moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بعد به واسطه این قوه امدادی جهت کمک به اهالی بیزانتیوم (استانبول کنونی) و تهدید آتنی‌ها، که جنگ خواهند کرد، فیلیپ، با وجود تلاش بسیار که بکار برده بود، ناچار شد محاصره پرنت و بیزانس را موقوف داشته با یونانیانی که آگهی جنگ به او کرده بودند، صلح کند، چنین بود توجه دربار ایران به امور مقدونی ولی این اوضاع دوامی نداشت، زیرا بزودی وقایعی روی داد که شاه و وزیر هر دو نابود شدند و زمینه برای فتوحات مقدونی‌ها در ایران آماده گردید.
اگر چه این زمینه در سلطنت داریوش دوم و اردشیر دوم آماده شده بود، ولی قوت اراده اردشیر سوم و کفایت و کاردانی باگواس خواجه و من‌تور آرامشی به ممالک تابعه ایران می‌داد و اگر دوام می‌یافت از بسیاری از چیزها، که برآمده از سستی حکومت مرکزی بود، جلوگیری می‌شد، زیرا چنان‌که بیاید، به هنگام حملهٔ اسکندر به ایران وسایلی بسیار در حیطه اقتدار دربار ایران بود، که بواسطه بی‌تجربگی یا نداشتن مردان کافی، بکار نرفت و در آینده اسکندر و بعد مورخین او این اوضاع را انگیزه بخت بلند او دانستند.
دربارهٔ یونان این زمان باید علاوه کنیم، که در ابتدا یعنی در سال ۳۵۳ – ۳۵۲ پیش از میلاد شایعه‌ای در یونان منتشر شد، که اردشیر در گمان حمله به یونان است و بنابراین اضطرابی در یونان پدید آمد و خواستند تدارکاتی ببینند، ولی دموستن نطاق سرشناس آتنی به آتنی‌ها فهماند که به این شایعات نباید اعتباری داده و نباید پارسی‌ها را دشمنان خود پندارند.
در شاهنامهٔ فردوسی او با نام «فلیقوس» شناخته می‌شود.تاریخ اساطیری ایران، ص ۷۷.
فیلیپ را ادیبان و شعرای فارسی، با نام «فلیقوس» یا «فیلفوس»، پدر اسکندر ذوالقرنین می‌شناسند.
نظامی گنجوی این چنین از او می‌گوید:https://ganjoor.net/nezami/5ganj/sharafname/sh12/
جامی نیز می‌گوید:https://ganjoor.net/jami/7ourang/7-7/sh13/
اکتاو میربو (۱۶ فوریه ۱۸۴۸ - ۱۶ فوریه ۱۹۱۷) از روزنامه‌نگاران، منتقدان هنری، رمان‌نویسان و نمایشنامه‌نویسان فرانسوی بود.
او به‌خاطر پیشرو بودن ادبیات و هنر در اروپا مشهور شد.
اکتاو میربو در شهر ترویر، کالوادوس فرانسه به دنیا آمد و در پاریس درگذشت.
وی که در زمینه روزنامه‌نگاری و نویسندگی فعالیت داشت، توانسته بود توجه هنرمندان و نویسندگان زمان خود را به خود جلب کند. همچنین وی در زمینه‌های نقد هنر و تئاتر فعالیت‌های چشمگیری داشته‌است.
او با مجله‌های «لا فرانس»، «گولوآ»، «ژیل بلاً» و « فیگارو به مدت شش سال همکاری می‌کرد و از این طریق درآمد بسیار خوبی بدست آورد. تقریباً به ازای هر مقاله ۳۵۰ فرانک دریافت می‌کرد.
هم‌زمان با روزنامه‌نگاری، وی در نویسندگی نیز توانایی‌های بسیاری از خود نشان داد. نمونه‌هایی از رمانهای وی شامل:»لِ کارلو«، اَبِ ژولز» و «سباستین روش» می‌باشند.
میربو درآمد خوبی از رمان‌هایش به نام: «باغ شکنجه» (۱۸۹۹) و «دفتر خاطرات زن خدمتکار»(۱۹۰۰) به دست آورد. در سال ۱۹۰۱، پس از اینکه میربو ثروتی نسبی بدست آورد، به شهر پاریس رفت و در آنجا سکونت گزید. بعد از گذشت چند سال، خانه‌های دیگری در چندین جای فرانسه خریداری کرد. وی در این خانه‌ها از دوستانش من‌جمله پل هرویو، کلود مونه و اگوست رودَن پذیرایی می‌کرد. همچنین وی که علاقه بسیاری به هنر داشت، تعداد زیادی آثار هنری را خریداری کرده و در خانه‌هایش به نمایش گذاشته بود. با این کار به شناساندن هنرمندان عصر خود به اجتماع فرانسه کمک بسیاری نمود.
در زمینه تئاتر نیز وی ذوق فراوان داشت. یکی از موفق‌ترین نمایشنامه‌های وی «امور، امور هستند» می‌باشد.
اغلب آثار وی به چندین زبان ترجمه شده‌اند. این آثار به خصوص در کشور روسیه و در اروپا شهرت زیادی به دست آورده‌اند.
لؤ تولستوی در آن زمان از او به عنوان «یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان معاصر فرانسه» و «کسی که نمونه بارز نبوغ فرانسوی است» یاد کرده‌است.
مدتی اکتاو از اسم مستعار برای نوشتن آثارش استفاده کرد اما در سال ۱۸۸۶، در رمانش به نام «کالور» برای اولین بار اسم واقعی خود را به کار برد. در این رمان وی از عشق مخرب اش برای زنی به نام جودیث (که در این رمان به جولیت تغییر یافته بود) به عنوان زمینه اصلی داستان استفاده کرده بود. در سال ۱۸۸۸، «اَبِ ژولز» به چاپ رسید. این اولین رمان به سبک داستایوفسکی و ماقبل فروید در ادبیات فرانسه بود. دو شخصیت اصلی این داستان، اَبِ ژولز و پدر پاسفیل هستند. این اثر بسیار مورد پسند تولستوی قرار گرفت.
در کتاب «در آسمان» میربو از یک درگیری جدی و درونی در مورد وجودیت انسان رنج می‌برد. این داستان اندوهناک دربارهٔ شکنجه‌هایی است که انسان بر روی زمین خاکی متحمل می‌شود و مهم‌تر از آن فاجعه زندگی یک هنرمند در این فضا را بیانگر می‌شود. در همین دوره بود که اکتاو با هنرمندانی همچون مونه رفت‌وآمد داشت و آثاری مانند «گل آفتابگردان» و «زنبق‌ها» ی ون گوگ را خریداری کرده بود.
مسایل بسیاری در زمان زندگی میربو به وقوع پیوست که او را شدیداً تحت تأثیر قرار داد. تنها جنگ جهانی اول و کشته شدن بی دلیل میلیون‌ها انسان نبود که افسردگی او را مضاعف کرد، بلکه اتفاقاتی که در کشور خودش، یعنی فرانسه روی می‌داد نیز او را بسیار ناراحت می‌کرد. به عنوان مثال ماجرای «دریفوس» ذهن او را به خود مشغول ساخته بود. در این ماجرا که رسوایی بزرگی برای فرانسه به حساب می‌آمد، افسر یهودی بیگناه، محکوم و تبعید شده بود. میربو در ردیف اول مخالفان ایستاده بود. او که برای کشف حقیقت و عدالت می‌جنگید، متن اعتراض نامه روشنفکران را در ۱۶ ژانویه ۱۸۹۸ تهیه نمود. به علاوه از ماه اوت ۱۸۹۸ تا ژوئن ۱۸۹۹ با مجله «اورور» همکاری کرد و در بسیاری از گردهمایی‌های مربوط به این ماجرا در پاریس و دیگر شهرها شرکت نمود. حتی گاهی او با فعالیتش در این زمینه زندگی خود را نیز به خطر می‌انداخت.
در ۸ اوت ۱۸۹۸ او از درآمد شخصی اش مبلغ ۷۵۲۵ فرانک جریمه نقدی امیل زولا، نویسنده مشهور فرانسوی را پرداخت کرد. این جریمه برای نوشتن متن «من متهم می‌دانم» تصویب شده بود.
در نهایت می‌توان گفت که میربو از وظیفه نویسندگی خود نسبت به اجتماع بسیار آگاه بود و هیچ گاه از حمایت قشر هنرمند و روشنفکر در جامعه سرباز نزد. وی در امور سیاسی شهرش شرکت می‌کرد اما تن به همکاری با احزاب نمی‌داد. او افرادی مانند آلفرد جری، موریس مترلینک، ژول رونارد و بسیاری دیگر از نویسندگان جوان را یاری می‌کرد.
میربو به دلیل اصراری که ادموند گونکور در وصیت‌نامه اش کرده بود، عضو آکادمی گنکور شناخته شد و بدین ترتیب از سال ۱۹۰۳ صدای خود را به گوش همگان رساند.
سال‌های آخر زندگی میربو سال‌های بسیار سختی بودند. از سال ۱۹۰۸ وی به‌طور مداوم مریض بود و برای همیشه از نویسندگی محروم شد. این دوست او لئو ورث بود که کتاب «دینگو» آخرین رمانش را به پایان رساند.
"Dictionnaire Octave Mirbeau".
Wikipedia contributors، «Octave Mirbeau،» Wikipedia، The Free Encyclopedia
http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Octave_Mirbeau&oldid=107852469
اکس‌اس‌ال‌تی یا تبدیلات زبان شیوه‌نامه گسترش‌پذیر زبانی برای اسناد XML به دیگر اسناد XML، یا دیگر قالب‌ها مثل HTML برای صفحات وب، متن ساده، یا اشیای قالب‌بندی XSL می‌باشد، البته ممکن است در ادامه به قالب‌های دیگری مثل PDF، یا PostScript یا PNG تبدیل گردند. ویرایش شماره ۱٫۰ برای XSLT در بیشتر مرورگرهای وب جدید پشتیبانی می‌شود.
در این تبدیلات، سند اصلی تغییر نمی‌کند، بلکه یک سند جدید بر اساس محتوای سند موجود ساخته می‌شود. معمولاً اسناد ورودی، فایل‌های XML هستند، اما می‌توان از هر چیزی که پردازشگر بتواند یک را از آن بسازد، استفاده کرد، مثلاً ورودی می‌تواند جداول پایگاه داده رابطه‌ای باشد، یا سامانه‌های اطلاعاتی جغرافیایی باشد.
اگرچه XSLT به عنوان یک زبان خاص منظوره برای «تبدیلات XML» طراحی شده‌است، این زبان کمال تورینگ دارد، که از دیدگاه نظری به آن امکان محاسبات دلخواه را می‌دهد.XSLT Version 2.0 Is Turing-Complete: A Purely Transformation Based Proof
اکس‌اس‌ال‌تی یک زبان کامل تورینگ مبتنی بر اکس‌ام‌ال است که شیوه تبدیل از یک فایل اکس‌ام‌ال به فایلی دیگر را توصیف می‌کند.
در این زبان برنامه‌نویس تعیین می‌کند که چگونه ساختار درختی درون یک فایل اکس‌ام‌ال به فایلی دیگر - که می‌تواند یک اکس‌ام‌ال دیگر یا اچ‌تی‌ام‌ال یا هر فایل متنی دیگری باشد - تبدیل شود، سپس این تبدیل توسط برنامه‌ای که پردازشگر اکس‌اس‌ال‌تی نامیده می‌شود انجام می‌گیرد.
مرسوم‌ترین استفاده‌های اکس‌اس‌ال‌تی شامل: تبدیل ساختارهای اکس‌ام‌ال مختلف به یکدیگر، تبدیل اکس‌ام‌ال به اچ‌تی‌ام‌ال در سایت‌های اینترنتی و نیز اولین مرحله در ساخت پی‌دی‌اف از روی اکس‌ام‌ال می‌شود.
این زبان بخشی از خانواده اکس‌اس‌ال به‌شمار می‌رود که برای فرمت‌دهی به سندهای اکس‌ام‌ال به وجود آمده‌است و نسخه ۱ استاندارد آن توسط کنسرسیوم جهانی وب (W3C) در نوامبر سال ۱۹۹۹ عرضه شد. نسخه ۲ استاندارد آن نیز در ۲۳ ژانویه سال ۲۰۰۷ تصویب شد.
نیاز به یک شیوه نمایش برای فایلهای اکس‌ام‌ال پیش از سال ۱۹۹۷ احساس می‌شد. از سال ۱۹۹۴ مقالاتی در زمینه خصوصیات یک قالب نمایشی مناسب تهیه شدند. سرانجام در سال ۱۹۹۷ گروهی از تعدادی از شرکتهای نرم‌افزاری یک سند اولیه (که اکس‌اس‌ال نامیده می‌شد) را برای طراحی یک زبان قالب نمایشی اکس‌ام‌ال به کنسرسیوم جهانی وب ارائه دادند. کار بر روی اکس‌اس‌ال از همان زمان آغاز شد. تا این زمان تمرکز بر روی قالبهای نمایشی و قابلیتهای ترسیم و نمایش اطلاعات بود و هنوز چیزی به عنوان نگاشت یا ابزار تبدیل ساختاری مطرح نبود.
به مرور زمان دست‌اندرکاران استاندارد اکس‌اس‌ال به این نتیجه رسیدند که عملیات تبدیل فایل اکس‌ام‌ال می‌تواند از عملیات نمایش آن جدا باشد. بدین ترتیب اکس‌اس‌ال به سه قسمت مجزا تقسیم شد: نگاشت (تبدیل)، اشیای فرمت دهی و اکس‌پَت. در اندک زمانی مشخص شد که این تقسیم تصمیم مناسبی بوده و کاربردهای جدیدی برای بخش نگاشت پیدا شدند که ارتباطی با نمایش داده‌ها نداشتند.
بنا به آنچه در مشخصات نسخه دوم آمده‌است، موارد زیر برخی تغییرات نسخه دوم نسبت به نسخه اول هستند: (این لیست ناقص است. برای اطلاع بیشتر به مشخصه نسخه دوم مراجعه کنید)
پردازشگرهای اکس‌اس‌ال‌تی می‌توانند به صورت یک برنامه جداگانه یا به صورت یک کتابخانه توابع مورد استفاده قرار گیرند.
بسیاری از مرورگرهای معروف (مانند فایرفاکس، اینترنت اکسپلورر، موزیلا، نت اسکیپ، سفری، اپرا و …) در نسخه‌های جدید خود امکان پردازش مستقیم اکس‌اس‌ال‌تی را قرار داده‌اند.
همچنین کتابخانه‌های مناسب در جاوا، دات نت و … ساخته شده‌اند. مثلاً دات نت در فضای نامی System.Xml.Xsl ابزارهای مناسب را فراهم کرده‌است.
جالوت نام قرآنیِ پهلوان تنومند فلسطینی است. نام جالوت در قرآن سه بار در ضمن نقل داستان جنگ اهل فلسطیه با اسرائیل ذکر شدهرجوع کنید به بقره: ۲۴۹–۲۵۱ و اصل این داستان با تفصیل بیشتری در کتاب مقدس یهودیان و مسیحیان آمده که در آن از وی با نام گُلیاث یاد شده‌است. در داستان‌ها جالوت به دست داوود نوجوان به قتل می‌رسد. عهد عتیق یک بار دیگر (در کتاب دوم سموئیل، باب ۲۱ آیه ۱۹) همین داستان را تکرار کرده اما آنجا داوود نیست که جالوت را می‌کشد، بلکه نام پهلوان اسرائیلی الحانان بن یعری از بیت‌لحم است. در نسخه فعلی داستان مبارزه داوود با جالوت، تنها ۲ بار نام جالوت ذکر شده و در قدیمی‌ترین نسخه کتاب اصلاً به نام او اشاره نشده بلکه تنها «آن فلیسطی» خطاب شده‌است. این نشان‌دهنده آن است که در قدیمی‌ترین نسخه‌های این داستان، داوود کشنده جالوت نبوده، بلکه الحانان چنین کرده؛ بعدها قصه الحانان را با داستان معروف‌تر داوود ادغام کرده‌اند.
منابع لغوی و تفسیری اسلامی لفظ جالوت را غیرعربی دانسته‌اندراغب اصفهانی، ذیل «جلت»؛ زمخشری، ذیل بقره:۲۴۷؛ جوالیقی، ص ۱۰۴؛ ابن منظور، ذیل «جلت» تا جایی که گفته شده‌است دانشمندان مسلمان بر این امر اتفاق نظر دارند.جفری، ص ۹۷ برخی از خاورشناسان در پژوهش‌های زبان شناختی خود دربارهٔ قرآن به ریشه‌شناسی لفظ جالوت پرداخته‌اند. به نوشته هوروویتس (ص ۱۰۶) این نام مسلّماً با واژه عبریِ t ¦lu ¦ga یا واژه آرامیِ ¦a ¢t ¦lu ¦ga (به معنای تبعید و آوارگی که در میان یهودیان مدینه متداول بوده) مرتبط است. جفری نیز معتقد است که جالوت از راه قرآن به زبان عربی وارد شده است، زیرا اثری از کاربرد آن در پیش از اسلام در دست نیست.برای چکیده‌ای از آرای خاورشناسان در این باره رجوع کنید به جفری، ص ۹۷–۹۸
Encyclopaedia Judaica، Jerusalem 1978-1982; EI ۲، s.vv. " ـ Ayn Dja ¦lu ¦t" (by B. Lewis)، "Dja ¦lu ¦t" (by G. Vajda); Encyclopaedia of the Qur، a ¦n، ed. Jane Dammen Mc Auliffe، Leiden: Brill، ۲۰۰۱-، s.v. "Goliath" (by James E. Lindsay); Josef Horovitz، Koranische Untersuchungen، Berlin 1926; The International standard Bible encyclopedia، ed. Geoffrey W.Bromiley، Michigan: William B.Eerdmans، ۱۹۷۹–۱۹۸۸، s.v. "Goliath" (by Roland K. Harrison); Arthur Jeffery، The foreign vocabulary of the Qur، a ¦n، Baroda ۱۹۳۸.
/ اکرم ارجح و مهرداد عباسی /
.ve دامنه اینترنتی کشور ونزویلا است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۸ فوریه ۲۰۰۶.
.va دامنه اینترنتی کشور واتیکان است.
Wikipedia contributors, ".va," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=.va&oldid=190595642 (accessed February 19, 2008).
.vc دامنه اینترنتی کشور سنت وینسنت و گرنادین‌ها است.
Wikipedia contributors, ".vc," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=.vc&oldid=211322055
جان ویلیام کولترِین (متولد ۲۳ سپتامبر ۱۹۲۶- درگذشت ۱۷ ژوئیه ۱۹۶۷)، معروف به ترِین، آهنگساز و نوازندهٔ ساکسوفون جاز آمریکایی بود.
با وجود اینکه او از سال ۱۹۴۶ به‌طور پراکنده به ضبط موسیقی می‌پرداخت، تا پس از سال ۱۹۵۵ دوران آهنگ‌سازی و ضبط او به‌طور جدی آغاز نشده بود. از سال ۱۹۵۷ به بعد او تعداد زیادی آلبوم تهیه و ضبط کرد که بعضی پس از مرگش در سال ۱۹۶۷ به انتشار رسیدند.
او که یکی از مؤثرترین موسیقی‌دانان جز به‌شمار می‌رود، معمولاً برای تغییر قالب جز مدرن و همچنین به عنوان اصلی‌ترین الگوی نسل‌های بعدی ساکسوفون‌نوازان شناخته می‌شود. او به همراه کلمن هاوکینز، لستر یانگ و سانی رالینز انتظار شنوندگان را برای همیشه از آوای ساز ساکسوفون تغییر دادند.
تابستان سال ۱۹۵۵ نقطه عطفی در دوران کاری جان به‌شمار می‌رود. در این سال مایلز دیویس که بعد از ترک اعتیاد آمادهٔ راه‌اندازی گروه جدیدی بود، با جان تماس گرفت و او را برای نواختن ساکسوفون در اولین گروه پنج نفری بزرگ خود دعوت کرد. دعوتی که پذیرفته شد و حاصل آن یک همکاری موفق از اکتبر ۱۹۵۵ تا آوریل ۱۹۵۷ بود. اولین نشانه‌های نبوغ کولترین در طول این همکاری هویدا شد.
از اواخر ۱۹۵۷ کلترین برای مدتی کوتاه با تلانیوس مانک نواخت که حاصل کار دو کنسرت معروف شهر نیویورک و فایو سپات بود. در همین مدت او شروع به رهبری گروه کرد که منجر به تعداد زیادی جلسه ضبط برای شرکت صفحه‌پرکنی پرستیژ شد. آلبوم معروف بلوترین حاصل همین دوران بود.
در سال ۱۹۵۸ او دوباره به مایلز دیویس پیوست و در همین زمان بود که توجه منتقدان به شیوه جدیدی که او در نواختن ساکسوفون ابداع کرده بود جلب شد. شیوهٔ او که شامل نواختن تعداد زیادی نت به سرعت و در زمانی کوتاه بود برای آن زمان کاملاً بدیع بود. عده‌ای از منتقدین این روش را خشن و حتی زمخت می‌دانستند. این شیوه در عین سرعت، قالب‌های تکرار شونده‌ایی را هم در بر می‌گرفت. ایرا گیتلر، منتقد جاز نام «ورقه‌هایی از صدا» را برای این سبک به کار برده‌است. این دوره همکاری کولترین با مایلز، کننبال ادرلی، بیل ایوانز، و نوازنده‌های نام‌دار دیگر یکی از موفق‌ترین گروه‌های تاریخ موسیقی جاز را به وجود آورد که آلبوم‌هایی نظیر به نوعی غمگین و مایلستونز حاصل آن بود. در همین سال کولترین به ضبط کارهای خودش از قبیل آلبوم مطرح جاینت ستپز برای آتلانتیک رکوردز پرداخت. در این دوران او شروع به نواختن ساکسوفون سوپرانو کرد، سازی که در آن زمان در جاز غیر مرسوم محسوب می‌شد.
در سال ۶۰ برای اولین بار کولترین گروهی چهار نفره (کوارتت) گرد هم آورد متشکل از پیانیست مک‌کوی تاینر، بیسیست آرت دیویس و درامر الوین جونز. او قراردادی با آتلانتیک رکوردز امضا کرد که مهم‌ترین ثمره آن آلبوم معروف چیزهای محبوب من بود. در پایان این قرارداد کولترین با ایمپالس وارد قرارداد شد و تا آخر دوران کاری بیشتر آثار خود را با همین شرکت منتشر کرد. در همین دورهٔ زمانی اریک دالفی به گروه پیوست و گروه در ونگارد ویلیج کنسرت‌های بسیار موفقی اجرا کرد. کارهای این کنسرت نشانگر جریان جدید کاریی بود که گروه در پیش گرفته بود. جریانی که تحت تأثیر موسیقی هندی و در عین حال دو جریان جدید مودال جاز و جاز آزاد بود. این سیاق جدید واکنش‌های متفاوتی را در بین منتقدان و شنوندگان برانگیخت. تا حدی که مجله داون بیت، موسیقی او را «ضد جاز» نامید . شاید به خاطر همین فشارها بود که کولترین در استودیو آلبوم‌های عادی‌تری اجرا می‌کرد. او با دوک الینگتون و جانی هارتمن دو آلبوم ضبط کرد و همچنین اثر ملودیک بالادز را بیرون داد.
در سال ۱۹۶۴ کولترین A Love Supreme را منتشر کرد که یکی از پیچیده‌ترین و در عین حال موفقترین آلبوم‌های او بود. این آلبوم منادی سبک جدیدی بود که او در پیش گرفته بود. سبکی که بیشتر مبتنی بر مفاهیم روحانی بود و موسیقی چند لایه‌ای را به نمایش می‌گذاشت.
در سال‌های آخر همکاریش با کوارتت کلاسیک خود، کولترین توجه روزافزونی به جاز آوانگارد نشان می‌داد و به نظر می‌رسید او تحت تأثیر سبک نوازندگی آلبرت آیلر قرار گرفته‌است. در اواخر ۱۹۶۵ او انتزاعی‌تر از همیشه می‌نواخت و بیشتر از ساز تنور استفاده می‌کرد. در همین دوران او کارهایی از قبیل گذار (آلبوم) و چیزی جدید در نیوپورت را به همراه کوارتت کلاسیک ضبط کرد. در گام بعدی او از نوازنده‌های آوانگارد جدیدی چون آرچی شپ، فارو سندرز و رشید علی نیز گاهی در گروه استفاده کرد. با ورود این نوازندگان گروه سیاق جدیدی در پیش گرفت که در سبک جاز آزاد به‌شمار می‌رفت و باعث شد اعضا قبلی از گروه جدا شوند. به طوری که نهایتاً گروه جدید کولترین را فارو سندرز نوازندهٔ تنور ساکسوفون، آلیس کولترین همسر جدیدش و نوازنده پیانو، جیمی گریسون نوازنده بیس و رشید علی نوازنده درام تشکیل می‌دادند. این گروه جدید که کاملاً در سبک فری جز می‌نواخت مدت زیادی دوام نیاورد چون در سال ۱۹۶۷ کولترین به علت سرطان کبد درگذشت. مرگ او که غالباً به مصرف بی‌رویه مواد مخدر و الکل در دوران جوانی نسبت داده می‌شود، سرآغاز انتشار انبوه موسیقی ضبط شده توسط او در سال‌های آتی توسط همسرش بود.
مایلز دیویس (زاده ۲۶ مه ۱۹۲۶ – درگذشته ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۱) یکی از موسیقیدانان برجسته و تأثیرگذار سبک جاز در نیمهٔ دوم قرن بیستم بود. پیشرفت‌هایی که در عرصهٔ موسیقی جاز بعد از جنگ جهانی دوم، روی داد بیشترش به این آهنگساز و نوازنده ترومپت آمریکایی برمی‌گشت. بی باپ، کول جاز، مدال جاز، و حتی فیوژن همه سبکهایی هستند که او در به وجود آمدنشان نقشی عمده داشته‌است. جاز آزاد شاید تنها سبکی باشد که از قلمرو نفوذ او خارج بوده و معمولاً به جان کولترین و اورنت کلمن نسبت داده می‌شود.
با وجود اینکه دیویس بارها تغییر سبک داده‌است، عنصر مشترک تمام کارهای او اینست که نوازندگی‌های او در قیاس با دیگر چهره‌های هم‌عصرش آرام‌تر و ملودیک تر می‌باشد. او در عین حال نماد موفقیت تجاری و موسیقایی در جز به‌شمار می‌رود. دیویس که بالاخص برای پروراندن چندین نسل از نوازندگان و آهنگسازان جز مشهور است، در مورد ریشهٔ توانایی‌های موسیقی خود می‌گوید: «شنیدن موسیقی به شکلی که من می‌شنوم موهبتی است که همیشه با من بوده‌است. من نمی‌دانم از کجا می‌آید. من تنها می‌شنومش و در آن تردید و تفحص نمی‌کنم».
سلرون نوعی پردازندهاست که توسط شرکت اینتل ساخته می‌شود. این نوع پردازنده‌ها سرعت و قیمت پایین تری نسبت به مدلهای پنتیوم دارند.
امیرحسن چهلتن (زاده ۹ مهر ۱۳۳۵، تهران) رمان‌نویس، مقاله‌نویس ایرانی و عضو کانون نویسندگان ایران است. رمان او «محفل عاشقان ادب» در سال ۲۰۲۰ میلادی برنده جایزه بین‌المللی ادبیات از سوی «خانه فرهنگ‌های جهان» در برلین شد. مطبوعات آلمان او را «بالزاکِ ایران» لقب داده‌اند. از ۱۳۸۴ به این سو رمان‌های جدید او از حق انتشار در ایران محروم بوده‌اند. اما ترجمه این رمان‌ها به زبان‌های مختلف در کشورهای دیگر منتشر شده‌اند. او داوری جایزه جهانی True Story Award (جایزه داستان واقعی) را در زمینه روزنامه‌نگاری نیز بر عهده داشته‌است.
امیرحسن چهلتن در تاریخ ۹ مهر ۱۳۳۵ در تهران متولد شد. در زمانی که در دبیرستان و در رشته ریاضی تحصیل می‌کرد شعر می‌سرود و داستان می‌نوشت. در هجده سالگی برای ادامه تحصیل در رشته مهندسی برق وارد دانشگاه شد و در دوران دانشجویی دو مجموعه داستان منتشر کرد. در سال ۱۳۵۵ مجموعه داستان به نام «صیغه» و در سال ۱۳۵۷ «دخیل بر پنجره فولاد» را منتشر کرد.
وی پس از اخذ مدرک کارشناسی در رشته مهندسی برق در سال ۱۳۵۸ به منظور ادامه تحصیل در رشته مهندسی الکترونیک به انگلستان رفت. پس از بازگشت به ایران از سال ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۳ به عنوان افسر وظیفه به جبهه رفت، حضور در جنگ ایران و عراق چهل‌تن را واداشت که داستان‌هایی با این مضمون بنویسد که «مونس، مادر اسفندیار» و «کات، منطقه ممنوعه» از آن جمله اند.گفتگوی علیرضا غلامی با امیرحسن چهلتن. ماهنامه تجربه. شماره ۳۲
انتشار آثار او همواره با سد سانسور مواجه بوده‌است و اغلب با تأخیر انجام گرفته‌است. نخستین رمان او «روضه قاسم» که در سال ۱۳۶۲ به چاپ رسید، ناچار بود برای دریافت مجوز خروج از چاپخانه بیست سال منتظر بماند. در سال ۱۳۶۹ رمان «تالار آینه» و در سال ۱۳۷۱ مجموعه داستان «دیگر کسی صدایم نزد» از او منتشر شدند اما با تجدید چاپ آنها مخالفت شد. رمان «مهر گیاه» و مجموعه داستان «چیزی به فردا نمانده‌است» نیز چند سالی منتظر اجازه انتشار ماندند تا سرانجام در ۱۳۷۷ منتشر شدند.
در پاییز ۱۳۷۷ و به دنبال قتل‌های زنجیره‌ای روشنفکران، و به دعوت پارلمان بین‌المللی نویسندگان او به مدت دو سال به همراه همسر و فرزندش به ایتالیا رفت و در بازگشت به ایران رمانهای «تهران، شهر بی آسمان» و «عشق و بانوی ناتمام» از او به چاپ رسیدند. سپس مجموعه داستان «ساعت پنج برای مردن دیر است»، فیلم- داستانِ «کات، منطقه ممنوعه» و رمان «سپیده دم ایرانی» از او به چاپ رسیدند.چهلتن در پاییز ۱۳۸۰ به عنوان عضو هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران انتخاب شد.وبگاه شخصی امیرحسن چهلتن
او در دوره بیست و چهارم جایزه کتاب سال با داستان "سپیده‌دم ایرانی" نامزد این جایزه شد، اما در اعتراض به عملکرد وزارت ارشاد از نامزدی انصراف داد. وی در نامه‌ای به وزارت ارشاد نوشت:
امیرحسن چهل‌تن در سال‌های ۱۳۹۰–۱۳۸۸ با بهره‌گیری از بورس دو بنیاد فرهنگی در آلمان اقامت داشت. او از فروردین سال ۱۳۹۰ به دعوت «دانشگاه کالیفرنیای جنوبی» به مدت نه ماه به عنوان نویسنده مهمان در لس‌آنجلس اقامت کرد.
آخرین کتابی که از چهل تن در ایران منتشر شده مجموعه داستانی ست به نام: چند واقعیت باور نکردنی.
چهلتن در سال ۲۰۱۹ به دعوت فرانک والتر اشتاین‌مایر، رئیس‌جمهور آلمان، به آلمان رفت و با او دیدار داشت.
رمان او «محفل عاشقان ادب» تنها سه ماه پس از انتشار در جون ۲۰۲۰ میلادی جایزه بین‌المللی «خانه فرهنگهای جهان» در برلین را از آنِ خود کرد.
از ویژگی‌های اصلی آثار چهلتن می‌توان به تلاش برای روایت داستان در بستری تاریخی خصوصاً تاریخ معاصر و نمایش تأثیر اتفاقات تاریخی بر زندگی شخصی و عاطفی شخصیت‌های داستان و برجسته بودن نقش زن در ساختار روایت اشاره کرد.
مقالات او با موضوع فرهنگ، اجتماع و سیاست از ۱۹۹۹ میلادی به این سو در نشریات بین‌المللی به چاپ می‌رسد که از میان آنها روزنامه آلمانی فرانکفورتر آلگماینه سایتونگ بیشترین سهم را دارد. امکان انتشار این مقالات در مطبوعات ایران وجود ندارد.
وی در ماجرای اتوبوس ارمنستان در سال ۱۳۷۵ و در جریان قتل‌های زنجیره‌ای در لیست چهره‌های فرهنگی اعزامی بود که قرار بود در اتوبوس توسط دولت جمهوری اسلامی به قتل برسند. چهل تن همچنین در نامه محرمانه سعید امامی، معاون وزیر اطلاعات که در ۱۵ تیر ۱۳۷۸ توسط روزنامه سلام افشا شد، یکی از چهار نویسنده‌ای اعلام شده بود که برای جمهوری اسلامی مشکلات امنیتی به وجود آورده‌اند. او همواره مورد حمله رسانه‌های طرفدار حکومت جمهوری اسلامی قرار داشته‌است.
رمان‌های چهلتن تا کنون به زبان‌های انگلیسی، آلمانی، ایتالیایی، نروژی، لیتوانیایی، عربی و عبری ترجمه و منتشر شده‌اند و داستانهای کوتاهش به بسیاری از زبانهای زنده دنیا.وبگاه شخصی چهلتن
در رمان «تهران، خیابان انقلاب» فتاح مرد میانسالی ست که اینک در زیرزمین یک کلینیک خصوصی به بازیابی بکارت دخترانی می‌پردازد که پیش از این، آن را از دست داده‌اند. شهرزاد دختر جوانی ست که در همین کلینیک به تور او می‌خورد و فتاح به او دل می‌بندد. دختر که مرد جوانی خواستگار پر و پا قرص اوست در مرکز التهاباتی قرار می‌گیرد که او را به سمت فاجعه می‌برد. هر دو مرد در مراکز قدرت پشتیابانانی دارند. اشتفان وایدنر شرق پژوه آلمانی این رمان را یک اثر ادبی جهانی برشمرده است.Stefan Weidner, Frankfurter Allgemeine Zeitung, 13 Oct. 2009
رمان «تهران، آخرالزمان» که آخرین رمان از سه‌گانه تهران است و نخستین بار با عنوان آمریکایی کشی در تهران منتشر شد، در شش اپیزود به زندگی سه نسل از یک خانواده ایرانی می‌پردازد که بر سر آرمان‌های خود زندگی را به قمار می‌گذارند. اینگو آرندت منتقد آلمانی دربارهٔ این رمان گفته‌است: در این رمان تهران به عنوان یکی از ابرشهرهای جهان که آینده ساکنانش در آن رقم می‌خورد به نمایش گذاشته می‌شود که در طی آن نویسنده تصویر روانی سرزمینش را نیز ارائه می‌دهد.Ingo Arndt, T.A.Z. , 12 Oct. 2011
رمان «خوشنویس اصفهان» محاصره هشت‌ماهه اصفهان، پایتخت باشکوه صفویه توسط افاغنه را دستمایه داستانی قرار داده‌است. زمانه‌ای که ممنوعیت شراب، موسیقی، رقص و آزادی برای ساکنان رقم زده بود، با بروز یک قحطی گسترده، ناشی از محاصره ناچار با خوردن برگ و ریشه درختان و حیواناتی چون سگ و گربه ادامه یافت و سرانجام به تغذیه از مردار انسان‌ها و نهایتاً به سقوط فلاکت‌بار صفویه منتهی شد. وایدنر معتقد است: رمان چهل تن فراتر از یک رمان تاریخی، یک آرانژمانِ تجربی ست دربارهٔ اخلاق و فرهنگ در موقعیت بحران. این رمان را نباید با رمان‌هایی از همین ژانر نظیر طبیب یا به نام گلسرخ مقایسه کرد، خوشنویس اصفهان جاه طلبانه تر از آنهاست… رمان عجیبی به ترسناکی یک کابوس.Stefan Weidner, Deutschlandradio kultur, 27 Oct. 20
رمان «طوطی سمج» که مطبوعات غربی از آن به عنوان یک داکو-فیکشن یاد کرده‌اند به اتفاقات یک ساله حول و حوش انقلاب ۱۳۵۷ می‌پردازد. منتقد روزنامه زودویچه سایتونگ دربارهٔ آن گفته‌است: این رمان نگاهی ست به انقلاب از اعماق و در معرض نور قرار دادن مراحل انتقال قدرت. و مثل همه کارهای دیگر چهل تن، حاصلِ هم آمیزی واقعیت‌های جزئی نگارانه و پروازهای رازآمیز تخیل است.Susan Vahabzadeh, Suddeutsche Zeitung, 14 Jan. 2019
رمان «محفل عاشقان ادب» روایت پسر خانواده‌ای ست از جلسات هفتگی کتابخوانی در خانه پدری. گردهمایی دوستانی قدیمی که در آن متون کلاسیک فارسی خوانده می‌شود. این جلسات تا پاییز ۱۳۷۷ و قتل‌های رنجیره‌ای ادامه می‌یابد و با مرگ پدر برای همیشه پایان می‌گیرد. نیروی عشق و زندگی در این ادبیات، برخلاف قرائت رسمی که فقط بر وجه اسکولاستیک و عبوس ان تأکید می‌کند، چنان سرشار است که مرگ و خموشی حاکم بر خارج از خانه را به سخره می‌گیرد. «در محفل عاشقان ادب تصویر شالوده شکنانه‌ای از این ادبیات ارائه می‌شود که کهن تر، خردمندتر وشوخ طبعانه تر است از آنچه اخلاق رسمی وعرف اجتماعی می‌تواند تحمل کند.» ماتیاس شنیتزلر این رمان را یکی از رمان‌های اساسی قرن بیست و یکم دانسته‌است.Mathias Schnitzler, Berliner Zeitung, 19 April 2020
شامل سه رمان:
سپیده‌دمِ ایرانی عنوان رمانی است نوشتهٔ امیرحسن چهلتن که نخستین بار در سال ۱۳۸۴ منتشر شد. این رمان که دو دوره تاریخی دهه بیست و همچنین سال ۵۷ را در بر می گیرد، به موضوع تبعید و مهاجرت اجباری می پردازد و بر گسستهای عاطفی ناشی از آن تمرکز می کند. در این رمان مخاطب شاهد بازی دراماتیک تاریخ با شخصیتهای خیالی داستان است. این رمان در دوره ۲۴ جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی نامزد دریافت جایزه شد ولی نویسنده در اعتراض به سانسور دولتی رمان خود را از رقابت خارج کرد.
ایرج بیرشگ، سرهنگ(پدر ایرج)، میهن(همسر ایرج)، پری(خواهر ایرج)، فرزاد(پسر ایرج) و موسیو(کافه چی) شخصیتهای اصلی رمان را تشکیل می دهند.
نویسنده علاوه بر گفتگو با اشخاصی که آن دوره تاریخی را درک کرده اند به مطالعه کتاب ها و اسنادی اقدام کرده است که فضای سیاسی-اجتماعی آن دوره را موضوع کار خود قرار داده اند. کتاب هایی در باره ترور نافرجام شاه در سال ۱۳۲۷، اردوگاههای اجباری در سیبری و تئاتر فاخر ایران در دهه بیست نیز در دایره مطالعات نویسنده قرار داشته است.
ایرج بیرشگ، قهرمان این رمان پس از بیست و هشت سال به وطن بازگشته است. مرور خاطرات گذشته معلوم می دارد او یکی از هواداران حزب توده ایران بوده است که بخاطر مشارکت محدود در تهیه سلاح برای ترور نافرجام شاه در ۱۵ بهمن ۱۳۲۷ در صحن دانشگاه، ابتدا به مدت دو سال به زندگی مخفیانه روی می آورد و سپس به شوروی می گریزد و قصد دارد بعدا در موقعیتی مناسب همسرش میهن را که عاشقانه دوستش دارد و نیز پسر دو ساله اش را نزد خود بیاورد. اما او چون به طور قاچاق وارد شوروی شده است، دستگیر و به جرم جاسوسی به پانزده سال کار اجباری در اردوگاهی در ماگادان(در نزدیکی آلاسکا) محکوم می شود. در نخستین شب بازداشت با صحنه تکان دهنده اهانت به تصویری که از همسرش با خود برده است، روبرو می شود؛ موضوعی که تاثیراتی عمیق بر احساساتش بر جا می گذارد.
ایرج سالها در شرایطی وحشتناک سر می کند و ارتباط اش با خانواده و تمام کسانش قطع می شود. با مرگ استالین آزاد می شود ولی چون این آزادی با فرار کادرهای کمونیست ایران همراه است، او نیز به جای بازگشت به وطن به آلمان می رود. او در بازگشت به ایران پس از وقوع انقلاب اسلامی، در حالیکه ۲۸ سال تمام با یاد میهن و پسرش زندگی کرده است می خواهد زندگی نوی را شروع کند اما إحساس می کند با کل چشم انداز روبرویش بیگانه است.
میهن که در آن سالها بازیگر زیبا و با استعداد تئاتر بود و با عشقی شورانگیز با ایرج ازدواج کرده بود بعد از فرار او سرنوشت بهتری پیدا نمی کند. پس از کودتای ۱۳۳۲ همه چیز نابود می شود و او در می یابد که تئاتر و شوهرش را با هم از دست داده است. از طرف دیگر، پدر ایرج هم که از افسران عالی رتبه رکن دو ارتش بود به خاطر وضعیت خطیر پسر خلع لباس و از خدمت منفصل می شود.
فضای سرد ملاقات ایرج و میهن به ایرج می فهماند که از عشق شورانگیز قدیم چیزی باقی نمانده است. پسرش نیز شوق چندانی برای دیدار پدر نشان نمی دهد. از سوی دیگر تلاش های پری، خواهر ایرج برای ترمیم رابطه ها به جایی نمی رسد و عاقبت ایرج که از ملاقات با پدرش پرهیز کرده است، مطمئن از اینکه قادر به ساختن دوباره زندگی فروپاشیده خود نیست و بودن در وطن نیز هیچ ثمری ندارد، با دست خالی به آلمان باز می گردد.
احمد بیگدلی (۲۶ فروردین ۱۳۲۴اهواز - ۲۶ شهریور ۱۳۹۳) وی اصالتاً اهل یاسه چاه بوده‌است.
از دهه شصت کار نویسندگی را به‌طور حرفه‌ای آغاز کرده‌است. رمان "اندکی سایه" رمانی از این نویسنده توانست جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران را برای وی به ارمغان آورد. احمد بیگدلی نویسنده دوازده کتاب و یک فیلمنامه بلند است.
احمد بیگدلی فرزند عزیز و گوهر در ۲۶ فروردین ماه ۱۳۲۴ در اهواز به دنیا آمد. ۵ سال بعد به اتفاق پدرش که به استخدام شرکت ملی نفت ایران درآمده بود و به همراه خانواده، به شهر آغاجاری مهاجرت کرد. پس از اخذ دیپلم ریاضی از دبیرستان فرهنگ اهواز، در تابستان همان سال(۱۳۴۵) با یکی از دختران فامیل از اهالی روستای پدری اش یاسه چاه، ازدواج و مهر همان سال برای گذراندن دوره خدمت سربازی (سپاه دانش) به یکی از روستاهای اطراف زرند کرمان اعزام شد. در مهر ماه ۱۳۴۷ به استخدام آموزش و پرورش لاهیجان درآمد و داستان‌نویسی را از همین سال به‌طور جدی آغاز کرد. اولین داستانش را در مجله ادبی فردوسی در همان سال به چاپ رساند. از سال ۱۳۵۱ که به دزفول انتقال یافت، به تئاتر روی آورد و چندین نمایشنامه نوشت که گروه تئاتر دزفول با همراهی غلامحسین ضیاءپور، حمید مهرآرا، عبدالرضا ملهمی و دیگر علاقه مندان جوان شهر دزفول به صورت تله تئاتر در تلویزیون مرکز آبادان ضبط و از شبکه سراسری پخش گردید. سال ۱۳۵۴ به اهواز منتقل شد و کار تئاتر را ادامه داد. نمایشنامه‌های مهری، تا عمق ماسه‌ها از جمله آنهاست. وی با نمایشنامه دالو که سال ۱۳۵۶در سومین جشنواره تئاتر شهرستان‌ها در تهران به روی صحنه رفت به شهرت رسید. اما ذوق و علاقه داستان‌نویسی سبب شد که به کار نوشتن داستان بپردازد و در کنار آن به نوشتن نقد و مقالات در همین زمینه یا سینما بپردازد.
در سال ۱۳۵۶ به دانشکده هنرهای دراماتیک راه یافت و در سال ۱۳۶۰ آن را رها کرد و به یزدانشهر در حاشیه نجف آباد، مهاجرت نمود؛ که تا پایان عمر به اتفاق خانواده اش در آن زندگی می‌کرد. در سال ۱۳۶۴ به اتفاق علی یزدانی، حسن محمودی و سید رضی آیت نشست ادبی جمعه را تشکیل دادند که به مدت ۱۰ سال این نشست ادامه یافت و حاصل آن برای او، مجموعه داستان «من ویران شده‌ام» (۱۳۸۱) می‌باشد که توسط انتشارات نقش خورشید در اصفهان منتشر شد. این دومین مجموعه پس از مجموعه «شبی بیرون از خانه» (۱۳۷۴) است که توسط نشر مینو در اصفهان منتشر شده بود.
احمد بیگدلی در سال ۱۳۷۶ از آموزش و پرورش نجف آباد بازنشسته شد. مدتی در دانشگاه پیام نور این شهر کار کرد و هم‌زمان با تدریس فیلم نامه‌نویسی در انجمن سینمای جوانان نجف آباد (به مدت ۱۲ سال) در مراکز خصوصی اصفهان به تدریس پرداخت. طی سال‌های ۷۶ تا ۸۲–۱۳۸۱مجموعه داستان‌های آنای باغ سیب و آوای نهنگ را پدیدآورد. علاوه بر آنکه احمد بیگدلی برای بیش از ۴۰ فیلم مستند گفتار متن نوشته‌است که در اولین جشنواره فیلم یادگار گفتار متن فیلم مستند «پاسارگاد» ساخته مهرداد زاهدیان برنده جایزه بهترین متن گردید.
مجموعه داستان آوای نهنگ برنده هفتمین جایزه کتاب فصل شد. حال آنکه در سال ۱۳۸۵ رمان اندکی سایه او برنده بیست و چهارمین دوره کتاب سال جمهوری اسلامی گردیده بود و برایش شهرت فراوانی به همراه آورد و بر فعالیت‌های ادبی او افزود.
احمد بیگدلی در ۲۶ شهریور ۱۳۹۳ در سن ۶۹ سالگی بر اثر سکته قلبی درگذشت.
انتشار زندگی‌نامه به صورت سریال در وبلاگ سایه‌های وحشی باد از بهار سال ۹۲
http://isna.ir/fa/news/93062615811/احمد-بیگدلی-درگذشت*
اندکی سایه عنوان کتابی است نوشته احمد بیگدلی نویسنده ایرانی. این کتاب در سال ۱۳۸۵ خورشیدی برنده جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شد.
بیگدلی نگارش اولیه این کتاب را در سال ۱۳۶۷ آغاز کرد. سپس در سال ۱۳۸۳ آن را بازنویسی کرد. ماجراهای این کتاب در شهر آغاجاری و دوران اعتصاب کارگران شرکت نفت می‌گذرد.
احمد راوی داستان، بعد از سال‌ها بی‌خبری از ایرج‌ (دوست دوران کودکی‌اش)به طور تصادفی او را می‌بیند و این دو در طی داستان به مرور خاطرات گذشته می‌پردازند. هادی که قبلا رئیس اداره حفاظت شرکت نفت بوده و باعث‌ آزار کارگران و خانواده‌های آنها شده است، به دنبال ماجرایی‌ به خود می‌آید و توبه کرده و جزء اعتصابیون می‌شود. هر چند که ایرج هم با فاصله نزدیک،در داستان حاضر می‌شود و تا انتها نیز در کنار راوی حضور دارد.
سیّد جعفر شهیدی (۱۲۹۷ در بروجرد – ۲۳ دی ۱۳۸۶ در تهران) رئیس مؤسسه لغت‌نامه دهخدا و مرکز بین‌المللی آموزش زبان فارسی، استاد تمام دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران و از پژوهشگران برجسته زبان و ادبیات فارسی، فقه و تاریخ اسلام بود.
شهیدی از شاگردان برجستهٔ علی‌اکبر دهخدا و بدیع‌الزمان فروزانفر در دانشگاه تهران بود و در سال ۱۳۴۰ دکترای خود را در رشته ادبیات فارسی و تاریخ دریافت کرد. او همچنین در حوزه علمیه قم و حوزه علمیه نجف زیر نظر سید حسین طباطبائی بروجردی، سید ابوالقاسم خویی تحصیل کرد و درجه اجتهاد داشت.
او به جز همکاری در تدوین فرهنگ معین و لغت‌نامه دهخدا، ۴ عنوان ترجمه، ۳ عنوان تصحیح و تعداد زیادی تألیف دارد که شماری از کتاب‌های وی به زبان‌های بیگانه ترجمه شدند و جایزه دریافت کردند.
جعفر شهیدی خانه خود را به شهرداری اهدا کردند تا در آنجا کتابخانه ای درست شود
سیدجعفر شهیدی فرزند سیدمحمد سجادی بود که از دانشمندان و مفاخر بزرگ ادبی ایران به‌شمار می‌رفت، در سال ۱۲۹۷ هجری خورشیدی در یکی از محلات قدیمی شهر بروجرد به دنیا آمد. وی دوران تحصیل ابتدایی و اندکی از متوسطه را در این شهر و سپس ادامه آن را در تهران به انجام رساند. شهیدی ابتدا به نام سجادی معروف بود که بعدها تغییر شهرت داده و با نام شهیدی در مراکز علمی و دانشگاهی شهرت پیدا کرد.
در سال ۱۳۲۰ برای تحصیل علوم دینی و فقه و اصول راهی نجف شد و تحصیلات حوزوی‌اش را در شهر نجف که شهر علم نام داشت، تا حد رسیدن به درجه اجتهاد که درجهٔ بسیار بالایی در حوزهٔ علمیه محسوب می‌شود، بالا برد. شهیدی پس از آن چند سالی را در عوالم طلبگی در قم سپری و از محمد علی لطفیان سرگزی- سید حسین طباطبایی بروجردی و بسیاری از مراجع و بزرگان دینی استفاده کرد، اما بعد از هشت سال، بیماری او را به ایران بازگرداند. هر هفته باید خود را به پزشک نشان می‌داد و در نتیجه از رفتن به حوزه بازمی‌ماند.
برای گذران زندگی و به‌منظور ترجمهٔ متون عربی، نزد کریم سنجابی (وزیر فرهنگ وقت) می‌رفت اما به او اشتغال به تدریس پیشنهاد شد. سپس در دبیرستان ابومسلم مشغول به تدریس شد و با توجه به اهمیت مدرک تحصیلی در میزان حقوق، بدون شرکت در کلاس‌ها، لیسانس الهیات را با بهترین نمره‌ها می‌گیرد.
برخورد با محمد معین، باب آشنایی وی را به حضور علی‌اکبر دهخدا فراهم کرد و بعد از تشکیل مؤسسه لغت‌نامه دهخدا، معاونت سازمان رابه‌عهده گرفت. سپس علامه دهخدا از سیدجعفر شهیدی دعوت به همکاری کرد و در نامه‌ای به آذر (وزیر فرهنگ وقت) نوشت: «او اگر نه در نوع خود بی‌نظیر، ولی کم‌نظیر است.» دهخدا در این نامه می‌خواهد که به جای ۲۲ ساعت، به او شش ساعت تدریس اختصاص دهند تا بقیهٔ وقتش را در لغت‌نامهٔ دهخدا بگذراند. مدتی این‌گونه می‌گذرد، تا سال ۱۳۴۰ که با مدرک دکتری به دانشگاه منتقل می‌شود. تدریس در دانشگاه تا حدود سال ۱۳۴۵ ادامه پیدا می‌کند، اما بعد با ناامنی دانشگاه، دانشجویان خود را به لغت‌نامه می‌برد. پس از سال‌ها نیز، تا پایان عمر وی هنوز دانشجویانش چهارشنبه‌ها به دفتر وی در مؤسسه لغت‌نامه دهخدا می‌رفتند و با شهیدی جلساتی را داشتند. بعد از مرگ محمد معین، شهیدی مسؤولیت ادارهٔ سازمان لغت‌نامهٔ دهخدا را بر عهده گرفت. او در زمینه‌های ادبیات عرب و فارسی استادی بنام بود و درک محضر و همنشینی با استادانی نظیر بدیع‌الزمان فروزانفر، دهخدا، جلال‌الدین همائی و محمد معین اعتبار علمی و معنوی او را دو چندان کرد. او همچنین دوستی نزدیک و ارتباط علمی با سید موسی صدر در ایران، بیروت و قاهره داشت.
شهیدی اولین کتابش را در نجف در رد احمد کسروی نوشت، هرچند بر خوب بودن کارهای تاریخی او (تاریخچهٔ چپق و قلیان، مشعشیان و…) تأکید داشت. دیگر کتابش، سه جلد «جنایات تاریخ» توسط ساواک توقیف شد، اما بعدها بعضی مطالب انتقادی را از چاپ بعدی حذف کرد.
وی داماد استاد سید غلامرضا سعیدی از نویسندگان معاصر بیرجندی بود.
در سال ۱۳۶۹ برای ترجمه "نهج‌البلاغه"، مجموعه سخنان امام اول شیعیان و در سال ۱۳۸۵ هجری خورشیدی برای نگارش کتاب "تاریخ تحلیلی اسلام" برندهٔ جایزه کتاب سال ایران شد.
برخی از آثار وی به زبان‌های عربی، ترکی، آلمانی و یونانی ترجمه شده‌است از جمله:
شهیدی در سال ۱۳۷۴ منزل مسکونی‌اش را به شهرداری نارمک واگذار کرد و این خانه در همان سال به کتابخانهٔ عمومی دکتر شهیدی تبدیل شد. پس از مرگ وی اتاقی در این کتابخانه به موزه نگهداری برخی از آثار او اختصاص داده شد.
شهیدی در ساعت ۱۱ صبح یکشنبه ۲۳ دی ۱۳۸۶ (۱۲ ژانویه ۲۰۰۸) از دنیا رفت.جعفر شهیدی مورخ و ادیب مشهور درگذشت ("رادیو زمانه")پیکر وی صبح روز چهارشنبه بیست و شش دی ۱۳۸۶ از برابر بنیاد لغتنامه دهخدا به سمت دانشگاه تهران تشییع و در امامزاده عبدالله (شهرری) دفن شد.
جعفر شهیدی دارای چند پسر و دختر است. یکی از فرزندان وی سید احسان شهیدی از طلاب حوزه علمیه قم بود که با آغاز جنگ ایران و عراق داوطلبانه به جبهه رفت و کشته شد. پیکر او هیچگاه شناسایی نشد و در زمرهٔ شهدای گمنام و مفقودالاثر باقی ماند. در سالهای بعد، شهیدی زیر بار هدایای ارسالی از بنیاد شهید نمی‌رفت.https://www.asriran.com/fa/news/199161/علامه-شهیدی-در-روایتی-که-تحریف-شد در یکی از این موارد مرقومه ای به مسئولین مربوط جهت عودت یخچال اهدایی ارسال کرد که متن آن به روایت فرزندش چنین است:
البته به گفته سید محسن شهیدی پسر دیگر شهیدی، این به معنای مخالفت او با جنگ ایران و عراق یا عدم احترام به شهیدان جنگ تحمیلی نبوده‌است.https://www.asriran.com/fa/news/199161
جعفر سبحانی تبریزی (زادهٔ ۲۰ فروردین ۱۳۰۸ در تبریز)، متکلم، مرجع تقلید، اصولی، مفسر و از استادان حوزه علمیه قم است. سبحانی از مدیران دارالتبلیغ اسلامی و نویسندگان مجله مکتب اسلام در سال‌های پیش از انقلاب اسلامی ایران و نماینده مردم آذربایجان شرقی در مجلس خبرگان قانون اساسی بود. وی مؤسس «مرکز تخصصی کلام اسلامی» در حوزه علمیه قم است و آثار متعددی دربارهٔ علوم اسلامی نوشته‌است.
پس از فراغت از تحصیلات ابتدایی، در مکتب‌خانه میرزا محمود فاضل به فراگیری متون ادب پارسی پرداخت و کتاب‌هایی مانند:گلستان، بوستان، تاریخ معجم، نصاب الصبیان، ابواب الجنان و… پرداخت. سپس در ۱۴ سالگی رهسپار مدرسه علمیه طالبیه تبریز گردید و به آموختن مقدمات علوم و سطوح پرداخت. علوم ادبی را نزد حسن نحوی و علی‌اکبر نحوی و بخشی از مطول، منطق منظومه و شرح لمعه را از محمدعلی مدرس خیابانی آموخت. سبحانی، در آن زمان سخت مشغول تعلیم و تعلم دروس مقدمات، و مباحثه و تألیف بود. یادگار قلمی ایشان در آن زمان با اینکه نوجوانی هفده ساله بود، دو کتاب است که اینک موجود می‌باشد: ۱. معیارالفکر (درمنطق) ۲. مهذب البلاغة (در علم معانی، بیان و بدیع)
در مهرماه ۱۳۲۵ به قم رفت و به تکمیل سطوح، همت گماشت. باقی‌مانده فرائد الاُصول را نزد میرزا محمد مجاهدی تبریزی و احمد کافی آموخت و کفایة الاصول را هم نزد محمدرضا گلپایگانی فراگرفت.
به غیر از تحصیل دروس فقه و اصول، به آموختن فلسفه و کلام و تفسیر نیز اشتغال داشت.
از همین رو در تبریز از سید محمد بادکوبه‌ای استفاده کرد و از او شرح قواعد العقائد را آموخت. سپس در حوزه علمیه قم مطالعات فلسفی‌اش را با شرکت در درس‌های منطق و فلسفه سید محمدحسین طباطبایی تکمیل نمود و در سال‌های ۱۳۲۸ تا ۱۳۳۰ شرح منظومه و پس از آن بخش اعظم اسفار را نزد او فرا گرفت. او بعد از انتشار کتاب اصول فلسفه و روش رئالیسم به خواست سید محمد حسین طباطبایی، این کتاب را به عربی ترجمه کرد که نخستین جلد آن با مقدمه سید محمد حسین طباطبایی به چاپ رسید. کتاب «تهذیب‌الاصول وی تقریر درس‌های سید روح‌الله خمینی است.
در جریان واقعه ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ و دستگیری روح‌الله خمینی، سبحانی از کسانی بود که نامه اعتراضی فضلای حوزه قم به هیئت دولت وقت را امضا کرد. همچین از امضاکنندگان نامه‌ای به حسنعلی منصور، نخست‌وزیر وقت در اسفند ۱۳۴۲ش بود که طی آن به ادامه زندانی‌شدن خمینی و جمعی از علما اعتراض شد. وی در جریان انتقال خمینی از ترکیه به نجف اشرف نیز متن تلگرام علما در حمایت از وی را امضا کرد. جعفر سبحانی بعد از درگذشت سید مصطفی خمینی، به پدرش، روح‌الله خمینی تسلیت گفت.
جعفر سبحانی با درگذشت شیخ جواد تبریزی در ۲۹ آبان ۱۳۸۶ و به درخواست گروهی از مردم آذربایجان، رساله عملیه خود را منتشر کرد.
جعفر سبحانی از دوران جوانی تاکنون به تدریس علوم اسلامی اشتغال داشته‌است. وی علاوه بر تدریس‌های خصوصی در مؤسسه امام صادق، در حوزه علمیه قم، حرم فاطمه معصومه و مدرسه حجتیه و در تابستان‌ها در مشهد به تدریس فقه، اصول فقه، کلام و تفسیر می‌پردازد و درس وی یکی از شلوغ‌ترین دروس حوزه علمیه محسوب می‌گردد و تعداد شاگردان حاضر شده در درس اصول فقه جعفر سبحانی در سالیان اخیر به بیش از ششصد نفر می‌رسد. با توجه به تدریس طولانی مدت (بیش از ۷۰ سال)70 سال اصول گفته‌ام تابناکدیدار آیت الله عاملی با آیت الله العظمی سبحانی پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه علمیه خراسان سبحانی موفق شده تعداد زیادی از طلاب را با علوم اسلامی آشنا گرداند.
تالیفات وی عبارتند از:
مشیت علایی، زاده ۱۳۲۸ در شهر کاخک شاعر و نویسنده ایرانی است (وی فرزند آقای جلال علایی کاخکی، شهردار سابق شهرهایی همچون: بیرجند، گناباد، تربت جام و طرقبه است). وی در سال ۱۳۸۵ با کتاب "دانش‌نامه زیباشناسی" برنده جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی شد. (او ویراستار این اثر بود).
علایی دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشته زبان و ادبیات انگلیسی از دانشگاه تهران است و مدتی نیز در این دانشگاه به تدریس مشغول بود.
رسول جعفریان (زادهٔ ۹ تیر ۱۳۴۳) روحانی و پژوهشگر تاریخ اسلام، تشیع و ایران است. وی استاد گروه تاریخ دانشگاه تهران و رئیس کتابخانه تخصصی تاریخ اسلام و ایران است. او همچنین سابقه ریاست بر کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران را نیز در کارنامه خود دارد. جعفریان در سال ۱۳۹۷ با رأی اعضای مجمع عمومی فرهنگستان علوم به عضویت پیوسته فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران درآمد.
رسول جعفریان در نهم تیرماه ۱۳۴۳ در خوراسگان از توابع استان اصفهان متولد شد.
وی پس از گذراندن دوره ابتدایی در خوراسگان به اصفهان سفر کرد و دوره راهنمایی را در آن‌جا گذراند. جعفریان در مدت اقامتش در اصفهان، به صورت آزاد در کلاس‌های مدارس علوم دینی شرکت می‌کرد. او در سال ۱۳۵۷ برای ادامه تحصیلات حوزوی به شهر قم هجرت کرد و در ابتدا در کلاس‌های مدرسه خان و سپس مدرسه رسالت شرکت کرد.
رسول جعفریان پس از گذراندن تحصیلات خود و در سال ۱۳۵۹ مشغول به تدریس در دانشگاه‌های تهران و اصفهان شد در ۱۹ سالگی ؟!. معارف اسلامی و تاریخ اسلام از جمله رشته‌هایی است که وی در این مدت ارائه کرده‌است. جعفریان از سال ۱۳۹۷ به عضویت پیوسته فرهنگستان علوم درآمد و هم‌اکنون نیز با مرتبه استاد تمامی در دانشگاه تهران مشغول به تدریس است.
عمده پژوهش‌های جعفریان دربارهٔ تاریخ تشیع است اما در زمینه‌هایی نظیر: تاریخ سیاسی صدر اسلام و تاریخ دوره صفوی نیز تحقیقات فراوانی انجام داده‌است. وی دربارهٔ تاریخ حج گزاری ایرانیان نیز تحقیقات و مقالات متعددی را منتشر کرده‌است.
جعفریان تا کنون به واسطه تالیفاتش جایزه‌های ملی متعددی گرفته‌است و موفق شده تا افتخاراتی را نصیب خود کند. کتاب "اطلس شیعه"، برگزیده جشنواره کتاب سال جمهوری اسلامی ایران و برنده جایزه جلال آل احمد و جشنواره فارابی و کتاب جریان‌ها و سازمان‌های مذهبی سیاسی ایران نیز برگزیده جایزه فارابی شده‌است.
جعفریان در سوابق خود، چندین مسئولیت اجرایی را نیز داشته‌است. این مسئولیت‌ها عبارتند از:
جعفریان از نویسندگان پُرکار و دارای آثار فراوانی در علم تاریخ می‌باشد. او نویسندگی را از سال ۱۳۶۴ با کتابی تحت عنوان "پیش‌درآمدی بر شناخت تاریخ اسلام" شروع کرد. وی تا کنون بیش از ۹۰ عنوان کتاب تألیف کرده که بعضی از این آثار خود دارای شمارگان زیادی است؛ به عنوان مثال، از کتاب "مقالات تاریخی" تا کنون ۲۰ جلد منتشر شده‌است. آنچه که باعث دوچندان شدن اهمیت آثار وی است، تأثیرگذاری قلم اوست؛ به نحوی که بعضی از آثار او جزو منابع درسی دانشگاهی و منابع کارشناسی ارشد و دکتری رشته تاریخ است. آثار او تا کنون به زبان‌های دیگر مثل انگلیسی، عربی و اردو نیز ترجمه شده‌است. برخی از آثار جعفریان عبارتند از:
رسول جعفریان در مرداد ۱۳۹۹ پیشنهاد تدوین قانون استفاده از فایل‌های الکترونیکی منابع را داد. او در یادداشتی پیشنهاد تدوین لایحه استفاده از فایل‌های الکترونیکی منابع (کتاب، مقاله و پایان‌نامه) را به صورت لایحه‌ای به وزارت فرهنگ و ارشاد داد تا به دولت و مجلس بفرستد و در این باقیمانده عمر دولت با کمک مجلس قدمی در راه نشر کتاب دیجیتالی بردارد.
احمد منزوی (۱۳۰۴ سامرا – ۲۰ آذر ۱۳۹۴ تهران)پایگاه اطلاع‌رسانی و خبری جماران احمد منزوی درگذشتخبرگزاری ایلنا احمد منزوی درگذشت نویسنده ایرانی و محقق در حوزه علوم اسلامی بود. وی پسر دوم آقا بزرگ تهرانی بود.
وی بابت نگارش "فهرست نسخه‌های خطی مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی" در دو جلد برنده جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی در سال ۱۳۸۵ شد.
منزوی مدت ۱۶ سال در پاکستان زندگی می‌کرد و سال ۱۳۶۹ به ایران بازگشت. او سرپرست بخش کتاب‌شناسی و فهرست‌نگاری مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی بود.
احمد منزوی، جمعه ۲۰ آذر ۱۳۹۴ در ۹۰ سالگی در تهران درگذشت.
امیرمهدی بدیع (۱۲۹۴–۱۳۷۳) تاریخ‌شناس، نویسنده و پژوهشگر ایرانی است. وی متولد ۱۸ دی ماه ۱۲۹۴ شمسی در همدان و درگذشته شهریور ۱۳۷۳ در سوئیس است.
مهم‌ترین اثر او کتاب "یونانیان و بربرها" در ۱۵ جلد کتاب است که به زبان فرانسوی نوشته شده‌است که به تحریف‌های تاریخ‌نگاران یونانی دربارهٔ ایران باستان می‌پردازد. این اثر به باور پیر اوبه، ناشر فرانسوی آن، ترجمه فارسی این کتاب در سال ۱۳۸۴ برنده جایزه کتاب سال شده‌است.
امیر بدیع در ۱۸ دی ماه ۱۲۹۴ در همدان زاده شد. پس از درگذشت پدرش، دکتر مهدی‌خان بدیع‌الحکما نام «مهدی» را برای یادمان پدر، بر نام خود افزود و به نام «امیر مهدی بدیع» شناخته شد. دورهٔ تحصیل دبستان و دورهٔ اول دبیرستان را میان سال‌های ۱۳۰۱ تا ۱۳۱۱ ه‍.خ در مدرسهٔ آلیانس همدان گذراند؛ از همین سال رهسپار فرانسه شد و تا سال ۱۳۱۶ تحصیلات متوسطه را در پاریس تکمیل کرد. سپس در دانشگاه لوزان (سوئیس) به تحصیل در رشتهٔ ریاضیات و فیزیک پرداخت، و آن گاه میان سال‌های ۱۳۱۹ تا ۱۳۲۰ در مدرسهٔ عالی رم (ایتالیا) سرگرم تحصیل زبان و ادبیات لاتین شد. از سال ۱۳۲۹ به مدرسهٔ عالی پلی‌تکنیک زوریخ (سوئیس) وارد شد، و تا سال ۱۳۲۶ دورهٔ عالی ریاضیات و فلسفهٔ علوم را با دریافت درجهٔ دکتری در آن رشته گذراند. آن سال‌ها که هم‌زمان با جنگ جهانی دوم بود به دلیل نرسیدن هزینهٔ تحصیل و زندگی در اروپا به او بسیار سخت گذشت. پس از پایان تحصیلات دانشگاهی، در کشور سوئیس اقامت گزید، و بعدها خلوت عارفانه‌ای را در دهکدهٔ ایتالیایی‌زبان «آسکونا» در شرق سوئیس یافت. امیرمهدی بدیع در شهریور ۱۳۷۳ (سپتامبر ۱۹۹۴) در سوئیس درگذشت.
امیرمهدی بدیع کتاب‌هایی به زبان فرانسه مانند اندیشهٔ روش در علوم (سوئیس، ۱۹۵۳) در ۷ جلد و توهّم گسترش‌پذیری بی‌پایان حقیقت (سوئیس، ۶۰–۱۹۵۷) در ۲ جلد و نیز هگل و مبادی اندیشهٔ معاصر او سپس با تألیف کتاب‌های آیین و گفتار زرتشت و ۵ جلد کتاب یونانیان و بربرها تألیف کرد.
امیرمهدی بدیع با آشنایی به زبان‌های باستانی یونانی و لاتینی و زبان‌های امروزی فرانسوی، انگلیسی، آلمانی و ایتالیایی، به گفتهٔ خود، دست کم ده بار تاریخ هرودوت را کلمه به کلمه و سطر به سطر به زبان اصلی و ترجمهٔ اروپایی خوانده و مدت ۲۰ سال به راستی حتی یک روز را بدون اندیشه دربارهٔ آنچه هرودوت دربارهٔ ایرانیان نوشته سپری نکرده‌است.یونانیان و بربرها، کتاب دوم جلد چهارم، صص ۱۲۳ و ۲۹۹ او افزون بر هرودوت تمام نویسندگان باستانی یونان و روم که نوشته‌هایشان به نحوی با موضوع مورد نظر مربوط می‌شده‌اند (مانند توسیدید، پلوتارک، دیودور سیسیلی، کتزیاس (از طریق فوتیوس)، گزنفون، آیسخولوس (آشیل)، افلاطون، پائوزانیاس، افوروس، استرابون، لوکیاس، لیکورگوس، ایسوکراتس، آریستوفان، کرنلیوس نپوس، تئوپومپوس، یوستینوس، نیوکولاس دمشقی، کرنلیوس تامسوس و…)، آثار نویسندگان عصر جدید آلمان، فرانسه، انگلیس، ایتالیا و آمریکا (گاستون ماسپرو، بوسوئه، ولتر، پُل کلوشه و…) را نیز بی‌رحمانه به نقد کشیده‌است.
آنچه از مجموع پژوهش‌های او می‌توان دریافت آن است که گرچه تاریخ‌های هرودوت در واقع افسانهٔ دروغ و غرض‌ورزانه‌ای است که به منظور خدمت به تبلیغات آتن در عصر پریکلس برای خوشایند و روحیه‌بخشی به آتنی‌ها و کمک به ایشان در تسلط بر سایر دولت-شهرهای یونانی نوشته شده، ولی از شوربختی ایرانیان و به علت مقاصد گوناگون اروپاییان در هر دوره که با این هدف سازگار بوده (رومیان به علت رویارویی با سلسله‌های اشکانی و ساسانی، غرب مسیحی به علت رویارویی با اسلام و برای دامن زدن به جنگ‌های صلیبی، و سپس اروپاییان دو سدهٔ گذشته به علت مقاصد استعماری در شرق و به‌خصوص در خاورمیانه و ایران در ۳۰۰ سال گذشته) وقتی در سراسر قرن بیستم تمام کتاب‌های تاریخ غربیان چه مدرسه‌ای و چه دانشگاهی نه تنها دروغ‌های عجیب و آشکار هرودوت را پذیرفته و مورد استناد قرار دادند، بلکه در بسیاری جاها از آن نیز فراتر رفته و با تفسیرهای دلخواهانه و ضدعلمی بر آب و روغن آن افزوده و پیوسته ایرانیان را خوار کرده، و گناهکار و وحشی و واپس‌مانده وانمود کرده‌اند و این در واقع اروپاییان بوده‌اند که برای واژهٔ «بربر» که از نظر خود یونانیان معنایی جز «بیگانه و غیر یونانی» نداشته‌است، بار معنایی «وحشی» را تراشیده‌اند.
بدیع که برای پژوهش‌های خود طبعاً هیچ منبعی غیر از خود تواریخ در اختیار ندارد، از تناقض‌گویی‌ها و افسانه‌پردازی‌های بی‌پایه هرودوت برای رد نوشته‌های او بهره می‌گیرد. به راستی شش کتاب اول تواریخ نمایشنامه‌ای از پیش پرداخته شده و مقدمه‌ای هستند برای سه کتاب آخر که به نبردهای پلاته و سالامیس و چند نبرد خیالی یا بی‌اهمیت اختصاص دارند که اوج دروغ‌پردازی‌ها و صحنه‌سازی‌های اوست و آن گاه نمایشنامه با ماجرای دروغین عشقی خشایارشا به عروس و برادرزادهٔ خود به پایان می‌رسد که اهانت بزرگی است به شاه ایران و همهٔ ایرانیان و نشان می‌دهد که جناب هرودوت از رویدادها و گفتگوهای درون اتاق خواب خشایارشا نیز خبر داشته، همان گونه که در جاهای دیگر از آنچه در ذهن کورش و داریوش و کمبوجیه و خشایارشا می‌گذشته نیز باخبر بوده‌است!
بر اساس مستنداتی امیرمهدی بدیع ادعا می‌کند که بزرگ‌ترین و بی‌غرض‌ترین تاریخ‌نویس عصر هرودوت یعنی توسیدید اصلاً او را به عنوان مورخ قبول ندارد، ارسطو او را افسانه‌پرداز می‌نامد و پلوتارک کتابی به نام «دربارهٔ بدنهادی هرودوت» می‌نویسد تا ثابت کند که هرودوت دربارهٔ تمام شهرهای دیگر یونانی که مخالف آتن بوده‌اند (از جمله ایالت بئوسی به مرکزیت تِبِس (تب) که زادگاه پلوتارک بوده) آشکارا و عمداً دروغ گفته‌است، گرچه جابه‌جا می‌افزاید که به مسئلهٔ «بربرها» (یعنی ایرانیان) کاری ندارد و در مورد ایرانیان، خود همان یاوه‌های هرودوت را تکرار می‌کند.
به علاوه اینکه دموکراسی (مردم‌سالاری) ادعایی آتن به‌راستی چیزی جز «دمون‌کراسی» (= دیوسالاری) نبوده زیرا آتنیان انگشت‌شمارِ مسلط بر تمام بقیهٔ ساکنان شهر، اصولاً بردگان را «مردم» و «آدم» نمی‌دانسته‌اند که برای آنان آزادی قایل باشند (چنان‌که ارسطو برده را «ابزار جاندار» می‌دانست) و از حدود ۴۵۰ هزار نفر جمعیت آتن در عصر طلایی پریکلس، ۴۰۰ هزار نفر برده بوده‌اند و بقیه را نیز زنان و کودکان غیرشهروند تشکیل می‌داده‌اند که حق رأی نداشتند و فقط حدود ۵ هزار تن، یعنی اشراف و برده‌داران و ثروتمندان، از حق رأی برخوردار بودند. می‌آموزیم که آتن آن‌روزی چنان غرق در فساد و توطئه «آزادان» علیه یکدیگر بود که همواره همهٔ دولت‌شهرهای دیگر خواهان صلح با ایران و حتی پیوستن به شاهنشاهی ایران بودند و بزرگ‌ترین سرداران و فرمانروایان آتنی و اسپارتی (حتی همان کسانی که فرماندهی نبردهای «سرنوشت‌ساز» سالامیس و پلاته را علیه ایران برعهده داشتند) یا به دربار ایران پناه می‌آوردند (از جمله پیسیستراتوس فرمانروای آتن و خاندان او، خاندان آلوئادهای هوادار ایران در ایالت تسالی، دماراتوس پادشاه اسپارت، تمیستوکلس فرمانروا و دریاسالار آتن در نبرد سالامیس) یا به جرم ایران‌دوستی اعدام می‌شدند (پائوزانیاس فرماندهِ اسپارتی یونانیان در نبرد پلاته)؛ و فیلسوفان و اندیشمندان بزرگ آن به جرم حقیقت‌گویی اعدام می‌شدند (سقراط) یا در حسرت نظام‌های پادشاهی ایران و اسپارت می‌سوختند تا از شرّ دموکراسی خودخواندهٔ آتن رهایی یابند (گزنفون و افلاطون بزرگ‌ترین شاگردان سقراط) و افلاطون چنان به ستوه می‌آید و از «دموکراسی» پوشالی و فریبکار آتنی بیزار می‌شود که رؤیای یک جامعهٔ آرمانی دیکتاتوری کمونیستی را در سر می‌پروراند.یونانیان و بربرها، کتاب دوم جلد چهارم، صفحهٔ ۳۶۳
به علاوه اینکه آن خشایارشایی که غربیان غرض‌ورزانه به او نسبت «بی‌حالی» و «تن‌پروری» می‌دهند، در همان سه سال نخست پادشاهی خود و قبل از لشکرکشی به یونان (که هرودوت ۳ کتاب پایانی از ۹ کتاب خود را به آن اختصاص می‌دهد) به آسانی شورش‌های پراهمیت مصر و بابل را سرکوب می‌کند (که هرودوت فقط دو سطر به اولی اشاره می‌کند و به دومی اصلاً اشاره نمی‌کند!)، آن گاه با سپاهی حداکثر ۳۰۰ هزار نفری (که هرودوت یک بار تعداد آن را ۱٬۷۰۰٬۰۰۰ نفر (ص ۳۷۵ ترجمهٔ فارسی)، یک بار ۳ میلیون (ص ۴۱۴ همان) و بالاخره یک بار همراه با خدمه و گماشتگان ۷ میلیون نفر ذکر می‌کند!) بدون هیچ‌گونه مقاومتی مسیر میان شوش تا ترموپیل (در نزدیکی آتن) را می‌پیماید که برای پرهیز از اجحاف به مردم محلی، از پیش در محل‌هایی معین برای سپاه، انبارهای آذوقه تدارک دیده شده، در مسیر او همهٔ دولت‌شهرهای یونان داوطلبانه به سپاه او می‌پیوندند، بر هلسپونت داردانل پل می‌زند، از کوه آتوس کانال می‌زند، مقاومت دلیرانهٔ لئونیداس، فرماندهِ اسپارتی را در تنگهٔ ترموپیل به آسانی و به یاری خیانت یک یونانی درهم می‌شکند و ظرف سه ماه به آتن می‌رسد و شهری خالی را که ساکنانش گریخته بودند تصرف می‌کند.