moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
با وجود اینکه بُعد (دیمانسیون) ژول با نیوتون-متر یکی است (۱ J = ۱ N·m = ۱ kg·m۲·s−۲) اما بهتر است این دو به جای یکدیگر بکار برده نشوند،
چراکه نیوتون-متر (N·m) یکای کار و گشتاور است اما ژول واحد انرژی است. رابطهٔ گشتاور و انرژی به صورت زیر است:
اختصاص نیوتون-متر برای گشتاور و ژول برای انرژی، برای جلوگیری از سوءبرداشت‌ها و سوءتفاهم‌ها مفید است.
علت یکی بودن یکای گشتاور و انرژی این است که هم کار و هم گشتاور را می‌توان به صورت حاصلضرب نیرو در فاصله بیان کرد؛ با این وجود جزئیات ایندو مورد کاملاً متفاوت هستند؛ گشتاور حاصل ضرب خارجی نیرو در فاصله‌است در حالی که کار حاصل ضرب داخلی آن‌هاست. همچنین در گشتاور، منظور از فاصله، طول بازوی اهرم است، در حالی که در کار، منظور از فاصله، مسافت طی‌شده توسط شیءای است که به آن نیرو وارد می‌شود.
دیوار بزرگ گرگان یا دیوار سرخ (به انگلیسی: Great wall in Gorgan) که در متون قدیمی با نام مار سرخ نیز نامیده شده‌است دیواری تاریخی است که از کنار دریای مازندران در ناحیه گمیشان آغاز شده و تا کوه‌های گلیداغ در شمال شرق کلاله ادامه می‌یافته‌است. هم‌اکنون تقریباً تمام این دیوار از میان رفته‌است و تنها بخش‌های کوچکی از آن که در زیر خاک مدفون مانده، باقی است. دیوار تاریخی گرگان پس از دیوار چین (به طول شش هزار کیلومتر)، بزرگترین دیوار دفاعی جهان است. این دیوار عظیم تاریخی که ۲۰۰ کیلومتر طول دارد در ۲۹ تیرماه سال ۱۳۷۸ به ثبت ملی رسیده‌است.
عکس این دیوار نخستین بار توسط اریک اشمیت باستان‌شناس آمریکایی ثبت شد. آقای اشمیت باستان‌شناس آمریکایی که با هواپیمای خود در سالهای ۱۳۱۵و ۱۳۱۶ از نقاط باستانی ایران عکاسی می‌کرد، در منطقه گرگان دیوار قرمز رنگی را دید که از سمت دریای خزر به طرف کوه‌های گلیداغ امتداد دارد. او از این دیوار عکس گرفت و این عکس‌ها سندی برای تحقیقات باستان شناسان ایرانی و خارجی بر این دیوار شد.
از آنجا که این دیوار در جنوب دهستان (در ترکمنستان کنونی) و شمال گمیشان آغاز می‌شده و از نزدیکی گرگان و رود گرگان نیز می‌گذشته به این اسامی نیز نامبردار گشته‌است. همچنین محمد بن نجیب بکران در جهان نامه نام این دیوار را تجنبار نوشتهمحمد بن نجیب بکران، "جهان نامه"، به کوشش محمدامین ریاحی، ابن سینا، ۱۳۴۲، ص ۸۲ و آرنه باستان‌شناس سوئدی نیز در "تپه‌های باستانی دشت گرگان" به این نام اشاره دارد. همچنین در متون قدیمی با نام مار سرخ نیز نامیده شده‌است
بیشتر تاریخ‌نگاران براین باورند انوشیروان ساسانی این دیوار را بنا نهاده، اما گردیزی در "زین الخبار" آغاز بنای آن را به یزدگرد اول و اتمام آن را به انوشیروان نسبت می‌دهد.گردیزی، "زین‌الاخبار"، به کوشش عبدالحی حبیبی، بنیاد فرهنگ، ص ۳۱ مارکوارت نیز در" شهرستان‌های ایران" به ساخت این دیوار توسط یزدگرد و بنای شهر دهستان توسط نرسی اشکانی و کمش تپه توسط آژی‌دهاک اشاره می‌کند.مارکوارت، " شهرستان‌های ایران"، ص ۴۱۹ و ۴۲۰ سعید نفیسی هم در" تاریخ تمدن ایران ساسانی" از تعمیر آن توسط مازیار فرمانروای طبرستان خبر می‌دهد.سعید نفیسی، " تاریخ تمدن ایران ساسانی"، ص ۱۵۳
چراغعلی اعظمی سنگسری در این باره آورده‌است: تمیشه (طمیشه – طمیش) شهری بود در جوار غربی خندقی که به امر اسپهبد فرخان برای بازداشتن تُرکان از هجوم به قلمرو او حفر شده بود. ابن فقیه در ذکر تمیشه و دربند آن در البلدان نوشته‌است «نخستین شهر طبرستان از سوی گرگان طمیش است و آن در مرز گرگان افتاده‌است و دروازه ای کلان دارد که هیچ‌یک از طبرستانیان نتوانند از آن جای بیرون آیند و به گرگان شوند جز از همین دروازه زیرا دیواری از آجر و آهک از کوه تا دل دریا کشیده شده‌است آن دیوار را خسرو انوشیروان (۵۳۱ – ۵۷۸ میلادی) ساخت تا تُرک را از تاراج طبرستان بازدارد . در طمیش خلق بسیار هستند …» و هم در بلدان آمده‌است که بلاذری گفته طبرستان را هشت خوره است. از آنها خوره ساری و آمل و … ارم خواست بالا و ارم خواست پائین و مهروان و اصفهبدان و نامیه و طمیش و … میان نامیه و ساریه و طمیش بیست فرسنگ است.
بسیاری از کارشناسان براین باورند دیوار تاریخی گرگان همزمان با دیوار چین ساخته شده و هر دوی این بناها برای مقابله با گروهی از مهاجمان به نام هپتالها که از شمال وارد می‌شده‌اند ساخته شده‌است.
ابن اسفندیار، پدر تاریخ مازندران و نویسنده کتاب تاریخ طبرستان، و رابینو، نویسنده فرنگی دوره قاجاریه، در کتاب‌های خود احداث این دیوار را به فرخان بزرگ که از سلسله دابویگان تبرستان بود نامبرده‌اند.رابینو، تاریخ مازندران و استرآباد
اتفاق نظر است که این دیوار برای جلوگیری از تاخت و تاز قبایل صحراگرد بنا شده بود، ابن خردادبه در "مسالک و الممالک" از تصرف این دیوار به‌دست "صول (چول)" پادشاه ترکان می‌نویسد و ثعالبی نیز در "غرور ملوک فرس و سیرهم" نام دیوار را دربند صول یا دروازه صول می‌نویسد.ثعالبی، "غرور ملوک فرس و سیرهم"، زوتنبرگ، ص ۶۱۱
دیوار بزرگ اسکندر از ساحل کمش تپه در جنوب رود اترک و شمال بندر ترکمن آغاز می‌شود، اما انتهای آن به روشنی مشخص نیست. مصب رود گرگان، روستای خوجه لر، کوه‌های گلیداغ یا قله کوه علی‌آباد کتول.
در سال۱۳۱۶، اریک اشمیت خلبانی آمریکایی که با هواپیمای خود از نقاط باستانی ایران عکاسی می‌کرد، در منطقه گرگان متوجه وجود دیوار قرمز رنگی شد که از سمت دریا به طرف کوه‌های پیش کمر می‌رود. عکس برداری‌های او اسناد مهمی را برای باستان شناسان بعدی برجای گذاشت. در سال۱۳۵۰، محمد یوسف کیانی باستان‌شناس ایرانی با انجام مطالعاتی طول دیوار را در حدود ۱۷۵ کیلومتر برآورد کرده بود.
ارقام گوناگونی دربارهٔ طول این دیوار وجود دارد، از پنج تا صد و هشتاد فرسنگ،مارکوارت، " شهرستان‌های ایران"، ص ۴۲۰ که ممکن است به دلیل نابودی بخش‌هایی از دیوار و همچنین بریده‌ بریده بودنش باشد. طول دقیق این دیوار مشخص نیست؛ در این مورد نجیب بکران به دیواری که از درگز تا سرخس ادامه می‌یابد اشاره کرده و می‌گوید «معلوم نیست آن هم خود از دیوار است یا آن خود، دیواری دیگر است…»محمد نجیب بکران، "جهان نامه"، به کوشش محمدامین ریاحی، ابن سینا، ص ۸۲
تا امروز، اندازه دیوار بزرگ گرگان را ۲۰۰ کیلومتر طول، ۱۰ متر پهنا و ۶ تا ۸ متر ارتفاع براورد کرده اند. این دیوار دارای ۴۰ قلعه با مساحت های ۵ تا ۲۰ هکتار در طول مسیر و ۳ برج نظامی بوده است.
در مورد جنس دیوار نیز گفتار گوناگونی وجود دارد؛ بلاذری آن را از سنگ و سرب، ابن فقیه از آجر و آهک، ابن خردادبه از آجر و گچ، فردوسی از سنگ و گچ، ثعالبی از سنگ مرمر (بخشی از آن) و نجیب بکران از خشت پخته می‌نویسند. بخشی از دیوار که در روستای گوگجه (شمال کلاله) از زیر خاک بیرون آمده، از آجرهای بزرگ ساخته شده‌است.
بررسی‌های گروه باستان شناسان ایرانی و باستان شناسان دانشگاه‌های ادینبورگ و دورهام، نشان می‌دهد در ساخت این دیوار عظیم ده‌ها میلیون قالب آجر به کار رفته‌است. آنان شواهدی از تعداد زیادی کوره و کارگاه ساخت آجر در طول دیوار و در فواصل نزدیک به آن یافته‌اند که نشان دهنده کارگاه صنعتی بسیار بزرگ برای احداث این دیوار است.
طبق برآوردها۳۰هزار سرباز می‌توانستند در طول دیوار مستقر شوند. باستان شناسان با نمونه برداری و آزمایش خاکسترها و زغال‌های بر جای مانده در کوره‌های آجرپزی، نشان دادند که قدمت دیوار به قرن‌های پنج و ششم میلادی می‌رسد.
از دیوار بزرگ اسکندر در تعداد زیادی از نوشته‌های تاریخی یاد شده‌است. از جمله آن‌ها؛
شماری از کتب تاریخدانان معاصر که دربارهٔ دیوار بزرگ اسکندر نوشته‌اند؛
قدمت این دیوار که از آجرهای گلی سرخ رنگ ساخته شده به دوره ساسانی بازمی‌گردد. یک تیم باستان‌شناسی مرکب از محققان ایرانی و بریتانیایی موفق شده‌اند تاریخ احداث آنرا سده ۵ یا ۶ میلادی تعیین کنند.
پادشاهان ساسانی که با امپراتوری روم شرقی جنگ‌های مداومی داشتند از سوی شمال نیز با تهدید قوم هون (Hun) و دیگر اقوام شمالی رو به رو بودند؛ بنابراین دیوار می‌توانست محل رخنه این اقوام را به داخل ایران در فواصل کوهستان‌های قفقاز و خط ساحلی دریای مازندران ببندد.
پیروز، پادشاه ساسانی در سال های۴۵۹ تا۴۸۴میلادی زمانی که با هون‌های سفید نبرد می‌کرد مدتی را به‌طور متناوب در منطقه گرگان گذرانده‌است بنابراین احتمالاً او یا پادشاه ساسانی دیگری (قبل یا بعد از او) برای محافظت از دشت حاصل خیز گرگان در برابر هون‌ها، این دیوار را ساخته‌است. در قرون بعدی، اعراب مسلمان با تفکر ذوالقرنین دانستن اسکندر مقدونی، این بنا را دیوار بزرگ اسکندر نامیده و ساخته او دانستند.
تحقیقات روی یکی از دژها یا سربازخانه‌های این دیوار دفاعی نشان می‌دهد که حداقل تا یک قرن پس از ساخته شدن فعال بوده‌است و نشانه‌هایی از حضور سربازان در آن دیده می‌شود اما بعد از آن به عللی متروک شده‌است.از جمله دلایل متروک شدن این تأسیسات دفاعی می‌تواند نیاز به حضور سربازان بیشتر در نبرد با امپراتوری بیزانس یا مقاومت در برابر حمله اعراب بوده باشد.
این دیوار از دیوار هادریان که توسط امپراتور هادریان در مرز انگلستان و اسکاتلند احداث شد طولانی‌تر و از بسیاری از بخش‌های دیوار چین، بیش از هزار سال کهن‌تر است. تصور می‌شود که این دیوار دومین دیوار بزرگ تاریخی جهان پس از دیوار بزرگ چین و بزرگترین دیوار آجری دنیا باشد. این دیوار همچنین طولانی‌ترین اثر تاریخی ایران است که طی ۹۰ سال ساخته شده‌است.
بررسیهای باستان‌شناسی نشان می‌دهد که مهندسی ایران و امپراتوری ساسانی به خوبی با مهندسی امپراتوری روم رقابت داشته یا حتی از آن پیشی گرفته‌است. بررسی‌های اخیر این دیوار، بینشی اروپایی مدار نسبت به تاریخ جهان را به چالش می‌گیرد.
خط آهن گرگان به آسیای میانه بخشی از قسمت شمال و جنوب دیوار تاریخی گرگان را قطع می‌کند و این دیوار به دو نیم تقسیم می‌گردد و این مسیر ۳۸ کیلومتری پس از مستندنگاری و کاوش نجات بخشی، در شورای فنی مصوب شده و برای ایجاد خط ریلی استفاده می‌شود.
در فرودگاه‌ها به معابر ویژه‌ای که برای عبور و مرور مسافران و کادر پرواز و خدمه هواپیما از پایانه های مسافربری به داخل هواپیما و بالعکس تعبیه شده دروازه پرواز یا گیت پرواز (انگلیسی: Flight Gate) گفته می‌شود. اصلی‌ترین کاربری این معابر کنترل بلیت و بار مسافران و امنیت پرواز است. چنین معابر ویژه‌ای با نام گیت فروشگاهی در فروشگاه‌ها نیز یافت می‌شود که اساس کار آنها به گونه‌ای دیگر است.
یکی از انواع آن گیت الکترونیکی (e-gate) می‌باشد.
سد سلولیبرابر فارسی از: دستگاهی برای بالابردن و پایین‌بردن قایق‌ها بین آب سطوح مختلف راه‌های آبی رودخانه‌ها و آبراه‌ها است. این ویژگی برجستهٔ قفل یک اتاق ثابت است که میزان آب را در آن می‌توان دگرگون کرد. در حال حاضر بزرگ‌ترین سد سلولی جهان در بندر آنتورپ بلژیک قرار گرفته‌است.
از آب‌بند برای بالا یا پایین بردن قایق‌ها و کشتی‌ها استفاده می‌شود و شبیه جعبه بازی است که درونش آب است و در دو طرفش دریچه‌هایی دارد. وقتی آب بیرون دو دریچه در سطح‌های متفاوتی قرار دارد به آب‌بند نیاز پیدا می‌کنیم. با تغییر سطح آب داخل آب‌بند، قایق یا کشتی می‌تواند از یک سطح آب به سطح دیگر حرکت کند. این نمونه آب‌بند، آب‌بند استخری نامیده می‌شود.
پیش از ساخته شدن آبراهه، قایق‌ها مجبور به استفاده از رودخانه‌هایی بودند که گاهی عمقشان برای شناوری قایق بسیار کم بود. برای رفع این نقص، سد یا دیواری در عرض رودخانه می‌ساختند تا در بالادست سد، عمق آب برای شناوری قایق کافی باشد. قسمتی از سد باید برداشته می‌شد تا قایق‌ها بتوانند عبور کنند. قایق‌هایی که به پایین دست رودخانه می‌رفتند به کمک جریان آب حرکت می‌کردند، ولی قایق‌هایی را که به بالای رودخانه می‌رفتند باید می‌کشیدند. پس از عبور قایق شکاف سد مجدداً بسته می‌شد. به این نوع آب‌بند، آب‌بند آنی گفته می‌شد.
در روزهای اولیه ساخت آبراهه در کشورهای کوهستانی، مهندسان اغلب آبراهه‌هایی می‌ساختند که ارتفاع ثابتی داشت بنابراین به آب‌بند نیازی نبود. ولی اگر قرار می‌شد آبراهه به جای دور تپه از روی آن عبور کند، در این صورت مجبور بودند از آب‌بند استفاده کنند. تپه بزرگ به چند آب‌بند نیاز دارد چون بیش‌ترین ارتفاعی که یک آبراهه می‌تواند در یک آب‌بند بالا یا پایین برده شود در حدود ۹متر است.
هنگامی که دریچه‌های آب‌بند بسته‌اند، با هم جفت می‌شوند و یک سطح به شکل v کم عمق تشکیل می‌دهند. در نتیجه هنگامی که سطوح آب متفاوت اند، فشار آب دریچه‌ها را کاملاً بسته نگه می‌دارد. به علاوه، دو مجموعه دریچه را نمی‌توان در یک زمان باز کرد.
هروقت قایقی از آب‌بند عبور می‌کند، آب نیز همراه با آن عبور می‌کند. بدون توجه به امتداد حرکت قایق، آب همیشه از سطح بالاتر به طرف سطح پایین‌تر روان می‌شود. اگر آبراهه از یک طرف تپه بالا برود و از طرف دیگر آن پایین بیاید، مشکل ایجاد می‌شود. با گذشتن قایق‌های بیشتری از آبراهه و آب‌بندهایش، بلندترین بخش آبراهه به آرامی خالی می‌شود. برای حل این مشکل، آب باید به نوک تپه تلمبه شود، در آنجا ذخیره شود و سپس برای پر نگه داشتن آبراهه به کار رود.
اگر اختلاف ارتفاع جزرومد بیش تر از حدود ۴ متر باشد، بارگیری یا تخلیه کشتی مشکل می‌شود چون تقریباً به اندازه جزرومد بالا و پایین می‌رود. بهتر آن است که بارانداز بسته‌ای ساخت تا در آن آب‌بندی لازم است تا کشتی‌ها بتوانند بین لنگرگاه و دریا، که سطح آب آن پایین‌تر است، حرک کنند. این آب‌بندها به مراتب از آب‌بندهای استخری بزرگترند چون باید کشتی‌های اقیانوس پیما را حرکت دهند.
پاره‌ای از کشتی‌های بزرگ، مانند نفت‌کش‌های غول پیکر فقط می‌توانند به بندرها یا بندرگاه‌های بدون آب‌بند بروند.
Wikipedia contributors, "Lock (water transport)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Lock_(water_transport)&oldid=194013590 (accessed February ۲۶، ۲۰۰۸).
در برخی رشته‌های ورزشی که دارای گل و دروازه هستند مانند فوتبال، فوتسال، هندبال، واترپلو و هاکی به کسی که برای نگهداری از دروازه می‌کوشد و مانع ورود توپ به داخل آن می‌شود دروازه‌بان یا گُلِر می‌گویند (به انگلیسی Goalkeeper). دروازه‌بان در زمین بازی بسیار نقش مهمی دارد او باعث می‌شود که تیم خودی گل دریافت نکند و از دروازه محافظت می‌کند.
در فوتبال و فوتسال، دروازه‌بان تنها بازیکنی است که می‌تواند از دستانش برای گرفتن توپ استفاده کند که در فوتبال محدود به محوطه جریمه یا محوطه هجده قدم تیم خودی است. همچنین دروازه‌بان لباسی متفاوت با دیگر بازیکنان تیم بر تن می‌کند زیرا این امر باعث می‌شود که بازیکنان داخل زمین و داور بدانند چه کسی توپ را با دست خود گرفته‌است.
در بیشتر ورزش‌هایی که شامل گلزنی در دروازه هستند، قوانینی برای دروازه‌بان اعمال می‌شود که برای سایر بازیکنان اعمال نمی‌شود. این قوانین اغلب برای محافظت از دروازه‌بان وضع می‌شوند. این موضوع بیشتر در ورزش‌هایی مانند هاکی روی یخ مشهود است که دروازه‌بانان ملزم به پوشیدن تجهیزات ویژه مانند پدهای سنگین و ماسک صورت برای محافظت از بدن خود در برابر ضربهٔ اجسام موجود در بازی هستند (مثلاً توپ یا پوک).
برخی ورزش‌های دارای پست دورازه‌بان عبارت‌اند از: باندی، باندی رینک، کاموگی، فوتبال، فوتسال، فوتبال گیلیک، فلوربال، هندبال، هورلینگ، هاکی روی چمن، هاکی روی یخ، اسکیت هاکی، لاکراس، رینگت، رینکبال، واترپلو، شینتی، نتبال
مهری هروی یکی از شاعران زبان فارسی در قرن نهم هجری بود و از اهل کمال بود.
به افتخار او هم‌اکنون نام یک لیسه (دبیرستان) را در هرات «لیسهٔ مهری هروی» گذاشته‌اند.
مهری هروی در شهر هرات به دنیا آمد. نام اصلی‌اش مهرالنساء بود و به نام‌های مهری، مهریه هراتیه و مهری هروی مشهور بود. او از شاعران شوخ‌طبع و ظریف هرات به‌شمار می‌رود. سایت فرهنگی هنری هرات
مهری هروی ندیم و هم صحبت گوهرشاد بیگم همسر شاهرخ میرزای تیموری بود. ملکه گوهر شاد به او لقب زن فاضل و شیرین سخن داده بود.
مهری هروی با خواجه عبدالعزیز یکی از طبیبان خاص شاهرخ میرزا ازدواج کرد. خواجه عبدالعزیز فردی کهن‌سال بود. نقل شده‌است که مهری به این مرد علاقه‌ای نداشت این احساس او را می‌توان در شعر زیر دید
و در جای دیگری شعر زیر را فی البداهه سروده‌است
گفته می‌شود که مهری در مصاحبت بود با مسعود ترخان خواهر زادهٔ گوهر شاد آشنا می‌گردد و عاشق او می‌شود.
سرانجام مهری هروی در بند کشیده می‌شود.
مهری هروی شاعری بسیار جسور بود. او با بی پروایی از جامعهٔ مرد سالار آن دوره به شرح آمال و امیال خود می‌پرداخت.
یک نمونه از اشعار مهری هروی
پرده نشینان هری
داوری ورزشی عبارت است از کنترل یک مسابقه ورزشی از سوی یک یا چند داور که کار قضاوت و نظارت بر اجرای قوانین یک مسابقه را به عهده دارد.
این واژه در اصل دادْوَر بوده که دال میانی در زمان پاک شده.
در بازی فوتبال داور فردی است که بر روند اجرای قوانین فوتبال نظارت می‌کند و می‌تواند با افراد خاطی بر اساس قوانین بازی فوتبال برخورد کند. علاوه بر داور وسط دو کمک داور نیز او را در این راه یاری می‌کنند.
هوندا موتور کورپوریشن شرکت خوشه‌ای ژاپنی چندملیتی است که از لحاظ طراحی و تولید موتورسیکلت، خودرو و موتور خودرو در جهان شناخته شده‌است. هوندا در سال ۱۹۴۸ توسط هوندا سوییچیرو تأسیس شد و از سال ۱۹۵۹ تاکنون، بزرگترین تولیدکننده موتورسیکلت در جهان می‌باشد. این کورپوریشن همچنین با تولید ۱۴ میلیون موتور خودرو در سال، به‌عنوان بزرگترین سازنده موتورهای درون‌سوز جهان شناخته می‌شود.
هوندا به‌جز صنعت خودروسازی، در حوزه‌های دیگر، همچون تولید موتورهای هواگرد، هواپیماهای جت، قایق‌های موتوری، پمپ‌های آب، تجهیزات الکتریکی، تیلرها، ژنراتورها، ربات و تجهیزات انتقال برق نیز فعالیت گسترده‌ای دارد.
شرکت هوندا نخستین خودروساز ژاپنی بود، که اقدام به تولید خودروهای لوکس، تحت برند اکیورا نمود و شرکت‌های تویوتا و نیسان نیز با الگوبرداری از هوندا، اقدام به راه‌اندازی برندهای لکسوس و اینفینیتی کردند.
اکنون هوندا موتور پس از گروه فولکس‌واگن، تویوتا، استلانتیس، جنرال موتورز، هیوندای موتور، فورد موتور و نیسان به‌عنوان هشتمین خودروساز بزرگ جهان به‌شمار می‌آید.
سوییشیرو هوندا یک مکانیک بود، که پس از کار کردن در آرت شوکای با تکیه بر اراده و فعالیت فردی توانست رینگ پیستون‌های مختص خود را، در سال ۱۹۳۸ تولید کند. او تلاش کرد آن‌ها را به تویوتا بفروشد، درحالی‌که نخستین طرح وی از طرف آن‌ها رد شده بود. پس از دو سال مطالعه و کار بیشتر بر روی طرح خود، هوندا توانست با تویوتا قراردادی منعقد نماید.
همکاری او با تویوتا تا جنگ جهانی دوم ادامه داشت، اما در جنگ پیستون تولیدی هوندا کاملاً از میان رفت. پس از جنگ سویچیرو با باقی‌مانده بازار خود در ژاپن یک شرکت جدید بنا کرد. با وجود مشکلات شدید مالی، به دلیل نیاز شدید در آن زمان به وسایل ترابری، هوندا با اتصال یک پیشرانه ساده به بدنه یک دوچرخه، یک وسیله ارزان قیمت و بسیار اولیه موتوری را تولید کرد. وی نام شرکت خود را «هوندا گیکن کوگیو کابوشی کایشا» به معنی شرکت پژوهشی هوندا نهاد.
با وجود نام پر مسما نخستین محصولش یک کابین کوچک و ساده چوبی بود و در واقع چیزی بیشتر از یک دوچرخه موتوردار عرضه نمی‌کرد. شرکت رسمی موتوری هوندا به نام و به طوری رسمی در ۲۴ سپتامبر ۱۹۴۸ در ژاپن بنا شد. هوندا در ادامه کار خود تولیدات قایق موتوری و موتورسیکلت آغاز کرد و بدین ترتیب مشکلات مالی ناشی از جنگ را روز به روز برطرف نمود. نخستین موتورسیکلت هوندا که برای فروش عرضه شد هوندا مدل-ای در سال ۱۹۴۷ (یک سال پیش از تأسیس رسمی شرکت) بود.
البته نخستین موتور سیکلت تکامل یافته هوندا در سال ۱۹۴۹ روانه بازار شد که هوندا مدل-دی نام داشت. سال ۱۹۵۸ سال تأسیس شرکت آمریکایی هوندا بود و یک سال بعد نخستین محصول خود یعنی هوندا سی۱۰۰ سوپر کاب را وارد بازار کرد. این مدل با حدود ۳۰ میلیون دستگاه فروش، رکورد بهترین فروش تاریخ وسایل نقلیه را به خود اختصاص داد.
شرکت هوندا در سیر تکاملی خود در زمینه موتورسیکلت‌سازی، شانس خود را در خودروسازی نیز امتحان کرد. در اوایل سال ۱۹۶۰ نخستین نمونه‌های خودرو جاده‌ای هوندا تولید شد. البته بیشتر بر مبنای بازار ژاپن بود. نخستین محصول خودروی هوندا مدل هوندا تی۳۶۰ در سال ۱۹۶۳ و در واقع یک بارکش کوچک در چهار فرم متفاوت بدنه بود که با یک پیشرانه ۳۶۰ سی‌سی و با ۳۰ اسب‌بخار قدرت تولید می‌شد.
دو ماه بعد نخستین محصول رسمی هوندا با عنوان هوندا اس۵۰۰ ساخته شد که یک رودستر ۲ در با یک پیشرانه ۴۹۲ سی‌سی بود که با ۴۴ اسب‌بخار قدرت و با خط قرمز جالب ۹۵۰۰ دور در دقیقه با یک گیربکس ۴ دنده عرضه گردید. آقای هوندا تجربه و دانش گسترده خود را در زمینه موتورسیکلت به کار گرفت و در تولید خودروهای خود تا حد بسیاری مورد استفاده قرار داد.
سپس تلاش‌های بسیاری برای بازاریابی در آمریکا و کانادا صورت پذیرفت. البته خودروهای کوچک هوندا که بیشتر برای ژاپنی‌ها طراحی شده بود، در بازار غرب چندان مورد استقبال قرار نگرفت، اما سپس آکیورا (خودروهای پیشرفته هوندا که با این مارک در آمریکای شمالی و چین عرضه می‌شود) تحولی در تولید خودروهای لوکس هوندا ایجاد کرد.
در سال‌های گذشته تأکید هوندا بر سامانه امنیتی و توسعه این امکانات بوده‌است. برای سال ۲۰۰۷ هوندا در صدد گسترش بخش‌های استاندارد امنیت در حد خودروهای روز آمریکای شمالی بوده و در این زمینه کیسه‌های هوای روبرو، کیسه‌های هوای طرفین و ترمزهای ضد بلوکه را در مدل‌های جدید خود منظور کرده‌است.
فعالیت تبلیغاتی محدودی در سال ۱۹۵۹ با دو منظور آغاز شد. آگهی‌های کوچک در مجلات ویژهٔ خرید و فروش درج شد. خوانندگان آگهی به فروشندگان محلی مراجعه می‌کردند تا از این نوع موتورسیکلت آگاه شوند. فروشندگان محلی با شنیدن تقاضای خوانندگان در جستجوی مشخصات موتورسیکلت برآمدند.
هوندا در نظر امریکایی‌ها زیبا جلوه کرد. مدیران بازاریابی و فروش به نمایشگاه‌های خودرو مراجعه کردند تا به مدت دو هفته سوپرکاپ در گوشه‌ای از نمایشگاه جا گیرد. پس از دو هفته وقتی به سراغ نمایشگاه‌ها رفتند دریافتند پیش‌بینی اخیر آن درست است. صاحبان نمایشگاه برای معاملهٔ شماری سوپرکاپ پیشنهاد خرید دادند. هوندا در این زمان توجه اساسی خود را به بخش خدمات معطوف کرد.
فلسفهٔ هوندا بر آن بود که خدمات خوب، کلید موفقیت درازمدت است. در نبود سامانه پخش لوازم یدکی، قطعات با هواپیما از ژاپن به آمریکا ارسال می‌شد. فروشندگان در کوتاه‌مدت با بهره‌مندی از خدمات هوندا، بر اعتبار شرکت افزودند. ۵۰۰ نمایندهٔ فروش در سال ۱۹۶۱ توزیع و فروش گسترده هوندا را برعهده داشتند.
بهار سال ۱۹۶۳ هزینه تبلیغاتی هوندا ۵ میلیون دلار بود. کار تبلیغ موتورسیکلت‌های کوچک و بزرگ هوندا به گونه‌ای بود که بر هیچ‌یک از مصرف‌کنندگان تأثیری ناخوشایند نگذارد. در آگهی‌ها افرادی از طبقه متوسط نشان داده شدند که سوار بر هوندا هستند. این آگهی‌ها بر روی قشرهای گسترده‌ای از جامعه آمریکا تأثیر گذاشت.
زمانی که هوندا به همراه شریک تجاری خود فوجی ساوا نخستین خودروی هوندا را در ایالات متحده آمریکا طراحی و عرضه کرد، تصور این امر مشکل بود که این شرکت تا دو دهه پیش از آن اساساً هیچگونه خودرویی تولید نکرده‌است. اما امروزه بیش از نیمی از کارکنان آن، در ایالات متحده به موتورسیکلت‌سازی و خودروسازی مشغول هستند و در سال ۲۰۰۸، کارخانه خودروسازی دیگری نیز با ظرفیت ۲۰۰ هزار خودرو در سال در آن کشور افتتاح کرد.
اهداف شرکت هوندا عبارت است از
شرکت هوندا چشم‌انداز خود را چنین تعریف کرده‌است: جامعه در اثر رهبری اجتماعی هوندا بهتر خواهد شد. مأموریت هوندا نیز عبارت است از: رفاه و غنای اجتماعی، اقتصادی و آموزشی جوامع از طریق مشارکت فردی و همکاری جمعی.
هنگامی که در ۱۹۷۹، هوندا نخستین کارخانه خود را در آمریکا بنیاد نهاد، نخستین شرکتی بود که مستقیماً نیروهای آمریکایی را به استخدام خود درآورد. هم‌اکنون از ۱۶۷ هزار نفر کارکنان شرکت، بیش از ۱۰۰ هزار نفر در آمریکا در حوزه موتورسیکلت و خودروسازی فعالیت دارند. ۲۷ هزار نفر از این افراد در حوزه تحقیق و توسعه مشغول هستند.
هوندا هم‌اکنون هشتمین شرکت بزرگ خودروسازی جهان محسوب می‌شود. در سال ۲۰۰۵، ۳٫۴۳۶٫۱۶۴ دستگاه خودرو یعنی ۳/۵ درصد تولید کل جهانی به هوندا اختصاص داشت. هوندا، پس از جنرال موتورز، تویوتا، دایملر کرایسلر، فورد و فولکس واگن، هفتمین خودروساز جهانی است که شرکت‌های نیسان، پژو، هیوندا، فیات، ب‌ام‌و، رنو، ولوو و سوزوکی را پشت سر خود دارد. هوندا با فروش حدود ۹۵ میلیارد دلاری و سود خالص ۵ میلیارد دلاری در رتبه ۳۱ پانصد شرکت برتر جهانی قرار گرفته‌است.
۲۴ میلیارد دلار درآمد تخمینی شرکت هوندا در سال ۱۹۸۸ بود. شرکتی با ۶۶ کارخانه در ۳۵ کشور آسیایی، اروپایی و آمریکایی فراورده‌های برتر خود را با قیمت مناسب و خدمات پس از فروش تولید و عرضه می‌کرد.
سال ۱۹۵۹ هوندا محصولاتش را به ایالات متحده آمریکا صادر کرد. در سال ۱۹۶۰ شرکت هوندا عملاً وارد زمینه خودروسازی شد و خودروهایی را برای عرضه در بازارهای ژاپن و همچنین شرکت در مسابقات رالی تولید کرد.
سال ۱۹۷۳ خودروی هوندا سیویک را عرضه و تولید کرد، که این خودرو خیلی زود نظر مشتریان آمریکایی را به خود جلب کرد و سال ۱۹۸۰ خودروسازی هوندا توانست، نام قابل قبولی را برای خود انتخاب کند و جزو خودروسازان موفق جهان قرار گیرد.
در سال ۱۹۸۹ هوندا توانست امتیاز برترین خودرو را در ایالات متحده آمریکا کسب کند. پس از آن، این شرکت خودروسازی محصولات مشهور و لوکس خود را نیز تحت برند آکیورا به بازارهای ایالات متحده آمریکا معرفی کرد. هوندا در سال ۱۹۹۰ دست به نوآوری زد و از فناوری‌های جدید در حوزه خودرو استفاده کرد. این نوآوری‌ها در زمینه سامانه تنظیم و کنترل سرعت، ساختار آلومینیومی در بدنه، بهبود تجهیزات ایمنی و ساخت خودروهای برقی و الکتریکی را به دنبال داشت.
هوندا همچنین خطوط تولید خود را در کشورهای چین، پاکستان، ایالات متحده آمریکا، کانادا، انگلستان، برزیل، نیوزیلند، اندونزی، هند، ترکیه و تایلند راه‌اندازی و محبوبیت و شهرت بسیاری کسب کرد. دو خودروی هوندا سیویک و هوندا آکورد مدت‌ها به عنوان پرفروش‌ترین محصولات این شرکت در بازارهای مختلف بودند.
تا سال ۲۰۰۷ میزان تولیدات هوندا حدود ۶٫۴ میلیون واحد در سال رسید. اما سال ۲۰۱۰ این میزان به ۴٫۷ میلیون واحد کاهش یافت. همچنین از محصولات دیگر هوندا که در زمینه هوایی است، می‌توان هواپیمای اچ‌ای-۲۴۰ را نام برد. شرکت هوندا محصولات بسیاری از جمله انواع خودرو و موتورسیکلت را نیز به مسابقات رالی فرستاد و موفقیت‌های بسیاری را هم به دست آورد. سال ۱۹۹۹ هوندا نخستین خودروی هیدروژنی خود را به بازار ایالات متحده آمریکا فرستاد و رفته رفته بخش عمده‌ای از بازار ایالات متحده آمریکا را تصاحب کرد.
سال ۲۰۰۸ خودروهای پیشرفته و مدرن هیدروژنی و الکتریکی را نیز عرضه کرد و سال ۲۰۱۰ سومین خودروی سوخت هیدروژنی هوندا به نام سی‌آر-زد را تولید و عرضه کرد و در تولید این نوع خودروها نیز پیشرو شد. هوندا پس از کسب موفقیت‌های پی‌درپی همچنان با تولید خودروهای پیشرفته جزو برترین خودروسازان ایالات متحده به‌شمار می‌رود.
میزان فروش در ایالات متحده به صورت زیر است:
شرکت موتوری هوندا یک شرکت تولیدی، فنی و مهندسی در زمینه طراحی پیشرانه و فناوری‌های مختلف موتوری است که تمرکز اصلی این شرکت بر تولید خودرو و موتورسیکلت می‌باشد. هوندا با تولید بیش از ۱۴ میلیون پیشرانه در سال، به عنوان بزرگترین تولیدکننده پیشرانه در جهان به حساب می‌آید. به وجود آورنده این شرکت، سویچیرو هوندا یک مکانیک بود که پس از کار کردن در آرت شوکای، توانست رینگ پیستون‌های مخصوص خود را، در سال ۱۹۳۸ تولید کند.
در حالی که نخستین طرح وی در فروختن آن‌ها به تویوتا شکست خورد، اما هوندا توانست با تویوتا قراردادی منعقد کند که این قرارداد تا جنگ جهانی دوم ادامه داشت. پس از جنگ جهانی، وی یک شرکت بزرگ بنا کرد. به دلیل مشکلات شدید مالی و نیاز شدید به وسایل نقلیه در آن زمان، هوندا با اتصال یک پیشرانه ساده به بدنه یک دوچرخه، یک وسیله ارزان قیمت را تولید کرد.
وی شرکت خود را هوندا کیگن کوگیو کابوشی کایشا؛ به معنی شرکت پژوهشی هوندا، نام نهاد. نخستین محصول این شرکت که در ابتدا یک کابین کوچک و ساده چوبی بود، در فرم دوچرخه موتوردار به بازار عرضه شد. شرکت رسمی موتوری هوندا به نام وی و به‌طور رسمی در ۲۴ سپتامبر ۱۹۴۸ در ژاپن بنا شد.
بدین ترتیب بود که نخستین موتورسیکلت تکامل یافته هوندا، در سال ۱۹۴۹ روانه بازار شد، که دریم-دی تایپ نام داشت. شرکت هوندا در سیر تکاملی خود و در پی موفقیت‌های چشمگیر در زمینه موتورسیکلت سازی بود، که تصمیم گرفت شانس خود را در خودرو سازی نیز، امتحان نماید.
گل به موارد زیر اشاره دارد:
ساژم به معنی شرکت ابزارهای عمومی و الکترونیک و ماشین، نام شرکتی در فرانسه ‌است. این شرکت تولیدکننده سامانه‌های ارتباطی دفاعی و سامانه‌های الکترونیکی است. مقر این شرکت در شهر پاریس قرار دارد.
این شرکت در سال 2005 تمامی فعالیت‌های خود را متوقف نمود.
بی‌ژوبین یا سِماک اَعزَل (در پارسی میانه: اسپوربهار، مهرداد: "پژوهشی در اساطیر ایران (پاره نخست و دویم)،" تهران، نشر آگه، چاپ سوم ١٣٧٨، صص۵۸–۶۶.، به انگلیسی: Spica) درخشان‌ترین ستاره (یا سامانهٔ ستاره‌ای) در صورت فلکی دوشیزه است. به این ستاره در نامگذاری بایر آلفای دوشیزه (α Virginis یا به اختصار Alpha Vir ،α Vir) می‌گویند. بی‌ژوبین شانزدهمین ستارهٔ پرنور آسمان شب است و به راحتی دیده می‌شود. به دلیل این که در فصل بهار از ابتدای شب تا صبحگاه، به راحتی دیده می‌شود و در کنار ژوبین‌دار جزو پرنورترین ستاره‌های این فصل است، به آن‌ها فرمانروای آسمان بهاری هم می‌گویند.تبیان تحلیل اطلاعات اختلاف‌منظر این ستاره نشان می‌دهد فاصلهٔ آن تا خورشید ۱۰ ± ۲۵۰ سال نوری است. بی‌ژوبین یک ستاره دوتایی طیفی و متغیر چرخشی بیضی‌گون است، سامانه‌ای که دو ستارهٔ اصلی آن، چنان به هم نزدیک هستند که شکل‌شان به جای کروی بودن، بیش‌تر شبیه به تخم‌مرغ است و فقط از روی طیف‌شان جدا از هم تشخیص داده می‌شوند. ستارهٔ اصلی یک غول آبی و ستاره‌ای متغیر از نوع بتا قیفاووسی است.
α Virginis (لاتینِ آلفای سنبله) اسم ستاره در روش نامگذاری بایر است.
اسم این ستاره در فارسی بی‌ژوبین نامیده می‌شود، هر چند اسم عربی آن سماک اعزل هم متداول است. در پارسی میانه به آن اسپور می‌گفتند.
در سال ۲۰۱۶ اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی کارگروهی برای اسم ستاره‌ها تشکیل داد که به اختصار WGSN نامیده می‌شود. وظیفه این کارگروه فهرست کردن و استاندارد کردن اسامی مناسب برای ستاره‌هاست. در نخستین اثر منتشر شده از این کارگروه در ژوئیه ۲۰۱۶، "Spica" برای این ستاره انتخاب شد. حالا همین اسم در فهرست ستاره‌های IAU وارد شده‌است.
بی‌ژوبین به عنوان یکی از ستاره‌های پرنور آسمان، از دیرباز دیده و مطالعه شده است. همچنین به عنوان نزدیک‌ترین سامانه ستاره دوتایی سنگین به خورشید، موضوع تحقیقات زیادی بوده است.
تصور می‌شود ابرخس، ستاره‌شناس و ریاضی‌دان یونان باستان با کمک داده‌های رصدی این ستاره، موفق به کشف تقدیم اعتدالین شده باشد. یک معبد متعلق به منات (یک حاثور قدیمی) در شهر باستانی تبس در جهتی ساخته شده بود که به سمت بی‌ژوبین نشانه می‌رفت. این معبد در حدود ۳۲۰۰ سال پیش از میلاد ساخته شده بود و در طول این مدت حرکت تقدیمی به آهستگی اما به میزان قابل توجهی موقعیت بی‌ژوبین نسبت به معبد را تغییر داده است. نیکلاس کوپرنیک نیز با استفاده از سه‌شاخی که خودش ساخته بود، برای مطالعه در مورد حرکت تقدیمی، رصدهای زیادی بر روی بی‌ژوبین انجام داد.
بی‌ژوبین در فاصله ۲.۰۵ درجه‌ای دایرةالبروج قرار دارد و هر از گاهی با ماه و سیاره‌ها فروپوشانیده می‌شود. آخرین فروپوشانش سیاره‌ای هنگامی بود که در ۱۹ آبان ۱۱۶۲ خورشیدی سیاره زهره از مقابل ستاره (از دید زمین) عبور کرد. فروپوشانش بعدی در ۱۲ شهریور ۱۵۷۶ خورشیدی، هنگامی که زهره دوباره از مقابل ستاره عبور کند، اتفاق خواهد افتاد. خورشید هر سال و در حدود ۲۵ مهر، با فاصله کمی بیش‌تر از ۲ درجه از شمال این ستاره عبور می‌کند و کنار روزی ستاره حدود دو هفته بعد دیده می‌شود. سیاره زهره هم هر ۸ سال یکبار هنگام کنار روزی ستاره از اطراف آن عبور می‌کند، مثل ۱۳ آبان ۱۳۹۶ که از حدود ۴ درجه‌ای شرق ستاره عبور کرد.
یک راه برای پیدا کردن بی‌ژوبین، دنبال کردن دسته هفت اورنگ تا رسیدن به ژوبین‌دار و ادامه دادن این قوس به همان اندازه تا بی‌ژوبین است.
بی‌ژوبین یکی از ستاره‌های صورتواره مثلث بهاری است. با رسم کمانی از صورتواره آبگردان بزرگ به ستاره ژوبین‌دار می‌توانید به ستاره بی‌ژوبین، دست پیدا کنید. قوسی به ژوبین‌دار (سماک رامح) کشیده و سپس آن را به طرف صورت فلکی سنبله ادامه دهید تا به ستاره بی‌ژوبین برسید. برای این کار، قوسی به ستاره ژوبین‌دار رسم کنید. در آسمان شب به سمت شمال شرقی نگاه کنید، صورتواره آبگردان بزرگ را پیدا کنید، هنگامی که آبگران بزرگ را می‌بینید متوجه می‌شوید که دو قسمت دارد: کاسه و دسته. سپس، به صورت ذهنی، خطی خیالی به صورت منحنی در دستگیره آبگردان بزرگ امتداد دهید تا زمانی که به ستاره نارنجی روشنی برسید: قوس را تا رسیدن به ستاره ژوبین‌دار امتداد دهید.سیدحاتمی، سارا: با رسم کمانی از صورتواره آبگردان بزرگ به ستاره ژوبین‌دار می‌توانید به ستاره بی‌ژوبین، دست پیدا کنید. در: گروه ترویج علم خورشید.‎
امروز ما بی‌ژوبین را به عنوان یک ستاره دوتایی می‌دانیم. دو ستاره از یک منبع نور از طریق تلسکوپ‌های معمولی قابل تشخیص نیستند. طبیعت دوگانه آنها تنها با تجزیه و تحلیل نور از طریق یک طیف‌سنج یا ابزاری که نور را به رنگ‌های طیفی آن تقسیم می‌کند، متوجه می‌شویم. هر دو ستاره در سیستم دوتایی بی‌ژوبین بزرگتر و گرمتر از خورشید ما هستند. قطر آنها حدود ۷٫۸ و ۴ برابر قطر خورشید تخمین زده می‌شود و آنها بیش از ۲۰۰۰ برابر روشن‌تر از خورشید هستند. جدایی زاویه‌ای ستاره دوتایی بی‌ژوبین فقط کمتر از ۱۱ میلیون مایل (۱۸ میلیون کیلومتر) است و تنها چهار روز در مرکز جاذبه مشترک قرار دارند.سیدحاتمی، سارا: با رسم کمانی از صورتواره آبگردان بزرگ به ستاره ژوبین‌دار می‌توانید به ستاره بی‌ژوبین، دست پیدا کنید. در: گروه ترویج علم خورشید.‎
بی‌ژوبین یک ستاره دوتایی نزدیک به هم است که همدم‌های آن هر چهار روز یکبار به دور یکدیگر می‌چرخند. آن‌ها آن‌قدر به هم نزدیک می‌مانند که با تلسکوپ به شکل دو ستاره تفکیک نشوند. جابه‌جایی آن‌ها در مدارشان باعث تغییر در خطوط جذبی طیف آن‌ها به دلیل اثر دوپلر می‌شود و آن‌ها را یک دوتایی طیفی دو خطه می‌کند.
ستاره اصلی در رده‌بندی ستارگان جزو B1 III–IV قرار می‌گیرد. رده‌بندی درخشندگی این ستاره، با طیف ستاره‌ای که در نیمه راه یک زیرغول و یک ستاره غول است، همتاست و چنین ستاره‌ای دیگر جزو ستاره‌های رده B رشته اصلی به شمار نمی‌آید. این ستاره‌ای سنگین با ۱۰ برابر جرم خورشید و ۷ برابر شعاع خورشید است. درخشندگی کلی این ستاره حدود ۱۲۱۰۰ برابر درخشندگی خورشید و هشت برابر درخشندگی همدم خودش است. ستاره اصلی، یکی از نزدیک‌ترین ستاره‌ها به خورشید است که برای تبدیل شدن به یک انفجار ابرنواختری نوع II در پایان عمرش به اندازه کافی جرم دارد.
ستاره اصلی به عنوان یک ستاره متغیر نوع بتا قیفاووسی دسته‌بندی شده است که در هر ۰٫۱۷۳۸ روز روشنایی‌اش تغییر می‌کند. طیف این ستاره هم نشانگر تغییرات در سرعت شعاعی با دوره‌ای مشابه است که مشخص می‌کند سطح ستاره به‌طور منظم به سمت بیرون می‌تپد و دوباره می‌رمبد. این ستاره با سرعتی معادل ۱۹۹ کیلومتر بر ثانیه بر استوا می‌چرخد.
همدم دوم یکی از معدود ستاره‌هایی است که اثر استروو - ساهاده بر طیف الکترومغناطیس‌اش ردیابی می‌شود. این اثر، تغییر غیرعادی در شدت خطوط طیفی در یک دوره مداری است. بدین صورت که وقتی ستاره از ناظر دور می‌شود، خطوط طیفی ضعیف‌تر می‌شوند و وقتی به سمت ناظر نزدیک می‌شود، شدیدتر دیده می‌شوند. شاید دلیل این اتفاق یک باد ستاره‌ای شدید از سوی همدم اصلی باشد که نور همدم دوم را پراکنده می‌کند. این ستاره از ستاره اصلی کوچک‌تر است: جرم آن ۷ برابر جرم خورشید و شعاعش ۳٫۶ برابر شعاع خورشید است.
بی‌ژوبین یا اسپور یک متغیر چرخشی بیضی‌گون است، سامانه دوتایی نزدیک و غیر گرفتی که متقابلا در بند اثرات متقابل گرانشی خود قرار دارند. این اثر باعث تغییر ناچیزی (۰٫۰۳ درجه) در قدر ظاهری این سامانه ستاره‌ای در یک دوره می‌شود که این دوره مطابق دوره مداری‌اش هم هست. این کاهش ناچیز قدر ظاهری به زحمت به چشم می‌آید. هر دو ستاره از تناوب مداری خودشان تندتر می‌گردند. این ناهماهنگی در زمان چرخش و مدار بیضوی کشیده‌شان ممکن است نشان‌دهنده جوان بودن این سامانه ستاره‌ای باشد. به احتمال، گذشت زمان باعث هماهنگی در چرخش و دایروی شدن مدارشان خواهد شد.
بی‌ژوبین یک متغیر قطبشگر است که به نظر می‌رسد ماده پیش‌ستاره‌ای، بین د وستاره کشیده می‌شود.
شنفرپوشگوین‌گیش با نام کامل «شنفرپوشگوین‌گیش‌گوگریخوئیرندروبوشنتیسیلیوگوگوگوخ» () نام روستایی در جزیره انگلیزی در ولز است و در کتاب رکورد گینس به عنوان طولانی‌ترین نام در بریتانیای کبیر شناخته شده است.http://uk.businessinsider.com/welsh-town-has-the-longest-name-in-europe-2015-9
زبان ولزی (به ولزی: "Cymraeg" - انگلیسی: "Welsh") یک زبان سلتی است که مردمان ولز در بریتانیا از آن استفاده می‌کنند. این زبان هم‌اکنون زبان اول ۲۰٪ مردم ولز است و توسط تعداد بیشتری از ساکنان منطقه فهمیده می‌شود. بیشتر مردم این منطقه انگلیسی نیز می‌دانند.
به تفنگ‌های با توان آتش بالا، توپ می‌گویند.
توپ یک وسیله جنگی با گونه‌های مختلف است. این اسلحه در دسته‌های جداگانه‌ای تقسیم‌بندی شده‌است، مانند توپ ضدتانک، توپ پشتیبانی و غیره.
توپ‌های سرپُر (توپ‌هایی که انتهای آن‌ها بسته بود و ابتدا مواد منفجره و سپس گلوله در آن‌ها قرار می‌گرفت) در زبان فارسی در آغاز «توپ» نام گرفتند. با پیشرفت فناوری توپ‌های سرپُر جای خود را به تفنگ که گلوله به همراه مواد منفجره از انتها وارد لولهٔ سلاح می‌شود، دادند.
با این حال، در زبان فارسی واژهٔ توپ کماکان برای توصیف تفنگ‌های با توان آتش بالاتر باقی ماند و تفنگ‌های با توان آتش پایین‌تر تفنگ نامیده شدند.با این همه، توپ‌های سرپُر هنوز هم در بسیاری از ارتش‌های جهان به کار برده می‌شود که در زبان فارسی آن را خمپاره‌انداز می‌نامند.
این فهرستی از بازی‌ها و ورزش‌هایی است که با توپ انجام می‌شود.
بازیکن فردی است که در یک مسابقه ورزشی بازی می‌کند. برخی مسابقه‌ها مانند کُشتی تک نفره‌اند. به این معنا که یک بازیکن از یک تیم در مقابل یک بازیکن دیگر از تیم دیگری بازی می‌کند. گروهی دیگر از مسابقات ورزشی به صورت تیمی یا گروهی برگزار می‌شوند. به این معنا که چند بازیکن از یک تیم در مقابل چند بازیکن دیگر از تیم حریف بازی می‌کنند. فوتبال، والیبال و بسکتبال از مسابقاتی هستند که تنها به صورت گروهی برگزار می‌شوند.
این اصطلاح برای کسی که در یک بازی ویدیویی بازی می‌کند نیز کاربرد دارد.
در بازی‌های رایانه ای از "Player" بازیکن استفاده نمی‌شود و به جای آن از لفظ "Gamer"، بازیباز استفاده می‌شود.
روز بازیکن توسط باشگاه فرهنگی ورزشی عظیم گستر سبزوار در تاریخ 1399.9.9 نامگذاری شده است.
تنیس روی میز یا پینگ-پنگ ورزشی است که روی میز انجام می‌شود و دو یا چهار بازیکن در آن مشارکت دارند و هر بازیکن یک راکت دارد و با بهره‌گیری از آن به توپ ضربه می‌زند. در وسط میز یک تور قرار دارد و برخورد توپ با آن تابع قوانین خاصی است. توپ در این ورزش سبک (سفید یا نارنجی رنگ) و توخالی است. جنس میز از چوب و شیشه سخت است.
تنیس روی میز توسط فدراسیون جهانی تنیس روی میز که در سال ۱۹۲۶ تأسیس شد اداره می‌شود.
از سال ۱۹۸۸ تنیس روی میز به ورزش‌های المپیک اضافه شد.
به خوردن توپ به تور، هنگام زدن سرویس خطا می‌گویند، و فواید تنیس روی میز این است که در موقع بازی کردن تنیس روی میز تمام اجزای بدن در حال حرکت هستند: دست، پا، گوش بینی قلب مری نای شش انگشتان دست، سر، چشم و اندام در حال حرکت هستند این بازی باعث می‌شود که تحرک شما بسیار زیاد شود و دو نیمکرهٔ مغز به‌طور هم‌زمان با هم کار کنند.
خاستگاه این بازی در بریتانیا است که در سال‌های ۱۸۹۰–۱۸۸۰ شاهزادگان (زمان ملکه ویکتوریا) طبقهٔ بالا پس از خوردن ناهار برای سرگرمی به آن می‌پرداختند. گویا در آن زمان آن‌ها ترجیح می‌دادند تا به جای آنکه در زیر آفتاب تنیس بازی کنند به انجام ورزشی بپردازند که در زیر سقف باشد، پس تنیس روی میز را ساختند. در برخی کشورهای انگلیسی زبان، دانشگاه‌ها و مدارس و مراکز ورزشی از به کار بردن واژهٔ پینگ پنگ برای این رشتهٔ ورزشی منع شده‌اند و به جای آن باید از تنیس روی میز استفاده کنند. دلیل آن هم لفظ واژهٔ پینگ پنگ است که در گذشته برای تمسخر یا تحقیر ساکنان شرق آسیا استفاده می‌شده‌است و دارای بار نژادپرستی است.
همچنین گفته می‌شود که تنیس روی میز نام ورزش است ولی پینگ پنگ نام یک برند آمریکایی است که در سال ۱۹۰۱ ثبت شده و در وبسایت خود نیز به تفاوت تعریف تنیس روی میز و پینگ پنگ پرداخته‌است.
پس از ضربهٔ سرویس که می‌بایست در نیمهٔ زمین فرد آغازگر بر زمین بخورد٫ در ضربه‌های بعدی توپ باید فقط در نیمهٔ زمین طرف مقابل به زمین بخورد. دو نیمهٔ زمین با یک تور از هم جدا شده‌اند. اگر توپ در زمین حریف فرود نیاید یک امتیاز به حریف اضافه می‌شود و اگر توپ در زمین حریف فرود آید و پس از آن حریف نتواند توپ را به زمین طرف مقابل بزند یک امتیاز به فردی که ضربه را زده افزوده می‌شود.
اگر در ضربه اول، توپ پس از اینکه به زمین‌خورد، به تور بخورد و سپس در زمین حریف اصابت کند «نت» حساب می‌شود و فردی که آغازگر است باید دوباره ضربه را بزند و هیچ امتیازی برای کسی حساب نمی‌شود. و همچنین برخورد بدن یا راکت بازیکن نیز خطا بوده و یک امتیاز به نفع حریف می‌شود.
هر آنچه بازیکن پوشیده یا همراه خود داشته باشد به غیر از توپ شامل همه لوازم و اشیایی است که در هنگام آغاز رالی مورد استفاده وی بوده‌است.
زمانی که توپ از هر منطقه‌ای به جز از قسمت بین تور و پایه آن یا از قسمت بین تور و سطح بازی عبور کند، در واقع آن توپ از روی مجموعه تور یا دور تا دور آن «عبور کرده» تلقی خواهد شد.
در آغاز یک سرویس، توپ باید بدون حرکت روی کف دست آزاد زننده سرویس در پشت خط پایانی و در بالای سطح بازی قرار داشه باشد.
سپس زننده سرویس توپ را تقریباً با حالت عمودی و به سمت بالا بدون چرخش پرتاب خواهد کرد به صوری که توپ، پس از رها شدن از کف دست آزاد بازیکن حداقل ۱۶ سانتیمتر به سمت بالا بیاید و سپس قبل از ضربه خوردن، بدون تماس با چیزی پایین خواهد آمد. در زمان نگه داشتن توپ برای سرویس حریف باید قادر به دیدن حداقل ۸۰ درصد توپ باشد.
در زمانی که توپ به سمت پایین در حال حرکت است، زننده سرویس به آن ضربه وارد می‌کند به نحوی که توپ ابتدا با زمین خود و سپس بعد از عبور از روی مجموعه تور یا از کنار آن، مستقیماً با زمین حریف تماس حاصل کند. در بازی‌های دو نفره، توپ باید به ترتیب به نیمه سمت راست زمین زننده سرویس و گیرنده سرویس برخورد کند.
از شروع سرویس تا وقتیکه به توپ ضربه وارد می‌شود توپ باید بالاتر از سطح بازی و پشت خط پایانی زننده سرویس قرار داشته باشد و نباید توپ توسط قسمتی از بدن یا لباس زننده سرویس یا یار او از گیرنده سرویس پنهان گردد. ضمناً پس از انجام سرویس، دست آزاد زننده سرویس نباید بین بدن او و تور قرار گیرد.
بازیکن مسئول است سرویس را بنحوی اجرا نماید که داور یا کمک او قادر به مشاهده رعایت مقررات اجراء سرویس صحیح از جانب او باشند.
درصورتی‌که داور نسبت به صحیح بودن سرویس شک داشته باشد (برای اولین بار) تنها با دادن اخطار به زننده سرویس اکتفا می‌کند، اما امتیاز به دریافت‌کننده سرویس داده نمی‌شود.
در صورت تکرار بندبالا (تردید داور در ارتباط با صحیح بودن سرویس) خطا گرفته شده و برای دریافت‌کننده سرویس یک امتیاز در نظر گرفته خواهد شد.
در صورتی‌که به هنگام اجرای سرویس توپ به خط سفید کناری به عرض ۲سانتیمتر در امتداد طول (لبه ۲/۷۴ متری) و خط سفید انتهایی به عرض ۲ سانتیمتر در امتداد عرض (لبه ۱/۵۲۵ متری) برخورد کند به صورتی‌که مسیر توپ تغییر کند داور تنها با دادن اخطار به زننده سرویس اکتفا می‌کند، اما امتیاز به دریافت‌کننده سرویس داده نمی‌شود.
در صورتی‌که سرویس آشکارا غلط باشد، هیچ اخطاری داده نخواهد شد و به گیرنده سرویس یک امتیاز تعلق خواهد گرفت.
استثنائاً، در صورتی‌که داور، پیش از مسابقه از ناتوانی‌های جسمی یک بازیکن آگاهی داشته باشد می‌تواند برخی از موارد عدم اجرای صحیح سرویس را نادیده بگیرد.
به توپی که سرویس شده یا برگشت داده شده به نحوی ضربه وارد خواهد شد که یا مستقیماً از بالا یا از کنار مجموعه تور عبور کند یا پس از اصابت به مجموعه تور به زمین حریف اصابت کند.
در بازی‌های انفرادی، زننده سرویس ابتدا باید یک سرویس صحیح را اجرا کند، سپس گیرنده سرویس، یک برگشت صحیح را اجرا کند و به همین ترتیب زننده سرویس و گیرنده سرویس هر یک به‌طور متناوب یک برگشت صحیح را انجام دهند.
در بازی‌های دو نفره، ابتدا زننده سرویس، باید یک سرویس صحیح را اجرا کند، سپس گیرنده سرویس، یک برگشت صحیح انجام داده، بعد از آن همبازی زننده سرویس، یک برگشت درست انجام می‌دهد و پس از آن هر بازیکن به نوبه خود به‌طور متوالی برگشت صحیح را انجام خواهد داد.
یک رالی در موارد زیر یک «نت» محسوب می‌شود در صورتی‌که توپ در سرویس در حین عبور از محوطه تور، به آن برخورد کند، مشروط بر آنکه سرویس به درستی اجرا شده باشد یا گیرنده توپ یا همبازی او در توپت انسداد ایجاد کند.
درصورتی‌که سرویس زمانی اجرا شود، گیرنده سرویس با همبازی او آمادگی لازم را نداشته و هیچگونه اقدامی در جهت وارد کردن ضربه به توپ انجام ندهند.
در صورتی‌که بنا به دلایلی که خارج از کنترل بازیکن است، سرویس غیر صحیح یا برگشت غیر صحیح یا عملی مغایر با قوانین بازی صورت گرفته باشد.
در صورتی‌که بازی توسط داور یا کمک داور متوقف شود،
بازی را در موارد زیر می‌توان متوقف ساخت:
به منظور تصحیح اشتباهی که در سرویس، دریافت یا زمین رخ داده‌است؛
به منظور اعلام سیستم تسریع؛
به منظور اخطار یا جریمه بازیکن؛
اگر عواملی باعث اختلال در شرایط بازی شود به نحوی که در نتیجه رالی تأثیر بگذارد.
به غیر از مواردی که رالی، یک نت محسوب می‌شود، در موارد زیر بازیکن یک امتیاز کسب می‌کند:
بازی از پنج گیم ۱۱ امتیازی تشکیل می‌شود.
هر بازیکن یا زوجی که زودتر به امتیاز ۱۱ دست یابد، برنده گیم خواهد بود، مگر آنکه دو بازیکن یا هر دو زوج به امتیاز مساوی ۱۰ دست یابند. در این صورت برنده، بازیکن یا زوجی خواهد بود که دو امتیاز پی در پی بیشتر از حریف خود کسب کند.
سطح روی میز که سطح بازی نامیده می‌شود، باید به صورت مستطیل بوده طول آن ۲/۷۴ متر و عرض آن ۱/۵۲۵ متر باشد. این میز که در سطح افقی قرار می‌گیرد باید ۷۶ سانتیمتر از زمین ارتفاع داشته باشد.
سطح مؤثر بازی کناره‌های عمودی میز را در برنخواهد گرفت.
سطح بازی می‌تواند از هر جنسی ساخته شود با این شرط که وقتی یک توپ استاندارد در هر قسمت میز از ارتفاع ۳۰ سانتیمتری رها شود به اندازه ۲۳ سانتیمتر به سمت بالا جهش داشته باشد.
سطح بازی باید دارای رنگی یکنواخت به صورت تیره و مات و بدون و بازتاب نور باشد و خط سفید کناری به عرض ۲ سانتیمتر در امتداد طول (لبهٔ ۲/۷۴ متری) و خط سفید انتهایی به عرض ۲ سانتیمتر در امتداد عرض (لبه ۱/۵۲۵ متری) کشیده می‌شود.
سطح بازی به وسیله یک تور عمودی به دو قسمت مساوی تقسیم می‌شود. این تور موازی با خطوط انتهایی و به‌طور یکنواخت از یک طرف میز به طرف دیگر آن کشیده می‌شود.
در بازی‌های دو نفره، هر زمین به وسیلهٔ یک خط میانی سفید رنگ به عرض ۳ میلی‌متر به دو قسمت مساوی به نام «نیم زمین» تقسیم می‌شود. این خط میانی به موازات خطوط کناری کشیده خواهد شد و باید جزئی از نیم زمین سمت راست محسوب شود.
مجموعه تور شامل تور، ضمائم آن، پایه‌های مربوط و گیره‌هایی است که مجموعه تور را به میز متصل می‌کند.
تور باید به وسیلهٔ طنابی که طرفین آن به دوپایه عمودی به ارتفاع ۱۵/۲۵ سانتیمتر بسه شده متصل شود و حد خارجی این دوپایه نیز باید ۱۵/۲۵ سانتیمتر خارج از خط کناری میز باشد.
بخش بالای تور در سرتاسر طول آن باید به ۱۵/۲۵ سانتیمتر از سطح بازی ارتفاع داشته باشد.
بخش پایین تور، در سرتاسر طول آن باید تا حد امکان به سطح بازی نزدیک بوده و قسمت‌های انتهایی دو طرف تور نیز تا حد امکان نزدیک و چسبیده به میله‌های نگهدارنده تور باشد.
توپ باید کروی شکل و قطر ان ۴۰ میلی‌متر باشد. وزن توپ باید ۲/۷ گرم باشد.
جنس توپ باید از سلولوئید با مواد پلاستیکی مشابه و رنگ آن سفید مات یا نارنجی مات و بدون انعکاس نور باشد. توپ دارای ضریب ارتجاعی ۰٫۹۴ بوده و در مقابل ضربه‌های محکمی که قریب به ۱۸۰ کیلومتر بر ساعت سرعت به آن می‌دهد به خوبی مقاوم می‌باشد. به دلیل جلوگیری از خطرات ماده سلولوئید تمام مسابقات فدراسیون جهانی از سال ۲۰۱۴ با توپ‌های پلاستیکی به قطر ۴۰٫۵ میلی‌متر با جنس مواد pvcپلاستیکی وبا همان وزن ۲/۷ گرم انجام می‌شود. به دلیل مشکلات تکنیکی تولید توپ‌های پلاستیکی فعلاً تنها توپ پلاستیکی تولید شده با کیفیت عالی ساخت شرکت نیتاکو توپ PREMIUM می‌باشد. از جمله توپ‌ها میتران به دونیک باترفلای فاکس هم اشاره کرد.
راکت می‌تواند به هر شکل، اندازه و وزن مورد استفاده قرار گیرد اما تیغه (چوب) آن باید صاف و محکم باشد.2013 ITTF Branding Guidelines Accessed 24 May 2014.
حداقل ۸۵ ٪ از ضخامت تیغه راکت (چوب راکت) باید از چوب طبیعی باشد. یک لایه چسبانک در میان تیغه راکت می‌تواند به کمک مواد الیافی مانند الیاف کربن، الیاف شیشه، یا کاغذ فشرده، محکم و تقویت شود اما این لایه نباید ضخیم‌تر از ۵/۷ درصد کل ضخامت یا ۵۳/۰ میلی‌متر باشد (در این محاسبه هر کدام عدد کمتری باشد در نظر گرفته می‌شود).
هر طرف تیغه یا چوب راکت که برای ضربه زدن به توپ مورد استفاده قرار می‌گیرد باید از جنس لاستیک معمولی عاجدار که عاج آن‌ها به طرف بیرون است پوشیده شود که در این صورت ضخامت کل آن به انضمام چسب نباید از ۲ میلی‌متر تجاوز کند، یا از جنس لاستیک دو لایه با عاج‌های به طرف داخل یا خارج بوده که ضخامت کل آن به انضمام چسب نباید از ۴ میلی‌متر بیشتر باشد.
لاستیک عاجدار معمولی عبارت است از یک لاستیک بدون منفذ از نوع طبیعی یا مصنوعی که عاج‌های آن به‌طور یکنواخت قرار گرفته‌اند. تراکم این عاج‌ها نباید کمتر از ۱۰ عاج و بیشتر از ۳۰ عاج در هر سانتیمتر مربع باشد. مارک‌های تولیدکننده گلت راحت میتران به فرندشیپ باترفلای دونیک اشاره کرد.
لاستیک دو لایه عبارت است از یک لایه اسفنج منفذدار که با یک لایهٔ بیرونی لاستیک عاجدار معمولی با ضخامت حداکثر ۲ میلی‌متر پوشیده شده‌است.
تیغه راکت، لایه بین آن، لایه‌های پوشش یا لایه‌های چسب بین آن که در قسمتی از راکت قرار داشته باشند که ضربه‌ها با آن زده می‌شود، باید یکنواخت بوده و دارای ضخامت یکسانی باشند.
سطح رویه یک طرف راکت یا سطح تیغه راکت که رویه نداشته باشد، باید به رنگ قرمز روشن و مات و طرف دیگر آن سیاه باشد.
عدم یکنواختی در سطح رویه راکت حتی به صورت جزئی یا عدم یکنواختی در رنگ آن که به دلیل ضربه خوردن یا ساییدگی رخ داده باشد مجاز است مشروط بر آنکه منجر به تغییر در کل خصوصیان سطح رویه راکت نشود.
در آغاز هر مسابقه و هر زمان که در طول مسابقه، بازیکن راکتش را عوض کند باید راکتی که می‌خواهد از آن استفاده کند به حریف اش و داور نشان دهد و اجازه امتحان کردنش را نیز به آنان بدهد.
توپ جسمی است که معمولاً گِرد و گاهی تخم مرغی شکل است و کاربردهای گوناگونی دارد. این وسیله در بازی‌های توپی کاربرد دارد. در این بازی‌ها، وضعیت بازی به محل قرارگیری توپ و اینکه آیا به بازیکنان برخورد می‌کند یا توسط بازیکنان به آن ضربه زده می‌شود یا خیر، وابسته‌است. همچنین از توپ در فعالیت‌های ساده‌تری مانند تیله‌بازی یا حرکت‌های نمایشی استفاده می‌شود. توپ‌هایی که از مواد بسیار سخت و مقاوم ساخته شده باشند کاربرد مهندسی دارند و از آن‌ها هنگامی که می‌خواهیم کمترین میزان اصطکاک را داشته باشیم، استفاده می‌شود. غلتک‌ها از این دسته‌اند. همچنین در اسلحه‌های باروت دار، از توپ‌های سنگی وفلزی به عنوان پرتابه استفاده می‌شود.
امروزه توپ‌های زیادی از جنس کائوچو پیدا می‌شود اما این توپ در خارج از قارهٔ آمریکا پیش از سفر کریستف کلمب کاملاً ناشناخته بود. اسپانیایی‌ها نخستین اروپاییانی بودند که توپی را می‌دیدند که کائوچویی است و جهش دارد. این گونه از توپ در دوران پیشاکلمبی در بازی‌های توپی آن منطقه کاربرد داشت. در دیگر نقاط جهان توپ‌ها بیشتر از پوست یا آبدان حیوانات که با مواد گوناگون پر شده بود، ساخته می‌شد.
چون توپ آشناترین جسم گرد برای انسان‌ها است، هرگاه بخواهیم جسم گِرد یا نیمه گِردی را توصیف کنیم از واژهٔ «توپ» برایش استفاده می‌کنیم.
بازی با توپ یکی از ساده‌ترین و نوستالژیک‌ترین ‌بازی‌هایی است که هر فردی چه کودک نوپا و چه بزرگسال عاشق آن است. توپ از آن دسته اسباب‌بازی‌هایی است که باید حتماً در مجموعه بازی‌های کودکان قرار گیرد و از سنین پایین یعنی حتی از نوزادی نیز می توان آنرا به کودک معرفی کرد تا علاوه بر تقویت مهارت‌های حرکتی، کودک را با محیط پیرامون آشنا کند. تنوع بازی خلاقانه با توپ بسیار زیاد است و هر بازی علاوه بر سرگرمی موجب تقویت مهارت های بسیاری در کودکان می شود.
فهرست بازی‌های توپی
امتیاز می‌تواند برای یکی از موارد زیر به کار رود:
آبشُش یا برانشی در فارسی تاجیکستان غَلسَمَهدر فارسی تاجیکی به آن Ғалсама (غَلسَمه) می‌گویند که وام‌واژه‌ای ترکی است. نوعی اندام تنفسی است که در بسیاری از جانوران آبزی، از جمله بعضی از کرم‌ها، تقریباً تمام سخت پوستان، بعضی از لاروهای حشرات، همهٔ ماهیان و شمار اندکی از دوزیستان وجود دارد و جهت تنفس آبششی به کار برده می‌شود.Richard E. Young and Michael Vecchione Cephalopod Gills بازبینی 20 اسفند ۱۳۸۸
بافت آبشش شاخه شاخه یا پر مانند، و به ویژه در نزدیکی سطح، سرشار از رگ‌های خونی است. این ساختار، تبادل اکسیژن و دی‌اکسید کربن را با آب پیرامون آبزی تسهیل می‌کند.Gill How Stuff Works بازبینی 20 اسفند ۱۳۸۸
آبشش‌ها یا درون حفره‌هایی در بدن جانور محصورند که آب برای تبادل گازها با فشار از آنجا گذرانده می‌شود یا اینکه همچون زائده‌ای از بدن جانور بیرون زده‌اند و در آب قرار می‌گیرند.
اکسیژن محلول در آب از درون دیواره‌های نازک آبشش‌ها می‌گذرد و وارد خون می‌شود. سپس، آب از راه شکاف‌های آبشش خارج می‌شود. جلد دوم صفحهٔ ۵۳۶
هافبک یا بازیکن میانی ، در فوتبال، بازیکنی است که جایگاه آن بین مدافع و مهاجم است. برخی از هافبک‌ها گرایش دفاعی دارند با قدرت بدنی بالا و پرس در پست هافبک دفاعی، گروهی در کمربند میانی زمین بازی می‌کنند با دقت پاس بالا و بازیسازی، گروهی با سرعت و استارت بالا و سانترهای خوب به عنوان هافبک کناره‌ها، گروهی گرایش هجومی دارند و هم به‌عنوان مهاجم کاذب و بازیکن آزاد حق بازی در تمام مناطق میانی زمین را دارند.
بیشتر مربیان از حداقل ۳ بازیکن به عنوان هافبک تخصصی در ترکیب استفاده می‌کنند که نقش اصلی آن، تخریب بازی‌سازی تیم حریف است در حالی که ممکن است با افزایش تعداد هافبک‌ها پست‌های متنوع بگیرند.
مربیان درترکیب ۱_۵_۴ معمولاً از همه هافبک‌ها، و در سیستم ۳ _۳_۴ از ۳ مهاجم کاذب (هافبک هجومی) استفاده می‌کنند که تیم ملی اسپانیا تحت عنوان تیکی تاکا یا فوتبال بدون مهاجم صاحب سبک در فوتبال است.
هافبک میانی یا هافبک مرکزی بازیکنی است که تقریباً وظایف دفاعی و هجومی وی با هم برابرند، در زمانی که مالکیت توپ در اختیار تیم خودی است، نقش هجومی می‌گیرد و رو به جلو حرکت می‌کند تا توپ را به خط حمله و مهاجمان برساند، همچنین برخی از این بازیکنان توانایی شوت‌زنی دارند و می‌توانند توپ را از پشت محوطه جریمه به سمت دروازه حریف شوت کنند. در حالی که اگر توپ در اختیار تیم رقیب باشد به عقب بر می‌گردند تا به مدافعان کمک، و در توپ‌گیری شرکت کنند.
این هافبک‌ها معمولاً بیشترین آمار پاس صحیح را در هر مسابقه دارند و عموماً با پاس تو عمق مهاجمان را صاحب توپ می‌کنند مانند تونی کروس در رئال مادرید.
در سیستم ۴-۴-۲ معمولاً از دو هافبک میانی استفاده می‌شود.
یا باکس تو باکس که در دسته هافبک‌های میانی قرار می‌گیرد بازیکنی است که ناحیه وسیعی از زمین را پوشش می‌دهد، یعنی می‌تواند تقریباً در همهٔ حد فاصل بین دو محوطه جریمه زمین بازی کند، این دسته از هافبک‌ها نسبت به سایر بازیکنان نقش‌های عمومی‌تری دارند و باید همه یا قسمتی از توانایی سایر هافبک‌ها را هم داشته‌باشند.
استفاده از بازیکنی به عنوان هافبک کامل بیشتر تا قبل از دهه ۸۰ کاربرد داشت و به تدریج با تخصصی تر شدن نقش هافبک‌ها و رایج شدن سیستم‌های چهارخطی به جای سه‌خطی، تعداد این بازیکنان، کمتر و کمتر شد.
هافبک کناری (به انگلیسی: Wide midfielder) که به دو دستهٔ هافبک چپ و هافبک راست تقسیم‌بندی می‌شود، وظیفه‌اش برقراری تعادل میان خط حمله و دفاع است و شبیه هافبک میانی عمل می‌کند، با این تفاوت که بیشتر به کناره‌های زمین (چپ یا راست) گرایش دارد (یعنی کمی جلوتر از دفاع کناری و عقب‌تر از وینگر) و برخلاف هافبک میانی، به جای پاس تو عمق بیشتر از طریق سانتر از جناحین مهاجمان را صاحب توپ می‌کند.
از هافبک کناری معمولاً در سیستم‌های ۴-۴-۲ یا ۴−۴−۱−۱ یا ۴−۵−۱ استفاده می‌شود. و از آنجا که هافبک‌های کناری معمولاً جلوتر از دفاع کناری و عقب‌تر از وینگر بازی می‌کنند، ممکن است به‌جای این دو پست هم مورد استفاده قرار بگیرند یا پس از مدتی به‌طور تخصصی در این پست‌ها بازی کنند، همان‌طور که بسیاری از دفاع‌های کناری یا وینگرها پس مدتی به‌طور تخصصی در پست هافبک میانی بازی می‌کنند.
هافبک نگه‌دارنده (به انگلیسی: Holding midfielder) به هافبکی می‌گویند که بیشتر گرایش دفاعی دارد و معمولاً در نزدیکی خط دفاعی بازی می‌کند، در حالی که ممکن است بسیاری از هافبک‌های تیم در فاز هجومی باشند، هافبک‌های نگه‌دارنده معمولاً در نیمه زمین خودی حضور دارند تا مانع بازی‌سازی و شوت‌زنی تیم حریف شوند و از ضد حملات احتمالی آن‌ها جلوگیری کنند.