moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
صدای آوریل (The Voice of April) یک ویدیویی شش دقیقه‌ای است که در آن مونتاژی از صداهای ضبط شده از شهروندان را در طول شیوع بیماری کرونا در شانگهای به اشتراک گذاشته شده‌است. این ویدئو شامل شکایت ساکنان از کمبود غذا و دارو و همچنین اقدام‌های سختگیرانه و بی‌فایده مقامات شهری است. پس از انتشار این ویدیو، تمام ارجاعات مستقیم به آن تا صبح روز شنبه از سرویس میکروبلاگینگ «ویبو» (Weibo) حذف شد، اگرچه برخی از نظرات در مورد انتقاد از سانسور باقی ماند از جمله نظر این شهروند که گفته بود: «این که حتی نمی‌خواهید فقط کمی از صداهای واقعی مردم را گوش دهید، واقعاً ناامیدکننده است.»
نگهبان شب یک فیلم دلهره‌آور محصول سال ۱۹۹۴ سینمای دانمارک به کارگردانی و نویسندگی اوله بورندال است. ماجرای فیلم مربوط به مارتین (با بازی نیکلای کاستر والدو) که به عنوان نگهبان شب در مؤسسه پزشکی قانونی شغل دانشجویی پیدا می‌کند. او که باید به جایی که افراد متوفی نگهداری می‌شوند برود. در همان زمان، یک سری قتل در بین زنان در کپنهاگ و همچنین اتفاقات مرموز و غیرقابل توضیحی در بخش پزشکی رخ می‌دهد.
به دلیل موفقیت این فیلم سه سال بعد یک نسخه آمریکایی به کارگردانی خود بورندال با همین عنوان نگهبان شب منتشر شد.
به منظور تأمین هزینه‌های تحصیلات حقوق خود، «مارتین» به عنوان نگهبان شب در یک سردخانه مشغول بکار می‌شود. وقتی قربانیان یک قاتل سریالی به سردخانه منتقل می‌شوند، اتفاقات وحشتناکی به وقوع می‌پیوندد…
کارگردان پس از انتشار فیلم تلویزیونی خود یعنی استمناء (۱۹۹۳) شروع به نوشتن این فیلمنامه کرد. و پس از سفری که به سردخانه‌ای در کپنهاگ انجام داد، برای ساخت این فیلم الهام گرفت.
این فیلم در ۲۵ فوریه ۱۹۹۴ منتشر شد. و در دانمارک موفق بود و ۴۶۵٫۵۲۹ بلیت فروخت. این فیلم در فستیوال ۱۹۹۵ در رم، ایتالیا نمایش داده شد. این فیلم به عنوان بخشی از هفته منتقد ۱۹۹۴ در جشنواره فیلم کن انتخاب شد. همچنین یک نسخه دی‌وی‌دی از این فیلم در ۲۹ مه ۲۰۰۱ منتشر شد.
اشتباهات کلامی و گفتاری سید ابراهیم رئیسی، به عنوان هشتمین رئیس‌جمهور ایران و نایب‌رئیس اول مجلس خبرگان رهبری، در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شده‌است. اشتباهات گفتاری او در حالی تکرار می‌شود که وب سایت شخصی رئیسی و بعضی از رسانه‌های نزدیک به حکومت ایران او را پیوسته با القاب «دکتر» و «آیت‌الله» و گاهی «آیت‌الله دکتر» خطاب می‌کنند و به‌طور طبیعی این درجه‌های علمی به این معنی است که فرد از تسلط کافی به زبان، نوشتار و ادبیات برخوردار است. اشتباهات کلامی و گفتاری در دنیای سیاست فقط اختصاص به ایران و ابراهیم رییسی ندارد، بلکه در دیگر مناطق دنیا هر روز در جریان است.
ابراهیم رئیسی کلمات زیادی را در زمان تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری و بعد از آن به غلط خوانده مانند لِکنت (لُکنت)، لوکوموتیر (لوکوموتیو)، گاماباتا (مگابایت)، پرپکانی (پروپاگاندا)، آنگوزمان (آمبودزمان) و شیخ طوطی (شیخ رمضان البوطی).
همچنین جملات نامفهوم او از زمان تبلیغات انتخاباتی و پس از آن نیز کم نیست. او در اول تیرماه ۱۴۰۰ در نخستین سخنرانی پس از پیروزی در انتخابات در جمع هواداران‌اش در مشهد گفت: «آنچه از واکسن‌هایی که تولید داخلی است ضرورت داشت تولید خارجی، سریع، فوری، انقلابی، مردم احساس آرامش کنند.» او پیش از سفر به تاجیکستان برای شرکت در اجلاس شانگهای گفت: «آسیا، از خزائن مهم فرهنگ و تمدن بشری است و جایگاهی است که مدنیت منطقه آسیا در جای‌جای این منطقه قابل بحث و مذاکره است.» وی در همین اجلاس از روی متنی که می‌خواند نیز اشتباه داشت و در بخشی از سخنانش دربارهٔ اهمیت آسیا گفت: «ترکیب دو ابتکار اوراسیایی و جاده… کمربند… می‌تواند تحقق عینی بخشی از این رویکرد باشد.»
او در سفر به استان اردبیل در اول آبان‌ماه ۱۴۰۰، در بیان مفاخر این استان از دو فرد نام برد که در واقع یک نفر بودند و گفته بود «اردبیل مفاخر بسیاری دارد، ما در زمان خود نه محقق اردبیلی را درک کردیم و نه مقدس اردبیلی را.» وی در جلسه شورای اداری همین استان نیز جمله نادرستی بیان کرد و گفت: «آقایونِ بانک‌ها، من هم به بانک‌های محترم استان می‌گم هم به سراسر کشور. به هیچ عنوان نباید هیچ بانکی که بانک می‌خواد تملک بکنه موجب تعطیلی بانک بشه.»
خبرگزاری فارس در دوم آبان‌ماه ۱۴۰۰ در واکنش به خطای رئیسی، با اشاره به القاب متفاوت مقدس اردبیلی، آن را بسیار طبیعی دانست و نوشت بنا نیست که او بدون خطا باشد. این وبگاه همچنین مانور حول اشتباهات گفتاری رئیسی را یکی از پرضرب‌ترین سوژه‌های رسانه‌ای برای جریان ضدانقلاب می‌داند. محمود احمدی بیغش عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس در سه‌شنبه ۱۱ آبان‌ماه ۱۴۰۰، در نطق میان دستور از ضعف شدید در ادبیات گفتمانی رئیسی انتقاد کرد. وبگاه وقایع روز در یادداشتی سخنور بودن رئیس‌جمهور را یک الزام دانست و گفت رئیس‌جمهور باید سطحی از سخنوری داشته باشد.روزنامه دنیای اقتصاد در سوم آبان‌ماه ۱۴۰۰ در یادداشتی با عنوان پس لرزه اشتباهات لفظی ابراهیم رئیسی می‌نویسد اشتباهات رئیسی در سفر به تاجیکستان فاحش بود و ضرورت تمرین و حتی شبیه‌سازی اجلاس و تجزیه و تحلیل آنها را یادآوری می‌کند.
«سریع، فوری، انقلابی» از جمله واژه‌هایی است که ابراهیم رئیسی در زمان تبلیغات انتخاباتی و پس از آن زیاد بکار می‌برد. طرفدارانش در حمایت از او، چنین هشتگی را به راه انداختند و در فضای مجازی نیز شماری از کاربران این کلمات را گاهی دستمایه طنز و دست‌انداختن می‌کنند.
جان دیکینسون (John Dickinson) (۱۳ نوامبر [۲ نوامبر، طبق تقویم ژولینی] ۱۷۳۲Various sources indicate a birth date of November 8, November 12 or November 13, but his most recent biographer, Flower, offers November 2 without dispute. – ۱۴ فوریه ۱۸۰۸)، از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده آمریکا، مشاور حقوقی و سیاست‌مدار فیلادلفیا، پنسیلوانیا و ویلمینگتون، دلاور، به‌خاطر نوشتن «"دوازده نامه از یک کشاورز در پنسیلوانیا"» که در سال‌های ۱۷۶۷ و ۱۷۶۸ منفرداً به چاپ رسیدند، به «قلم انقلاب» معروف است. جان دیکینسون به عنوان یکی از اعضای اولین کنگره قاره‌ای جاییکه انجمن قاره‌ای را امضاء نمود، بیشترین دادخواست‌های سال ۱۷۷۴ را به پادشاه نوشت و سپس به عنوان عضو دومین کنگره قاره‌ای دادخواست شاخه زیتون را به پادشاه نوشته. زمانی‌که این دو تلاش برای مذاکره با جورج سوم پادشاه بریتانیا به شکست مواجه شد، دیکینسون مجدداً بر عقاید توماس جفرسون کار کرد و اعلامیهٔ علل و ضرروت به دست گرفتن اسلحه سال ۱۷۷۵ را نوشت. هنگامی‌که کنگره تصمیم به درخواست استقلال از بریتانیا گرفت، دیکینسون در کمیته‌ای که معاهده نمونه را نوشته بود، خدمت کرد و بعداً اولین پیشنویس اصول کنفدراسیون ۱۷۷۶–۱۷۷۷ و اتحادیه دایمی را نوشت. دیکینسون بعداً به‌عنوان رئیس کنوانسیون سال ۱۷۸۶ اناپولیس خدمت نمود که در آن به برگذاری کنوانسیون قانون اساسی سال ۱۷۸۷ فراخوان داد. دیکینسون به نمایندگی از دلاویر در این کنوانسیون شرکت نمود.
وی همچنین «ترانه آزادی» را نوشت، وی یک شبه‌نظامی در جریان انقلاب آمریکا و پرزیدنت دلاویر و پرزیدنت پنسیلوانیا بود و یکی از ثروتمندترین مردان در میان مستعمرات بریتانیایی در آمریکا بود. بعد از مرگ دیکینسون، جفرسون از وی به عنوان «از جمله نخستین مدافعان حقوق کشوراش درجریان حمله بریتانیای کبیر که نام‌اش به عنوان یکی از شایستگان بزرگ انقلاب در تاریخ تقدیس خواهد شد» قدردانی نمود.
همراه با همسراش، مری نوریس دیکینسون، او با کالج دیکینسون و به همین‌گونه مدرسه حقوق دیکینسون دانشگاه استانی پنسیلوانیا و مجتمع دیکینسون دانشگاه دلاویر هم‌نام است. مدرسه عالی جان دیکینسون در سال ۱۹۵۹ به عنوان بخشی از مدارس دولتی در دلاویر شمالی افتتاح شد/اختصاص داده شد.
دیکینسون در کرویسادور در مزرعهٔ تنباکوی خانوادگی‌اش در نزدیکی روستای تراپ در شهرستان تالبوت استان مریلند به دنیا آمد.National Archives and Records Administration: "America's Founding Fathers: Delegates to the Constitutional Convention." او از نوه‌های بزرگ والتر دیکینسون بود، شخصی که در سال ۱۶۵۴ از انگلند به ویرجینیا مهاجرت کرده بود و بعد از پیوستن به انجمن دوستان، در سال ۱۶۵۹ همراه با تعدادی از هم‌مذهبان خویش به شهرستان تالبوت در ساحل شرقی خلیج چساپیک آمد. دیکینسون در آنجا در سواحل دریای چوپتانک والتر مزرعه را به مساحت ۴۰۰ هکتار معادل (۱٫۶ کیلومتر مربع) به‌نام کرویسادور به معنی «صلیب طلا»، آغاز کرد. والتر همچنین ۸۰۰ هکتار معادل (۳٫۲ کیلومتر مربع) زمین را در منطقه ست جانز نیک که بعداً به شهرستان کنت دلاویر تغییر نام یافت، خریداری نمود.The Duke of York Record 1646–1679, Printed by order of the General Assembly of the State of Delaware, 1899
مزرعه کرویسادور از طریق ویلیام پسر والتر، به نوه‌هایش ساموئل، پدر جان دیکینسون رسید. هر نسل ملیکت‌های خویش را افزایش دادند به طوری‌که ۲٬۵۰۰ هکتار معادل (۱٬۰۰۰ هکتار) در پنج مزرعه در سه شهرستان مریلند به ساموئل به میراث رسید و ساموئل این مقدار را به ۹٬۰۰۰ هکتار معادل (۳٬۶۰۰) هکتار افزایش داد. او همچنین ملک شهرستان کنت را از پسربرادر خویش خرید و مساحت زمین‌های خویش را به ۳٬۰۰۰ هکتار معادل (۱٬۲۰۰ هکتار) از کنار دریای ست از دوور الی خلیج دلاویر گسترش داد. دیکینسون در آنجا مزراع دیگری را آغاز و آن را تالار صنوبر نام گذاشت. تا سال ۱۷۷۷ که جان دیکینسون برده‌های تالار صنوبر را آزاد ساخت، این مزارع از جمله شرکت‌های بزرگ سودآور بودند که برده‌های کارگر در آن مشغول کار بودند.
ساموئل دیکینسون در ۱۱ آوریل ۱۷۱۰ با جودت تروث (۱۶۸۹–۱۷۲۹) ازدواج نمود. آن‌ها نُه فرزند به‌نام‌های والتر، ساموئل، الیزابت، هنری، الیزابت «بتسی»، ریبیکا و راچل، داشتند. سه پسر بزرگ او در حین تحصیل در لندن بر اثر آبله از بین رفتند. ساموئل بیوه، با دو فرزند خردسال خود به‌نام‌های هنری و بتسی، در سال ۱۷۳۱ با مری کادوالدر ازدواج نمود. کادوالدر دختر مارتا جونز (نوه‌های دکتر توماس وین) و کواکر جان کادوالدر مشهور که پدربزرگ سرتیپ جان کادوالدر فیلادلفیا نیز می‌شد، بود. پسران ایشان به‌نام‌های جان، توماس و فیلمون چند سال بعد تولد شدند.
برای سه نسل، خانواده دیکینسون اعضای سومین جلسه اجتماعات هاوین در شهرستان تالبوت و کالدوالدرها اعضای جلسه فیلادلفیا بودند. اما در سال ۱۷۳۹، بتسی خواهر ناتنی جان دیکینسون در یک کلیسیای انگلیسی با چالز گلدزبورو ازدواج کرد که توسط همرانش یک «ازدواج بی نظم» نامیده شد. این زوج پدر بزرگ و مادر بزرگ چالز گلدزبورو فرماندار مریلند بود.
ساموئل با واگذاری کرویسادور به پسر بزرگ‌اش هنری دیکینسون، به تالار صنوبر که قبلاً در آنجا به عنوان قاضی دادگاه دعاوی مشترک شهرستان کنت، رهبری جامعه را به‌عهده داشت، نقل مکان نمود. نقل مکان دیکینسون، مری را به اقاربش در فیلادلفیا نزیک ساخت. تالار صنوبر در قسمت مصنوعی دریای ست جانرواقع شده بود. فعالیت‌های زیادی برای انتقال ضروریات و حمل نقل محصولات کشاورزی در آنجا صورت می‌گرفت. قسمت اعظم این محصولات گندم بود که با گندم‌های سایر مناطق آرد «اعلی» از آن به‌دست می‌آمد. زیادتر مردمی که در این مزرعه بود، خدمت‌کاران و بردگان دیکینسون‌ها بودند.
دیکینسون در خانه توسط والدین‌اش و مهاجرین که به این منظور استخدام شده بودند، آموزش داده شده بود. درمیان آن افراد، فرانسیس آلیسون وزیر پروتستان بود که بعداً آکادمی لندن جدید را در شهرستان چیستر در پنسیلوانیا تأسیس نمود. مهم‌تر از همه، مربی او ویلیام کلن بود که دوست دایمی دیکینسون شد و بعداً نخستین قاضی و صدراعظم شهرستان دلاور تعیین شد. دیکینسون با هوش و پر انرژی بود و علی‌رغم عشق و علاقه‌اش به تالار صنوبر و فامیلش، مجذوب فیلادلفیا شد.
دیکینسون در سن ۱۸ سالگی تحصیلات خویش را در رشته حقوق زیر نظر جان مولاند در فیلادلفیا آغاز نمود. در فیلادلفیا از میان سایر دانش آموزان با جورج رسید و ساموئل وارتون دوست شد. در سال ۱۷۵۳ به منظور سه سال تحصیل در معبد میدل رهسپار لندن شد. به تعقیب گام‌های دوست همیشگی‌اش بنجامین چیو دادستان کل پنسیلوانیا، دیکینسون این سال‌ها را به مطالعه آثار ادوارد کوک و فرانسیس باکون در انجمن حرفه‌ای وکالت سپری نمود و در سال ۱۷۵۷ وارد کانون وکلای پنسیلوانیا شد و حرفه خویش را به عنوان وکیل مدافع و دادگستر آغاز نمود.Publications of the Historical Society of Pennsylvania: Life and Writings of John Dickinson [vol. 1], pg.28.
دیکینسون در اعتراض به قوانین ناونزد، نامه‌ها از یک کشاورز در پنسیلوانیا، را منتشر کرد. این نامه‌ها در اول در مجله پنسیلوانیا کرونیکل نشر و توسط تعداد زیادی از روزنامه‌های دیگر مجدداً چاپ و قبل از انقلاب آمریکا، یکی از تاثیرگذارترین اسناد سیاسی آمریکا بود.
جان پارک کاستیس (John Parke Custis) (۲۷ نوامبر ۱۷۵۴–۵ نوامبر۱۷۸۱)، مزرعه‌داری آمریکایی بود. وی پسر مارتا واشینگتن و فرزند خوانده جورج واشینگتن بود.
جان پارک کاستیس، پسر دانیل پارک کاستیس کشاور ثروتمند مالک تقریباً سه‌صد برده و هزاران جریب زمین و مارتا داندریج کاستیس، به احتمال زیاد در قصر سفید در مزرعه والدینش در رودخانهٔ پامونگی در شهرستان نیوکنت ایالت ویرجینیا متولد شد.John T. Kneebone et al. , eds. , "Dictionary of Virginia Biography" (Richmond: Library of Virginia, 1998–), 3:639–640.
پس از مرگ پدرش در سال ۱۷۵۷ در حدود۱۸۰۰۰ جریب معادل (۷۳ کیلومتر مربع) زمین و تقریباً ۲۸۵ برده سیاه‌پوست تا رسیدن به سن قانونی برای وی به ودیعه گذاشته شد. در ژوئن سال ۱۷۵۹ مادرش با جورج واشینگتن ازدواج کرد. آقا و خانم واشینگتن او و خواهر کوچکترش مارتا (پتسی) پارک کاستیس (۱۷۷۳–۱۷۵۶) را در مونت ورنون بزرگ نمودند. واشینگتن سرپرست قانونی و متولی املاک خانوادهٔ کاستیس شد. به‌محض فوت خواهرش در سال ۱۷۷۳ در سن هفده سالگی، کاستیس یگانه وارث املاک خانواده کاستیس شد. «جکی» که توسط خانواده‌اش به این نام یاد می‌شد، یک کودک آشفته، تنبل «خودمختار» بود که هیچ علاقه‌ای به دورس خود نداشت.
جکی در سال ۱۷۷۳ در سن هجده سالگی، نامزدیش را با النور کارلوت دختر بندیکت سوینگیت کالورت و نوه‌های چارلز کارلوت بارون پنجم بال تیمور، به واشینگتن اعلان کرد. جورج و مارتا از انتخاب ازدواج توسط جکی به دلیل جوان بودن این این زوج، خیلی‌ها متعجب شدند. در جریان آن‌سال کاستیس دروس خویش را در کالج کینگ (که بعداً به دانشگاه کلمبیا تغییر کرد) در شهر نیویورک شروع کرد اما بعد از فوت خواهرش فوراً کالج را رها نمود.
کاستیش در سوم فوریه ۱۷۷۴ با النور در خانه خانوادگی‌اش در شهرک مونت آیری ازدواج کرد. عمارت بازسازی شدهٔ آن مرکز پارک ایالت راسارایویل در شهرستان‌ی شاهدخت جورج در مریلند است. "in" Retrieved 2011-06-07.Maryland Historical Society. Maryland Historical Magazine, p. 389. این زوج بعد از ازدواج شان در مزرعهٔ قصر سفید مسکن گزین شدند. بیش از دو سال زندگی در قصر سفید، کاستیس مزرعه آبینگدون در شهرستان فیرفکس ایالت ویرجینیا (که اکنون در شهرستان آرلنگتون ویرجینیا قرار دارد)، را خریداری نمود. این زوج درجریان زمستان سال‌های ۱۷۷۹–۱۷۷۸ در آنجا مسکن گزین شدند.
شرایط خرید خانه آبینگدون برای کاستیس خیلی‌ها نامطلوب بود. اشتیاق و بی‌تجربگی وی به رابرت الکساندر مالک آبینگدون، این امکان را فراهم ساخت که در معامله از وی نفع بگیرد و کاستیس ملزم به پرداخت اصل خرید و بهره مرکب در یک دورهٔ ۲۴ ساله شد. بهره مرکب در قیمت خرید مبلغ ۱۲٬۰۰۰ پوندی، کاستیس را ملزم به پرداخت مبلغ ۴۸٬۰۰۰ در جریان ۲۴ سال می‌سازد. برای پرداخت بهره، کاستیس باید سالانه بیش از ۲٬۰۰۰ پوند را در طول مدت این قرارداد پرداخت نماید.Grizzard, p. 69. بعد از اینکه جورج واشینگتن از شرایط خرید مطلع شد، به کاستیس اطلاع داد که «هیچ ملیکت در ویرجینیا (به استثنای تعداد محدودی تحت مدیریت بهتر) نمی‌تواند بهره ساده را متحمل شوند، پس چگونه بهره مرکب را بر آن وضع شود.»
عملکرد کاستیس در این قضیه و سایر موضوعات، در سال ۱۷۷۸ جورج واشینگتن را ترغیب به نوشتن نامه ذیل نمود: «ترس دارم که جک کاستیس علی‌رغم تذکر و مشورتی که برایش در مورد فروش سریع‌تر از خرید دادم، خود دست ویران کننده املاک خود باشد». فشارهای مالی ناشی از خریداری خانهٔ آبینگدون تا سال ۱۷۸۱ تقریباً سبب ورشکستگی کاستیس شده بود. At Google Books.
براساس یک گزارش، کاستیس در جریان محاصره بوستون در سال‌های ۱۷۷۶–۱۷۷۵ در جمله کارکنان واشینگتن به عنوان مأمور سری در نیروهای بریتانیی در آنجا خدمت کرد.
کاستیس در سال ۱۷۷۸ به عنوان نمایندهٔ شهرستان فیرفکس در مجلس برگس‌ها ویرجینیا انتخاب شد.Grizzard, p. 70. جورج واشینگتن از عملکرد گزارش شده توسط او در مجلس قانون‌گذاری راضی نبود و به کاستیس چنین نوشت:
تصور نمی‌کنم سناتور جوانی همانند شما که تسلط اندکی بر مباحث سیاسی دارد، بتواند در یک مجلس عمومی متشکل از استعدادهای مختلف و نظریات متفاوت تآثیرگذاری زیادی داشته باشد، اما این اختیار را دارید که وقت‌شناس باشد. Adapted by localKicks from
جان و النور دارای هفت فرزند بودند:
در جریان محاصره یورک تاون، کاستیس به عنوان دستیار غیرنظامی واشینگتن خدمت کرد. به هر حال، کاستیس زمانی‌که در یورک‌تاون بود به «تب کمپ» مبتلا شد، یک‌نوع بیماری که اکنون به‌نام تیفوس همه‌گیر یا اسهال خونی یاد می‌شود. کاستیس مدت کوتاهی پس از تسلیمی کارنوالیس، در ۵ نوامبر۱۷۸۱ در شهرستان نیو کنت در التهام ایالت ویرجنیا در خانه سرهنگ بورول باسط برادر زن مارتا واشینگتن، فوت نمود. وی در قطعه زمین خانوادگی‌اش در نزدیکی کوئینز کریک در شهرستان یورک نزدیک ویلیازمزبورگ دفن شد.
با مرگ زودهنگام کاستیس در سن ۲۶ سالگی، بیوه او دو فرزند کوچک خود (النور و جورج) را به مونت ورنون فرستاد تا توسط آقا و خانم واشینگتن بزرگ شوند. در سال ۱۷۸۳ خانم النور با دوید ستارت اهل الکساندریا استان ویرجینیا ازدواج نمود که از وی ۱۶ فرزند دیگر داشت.
اگر چه کاستیس در آبینگدون جایگاه و شهرت خوبی کسب نموده بود، اما موضوعات مالی وی به دلیل قضاوت ضعیف بازرگانی و مالیات ایام جنگ، در وضعیت آشفته و درهم و برهم قرار داشت. بعد از مرگ او در سال ۱۷۸۱ مذاکره تصفیه‌کنندگان املاک کاستیس روی پایان بخشیدن به معامله‌ای که کاستیس از طریق آن آبینگدون را خریداری کرده بود، بیش از یک دهه طول کشید. از آنجائیکه کاستیس بدون نوشتن وصیت فوت نمود، املاک وی تا زمان مرگ بیوه‌اش در سال ۱۸۱۱ به‌طور کامل تسویه نشد. چهار فرزند وی بیش از ۶۰۰ برده به ارث بردند.
بخشی از از املاک آبینگدون در محوطهٔ فرودگاه ملی رونالد ریگان واشینگتن قرار دارد. زمانی‌که کاستیس آبینگدون را خرید، همچنین ملکی را در نزدیکی آن خرید که پس از مرگ وی مزرعه آرلنگتون و بعداً به قبرستان ملی آرلنگتون تبدیل شد.
لطفی العبدلی (</img>) (متولد ۱۴ مارس ۱۹۷۰ در تونس) بازیگر و رقصنده تونسی است که در فیلم‌ها و سریال‌های زیادی ایفای نقش کرده‌است. او در سال ۲۰۰۶ برای بازی در فیلم نوری بوزید برنده جایزه بهترین بازیگر مرد از جشنواره فیلم کارتاژ شد.
یکی از بزرگترین جنجالهای این هنرمند در شامگاه سه شنبه ۲۳ دی ماه ۱۳۹۲ در برنامه "ساعت ۹" شبکه التونسی بود که لطفی العبدلی با انتقاد از رئیس‌جمهور منصف مرزوقی، وی را یک شراب خوار توصیف کرد. این موضوع باعث دلخوری مهمانان برنامه و خروج منصف کهلاویی مدیرکل مؤسسه مطالعات استراتژیک تونس و مقداد مجری روزنامه‌نگار شد.بسبب لطفی العبدلی مقداد الماجری وطارق الکحلاوی ینسحبان علی المباشر من برنامج التاسعة عاجل/لطفی العبدلی ینتقد المرزوقی وطارق الکحلاوی ینسحب
1387: سید اریم اثر علی منصور: سهیل
[[رده:اهالی شهر تونس]]
[[رده:بازیگران اهل تونس]]
[[رده:بازیگران مرد تئاتر اهل تونس]]
[[رده:بازیگران مرد تلویزیونی اهل تونس]]
[[رده:بازیگران مرد فیلم اهل تونس]]
[[رده:زادگان ۱۳۹۰ (قمری)]]
[[رده:زادگان ۱۹۳۹ (میلادی)]]
[[رده:زادگان ۱۹۷۰ (میلادی)]]
توماس کاشینگ سوم (Thomas Cushing III) (۲۴ مارس ۱۷۲۵–۲۸ فوریه ۱۷۸۸)، از پدران بنیانگذار، حقوق‌دان، بازرگان و سیاست‌مدار آمریکایی از بوستون ماساچوست بود. به عنوان یک شخص فعال در سیاست بوستون، از سال ۱۷۶۱ الی انحلال مجلس استانی در ۱۷۷۴، نماینده شهر بوستون در این مجلس بود و در بیشتر آن سال‌ها به‌عنوان رئیس مجلس عوام بود. از آنجائی‌که وی رئیس مجلس بود، بسیاری از اسناد و قوانین اعتراضی به سیاست بریتانیا را توشیح می‌نمود و این کار سبب شد که مقامات در لندن او را یک رادیکال خطرناک محسوب نمایند. توماس کاشینگ با بنجامین فرانکلین که گاهی به نفع قانون‌گذاران در لندن لابی‌گری می‌کرد و در صدد دریافت راه‌های برای کاهش تنش‌های روزن افزون انقلاب آمریکا بود، ارتباط گسترده‌ای داشت.
کاشینگ در کنگره‌های قاره‌ای اول (که در جریان آن انجمن قاره‌ای را امضاء کرد) و دوم، نماینده ماساچوست بود، اما پس از مخالفت با استقلال رأی نیاورد. علی‌رغم این، وی همچنین پس از استقلال یک فعال سیاسی باقی‌ماند و به خدمت در حکومت استانی ادامه داد. در جریان جنگ انقلاب به عنوان کمیساری مسئول تدارک نیروی نظامی بود، سمتی که از آن برای توسعه تجارت خانوادگی استفاده کرد. در سال ۱۷۸۰ وی به‌عنوان نائب اول فرماندار انتخاب شد. توماس کاشینگ که از نظر سیاسی با همکار بازرگان خویش، جان هنکاک، ارتباط داشت الی زمان مرگ‌اش در سال ۱۷۸۸ به‌عنوان نائب فرماندار باقی‌ماند و در سال ۱۷۸۵ از زمان استعفای جان هنکاک و انتخاب جیمز بودین، به عنوان فرماندار سرپرست خدمت نمود.
توماس در ۲۴ مارس ۱۷۲۵ در بوستنون، مرکز استان خلیج بریتانیایی ماساچوست متولد شد و دومین فرزند خانواده در جمله حداقل فرزندان هفت نفری بود. نسب خانواده کاشینگ با داشتن ریشه‌های عمیق به دیکان متیو کاشینگ که در سال ۱۶۳۸ از نورفالک انگلند به هنگهام مهاجرت نموده بودند، می‌رسد.Mitchell, pp. 386–388 پدر توماس که به‌نام توماس (۱۷۴۶–۱۶۹۴) نیز یاد می‌شود یکی از بازرگانان ثروتمند شهر، عضو برجستهٔ کلیسای قدیمی جنوب و شخص منتخب شهر بود.Ungar, p. 16 توماس پدر مکرراً جلسات شهر را مدیریت می‌نمود و در سال ۱۷۴۲ هدیهٔ فنل هال (ساختمان بازار بزرگ و محل جلسات عمومی) را از طرف پتر فنل به نمایندگی از شهر بوستون پذیرفت. از ۱۷۳۱ الی ۱۷۴۷ در دادگاه عمومی (مجمع استعماری) ماساچوست و پس از ۱۷۴۲ به‌عنوان رئیس آن دادگاه خدمت کرد. مری (برومفیلد) کاشینگ (۱۷۴۶–۱۶۸۹) مادر او نیز از جمله خانواده سرشناس بوستون بود.Slade, p. 329
توماس تعلیمات ابتدائی خود را در مدرسه لاتین بوستون به اتمام رساند و بعداً وارد دانشگاه هاروارد شد و در سال ۱۷۴۴ از آنجا فارغ شد. او حقوق خواند و وارد کانون وکلا شد و پس از آن وارد کسب و کار بازرگانی خانوادگی شد. در ۱ اکتبر ۱۷۴۷ با دبورا فلیچر (حدود سال‌های ۱۷۲۹–۱۷۲۷) ازدواج کرد و از وی ۵ فرزند داشت.Loring, p. 213Mitchell, p. 388
کاشینگ در سال ۱۷۵۳ وارد سیاست شد و به عنوان نماینده منتخب بوستون برند انتخابات شد. وی تا سال ۱۷۶۳ در این مؤقف به فعالیت خویش ادامه داد و در سال ۱۷۶۱ در دادگاه عمومی نیز انتخاب شد.Winsor, pp. 534, 536 کاشینگ تا یک حدی از طریق حضور در مباحث سیاسی در ساقی‌خانه‌های بوستون با ساموئل آمدمز و جان هنکاک ارتباط سیاسی پیدا کرد.Allan, p. 86 کاشینگ یک رابطه دایمی به‌ویژه با هنکاک دارای شخصیت کارزماتیک و شخصیت چیره سیاسی بود، ارتباط برقرار نمود. کاشینگ از لحاظ مالی برخی مصارف سیاسی هنکاک را پرداخت می‌کرد، اما با این وجود ترجیح داد که درعقب صحنه بماند و اجازه داد که هنکاک اعتبار دریافت نماید.Unger, p. 155 به همین دلیل، در سال‌های اخیر مخالفین سیاسی‌اش، گاهی او (هنکاک) را شخص سرسپرده یا نایب هنکاک توصیف می‌کردند.Hall, p. 84
پس از پایان جنگ فرانسه و هند در سال ۱۷۶۳، دولت بریتانیا در صدد این برآمد تا با وضع مالیات بر مستعمرات، هزینه‌های اعزام نیرو به مستعمرات را جبران نماید. کاشینگ یکی از مخالفان اولی این مالیات بود و مخالفت خویش را از نقطه نظر اقتصادی بیان می‌کرد که بازتاب معیشیت وی به عنوان تاجر بود. وی که عنوان ناظر دقیق روابط بازرگانی میان بخش‌های مختلف امپراتوری بریتانیا بود در سال ۱۷۶۳ نوشت که تعرفه‌های بلند بالای ملاس (که بازرگانان نیوانگلند از پرداخت آن سرباز می‌زننند) می‌تواند تا اندازه‌ای با انحراف مقادیر قابل ملاحظه ارز کمیاب به این عوارض، صدمه قابل توجه‌ای به اقتصاد بریتانیا، آمریکای شمالی و هند غربی وارد نماید.Archer, pp. 16–17 جان آدمز در مورد کاشینگ نوشت «{او} ثابت و پایدار است، به نفع آزادی و در مقابله قرار دارد و به‌خاطر رازداری و مهارت‌اش به‌دست آوردن اطلاعات، شهره است.»
در مه ۱۷۶۶ به‌عنوان سخنگو مجلس انتخاب شد. مجلس در نخست جیمز اوتیس را به این سمت انتخاب کرد اما فرماندار برنارد وی را رد نموده و کاشینگ نامزد سازش معرفی شد.Egnal, p. 157 در جریان تصدی خود به‌عنوان سخنگوی مجلس، کاشینگ با بنجامین فرانکلین نماینده مجلس در لندن که در اواخر سال ۱۷۷۰ این وظیفه به وی محول شده بود، مکرراً مکابته می‌نمود. به علاوه مکاتبات رسمی مانند عرایض، هردوی شان در مورد پیشرفت‌های سیاسی تبادل نظر می‌نمودند و در رابطه با ضرورت به اعتدال در برخورد با حکومت بریتانیا به‌طور کامل هم‌نظر بودند.Morgan, pp. 176–177 فرانکلین در سال ۱۷۷۲ نامه‌های نوشته شده توسط چندی از منصوبین سلطنی از جمله فرماندار توماس هاچنسون را به‌دست‌آورد.Morgan, pp. 185–186 فرانکلین به منظور از بین بردن ملامتی مسائل استعماری از حکومت بریتانیا و فرماندار سلطنتی، با دستورهای ویژه که این نامه‌ها صرف به چند نفر محدود نشان داده شود، آن‌ها را به کاشینگ فرستاد.Morgan, pp. 187–188 ساموئل آدمز از جمله کسانی بودن که این نامه‌ها را دید و نشر نهایی آن‌ها را در سال ۱۷۷۳ به کنگره ارائه کرد.Stoll, pp. 108–110 هاچینسون و اندریو الیور نائب فرماندار، در نامه‌ها پیشنهادها آتشینی مبنی بر خلاصه‌سازی حقوق مستعمراتی ارائه کردند. افتضاح ناشی از تنش‌های سیاسی در هر دو طرف اقیانوس‌اطلس، مجلس را ترغیب کرد تا هاچنسون را فرا بخواند و فرانکلین را به عنوان نماینده استعماری و دیدگاه طرفداری از استقلال پس از این‌که به دلیل نقش داشتن در این ماجرا در محضر عام مورد انتقاد قرار گرفت، وادار به استعفا نماید.Morgan, pp. 196–218
کاشینگ تا سال ۱۷۷۴ که مجلس توسط فرماندار و توماس گیج سرتیپ ارتش بریتانیا جانشین هاچیستون منحل شد، سمت ریاست این مجلس را بدوش داشت. اعضای مجلس بعداً بدون اجازه فرماندار جلسه تشکیل داده و کنگره استانی ماساچوست را ایجاد کردند.Fowler, pp. 172–177 الی تصویب قانون اساسی ماساچوست در سال ۱۷۸۰، این نهاد دولت بالفعل ماساچوست را تشکیل می‌داد.See Cushing, pp. 112ff, for the history of this period
علی‌رغم مخالفتش با سیاست‌های بریتانیا، کاشینگ در اوایل از انقلاب به‌شکل قوی حمایت نکرد. در سال ۱۷۷۲ کاشینگ (همراه با هنکاک که در آن‌زمان دیدگاه معتدل داشت) زمانی‌که در کمیته‌های مکاتبات بوستون معرفی شدند، از خدمت خودداری نمودند.Unger, p. 156 هرچند وی فاقد شور و هیچان انقلابی بود اما به ترتیب در سال‌های ۱۷۷۴ و ۱۷۷۵ به عنوان نماینده در نخستین و دومین کنگره قاره‌ای انتخاب شد.Unger, pp. 190, 212 کاشینگ توسط شخصیت‌های سیاسی لندن تا یک حدی به نهضت رادیکال وابسته شد، زیرا به عنوان رئیس مجلس ماساچوست، امضاء وی در تمامی عرایض و درخواست‌های مجلس درج شده بود. در نتیجه، در فرمان‌های که به سرتیپ گیج در آوریل ۱۷۷۵ برای دستگیری رهبران رادیکال صادر شد، نام کاشینگ هم درج بود.Hudson, p. 134
کاشینگ تا سال ۱۷۷۵ نگرش ضعیفی را نسبت به استقلال دنیال می‌کرد که به قیمت از دست‌دادن کرسی‌اش در کنگره قاره‌ای در دسامبر سال ۱۷۷۵ تمام شد. کاشینگ پس از یک مبارزه داغ انتخاباتی، توسط البرج جری که شخص متعهد به استقلال بود، به شکست مواجه شد.Billias, p. 65 این شکست که نیروهای طرفدار استقلال را به‌طور قطعی در اکثریت قرار داد، کاشینگ را به‌طور یقینی به اردوگاه هنکاک سوق داد.Billias, p. 66 به‌محض برگشت به ماساچوست، کاشینگ به مخالفت با استقلال ادامه داد و تأخیر در روند رأی‌گیری را روی طرح کرد که به موجب آن استان ماساچوست رسماً خواهان اعلام استقلال شد.Egnal, p. 280
هنکاک رئیس کنگره قاره‌ای در پاداش به وفاداری کاشینگ، او را به‌عنوان کمسیر امور دریایی تعیین نمود. کاشینگ در این سمت بر خریداری دو ناوچه برای نیروی دریایی قاره‌ای نظارت نمود.Fowler, pp. 203–204 وی همچنین به‌عنوان کمیسر ارشد، مسئول تدارکات نیروهای ماساچوست تعیین شد و چندین سال این سمت را به‌عهده داشت. در سال ۱۷۸۰ او به‌عنوان یکی از کمیساری‌های ارشد مسئول تدارکات نیروهای فرانسوی در نیوپورت آیسلند گماشته شد. کاشینگ با رفتار مشابه با سایر بازرگانان مشغول تدارکات نظامی، کاشینگ از این پُست‌ها با اعطای قراردادهای تدراکاتی با قیمت مناسب به خانواده‌اش، در توسعه کسب و کار بازرگانی خانوادگی‌اش استفاده کرد.Sora, pp. 136–137, 147–148 کاشینگ همچنین در کنوانسیون‌های شرکت داشت، این کنوانسیون‌ها تلاش می‌کردند تا از طریق تنظیم کنترل‌های دستمزد و قیمت، از کاهش تورمی ارزش دلار قاره جلوگیری نمایند؛ به دلیل خودداری استان‌ها از اجرای پیشنهادهای کنواسیون‌ها، این تلاش‌ها به شکست مواجه شد.Rockoff, pp. 33–35
کاشینگ در سال ۱۷۷۸ تلاش کرد تا قانون اساسی جدید برای ایالت ایجاد نماید، اما موفق نشد.Cushing, pp. 208ff
آب باله ()
روتورهایی هستند که در کشتی در زیر خط آب نصب می‌شوند و به صورت جانبی از بدنه بیرون می‌آیند تا چرخش کشتی را در اثر باد یا امواج کاهش دهند. باله‌های فعال توسط یک سیستم کنترل ژیروسکوپی کنترل می‌شوند. هنگامی که ژیروسکوپ غلتیدن کشتی را حس می‌کند، زاویه حمله باله‌ها را تغییر می‌دهد تا برای مقابله با غلتش، نیرویی اعمال کند. آنها با کشش هیدرودینامیکی که هنگام تکان خوردن کشتی اعمال می‌شود، و حرکت کشتی را کاهش می‌دهند. این باله‌ها بیشتر در کشتی‌های اقیانوس پیما استفاده می‌شوند.
زمانی که کشتی در حرکت است، باله‌ها با تولید نیروی بالابر یا رو به پایین کار می‌کنند. بالابر تولید شده توسط باله‌ها باید در مقابل ممان چرخشی کشتی عمل کند. برای انجام این کار، از دو بال که هر کدام در زیر آب در دو طرف کشتی نصب شده‌است، استفاده می‌شود. تثبیت کننده‌ها می‌توانند:
قابل جمع شدن - همه کشتی‌های کروز و فری متوسط و بزرگ[نیازمند منبع] این قابلیت را دارند که باله‌ها را در فضایی در داخل بدنه جمع کنند تا از مصرف سوخت اضافی جلوگیری شود و در مواقعی که به باله‌ها نیازی نیست فاصله بدنه مورد *نیاز کاهش یابد.
حرکت تثبیت کننده شبیه به حرکت هواپیماها است. برخی از انواع باله‌ها، به‌ویژه آنهایی که روی کشتی‌های بزرگ‌تر نصب می‌شوند، با فلپ‌هایی ارائه می‌شوند که افزایش باله را تا حدود ۱۵ درصد افزایش می‌دهند. کنترل تثبیت کننده نیاز به در نظر گرفتن متغیرهای متعددی دارد که به سرعت تغییر می‌کنند: باد، امواج، حرکت کشتی، پیش نویس، و غیره. تثبیت کننده‌های باله در سرعت‌های بالاتر بسیار کارآمدتر هستند و زمانی که کشتی تحت سرعت حداقل است، کارایی خود را از دست می‌دهند. راه حل‌های تثبیت در لنگر یا با سرعت کم شامل باله‌های فعال کنترل شده (مانند سیستم تثبیت در حالت استراحت که توسط رولز رویس توسعه یافته‌است که برای مقابله با حرکت موج نوسان می‌کند)، و استوانه‌های چرخشی با استفاده از اثر مگنوس. دو سیستم آخری قابل جمع شدن هستند و به شما اجازه می‌دهد تا در هنگام پهلوگیری مشخصات کشتی نازک تری داشته باشید و در هنگام کروز کشش را کاهش دهید.
لئوپولد تاریخ تثبیت کننده را با تانک‌های ضد رول نصب شده بر روی کشتی‌های جنگی بریتانیا در پایان قرن نوزدهم آغاز می‌کند. یکی دیگر از فناوری‌های اولیه تثبیت، ژیروسکوپ ضد غلتش یا تثبیت ژیروسکوپی بود. در سال ۱۹۱۵ تثبیت کننده ژیروسکوپی بر روی ناوشکن ایالات متحده USS Worden (DD-16) نصب شد. کشتی حمل و نقل جنگ جهانی اول USS Henderson که در سال ۱۹۱۷ تکمیل شد، اولین کشتی بزرگ با تثبیت کننده‌های ژیروسکوپی بود. دو فلایویل ۲۵ تنی به قطر ۹ فوت داشت که در نزدیکی مرکز کشتی نصب شده بودند که با موتورهای AC 75 اسب بخار با سرعت ۱۱۰۰ دور در دقیقه می‌چرخیدند. جعبه‌های ژیروسکوپ بر روی یاتاقان‌های عمودی نصب شده بودند. هنگامی که یک ژیروسکوپ سنسور کوچک روی پل یک غلت را حس می‌کند، یک سروموتور ژیروسکوپ‌ها را حول یک محور عمودی در یک جهت می‌چرخاند تا فشردگی آنها با غلتش خنثی کند. در آزمایشات این سیستم توانست در ناآرام‌ترین دریاها غلتش را تا ۳ درجه کاهش دهد. برای حدود ۲۰ سال کارایی تثبیت کننده‌ها نامشخص بود (تا حدی به دلیل بهبود مدیران تیراندازی)، و در نیروی دریایی ایالات متحده این ویژگی آزمایشی باقی ماند (ژیروستابیلایزر در USS Osborne (DD-295)، تثبیت کننده فعال تانک در USS Hamilton. DMS-18)) تا سال ۱۹۵۰. یکی از معروف‌ترین کشتی‌هایی که برای اولین بار از ژیروسکوپ ضد غلت استفاده کرد، کشتی مسافربری ایتالیایی SS Conte di Savoia بود که برای اولین بار در نوامبر ۱۹۳۲ حرکت کرد. این کشتی دارای سه چرخ طیار با قطر ۱۳ فوت و وزن ۱۰۸ تن بود. تثبیت کننده ژیروسکوپ به دلیل وزن و حجم کمتر با تثبیت باله جایگزین شد، اما از دهه ۱۹۹۰ مورد توجه مجدد قرار گرفت (Seakeeper و غیره).
تثبیت کننده باله توسط Motora Shintaro ژاپنی در سال ۱۹۲۲ به ثبت رسیده بود. اولین استفاده از تثبیت کننده‌های باله در کشتی توسط یک کشتی مسافربری ژاپنی در سال ۱۹۳۳ بود. از اواخر دهه ۱۹۳۰، بریتانیا به‌طور فعال تثبیت کننده‌های باله دنی-براون را روی کشتی‌های جنگی خود نصب می‌کرد (بیش از ۱۰۰ نصب تا سال ۱۹۵۰). نیروی دریایی ایالات متحده به آزمایشات ناموفق با تانک‌های رول ادامه داد تا زمانی که نصب موفق تثبیت کننده باله بر روی USS Gyatt (1956) و USS Bronstein (DE-1037) (1958) انجام شد.
در سال ۱۹۳۴ یک لاینر هلندی یکی از غیرمعمول‌ترین سیستم‌های تثبیت کننده کشتی را معرفی کرد که در آن دو لوله بزرگ در هر طرف بدنه کشتی نصب شده بود که انتهای لوله‌ها به سمت دریا باز می‌شد. در بالای لوله‌ها هوای فشرده یا بخار پمپ شده بود. همان‌طور که کشتی می‌غلتید، طرفی که به سمت آن می‌غلتید پر از آب می‌شد و سپس هوا یا بخار فشرده برای فشار دادن آب به پایین تزریق می‌شد و با رول مقابله می‌کرد.
ویلیام دویت (William Dewitt) (۱۸ ژوئیه ۱۷۳۸–۱۸۱۳)، مزرعه‌دار، حقوق‌دان و سیاست‌مدار از کارولینای جنوبی بود که در جنگ انقلابی آمریکا به عنوان سروان فعالیت می‌کرد. شش سال بعد از امضاء اعلامیه استقلال عضو مجلس نمایندگان کارولینای جنوبی بود. وی در کنوانسیون تصویب کارولینای جنوبی در چارلستون شرکت کرد. وی یکی از جمله نمایندگانی بود که با تصویب قانون اساسی ایالات متحده آمریکا موافقت نمود."Staff Writers" "Debates Which Arose in The House of Representatives of South Carolina, of Constitution freed for the United States by A Convention of Delegates Assembled at Philadelphia." Charleston: Printed By A. E. Miller 1831: p. 85Gregg, 1905, p. 447
ویلیام دویت در فردریکزبرگ استان ویرجینیا در خانواده مارتین دویت و الن دوتل متولد شد. ویلیام دویت یک مرد تحصیل کرده بود. در سال ۱۷۶۴ وی با مری دیوونالد ازدواج کرد و ده فرزند داشت. جان دویت نخستین فرزند آن‌ها در ۱۷۶۵ به دنیا آمد. سه سال بعد، دویت به قانون تمبر اعتراض نمود. در ۴ اکتبر سال ۱۷۶۸ شهرستان سنت دویت در شهرستان کروین در استان کارولینای جنوبی تأسیس شد. ویلیام دویت یکی از اعضای مجمع بود.Gregg, 1905, p. 178 وی ۳۰ ساله بود. قتل‌عام بوستون در ۵ مارس ۱۷۷۰ صورت گرفت. در ۲۰ آوریل ۱۷۷۲ ویلیام دویت به‌عنوان کارمند کلیسای شهرستان سنت دویت انتخاب شد. در دوره‌های استعماری هئیت‌های منصفه بزرگ، موضوعات را به منظور اقدامات قانونی و هم برای تنظیم و کنترل نواحی به اطلاع عموم مردم می‌رسانیدند. آنها شکایت و علت نارضایتی خویش را به مجلس عوام استعماری بیان می‌کردند. در اوایل ۱۷۷۲، ویلیام دویت یکی از اعضای هیئت منصفه بزرگ در منطقه چریو کارولینای جنوبی بود.Gregg, 1905, p. 197
در ۱۶ دسامبر سال ۱۷۷۳ جنبش چای بوستون برگزار شد و موجی از شوک‌ها را در سراسر مستعمرات ایجاد کرد. ویلیام دویت در ۱۷۷۳ به عنوان عضو مشورت دهنده کلیسای سنت دوید انتخاب شد. او به کار خود با هیئت منصفه بزرگ ادامه داد. یک سال بعد از ۵ سپتامبر تا ۲۶ اکتبر ۱۷۷۴ نخستین کنگره قاره‌ای تشکیل جلسه داد. ادوارد راتلج و جان راتلج از جمله نمایندگان کارولینای جنوبی بودند. در ۱۵ آوریل ۱۷۷۵ ویلیام دویت و اعضای هیئت منصفه بزرگ در منطقه چریو از ولیعهد بریتانیا خوش نبودند و قرار بود که شورش‌های به‌وقوع بپیوندد. دویت در این زمان ۳۷ سال داشت. نخستین نبرد در ماساچوست آغاز شد. ویلیام دویت، پدر وی مارتین دویت و هر دو پسرش جان و چارلز نقش فعالی در انقلاب آمریکا بازی نمودند.Gregg, 1905, p. 97
دومین کنگره قاره‌ای آمریکا در ۱۰ مه ۱۷۷۵ برگزار شد. نمایندگان ۱۲ مستعمره شامل ادوار راتلج و جان راتلج نمایندگان کارولینای جنوبی در فیلادلفیا ملاقات نمودند. کنگره استانی کارولینای جنوبی در ۲۲ ژوئن ۱۷۷۵ کمیته نظارت بر کلیسای سنت دوید را تشکیل دادند. ویلیام دویت در رأس کمیته قرار داشت.Gregg, 1905, p. 257
در ۲۶ مارس ۱۷۷۶ به دلیل منازعات بادوام و آشوب‌های داخلی ویلیام دویت به عنوان قاضی صلح نامزد شد. به تعداد چهار نفر از امضاءکنندگان اعلامیه استقلال آمریکا از جمله ادوارد راتلج از کارولینای جنوبی بودند. محوطهٔ کلیسای سنت دوید به عنوان بیمارستان تداوی سپاهیان زخمی بریتانیایی بکار می‌رفت و تعداد زیادی از کشته شدگان سپاهیان بریتانیایی در حیاط کلیسا دفن شدند. محوطهٔ کلیسا همچنین به عنوان مرکز فرماندهی شبه‌نظامیان کارولینای جنوبی استفاده می‌شد. بیش از ۲۰۰ نبرد در کارولینای جنوبی صورت گرفت و تقریباً یک بر سوم بخش انقلاب آمریکا در کارولینای جنوبی انجام شد.
در۱۳ دسامبر ۱۷۷۷ آکادمی (انجمن) سنت دوید به منظور ترویج آموزش در منطقه چریو تأسیس شد. دویت یکی از اعضای این آکادمی بود. دویت اکنون در انقلاب آمریکا به عنوان سروان یاد می‌شد.Gregg, 1905, p. 281 در جریان جنگ آنها مدرسه را تأسیس نمودند. ویلیام دویت و اعضای هیئت منصفه بزرگ مجدداً تشکیل جلسه داده و شکایت و نارضایتی‌های خویش را به ولیعهد انگلستان ارائه کردند. کارولینای جنوبی یک قانون اساسی ایجاد کرد که شهرستان سنت دیوید یک سناتور و شش نماینده سهمیه داشت.Gregg, 1905, p. 289 جنگ به منظور از پا درآوردن کارولینای جنوبی آغاز شد، نبردها در همه جا بود و سروان ویلیام دویت در بسیاری از جنگ‌ها شرکت کرد.
یک گروهی از بریتانیایی‌ها با تعداد ۲۴۰۰ سپاهی به سمت کوسوهاچی کارولینای جنوبی در حرکت بودند. سرتیپ مولترای تمامی نیروهای خویش شامل سروان دویت را به کوسوهاچی سوق نمود. نبرد سنگینی در ۳ مه سال ۱۷۷۹ به‌وقوع پیوست. ارتش قاره‌ای به دلیل بی‌نظمی‌های عظیم عقب‌نشینی کرد. این عقب‌نشینی سبب ضعف مورال ارتش قاره‌ای شد و کارولینای جنوبی تسلیمی به بریتانیا را مورد غور و بررسی قرار می‌داد. خانم سروان دویت و پسر وی به‌نام جان دویت شانزده ساله در خانه خود توسط گروهی از سپاهیان بریتانیا مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. یکی از سپاهیان بریتانیایی سر جان دویت را توسط شمشیر بریده و زخمی ساخت و زخمی که وی متحمل آن شد الی سر قبر با وی همراه بود. متعاقباً خانه سروان دویت در سدار کریک با تمامی وسایل شخصی‌اش توسط محافظه‌کاران به آتش کشیده شد. خانوادهٔ دویت در خطر قرارگرفته بود. همزمان با نزدیک شدن بریتانیایی‌ها به‌سوی سروان دویت، وی خانواده‌اش را به منظور امینت به گلفورد کارولینای شمالی برد.Gregg, 1905, p. 304-305 او فوراً برگشت تا پایان جنگ در انقلاب آمریکا سهم فعالی ایفا نماید. در ۳ مارس ۱۷۸۱ سروان ویلیام دویت به ارزش ۴۸۰ پوند گوشت خوک را برای تغذیه نگهبانان در کولبزبری اهدا کرد.Gregg, 1905, p. 371
در ماه سپتامبر ۱۷۸۱ سرتیپ فرانسس ماریون مشهور به روباه مرداب، ستوان ارشد سروان دویت بود. در ۱۷ سپتامبر سال ۱۷۸۱ فرماندار جان راتلج به سرتیپ ماریون با نوشتن نامه‌ای اطلاع داد که هنگ، سرهنگ لیموئیل بنتون بخشی از تیپ وی است. راتلج اجازه برگزاری انتخابات ویژه را به سرتیپ ماریون داد. ویلیام دویت به‌عنوان نماینده سنت دوید در مجلس نمایندگان انتخاب شد. ویلیام دویت و ویلیام پیگوس، دو نفر از جملهٔ شش نماینده‌ای بودند که برای سنت دوید انتخاب شده بودند. آن‌ها در ۱۸ ژوئن سال ۱۸۸۲ در به مسند نمایندگی مجلس جلوس نمودند. مکان مجلس در جکسانبورگ کارولینای جنوبی بود." William, John Alexander Thomas, William Evans" "A History of Marlboro County
With Traditions and Sketches of Numerous Families" The Foote & Davies Company, Printers and Binders 1897: p. 112
درسال ۱۸۸۳ ویلیام دویت مجدداً به مجمع انتخاب شد اما ۲ ماه بعد وی به عنوان کلانتر انتخاب و کرسی خویش را در مجمع خالی کرد. انقلاب آمریکا در ۳ سپتامبر سال ۱۷۸۳ پایان یافت. در ۳۰ نوامبر سال ۱۷۸۴ سروان ویلیام دویت به‌عنوان سناتور کارولینای جنوبی انتخاب شد.Gregg, 1905, p. 432 در ۲۱ مارس ۱۷۸۵ او در حالیکه هنوز سناتور هم بود، همچنین به عنوان قاضی شهرستان دارلنگتون انتخاب شد. در ۱۳ اوت ۱۷۸۵ انجمن (آکادمی) نهاد برجسته تحصیلی و بشردوستانه به پیشرفت و شکوفایی خویش ادامه داد. ویلیام دویت معاون آکادمی بود.Gregg, 1905, p. 436 در سال ۱۷۸۸ ویلیام دویت از شرکت در آکادمی (انجمن) سنت دوید استعفا کرد و در کنوانسیون تصویب کارولینای جنوبی در چارلستون شرکت کرد.Gregg, 1905, p. 439
کنگره کنفدراسیون میان سال‌های۱۷۸۱ و ۱۷۸۹تشکیل گردید. تعداد زیادی از اعضای مختلف از استان کارولینای جنوبی بودند. دولت نو تشکیل شده تلاش می‌کرد تا دولت واحدی را ایجاد نماید. کنوانسیون قانون اساسی در فیلادلفیا برگزار شد، اما تعداد زیادی از استان‌ها نمی‌خواستند از حق خویش به عنوان دولت‌های مستقل منصرف شوند. هریک از استان‌ها کنوانسیون ویژهٔ تصویب قانون اساسی را برگزار نمودند. نمایندگان از هر استان باید سند جدید را تصویب می‌نمودند. ویلیام دویت یکی از نمایندگاه استان کارولینای جنوبی بود."Elliot Jonathan, Madison James " "The Debates in the Several State Conventions on the Adoption of the Federal Constitution as Recommended by the General Convention at Philadelphia, in 1787" J. B. Lippinott Philadelphia 1888: p. 340
جورجیا و کارولینای جنوبی از جمله استان‌های برده پذیر بودند که متعهد به نهاد برده بودند. این استان‌ها بخشی از استان‌های جنوبی بودند که باید نهاد برده‌داری را در قانون اساسی ایالات متحده می‌گنجانیدند در غیر آن قانون اساسی تصویب نمی‌شد. در سال ۱۷۹۰ برده‌داری در ۷ مستعمره از جمله ۱۳ مستعمره ممنوع اعلام شد. در دهه ۱۷۹۰ سیاست در کارولینای جنوبی خیلی‌ها مغلق شد و داشتن زمین، به یک ضرورت برای رسیدن به قدرت تبدیل شد. سیاست‌مداران و قانون‌گذاران بزرگ قدرت سیاسی بیشتری داده شدند که سبب مختل شدن مشارکت سیاسی سنت دوید در حکومت شد. ویلیام دویت ملزم بود تا مقدار مشخصی زمین داشته باشد تا بتواند از مردم محلی نمایندگی نماید. سوابق حاکی از آن است که ویلیام دویت زمین‌های زیادتر از آنچه می‌خواست در اختیار داشت.
اشراف ثروتمند کارولینای جنوبی اعضای کنگره را به داشتن ۵۰۰ هکتار زمین و ده برده و سناتورها را به داشتن دو نفر برده ملزم ساختند. در ذیل اسامی اعضای کنگره استانی و سناتورهای کارولینای جنوبی است که برای خرید زمین و برده قروض اخذ نمودند تا پس از الزام قانونی قانون اساسی سال ۱۷۹۰ در قدرت باقی‌بمانند. ۱۲ قانون‌گذار ذیل تمامی شان قرضه اخذ نمودند تا در قدرت باقی‌بمانند: جیمز کنیدی، جوزف براون، فیلیمون، واترز، هنری پندلتون، ریجارد همپتون، جان مایرانت، ویلیام کلی سنایپر، روگر پ. سندرز، جان بد، بنجامین هیکز و ویلیام دویت. ویلیام دویت بنجامین هیکز هر دو نماینده کلیسای دوید بودند. ۱۲ قانون‌گذاری که در فوق ذکر شد، عضو کنوانسیون کارولینای جنوبی بودند که قانون اساسی ایالات متحده آمریکا را تصویب نمودند. سیاست‌مدارانی که برای استقلال مبارزه می‌کردند و قانون اساسی ایالات متحده آمریکا را تصویب نمودند، اکنون در قدرت بوده نمی‌توانستند. مطابق گزارش‌های، آن‌ها برای اینکه در قدرت باقی‌بمانند، قرضه اخذ نمودند، اما در پرداخت دوباره قروض کوتاهی نمودند. تمامی اشخاص یادشده، دارای شخصیت عالی و رهبران جدید کشور ما بودند، اما با انتشار عدم پرداخت قروض خویش در محضر عام شرمنده شدند. متأسفانه قانون الزامات مالکیت تا زمان جنگ داخلی آمریکا نافذ بود.
سناتور ویلیام دویت با رعایت استانداردهای تعیین شدهٔ آن‌زمان به شرکت در حکومت محلی ادامه داد. او قوانین را تصویب و با ساخت پل‌ها، بزرگ‌راه‌ها و جاده‌ها به پیشرفت و توسعه کارولینای جنوبی کمک کرد."McCord David J." "The Statues at Large of South Carolina Volume 4" Printed By A.S. Johnston Columbia South Carolina 1838: p. 649 در زمان تصدی وی، قایق‌های موتوری را اضافه نمودند."Cooper Thomas" "The Statues at Large of South Carolina Volume 9" Printed By A.S. Johnston Columbia South Carolina 1841: p. 264 در سال ۱۸۰۶ که ۶۸ ساله بود به خدمت خود در سنای کارولینای جنوبی ادامه داد. آکادمی سنت دوید به سمت شکوفایی در حرکت بود. در سال ۱۸۰۴ استاد برجسته زبان و فارغ‌التحصیل دانشگاه ییل واقع انول هانفورد، در این آکادمی تدریس نمود و با مارگاریت دختر ویلیام دویت ازدواج نمود."Maximilian La Borde, James L. Reynolds" "History of the South Carolina College From Its Incorporation, December 19, 1801, to December 19, 1865" Walker Evans & Cogswell Printers Charleston South Carolina 1874: p. 25
دوگانه یک فیلم دلهره‌آور طنزی علمی تخیلی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ به نویسندگی، کارگردانی و تهیه‌کنندگی ریلی استرنز است. کارن گیلان، بیولا کوال، تئو جیمز و آرون پال در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند. خلاصه داستان زنی را روایت می‌کند که پس از بهبودی غیرمنتظره از یک بیماری لاعلاج مجبور می‌شود با یک کلون از خودش تا سر حد مرگ مبارزه کند. این فیلم برای اولین بار در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۲ در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۲۲ به نمایش درآمد و در ۱۵ آوریل ۲۰۲۲ توسط آرال‌جی‌ای فیلمز در ایالات متحده منتشر شد.
انجمن موقرمزها یکی از ۵۶ داستان کوتاه شرلوک هلمز است که توسط سر آرتور کانن دویل نوشته شده است. این داستان اولین بار در اوت ۱۸۹۱، همراه با نقاشی‌های سیدنی پاجت در "مجله استرند" منتشر شد. کانن دویل در فهرست دوازده داستان شرلوک هلمز موردعلاقه خود، این داستان را در رتبه دوم قرار داده است. انجمن موقرمزها دومین داستان از دوازده داستان مجموعه "ماجراهای شرلوک هلمز" است که در سال ۱۸۹۲ منتشر شد.
جبز ویلسون، یک امانت‌فروش اهل لندن، برای مشورت با شرلوک هلمز و دکتر واتسون به خانه آنها می‌آید. هم هلمز و هم واتسون هنگام بررسی این مشتری متوجه موهای قرمز او می‌شوند که رنگی شبیه به شعله آتش دارد. ویلسون به آن‌ها می‌گوید که چند هفته قبل، دستیار جوانش، وینسنت اسپالدینگ، به او اصرار کرده تا به آگهی «انجمن موقرمزها» که کار پردرآمدی را فقط به متقاضیان مرد و موقرمز پیشنهاد کرده پاسخ بدهد. صبح روز بعد، ویلسون در صف طولانی مردان موقرمز منتظر مانده، با او مصاحبه شده و تنها متقاضی‌ای بوده که استخدام شده، زیرا هیچ‌یک از متقاضیان دیگر واجد شرایط نبوده‌اند؛ موهای قرمز آنها یا خیلی تیره یا خیلی روشن بوده و با رنگ شعله‌مانند و منحصربه‌فرد موهای ویلسون تفاوت داشته است.
ویلسون به هولمز می گوید که کسب و کارش با مشکل مواجه شده است. از آنجا که امانت‌فروشی او عصرها بیش از هر زمان دیگری مشتری داشته، او می‌توانسته بعدازظهرها مغازه‌اش را برای مدت‌های کوتاهی ترک کند و به انجمن موقرمزها برود و هفته‌ای ۴ پوند (معادل ۴۵۰ پوند در سال ۲۰۲۰) دستمزد بگیرد. کار انجمن موقرمزها یک کار اداری بیهوده بوده و او فقط باید در یک دفتر خالی می‌نشسته. این کار تنها برای رعایت ظاهری مفاد یک وصیت‌نامه بوده که به موجب آن، فرد استخدام‌شده باید از روی "دایره‌المعارف" "بریتانیکا" رونویسی می‌کرده است. ویلسون در مورد موضوعاتی که با حرف "الف" شروع می‌شدند چیزهای زیادی آموخته و مشتاقانه منتظر رسیدن به بخش "ب" بوده اما یک روز صبح به تابلویی بر روی در قفل‌شده دفتر برمی‌خورد که به شکل عجیبی اعلام می‌کند: "انجمن موقرمزها منحل شده است" — ۹ اکتبر ۱۸۹۰."
ویلسون نزد صاحبخانه آن ملک می‌رود و صاحبخانه به او می‌گوید که هرگز نام دانکن راس، شخصی که دفتر انجمن موقرمزها را مدیریت می‌کرد، نشنیده است. صاحبخانه کارتی به ویلسون می‌دهد که او را به یک شرکت تولید پروتز زانو راهنمایی می‌کند. ویلسون از اینکه ۴ پوند درآمد هفتگی خود را از دست داده ابراز ناراحتی می‌کند.
واتسون و هلمز این موقعیت را مضحک می‌یابند و به ویلسون می‌خندند، اما هلمز به او اطمینان می‌دهد که تا دوشنبه پرونده را حل خواهند کرد. ویلسون پس از شرح مشخصات اسپولدینگ، خانه هلمز را ترک می‌کند. هلمز تصمیم می گیرد به دیدن اسپولدینگ برود و هنگام دیدن او متوجه می‌شود که زانوهای شلوار اسپولدینگ کثیف است. هلمز پس از آن به سنگفرش جلوی مغازه ویلسون چند ضربه می‌زند.
با حل‌شدن پرونده، او با بازرس جونز و آقای مری‌ودر (مدیر بانک کنار مغازه ویلسون) تماس می‌گیرد.
این چهار نفر در خزانه بانک پنهان می‌شوند و بیش از یک ساعت در تاریکی منتظر می‌مانند تا اینکه دو مرد از تونلی که کف خزانه بانک حفر شده بیرون می‌آیند و دستگیر می‌شوند. یکی از آنها "جان کلی" نام دارد که مجرم سابقه‌دار است، و همدست او فردی به نام "آرچی" است. این دو نفر با نام‌های مستعار اسپولدینگ و راس، انجمن دروغین موقرمزها را ساخته بودند تا ویلسون را از مغازه‌اش بیرون بکشند و از زیرزمین او به خزانه بانک تونل بزنند. هرچند ۴ دلار دستمزد هفتگی ویلسون مبلغ بالایی بوده اما در مقایسه با سکه‌های طلایی که قصد داشتند از خزانه بانک بدزدند مبلغ ناچیزی محسوب می‌شده است.
هلمز و واتسون به خانه‌شان در خیابان بیکر برمی‌گردند و هلمز به واتسون توضیح می‌دهد که چگونه پرونده را حل کرده است. او خلاقیت "کلی" را تحسین می‌کند و تاسف می‌خورد که چنین ذهن خلاقی در راه ارتکاب جرم هدر رفته است.
آدم‌های جهنمی فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی کیت کندلر است. در این فیلم بازیگرانی همچون آرون پال، جولیت لوئیس، جاش ویگینز، دیک گارنر، جانی مارس و آنالی جفریز ایفای نقش کرده‌اند.
لیزدگزامفتامین (شناخته شده به عنوان ویاس در ایران) پیش داروی دکستروآمفتامین است که برای درمان اختلال بیش‌فعالی (ADHD) استفاده می شود. این دارو ممکن است است برای درمان اختلال پرخوری نیز استفاده شود، هرچند به دلیل خطر عوارض جانبی جدی برای کاهش وزن توصیه نمی شود. این دارو در دوزهای ۳۰ و ۵۰ میلی‌گرم در ایران موجود است.
عوارض جانبی این دارو همانند عوارض آمفتامین است.
لحن و ادبیات محمود احمدی‌نژاد، ششمین رئیس‌جمهور ایران، مورد نقد کارشناسان حوزه سیاست و دیپلماسی قرار گرفته‌است. این ادبیات به ادبیات احمدی‌نژادی معروف است. او دارای لحن و ادبیاتی بود که روسای جمهور پیشین ایران از آن استفاده نمی‌کردند. احمدی‌نژاد در مصاحبه‌ها و سخنرانی‌هایش بارها از ادبیاتی استفاده کرده‌است که به اعتقاد کارشناسان متناسب با شان رئیس دولت ایران نبود.
احمدی‌نژاد در طول دوره ریاست‌جمهوری خود ادبیات مختلفی برای بیان افکارش به کار برد؛ گاهی زبانش طنزگونه، گاهی عامیانه و کوچه بازاری و گاهی غیررسمی بود. اشتباهات لفظی یا گفتاری هم کم و بیش در او پیدا می‌شد.
ادبیات احمدی‌نژاد تنها محدود به حوزه دیپلماتیک و بین‌المللی نبود و این سخنان علیه معترضان و منتقدان داخلی در ایران نیز استفاده می‌شد. مهرداد درویش پور این لحن را متعلق به گروه خاصی از جامعه دانسته که در ادبیات سیاسی «لومپن‌پرولتاریا» نام برده می‌شود. آزاده کیان استاد جامعه‌شناسی دانشگاه دیدرو پاریس، عقیده دارد که ادبیات احمدی‌نژاد، بیش از آنکه ادبیاتی پوپولیستی باشد، ادبیاتی لمپنیسم بود. شیوه سخن گفتن احمدی‌نژاد از نظر بسیاری از حامیان او نه تنها عجیب و غریب نبود، بلکه به تعبیر آنان نشان از مردمی بودن رئیس‌جمهور داشت که می‌توانست با مردم کوچه و بازار به راحتی صحبت کند.
احمدی‌نژاد در نخستین روز اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ در ایران از ادبیاتی استفاده کرد که مورد انتقاد بسیاری قرار گرفت: «در انتخابات چهل میلیون نفر خودشان بازیگر اصلی و تعیین‌کننده اصلی بودند، حالا چهار تا خس و خاشاک این گوشه‌ها یه کاری می‌کنند، بدانید این رودخانه زلال ملت جایی برای خودنمایی آنها نخواهد گذاشت.» او همچنین در جلسه ای با انتقاد از مخالفان خود گفته‌است: «قیافه روشنفکری می‌گیرند به اندازه یک بزغاله هم از دنیا فهم و شعور ندارند.» احمدی‌نژاد در سخنرانی خود برای ایرانیان خارج از کشور، در مورد تأثیر فشار کشورهای غربی علیه ایران بر رفتار دولت این کشور گفته بود: «آن ممه را لولو برد.»
احمدی‌نژاد در مورد سخنان باراک اوباما رئیس‌جمهور آمریکا از ادبیاتی استفاده کرد که اوباما اعلام کرد به این سخنان پاسخی نمی‌دهد. او در سفری به سوریه و در مصاحبه مطبوعاتی با حضور بشار اسد در واکنش به سخنان هیلاری کلینتون نیز از ادبیات غیر دیپلماتیک استفاده کرد: «ما یک ضرب‌المثل در فارسی داریم و کسی که حرف بیجا می‌زند و خارج از قد و قواره خودش صحبت می‌کند، به آن می‌گوییم یک‌کلام از مادر عروس» او همچنین در واکنش به سخنان وزیر خارجه فرانسه می‌گوید «همه اش کشک است، طرف راه می‌رفت می‌گفت ابرقدرت، قدر قدرت… آی زکی».
سخنان محمود احمدی‌نژاد، گاهی با سوءتفاهماتی برای یک قشر یا منطقه همراه می‌شد که هفته‌ها طول می‌کشید از جملات و گفتار او رفع سوء تفاهم شود. به ویژه هنگامی که او از عفاف زنان گیلانی گفت: «در مزرعه، در محل دامداری، در خانه، در مناسبت‌های اجتماعی، زن گیلانی با حفظ عفاف، با حفظ ایمان با همه وجود حضور دارد و مؤثر است» این گفته‌ها که ظاهراً ناظر بر برخی لطیفه‌های قومیتی در بین برخی از مردم کوچه بازار بوده، با انتقاد شدید برخی از رسانه‌ها و نماینده وقت رشت در مجلس، رمضانعلی صادق‌زاده مواجه شد.
تعبیری که احمدی‌نژاد برای وزیر بهداشت کابینه‌اش به کار برد و او را به هلو تشبیه کرد، با ابراز ناراحتی کامران باقری لنکرانی مواجه شد:
«آقای دکتر لنکرانی از مدیران بسیار خوب کشورند. اصلاً من یک علاقه ویژه شخصی به ایشون دارم. انسان پاک دوست داشتنی است. یک جا گفتم مثل هلو می‌مونه. آدم می‌خواد بخوره این جوان مؤمن…»
اشتباهات لفظی یا گفتاری هم کم و بیش در سخنان احمدی‌نژاد پیدا می‌شد. چه هنگامی که جمعیت دنیا را هفت میلیون نفر اعلام کرد:
«وضع دنیا را ببینیم چه خبر است؟ حدود ۷ میلیون نفر جمعیت زندگی می‌کنند روی کره زمین. بیش از سه میلیون نفر گرسنه‌اند… میلیارد… میلیون گفتم…» و چه هنگامی که انگلیس را جزیره‌ای در آفریقا دانست: «این کشور انگلیس، یک جزیره کوچولو در غرب آفریقا است. اینها کشتی درست کردند، سلاح درست کردند، حمله کردند. کشور هندوستان را که وسعت آن ده‌ها برابر انگلیس است، او را تحت سلطه خودشان درآورند…»
شیوه بیان و گفتار محمود احمدی‌نژاد، در سخنان دیگر مقامات جمهوری اسلامی ایران نیز نمود بیشتری پیدا می‌کند و برخی از آنها هم مشکلی برای بیان کلمات غیرمتعارف در سخنرانی‌های خود ندارند. چند ماه پس از اعتراض‌ها به نتایج انتخابات ریاست جمهوری دهم در سال ۱۳۸۸، احمد علم‌الهدی، امام جمعه مشهد، در تجمع حامیان حکومت در میدان انقلاب تهران معترضان به نتایج انتخابات را «بزغاله و گوساله» خطاب کرد.
در دو دوره ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد، از سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۲ بارها ادبیات غیردیپلماتیک او دردسرساز شد. او در کنار گفتار عامیانه، گاهی هم از واژه‌هایی که رنگ توهین‌آمیزی به خود می‌گرفت، به ویژه علیه برخی از کشورهای غربی یا رؤسای آن، استفاده می‌کرد.
مهدی کروبی رئیس پیشین مجلس ایران لحن احمدی‌نژاد را در شان یک رئیس‌جمهور نمی‌داند. مهرداد درویش پور، جامعه‌شناس ایرانی، اعتقاد دارد زبان احمدی‌نژاد برای تهاجمی تر شدن، عرف بین‌المللی گفت و گوهای سیاسی را به کنار می‌گذارد و به گستاخی در کلام بدل می‌شود. صادق لاریجانی، رئیس پیشین قوه قضائیه ایران، از او درخواست کرد ادبیاتی متین و فاخر داشته باشد. نصرالله ترابی، نماینده سابق مجلس ایران، با انتقاد از نوع ادبیات به کار گرفته شدن در سخنان مسئولان ارشد کشور، خواستار رعایت بیشتر ادب و اخلاق توسط آنها شد. مهدی طباطبایی، نماینده سابق مجلس که در مناسبت‌های گوناگون، در برنامه‌های تلویزیونی دولتی ایران، به بحث‌های اخلاقی می‌پردازد، با انتقاد از شیوه سخن گفتن محمود احمدی‌نژاد می‌گفت: «متأسفانه آقای رئیس‌جمهور فرهنگ و ادبیات والا و وارسته ریاست جمهوری را به فرهنگ و ادبیات نامناسبی تبدیل کرده‌است».
علی‌اکبر جوانفکر، مشاور رسانه‌ای محمود احمدی‌نژاد، در وب‌سایت شخصی خود در مقابل انتقاداتی که دربارهٔ شیوه گفتاری رئیس‌جمهور بیان می‌شد، در مرداد ماه سال ۱۳۸۹ نوشت: «مردم ایران بارها در اجتماعات عظیم خود، ادبیات رئیس‌جمهور را مورد تمجید و تحسین قرار داده‌اند». در تحلیل شیوه بیان و گفتار احمدی‌نژاد، محمد صدر، معاون وزیر امور خارجه در دولت محمد خاتمی، در گفت‌وگو با روزنامه اعتماد در اردیبهشت سال ۱۳۸۵ گفته‌است ادبیات احمدی‌نژاد، ادبیاتی تهاجمی است، در حالی که محیط دیپلماتیک این سخنان را نمی‌پذیرد و در زبان دیپلماتیک حتی خشن‌ترین اقدامات با نرم‌ترین زبان بیان می‌شود.
"دکترین پاول" اصطلاحی است که توسط روزنامه‌نگاران و برای اشاره به دکترینی ساخته شده که ژنرال کالین پاول در آستانه جنگ خلیج فارس (۱۹۹۱-۱۹۹۰) مطرح کرد. در این دکترین سوالاتی متمرکز بر منافع امنیتی کشور، قابلیت‌های ضربتی مقهورکننده با تمرکز بر نیروهای زمینی، و حمایت گسترده افکار عمومی پرسیده می‌شود که تمامی آنها باید پیش از دست‌زدن به اقدام نظامی، جواب مثبت بگیرند. دکترین پاول تا حد زیادی مبتنی بر دکترین واینبرگر است که توسط کاسپار واینبرگر در دوران تصدی وزارت دفاع ابداع شد. کالین پاول در آن زمان دستیار ارشد نظامی واینبرگر بود.