moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تیم استقلال تهران برای هفتمین بار قهرمان این دوره از رقابت‌ها شد و به مسابقات سوپر جام فوتبال ایران ۱۳۹۷ و مسابقات لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۹ راه پیدا کرد.
خ: "تیم میزبان"؛ م: "تیم میهمان"
منبع: نمودار جام حذفی - فصل ۹۷–۱۳۹۶
منبع: جام حذفی - فصل ۹۷-۱۳۹۶
سایکلوکازمیا نام یک سرده از تیره عنکبوت‌های دریچه‌ساز است. در این نوع جنس از عنکبوت شکم بسیار کوتاه است و به دم منتهی می‌شود، که دم مانند یک صفحهٔ سخت و دارای خطوط دندانه و شیارها و طرحی در مرکز آن همچون یک سکه می‌باشد. این عنکبوت‌ها در زمان تهدید، ورودی لانه‌هایشان را که عمقی در حدود ۷ تا ۱۵ سانتی‌متر دارد، با دم خود مسدود می‌کنند،Zhu "et al." 2006 که به این پدیده فراگموزیس می‌گویند. در لبهٔ صفحهٔ دم، خطوطی عمودی به‌صورت دایره‌وار در اطراف طرح مرکزی وجود دارند.
کنت دوو بورک (؛ ۵ مه ۱۸۹۷ – ۱۹ نوامبر ۱۹۹۳ (۹۶ ساله)) فیلسوف، استاد دانشگاه، جامعه‌شناس، روزنامه‌نگار، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی یک نظریه‌پرداز ادبی آمریکایی بود که تاکنون تأثیر زیادی بر فلسفه، زیبایی‌شناسی، انتقاد و نظریهٔ لفظی قرن بیستم داشته‌است.
بورک به عنوان یک نظریه‌پرداز ادبی، برای تجزیه و تحلیل‌هایش بر اساس ماهیت دانش شناخته شده بود. علاوه بر این، او یکی از اولین افرادی بود که با لفاظی‌های سنتی‌تر مخالف بود و ادبیات را «عمل نمادین» می‌دانست. بورک نه تنها در مورد خود متون ادبی، بلکه در مورد عناصر متن هم با مخاطب تعامل داشت همانند: سابقهٔ اجتماعی، تاریخی، سیاسی، بیوگرافی نویسنده و غیره.
بورک بخاطر کارهای خود، بر اساس نظریه ادبی و انتقادش توسط راهنمای جان هاپکینز به عنوان «یکی از منتقدین غیرقابل انکار، چالش‌انگیز، با پیشرفتی نظری در آمریکا، در ادبیات قرن بیستم» ستایش شده‌است. سخنگویان و فیلسوفان درباره کار او بحث می‌کنند.
سید ابوالقاسم پاکدامن (زاده سال ۱۳۱۳- درگذشته ۲۱ اسفند ۱۳۸۹) او در منطقه قصبه شهر گناباد متولد شده‌است و قبل از فوتش گفته بود: من سلولی از بافت گناباد هستم. از پاکدامن به عنوان پیونددهنده جهان با پزشکی ایران یاد می‌شود. وی همچنین مترجم کتاب قانون ابوعلی سینا از عربی به فارسی است. پاکدامن بنیانگذار و رئیس پژوهشکده درمان با اکسیژن دوسلدورف آلمان و کاشف روش اکسیژن درمانی خوراکی است. روش وی که بعد از سال‌ها تحقیق در پیشرفته‌ترین انستیتوهای اروپا کشف شده بود، اکسیژن تراپی خوراکی است که باعث اعطای جایزهٔ بزرگ پزشکی آلمان به وی شد و روشی خاص و نوین برای درمان و حتی پیشگیری از اکثر سرطان‌هایی است که امروزه با اشعه‌تراپی و شیمی‌درمانی قابل علاج نیست.
سید ابوالقاسم پاکدامن در شهر گناباد در سال ۱۳۱۳ خورشیدی متولد شد، تحصیلات ابتدایی را در این شهر و در دبستان ملا مظفر گذراند. و دیپلمش را در دبیرستان شاه رضا در مشهد اخذ کرد. وی پس از گذراندن دوران دبیرستان برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی راهی آلمان شد. او در طول دوران اقامتش در خارج از کشور موفق به گذراندن دوره‌های گوناگون پزشکی در دانشگاه‌های زیر شد: تخصص جراحی عمومی از دانشگاه‌های ماینز و دوسلدورف، فوق تخصص جراحی قلب و عروق، قفسه سینه از دانشگاه اسن و جراحی تجربی از دانشگاه لوون بلژیک.
پاکدامن بنیانگذار روش‌های درمانی جدیدی در دنیای پزشکی بود و هم‌اکنون بیش از ۲۰ اختراع عالم پزشکی به نام او به ثبت رسیده‌است. از مهم‌ترین عنوان‌های اکتشافات وی، کاشف روش اکسیژن درمانی خوراکی، کاشف داروی پایین آورنده چربی خون آنتوم و مبتکر روش درمان با آگاهی‌های مثبت است که شهرتی جهانی کسب کرده‌اند. روشهای درمانی وی پس مدتی اندک مورد توجهٔ کل جامعهٔ پزشکی قرار گرفت و جامعه پزشکی آمریکا نیزپس از جامعهٔ پزشکی آلمان، با فراخواندن پاکدامن روش اکسیژن درمانی را بکار گرفت. در این روش با انباشت مقدار اکسیژن در آب می‌توان نارسایی‌های قلبی و عروقی از جمله اختلال در زنش منظم قلب را بهبود بخشید. همچنین فشار داخلی چشم را کاهش داد؛ و نیز این روش در دستگاه گوارش و سالم سازی کبد و نابودی سلول‌های سرطانی نقش بسزایی دارد.http://www.jebhemelli.info/html/bayan-didgah/11/130311pakdaman.htm
انکر () یک شرکت فناوری چینی است که دفاتری در سیاتل، واشینگتن و شنژن دارد و به طراحی، توسعه و فروش لوازم الکترونیکی مصرفی مشغول است. استیون یانگ این شرکت را پس از ترک پست خود در گوگل در سال ۲۰۱۱ تأسیس کرد. این شرکت در درجه اول برای شارژر همراه و کابل‌های شارژ شناخته می‌شود. انکر در بازار کشورهای غربی به طور مستقیم از طریق وب‌سایت‌های منطقه‌ای و سایت آمازون برای فروش محصولات خود در دسترس است.
غضروف‌پوش () پوشش بسیار ظریفی است که رگ خونی دارد و پیرامون سطح غضروف را می‌پوشاند. به آن، غشای غضروفُ پری‌کندریوم، پریکندر و پیراغضروف هم گفته‌اند.
غضروف‌پوش لایه‌ای از بافت همبند نامنظم متراکم است که برای رشد و نگهداری غضروف ضروری است. غضروف‌پوش غنی از رشته‌های کلاژن نوع I و حاوی فیبروبلاست‌های بسیاری است. گرچه یاخته‌های لایه داخلی غضروف‌پوش شبیه فیبروبلاست هستند، ولی کندروبلاست بوده و به راحتی به کندروسیت (غضروف‌یاخته) تمایز می‌یابند. غضروف‌پوش دو لایه جداگانه دارد: یک لایه رشته‌ای بیرونی و یک لایه غضروف‌زای (کندروژنیک) درونی.
تمام غضروف‌های شیشه‌ای (هیالن) به‌جز در مفاصل، با غضروف‌پوش پوشیده شده‌اند.
پارک مینیاتور ، فضای بازی‌است که ساختمان‌ها و مدل‌های کوچک را معمولاً برای تماشای عمومی به نمایش گذاشته‌است. یک پارک مینیاتوری ممکن‌است مدلِ تنها یک شهر یا شهرک را داشته‌باشد که اغلب به عنوان یک مینی شهر (شهر کوچک) یا روستای مدل نامیده می‌شود یا می‌تواند دربرگیرندهٔ تعدادی از مدل‌های مختلف باشد. این‌گونه پارک‌ها به عنوان جاذبه‌های گردشگری، تفریحی و سرگرمی با امکانِ داشتن ریشه‌هایی در باغ‌های مینیاتوری ژاپن توسعه یافته‌اند.
بیشتر نمونه‌های "پارک‌های مینیاتور" در فضاهای باز طراحی شده‌اند، اما در سال‌های اخیر این تعریف در زمینه‌های مدل مینیاتوری گسترده در داخل (زیر سقف) هم گسترش یافته‌است.
شواهدی در دست‌است که نشان می‌دهد از قرن نوزدهم، مدل‌هایی از روستاهای خصوصی و پارک‌های مینیاتوری وجود داشته، اما تنها در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۵۰ این سبک به جاذبه‌های گردشگری تبدیل شده‌است. مثال‌های این‌گونه جاهای قدیمی در انگلستان و نیز در لاهه موجوداست.
اکثر روستاهای مدل و پارک‌ها با یک نمونک همگون و سازگار ساخته‌شده‌اند؛ متغیر از ۱:۷۶ همان‌گونه که توسط موزه پندون لندن به طرز پیچیده و دقیقی در انگلستان استفاده‌شده، تا مقیاس ۱: ۹ مدل‌شهر ویمبورن.
کشورهای قاره‌های اروپا آسیا تمایل دارند که نمونک ۱:۲۵ را مورد تشویق و استفاده قرار دهند، در حالی که نمونک‌های آمریکای شمالی و بریتانیا بر اساس ۱:۱۲ و دیگر نمونه‌های آنست.
درون‌اُستواژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان دفتر دوازدهم فرهنگ واژه‌های مصوّب یا اندوست یا اندوستئوم () غشایی است که حفره‌های میانی استخوان را می‌پوشاند.
درون‌است پوشش داخلی استخوان مجاور با مغز استخوان می‌باشد. این لایه از سلول‌های فیبروبلاست که همراه سلول‌های دوکی‌شکل غیرفعال یا پیش‌استخوان‌ساز، و بافت همبند ظریفی می‌باشد تکمیل می‌گردد، در افراد بالغ بر سختی آن افزوده می‌شود.
حفره میانی یا کانال مدولری حفره‌ای است که در درون قسمت دیافیزی استخوان بلند است و حاوی مغز استخوان است. مغز استخوان خون‌سازی می‌کند. سطح داخلی این حفره را پرده‌ای به نام درون‌است می‌پوشاند که حاوی سلول‌های استئوبلاست است. این سلول‌ها در موقع شکستگی استخوان فعال شده و استخوان جدید می‌سازند.
آلن هولدزورث (; – ) آهنگساز، گیتارنواز و تهیه‌کننده اهل بریتانیا بود. او بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۲۰۱۷ میلادی فعالیت می‌کرد و بیشتر با تک‌نوازی‌هایش در سبک جاز فیوژن شناخته می‌شود.
هولدزورث دوازده آلبوم استودیویی در سبک‌های گوناگون منتشر کرده و گیتارنوازان برجسته‌ای همچون ادی ون هیلن، جو ستریانی و اینگوی مالمستین به تأثیر او در کار خود اشاره کرده‌اند. فرانک زاپا زمانی او را جذاب‌ترین چهرهٔ گیتار در این سیاره نامید.
تری‌دی‌ویا زیرمجموعه از داسو سیستمز است که بر توسعه مستندات سه بعدی، انتشارات و ابزارهای میزبانی برای بازارهای حرفه‌ای و مصرف‌کننده تمرکز دارد. محصولات این شرکت در زمینه تولید، طراحی و بازاریابی حرفه‌ای با هدف مأموریت استفاده از تکنولوژی 3D به عنوان یک رسانه ارتباطی هدف قرار گرفته‌است.
در مطلب زیر ، فهرست جوایز و نامزدی‌های دریافت شده توسط دنیل دی-لوئیس در دوران فعالیتش آمده است. او به خاطر حرفه بازیگری توانسته سه جایزه اسکار با پنج نامزدی ، چهار جایزه بفتا با شش نامزدی ، سه جایزه انجمن منتقدان با پنج نامزدی ، دو جایزه گلدن گلوب با هفت نامزدی ، سه جایزه انجمن بازیگران با پنج نامزدی و در نهایت سه جایزه ستلایت با چهار نامزدی به دست آورد. پرافتخارترین یا به عبارت دیگر پرجایزه‌ترین بازی وی بر می گردد به سال ۲۰۰۷ ، جایی که برای ایفای نقش در فیلم "خون به پا خواهد شد" توانست ۴۳ جایزه از ۵۰ تای ممکن را دریافت و منتقدان را مجبور به تحسین خود کند. با احتساب تمام جوایز ، دی-لوئیس در تمام دوران کاری اش ۱۳۹ جایزه برده و ۲۱۲ تا نامزد شده‌است.
گزارش ورزشی یک برنامه پخش زنده تلویزیونی است که مسابقات یوفا را پوشش می‌دهد و از شبکهٔ سه پخش می‌شود. بنیان‌گذار و تهیه‌کنندهٔ این برنامه حسین ذکایی است. این برنامه به پخش مسابقات لیگ‌های اروپایی و همچنین بررسی اتفاقات و حواشی پیرامون فوتبال اروپا می‌پردازد.اجرای این برنامه برعهده حمید محمدی و حسین اسدی می باشد.
گزارش ورزشی در سال ۱۳۸۱ توسط حسین ذکایی بنیان‌گذاری شد. اولین قسمت این برنامه در ۱۸ مرداد ۱۳۸۱ پخش شد.
برنامه گزارش ورزشی در روز بازی‌های مهم فوتبال اروپا حدود ۵ دقیقه قبل از شروع بازی روی آنتن می‌رود.
مجریان کنونی این برنامه حسین اسدی و حمید محمدی هستند. حسین اسدی از ۱۴۰۰ تا هم‌اکنون مجری برنامه است. محمدرضا احمدی از سال ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۹ مجری برنامه بود و در همان سال از برنامه گزارش ورزشی به برنامه فوتبال برتر پیوست. رضا جاودانی که از ۱۳۸۱ مجری برنامه بود، و در سال ۱۴۰۲ با قطع همکاری با سازمان صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران، از برنامه جدا شد.همچنین در سال ۱۴۰۲ حمید محمدی مجری سرشناس و پیشین برنامه فوتبال ۱۲۰، به عنوان مجری جایگزین رضا جاودانی در گزارش ورزشی شد.
برنامه گزارش ورزشی هر هفته به مرور و تحلیل رویدادهای مرتبط با فوتبال اروپا می‌پردازد. به‌طور معمول، این برنامه به پخش بازی‌های فوتبال انگلستان، اسپانیا، آلمان، ایتالیا، فرانسه و لیگ قهرمانان اروپا می‌پردازد. قسمت‌هایی از برنامه نیز به بررسی حواشی و اخبار مرتبط با فوتبال اروپا اختصاص دارد.
در این برنامه بازی‌های مهم فوتبال اروپا پخش می‌شود.
بینندگان برنامه می‌توانند بعد از انجام هر بازی، در نظرسنجی ارزیابی گزارشگر بازی در کانال رسمی تلگرام گزارش ورزشی شرکت کنند.
در این بخش، آیتم‌هایی از تیم‌ها، بازیکنان و مربیان فوتبال اروپا پخش می‌شود.
خلاصهٔ مهم‌ترین اخبار فوتبال اروپا در این بخش بررسی می‌شود.
در این برنامه به تناسب اتفاقات هفته گذشته (یا آینده) مستندهایی کوتاه و گاهی با متنی ادبی پخش می‌شود. معمولاً این مستندها علاوه بر موضوعات فوتبالی، دربرگیرنده موضوعات اجتماعی و فرهنگی هم می‌شوند.
در این بخش بررسی شرایط تیم‌های برگزارکنندهٔ بازی در هفته‌های قبل، بررسی آماری همراه با نگاه تاریخی صورت می‌گیرد.
در این برنامه معمولاً تیترهای روزنامه‌های فوتبالی معتبر اروپا اعم از روزنامه‌های فوتبالی کشورهای انگلستان و اسپانیا و ایتالیا مورد بررسی قرار می‌گیرد.
! کشور !! نام مسابقات !! لوگو !! قلم
در پیش‌بازیِ بازی رفت بارسلونا و آ.اس. رم در مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۱۸–۲۰۱۷، لوگوی تیم آ.اس. رم (شیر دادن گرگ به دو کودک) سانسور شد که بازتاب جهانی داشت و واکنش کاربران فضای مجازی را در پیش داشت. و حتی باعث شد که تیم آ.اس. رم در توییتر صفحه فارسی خود را بسازد تا با هواداران فارسی‌زبان ارتباط برقرار کند.
دیتریش اشتوبه (; زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل آلمان و از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان بود.
وی از ۲ مه ۱۹۷۷ تا ۲۳ ژانویه ۱۹۸۱ شهردار برلین غربی بود.هم‌چنین از ۱ نوامبر ۱۹۷۸ تا ۳۱ اکتبر ۱۹۷۹ رئیس بوندسرات بود.
وی در ۱۹ فوریه ۲۰۱۱ بر اثر بیماری ریوی درگذشت.
هینریش ویلهلم کوپف (; – ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان و از سال ۱۹۱۹ عضو حزب سوسیال دموکرات آلمان بود.
وی در سال ۱۹۴۶ نخست‌وزیر ایالت هانوفر بود و بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۵ و سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۱ نخست‌وزیر ایالت نیدرزاکسن بود.وی هم‌چنین از ۷ سپتامبر ۱۹۵۱ تا ۶ سپتامبر ۱۹۵۲ رئیس بوندسرات بود.
هلموت لمکه (زاده ۲۹ سپتامبر ۱۹۰۷ – درگذشته ۱۵ آوریل ۱۹۹۰) یک سیاست‌مدار اهل آلمان و از اعضای حزب نازی و سپس اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان بود.
وی از ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۱ نخست‌وزیر ابالت شلسویگ-هولشتاین و از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ رئیس بوندسرات بود.
دهستان اولی نام دهستانی در بخش مرکزی شهرستان دیر، استان بوشهر در ایران است. براساس سرشماری سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱٬۹۶۰ نفر (۴۰۶ خانوار) بوده‌است.
خمه‌دان روستایی از توابع بخش آبدان شهرستان دیر استان بوشهر در جنوب ایران.
این روستا در دهستان سرمستان قرار دارد. جمعیت آن در سرشماری رسمی سالهای ۱۳۸۵ کمتر از ۳ خانوار بوده و در سرشماری سال ۱۳۹۵ خالی از سکنه گزارش شده‌است.
احشام نو، روستایی از توابع بخش آبدان شهرستان دیر استان بوشهر در جنوب ایران.
این روستا در دهستان آبدان قرار دارد. جمعیت آن در سرشماری رسمی سالهای ۱۳۸۵ و ۱۳۹۰ کمتر از ۳ خانوار بوده و در سرشماری سال ۱۳۹۵ خالی از سکنه گزارش شده‌است.
چاه‌قد روستایی از توابع بخش آبدان شهرستان دیر استان بوشهر در جنوب ایران.
این روستا در دهستان آبدان قرار دارد. در سرشماری رسمی سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۱۲۱ نفر (۲۸ خانوار) بوده و در سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱۵۵ نفر (۴۱ خانوار) می‌باشد.
رابرت ت. کریگ (؛ زادهٔ ) فیلسوف و نظریه‌پرداز ارتباطات اهل ایالات متحدۀ آمریکا است.
وی تحصیلات خود را در دانشگاه کلرادو بولدر آغاز کرد و سپس در رشتۀ خود، گفتار در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن ادامه داد و مدرک کارشناسی ارشد و دکترای خود را در ارتباطات از دانشگاه ایالتی میشیگان دریافت کرد.
کریگ در سال ۱۹۸۸ مؤسسۀ مجلۀ «تحقیقات در مورد زبان و تعامل اجتماعی» را تأسیس کرد، موقعیتی که او همچنان در اختیار دارد.
از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳، کریگ سردبیر نشریۀ ارتباطات بین‌المللی «نظریۀ ارتباطات» بود که از سال ۱۹۹۱ این نشریه به صورت مداوم منتشر شده‌است. او در حال حاضر سردبیر سری ICA Handbook است.
در سال ۲۰۰۹، کریگ به عنوان یک همکار مادام‌العمر برای انجمن ارتباطات بین‌المللی انتخاب شد، او در سال‌های ۲۰۰۴–۲۰۰۵ رئیس این انجمن شد.
اویگن اُت (زادهٔ ۸ آوریل ۱۸۸۹- مرگ ۲۲ ژانویهٔ ۱۹۷۷) سفیر آلمان در ژاپن در خلال سال‌های جنگ دوم جهانی بود. اُت به دلیل همکاری‌اش با ریشارد زورگه جاسوس شوروی مشهور است.
اویگن ات در جنگ جهانی اول در جبههٔ شرق خدمت کرده بود. مقارن برآمدن آدولف هیتلر، ات آجودان شخصی کورت فن اشلایشر گردیده بود. در ۱۹۳۴ او به عنوان وابستهٔ نظامی سفارت آلمان به توکیو اعزام شد و از ۱۹۳۸ سفیر آلمان در این کشور گردید.
در ۱۹۴۱ که ماجرای جاسوسی زورگه افشا شد، ات از مقامش برکنار گردید و برای دوری از جنگ به پکن رفت.
Wikipedia contributors, "Eugen Ott (ambassador)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Eugen_Ott_(ambassador)&oldid=787461241 (accessed
منهتن‌هنج یا انقلابین منهتن پدیده ای است که در آن خورشید به هنگام غروب یا طلوع با خیابان‌های شرقی-غربی منطقه منهتن نیویورک در یک راستا قرار می‌گیرد. این پدیده دو بار در سال به‌طور مساوی در زمانی نزدیک به بین انقلاب تابستانی و انقلاب زمستانی رخ می‌دهد. هم راستا شدن غروب خورشید در حوالی تاریخ ۲۳ مه و ۱۳ ژوئیه به وقوع می‌پیوندد. اما هم راستایی طلوع خورشید در حوالی تاریخ ۵ دسامبر و ۸ ژانویه اتفاق می‌افتد.
اصطلاح «منهتن‌هنج» توسط اخترشناسی به نام نیل دگراس تایسون که در موزه تاریخ طبیعی آمریکا کار می‌کند در میان عموم شناخته شد و محبوبیت یافت. این نام برگرفته از یک یادمان پیشاتاریخی با نام استون‌هنج است که در ویلتشر انگلیس واقع شده‌است. این بنا به گونه ای ساخته شده‌است که در هنگام انقلاب تابستانی طلوع خورشید از مرکز آن دیده شود و با سنگ هیل بیرونی در یک راستا باشد. برای مطابقت با طرح اعضای کمیسیون ۱۸۱۱ شبکه خیابان‌های منهتن از حالت شرقی-غربی مطلق به شبکه ای با زاویه ۲۹ درجه انحراف ساعت‌گرد تغییر یافت. بنابراین زمانی که آزیموت برای غروب °۲۹۹ است غروب خورشید در شبکه خیابان‌های شرقی غربی منهتن در یک راستا قرار می‌گیرد.
در جدول زیر «خورشید کامل» به ظهور قرص کامل خورشید در بالای افق و «خورشید نیمه» به آشکار بودن نیمی از قرص خورشید در خط افق اشاره دارد.
رویدادهای مشابه این پدیده در دیگر شهرهایی که دارای ساختار مشابه به منهتن نیویورک هستند و به مانند یک شبکه از خیابانهای موازی توری مانند
که بدون مانع هستند روی می‌دهد. اگر خیابان‌ها به‌طور دقیق شمالی-جنوبی یا شرقی-غربی باشند هم طلوع و هم غروب خورشید در اعتدالین بهاری و پاییزی (که به ترتیب در حوالی ۲۰ مارس و ۲۳ سپتامبر رخ می‌دهند) تراز خواهد بود.
به‌طور مثال در شهر بالتیمور طلوع خورشید در ۲۵ مارس و ۱۸ سپتامبر و غروب آفتاب در ۱۲ مارس و ۲۹ سپتامبر تراز می‌شود.[۴]
در شیکاگو غروب خورشید با شبکه خیابانهای این شهر در ۲۰ مارس و ۲۵ سپتامبر تراز خواهد شد که شیکاگوهنج خوانده می‌شود.https://www.npr.org/2019/09/24/763662788/the-solar-spectacle-that-is-chicagohenge
در تورنتو غروب خورشید در ۱۶ فوریه و ۲۵ اکتبر با خیابانهای شرقی–غربی تراز می‌شود که توسط مردم محلی با عنوان تورنتوهنج شناخته می‌شود.https://www.gavan.ca/visual-media/photography/experience-manhattanhenge-in-toronto/
در مونترآل ممکن است پدیدهٔ مونترآل‌هنچ در ۱۲ ژوئن هر سال اتفاق بیفتد.
زمانی که معماران مرکز تجاری میلتون کینز واقع در بریتانیا را طراحی می‌کردند متوجه شدند که خیابان اصلی این ناحیه با طلوع در روز میانهٔ تابستان و غروب در روز میانهٔ زمستان تراز خواهد بود که با ناظران رصدخانه سلطنتی گرینویچ نیز مشورت کردند تا زاویهٔ دقیق که در عرض جغرافیایی آنها بود را بدست بیاورند و مهندسین خود را متقاعد کردند تا شبکهٔ موازی خیابانهای خود را چند درجه تغییر دهند.https://www.theguardian.com/cities/2016/may/03/struggle-for-the-soul-of-milton-keynes
در کمبریج، ماساچوست ام آی تی هنج در حوالی ۱۱ ژانویه و ۲۹ نوامبر رخ می‌دهد که غروب خورشید در طول راهرویی که راهرو بی‌نهایت خوانده می‌شود در مؤسسه فناوری ماساچوست قابل مشاهده است.http://web.mit.edu/planning/www/mithenge.htmlhttps://web.archive.org/web/20160304033541/http://d366w3m5tf0813.cloudfront.net/wp-content/uploads/mit-henge.pdf
تصاویر و نقشه‌ها
بدون تو نمی‌توانم لبخند بزنم تک‌آهنگی است که در سال ۱۹۷۷ میلادی منتشر شد. این آهنگ را کریستین آرنولد، دیوید مارتین و جف مارو نوشتند و هنرمندان مختلفی آن را اجرا کرده‌اند از جمله بری مانیلو به همراه کارپنترز. اجرای مانیلو که در ۱۹۷۷ ضبط شده و در ۱۹۷۸ منتشر شد، با اینکه اولین اجرای ضبط یا منتشر شده نیست اما مشهورترین نسخه به حساب می‌آید.
این تک‌آهنگ در چارت آهنگ‌های معاصر بزرگ‌سال بیلبورد رتبه اول و در ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد جزو ده ترانه اول (شماره ۳) قرار گرفت.
حادثه قطار ۲۰۱۷ کاتولی روز شنبه ۱۹ اوت ۲۰۱۷ بر اثر خارج شدن یک قطار مسافربری از ریل در ناحیه مظفرنگار ایالت اوتار پرادش در شمال هند اتفاق افتاد که طی آن ۲۳ نفر کشته و ۱۵۶ نفر مجروح شدند. به گزارش رسانه‌ها در این حادثه ده واگن قطار از ریل خارج شدند که دو واگن بشدت به هم کوبیده و منهدم شدند و چهار واگن دیگر از خط خارج شده و واژگون شدند. این حادثه در شهر مظفرنگار در شمال دهلی‌نو، پایتخت هند روی داد.
در هند، تصادفات قطار متداول شده‌است با این تصادف حداقل چهارمین قطار مسافربری در سال ۲۰۱۷ و سومین در اوتار پرادش شده‌است. کمتر از یک سال پیش، در نوامبر ۲۰۱۶، ۱۴۶ نفر در تصادفی یکسان در ناحیه اوتار پرادش بعد از خارج شدن ۱۴ واگن قطار اکسپرس ایدور–پاتنا از ریل کشته شدند
در اوایل ژانویه ۲۰۱۷ ۴۱ نفر کشته شدند وقتیکه ۹ واگن و لوکوموتیو قطار اکسپرس هیراکهند در منطقه جنگلی جنوبی آندرا پرادش از خط خارج شد.
در ۱۹ آگوست ۲۰۱۷، حدود ساعت ۵:۴۵ بعد از ظهر (IST)، ۱۴ واگن از ۲۳ واگن کالینگ اکلکاس اکسپرس در نزدیکی کاتولی در ناحیه مظفرنگار در اوتار پرادش هند از خط خارج شدند. قطار از پوری در اودیشا به هاریدوار در اوتارکهند در حرکت بود.
به گفته پلیس اوتار پرادش، ۲۳ نفر در اثر تصادف کشته شدند به گفته وزیر توسعه صنعتی ساتیس مهانتا، اوتار پرادش، ۷۴ زخمی در بیمارستان‌های مختلف پذیرفته شدند.
به گفته یکی از مقام‌های ارشد منطقه اوتار پرادش هنوز علت خروج قطار از ریل مشخص نیست.
فیلم‌های رسانه‌ای نشان می‌دهد واگن‌ها بر روی یکدیگر سوار شده‌اند در حالی که یک واگن به یک خانه در کنار مسیر سقوط کرد. پرسنل نیروی واکنش ملی فاجعه (NDRF) برای پیوستن به عملیات نجات، به صحنه رفتند. تیم‌های نجات از برش فلز و جرثقیل برای رسیدن به داخل واگن‌های آسیب دیده استفاده می‌کنند.
برطبق اطلاعیه وزارت راه‌آهن هند، حرکت سه قطار لغو شد و شش نفر پس از حادثه منتقل شدند. در همین حال، خطوط راه‌آهن نیز تعدادی شماره تلفن برای کمک رسانی را صادر کرد.
بلافاصله پس از این حادثه مأموران پلیس به همراه افراد داوطلب در محل حاضر شده و مسافران را از درون واگن‌های واژگون شده قطار خارج کردند و مجروحین را به بیمارستان رساندند. پزشکان بیمارستان کاتولی، شهر نزدیک محل حادثه گفتند که وضعیت جسمی مجروحان خطرناک نیست.
نارندرا مودی، نخست‌وزیر هند، در یک سری از توییت‌ها ابراز همدردی خود را در مورد حادثه ابراز کرد. او همچنین گفت: "افکار من با خانواده‌های کشته شده‌است. آرزو می‌کنم که مجروحین به سرعت بهبود پیدا کنند. این وضعیت بسیار دقیق توسط وزارت راه‌آهن نظارت می‌شود. وزارت راه‌آهن و دولت UP همه کارهای ممکن را انجام می‌دهند و تمام کمک‌های لازم را انجام می‌دهند.
تسخیر پرچم یک بازی گروهی است که معمولاً توسط کودکان و نوجوانان در فضای آزاد بازی می‌شود. این بازی به حداقل شش بازیکن احتیاج دارد و هر تیم یک پرچم یا نشانه‌ای دیگر دارد؛ هر تیم در تلاش است تا پرچم تیم دیگر را به دست آورد و به سلامت به زمین تیم خود بازگردد. از این بازی هکران در فضای مجازی نیز استفاده کرده‌اند که باید در مسابقه‌ای تلاش کنند، در چندین چالش تست نفوذ، موفق عمل کنند.
الی مدیروس (زاده ۱۹۵۶) خواننده، بازیگر اهل اروگوئه است.
الن فیلیرس (زاده ۱ می ۱۹۷۲) بازیگر، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس فرانسوی است.
منطقه مرده یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی با موضوع علمی–تخیلی، مهیج، درام است. پخش این مجموعه از ۱۶ ژوئن ۲۰۰۲ شروع شد و تا ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۷ ادامه پیدا کرد.
بازیگر اصلی این مجموعه آنتونی مایکل هال بود.
آن (؛ که با عنوان آن: بخش اول نیز شناخته می‌شود) یک فیلم آمریکایی در ژانر فراطبیعی ترسناک به کارگردانی اندی موسکیِتی است که در سال ۲۰۱۷ اکران شد. فیلم‌نامهٔ این فیلم توسط کری فوکوناگا بر اساس رمانی به همین نام، نوشتهٔ استیون کینگ به رشتهٔ تحریر درآمده‌است. اتفاقات فیلم در تابستان سال ۱۹۸۹ رخ می‌دهد و داستان هفت کودک از شهر خیالی دِریDerry در ایالت مین آمریکا را دنبال می‌کند که در اثر مواجهه با دلقکی ناشناس دچار وحشت شده‌اند. پیش‌تر نیز در سال ۱۹۹۰، مینی‌سریالی بر اساس این رمان ساخته شده بود که با واکنش‌های ضدونقیضی همراه بود.
جیدن لیبرهر، بیل اسکاشگورد، فین ولفهارد، سوفیا لیلیس، چوزن جیکوبس، جک دیلن گریزر، جرمی ری تیلور، وایات اولف، نیکلاس همیلتون و جکسون رابرت اسکات از جمله بازیگران فیلم هستند. فیلم‌برداری "آن" از ۲۷ ژوئن ۲۰۱۶ در تورنتو کانادا آغاز شد و در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۶ در اوشاوا به پایان رسید. انتاریو و پورت هوپ از دیگر لوکیشن‌های فیلم‌برداری بودند. کمپانی نیو لاین سینما، کار ساخت و تهیه‌کنندگی فیلم را برعهده دارد و کمپانی برادران وارنر نیز مسئول اکران و پخش فیلم بوده‌است.
فرش قرمز فیلم در تاریخ ۵ سپتامبر ۲۰۱۷ در شهر لس آنجلس برگزار و اکران گستردهٔ آن از ۸ سپتامبر ۲۰۱۷ آغاز شد. با وجود اینکه بودجهٔ فیلم تنها ۳۵ میلیون دلار بود، "آن"، در مجموع ۷۰۲ میلیون دلار در سراسر جهان فروش کرد. این فیلم، پرفروش‌ترین فیلم ترسناک تاریخ سینماست. همچنین بعد از فیلم‌های "جوکر"، "ددپول ۲"، "ددپول" و "" پنجمین فیلم پرفروش درجه «آر» تاریخ سینماست. فیلم نقدهای بسیار مثبتی از سوی منتقدان و تماشاگران دریافت کرد و در زمینه‌های کارگردانی، شخصیت‌پردازی، موسیقی، فیلم‌برداری و عملکرد تیم بازیگری ستایش شد. منتقدان فیلم "آن" را یکی از بهترین اقتباس‌های سینمایی از کتاب‌های استیون کینگ و یکی از بهترین فیلم‌های ترسناک تاریخ سینما توصیف کردند.
دنبالهٔ این فیلم به کارگردانی موسکیتی، با نام "آن: بخش دوم"، در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۱۹ اکران شد.
زمستان سال ۱۹۸۸ در شهر دری، پسر بچه‌ای به نام جُرجیGeorgie به برادر خود بیل اصرار می‌کند که برای بازی در زیر باران به او ملحق شود اما بیل که مریض است و از لکنت زبان نیز رنج می‌برد قبول نمی‌کند و جرجی تنهایی بیرون می‌رود. هنگام بازی در زیر باران، جریان آب قایق کاغذی جرجی را از مسیر منحرف کرده و آن را به درون فاضلاب می‌برد. جرجی به دنبال قایق خود می‌رود اما ناگهان با دلقک عجیبی برخورد می‌کند که قایق او را در دست دارد. دلقک خود را "پنی‌وایز" معرفی می‌کند. جرجی که از ملاقات با دلقک هراسان شده، می‌خواهد از آن مکان برود ولی "پنی‌وایز" به جرجی حمله کرده و دستش را قطع می‌کند و سپس او را با خود به درون فاضلاب می‌برد.
چندین ماه از این اتفاق می‌گذرد و ماجراها از تابستان ۱۹۸۹ دنبال می‌شود. بیل به خاطر اتفاقی که برای برادرش افتاده از طرف خانواده‌اش طرد شده و اوقات خودش را تنها در میان اعضای باشگاه بازندگانLosers' Club که دوستان بسیار صمیمی‌اش هستند تجربه می‌کند. بیل که هیچ‌وقت مرگ برادرش را قبول نکرده و گمان می‌کند او گم شده‌است تصمیم می‌گیرد که در طول تابستان به دنبال برادرش برود و ناپدید شدن تعدادی دیگر از بچه‌های شهر نیز انگیزه او را بیشتر می‌کند که جرجی مثل هزاران بچه دیگر به طرز مرموزی ناپدید شده‌است. در ادامه با اضافه شدن دو پسر و یک دختر دیگر به نام‌های بن،Ben مایکMike و بورلی، گروه باشگاه بازندگان تکمیل می‌شود. نقطه مشترک همه این افراد غیر از خاص بودنشان این است که همه آن‌ها توسط دانش‌آموز جامعه‌ستیزی به نام هنری باورز و نوچه‌هایش مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند.
بعد از گذشت مدتی هر کدام از اعضای باشگاه بازندگان غیر از ریچی به طرز عجیبی مورد حمله و تهدید "پنی‌وایز" قرار می‌گیرند و دچار وحشت می‌شوند. روز بعد همه آن‌ها اتفاقاتی که برایشان افتاده را برای یکدیگر تعریف می‌کنند و متوجه می‌شوند که دلقکی ناشناس منبع ترس‌های آنهاست. بن که در حال انجام یک پروژه برای درس تاریخ است برای دیگران تعریف می‌کند که هنگام مطالعه متوجه شده پیش‌تر نیز گم شدن سریالی بچه‌ها در این شهر سابقه داشته‌است. تحقیقات بعدی آن‌ها مشخص می‌کند که "پنی‌وایز" (که باشگاه بازندگان به اسم آن صدایش می‌کنند) موجودی اهریمنی است که هر ۲۷ سال یک‌بار، از خواب برمی‌خیزد و در طول حضور یک ساله‌اش، بچه‌ها را شکار کرده و از ترس آن‌ها تغذیه می‌کند تا بتواند به حیات خود ادامه دهد. بیلی که با فهمیدن این موضوع خود را به پیدا کردن برادرش بیشتر از همیشه نزدیک می‌بیند، تصمیم می‌گیرد به خانه‌ای متروکه برود که به نظر محل زندگی "پنی‌وایز" است. راضی کردن دیگر بچه‌های گروه برای وارد شدن به خانه ابتدا کمی طول می‌کشد اما آن‌ها در نهایت قبول می‌کنند که با بیلی وارد خانه شوند. اما کارها آنطور که بیلی پیش‌بینی کرده جلو نمی‌رود و تجربه‌ای ترسناک برای اعضای باشگاه بازندگان هنگام مواجه با "پنی‌وایز" رقم می‌خورد. بچه‌ها در نهایت با دردسر موفق به فرار از خانه می‌شوند. ریچی که حسابی ترسیده به بیلی می‌گوید که جرجی مرده و بیل باید این قضیه را قبول کند و بیلی نیز با ریچی درگیر می‌شود و بدین ترتیب گروه از هم می‌پاشد و بیلی تنها می‌ماند.
بعد از این اتفاق، بورلی به خانه خود برمی‌گردد و با پدرش روبه‌رو می‌شود. پدر بورلی که در تمام مدت از دختر خود سوءاستفاده جنسی می‌کرده‌است دوباره برای این کار به او حمله می‌کند اما بورلی با وسیله‌ای محکم به سر او زده و پدرش را می‌کشد. بورلی که ترسیده قصد فرار می‌کند اما ناگهان "پنی‌وایز" جلوی راهش قرار گرفته و او را با خود می‌برد. بیلی که متوجه این موضوع می‌شود به سراغ ریچی رفته و دوباره اعضای باشگاه بازندگان را دور هم جمع می‌کند تا بورلی را نجات دهند. باشگاه بازندگان دوباره وارد خانه "پنی‌وایز" می‌شوند و در آنجا با هنری باورز برخورد می‌کنند. هنری که تحت تأثیر "پنی‌وایز" پدر خود را که به‌شدت از او متنفر بوده را به قتل رساندهدر یکی از سکانس‌های حذف شده فیلم که در نسخه کارگردان وجود دارد؛ مشخص می‌شود که هنری بعد از کشتن پدر خود به سراغ دوستانش رفته و آن‌ها را نیز به قتل می‌رساند. با مایکل درگیر می‌شود و مایکل او را به داخل چاهی پرتاب می‌کند و باعث مرگش می‌شود. دنبال کردن ردها، باشگاه بازندگان را به غار عجیبی می‌رساند که بورلی و همه بچه‌های گم شده به صورت معلق در آن قرار دارند. باشگاه بازندگان موفق می‌شوند بورلی را که فاصله چندانی با مرگ ندارد نجات دهند اما در هنگام فرار با "پنی‌وایز" روبه‌رو می‌شوند. "پنی‌وایز" که لحظات آخر حضورش بر زمین را می‌گذراند و قدرتش رو به زوال است، در مواجه و درگیری با باشگاه بازندگان گیج شده و در نهایت شکست می‌خورد و به خواب ۲۷ ساله خود فرومی‌رود و باشگاه بازندگان نیز از محل فرار می‌کنند.
در پایان فیلم، بیلی که با پیدا کردن لباس بارانی زرد جرجی مطمئن می‌شود او مرده، از دیگر بچه‌ها می‌خواهد که قول بدهند که ۲۷ سال بعد اگر "پنی‌وایز" دوباره برگشت آن‌ها هم برای مبارزه و دفاع از دری بازگردند و باشگاه بازندگان نیز این مسئله را قبول می‌کنند. سپس بچه‌ها از یکدیگر جدا شده و هرکدام به دنبال سرنوشت خودشان می‌روند.
علاوه بر بازیگران اصلی، اوون تیگOwen Teague در نقش پاتریک هاکستر،Patrick Hockstetter لوگان تامپسونLogan Thompson در نقش ویک کریسVic Criss و جیک سیمJake Sim در نقش رجینالد هاگینزReginald Huggins ظاهر شدند. از دیگر بازیگران نقش مکمل فیلم نیز می‌توان به خاویر بوتت و تیتوم لیTatum Lee اشاره کرد.
پرونده ساخت این فیلم از سال ۲۰۰۹ باز شد اما هربار به دلایلی ساختش با مانع مواجه گردید. از زمان مطرح شدن پیشنهاد ساخت فیلم، سه نفر درگیر تهیه و ساخت آن شدند. ابتدا دیوید کاجگانیچDavid Kajganich به‌عنوان فیلم‌نامه‌نویس استخدام شد. سپس کری فوکوناگا جای او را گرفت و در آخر هم اندی موسکیتی به پروژه پیوست.
در سال ۲۰۰۹ "ورایتی" گزارش کرد که برادران وارنر برای اقتباس و نوشتن فیلم‌نامهٔ بزرگی از روی رمان "آن" نوشتهٔ استیون کینگ با دیوید کاجگانیچ وارد مذاکره شده‌است و روی لی نیز به‌عنوان تهیه‌کنندهٔ پروژه انتخاب شده‌است. کاجگانیچ در ملاقاتش با برادران وارنر گفت که از این بابت خوشحال است و برنامه‌های خوبی نیز برای کار دارد. او می‌خواست تولید یک مجموعه فیلم آینده‌ساز و در عین حال مستقل را بر اساس رمان "آن" شروع کند. و برای همین رمان را خواند تا بتواند راهی برای گفتن داستان عظیم و پر از جزئیات کینگ پیدا کند. کاجگانیچ یک فیلم‌نامه ۱۲۰ صفحه‌ای به‌عنوان نسخه اولیه نوشت و آن را به برادران وارنر ارائه داد و سپس به همراه لی و داگ دیویسونDoug Davison که پیش‌تر تجربه ساخت و تهیه فیلم "تهاجم" را داشتند بر روی پروژه کار کردند. کاجگانیچ می‌خواست تغییراتی در داستان بدهد؛ از جمله اینکه داستان به جای دهه هشتاد در زمان حال اتفاق بیفتد تا تماشاگران بهتر بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند اما این مسئله‌ای نبود که استفن کینگ بتواند آن را قبول کند. همچنین وی عقیده داشت که فیلم حتماً با درجه سنی «آر» ساخته شود اما برادران وارنر در آن موقع زیاد تمایل چندانی به این کار نداشت. کاجگانیچ معتقد بود ذات کتاب و لحن تلخ، خشن و گزنده آن طوری است که اگر بخواهند با درجه پی‌جی-۱۳PG-13 آن را بسازند بخشی از روح داستان را حذف کرده‌اند. در نهایت او فیلم‌نامه خودش را در سال ۲۰۱۰ تکمیل کرد اما برادران وارنر چندان از کار راضی نبودند و برای همین پروژه برای مدتی کنسل شد تا مدیران بتوانند چاره بهتری برای حل مشکل پیدا کنند.
در ۷ ژوئن ۲۰۱۲؛ "هالیوود ریپورتر" در طی گزارشی فاش کرد که کری فوکوناگا، کارگردان سریال تحسین شده "کارآگاه حقیقی" به‌عنوان بازنویس فیلم‌نامه و کارگردان به پروژه پیوسته‌است. روی لی به همراه ست گراهام اسمیت به‌عنوان تهیه‌کنندگان کار انتخاب شدند. فوکوناگا فکرهای متفاوت و زیادی دربارهٔ پروژه داشت. او قصد داشت همه‌چیز را از اول شروع کند. از آنجا که کتاب استفن کینگ در دو بخش به زندگی شخصیت‌های اصلی می‌پردازد، مهم‌ترین نکته نحوهٔ روایت فیلم بود و اینکه داستان کدام دوره را به تصویر بکشد. فوکوناگا تصمیم گرفت به بخش بزرگسالی شخصیت‌ها کاری نداشته باشد و مستقیم به سراغ بخش اول و زندگی بچه‌ها برود و داستان را در آن برهه تعریف کند. در ۲۱ مه ۲۰۱۴ برادران وارنر اعلام کرد که نیو لاین سینما هم برای ساخت فیلم به آن‌ها ملحق شده‌است. استودیو از بازنویسی فیلم‌نامه بسیار راضی بود و برای همین کار جلو افتاد و جدی‌تر از قبل دنبال شد. فوکوناگا که خودش را به صندلی کارگردانی نزدیک‌تر می‌دید کارهایی را که لازم بود انجام داد و حتی به مرحله انتخاب لوکیشن و بحث دربارهٔ انتخاب بازیگران نیز پرداخت. همه‌چیز آماده بود و قرار شد تا بعد از مرحله پیش‌تولید در تابستان ۲۰۱۶ فیلم‌برداری آغاز شود.
در فوریه ۲۰۱۵، فوکوناگا در طی مصاحبه‌ای با مجله "اسلیت" دربارهٔ فیلم و ایده‌های خود گفت که بازیگرانی را برای بازی در نقش "آن" در ذهنش دارد و فعلاً باید بررسی کند تا گزینه نهایی را اعلام کند. در مارس ۲۰۱۵ فوکوناگا دوباره اعلام کرد در حال پیدا کردن «بهترین فرد ممکن» برای بازی در نقش دلقک است. او همچنین گفت بعضی از اسامی و تاریخ‌ها را در بازنویسی جدید خود تغییر داده‌است. او در مصاحبه‌ای بیان کرد: «می‌خواهم همان چیزی را نشان بدهم که مخاطب می‌خواهد در سینما ببیند.» سرانجام در مه ۲۰۱۵ فوکوناگا فاش کرد که ویل پولتر گزینه اصلی و اول او برای بازی در نقش دلقک خواهد بود. فوکوناگا گفت با دیدن تست‌های بازیگری پولتر فهمیده او بهترین گزینه برای ایفای این نقش است. او همچنین اعلام کرد که تای سیمپکینز را برای بازی در نقش یکی از اعضای باشگاه بازندگان در نظر دارد که بعداً معلوم شد، فوکوناگا دوست داشته که سیمپکینز نقش بیلی را بازی کند.
در ۲۵ مه ۲۰۱۵ فوکوناگا از کارگردانی فیلم انصراف داد. او در گفتگویی که با "درپ" انجام داد دلیل این جدایی را کاهش بودجه فیلم عنوان کرد. استودیو بودجه ساخت فیلم را به ۳۰ میلیون دلار کاهش داد و فوکوناگا هم به دلیل اینکه معتقد بود با این پول تمام دیدگاه و ایده‌های هنری او در ساخت فیلم غیرقابل انجام است از پروژه کنار کشید. با این حال این اختلاف نظر چیزی نبود که فوکوناگا را به‌طور کامل از پروژه جدا کند. او همچنان در مقام نویسنده و مشاور در پروژه ادامه داد و فقط از کارگردانی کار انصراف داد: «من مشکلی با فیلم‌نامه و خط داستانی آن نداشتم. من می‌خواستم یک فیلم ترسناک غیرمعمول و جذاب بسازم و برای همین هم به بهترین امکانات نیاز داشتم اما بودجه پایین این توانایی را از من گرفت. البته بودجه فیلم چندان بد نیست اما آنقدرها هم نیست که من بتوانم حق مطلب را دربارهٔ "آن" ادا کنم.» فوکوناگا همچنین در طی گفتگویی دربارهٔ فیلم‌نامه و نحوه روایت داستان هم صحبت کرد: «ما در طی سال‌ها با داستان‌های عجیب و جذابی روبه‌رو شدیم. من و چیس هردو کودکی خود را در داستانی که استفن کینگ نوشته حس می‌کردیم. خب راستش مهم‌ترین ترس من این بود که استودیو فیلم‌نامهٔ ما را بگیرد و آن را خراب کند؛ بنابراین خیلی خوشحال بودم که خودم فیلم‌نامه را می‌نویسم و قرار است در روند ساخت آن همکاری کنم. من روحیهٔ کینگ را ستایش می‌کنم اما نیاز این بود که داستان را به روز کنم و این کار را هم کردم.»
استفن کینگ بعد از خواندن فیلم‌نامه به فوکوناگا زنگ زد و از او تشکر کرد و گفت بسیار از خواندن فیلم‌نامه و تغییرات آن لذت برده‌است.
در تاریخ ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۵؛ خبر رسید که اندی موسکیتی سازنده فیلم تحسین‌شده "ماما" به پروژه پیوسته و جایگزین فوکوناگا در صندلی کارگردانی شده‌است. موسکیتی پیشنهاد کارگردانی را با این شرط پذیرفت که بتواند فیلم‌نامه را تغییر داده و نگاه خاص خودش را به فیلم داشته باشد. او برای اینکه راحت‌تر بتواند ایده‌های خود را عملی کند پیشنهاد داد که خواهرش باربارا و چند نفر از افراد دیگری که پیش از این سابقه همکاری با او داشته‌اند نیز به پروژه اضافه شوند که در نهایت نیز این اتفاق افتاد. وی تقریباً تمام افرادی که فوکوناگا به پروژه آورده بوده را بیرون گذاشت و همه عوامل از جمله بازیگران را خودش یک‌به‌یک انتخاب کرد. در تاریخ ۲۲ آوریل ۲۰۱۶ استودیو اعلام کرد که "آن:بخش اول" در نهایت روز ۸ سپتامبر ۲۰۱۷ به صورت جهانی اکران خواهد شد. بعد از اعلام رضایت استودیو از برنامه‌های موسکیتی، این کارگردان آرژانتینی رسماً پیش‌تولید فیلم را شروع کرد.
در تاریخ ۳۰ اکتبر ۲۰۱۵ موسکیتی در گفتگویی که با "ورایتی" گفت که به زودی کار انتخاب بازیگران را تمام می‌کند زیرا می‌خواهد از تابستان شروع به فیلم‌برداری کند. تصمیم او برای فیلم‌برداری در فصل تابستان به این دلیل بود که بیشتر بازیگران اصلی فیلم دانش‌آموز و نوجوان هستند و برای اینکه بتوانند مدت بیشتری در هر روز را کار کنند فیلم‌برداری باید در این فصل انجام می‌گرفت. موسکیتی همچنین گفت که که قرار است دنیای شگفت‌انگیزی که کینگ آفریده را تغییر و آن را به‌روز کند و کاری کند که مخاطب از کشف یک دنیای جدید لذت ببرد: «در فیلم ما هیچ خبری از مومیایی و گرگینه‌ها یا موجودات کلیشه‌ای دیگر نیست. تهدیدات و خطرات این دنیا قرار است شگفت‌انگیزتر از چیزی باشد که تصور می‌کنید.» در ۱۹ فوریه ۲۰۱۶ روی لی به‌عنوان یکی از تهیه‌کنندگان اصلی فیلم اعلام کرد که فیلم‌نامهٔ فوکوناگا بازنویسی و تغییر داده شده‌است. لی در طی مصاحبه‌ای در این مورد اعلام کرد: «ما امیدواریم در طی یک سال آینده فیلم‌برداری را آغاز کنیم. قرار است به زودی برای انتخاب بازیگران و عوامل و شروع پیش‌تولید به کالیفرنیا سفر کنم. اندی فیلم‌نامه را بازنویسی کرده و حتی فکرهایی هم برای قسمت دوم دارد.» موسکیتی بر روی انتخاب بازیگران به خصوص نوجوانان فیلمش دقت و وسواس خاصی به خرج داد. در مجموع از بیش از ۳۰۰ نوجوان تست بازیگری گرفته شد تا گروه بازیگران "باشگاه بازندگان" شکل بگیرد. در ۲ ژوئن ۲۰۱۶ خبر رسید که جیدن لیبرهر برای بازی در نقش اصلی انتخاب شده‌است. مدتی بعد هم "هالیوود ریپورتر" خبر از حضور بیل اسکاشگورد در نقش دلقک داد. فین ولفهارد، جک دیلن گریزر، وایات اولف، چوزن جیکوبس و جرمی ری تیلور نیز دیگر بازیگرانی بودند که برای بازی در فیلم قرارداد امضا کردند. در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۶ اعلام شد که نیکلاس همیلتون نیز به گروه بازیگران اضافه شده‌است. خاویر بوتت نیز مدتی بعد به پروژه پیوست. در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۶، خبر رسید سوفیا لیلیس برای بازی در نقش بورلی مارش انتخاب شده‌است. لیلیس نخستین انتخاب موسکیتی برای این نقش بود.
در ژوئیه ۲۰۱۶ باربارا موسکیتی در مصاحبه‌ای دربارهٔ لوکیشن‌ها و محل فیلم‌برداری صحبت کرد. او در پاسخ به سؤال یک خبرنگار دربارهٔ دلایل انتخاب شهر پورت هوپ واقع در کشور کانادا به‌عنوان یکی از مهم‌ترین لوکیشن‌های فیلم، ابتدا اشاره به زیبایی این شهر کرد و گفت: «ما به دنبال یک شهر دوست‌داشتنی و جذاب بودیم زیرا این مسئله از قدرتمندترین و مهم‌ترین بخش‌های داستان محسوب می‌شود. پورت هوپ شهری است که هر بچه‌ای دوست دارد در آن زندگی کند و بزرگ شود. آنجا همه چیزهایی که ما می‌خواهیم را دارد: تابستان‌های طولانی و بچه‌هایی که با دوچرخه‌شان این‌طرف و آن‌طرف می‌روند، پیاده‌روهای زیبا و دریاچه‌های وسیع، خیابان‌های طولانی و جذاب، خانه‌های بزرگ و البته مردمانی خونگرم و دوست داشتنی.»
در تاریخ ۱۱ اوت ۲۰۱۶ دن لین به‌عنوان یکی از تهیه‌کنندگان فیلم در گفتگویی که با "شبکه تلویزیونی سی دابلیو" انجام داد در مورد فیلم و بعضی از حاشیه‌های آن گفتگو کرد. او در مورد برخی شباهت‌ها و مقایسه‌هایی که از لحاظ فضاسازی و ادای دین به فیلم‌های دهه ۸۰ میلادی بین فیلم "آن" و سریال محبوب نت‌فلیکس یعنی "چیزهای عجیب" صورت گرفته بود اظهار کرد: «من به کاری که در سریال "چیزهای عجیب" صورت گرفته بسیار احترام می‌گذارم. سینمای دهه هشتاد بخش بزرگی از زندگی خیلی از ما و همچنین عاشقان سینماست و ادای دین کردن نسبت به آن طبیعی است. چیزی که ما در حال حاضر شاهد اتفاق افتادنش در نت‌فلیکس هستیم واقعاً تحسین‌برانگیز است. ما از فیلم‌ها و کتاب‌های دهه هشتاد زیادی برای ساخت فیلم الهام گرفتیم. از خود استیون کینگ و کارهای او که بگذریم، فیلم‌های استیون اسپیلبرگ و همچنین فیلم‌هایی مثل "کنار من بمان" ساخته راب رینر تأثیرات زیادی بر فیلم ما گذاشته‌است اما نوع این تأثیر با سریال "چیزهای عجیب" متفاوت است، در آنجا ما با یک ادای دین ستایش‌آمیز طرف هستیم اما در فیلم ما یک عنصر بسیار ترسناک همچون "آن" وجود دارد.»
تنها چند روز بعد از اکران موفقیت‌آمیز "فیلم لگو بتمن" به تهیه‌کنندگی دن لین، وی اعلام کرد که که با توجه به صحبت‌های انجام گرفته شده با انجمن سینمایی آمریکا و همچنین اعلام رسمی سیستم درجه‌بندی فیلم‌ها توسط انجمن تصاویر متحرک آمریکا فیلم "آن" قطعاً با درجه سنی «آر» اکران خواهد شد. استودیو چندان با این قضیه راحت نبود و بیشتر مایل بود تا فیلم با درجه سنی پی‌جی-۱۳ اکران شود تا اکرانی پرفروش داشته باشد اما لین معتقد بود که چنین اتفاقی با توجه به سوژهٔ فیلم هرگز رخ نخواهد داد: «وقتی که قرار است فیلمی با درجه‌بندی «آر» بسازید باید تمام جوانب را در نظر بگیرید و نیازهای اولیه آن را تأمین کنید. این فیلم داستان یک دلقک ترسناک است که بچه‌ها را به قتل می‌رساند. در این فیلم قتل داریم، ترس داریم، حرف‌های رکیک و بزرگ‌سالانه داریم و همچنین یک سری مسائل جنسی. پس اگر می‌خواهیم به فیلم آسیبی نرسد و زحمت چندساله‌مان از بین نرود چاره‌ای نداریم جز اینکه فیلم را با درجه «آر» اکران کنیم. شک نکنید آن‌ها که می‌توانند، فیلم را خواهند دید.» مسئله درجه سنی فیلم بحث‌های بسیار زیادی را به خود اختصاص داد. "آن" در نهایت با درجه سنی «آر» (غیرمناسب برای زیر هفده‌سال) ساخته و اکران شد و این مسئله در حالی اتفاق افتاده‌است که بازیگران اصلی فیلم همگی زیر هفده‌سال سن داشتند. بعد از اکران فیلم نسبت به حجم استفاده از کلمات رکیک و صحنه‌های ترسناک و خشونت‌آمیز و همچنین بعضی از مسائل و اشاره‌های جنسی فیلم انتقاداتی مطرح شد. در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۶ و زمانی که به‌طور قطعی اعلام شد فیلم با درجه سنی «آر» اکران خواهد شد، موسکیتی در مصاحبه‌ای با مجله فرانسوی "مد موویز" در این باره صحبت کرد: «اگر قرار بود ما با درجه سنی پی‌جی-۱۳ فیلم بسازیم هیچ‌وقت به چیزی که می‌خواستیم نمی‌رسیدیم. برای همین من از مدیران استودیو بسیار تشکر می‌کنم که شجاعت داشتند و اجازه دادند ما این کار را انجام دهیم. در حقیقت این همان قطب اخلاقی ماست. این فیلم به ما و دیگران نشان می‌دهد که بعضی چیزها جایی قرار دارند که اصلاً دوست نداریم سمتش برویم و فیلم ما در مورد همین چیزهای ممنوعه است.» خواهر موسکیتی، یعنی باربارا که یکی از تهیه‌کنندگان فیلم نیز است نظر مشابهی نسبت به برادرش دارد. او در مصاحبه‌ای اعلام کرد که صحنه‌های فیلم آنقدرها هم که مردم فکر می‌کنند غیراخلاقی و بد نیست و فقط یک صحنه بسیار خشن در فیلم وجود دارد. او اعلام کرد که صحنه‌های ترسناک و خشن فیلم به هیچ وجه ضد انسانی نیستند و کاملاً سینمایی و ویژه ساخته شده‌اند.
در جریان برگزاری جشنوارهٔ جنوب از جنوب غربی، اندی موسکیتی در گفتگویی اعلام کرد که در مراحل پیش‌تولید، بیل اسکاشگورد را از دیگر بازیگران نوجوان فیلم به کلی جدا کرده و حتی محل جدایی برای غذا و خواب او در نظر گرفته‌است زیرا می‌خواهد بچه‌ها برای اولین بار او را در ظاهر دلقک و هنگام فیلم‌برداری ملاقات کنند. موسکیتی دربارهٔ اولین برخورد نوجوانان با اسکارشگورد در سر صحنه خاطره جالبی را برای خبرنگاران نقل کرد: «این مسئله‌ای بود که من، بیل و بچه‌ها بر سرش توافق کردیم و آن را به عمل رساندیم. وقتی که بیل وارد صحنه شد بچه‌ها از ترس فریاد زدند. بیل همچون موجودی هفت‌پا می‌ماند. واقعاً نمی‌توانم توضیح بدهم که دقیقاً چکار می‌کرد. او حقیقتاً مرد عجیبی است. او صخره‌نوردی می‌کند، صداهای ترسناک از خود درمی‌آورد، خود را در آب غرق می‌کند، صحبت می‌کند و همه این کارها را طوری انجام می‌داد که سر صحنه نه فقط بچه‌ها که حتی خود من هم دچار وحشت می‌شدم.» او همچنین در این گفتگو اعلام کرد که وقایع داستان نسبت به رمان، ۳۰ سال جلوتر آمده و وقایع به جای دهه ۵۰ در اوایل دهه ۸۰ رخ می‌دهد. او اقتباس خود را نسبت به مینی‌سریالی که در دهه نود بر اساس این رمان ساخته شده‌است، بسیار «بزرگتر و عظیم‌تر» می‌داند.
در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۷، موسکیتی در مصاحبه‌ای با "ورایتی" دربارهٔ تفاوت‌های فیلم و کتاب صحبت کرد. او در پاسخ به سؤالی که مبنی بر نگرانی طرفداران کتاب نسبت به نسخه اقتباسی آن پرسیده شده بود جواب داد که جای نگرانی نیست و طرفداران کتاب استفن کینگ حتماً از دیدن فیلم لذت خواهند برد. او ادامه داد: «بگذارید خیال‌تان را راحت کنم که داستان فیلم ما همان داستان کتاب است و تغییرات زیادی در آن انجام نشده‌است. ما فقط آن را به‌روزتر کرده‌ایم و سعی کردیم ترس موجود در فیلم را متناسب با حال روز جهان در بیاوریم. در کتاب، شخصیت‌های داستان، بچه‌هایی هستند که در دهه ۵۰ زندگی می‌کنند و در آن موقع ترس از موجوداتی همچون گرگینه، دراکولا و فرانکشتاین طبیعی بود اما رویکرد من متفاوت بود. من می‌خواستم ترس‌های عمیق‌تری را در فیلمم به تصویر بکشم. ترسی که ربطی به وجود هیولا ندارد بلکه مربوط به دوران کودکی و وجه تاریک درون همه ماست.» اما با این وجود موسکیتی می‌گوید که حواسش هست فیلمش تبدیل به یک اثر خسته‌کننده دربارهٔ «کشف ترس‌های درونی» نباشد: «اصلاً دوست ندارم فیلم بیش از حد پیچیده و فلسفی و برای بچه‌ها غیرقابل درک باشد. فیلم ما همان‌قدر که دربارهٔ ترس‌های درونی بچه هاست دربارهٔ یک نیروی شرّ بسیار ترسناک نیز هست. شخصیت "پنی‌وایز" یک عنصر کلیدی ترسناک در فیلم ماست و ما از وجود او نهایت استفاده را می‌کنیم.» او همچنین اشاره کرد که بیل اسکاشگورد کمک بسیار زیادی به او در خلق شخصیت پنی‌وایز کرده‌است و در پشت صحنه تا آنجا که می‌توانست از همه و به خصوص بازیگران نوجوان فاصله می‌گرفت و با کسی حرف نمی‌زد. او حضور اسکارشگورد را یکی از مهم‌ترین برگ برنده‌های فیلمش می‌داند. موسکیتی نسبت به رابطه بازیگران نوجوانش با اسکارشگورد مسئولیت زیادی حس می‌کرد: «شاید بی‌رحمانه و غیرمنطقی باشد اما نمی‌توانستم بگذارم بچه‌ها با بیل صمیمی شوند. تا آنجا که توانستم آن‌ها را از هم دور نگه داشتم. این مسئله برایم مهم بود. هر چقدر بچه‌ها کمتر بیل را می‌شناختند بیشتر به موفقیت نزدیک می‌شدیم. روزی که قرار بود اولین سکانس رویارویی بچه‌ها با بیل را بگیریم برایم اهمیت خاصی داشت. همه منتظر بودیم نتیجه این همه دردسر را ببینیم و بگذارید بگویم که نتیجه‌اش فوق‌العاده بود. بچه‌ها هنگام مواجه با او واقعاً ترسیده بودند و این همان چیزی بود که من می‌خواستم.» موسکیتی دربارهٔ ظاهر پنی‌وایز نیز مطالبی را مطرح کرد: «ما سعی کردیم چهره «آن» را تهدیدآمیز از کار دربیاوریم و برای همین هم بود که گریم بیل هربار چهار تا شش ساعت طول می‌کشید.»
بعد از انتخاب بازیگران و عوامل و انجام مراحل پیش‌تولید، فیلم وارد مرحله فیلم‌برداری شد.
مدیر تولید فیلم یعنی مارا لپریMara LePere پیشنهاد داد که لوکیشن اصلی فیلم همچون کتاب، ایالت بنگر، مین باشد. لپری در گفتگویی اعلام کرد که مناطق مختلف این ایالت دقیقاً همان چیزی است که آن‌ها احتیاج دارند و او واقعاً امیدوار است که بتوانند حداقل بخش‌هایی از فیلم را در آنجا فیلم‌برداری کنند. در ۳۱ می ۲۰۱۶ اعلام شد که لوکیشن اصلی فیلم به‌طور قطعی در منطقه پورت هوپ استان انتاریو واقع در کانادا خواهد بود. گرفتن نماهای ابتدایی از این شهر و شناسایی مناطق آن و فیلم‌برداری اولیه در این مکان از تاریخ ۱۱ ژوئیه تا ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۶ طول کشید و برخی سکانس‌های کوتاه با حضور برخی بازیگران گرفته شد اما کار فیلم‌برداری به صورت رسمی
مدتی بعد و در تاریخ ۲۷ ژوئیه در تورنتو آغاز شد و تا ۶ سپتامبر ۲۰۱۶ به طول انجامید.
در ۸ ژوئیه ۲۰۱۶ و مدت کوتاهی قبل از آغاز رسمی فیلم‌برداری، موسکیتی رسماً اعلام کرد که منطقه پورت هوپ را به‌عنوان لوکیشن اصلی فیلم یعنی شهر دری انتخاب کرده‌است. موسکیتی همچنین اعلام کرد که طراحان صحنه برای خلق شهری طبیعی در دهه هشتاد در ابعاد وسیع شروع به ساخت دکور کرده‌اند و این تغییرات حتی شامل بعضی از ساختمان‌های شهر نیز می‌شود. از جمله تغییراتی که در شهر انجام شد، نصب پرچم آمریکا به جای پرچم کانادا در بالای ساختمان‌ها بود. موسکیتی تقریباً از تمام پورت هوپ برای فیلم‌برداری سکانس‌ها استفاده کرد. خیابان کوئین،Queen Street خیابان والتون،Walton Street خیابان رابرتسن،Robertson streets پارک محلی مِموریال،Memorial Park تئاتر کپیتول،Capitol Theatre ساختمان شهرداری پورت هوپ، کتابخانه ملی پورت هوپ، خیابان هیوارد،Hayward محله ویکتوریاVictoria و خیابان سالیوانSullivan تنها بخشی از لوکیشن‌های فیلم واقع در پورت هوپ هستند. کار فیلم‌برداری در پورت هوپ به صورت کامل در گاردین دراگزGuardian Drugs به پایان رسید.
شهر اوشاوا یکی دیگر از نقاط اصلی فیلم‌برداری بود و گروه بخشی از صحنه‌ها را در این شهر گرفتند. این شهر انتخاب یکی از تهیه‌کنندگان به‌عنوان لوکیشن بود و فیلم‌برداری در آن تا تاریخ ۸ اوت ادامه داشت. تیم تولید در این شهر نیز مجبور شد برخی لوکیشن‌ها از جمله یک خانه خرابه را بازسازی کند. همچنین برخی دیگر از جزئیات نیز که برای نزدیک‌تر شدن به فضای دهه هشتاد لازم بود به صورت دکور دستی ساخته شد. به‌طور کل در ساخت لوکیشن‌ها کمتر از جلوه‌های ویژه دیجیتالی استفاده شد.
محله ریوردِیلRiverdale واقع در تورنتو، مقصد بعدی گروه بود. مهم‌ترین دلیل انتخاب این شهر برای فیلم‌برداری، قدمت آن و معماری قدیمی‌اش بود. در ریور دیل ساختمان‌های زیادی وجود دارد که عمر آن‌ها به قبل از دهه هشتاد میلادی برمی‌گردد و همچنان بافت قدیمی خود را حفظ کرده‌اند. بیشتر صحنه‌های داخلی فیلم در این خانه‌ها گرفته شد. کار فیلم‌برداری در اواخر ماه سپتامبر
در کانادا به پایان رسید. بعد از آن‌که با نظر موسکیتی بعضی از صحنه‌ها دوباره گرفته شدند، فیلم‌برداری به پایان رسید و فیلم رسماً وارد مرحله پس از تولید شد.
کاترین جین براینت،Katherine Jane Bryant طراح لباس و گریم فیلم در مصاحبه‌ای با "انترتینمنت ویکلی" دربارهٔ خلق شخصیت "پنی‌وایز" صحبت کرد. او گفت که برای طراحی لباس دلقک ترسناک فیلم از نمونه‌های پوشش بسیار قدیمی عصر الیزابت، رنسانس و دوره ویکتوریا الهام گرفته‌است. براینت در این مصاحبه اشاره کرد که لباس و پوشش "پنی‌وایز" به نوعی نشانگر طول عمر طولانی اوست و برای همین سعی کرده از هر دوره تاریخی نشانه‌ای در لباس او بگذارد. با آنکه لباس و گریم "پنی‌وایز" به صورت دستی انجام شده بود اما در برخی از نماها به ناچار از جلوه‌های تصویری برای خلق جزئیات استفاده شد. براینت با وسواس زیادی بر روی ساخت لباس «آن» نظارت داشت و از کوچکترین جزئیات نیز غافل نشد. او معتقد بود که ظاهر این شخصیت باید به خوبی نشانگر شخصیت او باشد. موسکیتی از آثار آمادئو مودیلیانی به‌عنوان یکی از منابع الهام‌بخش در طراحی و تصویر کردن "پنی‌وایز" نام برد. او تعریف می‌کند که در دوران کودکی، یکی از نقاشی‌های مودیلیانی در خانه پدر و مادرش وجود داشته که وی را می‌ترسانده‌است و او تصمیم داشته تا همان فضا را در فیلم خود خلق کند.
موسکیتی وقت زیای صرف تدوین و مراحل پس از تولید فیلم کرد. او از فیلم قبلی خود یعنی "ماما" به‌عنوان تجربه‌ای الهام‌بخش در ساخت فیلم نام برد. وی در این باره می‌گوید: «"ماما" هم در مورد بچه‌هایی بود که هم‌زمان با نیروی شرّ درونی و بیرونی در حال مبارزه هستند. تجربه ساخت "ماما" هنگام کار کردن بر روی "آن" بسیار به کارم آمد و باعث شد کارم را بهتر از قبل انجام دهم». جیسون بالانتاین تدوین‌گر فیلم بود. نیکلاس بروکز از کمپانی "رودئو اف ایکس"،Rodeo FX مسئولیت جلوه‌های ویژه فیلم را برعهده داشت. جدا از سکانس‌هایی همچون تغییر شکل شخصیت "پنی‌وایز" و سکانس‌های حادثه‌ای فیلم، بروکز بیشتر برای تکمیل جزئیات صحنه همچون حذف عناصر امروزی و اضافه کردن عناصر دهه هشتاد به سکانس‌های خارجی از جلوه‌های دیجیتالی استفاده کرد. همچنین برای بخشی از گریم شخصیت «آن» نیز از جلوه‌های ویژه کامپیوتری استفاده شد.
در تاریخ ۲۳ مه ۲۰۱۷ اعلام شد که بنجامین والفیش موسیقی این فیلم را خواهد ساخت. والفیش پیش از این نیز برای فیلم‌های ترسناکی همچون "در تاریکی" و "" موسیقی ساخته بود. والفیش برای فیلم ۳۸ قطعه موسیقی ساخت که در غالب یک آلبوم در اوت ۲۰۱۷ منتشر شد.
به گفته موسکیتی کتاب "آن"، و فیلم اقتباسی او، درون‌مایه و موضوعات یکسانی دارند و او سعی کرده به کتاب وفادار بماند. موسکیتی می‌گوید همچون کتاب، داستان فیلم هم دربارهٔ تقابل آدم‌های بی‌گناه با ترس‌های درونشان است. همچنین فیلم ویژگی‌هایی از ژانرهای گذر عمر و بقا را نیز در خود دارد. وی همچنین دربارهٔ پرداختن به موضوعات غم‌انگیزی نظیر مرگ و سرنوشت در فیلمی که بازیگران اصلیش کودک هستند نیز صحبت کرد و گفت که این موارد چیزهایی هستند که عناصر اصلی رمان کینگ را تشکیل می‌دهند و او نمی‌توانست آن‌ها را حذف کند: «در واقع اگر بخواهیم صادق باشیم باید گفت که واقعیت به مراتب بدتر و تلخ‌تر از چیزی است که ما در این فیلم می‌بینیم. این قصه زندگی همه ماست. زمانی که بچه هستیم یادمی‌گیریم که برای زندگی به‌عنوان یک نوجوان آماده شویم و هنگامی که نوجوان می‌شویم باید یاد بگیریم که چگونه مرگ را بپذیریم.»
موسکیتی دربارهٔ فلسفه وجود اهریمنی همچون "پنی‌وایز" در داستان نیز گفته که او و همه کسانی که در دوران کودکی رمان "آن" را خوانده‌اند همیشه در پس ذهنشان از دلقک‌ها می‌ترسند: «"پنی‌وایز" واقعاً شخصیتی الهام‌بخش در زندگی من است و راستش هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم روزی برسد که بتوانم فیلمی با حضور این شخصیت بسازم. دوباره داشتم با ترس‌های دوران بچگی خودم روبه‌رو می‌شدم و برای همین است که احساس می‌کنم فیلمی به‌شدت شخصی ساخته‌ام. من نمی‌خواستم "پنی‌وایز" شبیه به موجوداتی باشد که پدر و مادرها برای ترساندن بچه‌های خود از آن استفاده می‌کنند زیرا موجود متفاوتی است. او ماهیت اصلی ترس است و برای همین هم باید به او توجه کرد.» او البته معتقد است فیلمش صرفاً یک فیلم روان‌شناسانه ترسناک نیست: «اشتباه است اگر این فیلم را فقط در ژانر ترسناک قرار دهیم. این فیلم همان‌قدر که دربارهٔ ترس است دربارهٔ عشق و وفاداری و دوستی نیز هست و احساسات انسانی در آن جایگاه ویژه‌ای دارند.»
از دیگر نکاتی که موسکیتی به آن اشاره کرد، بحث حذف بخشی از محتوای جنسی کتاب در فیلم بود: «ما تا همین‌جا هم فشارهای زیادی را برای ساخت فیلمی با درجه سنی «آر» که بچه‌ها نقش اصلی آن هستند تحمل کردیم. مسائل جنسی از مهم‌ترین مضامین رمان کینگ هستند که به خوبی وجه تاریک انسانی را نشان می‌دهد اما به ما اجازه ندادند خیلی وارد این موضوعات بشویم و فکر می‌کنم که خود بچه‌ها نیز این‌گونه راحت‌تر بودند. از همان اول هم که کری فوکوناگا فیلم‌نامه را نوشت، بسیاری از مضامین جنسی کتاب را کنار گذاشت.»
بر اساس برنامه‌ریزی صورت پذیرفته، فیلم "آن" در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۱۷ در آمریکای شمالی اکران شد.
اکران فیلم در اروپا از ۶ سپتامبر و در بلژیک از ۷ سپتامبر آغاز شد و سپس در تاریخ ۸ سپتامبر در کشورهای دانمارک، هلند، نروژ و فنلاند به روی پرده رفت.
در ۷ مارس ۲۰۱۷، عنوان این فیلم توسط استفن کینگ، "آن: بخش اول - باشگاه بازندگان" اعلام شد. فیلم اکران سه‌بعدی نداشت زیرا موسکیتی معتقد بود فرمت سه‌بعدی اصلاً با فضای فیلم سازگار نیست و هزینه بالایی نیز دارد. علاوه بر فرمت همیشگی دوبعدی، فیلم در فرمت آی‌مکس در ۶۱۵ سینما در جهان اکران شد که از این عدد ۳۸۹ سینما مربوط به داخل آمریکا بوده‌اند.
توزیع دیجیتال فیلم با کیفیت‌های تصویری بلوری و همچنین در قالب دی‌وی‌دی در تاریخ ۱۹ دسامبر ۲۰۱۷ صورت گرفت. نسخه بلوری نهایی و نسخه کارگردان که شامل صحنه‌های حذف شده فیلم است به همراه پشت صحنه و مراحل مختلف ساخت فیلم نیز در تاریخ ۹ ژانویه ۲۰۱۸ در دسترس عموم قرار گرفت.
موسکیتی در ۳۱ ژوئن در اینستاگرام خود تصویری از یک چهره شبیه به "پنی‌وایز" قرار داد تا راه افتادن پیش‌تولید فیلم را جشن بگیرد.
سپس در تاریخ ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۶ تصویری از شخصیت ریچی توزیر را منتشر کرد و در آن رسماً اخبار و اطلاعاتی جدید دربارهٔ فیلم را به اشتراک گذاشت. اولین عکس رسمی از فیلم که بیل اسکاشگورد را با گریم "پنی‌وایز" و بادکنک‌های قرمز نشان می‌داد در تاریخ ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۶ منتشر شد که بازخوردهای مثبتی را به دنبال داشت. توماس فریمن در مجله "ماکسیم" نوشت: «فیزیک و چهره اسکارشگورد به خوبی بر روی گریم نشسته و او را تبدیل به بهترین انتخاب ممکن برای دلقک ناخوشایند کینگ کرده‌است.» کریس اگرتسنChris Eggertsen در وبسایت هیت فیکسHitFix از گریم "پنی‌وایز" تعریف کرد و نوشت: «ظاهر اسکارشگورد در این نقش به اندازه "پنی‌وایز" تیم کوری رادیکال نیست اما به جرئت می‌توان گفت که نسخه اسکارشگورد نسبت به کوری، بسیار اغواکننده‌تر است.»