moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
۶۳/۳۷، پُرکاربردترین آلیاژ مورد استفاده در لحیم
کاری ۶۰/۴۰ می‌باشد(۶۰ درصد قلع و ۴۰ درصد سرب).
در ترکیبات تشکیل‌دهنده فلز، به شار (نوعی روغن لحیم) نیاز است برای اینکه اطمینان حاصل شود که اتصالات خوبی ساخته شده‌است. شار یک مخلوط اسیدی است که کمک می‌کند که لحیم به راحتی روی اتصال جاری شود و یک پیوند خوب تشکیل شود. شار می‌تواند به صورت یک مایع قهوه ای رنگ دیده شود درست مثل لحیمی که حرارت دیده‌است. و آن گاهی یک دود تند و سوزش آوری بیرون می‌دهد که می‌تواند به عنوان یک محرک عمل کند. به همین دلیل است که لحیم کاری همیشه باید در یک محیطی با تهویهٔ مناسب انجام شود.
اندازه‌های متفاوتی از لحیم در دسترس است. لحیمی که برای ساخت و سازهای الکترونیکی استفاده می‌شود به شکل یک سیم نازک فروخته می‌شود. سیم‌های نازک‌تر برای کارهای دقیق خیلی بهتر است. به‌طور کلی لحیم‌های متفاوتی که تولید می‌شود در ضخامت سیم استاندارد (SWG) با ضخامت سیم آمریکا (AWG) تعیین شده‌اند. برای بیشتر مدارات چاپی و لحیم کاری کلی لحیم SWG 20-22 (19-21 AWG) انتخاب می‌شود اگرچه برای اتصالات بزرگتر یک لحیم ضخیم‌تر عجالتاً 18SWG (16 AWG) بهتر است.
از آنجایی که به خاطر دلایل بهداشتی و محیطی تلاش می‌شود که مقدار سرب استفاده شده کاهش یابد، اکنون لحیم کاری بدون سرب به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد. براساس یک حکم اروپائی لحیم کاری که حاوی سرب باشد نباید به‌طور تجاری استفاده شود؛ بنابراین انواع دیگری از لحیم کاری بدون سرب جایگزین لحیم کاری سنتی شده‌است.
به‌طور مثال یک نوع شامل ۹۹٫۳ درصد قلع و ۰٫۷ درصد مس است و نوع دیگری که در بازار موجود است شامل مقدار کمی نقره است و از لحاظ قیمت کمی گرانتر از لحیم مس قلع است.
در حالی که توانایی ایجاد اتصالات لحیم کاری خوب خیلی مهم است مهارت دیگری که می‌تواند به همان اندازه مهم باشد دانستن این است که چگونه لحیم باز شود. اگر لحیم‌برداری به خوبی انجام نشود می‌تواند به برد مدار چاپی یا اجزاء صدمه بزند و منجر به صرف هزینه و وقت زیاد برای بازسازی شود؛ بنابراین لازم است که هرکاری با دقت و با استفاده از ابزار درست و مناسب انجام شود.
ابزار اصلی استفاده شده برای لحیم‌برداری یک شکلی از تلمبه مکنده به نام "قلع‌کش" است. این ابزار به حالت فنری است که یک پیستون دارد که به داخل آن هل داده می‌شود. یک دکمه کوچک برای رها کردن پیستون فشار داده می‌شود، بنابراین هوا را از طریق یک سرلوله PTFE به داخل می‌کشد. مکشی که ایجاد می‌شود برای مکیدن لحیم از روی سطح کافی است.
زبان لِپونتی زبانی مرده است که میان سال‌های ۵۵۰ تا ۱۰۰ پیش از میلاد در رتیا و گل سیزالپین (شمال ایتالیای کنونی) در کوهستان آلپ گویشورانی داشته‌است. سنگ‌نوشته‌هایی از این زبان در پیرامون لوگنوی سوئیس و دریاچه ماجیوره و کومو در ایتالیا یافت شده‌است.
این زبان از شاخهٔ قاره‌ای زبان‌های سلتی است. در آغاز چنین پنداشته می‌شد که لهجه‌ای از زبان گالیش است، ولی در آینده آشکار شد که خود زبانی مستقل است.
با کوچ قبیله‌های گل به کرانهٔ شمالی پو، زبان لپونتی در زبان گالیش تحلیل رفت. در آینده که جمهوری روم بر گل سیزالپین چیره گشت، زبان لاتین جای هر دو زبان پیشین را گرفت.
نام این زبان از نام قبیله لپونتی گرفته شده‌است.
Wikipedia contributors, "Lepontic language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Lepontic_language&oldid=474565641 (accessed February 6, 2012).
یوهان لیس (که به نام جان لایس نیز خوانده شده است) (زادهٔ: ۱۵۹۰ یا ۱۵۹۷ - درگذشت: ۱۶۲۷ یا ۱۶۳۱ میلادی) نقاش برجسته و نامدار آلمانی سبک باروک در قرن هفدهم میلادی بود. یوهان لیس عمده دوران زندگی و فعالیت هنری خود را در ونیز گذراند.
یوهان لیس در اولدنبورگ این هل‌اشتاین واقع در شلسویگ-هولشتاین، آلمان، متولد شد. تحصیلات اولیه خود را در زادگاه خویش به انجام رسانید، و سپس ضمن آشنایی با هندریک گولتزیوس (نقاش و گراورساز مشهور آلمانی) تحصیلات خود را در هارلم و آمستردام ادامه داد. در حدود سال ۱۶۲۰ میلادی وی از طریق پاریس برای نخستین بار به ونیز سفر کرد و در فاصلهٔ سالهای ۱۶۲۰ تا ۱۶۲۲ به طور کامل به رم نقل مکان نمود. آثار اولیهٔ یوهان لیس، تحت تأثیر سبک نقاشی‌های کاراواجو قرار داشتند.
گرچه در اوایل کار وی نمونه‌هایی از تضاد نور و سایه در آثارش به چشم می‌خورد، اما حرکت نهایی و نقل مکان او به ونیز در اوایل دههٔ ۱۶۲۰، تغییرات اساسی در سبک او را نیز به همراه داشت و در او انگیزه‌ای برای استفاده از رنگهای درخشان در آثارش پدید آورد که خبر از ایجاد یک تحول روحی در وی می‌داد. در سال ۱۶۲۷ میلادی وی با الهام از تابلوی معروف آلتراپیس که در سنت جروم کلیسای تولنتینی (سان نیکولو دا تولنتینو) واقع در رم، قرار داشت، اثر نقاشی مهمی را خلق کرد که برایش تحسین بسیاری را به همراه داشت. به نظر می‌رسد که حرکات ظریف قلم موی وی در برخی آثارش، در شکل گیری سبک‌های عجیب و غریب موسوم به روکو که نمونهٔ پختهٔ آن را در سبک برادران گاردی می‌یابیم، تأثیرگذار بوده‌است. سبک نهایی یوهان لیس، سبکی است که وی را در همراهی با دیگر نقاشان خارجی (غیرایتالیایی) ساکن در ونیز، همچون دومنیکو فتتی و برناردو استروززی، مبدع آن می‌دانند و این نشان از ورود سبک باروک به جمهوری(جمهوری رم) برای اولین بار دارد.
یوهان لیس در سال ۱۶۲۹ میلادی و متعاقب گسترش بیماری طاعون در ونیز، و برای در امان ماندن از این بیماری ترجیح داد که به ورونا بگریزد؛ اما با این وجود اندکی بعد تسلیم تقدیر شد و دوباره به ونیز بازگشت. بر اساس نوشتهٔ هوبریکن، او شب و روز بر روی نقاشی‌های خود کار می‌کرد، طوری که یواخیم فون ساندرات احساس کرد که وی با این طرز کار کردن سلامتی خود را در معرض مخاطرهٔ شدید قرار داده و ضمن گفتن این نکته به لیس از وی خواست تا در رم به وی بپیوندد.
میراث برجای مانده از یوهان لیس به عنوان یک نقاش مجموعه‌ای را در بر می‌گیرد که در آن هم به موضوعات اساطیری و هم به برخی از مطالب کتاب مقدس پرداخته شده و وی به هرحال در همهٔ این آثار، استاد رنگ و نقاشی در سبک باروک است.
وی تأثیر و نفوذ بسیاری بر روی نقاشان ونیزی یک قرن پس از خود (قرن هجدهم)، همچون سباستینو ریچی، جیووانی باتیستا تیه پولو و جیووانی پیازتتا نهاده‌است.
زبان نوریک یا زبان سلتیک خاوری نام یکی از زبان‌های سلتیک قاره‌ای است. از این زبان اطلاعی جز دو نوشتهٔ مخدوش یکی در گرانفنشتاین اتریش و دیگری پتوی اسلوونی -که هر دو زمانی بخشی از استان نوریکوم روم بودند- در دست نیست. ولی از همین اندک هم برمی‌آید که زبانی بوده‌است مانند دیگر زبان‌های سلتی و به ویژه زبان گالیش.
Wikipedia contributors, "Noric language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Noric_language&oldid=460729758 (accessed February 6, 2012).
خرمن‌کوب وسیله‌ای است در کشاورزی که در قدیم بر خر و گاو می‌بستند و آن را بر روی غلات به‌ویژه گندم می‌دواندند تا گندم از ساقه جدا شده و کاه و گندم جدا گردد. خرمن‌کوب قدیم در واقع یک یا دو یا سه استوانه متحرک بود که دارای تیغه‌هایی در اطراف بود و با کشیده شدن توسط گاو و خر به حرکت درمی‌آمد. امروزه خرمن‌کوب‌ها تراکتور هستند یا با تراکتور یا برق کار می‌کنند.
خرمن به محوطه یا زمین مسطح و صاف‌شده و محکم‌شده با غلتک گفته می‌شد که بوته (پوته) گندم‌ها را در آنجا جمع می‌کردند تا خشک شود و برای کوبیده شدن توسط دستگاه آماده شود. این زمین با گل مخصوص تنورسازی محکم می‌شد و مانند آسفالت امروزی می‌گردید تا گندم با خاک آمیخته نشود. در حال حاضر دستگاه‌های کمباین نیازی به محوطه مخصوص برای کوبیدن گندم ندارند.
پرده نمایش یا تئاتر معرکه گیر یا نمایش مرشد
نوعی نمایش خیابانی است که بعدها از آن تعزیه مشتق و گرفته شده این نوع نمایش به دوران ایران باستان بر می‌گردد.
این نوع پرده نشان دادن صحنه ای از رویدادهای مهم تاریخی توسط درویش و مرشد و بچه مرشد است. قدیمی‌ترین این‌گونه صحنه‌ها مربوط به داستان رستم و سهراب و سیاووش می‌شود.
"پرده نمایش یا نمایش پرده"' شاخه‌ای از هنرهای نمایشی است که به بازنمودن داستان‌ها در برابر مخاطبان یا تماشاگران می‌پردازد.
به جز سبک معیار گفتار داستانی، و شرح نقاشی‌های روی پرده، حرکات و نمایش‌های جانبی مانند نمایش مار و نمایش پهلوانی نیز برای جلب مخاطب دارد.
«نمایش» یا پرده معره که گیری
پیشینه یرده نمایش به دوره‌های قبل از اسلام بر می‌گردد. این کار برای شاهنامه گفتن داستانهای حماسی به افراد بی سواد بود و مورد استقبال مردم قرار می‌گرفت. اما اوج شکوفایی آن به دوره صفویه بر می گردد و تخت تأثیر هنرهای ارمنی فرار داشته‌است. نمونه برجای مانده آنها پرده نمایش‌های سنگی در سنگ‌تراشی های تخت جمشید و دیواره نقش رستم چلیپای ایرانی و … می‌باشد.
در کتاب تاریخ بخارا آمده‌است که نمایش ایران از آیین اسطوره و شعایر برخاسته‌است.
میراث عنوان یک فیلم تلویزیونی به کارگردانی حسین زینعلی که به سفارش شبکه یک سیما ساخته و پخش شد. این فیلم محصول پائیز سال ۱۳۸۶ می‌باشد.
خسرو شکیبایی در این تله فیلم نقش آدم معتمدی را بازی می‌کند که شخصی دارایی اش را به او می‌سپرد و فوت می‌کند و حالا بازماندگان آن شخص که حدیث فولادوند و کاوه سماک باشی نقششان را بازی می‌کنند، برای گرفتن میراثشان به سراغ او می‌روند و او را تحت فشار قرار می‌دهند اما …
خسرو شکیبایی
حدیث فولادوند
مجید مشیری
کاوه سماک باشی
این فیلم ابتدا از شبکه یک سیما و سپس در شبکه نمایش پخش شد.
http://www.jamejamonline.ir/newstext.aspx?newsnum=100004125446
کِلاکت یاتخته‌نشان یک ابزار مکانیکی یا الکترونیکی برای هماهنگ‌سازی صدا و تصویر در ساخت فیلم است؛ که روی آن اطلاعات مربوط به فیلم شامل عنوان، نام کارگردان، شماره صحنه، شماره برداشت و… ذکر می‌شود.
در زمان فیلم‌برداری، اطلاعات هر پلان مانند عنوان، کارگردان فیلم، مدیر فیلمبرداری ، شماره سکانس، پلان، برداشت و… روی یک تختهٔ دو تکه که به‌هم لولاشده هستند نوشته می‌شود، تا به‌راحتی بتوان نماهای اشاره‌شده در برگه‌های منشی صحنه را جستجو نمود.
در شروع فیلمبرداری یا تصویربرداری از یک پلان، منشی صحنه با تکمیل اطلاعات روی کلاکت، آن را مقابل دوربین می‌گیرد تا متصدی دوربین حدود ۵ ثانیه کلاکت را در قاب داشته باشد و از آن فیلم‌برداری کند.
معمولاً منشی صحنه چند تیتر مهم کلاکت را نظیر شماره صحنه یا سکانس و پلان و احتمالاً شماره آخرین برداشت را با صدای بلند تکرار می‌کند تا اطلاعات در ضبط‌کنندهٔ صدابردار نیز ضبط شوند.
با توجه به اینکه رکوردر یا همان ضبط‌کننده، به‌صورت جداگانه صدا را بر روی حافظه ضبط می‌کند، برای سهولت همگام‌سازی صدا و تصویر در زمان تدوین، منشی صحنه دستهٔ کلاکت را بر روی تخته می‌کوبد تا صدای کوبش تخته هم با میکروفن شاهد بر سر دوربین ضبط شود هم در حافظهٔ آن رکوردر که صدای اصلی را ضبط میکند.
در باکس تدوین، تدوینگر صدای کوبش تختهٔ کلاکت را هم در فایل اصلی صدا و هم در کنارهٔ فیلم که به‌صورت صدای شاهد ضبط شده بر روی هم قرار میدهند تا صدای رکوردر و صدای شاهد فیلم همگام‌سازی شوند.
ساکن صحرای سکوت مستندی بر اساس شناختنامه شخصیتی و فرهنگی و هنری هنرپیشه ایرانی خسرو شکیبایی می‌باشد. تولید این فیلم از سال ۱۳۸۷ در زمان حیات شکیبایی به کارگردانی الهام قره‌خانی و مهرتاش مهدوی در تهران آغاز شد و سرانجام در دی ماه سال ۱۳۹۰ پایان پذیرفت.
در این مستند که تهیه‌کنندگی آن را جمشید مشایخی و هادی منبتی بر عهده دارند کارشناسانی چون:آیدین آغداشلو، داکبر عالمی، داریوش مهرجویی، مسعود کیمیایی، حمید سمندریان، مرتضی احمدی، ژاله علو، احمدرضا درویش، بیژن بیرنگ، مسعود رسام، کیومرث پوراحمد، مهدی صباغ‌زاده، مجید جوانمرد، مجید جعفری، علیرضا خمسه، محمود پاک‌نیت، حسین خانی‌بیک، صدرالدین حجازی، مهرداد صدیقیان به تحلیل شخصیت هنری و اجتماعی خسرو شکیبایی می‌پردازند.
علیرضا عصار خواننده ایرانی نیز به یاد خسرو شکیبایی از اشعار شفیعی کدکنی را اجرا می‌کند.
گویندگان متن و اشعار موجود در این مستند هنری عبارتند از:
باغ طُغی یکی از باغ‌های تاریخی استان فارس واقع در شهر شیراز بوده‌است که در دوران مغول توسط امیرطغای ، حاکم وقت شیراز (۷۲۰-۷۳۳ ه‍.ق) بنا شده‌است.
این باغ که هم‌اکنون ویران شده‌است ۲۳۴۲ مترمربع وسعت داشته و در بیرون دروازه بیضا (چهارراه زند کنونی) احداث شده بود. باغ طغی در قرن‌های بعد از بین رفت و در عصر قاجار در محل آن باغ نو مشیری ایجاد شد.
بانویی از ماه فیلمی تلفیقی رئال وانیمیشن که اولین محصول بلند سینمای آسیای غربی در این سبک محسوب می‌شود. کارگردان این فیلم را الهام قره‌خانی و مهرتاش مهدوی بر عهده دارند. تهیه‌کننده‌گی این اثر سینمایی را مجید آقاگلیان و حمید آقاگلیان بر عهده دارند. فیلمبرداری این فیلم از اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۰ در تهران آغاز شده‌است.
این روستا به مختصات جغرافیائی N=۳۸°۳۷'۴۲٫۰۰" E=۴۶°۳۰'۱۶٫۰۰ با ارتفاع ۱۶۹۶ متر از سطح دریا قرار گرفته و یک روستای ییلاقی است. این روستا به علت قرار گرفتن در منطقه چیچکلی در فصل تابستان پذیرای گردشگران و مهمانان زیادی از نقاط مختلف ایران می‌باشد.
ساکنین این روستا در حال حاضر از ۱۵ خانواده تجاوز نمی‌کند و بیشتر به کشاورزی و دامداری مشغول هستند.
کانوی شهری در ایالت آرکانزاس در آمریکا است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۰ حدود ۵۸٬۰۰۰ نفر بود و این شهر هفتمین شهر بزرگ ایالت آرکانزاس است. این شهر جزئی از منطقه شهری لیتل راک است.
کریس آلن
کارل راجرز (زاده ۸ ژانویهٔ ۱۹۰۲ – مرگ ۴ فوریهٔ ۱۹۸۷) روان‌شناس آمریکایی، یکی از نظریه‌پردازان معروف شخصیت و یکی از چهره‌های اصلی در رویکرد روان‌شناسی انسان‌گرایانه و اگزیستانسیالیستی در روان‌شناسی است.
راجرز به عنوان یکی از پدرهای تحقیقات روان‌درمانی شناخته می‌شود و به دلیل تحقیقات پیشرویی که انجام داده‌است، نشانِ مشارکت علمی برجسته از سوی انجمن روان‌شناسی آمریکا در سال ۱۹۵۶ به او تعلق گرفت.
او موضعی پرسشگر و جرأت ورزانه به سوی قلمرو ناشناخته هم به عنوان یک فرد متخصص و و هم عادی داشت.کری، جرالد؛ ترجمه: سید محمدی، یحیی. نظریه و کاربست مشاوره و روان درمانی، ویراست هفتم. انتشارات ارسباران، زمستان ۱۳۹۰
رویکرد فرد محور به عنوان رویکرد منحصربه‌فرد او در شناخت شخصیت و روابط انسانی، کاربردهای بسیاری در حوزه‌های مختلف از جمله مشاوره و روان‌درمانی (درمان مخاطب محور)، آموزش (آموزش دانش‌آموز محور) و دیگر سازمان‌های گروهی مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۷۲ راجرز به دلیل کارهای حرفه‌ای‌اش، از سوی انجمن روان‌شناسی آمریکا به عنوان شایسته‌ترین فرد برای دریافت نشان مشارکت حرفه‌ای برجسته انتخاب شد. او پیش از مرگش در سال ۱۹۸۷ به پاس فعالیت‌هایش در زمینهٔ درگیری‌های داخلی آفریقای جنوبی و ایرلند شمالی، نامزد دریافت جایزهٔ صلح نوبل شد.
کارل راجرز در ۸ ژانویهٔ ۱۹۰۲ در اوک پارک در حومهٔ شیکاگو به دنیا آمد. نام پدرش والتر و نام مادرش جولیا بود. آن‌ها شش فرزند بودند و راجرز چهارمین بود. پدرش مهندس عمران و پیمانکار بسیار موفقی بود، و به همین دلیل، راجرز در کودکی هیچ مشکل مالی نداشت. راجرز خودش را به این صورت توصیف می‌کند: «فرزند میانی در خانواده‌ای بزرگ و بسیار در هم بافته، که سخت کوشی و مسیحیت (پروتستان اصول گرا، حتی افراطی)، در آن ارزشمند بود.» راجرز می‌گوید که «بچه‌هایم باورشان نمی‌شود که آن زمان حتی آب گازدار نیز نوشابه‌ای مکروه محسوب می‌شد. یادم می‌آید که وقتی اولین نوشابهٔ گازدار را نوشیدم، احساس گناه به من دست داد.» والدین راجرز به او و دیگر بچه‌ها اجازه نمی‌دادند با بچه‌های غریبه دوست شوند زیرا هر کسی به غیر از خویشاوندان، به کارهای مشکوک مشغول بودند.
در نتیجهٔ این پیش ذهنیت نسبت به «غیرخودیها»، راجرز مدت زمان زیادی را به تنهایی می‌گذراند، هر چه دم دستش می‌رسید را می‌خواند، از جمله دائرةالمعارفها و لغتنامه‌های مختلف. در اوک پارک، خانوادهٔ راجرز در محله‌ای نسبتاً مرفه‌نشین زندگی می‌کردند. در همان‌جا راجرز به مدرسهٔ ابتدایی هولمز رفت، همکلاسیهایش عبارت بودند از ارنست همینگوی (که دو سال از او بزرگتر بود) و فرزندان فرانک لوید رایت، آرشیتکت معروف آمریکا.
راجرز در دوازده سالگی به همراه خانواده اش به مزرعه‌ای در ۵۰ کیلومتری شیکاگو نقل مکان کرد. زندگی در مزرعه به این معنا نبود که آن‌ها سبک زندگی نسبتاً لوکس و مرفه خود را کنار بگذارند. همه می‌دانند که راجرز در مزرعه بزرگ شده‌است، اما کمتر کسی می‌داند که خانهٔ آن‌ها در مزرعه، سقف آردواز، کف کاشیکاری، هشت اتاق، و پنج حمام داشت. در پشت خانه، یک زمین تنیس خاکی قرار داشت. در همین مزرعه بود که راجرز برای اولین بار به علوم علاقه‌مند شد. پدرش اصرار داشت که مزرعه طبق اصول علمی اداره شود، به همین دلیل، در بارهٔ بسیاری آزمایش‌های علمی در بارهٔ کشاورزی مطالعه کرد. از روی این مطالعات، او به بیدنوعی حشره شبیه به پروانه علاقه‌مند شد. او آن‌ها را می‌گرفت، بزرگ می‌کرد، و تولید مثلشان می‌داد. علاقه به علم هرگز در راجرز از بین نرفت، هرچند که در تمام عمر، در یکی از غیرعینی‌ترین زمینه‌های روان‌شناسی فعالیت کرد.
تمایل راجرز به تنهایی در دبیرستان ادامه یافت. در این مدت او فقط دو دوست داشت. او دانش آموزی ممتاز بود و تقریباً همیشه A می‌گرفت. دروس مورد علاقه اش، انگلیسی و علوم بود.
در ۱۹۱۹، راجرز در دانشگاه ویسکانسین، در رشتهٔ کشاورزی ثبت نام کرد. این همان دانشگاهی بود که هم پدر و هم مادرش، دو برادر و یک خواهرش در آنجا درس خوانده بودند. راجرز در سال‌های اول دانشگاه در امور مذهبی بسیار فعال بود. در ۱۹۲۲ با نُه نفر دیگر از دانشجویان برای شرکت در کنفرانس WSCFC به پکن (چین) اعزام شد. این سفر شش‌ماهه تأثیر عمیقی روی راجرز گذاشت. او بدون واسطه و به‌طور مستقیم با مردمی از فرهنگ‌ها و مذاهب مختلف آشنا شد. راجرز در بازگشت از چین، در کشتی، ناگهان به ذهنش رسید که مسیح نباید خدا باشد، بلکه باید انسانی مثل انسان‌های دیگر باشد. او تصمیم گرفت که دیگر به خانه برنگردد و در نامه‌ای به والدینش نوشت که دیگر نمی‌خواهد به مذهب پروتانیسم آن‌ها مقید باشد. راجرز از مذهب افراطی پروتستانیسم انصراف داد ولی ظاهراً می‌بایست بابت این آزادی هزینه می‌پرداخت. در بازگشت از چین، او به دردهای معدوی شدیدی دچار می‌شد که سرانجام زخم معده اثنا عشری تشخیص داده شد. راجرز چندین هفته بستری شد و شش ماه تمام تحت مراقبت شدید قرار داشت. غیر از او، دو تن دیگر از خواهران و برادرانش (۵۰٪ فرزندان) در مرحله‌ای از زندگی خود زخم معده گرفتند. در بازگشت به دانشگاه، راجرز از کشاورزی به تاریخ تغییر رشته داد. او در ۱۹۲۴ مدرک لیسانس گرفت.
بعد از فارغ‌التحصیلی، راجرز با دوست دوران کودکی خود، هلن الیوت، ازدواج کرد، هر چند که والدینش با این کار بسیار مخالف بودند. آن‌ها دو فرزند به دنیا آوردند (دیوید، ۱۹۲۶، و ناتالی، ۱۹۲۸). جالب این است که وقتی دیوید به دنیا آمد، راجرز می‌خواست او را طبق اصول رفتارگرایی واتسونی بزرگ کند. خوشبختانه، و به قول خود راجرز، همسرش هلن به اندازهٔ کافی عقل سلیم داشت تا به رغم همهٔ «دانش» روان‌شناسی راجرز، که بسیار مخرب بود، مادر خوبی برای فرزندانشان شود. راجرز می‌گوید که مشاهدهٔ بزرگ شدن فرزندانش به او در بارهٔ انسان‌ها، رشد انسان، و روابط میان فردی آن‌ها چیزهایی یاد داده‌است که آموختن آن‌ها از طریق شغلی و حرفه‌ای غیرممکن بود. بعد از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، راجرز در LUTS در نیویورک ثبت نام کرد. اما احساس می‌کرد که به غیر از کمک‌های مذهبی، باید روش دیگری برای کمک به مردم وجود داشته باشد. بعد از دو سال فعالیت در این سمینار، او به دانشگاه کلمبیا رفت و در رشتهٔ روان‌شناسی بالینی به تحصیل پرداخت و در ۱۹۲۸ فوق لیسانس، و در ۱۹۳۱ دکترا گرفت. تز دکترای وی در بارهٔ اندازه‌گیری تنظیم یا سازگاری شخصیت در کودکان بود.
بعد از دریافت مدرک دکتری، راجرز به عنوان روان‌شناس در دپارتمان مطالعات کودکان در انجمن پیشگیری خشونت با کودکان در رُچستر، نیویورک، مشغول به کار شد. او در طول تحصیلات دکترا، در همین انجمن به عنوان همکار فعالیت داشت. در همان‌جا بود که راجرز با چندین تجربه مواجه شد که بعدها بر نظریهٔ شخصیت، و رویکرد وی به روان درمانی به شدت تأثیر گذاشتند. اولاً او متوجه شد که روانکاوی، که رویکرد غالب در این انجمن بود، بیشتر اوقات ناموثر است. ثانیاً، متوجه شد که صاحب نظران مطرح در روان‌شناسی، در این مورد که برای درمان افراد مبتلا به اختلالات روانی کدام روش بهتر است، اختلاف نظر داشته، و نمی‌توانند به توافق برسند. ثالثاً، متوجه شد که گشتن به دنبال یک «بینش» (بصیرت یا شهود) به مشکلات روانی، معمولاً راه به جایی نمی‌برد و باعث دلسردی می‌شود. تقریباً در همین زمان بود که راجرز تحت تأثیر آلفرد آدلر قرار گرفت. او از آدلر آموخت که مطالعات موردی طولانی، موضوعاتی سرد، مکانیکی، و غیرضروری هستند. او همچنین متوجه شد که روان درمانگران مجبور نیستند وقتشان را در تحقیق و تفحص در گذشتهٔ بیماران صرف کنند. به جای آن، آن‌ها باید به زمان حال بیماران (محیط بلافاصله و بلاواسطهٔ) بپردازند و ببینند که بیماران در حال حاضر در چه شرایطی قرار دارند.
راجرز اولین کتاب خود به نام «درمان بالینی کودکان دشوار» را در سال ۱۹۳۹، زمانی که هنوز در دپارتمان مطالعات کودکان بود، نوشت. در ۱۹۴۰، او از کار عملی به کار آکادمیک تغییر فعالیت داد. در این سال، راجرز در دانشگاه اوهایو سمت استادی روان‌شناسی بالینی را به عهده گرفت. در همان‌جا بود که راجرز به فرمولبندی و امتحان رویکرد خودش به روان درمانی پرداخت. در ۱۹۴۲، کتاب «مشاوره و روان درمانی: مفاهیم عملی نوین تر» را نوشت. در این کتاب، او اولین جایگزین عمده برای روانکاوی را توصیف کرد. ناشر کتاب ابتدا تمایلی به چاپ آن نداشت، زیرا فکر می‌کرد که تیراژ ۲۰۰۰ نسخه‌ای آن به فروش نخواهد رفت. این تیراژ فقط برای پوشش هزینه‌های چاپ کافی بود. تا سال ۱۹۶۱، این کتاب ۷۰۰۰۰ نسخه فروش داشت و هنوز هم فروش خوبی دارد.
در ۱۹۴۴، به عنوان بخشی از فعالیت‌های مربوط به جنگ، راجرز ایالت اوهایو را ترک کرد و به نیویورک رفت. در آنجا در سازمان USO به عنوان مدیر خدمات مشاوره به کار مشغول گشت. بعد از یک سال، به دانشگاه شیکاگو رفت و در آنجا به عنوان استاد روان‌شناسی و مدیر مشاوره منصوب گشت. در همین دوران در دانشگاه شیکاگو بود که راجرز مهم‌ترین کتاب خود را نوشت: «روان درمانی مراجع-محوری: مفاهیم، شیوه‌ها، و کاربردها» (۱۹۵۱).
در ۱۹۵۷، راجرز دانشگاه شیکاگو را ترک کرد و به دانشگاه ویسکانسین رفت. در آنجا او، هم به عنوان استاد روان‌شناسی و هم به عنوان استاد روان‌پزشکی مشغول به کار شد. راجرز متوجه شد که در دانشگاه ویسکانسین جوّ حاکم، بیشتر رقابتی است تا رفاقتی. او از همه بیشتر از نحوهٔ برخورد غیرانسانی (به زعم وی) با دانشجویان فوق لیسانس ناراحت بود، و چون نتوانست وضعیت را بهبود دهد، از آنجا استعفا داد. راجرز بعد از استعفا از دانشگاه ویسکانسین به لا هویا در کالیفرنیا رفت و به عضویت انستیتو علوم رفتاری غربیWBSI درآمد. در ۱۹۶۸، راجرز و تنی چند از دیگر اعضایی که رویکردی انسانگرایانه تری داشتند، انستیتو علوم رفتاری غربی را ترک کردند تا مرکز مطالعات شخص را، باز هم در لا هویا، تأسیس کنند.
بسیاری از تغییر مسیرهای راجرز با یک تغییر جهت در علایق، تکنیکها، یا فلسفه، همراه بودند. آخرین تغییر مسیر وی، علاقهٔ راجرز به «فرد، در همان زمانی که دنیا را تجربه می‌کند» را نشان می‌دهد. راجرز می‌گفت که او به «شخص» علاقه‌مند است، ولی از روش‌های قدیمی که انسان را به عنوان «موضوع» تحقیق مورد مطالعه قرار می‌دهند منزجر است. در سال‌های بعد، راجرز با گروه‌های رویارویی کار می‌کرد و به آن‌ها آموزش حساسیت تدریس می‌کرد. او بیشتر به این موضوع علاقه داشت که شرایطی را کشف کند که شخص در آن‌ها می‌تواند پتانسیلهای خود را کاملاً به فعل درآورد. همچنین، در اواخر فعالیت حرفه‌ای خود، راجرز به ارتقای صلح جهانی علاقه‌مند شد. او پروژهٔ صلح ژنو را در سال ۱۹۸۵ سازمان دهی کرد. در سال ۱۹۸۶ نیز چندین ورکشاپ صلح در مسکو را رهبری کرد. او تا روز ۴ فوریهٔ ۱۹۸۷ به این فعالیت‌ها ادامه داد. در این روز، او به علت ایست قلبی در گذشت. او ۸۵ سال داشت.
فرضیه‌های نظریهٔ راجرز آشکارا نشان می‌دهد که او در مطالعهٔ شخصیت، شخصperson را مرکز توجه قرار داده‌است. به همین دلیل، نظریهٔ وی در روان درمانی، روان درمانی شخص-محورperson-centered therapy نام دارد.
سیگْرید اونْدْسِت نویسنده نروژی بود که در سال ۱۹۲۸ برندهٔ جایزه نوبل ادبیات شد.
او در شهر کالوندبورگ در دانمارک به دنیا آمد، ولی وقتی دو سال داشت، با همراه خانواده‌اش به نروژ رفتند. در سال ۱۹۲۴، او به کاتولیک تغییر دین داد. او در سال ۱۹۴۰، به دلیل مخالفت با نازیسم هیتلری و حملهٔ آلمان به نروژ، از نروژ فرار کرد و به ایالات متحدهٔ آمریکا رفت و در پایان جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۵ به کشورش بازگشت.
بهترین اثر ادبی وی "Kristin Lavransdatter" است که ماجرای زندگی سه‌گانه در اسکاندیناوی در دوران قرون وسطی است و زندگی یک زن از زمان تولد تا مرگ را به تصویر کشیده‌است. سه جلد این کتاب بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲ منتشر شد.
سیگرید اوندست در شهر اسلو بزرگ شد. وقتی ۱۱ سال داشت، پدرش که باستان‌شناس بود، به‌دنبال یک بیماری سخت و طولانی، در ۴۰ سالگی درگذشت. وضعیت اقتصادی خانواده طوری بود که سیگرید نمی‌توانست امیدی به تحصیلات دانشگاهی داشته باشد.
او در سال ۱۹۰۷ به اتحادیهٔ نویسندگان نروژ پیوست و بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵ سرپرستی کمیسیون سوادآموزی را بر عهده داشت و در نهایت به‌عنوان رئیس اتحادیه از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۰ خدمت کرد.
او بعد از سال ۱۹۲۹ مجموعه رمان‌هایی را در اسلو با گرایش‌های قویِ کاتولیکی تکمیل کرد. اوندست موضوعات کتاب‌های خود را از جامعهٔ کوچک کاتولیک در نروژ انتخاب می‌کرد. همچنین، تعدادی از آثار مهم تاریخی را منتشر کرد که تاریخ نروژ را در جایگاهی هشیارانه قرار می‌دهد. او همچنین چند کتاب ایسلندی و مقالات ادبی را به زبان نروژی نو ترجمه کرد.
در پایان دههٔ ۱۹۳۰، او نوشتن یک رمان تاریخی را شروع کرد که به قرن ۱۸ در اسکاندیناوی مربوط می‌شد؛ ولی فقط جلد اول آن در سال ۱۹۳۹ چاپ و منتشر شد؛ چراکه در همین سال، جنگ جهانی دوم شروع شد و او نتوانست کار خود را تکمیل کند. وقتی ژوزف استالین به فنلاند حمله کرد، سیگرید با اهدای جایزه نوبل ادبیات خود در ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۴۰، از تلاش نظامی فنلاند حمایت کرد.The Winter War 1939—1940 The Finnish Defence Forces, 1999.
هنری مورای متولد ۱۸۹۳ میلادی یکی از روان شناسان آمریکایی است. مورای هم مانند آلپورت مطالعه شخصیت را در یک موقعیت دانشگاهی انجام داد تا در موقعیت بالینی. هر چند او به روانکاوی پرداخت، آن را برای درمان بیماران بکار نبست، زیرا ترجیح می‌داد که شخصیت انسان را از طریق مطالعه گسترده افراد بهنجار بررسی کند.
دوره کودکی موری با طرد شدن از سوی مادر سطح بالای حساسیت نسبت به درد و رنج دیگران، و گونه‌ای از جبران نارسایی به شیوه آدلری برای دو نقص-لکنت زبان و ناتوانی در ورزش-مشخص شده‌است.دوان پی. شولتز؛ سیدنی الن شولتز(1987). تاریخ روان‌شناسی نوین. ترجمه علی اکبر سیف و همکاران(1370)، چاپ اول،انتشارات رشد، تهران، صفحه 332-331
او پس از فارغ‌التحصیل شدن از دانشکده پزشکی دانشگاه کلمبیا، وارد رشته جراحی شد، در بیوشیمی پژوهش کرد، و از دانشگاه کمبریج در رشته بیوشیمی درجه دکترا گرفت، که مطمئناً یکی از راه‌های پیرامونی ورود به حرفه روان‌شناسی است. پس از گذراندن سه هفته با یونگ که ظاهراً برایش روشنگر بود و گذراندن یک شب فراموش نشدنی با فروید و دخترش آنا، موری مطالعاتش دربارهٔ شخصیت را در کلینیک روان‌شناسی هاروارد آغاز کرد.
با در نظر گرفتن تحصیلاتش در پزشکی و بیوشیمی، جای شگفتی نیست از اینکه موری به کارکرد فیزیولوژیکی آن گونه که به شخصیت مربوط می‌شود تأکید کرد. او بر مفهوم کاهش تنش تأکید ورزید، که به نظرش نخستین قانون دربارهٔ رفتار آدمی است. همچنان که فروید هم این گونه می‌اندیشید. موری همچنین به شیوه فرویدی اهمیت ناهوشیار و تأثیر تجارب کودکی را بر رفتار بزرگسالی مورد توجه قرار داد. او مفاهیم فروید دربارهٔ نهاد، من، و فرامن را البته با بعضی تغییرات وارد نظام خود کرد.
او شخصیت را به سه بخش نهاد، من و فرامن تقسیم کرد (مورای، ۱۹۳۸). نهاد شامل گرایش‌های مادرزادی و تکانشی ماست و انرژی لازم برای عملکرد شخصیت را فراهم می‌کند. این دیدگاه در اصل همانند دیدگاه فروید است. درنظام مورای نهاد علاوه بر تکانه‌های ابتدایی و شهوانی گرایش‌های اجتماعی مطلوبتری مانند همدلی، همانند سازی، و شکل‌های عشق غیر شهوی را نیز شامل می‌شود.
در نظام مورای من در تعیین رفتار نقش فعالتری دارد تا در نظریه فروید. مورای عقیده دارد که من خدمتگزار صرف نهاد نیست بلکه سازمان دهنده‌ای است که همه رفتارها را هوشیارانه انتخاب می‌کند. من به سرکوبی تکانش‌های نامطلوب نهاد برمی‌خیزد و بروز تکانه‌های مطلوب را تسهیل می‌کند.
مورای با فروید هم عقیده بود که فرامن نمایانگر درونی ساختن ارزش‌های فرهنگی است و اینکه افراد رفتار خود را بر اساس این ارزش‌ها ی درونی شده ارزشیابی می‌کنند. نظر وی در مورد نیروهایی که فرامن را شکل می‌دهند و دوره‌ای که فرامن در آن تشکیل می‌شود با نظر فروید تفاوت دارد. مورای استدلال می‌کرد که فرامن نه تنها بر اساس تعلیمات والدین شخص ساخته می‌شود بلکه همچنین گروه‌های همسالان، ادبیات و اساطیر جامعه در ساختن آن نقش دارند. فرامن در پنج سالگی تثبیت نمی‌شود بلکه در سراسر عمر به رشد خود ادامه می‌دهد.دوان پی. شولتز؛ سیدنی الن شولتز(۱۹۸۷). تاریخ روان‌شناسی نوین. ترجمه علی اکبر سیف و همکاران(1370)، چاپ اول،انتشارات رشد، تهران، صفحه 332-333
از نظر هنری موری مفهوم شخصیت، یک فرضیه یا یک سازه است که به ما کمک می‌کند تا رفتار افراد را درک کنیم. موری اعتقاد داشت که مفهوم شخصیت، به هیچ ماده یا جوهری فیزیکی واقعی اشاره نمی‌کند، به عقیده وی شخصیت افراد به فرایندهای مغزی وابسته است، بنابر این مرکز آناتومیک شخصیت مغز است. بین فیزیولوژی مغز و شخصیت رابطه بسیار نزدیکی وجود دارد. فرایندهای نوروفیزیولوژیک منبع رفتارهای انسان است. نظریه‌های شخصیت (۱۳۹۱), دکتر حمزه گنجی و مهدی گنجی ، صفحه ۳۶۷
بزرگترین خدمت موری به مطالعه شخصیت، احتمالاً تحقیقات گسترده وی درباره نیازهای انسانی بود. او فهرستی از نیازهای انسانی تهیه کرد، که بدون شک دقیق ترین و کاملترین نیازهایی است که تاکنون در روانشناسی تهیه شده است.
نیازهای اولیه نیازهای (بدن زاد)، از حالات بدنی-جسمی درونی نشأت می‌گیرند و نیازهایی هستند که برای بقا ضرورت دارند (مثل نیاز به غذا آب و هوا و آسیب گریزی), و همچنین نیازهای مثل سکس و شناخت حسی.
نیازهای واکنشی عبارتند از واکنش به یک عامل خاص و مشخص محیط، که تنها زمانی برانگیخته می شوند که همان عامل ظاهر شود. برای مثال، نیاز به «آسیب گریزی» تنها زمانی فعال می‌شود که یک عامل خطرناک ظاهر شود.
موری مفهوم فشار یا پرس را ارائه داد. فشار یا پرس یعنی نیروی وارده از اشیا یا افراد، که در نیل به اهداف کمک می کنند یا مانع آن می‌شوند. به عبارت دیگر، پرس عبارت است از اثر محیط و رویدادهای گذشته در نیازهای کنونی و فعال کردن آنها. محرک‌هایی که نیازها را بر می انگیزند، به ما انگیزه می دهند تا به دنبال فشارها(پرس‌ها) برویم و از بعضی دیگر اجتناب کنیم نظریه های شخصیت(۱۳۹۱) دکتر حمزه گنجی و مهدی گنجی صفحه ۳۶۹
موری آزمون اندریافت موضوع را به همراه کریستینا مورگان طراحی کرد. TAT، به عنوان یک آزمون فرافکنی، موارد استفاده گسترده ای پیدا کرده است. این آزمون از سی تصویر مبهم تشکیل شده است. از آزمودنی خواسته می‌شود که برای هر یک از تصاویر داستان هایی بسازد. او باید بگوید که، پیش از تصویر چه اتفاقی افتاده، در حال حاضر چه اتفاقی در حال روی دادن است، شخصیت های درون تصویر در حال فکر کردن به چه چیزی هستند، چه احساساتی دارند، و داستان به کجا ختم خواهد شد. پاسخ ها می توانند نشان دهند که آزمودنی، در رابطه با محیط فیزیکی و اجتماعی، چگونه فکر می کند. پاسخ ها، از لحاظ تما مورد تحلیل قرار می‌گیرد (به همین دلیل «تماتیک» یا «موضوعی» نامیده می‌شود). نظریه های شخصیت (۱۳۹۱)، دکتر حمزه گنجی و مهدی گنجی صفحه ۳۷۴
جسیکا دارلین (زاده ۲۲ مارس ۱۹۷۶، ویلمینگتن دلاویر آمریکا) بازیگر پیشین فیلم‌های پورنو آمریکایی است.
http://en.wikipedia.org/wiki/Jessica_Darlin
برنامه‌نویسی رویداد گرا یک الگوی برنامه‌نویسی است که در آن، روند اجرای برنامه توسط رویدادها - برای مثال، خروجی یک سنسور یا دستورهای کاربر (کلیک‌های موس، دکمه‌های کیبورد) یا پیام‌های دریافتی از سایر برنامه‌ها یا رشته‌ها - تعیین می‌گردد.
برنامه‌نویسی رویداد گرا را می‌توان به عنوان یک تکنیک معماری نرم‌افزار تعریف کرد که در آن نرم‌افزار یک حلقه اصلی دارد که به روشنی به دو بخش زیر تقسیم می‌شود:
برنامه‌های رویداد گرا را می‌توان در هر زبانی نوشت، اگرچه این کار در زبان‌هایی که سطح بالایی از انتزاع را فراهم می‌کنند، آسان‌تر است.
یک نگهدارنده بدیهی رویداد
چون کد چک رویدادها و حلقه اصلی در میان برنامه‌ها مشترک هستند، بسیاری از فریم ورک‌های برنامه‌نویسی مسوولیت پیاده‌سازی را بر عهده دارند و از کاربر انتظار دارند که تنها کد نگهدارنده رویداد را فراهم کنند. در این مثال ساده ممکن است یک نگهدارنده رویداد فراخوانده شود که OnKeyEnter() نامیده می‌شود و شامل ارگومانی با یک رشته از کاراکترهاست که متناظر است با آنچه که کاربر قبل از فشردن دکمه ENTER تایپ کرده ست. برای اضافه کردن دو عدد، ذخیره‌سازی خارج از نگهدارنده رویداد باید مورد استفاده قرار گیرد. پیاده‌سازی ممکن است مشابه آنچه در زیر می آید باشد.
http://simple.wikipedia.org/wiki/Event-driven_programming
سایمون تیموتی «تیم» راث زاده بازیگر و کارگردان انگلیسی است که بخاطر ایفای نقش «آقای نارنجی» را در فیلم "سگ‌های انباری" شهرت دارد.
تیم راث در لندن متولد شد، مادرش یک نقاش و معلم مدرسه و پدرش یک روزنامه‌نگار بود.
دبیرستان فروغ (۱۷ شهریور): یکی از قدیمی‌ترین دبیرستانهای دخترانه شهر رشت است که در سال ۱۲۸۲ خورشیدی تأسیس شد.
این مدرسه ابتدا با نام مدرسه اناثیه آمریکایی به وسیله آمریکایی ها تأسیس شد. بنای اصلی که بیمارستان بود به مدرسه تبدیل و در سال ۱۳۱۲ خورشیدی توانست امتیاز دوره کامل متوسطه را دریافت کند. بودجه مدرسه پسرانه و دخترانه آمریکایی به وسیله انجمن خیریه آمریکا تأمین میشد. این مدرسه با نام دبیرستان فروغ به کار خود ادامه داد تا انقلاب که به دبیرستان ۱۷ شهریور تغییر نام یافت.
از فارغ التحصیلان این دبیرستان می‌توان به آذر اندامی پزشک و باکتری شناس نامی اشاره کرد. همچنین سرور مهکامه محصص لاهیجانی شاعر و دوست پروین اعتصامی مدتی ریاست این دبیرستان را به عهده داشت.
از سال ۱۳۸۷ بنای تاریخی تمام آجر این دبیرستان ۱۰۵ ساله در معرض خطر تخریب قرار گرفت که مورد اعتراض شخصیت‌های فرهنگی و مردم استان گیلان واقع شدکوششی در بازسازی و نگهداشت نخستین ساختمان های دولتی و خانه های قدیمی رشت. خوشبختانه با پیگیری مردم و نهادهای مختلف و بر اساس نامه سازمان میراث فرهنگی،صنایع دستی و گردشگری استان گیلان بنای تاریخی مدرسه فروغ به شماره ۲۴۳۷۹ در فهرست آثارملی کشور به ثبت رسید و هرگونه دخل و تصرف در آن غیرقانونی می‌باشد .در شناخت، حفظ و احیای معماری بومی گیلان (چند خبر خوش و ناخوش دیگر).سر در زیبا و تاریخی این مدرسه برای ساختن ساختمان بزرگ و جدید در حیاط قدیمی مدرسه پیش از این تخریب شده بود.
فاطمه مدرسی تهرانی معروف به سیمین فردین (زاده ۱۳۲۷ در تهران - درگذشتهٔ ۶ فروردین ۱۳۶۸)، نوۀ شیخ علی مدرس تهرانی، مترجم، نویسنده، زندانی سیاسی و از کادری‌های برجسته سازمان نوید بود؛ که پس از انقلاب ۱۳۵۷ در تشکیلات غیرعلنی حزب توده ایران، یکی از دو عضو رهبری کمیته تهران در این سازمان شد. وی در فروردین سال ۱۳۶۸ با جوخه آتش اعدام شد.
فاطمه مدرسی در سال ۱۳۲۷ در تهران متولد شد. او دارای فوق لیسانس رشته حسابداری و پیش از دستگیری در شرکت نفت شاغل بود. فاطمه مدرسی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ از کادرهای برجسته سازمان مخفی نوید بود و پس از انقلاب ۱۳۵۷ در تشکیلات غیرعلنی حزب یکی از اعضا رهبری کمیته تهران و عضو مشاور کمیتهٴ مرکزی حزب تودهٴ ایران، بود.
نیاز یعقوب شاهی شاعر، نویسنده و زندانی سیاسی، همسر فاطمه مدرسی بود. او نوۀ شیخ‌علی مدرس تهرانی از نمایندگان معروف مجلس شورای ملی بود.راه توده ـ فاطمه مدرسی (فردین)
اکثر رهبران و اعضای حزب توده از سال ۱۳۶۱ دستگیر و زندانی شدند.
در یکی از حملات به حزب توده در سال ۱۳۶۲ مدرسی را همراه همسر و دخترش (نازلی) دستگیر کردند.
فاطمه مدرسی در اردیبهشت ۱۳۶۲ دستگیر و به زندان اوین منتقل شد. به نوشته کتاب «شهیدان توده‌ای» او در اثر شکنجه کاهش وزن شدیدی پیدا کرده بود و از بیماری‌های کلیوی و ریوی رنج می‌برد.
زمان دستگیری، دختر یک سال و نیمه اش به اجبار همراهش بود. اما بازجویان زندان سه هزار، علی‌رغم آن، همان روز اول فردین را برای شکنجه می‌برند.
او دربارهٔ شکنجه شدنش می‌گوید:
عفت ماهباز از زندانیان سیاسی و همسر علی رضا اسکندری از اعدام شدگان کشتار تابستان ۱۳۶۷ دربارهٔ او می‌گوید:
او در ششم فروردین سال ۱۳۶۸ اعدام شد.
فاطمه مدرسی تهرانی، تنها زن چپی بود که در سال ۱۳۶۸ گفته می‌شود با «حکم ویژه» در زندان اوین تیرباران و اعدام شد.خانم فاطمه مدرسی - یادبود حقوق بشر
شهر شریوپورت سومین شهر بزرگ لوئیزیانا و ۱۱۳ امین شهر بزرگ ایالات متحده آمریکا است. جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۹۹٬۳۱۱ نفر بوده‌است.
مشوق‌های مالیاتی دولت ایالتی لوئیزیانا باعث شده‌است که این ایالت بعد از کالیفرنیا و نیویورک به سومین قطب بزرگ فیلم‌سازی در آمریکا تبدیل شود، به همین دلیل لوئیزیانا به نام هالیوود جنوبی معروف است.The Short, Shady History of Hollywood South - New Orleans - LIFT - Mark Smith | Fast Company شهر شروپورت هم از این قاعده استثناء نیست و تعدادی از فیلم‌ها در این شهر ساخته شده‌اند.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که در شریوپورت ساخته شده‌اند:
گشت ارشادوبگاه cinetmag نام فیلمی ایرانی با ژانر کمدی و اجتماعی ساختهٔ سعید سهیلی است که در سال ۱۳۹۰ ساخته شده و حمید فرخ‌نژاد، پولاد کیمیایی، ساعد سهیلی، جمشید هاشم‌پور، نیوشا ضیغمی و سحر قریشی در آن بازی کرده‌اند.گشت ارشاد در وبگاه سوره
این فیلم ماجرای سه جوان جنوب تهران با نام‌های عطا، حسن و عباس است، که برای بدست آوردن پول و گذراندن زندگی دست به کارهای خلاف می‌زنند. آن‌ها با گیر دادن به دختر و پسرهای جوان با نام گشت ارشاد پول آن‌ها را می‌گیرند و از این راه زندگی خود را می‌گذرانند.
ابتدا "گشت ارشاد" و "زندگی خصوصی" پس از ۶ روز اکران به دلیل مخالفت انصار حزب‌الله توقیف شد، اما پس از مدتی علیرضا سجادپور مدیر نظارت و ارزشیابی وزارت ارشاد از اکران محدود این فیلم خبر داد و پس از این اظهار نظر نمایش فیلم در شهرستان‌ها متوقف شد و نمایش آن در تهران هم پس از چند هفته متوقف شد.
فیلم "گشت ارشاد" در ۱۳ شهریور ۱۳۹۱ ه‍.ش توسط مؤسسهٔ تصویر گستر پاسارگاد وارد شبکهٔ نمایش خانگی شد. این فیلم با حذف برخی صحنه‌های اکران و تغییر عنوان آن از «گشت ارشاد» به گشت ارشاد؟! وارد نمایش خانگی شد. کارگردان "گشت ارشاد" اشاره کرد فیلمی که در حال حاضر وارد شبکهٔ نمایش خانگی شده به دلیل اصلاحات متعدد دیگر فیلم او نیست و در این‌باره توضیح داد: این فیلم در ۳ مرحله دچار حذفیات و اصلاحات عدیده شد. در مرحلهٔ اول پیش از ورود به جشنواره یک سری اصلاحات خواسته شده را روی فیلم اعمال کردیم، سپس برای اکران عمومی هم متن بر موارد اصلاحی شورای بازبینی داد و در نهایت برای ورود فیلم به شبکهٔ نمایش خانگی هم گفتند باید ۷ دقیقه از فیلم را حذف کنیم که همین‌طور هم شد.
ولی همین موضوع هم مخالفان فیلم را راضی نکرد و با اعتراض به عملکرد وزارت ارشاد خواهان توقیف فیلم شدند و جمعی از انصار حزب‌الله روز سه‌شنبه (۱۳ شهریور ماه) همزمان با آغاز توزیع فیلم سینمایی "گشت ارشاد" در شبکهٔ نمایش خانگی، به طرح شکایت از موضوع توزیع این فیلم در شبکهٔ نمایش خانگی به دادسرای فرهنگ و رسانهٔ شعبهٔ ۹ پرداختند. و پس از چند روز سعید جابری انصاری، دبیر ستاد حمایت و صیانت از محصولات فرهنگی و هنری وزارت ارشاد اعلام کرد که تا پایان یکشنبه، نوزدهم شهریور این فیلم و متعلقاتش را جمع‌آوری می‌کند. همچنین نمایندگان مجلس در جلسه‌ای در مورد نمایش خانگی این فیلم از وزیر ارشاد پرسش کردند.«انصار حزب‌الله» تهران در اقدامی نسبت به جمع‌آوری فیلم «گشت ارشاد» فراخوان داد. این فراخوان که به صورتی پیامکی و در حد نسبتاً گسترده‌ای انجام شده، پس از توزیع این فیلم در شبکهٔ خانگی صورت گرفته‌است.
قسمت دوم این فیلم با نام "گشت ۲" بازهم توسط سعید سهیلی و با همان تیم بازیگری ساخته و در سال ۱۳۹۶ اکران شد. نخستین نمایش فیلم در طول سی و پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر بود. قسمت سوم این فیلم نیز با نام "گشت ۳" ساخته و در سال ۱۴۰۰ اکران شد.
دشت و آبشار دریوک یکی از مناطق طبیعی ایران است که در مازندران، آمل ، نمارستاق قرار دارد یک دشت وسیع و با آبشاری بلند و کشیده با سنگ لاخهایی سخت که بلندترین آبشار زمینی ایران است طبیعتی زیبا برای گردشگران و کوه‌نوردان است. آبادی زیبای نمار، هم که در بالا دست این منطقه قرار دارد دارای مناطق دیدنی زیادی همچون آبشار و دشت سرسبز دریوک، چشمه‌های آب معدنی و چهل چشمه و چشمه لهرا و دشت سفید می‌باشد. از دیگر منابع طبیعی این منطقه دشت بالایی و پایه کوهای آن است.
برج هشتل در روستای پایین هشتل، مجموعه پنج برج آرامگاهی است که در تاریخ ۷/۵/۱۳۸۲ به شماره ۹۳۵۱ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است. این برج‌ها یکی از خاص‌ترین مکان‌های تاریخی طبرستان هستند که به شکل مثلث کنار هم چیده شده‌اند. بزرگترین برج آن مربوط به یکی از سردارانِ سلسله مرعشیان است. شهرت این سردار به دلیل مقاومتی است که در زمان حمله تیمور از خود نشان داد می‌باشد. بنای اصلی بقعه چهار ضلعی است که مسجدی متصل به آن است و ایوانی در جلوی مسجد ساخته شده است. بنای اصلی از داخل چهار گوشه است. در هر یک از اضلاع یک طاقنمای بلند است. با چهار گوشواره گود، چهار ضلعی تبدیل به دایرهٔ کامل شده و بر روی این دایره گنبدی بلند نوک تیز زده‌اند.
نمای خارجی بنا چهار ضلعی است که میان هر یک از اضلاع طاقنمای بزرگی است. بالای هر یک از بدنه‌ها سیزده قرنیس سینه کفتری است. گنبد بنا از خارج از نوع گنبدهای زاویه دار مخروطی است سه گنبد دیگر در گورستان به بقعه متصل است.
تورو بخش پرچربی ماهی تن یا ماگورو است. که به عنوان عناصر غذایی سوشی یا نتا مورد استفاده قرار می‌گیرد. در دوره ادو قسمت شکم ماهی تن نسبت به گوشت قرمز آن ارزش کمتری داشت یا به دور انداخته می‌شد یا به صورت پخته به صورت غذاهای مخلوط خورده می‌شد. بتدریج خوشمزگی طعم چربی حیوانی در بین مردم شناخته شد و در حال حاضر قیمت قسمت چرب ماهی تن دو برابر قیمت گوشت قرمز این ماهی است. به طورکلی نامگذاری قسمت‌های گوشت ماهی تن با ماهی ماگورو به این ترتیب است.
ممکن است تورو برای قسمت‌های پرچربی ماهی‌های دیگر نیز بکار رود برای مثال قسمت پرچربی ماهی کاتسوئو "توروکاتسوئو" نامیده می‌شود. در استان هوکایدو که گوشت گاو به صورت خام مصرف می‌شود، یک غذای سنتی به نام "گیوتورودون" وجود دارد. برخی از قسمت‌های گوشت خوک نیز "بوتاتورو" نامیده می‌شود. در این موارد منظور نوع گوشت نبوده بلکه با بکار بردن واژهٔ تورو، تصوری که از لوکسی توروی ماهی تن وجود دارد، برای بالا بردن ارزش دیگر انواع گوشت قرض گرفته شده‌است.
نقش رستم مجموعه‌ای باستانی در زنگی‌آباد واقع در شمال شهرستان مرودشت استان فارس ایران است که در فاصلهٔ ۶ کیلومتری از تخت جمشید قرار دارد. این محوطهٔ باستانی یادمان‌هایی از ایلامیان، هخامنشیان و ساسانیان را در خود جای داده‌است و از حدود سال ۱۲۰۰ پیش از میلاد تا ۶۲۵ میلادی همواره مورد توجه بوده‌است زیرا آرامگاه چهار تن از شاهنشاهان هخامنشی، نقش برجسته‌های پرشماری از وقایع مهم دوران ساسانیان، بنای کعبه زرتشت و نقش‌برجستهٔ ویران شده‌ای از دوران ایلامیان در این مکان قرار دارند و در دورهٔ ساسانی، محوطهٔ نقش رستم از نظر دینی و ملی نیز اهمیت بسیار داشته‌است.
در گذشته، نام این مکان "سه‌گنبدان" یا "دوگنبدان" بوده‌است که در میان مردم منطقه، به نام‌های ، یا نیز خوانده می‌شد و احتمالاً نام نقش رستم پس از آنکه ایرانیان میان رستم، پهلوان شاهنامه و سنگ نگاره‌های شاهان ساسانی ارتباط برقرار کردند به این مکان داده شد.
کهن‌ترین نقش موجود در نقش رستم مربوط به دورهٔ ایلام است که نقش دو ایزد و ایزدبانو و شاه و ملکه را به تصویر کشیده بود اما سپس در دورهٔ ساسانی، بهرام دوم بخش‌هایی از آن را پاک کرد و نقش خود و درباریانش را به جای آن تراشید. کعبه زرتشت بنای سنگی و بُرج مانند موجود در این محوطه است که به احتمال بسیار در دورهٔ هخامنشی ساخته شده بود و کاربرد آن تاکنون مشخص نشده‌است؛ بر سه گوشهٔ این بنا دو کتیبه از شاپور یکم و کرتیر نوشته شده‌است که از نظر تاریخی ارزش بسیاری دارند. چهار آرامگاه دخمه‌ای در سینهٔ کوه رحمت کنده شده‌اند که متعلق به داریوش بزرگ، خشایارشا، اردشیر یکم و داریوش دوم هستند که همهٔ آن‌ها از ویژگی‌های یکسانی برخوردارند.
از میان پادشاهان ساسانی اردشیر بابکان نخستین کسی است که در این محوطه، سنگ نگاره‌ای تراشید. وی در حال دریافت حلقه قدرت از دست اهورامزدا به نقش کشیده شده‌است. پس از وی نیز شاهان ساسانی صحنه‌های تاجگذاری‌شان یا شرح نبردها و افتخاراتشان را بر سینهٔ کوه نقش کردند. اینکه اردشیر و پسرش شاپور یکم نقش‌برجسته‌هایی را در کنار نقش برجسته‌های همتایان هخامنشی خود در نقش رستم تراشیدند، احتمالاً نشان از راهبردی فرهنگی و سیاسی در پیروی از گذشته داشته‌است.
نقش رستم در شمال مرودشت و در فاصلهٔ ۶ کیلومتری از تخت جمشید بر دنبالهٔ کوهی که مردم محلی آن را "حسین‌کوه" می‌خوانند، واقع شده‌است. وقتی بر سکوی تخت جمشید قرار بگیریم، حسین‌کوه به‌خوبی دیده می‌شود که به‌صورت سه صخرهٔ بزرگ سر بر هوا کشیده‌است، به همین دلیل در گذشته به آن "سه‌گنبدان" می‌گفته‌اند. حسین‌کوه و محوطهٔ نقش رستم در میان مردم محلی به "کوه حاجی‌آباد"، "کوه استخر" یا "کوه نِفِشت" معروف است اما کتزیاس از آن با نام کوه دوگنبدان یاد می‌کند و می‌گوید: «کالبد پادشاهان ایران را به پارس برده، در کوه "دوگنبدان" به درون آرامگاه می‌گذاشتند. داریوش فرمان داد تا در کوه دوگنبدان آرامگاهی درآوردند. این کار چنان‌که خواست وی بود، انجام شد.» دیودور سیسیلی (کتاب ۱۷، بند ۷۱) نیز آرامگاه‌های نقش رستم را این‌گونه یاد کرده‌است که راهی برای ورود به آرامگاه‌ها نبوده و تابوت را با اسبابی به درون مقبره وارد می‌کردند.
احتمالاً سنگ‌نگاره‌های شاهان ساسانی، که یادآور جنگ‌ها و پیروزی‌های رستم، پهلوان بزرگ شاهنامه بود، باعث شد تا ایرانیان این سنگ‌تراشی‌ها را که چیرگی پهلوانان بر دشمنان را نشان می‌داد، نقش رستم بنامند. اردمان و اشمیت بر این باورند که اهمیت نقش رستم به آن حد بوده‌است که تصاویر سازه‌های برج‌شکل بر روی نخستین سری سکه‌های ضرب شده در تاریخ ایران (۳۰۰ تا ۱۵۰ پیش از میلاد مسیح) اشاره مستقیم به آن مکان داشته‌اند. سازه‌های پاسارگاد و نقش رستم از دیدگاه معماری نیز اهمیت دارند و سپس خود الگویی برای ساخت سازه‌هایی چون نیایشگاه نورآباد شدند.
دیوید استروناخ بر این باور است که سازه‌های هخامنشی در پاسارگاد و نقش رستم می‌توانسته‌اند تأثیر پذیرفته از هنر اورارتویی در نیایشگاه‌های برج‌شکل اورارتو باشند. اما هاید ماری کخ باورمند است که شکل آرامگاه‌های هخامنشی در نقش رستم، کاملاً ابتکاری و زاده نوآوری داریوش بزرگ بوده‌است.
نشانه‌ای از آنکه اردشیر بابکان اطلاعات دقیق یا آگاهی روشنی دربارهٔ هخامنشیان می‌داشت در دسترس نیست. اما این حقیقت که او و پسرش شاپور دوم نقش‌برجسته‌هایی را در کنار نقش‌برجسته‌های همتایان هخامنشی خود در نقش رستم تراشیدند، نشان از راهکردی فرهنگی و سیاسی در تقلید از گذشته داشته‌است.
نقش رستم برای نخستین بار در سال ۱۹۲۳ میلادی (۱۳۰۲ خورشیدی) توسط ارنست هرتسفلد بررسی و کاوش شد. هرتسفلد دیوارهٔ بیرونی سازه‌های دژگونهٔ ساخته شده از آجرهای گلین مربوط به دوران ساسانی را بررسی کرد و بقایای برج و باروهایی که در دورهٔ ساسانی برای محافظت از این مکان به دور آن کشیده شده بود را از خاک بیرون آورد. همچنین، این محوطه در چندین فصل در میان سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ میلادی مورد کاوش گروه مؤسسه خاورشناسی دانشگاه شیکاگو به رهبری اریک فریدریش اشمیت قرار گرفت و آثار مهمی همچون نسخهٔ پارسی میانه کتیبه شاپور و برخی از سنگ‌نگاره‌های مدفون از دورهٔ ساسانی، در خلال این کاوش‌ها یافت شدند. در کاوش‌های مرکزی، اشمیت به یک ساختمان رسید و در بخش‌های غربی بازمانده‌های دو ساختمان ساخته شده از آجرهای گلین پیدا شدند. در غرب قلهٔ کوه، یک آب‌انبار چندضلعی (با قطر ۷٫۲ متر) که از سنگ‌های خود محل ساخته شده‌بود از زیر خاک بیرون آورده شد.
کهن‌ترین نقش موجود در نقش رستم مربوط به دورهٔ ایلام است که سپس بهرام دوم آن را محو کرد و نقش خود و درباریانش را جایگزین آن نمود اما اندکی از نقش پیشین سالم مانده‌است و می‌توان آن را با توجه به نقش‌برجستهٔ کورنگان تا حدودی بازشناخت.
آنچه که از این نقش باقی مانده، دو ایزد و ایزدبانو را نشان می‌دهد که بر روی تختی که پایه‌های آن به‌صورت مارهای پیچیده‌است، نشسته‌اند و در سمت راست و چپ آن‌ها اشخاص دیگری ایستاده‌اند. در تصویر سمت راست، پیکر کامل مردی با ریش و موی بلند نقش شده که کلاه گردی به سر دارد و با یک بند، آن را بسته‌است و ردای بلندی به‌تن دارد. این مرد به حالت احترام دست‌هایش را به سینه گذاشته و رو به خدایی دارد که نقشش محو شده‌است.
در سمت چپ تصویر، اثر شخصی دیگر قابل تشخیص است که تاجی کنگره‌دار بر سر نهاده و چهرهٔ ظریف و بی‌ریشی دارد که زن بودن وی را نشان می‌دهد. این‌دو شخص را شاه و ملکه می‌دانند که در پیشگاه ایزد و ایزدبانو در حال نیایش بوده‌اند؛ از نقش ایزد و ایزدبانو اثرات اندکی به‌جای مانده، اما قابل تشخیص نیست.
دربارهٔ پیشینه و تاریخ این نقش، عقاید مختلفی وجود دارد؛ ارنست هرتسفلد و هایدماری کخ قدمت آن را مربوط به ۴۰۰۰ سال پیش می‌دانند اما شاپور شهبازی معتقد است که شکل کلاه پادشاه و تاج ملکه، همانند نقوشی هستند که تاریخشان حدود ۸۰۰ تا ۶۰۰ سال پیش از میلاد است و از سوی دیگر، تخت ایزد و ایزدبانو که به شکل مار است، همانند نقش‌برجستهٔ کورنگان به حدود ۱۲۰۰ سال پیش از میلاد بازمی‌گردد؛ بنابراین نگاره‌های ایلامی نقش رستم در دو دورهٔ متفاوت کنده‌کاری شده‌اند. عیسی بهنام هم تاریخ این نقوش را حدود ۱۲۰۰ پیش از میلاد می‌داند.
کعبهٔ زرتشت نام بنای سنگی چهارگوش و پله‌داری‌ست که فاصلهٔ آن تا کوه، ۴۶ متر است و دقیقاً روبه‌روی آرامگاه داریوش دوم قرار دارد. جنس مصالح این بنا از سنگ آهک سفید و بلندی آن با احتساب پله‌های سه‌گانه به ۱۴٫۱۲ متر می‌رسد و تنها یک در ورودی دارد که ۱٫۷۵ متر بلندی و ۸۷ سانتی‌متر پهنا دارد و دری دو لنگه‌ای و بسیار سنگین داشته‌است و جای پاشنه‌های پایینی و بالایی هر لنگه در سنگ کنده شده و به‌خوبی معلوم است. این درگاه به وسیلهٔ پلکانی سی پله‌ای از جنس سنگ به درون اتاقک آن راه می‌یابد. این بنا در دورهٔ هخامنشی ساخته شده و از نام آن در آن دوران اطلاعی در دست نیست اما در دورهٔ ساسانی به آن "بُن خانک" گفته می‌شده و اصطلاح کعبهٔ زرتشت در دوران اخیر و از حدود قرن چهاردهم میلادی به این بنا اطلاق شده‌است.
کاربرد بنای کعبهٔ زرتشت همواره مورد مناقشهٔ باستان‌شناسان و پژوهشگران بوده‌است و دیدگاه‌ها و تفسیرهای گوناگونی دربارهٔ کاربرد آن ذکر شده‌است اما چیزی که تفسیر آن را دشوارتر هم می‌کند، وجود بنای مشابهی در پاسارگاد است که هر احتمالی را باید با شرایط آن نیز سنجید و تفسیر مشابهی برای هردو در نظر گرفت. برخی از باستان‌شناسان این بنا را آرامگاه دانسته‌اند و برخی دیگر مانند رومن گیرشمن و اشمیت، گفته‌اند که کعبهٔ زرتشت آتشگاهی بوده‌است که آتش مقدس را در درون آن قرار می‌داده‌اند و در هنگام انجام تشریفات مذهبی از آن استفاده می‌کرده‌اند. گروهی دیگر از جمله هنری راولینسون و والتر هنینگ باورمندند که این بنا گنج‌خانه و محل نگهداری اسناد دینی و اوستا بوده‌است. گروه اندکی هم این بنا را پرستشگاه آناهیتا می‌دانند و باور دارند که مجسمهٔ این ایزدبانو در کعبهٔ زرتشت نگهداری می‌شده‌است. شاپور شهبازی بر آن است کعبهٔ زرتشت یک آرامگاه هخامنشی بوده‌است که در دورهٔ ساسانی از آن به‌عنوان مکانی همانند گنج‌خانهٔ اسناد دینی استفاده کرده‌اند.
بر بدنهٔ شمالی، جنوبی و خاوری این برج، سه کتیبه به سه زبان پهلوی ساسانی، پهلوی اشکانی و یونانی در دورهٔ ساسانیان نوشته شده‌است. که یکی به شاپور یکم ساسانی و دیگری به موبد کرتیر تعلق دارند و چنان‌که والتر هنینگ گفته‌است، «این کتیبه‌ها مهم‌ترین سند تاریخی از دورهٔ ساسانی می‌باشند.» ساختمان کعبهٔ زرتشت از دید تناسب اندازه‌ها، خطوط و زیبایی خارجی، بنای زیبایی است که از نظر اصول معماری نمی‌تواند مورد ایراد قرار گیرد.
شاهان هخامنشی پس از داریوش بزرگ، آرامگاه‌هایشان را بر دیواره‌های کوه مهر ساخته‌اند که به ترتیب زمانی، متعلق به داریوش بزرگ، خشایارشا، اردشیر یکم و داریوش دوم هستند. ریچارد فرای می‌نویسد که این آرامگاه‌ها باید در دل سنگ‌های کوه ساخته می‌شدند تا از آلوده‌شدن خاک زمین بر اثر برخورد با جسد انسان جلوگیری شود.
با آنکه روش سنگ‌تراشی سازندگان بنا برگرفته از تمدن اورارتویی است، پیکره و گسترهٔ نمای بیرونی آرامگاه‌های هخامنشی و ویژگی‌های درونی آن‌ها، حاصل نوآوری و خلاقیت داریوش بزرگ بوده و هیچ نمونهٔ همانندی برای آن در خاور نزدیک، مصر، یا یونان پیدا نشده‌است. تنها چند گور صخره‌ای در شمال غربی ایران و کردستان عراق یافت شده که مدت‌ها به عنوان گور مادی و الگوی کار داریوش پنداشته می‌شد اما اینک روشن شده‌است که این آرامگاه‌ها، برگرفته از آرامگاه داریوش بوده‌اند. داریوش و جانشینانش آرامگاه‌های در سنگ کنده‌شده فراهم می‌آوردند و پس از آن‌ها، در دوره‌های آینده نیز این روش کمابیش به صورت‌های گوناگون رواج پیدا کرد و تا زمان آل بویه (سدهٔ دهم میلادی) ادامه یافت، چنان‌که آرامگاه‌های پادشاهان آل بویه در کوه‌های اطراف ری، نزدیک تهران هم از این دست آرامگاه‌های در سنگ درآورده شده‌اند.
آرامگاه داریوش بزرگ در بلندای ۲۶ متری از تراز زمین جای گرفته‌است و سنگ‌نبشته‌ای در این مزار، تعلق گورگاه را به داریوش یکم ثابت می‌کند داریوش بزرگ در اکتبر ۴۸۶ پیش از میلاد درگذشت و در این آرامگاه که در دل کوهی سنگی تراشیده بود جای گرفت. وی در سال ۵۲۲ پیش از میلاد به تخت نشست و پس از ۳۶ سال پادشاهی و در سن ۶۴ سالگی، به مرگ طبیعی درگذشت.
گویا داریوش ساخت آرامگاه خود را همزمان با ساخت کاخ آپادانای شوش و تخت جمشید در سال ۵۱۹ پیش از میلاد آغاز کرده و ساخت آن روزگاری پیش از مرگش پایان یافته‌بود. پیکره و گسترهٔ نمای بیرونی آرامگاه و ویژگی‌های درونی آن، همگی ابتکاری و سراسر نوآوری است.
نمای بیرونی آرامگاه که در صخره‌ای به بلندای ۶۰ متر کنده شده همانند چلیپایی است با بلندای ۲۲ متر که پهنای هر یک از بازوان آن، ۱۰٫۹۰ متر است. در بخش بالایی آرامگاه، داریوش بر اورنگی که مردم سرزمین‌های گوناگون بر دوش دارند، ایستاده و نماد فروهر بر فراز او و آتشدان شاهی در برابرش کنده‌کاری شده‌اند. درون آرامگاه ۹ گور وجود دارد که نشان می‌دهد افزون بر داریوش، نزدیکان وی نیز در آنجا آرمیده‌اند، اما هیچ نشانه و مدرکی برای انتساب ۹ گور درون آرامگاه به افراد مشخصی، در دست نیست. حتی در خود تابوت‌ها هم چندان اختلاف و مزیتی دیده نمی‌شود، که بتوان یکی از آن‌ها را تابوت داریوش انگاشت. با این حال باستان‌شناسانی چون اشمیت حدس می‌زنند که شهبانو آتوسا، مادر خشایارشا و کسی که هرودوت او را «قدرقدرت» می‌خواند، از جمله کسانی بوده‌است که با شاه در آرامگاه گذاشته شدند. بخش بیرونی آرامگاه دارای دو سنگ نبشته به زبان‌های فارسی باستان، ایلامی و اکدی است که آوا و گفتاری مانند وصیت‌نامه و اندرزنامه دارد.
شاخهٔ بالایی آرامگاه، نگارهٔ اورنگی را نشان می‌دهد که پایه‌های آن مانند پنجه‌های شیر ساخته شده و بیست‌وهشت نفر در دو ردیف چهارده‌تایی آن را بر روی دست گرفته و دو نفر هم سر و ته آن را در دست دارند. داریوش در جامهٔ پارسی و با کمانی در دست چپ، بر روی سکویی سه‌پله‌ای ایستاده و دست راستش را به سوی آتشدان، تا نیمه بالا آورده و بالای سرش نماد فروهر جای دارد و در گوشهٔ راست، دایرهٔ کاملی که هلالی در درون دارد، دیده می‌شود. در دو سوی داریوش، چند شخص دیگر نیز کشیده شده‌اند که یاران و نزدیکان وی بوده‌اند. از آنجا که هر دو دست راست اهورامزدا و داریوش در همهٔ جزئیات همانند هم تراشیده شده‌اند، این نقش اشاره به ارتباط مستقیم شاه با پروردگاری دارد که مشیت و خواستش بر اعمال شاه تأثیر فراوان داشته‌است.
بخش میانی نمای بیرونی آرامگاه با چهار ستون به فاصلهٔ ۳٫۱۵ متر و سرستون‌های کله‌گاوی، سقف افقی ایوان را که چهار تیرک دارد بردوش گرفته و در وسط، دری به درون آرامگاه باز شده‌است. و چنان‌که اشمیت متوجه شده، کاخ منقوش بر جبههٔ میانی آرامگاه در بیشتر خصوصیات همانند کاخ تچر است و همان را هم پادشاهان دیگر تقلید کرده‌اند. این بخش از آرامگاه به راهرویی وارد می‌شود و درون آن سه اتاقک وجود دارد که هرکدام دارای سه گور صندوق‌مانند می‌باشند.
شاخهٔ پایینی صلیب، بی‌نقش است و برای ایجاد دشواری در صعود، صیقل خورده‌است و در زیر آرامگاه داریوش، دو نقش از بهرام دوم شاه ساسانی وجود دارد.