moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در این قانون در مورد صیغه چیزی عنوان نشده بود اما وزارت دادگستری محضرهای رسمی را موظف کرد از هر مردی که تقاضای ازدواج موقت می‌کند اظهارنامه‌ای بگیرد مبنی بر این که هیچ زن دیگری ندارد.ساناساریان، الیز؛ ص.۱۵۷
ایران در اوایل دهه ۱۳۵۰ چهارمین کشور جهان از نظر تعداد طلاق‌ها بود. پیش از سال ۱۳۴۶ مرد حق داشت هرگاه بخواهد و در هر شرایطی زنش را طلاق دهد. مراسم طلاق باید با حضور دو شاهد که برای آشتی زن و شوهر تلاش می‌کنند انجام می‌شد ولی در عمل حضور شاهدان اجرا نمی‌شد.ساناساریان، الیز؛ ص.۱۴۷ زن در شرایط محدودی می‌توانست به دادگاه درخواست طلاق دهد و دادگاه شوهر را موظف می‌کرد زن را طلاق دهد. این شرایط ناتوانی جنسی مرد، جنون، ناتوانی در تأمین زن، بدرفتاری یا داشتن بیماری مسری بودند.
قانون خانوادهٔ ۱۳۵۳ قوانین اضافه شده در قانون سال ۱۳۴۶ را حفظ کرد: طبق این قانون طلاق فقط با اجازه دادگاه قابل انجام بود و دادگاه پس از اینکه متقاعد می‌شد امکان آشتی وجود ندارد گواهی طلاق صادر می‌کرد. همچنین پنج شرط دیگر در ماده ۱۱ برای امکان درخواست طلاق اضافه شد که عبارت بودند از زندانی شدن زن یا مرد برای دوره‌ای مشخص، اعتیاد، ازدواج مجدد مرد بدون رضایت زن، ترک زندگی خانوادگی از طرف هریک از آنها، محکومیت قضایی هر یک از آن‌ها که موجب لطمه به حیثیت خانوادگی دیگری شود.
علاوه بر موارد قانون ۱۳۴۶، در قانون ۱۳۵۳ این توضیح آمد که ماده ۱۱ هم برای زن و هم برای مرد اعتبار دارد.
ماده ۱۰۴۱ قانون مدنی ایران حداقل سن ازدواج دختران را ۱۵ سال و پسران را ۱۸ سال تعیین کرده بود. در شرایط خاص با ارائه گواهی دادگاه این سن می‌توانست برای دختران به ۱۳ سالگی و پسران به ۱۵ سالگی کاهش یابد. اما در مناطق روستایی این قانون (حتی سن ۱۳ سالگی) عملاً رعایت نمی‌شد.مثلاً تحقیق سازمان زنان ایران در سال ۱۳۵۰ نشان می‌دهد در روستاهای تهران و اصفهان ۳۷ درصد زنان متاهل زیر ۱۳ سالگی ازدواج کرده بودند و ۵۷درصد بین ۱۴ تا ۱۸ سالگی. میزان بی‌سوادی زنان نیز که ارتباط زیادی با سن ازدواج داشت ۶۰ درصد بود. ساناساریان، الیز؛ ص.۱۴۹ قانون حمایت از خانواده سال ۱۳۵۳ سن ازدواج را برای دختران ۱۸ سالگی و برای پسران ۲۰ سالگی در نظر گرفته بود، اما شریف امامی در سال ۱۳۵۷ که دوران پرآشوب نخست‌وزیری خود را می‌گذرانید برای راضی کردن روحانیون این قانون را بی‌اعتبار اعلام کرد.
طبق ماده ۱۱۱۷ قانون مدنی شوهر حق داشت زنش را از انجام شغلی که حیثیت او را به خطر می‌انداخت منع کند. قانون حمایت از خانوادهٔ سال ۱۳۴۶ نیز نه تنها این ماده را اصلاح نکرده بود، بلکه آن را در ماده ۱۶ خود تأیید کرده بود. قانون حمایت از خانوادهٔ سال ۱۳۵۳ در ماده ۱۸ به زنان این حق را داد که شوهر را از انجام شغلی که موجب بی‌آبرویی آنان می‌شود منع کنند اما به شرط اینکه دادگاه اطمینان یابد اگر مرد شغل خود را رها کند در میزان درآمد خانواده اختلال ایجاد نمی‌شود. این قانون نه تنها به زنان همان حقی را که به مردان داده بود نمی‌داد، در عمل نیز صورت نمی‌پذیرفت.
دو هفته پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ ایران آیت‌الله خمینی از وزارت دادگستری خواست تجدید نظر در این قانون را در دستور کار قرار دهد و مواد خلاف شرع را از آن حذف کند.
قانون حمایت خانواده اولین قانون لغو شده توسط دفتر آیت‌الله خمینی بود. نیما نامداری این امر را نشانه‌ای روشن از حساسیت روحانیون و انقلابیون مذهبی به مسئله زنان دانسته و می‌نویسد با وجود موارد معدود انتقاد به دستور لغو این قانون، روشنفکران ترجیح دادند با سکوت یا توجیه از کنار آن عبور کنند.»نامداریالیز ساناساریان نیز می‌نویسد «بسیاری از زنان و روشنفکران یا این خبر را نپذیرفتند یا آن را به اطرافیان آیت‌الله نسبت دادند.» به‌طور کلی، زنان ایران در زمانی که انقلاب ۱۳۵۷ به پیروزی می‌رسید هنوز متوجه نشده بودند امکان دارد حقوق اندکی که از آن برخوردار بودند را از دست بدهند و با وجود اینکه روحانیون گاه و بیگاه دربارهٔ اجباری شدن حجاب اسلامی، لغو قانون حمایت خانواده و غیرقانونی کردن سقط جنین صحبت می‌کردند، این مسائل جدی گرفته نمی‌شد. اما با افزایش و عملی شدن محدودیت‌ها برای زنان، تعدادی از آن‌ها اعتراضات خیابانی مشترکی انجام دادند که در اسفند ۱۳۵۷، دی ۱۳۵۸ و مرداد ۱۳۵۹ شکل گرفت.
در مورد لغو قانون حمایت خانواده، خبری مبنی بر اعتراض گروه وکلای مدافع حقوق زن و جبهه ملی ایران به دستور لغو این قانون در روزنامه کیهان چاپ شد. همچنین یکی از موارد معدود انتقاد علنی از لغو این قانون را می‌توان در سرمقاله‌ای دید که ثریا صدر دانش با عنوان «زنان را فراموش نکنیم» در روزنامه کیهان ۱۳ اسفند ۱۳۵۷ نوشت. او ضمن انتقاد از لغو این قانون، پرسید «آیا در میان تمام این قوانین نادرست و غیر عادلانه و در حالی که هنوز مسائل و مشکلات بسیاری مطرح است تنها می‌بایست قانون حمایت خانواده لغو شود؟»
در سال ۱۳۹۱ قانون جدید حمایت از خانواده به تصویب رسید که رسماً جایگزین قوانین قبلی این حوزه شد.
اَشپَل (در زبان مازندرانی: اِشپِل، در زبان گیلکی اِشپِل یا اَشپُول) به تخم ماهی که پس از صید از شکم آن بیرون آورده شده و مصرف خوراکی دارد.
اشپل در آشپزی ملل گوناگون به کار می‌رود. خاویار (تخم ماهیان خاویاری) گران و پرطرفدار است. در شمال ایران و در ساحل دریای خزر، به ویژه استان گیلان، با اشپل ماهی‌های گوناگون خوراک درست می‌کنند. از جمله ماهی سفید، خاویار، ماهی کولی و ماهی سیم (در زبان گیلکی: کولمه). در ایران گاه با آن کوکوی اشپل می‌پزند.یکی از مصارف عمده اشپل در شمال ایران استفاده از نوع نمک سود شوده آن به عنوان چاشنی در کنار کته کباب است که از غذای معروف و پرطرفدار محسوب می‌شود.
قانون حمایت از خانواده به قوانین مربوط به ازدواج، طلاق و سایر قوانین خانواده در قانون اساسی ایران پرداخته است. قانون حمایت از خانواده برای نخستین بار در سال ۱۳۴۶ در دوره پهلوی تصویب شد و در سال ۱۳۵۳ نیز تغییر پیدا کرد.ساناساریان، الیز؛ ص.۱۴۶ تا ۱۵۳ شاهدخت اشرف پهلوی به عنوان عضوی از هیئت حاکمهٔ ایران، در اعمال برخی تغییرات در قوانین مربوط به زنان از جمله قانون حمایت از خانواده نقش مهمی داشت.
یکی از قوانین مربوط به خانواده "تعدد زوجات" یا "چندزنی" است. قانون ۱۳۴۶ به استناد قرآن شرط عدالت را برای چندزنی منظور کرد. تا پیش از تصویب این قانون در سال ۱۳۴۶ مردان می‌توانستند ۴ زن عقدی و تعداد نامحدودی زن صیغه‌ای داشته باشند. اما در این قانون مرد موظف شد برای ازدواج مجدد از دادگاه اجازه بگیرد. دادگاه نیز باید در مورد او و توانایی مالی‌اش تحقیق می‌کرد و در موقع مناسب با زن نخست وی تماس می‌گرفت و از او نیز تحقیق می‌کرد. به این ترتیب ازدواج مجدد بدون اجازه دادگاه جرم کیفری محسوب می‌شد. اما رضایت همسر نخست شرط نبود (این مورد در قانون ۱۳۵۳ اضافه شد).
پیش از سال ۱۳۴۶ مرد حق داشت هرگاه بخواهد و در هر شرایطی زنش را طلاق دهد. مراسم طلاق باید با حضور دو شاهد که برای آشتی زن و شوهر تلاش می‌کنند انجام می‌شد ولی در عمل حضور شاهدان اجرا نمی‌شدساناساریان، الیز؛ ص.۱۴۷. زن در شرایط محدودی می‌توانست به دادگاه درخواست طلاق دهد و دادگاه شوهر را موظف می‌کرد زن را طلاق دهد. این شرایط ناتوانی جنسی مرد، جنون، ناتوانی در تأمین زن، بدرفتاری، و داشتن بیماری مسری بودند.
طبق قانون حمایت از خانواده در سال ۱۳۴۶، طلاق فقط با اجازه دادگاه قابل انجام بود و دادگاه پس از اینکه متقاعد می‌شد امکان آشتی وجود ندارد گواهی طلاق صادر می‌کرد. همچنین پنج شرط دیگر در ماده ۱۱ برای امکان درخواست طلاق اضافه شد که عبارت بودند از زندانی شدن زن یا مرد برای دوره‌ای مشخص، اعتیاد، ازدواج مجدد مرد بدون رضایت زن، ترک زندگی خانوادگی از طرف هر کدام از آنان، محکومیت قضایی هر یک از آن‌ها که موجب لطمه به حیثیت خانوادگی دیگری شود.
طبق ماده ۱۱۱۷ قانون مدنی شوهر حق داشت همسرش را از انجام شغلی که حیثیت او را به خطر می‌انداخت منع کند. قانون حمایت از خانوادهٔ سال ۱۳۴۶ نیز نه تنها این ماده را اصلاح نکرد، بلکه آن را در ماده ۱۶ خود تأیید کرد..
قانون حمایت از خانواده، قانونی در ایران است که به بحث‌های حقوقی دربارهٔ امور خانواده از جمله بحث ازدواج و طلاق پرداخته‌است. در ایران تاکنون سه بار این قانون تصویب شده‌است:
ژرژ لاپاساد (۱۰ می ۱۹۲۴ - ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۸) فیلسوف و جامعه‌شناس فرانسوی بود.
نخستین و مهم‌ترین اثر لاپاساد، کتاب "«ورود به زندگی»" (L'Entrée dans la vie) است که در سال ۱۹۶۳ منتشر شد. برخی دیگر از آثار او از این قرارند:
نهی (در عربی: الُنهی ) روستای کوچکی از توابع شهر دبا الفجیره در نوار ساحلی کرانهٔ دریای عمان از توابع امارت فجیره از امارات هفتگانه دولت امارات متحده عربی و در شبه جزیره عربستان واقع شده‌است. این روستای در پایهٔ رشتهٔ کوه حجر واقع شده‌است. این روستا یکی از زیباترین روستاهای شهر (دبا الفجیره) است، مخصوصاً در فصل زمستان و موسم باران و بهار، دره عظیمی از وسط روستا می‌گذرد که روستا به دوقسمت تقسیم نموده‌است. در فصل بهار و موسم باران و جریان آب در وادی مناظر جالبی به وجود آورده‌است، بنابراین گردشگران در این ایام در اطراف این وادی خیمه و خرگاه برپاه می‌کنند و برای استراحت و استحمام به این ناحیه می‌آیند.
دارای (۸ خانوار) و ۶۹ نفر جمعیت است که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. پیشهٔ مردم روستا ماهی گیری است.
وادی دبا (در عربی: وادی دَبا ) روستای بزرگی در امارات متحده عربی.
این روستا از توابع شهر دبا الفجیره در نوار ساحلی دریای عمان از توابع امارت فجیره واقع شده‌است. این روستای در پایهٔ کوه حجر، و میان کوه و دریا واقع شده‌است، و دارای باغ‌های مرکبات است.
در این روستا تعدادی چشمهٔ آب شیرین وجود دارد، لذا از لحاظ کشاورزی روستای نسبتاً بارونقی است، باغ‌های مرکبات و نخل خرما در روستا فراوان است.
محصولات کشاورزی این روستا عبارتند از: انار، پرتقال، نارنگی، لیمو ترش، لیمو شیرین، نارنج، خربزه، خیار، هندوانه، انبه، خرما، گوآوا، لوز، بادام، پاپای، موز، خیار و دیگر میوه‌ها. همچنین در فصول بارانی در این روستا جو و گندم و عدس نیز کشت می‌شود.
جمعیت آن ۵۱۰ نفر (۲۱ خانوار) می‌باشند که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند، عمدهٔ مردم روستا کشاورز هستند.
محترقه (در عربی: الُمحتَرقه ) روستایی کوهستانی از توابع شهر دبا الفجیره از توابع امارت فجیره از امارات هفتگانه دولت امارات متحده عربی و در شبه جزیره عربستان واقع شده‌است. این روستا در داخل کوه واقع شده‌است. روستا درپایهٔ زنجیره کوه حجر در منطقه (رؤوس جبال) واقع شده‌است.
جمعیت آن ۳۲۶ نفر (۱۱ خانوار) می‌باشند که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند،
شغل مردم روستا دامداری و کشاورزی است، در این روستا تعداد چشمهٔ آب شیرین وجود دارد، لذا از لحاظ کشاورزی روستایی نصبتاً بارونقی است.
جمعیت آن ۱۹۵ نفر (۷ خانوار) می‌باشند که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. شغل عمدهٔ مردم روستا ماهی گیری وتجارت است.
عمقه (در عربی: العَمقة ) روستای کوچکی از توابع شهر دبا الفجیره در نوار ساحلی کرانهٔ دریای عمان از توابع امارت فجیره از امارات هفتگانه دولت امارات متحده عربی و در شبه جزیره عربستان واقع شده‌است. این روستای در پایهٔ رشتهٔ کوه حجر واقع شده‌است.
جمعیت آن ۲۷۶ نفر (۳۰ خانوار) می‌باشند که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. شغل عمدهٔ مردم روستا ماهی گیر.
عیینه (در عربی: الَعیَینة ) روستای کوچکی کوهستانی از توابع شهر دبا الفجیره از توابع امارت فجیره از امارات هفتگانه دولت امارات متحده عربی و در شبه جزیره عربستان واقع شده‌است. روستایی است زیبا وکوهستانی که در ارتفاع ۱۳۵۰ متری قلهٔ زنجیره کوه حجر واقع شده‌است. این روستا در مابین دو تپه ی بلند قرار دارد.
باغهای نخل خرما از سه ناحیه روستا را احاطه نموده‌است. در دوطرف روستا و در روی دوتپه که وجود دارد، روی هریک از این تپه‌ها برج نگهبانی به چشم می‌خورد.
به گفته مردم روستا در دوران گذشته نگهبانانی در این دوبرج پاسبانی می‌داده‌اند مخصوصاً در شبها نگهبانان در برج مستقر می‌شده‌اند و از روستا در برابر دزدان وشورشگران پاس می‌داده‌اند. اما حالا این دوبرج به عنوان یک معلم تاریخی وگردشگری پابرجا مانده‌است.
جمعیت آن ۸ خانوار) برابر با ۱۳۰ نفر می‌باشند که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. شغل عمدهٔ مردم روستا کشاورزی است.
ضدنا (در عربی: اَلضَدنا ) روستای کوچکی از توابع شهر دبا الفجیره در نوار ساحلی کرانهٔ دریای عمان از توابع امارت فجیره از امارات هفتگانه دولت امارات متحده عربی و در شبه جزیره عربستان واقع شده‌است. این روستای در پایهٔ رشتهٔ کوه حجر واقع شده‌است.
جمعیت آن ۱۳۰ نفر (۲۵۵ خانوار) می‌باشند که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. . شغل عمدهٔ مردم روستا کشاورزی و ماهی گیری است. بعضی از مردم نیز دام خانه‌ای نیز دارند.
شرماته (در عربی: شَرمَاتة ) روستای کوچکی از توابع شهر دبا الفجیره از توابع امارت فجیره از امارات هفتگانه دولت امارات متحده عربی و در شبه جزیره عربستان واقع شده‌است. روستایی است زیبا وکوهستانی که در ارتفاع ۹۰۰ متری سلسلهٔ کوه حجر واقع شده‌است. این روستا در روی تپه‌ای بلند قرار دارد.
جغرافیای طبیعی روستای شَرمَاتة به دلیل وجود زنجیره کوه حجر بر فراز «روستای شَرمَاتة»، این روستا یکی از روستاه‌های زیبای منطقه (الشرقیة) می‌باشد. دارای چشمه‌ها و قناتهای متعددی است وشبهای بسیار زیبا وخنکی دارد، در قسمت شرقی روستا آثار قلعه‌ای وجود دارد که تاریخش به دوران حکم «پرتغالیها» بر می‌گردد.
جمعیت آن ۷۹ نفر (۸ خانوار) می‌باشند که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. شغل عمدهٔ مردم روستا کشاورزی ودامداری است، حدود ۳۰۰ اصله نخل خرما در روستا وجود دارد. بعضی از مردم روستا نیز دام خانه‌ای نیز دارند.
جوجیتسو برزیلی (به پرتغالی: Brazilian jiu jitsu)، یک ورزش رزمی است که بر فنون گلاویزی و مبارزه در وضعیت خاک تأکید دارد. در مبارزات این رشته هدف نهایی به‌دست آوردن وضعیت برتر نسبت به حریف و بی‌دفاع ساختن او با استفاده از تکنیک‌های قفل‌کننده‌است.
جوجیتسو برزیلی در اوایل قرن بیستم از هنر رزمی ژاپنی کودوکان جودو تکامل یافت که خود در قرن نوزدهم بر اساس سبک جوجیتسو ژاپنی برخی مدارس ژاپن طراحی شده بود. از میان فنون جودو و جوجیتسو در جوجیتسو برزیلی تأکید بیشتر بر "نه-وازا (فنون خاک)" است. بنیان‌گذار این رشته برادران کارلوس و هلیو گریسی هستند. کارلوس جودو را از میتسویو مائدا، استاد ژاپنی مقیم برزیل آموخت و سپس آن را به برادران و اعضای خانواده خود آموخت. قدرت این رشتهٔ رزمی برای نخستین بار با شروع مسابقات آزاد یواف‌سی که مبارزان از کلیه رشته‌ها در آن شرکت می‌کردند، پیروزی‌های اسطورهٔ این رشته یعنی رویس گریسی بر همگان اثبات شد. امروزه تمرین و آموزش جوجیتسو برای شرکت در مبارزات آزاد به یک اصل بدل شده‌است.
این رشته بر این اصل تأکید دارد که یک شخص کوچک‌تر و ضعیف‌تر با به‌کارگیری صحیح تکنیک‌ها و شناخت شیوه‌های جابه جایی نیرو می‌تواند یک مهاجم بزرگ‌تر و قوی‌تر از خود را شکست دهد. تمرین این رشته برای دفاع شخصی، شرکت در مسابقات ورزشی (جوجیتسو برزیلی و رشته‌های مشابه) و همچنین هنرهای رزمی ترکیبی صورت می‌گیرد. در واقع می‌توان گفت این رشته شباهتی به ورزش‌هایی نظیر تکواندو، کاراته و کونگ‌فو ندارد و به‌طور کامل بر اساس اصول گلاویزی بنیان نهاده شده‌است.
اعطای درجه در جوجیتسو برزیلی بر دو مبنای زیر استوار است؛
دانش فنی هر شخص با توجه به تعداد تکنیک‌هایی که او توان اجرای آن‌ها را دارد و مهارت او در اجرای هر یک از آن‌ها مشخص می‌شود. مهم‌ترین مسئله در این رشته قابل اجرا بودن هر تکنیک است به همین جهت هنرجویان تشویق می‌شوند که تکنیک‌ها را با توجه به توانائی‌های جسمی و شکل بدن خود انجام دهند.
درجه ورزش‌کاران این رشته با رنگ کمربند آنان مشخص می‌شود؛
حداقل سن مورد نیاز برای دریافت کمربند آبی ۱۵ سال است و برای افراد زیر ۱۵ سال از کمربندهای زرد، نارنجی و سبز استفاده می‌شود. برای دریافت کمربند مشکی نیز حداقل ۱۹ سال لازم است. دارندگان کمربند مشکی می‌توانند با تمرین و آموزش این رشته تا بالاتر از ۹ درجه (دان) را دریافت کنند. شخصی که دان ۸ را به‌دست می‌آورد از یک کمربند مشکی و قرمز استفاده می‌کند و با دریافت دان ۹ و ۱۰، آن را با یک کمربند سرخ جایگزین می‌کند
رویس گریسی یکی از پسران بنیان‌گذار جوجیتسو برزیلی نقش غیرقابل انکاری در معرفی و گسترش این رشته در دنیا داشته‌است. او در هر سه دوره نخست مسابقات آزاد یو‌اف‌سی با استفاده از فنون جوجیتسو برزیلی بر حریفان پیروز شد و نگاه جهانیان را متوجه جوجیتسو برزیلی کرد. گریسی به تازگی در لیست ۵۰ نفره بزرگترین ورزشکاران تمام دوران مجله اسپورتس ایلاستریتد قرار گرفته‌است.
چشم خروس یا آدونیس نام یک سرده از تیرهٔ آلالگان است. برگ‌های آدونیس بریده و از برگ‌های آلاله پهن‌تر است. آدونیس گل‌های زرد و قرمز دارد و در مزارع گندم پراکنده است.معین
آدونیس آتشی؛ آدونیس بهاره؛ آدونیس تابستانی
المنقذ من الضلال یا رهایی یافته از گمراهی یکی از آخرین تالیف‌های امام محمد غزالی است.
او در این کتاب سرگذشت خویش را نگاشته است. در این کتاب غزالی ابتدا کلام، فلسفه و مذهب باطنی را رد کرده و سپس تنها راه نجات را پیروی از تصوف ذکر می‌کند.
غزالی در این کتاب بدنبال ذکر کامل دلائل و مجادلات مفصلی که در کتاب‌های قبلی خود در ارتباط با رد نظریه‌های فلاسفه و باطنیه و دهریه نیست و آن دلائل و مباحث را به‌طور مفصل در کتب قبلی مانند تهافت الفلاسفه و القسطاس المستقیم و المستظهری آورده است. در این کتاب که بیشتر لحن خطابی دارد به شرح احوال و سرگشتگی خود و حالات درونی خود که باعث تغییر رویه و درک وی از خداپرستی شد می‌پردازد.غزالی، ابوحامد محمد." المنقذ من الضلال" ترجمه سید ناصر طباطبائی. انتشارات مولی چاپ اول ۱۳۹۰
۱-کلام
۲-فلسفه
۳-سخنی در باب مذهب تعلیم و جنجال آن
۴-روش صوفیان
الخلیل یا حِبرون بزرگ‌ترین شهر در کرانه باختری رود اردن در منطقه حبرون (محافظة الخلیل) در ۳۰ کیلومتری جنوب بیت‌المقدس قرار گرفته‌است و توسط دولت خودگردان فلسطین اداره می‌شود.
جمعیت شهر به حدود ۱۶۶ هزار فلسطینی و ۵۰۰ تا ۸۰۰ اسرائیلی بالغ می‌شود.
ارتفاع آن از سطح دریا ۹۳۰ متر است.
حبرون یکی از چهار شهر مقدس یهود محسوب می‌شود و در کنار شهرهای اورشلیم، صفاد و طبریه، محل سکونت بسیاری از دانشمندان مذهبی یهودی بوده‌است.طبریه ، ("وزارت مهاجرت اسرائیل")
مساحت شهر ۲۲٫۸ کیلومتر مربع است و در طول جغرافیایی ۳۵ درجه و ۵ دقیقه و عرض جغرافیایی ۳۲ درجه و ۳۱ دقیقه واقع است.
حبرون در منطقه تاریخی یهودیه قرار دارد و آرامگاهی در این شهر است که مشهور است، آرامگاه ابراهیم نبی و همسرش ساره، اسحاق و همسرش ربکا (ربقه)، و یعقوب و همسرش لیه (لعیا) در آن قرار دارد. به همین جهت دومین شهر مقدس یهودیان پس از اورشلیم و شهری مقدس برای پیروان دیگر ادیان توحیدی به حساب می‌آید. این مکان توسط ابراهیم در قریه اربع (حبرون بعدی) از عفرون که از مهاجران آناتولی بود خریداری شد و ابتدا سارا همسرش و در طی دو قرن خاندانش در این مکان دفن شدند. خود ابراهیم در سال ۱۸۱۵ قبل از میلاد در این مکان دفن شد.حبرون در لغت‌نامه دهخدا
نام حبرون ریشه در زبان سامی غربی دارد. حبر که در عبری، عربی و اموری در معناهایی چون همراه، متحد و دوست به کار می‌رود و در نام حبرون مفهوم رفاقت را می‌رساند. الخلیل نام شهر در عربی نیز از لقب ابراهیم (خلیل‌الله) گرفته شده که خود به معنای دوست است.
چهل و یکمین نشست کمیته میراث جهانی یونسکو در ژوئیه ۲۰۱۷ در شهر کراکوف لهستان برگزار شد که طی آن شهر الخلیل در سرزمین‌های فلسطین به عنوان میراث جهانی به ثبت رسید. شهر تاریخی یزد، بخش قدیمی شهر احمدآباد هند و بخش‌هایی از شهر استراسبورگ فرانسه از جمله مناطقی است که در این نشست به ثبت رسیدند.
جزیره مرجانی بیکینی یکی از جزایر مرجانی متعلق به جزایر مارشال در اقیانوس آرام است.پس از جنگ جهانی دوم، ساکنان جزیره مرجانی به اجبار در سال ۱۹۴۶ نقل مکان کردند پس از آن جزایر و تالاب تا سال ۱۹۸۵ محل ۳ آزمایش هسته ای توسط ایالات متحده بود.
نواحی اطراف این جزیره محل ۲۸ آزمایش هسته‌ای بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۸ بودند. قدرتمندترین انفجار هسته ای این جزیره به نام قلعه براوو (به انگلیسی:Castle Bravo) بود که قدرتش ۱۱۰۰ برابر بمب اتمی هیروشیما بود.
این جزیره مرجانی در انتهای شمالی مجموعه جزایر رالیک ، تقریباً شمال غربی پایتخت ماجورو قرار دارد. بعد از آزمایش هسته ای، در سال ۱۹۷۰، سه خانواده در جزیره بیکینی اسکان داده شدند که در مجموع حدود ۱۰۰ نفر بودند. اما دانشمندان در ماه مه ۱۹۷۷ میزان خطرناکی از استرانسیم ۹۰ را در آب چاه پیدا کردند و ساکنان آن دارای غلظت غیرطبیعی سزیم ۱۳۷ در بدن خود بودند. آنها در سال ۱۹۸۰ تخلیه شدند. این جزیره مرجانی امروزه گهگاه توسط غواصان و چند دانشمند بازدید می شود و تعداد انگشت شماری از نگهبان در آن حضور دارند.
جزیره یک باند فرودگاه به نام فرودگاه آب‌سنگ بیکینی نیز دارد.
نام انگلیسی این جزیره از نام استعماری آلمانی "Bikini گرفته" شده است. زمانی که جزئی از گینه نو آلمان بود نام آلمانی از نام مارشالی برای این جزیره، , ( [pʲiɡinnʲi] ) " "Pik" " به معنی "سطح" و " "Ni" " به معنای "نارگیل" یا "سطح نارگیل" گرفته شده است.
حدود ۳۶۰۰ سال است که انسان در جزیره بیکینی ساکن بوده است. چارلز اف استرک جونیور، باستان شناس سپاه مهندسین ارتش ایالات متحده، تکه هایی از زغال چوب، استخوان ماهی، صدف و سایر مصنوعات را زیر ۳ فوت (1 متر) ماسه پیدا کرد. تاریخ گذاری کربنی سن این آثار را بین سال های ۱۹۶۰ تا ۱۶۵۰ سال قبل از میلاد نشان می دهد. اکتشافات دیگر در جزیره بیکینی و انئو بین ۱۰۰۰ سال قبل از میلاد و ۱ سال قبل از میلاد مسیح و سایر اکتشافات بین سالهای ۴۰۰ تا ۱۴۰۰ پس از میلاد مسیح است.
اولین مشاهدات ثبت شده توسط اروپایی ها در سپتامبر ۱۵۲۹ توسط دریانورد اسپانیایی آلوارو د ساودرا در کشتی خود "La Florida" هنگام بازگشت به اسپانیای جدید بود و به عنوان "Buenos Jardines" (باغ های خوب به اسپانیایی) تصویر شد. Montana, Alberto "Descubrimientos, exploraciones y conquistas de españoles y portugueses en América y Oceania", Miguel Salvatella, Barcelona, 1943, p. 81 مارشال ها فاقد ثروت لازم برای تشویق اکتشاف یا نقشه برداری بودند. کاپیتان بریتانیایی ساموئل والیس در حالی که از تاهیتی به سمت تینیان دریانوردی می کرد تصادفاً به جزیره های مرجانی رونگریک و رونگلاپ برخورد کرد. کاپیتان های نیروی دریایی بریتانیا، جان مارشال و توماس گیلبرت در سال ۱۷۸۸ به طور جزئی مارشال ها را کاوش کردند.
اولین غربی که در اواسط دهه ۱۸۲۰ جزیره مرجانی را دید، کاپیتان و کاشف آلمانی بالتیک اوتو فون کوتزبوئه بود که در خدمت امپراتوری روسیه بود. او سه بار از جزیره در طول سال های ۱۸۱۶ و ۱۸۱۷ بازدید کرد. او جزیره مرجانی "Eschsholtz را" به افتخار یوهان فردریش فون اششولتز ، طبیعت شناس کشتی فون کوتزبو نامید. آلمانی‌های بالتیک از جزیره مرجانی برای تولید روغن کوپرا از نارگیل استفاده می‌کردند، اگرچه تماس با جمعیت بومی کم بود. آب و هوای جزایر مرجانی خشک تر از جزایر مارشال جنوبی است که کوپرای بیشتری تولید می کنند. ساکنان جزیره بیکینی در طول دوره استعمار آلمان برای توسعه تجارت کوپرا استخدام شدند
بیکینی همراه با بقیه جزایر مارشال توسط نیروی دریایی امپراتوری ژاپن در سال ۱۹۴۰ در طول جنگ جهانی اول تصرف شد و در سال ۱۹۲۰ توسط جامعه ملل به امپراتوری ژاپن واگذار شد. ژاپنی ها جزیره را تحت فرمان دریاهای جنوبی اداره میکردند، اما عمدتاً امور محلی را تا شروع جنگ جهانی دوم به دست رهبران محلی سنتی واگذار کردند. در آغاز جنگ، جزایر مارشال ناگهان به یک پاسگاه استراتژیک برای ژاپنی ها تبدیل شد. آنها یک برج دیده بانی در جزیره ساختند و یک پایگاه برای مقر ژاپن در کواجالین ساختند تا از تهاجم آمریکا به جزایر محافظت کنند.
این جزایر تا فوریه ۱۹۴۴ از جنگ آسیب ندید، زمانی که در یک نبرد خونین، نیروهای آمریکایی کواجالین را تصرف کردند. در پایان نبرد، تنها پنج سرباز ژاپنی زنده مانده بر روی بیکینی باقی ماندند، و آنها ترجیح دادند به جای اینکه اجازه دهند اسیر شوند، با خودکشی بمیرند.
برای ایالات متحده، این نبرد هم گام بعدی در پیشروی جزیره‌ای به ژاپن و هم یک پیروزی اخلاقی مهم بود، زیرا اولین باری بود که آمریکایی‌ها به "حلقه بیرونی" نیم کره اقیانوس آرام ژاپن نفوذ کردند.
پس از جنگ جهانی دوم، ایالات متحده درگیر مسابقه تسلیحات هسته ای جنگ سرد با اتحاد جماهیر شوروی برای ساخت بمب های بزرگتر و مخرب تر بود.
آزمایش تسلیحات هسته ای در بیکینی مجموعه ای از ۲۳ دستگاه هسته ای بود که بین سال های 1946 تا 1958 توسط ایالات متحده در هفت سایت آزمایش منفجر شد. سلاح های آزمایشی در خود صخره، دریا، هوا و زیر آب با بازده شکافت ترکیبی ۴۲.۲ منفجر شدند. این آزمایش با مجموعه عملیات چهارراه در جولای ۱۹۴۶ آغاز شد. اندکی پس از پایان جنگ جهانی دوم، رئیس جمهور هری اس. ترومن به مقامات ارتش و نیروی دریایی دستور داد تا مکانی را برای آزمایش تسلیحات هسته ای روی کشتی های جنگی آمریکایی ایمن کنند. در حالی که ارتش نتایج یک انفجار زمینی را دیده بود، نیروی دریایی می خواست تأثیر یک سلاح هسته ای بر کشتی ها را بداند. آنها می خواستند تعیین کنند که آیا کشتی ها می توانند در دریا و بنادر به گونه ای فاصله بگیرند که سلاح های هسته ای را در برابر کشتی ها ناکارآمد کند.
بیکینی از هر دو ترافیک معمولی دریایی و هوایی دور بود و آن را به مکانی ایده آل تبدیل می کرد. در فوریه ۱۹۴۶، فرمانده نیروی دریایی، بن اچ. وایات، فرماندار نظامی جزایر مارشال، از ۱۶۷ ساکن میکرونزی جزیره مرجانی خواست که داوطلبانه و به طور موقت در محل خود جابه‌جا شوند تا دولت ایالات متحده بتواند آزمایش بمب‌های اتمی را برای "خوبی بشریت و برای" آغاز کند. پایان دادن به همه جنگ های جهانی." پس از "مشاوره مبهم و غم انگیز" در بین بیکینی ها، رهبر آنها، پادشاه جودا، با درخواست جابجایی ایالات متحده موافقت کرد و اعلام کرد: "با این باور پیش خواهیم رفت که همه چیز در دست خداست." نه نفر از یازده سرپرست خانواده، "رونگریک" را به عنوان خانه جدید خود انتخاب کردند.
در ماه فوریه، نیروی دریایی Seabees به آنها کمک کرد تا کلیسا و خانه اجتماعی خود را جدا کرده و برای انتقال آنها به خانه جدید خود آماده شوند. در ۷ مارس ۱۹۴۶، ساکنان وسایل شخصی خود را جمع آوری کردند و لوازم ساختمان را ذخیره کردند. آنها سمت شرق در کشتی فرود 1108 نیروی دریایی ایالات متحده به جزیره غیر مسکونیRongerikl که یک ششم اندازه بیکینی بود نقل مکان کردند. هیچ کس در Rongerik زندگی نمی کرد زیرا آب و غذای کافی نداشت و به دلیل اعتقادات سنتی ریشه دار که جزیره توسط "دختران شیطان Ujae تسخیر شده بود" . نیروی دریایی آنها را با چند هفته غذا و آب گذاشت که به زودی تمام میشد.
آزمایش تسلیحات با سری عملیات چهارراه در جولای ۱۹۴۶ آغاز شد. آلودگی رادیواکتیو آزمایش "بیکر" در تمام کشتی های مورد نظر اولین مورد آنی ریزش رادیواکتیو از یک انفجار هسته ای بود. شیمیدان گلن تی سیبورگ ، با سابقه ترین رئیس کمیسیون انرژی اتمی ، "بیکر را" "اولین فاجعه هسته ای جهان" نامید. به دنبال آن یک سری آزمایشات بعدی انجام شد که جزایر مرجانی را با رادیواکتیویته ، به ویژه سزیم-۱۳۷، آلوده کرد که مواد غذایی رشد یافته در خاک را آلوده کرد.
ایالات متحده ۲۳ دستگاه هسته ای را بین سال های ۱۹۴۶ و ۱۹۵۸ در هفت سایت آزمایشی در صخره، داخل جزیره مرجانی، در هوا و زیر آب منفجر کرد. آنها بازده شکافت ترکیبی 42.2 Mt داشتند . این آزمایش با مجموعه عملیات تقاطع در جولای ۱۹۴۶ آغاز شد. ساکنان ابتدا در جزیره Rongerik اسکان یافتند. آنها تصور میکردند می توانند در مدت کوتاهی به خانه بازگردند. با این حال، Rongerik نمی‌توانست غذای کافی آنها را تامین کند و مردم جزیره گرسنه بودند. آنها نتوانستند به خانه برگردند، بنابراین به مدت شش ماه به جزیره کواجالین نقل مکان کردند و سپس تصمیم گرفتند در جزیره کیلی زندگی کنند، جزیره ای کوچک به اندازه یک ششم جزیره زادگاهشان. برخی از آنها در سال ۱۹۷۰ به جزیره بیکینی بازگشتند. با این حال، آزمایشات بیشتر میزان خطرناک استرانسیوم ۹۰ را نشان داد. دولت ایالات متحده چندین صندوق امانی تأسیس کرد که هزینه های درمانی و سایر هزینه ها را پوشش می داد و سالانه حدود ۵۵۰ دلار به هر فرد پرداخت می کرد.
در سال ۱۹۴۷، ایالات متحده سازمان ملل را متقاعد کرد که جزایر میکرونزی را به عنوان منطقه استراتژیک تحت قیومیت سازمان ملل متحد تعیین کند. این تنها اعتمادی بود که تاکنون توسط سازمان ملل اعطا شده بود نیروی دریایی ایالات متحده تا سال ۱۹۵۱ این منطقه را از یک مقر در گوام کنترل میکرد، زمانی که وزارت کشور ایالات متحده کنترل را به دست گرفت منطقه را از پایگاهی در سایپن اداره میکرد. در این دستورالعمل آمده بود که ایالات متحده باید «پیشرفت اقتصادی و خودکفایی ساکنان را ارتقا دهد و به این منظور از ساکنان در برابر از دست دادن زمین ها و منابعشان محافظت کند.
علیرغم وعده "حفاظت از ساکنان"، از ژوئیه ۱۹۴۶ تا ژوئیه ۱۹۴۷، ساکنان بیکینی در Rongerik تنها ماندند و به دلیل کمبود غذا گرسنه بودند. تیمی از بازرسان آمریکایی در اواخر سال ۱۹۴۷ به این نتیجه رسیدند که ساکنان جزیره باید فوراً منتقل شوند. مطبوعات سراسر جهان به شدت از نیروی دریایی ایالات متحده به دلیل نادیده گرفتن مردم انتقاد کردند. هارولد ایکس ، ستون نویس سندیکایی، نوشت: "بومیان در واقع و به معنای واقعی کلمه از گرسنگی می میرند."
در ژانویه ۱۹۴۸، دکتر لئونارد میسون، یک انسان شناس از دانشگاه هاوایی، از Rongerik دیدن کرد و از آنچه پیدا کرد وحشت زده شد. یکی از ساکنان Rongerik نوشت ː
ماتنها چند ماهی می‌گرفتیم،که برای کل افراد کافی نبود ... ماهی‌ها برای خوردن مناسب نبودند. آنها سمی بودند. ما از آنها مریض شدیم، مثل زمانی که دست و پاهای شما به خواب می روند و شما نمی توانید چیزی را احساس کنید. صبح از خواب بیدار می شدیم تا به قایق هایمان برویم و به خاطر بیماری خیلی بدی که داشتیم زمین می خوردیم... سپس از از آمریکا خواستیم که برایمان غذا بیاورند... ما داشتیم می مردیم، اما آنها به ما توجهی نداشتند.
میسون درخواست کرد که فوراً همراه با یک افسر پزشکی برای ساکنان جزیره در Rongerik غذا بیاورند. سپس نیروی دریایی اوجلانگ را برای خانه موقت انتخاب کرد و برخی از مردان جوان از جمعیت بیکینی شروع به ساختن محل اقامت کردند. اما مقامات ایالات متحده نظر خود را تغییر دادند. آنها تصمیم گرفتند از Enewetak به عنوان دومین سایت آزمایش تسلیحات هسته ای استفاده کنند و ساکنان آن جزیره مرجانی را به جزیره Ujelang و به خانه هایی که برای ساکنان جزیره بیکینی ساخته شده بودند، منتقل کردند.
در مارس ۱۹۴۸، ۱۸۴ نفر از ساکنان جزیره بیکینی که دچار سوءتغذیه بودند، دوباره به کواجالین انتقال داده شدند. به آنها چادرهایی روی نواری از چمن در کنار باند فرودگاه داده شد تا در آن زندگی کنند. در ژوئن ۱۹۴۸، ساکنان بیکینی جزیره کیلی را به عنوان یک خانه طولانی مدت انتخاب کردند. بسیار کوچک، ۸۱ هکتار ، جزیره خالی از سکنه بود و به دلیل "وسعتش" توسط یک ایرویج یا پادشاه برتر اداره نمی شد. همچنین فاقد صخره مرجانی است. در ماه ژوئن، جامعه بیکینی دوجین از مردان منتخب شروع به ساخت یک روستا کردند. در نوامبر ۱۹۴۸، ساکنان، که اکنون مجموعاً ۱۸۴ نفر هستند، به جزیره کیلی، در یکی از کوچکترین جزایر در مجموعه جزایر مارشال است، رفتند . آنها به زودی متوجه شدند که دیگر نمی توانند مانند بیکینی ماهیگیری کنند. کیلی فاقد تالاب آرام و محافظت شده بود. زندگی در جزیره کیلی به طور موثر فرهنگ آنها را که بر پایه ماهیگیری و قایقرانی به جزایر مختلف در اطراف جزیره بیکینی بود، نابود کرد. کیلی غذای کافی برای ساکنان جدید نداشت.
پس از نقل مکان به کیلی، ساکنان بیکینی همچنان از منابع غذایی ناکافی رنج می بردند. کیلی جزیره ای کوچک و بدون تالاب است و در بیشتر مواقع سال در معرض امواجی که ماهیگیری و خارج کردن قایق را دشوار می کند. قحطی اتفاق افتاد. در سال 1949، یک کشتی هنگام تحویل کوپرا و سایر میوه ها در موج سواری سنگین غرق شد. مقامات ایالات متحده مواد غذایی را به کیلی ریختند. ساکنان مجبور شدند به برنج وارداتی USDA و کالاهای کنسرو شده تکیه کنند و مجبور شدند با درآمد اضافی خود غذا بخرند.
در طول سال‌های ۱۹۵۵ و ۱۹۵۶، کشتی‌های اعزامی توسط ایالات متحده، به دلیل دریای مواج در اطراف جزیره، به طور مداوم با مشکلاتی در تخلیه مواد غذایی مواجه شدند که منجر به کمبود مواد غذایی بیشتر شد. مردم بار دیگر از گرسنگی رنج می بردند
در ژوئن ۱۹۶۸، بر اساس توصیه های علمی مبنی بر اینکه میزان تشعشعات به اندازه کافی کاهش یافته است، رئیس جمهور لیندون بی. جانسون به ۵۴۰ عضو خانواده بیکینی ساکن کیلی و سایر جزایر قول داد که بتوانند به خانه خود بازگردند. کمیسیون انرژی اتمی زباله های رادیواکتیو را از جزیره پاکسازی کرد و ایالات متحده مسئول بازسازی ساختارها و کاشت مجدد محصولات در جزیره مرجانی بود. اما اندکی پس از آن، آمریکا پروازهای هوایی منظم بین کواجالین و بیکینی را پایان داد که به طور جدی مانع پیشرفت شد. درختان نارگیل سرانجام در سال ۱۹۷۲ دوباره کاشته شدند، اما AEC متوجه شد که نارگیل میزان بالایی از رادیواکتیویته را حفظ کرده و قابل خوردن نیستند. در نتیجه شورای بیکینی به تأخیر بازگشت به جزیره رای داد.
سه خانواده بزرگ که در نهایت در مجموع حدود ۱۰۰ نفر بودند، در سال ۱۹۷۲ با وجود خطر به جزیره محل زندگی خود بازگشتند. اما ۱۰ سال بعد، تیمی از دانشمندان فرانسوی آزمایش های بیشتری را بر روی جزیره و ساکنان آن انجام دادند. آنها دریافتند که برخی از چاه ها برای استفاده بیش از حد رادیواکتیو هستند و متوجه شدند که پاندانوس و میوه نان برای مصرف انسان نیز خطرناک هستند. نمونه ادرار ساکنان جزیره بیکینی آتول میزان پایین پلوتونیوم ۲۳۹ و پلوتونیوم ۲۴۰ را نشان داد. در نتیجه، جامعه بیکینی یک شکایت برای بررسی علمی کامل بیکینی و جزایر شمالی مارشال تنظیم کرد. دعوای بین بخشی بر سر مسئولیت هزینه ها کار را به مدت سه سال به تعویق انداخت. سپس در ماه مه 1977، دانشمندان مقادیر بسیار خطرناکی از استرانسیوم ۹۰ را در آب چاه مشاهده کردند که بیش از حداکثر مجاز ایالات متحده بود. در ماه ژوئن، وزارت انرژی اعلام کرد که "همه الگوهای زندگی مربوط به جزیره بیکینی فراتر از دستورالعمل های فدرال [تابش] برای دوزهای جمعیتی سی ساله است." بعداً در همان سال دانشمندان افزایش ۱۱ برابری میزان سزیم ۱۳۷ را در تمام افرادی که در جزیره مرجانی زندگی می کردند کشف کردند. در ماه مه ۱۹۷۸ مقامات وزارت کشور ایالات متحده افزایش ۷۵ درصدی رادیواکتیو سزیم ۱۳۷ را "باور نکردنی" توصیف کردند.
زنان سقط جنین ، مرده‌زایی و ناهنجاری‌های ژنتیکی را در فرزندانشان تجربه می‌کردند.   محققان دریافتند که خاک مرجانی رفتار متفاوتی با خاک سرزمین اصلی دارد زیرا حاوی پتاسیم بسیار کمی است. گیاهان و درختان به راحتی پتاسیم را به عنوان بخشی از فرآیند طبیعی بیولوژیکی جذب می کنند، اما از آنجایی که سزیم بخشی از همان گروه جدول تناوبی است، در فرآیند شیمیایی بسیار مشابهی توسط گیاهان جذب می شود. مشخص شد که ساکنان جزیره که ناآگاهانه شیر نارگیل آلوده مصرف می‌کردند، غلظت‌های غیرطبیعی سزیم در بدن خود داشتند. آمریکا تصمیم گرفت که ساکنان جزیره برای بار دوم از جزیره مرجانی تخلیه شوند.
ساکنان جزیره در سال ۱۹۸۶ به عنوان بخشی از پیمان جدید انجمن آزاد با ایالات متحده، ۷۵ میلیون دلار خسارت دریافت کردند و در سال ۱۹۸۸، ۹۰ میلیون دلار دیگر به طور خاص برای پاکسازی رادیولوژیکی استفاده شد. در سال ۱۹۸۷، چند نفر از بزرگان بیکینی به جزیره Eneu سفر کردند تا خطوط املاک قدیمی را بازسازی کنند. خدمه ساخت و ساز شروع به ساخت یک هتل، اسکله و جاده در بیکینی کردند و ژنراتورها، آب شیرین کن ها و خطوط برق را نصب کردند. یک باند پر از مرجان و شن هنوز در جزیره Eneu وجود دارد. غواصان بیکینی آتول برای تامین درآمد تاسیس شد. اما در سال ۱۹۹۵، شورا دریافت که استاندارد آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده مستلزم کاهش سطح تشعشعات به ۱۵ میلی‌ریم است، که به طور قابل‌توجهی کمتر از استاندارد وزارت انرژی ایالات متحده ۱۰۰ میلی‌ریم است. این کشف به طور قابل توجهی هزینه بالقوه پاکسازی را افزایش داد و تلاش را متوقف کرد.
در نتیجه استفاده نظامی از جزیره و اسکان ناموفق، جزایر مملو از سنگرهای بتنی متروکه و تجهیزات سنگین، وسایل نقلیه، تجهیزات، ماشین‌آلات و ساختمان‌ها هستند. در سپتامبر ۱۹۷۸، سرانجام مقامات آمریکا برای جابجایی ساکنان وارد شدند. بررسی رادیولوژیکی مارشال‌های شمالی، که توسط دادخواست 1975 انجام شد، پس از تخلیه ساکنان و بازگشت به جزیره کیلی آغاز شد.
در سال ۱۹۷۵، ایالات متحده "صندوق اعتماد هاوایی را برای مردم بیکینی" به مبلغ ۳ میلیون دلار تأسیس کرد. هنگامی که ساکنان جزیره در سال ۱۹۷۸ از جزیره خارج شدند، ایالات متحده ۳ میلیون دلار به این صندوق اضافه کرد. ایالات متحده دومین صندوق "امانی به نام صندوق امانی اسکان مجدد برای مردم بیکینی ایجاد کرد" که شامل ۲۰ میلیون دلار در سال ۱۹۸۲ بود. ایالات متحده ۹۰ میلیون دلار دیگر به این صندوق اضافه کرد تا برای پاکسازی، بازسازی خانه ها و تأسیسات، و اسکان ساکنان جزیره در جزایر بیکینی و انئو پرداخت کند.
در سال ۱۹۸۳، ایالات متحده و ساکنان جزیره مارشال قرارداد انجمن آزاد را امضا کردند که به جزایر مارشال استقلال داد. در این پیمان، در سال ۱۹۸۶ موثر واقع شد و پس از آن توسط جمع و جور اصلاح که در سال ۲۰۰۴ موثر واقع شد اصلاح شد. همچنین دادگاه دعاوی هسته ای را تأسیس کرد که وظیفه قضاوت غرامت برای قربانیان و خانواده های آسیب دیده از برنامه آزمایش هسته ای را به عهده داشت. بخش ۱۷۷ قرارداد برای جبران خسارات وارده به جزایر بیکینی و سایر جزایر مرجانی شمالی ارائه شده است. این شامل ۷۵ میلیون دلار بود که باید طی ۱۵ سال پرداخت شود. در ۵ مارس ۲۰۰۱، دادگاه دعاوی هسته ای علیه ایالات متحده برای خسارات وارده به جزایر و مردم آن حکم صادر کرد.
این پرداخت ها در سال ۱۹۸۷ با پرداخت ۲.۴ میلیون دلار سالانه به کل جمعیت بیکینی آغاز شد، در حالی که ۲.۶ میلیون دلار باقی مانده به "صندوق امانی مطالبات بیکینی" پرداخت می شود. این اعتبار در نظر گرفته شده است تا همیشه وجود داشته باشد و سالانه ۵٪ پرداختی را برای ساکنان جزیره فراهم کند.
ایالات متحده ۱۵۰ میلیون دلار به عنوان غرامت برای خسارات ناشی از برنامه آزمایش هسته ای و آواره شدن آنها از جزیره اصلی خود پرداخت کرد.
در سال ۲۰۰۱، دادگاه دعاوی هسته ای پس از کسر پرداختی های گذشته، مجموعاً 563،315،500 دلار به جزیره نشینان اعطا کرد. با این حال، کنگره ایالات متحده در تامین مالی این توافق شکست خورده است. تنها چاره این است که مردم بیکینی از کنگره ایالات متحده درخواست کنند تا هزینه پرداخت را تأمین کند. دادگاه عالی ایالات متحده درخواست تجدید نظر جزیره نشینان از تصمیم دادگاه استیناف ایالات متحده را که از اجبار دولت به تأمین بودجه ادعای آنها خودداری می کرد، رد کرد. تا سال ۲۰۰۱، از ۱۶۷ ساکن اصلی که جابجا شدند، ۷۰ نفر هنوز زنده بودند و کل جمعیت به ۲۸۰۰ نفر افزایش یافته است. اکثر ساکنان جزیره و فرزندان آنها در کیلی، ماجورو و در ایالات متحده زندگی می کردند.
"صندوق امانی هاوایی برای مردم بیکینی" طبق قانون در دسامبر ۲۰۰۶ منحل شد. ارزش "صندوق امانی اسکان مجدد برای مردم بیکینی" تا ۳۱ مارس ۲۰۱۳ تقریباً ۸۲ میلیون دلار بود و "صندوق امانی مطالبات بیکینی" تقریباً ۶۰ میلیون دلار ارزش داشت. در سال ۲۰۰۶، هر یک از اعضا حدود ۵۰۰ دلار در سال دریافت می کردند. در سال ۲۰۱۲، سالانه حدود ۶ تا ۸ میلیون دلار درآمد سرمایه گذاری داشتند و سالانه کمتر از ۱۵۰۰۰ دلار آمریکا برای هر خانواده به عنوان مزایا پرداخت می کردند و پول کمی برای پاکسازی در دسترس باقی می ماند.
نمایندگان مردم بیکینی انتظار دارند که این روند سال ها طول بکشد و نمی دانند که آیا ایالات متحده به شرایط قرارداد انجمن آزاد احترام می گذارد یا خیر.
در سال ۱۹۹۸ یک گروه مشورتی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، که در پاسخ به درخواست دولت جزایر مارشال برای بررسی مستقل بین‌المللی شرایط رادیولوژیکی در بیکینی تشکیل شد، توصیه کرد که جزیره بیکینی نباید به‌طور دائم تحت شرایط رادیولوژیکی کنونی اسکان داده شود.
پتانسیل ساخت جزیره قابل سکونت از آن زمان به طور قابل توجهی بهبود یافته است. یک ارزیابی در سال ۲۰۱۲ از آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور نشان داد که میزان سزیم ۱۳۷ به طور قابل توجهی سریعتر از آنچه انتظار می رفت کاهش می یابد. تری همیلتون، مدیر علمی برنامه ارزیابی دوز و رادیواکولوژی جزایر مارشال آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور، گزارش داد که «شرایط در بیکینی واقعاً تغییر کرده است. آنها با سرعتی شتابان در حال بهبود هستند. با استفاده از گزینه ترکیبی حذف خاک و افزودن پتاسیم، می‌توانیم به استاندارد 15 میلی‌رم نزدیک شویم. این تقریباً در ۱۰ سال گذشته صادق بوده است. پس اکنون زمانی است که بیکینی ها، در صورت تمایل، می توانند به عقب برگردند.»
پس از جابجایی ساکنان جزیره در سال ۱۹۴۶، در حالی که ساکنان جزیره بیکینی در Rongerik گرسنگی را تجربه می کردند، لور کسیبوکی سرودی برای جزیره نوشت:
سبک زندگی سنتی ساکنان جزیره بیکینی بر پایه پرورش گیاهان و خوردن صدف و ماهی بود. آن‌ها قایق‌سازان و دریانوردان ماهری بودند که با کشتی‌های پروآ دو بدنه، به جزایر اطراف بیکینی و سایر جزایر مرجانی در جزایر مارشال رفت و آمد می‌کردند. آن‌ها نسبتاً منزوی بودند و جامعه‌ای را ایجاد کرده بودند که وابسته به جوامع و سنت‌های خانوادگی گسترده بود. هر مردابی توسط یک پادشاه و ملکه، با پیروانی از رؤسای و رؤسای زنان که یک کاست حاکم را تشکیل می دادند، رهبری می شد.
ژاپن این جزایر را از سال ۱۹۱۴ اشغال کرد. ساکنان جزیره زیر نظر ژاپنی ها در مزارع کوپرا کار می کردند، که بخشی از فروش محصولات را بر عهده داشتند. رؤسا می توانستند سالانه ۲۰۰۰۰ دلار نگه دارند و مابقی بین کارگران توزیع میشد. ساکنان جزیره به پذیرایی از یکدیگر، حتی بستگان دور، افتخار می کردند.
مردان به طور سنتی دامن حاشیه‌دار در حدود طول دارد. زنان دو حصیر به اندازه یک مترمربع می پوشیدند که از بافتن برگ های پاندانوس و هیبیسکوس به یکدیگر تهیه و به دور کمر بسته می شد. بچه ها معمولا برهنه بودند. مبلغان مسیحی از اوهایو در اواخر قرن ۱۹ وارد شده و جزیره نشینان تحت تاثیر آنها مفهوم حیا را درک کردند. آنها لباسی را برای زنان معرفی کردند که یک لباس مجلسی بلند، گشاد با آستین های بلند و یقه بود که تا حد امکان پوست را بپوشاند.
ساکنان جزیره بیکینی به حفظ حقوق زمین به عنوان معیار اولیه ثروت ادامه می دهند.
اکثر مارشالی ها هم به زبان مارشالی و کمی اسپانیایی صحبت می کنند.
ساکنان جزیره غذاهای بومی از جمله نارگیل ، پاندانوس ، پاپایا ، موز ، تارو ، لیموترش ، میوه نان و کدو تنبل کشت می کردند. درختان و گیاهان متنوع دیگری نیز در این جزایر وجود دارند.
اهالی جزیره ماهیگیران ماهری بودند. آنها از نخ ماهیگیری ساخته شده از پوسته نارگیل استفاده می کردند. آنها از بیش از ۲۵ روش ماهیگیری استفاده میکردند. ساکنان جزیره اردک، خوک و مرغ را برای غذا پرورش می دادند و از سگ و گربه به عنوان حیوان خانگی نگهداری می کردند. زندگی حیوانات در جزیره مرجانی به شدت تحت تأثیر آزمایش بمب اتمی قرار گرفت.
ایالات متحده برای اینکه کشتی‌های بزرگ‌تر وارد تالاب شوند و برای آزمایش بمب اتمی آماده شوند، از مواد منفجره برای منفجر کردن صخره های مرجانی بزرگ در تالاب استفاده کرد. انفجارهای هسته ای زیر آب، حفره های بزرگی را در کف تالاب ایجاد کردند که تا حدی توسط زباله های انفجار دوباره پر شدند. این انفجارها مقادیر زیادی مرجان و گل تابیده، پودر شده را در گستره وسیعی از تالاب و جزایر اطراف پخش کرد. این جزیره مرجانی تقریباً ۶۵ درصد از تنوع زیستی را که قبل از آلودگی رادیواکتیو وجود داشت، بازیابی کرده بود، اما به نظر می‌رسد که ۲۸ گونه مرجان به صورت محلی منقرض شده‌اند.
۲۳ جزیره در بیکینی وجود دارد. جزایر Bokonijien، Aerokojlol و Namu در طول آزمایش های هسته ای تبخیر شدند. این جزایر از سنگ آهک مرجانی کم و ماسه تشکیل شده بودند. ارتفاع متوسط تنها حدود بالاتر از سطح جزر و مد. مساحت کل تالاب . خانه اصلی جزیره نشینان شمال شرقی ترین و بزرگ ترین جزیره ، جزیره بیکینی بود که در مجموع طول داشت.
نام مایوی دوتکه زنانه (بیکینی) از این جزیره گرفته شده‌است،
در 5 ژوئیه 1946، چهار روز پس از "انفجار اولین وسیله اتمی (ملقب Able" ) بر فراز جزیره مرجانی بیکینی در طی عملیات Crossroads ، لوئیس رارد طرح جدیدی از لباس شنا به نام "بیکینی" را به نام جزیره مرجانی معرفی کرد. رارد یک مهندس مکانیک فرانسوی بود که آموزش دیده بود و مدیر مغازه لباس زیر زنانه مادرش در پاریس بود. او لباس جدید را در ۵ ژوئیه ۱۹۴۶ در Piscine Molitor ، یک استخر عمومی در پاریس به رسانه ها و مردم معرفی کرد. Bikini Introduced , This Day in History, "History Channel"
بارش شهابی ثوری بارش شهابی سالیانه‌ای است که بر اثر برخورد ذرات برجای مانده از دنباله‌دارِ انکه با جو زمین پدید می‌آید. از آن‌جا که نقطهٔ نورباران این بارش شهابی در صورت فلکی ثور قرار دارد، اخترشناسان سال‌ها پیش آن را بارش شهابی ثوری نامیدند؛ که این نام تا به امروز باقی است.
گمان بر این است که دنباله‌دارِ انکه و شهاب‌های ثوری بقایای دنباله‌دار بسیار بزرگی هستند که در حدود بیست تا سی هزار سال پیش از هم‌پاشید و به چند تکهٔ بزرگ‌تر، و مقادیر انبوهی از مادهٔ میان‌سیاره‌ای تبدیل شد. بخش بزرگی از این مواد و قطعات حجیم هنوز در فضای داخل منظومهٔ شمسی جولان می‌دهند و هر از گاهی در دام میدان گرانشی زمین یا یکی دیگر از سیارات گرفتار می‌شوند. در مجموع می‌توان گفت که این جریان ماده، بزرگ‌ترین جریان ماده در منظومهٔ شمسی داخلی است. به‌علت اندازهٔ زیاد این جریان، عبور زمین از میان آن چند هفته طول می‌کشد، که بارش شهابی طولانی‌مدتی را نیز در پی دارد که چند هفته طول می‌کشد، که در مقایسه با اغلب بارش‌های شهابی دیگر که بازهٔ فعالیتشان تنها چند روز است، بسیار زیاد است.
ترانه اعلام خطر فرهنگ متضاد سومین آلبوم استودیویی گروه رایز اگنست می‌باشد که در ۱۰ اوت ۲۰۰۴ بیرون داده شد و این اولین آلبوم از رایز اگنست بوده که با برچسب گفن رکوردز بیرون داده شده.
این آلبوم فروش خیلی خوبی را به همراه داشت که به علت داشتن تک‌آهنگ‌های برجسته‌ای مانند زندگی را خوش باش که تا آن زمان بهترین تک‌آهنگ گروه بود. به علاوه زور آخرت را بزنGive it all! و زندگی با ترس کمتر از مهمترین تک‌آهنگ‌های گروه بودند.
فرهنگ متضاد یا پادفرهنگ در نام این آلبوم اشاره به خرده‌فرهنگ‌هایی دارد که با فرهنگ عام و حاکم در تغایر و تضاد است.
۱- سخنرانی وضعیت کشور State of the Union
۲- اولین چکه The First Drop
۳- زندگی با ترس کمتر Life Less Frightening
۴- بال‌های کاغذی Paper Wings
۵- خونی برای ریختن Blood to Bleed
۶- به کسانی که این خیابان‌ها متعلق به آن‌هاست To Them These Streets Belong
۷- سمت وزنه‌های ترازو را عوش کن Tip the Scales
۸- هرجا جز اینجا Anywhere But Here
۹- زور آخرت را بزن Give It All
۱۰- رقصیدن با باران Dancing for Rain
۱۱- زندگی را خوش باش Swing Life Away
۱۲- در شایعه مرگم اغراق زیاد شده Rumors of My Demise Have Been Greatly Exaggerated
دور بر دقیقه دومین آلبوم استودیویی گروه پانک راک رایز اگنست است که در ۸ آوریل ۲۰۰۳ با برچسب «فات رک کوردز» بیرون داده شد. این آلبوم شامل سه تک‌آهنگ بوده و مهم‌ترین آن همانند فرشته و خدا می‌داند است.
نام انگلیسی این آلبوم به واحد بسامد یعنی تعداد دور بر دقیقه اشاره دارد.
کلیپ این ترانه، گروه را در حال اجرا در یک اتاق نشان می‌دهد. قسمت‌هایی از این کلیپ تیم مک ایلریف را نمایان می‌کند که در خیابان‌ها به دنبال چیزی است.
"«خدا می‌داند»" اولین تک‌آهنگ گروه آمریکایی رایز اگنست از آلبوم دور بر دقیقه است. این تک‌آهنگ تنها یک ماه قبل از انتشار آلبوم دور بر دقیقه به همراه یک موزیک ویدئو بیرون آمد.
عبدالعظیم رضائی (زادهٔ ۲ فروردین ۱۳۱۱http://www.ibna.ir/fa/doc/shortint/44003/عبدالظيم-رضايي-پدر-تاريخ-ايران-باستان در یَبارَک، شهریار – درگذشتهٔ ۱۲ تیر ۱۳۸۷ در تهران) پژوهشگر در تاریخ ایران باستان بود.
او دوران ابتدائی را در شهریار گذراند. در رشتهٔ علوم معقول و منقول از دانشگاه تهران مدرک کارشناسی ارشد و در رشتهٔ حسابداری و زبان انگلیسی مدرک کارشناسی را دریافت کرد و همزمان پزشکیاری و زبان پهلوی را نیز آموخت.عبدالعظیم رضایی، وب‌گاه آفتاب در سال ۱۳۳۰ به خدمت آموزش و پرورش در آمد. وی مدرک دکترای خود را در رشتهٔ ادیان از دانشگاه تهران گرفت. وی در سال ۱۳۸۵ از دانشگاه تاجیکستان دکترای افتخاری تاریخ گرفت.
از رضائی که سالها سمت استادی رشتهٔ تاریخ دانشگاه شهید بهشتی را بر عهده داشته، بیش از ۷۰ جلد کتاب، بر جای مانده‌است که کتاب ۴ جلدی «تاریخ ده‌هزار سالهٔ ایران» از مهم‌ترین آنهاست.
سفر به اروپا نام فیلم کمدی آمریکایی است که به سبک فیلم‌های سفر جاده و مدرسه قدیمی ساخته شده‌است. این فیلم داستان چهار دوست است که از آمریکا برای یافتن دوست دختر آلمانی یکی از آن‌ها (اسکات تامس) با نام مایکه به اروپا سفر می‌کنند.
آنها در این سفر از شهرهای بزرگ اروپا نظیر لندن، پاریس، آمستردام، براتیسلاوا، برلین و رم میگذرند و در طی راه اتفاق‌های جالبی برای آنها روی می‌دهد.
این فیلم در اکران جهانی با فروش ۲۰ میلیون دلاری روبرو شد.
داستان فیلم از قسمتی شروع می‌شود که اسکات تامس معروف به اسکاتی نقش اول فیلم در جشن فارغ التحصیلی از دبیرستان دوست دخترش فیونا او را ترک می‌کند.
اسکاتی که قبلاً توسط اینترنت با دختری آلمانی به نام مایکه (Mieke) آشنا شده بود و تصور می‌کرد که او یک پسر همجنس گرااست و به همین خاطر قرار ملاقاتی که با وی ترتیب داده بود را لغو کرد. اسکاتی بعداً توسط برادرش متوجه شد که نام "Mieke" در زبان آلمانی "Mike" نیست بلکه یک نام شبیه "Michelle" در زبان انگلیسی است.
اسکاتی که به اشتباه خودش پی برد و سعی در ارتباط دوباره با مایکه کرد ولی او ایمیلش را مسدود کرده‌است. کوپر یکی از دوستان اسکاتی به او پیشنهاد کرد که به آلمان برود و مایکه را از نزدیک ببیند.
آنها تصمیم گرفتند که با هم به آلمان سفر کنند ولی به دلیل پول کم مجبور شدند اول به انگلیس و از آنجا از راه زمینی به برلین بروند.
آنها در لندن با اوباش فوتبال برخورد کردند که طرفدار تیم منچستر یونایتد بودند و همراه اتوبوس آنها که برای دیدن مسابقه‌ای به فرانسه می‌رفتند به پاریس رفتند.
در آنجا با دو دوست دیگرشان که خواهر و برادر دو قلویی بودند تصمیم گرفتند که به برلین بروند ولی در طول راه نیز از شهرهای دیگر اروپا دیدن کنند.
در این فیلم آنها طی سفرشان که بیشتر قسمت‌ها با قطار بود با اتفاق‌های بعضاً ناخوشایندی روبرو می‌شدند و حتی در قسمتی از داستان آنها که پول و مدارکشان به سرقت رفته بود به همراه مردی آلمانی که اسکاتی زبان او را به درستی نفهمید به اروپای شرقی (براتیسلاوا) رفتند.
پس از ماجراهای بسیار آنها وارد آلمان شدند ولی اثری از مایکه نیافتند زیرا او به همراه یک تور دریایی به گردش در رم رفته‌است و اگر دیر بجنبند دیگر به او نخواهند رسید به همین خاطر جیمی دوست اسکات دوربین عکاسی گران قیمت خود را میفروشد تا آنها بتوانند سریعتر به مایکه برسند.
آنها به واتیکان می‌روند و ماجراهایی در کلیسای واتیکان برای آنها پیش می‌آید و در همان مکان اسکاتی مایکه را میبیند.
پس از مدتی که اسکاتی به اوهایو برگشته‌است متوجه می‌شود که به طور اتفاقی دوست دختر آلمانی اش نیز هم اتاقی اش شده می‌شود و داستان تمام می‌شود.
هومولوژی می تواند به یکی از معانی زیر باشد:
در نظریه تکامل، هم‌ساخت‌شناسی یا هومولوژی (homology) به بررسی شباهت ویژگی‌های زیست‌شناختی که ناشی از اشتراک نیایی است می‌پردازد و در شاخه‌های گوناگون زیست‌شناسی نمونه‌های آن وجود دارد. ساختمان‌های کالبدشناختی که کارکردهای یکسانی در گونه‌های مختلف زیستی دارند و از یک ساختار در یک گونه که نیای همه آنهاست تحول یافته‌اند، هم‌ساخت نامیده می‌شوند.
در ژنتیک می‌توان هم‌ساختی را در ساختار دی‌ان‌ای مشاهده کرد.
هم‌ساختی اساس سازماندهی برای زیست‌شناسی مقایسه‌ای را شکل می‌دهد. در ۱۸۴۳ RICHARD OWEN (ریچارد اُوِن) همولوژی را به عنوان «ارگان‌های مشابه در حیوانات مختلف با هر تنوع شکل و عملکرد» توصیف کرد. اندام‌های متفاوت در بال خفاش، بالهٔ یک خوک آبی، پنجهٔ گربه و دست انسان یک ساختار اساسی مشترک از استخوان‌ها و ماهیچه‌ها رت دارند. اُوِن(owen) نتیجه گرفت که شاید یک نقشه ساختمانی مشترک در همهٔ مهرداران وجود دارد، همچنین برای هر رده از مهرداران ویژگی‌های همولوگ ارگانیسم‌ها ناشی از سهیم بودن آن‌ها در یک جد مشترک است و این قبیل ویژگی‌ها اغلب ارگانیسم‌های جنینی و پیشرفته مشابه دارند. همولوگوس در مقابل ویژگی آنالوگ قرار می‌گیرد. تشابهات در نظر گرفته شده بین اندام‌ها در تاکسون‌هایی که آخرین جد مشترک آن‌ها یکسان نیست مثلاً بات‌های خفاش و پرندگان، که به‌طور جداگانه رشد و نمو کردند امّا هر دو از بال جلو مهرداران نمو پیدا کرده‌اند و بنابراین ویژگی جنین‌شناسی اولیه مشابهی را دارند.
به هر حال یک ویژگی همولوگ بستگی دارد به سطح رده‌بندی و آناتومی که امتحان شده‌است برای مثال بال پرنده و خفاش همولوگ اند مانند بازوها در چهارپایان. اگر چه بال‌ها همولوگ نیستند، زیرا اندام به عنوان یک بازو (نه بال) در آخرین جد مشترک چهارپایان خدمت کرده‌است.
طبق تعریف هر ویژگی همولوگ یک کلاد را تعریف می‌کند. یک تاکسون متحدالاصل که در آن همهٔ اعضا دارای آن ویژگی هستند (یا به زوال یافته‌است) و غیر اعضاها فاقد آن هستند.
یک ویژگی هولوگ ممکن است هموپلوسیس باشد- یعنی به صورت مستقل حاصل می‌شوند امّا از یک ساختار اجدادی مشابه پلیومرفیک- که در جد مشترک وجود دارد امّا در بعضی از نسل‌ها اهمیت خود را از دست داده یا آپومرفیک در جدّشان وجود داشته و در همه نسل‌ها نیز هست.
یک ویژگی همولوگوس اغلب همولوگ نامیده می‌شود. در ژنتیک واژه همولوگ هم برای پروتئین‌های مشابه و ژن‌های (توالی DNA) کدکننده بکار برده می‌شود.
دودما اشتراکی می‌تواند تکاملی یا توسعه یافته باشد. تبار تکاملی به این معنی است که این ساختارها از بعضی از ساختارهای اجدادی مشترک منشأ گرفته‌اند. برای مثال، بال‌های خفاش و بازوان نخستی‌ها در این مفهوم مشابه‌اند (همولوگ اند).
دودمان نمو یافته به این معنی است که این ساختارها در نمو جنینی از یک بافت مشابه برآمده‌اند (منشأ گرفته‌اند). تخمدان‌ها در زنان و بیضه‌ها در مردان در مفهوم همولوگ‌اند.
همولوژی متفاوت از آنالوژی است، که رابطهٔ بین صفاتی که ظاهراً مشابه‌اند امّا تکامل فیلوژنی مستقلی را دارند، توصیف می‌کند. بال‌های دانه درخت افرا و بال‌های یک مرغ دریایی آنالوگ اند امّا همولوگ نیستند (هر دو اندام اجازه حرکت در باد را داده، امّا از یک ساختار مشابه نمو (تکامل) پیدا نمی‌کنند). آنالوژی عمدتاً به تشابهات اشاره دارد که بیشتر موازی، معکوس و همگرا تشخیص داده شده‌اند.
از دید زیست‌شناسی توسعه یافته تکاملی (evo-devo) که تکامل دیده شده به عنوان تکامل توسعهٔ ارگانیسم‌ها. Rolf sattler تأکید کرد که هم‌ساختاری می‌تواند جزئی باشد. ساختارهای جدید می‌تواند از طریق ترکیب مسیرهای توسعه یافته یا بخش‌هایی از آن استنتاج شود.
به عنوان یک نتیجه: ساختارهای موزاییکی یا دورگه می‌تواند هم ساختی‌های مشترکی را نشان دهند. برای مثال برگ‌های مرکب گیاهان گلدار مشخصی به صورت جزئی هم ساختار هم برگ‌ها و هم ساقه‌ها هستند زیرا آن‌ها ترکیبی از بعضی ویژگی‌های ساقه‌ها و برگ‌ها هستند.
بحث دربارهٔ هم ساختاری به‌طور عادی خورشان را به اعضای چهارپایان مهرداران محدود می‌کند و گاهی اوقات ساختارهای دیگر را، مثل تغییر دادن دندان‌ها در وال‌ها و فیل‌ها متأثر می‌کند. هم ساختارها (همولوژی) بیتش مهمی برای دسته‌بندی در هر جایی در قلمرو جانوران فراهم می‌کند اگر چه تعدادی از آن‌ها ممکن است به‌طور قابل توجهی دور از انتظار باشد.
برای مثال در داخل arthropodها، بروسکا و بروسکا همولوژی زیرین (جدول زیر) را برای ۱۰ سومیت اول (بخش‌های جنینی) در گروه‌های متعددی از arthropod فراهم می‌کند، امّا اضافه می‌شود که «... موضوع عنوان ضمیمه هومولوژی (هم ساختاری) بین از arthropodها کاملاً مغشوش و بسیار قابل بحث است…»
هم ساختاری بین پروتئین‌ها و DNA اغلب بر پایهٔ همانندی توالی‌ها نتیجه می‌شود به‌خصوص در بیوانفورماتیک، برای مثال، در کل، اگر دو یا تعداد بیشتر ژن توالی‌های بسیار مشابه DNA داشته باشند شبیه این است که هم‌ساختند (همولوگوس) امّا شبیه بودن توالی‌ها ممکن است بدون جد مشترک نتیجه شود. توالی‌های کوتاه ممکن است شانسی شبیه باشند و توالی‌ها ممکن است به دلیل اینکه هر دو برای پیوستن به یک پروتئین خاص انتخاب شده باشند؛ همانند یک عامل اونویسی. این قبیل دنباله‌ها شبیه هستند، امّا همانند نیستند ناحیه‌های توالی که همانند هستند حفاظت شده نامیده می‌شوند. این نباید اشتباه گرفته شود با حفاظت شده در توالی‌های آمینواسیدی که این آمینواسیدها در شرایط خاص با نوع دیگری که از نظر عملکرد فیزیکی و شیمیایی مشابه‌اند جایگزین شوند.
عبارت درصد هم ساختاری گاهی اوقات به نادرست استفاده می‌شود. درصد همانندی یا درصد شباهت باید برای مقداری کردن همانندی بین توالی‌های مولکول‌های زیستی استفاده شود.