moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
واژه فارسی روزنامه در روزنامه‌نگاری، گاهی موجب ایجاد معنایی اشتباه برای این اصطلاح می‌شود که بر پایه آن، برخی از فارسی زبانان روزنامه‌نگارها را صرفا نویسندگان روزنامه‌ها می‌دانند؛ این در حالی است که فعالیت‌های روزنامه‌نگاری در همگی رسانه‌های دیجیتال در جریان هستند و به روزنامه‌ها محدود نیستند. اگرچه که معنای تحت اللفظی این اصطلاح در زبان‌های مختلف، به روزنامه و روزنامه نویسی محدود می‌شود، ولی معنای اصلی آن بسیار گسترده تر از فعالیت در روزنامه‌ها است و شامل همه رسانه‌ها می‌شود؛ همانطور که واژه فارسی روزنامه‌نگاری از ریشه کلمه روزنامه به وجود آمده‌است، در زبان‌های فرانسوی،ترکی، اسپانیایی، ایتالیایی،عربی و بسیاری از زبان‌های دیگر هم، همین مسئله وجود دارد؛ مثلا در زبان فرانسوی هم اصطلاح فرانسوی روزنامه‌نگاری (journalisme) از ریشه واژه‌ای فرانسوی به معنای روزنامه (journal) به وجود آمده‌است؛ با این وجود، معنای اصلی و غیر تحت اللفظی این اصطلاح در همگی این زبان‌ها، محدودیتی به روزنامه ندارد و بسیار گسترده تر است.اگرچه گاهی این خطای رایج در میان برخی فارسی زبانان دیده می‌شود، اما در محیط های حرفه‌ای و آکادمیک رسانه‌ای، چنین مسئله‌ای وجود ندارد؛ برای مثال، با همین دید که روزنامه‌نگاری می‌تواند در رادیو و تلوزیون هم انجام گیرد، رشته هایی مانند روزنامه‌نگاری رادیو تلوزیونی در ایران وجود دارند. البته باید توجه کرد که روزنامه در معنای دیگر خود، به معنای شکلی از محتوای رسانه‌ای و واقعیت محور است که با هدف افزایش اطلاعات جامعه درباره موضوعات روز و واقعیت‌ها، در مطبوعات،رادیو،تلوزیون و اینترنت تولید می‌شود؛ از آنجایی که روزنامه در این معنا، رسانه‌ای کاغذی نیست و شکلی از محتوای رسانه‌ای است که در هر رسانه ای قابل تولید است، واژه‌هایی مانند روزنامه تلوزیونی و روزنانه اینترنتی، با توجه به همین معنا از واژه روزنامه ایجاد شده‌اند و روزنامه را نه یک رسانه کاغذی، بلکه نوعی محتوای رسانه‌ای که در هر رسانه ای قابل تولید است، قلمداد می‌کنند.
گاهی به غلط، تمام فعالین رسانه‌ای در رسانه های چاپی و کاغذی، روزنامه‌نگار( به انگلیسی: journalist) و تمام فعالین رسانه‌ای در رسانه های دیجیتال، خبرنگار (به انگلیسی: Reporter یا correspondent) نامیده می‌شوند؛ معمولا دلیل این خطا، تصور غلط محدودیت روزنامه‌نگاری به رسانه‌های کاغذی است؛ این در حالی است که علاوه بر عدم محدودیت روزنامه‌نگاری به روزنامه‌ها، حوزه خبر و خبرنگاری تنها یکی از حوزه‌ها و فعالیت‌های حرفه روزنامه‌نگاری است. عنوان خبرنگار تنها به روزنامه‌نگارانی گفته می‌شود که فقط بر گزارش اخبار تمرکز دارند و به تحلیل اخبار و یا سایر مطالب غیر خبری نمی‌پردازند؛ ضمناً، روزنامه‌نگاران خبرنگار معمولا در مکانی خاص که محل وقوع خبر است، حضور دارند و گزارش خبری تهیه می‌کنند؛ بنابراین تمام خبرنگاران روزنامه‌نگار هستند، اما تمام روزنامه‌نگاران الزاماً خبرنگار نیستند و ممکن است علاوه بر خبرنگاری، در سایر حوزه‌های روزنامه‌نگاری هم فعال باشند؛ برای مثال روزنامه‌نگار ممکن است روزنامه‌نگار تحقیقی باشد و به تحقیق درباره موضوعاتی بپردازد که شاید حتی جزو اخبار به شمار نیایند و یا روزنامه‌نگار موسیقی باشد و به تولید محتوا‌های تحلیلی و انتقادی درباره آثار هنری جهان موسیقی بپردازد.
موضوع روزنامه‌نگاری هر چیزی می‌تواند باشد، و روزنامه‌نگاران به نگارش در مورد حوزهٔ گسترده ای از مسائل اشتغال دارند از جمله:
روزنامه‌نگاران می‌توانند برای خروجی‌های خبری عمومی همچون روزنامه‌ها، مجلات خبری و رادیو تلویزیون؛ نشریات تخصصی کثیرالانتشار همچون مجلات تجاری و سرگرمی، یا برای نشریات و خروجی‌های خبری که دارای گروه خاصی از مشترکین هستند، یا پایگاه‌های خبری اینترنتی گزارش کنند.
معمولاً از روزنامه‌نگاران خبرنگار خواسته می‌شود برای گردآوری اطلاعات جهت تهیه گزارش خود در صحنهٔ وقوع ماجرا حضور یابند، و اغلب ممکن است آنان گزارش خود را در محل تهیه کنند. آنان همچنین برای گردآوری اطلاعات از تلفن، رایانه و اینترنت نیز استفاده می‌کنند. با این وجود، اغلب اوقات این گزارش‌ها در اتاق خبر یا تحریریه یعنی دفتری تهیه می‌شود که خبرنگارها و سردبیر برای تهیهٔ محتوای خبر در آن مشغول به کار هستندو فرایند پردازش تا تأیید و ارسال خبر در آن صورت می‌گیرد.
خبرنگارها، خصوصاً آن‌هایی که موضوع یا حوزهٔ خاصی را پوشش می‌دهند باید روابط گسترده‌ای با منابع، یعنی افراد و سازمان‌های فعال در حوزهٔ مورد نظر داشته باشند، تا بتوانند یا به منظور شرح جزئیات یک حادثه، یا ایجاد سرنخ‌هایی در مورد دیگر موضوعاتی که باید گزارش شود، از آن‌ها استفاده کنند. آنان همچنین باید برای تحقیق و گزارش بهتر ماجرا مهارت‌های پرسش گری و تحقیقی خود را تقویت کنند.
روزنامه‌نگاری به گروه‌های پرشماری تقسیم می‌شود: روزنامه‌ها، مجلات خبری، مجلات عمومی، مجلات تجاری، مجلات سرگرمی، خبرنامه‌ها، نشریات خصوصی، صفحات خبری آنلاین و… هر یک از این‌گونه‌ها شرایط خاص خود برای تحقیق و نگارشِ گزارش را، داراست.
مثلاً، روزنامه‌نگاران ایالات متحده آمریکا از سبک هرم وارونه برای نگارش گزارش خود، استفاده می‌کردند. گرچه این سبک بیشتر برای نگارش گزارش‌های خبری صریح و جدی استفاده می‌شده و نه مقالات اصلی. گزارش‌های مکتوب خبری جدی باید به صورت خلاصه نوشته شده، و مهم‌ترین اطلاعات را در همان ابتدا بیاورد، تا چنانچه در صورت کمبود فضا، داستان خلاصه شد، کم‌اهمیت‌ترین مسائل، از انتهای داستان حذف شود. سردبیران معمولاً اطمینان حاصل می‌کنند که گزارش‌ها تا حد امکان موجز نوشته شود.
مقالات اصلی اغلب با توجه به موضوع گزارش آزادانه‌تر نوشته می‌شوند، و عموماً فضای بیشتری به آن‌ها اختصاص داده می‌شود.
مقالات مجلات خبری و مجلات عمومی معمولاً به سبکی متفاوت نوشته می‌شوند، و در آن‌ها تأکید کمتری بر هرم وارونه است. نشریات تجاری بیشتر حول محور اخبار تهیه می‌شوند، درحالی‌که نشریات سرگرمی بیشتر بر مبنای مقالات اصلی تدوین می‌شوند.
روزنامه‌نگار رادیو باید حقایق را جمع‌آوری کرده و آن را با دقت و قاطعیت پخش کنند، اما در همین حین باید جلوه‌های صوتی جالبی نیز به گزارش خود بیفزایند که این امر از طریق مصاحبه با افراد درگیر در ماجرا و موسیقی پس‌زمینه که به توصیف ماجرا کمک می‌کند فراهم می‌شود. گزارشگران رادیو ممکن است مقدمه‌ای بر خبر بنویسند که توسط گوینده خوانده می‌شود، آنان همچنین ممکن است به صورت زنده به پرسشهای گویندهٔ خبر نیز پاسخ دهند.
روزنامه‌نگار تلویزیون برای شرح و توضیح گزارش خود به اطلاعات تصویری، از جمله مصاحبه زنده با افراد درگیر در ماجرا، تصاویری از صحنه رویداد ماجرا، و تصاویر گرافیکی که بیشتر در ایستگاه تلویزیون برای قالب ریزی خبر تهیه شده متوسل می‌شوند. گزارشگران تلویزیون نیز ممکن است مانند گزارشگران رادیو مقدمه‌ای بر خبر بنویسند که توسط گوینده تلویزیون در آغاز خبر خوانده می‌شود. معمولاً گزارشگران رادیو و تلویزیون از فضایی که مطبوعات، برای درج اطلاعات در اختیار دارند، برخوردار نیستند.
گرچه خبررسانی در شکل جدید و استاندارد آن از سده هفدهم به بعد بود ولی دولت‌ها از زمان دودمان هان در چین باستان اقدام به انتشار بولتن‌های خبری همگانی کردند.
در دههٔ ۱۹۰۲ که روزنامه‌نگاری نوین در حال پا گرفتن بود، نویسنده والتر لیپمن و فیلسوف آمریکایی جان دووی در مورد نقش روزنامه‌نگاری در دموکراسی با یکدیگر مباحثاتی داشتند. فلسفهٔ بحث آنان هنوز مشخصه بحث در مورد "نقش روزنامه‌نگاری در جامعه و دولت ملی" است.
«لیپمن» بر این باور بود که روزنامه‌نگاری می‌بایست به عنوان یک میانجی یا مترجم بین عموم و سیاست‌گذاران عمل کند. بر این اساس روزنامه‌نگاری تبدیل به یک واسطه می‌شد. هنگام سخنرانی نخبگان، روزنامه‌نگار گوش فرا می‌داد و اطلاعات را ثبت می‌کرد، آنگاه این اطلاعات را تصفیه کرده، و برای استفاده عموم در اختیار آنان قرار می‌داد.
دلیل روزنامه‌نگار برای این کار آن بود که عموم در موقعیتی نبودند که بتوانند به هضم اطلاعات فزاینده و پیچیدهٔ جامعهٔ مدرن باشند، در نتیجه یک واسطه می‌بایست اخبار را برای آنان تصفیه می‌کرد.
لیپمن این موضوع را به این صورت شرح می‌دهد:
لیپمن معتقد بود که عموم از طریق رأی خود بر تصمیم‌گیری نخبگان تأثیر می‌گذارند. در همین حین، نخبگان (یعنی سیاست‌مداران، سیاست گزاران، مأموران دولت، دانشمندان، و…) قدرت را اداره خواهند کرد. "در دنیای لیپمن، نقش روزنامه‌نگار آگاه کردن عموم از اقدامات نخبگان بود". از آنجایی که عموم از طریق رأی خود حرف آخر را می‌زدند یکی دیگر از نقش‌های روزنامه‌نگار نظارت بر عملکرد نخبگان بود. این روند عملاً عموم را در پایین‌ترین سطح زنجیره قدرت قرار می‌داد، که اطلاعات را که از نخبگان جریان می‌یافت، دریافت می‌کردند.
«دووی»، از سوی دیگر، معتقد بود که:عموم نه تنها قادر به درک مسائل ایجادشده توسط نخبگان یا پاسخ آنان به این مسائل است، بلکه تصمیمات پس از بحث و گفتگو باید توسط عموم اتخاذ شود. پس از بررسی کامل مسائل، بهترین نظرات به‌دست خواهد آمد.دووی معتقد بود روزنامه‌نگار نه تنها باید به عموم اطلاع‌رسانی کند، بلکه باید گزارش خود را به گونه‌ای تدوین کند که هدف از آن صرفاً انتقال ساده اطلاعات نباشد. در دنیای دووی نقش روزنامه‌نگار تغییر کرد. دووی معتقد بود روزنامه‌نگار باید اطلاعات را درک کرده، آنگاه به ارزیابی پیامدهای سیاست‌های مصوب نخبگان بپردازد. در طول زمان، عقاید وی در درجات مختلف به کار گرفته شده‌است و از نظریهٔ وی، عموماً تحت عنوان روزنامه‌نگاری اجتماعی یاد می‌شود.
مفهوم «رورنامه‌نگاری اجتماعی» اکنون در کانون پیشرفت‌های جدید در عرصه روزنامه‌نگاری قرار دارد. بر اساس این الگوی جدید، روزنامه‌نگاران می‌توانند شهروندان و نخبگان را در امر طرح موضوع و ایجاد محتویات خبر دخیل سازند.
باید خاطر نشان ساخت که با وجود مفهوم برابری، "دووی" هنوز بر مفهوم تخصص تأکید دارد. "دووی معتقد است دانش جمعی بر دانش فردی ارجحیت بسیار دارد."
در ساختار دووی متخصصان و دانشمندان جایگاه خود را دارا هستند، اما دربرداشت "لیپمن" از روزنامه‌نگاری و جامعه از ساختار ترتیبی برای این دو، سخنی به میان نیامده‌است. بر اساس "دووی": محاوره، مباحثه و گفتگو، اساس دموکراسی را تشکیل می‌دهند.
با اینکه فلسفهٔ "لیپمن" در مورد روزنامه‌نگاری بیشتر مورد قبول رهبران دولتی است، رویکرد "دووی"، بهتر گویای نقشی است که بسیاری از روزنامه‌نگاران در جامعه برای خود متصورند و اینکه اکثریت جامعه از روزنامه‌نگاران چه انتظاراتی دارند.
برای مثال شهروندان آمریکایی ممکن است بسیاری از عملکردهای افراطی روزنامه‌نگاران را مورد نکوهش قرار دهند، اما از روزنامه‌نگاران این انتظار را دارند که بادقت، ناظر دولت، شرکت‌های تجاری و دیگر فعالان حاضر در صحنه باشند و مردم را قادر سازند تا در مورد مسائل روز جامعه، تصمیمات آگاهانه اتخاذ کنند.
از روزنامه‌نگاران انتظار می‌رود که اصول خاص این حرفه را به درستی رعایت کنند. قسمتی از این اصول عبارت‌اند از:
تبعیت کامل از این اصول حرفه‌ای، در دنیای واقعی، می‌تواند مشکل باشد. حتی روزنامه‌نگارانی که عقیده دارند در کار خود منصف و واقع گرا عمل می‌کنند ممکن است خلاف آن عمل کنند. با انتخابی عمل کردن در تهیه گزارش، اعتماد بیش از حد به ماجرا یا پخش توضیحی جزئی از وقایع. حتی در گزارش‌های روزمره نیز می‌تواند به راحتی با انتخاب گزارشگر یا گوینده‌ای در خلاصه کردن بعضی از حقایق بپردازد، یا قصور در چک کردن منابع کافی، گوش کردن و گردآوری گزارش صداهای مخالف، یا جستجو برای یافتن ابعاد تازه، می‌تواند در یک تولید یک گزارش اثر بگذارد.
درحالی‌که گزارشگران سعی می‌کنند تبعیضات را کنار بگذارند، ممکن است به راحتی بدون آنکه متوجه باشند، آن‌ها را اعمال کنند. گزارشگران جوان ممکن است نسبت به مسائلی که بر روی افراد مسن جامعه تأثیر می‌گذارد، غافل باشند. شخصی با سابقه ۲۰ ساله در «نیروی ضربت بلیس» ممکن است از شایعه‌ها در مورد فساد سازمانی بی‌اطلاع بماند. انتشاراتی‌هایی که مختص حومه‌نشینان مرفه هستند، ممکن است مشکلات شهری را نادیده بگیرند؛ و البته گزارشگران و سردبیران ساده‌لوح و بی‌اطلاع نیز ممکن است شکار روابط عمومی‌ها، تبلیغات یا اطلاعات غلط قرار گیرند.
سازمان‌های خبری از ویراستار، تولیدکننده و مسئول خبری استفاده می‌کنند که کارشان بررسی کار گزارشگران در مراحل مختلف انجام کار است. اما ویراستاران هم خسته، تنبل، مغرور و متعصب می‌شوند. در این صورت این ویراستاران ممکن است نسبت به حذفیات، تبعیضات و موارد ساختگی روزنامه‌نگاران محبوب خود بی‌توجه باشند. ویراستاران منطقه‌ای نیز ممکن است فاقد توانایی لازم برای بررسی دیدگاه (یا چک کردن حقایق) روزنامه‌نگاری که از یک شهر دور یا کشور دیگر گزارش می‌کند، باشند.
به‌طور حتم بودجهٔ یک سازمان خبری بر تصمیم‌گیری در مورد انواع خبرهایی که مورد پوشش قرار داده می‌شوند، بر مخاطبان مورد نظر و میزان پوشش خبرها تأثیر خواهد گذاشت. چنین تصمیماتی ممکن است متأثر از تعصبات آگاهانه یا ناآگاهانه باشد. در زمان کسر بودجه، ممکن است ویراستاران، روزنامه‌نگاران در ادارات خبری دوردست را فدا کنند یا اینکه تعداد کارکنان در مناطق کم‌درآمد را کم کنند یا انتشارات خود در برخی جوامع را به کلی قطع کنند.
ناشران، مالکان یا سایر مدیران اجرایی خصوصاً مقامات اجرایی تبلیغات فروش می‌توانند از قدرت خود بر روزنامه‌نگاران برای تأثیر بر نحوهٔ گزارش و انتشار خبرها استفاده کنند. روزنامه‌نگاران معمولاً با استفاده از مدیریت عالی «فایروال» بین بخش خبر و سایر بخش‌های یک سازمان خبری ارتباط ایجاد می‌کنند تا بدین نحو مانع تأثیر ناخواستهٔ سایر بخش‌ها بر بخش خبری شوند. مجله‌ای خبری به نام بررسی روزنامه‌نگاری کلمبیا مثال‌هایی از میدانی که سعی کرده‌اند بر نحوهٔ پوشش خبری تأثیر بگذارند یا آن دسته از مدیرانی که در صدد استفاده از قدرت خود برای تأثیر بر روزنامه‌نگاران نیستند و همچنین از روزنامه‌نگارانی که در مقابل این فشارها مقاومت کرده‌اند می‌باشد.
عموماً ناشران و خوانندگان خبر میان گزارش «صرف حقایق» و «نوشتن نظرات شخصی» تمایز قائل‌اند و این کار را اغلب با محدود کردن ستون نظرات به صفحهٔ ویراستاری و صفحهٔ مقابل آن یا «op-ed» (صفحهٔ مقابل ویراستاری) انجام می‌دهند. سرمقاله‌های امضاء نشده عموماً دربرگیرندهٔ نظرات رسمی هیئت ویراستاری است، درحالیکه صفحات
op-ed می‌تواند ترکیبی از ستون‌های مشترک و دیگر مطالب باشد که غالباً در آن‌ها سعی شده‌است توازنی میان نظرات سیاسی و اجتماعی مختلف ایجاد کند.
با این وجود ممکن است تفاوت میان گزارش و نظر از بین برود. داستان‌های بیچیده غالباً نیازمند خلاصه کردن و توضیح و تفسیر حقایق می‌باشند خصوصاً در مواقعی که زمان و مکان اختصاصی به داستان مورد نظر محدود است. داستان‌هایی که دارای تفاسیر و توضیحات زیادی می‌باشند غالباً «تحلیل خبر» نامیده می‌شوند، ولی بااین‌وجود در ستون صفحات خبری گنجانده می‌شوند. در مورد گزارش‌های رسانه‌ای با توجه به زمان محدود چنین تمایزاتی به ندرت امکان‌پذیر است.
به معنای روش‌های تهاجمی و جسورانه‌ای است که روزنامه‌نگاران برای مواجه کردن افراد با سؤالاتی که تمایلی برای صحبت کردن در مورد آن‌ها ندارند بکار می‌گیرند. این روش خصوصاً مورد استفاده روزنامه‌نگاران یا گزارشگران تلویزیونی از جمله کارکنان CBS-TV ۶۰ دقیقه و توسط جرالد ریورا و هم‌اکنون در شبکه فاکس‌نیوز و توسط صدها گزارشگر محقق آمریکایی در شبکه‌های محلی قرار می‌گیرد.
این روش شدیداً مورد انتقاد برخی گزارشگران و دیگر افراد است که استفاده از این نوع روزنامه‌نگاری را غیراخلاقی و جنجالی می‌دانند، درحالیکه دیگران آن را تنها راه نقد گزارش برای کسانیکه مخاطب آن هستند، می‌دانند. در ایالات متحده روزنامه‌نگاری غافلگیرانه غیرقانونی محسوب نمی‌شود.
به معنای دستکاری عامدانه در طرح حقایق در گزارش است تا شخص یا سازمانی را به گونه‌ای نمایش دهد که با تصویر دقیق آن بر اساس بررسی متوازن حقایق موجود، متفاوت باشد. این روش مخصوصاً در روزنامه‌نگاری رسانه‌ای کاربرد گسترده دارد که در آن داستان، صحنه‌ها و مصاحبه‌ها به گونه‌ای طراحی می‌شوند که تأثیری خاص را نسبت به موضوع گزارش ایجاد کنند.
روزنامه‌نگاری مغرضانه از انواع روزنامه‌نگاری بسیار غیراخلاقی محسوب می‌شود. بسیاری از اشخاصی که از آن‌ها گزارش تهیه شده‌است، اذعان کرده‌اند که در معرض این نوع روزنامه‌نگاری قرار گرفته‌اند. برخی از تولیدات رسانه‌ای نیز متهم به روزنامه‌نگاری مغرضانه هستند.
تعداد زیادی از سازمان‌ها، دانشگاه‌ها و موسسات حرفه‌ای وجود دارند که قائل به برتری و برتری روزنامه‌نگاری هستند. جایزه پولیتزر، که توسط دانشگاه کلمبیا در شهر نیویورک توزیع می‌شود، به روزنامه‌ها، مجلات و رسانه‌های پخش برنامه که در حوزه‌های مختلف روزنامه‌نگاری برتر شناخته می‌شوند اعطا می‌شود. دانشکده تحصیلات تکمیلی روزنامه‌نگاری نیویورک جایزه آلفرد آی دوپونت-جایزه دانشگاه کلمبیا را به افراد برتر در روزنامه‌نگاری رادیو و تلویزیون اعطا می‌کند و مؤسسه اسکریپس هووارد جایزه ملی روزنامه‌نگاری را به برترین‌های ۱۷ حوزه رادیو و تلویزیون می‌دهد. انجمن روزنامه‌نگاران حرفه‌ای نیز جایزه سیگما دلتا را به برترین‌های روزنامه‌نگاری اعطا می‌کند؛ و اما در صنعت تلویزیون، آکادمی ملی هنر و علوم تلویزیونی جوایزی را به برترین‌های ژورنالیم تلویزیونی اعطا می‌کند.
روزنامه‌ها و نشریات ادواری اغلب دارای سرمقاله هستند که توسط روزنامه‌نگارانی که بسیاری از آن‌ها در این نوع روزنامه‌نگاری عمیق تخصص دارند نوشته شده‌است، (رجوع شود به عنوان سبک مقاله اصلی در مقاله سبک اخبار).
سرمقاله‌ها اغلب طولانی‌تر از مقالات عادی هستند و همراه آن‌ها عکس، طراحی و دیگر کارهای «هنری» به کار می‌رود. حتی سرمقاله‌ها را گاهی با استفاده از ابزار چاپ و رنگ‌ها برجسته می‌نمایند.
نوشتن سرمقاله مشکل‌تر از نوشتن خبرهای معمولی است؛ چرا که روزنامه‌نگاران با تلاشی به اندازه تلاش روزنامه‌نگاران درصدد جمع‌آوری و گزارش درست و صحیح حقایق یک ماجرا هستند، این در حالی است که روزنامه‌نگاران علاوه بر جمع‌آوری و گزارش درست و صحیح باید راهی جذاب و مبتکرانه برای نوشتن مقاله، به ویژه تیتر یا چند پاراگراف اول آن بیابند. تیتر علاوه بر آنکه باید ایده مقاله را برساند باید بتواند توجه خواننده را نیز جلب کند. اغلب موضوع مقاله‌است که تعیین می‌کند تیتر چه باشد. علاوه بر آن، ژورنالیست‌ها باید سخت‌تر کار کنند تا در هنگام نوشتن تیتر و دیگر اجزای مقاله ایماژها و واژگان کلیشه‌ای تولید نکنند.
در نیمه دوم قرن بیستم خط مایز بین گزارش خبری و سرمقاله‌نویسی مبهم و نامشخص شد؛ چرا که روزنامه‌نگاران و نشریات بیشتر و بیشتری رویکردهای متفاوتی را برای نوشتن مقاله اتخاذ کردند. تام ولف، گی تالیس و هانتر تامپسون و دیگر روزنامه‌نگاران رویکردهای متفاوت زیادی را برای نوشتن مقالات خبری به کار بستند. نشریات شهری و هفته نامه‌ها خط مایز مزبور را مبهم تر و نامشخص تر کردند و بسیاری از مجلات نیز مقالات را بر خبرهای معمولی ترجیح می‌دادند.
برخی از برنامه‌های خبری تلویزیونی نیز در شکل‌های جدیدی مطرح می‌شدند و شمار زیادی از منتقدان معتقد بودند بسیاری از برنامه‌های خبری دیگر برنامه خبری نیستند؛ چرا که محتوی و سبک مورد استفاده آن‌ها مطابق با استانداردهای پذیرفته شده روزنامه‌نگاری نبود. اما از طرف دیگر، رادیو ملی به عنوان نمونه خوبی از ترکیب گزارش خبری، مقالات یا ترکیبی از هر دو تلقی می‌شد. دیگر سازمان‌های مرتبط با خبرهای رادیویی مردمی آمریکا نیز به چنین نتایج مشابه‌ای دست یافتند.
با وجود ابن، هنوزهم اکثریت روزنامه‌ها، به مانند سازمان‌های اخبار رادیو و تلویزیون، خط مایز مشخصی بین خبر و مقاله قائل هستند.
روزنامه‌نگاری پژوهشی در بین انواع روزنامه‌نویسی سخت‌ترین گونه روزنامه‌نگاری است.
روزنامه‌نگاری ورزشی جنبه‌های زیادی از رقابت‌های ورزشی افراد را دربرمی گیرد و جزء لاینفکی از اغلب محصولات روزنامه‌نگاری، از جمله روزنامه‌ها، مجلات، و برنامه‌های خبری رادیو و تلویزیون محسوب می‌شود. در حالی که برخی از منتقدان روزنامه‌نگاری ورزشی را به عنوان روزنامه‌نگاری حقیقی قبول ندارند، اهمیت ورزش در فرهنگ غرب عاملی است برای توجیه این امر که ژورنالیست‌ها نه تنها به رقابت‌های ورزشی، بلکه به ورزشکاران و تجارت در ورزش نیز توجه نمایند.
به‌طور سنتی در ایالات متحده روزنامه‌نگاری ورزشی در مقایسه با نوشته‌های روزنامه‌نگاری سنتی از انسجام، ابتکار و تعصب کمتری برخوردار بود، با این حال تأکید بر صحت و درستی و رعایت عدالت و بی‌طرفی هنوز هم بخشی از روزنامه‌نگاری ورزشی را تشکیل می‌دهد. تأکید بر توصیف صحیح عملکرد آماری ورزشکاران نیز یکی دیگر از بخش‌های مهم روزنامه‌نگاری ورزشی محسوب می‌شود.
روزنامه‌نگاری علمی شاخه نسبتاً جدیدی از روزنامه‌نگاری محسوب می‌شود که در آن گزارش روزنامه‌نگاران اطلاعاتی را در مورد موضوعات علمی به مردم انتقال می‌دهد. روزنامه‌نگاران علمی باید اطلاعات مبسوط، فنی، و در پاره‌ای اوقات اطلاعاتی را که با زبان مخصوص نوشته شده‌است را درک و تفسیر کنند و سپس آن را به گزارش‌های جذابی که برای مصرف‌کنندگان رسانه‌های خبری قابل باشد تبدیل نمایند.
روزنامه‌نگاران علمی باید تصمیم بگیرند که از میان دستاوردهای علمی کدام ارزش پوشش خبری را دارد و همچنین باید بتوانند تشخیص بدهند که از میان منازعات جامعه علمی کدام برای پوشش خبری ارزش دارند. روزنامه‌نگاران باید در این سنجش خود باید عدالت و بی‌طرفی را رعایت کنند، اما هیچ‌گاه حقایق را فدا نکنند.
بسیاری از روزنامه‌نگارانی که در حوزه علمی فعالیت دارند آموزش‌هایی را در حوزه روزنامه‌نگاری خود گذرانده‌اند، به عنوان مثال می‌توان به پزشکانی اشاره کرد که در اخبار پزشکی را تحت پوشش خود قرار می‌دهند. البته این مسئله کلی نیست و در میان روزنامه‌نگاران علمی نیز کسانی هستند که در حوزه علمی دوره یا آموزش ندیده‌اند.
روزنامه‌نگاری تحقیقی که در آن روزنامه‌نگاران رفتاری خلاف عرف غیراخلاقی و غیرقانونی افراد، موسسات اجاری و دولتی را مورد تفحص قرار می‌دهند و آن را فاش می‌سازند، می‌تواند پیچیده، زمان بر و پرهزینه باشد؛ چرا که گروه‌هایی از روزنامه‌نگاران ، ماه‌ها تحقیق و تفحص، مصاحبه‌های گوناگون (اغلب مصاحبه‌های تکراری) با افراد بی‌شمار، مسافرتهای دور و دراز، رایانه جهت تجزیه و تحلیل پایگاه داده‌های اسناد مردمی، یا استفاده از کارکنان حقوقی شرکت به منظور ایمن نگه داشتن اسناد با توجه به قانون آزادی اطلاعات، از جمله مواردی است که در روزنامه‌نگاری تحقیقی لازم است.
این نوع گزارش با توجه به ماهیت برخوردی ذاتی اش، اغلب جزء اولین نوع روزنامه‌نگاری است که متحمل کاهش بودجه یا مداخله کسانی خارج از واحد خبر می‌شود. اگر گزارش تحقیقاتی ضعیف می‌تواند واکنش‌های منفی اشخاص مورد تحقیق و عموم مردم را ضد روزنامه‌نگاران و سازمان‌های رسانه‌ای در پی داشته باشد یا آن‌ها را با اتهام روزنامه‌نگاری بی بند و بار مواجه سازد. اما اگر گزارش تحقیقی قوی باشد می‌تواند توجه مردم و دولت را جلب موضوعات و شرایطی کند که از نظر مردم رسیدگی به آن‌ها لازم و ضروری است. همچنین یک گزارش قوی می‌تواند برای روزنامه‌نگاران دست اندرکار و مسئولان مطبوعات جوایز و شهرت به ارمغان آورد.
یک حوزه دیگر از روزنامه‌نگاری که چندان هم مطرح نیست و در قرن بیستم سنگ بنای آن گذاشته شد، روزنامه‌نگاری "مشاهیر" یا "مردم" می‌باشد که به زندگی شخصی افراد، عمدتاً اشخاص شهیر و بنام، از جمله ستاره‌های سینما و تئاتر، هنرمندان عرصه موسیقی، مدل‌ها و عکاسان و دیگر افراد مشهور در صنعت نمایش و سرگرمی و همچنین افراد خواهان توجه، از جمله سیاست‌مداران و افراد مورد توجه مردم، نظیر کسانی که کاری انجام داده‌اند که ارزش خبری دارد، می‌پردازد.
روزنامه‌نگاری مشاهیر که روزگاری در حوزه رسانه به نویسنده ستون شایعات و مجلات شایعه پرداز قرار می‌گرفت، حال به کانون توجه روزنامه‌های جنجالی ملی از قبیل نشنال اینکوآیرر، مجلاتی از قبیل مردم و یو اس ویکلی و برنامه‌های تلویزیونی‌ای که به‌طور هم‌زمان پخش می‌شوند، از جمله اینترتینمنت تونایت، شبکه‌های کابلی مانند E! و شمار زیادی از تولیدات تلویزیونی و صدها وبگاه اینترنتی دیگر تبدیل شده‌است. اغلب دیگر رسانه‌های خبری نیز قسمتی از برنامه‌های خود را به مشاهیر و مردم اختصاص می‌دهند.
تفاوت روزنامه‌نگاری مشاهیر با نوشتن مقاله اولاً در این است که روزنامه‌نگاری مشاهیر به افرادی می‌پردازد که از قبل مشهور هستند یا دارای جذابیت خاصی هستند، ثانیاً روزنامه‌نگاری مشاهیر به‌طور وسواس گونه‌ای مشاهیر را تحت پوشش قرار می‌دهد، تا آنجا که این روزنامه‌نگاران برای پوشش خبری حتی رفتار خلاف عرف نیز از خود نشان می‌دهند. عکاس سمج، عکاسانی هستند که با سماجت می‌کوشند عکس‌های مشکل آفرین و جنجالی از مشاهیر تهیه کنند، مشخصه اصلی روزنامه‌نگاری مشاهیر است.
روزنامه‌نگاری آنلاین، روزنامه‌نگاری سایبر یا روزنامه‌نگاری الکترونیک انواع جدیدی از روزنامه‌نگاری هستند که به شبکه اینترنت و شبکه جهانی وب، متکی هستند.
از این‌گونه روزنامه‌نگاری‌ها، در ایران، می‌توان به انواع سایت‌های خبرگزاری، پایگاه‌های خبری و کانال‌های خبری اشاره کرد.
روزنامه‌نگاران سراسر جهان اغلب در کشور خود در مورد دولت‌ها مطلب می‌نویسند و آن دولت‌ها سیاست‌ها و رسوم کاملاً متفاوتی را در خصوص روزنامه‌نگاران دارند که موضوع تحقیق و نوشتار روزنامه‌نگاران و آنچه سازمان‌های انتشاراتی مجاز به چاپ آن هستند توسط آن سیاست‌ها و رسوم کنترل می‌شود. بسیاری از دولتهای غربی آزادی مطبوعات را تضمین می‌کنند و اقداماتی چندان زیادی برای محدود ساختن حقوق آزادی مطبوعات انجام نمی‌دهند، در حالی که دیگر کشورها به شدت آنچه را که روزنامه‌نگاران می‌توانند در مورد آن تحقیق کنند یا آن را به چاپ برسانند محدود می‌سازند.
در بسیاری از کشورها، روزنامه‌نگاران از امتیازات خاصی برخوردارند که عامه مردم از آن بهره‌مند نیستند، که از آن جمله می‌توان به دسترسی بهتر به وقایع اجتماعی، صحنه‌های جنایت، کنفرانس‌های مطبوعاتی، مصاحبه‌های مفصل با مقامات دولتی، افراد مشهور و سایر چهره‌های سرشناس از نظر مردم اشاره کرد. این امتیازات از قدرت مسلم مطبوعات در جلب نظر عموم به طرفداری یا علیه دولت‌ها، مقامات و سیاست‌های آن‌ها و نیز از این درک که مطبوعات اغلب نماینده مخاطبانشان هستند نشات می‌گیرد. این امتیازات از حقوق قانونی روزنامه‌نگاران فراتر می‌رود اما لزوماً به واسطه این حقوق تضمین نمی‌شوند. گاهی ممکن است مقامات دولتی تلاش کنند برخی از روزنامه‌نگاران را که موقعیت آن‌ها را به مخاطره می‌اندازند از طریق محروم کردن آنان از همین حقوق که به سایر روزنامه‌نگاران تسری یافته، تنبیه کنند.
ملتها یا اختیاراتی که رسماً به روزنامه‌نگاران مجوز فعالیت می‌دهند، ممکن است در کنار آن مجوزها، حقوق و مسئولیت‌های خاصی را نیز به روزنامه‌نگاران اعطا کنند، اما در ایلات متحده، سنت استقلال مطبوعات از اعمال هر گونه بررسی یا مجوز دهی دولتی، در امان بوده‌است. برخی ایالت‌ها قوانین حمایتی صریحی دارند که از روزنامه‌گاران در برابر هرگونه تحقیق و تفحص دولتی حمایت می‌کند، اما این تعاریف قانونی از «روزنامه‌نگار» به دسترسی شخص به مطبوعات چاپی و شبکه‌های رادیو-تلویزیونی محدود هستند. در همین راستا یک قانون حمایتی در سطح ملی مطرح شده‌است.
در برخی کشورها، روزنامه‌نگاران مستقیماً توسط دولت استخدام، کنترل یا سانسور می‌شوند. در دیگر کشورها، دولت‌هایی که مدعی تضمین حقوق مطبوعات هستند، در حقیقت روزنامه‌نگاران را از طریق تهدید به دستگیری، نابودی یا توقیف اموال (بویژه ابزارهای تولید و انتشار خبر)، شکنجه یا قتل تهدید می‌کنند.
روزنامه‌نگارانی که می‌خواهند درگیری‌ها، چه جنگ‌های بین کشورها چه شورش‌های درون کشورها را پوشش دهند، اگر هم از حقوق خود مبنی بر حمایت شدن از سوی دولت دست نکشند، اغلب این انتظار را که توسط دولت حمایت شوند کنار می‌گذارند.
روزنامه‌نگاران از همان حقوقی که شهروندان عادی و سازمان‌های خصوصی برخوردارند، بهره‌مند هستند. اختیارات روزنامه‌نگاران نسبت به شهروندان خصوصی، توسط حق زندگی خصوصی شهروندان محدود شده‌است. در عین حال کسانی که مایلند در مطبوعاتی نمودی خوشایند داشته باشند (مثل چهره‌های مشهور) به روزنامه‌نگاران اجازه می‌دهند که بیش از سایرین به زندگی خصوصی آن‌ها دسترسی داشته باشند. اگر شخصی زندگی خصوص‌اش را به انظار عمومی کشانده یا در یک حادثه یا رویداد عمومی درگیر شده باشد، ممکن است در آن مورد، حق زندگی خصوصی وی کمرنگ شده یا از بین برود.
شهروندان و سازمان‌های خصوصی می‌توانند از همکاری با همه یا برخی از روزنامه‌نگاران امتناع کنند؛ در عین حال در بسیاری از کشورها، قدرتی که روزنامه‌نگاران از آن برخوردارند اغلب باعث می‌شود این شگرد بی‌اثر شده یا نتیجه معکوس بدهد.
در بیشتر کشورها، شهروندان از این حق برخوردارند تا با روزنامه‌نگارانی که به آن‌ها تهمت زده یا آنان را بدنام می‌کنند برخورد کنند؛ این شهروندان می‌توانند علیه روزنامه‌نگارانی که با پایمال کردن حقیقت، در مورد آنان مطالب کذب منتشر کرده‌اند اقامه دعوی کنند. همچنین پرونده‌های تهمت یا افترا می‌توانند به ایجاد تضاد میان حق روزنامه‌نگاران به انتشار از یک سو و حق شهروندان عادی به داشتن زندگی خصوصی از سوی دیگر منجر شوند. برخی روزنامه‌نگاران مدعی‌اند، هدف از آندسته از دعاوی__ یا حتی تهدید به اقامه چنین دعواهایی__ که علیه آن‌ها یا سازمان‌های خبری اقامه می‌شوند، اینست که با توسل به اقدامات پر هزینه قانونی صدای آنان را خفه کنند، حتی اگر شاکی نتواند ادعای خود را ثابت کند. به این حالت، تأثیر رعب‌آور گفته می‌شود.
در بسیاری از کشورها، روزنامه‌نگاران و سازمان‌های خبری ناچارند در شرایطی کار کنند که در آن همان‌طور که از سوی دولت تهدید به انتقام می‌شوند از سوی شهروندان عادی و سازمان‌های خصوصی نیز مورد تهدید قرار گیرند. دیده شده بسیاری از خلاف‌کاران، سازمان‌های خلاف‌کار، احزاب سیاسی، برخی سازمان‌های متعصب مذهبی و حتی توده‌های مردم، روزنامه‌نگارانی که بر خلاف میل آن‌ها صحبت می‌کنند یا می‌نویسند را تنبیه کرده‌اند. این تنبیه‌ها می‌توانند به صورت تهدید، آسیب‌رسانی به اموال، حمله، شکنجه یا قتل باشند.
گاهی که تعامل روزنامه‌نگاران با منابع خبری ماهیتی محرمانه دارد، تعمیم آن به آزادی مطبوعات به روزنامه‌نگاران قانوناً این حق را می‌دهد که حتی اگر توسط پلیس یا دادستان بازخواست شدند، هویت منابع را بازگو نکنند؛ این در حالیست که در شرایط عادی عنوان نکردن نام منبع می‌تواند به عنوان توهین به دادگاه تعبیر شده و منجر به زندانی شدن روزنامه‌نگار شود.
میزان اختیاراتی که به روزنامه‌نگاران اعطا می‌شود از یک کشور به کشوری دیگر متفاوت است؛ به عنوان مثال در بریتانیا نسبت به ایلات متحده، دولت نسبت به آنچه که از آن با عنوان اطلاعات حساس یاد می‌شود محق‌تر است و می‌تواند روزنامه‌نگاران را مجبور کند تا نام منبعی را که خبر از آن درز کرده افشا کنند. برخی کشورها به ویژه زیمبابوه، جمهوری خلق چین و در سرکوب روزنامه‌نگاران، چه داخلی و چه خارجی، شهرتی خاص دارند.
در دهه اخیر در آمریکا، با وجود عمر طولانی این سنت که روزنامه‌نگاران می‌توانند در تحقیق و تفحص‌های دولت نام منابع را برملا نکنند، دیوان عالی یک سری احکام دادگاهی را برای سطوح پایین‌تر فدرالی تصویب کرده‌است که این احکام می‌توانند به درجات مختلف، حقوق روزنامه‌نگاران را در عدم افشای اطلاعات محدود کنند و در پی آن دادستان‌ها در سطوح فدرالی و ایالتی در تلاش بوده‌اند تا روزنامه‌نگارانی را که درخواست افشای اطلاعات و منابع تحت حفاظت خود را رد می‌کنند، به زندان بیندازند.
مثل بحث منابع، روزنامه‌نگاران به این حق که توسط دولت به مردم، و، با بسط معنا، به روزنامه‌نگاران اعطا شده نیاز دارند که به اطلاعاتی که در اختیار دولت است دسترسی داشته باشند. این حقوق نیز از کشوری به کشور دیگر (رجوع کنید به قانون آزادی اطلاعات) و در ایالات متحده از ایالتی به ایالت دیگر متفاوت است. در برخی ایالت‌ها برای طرح اطلاعات، سیاست‌های آزادانه‌تری حاکم است و برخی دیگر نیز در دهه اخیر تلاش کرده‌اند تا این حقوق را بیش از پیش بسط دهند. به عنوان مثال نیوجرزی برای تعریف دقیق‌تر اینکه تحقیق و تفحص عمومی از کدامیک از اسناد دولتی را می‌توان ممنوع کرد، قانون سان‌شاین (شفاف‌سازی) خود را بروزرسانی نموده و آن را مفصل‌تر کرده‌است.
در ایالات متحده، قانون آزادی اطلاعات (FOIA) برای روزنامه‌نگاران این حق را تضمین نموده که بتوانند رونوشت‌های اسناد دولتی را در اختیار داشته باشند، هر چند که دولت این حق را دارد که در این رونوشت‌های اسناد، آن دسته از اطلاعاتی را که قانون آزادی اطلاعات عدم افشای آن را مجاز می‌داند، حذف یا مخفی کند. سایر قوانین ایالتی نیز دسترسی به اطلاعات را کنترل می‌کند (رجوع کنید به آزادی اطلاعات در ایالات متحده). در عین حال دولت بوش بیش از سایرین بر حق خود مبنی بر محدود تر کردن دسترسی مطبوعات به اطلاعات مصر بوده‌است تا جاییکه عملکرد آن باعث شده که این ادعاها مطرح شود که دولت در تلاش است تا از قانون آزادی اطلاعات فراتر عمل کند قوانین بین نهادهای مطبوعاتی و دولت فدرال را محدودتر کند. در موارد مختلف، دادگاه‌های فدرال به روش‌های مختلفی عمل کرده‌اند اما در مورد دسترسی مطبوعات به اطلاعات، اغلب طرف دولت را گرفته‌اند.
در اواخر دهه نود، رشد انتشارات اینترنتی توسط خود افراد، به ویژه سبک وبلاگ یا بلاگ در انتشارات شخصی، این بحث را به میان آورد که «آیا وبلاگ‌نویسان نیز روزنامه‌نگار هستند؟» در این ارتباط نه تنها مباحثی همچون تعریف نقش و خویشتن و روابط نسبی به میان آمده، بلکه پرسش‌های عملی‌تری در مورد حق دسترسی به اطلاعات و نیز پرسش‌های حقوقی در مورد حوزه اختیاراتی که روزنامه‌نگاران در آن حقوق ویژه دارند همچون مصونیت در برابر مجبور شدن به افشای اطلاعات و منابع محرمانه به میان آمده‌است.
وبلاگ‌نویسان مترصد رخ دادن مواردی هستند که در مورد حقوقشان به عنوان روزنامه‌نگار، برای آن‌ها سابقه حقوقی ایجاد کند. به عنوان مثال، در پرونده‌ای که در سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ توسط شرکت اپل کامپیوتر اقامه شده بود، یک قاضی دادگاه تجدید نظر اعلام کرد آندسته از نویسندگان آن‌لاین که از قول منابع بی‌نام اطلاعاتی را منتشر می‌کنند از سایر مصونیت‌هایی که سایر روزنامه‌نگاران دارند برخوردار هستند. این دادگاه اعلام کرد «هیچ اصل یا آزمونی وجود ندارد که در تمیز دادن خبر درست از نادرست، بتوان آن را اعمال کرد».
تساغکاشن رودی است در کشورهای ارمنستان که در استان شیراک جریان دارد که از سرچشمه می‌گیرد و به رود آخوریان می‌ریزد. طول آن و مساحت حوضه آبخیز (دبی) آن کیلومتر مربع می‌باشد.
تساغکاشن رودی است در کشورهای ارمنستان که در استان گغارکونیک جریان دارد که از سرچشمه می‌گیرد و به می‌ریزد. طول آن و مساحت حوضه آبخیز (دبی) آن کیلومتر مربع می‌باشد.
تساغکاشن () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان مارتاکرت واقع شده‌است و بر طبق سرشماری سال ۲۰۰۵ بالغ بر ۱۳۷ تن جمعیت دارد.
خبرنگاری بازی‌های ویدئویی () یک شاخه از خبرنگاری است که به گزارش اخبار، و تجزیه و تحلیل (نقد) بازی‌های ویدئویی می‌پردازد، که با رواج و ظهور رسانه‌های مستقل آنلاین، نشریات آنلاین و وبلاگ‌ها رشد کرده است.
باشگاه فوتبال پلیس یونایتد () یک باشگاه فوتبال از تایلند است که در شهر بانکوک ناحیه تایلند مرکزی قرار دارد.
شوایتزر اس-۳۰۰ (در گذشته هیوز ۳۰۰ و شوایتزر ۳۰۰) یک خانواده از بالگردهای بسیار سبک است که برای نخستین بار به دست شرکت هیوز هلیکاپترز ساخته شد و هیوز ۲۶۹ نام داشت. سپس با عنوان شوایتزر اس-۳۰۰ در شرکت هواگردسازی شوایتزر و «شوایتزر آر-اس-جی» تولید شد که به مدت ۵۰ سال طراحی بدنهٔ آن بدون تغییر باقی مانده‌است. موتور پیستونی چهارسیلندر و هواخنک این محصول و همچنین ملخ سه‌تایی و روتور ارزان قیمت شوایتزر اس-۳۰۰ موجب شده که این محصول برای کار آموزش خلبانی و سمپاشی در امور کشاورزی گزینه بسیار مناسبی باشد. این محصول از دوام و کیفیت بالایی برخوردار است.
در سال ۱۹۵۵ شرکت هیوز پس از بررسی بازار به این نتیجه رسید که تقاضای زیادی برای یک بالگرد ارزان قیمت برای مصارف آموزشی و کشاورزی و تفریحی وجود دارد که دونفره و کم‌هزینه باشد. هیوز کار طراحی هیوز ۲۶۹ را در سال ۱۹۵۵ آغاز کرد و پیش‌نمونه‌ی آن در سال ۱۹۵۶ پرواز کرد؛ ولی قرار دادن محصول در خط تولید، تا سال ۱۹۶۰ به طول انجامید.هیوز ۲۶۹ برای ارتش آمریکا نیز پیشنهاد شد و ارتش آن را تی‌اچ-۵۵ نام نهاد؛
در سال ۱۹۵۹ شرکت هیوز از اداره هوانوردی فدرال (FAA) مجوز تولید بالگرد ۲۶۹ برای امور غیرنظامی را دریافت کرد و خط تولید با نام 269A در سال ۱۹۶۱ راه‌اندازی شد. خط تولید بالگرد هیوز ۲۶۹ با میانگین ماهیانه ۲۰ فروند کار خود را با قدرت آغاز کرد و تا بهار سال ۱۹۶۴ توانست ۳۱۴ فروند تولید کند. بدین وسیله هیوز توانست با موفقیت بخش بزرگی از بازار بالگردهای غیرنظامی را از آن خود کند و بالگرد ۲۶۹ به محبوب‌ترین محصول برای امور کشاورزی، نظارت پلیس و موارد دیگر تبدیل شد.
در سال ۱۹۶۴ هیوز پروژه‌ای با نام 269B را در دست اجرا گذاشت و مدلی بزرگتر و سه‌سرنشین تولید کرد که با عنوان هیوز-۳۰۰ به بازار عرضه نمود. در همان سال شرکت هیوز مقاومت پروازی بالگرد خود را نشان داد که بالگرد ۲۶۹ موفق شد ۱۰۱ ساعت مداوت پروازی نشان دهد. به این منظور دو خلبان در حالت اثر زمین نزدیک به سطح زمین بالگرد را در حالت هاور نگه‌داشتند تا کار سوخت‌رسانی انجام شود. شرکت هیوز برای اینکه تضمین کند که تقلبی در کار نبوده، به زیر اسکیدهای بالگرد، تخم مرغ وصل کرد تا درصورت فرود آمدن و تقلب کردن در هنگام سوخت‌گیری تخم‌مرغها بشکنند.
در سال ۱۹۶۹ بهینه‌سازی هیوز ۳۰۰ همچنان ادامه پیدا کرد و مدل هیوز ۳۰۰C تولید شد که در سال ۱۹۷۰ مجوز و گواهی را دریافت کرد. این نسخه از یک موتور قوی‌تر لایکومینگ HIO-360-D1A با قدرت ۱۹۰ اسب بخار و روتور با قطر بیشتر بهره می‌برد که باعث شد بیشینهٔ وزن برخاست این بالگرد ۴۵درصد افزایش یابد و همچنین بازه زمان اورهال بهبود پیدا کند. شوایتزر اس-۳۰۰ درواقع همین مدل هیوز ۳۰۰C بود که شرکت شوایتزر در سال ۱۹۸۳ تحت لیسانس شرکت هیوز اقدام به تولید آن نمود.
شرکت هیوز در سال ۱۹۸۴ منحل شد و شرکت مک‌دانل داگلاس سهام آن را خریداری کرد. دو سال بعد از این رویداد در سال ۱۹۸۶ شرکت شوایتزر کلیهٔ حق تولید بالگرد هیوز ۳۰۰ را از مک‌دانل داگلاس خریداری نمود. از آن زمان به بعد طراحی هیوز۳۰۰سی بدون تغییر باقی ماند ولی شرکت شوایتزر ۲۵۰ بهینه‌سازی جزئی در آن ایجاد نمود. در سال ۲۰۰۴ میلادی شرکت شوایتزر نیز به دست سیکورسکی خریداری شد و از آنجایی که سیکورسکی یک بالگردساز کارکشته در زمینه بالگردهای متوسط و سنگین ترابری است، بالگرد اس-۳۰۰ توانست خلاء بالگردهای سبک در شرکت سیکورسکی را پر کند.
در سال ۲۰۰۹ میلادی نام «شوایتزر اس-۳۰۰-سی» به سیکورسکی اس-۳۰۰-سی تغییر کرد.
از آنجایی که شرکت سیکورسکی یک بالگردساز پردرآمد بود و محصولاتش ارزش میلیون دلاری داشتند، علاقه‌ای به توسعه و نگه‌داشتن خط تولید بالگرد اس-۳۰۰ نداشت و این محصول در آستانهٔ نابودی قرار گرفت؛ بنابراین مجوز تولید بالگرد اس-۳۰۰ به یک شرکت نوپا به نام شوایتزر «آر-اس-جی» فروخته شد که در شهر فورت ورث ایالت تگزاس قرار دارد. این شرکت نوپا مسئولیت تأمین قطعات بالگرد هیوز-۳۰۰ (شوایتزر۳۰۰/سیکورسکی۳۰۰) را برعهده دارد و خط تولید مدل ۳۰۰ را حفظ نموده که امروزه در فرودگاه بین‌المللی فوت ورث میچام تولید می‌گردد. در این تیم صنعتی، مهندسان قدیمی و کارکشتهٔ شرکت شوایتزر همانند دیوید هورتون و مایک آیوِن حضور پیدا کردند تا از نابود شدن میراث اس-۳۰۰ جلوگیری کنند.
در طول ۵۰ سال تولید اس-۳۰۰ و هیوز ۲۶۹ در مجموع بیش از ۳۰۰۰ فروند از این بالگرد برای مصارف نظامی و غیرنظامی تولید شد. شرکت شوایتزر با اضافه کردن یک موتور جت توربوشفت و ایجاد تغییرات در بدنهٔ اس-۳۰۰ این محصول را به اس-۳۳۰ تبدیل کرد که پس از مدتی بهینه‌سازی با نام اس-۳۳۳ معرفی شد که قدرت بالاتری ارائه می‌نمود.
در سالهای اخیر بروزرسانی‌هایی بر روی کابین خلبان اس-۳۰۰ انجام شد و نمایشگرهای ساخت شرگت گارمین، جی‌پی‌اس، سامانه‌های الکترونیکی نوین و نشانگر ارتفاع‌سنج به بالگرد اضافه شد.
هیوز ۲۶۹ با یک روتور سه ملخهٔ با آرایش تمام لولایی و راست‌گرد ارائه شده و ملخ دم آن نیز دو تیغه ساخته شده‌است که این ویژگی در تمامی محصولات مشابه کاملاً یکسان و ثابت است. همچنین دارای اسکیدهای کمک‌فنردار و جاذب ضربه می‌باشد. در بالگرد ۲۶۹ ابزارهای کنترلی مستقیم به چرخ‌دنده‌ها اتصال داردند و خبری از سامانهٔ هیدرولیکی نبوده‌است.
این مدل دارای یک موتور ۱۹۰ اسب بخاری Lycoming HIO-360-D1A است که روتور آن قطر بیشتری دارد. این موتور ۴۵ درصد توان بالاتری نسبت به مدلهای اولیه یعنی 269A و 269B دارد. این مدل بود که با برای جلب مشتری با عنوان هیوز 300C و سپس شوایتزر 300C به بازار عرضه شد.
این مدل که ملقب به اسکای نایت (شوالیهٔ شب) است برای مأموریت‌های گشت پلیس شخصی‌سازی شد. شرکت با استفاده از انبار اگزوز پیشرفته و مواد جاذب صدا توانست میزان نویز تولید شده از این بالگرد را ۷۵درصد نسبت به نمونه‌های غیرنظامی کاهش دهد.
مدل سی‌بی نخستین نمونه کامل تولید شده به دست شوایتزر است که از یک موتور تکسترون لایکومینگ HO-360-C1A با قدرت ۱۸۰ اسب بخار بهره می‌برد. سی‌بی نخستین بار در سال ۱۹۹۳ پرواز کرد و مجوز را در سال ۱۹۹۵ از FAA دریافت نمود. این بالگرد منحصراً برای آموزش خلبانی ساخته شده‌است؛ گرچه توان باربری و عملیات ویژه را هم دارد.
نسخه انژکتوری CB است. به دلیل مشکلات 300CB که کاربراتور آن در هوای سرد یخ می‌زد و بالگرد را ناتوان می‌کرد، انژکتور برای آن درنظر گرفته شد. این مدل انژکتوری همچنین دارای سامانهٔ هشدار پایین آمدن دور موتور، اتصال خودکار روتور به موتور در زمان استارت و سامانه محدودکنندهٔ قدرت به منظور محافظت از موتور و قطعات دربرابر بیش‌کاری است.
دزوراگیوغ () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان هادروت واقع شده‌است.
باشگاه فوتبال کولون موتور باس () یک باشگاه فوتبال از هنگ کنگ است که در کشور هنگ کنگ قرار دارد. این تیم در سال ۲۰۱۷ منحل شد.
باشگاه فوتبال پلیس هوشی‌مین () یک باشگاه فوتبال از ویتنام است که در شهر هوشی‌مین قرار دارد.
باشگاه فوتبال لاینز () یک باشگاه فوتبال از فیلیپین است که در سال ۱۹۴۹ تاسیس شده است.
مدیریت روسازی راه فرایند برنامه‌ریزی تعمیر و نگهداری و تعمیر شبکه‌های راه و دیگر زیرساخت‌های اطراف به منظور بهینه‌سازی شرایط روسازی کل شبکه است. مدیریت روسازی به معابر شهری محدود نمی‌شود و در روسازی فرودگاه‌ها هم مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در مدیریت روسازی هزینه‌های چرخه حیات روسازی‌ها با رویکردی منظم و سیستماتیک به پروژه‌های کوچک و بزرگ تعمیر و نگهداری جاده را به همراه دارد. از این رو مدیریت روسازی ارتباط تنگاتنگی با مدیریت دارایی زیرساخت دارد. اگرچه مدیریت دارایی شامل تمام مراحل چرخه حیات از طراحی تا بازیافت می‌شود، اما بیشتر توجه آن معطوف به تعمیر و نگه‌داری شبکه راه است.
سیستم مدیریت روسازی یا پی ام اس (PMS) یک وسیله برنامه‌ریزی برای پیشبرد مدیریت روسازی است. در یک پی ام اس داده‌های راه‌ها ذخیره و برای تصمیم‌گیری استفاده می‌شوند. تصمیم‌گیری بر اساس خروجی‌های مدل‌های زوال انجام می‌گیرد. مدل‌سازی کارایی یا زوال روسازی بر اساس داده‌های ترافیک، آب و هوا و شرایط راه انجام می‌گیرد. با استفاده از خروجی‌های مدل‌های زوال سیستم مدیریت روسازی قادرست اطلاعات لازم برای بهسازی و نگه‌داری راه به تصمیم‌گیرندگان ارائه کند.
روش‌های مدیریت روسازی معمولاً شامل اقدامات زیر هستند:
جمع‌آوری داده‌ها و بررسی شرایط راه معمولاً پرهزینه و زمانبر است. امروزه روش‌هایی چون جمع‌آوری داده اتوماتیک یا پیش‌بینی داده‌ها تا حدی جایگزین روش‌های دستی شده است.
شاخص‌های متعددی در سنجش شرایط راه استفاده می‌شوند. برخی از مهم‌ترین این شاخص‌ها عبارتند از:
مدرسه قهرمانانه من یک مجموعه مانگا ژاپنی ابرقهرمانی به نویسندگی و تصویرگری کوهی هوریکوشی است. این مجموعه مانگا از ژوئیه ۲۰۱۴ تاکنون توسط "هفته‌نامه شونن جامپ" در حال چاپ است.
یک مجموعه تلویزیونی انیمه توسط بونز از این مانگا اقتباس شد. اولین فصل در ژاپن از آوریل تا ژوئن ۲۰۱۶ پخش شد، در دنباله آن یک فصل دوم از آوریل تا سپتامبر ۲۰۱۷ پخش شد، بعد یک فصل سوم از آوریل تا سپتامبر ۲۰۱۸، یک فصل چهارم هم از اکتبر ۲۰۱۹ تا آوریل ۲۰۲۰. فصل ۵ این انیمه در سال ۲۰۲۱ انتشار یافت.
هشدار لو رفتن داستان (*اسپویل*)
پسری به اسم ایزوکو میدوریا که فاقد ابرقدرتی به اسم کوسه است همیشه توسط پسری با کوسه انفجار به اسم باکوگو کاتسوکی اذیت می‌شود و میدوریا گیر تبهکاری به اسم تبهکار لجنی می‌افتد ولی توسط آلمایت قهرمان شمارهٔ یک نجات می‌یابد و همان حال میدوریا متوجه هویت آلمایت می‌شود چندی بعد تبهکار لجنی باکوگو را گروگان می‌گیرد ولی توسط میدوریا آلمایت نجات می‌باید و بعد میدوریا قدرت آلمایت را می‌گیرد و در دبیرستان قهرمانی به اسم یو ای(UA) ثبت نام می‌کند و دختری به نام اوچاکو اوراراکا را از دست ربات نجات می‌دهد ولی او در قدرت خود کنترل ندارد و دست و پایش را می‌شکند بعد با پاک کننده بزرگ آشنا شده و با باکوگو نبرد می‌کند و پیروز می‌شود.
در اواخر فصل آنها اردوی به سمت مکانی به اسم یو اس جی می‌روند ولی تبهکاران به آنجا حمله کردند خوشبختانه آنها به دست آلمایت و بقیه نجات پیدا می‌کنند
بعد از حمله هویت دوتا از تبهکاران فراری که یکی از آن‌ها شیکاراگی تومورا با کوسهٔ تباهی و کوروگیری با کوسه تونل است مشخص می‌شود.
در مسابقات ورزشی بعد از کلی نبرد باکوگو قهرمان مسابقات شده و میدوریا با معلم آلمایت گرندتورینو ملاقات می‌کند قدرت خود را کنترل کرده و با تبهکاری به اسم استین قهرمان کش مبارزه می‌کند. چندی بعد گرندتورینو ترک می‌کند و در آخر او برای اردوی جنگلی آماده می‌شوند و در لیگ تبهکاران اعضای جدیدی اضافه می‌شوند.
میدوریا و بقیه به کمپ جنگلی می‌روند ولی کمپ به دست لیگ تبهکاران متوقف می‌شوند و قهرمانان به مخفیگاه لیگ تبهکاران حمله می‌کنند که بعضی از آن‌ها با همه برای یکی (تبهکاری که رئیس تبهکاران و دارای کوسه همه برای یکی یا قدرت انتقال کوسه است و هویت آن نامشخص است) مقابله می‌کنند و آن توسط آلمایت شکست می‌خورد ولی آلمایت کوسهٔ خودش را از دست می‌دهد و باز نشسته می‌شود و بعد کلاس ای یک (کلاس میدوریا) در آزمون مجوز موقت با مدرسه شیکتسو و مدرسه دیگر مبارزه کرده و قبول می‌شوند
در آخر فصل میدوریا و بقیه با سه ارشد آشنا می‌شوند و لیگ تبهکاران با گروه تبه کاری به اسم شیه هاسایکای همکاری می‌کنند.
توگوتا میریو که یکی از اعضای سه ارشد است میدوریا به دفتر قهرمانی به اسم شب چشم دعوت می‌کند و شب چشم آن را قبول می‌کنند آن تصمیم نجات دختری به اسم اری را دارند و آن به مخفیگاه شیه هاسایکای حمله کرده و پیروز می‌شوند.
بعد باکوگو و تودوروکی (هم کلاسی میدوریا و پسر سخت بنیاد) در آزمون مجوز موقت پذیرفته شده و میدوریا در جشنواره مدرسه تبهکاری را دستگیر می‌کند
در آخر سخت بنیاد با نابود کردن نوموی هود به قهرمان شماره یک تبدیل می‌شود.
این فصل از نبرد تمرینی شروع می‌شود که با انفجار باکوگو تمام می‌شود سخت بنیاد به مرخصی می‌رود و میدوریا خواب همه برای یکی را میبند.
و بعد کلاس ای با کلاس بی مسابقه می‌کند. این مسابقه ۵ ست دارد که طبق معمول برنده ان کلاس A هستش. در این مسابقات شینتسو که میدوریا در مسابقات حذفیه UA با او مبارزه کرد و برنده شد بار دیگر در ست ۵ این دو با یکدیگر مبارزه خواهند کرد. در این مسابقه میدوریا با یکی ازا استفاده‌کنندگان وان فور ال ملاقات می‌کند و کوسه او را نیز به ارث می‌برد او ششمین کابر یکی برای همه بود و به میدوریا گفت: بچه جون تو قراره ۶ تا کوسهٔ ما رو به ارث ببری
میدوریا این موضوع را با المایت در میان می‌گذارد.
در این فصل میدوریا به نبرد با شیگاراکی و همه برای یکی می‌پردازد و در این راه سعی می‌کند که کوسه‌های جدیدی که از یکی برای همه به او می‌رسد را کنترل کند مثل انتشار دود و فاکین (یک کوسه) و در این راه حقایقی را می‌فهمد مثل این که یکی برای همه نمی‌تواند به نسل دیگری منتقل شود مگر اینکه شخصی مناسب که کوسه ای ندارد پیدا شود چون قرار گرفتن یکی برای همه در بنیاد اشغال شده باعث کاهش عمر می‌شود مثل کاربر چهارم که در چهل سالگی مرد نقطه خوب این فصل درآمدن میدوریا ایزوکو از حالت بچگانه است که فقط می‌گفت می‌خواهم قهرمانی شوم که با لبخند مردن را نجات می‌دهد او در این فصل پس از قرار گرفتن روبروی اتفاقات تاریک و دردناک مثل مرگ میدنایت سنسه و آزاد شدن زندانیان تارتاروس باعث می‌شود از عمق تاریک جامعه فرا انسانی سر در بیاورد و از روی بچگانه خود سر باز بزند و از حالت یک شخصیت تک بعدی بیرون بیاید
باشگاه فوتبال پرسیجا جاکارتا () یک باشگاه فوتبال از اندونزی است که در شهر جاکارتا قرار دارد.
الیور تِروی (؛ زادهٔ ) راننده خودروی مسابقه‌ای حرفه‌ای اهل بریتانیا است. او سابقاً یکی از رانندگان سرشناس مسابقات کارتینگ با دو عنوان قهرمانی ملی قابل توجه، و برندهٔ جایزهٔ بی‌آردی‌سی مک‌لارن اتواسپورت در سال ۲۰۰۶ بوده‌است. او در دوران فعالیت حرفه‌ای خود تحت حمایت بنیاد ریسینگ استپس بوده‌است. او هم‌اکنون تحت قراردادی با تیم مک‌لارن، به‌عنوان رانندهٔ آزمایش این تیم در مسابقات فرمول یک فعالیت می‌کند.
باشگاه فوتبال پنجاب () (با نام قبلی مینروا پنجاب) یک باشگاه فوتبال از هند است که در شهر لودهیانا ایالت پنجاب قرار دارد.
سایز صفر () یا سایز ۰ () اندازه‌ای برای پوشاک زنان در سیستم سایز کاتالوگی ایالات متحده است. سایز ۰ و ۰۰ به‌واسطهٔ تغییر اندازه‌های پوشاک در گذر زمان (که تحت عنوان اندازهٔ بیهوده یا تغییر اندازه مورد اشاره قرار می‌گیرد)، که منجر به استفاده از ارقام کوچک‌تر شده‌بود، ابداع شدند. به‌عنوان مثال، سایز ۰ در سال ۲۰۱۱ برابر با سایز ۲ در سال ۲۰۰۱ بوده و از سایز ۶ در سال ۱۹۷۰ و سایز ۸ در سال ۱۹۵۸ بزرگتر است. پوشاک سایز ۰ مدرن، بسته به نوع و نشان تجاری آن، برای اندازهٔ سینه-شکم-باسن بین ۷۶-۵۶-۸۱ سانتی‌متر (۳۰-۲۲-۳۲ اینچ) تا ۹۰–۷۱-۹۰ سانتی‌متر (۳۶-۲۸-۳۶ اینچ) مناسب است. سایز ۰۰ ممکن است بین ۱ تا ۵ سانتی‌متر (۰٫۵ تا ۲ اینچ) از سایز ۰ کوچک‌تر باشد. سایز صفر غالباً برای اشاره به افزاد بسیار لاغر (به‌ویژه زنان و دختران نوجوان)، یا گرایش‌های وابسته به آن‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد.
باشگاه فوتبال تان هوا () یک باشگاه فوتبال از ویتنام است که در شهر تان هوا استان تان هوا قرار دارد.
«چطوری (جشن) می‌گیریم» اولین تک‌آهنگ تک‌خوانی توسط خواننده بریتانیایی ریتا اورا از آلبوم آغازین وی اورا است.
موزیک ویدیو رسمی چطوری انجامش میدیم (جشن) در یوتیوب
مجرای زِهاری یا کانال پودندال/پادندال ()که بنام مجرای الکاک/آلکوک (Alcock canal) نیز شناخته می‌شود دربردارندهٔ سرخرگ و سیاهرگ زهاری درونی و عصب زهاری است و در رویهٔ لگنی ماهیچه سدادی درونی (ابتراتور اینترنوس) قرار داشته و توسط نیام (فاسیای) آن پوشیده می‌شود.
مک‌لارن ام‌پی۴–۲۹ یک خودروی مسابقه‌ای فرمول یک بود که توسط تیم گاس، مت موریس، نیل اوتلی و مارسین بادکوفسکی طراحی شد و توسط مک‌لارن برای شرکت در مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۱۴ ساخته شد. کوین مگنوسن و جنسون باتن رانندگانی بودند که در این فصل با این خودرو رانندگی کردند.
پیشرانهٔ این خودرو از نوع وی۶ ۹۰° توربو با حجم ۱۶۰۰ سی‌سی بوده و جعبه‌دندهٔ آن ۸ دنده به‌صورت نیمه‌خودکار بود.
این خودرو مجموعاً در ۱۹ مسابقه شرکت کرد، اما موفق به کسب پیروزی نشد.
رپ زیرلبی یا رپ مامبل یا رپ ساوندکلاودی اصطلاحی است که به عنوان یک خرده‌ژانر از هیپ هاپ که بیش‌تر در سکوهای برخط توزیع آثار صوتی همچون ساوندکلاود توزیع می‌شود، تعریف می‌گردد. این اصطلاح از سال ۲۰۱۰ به این سو باب شد. کاربرد اصلی این اصطلاح زمانی است که صدای خواننده نامفهوم یا بد کیفیت ضبط شده باشد؛ اما معنی دیگر آن بر رپ‌کن‌هایی دلالت دارد که خلاف دیگر رپ‌کن‌های حرفه‌ای، به اصول شعری این ژانر همچون معنی‌دار بودن آن توجهی نمی‌کنند.
برخی افراد از به‌کار بردن این اصطلاح به سبب نادرست یا تحقیرآمیز بودن آن برای خواننده‌های رپ جوان انتقاد کرده‌اند؛ هر چند برخی از هنرمندان تلاش کرده‌اند این اصطلاح را بازتعریف کنند. با این وجود برخی دیگر از این سبک به عنوان مرحله جدیدی از تکامل این ژانر دفاع کرده‌اند.
اصطلاح «رپ زیرلبی» نخستین بار در سال ۲۰۱۴ توسط یک روزنامه‌نگار/دی‌جی سبک رپ جنگی به نام دی‌جی ولد، در مصاحبه با یک رپ‌کن جنگی به نام لودد لوکس (Loaded Lux) در مورد ظهور این سبک در جریان اصلی هیپ هاپ استفاده شد.https://www.youtube.com/watch?v=8E_qHB1PwXc دربارهٔ اینکه چه کسی برای نخستین بار به چنین سبکی رپ کرده‌است، اختلاف نظر وجود دارد. با این حال برخی معتقدند خوانندگانی چون گوچی مان، چیف کیف و شناخته‌شده‌تر از آن‌ها، فیوچر، به ویژه با یکی از آهنگ‌هایش که در آلبومش در سال ۲۰۱۱ به نام" پلوتو " منتشر شد، از نخستین ایجادگران این سبک هستند. این اصطلاح برای نخستین بار در توصیف رپ‌کن‌هایی که اشعار آنها نامفهوم است، نیز به کار رفته؛ اما دامنه معنی آن شامل رپ‌کن‌هایی می‌شود که عموماً تأکید کمی بر کیفیت متن ترانه دارند. برخی ادعا کرده‌اند که هنرمندانی چون داس ای‌اف‌اکس و فو-شنیکنز سال‌ها پیش از ایجاد این اصطلاح به این سبک رپ می‌کرده‌اند. «رپ‌کن‌های زیرلبی» تمایل دارند بیش‌تر در مورد مواد مخدر، سکس، پول، جواهرات، لباس‌های طراحی‌شده و مهمانی رپ کنند. همچنین این دسته از رپ‌کن‌ها از فلو یا جریان به‌اصطلاح «آها» به منظور ایجاد قافیه، زمانی که توان قافیه‌پردازی نداشته باشند، به‌وفور استفاده می‌کنند؛ واژگانی نظیر «آره»، «آها» و «آه» که در آغاز یا انتهای مسرع آورده می‌شوند.
«رپ زیرلبی» همان‌طور که اشاره شد، غالباً برای تحقیر رپ‌کن‌هایی استفاده می‌شود که هیچ‌گونه انسجام معنایی در شعرشان وجود ندارد. اسکار هارولد از مجله " "کاردینال تایمز" " با بیان اینکه رپ‌کن‌هایی همچون فیوچر بیشتر به ملودی‌های پاپ و جلوه‌های صوتی، مانند تنظیم خودکار تکیه می‌کنند تا معنی شعر، اظهار داشت: "رپ زیرلبی" گمراه کننده است. جاستین چَریتی، نویسنده وب‌سایت رینگر، استدلال می‌کند که این اصطلاح ضرورتاً ساده‌انگارانه است و در حقیقت به یک نوع خاص رپ اشاره نمی‌کند. وی بیان می‌کند که بسیاری از هنرمندان که غالباً در گفتگوهای مربوط به این خرده‌ژانر خود را سپر بلا قرار می‌دهند، در واقع رپ‌کردنشان آن‌قدرها بد نیست و همین نشان می‌دهد «که این اصطلاح برای طبقه‌بندی هنرمندان چندان مفید نیست.»
در سال ۲۰۱۷، جان کارامانیکا ، منتقد موسیقی از "نیویورک تایمز" اظهار داشت که رپ ساوندکلاودی «در سال گذشته به حیاتی‌ترین و مختل کننده‌ترین حرکت جدید در هیپ هاپ تبدیل شده‌است». تاد مسکویتز، بنیانگذار آلامو رکوردز، با بیان اینکه این خرده‌ژانر دارای یک بیس به شدت با اعوجاج و صدای عمداً صاف نشده‌است، آن را یک"جنبش لو-فای " خواند. هنگامی که اسکی ماسک د سلامپ گاد در رابطه با سبک و نحوه ضبط صدای ژانر لو-فای صحبت می‌کرد، خاطرنشان کرد: "این بدترین نوع ضبط کردن کار است ، [اما] حداقل شما می‌توانید آن را در هر کجا کار را تنظیم کنید و این همان موجی بود که ما روی آن قرار داشتیم." و "انرژی خام آن، یعنی اعوجاج موجود در آن، تخصص ما است و ما از آن به نفع خود استفاده کردیم." اسپین چنین نوشت که شرکت ساوندکلاود نتوانسته‌است برای بهبود مشکلات مالی خود از محبوبیت رپ ساوندکلاودی بهره بگیرد. در ژانویه سال ۲۰۱۹، استفان ویت از مجله "رولینگ استون"، با استناد به کشته شدن رپ‌کن‌های مشهور همچون لیل پیپ در سال ۲۰۱۷ و ایکس‌ایکس‌ایکس تنتاسیون در سال ۲۰۱۸، ورود لیل زان به مرکز ترک اعتیاد و مشکلات قانونی سیکس ناین، اظهار داشت که موج رپ ساوندکلاودی در چند سال گذشته رو به زوال بوده‌است.
رپ‌کن‌هایی که نسبت به بهره‌گیری از اصطلاح رپ زیرلبی ابراز نارضایتی کرده‌اند عبارتند از: جی. کول، لاجیک، کریس بی، راس، جوینر لوکاس، و امینم. امینم در آلبوم خود "کامی‌کازه"، پس از اعلام اینکه "بوم بپ (نوعی سبک موسیقی) با یک تبر برمی گردد تا زیرلبی رپ کند" در آهنگ " رویس دا۹'۵ و ترانه" کاترپیلار "به انتقاد از چندین" رپ‌کن زیرلبی" پرداخت. امینم در دیس‌ترک " کیل‌شات "، که در آن مشین گان کلی را دیس کرده و او را یک رپ‌کن‌زیرلبی خطاب کرده‌است. هنرمندان مشهور رپ، پیت راک و جو بودن آشکارا از این سبک به‌سبب کنار گذاشتن سنت هیپ هاپ انتقاد کردند. در نظر منتقد موسیقی، رابرت کریستگائو، "رپ ساوندکلاودی حداقل به اندازه هر نوع هیپ هاپی از نوعی بلاغت جنسیت‌زده رنج می‌برد. برای رد این نظر من به دلایل بسیار خوبی که خلاف آن را ثابت کنند، نیاز دارم." وی اضافه کرد، "من از واژه"جنده" متنفر هستم و از آهنگ‌های ایکس‌ایکس‌ایکس تنتاسیون هم به همین دلیل بدم می‌آید.