moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آربن آربری (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلبانی است.
رناتو آراپی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلبانی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو تیرانا، باشگاه فوتبال اسکندربو کورچه، باشگاه فوتبال تئوتا، و باشگاه فوتبال سیلکبورگ اشاره کرد.
آنستی آراپی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود.
فوتو آندونی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی بود.
ایگلی آلموچا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلبانی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو تیرانا، باشگاه فوتبال پارتیزانی تیرانا، باشگاه فوتبال اسکندربو کورچه، و باشگاه فوتبال تیرانا اشاره کرد.
عرفان زمانی (۲۷ مرداد ۱۳۷۸ – ۱۲ آبان ۱۴۰۱) یکی از کشته‌شده‌های خیزش ۱۴۰۱ ایران در تاریخ ۱۲ آبان در لاهیجان بود.
طبق گفتهٔ شاهدان عینی مأموران سرکوبگر به کلیه‌های او تیراندازی کردند و به مردمی که قصد کمک به او را داشتند حمله کردند تا مانع انتقال او به بیمارستان شوند و بالای سر او قرار گرفتند تا از مرگ او اطمینان پیدا کنند. بعد از گذشت مدتی او به بیمارستان منتقل شد اما عملیات احیا موفقیت‌آمیز نبود و درنهایت این جوان ۲۳ ساله کشته شد.
مردم لاهیجان برای احترام به این جوان آزاده محل قرارگیری پیکر او در سطح خیابان را گلباران کردند.
تیم ملی بسکتبال سودان جنوبی، نمایند سودان جنوبی در مسابقات بین المللی بسکتبال است. در مه ۲۰۱۱ گشایش یافت و در دسامبر ۲۰۱۳ به عضویت فیبا درآمد Basketball: South Sudan is FIBA's 54th African member – News – StarAfrica.com به آنها لقب ستاره های درخشان داده می شود.
این تیم نخستین بازی غیر رسمی خود را در جوبا در برابر قهرمان باشگاه‌های لیگ اوگاندا، تیم پاور در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۱ در جوبا انجام داد. پاور این مسابقه را ۸۴–۸۶ برد.
سپاه اول هوابرد بریتانیا () سپاه پیاده‌نظام نیروی زمینی بریتانیا بود، که در سال ۱۹۴۳ تأسیس شد و در سال ۱۹۴۵ منحل گردید.
لشکر ۱ استرالیا () لشکر پیاده‌نظام نیروی زمینی استرالیا است، که در سال ۱۹۱۴ تأسیس شد. ستاد فرماندهی لشکر ۱ استرالیا در شهر بریزبن قرار دارد.
جنبش دموکراتیک پاکستان ()، یا (PDM)، ائتلافی از احزاب سیاسی در پاکستان است که در سپتامبر ۲۰۲۰ به عنوان جنبشی علیه عمران خان، نخست‌وزیر وقت، تأسیس شد که رژیم او را به حکومت داری ضعیف، قربانی کردن سیاسی مخالفان و سوء مدیریت اقتصاد و سیاست خارجی متهم می‌کرد. چندین تن از اعضای مخالف حزب خود عمران خان، تحریک انصاف پاکستان (PTI) نیز به این مبارزه پیوستند. در ۱۰ آوریل ۲۰۲۲، ائتلاف موفق شد خان را از طریق یک درخواست عدم اعتماد برکنار کند، پس از آن PDM دولت خود را تشکیل داد و شهباز شریف، رهبر مخالفان را به عنوان نخست‌وزیر کشور انتخاب کرد.
رئیس PDM فضل الرحمن و سخنگوی آن حافظ حمدالله، هر دو از جمعیت علمای اسلام (JUIF) است. شاهد خاقان عباسی از حزب مسلم لیگ پاکستان (PMLN) دبیرکل، محمود خان اچکزی از حزب پشتونخوا ملی عوامی (PMAP) معاون رئیس‌جمهور و آفتاب شرپائو از حزب قومی وطن (QWP) معاون ارشد رئیس‌جمهور از اتحاد است. معاون ارشد سابق PDM راجه پرویز اشرف از حزب مردم پاکستان (PPP) بود، در حالی که سخنگوی سابق میان افتخار حسین از حزب ملی عوامی (ANP) بود.
HD 209458 b که به نام خدای مصری اوزیریس نیز نامیده می‌شود، سیاره فراخورشیدی است که به دور آنالوگ HD 209458 خورشیدی در صورت فلکی پگاسوس، حدود از منظومه شمسی می‌چرخد. شعاع مدار این سیاره است حدوداً یک‌هشتم شعاع مدار عطارد (). این شعاع کوچک منجر به سالیانی به مقدار ۳٫۵ روز زمینی و دمای تخمینی سطح آن در حدود می‌شود. . جرم و حجم بالای HD 209458 b نشان می‌دهد که این غول گازی حجیم است.
HD 209458 b نشان دهنده یک از نقاط عطف پیشرو در تحقیقات فراسیاره ای است. این اولین نمونه از بیشمار نمونه‌ها بود:
نیما نوری ( – ) یکی از کشته‌شدگان خیزش ۱۴۰۱ ایران در کرج بود.
نیما نوری برای شرکت در مراسم چهلم حدیث نجفی عازم آرامستان بهشت سکینه کرج بود که با شلیک دو گلوله به جناغ سینه و ران پایش توسط نیروهای امنیتی کشته شد. نیما ابتدا به درمانگاه وصال کرج منتقل شد. اما پس از آن به‌دلیل خون‌ریزی زیاد به بیمارستان مدنی منتقل شد و همان روز در آنجا درگذشت.
یکی از دوستان نیما در گفتگو با تلویزیون من‌وتو گفت: پدر و مادرش خیلی سعی کردند که او را منصرف کنند که به اعتراضات نرود. اما او گوش نمی‌کرد و به تجمعات می‌پیوست. حتی یک روز به خانه که بازگشت پایش توسط نیروهای جمهوری اسلامی تحت ضربات باتوم قرار گفته بود و چند روز به سختی راه می‌رفت. بلاخره در روز چهلم حدیث نجفی و پارسا رضادوست به پدرش گفت می‌خواهم بروم اعتراضات. باز هم خانوادش اصرار داشتند که او را منصرف کنند. اما نیما تصمیم قطعی داشت که برود. نزدیکی بهشت سکینه که بودند ترافیک و راه بندان شده بود. همان جا نیما به پدرش گفت تو برو من پیاده می‌روم. شب اون روز به خانواده نوری زنگ زدند که فرزندتان فوت شده.نیما در هنگام کشته‌شدن ۱۸ سال و ۶ ماه سن داشت و تک‌فرزند خانواده بود. او دیپلم داشت و فردی مهربان و ساده بود و عاشق ماشین و رانندگی بود. نیما چند روز پیش از کشته‌شدن به حساب سازمان مردم‌نهاد ۱۵۰۰ تصویر در اینستاگرام گفته بود حاضر است برای «میهن و آزادی» جانش را فدا کند.
نیروهای امنیتی، پیکر وی را در هنگام خاک‌سپاری، به خانواده‌اش تحویل ندادند.
نشان کانتق (اتحادیه نویسندگان ارمنستان) () جایزه‌ای است که از سوی اتحادیه نویسندگان ارمنستان و کلیسای جامع «اچمیازین» به مترجمان اعطا می‌شود.
جام انگلستان-اسکاتلند ۷۸–۱۹۷۷ سومین دوره جام انگلستان-اسکاتلند بود. تیم بریستول سیتی در یک فینال رفت و برگشت، سنت میرن را در مجموع ۳-۲ شکست داد و برنده شد.
نسرین قادری (زادهٔ ۱۳۶۶ – کشته‌شده ۱۳ آبان ۱۴۰۱) دانشجوی ایرانی دورهٔ دکتری فلسفه و از کشته‌شدگان خیزش ۱۴۰۱ ایران بود. به‌گفتهٔ نهادهای ناظر بر وضعیت حقوق بشر او در ۱۳ آبان ۱۴۰۱ در تهران و در جریان اعتراضات سراسری بر اثر ضربات باتون مأموران امنیتی به سرش به بیمارستان منتقل شده و در بیمارستان درگذشت.
نسرین قادری، متولد مریوان و دانش‌آموختهٔ دوره کارشناسی فلسفه دانشگاه طباطبایی در سال ۱۳۸۷ بود. او در ۱۴۰۱ در حال گذراندن دورهٔ دکتری فلسفه دانشگاه علامه طباطبایی بود. نسرین قادری در سال ۱۳۸۹ به‌علت درگیری با گشت ارشاد یک هفته در بازداشت بوده که با قرار وثیقهٔ ۱۰۰ میلیون تومانی آزاد می‌شود.
نسرین قادری، نقش فعالی در اعتراضات مردم تهران در پی کشته‌شدن مهسا (ژینا) امینی داشت. او در ۱۳ آبان و در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران، با ضربات متعدد باتون بر سرش توسط نیروهای امنیتی نظام جمهوری اسلامی ایران، به کما رفت و سرانجام بر اثر شدت جراحت در یکی از بیمارستان‌های تهران درگذشت.
نیروهای امنیتی حکومت، احمد قادری، پدر، و سلطنت ایل‌بیگی، مادر نسرین قادری را تهدید کردند که در صورتی اجازهٔ دفن پیکر فرزندشان را می‌دهند که پیکرش به‌طور پنهانی و در سکوت و بدون حضور مردم خاک‌سپاری شود. همچنین دستگاه‌های امنیتی جمهوری اسلامی تعداد زیادی از نیروهای یگان ویژه و امنیتی را به شهر مریوان اعزام کردند. حکومت جمهوری اسلامی دلیل کشته‌شدن معترضان را خودکشی، بیماری زمینه‌ای، گاز گرفتن سگ و حتی شلیک معترضان به یکدیگر اعلام می‌کند.
جام بین‌المللی فوتبال محمد بن راشد که به عنوان جام دبی نیز شناخته می‌شود، یک تورنمنت فوتبال دوستانه بود که در شهر دبی، امارات متحده عربی برگزار شد. نام این مسابقه به نام محمد بن راشد آل مکتوم، معاون رئیس جمهور و نخست وزیر امارات و حاکم دبی گرفته شده است.
مسابقات دوستانه جام جهانی
۵۱ شکارچی () یک ستاره در صورت فلکی شکارچی است. این ستاره با چشم غیرمسلح به صورت ستاره‌ای کم نور با رنگ نارنجی با قدر ظاهری ۴.۹۰ قابل مشاهده است. بر اساس اختلاف منظر تقریباً ۲۹۹ سال نوری از خورشید فاصله دارد و با سرعت شعاعی +۸۸ کیلومتر بر ثانیه دورتر می‌شود.
۵۶ شکارچی () یک ستاره منفرد و متغیر در صورت فلکی شکارچی است. این ستاره رنگ نارنجی دارد و با قدر ظاهری بصری که در حدود ۴.۷۶ در نوسان است، با چشم غیرمسلح کمرنگ قابل مشاهده است. این ستاره در فاصله تقریباً ۱۱۳۰ سال نوری از خورشید بر اساس اختلاف منظر قرار دارد و با سرعت شعاعی ۱۱+ کیلومتر بر ثانیه دورتر می‌رود.
۶۹ شکارچی () تک ستاره‌ای در صورت فلکی شکارچی است که با چشم غیرمسلح به‌عنوان نقطه نورانی کم رنگ و آبی-سفید با قدر ظاهری ۴.۹۲ قابل مشاهده است. بر اساس اختلاف منظر تقریباً ۵۳۰ سال نوری از خورشید فاصله دارد و با سرعت شعاعی +۲۲ کیلومتر بر ثانیه دورتر می‌شود.
۷۴ شکارچی () یک ستاره در صورت فلکی جبار است. این ستاره با چشم غیرمسلح به عنوان یک نقطه نورانی کم رنگ و زرد-سفید با قدر ظاهری ۵.۰۴ قابل مشاهده است. بر اساس اختلاف منظر در فاصله ۶۴ سل نوری از خورشید قرار دارد و با سرعت شعاعی ۹+ کیلومتر بر ثانیه در حال دورتر شدن است. این ستاره دارای حرکت مناسب نسبتاً بالایی است و کره آسمانی را با سرعت ۰.۲۰۴ ثانیه قوس در سال طی می‌کند.
دور پیروزی (همچنین دور افتخار) اصطلاحی است که در ورزش‌های موتوری برای توصیف یک دور اضافی از مسیر مسابقه پس از پایان یک مسابقه استفاده می‌شود. این دور با سرعت کم به راننده برنده اجازه می‌دهد تا پیروزی خود را جشن بگیرد و به تماشاگران فرصت تبریک و احترام به رقبا را می‌دهد. معمولاً، مارشال‌های پرچم کنار پیست پرچم‌های خود را در حرکتی به اهتزاز درمی‌آورند که به عنوان سلام فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی در ایالات متحده شناخته می‌شود. غیرمعمول نیست که مارشال‌ها به عنوان یک حرکت برای رانندگان کف بزنند یا دست خود را تکان دهند و گاهی رانندگان در پاسخ به آنها دست تکان می‌دهند.
دورهای پیروزی گاهی اوقات می‌تواند برای برنده و سایر رانندگان خطرناک شود، زیرا در بسیاری از مسیرها تورهای ایمنی می‌توانند به راحتی توسط جمعیت بالا بروند، که سپس به مانعی برای مسابقه دهندگان تبدیل می‌شود.
دورهای پیروزی مرتباً شاهد بوده‌است که رانندگانی که در مراحل پایانی مسابقه بازنشسته شده‌اند، با اتومبیل‌های یکی از رقبای خود به پیت‌ها برمی‌گردند. برخی از نمونه‌های قابل توجه در فرمول یک عبارتند از: ریکاردو پاترز و دیدیه پیرونی در گرندپری موناکو ۱۹۸۲، نایجل منسل و آیرتون سنا در جایزه بزرگ بریتانیا در سال ۱۹۹۱ (تصویر)، ژان آلسی و مایکل شوماخر در جایزه بزرگ کانادا در سال ۱۹۹۵، گیلان شوماخر و مایکل شوماخر. فیزیچلا در گرندپری آلمان ۱۹۹۷، میکا هاکینن و دیوید کولتارد در گرندپری اسپانیا ۲۰۰۱ و مارک وبر و فرناندو آلونسو در گرندپری آلمان ۲۰۱۱ و گرندپری سنگاپور ۲۰۱۳ و سباستین فتل و پاسکال وهرلاین در گرندپری مالایی۲۰.
از اواسط دهه ۲۰۰۰، فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی، سازمان جهانی ورزش موتوری، کاری را که یک راننده فرمول یک ممکن است در دور پیروزی خود انجام دهد، محدود کرده‌است. مقررات ورزشی بیان می‌کند که در پایان یک مسابقه، «همه ماشین‌ها باید بدون توقف، بدون سبقت (مگر اینکه کاملاً ضروری باشد)، بدون دریافت هیچ جسمی و بدون هیچ کمکی (به جز اینکه از مارشال‌ها در صورت لزوم)"، اگرچه این قانون به ندرت اجرا شده‌است، مانند فلیپه ماسا که پرچم برزیل را پس از پیروزی در گرندپری برزیل ۲۰۰۶ برد و مانند، لوئیس همیلتون پرچم انگلیس را به دنبال پیروزی جنجالی خود در ۲۰۲۱ به دست گرفت. جایزه بزرگ بریتانیا."FIA Sporting Regulations " FIA.com. Retrieved 23 October 2006 همچنین دیدن سبقت گرفتن از رانندگان در دور پیروزی، و همچنین توقف رانندگان برای صرفه جویی در یک لیتر نمونه سوخت مورد نیاز برای بازرسی پس از مسابقه، از جمله دلایل دیگر، امری عادی است.
دور پیروزی لهستانی یا کولویکی مستلزم آن است که راننده ماشین خود را بچرخاند و در جهت مخالف حرکت کند، که در جهت عقربه‌های ساعت روی بیضی‌های نسکار است. در دوره‌های جاده ای استفاده شده‌است.
این سبک از دور پیروزی در مسابقات پیست کوتاه محلی یا پیست خاکی رایج است، جایی که راننده پیروز پرچم شطرنجی را از جایگاه پرچم برمی‌دارد و سپس با سمت راننده ماشین رو به روی هواداران برای دور پیروزی خود رانندگی می‌کند.
این اصطلاح اولین بار در نتیجه جشن آلن کولویکی آمریکایی لهستانی برای اولین پیروزی حرفه ای خود در جام وینستون در Checker 500 (ققنوس) در ۶ نوامبر ۱۹۸۸ ابداع شد. او پیروزی خود را با رانندگی یک دور پیروزی در جهت عقربه‌های ساعت جشن گرفت. کولویکی اولین بار پس از ملاقات با فرد زک، مسابقه‌دهنده پیست خاکی میدوست، که سال‌ها قبل دور برگشت را انجام می‌داد، با این تمرین آشنا شد. یک مهندس فورد به پشت او سیلی زد و پرسید که آیا این یک دور پیروزی " لهستانی " است؟ تنها دور پیروزی دیگر کولویکی در لهستان در سال ۱۹۹۲ و در جشن قهرمانی جام وینستون در هوترز ۵۰۰ در سال ۱۹۹۲ رقم خورد.
این اصطلاح پس از مرگ کولویکی در یک سانحه هوایی در روز پنجشنبه، ۱ آوریل ۱۹۹۳، در نزدیکی بلونت‌ویل، تنسی، تثبیت شد. ساعاتی پس از مرگ کولویکی، پیتر جلن قبل از خروج از پیست، خودروی مسابقه‌ای کولویکی را در خلاف جهت عقربه‌های ساعت در اطراف جاده سرعتی بریستول موتور سوار کرد. دو روز پس از مرگ کولویکی، برنده مسابقه سری بریستول بوش، مایکل والتریپ، با چرخاندن دور پیروزی معکوس لهستانی علامت تجاری کولویکی، اما فقط نیم دور، به دشمن قدیمی خود در مسیر کوتاه احترام گذاشت و اظهار داشت که نمی‌خواهد کل روتین کولویکی را انجام دهد. روز بعد، برنده جام وینستون، Rusty Wallace، رهبری والتریپ را دنبال کرد،Rusty's last bash; Jerry Bonkowski; Yahoo!, August 25, 2005, Retrieved March 5, 2008 و یک دور پیروزی کامل لهستان را هم پس از آن مسابقه و هم پس از هر پیروزی برای بقیه فصل ۱۹۹۳ ادامه داد. تام رابرتز، روزنامه‌نگار والاس و حامی مالی میلر بروینگ، نیز روزنامه‌نگار کولویکی بود. علاوه بر این، اکثر برندگان در باقی مانده فصل ۱۹۹۳ از کولویکی با یک دور پیروزی لهستانی تقدیر کردند. در ۱۴ نوامبر ۱۹۹۳، پس از Hooters 500 (آتلانتا)، آخرین مسابقه آن فصل، والاس برنده مسابقه و دیل ارنهارت قهرمان سری ۱۹۹۳ یک دور پیروزی لهستان را با هم دویدند در حالی که پرچم‌های شماره ۷ و ۲۸ را به یاد کولویکی و دیوی آلیسون حمل می‌کردند. به ترتیب.
مایک جوی مکرراً از این به عنوان «دوران پیروزی آلن کولویکی» به یاد راننده یاد می‌کند، و خاطرنشان کرد که تماشاگران راننده را می‌بینند که معمولاً تکان می‌دهد و گاهی کلاه خود را از پا درمی‌آورد و به هواداران سلام می‌کند. اصطلاح Joy یادآور موارد دیگری است که در آن اصطلاحی برای شخصی که ایده را ایجاد کرده‌است نامگذاری شده‌است (یعنی Gurney flap , Petty bar). بسیاری از برندگان پیست مسابقه محلی و قهرمانان سری، با یک دور پیروزی لهستانی به کولویکی یا روحیه ضعیف او، به ویژه در ایالت ویسکانسین، ادای احترام کرده‌اند. برنده مسابقه میلواکی در سال ۲۰۰۶ پل منارد (از اهل ویسکانسینی) اولین برد خود در سری بوش را با یک دور پیروزی لهستان جشن گرفت.Paul Menard captures first career Busch Series victory in Milwaukee; Motorsport Today
دیل ارنهارت جونیور پس از برنده شدن MBNA Cal Ripken Jr. 400 در ۲۰۰۱ در پیست بین‌المللی دوور داونز در اولین مسابقه جام وینستون نسکار پس از حملات ۱۱ سپتامبر، یک دور پیروزی لهستانی انجام داد در حالی که پرچم بزرگ آمریکا را از پنجره سمت راننده در دست داشت.
جیمی جانسون با انجام یک دور پیروزی لهستانی در ۳۱ اکتبر ۲۰۰۴ پس از برنده شدن در فروشگاه Bass Pro Shops MBNA 500 در سال ۲۰۰۴ در آتلانتا موتور اسپیدوی، یک برد ویژه را جشن گرفت. هفته قبل از آن در ۲۴ اکتبر، یک تراژدی زمانی رخ داد که یک هواپیمای هندریک موتور اسپورت در خارج از مارتینسویل، ویرجینیا سقوط کرد.
کرت بوش برد سال ۲۰۰۵ خود را در فینیکس با یک دور پیروزی لهستان جشن گرفت. بوش اولین مسابقات فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی خود را در پیست تماشا کرد و می‌خواست به کولویکی احترام بگذارد. کایل بوش همچنین پس از قهرمانی در جام اسپرینت فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی در بریستول در سال ۲۰۰۹، یک دور پیروزی لهستانی را انجام داد، در حالی که کورت این عمل را در مسابقه آتلانتا آن سال تکرار کرد، زمانی که ماشین خود را در عقب قرار داد، تمرینی که به آن «دامنه باز شدن باد» لقب گرفت.
در سال ۲۰۱۲، تونی استوارت یک دور پیروزی لهستانی را پس از اینکه در نهایت برای اولین بار در جاده سریع‌السیر لاس وگاس در کوبالت تولز ۴۰۰ برنده شد، انجام داد.
در سال ۲۰۱۴، ارنهارت جونیور پیروزی خود در مسابقات Daytona 500 را با یک دور پیروزی لهستان جشن گرفت. دومین برد او در فصل ۲۰۱۴ در ۸ ژوئن در پوکونو به دست آمد، جایی که او آن را تکرار کرد. او همچنین این شاهکار را پس از برنده شدن در شوت ۵۰۰ رهایی از سردرد Goody's در ماه اکتبر انجام داد.
در سال ۲۰۱۵، دنی هملین برد خود در سری Xfinity را در پیست ایالتی خود در ریچموند بین‌المللی با یک دور پیروزی لهستانی جشن گرفت و آن را در حین انجام فرسودگی به پایان رساند.
در فینال ۵۰۰ فصل ۲۰۲۰، آخرین مسابقه جانسون به عنوان یک راننده تمام وقت، او یک دور پیروزی لهستانی را پس از کسب رتبه پنجم به عنوان بالاترین راننده غیر قهرمانی دور انجام داد.
نصف النهار خون یا سرخی شامگاهی در غرب رمانی حماسی از نویسنده آمریکایی کورمک مک‌کارتی است که در سال ۱۹۸۵ منتشر شد که در ژانر وسترن یا گاهی ضد وسترن طبقه‌بندی می‌شود. پنجمین کتاب مک‌کارتی توسط رندوم هاوس منتشر شد.
در یک بافت تاریخی ضعیف، روایت یک نوجوان خیالی را دنبال می‌کند که به آن «کودک» گفته می‌شود و بخش عمده‌ای از متن به تجربیات او با باند گلانتون اختصاص دارد، گروهی تاریخی از شکارچیان پوست سر که بومیان آمریکایی و دیگران را در ایالات متحده قتل‌عام کردند. -مکزیک از سال ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۰ برای فضل، لذت و در نهایت خارج از عادت پوچ گرایانه مرزنشین شد. نقش آنتاگونیست به تدریج توسط قاضی هولدن پر می‌شود، یکی از اعضای باند با تحصیلات بالا، از لحاظ جسمی حجیم، بسیار ماهر، که از سر تا پا به شدت رنگ پریده و کاملاً کچل است.
اگرچه این رمان در ابتدا با استقبال ملایم منتقدان و تجاری مواجه شد، اما از آن زمان به شدت مورد تحسین قرار گرفت و به‌طور گسترده به عنوان اثر بزرگ مک کارتی و یکی از بزرگ‌ترین رمان‌های آمریکایی در تمام دوران شناخته شد. برخی آن را رمان بزرگ آمریکایی نامیده‌اند. تلاش‌های متعددی برای اقتباس از این رمان در یک فیلم صورت گرفته‌است، اما هیچ‌کدام موفق نشده‌اند.
این رمان داستان یک نوجوان فراری را روایت می‌کند که تنها با نام «کودک» شناخته می‌شود و در جریان بارش شهابی معروف لئونید در سال ۱۸۳۳ در تنسی به دنیا آمد. او برای اولین بار با قاضی هولدن رنگ پریده و عظیم الجثه در یک احیای مذهبی در چادری در ناکوگدوچ تگزاس ملاقات می‌کند که در آن هولدن به دروغ واعظ را به تجاوز به کودکان و بزها متهم می‌کند و تماشاگران را برای حمله به او تحریک می‌کند.
پس از برخورد خشونت‌آمیز با یک متصدی بار که کودک را به عنوان یک جنگجوی مهیب معرفی می‌کند، او به گروهی از نیروهای غیرمجاز ارتش ایالات متحده می‌پیوندد که در یک مأموریت جنگی به رهبری یک کاپیتان وایت. گروه وایت توسط یک گروه همراه متشکل از صدها جنگجوی کومانچی غرق می‌شود و تعداد کمی از آنها زنده می‌مانند. این بچه که به عنوان یک فیلیباستر در چیهواهوا دستگیر می‌شود، زمانی که آشنایش تواداین به مقامات می‌گوید که شکارچیان هندی مفیدی خواهند ساخت، آزاد می‌شود. آنها به گلانتون و باندش، از جمله هولدن، می‌پیوندند و بخش عمده‌ای از رمان به جزئیات فعالیت‌ها و گفتگوهای آنها اختصاص دارد. اگرچه در ابتدا وظیفه محافظت از مردم محلی در برابر غارت آپاچی‌ها را بر عهده داشتند، اما باند به قتل مستقیم سرخپوستان غیرقابل تهدید، دهکده‌های محافظت نشده مکزیکی و در نهایت حتی ارتش مکزیک و هرکس دیگری که از مسیر آنها عبور می‌کند، می‌پردازد.
به گفته همراه جدید این بچه، بن توبین، یک «کشیش سابق»، باند گلانتون برای اولین بار با قاضی هولدن ملاقات کرد که برای نجات جان خود از یک گروه آپاچی بسیار بزرگتر فرار می‌کردند. در وسط یک صحرای انفجاری، هولدن را دیدند که روی تخته سنگی عظیم نشسته بود، جایی که به نظر می‌رسید در انتظار گروه است. آنها موافقت کردند که از رهبری او پیروی کنند، و او آنها را به آتشفشان خاموشی برد و در آنجا به آنها آموزش داد که چگونه باروت تولید کنند، به اندازه ای که به آنها برتری در برابر آپاچی‌ها بدهد. وقتی بچه به یاد می‌آورد که هولدن را در Nacogdoches دیده‌است، توبین به بچه می‌گوید که هر یک از افراد باند ادعا می‌کنند که قبل از پیوستن به باند گلانتون در مقطعی با قاضی ملاقات کرده‌اند.
پس از ماه‌ها غارت، این باند وارد خاک ایالات متحده می‌شود، جایی که در نهایت یک عملیات سرقت سیستماتیک و وحشیانه را در یک کشتی در رودخانه کلرادو در یوما، آریزونا راه‌اندازی کردند. در ابتدا به هندی‌های محلی یوما (کوچان) نزدیک می‌شوند تا به باند کمک کنند تا کنترل کشتی را از دست صاحبان اصلی آن خارج کنند، اما باند گلانتون به آنها خیانت کرده و آنها را سلاخی می‌کند. پس از مدتی یوماها حمله می‌کنند و بیشتر اعضای باند را می‌کشند. بچه، توادوین و توبین از جمله بازماندگانی هستند که به صحرا فرار می‌کنند، اگرچه بچه تیری به پا می‌گیرد. بچه و توبین به سمت غرب می‌روند و با هولدن روبرو می‌شوند که ابتدا مذاکره می‌کند و سپس آنها را برای اسلحه و دارایی‌هایشان تهدید می‌کند. هولدن به گردن توبین شلیک می‌کند و جفت زخمی در کنار نهر بیابانی در میان استخوان‌ها پنهان می‌شوند. توبین مکرراً از بچه ترغیب می‌کند که به سمت هولدن شلیک کند. بچه این کار را می‌کند، اما نشان خود را از دست می‌دهد.
بازماندگان به سفر خود ادامه می‌دهند و به سن دیگو ختم می‌شوند. بچه از توبین جدا می‌شود و متعاقباً زندانی می‌شود. هولدن از بچه در زندان دیدن می‌کند و به او می‌گوید که "حقیقت" را به زندانبان‌ها گفته‌است: این بچه به تنهایی مسئول پایان باند گلانتون بوده‌است. این بچه با تشخیص آزاد می‌شود و برای درمان زخمش به دنبال پزشک می‌رود. در حالی که از "ارواح اتر " بهبود می‌یابد، قاضی را به همراه مرد کنجکاویی که سکه‌های جعل می‌کند، ملاقات می‌کند. بچه بهبود می‌یابد و به دنبال توبین می‌گردد، بدون شانس. او راهی لس آنجلس می‌شود، جایی که توادوین و یکی دیگر از اعضای باند گلانتون، دیوید براون، به دلیل جنایات خود به دار آویخته می‌شوند.
در سال ۱۸۷۸، این بچه که اکنون در اواسط ۴۰ سالگی خود قرار دارد و به او «مرد» می‌گویند، راهی فورت گریفین، تگزاس می‌شود. او در سالنی با قاضی ملاقات می‌کند که به نظر می‌رسد در این سال‌ها پیر نشده‌است. هولدن بچه را «آخرین حقیقت» می‌نامد و جفت با هم صحبت می‌کنند. هولدن اعلام می‌کند که بچه برای «رقص» به سالن آمده‌است - رقص خشونت، جنگ، و خونریزی که قاضی اغلب آن را ستایش کرده بود. بچه با عقاید هولدن مخالفت می‌کند و به قاضی می‌گوید: «تو هیچی نیستی» و با توجه به خرس اجراکننده در سالن، می‌گوید «حتی یک حیوان گنگ هم می‌تواند برقصد». پس از آن، بچه زیر یک بارش شهابی دیگر به بیرون خانه می‌رود. در خانه، او از قاضی برهنه شگفت زده می‌شود، که «او را در آغوش خود در برابر گوشت عظیم و وحشتناک خود جمع کرد.» بعداً، دو مرد در خانه را باز می‌کنند و فقط می‌توانند با وحشت به آنچه می‌بینند نگاه کنند، یکی از آنها می‌گوید «خداوند متعال». پاراگراف آخر قاضی را در سالن می‌بیند، در حال رقصیدن و کمانچه زدن در میان مستها و فاحشه‌ها و می‌گوید که او هرگز نخواهد مرد. سرنوشت این بچه اعلام نشده‌است.
در پایان، مردی در حال ایجاد خطوط سوراخ در سراسر دشت، شاید برای ستون‌های حصار است. مرد در هر یک از سوراخ‌ها آتش می‌زند و مجموعه ای از افراد سرگردان پشت سر او رد می‌شوند.
یک موضوع اصلی، ماهیت جنگجویانه انسان است. منتقد هارولد بلومBloom, Harold, "How to Read and Why". New York: 2001. "Blood Meridian" را به عنوان یکی از بهترین رمان‌های آمریکایی قرن بیستم، "شایسته "موبی دیک" هرمان ملویل "Bloom, Harold, "Dumbing down American readers." "Boston Globe", op-ed, September 24, 2003. 2] ستود، اما اعتراف کرد که "دو تلاش اول او برای خواندن از طریق "Blood Meridian" شکست خورد، زیرا [او] از قتل عام طاقت فرسا به خود پرهیز کرد».Bloom, H. (2010), "Introduction", in McCarthy, C. "Blood Meridian", Modern Library, Random House, NY, 9780679641049, p. vii کرین جیمز استدلال می‌کرد که خشونت رمان «سیلی به صورت» خوانندگان مدرنی است که از بی‌رحمی جدا شده‌اند. ترنس مورگان تصور می‌کرد که تأثیر خشونت در ابتدا تکان‌دهنده بود، اما سپس تا زمانی که خواننده از حساسیت خارج شد، کاهش یافت.Owens, p. 7. بیلی جی استراتون مدعی است که وحشیگری مکانیسم اولیه ای است که مک کارتی از طریق آن باینری‌ها را به چالش می‌کشد و برنامه تجدیدنظرطلبانه خود را ترویج می‌کند. لیلی استدلال می‌کند که بسیاری از منتقدان با این واقعیت که مک کارتی از خشونت برای تصمیم‌گیری‌های نمادین توسط هیئت منصفه استفاده نمی‌کند، دست و پنجه نرم می‌کنند. . . در آثار مک کارتی، خشونت فقط همین است. نشانه یا نماد چیز دیگری نیست.»Lilley, p. 19. برخی دیگر خاطرنشان کرده‌اند که مک کارتی شخصیت‌ها را با هر پیشینه ای شیطانی نشان می‌دهد، برخلاف «نظریه‌های تجدیدنظرطلبانه معاصر که مردان سفیدپوست را شرور و سرخپوستان را قربانی می‌کند».
سه کتیبه کتاب را باز می‌کند: نقل قول‌هایی از نویسنده فرانسوی پل والری، عارف مسیحی آلمانی یاکوب بوهمه، و یک بریده خبری در سال ۱۹۸۲ از "یوما سان" که ادعای اعضای یک کاوش باستان‌شناسی اتیوپی را گزارش می‌دهد که به نظر می‌رسد یک جمجمه فسیل شده سیصد هزار ساله داشته‌است. اسکالپ شده‌است. در مورد معنای کتیبه‌ها، DH Evans می‌نویسد که
همان‌طور که کتیبه سوم مک‌کارتی نشان می‌دهد، گرفتن پوست سر از قدمتی عمیق برخوردار است که شاید با آغاز گونه‌های انسان خردمند همخوانی داشته باشد.
روایت با ابهام مربوط به وضعیت نهایی بچه یا مرد بسته می‌شود. از آنجایی که کتاب خشونت را با جزییات صریح به تصویر می‌کشد، این تصویر کنایه‌ای موجب اظهار نظر شده‌است.
با توجه به سابقه قاضی و سایر جزئیات موجود در متن، احتمالاً قاضی قبل از کشتن مرد به او تجاوز کرده‌است. از طرف دیگر، شاید نکته این است که خوانندگان هرگز نمی‌توانند بدانند.
دیوید ون استدلال می‌کند که موقعیت جنوب غربی آمریکا که گروه گانگ از آن عبور می‌کند، نماینده جهنم است. وان ادعا می‌کند که لگد زدن قاضی به سر کنایه از اقدام مشابه دانته در "دوزخ" است.
دومین کتیبه از سه کتبیه‌ای که رمان را معرفی می‌کند، برگرفته از عارف «عرفانی» یاکوب بوهم، بحث‌های مختلفی را برانگیخته است. نقل قول از بوهم این است:
نباید تصور کرد که زندگی تاریکی در بدبختی فرورفته و گویی در اندوه گم شده‌است. هیچ غم و اندوهی وجود ندارد؛ زیرا اندوه چیزی است که در مرگ فرومی‌رود و مرگ و مردن حیات تاریکی است.
هیچ نتیجه خاصی در مورد تفسیر و ارتباط آن با رمان حاصل نشده‌است. منتقدان موافق هستند که عناصر گنوسی در "نصف النهار خون" وجود دارد، اما آنها در معنای دقیق و معنای دقیق آن عناصر اختلاف نظر دارند.
لئو داگرتی استدلال می‌کند که «اندیشه گنوسی در "نصف النهار خون" کورمک مک‌کارتی مرکزی است»، (دختر، ۱۲۲) به‌ویژه شاخه گنوسی ایرانی - زرتشتی - مانوی. او این رمان را به‌عنوان «هم‌پیوستگی نادر «ایدئولوژی» گنوسی با «تأثیر» تراژدی هلنی توصیف می‌کند که نشان می‌دهد چگونه قدرت در ساختن و محو فرهنگ عمل می‌کند، و شرایط انسانی زمانی که یک فرد با آن مخالفت می‌کند چگونه است. قدرت و از آنجا با سرنوشت آشنا می‌شود."Daugherty, p. 129. داگرتی هولدن را به عنوان یک آرخون و بچه را به عنوان یک «"پنوما" شکست خورده» می‌بیند. او می‌گوید که بچه احساس می‌کند «جرقه ای از بیگانه الهی.»Daugherty, Leo. “Gravers False and True: Blood Meridian as Gnostic Tragedy. ” Perspectives on Cormac McCarthy. Ed. Edwin T. Arnold and Dianne C. Luce. University Press of Mississippi: Jackson, 1993. 157-172
داگرتی همچنین ادعا می‌کند که خشونت رمان را می‌توان از طریق دریچه گنوسی به بهترین شکل درک کرد. " شیطان " همان‌طور که توسط گنوسی‌ها تعریف می‌شود، حضوری بسیار گسترده‌تر و فراگیرتر از شیطان نسبتاً رام و "اهل شده" مسیحیت در زندگی بشر بود. همان‌طور که داگرتی می‌نویسد: «برای [گنوسی‌ها]، شر به سادگی هر چیزی بود که "هست"، به استثنای تکه‌هایی از روح که در اینجا زندانی شده‌است. و آنچه دیدند همان است که ما در عالم "مریدین خون" می‌بینیم.»Daugherty, p. 124; emphasis in original.
با این حال، بارکلی اونز استدلال می‌کند که در حالی که بدون شک ویژگی‌های گنوسی در رمان وجود دارد، استدلال‌های داگرتی «در نهایت ناموفق هستند»،Owens, p. 12. زیرا داگرتی نمی‌تواند به اندازه کافی خشونت فراگیر را مورد توجه قرار دهد و به این دلیل که خوبی کودک را بیش از حد بیان می‌کند.
داگلاس کانفیلد ادعا می‌کند که تئودیسه موضوع اصلی فیلم "نصف النهار خون" است. جیمز وود موضع مشابهی گرفت و موضوع توجیه کلی خوبی متافیزیکی در حضور شر را به عنوان موضوعی تکرارشونده در رمان تشخیص داد. کریس داکوس ترجیح خود را برای بحث دربارهٔ مضمون تئودیسه در عبارات آخرت شناختی آن در مقایسه با صحنه الهیات آخرین داوری بیان کرد. این ترجیح برای خواندن تئودیسه به عنوان یک موضوع آخرالزمانی توسط هارولد بلوم در عبارت تکراری خود مبنی بر اشاره به رمان به عنوان «رمان آخرالزمانی معتبر» تأیید شد.
مک‌کارتی نوشتن "نصف النهار خون" را در اواسط دهه ۱۹۷۰ آغاز کرد.Shannon, Noah (2012-10-05). "Cormac McCarthy Cuts to the Bone". "Slate Book Review", 5 October 2012. در نامه ای که در حدود سال ۱۹۷۹ ارسال شد، او گفت که شش ماه است که به دلیل ناامیدی به "نصف النهار خون" دست نزده‌است. با این وجود، بخش‌های مهمی از کتاب پایانی یکجا نوشته شد، «از جمله گذرگاه شگفت‌انگیز «لژیون وحشتناک»».
لژیونی از هولناک‌ها، صدها نفر، نیمه برهنه یا پوشیده در لباس‌های زیر شیروانی یا کتاب مقدس یا کمد لباس بیرون از رؤیای تب دار با پوست حیوانات و پارچه‌های ابریشمی [...].
کورمک مک‌کارتی، مریدین خون، چهارم.
مک‌کارتی روی این رمان کار کرد در حالی که با پول کمک مالی خود در سال ۱۹۸۱ از یاران مک آرتور زندگی می‌کرد. این اولین تلاش او برای ساخت وسترن و اولین رمانش در جنوب غربی ایالات متحده بود که تغییری نسبت به تنظیمات آپالاچی آثار قبلی او بود.
در سال ۱۹۷۴ مک‌کارتی از زادگاهش تنسی به ال پاسو، تگزاس نقل مکان کرد تا خود را در فرهنگ و جغرافیای جنوب غربی آمریکا غرق کند. او اسپانیایی را به خود آموخت که بسیاری از شخصیت‌های "نصف النهار خون" به آن صحبت می‌کنند. مک‌کارتی برای نوشتن این کتاب تحقیقات قابل توجهی انجام داد. منتقدان بارها نشان داده‌اند که حتی قسمت‌های کوتاه و به ظاهر بی‌اهمیت "نصف النهار خون" بر شواهد تاریخی تکیه می‌کنند. این کتاب به عنوان «به همان اندازه که رمان‌ها معمولاً به تاریخ نزدیک هستند» توصیف شده‌است.Mitchell, L. C. (2015) ‘A Book "Made Out of Books": The Humanizing Violence of Style in "Blood Meridian"’, Texas studies in literature and language, 57(3), pp. 259–281. doi: 10.7560/TSLL57301.
بخش‌های باند گلنتون بر اساس روایت ساموئل چمبرلین از این گروه در کتاب خاطراتش "اعتراف من: خاطرات یک سرکش" است. چمبرلین بین سال‌های ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۰ با جان جوئل گلنتون و شرکتش سوار شد. قاضی هولدن در گزارش چمبرلین شرح داده شده‌است اما در غیر این صورت ناشناخته است. چمبرلین می‌نویسد:
«نفر دوم که اکنون مسئول اردوگاه باقی مانده‌است، مردی با جثه بزرگ بود که به نام هولدن شادی می‌کرد، به نام قاضی هولدن از تگزاس. کسی نمی‌دانست که او چه کسی بود، مگر یک شرور خونسردتر. او هرگز در مقرنس خود ایستاده بود، هیکلی بزرگ و گوشتی داشت، چهره ای کسل کننده و پیه رنگ، فاقد مو و تمام حالت، همیشه خونسرد و خونسرد بود. چشمان گراز مانند با وحشیگری عبوس می‌درخشید که ارزش چهره یک شیطان را دارد… داستان‌های وحشتناکی در اردوگاه جنایات هولناکی که او با نام دیگری در کشور چروکی در تگزاس مرتکب شده بود پخش می‌شد و قبل از اینکه فرانتراس را ترک کنیم، یک دختر کوچک به مدت ده سال در چاپارال به طرز فجیعی مورد تجاوز قرار گرفته و به قتل رسیده‌است. رد یک دست بزرگ بر روی گلوی کوچک او نشان می‌دهد که او به عنوان مردی که چنین دستی نداشته‌است، او را درنده می‌کند. او با اختلاف بهترین مرد تحصیلکرده در شمال من بود مکزیک.»
قاضی مک‌کارتی در اواخر دهه ۱۹۷۰ به دست‌نوشته‌های او افزوده شد، «تکه‌نگاری عجیب از کرتز بالای رودخانه و شیطان میلتون» و روایت چمبرلین.
مک‌کارتی چندین بار مسیر باند گلانتون را در مکزیک دنبال کرد و به توپوگرافی و جانوران اشاره کرد. او موضوعاتی مانند باروت خانگی را مطالعه کرد تا خلقت قاضی را از سنگ‌های آتشفشانی به‌طور دقیق به تصویر بکشد.
سبک نوشتاری مک‌کارتی شامل بسیاری از کلمات غیرعادی یا قدیمی، دیالوگ به زبان اسپانیایی، بدون علامت نقل قول برای دیالوگ، و بدون آپاستروف برای نشان دادن بیشتر انقباضات است. مصاحبه‌ای به اپرا وینفری گفت که «جملات توضیحی ساده» را ترجیح می‌دهد و از حروف بزرگ، نقطه، کاما گاه به گاه، دونقطه برای تنظیم فهرست استفاده می‌کند، اما هرگز از نقطه ویرگول استفاده نمی‌کند. او معتقد است دلیلی وجود ندارد که «صفحه را با علائم کوچک عجیب پاک کنیم». "نیویورک تایمز" نثر مک‌کارتی را در «"مریدین خون"» به عنوان «فاکنری» توصیف کرد. نثر مک‌کارتی با توصیف رویدادهای خشونت شدید، پراکنده و در عین حال گسترده‌است، با کیفیتی اغلب کتاب مقدسی و ارجاعات مکرر مذهبی.
"نصف النهار خون" در ابتدا به رسمیت شناخته نشد، اما از آن زمان به عنوان یک شاهکار و یکی از بزرگ‌ترین آثار ادبیات آمریکا شناخته شده‌است. برخی آن را رمان بزرگ آمریکایی نامیده‌اند. هارولد بلوم ، منتقد ادبی آمریکایی، نصف النهار خون را به عنوان یکی از بهترین رمان‌های قرن بیستم ستود. الکساندر هیمون آن را «احتمالاً بزرگترین رمان آمریکایی در ۲۵ سال گذشته» نامیده‌است. دیوید فاستر والاس آن را یکی از پنج رمان آمریکایی که از سال ۱۹۶۰ مورد توجه قرار نگرفته‌اند و «احتمالاً هولناک‌ترین کتاب قرن بیستم، حداقل در داستان‌های داستانی» نام برد.
مجله "تایم" "نصف النهار خون" را در «تایم ۱۰۰ بهترین رمان انگلیسی زبان از سال ۱۹۲۳ تا ۲۰۰۵» گنجاند. در سال ۲۰۰۶ "، نیویورک تایمز" یک نظرسنجی از نویسندگان و منتقدان در مورد مهم‌ترین آثار داستانی آمریکایی در ۲۵ سال گذشته انجام داد و "نصف النهار خون" نایب قهرمان شد."The New York Times Magazine", May 21, 2006, p. 16.
در تفسیر رمان اتفاق نظر وجود ندارد و گفته شده‌است که این اثر «به نظر می‌رسد برای فرار از تفسیر طراحی شده‌است».Lilley, p. 19. یکی از محققان "نصف النهار خون" را چنین توصیف کرده‌است:
گاه غنایی، در برخی دیگر به سادگی باستانی و بازنگری، و در برخی دیگر به سختی با سواد: سبک تجزیه ای "نصف النهار خون" مطابق با مفروضات متعارف را به چالش می‌کشد. و این نکته است.
با این وجود، دانشگاهیان و منتقدان پیشنهاد کرده‌اند که "Blood Meridian" نیهیلیستی یا به شدت اخلاقی است، طنزی از ژانر وسترن یا اتهامی وحشیانه از سرنوشت آشکار. هارولد بلوم آن را «وسترن نهایی» نامید. جی. داگلاس کانفیلد آن را به عنوان «یک "بیلدانگسررومن" عجیب و غریب که در آن تقریباً به طور کامل از دسترسی به آگاهی قهرمان داستان محروم هستیم» توصیف کرد.Canfield, p. 37. ریچارد سلزر اعلام کرد که مک‌کارتی «یک نابغه استهمچنین احتمالاً تا حدودی دیوانه است."Owens, p. 9. استیون شاویرو منتقد نوشت:
در کل طیف ادبیات آمریکا، فقط موبی دیک می‌تواند با مریدین خون مقایسه شود. هر دو از نظر وسعت حماسی هستند، از نظر کیهانی طنین انداز هستند، وسواس زیادی به فضای باز و زبان دارند، و در حال کاوش در فواصل ناشناخته گسترده با دقت صبورانه متعصبانه هستند. هر دو قدرت بینایی والا را نشان می‌دهند که تنها با کنایه‌های وحشیانه تر مطابقت دارد. هر دو به طرز وحشیانه ای رؤیای آمریکایی در مورد سرنوشت آشکار سلطه نژادی و گسترش بی پایان امپراتوری را منفجر می‌کنند. اما در هر صورت، مک‌کارتی با وضوحی وحشتناک تر از ملویل می‌نویسد.
- استیون شاویرو، «خواندن نصف النهار خون»
از زمان انتشار این رمان، بسیاری به پتانسیل سینمایی آن اشاره کرده‌اند. نقد "نیویورک تایمز" سال ۱۹۸۵ اشاره کرد که این رمان "صحنه‌هایی را به تصویر می‌کشد که ممکن است از صفحه فیلم خارج شده باشند". تلاش‌هایی برای ایجاد یک فیلم اقتباسی از "نصف النهار خون" انجام شده‌است، اما همه آنها در مراحل توسعه یا پیش تولید شکست خورده‌اند. تصور رایج این است که داستان به دلیل خشونت بی‌امان و لحن تیره‌اش «غیرقابل فیلم‌برداری» است. در مصاحبه ای با "وال استریت ژورنال" در سال ۲۰۰۹، مک‌کارتی این تصور را رد کرد، با دیدگاه او این که «انجام آن بسیار دشوار است و به فردی با تخیل فراوان و توپ‌های زیادی نیاز دارد. اما نتیجه می‌تواند فوق‌العاده باشد."
استیو تسیچ، فیلمنامه‌نویس، اولین بار در سال ۱۹۹۵، "نصف النهار خون" را به فیلمنامه تبدیل کرد. در اواخر دهه ۱۹۹۰ تامی لی جونز حق اقتباس از فیلم را به دست آورد و متعاقباً فیلمنامه Tesich را با ایده کارگردانی و ایفای نقش در آن بازنویسی کرد. به دلیل اینکه استودیوهای فیلم از خشونت کلی پروژه اجتناب کردند، تولید نتوانست جلو برود.
پس از پایان تولید برای "پادشاهی آسمان" در سال ۲۰۰۴ ، ویلیام موناهان، فیلمنامه‌نویس و ریدلی اسکات کارگردان، با تهیه‌کننده اسکات رودین برای اقتباس از "نصف النهار خون" با تأمین مالی پارامونت پیکچرز وارد بحث شدند. اسکات در مصاحبه ای با "مجله Eclipse" در سال ۲۰۰۸ تأیید کرد که فیلمنامه نوشته شده‌است، اما خشونت گسترده ثابت می‌کند که چالشی برای استانداردهای فیلم است. این بعداً منجر به خروج اسکات و موناهان از پروژه شد و در نتیجه یک اقتباس دیگر رها شد.
در اوایل سال ۲۰۱۱ ، جیمز فرانکو به همراه تعدادی دیگر از رمان‌های ویلیام فاکنر و کورمک مک‌کارتی، اقتباس از «"مریدین خون"» را در نظر داشت. پس از ترغیب اندرو دومینیک به اقتباس از رمان، فرانکو ۲۵ دقیقه فیلم آزمایشی با بازی اسکات گلن، مارک پلگرینو، لوک پری و دیو فرانکو گرفت. رودین به دلایلی نامشخص ساخت بیشتر این فیلم را تکذیب کرد. در ۵ می ۲۰۱۶، "ورایتی" فاش کرد که فرانکو در حال مذاکره با رودین برای نوشتن و کارگردانی اقتباسی است که قرار است در فیلم Marché du Film با بازی راسل کرو، تای شریدان و وینسنت دونوفریو آورده شود. با این حال، در همان روز گزارش شد که این پروژه به دلیل مشکلات مربوط به حقوق فیلم منحل شده‌است.
فردریک رابرت مارتین (۱۸۶۸–۱۹۳۳) مورخ هنر و نویسنده بریتانیایی بود. مجموعه مارتین به نام فردریک رابرت مارتین نامگذاری شده‌است که به عنوان مترجم در نمایندگی دیپلماتیک سوئد در قسطنطنیه کار می‌کرد. مارتین یک مجموعه دار متعهد بود که خاطرات سفرهای خود را ثبت کرد که می‌توان آنها را در کتابخانه Konstfack پیدا کرد. مارتین در اواخر دهه ۱۸۰۰ و اوایل دهه ۱۹۰۰ به ترکیه و روسیه و کشورهای دیگر سفر کرد و طی آن منابعی را جمع‌آوری کرد تا به سوئد برگردد و آنها را در نمایشگاه عمومی هنر و صنعتی استکهلم در سال ۱۸۹۷ ارائه دهد.Fredrik Robert Martin and his image collection "konstfack.se"
Fredrik Robert Martin (b. 1868), British art historian and author of The miniature painting and painters of Persia, India, and Turkey from the 8th to the 18th century (2 vols., 1912), dies. "iranicaonline.org"
انفجار یک فیلم اکشن و دلهره‌آور محصول سال ۲۰۰۴ به کارگردانی آنتونی هیکاکس با بازی ادی گریفن، وینی جونز، برکین مایر، و ویویکا ای فاکس است. این فیلم بازسازی یک تله‌فیلم آلمانی بنام عملیات نوح (۱۹۹۸) می‌باشد..
این فیلم در سایت بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها دارای نمره ۴.۷ از ۱۰ بر اساس ۱۷۰۰ رای می‌باشد.
یک تروریست، بنام مایکل کیترج (وینی جونز)، که خود را به عنوان یک معترض محیط زیست نشان می‌دهد، تیمی از مزدوران بسیار ماهر را هدایت می‌کند تا کنترل یک سکوی نفتی در سواحل کالیفرنیا را در دست بگیرند و قصد دارند یک بمب الکترومغناطیسی را بر فراز ایالات متحده منفجر کنند تا به نوعی مروارید جدید دسترسی پیدا کنند و ...
تیپ ۴ پیاده مکانیزه ترکیه () تیپ پیاده‌نظام مکانیزه نیروی زمینی ترکیه است، که در خلال جنگ جهانی دوم تأسیس شد و هم‌اکنون وظیفه مرزبانی از مرز یونان و ترکیه را برعهده دارد.
ارنست اونگر (زاده ۲ آوریل ۱۸۷۵ در برلین – درگذشته ۱۳ سپتامبر ۱۹۳۸ در پرنزلائو) پزشک و جراح آلمانی بود که به عنوان پیشگام در پیوند کلیه شناخته می‌شد. او همچنین یکی از اولین خدمات اهدای خون را در آلمان در سال ۱۹۳۲ راه‌اندازی کرد.
ارنست اونگر در رشته پزشکی تحصیل و دکترای خود را در سال ۱۸۹۸ دریافت کرد. از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۶ او شاگرد ارنست فون برگمان، سپس پزشک ارشد در کلینیک دانشگاه جراحی اول بود و در سال ۱۹۱۹ او بخش دوم جراحی را در بیمارستان رودلف ویرچو به عهده گرفت. او در سال ۱۹۳۲ اولین خدمات مرکزی اهدای خون را در آلمان راه اندازی کرد. اونگر پروفسور پزشکی بود و در آوریل ۱۹۳۳ به دلیل اصالت یهودی خود از سمت خود برکنار [۱] و مجبور به فروش کلینیک خصوصی خود در سال ۱۹۳۶ شد. در سال ۱۹۳۸ او در یک تصادف رانندگی در اتوبان کشته شد و در بیمارستان منطقه پرنزلائو درگذشت.[۲][۳]
اونگر یکی از پیشگامان پیوند اعضا محسوب می‌شود. او کارهای اساسی در پیوند کلیه انجام داد.[۴] در سال‌های ۱۹۱۰–۱۹۰۹ او پیوند کلیه را بین سگ‌های نژادهای مختلف انجام داد. تا سال ۱۹۱۰، اونگر توانست بیش از صد پیوند را گزارش کند که همه آنها در نهایت ناموفق بودند. در اواخر سال ۱۹۰۹ او سعی کرد کلیه یک کودک مرده را به یک میمون پیوند بزند. این تلاش نیز شکست خورد. اونگر شکست این تلاش را به مشکلات صرفاً فنی نسبت داد.[۵] در سال ۱۹۱۰ او دو کلیه میمون خوک را از بورنئو به کشاله ران یک بیمار ۲۱ ساله که علائم نارسایی کلیه نشان می‌داد پیوند زد.[۶] زن در روز دوم پس از عمل بر اثر ادم ریوی فوت کرد. اونگر به این نتیجه رسید که یک مانع بیوشیمیایی بین حیوانات و انسان‌ها وجود دارد که پیوند را غیرممکن می‌کند.
اونگر با فریتز بلیکرودر یک سری آزمایش با کاتترها انجام داد. هدف این بود که داروها را دقیقاً روی اندام‌های آسیب دیده قرار دهند.[۷]
لشکر زیتون () لشکر پیاده‌نظام نیروی زمینی جمهوری کره است، که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شد و در سال ۲۰۰۸ منحل گردید.
بیچ استریت () یک خیابان مهم و بخشی از منطقه تجاری مرکزی در شهر جرج تاون، ایالت پنانگ، مالزی است. هم چنین یکی از قدیمی‌ترین خیابان‌ها در پنانگ است، که اندکی پس از تأسیس پنانگ توسط کاپیتان فرانسیس لایت در سال ۱۷۸۶، ایجاد شد.
عیار افزایی بانک‌های مالزیایی و بین‌المللی پیرامون بیچ استریت، جرج تاون را به قطب مالی شمال مالزی تبدیل کرده‌است. اضافه براین، به لطف معماری استعماری ادارات مرکزی بانک و دیگر ساختمان‌های تجاری که در امتداد خیابان قرار دارند، بیچ استریت در سایت میراث جهانی یونسکو قرار گرفته‌است. همین‌طور در یک دورانی، ساختمان‌های اداری که توسط بریتانیا ساخته شده بودند در امتداد بیچ استریت قرار داشتند، اگرچه این ساختمان‌ها در طی جنگ جهانی دوم از بین رفتند.
نیروی چندملیتی عراق () یگان فرماندهی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا در خلال تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ و جنگ عراق بود، که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شد و در سال ۲۰۰۹ منحل گردید.
انتخابات سال ۱۸۶۰ برای به دست آوردن سمت پروفسور بودن زبان سانسکریت در دانشگاه آکسفورد، رقابتی بین دو نامزد بود که رویکردهای متفاوتی برای بورسیه تحصیلی سانسکریت ارائه می‌کردند. مونیر ویلیامز، نامزد انگلیسی تحصیل کرده آکسفورد بود که ۱۴ سال وقت صرف آموزش سانسکریت به کسانی کرده بود که برای کار در حکومت تاج و تخت بریتانیا بر شبه قاره هند، برای شرکت هند شرقی آماده می‌شدند. نامزد دیگر، ماکس مولر، یک مدرس آلمانی الاصل متخصص در علم زبان‌شناسی تطبیقی در آکسفورد بود. او سال‌های زیادی را صرف کار بر روی نسخه‌ای از ریگ ودا (مجموعه باستانی سرودهای سانسکریت ودایی) کرده بود و به دلیل بورس تحصیلی خود شهرت بین‌المللی پیدا کرده بود. در مقابل، ویلیامز روی مواد بعدی کار کرد و زمان کمی برای مکتب «قاره‌ای» دانش‌آموزی سانسکریت که مولر نمونه آن بود، داشت. ویلیامز مطالعه سانسکریت را وسیله ای برای رسیدن به هدف، یعنی تبدیل دین هند به مسیحیت می‌دانست. به نظر مولر، کار خودش، در حالی که به مبلغان کمک می‌کرد، به خودی خود نیز یک هدف ارزشمند بود.
این انتخابات در زمان مباحثه عمومی دربارهٔ نقش بریتانیا در هند در پی شورش هند در سال ۱۸۵۷ برگزار شد. نظرات به دو گروه تقسیم می‌شدند. اینکه آیا باید تلاش بیشتری برای تغییر دین در هند انجام شود یا نسبت به فرهنگ و سنت‌های محلی حساس باقی بماند. دو نامزد از طریق اعلامیه ها و نامه نگاری های روزنامه ای برای کسب آرای رای دهندگان (فارغ التحصیلان دانشگاه، متشکل از بیش از 3700 نفر) مبارزه کردند. ویلیامز در مبارزات انتخاباتی خود تأکید زیادی بر قصد بنیانگذار اصلی این کرسی داشت که دارنده آن باید از طریق انتشار متون مقدس مسیحی به تغییر دین هند کمک کند. نظر مولر این بود که کار او بر روی ریگ ودا برای کارهای تبلیغی ارزش زیادی دارد و بر این اساس شهادتنامه‌هایی را منتشر کرد. او همچنین می‌خواست موضوعات گسترده‌تری مانند تاریخ و ادبیات هند را برای کمک به مبلغان، علما و کارمندان دولتی تدریس کند. پیشنهادی که ویلیامز از آن انتقاد کرد که مطابق با خواسته‌های خیر اصلی نیست. کمپین‌های رقیب آگهی‌های روزنامه‌ای و بیانیه منتشر می‌کردند و روزنامه‌های مختلف از یکی از دو نامزد حمایت می‌کردند. با وجود اینکه مولر عموماً از نظر تحصیلی برتر از ویلیامز به‌شمار می‌رود، اما او دو مشکل (از نظر برخی) آلمانی‌بودن و داشتن دیدگاه‌های مسیحی لیبرال را داشت. برخی از اعلامیه‌های روزنامه‌ها به نفع ویلیامز بر اساس منافع ملی ادعایی، حضور یک انگلیسی به عنوان استاد بودن برای کمک به کار حکومت‌داری و تغییر مذهب هند بود.
در روز انتخابات، ۷ دسامبر ۱۸۶۰، قطارهای ویژه ای به مقصد آکسفورد برای اعضای غیرمقیم فراهم شد تا رای خود را به صندوق بیندازند. در پایان رقابت سخت انتخاباتی، ویلیامز با اکثریت بیش از ۲۲۰ رای پیروز شد. پس از آن، او به تأسیس مؤسسه هندی در آکسفورد کمک کرد، نشان شوالیه دریافت کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۸۹۹ این کرسی را حفظ کرد. مولر، اگرچه عمیقاً از شکست خود ناامید شده بود، تا پایان دوران حرفه ای خود در آکسفورد ماند، اما هرگز زبان سانسکریت را در آنجا تدریس نکرد. انتخابات ۱۸۶۰ آخرین باری بود که کنگره پروفسور بودِن را انتخاب کرد، زیرا این قدرت در سال ۱۸۸۲ در نتیجه اصلاحات اعمال شده توسط پارلمان حذف شد. تا تاریخ ۲۰۱۷، کرسی استادی هنوز وجود دارد و اکنون آخرین کرسی استادی باقی مانده به زبان سانسکریت در انگلستان است.
سمت استاد بودن در دانشگاه آکسفورد با وصیت سرهنگ‌دوم جوزف بودِن از پیاده‌نظام بومی بمبئی که در سال ۱۸۱۱ درگذشت، ایجاد شد. وصیت‌نامه او مقرر می‌داشت که با مرگ دخترش (که در سال ۱۸۲۷ اتفاق افتاد)، دارایی او برای تأمین هزینه استادی به زبان سانسکریت به دانشگاه منتقل شود. هدف او این بود که «با انتشار دانش کتب مقدس در میان مردم»، دین مردم هند را به مسیحیت تبدیل کند. اساسنامه دانشگاه حاکم بر کرسی مقرر می‌داشت که استاد باید توسط اعضای مجمع انتخاب شود- همه کسانی که مدرک کارشناسی ارشد هنر آکسفورد را دریافت کرده‌اند، خواه در دانشگاه تدریس کرده باشند یا نه.Beckerlegge, p. 193. در زمان انتخابات سال ۱۸۶۰، اعضای مجمع ۳۷۸۶ نفر بودند.Evison, p. 2. به گفته مورخ مذهبی گویلیم بکرلگ، مقام استادی در آن زمان عنوانی «معتبر و با دستمزد قابل توجه» تلقی می‌شد. سرمقاله ای در روزنامه ملی بریتانیا، تایمز، در سال ۱۸۶۰ می‌گوید که اگر نگوییم در همه جهان، کرسی استادی «یکی از مهم‌ترین، تأثیرگذارترین و شناخته شده‌ترین نهادها در آکسفورد است»."Editorial". The Times. 29 October 1860. p. 6. Archived from the original on 6 December 2021. Retrieved 21 May 2012.(نیازمند آبونمان) بین ۹۰۰ تا ۱۰۰۰ پوند در سال به صورت مادام العمر پرداخت می‌کرد.Chaudhuri, p. 221.
اولین استاد بودِن، هوراس هیمن ویلسون، در سال ۱۸۳۲ انتخاب شد و در مه ۱۸۶۰ درگذشت. انتخاب جانشین او در زمان مباحثه عمومی در مورد ماهیت کار تبلیغی بریتانیا در هند، به ویژه پس از شورش هند در سال ۱۸۵۷ انجام شد. شرکت هند شرقی، که قلمروهای بریتانیا را تا زمانی که در سال ۱۸۵۸ به امپراتوری بریتانیا جذب شد، کنترل می‌کرد، تا سال ۱۸۱۳ یک سیاست کلی مبنی بر عدم مداخله در آداب و رسوم هند از جمله مذهب داشت. مبلغان مسیحی برای تبلیغ دینی به مجوز نیاز داشتند. در عمل، اکثر آنها می‌توانستند بدون مجوز فعالیت کنند، به جز مسیحیت انجیلی، که در عصری که مسیحیان با پیشینه‌های دیگر آمادگی بیشتری برای تحمل ادیان دیگر داشتند، بسیار رادیکال تلقی می‌شدند. با افزایش قدرت جنبش انجیلی، تلاش‌های بیشتری برای آوردن مسیحیت به هند انجام داد و بنابراین این شرکت رویکرد خود را به مبلغان در سال ۱۸۱۳ کاهش داد.Beckerlegge, p. 186. پس از سال ۱۸۵۸، دولت بریتانیا تمایلی به برانگیختن ناآرامی‌های بیشتر از طریق دخالت در سنت‌ها و مذهب محلی نداشت، اما بسیاری از کسانی که مسئول اداره هند بودند، خود انجیلی‌هایی بودند که با تلاش‌ها برای تغییر دین این کشور همدل بودند. همان‌طور که بکرلگ گفته‌است، «پیشبرد مأموریت مسیحی به‌طور جدایی ناپذیری با تلاش برای تعریف نقش بریتانیا در هند و در واقع برای توجیه حضور بریتانیا در هند پیوند خورده‌است.»Beckerlegge, p. 187. مسئله این بود که آیا بریتانیا صرفاً برای اداره هند حضور دارد یا قصد «متمدن کردن» آن را دارد، و اگر قصد «متمدن کردن» را دارد، فرهنگ و مذهب موجود هند را سر و سامان دهد یا از بین ببرد.Beckerlegge, p. 201. ببکرلگ می‌گوید که بسیاری از کسانی که از افزایش کار تبلیغی در هند حمایت می‌کردند، رویدادهای سال ۱۸۵۷ را «چیزی کمتر از یک قضاوت الهی» در مورد شکست بریتانیا درآوردن مسیحیت به کشور نمی‌دانستند.Beckerlegge, p. 202.
دو مکتب فکری وجود داشت که آیا سانسکریت باید به منظور کمک به اداره و تغییر دین هند تدریس شود یا برای شایستگی‌های خود. شرکت هند شرقی به کارمندان خود در کالج هایلیبری، هرتفوردشایر و کالج فورت ویلیام در کلکته، آموزش‌هایی را به زبان سانسکریت ارائه کرده بود تا آنها را با فرهنگ محلی آموزش دهد. برای برخی، این منجر به علاقه‌مندی به دین و فرهنگ هند شد که در متون سانسکریت آشکار شده‌است. این برخلاف وضعیت اروپای قاره‌ای بود، جایی که محققان، سانسکریت را به‌عنوان بخشی از «علم زبان»، زبان‌شناسی تطبیقی، به جای دلایل مدیریت امپراتوری بررسی کردند. تعداد کمتری از دانشمندان اروپایی از هند دیدن کردند، اما بسیاری از سانسکریتیست‌های بریتانیایی در آنجا زندگی و کار کرده بودند.Beckerlegge, p. 188. به گفته لیندا داولینگ، برخی از محققان بریتانیایی در زمینه‌های دیگر در مورد سانسکریت به‌عنوان «جعل زبان‌شناختی خام که از لاتین و یونانی ساخته شده‌اند» یا به‌عنوان اثبات ناچیزی «به‌جز یک خویشاوندی کاملاً نامطلوب بین بریتانیایی و برهمن» تردیدهای شدیدی داشتند.Dowling, p. 165.
اگرچه پنج مرد در سال ۱۸۶۰ قصد خود را برای تصدی این صندلی اعلام کردند یا در غیاب آنها پیشنهاد شد، در نهایت دو نفری که در انتخابات شرکت کردند مونیر ویلیامز و ماکس مولر بودند. ویلیامز (که بعداً به عنوان سر مونیر مونیر-ویلیامز شناخته شد) پسر یک افسر ارتش بود و در هند به دنیا آمد. او قبل از آموزش در هایلیبری برای خدمات ملکی در هند، به‌طور خلاصه در کالج بالیول، آکسفورد تحصیل کرد. مرگ برادرش در نبرد در هند باعث شد تا او برای تکمیل مدرک به آکسفورد بازگردد. او همچنین قبل از تدریس این زبان و سایر زبان‌ها در هیلیبری از ۱۸۴۴ تا ۱۸۵۸، زمانی که پس از شورش هند بسته شد، زبان سانسکریت را نزد ویلسون آموخت. او یک فرهنگ لغت انگلیسی به سانسکریت را به دستور ویلسون تهیه کرد که شرکت هند شرقی در سال ۱۸۵۱ منتشر کرد. فرهنگ لغت سانسکریت-انگلیسی او توسط وزیر امور خارجه هند پشتیبانی شد.kochhar, Rajesh (March–April 2008). "Seductive Orientalism: English Education and Modern Science in Colonial India". Social Scientist. 36 (3/4): 54. JSTOR 27644269. همان‌طور که پیتر ون در ویر، انسان‌شناس هلندی نوشته‌است، ویلیامز «غیرت انجیلی داشت» مطابق با دیدگاه‌هایی که بُ‌دِنرا برای تأسیس این کرسی الهام گرفته بود.kochhar, Rajesh (March–April 2008). "Seductive Orientalism: English Education and Modern Science in Colonial India". Social Scientist. 36 (3/4): 54. JSTOR 27644269.
مولر اهل بخش دوک نشین آنهالت-دسائو آلمان بود و بعد از تسلط بر زبان یونانی و لاتین، زبان سانسکریت را در دانشگاه به عنوان یک چالش فکری جدید پذیرفت. در این زمان، سانسکریت یک موضوع مطالعه نسبتاً جدید در اروپا بود و ارتباط آن با زبان‌های کلاسیک سنتی مورد توجه کسانی قرار گرفت که ماهیت و تاریخ زبان‌ها را بررسی می‌کردند.Beckerlegge, p. 180. او دکترای خود را در سال ۱۸۴۳ در سن ۱۹ سالگی از دانشگاه لایپزیگ گرفت و پس از یک سال تحصیل در برلین کار خود را در پاریس بر روی اولین نسخه چاپی ریگ‌ودا (مجموعه باستانی سرودهای سانسکریت ودایی) آغاز کرد. چیزی که قرار بود در سال ۱۸۴۶ یک سفر کوتاه به انگلستان برای تحقیق باشد، به اقامتی مادام العمر تبدیل شد. دیپلمات اهل پروس، بارون فون بونسن و ویلسون، مدیران شرکت هند شرقی را متقاعد کردند که برای انتشار ریگ ودا از انتشارات دانشگاه آکسفورد حمایت مالی کنند. مولر در سال ۱۸۴۸ در آکسفورد اقامت گزید و به تحقیقات سانسکریت خود ادامه داد و در سال ۱۸۵۴ پس از سه سال به عنوان جانشین استاد، استاد تیلوری زبان‌های مدرن اروپایی شد. در این پست به او ۵۰۰ پوند در سال، نصف حقوق کرسی بودِن پرداخت می‌شد.Van der Veer, p. 108. او که از سال ۱۸۵۵ یک بنده بریتانیایی بود، در سال ۱۸۵۸ به عنوان عضو کالج آل سولز انتخاب شد، به قول زندگی‌نامه‌نویس او، نویسنده هندی نیراد سی. چاودوری، «یک افتخار بی‌سابقه برای یک خارجی در آن زمان».Chaudhuri, p. 220.
سه نفر دیگر از علما تمایل داشتند که برای این کرسی شرکت کنند، یا توسط دیگران نامزد شده بودند، اما قبل از رای‌گیری کنار کشیدند. نامزدی ادوارد کاول، استاد زبان سانسکریت در کالج دولتی در کلکته، در ۲۸ مه ۱۸۶۰ در "روزنامه تایمز" اعلام شد، جایی که گفته شد که ویلسون او را «واجد شرایط عالی» برای جانشینی خود اعلام کرده بود. او بعداً از هند نوشت که از ایستادگی در برابر مولر امتناع کرد. رالف گریفیث، محقق سابق بُ‌دِنکه استاد کالج دولتی سانسکریت در بنارس بود، نامزدی خود را در اوت ۱۸۶۰ اعلام کرد، اما در نوامبر کنار کشید. جیمز آر. بالانتاین، مدیر کالج در بنارس، در ژوئن ۱۸۶۰ توسط دوستان مستقر در انگلستان پیشنهاد شد، که او را به عنوان «رئیس دانشمندان سانسکریت بریتانیا» توصیف کردند.<templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css" />
مولر در ۱۴ مه ۱۸۶۰، شش روز پس از مرگ ویلسون، نامزدی خود را اعلام کرد. اظهارات او به دعوت به کار او در ویرایش ریگ ودا اشاره داشت و گفت که بدون آن مبلغان نمی‌توانستند به‌طور کامل در مورد آموزه‌های هندوئیسم بیاموزند که مانع کار آنها می‌شد. بنابراین او در پی برد که "بخش اصلی زندگی خود را صرف تبلیغ هدف "بنیانگذار کرسی سانسکریت" کرده‌است.Beckerlegge, pp. 334–335. او قول داد که منحصراً روی سانسکریت کار کند، و گفت که از «برجسته‌ترین دانشمندان سانسکریت در اروپا و هند» و از مبلغانی که از نشریات او برای کمک به «براندازی نظام‌های بت‌پرستی باستانی» در هند استفاده کرده‌اند، گواهی‌هایی ارائه خواهد کرد. در زمان معین، او توانست فهرستی از انجمن‌های مبلغان که نسخه‌هایی از ریگ ودا را از کمپانی هند شرقی درخواست کرده بودند، از جمله انجمن مبلغان کلیسا و انجمن تبلیغ انجیل ارائه دهد.Beckerlegge, p. 203.
ویلیامز قصد خود را برای نامزدی در انتخابات در ۱۵ مه ۱۸۶۰، یک روز پس از مولر اعلام کرد. او در متن ارسالی خود به انجمن، بر شایستگی خود برای انتصاب در پرتو خواسته‌های مبلغین بودن تأکید کرد. او پس از بیان جزئیات زندگی و حرفه‌اش، به‌ویژه تجربه‌اش در زبان سانسکریت که در هایلیبری به‌دست آمد، اظهار داشت که در ۱۴ سال گذشته "یک ایده در زندگی من این بوده‌است که برای تسهیل مطالعه ادبیات آن، خودم را کاملاً با سانسکریت و با هر وسیله‌ای که در اختیار دارم، آشنا کنم."Beckerlegge, pp. 333–334. او به رای دهندگان اطمینان داد که در صورت انتخاب شدن، "بیشترین انرژی من صرف هدفی خواهد شد که بنیانگذار آن در نظر داشت؛ «ترویج دانش عمومی تر و انتقادی تر از زبان سانسکریت، به عنوان ابزاری برای قادر ساختن انگلیسی ها در تبدیل بومیان هند به دین مسیحی.» بر خلاف مولر، او مطالعه سانسکریت را «عمدتاً وسیله‌ای برای تغییر دین هندوها به‌عنوان یک هدف در خود می‌دانست».Dowling, p. 165. داولینگ می‌گوید که از این طریق می‌تواند توجه را از «توانایی‌های متوسط خود در زبان سانسکریت کلاسیک» در مقایسه با «دستاوردهای مورد تأیید بین‌المللی مولر» منحرف کند. علاوه بر این، توسل به مقاصد اولیه بودِن در دوره‌ای بود که فراخوان توجه چندانی به خواسته‌های ابراز شده خیرین نشان نمی‌داد.Beckerlegge, p. 197.