moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شهرداری تفه بزرگترین مرکز شهری و تجاری منطقه میانی سالیموس است. جمعیت آن ۶۱٬۴۵۳ نفر بود (۲۰۱۰) که به‌طور مساوی بین شهر و روستا تقسیم شده و مساحت این منطقه ۲۳٬۷۰۴ کیلومتر مربع است. هیچ جاده ای در تفه وجود ندارد و تنها دسترسی توسط قایق از رودخانه وجود دارد. با قایق سریع فاصله آن حدود ۱۲ ساعت از مانائوس است. شرکت تیریپ لیناس آریاس از فرودگاه بین‌المللی ادواردو گومز مانائوس به فرودگاه تفی پرواز می‌کند. این شهر اسقف نشین قلمرو تفه است. تفه همچنین نقطه شروع اصلی سفر به ذخایر توسعه پایدار مامیرا است. شهرداری شامل ۳۳٫۸۵٪ از ۲۱۷٫۴۸۶ هکتار ذخایر استخراجی کوتا-اپیگزونا است که در سال ۲۰۰۳ به عنوان نخستین ذخایر استخراج شده در ایالت آمازوناس تأسیس شد.
عارف العارف (؛ – ) روزنامه‌نگار، نویسنده، مورخ و سیاستمدار فلسطینی از خانواده اصیل است. او در سال ۱۸۹۱ در بیت‌المقدس متولد شد و در استانبول تحصیل کرد و تا زمان پیوستن به ارتش عثمانی در جنگ جهانی اول به انجمن ادبی پیوست. او دستگیر شد و سه سال در زندان زندانیان جنگی در کراسنویارسک، سیبری بسر برد، او پس از انقلاب روسیه فرار کرده و به فلسطین بازگشت.
عارف العارف اولین روزنامه فلسطینی را که پس از جنگ جهانی اول را منتشر کرد، این یک روزنامه سیاسی سوریه بود که از سال ۱۹۱۹ در بیت‌المقدس منتشر می‌شد را ، منتشر کرد و صفحات این روزنامه به یک درگیری نظامی جهت‌گیری داشت، اما خشونت‌آمیز و خونین علیه صهیونیسم نبود، و ترکیبی از جهت‌گیری‌های سیاسی برای وحدت سوریه و یک ملت فلسطینی بود. او پس از خشونتهای سال ۱۹۲۰ توسط انگلیسی‌ها دستگیر شد.
همراه با حج امین الحسینی، به سوریه فرار کرد. او به‌طور غیابی به‌اتهام تحریک به رفتار خشونت‌بار به ۱۰ سال زندان محکوم شد. روزنامه سوریه جنوبی در سال ۱۹۲۰ توسط انگلیسی‌ها بسته شد. العارف در سال ۱۹۲۹ به فلسطین بازگشت. او از ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۸ او تحت نظر انگلیس قرار داشت.
پس از تقسیم فلسطین در سال ۱۹۴۸، او به عنوان یک افسر وزیر در دولت اردن خدمت کرد و از ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ شهردار بیت‌المقدس (بیت‌المقدس شرقی) شد و در سال ۱۹۶۳ بعنوان مدیر موزه راکفلر در بیت‌المقدس منصوب شد.
تاریخ هفت چاه و قبایل آن (یک نسخه از آن توسط نویسنده در ۲۷ اوت ۱۹۴۱ در کتابخانه خصوصی دکتر اکرم حمدان در خانه‌اش در لندن امضا شده‌است)
عارف العارف در ۳۰ ژوئیه ۱۹۷۳ در رام‌الله درگذشت.
لونزو اندرسون بال (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است که برای لس آنجلس لیکرز در اتحادیه ملی بسکتبال بازی می‌کند. او پیش از این که توسط لیکرز در درفت سال ۲۰۱۷ انتخاب شود، یک فصل را در تیم دانشگاهی یوسی‌ال‌ای بروینز گذراند.
بال در لوس‌آنجلس در آناهایم، کالیفرنیا زاده شده؛ پدر او لاوار و مادرش تینا هر دو بازیکنان بسکتبال دانشگاهی بودند. همچنین لاوار به صورت حرفه‌ای فوتبال آمریکایی بازی می‌کرد.
بال بسکتبال را در دو سالگی آغاز کرد. او با برادرانش، لاملو و لی‌آنجلو بزرگ شد. سه برادر تا زمانی که به دبیرستان بروند با یکدیگر در تیمی به مربیگری پدرشان بازی می‌کردند. بال در دبیرستان چینو هیلز در چینو هیلز، کالیفرنیا بسکتبال بازی می‌کرد.
در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۷، بال توسط لس آنجلس لیکرز با پیک دوم درفت ان‌بی‌ای ۲۰۱۷ انتخاب شد. او سومین روکی پیاپی لیکرز پس از براندون اینگرام و دی‌آنجلو راسل (که در روز درفت معاوضه شد) است که در دور دوم درفت شد. در ۳ ژوئیه قراردادی ۴ ساله با معیار روکی با لیکرز بست. در طول لیگ تابستانی ان‌بی‌ای ۲۰۱۷ در لاس وگاس، بال با ثبت میانگین ۱۶٫۳ امتیاز، ۹٫۳ پاس گل، ۷٫۷ ریباند، ۲٫۵ توپ ربایی، و ۱٫۰ بلاک در هر بازی به عنوان ارزشمندترین بازیکن انتخاب شد. او در طول این رقابت‌ها دو تریپل دابل به ثبت رساند که نخستین تریپل دابل در وگاس از سال ۲۰۰۸ و نخستین تریپل دابل توسط یک روکی بود. او با داشتن چهار بازی که در آن بیش از ۱۰ پاس گل داده بود، به نخستین بازیکن تاریخ لیگ تبدیل شد که در بیشتر از یک بازی ۱۰ پاس گل فراهم کرده‌است؛ همچنین میانگین ۹٫۳ پاس گل در هر بازی هم دیگر رکورد ثبت شده در لیگ بود.
او در دومین بازی‌اش توانست آمار ۲۹ امتیاز، ۱۱ ریباند و ۹ پاس گل در برد ۱۳۲–۱۳۰ برابر فینیکس سانز را ثبت کند اما از ثبت رکورد جوان‌ترین بازیکنی که تریپل دابل می‌کند باز ماند. در مسابقه‌ی بعدی، او هشت امتیاز، هشت ریباند و ۱۳ پاس گل را در باخت ۱۱۹–۱۱۲ برابر نیو اورلینز پلیکانز به ثبت رساند و به جوان‌ترین بازیکن تاریخ لیکرز تبدیل شد که در یک بازی بیش از ۱۰ پاس گل داده. در ۱۱ نوامبر، بال در باخت ۹۸–۹۰ برابر میلواکی باکس، در حالی که تنها ۲۰ سال و ۱۵ روز داشت با ثبت ۱۹ امتیاز، ۱۳ پاس گل و ۱۲ ریباند موفق شد تریپل کند و با شکستن رکورد لبران جیمز، رکورد جوانترین بازیکنی را که در مسابقات ان بی ای موفق به ثبت تریپل دابل شده را از آن خود کرد. لبران جیمز در حالی که ۲۰ سال و ۲۰ روز سن داشت نخستین تریپل دابل کرده بود. در ۱۹ نوامبر، او دومین تریپل دابلش را با ۱۱ امتیاز، ۱۶ ریباند، و ۱۱ پاس گل در برد ۱۲۷–۱۰۹ برابر دنور ناگتس به ثبت رساند. این بیشترین تعداد ریباند از فصل ۱۹۹۹–۲۰۰۰ است که توسط استیو فرانسیس با ۱۷ ریباند ثبت شد. وی در کنار بن سیمونز، مجیک جانسون، کونی هاکینگز، آرت ویلیامز و اسکار رابرتسون تنها بازیکنانی هستند که در نخستین ۲۰ بازی در ان‌بی‌ای موفق به ثبت تریپل دابل‌های متعدد شده‌اند.
بال به دلیل رگ به رگ شدن شانه‌اش، بازی روز کریسمس برابر پورتلند تریل بلیزرز را از دست داد. او پس از این که شش بازی را از دست داد به زمین بسکتبال بازگشت و پس از انجام پنج بازی، در بازی برابر دالاس ماوریکس در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۸، دچار مصدومیت در رباط طرفی داخلی در زانوی سمت چپش شد. انتظار می‌رفت که او یک تا سه هفته از زمین‌های بسکتبال دور باشد.
در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۸، بال برای درمان پارگی مینیسک زانویش تحت آرتروسکپی قرار گرفت.
بال به مدت طولانی با دنیس گارسیا روابط عاشقانه داشت. این زوج در دبیرستان با هم آشنا شده بودند، اما در تابستان ۲۰۱۸ جدا شدند. این زوج صاحب یک دختر هستند.
فرحات حشاد (; – ) از رهبران سیاسی و سندیکایی تونس در ۲ فوریه ۱۹۱۴ به دنیا آمد. او با تأسیس اتحادیه سراسری اشتغال در سال ۱۹۴۶ به یک چهره شناخته شده تبدیل شد و طرفداران بسیاری در میان طبقه کارگر و سایر قشرها جامعه تونس پیدا کرد. وی یک مبارز راه استقلال کشورش از چنگ استعمار فرانسه و اولین دبیرکل سندیکای سراسری کارگران تونس از ابتدای تأسیس آن در سال ۱۹۴۹ تا هنگام ترورش در ۵ دسامبر سال ۱۹۵۲ بود.
فرحات دوران تحصیلات ابتدایی را در مدرسه ای در زادگاهش سپری کرد و سپس به شهر سوسه رفته و در آنجا به کار آزاد پرداخت. وی فردی جسور و شجاع بود و بسرعت به فعالیت‌های فرهنگی و سیاسی و سندیکایی روی آورد. فرحات بعد از فوت پدرش ناچار از ترک تحصیل شده و در یکی از شرکت‌های حمل و نقل دریایی در شهر سوسه تونس بکار پرداخت و از همان ابتدا شروع به تکمیل ایده‌هایش برای تشکیل اتحادیه کارگران تونس کرد که در آن زمان وابسته به کنفدراسیون سراسری اشتغال بود که یک اتحادیه فرانسوی بود. او فعالیت‌های کارگریش را افزایش داد و به همین خاطر مجبور به ترک شغل خودش در سال ۱۹۳۹ شد و در معرض مشکلات و سختی‌های اقتصادی در جریان جنگ جهانی دوم قرار گرفت.Les archives sur l’assassinat de Farhat Hached écartent toute implication tunisienne
فرحات در سال ۱۹۴۳ مجدداً فعالیت‌های سندیکایی‌اش را از سر گرفت ولی با سندیکای منطقه ای بخاطر وابستگی اش به کنفدراسیون فرانسوی اختلاف پیدا کرد و آنرا ترک و با تعدادی از همراهانش سندیکای مستقل کارگران را در جنوب تأسیس و به مساوات بین کارگران تونسی با همکاران فرانسویشان در زمینه حقوق شهروندی فراخوان داد و بدنبال آن شروع به دادن فراخوان برای استقلال از فرانسه کرد.
فرحات دارای تفکرات سوسیالیستی بود و از حقوق طبقه زحمتکش کارگر علیه طبقه سرمایه‌دار دفاع می‌کرد و همین باعث شد که تبدیل به یکی از رهبران اتحادیه سراسری سندیکاهای کارگری بشود. فرحات نظریه مبارزه مسلحانه برای آزادی تونس را بعد از این که استعمارگران فرانسوی اکثر رهبران سیاسی تونس را در سال ۱۹۵۲ دستگیر کردند پایه‌ریزی نمود.
با افزایش فعالیت‌های سندیکایی، فرحات حشاد بعنوان یک رهبر ملی برجسته و مبارز سیاسی و مصلح اجتماعی به شهرت رسید به‌خصوص وقتی از کشورهای بزرگی نظیر آمریکا دیدار کرد و آوازه شهرتش از مرزهای تونس فرا رفت و از سال ۱۹۵۱ خودش را چه مادی و چه معنوی به‌طور کامل وقف مقاومت و جنبش ملی کرد و عملاً تبدیل به یک رهبر سیاسی گردید، ترس نیروهای استعمار را فرا گرفت.
فرحات به حسن رفتار و عشق به کشورش شناخته می‌شد و ویژگی‌های برجسته اخلاقی او تأثیرات مثبتی بر روی مردم تونس داشت، حمایت گسترده مردمی از فرحات و این که حاضر نبود با استعمارگر همکاری کند یا به خواسته‌های آن تن دهد، باعث برانگیخته شدن کینه آنها علیه او گردید.
وی یکی از مهم‌ترین چهره‌های جنبش استقلال تونس بود. با اوج‌گیری جنبش مقاومت مردم تونس علیه استعمار فرانسه تعدادی از رهبران تونس به تبعید و زندان محکوم شدند ولی چون فرحات حشاد نوعی مصونیت سندیکایی بخاطر شناخته شدگی توسط سندیکاهای آمریکا و کشورهای اروپایی بدست آورده بود، مقامات فرانسوی قادر به دستگیری او نبودند لذا با طرح یک توطئه ترور بدست یک باند جنایتکار بنام «دست سرخ» در ۵ دسامبر ۱۹۵۲ در حومه جنوبی پایتخت تونس به قتل رسید. بدنبال اعلام خبر قتل او از رادیو، موجی از تظاهرات در کشورهای مختلف جهان از مصر تا سوریه و لبنان تا پاکستان و اندونزی و مغرب و حتی برخی شهرهای اروپایی نظیر میلان، بروکسل، استکهلم براه افتاد. این تظاهرات در دارالبیضاء (مغرب) منجر به خشونت شد و حدود ۴۰ نفر جان خود را از دست دادند.
در سال ۲۰۰۳ فرانسوا هولاند رئیس‌جمهور فرانسه اسنادی سری را به همسر و فرزند فرحات حشاد ارائه کرد که در آن‌ها ادعا شده بود که حشاد نه بدست باند «دست سرخ» بلکه بدست (ارگان) اطلاعات مخفی وابسته به دولت فرانسه به قتل رسیده‌است. خانواده حشاد کماکان خواستار کشف واقعیت قتل او هستند.
نشان سنت پاتریک () عنوان یکی از برجسته‌ترین نشان‌های بر پایهٔ نشان جوانمردی بریتانیا مرتبط با ایرلند می‌باشد. این نشان در سال ۱۷۸۳ توسط جرج سوم و به درخواست ستوان آن زمان لرد ایرلند، جورج نوژن، ارل سوم معبد (که بعداً مارکی باکینگهام) ایجاد شد. ایجاد مقام‌های شوالیه‌گری بر پایهٔ نشان سنت پاتریک تا سال ۱۹۲۲ ادامه یافت و این مصادف با همان زمانی که بیشتر ایرلند به عنوان دولت آزاد ایرلند استقلال پیدا کرد، که تا آن زمان جزئی از قلمرو امپراتوری بریتانیا تحت عنوان مشترک المنافع ملل بریتانیا شناخته میشد. از سال ۱۹۳۶ هیچ عنوان شوالیه‌ای بر پایهٔ این نشان ایجاد نگردید و آخرین شوالیه باقیمانده، پرنس هنری، دوک گلاستر در سال ۱۹۷۴ نیز درگذشت. با این حال، چارلز سوم، فرمانروای نشان باقی می‌ماند، و یک افسر، محافظ نشان است. سنت پاتریک حامی نظم است و شعار منتسب به آن بدین مضمون است که؛ چه کسی ما را جدا خواهد کرد؟ و این مطلب اشاره به ترجمهٔ بند رومیان از ولگاته دارد با عنوان؛ چه کسی ما را از عشق به مسیح جدا می‌کند.According to Galloway (pp 171–2), the motto was borrowed from the Order of the Friendly Brothers of St Patrick, but was also appropriate politically in expressing a desire for unity
زنان در الجزایر در جریان جنگ استقلال در سال ۱۹۶۲ دوشادوش مردان وارد نبرد شدند و بدنبال آن احساس جدیدی در زمینه هویت خاص زنان پدید آمد و تا حدودی مورد قبول مردان قرار گرفتند. پس از استقلال، آزادی بدست آمده توسط زنان حفظ شد و زنان هر چه فعالانه تر در تشکیل دولت جدید شرکت کردند. کشور الجزایر یک کشور بالنسبه لیبرال محسوب می‌شود و وضعیت زنان منعکس‌کننده این موضوع است. بر خلاف کشورهای دیگر منطقه، مساوات زنان در قوانین الجزایر و قانون اساسی این کشور به ثبت رسیده‌است. آن‌ها می‌توانند رأی بدهند و برای مناصب سیاسی کاندیدا شوند.
سن قانونی ازدواج برای زنان ۱۸ و برای مردان ۲۱ سال است. اکثر زنان الجزایری مانند دوران‌های گذشته که تحت حاکمیت فرانسه بودند متأهل و دارای خانواده هستند، این به دلیل نوع تربیت آن‌ها و الزام شغلی و همچنین تغییر وضعیت اجتماعی این کشور است.
استعمارگران فرانسوی با استفاده از حجاب توسط زنان مخالفت می‌کردند ولی زنان الجزایری آن را سمبل ارزش‌ها و اعتقادات ملی و دینی خودشان می‌دانستند و فرانسویان نیز به‌طور برنامه‌ریزی شده‌ای سیاست ضعیف کردن این اعتقادات را پیش می‌بردند. در عکس‌العمل به این فشارهای فرانسویان و نشان دادن دشمنی شان با آنها، زنان هر چه بیشتر از حجاب استفاده می‌کردند.
قبل از استقلال الجزایر، تعداد مادران الجزایری که قادر به خواندن و نوشتن بودند بسیار کم بود و این نتیجه ممنوعیتی بود که فرانسویان در زمینه آموزش برای زنان الجزایری ایجاد کرده بودند. آثار این سیاست خودش را بعد از استقلال نیز به صورت کم بودن زنان با سواد بالای ۴۰ سال نشان می‌داد.بعد از استقلال، زنان الجزایری نسبت به سایر زنان در کشورهای مجاور و دیگر کشورهای آفریقایی از حقوق بیشتری برخوردار بودند، حقوقی نظیر ارث، اجازه طلاق، سرپرستی اطفال، تحصیلات و شغل. زنان ۷۰ درصد از وکلا را در الجزایر تشکیل می‌دهند و ۶۰ درصد اطباء و پرستاران و متخصصین از زنان هستند.شراکت زنان در زمینه تأمین مخارج خانوادگی بیشتر از مردان است. از سال ۲۰۰۷، ۶۵ درصد دانشجویان دانشگاه‌ها را زنان تشکیل می‌دهند که بیش از ۸۰ درصد آن‌ها امکان بدست آوردن شغل بعد از فارغ‌التحصیلی را دارند. زن الجزایری در زمینه رانندگی خودروهای کرایه ای و کامیون به نسبت سایر کشورهای آفریقایی در رتبه اول قرار دارد و تعداد آن‌ها در نیروهای پلیس و مناصب امنیتی روز بروز بیشتر می‌شود.
زنان در جنگ استقلال الجزایر وظایف مختلفی بعهده داشتند. اکثر زنان مسلمان که نقش فعالی در این زمینه داشته‌اند وابسته به جبهه آزادیبخش الجزایر (FLN) بوده‌اند. فرانسویان نیز در زمینه فعالیت‌های نظامی، زنان مسلمان را بکار می‌گرفتند ولی فعالیت‌های آن‌ها به گستردگی و کیفیت مأموریت‌هایی که زنان الجزایری انجام می‌دادند نبود. بر اساس آمار ثبت شده، تعداد زنان شرکت‌کننده در جنگ استقلال الجزایر به ۱۱۰۰۰ تن می‌رسیده‌است، البته آمار واقعی ممکن است خیلی بیشتر از این بوده باشد.
زنان در جریان انقلاب در زمینه‌های مختلفی فعالیت می‌کردند. «زنان در اشکال مختلف از قبیل جاسوس، گدا، پرستار و سر آشپز فعالانه عمل می‌کردند» «زنان در زمینه‌های جابجایی، ارتباطات و امور پشتیبانی به مردان رزمنده کمک می‌کردند، کاری که برای مردان به دلیل محدودیت‌هایی که در ترددات داشتند به‌سادگی مقدور نبود».
هر چند زنان هم در فعالیت‌های عملیاتی و هم در فعالیت‌های پشت جبهه شرکت داشتند ولی اکثر فعالیت‌های آن‌ها در زمینه‌های غیر عملیاتی بود. این زنان غالباً زنان ساکن مناطق روستایی و علفزارها بودند، گرچه کم بودن میزان شرکت آن‌ها در عملیات‌ها بمعنای کاهش اهمیت فعالیت‌های آن‌ها نیست.
محمد المقرانی (؛ زاده: ۱۸۱۵ – درگذشته: ۵ مه ۱۸۷۱) یکی از رهبران انقلاب‌های مردمی است که الجزایر در قرن ۱۹ میلادی بعد از جنگ فرانسه با الجزایر در سال ۱۸۳۰ شاهد آن بوده‌است. محمد المقرانی فرزند احمد المقرانی یکی از حکام منطقه مجانه است که بعد از وفات پدر جانشین او گردید و مقامات فرانسوی به او لقب پاشا آغا که امتیازات کمتری نسبت به پدرش داشت دادند.محمد المقرانی
المقرانی در مارس ۱۸۷۱ استعفای خودش را به مقامات فرانسوی تقدیم و به انقلاب علیه اشغال فرانسه پیوست. او و برادرش و گروه او از کسانی بودند که مرگ را بر زندگی ذلت بار ترجیح داده و مقاومت علیه اشغالگر را تا به آخر ادامه دادند. برادر او که رهبری این انقلاب را بر عهده داشت سرانجام در ۲۰ ژانویه ۱۸۷۲ در نزدیکی قصر الرویسال شمال شرقی ورقله در منطقه جنوب توسط مقامات فرانسوی بازداشت شد و به این ترتیب شعله انقلاب در آن زمان خاموش گشت. این انقلاب که تقریباً یک سال بطول انجامید و پایه‌های استعمار فرانسه در الجزایر را به لرزه درآورد و در آن نزدیک به ۱۰۰ هزار نفر از مردم الجزایر توسط ارتش اشغالگر کشته شدند و زمین‌های مردم توسط استعمارگران مصادره و در اختیار اروپاییانی که به الجزایر کوچ کرده بودند قرار گرفت. هزاران تن از الجزایری‌هایی که در این انقلاب شرکت کرده بودند به کالدونی جدید تبعید شدند و خانواده المقرانی نیز تحت تعقیب قرار گرفتند. در اثر این وقایع خونین و قانونی که در سال ۱۸۸۱ به تصویب رسید، مهاجرت الجزایری‌ها به خارج به‌ویژه سوریه افزایش یافت.
محمد المقرانی در ۵ ماه مه ۱۸۷۱ بر اثر شلیک توسط ارتش اشغالگر کشته شد و در بنی عباس نزدیکی شهر بجایه به خاک سپرده شد. در روایتی دیگر گفته شده که هنگامی که در حال نماز بوده توسط خدمتکار خودش به قتل رسیده‌است.
پیتر داتن (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار استرالیایی است که از نوامبر ۲۰۰۱ عضو لیبرال مجلس نمایندگان استرالیا بوده است. او پیشتر وزارت بهداشت، وزارت ورزش را در کارنامه داشته و از سال ۲۰۱۴ وزیر مهاجرت و حفاظت مرزی استرالیا شده‌است.
وی در ۱۸ ژولای ۲۰۱۷ به عنوان وزیر امور داخله انتخاب شد و در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۷ به عنوان ریاست اداره امور داخله منصوب شد. او قبلا به عنوان وزیر مشارکت نیروی کار و وزیر دارایی و معاون خزانه‌دار در دولت هاوارد خدمت کرده بود.
آلبرت کایپ (; – ) نقاش اهل هلند بود.
وی از نقاشان دوران طلایی هلند در قرن ۱۷ میلادی می‌باشد آثارش بیشتر در زمینه منظره‌نگاری بوده. یاکوب خریتس کایپ پدر و بنیامین خریتس کایپ برادر وی نیز نقاش بوده‌اند.
اوپن‌کولا برندی منبع باز از کولا است که دستورالعمل ساخت آن آزادانه در دسترس عموم قرار دارد و قابل تغییر است. هر کسی می‌تواند این نوشیدنی را بسازد یا آن را تغییر داده و دستور العمل بهبودیافته‌ای جهت تهیهٔ آن ارائه دهد. نسخه ابتدایی آن (نسخهٔ ۱٫۰) در ۲۷ ژانویهٔ سال ۲۰۰۱ (میلادی) توسط گراد کان، کوری دکترو و جان هنسون منتشر شد و نسخهٔ کنونی آن ۱٫۱.۳ است.
اگر چه در اصل قرار بود از این نوشیدنی به عنوان یک ابزار تبلیغاتی برای توضیح نرم‌افزارهای رایگان و منبع باز استفاده شود، ۱۵۰٬۰۰۰ قوطی از آن فروخته شد و بدین ترتیب این نوشیدنی زندگی جدیدی را برای خودش آغاز کرد. شرکت تورنتویی اوپن‌کولا که توسط آن سه نفر تأسیس شده‌بود، بیشتر به‌خاطر خود نوشیدنی شناخته شد تا نرم‌افزاری که آن نوشیدنی قرار بود ترویج کند. لارد براون، استراتژیست ارشد آن شرکت، این موفقیت را ناشی از بی‌اعتمادی گستردهٔ موجود نسبت به شرکت‌های بزرگ و «ماهیت اختصاصی همه چیز» می‌داند.
فرمول طعم دهندهٔ اوپن‌کولا از این قرار است:
پس از ترکیب کنسانتره طبق دستور داده‌شده (ضمن در نظر گرفتن تمام اقدامات احتیاطی)، شربت با نسبت ۱ به ۵ (ترجیحاً با سودای بدون سدیم) رقیق می‌شود تا نوشیدنی نهایی حاصل شود. از مواد تشکیل دهندهٔ فوق، پس از رقیق کردن به این شکل، در حدود ۲۴ لیتر اوپن‌کولا بدست می‌آید.
دستور کامل این نوشیدنی، شامل دستورالعمل تهیهٔ خانگی سودا از مواد اولیه آن مانند مخمر و شکر نیز می‌شود، به شکلی که بتوان کل فرایند را به صورت منبع‌باز تعریف کرد. در غیر این صورت، استفاده از محصولات تجاری سودا که در بطری یا قوطی عرضه‌می‌شوند یا ماشین آلات کربناتسازی و کپسول‌های تجاری دی‌اکسید کربن ناگزیر خواهد بود.
سالواتور موندی به معنای مُنجی جهان نام یک نقاشی از مدرسه لئوناردو است ( نه خود لئوناردو داوینچی ) که در آن عیسی مسیح به تصویر کشیده شده‌است.نقاشی «سالواتور موندی» اثر داوینچی رکورد فروش آثار هنری جهان را شکست، "رادیو فردا" این اثر از جمله آثار انگشت‌شمار برجای مانده و یکی از دو نقاشی متعلق به لئوناردو داوینچی است که هنوز در تملک مالک خصوصی است.How Salvator Mundi became the most expensive painting ever sold at auction، "The Guardian"
گمان می‌رود که لئوناردو داوینچی نقاشی اصلی را که کار خودش بوده در سال ۱۶۰۳ نابود کرده باشد.
این اثر برای سال‌ها گم‌نام بود. در سال ۲۰۰۵ رابرت سایمون، فروشنده آثار هنری اهل نیویورک تابلوی منجی جهان را در حراجی آنلاین به قیمت ۱۰٬۰۰۰ دلار آمریکا خرید. این تابلو در آن هنگام آسیب دیده و چند بار مرمت شده بود. رابرت سایمون مرمت تابلو را به عهده کارشناس مرمت آثار باستانی از آمریکا گذاشت و پس از پایان کار مرمت، از نگارخانه ملی لندن خواست اصالت منجی جهان را تأیید کنند. نگارخانه ملی لندن برای این کار از پنج کارشناس بین‌المللی دعوت کرد و در پایان، تنها، یکی از ۵ نفر حاضر شد نقاش تابلو را خود لئوناردو داوینچی معرفی کند.
در سال ۲۰۱۱ نگارخانه ملی لندن این تابلو را با عنوان اثر مدرسه لئوناردو به نمایش گذاشت. (زیرا این تابلو امضای مدرسه لئوناردو و نه خود داوینچی را داشت؛ یعنی شاگردان لئوناردو داوینچی در کارگاه او نقاشی می‌کردند و خود او گاهی تابلو را ویرایش می‌کرده‌است. همچنین تنها ۱۵ تابلو در جهان امضای لئوناردو داوینچی را دارند و باقی، در کارگاه او کشیده شده‌اند) همزمان رابرت سایمون بر خلاف وعده خود به نگارخانه ملی لندن تلاش کرد تابلو را بفروشد. اما موفق نشد؛ زیرا مشتریان حرفه‌ای در اصالت تابلو شک داشتند.
در سال ۲۰۱۳ یک میلیاردر روسی به نام دمیتری ایفگنویچ ریبولوفلیف ساکن موناکو با میانجی‌گری حراجی ساتبیز و با همکاری یک دلال فرانسوی، منجی جهان را به قیمت ۱۲۷ میلیون دلار خرید.Clémençon, Gilles. "Accusé d'escroquerie, le "roi des ports francs" Yves Bouvier riposte". RTS Info. 22 March 2015 (French) این موضوع به سرخط رسانه‌های هنری تبدیل شد و روزنامه نیویورک تایمز قیمت واقعی تابلو را ۸۰ میلیون دلار برآورد کرد. این قیمت، گمان دربارهٔ اصالت تابلو را بیشتر کرد. در سال ۲۰۱۶ دمیتری ریبولوفلیف تصمیم به فروش تابلو از طریق حراجی کریستیز گرفت. حراجی کریستیز در آگهی فروش خود تلاش کرد به شک و تردیدها دربارهٔ اصالت منجی جهان پایان دهد.
در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۷ تابلوی "سالواتور موندی" در حراجی کریستیز نیویورک به قیمت ۴۰۰ میلیون دلار آمریکا چکش خورد. کمیسیون حراجی نیز مبلغی برابر ۵۰٬۳۱۲٬۵۰۰ شد که به قیمت فروش، افزوده شد. در کل، خریدار مبلغ ۴۵۰٬۳۱۲٬۵۰۰ میلیون دلار آمریکا برای خرید این اثر پرداخت کرد که این اثر را به گران‌ترین نقاشی فروخته‌شده جهان تبدیل کرد.Leonardo da Vinci Painting ‘Salvator Mundi’ Smashes Records With $450.3 Million Sale، "The Wall Street Journal" خریدار نهایی این اثر با تماس تلفنی در حراجی شرکت کرده‌بود و هویت او کاملاً مشخص نبود؛ اما شایعات نام «شاهزاده بدر بن عبدالله بن فرحان آل سعود» را به عنوان صاحب این اثر مطرح کرده‌اند. موزه لوور ابوظبی در امارات متحده عربی در دسامبر ۲۰۱۷ اعلام کرد قصد نمایش عمومی این اثر را دارد. اما همچنان مشخص نکرد که خود مالک تابلو هست یا نه. در ۷ دسامبر ۲۰۱۷ گزارش شد که محمد بن سلمان ولیعهد عربستان سعودی خریدار این نقاشی بوده‌است.https://www.wsj.com/articles/saudi-arabias-crown-prince-identified-as-buyer-of-record-breaking-da-vinci-1512674099
در جریان سفر محمد بن سلمان به فرانسه در آوریل ۲۰۱۸ دولت عربستان از دولت فرانسه خواست که اصالت منجی جهان را بررسی کند. برای اینکار تابلو به پاریس فرستاده شد و وزارت فرهنگ فرانسه مسئولیت بررسی را به موزه لوور و مرکز پژوهش و مرمت موزه‌های فرانسه سپرد. پس از سه ماه بررسی که با همکاری کارشناسان بین‌المللی و با استفاده از تازه‌ترین فناوری‌ها انجام شد اعلام کردند که «لئوناردو داوینچی تنها دستی در نقاشی منجی جهان برده‌است». با این وجود محمد بن سلمان اصرار داشت که در هنگام برگزاری نمایشگاه سال ۲۰۱۹ که موزه لوور به مناسبت پانصدمین سال‌مرگ داوینچی برگزار می‌شد منجی جهان را کنار مونالیزا بگذارند و بگویند که کار خود لئوناردو داوینچی است. اما سرانجام امانوئل مکرون درخواست محمد بن سلمان را رد کرد. اما نتیجه پژوهش کارشناسان هیچگاه رسانه‌ای نشد و در بایگانی مرکز پژوهش و مرمت موزه‌های فرانسه هیچ نسخه‌ای از این بررسی موجود نیست و مسئولان موزه لوور نیز هیچگاه حاضر نشدند به پرسش‌ها پاسخ دهند.
برخی از مهم‌ترین کارشناسانِ آثار برجستهٔ هنری، از تمیز کردن «بیش از اندازه» و روند بازسازی نقاشی ایراد گرفته‌اند.That $450 Million Leonardo? It’s No Mona Lisa.، "The New York Times" همچنین ایرادهایی بر قاب چوبی بیدزدهٔ اثر وارد شده‌است.
پودستا()نامی است که به برخی مقامات بلندپایه در بسیاری از شهرهای ایتالیا که در قرون وسطی بعد از آن مطرح شده‌است، داده شده‌است. به‌طور عمده این به معنای دادگاه عالی ایالت ایالتی، همتای موقعیت‌های مشابه در شهرهای دیگر بود که با نام‌های دیگر، به عنوان مثال رکتورها ("رکتور ها")، اما همچنین می‌تواند به معنای مدیر محلی است که نماینده امپراتور روم مقدس بود. در حال حاضر، پودستاعنوان شهردارها در شهروندان ایتالیایی زبان گریسونس در سوئیس است.
این اصطلاح از واژه لاتین (پودستا) به معنای قدرت است. مفهوم مشابهی برای عبارت عربی سلطان وجود دارد
اولین استفاده مستند از پودستا در سال ۱۱۵۱ در بولونیا بود، زمانی که آن را به گویید دی رانییری دی ساسو از کانوسا اعمال، که از فاینزا به عنوان رتور e پودستا آورده شده‌است، در اسناد متعدد ذکر شده‌است. لیندر آلبرتوس به موارد زیر می‌دهد:
"شهروندان می‌بینند که اغلب در میان آنها اختلافات و اختلافات، از طرف فریب گرائی یا دوستی، از حسادت یا نفرت که یکی از آن‌ها علیه یکی دیگر بود، که در آن جمهوری آنها صدمه بزرگی، زیان و زیان را متحمل شد، به وجود آمد؛ بنابراین، آنها پس از آن تصمیم گرفتند بحث و جدال در برابر این اختلالات را فراهم می‌کند و به همین ترتیب آنها شروع به ایجاد مردی از تولد فرزند خود دادگاه اصلی خود را، به او قدرت، اقتدار و صلاحیت بیش از شهرستان، و همچنین بیش از جنایی به عنوان بیش از علل مدنی و در زمان جنگ به عنوان خوب همانطور که در زمان صلح، او را پیشتر به عنوان بالاتر از دیگران یا پودستا، به عنوان داشتن هر قدرت و قدرت در شهرستان."Edith E.C. James, "Bologna, Its History, Antiquities, and Art" (London) 1909: 99f.
پودستا برای اولین بار توسط Frederick Barbarossa امپراتور روم مقدس اولین بار به‌طور گسترده‌ای تعیین شد، زمانی که او شروع به دفاع از حقوق که موقعیت امپریال خود را به او داده بود در شهرستانها از شمال ایتالیا؛ در دومین رژیم امپریالیستی در Roncaglia، نوامبر ۱۱۵۸، فردریش در چندین شهر بزرگ امپراتوری پودستا منصوب کرد «به طوری که اگر قدرت سلطنتی در آن محل» کنسول انتخاب شده، که Frederick حق را برای تصویب شده‌است، او شروع به تعیین مستقیماً. کسب و کار پودستا بود برای اجرای حقوق امپریالیستی. از همان آغاز، این بسیار غیرمعمول بود و رفتار اغلب خودخواهانه آنها عامل ایجاد تشکیل لیگ لومبارد و قیام علیه فردریک در سال ۱۱۶۷ بود.
اگرچه آزمایش امپراتور کوتاه مدت بود، پودستا به زودی در شمال ایتالیا مهم و شایع شد و ظاهر آن در بیشتر کمون‌ها در حدود ۱۲۰۰ سالگی با تفاوت اساسی بود. این مقامات اکنون توسط شهروندان یا نمایندگان شهروندان، و نه مانند کنسول‌های قدیمی (اما نه کالج) منصوب می‌شوند. پادودا از قدرت عظیم در شهر، هم در صلح و هم در جنگ و هم در امور داخلی و خارجی بهره می‌برد. اما مدت اعتبار آنها فقط یک سال طول کشید.
به منظور جلوگیری از نزاع شدید که در زندگی مدنی ایتالیایی شایع است، به زودی سفارشی برای استخدام یک غریبه برای پر کردن این موقعیت بود. یک شباهت به مدیران مدرن می‌تواند باشد. در طول قرن‌های ۱۲ و ۱۳، ونیزی‌ها برای این منظور تقاضای ویژه داشتند. این احتمالاً به دلیل نگرانی کمتر (در آن زمان) از دیگر ایتالیایی‌ها در امور سرزمین اصلی بود. پس از آن، در چند مورد، مدت اعتبار به مدت یک سال یا حتی یک عمر تمدید شد. آنها در یک کاخ لوکس محدود شده بودند تا از هر یک از خانواده‌های محلی تحت تأثیر قرار گیرد. آرایش معماری قصر عمومی در سینا، ساخته شده در سال ۱۲۹۷ آغاز شده، ارتباط بی نظیری از کمون را با پودستا، که در پرونده سینا یک نجیب بی نظیر در قوه قضاییه بود، منعکس می‌کند. این محل سکونت خود را در اطراف دادگاه داخلی خود را برای پودستا ارائه، جداگانه، اما در داخل قصر عمومی که در آن شورای نمایندگان و کمیته خود را نه به‌طور منظم ملاقات کرد.
در طول بخش بعدی دوازدهم و کل قرن سیزدهم، بیشتر شهرهای ایتالیایی تحت پوشش قرار گرفتند. در مورد رم با سابقه خشونت‌های مدنی، گرگورویوس می‌گوید: "در سال ۱۲۰۵، پاپ اینوکسنت سوم فرم دولت مدنی را تغییر داد؛ قدرت اجرایی در حال حاضر در دست یک سناتور یا پرستار تنها بود که به طور مستقیم یا غیرمستقیم منصوب شده توسط پاپ ". در فلورانس پس از ۱۱۸۰، مقام ارشد از کنسول‌ها به پادود منتقل شد و میلان و دیگر شهرهای نیز توسط این مقامات حکومت می‌کردند. علاوه بر این، در بعضی از شهرهای پرونس (جنوب شرقی فرانسه، استان سابق Galleria Narbonensis)، پودستاها وجود داشت.
یک نویسنده ناشناس یک راهنمای مختصر برای پودستا احتمالی را تشکیل داد (اگر چه ظاهراً ظاهراً برای رسیدن به دفتر به نظر می‌رسد)، چشم معنوی، حدود ۱۲۲۲؛ در شش فصل ساده و کوتاه، تازه‌کار را از طریق الزامات اداره، حقوق و دستمزد، نامه‌ای که از طرف بازنشسته به یک نفر جدید، انتخاب مشاوران، مدیریت حسابهای پول هدایت می‌شود هدایت می‌کند. فصل پنجم سخنرانی‌های مدون را در موارد خاصی از جمله مرگ شهروندان برجسته ارائه می‌دهد. فصل نهایی مربوط به ساختن جنگ (در یک بند) و آموزش مقامات شهری است.
در قرن سیزدهم در فلورانس، در ارویهتو (۱۲۵۱) و برخی از شهرهای دیگر، کاپیتان مردم (به معنای واقعی کلمه "کاپیتان مردم") به دنبال منافع طبقات پایین‌تر انتخاب شد. (تا به امروز، سران دولت جمهوری کوچک مستقل سن مارینو همچنان "کاپیتان" نامیده می‌شوند). به طرق دیگر، قدرت تحریم‌ها کاهش یافت - آنها تا زمانیکه در اوایل ناپدید شدند، بیشتر به عملکرد قضایی محدود می‌شدند قرن شانزدهم.
مقامات فرستاده شده از جمهوری‌های ایتالیا برای اداره امور شهرهای وابسته نیز بعضی اوقات به عنوان پاداشی نامیده می‌شدند. در قرن بیستم، شهرهای ترنتو و تریستا نام دادگاه را به دادگاه عالی خود دادند.
مثال ایتالیا در مورد پودستا گاهی اوقات به دنبال شهرهای و جمهوری در شمال اروپا در قرون وسطی، به ویژه با روابط تجاری با ایتالیا بود. مأمورها گاهی اوقات نام پدستا یا پدستات را می‌پوشند؛ بنابراین در شرق فریسیا، اسامی و عملکردهای مشابهی با جمهوریهای ایتالیا وجود داشت؛ گاهی اوقات هر یک از استان‌ها دارای یک، گاهی اوقات رژیم فدرال یک کلاهبرداری عمومی برای کل کشور را انتخاب کرد، مدت زمان اداری برای یک دوره محدود یا برای زندگی.J.L. Motley, "Dutch Republic", ed. 1903, vol. i. 44.
رژیم فاشیستی نسخه خود را از شکل پودستا ایجاد کرد. در فوریه سال ۱۹۲۶، مجلس سنا موسولینی حکمی صادر کرد که قدرت و توابع خودمختارها (شهرداریها) را از جمله شوراهای انتخاب شهرداری و شهرداران حذف کرد. در عوض، همه چیز به استثنای رم باید توسط «پودستا»، شهردار اقتدارگرا با قدرت کامل اجرایی و قانونگذاری، رهبری شود. او توسط منشور سلطنتی (در عمل توسط حزب ملی فاشیستی) برای یک دوره پنج ساله تجدید پذیر (که می‌تواند در هر زمان با اثر فوری لغو شود) منصوب شد. در رم، فرماندار به عنوان رئیس دولت محلی منصوب شد. در کمون‌های محلی، پودستا توسط یک یا دو معاون پودستا نامزد شده توسط وزارت کشور، علاوه بر هیئت مشاوره (کنسولگری شهرداری) که توسط پیشینیان محلی یا در شهرستانها عمده توسط وزارت داخلی.
این فرمان از ۲۱ آوریل ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۵، زمانی که کل سیستم با بازگشت به دموکراسی رها شد، در حال اجرا بود.
به معنای واقعی کلمه این کلمه مشتق شده به معنای دفتر پودستا یا اصطلاح آن است، اما پودستریا همچنین می‌تواند یک ناحیه ای را اداره کند که در یک دولت بزرگتر اداره می‌شود.
در دامنه‌های برجسته که جمهوری دودال ونیز به تدریج در حوضه رودخانه پائول تأسیس شد و در پی پیوستن به چندین استان مرکزی و شهرهای خودمختار، عمدتاً در قرن پانزدهم، پدهایستریایی‌ها (ورشو پدستاری) یکی از سطوح متوسط سازمان اداری سلسله مراتبی، بالاترین سطح (استانی) قلمرو ارضی (تقریباً یک منطقه اداری مدرن) است.
پس از جمهوری دودال دیگر، جنوا، در سال ۱۲۷۳، پادشاه پروا و گالاتا، حومه تجاری قسطنطنیه، توسط امپراتور بیزانس صادر شد، آن را به‌طور مشترک توسط پودستامشترک تا سال ۱۴۵۳، زمانی که تمام قسطنطنیه توسط ترورهای عثمانی تسخیر شد.
مفهوم یک مرد محلی که توانایی نمایندگی امپراتور را داشت، همچنین از ویژگی‌های فریسی قرون وسطی بود. از ابتدای روایات، حقوق مهمی طبق قوانین شناخته شده به عنوان قانون هلندی اولیه اعطا شد یا تأیید شد. با توجه به سنت‌های بعدی، این شارلمان بود که Frisians عنوان آزادیخواه را داد و اجازه داد آنها را انتخاب کنید پادادات خود یا فرماندار امپراطوری از میان رهبران، برای سازماندهی و رهبری دفاع از دو منطقه از سه منطقه فریسلاند، در فریسلاند میانی، از فلی به لورس و در شرق فریسلاند از لورس به وستر، بعد شمارش اورستفرسلند.
فریسیان احتمالاً از عنوان ایتالیایی podestà (هلندی: potestaat، آلمانی: Potestat، انگلیسی: potestate) در طول جنگ صلیبی ششم در ۱۲۲۸ شناخته شده بود. با توجه به امتیازات که به دوران کارولینگ به دروغ گفته شد، او باید بتواند شوالیه‌ها را بکشد. نوشته‌های تاریخی آکواریفال به زودی به عنوان سن وایکینگ اشاره به پوتستان می‌کند.
تنها قاعده انتخاب شده برای سرزمین فریسلند بین ولی و لورس انتخاب شدند جوووچو (۱۳۹۶) و جوک دکاما (۱۴۹۴)، هر دو توسط شرینگرز انتخاب شدند. با این حال، در سال ۱۳۹۹، ولسوالی‌های وسترگو و اوستروو به ترتیب، هارینگ هارینکسما و سیرورد ویارادا را در مبارزه علیه تعداد هلند انتخاب کردند. این عنوان در خارج از فریسلستان به خوبی شناخته شده بود، تنها با نصب آلبرشت ساکسونی به عنوان پادزهر موروثی در سال ۱۴۹۸؛ فریسلند انتخاب جوک دکاما به عنوان برجسته امپراتوری خود (۱۵۲۲).
در زبان محلی دالماسی، میراث زبانی و فرهنگی جمهوری ونیز، با استفاده از اصطلاح پودستا، به جای استاندارد شهردار کرواتی، زمانی که به شهردار اشاره کرد، بیان می‌شود.
چینی آمریکایی‌ها () شامل چینی‌های متولد آمریکا و آمریکایی‌هایی می‌شود که تبارشان به‌طور کامل یا بخشی چینی است. چینی آمریکاییان یکی از گروه‌های چینیان خارج از کشور و همچنین زیرگروهی از آمریکایی‌های آسیایی شرقی هستند که خود نیز زیرگروهی از آسیایی آمریکایی‌ها است. بسیاری از چینی آمریکایی‌ها مهاجرین از سرزمین اصلی چین، هنگ کنگ، ماکائو، تایوان، و نیز از دیگر مناطق دارای پراکنش چینی‌ها، خصوصاً آسیای جنوب شرقی و بعضی کشورهای دیگر غربی چون کانادا، بریتانیا، استرالیا، نیوزیلند، و برزیل و و اخلاف آنان هستند.
جماعت چینی آمریکایی بزرگترین جماعت چینی خارج از کشور خارج از آسیا و پس از جماعت‌های چینی در تایلند و مالزی بزرگترین جماعت چینی خارج از کشور در جهان است. جماعت چینی آمریکایی بزرگترین گروه قومی آسیایی آمریکایی است و ۲۵٫۹ درصد از جمعیت آسیایی آمریکایی را تشکیل می‌دهد. آمریکاییان با تبار چینی، چه کامل چه جزئی ۱٫۲ درصد از کل جمعیت آمریکا را در سال ۲۰۱۰ به خود اختصاص می‌دادند که در حدود ۳٫۸ میلیون نفر بود. در ۲۰۱۰ نیمی از چینی آمریکاییان در دو ایالت کالیفرنیا و نیویورک زندگی می‌کردند.
جماعت چینی آمریکایی از این نظر که اکثریت چینی آمریکایی‌ها دارای گرایش دینی نیستند با بقیه آمریکاییان متفاوتند. ۵۲٪ آنان گفته‌اند که گرایش دینی ندارند که این رقم برای میانگین آسیایی آمریکایی‌ها ۲۶٪ و میانگین ملی ۱۹٪ است.
موته (به عربی: مؤتة) یک شهر در اردن است که در استان کرک واقع شده‌است. موته ۲۲٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. مقبره جعفرطیار در این شهر قرار دارد.
گِرشُن کینْگْزْلی (؛ زادهٔ - ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹) موسیقی‌دان پیشگام موسیقی الکترونیک اهل آلمان بود. مشهورترین اثرش قطعهٔ بی‌کلام "پاپ‌کورن" نام دارد.
تراموا درسدن () سیستم تراموا در شهر درسدن، آلمان است.
این تراموا که در سال ۱۸۷۲ تأسیس شده دارای ۱۲ خط، ۲۵۹ ایستگاه و ۱۳۲٫۷ کیلومتر طول می‌باشد.
تراموا گرلیتز () سیستم تراموا در شهر گرلیتز، آلمان است.
این تراموا که در سال ۱۸۸۲ تأسیس شده دارای ۲ خط، ۳۴ ایستگاه و ۱۱٫۸ کیلومتر طول می‌باشد.
رابح الخرایفی (عربی: رابح الخرایفی) (زاده ۲۲/۵/۱۹۶۹) در شهر رباح به دنیا آمد. وی وکیل و استاد دانشگاه می‌باشد و در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۱ برای مجلس مؤسسان تونس انتخاب شد، و عضو کمیته‌های قضایی، اداری، مالی و قانون اساسی بود و به هیچ فراکسیونی در مجلس وابسته نبود. وی از حوزه انتخاباتی جندوبه می‌باشد.رابح الخرایفی
او دارای مدرک دکترا در قانون عمومی است و در دادگاه امور خارجه وکیل است. وی همچنین چندین دوره در دانشکده علوم حقوقی و اقتصادی استاد بوده‌است.
آغاز کار سیاسی وی با خواندن کتاب‌هایی مانند منشور و سخنرانی‌های ناصر بود، وی در دوران دبیرستان با نوشته‌های تئوری دولت عصمت سیف از چهره‌های انقلاب عربی آشنا شد و به تشکیلات یک واحد کوچک در محله خود پیوست، سپس در دوران دانشگاه -۱۹۹۰ ۱۹۸۹ با این گروه مخالفت کرد و با یک گروه جوانان جنبش سوسیالیستی دموکراتیک فعالیت نمود و سپس به جنبش جوانان دمکراتیک سوسیالیستی پیوست و خودش را تحمیل کرده و عضو دفتر اجرائی جوانان دمکراتیک و مسئول روابط خارجی آن شد.
در سال ۱۹۹۵، از جنبش جوانان بخاطر مواضعش به نفع زین العابدین بن علی خارج شد و وارد سازمان عفو بین‌الملل شعبه تونس شد، و همچنین وارد لیگ تونس برای حقوق بشر، شاخه ای از جندوبه شد تا اینکه در سال ۲۰۰۳ وارد حزب ترقی خواه دموکرات شد و در کنفرانس سال ۲۰۰۶ این حزب به سطح دفتر سیاسی ارتقاء یافت.
از سال ۲۰۰۹ او رئیس کمیسیون حقوقدانان عفو بین‌الملل شعبه تونس و عضو کنگره ملی عرب است.
در تاریخ ۱۷/۸/۲۰۱۴ بخاطر عدم اعتماد در جریان رای‌گیری روی لیست نمایندگان جندوبه در انتخابات مجلس آینده از حزب جمهوری استعفاء داد.
در می ۲۰۱۵ کتابی تحت عنوان «آئین‌نامه داخلی مجلس شورا در تونس» ، منتشر نمود.
تراموا لایپزیگ () سیستم تراموا در شهر لایپزیگ، آلمان است.
این تراموا که در سال ۱۸۷۲ تأسیس شده دارای ۱۳ خط، ۵۱۰ ایستگاه و ۱۴۸٫۳ کیلومتر طول می‌باشد.
تراموا پلاوئن () سیستم تراموا در شهر پلاوئن، آلمان است.
این تراموا که در سال ۱۸۹۴ تأسیس شده دارای ۵ خط، ۴۰ ایستگاه و ۳۰٫۱ کیلومتر طول می‌باشد.
تراموا تسویکاو () سیستم تراموا در شهر تسویکاو، آلمان است.
این تراموا که در سال ۱۸۹۴ تأسیس شده دارای ۴ خط، ۴۰ ایستگاه و ۱۸٫۵ کیلومتر طول می‌باشد.
شکنجه () فیلمی در ژانر جنگی به کارگردانی آرنولد لاون است که در سال ۱۹۵۶ منتشر شد.
تیرانداز چپ‌دست () فیلمی در ژانر زندگینامه‌ای و وسترن به کارگردانی آرتور پن است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به پل نیومن، هرد هتفیلد، جیمز بست، دنور پیل، و نستور پایوا اشاره کرد.
پسرها، دور پرچم جمع شوید! () یک فیلم به کارگردانی لئو مک‌کری است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به پل نیومن، جوآن وودوارد، جوآن کالینز، جک کارسون، و تیوزدی ولد اشاره کرد.
فیلادلفیایی‌های جوان () فیلمی در ژانر درام حقوقی به کارگردانی وینسنت شرمن است که در سال ۱۹۵۹ منتشر شد.
بلوز پاریس () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی مارتین ریت است که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد.
ماجراهای یک مرد جوان همینگوی () یک فیلم به کارگردانی مارتین ریت است که در سال ۱۹۶۲ منتشر شد.
نوع جدید عشق () فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک به کارگردانی ملویل شاولسون است که در سال ۱۹۶۳ منتشر شد.
مَن (به زبان فرانسوی: Maine) یکی از استان‌های تاریخی کشور فرانسه است (با رود من اشتباه نشود). این منطقه در گذشته شهرستان من بوده و مرکز آن لو مان بود. اما امروزه به دو بخش سارت و ماین تقسیم شده‌است. من نزدیک به ۸۵۷ هزار ساکن دارد.
چه راهی برای رفتن! یا چه زندگی پرجنجالی! () فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک و موزیکال به کارگردانی جی. لی تامپسون است که در سال ۱۹۶۴ منتشر شد.
لوئیزا سعی می‌کند بیش از ۲۱۱ میلیون دلار را به خدماتِ دولتی ایالات متحده ببخشد، کارمندان دولت تصور می‌کنند این یک شوخی برای روز اول آپریل است و از این کار امتناع می‌کنند. لوئیزا سپس به یک روانپزشک، دکتر استفانسون، مراجعه می‌کند و سعی می‌کند انگیزه‌اش را برای دادن تمام پول‌هایش توضیح دهد، و از خاطرات تمام زندگی‌اش و ازدواج‌های نافرجامش می‌گوید.
لوئیزا دوران کودکیِ خود را یک دختر ایده‌آل‌گرا توصیف می‌کند. مادرش که به پول علاقه دارد، لوئیزا را تحت فشار قرار می‌دهد تا با لئونارد کرالی، ثروتمندترین مرد شهر، ازدواج کند. لوئیزا در عوض ادگار هاپر، دوست قدیمی مدرسه را انتخاب می‌کند که با الهام از هنری دیوید ثورو، زندگی ساده‌ای دارد. آنها ازدواج می‌کنند و فقیر اما شاد هستند زندگی آن‌ها به خوبی می‌گذرد تا اینکه هاپر تصمیم می‌گیرد برای رقابت با لیونارد کرالی به سمت موفقیت و ثروت برود. او با بی‌توجهی به لوئیزا برای فراهم کردن زندگی بهتر برای او، فروشگاه کوچک خود را به یک امپراتوری عظیم تبدیل می‌کند و کراولی را از کار می اندازد، ولی خودش نیز به‌دلیل کار بی‌وقفه و سخت می‌میرد.
لوئیزا که پس از مرگ هاپر، به یک میلیونر تبدیل شده است، قول می‌دهد که دیگر ازدواج نکند. او به پاریس سفر می‌کند و در آنجا با لری فلینت، هنرمند آوانگارد که در حال رانندگی تاکسی است، آشنا می‌شود. لوئیزا عاشق فلینت می‌شود و آنها با هم ازدواج و یک زندگی ایده‌آل و غیرعادی را آغاز می‌کنند. فلینت ماشینی اختراع می‌کند که صداها را به رنگ و نقاشی روی بوم تبدیل می‌کند. یک روز، لوئیزا موسیقی کلاسیک می‌نوازد و توسط این ماشین نقاشی زیبایی خلق می‌شود که فلینت در نخستین نمایشگاه قابل توجه خود آن را می‌فروشد و پس از آن موفق و مشهور می‌شود و نقاشی‌های بیشتری خلق می‌کند. او که اکنون حریص شده است، ماشین‌های بزرگ‌تری برای ایجاد آثار نقاشی می‌سازد. فلینت بی‌وقفه آثار هنری تولید می‌کند تا اینکه یک شب، ماشین‌ها به مخترع خود حمله می‌کنند و او را تا حد مرگ کتک می‌زنند و...
مرد () فیلمی در ژانر وسترن به کارگردانی مارتین ریت است که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد.
آرتانا (به اسپانیایی: Artana) یک دهستان در اسپانیا است که در Plana Baixa واقع شده‌است. آرتانا ۳۶٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۹۹۴ نفر جمعیت دارد و ۲۶۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بوریول (به اسپانیایی: Borriol) یک دهستان در اسپانیا است که در Plana Alta واقع شده‌است. بوریول ۶۲٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۱۷۶ نفر جمعیت دارد و ۲۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تاریخچهٔ حق رأی زنان () کتابی است که توسط الیزابت کدی استانتون، سوزان آنتونی، ماتیلدا جوسلین گیج و آیدا هاستد هارپر نوشته شده‌است. این کتاب که طی سال‌های ۱۸۸۱ تا ۱۹۲۲ در شش جلد نوشته شده به تاریخچهٔ حق رأی زنان که ابتدا در آمریکا آغاز شد، می‌پردازد. این کتاب با بیش از ۵٬۷۰۰ صفحه، منابع اصلی انجمن ملی حق رأی زنان آمریکایی از ابتدای آن را تشکیل می‌دهد. در سال ۱۹۲۰ با تصویب اصلاحیهٔ نوزدهم قانون اساسی ایالات متحده زنان آمریکایی حق شرکت در انتخابات را بدست آوردند. این کتاب بر اساس نقطه نظرات جریان مدافع حق رأی زنان به رهبری الیزابت کدی استانتون و سوزان آنتونی نوشته شده‌است.
با توجه به اینکه نوشتن این کتاب سود مادی نداشت، آنتونی در سال ۱۸۸۵ حق انتشار دو جلد کتاب را که پیش‌تر منتشر شده بود را خرید. او به عنوان تنها صاحب امتیاز این کتاب خودش آنر منتشر کرد و نسخه‌های زیادی از آن را به صورت رایگان در میان کتابخانه‌ها و افراد با نفوذ توزیع کرد. آنتونی هر شش جلد کتاب را به انجمن ملی حق رأی زنان آمریکایی اهدا کرد.
سوزان بی. آنتونی و الیزابت کدی استانتون، رهبران انجمن ملی حق رای زنان آمریکایی (NWSA)، طرح نگارش تاریخچهٔ جنبش حق رأی زنان را در سال ۱۸۷۶ آغاز کردند. طرحی که بیش از ده سال روی زندگی آن‌ها سایه انداخت. در ابتدا به نظر می‌رسید که نوشتن این کتاب ساده است و نگارش آن تنها چهار ماه طول خواهد کشیدHarper (1898–1908), Vol. 1, pp. 480-481 در واقع آن‌ها کتابی ۵٬۷۰۰ صفحه‌ای را آغاز کرده بود که طی ۴۱ سال نوشته شده بود. این کتاب در سال ۱۹۲۲ یعنی بیست سال پس از مرگ استانتون و شانزده سال پس از مرگ آنتونی تکمیل شد.
در مقدمهٔ کتاب نوشته شده‌است «ما امیدواریم همکاریمان باعث شود دیگران در آینده تاریخچهٔ کامل‌تری از رفرم عظیمی را آغاز کنند که در جهان وجود داشته‌است. نخستین اعتراض سازمان‌یافته علیه بی‌عدالتی که بر شخصیت و سرنوشت نیمی از نوع بشر تأثیر گذاشته‌است».Stanton, Anthony, Gage, Harper (1881–1922), Vol. 1, p. 8. The quote's author is identified as Wendell Phillips in "The Hand Book of the National American Woman Suffrage Association", 1894, Volumes 26–30, p. 170
نخستین جلد این کتاب به خاطرهٔ مری ولستون‌کرافت، پیشتاز جنبش حق رأی زنان و نویسندهٔ کتاب احقاق حق رأی زنان (۱۷۹۲)، اختصاص یافته‌است. سه جلد اول کتاب که به آغاز جنبش تا سال ۱۸۸۵ می‌پردازد توسط استانتون، آنتونی و ماتیلدا جوسلین گیج نوشته شده‌است.
کتاب تاریخچهٔ حق رأی زنان شامل بیش از ۸۰ تصویر از فعالان حقوق زنان است، از جمله این تصاویر چهار عضو اصلی آن است.Stanton's image appears in Vol. 1, p. 721; Anthony's in Vol. 1, p. 577; Gage's in Vol. 1, p. 753; Harper's in Vol. 4, p. 1042.
ویارخو-پریستبان (به اسپانیایی: Villarejo-Periesteban) یک دهستان در اسپانیا است که در استان کوئنکا واقع شده‌است. ویارخو-پریستبان ۳۳ کیلومتر مربع مساحت و ۵۱۰ نفر جمعیت دارد.
سانتا اوژنیا (به اسپانیایی: Santa Eugenia) یک دهستان در اسپانیا است که در Pla de Mallorca واقع شده‌است. سانتا اوژنیا ۲۰٫۲۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۶۶۳ نفر جمعیت دارد و ۱۴۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
میز د لا پُلوُرُسا (به اسپانیایی: Milles de la Polvorosa) یک دهستان در اسپانیا است که در استان سامرا واقع شده‌است. میز د لا پلورسا ۱۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶۵ نفر جمعیت دارد.
ریبسالبس (به اسپانیایی: Ribesalbes) یک دهستان در اسپانیا است که در Plana Baixa واقع شده‌است. ریبسالبس ۸٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۳۱۷ نفر جمعیت دارد و ۱۷۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لا ویلوئنیا (به اسپانیایی: La Vilueña) یک دهستان در اسپانیا است که در استان ساراگوسا واقع شده‌است. لا ویلوئنیا ۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۷ نفر جمعیت دارد.
اونداروآ (به اسپانیایی: Ondárroa) یک دهستان در اسپانیا است که در Lea-Artibai واقع شده‌است. اونداروآ ۳٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۸٬۸۵۶ نفر جمعیت دارد.
ازناگو (به ایتالیایی: Osnago) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لکو واقع شده‌است. ازناگو ۴ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۳۵۷ نفر جمعیت دارد.
چرنوسکو لمباردون (به ایتالیایی: Cernusco Lombardone) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لکو واقع شده‌است. چرنوسکو لمباردون ۳٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۸۶۳ نفر جمعیت دارد.
کستلفورته (به ایتالیایی: Castelforte) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لاتینا واقع شده‌است. کستلفورته ۲۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۲۹۰ نفر جمعیت دارد و ۱۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سررا د کونتی (به ایتالیایی: Serra de' Conti) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آنکونا واقع شده‌است. سررا د کونتی ۲۴٫۵۱ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۶۷۸ نفر جمعیت دارد و ۲۶۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای کنوتانگه و فریجنتو خواهرخوانده‌های سررا د کونتی هستند.
دمبل (به ایتالیایی: Dambel) یک کومونه در ایتالیا است که در ترنتینو واقع شده‌است. دمبل ۵٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۴۳۶ نفر جمعیت دارد و ۷۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کستل کلننا (به ایتالیایی: Castel Colonna) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در Trecastelli واقع شده‌است. کستل کلننا ۱۳٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۰۶۹ نفر جمعیت دارد و ۱۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ویلا کارچینا (به ایتالیایی: Villa Carcina) یک کومونه در ایتالیا است که در استان برشا واقع شده‌است. ویلا کارچینا ۱۴٫۴۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۰۸۲ نفر جمعیت دارد و ۲۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اِتوپوساید () با نام تجاری اِتوفوفوس که در ایران به آن اتوپوزاید هم می‌گویند، یک داروی شیمی‌درمانی است که در درمان برخی سرطان‌ها کاربرد دارد.
این دارو هم به صورت خوراکی و هم به صورت تزریق وریدی قابل تجویز است و عوارض جانبی بسیار شایع آن شامل کاهش تمامی انواع گلبول‌های خون، استفراغ، بی‌اشتهایی، اسهال، ریزش مو و تب است. عوارض جانبی شدید آن نیز شامل واکنش‌های آرژیک و فشار خون پایین است. مصرف این دارو در دوران بارداری ممکن است به جنین صدمه بزند.
این دارو متعلق به خانوادهٔ «بازدارنده‌های توپوایزومراز» است و کارش از طریق آسیب‌رسانی به دی‌ان‌ای انجام می‌شود. این دارو در سال ۱۹۸۳ میلادی توسط سازمان غذا و دارو آمریکا پذیرفته شد و هم‌اکنون جزءِ داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت است که مجموعه‌ای از مؤثرترین و بی‌خطرترین داروها در سیستم سلامت هستند.
قیمت عمده‌فروشی آن در کشورهای در حال توسعه، بین ۳٫۲۴ تا ۵٫۱۸ دلار آمریکا برای هر ویال ۱۰۰ میلی‌گرمی است.|website=International Drug Price Indicator Guide|accessdate=8 December 2016}} همین میزان دارو در سال ۲۰۱۵ در انگلستان، ۱۲٫۱۵ پوند استرلینگ برای سرویس سلامت همگانی (ان‌اچ‌اس) هزینه داشت.
برخی سرطان‌هایی که اتوپوساید در آن‌ها استفاده می‌شود عبارتند از:
کلیسای پوغوس و پطروس مقدس (; ) یک کلیسا حواری ارمنی واقع در ایروان، ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان سده‌های ۵ام-۶ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده‌است.
صومعه سارگیس مقدس، اوشی (; ) یک صومعه حواری ارمنی واقع در روستای اوشی , استان آراگاتسوتن، ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان سده‌های ۷ام-۱۳ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده‌است.
کلیسای سارگیس مقدس (; ) یک کلیسا حواری ارمنی واقع در آشتاراک، در استان آراگاتسوتن، ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان سده ۱۷ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده‌است.
کلیسای ماریانه مقدس (; ) یک کلیسا حواری ارمنی واقع در آشتاراک، در استان آراگاتسوتن، ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۲۷۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده‌است.
ماکاراوانک (; ) یک صومعه حواری ارمنی واقع در استان تاووش، ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان سده ۱۳ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده‌است.
کلیسای هُوْهانِس مقدس (; ) یک کلیسا حواری ارمنی واقع در روستای ووسکواز، در استان آراگاتسوتن، ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان سده‌های ۷ام تا ۱۲ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده‌است.
کلیسای هُوْهانِس مقدس (; ) یک کلیسا حواری ارمنی واقع در بیوراکان، در استان آراگاتسوتن، ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان سده ۱۰ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده‌است.
ایفوسفامید (؛ "تلفظ انگلیسی: آیفوسفاماید") یا به‌اختصار «IFO» که با نام تجاری آیفکس (Ifex) هم عرضه می‌شود، یک داروی شیمی‌درمانی است که در درمان برخی سرطان‌ها کاربرد دارد.
این دارو به صورت تزریق وریدی تجویز می‌شود و عوارض جانبی شایع آن، شاملِ ریزش مو، استفراغ، خون‌ادراری و مشکلات کلیوی است. عوارض شدید آن هم شامل نارسایی مغز استخوان و تغییرات سطح هوشیاری است. مصرف این دارو در دوران بارداری ممکن است به جنین صدمه بزند.
ایفوسفامید یکی از عوامل آلکیله کننده و از اعضای خانوادهٔ نیتروژن موستارد است. این دارو کارش را از طریق اختلال در همانندسازی دی‌ان‌ای انجام می‌دهد.
این دارو در سال ۱۹۸۷ میلادی توسط سازمان غذا و دارو آمریکا پذیرفته شد و هم‌اکنون جزءِ داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت است که مجموعه‌ای از مؤثرترین و بی‌خطرترین داروها در سیستم سلامت هستند.
قیمت عمده‌فروشی آن در کشورهای در حال توسعه، بین ۷٫۳۵ تا ۷۰٫۷۰ دلار آمریکا برای هر ویال ۲ گرمی است.|website=International Drug Price Indicator Guide|accessdate=8 December 2016}} همین میزان دارو در انگلستان، ۱۳۰٫۰۴ پوند استرلینگ برای سرویس سلامت همگانی (ان‌اچ‌اس) هزینه دارد.
برخی سرطان‌هایی که ایفوسفامید در آن‌ها استفاده می‌شود عبارتند از:
ویلیامینا پاتون استیونس فلمینگ (۱۵ مه ۱۸۵۷–۲۱ مه ۱۹۱۱) یک اخترشناس اسکاتلندی آمریکایی بود. در طول دوران حرفه‌ای او به ایجاد سیستم تعیین مشترک برای ستاره‌ها و فهرست هزاران ستاره و سایر پدیده‌های نجومی کمک کرد. از جمله دستاوردهای حرفه‌ای او در زمینه ستاره‌شناسی کشف سحابی سر اسب در سال ۱۸۸۸ است.
ویلیاما فلمینگ در ۱۵ مه ۱۸۵۷ از مادری به نام مری و پدری به نام رابرت استیونز در داندی، اسکاتلند متولد شد. او در آنجا، در سال ۱۸۷۷، با جیمز اور اورل فلمینگ، حسابدار و نابغه داندی، ازدواج کرد. او مدت کوتاهی به عنوان یک معلم مشغول به کار بود، وقتی که زن در ۲۱ سالگی به بوستون، ماساچوست، ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد. With links to manuscripts and other resources.
پس از آنکه او و فرزندش توسط جیمز فلمینگ رها شدند، او به عنوان خدمتکار در خانه پروفسور ادوارد چارلز پیکرینگ کار می‌کرد و مدیر رصدخانه کالج هاروارد (HCO) بود. داستان گفته شد که پیکرینگ اغلب با عملکرد "رایانه" (همه مردان) در رصدخانه ناامید شده و، به نظر می‌رسد، با صدای بلند شکایت می‌کند: "خدمتکار اسکاتلندی من می‌تواند بهتر انجام شود!"
در سال ۱۸۸۱، پیکرینگ فلمینگ را برای پیوستن به HCO استخدام کرد و به نحوه تجزیه و تحلیل طیف‌های ستاره ای آموزش داد. او اولین کارشناس کاملی از کامپیوترهای انسان بود که توسط پکینگینگ در HCO ایجاد شده بود. به زودی او یک سیستم برای طبقه‌بندی ستاره‌ها را بر اساس میزان نسبی هیدروژن مشاهده شده در طیف آن‌ها طراحی کرد. (ستاره‌هایی که هیدروژن را به عنوان عنصر فراوان بیشتر طبقه‌بندی می‌شوند؛ رده‌های هیدروژنی به عنوان عنصر فراوان دوم، B و غیره) بعدها، Annie Jump Cannon یک سیستم طبقه‌بندی بهبود یافته براساس دمای سطح ستاره‌ها ایجاد کرد.
فلمینگ در فهرست بندی ستاره‌ها که بعدها به عنوان کاتالوگ هنری دراپر منتشر شد، کمک کرد. در نه سال تلاش او بیش از ۱۰٬۰۰۰ ستاره را فهرست کرد. در طول کارش او ۵۹ سحابی گازی، بیش از ۳۱۰ ستاره متغیر و ۱۰ عدد نوده را کشف کرد. در سال ۱۹۰۷ او فهرستی از ۲۲۲ ستاره متغیر که او کشف کرده بود منتشر کرد.
در سال ۱۸۸۸، فلمینگ سحابی اسب را بر روی یک صفحه تلسکوپ فتوگرامتری کشف کرد که توسط ستاره‌شناس W. H. Pickering، برادر E.C. Pickering؛ او سحابی درخشان (که بعدها به عنوان IC 434 نامیده می‌شود) را توصیف کرد، به عنوان داشتن یک سوراخ نیم دایره ای ۵ دقیقه ای در قطر ۳۰ دقیقه جنوب Zeta Orionis. انتشارات حرفه‌ای بعدی از این امر غفلت نگرفتند تا فلمینگ و وات. پی. اولین کاتالوگ فهرست Dreyer، نام فلمینگ را از فهرست مشارکت کنندگان حذف کرد و سپس اشیاء آسمان را در هاروارد کشف کرد، و کل کار را فقط به «پیکرینگ» تقسیم کرد - به‌طور قابل ملاحظه ای به معنی E. C. Pickering، مدیر HCO. اما با گذشت دومین فهرست کاتالوگ درایر، در سال ۱۹۰۸، فلمینگ و همکارانش در HCO به اندازه کافی شناخته شده بودند تا اعتبار مناسب برای اکتشافاتشان دریافت کنند؛ همچنان، اولین مشاهدات خود را از سحابی‌های اسب سواری به‌طور معمول غیرمجاز بود.
در سال ۱۸۸۶، فلمینگ مسئول ده‌ها زن استخدام شده برای محاسبه طبقه‌بندی‌های ریاضی و ویرایش نشریات رصدخانه بود. در سال ۱۸۹۹، او به عنوان مدیر هنری عکس‌های نجومی در دانشگاه هاروارد ساخته شد و در سال ۱۹۰۶، عضو افتخاری انجمن سلطنتی نجوم لندن، اولین زن آمریکایی بود که چنین افتخارآمیز بود. به زودی پس از او به عنوان افتخاری در ستاره‌شناسی کالج Wellesley منصوب شد. اندکی پیش از مرگ او، انجمن نجوم مکزیک، مدال گوادالوپ الماندوو را برای کشف ستارگان جدید خود به او اختصاص داد. او یک مطالعه عکاسی از ستارگان متغیر (۱۹۰۷) منتشر کرد. او کشف کوتوله‌های سفید خود را (۱۹۱۰) منتشر کرد. او همچنین Spectra و Magniteses عکاسی ستاره‌ها را در مناطق استاندارد منتشر کرد (۱۹۱۱).
او در ۲۱ مه ۱۹۱۱ در بوستون جان سپرد.
Fleming مترجم قمری به نام «الکساندر فلمینگ» (به انگلیسی: Alexander Fleming) نامگذاری شد.
در سال ۱۹۰۶، او عضو افتخاری انجمن سلطنتی نجوم لندن، اولین زن آمریکایی بود که تا آن زمان انتخاب شد
رایانه‌های "زنان" هاروارد در طول عمر خود مشهور بودند، اما در قرن بعد به‌طور عمده فراموش شده بودند. در حدود 2015 Lindsay Smith Zrull، مدیر مجموعه مجموعه Plate Stacks هاروارد، در حالی که تلاش برای فهرست کردن، دیجیتالی کردن و اختصاص دادن صفحات نجومی برای DASCH، تعداد ۱۱۸ جعبه مجموعاً که هر کدام شامل ۲۰ تا ۳۰ نوت بوک، از رایانه‌های زن و ستاره شناسان اولیه هاروارد بود، یافت شد. درک اینکه حجم ۲۵۰۰ + در خارج از محدوده کار او با DASCH بود، اما لیندسی مایل بود که مطالب را حفظ کند و در دسترس قرار گیرد، لیندسی به کتابداران مرکز هیستوپاتولوژی هاروارد-اسمیتسونیان رسید. شروع از یک کاتالوگ ایجاد شده توسط جو تیمکو در دهه ۱۹۷۰، کتابخانه ولباخ پروژه PHaEDRA (حفظ داده‌های اولیه هاروارد و پژوهش در نجوم) را راه اندازی کرد. از تاریخ اکتبر سال ۲۰۱۷ حدود ۲۰۰ جلد منتشر شده‌است؛ دو نوت بوک رایانه‌های زن (که هنوز شامل Fleming نیستند) از طریق وب سایت داوطلبان دیجیتال اسمیتسونیان فهرست شده‌است که از داوطلبان درخواست کرد تا آن‌ها را رونویسی کنند، وظیفه ای که انتظار می‌رود سال‌ها برای همه نوت بوک‌ها باشد. داینا بوکین، کتابدار سرلین وولباخ، گفت که هدف این است که متن کامل جستجوی این تحقیق را فعال کنید: "اگر شما برای ویلیامینا فلمینگ را جستجو کنید، نمی‌خواهید ذکر او را در یک نشریه که در آن نیست، پیدا کنید نویسنده کار او است. شما قصد دارید کار خود را پیدا کنید. "