moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شهروند خائن یکی نقش های منفی در بازی مافیا است که در تمامی بازی کمک می کند تا مافیا به اهداف خود برسند.
محافظ یا روح
محافظ یا روح با تیر مافیا و اسنایپر کشته نمی شود و اگر در روز کشته شود به یک شهروند عادی تبدیل شده و از روز بعد می توانددوباره به عنوان یک شهروند وارد بازی شود.او قابلیت بازگرداندن فرد ترور شده را به بازی دارد.
دکتر لکتر
یکی از اعضای مافیا است. در طول شب یکی از اعضای مافیا را از شلیک شب تک تیرانداز نجات می دهد. او فقط یک بار می تواندخودش را نجات دهد.
چگونه بازی کنیم؟
شب اول:
در شب اول راوی به همه بازیکنان می گوید که چشمانشان را ببندند و سپس مافیا بیدار می شوند، یکدیگر را شناسایی می کنند. راویاعلام می کند که مافیا دوباره بخوابند. تمام اتفاقاتی که در راند اول می افتد، همین است.
روز اول:
در روز اول همه چشم هایشان را باز می کنند و بازی شروع می شود. افراد باید از همین جا شروع به اتهام زدن به یکدیگر کنند . مثلاًباید دقت کنند که چه کسی خجالتی تر از همیشه است ؟ چه کسی بیشتر یا کمتر صحبت می کند؟ سپس باید سوالات مستقیم در موردهویت افراد بپرسند، مستقیماً به چشمان یکدیگر نگاه کنند و از آن ها بپرسند که آیا تو مافیا هستی؟ زمانی که رای گیری برای کشتن وبیرون دادن یک نفر از بازی انجام می شود، فرد مورد نظر می تواند از خودش دفاع کند و نظرات بقیه را برگرداند.
شب دوم:
شب دوم چشم همه بازیکنان بسته می شود و راوی مافیا را بیدار می کند و می پرسد که می خواهند به چه کسی شلیک کنند. سپس دکتررا بیدار می کند و از او می خواهد که یک نفر را نجات دهد و بعد از آن کارآگاه را بیدار می کند تا استعلام یک نفر را بگیرد.
روز سوم:
راوی در روز سوم همه بازیکنان را بیدار می کند. فرد کشته شده را اعلام می کند؛ مگر این که دکتر او را نجات داده باشد. بازی درمراحل بعدی روز و شب ادامه پیدا می کند تا زمانی که شهروندان همه مافیا ها را بیرون داده باشند یا این که مافیا ها تمام شهروندان رااز بازی بیرون بدهند.
در نهایت ...
زمانی که به عنوان یک شهروند از بازی بیرون می روید ، می توانید نقش همه افراد را بفهمید. احتمالاً متوجه خواهید شد که چه کسانی بهشما دروغ گفتند و داخل بازی گول آن ها را خورده اید. مشاهده این بازی کاملاً هیجان انگیز است و شناخت هویت ها بسیار غافلگیرکننده می باشد.
باشگاه فوتبال جده () یک باشگاه فوتبال واقع در شهر جده در عربستان سعودی است و اکنون در لیگ دسته اول فوتبال عربستان سعودی حضور دارد.
این باشگاه فوتبال در سال ۱۹۶۸ تأسیس شد.
https://en.wikipedia.org/wiki/Jeddah_Club
لکس یولیا و پاپیا () یک اصطلاح برای مجموع دو قانون لکس یولیا در مورد احکام ازدواج و لکس پاپیا پوپیا‏ است که در زمان نخستین امپراتور روم، آگوستوس پیشنهاد شدند. لکس پاپیا پوپیا که در ۹ میلادی تصویب شد، اصلاح و تکمیل قوانین قبلی در مورد احکام ازدواج است که در ۱۸ پیش از میلاد معرفی شده بود. این دو قانون معمولاً به این معنا متمایز می‌شوند که در قانون اول ازدواج و در قانون دوم بچه‌دار شدن تشویق می‌شد. اصل متون این دو قانون باقی نمانده‌است. منابع اطلاعاتی دربارهٔ قوانین ازدواج در دوره امپراتوری آگوستوس، گزیده‌هایی از نوشته‌های حقوقدانان رومی موجود در دیژست و همچنین اسناد تاریخی است. این اقدامات قانونی، اولین نمونه واضح از تلاش برای تأثیرگذاری قانونی بر ترکیب کمی و کیفی جمعیت است. هدف آگوستوس نه تنها افزایش جمعیت عمومی، بلکه تحریک رشد جمعیت در گروه‌های اجتماعی خاصی بود که افزایش کمی آنها در اقتدار مرکزی دولت روم مفید دانسته می‌شد. در احکام ازدواج آگوستوس یک زن یا مرد مجرد نمی‌توانست ارث را تصرف کند مگر اینکه در مدت معینی ازدواج می‌کرد. در غیر این صورت، ارث به دولت منتقل می‌شد. از دیگر قوانین مربوط، حق سه فرزند بود که به شهروندان زن و مرد رومی که حداقل سه فرزند داشتند، اعطا می‌شد. این امتیازها شامل معافیت از برخی مالیات‌ها و توانایی تصدی برخی مناصب دولتی می‌شد. این قوانین همچنین محدودیت‌های بیشتری را در مورد اینکه چه کسی می‌تواند با چه کسی ازدواج کند اعمال می‌کرد که هدف آن تضمین تداوم جمعیت «بومی» روم و تقویت سلسله مراتب اجتماعی بود. طبق قانون، مردان رومی از طبقه سناتوری یا سوارکاران (دو طبقه عالی در روم) که بین ۲۵ تا ۶۰ سال سن داشتند، باید با زنانی با موقعیت اجتماعی مناسب ازدواج می‌کردند و پس از ازدواج، آنها باید در مدت زمان معینی صاحب فرزند می‌شدند.
شواهد کمی در مورد اینکه آیا این قوانین در افزایش نرخ زاد و ولد موفق بودند یا خیر، وجود دارد. مجازات تجرد در زمان کنستانتین بزرگ از بین رفت و بیشتر آنها بعداً توسط امپراتوران بعدی به‌طور رسمی لغو شدند، به نحوی که در زمان امپراتوری ژوستینین یکم (دوره امپراتوری ۵۲۷–۵۶۵ میلادی) فقط اندکی از این قوانین باقی مانده بود.
لکس یولیا و پاپیا یک اصطلاح برای مجموع دو قانون لکس یولیا در مورد احکام ازدواجLex Julia de maritandis ordinibus و لکس پاپیا پوپیا‏Lex Papia Poppaea در زمان امپراتوری آگوستوس است. لکس پاپیا پوپیا که در ۹ میلادی تصویب شد، اصلاح و تکمیل قوانین لگس یولیای در مورد احکام ازدواج است که در ۱۸ پیش از میلاد معرفی شده بود و از این رو عنوان لکس یولیا و پاپیا به وجود آمد که توسط آن اغلب به مجموع این دو قانون اشاره می‌شود. مفسران امروزی این دو قانون را یکی می‌دانند.‏
"لکس یولیا در مورد احکام ازدواج" (۱۸ پیش از میلاد): قانونی بود که آگوستوس در آن مردان رومی با سن و گروه اجتماعی خاص را مجبور به ازدواج می‌کرد.‏ این قانون با مجازات‌های جدی برای کسانی که آن را زیر پا گذاشتند همراه بود. مردانی که رعایت نمی‌کردند ممکن است با جریمه‌های سنگین، از دست دادن برخی از امتیازات و در موارد شدید، از شهروندی رومی خود محروم شوند. با این حال، چند نکته مهم وجود دارد. این قانون برای همه مردان در روم اعمال نمی‌شد، و حتی برای کسانی که این قانون را انجام می‌دادند، نقاط ضعف و استثناهای زیادی وجود داشت. علاوه بر این، قانون همیشه به شدت اجرا نمی‌شد و علیرغم مجازات‌های سخت‌گیرانه، در واقعیت، مردان بیشتر احتمال داشت با عواقب سبکی روبرو شوند.‏
"لکس پاپیا پوپیا" (۹ پس از میلاد): معمولاً به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از قوانین یولیان آگوستوس دیده می‌شود. این قانون صراحتاً فرزندآوری را — در چارچوب ازدواج قانونی — ترویج می‌کرد، بنابراین نسبت به اشخاص مجرد نیز تبعیض قائل می‌شد. این قانون توسط دو کنسول رومی — بالاترین مناصب منتخب مردم در دولت آن زمان — مارکوس پاپیوس موتیلوس و کوئینتوس پوپیوس سکوندوس، پیشنهاد شد. با اینکه هدف این قانون تشویق و حمایت بیشتر از ازدواج بود، اما هیچ‌یک از کنسول‌ها، مارکوس پاپیوس موتیلوس و کوئینتوس پوپیوس سکوندوس، هیچ‌گاه ازدواج نکردند.
این دو قانون معمولاً به این معنا متمایز می‌شوند که در قانون اول ازدواج و در قانون دوم، بچه‌دار شدن تشویق می‌شود.
منابع اطلاعاتی دربارهٔ قوانین ازدواج در دوره امپراتوری آگوستوس گزیده‌هایی از نوشته‌های حقوقدانان موجود در دیژست و همچنین اسناد تاریخی است. فقط مقالات پراکنده و چند کتیبه و پاپیروس به این قوانین اشاره می‌کنند، اصل متون قوانین باقی نمانده‌است. بیشترین آگاهی از احکام قانون ازدواج از نوشته‌های حقوقدانان به دست می‌آید و بسیاری از آثار آنها از قانون ازدواج آگوستوس به عنوان «لکس یولیا و پاپیا» یاد می‌کنند.‏ حقوق‌دان‌های روم باستان بر قوانین ازدواج آگوستوس تفسیرهای فراوانی ارائه کرده‌اند که بخش‌های قابل‌توجهی از آن‌ها در دیژست (نخستین مجموعه قوانین روم گردآوری شده در۵۲۹ میلادی) محفوظ است: گایوس ماریوس ۱۵ کتاب، اولپیان ۲۰ و پائولوس کاسترنسیس حداقل ۱۰ کتاب در مورد این قوانین نوشتند. اساسنامه مشترک در اصل شامل حداقل سی و پنج تبصره بود، اما اکنون تنها چندین تبصره برای ما شناخته شده‌است و به‌طور دقیق مشخص نیست که هر یک از تبصره‌ها به کدام یک از دو قانون مجزایی که تحت عنوان «لکس یولیا و پاپیا» با یکدیگر ترکیب شده‌اند، تعلق دارند.‏
در اواخر جمهوری، جنگ‌های داخلی به تغییراتی در هر سطحی از جامعه روم منجر شد. آگوستوس در دورهٔ اول امپراتوری روم صلح را برقرار کرد و زندگی مذهبی روم را به طرز ماهرانه ای دگرگون یا در ایدئولوژی جدید امپراتوری، آن را بازسازی کرد. تحت حکومت نخستین امپراتور روم، آگوستوس، کارزاری عمدی برای بازگرداندن نظام‌های اعتقادی پیشین در میان جمعیت روم وجود داشت. این عقاید و آرمان‌ها که زمان‌های قدیم وجود داشتند تا آن زمان فرسوده و با بدبینی مواجه شده بودند. امپراتوری بر بزرگداشت مردان بزرگ و رویدادهایی که به مفهوم و عمل پادشاهی الهی منعطف می‌شد، تأکید داشت. امپراتوران پس از آگوستوس متعاقباً منصب بالاترین منصب دینی دین رومی را بر عهده داشتند که هر دو برتری سیاسی و مذهبی را تحت یک عنوان ترکیب می‌کرد. او به ارزش های اجدادی مانند تک‌همسری، عفت و تقوا (فضیلت) معتقد بود. بنابراین، او تعدادی اصلاحات اخلاقی و سیاسی را به منظور بهبود جامعه روم و تدوین یک حکومت و سبک زندگی جدید رومی ارائه کرد. اساس هر یک از این اصلاحات احیای دین سنتی روم در کشور بود.‏
در سال ۱۸ قبل از میلاد، امپراتور آگوستوس توجه خود را به مشکلات اجتماعی در امپراتوری روم معطوف کرد. اسراف و زنا بسیار گسترده بود. در میان طبقات بالا، ازدواج به‌طور فزاینده ای نادر بود و بسیاری از زوج‌ها ازدواج می‌کردند اما بچه‌دار نمی‌شدند. آگوستوس که امیدوار بود از این طریق اخلاق و هم تعداد طبقات بالا را در روم بالا ببرد، و جمعیت بومی‌های روم را نسبت به غیربومیان افزایش دهد، برای تشویق فرزندآوری، مشوق‌هایی برای ازدواج و تنبیه‌هایی بر پرهیز جنسی داوطلبانه ارائه کرد.‏ از نظر رهبران رومی ازدواج به دلیل فرزندانی که از آن به وجود می‌آمد، به‌ویژه فرزندان پسر، برای امنیت دولت ضروری می‌دانستند. همسران تشویق می‌شدند که تسلیم شوهران خود شوند و نقش مناسب آنها تولید مثل بود. آگوستوس «قانون سه پسر» را وضع کرد که موقعیت اجتماعی مردانی را که پدر سه (یا بیشتر) فرزند پسر بودند، ارتقا داد.
به گفته لیوی، در ۱۷ پ.م. آگوستوس این سخنرانی را در مجلس سنا در حمایت از قانون خود در تشویق ازدواج و فرزندآوری خواند.
شواهد زیادی در مورد وضعیت جمعیتی در دولت روم حفظ نشده‌است، در حالی که همه اطلاعات باقی مانده از دوره جمهوری روم نشاندهنده مرگ و میر بالا و میانگین امید به زندگی بین ۲۸ تا ۳۰ سال هستند. میانگین سن ازدواج ۱۴ تا ۱۷ سال بود که گاهی زنان در ۱۲ تا ۱۳ سالگی نیز ازدواج می‌کردند. نرخ زاد و ولد با ویژگی‌های یک جامعه کشاورزی مطابقت داشت و به‌طور کلی در عموم مردم بسیار بالا — احتمالاً ۴ فرزند — در هر خانواده بود. با این حال در اواخر جمهوری اشاره به بحران کمبود جمعیت در آثار ادبی باقی مانده‌است: پولیبیوس (حدود ۲۰۵–۱۲۵ پ. م) در مورد بحران‌های استان روم یونان نوشت: تجزیه و تحلیل اسکلت‌های زنانه در هرکولانیوم نشان می‌دهد که میانگین تعداد فرزندان متولد شده از زنان اشراف کمتر از دو بچه بوده‌است و این یافته‌ها شواهد حکایتی مربوط به این دوران را نشان می‌دهد که خانواده‌های کوچک یا بی فرزندی رواج داشتند. طبقات بالا خانواده‌های خود را به دلیل خطرات ذاتی زایمان محدود می‌کردند. تعداد فرزندان مورد نیاز هر زن برای ثابت نگه داشتن جمعیت روم باستان در آن دوران بین شش تا نه برآورد شده‌است. دو دلیل اصلی برای این تعداد زیاد وجود دارد. یک زن تقریباً یک در پنجاه احتمال مرگ در زایمان را داشت که هر بار که زایمان می‌کرد این خطر بیشتر می‌شد و منجر به مرگ‌های زودهنگام بسیاری می‌شد. میزان مرگ و میر کودکان همچنین بسیار بالا بود، با تخمین‌های مختلف درصد مرگ و میر در سال اول خود را در حدود ۳۰٪ قرار می‌دهد، در حالی که حداقل نیمی از تمام کودکان متولد شده تا سن ۱۰ سالگی می‌مردند. با توجه به این ارقام وحشتناک، جای تعجب نیست که آگوستوس نگران جمعیت باشد.‏
دیوکاسیوس، مورخ اهل آسیای صغیر که از اواسط قرن دوم تا نیمه اول قرن سوم می‌زیست، پیشنهاد قانون ازدواج توسط آگوستوس را با چنان جزئیاتی توصیف می‌کند که نمی‌توان آن را با سایر منابع تاریخی مقایسه کرد. در میان آنها، سخنانی که آگوستوس هنگام پیشنهاد قانون پاپیا پوپیا ایراد کرد، اغلب هنگام بحث در مورد قصد آگوستوس در پیشنهاد قانون ازدواج مورد توجه قرار می‌گیرد. وضعیت در زمان سخنرانی به شرح زیر است: «در سال نه میلادی، در پی پیروزی تیبریوس در بازگشت از یک سفر، شوالیه‌ها از آگوستوس خواستند قانون ازدواج را لغو کند. در پاسخ، آگوستوس افراد مجرد و متأهل و دارای فرزندان را به‌طور جداگانه در انجمن جمع کرده و سخنرانی کرد. در سخنرانی وی از افراد متأهل و دارای فرزند به عنوان کمک به شکوفایی روم تقدیر شد زیرا آنها در پرورش فرزندان و افزایش جمعیت مشارکت داشتند. از سوی دیگر، عنوان کرد مجردان متهم هستند که علیرغم تلاش‌های آگوستوس برای افزایش جمعیت، وظایف مدنی خود را رها کرده و روم را به سمت ویرانی سوق داده‌اند. آگوستوس حتی استدلال می‌کرد که اگر آنها هیچ فرزندی نداشته باشند، نام رومی به زودی وجود نخواهد داشت و روم به دست یونانیان و بربرها می‌افتد.»‏
به گفته آگوستوس، سنای روم موافق اقدامات او برای اصلاحات اجتماعی بود، اما مخالفت قابل توجهی با قانون ازدواج وجود داشت. این واقعیت که این قوانین بعداً در سال ۹ توسط لکس پاپیا پوپیا اصلاح شد، نشان می‌دهد که به ویژه سوارکاران با اصلاحات آگوستوس مخالف بودند. تاریخ و روش دقیق برای تصویب این قوانین هنوز مشخص نشده‌است؛ بنابراین، پژوهشگر مطالعات کلاسیک، جورج لانگ با اشاره به متن برخی از نویسندگان معاصر آن دوره می‌نویسد که «اولین تلاش برای تصویب قانون لکس یولیا و پاپیا، در ۱۸ قبل از میلاد انجام شد. با این حال، این قانون بیش از حد سختگیرانه بود و مورد پسند سنای روم واقع نشد و در در آن زمان توسط قانونگذاران رد شد و به تصویب نرسید. در تلاش دوم قانونی که امروزه برای ما به عنوان لکس یولیا و پاپیا شناخته می‌شود، به تصویب رسید.»
این اقدامات قانونی، اولین نمونه واضح از تلاش برای تأثیرگذاری قانونی بر ترکیب کمی و کیفی جمعیت است. هدف آگوستوس نه تنها افزایش جمعیت عمومی، بلکه تحریک رشد جمعیت در
گروه‌های اجتماعی خاصی بود که افزایش کمی آنها در اقتدار مرکزی دولت روم مفید دانسته می‌شد.‏ نظر می‌رسد که عمدتاً این قانون با هدف تثبیت خانواده رومی و بافت اجتماعی آن با هدف تولید فرزندان بوده‌است. آگوستوس، در دستاوردهای خود، قوانین خود را به سعادت فرزندان و رشد جمعیت مدنی مرتبط می‌کند. از اینجا می‌توان دریافت که خود آگوستوس و معاصرانش قانون ازدواج را با افزایش جمعیت شهروندان رومی به‌طور کلی مرتبط می‌دانستند.
مورخ و باستان‌شناس بریتانیایی اندرو والاس هادریل عقیده دارد: «آگوستوس می‌خواست حس وحدت و هویتی را ایجاد کند که در یک جامعه بی‌ثبات بسیار ارزشمند بود.» دیدگاه آگوستوس مبنی بر اینکه زنا یک نگرانی عمومی است، تغییر قابل توجهی از سنت رومی در مورد احترام به حریم خصوصی روابط زناشویی و حق پاتر فامیلیاس برای کنترل امور در خانه بود.‏
هدف دیگر آن تضمین تداوم جمعیت «بومی» روم و تقویت سلسله مراتب اجتماعی بود. طبق قانون، مردان رومی از طبقه سناتوری یا سوارکاری (دو طبقه عالی در روم) که بین ۲۵ تا ۶۰ سال سن داشتند، باید با زنانی با موقعیت اجتماعی مناسب ازدواج می‌کردند. پس از ازدواج، آنها باید در مدت زمان معینی صاحب فرزند می‌شدند.
در ابتدا اجرای قانون ازدواج به ایتالیای رومی محدود می‌شد، آگوستوس هیچ قصدی برای اعمال مقررات قانون ازدواج در استان‌های روم، مناطق اداری روم باستان خارج از ایتالیای روم نداشت. آگوستوس این قوانین را در مورد ازدواج برای شهروندان رومی و شهروندان بالقوه ساکن در شهر رم و ایتالیای رومی وضع کرد. آنچه در مورد موضوع‌های قانون ازدواج مهم بود، محدود بودن آن از نظر جغرافیایی است اما امپراتوران بعدی کاربرد آن را گسترش دادند و اجرای این قوانین استان‌های روم را نیز دربر گرفت.
یک مرد در هر زمان فقط می‌توانست یک زن قانونی داشته باشد.‏ مردان مجرد بالای ۲۵ سال و زنان مجرد بالای ۲۰ سال با مالیات ویژه مورد تنبیه قرار می‌گرفتند و نمی‌توانستند از بستگان خود ارث ببرند. یک زن یا مرد مجرد نمی‌توانست ارث را تصرف کند مگر اینکه در مدت معینی ازدواج کند. در غیر این صورت، ارث به دولت منتقل می‌شد. زنان بیوه (زیر پنجاه سال) اگر در مدت زمان معین ازدواج مجدد نمی‌کردند، آنچه را که شوهر مرحومشان برایشان گذاشته بود از دست می‌دهند. اجرای این قانون برای مردان در شصت سالگی و برای زنان در پنجاه سالگی به پایان می‌رسید. قانون روم فرض می‌کرد که زن تا سن پنجاه سالگی هنوز می‌تواند بچه‌دار شود.
آگوستوس افراد مجرد را از شرکت در جشنواره‌های عمومی منع کرد و همچنین قوانینی را به نفع افراد متأهل و در تئاتر و قرار گرفتن در جایگاهی برتر از مجردان وضع کرد.‏
از آنجائیکه پس از تصویب قانون ازدواج مردان با دختران زیر سن قانونی به منظور اجتناب از مالیات بر مردان مجرد یا مشکلات قانونی ناشی از ازدواج نکردن، رواج پیدا کرد. حداقل سن برای نامزدی زنان ده سال تعیین شد. ازدواج باید در عرض دو سال پس از نامزدی انجام می‌شد. دوازده سالگی به عنوان سن رسمی بلوغ زنان تعیین شد.
در قوانین اول به زنان یک سال و بعداً در اصلاح و تکمیل قانون دو سال، از مرگ شوهر فرصت داده می‌شد تا قبل از اینکه مشمول مجازات شوند، دوباره ازدواج کنند همین‌طور به زنان طلاق گرفته ابتدا شش ماه و در تصحیح قانون هجده ماه فرصت داده شد تا دوباره ازدواج کنند.‏
در حالی که حکم ازدواج در سال ۱۸ پیش از میلاد فقط برای مردان طبقه بالا اعمال می‌شد، قوانین جدید همه را تحت تأثیر قرار داد. در سال ۹ پس از میلاد آگوستوس با ارائه مشوق‌های مالی و قانونی مختلف به هر کسی که ازدواج کرده و صاحب فرزند می‌شود، رویکرد تشویقی به جای تنبیهی را در پیش گرفت. هر چند همهٔ قوانین فرزندآوری تشویقی نبودند و کسانی که متأهل بودند اما صاحب فرزند نداشتند، از امتیازات قانونی مشابه با کسانی که صاحب فرزند شدند، برخوردار نبودند. اگر مردان رومی ازدواج نمی‌کردند یا بچه دار نمی‌شدند، ارث خود را از دست می‌دادند در مقابل رومی‌ها متأهل و دارای فرزند می‌توانستند از خارج از خانواده خود ارث ببرند همچنین متاهل‌های دارای فرزند در دعواهای حقوقی در اولویت قرار می‌گرفتند و در تخصیص منابع عمومی از امتیازات ویژه ای برخوردار بودند.
حق سه فرزند امتیازی بود که به شهروندان زن و مرد رومی که حداقل سه فرزند داشتند یا آزادگان روم باستان (برده‌های آزاد شده) از هر دو جنس که حداقل چهار فرزند داشتند اعطا می‌شد. این امیتازها شامل معافیت از برخی مالیات‌ها و توانایی تصدی برخی مناصب دولتی می‌شد. برای نمونه شهروندان مرد رومی که واجد شرایط «حق سه فرزند» بودند، از پرداخت برخی مالیات‌ها معاف بودند و می‌توانستند مناصب دولتی خاصی را داشته باشند که در دسترس شهروندان بدون فرزند نبود.‏ همچنین این مردان از انجام مونرا (خدمات اجباری عام‌المنفعه) معاف می‌شدند. زنان دارای «حق سه فرزند» نیز از قیمومت مردان خارج می‌شدند و می‌توانستند ارث دریافت کنند و مستقل به اداره زندگی خود بپردازند.Berger, pg. 530 لکس یولیا و پاپیا در سال ۹ بر برده‌های آزادشده روم باستان (آزادگان) متمرکز بود تا گروه‌های طبقه سناتوری و سوارکاران، و به آنها انگیزه‌هایی برای داشتن سه یا تعداد بیشتری فرزند ارائه می‌کرد. تا قبل از اجرای این قانون آزادگان ثروتمند موظف بودند سهم بزرگی از دارایی خود را که از ارث به دست می‌آورند به حامی خود بسپارند، اما اگر آزاده یک فرزند داشت حامی، فقط نیمی از ارث را دریافت می‌کرد اگر آزاده دو فرزند داشت یک سوم و اگر متوفی سه فرزند داشت، حامی از گرفتن هر گونه میراث اجباری منع می‌شد. به کسانی که متأهل بودند اما فرزند نداشتند اجازه داده می‌شد تا نیمی از ارث همسر را دریافت کنند.
در نتیجه لکس یولیا و پاپیا، تغییراتی در مقررات مربوط به سرپرستی زنان ایجاد شد: قبل از این قانون، باکره‌های وستال تنها زنانی بودند که نیازی به داشتن قیم مرد نداشتند و اکنون حق سه فرزند به زنان آزادبه دنیا آمده همان وضعیت وستال‌ها را اهدا می‌کرد. «مادران سه فرزند» از داشتن سرپرست معاف شدند، این زنان دارای این حق مجاز شدند که بیش از حداکثر مقدار مجاز قوانین قبلی ارث ببرند.
ترغیب طبقه سناتوری برای ازدواج و بچه‌دار شدن به صورت افزایش صلاحیت برای تصدی منصب ارائه می‌شد و طبق این قانون، به کنسول‌هایی که بیشترین فرزند را داشتند، مقام ارشد اهدا می‌شد. در نتیجه قوانین آگوستوس، آنهایی که فرزند نداشتند، اساساً از نظر حقوق ارثی از وضعیت حقوقی پایین‌تری برخوردار بودند و حتی می‌توانستند در معرض ضرر در سمت خود قرار بگیرند. حتی یک فرزند مزایای بزرگی را به ارمغان آورد، مانند ارشدیت در مناصب دولتی و حق ارث بردن کل دارایی شریک زندگی، در حالی که سه فرزند پدر را از وظایف عمومی در رم معاف می‌کردند. همچنین کنسولی که تعداد فرزندان بیشتری داشت، کنسول ارشد محسوب می‌شد. اگر تعداد فرزندان هر دو کنسول یکسان بود، کسی که هنوز متأهل باقی مانده و از همسرش جدا نشده بود، ارشد محسوب می‌شد. اگر هر دو متأهل بودند و هر کدام تعداد فرزندان یکسانی داشتند، تنها در این صورت بود که کسی که از نظر زمانی سالمندتر بود ارشد در نظر گرفته می‌شد.
این قانون محدودیت‌های بیشتری را در مورد اینکه چه کسی می‌تواند با چه کسی ازدواج کند اعمال می‌کرد. مقامات استانی رومی مجاز به ازدواج با زنان محلی نبودند. اولپیان می‌گوید: «شهروندان مرد رومی با شهروندان زن رومیRomanae cives می‌توانند ازدواج کنند؛ اما ازدواج با غیر شهروندان رومی با لاتین‌ها و پرگرینوس‌ها (اهالی استان‌های روم) تنها در مواردی و با اجازه مجاز است.»ازدواج سناتورها، و فرزندانشان تا نسل چهار با زنان یا مردان آزادگان روم، کسانی که سابقه دستگیری و محکومیت به جرم زنا دارند، بازیگران شامل گلادیاتورها، رقصندگان، نوازندگان یا روسپی‌ها ممنوع بود. فرزندانی که از چنین رابطه و ازدواجی متولد می‌شدند، نامشروع و غیر شهروند بودند و قادر به ارث بردن نبودند.‏ اما مردان رومی مجرد مجاز به داشتن رابطه جنسی آزاد با افراد غیر رومی بودند.
بردگان رومی حق قانونی ازدواج نداشتند. آنها می‌توانستند به عنوان یک خانواده حق ایجاد یک واحد خانوادگی را داشته باشند، اما صاحب برده می‌توانست زوج را جدا کند یا اگر بخواهد یکی را بفروشد. فرزندان متولد شده از این بردگان نیز دارایی ارباب بودند و می‌توانستند فروخته شوند و از والدین خود جدا شوند.‏
"قانون یولیا در مورد طرد کردن و طلاق"Lex Julia de Repudiatione et Divortiis (۱۸ پیش از میلاد). تقریباً در همان زمانی که آگوستوس قانون خود را برای اجبار مردان به ازدواج تصویب کرد، قانون دیگری را معرفی کرد که طلاق را تنظیم می‌کرد. به گفته وی، دادرسی طلاق فقط توسط درخواست شوهر امکان‌پذیر است. از آنجایی که هدف از این قوانین تشویق ازدواج بود، شوهر باید دلیل موجهی برای طلاق ارائه می‌کرد. دلایل طلاق زنا، ناباروری و «سایر تخلفات فاحش وفاداری یا تکلیف زناشویی» بود.
اگر شوهر به دلایلی غیر از زنا می‌خواست زن خود را طلاق دهد، ملزم به استرداد کامل مهریه زن بود. این قانون همچنین دوره انتظار طلاق را در نظر داست. قبل از قطعی شدن طلاق، این زوج باید یک دوره انتظاری ۶ ماهه را پشت سر بگذارند. در این مدت آنها باید سعی می‌کردند آشتی کنند. اگر در این مدت زوجین نمی‌توانستند با هم آشتی کنند، ممکن بود طلاق صورت گیرد. مردان مطلقه می‌توانستند هر چه سریع‌تر ازدواج کنند، اما زنان مطلقه باید حداقل ۶ ماه قبل از انجام همین کار صبر می‌کردند. این قانون همچنین مجازات‌هایی را برای زنانی که خیلی سریع یا بدون مجوز مناسب ازدواج مجدد کردند، در نظر گرفت.
"لکس یولیا در مورد کنترل زنا"Lex Iulia de Adulteriis Coercendis (۱۷ پیش از میلاد)، از بین تمام قوانین ازدواج آگوستوس، این افراطی‌ترین قانون بود. آگوستوس زنا را جرم انگاشت و مجازات‌هایی را برای همه کسانی که در روابط خارج از ازدواج شرکت می‌کردند، در نظر گرفت. برخی از این مجازات‌ها بیش از حد سنگین بود. به عنوان مثال، اگر پدری بدون توجه به طبقه اجتماعی یا رتبه هر یک از طرفین، مردی را با دختر خود در هنگام انجام عمل زنا گرفتار می‌کرد، پدر مجاز بود مرد را درجا بکشد حتی پدر مجاز بود در این شرایط دختر خود را نیز بکشد. اما البته نه تنها پدران می‌توانستند در قتل‌ها شرکت کنند بلکه اگر شوهری زنش را با مرد دیگری در حین زنا پیدا می‌کرد، اجازه داشت او را با شرایطی بکشد: اولاً تنها در صورتی مجاز به انجام این کار بود که معشوق مجرم شناخته شده یا برده بود. ثانیاً، تنها در صورتی مجاز به کشتن یک زناکار بود که او و همسرش را در خانه خود بیابد. این قانون می‌گوید که شوهر مجاز است برای یافتن شاهدان برای محاکمه، آن دو را تا ۲۰ ساعت در یک اتاق حبس کند. سپس از او خواسته شد تا با استفاده از شهادت شهود به عنوان مدرک، دادرسی طلاق را آغاز کند و خود به ازدواج مجدد تشویق می‌شدند. اگر شوهر زن خیانتکار خود را طلاق نمی‌داد، به عنوان یک دلال محبت مورد قضاوت قرار می‌گرفت. کشتن یک زن خیانتکار برای یک شوهر یک گزینه نبود و همچنان قتل محسوب می‌شد. اما در قانون آمده بود که در چنین شرایطی باید با شوهر نرمتر رفتار شود. فعالیت جنسی مردان تنها در صورتی زنا بود که با یک شهروند-زن متأهل انجام شود. قانون هر دو طرف درگیر را ملزم به تبعید می‌کرد. آنها به جزایر جداگانه تبعید می‌شدند و اگر دارایی داشتند، در بیشتر موارد مصادره می‌شد.
این که قوانین و سیاست‌های ازدواج آگوستوس واقعاً چقدر مؤثر بوده‌اند، هنوز مورد بحث است. شواهد کمی در مورد اینکه آیا این قوانین در افزایش نرخ زاد و ولد موفق بودند یا خیر، وجود دارد.‏ گفته می‌شود که آگوستوس دستور داده بود که پرونده دستاوردهای او را بر روی صفحه‌ای برنزی حک کنند و در مقابل مقبره او بگذارند. اگرچه خود صفحه برنزی باقی نمانده‌است، اما کتیبه ای که ثبت دستاوردهای او را نشان می‌دهد در آسیای صغیر یافت شده‌است. این سند آمار جمعیت را در ۲۸ سال پیش از میلاد، ۸ سال پیش از میلاد و ۱۴ میلادی در سرشماری شهروندان رومی نشان می‌دهد که بیانگر این است که این رقم به تدریج در حال افزایش بوده‌است.
اگرچه بسیاری از رومیان برجسته تحت قانون جدید محاکمه، محکوم و مجازات شدند، مورخان باستانی مانند تاریخ‌نگار رومی تاسیتوس گزارش می‌دهند که این قانون در افزایش تعداد ازدواج‌ها یا فرزندان مشروع موفق نبود.‏
استاد دانشگاه پرینستون ویتنی جنینگز اوتس تعداد جمعیت شهر رُم در دوران حکومت آگوستوس را در حدود ۱٬۲۵۰٬۰۰۰ تخمین می‌زند که در پایان قرن دوم در زمان امپراتوری سپتیمیوس سوروس به ۱٬۰۱۸٬۵۰۰ کاهش یافت که نشان‌دهنده کاهش جزئی در جمعیت از زمان آگوستوس است. او علت این کاهش را شرایط اقتصادی نابسامان‌تر در دوران امپراتور سوروس، و طاعون‌های شدیدی که شهر متحمل شد، به‌ویژه طاعون آنتونین از ۱۶۵ تا ۱۸۰ میلادی می‌داند.‏
برخی استدلال می‌کنند که این اقدامات در ترویج ازدواج و ارزش‌های خانوادگی، تثبیت جامعه روم، و کمک به دوره ای از صلح و رفاه نسبی به نام پاکس رومانا موفقیت‌آمیز بود اما برخی از مورخان اشاره کرده‌اند که قانون نخست حکم ازدواج بسیار بی‌اثر بود و فقط بخش بسیار کوچکی از جامعه روم را هدف قرار داده بود همچنین دارای نقاط ضعف زیادی بود که تقریباً غیرقابل اجرا بود. بی‌عدالتی عمومی بسیاری در این قوانین وجود داشت. این قوانین به جای پرداختن به نابرابری‌های جنسیتی و طبقاتی موجود در جامعه روم، آنها را تقویت کردند. به ویژه زنان مجازات‌های بسیار سختی را برای زنا متحمل می‌شدند، در حالی که برای مردان چنین نبود.
زنان، علیرغم پاداش‌هایی که برای بچه‌دار شدن داشتند، به دنبال راه‌هایی برای جلوگیری از بارداری بودند. یکی از عوامل محرک، میزان بالای مرگ و میر ناشی از عفونت‌های پس از زایمان یا سایر عوارضی بود که هنگام زایمان با آن‌ها مواجه می‌شدند. داروهای ضدبارداری مانند یونان با استفاده از برخی از روش‌های مشابه و توسعه روش‌های جدیدتر ساخته می‌شدند. وسعت امپراتوری روم برای آنها داروهای ضدبارداری گیاهی را به ارمغان می‌آورد. یکی از آنها گیاه منقرض شده‌ای به نام سیلیفیوم بود که در شرق لیبی می‌روئید.‏
آز آنجائیکه بسیاری از زنان در امپراتوری روم برای ازدواج اعضای طبقه سناتوری واجد شرایط نبودند، هم‌بالینی مشروع (روم باستان) به عنوان نوعی دور زدن قانون، رواج پیدا کرد. همخوابگی مشروع، نوعی تعهد بلند مدت و قانونی بین زوج‌هایی بود که از نظر اجتماعی هماهنگ و برابر نبودند. شاید به دلیل رواج این نوع ازدواج، وضعیت حقوقی هم‌بالینی قانونی شروع به تکامل کرد، تا آنجا که در زمان اولپیان، یک هم‌بالینی قانونی اغلب به عنوان همسر در نظر گرفته می‌شد و تنها تفاوت واقعی بین یک هم‌بالینی قانونی و زن رسمی در موقعیت اجتماعی بود. امپراتور وسپاسیان و چندین سناتور توانستند بعد از مرگ همسرانشان زنان آزادگان را به عنوان هم‌بالینی قانونی وارد زندگی خود کنند و به دلیل اجتناب از ازدواج مجدد طبق قانون مجازات نشوند. از سوی دیگر هدایایی که از طرف مرد به یک هم‌بالینی داده می‌شد قابل لغو شدن نبود. به این ترتیب چنین زنانی می‌توانستند یکی دیگر از اهداف اصلی قانون آگوستوس که میل به حفظ همه ثروت طبه سناتوری در طبقه سناتوری بود را دور بزنند.‏ کودکانیliberi naturales که از یک هم‌بالینی قانونی متولد می‌شدند، اگرچه همانند یک ازدواج معمولی قانونی نبودند، اما با نامشروعvulgo concepti نیز متفاوت بودند و پس از مدت معینی، به چنین فرزندانی حقوق ارث و حتی حق مشروعیت داده می‌شد. در نتیجه همخوابگی مشروع نوعی جانشین برای ازدواج محسوب می‌شد. به هر حال وجود چنین پدیده‌ای اجازه داد کودکانی متولد شوند که هر دو والد آنها متعلق به طبقات بالای جامعه نبودند و با این وجود این کودکان می‌توانستند به موجب رویه قانونی شدن، وارد بالاترین گروه‌های اجتماعی شوند.
قانون دیگری توسط آگوستوس تصویب شد، حکم داد که زنان محکوم به زنا می‌توانند به تن‌فروشی اجباری محکوم شوند. این قانون تا اواخر قرن چهارم به قوت خود باقی بود. قوانین منع زنا که توسط آگوستوس پیشنهاد شد؛ اساسنامه ای بود که تغییر بزرگ در دیدگاه در مورد تن‌فروش‌ها و دلالان محبت به وجود آورد. این قانون کارگران جنسی را از مجازات‌هایی که سایر شهروندان به خاطر روابط جنسی نامشروع (زنا) دریافت می‌کردند، منع می‌کرد و در نتیجه باعث جدایی بیشتر بین شهروندان عادی و روسپی‌ها شد. روسپی‌ها شهروند نبودند، و بنابراین فرزندان آنها نیز نمی‌توانستند شهروند باشند. در حالی که انتظار می‌رفت مردم عادی به شیوه‌های قدیمی‌تر و اخلاقی‌تر برگردند، روسپی‌ها و دلال‌ها اجازه داشتند به اعمال ناشایست خود ادامه دهند. آگوستوس تن‌فروشی را غیرقانونی نمی‌دانست و آن را منع نکرد.‏ قوانین آگوستوس نمی‌توانستند به‌طور کامل میل جنسی را که منجر به زنا می‌شد از بین ببرند و برای مهار «میل جنسی غیرقابل کنترل» که اخلاق و نظم سیاسی را تهدید می‌کرد، «توماس ا.جی. مک گین» استدلال می‌کند که وجود تن‌فروشی نقش مهمی در حفظ این نظم اخلاقی داشت و از نظر رومی‌ها، این حرفه یک راه خروج جنسی برای مردان درنده خویی فراهم می‌کرد که ممکن است زنان شریف را هدف قرار داده و مورد اهانت قرار بدهد.
زوج‌های متأهلی که نمی‌توانستند بچه‌دار شوند، ناامیدی و غم مفروض‌شان با مجازات‌های قانونی تشدید می‌شد. برخی از زوج‌ها سعی کردند فرزندخوانده پیدا کنند و به این ترتیب فرزندانی در خانواده خود داشته باشند، اما سنا فرزندخواندگی را صرفاً تلاشی برای دور زدن هدف قانون نادیده می‌گرفت. برعکس، خانواده‌های دارای چند فرزند در بسیاری از موارد از مزایای مالیاتی و ارتقای موقعیت برخوردار شدند.
سرانجام، مجازات تجرد در زمان کنستانتین بزرگ از بین رفت و بیشتر آنها بعداً توسط امپراتوران بعدی به‌طور رسمی لغو شدند، به نحوی که در زمان امپراتوری ژوستینین یکم (دوره امپراتوری ۵۲۷–۵۶۵ میلادی) فقط اندکی از این قوانین باقی مانده بود.
توپ 155 میلیمتری چرخدار عاشورا، سلاح كالیبر بزرگی است كه به روی شاسی خودروهای سنگین نصب شده و قابلیت اجرای تیر منحنی و قائم به منظور انهدام مواضع و استحكامات، تجمع نفرات است.
این سلاح با قابلیت تحرك پذیری در محیط های عملیاتی، قادر است با انجام ماموریت های شلیك، بلافاصله مواضع استقرار خود را ترك كند.خودروهای سبك و سنگین وخنثی سازی آتش دشمن را دارد.
گارگین نشانی آرامیان (؛ زاده - درگذشته ) فیلمبردار اهل ارمنستان بود.
وی در ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۰۸ در سباستیا در به دنیا آمد و از مؤسسه سینمایی گراسیموف فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری افتخاری ارمنستان شوروی شد. وی در ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۷۵ در سن ۶۷ سالگی در ایروان درگذشت.
نیکلای آلکساندری تیمورازیان (؛ زاده - درگذشته ) رهبر ارکستر، موسیقی‌دان و آموزگار اهل ارمنستان بود.
وی در در هیلیس در به دنیا آمد . وی در کتابخانه ملی ارمنستان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری افتخاری ارمنستان شوروی شد. وی در ۲۸ ژوئیهٔ ۱۹۶۰ در سن ۷۶ سالگی در ایروان درگذشت.
آندری هوهانسی بابایف (؛ زاده - درگذشته ) آهنگساز اپرا اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۷ دسامبر ۱۹۲۳ در مومنا در به دنیا آمد و از آکادمی موسیقی باکو فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری افتخاری ارمنستان شوروی شد. وی در ۲۱ اکتبر ۱۹۶۴ در سن ۴۰ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان ارامنه مسکو به خاک سپرده شد.
لوون آلکساندری خوجا-ایناتوف (خوجا-ایناتیان) (؛ زاده - درگذشته ) آهنگساز اهل ارمنستان بود.
وی در ۱۰ مارس ۱۹۰۱ در تفلیس در به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان برجسته افتخار و چهره هنری افتخاری ارمنستان شوروی شد. وی در ۷ اکتبر ۱۹۵۴ در سن ۵۳ سالگی در سن پترزبورگ درگذشت.
آش-مات (آشوت بگلاری ماتئوسیان) (؛ زاده - درگذشته ) یک هنرپیشه و کارگردان اهل ارمنستان است. .
وی در ۱۰ دسامبر ۱۹۰۴ در به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره هنری افتخاری ارمنستان شوروی شده‌است. وی در ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۷۴ در سن ۶۹ سالگی در لنیناکان درگذشت.
آرام کاراپتی کوچاریان (؛ زاده - درگذشته ) آهنگساز و موسیقی‌شناس اهل ارمنستان بود.
وی در ۱ اکتبر ۱۹۰۳ در واغارشاپات در به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان و کنسرواتوار مسکو فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری افتخاری ارمنستان شوروی شد. وی در ۵ سپتامبر ۱۹۷۷ در سن ۷۳ سالگی در ایروان درگذشت.
شانت کاراپتی هرتانتسیان (؛ زاده - درگذشته ) نقاش اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۲ مهٔ ۱۹۲۲ در آلکساندراپول در به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۴۳) و آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان (۱۹۵۰) فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری افتخاری ارمنستان شوروی و نقاش افتخاری ارمنستان شوروی شد. وی در ۴ ژوئیهٔ ۱۹۸۵ در سن ۶۳ سالگی در ایروان درگذشت.
گاروش بیک‌نازاریان (؛ زاده - درگذشته ) فیلمبردار اهل ارمنستان بود.
وی در در ایروان در به دنیا آمد . وی رد آرمن‌فیلم (۱۹۲۵) و استودیوی فیلم گرجستان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری افتخاری ارمنستان شوروی شد. وی در ۲ سپتامبر ۱۹۶۷ در سن ۷۳ سالگی در ایروان درگذشت.
سارگیس گئورگیان (؛ زاده - درگذشته ) فیلم‌برداری، کارگردان اپرا اهل ارمنستان بود.
وی در در ایروان در به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری افتخاری ارمنستان شوروی, جایزه دولتی ارمنستان شوروی(۱۹۷۰) شد. وی در ۱۴ نوامبر ۱۹۷۱ در سن ۷۱ سالگی در ایروان درگذشت.
میکائیل نیکلایی تریان (؛ زاده - درگذشته ) رهبر ارکستر، کارشناس علوم پرورشی، پروفسور اهل ارمنستان بود.
وی در ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۰۵ در مسکو در به دنیا آمد و از کنسرواتوار مسکو فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان برجسته افتخار، هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۴۵) و چهره هنری افتخاری ارمنستان شوروی شد. وی در ۱۳ اکتبر ۱۹۸۷ در سن ۸۲ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان ارامنه مسکو به خاک سپرده شدو.
وارطان آرمنی تیگرانیان (؛ زاده - درگذشته ) آهنگساز اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۱ دسامبر ۱۹۰۶ در آلکساندراپول در به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۳۲) و کنسرواتوار سن پترزبورگ (۱۹۴۱) فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری افتخاری ارمنستان شوروی شد. وی در ۷ اوت ۱۹۷۴ در سن ۶۷ سالگی در ایروان درگذشت.
آنجلا ماریا (۱۳ مه ۱۹۲۹ – ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۸) که بیشتر با نام هنری آبلیم ماریا دا کونا شناخته می‌شود، خواننده و بازیگر برزیلی بود. او در سال ۱۹۵۴ به عنوان «ملکه رادیو» انتخاب شد و محبوب‌ترین خواننده آن دهه در برزیل به حساب می‌آمد.
آنجلا در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۸ فوت کرد.
النی کاپوجیانی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال و مربی بسکتبال اهل یونان است که هم اکنون مربی‌گری تیم ملی بسکتبال زنان ایران را برعهده دارد و با این تیم به مقام دوم دسته دوم مسابقات کاپ آسیا دست یافت.
در سال ۲۰۰۶ یک مجلهٔ مشتق تحت عنوان (سابقاً هر دو ماه یکبار) شامل مجموعه‌هایی نظیر «سینت یانگ من» تحت نظارت سردبیر ائیجیرو شیمادا راه‌اندازی شد، که همزمان سردبیر "هفته‌نامه مورنینگ" نیز بود.
مجموعه هم‌سنجhttps://kalamejou.com/words/sqga/contrast یا مجموعه متضاد مجموعه‌ای محدود از آیتم‌ها است که هر کدام می‌توانند یک شکاف را در یک طرح‌واره، ساختار نحوی یا محیط زبانی دیگر پر کنند. هفت روز هفته، پنجاه ایالات متحده، هشت جزیره هاوایی، حروف الفبا، دسته‌بندی‌های «مرد» و «مؤنث»، دانش‌آموزان در یک کلاس یا طعم‌های پیشنهادی در یک بستنی‌فروشی همه نمونه‌هایی از مجموعه هم‌سنج هستند.
روابط معنایی که مجموعه‌های هم‌سنج را تشکیل می‌دهند یا نشان می‌دهند، شامل هم‌نامی (به عنوان مثال، دسته‌های اصلی درختان شامل کاج، نارون، بید، افرا و غیره) و بخشی‌نامی (به عنوان مثال، اجزای اصلی یک وسیله نقلیه موتوری شامل موتو، گیربکس، یک یا چند باتری، مجموعه‌ای از چرخ‌ها و لاستیک‌ها و غیره).
هدف بازنمایی و استدلال دانش این است که به فناوری اطلاعات اجازه می‌دهد تا معنا و روابط متقابل مجموعه‌های هم‌سنج را تشخیص دهد و از آنها استفاده کند. به عنوان مثال، اجزای هستی‌شناسی برای هستی‌شناسی‌ها، و همچنین پایگاه‌های داده گرافی، ابزارهایی برای کمک به آن هدف هستند.
بیمارستان مرکزی () با نام پیشین خط قرمز ()De 'Hospital Central' a 'Velvet': series que cambiaron su nombre (sin avisar) یک مجموعهٔ تلویزیونی اسپانیایی است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد و زندگی حرفه‌ای و شخصی پرسنل یک بیمارستان خیالی در مادرید را به نام «بیمارستان مرکزی» دنبال می‌کند. گفته می‌شود که این سریال، نمونهٔ اسپانیایی مجموعهٔ تلویزیونی "بخش فوریت‌های پزشکی" است.
آلیتا فرشته جنگ: سرگذشت مارس که در ژاپن تحت نام شناخته می‌شود، یک مجموعه مانگا ژاپنی سایبرپانک است که توسط یوکیتو کیشیرو خلق شده‌است. این سومین و آخرین مجموعه از فرنچایز "آلیتا فرشته جنگ" است، و دنبالهٔ "" به‌شمار می‌رود. این مجموعه توسط انتشارات کودانشا از ۲۸ اکتبر ۲۰۱۴ تا سال ۲۰۲۲ در مجلهٔ "ایونینگ" به چاپ می‌رسید، و پس از منحل شدن مجلهٔ "ایونینگ" در فوریه ۲۰۲۳، این مجموعه در وبگاه و نرم‌افزار "کامیک دیز" ادامه خواهد داشت.
سارگیس باگراتی بایاندور (؛ زاده - درگذشته ) تاریخ‌نگاران هنر اهل ارمنستان بود.
وی در در تفلیس در به دنیا آمد و از ԽՄԿԿ Կենտկոմին կից հասարակական գիտությունների ակադեմիա (۱۹۵۲) فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری افتخاری ارمنستان شوروی شد. وی در ۱۵ فوریهٔ ۲۰۰۰ در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
دانیل مارتینی دزنونی (؛ زاده - درگذشته ) تاریخ‌نگاران هنر اهل ارمنستان بود.
وی در در در به دنیا آمد و از مدرسه نرسیسیان (۱۹۱۷) و دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۵۳) فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار و چهره هنری افتخاری ارمنستان شوروی شد. وی در ۳۰ اکتبر ۱۹۶۷ در سن ۷۲ سالگی در ایروان درگذشت.
مِرسه یورنس سِرا (؛ زادهٔ ۱۴ مه ۱۹۷۹) بازیگر اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "خانواده سرانو" و "بیمارستان مرکزی" اشاره نمود.
گاستون کابوره (Gaston Kaboré) (زادهٔ ۲۳ آوریل ۱۹۵۱) کارگردان فیلم اهل بورکینافاسو و چهره‌ای مهم در صنعت سینمای این کشور است.
فوسانگ نام مکانی افسانه‌ای (با یک درخت توت) در ادبیات چین باستان است. گفته می‌شود که در شرق چین قرار دارد.
گفته می‌شود که راهبی به نام هوی شن از فوسانگ بازدید کرده‌است. شرح آن در "کتاب لیانگ" نوشته شده‌است. بسیاری از مردم بحث می‌کنند که فوسانگ کجاست. برخی می‌گویند در قاره آمریکا، شبه‌جزیره کامچاتکا یا جزایر کوریل است. پس از جنگ جهانی اول، بیشتر مردم دیگر باور ندارند که در آمریکا واقع شده باشد.
آشوت آساطوریان (؛ زاده - درگذشته ) کارگردان اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۰ فوریهٔ ۱۹۳۷ در تفلیس در به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری افتخاری ارمنستان شوروی شد. وی در ۲۳ مهٔ ۱۹۹۹ در سن ۶۲ سالگی در ایروان درگذشت.
بی آر دی مخفف غیررسمی برای جمهوری فدرال آلمان است که گاهی در زمینه علمی و به ویژه سیاسی، مشابه مخفف " آلمان شرقی " در دوره ۱۹۴۹ تا ۱۹۹۰ استفاده می‌شود. از سوی دیگر، اعلامیه‌های رسمی جمهوری فدرال آلمان از اوایل دهه ۱۹۷۰ حاوی این مخفف نبوده‌است.Helmut Berschin: "Deutschlandbegriff im sprachlichen Wandel." In: Werner Weidenfeld, Karl-Rudolf Korte (Hrsg.): "Handbuch zur deutschen Einheit. 1949–1989–1999", Neuausgabe, Campus Verlag, Frankfurt am Main 1999, S.  217–225, hier S. 222–224.
پس از تأسیس جمهوری فدرال آلمان، اختصار "بی آر دی" ابتدا در آنجا به روشی غیررسمی استفاده شد. در سال ۱۹۸۸، انجمن زبان آلمانی (GfdS) مقاله "مبانی قانون اساسی جمهوری فدرال آلمان" توسط ویلهلم گرو، که در آن زمان استاد حقوق عمومی و حقوق بین‌الملل در دانشگاه فرایبورگ بود، در "حقوق آلمان" یافت. "مجله" ۱۹۸۸ قدیمی‌ترین شواهد برای "FRG". 20 ژوئن 1949.Wilhelm Grewe: "Die verfassungsrechtlichen Grundlagen der Bundesrepublik Deutschland", Teil I: "Das Besatzungsstatut." In: "Deutsche Rechts-Zeitschrift", J. C. B. Mohr, Tübingen 1949, S. 265–270. Nachdruck in "Der Sprachdienst", Hrsg. Gesellschaft für deutsche Sprache, 1988, S.  137 ff. ; dazu kritisch Friedrich-Christian Schroeder, "Wilhelm Grewe hat nicht den Begriff „BRD“ eingeführt. Seltsames Preisausschreiben einer Gesellschaft für deutsche Sprache", Die Welt vom 2. September 1989, S.  2. تا حدی، مخفف "بی آر دی" قبلاً در دهه ۱۹۵۰ مورد استفاده قرار می‌گرفت.
فرهنگ لغت املا - از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۹۶ در آلمان غربی که برای املای رسمی آلمانی تعیین‌کننده بود - این اختصار را برای اولین بار در چاپ شانزدهم خود در سال ۱۹۶۷ معرفی کرد. نسخه در ژوئیه ۱۹۶۵، وزارت فدرال آن زمان برای مسائل تمام آلمانی تحت نظر اریش منده (FDP) «دستورالعمل‌هایی را برای تعیین آلمان تنظیم کرد.
بحث و جدل پیرامون این مخفف در اوایل دهه ۱۹۷۰ شروع شد، زمانی که استفاده از آن در برخی از ایالت‌های فدرال ممنوع شد، زیرا به دلیل استفاده مکرر از آن در جمهوری دموکراتیک آلمان به عنوان یک "اختراع کمونیستی " و "فرمول تحریک " طرد شد.Vgl. dazu Helmut Berschin, "Deutschland – ein Name im Wandel. Die deutsche Frage im Spiegel der Sprache." München 1979, S. 25 ff. ; er weist „BRD“ für die DDR als Ersatzbezeichnung für ältere Kampfbezeichnungen wie „westdeutscher Separatstaat“, „Bonner Regime“ u.  ä. aus.Georg Stötzel, Martin Wengeler, Karin Böke, "Kontroverse Begriffe. Geschichte des öffentlichen Sprachgebrauchs in der Bundesrepublik Deutschland", de Gruyter, Berlin/New York 1995, ISBN 3-11-014106-X, S. 320. با اجتناب از مخفف "بی آر دی"، طرف آلمان غربی می‌خواست خود را از زبان مورد استفاده در GDR متمایز کند و از قرار گرفتن ایالت‌های آلمان غربی و شرقی با اختصارات مشابه در یک سطح جلوگیری کند. علیرغم همه سست شدن روابط آلمان و آلمان، جمهوری فدرال همیشه خود را تنها کشور مشروع آلمان تحت قوانین بین‌المللی می‌دانست (عدم به رسمیت شناختن جمهوری دموکراتیک آلمان تحت قوانین بین‌المللی)، زیرا تنها دولت جمهوری فدرال آلمان از انتخابات دموکراتیک بیرون آمد. . آنها مدعی نامگذاری "آلمان" برای کل آلمان و در نتیجه برای خود شدند. استفاده مستمر از این اصطلاح به منظور حفظ وجود یک ملت آلمان - "آلمان به عنوان یک کل" - در آگاهی عمومی بود تا هدف ملی اتحاد مجدد را به خطر نیندازد. در ۳۱ ام در ۱ مه ۱۹۷۴، سران دولت‌های فدرال و ایالتی توصیه کردند "که نام کامل "جمهوری فدرال آلمان" باید در زبان رسمی استفاده شود.
از ژوئن ۱۹۷۴، کنفرانس وزرای آموزش و پرورش دیگر کتاب‌های درسی را با علامت اختصاری «بی آر دی» تصویب نکرد. در مقاله‌های برلین غربی، اگر موضوع آلمان در کلاس بررسی می‌شد، می‌توان این اختصار را به‌عنوان یک اشتباه مشخص کرد."„Wer BRD sagt, richtet Unheil an“", Der Spiegel 39/1978 vom 25. September 1978. از ۴ اکتبر ۱۹۷۶ بخشنامه ای از وزیر آموزش شلزویگ-هولشتاین (NBl. کیلومتر کلید -HS 274)، که اختصار "بی آر دی" را به عنوان "مطلوب" توضیح می‌دهد.
در سال ۱۹۷۷، GfdS این اختصار را در فهرست کلمات سال قرار داد.
آندریاس فون شولر، وزیر امور خارجه پارلمانی در وزارت کشور فدرال، در ۳۰ اعلام کرد. در ۱ نوامبر ۱۹۷۹، به بوندستاگ آلمان اطلاع داده شد که باید از استفاده از نام اختصاری «بی آر دی» خودداری شود. پس از آنکه وزارتخانه‌های آموزش و پرورش هر ایالت فدرال قبلاً در دهه ۱۹۷۰ اشاره کردند که نام کامل «جمهوری فدرال آلمان» باید در دروس مدرسه استفاده شود، کنفرانس وزیران آموزش و پرورش در ۲۰۲ امین خود جلسه عمومی ۱۲. فوریه ۱۹۸۱ قطعنامه ای مبنی بر عدم استفاده از مخفف "بی آر دی" در کتاب‌های درسی مدرسه و کارهای نقشه‌برداری برای درس‌های مدرسه. این تصمیم متعاقباً توسط ایالت‌های فدرال جداگانه از طریق انتشار در روزنامه‌های رسمی آنها، از جمله در بادن-وورتمبرگ در تاریخ ۱۴، در قوانین ایالتی اجرا شد. آوریل ۱۹۸۱ و در Schleswig-Holstein در ۴. آگوست 1981., Der Aktuelle Begriff Nr. 71/09 vom 4. September 2009 (PDF; 44 kB)
نظر رسمی در مورد "FRG" یکی از معدود مواردی است (همچنین رجوع کنید به املاح) که در آن تلاش شد تا به این طریق مستقیماً در استفاده از زبان آلمانی فدرال مداخله شود.
در دهه ۱۹۸۰، در رابطه با ماجرای فلیک «جمهوری خریداری شده»، این مخفف همچنین با عبارت جدلی سیاسی «جمهوری موز آلمان» همراه بود.Herbert Ernst Wiegand: "Studien zur neuhochdeutschen Lexikographie." Georg Olms Verlag, 1986, ISBN 3-487-07838-4, S. 104.
در جمهوری دموکراتیک آلمان، جمهوری فدرال عمدتاً در دو دهه اول تقسیم آلمان، "آلمان غربی" نامیده می‌شد؛ بنابراین، رهبری SED از نامگذاری رسمی "جمهوری فدرال آلمان" اجتناب کرد. به همین دلیل، اصطلاحات «جمهوری فدرال آلمان غربی» و «جمهوری فدرال آلمان» (DBR) گاهی در نامه‌های رسمی استفاده می‌شد.Insbesondere die Bezeichnung „Deutsche Bundesrepublik“ fand sich in den Anfangsjahren auch außerhalb der Grenzen Deutschlands, so etwa in Österreich, vgl. z.  B. "Hohlspiegel", Der Spiegel 35/1955 vom 24. August 1955. مهم‌تر از همه، تشبیه با نام دولتی "جمهوری" دموکراتیک آلمان (GDR) به منظور تأکید بر نظریه دو دولتی که توسط اتحاد جماهیر شوروی فرض شده بود و برای باز نگه داشتن واژه "آلمان" برای یک ملت کاملاً آلمانی مورد توجه قرار گرفت. به عنوان انعکاسی به این واقعیت که این نام در آن زمان توسط سیاستمداران اخراج شده در جمهوری فدرال نیز استفاده می‌شد، دولت فدرال "جمهوری فدرال آلمان" را در دستورالعمل‌های تعیین خود در سال ۱۹۶۱ به عنوان "همتای اصطلاحی "نظریه دو دولت" معرفی کرد. که این نام را "نادرست" کرد و مارک "به هر قیمتی از آن اجتناب کرد".Richtlinien für die Schreibweise von Namen, die Bezeichnung von Gebieten und Grenzen und die Darstellung der deutschen Grenzen in Karten und Texten vom 1. Februar 1961; hier zit. nach Ernst Deubelli, "Die Deutschlandpolitik in ihrer politischen Sprache – Eine Untersuchung über den Zeitraum von 1949 bis zum Inkrafttreten des Grundlagenvertrages 1973." (Diss.) München 1982, S.  74.
ادبیات آلمان شرقی نیز این نام را برگزید. با این حال، این در سال ۱۹۶۸ با اجرایی شدن قانون اساسی جدید جمهوری دموکراتیک آلمان که با آن جمهوری دموکراتیک آلمان با هدف اتحاد مجدد خداحافظی کرد، تغییر کرد. از آن زمان، اختصار "بی آر دی" به‌طور رسمی در GDR برای جمهوری فدرال علاوه بر نام رسمی ایالت "جمهوری فدرال آلمان" استفاده شده‌است. این اصطلاح در استفاده عمومی نیز گسترش یافت.
در ایالت‌های فدرال قدیمی، اختصارات "BR Germany"Siehe z.  B. die verwendete Abkürzung auf dejure.org. همچنین BRep "Germany"), "BR Dt." , "BR Dtl",Siehe in VIZ 1997 Heft 4 Rechtsprechung auf Beck-Online (C.H. Beck). "بی آر دیt." , "BRep." "آلمان"، "BRep." "آلمان"، "B'Rep." "آلمانی"، "B.Rep." "آلمانی"، "BRep." "D", "BR Dtld." یا گهگاه - تا آنجا که مربوط به زمینه است - به سادگی "BRep."Buddendiek/Rutkowski: "Strafrechtliche Nebengesetze", 31. Auflage 2007, Kap. „Abkürzungen“, in: "Stichwortband. Lexikon des Nebenstrafrechts" auf beck-online (C.H. Beck). و "Dtld." ارجح؛ استفاده رسمی از مخفف "بی آر دی" مورد نظر بوده و نیست ("همچنین به بخش" " استفاده فعلی " مراجعه کنید). در کاربرد شفاهی، نام کوتاه "جمهوری فدرال" برای جمهوری فدرال آلمان رایج بوده و هست.
این واقعیت که هر دو ایالت آلمان از کد ملیت "D" استفاده می‌کردند منجر به نامگذاری همین نام توسط مجله تلویزیونی آلمان غربی با "مشخصه D" در سال ۱۹۷۱ شد.
به منظور «تأکید بر استقلال آنها»، GDR پلاک "D" را از ۰۱٫۰۱ جایگزین کرد. ژانویه ۱۹۷۴ با "کد ملیت DDR".Christoph H. Werth: "Entspannungspolitik nach außen, Repression nach innen – die deutsch-deutschen Beziehungen 1969–1989." In: Michael Berg, Knut Holtsträter, Albrecht von Massow (Hrsg.): "Die unerträgliche Leichtigkeit der Kunst. Ästhetisches und politisches Handeln in der DDR." Böhlau, Köln 2007, S.  7. در نتیجه، گروه‌های چپ در جمهوری فدرال، به‌ویژه حزب کمونیست آلمان (DKP) از هواداران خود خواستند که کد ملیت «متکبرانه» "D" را که با نام «علامت D» نیز شناخته می‌شود، در وسایل نقلیه موتوری خود جایگزین کنندOtthein Rammstedt, Gert Schmidt: "BRD ade! Vierzig Jahre in Rück-Ansichten von Sozial- und Kulturwissenschaftlern." Suhrkamp, Frankfurt am Main 1992, ISBN 978-3-518-11773-6, S. 428. در چنین مواردی، گاهی اخطارهای جریمه در جاده‌های عمومی توزیع می‌شد که با این واقعیت توجیه می‌شد که برچسب "بی آر دی" با نشانگر ملیت خارجی اشتباه گرفته می‌شد. از سوی دیگر، در پاییز ۱۹۸۹، شهروندان جمهوری دموکراتیک آلمان تلاش خود را برای وحدت ملی با تبدیل علامت GDR به علامت D با حذف حرف اول و آخر ابراز کردند.Information des "LeMO", abgerufen am 14. Oktober 2016.
در سطح بین‌المللی، اختصارات مربوطه مانند FRG (برای "جمهوری فدرال آلمان") در انگلیسی و RFA "(République Fédérale d'Allemagne)" در فرانسه رایج بوده و گاهی اوقات رایج هستند. مخفف روسی ФРГ (برای Федеративная Республика Германия, "Federativnaja Respublika Germanija") هنوز هم امروزه بسیار رایج است.
اختصارات مختلفی برای آلمان متحد رایج است:
از پایان جنگ سرد در اواخر ۲۰ قرن و با اتحاد مجدد آلمان، بحث در مورد مخفف "بی آر دی" جذابیت خود را از دست داد. از دهه ۱۹۹۰، فرهنگ لغت Duden "FRG" را با "جمهوری فدرال آلمان" یکی دانسته‌است، در حالی که اشاره می‌کند که این یک "اختصار غیر رسمی" است.Dudenredaktion (Hrsg.): "Duden online", Bibliographisches Institut GmbH, Stichwort „Bundesrepublik“. Abgerufen am 4. Januar 2017. از آن زمان، آژانس فدرال آموزش مدنی، که زیرمجموعه وزارت کشور فدرال است، گهگاه از علامت اختصاری "بی آر دی" که در گذشته بدون مناقشه نبود، در وب سایت‌های خود و هنگام انتشار نشریات علمیVgl. Georg Stötzel, Martin Wengeler, "Kontroverse Begriffe. Geschichte des öffentlichen Sprachgebrauchs in der Bundesrepublik Deutschland", de Gruyter, 1995, S. 318 ff. این مخفف نیز به‌طور منظم در رسانه‌ها استفاده می‌شود، به عنوان مثالدر "فرانکفورتر آلگماینه زایتونگ"، در "زوددویچه تسایتونگ"Süddeutsche.de: , abgerufen am 24. Januar 2010. یا در "جهان"،Dorothea Siems: "Deutschland steht vor Revolution am Arbeitsmarkt." Untertitel „Die Attraktivität der BRD könnte noch geringer werden“, Welt Online vom 22. Juni 2011. حتی اگر اکنون به آلمان متحد اشاره داشته باشد.
اصطلاح «FRG قدیمی» از حدود سال ۲۰۰۰ به عنوان اشاره ای به "جمهوری فدرال آلمان قبل از سال ۱۹۹۰" در رسانه‌ها ظاهر شد، که نه تنها از نظر جغرافیایی، بلکه از نظر اقتصاد بازار اجتماعی نیز با جمهوری فدرال قرن بیست و یکم متفاوت بود. بسیاری از شرکت‌هایی که به نیازهای مردم خدمت می‌کنند، هنوز خصوصی نشده‌اند، اما دارای مالکیت فدرال، ایالتی یا شهرداری هستند (مثلاً. B. دویچه باندزپست Bundesbahn، بیمارستان‌ها).
افراط گرایان راست مانند هورست مالر و ناسیونالیست‌ها در برخی از موارد ازعلامت اختصاری "بی آر دی" استفاده می‌کنند تا نشان دهند که از دیدگاه آنها، جمهوری فدرال آلمان تنها بخشی از آلمان را در بر می‌گیرد (که در محدوده مرزهای ۱۹۳۷ قرار دارد). معاهده مرزی آلمان و لهستان به سرزمین‌های شرقی سابق آلمان در سال ۱۹۹۰ - و از طرف دیگر یک کشور مستقل نیست، بلکه صرفاً یک «شکل سازمانی یک روش قدرت‌های دشمن رایش آلمان» "(OMF-بی آر دی) است""Verfassungsschutzbericht 2006 der Freien und Hansestadt Hamburg" (PDF; 5,1 MB), s.  a. Abkürzungsverzeichnis S. 288. - بر اساس اصطلاح "شکل سازمانی یک روش حاکمیت خارجی " که توسط کارلو اشمید در سال ۱۹۴۸ ابداع شد. علاوه بر این، از این مخفف در نمایندگی‌هایی استفاده می‌شود که جمهوری فدرال را به عنوان یک دولت غیرقانونی می‌بینند که حکومت آن با به اصطلاح "دولت‌های موقت رایش " در تضاد است، به عنوان مثال به عنوان "بی آر دی GmbH".Michael Hüllen, Heiko Homburg: "„Reichsbürger“ zwischen zielgerichtetem Rechtsextremismus, Gewalt und Staatsverdrossenheit." In: Dirk Wilking (Hrsg.): "„Reichsbürger“. Ein Handbuch". 3. Auflage, Demos – Brandenburgisches Institut für Gemeinwesenberatung, Potsdam 2017, S. 15–53, hier S. 18, 24, 29 u.  ö. mit weiteren Nachweisen; Jan-Gerrit Keil: "Zwischen Wahn und Rollenspiel – das Phänomen der „Reichsbürger“ aus psychologischer Sicht". In: Dirk Wilking (Hrsg.): "„Reichsbürger“. Ein Handbuch", 2017, S. 54 Anm.  3, S.  64.
یک بحث ایدئولوژیک قابل مقایسه در مورد اصطلاحات "برلین (غربی)"، "برلین" "غربی و برلین غربی" با مخفف "WB" وجود داشت.Siehe u.  a. die Wegweiser vor den Grenzkontrollstellen: "Transit BRD – WB". ساخت براکت مورد استفاده در برلین (غرب) و جمهوری فدرال آلمان ("آلمان غربی") برای روشن کردن وحدت شهر برلین بود که به دو بخش تقسیم شد. جمهوری دموکراتیک آلمان تلاش کرد تا تصوری از یک جغرافیای مستقل ایجاد کند (مانند هند غربی) و منطقه سیاسی («واحد سیاسی مستقل برلین غربی»)، و برای محدود کردن آن از "برلین، پایتخت جمهوری دموکراتیک آلمان".
همچنین بحث سیاسی در مورد واژه آلمان غربی و همچنین با توجه به اینکه جمهوری دموکراتیک آلمان نمی‌تواند کشوری خارجی برای جمهوری فدرال باشد و همچنین در مورد مخفف GDR که در پرس اسپرینگر قبل از ۲. آگوست 1989Heiner Bröckermann, Sven Felix Kellerhoff: "Als aus der „DDR“ die DDR wurde", welt.de, 1. August 2009, abgerufen am 15. April 2018. فقط در گیومه استفاده شد.
اوت‌لاین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
فروشگاه کالای مذهبی () که همچنین تحت عنوان فروشگاه هدایای مذهبی و فروشگاه ملزومات مذهبی نیز شناخته می‌شود، فروشگاهی است که مختص به تهیه اجناسی است که در انجام آداب و رسوم خاص مذهبی همانند بودیسم، تائوئیسم، دین‌های سنتی چینی، مسیحیت و اسلام و ادیان دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد.南昌市志 – Volume 7 – Page 16 南昌市地方志编纂委员会 – 1997 "纸扎业旧时,南昌总镇坡有一条纸扎街, 10 多家纸扎店生意兴隆,除了扎灯笼外,最多的是扎纸人、纸马、纸箱、纸屋、纸车、纸轿等,办丧事的人家都要购买这些纸扎品去焚烧。随着丧事简办的推行,南昌市内只有几家出售花圏的商店。"臺港澳大辭典 – Page 737 《臺港澳大辭典》編委會 – 1992 ". 纸扎冥品业纸扎行业在澳门是一门古老的行业,其间的发展一直受到科学进步、思想文明的冲击而日渐衰落. … 全澳售卖纸扎冥品及中国拜 场,只有 5 家,这类工场的 陈少伟见[朝阳日报]条,神用品的纸料店现有 50 多家,其中纸扎品的扎作工 ..."
این مغازه‌ها در سراسر ایران و ناحیه چین بزرگ و همچنین جوامع چینی خارج از کشور در تمام جهان، به تعداد زیادی وجود دارد.Frommer's Vancouver and Victoria 2010 Donald Olson – 2010 "Buddha Supply Centre Want money to burn? At Chinese funerals, people burn joss—paper replicas of earthly belongings—to help make the afterlife for the deceased more comfortable. This shop has more than 500 combustible products to "
به‌طور معمول در ایران، برای خرید قرآن، مفاتیح الجنان، اجناسی مانند تسبیح و بسیاری کالاهای دیگر به فروشگاه‌های کالای مذهبی مراجعه می‌کنند.
در مسیحیت، اغلب برای خرید کتاب و اجناس هنری مسیحی و وسایل نیایش در منزل، همچنین هدایایی همچون کتاب مقدس، گردن آویز صلیب برای مراسمی همانند غسل تعمید، تأیید، پیوند مقدس به فروشگاه‌های کالای مذهبی مراجعه می‌کنند.