moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۳۳۲، روس‌ها چهارمین حملهٔ خود به سرزمین‌های اسلامی را آغاز کردند. روس‌ها دراین‌زمان ملت بزرگ و مشهوری نبوده‌اند و در سرزمین‌های بالتیک، صدها فرسنگ دور از آران زندگی می‌کردند. زمانی‌که کشتی‌های آنها به ساحل رود کر نزدیک شد، حاکم بردعه به‌همراه ۵۰۰ دیلمی، ۵۰۰ کرد و صعلوک و ۳۰۰۰ نیروی داوطلب به جنگ آنها رفت؛ ولی مسلمانان در کمتر از یک ساعت شکست خورده و بازماندگان به شهر گریختند. حقیقت این بود که مسلمانان روس‌ها را دست کم گرفته‌بودند و آنها را مشابه ارمنیان یا رومیان تصور می‌کردند درحالی‌که چنین نبود. ابن مسکویه نوشته‌است ملتی خشن و قدرتمند هستند که شکست را نمی‌شناسند و هر فرد از آنها در جنگ یا می‌کشد یا کشته می‌شود. روس‌ها با تعقیب فراریان به بردعه وارد شدند و آن شهر را تصرف کردند. به‌گفته ابن مسکویه به‌نقل از یکی از شاهدان عینی، روس‌ها به مردم گفته‌بودند که با آنها مشکل مذهبی ندارند و درصورت اطاعت مردم، با آنها خوش‌رفتاری خواهند بود. پس از تثبیت قدرت آنان در بردعه، مسلمانان برای بازپس‌گیری شهر حمله می‌کردند و روس‌ها نیز آنها را شکست می‌دادند؛ دراین‌میان مردم بردعه هم با دیدن حملهٔ مسلمانان، تکبیر می‌گفتند و با پرتاب سنگ به‌سوی روس‌ها آنها را آزار می‌دادند. روس‌ها خواستار توقف این اقدام و عدم دخالت مردم در جنگ بودند ، ولی اکثریت مردم بردعه به حرف روس‌ها اهمیتی نمی‌دادند. سرانجام روس‌ها از مردم خواستند درطی سه روز بردعه را ترک کنند. کسانی‌که مرکب داشتند از بردعه گریختند، ولی اکثریت مردم در شهر باقی ماندند. در روز چهارم، روس‌ها دست به قتل‌عام گسترده‌ای زدند و بسیاری را کشتند؛ و به زنان و کودکان نیز رحمی نمی‌کردند. روسان قریب به ۱۰ هزار نفر از زنان و غلامان را به دژ داخل شهر بردند و بقیه را به مسجد جامع برده، و خواستند هرکس جان خود را با پول بخرد و هرکس از دادن پول امتناع می‌کرد را می‌کشتند. روسان طوری محارم زنان مسلمان را هتک حرمت کردند که هیچ مشرکی تا آن زمان نکرده‌بود.
اخبار این جنایت باعث تأثر همگانی در جهان اسلام شد؛ لذا سالار مرزبان، فرمانده بسیج همگانی صادر کرد و سپاهی ۳۰ هزار نفره از مجاهدان و جنگجویان داوطلب تشکیل داد و راهی بردعه شد. سپاه مرزبان چندین‌بار با روس‌ها حمله کردند اما این سپاه بزرگ هم برای موفقیت چندانی کسب نکرد و هربار حمله می‌کرد شکست می‌خورد و بدین‌ترتیب جنگ مدت زیادی ادامه یافت. روس‌ها که در خوردن میوه زیاده‌روی کرده‌بودند، دچار وبا شدند و این مسئله تعداد آنها را کاهش داد درادامه مرزبان تلاش کرد روسان را فریب دهد، او به‌ظاهر عقب‌نشینی کرد و عده‌ای از نیروهایش را همان‌جا کمین کردند تا زمانی‌که روس‌ها به تعقیب مرزبان پرداختند سپاه کمین کرده یورش برده و مرزبان هم پس از مدتی برگردد و روس‌ها را شکست دهند؛ ولی روس‌ها در تله نیافتادند و مرزبان فرار کرد؛ ولی با سپاهی از دیلمیان بازگشت و این‌بار روس‌ها تلفات زیادی دادند و باقیمانده سپاه روس به دژ بردعه عقب‌نشینی کردند و دژ نیز توسط مرزبان محاصره شد. روسان میزان زیادی آذوقه در قلعه ذخیره کرده‌بودند و مشکلی برای محاصرهٔ طولانی‌مدت نداشتند. دراین‌هنگام به مرزبان خبر رسید که حمدانیان به آذربایجان حمله، و سلماس را تصرف کرده‌است. مرزبان اندکی از نیروهایش را باقی گذاشت و برای رفع خطر حمدانیان راه آران را درپیش گرفت. در جنگ کوتاه زمستانی که رخ داد، برف شدیدی شروع به باریدن کرد و باعث فرار سربازان عرب ابن‌حمدان شد. ازطرفی ابن‌حمدان نامه‌ای از پسرعمویش دریافت کرد که از او خواسته بود به‌دلیل رخ دادن درگیری‌های جدیدی از آذربایجان عقب‌نشینی کرده و به موصل برگردد.آن قسمت از قوای مرزبان که مأمور مبارزه با روس‌ها بودند به محاصره و جنگ ادامه دادند و همزمان، وبا درمیان روس‌ها شدت یافت. وقتی تعداد روسان به‌طرز قابل ملاحظه‌ای کاهش یافت، سرانجام شبانه از قلعه بیرون آمده و به‌سوی رود کر که کشتی‌ها و کشتی‌بانانشان در آنجا قرار داشتند حرکت کردند.
حملات روس‌ها گرچه در نوشته‌های مورخین و جغرافی‌دانان بازتاب گسترده‌ای نداشت؛ ولی درمیان شاعران آرانی، داشت. برای‌مثال نظامی گنجوی اشعاری درهمین‌باره سروده‌است:
حضور روس‌ها در بردعه بیش از یک سال طول نکشید. کالان کاتواتسی، نیز مدت حضور آنها را ۶ ماه نگاشته؛ فلذا به‌نظر می‌رسد روس‌ها در اواخر بهار یا اوائل تابستان آمدند و در زمستان از منطقه خارج شدند. حملهٔ روس‌ها وضعیت اقتصادی منطقه را تحت تأثیر قرار داد. بردعه موقعیت و ماهیت خود را به عنوان یک شهر بزرگ از دست داد و این موقعیت، به گنجه رسید. بردعه شهر بزرگ و آبادی بود و ازلحاظ عظمت مشابه بغداد و اصفهان بود؛ اما در این جنگ، تخریب شد و جمعیت آن به یک دهم کاهش یافت.
در سال ۳۳۵، رکن‌الدوله دیلمی ری را تصرف کرده و بدین‌ترتیب قلمرو آل بویه را تا آن ناحیه رساند.https://iranicaonline.org/articles/mosaferids در سال ۳۳۶ مرزبان پیغامی را برای معزالدوله در بغداد فرستاد که محتوای آن روشن نیست؛ اما به‌نظر می‌رسد مرزبان قصد داشته با کمک آل بویه، حمدانیان را از سر راه بردارد. اما محتوای نامه هرچه که بود، معزالدوله را به‌شدت خشمگین کرد به‌طوری‌که به فرستاده مرزبان توهین کرد و دستور داد ریشش را بتراشند. مرزبان بن محمد مرزبان نیز پس از دانستن این ماجرا تصمیم گرفت برای انتقام‌گیری، به ری حمله کند. البته انتخاب ری به‌معنای فراموش کردن بغداد نبود؛ زیرا مرزبان قصد داشت پس از فتح ری به بغداد نیز هجوم ببرد و علت انتخاب ری، نزدیکتر بودن و سهولت دسترسی و حضور برادرش وهسودان برای کمک بود. ازطرفی پناهنده شدن یکی از فرماندهان رکن‌الدوله به مرزبان و رسیدن نامه‌های حمایت‌آمیز ازسوی ری به مرزبان او را برای حمله به ری مصمم‌تر می‌کرد. از علل دیگری که مرزبان را به حمله به ری واداشت، می‌توان آگاهی وی از کشمکش میان نوح بن نصر سامانی و رکن‌الدوله، غنیمت گرفتن میزان زیادی از اموال و اسلحه‌های روس‌ها و مهم‌تر از این‌ها، فتح بغداد توسط معزالدوله بود، زیرا مرزبان خود را از فرزندان بویهٔ ماهیگیر کمتر نمی‌دید. مرزبان پیش از حمله با پدر و برادرش مشورت کرد، محمد او را از این کار منع کرد، ولی مرزبان اهمیتی نداد.
مرزبان پیش از حمله، برادرش وهسودان را بر آذربایجان گماشت و سپس راهی ری شد. رکن‌الدوله به‌محض اطلاع یافتن از این خبر، از برادرانش و ماکان کاکی و حسن فیروزان درخواست کمک کرد و آن قسمت از نیروهایش که در دامغان بودند را نیز فراخواند، زیرا می‌دانست به‌تنهایی قادر به دفع سپاه بزرگ مرزبان نیست. او باوجوداین که از مکاتبه سردارانش با مرزبان خبر داشت، با آنها برخورد نکرد و آنها نیز فریب خوردند و فکر کردند که رکن‌الدوله دیلمی|رکن‌الدوله و مرزبان با هم در شرایط صلح هستند؛ لذا اقدامی علیه رکن‌الدوله انجام ندادند. رکن‌الدوله درخواست از مرزبان درخواست صلح کرد و به او پیشنهاد کرد در صورت بازگشت به آذربایجان، ابهر و قزوین و زنجان را به او بدهد. مرزبان نیز فریب خورد و وارد مذاکره شد؛ اما در حینی که نمایندگان طرفین درحال مذاکره بودند، نیروهای کمکی رکن‌الدوله به یاری او آمدند. رکن‌الدوله بلافاصله خائنین را دستگیر و به سمت مرزبان در قزوین هجوم برد. مرزبان نیز که نمی‌توانست عقب‌نشینی کند به ناچار درگیر شد. در نبرد عده‌ای زیادی ازجمله پدرزن مرزبان کشته شدند و عده‌ای گریختند ولی مرزبان به مقاومت ادامه داد تااین که دستگیر، و در سمیرم زندانی شد. این واقعه به سال ۳۳۸ بوده‌است.https://iranicaonline.org/articles/mosaferids
پس از اسیر شدن مرزبان، بین فرزندان وی، وهسودان، آل بویه و دیسم بر سر کنترل آذربایجان درگیر شدند. آن عده از سپاهیان فراری مرزبان به فرماندهی جستان بن شرمزن و برخی دیگر محمد بن مسافر را از طارم به اردبیل برده و او را حاکم خود کردند. وهسودان نیز از ترس پدر آذربایجان را رها کرد و به طارم بازگشت. اما محمد با سپاهیان آذربایجان نیز بدرفتاری می‌کرد و درنتیجه سپاهیانش مجدداً او را از حکومت ساقط کردند و حتی قصد کشتنش را داشتند؛ لذا محمد به طارم گریخت. وهسودان نیز محمد را زندانی کرد. سرانجام مرزبان در سال ۳۴۱
پس از خروج محمد از آذربایجان سپاهیان محلی یکی از سرداران مرزبان را به حاکمیت برگزیدند. رکن‌الدوله پس از آگاهی یافتن از آشفتگی آذربایجان در سال ۳۳۷، سپاهی را برای فتح آذربایجان فرستاد. این مسئله باعث هراس وهسودان شد زیرا بیم آن می‌رفت که آذربایجان سقوط کند. وهسودان که توانایی مقابله با بوییان را نداشت، دیسم الکردی را که از سال ۳۳۱ در طارم زندانی بود از زندان آزاد کرد بلکه بتواند از نفوذ او میان ایلات کرد علیه آل بویه استفاده کند. سرانجام سپاه بوئیان بدون هیچ موفقیتی به ری بازگشت. درفاصله سال‌های ۳۳۸ تا ۳۴۲ رکن‌الدوله با سامانیان درگیر بود و توانایی ادارهٔ آذربایجان را نداشت و وهسودان نیز احتمالاً از ترس حمله رکن‌الدوله در طارم مانده‌بود. فلذا دیسم آزادانه در آذربایجان حکومت می‌نمود و حتی خود را جزئی از دستگاه سلاریان و نمایندهٔ وهسودان در آذربایجان نمی‌دانست.
در اوایل سال ۳۴۲، مرزبان درپی نقشه‌ای که مادرش خراسویه کشیده بود، موفق شد از زندان فرار کند و حاکم قلعه را به قتل برساند. همزمان با این اتفاق، یکی از فرماندهان مرزبان موسوم به علی بن میشکی که نزد رکن‌الدوله زندانی بود، از زندان فرار کرد و به کوه‌ها رفت. وی با دیلمیان سپاه دیسم مکاتبه کرد و از آنها خواست تا به او ملحق شوند. وی با وهسودان نیز متحد شد و همزمان نامه‌ای از مرزبان به آنان رسید که آزاد شده‌است و خواسته‌بود مقدمات ورودش به آذربایجان فراهم شود. دیسم برای سرکوب شورش دیلمیان به زنجان رفت ولی به‌دلیل خیانت وزیرش ناچار به بازگشت به اردبیل شد اما در آن شهر هم دیلمیان شورش کردند و دیسم به بردعه فرار کرد. او درادامه تلاش کرد با کمک ارمنیان، با علی بن میشکی مقابله کند ولی مجدداً شکست خورد و به ارمینیه پناه برد. علی بن میشکی به تلاش برای دستگیری دیسم ادامه داد و دیسم پس از آگاهی از این خبر، به بغداد نزد معزالدوله فرار کرد و معزالدوله نیز به او احترام بسیاری می‌گذاشت وبرای او مقرری تعیین کرده‌بود. مرزبان هم با رکن‌الدوله صلح کرد و دخترش را به عقد او درآورد. او تا زمان بیماری و مرگ در سال ۳۴۶ هجری، حکومت کرد. پیش‌مرگ مرزبان در سال شورشی در دربند علیه او رخ داد و مرزبان شخصاً برای سرکوب شورش راهی آنجا شد؛ اما در این میان دیسم با تحریک سران برخی قبایل کرد به آذربایجان بازگشت. به‌دلیل صلح میان مرزبان و بوئیان، معزالدوله سپاهی در اختیار دیسم نگذاشت ولی حمدانیان با این شرط که خطبه به نام آنها کند، سپاهی دراختیار گذاشتند و بدین‌ترتیب دیسم برای سومین بار حاکم آذربایجان شد ولی حکومت او عمر طولانی نداشت و مرزبان پس از مدتی از دربند بازگشت در جنگی که در اواخر ۴۰۴ یا اوائل ۴۰۵ رخ داد مجدداً شکست خورد و باز هم به ارمینیه گریخت؛ ولی با تهدید مرزبان، ارمنیان او را تحویل دادند. مرزبان دیسم را کشت یا او را کور و زندانی کرد.
پس از فتح آذربایجان توسط مرزبان، حکومت سلاریان به دو شاخه تقسیم شد؛ ولی مرزبان فقط حاکم آذربایجان نبود؛ او حاکم کل سلاریان بود و برادرش وهسودان جانشین و نایب او بود. او در سکه‌هایش نام را آورده‌است که نشان‌دهندهٔ اطاعت وی از خلیفه عباسی است. اوج قدرت سلاریان نیز در دورهٔ مرزبان بوده‌است. پس از مرگ او حکومت سلاریان بر آذربایجان چندان دوام نیاورد و مجموع مدتی که سلاریان بر آران و آذربایجان حکومت کردند، تنها حدود ۴۰ سال بود.
مرزبان پیش از مرگ وصیت کرد برادرش وهسودان جانشینش باشد؛ به‌طوری‌که و انگشتر خود و نشانه‌هایی که بوسیله آنها با دژبانان ارتباط برقرار می‌کرد به وهسودان داد. ولی پیش از آن به‌طور پنهانی نزد دژبانانش وصیت دیگری کرده بود و از آنها خواسته بود دژ را به کسی جز فرزندانش ندهند. فرزندان وی جستان، ابراهیم، ناصر، و کیخسرو بودند. وصیت مرزبان اینطور بود که حکومتش به جستان، پس از مرگ جستان به ابراهیم، پس از مرگ ابراهیم به ناصر بسپارند و اگر هیچ‌یک از اینها قادر به فرمانروایی نبودند به برادرش وهسودان بسپارند. اما چنین‌کاری از پادشاه عاقلی همچون مرزبان بعید به‌نظر می‌رسد. شواهد سکه‌شناسی نیز جانشینی وهسودان را تأیید می‌کنند. ازسوی‌دیگر، از زمان خلع محمد بن مسافر از حکومت، تا زمان مرگ مرزبان، او و وهسودان هیچگاه با هم خصومت یا حتی رقابتی هم نداشته‌اند. بنابر روایت ابن مسکویه، تغییر نظر مرزبان پیرامون جانشینش در آخرین روزهای حیات وی بوده‌است. شاید مرزبان می‌خواسته با این کار برادرش را درمقابل عمل انجام‌شده قرار دهد. اما این احتمال هم هست که مرزبان در وصیتش نامی از فرزندانش نیاورده‌باشد و بزرگان و دژبانان مرزبان، که وهسودان را مانعی برای زیاده‌خواهی‌های خود می‌دیدند و کار با فرزندان جوان و بی‌تجربهٔ مرزبان را راحت‌تر می‌دانستند، تلاش کردند از به قدرت رسیدن وهسودان جلوگیری کنند.
پس از مرگ مرزبان، وهسودان نشانه‌ها و انگشتری را برای دژبانان فرستاد؛ اما دژبانان از تحویل قلعه‌ها به وهسودان خودداری کردند. این مسئله موجب ایجاد کینهٔ شدید وهسودان نسبت‌به برادرزاده‌هایش شد. و به‌تعبیر کسروی: «وهسودان کاری جز این نداشت که به تباهی و نابودی فرزندان برادر خود می‌کوشید.» بدین‌ترتیب پس از دو شاخه شدن حکومت سلاری، این دو شاخه دایماً درحال منازعه و درگیری با یکدیگر بودند.
پس از این مسئله وهسودان به تارم بازگشت و جستان، پسر بزرگ مرزبان، به حکومت رسید. تمام برادران جستان و تمام سرکردگان سپاه مرزبان جز شخصی به نام جستان بن شرمزن (که حاکم ارومیه بود و پس از مرگ مرزبان به فکر استقلال افتاده بود) با وی بیعت کردند. اما طی مدت کوتاهی ناتوانی جستان در حکومت آشکار شد. وی بیشتر اوقاتش را به‌جای رسیدگی به امور مملکت و مبارزه با دشمنان، در حرمسرایش می‌گذرانید.کمی بعدتر، جستان بن شرمزن به ابراهیم نامه‌ای نوشت و او را به شورش علیه جستان تحریک کرده و وعدهٔ داد از او برای رسیدن به پادشاهی آذربایجان حمایت خواهدکرد. اما در میانهٔ این شورش، با پیشنهاد جستان، مبنی‌بر آزادی یکی از خویشاوندان جستان بن شرمزن از زندان، جستان بن شرمزن ابراهیم را ترک کرد. ابراهیم دانست که اشتباه کرده و به ارمنستان بازگشت، ولی میانهٔ جستان و ابراهیم دشمنی بود. تااین که دو برادر متوجه شدند هدف جستان بن شرمزن ایجاد جدایی میان دو برادر و اخاذی و دریافت پول از هر دوی آنها، و سپس ایجاد قدرت بیشتر برای خود بوده‌است؛ چنان‌چه او در این مدت استحکامات دفاعی اطراف ارومیه را افزایش داده و اسلحه زیادی انبار کرده بود. لذا دو برادر آشتی کردند و خواستند به جنگ جستان بن شرمزن بشتابند ولی در این میان المستجیربالله در گیلان قیام کرد. سپاه جستان و ابراهیم، سپاه المستجیربالله و جستان بن شرمزن را شکست دادند. المستجیربالله دستگیر و اعدام شد. جستان بن شرمزن نیز که از میدان جنگ گریخته‌بود، به ارومیه بازگشت و از سرکشی دست برداشت.
در ادامه، وهسودان که قصد انتقام داشت، تلاش کرد رابطهٔ برادران را خراب کند. برای این کار ابتدا ابراهیم را به تارم دعوت کرد و به او بسیار محبت کرد، اما ابراهیم که ماجرای شورش قبلی‌اش را به یاد داشت، به جستان خیانت نکرد. این‌بار وهسودان برای ناصر نامه‌ای فرستاد و وعدهٔ حمایت از او را داد. ناصر این پیشنهاد را پذیرفت و از اردبیل به موغان رفت و شورش کرد؛ در این هنگام عده‌ای کثیری از سپاهیان جستان به ناصر پیوستند، زیرا جستان از عهدهٔ پرداخت مال و علوفه سپاهیان برنمی‌آمد. ناصر که در این هنگام قدرت یافته‌بود، به اردبیل لشکر کشید؛ لذا جستان به قلعهٔ نیر گریخت و ناصر نیز آن قلعه را محاصره کرد. ولی دیری نگذشت که سپاهیان از ناصر مال و علوفه خواستند؛ اما ناصر خود بی‌پول و تهیدست بود و وهسودان نیز عهدشکنی کرده و کمکی نمی‌کرد. ناصر که فهمید فریب‌خورده، پشیمان شد و عذرخواهی کرده و جستان را با احترام از قلعه پائین آورده و با هم به اردبیل رفتند. اما در این هنگام سلاریان آذربایجان به‌سبب بی‌پولی و فقر، ناتوان شده بودند و فرمانروایان بومی نیز سرکشی کرده و خراج نمی‌پرداختند و گردنکشانی هم پیدا شده و هرکدام برای خود مالیات می‌گرفتند؛ همچنین سپاهیان فشار می‌آوردند و مال و علوفه می‌خواستند و جستان و ناصر هم چاره‌ای برای کار پیدا نمی‌کردند.
جستان و ناصر که راه‌حلی برای مشکلات خود نداشتند، درنهایت تصمیم گرفتند از عموی خود، وهسودان عذرخواهی کنند و کمک بخواهند. پس‌ازاینکه از وهسودان تعهد گرفتند که به آنها آسیبی نرساند، با گروهی از نزدیکان و به‌همراه مادر جستان، راه طارم را درپیش گرفتند. اما کینهٔ وهسودان نسبت به برادرزاده‌هایش تا حدی بود که اصلاً نتوانست حضور آنها را تحمل کند و برخلاف تعهد خود، به‌محض رسیدن گروه، جستان و ناصر و مادر جستان را زندانی کرد و آنها را به‌شدت شکنجه می‌کرد. وی با دادن رشوه به سپاهیان همراه آنها، آنها را ساکت کرد. او فرمانروایی آذربایجان را به پسرش اسماعیل سپرد اما دیگر برادر، ابراهیم، که در ارمنستان بود، وقتی از دستگیری برادرانش مطلع شد سپاهی را برای نبرد با اسماعیل آماده کرد و به مراغه رفت. وهسودان پس از اطلاع از تصمیم ابراهیم، سه زندانی‌اش را به‌طرز بی‌رحمانه‌ای کشت و دستهٔ همراهان آنها را نیز نابود کرد. او سپس نامه‌ای به جستان بن شرمزن و حسین بن محمد (حاکم روادی) نوشت و آنها را علیه ابراهیم تحریک کرد و حمایت کرد. برای اسماعیل نامه‌ای دیگر نوشت که از اردبیل به ابراهیم حمله کند. و بدین‌ترتیب، تقریباً تمام دشمنان ابراهیم را علیه او بسیج کرد. ابراهیم که توانایی مقابله با این همه را نداشت، به ارمنستان فرار کرد و جستان بن شرمزن که از بقیه به مراغه نزدیک‌تر بود آن شهر را تصرف، و لشکرگاه ابراهیم را غارت کرد. چون قتل المستجیربالله در سال ۳۴۹ بوده و جستان مدتی پس از آن (تا زمان مرگ) فعالیت داشته قتل او و ناصر احتمالاً در سال ۳۵۰ بوده‌است. ازطرفی، در همان سال ۳۵۰ بود که خلیفه برای ابراهیم خلعت فرستاد. بنابر وصیت مرزبان، پس از مرگ جستان، ابراهیم حاکم رسمی سلاریان محسوب می‌شد و حالا از طرف خلیفه خلعت هم دریافت کرده‌بود؛ بااین‌همه از ترس اسماعیل، نمی‌توانست به آذربایجان بازگردد و قدرتش محدود به ارمنستان بود. اما قلمرو اسماعیل تا بردعه گسترش یافته‌بود و این وضعیت تا سال ۳۵۴ ادامه داشت. در نبود ابراهیم، اسماعیل حاکم آذربایجان شد؛ ولی ابراهیم به تلاشش برای مقابله با وهسودان و بازپس‌گیری آذربایجان ادامه می‌داد. او از حاکمان و کرد و ارمنی نیز کمک گرفت و روابط خوبی با جستان بن شرمزن ایجاد کرد تااینکه در سال ۳۵۳ یا ۳۵۴، اسماعیل به‌طور ناگهانی درگذشت. ابراهیم بلافاصله به آذربایجان لشکر کشید و اردبیل را تصرف کرد و قوای وهسودان از آذربایجان خارج شدند. پس‌ازاین ابراهیم با انگیزه‌ی انتقام بابت خون برادران و مادرش و تصرف منطقهٔ اجدادش، به طارم هجوم برد. وهسودان به دیلم فرار کرد و ابراهیم به متصرفات وهسودان وارد شد دست به غارت و تخریب می‌زد و پس‌ازمدتی به آذربایجان بازگشت. اما وهسودان که در دیلم به جمع‌آوری سپاه پرداخته‌بود، لشکری دیگری را روانه آذربایجان کرد. در جنگ، سپاه ابراهیم متلاشی شد و ابراهیم با گروه کم‌تعداد باقیمانده راه ری را در پیش گرفت تا به رکن‌الدوله پناهنده شود. اما افراد وهسودان همه جا به‌دنبال ابراهیم بودند تا جایی که جز خود ابراهیم، تمام همراهانش کشته شدند. وهسودان مجدداً حاضر به خارج شدن از طارم نشد و پسرش نوح را به حکومت آذربایجان گماشت. پس از این ماجرا از سرنوشت وهسودان نیز اطلاعی در دست نیست. این حوادث به سال ۳۵۵ بوده‌است.
ابراهیم درحالی به رکن‌الدوله پناهنده شد که فقط اسب و سلاحش را به‌همراه آورده بود. رکن‌الدوله از او استقبال و بخشش زیادی نسبت‌به او کرد. پس از این وقایع رکن‌الدوله سپاهی را به سرکردگی ابن عمید به آذربایجان فرستاد و آن منطقه را پس گرفت و دوباره به ابراهیم بازپس داد (کسروی). ابن عمید نوح بن وهسودان را از آذربایجان اخراج، و حمایت طوایف کرد را کسب و جستان بن شرمزن را وادار به تبعیت کرد. اما به‌نظر می‌رسد که ابراهیم نیز مانند برادرش جستان، مردی عیاش و خوشگذران بود و به آبادی مملکت توجهی نداشت؛ به‌طوری‌که ابن‌عمید معتقد بود آذربایجان به‌حدی سرسبز است که مالیاتی که می‌توان از آن ناحیه گرفت، برابرست با مالیاتی که رکن‌الدوله از تمام ولایاتش می‌گیرد. به‌همین‌دلیل ابن‌عمید از رکن‌الدوله خواست حکومت آذربایجان را به وی بسپرد و ابراهیم در گوشه‌ای با زنان و مسخرگان خوش باشد. ولی رکن‌الدوله نپذیرفت زیرا معتقد بود مردم خواهند گفت که «رکن‌الدوله به سرزمین پناهندهٔ خود طمع کرد». ابن عمید پس از مشاهده حاصلخیزی آذربایجان و ثروتی که می‌شود از آنجا بدست آورد، به رکن‌الدوله پیشنهاد کرد دولت بویی مستقیماً اداره آنجا را بدست بگیرد و منطقه را به ابراهیم پس ندهند. اما رکن‌الدوله قبول نکرد زیرا این کار را مصداق خیانت به خویشاوندش می‌دانست. اما برخی از پژوهشگران معتقدند رکن‌الدوله از این اقدام اهداف سیاسی داشته‌است و هدف اصلی‌اش جلوگیری از گسترش نفوذ سامانیان به‌سمت غرب بوده‌است.
پس از خروج سپاه رکن‌الدوله از آذربایجان، وهسودان در سال ۳۵۶ به اردبیل حمله کرد و ابراهیم که توانایی مقابله با عمویش را نداشت با او مصالحه کرده و بخشی از اراضی‌اش را به وهسودان واگذار کرد. پس‌ازاین از وهسودان و تاریخ مرگش اطلاعی در دست نیست. احتمالاً پس از مرگ او، پسرش نوح به طارم بازگشت و مرزبان بن اسماعیل بن وهسودان (نوه‌ی وهسودان) اداره متصرفات پدربزرگش در آذربایجان را برعهده گرفت. پس‌ازاین ابراهیم آرام‌آرام بخش‌های مختلفی از متصرفاتش در قفقاز را از دست داد؛ او از شدادیان شکست خورد و سلاریان از سرتاسر آران بیرون رانده شد و قلمروش فقط به بخشی از آذربایجان محدود شد. پس از ۲۴ سال حکومت، ابراهیم در ۳۷۳ درگذشت.
پس از مرگ ابراهیم نیز شخصی مشهور به ابوالهیجا دیلمستانی در ارمنستان و اطراف آن فعالیت می‌کرده‌است. ابوالهیجا، فرزند ابراهیم بوده‌است(مینورسکی)(مادلونگ) علی شمس در تاریخ جامع ایران نام اصلی او را وهسودان ذکر می‌کند. سکه‌ای از ابراهیم متعلق به سال ۳۵۵ موجود است که در یک سوی آن نام رکن‌الدوله و در سوی دیگر نام ابراهیم و وهسودان بن ابراهیم آمده که احتمالاً این وهسودان، همان ابوالهیجا دیلمستانی است که ابراهیم، بدین‌صورت او را تلویحاً جانشینی خود کرده‌است. او در طی فعالیتش کلیساها و صومعه‌ها را به آتش کشید اما از ابودلف شیبانی شکست خورد و برای دریافت کمک به دربار بیزانس رجوع کرد ولی تلاش‌هایش بی‌فایده بود و سرانجام در سال ۳۷۹ یا ۳۸۰ توسط غلامانش کشته شد.
نخستین فرمانروای سلّاری طارم، محمد بن مسافر بوده‌است؛ و جانشین او وهسودان بن محمد بود. پس از اینکه سلاریان آذربایجان را از دست دادند، حیات این حکومت در دیلم و طارم و شمیران ادامه یافت.
از سال ۳۶۹ که ابن مسکویه از دستگیری ابراهیم خبر می‌دهد تا سال ۴۲۰ که ابن اثیر برای نخستین بار از وهسودان روادی نام می‌برد، جز در برخی منابع ارمنی (و آن هم به‌صورت محدود) هیچ اطلاعی از سلاریان در تاریخ نیست و کسروی از این دوران با عنوان «تاریکی پنجاه ساله» یاد می‌کند. سلاریان حکومت بر آران و آذربایجان و ارمنستان را در همین دوران از دست می‌دهند و آذربایجان مجدداً به‌دست روادیان می‌افتد. در سال ۳۷۹، فخرالدوله دیلمی بر قلعهٔ شمیران حاکم شد؛ پیش‌از او حکومت این قلعه به پسرِ نوح بن وهسودان رسیده بود که چون این پسر کودکی کم‌سن‌وسال بود امور قلعه توسط مادرش رسیدگی می‌شد. فخرالدوله با این زن ازدواج کرده و دختری از خویشاوندان خودش به پسر او داد و بدین‌ترتیب قلعه را به‌دست آورد. به‌نظر می‌رسد نام این بچه، جستان بوده‌است. گویا فخرالدوله پیش از روی آوردن به اقدام از طریق خویشاوندی برای تصاحب کردن قلعه، سپاهی را برای فتح قلعه اعزام کرده‌بود ولی این سپاه موفقیتی کسب نکرده‌بود. براین‌اساس که پسر نوح بن وهسودان به پادشاهی قلعه رسیده بود، می‌توان گفت که پیش از این پسر، پدرش نوح بن وهسودان فرمانروایی می‌کرده‌است و درواقع نوح، جانشین پدرش وهسودان بوده‌است. پیش‌ازاین، پس از فرار ابراهیم به ری و پناهنده شدنش به رکن‌الدوله، نوح به نمایندگی از پدرش وهسودان در آذربایجان به فرمانروایی رسیده بود. دراین‌زمان، باتوجه به حکومت فردی از آل بویه بر قلعهٔ شمیران، می‌توان گفت این سلسله به‌طور ناگهانی از بین رفته بودند زیرا هیچ شخصی از سلاریان در هیچ‌کجا حکومت نمی‌کرد. پس از مرگ فخرالدوله در سال ۳۸۷، سالار ابراهیم به حکومت رسید.
ابراهیم بن مرزبان بن اسماعیل بن وهسودان، معروف به سالار ابراهیم یا سالار طارم، پس از مرگ فخرالدوله در سال ۳۸۷، زنجان، ابهر، سهرورد و طارم را تحت فرمان خود درآورد. تمام سلاریان به لقب سالار یا سلّار مشهور بوده‌اند، ولی برخی از آنها مانند همین ابراهیم، با این عنوان مشهورتر بوده‌اند. از زندگی او پیش از به حکومت رسیدنش اطلاعاتی در دست نیست. در سال ۴۲۰، غزنویان ری را تصرف کرده و حاکم بویی را دستگیر کردند. مسعود زنجان و ابهر را هم تصرف کرده‌بود و پس از خروج محمود، درگیری‌هایی میان ابراهیم و مسعود رخ داد. در این درگیری‌ها ابراهیم دائماً پیروز می‌شد اما سرانجام شکست خورد و دستگیر شد. معلوم نیست پس از دستگیری چه اتفاقی برای ابراهیم افتاد، اما روایتی از ابن‌اثیر در سال ۴۲۷، نشان می‌دهد که در آن سال باوجودی که ری و اطراف آن هنوز توسط غزنویان اداره می‌شد، طارم همچنان تحت حاکمیت سلاریان قرار داشت. البته به‌نظر می‌رسد حاکمی که در آن سال بر طارم فرمانروایی می‌کرده، جستان بن ابراهیم (فرزند سالار ابراهیم) بوده‌است و نه خود ابراهیم.
جستان بن ابراهیم، که به گفته ناصرخسرو (در سال ۴۳۸)، نام خود را در نامه‌ها چنین می‌نویسد: مرزبان‌الدیلم، جیل جیلان ابوصالح مولی امیرالمؤمنین، در جنگ پدرش با سلطان مسعود غزنوی حضور داشت. ناصرخسرو که درطی سفرش از محدودهٔ جستان عبور می‌کند، او را فرمانروایی بسیار عادل و نیرومند معرفی می‌کند. از گفته‌های او پیداست جستان یکی از بهترین فرمانروایان دورهٔ خود بوده‌است.
ناصرخسرو درحین بازگشت از سفرش، از میان همهٔ مناطقی که بازدید کرده، چهار منطقه را دارای امنیت معرفی می‌کند که یکی از این چهار منطقه را «دیلمستان در زمان امیرامیران، جستان بن ابراهیم» معرفی می‌کند.
مسافر، آخرین حاکم سلّاریان است. مادلونگ او را برادر جستان، (پادشاه پیشین) و فرزند سالار ابراهیم می‌داند. اما کسروی معتقد است که از نسب او هیچ اطلاعی در دست نیست. در سال ۴۵۴ طغرل بیک به طارم لشکر کشید و مسافر پذیرفت سالیانه صدهزار دینار خراج بپردازد.
پس از مسافر، دیگر نامی از سلاریان در تاریخ نیست؛ اما یاقوت حموی دربارهٔ قلعه شمیران می‌نویسد: «خداوندگار الموت، ویرانش ساخت.» از روی این جمله می‌توان حدس زد که نابودی این سلسله به دست اسماعیلیان الموت صورت گرفته‌باشد. ازطرفی اسماعیلیان در اواخر قرن پنجم و اوائل قرن ششم بر سرتاسر دیلمستان، رشته‌کوه البرز فرمانروایی می‌کردند و دلیلی نداشته تا سلاریان را به حال خود رها کنند و نابودشان نکنند.نابودی سلاریان، اندکی پس از اطاعت آنان از طغرل بیک و قبول پرداخت خراج سالیانه بوده‌است.
پادشاهی دندی (۱۵۹۱-۱۹۰۱ میلادی) دولتی در غرب آفریقا و نیجر امروزی بود که توسط مردم سنغای پس از فروپاشی امپراتوری سنغای، تأسیس گشت.
اوت-سُون () از شهرستان‌های کشور فرانسه است. شهرستان اوت-سئون در مرکز شرقی این کشور قرار دارد. این شهرستان زیرمجموعه ناحیه فرانش-کنته می‌باشد. مساحت این شهرستان ۵٬۳۶۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۲۲۹٬۷۲۲ نفر است. این شهرستان در خلال انقلاب فرانسه بر پا گردید.
اورن () ( Haut-Rhin ) یکی از دپارتمان هان های کشور فرانسه است. دپارتمان اورن در شمال شرقی این کشور قرار دارد. این دپارتمان جزو ایالت آلزاس Alsace می‌باشد. مساحت این دپارتمان ۶٬۱۰۳ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۲۹۲٬۶۰۹ نفر است. این دپارتمان در خلال انقلاب فرانسه بر پا گردید.
پچنگ‌ها و یا پاتزیناک‌ها (به انگلیسی: Pechenegs یا Patzinaks) قومی ترک‌تبار و نیمه‌کوچ‌نشین در استپ‌های آسیای میانه بود. مردمان پچنگ به زبان پچنگی که از زبان‌های ترکی‌تبار بود سخن می‌گفتند.
پچنگ‌ها در پایان سدهٔ نهم در غرب رود ولگا اقامت گزیده بودند. سیاستمداران روم شرقی از طریق اتحاد با قوم پچنگ می‌کوشیدند تا در برابر اقدامات جنگجویانهٔ روسیه سدی به وجود آوردند. با این‌همه نتوانستند از دست‌یابی روسیه به دریای سیاه و بازارهای امپراتوری جلوگیری کنند.
در جنگ ملازگرد پچنگ‌ها به همراه بسیاری اقوام دیگر در جبهه بیزانس و علیه ترکان سلجوقی می‌جنگیدند. در هنگامه جنگ اما افراد پچنگ و اوز (اوغوز) از سپاه بیزانس جدا شده به نیروهای سلجوقی پیوستند. این عمل آن‌ها باعث اضطراب نیروهای بیزانسی و شکست آنان گردید.امامی خویی، محمد تقی: نبرد ملازگرد یا خندق دوم دنیای اسلام. در نشریه: «علوم انسانی دانشگاه الزهرا». بهار ۱۳۸۴ - شماره ۵۳ (علمی-پژوهشی). ص۵۶.
امپراتوران روم شرقی، در زمان‌های مختلف، ترکان مهاجر اهل شمال دریای سیاه را، که اسیر یا به عنوان سپاهیان مزدور به ارتش خود وارد می‌کردند، تحت عنوان سرباز، مرزبان یا مستعمره‌نشین به آناتولی سوق می‌دادند. در جنگ صلیبی ۵۰۱-۵۰۲ ق. /۱۱۰۸-۱۱۰۹ م نیز پچنگ‌ها انتقال داده شدند.
هنگامی که ژان کومنن، پچنگ‌ها را در روملی شکست داد، گروهی از آن‌ها را به منظور ایجاد روستاهایی در سرزمین‌های بالکان ساکن کرد و به بقیّهٔ آن‌ها نیز با شرط پرداخت مالیات به او، زمین‌های حاصلخیزی در نزدیکی ازمیت، در نزدیکی استانبول، اختصاص داد.توران، عثمان:وقف‌نامه‌های دوران سلجوقی (۳). مترجم: حجت فخری. در نشریه: «وقف میراث جاویدان». بهار و تابستان ۱۳۸۰ - شماره ۳۳ و ۳۴. ص۵۸.
ترکمنهای تحت رهبری سلجوق‌بیگ که به سوی غرب خراسان و کناره‌های خزر حرکت کردند در اثنای این حرکت مجبور به مبارزه با پچنگ‌ها و قبچاق‌ها نیز شده‌اند.
سلطان‌نشین ایفات دولتی قرون وسطایی در شاخ آفریقا بود که از ۱۲۸۵ تا ۱۴۱۵ میلادی بر این منطقه حکومت کرد. فرمانروایان این دولت از خاندان والاشما بودند که پایتخت آنان در شهر زیلع قرار داشت. قلمرو این امپراتوری شامل شرق اتیوپی، جیبوتی و شمال سومالی کنونی می‌شد.
سارت یا سَرت () از شهرستان‌های کشور فرانسه است. شهرستان سرت در مرکز غربی این کشور قرار دارد. این شهرستان زیرمجموعه ناحیه پیی دو لا لوآر می‌باشد. مساحت این شهرستان ۶٬۲۰۶ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۵۵۶٬۹۴۶ نفر است. این شهرستان در خلال انقلاب فرانسه بر پا گردید.
یون () از شهرستان‌های کشور فرانسه است. شهرستان یون در مرکز این کشور قرار دارد. این شهرستان زیرمجموعه ناحیه بورگوین می‌باشد. مساحت این شهرستان ۷٬۴۲۷ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۳۵۲٬۵۸۵ نفر است.
میرزا علی روشن آبادی
میرزا علی، یا میرزا علی روشن آبادی جد طایفه اولادمیرزاعلی و تاجر بزرگ و نامدار ایرانی در عصر صفوی، میانهٔ ۱۵۱۰ تا ۱۵۷۶ میلادی بود.مشارکت کنندگان ، نسخه هفده مارس ۲۰۱۲.لغتنامهٔ دهخدا ،.
..میرزا علی روشن آبادی جد بزرگ طایفه اولادمیرزاعلی و تاجر بزرگ ایرانی که یکی از مالکان بزرگ املاک ایالت گیلویه بوده ، میرزاعلی اصالتی لر تبار داشت و امروزه نوادگان این شخص خود را از ایلات لر کهگیلویه و بویراحمد میدانند که میان مردم با اولادمیرزالی معروف شده اند.
میرزاعلی فردی بی سواد ولی دانا بود پدر ایشان رضا علی روشن آبادی چوپانی بیش نبود ولی امروزه نوادگان این شخص مالک بیشتر نیمی از بویراحمد گرمسیری هستند .
میرزاعلی با ساختن اتحاد میان مردم کهگیلویه و بویراحمد توانست مناطقی از بخش چنارشاهیجان و بخش رستم نورآباد ممسنی که امروز از نوادگان میرزاعلی هستند را به سلطه (سلطنت)خود درآورد.
میرزاعلی همچنین با خریداری زمین های اطراف و حومه شهر دهدشت توانست طایفه با نظام ایلی مستقل و قدرتمند و با اقتدار بسازد.
در چهل روز اول مرگ میرزا علی فرزندانش برای رسیدن به خلافت به یکدیگر درگیر شدند و این درگیری‌ها موجب به شکته شدن مردم بیگناه حوزه کهگیلویه شد .
ولی پس از حدود هفتاد و یک روز درگیری برخوردار یکی از فرزندان میرزا علی کشته شد و منصور یکی دیگر از فرزندان میرزا علی به کرمانشاه تبعید شد و خلافت به فرزند سوم این شخص کی علیخون رسید که امروزه جمعیتی بالغ بر 36000 نفر در استان های کهگیلویه و بویراحمد و خوزستان و حتی استان فارس و چهار و محال بختیاری دارد.
میرزا علی حدود بیست سال توانست نظمی خوبی به عشایر و کوچ نشینان کهگیلویه و بویراحمد بدهد ولی هرگز نتوانست ایلی مستقل برای خود بسازد پس از ایشان ایل های نوئی و بویراحمدی وارد به ایالت گیلویه شدند که باعث درگیری طایفه ایشان با اقوام ترک قشقایی و لر های باوی شود که این درگیری‌ های موجب به فتح دهستان شوش شهر باشت شود که باز هم امروز مردمان این روستا از طایفه اولادمیرزاعلی می باشد.
نوادگان میرزاعلی
امروز طایفه اولادمیرزاعلی یکی از طوایف لر بویراحمدی محسوب میشود که از تیره های (محمدصالحی_برخورداری_منگودرزی_رمضانی_کهنه‌پوش_
کاعلیبازی_کاسبزعلی_کاهادی_کی‌علیشاه_کاخانی_کرمانشاهی_
اکبری_منصوری) میباشد.
مسافت‌یابی صوتی که بیشتر در میدان جنگ مورد استفاده قرار می‌گیرد به روشی در جهت پیدا کردن مختصات منبع صدا٬ مانند گزارش تیراندازی توپ‌خانه دشمن٬ توسط محاسباتی بر مبنای فواصل بین دریافت صدا در ایستگاه‌های شنود(میکروفون) مختلف گفته می‌شود.
این فهرست، حاوی برخی از مهم‌ترین خورشیدگرفتگی‌های دوران باستان است.
ناوی به هریک از افراد رده پایین در نیروی دریایی برخی از کشورها گفته می‌شود.
ناوی دوم، ناوی یکم، سرناوی، به ترتیب برابر عناوین درجات سرباز دوم، سرباز یکم و سرجوخه در نیروهای دریایی و زمینی ارتش ایران است.
نوامبر ۲۰۱۲، یکی از ماه‌های ۲۰۱۲ (میلادی) است.
آغاز آن، روز پنجشنبه برابر با ۱۱ آبان ۱۳۹۱ خورشیدی.
مطابق با ۱۶ ذی‌الحجّه ۱۴۳۳ قمری می‌باشد.
شرکت ارتباطات زیرساخت شرکت دولتی زیرمجموعه وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات است، که در زمینه تأمین زیرساخت‌های ارتباطات مخابراتی و پهنای باند شبکه اینترنت، فعالیت می‌کند که واردات و توزیع پهنای باند اینترنتی در سراسر کشور(بین الملل و بین استانی) را در اختیار دارد.
این شرکت به عنوان متولی شبکه مادر مخابراتی در کشور و کارگزار وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات، وظیفه اجرای سوئیچینگ و تأمین ارتباطات بین استانی و بین‌المللی اپراتورهای مخابراتی را در نقاط حضور و شبکه‌های مربوط بر عهده دارد.
هر چند شرکت ارتباطات زیرساخت کنونی پیرو سیاست‌ها و برنامه‌های کلان نظام جمهوری اسلامی در راستای ابلاغ سیاست‌های اصل 44 قانون اساسی، به عنوان شرکتی مستقل از شرکت مخابرات ایران به فعالیت خود ادامه می‌دهد، اما این استقلال؛ روندهای تاریخی را طی نموده که به طور اختصار به آن اشاره می شود:
شرکت طرح و توسعه تلفن ایران به عنوان هسته اولیه تشکیل شرکت ارتباطات زیرساخت کنونی بر اساس مصوبه 2134 مورخ 68/4/4 با طی مراحل قانونی اساسنامه و تشکیل هیأت مدیره خود را پیگیری کرد . پس از حدود ده سال فعالیت در عرصه مخابرات و ارتباطات به استناد صورتجلسه مجمع عمومی فوق‌العاده مورخ 78/10/15 نام شرکت از طرح و توسعه تلفن ایران به طرح و توسعه شبکه‌های مخابراتی تغییر یافت.
هیأت وزیران در جلسه مورخ 83/5/14 بنا به پیشنهاد شماره 13898/100 مورخ 83/5/14 وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات و به استناد مواد 2 و 4 قانون برنامه سوم توسعه اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران مصوب 1379 و مصوبه شماره 76016/190 مورخ 82/4/24 شورای عالی اداری در اجرای بند ب ماده یک قانون مذکور با تجدید سازمان و تغییر نام و اصلاح اساسنامه شرکت طرح و توسعه شبکه‌های مخابراتی ( ثبت شده به شماره 18347 ) به شرکت ارتباطات زیرساخت موافقت نمود .
متعاقب تصویب موضوع تغییر نام شرکت طرح و توسعه شبکه های مخابراتی به شرکت ارتباطات زیرساخت و انتصابهیأت مدیره آن به وسیله مجمع عمومی به تاریخ 83/7/26 اقدامات لازم قانونی در جهت شکل دهی هیأت مدیره انجام شد .
اساسنامه شرکت ارتباطات زیرساخت در راستای توجه و اجرای سیاستهای کلی اصل 44 قانون اساسی و واگذاری شرکت مخابرات ایران به بخش خصوصی تغییر و به صورت شرکت مستقل و زیر نظر وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات در تاریخ 87/8/26 و با نامه شماره 29217/30/87 در چهار فصل و 36 ماده به تصویب شواری نگهبان رسید.
بسترساز ارتباطات دیجیتال امن و پایدار، تأمین‌کننده الزامات شبکه ملی اطلاعات در حوزه زیرساخت‌های ارتباطی و اطلاعاتی و ارائه‌دهنده خدمات بین‌الملل کشور، توانمندساز فنی بازیگران داخلی زیست‌بوم ارتباطی کشور در عصر تحول دیجیتال
1- خدمات پهنای باند
2- خدمات جانبی زیرساخت ارتباطی
3- خدمات زیرساخت های برقراری مکالمه
4- خدمات زیرساخت ابری
بر اساس قانون، شرکت ارتباطات زیرساخت، مجری واردات و توزیع پهنای باند اینترنت به کشور است.
پل آکاشی کای کیو، شناخته شده به نام پل مروارید، با دهانه مرکزی به طول ۱۹۹۱ متر بزرگترین دهانه مرکزی را در بین پل‌های معلق در اختیار دارد، این پل در ژاپن قرار دارد و در سال ۱۹۹۸ میلادی ساخته شده‌است . این پل با گذشتن از روی تنگه آکاشی، شهر کوبه در هونشو را به ایوایا در جزیره آواجی متصل می‌کند.
شکل ساختاری
این پل سه دهنه دارد.دهنه مرکزی ۱۹۹۱ متر(۶۵۳۲فوت) و دو قسمت دیگر نیز هر کدام ۹۶۰ متر (۳۱۵۰فوت) است. این پل در کل ۳۹۱۱ متر (۱۲۸۳۱ فوت) درازا دارد. در واقع در طراحی‌ها دو دهنه با طول ۱۹۹۰متر(۶۵۲۹فوت) در کنار هم بودند ولی زمین‌لرزه کوبه در ۱۷ ژانویه ۱۹۹۵ دو دهنه را جابه جا کرد (در آن زمان فقط دو دهنه ساخته شده بود) طوری که ۱ متر (۳٫۳فوت) به طول هریک اضافه شد.
این پل با سیستم تیر نگهدارندهٔ دو مفصلی طراحی شده که این ساختار به آن اجازهٔ مقاومت در برابر: باد تا سرعت ۲۸۶ کیلومتر بر ساعت (۱۷۸ مایل در ساعت), زلزله تا اندازه ۸٫۵ در مقیاس ریشتر و جریان آب دریا، را می‌داد. همچنین برای این پل شاغول‌هایی طراحی شده که هنگام به وجود آمدن فرکانس تشدید نیروها را تعدیل کنند. دو برج پشتیبان اصلی ۲۸۲٫۸ متر(۹۲۸فوت) از سطح آب ارتفاع دارند و پل در طول یک روز به علت گرما تا ۲متر(۷ فوت) می‌تواند افزایش طول داشته باشد.برای هر تکیه گاه ۳۵۰۰۰۰ تن بتن استفاده شده‌است. کابل‌های فولادی شامل ۳۰۰۰۰۰ کیلومتر(۱۹۰۰۰۰مایل) سیم است. کلفتی هر کابل ۱۱۲ سانتی متر(۴۴اینچ) و شامل ۳۶۸۳۰ رشته سیم است.
پل آکاشی کایکیو از ۱۷۳۷ لامپ برای روشنایی استفاده می‌کند که شامل : ۱۰۸۴ عدد برای کابل‌های اصلی، ۱۱۶ عدد برای برج‌های اصلی, ۴۰۵ عدد برای تیرها و ۱۳۲ عدد برای تکیه گاههاست. روی کابل‌های اصلی سه لامپ تخلیه بزرگ با رنگ‌های قرمز, سبز و آبی تعبیه شده‌است. از مدل RGB و نرم‌افزارهای کامپیوتر برای ترکیب بندی چندگانه رنگ استفاده شده‌است.در حال حاضر از ۲۸ الگو برای موقعیت‌هایی نظیر جشن‌های ملی و منطقه ای, روزهای خاطره انگیز و فستیوال‌ها استفاده می‌شود.
سوپر بیس یک آهنگ است که توسط خواننده آمریکایی نیکی میناژ در اولین آلبوم خود ، جمعه صورتی ضبط شده است. این پنجمین آهنگ از آلبومش است که در ماه مه سال ۲۰۱۱ منتشر شد. سوپر بیس از ابتدا با نظر مثبت منتقدان به عنوان یک آهنگ خوب هیپ هاپ و سبک الکترونیک و کسب رتبه سوم در فهرست بیلبورد توانست معروفیت جهانی کسب کند. موزیک ویدئوی این آهنگ توسط سنا حمری که یک کارگردان موزیک ویدئو و اصالتاً مراکشی است ، ساخته شد.
در موزیک ویدئو میناج با حالت شوخی در میان گروهی از مردان متلک میفرستد و آنان با وسایل مختلف به رنگ صورتی درمی آیند. به نظر منتقدان در کل این ویدئو در توصیف مانند "یک چشم آبنباتی" به یاد می آید و در کل نظر مثبت بسیاری را به خود جلب کرد.
بازی ورزش یا بازی-ورزش واژه‌ای مرکب از «ورزش» و «بازی» است)،http://news.bbc.co.uk/2/hi/technology/5274960.stm اصطلاحی است که برای بازی‌های ویدیوئی استفاده می‌شود که فرمی از ورزش کردن نیز هستند. بازی ورزش به تکنولوژی ای وابسته است که حرکت یا عکس‌العمل بدن را دنبال می‌کند. به این ژانر، به دلیل پایان دادن به کلیشه‌های مرسوم بازی به عنوان فعالیتی بدون تحرک، و همچنین تشویق یک شیوه زندگی فعال، بها داده شده‌است. با این حال، تحقیقات نشان می‌دهد که بازی-ورزش‌ها در واقع شیوه زندگی فعال تری را ایجاد نمی‌کنند.https://www.nature.com/articles/s41598-017-05583-8 به بازی-ورزش‌ها، به عنوان تحولی در تغییرات تکنولوژی نگاه می‌شود که تلاشش مفرح ساختن بیشتر بازی‌های ویدیوئی است.
ریشه این ژانر را می‌توان در بازی هائی که اواخر دهه ۸۰ میلادی به بازار آمدند جستجو کرد که از آن جمله می‌توان به پاور پد (یا مربی خانگی) اشاره کرد که برای سیستم سرگرمی نینتندو (ان‌ئی‌اس) در سال ۱۹۸۶، و فوت کراز، که برای آتاری ۲۶۰۰ در سال ۱۹۸۷ به بازار آمد؛ با این حال هر دو موفقیت کمی داشتند. از دنس دنس روولوشن کونامی به عنوان یکی از اولین موفقیت‌های بازی ورزش یاد شده‌است؛ و زمانی که از آرکید به پلی استیشن منتقل شد، بیش از سه میلیون نسخه از آن فروخته شد.Star, Lawrence (2005-01-15). Exercise, Lose Weight With 'Exergaming'. فاکس نیوز. Retrieved on 2009-08-08. در سال‌های ۲۰۰۰، یک سری دستگاه و بازی، شیوه بازی ورزش را برای موفقیت بیشتر استفاده کردند:Armstrong, Rebecca (2007-07-17). Couch athletes: how to get fit from the comfort of your sofa. "The Independent". Retrieved on 2009-08-08. دوربین آی توی بیش از ۱۰ میلیون واحد فروخته،Kim, Tom (2008-11-06). In-Depth: Eye To Eye - The History Of EyeToy. Gamasutra. Retrieved on 2009-08-08. در حالی که ویی فیت نینتندو بیش از ۲۱ میلیون نسخه فروخته است. تا قبل از ۲۰۰۹، بازی‌های
جدیدترینhttp://www.ijcit.com/archives/volume1/issue1/Paper010104.pdf مدل طبقه‌بندی ورودی داده برای دستگاه‌های بازی ویدیوئی فعال، شامل شش نوع تکنیک ورودی داده می‌شود:
تأثیر حفظ علاقه‌مندی به انجام ورزش با استفاده از دستگاه‌های سنتی آمادگی جسمانی به وسیله گیمرسایز مورد آزمایش قرار گرفته و مشخص شده که آن‌هایی که از این گونه وسایل استفاده می‌کنند، ۶ برابر بیشتر نسبت به ورزش معمولی آن را انجام می‌دهند.
در حالی که کنسول ویی به عنوان دستگاهی دیده می‌شد که نسبت به کنسول‌های بازی غیرفعال، آمادگی بدنی بیشتری را طلب می‌کند، با این حال، یافته‌های مطالعه انجام شده که در ژورنال بریتیش مدیکال (بی‌ام‌جی) چاپ شده،http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2151174/ نشان می‌دهد که با اینکه بازی با ویی به‌طور معنی داری نسبت با بازی‌های غیرفعال انرژی بیشتری را طلب می‌کند، اما انرژی ای که هنگام بازی‌های فعال ویی استفاده می‌شود، آنقدرها شدت زیادی ندارد که منطبق با نیاز روزانه ورزش در بچه‌ها نیست.http://news.bbc.co.uk/2/hi/health/7155342.stm
برای درک بهتر رابطه بازی ورزش با فعالیت بدنی، مطالعات آزمایشگاهی، بازی ورزش را با هم بازی‌های ویدیوئی نشسته و هم دیگر فعالیت‌های بدنی مثل راه رفتن روی تردمیل مقایسه کرده‌اند. شواهد قطعی نشان می‌دهد که بازی ورزش نیازمند انرژی بیشتری است و این پتانسیل را دارد تا ضربان قلب را در مقایسه با بازی‌های ویدیوئی نشسته و حالت استراحت، بالاتر ببرد. در کل، بیشتر بازی ورزش‌ها برای هم بزرگسالان و هم برای بچه‌ها، معادل فعالیت بدنی سبک-تا-متعادل است.http://web.ebscohost.com/ehost/pdfviewer/pdfviewer?sid=ec020943-2dd3-42e6-909b-e2a4f0638d47@sessionmgr10&vid=2&hid=25
برای درک بهتر رابطه بازی ورزش با فعالیت بدنی، تحقیقات آزمایشگاهی، بازی ورزش‌ها را هم با بازی‌های ویدیوئی نشستنی و هم دیگر فعالیت‌های بدنی، مثل راه رفتن روی تردمیل مقایسه کرده‌اند. شواهد ثابت نشان می‌دهند که بازی ورزش نیازمند انرژی بیشتر است و این قابلیت را دارد که ضربان قلب را در مقایسه با بازی ویدیوئی نشستنی و حالت استراحت، بالا ببرد. در کل، بیشتر بازی ورزش‌ها در حد فعالیت سبک-تا-متعادل برای هم بچه‌ها و هم بزرگسالان هستند.
یک مطالعه سایکو-بایوفیزیکال، به بررسی استفاده از بازی-ورزش برای آموزش و تمرین ورزش واقعی پرداخت. نتایج نشان داد که بازی-ورزش‌های ورزشی ممکن است به دلیل افزایش انگیزه در انتقال دانش (از محیط بازی به واقعی) مؤثر باشند. با این حال، آن‌ها ممکن است به اندازه روش‌های آموزش سنتی مفید نباشند، چون سنسورهای حرکتی موجود در این دستگاه‌ها ممکن است قادر به تشخیص حرکت ظریف ورزش‌های واقعی نباشند. در نتیجه مربیان باید به صورت واضح تعریف کنند که چرا و چگونه میخواهند از بازی-ورزش‌های ورزشی در آموزش خود استفاده کنند.
تحقیق دیگری پیشنهاد می‌کند که خوب بودن در یک رشته ورزشی (مثلا شنا) لزوما سبب اجرای بهترِ بازی-ورزشِ شنا نمیشود چون حتا پس از بازی کوتاه مدت، بازیکنان تمایل دارند که الگوهای حرکتی شان را جوری تغییر دهند که برای برد در بازی کافی باشد.
این پدیده همچنین با ارزیابی فعالیت ماهیچه ای حین بازی با دو سرعت متفاوت نشان داده شد. نتایج این تحقیق نشان داد که بازی در سرعت‌های بالاتر سبب افزایش فعالیت ماهیچه‌هایی می‌شود که فقط برای برد در بازی کافی هستند. به همین دلیل، بازی-ورزش‌های ورزشی ممکن است برای تمرین ورزش‌های واقعی مفید نباشند. همانگونه که بازی-ورزش‌ها به عنوان فعالیت‌هایی با شدت کم تا متوسط طبقه‌بندی می‌شوند، تحقیقات قبلی فقط مسیر هوازی را برای اندازه‌گیری مصرف انرژی حین بازی-ورزش در نظر گرفته بودند. با این حال، یک تحقیق تازه نشان داد که مسیر غیر هوازی هم ۵/۶ ± ۸/۹ درصد کل مصرف انرژی را حین بازی-ورزش در بر میگیرد. نتایج همچنین پیشنهاد میکنند که افزایش کوتاه مدت پارامترهای فیزیولوژیکی ممکن است در ابتدای بازی و به دلیل ناآشنایی بازیکنان رخ دهد.
وییتیس یک عارضه بدنی است که شامل درد شدید در شانه هاست. این عارضه ممکن است بعد از انجام بازی ورزش‌های خاص مثل تنیس و بعد از بازی طولانی مدت بروز کند. بر خلاف ورزش واقعی، قدرت بدنی و استقامت، عوامل محدودکننده نیستند. در حالی که استفاده از سیستم‌های جدید ویدیوئی افزایش می‌یابد، آنگونه که تحقیقات می‌گوید، ریسک ایجاد وییتیس ممکن است از نینتندینیتیس بیشتر باشد، مخصوصاً در بین افراد بالغ. بازی‌های بعدی می‌تواند گروه‌های عضلانی مختلف را درگیر کند.http://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMc070670
شامل خستگی و شانه دردناک بعد از بازی کردن با کنسول بازی ویی و بازی ویی اسپورتس.http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2206259/
بازی ورزش به تقویت غیرارادی عضلات و هماهنگی‌ها منجر خواهد شد به نحوی که شخص به‌طور مشخص اصراری بر تقویت و پرورش عضلات و هماهنگی ذهنی و بدنی ندارد، اما انجام اینگونه بازی‌ها باعث افزایش هماهنگی و تقویت عضلات شخص خواهد شد.
پیاز کوهی () گیاه گلدار، از زیرخانواده
نرگسیان است. در نقاط جنوب ایران نام این گیاه «میلو» است. نوع دیگری از آن که تنها برگ خوشبو و خوراکی پرز دار دارد به «خاشو» معروف است. (یعنی خوش بو، یا خوش خوراک، گوارا).
فیض‌الله‌بیگی، یکی از ایلات کرد استان آذربایجان غربی و شمال استان کردستان است که در شهرستان‌های بوکان، سقز و شهر ربط در شهرستان سردشت و شهرستان بانه ساکن هستند.
ایلات اطراف بوکان، دو خاندان مشهور فیض‌الله بیگی مشهور به بیکزاده و دیگری دهبکری‌ها هستند که هر یک از این دو عشیره در حدود یکصد آبادی را فرا گرفته‌ بودند (دهبکری‌ها در روستای برهان سکونت داشتند) و قبل از اجرای اصلاحات ارضی این دو خاندان مالکینی بودند که هر یک پنج الی ده آبادی را در مالکیت و تصرف داشته و رعایا از آنها فرمانبرداری می‌کردند.
روستاهای شهرستان بوکان از نظر زراعت بهترین محصول گندم و جو را عرضه می‌داشت و از این جهت بوکان به «انبار غلهٔ آذربایجان» معروف بود. سایر محصولات از قبیل چغندر قند، توتون، پنبه، تخم آفتابگردان، ذرّت، و غیره نیز جزو صادرات این منطقه به‌شمار می‌رفته است. از باغات جدیدالإحداث نیز میوه‌های درختی از جمله سیب، هلو، زردآلو و غیره به بازار وارد می‌شده است.
جد اعلای این عشیره فقیه احمد دارشمانه عراقی است (قهرمان داستانهای حماسه آفرین و بنیانگذار سلسله‌ی پنجم امارت بابان) و شجاعت ایشان در این مختصر نمی‌گنجد.
فیض‌اله بیگ پسر عبدالرحمن بیگ مکری پسر مصطفی بیگ دوم پسر مصطفی بیگ اول (مشهور به مصطفی بیک پی بازی) پسر احمد خان بیگ پسر محمد خان بیگ پسر سیف‌الدین پسر میره پاشا پسر بابا عمر پسر فقه احمد دارشمانه است که او نیز پسر میر ابدال بیگ بوده‌است. فقه احمد در قرن ۱۷ میلادی (۱۶۶۴_۱۶۱۰) زندگی کرده‌است. یکی دیگر از پسران فقه احمد دارشمانه‌ای میر سلیمان بیگ پاشای بابان می‌باشد که در فاصله سالهای ۱۷۰۳_۱۶۶۴ میلادی حکومت بابان را برعهده داشته‌است و مشهورترین امیر این امارت می‌باشد.
عبدالرحمن بیگ پدر آقا فیض‌الله بیگ دارای سه پسر به نامهای فیض‌الله، کریم و سلطان بیگ بوده‌است، فیض‌اله بیگ شخصیتی ممتازی بوده که بر سایر برادران خود برتری و تفوق داشته، مرد مقتدر و با نفوذ و توانا و هر دهی را که می‌خرید یا به تصرف خود درمی‌آورد در آنجا مسجد، حمام و مدرسه می‌ساخت و بچه‌های مردم را وادار به تحصیل و درس خواندن می‌کرد.
عبدالرحمن بیگ پدر فیض‌الله‌بیگ، بر اثر مخالفت و فشار ایل منگور در اطرافِ مهاباد که قبلاً آن منطقه را برای سکونت برگزیده بود، ناچار شد که به طرف بوکان نقل مکان نماید و املاکی را در این منطقه بدست بیاورد و پس از قتل عباس آقا رئیس ایل دهبکری در ساوجبلاغ به تهران رفت تا در آنجا با نخست‌وزیر وقت حاج میرزا آقاسی دیدار نماید و بر اثر این ملاقات بنا به توصیه‌ی نخست‌وزیر که مورد اعتماد شاه بود، عبدالرحمن بیگ به حضور شاه بار یافتند، و مورد مرحمت و خلعت قرار گرفت و نیز این ملاقات موجب آن شد که منطقه مکری از آشوب و خونریزی در امان مانده و مصون گردد و قبل از آمدن عبدالرحمن بیک به اطراف بوکان املاک آنجا در دست عده‌ای از ترک‌های افشاری بود و قسمتی نیز در دست کردهای طایفه به نام ورمزیار بود که در خاک مکری زندگی می‌کردند و هنوز هم خانواده‌هایی از این طایفه در بوکان و حومه آن باقی هستند ولی این طایفه در اثر فشار ایل فیض‌اله بیکی ناچار به مهاجرت و ترک املاک خود به‌سوی جنوب شدند عده‌ای نیز با رضا و رغبت املاک خود را به فیض‌اله بیگی‌ها فروختند عبدالرحمن بیک برای تسلط کامل بر املاک بوکان که از حیث درآمد و حاصلخیزی ممتاز بود با نخست‌وزیر وقت محمدشاه قاجار توافق نموده و نظر او را جلب کرد. پس از عبدالرحمن بیگ فیض‌اله بیگ پسرش (۱۲۶۲-۱۲۰۰ ه.ش) رئیس این طایفه با پشتیبانی و هدایت سردار عزیزخان مکری (۱۲۴۹_۱۱۷۰ ه.ش) وزیر جنگ ناصرالدین شاه، با قدرت و شجاعت مانع تجاوزات ایلات و عشایر زورمند و زورگو نسبت به اهالی این سامان گردید. پسران فیض‌اله بیگ همگی از شجاعت و رشادت، برخوردار بوده‌اند و این طایفه علاوه بر رشادت در میان آنها شعرای نامی و ادیبان با ذوق و برجسته و نقاشان چیره‌دست و خوشنویسان و هنرمندان ممتاز برخواسته‌اند، همچون عبدالله خان ناهید و فیض‌اله خان ناهید و مصطفی خان شیرزداد که همگی نقاشانی بنام و شناخته شده هستند.
بر روی سنگ قبر فیض‌اله بیگ نام سلطان بیگ برادرش و شیر بیگ پسرش بابا مکری نوشته شده‌است و این عشیره دارای یکصد پارچه آبادی در اطراف بوکان و سقز‌اند.
ارزش بازار (به صورت خلاصه: Market cap یا Mkt Cap) به مجموع ارزش روز و متعارف سهام یک شرکت سهامی عام گفته می‌شود. این ارزش معادل ارزش روز و جاری یک سهام ضرب در تعداد سهم‌های منتشر توسط یک شرکت است.
ارزش بازار که اغلب به عنوان Market Cap شناخته می‌شود، ارزش بازار فعلی یک ارز دیجیتال را نشان می‌دهد. این شاخص با ضرب سرمایه در گردش یک ارز دیجیتال در قیمت هر واحد آن محاسبه می‌شود.
بخشی از پروژه ۱۰۰ سالِ ای‌اف‌آی، مجموعه ای‌اف‌آی ۱۰۰ سال… ۱۰۰ نقل‌قول مجموعه‌ای است فهرست‌وار از ۱۰۰ نقل قول برتر در فیلم‌های آمریکایی. بنیاد فیلم آمریکا از فهرستش در ۲۱ ژوئن ۲۰۰۵ و در یک برنامه ۳ ساعتهٔ تلویزیونی پرده‌برداری کرد. مجری این برنامه پیرس برازنان بود و وی با بیان این نقل قول‌ها، مطالبی نیز دربارهٔ فیلم‌ها بیان نمود. یک هیئت ژوری متشکل از ۱۵۰۰ هنرمند، منتقد و تاریخدان نقل قول «"راستش رو بخوای عزیزم، اصلاً برام فرقی نمی‌کنه"» از کلارک گیبل در بر باد رفته که فیلمی حماسی راجع به جنگ داخلی آمریکاست، را به عنوان برترین نقل قول تاریخ انتخاب کردند.
از هیئت ژوری درخواست شده بود تا براساس ضوابط زیر به انتخاب نقل قول مورد نظرشان بپردازند:
پانداس که مخفف اختلال‌های عصب-روان‌شناختی ایمنی خودکار کودکان مرتبط با عفونت‌های استرپتوکوک می‌باشد؛ به فرضی اطلاق می‌گردد که اختلال وسواسی جبری یا تیک‌های عصبی‌ که ناگهان در کودکان با عفونت‌های گروه A استرپتوکوک مواجه‌اند در اصل به خاطر تولید پادتن‌هاست که به عقده‌های قاعده‌ای حمله برده و عمل آن را مختل می‌کنند.
Wikipedia contributors, "PANDAS," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=PANDAS&oldid=519133909 (accessed November 1, 2012).
ویلیام (بیل) ردینگتون هیولت (زاده ۲۰ می ۱۹۱۳ در ان آربر، میشیگان - درگذشته ۱۲ ژانویه ۲۰۰۱ در پالو آلتو) یک مهندس آمریکایی بود که به همراه دیوید پاکارد، شرکت اچ‌پی را تأسیس کردند.
خَس‌پوش ؛ فیلمی محصول سال ۱۹۲۷ ساخته کارگردان برجسته ارمنی هامو بیک-نازاریان است که به خیزش اواخر سده ۱۹ (میلادی) دهقانان و پیشه‌وران ایرانی علیه شاه قاجار و نفوذ امپراتوری بریتانیا در ایران می‌پردازد. فیلم بر پایه داستانی از رافی و به‌صورت سیاه و سفید و صامت ساخته شده‌است.
دیوید پکرد (زاده ۷ سپتامبر ۱۹۱۲ - درگذشته ۲۶ مارس ۱۹۹۶) به همراه ویلیام ردینگتون هیولت یکی از مؤسسین شرکت اچ‌پی بود. او طی سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۸ مدیر عامل اچ‌پی بود.
جان ادوارد وارناک (۶ اکتبر ۱۹۴۰ – ۱۹ اوت ۲۰۲۳) مهندس کامپیوتر آمریکایی بود که بیشتر برای تأسیس شرکت ادوبی به همراه چارلز گسچه که هر دو از کارمندان زیراکس پارک بودند، شناخته شده‌است.
۳۰۰: ظهور یک امپراتوری فیلمی فانتزی و اکشن آمریکایی است که دنبالهٔ فیلم "۳۰۰" است. این فیلم با تأثیر از کتاب مصور "۳۰۰" و بر اساس کتاب مصوری به نام "خشایارشا" نوشتهٔ فرانک میلر ساخته شده‌است.
داستان فیلم روایتگر نبرد آرتمیزیوم بین سپاهیان لشکر خشایارشا به فرماندهی آرتمیس و سپاهیان لشکر تمیستوکلس می‌باشد. همچنین بخش‌هایی از فیلم متمرکز نبرد سالامیس و فتح آتن به‌وسیلهٔ سپاه ایران به پادشاهی خشایارشا و بخش‌هایی متمرکز اتفاقات نبرد ماراتون و حملهٔ داریوش بزرگ به یونان است. در این فیلم به نقش آرتمیس که فرمانده و متحد خشایارشا در این نبردها است توجه شده‌است.
دانشگاه کمبریج به پنج اشتباه تاریخی این فیلم اشاره می‌کند:
۱) عنوان فیلم "۳۰۰: ظهور یک امپراتوری" است. اما اشاره‌ای به ظهور هیچ امپراتوری مشخصی نشده‌است. اگر منظور امپراتوری آتنی باشد، این امپراتوری حداقل دو سال پس از حوادث فیلم و در نبردهای دریایی آرتمیسیوم و سالامیس (هر دو در سال ۴۸۰ قبل از میلاد) شکل گرفت.
۲) تیری که در ابتدای فیلم توسط قهرمان آتنی به نام تمیستوکل در جریان نبرد ماراتون در حومه شهر آتن در سال ۴۹۰ قبل از میلاد پرتاب می‌شود و داریوش بزرگ، پادشاه ایران را می‌کشد، هیچ حقیقت تاریخی ندارد. زیرا داریوش و پسرش خشایارشا در نبرد ماراتون حضور نداشتند.
بلومبرگ بیزینس‌ویک یک مجله تجاری هفتگی آمریکایی انگلیسی زبان است و در گذشته با نام بیزینس‌ویک شناخته می‌شد که از سال ۲۰۰۹ توسط مؤسسه بلومبرگ ال. پی. منتشر می‌شود و مقر آن در نیویورک واقع در ایالات متحده آمریکا است و از سال ۱۹۲۹ ایجاد شده‌است.
این مجله پنجاه بار در سال منتشر می‌شود و کارش را در سپتامبر ۱۹۲۹ در شهر نیویورک آغاز کرد. مجلات تجاری بلومبرگ بیزینس ویک در برج بلومبرگ واقع در خیابان لکسینگتون ۷۳۱، در بحش منهتن شهر نیویورک قرار دارد. این برج در مرکز سیتی گروپ، خیابان ۵۳ شرقی و۱۵۳ بین لکسینگتون و خیابان سوم، منهتن در شهر نیویورک واقع شده‌است.
بلومبرگ بیزینس‌ویک در سال ۲۰۱۱، به عنوان برترین مجله تجاری در کشور معرفی شد. در سال ۲۰۱۲، بلومبرگ بیزینس ویک برنده جایزه برتری عمومی برای مجلات عمومی در جوایز مجله ملی شد. همچنین در سال ۲۰۱۲، جاش تیرانگیل، سردبیر بیزینس ویک بلومبرگ، توسط سایت عصر تبلیغات به عنوان سردبیر مجله سال انتخاب شد. در سال ۲۰۱۴، بلومبرگ بیزینس ویک برنده جایزه انجمن سردبیران و نویسندگان تجاری آمریکایی به عنوان بهترین در تجارت برای مجلات عمومی معرفی شد.
وبگاه بلومبرگ بیزینس‌ویک
هارولد «هپی» هوگان یکی از شخصیت‌های خیالی کتاب‌های کامیک انتشارات مارول کامیکس و یکی از شخصیت‌های مکمل مرد آهنی می‌باشد.
هپی هوگان، یک بوکسور قدیمی که شکست‌هایی زیادی را دارد، بعد از آنکه جان تونی استارک را نجات می‌دهد، به عنوان راننده و دستیار شخصی به استخدام استارک در می‌آید."Tales of Suspense" #45 (September 1963) و بعد از مدتی یکی بودن تونی استارک و مرد آهنی را کشف می‌کند."Tales of Suspense" #70 (October 1965)
یک روز وقتی که هوگان مریض می‌شود، پزشکش سعی می‌کند تا به کمک اشعه کبالتی اختراع استارک او را درمان کند؛ اما به جای درمان شدن، او تبدیل به غولی وحشی و تقریباً بی عقل با زوری ابر انسانی به نام عجیب الخلقه می‌شود."Tales of Suspense" #74 (February 1966) عجیب الخلقه قبل از این که مرد آهنی بتواند جلوی او را بگیرد، وحشی شده و فرار می‌کند.
مرد آهنی دوباره عجیب الخلقه را به آزمایشگاه باز می‌گرداند اما انرژی اش تمام شده و خاموش می‌شود. عجیب الخلقه پپر پاتز را که با دیدنش غش کرده بود، بلند کرده و با خود می‌برد. پلیس به او شلیک می‌کند و او پپر را رها می‌کند. مرد آهنی بازگشته، پپر را نجات داده و عجیب الخلقه را به آزمایشگاه برمیگرداند."Tales of Suspense" #76 (April 1966) او به صورت عادیش تبدیل می‌شود اما به خاطر یادزدودگی تا مدت‌ها چیزی به خاطر نمی‌آورد."Tales of Suspense"#83 (November 1966)
مدت‌ها بعد، زمانی که هپی به استارک در بازسازی زره اش کمک می‌داد، باری دیگر در معرض اشعه‌های کبالتی قرار گرفته و به عجیب الخلقه تبدیل می‌شود. عجیب الخلقه استارک را به سمت دیوار پرتاب کرده و پاتز را می دزد. نهایتاً نیز استارک موفق می‌شود او را به حالت طبیعی باز گرداند.
یک بار گرد آورنده پپر و هپی را به امید اضافه کردن عجیب الخلقه به کلکسیونش می‌دزدد. اما مرد آهنی آنها را نجات می‌دهد.