moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نیکلاس «نیکو» لولین دیویس (انگلیسی: Nicholas "Nico" Llewelyn Davies؛ زادهٔ ۲۴ نوامبر ۱۹۰۳ - درگذشتهٔ ۱۴ اکتبر ۱۹۸۰) جوان‌ترین پسر بین پسران لولین دیویس بود که الهام‌بخش پیتر پن و پسران گمشده جی.ام. بری بودند. او تنها یک سال داشت که "پیتر پن، یا پسری که بزرگ نمی‌شود" در سال ۱۹۰۴ روی صحنه رفت و به این ترتیب الهام‌بخش اصلی شخصیت‌های پیتر و پسران گمشده نبود. با این حال او هشت ساله بود که رمان اقتباسی "پیتر و وندی" منتشر شد و در نسخه‌های بعدی نمایشنامه، نام میانی شخصیت مایکل دارلینگ به «نیکلاس» تغییر یافت. او پسر عموی نویسندهٔ انگلیسی دافنه دوموریه بود.
آلیس کوبر (؛ ۲۳ دسامبر ۱۹۰۶ – ) زبان‌شناس، باستان‌شناس، انسان‌شناس و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا بود. او بیشتر به خاطر کارش در زمینه رمزگشایی خط B شناخته می‌شود. کوبر که در کالج هانتر و دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد، از سال ۱۹۳۰ تا زمان مرگش در کالج بروکلین کلاسیک تدریس کرد. در دهه ۱۹۴۰، او سه مقاله مهم منتشر کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
آلیس الیزابت کوبر در ۲۳ دسامبر ۱۹۰۶ زاده شد. پدر و مادر او از مهاجران مجارستانی فرانتس و کاترینا کوبر در نیویورک هستند. خانواده آلیس در یورک‌ویل، منهتن زندگی می‌کردند و فرانتس به‌عنوان مبل‌ساز و بعداً سرپرست آپارتمان کار می‌کرد. او یک برادر به نام ویلیام داشت که دو سال کوچکتر از خودش بود. کوبر در دبیرستان کالج هانتر تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۴ یک بورسیه تحصیلی ۱۰۰ دلاری در سال دریافت کرد. او به کالج هانتر رفت و در سال ۱۹۲۸ فارغ التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی، تحصیلات تکمیلی و یادگیری زبان مینوسی را در دانشگاه کلمبیا آغاز کرد و همزمان در بخش کلاسیک هانتر کالج تدریس می‌کرد. او در سال ۱۹۲۹ مدرک کارشناسی ارشد هنر خود را از کلمبیا و در سال ۱۹۳۲ دکترای خود را دریافت کرد.
به عنوان یک دانشجوی کارشناسی ارشد، کوبر به‌طور گسترده در کلاس‌های ریاضیات، شیمی، و نجوم و همچنین کلاسیک شرکت می‌کرد. پس از پایان دکترا، او تجربه ای در باستان‌شناسی به دست آورد و در کار میدانی در پارک ملی تاریخی فرهنگ چاکو که توسط دانشگاه نیومکزیکو در سال ۱۹۳۶ سازماندهی شده بود، و در یونان با مدرسه آمریکایی مطالعات کلاسیک در آتن در سال ۱۹۳۹ مشارکت کرد. او همچنین زبان‌های مختلف را مطالعه می‌کرد. آلیس علاوه بر تسلط بر زبان‌های یونانی، لاتین، فرانسوی، آلمانی و آنگلوساکسون ، دوره‌های سانسکریت را در مؤسسه زبان‌شناسی در سال‌های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۲ و در دانشگاه ییل از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ گذراند. او همچنین در کلاس‌های هیتی، فارسی باستان، توچاری، ایرلندی باستان، اکدی، سومری، چینی و باسکی شرکت کرد. در اواخر سال ۱۹۴۶، در آغاز دوره کمک هزینه تحصیلی گوگنهایم، چندین زبان آسیای صغیر باستان از جمله زبان کاریایی، زبان حتی، هوری، زبان لیکیایی و لیدیایی را مطالعه کرد.
از سال ۱۹۳۰ تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۰، کوبر در کالج بروکلین تدریس کرد. در سال ۱۹۳۶ او استادیار آنجا شد. در سال ۱۹۵۰ به درجه دانشیاری ارتقا یافت. کالج بروکلین در درجه اول یک مؤسسه آموزشی بود تا یک مؤسسه تحقیقاتی، و او یک دوره آموزشی کامل را تدریس می‌کرد. از سال ۱۹۴۴، او همچنین کتاب‌های درسی و امتحانات را برای همه دانش آموزان نابینای کالج بروکلین به خط بریل تبدیل کرد.
کوبر عضو بسیاری از سازمان‌های حرفه‌ای، از جمله لیگ کلاسیک آمریکا، مؤسسه باستان‌شناسی آمریکا – در هیئت تحریریه "مجله آمریکایی باستان‌شناسی" –، انجمن فیلولوژی آمریکا، و انجمن زبان‌شناسی آمریکا بود. از اوایل دهه ۱۹۴۰، او مشاور هیئت علمی بخش هانتر کالج اتا سیگما فی، یک انجمن افتخاری برای کلاسیک‌ها بود. در سال ۱۹۴۸، او به عنوان همکار پژوهشی موزه دانشگاه پنسیلوانیا انتخاب شد.
در ژوئیه ۱۹۴۹، کوبر بیمار و در بیمارستان بستری شد. او در تاریخ ۱۶ مه ۱۹۵۰ در سن ۴۳ سالگی درگذشت. به گفته پسر عموی او، شایعات خانوادگی حاکی از مرگ او بر اثر سرطان معده بود. کوبر آرشیو خود را به امت ال. بنت جونیور یک کلاسیک نویس آمریکایی که از سال ۱۹۴۸ با او مکاتبه داشت، واگذار کرد. آنها توسط دانشگاه تگزاس در آستین نگهداری می‌شوند. از کوبر به‌عنوان یک مشارکت‌کننده مهم در رمزگشایی خط B یاد می‌شود.
الیزابت دنی پیرس بلگن (; – ) باستان‌شناس، معلم و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. او در مکان‌هایی در یونان و قبرس کاوش‌هایی بسیاری کرد و گزارش‌هایی دربارهٔ اکتشافات باستان‌شناسی در یونان به "مجله آمریکایی باستان‌شناسی" از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۵۲ ارائه می‌کرد، و در چندین سازمان برای ترویج پیشرفت حرفه‌ای زنان در یونان و ایالات متحده مشارکت داشت.
الیزابت دنی پیرس، معروف به «لیبی»، در ۲۶ ژوئن ۱۸۸۸ در آلگنی، پنسیلوانیا زاده شد. مادر و پدر او فلورا مک نایت و ویلیام لمکس پیرس هستند. او از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۰ در کالج واسر تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۲ مدرک کارشناسی ارشد زبان لاتین را با پایان‌نامه ای در مورد زندگی فکری تاریخ‌نگار، نویسنده، و سیاستمدار در روم باستان، گایوس آسینیوس پولیو، کنسول روم که در تاریخ ۴۰ قبل از میلاد می‌زیست دریافت کرد.
پیرس در اولین سال تحصیلی خود در واسر با ایدا تالون آشنا شد که قرار بود تأثیر عمیقی بر زندگی و کار او بگذارد. تالون استاد دپارتمان مطالعات یونانی و رومی بود که به پیرس یونانی و لاتین را در سال اول آموزش داد. دقیقاً مشخص نیست که این دو زن چه زمانی رابطه عاشقانه برقرار کردند، اما هنگامی که پیرس در سال ۱۹۱۵ پس از رفتن به دانشگاه کلمبیا برای کار در مقطع کارشناسی ارشد به واسر بازگشت تا تاریخ هنر را تدریس کند، او و تالون شروع به زندگی در اتاق‌های مجاور در دیویسون هاوس در محوطه دانشگاه کردند. در اواخر دهه ۱۹۱۰، آنها برای خانواده و دوستان خود به عنوان یک زوج شناخته شده بودند.
از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۲، پیرس تاریخ هنر را در واسر تدریس کرد و به عنوان دستیار متصدی موزه در گالری هنری واسر کار می‌کرد. او در سال ۱۹۲۲ مدرک دکترای خود را از کلمبیا دریافت کرد. پایان‌نامه دکترای خود را از مقطع کارشناسی ارشد در مورد فلج اطفال ادامه داد. او در سال ۱۹۲۱ با تالون به یونان سفر کرد، سفری که الهام بخش او برای ثبت نام در مدرسه آمریکایی مطالعات کلاسیک (ASCSA) شد.
پیرس از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۳ در ASCSA شرکت کرد و در آنجا با مدیر مدرسه، برت هاج هیل، و باستان‌شناس کارل بلگن، که کلاس‌های پیشاتاریخ و توپوگرافی یا عارضه‌نگاری عمومی را در مدرسه تدریس می‌کرد، دوست شد. دوستی پیرس و بلگن به سرعت به رابطه عاشقانه تبدیل شد و بلگن به او پیشنهاد ازدواج داد. پیرس ابتدا پذیرفت اما پس از آن نامزدی را قطع کرد زیرا نمی‌خواست رابطه خود را با تالون پایان دهد.
پیرس به ایالات متحده بازگشت و بهار ۱۹۲۴ را با گیزلا ریشتر در موزه هنر متروپولیتن گذراند. در همین حال، نقشه ای توسط بلگن، پیرس و هاج هیل (که به نظر می‌رسد احساسات عاشقانه متقابلی نسبت به بلگن داشته‌است) شکل گرفت که هاج هیل و تالون همزمان با پیرس و بلگن ازدواج کنند و این چهار نفر با هم زندگی کنند. تالون به شرطی موافقت کرد که او و پیرس به سفر ادامه دهند و زمانی را با هم دور از شوهرانشان بگذرانند، و این دو زوج در سال ۱۹۲۴ ازدواج کردند.
این چهار باستان‌شناس، که خود را با نام‌های «چهارگانه» و «پرو پار» (مخفف «مشارکت حرفه ای») می‌نامیدند، رابطه ای قوی و به هم پیوسته هم از نظر حرفه ای و هم از نظر شخصی داشتند. تالون هیل و پیرس بلگن اغلب در حفاری‌ها، فهرست‌نویسی مواد و انتشار یافته‌های حفاری‌ها با هم کار می‌کردند که شامل حفاری‌های کارل بلگن در پروسیمنا (۱۹۲۷–۱۹۲۸) بود، جایی که پیرس بلگن یافته‌های جواهرات را مطالعه و منتشر کرد.
این دو همچنین در حفاری‌های هاج هیل در لاپیتوس (قبرس) و کورینث با هم کار کردند، جایی که آنها یافته‌های جدید را با همکاری الیزابت ون بورن، متخصص تراکوتا که نوعی سفال است فهرست‌بندی کردند. پیرس بلگن در اولین سال ازدواجش کلاس‌های مجسمه‌سازی را در ASCSA تدریس کرد.
این کاوش‌ها از سال ۱۹۲۵ و تا سال ۱۹۵۲ ادامه یافت و پیرس بلگن «"اخباری از آتن"» و «"اکتشافات باستان‌شناسی از یونان"» را نوشت، که به‌طور منظم به "مجله آمریکایی باستان‌شناسی" گزارشی دربارهٔ یافته‌های باستان‌شناسی جدید ارائه می‌کرد.
جین " جنی " بریگز هارت (۲۱ اکتبر ۱۹۲۱–۵ ژوئن ۲۰۱۵) یک هوانورد آمریکایی و در دهه ۱۹۶۰ یکی از اعضای پروژه فضایی مرکوری ۱۳ بود. وی که از نظر جسمی در آزمون‌هایی که برای فضانوردان مرد استفاده می‌شد، شرکت کرده بود واجد شرایط شناخته شد. او اولین گواهینامه خلبانی خود را در طول جنگ جهانی دوم به دست آورد و بعداً اولین خلبان زن هلیکوپتر دارای مجوز در میشیگان شد.Jane Briggs Hart collection, Bentley Library, University of Michigan
در اوایل دهه ۱۹۶۰، هارت برای شرکت در برنامه زن در فضایی بنیاد لاولیس انتخاب شد، پروژه ای با بودجه خصوصی که برای آزمایش زنان خلبان برای آمادگی جسمانی فضانوردان با انجام آزمایش‌های فیزیکی مشابه توسط ناسا برای فضانوردان طراحی شده بود. هارت در سن ۴۰ سالگی یکی از تنها ۱۳ زن (که بعداً مرکوری ۱۳ نام گرفت) واجد شرایط شد.
در سال ۲۰۰۷، هارت به تالار مشاهیر زن میشیگان راه یافت.
او با نام خانوادگی جین کامرون بریگز، با نام مستعار «جنی» در دیترویت، میشیگان از پدری تاجر به نام والتر او. بریگز و مادری به نام جین (نام مستعار کامرون) به دنیا آمد. او که کاتولیک بزرگ شد، در آکادمی‌های قلب مقدس در دیترویت، گروس پوینت، میشیگان و تورسدیل و کالج منهتنویل در نیویورک شرکت کرد. در سال ۱۹۷۰، در سن ۴۹ سالگی، لیسانس انسان‌شناسی را از دانشگاه جورج واشینگتن در واشینگتن دی سی به پایان رساند
در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۳ جین بریگز هارت با وکیل فیلیپ ای. هارت ازدواج کرد که بعدها یک سیاستمدار شد. این زوج دارای ۹ فرزند بودند که یکی از آنها در کودکی فوت کرد. در سال ۱۹۵۸، فیلیپ ای. هارت از میشیگان به عنوان نماینده حزب دموکرات (ایالات متحده آمریکا) در مجلس سنای ایالات متحده انتخاب شد. فیلیپ ای. هارت بارها این در این کرسی پیروز انتخابات بود و تا ۱۹۷۶ به عنوان نماینده میشیگان در مجلس سنای ایالات متحده آمریکا خدمت کرد"Jane Hart made mark as equal rights, anti-war activist". Detroit News.com. Retrieved June 7, 2015.
هارت مانند شوهرش به سیاست علاقه دائمی داشت. او در کمپین‌های سیاسی شوهرش (از جمله هدایت او برای ایستگاه‌های مبارزات انتخاباتی) فعال بود و به‌عنوان نایب رئیس کمیته دموکراتیک شهرستان اوکلند (میشیگان) خدمت کرد. او یکی از اعضای مؤسس سازمان ملی زنان بود و به عنوان عضو هیئت مدیره و نماینده کنوانسیون ملی برای لیگ رأی دهندگان زنان بیرمنگام، میشیگان خدمت کرد.Jane Briggs Hart collection, Bentley Library, University of Michigan
هارت در حالی که در واشینگتن دی سی زندگی می‌کرد، به عنوان یک ناسازگار با برخی از رویدادهای سیاسی و اجتماعی شهرت پیدا کرد.Jane Hart, Mother of 8, Now In a Placid Period, Toledo Blade, December 22, 1968 او همچنین در مخالفت با جنگ ویتنام که گاهی اوقات برای همسر سناتورش ناخوشایند بود، فعال بود. به عنوان مثال، در پاییز ۱۹۶۹، او در تظاهرات بزرگ ضد جنگ در پنتاگون دستگیر شد. در سال ۱۹۷۲، او قصد خود را برای توقف پرداخت مالیات بر درآمد فدرال اعلام کرد و گفت: «من نمی‌توانم یک دلار بیشتر برای خرید بمب و گلوله بیشتر کمک کنم».Jane Hart Stops Paying Taxes, Ann Arbor News, May 22, 1972. با وجود این، سناتور هارت در حمایت از همسرش تزلزل ناپذیر بود، اگرچه با بسیاری از تصمیمات او موافق نبود.
هارت همچنین یک ملوان ماهر بود و به عنوان بخشی از خدمه تمام زن، ۱۵ بار در بندر هورون به مسابقه قایق‌های مکیناک رفت.Michigan Women's Hall of Fame"Born to Ride, Then to Fly: Mackinac Island's Jane B. Hart" , "Mackinac Island Town Crier," December 11, 2010.
پس از مرگ همسرش، هارت چندین جعبه از دفترچه یادداشت، عکس و بریده روزنامه از زندگی خود به عنوان همسر یک سناتور و هوانورد را به کتابخانه تاریخی بنتلی دانشگاه میشیگان اهدا کرد.
هارت در ۵ ژوئن ۲۰۱۵ در وست هارتفورد، کانکتیکات بر اثر عوارض ناشی از بیماری آلزایمر در سن ۹۳ درگذشت.
جوایز جین بی هارت به افتخار او در بخش مردم‌شناسی دانشگاه جورج واشینگتن تأسیس شد.
در سال ۲۰۰۷، او به تالار مشاهیر زنان میشیگان معرفی شد.
بلانچ ویلر ویلیامز (; – ) انسان‌شناس، باستان‌شناس، و آموزگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. بلانچ باستان‌شناس و معلمی بود که بیشتر به خاطر کارش در ایستموس ایراپترا و اکتشافاتش در گورنیا با همکاری هریت بوید هاوز شناخته می‌شود. او در کالج اسمیت آموزش دید و تا زمان حفاری‌های باستان‌شناسی کرت در سال‌های ۱۹۰۰ و ۱۹۰۱ به عنوان معلم در مدرسه مقدماتی کار کرد. ویلیامز در سال ۱۹۰۴ ازدواج کرد و پس از همکاری در نشریه ای در سال ۱۹۰۸ به این رشته بازنگشت، اگرچه او زندگی‌نامه عمه خود را نوشت و در کتاب سفر شوهرش کمک کرد.
بلانچ امیلی ویلر در ۹ ژانویه ۱۸۷۰ در کنکورد، ماساچوست به دنیا آمد. اجداد او شامل زائران مستعمره پلیموث و مستعمرات اولیه نیوانگلند هستند. او در جوانی با مادربزرگش ارتباط نزدیکی داشت که ویلیامز را با روشنفکران برجسته ای از جمله رالف والدو امرسون، هنری دیوید ثورو و آموس برونسون آلکات آشنا کرد. ویلیامز در سال ۱۸۹۲ از کالج اسمیت فارغ‌التحصیل شد و در آنجا هنر باستان، باستان‌شناسی، زبان یونانی، لاتین، طراحی و نقاشی را مطالعه کرد. او در آنجا با هریت بوید دوست شد که دوست و همکار صمیمی در باستان‌شناسی شد.
ویلیامز لاتین، یونانی، و انگلیسی را برای دهه بعد در مدرسه ویلر عمه اش در پراویدنس، رود آیلند تدریس کرد. او با شاگردانش تورهای اروپا را برگزار کرد و چندین دوره تعطیلات را گذراند. بین سال‌های ۱۸۹۸ و ۱۸۹۹، او به همراه بوید و یکی از فارغ‌التحصیلان اسمیت به یونان و ایتالیا سفر کرد.
کشف مقبره در عصر برنز در کاوسی، کرت، و ارائه او به مؤسسه باستان‌شناسی آمریکا، انجمن کاوش‌های آمریکا را بر آن داشت تا بودجه کاوش‌های بعدی او را در سال‌های ۱۹۰۱ و ۱۹۰۳ تأمین کند. ویلیامز به سفرهای کاوشی بوید در سال ۱۹۰۱ ملحق شد. ان‌ها سایت کاوسی را به مقصد آوگوی شرقی ترک کردند. متناسب با آموزش آنها، بوید کار میدانی را در گودال‌های آزمایشی و اندازه‌گیری‌ها انجام داد در حالی که ویلیامز نقشه‌ها و اکتشافات را ترسیم می‌کرد.
حفاری آنها به دلیل باران بهاری به تأخیر افتاد. به دنبال راهنمایی یک کشاورز محلی، آنها شروع به حفاری در گورنیا کردند و یک مجموعه باستانی مینوسی را کشف کردند. کشف قطعات گلدان و مصنوعات برنزی آنها جای خود را به معماری، مانند دیوارهای خانه و جاده سنگفرش داده‌است. آنها در مورد این یافته به انجمن اکتشاف آمریکا گفتند و نیروی کار آنها از ۴۰ به ۱۱۰ کارگر در یک هفته افزایش یافت که پیچیدگی حفاری به کارگردانی بوید را افزایش داد. آنها صدها شیء را پیدا کردند و ویلیامز مهم‌ترین یافته‌های آنها، معمولاً گلدان‌ها را به تصویر کشید.
این رویداد برای ویلیامز که مکرراً در مورد حفاری در خط مقدم باستان‌شناسی برای دانش آموزانش نامه می‌نوشت از اهمیت زیادی برخوردار بود. این تنها سال حفاری او بود، زیرا کار میدانی بیشتر به مدت دو سال به تعویق افتاد. حفاری چندین سال بعد با یافتن بیش از ۶۰ خانه، یک میدان مرکزی و یک قصر کوچک در شهر به پایان رسید.
ویلیامز ضمیمه تک نگاری گورنیا را نوشت. بخش او بر اهمیت الهه طبیعت در آیین مینوی تمرکز دارد. نقش خدایان زن در کرت مینوی یک نقطه کانونی مورد توجه در این مکان بوده‌است، و ویلیامز در مورد یک بت زن سفالی که در زیارتگاهی در نزدیکی بالای تپه در گورنیا یافت شد مقاله ای نوشت. ویلیامز پیشنهاد کرد که الهه طبیعت و زنان مینوی از اهمیت اجتماعی بالایی در فرهنگ برخوردار هستند و ادعاهای خود را با ارجاع به جین الن هریسون تقویت کرد. کمک‌های ویلیامز همچنین گلدان‌های سنگی و سنگ‌های مهر را پوشش می‌دهد. کتاب او مورد تحسین جامعه باستان‌شناسی قرار گرفت.
ویلیامز در سال ۱۹۰۴ با واردکننده فرش شرقی بوستون، امیل فرانسیس ویلیامز ازدواج کرد. شوهرش همچنین انواع چینی جمع‌آوری می‌کرد و یک گیاه‌شناس آماتور بود. او کار خود را در مدرسه ویلر رها کرد و با بوید که به کار خود در کرت ادامه می‌داد مکاتبه داشت. در حالی که ویلیامز پس از سفرهای کاوشی گورنیا به باستان‌شناسی بازنگشت، او بعداً به شوهرش در کتاب سفر فرانسوی‌اش کمک کرد و زندگی‌نامه عمه‌اش را نوشت.
ویلیامز در ۹ دسامبر ۱۹۳۶ در کمبریج، ماساچوست درگذشت. او هیچ‌گاه بچه دار نشد. کالج اسمیت پس از مرگ او ده‌ها مورد از دارایی‌های او را دریافت کرد که بیشتر آن‌ها برنز و ظروف چینی از چین و کره بودند. برخی از اقلام در موزه هنر هاروارد و موزه هنرهای زیبا، بوستون به نمایش گذاشته شده بود، و پس از وصیت، در اواخر سال ۱۹۳۷ در گالری هنری اسمیت به نمایش گذاشته شد
مستر بیست برگر یک رستوران مجازی آمریکایی است که از طرف شخصیت اینترنتی جیمی دونالدسون (مستر بیست) با مشارکت، ال ال سی پایه‌گذاری و گسترش پیدا کرد. محل‌های رستوران مجازی در آمریکای شمالی و اروپا و آسیا موجود می‌باشند، با برنامه‌هایی برای توسعه به کشورهای بیشتر و افزایش تصاعدی تعداد مکان‌های بیشتر.
این زنجیره‌ها دارای لیست‌هایی متشکل از برگرهای گوناگون، سیب زمینی سرخ کرده، دسرها و نوشیدنی‌های کنسرو شده می‌باشند. مشتریان غذا را از یک برنامه تحویل سفارش می‌دهند، که به نوبه خود در مکان‌های آجری رستوران‌های تفاهم نامه ای تهیه می‌گردد.
گرچه معلوم نیست که جیمی از چه وقتی کار بر روی آقای بیست برگر را شروع کرده‌است، او در حساب توییتر خود اینگونه بیان کرد که در حال برنامه‌ریزی برای منتشر کردن «برای همیشه» بوده‌است. ویل هاید، مدیر کانال یوتیوب جیمی، اینگونه بیان کرد که این پروژه برای چندین ماه در دست ساخت بوده‌است، در حالی که رید دوشچر، یکی دیگر از مدیران، اینگونه بیان کرد که برای بیش از یک سال برنامه‌ریزی شده بود. حساب رسمی توییتر برای آقای بیست برگر در تاریخ ۱۲ اوت ۲۰۲۰ تشکیل شد.
از زمان افتتاح نخستین، برنامه‌هایی برای توسعه محل‌های آقای بیست برگر اعلام شده‌است. پس از شکایت هوادارهایی که در ناحیه‌هایی که خدمات تحویل داده می‌شود زندگی نمی‌کردند، دونالدسون این موضوع را تأیید نمود و اینگونه بیان کرد که تلاش‌ها برای دو و سه برابر کردن تعداد محل‌ها در حال انجام می‌باشد.
اولین محل‌ها در کانادا در روزهای نخستین ماه فوریه افتتاح گردید، و با محل‌هایی در تورنتو، ادمونتون، کالگری آغاز شد، با محل‌های نظیری که مدت اندکی پس از آن در ونکوور، هالیفاکس و در وینی‌پگ افتتاح شد. نخستین مکان‌ها در بریتانیا (انگلستان) در روزهای نخستین ماه می با پنج مکان افتتاح گردید.
میا لندزمن (زاده ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۲‏) بازیگر تئاتر و تلویزیون اسرائیلی است. او برنده جایزه اسکار تلویزیون و جایزه بهترین بازیگر زن در جشنواره بین‌المللی کن را در سریال کنسرو فروشی در سال ۲۰۲۲ را کسب کرد.
میا در تل آویو متولد شد و در آنجا رشد پیدا نمود. او در نخستین دبیرستان شهری در رشته تئاتر تحصیل کرد و بعد از آن در ارتش اسرائیل به عنوان فرمانده دسته پسران خدمت کرد. و بعد از آن میا در رشته بازیگری در مدرسه بازیگری نیسان ناتیو رفت و در آن مکان تحصیل نمود.
میا از سال ۲۰۱۶ در سه فصل نخست سریال «خواهران موفق من» نقش آفرینی کرد.
میا در سال ۲۰۱۸ نقش دومش را در سریال «خرس را بیدار کن» نقش آفرینی کرد. وی در همان سال، در فصل نخست سریال «فروشگاه اصلی در نقش نائومی، کارگر لزبین یشم را در مارسل نقش آفرینی کرد. میا در سال ۲۰۲۰ بار دیگر به بازی در نقش نائومی برگشت و در سریال «تمرینات» در نقش آلما بازیگر تئاتر نقش آفرینی نمود.
مریلین فرای (متولد ۱۹۴۱) فیلسوف آمریکایی و نظریه‌پرداز فمینیست رادیکال است. او برای نظریه‌هایش در مورد جنسیت گرایی، نژادپرستی، ستم و تمایلات جنسی شناخته شده‌است. نوشته‌های او بحث‌هایی را دربارهٔ موضوعات فمینیستی مانند برتری سفیدپوستان، امتیازات مردانه، و به حاشیه راندن همجنس‌گرایان و لزبین‌ها مطرح می‌کند. او اگرچه از منظر عدالت به مسائل می‌پردازد، اما در حوزه متافیزیک، معرفت‌شناسی و روان‌شناسی اخلاقی نیز نظریاتی ارائه کرده‌است.
فرای در سال ۱۹۶۳ مدرک لیسانس فلسفه را از دانشگاه استنفورد دریافت کرد و در سال ۱۹۶۹ در دکترای فلسفه از دانشگاه کرنل فارغ‌التحصیل شد. او پایان‌نامه خود را با عنوان "معنا و نیروی بی‌معنی" زیر نظر مکس بلک نوشت. قبل از آمدن به دانشگاه ایالتی میشیگان در سال ۱۹۷۴، او در گروه فلسفه دانشگاه پیتسبورگ تدریس می‌کرد. از سال ۲۰۰۳ تا زمان بازنشستگی، فرای استاد ممتاز دانشگاه در دانشگاه ایالتی میشیگان بود. او همچنین به عنوان دانشیار برای تحصیلات تکمیلی دانشکده هنر و ادبیات خدمت کرد. در سال ۲۰۰۸ او مدرس فی بتا کاپا رومانل بود.
فرای نویسنده "سیاست واقعیت"Frye, Marilyn. The Politics of Reality: Essays in Feminist Theory, The Crossing Press, 1983, , p175 (۱۹۸۳)، مجموعه ای از ۹ مقاله است که به عنوان یکی از منابع کلاسیک فلسفه فمینیستی شناخته می‌شود.
فرای در فصل «ظلم» از کتاب "مرزهای فمینیستی"، ایده گرفتاری دوسره در جنسیت را مورد بحث قرار می‌دهد. این گرفتاری به «موقعیت‌هایی اشاره دارد که در آن گزینه‌های رفتاری به تعداد بسیار کمی کاهش می‌یابد و همه آنها انسان را در معرض مجازات، توهین یا محرومیت قرار می‌دهند». فرای این اصل را در مورد جنسیت و معضل ظلم به زنان به کار می‌برد. برای مثال، از نظر اجتماعی قابل قبول نیست که یک زن از نظر جنسی فعال باشد یا اینکه او از نظر جنسی غیرفعال باشد و به او برچسب «متنفر از مردان» زده شود. این عدم انتخاب به قدری در زندگی روزمره زنان نفوذ می‌کند که حتی چیزهای کوچکی مانند نحوه لباس پوشیدن یا صحبت کردن آنها مورد انتقاد قرار می‌گیرد. فرای تصدیق می‌کند که مردان نیز با مسائلی روبرو هستند، اما از طریق استعاره قفس پرنده، مسائل زن و مرد را متمایز می‌کند: فرای می‌گوید می‌توان هر یک از چهره‌های زن را به عنوان یک نوار در یک قفس در نظر گرفت: به خودی خود، یک نوار برای نگه داشتن پرنده کافی نیست. اما با وجود نوارهای کافی، پرنده در داخل قفس گیر افتاده و جایی برای رفتن ندارد. این فقدان کامل انتخاب است که فرای توصیف می‌کند: چگونه مسائلی که زنان با آن مواجه هستند تا این حد «بی‌حرکت‌کننده» است و چرا از نظر فرای، مبارزه آنها – و نه مردان – ظلم تلقی می‌شود.
فرای آشکارا لزبین است،"" (1992) و بسیاری از کارهای او به بررسی مقوله‌های اجتماعی و به ویژه، دسته‌بندی‌های مبتنی بر نژاد و جنسیت می‌پردازد.
بهراد علی کناری، رپر اهل اهواز، یکی از شانزده متهم پرونده مرگ «روح‌الله عجمیان» است که پس از چهلم حدیث نجفی درکرج، در دادگاه بدوی به ۲۵ سال حبس در تبعید محکوم شد. همچنین حساب توییتری ۱۵۰۰ تصویر حساب کاربر پیشتر اعلام کرده بود بهراد علی کناری خواننده رپ اهوازی و ۲۸ ساله که در جریان اعتراضات سراسری در کرج بازداشت شده، از سوی دادگاهی در استان البرز متهم به «افساد فی‌الارض» شده و جان او در خطر قرار دارد.
وکیل تسخیری بهراد علی کناری در جلسه دادگاه با توضیح ماده ۲۸۶ می‌گوید که موکلش هیچ عملی که مصداق افساد فی الارض باشد را انجام نداده و در استوری‌های اینستاگرام وی نیز اثری از فراخوان یا تبانی وجود نداشته‌است. منابع نزدیک به این رپر می‌گویند که او هم‌اکنون در ندامتگاه مرکزی کرج به سر می‌برد.
بهراد علی کناری از بازداشت شدگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ در پرونده موسوم به «قتل بسیجی روح الله عجمیان»، آزاد شد.
۲۸ فروردین ماه ۱۴۰۲، بهراد علی کناری، متهم ردیف چهاردهم پرونده موسوم به اعتراضات اعتراضات کمالشهر کرج از زندان (ندامتگاه) مرکزی کرج، پس تحمل بخشی از حبس تعزیری صادره بر علیه وی آزاد شد.
اولگا تافنل (; – ) باستان‌شناس بریتانیایی بود که در کاوش‌های شهر باستانی لاچیش در دهه ۱۹۳۰ کمک کرد. او هیچ آموزش رسمی در باستان‌شناسی ندیده بود، اما قبل از اینکه به او یک وظیفه میدانی داده شود، چندین سال به عنوان منشی برای فلیندرز پتری کار کرده بود. اولگا سپس به جیمز لزلی استارکی در اکسپدیشن برای یافتن لاچیش در سال ۱۹۲۹ پیوست و برای فصول بعدی در تیم باقی ماند.
وقتی استارکی در سال ۱۹۳۸ کشته شد، تیم دوره کاوش را به پایان رساند و سپس سایت را تعطیل کرد. اولگا داوطلب شد تا گزارش حفاری را بنویسد و بیست سال بعد را صرف تحقیق و نوشتن گزارش حفاری کرد. کار اولگا به عنوان کتاب منبع برجسته برای باستان‌شناسی فلسطین در نظر گرفته شده‌است. هنگامی که این گزارش منتشر شد، اوتوجه خود را به فهرست نویسی اسکراب معطوف کرد.
اولگا تافنل در ۲۶ ژانویه ۱۹۰۵ در سادبری، سافولک در یک خانواده سرشناس زمین‌دار به دنیا آمد. پدرش ستوان دوم در گردان چهارم هنگ اسکس بود، و مادرش با انجمن انگلیسی- چک کار می‌کرد. اولگا فرزند وسط همراه با دو برادر به نام‌های جولیف گیلبرت تافنل و لوئیس دو ساومرز تافنل بود. او دوران کودکی خود را در لیتل والتام، روستایی که در بریتانیا است و در چلمزفورد واقع شده گذراند و قبل از پایان تحصیل در ایتالیا در مدارس لندن و بلژیک تحصیل کرد.
زمانی که اولگا در سال ۱۹۲۲ دوران پایانی خود را در مدرسه به پایان رساند، برای کمک به دوست صمیمی مادرش هیلدا پتری و همسرش سر فلیندرز پتری رفت تا با نمایشگاهی از یافته‌های اخیر آنها در دانشگاه کالج لندن شرکت کند. پیش از اینکه نقش منشی را بر عهده بگیرد. او به مدت پنج سال منشی هیلدا پتری را برعهده داشت، اگرچه او آن کار را «کسل کننده و تکراری» در جمع‌آوری کمک‌های مالی توصیف کرد، اما مدتی را نیز صرف طراحی و تعمیر سفال گذراند. کار اولگا ظاهراً سر فلیندرز را تحت تأثیر قرار داد که در پایان سال ۱۹۲۷ به او فرصتی داد تا در سال ۱۹۲۸ به او در این زمینه کمک کند.
اگرچه خود سر فلیندرز در سال ۱۹۲۹ به این اکسپدیشن ملحق نشد، او اولگا را به همراه گروهی از باستان شناسان دیگر به عتمانیه روستایی در مصر فرستاد، جایی که آنها دو ماه را صرف ثبت نقش برجسته از مقبره‌های حاکمان باستانی کردند. او و چند تن از همکارانش، از جمله جرالد لنکستر هاردینگ، سپس به کاوش‌های اولیه دوره که توسط جیمز لزلی استارکی در گروه مقبره الفراح در فلسطین رهبری می‌شد، پیوستند.
در طول این مدت او نه تنها بر کار یک تیم نظارت می‌کرد، بلکه یک کلینیک عصرگاهی را برای کارگران و خانواده‌های عرب و همچنین سایر مردم محلی اداره می‌کرد. در مجموع، او روزانه به چهل نفر با جراحات جزئی یا ناراحتی معده کمک می‌کرد. سر فلیندرز در سال ۱۹۳۰ به گروه پیوست و پس از بررسی آثار اولگا به او اجازه داد تا آن را به نام خود منتشر کند. در سال ۱۹۳۱، در طول سفر پتری به تل العجول، اولگا مقبره هیکسوس را کشف کرد که شامل دفن اسب () بود.
در سال ۱۹۳۲، استارکی از چارلز مارستون و هنری ولکام کمک مالی دریافت کرد تا یک اکسپدیشن جدا از پتری را آغاز کند، که اولگا به آن ملحق شد. اکسپدیشن ولکام-مارستون قرار بود بر حفاری شهر باستانی تل لاچیش که در در اسرائیل است متمرکز شود، قلعه ای که در کتاب مقدس ذکر شده‌است. طی شش سال بعد، تیم به برخی از یافته‌های مهم، از جمله نامه‌های لاچیش دست یافت، اما کار با قتل استارکی متوقف شد، در حالی که او در راه افتتاح موزه راکفلر در اورشلیم بود. تیم باقی مانده در طول فصل ۱۹۳۸/۹ کار خود را به پایان رساند، سپس سایت را تعطیل کرد و اولگا گزارش نهایی این دوره از کاوش‌ها را نوشت.
تامارا هوروویتز (۷ نوامبر ۱۹۵۰–۳۰ ژانویه ۲۰۰۰) فیلسوف آمریکایی بود که روی معرفت‌شناسی، فلسفه فمینیستی و فلسفه علم کار می‌کرد. او بیشتر دوران حرفه‌ای خود را در دانشگاه پیتسبورگ گذراند و در سپتامبر ۱۹۹۹ به ریاست دپارتمان فلسفه در آنجا منصوب شد، اما چند ماه بعد درگذشت.
هوروویتز در ۷ نوامبر ۱۹۵۰ در بروکلین، نیویورک، از یک مادر شاعر و کلاژیست و یک پدر کارگردان و نویسنده به دنیا آمد. در سن ۱۵ سالگی و با وجود فعالیت‌هایش علیه جنگ ویتنام، به او بورسیه تحصیلی برای تحصیل ریاضیات در دانشگاه شیکاگو پیشنهاد شد. او برای لیسانس در این دانشگاه تحصیل کرد، وی توسط الیزابت آنسکوم آموزش یافت و در سال ۱۹۷۱ فارغ‌التحصیل شد. او سپس به تحصیل در رشته فلسفه در موسسه فناوری ماساچوست (MIT) پرداخت و اولین زنی بود که پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۷۶ دکترای فلسفه را از این دانشگاه دریافت کرد، و همچنین اولین زنی بود که مدرک دکترا از گروه زبان‌شناسی و فلسفه MIT دریافت کرد. در اواسط بیست سالگی، او به مدت دو سال به آینه نگاه نکرد. اگرچه در ابتدا این کار به عنوان بخشی از زیر سؤال بردن دلبستگی به ظاهر انجام می‌شد، اما او را به این باور رساند که احساس خود را می‌توان از طریق تمرکز بر ظاهر فیزیکی تحریف کرد.
پس از دکترای خود، هوروویتز از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۸ به عنوان دانشجوی فوق دکتری اندرو ملون به دانشگاه پیتسبورگ (پیت) رف، پس از آن در کالج واسار (استادیاری فلسفه ۱۹۷۴–۱۹۷۸)، دانشگاه نیویورک (استادیار فلسفه، ۸۳–۱۹۷۸) و کالج ایالتی خرید، دانشگاه ایالتی نیویورک (استاد مدعو فلسفه، ۴–۱۹۸۳) به تدریس پرداخت. او در سال ۱۹۸۵ به عنوان استادیار مدعو به پیتسبورگ بازگشت. در همان سال، او «حقیقت پیشین» را در "مجله فلسفه" منتشر کرد، این مقاله در جلد هشتم از "سالانه فیلسوفان" به عنوان یکی از بهترین مقالات فلسفی سال گنجانده شد. او سال بعد استادیار دانشکده پیت شد. او (با جرالد جی. ماسی) مجموعه ای از ۲۱ مقاله را که از کنفرانسی در پیت در مورد فلسفه علم به دست آمد، تدوین کرد. این مجموعه نوشتارها توسط رومن و لیتلفیلد به عنوان "آزمایش‌های فکری در علم و فلسفه" در سال ۱۹۹۱ منتشر شدCarrier, Martin (1993). "Tamara Horowitz & Gerald J. Massey (eds.), "Thought Experiments in Science and Philosophy"". "Erkenntnis" 39 (3): 413–9. وی در سال ۱۳۷۲ به سمت دانشیاری فلسفه و دانشیاری مطالعات زنان ارتقا یافت و همچنین به عنوان دانشیار مرکز فلسفه علم دانشگاه منصوب شد.
چند سال بعد، هوروویتز به ریاست دپارتمان فلسفه پیت منصوب شد و در ۱ سپتامبر ۱۹۹۹ این نقش را بر عهده گرفت. با این حال، او در اواخر همان ماه دچار تومور مغزی شد و در ۳۰ ژانویه ۲۰۰۰ در خانه اش در شیدی‌ساید پیتسبرگ درگذشت. او با جوزف کمپ، فیلسوف، ازدواج کرد و دو پسر خوانده به نام‌های جان و دیوید کمپ داشت.
سخنرانی به یاد هوروویتز توسط الکساندر نهاماس به نام «جایگاه زیبایی و نقش ارزش در دنیای هنر» - در "فصلنامه انتقادی" در سال ۲۰۰۰ منتشر شد کالین مک کیب در سرمقاله ای برای این شماره هوروویتز را فردی توصیف کرد که:هیچ زمان پرمدعا نبود. دغدغه او همیشه بحث و مناظره و بسط دانش بشری بود. . . . [او] منطق دانی درجه یک بود که به پروژه رهایی اجتماعی نیز متعهد بود.او توضیح داد که چگونه هوروویتز کار خود را در سنت پوزیتیویسم منطقی بنا کرد و قصد داشت پس از تکمیل کارش در مورد پارادوکس‌های اعتقادی، که در زندگی‌اش بر آن تمرکز کرده بود، به کار بر روی میراث سوسیالیستی حلقه وین بازگردد. کتابی از آثار هوروویتز، "معرفت‌شناسی دانش پیشینی"، در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. این کتاب توسط همسرش، جوزف کمپ، ویرایش شده‌است.Gregory, Dominic (2008). ""The Epistemology of A Priori Knowledge" – by Tamara Horowitz". "Philosophical Books" 49 (2): 167–8.
بیشتر کارهای هوروویتز یا به معرفت‌شناسی دانش "پیشینی" یا فلسفه فمینیستی مربوط می‌شد. آثار او عبارتند از:
پاتریشیا دبلیو کیچر (متولد ۱۹۴۸) پروفسور روبرتا و ویلیام کمپبل در رشته فلسفه در دانشگاه کلمبیا است، وی به دلیل کارش در مورد امانوئل کانت و فلسفه روان‌شناسی به‌طور گسترده‌ای شناخته شده‌است. او سمت‌های بسیاری را در دانشگاه‌های مختلف داشته‌است. وی همچنین رئیس مؤسس کمیته‌ای در دانشگاه کالیفرنیا است و نقش رهبری در سازمان‌های حرفه‌ای متعددی دارد. برجسته‌ترین علایق کیچر در طول زندگی حرفه ای اش به شناخت و اخلاق کانتی مربوط می‌شود. او نویسنده چندین مقاله و دو کتاب است.
پاتریشیا ویلیامز به دنیا آمد و در کالج ولزلی تحصیل کرد. سپس در مقطع کارشناسی ارشد در رشته فلسفه در پرینستون زیر نظر جورج پیچر تحصیل کرد. کیچر در دانشگاه ورمونت، دانشگاه مینه‌سوتا، و دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، و در دانشگاه میشیگان سمت‌های هیئت علمی داشته‌است. در سال ۱۹۹۸ به دانشگاه کلمبیا رفت و در آنجا استاد مارک ون دورن در علوم انسانی و رئیس دپارتمان فلسفه شد. او با همسرش فیلیپ کیچر، فیلسوف کلمبیا، در شهر نیویورک زندگی می‌کند و از او دو پسر به نام‌های اندرو و چارلز دارد.
او به عنوان رئیس دپارتمان در سه دانشگاه مختلف خدمت کرده‌است و رئیس مؤسس کمیته دانشگاه کالیفرنیا در مورد وضعیت زنان بوده‌است. او همچنین رئیس انجمن فلسفه و روان‌شناسی، رئیس انجمن کانت آمریکای شمالی، و در هیئت تحریریه مجله فلسفه بود.
علاقه کیچر به شناخت در اوایل دوران کاری اش آشکار شد و در طول زندگی حرفه‌ای‌اش به شکل‌دهی و اطلاع‌رسانی به آن ادامه داد. پایان‌نامه دکترای او از معیار تداوم روان‌شناختی برای هویت شخصی دفاع کرد، اما دامنه معیار روان‌شناختی را فراتر از آن چیزی که به‌طور سنتی در نظر گرفته شده بود، گسترش داد تا شامل ویژگی‌های شناختی گسترده‌تر و انتزاعی‌تر، مانند رویکرد شناختی یا سبک شناختی شود. از آن زمان تاکنون آثار او به‌طور گسترده‌ای از فلسفه سنتی روان‌شناسی، تا زیگموند فرویدگسترش یافته و در نهایت به علاقه اصلی او، فلسفه امانوئل کانت، منتهی شده‌است.
کیچر در کارهای اولیه خود تعدادی مقاله در فلسفه روان‌شناسی، فلسفه ذهن و فلسفه علم نوشت. او درمورد روان‌شناسی قصدی و استقلال روان‌شناسی کارکردگرا از فیزیولوژی عصبی به تحقیق پرداخت. کارهای بعدی او عمدتاً بر تحلیل مشکلات ناشی از تفسیر اولین نقد کانت متمرکز شد. کیچر مقالات متعددی در مورد اشکال شهود، معرفت‌شناسی کانت، خودآگاهی و نحوه عملکرد استدلال‌های متعالی نوشته‌است.
کیچر دو کتاب نوشته‌است که موضوعات روانشناختی را نیز دنبال می‌کند. "روان‌شناسی استعلایی کانت" یک انحراف رادیکال از اکثر تفسیرهای کانت بود. این کتاب دو ادعای اصلی در مورد "نقد عقل محض" دارد. نخست، برخلاف پیتر فردریک استراوسون، کیچر استدلال می‌کند که برای درک دانش پیشینی ترکیبی، ضروری است که روان‌شناسی استعلایی را در نظر بگیریم. دوم، او یک استدلال کانتی را برای ضرورت یک موضوع تفکر یکپارچه توضیح می‌دهد، که به عنوان پاسخی به نظریه انکار وحدت خود توسط فیلسوف بریتانیایی، دیوید هیوم عمل می‌کند.
"کتاب دیگرش، متفکر کانت" (۲۰۱۱)، توسط پل گویر در "مجله اروپایی فلسفه" «یک اثر جاه طلبانه و چالش‌برانگیز» نامیده شد. در این کتاب، او به کار بر روی «موضوع اصلی کار قبلی‌اش: چگونگی درک دیدگاه کانت دربارهٔ وحدت خودآگاهی در "نقد عقل محض"» ادامه می‌دهد.
در "کتاب رؤیای فروید،" کیچر استدلال کرد که فروید اولین دانشمند شناختی بود. همچنین وی معتقد است روانکاوی را باید یک نظریه بین رشته‌ای در نظر گرفت، و به این ترتیب، دام‌هایی را که چنین رویکردهای میان رشته‌ای در معرض آن قرار دارند، روشن می‌کند. (کیچر به شوخی می‌گوید که استدلال‌های او توانست همه خوانندگان را از خود دور کند. هم فرویدی‌ها، زیرا او پایه‌های اشتباه روانکاوی فرویدی را افشا می‌کند، و هم ضد فرویدی‌ها، زیرا عقاید او را از نظر علمی مشروع نشان می‌دهد)
در اواخر قرن بیستم، علایق کیچر به سمت اخلاق کانتی معطوف شد. آثار او در این دوره شرحی از اصول کانتی و تفسیری از استدلال کانت برای تدوین قانون جهانی برای امر مطلق ارائه می‌دهد.
کیچر اخیراً به خاطر کارش در آموزش و در زمینه آکادمیکش مورد احترام بسیاری بوده‌است. او در سال ۲۰۱۷ برنده جایزه معلم بزرگ انجمن فارغ التحصیلان کلمبیا شد. , Patricia Kitcher wins Society of Columbia Graduates’ 2017 Great Teacher Award. این جوایز سالانه به یک استاد برجسته به دلیل توانایی آنها در ارائه ارائه شفاهی مؤثر، توانایی ارتباط مثبت با دانشجویان خارج از کلاس و برای «جایگاه شناخته شده آنها در رشته‌های دانشگاهی مربوطه» اعطا می‌شود.
ژاکتا هاکس (; – ) انسان‌شناس، باستان‌شناس، نویسنده، و روزنامه‌نگار اهل بریتانیا بود. او اولین زنی بود که در رشته باستان‌شناسی و مردم‌شناسی در دانشگاه کمبریج تحصیل کرد. او که متخصص باستان‌شناسی پیشاتاریخ بود، بقایای نئاندرتال‌ها را در محوطه پارینه سنگی کوه کرمل با یوسرا و دوروتی گارود کاوش کرد. او نماینده بریتانیا در یونسکو بود و متصدی غرفه «مردم بریتانیا» در جشنواره بریتانیا را بر عهده داشت.
او که به‌خاطر کتاب "«سرزمین»" (۱۹۵۱) به‌طور گسترده‌ای شناخته شد. او دربارهٔ باستان‌شناسی می‌نوشت، سبک ادبی نوشتاری را با دانش عمیقی از منظره‌ها و زندگی‌های گذشته انسان‌ها در هم آمیخت، و همچنین از فیلم و رادیو استفاده کرد تا باستان‌شناسی را قادر به دستیابی به مخاطبان جدید کند.
در سال ۱۹۵۳ با جی بی پریستلی ازدواج کرد که با او چندین اثر جدید منتشر کرد. او یکی از بنیانگذاران کمپین خلع سلاح هسته ای و یک مبارز فعال در انجمن اصلاح قانون همجنسگرایان بود. در سال ۱۹۶۷ او "Dawn of the Gods" را منتشر کرد که تفسیری «زنانه» از مینوسی‌ها است. در سال ۱۹۷۱، شورای باستان‌شناسی بریتانیا به حمایت او از این رشته با نقش معاون رئیس‌جمهور پاداش داد.
جسی ژاکتا هاپکینز در ۵ اوت ۱۹۱۰ در کمبریج به دنیا آمد، او کوچک‌ترین فرزند سر فردریک گاولند هاپکینز (۱۸۶۱–۱۹۴۷)، بیوشیمیست و برنده جایزه نوبل، و همسرش جسی آن (۱۸۶۹–۱۹۵۶) دختر اد ویلیام استیونز بود. او یک برادر و یک خواهر داشت. پدر او پسر عموی شاعر جرارد مانلی هاپکینز بود. والدین او در بیمارستان گایز با یکدیگر آشنا شدند، جایی که هر دو در آنجا کار می‌کردند. او که از سنین جوانی به باستان‌شناسی علاقه‌مند بود، اولین تحقیقات خود را در ۹ سالگی انجام داد، زمانی که متوجه شد خانه اش در محل یک گورستان قرون وسطی است و شب‌ها به صورت مخفیانه از خانه بیرون می‌رفت تا در باغ حفاری کند.
از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۸ او در بنیاد استفان پرس شرکت کرد و در سال ۱۹۲۹ برای تحصیل در رشته جدید باستان‌شناسی و مردم‌شناسی در دانشگاه کمبریج تحصیلاتش را ادامه داد. در این دانشگاه او اولین زنی بود که این کار را انجام داد. در سال دوم دانشگاه در حفاری یک محوطه رومی در نزدیکی کولچستر شرکت کرد و در آنجا با همسرش، باستان‌شناس کریستوفر هاکس (۱۹۰۵–۱۹۹۲) ملاقات کرد. او با مدرک درجه یک ممتاز از کالج نیونهام فارغ‌التحصیل شد.
پس از فارغ‌التحصیلی، در سال ۱۹۳۲، به فلسطین سفر کرد و به مدرسه باستان‌شناسی بریتانیا در اورشلیم یا مؤسسه کنیون پیوست، تا در کنار یوسرا و دوروتی گارود در کوه کارمل کاوش کند. او در آنجا بر حفاری یک اسکلت نئاندرتال نظارت داشت. در بازگشت از فلسطین، در ۷ اکتبر ۱۹۳۳ با کریستوفر هاکس در کالج ترینیتی، کمبریج، زمانی که ۲۲ ساله بود ازدواج کرد
در سال ۱۹۳۴ او اولین مقاله خود را با عنوان «جنبه‌هایی از دوران نوسنگی و کالکولیتیک در اروپای غربی» در مجله "باستان" منتشر کرد. در همان سال، او از موزه فسیل‌ها و زمین‌شناسی دیوید آتنبرو بازدید کرد و نمونه‌هایی را به آن اهدا کرد. در سال ۱۹۳۵ او یک برنامه رادیویی به عنوان «بریتانیای باستان بیرون از خانه» را در رادیو بی‌بی‌سی رهبری کرد و ایده‌های کلیدی در مورد باستان‌شناسی را معرفی کرد و سپس با همکارانش استوارت پیگات و ناول مایرس دربارهٔ آنها بحث کرد. در سال ۱۹۳۷ تنها فرزند او، نیکلاس، به دنیا آمد.
در سال ۱۹۳۸ اولین کتاب هاکس، "باستان‌شناسی جرسی" ، منتشر شد که این دومین اثر از مجموعه ای در مورد باستان‌شناسی بود که توسط تام کندریک آغاز شده بود. در نتیجه موفقیت تحصیلی مونوگراف، او به عنوان عضو انجمن آثار باستانی انتخاب شد. در سال ۱۹۳۹ او برای نظارت بر حفاری مقبره پاساژ هریس تاون در نزدیکی واترفورد به ایرلند سفر کرد. بودجه این حفاری از سوی طرح امداد اشتغال در اداره خدمات عمومی تأمین شد.
هاکس در ۱۸ مارس ۱۹۹۶ در چلتنهام درگذشت خاکستر او که سوزانده شده‌است نزد پریستلی در مکانی نامعلوم در حیاط کلیسای هوبرهولم دفن می‌شود. با این حال، حضور آنها در آنجا با لوحی بر روی کلیسا گرامی داشته می‌شود.
در حالی که دیدگاه‌ها و نوشته‌های هاکس ممکن است برای نهاد باستان‌شناسی بیش از حد شاعرانه باشد در قرن بیست و یکم، نوشته‌های او با انتشار مجدد کتاب او "A Land" در سال ۲۰۱۲ با پیشگفتار جدیدی توسط نویسنده طبیعت و آکادمیک رابرت مک فارلین مخاطبان جدیدی پیدا کرد. رویکرد هنری، شاعرانه و انسان دوستانه هاکس به باستان‌شناسی توسط زندگی‌نامه نویس کریستین فین «باستان‌شناسی خلاق» نامیده شده‌است.
مجموعه‌های ویژه در دانشگاه برادفورد آرشیو او را نگهداری می‌کند که حاوی خاطرات روزانه، نامه‌ها، عکس‌ها، دفترچه‌ها، پیش نویس‌ها، آثار منتشرنشده، گزارش‌های مدرسه و خاطرات طبیعت است.
سمنی پاپاسپیریدی-کاروزو ( ; 1897۸ دسامبر ۱۹۹۴) یک باستان‌شناس کلاسیک یونانی بود که در مطالعه سفال‌های یونان باستان تخصص داشت. او اولین زنی بود که به خدمات باستان‌شناسی یونان پیوست. او در کرت، ائوبویا، تسالی و آرگولید کاوش کرد و بیش از سی سال به عنوان متصدی مجموعه‌های سرامیک در موزه ملی باستان‌شناسی آتن کار کرد. او تحت حکومت نظامی یونان در سالهای ۱۹۶۷–۱۹۷۴ تحت آزار و اذیت سیاسی قرار گرفت. باستان شناسان ماریانا نیکولایدو و دیمیترا کوکینیدو او را «مهم‌ترین زن در باستان‌شناسی یونان» و روزنامه "تو ویما" به عنوان «آخرین نماینده از نسل باستان شناسان بزرگ» توصیف کرده‌اند.Marianna Nikolaidou & Dimitra Kokkinidou (1998), 'Greek women in archaeology: an untold story', in Margarita Díaz-Andreu & Marie Louise Stig Sorensen (eds), "Excavating Women: A History of Women in European Archaeology" (London/New York: Routledge), pp.235-265. [https://archive.org/donate/ [Donate book to Archive.org]]
پولیسمنی پاپاسپیریدی در سال ۱۸۹۷ در طرابلس، یونان به دنیا آمد. پدرش افسر نظامی بود و مادرش دختر قاضی تحصیل کرده فرانسه بود. خانواده او اغلب به دلیل شغل پدرش نقل مکان کردند و سرانجام در آتن ساکن شدند.Marianna Nikolaidou & Dimitra Kokkinidou (1998), 'Greek women in archaeology: an untold story', in Margarita Díaz-Andreu & Marie Louise Stig Sorensen (eds), "Excavating Women: A History of Women in European Archaeology" (London/New York: Routledge), pp.235-265. [https://archive.org/donate/ [Donate book to Archive.org]] او در ازدواج خود در سال ۱۹۳۰ با کریستوس کاروزوس (۱۹۰۰–۱۹۶۷) که همچنین یک باستان‌شناس بود، نام پاپاسپیریدی-کاروزو را برگزید.
کاروزو در دانشگاه آتن به تحصیل باستان‌شناسی پرداخت و در آنجا توسط باستان‌شناس کریستوس تسونتاس آموزش دید.Marianna Nikolaidou & Dimitra Kokkinidou (1998), 'Greek women in archaeology: an untold story', in Margarita Díaz-Andreu & Marie Louise Stig Sorensen (eds), "Excavating Women: A History of Women in European Archaeology" (London/New York: Routledge), pp.235-265. [https://archive.org/donate/ [Donate book to Archive.org]] او در سال ۱۹۲۱ به عنوان متصدی آثار باستانی در موزه ملی باستان‌شناسی آتن به خدمات باستان‌شناسی یونان پیوست و اولین زنی بود که این کار را انجام داد. کاروزو سپس بر روی کاوش‌ها در محوطه‌های عصر برنز تمدن اژه در هراکلیون، در کرت، و محوطه کلاسیک ارتریا، در اوبویا، کار کرد.
در سال ۱۹۲۸، او (همراه با کریستوس کاروزوس) برای تحصیل در دانشگاه‌های مونیخ و برلین، بورسیه بنیاد الکساندر فون هومبولت دریافت کرد. هنگامی که او در سال ۱۹۳۰ به یونان بازگشت، به سمت رئیس یک اداره، یک منطقه اداری باستان‌شناسی ارتقا یافت، دستاوردی که توسط آورا تئودوروپولو، فعال زنان، «پیروزی فمینیستی» توصیف شد. کاروزو این سمت را در تسالی و سپس در آرگولید، جایی که مقبره‌های دوران میسنی و کلاسیک را حفاری کرد، نیز برعهده داشت. او در کاوش‌های اپیداوروس باستان کار می‌کرد. و برای حفظ بناهای تاریخی در شهر نافپلیو حضور داشت و در آنجا بعداً یک راهنما منتشر کرد.Semni Karouzou, Το Ναύπλιο [Nafplio]. Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, 1979.
در سال ۱۹۳۳، کاروزو متصدی مجموعه‌های سرامیکی در موزه ملی باستان‌شناسی آتن شد، سمتی که او برای بیش از سی سال (تا سال ۱۹۶۴) حفظ کرد. در بیشتر این دوره، زنان از پیوستن به خدمات باستان‌شناسی بر اساس قانونی که توسط سیاستمدار و دیپلمات یونانی و دیکتاتور یوانیس متاکساس در سال ۱۹۳۶ معرفی شد، منع می‌شدند و اعضای زن موجود از ارتقاء به بالاترین مناصب به عنوان مدیر موزه یا ریس خودداری می‌کردند.Marianna Nikolaidou & Dimitra Kokkinidou (1998), 'Greek women in archaeology: an untold story', in Margarita Díaz-Andreu & Marie Louise Stig Sorensen (eds), "Excavating Women: A History of Women in European Archaeology" (London/New York: Routledge), pp.235-265. [https://archive.org/donate/ [Donate book to Archive.org]]
کار کاروزو شامل سازماندهی مجدد مجموعه‌ها بود. شناسایی آثار باستانی که به درستی فهرست بندی نشده بودند، ضبط آنها و ترتیب دادن نمایش‌های جدید از وظایف او بود. کارهایی که او آن را «خدمات نامرئی» توصیف می‌کرد.Semni Karouzou (1984), Βιώματα και μνημόσυνα (Experiences and memorials), ΗΟΡΟΣ 2.2, pp.1-61: quoted in Nikolaidou & Kokkinidou (1998) او همچنین در مورد مجموعه‌های سرامیک و بناهای سنگی موزه همچنین در مورد اکتشافات باستان‌شناسی جدید مقالاتی نوشت. تک نگاری او در مورد نقاش آماسیس، نقاش اصلی سفالینه‌های سیاه پیکر آتیک، توسط یک منتقد به عنوان «یک مطالعه علمی و ارزشمند» توصیف شد. اولین مطالعات کاروزو در مورد این نقاش به سال ۱۹۳۱ برمی گردد و از او دعوت شد تا در سال ۱۹۳۸ تک نگاری خود را دربارهٔ این نقاش بنویسد. این تک نگاری پس از جنگ در سال ۱۹۵۶ منتشر شد
جورجت هیر (; – ) نویسنده اهل بریتانیا بود. هیر رمان‌نویس و داستان‌نویس در ژانرهای عاشقانه و پلیسی عاشقانه بود. او حرفه نویسندگی را در سال ۱۹۲۱ آغاز کرد. زمانی که او داستانی را که برای برادر کوچکترش که بیمار بود به رمان "پروانه سیاه" تبدیل کرد. در سال ۱۹۲۵ هیر با جورج رونالد روژیه، مهندس معدن ازدواج کرد. این زوج چندین سال در منطقه تانگانیکا و مقدونیه زندگی کردند و سپس در سال ۱۹۲۹ به انگلستان بازگشتند. پس از اینکه رمان "این سایه‌های قدیمی" علی‌رغم انتشار در اعتصاب عمومی ۱۹۲۶ بریتانیا محبوب شد، هیر تشخیص داد که تبلیغات برای فروش خوب ضروری نیست. او تا پایان عمر از دادن مصاحبه امتناع کرد و به یکی از دوستانش گفت: «زندگی خصوصی من به هیچ‌کس جز من و خانواده ام مربوط نمی‌شود.»Hodge (1984), p. 70.
هیر اساساً ژانر عاشقانه تاریخی و زیر ژانر آن را عاشقانه شاهان را ایجاد کرد. برخی از آثار او از جین آستن الهام گرفته شده‌است. برای اطمینان از صحت، هایر آثار مرجع را جمع‌آوری کرد و یادداشت‌های مفصلی را در مورد تمام جنبه‌های زندگی می‌نگاشت. در حالی که برخی از منتقدان فکر می‌کردند رمان‌ها بیش از حد مفصل هستند، برخی دیگر سطح جزئیات را بزرگ‌ترین دارایی هایر می‌دانستند. ماهیت دقیق او در رمان‌های تاریخی اش نیز مشهود بود. هیر حتی عبور ویلیام فاتح به انگلستان را برای رمانش "فاتح" بازسازی کرد.
هیر در آغاز سال ۱۹۳۲ هر سال یک رمان عاشقانه و یک تریلر منتشر می‌کرد. شوهرش اغلب طرح‌های اساسی را برای توطئه‌های فیلم‌های هیجان‌انگیزش ارائه می‌کرد و هیر را مجبور می‌کرد تا روابط شخصیت‌ها و گفتگوها را توسعه دهد تا داستان را زنده کند. اگرچه بسیاری از منتقدان رمان‌های پلیسی هیر را غیراصیل توصیف می‌کنند، اما دیگرانی مانند نانسی وینگیت آن‌ها را «به‌خاطر شوخ‌طبعی و کمدی و همچنین به‌خاطر طرح‌های خوب بافته‌شده‌شان» تحسین می‌کنند.Wingate (1976), p. 307.
موفقیت او گاهی با مشکلاتی که با بازرسان مالیاتی و ادعای سرقت‌های ادبی مخدوش می‌شد. هیر تصمیم گرفت که علیه سارقان مظنون ادبی شکایت نکند، اما راه‌های متعددی را برای به حداقل رساندن مسئولیت مالیاتی خود امتحان کرد. هیر مجبور شد آثاری را که «مگنوم اپوس» (سه‌گانه‌ای که دودمان لنکستر را پوشش می‌دهد) کنار بگذارد تا آثار تجاری موفق‌تری بنویسد، در نهایت هیر یک شرکت با مسئولیت محدود ایجاد کرد تا حقوق رمان‌هایش را مدیریت کند. او چندین بار متهم شد که حقوق بسیار زیادی برای خود فراهم کرده‌است و در سال ۱۹۶۶ شرکت و حقوق هفده رمان خود را به بوکر-مک کانل فروخت. هایر تا زمان مرگش در ژوئیه ۱۹۷۴ به نوشتن ادامه داد. در آن زمان ۴۸ رمان او هنوز در دست چاپ بود. آخرین کتاب او، "ارباب جان"، پس از مرگش منتشر شد.
جورجت هیر در سال ۱۹۰۲ در ویمبلدون لندن به دنیا آمد. او به نام پدرش جورج هیر نامگذاری شد.Hodge (1984), p. 13. مادرش، سیلویا واتکینز، ویولن سل و پیانو خواند و یکی از سه شاگرد برتر کلاس خود در کالج سلطنتی موسیقی بود. پدربزرگ پدری هیر از روسیه مهاجرت کرده بود، در حالی که پدربزرگ و مادربزرگ مادری او قایق‌های یدک‌کش در رودخانه تیمز داشتند.Byatt (1975), p. 291.
استلا دوروتیا گیبونز (; – ) نویسنده، روزنامه‌نگار و شاعر انگلیسی بود. او شهرت خود را با اولین رمانش، "Cold Comfort Farm" (1932) که بارها تجدید چاپ شده‌است، تثبیت کرد. اگرچه او به مدت نیم قرن به عنوان نویسنده فعال بود، هیچ‌یک از ۲۲ رمان یا آثار ادبی بعدی او - که شامل دنباله ای برای "Cold Comfort Farm" بود - به همان موفقیت انتقادی یا مردمی دست پیدا نکرد. بسیاری از آثار او قبل از احیای متوسط در قرن بیست و یکم مدتها بود که چاپ نشده بود.
گیبونز، دختر یک پزشک لندنی، دوران کودکی پرتلاطم و اغلب ناخوشایندی داشت. پس از دوران در مدرسه، او به عنوان روزنامه‌نگار آموزش دید، و به عنوان گزارشگر و نویسنده، عمدتاً برای "ایونینگ استاندارد" و "بانو" کار کرد. اولین کتاب او که در سال ۱۹۳۰ منتشر شد که مجموعه‌ای از اشعار بود که مورد استقبال قرار گرفت، و در طول زندگی خود را در درجه اول شاعر می‌دانست تا رمان‌نویس. بیشتر رمان‌های گیبون در دنیای طبقه متوسط حومه شهر نوشته شده بود که او با آن آشنا بود.
گیبون در سال ۱۹۵۰ عضو انجمن پادشاهی ادبیات انگلستان شد. سبک او به دلیل جذابیت، طنز گزنده و مهارت توصیفی اش مورد ستایش منتقدان قرار گرفته‌است و منجر به مقایسه با جین آستن شده‌است. موفقیت "مزرعه آسایش سرد" بر حرفه او مسلط شد و او از همذات پنداری خود با کتاب به استثنای بقیه آثارش ناراحت شد. او و آثارش که عموماً به‌عنوان رمان‌نویسی تک‌اثر شناخته می‌شوند، در کانون ادبیات انگلیسی پذیرفته نشده‌اند
خانواده گیبونزها از ایرلند سرچشمه گرفته‌اند. پدربزرگ استلا، چارلز پرستون گیبون، مهندس عمران بود که دوره‌های طولانی را در آفریقای جنوبی برای ساخت پل گذراند. او و همسرش آلیس شش فرزند داشتند که دومین فرزند آنها - بزرگ‌ترین پسر - در سال ۱۸۶۹ به دنیا آمد و با نام تلفورد شناخته می‌شد. خانواده گیبونزها خانواده‌ای پرآشوب بود و تنش‌های ناشی از زناهای مکرر چارلز گیبونز در زندگی آن‌ها حضور داشت.Oliver, pp. 1–3
تلفورد گیبون در سال ۱۸۹۷ به عنوان یک پزشک آموزش دید و به عنوان پزشک و جراح در بیمارستان لندن صلاحیت پیدا کرد. در ۲۹ سپتامبر ۱۹۰۰ با ماد ویلیامز، دختر یک کارگزار بازار سهام ازدواج کرد. این زوج خانه‌ای را در مالدن کرسنت، کنتیش تاون، منطقه‌ای مربوط به طبقه کارگر در شمال لندن، خریداری کردند، جایی که تلفورد در آنجا مطب پزشکیش را تأسیس کرد و تا پایان عمر در آنجا بود.Oliver, pp. 6–8
استلا، اولین فرزند این زوج، در ۵ ژانویه ۱۹۰۲ به دنیا آمد. دو برادر وی، جرالد و لوئیس، به ترتیب در سال‌های ۱۹۰۵ و ۱۹۰۹ به دنیا آمدند.Oliver, pp. 9–11 جو خانه در شهر کنتیش منعکس کننده فضای خانواده بزرگ گیبونز بود و حملات مکرر تلفورد از بدخلقی، مشروب خواری، زن ستیزی و اعمال خشونت‌آمیز گاه به گاه بر آن حاکم بود.Truss 2006, p. x استلا بعداً پدرش را به عنوان «مرد بد، اما یک دکتر خوب» توصیف کرد. او نسبت به بیماران فقیرتر خود خیرخواه بود اما زندگی را برای خانواده‌اش بد می‌کرد. در ابتدا استلا فرزند مورد علاقه او بود، اما زمانی که به بلوغ رسید، مرتباً ظاهر و جثه او را مسخره می‌کرد. مادرش تأثیری آرام و تثبیت کننده داشت. تا زمانی که استلا به سن ۱۳ سالگی رسید، در خانه توسط تعدادی از معلمان آموزش دیده بود. قفسه‌های کتاب خانواده مطالب خواندنی را فراهم می‌کرد و او استعدادی در داستان سرایی پیدا کرد که با آن برادران جوانش را سرگرم کرد.Oliver, pp. 20–24
اولیویا شکسپیر (; – ) نمایشنامه‌نویس، رمان‌نویس، و نویسنده اهل بریتانیا بود. او شش کتاب نوشت که به عنوان رمان «مشکل ازدواج» توصیف می‌شود. آثار او فروش ضعیفی داشتند، گاهی فقط چند صد نسخه از آنها فروخته می‌شد. آخرین رمان او، "عمو هیلاری"، "کار بزرگ" او محسوب می‌شود. او دو نمایشنامه را با همکاری فلورانس فار نوشت.
اولیویا دختر یک ژنرال آجودان بازنشسته بود و تحصیلات رسمی کمی داشت. با این حال، او به خوبی آموزش دیده بود و به ادبیات علاقه داشت. در سال ۱۸۸۵ با وکیل مدافع لندنی هنری هوپ شکسپیر ازدواج کرد و در سال ۱۸۸۶ تنها فرزندشان به نام دوروتی را به دنیا آورد. در سال ۱۸۹۴ علایق ادبی او منجر به دوستی با ویلیام باتلر ییتس شد که در سال ۱۸۹۶ این دوستی صمیمی تر شد. او اعلام کرد که آنها «روزهای زیادی شادی» در پیش داشتند،qtd. in Carpenter (1988), p. 104 اما این رابطه در سال ۱۸۹۷ به پایان رسید. با این حال آنها دوستان همیشگی باقی ماندند و مکرراً مکاتبه داشتند. در ۲۰ اکتبر ۱۹۱۷، ییتس با جورجی هاید لیز، خواهرزاده اولیویا شکسپیر و بهترین دوست دوروتی ازدواج کرد.
اولیویا در سال ۱۹۰۹ میزبانی از محفل ادبی هفتگی را آغاز کرد که شاعر آمریکایی ازرا پاوند و دیگر نویسندگان و هنرمندان نوگرا در آن حضور داشتند و در جامعه ادبی لندن تأثیرگذار شد. دختر اولیویا، دوروتی شکسپیر، در سال ۱۹۱۴ با پاوند ازدواج کرد، علی‌رغم اینکه پدر و مادرش به او لطف داشتند. پس از ازدواج، پاوند از وجوه دریافتی از اولیویا برای حمایت از تی اس الیوت و جیمز جویس استفاده کرد. هنگامی که دوروتی در سال ۱۹۲۶ در فرانسه پسری به نام عمر پاوند به دنیا آورد، اولیویا سرپرستی پسر را بر عهده گرفت. او تا زمان مرگش یعنی دوازده سال بعد، در سال ۱۹۳۸، با اولیویا زندگی کرد.
پدر اولیویا، هنری تاد تاکر، در ادینبورگ به دنیا آمد و در سن ۱۶ سالگی به عنوان یک پرچمدار به ارتش هند بریتانیا پیوست. او در بنگال به درجه آجودان ژنرال رسید، اما در سال ۱۸۵۶ در سن ۴۸ سالگی به دلیل بیماری بازنشسته شد. در عرض یک سال پس از بازگشت به بریتانیا، با هریت جانسون (متولد ۱۸۲۱) اهل باث، سامرست ازدواج کرد. این زوج به جزیره وایت نقل مکان کردند. در آنجا دو دخترشان یعنی فلورانس در سال ۱۸۵۸ و اولیویا در ۱۷ مارس ۱۸۶۳ به دنیا آمدند. بلافاصله پس از آن به ساسکس نقل مکان کردند، جایی که سومین فرزندشان، هنری، در سال ۱۸۶۶ به دنیا آمد. در سال ۱۸۷۷ خانواده به لندن نقل مکان کرد و دختران در دنیای اجتماعی بزرگ شدند.
اولیویا اغلب به دیدن بسیاری از اقوام خود در کشور می‌رفت و به‌طور خاص به پسر عمویش لیونل جانسون که به شاعر و دوست ویلیام باتلر ییتس تبدیل شد، علاقه‌مند شد.Harwood (1989), pp. 1–7, 10 این احتمال وجود دارد که اولیویا آموزش رسمی کمی از او دریافت کرده باشد. او ممکن است توسط معلمان آموزش دیده باشد، و به نظر می‌رسد که به عنوان یک زن جوان به خوبی خواندن و نوشتن به آموزش داده شده‌است.Hassett (2010), p. 11
در سال ۱۸۸۵ اولیویا با هنری هوپ شکسپیر ازدواج کرد، مردی که ترنس براون در "WB Yeats: A Critical Biography" به عنوان فردی شایسته اما کسل کننده توصیف کرد.Brown (1999), p. 91 او که در سال ۱۸۴۹ در هند به دنیا آمد، از طناب‌سازان قرن هفدهم شرقی لندن بود و مانند اولیویا از خانواده‌ای نظامی بود، اگرچه از اعتبار و ثروت کمتری نسبت به تاکرها و جانسون‌ها برخوردار بود.
هنری در هارو تحصیل کرده بود، حقوق خوانده بود و در سال ۱۸۷۵ به یک دفتر وکالت پیوست. این زوج در ۸ دسامبر ۱۸۸۵ ازدواج کردند و به ماه عسل در بولون و پاریس رفتند. پدر اولیویا به آنها درآمدی در قالب امانت داد. نه ماه پس از ازدواج تنها فرزندشان، دوروتی، در ۱۴ سپتامبر ۱۸۸۶ به دنیا آمد. اولیویا به زودی متوجه شد که این ازدواج عاری از اشتیاق است.Harwood (1989), pp. 13–16
اولیویا مری منینگ (; – ) فیلم‌نامه‌نویس، نویسنده، و شاعر اهل بریتانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۸۰ میلادی فعالیت می‌کرد. داستان‌های تخیلی و غیرداستانی او، که اغلب سفرها و اودیسه‌های شخصی را شرح می‌دهد، عمدتاً در بریتانیا، اروپا و خاورمیانه اتفاق می‌افتد. او اغلب از تجربه شخصی خود می‌نوشت. کتاب‌های او همچنین نقاط قوت را در نوشتن تخیلی نشان می‌دهد. کتاب‌های او به‌خاطر بینش هنری و توصیف‌های واضح او از مکان مورد تحسین قرار می‌گیرند.
دوران جوانی منینگ بین پورتسموث و ایرلند گذرانده شد و به او آنچه را که او به عنوان "احساس تعلق به هیچ کجای معمول انگلیسی-ایرلندی " توصیف کرد، داد. او به مدرسه هنر رفت و به لندن نقل مکان کرد در آنجا اولین رمان جدی خود با عنوان، "باد تغییر می‌کند،" در سال ۱۹۳۷ را منتشر کرد. او در اوت ۱۹۳۹ با آر. دی اسمیت ("رجی")، یک مدرس در شورای فرهنگی بریتانیا که در بخارست، رومانی منصوب شده بود، ازدواج کرد و متعاقباً در یونان، مصر و فلسطین در حالی که نازی‌ها اروپای شرقی را تسخیر کردند، زندگی کرد. تجربیات او پایه و اساس شناخته‌شده‌ترین اثر او، شش رمان "سه‌گانه بالکان" و "سه‌گانه شام"، که در مجموع به عنوان "ثروت‌های جنگ" شناخته می‌شوند، شد. منتقدان کیفیت تولید کلی او را نابرابر ارزیابی کردند، اما این مجموعه که بین سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۸۰ منتشر شد، توسط ژورنالیست، نویسنده، مترجم، آهنگساز و فیلمنامه‌نویس آنتونی برگس به عنوان "بهترین ضبط داستانی جنگ که توسط یک نویسنده بریتانیایی تولید شده" توصیف شد.Burgess, writing in "The Sunday Times", quoted (for example) in the preface of Penguin's 1981 edition of "The Balkan Trilogy"