moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بعضی متخصّصان، خصوصاً در "مطالعات فرهنگی" ابتدایی انگلیسی، مدلی مارکسیستی را در این حوزه به کار بستند. تمرکز اصلی دیدگاه مارکسیست ارتدوکس، بر تولید معناست. این مدل تولید انبوه فرهنگ را فرض می‌گیرد و قدرت را در استقرار از طریق تولید مصنوعات فرهنگی می‌بیند. در دیدگاه مارکسیستی، آن‌هایی که ابزار تولید (زیربنای اقتصادی) را کنترل می‌کنند ذاتاً کنترل‌کننده فرهنگ هستند. رویکردهای دیگر به مطالعات فرهنگی، مانند رویکرد فمینیستی و گشایش‌های آمریکایی بعدی، از این دیدگاه جبری صلب فاصله گرفتند. آنها، مفروض مارکسیستی وجود معنای مسلّط واحد مشترک بین همه در مورد هر محصول فرهنگی را، نقد کردند. رویکردهای غیرمارکسیستی، معتقدند که روش‌های متمایز مصرف مصنوعات فرهنگی، بر معنای محصول تأثیر می‌گذارد.
نقد مهم دیگر، شامل دیدگاه سنّتی می‌شود که مصرف‌کننده منفعل را مفروض می‌گیرد. دیدگاه‌های دیگر، این موضوع را خصوصاً با تأکید بر روش‌های متفاوتی که مردم متون فرهنگی را می‌خوانند و دریافت و تفسیر می‌کنند، به چالش می‌کشند. این دیدگاه‌های متمایز، نقطه تمرکز را از تولید محصولات تغییر داده‌اند و در عوض، می‌گویند که مصرف محصولات از آن‌جا که مصرف‌کنندگان معناهایی به آن‌ها می‌دهند، اهمیّتی برابر دارد. بعضی، عمل خرید را به هویت پیوند زده‌اند. استوارت هال در این گشایش‌ها، مؤثّر بوده‌است. بعضی مفسّران تغییر به سوی معنا را به عنوان چرخش فرهنگی، توضیح داده‌اند.
در زمینه "مطالعات فرهنگی"، اندیشه متن‌بودگی (به انگلیسی: textuality)، نه تنها شامل زبان نوشتاری، بلکه فیلم‌ها، عکس‌ها، مد یا آرایش مو هم می‌شود: متن‌های مطالعات فرهنگی شامل همه مصنوعات معنادار فرهنگ هستند. به همین ترتیب، مطالعات فرهنگی مفهوم فرهنگ را گسترش می‌دهد. فرهنگ، برای پژوهشگر مطالعات فرهنگی، فقط شامل فرهنگ متعالی سنّتی و فرهنگ همه‌پسند نیست؛ بلکه شامل معناها و رویّه‌های روزمره هم می‌شود. دو تای آخر – یعنی فرهنگ همه‌پسند و زندگی روزمره – نقطه تمرکزهای اصلی مطالعات فرهنگی هستند.
در انگلستان، ریموند ویلیامز، در نوشته‌هایش با حفظ پیوندهایی با موضع چپ و به‌عنوان سوسیالیست ولزی اروپایی، به نوشتن مقالات و طرح تحلیل‌های گسترده‌ای از فرهنگ و تاریخ فرهنگی پرداخت. ویلیامز، منتقد، رماننویس و آکادمسین بسیار تأثیرگذار ولزی بود. نوشته‌های او دربارهٔ سیاست، فرهنگ و رسانه‌های توده‌ای و ادبیات، بینش مارکسیستی او را نمایان می‌سازند. او، چهره‌ای مؤثّر در چپ جدید بود. ریچارد هاگرت - که متخصّص مطالعات فرهنگی انگلیسی‌ست – بیشتر به خاطر کتابی که در ۱۹۵۷ نوشت – یعنی کاربردهای سواد – مشهور است. این کتاب، سوگواری بر گم‌گشتِ فرهنگ اصیل همه‌پسند و تقبیح تحمیل فرهنگ توده‌ای به وسیله صنایع فرهنگی است. در کتاب، هاگرت از توان‌های به خطر افتاده فرهنگ طبقه کارگر در یورکشایر سخن گفت. او هم‌چنین مرکز مطالعات فرهنگی معاصر را در بیرمنگام تأسیس کرد. سی‌سی‌سی‌اس، مرکز پژوهشی در دانشگاه بیرمنگهام بود که در ۱۹۶۳ به‌وسیله هاگرت – نخستین مدیرش – تأسیس شد. هدف پژوهشی مرکز، حوزه جدید مطالعات فرهنگی را پدیدآورد. مرکز، مکان جغرافیایی آن چیزی بود که بعدها به مکتب بیرمنگهام در مطالعات فرهنگی یا کلّی‌تر، مطالعات فرهنگی انگلیسی مشهور شد.
بعضی حوزه‌های پژوهشی مرکز بیرمنگهام، شامل خرده‌فرهنگ، فرهنگ همه‌پسند و مطالعات رسانه می‌شد. مرکز بیرمنگهام در مطالعات فرهنگی و نظریه‌های وابسته، گرایش به اخذ دیدگاه بینارشته‌ای در فرهنگ، از جمله مؤلّفه‌های متفاوت مارکسیسم، پساساختارگرایی، فمینیسم و نظریه انتقادی نژادی و متدولوژی‌های سنّتی‌تر مثل جامعه‌شناسی و مردم‌نگاری داشت. مرکز بیرمنگهام، بازنمایی‌های گروه‌های متفاوت در رسانه‌های توده‌ای را مطالعه و تأثیرات و تفسیرهای این بازنمایی‌ها نزد مخاطب را وارسی می‌کرد. برای تولید بسیاری از مطالعات و پژوهشگران کلیدی این موضوع برجسته و جالب توجّه‌است. استوارت هال – که در ۱۹۶۸ مدیر مرکز شد – در همین‌جا الگوی رمزگذاری/رمزگشایی بدوی خود را توسعه داد.
پژوهشگران تجربی شامل دیوید مورلی و شارلوت برانسدن، پروژه سراسری (سراسر کشور) را در مرکز اجرا کردند. تحقیق دوروتی هابسون دربارهٔ دریافت از نوشته "تقاطع جادّه‌ها" مبتنی بر مقاله فوق لیسانسش بود. برنامه مرکز در سال ۲۰۰۲ خاتمه یافت. امروزه، "مرکز" که زادگاه مطالعات فرهنگی بوده‌است، تعطیل می‌باشد.
اعضای مرکز، مانند استوارت هال، به انتشار آثارشان دربارهٔ فرهنگ جوانان، رسانه‌ها و آموزش و … مشغول گشتند. نظریه‌پردازان مکتب بیرمنگام به مخالفت با زیبایی‌شناسان و محافظه‌کاران فرهنگی چون ماتیو آرنولد، اف.آر. لویس و تی. اس. الیوت و ارتگا یی گاست – که مطالعه فرهنگ را بررسی آثار بزرگ فرهنگ والا می‌دانستند – پرداختند.
استوارت هال (زاده ۱۹۳۲) نظریه‌پرداز فرهنگی انگلیسی‌ست. او آثار کلیدی در فرهنگ و رسانه و سیاست دارد و یکی از مهم‌ترین توضیح‌دهندگان نظریه دریافت است. این رویکرد به متن‌کاوی بر نقطه توجّه مذاکره و مخالفت در سهم مخاطب متمرکز است. به این معنا که متن – چه کتاب باشد چه فیلم – منفعلانه از سوی مخاطبان پذیرفته نمی‌شود؛ بلکه مؤلّفه‌های فعّالانه را هم شامل می‌شود. فرد، دربارهٔ معنای متن مذاکره می‌کنند. معنا به پس‌زمینه فرهنگی فرد وابسته‌است. پس‌زمینه، می‌تواند توضیح بدهد که چطور بعضی خوانندگان قرائت خاصّی از متن را می‌پذیرند در حالی‌که دیگران ردّش می‌کنند.
این اندیشه‌ها بعدتر در الگوی هال دربارهٔ رمزگذاری/رمزگشایی گفتمان‌های رسانه‌ای توسعه یافت. معنای متن، جایی بین تولیدکننده و خواننده قرار دارد. با اینکه تولیدکننده متن را به روش خاصّی رمزگذاری می‌کند، خواننده آن را در مفهومی کمی متفاوت، رمزگشایی می‌نماید – آن چیزی که هال، حاشیه فهم می‌خواند. این خط فکری به ساخت‌گرایی اجتماعی پیوند دارد.
آثار هال، به شکل گسترده‌ای تأثیرگذار تلقّی می‌شوند، مثل مطالعاتی که نشان‌دهنده پیوند بین پیش‌داوری‌های نژادی و رسانه‌اند. این آثار هم‌چنین به عنوان آثار پایه‌ای مطالعات فرهنگی معاصر اهمیّت دارند. هال، به همراهی تونی جفرسون با نوشتن "مقاومت از طریق مناسک" به گروه‌های خرده‌فرهنگی و زندگی روزمره آن‌ها توجّه نشان داد. کاری که با دیک هبیج و اثرش "خرده فرهنگ: معنای سبک" و پل ویلیس و کتابش "آموزش به کار" ادامه یافت. دیوید مورلی به قوم‌نگاری در حیطه مطالعات فرهنگی روی آورد (کاری که در حیطه زنان از سوی دوروتی هابسون ادامه یافت و نمونه جالبی از آن در کار ین انگ قابل مشاهده‌است). هوارد بکر، با نوشتن "غریبه‌ها" و توجّه به کلوب‌های جاز در تحقیقات مربوط به حوزه کجروی و نیز فرهنگ عامّه، تحوّل ایجاد کرد. نوشته‌های استنلی کوهن دربارهٔ کجروی و نظریه برچسب، دیدگاه غالب در تولید هراس اخلاقی در مورد گروه‌های خرده‌فرهنگی را نشان داد. نقد آنجلا مک‌رابی، دربارهٔ حذف زنان در مطالعات فرهنگی بیرمنگام، مطالعات زنان را به کارهای این مکتب افزود و مطالعات نژادی نیز با کارهای پل گیلروی رونق گرفت.
پل گیلروی در سال ۱۹۵۶ در شرق لندن در از والدینی انگلیسی – گویانی به دنیا آمد. او متخصّص سیاه‌پوست انگلیسی مطالعات فرهنگی و فرهنگ آفریقایی‌ست. او نویسنده کتاب‌های "هیچ سیاه‌پوستی در انگلستان نیست" (۱۹۸۷)، "برضد نژاد" (۲۰۰۰) و "مالیخولیای پسااستعماری" (۲۰۰۴) و آثار دیگر است. رئیس دپارتمان مطالعات آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار و استاد جامعه‌شناسی در دانشگاه ییل، اکنون مقام کرسی آنتونی گیدنز در مدرسه اقتصادی لندن را دارد. گیلروی در ضمن، نویسنده کتاب "امپراتور بازمی‌گردد: نژاد و نژادپرستی در دهه ۱۹۷۰ در انگلستان" (۱۹۸۲) است؛ کتابی که دستاورد جمعی‌ست و تحت نام سی‌سی‌سی‌اس در دانشگاه بیرمنگهام در دوره‌ای که دانشجوی دکتری متفکّر جامائیکایی، استوارت هال بوده‌است، چاپ شده.
نوشته‌های میشل دوسرتو دربارهٔ زندگی روزمره تحت تأثیر آنری لفور و تا حدودی موریس بلانشو، غنای بیشتری به مفاهیم مربوط به مطالعات فرهنگی بخشید. گرچه مطالعه در مورد زندگی روزمره، به آثار گئورگ زیمل بازمی‌گردد. از سوی دیگر، کارهای دو سرتو، در کنار کارهای جان فیسک مفهوم لذّت را به عرصه مطالعات فرهنگی کشاند.
اندیشه ویلیامز که «فرهنگ امری عادّی است» در تقابل با انحصارات گزینشی فرهنگ بود که آن را چیزی فراتر از آنچه در متن روزمره زندگی یافت می‌شود، می‌دانستند. پیر بوردیو، جامعه‌شناس فرانسوی وجود ذائقه را به سبک زندگی و سرمایه فرهنگی فرد مربوط دانست؛ ولی از سوی دیگر، تئودور آدورنو و ماکس هورکهایمر بین فرهنگ والا و فرهنگ عامّه شکاف‌هایی دیده بودند. این در حالی‌ست که والتر بنیامین دیگر، عضو شاخص مکتب فرانکفورت از تکثیر مکانیکی اثر هنری و از بین رفتن هالهٔ اثر هنری سخن راند.
پروژه پاساژها، پروژه تمام‌عمر بنیامین، مجموعه‌ای بزرگ از نوشته‌هایی دربارهٔ زندگی شهری در پاریس قرن نوزدهم می شد، خصوصاً در ارتباط با پاساژهای مسقّف که زندگی خیابانی متمایز و فرهنگِ پرسه‌زنی را پدیدآوردند. پروژه، که بسیاری از متخصّصان معتقدند به یکی از بزرگ‌ترین متون انتقادی فرهنگ در قرن بیستم تبدیل می‌شد، ناتمام ماند و پس از مرگ بنیامین، در شکل ناقص‌اش به بسیاری زبان‌ها، ویرایش و چاپ شد.
بنیامین، به شکل گسترده‌ای با تئودور آدورنو و برتولت برشت در ارتباط بود و گهگاه وجوهی از مکتب فرانکفورت، تحت مدیریّت آدورنو و هورکهایمر دریافت می‌کرد. تأثیرات هم‌زمانِ مارکسیسم برشت (و بعدتر، نظریه انتقادی آدورنو) و عرفان یهودی دوستش گرشوم شولم در کار بنیامین مرکزی‌ست، با وجودی که هرگز به‌طور کامل تفاوت‌هایشان را از بین نبرد. مقاله "دربارهٔ مفهوم تاریخ"، در میان کارهای آخر بنیامین، بیشترین نزدیکی را به چنین ترکیب‌هایی دارد و در میان مقاله "اثر هنری در عصر بازتولید مکانیکی"، بیش از دیگر آثارش خوانده می‌شود.
مؤسّسه فرانکفورت، مشارکت‌های بزرگی در دو حوزه مرتبط با امکان سوژه‌های انسانی عقلانی – یعنی افرادی که می‌توانند عاقلانه عمل کنند تا مسؤولیّت جامعه و تاریخ‌شان را به دوش بکشند – انجام داده‌است. اوّلی، شامل پدیده‌های اجتماعی می‌شد که قبل‌تر در مارکسیسم به عنوان روبنا یا ایدئولوژی به آن‌ها پرداخته می‌شد: شخصیّت، خانواده و ساختارهای اقتدار (اوّلین کتابی که در مؤسّسه چاپ شد، مطالعات اقتدار و خانواده نام داشت) و حوزه زیبایی‌شناسی و فرهنگ توده. این پژوهش‌ها توجّه مشترکی به توانایی سرمایه‌داری برای تخریب پیش‌نیازهای آگاهی انتقادی و انقلابی داشتند؛ یعنی، رسیدن به آگاهی پیشرفته‌ای از ابعاد عمیقی که ستم اجتماعی پایداری خودش را حفظ می‌کند. این در ضمن به معنای شروع بازشناسایی ایدئولوژی به مثابه بخشی از بنیاد ساختار اجتماعی از سوی نظریه انتقادی‌ست. مؤسّسه و همراهان متنوّعش تأثیری ژرف بر دانش اجتماعی (خصوصاً در آمریکا) از طریق اثرشان شخصیّت اقتدارطلب گذاشتند. این کتاب تحقیق تجربی وسیعی را با استفاده از مقوله‌های جامعه‌شناختی و روان‌شناختی، برای رسیدن به توصیفی از نیروهای راهبرِ افراد به پذیرش و حمایت از جنبش‌ها و احزاب فاشیستی هدایت می‌کند. شخصیّت اقتدارطلب، در ظهور تحقیق‌های مربوط به ضد فرهنگ‌ها، ایفای سهم کرد.
پس از این مرحله در مکتب فرانکفورت، آدورنو، که موسیقی‌دانی آموزش‌دیده بود، فلسفه موسیقی مدرن را نوشت و در آن، ذاتِ زیبایی را به جدل کشید؛ چراکه زیبایی بخشی از ایدئولوژی جامعه پیشرفته صنعتی و آگاهی کاذب است که از طریق آراستن و زیباکردن آن، در سلطه نقش دارد. هنر آوانگارد و موسیقی از حقیقت به‌وسیله تسخیر واقعیّت رنج انسانی، دفاع می‌کند؛ بنابراین، آنچه موسیقی رادیکال درک می‌کند، رنج تغییرشکل‌نیافته انسان است.
این نگاه به هنر مدرن به مثابه تولید حقیقت تنها از طریق خالی کردن زیبایی‌شناسی سنّتی و هنجارهای سنّتی از زیبایی به خاطر اینکه ایدئولوژیک شده‌اند، ویژگی آدورنو و در کل مکتب فرانکفورت است. این دیدگاه از سوی کسانی‌که ادراک از جامعه مدرن به عنوان چیزی سراپا نادرست – که مفاهیم سنّتی منسوخ را ارائه می‌دهد و زیبایی و هماهنگی را مجسّم می‌کند – نمی‌پذیرفتند، نقد شد.
نظریّات انتقادی و از آن جمله مکتب فرانکفورت در مطالعات فرهنگی در سنّت مارکسیستی ریشه دارد. اشکال گوناگون مارکسیسم، با تأکید بر تفکیک طبقاتی، دولت، سلطه و از همه مهم‌تر طرز کار ایدئولوژی، تأثیری ژرف بر مطالعات فرهنگی داشته‌اند. آثار آنتونیو گرامشی و تلقّی‌اش از استیلا (هژمونی)، نوشته‌های گئورگ لوکاچ دربارهٔ کالایی‌شدن و مارکسیسم ساختاری لویی آلتوسر بر مطالعات فرهنگی بی‌تأثیر نبوده. می‌توان ساختارگرایی تکوینی لوسین گلدمن را به آن‌ها افزود.
هژمونی مفهومی بود که پیشتر از سوی مارکسیست‌هایی نظیر لنین برای مشخّص ساختن رهبری سیاسی پرولتاریا در انقلابی دموکراتیک، استفاده شده بود؛ ولی به وسیله آنتونیو گرامشی در تحلیلی زیرکانه گسترش پیدا کرد تا چرایی عدم اتّفاق افتادن انقلاب گریزناپذیر پیش‌بینی‌شده مارکسیسم ارتدوکس را در آغاز سده بیستم توضیح دهد. در عوض پیش‌بینی مارکسیسم ارتدوکس، به نظر می‌آمد سرمایه‌داری بیش از همیشه رخنه کرده و ماندگار شده. گرامشی می‌گوید کاپیتالیسم کنترل را نه تنها از طریق خشونت و اجبار سیاسی و اقتصادی، بلکه همچنین به شکل ایدئولوژیک از طریق فرهنگ مستولی و هژمونیکی برقرار می‌کند که در آن ارزش‌های بورژوازی به ارزش‌های عمومی همگانی مبدّل می‌گردند. به این ترتیب، فرهنگ مورد وفاقی گسترش می‌یابد که در آن طبقه کارگر خیر خود را مطابق با خیر بورژوازی تشخیص می‌دهند و به ابقای وضع موجود به جای طغیان یاری می‌رسانند.
طبقه کارگر نیازمند توسعه فرهنگی از آنِ خود است تا این تصوّر را که ارزش‌های بورژوازی، ارزش‌های طبیعی و هنجارمند جامعه را بازنمایی می‌کنند، به زیر افکند و نظر طبقات ستم‌دیده و روشنفکر را به انگیزه پرولتاریا جلب کند. لنین معتقد بود که فرهنگ فرعِ اهداف سیاسی‌ست؛ ولی برای گرامشی برای دستیابی به قدرت، دستیابی اوّلیّه به استیلای فرهنگی اصل بود. در دیدگاه گرامشی، هر طبقه‌ای که خواهان سلطه در دوران مدرن باشد، برای ایفای رهبری عقلانی و اخلاقی، و برای برپاساختن اتحاد و مصالحه با نیروهای متنوّع، باید از علایق محدود «اقتصادی-شراکتی» گذر کند. گرامشی به این اتّحاد نیروهای اجتماعی «انسداد تاریخی» می‌گفت؛ اصطلاحی که از جورج سورل سندیکاگرا اخذ کرده بود.
گرامشی با این آغاز کرد که در غرب، ارزش‌های فرهنگی بورژوایی به مسیحیّت گره خورده، و بنابراین جدل علیه فرهنگ مستولی، بیشتر آداب و ارزش‌های مذهبی را باید هدف بگیرد. او تحت تأثیر قدرتی که کاتولیسیسم رومی بر اذهان مردم داشت و مراقبتی که کلیسا از مانع شدن فاصله افتادن بین دین تحصیل‌کرده‌ها و غیرآن می‌ورزید، قرار گرفت. گرامشی معتقد بود که وظیفه مارکسیسم این بود که انتقاد کاملاً عقلانی از دین را – که در انسان‌گرایی رنسانس اتّفاق افتاد – با مؤلّفه‌هایی از اصلاح‌گری – که درخواست عمومی بود – پیوند بزند. در نظرگاه گرامشی، مارکسیسم در صورتی می‌توانست دین را ملغی کند که به نیازهای روحی مردم توجّه می‌داشت و با این‌کار مردم باید تشخیص می‌دادند که این تجلّی تجریه خودشان است.
در ساختارگرایی فرهنگی، دیدگاه ساختارگرا و آرای فردینان دو سوسور زبان‌شناس و کلود لوی استروس انسان‌شناس، از طریق نوشته‌های نشانه‌شناس فرانسوی رولان بارت و نشانه‌شناس ایتالیایی اومبرتو اکو در "مطالعات فرهنگی" ظهور پیدا کرده‌است.
اشتغال زاینده و طولانی بارت از روزهای نخستین زبان‌شناسی ساختارگرا در فرانسه به قلّه پسا-ساختارگرایی رسید. آثار بارت متون کلیدی در ساختارگرایی و پسا-ساختارگرایی محسوب می‌شوند. از آن‌جایی که بارت هم‌جنس‌خواه بود، هرچند تا سال‌های پایانی عمرش مشهود نشد، بعضی او را پیشگام تئوری هم‌جنس‌خواهی می‌دانند. افزون بر این کیفیّت‌های خودزندگی‌نامه‌ای و زیبایی‌شناختی بسیاری از متون بارت، آن‌ها را به حق، به آثاری ادبی مبدّل کرده‌اند و از سوی علاقه‌مندان به سبک، ادّعا شده که این نوشته‌ها نوع جدیدی از نوشتنِ اجرایی است.
بارت در نوشته سال ۱۹۶۸ خود مرگ مؤلف، بحث جدلی قوی‌ای علیه مرکزیّت چهره مؤلّف در مطالعه ادبی راه انداخت که با این جمله بسیار نقل‌قول‌شده پایان می‌پذیرد: «تولّد خواننده باید به هزینه مرگ مؤلّف انجام شود.» با بخشیدن نقش بزرگ‌تر به خواننده در ساخته‌شدن معنا، بارت آثار ادبی را قابل مقایسه با آثار موسیقایی می‌داند: ساختارهایی که باید حین تفسیر، نواخته و ساخته شوند (مقاله بعدتر میشل فوکو "مؤلّف چیست؟ " واکنش به جدل بارت با تحلیل اجتماعی و ادبی کارکرد مؤلّف بود)
در نوشته سال ۱۹۷۱ "از اثر به متن"، بارت این ایده را بیشتر گسترش داد و بحث کرد که درحالی‌که یک «اثر» (مثلاً یک کتاب یا فیلم) حاوی معنایی‌ست که بی‌دردسر قابل ردگیری تا مؤلّف است (و بنابراین معنا، محدود است)، یک «متن» (همان فیلم یا کتاب) در واقع چیزی‌ست که باز وانهاده می‌شود. مفهوم نتیجه‌گیری شده یعنی بینامتنیت، ایجاب می‌کند که معنا از طریق مخاطب به موضوعی فر هنگی آورده می‌شود و ذاتاً در موضوع مستقر و نهفته نیست.
کتاب "اس/زد" اغلب شاهکار نقد ادبی پسا-ساختارگرا خوانده می‌شود. بارت در اس/زد، داستان "سارازین" بالزاک را مفصّلاً، جمله به جمله، با ارجاع هر جمله یا کلمه به یک یا چند کد و سطوح معنا در داخل داستان، کالبدشکافی می‌کند. در اس/زد، بارت همچنین مفهوم آثار خواندنی و نوشتنی را معرّفی می‌کند.
نقد فرهنگی ساختارگرای پیشین بارت، که در چند جلد شامل اسطوره‌شناسی‌ها چاپ شده‌است که اثر کلیدی متقدّم برای مطالعات فرهنگی بعدی‌ست و شامل کاربست تکنیک‌های نقد ادبی و اجتماعی به فرهنگ توده‌ای می‌شود. اسطوره‌شناسی‌ها مجموعه‌ای از تحلیل‌های واقعاً خلاصه و روشن از موضوعات فرهنگی از باغ‌وحش تا موزه و مد است (موضوعی که بعدها با جزئیات بیشتر در نظام مد شرح می‌دهد)
بعضی از آثار بعدی بارت، با حفظ جنبه انتقادی، شخصی و عاطفی هم هستند. معروف‌تر از همه کتابش "رولان بارت" (که اغلب به اسم بارت نوشته بارت می‌شناسندش) خودزندگی‌نامه‌ای نظری‌ست که در بخش‌هایی به ترتیب الفبا به جای ترتیب زمانی تنظیم شده. کتاب آخر او، "اتاق روشن"، یادداشتی شخصی و وفات‌نامه‌ای برای مادرش (و برای خودش) است و مطالعه‌ای‌ست در عکّاسی.
تأثیر زبان‌شناسی نشانه‌شناسانه رومان یاکوبسن و فرمالیست‌های روس، مانند آلگیرداس ژولین گریماس و تزوتان تودوروف در کار بارت نیز نمایان است. به این‌ها می‌توان آشنایی‌زدایی ویکتور اشکلوفسکی را اضافه کرد و البتّه نباید از تأثیر میخائیل باختین و مفهوم امر کارناوالی و بینامتنیت که ریشه در منطق گفتگو دارند، غافل ماند. تأثیر دیدگاه‌های هرمنوتیکی به فرهنگ، مانند نظریّات کلیفورد گیرتز را که ریشه در نظریه‌های ولادیمیر پراپ و نورتروپ فرای دارند – آنجا که فرهنگ را به مثابه روایت و متن می‌بینند – نباید از خاطر دور نگاه داشت.
نیز نوشته‌های مابعد ساختارگرای میشل فوکو دربارهٔ اشکال قدرت و دانش و ژاک دریدا دربارهٔ ساختارشکنی متن، تأثیرگذار بوده‌اند.
میشل فوکو، فیلسوف فرانسوی صاحب کرسی "تاریخ نظام‌های اندیشه" در کولژ دو فرانس بود. نوشته‌های او بر آثار تخصّصی دیگر تأثیری عظیم داشت. اثرگذاری فوکو در علوم انسانی و اجتماعی و بسیاری حوزه‌های کاربردی و تخصّصی پژوهش گسترش یافته. میشل فوکو، بیش از همه برای نقدش بر نهادهای اجتماعی متنوّع و از همه قابل ملاحظه‌تر، روان‌پزشکی، پزشکی و نظام زندان و همین‌طور اندیشه‌هایش دربارهٔ تاریخ جنسیّت، مشهور است. نظریه عمومی او قدرت و روابط بین قدرت و دانش را مورد بررسی قرار می‌دهد. اندیشه‌های مرتبط با گفتمان، در ارتباط با تاریخی اندیشه غربی به صورت گسترده بحث و به کار بسته شده. فوکو، در ضمن ناقد ساخت‌های اجتماعی‌ست که بر هویت دلالت دارند و شامل همه چیز از هویّت مردانه/زنانه و هم‌جنس‌خواه تا فعّالیّت‌های سیاسی و گناهکارانه می‌شود. مثال فلسفی از نظریه‌های فوکو دربارهٔ هویّت نگاه به تاریخ هویّت همجنس‌خواهانه‌است که در طول سال‌ها از عمل ضمنی به هویّت ضمنی پیشرفت کرده.
آثار او از سوی مفسّران و منتقدان معاصر، اغلب پست‌مدرنیستی یا پسا-ساختارگرایانه توصیف می‌شوند. هرچند، در سال‌های ۱۹۶۰، او بیش از همه با جنبش ساختارگرا همراهی کرد. گرچه در آغاز از این‌که ساختارگرا توصیف شود، راضی بود؛ بعدتر به این دلیل که برخلاف ساختارگراها، دیدگاه فرمالیست را قبول ندارد، بر فاصله‌اش از رویکرد ساختارگرا تأکید کرد. همچنین فوکو، علاقه‌مند نبود که برچسب پست‌مدرن به کارش بخورد و می‌گفت که ترجیح می‌دهد در این‌باره بحث کند که مدرنیته چگونه تعریف شده‌است.
ژان فرانسوا لیوتار، در پست‌مدرنیسم با نقد فراروایت ها و ابراز ناباوری نسبت به آن ها، نظریه فرهنگی را قدمی به جلو برد. فردریک جیمسون تفسیری مارکسیستی از فرهنگ در دوره پست‌مدرن به‌دست داد و ژان بودریار، با طرح ،و مفهوم حاد واقعیت، و با نظریات رادیکالش گامی مهم و البتّه جنجالی در شناخت مظاهر فرهنگی برداشت. بودریار، تحت تأثیر نوشته‌های مارسل موس و ژرژ باتای بوده‌است.
از سوی دیگر، نظریّات پسااستعمارگرایی ادوارد سعید و هومی بهابها را می‌توان در همین دیدگاه طبقه‌بندی کرد. چراکه آن ها، نشان می‌دهند چطور غرب، شرق را به‌عنوان دیگری اسرارآمیز مطرح کرده و اوهام و خیالات جنسی و غیرجنسی خود را در آینه آن دیده‌است. به این دو تن می‌توان مطالعات مربوط به فرودستان گایاتری چاکراورتی اسپیواک را نیز افزود. در حوزه نقّادی مربوط به سیاهان، هنری لوئیس گیتس، با اثر مشهورش "میمون دلالت‌گر" و در حوزه نقّادی فمنیستی سیاه‌پوستانه، بل هوکس با کتاب "مگر من یک زن نیستم؟ " شهرت دارند.
مطالعات مربوط به مصرف، ریشه در کارهای کارل مارکس و ماکس وبر دارد. تورستن وبلن با نوشتن "نظریه طبقه مرفّه" گام مهمّی در مطالعات مربوط به مصرف برداشت و آثار بوردیو و پیروانش مانند دانیل میلر در این زمینه مهم است. از سوی دیگر، بودریار هم مصرف را به امر نمادین مربوط ساخت؛ مفهومی که در کارهای سوزان لانجر مشهود است. آثار هربرت مارکوزه هم با ابعاد روانی مصرف سر و کار دارند.
رویکردهای روانکاوانه به فرهنگ، تحت تأثیر دیدگاه‌های زیگموند فروید به‌عنوان مبدع روان‌کاوی و مفهوم ناخودآگاهش است. دیدگاه‌های پسینیانِ او و از همه مهم‌تر ژاک لاکان و روان‌کاوی ساختارگرایانه‌اش، در روان‌کاوی فرهنگ عامّه و مسایل مربوط به زبان مهم تلقّی می‌شوند. ژیل دولوز و فلیکس گاتاری با نوشتن "آنتی‌ادیپ"، به مبارزه با اقتدار مارکسیسم و فرویدیسم شتافتند. از نظر آن‌ها روانکاوی نظامی سرکوب‌گر است که افراد را به تبعیّت از هنجارهای محدودکننده رفتار اجتماعی وامی‌دارند. منتقدان پسافمنیست با دیدگاه روانکاوی مانند لوس ایریگارای، جولیت میچل و ژولیا کریستوا نیز در این میان، روان‌کاوی ارتدوکس را به چالش کشیدند.
این فهرست خلاصه از چهره‌ها و تئوری‌های مطالعات فرهنگی - که می‌تواند بیش از این گسترش یابد – تا حدی نشان‌دهنده تنوّع آرای مطرح در این حوزه می‌باشد.
داریوش آشوری (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۳۱۷ در تهران) نویسنده، اندیشمند، زبان‌شناس و مترجم ایرانی است. عمدهٔ آثار او در زمینهٔ علوم سیاسی، علوم اجتماعی، سخن‌سنجی، فلسفه، و زبان‌شناسی است. داریوش آشوری سال‌هاست که با خانواده‌اش در فرانسه زندگی می‌کند.
آشوری دانش‌آموختهٔ دبیرستان‌های البرز و دارالفنون است و هم‌درسِ نوجوانیِ بهرام بیضایی و عبدالمجید ارفعی. در دوران نوجوانی با مطالعهٔ نشریات حزب توده به آن مکتب گرایش پیدا کرد، و پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ مدتی عضو سازمان جوانان حزب توده بود. پس از چندی در سال ۱۳۳۶ به حزب زحمتکشان ملت ایران (نیروی سوم) پیوست. آشوری در سال ۱۳۳۷ از دارالفنون دانش‌آموخته و وارد دانشکدهٔ حقوق و علومِ سیاسی و اقتصادی دانشگاه تهران شد و لیسانس اقتصادhttp://www.bbc.co.uk/persian/arts/2013/11/131118_l44_ashouri_anniversary_jami_interview خود را در سال ۱۳۴۲ گرفت. در همان سال در دورهٔ دکترای اقتصاد در همان دانشکده پذیرفته شد ولی آن را نیمه‌کاره رها کرد. کار تألیف کتاب، ترجمه، و نوشتن مقالات را از همین دوران شروع کرد. در دوران دانشجویی عضوِ هیئت اجراییهٔ «جامعهٔ سوسیالیست‌های نهضت ملی ایران» به رهبری خلیل ملکی نیز بوده‌است. نخستین کتاب او، به نام فرهنگ سیاسی، در روزگار دانشجویی از او منتشر شد که هنوز هم، با نام دانشنامهٔ سیاسی، در ایران در زمینهٔ علوم سیاسی کتاب مرجع است و تاکنون بیش از سی چاپ از آن منتشر شده‌است. در همان دوران آشوری در مؤسسهٔ انتشارات فرانکلین به‌عنوانِ ویراستار در دائرةالمعارف فارسی و سپس در بخش انتشارات به کار مشغول بوده‌است.
آشوری از بنیان‌گذاران کانون نویسندگان ایران و عضو انتخاب‌شدهٔ نخستین هیئت دبیران آن بوده‌است (۱۳۴۸). در دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی، دانشکدهٔ علوم اجتماعی، دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران، در مؤسسهٔ شرق‌شناسی دانشگاه آکسفورد در بریتانیا، و دانشگاه زبان‌های خارجی توکیو تدریس کرده، و عضوِ هیئت مؤلفان لغت‌نامهٔ فارسی در مؤسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا (وابسته به دانشگاه تهران)، عضو هیئت ویراستاران دانشنامهٔ ایرانیکا (دانشگاه کلمبیا در نیویورک) و از نویسندگان آن بوده‌است. همچنین سردبیری چند مجلهٔ ادبی و نیز نامهٔ علوم اجتماعی را در مؤسسهٔ مطالعات و تحقیقات اجتماعی (وابسته به دانشگاه تهران)، به عهده داشته‌است.
آشوری در قلمروی علوم اجتماعی و فلسفهٔ مدرن به توسعهٔ زبان فارسی از نظر دامنهٔ واژگان و بهبود سبک نگارش یاری فراوان کرده‌است. آشوری در آثار خود واژگان نوترکیبی چون گفتمان، همه‌پرسی، آرمان‌شهر، رهیافت، هرزه‌نگاری، درس‌گفتار و مانند آن را به‌کار برد که معادلی برای آن در زبان فارسی وجود نداشت. فرهنگ علوم انسانی او شامل صدها ترکیب و واژهٔ اشتقاقی تازه برای گسترش زبانِ فارسی در زمینهٔ علوم انسانی و فلسفه است. از میان آثار او می‌توان به بازاندیشی زبان فارسی، شعر و اندیشه، تعریف‌ها و مفهوم فرهنگ، و فرهنگ علوم انسانی اشاره کرد. ما و مدرنیّت نام مجموعه مقاله‌هایی از اوست که در آن به تحلیل بحران فرهنگی جامعهٔ ایران در مواجهه با مدرنیّت می‌پردازد. وی نویسندهٔ عرفان و رندی در شعر حافظ است که تفسیری هرمنوتیکی از بنیادهای اندیشگی دیوان حافظ بر پایهٔ پژوهش متن‌شناسانهٔ تاریخی‌ست.
به استناد کتاب نام‌های مستعار نویسندگان و شاعران معاصر ایران به قلم عباس مافی داریوش آشوری با امضای «مهرداد رهسپار» هم به نویسندگی پرداخته‌است.
خوزه آنتونیو دومینگوئِس باندرا (؛ زاده ۱۰ اوت ۱۹۶۰) که با نام حرفه‌ای آنتونیو باندراس شناخته می‌شود، بازیگر و کارگردان اسپانیایی است. او به خاطر فعالیت خود در ژانرهای گوناگون فیلم شناخته شده‌است، و جوایز مختلفی از جمله یک جایزه جشنواره فیلم کن و یک جایزه فیلم اروپا، علاوه بر نامزدی جایزه اسکار، جایزه تونی، دو جایزه امی ساعات پربیننده و پنج جایزه گلدن گلوب دریافت کرده‌است.
باندراس نخستین بار در فیلم کمدی اسکروبال از پدرو آلمودوار با عنوان "هزارتوی شور" (۱۹۸۲) ظاهر شد. این دو از آن زمان در فیلم‌های زیادی از جمله "ماتادور" (۱۹۸۶)، "قانون میل" (۱۹۸۷)، "زنان در آستانه فروپاشی عصبی" (۱۹۸۸)، "منو ببند!" (۱۹۸۹) و "پوستی که در آن زندگی می‌کنم" (۲۰۱۱) همکاری کرده‌اند. باندراس برای فیلم "درد و شکوه" (۲۰۱۹) جوایز مختلفی را برای بهترین بازیگر مرد از جمله جایزه جشنواره فیلم کن، جایزه گویا و همچنین نامزدی جوایز اسکار و گلدن گلوب را دریافت کرد.
او همچنین برای چندین فیلم هالیوودی، مانند "فیلادلفیا" (۱۹۹۳)، "مصاحبه با خون‌آشام" (۱۹۹۴)، "دسپرادو" (۱۹۹۵)، "آدم‌کش‌ها" (۱۹۹۵)، "اویتا" (۱۹۹۶)، و "نقاب زورو" (۱۹۹۸) شناخته شده‌است. او همچنین در سه فیلم نخست از مجموعه‌فیلم "بچه‌های جاسوس" (۲۰۰۱–۲۰۰۳) ظاهر شد و صدای گربه چکمه‌پوش را در فرانچایز "شرک" (۲۰۰۴–اکنون) و فیلم‌های اسپین‌آف آن "گربه چکمه‌پوش" (۲۰۱۱) و "" (۲۰۲۲) ارائه کرد.
در سال ۲۰۰۳، باندراس نخستین حضور خود را در تئاتر ایالات متحده در نقش گیدو کانتینی در موزیکال "نه" انجام داد، که برای آن نامزد دریافت جایزه تونی و برنده جایزه درام میز شد. او نامزدی جایزه امی را برای نقش‌هایش در فیلم تلویزیونی "پانچو ویلا خودش بازیگر می‌شود" (۲۰۰۴) و فصل دوم "نابغه" (۲۰۱۸) دریافت کرد. بازی او در نقش پابلو پیکاسو در مورد دوم تحسین منتقدان را برانگیخت.
خوزه آنتونیو دومینگوئز باندرا در ۱۰ اوت ۱۹۶۰ در مالاگا، از افسر ژاندارم گارد مدنی خوزه دومینگوئز پریتو (۱۹۲۰–۲۰۰۸) و معلم مدرسه آنا باندرا گالیگو (۱۹۳۳–۲۰۱۷) به دنیا آمد. او یک برادر کوچکتر به نام فرانسیسکو دارد. باندراس در کودکی می‌خواست یک فوتبالیست حرفه ای شود تا اینکه پای شکسته اش رویاهای او را در سن ۱۵ سالگی به حاشیه برد. او علاقه شدیدی به هنرهای نمایشی نشان داد و بخشی از مدرسه-تئاتر «آرا» که توسط آنجلس روبیو-آرگولس ای الساندری (همسر دیپلمات و فیلمساز ادگار نویل) اداره می‌شد و کالج هنرهای دراماتیک، هر دو در مالاگا، تشکیل شد. کار او روی صحنه و اجراهایش در خیابان‌ها در نهایت باعث شد در تئاتر ملی اسپانیا جایگاهی برای خود پیدا کند.
مراحل رشد در سال ۱۹۸۲ در فیلمی نقش کوتاهی اجرا کرد و مورد تشویق همه قرار گرفت. در سال ۱۹۸۵ در فیلم ماتادور به کارگردانی «آلمودوار» ایفای نقش کرد. در سال ۱۹۹۲ در فیلم پادشاهان مامبو خوش درخشید و راه برای وی به سوی سینمای آمریکا باز شد، در همان سال ۱۹۹۲ در قسمت اول از سه‌گانه ای درفیلم "ال ماریچی به کارگردانی رابرت رودریگز بازی کرد و در سال ۱۹۹۵ در قسمت دوم و ادامه همان فیلم به نام دسپرادو به کارگردانی رابرت رودریگز به ایفای نقش پرداخت همچنین در سال ۲۰۰۳ در قسمت سوم این سه‌گانه به نام روزی روزگاری در مکزیک" "به کارگردانی رابرت رودریگز بازی"کرد. البته آنتونیو در سال ۱۹۹۲ هنوز انگلیسی را به خوبی نیاموخته بود، لذا در فیلم پادشاهان مامبو دیالوگ‌ها را به زبان انگلیسی حفظ کرد و بالهجه اسپانیایی به بیان جملات پرداخت.
گام بعدی او بازی با تام هنکس در فیلم فیلادلفیا بود. چندی بعد در برابر تام کروز و برد پیت قرار گرفت و در در فیلم مصاحبه با دراکولا ایفای نقش کرد و سپس با بازی در فیلم خانه اشباح به شهرت رسید.
باندراس با ایفای نقش در فیلم نقاب زورو در سال ۱۹۹۸ به همراه آنتونی هاپکینز و کاترین زیتا جونز در سطح فیلم‌های برتر مطرح شد.
در سال ۲۰۲۰، او در کنار رابرت داونی جونیور در فیلم ماجراجویی فانتزی "دولیتل" ظاهر شد. او در سال ۲۰۲۲ در نقش سانتیاگو مونکادا، آنتاگونیست فیلم "آنچارتد" ظاهر شد. در سال ۲۰۲۳، او در "ایندیانا جونز و گردانه سرنوشت" با هریسون فورد، مس میکلسن و توبی جونز ظاهر شده‌است. او همچنین به کار برای دریم‌ورکس انیمیشن بازگشت و صدای خود را به عنوان گربه چکمه‌پوش را در دنباله "" تکرار کرد. او همچنین در فیلم "The Enforcer" که در سال ۲۰۲۲ در یونان فیلمبرداری شد، ظاهر می‌شود.
به عنوان یکی از حامیان قدیمی باشگاه فوتبال مالاگا، باندراس همچنین افسر یک انجمن برادری مذهبی کاتولیک رومی در زادگاهش مالاگا است و در طول هفته مقدس برای شرکت در راهپیمایی‌ها سفر می‌کند،"Antonio Banderas, en la Semana Santa malagueña", "ABC", 30 March 2010. اگرچه یک بار در مصاحبه ای با مجله "پیپل" خود را یک ندانم‌گرا توصیف کرد.
در ماه مه ۲۰۱۰، باندراس دکترای افتخاری را از دانشگاه مالاگا دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۰ مدرک افتخاری را از کالج دیکنسون دریافت کرد
در اوت ۲۰۱۵، باندراس در یک دوره طراحی مد در سنترال سنت مارتینز ثبت نام کرد. از سال ۲۰۱۶، باندراس در انگلستان در کابم اقامت دارد.
باندراس در بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۸ با آنا لزا ازدواج کرد (شرح منابع متفاوت است) و در ۱۹۹۶ از هم جدا شدند. او در سال ۱۹۹۵ هنگام فیلمبرداری فیلم "دوتا زیاده" با ملانی گریفیث بازیگر آمریکایی آشنا شد و با او رابطه برقرار کرد. آنها در ۱۴ مه ۱۹۹۶ در لندن ازدواج کردند."Hello" (20 May 2011) (slide 5 of 14). Archived from the original on 26 March 2017. این زوج یک دختر به نام استلا دل کارمن باندراس (متولد ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۶) دارند،"Hello" (20 May 2011) (slide 6 of 14). Archived from the original on 26 March 2017. که با گریفیث در اولین کارگردانی باندراس "، دیوانه در آلاباما" (۱۹۹۹) روی پرده ظاهر شد."Hello" (20 May 2011) (side 7 of 14). Archived from the original on 26 March 2017. در سال ۲۰۰۲، این زوج «جایزه فرشته استلا آدلر» را برای بشردوستی گسترده خود دریافت کردند."Hello" (20 May 2011) (slide 9 of 14). Archived from the original on 26 March 2017. گریفیث روی بازوی راست خود یک خالکوبی به نام باندراس دارد."Hello" (20 May 2011) (slide 8 of 14). Archived from the original on 26 March 2017.
در ژوئن ۲۰۱۴، باندراس و گریفیث در بیانیه‌ای قصد طلاق خود را «به شیوه‌ای عاشقانه و دوستانه» اعلام کردند. طبق دادخواستی که در دادگاه عالی لس آنجلس ارائه شده‌است، این زوج «اختلافات آشتی ناپذیری» داشتند که منجر به جدایی آنها شد. طلاق در دسامبر ۲۰۱۵ رسمی شد، اما با این وجود باندراس و گریفیث همچنان دوستان صمیمی هستند. داکوتا جانسون، دختر ناتنی سابق او، گفته‌است که باندراس را بخشی از خانواده خود می‌داند که او را «پدر پاداش» خطاب می‌کند.
در سال ۲۰۰۹، باندراس به دلیل یک تومور خوش‌خیم در پشت خود تحت عمل جراحی قرار گرفت.
باندراس در سخنرانی در جشنواره فیلم‌های اسپانیایی مالاگا در مارس ۲۰۱۷ فاش کرد که در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۷ دچار حمله قلبی شده‌است، اما گفت که «جدی نبوده و هیچ آسیبی ایجاد نکرده‌است». به دنبال آن حادثه، او تحت عمل جراحی قلب قرار گرفت و سه استنت در رگ‌هایش قرار گرفت. در مصاحبه ای با "هوای تازه" در سپتامبر ۲۰۱۹، او آن را به عنوان تغییر زندگی به یاد آورد. او گفت: «این فقط به من دیدگاهی داد که من چه کسی هستم، و فقط باعث شد چیزهای مهم را ببینم. وقتی این را می‌گویم، مردم ممکن است فکر کنند که من دیوانه باشم، اما این یکی از بهترین چیزهایی است که تا به حال در زندگی من اتفاق افتاده‌است.»
در سال ۱۹۹۶، باندراس در میان دیگر چهره‌های فرهنگی اسپانیایی در ویدئویی از حزب سوسیالیست کارگران اسپانیا در انتخابات عمومی حمایت کرد.
در سال ۲۰۱۳، او از اروپا و ایالات متحده خواست تا از هوگو چاوز در ونزوئلا الگوبرداری کنند و شرکت‌های بزرگ را به عنوان راه حلی برای بحران اقتصادی جهانی ملی کنند.
در ژوئن ۲۰۱۵، باندراس با شرکت در یک رویداد جمع‌آوری کمک‌های مالی سازماندهی شده توسط «دوستان نیروهای دفاعی اسرائیل» (FIDF)، که ۳۱ میلیون دلار برای سربازان اسرائیلی جمع‌آوری کرد، حمایت خود را از اسرائیل نشان داد.
باندراس در طول دوران حرفه‌ای خود نامزدی جوایز زیادی از جمله نامزدی جایزه اسکار برای "درد و شکوه" دریافت کرده‌است. او همچنین پنج نامزدی جایزه گلدن گلوب را برای کارهایش در فیلم و تلویزیون دریافت کرد. او همچنین دو نامزدی جایزه امی ساعات پربیننده را برای کارش در پروژه‌های تلویزیونی، "پانچو ویلا خودش بازیگر می‌شود" (۲۰۰۴) و "نابغه" (۲۰۱۸) دریافت کرده‌است. او همچنین برای بازی در نقش پابلو پیکاسو در «"Genius: Picasso"» نامزدی جایزه انجمن بازیگران سینما را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۳، او نامزد جایزه تونی برای بهترین بازیگر مرد در یک موزیکال برای بازی در تولید موزیکال "نه" در برادوی شد. با این حال در آن سال او جایزه درام دسک را برای بازیگر برجسته در یک موزیکال برای بازی در "نه" برد. او در سال ۲۰۱۹ جایزه بهترین بازیگر مرد جشنواره فیلم کن، جایزه فیلم اروپا برای بهترین بازیگر مرد، جایزه گویا برای بهترین بازیگر مرد و جایزه حلقه منتقدان فیلم نیویورک برای بهترین بازیگر نقش اول مرد برای بازی در فیلم "درد و شکوه" را دریافت کرد.
شیر مایعی خوراکی است که توسط غدد پستانِ پستانداران تولید می‌شود. لبنیات را از شیر درست می‌کنند لبن کلمه عربی به معنای شیر است. شیر غذای اصلی نوزادان را تشکیل می‌دهد که هنوز توانایی گوارش غذاهای گوناگون را ندارند. انسان‌ها مانند دیگر پستانداران در دوران نوزادی از شیر مادر تغذیه می‌کنند. مردم مناطق گوناگون از شیر چهارپایان اهلی به‌ویژه گاو و دیگر چهارپایان همچون گاومیش، گوسفند، بز و شتر استفاده می‌کنند.
از شیر برای تهیه لبنیات همچون خامه، کره، ماست، پنیر، کشک، شیر خشک و بسیاری فراورده‌های دیگر استفاده می‌شود.
ترکیب شیمیایی دقیق شیر خام، به گونهٔ حیوانی که شیر را تولید کرده و سلامتی و گونه غذای او و عوامل دیگری بستگی دارد. بیشترِ شیر را آب و پس از آن قندی به نام لاکتوز، پروتئین و چربی تشکیل می‌دهد. شیر منبع خوبی برای املاح مورد نیاز بدن انسان‌ها چون کلسیم، فسفر، منیزیم و پتاسیم و ویتامین‌های آ، ب۱، ب۲، ب۶، ب۱۲، ث، د، کا، ئی، نیاسین، و اسید فولیک است. پی اچ شیر گاو بین ۶٫۴–۶٫۸ است؛ یعنی کمی اسیدی محسوب می‌شود اما pH شیر خوراکی مورد تأیید وزارت بهداشت از ۶/۵ تا ۸/۵ است.
حدود ۸۵ درصد شیر خوراکی انسان‌ها از گاو، ۱۱ درصد از گاومیش و بقیه از بز، گوسفند و شتر دوشیده می‌شوند. در سراسر جهان، حدود ۶ میلیارد مصرف‌کنندهٔ شیر و فراورده‌های لبنی زندگی می‌کنند و بیش از ۷۵۰ میلیون نفر در کشتزار خانوادگیِ خود به تولید لبنیات مشغول هستند.
در سال ۲۰۱۱ بیش از ۷۳۰ میلیون تن شیر تولید شده‌است. هند بزرگ‌ترین تولیدکننده و مصرف‌کنندهٔ شیر در جهان است و با این حال نه شیر صادر و نه آن را وارد می‌کند. نیوزیلند، کشورهای عضو اتحادیهٔ اروپا، ایالات متحدهٔ آمریکا، استرالیا، برزیل، آرژانتین و بلاروس بزرگ‌ترین صادرکنندگان شیر و فراورده‌های لبنی محسوب می‌شوند. چین، مکزیک، روسیه و ژاپن نیز بزرگ‌ترین واردکنندگان شیر و فراورده‌های لبنی به‌شمار می‌روند.
شیر حیوانات در آغاز دوران اهلی کردن به‌عنوان غذا استفاده شده‌است. گوسفند و بز در بین سال‌های ۹۰۰۰ تا ۸۰۰۰ سال پیش از میلاد در خاورمیانه اهلی شدند. در حدود ۷۰۰۰ سال پیش از میلاد، احشام در نقاطی از آفریقا و آناتولی به‌صورت گله درآمدند. همچنین شیر در دوران نوسنگی در انگلستان و ایرلند استفاده شده‌است.
شیر به‌طور کلی به دو صورت به مصرف می‌رسد:
تقریباً در تمام گونه‌های پستانداران، نوزادان شیر را از طریق پستان مادر به‌صورت مستقیم یا غیرمستقیم (دوشیده شدن شیر از پستان و ذخیره برای مصرف) دریافت می‌کنند. در برخی فرهنگ‌های باستانی یا معاصر، شیر دادن کودکان توسط مادر تا هفت سالگی معمول است.
نوشیدن شیر تازه بز توسط نوزاد می‌تواند به بروز برخی عوارض نظیر به هم خوردن تعادل الکترولیت‌ها، اسیدوز متابولیک، آنمی مگالوبلاستیک و بروز واکنش‌های آلرژیک منجر شود.
میانگین تولید شیر سالانهٔ جهان در سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ حدود ۶۳۵ میلیون تُن بوده‌است. بیشترین شیر در جهان از گاو گرفته می‌شود. سالانه ۵۴۲ میلیون تن شیر گاو در جهان تولید می‌شود که حدود ۸۵ درصد شیر تولیدشده در سراسر جهان را تشکیل می‌دهد. به‌جز جنوب آسیا (شبه‌قاره هند و مناطق همجوار) که تنها ۴۴ درصد کل شیر تولیدی‌شان را از گاو می‌دوشند، در تمام مناطق دیگرِ جهان شیر گاو بیش از ۸۰ درصد کل شیر تولیدشده را تشکیل می‌دهد.
گاومیش تنها حیوان دیگری است که رقم قابل توجهی از تولید شیر در سطح جهانی را به خود اختصاص داده‌است. ۱۱ درصد شیر جهان از گاومیش گرفته می‌شود که این رقم در کشورهای در حال توسعه ۲۳ درصد است. شیر بز ۳٫۴ درصد، گوسفند ۱٫۴ درصد و شتر تنها ۰٫۲ درصد از کل شیر تولید شده در جهان را تشکیل می‌دهند. در جنوب آسیا گاومیش مهم‌ترین منبع تأمین شیر است و ۵۱ درصد کل تولید شیر به این حیوان اختصاص دارد. در شرق و جنوب شرقی آسیا هم به ویژه چین که ۷٫۴ درصد از کل شیر از گاومیش گرفته می‌شود و در خاورمیانه و شمال آفریقا این رقم ۶٫۸ درصد است.
شیر بز در سطح جهانی تنها ۲٫۱ درصد از کل شیر را تشکیل می‌دهد اما در کشورهای جنوب صحرای آفریقا که این رقم به ده درصد می‌رسد و همین‌طور در بخش‌های از جنوب و شرق و جنوب شرق آسیا تولید شیر بز میزان قابل توجهی دارد. شیر گوسفند در خاورمیانه و شمال آفریقا ۸٫۴ درصد از کل شیر تولیدی را تشکیل می‌دهد. در جنوب صحرای آفریقا هم این رقم ۴٫۸ درصد و در شرق و جنوب شرق آسیا ۲٫۸ درصد است.
شیر شتر تنها در کشورهای جنوب صحرای آفریقا مقدار قابل ملاحظه‌ای معادل ۴٫۸ درصد دارد و در خاورمیانه و شمال آفریقا هم در مقدار کمتری تولید می‌شود. این در حالی است که در کشورهای صنعتی و سوسیالیستی سابق بیش از ۹۸ درصد و در آمریکای لاتین بیش از ۹۹ درصد از کل تولید شیر به شیر گاو اختصاص دارد.Gerosa and Skoet (2012)."Milk availability – Trends in production and demand and medium-term outlook". FAO, United Nations.
در روسیه و سوئد از شیر گوزن شمالی هم استفاده می‌شود. شیر اسب و الاغ هم در برخی نقاط جهان، البته در مقدار بسیار ناچیز، استفاده می‌شود.
شیر خوردنی به دو روش UHT , ESL تولید و بسته‌بندی می‌شوند:
روش UHT به صورت فرا دما بوده و روش معقول کارخانجات می‌باشد.
روش ESL به ماندگاری طولانی‌تر و افت کمت کیفیت منتهی می‌شود ولی حدود ۵ درصد ویتامین‌های کمتری دارد.
بنابه گزارشی در شهریور ماه ۱۳۹۳ اعلام‌شد، شیر در ایران، گردش مالی ۲۴ هزار میلیارد تومانی دارد، با توجه به اینکه تولید شیر خام ایران ۸ میلیون تن بوده‌است، (البته آمارهای مختلفی در این زمینه وجود دارد)، می‌توان گفت، با قیمت لیتری یک‌هزار و ۵۰۰ تومان، گردش مالی ۲۴ هزار میلیارد تومانی دارد و حدود ۱۲ درصد ارزش نفت صادرات سالانه ایران است. ارزش فرصت‌های شغلی این صنعت بالغ بر ۱۰۰ هزار میلیارد تومان است و ۹۵ درصد، سرمایه‌گذاری در این بخش نیز توسط بخش خصوصی انجام شده‌است. صنایع لبنی ایران در دو سال گذشتهٔ پیش از این گزارش، بالاترین صادرات را داشته‌است، و در دو سال اخیر به صادرات ۷۰۰ میلیون دلاری رسیده‌بود.
در طبیعت، پستانداران تنها در دوران خردسالی از شیر مادر می‌نوشند و پس از آن شیر را کنار می‌گذارند. انسان گویا تنها پستانداری است که پس از شیرخوارگی و حتی تا دوران کهنسالی شیر، آن هم شیر پستانداران دیگر را مصرف می‌کند. همان‌طور که اشاره شد شیر گاو ترکیبی از چربی‌ها، پروتئین‌ها، ویتامین‌ها، مواد معدنی و هورمون هاست که همگی توسط فرایند تکاملی طبیعت به گونه‌ای تناسب بندی شده‌اند که یک گوساله را در در طول چند ماه به وزن چند صد کیلو برساند؛ بنابراین شاید دور از انتظار نباشد که مصرف شیر برای انسان عواقبی به همراه داشته باشد. در فرهنگ عام و علم تغذیهٔ رایج شیر به عنوان منبع غنی پروتئین و کلسیم شناخته می‌شود و از آن به عنوان تقویت‌کنندهٔ استخوانها یاد می‌شود که خود این اندیشه در مطالعات جدید به چالش کشیده شده‌است.Michaëlsson, Karl, et al. (2014) "Milk intake and risk of mortality and fractures in women and men: cohort studies." Bmj 349: g6015. در واقع کم‌تر متخصصی به بررسی و گفتگو در مورد وجوه منفی شیر می‌پردازد و پزشکی عمومی بیشتر نسبت به مضرات شیر ناآگاه است. در اینجا، به تعدادی از این مضرات احتمالی پرداخته می‌شود. ابتدا بحث با هورمون رشد شبه-انسولین و پروتئین شیر (کازئین) آغاز شده که در واقع از عوامل اصلی رشد سریع در گوساله هستند و سپس به استروژن حیوانی، ویروس لوسمی گاوی و دیگر موارد مهم پرداخته می‌شود.
مقادیر متناسب این هورمون برای انسان، مثلاً برای رشد مو و ناخن یا برای رشد کودکان مفید است و در شیر مادر نیز یافت می‌شود.Oguchi S. et al. (1997)."Growth factors in breast milk and their effect on gastrointestinal development". Zhonghua Minguo xiao er ke yi xue hui za zhi (Journal). اما مقادیر بیش از حد آن، به خصوص در بزرگسالی، می‌تواند آسیب زا باشد و به ایجاد و پیشرفت بیماری‌های جدی کمک کند. شیر، حتی بیشتر از گوشت‌ها، می‌تواند میزان IGF-1 خون را به مقدار قابل توجهی بالا ببرد.Esterle, L. , et al. (2009)."Milk, rather than other foods, is associated with vertebral bone mass and circulating IGF-1 in female adolescents.". Osteoporosis international 20.4: 567. این هورمون به سلول‌ها سیگنال رشد می‌فرستد و وقتی با مصرف زیاد این هورمون رشد سلول‌ها بیش از میزانِ عادی شود، امکان وقوع سرطان یا وخیم تر شدن آن بالا می‌رود. هورمون رشد شبه انسولین تنها موجب افزایش ریسک در ایجاد سرطان نیست، بلکه در تمام مراحل سرطان از آغاز تا نشر (متاستاز)، سلول‌های سرطانی را تغذیه می‌کند، به بقای آن‌ها یاری می‌رساند، موجب ایجاد رگ اطراف تومورها می‌شود و آن‌ها را در مقابل سیستم دفاعی بدن تقویت می‌کند.Allen, Naomi E. , et al. (2002)."The Associations of Diet with Serum Insulin-like Growth Factor I and Its Main Binding Proteins in 292 Women Meat-Eaters, Vegetarians, and Vegans". Cancer Epidemiology and Prevention Biomarkers 11.11: 1441-1448.Kleinberg, David L. , et al. (2009) "Growth hormone and insulin-like growth factor-I in the transition from normal mammary development to preneoplastic mammary lesions." Endocrine reviews 30.1:51-74. این هورمون نقش مهمی در متاستاز سرطان و انتقال سلول‌های بدخیم به نقاط مختلف بدن دارد که خودش تقریباً موجب ۹۰٪ مرگ‌های ناشی از سرطان است.Yang, Shi Yu, et al.(2011) "Growth Factors and their receptors in cancer metastases." Frontiers in bioscience (Landmark edition) 16: 531-538. ریسک حاصل از این ماده در سرطان‌های مختلف از جمله پروستات و سینه بررسی شده و به ترتیب ۲۱٪ تا ۴۹٪ و ۶۵٪ گزارش شده‌است.Rowlands, Mari‐Anne, et al. (2009) ["Circulating insulin‐like growth factor peptides and prostate cancer risk: A systematic review and meta‐analysis."] International journal of cancer 124.10: 2416-2429Renehan, Andrew G. , et al.(2004) "Insulin-like growth factor (IGF)-I, IGF binding protein-3, and cancer risk: systematic review and meta-regression analysis." The Lancet 363.9418: 1346-1353. یکی از دلایل اساسی متاستاز سرطان سینه به استخوان نیز غلظت بالای این هورمون در جریان خون یافت شده‌است.Yunfei Zhang et al. (2010) "Mechanisms of breast cancer bone metastasis" Cancer letters 292.1: 1-7. در مورد لنفوم، این هورمون از نابود شدن سلول‌های تی جلوگیری می‌کند و در واقع از این طریق به ادامهٔ سرطان و بقای لنفوسیت‌ها کمک می‌کند.Walsh, Patrick T. , and Rosemary O'Connor. (2000) "The insulin-like growth factor-I receptor is regulated by CD28 and protects activated T cells from apoptosis" European journal of immunology 30.4: 1010-1018.
بسیاری از گاوهایی که برای شیر یا گوشت مورد بهره‌وری قرار می‌گیرند مبتلا به ویروس لوسمی گاوی هستند. در آمریکا، ۱۰۰٪ گاوهایی که برای شیر و ۸۴٪ گاوهایی که برای گوشت استفاده می‌شوند مبتلا به این ویروس هستند.Size, Herd. (2008) " Bovine Leukosis Virus (BLV) on US Dairy Operations." تا مدت‌ها تصور می‌شد که ویروس لوسمی گاوی که می‌تواند موجب سرطان خون در گاوها شود قابل انتقال به انسان نیست،Burridge, M. J. (1981) The zoonotic potential of bovine leukemia virus." Veterinary research communications 5.1: 117-126. اما در سال‌های اخیر این نظریه کاملاً به چالش کشیده شده‌است. مطالعات جدید نشان می‌دهند که این ویروس نه تنها قابل انتقال به انسان است و ۷۴٪ جمعیت را در یک مطالعهٔ آماری مبتلا کرده‌است،Buehring, Gertrude Case et al. (2003) " Humans have antibodies reactive with Bovine leukemia virus." AIDS research and human retroviruses 19.12: 1105-1113. بلکه عواقب جدی می‌تواند به همراه داشته باشد. نخستین شواهد، پیش از تأیید انتقال BLV به انسان، نشان می‌داد که دامدارانی که در ارتباط مستقیم با دام‌ها بودند ریسک بیشتری از جمعیت عادی در ابتلا به سرطان خون از گونه لنفوم داشتند.Donham, Kelley J. et al. (1980) " Epidemiologic relationships of the bovine population and human leukemia in Iowa." American journal of epidemiology 112.1: 80-92. اما شواهد جدیدتر از ریسک سرطان سینه و ابتلای به این ویروس در عمومِ جمعیت گزارش کرده‌اند. از میان مطالعات موجود، برخی ژنوم یا دی ان ای این ویروس را در بافت سینهٔ انسان پیدا کرده‌اند،Giovanna, Mesa, et al. (2013) " Bovine leukemia virus gene segment detected in human breast tissue." Open Journal of Medical Microbiology 3.1: 84.Buehring, Gertrude Case, et al. (2014) " Bovine leukemia virus DNA in human breast tissue." Emerging infectious diseases 20.5: 772 هر چند برخی خلاف آن را گزارش داده‌اند.Gillet, Nicolas A. , and Luc Willems. (2016) “Whole genome sequencing of 51 breast cancers reveals that tumors are devoid of bovine leukemia virus DNA.” Retrovirology 13.1: 75 در سال ۲۰۱۶، پژوهشگران پس از کشف این ویروس در بافت سینهٔ زنان استرالیایی، آن را «احتمالاً سرطان زا» گزارش کردندBuehring, Gertrude, et al. (2016) " Bovine Leukemia Virus Is Strongly Associated With Breast Cancer in Australian Women." Open Forum Infectious Diseases. Vol. 3. No. suppl_1. Oxford University Press. که می‌تواند یکی از عوامل ایجاد سرطان سینه در انسان باشد. در یک پژوهش در سال ۲۰۱۵، در بافت سینهٔ ۵۹٪ از زنانی که مبتلا به سرطان سینه بودند، ژنوم این ویروس پیدا شده و ریسک ابتلا به سرطان سینه بر اثر ورود این ویروس به بافت سینه ۳۷٪ محاسبه شده بود که قابل مقایسه با ریسک هورمون‌ها و تاریخچهٔ خانوادگی افراد است.Buehring, Gertrude Case, et al. (2015) " Exposure to Bovine Leukemia Virus is associated with breast cancer: a case-control study." PLoS One 10.9: e0134304. ارتباط سرطان سینه با ویروس لوسمی گاوی در سال ۲۰۱۶ دوباره گزارش شد.Olaya N et al. (2016) Bovine Leukemia: Zoonosis Associated with Breast Cancer in Humans?" J Med Surg Pathol 1:110.doi: 10.4172/jmsp.1000110
زمانی که گوساله را از گاو مادر می‌گیرند تا شیر او به مصرف انسان‌ها برسد، گاو مادر معمولاً تا مدت‌ها برای فرزند از دست رفته اش سوگواری و ناله می‌کنند.Never Again (2014) " A Mother's Cry For Her Baby"Mercy For Animals (2015) "A Mother’s Love"The Gentle Barn (2009) "The Gentle Barn: Karma's Reunion" در همین زمان است که با دستگاه‌های شیردوشی فشاری مضاعف به گاو وارد می‌کنند و خیلی بیشتر از حالت طبیعی که گوساله از مادر شیر می‌گیرد، از او شیر می‌دوشند. همین فشار فیزیکی و روحی و وضعیت استرس زای دامداری‌ها می‌تواند موجب عفونت و تشدید آن در پستان گاوها شود.HansHopster et al.(1998) "Stress enhanced reduction in peripheral blood lymphocyte numbers in dairy cows during endotoxin-induced mastitis." Vet Immunol Immunopathol;66(1):83-97. به این وضعیت ورم پستان یا mastitis گفته می‌شود که حالتی دردناک و عفونی است.Barlow, John. (2011) "Mastitis therapy and antimicrobial susceptibility: a multispecies review with a focus on antibiotic treatment of mastitis in dairy cattle." Journal of mammary gland biology and neoplasia 16.4: 383-407. این وضعیت در دوران شیردهی انسان نیز گاه رخ می‌دهد.SPencer, Jeanne P. (2008) " Management of mastitis in breastfeeding women." Am Fam Physician 78.6: 727-731. به دنبال این عفونت، سلول‌های سوماتیک، کمی خون و مخاط از پستان گاو به شیر وارد می‌شود.O. Kerro and DegoF. Tareke (2003)"Bovine Mastitis in Selected Areas of Southern Ethiopia" Tropical Animal Health and Production, Volume 35, Issue 3, pp 197–205 اغلب این سلول‌های سوماتیک، گلبول‌های سفید (leukocytes) بدن گاو هستند و از این لحاظ می‌توان آن‌ها را «چرک (pus)» نیز نامید، چرا که همین سلول‌ها چرک سفید/زرد تخلیه شده از جوش‌های صورت یا بدن را تشکیل می‌دهند. همهٔ گاوها به این حالت مبتلا نمی‌شوند، اما از آن جایی که درصنعت، شیر همهٔ گاوها به مخزنی بزرگ منتقل شده و در آن جای مخلوط و همگن می‌شود، سلول‌های سوماتیک وارد کل شیر می‌شود. چون اکنون راهی برای جداسازی این سلول‌ها نیست و با توجه به اینکه پاستوریزاسیون چرک موجود را می‌پزد اما آن را جدا نمی‌کند، دولت‌ها به جای آگاه‌سازی مردم یا هشدار به آن‌ها، حد بالایی برای تعداد این سلول‌ها در حجم مشخصی از شیر تعیین کرده‌اند. در اروپا و کانادا این مقدار ۰۰۰ر۴۰۰ سلول بر میلی لیتر، در ایران ۰۰۰ر۵۰۰ سلول بر میلی لیتر، در آمریکا ۰۰۰ر۷۵۰ سلول بر میلی لیتر و در برزیل ۱ میلیون بر میلی لیتر است.Veterinary Services (2012) "Determining U.S. Milk Quality Using Bulk-tank Somatic Cell Counts, 2011 " Centers for Epidemiology and Animal Healthشیر و فراورده‌های آن - شیر خام - ویژگی‌ها و روش‌های آزمون (اصلاحیه شماره 1) (1389) کمیته ملی استاندارد فراورده‌های غذایی و کشاورزی بر اساس محاسبات متخصص تغذیه، دکتر مایکل گرِگر (Greger)، با این مقادیر در آمریکا در هر لیوان شیر ۱ قطره چرک وجود دارد.Michael Greger M.D. FACLM (2011) "How much pus is there in milk?" بر همین اساس در ایران نیز کمی کم‌تر از یک قطره چرک در هر لیوان شیر وجود دارد و با دو لیوان در روز که توصیه شده‌است، تا دو قطره چرک روزانه می‌تواند وارد بدن می‌شود. اثرات مصرف گلبول‌های سفید گاو در رژیم انسان به خوبی بررسی نشده است و ریسک آن به درستی مشخص نیست؛ با این حال و با وجود دیگر ریسک‌هایی که بررسی شد، دولت‌ها به دلایل اقتصادی از ادامهٔ تولید شیر حمایت می‌کنند.
آووکادو نام درخت و میوه‌ای است که در مناطق گرمسیری و مناطقی با اقلیم مدیترانه‌ای می‌روید و میوه‌ای گوشتی، سبز و براق با هسته‌ای درشت دارد. تکثیر این گیاه معمولاً از طریق پیوند زدن انجام شده و این کار باعث بهبود کیفیت و افزایش محصول این درخت می‌شود. در سال ۲۰۱۷ کشور مکزیک ۳۴ درصد مجموع تولید جهانی آووکادو را در اختیار داشته‌است. پس از مکزیک کشورهای جمهوری دومینیکن، اندونزی، کلمبیا، پرو و آمریکا بزرگ‌ترین تولیدکنندگان آووکادو هستند. علاوه بر خود میوهٔ آووکادو، برگ‌های آن را خشک کرده و به‌عنوان ادویه در انواع غذاها مثل خوراک لوبیا استفاده می‌کنند. این برگ برای حیواناتی چون گوسفند، اسب و بز، سمی است.
آووکادو از گیاهان گلدار است و در خانوادهٔ گیاهی برگ‌بوئیان طبقه‌بندی شده‌است. این گیاه، بومی آمریکای مرکزی و مکزیک است و تا ۲۰ متر رشد می‌کند و رشد خیلی سریعی دارد.تولید آووکادو در ایران ناشناخته باقی مانده‌است این گیاه همیشه برگ‌های سبز دارد که طول آن‌ها به ۱۲ تا ۲۵ سانتی‌متر می‌رسد. گل‌های آن نامشخص (ناپیدا) و به رنگ زرد مایل به سبز و به عرض ۵ تا ۱۰ میلی‌متر است. میوهٔ شبیه گلابی یا تخم‌مرغ آن از نظر گیاه‌شناسی یک میوهٔ سته است که ۷ تا ۲۰ سانتی‌متر طول و بین ۱۰۰ تا ۱۰۰۰ گرم وزن دارد. این میوه دارای هسته‌ای بزرگ و در مرکز میوه به طول ۵ تا ۶/۴ سانتی‌متر است.
امروزه مکزیک با تولید ۲۸ درصد در رده نخست، کلمبیا با تولید ۱۱ درصد در رده دوم و پرو با تولید نزدیک به ۹ درصد در رده سوم جهان جای دارند.
نهال‌های این گیاه در دهه ۴۰ شمسی از اکوادور وارد ایران شد ولی در ابتدا دچار سرما زدگی شد ولی بعد از گذشت چند سال با آب و هوای منطقه مورد کشت مقاومت ایجاد کرده که هر کدام از این درختان در حال حاضر ۵۰۰ تا ۱۵۰۰ عدد میوه تولید می‌کنند. در ایران بیش از ۵۰ هکتار در شمال کشور به باغهای آووکادو اختصاص دارد و هر ساله حدود ۱۰۰ تن میوه تولید می‌شود.
منشأ گیاه آووکادو احتمالاً ایالت پوئبلا و مکزیک است. قدیمی‌ترین شواهد استفاده از آووکادو، در غار Coxcatlán مکزیک یافت شده و به حدود ۱۰۰۰۰ سال قبل بر می‌گردد. کشت آووکادو سابقهٔ طولانی در آمریکای مرکزی و جنوبی دارد. اولین گزارش‌ها در مورد استفاده از آووکادو در اروپا، توسط مارتین فرناندز در ۱۵۱۸ یا ۱۵۱۹ در کتابش به نام Suma De Geographia Que Trata De Todas Las Partidas Y Provincias Del Mundo بوده‌است.
اولین مورد ثبت شده در انگلیسی که از کلمهٔ آووکادو استفاده کرده توسط هنس اسلون در فهرست گیاهان جامائیکا در سال ۱۶۹۶ نوشته شده‌است. این گیاه در ۱۷۵۰ به اندونزی و در ۱۸۰۹ به برزیل و در اواخر قرن نوزدهم به جنوب آفریقا و استرالیا معرفی شد.
آووکادو حاوی فیبر، چربی‌های غیراشباع سالم و ویتامین‌ها و مواد معدنی مهم مورد نیاز بدن از جمله منیزیم و ویتامین‌های ئی(E)، سی(C) و ک(K) است. پژوهشگران آمریکایی دریافتند، افرادی که یک عدد آووکادو را در قالب دو وعده غذایی در هفته می‌خورند، در مقایسه با افرادی که اصلا آووکادو مصرف نمی‌کنند، ۲۱ درصد کمتر در خطر ابتلا به تنگی عروق کرونر قلب یا بیماری قلبی قرار دارند.کاهش ۲۰ درصدی خطر بیماری قلبی با هزینه هفتگی ۷۰ هزار تومانی؛ شناسایی فواید تازه آووکادو. (2022). euronews. Retrieved 11 April 2022, from https://per.euronews.com/next/2022/04/03/one-avocado-a-week-cuts-risk-heart-disease-by-20-percent
آووکادو دارای چربی‌های متفاوتی است. برای یک آووکادوی معمولی:
برخی افراد به این میوه حساسیت دارند. دو نوع حساسیت اصلی به این میوه وجود دارد:
آیان هیرسی علیAyaan Hirsi Ali را در نوشته‌های فارسی به‌صورت "ایان هرسی عالی"، "عیان حرسی عالی"، "آیان هیرسی عالی" و "ایان حرثی عالی" هم نوشته‌اند. (زاده ۱۳ نوامبر ۱۹۶۹ در موگادیشو) فعال سیاسی-اجتماعی، فمنیست و نویسندهٔ منتقد اسلام سومالیایی تبار هلندی-آمریکایی است. او به دلیل انتقاد از اسلام، طرفداری از حقوق و استقلال زنان مسلمان و مخالفت فعالانه با ازدواج اجباری، خشونت‌های ناموسی، ازدواج کودکان و ختنه زنان مورد توجه قرار گرفت. حرصی علی بنیاد A.H.A را برای دفاع از حقوق زنان تأسیس کرده‌است.
او عضو پیشین حزب مردم برای آزادی و مردم‌سالاری (وی‌وی‌دی) و از ۳۰ ژانویهٔ ۲۰۰۳ تا ۱۶ مهٔ ۲۰۰۶، عضو پارلمان هلند بوده‌است. در این تاریخ به رأی وزیر مهاجرت هلند، به علت عدم روایت حقایق هنگام ورود به کشور، شهروندی هلندی‌اش لغو شد. وی در پی این اقدام از پارلمان استعفاء داد و اعلام کرد به زودی عازم آمریکا می‌شود.