moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ۵ ژانویه ۱۹۱۶، ارتش اتریش-مجارستان به متحد صربستان مونته‌نگرو حمله کرد. ارتش کوچک مونته‌نگرو در نبرد موخکوواچ مقاومت شدیدی نشان داد، که این امر کمک زیادی به خروج ارتش صربستان کرد و در ۲۵ ژانویه مونته‌نگرو مجبور به تسلیم شد. اتریش-مجارها از سواحل دریای آدریاتیک به سمت آلبانی تحت کنترل ایتالیا پیش رفتند. در پایان زمستان، ارتش کوچک ایتالیایی در آلبانی تقریباً از کل کشور خارج شده بود. در این مرحله، با تقریباً شکست جنگ در بالکان، ستاد کل انگلیس می‌خواست تمام نیروهای انگلیسی را از یونان خارج کند، اما دولت فرانسه به شدت اعتراض کرد و نیروها باقی ماندند. ارتش متفقین در اطراف تسالونیکی مستقر شدند، که به اردوگاه مستحکم عظیمی تبدیل شد و نام مستعار مضحک «باغبانان سالونیکا» را برای متفقین به ارمغان آورد. ارتش صربستان (تحت فرماندهی ژنرال پتر بوجوویچ)، پس از استراحت و بازسازی در کورفو، توسط فرانسوی‌ها به جبهه مقدونیه منتقل شد. در این میان، اوضاع سیاسی یونان آشفته بود. از نظر رسمی، یونان بی‌طرف بود، اما پادشاه کنستانتین اول طرفدار آلمان بود، در حالی که الفتریوس ونیزلوس، نخست‌وزیر طرفدار متفقین بود. با آگاهی از اینکه رومانی در شرف پیوستن به طرف متفقین بود، ژنرال سرآیل آماده‌سازی برای حمله به ارتشهای بلغاری را که نیروهایش روبرو بودند، آغاز کرد. آلمانی‌ها برنامه‌های خود را برای «حمله» طراحی کردند. حمله آلمان در ۱۷ اوت، تنها سه روز قبل از شروع حمله فرانسه آغاز شد. در حقیقت، این حمله از ناحیه بلغارها انجام شد؛ زیرا ارتش اتریش-مجارستان در آلبانی بود و تنها یک لشکر آلمانی در مرز یونان بود. بلغاری‌ها در دو جبهه حمله کردند. در شرق، آنها به راحتی تمام قلمرو یونان را در شرق رودخانه استروما فتح کردندزیرا ارتش یونان به دستور کنستانتین، پادشاه طرفدار آلمان، مقاومتی نکرد. در غرب، این حمله به لطف غافلگیری موفقیت اولیه را به دست آورد، اما نیروهای متفقین پس از دو هفته خط دفاعی خود را حفظ کردند. متفقین با متوقف کردن حمله بلغارستان، حمله متقابل را از ۱۲ سپتامبر (نبرد کیماخچالان) آغاز کردند. زمین ناهموار بود و بلغاری‌ها در حال دفاع بودند اما نیروهای متفقین دستاوردهای پیوسته‌ای کسب کردند. پیشرفتهای آهسته متفقین در طول اکتبر و تا نوامبر ادامه داشت، هوا بسیار سرد شده و برف روی تپه‌ها باریده بود. آلمانی‌ها دو لشکر دیگر برای کمک به تقویت ارتش بلغارستان فرستادند تا ۱۹ نوامبر ارتش فرانسه و صربستان کایماخچالان، بلندترین قله کوه نیدسه را تصرف کردند و قدرتهای مرکزی را مجبور کردند که بیتولا راواگذار کنند ۶۰ هزار بلغاری و آلمانی کشته، زخمی یا اسیر شدند. پیشروی بدون مقاومفت بلغارستان در شرق مقدونیه تحت کنترل یونان باعث بحران در یونان شد. دولت سلطنت طلب به نیروهای خود در منطقه (سپاه چهارم غیرنظامی) دستور داد که مقاومت نکنند و برای تخلیه به بندر کاوالا عقب‌نشینی کنند علیرغم مقاومت گاه گاه محلی چند افسر و واحدهای هسته ای آنها، اکثر نیروها به همراه فرمانده خود تسلیم نیروهای آلمانی شدند در آن زمان یونان دو دولت داشت: دولت سلطنتی «رسمی» در آتن، که بی‌طرفی یونان را حفظ کرد، و «دولت موقت دفاع ملی» در همان زمان، ایتالیایی‌ها نیروهای بیشتری را در آلبانی اعزام کرده بودند و این نیروهای جدید موفق شدند سپاه اتریش را عقب برانند.
در بهار ۱۹۱۷، ارتش متفقین با ۲۴ لشکر، شش تیپ فرانسوی، شش لشکر صربی، هفت لشکر انگلیسی، یک لشکر ایتالیایی، سه لشکر یونانی و دو تیپ روسی تقویت شد. حمله برای اواخر آوریل برنامه‌ریزی شده بود، اما حمله اولیه با خسارات زیادی شکست خورد و حمله در ۲۱ مه متوقف شد. متفقین تسالی را که توسط سلطنت طلبان تخلیه شده بود، و ایسموس کورینت را اشغال کردند و محاصره دریایی در قسمت‌های جنوبی یونان که هنوز به پادشاه کنستانتین وفادار بود ایجاد کردند در نتیجه تبعید پادشاه یونان و اتحاد مجدد کشور دولت جدید بلافاصله علیه نیروهای مرکزی اعلام جنگ کرد و ارتش جدیدی ایجاد کرد.
در ۳۰ مه ۱۹۱۸، متفقین حمله ای را آغاز کردند. این نبرد اولین اقدام مهم یونان در طرف متفقین در جنگ بود. با استفاده از پوشش توپخانه سنگین، نیروهای فرانسوی-یونانی با فشار سریع به سنگرهای دشمن، اسکرا و سیستم استحکامات اطراف را فتح کردند. هم مطبوعات یونانی و هم رسانه‌های فرانسوی از این فرصت برای تحسین تلاشهای ارتش یونان استفاده کردند و بر بسیج یونان تأثیر مثبت گذاشتند. سقوط اسکرا باعث شد تا واسیل رادوسلاوف، نخست‌وزیر بلغارستان استعفا دهد. الکساندر مالینوف که بلافاصله پس از تصدی مسئولیت مذاکرات محرمانه ای را با بریتانیا آغاز کرد، پیشنهاد خروج بلغارستان از جنگ را با این شرط داشت که بلغارستان مقدونیه شرقی را به‌طور کامل حفظ کند با این حال، دیوید لوید جورج، نخست‌وزیر بریتانیا این پیشنهاد را رد کرد و به سفیر یونان در لندن اطمینان داد که بریتانیا بر خلاف منافع یونان عمل نخواهد کرد. ژنرال فرانچ دو اسپری جایگزین فرمانده نیروهای فرانسوی شد. اگرچه دسپری خواستار حمله به ارتش بلغارستان شد، اما دولت فرانسه از اجازه حمله خودداری کرد مگر اینکه همه کشورها موافقت کنند سرانجام در ماه سپتامبر، توافق حاصل شد و به دسپری اجازه داده شد که حمله بزرگ خود را آغاز کند. نیروهای متفقین علیرغم خروج روسیه از جنگ به دلیل پیمان برست-لیتوفسک مسلح شدند و مجدداً سازماندهی شدند بلغاریها همچنین ارتش خود را در طول ۱۹۱۷افزایش داده بودند و در مجموع نیروی انسانی، دو طرف تقریباً برابر بودند (۲۹۱ گردان متفقین در مقابل ۳۰۰ گردان بلغاری، به علاوه ده گردان آلمانی) شکست روسیه هیچ منفعت معناداری برای قدرت‌های مرکزی نداشت. امپراتوری عثمانی با از دست دادن تدریجی سرزمین‌های عربی روبرو شد. در اتریش-مجارستان، بخشهای غیر آلمانی و غیر مجارستانی امپراتوری چند ملیتی اتریش-مجارستان آشکارا ناآرام شدند. در جبهه غرب، حملات شدید آلمان فرانسه را شکست نداده بود، در حالی که استقرار نیروهای آمریکایی به‌طور فزاینده ای در جنگ مؤثر بود. بلغارستان در کنار شرکای خود همچنان متحمل تلفات زیاد و محرومیت غیرنظامیان از جمله کمبود غذا بود بلغارستان به عنوان پادشاهی مشروطه به رضایت مردمش برای ادامه جنگ بستگی داشت، در حالی که استرس و نارضایتی از جنگ افزایش یافته بود.
در ۱۸ سپتامبر، یونانی‌ها و انگلیسی‌ها حمله کردند اما بلغارها در جنگ دویران با تلفات سنگین آنها را متوقف کردند. ارتش صربستان و فرانسه به شدت به پیشروی خود ادامه داد و روز بعد، برخی از واحدهای بلغاری تسلیم شدند و فرماندهی بلغارستان دستور عقب‌نشینی داد. اگرچه پیشرفت بزرگی حاصل شد و نیروهای متفقین به پیشروی خود ادامه دادند، ارتش بلغارستان منهدم نشد و توانست عقب‌نشینی منظمی را مدیریت کند. در ۲۹ سپتامبر (یک روز قبل از خروج بلغارستان از جنگ جهانی اول)، اسکوپیه سقوط کرد، اما به نیروهای بلغاری و آلمانی دستور داده شد که سعی کنند روز بعد آن را پس بگیرند. تعداد اسیران جنگی بلغارستان در دست متحدان آن روز فقط ۱۵۰۰۰ بود. یکی دیگر از عوامل مهم در درخواست بلغارستان برای آتش‌بس شورش نظامیان بود. توده ای از شورشیان بلغاری در حال عقب‌نشینی در مرکز راه‌آهن رادومیر بلغارستان جمع شده بودند. در ۲۷ سپتامبر، رهبران اتحادیه ملی ارضی بلغارستان کنترل این نیروها را به دست گرفتند و سرنگونی پادشاهی و جمهوری بلغارستان را اعلام کردند. سرباز شورشی روز بعد صوفیه را تهدید کردند. در آن شرایط آشفته، یک هیئت بلغاری برای درخواست آتش‌بس به تسالونیکی رسید. در ۲۹ سپتامبر، بلغاری‌ها آتشبس اعلام و جنگ خاتمه یافت بهه مقدونیه در ظهر ۳۰ سپتامبر ۱۹۱۸ با برقراری آتش‌بس به پایان رسید. قیام سربازان سرانجام تا ۲ اکتبر خاموش شد. امپراتور آلمان ویلهلم دوم در تلگراف خود به تزار بلغاری فردیناند اول اظهار داشت: شرم آور است. ارتش انگلیس به سمت شرق به طرف اروپایی امپراتوری عثمانی حرکت کرد، در حالی که نیروهای فرانسوی و صربی پیشروی به شمال ادامه دادند و صربستان، آلبانی و مونته‌نگرو را آزاد کردند. ارتش بریتانیا به قسطنطنیه نزدیک شد و بدون هیچ مقاومت جدی پیشروی کرد. دولت عثمانی در ۲۶ اکتبر درخواست آتش‌بس (آتش بس مودروس) کرد. انور پاشا و شرکایش چند روز زودتر به برلین گریخته بودند. ارتش فرانسه صربستان را مجدداً تصرف کردند و چندین لشکر ضعیف آلمانی را که قصد داشتند مانع پیشروی آن در نزدیکی نیش شوند، تحت کنترل خود درآوردند. در ۳ نوامبر اتریش-مجارستان مجبور به امضای آتش‌بس در جبهه ایتالیا شد و جنگ در آنجا پایان یافت. در ۱۰ نوامبر، نیروهای دو اسپری از رودخانه دانوب عبور کرد و آماده ورود به سرزمین اصلی مجارستان بود. به درخواست ژنرال فرانسوی ، کنت کارولی، رهبر دولت مجارستان، به بلگراد آمد و آتش‌بس دیگری به نام آتش‌بس بلگراد را امضا کرد.
انتخابات در کلمبیا توسط شورای ملی انتخابات تنظیم و کنترل می‌شود که اطلاعاتی در مورد انتخابات و نتایج انتخابات سیاسی کلمبیا ارائه می‌دهد.
کلمبیا در سطح ملی یک رئیس کشور - رئیس‌جمهور - و یک رئیس قوه مقننه را انتخاب می‌کند. رئیس‌جمهور برای یک دوره چهار ساله توسط مردم انتخاب می‌شود. کنگره دارای دو مجلس است. مجلس نمایندگان دارای ۱۶۲ عضو است و برای مدت چهار سال با نمایندگی تناسبی انتخاب می‌شوند. مجلس سنای جمهوری دارای ۱۰۲ عضو است که برای مدت چهار سال با نمایندگی تناسبی انتخاب می‌شوند.
کلمبیا قبلاً دارای نظام دوحزبی بود، که در آن موفقیت برای اشخاص ثالث دشوار بود. سیاستمداران دو حزب اصلی هنگامی که با مخالفان شدید در حزب خود مواجه نمی‌شدند، در انتخابات پیروز می‌شدند. اما از زمان اجرای قانون اساسی ۱۹۹۱، احزاب سوم در انتخابات افزایش یافته‌اند.
تقلب در انتخابات، رشوه و سایر رسوایی‌هایی که در سطح شهرداری و ملی رخ می‌دهد بخشی از مشکل فساد کلمبیا است.
کوپرزتاون () یک روستا در ایالت نیویورک، ایالات متحده آمریکا است که ۲۰۱۰ میلادی ۱٬۸۵۲ نفر جمعیت داشته.
اکمل صابروف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تاجیکستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ریگر-تداز تورسون‌زاده و باشگاه فوتبال استقلال دوشنبه اشاره کرد.
تالار مشاهیر و موزه ملی بیسبال () یک موزه و تالار مشاهیر در کوپرزتاون، نیویورک است که مرتبط به تاریخ بیسبال در ایالات متحده آمریکا می‌باشد. تا سال ۲۰۲۰ میلادی ۳۳۳ نفر عضو تالار مشاهیر بیسبال آمریکا بوده‌اند.
کیم اون هی (؛ ؛ زادهٔ ۷ ژانویه ۱۹۷۲) نمایشنامه‌نویس و فیلم‌نامه‌نویس اهل کره جنوبی است. او از سال ۲۰۱۱ بر روی سریال نتفلیکس، "پادشاهی" کار می‌کرده‌است.
محمدجان رحیموف (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تاجیکستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال استقلال دوشنبه اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر ۱۶ سال تاجیکستان، تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال تاجیکستان، و تاجیکستان بازی کرده‌است.
ملکه باشگاه تابارن () یک فیلم کمدی اسپانیایی به کارگردانی خسوس فرانکو است که در سال ۱۹۶۰ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به ایو ماسار و دورا دال اشاره کرد.De España p. 98
سون سوک-کو (؛ زادهٔ ۱۷ فوریه ۱۹۸۳) بازیگر اهل کره جنوبی زیر نظر اس‌بی‌دی انترتینمنت است. او در مجموعه‌های تلویزیونی کره جنوبی "مانند آشوب زن و شوهری" (۲۰۱۸) و "" (۲۰۱۹)، "دی.پی." (۲۰۲۱) و "خاطرات رهایی من" (۲۰۲۲) ایفای نقش کرده‌است.
ارنستو آرانسیبیا (؛ – ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل آرژانتین بود.
از فیلم‌های او می‌توان به "ملکه باشگاه تابارن" و "خانه عروسک" اشاره کرد.
میکائلا (؛ – ) خواننده و بازیگر اهل اسپانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۸۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌های او می‌توان به "ملکه باشگاه تابارن" اشاره کرد.
کیم جونگ-مین (؛ ؛ زادهٔ ۲۴ سپتامبر ۱۹۷۹) خواننده، رقصنده و شخصیت تلویزیونی اهل کره جنوبی است. او عضو گروه کی-پاپ کویوته از سال ۲۰۰۰ و عضو ثابت وریتی شوی "۲ روز و ۱ شب" از سال ۲۰۰۷ بوده‌است.
کیم جایزه‌های مختلفی از جمله جایزه بزرگ (دسانگ) در مراسم جوایز سرگرمی کی‌بی‌اس ۲۰۱۶، برای عملکردش در "۲ روز و ۱ شب" را برنده شده است.
رافائل دوران (؛ – ) بازیگر اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "دن کیشوت"، "تهدید"، "شوهر اجاره‌ای" و "ابله تمام‌عیار" اشاره کرد.
کامینو گاریگو (؛ – ۲ ژانویه ۱۹۵۴) بازیگر اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "خانه پوشالی"، "گردباد"، "وقتی فرشتگان می‌خوابند" و "ابله تمام‌عیار" اشاره کرد.
مارگاریتا دِ اوچوآ (؛ زادهٔ) تدوین‌گر اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌های او می‌توان به "شوهر اجاره‌ای"، "مرگ یک دوچرخه‌سوار" و "گردباد" اشاره کرد.
استانگیت (به معنی «جادهٔ سنگی» در گویش نورث‌آمبری) یک جادهٔ باارزش رومی بود که در شمال انگلستان کنونی ساخته شده‌بود.
این جاده دو دژ را که از گذرگاه‌های مهم دو رودخانه (در باختر و خاور جزیرهٔ بریتانیا) پاسداری می‌کردند، به هم پیوند می‌داد.
دژ کوربریج در کنار رودخانهٔ تاین در خاور، و واقع در دِرِستریت، و دژ لوگوآلوم (کارلایل) در کنار رودخانهٔ ادن در باختر.
استانگیت از شکاف طبیعی پدیدآمده از سوی دره‌های رودخانهٔ تاین در نورث‌آمبرلند و رودخانهٔ ایرثینگ در کومبریا گذر می‌کرد.
ساخت این دیوار چندین دهه پیش از دیوار هادریان بود.
استانگیت را نباید با دو جادهٔ رومی به نام «استین استریت» در جنوب انگلستان که یکی در کولچستر و دیگری در چیچستر هست، اشتباه گرفت.
در هر دو جادهٔ یادشده، معنی همان است که در نمونهٔ شمالی هست و نشان‌دهندهٔ یک جادهٔ سنگی یا سنگ‌فرش‌شده‌است.
استانگیت با بیشتر جاده‌های رومی ناهمسان بود زیرا اغلب ساده‌ترین شیب‌ها را دنبال می‌کرد و گرایش به پیچ‌وخم داشت، در حالی که جاده‌های دیگر رومی از یک راه راست پیروی می‌کردند، حتی اگر گهگداری ناچار به شیب برداشتن برای بالا رفتن می‌شدند.
از بخش بزرگی از استانگیت هنوز هم امروزه به عنوان یک جادهٔ کوچک شاخه‌ای میان فُرِستون و ویندُلاندا در نورث‌آمبرلند بهره برده می‌شود.
آنا ماریا کامپوی (؛ – ) بازیگر اهل آرژانتین بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "شوهر اجاره‌ای" اشاره کرد.
لینا یگروس (؛ ۶ دسامبر ۱۹۱۴ – ۱۹ مه ۱۹۷۸) بازیگر اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "شوهر اجاره‌ای" و "سرگیجه" اشاره کرد.
گبریل رژان (; – ) بازیگر تئاتر و بازیگر سینما اهل فرانسه بود.
عبدالمجید بیات (۱۹۲۵ – ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۱) نویسنده و پایه‌گذار بنیاد مصدق و کتابخانه ایران‌شناسی (وابسته به بنیاد) در ژنو (سوئیس) بود. وی نوه ارشد از نسب دختری محمد مصدق بود.
عبدالمجید بیات در سال ۱۳۰۴ (۱۹۲۵) به دنیا آمد. مادرش ضیا اشرف مصدق دختر بزرگ مصدق و پدرش عزت‌الله بیات است. عبدالمجید پس از پایان تحصیلات در سوئیس به ایران بازگشت. وی از دهه ۱۹۷۰ تا پایان عمر ساکن ژنو بود. فعالیت اصلی او در ژنو پایه‌گذاری و گرداندن بنیاد مصدق و کتابخانه ایران‌شناسی وابسته به آن بود. وی ازدواج نکرد و فرزندی نداشت.
بیات در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۱ در ژنو درگذشت.
عبدالمجید بیات در سال ۲۰۰۰ بنیاد مصدق و کتابخانه ایران‌شناسی را در ژنو پایه‌گذاری کرد.بیش از هشت هزار اثر به صورت کتاب، عکس و فیلم در این کتابخانه نگهداری می‌شود. به نوشته تارنمای رسمی بنیاد مصدق، این سازمان غیرانتفاعی است و «توسط درآمدهای حاصله از این میراث بنیانگذار آن عمل می‌کند و هیچ‌گونه کمک مالی از منابٰع عمومی دریافت نمی‌کند.» بنیاد مصدق از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۵ به اهدای «جایزه مصدق» در دو رشته کتاب و روزنامه‌نگاری در زمینه ایران‌شناسی پرداخت. نام برندگان در تارنمای بنیاد مصدق منتشر شده‌است.
شناخته شده‌ترین اثر عبدالمجید بیات، کتابی است که دربارهٔ پدربزرگش، با عنوان «مصدق: برگ‌هایی از تاریخ ایران» به زبان فرانسوی نوشته‌است. این کتاب در سال ۲۰۱۲ در پاریس چاپ شد.Mossadegh : pages d'histoire de l'Iran "(WorldCat)" بیات همچنین در مقاله‌ای که در مجله «گزارش» در تهران چاپ شده، سرنوشت خدیجه مصدق (۲۵ آذر۱۳۰۲ در تهران – ۲۹ اردیبهشت ۱۳۸۲ در نوشاتل) دختر کوچک مصدق در سالهای زندگی در آسایشگاهی در ژنو را شرح داده‌است.
چه جونگ-هیوپ (؛ زادهٔ ۱۹ مه ۱۹۹۳) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه‌های تلویزیونی "وب‌تون هیرو - توندرا شو فصل ۲" (۲۰۱۶)، "لیگ جذاب" (۲۰۱۹)، "افسانه سیزیف" و "لاو آل پلی" (۲۰۲۲) شناخته شده‌است. علاوه بر این، او به خاطر بازی در مجموعه‌های اینترنتی "با وجود اینکه می‌دانم" (۲۰۲۱) و "رستوران جادوگر" (۲۰۲۱) نیز شناخته می‌شود.
سلیمان بیک (به عربی: سلیمان بیک) یک منطقهٔ مسکونی در عراق است که در استان صلاح‌الدین واقع شده‌است.
دیانت (به فرانسوی: Diant) یک منطقهٔ مسکونی در فرانسه است که در سن-ا-مارن واقع شده‌است. دیانت ۱۰٫۹۴ کیلومتر مربع مساحت دارد.
سول این آه (؛ زادهٔ بانگ یه رین در ۳ ژانویه ۱۹۹۶) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش اصلی در مجموعه‌های تلویزیونی "فردا هم آفتابیه" (۲۰۱۸)، "عشق زیباست، زندگی فوق‌العاده است" (۲۰۱۹)، "یک خواستگاری کاری" (۲۰۲۲) و "دوران خوش" (۲۰۲۳) و برای نقش مکمل در "دو بونگ سون قدرتمند" (۲۰۱۷)، "مدرسه ۲۰۱۷" (۲۰۱۷) و "آقای ملکه" (۲۰۲۰–۲۰۲۱) شناخته می‌شود.
گادید (به لاتین: Gadid) یک منطقهٔ مسکونی در اسرائیل است که در Hof Aza Regional Council واقع شده‌است.
جاسوسی در لیسبون () با نام اصلیِ عملیات لیسبون () یک فیلم جاس‌اروپایی است که در سال ۱۹۶۵ منتشر شد.
مهرداد تهمتن مستشار دادگاه کیفری یک استان فارس است. محاکمه نوید افکاری، ورزشکار ایرانی به دنبال اعتراضات مرداد ۹۷ در ایران، قاضی تهمتن را به عموم شناساند به طوری که پیش از آن در کمتر رسانه‌ای میشد نام و نشانی از او یافت. او همچنین مستشار دادگاه در پرونده قتل امام جمعه کازرون بود که به صدور حکم اعدام علیه متهم انجامید. قضات پرونده نوید افکاری را به دلیل نقض حقوق بشر و دادرسی ناعادلانه در لیست تحریم‌های حقوق بشری ایالات متحده آمریکا قرار دارد.
نوید افکاری سنگری، کشتی گیر سابق تیم ملی نوجوانان ایران در تاریخ ۲۲ شهریورماه ۱۳۹۹ اعدام شد. او به اتهامات متعدد از جمله محاربه و همچنین قتل حسن ترکمان، یک مأمور امنیتی در جریان این اعتراضات و چند اتهام دیگر به دو بار اعدام، ۶ سال و ۶ ماه حبس و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد. یکی از دو حکم اعدام صادره علیه در شعبه اول دادگاه کیفری یک شیراز صادر شد گه مهرداد تهمتن یکی از قضات آن بود.
حسن یونسی، وکیل مدافع نوید افکاری در تاریخ طی گفتگویی با ایلنا اتهام وارده به موکلش را رد کرده و گفته است فیلمی که دادگاه ادعا می‌کند صحنه ارتکاب قتل توسط متهمان را نشان می‌دهد اصلا وجود ندارد.
بر اساس فایل صوتی‌ای که در تاریخ ۱۰ شهریورماه از نوید افکاری منتشر شد، او در جلسه دادگاه اعترافات خود مبنی بر ارتکاب قتل را رد کرده و به صراحت اعلام می‌کند که این اعترافات در مراحل بازجویی تحت فشار و شکنجه از او گرفته شده است.
در فایل صوتی‌ای که سازمان حقوق بشر ایران از جلسه دادگاه منتشر کرده است، نوید افکار در مورد فیلمی که دادگاه ادعا می‌کند توسط دوربین‌های مدار بسته ثبت شده و صحنه ارتکاب قتل را نشان می‌دهد به قاضی دادگاه اعتراض می‌کند و می‌گوید، اگر چنین فیلمی وجود دارد چرا آن را در دادگاه نشان نمی‌دهند. در برابر، قاضی دادگاه در پاسخ به او می‌گوید که نیازی به پخش این فیلم‌ها نیست چون مدارک صورذت جلسه شده و در پرونده موجود است.
این در حالی است که وکیل مدافع نوید افکاری این ادعای دادگاه را رد کرده و می‌گوید، در هیچ جای ادله و مدارکی که در دادگاه به آنها رسیدگی شده است چنین فیلمی وجود ندارد.
در بخش دیگری از فایل‌های صوتی منتشرشده از جلسه دادگاه نوید افکاری قاضی دادگاه به او می‌گوید: «بحث اعدام شوخی نیست. من طوری رای می‌دهم که با خیال راحت طناب بیاندازم دور گردن شما.»
وحید افکاری، برادر دیگر نوید که به اتهام معاونت در قتل و شرکت در اعتراضات مرداد ۱۳۹۷، در مجموع به ۵۴ سال زندان محکوم شده است، در فایلی صوتی که از او منتشر شده است، می‌گوید قاضی تهمتن در پاسخ به درخواست او مبنی بر ارائه مدرک، به او نیشخند زده و بدون اینکه به درخواستش توجهی بکند، با لحنی تمسخرآمیز از او پرسیده است آیا اتهامش را قبول دارد یا نه. وحید افکاری همچنین در این فایل صوتی مخالفت قاضی تهمتن با درخواست او مبنی بر حضور رسانه‌ها و خبرنگاران در جلسه دادگاه را رد کرده است.
جلسه رسید‌‌‌‌‌گی به پروند‌‌‌‌‌ه قتل محمد خرسند امام جمعه کازرون صبح روز ۱۲ تیر ۱۳۹۸ به ریاست قاضی محسن رجایی‌نیا و مستشاری وحید‌‌‌‌‌ اسد‌‌‌‌‌ی و مهرد‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌ تهمتن د‌‌‌‌‌ر شعبه اول د‌‌‌‌‌اد‌‌‌‌‌گاه کیفری یک استان فارس برگزار شد‌‌‌‌‌. در این جلسه دادگاه حمیدرضا درخشنده، متهم این پرونده به اعدام محکوم شد و حکم او روز چهارشنبه ۶ شهریورماه ۹۸ در کازرون در ملا عام اجرا شد. محمد خرسند در روز چهارشنبه ۸ خرداد ۱۳۹۸ مقابل درب منزلش با ضربات چاقو به قتل رسیده بود.
الیت آبرامز، مسئول ویژه امور ایران در وزارت خارجه آمریکا در تاریخ ۳ مهر ۱۳۹۹ در جلسه شورای روابط خارجه سنا گفت که قاضی‌های دادگاه نوید افکاری در لیست سیاه تحریم‌های این کشور قرار گرفته‌اند. برخی از رسانه‌ها و خبرگزاری‌های داخلی تایید کردند که مهرداد تهمتن نیز زیکی از این قضات تحریم‌شده است.
ایران‌وایر در گزارشی که در تاریخ ۵ مهر ۱۳۹۹ منتشر کرده است به نقل از منبعی که از نزیک با قضات شعبه اول دادگاه کیفری یک استان فارس آشنایی دارد قاضی مهرداد تهمتن از جمله قضاتی است که پرونده‌های سفارش‌شده از سو نیروهای امنیتی به او سپرده می‌شود.
نا جونگ-چان (؛ زادهٔ ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۴) که بیشتر با نام هنری نا این-وو () شناخته می‌شود، بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در "آقای ملکه" (۲۰۲۰–۲۰۲۱) و "طلوع ماه در رودخانه" (۲۰۲۱) شناخته می‌شود. او یکی از اعضای ورایتی شوی ۲ روز و ۱ شب از سال ۲۰۲۲ است.
جو بیونگ کیو (؛ زادهٔ ۲۳ آوریل ۱۹۹۶) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه‌های تلویزیونی مانند "قلعه آسمان" (۲۰۱۸–۲۰۱۹)، "لیگ جذاب" (۲۰۱۹–۲۰۲۰) و "شکارچیان شگفت‌انگیز" (۲۰۲۰–۲۰۲۱) شناخته می‌شود.
در نظریه شبکه الکتریکی منبع وابسته () به منبع ولتاژی یا منبع جریانی گفته می‌شود که مقدار آن بستگی به مقدار ولتاژ یا جریان در نقطه دیگر شبکه باشد.I. D. Mayergoyz, Wes Lawson "Basic electric circuit theory: a one-semester text" Gulf Professional Publishing, 1996
, Chapter 8 "Dependent sources and operational amplifiers"
منابع وابسته پرکاربرد هستند که برای مثال شبیه‌سازی رفتار تقویت‌کنندگان صدا در مدار یکی از این کاربردها است. ترانزیستور پیوندی دوقطبی می‌تواند با منبع جریان وابسته شبیه‌سازی شود چنانچه مقدار خروجی وابسته به جریانی است که وارد درگاه کنترل‌کننده بیس است.
منابع وابسته می‌توان به‌ طریق زیر طبقه‌بندی کرد:
ماتیو کریک بوم (زاده ۱۸۷۱ مارس ۲ _در گذشته ۳۰ اکتبر ۱۹۴۷) ویولونیست بلژیکی و معلم ویولن بود که در ورویه متولد شد و در بروکسل فوت کرد.
کریک بوم شاگرد اصلی اوژن ایزایی بود.
او مدتی در بارسلونا زندگی کرد، جایی که یک مدرسه ویولن و یک انجمن کنسرت را اداره می‌کرد. در سال ۱۸۹۷ گروه چهار نفره کریک بوم با همراهی پابلو کازالس، ویولنسل، ، ویولن دوم؛ و رافائل گولوز، ویولا را تشکیل داد. کار حرفه‌ای را با نوازندگی در ارکسترها ادامه داد تا این‌که به عنوان کنسرت مایستر ارکستر سمفونیک بارسلونا در اسپانیا برگزیده شد و تا وقتی که کار در ارکستر را کنار گذاشت در این سمت باقی بود. در سال‌های اقامت در اسپانیا شاگردان زیادی نیز تربیت کرد بطوری‌که نسل آتی ویولونیست‌های آن سرزمین بسیار تحت تأثیر مکتب وی قرار گرفتند.
در سال ۱۹۱۰ از اسپانیا به بلژیک بازگشت، او استاد هنرستان لیژ و متعاقباً هنرستان بروکسل شد. مجموعه پنج جلدی آموزش تئوری و عملی «ل ویولن» (Le Violon)را در سال ۱۹۱۹ به رشته تحریر درآورد و متعاقب آن و در تکمیل آن سه جلد کتاب تکنیک ویولن که شامل اتودهایی از سایر اساتید صاحب نام ویولن است را گردآوری و تنظیم کرد و سپس به چاپ رساند. علاوه بر این‌ها و در همین ارتباط مجموعه هشت جلدی دیگری نیز به نام آوازها و قطعات برگزیده برای ویولن تدوین کرده‌است که حاوی ملودی‌های محلی و نیز آثار آهنگسازان معروف می‌باشد. از خصوصیات بارز کتاب‌های آموزشی کریک بوم روش خاص اوست که ملهَم از سبک نوازندگی استادش ایزایی می‌باشد و تا سال‌ها در اروپا به ویژه در اسپانیا مورد توجه نوازندگان و مراکز آموزشی بوده‌است.
این فهرستی از فیلم‌های ترسناک است که در سال ۲۰۱۱ منتشر شده‌اند.
این فهرستی از فیلم‌های ترسناک است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شده‌اند.
این فهرستی از فیلم‌های ترسناک است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شده‌اند.
این فهرستی از فیلم‌های ترسناک است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شده‌اند.
این فهرستی از فیلم‌های ترسناک است که در سال ۲۰۱۴ منتشر شده‌اند.
این فهرستی از فیلم‌های ترسناک است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شده‌اند.
این فهرستی از فیلم‌های ترسناک است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شده‌اند.
این فهرستی از فیلم‌های ترسناک است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شده‌اند.
این فهرستی از فیلم‌های ترسناک است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شده‌اند.
فیلم‌های ترسناک منتشر شده در دههٔ ۲۰۱۰ در مقاله‌های زیر فهرست شده‌اند:
ام‌عبیده یک منطقهٔ مسکونی در عراق است که در استان میسان واقع شده‌است. ام‌عبیده ۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
در زیر فهرست دریاچه‌های ارمنستان () آورده شده‌است:
دریاچه سوان در استان گغارکونیک بزرگ‌ترین پهنه آبی در ارمنستان و در کل منطقه قفقاز می‌باشد. ارمنستان یک دریاچه بسیار بزرگ با نام دریاچه سوان و بیش از ۱۰۰ دریاچه کوچک کوهستانی دارد.
سرگئی باگراتیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار، کارآفرین و اهل ارمنستان است که از تاریخ ۸ ژوئیه ۲۰۱۰ تا تاریخ ۲۰۱۲ در سمت استاندارانی استان وایوتس جور ارمنستان را برعهده داشت. وی نماینده دوره‌های هفتم و مجلس ملی جمهوری ارمنستان بود. باگراتیان بین سال‌های ۲۰۱۷–۲۰۱۹ عضو فراکسیون تساروکیان بود.
در ۳ ژانویه ۱۹۶۳ در آرتابوینک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
آل‌سهلان یک منطقهٔ مسکونی در عراق است که در شهرستان حله واقع شده‌است. آل‌سهلان ۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لطیفیه (به عربی: اللطیفیة) یک بخش (تقسیم کشوری) در عراق است که در بغداد واقع شده‌است.
الربط یک منطقهٔ مسکونی در عراق است که در استان انبار واقع شده‌است. الربط ۱۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تیکی (به انگلیسی: Tiki)، در اساطیر مائوری اولین انسانی است که توسط توماتائونگا () یا تانه () خلق شده‌است. او اولین زن به نام ماریکوریکو () را در حوضچه‌ای پیدا کرد. او را فریب داد و پدر هینه-کاو-آتاتا () شد.
به‌طور کلی تیکی یک تندیس بزرگ یا کوچک چوبی یا سنگی به شکل انسان‌نما است، اگرچه این تا حدودی کاربرد قدیمی در زبان مائوری دارد. کنده‌کاری‌هایی شبیه به تیکی‌ها و نمایندگی از اجداد خدایی شده در اکثر فرهنگ‌های پلی‌نزی یافت می‌شود. آنها اغلب برای نشان دادن مرزهای مکان‌های مقدس یا مهم استفاده می‌شود.
در روایات ساحل غربی جزیره جنوبی نیوزلند، اولین انسان یک زن است که توسط تانه، خدای جنگل‌ها و پرندگان ایجاد شده‌است. معمولاً نام او «هاین-آهو-وان» (Hine-ahu-one) است. در افسانه‌های دیگر، تانه اولین مرد، تیکی را می‌سازد، سپس برای او همسر می‌سازد. در برخی از نسخه‌های ساحل غربی، خود تیکی، به‌عنوان پسر رنگی و پاپا، اولین انسان را با مخلوط کردن خون خود با خاک ایجاد می‌کند و تانه سپس اولین زن را می‌سازد. گاهی اوقات توماتائونگا خدای جنگ، تیکی را ایجاد می‌کند.
در داستان دیگری اولین زن ماریکوریکو است و تیکی با او ازدواج می‌کند و دختر آنها هینه-کاو-آتاتا است. در برخی از روایات، تیکی آلت تناسلی تانه است و با منشأ عمل باروری مرتبط است.
در یکی از داستان‌های مختلف، تیکی تنها بوده و مشتاق ازدیاد می‌باشد. یک روز با بازتاب تصویر خود در یک استخر او فکر کرد که یک همراه پیدا کرده‌است و برای تصرف آن در استخر شیرجه زد. تصویر خراب شد و تیکی ناامید شد. او به خواب رفت و وقتی از خواب بیدار شد دوباره بازتاب را دید. او حوض را با خاک پوشاند و زنی به دنیا آورد. تیکی در آرامش با او زندگی می‌کرد تا اینکه یک روز زن با یک مارماهی برانگیخته شد. هیجان او به تیکی منتقل شد و اولین عمل باروری نتیجه گرفت.
جان وایت چندین تیکی یا شاید مظاهر تیکی را در سنت مائوری نامگذاری می‌کند:
در پلی‌نزی کلمه تیکی در زبان نیوزلند مائوری، جزایر کوک مائوری، تواموتوان () و مارکیسان () همانند «tiʻi» در تاهیتی و به عنوان «kiʻi» در هاوایی در نظر گرفته می‌شود. این کلمه از زبانهای پلی‌نزی غربی یا از زبان راپا نویی ثبت نشده‌است.
ناجورها یا ناسازگارها یک فیلم سرقت در سبک کمدی-اکشن آمریکایی محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی رنی هارلین و نویسندگی رابرت هنی و کرت ویمر است. پیرس برازنان، رامی جابر، هرمایونی کورفیلد، جیمی چانگ، مایک دی آنجلو، تیم راث، نیک کانن و قیس قندیل در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند. این در ۳ ژوئن ۲۰۲۱ در کره جنوبی اکران شد و در ۱۱ ژوئن ۲۰۲۱ در ایالات متحده منتشر شد. این فیلم یک فاجعه گیشه بود و نقدهای منفی دریافت کرد.
زمانی که مجرم مشهور، ریچارد پیس، بعد از پیوستن به گروهی از دزدانی عجیب، باید در سرقتی بزرگ نقش پیدا کند که ممکن است زندگی خودش و افراد زیادی را تغییر دهد و...
به گفته هارلین، او و برازنان «مدتی به دنبال پروژه ای برای همکاری بودند». این پروژه اولین بار در ۱۲ فوریه ۲۰۱۹ در بازار فیلم اروپا جشنواره بین‌المللی فیلم برلین اعلام شد. مکان‌های فیلمبرداری شامل ابوظبی، دبی و لس آنجلس است. فیلمبرداری اصلی یک هفته بعد آغاز شد.
در راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۲۶ نقد، با میانگین امتیاز ۳٫۷ از ۱۰، امتیاز تأیید ۱۷٪ را دارد. در متاکریتیک، این فیلم بر اساس ۱۱ نقد، امتیاز ۲۵ از ۱۰۰ را به دست آورده‌است که نشان‌دهنده «بررسی‌های عموماً نامطلوب» است.
باعذره (به عربی: باعذرة، به کردی:
باعەدرێ) یک منطقهٔ مسکونی در عراق است که در شهرستان شیخان واقع شده‌است.
بیبان یک منطقهٔ مسکونی در عراق است که در شهرستان تلکیف واقع شده‌است.
شاریا یک منطقهٔ مسکونی در عراق است که در شهرستان سمیل واقع شده‌است.
حردان یک منطقهٔ مسکونی در عراق است که در شهرستان سنجار واقع شده‌است. حردان ۱٬۹۱۷ نفر جمعیت دارد.
بورک (به عربی: بورک شنکال) یک منطقهٔ مسکونی در عراق است که در شهرستان سنجار واقع شده‌است. بورک ۱۸٬۲۵۹ نفر جمعیت دارد.
خانکه یک منطقهٔ مسکونی در عراق است که در شهرستان سمیل واقع شده‌است. اهالی آن از ایزدیان هستند.
کوچو یک منطقهٔ مسکونی در عراق است که در شهرستان سنجار واقع شده‌است.
داستان‌سرایی یا قصه‌گویی تعاملی (که با نام درام تعاملی هم شناخته می‌شود) نوعی سرگرمی دیجیتال است که در آن خط داستانی از پیش تعیین نشده باشد. نویسنده فضا و محیط، شخصیت‌ها و موقعیتی را ایجاد می‌کند که روایت در آنجا شکل می‌گیرد، اما کاربر (خواننده یا بازیکن) بر اساس تعامل خود با دنیای بازی و تصمیم‌گیری در طول داستان، داستان منحصر به فرد خودش را تجربه می‌کند. معماری این سازوکار، مدیر داستان، مدل انتخاب‌های کاربر است که به ترتیب، جنبه‌های تولید قصه، کنش‌های منحصر به فرد بازیکن و دانش و رفتار شخصیت را کنترل می‌کند. این سازوکارها با هم شخصیت‌هایی ایجاد می‌کنند که «انسانی» عمل می‌کنند و در واکنش به کاربر، جهان بازی را تغییر می‌دهند.
زمینه مطالعاتی پیرامون داستان‌سرایی تعاملی شامل بسیاری از زمینه‌های مختلف از جمله روان‌شناسی، جامعه‌شناسی، علوم شناختی، زبان‌شناسی، پردازش زبان‌های طبیعی، طراحی واسط کاربر، علوم رایانه و هوش نوظهور است. تمام زمینه‌ها تحت اصطلاح تعامل انسان و رایانه (HCI) قرار می‌گیرند.
رومئو دی سوزا (زاده ۲ آوریل ۱۹۷۴) بازیگر و کارگردان هندی است.
وال گروه موسیقی بلاروسی است.
آن‌ها نماینده بلاروس در یوروویژن ۲۰۲۰ بودند ولی این مسابقات به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ برگزار نشد.
داستان تعاملی که اغلب به صورت اختصاری IF نیز نوشته می‌شود، یک نرم‌افزار است که محیط‌های مختلفی را شبیه‌سازی می‌کند تا در آن بازیکنان از فرمان‌های متنی برای کنترل شخصیت‌ها و اثرگذاری بر محیط استفاده کنند. آثار در این شکل را می‌توان به عنوان روایت‌های ادبی در قالب داستان‌سرایی تعاملی درک کرد. همچنین این آثار می‌توانند به عنوان نوعی بازی ویدئویی تلقی شوندMontfort, Nick & Urbano, Paulo (Tr.). "A quarta Era da Ficção Interactiva ". Nada, Volume 8. October 2006. که در قالب بازی ماجراجویی یا بازی ویدئویی نقش‌آفرینی منتشر شوند. ممکن است این اصطلاح به ماجراجویی‌های متنی نیز اشاره دارد، نوعی بازی ماجراجویی که کل رابط می‌تواند «فقط متن» باشد، اگر اصلی‌ترین راه برای تعامل با بازی، تایپ متن باشد، ماجراجویی‌های متنی گرافیکی هنوز در زیر دسته ماجراجویی‌های متنی قرار می‌گیرند. برخی از کاربران، بین اصطلاح‌های داستان‌های تعاملی مانند «بدون معما» که بر روایت متمرکز است و ماجراجویی‌های متنی که که بر معماها متمرکز است، تمایز قائل می‌شوند.
به دلیل وجود متن تنها، دیگر نیازی به برنامه‌نویسی برای معماری‌های گرافیکی بسیار متفاوت نبود. این ویژگی به این معنی بود که بازی‌های داستان تعاملی به راحتی در تمام سیستم عامل‌های محبوب آن زمان، از جمله CP/M (که به دلیل بازی یا قابلیت‌های گرافیکی قوی شناخته نمی‌شد) گسترش می‌یافت. تعداد آثار داستان تعاملی به‌طور پیوسته در حال افزایش است زیرا آثار جدید توسط جامعه آنلاین و با استفاده از سیستم‌های توسعه آزاد در دسترس تولید می‌شوند.
همچنین این اصطلاح می‌تواند برای اشاره به نسخه‌های دیجیتالی آثار ادبی که به صورت خطی خوانده نمی‌شوند، معروف به کتاب بازی نیز به کار برود که در آن خوانندگان در نقاط مختلف متن تصمیم می‌گیرند که این تصمیمات روایت و پایان داستان را تعیین می‌کند. مشهورترین نمونه این شکل از داستان تعاملی چاپ شده، مجموعه کتاب‌های «""» است.Soultanis, Greg. Mullin, Eileen, ed. "XYZZY News – The Magazine for Interactive Fiction Enthusiasts". Issue No. 4. July/August 1995. گاهی اصطلاح «داستان تعاملی» برای اشاره به رمان‌های بصری (ویژوال ناول) استفاده می‌شود که در ژاپن رایج است.
پیمان قسطنطنیه ()(معاهده استانبول) معاهده ای بین امپراتوری عثمانی و پادشاهی بلغارستان بود که در ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۳ پس از جنگ دوم بالکان در قسطنطنیه پایتخت عثمانی امضا شد.
در جنگ اول بالکان، ائتلاف بلغارستان، صربستان، یونان و مونته نگرو، امپراتوری عثمانی را شکست داد. عثمانی تقریباً تمام سرزمین‌های اروپایی خود را به استثناء یک قلمرو کوچک در اطراف دریای مرمره بر اساس پیمان لندن از دست داد. با این وجود، عثمانی‌ها توانستند در طول جنگ دوم بالکان، تراکیای شرقی را دوباره تصرف کنند. اگرچه مذاکرات صلح بین بلغارستان و دیگر همسایگانش در بخارست برگزار شد، اما امپراتوری عثمانی در آنجا نمایندگی نداشت و مذاکرات جداگانه‌ای انجام داد که منجر به پیمان قسطنطنیه شد.
شرایط این معاهده عبارت بودند از:
این معاهده تا حد زیادی مرزهای امروزی بین تراکیای شرقی (ترکیه اروپایی)، بلغارستان و یونان را مشخص کرد.
امپراتوری عثمانی و بلغارستان در جنگ جهانی اول متحد قدرت‌های مرکزی بودند. قبل از ورود بلغارستان به جنگ، دولت عثمانی تصمیم گرفت دیدیموتیچو را (احتمالاً برای متقاعد کردن بلغارستان به پیوستن به جنگ) به بلغارستان واگذار کند با این حال، قدرتهای مرکزی در سال ۱۹۱۸ شکست خوردند و بلغارستان هر دو تراکیای غربی و دیدیموتایکو را به یونان واگذار کرد. بر اساس شرایط پیمان سور، ترکیه تقریباً تمام تراکیای شرقی را به یونان واگذار می‌کرد، اما تغییرات ارضی پیشنهادی با پیروزی ترکیه بر یونان در جنگ استقلال و پیمان بعدی لوزان، که مرزها را دوباره تأیید کرد، نفی شد.
معماری مملوک به سبک معماری تحت سلطنت مملوک (۱۲۱۷–۱۵۱۷) گفته می‌شود که پایتخش قاهره بود و بر مصر، شام و حجاز حکومت می‌کرد. علیرغم سیاست داخلی غالباً آشفته آنها، سلاطین مملوک حامیان قدرتمند معماری بوده و سهم بسزایی در بافت تاریخی قاهره داشتند. دوره مملوک، به ویژه در قرن ۱۴، بر اوج قدرت و رفاه قاهره دلالت داشت. معماری آنها نیز در شهرهایی مانند دمشق، اورشلیم، حلب، طرابلس و مدینه وجود دارد. در حالی که سلطنت مملوک در سال ۱۵۱۷ توسط امپراتوری عثمانی فتح شد، معماری به سبک مملوکی به عنوان یک سنت محلی در قاهره ادامه یافت که با عناصر معماری جدید عثمانی ترکیب شده بود.
علی میرزایی (زادهٔ ۱۳۲۸) روزنامه‌نگار ایرانی است. وی در سال‌های نخست پس از انقلاب، مدیر کتابخانه‌های کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بود و همکاری با سازمان برنامه و بودجه و شرکت ملی فولاد ایران را به منظور امور مطبوعاتی تجربه کرده‌است. میرزایی سابقهٔ تصدی مسئولیت در مؤسسه عالی آموزش و پژوهش مدیریت و برنامه‌ریزی و وزارت امور اقتصادی و دارایی را نیز دارد و مدتی رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل باشگاه فرهنگی ورزشی پرسپولیس شده‌است.
علی میرزایی، تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد را زیر نظر استاد راهنمای خود، توران میرهادی، در دانشگاه تهران به پایان رساند. در اواسط سال ۱۳۶۹، به دعوت حسین محلوجی وزیر معادن و فلزات و رئیس باشگاه پرسپولیس، هفته‌نامهٔ "پرسپولیس" را راه‌اندازی کرد و خودش سردبیر آن شد با این حال، ۶ ماه بعد، از نشریه جدا شد. علی میرزایی با انتشار "نگاه نو" نزد اهالی مطبوعات شناخته شده است. در دوران مدیریتی میرزایی در "دانشمند"، این مجله به یکی از مهم‌ترین مجلات روشنفکری در ایران تبدیل شد. او یک بار دیگر در اواخر دههٔ هفتاد به هفته‌نامهٔ "پرسپولیس" بازگشت. نامه‌های میرزایی كه با لحنی تند و با صراحت، به همه كس و همه جا نوشته می‌شد، آغازگر مجادلات طولانی میان او با هیئت مدیره و مدیرعامل باشگاه پرسپولیس شد. انتقادات تند میرزایی از عملکرد امیر عابدینی مدیرعامل وقت باشگاه پرسپولیس که در هفته‌نامهٔ "پرسپولیس" چاپ می‌شد، به حدی رسید که محلوجی از ریاست هیئت مدیره باشگاه کناره‌گیری کرد.
میرزایی در بهمن ۱۳۷۹ به عنوان رئیس جدید هیئت مدیره باشگاه تعیین شد و عباس انصاری‌فرد نیز به عنوان مدیرعامل مشغول به کار شد اما دوران مدیریت انصاری‌فرد چندان دوام نداشت و میرزایی در آبان ۱۳۸۰ شخصاً مدیرعامل باشگاه نیز شد. نحوهٔ تعامل میرزایی با علی پروین سرمربی وقت و محمود خوردبین سرپرست وقت تیم، حاشیه‌های فراوانی داشت. اختلاف نظر بر سر سهام سرمایه باشگاه، و تلاش میرزایی برای انتقال مالکیت به محمدعلی زم رئیس وقت حوزه هنری انقلاب اسلامی، مناقشهٔ طولانی و پرحاشیه‌ای ایجاد کرد که سرانجام با مداخلهٔ دیوان عالی کشور، مالکیت باشگاه به سازمان تربیت بدنی منتقل شد. در دوران مدیریت میرزایی، عنوان حقوقی باشگاه همزمان به دو نام «پیروزی» و «پرسپولیس» ثبت شد.
میرزایی از سال ۱۳۸۱ تا اردیبهشت ۱۳۸۲ که حسین عظیمی آرانی درگذشت، قائم‌مقام او در مؤسسه عالی آموزش و پژوهش مدیریت و برنامه‌ریزی بود. سپس طهماسب مظاهری وزیر امور اقتصادی و دارایی، میرزایی را به عنوان معاون خود در امور شرکت‌های دولتی منصوب کرد ولی در این سمت نیز تنها یک سال فعالیت داشت چرا که به دنبال برکناری مظاهری در اردیبهشت ۱۳۸۳ توسط رئیس‌جمهور سید محمد خاتمی، میرزایی از سمت‌های خود استعفا داد. بعد از استعفای میرزایی، سید حمید پورمحمدی هم جایگزین او در معاونت امور شرکت‌های دولتی و هم در ریاست هیئت مدیره باشگاه پرسپولیس شد. میرزایی از اسفند ۱۳۸۲، سرپرستی معاونت اداری و مالی وزارت‌خانه را نیز برعهده داشت.
پایان فرمانروایی روم در بریتانیا، گذر از بریتانیای رومی به بریتانیای پس از روم بود. فرمانروایی روم در بخش‌های گوناگون بریتانیا در زمان‌های گوناگون و تحت شرایط گوناگون پایان یافت.
در سال ۳۸۳، ماگنوس ماکسیموس سربازان خود را از شمال و باختر بریتانیا بیرون کشید تا احتمالاً جنگ‌سارالان را در تحت نظارت خود داشته باشد.
پیرامون ۴۱۰ میلادی، رومی-انگلیسی‌ها کلانترهای کنستانتین سوم را بیرون کردند. او پیشتر پادگان‌های رومی را در بریتانیا تهی کرده و سربازان آن را در پاسخ به «گذشتن دودمان‌های ژرمن از راین» در ماه‌های پایانی سال ۴۰۶ به گال فرستاد و اینگونه این جزیره را قربانی تاخت‌وتاز بربرها کرده‌بود.
امپراتور روم، هونوریوس (دورهٔ امپراتوری:۳۹۳ تا ۴۲۳) به درخواست کمک پاسخ داد و به شهرهای رومی گفت که به دفاع از خود بپردازند (که این به‌گونه‌ای پذیرش ضمنی خودگردانی موقت بریتانیا بود) چراکه هونوریوس در جنگ گسترده‌ای در ایتالیا علیه ویسیگوت‌های تحت فرماندهی آلاریک یکم می‌جنگید و خود روم نیز در محاصره بود و نمی‌شد از هیچ نیرویی چشم پوشید و برای نگاهبانی از بریتانیا گسیل‌شان داشت. اگرچه هونوریوس چشم می‌داشت به زودی کنترل استان‌ها را دوباره به دست آورد، ولی در میانه‌های سدهٔ ششم پروکوپیوس دریافت که چیرگی روم بر بریتانیا کاملاً از دست رفته‌است.
پیتسبورگ پست گزت () که به سادگی با عنوان PG نیز شناخته می‌شود، بزرگترین روزنامه ای است که در کلان‌شهر پیتسبورگ منتشر می‌شود.
حامد فولادوند (متولد ۱۳۲۳) مترجم ایرانی است. شهرت او عمدتاً به‌دلیل ترجمهٔ آثار فلسفی و ایران‌شناختی است.
جمعیت‌شناسی کرواسی از طریق سرشماری شناخته می‌شود و معمولاً در بازه‌ّای زمانی ده ساله انجام می‌شود و از دهه ۱۸۵۰ میلادی توسط ادارات سرشماری مختلفی انجام می‌شود. اداره سرشماری کرواسی این کار را از دهه ۱۹۹۰ میلادی انجام می‌دهد. آخرین آمارگیری در کرواسی در آوریل ۲۰۱۱ رخ داد. جمعیت کرواسی در سال ۲۰۱۱ به ۴٬۲۹ میلیون نفر رسیده بود. تراکم جمعیت آن ۷۵٬۸ ساکن در کیلومتر مربع است و میانگین امید به زندگی در سال ۲۰۱۸ ۷۸٬۲ سال بود. جمعیت به‌طور پیوسته (به جز آمارگیری‌هایی که پیروی دو جنگ جهانی انجام شد) از ۲٬۱ میلیون تن در سال ۱۸۵۷ تا ۴٬۷ میلیون تن در ۱۹۹۱ رشد کرده‌است. از سال ۱۹۹۱، میزان مرگ‌ومیر کرواسی از نرخ زاد ولد آن فراتر رفت و رشد جمعیت منفی شد. کرواسی در جایگاه چهارم (یا پنجم) گذار جمعیتی قرار دارد. از دیدگاه ساختار سنی، جمعیت تحت تسلط بخش ۱۶ تا ۶۴ سالگان قرار دارد. متوسط سن جمعیت ۴۳٬۴ است و نسبت جنسیتی جمعیت ۰٬۹۳ مرد نسبت به ۱ زن است. پیش‌بینی شده‌است که تا سال ۲۰۴۵ کرواسی ۳۵۰٬۰۰۰ تن از جمعیت خود را از دست می‌دهد.Gatarić, Lj. , "Do 2030. Hrvatska će imati 350.000 stanovnika manje" (By 2030 Croatia will have 350.000 less citizens), Večernji list, January 5th & 6th 2015, #18309, pages 6–7 (in Croatian)
کرواسی به‌طور عمده توسط کروات‌ها اسکان شده‌است (۹۰٬۴٪)، در حالی که اقلیت‌هایی مانند صرب‌ها (۴٬۳۶٪) و ۲۱ قومیت دیگر (هرکدام کمتر از ۱٪) باقی جمعیت را تشکیل می‌دهند. تاریخ جمعیت‌شناسی کرواسی با مهاجرت‌های گوناگونی شکل گرفته‌است، مانند مهاجرت کروات‌ها و رشد جمعیت‌های مجاری و آلمانی‌زبان در هنگام کرواسی در اتحاد با مجارستان و سپس ملحق شدن به پادشاهی هابسبورگ، مهاجرت‌های انجام‌گرفته در حملات عثمانی و رشد جمعیتی ایتالیایی‌زبان در ایستریا و دالماسی در طول حکم‌رانی جمهوری ونیز. پس از فروپاشی اتریش-مجارستان، جمعیت مجارها رو به زوال رفت و پس از جنگ جهانی دوم جمعیت‌های آلمانی‌زبان و ایتالیایی‌زبان مجبور به ترک کردن شدند. اواخر سده ۱۹ و سده ۲۰ با مهاجرت‌های گسترده به خارج از کشور شناخته شده‌است. دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ میلادی در یوگسلاوی با مهاجرت‌های درون‌کشوری و افزایش شهرنشینی شناخته‌شده‌است. آخرین مهاجرت‌های مهم در نتیجه جنگ استقلال کرواسی رخ داد که صدها هزار نفر آواره شدند.
زبان کرواتی زبان رسمی است، اما زبان‌های اقلیتی در تقسیمات حکومتی درون کشور استفاده می‌شوند. کرواتی توسط ۹۵٬۶۰٪ جمعیت به عنوان زبان مادری شناخته می‌شود. در یک آمارگیری در سال ۲۰۰۹، ۷۸٪ از کروات‌ها ادعا داشتند که حداقل از یک زبان خارجی اطلاعات دارند که بیشتر انگلیسی بود. دین‌های اصلی در کرواسی کاتولیک (۸۶٬۲۸٪)، ارتدکس (۴٬۴۴٪) و اسلام (۱٬۴۷٪) هستند. میزان سواد در کرواسی ۹۸٬۱٪ است. میزان افراد بالای ۱۵ سال که دارای مدرک دانشگاهی بودند از سال ۲۰۰۱ به سرعت رشد کرد و تا سال ۲۰۰۸ با ۱۶٬۷٪ دو برابر شد. تخمین زده شده‌است که ۴٬۵٪ از تولید ناخالص داخلی صرف آموزش می‌شود. در کرواسی آموزش ابتدایی و متوسطه به زبان کرواتی و زبان‌های اقلیت رسمی موجود است. کرواسی دارای مراقبت سلامتی همگانی است و در سال ۲۰۱۰، ۶٬۹٪ از تولید ناخالص داخلی صرف بهداشت و سلامتی می‌شد. درآمد خالص ماهانه در کرواسی در سپتامبر ۲۰۱۰ ۵٬۳۹۷ کونا (۷۲۹ یورو) بود. بیشترین شغل‌های پرطرفدار در کرواسی در سال ۲۰۰۸ صنعت تولید، عمده‌فروشی، خرده‌فروشی و ساخت‌وساز بودند. در ژانویه ۲۰۲۰، نرخ بیکاری در کرواسی ۸٬۴٪ بود. میانگین درآمد خانوار کرواسی بالاتر از برابری قدرت خرید ده کشوری که در سال ۲۰۰۴ به اتحادیه اروپا پیوستند است و دنباله‌دار میانگین در اتحادیه اروپا نیز می‌باشد. سرشماری سال ۲۰۱۱ در مجموع ۱٬۵ میلیون ملک شخصی را حساب کرد که بیشتر خودشان صاحب آن بودند. در کرواسی، میانگین نرخ شهرنشینی ۵۶٪ است و جمعیت شهری در حال افزایش یافتن و جمعیت روستایی در حال کاهش یافتن است.
با جمعیت ۴٬۱۵۴٬۲۱۳ نفر در سال ۲۰۱۶، کرواسی ۱۲۶مین کشور در جهان از لحاظ جمعیت است. تراکم جمعیتی آن ۷۵٬۸ سکنه بر پایه کیلومتر مربع است. امید به زندگی در کرواسی ۷۸ سال است. میزان کلی باروری ۱٬۵۰ کودک بر پایه مادر است که کمترین مقدار در کل جهان است. از سال ۱۹۹۱، میزان مرگ‌ومیر به‌طور مداوم از نرخ زاد ولد بیشتر بوده‌است. اداره سرشماری کرواسی پیش‌بینی می‌کنند که احتمالاً جمعیت تا سال ۲۰۵۰ به ۳٬۱ میلیون نفر کاهش یابد که بستگی به میزان مهاجرت و نرخ زاد ولد دارد. جمعیت کرواسی از ۲٬۱ میلیون نفر در ۱۸۵۷ تا ۱۹۹۱ که به ۴٬۸ میلیون نفر رسید به‌طور پیوسته رشد کرد، البته با حساب نکردن ۱۹۲۱ تا ۱۹۴۸، که میان دو جنگ جهانی بود. نرخ رشد طبیعی جمعیت منفی است. کرواسی از پایان سده ۱۸ میلادی و ابتدای سده ۱۹ نخستین مرحله گذار جمعیتی را تجربه کرد. کرواسی هم‌اکنون در مرحله چهارم یا پنجم گذار جمعیتی قرار دارد.
یکی از دلایل کاهش جمعیت را می‌توان جنگ استقلال کرواسی دانست. در طول جنگ، بخش‌های بزرگی از مردم آواره شدند و مهاجرت افزایش یافت. در سال ۱۹۹۱، در بخش‌هایی که صرب‌ها اکثریت جمعیت بودند، بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ کروات و اقوام غیر-صرب یا به شکل خشونت‌آمیز توسط نیروهای صرب رانده شدند یا خودشان از جنگ فرار کردند. در سال ۱۹۹۵ که آخرین روزهای جنگ بود، بیش از ۱۲۰٬۰۰۰–۲۰۰٬۰۰۰ صرب پیش از رسیدن نیروهای کروات در عملیات طوفان از کشور فرار کردند. در طول یک دهه و پس از پایان جنگ، تنها ۱۱۷٬۰۰۰ پناهجوی صرب از ۳۰۰٬۰۰۰ نفر آواره‌شده به کشور برگشتند. بنابه سرشماری سال ۲۰۰۱، در کرواسی ۲۰۱٬۶۳۱ صرب زندگی می‌کردند و در سرشماری سال ۱۹۹۱ شمار صرب‌ها ۵۸۱٬۶۶۳ نفر بود.http://pod2.stat.gov.rs/ObjavljenePublikacije/G1991/pdf/G19914018.pdfhttps://www.dzs.hr/Hrv/censuses/Census2001/Popis/H01_03_10/H01_03_10.html بیشتر صرب‌های کرواسی هرگز در مناطقی که در طول جنگ اشغال شده بودند زندگی نکردند. صرب‌ها تا اندازه‌ای در مناطق صرب‌نشین پیشین دوباره اسکان گزیدند اما این مناطق به‌طور عمده‌ای توسط پناهجویان کروات از بوسنی و هرزگوین و در اصل جمهوری صرب بوسنی اسکان گزیده شده بود.
در سال ۲۰۱۴، ۳۹٬۵۶۶ کودک در کرواسی زاده شدند که از این تعداد ۲۰٬۳۷۴ کودک پسر و ۱۹٬۱۹۲ دختر بودند. تقریبا تمامی کودک‌ها در مراکز درمانی زاده شدند و تنها ۱۹ مورد جای دیگری بودند.از مجموع این تعداد، ۳۲٬۶۷۷ کودک در طول ۳۰۰ روز پس از ازدواج زاده شدند و میانگین ​​سن مادران در بدو تولد نخستین فرزندشان ۲۸٬۴ سال بود. میزان کلی باروری میان زنان ۱۵ تا ۴۹ سال ۴۲٬۹ بود و نرخ ویژه زنان ۲۵ تا ۲۹ سال ۱۰۱٬۰ در میلیون است. در سال ۵۲٬۴۱۴ نفر در کرواسی درگذشتند که ۴۸٬۵٪ آن‌ها در مراکز درمانی و ۹۰٬۰٪ هنگام درمان شدن درگذشتند. بیماری قلبی-عروقی و سرطان علت‌های اصلی مرگ بودند و به‌ترتیب ۲۶٬۲۳۵ و ۱۳٬۲۸۰ تن از آن‌ها درگذشتند. در همان سال، ۲٬۹۸۶ مرگ خشن در کرواسی رخ دادند که از آن ۲٬۱۲۱ تن از حوادث مختلف درگذشتند. آمار اخیر نشان‌دهنده ۶۱۶ مرگ به دلیل تصادف است. در سال ۲۰۱۴، نرخ زاد و ولد ۹٬۳ در هر ميليل بود كه از ميزان مرگ و مير ۱۲٬۰ در ميليوم فراتر رفت.در سال ۲۰۱۴، میزان مرگ‌ومیر نوزادان ۵٬۰ در میلیوم بود. درباره ساختار سنی، جمعیت کرواسی را عمدتا افراد ۱۵ تا ۶۴ ساله (۶۸٬۱٪) تشکیل می‌دهند و جمعیت افراد زیر ۱۵ سال و بالای ۶۴ سال به نسبت کوچک‌تر است (به‌ترتیب ۱۵٬۱٪ و ۱۶٬۹٪). میانگین سنی جمعیت ۴۱٬۴ است. نسبت جنسیتی جمعیت ۱٬۰۶ مرد به ازای هر ۱ زن در بدو تولد و تا ۱۴ سالگی و ۰٬۹۹ مرد به ازای هر زن در سنین ۱۵ تا ۶۴ سال است. در سنین بالای ۶۴، نسبت جنسیتی ۰٬۶۴ مرد نسبت به ۱ زن استو نسبت جنسیتی کل جمعیت ۰٬۹۳ مرد نسبت به ۱ زن است.
برخلاف کاهش جمعیت بومی کرواسی، از میانه دهه ۱۹۹۰ میلادی موجی از مهاجرت به کرواسی به‌وجود آمد و در سال ۲۰۰۶ به بیش از ۷٬۰۰۰ مهاجر رسیده بود. در سال‌های اخیر، دولت کرواسی هر ساله تحت فشار برای افزودن تا ۴۰ درصد به سهمیه مجوز کار برای کارگران خارجی قرار گرفته است. با توجه به سیاست مهاجرت، دولت کرواسی همچنین در تلاش است تا مهاجران کروات به کشوران دیگر را ترغیب به بازگشت کند.
در سال ۲۰۰۹، ۸٬۴۶۸ مهاجر در کرواسی زندگی می‌کردند که از سال پیش کمی کاهش یافته بود (۱۴٬۵۴۱) و بیش از نیمی از آن‌ها (۵۷٬۵٪) از بوسنی و هرزگوین بودند. در همان سال، ۹٬۹۴۰ مهاجر کرواسی را ترک کردند و ۴۴٬۸٪ از آن‌ها به صربستان رفتند. شمار مهاجران در مقایسه با رقم ۷٬۴۸۸ ثبت شده در سال ۲۰۰۸، افزایش قابل توجهی داشته‌است. در سال ۲۰۰۹، مهاجرت خالص به و خارج از کشور در شهرستان سیساک-موسلاوینا (۱٬۰۹۳ نفر) و شهر زاگرب (+۸۳۰ نفر) به اوج خود رسید.
در سال ۲۰۰۹، به‌طور کلی ۲۲٬۳۸۲ ازدواج و ۵٬۰۷۶ در کرواسی رخ داد. سرشماری سال ۲۰۰۱ ۱٬۴۷ میلیون خانوار را ثبت کرده بود.
تاریخچه فوتبال هند یک تاریخ طولانی و مفصل است، زیرا در آن زمان ورزش ملی هند، فوتبال بود. انگیزه این امر اتحاد ارتش هند بود. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد بازی‌های لیگ برتر فوتبال هند حداقل از سال ۱۹۴۹ در ارتش هند انجام می‌شود. هند قدیمی‌ترین باشگاه تاریخ جهان را دارا می‌باشد. و همچنین سومین مسابقه قدیمی جهان، جام دیورند نیز در هند تأسیس شده‌است. زمانی بود که فوتبال در هند بسیار مورد استقبال قرار گرفت. لباس فوتبال هند «برزیل‌های آسیا» نامیده می‌شد. اما امروزه، ورزش فوتبال در هند مورد توجه قرار نمی‌گیرد و تیم ملی فوتبال هند یکی از ضعیف‌ترین تیم ملی‌های جهان است.
فوتبال در اواسط قرن نوزدهم توسط سربازان انگلیسی به هند معرفی شد. این امر به دلیل تلاش‌های ناگندرا پراساد سربادیکاریگسترش یافت. در سال ۱۸۸۸ جام دیورند توسط وزیر امور خارجه وقت هند، مورتیمر دوراند در شیملا، هند تأسیس شد. جام دیورند سومین مسابقات قدیمی فوتبال پس از جام حذفی انگلستان و جام حذفی اسکاتلند است. این ورزش به عنوان تفریحی برای نیروهای انگلیسی مستقر در هند آغاز شد. رویال اسکاتلندی ف. اولین عنوان قهرمانی را با غلبه ۲–۱ برابر پیاده‌نظام سبک هایقلند در فینال کسب کرد. در سال ۱۸۹۳، جام ایفا شیلد به عنوان چهارمین جام قدیمی در جهان تأسیس شد. کلکته، آن زمان پایتخت هند بریتانیایی، به سرعت قطب فوتبال هند شد. باشگاه سارادا قدیمی‌ترین باشگاه فوتبال هند بود.
باشگاه کلکته اولین باشگاهی بود که در سال ۱۸۷۲ تأسیس شد. از دیگر باشگاه‌های اولیه می‌توان به باشگاه دالاهوسی، باشگاه نوال والنترس کلاب و باشگاه نیروی دریایی اشاره کرد.
در سال ۱۸۸۹ قدیمی‌ترین تیم فعلی هند موهان باگان با عنوان «باشگاه ورزشی موهان باگان» تأسیس شد. این اولین باشگاهی بود که تحت فرمان ارتش بود و بازیکنان هند در آن بازی می‌کردند. چندین باشگاه فوتبال مانند کلکته کلاب، سوابازار و باشگاه آریایی در ۱۸۹۰ در کلکته تأسیس شد. تورنمنت‌هایی مانند جام گلادستون، جام معاملاتی و کوچ بهار نیز در همین زمان تأسیس شد.
از تیم‌های هند، می‌توان به باشگاه فوتبال آر بی فرگوسن که در تاریخ ۲۰ فوریه ۱۸۹۹ در تریسور و ایالت کرالا تأسیس شد و قدیمی‌ترین باشگاه فوتبال در قسمت جنوبی هند است اشاره کرد. این باشگاه به نام سرپرست پلیس شهر کوچی، آر بی فرگوسن نامگذاری شد. این باشگاه با نام مستعار باشگاه فوتبال مردان جوان شهرت داشت و در اوایل دهه ۱۹۰۰ نقش مهمی در ارتقاء فوتبال در کرالا داشته‌است.
اولین فدراسیون هند، فدراسیون فوتبال هند، در سال ۱۸۹۳ تأسیس شد اما هیچ‌کس به جز سرخپوستان در هیئت مدیره خود نداشت.
وقتی چندین باشگاه دیگر نیز تأسیس شد، مسابقات و تورنمنت‌های بیشتری نیز معرفی شد و بازیکنان هندی متداول شدند. رویداد بزرگی که نشان دهنده رشد فوتبال هند بود در سال ۱۹۱۱ بود که موهان باگان باشگاه فوتبال هنگ یورکشایر شرقی در فینال ایفا شیلد با نتیجه ۲–۱ شکست داد. این اولین باری بود که یک تیم هندی برابر یک تیم بریتانیایی در یک تورنمنت بزرگ ملی برنده می‌شد. جام دیورند، اولین بار در شیملا و در سال ۱۸۸۸ برگزار شد و اولین مسابقه ملی رسمی فوتبال کشور هند بود و اتفاقاً سومین مسابقات قدیمی باقی مانده در سراسر جهان است. سر مورتیمر دوراند، این مسابقات را تأسیس و راه اندازی کرد.
در دهه ۱۹۴۰ «باشگاه فوتبال آرورا» دومین باشگاه قدیمی در جنوب هند در کرالا تأسیس شد. این باشگاه توسط هواداران عاشق فوتبال اولور (تریسور) شکل گرفت که سفر فوتبال خود را از تریسور آغاز کردند.
اولین تور رسمی بین‌المللی شناخته شده توسط تیم هند که شامل بازیکنان هندی و بریتانیایی است در سال ۱۹۲۴ بود، جایی که این تیم توسط گوستا پل، فوتبالیست افسانه ای هندی هدایت می‌شد. تیم ملی فوتبال هند که تشکیل شده از بازیکنان کاملاً هندی بود، در اواخر دهه ۱۹۳۰ به استرالیا، ژاپن، اندونزی و تایلند سفر کرد. اولین بازی بین‌المللی هند قبل از استقلال هنوز تأیید نشده‌است، اما تحقیقات نشان می‌دهد که اولین بازی بین‌المللی که هند در خارج از کشور انجام داد در سال ۱۹۳۳ و برابر سری لانکا بود. همچنین این دومین تور بین‌المللی هند بود، جایی که گاستا پل تیم هند را با نتیجه یک بر صفر مقابل کشور میزبان به پیروزی رساند. در ۴ ژوئیه ۱۹۳۶، هند مقابل تیم ملی چین که در شهر کلکته برگزار شد به میدان رفت. این بازی با تساوی ۱–۱ انجام شد پس از موفقیت چندین باره تیم ملی فوتبال هند در خارج از کشور، فدراسیون فوتبال تمام هند (ای آی اف اف) در سال ۱۹۳۷ تشکیل شد.
در سال ۱۹۳۸، تیم ملی هند برای اردو به استرالیا سفر کرد، جایی که آنها با بسیاری از باشگاه‌های استرالیا مانند ملبورن و تیم ملی استرالیا بازی کردند. از تاریخ ۳ سپتامبر ۱۹۳۸، هند برای تقویت تیم خود در سیدنی ۵ بازی دوستانه با استرالیا انجام داد. در بازی اول در سیدنی آنها با نتیجه ۵–۳ شکست خوردند. بازی دوم در بریزبن برگزار شد، و این بازی نیز که با تلاش سرخپوستان هندی همراه بود با نتیجه ۴–۴ مساوی شد و برنده نداشت. در بازی سوم در نیوکاسل (استرالیا)، که در تاریخ ۱۷ سپتامبر برگزار شد، هند اولین برد خود را با نتیجه ۴–۱ به ثبت رساند. اما استرالیایی‌ها در دو بازی بعدی که در سیدنی و ملبورن برگزار شد، هند را به ترتیب با نتیجه ۵–۴ و ۳–۱ شکست دادند.
در راه راه‌یابی به المپیک ۱۹۴۸ لندن، تیم ملی چین دوباره با هند رودرو شد، جایی که آنها با نماینده‌های شان یعنی محمد اف سی، بنگال شرقی، موهون باگان بازی کردند و سرانجام در ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۸، یک بازی دوستانه در کلکته برگزار شد، جایی که آنها با تیم ملی هند یک بر صفر مقابل چین شکست خوردند. بازیهای المپیک ۱۹۴۸ لندن اولین مسابقات بین‌المللی بزرگ و رسمی تیم ملی هند بود، جایی که تیم هند با پای بدون کفش به میدان رفت و با نتیجه ۲–۱ مقابل فرانسه شکست خورد و نتوانست دو پنالتی را تبدیل به گل کند. تیم ملی هند نیز به دلیل شیوه ورزشی خود مورد استقبال و تقدیر مردم قرار گرفت. همچنین رسانه‌های بریتانیایی اظهار داشتند که فرانسوی‌ها حق خود را گرفته‌اند - و این نیز توسط سرخپوستان پابرهنه! در یک کنفرانس مطبوعاتی، کمی بعد، از سرخپوستان انتقاد شد که چرا آنها پابرهنه بازی می‌کنند. کاپیتان همیشه شوخ‌طبع هندی تاریلمن آئو گفت: «خب، می‌بینید، ما در هند فوتبال بازی می‌کنیم، در حالی که شما بوتبال بازی می‌کنید!» و مورد تشویق انگلیسی‌ها قرار گرفت. روز بعد، این اتفاق در روزنامه‌های لندن پخش شد. سارانگاپانی رامان تنها گل هند را در آن مسابقه به ثمر رساند و بدین ترتیب اولین گل ملی هند در المپیک به ثمر رسید.
هند به‌طور کاملاً ناخواسته، در جام جهانی ۱۹۵۰ به فینال رفت چرا که تمامی حریفان مرحله گروهی و حذفی خود از جام انصراف دادند. اما هیئت حاکمه AIFF با عدم حضور در جام جهانی تصمیم گرفت که در جام جهانی بماند. دلیل ارائه شده توسط AIFF این بود که هزینه سفر وجود داشت، اگرچه فیفا موافقت کرد که بخش عمده ای از هزینه‌های سفر، کمبود زمان تمرین، مسائل مربوط به انتخاب تیم و ارزش گذاری المپیک را نسبت به جام جهانی را بر گردن بگیرد.
اگرچه فیفا پس از المپیک ۱۹۴۸، جایی که بازیکنان هند با پای برهنه بازی می‌کردند، قانون وضع کرد که تیم‌ها بعد از این اجازه ندارند که با پای برهنه توپ بزنند اما این پیشنهاد که تیم هند از بازی امتناع می‌کند به دلیل اینکه اجازه ندارند با پای برهنه بازی کنند کاملاً صحت ندارد. طبق گفته کاپیتان هندی، سیلن مانا، این اتفاق برای مخفی کردن اختراع و حقیقت شد. این تیم تا سال ۲۰۱۸ از دور اول رقابت‌های مقدماتی جام جهانی منطقه آسیا عبور نکرده بود که در دو بازی خانگی و خارج از خانه نپال را با نتیجه ۲–۰ شکست داد و به دور بعد رفت.