moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ازآن‌جاکه که درخت جمبو تاج و منظره زیبایی دارد در بسیاری از مناطق رویش به عنوان درخت زینتی و سایه دار استفاده می‌شود. چوب آن محکم است و در مقابل آب استقامت زیادی دارد. در برخی کشورها، از چوب جمبو برای ساخت تراورس و وسایل و ابزارالات کشاورزی و روستایی و نیز سوخت استفاده می‌شود. از پوست این درخت به خاطر داشتن ۸ تا ۱۹ درصد تانن در صنعت چرم‌سازی استفاده می‌شود. گل‌های این درخت نیز مورد علاقه زنبورهای عسل است و به همین خاطر در صنعت زنبورداری مؤثر است. گلدهی این درخت در جنوب ایران در فروردین و اردیبهشت است و در ماه‌های تیر و مرداد ثمر می‌دهد. میوهٔ رسیده جمبو سیاهرنگ است و به شکل و اندازه زیتون یا کمی بزرگتر است. میوه جمبو که به صورت خوشه‌ای بوده و نخست کوچک و سبز است که رفته رفته بزرگتر و سرخرنگ می‌شود و سپس به رنگ سیاه در می‌آید. میوهٔ جمبو هسته بزرگی دارد که سخت نیست. بخش خوردنی آن نرم و آبدار است. جمبو کال گس و ترش است، ولی میوه رسیده شیرین و کمی ترش است. از جمبو می‌توان سرکه، شراب، ژله و انواع شربت‌ها تهیه کرد. سرکهٔ جمبو به دلیل خوشرنگ و معطر بودن در سراسر کشور هند ساخته و استفاده می‌شود. جمبو دارای انواع ویتامین‌ها و مواد معدنی است. علاوه بر این‌ها، بخش‌های مختلف گیاه ارزش دارویی دارند؛ به ویژه هسته‌های جمبو در درمان و کنترل بیماری قند (دیابت) مؤثرند.
در ادیان بودایی و هندی، درخت جمبو مقدس و محترم است و افسانه‌های زیادی دربارهٔ آن وجود دارد.
هفت عادت مردمان مؤثر که در سال ۱۹۸۹ توسط استیون کاوی نوشته شده است، کتابی است مشهور در مورد مهارت‌های زندگی.
این کتاب تا به حال به ۳۸ زبان ترجمه شده و 40 میلیون نسخه از آن در تمام دنیا به فروش رفته است.
کاوی در این کتاب با معرفی هفت عادت و آموزش قدم به قدم آن‌ها، چیزی که زندگی در شمال نام می‌برد را معرفی کرده و اخلاق منجر به موفقیت را آموزش می‌دهد.
این کتاب توسط گیتی خوشدل به فارسی ترجمه شده است.
هفت عادت مردمان مؤثر
جرج دوم با نام کامل جرج آگوستوس و در آلمانی گئورگ آگوست (زادهٔ ۱۰ نوامبر ۱۶۸۳ - درگذشتهٔ ۲۵ اکتبر ۱۷۶۰) مارکیز و دوک کمبریج از ۱۷۰۶ تا ۱۷۲۷ و سپس پادشاه بریتانیای کبیر و ایرلند از ۱۷۲۷ تا ۱۷۶۹ بود. او تنها پسر جرج یکم بود و باوجودی‌که نسبت به پدرش بیشتر در مسایل حکومتی انگلستان خود را دخالت می‌داد اما به دلیل نداشتن اعتماد به نفس کافی بیشتر به وزرایش به ویژه سر رابرت والپول متکی بود. در عین‌حال علاقه‌مندی جرج دوم به مسایل نظامی سبب شد تا او در جنگ‌های جانشینی اتریش (۱۷۴۰–۴۸) علیه فرانسویان وارد نبرد شود و آخرین پادشاه انگلیسی‌ای باشد که ارتشش را در جنگ فرماندهی کند.
جرج دوم با نام جرج آگوستوس در ۱۰ نوامبر ۱۶۸۳ در قلعهٔ هِرِنهاوزن در هانوفر زاده شد. او تنها فرزند جرج، شاهزادهٔ برونسویک-لونبرگ (بعدتر شاه جرج یکم بریتانیای کبیر) و شاهدخت سوفی دوروتی زل، دخترعمهٔ جرج بود. اما جرج در ۱۶۹۴ همسرش را به اتهام زنا طلاق داد و او را به حبس ابد در قلعهٔ آهلدن محکوم ساخت. پس از این اتفاق جرج آگوستوس نیز برای همیشه از دیدار مادرش محروم شد.
جرج در هانوفر پرورش یافت و در ۱۷۰۵ با کارولین آنسپاخ که زنی باهوش و زیباروی بود ازدواج کرد. پس از آنکه جرج یکم در ۱۷۱۴ به پادشاهی بریتانیای کبیر رسید همراه با او به انگلستان رفت و پس از برتخت نشستن پدرش، او نیز عنوان شاهزادهٔ ولز را دریافت داشت. با این حال روابط بین پدر و پسر کاملاً تیره بود و آن دو تا آنجا که ممکن بود از دیدار با یکدیگر اجتناب می‌کردند. حتی شاه یکبار به جرج و همسرش اجازهٔ دیدار فرزندانشان را هم نداد که این موضع به شدت خشم آنان را برانگیخت.
به دنبال مشاجرهٔ جرج و پدرش در انظار عمومی در ۱۷۱۷، لیسستر هاوس، اقامتگاه ولیعهد در لندن مکانی شد برای گردهم آمدن اعضای ناراضی حزب ویگ به رهبری رابرت والپول و ویسکونت چارلز تاونشند. اما آشتی نه‌چندان گرم شاه و ولیعهد در ۱۷۲۰ سبب شد تا والپول دوباره به خدمت جرج یکم درآمده و به یکی از وزرای پیشروی او بدل شود که این موضوع نارضایتی جرج دوم را از او به همراه داشت.
جرج یکم در ۱۱ ژوئن ۱۷۲۷ درگذشت و پسرش جرج آگوستوس با عنوان جرج دوم در وست‌مینستر ابی تاجگذاری کرد. او پس از در دست گرفتن قدرت در صدد بیرون کردن والپول از کابینهٔ خود بود که با دخالت همسرش کارولین از این کار منصرف شد.
جرج دوم در دو دههٔ نخست حکومتش پیشرفت‌های داخلی و خارجی را به‌دقت زیر نظر داشت و از سیاست‌های صلح‌طلبانهٔ والپول حمایت می‌کرد و حتی به او اجازه داد تا با استفاده از پشتیبانی سلطنتی به تقویت موضع خود در پارلمان بپردازد. بدین ترتیب والپول موفق شد تا به مدت ۱۲ سال، بریتانیا را از ورود به هرگونه درگیری در قاره به‌دور نگاه دارد. با این حال جرج دوم برخلاف میل او در ۱۷۳۹ وارد جنگ با اسپانیا شد و در ادامهٔ آن در دههٔ ۱۷۴۰ و به‌دنبال بروز جنگ بر سر جانشینی در اتریش که کشورهای مختلف اروپایی درگیرش بودند به جنگ با فرانسه علیه استیلای آن کشور بر اروپا پرداخت. جرج دوم آخرین پادشاه بریتانیا بود که خود شخصاً فرماندهی نیروهایش در میدان نبرد را برعهده گرفت و توانست پیروزی سرنوشت‌سازی را در نبرد دتینگن در ۱۶ ژوئن ۱۷۴۳ کسب نماید. هندل، آهنگساز آلمانی قطعهٔ Dettingen Te Deum را به‌افتخار این پیروزی برای او ساخت.
در ۱۷۴۲ دربار انگلستان شاهد نزاع جرج دوم با پسرش فردریک لوئیز، شاهزادهٔ ولز بود و این موضوع سبب شد تا شاهزاده رهبری گروهی که با چگونگی ادارهٔ کشور مخالف بودند را برعهده گیرد. این اعتراضات تا آنجا ادامه یافت که والپول در ۱۷۴۲ مجبور به استعفا شد. جرج کمی بعد جان کارترت (بعدتر ارل گرنویل) را جانشین او ساخت اما راهکارهای متبکرانهٔ کارترت مورد پذیرش محافل سیاسی نبود و با ادامه یافتن جنگ جانشینی اتریش و حضور انگلستان در آن، گروه‌های مخالف این فرصت را یافتند تا آن دو را به فدا کردن منافع انگلستان به نفع آلمان متهم سازند. سرانجام جرج دوم در برابر فشارهای پارلمان سر تعظیم فرود آورد و با استعفای کارترت موافقت نمود. ۱۴ ماه بعد وزرای کابینهٔ جرج با اقدام به استعفای دسته‌جمعی شاه را مجبور به پذیرش ویلیام پیت (بعدتر ارل چاتهام)، رقیب اصلی کارترت در دولت خود نمودند.
در ۱۷۴۶ نیروهای انگلیسی به فرماندهی دوک کامبرلند، دومین پسر جرج دوم موفق به شکست نیروهای اسکاتلندی حامی چارلز ادوارد استوارت، نوهٔ شاه جیمز دوم در نبرد کالودن در کالودن مور در اسکاتلند شدند. در این نبرد بیشتر سربازان اسکاتلندی کشته شدند و این شکست پایانی بود بر شورش‌های جاکوبایت‌ها برای بازگرداندن خاندان پادشاهی استوارت به قدرت.
حکومت جرج دوم همچنین شاهد جنگ‌های هفت ساله از ۱۷۵۶ تا ۱۷۶۳، تشکیل هند بریتانیا پس از نبرد پلاسی در ۱۷۵۷ و تصرف کبک در ۱۷۵۹ بود.
جرج در دههٔ پایانی عمر خود علاقه‌اش به مسائل سیاسی را از دست داد. او در طول جنگ‌های هفت ساله علیه فرانسه بیشتر یک ناظر بود و ابتکار عمل در دستان ویلیام پیت قرار داشت که توانست پیروزی را برای انگلستان به ارمغان بیاورد.
جرج دوم در ۲۵ اکتبر ۱۷۶۰ بر اثر دیکسیون آئورت در کاخ کنزینگتون در لندن درگذشت و در وست‌مینستر ابی در کنار همسرش ملکه کارولین که در ۱۷۳۷ درگذشته بود به‌خاک سپرده شد. پس از او نوه‌اش (پسر فردریک لوئیز) با عنوان جرج سوم جانشین او شد.
لو آندرئاس سالومه در ۱۲ فوریه سال ۱۸۶۱ در سن پترزبورگ به عنوان دختر یک ژنرال روس به دنیا آمد. در سال۱۸۸۷ با فردریش کارل آندرئاس شرق‌شناس ازدواج کرد. علایق متعدد و گوناگون وی و طبع علمی/هنری اش باعث آشنایی و ارتباط وی با تعدادی از مشاهیر زمان خودش شد که منجر به داشتن ارتباطی فعال و سرزنده با ناموران آن زمان از جمله نیچه، ریلکه و فروید گردید. او بسیار زیبا و خوش رو بود و علاقه بسیار به فلسفه داشت. و دلیل آشنایی با مشاهیر زمان خود بود.
لو سالومه رمان، مقاله و داستان‌های زیادی نوشته‌است. وی در ۵ فوریه سال ۱۹۳۷ در گوتینگن در گذشت. لو سالومه را بیشتر به دلیل عشق نیچه به او و سپس خیانت او و پل ری به نیچه می‌شناسند.راجرز، ن. ، تامپسون، م. (1393). فیلسوفان بدکردار. ترجمه احسان شاه قاسمی. تهران: انتشارات امیرکبیر
آندرس روزنکرانتس لیندگارد (متولد ۱۳ آوریل ۱۹۸۴) بازیکن حرفه‌ای فوتبال دانمارکی است که در تیم برنلی بازی می‌کند.
لیندگارد بازی خود را از تیم اودنسه آغاز کرد. اولین بازی او در رقابت‌های یوفا در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۹ بود که به برد ۴–۳ برابر تیم رابوتنیکی منجر شد. با این وجود با آمدن روی کارول به این تیم لیندگارد مجبور به ترک تیم شد.
در سال ۲۰۰۹ لیندگارد به صورت قرضی به تیم نروژی السوند ملحق شد و مدتی بعد با این تیم قرار داد بلند مدت امضا کرد. از اوایل نوامبر ۲۰۱۰ لیندگارد تبدیل به یکی از اهداف خرید تیم فوتبال منچستر یونایتد شد. با این وجود پیتر اشمایکل دروازبان اسبق این تیم عنوان کرد که لینگارد هنوز آمادگی حضور مستمر در لیگ برتر انگلستان را ندارد. در ۲۳ نوامبر سر الکس فرگوسن مربی منچستر یونایتد در مصاحبه‌ای اظهار داشت که انتظار دارد طی دو تا سه هفته آینده پروسه انتقال این بازیکن به منچستر یونایتد کامل شود.
در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۰ لیندگارد با قرار دادی سه سال و نیمه که مبلغ آن اعلام نشد به عضویت منچستر یونایتد درآمد.
لیندگارد برای تیم زیر ۱۹ و زیر ۲۰ ساله‌های دانمارک بازی کرده‌است و سابقه بازی برای تیم ملی بزرگسالان را نیز دارد. اولین بازی ملی او دربرابر ایسلند و در مرحله انتخابی بازی‌های یورو در ۷ سپتامبر ۲۰۱۰ بود که به برد ۱–۰ دانمارک منجر شد.
فارسی شرقی می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته‌باشد:
زبان فارسی نو یا فارسی جدید یا فارسی نوین (همچنین با نام‌های فارسی دری یا دَری در افغانستاندر واقع، دو نامِ «دری» و «فارسی دری» از نام‌های تاریخی این زبان هم هستند (بنگرید به بخشِ «تاریخچهٔ نام» در همین مقاله) و در گفتارهای آکادمیک‌ترِ ایران و دیگرجاها هم به کار می‌روند و فارسی تاجیکی یا تاجیکی در تاجیکستان) گویش امروزینِ زبان فارسی است که از سَده‌های دوم یا سوم میلادی تاکنون در ایران بزرگ و حوزه‌های فرهنگی-تمدنی آن صحبت می‌شود. فارسی نو از لحاظ زمانی-ادبی به‌طور معمول به سه دورانِ فارسیِ نویِ نخستین (قرن ۱ یا ۲ خورشیدی)، فارسیِ نویِ کلاسیک (قرن ۳ تا ۱۱ خورشیدی) و فارسیِ نویِ معاصر (قرن ۱۲ خورشیدی تا کنون) تقسیم می‌شود.
کاربرد این زبان از سدهٔ دهم میلادی به بعد به‌طور گسترده در نوشته‌های عربی (همچون استخری، ص۳۱۴؛ مقدسی، ص۳۳۵؛ ابن حوقل، ص۴۹۰) و فارسی تصدیق شده‌است.Gilbert Lazard, 1994, "DARI", "Encyclopaedia Iranica" در منابع دوران اسلامی، نام زبان فارسی را «فارسی دری» نیز نوشته‌اند و تمامی آن‌ها نشان می‌دهد که «فارسی دری» یک نوع گویش از فارسی است. زبان فارسی نو، که معمولاً در دوران اسلامی با نام فارسی دری از آن یاد شده دنباله زبان فارسی میانه است که، زبان رسمی و ادبی ایران ساسانی بوده. زبان فارسی میانه، خود نیز دنبالهٔ زبان فارسی باستان بوده و وضعیتی متفاوت از باقی زبان‌ها و گویش‌های ایرانی دوران باستان، مانند اوستایی، سغدی و همچنین زبان‌های ایرانی امروزی، مانند زبان کردی، زبان پشتو و دیگر گویش‌های ایرانی دارد. زبان‌های فارسی میانه و فارسی نو در سه حوزهٔ نفوذ تاریخی‌شان، در واقع یک زبان هستند که ریشهٔ آن از مردم و سرزمین پارس بوده و امروزه به سبب ویژگی‌ها و تفاوت‌های گفتاری قدری تمایز یافته‌اند، به‌طوری‌که هنوز غالب شدن آن بر مناطق جنوب‌غربی و شرقی ایران قابل تشخیص است.The language known as New Persian, which usually is called at this period (early Islamic times) by the name of Parsi-Dari, can be classified linguistically as a continuation of Middle Persian, the official religious and literary language of Sassanian Iran, itself a continuation of Old Persian, the language of the Achaemenids. Unlike the other languages and dialects, ancient and modern, of the Iranian group such as Avestan, Parthian, Soghdian, Kurdish, Pashto, etc. , Old Middle and New Persian represent one and the same language at three states of its history. It had its origin in Fars and is differentiated by dialectical features, still easily recognizable from the dialect prevailing in north-western and eastern Iran.
http://www.iranicaonline.org/articles/dari
A century later Keykāvūs b. Eskandar (in ca. 475/1082-83; p. 208) advised letter writers to avoid the use of “pure pārsī” (pārsī-e moṭlaq), that is, free of Arabic words, “for it is displeasing, especially pārsī-edarī, which is not usual,” implying the existence of other kinds of pārsī. Darī thus seems to have been a variety of pārsī, as is confirmed by the expression pārsī-e darī (Ar. al-fārsīya al-dārīya) frequently found in early text. The variant pārsī o darī, which also occurs in Persian manuscripts (e.g. , Šāh-nāma VIII, p. 254), is a distortion, as Parvīz Ḵānlarī correctly noted (p. 273).Gilbert Lazard, "Dari", Encyclopaedia Iranica
The former, as represented by literary Middle Persian, retained most its ancient form; the latter evolved from the same Persian language, which had spread throughout the north, but evinced the influence of the dialects that it had supplanted there, particularly Parthian. گاهی در ادبیات فارسی نو، فارسی و گویشوران آن را تاجیک نامیده‌اند. زبان فارسی جدید، نسخهٔ دگرگون شده زبان فارسی میانه (پهلوی) است، که ابتدا در پارس سپس در سیستان، خراسان و در بخشی از آسیای میانه (تا منطقهٔ ماوراءالنهر مانند ازبکستان و تاجیکستان) و غرب آسیا گسترش یافت
در متون تاریخی، واژگانی مانند پهلوی، فهلوی، پهلوانی، فارسی، پارسی و دری به‌جای یکدیگر به‌کار رفته‌اند. باید دانست که مفهوم و چیستیِ زبان‌هایی که این واژگان به آنان اطلاق شده‌اند دچار تحول بوده‌است. دو واژهٔ پهلوی و پهلوانی در نوشته‌های نخستین به زبان پارتی اطلاق می‌شده‌اند که در طول زمان به فارسی میانه اطلاق شده‌اند. هماهنگ با این تحول، واژهٔ فارسی و پارسی نیز در ابتدا به فارسی میانه اطلاق می‌شده‌اند اما در طول زمان با آنچه زبان دری نامیده می‌شد، یکسان دانسته‌شده‌اند.کتاب تکوین زبان فارسی از علی اشرف صادقی، صفحات ۱۰ و ۱۱، ۱۳ تا ۲۰، ۲۸. در این لینک ببینید البته این به معنای عدمِ ارتباطِ زبان‌شناسانهٔ فارسی نو با فارسی میانه نیست. فارسی نو اساساً بر گویش‌های جنوب غربی ایران (مانند فارسی میانه) استوار است که به دلیل گستردگی، با گویش‌های دیگری مانند پارتی و سغدی و … یا همچنین با عربی و تُرکی نیز آمیزش داشته‌است.تکوین زبان فارسی از علی اشرف صادقی صفحات ۲۵، ۲۹ تا ۴۸ در این لینک همچنین برخی دگرگونی‌های فعلی در فارسی نو نسبت به فارسی میانه به دلیل افزایش افعال مرکب است؛ در مقالهٔ این لینک بیشتر بخوانید همچنین برخی دگرگونی‌های فعلی به دلیل از بین رفتن برخی افعال در طول زمان است؛ در مقالهٔ این لینک بخوانید
پس از تازش عرب‌ها تا زمان یعقوب لیث، زبان رسمی حکمرانانی که بر ایران‌زمین حکومت می‌کردند، زبان عربی بود. در این دوران سختگیری‌های فراوانی از سوی حکمرانان برای به‌کار بردن زبان پارسی وجود داشت. یعقوب لیث نخستین کسی بود که زبان پارسی را ۲۰۰ سال پس از ورود اسلام به ایران، به‌عنوان زبان رسمی ایران اعلام کرد و پس از آن دیگر کسی حق نداشت در دربار او به زبانی غیر از پارسی سخن بگوید.Ya'qub ibn al-Layth al-Saffar
دکتر محسن ابوالقاسمی در کتاب «تاریخ زبان پارسی» آورده‌است:
در زبان فارسی از هر دو عنوان «پارسی» و «دری» و گاه «پارسی دری» برای زبان فارسی امروزی استفاده می‌کنند. در ادبیات پارسی هم واژهٔ پارسی و دری را به یک معنا به‌کار برده‌اند. برای نمونه، بیت معروف از ناصر خسرو قبادیانی، که مداحی شعرا و اشعار عنصری در وصف سلطان محمود غزنوی را نکوهش می‌کند:و سلطان محمود
و در جای دیگر به دو دیوان خود به دو زبان پارسی و تازی اشاره می‌کند:
محمد ابن هندوشاه تبریزی در واژه‌نامهٔ فارسیِ خود با نام صحاح‌الفرس می‌نویسد: «دَری که همان زبان پارسی است.»در صفحهٔ ۳۰۱ از واژه‌نامه‌اش در این لینک ببینید
ابن سینا در مقدمهٔ دانشنامه علایی خود می‌نویسد: «زندگانیش دراز باد و بخت پیروز، پادشاهیش برافزون. آمد به من بنده و خادم درگاه وی، که یافته امان در خدمت وی. همهٔ کام‌های خویش، از ایمنی و بزرگی و شکوه و کفایت و پرداختن به علم و نزدیک داشتن، که باید مر خادمانِ مجلس وی را کتابی تصنیف کنیم به پارسی دری.»ابن سینا، الهیات دانشنامهٔ علایی، با مقدمه و حواشی و تصحیح دکتر محمد معین، دانشگاه بوعلی سینا، همدان: ۱۳۸۳، صفحهٔ د
قاضی بیضاوی، تاریخ‌نویس زمان ایلخانیان در مقدمهٔ کتاب تاریخش می‌نویسد: «این کتاب را از تواریخ معتبر فراهم آوردم نظام التواریخ نام کردم چه در آن سلسله حکام و ملوک ایران که طول آن از فرات است تا جیحون، از دیار عرب تا حدود خجند چنان‌که یادکرده می‌آید… و به زبان فارسی ساختم تا فواید آن عام‌تر باشد.»نظام التواریخ، عبدالله بیضاوی، به کوشش سید شمس‌الله قادری. (صفحه ۴۷ در این فایل)نظام التواریخ، عبدالله بیضاوی، ب‍ه‌ک‍وش‍ش ه‍اش‍م م‍ح‍دث. (صفحه ۲۷ در این فایل)
حافظ می‌سراید:
همچنین در جایی دیگر:
باز هم درجایی دیگر:
حکیم مَیسَری در دیباچهٔ کتاب دانشنامهٔ پزشکی خود، تصمیم می‌گیرد که پارسی بنویسند و نه تازی؛ و این اشعار را در این مورد سروده‌است:
بنابر نظر المقدسی و المسعودی، پارسی دری یک نوع از پارسی است. المقدسی نیز ایران را به هشت بخش تقسیم کرده‌است و آذربایجان را از اقالیم ایران (عجم) می‌شمرد و در رابطه با این ناحیه می‌نویسد: «زبان این اقالیم هشتگانهٔ ایرانی (عجمی) جز اینکه برخی از آن‌ها دری و بعضی لهجه‌های پیچیده و همهٔ آن‌ها پارسی خوانده می‌شوند».در ترجمهٔ انگلیسی هم درست همین عبارت آمده‌است:
“The languages of the 8th division is Iranian (al-’ajamyya). It is partly Dari and partly convoluted (monqaleq) and all of them are named Persian”
(Al-Moqaddasi, Shams ad-Din Abu Abdallah Muhammad ibn Ahmad, Ahsan al-Taqasi fi Ma’rifa al-Aqalim, Translated by Ali Naqi Vizieri, Volume One, First Edition, Mu’alifan and Mutarjiman Publishers, Iran, 1981, pg 377
عرفی شیرازی زبان شعرش را فارسی می‌داند:
ابو الحسن مسعودی در التنبیه و الاشراف می‌نویسد: «پارسیان قومی بودند که قلمروشان دیار جبال بود از ماهات و غیره و آذربایجان تا مجاور ارمنیه و اران و بیلقان تا دربند که باب و ابواب است و ری و طبرستان و مسقط و شابران و گرگان و ابرشهر که نیشابور است و هرات و مرو و دیگر ولایت‌های خراسان و سیستان و کرمان و پارس و اهواز با دیگر سرزمین عجمان که در وقت حاضر به این ولایت‌ها پیوسته‌است، همهٔ این ولایت‌ها یک مملکت بود، پادشاه‌اش یکی بود و زبان‌اش یکی بود، فقط در بعضی کلمات تفاوت داشتند، زیرا وقتی حروفی که زبان را بدان می‌نویسند یکی باشد، زبان یکی است وگر چه در چیزهای دیگر تفاوت داشته باشد، چون پهلوی و دری و آذری و دیگر زبان‌های پارسی.».(مسعودی، علی بن حسین: «التنبیه و الاشراف»، به تصحیح عبدالله اسماعیل الصاوی، قاهره، 1357 ق)شیخ بهایی، شعرِ «این سخن شیر است در پستان جان» از عارف رومی را، فارسی دانسته.در شاهنامه، نام این زبان «پارسی دری» نوشته شده‌است (و خوانش «پارسی» و «دری» اشتباه است). (این بخش مربوط به اشعار رودکی و ترجمهٔ کلیله و دمنه است که به یک زبان انجام شده‌است. هر چند آن بیت را می‌توان تأکید بیشتر دانست زیرا بنابر اسناد فوق، دری یک نوع از پارسی هست که از پارسی میانه در خراسان تحول یافت)Gilbert Lazard, "Dari", Encyclopaedia Iranica
The former, as represented by literary Middle Persian, retained most its ancient form; the latter evolved from the same Persian language, which had spread throughout the north, but evinced the influence of the dialects that it had supplanted there, particularly Parthian.
Darī thus seems to have been a variety of pārsī, as is confirmed by the expression pārsī-e darī (Ar. al-fārsīya al-dārīya) frequently found in early text. The variant pārsī o darī, which also occurs in Persian manuscripts (e.g. , Šāh-nāma VIII, p. 254), is a distortion, as Parvīz Ḵānlarī correctly noted (p. 273).جاحظ در البیان و تبیان می‌نویسد:
دیگر اشاره‌ها به نام فارسی یا پارسی:
مولوی در مجالس سبعه هنگامی که حدیث امام علی را به فارسی ترجمه می‌کند، ترجمه‌اش را ترجمهٔ پارسی می‌خواند.
فرزند مولوی (سلطان ولد):
باز فرزند مولوی:
شمس تبریزی نیز در مقالات می‌گوید:
زبان پارسی را چه شده‌است؟ بدین لطیفی و خوبی، که آن معانی و لطافت که در زبان پارسی آمده‌است و در تازی نیامده‌است.
عطار نیشابوری:
امیرعلیشیر نوایی:
ناصرالدین‌شاه قاجار پیرامون ماجرای مراسمِ سلام تخت مرمر در عید قربان خاطره‌ای می‌نویسد که:
شمارِ واژگان مربوطه در نوشته‌های فارسی بدین شکل است. این فهرست قابل گسترش می‌باشد.
پیرامون نامیدن "دری" باید گفت که پیش از صفت پارسی، نظم و نثر دری گفته شده‌است؛ بدین معنی که دری یک شیوهٔ ادبی نظمی و نثری بوده‌باشد. مسعود سعد سلمان، خاقانی، نظامی، حافظ و اقبال لاهوری از "نظم" یا "نثر دری" و طرز گفتار دری یاد کرده‌اند و نه از زبان دری.
در نگارش‌های رسمی دولتی افغانستان از زبان پارسی با نام زبان دری یاد می‌شود، ولی مردم افغانستان در زبان گفتاری، زبان خود را با نام فارسی می‌شناسند. اسنادی وجود دارند که نشان می‌دهند این زبان در افغانستانِ معاصر هم «فارسی» نامیده می‌شدهبنگرید به بایگانی کتابخانه افغانستان در اینجا‌ اما نام این را رسماً در سال ۱۹۶۴ میلادی، در جهت جداسازی ظاهری پارسیان افغانستان، تاجیک‌های جغرافیای شوروی و ایران، از «فارسی» به «دری» تغییر دادند که به معنی «زبان درباری» است.Declassified, Zaher said there would be, as there are now, two official languages, Pashto and Farsi, though the latter would henceforth be named Dari. پارسی دری و پشتو در افغانستان دو زبان رسمی در کل کشور هستند.در برآورد جدیدی که در سال ۲۰۱۷ سازمان سیا به صورت پیمایشی انجام داده‌است و از شهروندان دو زبان اول را مورد پرسش قرار داده‌است، زبان پارسی به عنوان زبان مادری و زبان رابط مورد استفاده ۷۷ درصد مردم معرفی شده‌است. همچنین زبان پشتو ۴۸ درصد، زبان ازبکی ۱۱ درصد، زبان انگلیسی ۶ درصد، زبان ترکمنی ۳ درصد، زبان اردو ۳ درصد، زبان پشه ای ۱ درصد، زبان نورستانی ۱ درصد، زبان عربی ۱ درصد و زبان بلوچی ۱ درصد اعلام شده‌است. طبیعی است که مجموع درصدهای ذکر شده از ۱۰۰ بیش تر می‌باشد زیرا مناطق زیادی در افغانستان دو زبانه هستند
گویش بهدینان که به دری زرتشتی یا گبری نیز مشهور است زبان ویژه زرتشتیان ایران است که این اقلیت در استان‌های یزد و کرمان به‌آن سخن می‌گویند. زبان دری یک زبان هندوایرانی است و از شاخه زبان‌های ایرانی شمال‌غربی به‌شمار می‌رود. این زبان با زبان‌های مرکزی ایرانی و سورانی نزدیکی دارد.بهدینان ، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی
گراژینا شاپووُوفسکا (؛ ؛ زاده ۱۹ سپتامبر ۱۹۵۳) بازیگر سینما و تئاتر لهستانی است.
در سال ۱۹۷۷ از دانشکده هنر تئاتر ورشو فارغ‌التحصیل شد. بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۴ او در تئاتر ملی ورشو مشارکت داشته‌است.
او بهترین و شاخص‌ترین بازی خود را در فیلمی کوتاه شناخته شده "فیلمی کوتاه درباره عشق" از ساخته‌های کارگردان نام آشنا لهستانی کریستوف کیشلوفسکی می‌داند. این اثر بخشی از ده‌فرمان نیز بوده‌است.
کورُس شاهمیری با نام هنری کورُس (زادهٔ ۲۳ اسفند ۱۳۳۱ در خرم دره) خواننده، آهنگساز، تنظیم‌کننده و تهیه‌کنندهٔ موسیقی پاپ ایرانی است که در سال ۱۹۸۵ اولین آلبوم رسمی خود را به نام «خواستگاری» همراه با اندی منتشر کرد.
«پرواز»، «بلا» و «خداحافظ» آلبوم‌های بعدی و مشترک این دو بود. آن دو در سال ۱۹۹۱ به همکاری با همدیگر پایان دادند.
کورُس پس از آن پنج آلبوم را به‌صورت انفرادی منتشر کرد و آخرین آلبوم او در پاییز سال ۲۰۱۰ با نام «افسانه» منتشر شده‌ است.
منصور برزگر (زادهٔ ۹ اسفند ۱۳۲۵ در بویین زهرا) کشتی‌گیر بازنشسته، مربی کشتی و مدیر ورزشی ایرانی است. او در دوران فعالیت ورزشی خود در دستهٔ ۷۴ کیلوگرم کشتی آزاد، برندهٔ مدال نقره المپیک ۱۹۷۶ مونترآل، قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی جهان در ۱۹۷۳ و نیز نایب‌قهرمان دو دورهٔ این مسابقات در ۱۹۷۵ و ۱۹۷۷ است. مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۷۸، اولین تجربه مربیگری او در تیم ملی بود و در چهار دوره بازی‌های المپیک ۱۹۸۸ سئول، ۱۹۹۲ بارسلون، ۱۹۹۶ آتلانتا، ۲۰۰۰ سیدنی و ۲۰۰۴ آتن، هدایت تیم ملی کشتی آزاد ایران را به عنوان سرمربی هدایت کرد. او به عنوان عضو هیئت رئیسه و مدیر کمیته استعدادیابی فدراسیون کشتی ایران و نیز مدیر تیم‌های ملی کشتی فعالیت کرده‌است.
او دوران کودکی در خیابان عباسی تهران گذراند و در شغل‌هایی مانند مکانیکی و فنرسازی مشغول به کار شد. برزگر ابتدا در هفده سالگی (۱۳۴۳) تمریناتش را زیر نظر منصور اینانلو از باشگاه البرز در خیابان سلسبیل آغاز کرد و سپس به باشگاه ایزد فردوسی رفت که در آن‌جا مربی اصلی‌اش منصور تبریزی باعث شکوفایی استعداد او شد.
برزگر در ۲۰ سالگی در دستهٔ ۶۸ کیلوگرم مسابقات انتخابی تیم ملی برای المپیک ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی شرکت کرد و مغلوب عبدالله موحد شد.
او که به استخدام سازمان آب درآمده‌بود، تمریناتش را زیر نظر عبدالحسین فعلی ادامه داد. در مسابقات قهرمانی کشور ۱۳۴۸ مشهد، که برای نخستین بار در ۱۰ وزن جدید برگزار می‌شد، برزگر بالاتر از صحبت‌الله جعفری از کرمانشاه و محمد خادم (پدر امیر و رسول) از تیم میزبان روی سکوی نخست ۶۸ کیلوگرم ایستاد.
در رقابت‌های ۱۳۵۰ تهران هم در وزنی جدید دوباره قهرمان کشور شد. او در این رقابت‌ها محمدرضا طاهری (که بعدها حریف همیشگی‌اش در انتخابی‌ها و رقابت‌های داخلی شد) را شکست داد. همان سال او در مسابقات انتخابی تیم ملی برای قهرمانی جهان ۱۹۷۱ صوفیه به محمد فرهنگدوست باخت اما به عنوان فرد ذخیره، در فهرست مسافران صوفیه قرار گرفت.
سال بعدش او در ایران بی‌رقیب بود و با عضویت در تیم ملی عازم المپیک ۱۹۷۲ مونیخ شد. برزگر در این رقابت‌ها که اولین تجربه جهانی‌اش بود، یوری گوسف از شوروی را با ضربه فنی شکست داد اما در ادامه با باخت برابر آدولف ریگر آلمانی، عنوان پنجم را به دست آورد.
در سال ۱۹۷۳ که قرار بود مسابقات قهرمانی جهان در تهران برگزار شود، بیشتر ملی‌پوشان اصلی در رقابت‌های قهرمانی کشور (اردیبهشت ۱۳۵۲) شرکت نکردند اما منصور برزگر در بابل به روی تشک رفت و باز هم قهرمان ایران شد.
او در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۷۳ تهران در گام اول در قرعه‌ای سخت با آدولف ریگر آلمانی رقابت کرد که از زیباترین کشتی‌هایی بود که در ورزشگاه روباز نصیری به انجام رسید. آنها در مبارزه‌ای تمام‌عیار به تساوی ۵–۵ رسیدند و برزگر نتوانست انتقام مونیخ را بگیرد اما برتری چشمگیر برزگر بر سایر حریفان، به‌ویژه پیروزی ۶–۴ در دیدار فوق‌العاده حساس مقابل روسلان آشورعلیف از شوروی، مدال طلای قهرمانی جهان را نصیب برزگر ۲۶ ساله کرد.
یک سال بعد درحالیکه برزگر بخت اصلی کسب قهرمانی در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۷۴ تیم اصلی ایران به صلاح‌دید مقامات سازمان ورزش ملزم به حضور در بازی‌های آسیایی تهران شد و به همین خاطر برزگر مسابقات جهانی را از دست داد اما توانست مدال طلای بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ را به گردن بیاویزد. در غیاب برزگر روسلان آشورعلیف قهرمان شد.
در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۷۵ مینسک، برزگر با کسب مدال نقره و باخت از آشورعلیف در فینال با فن سگک، تنها مدال‌آور تیم ملی کشتی آزاد ایران بود.
برزگر مانند همیشه در انتخابی المپیک ۱۹۷۶ مونترآل هم روی تشک رفت و بر رقیبش بیژن زرافشانی از کرمانشاه پیروز شد.
علیرضا قمیشی (زادهٔ ۲۷ شهریور ۱۳۴۸ در شیراز)، خواننده و ترانه‌سرای ایرانی و فرزند سیاوش قمیشی است.
علیرضا قمیشی موسیقی را از ۵ سالگی با یادگیری پیانو آغاز کرد و تا سیزده سالگی به‌طور جدی پیانو می‌نواخت. در ۱۴ سالگی، پس از سفر به آمریکا، به ساز درامز علاقه‌مند شد و دریافت که درامز ساز اوست. بنا بر این به یادگیری و نواختن درامز رو آورد. از ۱۶ سالگی تا ۱۹ سالگی به صورت حرفه‌ای در کلوپ‌های موسیقی معروف هالیوود، از جمله «تروبدورز»، «راکسی» و «گزاریس» با گروه‌های «سیرکس» و «جانی اند دِ جگوارز» همکاری می‌کرد و درامز می‌نواخت. او در این مدت سبکهای موسیقی «هارد راک»، «هوی متال» و «کامرشیال هوی متال» را تجربه کرد. آشنایی با تامی لی، نوازندهٔ درامز گروه «ماتلی کرو»، تأثیر بسزایی در شیوهٔ نوازندگی وی داشت.
در سال ۱۳۶۸ که به ایران بازگشت، بیست ساله بود؛ و در سال ۱۳۷۶ که عضو اولین گروه موسیقی پاپ در جزیره کیش شد، ۲۸ سال داشت. او که ۵ سال عضو آن گروه بود، در این مدت قطعاتی ساختهٔ خود و اعضای گروه و نیز قطعاتی از دیگران را می‌نواخت، در سال ۱۳۸۱ از گروه جدا شد و به ساخت قطعات موسیقی خود رو آورد. در سال‌های ۱۳۸۴ و ۱۳۸۵ کار آهنگسازی و تنظیم آلبوم اسیر را با همکاری سیروان خسروی انجام داد. این آلبوم، توسط شرکت آوای باربد، در سال ۱۳۸۹ منتشر شد تا با حاشیه های فراوان آنچه که تجربه شده بود باز هم تجربه شود و در آن سال بالاتر از حریص (آلبوم) محسن چاوشی به عنوان پرفروشترین آلبوم سال ۱۳۸۹ در صدر پر تیراژترین آلبوم های موسیقی سال قرار بگیرد.
دومین آلبوم رسمی او به نام فقط آرزو کن در آذر ماه سال ۱۳۹۶ بعد از هفت سال وقفه نسبت به آلبوم اسیر و با قطعاتی جدید توسط شرکت هنر اول با مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی وارد بازار موسیقی ایران شد.
در حال حاضر علیرضا قمیشی به آهنگسازی، خوانندگی، ترانه‌سرایی و نوازندگی سازهایی نظیر پیانو، درامز، تومباف پرکاشن و الکترو پرکاشن مشغول است.
سیاوش قمیشی هیچ‌گاه علیرضا را به عنوان فرزند خود قبول نداشته و حتی در گفتگو با یکی از شبکه‌های ماهواره‌ای فارسی‌زبان از این موضوع سخن گفته که هیچ‌گاه علاقه‌ای به تولد این فرزند نداشته‌است. علیرضا در آلبوم «اسیر» دو قطعه از آثار سابق پدر را بازخوانی کرده و حتی، یکی از قطعات آلبوم با عنوان «درد دوری» را هم به پدر تقدیم کرده اما بلافاصله پس از انتشار این آلبوم، پدر طی اطلاعیه‌ای اعلام می‌کند که تحت هیچ عنوان، امتیاز هیچ اثر هنری خود شامل ملودی، آهنگ و تنظیم را به هیچ خواننده و هنرمند ایرانی واگذار نکرده و هر نوع اجرای مجدد، کپی کردن، انتشار و حمایت‌های غیراصل، دستبرد هنری محسوب می‌شود و این یعنی اینکه انتشار آلبوم «اسیر» توسط شخصی به اسم علیرضا قمیشی دستبرد هنری محسوب می‌شود.
انت اولزون (زاده ی۲۱ ژوئن ۱۹۷۱) خوانندهٔ سوئدی است که بیشتر با عنوان خوانندهٔ سابق گروه سمفونیک متال فنلاندی نایت‌ویش شناخته می‌شود. او در سال ۲۰۰۷ به نایت‌ویش پیوست و در ۱ اکتبر ۲۰۱۲ از این گروه جدا شد. او پس از جدایی از نایت‌ویش، یک آلبوم انفرادی به نام Shine در سال ۲۰۱۴ منتشر کرده‌است.
در سال ۲۰۰۷ پس از اینکه تاریا تورونن گروه نایت ویش را ترک کرد، انت اولزون از میان ۲۰۰۰ نفر به عنوان خواننده جدید گروه انتخاب شد.
shine در سال ۲۰۱۴
فلاویوس آییتیوس (زادهٔ در حدود ۳۹۰ - درگذشتهٔ ۴۵۴) ژنرال رومی اهل موئسیا بود. او در ۴۳۳ به مقام کنسولی رسید و در همان سال فرماندهٔ ارشد سپاهیان شد. او به‌مدت ۲۰ سال توانست از سرزمین‌های امپراتوری روم در برابر متجاوزان و بربرها محافظت نماید و اوج موفقیت‌هایش پیروزی بر هونهای تحت رهبری آتیلا در شالون طی نبردی به همین نام نبرد شالون در ۴۵۱ بود. با این حال سه سال بعد در ۴۵۴، امپراتور والنتینیان سوم که بزرگی نام آییتیوس باعث آزردگی خاطرش شده بود، با دسیسه پترونیوس ماکسیموس او را با ضربهٔ دشنه‌ای به قتل رساند.
رباط خاجی‌تهیگاهی میان‌استخوانی یا لیگامان ساکروایلیاک بین استخوانی یکی از رباط‌های مفصل خاجی‌تهیگاهی (ساکروایلیاک) است که به طور سطحی توسط رباط خاجی‌تهیگاهی پسین پوشیده می‌شود. این رباط دارای رشته‌های کوتاه و قوی است که استخوان خاجی (ساکروم) را به برجستگی تکمه‌ای تهیگاهی iliac tuberosity پیوند می‌دهد. رباط خاجی‌تهیگاهی میان‌استخوانی، استخوان‌های خاجی و تهیگاهی را در کنار یکدیگر نگه می‌دارد.
شِروان، شَروان یا شیروان یکی از ناحیه‌های تاریخی ایران در جنوب شرقی قفقاز است که بین کنارهٔ غربی دریای خزر و رود کورا قرار گرفته‌است.Barthold, W. "SHīrwān , Shirwān or Sharwān." Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Edited by: P. Bearman , Th. Bianquis , C.E. Bosworth , E. van Donzel and W.P. Heinrichs. Brill, 2009. مرکز این ناحیه در آغاز شابُران بود و سپس به شَماخی و سرانجام به باکو انتقال یافت.
این منطقه در تاریخ ۳ آبان ۱۱۹۲ (۲۵ اکتبر ۱۸۱۳) مطابق عهدنامه گلستان از خاک ایران جدا شد و به امپراتوری روسیه ملحق گردید. شروان هم‌اکنون جزئی از کشور جمهوری آذربایجان است.
نام این منطقه به صورت شَروان (با فتحه روی ش) درست است. خاقانی شروانی بارها شَروان را در تقابل با خیروان آورده‌است:
حدود شَروان در دوره‌های مختلف تغییرات مختصری داشته‌است. نام شهر شماخی، شهر تاریخی شَروان، منسوب است به شماخ بن شجاع، امیر عرب که تحت امر والی ولایت ارمنستان، سعید بن سالم باهلی و در دوره هارون الرشید عباسی بر این شهر امارت داشت. در طول تاریخ حدود جغرافیایی شَروان با توجه به حوزه قدرت و قلمرو فرمانروایی شروان‌شاهان وسیع یا محدود می‌شد. به همین دلیل است که نمی‌توان مرزبندی دقیقی از شَروان که بر تمام ادوار تاریخی صدق کند، قائل شد. در میان منابع موجود تاریخ‌نگاری نیز راجع به حدود جغرافیای سیاسی شَروان اتفاق نظر وجود ندارد. گاهی دربند در حوزه شروان شمرده شده‌است و گاهی جدا از آن بوده‌است. همین نکته راجع به منطقه شکی نیز صادق است. اما جدای از موارد اختلاف‌برانگیز فوق می‌توان حدودی تقریبی برای شَروان قائل شد. در دوره مغول و تا پیش از آن، ناحیه میان دربند و رود کورا را به عنوان شَروان می‌شناختند. در دوره پس از مغول، نیز مهم‌ترین شهر این ناحیه شماخی بود.صالحی، کوروش، قلی‌زاده محرم: بررسی روابط خارجی شروانشاهان دربندی (سلاله دوم ۹۴۵–۷۸۰ هـ. ق /۱۵۳۸–۱۳۷۸ م)؛ نشریه: پژوهش‌های تاریخی (مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی اصفهان): تابستان ۱۳۹۱ , دوره ۴۸ (دوره جدید) , شماره ۲ (پیاپی ۱۴) ; از صفحه ۶۵ تا صفحهٔ ۷۸.
از شروان نخستین بار در دورهٔ ساسانیان یاد شده‌است. این منطقه پس از اسلام تحت حکومت خلفای اموی و عباسی قرار گرفت.شروان، دانشنامهٔ ایرانیکا
شروان‌شاهان از فرمانداران خلافت عباسی در منطقه قفقاز و از دودمان مزیدی بودند. در سال ۸۶۱ میلادی هیثم بن خالد از خلافت سرپیچی کرده و حکومتی مستقل را در شروان تشکیل داد که تا قرن‌ها ادامه یافت. در اواخر سال ۱۵۰۰ میلادی شاه اسماعیل شروان‌شاهان را شکست داد و شروان تبدیل به یکی از ولایت‌های ایران گردید. خاندان مزیدی نیز تا سال ۱۵۳۸ فرمانداران ولایت شروان بودند تا آن که در این سال، شاه تهماسب یکم با انتخاب فرمانداری جدید به حکمرانی آنها بر شروان پایان داد.Barthold, W. , C.E. Bosworth "Shirwan Shah, Sharwan Shah." Encyclopaedia of Islam. Edited by: P. Bearman, Th. Bianquis, C.E. Bosworth, E. van Donzel and W.P. Heinrichs. Brill, 2nd editionTadeusz Swietochowski. "Russia and Azerbaijan: A Borderland in Transition", Columbia University, 1995, p. 2, : ""In the fifteenth century a native Azeri state of Shirvanshahs flourished north of the Araxes.""
شروان در دوره صفویان یکی از ولایت‌های ایران بود و فرمانداران آن که با عنوان بیگلربیگی شناخته می‌شدند توسط شاهان صفوی برگزیده می‌شد. پایتخت ولایت شیروان شماخی بود و باکو، شکی، دربند، قوبا، سالیان و آغ‌داش دیگر شهرهای مهم این ولایت بودند.
زبان رسمی این منطقه پس از اسلام زبان فارسی بوده‌است؛ و شعرای منطقه، مانند خاقانی، نظامی گنجوی، فلکی شروانی، قوامی گنجوی، ذوالفقار شروانی و غیره همگی اشعار خود را به فارسی سروده‌اند. جمال الدین خلیل شروانی در قرن هفتم در نزهةالمجالس از بیش از هفتاد تن از شعرای پارسی‌گوی شَروان و مناطق همسایه شروان نام برده و شعر نقل کرده‌است. بدر شروانی شاعر قرن نهم قمری و ملک‌الشعرای خلیل‌الله اول شروان‌شاه نیز دیوانی در ۱۲٬۴۷۳ بیت دارد که به استثنای دو غزل آن که به یک گویش ایرانی به نام زبان کنار آب است، و حدود ۵۰ بیت آن که به ترکی است، بقیه تماماً به فارسی است.صادقی، علی‌اشرف: مجله زبانشناسی، سال هجدهم، شمارهٔ اول (پیاپی ۳۵)، بهار و تابستان ۱۳۸۲، ص ۱–۱۲.
در منطقهٔ اران و شروان سده‌ها پیش از بدر شروانی و به احتمال زیاد بعد از سال ۴۵۸ که غزها به اران و شروان حمله کردند و موجب خرابی فراوان و کشتارهای بسیار شدند گروه‌هایی از ترکان مستقر شده بودند. در ایام حکومت قزل ارسلان (عثمان بن ایلدِگِز) (۵۷۸–۵۸۲ قمری) که به شَروان حمله کرد و شماخی را متصرف شد و اَخسِتان یکم فرمانروای شَروان مجبور شد مقر خود را به باکو منتقل کند نیز احتمالاً گروه‌های دیگری از ترکان در شَروان ساکن شدند. از اشعار بدر چنین برمی‌آید که در قرن نهم نیز گروه‌های دیگری از ترکمانان (=ترکان) شَروان را مورد تاخت و تاز قرار داده و موجب خرابی آنجا شده بودند. این ترکمانان بی‌شک سپاهیان اسکندر قراقویونلو بودند که از تبریز به شَروان حمله کرده و خرابی‌های بسیار به بار آورد.
ظاهراً پس از قرن نهم قمری هجوم عناصر ترکمان به شروان و اران شدت گرفته و مهاجرت‌های آنان به این مناطق بیشتر شده‌است. می‌دانیم که شروان در سال ۹۴۵ قمری به دست سپاهیان شاه طهماسب ضمیمهٔ ایران شد و شروانشاهان منقرض شدند. طبعاً صفویان گروه‌هایی از قزلباش را در آنجا مستقر ساخته بودند. اولیا چلبی، جهانگرد قسطنطنیه‌ای (۱۰۹۵–۱۰۲۰) در سیاحتنامهٔ خود (ج ۲، ص ۳۰۱) اهالی باکو را ترکمانانی می‌داند که به آن‌جا کوچیده‌اند. به نوشتهٔ او قبایل آنان ساکن می‌شوند و کوچ می‌کنند.
وسترن ژانری هنری است که در فیلم، تلویزیون، رادیو، بازی ویدئویی، ادبیات، نقاشی و سایر هنرهای تجسمی مورد استفاده قرار می‌گیرد. داستان‌های این ژانر بیشتر در نیمه دوم قرن ۱۹ میلادی و در آمریکای قدیم و پس از نبرد آلامو در سال ۱۸۳۶ و به ویژه پس از پایان جنگ داخلی آمریکا در سال ۱۸۶۵ و کشتار زانوی زخمی در سال ۱۸۹۰ اتفاق می‌افتاد.
در کنار موسیقی جز و ادبیات قرن بیستم، وسترن اصیل‌ترین فرم هنری زاده شده در ایالات متحده آمریکا است. فرمی که پیش از تولد سینما، در قالب ادبیات عامه پسند و پاورقی‌ها و هم‌زمان با شکل‌گیری این سرزمین، آغاز به روایت سینمایی شکل‌گیری تمدن و غلبه سلطه طلبانه آن بر شیوه‌های سنتی زندگی ساکنان و مالکان اصلی این سرزمین کرد و با سرقت بزرگ قطار بود که تماشاگران حیرت‌زده آغاز هزاره جذابیت و افسون مقاومت نا پذیر سینما را درک کردند.
بعضی اعتقاد دارند که وسترن اصیل‌ترین گونه و مادر تمام ژانرها است. با وسترن است که سینما آغاز می‌شود و مفهوم «حرکت» به مثابه جوهر سینما را مبنای روایت و سازمان خود قرار می‌دهد. به قول آندره بازن، نظریه‌پرداز بزرگ سینما، اگر سینما یعنی حرکت، پس وسترن عالی‌ترین مصداق سینما و مظهر و عصاره آن است. هیچ فرم هنری دیگری همچون وسترن نتوانست با معدودترین و کم شمارترین کلیشه‌ها دهه‌ها کار کند و هربار نامکررتر و بکرتر جلوه کند. وسترن، محبوبترین ژانر سینمای هالیوود از اوایل قرن بیستم تا دهه ۶۰ میلادی بود.
ژانر وسترن، گاهی غلبهٔ بیابان و تبعیت طبیعت را به نام تمدن یا مصادرهٔ حقوق ارضی ساکنین مرزی و بومی آمریکایی به تصویر می‌کشد. وسترن جامعه‌ای را به تصویر می‌کشد که حول قوانین و کدهای افتخاری و شخصی، و عدالتی مستقیم یا خصوصی نظیر عداوت سازمان یافته‌است تا اینکه حول قوانینی منطقی و انتزاعی که در آن طبقهٔ اجتماعی عمدتاً از طریق نهادهایی نسبتاً غیرشخصی حفظ می‌شود. ادراک عامی که از وسترن وجود دارد داستانی است متمرکز بر زندگی خانه به دوشی سرگردان که معمولاً یک گاوچران یا جنگنده با اسلحه است. یک نمایش قدرت یا دوئل به وقت غروب که در آن دو یا چند جنگنده با اسلحه وجود دارد، صحنه‌ای کلیشه‌ای در ادراک عامی از وسترن است.
به طریقی، چنین پروتوگونیست‌هایی احتمالاً در استعاره زادگان شوالیه ارنت (سرگردان) هستند که در مرکز ژانرهای فراگیر اولیه مانند عاشقانه‌های آرتوری قرار می‌گیرند. همانند گاوچران یا جنگنده با اسلحه در ژانر وسترن، شوالیه ارنت (سرگردان) در داستان‌ها و شعرهای اولیه اروپایی از مکانی به مکانی دیگر با اسبش سرگردان بود و با بدذاتان و شروران گوناگون در جنگ. او به ساختار اجتماعی مشخص و ثابتی تعلق نداشت، بلکه تعلق وی به قانون و کد افتخاری درونی شدهٔ خویش بود؛ و همانند شوالیه ارنت، قهرمانان وسترن اغلب «دوشیزهٔ در خطر» را نجات می‌دهند. به‌طور مشابه، پروتوگونیست‌های سرگردان وسترن، ویژگی‌هایی هم تراز با تصویر رونین در فرهنگ معاصر ژاپنی دارد.
وسترن این مؤلفه‌ها را برای نمونه می‌گیرد و از آن‌ها برای بیان داستان‌های سادهٔ اخلاقی استفاده می‌کند. هرچند برخی از نمونه‌های بارز به لحاظ اخلاقی دوپهلو و مبهم هستند. وسترن اغلب بر زمختی و تندی بیابان تأکید می‌کند و اغلب صحنه را در چشم‌اندازی لم یزرع و ویران می‌چیند. چیدمان‌های خاص شامل پادگان‌ها، مرتع‌ها و مزرعه‌های خالی؛ روستاهای بومی آمریکایی؛ یا شهرهای مرزی کوچک با مشروب فروشی‌ها، مغازه‌ها، اصطبل‌ها و زندان‌های کوچک است. جدای از بیابان این معمولاً مشروب فروشی‌ها هستند که تأکیدی بر وجود غرب وحشی دارند: مکانی است برای موسیقی گوش دادن (پیانویی که تمیز نواخته نمی‌شود)، زن‌ها (معمولاً فاحشه‌ها)، قماربازی (پوکر با دست باز یا کشیدنی)، نوشیدن (آبجو یا ویسکی)، دعوا و داد و بیداد کردن، آدم‌کشی، قتل و تیراندازی. در برخی وسترن‌ها که تمدنی وجود دارد، شهر کلیسا و مدرسه دارد؛ و در برخی دیگر که قوانین مرزی دارند چنان‌که سرجیو لیون گفته‌است " جایی است که زندگی ارزشی ندارد. "
نهاد فیلم آمریکا وسترن را فیلمی تعریف می‌کند که در آمریکای غربی ایجاد شده‌است و دربردارندهٔ روح، تنازع و مرگ مرزهای جدید است. به نظر می‌رسد اصلاح وسترن که برای توصیف ژانر فیلم روایی به کار می‌رود، از مقاله‌ای در مجلهٔ جهان تصویر متحرک به تاریخ ژوئیه ۱۹۱۲ نشأت گرفته باشد. اغلب ویژگی‌های فیلم‌های وسترن بخشی از افسانه‌های غربی عامه در قرن ۱۹ بودند و پیش از آنکه فیلم فرمی از هنر محبوب شود، جایگاهش تثبیت شده بود. فیلم‌های وسترن معمولاً پروتوگونیست‌هایی نظیر گاوچرانها، تفنگداران و کسانی که برای جایزه جنایتکاران را دستگیر می‌کنند را به تصویر می‌کشد؛ و این‌ها اغلب خانمان‌هایی سرگردان هستند که کلاه لبه دار، چرخ‌های دندانه دار، زینهایی از پوست آهو و گوزن می‌پوشند و از هفت تیر و اسلحه به عنوان ابزارهای روزانه‌ای برای بقا استفاده می‌کنند و میان شهرهایی گرد و غباردار، مرتع‌ها و گله‌ها به روی مرکب‌هایی معتمد بر سوار می‌روند.
فیلم‌های وسترن به مقدار زیادی در دورهٔ صامت محبوب بودند. اما با ظهور صدا در ۱۹۲۷–۲۸ استودیوهای بزرگ هالیوود به سرعت از ژانر وسترن کناره گرفتند و آن را به استودیوها و تولیدکنندگان کوچک‌تر واگذار کردند که سیما و سریال‌هایی با بودجهٔ کم را در دههٔ ۱۹۳۰ به تولید انبوه رساندند. در اواخر دهه ۱۹۳۰ فیلم‌های وسترن به‌طور گسترده در هالیوود به عنوان ژانر پالپ در نظر گرفته می‌شدند. اما محبوبیت آن به مقدار زیادی توسط همان استودیوهای تولیدی بزرگ با ساخت فیلم‌هایی نظیر زیر زنده شد: شهر داج (با بازی ارول فلین)، جسی جیمز (با تایرون پاور در نقش اصلی)، صلح جوی متحد (جول مک کرا)، دستری دوباره می‌راند (با بازی جیمز استوارت در اولین فیلم وسترن خود، تهیه شده توسط مارلن دیتریچ) و شاید مهم‌تر از همه کار برجستهٔ جان فورد به نام دلیجان که یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌های پربینندهٔ سال شد. جان وین ستاره‌ای معروف در فیلم‌های تولیدی «آرتیست‌های متحد» در فیلم‌های سرتیتر وسترن درجه ب سینما شد. ... پس از تجدید موفقیت‌های تجاری وسترن در اواخر دهه ۱۹۳۰ محبوبیت وسترن افزایش یافت و قلهٔ این محبوبیت در دهه ۱۹۵۰ بود که شمار فیلم‌های وسترن تولیدی از جمع تمامی ژانرهای دیگر بیشتر بود.
فیلم‌های وسترن اغلب تعارضات با بومی‌های آمریکایی را به تصویر می‌کشد. در حالی که وسترن‌های اولیه که بیشتر متمرکز بر فرهنگ اروپایی بودند اغلب بومیان (سرخ‌پوستها) را به عنوان تبهکارانی پست به تصویر می‌کشیدند، وسترن‌های متاخر که به لحاظ فرهنگی خنثی تر بودند (مخصوصاً آن‌هایی که توسط جان فورد کارگردانی شده بودند) رفتاری همدلانه تر با بومی‌های آمریکایی داشتند. دیگر تم‌های تکرار شوندهٔ وسترن شامل سفرهای مخاطره‌آمیز (مانند دلیجان) یا گروه‌های راهزنان که شهرهای کوچک را ترور می‌کنند مانند هفت دلاور و نوادا اسمیت با بازی (استیو مک کویین) است.
وسترن‌های اولیه اغلب همانند دیگر فیلم‌های اولیهٔ هالیوود در استودیو فیلم‌برداری می‌شدند. اما وقتی تصویربرداری در محل از دهه ۱۹۳۰ رایج تر شد، تولیدکنندگان وسترن از گوشه وکناره‌های متروک آریزونا، کالیفرنیا، کولورادو، کانزاس، مونتانا، نوادا، نیو مکزیکو، اوکلاهما، تگزاس، یوتا یا وایومینگ استفاده کردند.
نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس پرکار هفت پلات برای وسترن در نظر گرفت:
گرابر گفته‌است نویسندگان خوب از این پلات‌های پایه استفاده کرده‌اند تا داستان‌های قابل باور بسازند. دیگر ژانرهای فرعی شامل وسترن اسپاگتی، وسترن حماسی، وسترن‌های گاوچران آوازه خوان، و برخی وسترن‌های کمدی؛ مانند جونز آمد (۱۹۴۵) که در آن‌گری کوپر شخصیت وسترن خود را به سخره گرفت، مرد گوسفندی (۱۹۵۸) که در آن گلن فورد خود را به شوخی گرفت، و کت بالو (۱۹۶۵)، که در آن لی ماروین مست بر روی اسب می‌راند. در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، با ظهور وسترن مدرن از نو نوشته شد.
از دزدی بزرگ از قطار (۱۹۰۳)، فیلمی از ادوین پورتر با بازی برانکو بیلی اندرسون، عموماً به عنوان اولین وسترن یاد می‌شود. با این حال جورج فنین و ویلیام اورسون اشاره می‌کنند که کمپانی ادیسون سال‌ها پیش از دزدی قطار بزرگ با متریال‌های وسترن کار کرده بودند. با این حال موافق هستند که فیلم پورتر الگویی از جنایت، تعقیب و مجازات را به عنوان ژانر وسترن داراست.
منتقد فیلم جاناتان رزنبام، به ژانری موقتی در دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ به نام وسترن اسیدی اشاره می‌کند که با بازیگرانی نظیر دنیس هوپر، جیم مک براید و رودی وورلیتزر در ارتباط است و همچنین با فیلم‌هایی مانند تیرانداز(۱۹۶۶) از مونت هلمنت، فیلم تجربی عجیب جودوروسکی به نام ال توپو (موش کور) (۱۹۷۰)، و قصر کارگر (۱۹۷۲) از رابرت داونی.
این نوع همچنین با نام وسترن نو شناخته می‌شود. این فیلم‌ها دارای وضع ظاهری آمریکایی معاصر هستند و از تم‌ها و موتیف‌های قدیمی غربی (سرکشان ضد قهرمان، دشت‌های باز و چشم‌اندازهای صحرا و جنگ با اسلحه) استفاده می‌کند. بیشتر قسمت‌ها در آمریکای غربی اتفاق می‌افتد و پیشرفت ذهنیت غرب قدیمی به سمت صده‌های ۲۰ و اوایل ۲۱ را آشکار می‌سازد.
وسترن اروپایی فیلم‌های ژانر وسترنی هستند که در اروپای غربی ساخته شده‌اند.
وسترن‌های فانتزی دارای زمینه‌ها و تم‌های فانتزی هستند و ممکن است اساطیر فانتزی را در پشت صحنه داشته باشند.
وسترن فلوریدا که همچنین با نام وسترن کلوچه‌ای شناخته می‌شود، در فلوریدا و در طول جنگ سمینول دوم ساخته شده‌اند.
یک ژانر فرعی در حال پیشرفت است که ریشه در فیلم‌هایی مانند بیلی بچه در مقابل دراکولا (۱۹۶۶) دارد که بیلی بچه یاغی و افسانه‌ای را در حال جنگ در مقابل خون‌آشام به تصویر می‌کشد.
وسترن کاری یا وسترن هندی نوعی زیرشاخه از فیلم‌های وسترن است. فیلم‌های وسترن کاری در سینمای هندوستان ساخته می‌شود. معروف‌ترین فیلم وسترن کاری فیلم سینمایی شعله (۱۹۷۵) به کارگردانی رامش سیپی می‌باشد. به گفته دیوید بوردول این نام این ژانر همانند وسترن اسپاگتی در ایتالیاکه از غذا گرفته شده، از خورش کاری هندی گرفته شده‌است.
فیلم‌های وسترن غربی اولیه که در هند ساخته شدند، بر اساس وسترن کلاسیک بودند.
دراماهایی جدی مانند سریال تلویزیونی کونگ فو که در سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵ به نمایش درآمد.
وسترن آبگوشتی، فیلمی با سبک وسترن آمریکایی است که در استرالیا ساخته شده‌است.
ژانر شمالی، ژانری فرعی است از وسترن است که در آلاسکا یا کانادای غربی اتفاق می‌افتد.
اوسترن که با نام وسترن سرخ نیز شناخته می‌شود، در اروپایی شرقی تولید می‌شود. این ژانر در اروپای شرقی کمونیست محبوب بودند و به‌طور خاص مورد علاقهٔ جوزف استالین بودند.
نادرترین ژانر فرعی وسترن، از غرب قدیمی به عنوان پس زمینهٔ داستان‌هایی که عمدتاً متمرکز بر شهوت هستند استفاده می‌کند.
پس از اوایل دههٔ ۱۹۶۰، بسیاری از فیلم سازان آمریکایی شروع به زیر سؤال بردن و تغییر مؤلفه‌های سنتی وسترن کردند؛ و مخاطب را تشویق به زیر سؤال بردن دوگانهٔ قهرمان در برابر تبهکار و اخلاقی بودن استفاده از خشونت برای آزمون شخصیت کسی یا اثبات برحق بودن خود کرد.
وسترن علمی تخیلی، مؤلفه‌های علمی تخیلی را در زمینهٔ وسترن سنتی قرار می‌دهد.
وسترن فضایی یا وسترن مرزی، ژانری فرعی از علمی تخیلی است که تم‌ها و استعاره‌های وسترن را در خلال داستان‌های علمی تخیلی استفاده می‌کند.
در طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، نوعی جدید از وسترن در ایتالیا با نام وسترن اسپاگتی ظهور کرد که همچنین با نام ایتالو-وسترن شناخته می‌شود. معروف‌ترین آن‌ها خوب، بد، زشت (۱۹۶۶) است.
ایتالیا مهم‌ترین کشوری بود که در دهه ۶۰ میلادی متأثر از محصولات وسترن در آمریکا راه خود را از محصولات پرهزینه هالیوود جدا کرد و با حداقل هزینه مطابق با سلیقه شخصی شان کارگردانی کرده و ساختند. مهم‌ترین یا اولین کارگردان این ژانر سرجیو لیونه بود که با سه‌گانه معروفش (به خاطر یک مشت دلار، به خاطر یک مشت دلار بیشتر و خوب، بد، زشت) ژانر وسترن اسپاگتی رو به حد اعلا خود رساند.
این ژانر فرعی مؤلفه‌های وسترن کلاسیک را با مؤلفه‌هایی دیگر ترکیب می‌کند.
این ژانر فرعی، دارای سبکی تقلیدکننده است و هدف آن سخره گرفتن، بی‌اهمیت جلوه دادن و نظر دادن دربارهٔ ویژگی‌ها، موضوعات و سبک کارگردانی تثبیت شدهٔ ژانر وسترن است.
آشنایی با دنیای وسترن، از کلاسیک تا اسپاگتی
شهرستان فَرَب (به ترکمنی:‌Farap etraby، فاراپ اترابیٛ) یک شهرستان‌ منحل شده در استان لب آب کشور ترکمنستان است.
ٔدر برخی نقشه‌ها و منابع فارسی، نام شهرستان فاراب نیز استفاده می‌شود.
مرکز این شهرستان شهر فَرَب بود.
این شهرستان در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۲۲، با قرار مجلس ترکمنستان، منحل شده و اراضی آن به شهرستان چهارجوی واگذار شد.
سوبارو لگاسی (نسل دوم) (Subaru Legacy (second generation)) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۹تولید شده‌است.
طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو، خودروهای موتور جلو-چهار چرخ متحرک، آمریکای شمالی بوده طول آن در حالت طبیعی ، عرض آن در حالت طبیعی ، ارتفاع آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است.
تاترا تی۸۰ (Tatra T۸۰) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۵۲۵ produced تولید شده‌است.
موتور آن ۵۹۹۱ سی‌سی سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۴ دنده به صورت دستی است.
لینکولن اوییتور (Lincoln Aviator) خودرویی است که در سال‌های ۲۰۰۳–۲۰۰۵در ایالات متحده آمریکا تولید شده‌است. است.
کیا ونگا (Kia Venga) خودرویی است که در بدنه B-segment MPV که بر اساس نسل قبلی ریو ساخته شده توسط خودرو ساز کره ای کیا تولید شد.
این خودرو توسط  Peter Schreyer براساس ماشین مفهومی No3 طراحی شده.این خودرو در سال ۲۰۰۹ در نمایشگاه فرانکفورت همراه با کیا سول به نمایش گذاشته شد.
این خودرو در کلاس مینی ام‌پی‌وی قرار گرفته، طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور جلو بوده طول آن در حالت طبیعی و عرض آن در حالت طبیعی و ارتفاع آن در حالت طبیعی است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۴ دنده به دو صورت خودکار و دستی است.
فراری ۴۵۶ (Ferrari ۴۵۶) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۳تولید شده‌است.
دوج موناکو (Dodge Monaco) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۵-۱۹۷۸و ۱۹۹۰-۱۹۹۲ تولید شده است.
جیپ دی‌جی خودرویی است که در سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۸۴ توسط شرکت جیپ تولید شده‌است. سیستم جعبه‌دندهٔ آن به دو صورت خودکار و دستی است. از این جیپ به طور گسترده در سرویس‌دهی در اداره پست آمریکا استفاده می‌شده است.
پیل ترایدنت (Peel Trident) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۶Approximately ۴۵ produced تولید شده‌است. طراحی آن توزیع نیروی پیشران بوده طول آن در حالت طبیعی و عرض آن در حالت طبیعی و وزن آن در حالت طبیعی است.
موتور آن DKW ۴۹ cc, ۴.۲ hp + some cars made with Triumph Tina ۹۹ cc سی‌سی سیستم جعبه‌دندهٔ آن ۳ دنده به صورت دستی است.
سیات تریبو (SEAT Tribu) خودرویی است که در مارتورل و اسپانیا تولید شده‌است. طراحی آن موتور جلو، خودرو چهار چرخ محرک بوده است.
شورلت نوا (یا شوی II) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۹ و ۱۹۸۵–۱۹۸۸ تولید شده ‌است. این خودرو جزو مقاوم‌ترین خودروها در برابر فشار هوا است. شورولت Chevy II Nova اتومبیل‌های جمع و جور هستند که توسط بخش شورولت جنرال موتورز در چهار نسل برای سالهای مدل ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۹ تولید شده‌اند. نوا بهترین مدل در ترکیب Chevy II تا سال ۱۹۶۸ بود. در سال ۱۹۶۹ اسم Chevy II کنار گذاشته شد و نوا تبدیل به اسم اصلی برای مدلهای ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۹ شد؛ و روی پلت فرم بدنه X تا سال ۱۹۷۹ ساخته می‌شد، در بهار سال ۱۹۷۹، شورلت سایتیشن به عنوان جایگزین نوا معرفی شد. البته نسل پنجم شورلت نوا در سال ۱۹۸۵ با نام نوا دوباره بازگشت، ولی خیلی زود پایان یافت و این شرکت از سال ۱۹۸۸ به بعد تحت نام یکی زیر مجموعه‌های شرکت NUMMI و در قسمت ون ‌های محور جلو تویوتا ژاپن شرکت NUMMI به فعالیت خود ادامه می‌دهد.
نام نوا از افسانه ای اسپانیایی به نام افسانه نوا گرفته شده ‌است این کلمه از ترکیب دو کلمه No و Va تشکیل شده ‌است که در اسپانیایی به معنی No و Go یا (Not go) به معنای نرفتن است. هرچند که ممکن است این معنی در وهله اول خنده دار به نظر برسد اما در واقع به این معنی است که از رفتن به معنای عام کلمه یعنی رفتن به سرعت برق فقط اندکی کمتر است که نوا این معنا را صد در صد عملی کرده ‌است. در سال ۱۹۶۱، شورولت در مدل کورویر Corvair Monza خود برنده بزرگی داشت، اما هیچ چیزی برای رقابت با فورد فالکون بلند پرواز ندارد. راه حل ۱۹۶۲: بازگشت به مدل، کم هزینه شورولت Chevy II. هنگامی که اتومبیل‌های ۱۹۶۰ در پاییز سال ۱۹۵۹ اولین کار خود را آغاز کردند و هنگامی که فروش سال ۱۹۶۰ شمرده شد:
با این نتیجه یک چیز واضح بود: Falcon ماشین برنده میدان بود، و Corvair با مشکل روبرو شد.. بنابراین، در دسامبر سال ۱۹۵۹ - اندکی پس از ورود Falcon به بازار - تصمیم گرفته شد یک خودروی کامپکت معمولی در نمایشگاه‌های شورولت بعنوان مدل ۱۹۶۲ قرار بگیرد. کلر مک کیچان، یکی از طراحان Chevy در آن زمان، گفت: "این یک کار عجله واقعی بود." "ما می‌خواستیم برخی از جنبه‌های شورولت را در طراحی حفظ کنیم، اما باید با اندازه‌ها و ابعاد Falcon مطابقت می‌داشتیم. چنین برنامه ای عجولانه بود که ما مجبور شدیم از تکنولوژی در آن استفاده کنیم. ”
کلر مک کیچان این طراح قدیمی شورلت در مورد ایجاد نوا یادآوری کرد: "در طراحی خودرو برای ما یا مهندسین هیچ فرصتی برای تست کردن یا دور زدن با ایده‌های جدید وجود نداشت؛ و باید طرح نهایی ماشین را می‌دادیم." در سال ۱۹۶۲ شورلت ماشینی تولید کرد که فاصله چرخهای جلو و عقب آن ۱۱۰ اینچ بود، ایده ای که از فورد فالکون ۱۰۹٫۵ اینچی گرفته شده بود و به اصلی‌ترین طرح این کمپانی در آن سال تبدیل شد. وی ادامه داد: "فکر می‌کنم سریعترین برنامه ای بود که در هر زمان انجام دادیم." "ما شب و روز بر روی آن ماشین کار می‌کردیم و مهلت کمی داشتیم تا آن را از طریق فروشگاه‌های خود عرضه کنیم."
و این همان چیزی است که شورلت نوا را به یکی از سریعترین برنامه‌های توسعه ماشین‌های جدید در تاریخ جنرال موتورز تبدیل کرد - تنها ۱۸ ماه پس از اینکه طراحان چراغ سبز را نشان دادند، اولین تولید شورلت نوا در اوت سال ۱۹۶۱ از خط مونتاژ Willow Run در میشیگان بیرون آمد و بعدها در نمایندگی‌های اوکلند، کالیفرنیا و فرامینگهام نیز شروع به تولید نوا کردند. شورلت نوا (Chevy II) از موتورهای ۴ سیلندر خطی یا ۶ سیلندر خطی بهره می‌برد که این شش سیلندر از ۷ یاتاقان اصلی استفاده می‌کردند، یک طراحی انقلابی در روزگار خود. این موتورها به تازگی و مخصوص این خودروی جدید طراحی شده بودند. مهندسی ساده، اما به روز بود. یک ساختار کاملاً جدید که با هیچ خودروی جنرال موتورز مشترک نیست. برعکس شورلت کورویر، شورلت نوا ۱۹۶۲عملاً قصد هیچ انقلابی در طراحی مفهومی یا تولید خودرو را نداشت و مأموریت آن این بود که به خریداران نوا یک خودروی کامپکت ارائه دهد. وقتی مدیر کل شورلت Chevy II را به مطبوعات اعلام کرد، این اتومبیل را «ارائه حداکثر کارکرد با پیشرفت» توصیف کرد.
بحث و گفتگوهای زیادی در کارخانه شورلت وجود داشت دربارهٔ نامگذاری این ماشین جدید، بود و برای ادامه دادن با چوی 2 "Chevy II" بسیار دیر شده بود. نوا یکی از گزینه‌های فینالیست بود. البته به دلیل عدم شروع با حرف"C" از بین رفت اما به عنوان نام برتر انتخاب شد. درنهایت، البته، نشان نوا جایگزین Chevy II شد - اما این اتفاق تا یک دهه به طول انجامید. سازندگان Chevy II در بیشتر قسمتها از Falcon الگو می‌گرفتند. فاصله ۱۱۰ اینچ چرخهای جلو و عقب، طول کلی ۱۸۳ اینچ، و عرض کلی ۷۰٫۸ اینچی آن، همه همان‌طور که انتظار می‌رفت، نسبتاً بزرگتر از ابعاد فالکون بود ابعاد داخلی بیشتر از فالکن، با صندلی‌های تا شو آن است. فضای صندوق عقب، ناحیه ای که Corvair واقعاً در آن قسمت مشکل داشت و از کوچکی آن رنج می‌برد، در Chevy II به اندازه یک پوند ۲۵٫۵ متر مکعب تغییر یافته بود. از طرفی خطوط دلپذیری که به‌طور کلی از الگوی شورولت فول سایز پیروی می‌کردند در حقیقت تداعی گر شورلت ایمپالا بودند.