moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ایجاد شده توسط جان بایرن، نگهبان برای اولین بار در صفحات ظاهر "انتقام جویان سواحل غربی" در سال ۱۹۸۹.Brevoort, Tom; DeFalco, Tom; Manning, Matthew K. ; Sanderson, Peter; Wiacek, Win (2017). Marvel Year By Year: A Visual History. DK Publishing. p. 241. شماره استاندارد بین‌المللی کتاب .
اطلاعات کمی از زندگی دربان قبل از اینکه او به تبلیغ آقای جاودانه برای تیم قهرمان که در نهایت تبدیل به انتقام‌جویان دریاچه‌های بزرگ می‌شد، پاسخ دهد، در دست نیست. با این حال، مشخص شده‌است که او یک جهش یافته و آفریقایی-آمریکایی است."GLA: Misassembled" #4
اشلی جینی پارک (زاده ۶ ژوئن ۱۹۹۱) یک هنرپیشه، رقصنده و خواننده آمریکایی است که بیشتر به خاطر ایفای نقش میندی چن در (امیلی "در پاریس)" از نتفلیکس و برای نقش آفرینی گرچن وینر در جایزه تونی ۲۰۱۸ شناخته شده‌است.
آریکوناک () یک منطقه مسکونی در ترکیه است که در استان آدیامان و در ناحیه سینجیک واقع شده‌است.
الباسویر () دارویی است که توسط FDA در ژانویه ۲۰۱۶ میلادی برای درمان هپاتیت ث تأیید شده‌است.FDA approves Zepatier for treatment of chronic hepatitis C genotypes 1 and 4. January 28, 2016 این دارو توسط شرکت Merck ساخته شد و آزمایش‌های فاز III را تکمیل کرد و در ترکیب با گرازوپرویر مهارکننده پروتئاز NS3/4A تحت نام تجاری Zepatier، با یا بدون ریباویرین استفاده شد.
الباسویر یک مهارکننده NS5A بسیار قوی و انتخابی مجموعه تکثیر ویروس هپاتیت C NS5A است. این دارو تنها به عنوان یک محصول ترکیبی با سایر داروهای ضد ویروسی مکمل هپاتیت C مانند گرازوپروویر و MK-3682 مورد بررسی قرار گرفته‌است و مشخص نیست که اگر الباسویر به تنهایی مصرف شود، فعالیت ضد ویروسی قوی نشان می‌دهد یا خیر. با این وجود، محصولات ترکیبی از این نوع نشان‌دهنده موفق‌ترین رویکردی هستند که تاکنون برای درمان واقعی هپاتیت ث توسعه یافته‌است، به جای اینکه صرفاً پیشرفت بیماری را کاهش دهند.
خطرناک یک فیلم اکشن و دلهره‌آور کانادایی-آمریکایی محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی دیوید هکل با بازی اسکات ایستوود، تایریس گیبسون، فامکه یانسن، کوین دوراند و مل گیبسون است. این فیلم در ۵ نوامبر ۲۰۲۱ در سینماها و به صورت درخواستی اکران شد. و نقدهای منفی از سوی منتقدان دریافت کرد.
یک جامعه‌شناس اصلاح‌شده به جزیره‌ای دورافتاده سفر می‌کند تا رمز و راز مرگ برادرش را بررسی کند، اما به زودی با چیزی بیشتر از آنچه که برایش چانه‌زنی می‌کرد مواجه می‌شود.
تصویربرداری اصلی در دسامبر ۲۰۲۰ آغاز شد و در ۲۳ دسامبر به پایان رسید. فیلمبرداری در کملوپس و اوکناگن کانادا رخ داده‌است.
الیزا آکتون (; – ) شاعر، مؤلف، و نویسنده اهل انگلستان بود. که یکی از اولین کتاب های آشپزی بریتانیا را با هدف آشپزی مدرن برای خانواده های خصوصی تولید کرد. شامل اولین دستور العمل ها به زبان انگلیسی برای پخت اسپاگتی بود.
پارک ملی اولو تمبورونگ اولین پارک ملی است که در برونئی تأسیس شده‌است و از سال ۱۹۹۱ محافظت می‌شود.
این پارک در منطقه تمبورونگ در شرق برونئی قرار دارد و حدود ۴۰٪ از منطقه جنوب را در وسعتی حدود ۵۵۰ کیلومتر مربع (۲۱۰ مایل مربع) پوشش می‌دهد. این در منطقه حفاظت شده جنگل باتو آپوی است این پارک محل جنگل‌های دست نخورده و بکری است که به عنوان جواهر سبز برونئی شناخته می‌شود. رودخانه‌های اصلی این منطقه رودخانه‌های تمبورونگ و ملخ هستند. این یک مرکز مهم اکوتوریسم در برونئی است و میزبان استراحتگاه اولو اولو است ذخیره‌گاه جنگلی پرادایان نیز در این منطقه قرار دارد.
پارک ملی اولو تمبورونگ در شرق به برونئی دارالسلام، در منطقه تمبورونگ و به سه ناحیه دیگر و ایالت ساراواک مالزی محدود می‌شود. این جنگل بارانی مساحتی معادل ۲۱۲ مایل مربع (۵۵۰ کیلومتر مربع) را پوشش می‌دهد. منطقه پارک در ناحیه بالایی بخش شرقی برونئی است. قسمت جنوبی شامل یک منطقه تپه‌ای با کوه‌هایی است که به ارتفاع ۱۸۰۰ متر (۵۹۰۰ فوت) می‌رسند و مناطق پست در دامنه‌های شمالی قرار دارند.
این جنگل‌ها دارای رودخانه‌های متنوعی است که دره‌های باریکی را تشکیل می‌دهند و شامل منطقه ساحلی می‌شود. دسترسی به این پارک فقط از طریق رودخانه امکان‌پذیر است، قایق‌های بلند از شهر بندر سری بگاوان، پایتخت برونئی، قابل دسترسی است اولین مقصد با قایق، شهر بنگر است، جایی که رودخانه لیمبانگ از ساراواک خارج می‌شود و به خلیج برونئی با دلتاهای گل آلود حرا در خور می‌ریزد. سفر از شهر بنگر به باتانگ دوری از طریق جاده است و مقصد شروع سفر با قایق‌های بلند در امتداد رودخانه تمبورونگ به داخل پارک است. شبکه گسترده‌ای از پیاده‌روها، پل‌ها و راه پله‌ها، به طول ۷ کیلومتر (۴. ۳ مایل) برای بازدید از تمام مناطق پارک ساخته شده‌است. تابلوهای تفسیر اطلاعاتی را در طول مسیر ارائه می‌دهند همچنین یک راهرو برای مشاهده سایبان وجود دارد. این گذرگاه که با برج‌های فولادی پشت کابل ساخته شده‌است، تا ارتفاع ۵۰ متری (۱۶۰ فوت) از کف جنگل مشرف به بلندترین سایبان درختان بالا می‌رود و مناظری از جنگل‌ها را فراهم می‌کند.
این پارک تحت کنترل اداره جنگلداری وزارت منابع اولیه و گردشگری است دفاتر ستاد مرکزی پارک ملی در نزدیکی محل تلاقی رودخانه بلاانگ با رودخانه تمبورونگ واقع شده‌است یک‌ایستگاه تحقیقاتی (مرکز مطالعات می‌دانی کوالا بلاانگ) توسط دانشگاه برونئی داروسلام در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد این‌ایستگاه در حدود ۵۰۰ متری دهانه رودخانه بلاانگدر ساحل غربی واقع شده‌است. این مرکز تحقیقاتی به عنوان یک سایت کلیدی تحقیقاتی، آموزشی و آموزشی برای جامعه تحقیقاتی بین‌المللی و دانشگاه‌ها عمل می‌کرد از این برنامه برای برنامه‌های مختلف آگاهی زیست‌محیطی استفاده می‌شود که شامل برنامه آموزش محیط زیست مدرسه است که توسط دانشگاه برونئی دارالسلام اجرا می‌شود این پارک همچنین بخشی از قرارداد بین‌المللی حفاظت از قلب بورنئو است.
"Borneo: Sabah, Brunei, Sarawak: the Bradt travel guide"
Bradt Travel Guides
"Rough Guide to Malaysia, Singapore & Brunei"
"The Environmental Status 2012 of the Heart of Borneo Text"
فرماندهی نیروهای ویژه آلمان () یگان نیروهای ویژه زیرمجموعه نیروی زمینی آلمان است، که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد.
گروه پشتیبانی نیروهای ویژه بریتانیا () گردان نیروهای ویژه و ضدتروریسم زیرمجموعه نیروی ویژه بریتانیا است، که در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد.
اعتقاد به افسون‌گری در اروپا را می‌توان به دوره قدیم ردیابی کرد و در طول قرون میانه دارای تاریخ مداوم است و
در محاکمات ساحره‌ها در اروپای نوین نخستین به اوج می‌رسد که منجر به ظهور شخصیت انباری «ساحره» در فرهنگ مردمی و داستان پریان در دوره نوین و همچنین مفهوم «ساحره‌گری نوین» در ویچا و جنبش‌های مربوطه از ساحره‌گری معاصر شده‌است.
در اروپای میانه و نوین نخستین، ساحره‌های متهم‌شده معمولاً زن بودند که اعتقاد بود از جادو برای آسیب زدن و بدبختی وارد آوردن به اعضای اجتماع خود استفاده می‌کردند. ساحره‌گری را غیراخلاقی می‌دانستند و اغلب اندیشه می‌شد که شامل ارتباط با موجودات شر مانند «عهد با شیطان» است. اعتقاد بود که ساحره‌گری را می‌شد با جادوی حفاظت‌گر یا جادوی متقابلِ اهل جادو خنثی کرد. مظنونین به ساحره‌گری نیز مرعوب، مطرود، مضروب یا به دار کشیده می‌شدند. اغلب آن‌ها رسمی مورد محاکمه و در صورت اثبات گناه مورد مجازات قرار می‌گرفتند. ساحره‌کشی و محاکمات ساحره در اروپا در دوره نوین نخستین منجر به ده‌ها هزار مورد اعدام شد که تقریباً همیشه متوجه زنانی می‌شد که اشتغال به ساحره‌گری نداشتند. باور اروپاییان به ساحره‌گری در حین و بعد از عصر روشنگری افول کرد.
این موضوع یک ملغمه پیچیده از افعال درمان‌گران عامیانه، جادوی عامیانه، باور کهن به سحر در اروپای پاگان، دیدگاه‌های مسیحی دربارهٔ ارتداد، افعال جادوگری یا صرفاً افسانه‌ها در داستان‌های عامیانه و مکتوبات دوره میانه و نوین نخستین است.
ساحره‌گری در اروپای دوره قدیم در یونان و روم مجازات می‌شد.Julius Paulus, "Sent.", V, 23, 17 با ظهور مسیحیت، ساحره‌گری به منزله خرافه تلقی می‌شد اما برخورد با ساحره‌گری تا قرن ۱۰ ادامه یافت.
شارلمانی هنگامی که مسیحیت را در سال ۷۸۹ به مردم ساکسونی تحمیل کرد بیان کرد: «اگر هر کس تحت فریب شیطان، بیاندیشد، چنان‌که در بین پاگان‌ها معهود است، که یک مرد یا زن یک ساحره شب هست، و مردان را می‌خورد و بر این مبنا او را تا حد مرگ بسوزاند… اعدام خواهد شد». آگوستین هیپو تعلیم داد که ساحره‌گری وجود ندارد و باور به آن کفر است. قانون ایپسکوپی که حدود ۹۰۰ میلادی نوشته شد به تبعیت از تعالیم آگوستین اعلام کرد که ساحره‌ها وجود خارجی ندارند و کسانی که چنین ادعایی دارند دچار توهم هستند:نباید نادیده گرفت که برخی زنان بی‌قید، که تحت تأثیر شیطان منحرف شده‌اند و با توهمات و رؤیت‌های خیالی از اهریمن‌ها اغواء شده‌اند باور دارند و علنی می‌گویند که در دل شب سوار برخی حیوانات به همراه الهه پاگان دیانا با دسته‌ای بی‌شمار از زنان می‌رانند و در سکوت شب روی مناطق وسیعی از کشور پرواز می‌کنند و از فرامین او [دیانا] اطاعت می‌کنند انگار که او بانوی آن‌ها است و در شب‌های دیگر به خدمت او نائل می‌شوند. اما ای کاش اینان در کفر خود هلاک می‌شدند و بسیاری دیگر را به چاه بی‌ایمانی خود نمی‌کشاندند، چرا که توده‌های بی‌شماری که با این رأی باطل فریب خورده‌اند این را باور می‌کنند و طبق این باور از ایمان راستین منحرف می‌شوند و با این اندیشه که اله یا قدرتی غیر از خدای واحد وجود دارد به خطاهای پاگان‌ها ارتداد می‌یابند.
منشأ اتهامات علیه ساحره‌ها در دوره نوین نخستین نهایتاً در محاکمات تکفیرشدگان یافت می‌شود. این محاکمات شامل ادعاهای دیدارهای محرمانه، عیاشی‌ها و مصرف نوباوگان می‌شود. از قرن ۱۵، این ایده بروز کرد که برای ساحره شدن عهد با شیطان و پرستش او ضروری است. این ایده کمک کرد که مفهوم ساحره‌گری از فال‌گیران اموات یا افسون‌گری تمیز یابد (که اعتقاد بود جادوی آن منشأ شیطانی دارد اما قدرت استفاده از آن نیازمند مطالعه و مناسک پیچیده‌است). رشد اشتغال به افسون‌گری در قرن ۱۲ در اثر فوران مکتوبات دربارهٔ جادو و شیطان‌پرستی از جهان اسلام باعث هشدار مقامات روحانی نسبت به خطرهای بالقوه جادوی شیطانی شد. اما روحانیون باید می‌فهمیدند چه طور عوام بی‌سواد می‌توانستند شاهکارهای جادوی شیطانی انجام دهند که با افعال زبده‌ترین افسون‌گران آموزش‌دیده رقابت می‌کرد. ایده عهد با شیطان نهایتاً کمک کرد تا بتوانند برای این نوع جادوی جدید توضیحی پیدا کنند. عهد و مناسک مرتبط با ساحره‌گری به عنوان «شنبه ساحره‌ها» به وسعت شناخته شد.
تا ۱۳۰۰، عناصر لازم برای ساحره‌کشی فراهم شد و برای یک و نیم قرن بعد، ترس از ساحره‌های تدریجاً در کل اروپا منتشر شد. در انتهای قرون میانه (حدود ۱۴۵۰)، ترس تبدیل به غوغا شد که بیش از ۲۰۰ سال ادامه داشت. با گسترش این ایده که تمام جادوه‌ها شامل عهد با شیطان هستند، قوانین ضد ساحره‌گری شدیدتر شد. هر محکومیت جدید باورها به روش‌هایی که برای اعتراف‌گیری به کار می‌رفت (شکنجه و بازجویی سخت) و فهرست اتهاماتی که این «ساحره‌ها» به آن‌ها اعتراف می‌کردند را افزایش می‌داد. ظهور غوغای ساحره‌ها همزمان با ظهور جادوی رنسانس در انسان‌گراهای بزرگ زمانه بود (به این جادوی متعالی گفته می‌شد و نوافلاطونیان و ارسطوییان که به آن اشتغال داشتند با تقلا تأکید می‌کردند که حکیمانه و خیرخواهانه بود و اصلاً شبیه ساحره‌گری نبود) که به مدد ظهور غوغا آمد. ساحره‌گری بدترین کفرها لحاظ می‌شد و شکاکیت نخستین دربارهٔ آن به تدریج کاملاً محو شد.
عقاید روشنگری بعد از ۱۷۰۰ باورها به ساحره‌گری را به استهزاء می‌گرفت. قانون ساحره‌گری ۱۷۳۵ یک عقب‌گرد کامل در گرایشات را نشان می‌داد. مجازات‌های سنتی برای اشتغال به ساحره‌گری که در آن زمان بسیاری افراد متنفذ یک جرم محال می‌دانستند با مجازات‌هایی برای تظاهر به ساحره‌گری جایگزین شد. فردی که ادعا می‌کرد که قدرت احضار ارواح، یا پیش‌گویی آینده یا طلسم کردن یا یافتن مکان کالاهی گمشده را دارد به عنوان یک بیکار یا شیاد با جریمه‌های نقدی و زندان مجازات می‌شد.
توصیف ساحره در اروپا منبع واحد ندارد. ساحره مشهور فرهنگ عامه و خارافات عامیانه ترکیبی از چندین منبع اثرگذار است. در پایان قرون میانه باورهای شایع دربارهٔ ساحره‌ها این بود:
لشکر ۲۵ نیروهای ویژه سوریه () تیپ نیروهای ویژه و ضدتروریسم زیرمجموعه نیروی زمینی سوریه است، که در سال ۲۰۱۳ تأسیس شد.
جنایات جنگی در افغانستان دورهٔ جنگ از سال ۱۹۷۹ تاکنون را در بر می‌گیرد. با تهاجم شوروی به افغانستان در سال ۱۹۷۹، چهل سال جنگ داخلی به اشکال مختلف افغانستان را درهم شکست. جنایات جنگی از سوی تمام طرفین انجام شد، اگرچه طالبان مسئول اکثریت آن‌ها بوده‌اند.
از زمان ظهور طالبان در دهه ۱۹۹۰، جنایات آن شامل کشتار غیرقانونی غیرنظامیان در دوره مدیریت امارت اسلامی افغانستان، کشتار سیستماتیک غیرنظامیان و خشونت جنسی در زمان جنگ در طول دهه ۲۰۱۰ و اعدام غیرنظامیان در جریان هجوم ۲۰۲۱ طالبان بوده‌است.
طالبان در تسلط نظامی خود بر مزار شریف که در ۸ اوت ۱۹۹۸ آغاز شد، از حوالی ساعت ۱۰:۳۰ تا ظهر، غیرنظامیان، عمدتاً هزاره‌ها، و برخی از تاجیک‌ها و ازبک‌ها را به ضرب گلوله کشتند و گلوی آنها را بریدند. اعدام‌ها تا ۱۳ یا ۱۴ اوت ادامه یافت. طالبان در ماه مه ۲۰۰۰ و ژانویه ۲۰۰۱ قتل‌عام‌هایی را عمدتاً در مورد هزاره‌ها انجام دادند. در کشتار گذرگاه روبوتک در ماه مه ۲۰۰۰، ۳۱ نفر توسط نیروهای طالبان کشته شدند که از میان آنها ۲۶ نفر توسط دیده‌بان حقوق بشر () «به عنوان غیرنظامی معرفی شدند». به مدت چهار روز از ۸ ژانویه ۲۰۰۱، نیروهای طالبان ۱۷۰ غیرنظامی را در یکاولنگ با شلیک جوخه کشتند.
کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان تروریسم طالبان علیه غیرنظامیان افغانستان را جنایت جنگی خواند. به گفته عفو بین‌الملل، طالبان مرتکب جنایات جنگی با هدف قرار دادن غیرنظامیان، از جمله کشتن معلمان، ربودن امدادگران و سوزاندن ساختمان‌های مکتب‌ها شدند. عفو بین‌الملل بیان کرد که ۷۵۶ غیرنظامی در سال ۲۰۰۶ در پی بمب‌های جاده‌ای طالبان یا بمب‌گذاران انتحاری کشته شدند.
در سال ۲۰۱۰، طالبان به‌طور سیستماتیک غیرنظامیان را در افغانستان کشتند، معمولاً بر اساس این ادعا که قربانیان از جمهوری اسلامی افغانستان حمایت می‌کردند. روزنامه‌نگاری که با عفو بین‌الملل مصاحبه کرد گفت که بزرگان روستایی که از همکاری با طالبان امتناع می‌کردند اعدام شدند و پس از مرگ متهم به «جاسوسی با آمریکا» شدند.
ناتو مدعی شده‌است که طالبان از غیرنظامیان به عنوان سپر انسانی استفاده کرده‌است. به عنوان نمونه، ناتو به قربانیان حملات هوایی ناتو در ولایت فراه در ماه مه ۲۰۰۹ اشاره کرد که طی آن دولت افغانستان ادعا می‌کند تا ۱۵۰ غیرنظامی کشته شدند. ناتو اعلام کرد که شواهدی در دست دارد که نشان می‌دهد طالبان غیرنظامیان را مجبور به ورود به ساختمان‌هایی کرده‌است که احتمالاً توسط هواپیماهای ناتو درگیر در جنگ هدف قرار می‌گیرند. سخنگوی قوماندان آیساف گفت: «این یک طرح عمدی از سوی طالبان برای ایجاد یک بحران تلفات غیرنظامی بود. اینها سپر انسانی نبودند بلکه قربانیان انسانی بودند. ما اطلاعاتی داریم که به این امر اشاره می‌کند.» به گفته وزارت خارجه آمریکا، طالبان در افغانستان حقوق بشر را علیه زنان نقض کرده‌است.
در سال ۲۰۱۱، "نیویورک تایمز" گزارش داد که طالبان مسئول کشتار ۷۵ درصد از غیرنظامیان در جنگ در افغانستان است. گزارش‌های سازمان ملل متحد به‌طور مداوم طالبان و سایر نیروهای ضد دولتی را مسئول اکثر تلفات غیرنظامیان در درگیری‌ها می‌داند. در سال ۲۰۱۳، سازمان ملل اعلام کرد که طالبان در مسیرهای ترانزیتی بمب قرار داده‌است.
در سال ۲۰۱۵، عفو بین‌الملل گزارش داد که طالبان مرتکب قتل‌عام و تجاوز گروهی به غیرنظامیان افغان در قندوز شدند. جنگجویان طالبان اقوام زن فرماندهان پلیس و سربازان و نیز قابله‌ها را کشتند و به آنها تجاوز کردند. یکی از فعالان حقوق بشر زن این وضعیت را به شرح زیر توصیف کرد:زمانی که طالبان کنترل خود را بر قندوز اعلام کردند، ادعا کردند که قانون و نظم و شریعت را به شهر می‌آورند. اما هر کاری که انجام داده‌اند هر دو را نقض کرده‌است. نمی‌دانم چه کسی می‌تواند ما را از این وضعیت نجات دهد.»در سال ۲۰۱۵ در قندوز، جوخه‌های مرگ طالبان از فهرستی از غیرنظامیان - «فعالان، روزنامه‌نگاران و کارمندان ملکی» را به دست آورد و خانه به خانه بازرسی کرده و آنها را کشتند. نیروهای طالبان وارد خانه یک زن مجروح شده و با شلیک گلوله به سر او شلیک کردند.
در نیمه اول سال ۲۰۲۱، نیروهای طالبان بر اساس مأموریت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) مسئول کشتن ۹۱۷، یا به گفته کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان () ۶۹۹ غیرنظامی بودند. به گفته یوناما، طالبان مسئول «اکثریت» تخریب و غارت خانه‌های شخصی و زیرساخت‌های غیرنظامی در ماه مه و ژوئن بوده‌اند. ایالات متحده و سایر کشورها در اوایل سال ۲۰۲۱ شروع به خروج نیروهای باقیمانده کردند.
در ۱۲ می ۲۰۲۱، سهیل پردیس که به مدت ۱۶ ماه به عنوان مترجم برای نیروهای مسلح ایالات متحده در افغانستان کار کرده بود، پس از انتقال به بیرون از خودرو توسط طالبان توسط طالبان سر بریده شد.
در ۱۶ ژوئن، در ولسوالی دولت‌آباد، ۲۲ کماندوی غیرمسلح نیروهای ویژهٔ افغان در حالی که می‌خواستند به نیروهای طالبان تسلیم شوند، اعدام شدند. ویدئویی از این رویداد به‌طور گسترده انتشار یافت و توسط سی‌ان‌ان پخش شد. سمیرا حمیدی از عفو بین‌الملل این رویداد را «قتل خونسرد سربازان تسلیم‌شده – جنایت جنگی» توصیف کرد. او خواستار بررسی این رویداد به عنوان بخشی از تحقیقات دادگاه کیفری بین‌المللی در افغانستان شد.
در ژوئیه ۲۰۲۱ در قندهار، نیروهای طالبان منتقدان و افرادی را که گمان می‌رفت اعضای دولت‌های سطح استان و بستگان آنها بوده‌اند، به‌طور فراقضایی اعدام کردند. پاتریشیا گوسمن از دیده‌بان حقوق بشر اظهار داشت که «فرماندهان طالبان که بر چنین جنایاتی نظارت دارند، مسئول جنایات جنگی نیز هستند». او این اعدام‌ها را «نشان دادن تمایل فرماندهان طالبان برای سرکوب خشونت‌آمیزترین انتقادها یا مخالفت‌ها» توصیف کرد. برآورد تعداد شهروندان که به صورت خودسرانه توسط طالبان در اواسط ماه ژوئیه در سپین‌بولدک بازداشت شده بودند طیف وسیعی از ۳۸۰ تا ۹۰۰ نفر را شامل می‌شود که از جملهٔ آنها ۴۰ تا ۱۰۰ نفر به صورت فراقضایی اعدام شدند.
در اوایل ژوئیه ۲۰۲۱ در ولسوالی مالستان، نیروهای طالبان غیرنظامیان را کشتند، اموال شخصی را غارت کردند، آنها را آتش زده و دکان‌ها را ویران و غارت کردند. در طی ۴ تا ۶ ژوئیه ۲۰۲۱ در مندرخت، ولسوالی مالستان، طالبان ۹ هزاره را به‌طور فراقضایی اعدام کردند. هزاره‌ها قبلا مورد آزار و اذیت طالبان قرار گرفته بودند. سه نفر قبل از اعدام توسط نیروهای امنیتی طالبان شکنجه شدند: پاها و دست‌های وحید قرمان شکسته، موهایش کنده شده و از ناحیه صورت کتک خورد. جعفر رحیمی به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت و با دستمال خفه شد. سید عبدالحکیم قبل از اصابت گلوله به سینه‌اش مورد ضرب و شتم قرار گرفت، دستانش بسته شد و به پاهایش تیراندازی شد. سه نفر در یک پاسگاه طالبان و سه نفر دیگر در مندرخت اعدام شدند.
در ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۱، دانش صدیقی ، خبرنگار عکاسی در سپین بولدک، یا در تیراندازی متقابل بین نیروهای امنیت ملی افغانستان و طالبان یا پس از دستگیری توسط طالبان کشته شد. بدن او مثله شده بود و صورتش غیرقابل تشخیص و آثار لاستیک روی صورت و سینه‌اش باقی ماند.
در ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۱، نظرمحمد یک کمدین محبوب، معروف به «خاشا زوان» توسط طالبان در ولایت قندهار اعدام شد.
در اواخر ژوئیه، چهار پرسنل نیروی امنیتی و یک کارمند شفاخانه از ولسوالی شکردره توسط نیروهای طالبان شکنجه و اعدام شدند. بچهٔ کاکای (پسرعمو) یکی از قربانیان به نام عبدالرحمن گفت که طالبان چشم و زبان بچهٔ کاکایش را برداشته و قبل از تیراندازی با موتر (ماشین) او را زیر گرفته‌اند. یکی از فرماندهان نیروهای افغان به نام عبدالحمید پس از اسارت توسط طالبان در نزدیکی هرات اعدام شد.
در ۶ اوت ۲۰۲۱، نیروهای طالبان مسئولیت ترور دوا خان میناپال، رئیس مرکز رسانه‌ها و اطلاعات دولتی در کابل را به عهده گرفتند. در همان روز که طالبان کنترل زرنج را به دست گرفتند، لال گل لال، فعال حقوق بشر بیان کرد که اعدام ۳۰ سرباز توسط طالبان جنایت جنگی است. به گزارش طلوع نیوز، برخی از این سربازان قبل از کشته شدن توسط طالبان شکنجه شده و چشم‌هایشان از حدقه برداشته شد. طالبان اعلام کردند که این سربازان در جریان درگیری کشته شدند.
در ۲۱ اوت ۲۰۲۱، ویدیویی که حاجی ملا اچکزی، فرمانده سابق پولیس ولایت بادغیس را نشان می‌داد، قبل از اینکه توسط جنگجویان طالبان از فاصله نزدیک به ضرب گلوله کشته شود، چشم‌بند و شکنجه شده بود. به تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۲۱ گزارش شد که غلام سخی اکبری، فرمانده سابق پولیس ولایت فراه در شاهراه کابل - قندهار کشته شد.
در ۲ سپتامبر ۲۰۲۱، فؤاد اندراب خواننده فولکلور پس از اینکه از خانه‌اش در دره اندراب برده شده بود توسط جنگجویان طالبان اعدام شد.
در ۵ سپتامبر ۲۰۲۱، جنگجویان عرب زبان طالبان به عنوان مقصر قتل یک افسر سابق پلیس باردار به نام بانو نگار در فیروزکوه معرفی شدند. به گفته خانواده نگار، او هشت‌ماهه باردار بود که سه فرد مسلح طالبان به خانه خانواده‌اش رسیدند و همه ساکنان آن را بستند و بعد از ضرب و شتم و تیراندازی، نگار و طفل متولد نشده‌اش را در مقابل چشمان شوهر و دیگر فرزندانش کشته شدند.
در جریان درگیری پنجشیر، طالبان به اعدام‌های غیرقانونی و مسدود کردن عرضه مواد غذایی متهم شدند. یکی از بزرگان قبیله گفت که هشت غیرنظامی در ۷ سپتامبر توسط آنها اعدام شدند. شورش، پسر امرالله صالح اظهار داشت که کاکایش روح‌الله عزیزی در ۹ سپتامبر در کنار راننده‌اش توسط طالبان پس از توقف در یک ایست بازرسی اعدام شدند. یک گزارش تحقیقی که در ۱۳ سپتامبر توسط بی‌بی‌سی منتشر شد به این نتیجه رسید که طالبان حداقل ۲۰ غیرنظامی را در پنجشیر از زمان ورود آنها به دره در آغاز ماه سپتامبر اعدام کردند. خبرنگاران خبرگزاری فرانسه که در ۱۵ سپتامبر اجازه ورود به پنجشیر را گرفتند، با ساکنانی که مدعی بودند طالبان ۱۹ غیرنظامی را بین روستای خنج و بازارک اعدام کرده‌اند، مصاحبه کردند و از فرار غیرنظامیان از ولایت جلوگیری کردند تا از آنها به عنوان سپر انسانی استفاده کنند.
در سال ۲۰۱۵ در قندوز، نیروهای طالبان تجاوز جنسی، از جمله تجاوز گروهی را انجام دادند. یک زن به دلیل ارائه خدمات بهداشت باروری به زنان مورد تجاوز گروهی قرار گرفت و توسط طالبان اعدام شد.
طالبان به‌طور رسمی سیاست‌هایی را در نظر گرفته‌است که اعضای خود را از کشتن غیرنظامیان، بریدن برخی از اعضای بدن (مانند بینی و گوش)، یا استفاده از حملات انتحاری علیه اهدافی که ارزش نظامی قابل توجهی ندارند را منع می‌کند. طالبان کمیسیون‌های مستقل و نمبرهای تلفنی را برای گزارش ناشناس حوادث مربوط به حملات غیرنظامیان توسط اعضای خود ایجاد کرده‌است، که بسیاری از آنها به دلیل تخلفات اخراج یا به شدت مجازات شده‌اند.
با وجود این تلاش‌ها، هزاران غیرنظامی افغان از سال ۲۰۰۱ در حملات طالبان کشته شده‌اند، به طوری که یوناما ۷۴ درصد از تلفات غیرنظامیان افغان در سال ۲۰۱۳ را به طالبان نسبت داده‌است. مکس آبراهمز می‌گوید که رهبری طالبان از مشکلات حاد فرماندهی و کنترل رنج می‌برد که به دلیل ماهیت ناهموار این سازمان و تأثیر قتل‌های هدفمند مقامات بلندپایه طالبان توسط ارتش ایالات متحده است که تمایل به توانمندسازی فرماندهان جوان‌تر که تمایل به شلاق دارند را افزایش داده‌است. علیه مردم غیرنظامی آبراهمز دریافت که وقتی غیرنظامیان آسیب می‌بینند، طالبان اغلب مسئولیت حملات را انکار می‌کنند، حتی گاهی اوقات به دلیل افزایش تلفات غیرنظامیان، مسئولیت اولیه را پس می‌گیرند.
در دسامبر ۲۰۰۱، کشتار دشت لیلی رخ داد، که در پی آن بین ۲۵۰ تا ۳۰۰۰ جنگجوی طالبان که تسلیم شده بودند، در حین انتقال توسط نیروهای ائتلاف شمال در کانتینرهای کامیون فلزی با گلوله کشته یا خفه شدند. گزارش‌ها همچنین نیروهای زمینی آمریکا را در محل حادثه نشان می‌دهد.Dasht-e-Leili Photos; Sheberghan Prison and Pit Locations at Dasht-e-Leili , Physicians for Human Rights, Retrieved 19 February 2012. مستند ایرلندی "" به بررسی این ادعاها پرداخت و ادعا کرد که گورهای دسته‌جمعی هزاران قربانی توسط بازرسان سازمان ملل پیدا شده‌است و ایالات متحده تحقیقات در مورد این حادثه را مسدود کرده‌است.
در ۲۱ ژوئن ۲۰۰۳، دیوید پاسارو، پیمانکار سیا و تکاور سابق ارتش ایالات متحده، عبدالولی، یک زندانی را در پایگاه جنوب اسدآباد، ولایت کنر به قتل رساند. پاسارو در یک مورد حمله جنایتکارانه با سلاح خطرناک و سه مورد حمله غیرقانونی مجرم شناخته شد. او در ۱۰ اوت ۲۰۰۹ به ۸ سال و ۴ ماه زندان محکوم شد.
در سال ۲۰۰۲، دو زندانی غیرنظامی غیرمسلح افغان توسط پرسنل نیروهای مسلح ایالات متحده در مرکز بازداشتگاه تئاتر بگرام (همچنین "نقطه جمع‌آوری بگرام" یا ) در بگرام، افغانستان، شکنجه و کشته شدند. زندانیان حبیب‌الله و دلاور به سقف بسته شده و تا حد مرگ کتک خوردند که باعث مرگ آنها شد. تحقیقات پزشکی قانونی اعلام کرد که مرگ هر دو زندانی قتل بوده‌است. کالبدشکافی ضربه شدیدی را به هر دو پای زندانیان نشان داد و این تروما را با ضربه خوردن توسط اتوبوس مقایسه کرد. پانزده سرباز متهم شدند.
در تابستان ۲۰۱۰، آیساف پنج سرباز ارتش ایالات متحده را به قتل سه غیرنظامی افغان در ولایت قندهار و جمع‌آوری اعضای بدن آنها به عنوان غنائم در آنچه که به کشتار بخش میوند معروف شد، متهم کرد. علاوه بر این، هفت سرباز به جرائمی مانند استفاده از حشیش، ممانعت از تحقیقات و حمله به سوت‌زن جاستین استونر متهم شدند. یازده نفر از دوازده سرباز به اتهامات مختلف محکوم شدند.
الکساندر بلکمن یک گروهبان نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا از تاونتون، سامرست، در یک دادگاه نظامی در ویلتشایر به دلیل قتل یک جنگجوی غیرمسلح در ولایت هلمند در سپتامبر ۲۰۱۱ که طبق گزارش در زمان کشته‌شدن زخمی و غیرمسلح بود، متهم شد. در سال ۲۰۱۳، او از دادگاه نظامی در بولفورد، ویلتشایر به حبس ابد محکوم شد و به‌طور غیر شرافتمندانه از نیروی دریایی سلطنتی اخراج شد. در سال ۲۰۱۷، پس از شکایت به دادگاه تجدید نظر نظامی محکومیت وی به دلیل کاهش مسئولیت به قتل عمد کاهش یافته و این حکم به هفت سال کاهش یافت و عملاً بلکمن به دلیل مدت زمان سپری شده آزاد شد.
در کشتار قندهار در ۱۱ مارس ۲۰۱۲ در ولسوالی پنجوائی در ولایت قندهار، شانزده غیرنظامی کشته و شش غیرنظامی دیگر زخمی شدند. ۹ نفر از قربانیان کودک بودند و یازده نفر از کشته شدگان از افراز یک خانواده بودند. رابرت بیلز گروهبان ستاد ارتش ایالات متحده بازداشت شده و به شانزده فقره قتل عمد متهم شد. بیلز به شانزده فقره قتل عمد به عنوان بخشی از یک توافق برای جلوگیری از صدور حکم اعدام، اعتراف کرد و متعاقباً به حبس ابد بدون آزادی مشروط محکوم شد و به‌طور غیر شرافتمندانه‌ای از ارتش ایالات متحده اخراج شد.
در نوامبر ۲۰۱۴، عفو بین‌الملل پنتاگون را متهم کرد که مدارک مربوط به جنایات جنگی، شکنجه و قتل‌های غیرقانونی در افغانستان را پنهان کرده‌است.
در ۳ اکتبر ۲۰۱۵، یک حمله هوایی به بیمارستانی در قندوز توسط نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا که توسط پزشکان بدون مرز اداره می‌شد، در جریان نبرد قندوز انجام شد. در این حمله هوایی ۴۲ نفر کشته و بیش از ۳۰ نفر زخمی شدند. زید رعد حسین، کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد گفت که این حمله هوایی ممکن است جنایت جنگی بوده باشد. یازده روز پس از حمله هوایی، یک تانک آمریکایی وارد محوطه بیمارستان شد. مقامات پزشکان بدون مرز گفتند: «ورود اجباری و اعلام نشده آنها به اموال آسیب رساند، شواهد احتمالی را از بین برد و باعث استرس و ترس برای تیم پزشکان بدون مرز شد.» تحقیقات فرماندهی مرکزی ایالات متحده به این نتیجه رسید که برخی از پرسنل از قوانین درگیری و قانون جنگ مسلحانه پیروی نکرده‌اند. تحقیقات با این حال به این نتیجه رسید که حمله هوایی یک جنایت جنگی نبوده و اظهار داشت که برچسب «جنایات جنگی» معمولاً برای اعمال عمدی - هدف قرار دادن عمدی غیرنظامیان یا هدف قرار دادن عمدی اشیاء محافظت شده (مانند بیمارستان‌ها) محفوظ است. تحقیقات نشان داد که این حادثه ناشی از ترکیبی از خطاهای انسانی و نقص تجهیزات بوده و هیچ‌یک از پرسنل نمی‌دانستند که در حال حمله به یک مرکز پزشکی هستند.
در سپتامبر ۲۰۱۸، ایالات متحده تهدید کرد که در صورت متهم کردن هر یک از سربازان آمریکایی که در افغانستان خدمت می‌کنند، قضات دیوان کیفری بین‌المللی () و سایر مقامات را دستگیر و تحریم می‌کند. ایالات متحده همچنین اعلام کرد که در صورت انجام تحقیقات در مورد اتهامات جنایات جنگی توسط ایالات متحده در افغانستان، با دیوان کیفری بین‌المللی همکاری نخواهد کرد. در ۱۲ آوریل ۲۰۱۹، هیئتی از قضات دیوان بین‌المللی کیفری تصمیم گرفتند که تحقیقاتی را در مورد افغانستان آغاز نکنند. فاتو بنسودا، دادستان ارشد دادگاه، گزارشی را ارائه کرد که «یک مبنای معقول» را مبنی بر ارتکاب جنایات ایجاد کرد، اما آنها تصمیم گرفتند که ادامه ندهند زیرا ایالات متحده و سایر طرف‌ها همکاری نمی‌کنند.Gazis, Olivia (12 April 2019).Kennedy, Merrit (12 April 2019). در مارس ۲۰۲۰، قضات ارشد دیوان بین‌المللی کیفری خواستار تحقیق دربارهٔ جنایات جنگی توسط نیروهای آمریکایی، افغان و طالبان در افغانستان شدند و تحقیقات قبلی دربارهٔ نقش ایالات متحده در ارتکاب جنایات جنگی را لغو کردند.
دیوید مک براید افشاگر استرالیایی در سال ۲۰۱۷ اسناد طبقه‌بندی شده را به بنگاه خبررسانی استرالیا فاش کرد و آنها سریالی به نام پرونده‌های افغان را تولید کردند. این اسناد طیف گسترده‌ای از موضوعات، از جمله موارد متعدد کشتار غیرقانونی غیرنظامیان غیرمسلح را پوشش می‌دهد. در پاسخ به افشای اطلاعات، پلیس فدرال استرالیا در ژوئن ۲۰۱۹ به دفاتر بنگاه خبررسانی استرالیا یورش برد. بازرس کل نیروی دفاعی استرالیا به‌طور علنی نسخه ویرایش شده تحقیق افغانستان را منتشر کرد، که به نام گزارش بریتون شناخته می‌شود؛ جزئیات رفتار نادرست سربازان استرالیایی در افغانستان، عمدتاً اس‌ای‌اس () در نوامبر ۲۰۲۰ فاش شد. شواهدی از ۳۹ قتل فراقضایی توسط نیروهای استرالیایی، از جمله قتل غیرجنگجویان و اعدام زندانیان، که منجر به انحلال یک اسکادران اس‌ای‌اس و تحقیقات پلیس شد، یافت شد.
تحقیقات دیگری در مورد قتل‌های غیرقانونی بیشتر در میان گزارش‌های مربوط به یک حادثه ادعایی در مورد کشتن یک زندانی مقید توسط نیروهای استرالیایی نیز ادامه داشت. با این حال، فرمانده دسته واحدی که گفته می‌شود مسئول آن بود، این ادعاها را رد کرد.
فسفر سفید توسط سازمان‌های حقوق بشری به عنوان ظالمانه و غیرانسانی محکوم شده‌است زیرا باعث سوختگی شدید می‌شود. سوختگی فسفر سفید در اجساد غیرنظامیان مجروح در درگیری در نزدیکی بگرام تأیید شد. ایالات متحده حداقل ۴۴ مورد را ادعا می‌کند که در آن ستیزه‌جویان از فسفر سفید در سلاح‌ها یا حملات استفاده کرده‌اند. در ماه می ۲۰۰۹، ایالات متحده تأیید کرد که نیروهای نظامی غربی در افغانستان از فسفر سفید برای روشن کردن اهداف یا به عنوان یک آتش زا برای نابود کردن سنگرها و تجهیزات دشمن استفاده می‌کنند. هنگامی که مهمات دود معمولی در دسترس نبود، نیروهای ایالات متحده از فسفر سفید برای بررسی عقب‌نشینی در نبرد گنجگل استفاده کردند.
تحقیقات دیوان کیفری بین‌المللی در افغانستان پس از جمع‌آوری اطلاعات از قربانیان در طول سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸، درخواست سال ۲۰۱۹ برای آغاز تحقیقات، رد درخواست، و لغو رد درخواست، در سال ۲۰۲۰ ادامه یافت. این تحقیقات شامل پیگری جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت که از ۱ مه ۲۰۰۳، در چارچوب جنگ در افغانستان، توسط طالبان و گروه‌های مسلح وابسته به آن، جنایات جنگی توسط نیروهای امنیت ملی افغانستان، و جنایات جنگی مرتکب شده در افغانستان، لهستان، رومانی و لیتوانی توسط نیروهای مسلح ایالات متحده و آژانس اطلاعات مرکزی بود.
کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان پس از تحقیق در مورد تصرف سپین‌بولدک توسط طالبان در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۱ از طریق «منابع محلی معتبر» و مصاحبه با شاهدان و خانواده‌های قربانیان، گزارش کوتاهی را منتشر کرد. کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان دریافت که نیروهای طالبان ۴۰ غیرنظامی را کشتند و اموال خصوصی را غارت کردند، امری که خلاف قوانین بین‌المللی بشردوستانه است.
سهیل الحسن (؛ زادهٔ ) نظامی اهل سوریه است، که هم‌اکنون به‌عنوان فرمانده لشکر ۲۵ نیروهای ویژه سوریه فعالیت می‌کند.
شورای ملی مسلمانان کانادا (NCCM) یک سازمان حقوقی و مدنی و گروه ذی‌نفوذ مسلمانان در کانادا است. NCCM قبلاً به عنوان شورای کانادایی روابط آمریکایی-اسلامی (CAIR-CAN) شناخته می‌شد.
NCCM در امور حقوق بشر و آزادی‌های مدنی، روابط رسانه ای و حمایت عمومی فعال است. NCCM در مورد مسائل جاری اظهار نظر می‌کند، خدمات ضد تبعیض ارائه می‌دهد، نشریات متعددی تولید می‌کند و مقالات مکرری را به روزنامه‌های کانادایی ارائه می‌دهد.
شورای ملی مسلمانان کانادا در سال ۲۰۱۴، از نخست‌وزیر سابق کانادا، استفان هارپر و سخنگوی وی جیسون مک‌دونالد به اتهام افترا با عنوان «ارتباطات مستند» این سازمان با گروه تروریستی حماس، در کانادا شکایت کرد. در فوریه ۲۰۱۵، جیسون مک‌دونالد تحت سوگند در پرونده افترا مورد بازجویی قرار گرفت و استفن هارپر ادعا کرد که امتیاز پارلمانی برای اجتناب از شهادت دارد. در همان ماه، مک‌دونالد از سمت مدیر ارتباطات نخست‌وزیری استعفا داد. در مارس ۲۰۱۷، جیسون مک‌دونالد در یک حل اختلاف علنی دعوای افترا، اعتراف کرد که اظهاراتش در مورد NCCM نادرست است. دولت کانادا نیز بیانیه‌ای صادر کرد که «پیشنهاد مک‌دونالد را مبنی بر اینکه شورا دارای روابط تروریستی است رد کرد».
بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۱، ۵۷۹۶۴۰ مسلمان در کانادا زندگی می‌کردند که کمی کمتر از ۲ درصد از جمعیت این کشور است.Population by religion, by province and territory (2001 Census) در سال ۲۰۰۶، جمعیت مسلمانان کانادا ۷۸۳۷۰۰ یا حدود ۲٫۵ درصد تخمین زده‌شد.
خدیجه کشاورز (زاده ۱۲۸۳ - درگذشته ؟) وکیل ایرانی بود. وی اولین زن ایرانی بود که توانسته‌بود پروانه وکالت خود را دریافت کند. او فعالیت‌های سیاسی نیز می‌کرد و عضو کمیته مرکزی حزب توده ایران بود.
خدیجه کشاورز، دکترای حقوق خود را از دانشکده تولوز دریافت کرده‌بود؛ همچنین پایان‌نامه وی «کار زنان و کودکان در امور کارگری در ایران» نام داشته‌است.
وی پروانه وکالت خود را در تاریخ ۲۱ فروردین ۱۳۱۶ دریافت کرد.
خدیجه کشاورز همچنین به‌کار روزنامه‌نگاری می‌پرداخته و عضو کمیت مرکزی حزب توده ایران بوده‌است.
کارلوس توماس سوریگس (به انگلیسی: Carlos Tomas Sourigues) یک شهرک در ناحیه برازاتگی، در استان بوئنوس آیرس، آرژانتین است.
کارلوس توماس سوریگز بین سالهای ۱۸۳۵ و ۱۸۴۰ پس از کودتای ناپلئون سوم بناپارت از زادگاهش فرانسه وارد بوئنوس آیرس شد.Inmigración y Colonización Suizas en la Rep. Argentina en el Siglo XIX – Instituto de Cultura Suizo-Argentino - Publicación Nº1 – Buenos Aires پس از ورودش به بوئنوس آیرس، او از خوان مانوئل دو روزاس، که دولت بوئنوس آیرس راJusto José de Urquiza – Félix Luna – Col. Diario La Nación – 1º edición octubre de 2004 به دست گرفته بود مجوز معلمی گرفت. سوریگز در فاصله ۱۸۴۳ و ۱۸۴۵ در دانشکده فدرال Colegio Republicano تدریس می‌کرد. در سال ۱۸۴۶ او به مؤسسه Father Majesté رفت و در آنجا به تدریس تاریخ پرداخت.
سامسات (به , ،‌سامساد) یا همان سام‌شاد باستانی، شهر و ناحیه‌ای کوچک در استان آدیامان ترکیه است که در بالای رود فرات واقع شده است. سامسات از شهرهای کردنشین در ترکیه است. نام سام‌شاد به معنی «مایه شادی سام» است که به سام یکم اشاره دارد.
خلیل فرات از حزب عدالت و توسعه در انتخاب محلی مارس ۲۰۱۹ شهردار این شهر شد. قائم‌مقام کنونی آن خالد ییلدیز است.
سام‌شاد (سامسات کنونی) پایتخت باستانی پادشاهی کوماژن بود. مکان فعلی سامسات نسبتاً جدید است، این شهر زمانی که شهر قدیمی سام‌شاد در جریان ساخت سد آتاتورک زیر آب رفت، در سال ۱۹۸۹ بازسازی شد.Samsat, Gezilecek Yerler. تا سال ۲۰۱۸، روند بازسازی هنوز به‌طور کامل تکمیل نشده بود.Samsat’ta kalıcı konutların temelleri atılıyor. یک تل باستانی در این نزدیکی که به دوران پارینه‌سنگی بازمی‌گردد تا به امروز باقی مانده‌است.
در سال ۲۰۱۶، این شهر ۳۷۸۹ نفر جمعیت داشت"2016 genel nüfus sayımı verileri" (html) (Doğrudan bir kaynak olmayıp ilgili veriye ulaşmak için sorgulama yapılmalıdır). Türkiye İstatistik Kurumu. Erişim tarihi: 7 Mart 2017. که از ۴۷۲۰ نفر در سال ۲۰۰۸ و حداکثر ۶۹۱۷ نفر در سال ۲۰۰۰ کمتر بود.
شهر سام‌شاد کمی پیش از ۲۴۵ سال قبل از میلاد توسط سام یکم، شاه اروندی سوفن در محل شهر کوموه که مربوط به دوران هیتی نو بود بنیاد شد. او ممکن است این شهر را به منظور تثبیت ادعای خود بر این منطقه ساخته باشد؛ رویه‌ای رایج در میان دودمان‌های‌های ایرانی و یونانی‌تبار ، مانند پادشاهی کاپادوکیه، پادشاهی پونتوس، اشکانیان و ارمنیان. معماری این شهر مشتقی از معماری ایرانی هخامنشی بود، همانند دیگر بناهای اروندی در ارمنستان بزرگ.; see also نامگذاری شهر به صورت سام‌شاد (فارسی میانه "*Sāmašād"؛ پارسی باستان "*Sāmašiyāti-") به معنی «شادی» سام. یک رویه اروندی و بعدها ارتخشی (آرتاشسی) بود که سبک غالب سلطنتی هخامنشی را به یاد می‌آورد. سام‌شاد یکی از مهم‌ترین اقامتگاه‌های سلطنتی پادشاهان اروندی سوفن بود.
مانند سایر اقامتگاه‌های شاهی اولیه اروندی، سام‌شاد در زمان اروندی‌های کوماژن یک تغییر ناگهانی را در سبک معماری خود تجربه کرد که نتیجه تأثیر یونانی رومی سرزمین همسایه بود. در طول این دوره، ساکنان سام‌شاد به احتمال زیاد از اقوام مختلف سوری ، آرامی ، آشوری‌ها، نو هیتی، ارمنی و پارسی تشکیل شده بود. سام‌شاد از جمله مکان‌هایی بود که حاکم آن آنتیوخوس اول تئوس (ح. ۷۰–۳۱) پناهگاه‌هایی را تأسیس کرد که حاوی کتیبه‌هایی در مورد فرقه او و همچنین نقش برجسته‌هایی از "دست دادن" او با آپولون - میترا بود. در سال ۷۳ پس از میلاد، سام‌شاد و سایر مناطق کوماژن به امپراتوری روم ملحق شدند. احتمالاً در همین رویداد بود که نامه سریانی مارا بار سراپیون سروده شد. در این نامه به یکی از نخبگان آرامی زبان در سام‌شاد اشاره شده‌است که ادبیات یونانی و فلسفه رواقی را مطالعه می‌کرد. در زمان امپراتور روم، هادریان (ح. ۱۱۷–۱۳۸) )، سام‌شاد به همراه دمشق و صور، به عنوان یکی از شهرهای بزرگ رسمیت یافت
لژیون‌های رومی بعدها در سام‌شاد مستقر شدند تا امپراتوری ساسانی (۲۲۴–۶۵۱) را از حمله به این شهر منصرف کنند. در سال ۲۶۰ سام‌شاد اولین شهری بود که توسط شاپور اول (ح. ۲۴۰–۲۷۰)، پس از غلبه او بر امپراتور روم والرین (ح. ۲۵۳–۲۶۰)، تصرف شد. والرین در آن زمان به اسارت شاهنشاه ایران درآمو معروف است که شاپور یکم سکه‌هایی به همان روش "سکه‌های آنتونینیانوس رومی ضرب می‌کرده‌است"، که ممکن است از مواد به کار رفته در ضرابخانه سام‌شاد گرفته باشد.
در سام‌شاد بود که ژولیان دوم کشتی‌هایی را در لشکرکشی خود علیه شاپور دوم ساخت و این مکان گذرگاه طبیعی در نبرد بین هراکلیوس و خسرو در شده هفتم بود.
سام‌شاد زادگاه چندین نفر از افراد مشهور از دوران باستان مانند لوسیان سام‌شادی ("حدود" ۱۲۰–۱۹۲) و پولس سام‌شادی (۲۶۰) بود.
اعراب در سال ۶۴۰ کماژن را از بیزانس فتح کردند. صفوان بن معطل، صحابی و فرمانده دوران فتوحات مسلمانان، در ساموستا به خاک سپرده شد. در ژوئن ۹۶۶، ساموستا محل تبادل زندانیان بین امپراتور بیزانس نیکه‌فوروس دوم فوکاس و دشمن مسلمانش سیف‌الدوله حمدانی بود.
جنگ در قرن سیزدهم سام‌شاد را ویران کرد. سلیمان دوم سلجوقی سام‌شاد را در سال ۱۲۰۳ تصرف کرد. آل انوشتگین شهر را در سال ۱۲۳۷ فتح و غارت کردند. هولاکو خان امپراتور مغول سام‌شاد را در سال ۱۲۴۰ فتح کرد و ذوالقدریان نیز به این شهر دست یافتند.
سام‌شاد در سال ۱۳۹۲ توسط بایزید یکم به‌طور موقت ضمیمه امپراتوری عثمانی شد و در سال ۱۴۰۱ توسط تیمور ویران شد. در سال ۱۵۱۶، سلطان سلیم اول عثمانی آن را بازپس گرفت و نام شهر را از سام‌شاد به سامسات تغییر داد. این شهر اهمیت قدیمی خود را در حکومت عثمانی از دست داد و به مرکز یک سنجاق (شهرستان) تبدیل شد.
در دوره جمهوری ترکیه، جمعیت این شهر کاهش یافت. در سال ۱۹۶۰، سامسات به مرکز شهرستان تبدیل شد و به استان آدیامان پیوست.
شهر سامسات در ۵ مارس ۱۹۸۸ به دلیل ساختن سد آتاتورک محل قدیمی خود را از دست داد و تخلیه شد. در تاریخ ۲۱ آوریل ۱۹۸۸ مکان جدیدی برای شهرک از طریق قانون شماره ۳۴۳۳ اعلام شد. سامسات تاریخی در سال ۱۹۸۹ با ایجاد دریاچه سد آتاتورک زیر آب رفت. شهر جدید سامسات در کنار آب توسط دولت ترکیه برای اسکان ساکنان آواره ساخته شد.
در متون شناخت شهیدان مسیحی، هفت شهید مسیحی در سال ۲۹۷ در سام‌شاد به دلیل امتناع از انجام مراسم بت‌پرستی در جشن پیروزی ماکسیمیان بر ساسانیان به صلیب کشیده شدند: آبیبوس، هیپارخوس، جیمز، لولیان، پاراگنوس، فیلوتئوس و رومانوس. دانیال ستون‌نشین در روستایی در نزدیکی سام‌شاد به دنیا آمد. رابولاس مقدس، که در ۱۹ فوریه از افراد برجسته زمان خود بودو در قرن ششم در قسطنطنیه زندگی می‌کرد، نیز بومی سام‌شاد بود. یکی از "یادداشت‌های اسقفی" از انطاکیه در قرن ششم از سام‌شاد به عنوان یک مادرشهر "خودسر یاد می‌کند" (Echos d'Orient, X, 144). در مجمعی که پاتریارک فوتیوس اول قسطنطنیه (شورای فوتیان) در سال ۸۷۹ را به منصب خود برگرداند، سریر ریاستی سام‌شاد پیشتر با آمیدا، دیاربکر کنونی، متحد شده بود.Mansi, "Conciliorum collectio", XVII-XVIII, 445. اسقف‌های قبلی شامل پپریوس بودند که در شورای نخست نیقیه (۳۲۵) شرکت کرد.
تپه سام‌شاد (به ترکی: سامسات هویوک) یک تل باستانی واقع در شمال شهرستان سامسات در آدیامان است. پژوهش باستان‌شناسی بر روی تپه شهرموز در سامسات آثاری از ۷۰۰۰ سال قبل از میلاد، از دوره پارینه‌سنگی، عصر نوسنگی ۵۰۰۰ قبل از میلاد، عصر مس‌سنگی ۳۰۰۰ قبل از میلاد و عصر برنز ۳۰۰۰ تا ۱۲۰۰ قبل از میلاد را کشف کرده‌است. شهرستان باستانی حاحوم (هیتی: "Ḫaḫḫa)" در نزدیکی سام‌شاد واقع شده بود. حاحوم به عنوان یکی از منابع تامین‌کنده طلا برای سومر باستان ثبت شده‌است.
منطقه سامسات جدید شبه جزیره ای است که از سه طرف توسط دریاچه سد آتاتورک احاطه شده‌است. فاصله دریاپه تا مرکز شهر ۴۷۰ کیلومتر است. اراضی این شهرستان به صورت دشتی است که به سمت جنوب پستی می‌گیرد.
اقلیم آن در تابستان‌های گرم و زمستان‌های خشک، در حالی که آب و هوای مدیترانه ای گرم و بارانی است، به دلیل رطوبت نسبی کم، مشابه آب و هوای جنوب شرقی آناتولی است. با این حال، به دلیل تأثیر دریاچه سد آتاتورک در سال‌های اخیر، رطوبت به‌طور نسبی افزایش یافته‌است.
داستان سر بریدن هولوفرنس توسط جودیت در کتاب‌های قانونی ثانی جودیت آمده‌است و موضوع نقاشی‌ها و مجسمه‌های بسیاری از دوره‌های رنسانس و باروک است. در داستان، جودیت، یک بیوه زیبا، به دلیل تمایلی که به او دارد، می‌تواند وارد چادر هولوفرنس شود. هولوفرنس یک ژنرال آشوری بود که قصد داشت خانه جودیت، شهر بیتولیا را ویران کند. او با مشروب مغلوب می‌شود، از حال می‌رود و توسط جودیت سر بریده می‌شود. سر او در یک سبدی که اغلب توسط یک خدمتکار زن مسن حمل می‌شود، قرار می‌گیرد.
هنرمندان عمدتاً یکی از دو صحنه ممکن (با یا بدون خدمتکار) را انتخاب کرده‌اند: سر بریدن، با هولوفرنس به پشت خوابیده روی تخت، یا قهرمانی که سر را در دست گرفته یا حمل می‌کند، اغلب توسط خدمتکارش کمک می‌کند.
در هنر اروپایی، جودیت اغلب توسط خدمتکارش بر روی شانه‌هایش همراهی می‌شود، که به تشخیص او از سالومه کمک می‌کند، او همچنین سر قربانی خود را روی یک تشت (لگن) نقره‌ای حمل می‌کند. با این حال، یک سنت شمالی معروفی ایجاد شد که به موجب آن جودیت هم خدمتکار و هم یک تشت داشت، توسط اروین پانوفسکی به عنوان نمونه ای از دانش مورد نیاز در مطالعه شمایل نگاری مورد استفاده قرار گرفت. برای بسیاری از هنرمندان و محققان، زنانگی جنسی جودیت به‌طور جالب و گاهی متناقض با پرخاشگری مردانه او ترکیب می‌شود. جودیت یکی از زنان با فضیلت بود که ون بورویک در دفاعیه منتشر شده خود (۱۶۳۹) به دلیل برتری زنان نسبت به مردان،Loughman & J.M. Montias (1999), "Public and Private Spaces: Works of Art in Seventeenth-Century Dutch Houses", p. 81. و نمونه رایج تم شمایل نگاری قدرت زنان در رنسانس شمالی نام برد.
کتاب جودیت توسط جروم به عنوان متعارف و در ولگات پذیرفته شد و کلمنت روم در اواخر قرن اول به آن اشاره کرد و بنابراین تصاویر جودیت به اندازه تصاویر سایر زنان کتاب مقدس قابل قبول بود. با این حال، در مسیحیت اولیه، تصاویر جودیت به دور از خشونت یا جنسی بود: او معمولاً به عنوان "نوعی باکره نمازگزار یا کلیسا یا به عنوان شخصیتی که شیطان را زیر پا می‌گذارد و جهنم را تسخیر می‌کند" تصویر می‌شد، یعنی به گونه ای که هیچ دوگانگی جنسی خیانت نکرد: «شکل خود جودیت بی‌تحرک و غیرواقعی باقی ماند، از تصاویر واقعی جنسی جدا شد و در نتیجه محافظت شد»."
جودیت و هولوفرنس، مجسمه برنزی معروف دوناتلو، حاوی زیرمتن تمثیلی ضمنی است که در فلورانس اوایل رنسانس اجتناب ناپذیر بود، یعنی شجاعت کمون‌های قرون وسطایی اروپا در برابر استبداد.
در اواخر رنسانس، جودیت به‌طور قابل توجهی تغییر کرد، تغییری که به عنوان «سقوط از فیض» توصیف می‌شود - تصویری از مریم که او به شکلی از حوا تبدیل می‌شود. تصاویر اوایل رنسانس از جودیت تمایل دارند که او را کاملاً پوشیده و غیرجنسی نشان دهند. علاوه بر مجسمه دوناتلو، این جودیت است که در «بازگشت جودیت به بیتولیا» ساندرو بوتیچلی (۱۴۷۰–۱۴۷۲)، «جودیت و هولوفرنس» اثر آندره آ مانتنیا (۱۴۹۵، با سر جدا شده) و در گوشه ای از میکل آنژ. بعدها هنرمندان رنسانس، به‌ویژه لوکاس کراناخ بزرگ، که با کارگاه خود دست‌کم هشت جودیت را نقاشی کرد، جودیت جنسی‌گرایانه‌تری را نشان داد، به قول جاناتان جونز، منتقد هنری، یک «قاتل اغواگر». این انتقال، از یک تصویر جنسی‌زدایی‌شده از فضیلت به یک زن جنسی بیشتر و پرخاشگر، در جودیت جورجونه (حدود ۱۵۰۵) نشان داده می‌شود: "جورجونه نمونه قهرمانانه را نشان می‌دهد، پیروزی توسط جودیت که بر سر بریده و پوسیده هولوفرنس پا می‌گذارد. نماد فضیلت معیوب است، زیرا یک پای برهنه که از طریق شکافی خاص در لباس ظاهر می‌شود، اروتیسم را تداعی می‌کند، نشان‌دهنده ابهام است و بنابراین اولین کنایه‌ای است از برگشت‌های آینده جودیت از مریم به حوا، از جنگجو به زن مهلک». دیگر نقاشان ایتالیایی دوره رنسانس که این موضوع را نقاشی کردند عبارتند از بوتیچلی، تیسین و پائولو ورونزه.
در آلمان، علاقه به «نه دلاور» و قهرمانان زن، برای مطابقت با مجموعه‌های سنتی مردانه ایجاد شد. سوژه‌هایی که جنسیت و خشونت را با هم ترکیب می‌کردند نیز در میان مجموعه‌داران محبوب بودند. جودیت نیز مانند لوکرتیا موضوع تعداد نامتناسبی از چاپ‌های اصلی قدیمی بود که گاهی اوقات برهنه نشان داده می‌شد. بارتل بهام سه تصنیف از این موضوع را حکاکی کرد و دیگر «استادان کوچک» چندین ترکیب دیگر را انجام دادند. .
جودیت در دوره باروک محبوبیت خود را حفظ کرد، اما در حدود سال ۱۶۰۰، تصاویر جودیت شخصیت خشن تری به خود گرفت، «و جودیت به شخصیتی تهدیدکننده برای هنرمند و بیننده تبدیل شد.» نقاشان ایتالیایی از جمله کاراواجو، لئونلو اسپادا و بارتولومئو مانفردی، جودیت و هولوفرنس را به تصویر کشیدند. در شمال، رامبرانت، پیتر پل روبنس، و اگلون ون درنیر از داستان استفاده کردند. تصنیف تأثیرگذار کریستوفانو آلوری (حدود ۱۶۱۳)، که در چندین نسخه وجود دارد، تصوّری از نقاشی کاراواجو را با سر جالوت کپی کرده‌است: سر هولوفرنس پرتره ای از هنرمند است، جودیت معشوقه سابق او است، و کنیز مادرش. در نقاشی آرتمیزیا جنتیلسکی قتل هولوفرنس توسط جودیت (ناپل)، وی شناخت خود را از جودیت سر بریدن هولوفرنس (کاراواجو) در سال ۱۶۱۲ نشان می‌دهد. مانند کاراواجو، تصمیم می‌گیرد لحظه واقعی قتل را نشان دهد. یک ترکیب متفاوت در کاخ پیتی در فلورانس صحنه سنتی تری را با سر در یک سبد نشان می‌دهد.
ماهیت تمثیلی و هیجان انگیز صحنه جودیت و هولوفرنس همچنان به هنرمندان الهام می‌بخشد. در اواخر قرن نوزدهم، ژان چارلز کازین مجموعه ای متشکل از پنج نقاشی ساخت که روایت را دنبال می‌کرد و به آن پایانی مرسوم، قرن نوزدهمی داد. تابلوی پایانی او را «در پیری شرافتمندانه» نشان می‌دهد و «او را می‌بینیم که در خانه‌اش می‌چرخد». p. 830.
دو نقاشی برجسته از جودیت توسط گوستاو کلیمت ساخته شد. این داستان در میان کلیمت و معاصرانش بسیار محبوب بود و او جودیت اول را در سال ۱۹۰۱ به عنوان زنی رؤیایی و شهوانی با پیراهن باز نقاشی کرد. جودیت دوم (۱۹۰۹) او «کمتر اروتیک و ترسناک تر» است. این دو «بحران نفس مردانه»، ترس‌ها و خیال‌پردازی‌های خشونت‌آمیز را پیشنهاد می‌کنند که همگی با مرگی وابسته به عشق شهوانی، که زنان و تمایلات جنسی دست‌کم در برخی از مردان در اواخر قرن برانگیخته شده‌اند، نشان می‌دهند.
نقاشی‌های مدرن صحنه اغلب جودیت را برهنه می‌کنند، همان‌طور که کلیمت قبلاً نشان داده بود. جودیت ۱۹۲۸ فرانتس استاک «نجات‌دهنده قومش» را دارد که برهنه ایستاده و شمشیری را در کنار کاناپه‌ای که هولوفرنس روی آن نیم‌پوشانده با ورقه‌های آبی در دست دارد— جایی که متن او را خداترس و پاکدامن نشان می‌دهد، «فرانتس فون» جودیت استاک، با برهنگی خیره کننده، به مظهر اغوای فاسد تبدیل می‌شود.»
غارهای بلوفیش () یک مکان باستان‌شناختی در یوکان کانادا، واقع در ۵۴ کیلومتری (۳۴ مایلی) جنوب غربی سکونتگاه قوم گویچین اولد کرو است. از این غارها، استخوان فک اسب یوکان با رادیوکربن مربوط به ۲۴ هزار سال پیش از امروز یافت شده‌است که کهن‌تر از تاریخ پذیرفته شده برای استقرار انسان در قاره آمریکا است. در این منطقه سه غار کوچک وجود دارد.
غارهای بلوفیش از قدیم نزد اقوام اولیه کانادا شناخته شده بود، اما توسط یک سفر ماهیگیری در سال ۱۹۷۶ و بعداً توسط محققان معروف شد. این کاوشگاه از سه غار کوچک تشکیل شده‌است که ابعاد آن‌ها از ۱۰ تا ۳۰ متر مکعب (۳۵۰ تا ۱۰۶۰ فوت مکعب) متغیر است. غار اول حاوی استخوان‌های حیوانات مختلف است که به نظر می‌رسد توسط شکارچیان به آنجا آورده شده‌اند، اما یافته‌های آثار کار با ابزار و برخی از خود ابزارها حاکی حضور انسان در این غارها است.
دشت اولد کرو، یکی دیگر از مناطق مهم حضور انسان اولیه، در حدود ۷۵ کیلومتری شمال شرق غارهای بلوفیش واقع شده‌است. کاوش غارهای بلوفیش توسط ژاک سینک-مارس، باستان‌شناس، بین سال‌های ۱۹۷۷ و ۱۹۸۷ انجام شد و قدمت اولیه رادیوکربن سن ۲۴۰۰۰ سال پیش از زمان کنونی را نشان داد. این موضوع بحث‌برانگیز تلقی می‌شد، زیرا برخلاف نظریه کلوویس-فرست، که به‌طور گسترده توسط دانشگاهیان در آن زمان پذیرفته شده بود، اولین تاریخ استقرار بشر در آمریکای شمالی حدود ۱۳۰۰۰ پیش از میلاد دانسته می‌شد.
بررسی غارهای بلوفیش در سال ۲۰۱۷ نشان داد که دیرینگی آن به ۲۴۰۰۰ سال می‌رسد، امری که از فرضیه «سکون برینگیا» پشتیبانی می‌کند. این فرضیه می‌گوید که نیاکان بومیان آمریکا، پیش از مهاجرت به قاره آمریکا، در جریان آخرین بیشینه یخچالی زمانی طولانی را در پناهگاه‌های خود در پل خاکی برینگیا در انزوا سر کرده‌اند. از سوی دیگر، یک مقاله بعدی، بر اساس اختلالاتی که در این مقاله ادعاشده، قدمت و زمینه فرهنگی بقایای جانوران این غارها را زیر سؤال برده‌است.
زندگی در خطر یک فیلم دلهره‌آور آمریکایی در ژانر فاجعه که در سال ۲۰۱۶ به صورت فیلم ویدئویی منتشر شد. این فیلم به کارگردانی دیوید هکل با بازی جان تراولتا، کیت باسورث، دوون ساوا، گیل بیلاز، جولی بنز، رایان رابینز و شارون استون است. داستان فیلم دربارهٔ گروهی از خدمه خطوط برق است که در حین کار برای حفظ شبکه برق شهر خود در تگزاس، خود را در وسط یک طوفان مرگبار می‌بینند و باید برای جان خود بجنگند.
هانری پوپارت لافارژ (؛ زادهٔ ) مدیر کارآفرین اهل فرانسه است، که هم‌اکنون به‌عنوان مدیرعامل شرکت آلستوم فعالیت می‌کند.
سیکلوپیروکس () (که گاهی با نام اختصاری CPX یاد می‌شود) یک داروی ضد قارچ مصنوعی برای درمان موضعی درماتولوژیک قارچ‌های سطحی است. این دارو بیشتر در برابر تینه‌آ ورسیکالر به کار می‌رود است. این دارو با نام‌های تجاری بسیاری در سراسر جهان فروخته می‌شود.Drugs.com International brand names for ciclopirox Page accessed January 201, 2016
سیکلوپیروکس برای درمان کچلی و کچلی ناشی از تریکوفیتون روبروم، تریکوفیتون منتاگروفیتس و اپی‌درموفیتون فلوکوزوم و همچنین درماتیت سبورئیک اندیکاسیون دارد. این دارو در چشم یا واژن استفاده نمی‌شود و زنان شیرده باید قبل از مصرف با پزشک خود مشورت کنند، زیرا مشخص نیست که آیا سیکلوپیروکس وارد شیر انسان می‌شود یا خیر. هنگام استفاده از سیکلوپیروکس برای نخستین بار روی پوست ممکن است احساس سوزش داشته باشید.
برخلاف آزول‌ها و سایر داروهای ضد قارچ، مکانیسم اثر سیکلوپیروکس به خوبی شناخته شده نیست. با این حال، از دست دادن عملکرد برخی از آنزیم‌های کاتالاز و پراکسیداز به عنوان مکانیسم اثر، و همچنین سایر اجزای مختلف متابولیسم سلولی نقش دارد. در مطالعه‌ای که برای روشن شدن بیشتر مکانیسم سیکلوپیروکس انجام شد، چندین جهش ساکارومایسس سرویزیه غربالگری و آزمایش شدند. نتایج حاصل از تفسیر اثرات درمان دارویی و جهش نشان داد که سیکلوپیروکس ممکن است اثر خود را با برهم زدن تعمیر DNA، سیگنال‌ها و ساختارهای تقسیم سلولی (دوک‌های میتوزی) و همچنین برخی از عناصر انتقال درون سلولی اعمال کند.
در حال حاضر به عنوان یک درمان جایگزین برای کتوکونازول برای درماتیت سبورئیک مورد بررسی قرار می‌گیرد زیرا رشد مخمر مالاسزیا فورفور را سرکوب می‌کند. نتایج اولیه اثربخشی مشابه کتوکونازول را با افزایش نسبی در تسکین علائم ذهنی به دلیل خواص ضد التهابی ذاتی آن نشان می‌دهد.
نیجر یک کشور محصور در خشکی در آفریقای غربی است که در امتداد مرز بین مناطق صحرای بزرگ آفریقا و آفریقای سیاه واقع شده‌است. مختصات جغرافیایی آن طول جغرافیایی ۱۶ درجه شمالی و عرض جغرافیایی ۸ درجه شرقی است. مساحت آن ۱٫۲۶۷ میلیون کیلومتر مربع است که از آن ۱٫۲۶۶٫۷۰۰ کیلومتر مربع خشکی و ۳۰۰ کیلومتر مربع آب است. مساحت نیجر کمی کمتر از دو برابر فرانسه است.
نیجر با مرز زمینی به طول ۵۸۳۴ کیلومتر توسط هفت کشور محدود شده‌است: الجزایر (۹۵۱ کیلومتر)، بنین (۲۷۷ کیلومتر)، بورکینافاسو (۶۲۲ کیلومتر)، چاد (۱۱۹۶ کیلومتر)، لیبی (۳۴۲ کیلومتر)، مالی (۸۳۸ کیلومتر، و نیجریه (۱۶۰۸) کیلومتر.
نیجر یکی از بزرگترین کشورهای داخلهٔ غرب آفریقا است و از نظر تاریخی دروازه‌ای بین شمال آفریقا و جنوب صحرای آفریقا به‌شمار آمده‌است. دو سوم این کشور درصحرای بزرگ آفریقا قرار گرفته و یکی از گرم‌ترین کشورهای جهان است. پایتخت نیجر شهر نیامی است. نام این کشور از رودخانه نیجر گرفته شده‌است که از بخش جنوب غربی قلمرو آن می‌گذرد. نام نیجر به نوبه خود از عبارت «غِر ان‌غِرِن» به معنای «رودی در میان رودخانه‌ها» در زبان تاماشک گرفته شده‌است.
منابع طبیعی این کشور عبارتند از: اورانیوم، زغال‌سنگ، سنگ آهن، قلع، فسفات، طلا، مولیبدن، سنگ گچ، نمک و نفت خام.
نیجر عمدتاً فلات وسیعی است، با ارتفاع متوسط ۵۰۰ متر و ناهمواری‌های کم. در پهنه ساحلی کشور آب و هوا نیمه‌خشک می‌شود و پوشش گیاهی افزایش می‌یابد. بخش مرکزی نیجر تحت سلطه یک منطقه چراگاهی گسترده‌است - عمدتاً دشت‌های استپی یا دشت‌های چمن کوتاه با درختچه‌ها و درختان پراکنده.
شمال نیجر بخشی از صحرا است، با گستره وسیعی از صخره‌ها و بیابان‌های شنی که در آن گاه واحه‌هایی دیده می‌شود. از شمال مرکزی نیجر تا گوشه شمال شرقی آن، کوه‌های ایر و جادو با قله‌هایی با ارتفاع ۱۸۵۰ متر قرار دارند. گرم‌دشت‌هایی که بخشی از آن قابل کشت است در جنوب مدار ۱۵ درجه قرار دارند.
پایتخت نیجر، نیامی، در کناره رودخانه نیجر قرار دارد که از بخش بزرگی از غرب آفریقا می‌گذرد و دوازدهمین رود طولانی جهان و سومین رودخانه طولانی در آفریقا است.
بیشتر مردم درآمد خود را از کشاورزی و دامداری به دست می‌آورند و در برابر خشکسالی‌های دوره‌ای و بیابان‌زایی بسیار آسیب‌پذیر هستند. علاوه بر این، پتانسیل زمین برای کشاورزی در بین مناطق نیجر بسیار نابرابر توزیع شده‌است، به طوری که مناطق جنوبی نزدیک به ۹۸ درصد از زمین‌های قابل کشت را فراهم می‌کنند. رودخانه نیجر، که این کشور نام خود را از آن گرفته، نواره‌ای از زندگی را تغذیه می‌کند و حدود ۵۵۰ کیلومتر در میان زمین‌های غرب نیجر می‌گذرد. این رودخانه منبع اصلی آب شیرین و بخش مهمی از اقتصاد کشور به‌واسطه امکان ترابری و آبیاری است. نیجر یکی از تولیدکنندگان پیشرو اورانیوم و غنی از بسیاری از مواد معدنی دیگر است.
چرای مفرط، فرسایش خاک، خشک‌سالی، جنگل‌زدایی و شکار غیرقانونی از معضلات زیست‌محیطی نیجر است.
آب و هوای نیامی با فصول مختلف متفاوت است. آوریل و مه گرم‌ترین ماه‌ها هستند و دمای ظهر اغلب به بالای ۴۸ درجه سانتی‌گراد در سایه می‌رسد. نور مستقیم خورشید در این دوره شدید است و در شب دمای هوا بالای ۲۰ درجه سانتی‌گراد باقی می‌ماند. در ماه مه، اولین بارندگی‌ها به زمین‌های معمولاً خشک می‌رسد و همراه با آن، کاشت ارزن و سورگوم، محصولات غذایی اصلی، آغاز می‌شود.
نیامی به‌طور متوسط بین ژوئن و سپتامبر ۵۵٫۸ سانتی‌متر بارندگی دارد، معمولاً به صورت بارش‌های سیل‌آسای کوتاه که با بادهای شدید و گرد و غبار یا طوفان‌های شن و ماسه همراه است. در این زمان، حومه اطراف رنگ سرسبزی به خود می‌گیرد زیرا محصولات کشاورزی و علف‌های بومی شروع به رشد می‌کنند. فصل بارانی با یک دوره کوتاه آب و هوای گرم و مرطوب در ماه اکتبر همراه است که در طی آن دما بین ۱۵ درجه سانتی‌گراد و ۴۵ درجه سانتی‌گراد متغیر است.