moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۱۹۷۹ جو پری و در سال ۱۹۸۱ برد ویتفورد گروه را ترک کردند اما در سال ۱۹۸۴ پس از تماس تلفنی تایلر با پری، دوباره به گروه بازگشتند. اعضای گروه در آن زمان، همگی از اعتیاد به موادمخدر رنج می‌بردند، مخصوصاً تایلر که شدیداً به هروئین معتاد بود و در حین چند اجرای روی صحنه از حال رفته بود. در سال ۱۹۸۶ تایلر به اصرار اعضای گروه در یک برنامهٔ ترک اعتیاد شرکت کرد و موفق شد اعتیاد خود را کاملاً ترک کند. سایر اعضای گروه هم تا اواخر دههٔ ۸۰ اعتیاد خود را کاملاً ترک‌کردند.
در سال ۱۹۸۵ اروسمیث آلبوم جدید خود را با نام «Done With Mirror» منتشر کرد. همچنین جو پری و استیون در سال ۱۹۸۶ با همکاری گروه «ران-دی. ام. سی» آهنگ پرفروش «Walk This Way» که در سال ۱۹۷۹ منتشر شده بود را دوباره اجرا کردند که با استقبال فراوانی روبرو شد. اخیراً این آهنگ در رده‌بندی ۱۰۰ «آهنگی که دنیا را تغییر داد» که توسط مجلهٔ «رولینگ استونز» منتشرشد، مکان بیست و هفتم را به خود اختصاص داد. آلبوم‌های بعدی اروسمیث هم با استقبال بسیار روبرو شدند و به فروش‌های چند میلیونی رسیدند.
در سال ۱۹۹۵ اعضای گروه اعلام کردند که بعد از ده سال فعالیت اخیر خود، به مدتی استراحت احتیاج دارند. در همین زمان گروه با مدیر خود، «تام کالینز»، که عامل اصلی بازگشت گروه و موفقیت دوبارهٔ آن بود، اختلاف پیدا کرد. ظاهراً تام کلینز از همکاری نزدیک تایلر و پری نگران بود و عقیده داشت که این همکاری، که سه عضو دیگر گروه در آن نقشی نداشتند، باعث می‌شود که کنترل گروه از دست او خارج شود. تام کالینز که در این زمان به افسردگی مبتلا شده بود، شروع به شایعه پردازی در مورد گروه کرد. از جمله اینکه: «گروه از هم پاشیده‌است. استیون تایلر دوباره به مواد مخدر روی آورده و در میامی به همسر خود خیانت کرده‌است.» اروسمیث تمامی این شایعات را تکذیب کرد و پس از تشکر از تام کالینز به خاطر زحماتی که برای گروه کشیده بود، وی را در سال ۱۹۹۶ اخراج کرد. این موضوع به همراه تغییر تهیه‌کننده باعث تأخیر در ضبط آلبوم بعدی گروه شد. سرانجام آلبوم «Nine Lives» در سال ۱۹۹۷ منتشر شد که از آن بسیار استقبال‌شد. بعد از این آلبوم گروه، دو سال به اجرای کنسرت پرداختند که در یکی از این اجراها، پایهٔ میکروفون به پای تایلر برخورد کرد و رباط زانوی وی پاره شد. علی‌رغم سوختگی درجهٔ دو جویی کرمر پس از آتش گرفتن اتومبیلش در پمپ بنزین و مشکلات حرکتی تایلر در حین ضبط ویدیوی «I Don’t Want to Miss a Thing» این تک‌آهنگ که برای فیلم "Armageddon" ساخته شد بود بسیار موفق شد. لیو تایلر، دختر استیون عهده‌دار یکی از نقش‌های اصلی این فیلم بود.
در سال ۲۰۰۳، تایلر موفق به کسب مدرک افتخاری از کالج موسیقی برکلی شد و در سال ۲۰۰۵ از دانشگاه بوستون ماساچوست مدرک دکتر افتخاری دریافت کرد.
تایلر در سال ۲۰۰۵ در نقش کوچکی در فیلم «Be Cool» به همراه اوما تورمن و جان تراولتا ظاهر شد. تایلر در این فیلم به همراه خوانندهٔ دیگری به نام «لیندا مون» که نقش آن را کریستینا میلیان بر عهده دارد، به اجرای آهنگ «Cryin’» خود می‌پردازد.
استیون تایلر علاوه بر گیتار بیس و آکوستیک در نواختن چند ساز دیگر از جمله پیانو، کیبورد ، پرکاشن، درامز، ویولن، فلوت، سازدهنی (هارمونیکا)، سنتور (دالسیمر) و ماندولین مهارت دارد.
تایلر به رقص و انجام حرکات ریتمیک با میکروفون شهرت دارد. او معمولاً پایهٔ میکروفون خود را با پارچه‌های رنگارنگ تزیین می‌کند و وقتی طرفداران او سعی می‌کنند پارچه‌ها را چنگ بزنند، عصبانی می‌شود. در دههٔ هفتاد و دوران اعتیاد تایلر، وی گاهی مواد انرژی زا یا مخدر را جهت مصرف روی صحنه در این پارچه‌ها جاسازی می‌کرد! تایلر عادت به چرخاندن میکروفون در هوا دارد و گاهی این میکروفون به اعضای گروه برخورد می‌کند!
تایلر تاکنون در اجرای چندین آهنگ با خواننده‌ها و گروه‌های دیگر همکاری کرده‌است، از جمله: آلیس کوپر «Various Tracks» در سال ۱۹۸۹، پینک "Misery" در سال ۲۰۰۱، سانتانا «Just Feel Better» در سال ۲۰۰۵ و کیث اندرسون «Three Chord Country and Rock & Roll» در سال ۲۰۰۶.
جمعیت آن ۱۲۱ نفر (۶ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۱۳۷ نفر (۹ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۲۲۶ نفر (۹ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۱۲۲ نفر (۸ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۱۸۸ نفر (۹ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۴۰۱ نفر (۹ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۳۵۷ نفر (۱۵ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۶۲۰ نفر (۱۴ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۱۵۴ نفر (۱۱ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۹۱۸ نفر (۱۷ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن (۴۶۹ ) نفر (۱۳ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۲۲۲ نفر (۱۶ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۲۴۰ نفر (۱۲ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۱۸۱ نفر (۱۳ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۲۴۹ نفر (۱۵ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۲۴۹ نفر (۱۷ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۲۷۱ نفر (۷ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۶۵۸ نفر (۲۴ خانوار) می‌باشد.
این روستا در جنوب شرقی (جبل الآسی) واقع شده‌است.
جمعیت آن ۴۸۳ نفر (۱۹ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۵۰۵ نفر (۳۰ خانوار) می‌باشد.
گویند:(هوزان بن الغوث ابن سعد بن عوف بن عدی) آنرا بنادکذاری نموده‌است، در این بابت شاعر:(الهمدانی) می‌سراید:
وفی هوزن می‌حیّ لعف عصابةً
ومن آن نشق کل رخو الحمائلُ
خیرآباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۱ نفر (۱۱ خانوار)
زمان پوط، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۱۶ نفر (۳۰ خانوار)
شفیع، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران است.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱٬۲۶۸ نفر (۳۰۴ خانوار)
بیگ نظر، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳٩۵ جمعیت آن ٨٩٠ نفر (٢٨٢ خانوار)
شورچه، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۹۶ نفر (۱۰۳ خانوار)
یزدان آبادشرقی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۱ نفر (۱۰ خانوار)
حصار، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۶۹ نفر (۴۷ خانوار)
شغل آباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۰۳ نفر (۹۷ خانوار)
قره چای، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۵۵ نفر (۳۸ خانوار)
بوده‌است.ودارای اب وهوای سرد وکوهستانی می‌باشد این روستابین مشهد وقوچان واقع شده که حدود30کیلومترازقوچان فاصله دارد
بش آغاج، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۵۱ نفر (۹۷ خانوار)
گلمیم، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۰۳ نفر (۱۲۱ خانوار)
بنیابید، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۶۴ نفر (۱۱۴ خانوار)
کلاته عظیم، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۳ نفر (۷ خانوار)
توکل باغ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۲ نفر (۹ خانوار)
برسلان، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران. روستای گردشگری برسلان در 30 کیلومتری جنوب شرق قوچان جای دارد و منطقه‌ای سرسبز و بکر است. این روستا دارای پنج شهید دلاور می‌باشد و خاستگاه موسیقی مقامی و مشاهیر بزرگی همانند حاج قربان سلیمانی را پرورش داده است. آثار تاریخی معماری صخره‌ای این روستا به ثبت آثار ملی ایران رسیده است. این آثار در در دامنه کوه‌های محمدبیکوه و دانلو قرار دارند و قدمت آن به سده ۶ تا ۱۰ قمری بازمی‌گردد.
وجود باغات فراوان و جاذبه های طبیعی مانند آبشار، غارها، باغات میوه و ...، همچنین آثار تاریخی مربوط به دوره ایلخانان این روستا را از روستا های دیگر متمایز کرده است.زبان این منطقه فارسی بوده و از دو قسمت علیا و سفلی تشکیل شده است. عمده محصولات باغی این روستا گیلاس، سیب گردو، و آلبالو است.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۹۱ نفر (۱۱۰ خانوار)
کلاته رضاخان، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۴۴ نفر (۳۷ خانوار)
دانش نما در فرهنگ دهخدا به معناهای نمایندهٔ دانش، نشان دهندهٔ دانش، عرضه‌کنندهٔ علم، نشان‌دهندهٔ میزان معلومات و اطلاعات آمده‌است.
دانشنما گونه‌ای از نمایش یا اجراهایی صحنه‌ای (Stage) یا برنامه‌های (شوهای) تلویزیونی گفته می‌شود که هدف آن ارائه جذابیت‌های علم است.
در این گونه برنامه‌ها از مطالب غامض یا فرمولهای پیچیده علمی یا مباحث کسالت‌آور خبری نیست. همه آنچه که به نمایش در می‌آید پدیده‌های هیجان انگیز و آزمایش‌های جالب و شگفت‌انگیز است. پدیده‌هایی که شور و شعف بینندگان را به همراه دارد و آنان را به حیرت وا می‌دارد. در این گونه برنامه‌ها با نمایش دادن پدیده‌های جذاب، انگیزه مخاطب برای فهم پدیده را تحریک می‌کنند و سپس با زبانی ساده مفاهیم پیچده علمی توضیح داده می‌شود.
گل مخاران، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۱۷ نفر (۳۱ خانوار)
آلماجق، شهری از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران است.
زبان مردم این شهر ترکی خراسانی است.
این شهر در بخش مرکزی قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱٬۵۸۸ نفر (۴۶۳ خانوار) بوده‌است.
آتارچی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
یساقی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۳۴ نفر (۹۴ خانوار)
کلاته حاجی علی داد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۱ نفر (۹ خانوار)
خیرآبادشرقی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۰ نفر (۱۱ خانوار)
دوست آباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.آب این روستا از محل قنات موجود در آن تأمین میگردد و کشاورزی آن به دو صورت دیم و آبی بوده .اعم محصولات کشاورزی این روستا گندم و جو و انگور می‌باشد
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۸ نفر (۱۴ خانوار)
کلاته یساول باشی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶۶ نفر (۱۷ خانوار)
بنیانگذار این روستا حاج محمد بیگ یساولباشی از مردان نیک دوره قاجاریه در شهرستان قوچان می‌باشد که مسجدی نیز به نام ایشان و به دست خودشان در مرکز شهر قوچان ساخته شد و از قدیمی‌ترین ابنیه شهر جدید قوچان می‌باشد.
دوغائی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
درفاصله 110 کیلومتری مرکز استان و در فاصله 30 کیلومتری مرکز شهرستان قراردارد.
آب و هوای روستا سردسیری می باشد.
این روستا در دهستان دوغائی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱٫۲۰۰ نفر (۳۲۰خانوار)
کارزار قانون بی‌سنگسار یا کمپین قانون بی‌سنگسار فعالیتی گروهی است برای لغو قانون سنگسار در ایران که با تصمیم جمعی از فعالان جنبش فراملیتی زنان، برخی از فعالان جنبش زنان در ایران، سازمانهای غیردولتی زنان و شبکه وکلای داوطلب آغاز شد.
به گفته اعضای این کمپین، با وجود انکار مقامات ایران، همچنان سنگسار بخشی از قوانین کیفری ایران است. برای نمونه در فراخوان کمپین به سنگسار شدن یک زن و یک مرد در اردیبهشت ۱۳۸۵ در شهر مشهد و موارد دیگر، از جمله ۹ زن و ۲ مردی که شبکه وکلای داوطلب موفق به یافتنشان شد اشاره شده‌است.
این کمپین برای زنان ایرانی داخل و خارج کشور امکانات بیشتری برای ارتباط ایجاد کرده‌است و موجب بیشتر شدن احساس مسئولیت و تعهد برای جلوگیری از صدور حکم سنگسار یا اجرای آن گشته‌است. همچنین، از هر دو زبان شرعی و حقوق بشری برای مخالفت با مجازات سنگسار استفاده کرده‌است.
فعالیت‌های این کمپین در سطح سازمان‌های حقوق بشر مورد توجه واقع شده‌است، مثلاً سازمان عفو بین‌الملل در گزارش خود دربارهٔ وضعیت سنگسار در ایران به «تلاش‌های شجاعانه مدافعان محلی حقوق بشر در ایران که پس از سنگسارهای مه ۲۰۰۶ در مشهد کارزار قانون بی سنگسار را به راه انداختند» اشاره کرده‌است و دروئری دایک، پژوهشگر سازمان عفو بین‌الملل در زمینه مسایل ایران تلاش‌های این کمپین را مثبت دانست.
از جمله فعالان این کمپین می‌توان به شادی صدر، محبوبه عباسقلی‌زاده، آسیه امینی، صنم دولتشاهی، و سهیلا وحدتی اشاره کرد.
شرف الدین ادریس (نام کامل وی: سلطان شرف الدین ادریس شاه الحاج بن المرحوم صلاح الدین عبدالعزیز شاه الحاج) فرمان روای کنونی سلانگور در مالزی است. سلطان شرف الدین ادریس شاه در دسامبر ۱۹۴۵ در کلانگ سلانگور زاده شد؛
او در کوالالامپور تحصیلات ابتدایی خود را به پایان رسانید و برای تحصیل در مدرسه متوسطه به پرت در استرالیا رفت. وی در سال ۱۹۶۴ دوره دبیرستان را در انگلستان به پایان رسانید.
در سوم سپتامبر ۱۹۶۰، در حالی که تنها پانزده سال داشت به ولایتعهدی سلطان صلاح الدین عبدالعزیز شاه برگزیده شد؛ و در ۲۲ نوامبر سال ۲۰۰۱ به عنوان سلطان سلانگور انتخاب گردید. پسرش تنگکو امیرشاه هم‌اکنون ولیعهد ایالت سلانگور است. او علاوه بر امیرشاه، دو دختر به نام‌های تنگکو زرافیا و تنگکو زاتاشا نیز دارد.
Sultan Sharafuddin Idris Shah of Selangor،Wikipedia Contributors، Wikpedia the Free Encyclopedia
ویندوز اینترنت اکسپلورر ۸ (مخففاً IE8) نسخه‌ای از مرورگر مایکروسافت اینترنت اکسپلورر است. آخرین نسخهٔ این برنامه ۱۹ مارس ۲۰۰۹ منتشر شد.
به گفتهٔ مایکروسافت امنیت، سهولت در استفاده و بهبود در قسمت RSS, CSS و Ajax از مزایای این نسخه نسبت به نسخهٔ قبل آن است.
خودپرستی پدیده‌ای فلسفی، روانشناختی است مبنی بر ترجیح خود و خواسته‌های شخصی خود بر دیگران و خواسته‌های آن‌ها. به بیانی دیگر خودپرستان ارتباطی است که فرد خود را در مرکز جهان (هستی‌شناسی خود) قرار داده و این موجودیت و هستی، فارغ از دیگران و دنیای آن‌ها می‌باشد.
این مفهوم با خودشیفتگی یا نارسیسم رابطه تنگاتنگی دارد و ارتباط هر دو از طریق عشق افراطی به خود و غلوکردن در رابطه با انگاشتها و قابلیت‌های فردی است. فرد خودشیفته یا خودپرست، دچار یک خود برتر بینی، عمیق و خیالی است که همین خصیصه روانشناختی، او را از حقایق موجود در محیطش دور نگه می‌دارد. وقتی این شاخصه‌های خودپرستانه به نهایت افراطی گری خود می‌رسند، موجب پیدایش جنبش‌هایی مانند فردگرایی خودخواهانه و نفی بشردوستی می‌شود. این افراد از دیگران استفاده ابزاری می‌کنند و خواسته‌های جمعی در ذهنیت آن‌ها اموری عبث تجلی می‌کند و دائم از جمع گرایی فرار می‌کنند.
واژه خودپرستی مشتق شده از دو واژهٔ لاتین (ego یا ایگو به معنی " خود " و پسوند انگلیسی آن ism- می‌باشد که پسوندی مکتب ساز است)
نینتندو دی‌اس کنسول دستی ساخت شرکت نینتندو است که در سال ۲۰۰۴ به بازار ارائه شد.
این کنسول دارای دو صفحه نمایش ال سی دی می‌باشد که از صفحه پایین به عنوان تاچ اسکرین استفاده می‌شود. در اغلب بازی‌ها با حرکت قلم روی این صفحه بازی انجام می‌شود. این کنسول پرفروش‌ترین کنسول دستی جهان است.
در سال ۲۰۰۶ شرکت نینتندو نسخه جدیدی از این سیستم به نام دی‌اس لایت را به بازار داد که نسبت به طرح اولیه باریکتر و سبک‌تر و دارای صفحه نمایش پر نور تری است.
در سال ۲۰۰۸ نینتندو طرح جدیدی از این کنسول به نام دی.اس. آی را به بازار داد که کمی باریکتر از دی‌اس لایت بوده و دارای صفحه‌های کمی بزرگتر می‌باشد و همچنین مجهز به دو دوربین می‌باشد که می‌توان از آن‌ها برای نرم‌افزارهای تفریحی مخصوص این سیستم و همچنین در آینده در برخی بازی‌ها بهره گرفت.
در سال ۲۰۱۱ نینتندو با عزضه 3ds که نسخه ای بهبود یافته چه از نظر قدرت گرافیکی و چه از نظر کنترل و صفحه نمایش بود گامی روبه جلو در عرصه کنسول‌های قابل حمل برداشت. نسخه 3ds آزادی عمل بسیار بیشتری به توسعه دهندگان بازی‌های ویدیویی می‌داد به طوری که کارتریج‌های تری دی اس راه خود را از کارتریج‌های دی اس جدا کرد.
سال ۲۰۱۲ با عرضه نینتندو تری دی اس ایکس ال همراه بود که تنها ویژگی حائز اهمیت آن صفحه نمایش ۴٫۸۸ اینچی آن بود که این رقم در تری دی اس ۳٫۵۳ اینچ بود.
سال بعد، یعنی ۲۰۱۳ نینتندو کنسولی دستی جدیدی تحت سایه خانواده دی اس منتشر کرد؛ نینتندو 2ds. تنها نکته جدید دربارهٔ این کنسول دستی دو صفحه نمایش غیرتاشو بود که تا آن زمان در خانواده دی اس بی‌سابقه بود. این کنسول از کارتریج‌های 3ds و ds پشتیبانی می‌کرد به همین دلیل تو دی اس را جزو خانواده 3ds می‌دانند.
سال ۲۰۱۴ اما زمان آن فرا رسید که نینتندو دوباره عرضه نسخه جدید دی اس را با ارتقای سخت‌افزار همراه کند؛ نیو نینتندو ۳ دی اس (new nintendo 3ds). این بار نسخه جدید خانواده دی اس با ۴ مگابایت ارتقای رم گرافیکی (VRAM) همراه شد و یک آنالوگ راست به طراحی این کنسول جدید اضافه شد. اندازه صفحه نمایش ۳٫۸۸ اینچ در نظر گرفته شد و با اضافه شدن آنالوگ راست و افزایش قدرت گرافیکی بازی‌هایی مانند ماینکرفت، زینوبلید کرونیکلز و فایر امبلم واریرز توانایی اجرا روی این دستگاه را داشتند؛ لازم است ذکر شود که بازی‌های اختصاصی نیو نینتندو تری دی اس غیرقابل اجرا بر روی مدل‌های پیشین بودند.
و اما سال ۲۰۱۵ و عرضه نسخه جدید new nintendo 3ds xl. همان‌طور که از نام این کنسول پیداست افزایش اندازه صفحه نمایش در طراحی آن صورت گرفت و این بار بازی‌های نیو نینتندو تری دی اس بر روی دو صفحه ۴٫۸۸ اینچی قابل اجرا بودند.
با عرضه نینتندو سوییچ در می سال ۲۰۱۷ طرفداران خانواده دی اس را بازنشسته شده می‌پنداشتند اما در کمال تعجب در جولای همان سال یعنی ۴ ماه بعد نینتندو نسخه ای جدید از این خانواده یعنی نیو نینتندو ۲ دی اس ایکس ال (new nintendo 2ds xl) را منتشر کرد.
کنسول‌های دستی نینتندو دی‌اس رقیب سیستم قابل حمل سونی یعنی پی‌اس‌پی بود و سونی در عرصه ساخت کنسول‌های دستی گام به گام با نینتندو پیش می‌رفت اما با شکست پلی استیشن ویتا (نسخه ای جدید از کنسول‌های دستی سونی) و موفقیت ۳ دی اس، سونی از گود رقابت کنسول‌های دستی کنار رفت و هنوز هم نینتندو در ساخت و عرضه کنسول‌های دستی بی رقیب است. از ویژگی‌های کنسول نینتندو دی‌اس داشتن طیف وسیعی از نرم‌افزار و بازی برای هر قشر و هر سن و سال می‌باشد و از بازی‌های تقویت حافظه و بازهای کلاسیک مثل شطرنج و پوکر و جدول تا بازی‌های اکشن و شوتر و نقص‌آفرینی و حتی آموزش آشپزی و… را شامل می‌شود.
http://en.wikipedia.org/wiki/Nintendo_DS تاریخ ۲۵ مارس ۲۰۱۱
اِشکال، یا باگ نوعی خطا یا اشتباه در اجرای نرم‌افزار است که موجب نتایج اشتباه یا اجرا نشدن نرم‌افزار می‌شود. علت این اشکالات می‌تواند اشتباه در هنگام برنامه‌نویسی باشد. شرکت‌های سازنده نرم‌افزارها برای حل این مشکل قبل از ارائه نسخه نهایی نسخه‌هایی تحت نام بتا یا آلفا انتشار می‌دهند تا افرادی آن‌ها را بررسی کنند و این باگ‌ها را گزارش کنند. به این افراد بتا تستر می‌گویند.
بعضی اوقات شرکت‌های سازنده نرم‌افزار به عمد یک یا چند اشکال در نسخه‌های قابل بازی قبل از انتشار، که رایگان پخش می‌کنند، می‌گذارند تا از کپی غیرمجاز آن‌ها جلوگیری کنند مانند بازی کیش یک آدم‌کش.
این اصطلاح اولین بار توسط خانم گریس موری هاپر به کار گرفته شده‌است. خانم گریس هاپر به عنوان یکی از اولین برنامه نویسان زن شناخته می‌شود. زمانی که هاپر در دانشگاه هاروارد در حال اشکال‌زدایی یا دیباگ کردن کامپیوتر Mark II بود، از این لغت به معنای خطا و اشکال استفاده کرد؛ زیرا زمانی که هوپر به همراه تعدادی از متخصصین در حال بررسی کامپیوتر Mark II بودند، متوجه شدند که اختلال در عملکرد این کامپیوتر به دلیل وجود یک حشره در آن ایجاد شده‌است؛ بنابراین در آنجا از اصطلاح Bug به معنای نقص نرم‌افزاری استفاده کردند.
این خطاها انواع مختلفی دارند و هر کدام از این نوع‌ها در زمان خاصی تشخیص داده می‌شوند، انواع خطاهای برنامه‌نویسی به شرح زیر می‌باشد:
بسیاری از شرکت‌های بزرگ نرم‌افزاری دنیا در ازای یافتن اشکالات نرم‌افزاری محصولاتشان جایزه‌هایی را در نظر گرفته‌اند که از معروف‌ترین آن‌ها می‌توان به جایزه نیم میلیون دلاری گوگل در مسابقات Pwn2Own که یک مسابقه یافتن باگ‌های نرم‌افزاری است نام برد
فیض آل نام آلبومی از جزا خوانندهٔ رپ ترکی است.
کاظم رجبی زاده میانه،کتاب مشاهیر میانه تألیف محمدصادق نایبی، تهران، ویرایش دوم، انتشارات پردیس دانش، 1393 وزنه‌بردار دسته فوق سنگین جانبازان و معلولان ایرانی است که عنوان قوی‌ترین مرد جهان در بازی‌های پارالمپیک پکن را دارد.
وی با بالای سر بردن وزنه ۲۶۵ کیلوگرمی به مقام قهرمانی و مدال طلای سیزدهمین دوره بازی‌های پارالمپیک ۲۰۰۸ پکن دست یافتhttps://www.paralympic.org/beijing-2008/results/powerlifting/mens-100-kg.
او در بازی‌های پارالمپیک ۲۰۰۴ آتن با مهار وزنه ۲۴۲٫۵ کیلوگرمی صاحب مدال طلا شده بودhttps://www.paralympic.org/athens-2004/results/powerlifting، در جریان مسابقه پارالمپیک پکن رکورد خود در پارالمپیک را شکست.
کاظم رجبی علاوه بر قهرمانی در پارالمپیک، سه بار قهرمانی در پیکارهای جهانی، سه عنوان قهرمانی در سطح آسیا و چند قهرمانی در تورنمنت‌های بین‌المللی را هم در پرونده پرافتخار ورزشی خود لحاظ کرده‌است. کاظم رجبی برای آخرین بار در بازی‌های آسیایی گوانگجو در سال ۲۰۱۰ به روی صحنه رفت و پس از کسب مدال نقره از ورزش قهرمانی کناره‌گیری کرد. رجبی در اردوهای پارالمپیک لندن بعنوان سرپرست
در کنار تیم ملی وزنه‌برداری حضور داشت.
عصر ما نشریه‌ای بود که از ۲۷ مهر ۱۳۷۳ تا هنگام توقیف به عنوان ارگان رسمی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران به مدیرمسئولی محمد سلامتی و سردبیری محسن آرمین منتشر می‌شد.
دوهفته‌نامه عصرما که معمولاً در هشت برگ به چاپ می‌رسید، عمدتاً شامل تحلیل‌هایی انتقادی از مسائل سیاست داخلی و اقتصاد سیاسی کشور بود. عصر ما در دوران پیش از انتخابات دوم خرداد به همراه روزنامه سلام تنها رسانه تبلیغاتی و ابزار سیاسی بود که در اختیار گروه‌های موسوم به خط امام و جناح چپ قرار داشت.
سعید حجاریان یکی از مهمترین اعضای تحریریه عصر ما بود که بسیاری از نوشته‌های خود را بدون ذکر نام یا با نام مستعار در این نشریه به چاپ می‌رساند. او در سال ۱۳۷۹ مجموعه مقالات منتشره خود در عصر ما را در کتابی به نام «جمهوریت؛ افسون‌زدایی از قدرت» به چاپ رساند.
آفت‌کش‌ها (به ) موادی به صورت مایع، جامد یا گاز هستند که به منظور نابودی آفت‌ها به کار می‌روند. بعضی از این آفت‌ها که مورد علاقه انسان‌ها نیستند، حشرات، علف‌های هرز و میکروب‌هایی هستند که گیاهان را از بین می‌برند. بسیاری از آفت‌کش‌ها، سمی هستند و علاوه بر اینکه آفت‌ها را از بین می‌برند به انسان‌ها و حیوانات نیز صدمه می‌زنند. در واقع هر ماده یا مخلوطی از مواد که به منظور پیشگیری، انهدام یا کنترل هر آفتی که شامل ناقلین عوامل بیماری‌زا به انسان، جانوران و گیاهان می‌باشد را آفت‌کش گویند.
بنا بر تعریف آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا، هر ماده‌ای که به منظور پیشگیری، نابودی، دور کردن، تنظیم یا کنترل آفت به کار رود، آفت کش خوانده می‌شود.,
از ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد، انسان از آفت‌کش‌ها برای محافظت از محصولاتش استفاده می‌کرده‌است. اولین آفت‌کش شناخته شده، گرد گوگرد است که حدود ۴۵۰۰ سال پیش سومریان باستان در بین‌النهرین از آن استفاده می‌کردند.
در کتاب مذهبی ریگ‌ودا که حدود ۴۰۰۰ سال قدمت دارد، استفاده از گیاهان سمی به عنوان آفت‌کش آورده شده‌است.
در قرن پانزدهم میلادی از عناصر سمی مانند آرسنیک، جیوه و سرب برای ازبین بردن آفت‌ها استفاده می‌شده‌است.
در قرن هفدهم میلادی از برگ‌های گیاه تنباکو، سولفات نیکوتین استخراج گردید و به عنوان حشره کش استفاده شد.
در قرن هجدهم میلادی، ایرانیان و قبایل قفقاز از گرد گل‌های داوودی به عنوان حشره کش استفاده کردند.
در نیمه نخست قرن بیستم، در ایالات متحده آمریکا، از ترکیب بردو به عنوان دافع حشرات و حشره کش به ویژه برای زنجرک استفاده می‌شده‌است. ,
پس از جنگ جهانی دوم، عصر ظهور آفت کش‌های سنتتیک فرا می‌رسد. به دنبال پیدایش بیماری‌های جدید بسیاری از این آفت کش‌های سنتتیک مانند ددت ممنوع اعلام می‌شوند. ,
http://glmris.anl.gov/documents/docs/anscontrol/Molluscicides.pdf],
آفت‌کش‌ها برای کنترل ارگانیسم‌هایی که زیان‌آور شناخته می‌شوند، به کار می‌روند. به عنوان مثال آن‌ها می‌توانند، پشه‌هایی که ناقل بیمارهای مرگباری چون ویروس نیل غربی، تب زرد و مالاریا هستند را از بین ببرند. همچنین می‌توانند زنبورها و مورچه‌هایی که عامل بروز حساسیت هستند را نیز از بین ببرند. حشره کش‌ها می‌توانند جانوران را در مقابل بیماری‌هایی که توسط انگل‌هایی چون کک به وجود می‌آیند نیز محافظت کنند.The benefits of pesticides: A story worth telling . Purdue.edu. Retrieved on September 15, 2007.
آفت‌کش‌ها می‌توانند از بروز بیماری‌هایی که ناشی از مواد غدایی کپک زده یا بیماری‌زا می‌باشند، جلوگیری کنند.
علف کش‌ها می‌توانند علف‌ها و درختان هرز کنار جاده را بیین ببرند و علف‌های هرز مهاجمی که باعث آسیب محیط زیست می‌شوند را نابود کنند. همچنین از آن‌ها در دریاچه‌ها و برکه‌ها برای کنترل گیاهان آبی مانند جلبک‌ها و چمن که عامل بوی نامطبوع آب می‌باشند و باعث تداخل در شنا و ماهیگیری می‌شوند، استفاده می‌شود.Helfrich, LA, Weigmann, DL, Hipkins, P, and Stinson, ER (June 1996), Pesticides and aquatic animals: A guide to reducing impacts on aquatic systems . Virginia Cooperative Extension. Retrieved on 2007-10-14.
بسیاری از آفت‌کش‌ها که برای نابودی آفت‌ها استفاده می‌شوند، برای سلامتی انسان ضرر دارند. ورود آن‌ها به دریاچه‌ها و رودخانه‌ها، موجب آلوده شدن منابع آبی می‌شود. بارش باران اسیدی و از بین رفتن جانداران آبی به دلیل افزایش میزان اسید موجود در آب، از دیگر عوارض استفاده از آفت‌کش‌هاست.
همچنین روانه کردن آفت کش‌ها در آب برای جانوران، به ویژه برای دوزیستان بسیار خطرناک است.
در بسیاری از موارد، جایگزینی به جای استفاده از آفت‌کش‌های شیمیایی وجود دارد:
فیزیک در بازی‌های رایانه‌ای نوعی اصطلاح تخصصی است که برای بیان رعایت شدن قوانین فیزیک در یک بازی رایانه‌ای به کار می‌رود از مثال‌های مهم فیزیک در بازی‌های رایانه‌ای رد نشدن اجسام از یکدیگر است که در بازی‌های سطح پایین بسیار اتفاق می‌افتد.
فِلیپ گلَس (زاده ۱۹۳۷) آهنگ‌ساز آمریکایی است.
او یکی از بنیان‌گذاران موسیقی مینیمال و از تاثیرگذارترین آهنگ‌سازان قرن بیستم است و از او به عنوان کسی که هنر موسیقی را (همراه با پیشگامانی مانند ریچارد اشتراوس، کورت ویل و لئونارد برنشتاین) به میان مردم جامعه آمریکا آورد، یاد می‌شود.http://nymag.com/news/features/influentials
/16903//showartist.asp?id=1622Guardian Unlimited | Archive Search
سازمان زنان ایران (تأسیس ۱۳۴۵) سازمانی دولتی در ایران بود که به مسایل زنان در سطح کشور می‌پرداخت.
سازمان زنان مسئول اجرای پروژه‌هایی در سطح ایران بود که از مهم‌ترین آنها می‌توان به ایجاد مراکز رفاه خانواده، ایجاد مدرسه مددکاری ورامین و تربیت منظم مددکار اجتماعی، و تحقیق در حوزه مسایل زنان اشاره کرد. این سازمان نماینده رسمی ایران در کنفرانس‌های بین‌المللی مربوط به زنان محسوب می‌شد.ساناساریان، الیز؛ ص. ۱۲۹ تا ۱۴۴
فعالیت‌های سازمان زنان بیشتر جنبه خیریه‌ای داشت، هرچند که در دهه ۱۳۵۰، احتمالاً به دلیل روی کار آمدن مهناز افخمی، دبیرکل جدید تحصیل‌کرده و نسل جدید همکارانش به حوزه‌های غیرسنتی نظیر اصلاحاتی قانونی و سیاسی نیز پرداخت (از جمله لابی‌گری برای تصویب قانون حمایت خانواده ۱۳۵۴ و قانون سقط جنین در سال ۱۳۵۶). مراکز رفاه خانواده برای زنان طبقه پایین شهری امکانات آموزشی (سوادآموزی و آموزش‌های حرفه‌ای)، تسهیلات بهداشتی (آموزش بچه‌داری و تنظیم خانواده، چکاپ‌های منظم، توزیع وسایل پیشگیری از بارداری)، مشاوره حقوقی، و مهدکودک ایجاد می‌کرد. آموزش‌های حرفه‌ای بیشتر شامل فعالیت‌های سنتی زنانه مانند خیاطی، قالی‌بافی، تایپ و آرایشگری می‌شد هرچند که در اواخر کار سازمان زنان دوره‌های آموزش تعمیر رادیو و تلویزیون و آموزش مکانیکی نیز در مراکز محدودی برگزار می‌شد. تحقیق در حوزه زنان نیز از دهه ۱۳۵۰ در سازمان گسترش یافت و بر مسایلی مانند تبعیض علیه زنان، تصویر زن در کتابهای درسی مدرسه‌های ابتدایی، منزلت زن در جامعه عشایری، نقش زن و مرد در پیام‌های تجارتی تلویزیون ایران و … بود.ساناساریان، الیز؛ ص. ۱۲۹ تا ۱۴۴
در دوره انقلاب مشروطه انجمن‌های زنان زیادی به‌طور مخفیانه شکل گرفتند که فقط در جنبش مشروطه شرکت می‌کردند و بعدها، در سالهای پس از تشکیل مجلس و جنگ جهانی دوم انجمن‌هایی تأسیس شدند که به حقوق زنان می‌پرداختند.آفاری، ژانتساناساریان، الیز در دوره رضاشاه به تدریج سازمان‌های زنان مستقل حذف شده و سازمان‌هایی وابسته به دولت یا حزب‌های سیاسی تشکیل شدند مانند کانون بانوان که انجمنی بسیار میانه‌رو و خیریه زیر نظر رضاشاه بود.ساناساریان، ص. ۹۰ تا ۱۱۸ در دوره محمدرضاشاه نیز از دهه ۱۳۳۰ متمرکزسازی جدی سازمان‌های زنان آغاز شده بود. سازمان زنان جایگزین «شورای عالی جمعیت زنان ایران» شد که خود از پیوستن انجمن‌های مستقل زنان در سال ۱۳۳۷ تشکیل شده بود. ایجاد این سازمان‌های متمرکز، فعالیت‌های هماهنگ و برنامه‌ریزی شده‌ای بود که موجب از بین رفتن سازمان‌های مستقل جنبش زنان شد.ساناساریان، الیز؛ ص. ۱۲۵
سازمان زنان علاوه بر ساختار آن که قابل نظارت دولت بود، مانند سایر سازمان‌های ایران از رخنه جاسوسان مخفی بی‌بهره نبود؛ و اغلب با هشدارهای ساواک مواجه بود که از آنها می‌خواست مواضع خود را تعدیل کنند و عناصر ضدرژیم را تحریک نکنند.ساناساریان، الیز؛ ص. ۱۲۹ تا ۱۴۴
سازمان زنان در طول فعالیتش با انتقادات هم سنت‌گرایان و هم اصلاح‌طلبان منتقد دولت روبرو بود. اصلاح‌طلبان معتقد بودند این سازمان کم‌کار است و کمکی به حقوق زنان نمی‌کند، محافظه‌کاران سنت‌گرا معتقد بودند سازمان بسیار لیبرال و لائیک است. هر دو گروه سازمان زنان را بازیچه‌ای در دست دولت می‌دانستند.ساناساریان، الیز؛ ص. ۱۲۹ تا ۱۴۴
هدف این سازمان طبق آخرین اساسنامه آن (سال ۱۳۵۴) بالا بردن دانش سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی زنان بود که از روش‌های زیر پی‌گیری می‌شد:کارنامه سازمان زنان ایران
تصمیم‌گیری‌های سازمان با ریاست عالیه، مجمع عمومی، کمیته عالی همکاری، شورای مرکزی و دبیرکل بود.
مجمع عمومی: از نماینده‌های انجمن‌های عضو سازمان زنان و نمایندگان شعبه‌های سازمان در شهرستان‌ها تشکیل می‌شد. در سال ۱۳۵۱ تعداد انجمن‌های عضو سازمان ۳۲ انجمن بود. وظیفه مجمع عمومی انتخاب پنج عضو از یازده عضو شورای مرکزی و تصویب تغییرات در اساسنامه سازمان بود.کارنامه سازمان زنان ایران
کمیته عالی همکاری: هدف این کمیته هماهنگی مسئولان وزارتخانه‌های مختلف با برنامه‌های سازمان زنان بود و از ۱۱ نفر تشکیل می‌شد که حداقل هر شش ماه در حضور ریاست عالیه سازمان جلسه داشتند: نخست‌وزیر، وزیران آموزش و پرورش، کار و امور اجتماعی، بهداری و بهزیستی، دادگستری، کشاورزی و عمران روستایی، صنایع و معادن. همچنین نماینده سازمان‌های برنامه و بودجه، رادیو و تلویزیون، سازمان امور اداری و استخدامی، کمیته پیکار با بی‌سوادی، و دبیرکل خود سازمان زنان.کارنامه سازمان زنان ایران
شورای مرکزی: این شورا حداقل ماهی یک‌بار جلسه داشت و به کارهایی مانند بررسی و تصویب بودجه سازمان می‌پرداخت. کار اعضای شورا داوطلبانه بود و از ۱۱ نفر، شامل ۵ عضو انتخابی مجمع عمومی و ۶ عضو انتخابی ریاست عالیه تشکیل می‌شدند.کارنامه سازمان زنان ایران
دبیرکل: دبیرکل از طرف ریاست عالیه انتخاب می‌شد و به آن پاسخگو بود. وظایف دبیرکل نظارت بر کلیه فعالیت‌های سازمان بود و در جلسه‌های مجمع عمومی و شورای مرکزی شرکت می‌کرد.کارنامه سازمان زنان ایران
ریاست عالیه: ریاست عالیه سازمان با اشرف پهلوی بود. نایب ریاست عالیه نیز فریده قطبی مادر فرح پهلوی بود. ریاست عالیه دبیرکل سازمان و همچنین ۶ نفر از ۱۱ عضو شورای مرکزی را تعیین می‌کرد و جلسات مجمع عمومی با اجازه یا به فرمان ریاست عالیه تشکیل می‌شد.کارنامه سازمان زنان ایران
اطلاعات مختلف و متضادی دربارهٔ بودجه سازمان زنان وجود دارد. بتی فریدان در بازدید از ایران در سال ۱۳۵۳ نوشت خزانه این سازمان ۵۰ میلیون دلار بود. فیلیپ دوپولس *،Philip Dopoulos گزارشگر نیویورک تایمز بودجه آن را ۲۰ میلیون دلار گزارش کرد. در مصاحبه پژوهشی یکی از مقامات مهم سازمان زنان بودجه سازمان را مختصر توصیف کرده و به جز پروژه‌های خاص و مورد علاقه دولت، از هدایا، حق عضویت‌ها و برگزاری کلاس‌های آموزشی ذکر می‌کند که بیشتر فعالیت اعضا داوطلبانه بوده‌است. به گفته وی بودجهٔ پروژه‌هایی مانند سوادآموزی، مراکز تنظیم خانواده، و مهدکودک‌ها بر اساس برنامه‌ای که سازمان زنان طراحی می‌کرد از طرف دولت تأمین می‌شد و برای حقوق کارمندان همین پروژه (پرستاران، آشپزها، نظافتچیان، کارکنان مهدکودک، کارکنان دفتری، کتابداران و مددکاران) مصرف می‌شد. بودجه سازمان برای شعبه‌های شهرستان‌ها، پست، انتشارات و ارتباطات عمومی میان اعضا تخصیص می‌یافت.ساناساریان، الیز؛ ص. ۱۲۹ تا ۱۴۴
سازمان‌های حکومتی ایران در دوران پهلوی
شیمی محاسباتی شاخه‌ای از دانش شیمی است که از روش‌های ریاضی و مفاهیم فیزیکی برای توجیه و تفسیر پدیده‌ای شیمی استفاده می‌کند. هدف اصلی در این رشته بدست آوردن ساختارهای بهینه، خواص شیمی فیزیکی و واکنش‌پذیری ترکیبات شیمیایی با استفاده از روش‌های نظری است. محاسبات با روش‌های آغازین و روش‌های مبتنی برا اطلاعات آزمایش‌های تجربی است. محاسبات در این رشته علمی به کمک رایانه انجام پذیر است. از این رشته به‌گستردگی در تمامی شاخه‌های شیمی، بیو شیمی و داروسازی استفاده می‌شود.
روش‌های محاسباتی
تاکنون روش‌های محاسباتی بسیاری برای حل مسائل شیمی ابداع شده‌است. این روش‌ها از قوانین مکانیک کوانتوم، مکانیک کلاسیک یا ترکیبی از آن‌ها برای حل مسائل استفاده می‌کنند. انتخاب روش مناسب برای انجام محاسبات به نوع و بزرگی ساختار مورد مطالعه و همچنین نوع اطلاعاتی که مورد نیاز است بستگی دارد. اغلب این روش‌ها را می‌توان به صورت زیر طبقه‌بندی کرد:
وب سایت نیکوپردازش
هلالی به عربی ( الهلالی )، نام روستایی است در عزلهٔ (ربع السویق)، در ناحیهٔ (حیس)، از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان است.
جمعیت آن ۶۲ نفر (۷ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۷۱ نفر (۵ خانوار) می‌باشد.
در این روستا آثار گوناگونی از دوران ملک سبا برجای مانده‌است.
جمعیت آن ۱۲۳ نفر (۷ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۸۲۸ نفر (۱۳ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ( ۸۱۶۳ ) نفر (۸۰ خانوار) می‌باشد.
استرادیان (با نماد Sr)، واحد زاویهٔ فضایی در سیستم استاندارد بین‌المللی واحدها است.
استرادیان برای توصیف گسترهٔ زاویه در فضای سه‌بُعدی به کار می‌رود، همان گونه که رادیان برای توصیف زاویه در دو بُعد (صفحه) به کار می‌رود.
در دو بعد، زاویه برحسب رادیان، با طول کمان مقابلش در دایره چنین رابطه‌ای دارد:
که در آن formula_2 طول کمان و formula_3 شعاع دایره است.
برای مثال در یک دایره کامل با شعاع 1، θ برابر 2Π رادیان است.
حال در سه بعد، زاویهٔ فضایی با مساحت سطح مقابلش در کره چنین رابطه‌ای دارد:
که در آن formula_5 مساحت سطح و formula_3 شعاع کره است. یک کره با شعاع 1، formula_7استرادیان است.
جمعیت آن ۴۴۷ نفر (۲۰ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۳۱۲ نفر (۹ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۱۰۷ نفر (۸ خانوار) می‌باشد.
جمعیت آن ۸۱۶۳ نفر (۸۰ خانوار) می‌باشد.
آرامگاه سعدی معروف به سعدیه مکان خاکسپاری سعدی، شاعر پارسی‌گوی است. این اثر را محسن فروغی طراحی کرده‌است.
این آرامگاه در انتهای خیابان بوستان و کنار باغ دلگشا در دامنهٔ کوه در شمال شرق شیراز قرار دارد. در اطراف مقبره، قبور زیادی از بزرگان دین وجود دارند که بنا به وصیت خود، در آنجا مدفون شده‌اند. از جمله مهم‌ترین‌های آن می‌توان شوریده شیرازی را نام برد که آرامگاهش به وسیله رواق به آرامگاه سعدی متصل شده‌است. آرامگاه شیخ مشرف الدین بن مصلح الدین سعدی شیرازی در تاریخ ۲۰ آبان ۱۳۵۳ به شمارهٔ ثبت ۱۰۱۰٫۳ در انجمن آثار ملی به ثبت رسیده‌است.
لغت‌نامه دهخدا به نقل از فرهنگ برهان قاطع نام موضعی که شیخ سعدی در آنجا آرمیده را «گازرگاه» نامیده و به نقل از فرهنگ آنندراج گازرگاه را حد شیراز نزدیک به مرقد شیخ مصلح‌الدین سعدی شیرازی دانسته‌است.
سکه‌های پانصد ریالی برنزی جمهوری اسلامی ایران از سال ۱۳۸۷ خورشیدی به نقش آرامگاه سعدی مزین شده‌است و همچنین از سال ۱۳۸۹ اسکناس‌های یکصد هزار ریالی با نقش آرامگاه سعدی در پشت آن چاپ شده‌است.
این مکان در ابتدا خانقاه سعدی بوده که وی اواخر عمرش را در آنجا می‌گذرانده و سپس در همان‌جا خاکسپاری شده‌است. برای اولین بار در قرن هفتم توسط شمس‌الدین محمد صاحب‌دیوانی وزیر معروف اباقاخان، مقبره‌ای بر فراز قبر سعدی ساخته شد.
بنا به گزارش ابن بطوطه، (که ۵۷ سال پس از درگذشت سعدی نوشته شده و قدیمی‌ترین گزارش موجود از آرامگاه سعدی است) مردم بازدیدکننده از آرامگاه سعدی، جامه خود را در حوضچه‌هایی مرمرین می‌شستند. به باور مردم شیراز (که از قبل از سعدی و شاید قبل از اسلام وجود داشته)، شستشو در این آب، شفابخش بوده‌است.
در سال ۹۹۸ به حکم یعقوب ذوالقدر، حکمران فارس، خانقاه شیخ ویران گردید و اثری از آن باقی نماند. در سال ۱۱۸۷ ه‍. ق به دستور کریم‌خان زند، بنایی معروف به "عمارتی ملوکانه" از گچ و آجر بر بالای آرامگاه سعدی بنا گردید. طبقهٔ پایین دارای راهرویی بود که پلکان طبقه دوم از آنجا شروع می‌شد. در دو طرف راهرو دو اتاق کرسی‌دار ساخته شده بود. در اتاقی که سمت شرق راهرو بود، قبر سعدی قرار داشت و معجری چوبی آن را احاطه کرده بود. قسمت غربی راهرو نیز موازی قسمت شرقی، شامل دو اتاق می‌شد، که بعدها شوریده شیرازی (فصیح الملک) شاعر نابینای شیرازی در اتاق غربی این قسمت به خاک سپرده شد. طبقهٔ بالای ساختمان نیز مانند طبقه زیرین بود، با این تفاوت که بر روی اتاق شرقی که آرامگاه سعدی در آنجا بود، به احترام شیخ اتاقی ساخته نشده بود و سقف آن به اندازهٔ دو طبقه ارتفاع داشت.سعدیه - آرامگاه سعدی
بر اساس روایت محمدتقی بهروزی در اوایل دوران قاجار، یکی از علمای شیراز به دلیل انتساب سعدی به مذهب اهل تسنن، دستور تخریب و شکستن سنگ آرامگاه او را می‌دهد و این سبب می‌شود که مدتی بعد علی‌اکبرخان قوام‌الملک شیرازی نسبت به تهیه و نصب سنگ کنونی اقدام کند، و بخشی از اشعار سعدی برگرفته از بوستان را که در ستایش پیامبر اسلام سروده شده‌اند، با اندکی تغییر روی آن حک کند. این سنگ در بنای ساخته شده توسط کریم‌خان زند تا زمان آغاز ساخت آرامگاه کنونی وجود داشت.
این بنا در دورهٔ قاجاریه (سال ۱۳۰۱) توسط فتحعلی‌خان صاحب‌دیوان مرمت شد و چند سال بعد نیز حبیب‌الله‌خان قوام‌الملک دستور تعمیر و ترمیم قسمتی از بنا را صادر کرد. آخرین تولیت، خادم و کلید دار آرامگاه سعدی قبل از تجدید بنای فعلی «کربلایی سید زین العابدین چینی (حسینی نیک)» بودند و ایشان در سال ۱۳۲۱ ه‍.ش بر اثر بیماری حصبه از دنیا رفتند.خاطرات شفاهی پدر بزرگم در مورد پدرش، نوه پسری کربلایی سید زین العابدین چینی (حسینی نیک) سید علیمحمد حسینی- سعدیه شیراز (آرامگاه سعدی)
سال ۱۳۲۴ شعبهٔ انجمن آثار ملی در شیراز با عضویت و دبیری استاد علی سامی تشکیل شد که یکی از ایده‌های اولیهٔ آن، احیای مجموعهٔ سعدیه بود. سال ۱۳۲۵ بر اساس مصوبهٔ دولت مقرر شد از فروش قند و شکر آزاد کارخانهٔ قند مرودشت، کیلویی دو ریال برای ساختمان آرامگاه سعدی هزینه شود؛ اما اقدامات عملی و جدی از سال ۱۳۲۷ یعنی زمانی که علی‌اصغرخان حکمت، رئیس انجمن آثار ملی کشور و دبیرکل یونسکو در ایران بود و علی سامی نیز به عنوان دبیر انجمن آثار ملی در شیراز فعالیت می‌کرد، آغاز شد.
بنایی که در زمان کریم‌خان ساخته شده بود تا سال ۱۳۲۷ ه‍.ش برپا بود. در سال ۱۳۲۷ پس از کسب موافقت اولیه برای احیای مجموعهٔ سعدیه، از مسیو گدار که در آن زمان مدیر باستان‌شناسی ایران بود دعوت شد به شیراز بیاید و نظر خود را بیان کند؛ ولی پس از بحث و بررسی‌های گوناگون و بر اساس گزارش انجمن آثار ملی، در سال ۱۳۲۸ قرارداد طراحی آرامگاه سعدی با یک شرکت ساختمانی بسته شد و مهندس محسن فروغی و مهندس علی صادق به عنوان طراحان سعدیه آغاز به کار کردند. به این ترتیب در اسفندماه ۱۳۳۰ ساخت بنای آرامگاه سعدی که طراحان آن ایرانی و معماران و کارگران آن نیز شیرازی بودند، با اقتباس از کاخ چهل‌ستون و تلفیقی از معماری قدیم و جدید ایرانی در باغی به مساحت ۷۰۰ ۷ مترمربع به پایان رسید. در بعدازظهر یازدهم اردیبهشت‌ماه ۱۳۳۱ آرامگاه سعدی با حضور دکتر محمود حسابی که در آن زمان وزیر فرهنگ بود و علی‌اصغرخان حکمت و تعداد زیادی از شاعران، نویسندگان، بازرگانان و صاحب منصبان افتتاح شد. هم‌زمان با افتتاح سعدیه، در صبح همان روز از مجسمهٔ سعدی که در دروازهٔ اصفهان نصب شده بود پرده‌برداری شد. این مجسمه توسط هنرمند برجستهٔ ایرانی، استاد ابوالحسن صدیقی ساخته شد و بر اساس گزارش مالی انجمن آثار ملی، برای ساخت آن ۱۴ هزار و ۵۰۰ تومان به استاد پرداخت شد؛ البته کل هزینهٔ ساخت سعدیه در آن سال، ۹۸۰هزار تومان بود.
محسن فروغی معمار مدرنیست ایرانی طرح آرامگاه را با همکاری علی اکبر صادق با الهام گرفتن از عناصر معماری سنتی ایران، در سال ۱۳۳۰ طراحی نمود.
ساختمان به سبک ایرانی است با ۸ ستون از سنگ‌های قهوه‌ای رنگ که در جلوی مقبره قرار دارند و اصل بنا با سنگ سفید و کاشی کاری مزین است. بنای آرامگاه از بیرون به شکل مکعبی دیده می‌شود اما در داخل هشت ضلعی است با دیوارهایی از جنس مرمر و گنبدی لاجوردی.
زیربنای اصلی آرامگاه حدود ۲۵۷ متر مربع است. ساختمان اصلی آرامگاه شامل دو ایوان عمود برهم است که قبر شیخ در زاویهٔ این دو ایوان قرار گرفته‌است. بر روی آرامگاه گنبدی از کاشی‌های فیروزه‌ای رنگ ساخته شده‌است. سنگ‌های پایه‌های بنا، سیاه رنگ است و ستون‌ها و جلوی ایوان از سنگ گرانتیت قرمز مخصوصی ساخته شده‌است. نمای خارجی آرامگاه از سنگ تراورتن و نمای داخلی آن از سنگ مرمر است.
سنگ قبر در وسط عمارتی هشت ضلعی قرار دارد و سقف آن با کاشی‌های فیروزه‌ای رنگ تزیین شده‌است. در هفت ضلع ساختمان، هفت کتیبه قرار دارد که از قسمت‌هایی از گلستان، بوستان، قصاید، بدایع و طیبات شیخ انتخاب گردیده و به خط «ابراهیم بوذری» نوشته شده‌است. متن یک کتیبهٔ دیگر از «علی اصغر حکمت» است که در مورد چگونگی ساخت بقعه توضیحاتی داده.
بنا در سمت چپ به رواقی متصل می‌شود که در آن هفت طاق وجود دارد که با کف‌سازی سیاه رنگ به آرامگاه شوریده شیرازی پیوند می‌خورد. این آرامگاه در یک اتاق قرار دارد و کتیبه‌ای بر سر در آن است که شاعر را معرفی می‌کند و شعری از خود شاعر بر کاشیهای سرمه‌ای بر روی دیوار نوشته شده‌است.کتاب شیراز از گذشته تا کنون
قطعه‌هایی از کتیبهٔ سنگی مربوط به سردر آرامگاه که متعلق به زمان کریم‌خان زند بوده و در اثر سانحه‌ای در گذشته‌های دور شکسته شده، هم‌اکنون در درون آرامگاه محفوظ مانده‌است. این قطعه ضمن خاک‌برداری خیابان برای تعمیر آسفالت از دل خاک بیرون آمده‌است. بر روی سنگ مذکور قسمتی از شعر سعدی به خط ثلث عالی نوشته شده‌است با این مطلع:
در ضلع غربی، قصیده‌ای با مطلع زیر دیده می‌شود:
در ضلع شمال شرقی ابیاتی از بوستان با این مطلع نوشته شده:
در ضلع جنوب شرقی، کتیبه‌ای دیگر از گلستان با این عبارت به چشم می‌خورد:
یاد دارم که با کاروان همه شب رفته بودم…
در ضلع جنوب غربی، غزلی از بدایع با این مطلع نوشته شده:
در ضلع شمال غربی ایوان (نزدیک آرامگاه شوریده شیرازی) دوازده بیت از قصیده‌ای با مطلع زیر به چشم می‌خورد:
همچنین غزلی از طیبات به خط شاهزاده ابراهیم سلطان فرزند شاهرخ تیموری و با این مطلع حک شده‌است:
در ضلع شرقی نیز دوازده بیت از قصیده‌ای به خط نستعلیق و با این مطلع دیده می‌شود:
علی اکبرخان قوام الملک شیرازی، سنگ قبر کنونی را که سماق سرخ کم رنگی است، بر روی قبر شیخ نصب کرد و کتیبهٔ زیر را که از اشعار بوستان است، با خط نستعلیق عالی بر آن نگاشت:
کل شی هالک و انت الباقی
در طرح جدید پس از خرید و تخریب خانه‌های اطراف، آرامگاه دارای محوطه‌ای در حدود ۱۰۳۹۵ متر مربع شد. محوطهٔ باغ به سبک ایرانی گل‌کاری، درخت‌کاری و باغچه‌بندی شده‌است. در وسط حیاط دو حوض مستطیل شکل، با جهت شمالی - جنوبی در دو طرف محوطهٔ آرامگاه قرار دارد و حوض دیگری در جهت شرقی - غربی در مقابل ایوان اصلی بنا واقع شده‌است.
ورودی مجموعه در راستای ورودی آرامگاه است که معمار آن آندره گدار فرانسوی است. بر روی درب ورودی سعدیه این بیت به چشم می‌خورد:
در جلوی رواق، حوضی قرار دارد که در آن سکه به نشان گرفتن حاجت می‌اندازند. نام دیگر این حوض، حوض ماهی است.
در عمق ده متری صحن آرامگاه قناتی وجود دارد که آب آن دارای مواد گوگردی و جیوه است. آب این قنات که در زیر زمین جریان دارد به درون «حوض ماهی» می‌ریزد.
این حوض در سمت چپ آرامگاه واقع است و در داخل به شکل هشت ضلعی است. حوض با زیربنایی در حدود ۳۰٫۲۵ مترمربع، با ۲۸ پله به صحن آرامگاه وصل می‌شود. مشهور است که سعدی نزدیک زاویهٔ خود، حوضچه‌هایی از سنگ مرمر ساخته بوده که آب در آن‌ها جریان داشته‌است. شستشو در این آب، خصوصاً در شب چهارشنبه سوری، جزء معتقدات مردم شیراز بوده‌است.
کاشی کاری‌های داخل حوض ماهی که به سبک عمدهٔ سلجوقی است، در سال ۱۳۷۲ توسط استاد کاشی کار «تیرانداز» طراحی شده و توسط میراث فرهنگی اجرا گردیده‌است. بر فراز حوض ماهی یک نورگیر به شکل هشت ضلعی و دو نورگیر چهارضلعی در طرفین آن قرار دارد. زیرزمین سعدیه امروزه به چایخانهٔ سنتی تبدیل شده‌است.
دو ساختمان آجری در کنار حوض ماهی وجود دارد که یکی دفتر و دیگری کتابخانهٔ عمومی سعدیه است علاوه بر ساختمانی دیگر که سرویس بهداشتی در آن قرار دارد.کتاب شیراز جلوه راز
بانک اعتباری و بازرگانی بین‌المللی یک بانک بین‌المللی بود که در در سال ۱۹۷۲ توسط آقا حسن عبدی تاجر پاکستانی در لندن تأسیس شد. در بهترین وضعیت کاری این بانک دارای ۴۰۰ شعبه در ۷۸ کشور جهان بود. این بانک همچنین با سرمایه ۲۰ میلیارد دلار آمریکا هفتمین بانک جهان از لحاظ میزان سرمایه بود.Salaam Knowledge
BCCI در سال ۱۹۹۱ به علت افشاء بالاترین تخلفات مالی جهان به ارزش ۲۰ میلیارد دلار مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت. بازرسان در انگلیس و ایالات متحده آمریکا تخلفاتی از جمله پولشویی، رشوه خواری، حمایت از تروریسمBCCI's Criminality سناتور John Kerry و سناتور هانک براون گزارش کمیته روابط خارجی سنای آمریکا، قاچاق اسلحه، فروش فناوری هسته‌ای، فرار از مالیات و قاچاق انسان را در بررسی کارکرد این شرکت یافتند. در سال ۱۹۹۰ این بانک تحت کنترل زاید بن سلطان آل نهیان امیر وقت ابوظبی قرار گرفت. در سال ۱۹۹۴ یک عضو سابقه هیئت رئیسه این بانک به اتهام کلاهبرداری به ۸ سال زندان محکوم شد.Bank of Commerce and Credit International وبگاه دانشنامه Encarta
لُرِتا هایراپتیان تبریزی (؛ ۱۲۹۰ خورشیدی – ۷ فروردین ۱۳۷۷) که با نام هنری لرتا شناخته می‌شود، بازیگر ارمنی‌تبار اهل ایران در تئاتر، سینما و تلویزیون بود.
لرتا پس از گرفتن مدرک از مدرسهٔ روس‌ها، در تهران فعالیت تئاتری‌اش را به‌طور حرفه‌ای دنبال کرد. وی از هشت سالگی به روی صحنه رفت و تا آغاز انقلاب اسلامی در ایران به کار هنرپیشگی و کارگردانی پرداخت. او یکی از نخستین زنانی بود که در عرصهٔ هنرهای صحنه‌ای ایران به فعالیت پرداخت. وی در کلوپ موزیکال، کمدی اخوان، کمدی ایران، جامعه باربد، گروه نکیسا، کانون ایران جوان، کانون صنعتی، و مجمع تئاترال تهران همراه با چهره‌های برجستهٔ تئاتر همکاری کرد. در سال ۱۳۳۲ و پس از خروج پنهانی همسرش از زندان و کشور، لرتا نیز از طریق فرانسه برای پیوستن به او به شوروی رفت. در این دوران او در استودیوی تئاتر هنری مسکو تحصیل کرد و در رشتهٔ تئاتر از دانشگاه مسکو فارغ‌التحصیل شد. با اعلام ممنوع‌الورود بودن همسرش، لرتا به ایران بازگشت و همراه با همکاران قدیمی خود، تئاتر کسری را تشکیل داد و در اولین گام نمایش "گناهکاران بی‌گناه" را به صحنه برد. وی بین سال‌های ۱۳۴۹ تا ۱۳۵۳ در هفت فیلم سینمایی هم بازی کرد که آخرین آن "اسرار گنج دره جنی" ساختهٔ ابراهیم گلستان بود. همچنین لرتا در مجموعه تلویزیونی "خسرو میرزای دوم" که در سال ۱۳۵۶ از تلویزیون ایران پخش شد، ایفای نقش کرد. لرتا سال‌های پایانی عمر خود را در وین سپری کرد.
لرتا هایراپتیان تبریزی در یک خانواده ارمنی در سال ۱۲۹۰ خورشیدی (۱۹۱۱ میلادی) در باغ ییلاقی پدربزرگش در آبادی زرگنده در جنوب تجریش (شمال تهران امروزی) متولد شد. پدرش هامبارتسوم هایراپتیان از بازرگانان پارچه در قره‌باغ، امپراتوری روسیه بود که در سال‌های پیش از انقلاب اکتبر تابعیت روسی‌اش را پس داد، به تهران آمد و با ماری-ترز دختر ماکسیم د لا روکا، داروساز ایتالیایی و شهروند جزیرهٔ مالت، ازدواج نمود. لرتا تحصیلات ابتدایی را ابتدا در مدرسهٔ فرانسوی ژاندارک آغاز نمود و سپس از کلاس سوم دبستان، در مدرسه روس‌ها ادامه داد. در همین دوران وی وارد گروه تئاتری مدرسه شد و در ده سالگی بر صحنه رفت.
مادر لرتا مخالف فعالیت هنری دخترش در شرایط کار و محیط اجتماعی آن دوره بود. با این حال، لرتا در سال ۱۳۰۱ (۱۹۲۲) در سن ۱۱ سالگی در نمایشی موزیکال به کارگردانی ساتنیک آقابابیان خارج از مدرسه به روی صحنه رفت نقش آفرینی نمود. او اما کار جدی‌تر خود را با گروه‌های تئاتری موجود آن زمان مانند «کمدی ایران»، «نکیسا»، «کمدی اخوان» و «جامعه باربد» آغاز کرد.
با تأسیس مدرسهٔ موسیقی و کلوپ موزیکال وابسته به آن که علینقی وزیری بنیانگذار آن بود، زنان نیز مجالی برای پیوستن به گروه‌های هنری یافتند. لرتا به کلوپ موزیکال پیوست. کلوپ موزیکال پس از مدتی تعطیل شد و هنرمندان هر یک به گوشه‌ای رفتند اما لرتا که هم صدایی خوش داشت و هم بازیگری برجسته بود، بلافاصله از سوی گروه‌های تئاتری دعوت به کار شد.
لرتا هنوز چهارده سال نداشت که در نمایشنامه "مولیر" به کارگردانی و ترجمه کاراکاش و همراه آقای دریابیگی و دیگر بازیکنان تئاتر چون برسابه شرکت کرده بود. در چهارده سالگی او در نمایشی موزیکال به کارگردانی ساتنیک آقابابیان در تئاتر گراند هتل در نقش یک غنچه گل ظاهر شد و در پانزده سالگی برای بازی در نمایش‌های هایک کاراکاش، مدیر روزنامه‌های ارمنی زبان "بوبوخ" و "ورا تسنوند"، به فراگیری زبان فارسی پرداخت.
در سال ۱۳۰۵ خورشیدی، به دعوت محمود ظهیرالدینی به گروه کمدی اخوان پیوست. و در نمایشنامهٔ "تاجر ونیزی" اثر شکسپیر با ظهیرالدینی و حسین خیرخواه بازی کرد. بعد به دعوت اسماعیل مهرتاش به تئاتر جامعه باربد رفت و در نمایشنامه‌های موزیکال "لیلی و مجنون"، "یوسف و زلیخا" (۱۳۰۷/۱۹۲۸، در نقش زلیخا) و "خسرو و شیرین" نقش‌های اول را ایفا کرد. صدای لرتا در نقش "زلیخا" بر روی نوارهای کاست قدیمی به یادگار باقی مانده‌است. در اواخر ۱۳۱۱ «تروپ نوشین» به وسیله عبدالحسین نوشین و به کمک لرتا و نصرت‌الله محتشم تشکیل شد. در خرداد ۱۳۱۲، لرتا در نمایش "سرانجام هرمزان" نوشته فتح‌الله‌خان معتمدی خوانساری در نمایشگاه مرکزی لاله‌زار به همراهی پرخیده و معزالدین فکری بازی کرد.
در هجده سالگی در تعدادی از نمایش‌های ویلیام شکسپیر به کارگردانی واهرام پاپازیان بازی کرد که این همکاری تا سال ۱۳۱۲ هم ادامه داشت. مانوئل ماروتیان نیز، که در ۱۳۱۲ از ارمنستان غربی (وان) به ایران آمد، نمایشنامه‌های چندی را در تهران به زبان ارمنی اجرا کرد و لرتا هم در سه نمایش به کارگردانی او به زبان ارمنی ایفای نقش کرد که عبارت بودند از: "سامسون و دلیله"، اثر پُل دِمازی، "اوشین، نامزد ولیعهد"، اثر لوون شانت؛ و نیز "باربر مارسی"، اثر .
پاپازیان قبل از اتمام مدت اقامت خود در ایران، آنقدر تحت تأثیر استعداد لرتا قرار گرفت که به مادر وی پیشنهاد کرد اجازه بدهد تا لرتا را با خود به اتحاد شوروی برده و امکانات پیشرفته در اختیارش قرار دهد اما لرتا که در آن موقع ۲۱ یا ۲۲ سال داشت و تازه با نوشین آشنا شده بود، قبول نکرد. پاپازیان در کتاب خاطرات خود می‌نویسد که لرتا عشق به نوشین را به تئاتر ترجیح داد. اما از آن‌جا که نوشین خود یکی از نوآوران در صحنه‌های هنری بود، این عشق شاید سبب شکوفایی هر چه بیشتر هنر لرتا نیز شد. با آمدن نوشین، دکور صحنه، نورپردازی و نوع بیان مطالب نیز تغییر یافت. حالا دیگر پرده تئاتر با چهار ضربهٔ سنفونی پنجم (سرنوشت) بتهوون کنار می‌رفت و لرتا وارد صحنه می‌شد.
در سال ۱۳۱۲ (۱۹۳۳) لرتا با عبدالحسین نوشین که خود نمایش‌نامه‌نویس و کارگردان تئاتر بود ازدواج کرد. وی در کلوپ ایران در نمایش "اتلو" به کارگردانی پاپازیان در نقش دِزْدِمُونا بازی کرد. محمد عاصمی بازی لرتا در این نمایش و واکنش تماشاگران را چنین توصیف کرده‌است: «زمانی که در نمایشنامهٔ "اتلو" بازی می‌کرد، وقتی که اتلو او را کشت، مردم واقعاً خیال کردند که او را کشته و بسیار نگران و ناراحت بودند. وقتی تئاتر تمام شد، دست زدند و پرده باز شد و دوباره آمدند برای تشکر. مردم واقعاً صمیمانه نفس راحت کشیدند که او زنده است و اتلو او را نکشته.»
لرتا را از برخی جهات می‌توان با قمرالملوک وزیری خواننده مقایسه کرد. در همین دوران، لرتا مانند قمر حجاب از سر برداشت و به روی صحنه رفت. محمد عاصمی آنچه را که از شرایط آن زمان از زبان لرتا شنیده‌است، بازگو می‌کند:
نمایشنامه‌هایی که نوشین و لرتا مشترکاً کار کردند، با موفقیت و استقبال مردم روبرو شدند. از جمله این آثار می‌توان به "ولپن"، "پرنده آبی"، "توپاز"، "مستنطق" و "چراغ گاز" اشاره کرد. در سال ۱۳۱۳ (۱۹۳۴) در جشن هزاره فردوسی، نوشین سه تابلو از داستان‌های "شاهنامه" را با همکاری محمد علی فروغی و مجتبی مینوی تنظیم کرد و با استفاده از موسیقی غلامحسین مین باشیان و با بازیگری خودش و لرتا و خیرخواه و محتشم در «هتل پالاس» تهران و کلوپ فردوسی به صحنه برد. در ۱۳۱۴ پس از ازدواج با عبدالحسین نوشین فعالیت تئاتری‌اش را گسترش داد. سه تابلو آنقدر مورد استقبال داستان‌های "شاهنامه" ایرانی‌ها و میهمانان خارجی قرار گرفت که در سال ۱۳۱۵ (۱۹۳۶) نوشین، لرتا و خیرخواه به وسیلهٔ شرق‌شناسان شوروی برای شرکت در فستیوال تئاتر به مسکو دعوت شدند. پس از پایان فستیوال هم آن‌ها به پاریس رفتند و مدت یک سال تئاترهای روی صحنه پاریس را مورد مطالعه قرار دادند و سپس به ایران بازگشتند.
مدتی پس از بازگشت لرتا و نوشین به ایران، در سال ۱۳۲۳ (۱۹۴۴) تئاتر فرهنگ در خیابان لاله‌زار افتتاح شد. در چند ماه آخر سال ۱۳۲۲ (۱۹۴۳) که سالن تئاتر فرهنگ ساخته می‌شد نوشین در اتاق دفتر تئاتر، نمایشنامه ولپن را با افراد گروه تمرین می‌کرد. در این زمان لرتا که حامله بود در این تمرین‌ها نقش "گلبهار" را به اجرا درآورد. از آن به بعد لرتا دیگر منحصراً در تئاترهایی که همسرش نوشین روی صحنه می‌برد، بازی کرد و پس از تولد پسرش، کاوه، که در مهر ۱۳۲۲ (اکتبر ۱۹۴۳) به دنیا آمد، بیشتر به زندگی خانوادگی و سرپرستی فرزندش پرداخت.
در سال ۱۳۲۵ (۱۹۴۶) عبدالحسین نوشین تئاتر فردوسی را با اجرای نمایش مستنطق اثر پریستلی به ترجمه بزرگ علوی افتتاح کرد. سوء قصد به جان محمدرضاشاه پهلوی در ۱۵ بهمن ماه ۱۳۲۷ در دانشگاه تهران به انحلال حزب توده و فرار بسیاری از رهبران آن حزب و در نتیجه تعطیلی تئاتر فردوسی منجر شد. نوشین نیز همراه با بسیاری از سران حزب توده به زندان افتاد. نوشین نهایتاً موفق شد با یاری حزب توده از زندان بگریزد و پس از مدتی زندگی در چند مخفیگاه که بخشی از آن هم در خانه عزت‌الله انتظامی سپری شد، به اتحاد شوروی فرار کند. در سال ۱۳۲۸، پس از آن که آب‌ها از آسیاب افتاد، لرتا بار دیگر کار تئاتر را از سر گرفت و همراه با حسین خیرخواه در «تئاتر سعدی» کار بازیگری و این بار کارگردانی را نیز بر عهده گرفت و نمایش‌نامه‌هایی را که او در زندان نوشته یا ترجمه کرده بود به اجرا درآورد. (تئاتر سعدی در پاییز ۱۳۲۹، نزدیک ۲۰ ماه پس از تعطیلی تئاتر فردوسی توسط شاگردان نوشین در خیابان شاه‌آباد (تهران) افتتاح شد و اولین برنامه‌اش نمایش "بادبزن خانم وندرمیر" بود.) گروه نوشین چندین نمایش دیگر ("ولپن"، "مستنطق"، "سرنوشت"، "پرنده آبی"، "شنل قرمز") را هم در تئاتر سعدی بر صحنه برد که لرتا در آن‌ها نقش اول زن را برعهده داشت.