moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در تقسیمات کشوری سلطنت عمان استان بریمی شامل ۳ شهرستان أست:
شهرستان عبری یکی از شهرستان‌های منطقه استان ظاهره در کشور پادشاهی عمان است.
عبری یکی از قدیمیترین مناطق عمان است، ساکنان این شهرستان از دوران بسیار دور در این منطقه سکنا شده‌اند وآشیانه ساخته‌اند، در منطقه عبری چند دژ تاریخی وجود دارد که مشهورترین آن‌ها دژ عبری و دژ العرافی می‌باشد.
جمعیت آن در حدود ۸۲۶۰۶ هزار نفر می‌باشد.
جمعیت آن در حدود ۱۷۴۶۴ هزار نفر می‌باشد.
جمعیت آن در حدود ۱۷۷۷۹ هزار نفر می‌باشد.
جمعیت آن در حدود ۸۳۳۱ هزار نفر می‌باشد.
شهرستان نزوی یکی از شهرستان‌های استان داخلیه در کشور پادشاهی عمان است. این شهر در دوران آغازین اسلام، پایتخت عمان بوده است، همچنین در آن دوران نیز نام «بیضة الإسلام» به این شهر اطلاق می‌شده است.
شهرستان سمائل یکی از شهرستانهای استان داخلیه در کشور پادشاهی عمان است. تاریخ این شهرستان به دوران قبل از اسلام می‌رسد، گفتاره است مردم این منطقه توسط صحابی جلیل مازن بن غضوبة به اسلام گرویده‌اند.
جمعیت آن در حدود ۴۰ هزار نفر می‌باشد.
جمعیت آن در حدود ۵۱۲۳۹ هزار نفر می‌باشد.
برای دیگر کاربردها، اِدِم (خیز) را ببینید.
جمعیت این شهر ۱۶٫۸۷۱ نفر است.
پارک مرکزی نیویورک(در زبان انگلیسی: Central Park) نام پارک بزرگ و معروفی است که در مرکز منهتن و در میان مراکز تجاری شهر نیویورک قرار دارد. پارک مرکزی نیویورک، اولین پارک مُدرن در تاریخ ایالات متحدهٔ آمریکا محسوب می‌شود که در سال ۱۸۵۷ میلادی توسط فردریک لاو المستد (Frederick Law Olmsted) و همکار انگلیسی اش والتر واکس (Vaux)طراحی و افتتاح شد.
وسعت این پارک حدود ۳۴۲ هکتار است که به شکل مستطیل در قلب منطقه منهتن (منطقه تجاری نیویورک) واقع شده‌است. همچنین این پارک دارای دریاچه‌هایی به وسعت جمعاً ۶۰٫۷ هکتار می‌باشد. بر مبنای آخرین داده های دقیق جغرافیایی سنترال پارک نیویورک ۴ کیلومتر درازا دارد.
Geographic Information System Data Center
سالیانه ۳۷ تا ۳۸ میلیون نفر از این پارک بازدید می‌کنند.
تقریباً تمام پارک مرکزی نیویورک، محوطه‌سازی شده و معماران آن را در قرن ۱۸، طراحی و بعد هم اجرا کرده‌اند.
پارک، چند دریاچه ظاهراً طبیعی دارد که کاملاً مصنوعی و ساخته دست معماران پارک است؛ این دریاچه‌ها به علاوه تمام مسیرهای پیاده‌روی، مسیرهای اسب‌سواری، دو زمین یخی اسکیت‌سواری که البته از یکی از آنها در ماه‌های تیر و شهریور به عنوان استخر روباز استفاده می‌شود، باغ وحش، پناهگاه حیات وحش، جنگل طبیعی کوچک داخل پارک، زمین‌های بازی، زمین‌هایی مخصوص برای بازی کودکان، آمفی تئاتر رایگان پارک برای برگزاری کنسرت و … تمام امکانات پارک مرکزی نیویورک محسوب می‌شود.
۱۰ کیلومتر از این پارک به مناطقی برای دویدن، دوچرخه سواری و اسکیت‌سواری اختصاص پیدا کرده‌است.
طراحان همچنین منطقه‌ای را که از درختان پوشیده شده باعنوان (Ramble) مخصوص کسانی در نظر گرفته‌اند که به پرنده‌ها علاقه دارند.
این پارک همچنین، ساختمانی چوبی دارد که قایق‌های زیادی را در خود نگاه داشته و آنها را در اختیار قایقرانان قرار می‌دهد.
صخره‌نوردی هم یکی دیگر از امکاناتی است که در پارک مرکزی نیویورک وجود دارد و صخره‌نوردان، به خصوص سنگ‌نوردان را به سمت خود می‌کشاند.
اما به غیر از امکانات پارک، طراحان به فکر زیبایی‌های بصری دست‌ساز و همچنین ابعاد هنری آن هم بوده‌اند؛ به همین دلیل هم در سراسر پارک، ۲۹ مجسمه با جنس‌های مختلف تعبیه شده‌است که جالب‌ترین و مهم‌ترین آنها، مجسمه فرشته آب‌ها محسوب می‌شود، مجسمه‌ای که اما ستبین آن را در سال ۱۸۷۳ ساخته و اولین مجسمه شهری یک هنرمند زن آمریکایی است.
بالتو، مجسمه سگ سورتمه کشی که در ۱۹۲۵ شهرت پیدا کرد و مجسمه آلیس در سرزمین عجایب که رابرت گراهام آن را در ۱۹۹۷ ساخته‌است، از دیگر مجسمه‌های مهم این پارک به حساب می‌آیند.http://en.wikipedia.org/wiki/Central_Park
جمعیت آن در حدود ۱۴۳۹۰ هزار نفر می‌باشد.
جمعیت آن در حدود ۱۰۶۱۸ هزار نفر می‌باشد.
جمعیت آن در حدود ۳۰ هزار نفر می‌باشد.
کنت لین تامسون (زاده ۴ فوریه ۱۹۴۳) که در محفل هکرها معمولاً با نام ken شناخته می‌شود، یکی از پیشگامان علوم رایانه است. تامسون سیستم‌عامل اصلی یونیکس را طراحی و پیاده‌سازی کرده‌است. او همچنین مخترع زبان برنامه‌نویسی بی است، زبانی که جد زبان سی به حساب می‌آید. او همین‌طور یکی از خالقین و توسعه‌دهندگان اولیه سیستم‌عامل پلان ۹ از آزمایشگاه‌های بل بود. تامسون از سال ۲۰۰۶ در شرکت گوگل کار می‌کند، جایی که او در اختراع زبان برنامه‌نویسی گو همکاری کرد. دیگر همکاری‌های قابل توجه او شامل کار بر روی عبارات باقاعده و همین‌طور ویرایشگرهای متن اولیه ed و QED، تعریف رمزینه یوتی‌اف-۸، کار بر روی شطرنج کامپیوتری و ماشین شطرنج بل است.
تامسون در نیواورلئان به دنیا آمد. او در سال ۱۹۶۵ مدرک کارشناسی و در ۱۹۶۶ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی رایانه از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی دریافت کرد. در دهه ۱۹۶۰، تامسون و ریچی بر روی سیستم‌عامل مولتیکس کار کردند. در هنگام نوشتن مولتیکس، تامسون زبان برنامه‌نویسی بون را ایجاد کرد. وقتی که آزمایشگاه‌های بل از پروژه مولتیکس صرف نظر کرد، آن دو پروژه مولتیکس را رها کردند اما آن‌ها از تجربیاتی که در پروژه مولتیکس بدست آورده بودند استفاده کرده و در سال ۱۹۶۹ تامسون و ریچی سیستم‌عامل یونیکس را خلق کردند. در آن هنگام، تامسون به این نتیجه رسیده بود که یونیکس یک زبان برنامه‌نویسی سیستمی احتیاج دارد و اینگونه بود که زبان برنامه‌نویسی بی خلق شد. کمی بعد ریچی از این زبان الهام گرفته و زبان برنامه‌نویسی سی را ایجاد کرد، زبانی که بعدها به مهم‌ترین زبان برنامه‌نویسی دنیا تبدیل شد و برنامه‌نویسان بسیاری آن را پذیرفتند.
تامسون نسخه‌ای از ویرایشگر متن QED را برای سیستم‌عامل CTSS توسعه داد که می‌توانست به کمک عبارات باقاعده در متن به جستجو بپردازد. QED و دیگر ویرایشگر تامسون که ed نام داشت (ویرایشگر استاندارد در یونیکس)، کمک زیادی به محبوب شدن عبارات باقاعده کردند که قبل از آن عبارات با قاعده بیشتر ابزاری (یا اسباب بازی) برای منطق دانان به حساب می‌آمد. عبارات باقاعده در ابزارهای پردازش متن یونیکس مانند grep و زبان برنامه‌نویسی پرل به شدن فراگیر شدند.
در سال ۱۹۹۲، تامسون به همراه راب پایک یوتی‌اف-۸ را توسعه دادند. (یک روش برای رمزگذاری کاراکترهای بین‌الملی که به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد) او همچنین به همراه ژوسف کاندان سخت‌افزار و نرم‌افزار ماشین بل را ساخت. ماشین بل یک کامپیوتر شطرنج‌باز بود.
در سال ۲۰۰۰ تامسون از آزمایشگاه‌های بل بازنشسته شد. او تا سال ۲۰۰۶ در شرکت Entrisphere کار می‌کرد و اکنون هم در شرکت گوگل کار می‌کند. از کارهای اخیر او می‌توان به همکاری در ساخت زبان برنامه‌نویسی گو اشاره کرد.
در سال ۱۹۸۳، تامسون و ریچی به‌طور مشترک جایزه تورینگ را دریافت کردند. این جایزه برای «توسعه نظریه عمومی سیستم‌عامل‌ها و به ویژه برای پیاده‌سازی سیستم‌عامل یونیکس» به آن دو اهدا شد.
در سال ۱۹۹۰ تامسون و ریچی مدال ریچارد همینگ را از مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک دریافت کردند. این جایزه برای «پدیدآوردن سیستم‌عامل یونیکس و زبان برنامه‌نویسی سی» به ایشان اهدا شد.
دنیس مک‌آلیستر ریچی (زاده ۹ سپتامبر ۱۹۴۱ - درگذشته ۱۲ اکتبر ۲۰۱۱) دانشمند علوم رایانه آمریکایی بود که بیشتر به عنوان خالق زبان برنامه‌نویسی سی و مشارکت‌هایش در توسعهٔ سیستم‌عامل یونیکس، به همراه کن تامسون، شناخته می‌شود. ریچی و تامپسون جایزه تورینگ را در سال ۱۹۸۳ از انجمن ماشین‌های حسابگر دریافت کردند. آن‌ها همچنین در سال ۱۹۹۰ مدال همینگ را از کانون مهندسین برق و الکترونیک و در سال ۱۹۹۹ مدال ملی فناوری را از رئیس‌جمهور وقت ایالات متحدهٔ آمریکا، کلینتون دریافت کردند. ریچی زمانی که در سال ۲۰۰۷ خود را بازنشسته کرد رئیس دپارتمان تحقیقات نرم‌افزار سیستم شرکت لوسنت بود. گفته شده که او در شکل‌گیری عصر دیجیتال نقش به سزایی داشته‌است. او در محفل هکرها بیشتر با نام کاربری خود، dmr شناخته می‌شود، و حرف R در K&R از نام خانوادگی او گرفته شده‌است که یکی از نویسندگان این کتاب است.
وی در محله برونزویل شهر نیویورک به دنیا آمد. پدرش، آلستیر ای. ریچی دانشمند کهنه کار آزمایشگاه بل و یکی از نویسندگان تئوری طراحی مدارهای سوئیچینگ بود. وی در دوران کودکی به همراه خانواده به شهر سامیت در ایالت نیوجرسی نقل مکان کرد. در همان شهر بود که از دبیرستان سامیت فارغ‌التحصیل شد. وی از دانشگاه هاروارد در رشتهٔ فیزیک و ریاضیات کاربردی فارغ‌التحصیل شد.
ریچی در سال ۱۹۶۷ شروع به کار در آزمایشگاه‌های بل، مرکز تحقیقاتی علوم رایانه کرد و در سال ۱۹۶۸ دکترای خود را از دانشگاه هاروارد تحت نظارت پاتریک سی. فیشر دریافت کرد. پایان‌نامهٔ وی «پیچیدگی محاسباتی و ساختار برنامه» بود.
ریچی عمده شهرت خود را مدیون ابداع زبان برنامه‌نویسی سی است. همچنین حرف R در کتاب K&R (یک کتاب مرجع مشهور که نویسندگان آن ریچی و کرینگهان بودند) اشاره به نام ریچی دارد. ریچی همکار کن تامپسون بود و این دو، دانشمندانی بودند که برای نوشتن نسخهٔ اصلی یونیکس مشهور شدند. یکی از مهم‌ترین همکاری‌های ریچی با تامپسون در پروژهٔ یونیکس، انتقال آن برنامه به ماشین‌ها و پلتفرم‌های مختلف بود.
زبان برنامه‌نویسی سی امروزه به‌طور گسترده در نرم‌افزارها، سیستم عامل‌ها و توسعهٔ سیستم‌های تعبیه شده‌ استفاده می‌شود و تأثیر آن بر اکثر زبان‌های برنامه‌نویسی امروزی مشهود است.
در سال ۱۹۸۳، ریچی و تامپسون جایزهٔ تورینگ را برای تئوری تعمیم و توسعهٔ سیستم عامل‌ها و به خصوص تکمیل سیستم عامل یونیکس دریافت کردند. عنوان سخنرانی وی در مراسم اهدای جایزهٔ تورینگ، «تاملاتی در مورد تحقیقات نرم‌افزاری» بود. در سال ۱۹۹۰، ریچی و تامپسون مدال «آی ای ای ای ریچارد دبلیو. همینگ» را از کانون مهندسین برق و الکترونیک برای ابداع سیستم عامل یونیکس و زبان برنامه‌نویسی C دریافت کردند.
در سال ۱۹۹۷ ریچی و تامپسون موزهٔ تاریخ کامپیوتر را برای خلق سیستم عامل یونیکس و همچنین توسعهٔ زبان برنامه‌نویسی C ساختند.
در ۲۱ آوریل ۱۹۹۹، ریچی و تامپسون به‌طور مشترک مدال ملی فناوری سال ۱۹۹۸ را از بیل کلینتون، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده آمریکا، برای ساخت سیستم عامل یونیکس و زبان برنامه‌نویسی "C" دریافت کردند.
در سال ۲۰۰۵، کانون تحقیقاتی صنعتی، جایزهٔ دستاورد خود را به ریچی، به پاس زحمات وی در علم و فناوری و همچنین توسعهٔ سیستم عامل یونیکس اهدا کرد.
در سال ۲۰۱۱، ریچی به همراه تامپسون، جایزهٔ ژاپن را برای علم ارتباطات و اطلاعات، به پاس زحماتشان در توسعهٔ سیستم عامل یونیکس دریافت کردند.
جسد ریچی در ۱۲ اکتبر ۲۰۱۱ در سن هفتاد سالگی در شهرک برکلی هایتس در نیوجرسی، در خانه‌اش در حالی که تنها زندگی می‌کرد، پیدا شد. اولین خبر از مرگ ریچی توسط همکار سابقش راب پایک به خبرگزاری‌ها اعلام شد. زمان دقیق و علت مرگ وی تا کنون اعلام نشده‌است. وی در پی سال‌ها تحت مداوای سرطان پروستات خود قرار داشت. وی همچنین دچار بیماری قلبی بود. مرگ ریچی تنها یک هفته بعد از مرگ استیو جابز رخ داد، اما پوشش رسانه‌ای قابل توجهی در مقایسه با مرگ جابز ایجاد نشد. مورخ کامپیوتر، پاول ای. سروزی بعد از مرگ ریچی گفت: «ریچی زیر رادار بود. نامش اصلاً یک نام خانوادگی صرف نبود، اما … اگر میکروسکوپ می‌داشتید و می‌توانستید درون یک کامپیوتر را نگاه کنید، می‌توانستید کارش را در همه جای داخل آن ببینید.»
در یک مصاحبه که در مدت کوتاهی بعد از مرگ ریچی انجام شد، همکار قدیمی او، برایان کرنیگان گفت ریچی هیچگاه انتظار نداشت زبان برنامه‌نویسی C، دستاوردی بزرگ باشد.
کرنیگان همچنین به خوانندگان مصاحبه، نقش مهم زبان برنامه‌نویسی C و سیستم‌عامل یونیکس را در توسعهٔ پروژه‌های بعدی، همچون آیفون یادآوری می‌کند.
فدورا ۱۶، نسخه‌ای از توزیع فدورا که حدود یک ماه بعد از مرگ ریچی منتشر شد، به یاد و پاس زحمات او، به وی تقدیم شد.
سیستم‌عامل فری‌بی‌اس‌دی۹ (FreeBSD 9.0) که در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۲ منتشر شد نیز به او تقدیم شد.
گانز اَن رُزز گروه هارد راک نامدار آمریکایی است در فوریه ۱۹۸۵، در شهر لس‌آنجلسِ ایالتِ کالیفرنیای آمریکا توسط اعضای دو گروه ال ای گانز و هالیوود رز، و به رهبری اَکسل رُز تشکیل شد. زمانیکه سبک‌های دَنس و پاپ راک بر موسیقی پاپ سلطه داشتند، گانز ان رُزز توانست دوباره راک اند رول را به جدول موسیقی‌های پرفروش برگرداند. جدا از خواننده توانمند گروه، اکسل رز، که دارای گسترده‌ترین رنج وکال در بین خواننده‌های مرد تاریخ است، می‌توان به تافتهٔ جدا بافته گروه، گیتاریست افسانه ای؛ اسلش، اشاره کرد.تاریخچهٔ گانز اَن رُزز ، وبگاه آل‌میوزیک. بازدید در 6 دسامبر 2010.
اکسل رز، خواننده گروه از کودکی در کلیسا بزرگ شده بود و وقتی که ۱۷ ساله بود، به لس آنجلس آمد و با دوست قدیمی اش ایزی استرادلین، گروه هالیوود رز را تشکیل دادند و در زیرزمین خانه ایزی به کاور قطعات معروف مشغول بودند.
خود اکسل می‌گوید: اون موقع ما آنقدر فقیر بودیم که گاهی چندین روز گرسنه می‌خوابیدیم.
از آن طرف، اسلش، گیتاریست افسانه ای گروه، در نوجوانی ترک تحصیل می‌کند و از لندن به لس آنجلس می‌آید، و با دوستانش استیون و داف، گروه اِل اِی گانز را تشکیل دادند، و پس از آشنایی این دو گروه، گانز ان روزز از ترکیب اسم این دو به وجود آمد. ترکیبی که یک دهه موسیقی هارد راک را دست‌خوش خودش کرد.
اوج شهرت گروه در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ و اویل دههٔ ۱۹۹۰ بود. اِسلَش و ایزی استرادلین با گیتارهای الکتریکیشان بی‌رحمانه می‌نواختند، اَکسل رُز با جیغ و فریاد از داستان‌هایش را در مورد روابط جنسی، مواد مخدر و بی‌عاطفگی‌های شهر بزرگشان می‌گفت. داف مَک‌کَگَن (گیتار بیس) و اِستیون اِدلِر (درامز) نیز با ریتم‌های نرمی که می‌نواختند، آهنگ‌ها را آزاد و قدرتمند نگه می‌داشتند.
بی شک گانز ان روزز از موفق‌ترین گروه‌های هارد راک و گلم متال دهه ۸۰ میلادی بود، اما در دهه ۹۰، وکالیست گروه اکسل رز، داشت گروه را به سمت پاپ می‌برد و به دلیل مشکلاتی که اعضای گروه داشتند، سرانجام اسلش و داف مک کگن از گروه خارج شدند و بعد از آن‌ها گانز سیر تحولات زیادی در اعضای خود دید.
از جمله این تغییرات می‌توان به هنرمندانی چون باکت هد که سابقه حضور در گانز ان روزز را داشت، اشاره کرد.
آلبوم‌های گانز ان رُزز تا کنون ۱۲۰ میلیون نسخه در سراسر جهان فروش کرده‌است. آن‌ها در سال ۱۹۸۷ اولین آلبوم خود را با نام "اشتیاق برای نابودی(Appetite for Destruction)" عرضه کردند که بیش از ۳۰ میلیون نسخه فروخت و پرفروشترین آلبوم پاگشا در تمام جهان شد.
اسلش به گیتار رحم نمی‌کرد و یاغی بودن از گروه موج می‌زد. گروهی پر از حاشیه و فراز و نشیب.
در آن موقع گروه چنان به خود ایمان داشت که پس از آن آلبوم دوگانهٔ "از تخیلت استفاده کن یک" و "دو" را در سال ۱۹۹۱ به فاصله۱ ماه منتشر کردند که موفقیتی بسیار چشم‌گیر داشت. و از آهنگ‌های موفق این دو آلبوم می‌توان به آهنگ افسانه ای november rain اشاره کرد، همچنین موزیک ویدیوی آهنگ Estranged از آلبوم از تخیلت استفاده کن ۲، پرهزینه‌ترین موزیک ویدیو تاریخ نام دارد.
گروه بعد از این، آلبومی به نام (رویداد اسپاگتی) منتشر کرد که موفقیت چندانی نداشت.
اما در دهه ۹۰، با اوج‌گیری گروه‌های آلترنیتیو و گرانج مانند نیروانا، خواسته مردم عوض شد و کسی به هارد راک دهه ۸۰ دیگر علاقه ای نداشت، در آن موقع گروه‌های مطرحی مثل پنترا و متالیکا، هماهنگ با خواسته مردم آثار خود را تغییر دادند و در صدر ماندند اما گانز ان روزز از جمله گروه‌هایی بود که اصالت اولیه خود را حفظ کرد و به این دلیل و به دلیل جدا شدن اسلش و داف مک کگن و مشکلات داخلی گروه، گانز ان روزز از هم پاشید.
سرانجام پس از ۱۴ سال سکوت و بدون آلبوم جدید،
گروهی با نوازندگان جدید که خود را گانز ان روزز می‌نامیدند، به رهبری اکسل رز به صحنه آمدند و سکوت ۱۴ ساله را شکستند و در سال ۲۰۰۸ گروه آلبوم "دموکراسی چینی" را عرضه کرد و سپس در تور تبلیغاتی همین آلبوم با نام "تور دموکراسی چینی" شرکت کردند.
این آلبوم، با خرج ۶ میلیون دلار، پرهزینه‌ترین آلبوم موسیقی تاریخ شناخته می‌شود
اما ناگفته نماند که موفقیت آلبوم‌های قبل را نداشت. بعد از گذشت مدتی گروه باز تور جهانی خود را آغاز کرد.
اسلش و داف پس از ۲۰ سال دوباره به روی صحنه گانز ان رزز رفتند.
گانز ان رزز از سال ۲۰۱۶ تور Not In This Lifetime را شروع کرد و همچنان (۲۰۲۰) ادامه دارد
همچنین اکسل رز اعلام کرده‌است که پس از تمام شدن این تور، گروه به روی کار برای ساخت آلبوم جدید می‌رود.
آبا (به سوئدی: "ABBA"، مخفف نام اعضای گروه: "Agnetha ,Benny ,Björn ,Anni-Frid") پرفروش‌ترین گروه موسیقی پاپ دههٔ ۷۰ میلادی بود.تاریخچهٔ آبا ، وبگاه آل‌میوزیک. بازدید در ۲ سپتامبر ۲۰۱۰. این گروه توسط دو زوج تشکیل شد و یکی از پرفروش‌ترین گروه‌های تاریخ است. این گروه سوئدی در سال ۱۹۷۲ با حضور بنی آندِشون و بیورن اولویوس آهنگ‌سازان گروه، و به‌همراه آنی-فرید لینگستاد و آنگنیه‌تا فلتسکوگ خوانندگان گروه، در استکهلم شکل گرفت و تا سال ۱۹۸۲ به فعالیت خود ادامه داد. آلبوم‌های آبا در مجموع بیش از ۳۷۰ میلیون نسخه فروش داشته‌است.
این گروه در سپتامبر ۲۰۲۱ از پیوستن دوباره اعضا به هم و شروع فعالیت دوباره هنری گروه بعد از ۴۰ سال با انتشار یک آلبوم خبر دادند.آبا پای تلفن در حال درآوردن پول، پول، پول بیشتر ، آدام شروین، تایمز، ۱۹ آوریل ۲۰۰۶. بازدید در ۲۵ فوریه ۲۰۱۱.
جدایی این گروه پرطرفدار با جدایی زوج بیورن و اجنتا از هم آغاز شد و گرچه زوج دیگر سعی در نگهداری گروه کردند اما با جدایی آن دو نیز از هم گروه بدون فعالیت ماند و امید طرفداران گروه را برای ادامهٔ فعالیتشان از بین برد. این گروه هنوز هم به عنوان یکی از پرفروش‌ترین گروه‌های پاپ در کل تاریخ مطرح می‌شود و خلاقیت این گروه در آن زمان در زمینهٔ خودشان بقدری بالا بود که رکورد فروش را حتی در آمریکا زدند.
آهنگ‌های معرف این گروه از جمله «بده! بده! بده!» و «ملکه رقصان»، «اس‌اواس» و… هنوز هم شنیده می‌شود.
بسیاری از آهنگ‌های این گروه مورد بازخوانی قرار گرفته‌است.
آبا در سال ۲۰۲۱ دوباره شروع به فعالیت کرده‌است و چند ترانه جدید منتشر کرد و در آلبوم جدید خود با نام "سفر" از جمله تک‌آهنگی با نام «تنها یک خیال» قرار داد.
سِر التون هِرکیولِس جان (؛ زادهٔ رِجینالد کِنِث دوایت؛ ۲۵ مارس ۱۹۴۷) خواننده و ترانه‌نویس انگلیسی است. بیش از ۳۰۰ میلیون نسخه از آثار جان در جهان به فروش رسیده‌است و این موضوع او را به یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی در تمام دوران تبدیل کرده‌است. او بیش از ۵۰ تک‌آهنگ پرفروش در جایگاه ۴۰ رتبهٔ برتر جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا و "بیلبورد" هات ۱۰۰ ایالات متحده به ثبت رسانده‌است که هفت موردش در جدول بریتانیا و نه موردش در جدول ایالات متحده در جایگاه نخست جدول قرار گرفته‌اند. آهنگ او به اسم «شمعی در باد ۱۹۹۷» بیش از ۳۳ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته‌است و دومین تک‌آهنگ پرفروش تمام دوران است. See also: Guinness World Records, 2009 Edition, pages 14, 15 & 169 بر اساس گزارش سال ۲۰۱۹ مجلهٔ "بیلبورد"، جان برترین هنرمند تک‌خوان در تاریخچهٔ جدول ایالات متحده (در مجموع سوم) و برترین هنرمند معاصر بزرگسالان در تمام دوران است.
رجینالد دوایت در پینر، انگلستان به دنیا آمد و والدینش اسکادران لیدر استنلی دوایت و شیلا نام داشتند. آن‌ها در سال ۱۹۶۲، وقتی دوایت ۱۵ ساله بود، از هم طلاق گرفتند و پس از آن مادرش با فرد فربرادر ازدواج کرد.
التون جان در سال ۱۹۷۶ هویت دوجنسگرا خودش را در مصاحبه‌ای با مجلهٔ رولینگ استون آشکار کرد. او در سال ۱۹۸۴ در روز ولنتاین با رینیت بلال ازدواج کرد، اما آن‌ها چهار سال بعد، از هم طلاق گرفتند و چندی بعد جان دوجنسگرا بودن خود را تکذیب کرد و گفت که همجنس‌گرا است.
التون جان با تهیه‌کننده آمریکایی دیوید فرنیش ازدواج کرده و صاحب دو فرزند پسر می‌باشد. لیدی گاگا (خواننده) مادر خوانده فرزندان التون جان است.
طی دوران کاری او، جان با الکل و کوکائین دست و پنجه نرم می‌کرد و شایعه شده بود که او سرمایه‌اش را خرج کرده‌ است. در اواسط دههٔ ۱۹۹۰ جان با مایکل جکسون دوست شد و به دلیل کمکی که به مایکل در دوران اتهامات کودک آزاری سال ۱۹۹۳ کرد، مایکل هم آلبوم ریمیکس «خون روی زمین رقص» محصول سال ۱۹۹۷ را به او تقدیم کرد. اما جان در دادگاه سال ۲۰۰۵ مایکل جکسون ساکت ماند.
التون جان کارهای مشترکی نیز با دیگر خوانندگان جهان انجام داده که از جمله آن‌ها می‌توان به جرج مایکل و پاواروتی اشاره کرد.
در سال ۱۹۸۷ او عمل پولیپ انجام داد که به نظر می‌رسد به دلیل مصرف ماری جوانا به وجود آمده باشد.Elton John: 'Cannabis behind Throat Op'
فیلم موزیکال راکت من در سال ۲۰۱۹ به کارگردانی دکستر فلچر با الهام از دوران کودکی و زندگی شخصی سر التون جان ساخته و موفق به فروش ۱۹۶ میلیون دلار در گیشه‌های سینما شد.
در سال ۱۹۹۸ التون جان به پاس کارهای خیریه و اجراهایی که برای حمایت از خیریه‌ها انجام داد لقب سر را از ملکه الیزابت دوم دریافت کرد.
به استثنای قزاقستان تقریباً همهٔ کشورهای آسیای مرکزی به طور کامل در حوضهٔ دریاچهٔ خوارزم قرار گرفته‌اند. صحراهای گستردهٔ قره و قزل‌قوم با جمعیت پراکنده، بخش گسترده‌ای از این منطقه را تشکیل می‌دهند. این بیابان‌ها از سمت شمال و شمال غرب به رشته‌کوه‌های تیان‌شان و پامیر که اکنون کانون اصلی آبگیری برای دو رودخانهٔ مهم یعنی آمودریا و سیردریا هستند، منتهی می‌شود.
به طور کلی آمودریا و سیردریا تقریباً ۹۰ درصد آب قابل استفاده در حوضۀ دریاچهٔ خوارزم (آرال) را تأمین می‌کنند که به طور میانگین سالانه به ۱۲۵ کیلومتر مکعب می‌رسد. ۱۰ درصد باقی‌ماندهٔ آن از رودخانه‌ها و چشمه‌های کوچک دیگر تأمین می‌شود.
تاجیکستان منطقهٔ اصلی تولید جریان می‌باشد. سرچشمهٔ بیش از ۵۵/۴ درصد از کل جریان‌های شکل گرفته، در خاک این کشور می‌باشد. بیش از ۲۵/۳ درصد نیز در خاک قرقیزستان شکل می‌گیرد. بدین ترتیب، این دو کشور بیش از ۸۰ درصد کل آب مورد استفاده در آسیای مرکزی را تأمین می‌کنند.
این پراکندگی منابع آب نشان می‌دهد که نزدیک به ۶۰ درصد از مجموع ظرفیت ذخیرهٔ حوضهٔ آمودریا و ۹ درصد از مجموع ظرفیت ذخیرهٔ سیردریا در کنترل تاجیکستان قرار دارد، در حالی که قرقیزستان ۵۸ درصد از ظرفیت ذخیرهٔ حوضهٔ سیردریا را در کنترل دارد. به رغم اینکه منطقهٔ اصلی تولید جریان آب و کنترل واقعی تمام منابع آب منطقه با این دو کشور است، مقدار آب مورد استفاده توسط تاجیکستان و قرقیزستان در مجموع کمتر از ۱۵ درصد است. در مقابل ازبکستان و ترکمنستان که از نظر منابع طبیعی آب سهم کمتری دارند، مصرف‌کنندگان ۷۱ درصد آب قابل دسترسی هستند. بخش عمدهٔ این آب برای آبیاری مزارع پنبه استفاده می‌شود.
تا دههٔ ۱۹۶۰ کمتر از ۵۰ درصد از منابع آب در دسترس در آسیای مرکزی استفاده می‌شد. اما با انجام پروژه‌های آبیاری کلان همچون قره‌قوم، استفاده از آب به سرعت افزایش یافت و از ۶۴/۷ کیلومتر مکعب در ۱۹۶۰ به بیش از ۱۲۰ کیلومتر مکعب در سال ۱۹۸۰ رسید. بنابراین مقدار زیادی آب از رودخانه‌های منطقه خارج شد که در واقع موجب توقف جریان آب به دریاچهٔ آرال شد. در نتیجه اساساً از سال ۱۹۶۰ آب این دریا با ۵۳ درصد کاهش در سطح و ۷۰ درصد کاهش در حجم روبرو بوده است. نمایان شدن ۳۳٬۰۰۰ کیلومتر مربع از بستر پیشین دریا شدیداً بر پتانسیل توفان‌های خاک افزوده است. تحقیقات نشان می‌دهد که بیش از ۱۵۰ میلیون تن گل و لای که دارای انواع نمک‌ها، کودها و سموم دفع آفات می‌باشد از بستر سابق دریا جدا شده و در حدود ۵۰۰ کیلومتر دورتر از دریا پخش شده‌است.
تأثیرات مخرب زیست‌محیطی آن، اقتصادی و اجتماعی عقب‌نشینی بیش از حد آب آمودریا و دیگر رودخانه‌های مهم آسیای مرکزی همراه با کاهش آب دریاچهٔ به صورت مستند تحت عنوان یکی از بدترین مصیبت‌های قرن بیستم توسط یو‌ان‌ای‌پی منتشر شده‌است.
بر اساس آمار، کمتر از ۲۵ تا ۳۰ درصد از آبی که از رودخانه جدا می‌شود به طور صحیح مورد استفاده قرار می‌گیرد بقیهٔ این آب‌ها به خاطر شیوه‌های نادرست آبیاری هدر می‌رود. این مسئله منجر به پایین آمدن سطح آب‌های زیرزمینی و نمکی شدن خاک در منطقه آبیاری می‌شود و در نهایت موجب از بین رفتن خاک و کاهش کیفیت زمین‌های قابل کشت می‌گردد. بازیابی مجدد این زمین‌ها غیرممکن است و زمین مناسب برای توسعهٔ بیشتر بسیار محدود است. «وضعیت آب در منطقهٔ آسیای مرکزی». مطالعات آسیای مرکزی و قفقاز -نویسنده= اوهارا، سارا| ترجمه= عباس رسولی| ناشر= مؤسسهٔ چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه
شهرستان ابراء یکی از شهرستانهای منطقه شرقی در کشور پادشاهی عمان است. شهرستان ابراء در فاصله ۱۷۰ کیلومتری جنوب مسقط واقع شده است.
جمعیت آن در حدود ۱۷۷۸۳ هزار نفر می‌باشد.
یکی از شهرستانهای منطقه شرقی در کشور پادشاهی عمان است.
جمعیت آن در حدود ۱۷۰۱۳ هزار نفر می‌باشد.
شهر الکامل و الوافی یکی از شهرستانهای منطقه شرقی در کشور عمان واقع شده‌است. جمعیت این شهر ۲۰٫۱۷۶ نفر است.
جمعیت آن در حدود ۲۳۷۳۸ هزار نفر می‌باشد.
جمعیت آن در حدود ۳۲ هزار نفر می‌باشد.
شهرستان مصیره یکی از شهرستانهای منطقه شرقی در کشور پادشاهی عمان است. و بزرگترین جزیره کشور محسوب می‌شود طول آن ۹۵ کیلومتر (۵۹ مایل) از شمال به جنوب، بین ۱۲ تا ۱۴ کیلومتر عرض دارد و مساحتی در حدود ۶۴۹ کیلومتر مربع داراست و جمعیت آن در ۱۲ روستا عمدتا در شمال جزیره ۱۲۰۰۰ تن تخمین زده می‌شود.(۹۲۹۲ نفر تا سرشماری سال ۲۰۰۳، که ۲۳۱۱ نفر خارجی بودند). از نظر اداری، یکی از یازده استان (ولایت)منطقه شرقیه را بشمار می‌آید.
صنایع اصلی این جزیره ماهیگیری و نساجی سنتی است. در گذشته، کشتی سازی سنتی نیز رواج داشته است.
از نظر اقتصادی، این جزیره دارای معادن سنگ مس می‌باشد.
این جزیره محل تخم گذاری مهمی برای لاک‌پشت سرخ است، از نظر اهمیت شبیه به سواحل راس الحد و راس الجینز در مجاورت آن، محلی برای تخم گذاری لاک‌پشت سبز دریایی است.Oman: a MEED practical guide John Whelan - 1984 "Five species occur: the loggerhead, green, hawksbill, Olive Ridley and leather-back turtles. Of these, two species commonly breed in Oman — the loggerhead in Masirah, and the green turtle on the beaches of Ras al-Hadd." نهنگ‌های گوژپشت در خطر انقراض نیز در آب‌های اطراف جزیره و خلیج ماسیره مهاجرت می‌کنند.
۹۲۹۲ نفر تا سرشماری سال ۲۰۰۳، که ۲۳۱۱ نفر خارجی بودند.
بالیک‌پاپان (جمعیت: ۳۰۹۲۳۴ نفر طبق آمار ۱۹۹۰) شهری واقع در جزیرهٔ بورنئو در اندونزی است. این شهر، دومین شهر بزرگ استان کالیمانتان شرقی است که در کنار تنگه ماکاسار و ۱۵۵ کیلومتری ساماریندا (مرکز کالیمانتان شرقی) قرار گرفته‌است.
بالیک‌پاپان به‌طور وسیعی با آب (خلیج بالیک‌پاپان) احاطه شده و مرکز مهمی برای صنایع نفت، معدن و چوب به‌شمار می‌رود.
بالیک‌پاپان فرودگاهی بین‌المللی با نام «سپینگان»، چندین اسکله (مثل سمایانگ و سومبر) و بندری صنعتی مربوط به صنعت نفت دارد و از همین‌رو گاه از آن به عنوان «دروازهٔ اصلی» کالیمانتان شرقی نام برده می‌شود.
نژادهای دایاک، بوگیس و جاوایی مردم اصلی این شهر را تشکیل می‌دهند.
استرالیای غربی بزرگ‌ترین ایالت استرالیا (از لحاظ مساحت) است که یک سوم غربی این کشور را اشغال می‌کند و با ایالات «استرالیای جنوبی» و «سرزمین شمالی» مرز مشترک دارد.
این ایالت پس از جمهوری یاقوتستان در روسیه، بزرگ‌ترین ناحیه استانی در جهان است.
پایتخت این ایالت شهر پرت است. در نماد این ایالت و نشان خانوادگی در نواحی آن، شکل قوی سیاه به تصویر کشیده شده است. خاک‌های شنی اطراف پرت از جلوه‌های مشهور این ایالت است.
اولین ساکنان استرالیا حدود ۴۰ هزار تا ۶۰ هزار سال پیش از شمال وارد شدند. در طول هزاران سال آنها سرانجام در کل این سرزمین گسترش یافتند. مدت‌ها پیش از ورود کاوشگران اروپایی در اوایل قرن هفدهم، این استرالیایی‌های بومی دیر زمانی در سراسر استرالیای غربی نشیمن گزیده بودند.
اولین اروپاییانی که به استرالیای غربی رسیدند، افراد یک هیئت دریانورد هلندی به رهبری دیرک هارتوخ بودند که در ۲۵ اکتبر ۱۶۱۶ در منطقه‌ای که امروزه به نام دماغه اینسکریپسن در جزیره دیرک هارتوخ شناخته می‌شود، به خشکی آمدند. در ادامه قرن هفدهم، دیگر دریانوردان هلندی و انگلیسی با ساحل منطقه‌ای که آبل تاسمان در سال ۱۶۴۴ بر آن نام هلند نو گذاشت، روبرو شدند. این معمولاً به طور ناخواسته صورت می‌گرفت زیرا بسیاری از کشتی‌ها به خاطر توفان یا ناوبری غلط از مسیر معروف به مسیر براور منحرف شده و با وضعی فلاکت‌بار به طور اتفاقی به کرانه باختری استرالیا می‌رسیدند.
در اواخر قرن هجدهم، ملوانان انگلیسی و فرانسوی شروع به کاوش در سواحل استرالیای غربی کردند. سفر باودن که از ۱۸۰۰ تا ۱۸۰۳ انجام شد شامل سواحل استرالیای غربی نیز بود و نتیجه آن ترسیم نقشه فریسینت در سال ۱۸۱۱ بود، یعنی اولین نقشه منتشر شده شامل شکل کلی استرالیا.
نام هلند نو حداقل تا اواسط دهه ۱۸۵۰ به صورت نیمه‌رسمی رایج بود، یعنی در حدود ۲۰۶ سال. در مقایسه، نام استرالیا که تا به امروز استفاده می‌شود تنها حدود ۱۹۱ سال قدمت دارد.
هولدن کالفیلد شخصیتی خیالی و چهره اصلی داستان "ناتور دشت" اثر مشهور جی دی سلینجر است. شخصیت هولدن در چند داستان کوتاه از سالینجر نیز حضور دارد.
"ناتور دشت" که به صورت اول شخص از زبان هولدن روایت می‌شود به یکی از معتبرترین روایت‌ها از سرگشتگی دوران نوجوانی تبدیل شده‌است. داستان کتاب ماجرای چند روز از زندگی هولدن پس از اخراج از دبیرستان و پیش از بازگشت به خانه است. با مرور این روزها، نگاه خاص هولدن به مسائل مختلف در مواجهه او با ماجراها و شخصیت‌های گوناگون و نیز در خلال اشارات او به خاطرات گذشته و برنامه‌های آینده‌اش برای خواننده آشکار می‌شود.
هولدن قد بلند است و در سمت راست سرش چند موی سفید دارد. نسبت به آدم‌ها و اطرافش نگاهی خاص به آن‌ها دارد. از خانواده‌ای متمول و ساکن در نیویورک است و برادر کوچکش را چند سال قبل از دست داده‌است. برادر بزرگ‌تری دارد به نام دی‌بی که نویسنده‌است و در هالیوود کار می‌کند. خواهر کوچکی به نام «فیبی» هم دارد که از شخصیت‌های اصلی "ناتور دشت" است.
هولدن کالفیلد شخصیت اصلی "ناتور دشت" طی نظرسنجی مجله کتاب عنوان دومین شخصیت ادبی جهان را داراست.
شخصیت هولدن کالفیلد پیش از ظاهر شدن به عنوان شخصیت محوری رمان "ناتور دشت"، در تعدادی از داستان‌های کوتاه سالینجر حضور یافت. برای مثال ماجرای آخرین شب او در مدرسه، نخستین بار در داستان من خُلم روایت شد. این داستان کوتاه در شماره ۲۱ دسامبر ۱۹۴۶ مجله نیویورکر چاپ شد.
پیشتر بین سالهای ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ اعضای خانواده کالفیلد از جمله هولدن در داستان‌های مختلف سالینجر روایت شده بودند. در داستان کوتاه روز آخر مرخصی آخر که در شماره پانزدهم ژوئیه ۱۹۴۴ نشریه دی ساتردی اونینگ پست به چاپ رسید، شخصیت فرعی داستان وینسنت کالفیلد (همان دی. بی در "ناتور دشت") نام دارد. وینسنت به دوستش خبر می‌دهد که برادر کوچکتر بیست ساله‌اش هولدن، در جنگ ناپدید شده‌است.همان
اعضای این خانواده در دو داستان منتشر نشده از سالینجر هم دیده می‌شوند؛ در آخرین و بهترین ماجرای پیتر پن برای اولین بار به فیبی کالفیلد اشاره می‌شود. در همین داستان وینسنت، راجع به بچه‌هایی که در معرض سقوط از پرتگاه هستند صحبت می‌کند.. همین ماجرا در "ناتور دشت" از زبان هولدن روایت می‌شود. در اقیانوسی پر از توپ بولینگ وینسنت از ماجرای مرگ برادرش الی یاد می‌کند. شخصیت و مرگ این برادر در "ناتور دشت" همواره در خاطرات هولدن حضور دارد.
عصر نهایت‌ها: تاریخ قرن کوتاه بیستم از ۱۹۱۴ تا ۱۹۹۱ کتابی است نوشته اریک هابسبام و منتشر شده در ۱۹۹۴.
هابسبام دوره آغاز جنگ جهانی اول تا فروپاشی بلوک شرق را «قرن کوتاه بیستم» می‌خواند و آن را در دنبالهٔ «قرن طولانی نوزدهم» (از انقلاب فرانسه تا جنگ جهانی اول) شرح می‌دهد. او سه کتاب به نام‌های عصر انقلاب، عصر سرمایه، و عصر امپراتوری‌ها در مورد تاریخ «قرن طولانی نوزدهم» نوشته است و «عصر نهایت ها» ادامه آن سه کتاب است.
این کتاب تحت عنوان «عصر نهایت‌ها، تاریخ جهان ۱۹۱۴-۱۹۹۱» به ترجمه حسن مرتضوی و توسط موسسه انتشارات آگاه ابتدا در زمستان ۱۳۸۰ چاپ شد و در بهار ۱۳۸۳ به چاپ دوم رسید. خسرو پارسا مقدمه‌ای به چاپ فارسی آن نوشته است.
اریک جان ارنست هابسبام (متولّد ۹ ژوئن ۱۹۱۷–۱ اکتبر ۲۰۱۲) تاریخ‌دان و نویسنده مارکسیست بود.
وی در یک خانواده یهودی و در شهر اسکندریه مصر به دنیا آمد. در کودکی، خانواده اش از اسکندریه به وین و سپس برلین مهاجرت کردند. هابسبام بعدها در بریتانیا (لندن) سکنی گزید. همان‌جا زیست و همان‌جا درگذشت.
اریک هابسبام از برجسته‌ترین مورخان عصر ما و از پیشکسوتان تاریخ اجتماعی بشمار می‌رود. او همردیف تاریخ نگارانی همچون ارنست بلوخ،Ernst Bloch فرناند برودل،Fernand Braudel لوسین فور،Lucien Febvre کریستوفر هیل،Christopher Hill ژاک لو گوفJacques Le Goff و بندیکت اندرسونBenedict Anderson قرار داشت.
اریک هابسبام بر سنّت روشنگری تکیه داشت، عدالت‌خواه بود و در توصیف نبردهای طبقاتی، به محرومان نگاه جانبدارانه داشت.
زندگی و آثار وی متأثر از دلبستگی و تعهد به سوسیالیسم بود. زندگیش را به اعتلای جنبش نظری و عملی تهیدستان علیه سرمایه جهانی و سیاست‌ها و تئوری‌های توجیه گر آن اختصاص داد.
اریک هابسبام تاریخ را از منظر زندگی درباریان و فاتحان ستمگر جنگ، نمی‌نوشت و آخرین کتابش با عنوان «چگونه جهان را تغییر دهیم؟»How to Change the World: Tales of Marx and Marxism در سال ۲۰۱۱ نشان می‌دهد که تا پایان عمرش پرسشگر و ستم ستیز باقی‌ماند.
مقولاتی چون ابداع و «اختراع سنت» و ارزش کار و تاریخ کارگری در آثار هابسبام برجسته است.
هابسبام در دانشگاه‌های لندن (کالج برکبک) و کیمبریج (کالج کینگز) درس می‌داد و از مطرح‌ترین نویسندگان ترقیخواه حوزه مطالعات عمومی در سده اخیر جهان به‌شمار می‌رفت.
یکی از کارهای بزرگ وی تدوین تاریخ اروپا در قرون ۱۸٬۱۹ و ۲۰ و نوشتن تاریخ جهان از انقلاب فرانسه تا فروپاشی شوروی است که به فارسی نیز ترجمه شده‌است:
یکی از آثار برجسته او کتاب «اختراع سنّت» (سنّت‌های ساختگی)The Invention of Tradition است که از مهم‌ترین کتاب‌های تحلیل مفهوم ملّت و ملّت گرایی به‌شمار می‌رود.
اریک هابسبام در گفتگو با «مارچلو ماستو»Marcello Musto در مورد دستنوشته‌های مارکس (گروندریسه)Grundrisse می‌گوید: مارکس در این دست نوشته‌ها که تا قبل از دههٔ ۱۹۵۰ چاپ نشده باقی ماندند، مسائل مهّمی را مطرح می‌کند که در کتاب سرمایه مورد بررسی قرار نمی‌گیرند.هابسبام، که زمانی فیلمبردار هم بود سال‌ها با نام مستعار «فرانسیس نیوتون»، مقالات و نقدهایی در مورد موسیقی جاز می‌نوشت. او موسیقی معاصر را می‌شناخت و با زبانهای انگلیسی، عبری، عربی، آلمانی، هلندی، فرانسوی، ایتالیایی، اسپانیایی، پرتقالی و زبان مردم کاتالان آشنا بود.هابسبام مدت‌ها عضو حزب کمونیست بریتانیا بود (که امروز منحل شده‌است) و در «گروه تاریخ‌دانان حزب کمونیست» فعالیت داشت. بعدها به مدیریت کالج بیرکبک در دانشگاه لندن و استادی دانشگاه در «مدرسه جدید برای تحقیقات اجتماعی» (در نیویورک) رسید. وی دارنده مدال ""یار افتخار"" در سیستم افتخارات بریتانیا بود.
لونلی پلانت به معنای سیارهٔ تنها انتشاراتی مخصوص کتاب‌های راهنمای مسافرت است. این شرکت را می‌توان یکی از مطرح‌ترین‌های عرصه کتاب‌های راهنمای مسافرت دانست. کتاب‌های این مجموعه به‌خصوص بین مسافران کوله‌پشتی چی و سفرهای ارزان محبوب است. تا سال ۲۰۰۴ بیش از ۶۵۰ عنوان در ۱۱۸ کشور منتشر کرده‌است و سالی بیش از ۶ میلیون جلد کتاب می‌فروشد، یعنی حدود یک چهارم بازار کتاب‌های راهنمای مسافرت به زبان انگلیسی در جهان. دفتر اصلی لونلی پلانت در فوتسکری، حومه شهر ملبورن در استرالیا است.
تونی ویلر و همسرش مارین ویلر، بنیانگذاران لونلی پلانت هستند که کار را از خانه خود و چاپ دستی کتاب‌ها در مقیاس بسیار کوچک شروع کردند. اولین کتاب آن‌ها «طی آسیا به ارزانی» نام داشت که نتیجه سفر خود آن‌ها از بریتانیا تا استرالیا بود.
Malaysia, Singapore & Brunei - Simon Richmond, Marie Cambon, Damian Harper, Richard Watkins - Lonely Planet
مایلد سون (Mevius) (در فارسی: هفت ملایم) از مارک‌های سیگار است که توسط شرکت "تنباکوی ژاپن" تولید می‌شود.
شرکت تنباکوی ژاپن، از طریق مایلد سون، حمایت مالی تیم‌های "بنتون فرمولا" و "رنو اف ۱" را در مسابقات فرمول یک از فصل ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۶ به عهده دارد.
تنباکوی ژاپن شرکت ژاپنی تولیدکننده سیگار، همچنین محصولات غذایی و دارویی است. دفتر مرکزی این شرکت در میناتو، توکیو قرار دارد و دفتر بین‌المللی آن، در شهر ژنو، سوئیس مستقر می‌باشد.
شرکت تنباکوی ژاپن در سال ۲۰۰۹ در فهرست فورچون جهانی ۵۰۰ رتبه ۳۱۲ از بزرگترین شرکت‌های جهان را، به خود اختصاص داد. این شرکت جزئی از شاخص نیکی ۲۲۵ ژاپن است.
مطرح‌ترین محصول این شرکت، سیگار مایلد سون بوده، تنباکوی ژاپن همچنین مالک برندهای سیگار وینستون، کمل و مگنا در خارج از ایالات متحده می‌باشد.
سهام تنباکوی ژاپن، در بازار بورس توکیو، اوساکا، ناگویا، فوکوکا و ساپورو معامله می‌شود. بزرگترین سهام‌دار این شرکت دولت ژاپن (۳۳٫۳۵٪) است.
۱۲۷ یک گروه راک ایرانی است که در سال ۱۳۸۰ توسط تعدادی از دانشجویان هنر در شهر تهران تشکیل شد.گروه تهرانی ۱۲۷ در تور آمریکا ، وب‌گاه payvand.com. بازدید در ۱ نوامبر ۲۰۱۰. موسیقی گروه ریشه در ملودی‌های ایرانی و همچنین سبک جاز دارد، شعرهایشان از ناامیدی‌ها و شادی‌های زندگی می‌گوید و در حالی که از فرهنگ و وضعیت خودشان صحبت می‌کنند، تواَمان تنهایی، امید و ناامیدی موجود در جهان را منعکس می‌کنند. اکثر سازهای مورد استفادهٔ این گروه شش نفره گیتار، پیانو، ترومبون، گیتار بیس و درام هستند.
ترانه‌های آلبوم‌های "کار تمام وقت" و "آمدن به کنار" به زبان انگلیسی ضبط شده‌اند، درحالیکه اکثر ترانه‌های سومین آلبومشان "خال پانک" و آلبوم چهارمشان "حال استمراری" به فارسی خوانده شده‌است. ۳ آلبوم نخست گروه ۱۲۷ زیرزمینی هستند چراکه به‌دلیل محدودیت‌های موجود در ایران نتوانستند آلبومی را به‌صورت رسمی منتشر کنند، هرچند بر روی وب‌گاه رسمی ۱۲۷ می‌توان آلبوم‌هایشان را خریداری کرد یا تعدادی از آهنگ‌هایشان را شنید.
ایران خودرو (با نام تجاری آیکو، IKCO) یک شرکت خودروسازی ایرانی است که دفتر مرکزی آن در تهران قرار دارد و در مرداد ۱۳۴۱ دو برادر به‌نام‌های احمد و محمود خیامی آن را بنیان نهادند. این شرکت نخست ایران ناسیونال نام داشت و نخستین گروه تولیدات آن، گونه‌ای اتوبوس بود اما به مرور زمان تولیدات خود را افزایش داد و به برند ملی ایران تبدیل شد.
در سال ۱۳۴۵، با قراردادی با شرکت روتس انگلستان، ایران ناسیونال برنامه‌ریزی تولید پیکان را انجام داد و از ۲۴ اردیبهشت ۱۳۴۶ کارخانهٔ ویژهٔ آن گشایش یافت و ساخت انبوه آن کلید خورد. از سال ۱۳۴۶ تا ۱۳۵۷ پیکان در مدل‌های کار، لوکس، جوانان، استیشن و وانت ساخته شد. انواع کامیون، اتوبوس، مینی‌بوس و آمبولانس نیز در این سال‌ها با همکاری دایملربنز در این شرکت تولید می‌شد. در سال ۱۳۵۲، شرکت هدف‌گذاری کرد که به خودکفایی برسد و محصولاتی تمام ایرانی به فروش برساند. در این راستا، چندین کارخانه و شرکت تامین‌کننده در سراسر ایران تأسیس شد. شرکت در سال ۱۳۵۶ دارای قصد جدی برای تولید جایگزین پیکان بود که با وقوع انقلاب ۱۳۵۷ و جنگ ایران و عراق، پروژه برهم زده‌شد و پس از جنگ، این شرکت با پژو فرانسه و شریک‌های خارجی برای تولید خودروهای تازه در ایران به توافق رسید.
در دههٔ ۱۳۶۰، این شرکت با توجه به آشفتگی اقتصادی ایران، تا نزدیکی تعطیلی کامل پیش رفت که با اعلام آمادگی پژو برای همکاری، ایران خودرو دچار تحولی بزرگ شد. پژو به شریک ایران خودرو در ایران تبدیل شد و محصولات این شرکت را در شمار بسیار بالا در ایران به فروش رساند. پژو ۴۰۵، ۲۰۶، ۲۰۷ و پارس توانستند بخش بزرگی از بازار ایران را در اختیار بگیرند که سود قابل‌توجهی برای شرکت فرانسوی داشت. ایران خودرو با رنو، دیگر شرکت خودروسازی فرانسوی نیز همکاری کرد و ال۹۰، از محصولات ارزان‌قیمت این شرکت را به شکلی موفق در بازار ایران به فروش رساند.
بسیاری از کارشناسان ایرانی باور دارند که با نبود مدیریت درست، ایران خودرو از شرکتی خودکفا به یک ابزار فروش برای شرکت‌های خارجی تبدیل شده‌است. با این وجود، این شرکت دو خودروی کاملاً اختصاصی سمند (۲۰۰۲) و دنا (۲۰۱۵) را تولید کرده‌است. سمند محصول سال ۲۰۰۲، نخستین خودروی ملی ایران نامیده شد.
شرکت ایران‌خودرو در مرداد ۱۳۴۱ با سرمایه‌ای نزدیک به یک‌صد میلیون ریال توسط برادران خیامی بنیان نهاده شد و در شهریور همان سال با شماره ثبت ۸۳۵۲ و شناسهٔ ملی ۱۰۱۰۰۳۶۰۷۹۴ در ادارهٔ ثبت شرکت‌های تهران به ثبت رسید. نخستین گروه تولیدات این شرکت، اتوبوس‌های معروف به «ال‌پی» بودند که شاسی آن‌ها از آلمان وارد می‌شد.
شرکت ایران ناسیونال در سال ۱۳۴۸، کارخانه تولید موتور دیزل اتوبوس و کامیون خود را در تبریز با عنوان شرکت تولید موتورهای دیزل ایران (I.D.E.M) و با سرمایه‌گذاری مستقیم دایملربنز آلمان و همچنین در همین سال کارخانه تولید گیربکس کامیون و اتوبوس خود را با نام شرکت چرخشگر در همین منطقه، با سرمایه‌گذاری مستقیم ZF آلمان، بنیان‌گذاری نمود.
در سال ۱۳۴۵، با قراردادی با شرکت روتس انگلستان، ایران ناسیونال برنامه‌ریزی تولید پیکان را انجام داد و از ۲۴ اردیبهشت ۱۳۴۶ کارخانهٔ ویژهٔ آن گشایش یافت و ساخت انبوه آن کلید خورد. از سال ۱۳۴۶ تا ۱۳۵۷ پیکان در مدل‌های کار، دولوکس، جوانان، استیشن و وانت ساخته شد. انواع اتوبوس، مینی‌بوس و آمبولانس نیز در این سال‌ها در این شرکت تولید می‌شد. در سال ۱۳۵۲، شرکت هدف‌گذاری کرد که به خودکفایی برسد و محصولاتی تمام ایرانی به فروش برساند. در این راستا، چندین کارخانه و شرکت تامین‌کننده در سراسر ایران تأسیس شد. شرکت در سال ۱۳۵۶ دارای قصد جدی برای تولید جایگزین پیکان بود که با وقوع انقلاب ۱۳۵۷ و جنگ ایران و عراق، پروژه لغو شد و سپس این شرکت با پژو فرانسه و شرکای خارجی برای تولید خودروهای جدید در ایران به توافق رسید.
در سال ۱۳۵۷ با توجه به نیاز به خودرویی جدید و اینکه تولید جایگزینی برای پیکان در دستور کار شرکت قرار گرفته بود، قراردادی با پژو بسته شد و تولید پژو ۳۰۵ در برنامه قرار گرفت اما با وقوع انقلاب ۱۳۵۷، در جریان مصادره اموال و دارایی‌ها، همه اموال و دارایی‌های برادران خیامی، از جمله ایران ناسیونال و شرکت‌های مربوط به آن مصادره شد و در اختیار دولت قرار گرفت و این قرارداد نیز فسخ شد. کمی پس از انقلاب ۱۳۵۷، اخباری مبنی بر تلاش جهت تخریب کارخانه‌های ایران ناسیونال پخش شد و برخی گروه‌های تندروی انقلابی، با ادامهٔ فعالیت این شرکت موافق نبودند. با انقلاب ۱۳۵۷ و وقوع جنگ ایران و عراق، صنایع ایران خودرو دچار زیان، فرسودگی و مشکلات فراوان شد که تا اواسط دهه ۱۳۶۰ ادامه داشتند. در سال ۱۳۶۷ با پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت از سوی ایران و عراق، مقدمات ساخت پژو ۴۰۵ فراهم شد و این خودروی فرانسوی توانست فروش بسیار خوبی در بازار ایران داشته باشد. در سال ۱۳۶۸ همزمان با تأکید دولت ایران بر تولید خودروهایی که کاربری همگانی داشته باشند، ایران خودرو سالنی را برای تولید اتوبوس در نظر گرفت که این سالن در دو شیفت، سالانه ۶۰۰۰ دستگاه اتوبوس می‌ساخت. همزمان با توقف ساخت پیکان و نداشتن نیروی محرکه برای آن، پژو قراردادی با ایران خودرو بست و این شرکت تصمیم به نصب موتور ۵۰۴ بر روی پیکان گرفت. در سال ۱۳۷۰ نیز تولید پیکان دوباره آغاز شد و شرکت ساپکو بنیان نهاده شد.
در سال ۱۳۷۳ تدوین برنامه‌ای هفت ساله برای شرکت ایران خودرو صورت گرفت. افزایش تیراژ تولید بیش از ۳۰۰ هزار دستگاه در سال نیز در همین سال رخ داد. از جمله اهداف استراتژیک در برنامهٔ هفت‌ساله، موضوع کیفیت خودروها و بهبود مستمر آن بود که در راستای آن، استاندارد ایزو ۹۰۰۰ و بهره‌مندی از نظام تضمین کیفیت در نظر گرفته شدند و تا پایان سال ۱۳۷۷، بسیاری از واحدهای تولیدی گواهینامه ایزو ۹۰۰۲ دارا بودند.
با ایجاد مرکز پژوهش، در دهه ۱۳۷۰ طراحی سمند روی پلتفرم پژو ۴۰۵ صورت گرفت و این خودرو در سال ۱۳۸۱ به تولید انبوه رسید. این برای نخستین‌بار بود که یک شرکت ایرانی، خودرویی با طراحی ویژه خود را می‌سازد و پس از این، ایران خودرو قادر بود طرح‌های گوناگونی بر روی سمند بگذارد و محصولات ویژهٔ خود را به فروش برساند. این خودرو توانست موفقیت بسیاری در فروش کسب کند و تولید آن تا دهه ۲۰۲۰ ادامه یافت. ادامه یافتن تولید خودرو به همان شکل پیشین، باعث شد ایرادات فراوانی به این خودرو گرفته شود که به دلیل به روز شدن استانداردها در جهان بوده‌است. بسیاری از کارشناسان به ایمنی و عملکرد این خودرو ایراد گرفته و معتقدند تولید آن نباید تا دهه‌ها به همان شکل ادامه می‌یافت.
در سال ۱۳۸۲، پروژه‌های پارس سال، سمند سال و پژو ۲۰۶ صندوق‌دار آغاز گردید و در سال ۱۳۸۳ نیز چند تغییر جزئی در خودروها اعمال شد و مدل‌هایی به آنان افزوده شد. در سال ۱۳۸۴، خودروی پیکان از فهرست محصولات شرکت ایران خودرو حذف شد. در این سال همچنین موتوری با عنوان «موتور ملی» پایه گازسوز طراحی شد. در سال ۱۳۸۵، خط تولید موتور ملی با حضور رئیس‌جمهوری ایران راه اندازی شد. در همین سال پروژه‌های فرامرزی تولید سمند آذربایجان، بلاروس، سوریه و ونزوئلا به بهره‌برداری رسیدند. در توافقی جدید با یک شرکت خارجی، در این سال ال نود، با همکاری شرکت رنو به فهرست محصولات شرکت افزوده شد. در سال ۱۳۸۶ نیز ایران خودرو خطوط تولید خود را تبریز، سنگال و مصر راه اندازی و محصول جدید سمند سورن به بازار ارائه نمود.
در سال ۱۳۸۷، این شرکت خودرویی با نام رانا طراحی کرد که بر پایه محصولات شرکت‌های خارجی بوده‌است و شباهت بسیاری به پژو ۲۰۶ دارد. در این سال ایران خودرو به عنوان صادرکننده نمونه ایران، جایزه ملی صادرات را کسب کرد.
در سال ۱۳۸۹، رکورد تولید ۷۵۵٫۵۵۵ دستگاه خودرو سبک برای نخستین‌بار در تاریخ خاورمیانه، توسط ایران خودرو انجام شد. نزدیک به نیمی از سهم تولید خودرو سبک کشور در اختیار ایران خودرو قرار گرفت و این شرکت در سودآوری و اشتغال‌زایی در ایران بسیار موفق عمل کرد.
خودروی دنا به شکل کامل توسط طراحان ایران خودرو طراحی شد و بر اساس اعلام این شرکت، مراحل طراحی و نمونه‌سازی دنا در کمتر از یک سال صورت پذیرفته‌است. این خودرو در فروردین سال ۱۳۹۰ رونمایی شد. سپس همچنین محصولاتی بر پایهٔ دنا، عرضه شدند. همانند دنا پلاس که با امکاناتی همانند فرمان برقی و گیربکس اتوماتیک به بازار آمد.
پایان سال ۱۳۹۰، ایران خودرو همچنان از رکوردشکنی‌های پی‌درپی تولید خود سود می‌برد که پژو پس از ۲۰ سال به همکاری با ایران خودرو پایان داد. سپس نیز تحریم‌های علیه ایران هرچه بیشتر بر این خودروساز ایرانی فشار آوردند. با همه مشکلات، ایران خودرو پس از برنامه جامع اقدام مشترک، دوباره با پژو به توافق دست یافت تا محصولات جدیدتر این شرکت را در ایران تولید و به فروش برساند. ایران خودرو در پسابرجام در تلاش بود تا با فیات و فولکس‌واگن نیز به توافقاتی برسد اما چنین نشد. پس از سرمایه‌گذاری قابل‌توجه ایران خودرو برای شراکت دوباره با پژو، باز هم این شرکت به دلیل تحریم‌ها علیه ایران، از توافق خارج شد و برنامه‌های همکاری ناتمام ماندند. با این حال گزارش‌هایی منتشر شد که نشان می‌داد ایران خودرو بر پلت‌فرم پژو ۳۰۱ تسلط پیدا کرده‌است و امکان تولید خودروهایی مانند تارا بر پایهٔ آن را دارد.
پس از موفقیت‌های فراوان ایران خودرو در تولید و فروش خودروهای پژو و رنو در بازار ایران، بسیاری از کارشناسان ایرانی باور دارند که با عدم مدیریت درست، ایران خودرو از شرکتی خودکفا به یک ابزار فروش برای شرکت‌های خارجی تبدیل شده‌است. به نحوی که به‌جای سرمایه‌گذاری در طراحی و داخلی‌سازی خودروها، تنها محصولات شرکت‌های خارجی را برای آنان به فروش رسانده و بدون انتقال درست فناوری، برندهای آنان را تقویت می‌کند. بسیاری از کارشناسان مقایسه‌هایی میان ایران خودرو و رقبای آسیایی این شرکت انجام داده و باور دارند که در سال‌های گذشته، در صورت تمرکز بر پژوهش و طراحی، این شرکت می‌توانست بخش مناسبی از بازارهای جهانی را نیز در اختیار بگیرد. با این وجود، رسانه دنیای اقتصاد، ساخت و طراحی سمند را «گامی بلند در گذر از مونتاژ» اعلام کرده‌است.
بر اساس گزارشی در سال ۲۰۱۹، شرکت‌های فرانسوی رنو و پژو، سود قابل توجهی از بازار ایران به دست آورده‌اند و حضور نداشتن در ایران، به زیان این شرکت‌ها و اقتصاد فرانسه است. "آکسین چک" که مقر آن در هانوفر آلمان است، در یک گزارش تحلیلی، میزان کاهش ارزش سهام شرکت پژو را به دلیل خروج از بازار ایران، ۱۵٫۷ درصد ارزیابی کرد.
برای مشاهده محصولات ایران خودرو فهرست محصولات ایران خودرو را ببینید.
ایساکو شرکت تهیه و توزیع قطعات و لوازم یدکی محصولات ایران خودرو است که در تاریخ ۱۳۵۶/۸/۱ در قالب شرکت سهامی خاص بنیان نهاده شد. این شرکت دارای فروشگاه‌هایی در سراسر ایران است و محصولات آن دارای نشان تجاری این شرکت هستند.
امداد خودرو شرکتی است که خدمات امدادی را در همهٔ ساعات شبانه‌روز در سراسر ایران ارائه می‌دهد و برای مشتریان ایران خودرو قابل دسترس است و در صورت داشتن کارت‌های آن، امکان استفاده از خدمات رایگان وجود دارد.
ایران خودرو تاکنون در کشورهای ونزوئلا، سنگال، بلاروس، عراق، سوریه و جمهوری آذربایجان کارخانجاتی را برای تولید خودرو احداث کرده‌است. امیر خجسته، نماینده مجلس از همدان، به خبرگزاری فارس گفته‌است که شرکت ایران خودرو ۱۰۰ میلیون دلار، در کشور سنگال سرمایه‌گذاری کرده‌است، اما «هیچ تولید و منفعتی» نداشته‌است. به گزارش رادیو فردا، در میان واحدهای تولیدی ایران خودرو در خارج از کشور، تنها واحدهای تولیدی در سوریه و عراق و تاحدودی نیز آذربایجان، توجیه اقتصادی داشته‌اند.
در سال ۱۳۸۵، نخستین کارخانه برون‌مرزی خودروسازی ایران در جمهوری آذربایجان گشایش یافت که به تولید خودروی سواری سمند با نام "آذ-سمند" می‌پرداخت. در آن زمان هنوز سمند امکان فروش جهانی را داشت. در اوایل فروش سمند در این کشور با استقبال نسبتاً مناسبی روبرو شد و وجود قطعات یدکی در زمان کوتاه یکی از دلایل خریداران بوده‌است. با شدت‌گرفتن تحریم‌ها و زیان‌ده شدن ایران خودرو در زمان ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد ایران خودرو دچار بحران شد و خط تولید سمند در آذربایجان، در سال ۱۳۸۹ بسته شد.
ایران‌خودرو قانوناً یک شرکت سهامی عام بوده و سهام آن در بازار بورس اوراق بهادار تهران معامله می‌شود. هرچند دولت در ظاهر سهم کمی در آن دارد اما در حقیقت بازیگران دولتی و شبه‌دولتی نقش بسیار پررنگی در حاکمیت و مدیریت آن دارند.
بررسی‌ها نشان می‌دهد ایران‌خودرو با یک برنامه پیچیده توانسته ظرف چند سال سهام خود را بفروشد و سپس خودش آن را تحت کنترل بگیرد. شرکت‌های زیرمجموعه ایران‌خودرو طی سال‌های ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۰ با خرید سهام شرکت مادر خود موفق به ایجاد پدیده سهام‌داری چرخه‌ای شدند، به‌گونه‌ای که مجموع میزان سهام تحت تملک تنها سه شرکت (نگار نصر سهم، سرمایه‌گذاری سمند و بازرگانی سپهر کیش ایرانیان که سهام دو تای نخست ۱۰۰٪ و سومی ۶۰٪ در اختیار ایران‌خودرو است) از ۷٫۳۸٪ به ۲۴٫۴۶٪ افزایش یافت.
خبرگزاری فارس در گزارشی در دی‌ماه ۱۳۹۶ اعلام کرد که عملاً ۱۷٪ از سهام ایران‌خودرو تحت اختیار شرکت صنایع تولیدی کروز، ۲۱٪ تحت کنترل دولت و نهادهای شبه‌دولتی، ۲۶٪ زیرمجموعه‌های خودش و تنها ۲۶٪ به سهامداران خرد تعلق دارد.
برخی قطعه‌سازان ایرانی، در هنگام شدت‌گیری تورم با هدف فشار بر دولت جهت افزایش‌دادن قیمت فروش کارخانه‌ای خودرو، برای مدتی از تأمین قطعاتی که در انحصار تولید یا واردات آن‌ها بوده‌است، خودداری کرده‌اند و بدین وسیله شمار خودروهای ناقص را در انبارهای خودروسازان افزایش داده‌اند که این کاهش عرضه خودرو به بازار عملاً، باعث افزایش قیمت‌ها در بازار خودرو شده‌است. در واقع کاهش عرضهٔ خودروها به بازار، منجر به ایجاد مابه‌التفاوت‌های بسیار میان قیمت کارخانه و بازار شده‌است؛ تا به‌وسیله این تفاوت، جذابیت کاذبی برای خریداران ایجادشده و آنان را متقاعد به ثبت‌نام برای خرید خودروها با قیمت کارخانه‌ای کنند. از این مسئله با نام گروگان‌گیری خط‌تولید یاد می‌شود که ناشی از عدم شفافیت در صنعت خودروسازی ایران تلقی شده‌است. خودروهای ناقص تولیدشده، معمولاً رفع نقص نگردیده و با نقص‌هایی جزئی و تنها جهت کسب عنوان خودروی ناقص، برای گریز از فروش به قیمت کارخانه‌ای، به قیمت‌هایی نزدیک به قیمت‌های بازار و به‌صورت مزایده‌ای توسط خودروسازان به‌فروش می‌رسند.
ترفند مافیای خودرو برای افزایش قیمت‌های بازاری خودروها و بالطبع نزدیک‌کردن قیمت‌های کارخانه‌ای به آنان، فزون‌بر تولید خودروهای ناقص، تحمیل ممنوعیت یا تعرفه‌های سنگین واردات خودرو یا محدودسازی آن به واردات شمار اندکی از خودروهای خارجی نسبت به تقاضای بازار، از راه نفوذ یا فشار بر نهادهای بالادستی مانند دولت، مجلس، شورای نگهبان و مجمع تشخیص مصلحت نظام بوده‌است؛ به‌گونه‌ای‌که همواره میزان تقاضای خودرو در بازار ایران بسیار بیش از جمع عرضهٔ آن توسط خودروسازان و واردکنندگان بوده که بنابر قانون عرضه و تقاضا، منجر به افزایش سرسام‌آور و همیشگی قیمت‌های بازاری خودرو و بالطبع ایجاد وسیله‌ای برای اقناع افکار عمومی و توجیه افزایش قیمت‌های کارخانه‌ای گردیده‌است. به‌طوری‌که تقاضای خودرو در بازار ایران در حدود ۱٫۶ تا ۲ میلیون دستگاه خودرو در سال است درحالی‌که معمولاً جمع میزان تولید و واردات آن کمتر از یک میلیون دستگاه در سال بوده که این فاصله میان عرضه و تقاضا، منجر به افزایش قیمت‌های بازار و فاصله‌گرفتن آنان از قیمت‌های کارخانه‌ای شده‌است.
از زمان آغاز اجرای خصوصی‌سازی در ایران، کارخانه‌های قطعه‌سازی زیرمجموعهٔ خودروسازان، تحت عناوینی مانند فروش اموال مازاد، از شرکت‌های مادر جدا شده و به‌شکل شرکت، واگذار گردیدند که باعث افزایش قیمت تمام‌شده خودرو، ایجاد کرسی‌های جدید هیئت‌مدیره برای دریافت حقوق مسئولان و وابستگان آنان، شکل‌گیری توافقات خرید قطعه میان شرکت‌های قطعه‌ساز و خودروسازان؛ بالطبع فاکتورسازی و فسادهای مربوطه گردیده‌است.
بنابر قانون جمهوری اسلامی ایران، همه شرکت‌های بورسی موظف به انتشار صورت‌های مالی و قراردادهای خود در سامانه کدال هستند اما در سامانه کدال همواره تنها کلیات درج می‌شود؛ به مفهوم اینکه در صورت‌های مالی خودروسازان تنها قیمت تمام‌شده خودروی مربوطه و قیمت فروش آن درج می‌شود؛ بنابراین فهرست قطعات خریداری‌شده توسط خودروساز و شرکت‌های تابعهٔ آن، مشخصات و قیمت هر قطعه و نام اشخاص یا شرکت‌های فروشنده قطعات تولیدی یا وارداتی موردنظر به خودروساز در سامانه درج نمی‌گردد.
همین امر موجب رانت برخی شرکت‌های قطعه‌ساز، فاکتورسازی و فساد گسترده در خریداری قطعات به بهای چندین برابر و افزایش قیمت‌های تمام‌شده خودروها به میزان گاه چندبرابری قیمت‌های بازار مجموع قطعات و زیان‌دهی هنگفت سهامداران بورسی خودروسازان منجر شده‌است به طوری‌که دو خودروساز بزرگ ایران اکنون هریک بیش از ۵۶هزارمیلیارد تومان زیان انباشته دارند اما برخی قطعه‌سازان ایرانی که به رانت نیز متهم‌اند؛ همچنان سهامداران اصلی این دو شرکت زیان‌ده هستند. از این مسئله در ادبیات رسانه‌ای ایران بیشتر با نام مافیای خودرو یاد می‌شود و برخی مدعی هستند که مافیای خودرو در وزارتخانه‌ها و مجلس نیز صاحب نفوذ است.
به‌علاوه استخدام اعضای خانواده، بستگان و دوستان نمایندگان مجلس، وزرا، مدیران دولتی، مسئولان قضایی و فرماندهان نظامی در شرکت‌های تابعهٔ خودروسازان و پرداخت حقوق‌های نجومی به آنان؛ دلیل اصلی نفوذ مافیای خودرو در دستگاه‌های مختلف، همچنین دلیل یک‌پنجم زیان‌های خودروسازان تلقی شده‌است. البته این پدیده در دیگر شرکت‌های تحت تملک یا مدیریت وزارت صمت، شرکت‌های بانک‌ها، شرکت‌های تابعهٔ وزارت نفت، شرکت‌های تابعهٔ سازمان تأمین اجتماعی و شرکت‌های صندوق‌های بازنشستگی کشوری و لشکری نیز گزارش شده‌است؛ چنین روابطی با امتیازگیری دوجانبه میان مسئولانی مانند نمایندگان مجلس و وزرا شکل‌گرفته که حتی گاه مانع از استیضاح وزرای متهم به فساد یا بدون کارنامه نیز شده‌است. گاهی نیز به‌شکل وارونه، برکناری مدیر با تحت‌فشار گذاشتن مقام بالادستی وی یا استیضاح وزیر از سوی مجلس خود ناشی از ندادن امتیازهای این‌چنینی به برخی مسئولان و وابستگان آنان بوده‌است. اما همواره این گونه از فساد در خودروسازی رایج‌تر از دیگر صنایع بوده‌است.
افزون‌بر تولید و واردات قطعات و سهامداری در شرکت‌های خودروسازی، مافیای خودرو در زمینهٔ مونتاژ خودروهای خارجی در ایران نیز فعال است. این مافیا با به‌کارگیری نفوذ خود توانسته خودروهای خارجی به‌ویژه خودروهای چینی را با قیمت‌هایی دراندازهٔ سه تا چهار برابر قیمت‌های جهانی آنان در ایران به‌فروش برساند.
در سال ۱۳۹۹، ایران خودرو به بسیاری از نمایندگان مجلس خودروی دناپلاس اتوماتیک با قیمت کارخانه و به‌صورت اقساطی تحویل داد که بازتاب رسانه‌ای گسترده‌ای داشت.
به‌دلیل مدیریت دولتی و همچنین انحصار ناشی از تعرفه‌های وارداتی، این شرکت دچار عقب‌ماندگی در فناوری‌ها و امکانات خودرو شده‌است که از این دست می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
باوجود آنکه در خودروسازی روز جهان، شرکت خودروسازی یافت نمی‌شود که حتی تولیدکننده یک مدل خودرو با حجم موتور بیش از ۲ لیتر نباشد؛ اما ایران‌خودرو و سایپا به‌دلایل فوق، همچنین به‌دلیل فشار دولت‌ها بر خودروسازان جهت جلوگیری از تولید خودروها با موتور قوی که خود به‌دلیل تملک پالایشگاه‌ها توسط دولت‌ها و شبه‌دولت‌ها و تلاش آنان برای صادرات بنزین می‌باشد؛ به‌علاوه، عدم سرمایه‌گذاری خودروسازان ایران در تحقیق و توسعه و ارتباط با دانشگاه‌ها در حوزه تولید موتورهای قدرتمند و به‌روز، این شرکت‌ها در این زمینه دچار عقب‌ماندگی جدی گردیده‌اند.