moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
محمد باقر: در هر شب جمعه، از اول شب تا آخر آن، فرشته‌ای از سوی خداوند از عرش الهی ندا می‌کند: «آیا مؤمنی هست که پیش از طلوع صبح، برای آخرت و دنیای خود، توبه، روزی، شفای بیماری، و نجات از زندان مرا بخواند تا من دعای او را مستجاب، توبه‌اش را قبول، روزی‌اش را زیاد، بیماری و غم‌اش را برطرف، و ستم ستمگر را از او دفع کنم؟»مفاتیح الجنان، المعارف و المعاریف ج 2 ص 613، دائرةالمعارف تشیع، ج 7
در برخی از ممالک و دوره‌های اسلامی، جمعه روز تعطیل دیوانیان بود. بازار و جاهای دیگر بسته نمی‌شد مگر برای مدت کوتاه نماز جمعه. طبق برخی از روایت‌ها مردم در آن روز خریدهای هفتهٔ خود را انجام می‌دادند.مناظر احسن، محمد، "زندگی اجتماعی در حکومت عباسیان"، ترجمه مسعود رجب نیا. تهران: علمی و فرهنگی، ص347
سه‌شنبه چهارمین روز هفته در گاهشماری خورشیدی و همچنین دومین روز هفته در تقویم میلادی است.
ایزد ورهرام نگهبان این روز در فرهنگ ایران است. نام این روز در میان سغدیان و مانوی‌ها از به هم پیوستن دو واژه Wanxan و jmnw ساخته شده‌است. بخش نخست نام سغدی سیاره بهرام و بخش دوم همان واژه روز در زبان فارسی است؛ بنابراین نام سه‌شنبه در ایران باستان Wanxan jmnw و برگردان این نام به فارسی، بهرام روز است.https://iranicaonline.org/articles/hafta-week-history-of-the-weeky-calendar-in-iran-1
فرانک لوید رایت (زادهٔ ۸ ژوئن ۱۸۶۷ – درگذشتهٔ ۹ آوریل ۱۹۵۹) معمار، طراح داخلی، آموزگار و نویسندهٔ اهل ایالات متحدهٔ آمریکا بود. دوران فعالیت او بیش از ۷۰ سال طول کشید، که آثار او شامل طراحی بیش از ۱٬۰۰۰ بنا است که ۵۳۲ تا از آن‌ها کامل شده‌اند.
فرانک لوید رایت فرزند یک کشیش اهل ماساچوست و مادری ولزی تبار بود. در سال ۱۸۸۵ اختلافات خانوادگی سبب شد تا ویلیام پدر فرانک برای همیشه از آنجا برود و هرگز بازنگردد. رایت تحت سرپرستی مادرش رشد کرد.
پس از تحصیل مهندسی راه و ساختمان در دانشگاه ویسکانسین به شیکاگو، ایلینوی مهاجرت کرد سپس موفق به استخدام در دفتر مشهور (سولیوان و ادلر) شد و طی تماس‌هایی که با استادش داشت، با گرایش‌های مکتب شیکاگو آگاه شد.
در سال ۱۸۹۱ وی شروع به اجرای طرح‌هایی به صورت مخفی کرد که در سال ۱۸۹۳ استادش متوجه پنهان‌کاری وی شد و او را اخراج کرد و این شروع فعالیت‌های مستقل رایت بود. در سال ۱۹۱۰ زندگی رایت پر از فراز و نشیب‌هایی است اما رایت جسورانه مقاومت می‌کند. در همین سال زمینی در ویسکانسین می‌خرد و شروع به ساخت خانه جدید برای خودش می‌کند. در توکیو ژاپنی‌ها از رایت می‌خواهند هتل ایمپریال را طراحی کند. زمین پروژه فوق‌العاده سست و توکیو نیز زلزله خیز است. اما رایت از دست گارسون که سینی را گرفته، الهام می‌گیرد. او تا آخر اجرای هتل در توکیو می‌ماند و در این زمان خود را از لحاظ فکری بازسازی می‌کند.
سال ۱۹۲۲ اوج حملات به رایت بود که قرار است در توکیو زلزله بیاید و ظاهراً آمریکایی‌ها منتظر بودند که تیر خلاص رایت را بزنند اما تلگرافی از توکیو می‌آید «جناب آقای رایت شهر در زلزله ویران شد و باید به شما مژده دهیم که تنها ساختمان شما پابرجاست و امروز جایگاه زلزله زدگان است».
در سال ۱۹۵۹ در نهم آوریل رایت در فینیکس، آریزونا درگذشت و جسد او در ریچلند سنتر، ویسکانسین به خاک سپرده شد.Architect.Nemoneh.com
کاخ مروارید واقع در مهرشهر کرج ساختهٔ شاگردان و همکاران او (توسط بنیادی که او تأسیس کرد) است.THE IRANIAN: Frank Lloyd Wright, Nima Kasraie
ویژگی کار او برقراری هماهنگی و توازن بین عادت‌های انسانی و طبیعت در کارهایش بود. او اسم این فلسفه را «معماری اُرگانیک» یا «طبیعت‌وار» گذاشت تا هماهنگی را بین انسان و طبیعت به حدی رساند که ساختمان و محیط با هم ترکیب شوند.
یکی از نمونه‌هایی که او براساس این فلسفه ساخته، خانهٔ تابستانی تلییزن وست در آریزونا است که لوید رایت در سال ۱۹۳۷ طراحی کرده‌است.
فرانک لوید رایت به عقیدهٔ بسیاری بزرگ‌ترین معمار آمریکایی و یکی از سه یا چهار استاد معمار قرن بیستم محسوب می‌شود. رایت در پروندهٔ کاری خود طراحی حدود ۸۰۰ ساختمان و شمار زیادی مقاله و کتاب دارد که نظریات وی دربارهٔ معماری ارگانیک در فضای دموکراتیک آمریکا را باز می‌نماید. رایت آدم ساکتی نبود و نوشته‌های او نیز مانند کارهایش، دربارهٔ معماری ارگانیک بازتاب می‌کند. این ارگانیک بودن در کارهای رایت به سختی قابل تشخیص است. رایت در زندگینامهٔ خود می‌گوید که مزرعهٔ پدربزرگش نقش مهمی را در عشق وی به روستا و رابطه‌اش با طبیعت و سرشت مصالح بازی کرده‌است.
رایت خانه را از سالیوان فرا گرفت. وی در خانه‌سازی تحت تأثیر معماران ساحل شرقی مانند ریچاردسُن، پرایس و مک کین است. نخستین ساختمان‌هایش خانه‌هایی هستند که در میان بیابان ساخته شده‌اند. رایت در جایگاه یک هنرمند، هنر ستیزی متداول روزگار خویش را ناپسند می‌انگارد و زوال آشکار فرهنگ تودهٔ آمریکایی را به اوباش سالاری، بانکداران و سیاستمداران بدون متعهدی نسبت می‌دهد که تنها به دنبال سود خود هستند. در خلال سال‌های دههٔ ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، رایت بدون پیوستن به سوسیالیست‌های چپ‌گرا به شخصیتی انقلابی-اجتماعی بدل می‌گردد.
فرانک لوید رایت همان‌طور که یک معمار بود، یک منتقد اجتماعی نیز بود، که بخاطر زندگی شخصی اش هم به اندازه فعالیت‌های معماری اش شناخته شده‌است. مراحل مختلف زندگی فرانک لوید رایت را می‌توان بهمراه ابعاد مختلف زندگی اش روایت کرد، همان‌طور که در کتاب «زندگی ساخته شده، بیوگرافی معماران» اثر «آناتو زابال بسکو» و «خاویار مارکوس» ذکر شده‌است. تعدادی از جزئیات زندگی او برای شما فراهم آورده‌ایم تا نگاهی به زندگی فردی بیاندازید که بسیاری از پروژه‌های پایدار قرن بیستم اثر او هستند.
۱. فرانک لوید رایت پیش از اینکه بیست ساله شود و در حالی که هنوز فارغ‌التحصیل نشده بود، به شیکاگو رفت تا به آرزوی خود که یک معمار موفق شدن بود، رنگ واقعیت دهد.
۲. اولین شغل او در دفتر «جوزف لیمن سیلزبی» بود، معماری که طراح کلیسایی بود که عموی فرانک لوید رایت در آن به موعظه می‌پرداخت.
۳. مدت کوتاهی پس از کار با سیلزبی، فرانک لوید رایت دفتر او را برای کارآموزی در دفتر «آدلر و سالیوان» ترک کرد. اولین پروژه ای که فرانک لوید رایت در این دفتر روی آن کار کرد، «ساختمان آدیتوریوم» بود که برای رایت نه تنها در دفتر محل کارش بلکه در کل کشور نیز شهرت و اعتبار به همراه آورد.
۴. در سن ۲۲ سالگی، رایت تصمیم گرفت زمینی در «اوک پارک» خریداری کند و خانه ای بسازد تا با همسر اولش، کاترین، در آن زندگی کند. برای پرداخت پول آن، فرانک لوید رایت کاری کرد که سالیوان قرارداد ۵ ساله ای با او امضا کند و ۵۰۰۰ دلار به او بپردازد.
۵. بین فرانک لوید رایت و لوئیس سالیوان، رابطهٔ شاگرد-استادی خوبی برقرار شد که در سال ۱۸۹۳ قطع شد. سالیوان متوجه شد که فرانک لوید رایت در خفا درحال کار بر روی پروژه‌های شخصی است و او را اخراج کرد.
۶. وینسلو، که یک سازنده تزئینات ساختمان بود، و کارهای او در ساختمان‌های سالیوان استفاده شده بود، از فرانک لوید رایت جوان خواست تا برای او یکی از خانه‌های “Prairie” اش را طراحی کند. خانه وینسلو اولین طرح در سری خانه‌هایی بود که نمایانگر سبک ارگانیک فرانک لوید رایت بود. این خانه‌ها دارای هارمونی قوی با محیط طبیعی اطراف خود بودند و راه پله و شومینه در مرکز خانه قرار می‌گرفت.
۷. فرانک لوید رایت عموماً از منازل مشتری‌ها به عنوان آزمایشگاه استفاده می‌کرد، و در آن‌ها سبک‌هایی مانند “English Tutor” که از هنر و صنایع دستی اسکاتلندی گرفته شده بود، یا هندسه میانی از معابد یوکاتان بکار می‌برد.
۸. در سال ۱۸۹۳، «دنیل بورنهام» از استودیو معروف ” Burnham & Root ” به رایت پیشنهاد شرکت در دفترش را داد. برنهام به رایت پیشنهاد داد ۳ سال در پاریس آموزش ببیند که در آنجا می‌توانست با همسر و شش فرزندش سکونت کند و دو سال هم در رم معماری کلاسیک را فرابگیرد اما رایت این پیشنهاد را رد کرد.
۹. در سن ۴۰ سالگی، فرانک لوید رایت سبک نویی را در معماری داخلی به ابداع کرد، و به فضاهای زیر شیروانی مخروبه و زیرزمین‌های نم دار پایان داد.
رایت آثار فراوانی از خود بر جای گذاشته‌است. از مشهورترین آثار وی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
ماریو بوتا (به انگلیسی: Mario Botta)؛ (متولد۱۹۴۳) معمار اهل سوئیس است.
او در سال ۱۹۵۸ به عنوان کار آموز با مهندسانی چون Luigi Camenisch و کار کرد.
تحصیلات خود را در سال ۱۹۶۱_۱۹۶۴ در «Liceo Artistico» میلان و تا ۱۹۶۸ در «l'Istituto Universitario di Architettura» ونیز ادامه داد و همزمان در سال ۱۹۶۵ در آتلیهCorbusier به کار پرداخت.
در سال ۱۹۷۰ اولین دفتر مهندسی خود را در راه اندازی کرد، در سال ۱۹۷۸ عضو فدراسیون مهندسان سوئیس شد و پس از آن در سال‌های ۱۹۸۲–۱۹۸۷ عضو کمیسیون فدرال هنرهای زیبا بود.
اثر او الهام گرفته از اثر Le Corbusier،]،[Carlo Scarpa] و Louis Kahn]] است.
ماریو بوتا پس از ساختن اثر زیادی در کشور سوئیس کم‌کم به کشورهای خارجی راه پیدا کرد و به یک معمار بین‌المللی در سطح جهانی تبدیل شد.
مهمترین آثار او:
آثار وی غالباً از مواد آجری استفاده می‌برد.
سایر آثار:
خورش به گروهی از غذاها گفته می‌شود که ترکیبی آب‌دار از سبزیجات سرخ شده یا حبوبات آب‌پز هستند که معمولاً همراه با گوشت پخته و کمی آب سرو می‌شوند.
کلمۀ خورش از برساخت‌های فعل خوردن است. در ایران قدیم قوت اصلی مردم نان بوده‌است و برای قابل خوردن کردن آن چیزی با آن همراه می‌کردند که به آن «نان خورش» می‌گفتند. مثلاً سعدی می‌گوید «یکی نان خورش جز پیازی نداشت». به تدریج واژۀ خورش به مفهومی جدا از نان گفته شده‌است، تا جایی که امروزه معمولاً خورش‌ها همراه با برنج (پلو یا چلو) خورده می‌شوند.
خورش در آشپزی ایرانی کاربرد فراوان دارد و معمولاً خورش با نان یا برنج ساده، که ممکن است به صورت پلو یا کته تهیه شده باشد، خورده می‌شود. خورش‌های ایرانی ترکیبی از گوشت، سبزیجات خشک یا تازه و حبوباتی چون عدس و لوبیا هستند. ایرانیان چلوخورش که به آن برنج و خورش هم گفته می‌شود را در غذاهای روزانه، میهمانی‌ها و مراسم رسمی استفاده می‌کنند.
از انواع خورش‌های ایرانی می‌توان به خورش‌های فسنجان، قرمه سبزی، خورش قیمه، قیمه بادمجان، خورش کرفس، خورش آلو اسفناج، خورش هویج، خورش کنگر، خورش بامیه، خورش خلال بادام، خورش آلوبخارا، خورش به، خورش ریحان،خورش گل‌کلم با سیر، باقالی خورش، خورش آلو، سیرقلیه گیلانی، میرزا قاسمی گیلانی، خورش گوشت چرخ‌کرده با لوبیا قرمز، خورش خلال کرمانشاه، خورش کورد یاکور (نوعی سبزی) و انواع خورش مرغ (مانند مرغ ترش و مسمای مرغ) اشاره کرد.
۱. کتاب آشپزی طلایی، "طرز تهیه خوراکی‌ها، خورش‌ها" .
خورش مرغ ترش یک نوع از ده‌ها نوع مختلف خورش‌های اصیل است که در شمال ایران در طبخ آن از گوشت مرغ، لپه، آب غوره، ادویه جات مخصوص و سبزی گشنیز استفاده و با سبزی پلو مصرف می‌شود.
مرغ تورش غذای شمالی
خورش قیمه گیلان یکی از ده‌ها نوع خورش ایرانی غذای اصیل ایرانی و همانگونه که از اسمش مشخص است متعلق به گیلان است. در طبخ این خورش از گوشت قرمز چرخ کرده، لپه، رب گوجه فرنگی، گوجه فرنگی رنده شده، پیاز، ادویه جات، رب آلوچه، زعفران، زردچوبه و بادنجان استفاده می‌شود.https://irancook.com/09/12/طرز-تهیه-خورشت-قیمه-گیلانی/45377/ https://akharinkhabar.ir/cooking/9632837
خورش به‌آلو یکی از ده‌ها نوع انواع خورش‌های اصیل ایرانی است که در طبخ آن از گوشت قرمز به آلو پیاز روغن آفتابگردان ادویه جات استفاده و با پلو ایرانی مصرف می‌شود.
ابتدا پیازها را خلالی خرد می‌کنیم و در روغن سرخ می‌کنیم.سپس گوشت خورشتی را به همراه پیاز سرخ شده کمی تفت می‌دهیم تا رنگش تغییر کند. لپه‌ها را پس از شستشو، همراه با رب گوجه فرنگی داخل مواد ریخته و کمی تفت می‌دهیم، سپس چند لیوان اضافه می‌کنیم، و اجازه می‌دهیم گوشت بپزد. در صورت تمایل می‌توانید در این مرحله آلوی خورشی را هم پس از شستن به مواد اضافه کنید. اکنون به را مانند پرهای پرتقال برش داده و از وسط نصف می‌کنیم. توجه داشته باشید که به زود پخته می‌شود و ممکن است له شود، به همین دلیل نیم ساعت آخر طبخ غذا به را اضافه می‌کنیم. نمک، فلفل سیاه و دارچین را هم اضافه کرده و در صورتی که می‌خواهید خورش طعمی ملس داشته باشد، آبلیمو و شکر را هم به آن بیفزایید. پس از چند قل خورش حاضر است.
دریاچه کبود یا چال کبود یا سیاه‌چال، آبگیری در دامنه جنوبی سالن کوه است. این دریاچه یکی از شگفتی‌های استان خوزستان تلقی می‌شود. با توجه به بیضی شکل و قیفی بودن آن و قطر حدود ۱۴۰ متر و سایر مشخصات، به نظر می‌رسد محل برخورد شهاب سنگ باشد.
میس سانشاین کوچولو (در انگلیسی: Little Miss Sunshine) نام فیلمی آمریکایی است که بر اساس نمایشنامه مایکل آرندت در سال ۲۰۰۶ ساخته شد. کارگردانی فیلم بر عهده زوج جاناتان دیتون و ولری فاریس بود.بازیگران فیلم عبارت‌اند از گرگ کینر، استیو کارل، تونی کولیت، ابیگیل برسلین، آلن آرکین و پال دانو.
فیلم "میس سان‌شاین کوچولو" نامزد چهار جایزه اسکار از جمله در بخش بهترین فیلم شد. نهایتاً دو جایزه اسکار را برای مایکل آرندت برای نوشتن "بهترین نمایشنامه" و آلن آرکین برای بازی در بهترین "نقش مکمل مرد" را از آن خود کرد. فیلم همچنین جایزه "بهترین فیلم" «ایندیپندنت اسپیریت آواردز» را از آن خود کرد.
«"آفتاب‌خانم کوچولو"» در واقع نام مسابقه رقص و آوازی است که هرساله برای دختران خردسال در ایالت کالیفرنیا برگزار می‌گردد. "آلیو" (به معنای زیتون) دختر یک خانواده متوسط آمریکایی است که برای شرکت در این مسابقه انتخاب می‌شود و خانواده با تمامی مشکلاتی که بر جلوی راهشان قرار دارد، برای همراهی و حمایت از "آلیو" تصمیم به سفر می‌گیرد.
فیلم با نمایش بخشی از یکروز اعضای خانواده شروع می‌شود. "آلیو" (ابیگیل برسلین) دختر کوچک و معصوم خانواده در تماشای برنامه انتخاب دختر شایسته است و در آروزی برنده شدن در این مسابقات است. برادر بزرگش "دوعین" (پال دانو) در حال ورزش و مطالعه کتابی از نیچه است و می‌خواهد به اهداف خود که مهم‌ترین آن ورودش به دانشکده نیروی هوایی ایالات متحده است برسد. "پدربزرگ" (آلن آرکین) که با آن‌ها زندگی می‌کند و مربی رقص "آلیو" است، مواد مخدر مصرف می‌کند. پدر خانواده "ریچارد" (گرگ کینر) روش‌های موفقیت را تدریس می‌کند اما مخاطب چندانی ندارد و در نهایت "شرال" (تونی کولیت) که مادر خانواده است، به‌دنبال برادر خود، "فرنک" (استیو کوریل) می‌رود که اقدام به خودکشی کرده‌است و خود را به دلایلی که برایش پیش آمده «بازنده» می‌داند.
هنگامی که خانواده کنار هم جمع می‌شوند، روابط سردی بین آن‌ها حاکم است. آنچنان که به سختی می‌توان بهبود روابط بین آن‌ها را گمانه زد. اما پس از تصمیم سفر به کالیفرنیا، اتفاقهای جدیدی می‌افتد. خانواده با یک فولکس واگن قدیمی به سفر می‌روند. این ماشین که همه افراد خانواده را در خود جای می‌دهد، به صورت یک شخصیت در فیلم حضور دارد و نشان از وسیله‌ای برای جمع شدن خانواده است. در واقع فولکس واگن سمبل خانه و جاده مسیر زندگی که خانواده در آن در حرکت می‌کند. برای کنار هم بودن کافی است یک هدف وجود داشته باشد و آن رساندن "آلیو" به مسابقه. برای رسیدن به هدف خود است. در این راه پرتلاطم مشکلات زیادی بروز می‌کند. ممکن است فولکس واگن دچار مشکل شود یا "پدربزرگ" بمیرد. اما هیچ چیز مانع از رسیدن بقیه اعضای خانواده به هدفشان نمی‌شود. هرچه از آغاز سفر می‌گذرد، پیوندی عاطفی تر میان اعضای خانواده برقرار می‌شود.
"پدربزرگ" خانواده (آلن آرکین) شخصیتی خوش گذران و بی‌تفاوت به مشکلات را دارد. او از خوردن غذای تکراری ناراحت می‌شود، مواد مخدر مصرف می‌کند و پایبند هیچ موضوع اخلاقی نیست. او به برد و باخت اهمیتی نمی‌دهد. اما شاید مهم‌ترین جمله فیلم از زبان پدر بزرگ بیان می‌شود وقتی "آلیو" به او می‌گوید می‌ترسم که فردا برنده نشوم و "پدربزرگ" این‌گونه جواب می‌دهد: «بازنده واقعی کسی است که از برنده نشدن واهمه دارد، او حتی برای برد تلاشی نمی‌کند.»
جالب اینجاست که در طول فیلم، تمامی حرف‌های به ظاهر پیچیده به "آلیو" کوچک که هفت سال دارد گفته می‌شود. و این موضوع بسان گفتگوی با کودک درون افراد بالغ است. کودکی که می‌خواهد برنده باشد. اما برای برنده شدن نیاز دارد که شاد باشد. برنده بودن دلیلی بر وجود استرس و فشار و جدا شدن از روند عادی زندگی نیست. این تعریفی است که از برد در فیلم می‌شود.
برد و باخت در واقع یک تعریف است و این تنها بهانه‌ای است برای کنار هم بودن و خوشحال بودن. همراهی خانواده در رقص غیرمنتظره دخترشان برای نباختن نیست، بلکه برای حفظ شادی است. شادی که به سادگی بدست نیامده و این بزرگ‌ترین برد آنان است. برای رسیدن به مسابقه، خانواده از مسیرهای غیرعادی می‌گذرد. برای رسیدن به هدفشان باید فولکس واگن را هل بدهند تا روشن شود. آن‌ها برای بازگشت به خانه خود بازهم باید فولکس واگن اسقاطی‌شان را هل دهند.
خورش دالْ عدس (عدس سرخ) یک نوع از انواع مختلف خوراک سنتی است که شهرت خاصی میان شهروندان جنوب کشور دارد. در پخت این خورش از عدس سرخ، گاهی تمر هندی (کسانی که به ترشیجات علاقه دارند)، سیر، پیاز، روغن و ادویه‌جات استفاده می‌شود و با نان یا پلو مصرف می‌شود.
در ریاضیات، قدر مطلق یا مقدار مطلقِ یک عددی حقیقی "x"، که با علامت |"x"| نشان داده می‌شود، مقدارِ "x" به صورت غیر منفی و بدون توجه به علامت آن است. پس قدر مطلق یک عدد همواره نامنفی است؛ یعنی یا مثبت است یا صفر. به بیان دیگر، قدر مطلقِ یک عدد برابر است با فاصله آن عدد تا صفر.
قدر مطلق در بسیاری از بخش‌های گوناگون ریاضی کاربرد دارد که از آن میان می‌توان از مجموعهٔ اعداد مختلط، چهارگان‌ها، میدان‌ها، فضای برداری نام برد. قدر مطلق را در فیزیک و ریاضی بیش از همه می‌توان به مفهوم بزرگی، فاصله و نُرم نزدیک دانست.
در سال ۱۸۰۶ ژان رابرت ارگاند مفهوم «قدر مطلق» و یکای «اندازه‌گیری» را به فرانسوی معرفی کرد، که البته توجه ویژهٔ وی بیشتر بر روی اعداد مختلط بود.فرهنگ انگلیسی آکسفورد، Draft Revision, June 2008Nahin, O'Connor and Robertson, and functions.Wolfram.com.; for the French sense, see Littré, ۱۸۷۷ در سال ۱۸۶۶ این مفهوم به زبان انگلیسی برده شده و نام هم سنگ "modulus" برای آن از لاتین انتخاب شد. مفهوم "absolute value" در زبان فرانسوی حداقل از ۱۸۰۶ کاربرد داشته‌استLazare Nicolas M. Carnot, "Mémoire sur la relation qui existe entre les distances respectives de cinq point quelconques pris dans l'espace", p. ۱۰۵ at Google Books و از ۱۸۵۷ در انگلیسی استفاده می‌شد.James Mill Peirce, "A Text-book of Analytic Geometry" at Google Books. The oldest citation in the 2nd edition of the Oxford English Dictionary is from 1907. The term "absolute value" is also used in contrast to "relative value". نماد | "a" | برای قدر مطلق در سال ۱۸۴۱ از سوی کارل ویرسترس پیشنهاد شد.Nicholas J. Higham, "Handbook of writing for the mathematical sciences", SIAM. , p. ۲۵ دیگر نام‌های قدر مطلق، عبارتند از "مقدار عددی" و بزرگی است.
برای هر عدد حقیقی a قدر مطلق که آن را با |a| نمایش می‌دهیم به صورت زیر تعریف می‌شود:
همان گونه که در بالا نشان داده شده‌است قدر مطلق یک عدد همواره صفر یا مثبت است و هرگز منفی نیست.
در هندسهٔ تحلیلی قدر مطلق یک عدد حقیقی برابر است با فاصلهٔ آن تا صفر بر روی یک خط حقیقی؛ در حالت کلی قدر مطلق تفاضل دو عدد برابر است با فاصلهٔ میان آن دو عدد. در واقع می‌توان گفت که مفهوم تابع فاصله در ریاضی همان قدر مطلق تفاضل است که در حالت کلی بیان شده‌است.
ریشهٔ دوم یک عدد را می‌توان به صورت زیر نشان داد:
که گاهی از آن به عنوان تعریف قدر مطلق استفاده می‌شود., p. A5
چهار ویژگی اصلی قدر مطلق عبارتند از:
دیگر ویژگی‌های آن عبارتند از:
اگر فرض کنیم که b> ۰ است آنگاه دو ویژگی دیگر قدر مطلق می‌توان چنین نوشت:
از این ویژگی‌ها می‌توان در حل نامساوی‌ها استفاده کرد؛ برای نمونه:
از قدر مطلق دز تعیین فاصلهٔ مطلق در سامانهٔ متری در مجموعه اعداد حقیقی استفاده می‌شود.
از آنجایی که اعداد مختلط دارای ترتیب کامل نیستند، تعریفی که در بالا برای قدر مطلق اعداد حقیقی گفته شد را نمی‌توان به‌طور مستقیم برای یک عدد مختلط به کار برد. از تعریف (۱) که در بالا گفته شد استفاده می‌کنیم:
برای هر عدد مختلط داریم:
که در آن formula_6 و formula_7 هردو اعدادی حقیقی‌اند. قدر مطلق formula_8 که آن را با |z| نمایش می‌دهیم به صورت زیر تعریف می‌شود:
بنابراین قدر مطلق یک عدد حقیقی مانند formula_10 را می‌توان با استفاده از مفهوم اعداد مختلط به صورت زیر نشان داد:
مشابه ترجمهٔ هندسی قدر مطلق اعداد حقیقی، در قدر مطلق اعداد مختلط نیز از مفهوم قضیهٔ فیثاغورس استفاده می‌شود. قدر مطلق یک عدد مختلط برابر است با فاصلهٔ آن عدد مختلط در صفحهٔ مختلط از مبدأ و در حالت کلی تر قدر مطلق تفاضل دو عدد مختلط برابر است با فاصلهٔ میان آن دو.
تمامی ویژگی‌هایی که برای قدر مطلق اعداد حقیقی بیان شد، از (۲) تا (۱۰) برای قدر مطلق اعداد مختلط نیز وجود دارد. اگر داشته باشیم:
آنگاه مزدوج مختلط formula_8 عبارت است از:
حال به آسانی می‌توان نشان داد که:
با توجه به فرمولی آخر که گفته شد و ویژگی‌های قدر مطلق، توان ۲ قدر مطلق formula_8 به صورت زیر نوشته می‌شود:
تابع حقیقی قدر مطلق در همه جا پیوسته است و در همه جا به جز نقطهٔ x = ۰ مشتق‌پذیر است. این تابع در بازهٔ [۰ ∞-) اکیداً نزولی و در بازهٔ (∞+ ۰] اکیداً صعودی است و چون قدر مطلق عدد مثبت و منفی با هم برابر است پس تابعی زوج است و وارون ناپذیر.
تابع مختلط قدر مطلق در همه جا پیوسته‌است ولی هیچ جا مشتق‌پذیر نیست. (نگاه کنید به معادلات کوشی-ریمان)
در هر دو تابع مختلط و حقیقی قدر مطلق، تابع مرکب خود آن‌ها به صورت formula_19 با خود تابع formula_20 برابر است.تابعی محدب و غیرخطی است.
مشتق تابع قدر مطلق حقیقی برابر است با تابع علامت که با نماد sgn نمایش داده می‌شود، تابع زیر تنها به ازای "x"های ناصفر تعریف شده‌است:
تابع قدر مطلق حقیقی در "x" = ۰ مشتق‌پذیر نیست.
"یادآوری": تابع علامت تابعی است که بدون توجه به مقدار "x" تنها علامت "x" را نشان می‌دهد بنابراین می‌توان گفت که formula_22
تابع علامت را می‌توان به گونه‌ای شبیه تابع پله‌ای هویساید دانست؛ این تابع عبارت است از:
که مقدار تابع هویساید در صفر تعریف شده‌است. پس به ازای تمامی اعداد حقیقی ناصفر داریم:
تابع قدر مطلق حقیقی در هیچ نقطه‌ای دارای تقعر نیست چون مشتق اول آن یعنی تابع علامت، در تمامی نقاط مقدار ثابت دارد پس مشتق دوم آن نسبت به "x" صفر است.
تابع قدر مطلق حقیقی انتگرال پذیر است. انتگرال آن عبارت است از:
چون "x"۲ = |"x"|۲ است:
فرم کلی تابع قدر مطلق به صورت زیر است:
نکته: اگر formula_28 بزرگتر از یک باشد دهانه قدر مطلق بسته تر خواهد شد. (کشش عمودی)
نکته: اگر formula_28 بین صفر و یک باشد دهانه باز تر خواهد شد. (کشش افقی)
در این روش ابتدا راس قدر مطلق را پیدا می‌کنیم که برابر است با formula_30 سپس با استفاده از دو نقطه کمکی که یک واحد قبل و بعد طول راس می‌باشد نمودار را رسم می‌کنیم.
نکته: اگر داخل تابع قدر مطلق، تابع دیگری قرار بگیرد مانند سهمی. ابتدا نمودار تابع داخل قدر مطلق را رسم می‌کنیم سپس اگر قسمتی از نمودار زیر محور xها قرار گرفته باشد. قرینه آن را نسبت به محور xها در بالای محور رسم می‌کنیم.
مفهوم قدر مطلق و فاصله با یکدیگر رابطهٔ مستقیم دارند. همان گونه که در بالا گفته شد، قدر مطلق یک عدد حقیقی یا مختلط برابر است با فاصلهٔ آن عدد تا نقطهٔ مرجع و به صورت کلی تر قدر مطلق تفاضل دو عدد حقیقی یا دو عدد مختلط برابر است با فاصلهٔ میان آن دو.
فاصلهٔ اقلیدوسی استاندارد میان دو نقطه:
که در فضای" n" بعدی اقلیدوسی به صورت زیر تعریف می‌شود:
اگر a و b دو عدد در مجموعهٔ اعداد حقیقی باشند، در حالت کلی | a − b | را می‌توان به صورت زیر نمایش داد:
و چنانچه a و b مختلط باشند:
آنگاه |a - b| به صورت زیر است:
رابطه‌های بالا نشان می‌دهد که قدر مطلق فاصله برای اعداد حقیقی یا مختلط در هر دو حالت با فاصلهٔ استاندارد اقلیدوسی آنان برابر است.
قدر مطلق فاصلهٔ میان دو عدد حقیقی یا مختلط، همواره نامنفی است. اگر تابع حقیقی "d" را به عنوان تابع فاصله تعریف کنیم، این تابع دارای ویژگی‌های زیر خواهد بود:These axioms are not minimal; for instance, non-negativity can be derived from the other three: 0 = "d"("a", "a") ≤ "d"("a", "b") + "d"("b", "a") = 2"d"("a", "b").
تعریف قدر مطلق در اعداد حقیقی را می‌توان به آسانی برای حلقه‌های مرتب گسترش داد. اگر "a" یک عضو حلقهٔ مرتب "R" باشد، آنگاه قدر مطلق "a" که آن را با | "a" | نمایش می‌دهند به صورت زیر تعریف می‌شود:
که در آن "a" − وارون "a" در جمع و صفر، عضو بی‌اثر در جمع است.
ویژگی‌های بنیادی قدر مطلق برای اعداد حقیقی، که در بالا گفته شد، شماره‌های ۲ تا ۵، را می‌توان برای هر میدان دلخواهی گسترش داد:
تابع حقیقی "v" در می‌دانی مانند "F" را قدر مطلق (یا بزرگی یا مقدار) می‌نامند، اگر ویژگی‌های زیر را داشته باشد:
در رابطه‌های بالا، صفر عضو بی‌اثر در جمع برای "F" است. همچنین از شرط سوم می‌توان دریافت که "v"(۱) = ۱ در نتیجه ۱ عضو بی‌اثر در ضرب برای "F" است. قدر مطلق اعداد حقیقی و مختلط که در بالا گفته شدند حالت خاصی از قدر مطلق در میدان‌ها بودند.
اگر v یک قدر مطلق روی "F" باشد، آنگاه تابع "d" روی "F" × "F" به صورت زیر است:
d(a, b) = v(a − b)
حال خواهیم داشت:
در مبحث بردارها قدر مطلق بیانگر طول یک بردار می‌باشد
نمودار تابع قدر مطلق
خورش لوبیا سفید یکی از ده‌ها نوع خورش‌های اصیل ایرانی است که در طبخ آن از گوشت قرمز گوساله با استخوان پیاز رب گوجه فرنگی ادویه جات مخصوص و لوبیا سفید استفاده و با پلو مصرف می‌شود. این خورش متعلق به شهرهای شمال کشور علی‌الخصوص مازندران است.
خورش چشم بلبلی یکی از ده‌ها نوع خورش‌های اصیل ایرانی است که در طبخ آن از گوشت قرمز چرخ کرده پیاز رب گوجه فرنگی ادویه جات مخصوص و لوبیا چشم بلبلی یا (لوبیا رشتی) استفاده و با پلو مصرف می‌شود.
این خورش متعلق به شهرهای شمال کشور به خصوص مازندران و اردبیل است.
خورش گوجه سبز یکی از دهها نوع خورش‌های اصیل ایرانی است که در طبخ آن از مرغ پیاز بزرگ آرد گوجه سبز رسیده و بزرگ جعفری خشک و نعنا خشک و ادویه جات مخصوص استفاده و با پلو مصرف می‌شود.
خورش قلیه میگو از نوع معروف‌ترین انواع خورش‌های ایرانی متعلق به جنوب ایران است. در پخت این خورش از سبزی‌های مخصوص، تمر هندی، ادویه‌های مخصوص و میگوی جنوب استفاده می‌شود. این خورش با برنج مصرف می‌شود.
خورش قیمه یزد یک از انواع خورش‌های ایرانی است که شهرت خاصی میان شهروندان یزدی دارد(غذاهای سنتی یزد) و همانطور که از اسمش مشخص است متعلق به شهر یزد است. در طبخ این خورش به جای لپه از نخود استفاده می‌شود. نخود از ۲ روز قبل خیسانده و پوست آن جدا شده و به دو نیم می‌شود. برای تهیهٔ آن نیازی به سیب زمینی نیست. دیگر مواد آن گوشت قرمز، پیاز داغ، دارچین، روغن، رب گوجه فرنگی، لیمو عمانی و زعفران هستند و با پلوی ایرانی صرف می‌شود.
پیاز متوسط، روغن(ترجیحا حیوانی) نخود، گوشت، نمک و فلفل
سنترینو نام یکی از انواع پردازنده‌های مخصوص دستگاه‌های قابل حمل می‌باشد که توسط شرکت اینتل ساخته شده‌است. از خصوصیات این سی‌پی‌یو می‌توان به عمر بیشتر باتری و استهلاک کمتر بخاطر ایجاد گرمای کمتر اشاره نمود.
مانی در اساطیر اسکاندیناوی، تجسم شخصیت ماه است. این خدا از چهره‌های واقعه آخرالزمان راگناروک است. بر اساس مجموعه‌های ادای شاعرانه و ادای منثور، او برادر ایزدبانوی خورشید، سول و فرزند موندیلفاری به شمار می‌رود. در افسانه‌‌های شمال، هر شب گرگی به نام هاتی در آسمان سعی می‌کرد ماه را بگیرد و از طرفی برادرش اسکول نیز در تعقیب خورشید بود. این دو گرگ سرانجام در دورهٔ راگناروک، ماه و خورشید را گرفتند. "مانی" هر شب ماه را پایین می‌کشد.
امپراتوری سِلوکی (به ، "باسیلئا تون سلوکیدون") دولتی یونانی بود که پس از امپراتوری اسکندر و در عصر هلنیستی از ۳۱۲ پ. م تا ۶۳ پ. م بر مناطقی از غرب آسیا حکومت کرد. امپراتوری سلوکی در اوج وسعتش، کشورهای امروزیِ ایران، عراق، کویت، افغانستان، سوریه، فلسطین و بخش‌هایی از ترکمنستان و ترکیه را در بر می‌گرفت.
از آنجا که اسکندر برای خود جانشینی تعیین نکرده بود، پس از مرگش امپراتوری او دچار آشوب‌های فراوان شد و فروپاشید. پس از درگیری‌های طولانی بر سر جانشینی، سرانجام امپراتوری اسکندر سه‌پاره شد و سرزمین‌های آسیایی آن به‌دست یکی از سردارانش به نام سلوکوس افتاد؛ و او سلسلهٔ سلوکیان را بنیان گذاشت. سلوکوس، پس از گشودن بین‌النهرین در سال ۳۱۲ پ. م، نفوذ خود در سراسر منطقهٔ خاور نزدیک باستان گسترش داد، و مدتی بعد توانست تمام این مناطق را، که پیش‌تر در دست شاهنشاهی هخامنشی و اسکندر مقدونی بود، زیر یک پرچم متحد کند.
امپراتوری سلوکی از مراکز بزرگ تمدن هلنیستی به‌شمار می‌رفت. با اینکه سلوکیان با تساهل با آداب و سنت‌های بومی برخورد می‌کردند، زبان و فرهنگ و لباس یونانی در آن اهمیت بالایی داشت، و یونانی‌ها طبقه ممتاز این امپراتوری به‌شمار می‌رفتند و در مقیاس گسترده از یونان مهاجرت کرده و در مناطق مختلف امپراتوری اسکان داده می‌شدند.Britannica," Seleucid kingdom", 2008, O.Ed. سلوکیان از غرب با مصر بطلمیوسی بر سر مناطق سوریه و فلسطین در جنگ و منازعه بودند. از طرف شرق، در سال ۳۰۵ پ. م جنگی میان سلوکیان و یک حاکم هندی از دودمان مائوریا، چاندراگوپتا، درگرفت که در پی آن سلوکیان مناطق غرب رود سند را از دست دادند.
در اوایل قرن دوم پیش از میلاد آنتیوخوس سوم تلاش‌هایی برای احیای قدرت و شکوه سلوکیان و تسخیر سرزمین یونان انجام داد، اما این تلاش‌ها توسط جمهوری روم و متحدان یونانی‌اش بی‌نتیجه ماند. سلوکیان پس از این شکست مجبور به پرداخت غرامت جنگی سنگین و چشم پوشی از ادعا بر مناطق غرب کوه‌های توروس در جنوب آناتولی شدند. این امر نشان دهنده زوال تدریجی امپراتوری سلوکی بود. در اواسط قرن دوم پیش از میلاد، مهرداد یکم اشکانی، بخش اعظمی از مناطق شرقی امپراتوری سلوکی را فتح کرد. مناطق شمال شرقی سلوکیان نیز در دست پادشاهی مستقل یونانی باختری قرار گرفت. قلمروی پادشاهان سلوکی پس از این، تا زمان فتح قلمروشان توسط تیگران بزرگ ارمنی در سال ۸۳ پ. م و سرنگونی نهایی توسط پومپه ژنرال رومی در سال ۶۳ پ. م، به سوریه محدود شد و به حالت نابسامانی به عمر خود ادامه داد.
منابع معاصر، مانند فرمان افتخار آمیز آنتیوخوس اول از ایلیوم، در زبان یونانی دولت سلوکی را هم به عنوان یک امپراتوری ("arche") و هم به عنوان یک پادشاهی ("basileia") معرفی می‌کنند؛ بنابراین فرمانروایان سلوکی به عنوان پادشاهان بابل توصیف می‌شدند.
از قرن دوم پیش از میلاد، نویسندگان باستانی از فرمانروایان سلوکی به عنوان پادشاه سوریه، خداوند آسیا، و نام‌های دیگر یاد می‌کردند. شواهد نشان می‌دهد که حاکمان سلوکی خود را به عنوان پادشاه سوریه معرفی می‌کردند. مانند کتیبه آنتیگونوس پسر منوفیلوس، که خود را «دریاسالار اسکندر، پادشاه سوریه» توصیف می‌کند. منظور او از پادشاه سوریه الکساندر بالاس یا اسکندر دوم می‌باشد.
منابع مکتوب دربارهٔ سلوکی‌ها امروزه تنها به‌صورت پراکنده و اندک باقی مانده‌اند؛ که عمدهٔ آن‌ها از دیدگاه غربی نوشته شده‌اند و به‌ندرت به امورات شرق کوه‌های زاگرس می‌پردازند. از مهم‌ترین این‌ها، به‌ویژه دیودور سیسیلی، پولی‌بیوس، لیوی، و آپیان، که جنگ‌های سوری شامل بررسی‌ای اجمالی از تاریخ امپراتوری سلوکی تا حکومت آنتیوخوس سوم را شامل می‌شود. دیگر شواهد ارزشمند به‌واسطهٔ سکه‌ها، کتیبه‌های بدست‌آمده از شهرهای یونانی، و متون میخی بابلی، به‌ویژه متون معروف به خاطرات نجومی فراهم آمده‌اند؛ همچنین این منابع تنها به‌صورت پراکنده و گاه به گاه به سرزمین‌های ایران می‌پردازند. برخی اطلاعات دربارهٔ گسترش اشکانیان در قلمروی سلوکی را می‌توان در استرابو و ژوستین یافت.
تاریخ سلوکی‌ها را می‌توان به چهار دوره تقسیم کرد: ۱. دورهٔ گسترش و به‌دنبال آن، ثبات نسبی در دورهٔ سلوکوس یکم و آنتیوخوس یکم (۲۶۱–۳۱۲ پ. م)؛ ۲. دورهٔ انقباض و درگیری‌های داخلی (۲۲۳–۲۶۱ پ. م)؛ ۳. احیای امپراتوری در دورهٔ آنتیوخوس سوم و آنتیوخوس چهارم (۱۶۴–۲۲۳ پ. م)؛ و ۴. سقوط تدریجی و فروپاشی نهایی پادشاهی (۶۴–۱۶۴ پ. م). در طول حیات امپراتوری سلوکی، این حکومت گرفتار جنگ‌های جانشینی و شورش‌های محلی بود که عملاً با بر تخت‌نشینی هر امپراتور جدید پیش می‌آمد. از این منظر، سلوکی‌ها با هخامنشی‌های پیش از خودشان چندان متفاوت نبودند.
رشد و توسعهٔ دولت سلوکی از شَهرَبی بابل آغاز شد، جایی که پس از مرگ اسکندر مقدونی در سال ۳۲۳ پیش از میلاد، به سلوکوس داده شده‌بود. بابل، که سلوکوس شهر سلوکیه را به‌عنوان یکی از پایتخت‌هایش در کنار رود دجله ساخت، یکی از منطقه‌های مرکزی امپراتوری سلوکی باقی ماند تا اینکه اشکانیان در حدود سال ۱۴۱ پیش از میلاد، سلوکی‌ها را از آن‌جا بیرون راندند. با استفاده از غلبه و دیپلماسی، سلوکوس ابتدا حکومت خود را در شهربی‌های شرقی شاهنشاهی سابق هخامنشی تأسیس کرد؛ سپس به‌سوی غرب حرکت کرد تا اینکه سرانجام توانست همهٔ امپراتوری اسکندر را تسخیر کند و هند، فلسطین، فنیقیه، مصر، و مقدونیه را تصاحب نماید و لقب نیکاتور (فاتح) را به‌دست‌آورد. مرگ او در سال ۲۸۱ پیش از میلاد، به‌دنبال شورش‌هایی در غرب، مانع از انضمام تراکیه و مقدونیه شد. فرزند و جانشین سلوکوس، آنتیوخوس یکم، که تا سال ۲۶۱ پیش از میلاد فرمانروایی کرد، حاکمیت سلوکی‌ها در غرب را بازگرداند و سوتِر (ناجی) لقب گرفت. در شرق، آنتیوخوس همچون پدرش، پیوندهای خانوادگی محکمی با اشراف ایرانی برقرار کرد. آنتیوخوس به پسر یک بانوی اشراف‌زادهٔ ایرانی حکومتِ استان‌های شرقی و شهربی‌های شمالی را داد و از سال ۲۹۲ پیش از میلاد به‌عنوان شریک فرمانروا حکومت کرد و توانستند بلخ را به‌عنوان شرقی‌ترین پایتخت سلوکی بازسازی کنند.
از دورهٔ حکومت آنتیوخوس یکم به بعد، تاریخ دودمان سلوکی با دشمنی بی‌وقفهٔ بطلمیوسی‌ها گره خورده‌است؛ دودمان بطلمیوسی، مصر را در کنترل داشتند و یک امپراتوری دریایی در مدیترانهٔ شرقی و دریای سرخ برقرار کرده‌بودند. این درگیری منجر به دست‌کم شش جنگ معروف به جنگ‌های سوری شد که بر سر اعمال کنترل بر شرهای ساحلی مدیترانهٔ شرقی بودند. پس از دورهٔ حکمرانی آنتیوخوس دوم تئوس (خدا) امپراتوری سلوکی از یک عقب‌گرد موقت در رنج بود که به‌واسطهٔ جنگ داخلی میان دو شاه، سلوکوس دوم و برادرش آنتیوخوس هیراکس (شاهین) که خود را شاه رقیب در آسیای صغیر می‌خواند پیش آمده‌بود. جنگ دو برادر با وقفه‌های کوتاهی از سال ۲۳۹ تا ۲۲۸ پیش از میلاد ادامه یافت و در این بازه، دولت‌های یونانی نیز در آن درگیر شدند و دیودوت یکم، شهرب بلخ این فرصت را یافت که ادعای شاهی کند.
به همین ترتیب، در این زمان چادرنشینان پَرَنی به قلمروی سلوکیان وارد شدند، که تحت فرمانروایی شاه خود ارشک یکم، در استان‌های پارت و هیرکانی در شمال ایران در حدود ۲۳۸–۲۳۶ پیش از میلاد سکنی گزیدند. پارتی‌ها به‌تدریج نقش بطلمیوسی‌ها، به‌عنوان مهم‌ترین نظامی سلوکی‌ها را گرفتند. در آغاز سده‌ای از جنگ‌های متوالی سلوکی‌ها و پارتی‌ها، سلوکوس دوم موقتاً حاکمیت رسمی را بر ایران برقرار کرد، و ارشک را به‌عنوان یک خراج‌گزار نیمه خودمختار پذیرفت.
پس از دورهٔ کوتاه فرمانروایی سلوکوس سوم، تسلط سلوکیان بر ایران و بلخ، مجدداً توسط آنتیوخوس سوم برقرار شد، که در دورهٔ فرمانروایی او، امپراتوری سلوکی به حداکثر وسعت خود رسید. آنتیوخوس پس از لشکرکشی‌های موفق علیه شورشیان میان‌رودان و آسیای صغیر، و جنگی ناموفق با بطلمیوسی‌ها در فلسطین (نبرد رافیا)، سفری طولانی به مرزهای جهان مسکون و شناخته‌شدهٔ شمالی، شرقی، و جنوبی را آغاز کرد. این به اصطلاح "آناباسیس" (سفر زمینی)، که مراسمی مذهبی بود، به‌اندازهٔ یک رویداد نظامی انجام شد، و از اکباتان، از طریق هیرکانیا، بلخ، و هند آغاز شد و به عربستان رسید که با مطیع‌کردن شاهان خراجگزار یاغی همراه بود و سپس آن‌ها را به‌عنوان پادشاهان خراجگزار دوباره تحت سلطهٔ سلوکیان منصوب می‌کرد. آنتیوخوس در هنگام بازگشتش به بابل، لقب مِگاس (به‌معنای بزرگ) را گرفت که این واژه احتمالاً یک اشتقاق یونانی از عنوان ایرانی و بین‌النهرینی پادشاه بزرگ است. آنتیوخوس پس از آن در نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد شکست سختی به بطلمیوسی‌ها وارد کرد که به او اجازه داد فلسطین و متصرفات بطلمیوسی‌ها در آسیای صغیر را اشغال کند. با این حال، توسعه به‌سمت غرب توسط رومی‌ها مانع شده‌بود، که آن‌ها آنتیوخوس را از یونان بیرون راندند و در نبرد ماگنزیا در غرب آسیای صغیر در سال ۱۸۹ پیش از میلاد، شکست قاطعی را به او تحمیل کردند؛ معاهدهٔ صلح در آپامیا منعقد شد و در همان سال آنتیوخوس مجبور شد که آسیای میانه و نیروهای مدیترانه‌اش را تسلیم کند و تاوان عظیمی را بپردازد.برخلاف باور گسترده، از دست‌دادن آسیای صغیر فاجعه‌آمیز نبود؛ اگرچه خبر شکست سلوکیان از رومی‌ها احتمالاً موجب بروز قیام‌های دیگری در امپراتوری شد، به‌طوری که آنتیوخوس بزرگ کمی بعد از آن در حال جنگ در جنوب ایران کشته‌شد. پسر او آنتیوخوس چهارم تئوس اِپیفانِس (تجلّیِ خداوند) دورهٔ فرمانروایی کوتاه اما قابل توجه او با جنگی موفقیت‌آمیز علیه بطلمیوسی‌ها آغاز شد، و اسکندریه را محاصره کرد و به‌عنوان فرعون، در ممفیس تاخ‌گذاری کرد. گسترش اشکانیان در ایران باعث شد که اولتیماتوم روم مبنی بر ترک مصر را بپذیرد. تلاش‌های او برای احیای اقتدار سلوکیان در شرق و آماده‌سازی جنگی جدید علیه رومی‌ها با مرگ زودهنگام او در پارس پایان یافت. در دورهٔ آنتیوخوس چهارم، امپراتوری سلوکی در شرق همچنان شامل هیرکانیا، ماد، ایلام، فارس، و احتمالاً کرمانیا می‌شد.
پس از آنتیوخوس چهارم، سقوط سیاسی امپراتوری سلوکی شدت یافت. این امپراتوری در طول سدهٔ آخر حیاتش به‌دلیل جنگ‌های جانشینی میان دو شاخهٔ رقیب خانوادهٔ سلطنتی تقریباً پاره‌پاره شده‌بود. در حالی که عملاً پادشاهی‌های مستقلی در عربستان، فلسطین، کوماژن، ارمنستان، ایلام، پارس، و بلخ پدیدار شده‌بودند، مهرداد یکم اشکانی، ماد را در سال ۱۴۸ پیش از میلاد و بابل را در سال ۱۴۱ پیش از میلاد تصاحب کرد.
تلاش‌های دیمتریوس دوم نیکاتور در سال ۱۳۹/۱۴۰ پیش از میلاد، و آنتیوخوس هفتم سیدِتس در سال ۱۳۰ پیش از میلاد، برای بازپس‌گیری این مناطق با شکست روبرو شد. از دست‌دادن ایران و میان‌رودان و افتادن آن‌ها به‌دست اشکانیان، باعث ایجاد شکاف میان بخش‌های شرقی و غربی امپراتوری شد که این امر برای سلوکیان مرگبار بود. در آغاز آخرین سدهٔ پیش از میلاد، همهٔ آنچه که از «پادشاهی آسیا» باقی مانده‌بود، یک کشور کوچک در شمال سوریه بود که به‌واسطهٔ جنگ داخلی در هم شکسته شد. پس از یک اشغال کوتاه توسط تیگران شاه ارمنی، پومپی ژنرال رومی، امپراتوری سلوکی را بدون هیچ حمله‌ای در سال ۶۴ پیش از میلاد از بین برد، و سوریه را به استانی رومی تبدیل کرد. روم در ابتدا سیستم دولتی خاندان امپراتوری را همانگونه که در دورهٔ متأخر سلوکی وجود داشت حفظ کرد، و نقش سلوکیان را به‌عنوان محافظان شهرها گرفتند. همچنین در میان‌رودان و ایران، اشکانی‌ها به‌جای ایجاد یک دولت کاملاً جدید، نقش سلوکیان را به‌صورت سلطهٔ سلطنتی به خود اختصاص دادند، درست به‌همان صورتی که اسکندر و سلوکیان نیز از هخامنشیان اقتباس کرده‌بودند.
در فلات ایران، سلوکیان به‌جای شهرها، با ویسپوهران (اشراف) محلی ارتباط برقرار می‌کردند. سلوکوس یکم با دختر یک نجیب‌زادهٔ بلخی ازدواج کرده‌بود؛ افرون بر این، سلوکی‌ها بعداً پیمان ازدواج‌هایی را با دودمان پُنتوس، کوماژن، و ارمنستان برقرار کردند. دست‌کم سه تن از امپراتوران سلوکی مادر ایرانی داشتند. به‌نظر می‌رسد که این ویسپوهران ایرانی به امپراتوری سلوکی وفادار بودند؛ بجز ماد آتروپاتن که ظاهراً مقاومت بومی اندکی نسبت به حاکمیت سلوکیان بر ایران داشتند. حضور سلوکیان محدود به استحکامات و اشغال مناطق استراتژیک شاهراه‌های اصلی به‌وسیلهٔ مهاجران نظامی بود، به‌ویژه مسیرهای اصلی از میان‌رودان به بلخ. قدرت اصلی سلوکیان در غرب ایران، اکباتان بود که مسیرهای میان ایران و میان‌رودان را کنترل می‌کرد؛ اکباتان به‌عنوان اقامتگاه سلطنتی مورد استفاده قرار می‌گرفت (کاخ هخامنشی که از قبل موجود بود، توسط سلوکیان استفاده می‌شد) و دارای یک ضرابخانهٔ سلطنتی نیز بود. این شهر تا دستکم سال ۱۵۰ پیش از میلاد در دست سلوکیان باقی ماند. افزون بر این، مستعمره‌های نظامی در اطراف اکباتان تأسیس شدند، به‌ویژه در دشت حاصلخیز نیسایه که به‌دلیل اسب‌های جنگی‌اش شهرت داشت و در آن‌جا یک مستعمره‌نشین سلوکی به‌نام لائودیسه تأسیس شد. در شمال ایران، پایگاه‌های اصلی سلوکیان در ری (نزدیک تهران) و هکاتومپیلوس (احتمالاً شهر قومس) بودند. در دشت ساحلی فارس، شهر آنتیوخ توسط آنتیوخوس یکم تأسیس یا بازسازی شده‌بود؛ مشهور است که این شهر دستکم تا دورهٔ آنتیوخوس سوم دارای هویّت متمایز یونانی بود. در دورهٔ سلوکوس یکم و آنتیوخوس یکم، ضرابخانهٔ سلطنتی در فارس فعال بود، اما مشخص نیست که این ضرابخانه در تخت جمشید بوده‌است یا در پاسارگاد. در ایلام، شوش به سلوکیه- اولائوس تغییر نام یافت و احتمالاً به‌عنوان یک مستعمرهٔ نظامی مقدونی بازسازی شد. شوش یک ضرابخانهٔ سلطنتی داشت و به‌عنوان اقامتگاه سلطنتی مورد استفاده قرار می‌گرفت. از نظر دینی، باستان‌شناسی ایلام تداوم معماری مذهبی بومی را نشان می‌دهد، به‌عنوان نمونه در مسجدسلیمان و بَردنشانده.
وضعیت در اپاختر خاوری (شمال شرقی) متفاوت بود. حضور سلوکیان در اینجا کوتاه ولی قوی‌تر بود. نخستین سازه‌های دفاعی هدفمند سلوکیان، به‌منظور مراقبت و دفاع از مرزهای شمال‌شرقی، در سغد، مَرگوش، و بلخ ساخته‌شدند که از دریای کاسپین تا کوه‌های هندوکش کشیده شده‌بودند. آنتیوخوس یکم دیواری به دور واحهٔ مرو کشید و شهری که به‌نام خودش انطاکیه نامیده می‌شد را بنا کرد. سکه‌های یافته‌شده در مرو، حضور بی‌وقفهٔ یونانیان در مرو را تا میانهٔ سدهٔ دوم پیش از میلاد نشان می‌دهد. در اینجا در بلخ، مرکز اداری ایالت بلخ، یا در آی خانم، یک ضرابخانهٔ سلطنتی وجود داشت یا در آی‌خانم. در سغد، آنچه از یونانی‌گرایی اولیه از افراسیاب باقی مانده‌است، حضور مستعمره‌های نظامی سلوکی در سمرقند را اظهار می‌کند که تداوم کنترل یونانی-مقدونی سغد در سدهٔ سوم را نشان می‌دهد. استدلال شده‌است که اقدامات دفاعی در مرز شمال شرقی سلوکیان منجر به کاهش روابط تجاری در آسیای میانه و افزایش خصومت میان عشایر و کشاورزان یکجانشین شده‌است. با این حال، اقتصاد آسیای میانه در دورهٔ امپراتوری خاندان سلوکی رونق گرفت، به این دلیل که سلوکیان مهاجرت به بلخ را تشویق می‌کردند و به‌طور فعال شبکه‌های آبیاری را گسترش می‌دادند. نخستین ساکنان خارجی، مزدوران یونانی بودند که برای دفاع از استحکامات مرزی توسط اسکندر در آن‌جا سکونت داده‌شدند (و شاید نیز به این دلیل که این نیروها تهدیدی برای صلح و نظم در غرب بودند). در دورهٔ سلوکی، مهاجرت افزایش یافت. یونانی‌ها، مقدونیه‌ای، تراکیه‌ای، و دیگران به شهرهای شمال شرق مهاجرت کردند و در برابر خدمات نظامی‌شان، از سوی سلوکیان زمین دریافت کردند. شهرهای یونانی‌شده همچون آنچه که در آی خانم در افغانستان کاوش شد، به شهرهایی محصورشده در فرهنگ تلفیقی یونانی و ایرانی تبدیل شدند، اما گسترهٔ تأثیر فرهنگ یونانی بر فراتر از دیوارهای شهر، نامشخص است.
مدت زمان حاکمیت سلوکیان بر ایران و بلخ، متفاوت برآورد شده‌است، و بستگی دارد که ماهیت دولت سلوکی را چگونه ارزیابی کنیم. از دست دادن ایران از آغاز فرمانروایی سلوکوس دوم کالینیکوس تاریخ‌گذاری می‌شود، که آندراگوراس، شهرب پارت شورش کرد و اشکانیان در شمال ایران مستقر شدند؛ همچنین در این زمان، دیودوت، شهرب بلخ آغاز به ضرب سکه به‌نام خویش کرد. با این حال، مشخص نیست که آیا ضرب سکه واقعاً به‌معنای استقلال کامل از سلوکیان بوده‌است یا نه. افزون بر این، از آن‌جایی که دولت سلوکی یک امپراتوری برتری‌طلبانه بود، مایل به اعطای خودمختاری محلی در ازای دریافت خراج، کمک نظامی، و پذیرش رسمی سلطهٔ سلوکی بود، ترجیحاً آنچه که باید در اینجا در نظر بگیریم، تغییری از حکومت مستقیم مقامات سلطنتی به سیستمی از دست‌نشانده‌های دولتی با ارتباطاتی است که به‌واسطهٔ ازدواج و روابط دوستانهٔ متعهد پدید آمده‌بود و با هدایا و مزایایی تحکیم می‌شد. با این حال، ممکن است که کنترل سلوکیان بر جنوب و جنوب غرب ایران، تا زمان بروز جنگ‌های درون خاندانی پس از مرگ آتیوخوس چهارم در سال ۱۶۴ پیش از میلاد، صرفاً اسمی بوده‌باشد، و تا سال ۱۴۹ پیش از میلاد که ماد توسط اشکانیان تسخیر شد، در این تاریخ، پادشاهی‌های بومی ایلام و فارس کاملاً مستقل بودند.
سرزمین‌های ایرانی، شامل بلخ، اهمیت زیادی برای امپراتوری سلوکی داشتند، زیرا علاوه بر دریافت باج و خراج، این مناطق بخش زیادی از سواره‌نظام سلوکی را تأمین می‌کردند که برای ارتش سلوکیان حائز اهمیت بود، همچنین این مناطق در زمینهٔ تهیهٔ پیاده‌نظام سبک، به‌ویژه کمانداران فعال بودند. در نبرد ماگنزیا در سال ۱۹۰ پیش از میلاد، آنتیوخوس سوم احتمالاً با نیروهای ایرانی که کمتر از ۶٫۰۰۰ نفر نبودند و همراه با آن‌ها، سواره‌نظام سنگین اسلحه و بیش از ۱۰٫۰۰۰ نفر پیاده‌نظام سبک‌اسلحهٔ پارسی و ایلامی به میدان نبرد رفت؛ در سال ۱۶۶ یا ۱۶۵ پیش از میلاد، آنتیوخوس چهارم در خلال یک فستیوال در سوریه، از ۱٫۵۰۰ سواره‌نظام سنگین اسلحه، و ۱٫۰۰۰ کماندار سوارهٔ اشکانی یا سکایی سان دید، و در اواخر سال ۱۴۰ پیش از میلاد، فرمانداران دست‌نشاندهٔ پارس و ایلام، و حتی بلخ، نیروهای کمکی‌ای برای حمایت از دمیتریوس دوم در جنگ علیه اشکانیان را اعزام کردند.
سلوکیان در ایران به‌جای تأثیر فرهنگی، تأثیرات اقتصادی و نظامی گذاشتند. از آن‌جایی که سلوکیان هرگز نکوشیدند تا وضعیت اجتماعی، فرهنگی، و سیاسی موجود در ایران را تغییر دهند، حکومت آن‌ها صرفاً فقط چند رد پا در تاریخ‌های بعدی از خود برجای نهاد، با این استثنای مهم که اقتصاد مبتنی بر سکه را افزایش داد، و جنبه‌های ایدئولوژی پادشاهی هخامنشی را انتقال داد، که آن‌ها گونهٔ پادشاهی مقدونی-یونانی مورد نظر خود را به آن افزودند به پادشاهی‌های اشکانی و ساسانی، و عصر سلوکی را پایه‌گذاری کردند، سیستم شمارش سال‌های متوالی که مبدأ آن، بازگشت سلوکوس یکم به بابل در سال ۳۱۲ پیش از میلاد است.
در میانهٔ سدهٔ سوم پیش از میلاد سلوکیان در استان‌های باختری سرزمینشان درگیر جنگ با مصر بودند. در همین زمان در مرزهای شمال خاوری امپراتوری سلوکی نیز آشفتگی فرمانروا بود. با این همه ساتراپ‌های بخش‌های خاوری ناچار بودند نیروهای خود را برای یاری به دولت مرکزی در جنگ با بطلمیوسیان روانه کنند. از دیگر سو میان مقدونیان و یونانیان نیز رشک و همچشمی فرمانروا بود و این عامل گاه سبب شورش ساتراپان می‌شد. این درگیری‌های درونی کار را بر اشکانیان نیمه بیابان‌گرد آسان‌تر می‌کرد. در این زمان اشک یکم به فرمانروایی اشکانیان رسید و برای انجام اقداماتی ضد سلوکیان آماده‌شد. در ۲۴۵ پ.م. سلوکیان گرفتار جنگ داخلی شدند و در این زمان ساتراپ پارت به نام آندروگوراس از فرصت استفاده کرد و بر دولت مرکزی شورید. اندکی پس از آن در حدود ۲۳۹ پ.م. نیز دیودوت ساتراپ بلخ بر سلوکیان شورید. با زمانی نزدیک به این رویدادها سلوکوس دوم به سال ۲۳۸ پ.م. در آنقره از سلتیان شکست خورد. ارشک از این بخت پدیدآمده بهره برد و آندروگوراس را راند و بر پارت چیره‌شد.
ارشک از قبیله آپارنی -یکی از سه قبیلهٔ داهه- بود که گویا پس از زمان اسکندر مقدونی و در پی درگیری‌هایی قبیله‌ای در جنوب روسیه به بخش خاوری دریای مازندران کوچیده بودند. ارشک در ۲۴۷ پ.م. به پادشاهی رسید و پیروانش پس از او خود را به نام وی اشک خواندند و سال تاجگذاری وی را مبدأ گاهشماری خود گذاردند. نخستین سال‌های فرمانروایی اشکانیان به جنگ و چیرگی بر هیرکانیا گذشت. با مرگ ارشک برادرش تیرداد یکم با نام اشک دوم جانشین او شد. او پایتخت اشکانیان را در نزدیک ابیورد کنونی بنیاد نهاد. پس از آن وی با دولت یونانی باختر پیمان اتحاد بست. در ۲۲۸ پ.م. سلوکوس دوم برای سرکوب اشکانیان لشکرکشید. تیرداد به ناچار تا استپ‌های آپاسکا در آسیای میانه پس‌نشست. در همین زمان انطاکیه دچار شورش شد پس سلوکوس به ناچار اشکانیان را رها کرد و به انطاکیه بازگشت.
در ۲۱۷ پ.م. باز تیرداد بر هیرکانیا و کومس و کرانه‌های جنوب خاوری دریای مازندران دست‌یافت. سپس شهر سلوکی صددروازه را پایتخت خویش نهاد. در ۲۲۱ پ.م. او مرد و پسرش اردوان یکم جای پدر را گرفت. تا نزدیک ۲۰۹ پ.م. مرزهای اشکانیان تا همدان در ماد می‌رسید. در این زمان آنتیوخوس سوم که جانشین سلوکوس شده‌بود در جنگی پردامنه همدان را پس‌گرفت و با شکست اشکانیان بر شهر صددروازه نیز دست‌یافت. سپس تپورستان و هیرکانیا را هم با جنگی سخت گرفت و سرانجام با اردوان پیمان یگانگی بست. آنتیوخوس همچنین با فرمانروای باختر اوتیدم نیز پیمان اتحاد بست. آنگاه به سوی هندوکش پیش راند و از تنگه خیبر گذشت و تا پنجاب پیش‌روی کرد و آنگاه از راه سیستان و کرمان به سلوکیه بازگشت. اقدامات آنتیوخوس مرزهای اشکانی را محدود کرد ولی دولت کوچک ایشان همچنان پایدار ماند.
پس از چندی اشکانیان گرفتار جنگ با باختر شدند و بخش‌هایی دیگر از سرزمین خود را از دست دادند. اردوان در نزدیک به ۱۹۱ پ.م. مرد و پسرش فری‌پاپت جای او را گرفت، او نیز پنجاه سال پادشاهی کرد و پس از او پسرش فرهاد یکم به پادشاهی رسید. در این زمان آنتیوخوس سوم به تازگی در ماگنزی از رومیان شکست‌خورده و ناتوان شده‌بود. فرهاد بر آماردیان و دیگر سرزمین‌های گرداگرد البرز تاخت و بر هیرکانیا چیره شد. او مرزهای اشکانیان را تا دربند خزر رساند و برخی از شکست‌خوردگان را به خوار در نزدیک دروازهٔ خزر کوچاند. اندکی پس از این زمان ارمنستان و ماد آتروپاتن بر فرمانبری از سلوکیان سرباززدند. پس از آنتیوخوس نیز جانشینانش رو به خوشگذرانی گذاردند و سرزمینشان گرفتار شورش‌های بیشتری شد. در ایران نیز استان‌های بسیاری شوریدند و حکومتی مستقل پدیدآوردند و فرهاد نیز از این بخت بهره برد و بر گسترهٔ مرزهایش افزود. پس از فرهاد برادرش مهرداد یکم به جانشینیش رسید.
با مرگ آنتیوخوس چهارم در ۱۶۳ پ.م. مهرداد در اندیشهٔ گسترش بیشتر سرزمین‌های اشکانی افتاد. در این زمان دمتریوس فرمانروای باختر پنجاب را گشوده و بر افغانستان کنونی و هندوستان فرمان می‌راند. اندکی پس از آن باختر به دست اوکراتید افتاد و گرفتار جنگ درونی گشت. مهرداد از این رویداد بهره برد و در حدود ۱۶۰ پ.م. بر تپورستان و تراکسیان دست یازید. آنگاه با شتاب به سوی مغرب راند و بر ماد که زیر فرمان ساتراپ شوشی تیمارخوس بود چیره گشت. سپس باز به سوی خاور رفت و پس از دستیابی به آراخوزی تا مرزهای هندوستان پیشروی کرد. مرزهای پادشاهی مهرداد در غرب اکنون تا به میانرودان و بابل می‌رسید. در این زمان دیمتریوس دوم جوان به پادشاهی سلوکی رسیده‌بود و او نیز درگیر با تروفون بود. مهرداد از این گرفتاری بهره‌برداری کرد و تا ژوئیه ۱۴۱ پ.م. تا سلوکیه پیشروی کرد و بر این شهر چیره‌شد. این پیشروی تند و تیز دیمتریوس و دربار سلوکی را سخت سراسیمه ساخت. برپای فرضیاتی تاریخی میان دیمتریوس و هلی‌اکل یکم فرمانروای دولت یونانی باختر تبانی پیش‌آمد، چرا که در گرماگرم پیشروی‌های مهرداد دولت باختر به مرزهای خاوری اشکانی دست‌درازی کرد و مهرداد به ناچار سلوکیان را رها کرده و به سوی خاور شتافت. در این زمان دیمتریوس به یاری عناصر یونانی در غرب ایران به بابل تاخت؛ ولی مهرداد اندکی پس از آن دولت باختر را سرکوب کرده و باز به جنگ با دیمتریوس پرداخت. دیمتریوس به بند مهرداد افتاد. وی را با احترام به هیرکانیا بردند و مهرداد دخترش روذگونگ را به همسری وی درآورد. سپس به استواری فرمانرواییش بر میانرودان پرداخت. ضرابخانه‌های دیمتریوس در سلوکیه برای وی سکه زدند. مهرداد تا ۱۴۰ یا ۱۳۹ پ.م. بر پارس و عیلام نیز چیره شده‌بود.
در ۱۳۸ پ.م. مهرداد مرد و پسر جوانش فرهاد دوم جایش را گرفت و مادرش ملکه رینو با عنوان نایب‌السلطنه و اماشر به گرداندن کشور پرداخت و حکومت کرد. در این زمان دیمتریوس دوم دو بار کوشید تا از هیرکانیا بگریزد و هر دو بار ناکام ماند. نخستین بار که او را باز به بند کشیدند فرهاد او را سرزنش نمود و بار دوم که دستگیر شد فرهاد برای خوارداشتش قاپ‌های زرینی را که بازیچهٔ کودکان بود بدو پیشکش کرد تا نشان دهد که کار بچگانه‌ای را انجام داده‌است. در ۱۳۰ پ.م. فرهاد از دو سو گرفتار جنگ شد؛ آنتیوخوس هفتم که تروفون را سرکوب کرده و بر یهودیه چیره گشته‌بود با سپاهی پرشکوه و افسانه‌ای رو به سوی میانرودان نهاد و سه بار پی در پی سرداران اشکانی را شکست داد و تا ماد پیشروی کرد و شرط‌های سنگینی برای آشتی با فرهاد گذارد. در زمستان آنتیوخوس در کنار همدان اردو زد، ولی سپاهیانش آنچنان با مردمان آن سامان به بدی برخورد کردند که مردمان بر سپاهیان شوریدند. در بهار فرهاد دیمتریوس را آزاد کرد، میان سلوکیان که شاه پیشنشان را از بند رهیده می‌دیدند چنددستگی پیش‌آمد و از دیگر سو مردم ماد نیز بر ایشان شوریده‌بودند و لشکریان فرهاد نیز بر سلوکیان تاختند، پس آنتیوخوس شکست خورد و کشته شد. پیکر بی‌جانش را در تابوتی سیمین به سوریه فرستادند و پسرش سلوکوس نیز به همراه برادرزادهٔ آنتیوخوس به بند افتاده و به مشکوی (حرم) فرهاد فرستاده‌شدند. این واپسین کوشش سلوکیان برای بازگرداندن ایران به زیر فرمان خود بود.
در ۱۲۸ پ.م. در پی شورش سربازان مزدور یونانی در سپاه اشکانی فرهاد کشته شد و عمویش اردوان دوم جانشینش شد. در این زمان ایران گرفتار پیشروی سکاها بود. اردوان نیز در ۱۲۴ پ.م. در مرزهای خاوری پارت کشته‌شد. در این زمان عربها بر بابل چیره شدند. مهرداد دوم پسر اردوان جانشین او شد. در آغاز بابل را بازپس‌گرفت. آنگاه بر ارمنستان چیره‌شد. سپس هرات و پارت را بازپس‌گرفت و سیستان را به زیر فرمان خود درآورد و با پدیدآوردن آرامش بر قدرت خویش افزود. در ۸۸ پ.م. که درگیری در خاندان سلوکی رو به افزایش گذارد مهرداد در این درگیری مداخله کرد و دیمتریوس سوم پادشاه سلوکی را گروگان گرفت و دیمتریوس نیز تا پایان زندگیش در بند مهرداد بود. پس از مهرداد در روزگار فرهاد سوم بود که واپسین بازمانده‌ها از پادشاهی سلوکی از هم گسست و رومیان جای ایشان را گرفتند.
سلوکیان قلمرو خود را به ۷۲ ساتراپی بخش کردند و بر هر ساتراپی یک ساتراپ گماردند. هر ساتراپی به چند اپارخیا و هر اپارخیا به چند هیپارخیا و هیپارخیا نیز به چند استاتما بخش می‌شد. مرکز هر ساتراپی استراتگ می‌نامیدند و گرداندن امور مالی ساتراپی نیز بر اکوتوم بود.
زمین‌های قلمرو سلوکی به دو دستهٔ زمین‌های شاهی و زمین‌های شهری بخش می‌شد. بخشی از زمین‌های شاهی در اختیار کشاورزان بود. اگرچه پادشاه سلوکی به ظاهر بر همه زمین‌های شاهی نظارت داشت، ولی در واقع نظارت و دلبستگی این شاهان متمرکز بر زمین‌های سوریه و میانرودان و شاه‌راه‌های میان پایتخت تا بلخ بود و بر دیگر سرزمین‌ها یا نظارت چندانی نداشتند یا اصلاً نظارتی نداشتند. مالیات زمین به صورت نقدی یا جنس دریافت می‌شد. مالیات‌های دیگری هم به عنوان‌های دیگری ستانده می‌شد؛ برای نمونه یکی هم عوارض ویژهٔ جنگ بود.
به مهاجران یونانی نیز که در واقع مهاجران نظامی بودند و کاتوئیکیا نام داشتند نیز زمین واگذار می‌شد و این زمین کلروس نامیده می‌شد و آنان در برابر آن می‌بایست خدمات جنگی انجام دهند. در بسیاری از شهرهای یونانی‌نشین دژی جنگی بر شهر مسلط بود که پادگانی فرماندهی آن دژ را داشت. گرداگرد شهر را نیز دیوار و برج و بارو می‌کشیدند. شبکه‌ای از این شهرهای یونانی‌نشین از سیردریا تا خلیج فارس را به هم پیوسته و پاسدار قلمرو سلوکی بود. در زمان جنگ بخشی از سپاه سلوکی از این شهرها به دست می‌آمد. برای نمونه در جنگ آنتیوخوس یکم با مصر در آدار ۲۷۴ پ.م. ساتراپ‌های نزدیک به میدان جنگ به ویژه بابل و میانرودان یگان‌های نظامی این شهرها را احضار و به جبهه‌ها گسیل داشتند.
روی هم رفته سلوکیان شیوهٔ دیوانی هخامنشی را پی‌گرفتند. برپایی ساتراپی‌ها به مانند روزگار هخامنشی بود. خراج را بر همان پایه پیشین می‌گرفتند. سامانه‌های وزنی را تغییر ندادند ولی در کنار آن از شیوه آتنی هم بهره بردند. چون هخامنشان راه تساهل دینی را پیش گرفتند.
سلوکیان به جز سپاهیان مقدونی-یونانی - که بخشی از آن از شهرهای یونانی‌نشین فراهم می‌آمد- از مردمان بومی نیز در جنگ‌ها بهره می‌بردند، برای نمونه در نبرد رافیا که میان سلوکی‌ها و دودمان بطلمیوسی مصر باستان در ۲۱۷ رخ‌داد از ۶۸هزار سپاهی سلوکی ۱۲ هزار تن از مردمان لودیه، پارس، تراکیه، کادوسیان، کردوک، داهی، کوسیان، عرب و کیلیکی‌ها بودند. از ایرانیان بیشتر در یگان‌های کمان‌داران و فلاخناندازان بهره می‌گرفتند.
گاه ایرانیان در سپاه سلوکی سر به شورش برمی‌داشتند، برای نمونه یک بار ۳ هزار جنگاور ایرانی دست به شورشی مسلحانه زدند ولی اندکی پس از آن همگی کشته‌شدند. دلیل شورش‌های گاه‌وبیگاه ایرانیان در سپاه سلوکی عبارت بود از کینه از اشغالگران، کمبود جیره و تبعیض میان ایرانیان و یونانیان، تحریکات بزرگان ایرانی برای گرفتن امتیازهای بیشتر از سلوکیان بود. همچنین این شورش‌ها بازتابی از نفرت ایرانیان به سلوکی‌ها نیز دانسته می‌شود.
نیروی رزمی اصلی سلوکی پیاده‌نظام سنگین‌اسلحهٔ فالانژ بود. فالانژها دسته‌های ۸ تا ۱۶ تنی بودند که در میدان نبرد به یکباره بر دشمن می‌تاختند. خاستگاه این شیوهٔ جنگی را اسپارت دانسته‌اند. در آینده به دلیل کاستی‌های این شیوه-به ویژه بی‌پدافند بودن سوی راست جنگاوران (زیرا سپر در دست چپشان جا می‌گرفت)- این شیوه کنارگذاشته شد.
پس از پیاده‌نظام سواره‌نظام سلوکی مهم‌ترین بخش سپاه سلوکی شمرده می‌شد. در میان این رسته کاتافراکتارها که هم خود و هم اسبشان زره‌پوش بودند از دیگران مهم‌تر بودند. همچنین سلوکیان از فیل‌ها و ارابه‌های جنگی نیز بهره می‌بردند.