moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کِلاچای (به گیلکی: کلأچئه) یکی از شهرهای استان گیلان در شمال ایران است. این شهر در بخش کلاچای شهرستان رودسر قرار دارد.
برنج، چای، مرکبات، کیوی، انواع ماهی‌های استخوانی خزر از محصولات این شهر و باغات مرکبات و مزارع برنج و سواحل بکر از چشم‌اندازهای زیبای این شهر است.
کلاچای از دیر باز به عنوان بازار داد و ستد محصولات کشاورزان منطقه بوده و پنجشنبه بازار کلاچای مهمترین بازار محلی شرق گیلان است که در آن مردم از شهرها و روستاهای مجاور به عرضه و خرید و فروش محصولات خود می‌پردازند.
شغل اصلی ساکنان آن کشاورزی و صیادی بوده و محصولات عمده آن برنج، چای و مرکبات و کیوی و انواع ماهی است.
کلاچای یکی از شرقی‌ترین شهرهای استان گیلان است. شهر کلاچای از شمال به دریای خزر، از شرق به چابکسر، از جنوب به ارتفاعات جنگل‌های البرز کوه و رحیم آباد و از غرب به رودسر محدود است. این شهر در طول جغرافیایی ۱۸ ۰۴ ۳۷ و عرض جغرافیایی ۵۷ ۲۳ ۵۰ قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا حدود ۲۰- متر است.
کلاچای به علت ساحلی بودن و نزدیکی با دریای خزر و دامنه‌های جنگلی در طول سال همواره دارای آب و هوای نسبتاً معتدل متمایل به سرد و رطوبتی بین ۷۵ تا ۹۵ درصد و بارندگی زیاد و شدید می‌باشد. اصولاً در شهرهای ساحلی شمال میزان بارش به صورت برف بسیار کم بوده ولی اگر برف ببارد بسیار سنگین و خسارت‌آور است به‌طوری‌که باعث شکستن درختان مرکبات و تلخ شدن میوهٔ آن‌ها می‌شود. در منطقهٔ کلاچای ۵ نوع باد معروف از جهات مختلف می‌وزد که عبارتند از:
گیله وا باد، گیله وا ستوک، دشت وا، کوه باد و گرمش باد
در منطقهٔ کلاچای تقریباً در هر یک کیلومتر از خط کناره یک رودخانه وجود دارد که مهمترین آن‌ها عبارتند از:
کلاچای دارای خاک شنی و ماسه‌ای و رسوبات حاشیهٔ رودخانه‌های پلرود و گزافرود و خشکرود است؛ بنابراین مکان بسیار مناسبی برای کشت برنج است و برنج منطقهٔ کلاچای بهترین برنج ایران است.
مردم کلاچای گیلک هستند و به زبان گیلکی با لهجه بیه پیش سخن می‌گویند.
جمعیت این شهر بر اساس سر شماری سال ۱۳۹۵ حدود ۱۲٬۳۷۹ نفر می‌باشد که تقریباً ۴٬۳۲۹ خانوار را تشکیل می‌دهند.
به علت داشتن آب فراوان و جنگل و چوب، بیشتر محصولات صنایع دستی کلاچای، چوبی و برخی هم صنایع پوشاک می‌باشد. نظیر: شانه‌های چوبی، گوشت کوب خراطی، قند شکن، انواع داس، انواع لوازم شکار و ماهیگیری، در و پنجره‌های چوبی، جوراب و کلاه پشمی، عصا، گلدان و… از سایر صنایع می‌توان به این موارد اشاره کرد: سفالگری، نمدمالی، چادر شب بافی، حصیر بافی، طناب بافی، آهنگری و…
قبل از گشایش مدارس، اغلب کودکان در مساجد و مکتب‌خانه‌ها در نزد ملاهای محلی درس می‌خواندند که بیشتر جنبهٔ مرثیه و مداحی و تاریخی داشته‌است. اولین مدرسه (خیام) در سال ۱۳۰۲ در دهستان بی بالان کلاچای تأسیس شد. در سال ۱۳۱۹ در گیل کلایه کلاچای (مدرسه عنصری)، در سال ۱۳۲۸ در واجارگاه (مدرسه رضا شاه) و در سال ۱۳۳۵ در مرکز شهر کلاچای (مدرسه امیر کبیر) تأسیس گردیدند.
نمایندگی آموزش و پرورش در سال ۱۳۴۳ تشکیل شد و در سال ۱۳۷۷ آموزش و پرورش مستقل منطقه‌ای به همت و تلاش فرهنگیان و بزرگان منطقهٔ کلاچای شکل گرفت. دانش‌آموزان کلاچای برای چهارمین سال متوالی رتبهٔ اول تعداد قبولی کنکور در استان گیلان را به خود اختصاص دادند.روزنامه کیهان-شماره ۱۸۶۹۷ مورخ ۲ دی ۱۳۸۵ در این بخش در حال حاضر دانشگاه پیام نور واحد کلاچای در رشته های مدیریت جهانگردی، حسابداری و تاریخ در دوره کارشناسی و رشته ریاضیات و کاربردها در دوره کارشناسی ارشد فعالیت می کند همچنین دانشکده فنی و مهندسی شرق گیلان نیز در رشته های مهندسی عمران، مهندسی صنایع، مهندسی کامپیوتر و علوم مهندسی مشغول فعالیت است، این شهر دارای یک کتابخانهٔ عمومی است که در سال ۱۳۶۲ تأسیس گردید و یک سینما که در سال ۱۳۴۸ گشایش یافته و هم‌اکنون تغییر کاربری داده‌است.
از قدیمی‌ترین ورزش‌های مردم منطقه کشتی گیله مردی بوده‌است که قهرمانان زیادی از این دیار بوده‌اند و در حال حاضر نیز هر سال تابستان در مکان‌های مختلف بین پهلوان‌های گیلان و مازندران برگزار می‌شود و جوایزی به برندگان اعطا می‌شود. کلاچای دارای ۶ زمین ورزشی و ۴ سالن می‌باشد که با توجه به سیل عظیم مشتاقان ورزش و جمعیت جوان منطقه امکانات محدود جوابگوی نیاز آن‌ها نیست. ورزشکاران و تیم‌های ورزشی این شهر در رشته‌های مختلف دارای مقام‌هایی در سطح استان و کشور می‌باشند. نظیر والیبال ساحلی، ورزش‌های بومی و محلی، فوتبال، ورزش‌های رزمی و تیم فوتبال شهرداری کلاچای (قبلاً با نامهای ساحل و آتش‌نشانی و…) که قریب به سه دهه در سطح اول لیگ برتر استان مشغول رقابت می‌باشد.
از مراکز زیارتی و گردشگری کلاچای می‌توان به این موارد اشاره کرد:
منطقه ییلاقی جواهردشت کلاچای واقع در ارتفاعات سیاهکلرود
مجتمع گردشگری مهستان در سلاکجان
آبشار سیاه لم در سلاکجان
جنگل ارغوان
ارتفاعات فبیل سرا
ارتفاعات بیجارگاه علیا و سفلی
باغات چای در بیبالان و واجارگاه
شالیزارهای اطراف شهر
رودخانه های پلرود ، خشکرود ، لزرجان ، گزافرود و نوده
پارک ساحلی کلاچای
کوچـِصْـفَهان (نام اصلی و گیلکی: کۊجسبان) یکی از شهرهای استان گیلان در شمال ایران است. این شهر با جمعیت ۹٬۴۵۰ نفر (برآورد ۱۳۹۰خ) در بخش کوچصفهان شهرستان رشت قرار دارد. این شهر بین رشت و آستانه اشرفیه قرار دارد.
بر اساس منابع تاریخی احداث این شهر به دوره ساسانی بازمی‌گردد.
گفته‌شده تیره‌هایی از کوچ و بلوچ به دلایلی از جنوب شرقی ایران (اصفهان) کوچانیده و در سایر مناطق ایران اسکان داده‌شده‌اند، می‌توان احتمال داد که بعضی نیروهای کوچ و بلوچ در کوچصفهان ساکن شده و در قرن‌های بعد نام خود را به قرارگاه‌هایشان داده باشند. بر اساس این نظریه کوچصفهان را باید کوچ اسبان یا کوچی اسبان بدانیم.‏‏
سید ظهیرالدین مرعشی مؤلف کتاب «تاریخ گیلان و دیلمستان» نوشته شده در سال ۸۸۲ هجری قمری دربارهٔ وجه تسمیهٔ کوچصفهان می‌نویسد: «… و این کوچصفهان ولایت معمور پرنعمت و شهری به نزاهت و طراوت معروف است و از آن سبب او را کوچه اصفاهان می‌گفتند که یعنی کوچک اصفاهان که به لفظ مردم «بیه پس» کوچک محمد یا کوچک علی نام باشد. ایشان را به اصطلاح کوچه علی و کوچه محمد و مثل هذا گویند و اکنون از کثرت استعمال کوچصفهان می‌نامند»[http://paperyab.ir/کتابخانه-دیجیتال/01_کتب_فارسی_11/16_تاریخ_و_جغرافیا_5399 [۱۱]]
زنده یاد جهانگیر سرتیپ پور درکتاب نام‌ها و نام دارها دربارهٔ وجه تسمیهٔ کوچصفهان نوشته‌است: ظاهراً نام حقیقی کوچصفهان باید کوچسبان بوده باشد که حرف ب آن مبدل به ف شده آن چنان‌که پادوسبان که مأخذ از پاذگسبان عهد ساسانی بوده، در زمان‌های بعد «پادوسفان، بادوسفان» خوانده و ثبت شده‌است. خواجه اصیل الدین محمد زوزنی (۶۵۰ هـ. ق) گوید: «ولایت کوچسفان در شمال کوتم برکنار دریا افتاده‌است و حاکمش ساسان بن همام است… آنچه قابل توجه است این که جزء اول نام کوچسبان با کوچستان با نام قبیله «کوچ» به ضم اول و سکون ثانی و ثالث مشابه است که در برخی یادداشت‌ها با نام «قفص» (به ضم اول و سکون ثانی و ثالث) ثبت شده‌است. این قوم و قوم بلوچ به عبارت دیگر قبایل «کوچ و بلوچ» در عهد عضد الدوله دیلمی (حوالی سال‌های ۳۶۴ و ۳۶۸ هـ. ق) در جنوب شرقی ایران منشأی حوادثی بوده‌اند و ناامنی‌هایی در مسیر کاروانیان به وجود می‌آوردند که شاهنشاه عضدالدوله فرمان قلع و قمع آنان را صادر کرد و تیره‌هایی از کوچ و بلوچ را از جنوب شرقی ایران کوچانید و به فارس و سایر مناطق ایران فرستاد و امر به اسکان داد» [http://www.karaketab.com/کتاب-تاریخ/کتاب-نشانیهایی-از-گذشته-دور-گیلان-و-مازندران.html [۱۲]]
برخی از روایت‌ها بر این عقیده‌اند که کوچصفهان از کوچی + اسبان ترکیب یافته‌است، در آن هنگام در آن مکان اسب‌هایی کوچک خزری پرورش می‌یافته‌است. به همین علت به این نام مشهور شده‌است.
حمدالله مستوفی مؤلف کتاب نزهه القلوب که در سال ۷۳۰ هجری قمری تألیف یافته‌است. کوچصفهان را از ساخته‌های اردشیر بابکان دانسته‌است، وی می‌نویسد: «از شهرستان‌های معروف گیلان می‌توان اسفهبد، رشت، تولم، شفت، گسکر، کوچصفهان، کوتم، تیمجان، خمام، نسیر و لاهیجان را نام برد که همگی از اقلیم چهارم و بر کنار دریای خزر واقع شده‌اند [https://www.noorlib.ir/view/fa/book/bookview/image/6783 [۲]]
خاندان سنی مذهب اسمعیل‌وند در کوچصفهان حکومت می‌کرد و مناطق لشت نشا و خشکبیجار و قسمت شمال شرقی منطقهٔ فعلی موازی را شامل می‌گردید. در زمان فتح گیلان توسط اولجایتو از جانب قوای مغول غارت شد تا این که فرمانروای آن سالوک که به خاطر شجاعتش به این نام معروف شده بود، مجبور گردید انقیاد و فرمانبرداری خود را اعلام دارد.
آخرین فرمانروای کوچصفهان که از خاندان اسمعیل وند بود، امیره مسعود پسر نوع پاشا پسر سالوک بود که پدرش در سال ۷۶۸ هجری قمری (برابر با ۷–۱۳۶۶ میلادی) درگذشت و خود وی نیز اندکی بعد به وسیلهٔ سیدعلی کیا از متصرفات خویش بیرون رانده شد. آنگاه کوچصفهان زیر سلطهٔ سادات لاهیجان قرار گرفت و بعداً عامل عمدهٔ کشمکش‌های میان فرمانروایان فومن لاهیجان گردید) [http://golvani.ir/1394/05/همه-چیز-درباره-کوچصفهان/ [۳]]
(امیره اسحق] حاکم فومن [به علت شافعی بودن اهالی، این سرزمین را جزء خاک بیه پس می‌دانست، جنگ‌های زیادی در محل کدوبن میان لشکریان بیه‌پس و بیه پیش بر سر اراضی کوچصفهان روی داد. در سال ۹۴۵ هـ. ق، خان احمدخان لاهیجی کوچصفهان را جزء خاک بیه پیش آورد. این عمل دیری نپایید زیرا شاه تهماسب او را دستگیر کرد و ابتدا در قلعهٔ قهقهه و سپس در قلعه اصطخر پارس زندانی کرد. اواخر سال ۹۴۵ هـ. ق کوچصفهان جزء خاک بیه‌پس شد.
میر ظهیرالدین مرعشی ترکیب این نام را از دو جزء «کوچک» و «اصفهان» می‌داند. در زمان عبدالفتاح فومنی گوراب جور جزء خاک کوچصفهان بوده‌است. از کوچصفهان قدیم و محل آن اطلاعی که داریم این است که فعلاً نزدیک بازار کوچصفهان کنونی محلی به نام «کهنه کوچصفهان» معروف است که می‌گویند، دهکدهٔ بزرگی بوده، سربازان و جنگجویان کوچصفهان از سایر لشکریان بیه پس بهتر و بالاتر بوده‌اند. عبدالفتاح فومنی در بیان وقایع سال ۹۴۲ هـ. ق می‌نویسد:
«لتأم و سپاهی کوچصفهان بر تمامی سپاه و لتأم الکای بیه پس بر حسب شوکت و استطاعت تفوق در جهان دارد [http://ghnews.ir/index.php?option=com_k2&view=item&id=32209:ÙØ³Ø®Ù-Ø¯ÛØ¬ÛØªØ§Ù-ÙØªØ§Ø¨-ØªØ§Ø±ÛØ®-Ú¯ÛÙØ§Ù-Ø§Ø«Ø±-Ø¹Ø¨Ø¯Ø [۴]]
مکنزی در سفرنامهٔ شمال (۱۸۵۸ میلادی) بلوک کوچصفهان را شامل هفت محله می‌داند که محصول ابریشم آن در سال حدود هزار من شاهی است.
بنابر برخی پندارها، کوچصفهان را اردشیر با بکان ساخته و در نسخه‌های مختلف تاریخی «سهمش» و «بهمش» و «بهمنش» نامیده شده‌است. نیز بنای این شهر را به اردشیر با بکان نسبت می‌دهد نام این ناحیه در حدود العالم دیده نشده ولی از قرن هفتم به بعد با نام «کوچسبان، کوجبان، کرجبان، کرجان، کوجستان» معرفی شده‌است. ظاهراً نام واقعی آن باید کوچسبان بوده باشد که حرف «ب» آن مبدل به «ف» شده‌است. در نزدیکی بازار کوچصفهان که در «قاضی محله» واقع شده محلی با نام «کهنه کوچصفهان» وجود دارد که می‌گویند در گذشته دهکده بزرگی بوده‌است. میر ظهیر الدین مرعشی، نام این شهر را ترکیبی از دو جزء «کوچک واصفهان» می‌داند چون در زبان گیلکی، کوچک را «کوچ» می‌گویند بدین ترتیب کوچصفهان را باید اصفهان کوچک دانست. اما بنابر یک نظر، جزء اول نام کوچسبان یا کوچستان با نام قبیله «کوچ» مشابه است. این قوم وقوم بلوچ به عبارت دیگر قبایل «کوچ و بلوچ» در عهد عضدالدوله دیلمی حوالی سال‌های ۳۶۴ و۳۶۸ هجری قمری در جنوب شرقی ایران منشآء حوادثی بوده وناامنی‌هایی در مسیر کاروانیان به وجود آورده‌اند که عضدالدوله فرمان قلع وقمع آنان را صادر کرد وتیره‌هعضدالدولهچ وبلوچ را از جنوب شرقی ایران کوچانیده در فارس وسایر مناطق ایران اسکان داده‌است. می‌توان احتمال داد که بعضی نیروهای کوچ و بلوچ در این نواحی ساکن شده و در قرن‌های بعد نام خود را به قرارگاه‌هایشان داد باشند براساس این نظریه کوچصفهان را باید کوچ اسبان یا کوچی اسبان بدانیم، به معنی «دارندگان اسبهای کوچک» یا جایگاه اسب‌های کوچک است [http://www.negahmedia.ir/media/show_podcast/48427 [۲۱]]
کوچصفهان در زمان لشکرکشی رضاشاه به گیلان یکی از مناطقی بود که سپاه او در آن جا اردو زد. این شهر در چند دهه اخیر رشد چشمگیری یافت، کمربندی و طرح جامع شهری ابعاد شهر را گسترش داد، فضای سبز، ساختمان‌های جدید، گسترش شبکهٔ راه‌ها دورنمای خوبی را در پیش روی این شهر نهاد. تأسیس برخی از شرکت‌ها و کارخانجات تولیدی و جذب بخشی از نیروهای کار در منطقه سبب توسعه و پیشرفت منطقه گردید.[http://golvani.ir/1394/05/همه-چیز-درباره-کوچصفهان/ [۵]]
کوچصفهان در مسیر جاده‌کناره واقع است و راه رشت ـ رامسر از مرکز آن می‌گذرد. علاوه بر مرکز کوچصفهان بعضی از قرای تابع این بخش نیز با توجه به قرار گرفتن در مسیر جاده از موقعیت ارتباطی مناسبی برخوردارند.
کوچصفهان در همسایگی شهر سنگر می‌باشد و دارای روستا‌های زیادی است. مثل روستای سده، روستای ویشکاننک، روستای حشکوا، روستای ایمن‌آباد و...
هوای کوچصفهان از نوع هوای معتدل مدیترانه‌ای همراه با نم و رطوبت است، اختلاف درجه حرارت روز و شب در تابستان و زمستان زیاد نیست و اعتدال هوا به قولی در خلق و خوی نرمش‌پذیر و آرام مردم مهربان این منطقه تأثیری نیکو دارد.
در کوچصفهان زمستان بارانی تر از تابستان است. این منطقه به وسیله Köppen and Geiger به Csa طبقه‌بندی شده‌است در کوچصفهان میانگین سالانه دما ۱۵٫۸ سانتی گراد است. در سال میانگین میزان بارش به ۱۳۱۴ میلی‌متر می‌رسد.
آب و هوا در کوچصفهان سرد نیست و عموماً گرم و معتدل است. میزان بارندگی در کوچصفهان حتی در خشک‌ترین ماه سال نیز زیاد است. برطبق سامانهٔ طبقه‌بندی اقلیمی کوپن، آب و هوا بر اساس Cfa طبقه‌بندی می‌شود. در رشت میانگین سالانه دما ۱۵٫۸ سانتی گراد است. میزان بارش سالانه در حدود ۱۳۵۹ میلی‌متر است.
در ژوئیه میزان بارش در کمترین حد خود قرار دارد که میانگین آن ۴۱ میلی‌متر است. بیشترین میزان بارش در اکتبر رخ می‌دهد که میانگین آن ۲۳۶ میلی‌متر است.
با دمای میانگین ۲۴٫۷ درجه ساانتی گراد، آگوست گرم‌ترین ماه سال است. کمترین میانگین دما در سال در فوریه است که در حدود ۷٫۱ درجه سانتی گراد است.
تفاوت ۱۹۰ میلی‌متری بین میزان بارش خشک‌ترین و مرطوب‌ترین ماه سال وجود دارد.
بین خشک‌ترین و مرطوب‌ترین ماه سال، تفاوت میزان بارش ۱۹۵ میلی‌متر است. تغییر در دما در طول سال به میزان ۱۷٫۶ درجه سانتی گراد است. [https://fa.climate-data.org/location/51812/ [۷]]
اکثریت مردم بخش کوچصفهان گیلک هستند و به زبان گیلکی سخن می‌گویند.
زبان اکثریت مردم کوچصفهان گیلکی و لهجهٔ بیه‌پسی از این زبان است.
اکثریت ساکنان کوچصفهان مذهب شیعهٔ دوازده امامی دارند. مردم کوچصفهان قبل از استقرار حکومت کیایی مذهب شافعی داشتند و سنی مذهب بودند، پس از تسلط خاندان کیایی مذهب زیدی را پذیرفتند و از دورهٔ صفویه به بعد به مذهب شیعهٔ دوازده امامی گرویدند.[http://gilangasht.ir/%D9%85%D8%AD%D8%AA%D9%88%D8%A7/%D9%85%D8%B7%D9%84%D8%A8/yVSSUVz7e7/%D8%AC%D8%A7%D8%B0%D8%A8%D9%87-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DB%8C-%DA%AF%DB%8C%D9%84%D8%A7%D9%86-:-%DA% [۱۰]]
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش کوچصفهان شهرستان رشت در سال ۱۳۸۵ برابر با ۹۴۵۰نفر بوده‌است.
اقتصاد منطقهٔ کوچصفهان برکشاورزی استوار است، در کنار کشاورزی دام‌داری و پرورش طیور و نوغانداری نیز رایج است.
گروه‌های شغلی زیر در منطقه فعالیت دارند: کشاورز، نوغان دار، دام‌دار، علاف، بزاز، خراز، چان چوکش، بازارمج، چوب‌دار، قصاب، قهوه‌چی، سلمانی.
کوچصفهان در مسیر جاده رشت - لاهیجان از آبادی‌های قدیم استان گیلان است. بازار این شهر از نیم قرن پیش تاکنون در روزهای یکشنبه و چهارشنبه فعالیت داشته‌است. ساعت کار بازار از صبح زود تا ساعت ۱۴ است و انواع کالاها و اجناس از قبیل مواد غذایی، پوشاک، وسایل منزل و لوازم زینتی و کشاورزی در آن به فروش می‌رسد. در این بازار بیشتر معاملات روی برنج و دام و انواع سبزیجات انجام می‌گیرد. بازار دام و فروش گاو و گوسفند که معمولاً از نقاط دیگر کوچصفهان آورده می‌شود مشتریان زیادی را از شهرهای دیگر به این منطقه می‌کشاند و بر رونق بازار می‌افزاید [http://gilan.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=77105 [۱۳]]
یکی از مهم‌ترین بازارهای این شهر، بازار بزرگ فروش دام است که بازار مال فروشان کوچصفهان نامیده می‌شود. این بازار که یکی از بزرگترین بازارهای فروش گاو و گوسفند در شمال ایران است سبب گردیده که در روزهای برپایی بازار، مشتریانی از شهرها و حتی سایر استان‌های ایران جهت خرید دام به این شهرستان سفر کنند. این بازار از نیم قرن پیش تاکنون در روزهای یکشنبه و چهارشنبه فعالیت دارد. دام‌ها معمولاً از نقاط دیگر به کوچصفهان آورده می‌شوند و مشتریان زیادی را نیز از شهرهای دیگر به این منطقه می‌کشانند..[https://www.isna.ir/photo/96052213309/بازار-مال-فروشان-کوچصفهانhttps://www.isna.ir/photo/96052213309/بازار-مال-فروشان-کوچصفهانhttps://www.isna.ir/photo/96052213309/بازار-مال-فروشان-کوچصفهان [۱۴]]
بازار بزرگ برنج پیربست لولمان بخش کوچصفهان از اهمیت خاصی برخوردار هست که در روزهای یکشنبه و چهار شنبه برپا میشود و در آن کشاورزان و بازاریان به معاملات برنج میپردازند. این بازار در ایام برداشت محصول برنج بسیار شلوغ و پر رونق میباشد .
پل تاریخی مۊرغأنه پۊرد (به گیلکی: به معنای پل تخم‌مرغی) در روستای لاله دشت در خیابان شهید رحیم‌زاده از توابع دهستان بلسبنه کوچصفهان بر روی نهر نورود، در نزدیکی جاده امروزی رشت – لاهیجان واقع گردیده و ظاهراً از آثار دوره صفویه یا قاجاریه است. طول پل با احتساب دنباله آن در کنار روخانه ۳۶ متر، عرض آن (با احتساب جان پناه‌ها) ۴ متر و حداکثر ارتفاع آن تا سطح آب حدود ۴۰/۵ متر است [https://www.ilnanews.com/بخش-اخبار-106/75322-پل-تاریخی-مرغانه-پرد [۱۵]]
همچنین پل خشتی پل گیشه دمرده - عروس مرده- در روستای جیرسرا دهستان بلسبنه همانند نامش عروسی باستانی از دوران قاجار می‌باشد [http://gilnegah.ir/62420/62420/ [۱۶]]
حمام قدیمی از دوره قاجاریه این بنا در روستای بالا محله رشت آباد می‌باشد [https://www.mehrnews.com/news/2282076/%D8%A8%D9%82%D8%A7%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%DB%8C%DA%A9-%D8%AD%D9%85%D8%A7%D9%85-%D9%82%D8%AF%DB%8C%D9%85%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%AF%D9%88%D8%B1%D9%87-%D9%82%D8%A7%D8%AC%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%AE%D8%B [۱۷]]
کوچصفهان چندین امامزاده دارد که امامزاده آقاسیدقاسم (ع) (رودکل)، امامزاده آقاسیدرضی کیا (ع)، امامزاده آقاسیدابوجعفر (ع)، امامزاده آقاسید دانیال (ع)، امامزاده آقاسیدعاشور (ع)، امامزاده آقاسیدمحمد (ع)، امامزاده آقاسیدقاسم (ع) (چولاب) و امامزاده آقاسید احمد (ع) آقاسید اسماعیل از آن جمله است.[http://www.naznews.ir/post-6078/ [۱۸]]
علاوه بر شاخه اصلی سفیدرود که از کنار کوچصفهان می‌گذرد، دیگر رودهایی که آب کشاورزی این بخش را تأمین می‌کند شامل رود نورود و خمام‌رود، رودخانه‌های فرعی توشاجوی، بهارجوی، میزاجوی، ادباجوی و سالارجوی است.
امامزاده سیدقاسم در روستای چولاب از توابع بخش کوچصفهان شهرستان رشت است، و در کیلومتر ۲۲ بزرگراه رشت به لاهیجان واقع است. روستای چولاب حدود ۶ کیلومتر با شهر آستانه اشرفیه و ۷ کیلومتر با شهر کوچصفهان فاصله دارد.
بقعه سید غریب، که در گویش محلی به غریب بقعه معروف است از دیگر مناطق گردشگری لولمان در بخش کوچصفهان میباشد.
از جاذبه های طبیعی گردشگری کوچصفهان میتوان به منطقه ای که (( لات )) معروف است اشاره کرد . لات در گویش محلی به معنای ساحل رودخانه میباشد.
شاخه اصلی سفیدرود که از کنار کوچصفهان می‌گذرد، دیگر رودهایی که آب کشاورزی این بخش را تأمین می‌کند شامل رود نورود و خمام‌رود، رودخانه‌های فرعی توشاجوی، بهارجوی، میزاجوی، ادباجوی و سالارجوی است.
۲نزهه القلوب ص ۱۶۳
۳ همه چیز درباره کوچصفهان
۴ تاریخ گیلان عبدالفتاح فومنی گیلانی
۵ همه چیز درباره کوچصفهان
۷آب و هوا: کوچصفهان
۸ همه چیز درباره کوچصفهان
9ریشه یابی زبان گیلکی
۱۰زبان و گویش – مجله گیلان گردی گشت رشت
۱۱سید ظهیرالدین مرعشی مؤلف کتاب «تاریخ گیلان و دیلمستان
۱۲نشانیهایی از گذشته دور گیلان و مازندران نویسنده: جهانگیر سرتیپ پور
۱۳بازارهای هفتگی گیلان خالی گذاشتن جیب دلالان
۱۴بازار مال فروشان کوچصفهان
۱۵پل تاریخی مرغانه پرد رشت در معرض فراموشی قرار دارد
۱۶نفرین افسانه‌ها دامن «عروس مرده» را گرفت؛
۱۷بقایای یک حمام قدیمی از دوره قاجاریه در بخش کوچصفهان شناسایی شد
۱۸کوچصفهان یادگاری از دوره ساسانیان
http://jahaniran.ir/2016/12/26/کوچصفهان/۲۰
۲۱استان گیلان / شهرها / کوچصفهان
شهر کومله از توابع و مرکز بخش کومله (جمعیت بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۷: ۶۴۵۷ ) یکی از ۵ شهر شهرستان لنگرود (جمعیت بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵: ۱۴۰/۶۸۶ ) در استان گیلان است.
شهرستان لنگرود در شرق گیلان قرار داشته و از شمال به دریای خزر، از شرق به شهرستان املش و رودسر، از غرب به شهرستان لاهیجان و از جنوب به شهرستان سیاهکل محدود می‌شود. جمعیت شهرستان لنگرود بر اساس آخرین سرشماری عمومی نفوس و مسکن کشور در سال ۱۳۹۵، بالغ بر ۱۴۰/۶
۸۶ نفر بود است و با مساحت ۴۵۸ کیلومتر مربع شامل ۵ شهر (لنگرود، چاف‌وچمخاله، کومله، شلمان، اطاقور) و ۳ بخش (مرکزی، کومله، اطاقور) و ۷ دهستان (چاف، دیوشل، گل‌سفید، دریاسر، مریدان، اطاقور، لات‌لیل) می‌باشد شهر کومله در ۶ کیلومتری جنوب شرقی شهرستان لنگرود است که به وفور می‌توان زمین‌های کشت برنج و چای را در اطراف آن مشاهده کرد و از مراکز مهم تهیه چای در ایران است.
شهر کومله با جمعیت ۶۴۵۷ نفر در سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ و جمعیت ۶۰۷۸ نفر در سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۰ هجری شمسیدر قسمت مرکزی بخش کومله شهرستان لنگرود قرار دارد.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران ۱۳۸۳خ.
بیشترین درآمد این شهر برنج - مرکبات و چای می‌باشد که مرکبات روستای پرشکوه این بخش دارای محبوبیت و مرغوبیت بالایی در گیلان و ایران است. این شهر زیبا از شمال به پهلوان رود و از غرب به خرشتم لات، از جنوب به کنده زری و زرده گیلی و پرشکوه و ملات کوه و از شرق به ملات محدود است. همچنین در شمالغرب این بخش، شهرستان لنگرود و در جنوب آن بخش اتاقور و در شمالشرق آن شهر شلمان قرار دارند.
وسعت این شهر به‌طور تقریب در حدود ۵۰ کیلومتر مربع است.
کوه‌ها در جنوب این شهر زیبا و سرسبز قرار گرفته‌اند و از شرق به غرب عبارتند از:
تچکنده زری: مکانی بود که در آن غاری بسیار زیبا وجود داشت که به دلایل نامشخص به‌طور کامل نابود شد و اکنون هیچ اثری از آن موجود نمی‌باشد.
دربارهٔ این رشته از کوه‌ها افسانه‌های بسیار زیاد وجود دارد مثلاً در مورد زرده گیللی اهالی معتقدند که بر سر قله آن چاه‌هایی بوده‌است که از آن برای رسیدن به لاهیجان در هنگام خطر استفاده می‌کردند و عقیده دارند که پادشاهان قدیم خزائن خود را در این چاه‌ها پنهان کرده‌اند و برای به دست آوردن این گنج‌های افسانه‌ای کاوش هائی هم انجام گرفته‌است اما به نتیجه نرسیده‌است. اما بلندترین قله‌ای که در شهر کومله به چشم می‌خورد قله سمام در جنوب شرقی شهر کومله می‌باشد و ارتفاع آن به اندازه‌ای است که هنگامی که در شمال باران می‌بارد در قله این کوه هوا آفتابی است.
در کومله فقط یک رودخانه، به نام خرشتم لات جریان دارد که ادامهٔ آن همان شلمان رود است و سرچشمهٔ آن از سلسله جبال البرز می‌باشد. این رود پس از مشرب ساختن زمین‌های اطراف در چمخاله به پای خزر می‌ریزد. همچنین در این شهر دو استخر بزرگ وجود دارد که با آب باران‌های فصلی پر می‌شود و از آن‌ها برای آبیاری مزارع برنج استفاده می‌کنند.
در شهر کومله چشمه وجود ندارد و اهالی از آب لوله‌کشی و چاه برای آشامیدن استفاده می‌کردند.
زبان مادری مردم آن گیلکی است و با لهجه بیه پیش صحبت می‌کنند.
از افراد شناخته شده در این شهر به عنوان مرکز بخش کومله، حسین املاکی (زادهٔ روستای کولاک‌محله)؛ فرماندهٔ دوران جنگ ایران و عراق می‌باشد. از دیگر افراد شناخته شده در این شهر، عباس بایرامی؛ عضو هیئت مدیره کشوری انجمن ژئوپلیتیک ایران و رئیس سازمان ادبیات و تاریخ دفاع مقدس ، علیرضا چهره‌سا؛ روان‌شناس بالینی و اعتیاد (بزرگسال) و رئیس انجمن صنفی روان‌شناسان و مشاوران اعتیاد استان تهران (عضو و نمایندهٔ هیئت مؤسس و اولین رئیس این انجمن) و عضو فدراسیون جهانی مبارزه با مواد مخدر (WFAD)و رضا قوامی‌پور؛ مخترع هواپیمای بدون سرنشین خورشیدی (کسب مدال نقره و دیپلم افتخار در جشنوارهٔ اختراعات ژنو سوییس - کسب مدال طلای جشنوارهٔ بین‌المللی اختراعات کره جنوبیBIXPO2019) و مدیر کارگروه IT در اتاق مشترک ایران و اتریش است.
قدمت شهر کومله به دوره تیموریان می‌رسد. وجود مناطقی در کومله بنام‌های (علی کیابیجار-علی کیاسل و مهدی کیاسل) بیانگر قدمت و اهمیت کومله در عصر حکمرانی سادات آل کیاست در واقع ملاط که یکی از روستاهای این بخش است مهد سلسله سادات کیا بوده که در تاریخ ایران و تشیع نقش مهمی را ایفا نموده‌اند. در سالهای ۱۳۳۲ تا ۱۳۴۰ امورات شهر کومله بوسیله برزن اداره می‌شد که در سال ۱۳۴۱ شهرداری تأسیس و مشغول به کار شده و از عمده محصولات این شهر عبارتند از: برنج-چای-مرکبات-پرورش کرم ابریشم. کومله در اصل کوملا بوده ک هاین واژه مرکب است از «کو» و «ملا» به معنی اسکان و پناه گرفتن درجای امن می‌باشد، لازم به توضیح است که ملاحان و کشتی بانان یونانی و ایتالیایی که در دریای خزر برای داد و ستد و مبادلات تجاری و بازرگانی تردد می‌کردند، هنگامی که دریا طوفانی می‌شد و اصولاً با خطر مواجهه می‌شدند. در کومله که در دامنه کوه‌های مرتفع واقع شده‌است و به این جهت ساکت و آرامی داشت و در واقع جای امن و آرامی برای استراحت و مصون بودن از خطر بود «کوملا» می‌زدند. (ماندن در جای امن و پناه گرفتن در مواقع خطر را در اصطلاح خود کوملا می‌گفتند) بعدها با گذشت زمان کوملا به کومله تغییر نام یافت، خلاصه اینکه قدمت شهر کومله به دوره تیموریان می‌رسد. در قسمت جنوبی شهر کومله کندزر وجود داردکه در قرون پیشین شهر بوده‌است. بعضی از معمرین گفته‌اند که سکه‌هایی در همین کندزر پیدا شده‌است که قدمت ان بیشتر از دوره تیموریان بوده‌است
نگین سبز کومله : کوهی است که در ضلع جنوبی شهر کومله واقع شده و چشم‌انداز بسیار زیبایی دارد. این منطقه میزبان مسافران فراوانی است و از مزایای آن این است که بخش وسیعی از شرق گیلان از بالای این کوه قابل روئیت است.
منطقه دیدنی و توریستی پرشکوه :قطب گردشگری و توریست شهر و حتی استان که در جمعه‌ها بازار فروش مرکبات، چای، عسل، نان محلی و … برقرار می‌باشد که دارای خیل مسافران، گردشگران و سایر بازدیدکنندگان است.
استخر ملاط: که شامل دو آبگیر بسیار زیبا است که در فصل‌های بهار و تابستان به عنوان منابع آب مزارع برنج نیز نقش ایفا می‌کنند. در یکی از آن‌ها جزیره‌ای ساخته شده که تفرجگاه مسافران می‌باشد.
گوراب زرمیخ شهری از توابع بخش میرزا کوچک جنگلی شهرستان صومعه سرا در استان گیلان است.
بخش میرزاکوچک در۱۱کیلومتری صومعه سرا۱۳کیلومتری فومن ۱۶کیلومتری ماسال قراردارد.
از این شهر میتوان به عنوان پناهگاه میرزا کوچک یاد کرد.و بدلیل دارا بودن جنگل ها و مراتع زیبا و بکر و همچنین وجود روستاهای دیگر در این شهر باعث شده که هر ساله گردشگران زیادی از این شهر دیدن کنند.مردم این شهر به زبان گیلکی صحبت میکنند اما در برخی از روستا های این شهر مانند روستای سه سار و روستای تنیان زبان تالشی نیز رواج دارد.
این شهر در بخش میرزا کوچک جنگلی قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۹۰جمعیت آن ۴٬۵۸۴ نفر بوده‌است.
لَشتِ نِشا (به گیلکی: لٚشتٚ نشاٰ) یکی از شهرهای استان گیلان در شمال ایران است.
این شهر با جمعیت ۱۰٬۶۲۲ نفر (برآورد ۱۳۹۰خ) در بخش لشت نشا شهرستان رشت قرار دارد. بخش لشت نشا به مرکزیت این شهر دارای سه دهستان اصلی و بیش از پنجاه آبادی است. در این شهر می‌توان به یک دهستان معروف زیبا کنار و روستاهای معروف گفشه، خشک اسطلخ، لیچاه، فخر آباد، چونچنان، جلیدان، علی‌بزایه، اشاره کرد و همچنین دکل مخابراتی تلویزیونی با ارتفاع ۳۶۵ متر هم در این بخش و روستای خشک اسطلخ دهستان زیبا کنار وجود دارد.
مساحت بخش لشت نشا ۱۶۲ کیلومتر مربع و مساحت مرکز شهر لشت نشا ۵/۲۳ کیلومترمربع است.
بخش لشت نشا یکی از بخشهای حاصلخیز شهرستان رشت می‌باشد که ارتفاع آن از دریا ۱۸-الی متر است. توچاء در مرکز لشت نشا قرار دارد.
لشت نشا در ۲۵ کیلومتری شمال شرقی رشت قرار دارد. و ساحل زیبای زیباکنار، چنچنان، خشک اصطلخ جز این بخش هستند و دارای پست برق ۶۳ مگاواتی است که برق خشکبیجار را هم فراهم می‌کند
مردم لشت نشا گیلک هستند و به زبان گیلکی با گویش بیه‌پس سخن می‌گویند. گفته می‌شود گویش اصلی زبان گیلکی مربوط به این شهر است و زبان گیلکی در لشت نشاء کمترین تغییر را در طول دوره‌های تاریخی داشته‌است.
داستانی فلکوریک و احتمالاً غیر تاریخی وجود دارد که در آن پادشاهی به نام مروان دستور داد هر زنی که خوشش آمد را به حرمسرای او ببرند. زنان گیلک از او دعوت کردند به شالیزار برود و حین نشای برنج، هر کسی را برگزید، با خود ببرد. مروان شاه پذیرفت و به نشا رفت ولی زنان با پرتاب گِل از او استقبال کردند و زیر خرواری از گل ماند. از آن زمان، شهر «لشت نشا» نام گرفت.
سرزمین لشت نشا از مناطق قدیمی گیلان است که سابقهٔ تاریخی آن را بنا به آثار باستانی خرابه‌های موجود در آن به قبل از اسلام می‌رسانند.
لشت نشا از نظر موقعیت جغرافیایی در منطقه بیه پس، یعنی در غرب گیلان (غرب سفیدرود)، قرار دارد، جزء اولین مناطقی بود که مذهب شیعه زیدی را پذیرفت و به همین علت بیش از دیگر مناطق صحنهٔ درگیری‌ها و پیکارهای خونبار و خونین بود.
در دورهٔ صفویان به دلیل مالیات‌های سنگین و فشارها و ستم گری‌ها، قیام‌های روستایی و مبارزات دهقانی در آن اوج گرفت، قیام روستایی امیر دو باج به سال ۹۷۸ ه’ ق و قیام روستایی به رهبری بوسعید میرچپک به سال ۱۰۰۲ ه’ ق، جنبش روستایی کارکیا علی حمزه در سال ۱۰۰۴ ه’ ق و قیام دهقانی به رهبری کالنجار سلطان معروف به عادلشاه و غریب شاه در زمان شاه صفی به سال ۱۰۳۸ ه’ ق نمونه‌های آن است. در سال ۱۰۲۱ ه’. ق به فرمان شاه عباس دو قبیلهٔ اژدرو چپک به سیلاخور کوچ داده شدند و اراضی لشت نشا جزئی از املاک سلطنتی قرار گرفت. این رویه تا عصر قاجار ادامه یافت.
اراضی لشت نشا به دستور فتحعلی شاه به عنوان تیول به یکی از خواجگان حرم شاهی به نام خسروخان داده شد. خسروخان بیشتر آبادی‌های لشت نشا را به قیمت نازل خریداری کرد. نایب الحکومهٔ لشت نشا حاجی کاظم خان شیروانی، که یک ارمنی تازه به اسلام گرویده بود، برای شکایت به پایتخت رفت، اما هنگام برگشت از تهران به قتل رسید. در سال ۱۲۳۴ ه’ ق علیه خسروخان شورشی به وجود آمد که به دستور شاه به تهران احضار و اموال او مصادره و اراضی لشت نشا خالصه اعلام گردید. مظفرالدین شاه املاک لشت نشا را برای تأمین مخارج مسافرت به اروپا به صدر اعظم خود میرزا علی خان امین الدوله فروخت و بعد از مدتی میرزا علی خان امین الدوله در هنگام خاسته گاری از خانوم فخر الدوله دختر مظفر الدین شاه برای پسرش محسن خان امین الدوله این ملک را به عنوان مهریه به صورت تیول به عروس خود بخشید. امین الدوله در لشت نشا دست به اقدامات عمرانی زیادی زد؛ اما در سال ۱۳۲۲ ه’ ق وفات یافت و در تکیهٔ بقعهٔ آقا سید محمدرضا به خاک سپرده شد، خاندان امین الدوله حدود صد سال اراضی لشت نشا را در دست داشتند و با قدرت تمام بر مردم حکومت کردند.
لشت نشا در هنگام انقلاب مشروطیت یکی از کانون‌های آزادی‌خواهی بود و جنبش دهقانی لشت نشا با فرقهٔ مجاهدین رشت، که آن را انجمن عامیون اجتماعیون نیز می‌گفتند، همچنین با انجمن ابوالفضل و با دو تن از رهبران این انجمن به نام‌های رحیم شیشه بر و سید جلال معروف به شهر آشوب ارتباط نزدیک داشت.
مردم لشت نشا در هنگام خیزش جنگل با میرزا کوچک رهبر نهضت ارتباط نزدیک داشت.
از شمال دهنگ، از جنوب چاه دزدان، مغرب برکه لاری، و از سمت مشرق به دهستان دهتل محدود می‌گردد.بالود، محمد. " (فرهنگ عامه در منطقه بستک) " ناشر همسایه، چاپ زیتون، انتشار سال ۱۳۸۴ خورشیدی.
جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۰۶ نفر (۲۱ خانوار)
بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند و به زبان فارسی و گویش محلی تکلم می‌کنند.محمد، صدیق «تارخ فارس» صفحه‌های (۵۰ ـ ۵۱ ـ ۵۲ ـ ۵۳)، چاپ سال ۱۹۹۳ میلادی.
دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه) و زمین زیر کشت دیم می‌باشد. حدود ۴۰۰ اصله نخل دیم و ۱۵۰ من زمین بذر افکن دارد که در مواسم کشت وکار در آن جو و گندم می‌کارند.الکوخردی، محمد، بن یوسف، "(کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River)" الطبعة الثالثة، دبی: سنة ۱۹۹۷ للمیلاد.
پیشه مردم روستا دامداری و کشاورزی است و از این راه امرار معاش می‌کنند.
ناخهری منطقه‌ای زراعتی در منطقه گوده از توابع بخش مرکزی شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است.محمدیان، کوخردی، محمد، " (شهرستان بستک و بخش کوخرد) "، ج۱. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران [Atlas Gitashenasi Ostanhai Iran] ("Gitashenasi Province Atlas of Iran ").بالود، محمد. " (فرهنگ عامه در منطقه بستک) " ناشر همسایه، چاپ زیتون، انتشار سال ۱۳۸۴ خورشیدی.
یک رشته قنات در دره‌ای بنام « ناخهری » وجود دارد که در حدود ۲۰۰ من (۸۰۰ کیلوگرم) زیر کشت دارد. در دره
«ناخهری» باغهای مرکبات و نخل خرما و چشمه‌ای گوارا وجود دارد. همچنین دوخانه مسکونی که از سنگ و گِل ولای ساخته شده‌است وجود دارد.محمد، صدیق «تارخ فارس» صفحه‌های (۵۰ ـ ۵۱ ـ ۵۲ ـ ۵۳)، چاپ سال ۱۹۹۳ میلادی.
آب شیرین است و جای بسیار زیبائی است و تفریحگاه مردم گوده و شهرستان بستک است.الکوخردی، محمد، بن یوسف، "(کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River)" الطبعة الثالثة، دبی: سنة ۱۹۹۷ للمیلاد.
ناخهری دو خانوار با جمعیت ۱۰ نفری دارد که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند و به زبان فارسی و به گویش محلی تکلم می‌کنند.
«بنگر بیخ» جای بسیار معروفی است در منطقهٔ لارستان و بستک، این مکان جایگاه تفریح و شکار «سید محیا» شاعر شهرستان بستک وجنوب بوده‌است،
محیا با دوستان ورفیقان خود در اینجا به شکار وتفریح به گویش محلی (گشت و طبخ) می‌رفته‌اند در اوائل قرن یادهم هجری قمری. چنانکه از این بیت شعر که سروده خود سید محیا است نشان می‌دهد:
منظور از سِت و اربعین و الف تاریخ: سال ۱۰۴۶ هجری قمری می‌باشد که محیا با رفیقانش در اینجا بنگر بیخ به شکار رفته بودند. این مکان به لهجه محلی ( لَرد مَحیا ) نیز نامیده می‌شود.
لَوَندِویل یکی از شهرهای استان گیلان در شمال ایران است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ این شهر دارای جمعیت ۱۱۲۳۵ نفر (۳۳۱۸ خانوار) بوده‌است. شهر لوندویل مرکز بخش لوندویل شهرستان آستارا است.
شهر لوندویل مرکز بخش لوندویل در شهرستان آستارا، گیلان قرار دارد. این شهر در طول جغرافیایی ۴۸ درجه و ۵۲ دقیقهٔ شرقی و عرض جغرافیایی ۳۸ درجه و ۱۸ دقیقهٔ شمالی واقع است؛ و ارتفاع متوسط آن از سطح دریاهای آزاد ۱۰- متر است. محدوده قانونی شهر لوندویل از جنوب به حاشیه شمالی رود چلوند و در شمال تا نزدیکی روستای سیبلی و در شرق به دریای خزر و در غرب در امتداد خیابان آبشار تا سه راهی باباحسن محدود است. محدوده قانونی شهر لوندویل ۷٫۵ کیلومتر مربع وسعت دارد. بخش لوندویل ۱۴۸ کیلومترمربع وسعت دارد؛ که محدوده آن از جنوب از سه راهی دانشور قره سو تا کانال دربند در نزدیکی پلیس راه در شمال است. بخش لوندویل مشتمل بر یک نقطهٔ شهری شهر لوندویل و دو دهستان (دهستان‌های چلوند و لوندویل)، ۲۳ روستای دارای سکنه و ۱۰ روستای با جمعیت فصلی است.سالنامه آماری استان گیلان ۱۳۸۵
بخش لوندویل شامل سه قسمت جلگه‌ای، کوهپایه‌ای و کوهستانی است و هوای جلگهٔ آن در تابستان، گرم و مرطوب و در زمستان ملایم و هوای کوهستان در تابستان معتدل و در زمستان سرد است. میانگین بارندگی آن ۱۴۰۰ میلی‌متر است و تعداد روزهای یخبندان به‌طور متوسط در طول سال ۲۱ روز است. کوه خانبلاغی با ارتفاع ۲٬۱۶۷ متر بلندترین نقطهٔ کوهستانی این منطقه‌ است و سواحل دریای خزر با ارتفاع ۲۷-، پایین‌تر از سطح آب‌های آزاد است. در محدودهٔ شهرستان آستارا رودهای پرآبی چون چلوند، لوندویل و کانرود جریان دارند.لوندویل LAVANDEVILL
با محاسبه علمی رشد سالانه جمعیت، جمعیت شهری لوندویل در سال ۱۳۹۵ برابر با ۱۱۳۲۵ نفر می باشد که طبق نتایج سرشماری عمومی نفس و مسکن سال ۱۳۹۰، شهر لوندویل دارای ۱۰٬۶۱۷ نفر بوده‌است رشد جمعیت آن در طی دورهٔ ۵ سالهٔ ۸۵ تا ۹۰ معادل ۴٫۵۱ درصد بوده‌است. شهر لوندویل مرکزیت بخش لوندویل را دارا است. بخش لوندویل دارای ۲۳٬۴۲۱ نفر جمعیت است؛ که ۱۳٬۲۰۴ نفر در مناطق روستایی این بخش ساکن هستند.زبان رایج در کوچه و بازار این شهر ترکی آذربایجانی است و بیشتر مردم به این زبان سخن می‌گویند، و زبان عده‌ای از مردم این شهر در قسمت غربی شهر تالشی است. در محدودهٔ شهری لوندویل ۸ مسجد وجود دارد که ۶ مسجد مربوط به اهل تشیع و ۲ مسجد مربوط به اهل سنت است.
به لحاظ محصولات کشاورزی در محدودهٔ بخش لوندویل کشت برنج، گندم، ذرت، توتون، صیفی‌جات و حبوبات رواج دارد در سال‌های اخیر کشت کیوی نیز رواج یافت است.
بخش لوندویل دارای جاذبه‌های فرهنگی و طبیعی فراوانی برای گردشگری است که به موارد زیر می‌توان اشاره کرد:
پناهگاه حیات وحش لوندویل بین ۳۸٫۱۹ تا ۳۸٫۲۸ عرض شمالی و ۴۸٫۵۲ تا ۴۸٫۵۴ طول شرقی و در استان گیلان و بین بخش لوندویل و بخش مرکزی شهرستان آستارا واقع شده‌است. مساحت آن در حدود ۱۰۲۶ هکتار است.
پستانداران: سمور آبی، گورکن، فوک دریای خزر و شغال.
پرندگان: قوی گنگ، قوی فریادکش، فیلوش، اردک سیاه کاکل، اردک چشم طلایی، باکلان کوچک و باکلان بزرگ، عقاب‌ها، کاکائی‌ها، پرستوهای دریایی، آبچلیک‌ها، حواصیل‌ها، سهره‌ها، چرخ‌ریسک‌ها، گیلانشاه خالدار، پری شاهرخ، درنا و قرقاول.
پناهگاه حیات وحش امیر لوندویل با مساحتی بالغ بر ۱۰۷۴ هکتار، در موقعیتی قرار دارد که از جنوب به شهر لوندویل و از شمال به شهر آستارا و از شرق به دریای خزر و از غرب به جاده آستارا به لوندویل منتهی می‌شود. این منطقه در سال ۱۳۵۲ به عنوان منطقهٔ حفاظت‌شده اعلام شد و طی مصوبهٔ شمارهٔ ۶۳ مورخ ۲۵ مرداد ۱۳۵۴ شورای عالی محیط زیست به مجموعهٔ مناطق تحت مدیریت سازمان پیوست. ارتفاع متوسط منطقه ۲۰ متر پایین‌تر از سطح دریاهای آزاد است. پناهگاه حیات وحش لوندویل دارای اقلیم خیلی مرطوب و معتدل با میانگین بارندگی ۱۱۰۰ میلی‌متر و دمای سالانهٔ ۱۵ درجهٔ سانتی‌گراد است.
این منطقه نمونه‌ای منحصربه‌فرد از باقی‌ماندهٔ جنگل‌های جلگه‌ای هیرکانی است. حدود ۱/۳ منطقه از برکه، آب بندان و تالاب‌های مشجر تشکیل شده‌است. از گونه‌های مهم گیاهی می‌توان از نی، لویی، انار وحشی، توسکای قشلاقی، ازگیل، لرگ، لیلکی، تمشک و غیره نام برد. این پناهگاه شامل زیستگاه‌های متنوع آبی و خشکی برای جانوران است. ۱۲۵ گونهٔ جانوری در منطقه شناسایی شده‌است که مهمترین آن‌ها عبارتند از روباه معمولی، گراز، سمور آبی، سیاه کاکل، پری شاه رخ، درن فک، قوی فریاد کش، انواع اردک، حواصیل، گیلانشاه خالدار و درنا.
۱–۲۵ هکتار محل جمع‌آوری زباله پشت امامزاده و در وسط حیات وحش که جدیداً حصار کشیده شد. در سال ۱۳۶۹ طبق مصوبه اداری برای دفن زباله بخاطر شرایط خاص زمان ۵ هکتار از بهترین حیات وحش ملی در حیات وحش را در اختیار شهرداری آستارا قرار گرفت که تخریب و دفن زباله کند و با کمال تاسف شهرداری آستارا وسعت آن را به ۲۵ هکتار وسعت داده‌است اسماعیل اسدی دارستانی از فعالان حقوق بشر و محیط زیست با فراخوانی در وبلاگها و سایت و نشریات و دعوت از صدا و سیما درخواست جلوگیری از وسعت پیدا کردن و تغییر مکان دفن زباله شده‌است بخاطر این موضوع بارها تهدید و اذیت و آزار قرار گرفته و حتی از ایشان شکایت و دادگاهی شده‌است.. اما ایشان و فعالان محیط زیست ساکت نشسته‌اند و در اقدامی موقعیت فعلاً مسئولان را مجبور کردند همین ۲۵ هکتار را دورش را حصار کشی تا بقیه حیات وحش تخریب نشود و فعالان حقوق بشر و محیط زیست تا تخلیه ۲۵ هکتار از حیات وحش از زباله به مبارزه بین‌المللی و ملی خود ادامه خواهند داد.
۲-به عنوان مهمترین عوامل تهدید می‌توان از وجود مستثنیات، تغییر کاربری اراضی، تعارضات به اراضی حاشیهٔ تالاب، چرای دام، شکار و صید غیرمجاز، تأسیسات جهانگردی و برداشت صدف نام برد.
۳- مهم‌ترین تخریب حیات وحش برداشت بی‌رویه شن و ماسه و صدف از ساحل دریا و رودخانه‌ها است و همچنین تخریب کنندگان محیط زیست به بهانه جمع‌آوری شن و صدف جنگل را تخریب و نابود می‌کنند و بعضی از متعرضین با حمایت بعضی از رجال سیاسی اقدام به تصرف حیات وحش و محیط زیست منطقه کردند و می‌کنند.
۴– ۱۷ هکتار بهترین زمین‌ها و مناطق حیان وحش در ساحل آستارا که توسط سازمان محیط زیست حصار کشیده شده‌است سالهاست بدون مدرک و سند در اختیار شرکت سرمایه‌گذاری جهانگردی (شرکت غیردولتی) است با رها سازمان محیط زیست و مدافعان محیط زیست اعتراض و فراخوانی دادند که تأثیری نداشته‌است. شرکت غیردولتی موردنظر درصدد است با اعمال نفوذ در زمن حیات وحش و ساحل سیبلی هتل بین‌المللی بسازد و حیات وحش و درختان در حال تخریب است.
لیسار یکی از شهرهای استان گیلان در شمال ایران و مرکز بخش کرگان‌رود در شهرستان تالش است.
این شهر با جمعیت ۲۸٬۴۵۶ نفر (برآورد ۱۳۹۵) در بخش کرگان‌رود شهرستان تالش قرار دارد. این شهر بر سر راه ترانزیت تهران - رشت - آستارا قرار داشته و به واسطه قلعه تاریخی صلصال شهرت دارد. فاصله این شهر از تهران در حدود ۴۴۱ کیلومتر می‌باشد. مردم لیسار و بخش کرگان‌رود به زبان‌های تالشیچهارگوشه و ترکی آذربایجانیhttps://mag.eravel.com/لیسار-سفری-به-تاریخ-و-طبیعت/ سخن می‌گویند.
وجه تسمیه این شهر را که در ریشه در زبان تالشی دارد، به دلیل وجود درختان نارون در آن می‌دانند. نارون در زبان تالشی لی گفته می‌شود و نام لیسار از وجود فراوان این درختان در این محل بوده‌است.
در لغت نامه دهخدا از لیسار به دهستانی یاد می‌شود که در شهرستان طوالش واقع شده و در ۱۸ هزار گزی شمال هشتپر بین شوسه انزلی به آستارا قرار دارد.
شهر لیسار به‌دلیل حضور قلعه تاریخی صلصال و به‌دلیل واقع شدن در میان شالیزارهای برنج و باغ‌های گیلاس و نزدیکی به دریای خزر، دارای آب و هوای خاص با قابلیت بالای جذب گردشگر است. اجرای یک طرح گردشگری - اقامتی در این منطقه، بخشی از نوار ساحلی دریای خزر واقع در شهر لیسار، قلعه تاریخی صلصال، منطقه ییلاقی سوباتان (سووتن) و روستای قدیمی اگری‌بوجاق به‌عنوان طرح جامع ملی گردشگری صلصال لیسار به تصویب دولت رسیده‌است.به نقل از خبرگزاری ایسکانیوز، بازدید: اکتبر ۲۰۰۸.جهاد کشاورزی گیلان ، بازدید: اکتبر ۲۰۰۸.
تولم‌شهر یا مرجِقَلhttp://diyarmirza.ir/1393/04/6-نام-مختلف-براي-يك-شهر-در-صومعه-سرا/ شهری از توابع و مركز بخش تولم، شهرستان صومعه‌سرا در استان گیلان و در شمال ایران است.
تولم‌شهر در گذشته بازارجمعه نام داشت.https://tolamshahr.ir/tolam.html
این شهر با جمعیت ۶٬۴۷۱ نفر (برآورد ۱۳۹۰خ) مرکز بخش تولم است.
شهرداری این شهر در سال ۱۳۷۲ تأسیس شده‌ است.آمار درجه، جمعیت و سال تأسیس شهرداریهای کشور مهرماه ۸۷، بازدید: نوامبر ۲۰۰۹.
تولم شهر كه در گذشته به بازارجمعه نيز معروف بوده و محل تشكيل بازارهفتگي بزرگي است كه يك بار در هفته، روز هاي پنجشنبه در اين شهر تشكيل مي شود. این بازار تقریبا تا مرکز شهر ادامه دارد و شامل ميوه و سبزيجات ، برنج و جو ، انواع لباس ،کیف ، کفش و وسایل دیگر است.
پرندگانی از جمله مرغ، اردک، غاز محلی و پرندگان شکاری از جمله مهم‌ترین و شناخته شده ترین جنس معامله شده در پنج شنبه بازار هستند که کشاورزان و محلی ها از همه نقاط گیلان برای فروش به این بازار می‌آیند، در کنار  آن شکارچی‌ها هم برای فروش در کوچه ها و معابر بازار دیده می‌شوند. دام‌ها و طیور و ماهی سه محصول اصلی و مهم بازار هستند که بیشتر از هر محصولی در اين بازار به فروش می‌رسند و جمعیت زیادی از مردم هم از همه نقاط گیلان برای خرید به این شهر و این بازار مراجعه می‌کنند.
لغت‌نامه دهخدا به قول فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۲ می‌نویسد: مرجغل دهی است از دهستان تولم بخش مرکزی شهرستان فومن، در ۷هزارگزی شمال فومن بر کنار راه صومعه سرا به رشت، در جلگه مرطوب معتدل هوائی واقع و دارای ۲۷۸ تن سکنه‌است. آبش از رودخانه شفت و استخر و محصولش برنج، توتون، سیگار و شغل مردمش زراعت است.
واجارگاه (به گیلکی: وَجَئرگِه) یکی از شهرهای شرقی استان گیلان در شمال ایران است. این شهر در منتهی‌الیه شرق گیلان با جمعیت ۴٬۵۲۲ نفر (برآورد ۱۳۹۰خ) در بخش کلاچای شهرستان رودسر قرار دارد.
واجارگاه دارای باغهای بسیار چای و مرکبات می‌باشد. ارتفاعات شهر واجارگاه بخصوص جاده کوهپایه‌ای مسیر بزکویه (سبزکویه) بسیار زیبا و چشم‌نواز ست. واجارگاه با داشتن بالاترین سطح سواد و داشتن اساتید بسیار اهمیت و اعتبار بسیاری در سطح استان را داراست.
در سال ۱۳۹۱ دانشکده فنی و مهندسی شرق گیلان به واجارگاه اختصاص یافت و ساختمان کنونی دانشگاه در شیدا واجارگاه قرار دارد.
مردم واجارگاه گیلک هستند و به زبان گیلکی سخن می‌گویند.
دربارهٔ معنی کلمه واجارگاه و منشأ آن نقل قول‌های زیادی شده‌است. مثلاً اگر واجارگاه را به صورت وا+جار+گاه در نظر بگیریم: «وا» یعنی دوباره از هم جدا شدن و بازکردن، «جار» یعنی دوباره گویا کردن موضوع و آواز دادن، تکرار کردن، «گاه» یعنی وقت، مکان؛ که در مجموع می‌شود بازگو کردن صدا در مکانی بنابراین واجارگاه یعنی بازتاب صدا و بازتاب صدا به منشأ اولیه.
اما به گونه دیگر هم معنای آن را نقل کرده‌اند به این صورت که: واج یعنی کلمه، سخن، گفتار، واجار به معنی بازار- سوق، گاه هم به معنی زمان- وقت- مکان، در مجموع به معنی بازار- جای بازار
واجارگاه در گذشته روستایی بوده‌است از توابع سیاهکل و دیلمان و امروزه از توابع اتاق ور لنگرود، بالاتر از روستای لیل و روستای خرما با جمعیتی بالغ بر ۱۰ الی ۲۰ خانوار که در درون جنگل‌های سرسبز این خطه زندگی می‌کردند. شغل اصلی آن‌ها دامداری بوده و از این طریق مایحتاج خود را تأمین می‌کردند. پس از مدتی چند خانواده از آن‌ها کمی پایین‌تر از محل اولیه خود به منظور کار کشاورزی سکنی گزیدند و واجارگاه به دو بخش جور واجارگاه (بالا واجارگاه) و جیر واجارگاه (پایین واجارگاه) تقسیم شد که ساکنان جور واجارگاه دامداری و ساکنان جیر واجارگاه به کشاورزی مشغول بودند.
جور واجارگاه از ۱۰الی ۲۰ خانوار و جیر واجارگاه از ۲الی ۷ خانوار تشکیل شده بودند. پس از مدتی افراد یکی از خانواده‌ها که شامل ۴برادر ویک خواهر بودند از این محل کوچ کرده
و جهت پیدا کردن زمین‌های جدید و نزدیکتر به‌آبادی و شهر، به قسمت‌های شرقی تر استان گیلان مهاجرت کردند. این خانواده در بخش کلاچای زمین‌هایی خریداری کرده و در این زمین‌های جدید ساکن شدند. آن‌ها نام محل جدید خود را هم به یاد سرزمین اصلی خود واجارگاه نهادند که برگه خرید زمین به عنوان اولین سند به نام واجارگاه ثبت شده‌است.
این ۴برادر و یک خواهر هرکدام در قسمتی از زمین‌های خریداری شده ساکن شدند که به رسم خود آن‌ها را به ۵ محل نامگذاری کردند. نام این ۵ محل شامل: ۱- جور سره ۲- مین سره ۳- جیر سره ۴- اون دیم سره ۵- امیرعلی سره می‌باشد.
این خانواده اولین ساکنان واجارگاه جدید بودند که به مرور زمان به دلیل خاک حاصلخیز این منطقه «واجارگاه» به مکان جدید برای کشت و کار و فعالیت‌های کشاورزی تبدیل شد و روز به روز بر جمعیت آن افزوده گردید و کم‌کم به صورت یک جمعیت متمرکز و شهر مانند تبدیل شد. ساکنان قسمت‌های جدید که در زمین‌های وسیع واجارگاه پراکنده شده بودند تشکیل محله‌هایی برای خود دادند که این محله‌ها امروزه با نام‌های بندبن – سلیم سرا- باغدشت- گاوماست و… شناخته می‌شوند.
در سال ۱۳۴۴ ه‍.ش شهرداری واجارگاه تأسیس شد. اولین کارخانه چای در ۱۳۳۱ تأسیس شد. اولین مدرسه شهر واجارگاه در سال ۱۳۲۸ در ساختمان مرحوم حاج علی اکبرپورامیرواجارگاه تأسیس شد.
هم‌اکنون واجارگاه تقریباً ۱٬۵۶۳ خانوار و بالغ بر ۴٬۵۳۷ نفر جمعیت دارد.
واجارگاه یکی از بزرگترین مراکز اشتغال و اقتصادی در بخش کلاچای و شرق گیلان بوده و بزرگترین مرکز کارخانه‌های چای به حساب می‌آید. کارخانه‌های چای‌سازی واجارگاه از سال‌های ۱۳۳۱تا ۱۳۳۳ تأسیس شده‌اند. در زمانی که تجار بزرگ چای برای اخذ مجوز واردات چای خارجی به دولت وقت مراجعه نمودند، دولت شرط واردات را تولید چای داخلی معادل حجم واردات اعلام کرد که این امر زمینه ساز ساخت کارخانجات چای بنام همان تجار معروف کردید. بجز خانواده کهنسال سایر کارخانجات توسط تجار غیر بومی تاسیس گردیده است که عبارت اند از
وبلاگ آقای فرید رضایی بندبنی
در استان هرمزگان ایران است.
از شمال کونه، از جنوب تهر، از مغرب لدخی، و از سمت مشرق به هرا محدود می‌گردد.
دارای ۳۸ نفر (۹ خانوار) است
پیشهٔ بیشتر مردم کشاورزی، دامداری، و تجارت است.
دارای ۲۵۰ اصله نخل دیم و ۱۰۰ من زمین زیر کشت است.
از شمال هیر، از جنوب هرا، از مغرب پدل، و از سمت مشرق به کوه محدود می‌گردد.
دارای ۵۵ نفر (۱۳ خانوار) جمعیت است
پیشهٔ اهالی دامداری و کشاورزی است.
حدود ۶۰۰ اصله نخل دیم و ۷۰ من زمین زیر کشت دیم دارد.
تونهِ مُصَلی نام کشتزاری است در جنوب دهستان کوخرد از توابع بخش کوخرد شهرستان بستک و در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران. این کشتزار در کوه زیر واقع می‌باشد. این کشتزار زمین پهناوری دارد که در حدود ۳۰ من بذر افکن دیم دارد، در مواسم باران و در دوران گذشته و در قدیم‌الزمان در زمینهایش جو و گندم می‌کاشته‌اند.محمدیان، کوخردی، محمد، “ (به یاد کوخرد) “، ج۱. ج۲. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۳ میلادی.
محدوده تونهِ مُصَلی از شمال دره تونه مصلی، از جنوب (چُک) ةتونهِ مُصَلی و پر (تَوُه)، از مغرب (پشتخه دیوونی)، و از سمت مشرق به گری امبرو محدود می‌گردد.الکوخردی، محمد، بن یوسف، "(کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River)" الطبعة الثالثة، دبی: سنة ۱۹۹۷ للمیلاد.
تونهِ مُصَلی زیستگاه پرندگان گوناگونی است. بعلت وجود درختهای گوناگون و تنومند مانند سمر و کنار و نزدیک بودن به چشمه‌های آب شیرین که در نهرهای کوچک (آودون)های گری امبرو وجود دارد، در فصل‌های گوناگون پرندگان روی شاخه‌های آن درختها لانه می‌سازند،
از انواع پرندگان که در کشتزار تونهِ مُصَلی زندگی می‌کنند می‌توان از کبک، قُمری، بادخور، تیهو، خضیری (کراشکین)، بوکلو و «مرغ سلیمان» یا هدهد، بلبل وصدها انواع پرنده کوچک وکوهستانی نام برد که به‌ویژه در فصل زمستان و بهار با آواز دلنشین خود این منطقه کوهستانی را شاد می‌کنند.
در فصل زمستان و بعد از باریدن باران گل‌های زیبائی در تونهِ مُصَلی می‌روید، و در فصل بهار بعد از اینکه گل‌ها شکوفه‌های خود را باز می‌کنند جلوه و زیبایی دیگری به کشتزار می‌دهند. گل‌های «هلول» بارنگ بنفشه‌ای اش سرتاسر تونهِ مُصَلی را نیلگون می‌سازد و
یک منظره‌ای دل‌انگیز و شاعرانه به وجود می‌آورد. همچنین دمبل (خیر) و اَکال نیز یافت می‌شود.
همچنین گیاهان دارویی و مفید نیز در تونهِ مُصَلی بعد از باریدن باران می‌روید مانند: استقدوس، بَرزو، پوده، خارشتر، خاکشیر، آویشن دریمه، زرو، سره برزه، شربتو، گنیس، کریشکو، کمو، گل عالی عمر، و همچنین گل‌های دیگری نیز مانند گُل زَرد و شَبنَبُو نیز وجود دارد.محمدیان، کوخردی، محمد، " (شهرستان بستک و بخش کوخرد) "، ج۱. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی.
رودلف کرویتزر (به آلمانی و فرانسوی: Rodolphe Kreutzer) (زادهٔ ۱۶ نوامبر ۱۷۶۶ – درگذشتهٔ ۶ ژانویهٔ ۱۸۳۱) ویولنیست، معلم موسیقی، آهنگساز و رهبر ارکستر اهل فرانسه با تبار آلمانی بود.
کرویتزر در ورسای به دنیا آمد. اولین معلم موسیقی او پدرش بود و پس از پدرش نزد آنتون استامیتز به یادگیری موسیقی پرداخت. او از مشهورترین ویولنیست‌های زمان خودش بود و تا ۱۸۱۰ به‌عنوان تک‌نواز فعالیت می‌کرد. پس از کنسرت‌هایی که او در وین اجرا کرد، بتهوون سونات ویولن شماره ۹ (۱۸۰۳) خود را به او تقدیم و کرد و نام آن را "سونات کرویتزر" گذاشت.
کرویتزر از ۱۸۱۷ به‌عنوان رهبر اپرای پاریس فعالیت می‌کرد. او از سال ۱۷۹۵ تا ۱۸۲۶ یکی از معلمان ویولن در کنسرواتوار پاریس بود.
او در سال ۱۸۳۱ در ژنو درگذشت و در گورستان پر-لاشز پاریس به خاک سپرده شد.
او به خاطر شیوهٔ گرفتن آرشه و شفافیت صداها به‌خوبی شناخته شده بود. آثار کرویتزر شامل ۱۹ کنسرتو ویولن و نزدیک به چهل اپرای فرانسوی است، اما مشهورترین اثر او ۴۲ اتود (کاپریس) برای ویولن است.
هرمزگان بیخه می‌نامند. بیخه جات هرمزگان عبارت‌اند از:
از شمال لمزان، از جنوب گرسور، از مغرب کنارزرد، و از سمت مشرق به تهر محدود می‌گردد.
دارای ۲۷ نفر (۱۰ خانوار) جمعیت است
دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه) است.
پیشهٔ بیشتر مردم روستا کشاورزی، دامداری، و تجارت است.
از شمال لدخی، از جنوب انجیره، از مغرب گرسور، و از سمت مشرق به کوردان محدود می‌گردد.
دارای ۶۵ نفر (۱۸ خانوار) جمعیت است
روستای دم هرهرائی از شمال به هیر، از جنوب به پدل، از مغرب به هرا، و از سمت مشرق به بربست محدود می‌گردد.
این روستا دارای ۵۱ نفر (۱۵ خانوار) جمعیت است که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند.
دم هرهرائی دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه) و درمانگاه است.
دارای ۱۵۰ اصله نخل دیم و ۲۰۰ من زمین زیر کشت دیم دارد. .
در ۹ کیلومتری غرب لمزان گَردَنه‌ای است خاکی باشیب ملایم که به نام گَردَنه کُتَل چیسک معروف است. این گَردَنه درجاده شوسه مِهران به دهستان لمزان واقع شده‌است.
از شمال لدخی، از جنوب انجیره، از مغرب بن‌کوه، و از سمت مشرق به تهر محدود می‌گردد.
دارای ۷۵ نفر (۱۷ خانوار) جمعیت است
کناردان شرقی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان پارسیان در استان هرمزگان ایران است. این روستا در ۶ کیلومتری دهستان بهده واقع می‌باشد.
از شمال لامرد، از جنوب مقام، از مغرب شهرپارسیان، و از سمت مشرق به بهده محدود می‌گردد.
این روستا در دهستان مهرگان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن۱۵۰۰نفر (۲۵۰)خانوار بوده
اهالی این روستا از اهل سنت و از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند وبزبان فارسی به گویش محلی تکلم می‌کنند. دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه) و خانه بهداشت می‌باشد.
مردم این روستا به کشاورزی و دامداری اشتغال دارند، باضافه صید مروارید و ماهی‌گیری است. تعداد۴۰۰۰اصله نخل دیم در روستا وجود دارد.
از شمال هیر، از جنوب لدخی، از مغرب کونه، و از سمت مشرق به پدل محدود می‌گردد.
دارای ۵۹۵ نفر (۶۲ خانوار) جمعیت است
دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه) و درمانگاهو پارک وزمین ورزشی است.
شغل اهالی روستا دامداری و کشاورزی است.
در حدود۱۵۰من زمین زیر کشت دیم دارد. در کوه‌های اطراف این روستا گیاهان داروئی متعددی وجود دارد. بیشتر جوانان روستا فرهنکی هستند.
کوشک روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان خمیر در شهرستان خمیر در استان هرمزگان ایران است.
از شمال لدخی، از جنوب انجیره، از مغرب گرسور، و از سمت مشرق به کوردان محدود می‌گردد
دارای ۴۵ نفر (۱۸ خانوار) جمعیت است
از شمال کوه، از جنوب پدل، از مغرب لمزان، و از سمت مشرق به هیر محدود می‌گردد.
دارای ۴۵۰ نفر (۹۰ خانوار) جمعیت است
از شمال کونه، از جنوب تهر، از مغرب لمزان، و از سمت مشرق به کوردان محدود می‌گردد.
دارای ۴۵ نفر (۱۵ خانوار) نفر جمعیت است
از شمال کوه، از جنوب لمزان، از مغرب راه ارتباطی، و از سمت مشرق به کونه محدود می‌گردد.
این روستا زیر ۳ نفر جمعیت دارد که از اهل سنت و از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند.
پیشهٔ بیشتر مردم کشاورزی، دامداری، و تجارت است. دارای ۲۵۰ اصله نخل دیم و ۱۰۰ من زمین زیر کشت است.
از شمال پدل و کوه ببیان، از جنوب کوه بفرست، از مغرب کوه، و از سمت مشرق به دژگان محدود می‌گردد.
دارای ۸۶۰ نفر (۱۰۸خانوار) جمعیت است
دارای مسجد، دبستان،بانک،سه ردیف قنات آب‌انبار (برکه) و درمانگاه است.
شغل اهالی روستا دامداری است.
در حدود ۵۰ من زمین زیر کشت دیم دارد. . در کوه‌های اطراف این روستا گیاهان داروئی متعددی وجود دارد. اهالی روستا از کوه‌های اطراف خود هیزم آورده و در مناطق اطراف می‌فروشند و از این راه گذران زندگی می‌کنند.
دارای چشمه‌ای است که آبش بسیار شیرین است. می‌تواند حدود ۲۰۰۰ من (۸۰۰۰کیلوم گرم) گندم زراعت وآبیاری نماید. در حدود ۳۰۰۰ اصله نخل آبی وجود دارد.
در ۵۰ متری شمال «هرا» قناتی در جریان است که بنام
«اِشخَدَک» معروف است که حدود ۱۰۰ من (۴۰۰ کیلوگرم) جو و گندم می‌توان زراعت نمود.
از دیگر نام‌های قدیمی این شهر می‌توان به بوموسی، باباموسی، بوموف، گپ سبزو اشاره کرد. وجه تسمیه نام این شهرستان به بوموسی معنای "بو و رایحه سرسبزی" در گویش و زبان محلی است.
طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵،جمعیت شهرستان بوموسی برابر با ۷٬۴۰۲ نفر بوده‌است.
شهرستان بوموسی دارای ۲ بخش، ۲ دهستان و ۱ شهر به شرح زیر است:
شهرستان جاسک یکی از شهرستان‌های استان هرمزگان در جنوب ایران است. مرکز این شهرستان، شهر بندر جاسک است.
این شهرستان در تاریخ ۲ اردیبهشت ۱۳۶۶ از شهرستان بندرعباس جدا شد و مستقل گردید.