moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از سال ۱۹۹۰ تا بدین سو، بین ۲٬۵۰۰ تا ۳٬۰۰۰ گویشور برتنگی وجود دارد. در حالی که جمعیت کشور رو به افزایش است، جنگ داخلی و تلاش روسیه برای یکسان‌سازی زبانی و مهاجرت آن‌ها به شهرها باعث کمرنگ شدن این زبان شده‌است. علاوه بر این، محبوبیت تاجیکی و روسی به عنوان زبان‌های آموزش و نوسازی به زوال بارتنگی کمک کرده‌است. برتنگی به دو زبان روشانی و شغنانی بسیار نزدیک است.
ایوان الکساندرویچ سروف (روسی: Ива́н Алекса́ндрович Серóв؛ زاده ۱۳ اوت ۱۹۰۵ – درگذشت ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۰) یک افسر اطلاعاتی روس و اولین رئیس کمیته امنیت دولتی (کاگ‌ب) اتحاد جماهیر شوروی بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۸ و همچنین بین سال هال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۳ رئیس کمیته اطلاعات ارتش بود.Erwin A Schmidl, Laszlo Ritter, Peter Dennis, The Hungarian Revolution 1956, 2006
گی‌دار (؛ تکواژ چندوجهی از "گی" و "رادارا") اصطلاحی محاوره‌ای است که به توانایی شهودی فرد در ارزیابی گرایش جنسی دیگران به عنوان همجنسگرا، دوجنسگرا یا دگرجنس گرا اشاره دارد. گی‌دار به سرنخ‌های کلامی و غیرکلامی و کلیشه‌های ال‌جی‌بی‌تی تکیه می‌کند. این‌ها شامل حساسیت‌ها به رفتارهای اجتماعی مانند، استفاده از زبان بدن، لحن صدای استفاده شده توسط شخص هنگام صحبت، رد صریح نقش‌های سنتی جنسیتی، شغل و عادات نظافت فرد است.
تشخیص گرایش جنسی با ظاهر یا رفتار ظاهری، اغلب در موقعیت‌هایی که مردان همجنسگرا به صورت کلیشه ای «همجنس گرایانه» رفتار نمی‌کنند، به چالش کشیده می‌شود.
در رابطه با واقعی با غیر واقعی بودن یا غیر واقعی بودن گی‌دار مظالعاتی انجام شده است. در اولین مطالعه از مردم خواسته شد که گرایش جنسی افراد را از طریق یک کلیپ ویدئویی قضاوت کنند، نتیجه این مطالعه بیان کرد که گی‌دار یک افسانه است. مطالعه بعدی در "مجله شخصیت و روانشناسی اجتماعی" نشان داد که افراد می‌توانند گرایش جنسی را دقیق تر از یک تصادف قضاوت کنند. در این مطالعه از افراد خواسته شده بود که گرایش جنسی خود را با استفاده از مقیاس کینزی نشان دهند و سپس کلیپ‌هایی صامت و مختصر از افرادی که با استفاده از برش نازک صحبت می‌کنند، را مشاهده کنند. سپس بینندگان گرایش‌جنسی، افراد در کلیپ را ارزیابی کردند و محققان ارتباط معناداری بین مکانی که مردم گفتند در مقیاس هستند و جایی که تصور می‌کنند دیگران در این مقیاس هستند، پیدا کردند. مطالعات بعدی این یافته‌ها را تکرار کردند و حتی نشان دادند که می‌توان از فیلم‌های خانگی کودکان برای ارزیابی دقیق گرایش جنسی آن ها در مراحل بعدی زندگی استفاده کرد.
مطالعات دیگر نشان داد که گی‌دار در بیش از شانس، با قضاوت بر روی چهره انجام می‌شود. شرکت کنندگان در مطالعه، از نشانه‌های جنسیتی صورت و کلیشه‌های افراد همجنسگرا برای قضاوت خود استفاده کردند، اما به‌طور قابل توجهی گرایش جنسی را برای افرادی که با کلیشه‌ها مقابله می‌کردند، اشتباه ارزیابی کردند. در این مطالعات نشان داده شد که، نژاد، قومیت و ملیت، نه شخصی که قضاوت می‌کند و نه شخصی که قضاوت می‌شود، در هنگام قضاوت از روی چهره تفاوتی در نتیجه ایجاد نمی‌کند. ویژگی‌های فردی صورت (فقط چشم‌ها) می‌توانند گاهی اطلاعات کافی برای تشخیص همجنسگرا یا دگرجنسگرا بودن یک زن یا مرد را نشان دهند. یک مطالعه نشان داد که برای تشخیص گرایش جنسی با تمرکز بر روی چهره مردان و زنان در حدود ۲۵/۱ ثانیه زمان برای تشخیص کافی است و قضاوت افرادی که وقت بیشتری را صرف می‌کنند دقیق نیست. مطالعات انجام شده بر روی گی‌دار حاکی از آن است، که گی‌دار برای کسی که شخص دیگری را می‌بیند به‌طور خودکار اتفاق می‌افتد و دیدن چهره شخص به‌طور خودکار کلیشه‌های مربوط به همجنسگرایان و دگرجنسگرایان را فعال می‌کند. اگرچه به نظر می‌رسد همهٔ مردم نمی‌دانند که گی‌دار دارند. در این مطالعات نشان داده شد که مردان همجنسگرا گی‌دار دقیق تری نسبت به مردان دگرجنسگرا دارند، و زنان در هنگام تخمک گذاری، گی‌دار دقیق تری دارند. یک تحقیق علمی این فرضیه را مطرح کرد که حس گی‌دار ممکن است به این دلیل باشد که افراد همجنسگرا نسبت به افراد دگرجنس گرا توجه بیشتری به جزئیات دارند، که ظاهراً به عنوان یک سبک ادراکی اتخاذ شده به شناخت سایر افراد همجنسگرا به آن‌ها کمک می‌کند.
مطالعات دیگر نشان داده‌است که زنان و مردان با اشکال بدنی و سبک راه رفتن مشابه با افراد از جنس مخالف، بیشتر به عنوان همجنسگرا تصور می‌شوند.
مطالعه ای که توسط استادیار دانشگاه کالیفرنیا، کری جانسون انجام شد نشان داد که شرکت کنندگان قادرند گرایش جنسی مردان را در ۶۰ درصد از موارد دقیق حدس بزنند، کمی بهتر از تصادفی. اما در زنان، حدس آنها بیش از احتمال نیست. این مطالعات نشان داد که حرکات بدن و شکل صورت با گرایش جنسی فرد ارتباط ندارند؛ اما به‌طور شگفت‌انگیزی این نتایج در مورد صداها صدق نمی‌کنند. تعداد اندکی از مطالعات، مسئله گی‌دار را از نظر صدا بررسی کرده‌اند. آنها دریافته اند که مردم از طریق صدا می‌توانند تشخیص دهند که چه کسی همجنسگراست و چه کسی دگر جنسگراست. اما بیشتر تمرکز این مطالعات بر روی مردان است. تجزیه و تحلیل صوتی دقیق، چندین فاکتور را در صدای شخص برجسته کرده‌است؛ که یکی از آنها نحوه تلفظ صداهای «s» توسط مردان همجنسگرا و دگرجنسگرا است.
تحقیقات ویلیام ت. ال. کاکس و همکارانش بیان کرد که «گی‌دار» به سادگی یک برچسب جایگزین برای استفاده از کلیشه‌های ال‌جی‌بی‌تی برای استنباط گرایش جنسی است. (به عنوان مثال، استنباط اینکه مردان شیک همجنسگرا هستند) این تحقیقات نشان می‌دهد که ادعاهای بالا برای نشان دادن گی‌دار، طعمه پارادوکس مثبت کاذب می‌شوند، زیرا نرخ «صحت ادعا افراد دگرباش جنسی» با توجه به تعداد کم این افراد در جمعیت واقعی تخفیف داده می‌شود و در نتیجه یک سناریو ایجاد می‌شود که «صحت» گزارش شده در مطالعات آزمایشگاهی به معنای «عدم دقت زیاد» در دنیای واقعی است.
در اوایل دهه ۲۰۰۰، یک دستگاه الکترونیکی مبتنی بر دستگاه دوست‌یابی بی‌سیم لاوگی(Lovegety) ژاپنی، با عنوان گی‌دار(Gaydar) به بازار عرضه شد و گزارش آن به‌طور گسترده‌ای در رسانه‌ها منتشر شد. این دستگاه به اندازه زنجیره کلید بود که با ارسال یک سیگنال بی‌سیم، از طریق لرزش، بوق یا فلش به کاربر هشدار می‌داد که یک دستگاه مشابه در نزدیکی او () وجود دارد. این هشدار به کاربر اطلاع می‌داد که یک فردبا گرایش جنسی مشترک در این نزدیکی است.
در سال ۲۰۱۷، محققان دانشگاه استنفورد، میشال کوسینسکی و ییلون وانگ مطالعه ای را انجام دادند که نشان داد الگوریتم هوش مصنوعی (AI) می‌تواند گرایش جنسی را به درستی در ۸۱٪ موارد آزمایش شده برای مردان و ۷۴٪ در زنان، (۹۱٪ و ۸۳ به ترتیب، هنگام استفاده از پنج تصویر از هر موضوع) فقط با مرور تعدادی عکس از پروفایل‌های همسریابی آنلاین تشخیص دهد. کوسینسکی با ابراز نگرانی در مورد حریم خصوصی و احتمال سوءاستفاده از هوش مصنوعی اظهار داشت که یافته‌های وی با نظریه هورمون‌های قبل از تولد و گرایش جنسی که بیان می‌کند سطح آندروژن در رحم کمک می‌کند تا شخص دگرجنسگرا، دوجنسگرا یا همجنسگرا باشد، مطابقت دارد.
فرانکی عزیز فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی شان آرباچ است. در این فیلم بازیگرانی همچون امیلی مورتیمر، جرارد باتلر، جک مک الون، شارون اسمال و کل مک‌آنینچ ایفای نقش کرده‌اند.
اصلاح نژاد نازی (به آلمانی: Nationalsozialistische Rassenhygiene) به معنای «بهداشت نژادی ناسیونال سوسیالیست» به سیاست‌های اصلاح نژاد آلمان نازی گفته می‌شود. ایدئولوژی نژادی نازی‌ها مبتنی بر بهبود تدریجی نژادی مردم آلمان با زایش گزینشی بر مبنای ویژگی‌های «نوردیکی و آریایی» بود. ایدهٔ «اصلاح نژاد» بیشتر زیر عنوان واژهٔ "Rassenhygiene" یا «بهداشت نژادی» مطرح می‌شد.
پژوهش‌های اصلاح نژاد در آلمان پیش از و در طول دوره نازی به پژوهش‌های این زمینه در ایالات متحده (به ویژه کالیفرنیا) شباهت داشتد و از آن‌ها بسیار الهام گرفتند. با این حال، برجستگی این پژوهش‌ها با روی کار آمدن آدولف هیتلر به شدت بالا رفت و هواداران ثروتمند نازی آغاز به سرمایه‌گذاری زیادی در آن کردند. این برنامه‌ها متعاقباً باعث شکل‌گیری سیاست نژادی آلمان نازی شدند.
کسانی که تحت سیاست‌های اصلاح نژاد نازی مورد هدف نابودی قرار گرفتند، عمدتاً در موسسات خصوصی و دولتی زندگی می‌کردند، و به عنوان «ناشایست برای زندگی» (آلمانی: "Lebensunwertes Leben") معرفی شدند؛ از جمله زندانیان، منحطان، مخالفان سیاسی، افراد دارای ناتوانی‌های شناختی و جسمی مادرزادی (آلمانی: "erbkranken") – شامل افرادی که دارای ناتوانی ذهن، صرع، اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی، فلج مغزی، دیستروفی ماهیچه‌ای، ناشنوایی و کم‌بینایی بودند – و نیز همجنسگرایان، بیکاران، دیوانگان و افراد ضعیف، که همگی برای حذف از زنجیره وراثت انتخاب شده بودند. بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ تن بر خلاف میل خود عقیم شدند، در حالی که حدود ۳۰۰٬۰۰۰ تن نیز در جریان عملیات تی۴ که برنامه‌ای برای کشتار جمعی بود کشته شدند. در ژوئن ۱۹۳۵، هیتلر و کابینه او فهرستی از هفت فرمان جدید تهیه کردند، که شماره ۵ در آن برای تسریع در پژوهش‌های مربوط به عقیم‌سازی بود.
جنبش اصلاح نژاد اولیهٔ آلمان توسط ویلهلم شالمایر و آلفرد پلوتس رهبری می‌شد. به نوشته هنری فریدلاندر، گرچه جنبشهای اصلاح نژاد آلمان و آمریکا مشابه بودند، جنبش آلمان متمرکزتر بود و به اندازهٔ جنبش آمریکا دارای اندیشه‌های متنوع نبود. برخلاف جنبش آمریکا، در جنبش آلمان یک نشریه و یک سازمان، انجمن بهداشت نژادی آلمان، نمایندهٔ تام همهٔ متخصصین اصلاح نژاد بود.
ادوین بلک می‌نویسد که پس از تثبیت جنبش اصلاح نژاد در ایالات متحده، این جنبش به آلمان گسترش یافت. متخصصان در کالیفرنیا آغاز به تولید مقالات علمی در زمینه ترویج اصلاح نژاد و عقیم‌سازی کردند و آن را برای دانشمندان و متخصصان پزشکی آلمان فرستادند. تا سال ۱۹۳۳، کالیفرنیا بیش از همه دیگر ایالات افراد را تحت عقیم‌سازی اجباری قرار داده بود. برنامه عقیم‌سازی اجباری که توسط نازی‌ها مهندسی شده بود تا حدودی از برنامه کالیفرنیا الهام گرفته بود.Murphy & Lappé, 1994: p. 18
در سال ۱۹۲۷، مؤسسه کایزر ویلهلم برای انسان‌شناسی، وراثت انسانی، و اصلاح نژاد، سازمانی که بر انسان‌شناسی فیزیکی و اجتماعی و همچنین ژنتیک انسانی متمرکز بود، با حمایت مالی قابل توجهی از گروه خیرخواهانهٔ آمریکایی بنیاد راکفلر، در برلین گشایش یافت.Gretchen E. Schafft, "From Racism to Genocide: Anthropology in the Third Reich" (Urbana and Chicago: University of Illinois Press, 2004), pp. 48-54. یوگن فیشر، استاد پزشکی، انسان‌شناسی و اصلاح نژاد آلمانی، مدیر این سازمان بود؛ مردی که بعدها کارهایش به فراهم آوردن پایه علمی سیاست‌های اصلاح نژاد نازی‌ها کمک کرد.Robert S. Wistrich, "Who's Who In Nazi Germany" (New York: Routledge, 2001), p. 60.In 1933, Adolf Hitler appointed Fischer rector of Frederick William University of Berlin, now Humboldt University. See: "Rektoratsreden im 19. und 20. Jahrhundert – Online-Bibliographie", der ehemalige Friedrich-Wilhelms-Universität Berlin. بنیاد راکفلر حتی به تأمین مالی برخی از پژوهش‌های انجام شده توسط یوزف منگله، پیش از اینکه به آشویتس برود، کمک کرد.
چارلز گوته، رهبر جنبش اصلاح نژاد کالیفرنیا، هنگام بازگشت از آلمان در سال ۱۹۳۴، جایی که بیش از ۵۰۰۰ نفر در ماه به زور عقیم می‌شدند، به یکی از همکاران خود چنین گفت:
هری اچ. لالین، پژوهشگر اصلاح نژاد، اغلب به این مباهات می‌کرد که مدل قوانین عقیم سازی اصلاح نژاد وی در قوانین بهداشت نژادی نورنبرگ در سال ۱۹۳۵ اجرا شده بود. در سال ۱۹۳۶، لالین به مراسم اعطای جایزه در دانشگاه هایدلبرگ آلمان (برنامه‌ریزی شده در سالگرد پاکسازی یهودیان از دانشکده هایدلبرگ در سال ۱۹۳۴ توسط هیتلر) دعوت شد تا دکترای افتخاری خود را برای کار در «دانش پاکسازی نژادی» دریافت کند. به دلیل محدودیت‌های مالی، لالین نتوانست در این مراسم شرکت کند و ناچار شد آن را از بنیاد راکفلر تحویل بگیرد. پس از آن، وی با افتخار این جایزه را با همکاران خود به اشتراک گذاشت و اظهار داشت که احساس می‌کند این جایزه نماد «درک مشترک دانشمندان آلمانی و آمریکایی از ذات اصلاح نژاد» است.
آدولف هیتلر در طول دوران زندانی بودن در زندان لاندسبرگ در مورد بهداشت نژادی مطالعه کرد.
هیتلر بر این باور بود که ملت آلمان ضعیف، و با ژن‌های تباه آلوده شده‌است؛ آن هم با تزریق عناصری منحط در جریان خون آن.
نژادگرایی و ایده رقابت نژادی، که در سال ۱۹۴۴ به آن داروینیسم اجتماعی گفته می‌شد، توسط دانشمندان اروپایی و همچنین در مطبوعات وین در طول دهه ۱۹۲۰ مورد بحث قرار گرفتند. اینکه هیتلر ایده‌های خود را از کجا انتخاب کرده‌است نامشخص است. نگرهٔ فرگشت در آن زمان به‌طور کلی در آلمان پذیرفته شده بود، اما این نوع افراط‌گرایی تا آن هنگام نادر بود.
هیتلر در کتاب دوم خود، که در دوران نازی منتشر نشده باقی ماند، به تمجید از اسپارتا پرداخت (با استفاده از ایده‌هایی که شاید از ارنست هکل گرفته بود)، و اضافه کرد که وی اسپارتا را به عنوان نخستین «ایالت فلکیش» می‌شناسد. وی همچنین به تمجید از آنچه تصور می‌کرد یک روش درمانی اصلاح نژاد در مراحل اولیه برای کودکان دارای نقصان است پرداخت:
نازی‌ها در سازماندهی برنامه‌های اصلاح نژاد خود از برنامه‌های عقیم‌سازی اجباری ایالات متحده الهام گرفتند، به ویژه از قوانین اصلاح نژاد که پیشتر در کالیفرنیا وضع شده بودند.
قانون پیشگیری از تولد نوزاد دارای بیماری مادرزادی، مصوب ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۳، عقیم‌سازی اجباری هر شهروندی را که طبق نظر «دادگاه بهداشت ژنتیکی» از فهرستی از اختلالات ژنتیکی رنج می‌برد، مجاز می‌دانست و پزشکان را ملزم به ثبت همه موارد بیماری‌های ارثی شناخته شده، به جز در زنان بالای ۴۵ سال، می‌کرد.facinghistorycampus.org – The Law for the Prevention of Hereditarily Diseased پزشکان می‌توانستند به دلیل عدم رعایت قانون جریمه شوند.
در سال ۱۹۳۴، در نخستین سال اجرای قانون، نزدیک به ۴۰۰۰ نفر تجدید نظر از تصمیمات مقامات عقیم‌سازی شدند. در مجموع ۳٬۵۵۹ مورد تجدید نظرخواهی رد شدند. تا پایان رژیم نازی، بیش از ۲۰۰ دادگاه بهداشت ارثی ("Erbgesundheitsgerichte") ایجاد شده بودند و بر اساس احکام آنها بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ نفر بر خلاف میلشان عقیم شدند.Robert Proctor, "Racial Hygiene: Medicine Under the Nazis" (Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, 1988): 108.
کلینیک هادامار یک بیمارستان روان‌پزشکی در شهر هادامار بود که توسط نازی‌ها به عنوان محل اجرای عملیات تی۴ استفاده می‌شد. مؤسسه کایزر ویلهلم برای انسان‌شناسی، وراثت انسانی، و به‌نژادی در سال ۱۹۲۷ تأسیس شد. همچنین، مرکز هومرگی هارت‌هایم بخشی از برنامه هومرگی بود که نازی‌ها در آن کسانی را که معلول تشخصی داده می‌شدند، می‌کشتند. در آغاز بیماران با وانت‌هایی بود که در آن گازهای خروجی موتور به داخل اتوبوس هدایت می‌شدند، جابجا می‌شدند تا در حین جابجایی کشته شوند. بعدها اتاق‌های گاز توسعه یافتند. در سال‌های آغازین فعالیت خود و نیز در طی دوران نازی، مؤسسه کایزر ویلهلم برای انسان‌شناسی رابطه تنگاتنگی با نگره‌های اصلاح نژاد و پاکسازی نژادی داشت و این نگره‌ها به شدت توسط نظریه‌پردازان این مرکز چون فریتز لنز، یوگن فیشر، و رئیس مرکز، اوتمار فن فرشوئر، پشتیبانی می‌شدند. زیر نظر فیشر، عقیم‌سازی افراد به اصطلاح «حرامزادگان راینلند» انجام شد. قلعه گرافنک یکی از مراکز کشتار آلمان نازی بود که امروزه به مکان یادبودی برای قربانیان عملیات تی۴ تبدیل شده‌است.Knittel, S. "Remembering Euthanasia: Grafeneck in the Past, Present, and Future." B. Niven & C. Paver [eds]. Memorialization in Germany since 1945. New York: Palgrave MacMillan, 2010: 124-133.
قانون ساده‌سازی سامانه بهداشتی در ژوئیه ۱۹۳۴ منجر به تشکیل مراکز اطلاعاتی برای بهداشت ژنتیکی و نژادی و همچنین دفاتر بهداشت شد. این قانون همچنین روش‌هایی برای «تقبیح» و «ارزیابی» افراد را توصیف کرده بود؛ کسانی که سپس به دادگاه بهداشت ژنتیک فرستاده می‌شدند و در آنجا تصمیم به عقیم‌سازیشان گرفته می‌شد.The Nazi census: identification and control in the Third Reich, By Götz Aly, Karl Heinz Roth, Edwin Black, Assenka Oksiloff, 2004, Temple University Press, p104
اطلاعات برای تعیین اینکه چه کسانی «از دید ژنتیکی بیمار» محسوب می‌شدند، از اطلاعات معمولی‌ای که مردم به مطب‌های پزشکی و بخش‌های رفاهی ارائه می‌کردند گردآوری شدند. پرسشنامه‌های استانداردی توسط مقامات نازی با کمک دهوماگ (زیرمجموعه IBM در دهه ۱۹۳۰) طراحی شدند، تا بتوان اطلاعات رمزگذاری شده را برای مرتب‌سازی و شمارش سریع بر روی کارت‌های پانچ هولریث ثبت کرد."IBM and the Holocaust" by Edwin Black, 2001, Crown / Random House, pg 93-96 and elsewhere
در هامبورگ، پزشکان اطلاعاتی را به بایگانی گذرنامه سلامت عمومی (حدود سال ۱۹۳۴)، تحت عنوان «نظر کلی مرتبط با سلامتی» ارائه دادند. این پرونده نه تنها حاوی گزارش‌هایی از پزشکان بود، که همچنین شامل گزارش دادگاه‌ها، شرکت‌های بیمه، باشگاه‌های ورزشی، جوانان هیتلر، ارتش، خدمات کار، کالج‌ها و غیره می‌شد. هر مؤسسه ای که اطلاعات ارائه می‌داد رسیدی در ازای آن اطلاعات دریافت می‌کرد. در سال ۱۹۴۰، وزارت کشور رایش سعی کرد سامانه ای به سبک سامانه گزاردش‌دهی هامبورگ را به کل رایش تحمیل کند.The Nazi census: identification and control in the Third Reich, By Götz Aly, Karl Heinz Roth, Edwin Black, Assenka Oksiloff, 2004, Temple University Press, p104-108
پس از تصویب قوانین نورنبرگ در سال ۱۹۳۵، آزمایش برای تشخیص اختلال ژنتیکی برای هر دو شریک ازدواج به منظور حفظ پاکی نژادی نژاد آریایی اجباری شد. در هنگام خواستگاری، از افراد خواسته می‌شد تا شریک ازدواج احتمالی خود را به دقت ارزیابی کند. به اعضای SS هشدار داده شد تا با دقت به مصاحبه با شرکای احتمالی ازدواج خود بپردازند تا مطمئن شوند که شریکشان سابقه خانوادگی بیماری وراثتی یا جنون نداشته باشد، اما در عین حال این کار را با دقت انجام دهند تا به احساس نامزد احتمالیشان صدمه نزنند و در صورتی که می‌بایست شریکشان را ترک می‌کردند، این کار را با درایت انجام دهند و توهینی به شریکشان نکنند.Padfield, Peter "Himmler" New York:1990--Henry Holt
انجمن بین‌المللی منابع آب (IWRA) یک سازمان غیرانتفاعی و غیردولتی است، با هدف بهبود مدیریت منابع آب. شبکه‌ای حرفه‌ای از متخصصان آب که به اشتراک‌گذاری دانش جهانی دربارهٔ منابع آب را در یک جغرافیای منظم تسهیل می‌کند. این انجمن بین‌المللی، هدف خود را از طریق آموزش، به اشتراک‌گذاری علوم، رویدادها، انتشارات و فرصت‌های موجود کار در این شبکه حرفه‌ای به انجام می‌رساند. دفتر اجرایی انجمن بین‌المللی منابع آب در پاریس قرار دارد.
انجمن بین‌المللی منابع آب، به‌عنوان یک مجمع جهانی، برای تبادل و تکمیل‌کردن علوم و تجربیات مربوط به فعالیت سازمان‌های موجود، به‌منظور پر کردن خلأ حرفه‌ای در زمینه اطلاعات منابع آب، در سال ۱۹۷۱ در ایالت ویسکانسین در ایالات متحده تأسیس گردید. این انجمن در سال ۱۹۷۲ با «ون ته چو»، به عنوان اولین رئیس این انجمن شروع به کار کرد. در سال ۱۹۸۸، بزرگداشتی با سخنرانی «ون ته چو» و دادن جایزه به وی به عنوان اولین رئیس مبتکر و بنیانگذار محترم این انجمن برگزار گردید.
مهمترین رویداد سازمان‌یافته، توسط انجمن بین‌المللی منابع آب، کنگره جهانی آب است. این کنگره از سال ۱۹۷۳ تاکنون، ۱۶ بار در نقاط مختلف جهان از جمله در کشورهای ایالات متحده آمریکا، هند، مکزیک، آرژانتین، بلژیک، کانادا، مراکش، مصر، استرالیا، اسپانیا، فرانسه، برزیل و اسکاتلند، برگزار شده‌است. این کنگره‌ها زمینه ارتباط و ملاقات دست اندرکاران، برای شناخت مسائل جهانی مربوط به آب و ارائه دانش و تحقیقات و پیشرفت این صنعت و تحولات جدید آنرا ایجاد می‌کند. همچنین خط کار این کنگره در جهت دست‌یابی به اهداف توسعه پایدار، بر اساس توافقنامه‌ای، که در کنفرانس تغییر اقلیم ۲۰۱۵ سازمان ملل متحد در پاریس معروف به cop21 منعقد گردید، می‌باشد. برگزاری یک جلسه ویژه در جریان هشتمین کنگره جهانی آب در نوامبر ۱۹۹۴ در قاهره، منجر به توسعه «شورای جهانی آب» گردید. محور اصلی بحث در شانزدهمین کنگره جهانی آب نیز که در ماه مه ۲۰۱۷ در کانکون مکزیک برگزار شد، موضوع دانش و سیاست گذاری منابع آب بود.
نتیجه اصلی کنگره شانزدهم جهانی آب، صدور بیانیه کانکون، مربوط به انجمن بین‌المللی منابع آب، فراخوانی بود برای اقدام به ایجاد ارتباط علمی و سیاست‌گذاری آب جهت توسعه پایدار. این بیانیه خواستار بسیج فوری دانشمندان، دولت‌ها، اهدا کنندگان کمک مالی، متخصصان و جامعه مدنی برای پیوستن به تلاش‌های آنها جهت دستیابی به دستور کار ۲۰۳۰ و اهداف توسعه پایدار می‌باشد.
مجله رسمی بررسی شده توسط «انجمن بین‌‌المللی آب» مربوط به آب بین المللی است که از طریق تیلور و فرانسیس منتشر شده است. این مجله دربرگیرنده مقالات اصلی و یادداشت‌های فنی می‌باشد.
انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده (۱۸۴۰)، چهاردهمین انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده بود که از جمعه ۳۰ اکتبر تا چهارشنبه ۲ دسامبر ۱۸۴۰ برگزار شد. این انتخابات تحت تأثیر بحران اقتصادی ۱۸۳۷ موسوم به هراس و وحشت ۱۸۳۷ قرار گرفت و باعث شد ویلیام هنری هریسون نامزد حزب ویگ، رئیس‌جمهور فعلی مارتین ون بورن را شکست دهد. این انتخابات اولین پیروزی حزب ویگ در انتخابات ریاست جمهوری بود.
در انتخابات ۱۸۴۰، سیستم دو حزبی کاملاً در سیاست ایالات متحده جا افتاده بود، ویگ‌ها سعی داشتند دموکرات‌های فعلی را که از زمان انتخابات ۱۸۲۸ ،کاخ سفید را کنترل می‌کردند، کنار بگذارند. اولین کنوانسیون ملی ویگ که در دسامبر ۱۸۳۹ برگزار شد. ویگ‌ها به دلیل پیشینه نظامی هریسون، وی را به جای سناتور هنری کلی از کنتاکی انتخاب کردند. برای جذب دموکرات‌های جنوبی، ویگ‌ها جان تایلر از ویرجینیا را به عنوان معاون رئیس‌جمهور معرفی کردند. در سومین کنوانسیون ملی دموکرات‌ها به اتفاق آرا مارتین ون بورن، رئیس جمعور فعلی و یکی از بنیان‌گذاران حزب دموکرات را مجدداً انتخاب کردند. اما این کنوانسیون از معرفی فردی برای پست معاون ریاست جمهوری از حزب دموکرات، خودداری نمود.
قبل از روی کار آمدن مارتین ون بورن در سال ۱۸۳۶، آمریکا در آستانه فاجعه اقتصادی قرار گرفته بود. اختلاف اندرو جکسون با بانک مرکزی ایالات متحده موجب تورم بالا، بیکاری و رکود در کسب و کار گردید. ون بورن وارث این وضعیت بود اما تمایلی به اصلاحلات ساختاری نداشت. سوء مدیریت وی از این بحران اقتصادی، همراه با چهره به ظاهر بی دغدغه او، باعث شد رئیس‌جمهور در میان رای‌دهندگان، محبوبیتی نداشته باشد.
حزب ویگ از بی‌کفایتی رئیس‌جمهور و وضعیت کنونی بیشترین بهره را برد. آن‌ها کنوانسیون خود را در اواخر سال ۱۸۳۹، ماه‌ها قبل از زمان معمول برای مراحل نامزدی، برگزار کردند. هیچ‌یک از رهبران آن‌ها از جمله دنیل وبستر یا هنری کلی از حمایت گسترده مردم برخوردار نبودند. با این حال، به نظر می‌رسید ویلیام هنری هریسون، از ایالت اوهایو و قهرمان جنگ، یک رقیب جدی برای رئیس‌جمهور فعلی باشد.
ون بورن به راحتی نامزد دموکرات‌ها را برای دوره دوم به دست آورد. ریاست جمهوری ون بورن با رکود شدید اقتصاد ایالات متحده و سایر موارد متفرقه دیگر از جمله: برده داری، گسترش به غرب و تنش با انگلیس همراه شد و فرصت‌هایی را برای مخالفان سیاسی ون بورن و حتی برخی دیگر از هم حزبی‌های دموکرات او فراهم کرد تا اقدامات او را نقد کنند. همچنین رشد قدرت سیاسی حزب ویگ و بلوغ آن به عنوان یک حزب حرفه ای موجب شد که ون بورن در یک نبرد سیاسی دشوار قرار گیرد. ون بورن تا اکتبر ۱۸۴۰ نسبت به شانس خود برای انتخاب مجدد خوشبین بود، در آن زمان بعید به نظر می‌رسید که وی بتواند هریسون را شکست دهد. سرانجام، در روزهای انتخابات، هشتاد درصد رای‌دهندگان واجد شرایط به پای صندوق‌های رای رفتند. آرا عمومی دو نامزد نزدیک به هم باقی ماند اما هریسون با آرای ۲۳۴ در مقابل ۶۰ رای گزینندگان ون بورن را شکست داد.
تنش‌زدایی ارتعاشی یا تنش‌گیری ارتعاشی (به انگلیسی: Vibratory Stress Relief، به اختصار: VSR)، یک روش غیر حرارتی کاهش تنش پسماند در قطعاتی است که با استفاده از فرآیندهایی مانند جوشکاری، ماشینکاری، ریخته‌گری، آهنگری، نورد و … ساخته شده و به منظور کاهش تنش‌های پسماند در قطعه و افزایش پایداری ابعادی آن انجام می‌شود.
به‌طور تاریخی، اولین روش تنش زدایی از قطعات، روش پیرسازی طبیعی (به انگلیسی: Natural aging) بود. در این روش، قطعات را برای مدت طولانی (گاهی تا چند سال) بدون استفاده رها می‌کردند. اختلاف دمای شب و روز و همچنین اختلاف دما بین فصول مختلف سال، تدریجاً باعث حذف تنش‌های پسماند در قطعات می‌شد. بعدها تنش زدایی حرارتی (به انگلیسی: Thermal Stress Relief، به اختصار: TSR) به منظور تسریع این فرایند ابداع شد. در این روش دمای قطعات را به صورت کنترل شده و با شیب ملایم و معین تا حد مشخصی بالا برده، مدت مشخصی در آن دما نگه داشته و مجدداً به صورت کنترل شده و باشیب ملایم و مشخص دمای آن را پایین می‌آورند. این روش با وجود کاهش قابل توجه در زمان مورد نیاز در مقایسه با روش طبیعی، معایب و محدودیت‌هایی نیز دارد. از جمله:
برای رفع این محدودیت‌ها، روش تنش زدایی ارتعاشی پیشنهاد شد. در این روش، با اعمال تنش مکانیکی در اثر ارتعاش، مجموع تنش پسماند داخلی و تنش مکانیکی خارجی از تنش تسلیم قطعه فراتر رفته و باعث کرنش پلاستیک در مقیاس کریستالی در قطعه شده و بر اساس اصل تبدیل تنش به کرنش، تنش پسماند در قطعه کاهش می‌یابد.
از مزایای این روش در مقایسه با تنش زدایی حرارتی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
در کنار این مزایا، میزان تأثیر گذاری تنش زدایی ارتعاشی در مقایسه با تنش زدایی حرارتی همواره محل بحث بوده و تحقیقات دانشگاهی و صنعتی زیادی در این زمینه انجام شده‌است. نکته اساسی در این مقایسه، میزان مهارت و دانش اپراتور عملیات تنش زدایی ارتعاشی است. تنش زدایی حرارتی بر اساس گراف‌های دمایی از قبل تعیین شده انجام شده و تقریباً کاملاً اتوماتیک و بدون دخالت آنچنانی اپراتور انجام می‌شوند. در این شرایط نتیجه عملیات تنها به تجهیزات و توان آن در یکنواخت و پایدار نگه داشتن دما در کل قطعه در طول عملیات بستگی خواهد داشت. در مقابل، میزان تأثیرگذاری تنش زدایی ارتعاشی، علاوه بر تجهیزات، کاملاً به دانش و مهارت اپراتور در انتخاب پارامترهای مؤثر بر فرایند و همچنین نحوه قضاوت وی در مورد پایان عملیات تنش زدایی بستگی دارد. مروری بر تحقیقات انجام شده در زمینه میزان کارایی VSR نشان می‌دهد تنش زدایی ارتعاشی در صورتی که عملیات با تجهیزات استاندارد و توسط اپراتور صلاحیت دار انجام شود، می‌تواند تا ۸۵ الی ۹۰ درصد معادل تنش زدایی حرارتی کارایی داشته باشد. تصمیم‌گیری در مورد انتخاب روش تنش زدایی با طراح قطعه و صاحب فناوری است. اگر طراح قطعه استفاده از تنش زدایی ارتعاشی را مجاز بداند، می‌توان از این روش استفاده کرده و از مزایای آن بهره برد. در صورتی که مدارک ساخت قطعه در این زمینه سکوت کرده باشد یا به هر دلیل بررسی امکان جایگزینی تنش زدایی حرارتی با ارتعاشی مد نظر باشد، می‌بایست عملیات روی یک نمونه بصورت آزمایشی انجام شده و نتایج آن بررسی گردد. در صورت کافی بودن اثر بخشی، می‌توان تنش زدایی حرارتی را با تنش زدایی ارتعاشی جایگزین نمود.
علی‌اکبر رحمانی (زاده ۱۳۲۹ شمیران) سیاستمدار ایرانی استاندار سابق تهران در زمان دولت اصلاحات، استاندار گیلان بوده‌است.
ایزاتین ، که با نام تریبولین نیز شناخته می‌شود، یک ترکیب آلی با فرمول CHNO است که از ایندول مشتق شده‌است. این ترکیب اولین بار توسط Otto Linné Erdman و Auguste Laurent در سال ۱۸۴۰ به عنوان محصولی از اکسایش رنگ نیل توسط نیتریک اسید و کرومیک اسیدها به دست آمد.
ایزاتین یک محصول طبیعی شناخته شده‌است که می‌تواند در گیاهان از "تیره" "وسمه"، در "تیرهدرخت گلوله توپ"، و همچنین در انسان، به عنوان یک مشتق متابولیک آدرنالین یافت شود.
این ماده به صورت پودر نارنجی مایل به قرمز است و معمولاً به عنوان ماده اولیه برای سنتز طیف گسترده‌ای از ترکیبات فعال بیولوژیکی از جمله ضد تومورها، ضد ویروس‌ها، ضد HIV, و ضد سل استفاده می‌شود.
همچنین هسته ایزاتین مسئول پدید آمدن رنگ ترکیباتی چون «آبی مایا» و «زرد مایا» است.
روی دیگر ازدواج فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی ساکت چودهاری است. در این فیلم بازیگرانی همچون فرهان اختر، ویدیا بالان، رام کاپور، ویر داس، گائوتامی کاپور، پوراب کهلی، ایلا آرون و راتی آگنیهوتری ایفای نقش کرده‌اند.
آرتور هارولد استون (؛ – ) ریاضی‌دان بریتانیایی زاده لندن بود که در دانشگاه‌های منچستر و راچیستر غالباً در زمینه توپولوژی کار می‌کرد. همسر وی ریاضی‌دان آمریکایی، دوروتی ماهارام بود.
«۳۴+۳۵» () ترانه‌ای از خواننده آمریکایی آریانا گرانده است. این ترانه در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۰ توسط ریپابلیک رکوردز، به عنوان دومین تک‌آهنگ از ششمین آلبوم استودیویی گرانده، "موقعیت‌ها" منتشر شد. عنوان ترانه و کورس آن به پوزیشن سکس ۶۹ اشاره دارد، در حالی که بقیه اشعار آن به جناس جنسی، حرف دو پهلو و شوخی‌های جنسی اشاره می‌کند.
ترانه به رتبه هشتم ۱۰۰ آهنگ داغ "بیلبورد" ایالات متحده آمریکا رسید و به هجدهمین تک‌آهنگ رتبه برتر گرانده در این جدول تبدیل شد. این ترانه همچنین به رتبه پنجم ۲۰۰ آهنگ جهانی "بیلبورد" رسید و به دومین تک‌آهنگ گرانده در ده رتبه برتر این جدول تبدیل شد. علاوه بر این، «۳۴+۳۵» در استرالیا، کانادا، ایرلند، مالزی، سنگاپور و انگلستان در میان ده رتبه برتر قرار گرفت و به نوزدهمین تک‌آهنگ در ده رتبه برتر گرانده در کانادا تبدیل شد.
شاهرخ گفت تو خوشگلی فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی ماکاراند دشپانده است. در این فیلم بازیگرانی همچون پریتکا چاولا، ماکاراند دشپانده، کی کی منون، سوزان برنرت و شاهرخ خان ایفای نقش کرده‌اند.
واکنش فیتزینگر (همچنین با عنوان واکنش فیتزینگر-بورشه نیز شناخته می‌شود) یک واکنش شیمیایی است که طی آن ایزاتین با باز و یک ترکیب کربونیل‌دار واکنش داده و استخلافی از کینولین-۴-کربوکسیلیک اسید تولید می‌کند.
بر سر شیطان فریاد بکش (به انگلیسی: Shout at the Devil) یک فیلم سینمایی ماجراجویانه و جنگی بریتانیایی محصول سال ۱۹۷۶ به کارگردانی پیتر آر. هانت و با بازی لی ماروین و راجر مور است.
ماجراهای این فیلم در بین سالهای ۱۹۱۳–۱۹۱۵ در زنگبار و آفریقای خاوری آلمان ساخته شده‌است و براساس رمانی از ویلبر اسمیت می‌باشد.
"Shout at the Devil" at Wilbur Smith's website"Shout at the Devil" at Pan MacMillan Poor-quality text, probably OCR.
این فیلم با فروش ۱۵ میلیون پوند یکی از موفق‌ترین فیلم‌های انگلیس در سال ۱۹۷۶ بود.
جانی دئی (؛ – ۱۹ اکتبر ۲۰۲۰) بازیگر و خواننده اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "جالو در ونیز" اشاره کرد.
جینو ویوتی (؛ ۱۸۷۵ – ۱۴ دسامبر ۱۹۵۱) بازیگر اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به ""، "جوزپه وردی"، "بچه‌ها نگاهمان می‌کنند"، "کاستا دیوا" و "پالیو" اشاره کرد.
استفان نیمنتوفسکی (آگوست ۴، ۱۸۶۶ – ژوئیه ۱۳، ۱۹۲۵) شیمی‌دان لهستانی بود. سنتز کینولین نیمنتوفسکی و سنتز کینازولین نیمنتوفسکی در شیمی آلی به افتخار وی نامگذاری شده‌است.
Polish Chemistry
لوچانو مولیناری (؛ ۱۳ دسامبر ۱۸۸۰ – ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۰) بازیگر اهل پادشاهی ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "سه احمق خوش‌شانس"، "در لباس دلقک" و "بوسهٔ چیرانو" اشاره نمود.
لوچانو بارتولی (؛ – ۱ فوریه ۲۰۱۹) بازیگر اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "بهشت"، "ادیپ شهریار"، "تنه"، "مظنون"، "عمر مختار" و "هانری چهارم" اشاره کرد.
لوئیجی مونتینی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "مدیترانه"، "زندگی زیباست"، "کاگلیوسترو"، "دیوار لاستیکی"، "راه حل سوم" و "نهار یکشنبه" اشاره کرد.
رقص (پایکوبی) یک فعالیت بدنی تقویت کننده تندرستی است که امروزه بسیاری از مردم در سراسر جهان آن را در سبک زندگی خود گنجانده‌اند. این فعالیت بدنی برای برخی افراد که ممکن است به‌طور معمول سبک زندگی بدون جنب و جوشی داشته باشند جایگزین دیگری برای ورزش است. رقص برای تندرستی یک عامل مهم در پیشگیری، درمان و مدیریت در شرایط بیماری است که هم دارای سود فیزیکی و روانی است و هم ارتباطات اجتماعی را بهبود می‌بخشد. رقص یک هنر است که درمیان بسیاری از فرهنگ‌ها وجود دارد. رابطه میان رقص و تندرستی موضوع مطالعات زیادی بوده‌است که نشان می‌دهد پایکوبی یک ورزش سالم است. با این حال، رقص می‌تواند باعث بعضی ریسک‌های بهداشتی هم شود.
رقص می‌تواند راهی برای تناسب اندام برای افراد در هر سن، شکل و اندازه باشد و طیف وسیعی از مزایای جسمی و روحی از جمله بهبود وضعیت قلب و ریه‌ها، افزایش قدرت عضلانی، استقامت و آمادگی جسمانی، افزایش آمادگی هوازی، بهبود تن و قدرت عضلانی، مدیریت وزن، استحکام استخوان‌ها و کاهش خطر پوکی استخوان، هماهنگی بهتر، چابکی و انعطاف‌پذیری، بهبود تعادل و آگاهی فضایی، افزایش اعتماد به نفس جسمی، بهبود عملکرد ذهنی، بهبود وضعیت عمومی و روانی، اعتماد به نفس بیشتر و عزت نفس، و مهارت‌های اجتماعی بهتر را به همراه بیاورد. اکثر شکل‌های رقص همراه با نرمش هوازی هستند و به همین خاطر می‌تواند خطر بیماری‌های قلبی عروقی را کاهش داده و به کنترل وزن، کاهش اضطراب کمک کند و مزایای دیگری را که معمولاً با آمادگی جسمانی مرتبط هستند، به همراه داشته باشد. علاوه بر این، مطالعات نشان داده‌است که رابطه قابل توجهی بین رقص و بهزیستی روانشناختی وجود دارد. بسیاری از تحقیقات دولتی، بهداشتی و آموزشی نشان می‌دهند که رقص برای تندرستی بسیار مهم است.Dance and health: The benefits for people of all ages. Jointly from the British National Health Service and the Department for Culture, Media and Sport
با اینکه فعالیت بدنی نتایج بسیار مثبتی بر سلامت جسمی و روانی به همراه دارد. با این حال، عدم تحرک جسمی همچنان میان مردم رایج است. رقص، و به‌طور خاص رقص فرهنگی، نوعی فعالیت بدنی است که ممکن است مورد توجه برخی افراد باشد که سبک زندگی بدون تحرکی دارند.
صفحه‌های رقص در مقابله با چاقی در جوانان مفید هستند و به همین دلیل در بسیاری از مدرسه‌های مورد استقبال قرار می‌گیرد.Games on Deck Games For Health 2006: Dance Dance… Revolution in Fitness!
گزارش سال ۲۰۰۸ توسط پروفسور تیم واتسون و دکتر اندرو گرت از دانشگاه هرتفوردشایر، اعضای باله سلطنتی را با گروهی از شناگران ملی و بین‌المللی انگلیس مقایسه می‌کند. نمره رقصندگان در هفت قسمت از ده قسمت حوزه تناسب اندام بالاتر از شناگران بود. یک مطالعه ایتالیایی در سال ۲۰۰۶ نشان داد که رقص در مقایسه با سایر تمرینات هوازی مانند دوچرخه سواری، برای کسانی که دچار نارسایی قلبی هستند، دارای نتایج مثبت بهتری است که دلیل آن لذت‌بخش‌تر بودن (و بنابراین پایدارتر بودن) رقص است.America Heart Association Heart failure patients can waltz their way to healthier heartsHeart Care -February 2007 Waltzing Your Way to a Stronger Heart
مطالعه ای در دانشگاه واشینگتن در دانشکده پزشکی سنت لوئیس در سال ۲۰۰۷ نشان داد تانگو آرژانتینی در بهبود تحرک مبتلایان به بیماری پارکینسون بهتر از کلاس ورزشی است. مطالعه ای که توسط دکتر پل دوگل در دانشگاه استراثکلاید در سال ۲۰۱۰ با تمرکز بر روی زنان مسن انجام شد، نشان داد که رقصندگان اسکاتلندی چابک‌تر و دارای پاهای قوی تر هستند و می‌توانند تندتر از افراد هم سن خود که در تمریناتی مانند شنا، پیاده‌روی، گلف شرکت می‌کنند، راه بروند.
برای افراد مبتلا به هایپرکلسترولمی، رقص - همراه با رژیم غذایی و داروهایی مانند استاتین - می‌تواند مزایای سلامتی مثبتی داشته باشد. رقص به عنوان یک ورزش هوازی سطح کلسترول خون را کاهش می‌دهد. رقصیدن به‌طور کلی قدرت و انعطاف‌پذیری عضلات را افزایش می‌دهد، که به نوبه خود دامنه کلی حرکت را بهبود می‌بخشد. پایکوبی همچنین قدرت کلی انسان را افزایش می‌دهد که می‌تواند تعادل، هماهنگی و وضعیت بدن را بهبود بخشد (که به نوبه خود باعث کاهش درد مکانیکی کمر می‌شود).
رقص بر سلامت روان فرد تأثیر مثبت می‌گذارد. یک آزمایش کنترل تصادفی در سال ۲۰۱۳ با تمرکز بر اینکه آیا رقص بر سلامت روان و عزت‌نفس دختران نوجوان با مشکلات ذهنی تأثیر می‌گذارد، نشان داد که ""... با وجود مشکلاتی مانند استرس و سایر چالش‌های بالقوه در یک دختر نوجوان، رقص می‌تواند منجر به پایبندی بالا و تجربه مثبت برای شرکت کنندگان شود "". دخترانی که در کلاسهای رقص شرکت می‌کردند بیشتر از کسانی که شرکت نمی‌کردند، سلامت روان و افزایش روحیه را گزارش می‌کردند و تا ۸ ماه پس از پایان کلاسها، تأثیرات مثبت ادامه داشت.
علاوه بر این، یک مطالعه در سال ۲۰۰۹ استفاده از رقص وو تائو به عنوان درمانی برای افراد مبتلا به زوال عقل اعلام کرد. نشان داده شد که رقص وو تائو به کاهش علائم تحریک در افراد مبتلا به زوال عقل کمک می‌کند. هماهنگی ذهنی پیچیده‌ای که با رقص همراه است، مدارهای حسی و حرکتی را فعال می‌کند؛ بنابراین، وقتی شخص می‌رقصد، مغز او، هم توسط صدای موسیقی تحریک می‌شود و هم توسط خود حرکات رقص تحریک می‌شود. تصویربرداری PET نشان می‌دهد که نواحی از مغز، از جمله قشر حرکتی، قشر حسی و گانگلیون پایه و مخچه، در حین یادگیری و رقص فعال می‌شوند. مزایای پایکوبی در مغز شامل بهبود حافظه و تقویت ارتباطات عصبی است. در نتیجه، نه تنها رقص می‌تواند به کاهش علائم مبتلایان به زوال عقل کمک کند، بلکه می‌تواند خطر ابتلا به زوال عقل را نیز کاهش دهد.
علاوه بر بهبود علائم زوال عقل و جلوگیری از زوال عقل، پایکوبی مکرر حتی می‌تواند به افزایش قدرت شناختی در افراد در هر سنی کمک کند. آن دسته از پایکوبی‌هایی که بیشترین تصمیمات در ثانیه را نیاز دارند، برای این منظور بسیار سودمندتر هستند و پایکوبی‌هایی که از الگوهای حفظ شده استفاده می‌کنند سود کمتری دارند. به همین دلیل، کسانی که نقش زوج را در رقص دارند فرصت بالاتری برای بهبود دقت شناختی خود دارند زیرا باید به دنبال پیروی از نفر اول رقص خود، در ثانیه ثانیه تصمیم بگیرند. کلید بهبود دقت شناختی، ایجاد ارتباطات عصبی جدید برای افزایش پیچیدگی سیناپس‌های عصبی ما است. نکته مهم دیگر این است که تکرار رقص اهمیت دارد. هرچه یک فرد بیشتر رقص کند، بهبود شناختی بیشتر می‌شود.
علاوه بر این، بسیاری از فرهنگ‌ها بر وجود ارتباط ذهنی و بدنی اعتقاد داشته و بسیاری از آن‌ها برای بهبود این ارتباط که اغلب آسیب دیده‌است، از رقص استفاده می‌کنند. امروزه رقص درمانی به عنوان درمانی برای حمایت عاطفی و درمانی برای بیماران پیشنهاد می‌شود، چراکه رقص به افراد امکان می‌دهد تا با درون خود ارتباط برقرار کنند.
خطرات گوناگونی در رقص حرفه ای وجود دارد که ناشی از طاقت فرسا بودن آن است. آسیب‌های ورزشی، آسیب کششی تکراری و اضطراب مزمن در محیط رقص حرفه‌ای از جمله این آسیب‌ها است. رقصندگان در طول زندگی حرفه ای خود آسیب می‌بینند و بسیاری در اواسط تا اواخر دهه ۳۰ زندگی از رقص حرفه‌ای بازنشسته می‌شوند. از آنجا که رقص یک هنر نمایشی با تأکید بر زیبایی‌شناسی است، رقصندگان نیز در معرض خطر بیشتری در مشکلات تصویر بدن و اختلالات خوردن مانند بی اشتهایی عصبی یا پرخوری هستند. بعضی از رقص‌ها، مانند باله، فضار زیادی روی بدن می‌گذارد. شایعترین آسیب به اندامهای تحتانی و خصوصاً مچ پا است.
علم رقص، مطالعه علمی رقص و رقصندگان و همچنین کاربرد عملی اصول علمی در رقص است که از اهداف آن بهبود عملکرد، کاهش آسیب، و بهبود رفاه و سلامتی است. رقص به سطح بالایی از مهارتهای بین فردی و حرکتی احتیاج دارد و با این وجود به نظر می‌رسد که بخش ذاتی از بشر نیز باشد. So You Think You Can Dance?: PET Scans Reveal Your Brain's Inner Choreography. Stephen Brown and Lawrence M. Parsons Scientific American July 2008 vol 299 No. 1 58-63
رقص درمانی یا حرکت درمانی رقص نوعی درمان بیانی است که در آن برای از جنبش (و رقص) برای درمان شرایط عاطفی، شناختی، اجتماعی، رفتاری و جسمی استفاده می‌شود. بسیاری از متخصصان در ارائه آموزشهای کمکی یا درمانی یا بهبود نظم ذهنی به وسیله رقص و پایکوبی، تخصص دارند. Londondance.com: Dancers Health
مانلیو بوزونی (؛ – ۱۰ ژوئن ۱۹۹۹) بازیگر اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "حیف که او بدذات است" و "مؤسسهٔ ریکوردی" اشاره کرد.
آسیت سن (; – ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل هند بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۸۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
او در فیلم خدای جنایت بازی کرده‌است.
پامادور خورش یا پامادور قاتوق، یک غذای محلی گیلانی است.
این خورش خیلی خوشمزه بوده و یکی از ویژگی‌های خاص آن این است که خیلی سریع و در مدت‌زمان کمی آماده می‌شود.
از مواد مواد لازم برای تهیه آن می‌توان گوجه فرنگی، روغن، سیر، تخم مرغ، فلفل، نمک، زردچوبه را نام برد.
مراحل پخت
برای اینکه گوجه‌ها راحت‌تر و زودتر پخته شوند می‌توانید آن‌ها را رنده کنید.
البته مردم استان‌های کرمانشاه و کردستان نیز مشابه همین غذا را با گوجه‌های محلی در فصل تابستان درست می‌کنند.
مقیاس‌بندی ولتاژ پویا یک روش مدیریت نیرو در معماری رایانه است، جایی که بسته به شرایط، ولتاژ مورد استفاده در یک قطعه افزایش یا کاهش می‌یابد. مقیاس‌بندی ولتاژ پویا برای افزایش ولتاژ به عنوان اضافه‌ولتاژ شناخته می‌شود. مقیاس‌بندی ولتاژ پویا برای کاهش ولتاژ به عنوان زیرولتاژ شناخته می‌شود. زیرولتاژ به منظور صرفه‌جویی توان، به ویژه در لپ‌تاپها و سایر دستگاه‌های قابل حمل انجام می‌شود،S. Mittal, "A survey of techniques for improving energy efficiency in embedded computing systems", IJCAET, 6(4), 440–459, 2014. در جایی که انرژی از باتری حاصل می‌شود و بنابراین محدود یا در موارد نادری برای افزایش قابلیت اطمینان است. اضافه‌ولتاژ به منظور افزایش کارایی رایانه انجام می‌شود.
اصطلاح «اضافه‌ولتاژ» همچنین برای افزایش ولتاژ عملیاتی ساکن اجزای رایانه برای اجازه کار با سرعت بالاتر (اورکلاک کردن) استفاده می‌شود.
مارچلو ماتسارلا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است.
از فیلم‌ها یا سریال‌های تلویریونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "جزیره"، "دختر سیسیلی"، "حال همه خوب است"، "ملیسا پی."، "نیروانا"، "باریا"، "اتوبوس شب، ویکتور، زمان دوباره به دست آمد و "مدرسه تمام شد" اشاره کرد.
مارچلو اسپادا (؛ ۱۶ ژانویه ۱۹۰۵ – ۱۹۹۵) بازیگر اهل ایتالیا بود.
سفر () یک فیلم به کارگردانی آسیت سن است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به راجش خانا، شارمیلا تاگور، و فیروز خان اشاره کرد.سفر در cinestaan.comسفر در hindigeetmala.net
مادس آلستروپ (۱۸۰۶–۱۸۷۶) اولین عکاس پرتره دانمارکی با استودیوی شخصی خود بود. به مدت ۱۶ سال، او در کپنهاگ و دیگر استان‌های دانمارک تعداد زیادی داگرئوتایپ تولید کرد. این قبل از آن بود که در سال ۱۸۵۷ با یک بحران مالی مواجه شود. وی در سال ۱۸۵۸ به سوئد نقل مکان کرد و تا پایان عمر به گرفتن عکس پرتره در آنجا ادامه داد. وی به عنوان یکی از پیشگامان دانمارک در عکاسی شناخته می‌شود.
آلستروپ در ویبورگ متولد شد و به عنوان یک زرگر آموزش دید، در ابتدا، در تابستان، ۱۸۴۲ در راندرس در یوتلاند به کار پرداخت، او سپس به کپنهاگ نقل مکان کرد و در آنجا در پشت ساختمان هرکولس در روزنبورگ گاردنز یک استودیوی داگرئوتایپ ایجاد کرد. در اینجا که یکی از مناطق مهم و پر رفت‌وآمد شهر بود، او در یافتن مشتریانی که علاقه‌مند به گرفتن عکس‌های پرتره بودند، هیچ مشکلی نداشت.
از ۱۸۴۳ تا ۱۸۴۸، او به نقاط مختلف دانمارک سفر کرد، و چند روز یا چند هفته را در شهرهای مختلف گذراند و استودیوهای موقت را راه اندازی کرد. در سال ۱۸۴۹ وی سرانجام در کپنهاگ اقامت گزید و استودیویی را در خیابان اوستراگاد در مرکز شهر افتتاح کرد.
آلستروپ به‌هیچوجه یک هنرمند نبود اما یک تاجر حرفه‌ای بود و برخلاف برخی از عکاسان هنری آن زمان، او توانست یک تجارت سودآور داشته باشد. با سرمایه‌گذاری مداوم در تجهیزات جدید، کیفیت کار وی سال به سال بهبود یافت. در واقع، تخمین زده می‌شود که وی در ۱۶ سالی که در دانمارک کار کرده‌است، حدود ۳۳۰۰۰ داگرئوتایپ تولید کرده‌است.
آلستروپ پس از ترک دانمارک در سال ۱۸۷۵ به سوئد نقل مکان کرد و مرتب به شهرهای مختلف سفر کرد، همان کاری که او در اوایل کار خود در دانمارک انجام داده بود. در سال ۱۸۵۹ وی در هلسینگبوری و کریخانستاد و در سال ۱۸۶۰ در یوتبری بود که چند سال در آنجا ماند. در سال ۱۸۶۳، وی در مالمو نزد جی. اس اکوئند تمرین کرد. آلستروپ در سال ۱۸۷۶ در فالون، سوئد درگذشت.
فرانسیسکو اورکویو (; Francisco Urcuyo Maliaños زاده ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۵ – درگذشته ) سیاستمدار اهل نیکاراگوئه بود. وی از ۱۷ ژوئیه ۱۹۷۹ تا ۱۸ ژوئیه ۱۹۷۹ رئیس‌جمهور موقت نیکاراگوئه بود.
فرانسیسکو اورکویو در ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۱، در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
اورلاندو مونته‌نگرو مدرانو (؛ ۱۵ مه ۱۹۲۰ – ) سیاست‌مدار اهل نیکاراگوئه بود. وی از ۳ اوت ۱۹۶۶ تا ۴ اوت ۱۹۶۶ رئیس‌جمهور موقت نیکاراگوئه بود.
اورلاندو مونته‌نگرو مدرانو در ۲۹ اکتبر ۱۹۸۸، در سن ۶۸ سالگی درگذشت.
مارکو مارتزوکا (؛ زادهٔ ۱۴ سپتامبر ۱۹۶۲) کمدین و بازیگر اهل ایتالیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "حوزه استحفاظی" اشاره نمود.
دوریس پل (انگلیسی: Doris Pole؛ متولد ۴ ژوئن ۱۹۹۸) یک تکواندوکار کروات است.
در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۱۹، وی پس از شکست در مسابقه نیمه نهایی مقابل ژنگ شویین، در دسته سنگین‌وزن برنده مدال برنز شد.
کاروانسرای شاه عباسی ابوزیدآباد برجای مانده از دوره صفوی است که در میانه ی شهر ابوزیدآباد ، پیوسته ی شهرستان آران و بیدگل بر بنیان است. این یادگار، در روز با شمارهٔ ثبت ۲۳۷۱ در فهرست آثار ملی ایران ماندگار شده است.
کاروانسرا از نوع کاروانسراهای مربع شکل با ورودی یک درب چوبی و جلوخان مشخص به طرف جنوب شرقی است.
مساحت این کاروانسرا دو هزار و ۲۰۰ متر و شامل ۱۷ غرفه و سکو است.
دارای هشت برج و بارو به عنوان حایل دیوارها، چهار انبار یا اصطبل بزرگ و یک اتاق مهمانی برای نشیمن خان‌ها و روسای قبایل در گذشته و دو تنور است که برای نانوایی و پخت‌وپز کاروانیان مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است
بخش کوتاهی از مجموعه تلویزیونی روشن تر از خاموشی که به زندگی محمد صدرای شیرازی می پردازد در این کاروانسروا ضبط شده است.
فهرست کاروانسراهای ایران
ماکسیم پوتوین (انگلیسی: Maxime Potvin؛ متولد ۳ اوت ۱۹۸۷) یک تواندوکار کانادایی است.POTVIN, Maxime وی دارنده مدال نقره مسابقات قهرمانی جهان است. در سال ۲۰۱۵، او به تیم ملی کانادا دعوت شد و در مسابقات پان امریکن ۲۰۱۵ که در تورنتو برگزار شد، مدال نقره را دریافت کرد.
جواد نظری فتح‌آبادی (زادهٔ ۱۳۶۶ – درگذشتهٔ ۲۴ آبان ۱۳۹۸) یکی از کشته‌شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران بود. او نخستین فردِ کشته‌شده در این اعتراضات بود که نامش رسانه‌ای شد.
جواد (روح‌الله) نظری فتح‌آبادی، در سال ۱۳۶۶ متولد شد. او اهل سیرجان در استان کرمان بود و پدرِ ۳ فرزند بود. جواد نظری فتح‌آبادی کارگر کابینت ساز بود. وی، دو عمو و یکی از دایی‌های خود را در جنگ ایران و عراق از دست داده بود.
جواد نظری فتح‌آبادی، شامگاه جمعه ۲۴ آبان ۱۳۹۸ در نخستین روز از اعتراضات مردمی به افزایش قیمت بنزین، در سیرجان، هنگامی که از محل کار به خانه بازمی‌گشت، مورد هدف تیراندازی از ناحیهٔ جمجمه، توسط مأموران امنیتی قرار گرفت و جان‌باخت. به نقل از برخی منابع محلی، وی توسط محافظ فرماندار سیرجان مورد هدف قرار گرفت و کشته شد.
ماریو کاسالجو (؛ ۱۵ دسامبر ۱۸۷۷ – ۸ فوریه ۱۹۵۳) بازیگر اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "خداحافظ جوانی" اشاره نمود.
خداحافظ جوانی () یک فیلم درام ایتالیایی به کارگردانی فردیناندو ماریا پوجولی است که در سال ۱۹۴۰ منتشر شد.
نینو اُکسیلیا (؛ – ) شاعر، کارگردان فیلم، نویسنده، روزنامه‌نگار و فیلم‌نامه‌نویس اهل پادشاهی ایتالیا بود. او در یک نبرد در جنگ جهانی اول کشته شد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "شیطان راسپودی"، "خداحافظ جوانی" و "گل شرارت" اشاره نمود.
هنری «هنک» والمن (؛ – ) ریاضی‌دان آمریکایی بود که برای کارهایش در نظریه مشبکه، نظریه بعد، توپولوژی و طراحی مدار الکترونیکی شناخته شده است.
محاکمه با آتش () فیلم زندگی‌نامه‌ای و درام به کارگردانی ادوارد زوئیک است. بازیگران اصلی فیلم جک اوکانل در نقش کامرون تاد ویلینگهام و لورا درن هستند.
فیلارمونیک ایالتی راینلاند-فالتس () بزرگترین ارکستر سمفونی ایالت راینلاند-فالتس در آلمان است که در شهر لودویگسهافن واقع شده‌است. این ارکستر به اجرای موسیقی در این ایالت و سایر نقاط آلمان می‌پردازد و از ۸۸ موسیقی‌دان از ۱۶ کشور مختلف جهان تشکیل شده‌است (سال ۲۰۱۵/۲۰۱۶).
از رهبران موسیقی آن می‌توان به فرانتس کنویچنی (۱۹۴۳/۴۴) و کریستف اشنباخ (۱ سپتامبر ۱۹۷۸ تا ۳۱ اوت ۱۹۸۳) اشاره کرد.
آلبرتو فاسینی (؛ ۸ آوریل ۱۸۷۵ – ۸ اکتبر ۱۹۴۲) کارآفرین، سیاستمدار، تهیه‌کننده فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و سرمایه‌دار اهل پادشاهی ایتالیا بود. او یک کارخانهٔ بزرگ الیاف مصنوعی و پارچه داشت و ارتباط نزدیکی نیز با حکومت بنیتو موسولینی داشت. «کاخ تیتونی» که موسولینی از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۹ در آن سکونت داشت، متعلق به او بود.Sarfatti & Sullian p.117
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "راپسودی شیطانی" اشاره نمود.
جاکومو دِبندتی (؛ – ) نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس، منتقد ادبی، مترجم و روزنامه‌نگار اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "خداحافظ جوانی"، "شهبانوی ناوارا"، "عشق‌های حزن‌انگیز" و "هارلم" اشاره نمود.
سالواتوره گوتا (؛ – ) رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و نویسندهٔ کتاب کودکان اهل ایتالیا بود.
زیمِرینگ (به آلمانی: Simmering)، منطقهٔ یازدهم وین، اتریش است. این منطقه در کرانهٔ دانوب قرار گرفته و به عنوان یک منطقهٔ وین در سال ۱۸۹۲. تأسیس شد.Statistik Austria - Bevölkerung zu Jahresbeginn 2002-2016 nach Gemeinden (Gebietsstand 1.1.2016), Statistik Austria.
زیمرینگ دارای چندین کلیسا، چند موزه، مدارس، قلعه‌های قدیمی و چهار گورستان است که یکی از آن‌ها گورستان مرکزی وین، یکی از بزرگترین گورستان‌های اروپا است.* Felix Czeike: "Wiener Bezirkskulturführer: XI. Simmering". Jugend und Volk, Vienna 1980, .
نخستین نشانه‌های مسکونی شدن زیمرینگ مربوط به سال ۱۰۲۸ است. در سال ۱۶۰۵ یک کارخانهٔ آبجوسازی در آنجا ساخته شد و بیش از ۳۰۰ سال درآمد منطقه را تأمین می‌کرد. زیمرینگ تا سال ۱۸۶۰ منطقهٔ کوچکی باقی ماند؛ زمانی که توسط کمپانی توسعهٔ مسکن «رینبوخاوزر» شروع به توسعه کرد، که در آن زمان دومین بزرگترین در وین بود، و منجر به رشد سریع منطقه شد.
ماریو کُلی (؛ – ) بازیگر، صداپیشه و مدیر دوبلاژ اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "جنگ بزرگ"، "فیلیپه دربلی" و "مغول‌ها" اشاره کرد.
ماریو دا وینچی (؛ ۱۴ مارس ۱۹۴۲ – ۱۰ مه ۲۰۱۵) خواننده و بازیگر اهل ایتالیا بود.
وی طی دوران فعالیت حرفه‌ای خود بیش از ۶۰ تک‌آهنگ و ۱۳ آلبوم موسیقی منتشر کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ناپل، روایتی از عشق و انتقام" اشاره نمود.
ماسیمو پیانفورینی (؛ ۲ فوریه ۱۸۹۰ – ۱۱ اکتبر ۱۹۶۶) بازیگر اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دکتر آنتونیو"، "روسینی"، "بینوایان" و "فیلیپه دربلی" اشاره نمود.
ماسیمو مولیکا (؛ – ) بازیگر و کارگردان نمایش اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "سالواتوره جولیانو" اشاره نمود.
سالواتوره جولیانو (؛ ؛ – ) یک راهزن و یاغی سیسیلی اهل ایتالیا بود که به دنبال تهاجم متفقین به سیسیل به شهرت رسید. در سپتامبر همان سال، او به سبب کشتن یکی از افسران پلیس، به‌عنوان یک تبهکار فراری معرفی شد. این افسر پلیس سعی داشت وی را بابت قاچاق مواد غذایی در بازار سیاه دستگیر کند. در آن هنگام، ۷۰٪ غذا و آذوقهٔ سیسیل از طریق بازار سیاه فراهم می‌شد. سالواتوره برای انجام کارهایش، گروهی از زیردستان و فرمان‌بران مطیع را در اختیار داشت. وی شخصیتی پر زرق و برق و بزهکاری سرشناس و مهم بود که هیچ ابایی از حمله به پلیس‌هایی که در تعقیبش بودند، نداشت. علاوه بر اینها، او در شهر خود مابین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸، یک کارگزار قدرت در سیاست بود و در جنبش استقلال سیسیل نقش داشت. سالواتوره و گروهش را مسئول قتل‌عام پورتلا دلا جینسترا می‌دانند؛ گرچه به سبب تعداد بالای کشته‌ها، شُبهاتی در مورد نقش آنها در این ماجرا وجود دارد.
پوشش خبری گسترده‌ای که در جهان دربارهٔ او شکل گرفت، سبب شرمساری و دست‌پاچگی دولت ایتالیا گردید و سالیان متمادی، حدود ۲۰۰ سرباز و افسر پلیس به‌دنبال دستگیری او بودند. وی سرانجام در ۵ ژوئیه ۱۹۵۰ میلادی توسط همکار و دوست نزدیکش گاسپاره پیشوتا به قتل رسید. مورخ بریتانیایی اریک هابسبام او را آخرین نمونه از «دزدان مردمی» (رابین هود) می‌داند و او نخستین راهزنی بود که رسانه‌های خبری معاصر، پوشش خبری زنده درباره‌اش داشتند.Hobsbawm, Robin Hoodo, p. 12
قلعه‌نو روستایی در دهستان جلیل‌آباد بخش جلیل‌آباد شهرستان پیشوا استان تهران ایران است.
دارای کشاورزی ، گلخانه ، دامداری
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۶۵۵ نفر (۱۷۵خانوار) بوده‌است.
قلعه‌نو روستایی در دهستان مازو بخش الوارگرمسیری شهرستان اندیمشک استان خوزستان ایران است.
سالواتوره جولیانو () یک فیلم درام ایتالیایی به کارگردانی فرانچسکو رزی است که در سال ۱۹۶۲ منتشر شد. این فیلم به شکل مستند نئورئالیستی و غیرخطی تصویربرداری و ساخته شده‌است و دربارهٔ زندگی کسانی است که به نحوی با یاغی و تبهکار سیسیلی سالواتوره جولیانو در ارتباط بوده‌اند.
مارتین اسکورسیزی این فیلم را به عنوان یکی از ۱۲ فیلم محبوب خود در تمام دوران معرفی کرده‌است.
گاسپاره پیشوتا (؛ – ) یکی از اعضای گروه راهزنی سالواتوره جولیانو و از رهبران آن بود. وی همچنین کسی بود که به دوست و همکارش خیانت کرد و سالواتوره را در خواب کشت و به‌همین دلیل، نقش او را در آن گروه، همچون یک یهودا اسخریوطی می‌دانند.
مدتی کوتاهی پس از مرگ سالواتوره جولیانو، گاسپاره پیشوتا را بابت تبهکاری‌هایش دستگیر و محاکمه کردند. در جریان تفحص دربارهٔ نقش او در قتل‌عام پورتلا دلا جینسترا، وی فاش ساخت که خودش سالواتوره را در خواب و با شلیک گلوله به او کشته‌است و این موضوع بر خلاف اعلام رسمی نیروهای پلیس بود که مدعی شده بودند سالواتوره در جریان تیراندازی توسط «سروان آنتونیو پرنتسه» در کاستل وترانو کشته شده‌است.Executioner, Time, April 30, 1951 او همچنین در دادگاه از چندین فرد بانفوذ و دولتی از جمله ماریو اسکلبا و برناردو ماتارلا به عنوان کسانی که دستور قتل‌عام را صادر کرده بودند، نام برد. پس از محاکمه، او به حبس ابد محکوم و به زندان منتقل شد. وی بلافاصله اعلام کرد که به سبب خیانتش به گروه و سرکردهٔ آن و حرف‌هایش در دادگاه، هیچ تردیدی ندارد که او را در زندان خواهند کشت. به همین دلیل حاضر نشد جز با پدرش هم‌سلولی شود که او نیز به سبب همکاری با گروه سالواتوره جولیانو به حبس ابد محکوم شده بود. گاسپاره فقط از غذایی که مادرش از خانه می‌آورد، می‌خورد و گفته می‌شود گنجشکی را با خود به سلول برده بود و همهٔ خوراکی‌ها را اول به او می‌داد تا مطمئن شود سمی نیست. با تمام این احتیاط‌ها، او در ۹ فوریه ۱۹۵۴ یک مکمل ویتامینی دریافت داشت و آنرا در قهوه خود حل کرد و بلافاصله پس از نوشیدنش، به شدت بدحال و بیمار شد و بیمارستان زندان منتقل شد، اما ظرف چهل دقیقه از دنیا رفت.The Big Mouth, Time Magazine, February 22, 1954 پس از کالبدشکافی توسط پزشکی قانونی، معلوم شد که علت مرگش مسمومیت با ۲۰ میلی‌گرم استریکنین بوده‌است.
هم دولت و هم مافیا را مسئول مرگ وی دانسته‌اند، اما هیچ‌کس در این باره بازخواست و محاکمه نشد. مادر او «رُزالینا» در ۱۸ مارس ۱۹۵۴ نامه‌ای به رسانه‌های خبری نوشت و دولت را به فساد سیاسی متهم، و مافیا را مسئول احتمالی قتل پسرش دانست. وی نوشت: «"بله، درست است که پسرم دیگر هرگز دهانش را [به سخن گفتن و افشاگری] باز نخواهد کرد و حالا برخی آدم‌ها نفس راحت می‌کشند و خیالشان راحت است که همه‌چیز برایشان امن است، اما کسی چه می‌داند؛ شاید هنوز چیزهایی برای گفتن باشد"». گویا گاسپاره در زندان یک خودزندگی‌نامه نوشته بود و آن را به دست مادرش رسانده بود و احتمالاً مقصود مادرش هم همین مدرک بود. برادر گاسپاره «پیترو» سعی کرد که این دست‌نوشته‌ها را بفروشد، اما این خودزندگی‌نامه به طرز مرموزی ناپدید شد و محتویات آن هرگز معلوم نگشت.
ماسیمو ورتمولر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است.
از فیلم‌ها یا سریال‌های تلویریونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "نسخه بارنی"، "سفر کاپیتان فراکاسا"، "بیت و قطعات"، "جزیره"، "خوشبختی فرا رسیده‌است" و "شبی پر باران" اشاره کرد.
امیلیانو کامورو وارگاس (؛ زاده – درگذشته ) دیپلمات، و سیاستمدار اهل نیکاراگوئه بود. وی دو بار از ۱ ژانویه ۱۹۱۷ تا ۱ ژانویه ۱۹۲۱ و سپس از ۱۴ مارس ۱۹۲۶ تا ۱۱ نوامبر ۱۹۲۶ رئیس‌جمهور این کشور بود.
امیلیانو کامورو وارگاس در ۲۶ فوریه ۱۹۶۶، در سن ۹۴ سالگی درگذشت.
دیگو مانوئل کامورو (; زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل نیکاراگوئه بود. وی از ۱ ژانویه ۱۹۲۱ تا ۱۲ اکتبر ۱۹۲۳ رئیس‌جمهور این کشور بود.
دیگو مانوئل کامورو در ۱۲ اکتبر ۱۹۲۳، در سن ۶۲ سالگی درگذشت.