moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۱۹۷۰ آلن وارد رابطه عاشقانه‌ای با «دایان کیتون» شد. این رابطه بعد از یک سال به پایان رسید، اما کیتون در تعدادی از فیلم‌های آلن از جمله آنی هال بازی کرد و به خاطر این فیلم موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین هنرپیشه زن شد. گفته می‌شود فیلم‌نامه این فیلم مشخصاً برای دایان کیتون نوشته شده که نام واقعی او دایان هال است. «مارشال مک لوهان» نظریه‌پرداز دهکده جهانی هم در این فیلم یک نقش کوتاه و حاشیه‌ای بازی کرد.احسان شاه قاسمی (1391). فلسفه رسانه از نگاه اینیس و مک لوهان. وب سایت مرکز آموزش‌های رسانه‌ای همشهری. http://www.hamshahritraining.ir/news-3660.aspx «میا فارو»، شریک بعدی زندگی آلن، بعد از ۱۲ سال در سال ۱۹۹۲ از او جدا شد و بیان داشت که آلن از دخترش، «دیلن»، هنگامی که هفت سال داشته سوء استفاده کرده‌است و با دخترخوانده‌اش، «سون-یی پرون» نیز رابطه دارد. البته اتهامات وارده از طرف فارو همچنان در هاله‌ای از ابهام است. پس از آن آلن و پرون این رابطه را تأیید و در سال ۱۹۹۷ با هم ازدواج کردند.http://www.dailymail.co.uk/news/article-3573278/Helping-Soon-Yi-greatest-joy-life-s-given-huge-pleasure-Woody-Allen-opens-marriage-ignored-tabloids-likes-Miley-Cyrus.html#commentshttp://www.dailymail.co.uk/news/article-3584674/Ronan-Farrow-pens-blistering-essay-Woody-Allen-getting-sister-s-bed-making-suck-thumb-kids-director-poses-Blake-Lively-Kristen-Stewart-Cannes.htmlhttp://www.dailymail.co.uk/news/article-3669121/Mia-Farrow-shares-photo-heavily-pregnant-daughter-Dylan.html#comments
وودی آلن در یک مصاحبه در سال ۲۰۰۸ خود را به عنوان یک «بی‌خدای مبارز فرویدی» توصیف می‌کند.http://www.youtube.com/watch?v=JvF1HspfnN8l
در این جدول همه فیلم‌هایی که وودی آلن در آن‌ها نقشی داشته‌است، فهرست شده‌اند:
وودی آلن در سال ۲۰۱۲ در نظرسنجی نشریه بریتانیایی "سایت‌اندساوند" ۱۰ فیلم برتر عمر خود را انتخاب کرد:وودی آلن، فرانسیس فورد کوپولا، مارتین اسکورسیزی و... بهترین فیلم‌های عمرشان را انتخاب کردند، خبرگزاری (khabaronline)
مَریانَج یکی از شهرهای استان همدان و یکی از شهرهای تابع شهرستان همدان است که در ۵ کیلومتری غرب شهر همدان و در جاده همدان - کرمانشاه قرار دارد . مریانج در دامنه‌های کوه الوند واقع است و دروازهٔ ورودی دره امامزاده کوه (دره ماوشان) می‌باشد که در مدخل روستاهای سولان، توئیجین، موئیجبن و برفجین (وفرجین) قراردارد. لهجه مردم این شهر مَرگانِه‌ای یا مَریانِه ای نام دارد ک میتوان از زبان لری که نزدیکی‌هایی با گویش همدانی دارد.
شهر مریانج در ۵ کیلومتری غرب شهر همدان و در عرض جغرافیایی ۴۵، ۴۹، ۳۴ و طول جغرافیایی ۳۰، ۲۷، ۴۸ قرار گرفته‌است. در تقسیمات کشوری یکی از شهرهای شهرستان همدان می‌باشد که در ابتدای مسیر روستاهای سولان، توئیجین، موئیجین و برفجین قرار گرفته است.
مریانج از شرق به همدان، از غرب به اراضی پادگان نظامی شهید قهرمان، از جنوب به بخش‌هایی از دامنه سلسله ارتفاعات کوهستان الوند و دره ماوشان(امام زاده کوه) و از شمال به روستاهای ینگجه (انصار الامام)، یکن آباد و شهر بهار محدود است. در تقسیمات کشوری، یکی از دهستان‌های شهرستان همدان به نام الوند کوه غربی به مرکزیت شهر مریانج است که روستاهای سولان، توئیجین، موئیجین، برفجین، انصارالامام، یِکن آباد، اوزانا، حیدره پشت شهر و چشمه قصابان را در بر می‌گیرد.
مریانج با وسعتی در حدود ۱/۷۵ کیلومتر مربع دشتی است نسبتاً کوچک که در پهنه دامنه شمالی الوند واقع شده و رونق اقتصاد کشاورزی آن وابسته به رودخانه@۱۲@ها و جویبار‌هایی است که از دامنه‌های الوند سرچشمه می‌گیرد.
مهمترین آن‌ها رودخانه برفین ( ماوشان / قوری جای یا قرو چای) است که از دامنه‌های شمالی الوند سرچشمه میگیرد.
زمین‌های مریانج از نظر زمین‌شناسی بر روی ورقه تویسرکان قرار دارد که متعلق به دوره هولوسن از دوران کواترنر و سنوزوئیک است. اجزای سازنده اراضی محدوده مریانج دربر گیرنده شن، ریگ، ماسه و سیلیس است.
بر اساس نقشه ۱:۱۰۰۰۰۰ سازمان زمین‌شناسی کشور هیچ گسل فعالی که موجب زلزله شود در اطراف شهر مریانج وجود ندارد.
حداکثر مطلق درجه حرارت هوا در این شهر ۸/۳۶، و حداقل مطلق آن ۶/۲۹- و متوسط حرارت آن ۶/۹ درجه سانتی گراد است. گرمترین ماه‌های سال با حداکثر دمای ۳۵ درجه سانتی گراد تیر و مرداد است و سردترین ماه‌های سال با میانگین ۴/۲۵- درجه سانتی گراد دی و بهمن است.
میزان سالانه بارندگی بیش از ۳۰۰ میلی لیتر است؛ به طوری که در فروردین ماه حداکثر ۹۵ میلی لیتر، در اردیبهشت ۸۲ میلی لیتر در خرداد ۸۱ میلی لیتر و در بقیه ماه‌های سال به تناسب متغیر است. روزهای یخبندان در مریانج به‌طور میانگین ۱۴۳ روز می‌باشد.
اولین آمار ثبت شده در خصوص جمعیت مریانج، به سال ۱۳۲۹ برمی گردد. در سال قصبهٔ مریانج بالغ بر ۴۵۵۵ نفر جمعیت داشته و به لحاظ تقسیمات سیاسی به استان کردستان تعلق داشته‌است. در اولین سرشماری نفوس و مسکن (سال ۱۳۳۵) جمعیت این شهر به ۴۸۴۶ نفر افزایش یافت که به نظر می‌رسد در طول این ۶ سال ۶٫۴ درصد رشد داشته‌است. محل جغرافیایی مریانج به لحاظ تقسیمات سیاسی از محدوده استان کردستان، خارج و به محدوده سیاسی استان کرمانشاه ملحق گردیده و سرانجام در سال ۱۳۴۵ در محدوده سیاسی استان همدان قرار گرفت. جمعیت شهر مریانج به ترتیب در سرشماری‌های عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۴۵ - ۱۳۵۵ - ۱۳۶۵ - ۱۳۷۵ - ۱۳۸۵ و ۱۳۹۰ به ترتیب ۵۱۴۸ - ۵۷۹۴ - ۸۲۴۲ - ۹۵۲۳ - ۹۵۲۹ و ۱۰۲۰۷ نفر رسید. در حال حاضر جمعیت شهر مریانج بر اساس آخرین سرشماری سال ۱۳۹۵ بالغ بر ۱۱۷۶۲ نفر می‌باشد.
اقتصاد شهر مریانج از دیرباز بر کشاورزی و دامداری استوار بوده و در فرهنگ نامه دهخدا این چنین توصیف شده‌است؛ «مریانج . [ م َرْ ن َ ] (اِخ ) (مریایه ) قصبه ای است از دهستان چهار بلوک بخش سیمینه رود شهرستان همدان ، در ۶ هزارگزی غرب همدان کنار راه همدان به کرمانشاه، در منطقه ٔ کوهستانی سردسیر واقع و دارای ۴۵۵۵ تن سکنه است. آبش از قنات و رودخانه ٔوفرجین ، محصولش غلات، حبوبات، لبنیات، صیفی، میوه جات و شغل مردمش زراعت و گله داری و صنایع دستی زنان قالیچه و جاجیم بافی است. متجاوز از ۲۰۰ باب دکان در این قصبه وجود دارد.» (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۵).
علاوه بر کشاورزی و دامداری و باغداری در دهه‌های اخیر اشتغال به اموری مثل حمل و نقل، مرغداری، صنایع چوب و مشاغل اداری، نظامی و امور خدماتی رواج یافته‌است. عمده محصولات کشاورزی در این منطقه سیر و سیب زمینی می‌باشد .
شهر مریانج صاحب یک مجموعه ورزشی بزرگ و ۱۰ هزار نفری به نام شهید حاجی بابایی است که امروزه تمامی اردوهای تیم ملی به میزبانی استان همدان و مسابقات تیم های فوتبال شهرداری همدان در لیگ دسته اول کشور و پاس همدان در لیگ دسته دوم کشور به میزبانی این ورزشگاه برگزار می شود.
این مجموعه ورزشی بزرگترین و مجهزترین مجموعه ورزشی غرب کشور است.
مرکز مهارت
بزرگترین مرکز مهارت آموزی یا فنی و حرفه ای غرب کشور در این شهر است که خیل عظیمی از کارآموزان در سطح کشور در این مرکز مهارت و حرفه آموخته اند.
کتابخانه یا مرکز مطالعات
کتابخانه شهید مظاهری این شهر امروز مرکز همایش های کتاب و کتابخوانی استان همدان است و به عنوان اولین کتابخانه دیجیتال استان نیز فعالیت دارد.
مریانج از میان شهرهای مجاور همدان کمترین مهاجر را پذیرفته‌است. مردمان آن عموماً از طریق کشاورزی، دامداری، مبل سازی و صنایع چوبی و کامیون داری و… امرار معاش می‌نمایند. وجه تسمیه آن دقیقاً مشخص نیست بعضاً مبتنی بر حدس و استنباط‌های شخصی است اما اهالی به آن مرگانه و همدانی‌ها مریانه می‌گویند و در نقشه‌ها و مکاتبات اداری به صورت معرب مریانج استعمال می‌شود. دکتر اذکایی در کتاب مادستان (همدان نامه) بر این باور است که مرگانه از دو جز مرگ + آنه تشکیل شده و مرگ یا مرغ بمعنی چمن می‌باشد و در مجموع یعنی محلی که در آنجا چمن فراوان است.این واژه در مرغزار به معنی چمن‌زار و معرب آن مرج در واژهٔ مرج‌راهط و مروج الذهب مشاهده می‌شود.
احتمالا کلمه مریانه یا مرگانه یک واژه اوستایی یا آرامی یا کوردی به معنای مر+کانه یا پای+چشمه نیز باشد
در باب حرف [ج] موجود در انتهای کلمه مریانه ، به نحوه کتابت و املای زبان پارسی در دوران نه چندان دوری باید اشاره نمود که کلمات پارسی در دیوان خانه ها همگی در متونی مملو از کلمات سنگین معرب شده توسط کاتبان و میرزابنویسان ایرانی نگاشته میشدند و کمتر کلمه ای ازین آسیاب کلمه شکن در امان میماند برای نمونه نام چند شهر و کلمه معرب شده را بهمراه تلفظ محلی آنان میاوریم که در همگی حرف [ج] در انتهای آنان مکتوب بوده ولی در زبان های هند و اروپایی قابل گویش آسان را ندارند :
سنندج / سنه (مرکز استان کردستان)
مریانج / مریانه (شهری در اطراف همدان)
فارسینج / پارسینه (از توابع شهرستان سنقر کلیایی)
لیلمانج / لیلمانه (از توابع شهرستان سنقر کلیایی)
دیزج ، دزج / دیزه ، دزه (بمعنای ده کوچک)
نموذج / نمونه (کلمه پارسی معرب شده)
برنامج / برنامه (کلمه پارسی معرب شده)
اگر چه در منابع تاریخی نام و نشان چندانی از مریانج به وضوح دیده نمی‌شود اما وجود شرایط مساعد زیست‌محیطی، آب فراوان، خاک‌های رسوبی حاصلخیز، وجود رودخانه و جویبارهای جاری از دامنه‌های کوهستان الوند و موقعیت جغرافیایی خاص که آنجا را در مدخل دره برفجین امامزاده کوه و مسیر راه ارتباطی هگمتانه به کنگاور قرار می‌داده همواره باعث استقرار گروه‌های یکجانشین در آن منطقه بوده‌است. وجود چند تپه باستانی و کشف اتفاقی گورهای تاریخی در حوالی مریانج نشان از قدمت آن در هزارهای پیش از میلاد دارد، امروزه در دره دوستعلی و دو خواهران چندین سنگ نگاره چوپانی دیده می‌شود که حکایت از مسکون بودن منطقه در عصر سنگ می‌نماید.
به نظر می‌رسد اولین سند مکتوبی که در آن نام و نشانی از مریانج به میان آمده مربوط به دو چکامه‌ای است که ابوالوفای همدانی ادیب و شاعر قرن سوم هجری به زبان عربی در زیبایی‌ها و مناظر خاطره انگیز و اماکن دره ماوشان سروده‌است، ابوالوفای همدانی در ابیاتی از آن چکامه به توصیف و تمجید زیبایی‌های طبیعی مریانج می‌پردازد و می‌گوید:
یعنی این که در دامنه مریانه که بر آرمندگانش رشک برند گلزاری نظر گیر و آب زاری هموار است و دره قروه که در آن هر چیز دلپسندی است و در ختان و جویباری فرح‌انگیز در آنجاست.
از نظر اسکلت و فرم صورت و جمجمه نیز اهالی مریانج از سایر همسایگان شهر خود کاملا متمایز میباشند بصورتی که همگی این افراد به مانند مردمان ساکن در استان کردستان دارای بینی بزرگ و کشیده میباشند و استخوان جمجمه ایشان در پشت سر کاملا تخت میباشد که در دیگر نقاط استان همدان به ندرت دیده میشود ، از نظر بافت و توده استخوانی نیز دارای شانه هایی فراخ و استخوان هایی ضخیم و متمایل با تنومند میباشند
با توجه به ویژگی های زبانشناختی و نیز فرم اسکلت و ساختار بدنی این مردمان ، به احتمال بسیار بالا مردمان مریانج قوم بازمانده از کوچ دسته جمعی مادها در دوران پایانی امپراطوری ماد و آغاز دوران طلایی هخامنشیان در ۲۵۵۰ سال پیش میباشند که از کهن شهر هکمتانه و حومه آن به اراضی فعلی کردستان کوچ نکرده و به زندگی یکجا نشینی خود در دامنه های سرسبز و پر آب الوند کوه ادامه داده اند
مردم این شهر به طور کلی به زبان لری و به گویش مریانگی سخن میگویند.
چگونگی سخن گفتن اهالی مریانج باز ماندهٔ و تغییر یافته پارسی پهلوی بوده و ورود واژه‌های عربی، آذری و اروپایی به اصالت آن آسیب رسانیده‌است. اما گویش مرگانه‌ای در بین فارس زبانان همدان و اطراف آن مانند دره مرادبیگ،که در دل خود همان چشمه فرشته معروف را جای داده‌است. علی‌آباد، ینگجه، سولان، برفین، حصار، دیزج و… منحصر می‌باشد و از این حیث نسبت به آن‌ها دارای استقلال است.
در مریانج هنوز بسیاری از واژه‌ها به صورت قدیمی خود استعمال می‌شوند. مانند به کار بردن فتحه (اَ کشیده) در مورد کلماتی که به «های» ملفوظ و غیر ملفوظ ختم می‌شوند و همچنین حذف علامت مفعولی «را» و قرار دادن واکه «دَ» به جای آن از ویژگی‌های بارز گویش مرگانه‌ای می‌باشد؛ و در مورد جملاتی که دارای حرف ربط «هم» بوده نیز به همان صورت عمل می‌شود. مانند:
ژنتیک سلولیالگوریتم ژنتیک سلولی دو هدفه برای حل مسئله استقرار و انتساب توان در شبکه‌های حسگر بیسیم https://civilica.com/doc/206387/بررسی مقایسه‌ای میزان آسیب‌های ژنتیک سلولی ناشی از تابش کبالت -60 در سلولهای گلیوما در حضور و عدم حضور IUdR https://www.sid.ir/fa/journal/ViewPaper.aspx?ID=68929گروه پژوهشی ژنتیک سلولی و مولکولی https://www.sku.ac.ir/Office/Research%20Institute%20of%20Animal%20Embryo%20Technology/Page/1457/گروه-ژنتیک%20سلولی%20و%20مولکولی یا سیتوژنتیک (به انگلیسی: Cytogenetics) علم مطالعه ساختمان کروموزوم‌ها و بررسی ارتباط آن‌ها با عملکرد سلول است.
در این علم کروموزوم‌ها با استفاده از روش‌هایی مانند کاریوتایپ، تکنیک‌های باندینگ (نوارگذاری) یا شیوه‌های سیتوژنتیک مولکولی مورد تحلیل و بررسی قرار می‌گیرند. سیتوژنتیک شاخه‌ای از ژنتیک است که با مطالعه ساختار و ترکیب کروموزومی یک سلول مرتبط است، که شامل آنالیز روتین کروموزومهای G-Band شده و سایر تکنیکهای بندینگ و نیز سیتوژنتیک مولکولی شامل FISH و CGH است.
عملیات الی بیت‌المقدس یا عملیات بیت‌المقدس یکی از بزرگ‌ترین عملیات‌های نیروهای مسلح ایران در خلال جنگ ایران و عراق بود. نیروهای ایرانی با توان ۱۳۰ هزار سرباز در ساعت ۳۰ دقیقه بامداد ۱۰ اردیبهشت ۱۳۶۱ در محور اهواز، خرمشهر و دشت آزادگان، به فرماندهی علی صیاد شیرازی، با هدف آزادسازی خرمشهر این عملیات را آغاز کردند، که ۳ هفته بطول انجامید.
در ابتدا نیروهای عراقی با هدف آغاز عملیات دفاعی از خرمشهر عقب‌نشینی کردند و در تاریخ ۱ خرداد ۱۳۶۱ ارتش عراق پاتک بزرگی را برای پس زدن نیروهای مسلح ایران آغاز نمود و سرانجام نیروهای ایرانی توانستند در مقابل پاتک گسترده ارتش عراق، مقاومت نمایند و در تاریخ ۳ خرداد ۱۳۶۱ نیروهای ایرانی، به‌طور کامل بر شهر خرمشهر مسلط شدند و این شهر را که از روزهای نخست جنگ به اشغال ارتش عراق درآمده بود، آزاد نمودند. در هنگام عقب‌نشینی نیروهای ارتش عراق، بیش از ۱۹٬۰۰۰ سرباز عراقی به اسارت نیروهای ایرانی درآمدند، همچنین مقادیر قابل‌توجهی مهمات و ادوات رزمی باقیمانده در خرمشهر نیز در کنترل نیروهای ایرانی قرار گرفت.
انجام عملیات بیت‌المقدس در ۴ مرحله برنامه‌ریزی شده بود، که هر مرحله در مقایسه با عملیات ثامن‌الائمه و عملیات طریق‌القدس خود یک عملیات بزرگ به حساب می‌آید. آزادسازی خرمشهر که در پی اجرای مرحلهٔ چهارم انجام گرفت، از مهم‌ترین نتایج این عملیات بود.
مهم‌ترین اهداف عملیات الی بیت‌المقدس، در طرح عملیاتی نیروی زمینی ارتش ایران:
منطقهٔ عمومی عملیات الی بیت‌المقدس در میان چهار مانع طبیعی محصور بود، که از شمال به رودخانهٔ کرخه کور، از جنوب به رودخانهٔ اروند، از شرق به رودخانهٔ کارون و از غرب به هور الهویزه منتهی می‌شد. منطقهٔ یادشده به جز جادهٔ نسبتاً مرتفع اهواز به خرمشهر، فاقد هر گونه عارضهٔ مهم برای پدافند بود. همین امر موجب شد تا زمین منطقه به دلیل مسطح بودن، برای مانور زرهی مناسب و برای حرکت نیروهای پیاده، به دلیل در دید و تیر قرار داشتن، نامناسب باشد. نقاط حساس و استراتژیک منطقه شامل بندر و شهر خرمشهر، پادگان حمید، جفیر، جادهٔ اهواز به خرمشهر، شهر هویزه و رودخانه‌های کارون، کرخهٔ کور و اروند بود.
جهاد سازندگی به‌طور عمده به صورت پشتیبانی مهندسی از عملیات یگان‌های نیروی زمینی ارتش و سپاه پاسداران، در قالب ۳ بخش شامل: قرارگاه عملیاتی نصر، قرارگاه فتح و قرارگاه قدس، سازمان یافته بودند.
تا قبل از آغاز عملیات بیت‌المقدس، استعداد نیروهای عراقی به ترتیب زیر بود:
با شروع عملیات نیز یگان‌های دیگری از ارتش عراق به منطقه اعزام شدند که در مجموع تمامی یگان‌هایی که در منطقه درگیری حضور یافتند، عبارت بودند از:
در طراحی عملیات الی بیت‌المقدس، تهاجم از طریق عبور از رودخانه کارون و پیشروی به سوی مرز بین‌المللی، سپس آزادسازی شهر خرمشهر مد نظر قرار گرفته و در این طرح چنین استدلال شده بود که حمله به جناح نیروهای عراقی، که عمدتاً به سمت شمال آرایش گرفته بودند، عامل موفقیت عملیات خواهد بود. همچنین شکستن خطوط اولیه ارتش عراق، عبور از رودخانه کارون و گرفتن سرپل در منطقه غرب کارون تا جاده اهواز به خرمشهر، به عنوان اهداف مرحله اول و ادامه پیشروی به سمت مرز و تأمین خرمشهر به عنوان اهداف مرحله دوم تعیین شدند.
بر همین اساس، محورهای عملیاتی هر یک از قرارگاه‌ها به ترتیب زیر مقرر گردید:
عملیات بیت‌المقدس در ساعت ۳۰ دقیقه بامداد روز ۱۰ اردیبهشت ۱۳۶۱ با قرائت رمز عملیات از سوی فرماندهی مشترک ارتش و سپاه آغاز شد. عملیات الی بیت‌المقدس به چهار دوره زمانی شامل مرحله اول تا چهارم تقسیم می‌شد.
در محور قرارگاه قدس (شمال کرخه کور) به دلیل هوشیاری نیروهای عراقی و وجود استحکامات متعدد، پیشروی نیروها به سختی امکان‌پذیر بود، اما تعداد کمی از یگان‌ها توانستند از مواضع عراقی عبور کرده و منطقه‌ای در جنوب رودخانه کرخه کور را به عنوان سرپل تصرف کنند. عدم پوشش جناحین این یگان‌ها باعث شده بود، که فشار شدید نیروهای عراقی بر آن‌ها وارد شود. در محور قرارگاه فتح، یگان‌های نیروهای ایرانی ضمن عبور از رودخانه به سرعت خود را به جاده اهواز-خرمشهر رسانده و به ایجاد استحکامات و جلوگیری از نقل و انتقالات و تحرکات نیروهای عراقی در جاده مذکور پرداختند.
در محور قرارگاه نصر، به دلیل تأخیر در حرکت و وجود باتلاق در کنار جاده اهواز–خرمشهر، همچنین تمرکز نیروهای عراقی در شمال خرمشهر، نیروهای این قرارگاه نتوانستند به اهداف مورد نظر در طرح عملیات، دست یافته و با قرارگاه فتح الحاق کنند. الحاق کامل قرارگاه نصر با قرارگاه فتح و نیز تصرف اهداف مرحله اول قرارگاه قدس در دستور کار عملیات شب دوم قرار گرفت، که با انجام آن تا حدودی اهداف مورد نظر محقق شد، ولی برخی رخنه‌ها همچنان باقی بود، تا این که سرانجام پس از ۵ روز، جاده اهواز به خرمشهر، از کیلومتر ۶۸ تا کیلومتر ۱۰۳ تثبیت و کلیه رخنه‌ها نیز ترمیم گردید.
در این مرحله آزادسازی خرمشهر از دستور کار عملیات خارج و تصمیم گرفته شد، که قرارگاه‌های فتح و نصر از جاده اهواز–خرمشهر به سمت مرز پیشروی کنند و قرارگاه قدس نیز مأموریت یافت تا به صورت محدود برای تصرف سرپل در جنوب کرخه کور اقدام نماید، سپس آن را گسترش دهد. مرحله دوم عملیات الی بیت‌المقدس در ساعت ۲۲:۳۰ روز ۱۶ اردیبهشت ۱۳۶۱ آغاز شد. نیروهای قرارگاه فتح در همان ساعات اولیه به جاده مرزی رسیدند. یگان‌های قرارگاه نصر نیز با اندکی تأخیر و تحمل فشارهای ارتش عراق، به مرز رسیده و با قرارگاه فتح الحاق کردند.
فرماندهی ارتش عراق با مشاهده پیشروی نیروهای ایرانی به طرف مرز، لشکرهای ۵ و ۶ خود را عقب کشاند. به نظر می‌رسید این عقب‌نشینی با دو هدف انجام شده باشد: یکی جلوگیری از محاصره و انهدام این لشکرها، دیگری تقویت هر چه بیشتر خطوط پدافندی شهرهای بصره و خرمشهر. در پی این عقب‌نشینی که از ساعات اولیه روز ۱۸ اردیبهشت ۱۳۶۱ آغاز شده بود، نیروهای قرارگاه قدس ضمن تعقیب نیروهای عراقی، تعدادی از آن‌ها را که از قافله عقب مانده بودند، به اسارت خود درآوردند و در نتیجه جاده اهواز–خرمشهر (تا انتهای جنوب منطقه‌ای که توسط قرارگاه نصر به عنوان سرپل تصرف شده بود) و نیز مناطقی همچون جفیر، پادگان حمید و هویزه نیز آزاد شدند.
در این مرحله، قرارگاه نصر مأموریت یافت تا حرکت خود را به سمت خرمشهر آغاز نماید. مرحله سوم این عملیات در آخرین ساعات ۱۹ اردیبهشت ۱۳۶۱ آغاز گردید، اما به دلیل هوشیاری نیروهای عراقی و تمرکز نیرو در خطوط پدافندی، نیروهای مسلح ایران در انجام مأموریت خود توفیق نیافتند. تکرار این عملیات در روز بعد نیز به شکست نیروهای ایرانی انجامید. به همین علت فرماندهان ایرانی تصمیم گرفتند تا برای انجام عملیات نهایی، فرصت بیشتری به یگان‌ها بدهند.
مرحله چهارم عملیات الی بیت‌المقدس در ساعت ۲۲:۳۰ روز ۱ خرداد ۱۳۶۱ با هدف تلاش برای آزادی‌سازی خرمشهر آغاز شد، در برابر تک سریع و غافلگیرانه، نیروهای عراقی دچار وحشت و سرگردانی شدند و نتوانستند واکنش مناسبی را از خود نشان دهند. ارتباط یگان‌های عراقی با یکدیگر قطع شد و در پی عقب‌نشینی نیروهای عراقی از خرمشهر، بخشی از یگان‌های ارتش عراق از هم پاشید. در روز ۲ خرداد هجوم نیروهای مسلح ایران، موفقیت‌آمیز بود و سرانجام قرارگاه کربلا به هدف خود که احاطه کامل خرمشهر بود، دست یافت. تعداد اسرای عراقی در این روز از ۲٬۸۳۰ نفر تجاوز کرد و یگان‌هایی از ارتش عراق که در فاصله میان نهر عرایض و شلمچه مستقر بودند نیز، توسط نیروهای ایرانی منهدم شدند.
با وجود حضور گسترده هواپیماهای جنگنده عراقی در آسمان منطقه، نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در پشتیبانی از یگان‌های نیروی زمینی، در عملیات بیت‌المقدس حضوری موفق داشت و با بمباران پل شناور عراقی‌ها بر روی اروندرود و مناطق تجمع آنان در آن سوی رودخانه، نقش مهمی در آزادسازی خرمشهر ایفا کردند. در انتهای روز دوم خرداد، قرارگاه کربلا پس از بررسی آخرین وضعیت، تصمیم گرفت تا نیروها با ورود به شهر، آن را از نیروهای عراقی پاک کنند. در ساعت ۳ بامداد ۳ خرداد، واحدهایی از نیروهای مسلح ایران به آن سوی رودخانه وارد شدند.
معدودی از نیروهای عراقی با استفاده از تاریکی شب به‌وسیله قایق اقدام به عقب‌نشینی کردند، که تعدادی از این قایق‌ها توسط تکاوران نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران مورد هدف قرار گرفت و سرنشینان آن‌ها غرق شدند. نیروهای عراقی از ساعت سه و ۵۰ دقیقه بامداد تا ۱۲ و نیم بعد ازظهر روز سوم خرداد از سمت شلمچه ۳ بار اقدام به پاتک کردند و تلاش نمودند تا از طریق جاده شلمچه–خرمشهر، حلقه محاصره خرمشهر را بشکنند، اما هر بار با پایداری نیروهای ایرانی مواجه شدند و با دادن خساراتی عقب‌نشینی کردند. در ساعت ۱۱ صبح روز ۳ خرداد نیز در حالی که درگیری شدیدی بین قوای ایرانی و نیروهای عراقی در شمال نهر خین جریان داشت و نیروهای عراق در فکر شکستن حلقه محاصره ایرانیان در خرمشهر بود، نیروهای ایرانی از جناح غرب و خیابان کشتارگاه وارد شهر شدند. نیروهای ارتش عراق مستقر در ناحیه گمرک خرمشهر در کنار اروند در مقابل هجوم نیروهای ایرانی دست به مقاومت زدند، که با ورود نیروهای مسلح ایران، این مقاومت نیز در هم شکسته شد.
در ساعت ۱۲ گروهی دیگر از قوای ایرانی از سمت شمال و شرق وارد شهر شدند و نیروهای عراقی که ۲۴ ساعت در محاصره کامل قرار داشتند، راهی جز اسارت یا فرار یا کشته شدن نداشتند. بدین جهت واحدهای عراقی گروه گروه به اسارت نیروهای ایرانی درآمدند. در ساعت ۲ بعد از ظهر، خرمشهر به‌طور کامل آزاد شد و پرچم ایران برفراز «مسجد جامع» و پل تخریب شده خرمشهر به اهتزاز درآمد. بدین ترتیب این شهر که پس از ۳۴ روز پایداری و مقاومت در ۴ آبان ۱۳۵۹ به اشغال ارتش عراق درآمده بود، پس از ۵۷۸ روز اشغال، آزاد شد.
میزان انهدام یگان‌های ارتش عراق:
روح‌الله خمینی، در ۳ خرداد ۱۳۶۱ به مناسبت آزادی خرمشهر پیامی خطاب به ملت ایران صادر کرد. در اولین بخش این بیانیه آمده‌است:
پس از پیروزی ایران در عملیات الی بیت‌المقدس، اسرائیل دست به اشغال جنوب لبنان زد. پس از انتشار این خبر، گروهی از فرماندهان سپاه به منظور دفاع از خاک سوریه و لبنان در برابر حمله ارتش اسرائیل به این کشور گسیل شدند و در کمپی در شهر زبدانی سوریه نزدیک مرز لبنان اردو زدند، سرپرستی و فرماندهی این نیروها را احمد متوسلیان و محمد ابراهیم همت به عهده داشتند.
در همین زمان روح‌الله خمینی دستور بازگشت نیروهای سپاه پاسداران به جبهه‌های جنوب ایران را صادر کرد و در نطقی گفت:
در نتیجه اغلب نیروهای سپاه پاسداران به جبهه‌های جنوبی بازگشتند و تنها تعداد کمی از فرماندهان برای آموزش نیروهای حزب‌الله لبنان در منطقه باقی ماندند، همین نیروها زمینه شکل‌گیری جبههٔ مقاومت اسلامی که بعدها به حزب‌الله تغییر نام داد، شدند. ربودن احمد متوسلیان، فرمانده لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله، به همراه چند دیپلمات ایرانی توسط فالانژیست‌های لبنانی تحت حمایت اسرائیل، در این دوره اتفاق افتاد.
بخش تخت، یکی از بخش‌های شهرستان بندرعباس در استان هرمزگان ایران است. مرکز این بخش، شهر تخت است.
شهر: تخت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش تخت برابر با ۱۵٬۰۸۹ نفر بوده‌است.
محمدرضی ویشکایی (۱۲۹۷- )دولتمرد و وزیر دوره پهلوی.
او فرزند مرتضی ویشکایی (از قضات صاحب نام دوره پهلوی) و در سال ۱۲۹۷ ه.ش در رشت به دنیا آمد. او پس از اتمام تحصیلات در رشته ادبیات، وارد وزارت دارایی شد و به تدریج مدارج ترقی را طی کرد.تا اینکه در سال ۱۳۳۸ سرلشکر علی اکبر ضرغام وزیر دارایی وقت او را به معاونت خود برگزید.
او در سال ۱۳۳۹ در کابینه مهندس سید جعفر شریف‌امامی به وزارت گمرکات و انحصارات منصوب شد و یک سال بعد رئیس بانک رهنی ایران گردید. پس از آن عضویت هیئت عامل سازمان برنامه و مدیریت چند مؤسسه خیریه را عهده دار شد تا اینکه در آستانه انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ در کابینه شریف امامی وزیر بازرگانی شد و در آذر ماه همین سال نایب رئیس بنیاد پهلوی گردید.
۱- به اختصار از "شرح حال رجال سیاسی و نظامی معاصر ایران"، باقر عاقلی، ج ۳ ٌ ۱۷۱۷ .
مرتضی ویشکایی (۱۲۷۱-۱۳۵۷ ه‍.خ.) قاضی دادگستری در دوره پهلوی بود.
او در سال ۱۲۷۱ ه‍.خ. در رشت به دنیا آمد و پس از اتمام تحصیلات قدیم و جدید، وارد تشکیلات قضایی ایران شد. او تمامی مراحل قضایی را از دادیاری، بازپرسی، دادستانی، ریاست دادگاه شهرستان، ریاست دادگاه استان، دادیاری و مستشاری دیوان عالی کشور طی نمود.
وی سالیان دراز رئیس شعب مختلف دیوان عالی کشور بود و آخرین سمتش ریاست دادگاه تجدید نظر انتظامی قضات بود.
او به خاطر حضور در تشییع جنازه نورالدین الموتی مغضوب محمدرضا شاه پهلوی واقع شد و بازنشسته گردید و عاقبت در سال ۱۳۵۷ درگذشت.
مرتضی ویشکایی هم در حقوق اسلامی و هم در حقوق اروپایی متبحر و صاحب نظر بود.
فرزندش محمدرضی ویشکایی در دوره پهلوی از صاحب منصبان اقتصادی کشور بود و دو بار هم در کابینه‌های سید جعفر شریف‌امامی به وزارت رسید.
بخش مرکزی نام بخشی از توابع شهرستان بندرعباس در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران است.
جمعیت بخش مرکزی طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، برابر با ۶۱۴۵۹۹ نفر بوده‌است.
بخش قلعه قاضی، یکی از بخش‌های شهرستان بندرعباس در استان هرمزگان ایران است. مرکز این بخش، شهر قلعه قاضی است.
شهر: قلعه قاضی
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش قلعه قاضی برابر با ۱۶٬۰۴۹ نفر بوده‌است.
جمعیت بخش فارغان طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۳۱۴۶ نفر بوده‌است.
بخش احمدی نام بخشی. است از توابع شهرستان حاجی اباد به مرکزیت شهر سرگز با جاذبه‌های دیدنی فراوان
در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران.اول بخش احمدی روستای خرائی است و بعد آن روستای درمورتوئیه
بخشدار احمدی آقای حامد آشنا پس از مصطفی ماندگاری
inista: m.twslyan1997
منطقه احمدی از شمال و شمال غرب مشرف به کوه‌های هم‌مرز بااستان کرمان، از جنوب و جنوب غربی به ترتیب به کوه‌های متصل به دهستان بخش تخت و دهستان سیاهو و از شرق به بخش رودخانه از بخش‌های شهرستان رودان و همچنین از غرب به بخش فارغان متصل می‌باشد.
کشاورزی از مهم‌ترین مشاغل منطقه احمدی می‌باشد از این جمله می‌توان به محصولات زراعی چون کاشت ذرت، جو، گندم، کنجد و محصولات باغی مثل نارنگی و پرتقال، انگور، انجیر و انار و همچنین نخیلات و صیفی کاری اشاره نمود.
لازم است ذکر شود که خرمای این منطقه بالاترین رده کیفیتی را در بین محصولات خرمایی تمام نقاط کشور داراست.
احمدی شامل شهر سرگزاحمدی، روستاهای اصلی درمورتوئیه، بررود
سربلم ،کهنوج بزرگ ،توشهراحمدی، سراح، حشم بلم، پاشغ، میرحسینی، بانگود،
پور، کلیتوییه، جلالی، دهمغان، کاشان، تقی‌آباد و دهستان کوهشاه می‌باشد.
جمعیت بخش احمدی طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۱۲۳۰ نفر بوده‌است. جمعیت مرکز بخش (شهر سرگز احمدی) در حدود ۱۵۰۰ نفر می‌باشد.
جمعیت بخش مرکزی طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵، برابر با ۳۹۵۹۹ نفر بوده‌است.
عبدالعلی همایون، (زاده ۱۲۹۹ خورشیدی تهران – درگذشته ۲۷ آبان ۱۳۸۵ در تهران) از بازیگران قدیمی سینما و تلویزیون ایران بود. مهم‌ترین نقش او نقش «سرکار استوار» در سری فیلم‌ها و سریال‌های «صمد آقا» ساخته پرویز صیاد و نیز مجموعه تلویزیونی «سرکار استوار» بود.
عبدالعلی همایون در ۱۳۱۸ کار خود را با روزنامه‌نگاری آغاز کرد. فعالیت‌های هنری او در سال ۱۳۲۰ با بازی در تئاتر در «تماشاخانه تهران» و کمی بعد در «تماشاخانه هنر» (که خودش از بنیان‌گذاران آن بود) آغاز شد و پس از مدتی به رادیو رفت. عبدالعلی همایون در دو سال پایانی در تهران به سر می‌برد و در سن ۸۶ سالگی در پی سکته قلبی در تهران درگذشت.
گل یخ...کیومرث پور احمد...۱۳۸۳
آلن (Aalen) شهری در ایالت بادن-وورتمبرگ آلمان است. این شهر در ۷۰ کیلومتری اشتوتگارت و ۴۸ کیلومتری اولم قرار دارد.
ویکی‌پدیای آلمانی، نسخه ۱۷ نوامبر ۲۰۰۶.
آبِنْبِرْگ شهری در ایالت بایرن آلمان است. این شهر در منطقه رس قرار دارد و ۲۵ کیلومتر با نورنبرگ فاصله دارد.
آبنسبرگ شهری است در ایالت بایرن آلمان.
آپُلدا شهری است در ایالت تورینگن آلمان.
مساحت این شهر ۴۶٫۱۵ کیلومترمربع می‌باشد.
ترور جان اف. کندی، سی و پنجمین رئیس‌جمهور آمریکا در جمعه ۲۲ نوامبر ۱۹۶۳ در ایالات متحدهٔ آمریکا، در شهر دالاس تگزاس رخ داد. کندی هنگامی که با همسرش ژاکلین کندی سوار ماشین کروک بود، توسط لی هاروی اسوالد از ناحیهٔ صورت مورد اصابت گلوله قرار گرفت. او چهارمین رئیس‌جمهور ترور شدهٔ آمریکا بود. فیلم‌های متعددی دربارهٔ ترور جان اف. کندی ساخته شده‌است که می‌توان به فیلم "جکی" (۲۰۱۶) و سریال "۱۱٫۲۲٫۶۳" اشاره کرد.
کندی در روز جمعه ۲۲ نوامبر ۱۹۶۳ در ساعت ۱۲:۳۰ بعد از ظهر در دالاس، تگزاس ترور شد و در بیمارستان پارکلند مموریال درگذشت. «لی هاروی اسوالد» در ساعت ۷ بعد از ظهر همان روز به جرم قتل یک مأمور پلیس دالاسی مجرم شناخته شد و در ساعت ۱۱:۳۰ شب به‌عنوان قاتل رئیس‌جمهور معرفی شد. اسوالد دو روز بعد در ایستگاه پلیس دالاس توسط «جک روبی» به قتل رسید.
پنج روز پس از مرگ اسوالد رئیس‌جمهور جدید، لیندون ب. جانسون، «کمیسیون وارن» را تشکیل داد تا پروندهٔ این ترور بیشتر بررسی شود. این کمیسیون نتیجه گرفت که اسوالد به تنهایی در قتل دست داشته‌است. تحقیقاتی که بعدها در دههٔ هفتاد توسط «کمیتهٔ انتخابی مجلس برای ترورها» صورت گرفت نیز قاتل بودن اسوالد را تأیید کرد، اما این کمیته ادعا کرد که او احتمالاً تنها بخشی از دسیسه برای قتل رئیس‌جمهور بوده‌است. با این حال این کمیته مدرکی دال بر شرکت کس دیگری در این دسیسه ارائه نکرد. منتقدان تئوری‌های بسیاری را در چگونگی دقیق قتل کندی و مسئولان آن ارائه کرده‌اند که با هم دیگر و با گزارش‌های رسمی دولت بسیار متفاوت هستند. از مهم‌ترین مسائلی که مطرح می‌شود می‌توان به تعداد گلوله‌ها، جهتی که گلوله‌ها از آن شلیک شدند و این‌که کدام یک از گلوله‌ها به رئیس‌جمهور و کدام به فرماندار جان کانلی برخورد کرده، اشاره کرد.
تئوری‌های مختلف هر کدام کسی را مسئول مرگ کندی می‌دانند. معروف‌ترین این مسئولان فرضی از این قرارند: سیا، مافیا، کاگ‌ب، موساد، اشراقیون، فیدل کاسترو، لیندون ب. جانسون (نایب رئیس‌جمهور) و نوعی ائتلاف نظامی-صنعتی به رهبری ژنرال‌های ارتش.
آخِرن (Achern) شهری است در ایالت بادن-وورتمبرگ آلمان.
آخ (Aach) شهری در ایالت بادن-وورتمبرگ، آلمان است.
از شهر آخ برای نخستین بار در سال ۱۱۰۰ نام برده شده‌است. این دهکده در سال ۱۱۵۰ با نام لاتینی «اُپیدوم آخ» در هِگوویا، نامیده می‌شد. شاه رودولف یکم آلمان آخ را به عنوان یک شهر، در سال ۱۲۸۳ به قلمرو خود افزود. طی سده‌های بعد از آن این شهر جزء اتریش پسین به‌شمار آمد.
آدِلْسْهایْم (Adelsheim) شهری است در ایالت بادن-وورتمبرگ آلمان.
Wikipedia contributors, "Adelsheim," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Adelsheim&oldid=185270967 (accessed January 30, 2008).
آیشتال (Aichtal) شهری است در ایالت بادن-وورتمبرگ آلمان.
Wikipedia contributors, "Aichtal," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Aichtal&oldid=188672275
آلتِنْشْتایْگ (Altensteig) شهری است در ایالت بادن-وورتمبرگ آلمان.
آلپیرسباخ (Alpirsbach) شهری است در ایالت بادن-وورتمبرگ آلمان.
باکنانگ شهری است در ایالت بادن-وورتمبرگ آلمان. این شهر در ۲۷ کیلومتری شمال شرقی اشتوتگارت واقع شده‌است.
جمعیت این شهر ظرف یک قرن گذشته به‌طور چشمگیری افزایش داشته‌است و در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۳ میلادی بالغ بر ۳۴٫۹۹۰ نفر برآورد شده‌است.
فولینگن (Pfullingen) شهری است در ایالت بادن-وورتمبرگ آلمان.
آخیم (Achim) شهری است در ایالت نیدرزاکسن آلمان.
آدناو (Adenau) شهری است در ایالت راینلاند-فالتز آلمان.
آکن (Aken) شهری است در ایالت زاکسن-آنهالت آلمان.
آلب‌اشتات (Albstadt) شهری است در ایالت بادن-وورتمبرگ آلمان.
آلتدورف بای نورنبرگ (Altdorf bei Nürnberg) شهری است در ایالت بایرن آلمان.
آلْتْزی (Alzey) شهری است در ایالت راینلاند-فالتز آلمان.
آلتسناو این اونترفرانکن (Alzenau in Unterfranken) شهری است در ایالت بایرن آلمان.
آهاوس (Ahaus) شهری است در ایالت نوردراین-وستفالن آلمان.
Artikel Ahaus. In: Wikipedia, Die freie Enzyklopädie. Bearbeitungsstand: 25. April 2008, 13:49 UTC. URL: http://de.wikipedia.org/w/index.php?title=Ahaus&oldid=45298454
آلتلاندسبرگ (Altlandsberg) شهری است در ایالت براندنبورگ آلمان.
آلتنا (Altena) شهری است در ایالت نوردراین-وستفالن آلمان.
آلتناو (Altenau) شهری است در ایالت نیدرزاکسن آلمان.
Wikipedia contributors، «Altenau،» Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Altenau&oldid=104562032 (accessed January ۲۱، ۲۰۰۸).
آلتنبرگ (Altenberg) شهری در ایالت زاکسن آلمان است.
Wikipedia contributors, "Altenberg (Bergisches Land)," Wikipedia, The Free Encyclopedia,http://de.wikipedia.org/wiki/Altenberg_(Bergisches_Land) (accessed May 21, 2012).
آلتنترپتوو (Altentreptow) شهری است در ایالت مکلنبورگ-فورپومرن آلمان.
Artikel Altentreptow. In: Wikipedia, Die freie Enzyklopädie. Bearbeitungsstand: 24. März 2008, 21:54 UTC. URL: http://de.wikipedia.org/w/index.php?title=Altentreptow&oldid=44107491
آلتن‌کیرشن (Altenkirchen) شهری است در ایالت راینلاند-فالتز آلمان.
آلتنبورگ (Altenburg) شهری است در ایالت تورینگن آلمان. این شهر در ۴۵ کیلومتری جنوب لایپزیگ واقع شده‌است.
این شهر نخستین بار در قباله‌ای از اسقف زایتز در سال ۹۷۶ ذکر شده‌است. بازمانده‌های یک دژ اسلاوی بر فراز کوه اشلوس‌برگ (Schloßberg) نشان می‌دهد که بنیاد این شهر را احتمالاً اسلاوها گذاشته‌اند. (اشلوس‌برگ در آلمانی به معنای کوه قلعه است).
محل این شهر در راه شاهی میان هاله و شب (Cheb) در بوهم باعث رونق اقتصادی در این شهر بویژه در زمینه بازرگانی نمک شد.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخه ۱۷ نوامبر ۲۰۰۶.
ایتساک پـِرلمان (به عبری: יצחק פרלמן؛ به لاتین: Itzhak Perlman) (زادهٔ ۳۱ اوت ۱۹۴۵، تل‌آویو) موسیقی‌دان، ویولنیست، مدرس موسیقی، و رهبر ارکستر اسرائیلیِ لهستانی‌تبار است که در شمار بزرگ‌ترین و مشهورترین ویولنیست‌های قرن بیستم قرار دارد. او در ویولن شاگرد ایوان گالامیان بوده‌است.
پرلمان، از دوران جوانی تاکنون، جوایز بسیار معتبرِ متعددی گرفته است؛ ازجمله، چندین بار موفق به دریافت جایزهٔ گرمی شده‌است.
در تیتراژ فیلم "فهرست شیندلر"، که توسط جان ویلیامز ساخته شده‌است، وی به‌عنوان ویولنیست هنرنمایی می‌کند.
پرلمان در چهارسالگی به بیماری فلج اطفال مبتلا شده و از آن زمان، هنگام راه‌رفتن، از عصا استفاده می‌کند. هنگام اجرای موسیقی و نیز رهبری ارکستر، همواره بر صندلی می‌نشیند.
ایتساک پرلمان و همسرش، توبی (Toby)، که او نیز ویولن می‌نوازد، در نیویورک زندگی می‌کنند. پنج فرزند دارند. دخترشان، نَواه (Navah)، پیانیست است.
Wikipedia contributors, "Itzhak Perlman," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Itzhak_Perlman&oldid=196106210
سیاه یا مِشکی رنگی است که نور هیچ قسمتی از طیف قابل رؤیت را بازتاب نمی‌کند. به تعریفی دیگر سیاه حاوی همه رنگ‌ها در طیف قابل رؤیت هست و گاه به آن رنگ بی‌فام هم گفته شده است. سیاه سیر را سیاه پرکلاغی هم می‌گویند. رنگ شبقیjet-black نیز نوعی از سیاه بسیار سیر است. برای توصیف شناسنامه‌ای رنگ سیاه چشم واژهٔ مشکی کاربرد بیشتری دارد.
این رنگ از اولین رنگ‌هایی بوده که در دورهٔ نوسنگی برای نقاشی بر روی دیوارهٔ غار از آن استفاده شده‌است.
رنگ سیاه می‌تواند با احساس قاطعیت مرتبط باشد. در ادبیات مذهبی، رنگ سیاه به دنیای زیرین و نامرئی اشاره دارد به همین دلیل دارای یک حس ناشناخته و پر رمز و راز است و آن را نشانهٔ تاریکی و مرگ می‌دانند.
استفادهٔ این رنگ در دکوراسیون باعث می‌شود که نور محیط جذب شده و فضا کوچک‌تر به نظر برسد.
رنگ سیاه می‌تواند تسخیر کننده، ناراحت‌کننده، عمیق و سنگین جلوه کنند و نمودی از احساس افسردگی باشد.
رنگ سیاه در طبیعت با استفاده از کانی‌های معدنی، سرب و دوده به دست می‌آمده. گرچه به نظر می‌رسد که رنگی ساده و اولیه است اما انواع مختلفی از رنگ‌های سیاه در حرفه‌های مختلف مورد استفاده قرار میگرند و به دست آوردن کیفیتی متناسب از این رنگ که ترکیب مورد نظر افراد را ایجاد کند، از گذشته‌های دور مورد توجه بوده‌است.
در زبان فارسی باستانی رنگ مشکی بسیار غلیظ را به نام مشکی پرکلاغی می‌خواندند. امروزه با توجه به سیاهی رنگ پرهای کلاغ، عوام آن را مشکی پرکلاغی می‌خوانند و علت این تعبیر رنگ سیاه پرهای کلاغ می‌باشد. روایت است که در سال ۵۰۰ قبل از میلاد (ز ه) ملقب به (م س آ) رنگ مشکی بسیار تیره را مشکی پرکلاغی می‌نامیدند.
سیاه یکی از اولین رنگهایی است که در هنر به کار رفته‌است. غار Lascaux در فرانسه شامل نقاشی‌هایی از گاوها و حیوانات دیگر است که بین ۱۸۰۰۰ تا ۱۷۰۰۰ سال پیش توسط هنرمندان پارینه سنگی کشیده شده‌است. آنها با استفاده از زغال شروع کردند و سپس با سوزاندن استخوان‌ها یا خرد کردن یک پودر اکسید منگنز رنگدانه‌های سیاه و واضح تری ایجاد کردند.
از نظر مصریان باستان، رنگ سیاه ارتباط مثبت داشت؛ که رنگ باروری و خاک سیاه و غنی است که توسط رود نیل طغیان کرده آورده شده‌است. این رنگ آنوبیس، خدای دنیای زیرین بود که به شکل یک شغال سیاه درآمد و از مرده در برابر شرارت محافظت می‌کرد.
از نظر یونانیان باستان، رنگ سیاه نیز رنگ دنیای زیرین بود که توسط رودخانه آچرون که آب آن سیاه بود، از دنیای زندگی جدا شد. کسانی که بدترین گناهان را مرتکب شده بودند، به عمیق‌ترین و تاریک‌ترین سطح به طرطارس فرستاده شدند. در مرکز آن کاخ هادس، پادشاه جهان زیرین قرار داشت، جایی که او بر تخت سیاه آبنوس نشسته بود. رنگ مشکی یکی از مهم‌ترین رنگ‌های مورد استفاده هنرمندان یونان باستان بود. در قرن ۶ قبل از میلاد، آن‌ها با استفاده از یک تکنیک بسیار اصیل، شروع به ساخت سفال‌های با اشکال سیاه و بعداً سفال‌های با اشکال قرمز کردند. در سفال‌های با نقوش سیاه، هنرمند با لغزش براق بر روی گلدان سفالی قرمز رنگ نقاشی می‌کرد. وقتی گلدان ساخته می‌شد، چهره‌هایی که با لغزش رنگ آمیزی می‌شدند، بر روی یک زمینه قرمز سیاه می‌شدند. بعداً آن‌ها روند را معکوس کردند و فضاهای بین چهره‌ها را با لغزش رنگ آمیزی کردند. این چهره‌های قرمز با شکوه را در پس زمینه سیاه و براق ایجاد کرد.Stefano Zuffi, "Color in Art", p. 270.
در سلسله مراتب اجتماعی روم باستان، بنفش رنگی بود که مخصوص امپراتور بود. قرمز رنگی بود که سربازان می‌پوشیدند (روپوش قرمز برای افسران، لباس قرمز برای سربازان). رنگ سفید که کشیشان می‌پوشیدند و مشکی را صنعتگران می‌پوشیدند. سیاهی که آن‌ها می‌پوشیدند عمیق و غنی نبود. رنگ‌های گیاهی که برای ساخت سیاه استفاده می‌شد جامد و ماندگار نبودند، بنابراین رنگ سیاه لباس آنان اغلب خاکستری یا قهوه ای کمرنگ می‌شدند.
در لاتین، کلمه سیاه، ater و تاریک کردن، atere با ظلم، وحشیگری و شر همراه بود. آن‌ها ریشه کلمات انگلیسی "atrocious" و "atrocity" بودند."Webster's New World Dictionary of the American Language", New York: World Publishing Company (1964).سیاه همچنین رنگ رومی مرگ و عزاداری بود. در قرن ۲ قبل از میلاد، دادستان‌های روم شروع به پوشیدن یک توگای تاریک، به نام toga pulla، در مراسم تشییع جنازه کردند. بعداً، تحت سلطنت امپراتوری، خانواده مرحوم نیز برای مدت طولانی رنگ تیره داشتند. سپس، پس از ضیافتی به مناسبت پایان عزاداری، سیاه را با یک تاگای سفید عوض کرد. در شعر رومی، مرگ را hora nigra، ساعت سیاه می‌نامیدند.
مردم آلمان و اسکاندیناوی الهه شب خود، نات، را که با ارابه ای که توسط اسب سیاه کشیده می‌شد و از آسمان عبور می‌کرد را پرستش می‌کردند. آن‌ها همچنین از هل، الهه پادشاهی مردگان که پوست آن از یک طرف سیاه و از طرف دیگر قرمز بود، می‌ترسیدند. آن‌ها زاغ را نیز مقدس می‌شمردند. آن‌ها معتقد بودند که اودین، پادشاه پانتئون نوردیک، دارای دو کلاغ سیاه، هوگین و مونین است که به عنوان مأمورین وی خدمت می‌کردند، برای او به دنیا سفر می‌کردند، تماشا می‌کردند و گوش می‌دادند.Michel Pastoureau, "Noir – Histoire d'une couleur", pp.  34–45.
در اوایل قرون وسطی، رنگ سیاه معمولاً با تاریکی و شر همراه بود. در نقاشی‌های قرون وسطایی، شیطان معمولاً به شکل انسان اما با بال و پوست یا موی سیاه به تصویر کشیده می‌شد.Stefano Zuffi, "Color in Art", p. 272.
در مد، رنگ مشکی از اعتبار قرمز، رنگ اشراف برخوردار نبود. آن را راهبان بندیکتین به نشانه تواضع و توبه می‌پوشیدند. در قرن دوازدهم، یک اختلاف مشهور کلامی بین راهبان سیسترسیان، که لباس سفید داشتند، و بندیکتین‌ها که سیاه پوش بودند، درگرفت. یک پیران محترم بندیکتین، پیر ارجمند، سیستریسیان را به غرور بیش از حد در پوشیدن لباس سفید به جای لباس سیاه متهم کرد. سنت برنارد از Clairvaux، بنیانگذار Cistercians پاسخ داد که سیاه رنگ شیطان، جهنم، «مرگ و گناه» است، در حالی که سفید نشان دهنده «پاکی، بی گناهی و همه فضایل» است.Michel Pastoureau, "Noir – Histoire d'une couleur", p. 80.
رنگ سیاه نماد قدرت و پنهان‌کاری در جهان قرون وسطی بود. نشان امپراتوری مقدس روم آلمان یک عقاب سیاه بود. شوالیه سیاه در شعر قرون وسطی شخصیتی معمایی بود و هویت خود را پنهان می‌کرد، و معمولاً در خفا پنهان می‌شد.Michel Pastoureau, "Noir – Histoire d'une couleur", pp.  86–90.
جوهر سیاه که در چین اختراع می‌شد، به‌طور سنتی در قرون وسطی برای نوشتن مورد استفاده قرار می‌گرفت، به این دلیل ساده که سیاه تیره‌ترین رنگ بود و بنابراین بیشترین کنتراست را با کاغذ سفید یا پوست ارائه می‌داد، و آن را به آسان‌ترین رنگ برای خواندن تبدیل می‌کرد. با اختراع چاپ در قرن پانزدهم از اهمیت بیشتری برخوردار شد. نوع جدیدی از جوهر، جوهر چاپگر، از روغن دوده، سقز و گردو ایجاد شده‌است. این مرکب جدید امکان انتشار ایده‌ها برای مخاطبان انبوه از طریق کتاب‌های چاپ شده و محبوبیت هنر از طریق حکاکی‌ها و چاپ‌های سیاه و سفید را فراهم کرد. به دلیل تضاد و وضوح آن، جوهر سیاه روی کاغذ سفید همچنان استاندارد چاپ کتاب، روزنامه و اسناد بود؛ و به همین دلیل متن سیاه در پس زمینه سفید رایج‌ترین قالب مورد استفاده در صفحه‌های رایانه است.
در حالی که سیاه رنگی بود که حاکمان کاتولیک اروپا از آن استفاده می‌کردند، اما همچنین رنگ نمادین اصلاحات پروتستان در اروپا و پیوریتان‌ها در انگلیس و آمریکا بود. جان کالوین، فیلیپ ملانشتون و دیگر متکلمان پروتستان، فضای داخلی پر رنگ و تزئین شده کلیساهای کاتولیک روم را محکوم کردند. آنها رنگ قرمز را که توسط پاپ و کاردینال‌های او پوشیده شده بود، به عنوان رنگ تجمل، گناه و حماقت انسانی دیدند.Michel Pastoureau, "Noir – Histoire d'une couleur", pp.  146–47. در برخی از شهرهای شمال اروپا، اوباش به کلیساها و کلیساهای جامع حمله کردند، شیشه‌های رنگ آمیزی را شکستند و از تندیس‌ها و تزئینات آن خدشه دار کردند. در آموزه‌های پروتستان، لباس ملزم بود، ساده و محتاط باشد. رنگهای روشن تبعید شدند و جای آنها سیاه، قهوه ای و خاکستری بود. به زنان و کودکان توصیه می‌شود که لباس سفید بپوشند.Michel Pastoureau, "Noir – Histoire d'une couleur", pp.  152–53.
در هلند پروتستان، رامبرانت از این پالت جدید سیاه و قهوه ای هوشیارانه برای ایجاد پرتره‌هایی استفاده کرد که چهره‌هایشان از سایه بیرون می‌آمد و بیانگر عمیق‌ترین احساسات انسانی بود. نقاشان کاتولیک ضد اصلاح، مانند روبنس، در جهت مخالف حرکت کردند. آنها نقاشی‌های خود را با رنگ‌های روشن و غنی پر کردند. کلیساهای جدید باروک ضد اصلاحات معمولاً از درون به رنگ سفید می‌درخشیدند و پر از مجسمه، نقاشی دیواری، مرمر، طلا و نقاشی‌های رنگارنگ بودند تا مورد توجه مردم قرار گیرند. اما کاتولیک‌های اروپایی از همه طبقات، مانند پروتستان‌ها، سرانجام کمد لباس هوشیارانه ای را انتخاب کردند که بیشتر سیاه، قهوه ای و خاکستری بود.Michel Pastoureau, "Noir – Histoire d'une couleur", pp.  150–51
در قسمت دوم قرن هفدهم، اروپا و آمریکا همه گیر ترس از جادوگری را تجربه کردند. مردم باور گسترده‌ای داشتند که شیطان در نیمه شب در مراسمی به نام توده سیاه یا سبت سیاه ظاهر می‌شود، معمولاً به شکل یک حیوان سیاه، اغلب بز، سگ، گرگ، خرس، آهو یا خروس، همراه است روح آشنا، گربه‌های سیاه، مارها و موجودات سیاه دیگر آنها. این منشأ خرافات گسترده در مورد گربه‌های سیاه و سایر حیوانات سیاه بود. در فلاندرس قرون وسطی، در مراسمی به نام Kattenstoet، گربه‌های سیاه را برای جلوگیری از جادوگری از ناقوسازی تالار پارچه ایپرس انداختند.Stefano Zuffi, "Color in Art", p. 279.
آزمایشات جادوگران در این دوره در اروپا و آمریکا معمول بود. در جریان محاکمه‌های بدنام جادوگران سالم در نیوانگلند در سال ۱۶۹۲–۹۳، یکی از کسانی که محاکمه می‌شدند متهم شد که می‌تواند به «یک چیز سیاه با کلاه آبی» تبدیل شود و دیگران به داشتن آشنایی به شکل سگ سیاه گربه سیاه و یک پرنده سیاه. نوزده زن و مرد به عنوان جادوگر به دار آویخته شدند.
در قرن هجدهم، در دوران عصر روشنگری اروپا، سیاه به عنوان یک رنگ مد رفت. پاریس، پایتخت مد شد و پاستل، آبی، سبز، زرد و سفید رنگ اشراف و طبقات بالاتر شدند. اما پس از انقلاب فرانسه، رنگ سیاه دوباره به رنگ اصلی تبدیل شد.
سیاه رنگ انقلاب صنعتی بود که عمدتاً از طریق زغال سنگ و بعداً از طریق نفت ساخته می‌شد. به خاطر دوده زغال سنگ، ساختمان‌های شهرهای بزرگ اروپا و آمریکا به تدریج سیاه شدند. تا سال ۱۸۴۶ منطقه صنعتی میدلندز غربی انگلستان معمولاً «منطقه سیاه» نامیده می‌شد. چارلز دیکنز و نویسندگان دیگر خیابان‌های تاریک و آسمان دودی لندن را توصیف کردند، و آن‌ها به وضوح در نقاشی‌های هنرمند فرانسوی، گوستاو دوره، نشان داده شدند.
نوع دیگری از رنگ سیاه قسمت مهمی از حرکت عاشقانه در ادبیات بود. سیاه رنگ مالیخولیا، مضمون غالب رمانتیسم بود. رمان‌های آن دوره نیمه شب پر از قلعه، ویرانه، سیاه چال، طوفان و جلسات بود. شاعران برجسته این جنبش معمولاً با لباس سیاه، معمولاً با پیراهن سفید و یقه باز، و روسری نامرتب بر روی شانه‌هایشان به تصویر کشیده شدند، پرسی بیشه شلی و لرد بایرون به ایجاد کلیشه‌های ماندگار شاعر رمانتیک کمک کردند.
اختراع رنگ‌های سیاه مصنوعی ارزان و صنعتی شدن صنعت نساجی به این معنی بود که لباس‌های سیاه و مرغوب برای اولین بار در دسترس عموم مردم بود. در قرن نوزدهم سیاه به تدریج به محبوب‌ترین رنگ لباس تجاری طبقات بالا و متوسط در انگلستان و قاره آمریکا تبدیل شد.
سیاه در قرن نوزدهم بر ادبیات و مد سلطه داشت و نقش زیادی در نقاشی داشت. جیمز مک نیل ویستلر این رنگ را موضوع مشهورترین نقاشی خود قرار داد، آرایش در رنگ خاکستری و سیاه شماره یک (۱۸۷۱)، معروف به مادر ویسلر.
پائول گوگن گفت، برخی از نقاشان فرانسوی قرن نوزدهم عقیده کمی در مورد رنگ سیاه داشتند: «سیاه را رد کنید»، و آن ترکیبی از سیاه و سفید را خاکستری می‌نامند. هیچ چیز سیاه نیست، خاکستری نیست. سیاه پوستان به دلیل قدرت و تأثیر چشمگیر آنها. پرتره مانت از نقاش، برته موریسوت، تحقیقی با رنگ سیاه بود که روح استقلال او را کاملاً جلب کرد. سیاه به نقاشی قدرت و بی واسطه بودن می‌بخشید. او حتی برای تقویت اثر چشمانش را که سبز بودند به سیاه تغییر داد. هانری ماتیس به نقل از پیسارو امپرسیونیست فرانسوی به وی گفت، «مانت از همه ما قویتر است - او با سیاه رنگ نور را ایجاد کرد.»Paul Gauguin, "Oviri. Écrits d'un sauvage". Textes choisis (1892–1903). Editions D. Guerin, Paris, 1974, p. 123.
پیر آگوست رنوار به ویژه در پرتره‌های خود از سیاه پوستان نورانی استفاده می‌کرد. وقتی کسی به او گفت که رنگ سیاه رنگ نیست، رنوار پاسخ داد: «چه چیزی باعث می‌شود این فکر را بکنی؟ مشکی ملکه رنگ است. من همیشه از آبی پروسی متنفرم. سعی کردم رنگ سیاه را با مخلوطی از قرمز و آبی جایگزین کنم، سعی کردم از آبی کبالت یا اولترامارین، اما من همیشه به رنگ سیاه عاج برمی‌گشتم.»Eva Heller, "Psychologie de la couleur – effets et symboliques", p. 107.
ونسان ون گوگ از خطوط سیاه برای ترسیم بسیاری از اشیا در نقاشی‌های خود مانند تخت در نقاشی معروف اتاق خواب خود استفاده کرد. جدا کردن آنها نقاشی او از کلاغ‌های سیاه بالای یک مزرعه ذرت، که کمی قبل از مرگ او نقاشی شده بود، به ویژه آشفته و دلهره آور بود.
اولین جوهرهای شناخته شده توسط چینی‌ها ساخته شده و مربوط به قرن ۲۳ قبل از میلاد است. آنها از رنگهای طبیعی گیاهی و مواد معدنی مانند زمین گرافیت با آب استفاده کردند و با برس جوهر استفاده کردند. جوهرهای اولیه چینی مشابه جوهر مرکب مدرن مربوط به حدود ۲۵۶ سال قبل از میلاد در اواخر دوره جنگ‌های ایالات متحده یافت شده‌است. آن‌ها از دوده تولید می‌شوند، معمولاً با سوزاندن چوب کاج، مخلوط با چسب حیوانات تولید می‌شوند. برای تهیه جوهر از یک مرکب، چوب به‌طور مداوم در برابر سنگ مرکب با مقدار کمی آب چرخ می‌شود تا مایع تیره تولید شود و سپس با برس جوهر استفاده می‌شود. هنرمندان و خوشنویسان می‌توانند ضخامت جوهر حاصل را با کاهش یا افزایش شدت و زمان آسیاب جوهر تغییر دهند. این جوهرها سایه ظریف و جلوه‌های ظریف یا چشمگیر نقاشی قلم موی چینی را ایجاد می‌کنند.
در طیف مرئی، رنگ سیاه، رنگی است که حاصل جذب تمام رنگ‌ها است. رنگ سیاه را می‌توان اینطور توصیف کرد که وقتی هیچ نور مرئی به چشم نمی‌رسد، سیاه دیده می‌شود. رنگدانه‌ها یا رنگ‌هایی که نور را جذب می‌کنند تا اینکه آن را به سمت چشم منعکس کنند «سیاه به نظر می‌رسند». با این وجود یک رنگدانه سیاه می‌تواند ناشی از ترکیبی از چندین رنگدانه باشد که در مجموع همه رنگ‌ها را جذب می‌کند. اگر نسبت مناسب سه رنگدانه اولیه با هم مخلوط شوند، نتیجه نور کمی را منعکس می‌کند تا «سیاه» نامیده شود. این دو توصیف سطحی متضاد اما در واقع مکمل رنگ سیاه را ارائه می‌دهد. رنگ سیاه جذب تمام رنگ‌های نور یا ترکیبی جامع از چندین رنگ رنگدانه است.
در فیزیک، یک جسم سیاه یک جاذب کامل نور است اما با یک قانون ترمودینامیکی، بهترین گسیل کننده است؛ بنابراین، بهترین خنک‌کننده تابشی، خارج از نور خورشید، با استفاده از رنگ سیاه است، اگرچه مهم است که مادون قرمز نیز سیاه باشد (یک جاذب تقریباً کامل). در علوم ابتدایی، نور ماورا بنفش دور را «نور سیاه» می‌نامند زیرا در حالی که خود غیب است، باعث فلورسنس بسیاری از مواد معدنی و سایر مواد می‌شود.
جذب نور با انتقال، بازتاب و انتشار در تضاد است، جایی که نور فقط هدایت می‌شود و باعث می‌شود اجسام به ترتیب شفاف، بازتابنده یا سفید به نظر برسند. اگر بیشتر نور ورودی به همان اندازه در ماده جذب شود، ماده‌ای سیاه گفته می‌شود. نور (تابش الکترومغناطیسی در طیف مرئی) با اتم‌ها و مولکول‌ها برهم کنش دارد که باعث می‌شود انرژی نور به اشکال دیگر انرژی، معمولاً گرما تبدیل شود. این بدان معنی است که سطوح سیاه می‌توانند به عنوان جمع‌کننده‌های حرارتی عمل کنند، نور را جذب کرده و گرما تولید می‌کنند (به جمع‌کننده حرارتی خورشیدی مراجعه کنید).
از سپتامبر ۲۰۱۹، تاریک‌ترین ماده از نانولوله‌های کربنی که به صورت عمودی تراز شده‌اند، ساخته می‌شود. این ماده توسط مهندسان MIT رشد یافته و گزارش شده‌است که میزان جذب ۹۹٫۹۹۵٪ از هر نور ورودی است. این از هر نوع ماده تاریک قبلی از جمله Vantablack که دارای حداکثر میزان جذب ۹۹٫۹۶۵٪ در طیف مرئی است، پیشی می‌گیرد.
اولین رنگدانه‌های مورد استفاده انسان نوسنگی زغال چوب، قرمز و زرد بود. خطوط سیاه هنر غار با نوک مشعل‌های سوخته ساخته شده از چوبی با رزین ترسیم شده‌است.Anne Varichon, "Couleurs – pigments et teintures dans les mains des peuples", p. 256.رنگدانه‌های مختلف زغال چوب با سوزاندن چوبها و محصولات حیوانی مختلف ساخته می‌شود که هرکدام لحن متفاوتی دارند. زغال چوب خرد شده و سپس با چربی حیوانات مخلوط می‌شود تا رنگدانه تولید شود.
سیاه انگور در زمان رومی‌ها با سوزاندن شاخه‌های بریده شده انگور تولید می‌شد. همچنین می‌تواند با سوزاندن بقایای انگور خرد شده که در اجاق جمع‌آوری و خشک می‌شود، تولید شود. به گفته مورخ ویتروویوس، عمق و غنای سیاه تولید شده با کیفیت شراب مطابقت داشت. بهترین شراب‌ها مشکی با مایل به آبی به رنگ نیل تولید می‌کردند.
نقاش قرن پانزدهم Cennino Cennini نحوه ساخت این رنگدانه را در دوران رنسانس در کتاب معروف خود برای هنرمندان توصیف کرد: «... یک سیاه وجود دارد که از شاخه‌های انگور ساخته شده‌است؛ و این ساقه‌ها باید سوزانده شوند آنها سوخته شده‌اند، مقداری آب بر روی آنها بیندازید و آنها را بیرون بیاورید و سپس آنها را به همان روش سیاه دیگر نرم کنید؛ و این یک رنگدانه لاغر و سیاه است و یکی از رنگدانه‌های عالی است که ما استفاده می‌کنیم.»Lara Broecke, "Cennino Cennini's "Il Libro dell'Arte": a New English Translation and Commentary with Italian Transcription", Archetype 2015, p. 60.
سینینی همچنین خاطرنشان کرد: «سیاه دیگری نیز وجود دارد که از پوسته بادام سوخته یا هلو ساخته می‌شود و این یک سیاه خوب و عالی است.» ذغال پودر شده سپس با صمغ عربی یا زرده تخم مرغ مخلوط شده و رنگ ایجاد می‌شود.
تمدن‌های مختلف گیاهان مختلف را برای تولید رنگدانه‌های ذغالی خود سوزاندند. Inuit of Alaska از زغال چوب مخلوط با خون برای نقاشی ماسک و اشیا چوبی استفاده می‌کردند. پولنیزی‌ها نارگیل‌ها را سوزاندند تا رنگدانه‌های خود را تولید کنند.
سیاهچاله، منطقه ای از زمان-زمان است که جاذبه از فرار هر چیزی، از جمله نور جلوگیری می‌کند. تئوری نسبیت عام پیش‌بینی می‌کند که یک جرم فشرده به اندازه کافی فضا-زمان را تغییر شکل داده و یک سیاهچاله ایجاد می‌کند. در اطراف یک سیاهچاله یک سطح تعریف شده از نظر ریاضی وجود دارد که افق رویداد نامیده می‌شود و نقطه بازگشت را مشخص می‌کند. این «سیاه» نامیده می‌شود زیرا تمام نوری که به افق می‌رسد را جذب می‌کند و هیچ چیزی را منعکس نمی‌کند، دقیقاً مانند یک بدن سیاه کامل در ترمودینامیک. پیش‌بینی می‌شود سیاهچاله‌های جرم ستاره ای هنگامی که ستارگان بسیار عظیم در پایان چرخه زندگی خود فرو می‌ریزند، تشکیل شوند. پس از تشکیل سیاهچاله می‌تواند با جذب جرم از محیط اطراف خود به رشد ادامه دهد. با جذب ستاره‌های دیگر و ادغام با سیاه چاله‌های دیگر، سیاهچاله‌های عظیم میلیون‌ها توده خورشیدی ممکن است تشکیل شوند. اتفاق نظر کلی وجود دارد که سیاهچاله‌های بزرگ در مراکز بیشتر کهکشان‌ها وجود دارند. اگرچه سیاهچاله خود سیاه است، اما مواد وارد شده یک دیسک تجمع، که یکی از درخشان‌ترین انواع جسم در جهان است، تشکیل می‌دهد.
"تناقض اولبرز" یا "چرا آسمان شب و فضا سیاه است؟"
سیاه بودن فضای بیرونی را گاه تناقض اولبرز می‌نامند. از نظر تئوری، چون جهان پر از ستاره است، و اعتقاد بر این است که بی‌نهایت بزرگ است ، انتظار می‌رود که نور تعداد بی‌نهایت ستاره کافی باشد تا تمام جهان را به‌طور درخشان روشن کند. با این حال، رنگ زمینه فضای بیرونی سیاه است. این تناقض اولین بار در سال ۱۸۲۳ توسط ستاره‌شناس آلمانی، هاینریش ویلهلم ماتیاس اولبرز، مطرح شد و این سال را مطرح کرد که چرا آسمان شب سیاه است.
پاسخ پذیرفته شده فعلی این است که، گرچه جهان ممکن است بی‌نهایت بزرگ باشد، اما بی‌نهایت قدیمی نیست. تصور می‌شود که این قدمت حدود ۱۳٫۸ میلیارد سال باشد، بنابراین ما فقط می‌توانیم اجسامی را ببینیم که فاصله نور در ۱۳٫۸ میلیارد سال بتواند طی کند. نور ستاره‌های دورتر به زمین نرسیده‌است و نمی‌تواند در روشن شدن آسمان سهیم باشد. بعلاوه، همزمان با انبساط جهان، بسیاری از ستارگان از زمین دور می‌شوند. وقتی آنها حرکت می‌کنند، طول موج نور آنها از طریق اثر داپلر طولانی‌تر می‌شود و به سمت قرمز تغییر می‌کند یا حتی نامرئی می‌شود. در نتیجه این دو پدیده، نور ستاره به اندازه کافی وجود ندارد که بتواند فضا را به جز سیاه ایجاد کند.
آسمان روز روی زمین آبی است زیرا نور خورشید به مولکول‌های موجود در جو زمین برخورد می‌کند و نور را از همه جهات پراکنده می‌کند. نور آبی بیش از رنگهای دیگر پراکنده‌است و مقدار بیشتری به چشم می‌رسد و آسمان روز را آبی نشان می‌دهد. این به پراکندگی ریلی معروف است.