moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
متاسفانه، این دوران صلح و رشد، یک بار، و در طول قیام رعیای فلسطین علیه سیاست‌های مالیاتی و سرباز‌گیری مصر عثمانی، مختل شد. در سال ۱۸۳۴ میلادی قوای ابراهیم محمدعلی پاشا از مصر، به مدت چهل روز، شهر یافا را در حصر قرار دادند.
با رهبری حاخام یهودا هلوی مه‌راگوسا، جامعه یهودی شهر یافا، قبرستانی را در سال ۱۸۴۰ میلادی تاسیس کردند. این قبرستان، اولین قبرستان یهودیان در شهر بود. پیش از تاسیس این قبرستان، یهودیان یافا مردگان خویش را در قبرستان کوه زیتون در بیت المقدس دفن می‌کردند.وب‌سایت «تسور شِزاف» - اماکن دیدنی شهر یافا، به زبان عبریLink
در سال ۱۸۵۹ میلادی، مبلغ مسیحی آمریکایی، جمعیت یافا را حدود ۵۰۰۰ نفر تخمین زد، که از این جمعیت، ۱۰۰۰ نفر مسیحی، ۸۰۰ نفر یهودی، و بقیه جمعیت مسلمان بودند. Ellen Clare Miller, 'Eastern Sketches — notes of scenery, schools and tent life in Syria and Palestine'. Edinburgh: William Oliphant and Company. 1871. Page 97. در سال ۱۸۷۰ میلادی، در پی افزایش فزاینده جمعیت شهر، برج و باروی شهر به منظور گسترش شهر به اراضی اطراف، تخریب شد.Jaffa, an Historical Survey . Written with the assistance of Mr. Tzvi Shacham, the curator of the Antiquities Museum of Tel Aviv–Jaffa
با افزایش فزاینده جمعیت شهر یافا، در اواخر قرن ۱۹ام و اوایل قرن ۲۰ام، محلات متهدد جدیدی در اطراف شهر تاریخی یافا ساخته شد. در اواخر دهه ۱۸۷۰ میلادی، در شمال و جنوب شهر، محلات عرب‌نشین «منشیه» در طول ساحل مدیترانه در شمال شهرِ و محلات «عجمی» و «جبلیه» در طول ساحل در جنوب شهر تاسیس شدند. در سال ۱۸۸۵ میلادی، در شرق منشیه، محله یهودی‌نشین «نوه تزدک»، متشکل از یهودیان سفاردی شمال آفریقا و یهودیان یمنی بود. در سال ۱۸۹۰، در همسایگی نوی تزدک، محله یهودی‌نشین دیگری به نام «نوه شالوم» نیز تاسیس شد. این محلات تازه‌تاسیس اولین محلات یهودی‌نشین خارج از محدوده برج و باروی تاریخی یافا یودند، و امروزه محله «شبازی» شهر تل آویو را تشکیل می دهند.“A Walk in the Historic Neighborhoods of Little Tel Aviv: Israel inside Out.” Israel Inside Out | An Insider's Guide to Touring Israel. Accessed April 29, 2022. Link.
در سال ۱۸۹۱ (اوایل دهه ۱۲۷۰ شمسی)، با تکمیل خط راه-آهن یافا-بیت المقدس، ایستگاه راه آهن یافا در منشیه، اولین ایستگاه راه آهن در فلسطین و کل خاور میانه تاسیس شد.
در سال ۱۹۰۹، حدود ۶۶ خانوار یهودی یافا، مهاجرین اشکنازی اروپای شرقی، در ماسه‌زارهای ساحلی شمال منشیه گرد هم آمده،و تصمیم به تاسیس شهر یهودی جدید مستقل از یافا را در آن محل گرفتند. این خانوارها از مقلدان طرح باغ‌شهر، طرحی اروپایی در طراحی مدرن شهری بودند، و به همین دلیل اسم شهر تازه‌تاسیس خویش را «آخوزت بیت» ، به معنی کشاورزخانه (خانه بزرگ و دلباز با حیاطی وسیع) گذاشتند. البته که چندین سال بعد، اسم این شهر جدید به «تل آویو» به معنی تل بهار تغییر کرد. این دوران مصادف بود با موج دوم علیا. همزمان در اروپای شرقی، بالاخص در روسیه تزاری،‌ پوگرومها یا به عبارت دیگر، شورش‌ها و حملات مردم به محلات یهودی‌نشین با حمایت غیررسمی مقامات دولتی و کشتار یهودیان رو به افزایش بود، که زندگی در اروپای شرقی را بیش از پیش سخت کرده بود. اکثریت یهودیان در این دوران به آمریکا مهاجرت کرده، ولی پیغام جنبش تازه‌تاسیس صهیونیسم که یهودیان را تشویق به مهاجرت به فلسطین می‌کرد نیز دارای جذابیت بیشتری شد. به این دلیل و با این نقطه نظر، موسسان شهر تل آویو، آینده متصور خویش از این شهر را از یک سو با یافا، و همینطور محلات یهودی‌نشین نوه تزدک و نوه شالوم مقایسه کردند، و از سوی دیگر با شهرهایی اروپایی مثل کیشیناو یا نیویورک. محلات عرب‌نشین یافا و محلات یهودی‌نشین نوه تزدک و نوه شالوم از نظر طراحان تل آویو، شلوغ و بی برنامه، و بدون امکانات مورد نیاز بود،و از سوی دیگر کیشیناو شهری دلباز با امکانات متعدد، و نیویورک شهری با عظمت که دروازه باشکوهی بود برای مهاجرینی که از طریق کشتی به آمریکا مهاجرت می کردند.هفته‌نامه هاعولَم، ۲۵ اوت ۱۹۰۷، Link به‌طور مثال، بر روی بروشورهای تبلیغاتی که بین ساکنین یهودی یافا پخش شد، آکیوا آریه ویس، معمار و طراح شهری که نقشی کلیدی در تاسیس تل آویو داشت، چنین نوشت:
شهر تل آویو در سال ۱۹۲۱ میلادی، تحت مدیریت یافا، به خودمختاری رسید، و در نهایت، در سال ۱۹۳۴ میلادی مستقل شد.M. Gorion (Wager), Introduction to the History of Local Government in Israel (Jerusalem: University of Tel Aviv, 1957), pp.184–5 [Hebrew].
صادرات پرتقال از شهر یافا به مصر، ترکیه، و اروپا از ۱۶۵،۰۰۰ جعبه در سال ۱۸۶۵ میلادی به ۱،۶۰۸،۴۷۰ جعبه در سال ۱۹۱۳ رسید. تعداد کشتی‌هایی که در سال در بندر یافا لنگر انداختند، از ۸۵۵ در سال ۱۹۰۰ به ۱،۳۴۱ در سال ۱۹۱۳ افزایش داشت. این دوران بود که یافا تبدیل به پایتخت تجاری فرهنگی فلسطین شد. در این رشد اقتصادی، هم اعراب فلسطینی و هم مهاجرین یهودی نقش مهمی ایفا کردند. معمولا از یک سو منابع صهیونیستی، نقش اعراب را ناچیز، و منابع فلسطینی نقش یهودیان را ناچیز می‌دانند. ولی در حقیقت، بازرگانان یهودی یافا حضور مهمی در بازار فروش محصولات وارداتی داشتند، مثل فروش محصولات لوکس و همینطور محصولات زیرساختی ساده. از سوی دیگر بازار صادرات تقریبا در دست بازرگانان عراب مسلمان و مسیحی بود.
در سال ۱۹۱۱، روزنامه مشهور فلسطین، که در دهه‌های پیش رو نقش مهمی در شکل دادن به هویت ملی فلسطینی داشت، تاسیس شد.
در سال ۱۹۱۶، مسجد حسن بک، از مهمترین بناهای منشیه، و از سمبل‌های مهم امروزه مسلمین یافا، در مرز بین منشیه و نوه تزدک ساخته شد.
شهر یافا بار دیگر در طول جنگ جهانی اول، به خود جنگ و درگیری دید، در سال چهارم این جنگ پنج ساله، ۱۹۱۷. با تصرف صحرای سینا توسط قوای بریتانیایی در ژانویه سال ۱۹۱۷،‌ مقامات عثمانی نگران پیش‌روی بریتانیایی ها به فلسطین و فتح تصرفات عثمانی را داشتند. مقامات عثمانی اطمینان به وفاداری ساکنین فلسطین به دولت عثمانی نداشتند، هم اعراب و هم یهودیان. در نتیجه،‌ در ماه مارس ۱۹۱۷،‌جمال پاشا، فرمانده عثمانی سوریه دستور اخراج موقتی تمامی ساکنین یافا و تل آویو را داد. In any case, when New Zealand troops entered Jaffa in November 1917, only an estimated 8,000 of the previous population of 40,000 was present. طبق دستور مقامات عثمانی، ساکنین یافا و تل آویو آزاد بودند هر جایی که می‌خواهند بروند، به جز بیت المقدس و حیفا. در کل، حدود ۴۰،۰۰۰ نفر از یهودیان یافا، تل آویو، و شهرک‌های حومه اخراج شدند.
بعد از پایان درگیری‌ها، اعراب اکثرا بلافاصله به یافا بازگشتند، اما یهودیان تا پایان جنگ جهانی اول و تصرف کامل فلسطین توسط قوای انگلیسی، موفق به بازگشت نشدند. منبعی، دلیل این را سیاست عمدی عثمانی‌ها می داند، در حالی که منبع دیگر دلیل این را تفاوت رفتارهای اجتماعی اعراب و یهودیان می داند. اعراب، هیچ ساختار سیاسی واحدی نداشتند، و به دلیل تجربه گسترده آنها در سر و کله زدن به مقامات عثمانی و دستورهای آنها، توانایی این‌که از اجرای کامل دستورهای حکومتی سرباز بزنند را داشتند. اکثر ساکنین عرب یافا موقتا به شهرها و روستاهای اطراف رفتند و صبر کردند تا آبها از آسیاب بیافتد. از سوی دیگر، یهودیان تل آویو و یافا، اکثرا مهاجرین تازه‌وارد بودند، و اکثرا تابع تصمیمات شوراهای سیاسی منظمی که خود برای اداره امور شهرهای خویش تشکیل داده بودند. در نتیجه، این شوراها نقش مهمی در خروج منظم و دسته جمعی یهودیان، طبق دستور مقامات عثمانی را داشتند. اکثر یهودیان تل آویو و یافا، موقتا به اسکندریه مصر، در فاصله حدود ۵۰۰ کیلومتری از یافا رفتند. در هر صورت، بعد از ورود قوای متفقین به یافا در نوامبر ۱۹۱۷، حدود ۸،۰۰۰ نفر از جمعیت ۴۰ هزار نفری یافا در شهر بودند.
شهر یافا در ۱۶ نوامبر ۱۹۱۷ تسلیم قوای بریتانیایی شد. در ماه دسامبر ۱۹۱۷، مناطق شهر یافا شاهد درگیری‌های نظامی بین متفقین و عثمانی‌ها بود. محل این درگیری‌ها در شمال یافا و تل آویو، در حوالی نهر العوجا بود. با پیروزی قوای متفقین در این نبرد، و همین‌طور پیروزی متفقین در عملیات تصرف شهر بیت المقدس حدود یک ماه پیش از آن، انگلیسی‌ها موفق به تصرف کامل مرکز و جنوب فلسطین، و همین‌طور جاده مهم متصل کننده یافا به بیت المقدس شدند. پس از تصرف فلسطین توسط قوای بریتانیایی، شهر یافا و کل فلسطین تحت قومیت بریتانیا قرار گرفت.
از همان سال‌های اول قومیت بریتانیا بر فلسطین، تنش‌ها، احساسات عدم اعتماد متقابل، و خشونت‌ها افزایش چشم‌گیری پیدا کرد. در این دوران و پس از فروپاشی امپراطوری عثمانی، مردم فلسطین، مثل سایر ملل عرب منطقه، به دنبال استقلال و حاکمیت ملی بودند، و به طور دقیق‌تر، به دنبال استقلال در قالب پادشاهی تازه‌تاسیس سوریه به مرکزیت دمشق.
در عین حال، در سال ۱۹۱۷، در لندن،‌ وزیر خارجه بریتانیا بیانیه مهمی را به نام بیانیه بالفور صادر کرد. در این بیانیه، بالفور به نمایندگی از دولت بریتانیا، از موضع مثبت دولت بریتانیا برای «ایجاد خانۀ ملی برای یهودیان در سرزمین فلسطین» خبر داد.Balfour Declaration, Encyclopædia Britannica این بیانیه، بر خلاف توافقات فی‌مابین قوای متفقه مبنی بر احترام به حق تعیین سرنوشت مردمان ملل مختلف، توافقات بین بریتانیایی‌ها و سران عرب که با متفقین ضد عثمانی‌ها مبارزه کرده بودند، و منشورات جامعه ملل،‌حقوق سیاسی مردم فلسطین، حق تعیین سرنوشت آنها، و حتی حق آنها در مشارکت در مشورت در مورد آینده کشور خویش نادیده گرفت شد.Memorandum by Mr. Balfour (Paris) respecting Syria, Palestine, and Mesopotamia, 132187/2117/44A, August 11, 1919 در یادداشتی در اوت سال ۱۹۱۹، بالفور این تصمیم را چنین توجیه کرد:
طبیعتا این بیانیه، و انتشار آن در جامعه فلسطین، منجر به افزایش سریع تنش‌ها، احساسات عدم اعتماد متقابل، و خشونت‌ها شد. روزنامه های چاپ یافا نقش مهمی در چاپ مناظرات و گفت‌وگوهای سیاسی و افزایش آگاهی اجتماعی نسبت این این مسئله داشتند. از جمله اولین اتفاقات خشونت‌بار این دوران، قیام ۱۹۲۰ جشنواره حضرت موسی در بیت المقدس بود. یافا و حومه آن در این اتفاقات نقشی نداشتند. پس از این قیام، ۸۲ شیخ و کدخدا از روستاهای قضا بیت المقدس و قضاء یافا، با ادعای اینکه بازتاب‌دهنده نظر آن‌ها عقیده ۷۰٪ جمعیت فلسطینی نیز بود، خشونت‌ها را محکوم کردند.Tom Segev, "When Zionism was an Arab cause", at "Haaretz", 6 April 2012.
حدود یک سال بعد، در ماه مه ۱۹۲۱، یافا، تل آویو، و حومه آنها شاهد و خونریزی بود. این درگیری‌ها در روز جهانی کارگر اول ماه مه، بین دو راهپیمایی کارگری گروه‌های رقیب چپی یهودی شروع شد. حزب کمونیست فلسطین، حزبی که طرافدار سقوط قومیت بریتانیا بر فلسطین، و تشکیل جمهوری شوروی کمونیستی واحد بر فلسطین بود، در این روز از یافا، از طریق منشیه، به سمت تل آویو راه‌پیمایی کرد. بعد از ورود به تل آویو، افراد این راهپیمایی با افراد راه‌پیمایی دیگری توسط «حزب اتحاد کارگری» درگیر شده و به ضرب و شتم یک‌دیگر پرداختند. با شلوغ شدن وضعیت، پلیس بریتانیایی و همینطور اعراب فلسطینی شاهد صحنه اقدام به جداسازی طرفین نمودند. در این بهبوهه صداهای تیراندازی به گوش رسید، و شایعه اینکه ساکنین عرب شهر مورد تهاجم قرار گرفته بودند. در نتیجه، انبوهی عظیم از جمعیت، که به گفته شاهدان مسلح به چماق و چاقو و غیره بودند،‌شروع به شورش کرده،‌ به منازل و مغازه‌های یهودی حمله کرده، ساکنین آنها را کشته یا مجروح کردند. به گفته شاهدین، در پی این وضعیت، زنان عرب فلسطینی نیز دیده شده‌بودند که اقدام به غارت لوازم خانه‌ها و مغازه‌های حمله شده می‌کردند. شاهدین همین‌طور گزارش دادند که بعضی خانواده‌های عرب به یهودیان در نزدیکی شورش پناه دادنه. شواهد همینٰطور گفتند که بعضا افسران پلیس عرب و همین‌طور همسایه‌گان دوست در حملات مشارکت داشتند. در نتیجه این شورش، ۴۷ یهودی و ۴۸ عرب کشته شدند، و ۱۴۶ یهودی و ۷۳ عرب مجروح. بیشتر کشته و مجروح شدگان عرب فلسطینی در درگیری با قوای بریتانیایی که قصد آرام کردن شرایط را داشتند بود.Report of the Commission of Inquiry into the disturbances in Palestine in May, 1921, with correspondence relating thereto (Disturbances), 1921, Cmd. 1540, p. 60. این اتفاقات شتاب بیشتری به جدایی کامل ساکنین شهرهای تل آویو و یافا بخشید.
هربرت ساموئل، مقام ارشد وقت بریتانیا در فلسطین، تحقیق و تفحصی در بروز این شورش انجام داد. نتایج اعلام شده او، خلاف باب میل یهودیان و اعراب بود
نتایج مهم این تحقیق در لیست زیر آمده است
حکومت قیّم بریتانیا در سال ۱۹۲۲ سرشماری در فلسطین انجام داد.
در عین حال، در سالهای پیش رو، در اراضی حومه شهر و در «قضاء یافا»،‌ در سال ۱۹۲۱ شهرک زراعی یهودی‌نشین رمات گان در شمال‌شرق، در سال ۱۹۲۲ شهرک یهودی‌نشین گیواتائیم در شمال‌شرق، در سال ۱۹۲۴ شهرک یهودی‌نشین حسیدی بنی براک در شمال‌شرق در سال ۱۹۲۶ شهرک یهودی‌نشین بت یام در جنوب،‌ و در سال ۱۹۳۶ شهرک یهودی‌نشین خولون در جنوب‌شرق یافا تاسیس شدند. در آن واحد، رابطه بین اعراب و یهودیان، تل آویو و یافا، در طول قرن ۱۹۲۰ مسالمت‌آمیز بود. در این دهه هر دو شهر از لحاظ اقتصادی، بالاخص یافا، رشد سریعی داشتند. بیشتر کسب و کارهای یهودی در یافا انجام می‌شد. خانواده‌های یهودی که توان مالی زندگی در تل آویو را نداشتند در یافا، منجمله در محله منشیه زندگی می‌کردند. از سال ۱۹۲۳ به بعد، هر دو شهر یافا و تل آویو توسط شبکه‌ای مشترک برق‌رسانی شدند، اولین مورد برق‌رسانی در فلسطین.Ronen Shamir (2013) Current Flow: The Electrification of Palestine. Stanford: Stanford University Press
دوباره در سال ۱۹۲۹، فلسطین شاهد قیام و شورش ضد-استعماری، ضد-صهیونیستی، ضد-یهودی فلسطینیان بود. این شورش در اواخر ماه اوت، بیشتر به مرکزیت بیت المقدس و خلیل بود. این شورش‌ها در میان فلسطینی‌ها به عنوان «ثورة البراق» که اشاره به دیوار براق، مهم‌ترین مکان مقدس یهودیت، و همین‌طور مکانی مقدس برای مسلمین که معتقدند پیامبر اسلام مرکب خود را در شب معراج به آن بست. در نماز سه‌گانه یهودیان، این مکان به عنوان قبله استفاده می شود. این مکان تا پیش از برای قرن‌ها بخشی از وقف مسلمین که مالکیت و اداره امور مسجد الاقصی را به عهده داشت بود. تحت نظر وقف، رسم بر این بود که یهودیان به کوچه در امتداد دیوار ارتباط آزاد و کامل داشته باشند. از سال ۱۹۲۵ به این سو، قومیت بریتانیا، رسم دوران عثمانی مبنی بر نیاوردن صندلی و نیمکت را به‌طور قانونی اعمال کرده، و ورود صندلی و نیمکت به محل دیوار را به‌طور کامل ممنوع کرد. به دلیل جو سیاسی متشنج جامعه فلسطین، و ترس و اضطراب از پروژه صهیونیسم، فلسطینی‌ها به هرگونه تغییر کوچکی در این محل جنجال آمیز با دید نگرانی نگاه می‌کردند، نگرانی از این‌که چنین تغییری در قالب «پروژه صهیونیسم»، قدم اول به‌سور به دست گرفتن این منطقه از دست «وقف» و تبدیل محل به کنیسه باشد.
سرانجام، در تاریخ ۱۵ اوت ۱۹۲۹، حدود سه هزار یهودی راست‌گرای مذهبی، با پرچمهای «ملی یهودی» (مشابه پرچم اسرائیل امروزی) به محل دیوار رفته، شعارهایی مثل «دیوار مال ماست» سر داده و سرود خواندند. همین اقدامات منجر به انفجار خشونت‌هایی بی سابقه در فلسطین شد. یافا به طور کلی از خشونت‌ها در امان بود. متظاهرین فلسطینی در یافا با تیراندازی هوایی پلس متفرق شدند و اتفاق خاصی در این شهر نیافتاد. مرکز اتفاقات در شهر بیت المقدس، و همین‌طور شهرهای خلیل و صفد بود، که شاهد حمله انبوهی فلسطینی خشمگین به محلات یهودیان در این شهرها و انجام خشونت و کشتاری بی سابقه بودند.
در واکنش به خونریزیها در خلیل، در یافا، انبوهی یهودی خشمگین به محلات عرب‌نشین شهر حمله کرده، و چندین نفر از اعضای خانواده «عبدالشاني عون»، از امامان یکی از مساجد شهر را به قتل رساندند.
در همین سال ۱۹۲۹ و در طول این اتفاقات بود که یافا و جراید آن نقشی مهم در به وجود آمدن پرچمی برای نمایندگی از ملت فلسطین داشتند. پیشنهادها و نظرات متعددی رد و بدل شد. از نقاط مشترک این پیشنهاد‌ها، چهار رنگ سبز،‌سفید، قرمز، و سیاه پرچم قیام علیه عثمانی، ترکیب هلال ماه و صلیب به نشانه اتحاد و هویت واحد فلسطینی مسلمان و مسیحی، و در بعضی پیشنهاد‌ها استفاده از رنگ نارنجی به نمایندگی از پرتقالهای مشهور یافا بود. در نهایت، پرچم فعلی فلسطین ولی با هلال و صلیب، به عنوان پرچم قالب انتخاب شد.http://plaza.ufl.edu/tsorek/articles/orange.pdf
حکومت قیّم بریتانیا در سال ۱۹۳۱ سرشماری دیگری در فلسطین انجام داد.
بعد از چندین سال بن‌بست سیاسی در فلسطین، و بی نتیجه ماندن مذاکرات و تعاملات در به ثمر رساندن خواست استقلال اعراب فلسطین، روز به روز وضعیت در فلسطین و یافا متشنج‌تر و خشن‌تر شد. ۱۵ آوریل ۱۹۳۶، در منطقه عنبتا در کرانه غربی امروزی، میلیشیاهای وفادار به عزالدین قسام، به انتقام از کشتار او در سال پیش، به کاروانی از خودروها حمله کرده، و دو نفر یهودی، از جمله «اسرائیل خازان»، مهاجر یهودی از سالونیک یونان را کشتند."9 Jews, 2 Arabs Dead, 54 Hurt In Jaffa Riots: Moslems Slain by British Police, Foes Knifed in Batlle (sic) Following Killing of a Jew by Bandits," New York Herald Tribune, 20 April 1936, p. 1. در واکنش، قوای میلیشیای صهیونیستی ایرگون، در پتاح تیکوا دو کارگر عرب که در آلاچیقی در حال استراحت بودند را کشتند.Gilbert, Martin (1998), "Israel: A History" Black Swan, p. 80. در روز بعد، ۱۷ آوریل ۱۹۳۶، تشیع جنازه «اسرائیل خازان» در تل آویو برگزار شد، در در آن چندین هزار نفر شرکت داشتند، و مشارکت‌کننده‌ها اقدام به ضرب و شتم اعراب در محل و تخریب املاک آنها کردند.Bar-On, Mordechai (2004). "A Never-ending Conflict: A Guide to Israeli Military History", Greenwood, p. 23. دو روز بعد، در تاریخ ۱۹ آوریل ۱۹۳۶، در یافا با پخش شایعه این‌که اعراب زیادی در درگیری‌ها کشته‌شده‌اند، انبوهی از جمعیت فلسطینی عرب خشمگین به تظاهرات پرداخت، که بعد از مدتی افراد حاضر در این تظاهرات خشن شده و اقدام به شورش و چاقو زدن به یهویان در محل کردند، که در طول آن ۹ یهودی و ۲ عرب (توسط پلیس) کشته شدند.
از تاریخ ۲۲ آوریل، گروه‌های فعالین مدنی محلی در شهرها و روستاهای فلسطین، اعتصابی سراسری را آغاز کردند.Peel Commission Report Cmd. 5479, 1937, این اعتصاب، با الهام گرفتن از اعتصابات مشابهی که در عراق و سوریه منجر به نتایج مثبتی در مبارزه ملت آن دو کشور علیه قوای استعماری شده بودند،‌ و همین‌طور حس سرخوردگی از اینکه قوای قیّم بریتانیایی هیچ آینده سیاسی مناسبی را به ملت فلسطین ارائه نمی‌داد، در تمامی بخش‌های اقتصادی، منجمله بندر یافا، مهمترین بندر و دروازه ورودی فلسطین، آغاز شد."The Land That Become Israel: Studies in Historical Geography," ed. Ruth Kark, Yale University Press & Magnes Press, 1989, "Aerial Perspectives of Past Landscapes," Dov Gavish, pp. 316–317 در واکنش به این اعتصاب گسترده، قوای بریتانیایی مجبور به آوردن قوای استعماری خود از مالت و مصر شدند.
حدود یک ماه بعد، در ماه مه ۱۹۳۶، اتصال یافا به خدمات شهری مثل آب و برق قطع شده بود، مسیرهای ورودی به شهر قدیمی یافا مسدود شده بود، و به منظور سخت کردن رفت و آمد خودروهای نفربر بریتانیایی، خیابانهای شهر پر بود از قطعات شیشه و میخ. در ماه ژوئن، هواپیماهای جنگی بریتانیا بر روی شهر اعلامیه‌های عربی ریختند که به شهروندان گفته بود بالافاصله شهر را تخلیه کنند. یافا شاهد گسترده‌ترن تخریب‌ها و سرکوبها در طول این ماههای اول اعتصابات بود. در ۱۶ ژوئن ۱۹۳۶، مهندسین ارتش بریتانیا بین ۲۲۰ تا ۲۴۰ خانه شهر را در یک مسیر شرق به غرب تخریب کرده، یک مسیر باز شرقی-غربی در قلب شهر قدیمی ایجاد کرده، و حدود ۶،۰۰۰ نفر از جمعیت یافا (بیش از ۱۰٪ کل جمعیت یافا) را بی‌خانمان کردند.Matthew Hughes, 'The Banality of Brutality: British Armed Forces and the Repression of the Arab Revolt in Palestine, 1936 – 39', English Historical Review Vol. CXXIV No. 507 pp.323-354 pp.322.323. روز بعد، درحالی که کشته‌های جنگی بریتانیا راه‌های خروج شهر را با بمباران مسدود کرده بودند، حدود ۱۵۰۰ نفر از قوای انگلیسی وارد یافا شدند و فاز دوم تخریب شهر، که انفجار خانه‌هایی در یک مسیر عمود، در امتداد شمالی-جنوبی بود را آغاز کردند. مقامات دولت قومیت انگلیسی ادعا کردند که این اقدامات نظامی بخشی از برنامه «زیباسازی» شهر قدیم بود.
فاز اول قیام فلسطین، فاز اعتصابات سراسری، سرانجام در ۱۱ اکتبر ۱۹۳۶، با کشتار حدود ۱۰۰۰ نفر عرب فلسطینی، سرانجام با سیاست‌ورزی بریتانیا و گفت‌و‌گوهای آنها با متحدان خویش در ممالک عرب همسایه مبنی بر فشار گذاشتن بر رهبریت سیاسی قیام فلسطین، به اتمام رسید. به مدت حدود یک سال در کشور وضع آرام بود. در این یک سال همگی منتظر اعلام گزارش نهایی ، کمیسیون ویژه انگلیسی که برای مطالعه وضعیت سیاسی اجتماعی که منجر به قیام شد، و ارائه پیشنهادهای رسمی برای آینده فلسطین به طرفین تشکیل شده بود. کمیسیون پیل در نهایت در ژوییه ۱۹۳۷، پیشنهاد تقسیم فلسطین به دو دولت عرب و یهودی، و کوچک شدن منطقه تحت قومیت بریتانیا به یافا، بیت المقدس، اراضی بین این دو شهر، جاده‌ها و خطوط ریلی متصل کننده این دو شهر. دولت عرب پیشنهادی قرار بود با دولت فرااردن متحد شود، و دولت یهودی پیشنهادی قرار بود شامل ساحل فلسطین کل بین بت یام-یافا و مرز لبنان و همینطور کل شمال فلسطین شود. این طرح همین‌طور پیشنهاد پاک‌سازی قومی حدود ۲۲۵ هزار نفر عرب فلسطینی را به منظور «تثبیت سیاسی» تقسیم فلسطین داد.OFFICIAL COMMUNIQUE IN 9/37 : Summary of the Report of the 'Palestinian Royal Commission'
رهبران صهیونیست در فلسطین، بن گوریون و وایزمن از این طرح استقبال کردند، نه به خاطر این‌که تقسیم فلسطین را هدف پروژه صهیونیسم می دیدند، بلکه به این دلیل مرزهای پیشنهادی کمیسیون پیل را موقت، و قبول طرح تقسیم در این زمان را عملی مثبت در راستای تحقق سلطه صهیونیسم بر کل فلسطین می‌دیدند.Charles D. Smith, "Palestine and the Arab-Israeli Conflict", 7th ed. (Boston: Bedford/St. Martin's, 2010), 138–140."Mandated Imaginations in a Regional Void". Moshe Behar, Middle East Studies Online Journal, Issue 5, Volume 2 (2011), pp. 102–104 به نقل از تاریخ‌دان اسرائیلی «بنی موریس»، بن گوریون از شمول طرح پاک‌سازی قومی در نتیجه کمیسیون ابراز خشنودی کرد، چرا که او پاکسازی قومی را زیربنای مهم در «تثبیت ملی [ملت اسرائیل] در وطن آزاد» می‌دید.رهبران عرب فلسطینی، طبعا این طرح را رد کردند. از دلایل احساس تحقیر کردن فلسطینی‌ها در رویارویی با این پیشنهاد، و رد آن
در نتیجه،‌ حدود چند ماه بعد‌تر، از ۲۶ ماه سپتامر ۱۹۳۷، قیام و خشونت‌ها از دوباره در سراسر فلسطین آغاز شد. در واکنش به قیام مسلحانه اعراب فلسطین،‌ میلیشیاهای رادیکال صهیونیستی ایرگون دست به انجام عملیات‌های تروریستی متعدد علیه غیرنظامیان و اتوبوس‌های عرب فلسطینی زد. یافا نیز در تاریخ ۲۶ اوت ۱۹۳۸، قربانی یک عملیات پرتلفات ایرگون در بازار سبزی‌فروشهای شهر بود. در این عملیات، ۲۴ نفر کشته و ۳۹ نفر مجروح شدند. این عملیات‌ها توسط «آژانس یهودی» (شاخه اجرایی «دولت-در-دولت» خودمختار صهیونیستی در شهرک‌های یهودی فلسطین به رهبری بن گوریون) محکوم شد.
از جمله تاثیرات مهم قیام سراسری ۱۹۳۶-۱۹۳۹ فلسطین، جدایی کامل اقتصادی جامعه‌های عرب و یهودی فلسطین بود، منجمله ساخت بندری جدید در ساحل دریای مدیترانه در تل آویو برای اتمام دادن به وابستگی شهرک‌های یهودی بر بندر یافا برای ارتباط با دنیای خارج.
با موفقیت بریتانیا، با همکاری قوای «آژانس یهودی»، در سرکوب قیام فلسطینی‌ها در سال ۱۹۳۹ و شروع جنگ جهانی دوم در همین سال، تحولات سیاسی فلسطین، در تاثیر از این جو جهانی، موقتا متوقف شد.
حکومت قیّم بریتانیا در سال ۱۹۳۸ سرشماری دیگری در فلسطین انجام داد. بر طبق این سرشماری
حکومت قیّم بریتانیا در سال ۱۹۴۵ در فلسطین انجام داد. بر طبق این سرشماری
خطوط راه‌آهن اسرائیل، با سرویس حومه‌ای دائم، یافا را به مناطق مختلف کشور متصل می‌کند. ایستگاه قطار خولون-ولفسون واقع در بین مرز شهری یافا و خولون و در جنب مرکز پزشکی «ولفسون»، به شهر یافا خدمات‌رسانی می کند. خط عبوری از این ایستگاه، در جنوب به سمت اشکلون و بئرشبع و در شمال به سمت ایستگاه‌های داخل شهر تل آویو، ایستگاه بنی براک، پتخ تیکوا،‌ روش هاعین، رعانانا، و هرتزلیا می رود.
خطوط اتوبوس متعددی شهر یافا را به سایر نقاط تل آویو، به شهرهای همسایه، خولون و بت یام و به ایستگاه قطار خولون-ولفسون متصل می کنند. نقشه‌ای از خطوط اتوبوس در یافا را می توان از این لینک دانلود کرد.
در قالب طرح متروی تل آویو، در حال حاضر، خط قطار سبک شهری «قرمز» در شهر تل آویو و حومه آن در دست ساخت است. این خط قرار است در سال ۲۰۲۲ افتتاح شود. این خط از طول یافا از شمال به جنوب عبور خواهد کرد، و در یافا ۷ ایستگاه خواهد داشت، منجمله یک ایستگاه در نزدیکی ایستگاه راه آهن تاریخی یافا، و یک ایستگاه در نزدیکی ورزشگاه بلومفیلد. این خط، یافا را به بت یام در جنوب، و به مرکز شهر تل آویو، و رمت گن، بنی براک و پتخ تیکوا در شمال متصل خواهد کرد.
از پروژه‌های دیگر متروی تل آویو در شهر یافا، خط M2 مترو می باشد که قرار است از ایستگاه قطار خولون-ولفسون در شرق شهر یافا،‌ به شمال و به سوی شهرهای گیواتائیم و پتخ تیکوا برود.
دو جاده ملی مهم از شهر یافا عبور می کنند. اول اتوبان آیالون (جاده شماره ۲۰) می‌باشد که در یک مسیر شمال-جنوب در شرق شهر یافا، یافا را به تل آویو در شمال و خولون، بت یام و ریشون لتسیون متصل می کند. این اتوبان، مرز شرقی بین شهر یافا و شهر خولون را تشکیل می دهد. جاده دیگر، جاده یافا-رمله (جاده شماره ۴۴) در امتداد شرقی-غربی می باشد. برای قرن‌ها، در دورانی که یافا و بندر آن نقش دروازه ورودی فلسطین را ایفا می‌کردند، این جاده بخش مهمی از جاده ارتباط دهنده یافا و بندر آن به شهرهای رمله، بیت المقدس، و بیت اللحم بوده است. پس اعلام موجودیت دولت اسرائیل و جنگ ۱۹۴۸ و تصرف نقطه استراتژیک لطرون توسط قوای اردن که منجر به مسدود شدن جاده تاریخی به سمت بیت المقدس شد، امتداد این جاده تا شهرک بیت شمش به اسرائیل اجازه دور زدن لطرون و دسترسی به بیت المقدس غربی را داد. مسدودیت لطرون بعد از جنگ شش‌روزه و اشغال کامل کرانه غربی توسط اسرائیل برطرف شد، و از آن سال به بعد، با وجود جاده موازی «شماره یک» که تل آویو را مستقیم به فرودگاه بین‌المللی، لطرون، و بیت المقدس متصل می کند، از اهمیت ملی این جاده تاریخی کاسته شد.
فاصله یافا تا فرودگاه بین‌المللی، که امروزه به عبارتی نقش دروازه ورودی به کشور را دارد، حدود ۱۸ کیلومتر است. دسترسی به فرودگاه از طریق اتوبان تل آویو-بیت المقدس (جاده شماره ۱) امکان پذیر است.
شهر یافا، به دلیل اینکه شهر مستقل نیست، نتیجه‌ی انتخابات آن از منابع ملی رسمی اعلام نمی شود. بلکه، شهرداری «تل آویو-یافا» نتایج یافا و سایر مناطق تحت مدیریت خویش را جداگانه منتشر می کند. نتایج یافا، تحت عنوان «منطقه ۷ام شهرداری» از مناطق نه گانه، هر باره منتشر می شود.
جمعیت یهودی شهر کرمیئیل، در انتخابات سراسری از جناح‌های متفاوت سیاسی حمایت می کنند، که در قیاس با نتایج ملی، گرایش‌های مرکز گرایانه و چپ گرایانه آنها بیشتر است. همین‌طور جمعیت عرب فلسطینی این شهر، اکثراً به احزاب چپ‌گرای عرب رای می‌دهند. جای دارد که اشاره شود که مثل سایر نقاط کشور، اعراب فلسطینی شهروند اسرائیل نرخ مشارکت به مراتب کمتری نسبت به یهودیان دارند.
در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۲۱، نتایج انتخابات در شهر یافا به صورت زیر بود:الگوی رای دادن در شهر تل آویو-یافا در انتخابات کنست ۲۴ا(۲۳ مارس ۲۰۲۱) (به زبان عبری) § (2021). Link.
از بازار های دیدنی شهر یافا در نزدیکی میدان برج ساعت می‌باشد.تصاویر رنگارنگ و تماشایی از بازار عتیقه یافو ، TehTel این بازار در دوران عثمانی‌ها محل محبوبی نزد زائرینی که از طریق دریا به فلسطین می‌آمدند بوده. در طول قومیت بریتانیا بر فلسطین، بازار شکل امروزی خود به عنوان محل خرید و فروش اجناس عتیقه و دست دوم تبدیل شد.
امروزه نیز، این بازار محل محبوبی نزد ساکنین تل آویو و توریست‌ّها می باشد. در سال ۲۰۱۸، مجله تایم اوت، این محله را به عنوان یکی از ۵۰ محله «باحال» دنیا توصیف کرد.
برج ساعت یافا و میدان اطراف آن از بارزترین نمادهای شهر می باشد. فلسطینی‌های ساکن یافا به میدان اطراف برج با نام «ساحة الشهداء»، در یاد قربانیان جنگ ۱۹۴۸ در یافا نیز اشاره می‌کنند. از جمله اماکن اطراف میدان برج ساعت، مسجد المحمودیه، ساختمان تاریخی «سرایا»، و همین‌طور بازار عتیقه و دست‌دوم فروشی یافا هستند. سابقا، پیش از جنگ ۱۹۴۸، این محل، ایستگاه اتوبوس‌ها، تاکسی‌ها، و کالسکه‌های محلی و منطقه‌ای نیز بود.
این برج در سال ۱۹۰۳، با طراحی و رهبری یهودی ساکن یافا به اسم «یوسف بن موی‌آل» و با کمک‌های مالی شهروندان عرب و یهودی ساخته شد.“Israel's Old Clock Towers - Aufgang Travel.” Aufgang Travel - Fulfilling our client travel wishes since 1949, February 3, 2022. Link. این برج، به همراه ۶ برج مشابه دیگر در نقاط دیگر فلسطین به مناسبت ۲۵امین سالگرد سلطنت سلطان عبدالحمید دوم عثمانی ساخته شد. این برج، نمادی شد برای شروع عصری جدید در یافا. پس از جنگ ۱۹۴۸، این برج رو به فراموشی و از کار افتادگی افتاد، تا که در نهایت، در سال ۱۹۶۵، توسط شهرداری تل آویو-یافا بازسازی شد.
، نام ساختمانی نمادین و مهم در یافا است. این ساختمان در سال جنگ ۱۹۴۸ این ساختمان، واقع در میدان برج ساعت، مرک اداری مقامات عثمانی، و همین‌طور مقامات شهرداری یافا بود. در طول دهه های حکومت قومیت بریتانیا،‌و مخصوصا بعد از نقل مکان کردن مقامات شهری یافا به ساختمان شهرداری جدید، این ساختمان همین‌طور به عنوان مرکز فعالیت سیاسی اعراب فلسطینی یافاوی نیز ایفای نقش می کرد. این ساختمان در سال ۱۸۹۷ میلادی ساخته شد و طول جنگ جنگ ۱۹۴۸، در حمله‌ای تروریستی در ۴ ژانویه ۱۹۴۸، این ساختمان را با بمب کامیونی تخریب کردند. امروزه نیمی از ساختمان پابرجاست.
، یکی از کلیساهای مهم فلسطین و دنیای مسیحیت می باشد. این کلیسا برای اولین بار در سال ۱۶۵۴، با کمک مالی لوئی نهم پادشاه فرانسه ساخته شد، و دو بار در طول عمر خویش تخریب و از نو ساخته شده. آخرین باری که این کلیسا ساخته شده، سال ۱۸۸۸ می باشد. این کلیسا به یاد قدیس پطرس، از یاران عیسی مسیح ساخته شده است. اعتقاد بعضی‌ها بر این است که وقتی که قدیس پطرس از یافا دیدن کرد و چند روز را در این شهر سپراند، او در محل این کلیسا اسکان داشت. بعضی دیگر معتقد هستند که قدیس پطرس در نقاط دیگری در یافا اسکان داشت. بطور مثال کلیسای ارتدکس روسی معتقد است که قدیس پطرس در محلی در روستای ابوکبیر در حومه شرقی یافا ساکن بوده. در انجیل، اشاره‌ای به بازدید قدیس پطرس از یافا نیز شده است،‌ کتاب اعمال رسولان، فصل ۹، آیات ۳۶ تا ۴۳.Acts 9-36-43
همانطور از نامش پیداست، مسجدیست در ساحل دریای مدیترانه در یافا. این مسجد در سال ۱۶۷۵ میلادی تحت حاکمیت عثمانی،‌به دستور فرماندار سنجق (معادل استان) «غزه و یافا»،‌محمد رضوان پاشا ساخته شد. پس از تاسیس مسجد، او مسجد را ملک وقف اعلام کرد.Mahmoud Yazbak, The Islamic Waqf in Yaffa and the Urban Space این مسجد، برای سالها، محل نماز و اطاعت ملوانان و ماهی‌گیران مسلمان پیش از ترک یافا از طریق دریا و آغاز سفر خویش بوده.
بعد از اشغال شهر پس از جنگ ۱۹۴۸، این مسجد از معدود ساختمان‌های مرتفعی است که توسط اسرائیل و شهرداری «تل آویو-یافا» تخریب نشده، و در نتیجه، امروزه، مناره بلند این مسجد از دوردست‌ها دیده می شود. بر اساس گزارش شهرداری «تل آویو-یافا» در سال ۱۹۶۲، پس از جنگ، این مسجد تعطیل بوده و به عنوان انباری استفاده می شده. شهرداری «تل آویو-یافا» اعلام کرد که قصد تبدیل مسجد به یک مکان توریستی دارد. این اقدام با اعتراض فلسطینی‌های مسلمان ساکن یافا مواجه شد، و در نتیجه از دهه ۱۹۶۰ به این سو، این مسجد بعد از وقفه‌ای، دوباره به عنوان مسجد مورد استفاده قرار می گیرد.
، یا «مسجد بزرگ یافا»، بزرگترین مسجد موجود در شهر یافا و مسجد جامع این شهر می باشد. گفته شده است که این مسجد، بعد از مسجد الاقصیو حرم ابراهيمی درالخلیل، سومین مسجد بزرگ در فلسطین می باشد. این مسجد در شهر قدیم یافا، در نزدیکی میدان برج ساعت واقع شده است. این مسجد در عصر عثمانی در سال ۱۷۳۰ ساخته شد و در سال ۱۸۱۲، به شکل امروزی نوسازی شد. در جنب این مسجد در خیابان،‌‌ «سبیل سلیمان» (در معماری عثمانی، سبیل به چشمه‌ای دست‌ساز در کوچه خیابان‌های شهر اشاره دارد)، و در داخل مسجد، حیاطی بزرگی قرار دارد. این مسجد ۶ گنبد و یک مناره دارد.
ورزشگاه بلومفیلد، ورزشگاه اصلی فوتبال شهر تل آویو-یافا، ورزشگاه دو تیم فوتبال تل آویو، تیم‌های هاپوئل تل آویو و مکابی تل آویو، و همین‌طور هر از چندگاهی میزبان بازی‌های تیم ملی فوتبال اسرائیل است.
این ورزشگاه در شهر یافا، در شرق «شهر قدیم» قرار دارد.
تاریخ این ورزشگاه به دهه ۱۹۲۰، و «ورزشگاه البصه»، که در شهر یافا برای میزبانی از مسابقات تیم «الشباب العربی» این شهر ساخته شده بود، بر میگردد.⁨⁨Davar⁩ - ⁨דבר⁩, 26 November 1972 Link
بلافاصله بعد از تصرف یافا و پاک‌سازی قومی آن، دولت اسرائیل استادیوم را مصادره کرده و به شهرداری تل آویو واگذار کرد. شهرداری استادیوم را به اجاره «هستدروت»، سندیکای ملی کارگری اسرائیل داد. سندیکای «هستدروت»، نام استادیوم را به «استادیوم هاپوئل» (به معنای استادیوم کارگر) تغییر داد. در آن سال‌ها، استادیوم میزبان تیم هاپوئل تل آویو بود. در سال ۱۹۶۲، استادیوم البصه تخریب، و به جای آن، استادیوم ۲۲ هزار نفری جدیدی، با سرمایه اهدایی تجار کانادایی اهل مونترآل،‌ برنارد و لوویس بلومفیلد، ساخته شد. این ورزشگاه میزبان مسابقات جام ملت‌های آسیا ۱۹۶۴ بود.
در سال ۲۰۰۰، اجاره ورزشگاه تمام شد و به مالکیت شهرداری برگشت. از سال ۲۰۰۰ تا به امروز، چندین بار ورزشگاه بازسازی شده و بر ظرفیت آن اضافه شده است.
در دوران قاجار یافا یکی از شهرهایی بوده است که حجاج ایرانی پس از سفر حج و برای زیارت اماکن اسلامی فلسطین از آن عبور می کردند.https://www.loc.gov/item/2006681005/
ویکی‌پدیای هلندی، نسخهٔ ۲۲ ژانویه ۲۰۰۷.
فلیسطی‌ها (به عبری: פלשתים، تلفظ: پلیشتیم) قومی بودند که در زمان ورود بنی‌اسرائیل به منطقه در کرانهٔ جنوبی کنعان می‌زیستند. به زیستگاه این قوم فلیسطیه گفته می‌شد. ریشه، اصلی این قوم مورد مناقشه است ولی شواهد تازهٔ باستان‌شناسی گویای تماس فرهنگی اولیهٔ ایشان با تمدن میسنی یونان است. با اینکه فلیسطی‌ها زبان و فرهنگ کنعانی‌ها را پذیرفتند ولی برای برخی از واژه‌های فلیسطی ریشه هندواروپایی پیشنهاد شده‌است. فلیسطی‌ها را جزء اقوام دریایی به‌شمار می‌آورند. فلیسطی‌ها پیرامون دههٔ ۱۱۵۰ پ. م؛ یعنی به هنگام فرمانروایی رامسس سوم سرزمین کنعان را تسخیر کردند.
ناجورمُژه‌ای‌ها (Heterotrichs) یکی از رده‌های جانوران مژکدار هستند. آن‌ها را در شاخه حبابچه‌داران (Alveolata) هم جا داده‌اند.
ناجورمژه‌ای‌ها معمولاً دارای یک منطقه دهانی برجسته با اندامچه‌هایی در پیرامون دهان هستند که برای جابجایی و تغذیه استفاده می‌شوند. این جانداران در بقیه بدن خود دارای مژک هستند.
بسیاری از گونه‌های آنان از قابلیت هم‌کشی (انقباض) بالا برخوردارند و معمولاً در حالت هم‌کشیده یا مخروطی‌شکل به‌سر می‌برند.
منطقه هسته ای اصفهان، تأسیسات فرآوری اورانیوم اصفهان یا صنایع UCF اصفهان، یکی از تأسیسات هسته‌ای ایران زیر نظر سازمان انرژی اتمی ایران است.
این تأسیسات، شامل ۶۰ واحد تولیدی است که کلیه تجهیزات آن حدود ۱۵۰۰۰ دستگاه است و در زمینی به مساحت ۶۰ هکتار بنا شده‌است. این سایت در مرکزیت چرخه سوخت هسته‌ای قرار دارد.کارخانه فرآوری اورانیوم اصفهان ucf
پس از استخراج اورانیوم از معدن، آن را با اسید می‌شویند و محصول بدست آمده را که کیک زرد (U۳O۸) نام دارد، به تأسیسات فرآوری اورانیوم می‌آورند تا برای غنی‌سازی آماده کنند.تبدیل کیک زرد به ترکیبات دیگر اورانیوم یعنی اورانیوم دی‌اکسید (UO۲)، اورانیوم تترافلورید (UF۴) و اورانیوم هگزافلوراید (UF۶)، مهم‌ترین فعالیتی است که در این تأسیسات انجام می‌شود و غنی‌سازی اورانیوم جزو وظایف و فعالیت‌های این مجتمع نیست. تولید گاز فلوئور با استفاده از الکترولیز هیدروژن فلوئورید (HF) هم در این مجتمع انجام می‌شود. این گاز به عنوان یک ماده اصلی در صنعت هسته‌ای کاربرد دارد.بعد از تولید (UF۶)، آن را به تأسیسات هسته‌ای نطنز می‌برند و در آن‌جا با استفاده از سانتریفوژ غنی‌سازی اورانیوم، خلوص اورانیوم-۲۳۵ را بیشتر می‌کنند.سپس اورانیوم غنی‌شده را به بخش دیگری از تأسیسات فرآوری اورانیوم اصفهان می‌آورند و برای استفاده در رآکتور هسته‌ای برای تولید انرژی آماده می‌کنند.
در بخش ZPP این تأسیسات، فلزات تیتانیم و زیرکونیم تولید می‌شوند. زیرکونیوم علاوه بر کاربرد در صنعت هسته‌ای، در ساخت وسایل جراحی و هواپیماسازی نیز کاربرد دارد. در طبیعت، همواره در کنار زیرکونیوم، هافنیم نیز وجود دارد که مزاحم انجام فعالیت‌هاست؛ از دیگر اقدامات مهم این بخش، جداسازی این دو از یکدیگر است.
طبق اعلام سازمان انرژی اتمی ایران در سال ۱۳۹۰، تولید اورانیوم دی‌اکسید گرید سرامیکی با غنای طبیعی در تأسیسات فرآوری اورانیوم اصفهان به مرحله بهره‌برداری نزدیک و خوراک‌دهی آن آغاز شده‌است. ماده اولیه مصرفی که همان کیک زرد (U۳O۸) یا سنگ معدن غلیظ شده اورانیوم است، طی فرایند پیچیده شیمیایی به پودر دی‌اکسید اورانیوم طبیعی خالص (UO۲) با مشخصات ویژه و قابلیت سرامیکی شدن تبدیل می‌شود و به عنوان ماده اولیه برای تولید سوخت رآکتور تحقیقاتی آب سنگین اراک (IR-40) مورد استفاده قرار می‌گیرد.کارخانه UCFتولید دی‌اکسید اورانیوم گرید سرامیکی با غنای طبیعی در کارخانه فرآوری اورانیوم اصفهانتولید دی‌اکسید اورانیوم گرید سرامیکی در کارخانه فرآوری اورانیوم اصفهانتولید قرص، میله و مجتمع سوخت هسته‌ای
کار ساخت تأسیسات فرآوری اورانیوم اصفهان، در سال ۱۳۷۲–۱۳۷۱ برای اجرای یکی از پروژه‌ها با انعقاد قراردادی با شرکت چینی آغاز شد. در طول مدت ۵ سال، چینی‌ها فقط ۱۰ درصد کار را انجام دادند و بعد از قطع یک جانبه قرارداد از سوی چین در سال ۱۳۷۷، مقدمات انجام کار توسط ایران فراهم شد و از سال ۱۳۷۹ رسماً شروع به کار کرد.
سازمان انرژی اتمی ایران یک سازمان دولتی در ایران و وابسته به ریاست‌جمهوری ایران است که وظایف مربوط به توسعه فناوری هسته‌ای و کلیه امور مربوط به انرژی اتمی در ایران را بر عهده دارد. هم‌اکنون رئیس این سازمان محمد اسلامی می‌باشد.
این سازمان که مقدمات ایجاد آن از اوایل سال ۱۳۵۳ فراهم گردیده بود، با تصویب قانون «سازمان انرژی اتمی» در ۱۶ تیر ۱۳۵۳ عملاً به‌صورت یک شخصیت حقوقی رسمیت یافت.
دلیل اصلی تأسیس این سازمان، استفاده از انرژی اتمی در صنایع، کشاورزی و خدمات و ایجاد نیروگاه‌های اتمی و کارخانه‌های آب‌شیرین‌کن، تولید مواد اولیه مورد نیاز صنایع اتمی، ایجاد زیربنای علمی و فنی لازم برای اجرای طرح‌های مزبور و همچنین برقراری هماهنگی و نظارت بر کلیه امور مربوط به انرژی اتمی در کشور عنوان شد.
این سازمان در ابتدا زیر نظر نخست‌وزیری فعالیت می‌کرد و رئیس آن اکبر اعتماد بود. با تصویب قانون تأسیس «وزارت نیرو» در ۲۸ بهمن ۱۳۵۳ و براساس مادهٔ ۹ آن، سازمان انرژی اتمی ایران زیرمجموعهٔ وزارت نیرو شد. با پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ این سازمان جزء معاونت انرژی وزارت نیرو باقی ماند تا با تصویب هیئت وزیران در ۱۹ اسفند ۱۳۶۰ دوباره مستقل شد و زیر نظر نخست‌وزیری قرار گرفت. با حذف نخست‌وزیری در سال ۱۳۶۸، سازمان زیر نظر رئیس‌جمهور قرار گرفت و رئیس سازمان، سمت معاون رئیس‌جمهوری را پیدا کرد.
قبل از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، این سازمان چشم‌انداز راه‌اندازی ۲۳۰۰۰ مگاوات برق هسته‌ای را در دستور کار داشت و بر این مبنا قراردادهای متعددی را برای احداث نیروگاه‌های هسته‌ای و دسترسی به سوخت هسته‌ای مورد نیاز منعقد نمود که پیگیری آنها سبب گسترش سریع سازمان گردید.
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی با تجدید نظر اساسی در کل برنامه‌های سازمان و ایجاد تغییرات بنیادی در اهداف و وظایف آن، قدم‌های مؤثری در جهت کاربرد و استفاده صلح‌آمیز از انرژی اتمی در کشور برداشته شده‌است. این اقدامات که از نیمه دوم دهه هفتاد کاملاً مشهود بوده‌است، در جهت دستیابی به خودکفایی نسبی و با توجه به محدودیت‌های شدید اعمال‌شده توسط کشورهای غربی صورت گرفته‌است.
با تصویب قانون حفاظت در برابر اشعه در ۲۰ فروردین ۱۳۶۸، وظایف مرتبط به سازمان انرژی اتمی سپرده شد.
در ۱۰ بهمن ۱۳۹۸ وزارت خزانه‌داری آمریکا، سازمان انرژی اتمی ایران و رئیس آن علی‌اکبر صالحی را در لیست افراد تحریم‌شده قرار داد.
پژوهشگاه علوم و فنون هسته‌ای، مرکزی وابسته به سازمان انرژی اتمی ایران است، که در سال ۱۳۸۵ تأسیس شده‌است. این مرکز به انجام و پیشبرد تحقیق، توسعه و کابرد علوم و فنون هسته‌ای در ایران می‌پردازد.
اسامی رئیسان سازمان از بدو تأسیس تاکنون عبارتند از:
ابیوردی یا بلوردی در عامیانه بولوردی نام محله‌ای کهن در شیراز است، بلوار شهید چمران از جنوب این محل عبور می‌نماید. همچنین استادیوم ورزشی شهدای ابیوردی و استخر انقلاب و بیمارستان حافظ در این محله واقع شده‌اند.
با اسکان بخشی از ایل بلوردی در این مکان که در نزدیکی شیراز قدیم قرار داشته نام این محل به بلوردی یا ابیوردی امروزی شده‌است. به واسطه وجود آب قنات بالا دست به غیر از آسیاب شیخ که تا دهه ۱۳۷۰ کار می‌نمود و توسط مالکان به دلیل عدم درگیری با میراث فرهنگی تخریب شد و شهرداری نمادی به عنوان آسیاب ستایی در جلو کوچه باغی آن کنار بلوار چمران نزدیک بیمارستان چمران ساخت در کوه کنار ده بلوردی سه آسیاب دیگر وجود داشتند که پهلوی میدان دانشجوی کنونی واقع بودند و به آسیاب سه‌تایی معروف بودند و آب از یکی به دیگری می‌رفت که عملاً آرد شیراز را تهیه می‌نمود، که در گذشت زمان تخریب شدند و محلی برای تفرج و گردش شیرازیان شد با بزرگ شدن شهر شیراز این کوه پر شد از ساختمان‌های بلند و این ده به عنوان محله‌ای به شهر شیراز پیوست طبعاً اهالی سنتی این محله ترک می‌باشند.
شاید ایل ابیوردی از ترکمنستان به ایران آمده‌اند و نادرشاه افشار فرزند امامقلی از تیره قرقلوی افشار متولد این منطقه می‌باشد.برگرفته از کتاب از باورد یا ابیورد خراسان تا ابیورد یا ابوالورد فارس نوشته مظفر قهرمانی قدر مسلم این است که قسمت اعظم سپاه نادر شاه افشار را سرداران و سربازان ایل ابیوردی تشکیل داده بودند. با توجه به حسن تدبیر و سیاست و تاکتیک نظامی این شاهنشاه بزرگ و مدبر، هر محلی که به تصرف درمی‌آمد از نظر حفظ و استحکام موقعیت و نفوذ خود از سرداران مورد اعتماد و نزدیکان و خویشاوندان خود استفاده می‌نموده که ایل ابیوردی که هم نسبت خویشاوندی با نادرشاه افشار داشته و هم با شجاعت و دلاوری دوش به دوش وی گام برمی‌داشتند در این قبیل موارد مورد استفاده سیاست نادری قرار می‌گرفتند به همین جهت در موقع تعقیب و شکست و قتل اشرف افغان و از بین بردن محمد تقی خان و میر حسین بیگ داروغه حاکم شیراز و غزل حاتم خان کرد بادلو از طرف نادرشاه فرد شایسته، رشید و لایقی بنام محمد علی بیگ قورت ابیوردی که هم برادر زن نادر شاه بود و هم در اردوکشی‌ها و فتوحوات نادر شاه سهم به‌سزایی داشته به حکومت در فارس منسوب می‌شود و ایل و تبارش مأمور حفظ نفوذ و قدرت او در منطقه فارس می‌شودند.فارس نامه ناصری تألیف حاج میرزا حسن حسینی
در سال ۱۲۹۳ هجری قمری والی فارس معتمد الدوله فرهاد میرزا محل کنونی را تیول ایل ابیوردی می‌داند و بنج آن را به کریم آقا پسر برخوردار می‌دهد که هنوز این بنج نزد فامیل کریم آقایی محفوظ مانده‌است (لازم است ذکر شود فامیل کریم آقایی هنگام به روی کار آمدن شناسنامه از برخوردار تغییر نام می‌دهند).
مظفر قهرمانی ابیوردی در کتاب نخست خود یعنی کتاب از باورد یا ابیورد خراسان تا ابیورد یا ابوالورد فارس، دربارهٔ تاریخ محلهٔ ابیوردی شیراز، اقوام، اشخاص و فامیل‌های محلهٔ ابیوردی سخن گفته‌است.
استاد سید محمد علی جمالزاده، نویسنده پرآوازهٔ ایرانی، در این کتاب به تقدیر و تمجید از مظفر قهرمانی ابیوردی می‌پردازد.
فصل‌های این کتاب به ترتیب مقابل است: مقدمه به قلم استاد جمالزاده، شرح زندگی نگارنده، باورد تا ابیورد، کانون ایدآلیستی خراسان، ترک ایل، نادرشاه افشار، ابیورد یا ابوالورد شیراز، خصوصیات ابیوردی‌ها، فامیل‌های ابیوردی، مناصب و مدارج تحصیلی، قشقایی‌ها، روسای قشقایی، طوایف و تیره‌های قشقایی
رودخانه خشک شیراز یا هفت پیلی یک رودخانه فصلی است که از ملحق شدن آب دو قنات نهراعظم و چنار سوخته تشکیل شده و پس از عبور از شهر شیراز به سمت جنوب شرقی حوضه خود متمایل شده و به دریاچه مهارلو می‌ریزد. حوضه آبریز رودخانه خشک به فرم کشیده و در جهت شمال غرب به جنوب شرق است و یکی از زیرحوضه‌های دریاچه مهارلو محسوب می‌شود. این رودخانه به صورت قطری از وسط شهر شیراز و روبروی ابیوردی می‌گذرد و گویی شهر را به دو نیم تقسیم کرده‌است. برای عبور از روی این رودخانه در ابیوردی، پل‌های متعددی بر روی آن نصب شده‌است که معروفترین آن‌ها عبارت‌اند از: پل نمازی، پل زرگری
وَبا، مرگامرگی یا کالِرا عفونت روده کوچک توسط برخی از سویه‌های باکتری "ویبریو کلرا" است. نشانه‌های این عفونت ممکن است از هیچ، خفیف تا شدید متغیر باشند. نشانه کلاسیک آن مقادیر زیاد اسهال آبکی است که چند روز طول می‌کشد. استفراغ و گرفتگی عضلات نیز ممکن است رخ دهد. میزان اسهال می‌تواند آنقدر شدید باشد که در عرض چند ساعت منجر به کم‌آبی شدید و عدم تعادل الکترولیت شود. این وضعیت ممکن است منجر به فرو رفتگی چشم ها سردی پوست، کاهش خاصیت ارتجاعی پوست و چین و چروک دست‌ها و پاها شود. کم‌آبی می‌تواند باعث آبی شدن پوست شود. علائم دو ساعت تا پنج روز پس از قرار گرفتن در معرض آن شروع می‌شود. این باکتری معمولاً با نوشیدن آب آلوده یا خوردن ماهی و صدف نپخته یا از طریق سبزیجات آلوده شده وارد بدن شود. انسان تنها میزبان شناخته شده وبا است. وبا را می‌توان با آزمایش مدفوع تشخیص داد.
درمان اصلی برای افراد مبتلا او آر اس (ORS)، جایگزینی مایعات و الکترولیت‌ها با استفاده از محلول‌های کمی شیرین و نمکی است. محلول‌های مبتنی بر برنج ترجیح داده می‌شوند. مکمل روی در کودکان مفید است. در موارد شدید، مایعات داخل وریدی، مانند لاکتات رینگر، ممکن است مورد نیاز باشد و آنتی‌بیوتیک‌ها ممکن است مفید باشند. آزمایش برای اینکه ببیند وبا به کدام آنتی‌بیوتیک حساس است می‌تواند به انتخاب کمک کند.
مهم‌ترین راه انتقال وبا، سبزی‌های آلوده‌است. سبزی‌هایی که در هنگام کاشته شدن با کود انسانی تغذیه می‌شوند دارای بیشترین آلودگی هستند. وبا در طول تاریخ هفت بار همه‌گیری جهانی گسترده داشته‌است. امروزه وبا بیشتر در کشورهای جهان سوم به علت وضعیت ناسالم و آلودگی برخی آب های آشامیدنی دیده می‌شود. این باکتری در میوه‌ها، سبزیجات خام، آب‌های ساکن (راکد)، محصولات دریایی و غذاهای آلوده وجود دارد. در دورهٔ این بیماری از مصرف لبنیات غیر پاستوریزه باید خودداری کرد.
به گفته سازمان بهداشت جهانی سالیانه حدود چهار میلیون نفر به این بیماری مبتلا می‌شوند که تقریباً ۱۴۳ هزار نفر جان خود را از دست می‌دهند که بسیاری از مبتلایان علائم خفیفی داشته که اگر درمان نشود، می‌تواند در عرض چند ساعت جان مبتلا را بگیرد.
دانشمندان به تازگی توانسته‌اند شیوع وبا را از فضا پیش‌بینی کنند و با ترکیب ماهواره‌های هواشناسی و هوش مصنوعی راهی برای پیدا کردن شیوع وبا پیدا کنند.
آغاز ناگهانی اسهال رقیق شدید و بدون درد و تب از نشانه‌های بیماری وبا است. اسهال وبایی به اسهال آب برنجی معروف است و فرد بیمار گاه روزانه بیش از ۳۰لیتر آب دفع می‌کند که این مقدار دفع آب باعث اسیدوز و نهایتاً می‌تواند منجر به مرگ فرد شود. کمتر از ۵٪ بیماران وبایی تب دارند. گاهی در آغاز بیماری استفراغ دیده می‌شود. بیمار احساس تشنگی دارد و بی‌قرار است، از درد پشت ساق پا شاکی است، زبان خشک، چشم‌ها گودرفته و نبض ناتوان است.
البته باید توجه داشته باشید که هر کدام از این موارد بالا به تنهایی نشان‌گر وبا نیستند و یک فرد ممکن است همه نشانه‌های بالا را نداشته باشد. مدت زمان بروز بیماری از ۲ تا ۵ روز متغیر است.
اگرچه بیماری وبا می‌تواند مرگ‌آور باشد، اما می‌توان به آسانی از آن پیشگیری کرد. در ایالات متحده آمریکا و اروپای غربی به علت استفاده از سیستم‌های آب و دفع بسیار پیشرفته، مرگامرگی تهدید مهمی نمی‌باشد.
نخستین مرحله درمان، نوشاندن آب و الکترولیت‌ها به بیمار است. گام بعدی، دادن آنتی‌بیوتیک است که هم کمک به کاهش حجم مدفوع می‌کند و هم مدت بیماری را کوتاه می‌کند و همچنین سیکل انتقال را کوتاه و قطع می‌کند.
برای نوشاندن آب و الکترولیت توجه به شدت اسهال و وضع کم‌آبی بیمار لازم است. در اسهال‌های خفیف و دهیدراتاسیون خفیف (زیر ۵٪) دادن آب و الکترولیت خوراکی (ORS) کافی است و اگر موجود نبود یا بیمار تحمل نکرد می‌توان از لعاب برنج (۵۰ گرم در لیتر)، نوشابه با نمک و… استفاده کرد. در بیماران با دهیدراسیون شدید (که بیش از ۱۰٪ آب از دست داده‌اند؛ دارای چشم‌های کاملاً گود رفته، خواب آلوده، فشار خون و نبض ضعیف) و همچنین در بیمارانی که استفراغ دارند یا در بیمارانی که در اغما هستند و همچنین بیماران دارای فلج روده باید سرم تزریق شود.
آنتی‌بیوتیک‌ها نقش مهمی در کاهش مدت، شدت بیماری و تسریع پاکسازی باکتری دارند اما تجویز آنتی‌بیوتیک ضروری نیست. آنتی‌بیوتیک‌های ماکرولید (آزیترومایسین یک گرم تک دوز و اریترومایسین ۲۵۰ میلی‌گرم هر ۶ ساعت برای ۳ روز) انتخاب اول می‌باشند. مقاومت ویبریوکلرا نسبت به تتراسایکلین (۵۰۰ میلی‌گرم هر ۶ ساعت تا ۳ روز) و داکسی سایکلین (۳۰۰ میلی‌گرم تک دوز) گسترش یافته‌است. برای کودکان و زنان باردار سفیکسیم، آمپی سیلین، آزیترومایسین و اریترومایسین مناسب است.
واکسن وبا در ایران توسط دکتر آذر اندامی تولید شد.
واکسنهای ساخته شده از باکتری کشته شده در زیر پوست مصونیتی کوتاه مدت ایجاد می‌کند. واکسن خوراکی با میکروب کشته شده دارای انواع مختلف است و همچنین حدوداً در ۵۰٪ موارد مؤثر است و مدت دوام واکسن حدود ۳ سال است. نوع دیگر واکسن با میکروب زنده ضعیف شده‌است که در دست بررسی می‌باشد. به‌طور معمول واکسن به عنوان پیشگیری وبا توصیه نمی‌شود و رعایت نکات بهداشتی برای جلوگیری وبا کافی است.
سم باکتری ویبریو کلرا کُلُراژن (Choleragen) یا توکسین وبا (Cholera Toxin) نامیده می‌شود. سم کُلُرا مهم‌ترین ساز و کارها اصلی بیماری‌زایی باکتری ویبریو کلرا محسوب می‌شود. این سم از نوع انتروتوکسین می‌باشد. این سم باعث تبدیل ATP به cAMP می‌شود. باعث دفع کردن یون کلر و مهار جذب یون سدیم می‌شود. هنگامی که باکتری ویبریو کلرا از معده گذشته و به دوازدهه که جایگاه حساس باکتری است می‌رسد به قشر مخاطی نفوذ کرده و به سلول‌های پوششی و پرزهای دوازدهه می‌چسبد و پس از چسبیدن به پرزهای دوازدهه و تکثیر زیاد، ۷۰ سانتی‌متر ابتدای رودهٔ کوچک را می‌پوشانند. باکتری ویبریو کلرا پس از تکثیر در روده، پاره شده و درونمایه آن که همان زهرابه یا سم وبا است وارد روده می‌شود.
زهرابهٔ مرگامرگی در روده سبب افزایش cAMP (سیکلیک اِی اِم پی) شده که خود سبب افزایش تراوش آب و الکترولیت به درون روده می‌شود و همچنین از جذب الکترولیت‌ها جلوگیری می‌کند.
باکتری ویبریو کلرا به‌طور معمولی می‌تواند باعث ایجاد بیماری وبا در افراد سالم گردد، گرچه افزایش آسیب‌پذیری بدن افراد با ضعیف شدن سیستم ایمنی بدن رابطه دارد. افرادی که معده آن‌ها بخاطر استفاده داروهای ضد اسیدی (مانند رانیتیدین، سایمتیدین، امپرازول) یا تغذیه نامناسب کمتر اسیدی است، به این بیماری آسیب‌پذیرتر هستند.
پژوهش‌های همه‌گیرشناختی اخیر نشان می‌دهد که آسیب‌پذیری افراد به بیماری وبا با نوع و گروه خونی آن‌ها ارتباط دارد. افرادی که گروه خونی O دارند بیشترین آسیب‌پذیری نسبت به این بیماری دارند.
مخزن اصلی وبا انسان است؛ ولی با تازگی ثابت گردیده که به‌طور طبیعی در جانداران ریز آب (پلانکتونها) در محل ورود رودخانه به دریا و در آب‌های کمی شور مزه نیز وجود دارد. باکتری ویبریو کلرا به‌طور طبیعی بر روی پلانکتونهای آب شیرین، آب کمی شور و آب دریا زندگی می‌کند. این منابع آب به ویبریو کلرا آلوده هستند و مواد غذایی شسته شده در آین آب‌ها و صدف‌هایی که در آن آب‌ها زندگی می‌کنند، را آلوده می‌کند و می‌توانند سپس به انسان منتقل شوند. وبا درروده کوچک انسان ساکن می‌شود هنگامی که هوا گرم باشد این باکتری رشد می‌کند.
وبا و طاعون یکی از مهم‌ترین دلایل فوت زودرس افراد در ایران محسوب می‌شد. عدم توجه به سلامت و بهداشت و کم توجهی عامه مردم به مسائل بهداشتی در شیوع این بیماری‌ها تأثیر فراوان داشته‌است. در این دوران، ارتباطی تنگاتنگ میان وبا و طاعون تصور می‌شد، به صورتی که در کتب تاریخی و طبی، این دو بیماری توامان اشاره شده‌است. بر اساس نظر طبیبان، ورود هوای عفونی وبایی باعث خلط و بروز طاعون می‌شد. به علاوه در این زمان، بر اساس گفتمان طبِ اسلامی، دعاهای مختلفی از پیامبر و امامان برای پیشگیری و مقابله با وبا و طاعون نقل می‌گردید.
سازمان ملل متحد در تاریخ ۲۵ ژوئن اعلام کرد که بیش از ۲۰۰هزار نفر در یمن به بیماری وبا مبتلا گشته‌اند. سازمان بهداشت جهانی و صندوق کودکان سازمان ملل متحد در بیانیه مشترکی اعلام کردند که نوع بیماری وبا رایج در یمن از بدخیم‌ترین نوع آن است و در نتیجه این بیماری تاکنون بیش از ۱۳۰۰ نفر جان خود را از دست داده‌اند و آمار تلفات رو به افزایش است.آمار مبتلایان به وبا در یمن از ۲۰۰۰۰۰ نفر گذشت
در زمان‌های گذشته، کسانی‌که با کشتی در دریا مسافرت می‌کردند اگر یکی یا شمار بیشتری از خدمه کشتی بیماری وبا می‌گرفتند پرچم زردی برمی‌افراشتند. قایق‌های با پرچم زرد برافراشته حق نداشتند که در هر بندری پهلو گیرند و بار خود را تهی‌سازی کنند.
آلبوم چندآهنگه (به انگلیسی: Extended play؛ به‌صورت مخفف: EP - ئی‌پی) معمولاً مینی آلبومی از قطعات موسیقی است که شامل سه تا شش قطعه موسیقی می‌شود که جمعاً چیزی بین ۲۵ تا ۸۰ دقیقه زمان دارند و معمولاً حاوی نسخه‌های مختلف یا ریمیکس‌هایی از یک یا چند آهنگ به خصوص هستند و به صورت رسمی در دو حالت CD یا دیجیتالی به فروش می‌رسند. تاریخچهٔ استفاده از این اصطلاح، به زمانی بر می‌گردد که موسیقی روی صفحات گرامافون عرضه می‌شد. این اصطلاح برای صفحات گرامافونی به کار می‌رفت که دارای بیش از یک آهنگ بودند، اما تعداد آهنگ‌های آن‌ها به حدی نمی‌رسید که بتوان به آن‌ها نام «آلبوم» کامل داد.
امروزه با توجه به عرضهٔ موسیقی روی لوح فشرده، مرز بین یک آلبوم چندآهنگه و یک آلبوم پرآهنگ در واقع مرزی ساختگی است، و با توجه به مسائل تجاری تعیین می‌شود. (سودی که در قالب فروش آلبوم‌های پرآهنگ عاید یک هنرمند می‌شود، بیش از سود آلبوم چندآهنگه است)
ویکی‌پدیای انگلیسی، مقالهٔ «Extended play»، بیست و دوم ژانویه ۲۰۰۷.
یک آلبوم پرآهنگ (به‌انگلیسی: Long play؛ به‌صورت مخفف: LP)، آلبومی از قطعات موسیقی است که شامل بیش از پنج قطعه موسیقی می‌شود که جمعاً چیزی بیش از یک ساعت زمان دارند. تاریخچهٔ استفاده از این اصطلاح، به زمانی بر می‌گردد که موسیقی روی صفحات گرامافون عرضه می‌شد. این اصطلاح برای صفحات گرامافونی به کار می‌رفت که تعداد آهنگ‌های آن‌ها بیشتر از آلبوم‌های چند آهنگه بود.
امروزه با توجه به عرضهٔ موسیقی روی لوح فشرده، مرز بین یک آلبوم چندآهنگه و یک آلبوم پرآهنگ در واقع مرزی ساختگی است، و با توجه به مسائل تجاری تعیین می‌شود. (سودی که در قالب فروش آلبوم‌های پرآهنگ عاید یک هنرمند می‌شود، بیش از سود آلبوم چندآهنگه است.)
ویکی‌پدیای انگلیسی، مقالهٔ «Long play»، بیست و دوم ژانویه ۲۰۰۷.
تک‌آهنگ یا قطعه موسیقی تک به قطعه‌های موسیقی «جدا از آلبوم موسیقی» گفته می‌شود که خوانندگان منتشر می‌کنند. تک‌آهنگ در واقع ترانه‌ای است که جدا از یک آلبوم منتشر می‌شود اگرچه آن ترانه معمولاً در یک آلبوم نیز حضور دارد. به‌طور معمول، این ترانه‌ها برای مصارف تبلیغاتی مانند دانلود دیجیتال یا پخش رادیویی تجاری پخش می‌شوند و انتظار می‌رود از محبوب‌ترین ترانه‌های آلبوم باشند. تک‌آهنگ می‌تواند در فرمت‌های مختلف برای فروش در دسترس عموم قرار گیرد. در مواردی نیز ممکن است تک‌آهنگ آلبوم نداشته باشد.
علیرغم اینکه تک‌آهنگ قاعدتاً باید یک ترانه باشد، در عصر دانلود موسیقی تک‌آهنگ‌ها می‌تواند حتی شامل سه ترانه نیز باشد. آی‌تیونز استور، بزرگ‌ترین توزیع‌کننده موسیقی دیجیتال، تقریباً سه آهنگ که هر کدام کمتر از ده دقیقه باشند را به‌عنوان تک‌آهنگ می‌پذیرد.
یک قطعهٔ موسیقی زمانی «نسخهٔ نمایشی» نام می‌گیرد که هدف از تولید آن برای تبلیغی کوتاه از یک موزیک یایک EP و یا یک مجموعه یا همان آلبوم که در حال تولید میباشد و به زودی برای فروش یا پخش سراسری به مخاطب معرفی میشود . شرکت‌های تهیه‌کنندهٔ موسیقی با دیدن این دمو یا نسخه نمایشی جهت سرمایه‌گذاری روی ضبط و انتشار آثار گروهشان به آنها پیشنهاد و در جهت تولیدی با کیفیت و ساخت ورژن تصویری موزیک به پای قرارداد مینشینند . با این حال، برخی گروه‌ها که توان مالی داشته باشند به صورت خصوصی این آهنگ‌ها را رسماً منتشر می‌کنند.
و یا شرکتهای تبلیغاتی یا برندهای مد و... روی این گروه ها سرمایه گذاری میکنند.
کریستوفر الکساندر استاد رشته معماری در آمریکا بود. او در سال ۱۹۳۶ در وین متولد شد و در آکسفورد و چیستر انگلستان بار آمد .