moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
لوسیوس جونیوس مادرتوس کولوملا ( ۴ – حدود ۷۸۰ پس از میلاد) مهم‌ترین نویسنده در مورد کشاورزی امپراتوری روم است. از زندگی او اطلاعات زیادی در دست نیست. او احتمالاً در شهرکادیس اسپانیا از پدر و مادری رومی متولد شد. بعد از کار در ارتش (در سال ۳۵ او در سوریه تریبون بود) جذب کشاورزی شد. کتاب دوازده جلدی Res rustica او به‌طور کامل باقی‌مانده‌است و مهم‌ترین منبع به همراه کتاب کاتو و وارو، که بعضی اوقات از آن‌ها یاد می‌کند، در مورد کشاورزی رومی است. کتاب کم حجم تری در مورد درختان ،De arboribus، معمولاً به او نسبت داده می‌شود.
کولوملا از منابعی استفاده کرده که بیشتر آن‌ها دیگر موجود نیستند، آلوس کورنلیوس سلسوس، نویسندهٔ اهل کارتاژ ماگو، ترملیوس ساکروفا و منابع زیاد یونانی که تنها چند نمونه از منابع استفاده شده توسط او است. عموی او مارسوس کولوملا «یک مرد باهوش و کشاورز استثنایی» (VII.۲٫۳۰)، که آزمایش‌های مربوط به پرورش گوسفند و آمیزش قوچ‌های وحشی با رنگهای مختلف را رهبری می‌کرد و از آفریقا برای شرکت در مبارزات گلادیاتور با گوسفند اهلیDiderot, Denis, Jean Le Rond d' Alembert (eds.) (1765). Encyclopédie ou Dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers … Neufchatel: S. Faulche. p. 179, vol. 9 JU–MAM. Retrieved June 2011 معرفی شد، ممکن است روی علایق برادر زاده اش تأثیر گذاشته باشد. کولوملا در ایتالیا مزارعی داشت، که به ویژه به مزارع موجود در آردئا، کارسولی و پادشاهی آلبا لونگا2. "De re rustica (English translation) III.9.2". Loeb Classical Library edition, 1941. Retrieved June 2011. اشاره می‌کند، و به‌طور مکرر از آزمایشهایی که خودش در مورد کشاورزی انجام داده سخن می‌گوید.
در سال۱۷۹۴ یک آسترید به افتخار او کولوملایان نامگذاری شد.Michaud, Joseph Fr. , Eugène Ernest Desplaces, Louis Gabriel Michaud (1854). Biographie universelle (Michaud) ancienne et moderne … (in French). Madame C. Desplaces. p. 668, vol. 8. Retrieved June 2011.
اصغر ایمانیان (زاده ۱۸ مرداد ۱۳۰۸ در مشهد – درگذشته ۲۸ فروردین ۱۳۹۴ در تهران) سرتیپ خلبان نورثروپ اف-۵ نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران و فرمانده آن نیرو از ۸ اسفند ۱۳۵۷ تا ۲۱ مرداد ۱۳۵۸ بود.
پیش از وقوع انقلاب ۱۳۵۷ ایران وی از خلبانان تیم آکروجت تاج طلایی نیروی هوایی بود، همچنین از ۲۹ مرداد ۱۳۵۵ تا ۵ اسفند ۱۳۵۷ فرماندهی پایگاه دوم شکاری تبریز را برعهده داشت. او در ۲۸ فروردین ۱۳۹۴ در ۸۶ سالگی درگذشت.نخستین فرماندهٔ نیروی هوایی در روز ارتش جاودانه شد؛ روزنامه اطلاعات، سه شنبه مورخ ۱-۲-۱۳۹۴ صفحهٔ ۱۶
در اواخر دورهً قاجار، پدر و مادر ایمانیان با تنها فرزند ۷ ماههٔ خود به نام حسن، همراه با جمع کثیری از اقوام و خویشان ترک‌تبارشان از عشق‌آباد به مشهد مهاجرت کردند. کمی بعد در قریهً سناباد (محلهً سعدآباد) که آن زمان در خارج شهر مشهد واقع بود، ساکن شدند. پدر ایمانیان فردی متدین و اهل مطالعه بود و به کسب و کار در بازار مشهد مشغول شد. پنجمین فرزند خانواده با نام اصغر در ۱۸ مرداد ۱۳۰۸ به دنیا آمد. او پس از اخذ دیپلم طبیعی-ریاضی به اصرار خانواده در آزمون پزشکی در تهران شرکت نمود و قبول شد تا همچون دو برادر بزرگترش پزشک شود ولی دیدار با یکی از دوستان خلبانش در تهران مسیر زندگی حرفه‌ای او را عوض کرد. او در سال ۱۳۲۹ وارد ارتش شد (مسیری که پس از او برادر کوچکترش ـ محمود - نیز علی‌رغم مخالفت خانواده طی کرد و بعدها به یکی از خلبانان برجسته و لیدر تیم آکروجت تاج طلایی و استاد خلبان اف-۵ بدل شد). سرهنگ خلبان محمود ایمانیان در روز شروع جنگ ایران و عراق به فرماندهی منطقهً هوایی مهرآباد گمارده شد. اصغر ایمانیان در سال ۱۳۳۱ با دختری از بستگانش به نام صونا عرفانی ازدواج کرد، که ثمرهً آن فرزندی به نام رکسانا شد.
ایمانیان در سال ۱۳۲۹ وارد دانشکدهٔ افسری و در مهرماه ۱۳۳۳ با درجهً ستوان دومی فارغ‌التحصیل شد. کمی بعد برای گذراندن دوره‌های مختلف (فرماندهی گردان، فرماندهی ستاد و S.O.S) به آلمان و آمریکا اعزام شد. او در سال ۱۳۳۷ گواهینامهٔ دورهٔ پرواز با جت را دریافت کرد و چندی بعد به تیم تازه تاًسیس آکروجت تاج طلایی پیوست.
پس از آنکه قرار شد تیم آکروجت که در ابتدا به صورت ۴ فروندی (اف-۸۴ تاندرجت) با تلاش تیمسار نادر جهانبانی (سرگرد در آن زمان) تشکیل شده بود، به صورت ۹ فروندی به نمایش بپردازد، ستوان اصغر ایمانیان و چند خلبان همدوره‌اش (بهمن باقری، آیت محققی، فریبرز پایور و نادر یوسفی) نیز به جمع اولین گروه خلبانان آکروجت (جهانبانی، ربیعی، خاتمی، جهانبینی، مینوسپهر، فریدون ایزدستا) پیوستند و به همراه آن تیم نمایش ۹ فروندی را در سال ۱۳۳۸ انجام دادند. پس از آن چندین سال در تیم‌های آکروجتی که تیمسار جهانبانی و تیمسار امیر حسین ربیعی لیدری آن را به عهده داشتند با هواپیماهای اف-۸۶ و اف-۵ حضور یافت. او همواره به یاد می‌آورد که «تیمسار جهانبانی خلبانی بود که وقتی در بال ایشان پرواز می‌کردم نیازی نبود به جز حفظ موقعیت هواپیمایم نسبت به هواپیمای او حواسم به هیچ چیز دیگری باشد یا نگران ارتفاع و موانع و. . . باشم». محل قرارگیری تیمسار ایمانیان (ستوان تا سرگرد در آن زمان) در آرایش تیم آکروجت، شماره ۴ (دُم) بود که بر سنگ آرامگاهش نیز نقش بسته‌است.
پس از خدمت در پست‌های فرماندهی گردان ۲۰۴ شکاری تاکتیکی اف-۸۶، ریاست شعبه عملیات تاکتیکی معاونت عملیات نیروی هوایی و جانشینی فرمانده پایگاه چهارم (دزفول)، در سال ۱۳۵۵ با درجهً سرتیپی به معاونت رئیس ستاد نیروی هوایی و فرماندهی پایگاه دوم (تبریز) رسید. این زمان مصادف با دوران قبل از انقلاب و همزمان با تظاهرات مردم در شهرهای ایران از جمله تبریز و هجوم آنان به پادگان‌ها و پایگاه‌ها برای دسترسی به تسلیحات و اشغال بود. او در اجتماع مردم تبریز در مقابل پایگاه شکاری که درخواست ورود و تصرف پایگاه و دسترسی به تسلیحات را داشتند به نمایندهٔ محمد علی قاضی طباطبایی به زبان آذری (که در کنار زبان فارسی، زبان مادری او محسوب می‌شد) اعلام کرد: «ما سرباز مردم و مملکت و در کنار مردم و تابع خواست مردم هستیم» و در عین حال مانع ورود و دسترسی به پایگاه و تسلیحات یا تعرض به پرسنل پایگاه شد که این موضوع سبب آرامش عمیق در پایگاه و شهر تبریز و حفظ نظم و انضباط گردید. در ۲۲ بهمن و روزهای پس از آن به درخواست محمد علی قاضی طباطبایی نمایندهٔ خمینی در تبریز، در پست خود باقی ماند،https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Imanian-Tabatabayi.jpg در پنجم اسفند ۱۳۵۷ و در اوج بی‌نظمی و هرج و مرج حاکم بر نیروی هوایی، به تهران فرا خوانده شد.
ایمانیان در ذکر خاطراتش گفته‌است: «وقتی همراه یکی از افسران ارشد انقلابی آن زمان (سرهنگ ف) از تبریز به تهران و به سمت مدرسهً علوی عازم بودیم خیلی مطمئن نبودم که با چه روبرو خواهم بود». در مدرسهً علوی در دیدار با خمینی به پیشنهاد رئیس ستاد ارتش و با توجه به سوابق زندگی شخصی و حرفه‌ای و عملکردش در پایگاه دوم شکاری تبریز، به فرماندهی نیروی هوایی ارتش ملی (بعدها جمهوری اسلامی) ایران منصوب شد.علی بابایی، غلامرضاـ تاریخ نیروی هوایی ایران- ص ۴۶۰- روزشمار ۵ اسفند ۱۳۵۷
روزنامهً کیهان در صفحهً اول مورخ ۸ اسفند ۵۷ نوشت: نصب رئیس جدید ستاد نیروی هوایی، سرتیپ خلبان اصغر ایمانیان به سمت ریاست ستاد نیروی هوایی ارتش ملی اسلامی ایران منصوب شد. بدنبال اعتراض جمعی از پرسنل نیروی هوایی نسبت به انتصاب‌های پیشین این سازمان از طرف ستاد کل ارتش ملی ایران سرتیپ اصغر ایمانیان به سمت رئیس ستاد نیروی هوایی ملی منصوب شد.
این سومین انتصابی است که ظرف دو هفته گذشته در پست ریاست ستاد نیروی هوایی ملی صورت می‌گیرد. در پی دگرگونی در ارتش ملی اسلامی ایران سپهبد مهدیون به عنوان رئیس ستاد نیروی هوایی منصوب شد که این انتصاب با مخالفت شدید پرسنل نیروی هوایی به ویژه همافران روبرو شد. یکی دو روز بعد سپهبد آذربرزین به این سمت منصوب شد که این انتصاب نیز با مخالفت و اعتراض مواجه گردید."کیهان- ۵۷/۱۲/۸ صفحهٔ ۱ به این ترتیب انتصاب او، به مخالفت‌ها و اعتراضات پرسنل نیروی هوایی پایان داد.
از خدمات او در دوران فرماندهی می‌توان به: بازگرداندن نظم و انضباط به نیروی هوایی ملتهب و هیجان زدهً روزهای انقلاب؛ مقابله با سهم‌طلبی و دخالت گروه‌هایی در نیروی هوایی که به نظر او، خود را بالاتر از دیگر قشرها، متولی و صاحب نیروی هوایی پس از انقلاب می‌دانستند؛ مقابله با تلاش‌هایی که برای تغییر ارکان و سازمان نیروی هوایی و سوق دادن آن به مدیریت هیئتی-شورایی در جریان بود؛ پر کردن خلاً ناشی از خروج مستشاران آمریکایی با سازماندهی نیروها و متخصصین ایرانی ارتش و کمک‌های عمدتاً لجستیک و حمل و نقل به سایر مناطق و مسئولان نوپای کشور در آشفتگی روزهای اول انقلاب اشاره کرد. تیمسار ایمانیان پس از شش ماه در مرداد ۱۳۵۸ برای دومین بار استعفا داد و در ۵۰ سالگی بازنشسته شد.
اصغر ایمانیان پس از بازنشستگی مدتی اجاره‌نشین بود و سپس آپارتمانی در خیابان کریمخان تهران خریداری کرد. گفته می‌شود تمام دارایی وی هنگام مرگ آپارتمانی ۱۲۰ متری در غرب تهران بوده‌است. گفته می‌شود که ایمانیان دوران بازنشستگی‌اش را صرف رسیدگی به گرفتاری‌های اطرافیان می‌نمود (به دلیل همین ویژگی از دوران جوانی و دانشکدهً افسری لقب «اصغر غصه خور» را یدک می‌کشید). او هیچ‌گاه حاضر به مصاحبه با رسانه‌های داخلی و خارجی نشد.
یکی از خاطرات وی مربوط به اعلام خبر مرگ ارتشبد خاتمی فرماندهً وقت نیروی هوایی بود که برای پرواز با کایت به سد دز آمده بودعلی بابایی، غلامرضا- تاریخ نیروی هوایی ایران- ص ۴۰۶- پاراگراف آخر و وی خبر فوت خاتمی را به تهران اطلاع می‌دهد.
گفته می‌شود در خاطراتش از ذکر خاطرهٔ اعدام تیمسار جهانبانیعلی بابایی، غلامرضا- تاریخ نیروی هوایی ایران- ص ۴۰۹ و تیمسار ربیعی به شدت غمگین می‌شد.
نارسایی زمینه‌ای و مزمن قلبی-ریوی ایمانیان، پس از یک سکتهٔ خفیف مغزی در اواخر اسفند ۱۳۹۲ تشدید شد و در دی ماه ۱۳۹۳ به علت عفونت شدید ریوی در بیمارستان ولیعصر ناجا بستری و پس از ۱۰ روز با بهبود نسبی به درخواست خودش مرخص و راهی منزل شد. با افت روزافزون ظرفیت تنفسی و تکیه بر ماسک اکسیژن و عدم تمایلش به بستری شدن در بیمارستان، نهایتاً در واپسین دقایق شامگاه ۲۸ فروردین ۱۳۹۴ و در روز ارتش، درگذشت.
مراسم تشییع و خاکسپاری اصغر ایمانیان در روز دوشنبه ۳۱ فروردین ۱۳۹۴ از محل مرکز آموزش‌های هوایی در ستاد نهاجا با حضور فرماندهان و روًسای دوایر نیرو، جمعی از پیشکسوت‌ها و هم دوره‌ای‌ها و خانواده‌اش انجام و پیکرش در قطعهٔ نام‌آوران بهشت زهرا (۲۵۵-۲۷-۲۰) به خاک سپرده شد.
معماری ارمنی نوعی معماری خاص است که بیش از ۴۵۰۰ سال توسط ارمنیان بکار گرفته می‌شود. این معماری در طول سالیان دراز دچار تغییر و البته پیشرفت شده‌است. این معماری رابطه مستقیمی با اقلیم و شرایط طبیعی سرزمین کوهستانی ارمنستان، دارد و البته تحت تأثیر مستقیم تاریخ و فرهنگ ملت ارمنی نیز است. وجود انواع مختلف سنگ‌های معدنی خصوصاً سنگ توف زیبایی خاصی به این نوع معماری بخشیده‌است.
معماری ارمنی مربوط به دوران قدیم، مانند معماری که از زمان سلسله پادشاهی اَروَندی‌ها، آغاز و تا زمان پادشاهی ارمنستان بزرگ ادامه یافت معماری ارمنی دوران اول نام گرفته‌است.
آرماویر، یروانداشات (اَروَندشاد)، آرتاشات (اَردْشاد)، واغارشاپات (ولاش‌آباد)، زاره هاوان، تیگراناکرت آرتساخ، همچنین بناهایی نظیر معبد گارنی، زاره هاوان و شهرهایی نظیر آنی، دارویْنْک، آنی کاماخ، اوشاکان؛ و همچنین بناهای مذهبی مانند باگاوان، باگرواند، آشتی‌شاد، یریزا، حلقه معماری آن دوران ارمنستان را نشان می‌دهند.
مدت‌های مدید چنین گمان می‌رفت که معماری ارمنی شاخه‌ای از معماری روم شرقی است. پیشرفت شایان توجهی در نیمه نخست سده بیستم صورت گرفت و جمعی از جهانگردان و باستان شناسان غربی بناهای باستانی ارمنستان را مورد پژوهش و اکتشاف قرار دادند.
کتبی که توسط (ژوزف استرزیگوسکی، شارل دی یل، فلیکس تکسیه، ویلیام ویگرام و اُرمانده دالتونOrmonde Maddock Dalton) نوشته شد به انتشار و شناسایی این معماری کمک نمود. با این حال مطالعه و تحقیق منظم نمونه‌های گوناگون معماری ارمنی توسط توروس تورامانیان و ژوزف استرزیگوسکی انجام گرفت و در نتیجه این معماری ناشناس به جهانیان معرفی گردید. نویسندگان غربی اذعان داشتند که هنر شرقی در رشد و توسعه معماری رومانسک و معماری گوتیک تأثیرگذارده است ولی نظر آنان از روی جزئیات جغرافیایی و تعمق در وجود مشترک و حتی شناسایی برخی از عناصر نبود.
استفاده از تاق قوس‌های نعل اسبی و نوکدار مدت‌ها پیش از کاربرد آن‌ها توسط اعراب یا معماران هنر رومانسک و گوتیک در ارمنستان رواج داشت. آگوست شوازی نفوذ مجسمه‌سازی و حجاری ارمنی از طریق راه‌های طبیعی انتشار و مسیرهای بازرگانی به سراسر کشورهای غربی تا اسکاندیناوی و ایرلند را مورد بررسی قرار داد.
در مورد معماری دوران ارمنستان باستان پژوهش‌ها و حفاری‌هایی توسط دانشمندان ارمنی صورت گرفت در آن دوران به ویژه پیش از مسیحیت معماری محلی عالی و پیشرفته‌ای در ارمنستان وجود داشت که از گذشته‌ای بسیار دور سرچشمه می‌گرفت. حدود ۲۵۰۰ سال پیش در هایاسا یکی از مراکز تشکیل قوم ارمن، شهرها و دژها و بناهای مشهوری وجود داشت.
فعالیت‌های ساختمانی و ابداعی در سرزمین کوهستانی ارمنستان (فلات ارمنستان)، در زمان حکومت اورارتو توسعه فراوان یافت. در این دوران شهرها و دژهای متعددی بنا شده بود. (توشپا، روساخینیلی، آرگیشتیخینیلی، دژ اربونی، تیشبائینی و غیره). از آثار این دوره که در ارمنستان بجا مانده‌است باید «معبد خالدی» در موصاصیر و دژهای شهر وان و جز این‌ها را نام برد.
فعالیت‌های ساختمانی معماری در شهرها و دژهای قدیمی (آنی و آرماویر)، از یک سو و در پایتخت‌ها و شهرهای نو از دیگر سو ادامه یافت. (یروانداشات، آرتاشات، تیگراناکرت، باگاران، شیراکاوان و غیره).
تا پیش از مسیحیت در ارمنستان، معماری ارمنی تحت تأثیر معماری اورارتو قرار داشت زیرا فرهنگ اورارتو خود جزئی از اجزاء تشکیل دهنده ویژگی‌های قوم ارمنی به‌شمار می‌رود. از سویی دیگر معماری ارمنی آمیخته با ویژگی‌های آشوری، کلدانی و حتی سومری بود.
از معروفترین آثار معماری ارمنی پیش از میلاد باید دژ و معبد گارنی را نام بود که بنا به نظر آلکساندر ساهینیان آمیزه‌ای از معماری یونانی، رومی و معماری بومی بوده متعلق به سده‌های دوم و سوم پیش از میلاد است.
شمار زیاد مهرابه‌های برجامانده پس از مسیحیت در شرق ارمنستان اهمیت و حضور مهرپرستی را نیز در این منطقه تأیید می‌کند.جوادی، شهره: فصلنامه علمی - پژوهشی مرکز پژوهشی هنر معماری و شهرسازی نظر. شماره ۳۱ / سال یازدهم/ زمستان ۱۳۹۲/ تداوم نشانه‌ها و بقایای معماری "مهری" قفقاز در کلیساهای ارمنستان و گرجستان/۳۲–۴۴.
سرزمین قفقاز به خصوص ارمنستان از مناطق مهم پرستش میترا پیش از مسیحیت بوده‌است. صومعه‌های قدیمی که در نقاط کوهستانی و بر بلندی بنا شده‌اند نشانه‌هایی از نیایشگاه‌های باستان دارند. رسم برپایی معابد برفراز کوه‌ها و تپه‌ها و تبدیل آن به کلیسا و صومعه‌های سده‌های اولیه مسیحی از این باورها برخاسته است.
در میان بناهای مذهبی موجود در منطقه قفقاز طی بررسی‌های میدانی آثاری کهن از بازیلیک‌ها (کلیساهای اولیه) و نیایشگاه‌های غاری جلب نظر کردند. مهرابه‌های غاری گِغارد در نزدیک ایروان، پایتخت ارمنستان نشانه مهمی است که حضور قوی این آیین را در شکل ابتدایی و خالص اولین نیایشگاه‌ها و تبدیل آن به کلیسا نشان می‌دهد. فضای غاری، شبستان غاری، پنجره رو به شرق، مذیح و مهراب از ویژگی‌های این معماری است. بقایای نیایشگاه باتانی اوپلیستیخه در گرجستان و مهرابه کلیسای قرن چهارم بر فراز تپه‌ای در همین مکان از نمونه‌های دیگری است که حضور اولیه آیین مهر و تداوم و دگردیسی آن در مسیحیت را نشان می‌دهد.
پس از رسمیت یافتن دین مسیحیت در ارمنستان در زمان تیرداد سوم ارمنستان اکثر آثار معماران دوران دین‌های کهن به دست روحانیون مسیحی ویران شده بود به جای آن‌ها کلیساهایی نو بنا گردید، و برخی دیگر فقط از نظر فضای داخلی تغییر شکل یافته محراب آن‌ها به ضلع شرقی تغییر مکان یافته‌است. یکی از مهم‌ترین کلیساهای این دوره کلیسای جامع اچمیادزین است، این کلیسا در ابتدا چوبی بود اما در سال ۴۸۴ میلادی به جای آن کلیسای سنگی امروزی بنا نهاده شد.
از مهم‌ترین کلیساهای دیگر بازیلیکا (کاساغ، یرورک، تکور)، را می‌توان نام برد که تماماً از سنگ است؛ که نمونه‌هایی از معماری اصیل ارمنی به‌شمار می‌روند.
از دیگر کلیساهای مهم باید بازیلیکا، دوین را نام برد که تا سال‌های ۴۷۰–۴۷۱ میلادی ساخته شده‌است. این کلیسا نماینده دوره دیگری از معماری ارمنی است. در این دوره کلیساهایی که دارای پوشش ساده و شیروانی بودند تبدیل به ساختمان‌های گنبددار شدند گنبدهای ارمنی بعدها نمونه‌ای برای ساختن گنبدهای کلیساهای مسیحی اروپایی گردیدند.
از این دوره تا سده هفتم دوران ترقی معماری ارمنی به‌شمار می‌آید. در این زمان تاخت و تاز اعراب حدود ۲ سده فعالیت‌های ساختمانی را به سطح پائینی تقلیل داد. از سده هفتم تا دهم نیز کلیساهایی بنا شدند. این کلیساها دارای پلان مرکزی بودند که در وسط آن گنبد قرار داشت. یکی از این نوع بناها کلیسای جامع زوارتنوتس است که در سال ۶۴۰ میلادی ساخته شد. این بنا در قسمت خارجی ۳۲ ضلعی بوده هر یک از گوشه‌ها یک جفت نیم ستون است. کلیسای زوارتنوتس بر معماری اروپا اثر بزرگی نهاده‌است و حتی در روی یکی از درهای کلیسای سن شاپل در فرانسه یک نمونه حجاری وجود دارد و این کلیسا را همراه با کشتی نوح مجسم می‌سازد.
از این گونه کلیساها باید کلیسای کارمراوُر را نام برد که در آشتاراک ارمنستان واقع است. از دیگر کلیساهای ارمنی سده‌های پنجم تا هفتم میلادی باید کلیسای سنت هریپسیمه و کلیسای سنت گایانه را نام برد.
در زمان پادشاهی دودمان باگراتونی فعالیت‌های ساختمانی رشد فراوانی یافت. به گونه‌ای که شهر آنی باستانی پایتخت حکومت به شهر هزار و یک کلیسا مشهور گردید. در آن عهد شاه گاگیک یکم معمار بزرگی در خدمت داشت که نامش تردات بود. دولت بیزانس این معمار بزرگ ارمنی را برای مرمت گنبد کلیسای اعظم ایاصوفیه خواست.
معماران سده دهم و سده‌های بعد همیشه از نمونه‌های کهنه پیروی نمی‌کردند و گاهی نیز به شیوه‌های پیشرفته‌ای روی می‌بردند. در این دوران بناهای شگرفی برپا گردید مانند صومعه تاتو در استان سیونیک (بنا شده در ۸۹۵ تا ۹۰۶ میلادی)، صومعه ساناهین (بنا شده در سده‌های ۱۰ تا ۱۲ میلادی) و صومعه هاقپات (بنا شده در سده دهم میلادی)، در شمال ارمنستان این بناها شامل حجره‌هایی برای دیرنشینان، کتابخانه، غذاخوری، برج ناقوس و چند نمازخانه بودند.
کلیسای آختامار از کلیساهای مشهوری است که در سده دهم ساخته شده‌است. این کلیسا در جزیره آختامار واقع در دریاچه وان است که امروز در ارمنستان غربی قرار دارد، کلیسای یاد شده را «مانول» معمار مشهور ارمنی در سال‌های ۹۱۵ تا ۹۲۱ میلادی ساخته‌است و دارای گنبد مرکزی و چهار محراب است.
با تجربیات چند سده معماری ارمنی ایجاد ساختمان‌های سنگین و استوار دو یا سه طبقه نیز رواج یافت. از نمونه‌های بارز اینگونه کلیساها؛ نماز خانه نوراوانک است. صومعه گغارد به صورت سالن گنبددار است و در سده چهار میلادی بنا شده‌است.
با پیشرفت بازرگانی ترانزیتی در زمان حکومت باگراتونیان بر ارمنستان و دوره‌های بعد ساختن کاروانسراها در مسیر راه‌ها رواج یافت. این‌ها عمدتاً تالار سه دالانه شبیه بازیلیکا هستند که سقفی یکپارچه آن‌ها را می‌پوشاند. در دیوارها پنجره‌ای تعبیر نشده اما هوا و نور از روزنه‌ای در سقف به داخل بنا نفوذ می‌کند.
معماری ارمنی یکی از برجسته‌ترین انواع معماری مسیحی است و در طی سده‌ها گواه انواع ابتکارات ساختمانی شده‌است که در ساختمان‌های گنبددار سنگی به شیوه‌های اصیل به کار رفته‌اند. ارمنستان که در مسیر راه‌های شرق و غرب قرار داشت از همه شیوه‌های رایج پیرامون خود برخوردار شد ولی آن‌ها را ابتکارات خویش به گونه‌ای اصیل و بدیع و محلی درآورد.
با مدارکی که در دست است به خوبی مشهود است که معماری ارمنستان اثر فوق‌العاده‌ای بر معماری سده‌های میانی اروپا داشته‌است.
مهم‌ترین سهمی که ارمنستان طی قرون پس از گرویدنش به دین مسیح در پیشرفت تمدن و فرهنگ داشته‌است در زمینه معماری است که همیشه درست‌ترین مظهر فکر و روح یک ملت و یک عصر است. در همینه زمینه است که ملت ارمنی نقش واسط و رابط بین شرق و غرب را به بهترین نحو بازی کرده‌است.
این سهیم بودن ارمنستان در پیشرفت فرهنگ و هنر توسط مورخ و هنرشناس اتریشی «ژوزف استرزیگوسکی» به خوبی نشان داده شده و او یکی از آثار مهم خود را به معماری ارمنستان و به روابط آن با اروپا اختصاص داده‌است. در این اثر که نویسنده آن را پس از یک سفر تحقیقی طولانی به ارمنستان در سال ۱۹۱۳ میلادی نوشته و در آنجا «توروس تورامانیان» معمار برجسته ارمنی که کمک‌های مفید و شایانی به او کرده‌است، ثابت نموده که معماری مسیحی خاورزمین تا ظهور معماری رومی در قرن یازدهم در مغرب زمین بر معماری‌های دیگر مسیحی برتری داشته این برتری را مدیون ارمنستان بوده‌است. او می‌گوید که اصل و مبدأ معماری مسیحی مشرق زمین را باید در ارمنستان جستجو کرد؛ و نیز اظهار داشته‌است که در تحقیقاتش دربارهٔ هنر مسیحی «برای نخستین بار در ارمنستان زمین سفت و ثابتی زیرپاهای خود حس کرده‌است.»ژوزف استرزیگوسکی، هنر معماری در ارمنستان و اروپا، چاپ 1918 وین صفحه 877
در امپراتوری روم و در قسطنطنیه این کلیساها به ویژه از معماری عهد باستان الهام گرفته‌اند. اغلب کلیساها طی مدت درازی به همان شکل باستانی که به سبک بازیلیکا معروف است بودند و به همان سبک هم باقی ماندند، و تنها در پایان سده چهارم و آغاز سده پنجم بود که بعضی شکل‌ها و تکنیک‌های تازه پیدا شد، از جمله می‌توان از آن میان به سبک گنبد چهار گوش و کلیسای با طرح مرکزی و سبک بازیلیکا گنبد دار و به سبک‌های دیگر که انقلابی در معماری مسیحی پدیدآورده و موجب پیدایش سبک تازه‌ای به نام سبک معماری روم شرقی شده و در طول سده‌ها بر هنر مذهبی حاکم بوده‌اند اشاره کرد.
ژوزف استرزیگوسکی در کتاب «هنر معماری در ارمنستان و در اروپا»، نشان داده‌است که معماری مسیحی قسمتی از ابداعات و ابتکارات خود را به ارمنستان مدیون است. او متذکر شده‌است که ارمنستان و ایران برای معماری جهان مسیحیت همان نقش را داشته‌اند که یونان برای معماری جهان باستان ایفا کرده‌است. ارمنستان که در ارتباط دایم با ایران غیر مسیحی و با معماری ایرانی بوده و می‌دیده‌است که ایران از سدها پیش گنبد می‌ساخته، گنبدی که شکل آن با مذهب زرتشتی و با نیایش آفتاب بی ارتباط نیست، این گنبد سازی را از او اقتباس کرده‌است؛ و از آنجا که ارمنستان نخستین کشور خاور زمین بوده که به مذهب مسیحیت گرویده و آن را دین رسمی خود قرار داده‌است یکی از کشورهایی بوده که در اسرع وقت کلیسا سازی در آن رواج فوق‌العاده‌ای یافته‌است. به شرحی که «فلیکس تکسیه» نوشته‌است:
به طوری که شارل دی یل در شرح نتیجه‌گیری‌های استرزیگوسکی بیان می‌کند در معماری ارمنستان در طول این دوران شکوفایی قابل تحسینی مشاهده می‌شود که از سده پنجم از سبک بازیلیکا طاق دار گرفته خواه با یک رواق یا صحن و خواه با سه رواق، تا سده هفتم پیش می‌رود، لیکن بخصوص سبک‌های مختلف با گنبد چهارگوش یا طرح مرکزی (زنترال باو)، در آن‌ها می‌توان یافت. از ترکیب و اختلاط سبک رواق طاق دار و سبک با گنبد یک رشته شکل‌های تازه از قبیل سه صدفی و بازیلیکا گنبددار و طرح به شکل صلیب یونانی و تک رواقی با گنبد به وجود می‌آید.
همان گونه که استرزیگوسکی اشاره می‌کند، تمامی این ابداعات در دورانی صورت گرفت که خط ارمنی به وجود آمده و ضمناً این ابداعات در زمینه هنر هم نشان دهنده پیروزی عامل ملی هستند و هم مبین رهایی از نفوذ یونانی که تا به آن دم بر ارمنستان چیره بودند.
استرزیگوسکی می‌نویسد:
فرمانروایان کشور ارمنستان باگراتونی، قسمت بیشتر درآمدی را که از نعمت و برکت آبادانی کشورشان بدست می‌آوردند صرف ساختن بناها می‌کردند. در آنی با دیدن کلیسای جامع آنی ساخته شده توسط معمار معروف تِردات، می‌توان این شکوفایی باشکوه ساختمان را تماشا و تحسین کرد.
گذشته از مجموعه بناهای ستایش انگیز آنی باید از کلیسای آختامار، واقع در جزیره‌ای به همین نام را اشاره کرد.
بنا به گفته «شارل دی یل»، این شکوفایی قابل تحسینی که در بناهای تاریخی و مذهبی ارمنستان دیده می‌شود گواه بر آن است که معماری ارمنی در فاصله بین سده نهم و سده دوازدهم چه از نظر تنوع طرح‌ها و شکل‌ها و چه از لحاظ هنر و ظرافتی که در ساختمان بناها بکار رفته‌است ترقی حیرت‌انگیزی کرده، و بناهای ساخته شده در آن فاصله زمانی مجموعه کاملاً خاصی را تشکیل می‌دهند که از هر جهت در خور توجه بسیار است. این شکوفایی فرضیه اوژن ویوله لودوک را کاملاً تأیید می‌کند که مصراً معتقد بود بین هنرهای سده‌های وسطی و روح ملت‌هایی که این هنرها در بین آنان بسط و توسعه می‌یافت هماهنگی کامل وجود داشته‌است.
«ویلیام ویگرام» می‌نویسد:
این احساس حجم در داخل کلیساها است. استرزیگوسکی می‌نویسد:
«اُرمانده دالتون» می‌نویسد:
«جی ابرسل» چنین اظهار عقیده می‌کند:
«شارل دی یل» می‌نویسد:
ساندرین کیبرلن (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و خواننده اهل فرانسه است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به سیرانو دو برژراک، قهرمان خودساخته، آپارتمان، نمایی از عشق و پیر بومارشه اشاره کرد.
ری نازارو (؛ – ) یک کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، و تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی کارگردان فیلم‌هایی همچون تاپ گان بوده است.
آندری دی‌تاث (؛ – ) یک کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی کارگردان فیلم‌هایی همچون "تانگانیکا"، "گذرنامه برای سوئز"، "هیچ‌کس نخواهد گریخت" و "مغول‌ها" بوده‌است.
تونی گاتلیف (؛ زادهٔ ) یک کارگردان و هنرپیشه اهل فرانسه است.
وی گارگردان فیلم‌هایی همچون ترانسیلوانی بوده است.
دختر پاریسی نقاشی رنگ روغنی از پیر آگوست رنوآر است که اکنون در موزه ملی ولز نگهداری می‌شود. رنوآر این نقاشی را در سال ۱۸۷۴ تکمیل کرد. "دختر پاریسی" در نخستین نمایشگاه دریافتگری به نمایش درآمد.
رنوآر این نقاشی را در سال ۱۸۷۴ به پایان رساند و آن را دختر پاریسی نام نهاد. مدل، بازیگر تئاتر، مادام آنریت آنریوHenriette Henriot بود که بین سال‌های ۱۸۶۳–۶۸ در تئاتر اودئون نقش‌آفرینی می‌کرد و زمانی که ۱۷ سال داشت به شهرت رسیده بود.
"دختر پاریسی" در نخستین نمایشگاه دریافتگری به نمایش درآمد. نمایش آن بسیار شوکّه‌کننده و جنجال‌برانگیز بود. بازدیدکنندگان نمایشگاه در آن زمان، نگاه خیرهٔ زن جوان نقاشی‌شده در تابلوی "دختر پاریسی" و همچنین نمایش یافتن مچ پایش را نشان‌دهندهٔ اهل لاس زدن بودن او می‌دانستند.
"دختر پاریسی" در سال ۱۹۱۳ توسط مجموعه‌دار ولزی، گاندولین دیویس خریداری و بعدها به موزه ملی ولز اهدا شد. امروزه این نقاشی جزو نقاشی‌های محبوب موزه ملی ولز است.
"دختر پاریسی" زن جوانی را در یک پیراهن بلند آبی‌رنگ در حال پوشیدن دستکش‌هایش نشان می‌دهد. رنوآر پیراهن مدل را با جزئیات بسیار نقاشی کرده است. اطراف مدل فضای خالی به گونه‌ای نقاشی شده است که حس معلق بودن آن را منتقل می‌کند.
کاشی‌های توینبی یا پلاک‌های توینبی ، پیام‌هایی با منشأ ناشناخته هستند که در آسفالت خیابان‌های حدود ۲۰ شهر ایالات متحده و ۴ شهر آمریکای جنوبی پیدا شده‌اند. از دهه ۱۹۸۰، چند صد مورد از این کاشی‌ها دیده شده است. این کاشی‌ها، به طور معمول در ابعاد پلاک‌های وسایل نقلیه آمریکایی (تقریباً ۳۰ سانتی‌متر در ۱۵ سانتی‌متر) هستند؛ هرچند در میان آنها تعدادی کاشی بزرگ تر نیز دیده شده است. فیلم مستندی با عنوان ""، به بررسی این کاشی‌ها پرداخته است.
کاشی‌های توینبی، شامل چنین متنی هستند:
ایده توینبی
در فیلم ۲۰۰۱
احیای مرده
در سیاره مشتری
همچنین، برخی از کاشی‌های ساخته شده، حاوی بیانه‌های سیاسی مرموز یا متنی با محتوایی هستند که خوانندگان را نسبت به ساخت و نصب کاشی‌های مشابه، ترغیب می‌کند. جنس موادی که کاشی‌ها با آن ساخته شده‌اند، در ابتدا ناشناخته بود؛ اما بعدها، مدارک نشان دادند که کاشی‌ها را با لایه‌هایی از مخلوط مشمع و لکه گیر آسفالت ساخته‌اند. در میانه‌های دهه ۱۹۹۰، نخستین مقالات در مورد کاشی‌ها، منتشر شدند؛ با این حال، احتمالاً نخستین منابع مربوط به کاشی‌ها، در میانه‌های دهه ۱۹۸۰ ظاهر شدند.
نخستین تصاویر کاشی‌های توینبی، در اواخر دهه ۱۹۸۰ ثبت شدند. اولین واکنش‌های رسانه‌ای نیز در سال ۱۹۹۴ در روزنامه "بالتیمور سان" دیده شده است. در یادداشتی که در سال ۱۹۸۳ در روزنامه "فیلادلفیا اینکوایرر" چاپ شده بود، به کمپینی در فیلادلفیا اشاره شده است که دارای تمی مشابه مواردی است که در کاشی‌ها ذکر شده‌اند (به عنوان نمونه، احیا مردگان در مشتری، استنلی کوبریک و آرنولد جی. توینبی)؛ اما اشاره‌ای به کاشی‌ها نشده است.
در ایالات متحده، کاشی‌ها از سمت غرب تا کانزاس‌سیتی، از سمت شمال تا بوستون و از سمت جنوب تا واشینگتن، دی.سی. مشاهده شده‌اند. از سال ۲۰۰۲ به بعد، تعداد بسیار کمی از کاشی‌های تازه ساخته شده‌ای که به نظر می‌رسد، توسط خود هنرمند اصلی ساخته شده باشند، در خارج از محدوده فیلادلفیا دیده شده‌اند. هر چند، یک مورد در سال ۲۰۰۶ در حومه شهر کنتیکت و در سال ۲۰۰۸ نیز موارد دیگری در نیوجرسی گزارش شده‌اند. مواردی نیز که به نظر کپی‌برداری و تقلید از روی کار اصلی هستند، در نوبلزویل و بوفالو و در ساحل غربی نیز در سان فرانسیسکو، پورتلند و رازول دیده شده‌اند. کاشی‌های دیگری نیز در سال ۲۰۱۳ در مرکز شهر تالسا و در سال ۱۹۹۷ در دیترویت دیده شده‌اند. بسیاری از کاشی‌های قدیمی که به نظر می‌رسد، توسط هنرمند اصلی ساخته شده باشند، در اثر رفت‌وآمد اتوموبیل‌ها، فرسوده شده‌اند؛ اما تا سال ۲۰۱۱، برخی از کاشی‌های قدیمی در پیتسبرگ، سنت لوئیس، سینسینتی، کلیولند و در آمریکای جنوبی و سایر شهرها همچنان باقی‌مانده بودند.
در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۳ کاشی‌هایی مشابه کاشی‌های توینبی، در خیابانی در توپیکا دیده شدند که تا عصر روز بعد، برداشته شدند. کمتر از یک ماه بعد در ۱۷ جولای ۲۰۱۳ کاشی دیگری در خیابانی در سالت‌لیک‌سیتی گزارش شد.
کاشی‌های جدیدی در چند بزرگراه اصلی همچون، اینتراستیت ۴۷۶ در دلاویر و در اینتراستیت ۹۵ نصب شده‌اند. در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸، بیش از شش مورد نیز در باند شمالی جاده یو.اس. ۱ از سمت درکسل هیل در دلاویر دیده شده است. این کاشی‌ها، ابعاد بزرگ‌تری نسبت به کاشی‌های اصلی داشته و دارای خط ایتالیک قرمز رنگ بودند.
در که دربارهٔ کاشی‌ها ساخته شده، جاستین دوئر بر این عقیده است که «توینبی»، به مورخ بریتانیایی قرن ۲۰، آرنولد جی. توینبی اشاره داشته و «فیلم ۲۰۰۱» یا «۲۰۰۱ کوبریک» نیز اشاره‌ای است به فیلم ، ساخته استنلی کوبریک در سال ۱۹۶۸ که دربارهٔ مأموریت ارسال سرنشین به سیاره مشتری است. وبگاه toynbee.net نیز، بر این باور است که «توینبی» اشاره به داستان کوتاهی از ری بردبری به نام "کانوکتور توینبی" است.
بیشتر کاشی‌ها حاوی متنی مشابه متن فوق هستند، با این حال در غالب موارد، نوشته دیگری نیز در کنار نوشته اصلی دیده شده است. برخی از این نوشته‌ها به توطئه بین مطبوعات (شامل جان اس. نایت و نایت ریدر)، دولت ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی (با وجود اینکه کاشی‌ها، سال‌ها پس از فروپاشی اتحاد شوروی درست شده بودند) و یهودی‌ها مربوط می‌شوند. این نوشته‌ها، دارای سبک نگارش مشابه و کیفیت ضعیفی هستند.
یکی از کاشی‌ها، در سانتیاگو در کشور شیلی، به آدرس خیابانی در فیلادلفیا، پنسیلوانیا (۲۶۲۴ اس. هفتم، فیلادلفیا، پنسیلوانیا) اشاره کرده است. ساکنان کنونی این خانه، چیزی در مورد کاشی‌ها نمی‌دانستند و از سوالات مردم در این مورد، به ستوه آمده‌اند؛ با این حال، همان‌طور که در فیلم مستند "" ساخته سال ۲۰۱۱، نشان داده شده است، این خانه، محل زندگی یک کاشی‌ساز منزوی است. علاقه‌مندان به کاشی‌های توینبی، بر این باور هستند که این کاشی‌ها را یک فرد اهل فیلادلفیا ساخته است. دلایل آن‌ها برای این ادعای‌شان، عبارتند از تعداد زیاد کاشی‌هایی که در این شهر پیدا شده، سن ظاهری آن‌ها، گوناگونی سبک حکاکی، وجود پیام‌هایی از خالق کاشی و آدرس فیلادلفیا در کاشی‌ای که در سانتیاگو دیده شده است.
اسکینز مجموعهٔ تلویزیونی درام نوجوان بریتانیایی است که زندگی گروهی از نوجوانان ساکن بریستول، واقع در جنوب غربی انگلستان، طیّ دورهٔ دو سالهٔ پیش از دانشگاه را روایت می‌کند.
این مجموعه به موضوعات بحث‌برانگیزی همچون خانواده‌های ناکارآمد، بیماری روانی (همچون اختلال خوردن و اختلال دوقطبی)، روابط جنسی نوجوانان، سوء مصرف مواد، مرگ و قلدری می‌پردازد.
هریک از قسمت‌های این مجموعه، به مشکلات زندگی و دغدغه‌های یک تن از شخصیّت‌ها اختصاص داده شده است و عنوان آن قسمت نیز، برگرفته از نام همان شخصیّت است.
اسکینز به نویسندگی "برایان الزلی" و "جیمی بریتن"، در ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۰۷، از شبکهٔ "ای۴" بر روی آنتن رفت و درمیان عموم مردم، به موفّقیّت چشم‌گیری دست یافت و همچنین مورد تحسین منتقدین واقع شد.
بازیگران اصلی مجموعه پس از دو فصل حضور، جایگزین می‌شدند و درغالب ۳ نسل، تا انتهای فصل ۶ به ایفای نقش پرداختند. فصل ۷اُم و نهایی این مجموعه، به زندگی آتیِ شخصیت‌های محبوب این ۳ نسل می‌پردازد.
نبرد دیرالزور نبردی است که در خلال جنگ جهانی دوم در تاریخ ۳ ژوئیه ۱۹۴۱ بین نیروهای متفقین وفرانسه ویشی که از آلمان نازی پشتیبانی می‌شد با هدف تصرف سوریه درگرفت. در این نبرد ارتش متفقین تکنیکات پرخطری را بکار برد و توانست دیرالروز را به تصرف خود در آورد. در این نبرد متفقین ۵۰ کامیون بزرگ، ۶ بمب‌افکن، ۵ هواپیمای نظامی و مقدار زیادی آذوقه و سوخت به غنیمت گرفتند.
باگاتل شمارهٔ ۲۵ در لا مینور، وو ۵۹در فهرست بیامونتی شمارهٔ ۵۱۵ است.، معروف به برای الیزه قطعه‌ای محبوب برای پیانو اثر لودویگ فان بتهوون است.
بتهوون «برای الیزه» را در حدود سال ۱۸۱۰ تصنیف کرد. این اثر هرگز در زمان زندگی آهنگ‌ساز منتشر نشد و نخستین بار در سال ۱۸۶۷، چهل سال پس از مرگ وی، منتشر گردید.Beethoven's Revisions to 'Für Elise'
Barry Cooper
The Musical Times
Vol. 125, No. 1700 (Oct. , 1984) , pp. 561-563
Published by: Musical Times Publications Ltd.
Stable URL: http://www.jstor.org/stable/963688
Für Elise ( به انگلیسی For Elise ) اسم دوم یکی از مشهور ترین قطعه های هنری بتهوون هست . اسم اصلی و رسمی آن Bagatelle است .
"این متن توسط شاورک نوشته شده"
این قطعه هنری تا سال 1867 منشتر نشده بود, یعنی 40 سال بعد از مرگ بتهوون . کاشف این قطعه یعنی لودویگ نوهل تایید کرد که دست نوشته ی اصلی آن که تاریخی به 27 آپریل داشته گم شده است . معلوم نیست Elise که بوده است . مکس یونگر اشاره میکند که نوهل ممکن است اسم قطعه را به نادرستی رونویسی کرده و نوشته ی اصلی ممکن است تیتری با عنوان " Für Therese " داشته باشد که اشاره ای ست به Therese Malfatti von Rohrenbach zu Dezza ( 1792 – 1851 . او یکی از دوستان و شاگرد بتهوون بود که به او در سال 1810 پیشنهاد ازدواج داد ولی او درخواست بتههون را رد کرد و با نجیب زاده صاحب منصب ایالتی اتریشی یعنی Wilhelm von Droßdik در سال 1816 ازدواج کرد. برطبق مطالعه ی اخیری که توسط Klaus Martin Kopitz صورت گرفته است یک مدرک نامطمئن وجود دارد که این قطعه برای خواننده ی اپرا ی آلمانی یعنی Elisabeth Röckel نوشته شده است که بعدا همسر Johann Nepomuk Hummel شد . “Elise “ همانطوری که توسط یک کشیش کلیسا صدا میشد ( او همیشه خودش را بتی صدا میکرد ) یکی از دوستان بتهوون از سال 1808 بوده است . در حال حاضر ثابت شده است که Rudolf Schachner که در سال 1851 قطعه های موزیک Therese von Droßdik رو به ارث برد یکی از اقوام Babette Bredl بوده است که در سال 1865 به نوهل اجازه ی کپی کردن دست نوشته ای که در اختیارش بود را داد . بنابراین فرضیه ی Kopitz کاملا بدین وسیله رد میشود .
موزیک شناس و پیانیست Luca Chiantore در تز دکترای خودش و در کتاب اخریش یعنی "Beethoven al piano" این موضوع رو مورد بحث گذاشت که بتهوون ممکن است کسی نبوده باشد که به این قطعه فرم و شکلی که امروز ما را آن میشناسیم داده باشد . Chiantore اشاره میکند که دست خط اصلی امضا شده که بر اساس آن لودویگ نوهل ادعا کرده است که رونویسیش رو انجام داده,ممکن است اصلا وجود نداشته باشد .از طرف دیگر ,موزیک شناس بری کوپر در یک ارزیابی در سال 1984 در مجله ی موزیک تایمز اظهار نظر که یکی از دو طرح های ارزیابی دقیقا مشابه نسخه ی چاپ شده است . همچنین اشاره شده است که Elise به سادگی اشاره به اصطلاحی در این نقطه از تاریخ میکند که در آن معنی " عزیزم " رو میداده است بنابر این این امر نشان میدهد که این قطعه برای شخص خاصی نوشته نشده است .
مؤسسهٔ آموزشی مطالعات پایدار ولز (به انگلیسی: Wales Institute for Sustainable Education؛ با سرواژگان WISE) ساختمانی آموزشی واقع در مرکز فناوری جایگزین در نزدیکی شهر مکینلت، پویس در کشور ولز است. این سازه به عنوان یک نمونهٔ مورد مطالعه برای معماری پایدار و معماری سبز طراحی شده و جوایز بسیاری را دریافت کرده‌است.
این ساختمان که توسط پت بُرر و دیوید لی طراحی شده و در ژوئن سال ۲۰۱۰ افتتاح شده‌است دارای ۲۰۰ صندلی در سالن کنفرانس و اتاق‌هایی مربوط به بخش‌های اداری و آموزشی و همچنین ۲۴ اتاق خواب است. ساختمان wise یک محل ویژه برای سخنرانی دارد و مفاهیم ساختمانی مانند سامانه غیرفعال خورشیدی و تهویه بازیابی حرارتی و همچنین مواد ساختمانی که اثر منفی کمی بر محیط زیست دارند مثل چوب، علف خشک، آهک، خاک کوبیده در آن دیده می‌شوند.
مصالح ساختمانی که در ساخت این سازه به کار رفته‌اند شامل: چوب، کنف، آهک و خاک کوبیده می‌باشد. دیواره‌های خارجی این ساختمان از همپکریتhempcrete عبارتست از ترکیبی از علف خشک و آهک که برای ساخت عایق و مصالح ساختمانی بکار می‌رود [م]. ۵۰۰ میلی‌متری ساخته شده‌است و محل سخنرانی از دیوارهای بلند ۷/۲ متری با ۳۲۰ تن خاک کوبیده ساخته شده‌است. یک سیستم مدیریت ساختمان به منظور نظارت بر طیف گسترده‌ای از پارامترهای داخل ساختمان به کار گرفته شده‌است و اطلاعات مورد نیاز جهت پروژه‌های تحقیقاتی که توسط دانشجویان معماری پایدار CAT انجام می‌شود را تأمین می‌کند.
در تابستان ۲۰۱۰ CAT مؤسسهٔ آموزش پایدار ولزWales Institute for Sustainable Education را تأسیس کرد. یک ساختمان بزرگ آموزشی برای مطالعات موردی در معماری پایدار طراحی شد. این ساختمان یک محل ویژه برای سخنرانی دارد و مفاهیم ساختمانی مانند سامانه غیرفعال خورشیدی و تهویه بازیابی حرارتی و همچنین مواد ساختمانی که اثر منفی کمی بر محیط زیست دارند مثل چوب، علف خشک، آهک، خاک کوبیده در آن دیده می‌شوند. دیواره‌های خارجی این ساختمان از همپکریت ۵۰۰ میلی‌متری ساخته شده‌است.
CAT در وهلهٔ اول، اقدامات خود را بر اساس انرژی بادی، خورشیدی و آبی انجام می‌دهد ولی پس از مدتی با کمبود توان مواجه شد و شروع به دریافت توان از کرد. اندکی پس از آن، در سال ۲۰۰۴ یک توربین بادی بزرگ جدید به کمک سود سهامی که در پروژه‌ها به Bro Dyfi Community فروخته می‌شد ساخته شد. از سپتامبر ۲۰۰۹ به بعد CAT یک سیستم میکروگریدmicrogrid راه‌اندازی کرد که شامل عناصری برای اقدامات درون‌شبکه‌ای و برون‌شبکه‌ای است.
CAT آب مورد نیاز خود را از یک ذخیرهٔ ساختهٔ انسان در معدن سنگ ایالتی - که در ابتدا در آن محل ساخته شده بود - تأمین می‌کند و فاضلاب آن را نیز توسط که خود ساخته‌است مدیریت می‌کند.
وجود این مرکز در درهٔ Dyfi اثرات مختلفی بر محیط زیست این منطقه داشته‌است که هم‌اکنون نامزد برنامه انسان و زیست‌کره یونسکو است. CAT plc در شهر Machynlleth که نزدیک‌ترین شهر به آن است، یک کافهٔ غذای کاملغذای کامل یا wholefood غذایی است که کمترین فراوری روی آن صورت گرفته‌است و هیچ مادهٔ افزودنی نگهدارنده به آن اضافه نشده‌است [م]. گیاهی و یک فروشگاه مجزا دایر کرده‌است. وقتی CAT plc برچیده شد، قسمت امور خیریهٔ CAT مالکیت این کافهٔ گیاهخواری را در دست دارد. این کافه به صورت یک بخش خصوصی اداره می‌شود. فروشگاه غذای کامل بسته شد چون CAT مالک آن نبود اما یک فروشگاه غذای کامل جدید به نام Dyfi Wholefoods به وسیلهٔ کارکنان اضافهٔ CAT تأسیس شد. یک مجموعهٔ صنعتی با نام Dyfi Eco Park نزدیک راه‌آهن Machynlleth شامل ادارات Dulas Ltd و یک کارخانهٔ انرژی تجدیدپذیر است که توسط کارکنان قبلی CAT تأسیس شد.
این ساختمان برای دوره‌های کوتاه مدت و همچنین برای "تحصیلات تکمیلی در مرکز تکنولوژی جایگزین و مرتبط با محیط زیست" در مقطع کارشناسی ارشد در رشته‌های انرژی‌های تجدید پذیر و معماری پایدار استفاده می‌شود.
در این مرکز دیپلم تخصصی رشته معماری در مباحث "محیط زیست و انرژی به صورت پیشرفته" از سال ۲۰۰۸ ارائه می‌شود که به دانشجویان این فرصت را می‌دهد که مدرک سطح دو صلاحیت معماری را بدست آورند.
مؤسسه wise همچنین به عنوان مکانی برای برگزاری کنفرانس‌ها استفاده می‌شود.
در سال ۲۰۱۰ ساختمان مؤسسهٔ آموزش پایدار ولز برنده جایزه رتبه اول دیلی تلگراف از لیست "۱۰ ساختمان برتر ۲۰۱۰" و رتبه چهارم "ده ساختمان برتر " گاردین در همان سال شد.
همچنین ساختمان wise برنده جایزهٔ در سال ۲۰۱۱ و نیز با رای بالای داوران کاندید مدال طلای معماری برای National Eisteddfod of Wales در سال ۲۰۱۱ شد.
ژرژ روکیه (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و هنرپیشه اهل فرانسه بود.
فاربیک
پل گریمو () (زاده ۲۳ مارس ۱۹۰۵ - درگذشته ۲۹ مارس ۱۹۹۴) یکی از مشهورترین پویانماهای اهل فرانسه بود
وی برنده جایزه سزار افتخاری در سال ۱۹۸۹ شد
مارلن ژوبر (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و پدیدآور اهل فرانسه است. وی بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۹۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
ژان دولانوا (؛ – ) یک فیلم‌نامه‌نویس، و کارگردان اهل فرانسه بود.
دانیال معین الدین (زادهٔ ۱۹۶۳) نویسنده پاکستانی-آمریکایی است که به زبان انگلیسی داستان می‌نویسد. مجموعه داستان کوتاه وی به نام "در اتاق‌های دیگر، شگفتی‌های دیگر" به ۱۶ زبان ترجمه شده و برنده جایزه استوری در سال ۲۰۰۹ نیز شده‌است.
دانیال معین الدین در سال ۱۹۶۳ در لوس‌آنجلس متولد شد. پدرش غلام معین الدین از اهالی پاکستان و مادرش باربارا نروژی-آمریکایی بود. پدر در بخش خدمات حقوقی هند خدمت می‌کرد و پس از استقلال پاکستان کارش را در سیستم دولتی پاکستان ادامه داد. در سال‌های پایانی دهه ۱۹۵۰ پدر دانیال به منظور برعهده گرفتن مسئولیت مذاکرات تقسیم آب بین هند و پاکستان چند سالی را به واشینگتن اعزام شد. در آنجا بود که با همسر خود باربارا که خبرنگار روزنامه واشینگتن پست بود، آشنا شد.
معین الدین در لس آنجلس به دنیا آمد. دو ماه پس از تولد همراه مادرش به راولپندی پاکستان نزد پدر رفتند و پس از چند سال به لاهور نقل مکان کردند. دانیال در آنجا در مدرسه آمریکایی لاهور تحصیل کرد.
در سیزده سالگی پدر و مادرش از یکدیگر جدا شدند و دانیال و برادرش به همراه مادر به آمریکا بازگشتند. در آنجا از کالج دارتموث فارغ‌التحصیل شد. دانیال تابستان سالی که فارغ‌التحصیل شد به پاکستان رفت. پدرش که هشتاد و چند ساله و بیمار بود، از او خواست که در پاکستان بماند و مزرعه خانوادگی را مدیریت کند. پدرش اندکی بعد درگذشت و دانیال سعی کرد که مزرعه را به شیوه‌ای جدید و غیرفئودالی اداره کند.
در سال ۱۹۹۳ تصمیم گرفت بار دیگر به غرب بازگردد. ۳ سال به مدرسه حقوق ییل رفت پس از اتمام تحصیلات برای مدت کوتاهی در سازمان دیدبان حقوق بشر کار کرد و سپس در فاصله سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ به عنوان وکیل در یک شرکت مشغول به کار شد. این کار چندان رضایت خاطرش را فراهم نکرد و تصمیم گرفت علاقه به نوشتنش را دنبال کند؛ بنابراین در دانشگاه آریزونا و رشته نویسندگی ثبت نام کرد و توانست در سال ۲۰۰۴ فارغ‌التحصیل شود. اولین داستانش به نام "بانوی ما از پاریس" در سال ۲۰۰۶ در مجله زوتروپ چاپ شد. این داستان توجه یک کارگزار ادبی را به خود جلب کرد و دانیال با کمک او توانست ۳ داستان دیگر را در مجله نیویورکر منتشر کند. اولین کتاب دانیال معین‌الدین در قالب یک مجموعه داستان متشکل از ۸ داستان به هم پیوسته به نام "در اتاق‌های دیگر، شگفتی‌های دیگر" است، در سال ۲۰۰۹ منتشر شد.
دانیال معین الدین دو بار ازدواج کرده‌است. همسر نخست وی "راشل جین هریس" بود. همسر دوم وی سیسیلی برندن محقق مطالعات عرب و خاورمیانه است، این دو در اسلو نروژ با یکدیگر آشنا شدند که این آشنایی به ازدواج انجامید.
معین الدین برنده جایزه بنیاد خانواده روزنتال در سال ۲۰۱۰ شد. مجموعه داستان در "اتاق‌های دیگر، شگفتی‌های دیگر" موفق شد جایزه استوری در سال ۲۰۰۹ را از آن نویسنده‌اش کند. این کتاب هم‌چنین توانست یکی از ۴ راه‌یافته به بخش نهایی جایزه کتاب ملی و و یکی از ۳ راه‌یافته به بخش نهایی جایزه پولیتزر ۲۰۱۰ باشد.
این کتاب هم‌چنین در فهرست ۱۰ کتاب برگزیده سال مجله تایم و اکونومیست قرار گرفت، کتاب برگزیده روزنامه گاردین شد و نیویرک تایمز آن را به عنوان یکی از ۱۰۰ کتاب برجسته سال معرفی کرد.
در سال ۲۰۰۸ سلمان رشدی یکی از داستان کوتاه‌های او به نام "نواب‌الدین برقکار" را برای چاپ در مجموعه بهترین داستان‌های کوتاه آمریکایی که هر سال منتشر می‌شود، انتخاب کرد.
دیرینه‌مغناطیس‌شناسی پژوهش و بررسی آثار به‌جا مانده در میدان‌های مغناطیسی زمین درون سنگ‌ها، رسوبات، یا یافته‌های دیگر باستان‌شناسی است. برخی مواد معدنی در سنگ‌ها اطلاعات ارزشمندی از جهت و شدت میدان مغناطیسی زمانی که آن‌ها تشکیل می‌شده‌اند را در خود ثبت کرده‌اند. جمع‌آوری و ثبت و به هم پیوستن این اطلاعات در مورد چگونگی رفتار میدان مغناطیسی زمین در گذشته و محل‌های زمین‌ساخت‌های صفحه‌ای (صفحات تکتونیکی) و شدت میدان مغناطیسی در آن زمان حقایق زیادی را برای دیرینه‌شناسان آشکار می‌کند. رکورد وارونه شدن‌های میدان مغناطیسی زمین همه در سنگ‌های آتشفشانی و رسوبی و رانش قاره‌ای ذخیره شده‌اند. این اطلاعات با مقیاس زمانی که به‌همراه دارند ابزار مهمی برای دیرینه‌شناسان به‌شمار می‌روند.
دیرینه‌مغناطیس‌شناسان احیای فرضیهٔ رانش قاره‌ای را در مسیر پیشرفت آن تئوری به سوی شناخت صفحه‌های تکتونیک زمین رهبری کردند. مسیرهای به ظاهر سرگردان قطبی، خود از اولین گواه‌های روشن ژئوفیزیکی برای رانش‌های قاره‌ای ارائه شدند؛ همان گونه که ناهنجاری‌های مغناطیسی دریایی همین کار را در مورد گسترش بستر اقیانوسهاانجام دادند. دانش دیرینه مغناطیس‌شناسی همچنان به گسترش شناخت تاریخی تکتونیک صفحه‌ای در گذشته ادامه می‌دهد و این یافته‌ها در شناخت جنبش‌های زمین‌ساخت صفحه‌ای، یا terranes مورد استفاده قرار می‌گیرد.
دیرینه‌مغناطیس‌شناسی همیشه به‌شدت بر تحولات جدید در شناخت ویژگی مغناطیسی سنگ، متکی بوده و به نوبهٔ خود پایه و اساس بهره‌وری‌های جدیدی از خاصیت مغناطیسی را فراهم کرده‌است. این خدمات عبارتند از: زیست‌مغناطیس‌شناسی (biomagnetism)، بافت مغناطیسی (magnetic fabrics) که به‌عنوان شاخص فشار در سنگ‌ها و خاک استفاده می‌شود، و مغناطیس زیست‌محیطی (environmental magnetism) نامیده می‌شود.
به عرض مغناطیسی ناحیه‏‌ای معین بر روی سطح زمین، در گذشته‏‌های زمین‏‌شناختی، دیرینه‌‏عرض (paleolatitude) یا دیرینه‌عرض مغناطیسی می‌گویند.واژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان دفتر دوازدهم فرهنگ واژه‌های مصوّب
خنریک یان یابوینسکی (؛ ۲۷ دسامبر ۱۹۰۹ – ۲۷ ژانویه ۲۰۰۳) تاریخ‌نگار و سیاست‌مدار اهل لهستان بود. یابوینسکی بین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۵ «رئیس شورای امور خارجه جمهوری مردمی لهستان» بود
وی همچنین برنده جوایزی همچون لژیون دونور (صلیب بزرگ) شده است.
الکساندر زاواتسکی تلفظ لهستانی: [alɛˈksandɛr zaˈvat͡skʲi]); یک چهره سیاسی کمونیست اهل لهستان و رئیس شورا حکومت جمهوری خلق لهستان از سال ۱۹۵۲ تا سال ۱۹۶۴ بود.
وی در سال ۱۹۶۴ بر اثر بیماری سرطان درگذشت.
باغ پرندگان کرج در چهارباغ کرج در مساحتی بالغ بر ۱۰ هزار متر مربع (در طبقات) دارای سالنهای سرپوشیده - برکه و جزایر متعدد به عنوان یک مرکز علمی- آموزشی و تفریحی به منظور نگهداری از گونه‌های نادر و روبه انقراض طراحی و ساخته شده‌است.
کتابخانه پرنده‌شناسی و کلکسیون کبوتران و ماکیان زینتی جهان از جمله بخش‌های این پارک است.
کرج - اتوبان کرج - خروجی کردان -بعد از جاده قدیم-بعد از زیرگذر راه آهن- شهر چهار باغ- نبش گلستان پنجم
http://www.iranboom.ir/gardesh-gari/4341-bagh-parandegan-chahar-bagh.html
freetour.ir/garden-birds-chaharbagh-savojbolagh
در معنای وسیع اش تکه‌دوزی وسیلهٔ تزیینی کوچکی است که در سطح دیگری به کار برده می‌شود. تکه دوزی با انواع پارچه‌ها خیلی رایج است ولی مواد دیگری هم می‌توان به کار برد. در مورد سرامیک، برای مثال، تکه دوزی تکهٔ جداگانه‌ای از سفال است که به کار اولی، عموماً با هدف تزیین اضافه می‌شود
ماهواره زمین‌همگام یا ماهواره زمین‌آهنگ () ماهواره‌ای است که در مدار زمین‌آهنگ قرار دارد و دوره مداری آن با دوره گردش زمین یکسان است. این‌گونه ماهواره‌ها پس از هر زمان نجومی به موقعیت خود در آسمان باز می‌گردد. ماهواره زمین‌ثابت نمونه‌ای خاص از ماهواره‌های زمین‌آهنگ است که دارای مدار زمین‌ثابت (مدار زمین‌آهنگ دایره‌ای بالای استوا) است. مدار بیضوی توندار نوع دیگری از مدار زمین‌آهنگ است که توسط ماهواره‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد.
مزیت ماهواره‌های زمین‌آهنگ این است که نسبت به یک نقطه خاص بر روی زمین و نیز نسبت به ایستگاه‌های زمینی همیشه در یک محدوده از آسمان باقی می‌مانند. ویژگی مشخص ماهواره‌های زمین‌ثابت این است که همیشه در یک نقطه خاص در آسمان باقی می‌مانند، بدین معنی که گیرنده‌های زمینی این ماهواره‌ها نیاز به جابه‌جایی نداشته و می‌توانند در یک جهت ثابت باشند. ماهواره‌های زمین‌آهنگ اغلب برای اهداف مخابراتی به‌کار می‌روند. شبکه زمین‌آهنگ به شبکه‌ای مخابراتی گفته می‌شود که از مجموعه ماهواره‌های زمین‌آهنگ ساخته شده است.
حدود ۶۰۰ ماهواره زمین‌آهنگ وجود دارد که برخی از آن‌ها فعال نیستند.
به‌نظر می‌رسد که ماهواره‌های زمین‌ثابت در یک نقطه بر فراز استوا ثابت شده‌اند. آنتن زمینی این ماهواره‌ها نیز در یک نقطه و جهت ثابت قرار دارند و نیازی به جابه‌جایی آن‌ها نیست. این ماهواره‌ها باعث انقلابی در مخابرات جهانی، پخش تلویزیونی و پیش‌بینی وضع هوا شده‌اند و کاربردهای مهمی در امور نظامی و اطلاعاتی دارند.
یکی از معایب ماهواره‌های زمین‌ثابت تأخیر زمان رفت و برگشت سیگنال‌های موج‌های رادیویی به میزان ۰/۲۵ ثانیه است که به‌دلیل ارتفاع زیاد ماهواره پدید می‌آید و باعث بروز مقدار ناچیز ولی مهم نهفتگی می‌شود. عیب دیگر این ماهواره‌ها پوشش جغرافیایی ناقص آن‌هاست که دریافت سیگنال‌های ماهواره در ایستگاه‌های زمینی واقع در بالاتر از ۶۰ درجه عرض جغرافیایی و ارتفاع کم را با مشکل مواجه می‌کند.
وارویک، نیویورک (به انگلیسی: Warwick, New York) یک شهرک در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اورنج، نیویورک واقع شده‌است.
وارویک ۲۷۱٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۳۲٬۰۶۵ نفر جمعیت دارد و ۱۶۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پیش‌گامان جنگل‌داری پایدار که با نام اختصاری اس‌اف‌آی نیز شناخته می‌شود، یک «استاندارد اعطای جواز جنگل» و یک سازمان غیرانتفاعی است. پیشگامان در حفاظت و نگهداری در سیستم جنگل دارای تنها دارنده بزرگ‌ترین استاندارد اعطای جواز جنگل در جهان در منطقه است. در سال ۲۰۰۵، برنامهٔ ثبت اعطای جواز جنگل روی کارآمد بطوری‌که خودش به عنوان بزرگ‌ترین اعطای جوازهای جنگل سیستم دنیا مطابق با استاندارد SFI شناخته شده‌است.
استاندارد SFI مقادیر کلیدی را پوشش می‌دهد مانند، تنوع زیستی حفاظت از گونه‌های در معرض خطر وزیستگاه حیات وحش، سطوح برداشت پایدار، حفاظت از کیفیت آب، بازسازی و سریع. SFI جدید استانداردو ۲۰۱۰–۲۰۱۴, از طریق یک روند بازبینی، طی یک فرایند اجرایی باز توسعه یافته‌است و اثرات خود را در ۱ ژانویه ۲۰۱۰ بر جا گذاشته‌است.name="C5"> همه SFIها دارای گواهی نامه‌های مستقل، نیاز به ممیزهای ثالثname="C6"> و اجرا شده توسط نهادهای گواهی معتبر بین‌المللی می‌باشند.name="C7">
این برنامه تنها جواز ثبت زمین‌های در ایالات متحده و کانادا را به همراه دارد. شرکت کنندگان در این برنامه باید مطابق با تمامی قوانین حقوقی پیش روند. برای بررسی منابع خارج از آمریکای شمالی بدون تأثیرات حقوقی، شرکت کنندگان باید از قوانین غیرقانونی یا سایر منابع بحث‌برانگیز دوری گزینند.name="C20"> این برنامه SFI فعالیت‌های اجرایی توسط کارشناسان بین‌المللی برای پیدا کردن راه‌هایی برای رسیدگی به این مشکل از قطع غیرقانونی درختان تحت پشتیبانی خود قرار داده‌استname="C21"> و خود به عنوان یک عضو بین‌المللی، چند سهامدار چندگانه ائتلاف رعایت قانون جنگل شناخته شده‌است.
SFI بیش از ۲۴۰ میلیون جریب (۱۰۰ میلیون هکتار) را مطابق با استاندارد خود در ایالات متحده و کانادا مورد تأیید ساخته‌است. در پایان ماه اکتبر، ۲۰۱۰،SFI دارای ۹۵۹از زنجیره گواهی نامه‌های بازداشت در ۲٬۳۳۹ مکان بوده‌است. بر اساس گزارش سازمان ملل متحد SFI, دارای سریع‌ترین رشد سازمانی در زنجیره گواهی نامه‌های بازداشت در سال ۲۰۰۸بوده‌است.
در این بین هیئت مدیره در جهت کنترل و اداره برنامه SFI پیش رفته‌است، بطوری‌که با دارا بودن سه بخش توانسته‌است بخش‌های اقتصادی، زیست‌محیطی و اجتماعی به شکل مساوی را مورد تشخیص قرار دهد.name="C8"> این مدیران شامل نمایندگانی از زیست‌محیطی، حفاظت، گروه‌های حرفه‌ای و آکادمیک، خانواده loggers حرفه‌ای مستقل، جنگل، مقامات دولتی، صاحبان کار و صنعت محصولات جنگل می‌باشند.name="C9">
پیش گامان در حفاظت و نگهداری در سیستم جنگل داری گواهی شرکت‌هایی مانند صنایع سیرالئون اقیانوس آرام و شرکت منابع الماس سبز را از آن خود ساخته‌است. هر دوی این شرکت‌ها عمل پاک بری تحت نام سال مدیریت زوج و چندین تن دیگر می‌شد.
کمیسیون اقتصادی سازمان ملل اروپا / سازمان غذا و کشاورزی، در ۲۰۰۹–۲۰۱۰ جنگل طی بررسی محصولات سالانه مورد بررسی اظهار ساخت:
در طول سال‌ها، بسیاری از مسائل که قبلاً در تقسیم سیستم‌ها (گواهینامه)) در پیش روی داشته‌ایم، چندان مشخص به نظر نمی‌رسند.
بزرگ‌ترین سیستم‌های ثبت گواهی اکنون عموماً همان الزامات برنامه‌ای ساختاری را به همراه دارند.
شرکای Dovetail Inc. در طی بررسی گواهی جنگل در سال ۲۰۱۰- در قالب یک گزارش وضعیت، اظهار می‌دارد: تفاوت قبلی برنامه‌های ثبت جواز جنگل کمتر مشهود می‌باشد. هر برنامه عموماً دارای همان الزامات برنامه‌ای ساختاری می‌باشد، اگرچه محتوای مورد نیاز وسطح جزییات ارائه شده توسط هر شخص ممکن است به‌طور قابل توجهی متفاوت باشد.name=Dove>
SFI عموماً سختگیری‌های کمتری نسبت به (شورای حفاظت جنگل) دادگاه فدرال به همراه دارد.name="NYT">http://www.nytimes.com/2009/09/12/science/earth/12timber.html Mireya Navarro, “Environmental Groups Spar Over Certifications of Wood and Paper Products”name="AW"> به عنوان مثال sfi امکان آن را می‌دهد تا درخت‌های بیشتری کاشته شوند و این امر لازمه طرح‌های نگهداری یا مشاوره با سهامداران بومی و محلی (به جز برای زمین‌های عمومی) نمی‌باشد.name="AW"
طبق گزارشات مصرف‌کنندگان SFI دارای نمره کمتری از FSC می‌باشدhttp://www.greenerchoices.org/eco-labels/labelCategory.cfm?labelCategoryName=Sustainable%20Wood
“Sustainable Wood” در سایت Green Choice وGreen Americahttp://www.greenamerica.org/programs/woodwise/publishers/simplesteps/FSCvsSFI.cfm
"FSC: The Premier Forest Certification Program"
by Jennifer Gerholdt, Magazine PAPER Project Coordinator دیگران نیز به همین شکل این دو را رتبه‌بندی کرده‌اند، TerraChoice (که قسمتی از Underwriters Laboratories Global Network می‌باشد) در گزارش ۲۰۱۰ مثل گزارش ۲۰۰۹ این دو را در رتبه دوم لیست legitimate در مورد گواهی و استانداردهای محیطی قرار دارد و به عنوان EcoLogo محیط زیست کانادا است.name="C14">
یک انجمن ملی از جنگلداران دولتی بیانیه سیاسی ثبت جواز جنگل به تصویب قطعنامه‌ای در ۲۰۰۸ می‌گوید: این خود در حالی است که به شکل‌های مختلف، ATFS (), سیستم کشت درختان آمریکا) حیوانات مربوط به سیستم شورای حفاظت جنگل SFI FSC کنسول‌گری کارگزاری جنگلی), و سیستم‌هایSFI شامل عناصر بنیادی اعتباری و ارتباطات مثبت به حفاظت جنگل‌ها … هیچ برنامه گواهی نتوانسته‌است به شکل مشحص ادعا بر آن داشته باشد که تنها بهترین گزینه است و هیچ برنامه ثبت گواهی خود به تنهایی نتوانسته‌است به عنوان تنها گرینه معتبر در حفظ اعتبار آن ارتقاء یابد.
با وجود تلاش‌های عدیده صورت گرفته در این زمینه، , SFI توسط رهبری در طراحی انرژی و محیط زیست (LEED)سیستم رتبه‌بندی ایالات متحده از شورای سبز پذیرفته شده نیست.name="SFIS"> تنها شورای کارگزاری حفاظت جنگلی مربوط به محیط زیست به منظور مسئول مدیریت جنگل قابل قبول LEED بوده‌است. این امر در قالب یک اعتراض به انتخابات ۲۰۱۰ نشانگر معیار ثبت جنگل بوده‌است که توسط اعضای USGBC رد شده، که در SFI بدون تأثیر باقی‌مانده‌است.SFI حتی پروژه‌های LEEDرا ترغیب نمود تا چوب مورد تأیید اعتبار را مردود نماید و به جای آن از چوب SFI استفاده نماید که خود نشانگر غرور و حمایت از جنگل‌های شمال آمریکا بوده‌است. دیگر ابزار ساختمان‌سازی سبز، از جمله دو مؤسسه استاندارد ملی آمریکا (ANSI) سیستم امتیاز -approved در ایالات متحده - ANSI-ICC 700-2008: استاندارد ملی ساختمان سبز و ANSI / GBI 01-2010: پروتکل ارزیابی ساختمان سبز برای ساختمان‌های تجاری (.Green Globes U.S سابق) Green Globes and Built Green Canada در جهت تشخیص محصولات چوبی توسط برنامه‌های گواهی معتبر و نیز توسط SFI پیش رفته‌اند.
این برنامه SFI توسط گروه‌های حفاظتی مانند سازمان حفاظت بین‌المللی، نگهداری پرندگان آمریکا، شرکای نامحدود، و حفاظت از محیط زیست مورد حمایت و پشتیبانی قرار گرفته‌است.