moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ولی نصر، مشاور ریچارد هولبروکhttp://www.nytimes.com/2011/05/15/opinion/15kristof.html در کابینه باراک اوباما بود. وی از مدعوین کاخ سفید و رسانه‌های عمومی آمریکایی در موضوعات جهان اسلام بوده و مقالات و کتب زیادی را به چاپ رسانده‌است. وی فرزند سید حسین نصر است.
ولی نصر هم‌اکنون استاد روابط بین‌الملل در دانشگاه تافتس و عضو شورای روابط خارجی آمریکا و عضو وابستهٔ مدرسه جان اف کندی دانشگاه هاروارد می‌باشد. وی دکترای خود را از دانشگاه‌ام‌آی‌تی و دانشگاه تافتس دریافت نمود و تا کنون در چندین دانشگاه از جمله دانشگاه استنفورد و دانشگاه کالیفرنیا در سن دیگو تدریس نموده‌است.
او مؤلف چندین کتاب و مقاله دربارهٔ اسلام و سیاست در هند و پاکستان است. از جمله:
او با پدر خود سید حسین نصر نویسنده‌های کتب زیر بوده‌است:
کتاب‌های متأخر وی «دموکراسی در ایران» با همکاری علی قیصری ("Democracy in Iran: History and Quest for Liberty) «احیای تشیع» (The Shia Revival: How Conflicts Within Islam Will Shape Our World) و «نیروی مکنت: پدیداری طبقه متوسط جدید در دنیا اسلام و تأثیر آن بر جهان ما» (Forces of Fortune: The Rise of a New Muslim Middle Class and What It Means for Our World) اخیراً توجه کارشناسان بسیاری از مسائل خاورمیانه را به خود جلب گردانیده‌است.
وی مشاور باراک اوباما در طی انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۸ بود و از جمله متنفذترین صاحب نظران مسائل خاورمیانه در آمریکا محسوب می‌شود.
مدرسه عالی نیروی دریایی از دانشگاه‌های آمریکا و متعلق به نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است. این دانشگاه در مونته‌ری، کالیفرنیا واقع است.
http://en.wikipedia.org/wiki/Naval_Postgraduate_School
دریاچه بَختِگان، دومین دریاچه بزرگ ایران بعد از دریاچه ارومیه و بزرگ‌ترین دریاچه مرکزی ایران می‌باشد و به طول ۱۲۰ کیلومتر در شهرستان‌های نی ریز، استهبان، بختگان و خرامه و ارسنجان در استان فارس است.
این دریاچه زیستگاه زمستانه پرندگانی است که از روسیه و دشت‌های سیبری به ایران مهاجرت می‌کنند.
منشأ اصلی آب این دریاچه رودخانه کر و رودخانه سیوند می‌باشند رودخانه سیوند در نزدیکی شهر مرودشت و در محلی بنام پل خان به رودخانه کر می‌پیوندد و پس از عبور از دشت کربال به دریاچه می‌رسد علاوه بر این وجود چشمه‌های متعدد در اطراف دریاچه و همچنین سیلاب فصلی تأمین کننده آب دریاچه هستند اما متأسفانه در سال‌های اخیر به دلیل تغییرات طبیعی و انسانی رودخانه کر خشک گردیده که به دنبال آن نیز خشک شدن دریاچه را موجب شده‌است.
ساختن سد درودزن در سال ۱۳۵۱ هجری شمسی سبب کاهش ورودی آب رودخانه کر به دریاچه بختگان شده بود.
سپس با احداث سد سیوند بر روی رودخانه سیوند و در منطقه‌ای بنام تنگه بلاغی، سیلاب‌های رودخانه سیوند هم به رودخانه کُر نرسید همچنین ساخت سدی دیگر بنام ملاصدرا و در منطقه‌ای بنام تنگ براق و در بالادست سد درودزن سبب شد آبی به دریاچه نرسد. به نظر کارشناسان، وجود سه سد درودزن، سیوند و ملاصدرا در بالادست دریاچه بختگان بر روی رودخانه‌های کُر و سیوند که منبع اصلی تأمین آب این دریاچه است، موجب خشک شدن این حوضه آبی شده‌است.سدهای بالادست، تالاب بختگان را خشک کرده‌است . [خبرگزاری جمهوری اسلامی(ایرنا) http://www.irna.ir]
به دنبال این رویداد، پیوستگی میان دریاچهٔ طشک و دریاچهٔ بختگان از میان رفت. از میان رفتن این پیوستگی، سبب شده که روند خشک شدن دریاچهٔ طشک شتاب زیادی بگیرد. هم‌اکنون نیز شوری دریاچهٔ طشک به ۱٬۲۰۰ واحد رسیده که حدود ۴ برابر سال‌های گذشته‌است.
پیش از وقوع این رویداد، پیش‌بینی شده بود که فاجعه‌ای زیست‌محیطی در انتظار زمین‌های پیرامون دریاچهٔ بختگان است. بر طبق این پیش‌بینی، چاه‌های پیرامون این دریاچه، نخست شور خواهند شد (برخی از این چاه‌ها هم‌اکنون شور شده‌اند) و سپس تلخ خواهند شد (یعنی زه دریاچه را خواهند کشید). بدین ترتیب آب باقی‌مانده در چاه‌های موجود، نه تنها کوچک‌ترین سودی برای کشاورزی نخواهند داشت بلکه در آینده باعث ناباروری زمین‌های کشاورزی خواهند شد. ضمن آنکه، برای بازگشت به شرایط اولیه، به حداقل چند ده سال زمان نیاز است.
از سوی دیگر، با خشک شدن این دریاچه، دیگر بخار آب از دریاچه برنخواهد خواست و در نتیجه محصولات کشاورزی نیریز، بختگان، استهبان، خرامه، فسا و ارسنجان (به ویژه انجیر و بادام) به شدت کاهش خواهد یافت مثلا قمپ آتشکده یکی از چشمه های معروف استان فارس در شمال فسا که ۲۰ کیلومتر فاصله مستقیم با بختگان دارد پس از خشکیدن آن، روی به کم آبی گذاشته و خشک شد.
روی دیگر این فاجعه، زمین‌های شوره‌زاری است که به جای دریاچه به چشم می‌خورد و با وزش هر نسیمی، نمک‌های آن همچون پرده‌ای بر روی زمین‌های کشاورزی کشیده می‌شود و حتی اگر آبی از چشمه‌سارها برای زمین‌ها باقی‌مانده باشد دیگر زمین‌های شوره‌زار استعداد چندانی برای شکوفایی ندارند. گذشته از این، نمک‌های بادآورده برای تندرستی انسان‌های ساکن اطراف و جانوران اهلی و وحشی هم زیان‌آور است و بیماری‌های پوستی، ریوی و چشمی افزایش می‌یابد.
با خشک شدن دریاچهٔ بختگان، پرندگان مهاجر و کوچ‌کننده هم دیگر به سوی بختگان نیامده، در نتیجه اکوسیستم بهم خورده و کویر، به‌عنوان مهمان ناخوانده، به معنای حقیقی آن واقعیت تلخ منطقه شد؛ که البته برخی از آنان دریاچهٔ پشت سد سیوند را برای زندگی برگزیده‌اند. بسیاری از متخصصان بر این باورند که چون آب رود سیوند به بیرون از ایران یا به سمت شن‌زارهای بی‌حاصل کویر لوت نمی‌رفت، لذا احتیاجی به احداث سد سیوند نبود. در واقع احداث سد سیوند سبب شد آبی که در دریاچهٔ بختگان گرد می‌آمد و در کشاورزی و دیم‌کاری و دامپروری به کار می‌رفت به پشت سد سیوند منتقل شد و به کشاورزان و مردم ناحیه‌ای دیگر داده شد؛ یعنی تقریباً کاری عبث و بیهوده.
دیده‌بان محیط زیست ایران گزارش داد که حدود ۲۰۰۰ جوجه فلامینگو در میان نمک‌زارهای دریاچهٔ بختگان تلف شدند.
کمپینی با نام ما صدای بختگان هستیم توسط یک فعال اجتماعی محیط زیستی با نام سعید خادمی ایجادشده‌است که مورد استقبال هزاران‌نفر از مردم منطقه قرار گرفته‌است و رویکرد آن تسریع و تسهیل احیای دریاچه بختگان است. همچنین سازمان حفاظت محیط زیست استان فارس اعلام کرد در شرایط کنونی و با توجه به شدت خشکسالی، احیای بختگان به حداقل ۲۵۰ میلیون مترمکعب حق آبه نیاز دارد. با پیگیری‌های صورت گرفته میزان ۲۰ و ۵۰ میلیون مترمکعب حق آبه به بختگان تخصیص داده شده‌است که این میزان به هیچ عنوان کافی نیست.احیای تالاب بختگان به 250 میلیون مترمکعب حق آبه نیاز دارد . [خبرگزاری جمهوری اسلامی(ایرنا) http://www.irna.ir]
باشگاه فوتبال ‌فِنِرباهچه (به ترکی استانبولی: Fenerbahçe Spor Kulübü)، در ایران آن را فنرباغچه یا فنرباخچه می‌نامند، یکی از پر افتخارترین و پر هوادارترین باشگاه‌های فوتبال در ترکیه است. نام این باشگاه از نام محله فِنِرباهچه استانبول گرفته شده‌است. این باشگاه هیچ‌وقت به دسته‌های پایین سقوط نکرده و در حال حاضر در سوپرلیگ ترکیه و جام حذفی ترکیه رقابت می‌کند.https://en.wikipedia.org/wiki/Fenerbahçe_S.K._(football)
فِنِرباهچه در سطح ملی ۱۹ قهرمانی لیگ، ۶ قهرمانی جام حذفی و ۹ قهرمانی سوپر جام کسب نموده‌است.
فنرباغچه با نام مکتب امید فعالیت می‌کرد در دوره حکومت عثمانی در سال ۱۹۰۷ تأسیس شد. این تیم تاکنون ۱۹ بار قهرمان سوپرلیگ ترکیه شده که آخرین آن در سال ۲۰۱۴ است. این تیم یک‌بار هم پیروز جام بالکان شده و در سال ۲۰۰۷–۲۰۰۸ در لیگ قهرمانان اروپا تا مرحله یک چهارم پایانی پیش رفت، ولی در آن مرحله، دربرابر چلسی بازی را واگذار کرد.
نام ورزشگاه آن ورزشگاه شوکرو سراج اوغلو می‌باشد که ۵۰۵۴۹ نفر گنجایش دارد و در ناحیه کادی کوی شهر استانبول ترکیه واقع شده‌است. این ورزشگاه برای برگزاری فینال جام یوفا در سال ۲۰۰۹ برگزیده شد.
شوکرو سراج‌اوغلو سیاست‌مدار و پنجمین نخست‌وزیر ترکیه بود. او طرفدار فِنِرباهچه بود و از سال ۱۹۳۴ تا سال ۱۹۵۰ رئیس باشگاه بود؛ وی طولانی‌ترین دوره ریاست در تاریخ باشگاه را دارد. او در تاریخ ۲۷ دسامبر ۱۹۵۳ درگذشت.https://en.wikipedia.org/wiki/Fenerbahçe_S.K._(football)#.C5.9E.C3.BCkr.C3.BC_Saraco.C4.9Flu
این تیم تاکنون بازیکنان بزرگی را در خود داشته‌است. کسانی مانند مسعود اوزیل هارالد شوماخر دروازه‌بان آلمانی و جی-جی اوکوچای نیجریه‌ای و آریل اورتگا،مامه بابا تیام، میلان راپاییچ، کنت آندرسون، پیر ون هویدونک، نیکولا آنلکا، استیفن آپیای غنایی، روبرتو کارلوس، میلوش کراسیچ، کلودیو تافارل برزیلی، رابین فان پرسی مهاجم هلندی، آلکس دسوزا برزیلی، دیگو لوگانو کاپیتان وقت اروگوئه، ماتئا کژمان صرب، دانیل گوییزا بازیکن تیم ملی اسپانیا و آقای گل وقت لالیگا و … از این بازیکنان می‌باشند.
اَنگَنه نام یکی از روستاهای شهرستان ارومیه در شمال غربی ایران است. این روستا در نزدیکی کرانه‌های غربی دریاچهٔ ارومیه قرار دارد.
در پیرامون انگنه معدن نمک قرار دارد که سالانه مقدار زیادی نمک از آن به دست می‌آید.
در انگنه تپه‌ای باستانی به نام تپه انگنه وجود دارد.
این ده در تقسیمات پیشین کشوری جزو بخش حومه شهرستان ارومیه به‌شمار می‌آمد چنان‌که لغتنامه دخدا به نقل از فرهنگ جغرافیایی ایران جلد ۴ می‌نویسد:
انگنه دهی از بخش حومهٔ شهرستان ارومیه‌است که ۵۵۱ تن سکنه دارد. آب آن از نازلوچای و چشمه و محصول آنجا غلات، توتون، چغندر و حبوب است.فرهنگ جغرافیایی ایران جلد ۴
ابو جعفر محمد بن علی شلمغانی معروف به "ابن ابی العزاقری" و "ابن ابی العزاقیر" یا ابوجعفر محمد بن علی الشلمغانی (وفات در سال ۳۲۲ ه‍.ق/ ۹۳۳ م) از روحانیان و نویسندگان شیعه برجسته زمان غیبت صغری بوده‌ است. او دستیار حسین بن روح نوبختی (سومین نایب امام دوازدهم شیعه) و مأمور او در بغداد بود. شلمغانی ادعا کرد که او سفیر واقعی و برحق حجت بن الحسن است؛ البته او بعداً به‌کل قضیه وجود امام غایب را انکار کرد. با نفوذی که خاندان نوبختی داشتند، توسط دولت عباسی اعدام شد.
او از مردم روستای شلمغان از حومه‌های واسط بود. او از اصحاب حسن عسکری امام یازدهم شیعیان بود. در زمانی که سومین نایب امام زمان مورد غضب وزیر عباسی قرار گرفت و برای مدتی پنهان شد، او شلمغانی را به‌عنوان واسطه بین خود و شیعیان تعیین کرد. گفته شده که شلمغانی از آغاز مورد توجه شیعیان بود. هنگامی که ابوجعفر عمری، حسین بن روح را در حضور سایر وکلا به‌عنوان نایب خاص بعدی تعیین نمود، شلمغانی در جلسه غایب بود ولی بعد از آن رهبران شیعه و سایر وکلا به خانه او شتافته و شلمغانی را از واقعه با خبر نمودند.
در سال ۳۱۲ حسین بن روح بخاطر نپرداختن یک سری وجوهات به دارالخلافه مقتدر خلیفه عباسی مدتی به زندان افکنده شد. در این زمان شلمغانی نه‌تنها ادعا نمود که باب امام زمان است بلکه بعدها ادعا کرد که خود امام زمان شیعیان است. رقابت بر سر نیابت امام زمان بین حسین بن روح و شلمغانی حتی در زمان زندانی بودن حسین بن روح بسیار بالا گرفت. حتی حسین بن روح نامه‌ای منسوب به امام زمان منتشر نمود که شلمغانی را لعن کرده بود. سرانجام شلمغانی به زندان خلیفه عباسی افکنده و در سال ۳۲۲ اعدام شد.
شلمغانی می‌کوشید تا برخی از وکلای امامیه و خاندان ایشان را به پذیرش ایدئولوژی شبه‌حلولیه و تناسخ ملکی ارواح متقاعد سازد؛ لذا پس از مدتی اعلام داشت که حقیقت نور در بدنه دوم (انسانیت)، و حقیقت عقل در بدنه سوم (صبر) و حقیقت حیا در بدنه متقی (بدنه چهارم) حلول کرده‌ است.بحارالانوار، ج ۵۱، ص ۳۷۲
شلمغانی در نزد خاندان بنی‌بسطام جایگاه ویژه‌ای داشت. خاندان بسطام یکی از خاندان‌های نامدار قدیم بود که در دستگاه خلفای بغداد و امرای اطراف مدتی پاره‌ای از مشاغل مهم دیوانی را برعهده داشتند. از آن خانواده، ابوالعباس احمد بن محمد بن بسطام و پسرانش ابوالقاسم علی و ابوالحسن محمد به آل‌فرات وابستگی داشتند و ابوالحسن محمد داماد حامد بن عباس وزیر بود. این طایفه ابتدا مثل آل‌فرات از مذهب امامیه طرفداری می‌کردند ولی پس از اثبات حقانیت شلمغانی پیرو عقاید او شدند. به‌همین جهت خلیفه در سال ۳۲۲ق مأمورین مخصوص گذاشت تا خانه‌های ابوالقاسم علی و ابوالحسین محمد را تحت نظر بگیرند.
حسین بن روح به تمام شیعیان نامه نوشت و ابو جعفر شلمغانی را لعنت کرد و مردم را از معاشرت با وی و دوستداران او، کسانی که گفته او را قبول کردند یا با وی سخن می‌گفتند، بر‌حذر داشت، تا چه رسد که او را دوست بدارند. بعد توقیعی منسوب به صاحب‌الزمان خطاب به نایبش و در لعن شلمغانی و دوری از او و پیروان او و کسانی که به گفته او رضایت داده و بعد از این توقیع به دوستی او باقی می‌مانند، منتشر شد و نسخه‌های آن در دیگر شهرها و بلاد دست به‌دست گردید.الغیبه[شیخ طوسی]، ص ۴۰۳، حدیث ۳۷۸غیبة طوسی. ص ۲۵۱
آل‌بسطام در اختلافات میان ایشان و شلمغانی، جانب شلمغانی را گرفتندمکتب در فرایند تکامل ص ۳۳۳ (غیبت شیخ ص ۲۴۸) و تا مرگ شلمغانی در سال ۳۲۲ق جزو هواداران او بودندکامل ابن اثیر ۲۹۰:۸ و از آن پس نیز همچنان نام وابستگان به آنها در صفوف فرقه «عزاقریه» دیده می‌شود. طرفداران شلمغانی به‌نام فرقه «عزاقریه» شناخته شده و حداقل تا سال ۳۴۰ق در بغداد حضور داشتند.
کارلوس کاستاندا یا کارلُس سزار سالوادُر آرانا کاستانیِدا (زاده ۲۵ دسامبر ۱۹۲۵ پرو - درگذشته ۲۷ آوریل ۱۹۹۸) نویسنده پرطرفدار آمریکایی کتاب‌های شمن‌باوری بود.
دوازده کتاب وی به ۱۷ زبان ترجمه گردیده و ۸ میلیون نسخه فروش داشته‌اند که جنجال و توجه فراوانی در میان علاقه‌مندان به فلسفه و مردم‌شناسی را برانگیخته‌است.
او در آغاز با تکیه بر آموزه‌های دون خوان در سال ۱۹۶۸ یک سری کتاب نوشت که آموزه‌های او را در شمنیزم توصیف می‌کردند. این کتاب‌ها که به زبان خودش روایت شده‌اند مربوط به تجربیاتی است که وی تحت آموزش‌های یک سرخپوست یاکی یا مرد دانا به نام دن خوآن ماتئوس به دست آورد. دوازده کتاب او با بیش از ۸ میلیون نسخه به ۱۷ زبان دنیا فروخته شده‌است. منتقدان می‌گویند که آن‌ها داستان‌هایی تخیلی اند در حالی که حامیان کاستانیِدا ادعا می‌کنند اتفاقات ذکر شده در کتاب‌های او حقیقی یا دست کم آثار فلسفی ارزشمندی هستند و شیوه‌هایی را برای بالا بردن سطح آگاهی به خصوص در زمینه عرفان (خودشناسی) ارائه می‌دهند.
کاستانیِدا در سال ۱۹۷۳ از انظار عمومی خارج شد تا بیش‌تر بر رشد درونی خود کار کند. او در یک خانه بزرگ با سه نفر که به هم‌سفران آگاهی موسوم بودند زندگی می‌کرد. آن‌ها کسانی بودند که آماده قطع روابط خود با خانواده و حتی تغییر نام بودند. کاستانیِدا مؤسسه کلییر گرین را تأسیس کرد. این مؤسسه مروج تنسگریتی بود؛ که یک رویه سنتی در تولتک و دربردارنده تمرین‌های قدرتمند معنوی است.
سه کتاب اول کاستاندا - آموزه‌های دون خوان، راه دانش سرخپوست یاکی، حقیقتی دیگر، و سفر به ایختلان - در حالی به رشته تحریر درآمد که وی در دانشگاه کالیفرنیا، لُس آنجلس (UCLA) دانشجوی رشته مردم‌شناسی بود. او این کتاب‌ها را ثبت حقایقی در توصیف روابط شاگرد و معلمی خویش با مرد دانا - دون خوان ماتئوس، که سرخپوستی از نواحی شمالی مکزیک بوده‌است - می‌داند. به کاستاندا بر مبنای شرحی که بر این کتاب‌ها نوشته بود از جانب دانشگاه UCLA که در آن زمان مشغول تحصیل در مقطع لیسانس بود دکترای افتخاری در رشته مردم‌شناسی اهدا شد.
در سال ۱۹۷۴ چهارمین کتاب او به نام افسانه‌های قدرت منتشر شد. این کتاب با پرش کاستاندا از بالای صخره به سمت اعماق به پایان می‌رسد که نشانه پایان یافتن شاگردی وی (در مکتب) نزد دون خوان ماتئوس است. شهرت و محبوبیت کاستاندا در میان عموم با انتشار کتاب‌های بعدی همچنان ادامه یافت.
او در کتاب‌های خود به زبان اول شخص، رویدادهایی را شرح می‌دهد که به مواجهه وی با ماتئوس و دنباله‌روی از او در سال ۱۹۶۰ انجامید. تجارب کاستانداا در این ملاقات‌ها، الهام‌بخش آثاری بود که به خاطر آن‌ها معروف شده‌است. کاستاندا می‌گوید ساحر (ماتئوس) برای او جایگاه ناگوال یا رهبری یک گروه روشن بینان را بر جای گذاشته‌است. او از اصطلاح ناوال برای تأکید بر این موضوع استفاده می‌کند که نشان دهنده بخشی از ادراک که هنوز در حیطه ناشناخته قرار دارد برای انسان قابل دسترسی است؛ و از این طریق تلویحاً می‌گوید برای گروه روشن بینان متصل به او دون خوان حکم رابطی میان آن‌ها و حیطه ناشناخته را داشته‌است.
کاستاندا اغلب به این قلمرو ناشناخته به عنوان واقعیتی غیرمعمول اشاره کرده‌است طوری‌که نشان می‌دهد این حوزه به راستی یک واقعیت است، اما اساساً با وقایع عادی تجربه شدهٔ انسان متفاوت است.
اصطلاح ناوال را انسان شناسان به معنای شمن یا جادوگر به کار می‌برند، یعنی کسی که می‌تواند به شکل یک حیوان یا به‌طور مجازی طی آدابی جادوگری یا شمنیزم یا مواد روان‌گردان (به عنوان مثال، پیوت و تاتوره)، به فرمی دیگر تغییر شکل دهد.
اسناد مهاجرت برای کارلُس سزار آرانا کاستانیِدا نشان می‌دهد که وی در ۲۵ دسامبر سال ۱۹۲۵ در کاجامارکای پرو به دنیا آمد. سوابق نشان می‌دهد که نام خانوادگی او توسط مادرش سوزانا کاستانیِدا ناوئا به او داده شد. پدر او، سزار آرانا بورونگاری بود. نام خانوادگی او با حرف ñ در بسیاری از لغت‌نامه‌های اسپانیایی، حتی در نسخه‌های چاپ شده از آثار مشهور وی به زبان انگلیسی هم دیده می‌شود. او در اوایل سال ۱۹۵۰ به ایالات متحده نقل مکان کرد و در سال ۱۹۵۷ تبعه آمریکا شد. در سال ۱۹۶۰، او با مارگارت رانیان در تیجوانای مکزیک ازدواج کرد.
آنها تنها شش ماه با هم زندگی کردند اما بر خلاف شایعات، هرگز طلاق نگرفتند. در تاریخ ۱۲ اوت ۱۹۶۱، کارلتون جرمی کاستانیِدا در هالیوود، کالیفرنیا، به دنیا آمد. کارلُس از سی جی به عنوان فرزند بیولوژیکی خود صحبت کرد و در گواهی تولد کاستانیِدا ی جوان به عنوان پدر او معرفی شده‌است. کارلُس کاستانیِدا در UCLA (لیسانس در سال ۱۹۶۲ و دکترا در سال ۱۹۷۳) تحصیل کرد.De Mille (1976)
کاستانیِدا همچنین با فلوریندا دونر - گرا در لاس وگاس در ماه سپتامبر سال ۱۹۹۳ ازدواج کرد. با توجه به خواست خود در آوریل ۲۳، ۱۹۹۸، کاستانیِدا نوری الکساندر را به فرزندی پذیرفت. در مجموع دوازده تا از کتاب‌های کاستانیِدا منتشر شدند که چاپ دو عدد آن‌ها پس از مرگ وی انجام شد.
کاستانیِدا موضوع طرح روی جلد و سرمقاله مجله تایمز منتشره در مارس ۵، ۱۹۷۳ بود. این مقاله او را به عنوان فردی اسرار آمیز و سرشار از رمز و راز توصیف می‌کرد. هنگامی که با ساندرا برتون خبرنگار مواجه شد و در مورد اختلاف در تاریخ زندگیش ار او سؤال شد، کاستانیِدا در پاسخ گفت: تأیید گرفتن از من دربارهٔ زندگیم و بر اساس آماری که خود آن‌ها را ارائه می‌دهم مثل این است که از علم برای اعتبار بخشی به جادو و (اسرار) استفاده کنیم که (تنها) باعث محرومیت از اسرار دنیای عجایب گشته و آن را فرسنگ‌ها از همه ما دور می‌کند.
مصاحبه گرمی نویسد که کاستانیِدا خواننده را وادار می‌سازد تا سختی و فشار باد اسرار آمیز و از سرما لرزیدن برگ در گرگ و میش را، هوشیاری عجیب و به خصوص شکارچی نسبت به صدا و بو را، پستی پایین صخره زندگی سرخپوستان را، عطر خام تکیلا و، طعم زننده و الیافی پیوت را، گرد و غبار در ماشین را، و جایگاه بلند پرواز کلاغ را تجربه کند. این (تجربیات) پایه و زیر بنایی بسیار خوب برای درک همذات پندارانه‌است. این درک ملموس، به همان خوبی از منظر شگفتی مطلق وقایعی که در آن شرایط رخ می‌دهد نیز به خواننده دست می‌دهد. پس از آن مصاحبه، کاستانیِدا از انظار عمومی کناره‌گیری کرد.
در ۱۹۹۰ کاستانیِدا بار دیگر در ملاء عام ظاهر شد تا تنسگریتی ترویج دهد؛ این شامل حرکاتی است که کاستانیِدا مدعی است در طی ۲۵ نسل از سرخپوستان تولتک شمن منتقل شده‌است. در تاریخ ۱۶ ژوئن ۱۹۹۵، اساسنامه‌ای توسط جورج شورت برای تأسیس کلییر گرین به ثبت رسید. در منشور کلییر گرین آمده: کلییر گرین موسسه‌ای است واجد یک هدف دوجانبه: اول، سمینارها و کارگاه‌های آموزشی تنسگریتی کارلُس کاستانیِدا را حمایت مالی و سازماندهی می‌کند و دوم، این که یک مؤسسه انتشاراتی است." کلییر گرین سه فیلم از جنبشهای تنسگریتی را در زمان زنده بودن کاستانیِدا منتشر کرد. البته کاستانیِدا خودش در این فیلم‌ها ظاهر نشد.
کاستانیِدا در تاریخ ۲۷ آوریل سال ۱۹۹۸ در لُس آنجلس به علت عوارض ناشی از سرطان هپاتوسلولار درگذشت. مراسم عمومی در سوگ او برگزار نشد، کاستانیِدا سوزانده شد و خاکستر وی به مکزیک فرستاده شد. تا اینکه نزدیک به دو ماه بعد، در ۱۹ ژوئن سال ۱۹۹۸، آگهی درگذشت وی تحت عنوان "مرگ بی صدای نویسنده اسرار آمیز، کارلُس کاستانیِدا توسط هیئت تحریریه جی آر. موهرینگر در لُس آنجلس تایمز منتشر شد.
چهار ماه پس از مرگ کاستانیِدا، سی جی کاستانیِدا، همچنین شناخته شده به عنوان آدریان واشون، که بر اساس گواهی تولدش فرزند کارلُس کاستانیِدا می‌باشد، وصیت‌نامه کاستانیِدا را در در دادگاه انحصار وراثت به چالش کشید. برای سال‌های بسیاری کاستانیِدا به واشون به عنوان فرزند خود مراجعه کرده بود. وصیت‌نامه دو روز قبل از مرگ کاستانیِدا به امضا رسیده بود و واشون صحت آن را زیر سؤال برد که در نهایت هم ناموفق بود.
پس از اینکه کاستانیِدا در سال ۱۹۷۳ از انظار عمومی دور شد، یک خانه بزرگ در لُس آنجلس خرید و آن را با سه تن از یاران زن خود به اشتراک گذاشته بود. زنان روابط خود را با دوستان و خانوادهایشان هنگامی که به گروه کاستانیِدا پیوستند قطع کردند. آن‌ها همچنین از عکس گرفتن خودداری کردند و نام‌های جدیدی برای خود گرفتند: رجینا تبدیل شد به فلوریندا دونرگرا، ماریان سیمکو تبدیل شد به تایشا آبلار، و کاتلین پوهلمان تبدیل به کارول تیگز گردید.
در اوایل ۱۹۹۰، فلوریندا دونر گرا و تایشا آبلار دو کتاب در شرح تجربیات خود را با دون خوان و گروه خود منتشر کردند. آن‌ها همراه با کارول تیگز، ظاهر شدند و گاهی اوقات در بسیاری از کارگاه‌های آموزشی تنسگریتی که در ماه ژوئیه سال ۱۹۹۳ آغاز شد سخنرانی کردند. دونر- گرا و آبلار شروع کردند به امضا کردن کتاب و سخنرانی‌های گاه به گاه و همچنین مصاحبه‌های رادیویی.
مدت کوتاهی پس از مرگ کاستانیِدا، دونرگرا و آبلار، همراه پاتریشیا پارتین ناپدید شدند. تلفن آمالیا مارکز (همچنین شناخته شده به عنوان تالیا بیگ) و مربی تنسگریتی کایلی لوندال، قطع شد و آن‌ها نیز ناپدید شدند. در تاریخ ۲ اوت ۱۹۹۸، کارول در یک کارگاه در انتاریو سخن گفت. بقایای جسد پارتین - که کاستانیِدا از او به عنوان نوری الکساندر یا کلود هم یاد کرده بود- در سال ۲۰۰۳ در نزدیکی جایی پیدا شد که ماشین وی چند هفته پس از مرگ کاستانیِدا در ۱۹۹۸ رها شده بود. این ماشین در لبه دره‌ای به اسم دره مرگ رها شده بود. بقایای او در در شرایطی بود که نیاز به تشخیص هویت از روی DNA داشت، که در سال ۲۰۰۶ انجام شد. [۲] هیچ‌کدام از سایر آن‌ها از زمانی ناپدید شدن در ملأ عام دیده نشدند.[نیازمند منبع]
چون آن زنان تمام روابط خود را با خانواده و دوستانشان قطع کرده بودند، مدتی گذشت تا مردم متوجه گم شدن آن‌ها شدند. هیچ تحقیق رسمی در مورد ناپدید شدن دونرگرا، اسمیکو ولوندال انجام نشد. لوییس مارکز، برادر تالیا بی، در سال ۱۹۹۹ در مورد ناپدید شدن خواهرش به پلیس مراجعه کرد، اما نتوانست آن‌ها را قانع کند که ناپدید شدن او شایسته بررسی است. نظر آن‌ها در سال ۲۰۰۶ پس از اینکه بقایای پاتریشیا پارتین شناسایی شدند تغییر کرد و پلیس لُس آنجلس در نهایت bey را به بانک اطلاعات افراد گم شده خود اضافه کرد.
با وجود محبوبیت گسترده آثار او، برخی از منتقدان، اعتبار کتب کاستانیِدا در اوایل ۱۹۶۹ زیر سؤال بردند. در یک سری از مقالات، بانکدار بین‌المللی و قارچ‌شناس آماتور آر. گوردون واسون، که در ابتدا کار کاستانیِدا را ستایش می‌کرد، صحت ادعاهای کاستانیِدا دربارهٔ اثر گیاهان روانگردان را زیر سؤال برد.
در سال ۱۹۷۶، ریچارد دو میله کتابی با عنوان سفر کاستانیِدا: قدرت و تمثیل را منتشر کرد. او در کتاب خود اینطور استدلال می‌کند که اشتباهات منطقی یا زمانی در روایات کاستانیِدا بهترین شواهدی هستند که نشان می‌دهند کتب کاستانیِدا آثاری تخیلی هستند. اگر هیچ‌کس این خطاها را قبلاً کشف نکرده‌است، دلیل باید این باشد که هیچ‌کس حوادثی از سه کتاب اول را به توالی لیست نکرده‌است. اما به محض این که توالی یابی حوادث انجام شود، اشتباهات کاملاً محرز می‌شوندDe Mille (1976), p. 166 دو میله در این نمایش اضافه می‌کند که آموزه‌های دون خوان و سفر به ایختلان نمی‌تواند هر دو گزارش‌های واقعی باشندDe Mille (1976), pp. 170-171 البته دو میله در سال ۱۹۸۰ مجبور به انتشار نسخی ویرایش شده از کتاب خود شد که در آن برخی از انتقادات منتشر شده قبلی را پس گرفته بود. دو میله در کتاب خود ادعا کرده بود که قارچ‌های مورد اشاره کاستانیِدا در صحرای سونورا رشد نمی‌کنند در حالیکه این حرف این اشتباه بود، و ناشران او این انتقاد را از مجلد سال ۱۹۸۰ حذف کردند.
کاستانیِدا در معرفی دومین کتابش با عنوان حقیقتی دیگر به ماهیت غیرقابل درک تجارب خود می‌پردازد و از آن‌ها به عنوان تجاربی یاد می‌کند که تنها در فضای سیستم بیگانه برای ادراکی که از آن‌ها برخاسته‌اند، فهم شده‌اند؛ و بدنبال آن اشاره می‌کند که کتاب‌هایش (به ویژه از جنبه زمان و مکان وقوع) برای تحقیقات آکادمیک و انتقادی ماهیتی کاملاً متناقض و غیرقابل درکی دارند.
آثار کاستانیِدا به عنوان بازگویه واقعی زندگی ارائه شدند، اما منتقدان اعتقاد داشتند که آن‌ها ساختگی بودند. در ابتدا، و با حمایت آکادمیک و گروه انسان‌شناسی دانشگاه UCLA، کار کاستانیِدا مورد تحسین منتقدان بود. انسان شناسان برجسته آمریکایی مانند ادوارد اسپایسر (۱۹۶۹) و ادموند لیچ (۱۹۶۹) کاستانیِدا را ستایش می‌کردند. همچنین بسیاری از سازمان‌ها و انسان شناسان جوان مانند پیترفراست، باربارا میرهوف و مایکل هارنر او را ستایش می‌کردند.
واقعیت وجود شخصی به اسم دون خوان برای مدت شش سال پذیرفته شده بود، اما با انتشار دو کتاب انتقادی توسط ریچارد دو میله و دانیل نوئل در سال ۱۹۷۶ دربارهٔ کتاب‌های دون خوان وضعیت تغییر کرد. اکثر انسان شناسان تا آن زمان نسبت به صحت نوشته‌های کاستانیِدا متقاعد شده بودند - در واقع، آن‌ها دلیل کمی داشتند که آن را مورد تردید قرار دهند - اما تجزیه و تحلیل‌های دو میله صحت کارهای کاستانیِدا را مورد تردید قرار داد.
در کتب قدرت و تمثیل، دو میله محتویات کتاب آموزه‌های دون خوان:راه دانش سرخپوست یاکی نوشته کاستانیِدا را با درخواست‌های قفسه کتابخانه کاستانیِدا در دانشگاه کالیفرنیا مقایسه کرد. سوابق درخواست قفسه کتابخانه ثابت کرد که او در زمانی که گفته می‌شد در کلبه دون خوان چمباتمه زده‌است در واقع در کتابخانه نشسته بود. یکی کشف دیگر که دو میله مدعی می‌شود پیدا کرده در بررسی‌های درخواست‌های قفسه بود که هنگامی که کاستانیِدا قرار بود تا در مراسم سنتی پیوت شرکت داشته باشد - او در کتابخانه UCLA نشسته بود و توضیحات اشخاص دیگری را از تجارب شخصی شان دربارهٔ مراسم مصرف پیوت می‌خواند. انتقاد وارده دیگر برکارهای کاستانیِدا فقدان کامل واژگان یا مفاهیم سرخپوستان یاکی در تجارب ذکر شده‌اش بود.
در مارس ۵، ۱۹۷۳ مقاله تایم توسط ساندرا برتون بیان می‌کند، ادعای مهم‌تر دربارهٔ اهمیت کتاب‌های کاستانیِدا این است: تعقل کردن دربارهٔ اینکه آن‌ها حاوی واقعیت‌های انسان‌شناسی هستند، بازگویه خاص و صادقانه دربارهٔ جنبه‌ای از فرهنگ سرخپوستان مکزیک که از طریق سخنرانی و اعمال یک فرد، یک شمن به نام خوان ماتئوس به تصویر کشیده‌اند. این چیزی است که به اعتبار دون خوان به عنوان یک موجود واقعی، و به کارلُس کاستانیِدا به عنوان یک شاهد سندیت می‌بخشد.
دیوید سیلورمن در کارهای کاستانیِدا ارزش می‌بیند حتی اگر داستان در نظر گرفته شود. او در کتاب خود بنام "خواندن کاستانیِدا او ترفند آشکاری را به عنوان یک منتقد تحقیقات میدانی مردم‌شناسی توصیف می‌کند و می‌گوید این تحقیقات کلاً زمینه‌ای است که به شدت متکی بر تجربیات شخصی است و لزوماً به فرهنگ‌های دیگر از دریچه یک لنز نگاه می‌کند. بنا به نظر سیلورمن، نه تنها شرح سفرهای کاستانیِدا برای پیوت بلکه ماهیت داستانی کار می‌تواند در آثار دیگری انسان‌شناسی نیز مورد تردید قرار گیرند.
دونالد ویو از کاستانیِدا دربارهٔ مشکلات داخلی / خارجی که مربوط به تجارب عرفانی است توضیح می‌خواهد، در حالی که از ماهیت داستانی کار او تقدیر می‌کند.
دو نویسنده دیگر، تایشا آبلار و فلوریندا دونرگرا، کتبی نوشتند که در آن ادعا کردند که از گروه ماتیوس از جنگجویان سرخپوست تولتک می‌باشند. هر دو نفر آن‌ها به وسیلهٔ کاستانیِدا به عنوان دانش آموزان مشروع ماتیوس تأیید شده‌اند، در حالی که او همه نویسندگان دیگر را به عنوان مدعیان رد کرد. این دو زن بخشی از حلقه درونی کاستانیِدا بودند، که او به عنوان بروخا به آن اشاره کرده بود. این دو نفر به عنوان بخشی از تعهد شان به مسلک جدید نام جدیدی به خود گرفتند. آن‌ها در اصل هر دو دانشجویان مقاطع بالا در انسان‌شناسی در دانشگاه UCLA بودند.
فلیکس ولف، یکی از کارآموزان و مترجمان کارلُس کاستانیِدا کتابی با عنوان هنر مسیریابی: سفرها با کارلُس کاستانیِدا و فراسو نوشت. ولف در کتاب خود به تفصیل گفت که چگونه زندگی او در اثر همکاری با کاستانیِدا دگرگون شده بود. ولف در کتاب خود در عین پرداختن به تمام جنبه‌های تعالیم، تأکید زیادی داشت بر آنچه که از نظرش جنبه مهم و ضروری نقل و انتقال در کارهای کاستانیِدا را تشکیل می‌داد یعنی هنر مسیریابی.
امی والاس شرحی از تجارب شخصی خود با کاستانیِدا و پیروانش را نوشت و نام شاگرد جادوگر: زندگی من با کارلُس کاستانیِدا بر آن کتاب نهاد. نویسنده برزیلی دیگری نیز با نام لوئیس کارلُس دو موریس کارهای کاستانیِدا را مورد تجزیه و تحلیل قرار داده و تأثیرات فرهنگی و ادامه آن در نویسندگان دیگر را مورد بررسی قرار داد.
وی در بخش اول این کتب تجربیات خود را در ملاقات با فردی بنام دون خوان بازگو می‌کند. دون خوآن یک سرخ‌پوست مسن جنوبی است که در زمینه تصوف از نوع سرخ‌پوستی به مقام استادی دست پیدا کرده‌است. تجربیات کاستانیِدا مشتمل بر اتفاقاتی است که خود آن‌ها را واقعیات غیرعادی می‌نامد.
بخش دوم کتاب او شامل جمع‌بندی و تحلیل او از این وقایع است. کاستانیِدا یک محقق مردم‌شناس است و در ابتدای کار مانند بسیاری از انسانهای عادی که وقایع متافیزیکی را تجربه نکرده‌اند، در زمان مواجه شدن با این وقایع دچار نوعی حالات سردرگمی و در عین حال اعتماد می‌گردد. سوالات و پاسخ‌های ردوبدل شده بین او و دون خوآن موید این حالات می‌باشد. او پس از سه سال تعلیم درمی‌یابد وقایعی که در زمان خلسه بر او می‌گذرد ریشه‌ای خارج از ذهن او دارد. کاستانیِدا پس از حدود پنج سال تعلیم در رویارویی با واپسین تجربه خود در این زمینه دچار ترس و وحشتی حاد می‌گردد. ترس کاستانیِدا از رویارویی با این رویداد او را از ادامه طی مسیر به سوی جایگاهی که دون خوآن آن را جایگاه مرد دانا می‌نامد بازمی‌دارد. او خود علت سر باززدن از ادامه آموزه‌ها را ترس از شکست عنوان می‌کند.
در کتب کاستاندا اینطور به نظر می‌رسد که وی دلیل اصلی حرکت پیوندگاه را استفاده از گیاهان توهم‌زا (قارچ‌های مقدس، ارگوت، پیوت و تاتوره) است. اما این تصوری اشتباه است، زیرا که استفاده از آن گیاهان در هماهنگی با نیروی روحی آن گیاه بوده و از طرفی، روشی آنی و میانبر برای شکستن محدودیت‌های ادراکی بوده‌است. همچنین سالک بعد از اطلاع از وجود حیطه‌های دیگر، نیازی به استفاده از گیاهان توهم‌زا ندارد و در کتابهای بعدی کاستاندا این موضوع را بصورت عمل رد می‌کند.
نقص ایمنی متغیر شایع (CVID) سندرومی است که با هیپوگاماگلوبولینمی (کاهش پادتن‌های درگردش خون)و عدم توانایی در تولید آنتی بادی‌های اختصاصی همراه با تعداد طبیعی سلولهای B محیطی مشخص می‌شودHernandez M. برعکس بیماران کمبود آنتی بادی وابسته به جنس(XLA)، توزیع جنسی در CVID تقریبا مساوی است و مردان و زنان را به‌طور یکسان مبتلا می‌کند. بروز عفونت‌های مکرر در بیماران می‌تواند در هر سنی شروع شود ولی نخستین علایم بیشتر در دو محدوده سنی ۱-۵ و ۱۶-۲۰ سالگی تظاهر می‌کنند.
با وجود پیشرفت‌های ایجاد شده در زمینه شناخت ایمونوژنتیک بیماری‌های نقص اولیه ایمنی در سال‌های اخیر، هنوز نقص مولکولی و اساس ژنتیکی مشخصی برای بیماری CVID شرح داده نشده‌است. تشخیص CVID بر اساس معیارهای زیر صورت می‌گیرد:
۱- کاهش سطوح حداقل دو ایزوتیپ از ایمونوگلوبولین‌ها (IgA ,IgGو یاIgM) برابر یا بیشتر از دو انحراف معیار در مقایسه با سطوح ایمونوگلوبولین‌های افراد سالم هم سال.
۲- کنار گذاشتن سایر علل هیپو گاماگلوبولینمی با نقص مولکولی تعریف شده مانند آگاماگلوبولینمی وابسته به جنس و انواع سندرم‌های Hyper IgMّ.
در سالهای اخیر تلاش در جهت شناخت و تعیین ژن مسوول بیماری CVID منجر به یافتن نواقص ژنی جدید در گروهی از بیماران CVID گردیده‌است.این بیماران درقالب بیماری‌های جدید و مجزا از CVID طبقه بندی گردیده‌اند.این ژن‌های جدید شامل ICOS،CD۱۹،BAFF-R، و TACI هستند.
بروز بیشتر موارد CVID به صورت اسپورادیک است ولی در ۱۰ تا ۲۰ درصد انتقال بیماری به صورت خانوادگی و با توارث بیشتر از نوع اتوزومال غالب است. گزارش‌های متعددی وجود دارد که ۱۵ درصد خویشاوندان بیماران مبتلا بهCVID دچار کمبود انتخابی IgA هستند که اساس ژنتیکی مشترک در این دو بیماری را مطرح می‌کند.
دانشگاه ایلی‌نوی شیکاگو یا اختصاراً UIC از دانشگاه‌های ایالت ایلی‌نوی و در شهر شیکاگو واقع شده‌است. UIC یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی است که بزرگ‌ترین دانشگاه شهر شیکاگو محسوب می‌گردد.
این مؤسسه بزرگ‌ترین دانشگاه علوم پزشکی از لحاظ تعداد دانشجوی پزشکی در سطح آمریکا می‌باشد.در سال ۲۰۰۹ تعداد ۱۴۲۶ دانشجو در رشته پزشکی در این مؤسسه ثبت نام کردند دانشگاه ایلی‌نوی در شیکاگو با هزینهٔ سالانهٔ بیش از ۴۱۲ میلیون دلار در سال به‌طور مداوم به عنوان یکی از پنجاه مؤسسهٔ برتر از لحاظ بودجهٔ تحقیقاتی در ایالات متحده انتخاب می‌شود. در سال ۲۰۱۵، سیستم رتبه‌بندی دانشگاه‌ها و مؤسسه‌های آموزش عالی تایمز این مؤسسه را در رده هجده‌ام در میان بهترین دانشگاه‌های جوان زیر ۵۰ سال جهان قرار داد.
ادرین اسمیت (معمار) و راجر ایبرت (فیلم نویس) از دانش‌آموختگان معروف این دانشگاه می‌باشند.
کمبود اولیه آنتی‌بادی به‌علت نارسایی در مراحل گوناگون تکامل و تمایز لنفوسیت‌های B ایجاد می‌شوند و شایع‌ترین گروه بیماری‌های نقص ایمنی نخستین را پایه ریزی می‌دهند.
علایم بالینی مبتلایان به کمبودهای نخستین آنتی‌بادی، مانند دیگر بیماری‌های نقص ایمنی نخستین بروز عفونت‌های مکرر درارگان‌های گوناگون می‌باشد.دیر تشخیص دادن و درمان نامناسب منجر به بروز آسیب‌های پایدار و افزایش مرگ و میر در این بیماران می‌گردد.
به کمک پیشرفت‌های ده ساله گذشته در زمینه ایمونوژنتیک در برخی از موارد، کاستی‌های مولکولی کمبودهای نخستین آنتی‌بادی مشخص شده‌است. اختلال در مراحل گوناگون تکامل و تمایز لنفوسیت‌های B منجربه بروزاشکال در عملکرد ایمنی هومورال می‌گردد که مشخصهٔ اصلی این گروه از بیماری‌ها است.
نقص در مراحل نخستین تکامل لنفوسیت B (مرحله غیر وابسته به آنتی ژن) منجر به هیپوگاماگلوبولینمی همراه با کاهش شدید شمار لنفوسیت هایB خون محیطی می‌گردد . کاستی‌های ژنی در این مرحله بر این پایه اند موتاسیون در ژن‌های BTK (بیماری آگاماگلوبواینمی وابسته به جنس)، BLNK Igα،μ heavy-chain،λ۵، و LRRC۸.
همچنین در مرحله وابسته به آنتی ژن تکامل لنفوسیت B، اشکال در Swiching ایمونوگلوبولین‌ها منجر به کاهش در فرآوری ایمونوگلوبولین‌های IgG و IgA و سطوح طبیعی یا افزایش یافته IgM می‌گردد(گونه‌های سندرم IgM Hyper).ژن‌های معیوب در این مرحله دربرگیرنده CD۴۰، CD۴۰L ، AID ، UNG وIKK-γمی باشند.
نقص در مراحل انتهائی تکامل لنفوسیت B (وابسته به آنتی ژن) منجر به هیپوگاماگلوبولینمی همراه با شمار طبیعی لنفوسیت B می‌گردد.ژن‌های معیوب شناخته شده در این مرحله بر این پایه اند ICOS ،TACI ،BAFF-R و CD۱۹.
لازم به ذکر است بزرگترین گروه بیماری‌های کمبود نخستین آنتی بادی علامتدار به نام نقص ایمنی متغیر شایع (CVID) شناخته می‌شود و تا کنون اساس ژنتیکی آن شناخته نشده‌است.
ابوالحسن علی بن جعفر بن سلمان بن احمد خَرَقانی (زادهٔ ۳۵۲-درگذشتهٔ ۴۲۵ق) عارف و صوفی نام‌دار ایرانی بوده‌است.
نام او علی و کنیه‌اش ابوالحسن بود. او در سال ۳۵۲ق در روستای خرقان قومس از توابع شهرستان شاهرود، کوهستان بسطام به دنیا آمده‌است. او بایزید بسطامی را مقتدای خود دانسته و مانند ابوسعید ابوالخیر از احمد بن عبدالکریم قصاب آملی خرقه گرفته. گفته شده که سلطان محمود غزنوی به دیدار او رفته و از او پند خواسته‌است. در گفته‌ها و داستان‌ها به جای مانده که ابوسعید ابوالخیر و پورسینا به خرقان رفته و با او گفتگو داشته و مقام معنوی او را ستوده‌اند. از مریدان و شاگردان نام‌دار او خواجه عبدالله انصاری بوده‌است. وفات ایشان در روز شنبه دهم محرم (عاشورا) سال ۴۲۵ق و در ۷۳ سالگی در روستای خرقان بوده‌است.* به عقیده جواد نوربخش وی از انگشت شمار پیرانی است که پیرو حکمت خسروانی و پاسدار فرهنگ ایران بودند.ابوالحسن خرقانی، دکتر جواد نوربخش، انتشارات خانقاه نعمت‌اللهی، لندن ۱۳۸۵، (مقدمه)
به نقل از کتاب: «ابوالحسن خرقانی» تألیف دکتر جواد نوربخش:ابوالحسن خرقانی، دکتر جواد نوربخش، انتشارات خانقاه نعمت‌اللهی (لندن)، آذرماه ۱۳۸۵، شابک: ۵-۷۸-۹۳۳۵۴۶-۰
او هر چند خود و خلق را در خالق محو می‌دید اما در سلوک خویش از هر فرصتی برای شکستن دیوارهای تفرقه قوم گرایی و هرنوع برتری انسانی بر انسان دیگر استفاده کرده‌است و طریق وصول به خالق را خدمت به خلق معرفی کرده‌است. زیبایی مکتب شیخ در این است که انسان‌ها را می‌بیند و خدمت می‌کند اما برای آنها در برابر حق تعالی موضوعیتی قایل نیست بلکه چون به وحدت خالق و مخلوق معتقد است، خدمت به خدا را برتر از عبادات ظاهری می‌شناسد. او به انسان‌ها خدمت می‌کند و غمخوار آدمیان است نه به خاطر عبادت نه برای رسیدن به بهشت موعود و گریز از جهنم بلکه به خاطر نفس انسانیت، او که چنین صمیمانه می‌سراید:
با همین چشم که غیر از دوست را نمی‌بیند از شیخ پرسیدند که جوانمردی چیست؟ گفت آن سه چیز است اول سخاوت دوم شفقت بر خلق سوم بی‌نیازی از خلق؛ و اوج این انسان دوستی شعاری است که گویند در خانقاه شیخ نوشته بود:آنکه در این سرا درآید نانش دهید و از ایمانش مپرسید، چه آنکس که نزد باریتعالی به جان ارزد البته بر خوان بوالحسن به نان ارزد. در نوشته‌های منسوب به شیخ ابوالحسن خرقانی می‌بینیم که نتیجه فرهنگ خاص عرفان ایشان چگونه به خدامداری می‌رسد.
فوربْز شرکت رسانه‌ای و مجله آمریکایی است که بی. سی. فوربز آن را در ۱۹۱۷ بنیان نهاد. امروزه "فوربز" هر دو هفته یک بار منتشر می‌شود و یکی از مشهورترین مجله‌های اقتصادی آمریکا و جهان به‌شمار می‌رود. مهم‌ترین رقبای فوربز، "فورچون" و "بلومبرگ بیزنس‌ویک" هستند. هم‌اکنون خانواده فوربز، آن را در اختیار دارد.
"فوربز" را یک مهاجر اسکاتلندی به نام برتی چارلز فوربز در ۱۹۱۷ میلادی بنا نهاد. او مقاله‌نویسی برجسته در مسائل اقتصادی بود و برای هرست قلم می‌زد. پس از مرگ در ۱۹۵۴، پسرش بروس جانشین وی شد. بروس در ۱۹۶۴ درگذشت و برادرش مالکوم استیونسن سردبیر و ناشر شد. (۱۹۹۰–۱۹۱۷ میلادی) بعد از مرگ مالکوم، پسر بزرگ او مدیر فوربز و ویراستار مجلهٔ فوربز شد. هم‌اکنون استیو فوربز ویراستار این مجله است.
در ژانویه ۲۰۱۰، فوربس به توافق رسید تا ساختمان دفتر مرکزی خود را در خیابان پنجم در منهتن به دانشگاه نیویورک بفروشد. شرایط این معامله به‌طور علنی اعلام نشده بود، اما فوربس با یک قرارداد اجاره ۵ ساله فروش و اجاره به کار خود ادامه می‌داد. دفتر مرکزی شرکت در سال ۲۰۱۴ به بخش نیوپورت در مرکز شهر جرسی سیتی، نیوجرسی نقل مکان کرد.
شرکت "فوربز" هر سال اقدام به نشر چندین لیست مختلف می‌کند که مهم‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از:
فرشیدورد می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
ریچموند (Richmond) مرکز ایالت ویرجینیا آمریکاست. بانک فدرال رزرو ریچموند و کاپیتول ایالت ویرجینیا در این شهر قرار دارند.
ریچموند در راستای رود جیمز و در ۷۱ کیلومتری غرب ویلیامزبرگ، در ۱۰۶ کیلومتری شرق شارلوتزویل و ۱۵۸ کیلومتری جنوب واشینگتن دی. سی واقع شده‌است. این شهر توسط شهرستان‌های هنریکو (به انگلیسی: <bdi>Henrico</bdi>) و چسترفیلد (به انگلیسی: <bdi>Chesterfield</bdi>) احاطه شده‌است، شهر ریچموند در تقاطع بزرگراه بین ایالتی ۹۵ و بزرگراه میان‌ایالتی ۶۴ واقع شده‌است. با توسط مسیر ایالت ویرجینیا ۲۸۸ و بزرگراه بین ایالتی ۲۹۵ احاطه شده‌است. حومه‌های شهر اصلی عبارت است از: میدلوتیان (به انگلیسی: <bdi>Midlothian</bdi>) در جنوب غربی، گلِن آلِن (به انگلیسی: <bdi>Glen Allen</bdi>) در شمال غربی، شورت پمپ (به انگلیسی: <bdi>Short Pump</bdi>) در غرب، مکنیکسویل (به انگلیسی: <bdi>Mechanicsville</bdi>) در شمال شرقی.
ریچموند در جنگ داخلی آمریکا بین سال‌های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵ پایتخت ایالت‌های جنوبی بود. شهر ریچموند ۲۸ دبستان، ۹ دوره راهنمایی تحصیلی، و ۸ دبیرستان را اداره، و در مجموع به ۲۴۰۰۰ دانش آموز سرویس دهی می‌کند.
رضا دقتی ( در تبریز)، عکاس خبری فرانسوی ایرانی‌تبار نشریه نشنال جئوگرافی است. رضا دقتی از ۱۴ سالگی عکاسی را به صورت خودآموز یادگرفته‌است. وی همچنین از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل رشته معماری است.سایت نشنال جئوگرافی
رضا دقتی از یک خانواده اردبیلی در سال ۱۳۳۱ در تبریز زاده شد. او در کودکی قالی‌بافی را فرا گرفت و از همان اوان زندگی رنگ‌ها، شکل‌‌ها و طرح‌های قالی‌ها برای او مانند نخستین آموزش‌های ترکیب‌بندی بودند. در ۱۴ سالگی دارای یک دوربین عکاسی کوچک شد و نخستین عکس را از حیاط خانه خود گرفت.
او انقلاب ۱۳۵۷ از تیراندازی سربازان به طرف دانشجویان عکس می‌گرفت. با ادامه این کار، یک آژانس خبری فرانسوی از وی خواست تا از اعتراضات و تظاهرات برای آن‌ها عکس تهیه کند. چند هفته پس از انتشار این عکس‌ها در پاری ماچ، اشترن، و نیوزویک به چاپ رسیدند او با نیوزویک قرارداد امضاء کرد. در جریان گروگانگیری سفارت آمریکا وی تنها عکاسی بود که جلوی سفارت ایالات متحده حضور داشت. بعدها به هنگام عکسبرداری از جنگ ایران و عراق نیز در منطقه حضور یافت و زخمی شد.دقتی از سال ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۰ مجموعه‌ای از تحولات پس از انقلاب و درگیری‌ها و کشتار در ترکمن صحرا و کردستان تهیه کرد. عدم سازگاری عکس‌های او با خواست حکومت اسلامی ایران، وی را مجبور به ترک ایران و مهاجرت به اروپا برای همیشه کرد.
رضا دقتی پس از مهاجرت به اروپا بین سال‌های ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۷ در مجله نیوزویک به‌عنوان خبرنگار بخش خاورمیانه فعالیت کرد. نخستین گزارش رضا برای نشریه نشنال جئوگرافی، در سال ۱۳۷۲ با عنوان "قاهره، قلب خروشان مصر" منتشر شد. گزارش‌های او بازگو کنندهٔ جنگ‌ها، انقلاب‌ها و مصائب انسان‌ها هست.وبگاه Photo.ir شاید هیچ خبرنگاری در دنیا به اندازه رضا در صحنه‌های جنگ حضور مستقیم نداشته‌است.
رضا دقتی در سال ۱۹۸۹ پس از خروج شوروی از افغانستان، مسئولیت پخش کمک‌های جامعه بین‌الملل از طرف سازمان ملل متحد را پذیرفت و به‌دنبال این تجربه بنیاد فرهنگی آیینه در سال ۲۰۰۱ در کابل را تأسیس کرد. در بنیاد فرهنگی آیینه تاکنون صدها تن از دختران و پسران افغان در رشته‌های روزنامه‌نگاری، عکاسی، فیلم‌برداری و طراحی تحت نظر او در بالاترین سطح حرفه‌ای آموزش یافته و جذب دنیای کار حرفه‌ای در سطح بین‌المللی شده‌اند.
در ۱۳ مه ۲۰۰۵ وزارت امور خارجه فرانسه در نامه‌ای رسمی اعلام کرد که به پاس خدمات رضا دقتی، عکاس و خبرنگار ایرانی برای احیای مطبوعات آزاد، گسترش آزادی بیان در جهان، مبارزه برای احیای حقوق کودکان و مبارزه علیه استبداد، رئیس‌جمهور این کشور او را به مقام افتخاری شوالیه ملی لیاقت منسوب و به او نشان شوالیه ملی لیاقت اهدا کرد.
مراسم اعطای مدال ملی لیاقت فرانسه به رضا دقتی در ۲ نوامبر ۲۰۰۵ با حضور رئیس و چند تن از سناتورهای مجلس سنای فرانسه، رسانه‌های خبری، اندیشمندان ایرانی، افغان و فرانسوی برگزار شد.وبگاه عکاسی
رضا دقتی در ژانویهٔ ۲۰۱۰ طی مراسمی در تالار تئاتر مرکزی لینکلن شهر نیویورک، جایزهٔ لسی (که به اسکار عکاسی معروف است) را دریافت کرد. او جایزه خود را به مردم ایران تقدیم کرد.
دقتی به هنگام دریافت این جایزه خطاب به حاضران گفت:
اینستاگرام رضا
جان مینارد کینز ، (زادهٔ ۵ ژوئن ۱۸۸۳ - درگذشتهٔ ۲۱ آوریل ۱۹۴۶)، یکی از اقتصاددانان برجسته قرن بیستم محسوب می‌شود.
کینز در ۵ ژوئن ۱۸۸۳ در انگلستان متولد شد. خانواده وی از طبقه متوسط جامعه محسوب می‌شدند. جان مینارد کینز فرزند نویل کینز اقتصاددان مشهور است و از این نظر با جان استوارت میل که او نیز فرزند جیمز میل اقتصاددان مشهور قرن نوزدهم پدر و فرزند اقتصاددان بوده‌اند قابل مقایسه است. پدر وی استاد اقتصاد و منطق دانشگاه کمبریج بود.مقدمه‌ای بر چاپ دوم نظریه عمومی اشتغال، بهره و پول، صفحات ۲۷ تا ۲۹ نشر نی، ۱۳۹۵ وی پس از اتمام تحصیلات متوسطه به دانشگاه "ایتون" راه یافت و از آنجا در سال ۱۹۰۲ به دانشگاه کمبریج رفت. وی پس از اتمام تحصیلات خود در کمبریج، در اداره هندوستان وزارت دفاع انگلستان به‌عنوان کارمند جزء مشغول به کار شد. حاصل کار وی در هندوستان کتاب ارزنده پول و مالیه هند بود. وی بعدها بخاطر ویرایش این کتاب به عضویت کمیسیون پادشاهی برای بررسی مسئله پول هند درآمد.مقدمه‌ای بر چاپ دوم نظریه عمومی اشتغال، بهره و پول، صفحات ۲۷ تا ۲۹، نشر نی، ۱۳۹۵ کینز در سال ۱۹۰۹ به کمبریج بازگشت و به‌عنوان دانشیار ارشد کالج کارش را شروع کرد و در سال ۱۹۱۱ نیز سردبیری یک مجله اقتصادی را پذیرفت.پاک و گارات، "کینز"، ترجمهٔ معظمی جهرمی، صفحات ۶ تا ۱۹
کینز، در زمان جنگ جهانی اول در خزانه‌داری انگلیس مشغول به‌کار بود و پس از جنگ، ریاست هیئت نمایندگی خزانه‌داری انگلیس در کنفرانس صلح پاریس را بر عهده داشت. در سال ۱۹۱۹ نماینده وزیر دارایی در شورای عالی اقتصاد انگلستان شد؛ ولی خیلی زود از این سمت کناره‌گیری نمود. چون توصیه‌های او در مورد نحوه دریافت غرامت جنگی از دولت آلمان مورد پذیرش مقامات انگلیسی واقع نشد.واژه‌نامه پایگاه اینترنتی آفتاب او معتقد بود که میزان غرامت پرداختی توسط آلمان باید به ۲ میلیارد پوند محدود شود چون آلمان شکست خورده توان پرداخت مبلغ بیشتری را ندارد. وی پس از استعفا به نوشتن کتاب پیامدهای اقتصادی صلح مشغول شد که در مدت کوتاهی پس از انتشار به فروش فوق‌العاده ای دست یافت و تبدیل به یکی از تأثیر گذارترین کتاب‌های قرن بیستم شد. او در این کتاب به انتقاد از سیاست‌های رهبران متفقین در قبال آلمان جنگ زده پرداخت.
کینز رئیس دو روزنامه منچستر گاردین و نیشن بود. همچنین ریاست بیمه عمر را نیز برعهده داشت. در سال ۱۹۲۱ کتابی درباب احتمالات نگاشت که ستایش برتراند راسل را برانگیخت. در سال ۱۹۲۳ رساله در باب اصلاح پولی را نگاشت و با بازگشت بریتانیا به پایه طلای پیش از جنگ مخالفت کرد.مقدمه‌ای بر چاپ دوم نظریه عمومی اشتغال، بهره و پول، صفحات ۲۷ تا ۲۹، نشر نی، ۱۳۹۵
وی در سال ۱۹۲۵ با "لیدیا لوپوکووا" ازدواج کرد. لیدیا، یک بالرین روس بود و تحصیلات بسیار کمی داشت. اما به عقیده کینز از روحی آزاد بهره‌مند بود آن‌ها از این ازدواج صاحب فرزندی نشدند.
در سال ۱۹۳۰ کتاب گفتاری درباره پول را دربارهٔ علل پولی بحران‌های اقتصادی در معرض افکار قرار داد.
کینز در سال ۱۹۳۶ کتاب نظریه عمومی اشتغال، بهره و پول را منتشر نمود که یکی از تأثیرگذارترین کتاب‌های اقتصادی قرن بیستم محسوب می‌شود در سال ۱۹۴۰ کتاب چگونه باید هزینه جنگ را بپردازیم را منتشر کرد. درسال ۱۹۴۲ به ریاست شورای تشویق هنر و موسیقی درآمد و به طبقه نجبا ارتقاء یافت و لقب لردی گرفت. همین‌طور وی به سمت ریاست بانک انگلستان منصوب شد.
کینز که از سال ۱۹۳۷ به بیماری قلبی مبتلا شده بود، در ۲۱ آوریل ۱۹۴۶ در خانه روستایی خود در "ساسکس"، "تیلتون" در گذشت. او پس از مرگ سوزانده شد و خاکسترش در بلندی‌های منطقه به باد سپرده شد.پاک و گارات، "کینز"، ترجمهٔ معظمی جهرمی، صفحات ۹۵
جان مینارد کینز در رشته ریاضی تحصیل می‌کرد ولی به دلیل آشنایی با آثار برتراند راسل و آلفرد نورث وایتهد، کار کردن در این رشته را کنار گذاشت تا فرصت کند در باب اقتصاد ایده‌های خود را مطرح نماید. او مکتب کینزی را در اقتصاد برپا کرد که این مکتب در زمینه اقتصاد به اسم بنیان‌گذارش همچنان پابرجاست.
با توجه به استعداد بالای جان مینارد کینز در رشته ریاضی، او نسبت به هم‌کلاسی‌های خود مقداری بالاتر قرار می‌گرفت و به دلیل همین استعداد بود که توانست در کالج ایتون بورس شود. با توجه به حضور او در کالج ایتون فرصت پیش آمد که در رشته‌های فلسفه و تاریخ نیز استعدادهای خود را پرورش دهد و همچنین با حضور در آن‌جا فرصت مناسبی جهت ارتباط با اشراف و اعیان را نیز پیدا کرد.
پس از این‌که تحصیلات متوسطه او به پایان رسید، به دانشگاه اتون رفت و از آن‌جا هم در سال ۱۹۰۲ به کمبریج راه یافت. سپس با پایان یافتن دوره تحصیلی‌اش در کمبریج بود که به عنوان کارمند در اداره هندوستان وزارت دفاع انگلستان مشغول به‌کار شد. همچنین در سال ۱۹۰۹ مجدد به کمبریج بازگشت و به عنوان دانشیار ارشد کالج آغاز به‌کار کرد و هم‌زمان نیز به عنوان سردبیر مجله اقتصادی را در سال ۱۹۱۱ پذیرفت.
پیش از کینز، تصور عمومی اقتصاددانان بر آن بود که نوسان‌های اقتصادی، عدم تعادل‌هایی هستند که در کوتاه‌مدت توسط مکانیزم بازار اصلاح می‌شوند و شرایط اشتغال کامل مجدداً احیا می‌شود. اما کینز معتقد بود که این چرخه‌های مخرب ممکن است در بلندمدت برگشت‌ناپذیر باشند و لذا دولت می‌بایست برای رسیدن به اشتغال کامل در اقتصاد دخالت نماید.
کینز برخلاف نظریات اقتصاد کلاسیک، منتقد رویکرد به "اقتصاد آزاد" و سپردن اقتصاد به "نیروهای بازار" بود. وی این نظریه را که "جامعه در حالت تعادل به اشتغال کامل می‌رسد" رد کردپاک و گارات، "کینز"، ترجمهٔ معظمی جهرمی، صفحهٔ ۹۳ و اعتقاد داشت که "سطح اشتغال" با "میزان تولید" و "میزان تولید" با "میزان تقاضای مؤثر" (یعنی میزان خرید کالاها و خدمات) ارتباط مستقیم دارد؛ بنابراین وی معتقد بود که برای کاهش بیکاری، دولت می‌بایست اشتغال ایجاد نماید؛ هرچند که این اشتغال غیرمولد باشد.پاک و گارات، "کینز"، ترجمهٔ معظمی جهرمی، صفحهٔ ۹۵
جان مینارد کینز برای روزولت توضیح داد که برای ایجاد «مجموع تقاضا» ی کافی که مانع انجماد اقتصاد شود باید دولت‌ها از این به بعد با خرج بسیار بیشتر از درآمد، قدرت خرید جدید (یعنی شغل جدید) ایجاد کنند.کلیفورد کانر، تاریخ علم مردم، برگردان حسن افشار، صفحهٔ ۴۷۹. پس از این، خرج بیشتر از درآمد در دولت‌ها به یک سیاست همیشگی تبدیل شد و کسری بودجه روزبه‌روز بیشتر شد. وقتی از کینز می‌پرسیدند که در درازمدت این افزایش شدید کسری بودجه تا کی می‌تواند ادامه پیدا کند، این جواب معروفش را تحویل می‌داد که «دیر یا زود همه رفتنی‌اند».کلیفورد کانر، تاریخ علم مردم، برگردان حسن افشار، صفحهٔ ۴۸۰.
جان مینارد کینز، در سال ۱۹۴۴، در کنفرانس برتون وودز که صندوق بین‌المللی پول را به وجود آورد، از طرف انگلیسی‌ها و هری دکستر وایت از طرف آمریکایی‌ها سرسختانه معتقد بودند که آزادسازی حساب سرمایه زیان بار است و به هر قیمت باید از آن اجتناب شود. به نظر آنان این اقدام کشورها را از پیگیری سیاست‌های مستقل اقتصادی بازمی‌دارد. مهم‌تر آنکه کینز عقیده داشت بازارها غیرعقلانی هستند. ذهنیت مردم منجر به خوش‌بینی حاد می‌شود و گسترش بیش از حد آن به بدبینی عمیق می‌انجامد که تداومی درازمدت دارد. دولت‌ها بایستی از شهروندان خود در مقابل افسارگسیختگی ارواح شرور مراقبت کنند. چنان‌که در طرح کینز آمده‌است «اعتقاد عموم بر این است که کنترل حرکت سرمایه، چه به داخل و چه به خارج، باید ویژگی دائمی اقتصاد پس از جنگ باشد.». این استدلال تعیین‌کننده در بند ششم از بندهای موافقت‌نامهٔ صندوق بین‌المللی پول که بر ابزارهای کنترلی سرمایه تأکید دارد ملحوظ شده (و اکنون صندوق بین‌المللی پول خواهان حذف آن است).ویلیام ک. تاب، فیل بی‌اخلاق، ترجمه حسن مرتضوی، ص ۱۸۲–۱۸۳
عده‌ای معتقدند که مایکل کالسکی پیش از کینز برخی از نظریات او را بیان کرده‌است ولی چون آثار او به انگلیسی ترجمه نشده به شهرت کنونی کینز نرسیده‌است.
نظریه اقتصادی کینزی درمورد رکود بزرگ که در دهه 1930 اتفاق افتاد، مربوط می‌شود که جان مینارد کینز تحلیل خود را در خصوص آن بحران به نوشته است. اقتصاد کینزی نظریه‌ای در اقتصاد کلان است که بر پایه ایده‌های "جان مینارد کینز" بنا شده‌است. اقتصاددانان کینزی‌گرا استدلال می‌کنند که تصمیمات بخش خصوصی گاهی ممکن است منجر به نتایج غیرکارا در اقتصاد کلان شود و بنابراین از سیاست‌گذاری فعال دولت در بخش عمومی حمایت می‌کنند. این سیاست‌گذاری‌ها شامل سیاست‌های پولی که توسط بانک مرکزی اعمال می‌شود، یا سیاست‌های مالی حکومت که به قصد پایدار کردن چرخه تجاری انجام می‌شود، باشد.
کینز و طرفدارانش توجه‌شان معطوف به بخش‌های کلان بود؛ مثل درآمد کل، پس‌انداز کل، مصرف کل، مصرف کل و نهایتا اشتغال کل، متمرکز بودند و در این زمینه با نگهی عمل‌گرایانه، سعی داشتند که مشکلات واقعی اقتصاد را حل نمایند.
کینز معتقد است که این تقاضاست که عرضه را به‌وجود می‌آورد. اقتصاددانان مکتب کینزی بر تقاضای کل به عنوان عامل اصلی درآمد ملی محصول اشتغال، تکیه می‌کنند. تقاضای مؤثر شامل: جمع بین مصرف، سرمایه‌گذاری، بخش دولت و مخارج خالص صادرات است.
در نگاه کینزی، اعتقاد نظریه‌پردازان مکتب کلاسیک که معتقدند اقتصاد به‌صورت خودکار با مکانیسم بازار به تعادل دست می‌یابد، صحیح نمی‌باشد. کینز در این رابطه اظهار می‌دارد که اگر بخواهیم به امید ایجاد تعادل به وسیله بازار صبر کنیم، بحران مالی جهانی که گرفتار آن شده‌ایم، ممکن است ۵۰ سال دیگر به طول بیانجامد و تا آن زمان حتی همه ما از دنیا رفته باشیم.
در نگاه کینزی، اقتصاد، همواره با رکود و رونق مواجه خواهد شد چراکه سرمایه‌گذاری در اقتصاد نامنظم بوده و جابه‌جا می‌شود. به اعتقاد کینز، برخلاف نظرات دیگران، سرمایه‌گذاری و پس‌انداز به صورت خودکار به تعادل نمی‌رسند و این دولت و بانک مرکزی هستند که باید در این زمینه هماهنگی لازم را انجام دهند.
کینزی‌ها بر این باورند که به دلیل عوامل ساختاری چون، قراردادهای کارگری، قوانین حداقل دستمزد و ... دستمزدها به سمت پایین چسبیده است. در دورانی که تقاضای کل در اقتصاد کاهش یابد، واکنش واحدهای تولیدی نیز کاهش در فروش و همچنین اخراج کارگران خواهد بود؛ نه در جهت کاهش دستمزدها. از دیدگاه کینزین‌ها قیمت هم به سمت پایین چسبندگی خواهد داشت.
کینزین‌ها معتقدند که دولت باید با استفاده از سیاست‌های پولی و مالی در جهت رسیدن به اشتغال کامل، ثبات قیمت‌ها و رشد اقتصادی تلاش نماید. همچنین در صورت مواجهه با دوران رکود و بحران اقتصادی، سعی نماید که مخارج خود را افزایش داده و یا مالیات را کاهش دهد. دولت باید عرضه پول را افزایش داده تا بتواند نرخ بهره را کاهش دهد به این امید که بتواند مخارج سرمایه‌گذاری را افزایش دهد.
همچنین برای مقابله با تورم که از مازاد تقاضای کل به‌وجود خواهد آمد نیز راهکاری را پیش روی دولت پیشنهاد می‌کند به این شکل که: اول مخارج خود را کاهش دهد، مالیات ها را بالا ببرد برای اینکه مخارج مصرفی خصوصی را کاهش دهد و در نهایت نیز عرضه پول را کم کند تا نرخ بهره را بالا ببرد که این خودش منجر به پایین آمدن مخارج سرمایه اضافی می‌شود.
طرفداران جان مینارد کینز اعتقاد دارند که اقتصاد سرمایه‌داری مدل مناسبی است ولی لازم است برخی مواقع از آن حمایت صورت گیرد. کینز در پی این بود که اقتصاد کشور بریتانیا را از رکود بزرگ خارج کند و در بازار برای تقاضا تحریک ایجاد نماید که این مهم با افزایش حقوق دولت و همچنین کاهش مالیات میسر بود.
مهم‌ترین تفاوتی که بین اقتصاد کینزی و کلاسیک وجود دارد مربوط به سیاست‌های دولت می‌باشد. در یک سمت اعتقاد بر این است که دولت در اقتصاد باید نقش فعالی داشته باشد و در طرف دیگر معتقدند که دخالت دولت در بازار باید به حداقل برسد(اقتصاد کلاسیک).
درباره نقش دولت در اقتصاد، اقتصاددانان کلاسیک دوست ندارند که دولت در اقتصاد هزینه کند و بدهی‌های دولت را نمی‌پسندند، لذا این‌ها بودجه‌ای که متعادل باشد را ترجیح می‌دهند. ولی کینزی‌ها خیلی با بدهی دولت مشکلی ندارند و برای تحریک تقاضای بازار آن را مناسب تلقی می‌کنند.
یکی از مهم‌ترین نظریاتی که توسط کینز مطرح شد، نظریه مصرف یا تئوری درآمد مطلق (Absolute Income Hypothesis) است که کمک شایانی به علم اقتصاد نمود. جان مینارد کینز این نظریه را در سال 1936 در کتاب نظریه عمومی مطرح کرد. از زمان مطرح شدن این نظریه، همواره در تجزیه و تحلیل‌های اقتصاد کلان، تابع مصرف نقش تعیین‌کننده‌ای داشته است.
بر اساس این نظریه کینز معتقد است که طبق اصول روان‌شناسی افراد زمانی که درآمدشان افزایش یافت، مصرف خود را هم افزایش خواهند داد ولی این افزایش کم‌تر از افزایش درآمد خواهد بود. یعنی میل به مصرف نزولی است. همچنین کینز معقتد است که مسئله پس‌انداز یک کالای لوکس محسوب می‌شود. لذا وقتی اشخاص با افزایش درآمد مواجه می‌شوند، انتظار می‌رود که ثروتمندان بیش‌تر از فقیران، ثروت خود را پس‌انداز نمایند، بنابراین کاهش میل به مصرف محور اصلی نظریه کینز قرار گرفت.
کینز در طول زندگی خود تلاش زیادی برای منافع عمومی و کمک به دوستانش کرد. حتی زمانی که سلامتی‌اش ضعیف بود، برای سر و سامان دادن به امور مالی دانشکده قدیمی‌اش تلاش می‌کرد.  او با کمک به راه‌اندازی سیستم برتون وودز ، برای ایجاد یک سیستم پولی بین المللی که برای اقتصاد جهانی مفید باشد، کار کرد. در سال ۱۹۴۶، کینز دچار یک سری حملات قلبی شد که در نهایت به مرگ او منجر شد. چند هفته پس از بازگشت از ایالات متحده، کینز در ۲۱ آوریل ۱۹۴۶ در سن ۶۲ سالگی بر اثر حمله قلبی در تیلتون، خانه مزرعه خود در نزدیکی فرل، شرق ساسکس انگلستان، درگذشت. برخلاف میل او. (او می‌خواست خاکسترش در دخمه‌ای در کینگز گذاشته شود)، خاکسترش در داونز بالای تیلتون پراکنده شد.
لیلا می‌گوید نام فیلمی فرانسوی، به کارگردانی زیاد دوئِیری و محصول سال ۲۰۰۴ میلادی است. نام آن به انگلیسی "Lila Says" برگردان شده‌است.