرزهای فرهنگی به نام ایران بوده‌است. او می‌گوید که «ایرانشهر» مقوله‌ای در تاریخ‌نویسی ایران است و به هیچ وجه شعاری در پیکار سیاسی نیست. «ایرانشهر» به عنوان مقوله‌ای برای تبیین تداوم تاریخی ایران به کار رفته که یکی از مقدمات تدوین تاریخ جامع ایران است، یعنی اینکه در نوشتن تاریخ ایران تداومی در دوران قبل و بعد از اسلام در ایران وجود دارد، دوره‌ای که نام ایران، ایرانشهر بوده‌است. طباطبایی نشان می‌دهد که می‌توان نظریه‌های سیاسی در دوران پس اسلامی در ایران را در ادامهٔ خداینامه‌ها و سِیرَالمُلوک‌های بازمانده از دورهٔ ساسانی مورد بررسی قرار داد و تفسیر کرد.