moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
با این حال که تاکتیک عملیاتی "بلیتس‌کریگ" برای عده‌ای چیزی همانند یک «شگفتی عملیاتی» به حساب می‌آمد و آلمانی‌ها برای ارتش سرخ هیچ شانسی در پایداری موفقیت‌آمیز در برابر آن قائل نبودند، درجه بالای پیچیدگی این تاکتیک و اتکای زیاد آن به حمایت نزدیک تسلیحاتی با نیاز فراوان به منابع، موجب می‌شد با اراضی دارای فواصل طولانی شوروی و زیرساخت‌های بدوی آن سازگاری نداشته باشد. چرا که پیروزی در نبردهای مرزی، مسکو، پایتخت شوروی را در عمق هزار کیلومتری بر خلاف پاریس در فرانسه، بلافاصله زیر تهدید قرار نمی‌داد و موجب آشوب در رهبران شوروی مانند هم‌نوعان فرانسوی آن‌ها نمی‌شد. از طرفی نیروی زمینی کند آلمان از ظرفیت نفوذ در اعماق خطوط شوروی و به شکل همزمان به محاصره درآوردن اراضی وسیع بسیار فراتر از خطوط مقدم دشمن را نداشت. این مسئله این سؤال را برمی‌انگیزاند که آیا ارتش‌های تمام موتوریزه مانند ارتش ایالات متحده در سال‌های ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵، می‌توانستند از عهده کاری برآیدند که انتظار انجام آن توسط ورماخت در جبهه شرقی می‌رفت؟ یکی از عواملی که این مسئله از آن نشأت می‌گرفت گزارش‌های غیر انتقادی و با ارزیابی محدود از موضوعاتی چون شرایط تدارکاتی بود که از جانب افرادی چون هالدر به هیتلر ارائه می‌شد و موجب اقدامات بلندپروازانه فراتر از حد توان ورماخت می‌گشت.
تمامی پیروزی‌های دیپلماتیک و نظامی پیشین آلمان در نتیجه استفاده از نقاط ضعف حریفان حاصل شده و این مسئله باعث تصور غیرواقعی از توان حقیقی ورماخت گشته بود. پیروزهای نظامی آلمان در غرب اروپا در نواحی توسعه یافته با مساحتی محدود که در آن نیروهای مدافع از آمادگی لازم برای مقابله و تاب‌آوری در برابر «جنگ برق‌آسا» مهاجمان و همچنین اراده برای مبارزه و مقاومت نداشتند، با استفاده از نیروی حداقلی اتفاق افتاده بود به شکلی که عده‌ای آن را از سر اقبال و در اثر اشتباهات تاکتیکی طرف مقابل دانسته‌اند. برنامه‌ریزان آلمانی با نادیده گرفتن عوامل کلیدی سعی داشتند درس‌های فراگرفته شده در نبرد فرانسه را در شرایط کاملاً متفاوت شوروی نیز اعمال کنند. درحالیکه در این عملیات نیروهای آلمانی می‌بایستی بزرگ‌ترین قوه نظامی جهان را از بین می‌بردند و در خط مقدمی به پهنای ۱۸۰۰ کیلومتر در مناطقی کم‌تر توسعه یافته دست به پیشروی ۱۷۵۰ کیلومتری می‌زدند. نیروهای زرهی آلمانی برای تکمیل مأموریت خود می‌بایست تا مینسک ۳۰۰ کیلومتر و تا اسمولنسک ۷۰۰ کیلومتر را از لب خط مرزی طی می‌کردند. در حالی که این فاصله در فرانسه برای به محاصره درآوردن نیروهای دشمن، تنها ۳۰۰ کیلومتر تا دهانه رود سم بود. قسمت اروپایی شوروی که هدف تقریبی عملیات به حساب می‌آمد، مساحتی بالغ بر ۵٫۵ کیلومتر مربع داشت؛ ورماخت حداکثر توانست سلطه بر ۱٫۸ میلیون کیلومتر مربع از آن را محقق سازد. از طرفی لوفت‌وافه در نبرد فرانسه بدون نگرانی از جناح پشتی و با توجه به فواصل کوتاه، توانسته بود نیروهای خود را جهت گذاشتن تأثیری تعیین‌کننده متمرکز نماید درحالیکه وضعیت در شوروی با فضایی به شدت وسیع کاملاً متفاوت بود و قابلیت این نیرو در اجرای چنین مأموریت را زیر سؤال می‌برد.
با وجود هشدار ابراز شده توسط مطالعه انجام گرفته در بخش نظامی-جغرافیایی ستاد کل نیروی زمینی در ماه اوت سال ۱۹۴۰، مبنی بر این که با اتکا به پایگاه صنعتی و کشاورزی و تولیدات تسلیحاتی اراضی فراتر از کوه‌های اورال، تسخیر مسکو، لنینگراد و اوکراین لزوماً شوروی را وادار به پذیرش صلح نخواهد کرد، با فقدان کامل استنباط صحیح از شرایط شوروی در نزد رهبران آلمان، هیتلر و مشاورین نظامی او مطمئن بودند اگر نیروهای آلمانی ارتش سرخ را منهدم کنند، با تکرار آشوب به پا شده در سال ۱۹۱۸ در امپراتوری روسیه، رژیم کمونیستی استالین فرو خواهد پاشید. این تصورات میزان سلطه استالین بر جمعیت شوروی و توانایی ارتش سرخ در بسیج نیروهای راهبردی ذخیره جهت جایگزینی نیروهای از دست‌رفته در محاصره‌های اولیه دشمن، را دست کم می‌گرفت. استالین ماه نوامبر سال ۱۹۴۱ در این باره می‌گوید: «هر حکومت دیگری اگر به مقدار ما اراضی از دست می‌داد، تاب نمی‌آورد و فرومی‌پاشید.» حاکمیت وحشت استالین در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ هر گونه مخالفت سیاسی سازمان‌یافته را که می‌توانست به آشوب مد نظر آلمانی‌ها بینجامد، در شوروی محو کرده بود. از طرفی، حدود ۶۵ میلیون نفر از جمعیت شوروی در مناطق تحت تصرف آلمان قرار داشتند اما بیشتر این جمعیت روس تبار نبودند. نزدیک به نیمی از این مقدار یک یا دو سال اخیر «شهروندان» شوروی به حساب می‌آمدند. در اوج پیشروی ورماخت، حکومت شوروی همچنان بیش از صد میلیون نفر از جمعیت که نسبت بسیار بیشتری از آن‌ها نسبت به پیش از آغاز جنگ، روس بودند، در سلطه خود داشت. این حکومت پس از قریب به ۲۵ سال تبلیغات سیاسی یک‌جانبه و اتکا به روحیه ملی‌گرایی روسی، توانست این مردمان را به نفع خود گرد آورد.
از غیرمنتظره‌ترین قابلیت‌هایی که رهبران شوروی در چند ماه نخست جنگ به نمایش گذاشتند توانایی آن‌ها سازماندهی تدارکاتی، ایجاد و بازسازی یگان‌ها و احداث سریع خطوط دفاعی در اراضی پشت خط مقدم از طریق به‌کارگیری گسترده نیروی کار غیرنظامی بود. شوروی مهارت بالایی در استفاده از ارتباطات ریلی جهت جابه‌جایی نیرو، تعمیر مؤثر خطوط آهن و تخلیه بیشتر ادوات ریلی بدون ایجاد اختلال زیاد در ظرفیت مابقی شبکه نشان داد. قریب به ۴۵ درصد از جمعیت شوروی در سنین زیر ۲۰ سال قرار داشتند تا این کشور با برخورداری از نیروی ذخیره ۱۴ میلیون نفری که گونه‌ای از آموزش نظامی را گذرانده بودند، بتواند با تکمیل مرحله نخست بسیج در عرض تنها ۸ روز از ۲۲ ژوئن تا ۱ ژوئیه سال ۱۹۴۱ قوای ارتش سرخ را از ۵٫۵ میلیون نفر به ۹٫۶ میلیون نفر برساند و در شش ماه آینده ۴۰ ارتش میدانی جدید ایجاد کند. وجود چنین نیروی ذخیره و ظرفیتی تقریباً برای دستگاه اطلاعاتی آلمان پوشیده بود. در حالی که پیش‌بینی پیش از آغاز عملیات آلمان برای توان ارتش سرخ حدود ۳۰۰ لشکر را برآورد می‌کرد، شوروی تا ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ بیش از دو برابر این مقدار لشکر در اختیار داشت. از همین رو با وجود وارد آمدن حدود ۴ میلیون نفر تلفات و انهدام ۲۰۰ لشکر شوروی که حدوداً معادل توان ارتش سرخ در زمان صلح بود، نیروهای مسلح این کشور قادر به بقا و ادامه جنگ شدند. آلمانی‌ها تصور می‌کردند عملیات بارباروسا موجب از دست رفتن ۷۵ درصد از صنایع سنگین شوروی خواهد شد و امکان تسلیح مجدد را از این کشور خواهد گرفت. چنین پیش‌بینی امکان انتقال صنایع نظامی شوروی به اراضی شرقی و ادامه تولیدات تسلیحاتی برای شوروی را در نظر نگرفته بود. خود هیتلر در یک سخنرانی عمومی در برلین در روز ۳ اکتبر بدین شکل به غفلت آلمان از توانایی شوروی اعتراف کرد: «چیزی ما را فریب داد. ما هیچ گمانی از این که این دشمن چه اندازه آماده‌سازی‌های زیادی در برابر آلمان و اروپا انجام داده بود نداشتیم.
شوروی با برتری در تولیدات تسلیحات حیاتی جنگی، ذخایر نیروی انسانی و بسیج برای جنگ تمام‌عیار برخلاف پیش‌بینی آلمانی‌ها نه تنها از تهاجم اولیه آن‌ها نجات یافت و «لگد اولیه به در شوروی» بر خلاف تصور هیتلر باعث «فروریختن ساختار شوروی» نشد بلکه این کشور در ادامه به دشمنی قدرتمندتر بدل گشت. فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان در اسناد ثبت وقایع جنگی خود در ۱۱ ماه اوت سال ۱۹۴۱ می‌نویسد: «کلیت شرایط نشان می‌دهد ما عظمت روسیه را دست کم گرفته‌ایم. این نتیجه هم مربوط به مسائل سازمانی و هم اقتصادی است. ما در آغاز جنگ، بر روی ۲۰۰ لشکر دشمن حساب باز کرده بودیم اما تا کنون ۳۶۰ لشکر از آن‌ها را شمارش نموده‌ایم. این لشکرها همانند ما تسلیح و تجهیز نشده‌اند و رهبری تاکتیکی بدی دارند اما وجود دارند. اگر ما تعدادی از آن‌ها را منهدم کنیم، روس‌ها تعداد دیگری جایگزین آن‌ها می‌کنند.»
به عقیده برایان فیوگیت، تاریخ‌دان آمریکایی، به هر حال با توجه به آماده‌سازی‌های شوروی و انتقال گسترده نیرو به آن، اگر گروه ارتش مرکز ورماخت می‌توانست تهاجمی به خود شهر مسکو نیز صورت دهد احتمالاً این نبرد به یک «استالینگراد زودتر» بدل می‌شد و مبارزه «تا صرف شدن آخرین نفر و آخرین گلوله» ادامه پیدا می‌کرد و پایان آن به نفع آلمان اصلاً مشخص نبود. طبق نظر دیوید استاهل، تاریخ‌دان آمریکایی، با توجه به شرایط وخیم تدارکاتی ورماخت، تسخیر مسکو در محدوده جدول زمانی عملیات، «یک غیرممکن از پیش تعیین‌شده» بود. به نقل از استاهل، به هر صورت هیچ دلیلی وجود ندارد که نشان دهد حتی در صورت از دست رفتن مسکو، در عملکرد شوروی تفاوتی ایجاد می‌شد؛ بلکه شوروی پیش از نبرد مسکو، کویبیشِف در ۸۰۰ کیلومتری شرق مسکو را به عنوان پایتخت جدید خود برگزیده و از میانه ماه اکتبر شروع به انتقال وزارتخانه‌ها و اماکن دیپلماتیک به آن نموده بود. فروپاشی کلی در شوروی هنگامی اتفاق می‌افتاد که یا ارتش سرخ به گونه‌ای منهدم می‌شد که دیگر امکان مقاومت سازمان یافته و ایجاد جبهه جدید در مناطق شرقی‌تر برای آن ممکن نباشد یا شوروی به اندازه‌ای از مراکز راهبردی خود همچون مناطق صنعتی، میدان‌های نفتی، معادن و مراکز جمعیتی را دست می‌داد که صنعت آن دیگر قادر به تأمین نیازهای اولیه جهت تولید انبوه تسلیحات نوین نباشند. برخلاف پیش‌بینی‌ها، آلمان در نهایت موفق نشد هیچ‌یک از این شرایط را که می‌توانست موجب فروپاشی شوروی شود، محقق کند.
بر خلاف استالین که فرا گرفت به ژنرال‌های حرفه‌ای خود در امور جنگی اعتماد کند، آدولف هیتلر، پیشوای آلمان، بدون داشتن سابقه آموزش رسمی نظامی، تصور می‌کرد در جریان جنگ با شوروی شخصاً مسئول جنگ و عملیات‌های نظامی آن است. در طی زمان با کسب تجربه و حصول برخی موفقیت‌ها، او دخالت خود را در تصمیم‌گیری‌های راهبردی، عملیاتی و حتی را تاکتیکی افزایش داد. این مسئله از دخالت‌های جزئی تا مداخلات همه‌جانبه اتفاق می‌افتاد. صدور مستقیم دستورهای عملیاتی و تاکتیکی تحت عنوان «فرمان پیشوا» به شاخه‌های مختلف ورماخت آزادی عمل را از ستاد کل این نیروها در برنامه‌ریزی و فرماندهی حقیقی سلب می‌کرد. با تمایز روشن بین ماموریت‌های تاکتیکی مرسوم در نیروهای مسلح آلمان و فرامین مستقیم و بروز مشکلات حاصل از تعارض بین این دو، تا هنگامی که پیروزی نصیب آلمانی‌ها می‌شد، فرماندهان عالی‌رتبه با خویشتن‌داری با این دخالت‌ها مسامحه می‌کردند چرا که نتیجه توجیه‌گر وسیله برای آن‌ها بود. به هر حال، این شرایط به زودی تغییر کرد و این فرماندهان دیگر تحمل بسیار کمتری نسبت به آن داشتند. این تغییر رویکرد موجب افزایش تنش بین هیتلر و فرماندهان ارشد نظامی شد. هیتلر سعی داشت با ارتقا درجات مکرر و اعطای نشان‌های فراوان، وفاداری آن‌ها را حفظ کند که این اقدام موجب کاهش اعتبار این درجات و دستیابی افراد نالایق به آن‌ها شد. هیتلر از طریق افزایش مداخلات شخصی به دنبال مقابله با ابعاد در حال تشدید جنگ بود و می‌پنداشت دستیابی به پیروزی را نباید به «قضاوت ناقص» ژنرال‌ها متکی ساخت. توسل به دکترین تاکتیکی فرمان‌محور توسط هیتلر، آسیب جدی به عملکرد نظامی آلمان وارد آورد. برای مثال هیتلر به این نتیجه رسیده بود که محاصره‌ها با مقیاس بزرگ همیشه معیوب هستند و باید با تحرکات کوچک‌تر جایگزین شوند. چنین رویکردی که با اهداف گسترده‌تر و مفاهیم عملیات ناسازگار و ذاتاً با آن در تناقض بود موجب برانگیخته شدن اعتراض فرماندهان ارشد همچون هالدر، فن بک و گودریان می‌شد. در یک مورد، هیتلر با کنار نهادن نظرات والتر فن براوخیچ، فرمانده نیروی زمینی، به گروه ارتش مرکز دستور داد به جای بستن حلقه محاصره در مینسک، محاصره بسیار کوچک‌تری دیگری در غرب آن ایجاد کنند؛ به هر صورت در این مورد با اصرار فدر فن بک، فرمانده گروه ارتش مرکز، بر خلاف نظر هیتلر، حد محاصره به مینسک رسید و آلمان پیروزی شگرفی کسب کرد. هالدر با ناراحتی از مداخلات هیتلر روز ۲۸ ژوئیه می‌نویسد: «او دوباره ادای جنگ‌سالاران را درمی‌آورد و با گونه‌ای از نظرات نامعقول ما را آزار می‌دهد که تمامی پیروزی‌های حاصل از عملیات‌های شگفت‌انگیز ما را به خطر می‌اندازد.» دخالت‌های هیتلر که ارتش سرخ شوروی را دست‌کم گرفته بود و توافقی با فرماندهان ارشد نیروی زمینی در ارتباط با تمرکز نیروها و اهداف بلند مدت راهبردی عملیات نداشت، پیچیدگی شرایط را افزایش داده و موجب پخش شدن منابع محدود آلمان به‌خصوص در جبهه مسکو جهت پرداختن به جناحین گردید. سرهنگ آدولف هویزینگر، رئیس بخش عملیات‌های فرماندهی عالی نیروی زمینی، در این باره به صورت خصوصی می‌نویسد: «بی‌قراری بی‌وقفه و مداخله دائمی از بالاترین مقام، که کاملاً غیر ضروری است. تشدید شرایط بد نتیجه آن است.» هالدر نیز در یادداشت‌های شخصی خود در اواخر ماه اوت می‌آورد: «من شرایطی را که دخالت‌های پیشوا پدیده آورده‌است برای فرماندهی عالی نیروی زمینی غیرقابل تحمل می‌بینم. هیچ‌کس جز خود پیشوا مسبب حرکت زیگ‌زاگی حاصل از فرامین پی‌درپی او نیست.»
با وجود این که در جریان طرح‌ریزی، مطالعه عملیاتی فون لوسبرگ در فرماندهی عالی ورماخت، خواهان بهره‌گیری از احساسات ضد حکومتی مردم شوروی علیه رژیم کمونیستی آن در جهت منافع آلمان شده بود، طرح نهایی عملیات بارباروسا دربردارنده هیچ تلاشی برای همراه کردن هیچ بخشی از مردم شوروی نبود. بر این اساس تصور می‌شود عدم درک واقع‌بینانه از لزوم به پا کردن یک «جنگ سیاسی» سبب دست زدن به اقداماتی چون اجرای فرمان کمیسار در کشتار عناصر حزب کمونیست شوروی در یگان‌های ارتش سرخ و در نتیجه عدم همکاری مناسب بومیان مناطق به تصرف درآمده و باختن قافیه به تبلیغات دستگاه استالین در بسیج توده‌ها علیه آلمان شد. آلمانی‌ها توجهی به خصومت رخنه کرده در میان مردم شوروی نسبت به ستمی که حاکمیت استالین بر آن‌ها روا داشته بود، نداشتند و به‌جای به‌کارگیری این مردم در ساقط‌سازی رژیم کمونیستی، با اقدامات خود آن‌ها را به آغوش حاکمان شوروی فرستادند. پنداشته می‌شود تنها یک سخنرانی مستقیم رادیویی توسط هیتلر برای مردم شوروی و دادن وعده‌های تاکتیکی و دست کم ظاهری نظیر خود مختاری، انحلال مزارع جمعی، بازگرداندن کلیساها و پایان کمونیسم و تشویق آن‌ها به قیام علیه حاکمان سرکوبگرشان می‌توانست آشوب عظیمی در رژیم استالین ایجاد کند که با غفلت از آن آلمانی‌ها فرصت بزرگی را از دست داده‌اند. آلمانی‌ها همچنین تلاشی در جهت برانگیختن اقلیت‌هایی چون اهالی منطقه بالتیک و اوکراین در مقابل سلطه قومیتی روس‌ها بروز ندادند. ایمان به پیروزی نهایی و حصول این مقصود پیش از امکان واکنش سازمان‌یافته طرف مقابل، از عوامل چنین رویکردی در آلمانی‌ها به حساب می‌آید.
بر این اساس، شکل رفتار با مردم سرزمین‌های تصرف شده، نه تنها کمکی به پیشروی نیروهای آلمانی نکرد بلکه در اثر احتمال اقدامات خصمانه از طرف این مردم، روز به روز نیاز بیشتری به استقرار نیرو در این اراضی جهت سلطه بر آن‌ها پدیدار می‌شد که این مسئله فشار بر منابع از پیش محدود آلمان را افزایش می‌داد. ضروریات شرایط جنگی در فائق آمدن بر بی‌میلی طبیعی نسبت قتل انسان‌های دیگر باعث می‌شد سربازان ورماخت همانند بسیاری دیگر از ارتش‌های ملل دیگر، سعی در «شیطان‌انگاری» دشمنان داشته باشند و این مسئله در کنار اوضاع دهشت‌بار جبهه شرقی به‌طور طبیعی موجب روی آوردن آن‌ها به اشکالی از اقدامات بی‌رحمانه می‌شد. توسل مکرر شوروی به اقدامات جنایتکارانه رفتار آلمانی‌ها را هر چه بیشتر رادیکال می‌کرد. از طرفی کمبودها و معضلات تدارکاتی سبب می‌شد فشار بیشتری توسط آلمانی‌ها بر مردم محلی جهت تأمین مواد غذایی نیروهای خود و علیق مورد نیاز اسب‌ها، وارد آید و بدرفتاری با آن‌ها افزایش پیدا کند. گزارشی از جانب اس‌اس چنین رفتاری را موجب خدشه‌دار شدن نگرش مثبت نسبت به آلمانی‌ها دانسته‌است. در همین شرایط انتشار سریع اخبار و داستان خشونت روا داشته شده توسط نیروهای آلمانی علیه اسرا از روز نخست که بسیاری از آن‌ها اغراق شده و ساختگی بودند، موجب شد هزاران نفر از کمیسارها، سربازان یهودی و افراد دیگر از ترس سرنوشت وحشتناک تسلیم شوندگان، منفعتی در تسلیم شدن نبینند و به مقاومت ادامه دهند تا دشواری کار آلمانی‌ها افزون شود. بدین ترتیب رویکرد حاکمان آلمانی نسبت به مردمان سرزمین‌های به سلطه درآمده در کنار عرق وطن‌پرستی آن‌ها سبب افزایش مقاومت مردم شوروی در مقابل آلمانی‌ها می‌گشت.
اغلب تلفات نیروهای آلمانی در این عملیات بیش از آن که مربوط به نبردهای عمده در درگیره‌های متعارف با نیروهای ارتش سرخ باشد، حاصل مجموعه‌ای از مقاومت‌های متعدد سازمان نیافته نیروهای دشمن در نقاط مختلف بود. در قالب تاکتیک عملیاتی "بلیتس‌کریگ" پیشروی نیروهای زرهی ورماخت تقریباً تماما از طریق جاده‌ها صورت می‌گرفت و «تمام جنگ» برای آن‌ها کم و بیش در این جاده‌ها اتفاق می‌افتاد. این به این معنا بود که، در شرایطی متناقض، خط مقدم آلمانی‌ها بدون سلطه بر اراضی پشت‌سرگذاشته‌شده، پیش می‌رفت و اهداف تعیین‌شده ظاهراً محقق می‌شد؛ درحالی‌که عناصر قدرتمندی از دشمن همچنان همه جای این اراضی پشت سر پراکنده بودند. هالدر روز ۱۶ ژوئیه می‌نویسد: «در نواحی که هوت و گودریان از آن عبور کرده‌اند گروه‌های بی‌شماری از دشمن با قابلیت رزم لشکرهای موتوریزه ما را وادار به ایجاد خط مقدم در همه جهات می‌کنند.» در حالتی منحصر به فرد در تاریخ نظامی، آلمانی‌ها بخش بزرگی از یگان‌های تدارکاتی خود را جهت تأمین نیروهای طلایه‌دار زرهی، جلوتر از بیشتر نیروهای خود (پیاده‌نظام) قرار می‌دادند. بدین ترتیب با حضور عناصر دشمن در فضای خالی پشت خط مقدم، خطوط تدارکاتی و ارتباطی قوای زرهی مداوما در معرض خطر قرار داشت و به شکل اجتناب‌ناپذیری تلفات سنگینی متحمل می‌شد. در تاکتیک خام اما اثرگذار مورد استفاده نیروهای شوروی گروه‌های کوچکی از سربازان ارتش سرخ مواضع خاصی از نیروهای بی‌اطلاع آلمانی را هدف قرار می‌دادند و آن‌ها را مجبور به نبرد تن‌به‌تن می‌کردند که تا آن زمان تجربه نکرده بودند. این نیروها با استفاده از جنگل‌های متراکم و مزارع با گیاهان بلند بر سر راه‌هایی که آلمانی‌ها به استفاده از آن وابستگی داشتند، کمین می‌گذاشتند و به آن‌ها حمله می‌بردند. این شرایط برابری بیشتری بین دو طرح حتی با وجود برتری هوایی و تسلیحاتی طرف آلمانی ایجاد می‌نمود و در کل بلافاصله گونه‌ای از مقاوت مؤثر پارتیزانی را آغاز کرد. در روش‌های غیر مستقیم پارتیزان‌ها پل‌ها، خطوط آهن و سایر زیرساخت‌های حیاتی را هدف قرار می‌دادند که وقت و منابع زیادی را از آلمانی جهت تعمیر آن‌ها می‌گرفت.
فرمانداران غیرنظامی که جهت اداره اراضی تصرف‌شده برگزیده می‌شدند، نیز با اقدامات خود نظیر بد رفتاری با بومیان، غارت اموال مادی و فرهنگی آن‌ها و سعی در آلمانی‌سازی، به این شرایط دامن می‌زدند و این موضوع باعث به پا شدن و شدت گرفتن فعالیت‌های پارتیزانی در این مناطق می‌شد؛ به وجهی که لشکر دویست و پنجاه و پنجم پیاده‌نظام ورماخت گزارش می‌کند غارت اموال بومیان «مردم را دلخور می‌کند و عملاً آن‌ها را به آغوش پارتیزان‌ها سوق می‌دهد.» گروه‌های پارتیزانی شامل غیرنظامیان، اعضای حزب کمونیست، سربازان به اسارت در نیامده و اسرای متواری شده بودند. با افزایش بزرگی ناحیه عملیاتی "لوفت‌وافه" وادار می‌شد نیروهای خود را به پایگاه‌های هوایی شرقی‌تر جدید با تهجیزات اندک منتقل کند. این پایگاه‌های هوایی جدید به شکل خاصی در مقابل حملات نیروهای پراکنده دشمن در مناطق پشت خط مقدم آسیب‌پذیر بودند. پیشروی مداوم و فقدان نیروهای امنیتی در اراضی پشت خط مقدم، محافظت از مواد غذایی و نفت غنیمت‌گرفته‌شده را برای آلمانی‌ها «غیرممکن» و غارت آن‌ها توسط دشمن را «غیرقابل جلوگیری» کرده بود. در یک مورد گروه زرهی ۳ زیر حملات پارتیزانی، درخواست اعزام نیروهای ذخیره ارتش نهم برای پاکسازی جنگل‌ها را کرد. درحالی‌که، گستردگی این مناطق و محدودیت در قوای ذخیره این امر را غیرممکن ساخته بود. حملات پارتیزانی به اندازه‌ای بالا گرفت که در برخی نواحی خودروی‌های آلمانی اجازه تردد شبانه نداشتند. در این شرایط سه لشکر امنیت گروه ارتش مرکز برای اداره اراضی اشغالی کافی نبود و فرماندهی این گروه ارتش مجبور می‌شد لشکرهای عادی دیگر خود را موقتاً بدین جهت به این مناطق اعزام کند. ماه ژوئیه جز یگان‌های امنیت و نیروهای متحد، آلمانی‌ها شش لشکر عادی خود را صرف مبارزه با پارتیزان‌ها کردند. به هر صورت این نیروها از آموزش لازم برای چنین وظیفه‌ای برخوردار نبودند. بر اساس یک برآورد، آلمانی‌ها در مجموع وادار شده بودند حدود ۱۰ درصد از نیروی انسانی خود را صرف مبارزه با پارتیزان‌ها کنند. بدین ترتیب در هیچ نقطه زمانی از جنگ، نیروهای امنیتی آلمانی موفق نشدند این مقاومت پارتیزانی را از بین ببرند؛ درحالیکه روز به روز تعداد و تأثیر این عملیات‌ها افزایش میافت.
بر خلاف ورماخت، برای ارتش سرخ لازم نبود در سال ۱۹۴۱ پیروز جنگ شود؛ این نیرو فقط کافی بود به اندازه‌ای طاقت بیاورد که توان تهاجمی آلمان فرسوده گردد. شوروی با آگاهی از این که تنها فرصت آلمان برای پیشروی سریع در تمامی طول جبهه تابستان سال ۱۹۴۱ است، جنگ را هر چه بیشتر به طرف نبردهای موضعی کشاند تا با درگرفتن نبردهای شدید تن به تن، خسارات و تلفات دامنه‌داری به تجهیزات و نفرات مهاجمان آلمانی بخورد؛ چرا که آلمان با توجه به محدودیت‌هایش قادر به تحمل یک جنگ فرسایشی شدید در مقابل یک حریف قدرتمند از منظر اقتصادی و نظامی که ظرفیت نیروی انسانی و تولیدات جنگی بیشتری داشت، نبود. بیشتر تلفات نیروهای آلمانی مربوط به اوقات توقف آن‌ها بود که زیر ضد حملات دشمن قرار می‌گرفتند؛ در حین پیشروی تلفات آن‌ها به شکل قابل ملاحظه‌ای کمتر بود. نبردهای غیر متحرک فرسایشی همواره باعث مصرف میزان بالایی از مهمات از جمله براب توپخانه و خمپاره‌اندازها می‌شد که ورماخت اساسا در آن‌ها بود. بدین ترتیب، به محض این که ورماخت حداکثر توان عملیاتی خود را از دست داد و جنگ به جای نبردهای سریع با رزم وابسته به منابع جایگزین شد، ورق به شکل مهلکی بر ضد آلمان بازگشت و این کشور گرفتار شرایطی شد که از آن گریزان بود. هیتلر و نیروهایش اینک در منجلابی گرفتار آمده بودند که نه تحمل شدت فرسایش آن را داشتند و نه قادر به پایان دادن به آن بودند. بدین ترتیب عملیاتی که برای انهدام ارتش سرخ طراحی شده بود متناقضا خود ورماخت را از بین برد.
از بخت بد آلمانی‌ها حتی بر اساس استانداردهای روسیه، زمستان سال ۱۹۴۱ به شکل استثنایی شدیدتر از معمول بود؛ به وجهی که بر طبق خاطرات هاینتس گودریان، دمای منفی ۵۰ درجه نیز ثبت گشت. با این حال آمادگی آلمانی‌ها برای ادامه عملیات در فصل زمستان مخصوصا در ارتباط با تجهیز پیاده‌نظام، خودروهای آن‌ها و آرایش‌های زرهی، به شکل اسفناکی ناکافی بود؛ چرا که آلمانی‌ها تصور می‌کردند عملیات پیش از فرا رسیدن زمستان به پایان خواهد رسید. از این رو البسه زمستانی تنها برای ۶۰ لشکری که پیش‌بینی می‌شد به عنوان نیروی نظامی پس از پیروزی در روسیه باقی خواهند ماند، سفارش داده شده بود. تأخیر اولیه در آغاز عملیات و انحراف نیروهای گروه ارتش مرکز به سمت شمال و جنوب که تهاجم نهایی به مسکو را به تأخیر انداخت، از عمده دلایل مواجهه آلمانی‌ها با فصل زمستان دانسته شده‌است. پس از رسیدن فصل سرما، فرماندهی عالی نیروی زمینی ترابری سوخت و تسلیحات را بر البسه زمستانی جاگیر اولویت می‌داد. آلمان در جریان نبرد مسکو در تلاش بود با یک تلاش همه‌جانبه نهایی جنگ را به پایان برساند و از صرف همه منابع بر این هدف دریغ نمی‌کرد. از این جهت، درخواست برای البسه زمستانی نه‌تنها رد می‌شد بلکه به نقل از گودریان به ارتش‌ها فرمان داده شد «دیگر از این نوع درخواست‌های غیرلازم مطرح نکنند.» به هر صورت، مقداری ادوات و البسه زمستانی در نهایت به نیروهای خط مقدم رسید اما به اندازه‌ای نبود که نیاز بیشتر نیروهای جبهه شرقی را تأمین کند. نظام تدارکات‌رسانی آلمان که از پیش ناتوان از رساندن مقادیر لازم سوخت، مهمات و غذا به جهت حفظ تهاجم به مسکو بود، از عهده انتقال این اقلام برنمی‌آمد. بدین شکل فاصله زیادی بین مقدار اقلامی که از طرف فرماندهی عالی به خط مقدم ارسال شد با مقداری که در حقیقت به دست این نیروها رسید وجود داشت.
به هر ترتیب، قرار گرفتن طولانی مدت در معرض سرما فشار شدید جسمانی بر نیروهای پیاده‌نظام وارد می‌آورد و آب‌وهوای به شدت سرد بر عملکرد همه انواع تسلیحات اثر می‌گذاشت و بسیاری از آن‌ها را بلااستفاده می‌کرد. لایه ضخیم برف بر روی زمین تأثیر ادوات انفجاری همانند نارنجک‌ها، خمپاره‌ها و توپخانه را کاهش می‌داد. سربازان آلمانی که تقریباً مداوما در حالت رزم بودند، مجبور بودند برای در امان ماندن از آتش دشمن در جان‌پناه‌های گل‌آلود و مرطوب قرار گیرند. شیوع بیماری‌های حاصل از سرما به سرعت ضایعات زیادی در بین نیروهای آلمانی بر جای گذاشت. سرمای شدید موجب سرمازدگی هزاران تن از قوای آلمانی شد. آلمانی‌ها جهت جلوگیری از یخ زدن و از کار افتادن موتور خودروها و تانک‌های خود مداوما آن‌ها روشن نگاه می‌داشتند که این مسئله موجب هدر رفتن سوخت ارزشمندی می‌گشت که ورماخت در مضیغه آن بود. سرمای هوا به ویژه در اثر کاهش شدید میل افراد نسبت به استحمام و شست‌وشوی البسه کثیف و پرحشره، موجب زوال هر چه بیشتر شرایط بهداشتی نیروهای آلمانی می‌شد. در این حال سربازان آلمانی وادار می‌شدند لباس گرم را از تن سربازان مرده و اسیر شوروی درآورده و بپوشند. این مسئله خالی از مشکل نبود و گاهی به جهت شباهت استفاده‌کنندگان از این لباس‌ها به سربازان دشمن، حتی با وجود نشان‌های نظامی ورماخت، مورد هدف آتش خودی قرار می‌گرفتند. این شرایط علاوه بر انسان‌ها، به اسب‌ها که ورماخت به شدت برای ترابری به آن‌ها نیاز داشت، تلفات وارد می‌نمود. بسیاری از اسب‌های مورد استفاده ورماخت در فصل زمستان همچنان از نعل‌های تابستانی استفاده می‌نمودند که امکان پیشروی در سطح یخ‌زده راه‌ها را از آن‌ها می‌گرفت و موجب لغزش و خوردن آن‌ها به زمین می‌شد که نتیجه آن شکستی پاهای اسب و در نهایت مرگ بود. در بعد دیگر، شرایط زمستانی علوفه را کمیاب می‌کرد و تغذیه اسب‌ها را به شاخ و برگ درختان و پوشال سقف خانه دهقانان تقلیل می‌داد. تا اوایل ماه نوامبر تنها ۶۵ درصد از ترابری اسب‌کشنده لشکرهای پیاده‌نظام ورماخت باقی مانده بود.
شوروی پیش از آغاز جنگ هیچ برنامه‌ای برای تخلیه صنایع خود به مناطق شرقی نداشت و به شکل متناظری آلمانی‌ها که تسلط بر این منابع جزو اهداف اصلی آن‌ها در عملیات بود، نیز پیش‌بینی از امکان و توانایی شوروی در دست زدن به چنین عملی نمی‌کردند. با اولویت‌بخشی به حداکثرسازی تولید تسلیحات، شوروی بسیاری از صنایع مربوط به آن را در مناطق توسعه‌یافته‌تر غربی خود از جمله اوکراین، متمرکز نموده بود. به هر صورت، دو روز پس از آغاز تهاجم آلمان، روز ۲۴ ژوئن شوروی یک شورای تخلیه جهت انتقال تمامی صنایع این کشور به همراه کارگران آن به اراضی شرقی دور از دسترس آلمانی‌ها ایجاد کرد. با تلاش گسترده این شورا قریب به ۲۶۰۰ مرکز صنعتی و ۵۰ هزار کارخانه و کارگاه کوچک‌تر شوروی به همراه کارگران آن‌ها به زودی به شرق منتقل گشتند. در عرض ۴۰ روز آغاز جنگ شوروی بیش از دو و نیم میلیون نفر را از اراضی غربی تخلیه کرد. صدها هزار اسب و میلیون‌ها راس دام به همراه این جمعیت به نواحی شرقی منتقل گردیدند. این تخلیه که با سرعتی خارق‌العاده در مقابل پیشروی برق‌آسای آلمانی‌ها و زیر حملات هوایی "لوفت‌وافه" صورت پذیرفت نقش بسزایی در تاب‌آوری اقتصادی شوروی داشت و موجب ادامه تولیدات جنگی حیاتی شوروی در سطحی بالا شد.
بنا بر دستور سری ۲۷ ژوئن استالین، رژیم حاکم بر شوروی تمامی تلاش خود را کرد که تمامی چیزهایی که قابل انتقال نبودند و ممکن بود مورد استفاده آلمانی‌ها قرار بگیرند، همچون محصولات کشاورزی، را پیش از عقب‌نشینی از بین ببرد. در این جهت بیشترین تمرکز بر انهدام ادوات ترابری و نیروگاه‌های برق قرار گرفت. برای مثال لوکوموتیوها و مراکز تعمیر آن‌ها که امکان انتقال نداشتند تخریب شدند و با انهدام اجزای کلیدی آن، سد برق آبی رود دنیپر توسط نیروهای در حال عقب‌نشینی شوروی آسیب دید. بر خلاف شرایط جبهه غربی، فواصل طولانی و بدی راه‌ها در شوروی امکان تصرف سریع منابع پیش از انهدام آن‌ها توسط مدافعان را از آلمانی‌ها گرفته بود. با وجود این که شرایط در نواحی مختلف متفاوت بود و مقاومت مردم محلی که از بروز قحطی دیگری واهمه داشتند، این عمل عناصر حاکمیت را با اختلال مواجه می‌ساخت اما به صورت کلی هر چه به طرف شرق پیش رفته می‌شد شدت خرابی‌های حاصل از راهبرد زمین سوخته شوروی فزونی میافت. تقریباً تمامی آبادی‌ها و شهرهای ناحیه عملیاتی از این راهبرد اثر برداشتند. نخستین اثر این اقدامات بر امور تدارکاتی مهاجمان آلمانی وارد آمد. با افزایش نیاز به بازسازی زیرساخت‌ها، تدارکات‌رسانی به نیروهای در حال پیشروی ورماخت سخت‌تر می‌گشت. این شرایط در بلند مدت مسئله اداره اراضی تصرف‌شده درا برای آلمانی‌ها شوارتر می‌ساخت. این مسئله در مجموع موجب تلف شدن وقت بسیار ارزشمند مهاجمان و صرف شدن هر چه بیشتر منابع از پیش محدود آن می‌گردید.
تنها دو روز پس از آغاز تهاجم آلمان به شوروی، فرانکلین دلانو روزولت، رئیس‌جمهور ایالات متحده اعلام کرد کشورش «قصد دارد هر کمکی که می‌تواند به روسیه بکند». از مشاوران نظامی و غیرنظامی نیز روزولت با آگاهی از وخامت اضطراری اوضاع در اروپا، او را به صورت دادن اقدامی شدیدتر علیه آلمان تشویق می‌کردند. روزولت حمایت از شوروی را با قدم‌هایی موقت همچون آزادسازی ۳۹ میلیون دلار دارایی بلوکه شده این کشور در ایالات متحده آغاز کرد.
سران اتحاد جماهیر شوروی در پاسخ لیست بلند بالایی از خواسته‌ها ارائه کردند که مشخصا بسیار فراتر توانایی ایالات متحده در تأمین آن‌ها بود. این موارد شامل ۱٫۸ میلیارد دلار کمک مالی، ۶ هزار هواپیما و ۲۰ هزار توپ ضدهوایی می‌شد. شوروی همچنین از بریتانیا نیز خواستار ۳ هزار جنگنده، ۳ هزار بمب‌افکن، اتصال به شبکه سونار و مواد خام مانند آلومینیوم و لاستیک بود. شش هفته نخست تهاجم آلمان، شش و نیم میلیون دلار به شوروی صادر شد. اواخر ژوئیه سال ۱۹۴۱، روزولت با صدور یک فرمان ریاست جمهوری، تلاش کرد ارسال کمک‌ها را تسریع کند.
کنفرانسی آخر ماه سپتامبر سال ۱۹۴۱ در مسکو برگزار گردید و مقرر شد شوروی فوراً مورد حمایت قرار بگیرد. این توافق که روز یکم اکتبر سال ۱۹۴۱ به امضا رسید و با عنوان «پروتکل نخست» شناخته می‌شود، نخستین توافقنامه بین متفقین به حساب می‌آمد. بر اساس این توافق شوروی هر ماه ۴۰۰ هواگرد، ۵۰۰ تانک، ۱۰ هزار کامیون و طیف گسترده‌ای از سایر تدارکات دریافت می‌کرد. مقدار این حمایت‌ها تا پاییز سال سال نخست ۶۵ میلیون دلار و تا سال ۱۹۴۵ مجموعاً به عددی بالغ بر ۱۰ میلیارد دلار رسید. تولید تدارکات و ارسال آن‌ها زمان قابل ملاحظه‌ای می‌برد اما این اطمینان وجود داشت که ارتش سرخ با استفاده مناسب از آن‌ها، همواره جبهه فعالی برای به کار بردن آن دارد.
با توجه به این که کمک‌های ایالات متحده در طولانی مدت اهمیت میافت، کمک‌های بریتانیا به شوروی بر اساس پروتکل نخست، نه تنها از منظر عددی قابل توجه بود، بلکه در نبرد بر سر مسکو نقشی ارزشمند ایفا کرد. تا پایان سال ۱۹۴۱ بریتانیا موفق شد در مجموع ۶۹۹ هواگرد، ۴۶۶ تانک، ۸۶۷ خودرو و ۷۶ هزار تن تدارکات دیگر به شوروی برساند. منفعت ملموس این کمک‌ها در اوایل جنگ، در روحیه نیروهای ارتش سرخ قابل چشم‌پوشی نیست.
بریتانیایی‌ها که قادر به شکستن دستگاه رمزنگاری نظامی انیگمای آلمان شده بودند، همچنین از طریق رساندن کمک‌های اطلاعاتی، مخصوصا در جریان نبرد مسکو، به شوروی یاری رساندند.
عدم مشارکت مؤثر و همه‌جانبه امپراتوری ژاپن و فنلاند با آلمان در جنگ با شوروی نیز گاهی از علل ناکامی آلمان در تهاجم به شوروی برشمرده می‌شود. پس از آغاز عملیات بارباروسا ژاپنی‌ها با سرعت زیادی شروع به تجمیع نیروهای خود در مرز با شوروی در خاور دور کردند. فنلاندی‌ها پیشروی‌هایی به سمت شرق و جنوب صورت دادند. با این حال، ژاپنی‌ها با برگزیدن سیاست روی‌آوری به جنوب به جای حرکت به سمت شمال، پس از مدتی از شمار نیروهای خود در مرز با شوروی کاستند و فنلاندی‌ها به‌یک‌باره پیشروی خود در خاک این کشور را متوقف کردند. این مسئله با باز گذاشتن مسیر بندرهای مورمانسک و ولادیوستوک امکان دریافت مقادیر زیادی کمک برای شوروی از متفقین از طریق این نقاط را فراهم آورد. علاوه بر این با ثبات خط مقدم در مقابل این دو کشور، شوروی توانست بیش از یک میلیون نفر از نیروهای آموزش‌دیده خود را از این قسمت‌ها به خط مقدم با آلمان منتقل کند. به هر حال، با وجود این که امپراتوری ژاپن با فاصله قدرتمندترین متحد آلمان از منظر نظامی به حساب می‌آمد، خود آلمان هم در ابتدا میلی بر مشارکت مستقیم این کشور در عملیات بارباروسا نداشت و حتی از قبل این کشور را قصد خود برای تهاجم به شوروی مطلع نکرده بود؛ چرا که آلمانی‌ها تصور می‌کردند خود از پس از شوروی برخواهند آمد و از ژاپنی‌ها می‌خواستند با حمله به مستعمرات بریتانیا در آسیای جنوب شرقی، دیگر دشمن آلمان را تحت فشار قرار دهند.
سازمان میثرا برای توسعه و فرهنگ یارسانی (به کردی: ڕێکخراوی میثرا بۆ پەرەپێدان و ڕۆشنبیریی یارسانی، به عربی: منظمة ميثرا للتنمية والثقافة اليارسانية) یک سازمان مستقل غیرانتفاعی است که توسط تعدادی از فعالان کرد یارسان در عراق تشکیل شده‌است. این سازمان برای توسعه و گسترش فرهنگ یارسان فعالیت می‌کند.اتحاد غرامت عادلانه: "سازمان میثرا برای توسعه و فرهنگ یارسانی"، نوشته‌شده در ۱۹ مه ۲۰۲۰؛ بازدید در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۱.
سازمان میثرا برای توسعه و فرهنگ یارسانی هدف خود را از فعالیت محافظت از میراث، آداب و رسوم و فرهنگ مردم یارسان و معرفی کردن باورها و عقاید دین یاری به دیگر مردم جهان اعلام کرده‌است. سازمان میثرا در اتحاد غرامت عادلانه عضویت دارد.اتحاد غرامت عادلانه: "اعضای ما"؛ بازدید در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۱.
سازمان میثرا برای توسعه و فرهنگ یارسانی هدف خود را ارتقای آگاهی جامعۀ یارسان و جوامع اقلیت دیگر، دفاع از حقوق قانونی مردم یارسان و اقلیت‌های دیگر از طریق قوانین داخلی و بین‌المللی، مستندسازی ارتباطات و اطلاعات معتبر مربوط به مردم یارسان، تقویت فعالیت‌های مردم یارسان در زمینه‌های فرهنگی و نیز بخشش و صلح، تأمین منابع لازم برای پژوهش‌های مرتبط با دین و فرهنگ یارسان اعلام کرده‌است.
محمد راسم (۲۴ ژوئن ۱۸۹۷۳۰ مارس ۱۹۷۵) هنرمند الجزایری بود که به همراه برادرش عمر، مکتب و سبک مینیاتور الجزایر را بنیان نهادند..
راسم در سال ۱۸۹۶ در قصبه الجزائر در خانواده‌ای هنرمند و برجسته زاده شد که ثروت و رفاه پیش از دوران استعمار آنها با مصادره اموالشان به دست حکومت فرانسه از بین رفته بود.. در سال ۱۸۸۰ پدر راسم در قصبه الجزائر، کارگاه منبت‌کاری و مسگری‌اش را دوباره باز کرد، جایی که برادر راسم عمر، روی سنگهای قبر حکاکی می‌کرد. آنها توانستند برندهٔ سفارش ساخت بناهای عمومی و انجام تزئینات غرفه‌های نمایشگاه‌های مستعمره‌های فرانسه شوند..
راسم هنگامی که در دبستان بود و از سوی فرماندار، کپی برداری نقشهای تزئینی اسلامی برای کارگاه‌های دولتی به او سپرده شد، استعداد نقاشی خود را نشان داد. در حدود سال ۱۹۱۴ او با مینیاتورهای ایرانی، مغولی و اندلسی که هنرمندان برای اشراف مسلمان، نقاشی کرده بودند آشنا شد.. او به شیوه‌ای از بیان شخصی و ترکیبی از مینیاتور دست یافت که در آن هم از عناصر سنتی و کلاسیک عربی و هم ار سبکهای گوناگون خوشنویسی بهره می‌گرفت و نمودهایی از هنر مدرن هم در آثارش دیده می‌شود. در دوران نوجوانی راسیم با اتین دینه نقاش فرانسوی دوست شد و اتین به او سفارش کرد که به نقاشی چهره بپردازد و به او کمک کرد تا از صفحه‌آرایی کتابها با خوشنویسی، دستمزد بگیرد. پشتیبانان اصلی راسم بازرگانان و مقامهای دولتی بودند که به بازآفرینی او از هنر کهن الجزایر ارج می‌نهادند.
محمد راسم و همسرش در تاریخ ۳۰ مارس ۱۹۷۵ در خانهٔ خود کشته شدند. او را به همراه همسرش در گورستان ثعالیبیه در قصبه الجزائر به خاک سپردند.
نیروهای مسلح جمهوری چین () نیروی نظامی جمهوری چین یا تایوان از ۱۶ ژوئن ۱۹۲۴ تا ۲۵ دسامبر ۱۹۴۷ بود.
ارتش جمهوری چین () بزرگترین شاخه نیروهای مسلح جمهوری چین بود. تقریباً ۸۰٪ ارتش ROC در جغرافیای تایوان وحدتی داری میبنی ؟ واقع شده‌است، در حالی که بقیه در جزایر پنهو، کینمن، جزایر ماتسو، دونگشا و جزایر تایپینگ مستقر هستند.
یوریف ویترنکو (؛ زادهٔ ) اقتصاددان و مدیر اجرایی اهل اوکراین است، که هم‌اکنون بعنوان مدیرعامل شرکت نفتوگاز فعالیت می‌کند.
آرتور آندرسون () شرکت خدمات حرفه‌ای آمریکایی بود، که در سال ۱۹۱۳ توسط آرتور ئی. آندرسون تأسیس شد.
آرتور ئی. آندرسون (; – ) کارآفرین، دانشمند و حسابدار اهل ایالات متحده آمریکا بود، که در سال ۱۹۱۳ شرکت آرتور آندرسون را تأسیس کرد.
جفری میلر (؛ زادهٔ ) مدیر اجرایی اهل ایالات متحده آمریکا است، که هم‌اکنون به‌عنوان مدیرعامل شرکت هالیبرتون فعالیت می‌کند.
میدرند (به لاتین: Midrand) یک شهرک در آفریقای جنوبی است که در City of Johannesburg Metropolitan Municipality واقع شده‌است. میدرند ۱۵۲٫۸۷ کیلومتر مربع مساحت و ۸۷٬۳۸۷ نفر جمعیت دارد.
بانک ملی اوکراین () بانک مرکزی اوکراین است، که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد.
تاور ۱۸۵ () ساختمان اداری ۵۵ طبقه در شهر فرانکفورت، آلمان است، که در سال ۲۰۰۸ احداث گردید.
شرکت بیمه سپرده فدرال () شرکت دولتی بیمه آمریکایی است، که در سال ۱۹۳۳ تأسیس شد.
تایمز مسکو () شرکت انتشارات و خبرگزاری روس است، که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد.
پیروز (پارسی میانه: "Pērōz") یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم بود.
از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان اسپبد (رئیس سواره‌نظام) یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ دوازدهم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
پیروز کارن (پارسی میانه: "Pērōz ī Kārin") یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم از خاندان کارن بود.
از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ سیزدهم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
اس اند پی آمریکای لاتین () شاخص بازارهای بورس اوراق بهادار فعال در آمریکای لاتین است، که از ۴۰ شرکت دارای بالاترین میزان ارزش بازار سرمایه در این کشورها تشکیل می‌شود.
یوکورتاتنافتا () شرکت پالایش نفت اوکراینی است، که در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد.
چوماک (به ) یک شرکت فرآوری مواد غذایی سوئدی-اوکراینی است که در کاخوفکا، استان خرسون واقع شده‌ است. امروزه یکی از بزرگترین شرکت‌های فرآوری مواد غذایی اوکراین است و دارای دفاتر تجاری در کی‌یف، مینسک و مسکو است. از جمله محصولات آن می‌توان به سس کچاپ، سس مایونز، پاستا، سس سالاد، سس پخت و پز، سبزیجات کنسرو شده، سبزیجات ترشی، آب گوجه‌ فرنگی و روغن آفتابگردان اشاره کرد. چوماک بزرگترین شرکت فرآوری گوجه فرنگی در اروپای مرکزی و شرقی است. این شرکت در حال حاضر (۲۰۱۰ میلادی) حدود ۱۲۰۰ کارمند دارد و درآمدی در حدود ۴۸ میلیون یورو دارد.
این شرکت در سال ۱۹۹۶، ابتدا با نام "شرکت ساوت فود"، توسط دو کارآفرین جوان سوئدی، یوهان بودن و برادرزادۀ او کارل استورن، تأسیس شد. آن‌ها به زودی از هانس راوسینگ از شرکت تتراپک کمک مالی دریافت کردند که ۶۶٫۷٪ از شرکت چوماک را به چنگ آورد. دومین نفر سهم خود از شرکت را در اوایل سال ۲۰۰۸ میلادی به شرکت سرمایه‌گذاری سوئدی ایست کپیتال (۲۲٫۲٪) و بانک سرمایه‌گذاری اوکراینی دراگون (۴۴٫۵٪) فروخت.
بریتانیای کوچک () یک مجموعهٔ رادیویی و تلویزیونی کمدی بریتانیایی است که نسخهٔ رادیویی‌اش در سال ۲۰۰۰ و نسخهٔ تلویزیونی‌اش در سال ۲۰۰۳ منتشر شد.
ای‌تی‌بی-مارکت () شرکت خرده‌فروشی اوکراینی است، که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد.
تیغه ژاندارم، یا به طور خلاصه ژاندارم، در اصطلاح کوهنوردی عبارتست از قسمتهایی از خط‌الراس که یک‌دست صخره‌ای هستند، لبه کم عرض و دامنه‌های پرشیب یا عمودی دارند. چنین عوارضی در کوه‌های آلپ زیاد دیده می‌شود و اصطلاح ژاندارم ابتدا در آلپ فرانسه استفاده شد؛ وجه تسمیه آن هم شباهت این عوارض به پاسگاه‌های ژاندارمری است. تیغه‌های ژاندارک بین قله‌های خلنو و برج در استان تهران نمونه‌ای از این عارضه است (برخی کوهنوردان می‌پندارند نام ژاندارک تغییر شکل یافته کلمه ژاندارم است).
در ایالت ویرجینیای غربی آمریکا تیغه‌ای منفرد وجود داشت که ژاندارم نامیده می‌شد و در سال ۱۹۸۷ به طور کامل فرو ریخت. همچنین در وادی رم اردن نیز عارضه‌هایی به نام ژاندارم وجود دارند که مورد علاقه سنگنوردان هستند. بر روی یال شمالی قله وایس‌هورن در آلپ سوییس نیز یک ژاندارم طولانی به نام وجود دارد که نقطه میانی آن به دلیل داشتن برجستگی کافی به عنوان قله مستقلی شناخته می‌شود و در لیست قله‌های بلندتر از ۴۰۰۰ متر آلپ ذکر شده است.
کوسپاس-سارست () شرکت دولتی مخابرات کانادایی است، که در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد.
لوبرتسی () شرکت دولتی هوافضا و صنایع جنگ‌افزاری روس است، که در سال ۱۹۴۷ تأسیس شد.
ان‌آی‌آی‌آی‌پی () شرکت صنایع جنگ‌افزاری روس است، که در سال ۱۹۱۱ تأسیس شد.
ان‌پی‌او اولماس () شرکت صنایع جنگ‌افزاری روس است، که در سال ۱۹۴۷ تأسیس شد.
واسپاری () یک درام حقوقی تلویزیونی بریتانیایی است که در سال ۲۰۰۳ از شبکهٔ بی‌بی‌سی وان پخش شد.
اس اند پی گلوبال ۱۲۰۰ () از شاخص‌های بازار بورس است، که در سال ۱۹۹۹ راه‌اندازی شد و ۳۱ کشور را تحت پوشش قرار می‌دهد و شرکت‌های عضو آن، در مجموع در حدود ۷۰ درصد از حجم ارزش بازار سرمایه جهان را به خود اختصاص می‌دهند.
آردی اس‌ای () شرکت داروسازی برزیلی است، که در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد.
خانه پدری یک درام ویژه سال آخر کره جنوبی است. تکرارها در روز سال نو پخش شد.
داستان مربوط به زندگی کانگ من هو است که یک شب با یک پیانیست بود. اما از آنجا که او مدتی زندان بود ، بعد از آزاد شدنش متوجه شد پدر شده است ؛ مادر پسر را با نزدیکترین روابطش کنار گذاشته است با مردی که مانند یک پدر است به خانه خود برگشت و به ایالات متحده بازگشت، گرچه او علاقه ی به پسرش احساس نمی کرد ، وقتی که هر دو از یک تصادف اتوبوس جان سالم به در بردند ، روابطشان محکم شد و پس از آن تجربه نزدیک به مرگ ، او مصمم شد که یک پدر دوست داشتنی باشد.
پابش پیروزشاپور (پارسی میانه: "Pābīg ī Peroz-Šābuhr") یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم بود.
از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ سی قرار دارد. به گفتهٔ سنگ‌نوشته او برادر رزمجوی و پسر فردی به نام شنبید بود.
پاسفل یا پاسفلِ پاسفلگان (پارسی میانه: "Pāsfal ī Pāsfalgān") یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم بود.
از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به نام پسر فردی به نام پاسفل یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ چهل‌ونهم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
چندرهاس یا چاندراهاسا پادشاه سلطنت کونتالا بود که تقریباً شامل قسمت‌هایی از شمال کارناتاکای و جنوب ماهاراشترا امروزی بود. نام دیگر این ناحیه گوراشترا بوده. داستان چندرهاس در اشوامداهیکا پروه در حماسه مهاباراتا آمده‌است. چندرهاس پسر پادشاه سودارمیکا کرالا بود. وی با ویشای و چامپاکامالینی، که شاهزاده خانم کونتالا بود، ازدواج کرد. آن‌ها صاحب دو پسر به نام‌های ماکاراشا و پادماکشا شدند. چندرهاس دوست آرجونا مصاحب کریشنا بود و در اشوامدای جدهشتر نام او آورده شده‌است.
کیاتانپالی (به انگلیسی: Kyathanpally) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش عادل‌آباد واقع شده‌است. کیاتانپالی ۶٫۵۰ کیلومتر مربع مساحت و ۳۲٬۲۷۵ نفر جمعیت دارد.
کوننام کولام (به انگلیسی: Kunnamkulam) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش تریسور واقع شده‌است. کوننام کولام ۳۴٫۱۸ کیلومتر مربع مساحت و ۵۴٬۰۷۱ نفر جمعیت دارد و ۵۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوتایام (به انگلیسی: Kottayam) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش کوتایم واقع شده‌است. کوتایام ۷۷٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۳۶٬۸۱۲ نفر جمعیت دارد و ۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوتاگودم (به انگلیسی: Kothagudem) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش خمام (هند) واقع شده‌است. کوتاگودم ۳۲٫۱۰ کیلومتر مربع مساحت و ۷۹٬۸۱۹ نفر جمعیت دارد و ۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوتدوار (به انگلیسی: Kotdwar) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش پائوری گاروال واقع شده‌است. کوتدوار ۸۰ کیلومتر مربع مساحت دارد ۴۵۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوت کاپورا (به انگلیسی: Kotkapura) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش فریدکوت واقع شده‌است. کوت کاپورا ۱۷٫۲۵ کیلومتر مربع مساحت و ۹۱٬۹۷۹ نفر جمعیت دارد و ۲۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوروتلا (به انگلیسی: Korutla) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Koratla mandal واقع شده‌است. کوروتلا ۳۴٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۸۰٬۳۱۰ نفر جمعیت دارد و ۲۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوکراجهار (به انگلیسی: Kokrajhar) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش کشی نگر واقع شده‌است. کوکراجهار ۱٬۰۰۰٬۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کرتیناگر (به انگلیسی: Kirtinagar) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش تهری گرهوال واقع شده‌است. کرتیناگر ۱٬۰۴۰ نفر جمعیت دارد.
کیچا (به انگلیسی: Kichha) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ادهم سینگ‌نگر واقع شده‌است. کیچا ۴۱٬۹۶۵ نفر جمعیت دارد و ۲۹۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خوای (به انگلیسی: Khowai) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش خوای واقع شده‌است. خوای ۲۱٬۳۸۷ نفر جمعیت دارد و ۲۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خاتیما (به انگلیسی: Khatima) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ادهم سینگ‌نگر واقع شده‌است. خاتیما ۲۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵٬۰۹۳ نفر جمعیت دارد.
خارار (به انگلیسی: Kharar) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش موهالی واقع شده‌است. خارار ۲۲۱٬۳۲۳ نفر جمعیت دارد و ۳۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اعتدال بزرگ () دوره ای است که از اواسط دهه ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۷ شروع می‌شود و با کاهش تلاطم نوسانات چرخه تجارت در کشورهای پیشرفته در مقایسه با دهه‌های گذشته روبرو می‌شود. اعتقاد بر این است که این موضوع به دلیل تغییرات نهادی و ساختاری، به ویژه در سیاست‌های بانک مرکزی، در نیمه دوم قرن بیستم ایجاد شده‌است.
در اواسط دهه ۱۹۸۰ متغیرهای عمده اقتصادی مانند رشد واقعی تولید ناخالص داخلی، تولید صنعتی، اشتغال ماهانه و نرخ بیکاری نوساناتشان شروع به کاهش کردند. در دوران اعتدال بزرگ، دستمزدهای واقعی و قیمت‌های مصرف‌کننده افزایششان متوقف شد و ثابت ماند، در حالی که نرخ بهره روند صعودی خود را برعکس کرد و شروع به کاهش کرد. این دوره همچنین شاهد افزایش زیادی در بدهی خانوار و قطبی سازی در اقتصاد بود، زیرا ثروت ثروتمندان به‌طور قابل توجهی رشد می‌کرد، در حالی که طبقه متوسط و فقیر عمیقاً در بدهی قرار می‌گرفتند.
بن برنانک و دیگران در بانک مرکزی ایالات متحده (بانک فدرال) ادعا می‌کنند که اعتدال بزرگ در درجه اول به دلیل استقلال بیشتر بانک‌های مرکزی در برابر تأثیرات سیاسی و مالی است که به آنها اجازه داده‌است با تدابیری مانند پیروی از قانون تیلور از ثبات اقتصاد کلان پیروی کنند. .Federal Reserve Bank of Chicago, "Monetary Policy, Output Composition and the Great Moderation", June 2007 علاوه بر این، اقتصاددانان بر این باورند که فناوری اطلاعات و انعطاف‌پذیری بیشتر در شیوه‌های کار به افزایش ثبات اقتصاد کلان کمک کرده‌است.Ćorić, Bruno. "The Sources Of The Great Moderation: A Survey." Challenges Of Europe: Growth & Competitiveness – Reversing Trends: Ninth International Conference Proceedings: 2011 (2011): 185–205. Business Source Complete. Web. 15 March 2014.
این اصطلاح در سال ۲۰۰۲ توسط جیمز استاک و مارک واتسون برای توصیف کاهش مشاهدات در نوسانات چرخه تجاری ابداع شد. بحثی در مورد این است که آیا اعتدال بزرگ در اواخر دهه ۲۰۰۰ با بحران اقتصادی و مالی به پایان رسید، یا اینکه فراتر از این تاریخ با ناهنجاری بحران ادامه یافت.
خاندا (به انگلیسی: Khanda) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در هاریانا واقع شده‌است. خاندا ۱۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
خیرتال (به انگلیسی: Khairthal) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش الوار واقع شده‌است. خیرتال ۱۵۰٬۲۹۸ نفر جمعیت دارد.
کندوجار (به انگلیسی: Kendujhar) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش کندوجار واقع شده‌است. کندوجار ۹۶٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۵۷٬۲۳۲ نفر جمعیت دارد و ۵۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالاکیرا (به انگلیسی: Kela Khera) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ادهم سینگ‌نگر واقع شده‌است. کالاکیرا ۱۴٬۹۱۱ نفر جمعیت دارد.
جیدارنات (به انگلیسی: Kedarnath) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش رودر پریاگ واقع شده‌است. جیدارنات ۲٫۷۵ کیلومتر مربع مساحت و ۶۱۲ نفر جمعیت دارد و ۳٬۵۵۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کایام کولام (به انگلیسی: Kayamkulam) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش الاپوژا واقع شده‌است. کایام کولام ۲۱٫۷۹ کیلومتر مربع مساحت و ۶۸٬۶۳۴ نفر جمعیت دارد.
کساراگود (به انگلیسی: Kasaragod) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش کاسرگود واقع شده‌است. کساراگود ۱۶٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۵۴٬۱۷۲ نفر جمعیت دارد و ۱۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاروناگاپالی (به انگلیسی: Karunagappalli) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش کولام واقع شده‌است. کاروناگاپالی ۴۵٬۳۳۶ نفر جمعیت دارد و ۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کارناپرایاگ (به انگلیسی: Karnaprayag) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش چمولی واقع شده‌است. کارناپرایاگ ۶٬۹۷۶ نفر جمعیت دارد و ۸۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کارجات (به انگلیسی: Karjat) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش رایگاد واقع شده‌است.
کریمگنج (به انگلیسی: Karimganj) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش کریم‌گنج واقع شده‌است. کریمگنج ۵۶٬۸۵۴ نفر جمعیت دارد و ۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کارایکال (به انگلیسی: Karaikal) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش کارایکال واقع شده‌است.
کانهنگود (به انگلیسی: Kanhangad) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش کاسرگود واقع شده‌است. کانهنگود ۳۹٫۵۴ کیلومتر مربع مساحت و ۷۳٬۳۴۲ نفر جمعیت دارد.
پاک‌چهرِ تهم‌شاپور یا پاچهر (پارسی میانه: "Pā(k)čihr ī Tahm-Šābuhr") یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم بود.
از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ بیست‌ویکم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
کومارگانج (به انگلیسی: Kumarganj) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در اوتار پرادش واقع شده‌است. کومارگانج ۳٫۵ کیلومتر مربع مساحت دارد ۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کنگیام (به انگلیسی: Kangeyam) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Kangeyam taluk واقع شده‌است. کنگیام ۲۲٫۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۳۲٬۱۴۷ نفر جمعیت دارد و ۳۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کانیگیری (به انگلیسی: Kanigiri) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Kanigiri mandal واقع شده‌است. کانیگیری ۵۶٫۵۱ کیلومتر مربع مساحت و ۳۷٬۴۲۰ نفر جمعیت دارد و ۱۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاماردی (به انگلیسی: Kamareddy) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش نظام‌آباد واقع شده‌است. کاماردی ۱۴٫۱۰ کیلومتر مربع مساحت و ۸۰٬۳۷۸ نفر جمعیت دارد و ۴۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالپی (به انگلیسی: Kalpi) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش جلون واقع شده‌است. کالپی ۵۱٬۶۷۰ نفر جمعیت دارد و ۱۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالیمپونگ (به انگلیسی: Kalimpong) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Kalimpong subdivision واقع شده‌است. کالیمپونگ ۹٫۱۶۸ کیلومتر مربع مساحت و ۴۹٬۴۰۳ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالاکوریچی (به انگلیسی: Kallakurichi) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش کالاکوریچی واقع شده‌است. کالاکوریچی ۵۷٬۶۲۸ نفر جمعیت دارد.
کالادونگی (به انگلیسی: Kaladhungi) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش نینیتال واقع شده‌است. کالادونگی ۶٬۱۲۶ نفر جمعیت دارد و ۵۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کایلاشهار (به انگلیسی: Kailashahar) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Unakoti واقع شده‌است. کایلاشهار ۲۳٬۴۱۸ نفر جمعیت دارد.
کادیری (به انگلیسی: Kadiri) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Kadiri mandal واقع شده‌است. کادیری ۲۵٫۸۸ کیلومتر مربع مساحت و ۸۹٬۴۲۹ نفر جمعیت دارد و ۵۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جوشیمات (به انگلیسی: Joshimath) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش چمولی واقع شده‌است. جوشیمات ۱۶٬۷۰۹ نفر جمعیت دارد.
جورهات (به انگلیسی: Jorhat) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش جورهات واقع شده‌است. جورهات ۳۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵۳٬۸۸۹ نفر جمعیت دارد و ۱۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جامریتیلیا (به انگلیسی: Jhumri Telaiya) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش کودرما واقع شده‌است. جامریتیلیا ۸۷٬۸۶۷ نفر جمعیت دارد و ۳۸۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جارسوگودا (به انگلیسی: Jharsuguda) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش جارسوگودا واقع شده‌است. جارسوگودا ۴۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۴٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جارگرام (به انگلیسی: Jhargram) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Jhargram subdivision واقع شده‌است. جارگرام ۲۱٫۴۰ کیلومتر مربع مساحت و ۶۱٬۶۸۲ نفر جمعیت دارد و ۸۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جبریرا (به انگلیسی: Jhabrera) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش حاریدوار واقع شده‌است. جبریرا ۰٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۹٬۳۷۸ نفر جمعیت دارد و ۲۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جانگاون (به انگلیسی: Jangaon) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Jangaon mandal واقع شده‌است. جانگاون ۱۷٫۴۹ کیلومتر مربع مساحت و ۵۲٬۳۹۴ نفر جمعیت دارد و ۳۸۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جاموئی (به انگلیسی: Jamui) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش جامویی واقع شده‌است. جاموئی ۸۷٬۳۵۷ نفر جمعیت دارد و ۷۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جلاندار (به انگلیسی: Jalandhar Cantonment) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش جالندهر واقع شده‌است. جلاندار ۴۷٬۸۴۵ نفر جمعیت دارد.
کندوکور (به انگلیسی: Kandukur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Kandukur mandal واقع شده‌است. کندوکور ۷۱٫۸۶ کیلومتر مربع مساحت و ۵۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
جامالادامگو (به انگلیسی: Jammalamadugu) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Jammalamadugu mandal واقع شده‌است. جامالادامگو ۲۴٫۸۳ کیلومتر مربع مساحت و ۴۶٬۰۶۹ نفر جمعیت دارد و ۱۸۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جاگتیال (به انگلیسی: Jagtial) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Jagtial mandal واقع شده‌است. جاگتیال ۴۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۳٬۹۳۰ نفر جمعیت دارد و ۲۶۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جاگرون (به انگلیسی: Jagraon) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش لدهیانه واقع شده‌است. جاگرون ۶۵٬۲۴۰ نفر جمعیت دارد و ۲۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جاگایاپتا (به انگلیسی: Jaggayyapeta) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Jaggaiahpet mandal واقع شده‌است. جاگایاپتا ۳۲٫۵۰ کیلومتر مربع مساحت و ۵۳٬۵۳۰ نفر جمعیت دارد و ۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایچگام (به انگلیسی: Ichgam) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش بدگام واقع شده‌است. ایچگام ۴٫۶۴ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۴۶۱ نفر جمعیت دارد و ۱٬۶۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اینکولو (به انگلیسی: Inkollu) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Inkollu mandal واقع شده‌است. اینکولو ۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ایتارسی (به انگلیسی: Itarsi) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش هوشنگ‌آباد واقع شده‌است. ایتارسی ۹۹٬۳۳۰ نفر جمعیت دارد و ۳۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هوشنگ‌آباد (به انگلیسی: Hoshangabad) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش هوشنگ‌آباد واقع شده‌است. هوشنگ‌آباد ۱۱۷٬۹۸۸ نفر جمعیت دارد و ۲۷۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هندوپور (به انگلیسی: Hindupur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Hindupur mandal واقع شده‌است. هندوپور ۳۸٫۱۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۶۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هیماتناگر (به انگلیسی: Himatnagar) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Himatnagar Taluka واقع شده‌است. هیماتناگر ۱۸۱٬۱۳۷ نفر جمعیت دارد و ۱۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هربرتپور (به انگلیسی: Herbertpur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش درادون واقع شده‌است. هربرتپور ۹٬۲۴۲ نفر جمعیت دارد و ۴۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جاسپور (به انگلیسی: Jaspur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ادهم سینگ‌نگر واقع شده‌است. جاسپور ۶۰٬۵۲۳ نفر جمعیت دارد و ۲۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.