moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این فیلم نظرات مثبت منتقدین را به خود جلب کرده و برنده چند جایزه منجمله گلدن گلوب و نامزد دریافت بسیاری از جوایز بوده است.
توفان آدرنرژیک (adrenergic storm) عبارت است از افزایش ناگهانی و شدید سطح کاتکول‌آمین‌های آدرنالین و نورادرنالین (به ترتیب معروف به اپی‌نفرین و نوراپی‌نفرین) در سرم خون، همراه با افزایش کمتر انتقال دوپامین. این عارضه به دلیل ایجاد تاکی‌کاردی شدید و فشار خون بالا به ویژه برای کسانی که سابقهٔ بیماری قلبی دارند می‌تواند وخیم باشد. در صورتی که فوری تحت درمان قرار گیرد بهبودی حاصل می‌شود. درمان معمولاً شامل تجویز مقادیر زیادی دیازپام یا سایر بنزودیازپین‌ها به همراه بتابلاکرها است. در بیمارانی که منع مصرف بتابلاکر دارند از سایر داروهای ضد فشارخون همچون کلونیدین می‌توان استفاده کرد. این عارضه معمولاً بر اثر مصرف بیش از حد محرک‌ها به ویژه کوکایین ایجاد می‌شود اما به علت عادات غذایی نامناسب همزمان با مصرف مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز نیز رخ می‌دهد. خونریزی مغزی نیز می‌تواند منجر به توفان آرنرژیک شود. همچنین توفان کاتکول‌آمینی بخشی از سیر طبیعی بیماری هاری است و باعث احساس بی‌قراری و وحشت شدید و نیز dysautonomia در مرحلهٔ پیش از کما می‌باشد.
علائم آن مشابه موارد مصرف بیش از حد آمفتامین، کوکایین یا قهوه است، تحریک شدید و بیش از حد دستگاه عصبی مرکزی موجب حرکات هایپرکینتیک و وضعیت غیرقابل پیش‌بینی ذهنی می‌شود. بیمار ممکن است به آسانی خشمگین شده یا به عکس، تمایل به خودکشی نشان دهد. اما واکنش معمول مانیا است.
علائم فیزیکی جدی‌تر بوده و شامل ضربان نامنظم و حتا حملهٔ قلبی یا سکتهٔ مغزی ناگهانی در کسانی که ریسک بیماری عروق دارند می‌شود. تنفس سریع و کوتاه بوده و ضربان و فشار خون به‌طور خطرناکی بالا می‌رود.Mayersohn, M. , Guentert, T.W. "Clinical pharmacokinetics of the monoamine oxidase-A inhibitor moclobemide." 1995. "Clinical Pharmacokinetics" 29(5):292-332
چندین علت برای توفان آدرنرژیک شناسایی شده‌است. در ایالات متحده مصرف بیش از حد کوکایین شایع‌ترین علت است.Jones, C. , Owens D. , "The recreational drug user in the intensive care unit: a review." 1996. "Intensive and Critical Care Nursing" 12(3):126-130 هر داروی محرکی که بیش از اندازه مصرف شود بالقوه می‌تواند موجب این عارضه شود، اما در حالات خیلی نادر داروهای غیر سایکوتروپیک نیز ممکن است چنین واکنشی را موجب گردند.
مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز (MAOIها) دسته‌ای از داروها هستند که مانع آنزیم مونوآمین اکسیداز (MAO) می‌شوند. این آنزیم مسئول فروشکستن ترکیبات بسیاری است. اصولاً هر مولکولی از دستهٔ آمینه‌های اولیه ممکن است توسط مونوآمین اکسیداز اکسیده شود. یکی از ترکیبات مهمی که آنزیم MAO بر روی آن اثر می‌کند، تیرامین است. MAOIها به دو شکل آنزیم را مهار می‌کنند: یا به شکل بازگشت‌پذیر که MAO تا زمان پاک شدن دارو از سیستم مهار می‌شود، یا به شکل بازگشت ناپذیر که در آن آنزیم به‌طور دائم به ترکیب بند می‌شود و توسط آن غیر فعال و عملاً نابود می‌شود. نوع اخیر MAOIها خطرناک‌تر است زیرا حدود دو هفته طول می‌کشد تا بدن آنزیم‌های MAO خود را بازسازی کرده و به سطح عملیاتی برساند.Yamada, M. , Yasuhara, H. ""Clinical pharmacology of MAO inhibitors: safety and future."" Neurotoxicology 25(1-2):215-21 همچنین دو زیرگونه از MAO وجود دارد: MAO-A و MAO-B. این دسته‌بندی از آن جهت در توفان آدرنرژیک مهم است که بین این این دو گونه تفاوت‌های مهمی هست، از جمله بیان متفاوت در بدن و نیز گسترهٔ ترکیباتی که بر آن اثر می‌کنند. در جهاز هاضمه تنها زیرگونهٔ A حضور دارد؛ لذا تنها MAOIهایی که زیرگونهٔ A را محدود می‌کنند موجب حملهٔ فشارخون می‌شوند چرا که این تنها زیرگونه‌ای است که تیرامین مصرفی را متابولیزه کرده و بنابرین تنها زیرگونه‌ای است که وقتی مهار شود می‌تواند موجب افزایش سطح تیرامین شود.
هارمین (مادهٔ موجود در اسپند و تنباکو) و موکلوبماید دو نمونه از مهارکننده‌های بازگشت پذیرند. اولی یک توهم‌زای خفیف است که از سوی مصرف کنندگان مواد مخدر برای افزایش اثر DMT استفاده می‌شود و معمولاً توسط MAO در معده به کل فرو شکسته می‌شود. دومی یک ضدافسردگی و ضداضطراب است که با مهار کردن بازگشت‌پذیر MAO-A و MAO-B عمل می‌کند. تأثیر آن بر MAO-A بیشتر (مهار ۸۰٪) و بر MAO-B کمتر (مهار ۳۰٪) است.Physician's Desk Reference, 2005. 59th edition.
با توجه به این موارد، اهمیت MAOIها در توفان آدرنرژیک آن است که این آنزیم‌ها یا موادی را در غذا فرومی‌شکنند که مادهٔ اولیهٔ داروهای محرک خواهد شد، یا خود ترکیبات محرکند. پنیر کهنه، آبجو، شراب قرمز، برخی قارچ‌ها، محصولات تخمیر شده همچون ترشی‌ها و بسیاری از دیگر غذاهای به ظاهر بی‌ضرر می‌توانند موجب حملهٔ فشارخون شوند. متهم اصلی تیرامین است که از یکی از مواد اولیهٔ دوپامین یعنی اسید آمینهٔ تیروزین مشتق می‌شود. در عین حال مواد دیگری نیز در غذا می‌توانند سبب بروز یا تغییر این عوارض گردند. اما همیشه حاصل افزایش فشار خون خواهد بود لذا بیمارانی که MAOIها را مصرف می‌کنند باید مراقب تغذیهٔ خود باشند.
خونریزی مغزی یک وضعیت بسیار وخیم است که در آن یک غشای عصبی سوراخ شده و مغز در معرض آسیب قرار می‌گیرد. شروع آن ناگهانی است و با "بدترین سردرد عمر" توصیف شده و پس از آن نشانه‌های خطرناک متعددی ظاهر می‌شود. یکی از آن‌ها توفان ادرنرژنیک است. ظاهراً با افزایش فشار داخل جمجمه‌ای، مغز فشرده شده و این فشار باعث بیرون ریختن کاتکول‌آمین‌ها از محفظه‌هایشان و پخش شدنشان در سیناپس‌ها و فضای بین سلولی می‌شود.Rodman, K. , and Issam, A.A. 1993. "Clinical Presentation: Subarachnoid Hemorrhage." From "Current Management of Cerebral Aneurysms," ed. Issam, A.A. AANS Publications Committee. pgs. 21-43
توجیه دیگری که ارائه شده آن است که این افزایش فشار درون جمجمه از سوی بافت اصلی مغز به عروق خونی مغز منتقل می‌شود و موجب کاهش جریان خون در مغز می‌گردد. در نتیجه سیتم عصبی سمپاتیک نوراپی‌نفرین و اپی‌نفرین بیشتری تراوش می‌کند و فشار خون و ضربان قلب را تا حد خطرناکی بالا می‌برد تا جریان خونرسانی به مغز را بازیابد.
در حالات نادری یک فئوکروموسیتوما (تومور بافت مرکزی غدد فوق کلیوی که جلوی کلیه قرار دارند) ممکن است موجب توفان آدرنرژیک شود. این گونهٔ تومور چندان شایع نیست و زیرگونه‌ای از آن که می‌تواند موجب ترشح وسیع آدرنالین شود باز هم نادرتر است. مبتلایان به فئوکروموسیتوما ممکن است ناگهان به اوج خشم رسیده یا به حضیض ترس و لرز فرو روند. این حالت احتمالاً برای خود و اطرافیانشان خطرناک است زیرا توانایی قضاوتشان را معیوب می‌نماید. حواسشان حساس‌تر شده و آستانهٔ دردشان پایین می‌آید. سطح آدرنالین در جریان خونشان بیش از حدی است که اغلب مردم تجربه کرده‌اند و در موارد نادری می‌تواند منجر به مرگ بر اثر اوردوز داخلی ادرنالین گردد.Whalen, R.K. , et al. "Extra-adrenal pheochromocytoma." 1992. "Journal of Urology" 147(1):1-10. اما به‌طور کلی توفان آدرنرژیک از عوارض نامعمول فئوکروموسیتوما است.
از آنجا که توفان آدرنرژیک با حالات مشابهی همچون حملهٔ فشارخون، مسمومیت یا مصرف بیش از حد محرک‌ها یا حتا حملهٔ وحشت همپوشانی دارد، و از آنجا که درمان این حالات عمدتاً مشابه هم است، رسیدن به تشخیص افتراقی و معین پیش از آغاز درمان لزومی ندارد. با این حال تحلیل سابقهٔ پزشکی بیمار و بررسی علل احتمالی توفان آدرنرژیک، همچون مواردی که در بالا گفته شد باید انجام شود زیرا برخی از توفان‌های آدرنرژیک می‌تواند ناشی از مشکلات زمینه‌ای حاد باشد.
سندرم سروتونین که در آن سروتونین بیش از حد در سیناپس‌ها موجب حملهٔ فشارخون و گیجی ذهنی مشابه می‌شود، ممکن است با توفان ادرژنیک اشتباه گرفته شود. تفاوت آن است که سروتونین که یک تریپتامین (غیر کاتکول‌آمینی) است که در عملکردهای عالی‌تر مغز نقش دارد، می‌تواند با تحت تأثیر قرار دادن دستگاه عصبی سمپاتیک موجب افزایش خطرناک فشار خون و ضربان قلب شود، اما چون گیرنده سروتونین در قلب و عروق خونی وجود ندارد بنابرین تأثیر مستقیمی بر روی قلب وجود نخواهد داشت؛ لذا وجود بی‌نظمی ضربان، اکوکاردیوگرام غیرطبیعی یا درد قفسهٔ سینه نشانگر توفان آدرنرژیک بوده و سندروم سروتونین را حذف می‌کند.
چنانچه بیمار مشکوک به مصرف بیش از حد از طریق خوراکی بود، باید تحت شست‌وشوی معده و زغال فعال یا هر دو قرار گیرد. با اینکه تفاوت انجام یا عدم انجام این عمل در مورد گفته شده تفاوت مرگ و زندگی است، اما در غیر موارد اوردوز باید از آن اجتناب شود زیرا ممکن است وضع بیمار را بدتر کند.
درمان اولیه شامل دیازپام و یک بتابلاکر غیرانتخابی است. از دیگر داروهای ضدفشارخون نیز می‌توان استفاده کرد. همهٔ بنزودیازپین‌ها و بتابلاکرها برای استفاده در یک توفان آدرنرژیک مناسب نیستند. به عنوان مثال آلپرازولام و پروپرانولول. آلپرازولام گیرنده‌های دوپامین را خیلی کم درگیر می‌کند و موجب ترشح کاتکول‌آمین می‌شود درعین حال پروپرانولول نیز موجب ترشح اندکی کاتکول‌آمین می‌شود.
پس از پایین آوردن ضربان قلب و فشار خون، درمان حمایتی آغاز می‌شود. چنانچه یک مشکل زمینه‌ای عامل توفان آدرنرژیک بوده باشد باید مورد توجه قرار گیرد. با این حال علت ریشه‌ای بیشتر توفان‌های آدرنرژیک ناشناخته است.
فرای‌کور نیروهای داوطلب شبه نظامی آلمانی ضد کمونیستی بودند که از سده هجدهم تا اوایل سده بیستم وجود داشتند. فرای‌کور در زمان جنگ هفت ساله و توسط فریدریش دوم و به منظور مقابله با نیروهای خارجی به ویژه روس‌ها ایجاد شد و بعدها اغلب به منظور مبارزه با کمونیسم مورد استفاده قرار می‌گرفت. سربازان فرای‌کور اغلب به روش جنگ چریکی مبارزه می‌نمودند.
بیل اوون (؛ – ) یک هنرپیشه و ترانه‌سرا اهل انگلستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۹۹ میلادی فعالیت می‌کرد.از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "ای مرد خوش‌شانس!"، "جورجی دختر"، "کاملاً غریبه"، "درباره فیدل"، "در انتهای دوران میانسالی" و "نیم‌تنه رنگارنگ" اشاره کرد.
استفنی سوکولیسنکی مشهور به سوکو (؛ زادهٔ ۲۶ اکتبر ۱۹۸۵) یک خواننده، آهنگساز و موسیقی‌دان همجنسگرای اهل فرانسه است. از معروف‌ترین ترانه‌های وی ما ممکن است تا فردا مرده باشیم است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به او و "دوست‌دخترها" اشاره کرد.
در فوریه سال ۲۰۱۰ سوکو در فیلم À l'origine (به فارسی در آغاز) نامزد جوایز César Award for Most Promising Actress شد.
در کیهان‌شناسی فیزیکی، دوره کوارک دوره‌ای از تکامل جهان اولیه است که نیروهای بنیادی گرانش، الکترومغناطیس، نیروی هسته‌ای ضعیف و نیروی هسته‌ای قوی به شکل کنونی خود درآمده بودند اما دما آنقدر زیاد بود که به کوارک‌ها اجازه پیوستن به یکدیگر و تشکیل هادرونها را نمی‌داد. دوره کوارک تقریباً ۱۰-۱۲ ثانیه پس از مه‌بانگ و زمانی آغاز شد که دوره الکتروضعیف با تجزیه برهمکنش الکتروضعیف به نیروی الکترومغناطیس و نیروی هسته‌ای ضعیف، پایان یافت. در دوره کوارک جهان از یک پلاسمای کوارک گلوئون بسیار چگال تشکیل می‌شد که شامل کوارکها و لپتونها و ضددرات آنها می‌شد. برخورد بین ذرات آنقدر پرانرژی بود که به کوارکها اجازه ترکیب و تشکیل مزون یا باریون را نمی‌داد. دوره کوارک وقتی که جهان تقریباً ۱۰-۶ ثانیه از عمرش گذشته‌بود . درحالیکه انرژی متوسط برخورد بین ذرات از انرژی بستگی هادرون‌ها کمتر شده‌بود، پایان یافت. دوره بعدی که در آن کوارکها در درون هادرون‌ها محبوس شدند را دوره هادرون می‌نامند.
کنزینگتون غربی (به انگلیسی: West Kensington) یک ناحیه در بریتانیا است که در منطقه سلطنتی کنزینگتون و چلسی واقع شده‌است.
در کیهان‌شناسی فیزیکی، دوره هادرون بازه‌ای زمانی در تکامل اولیه جهان است که در آن جرم جهان غالباً از هادرون تشکیل شده‌بود. این دوره تقریباً -۶۱۰ ثانیه پس از مه‌بانگ و در شرایطی آغاز شد که دما به قدری پایین آمده بود که به کوارکهای دوره قبلی (دوره کوارک) اجازه پیوند با یکدیگر و تشکیل هادرون‌ها را می‌داد. در ابتدا دما به اندازه کافی بالا بود که اجازه تشکیل جفتهای هادرون-ضد هادرون را می‌داد که تعادل گرمایی بین ماده و ضدماده حفظ می‌شد. هر چند که با ادامه کاهش دمای جهان دیگر جفتهای هادرون-ضد هادرون تشکیل نمی‌شدند و بیشتر هادرون‌ها و ضد هادرون‌ها در واکنشهای نابودسازی از بین رفتند و تنها بخش کوچکی از هادرون‌ها باقی ماند. نابودسازی ضدهادرون‌ها تا ۱ ثانیه پس از مهبانگ کامل شد و پس از آن دوره لپتون آغاز شد.
جوان و بی‌گناه () فیلمی در ژانر دلهره آور جنایی به کارگردانی آلفرد هیچکاک است که در سال ۱۹۳۷ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به جری ورنو، جان لانگدن و پرسی مارمونت اشاره کرد.
زنی بازیگر توسط همسرش که به دوستان او حسادت می‌کرد به قتل می‌رسد. روز بعد، نویسنده‌ای به نام «رابرت تیسدال» که یکی از دوستان او بود، جسدش را در ساحل پیدا می‌کند. او برای تماس به پلیس فرار می‌کند اما دو شاهدی که این ماجرا را می‌بینند تصور می‌کنند او قاتلی است که پا به فرار گذاشته است. او دستگیر می‌شود و…
مهمانسرای جامائیکا () فیلمی در ژانر دلهره آور ماجراجویی به کارگردانی آلفرد هیچکاک و اقتباسی از رمان مشهور دافنه دوموریه به همین نام است(مهمان‌خانه جامائیکا) که در سال ۱۹۳۹ منتشر شد. این فیلم پیش از ربکا و پرندگان ، اولین اثر از سه اثر دافنه دوموریه است که هیچکاک از آن ها برای ساخت فیلم اقتباس کرده است. از بازیگران آن می‌توان به چارلز لوتن، مورین اوهارا و جان لانگدن اشاره کرد.
یان پیتر هوخندایک (زاده ۲۱ ژوئیه ۱۹۵۵ در لیوواردن) ریاضیدان و تاریخ‌نگار ریاضی اهل هلند است. هوخندایک بیشتر به خاطر پژوهش‌هایش دربارهٔ ریاضیات در دوره اسلامی و نیز ریاضیدانان ایرانی شناخته شده‌است.
هوخندایک در سال ۱۹۸۳ در اوترخت دانش‌آموخته شد. موضوع تز دکترای او «تکمیل مقاطع مخروطی بوسیله ابن هیثم» بود و استادان دوره دکتری او فرد فن در بلای و جرالد تومر بودند.یان هوخندایک در Mathematics Genealogy Project او دوره پسادکتری را در سال ۱۹۸۵ در دانشگاه براون در نزد دیوید پینگری گذراند و در سال‌های ۱۹۸۵/۱۹۸۶ در انستیتوی تاریخ علم در دانشگاه گوته فرانکفورت به عنوان استادیار سرگرم پژوهش و آموزش بود. هوخندایک از سال ۱۹۸۶ در دانشگاه اوترخت فعالیت می‌کند. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹ پروفسور تاریخ ریاضی در دانشگاه لایدن و از سال ۲۰۰۵ دارای درجه پروفسور تاریخ ریاضی در اوترخت است. او همچنین به عنوان پروفسور مهمان در دانشگاه کینگ فهد در ظهران و از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ در دانشگاه تهران بوده‌است.
هوخندایک همچنین پژوهشهایی دربارهٔ دوسارگ و رابطه کارهای او با آپولونیوس کرده‌است.
در سال ۱۹۹۴ هوخندایک به عنوان سخنران مدعو در کنگره جهانی ریاضیدانان در زوریخ با موضوع «ریاضیات در دوران اسلامی اسپانیا» حضور داشت.
مقاله‌های هوخندایک به زبانهای انگلیسی، هلندی، فارسی، فرانسه و آلمانی هستند.Publications of Jan Hogendijk
هوخندایک در سال ۲۰۱۲ نخستین جایزه اتو نویگباوئر را دریافت کرد. در اعلامیه این جایزه، دلیل اختصاص این جایزه، دستاوردهای هوخندایک که در آن نشان داده است چگونه ریاضیات یونان باستان در دنیای اسلام پذیرفته، پرورانده و در پایان دوباره به اروپا داده شده‌است عنوان شد.
تمی () فیلمی در ژانر کمدی به کارگردانی بن فالکون محصول سال ۲۰۱۴ با بازی ملیسا مک‌کارتی است. مک‌کارتی یکی از نویسندگان و تهیه‌کنندگان فیلم نیز هست.
داستان‌های شاهنامه یک مجموعهٔ تلویزیونی پویانمایی ایرانی در ١٣ قسمت است که بر اساس کتاب‌ "شاهنامه" از فردوسی و قصه‌های ایرانی به سفارش مرکز پویانمایی صبا در شبکۀ همدان تهیه و تولید شده‌است.
این مجموعه داستان‌هایی از شاهنامۀ فردوسی را به زبان ساده برای کودکان و نوجوانان روایت می‌کند.
در کیهان‌شناسی فیزیکی، دوره لپتون بازه‌ای زمانی در تکامل جهان اولیه است که جرم جهان بیشتر از لپتون‌ها تشکیل شده‌بود. این دوره تقریباً ۱ ثانیه پس از مهبانگ و در پایان دوره هادرون آغاز شد که اکثر هادرون‌ها و ضدهادرون‌ها همدیگر را نابود کرده‌بودند. در طول دوره لپتون، دمای جهان آنقدر بالابود که اجازه تشکیل جفتهای لپتون-ضدلپتون را بدهد و لپتونها و ضد لپتونها در تعادل گرمایی بودند. تقریباً ۱۰ ثانیه پس از مهبانگ، دمای جهان تا حدی فروکش کرد که دیگر جفت‌های لپتون-ضدلپتون تشکیل نمی‌شدند. بیشتر لپتونها و ضدلپتونها در طی فرایندهای نابودسازی از بین‌رفتند و جرم جهان در حالیکه وارد دوره بعدی(دوره فوتون) می‌شد از فوتون تشکیل شده بود.
قصه ما مثل شد (مجموعه تلویزیونی)
این مجموعه که در سه فصل و ۶۶ قسمت توسط "امیر محمد دهستانی" بر اساس مجموعه کتاب های "محمد میر کیانی" ساخته , نوشته و کارگردانی شده روایت داستان‌ها، حکایت‌ها و قصه‌های قدیمی است که به صورت ضرب‌المثل درآمده و به شکلی طنزآمیز به تصویر کشیده شده‌است.
این مجموعه اولین سریال انیمیشن ایران است که با تکنیک "کات آوت" رایانه ای ساخته شده است و محبوبیت و موفقیت آن به همراه مجموعه "شکرستان" (که یک سال پس از آن پخش شد) را باید پایه گذار روند تولید گسترده سریالهای انیمیشن در ایران با این تکنیک دانست.
"دهستانی" در مورد محبوبیت این مجموعه در چند مصاحبه که با او در رسانه ها و همچنین در برنامه کودک و نوجوان شبکه یک انجام شد گفته است:
"... از کودکی عاشق تماشای تلویزیون و خواندن کتاب بودم و یکی از تاثیرگذارترین کتابهایی که در کودکی خواندم مجموعه ابدی و ماندگار "قصه های خوب برای بچه های خوب" اثر استاد زنده یاد "مهدی آذریزدی" بود...خیلی دوست داشتم در انیمیشن کاری ماندگار بسازم که مثل آن مجموعه کتاب ماندگار شود و سالهای سال بچه های ایران عزیز از آن بهره و لذت ببرند که خوشبختانه با کتاب های استاد "محمد میرکیانی" و حمایت ایشان در تولید و همینطور آزادی عمل برای انجام اقتباسی آزادانه تر و سینمایی تر از کتاب هایشان این آرزو محقق شد"
محبوبیت مجموعه موجب شد تا انتشارات "سروش" صدا و سیما دو فصل از مجموعه (چهل قسمت) آن را در قالب یک بسته دی وی دی منتشر و وارد بازار نماید.
بخش دیگری از این مجموعه نیز با تکنیک نقاشی متحرک توسط "علیرضا کاویان راد" تولید شده است که از نظر فیلمنامه و سبک تصویرگری به اصل کتاب ها نزدیک تر است.
دوری می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
قرص پیرا-ستاره‌ای توده‌ای از گاز و غبار به شکل حلقه یا دیسک در حال چرخش حول یک ستاره است. قرص پیرا-ستاره‌ای یک نام کلی برای گونه‌های مختلفی از قرص‌های چرخان حول ستارگان است که بسته به مشخصات فیزیکی می‌تواند قرص برافزایشی، خرده قرص، یا قرص پیش-سیاره‌ای نامیده شود. قرص‌های پیش سیاره‌ای محل تولد سیارگان هستند که بیشتر حول ستارگان جوان می‌چرخند.
اغلب ستارگان در درون سحابی‌های مولکولی پدید می‌آیند که توده‌های عظیمی از گاز و غبار باقی‌مانده از مهبانگ یا حاصل انفجار ستارگان پیر هستند. جاذبه گرانشی سحابی در طول میلیون‌ها سال سبب فشرده گشتن مواد که عمدتاً از هیدروژن و ذرات غبار تشکیل گشته‌اند می‌گردد. در نتیجه انقباض سحابی یک توده فشرده از ماده در مرکز پدید می‌آید که به سبب دارا بودن مقداری غیر صفر از تکانه زاویه‌ای در حال چرخش است. تکانه زاویه‌ای همچنین سبب می‌گردد بخش‌هایی از سحابی نتواند جذب توده مرکزی گردد و در عوض در فواصلی دورتر شروع به گردش به دور توده مرکزی کند. نیروهای گرانش و گریز از مرکز در تعادل با یکدیگر سبب می‌گردند این مواد چرخنده، پیرامونی به شکل یک دیسک یا قرص را به خود بگیرند که بر روی صفحه عمود بر محور چرخش توده مرکزی قرار می‌گیرد. ذرات غبار و گاز هیدروژن مواد اصلی تشکیل دهنده این گونه قرص‌ها هستند. با افزایش دما تابش الکترو مغناطیسی از توده مرکزی آغاز می‌گردد که در این مرحله یک پیش-ستاره نامیده می‌شود. قرص اطراف پیش ستاره در این مرحله قرص پیرا-پیش ستاره‌ای است. با گذشت زمان و با انقباض بیشتر و نیز جذب مواد بیشتر از دیسک دمای پیش ستاره به حدی افزایش می‌یابد که واکنش‌های اتمی در مرکز آن شروع شده و یک ستاره متولد می‌گردد. قرص اطراف ستاره مرکزی در این مرحله یک قرص پیرا-ستاره‌ای نامیده می‌شود. این قرص می‌تواند بسته به شرایط فیزیکی حاکم به یک قرص برافزایشی تبدیل شود که عمری در حدود چند میلیون سال دارند و در طول این مدت اندک اندک بر روی ستاره مرکزی فرو می‌ریزند. گاهی نیز شرایط برای تشکیل توده‌هایی از غبار و گاز بر روی قرص پیرا-ستاره‌ای مهیا می‌شود که منجر به تشکیل سیاره‌ها می‌گردد. چنین قرص‌هایی پیش-سیاره‌ای نامیده می‌شوند. منظومه شمسی روزگاری یک قرص پیش-سیاره‌ای بوده که از آن سیارات و دیگر اجرام چرخان اطراف خورشید پدید آمده‌اند.
خرده قرص‌ها گونه‌ای از قرص پیرا-ستاره‌ای هستند که بیشتر در اطراف ستارگان پیر یافت می‌شوند و باقی‌مانده گرد و غبار و گازهایی هستند که روزگاری در اطراف ستاره‌ای جوان در حال چرخش بودند. با جذب مواد قرص توسط ستاره در طولانی مدت تنها خرده‌هایی از غبار و سنگ و مقادیری بسیار اندک از گاز باقی می‌ماند که گاهی به شکل حلقه‌هایی نمودار می‌شوند.
این فهرست کامل حوزه‌های انتخابیه کنگره ایالات متحده آمریکا به منظور نمایندگی در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا است. تعداد و مرزهای حوزه‌ها پس از هر سرشماری تعیین می‌شوند، گرچه در برخی موارد ایالات بیش از یک بار پس از هر سرشماری مرزها را تغییر داده‌اند. این فهرست شامل ۴۳۵ حوزهٔ کنونی و بیش از ۲۰۰ حوزهٔ منحل شده است. مثلاً تگزاس در دههٔ اول قرن بیست و یکم ۳۲ حوزه داشت ولی در پی سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا چهار حوزهٔ جدید بدان اضافه شد. بعضی ایالات برخی از حوزه هایشان را از دست داده‌اند.
از ۱۸۱۳ تا ۱۸۲۳دلاور دو نمایندهٔ کلی داشت.
Texas's districts were redrawn after the سرشماری ۲۰۰۰ ایالات متحده آمریکا for the 108th Congress and again in 2003 for the 109th Congress (see 2003 Texas redistricting). On August 4, 2006, the map changed again because the and its surrounding districts had to be redrawn for the 110th Congress.
قرص‌های پیش ستاره‌ای (به انگلیسی protoplanetary disk) توده‌هایی از گرد و غبار و گاز هستند و گونه‌ای قرص پیرا-ستاره‌ای به‌شمار می‌روند که اغلب حول ستارگان جوان می‌چرخند.
جاذبه گرانشی سحابی‌های مولکولی که ابرهای گازی باقیمانده از مهبانگ یا حاصل انفجار دیگر ستارگان هستند سبب فشرده گشتن مواد درون آن که عمدتاً از هیدروژن مولکولی هستند، می‌شوند. با گذشت زمان توده‌ای فشرده از ماده در مرکز سحابی پدید می‌آید که به سبب دارا بودن مقداری غیر صفر از تکانه زاویه‌ای در حال چرخش است. انقباض اولیه سحابی حدود ۱۰۰٬۰۰۰ سال طول می‌کشد. تکانه زاویه‌ای سبب می‌گردد؛ بخش‌هایی از سحابی نتواند جذب توده مرکزی گردد و در عوض در فواصلی دورتر شروع به گردش به دور توده مرکزی کند. این مواد چرخنده پیرامونی شکل یک دیسک یا قرص را به خود بگیرند که بر روی صفحه، عمود بر محور چرخش توده مرکزی قرار می‌گیرد. قرص در این مرحله یک قرص پیش-ستاره‌ای و توده مرکزی یک پیش ستاره نامیده می‌شود. با انقباض بیشتر و فرو ریزش مواد بیشتر از دیسک بر روی پیش ستاره مرکزی دمای پیش ستاره به حدی افزایش می‌یابد که واکنش‌های اتمی در مرکز آن شروع شده و یک ستاره متولد می‌گردد. قرص اطراف ستاره مرکزی دراین مرحله یک قرص پیرا-ستاره‌ای نامیده می‌شود.
اگر شرایط فیزیکی (مانند جرم دیسک و ستاره، مقدار تکانه زاویه‌ای، میدان مغناطیسی و غیره) امکان دهد همزمان با چرخش قرص به دور ستاره یا پیش ستاره مرکزی توده‌هایی از غبار و گاز بر روی دیسک پدید می‌آیند و با جذب مواد بیشتر به توده‌هایی بزرگتر تبدیل می‌گردند که پیش-سیاره (به انگلیسی proto-planet) نامیده می‌شوند. این پیش سیاره‌ها همراه قرص به دور ستاره مرکزی می‌چرخند اما به دلیل جذب مواد پیرامون خود اصطکاک خود را با دیسک کاهش داده بر روی مدارهای بیضوی ثابت به چرخش خود ادامه می‌دهند. این پیش-سیاره‌ها با گذشت زمان سیارهها را به وجود می‌آورند که بر روی مدارهای کپلری در حال چرکش هستند. در این مرحله قرص که بیشتر جرم آن به شکل این سیارات درآمده یک قرص پیش–سیاره‌ای نامیده می‌شود.
منظومه شمسی باقیمانده یک قرص پیش سیاره‌ای در اطراف خورشید است که بیش از ۴ میلیارد سال پیش سیاره‌ها را به وجود آورده‌است. غیر از سیاره‌ها و ماه‌های چرخان به دور آنها میلیون‌ها جرم آسمانی دیگر در حال چرخش به دور خورشید هستند که یادگار همان قرص پیش–سیاره‌ای هستند.
شکوه صبح () یک فیلم آمریکایی در سبک کمدی به کارگردانی راجر میشل و نویسندگی آلین براش مک‌کنا است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد.
در کیهان‌شناسی فیزیکی، دوره فوتون بازه‌ای زمانی در تکامل جهان اولیه است که در آن بیشتر جرم جهان از فوتون تشکیل می‌شد. دوره فوتون تقریباً ۱۰ ثانیه پس از مه‌بانگ و در زمانی آغاز شد که بیشتر لپتونها و ضد لپتونها در دوره قبلی یعنی دوره لپتون یکدیگر را نابود کرده‌بودند. طی فرایند سنتز هسته‌ای که در نخستین دقایق دوره فوتون آغاز شد، هسته اتم ایجاد شد و در مابقی دوره فوتون، جهان شامل یک پلاسمای چگال داغ از هسته اتم، الکترون و فوتون بود. در حدود ۳۸۰ هزار سال پس از مه‌بانگ دمای جهان به اندازه‌ای کاهش یافت که هسته‌های اتم و الکترونها امکان ترکیب شدن با یکدیگر و تشکیل اتمهای خنثی را داشتند. در نتیجه، فوتون‌ها دیگر برهم‌کنش زیادی با ماده نداشتند و جهان شفاف شد و تابش زمینه کیهانی به‌وجودآمد و سپس تشکیل ساختار آغاز شد.
جغد شکم‌نواری نام یک گونه از سرده جغد عینکی است.
جغد ابروقهوه‌ای نام یک گونه از سرده جغد عینکی است.
نقل شده است که رضاشاه در هنگام مرگ دارای حدود ۱٫۵ میلیون هکتار زمین بوده است که بیشتر این زمین‌ها در مازندران و برخی دیگر نیز در همدان، گرگان و ورامین قرار داشت. بخشی از این املاک با مصادره مستقیم، دیگری از طریق نقل و انتقال مشکوک اموال دولتی و بخشی دیگر از طرق آبیاری زمین‌های بایر و بخشی نیز با مجبور کردن زمین داران بزرگ و کوچک برای فروش زمین هایشان به قیمت اسمی، به دست آمده بود.
قبل از اصلاحات اراضی در ایران ملاکین بزرگ هنوز در ایران وجود داشتند و اکثر مقام‌های وزارتی را در اختیار ملاکین بزرگ و نمایندگان آنها قرار داشت. آن‌ها بلافاصله پس از تبعید رضاشاه سلطه خود را بر مجلس تثبیت کردند و در بعضی مواقع شدیداً از استقلال و ملی گرایی دفاع نمودند. آنها در این دوره از قدرت سیاسی بیشتر در سطح محلی برخوردار شدند، و بر استانداران، فرمانداران، ژاندارم‌ها و دیگر مقام‌های محلی نفوذ داشتد. این مالکان زمین‌ها و روستاهای خود را بدون هیچ تعهدی نسبت به دولت مرکزی اداره می‌کردند.
مرغ حق پیشانی‌سفید نام یک گونه از سرده مرغ حق است.
مرغ حق آندامان نام یک گونه از سرده مرغ حق است.
مرغ حق سرخ‌گون نام یک گونه از سرده مرغ حق است.
مرغ حق شنی نام یک گونه از سرده مرغ حق است.
مرغ حق سوکوکه نام یک گونه از سرده مرغ حق است.
مرغ حق فلورس نام یک گونه از سرده مرغ حق است.
مرغ حق کوهی نام یک گونه از سرده مرغ حق است.
مرغ حق راجه نام یک گونه از سرده مرغ حق است.
مرغ حق جاوه‌ای نام یک گونه از سرده مرغ حق است.
مرغ حق منتاوای نام یک گونه از سرده مرغ حق است.
مرغ حق طوقی نام یک گونه از سرده مرغ حق است.
مرغ حق سوندا نام یک گونه از سرده مرغ حق است.
مرغ حق والاس نام یک گونه از سرده مرغ حق است.
مرغ حق فیلیپینی نام یک گونه از سرده مرغ حق است.
برخورد در شب () یک فیلم درام آمریکایی به کارگردانی فریتس لانگ است که در سال ۱۹۵۲ منتشر شد. فیلمنامه را، «آلفرد هِیز» بر پایهٔ نمایشنامه‌ای به همین نام اثر کلیفورد اودتس نوشته است.
"برخورد در شب"، اولین فیلمی است که نامِ مریلین مونرو در عنوان‌بندی آغازین، پیش از عنوانِ اصلیِ خودِ فیلم نمایش داده می‌شود.. در حین تصویربرداری این فیلم، تصاویر برهنه مریلین مونرو در قالب یک تقویم دیواری منتشر گردید و موجب شد تا خیلِ عظیمی از خبرنگاران در محل فیلم‌برداری حضور یابند که این موضوع، باعثِ مزاحمت و از دست‌رفتنِ تمرکز گروه فیلم‌ساز گردید.Bogdanovich, Peter: "Fritz Lang in America",p. 81. Frederick A Praeger, 1969.
وبگاه اینترنتی راتن تومیتوز بر اساس نظر ۱۵ منتقد سینما، نمره نسبی ۷۳٪ را به این فیلم داده است."Clash by Night" at Rotten Tomatoes. Last accessed: January 11, 2015.
نام رسمیِ این واحد نظامی، «دایرهٔ پیشگیری بیماری‌های اپیدمیک و تصفیهٔ آبِ ارتش کوانتونگ» بود. واحد ۷۳۱، در آغاز توسط پلیس نظامیِ ارتش امپراتوری ژاپن ایجاد شده بود، اما تا پایان جنگ، تحتِ فرمان و در اختیارِ «سپهبد شیرو ایشی»، یکی از افسران عالی‌رتبهٔ ارتش کوانتونگ بود. تسهیلات مذکور، مابین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۹ ساخته شد، اما نامِ «واحد ۷۳۱» در سال ۱۹۴۱ بر آن نهاده شد.
تنها در کمپ «پینگ‌فانگ»، بین ۳٬۰۰۰ تا ۲۵۰٬۰۰۰ نفرJapan unearths site linked to human experiments. "Some historians estimate up to 250,000 people were subjected to experiments.", http://www.theguardian.com/world/2011/feb/21/japan-excavates-site-human-experiments مشتمل بر مرد، زن و کودکKhabarovsk War Crime Trials. "Materials on the Trial of Former Servicemen of the Japanese Army Charged with Manufacturing and Employing Biological Weapons", Moscow: Foreign Languages Publishing House, 1950. p. 117 در جریان این آزمایش‌های پزشکی، جانِ خود را از دست دادند که از این تعداد، حدود ۶۰۰ نفر در سال، توسطِ پلیس نظامیِ ارتش امپراتوری ژاپن تأمین می‌شد.Yuki Tanaka, "Hidden Horrors", Westviewpress, 1996, p.138 این تعداد جان‌باخته، جدایِ قربانیانی است که در مکان‌های دیگر، آزمایش‌های بیولوژیک همچون «واحد ۱۰۰» کشته شدند.The Imperial Japanese Medical Atrocities and Its Enduring Legacy in Japanese Research Ethics
کهنه‌سربازانِ شاغل در واحد ۷۳۱، شهادت دادند که بیشتر قربانیان آنها، چینی، کره‌ای و مغول بودند. در حدود ۷۰٪ کشته‌شدگان، کمپ «پینگ‌فانگ»، اسرای جنگی و شهروندان عادی چینی بودند. نزدیک به ۳۰ تن از قربانیان، روس بودند.Seiichi Morimura, "The Devil's Gluttony", 1981 تعداد دیگری نیز از سایر کشورهای جنوب شرقی آسیا، جزایر کوچک اقیانوس آرام و مستعمرات کوچک امپراتوری ژاپن و اسرای جنگیِ متفقین بودند. واحد ۷۳۱، تا پایان جنگ جهانی دوم، حمایتِ همه‌جانبه‌ای از سوی دولت ژاپن در اختیار داشت.
محققانِ درگیر در واحد ۷۳۱، به جای آنکه به‌دلیل جنایات جنگی‌شان محاکمه شوند، در ازایِ افشایِ تجربیات و نتایج تحقیقاتشان بر روی انسان، از سوی دولت ایالات متحده آمریکا مصونیت قضایی یافتند.Hal Gold, "Unit 731 Testimony", 2003, p. 109 برخی از آن‌ها که توسط نیروهای ارتش سرخ اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی دستگیر شده بودند، در سال ۱۹۴۹ میلادی در «دادگاه جنایات جنگی خاباروفسک» محاکمه شدند. آمریکایی‌ها، محققان مزبور را محاکمه نکردند تا از اطلاعات و تجربیات آنان، در «برنامهٔ سلاح‌های میکروبی خودشان» استفاده کنند.Harris, S.H. (2002) "Factories of Death. Japanese Biological Warfare, 1932—1945, and the American Cover-up", revised edn. Routledge, New York, USA. با مداخلهٔ ارتشبد داگلاس مک‌آرتور در ۶ مه ۱۹۴۷، مقرر شد، توافق مذکور با شیرو ایشی و همکارانش، مخفیانه و در سطح سازمان اطلاعات و امنیت باقی بماند و اعمال آنها، به عنوان جنایات جنگی، علیه‌شان استفاده نشود. از آن پس، گزارش‌ها و روایات مربوط به این جنایت‌ها را در غرب، نادیده انگاشته و رد کردند و آن را پروپاگاندای کمونیست‌ها جلوه دادند.The World: Revisiting World War II Atrocities; Comparing the Unspeakable to the Unthinkable. New York Times
در سال ۱۹۳۲، «سپهبد شیرو ایشی»، پزشک و افسر ارشد ارتش ژاپن که از سوی سادائو آراکی (وزیر جنگ ژاپن) پشتیبانی می‌شد، به سِمَتِ فرماندهٔ «آزمایشگاه تحقیقات برای پیشگیری‌های بیماری‌های اپیدمیک ارتش» منصوب شد. وی یک تیم تحقیقاتی محرمانه به نام «واحد توگو» تشکیل داد تا آزمایش‌های شیمیایی و میکروبی گوناگونی در منچوری انجام دهد. پیش‌تر و در سال ۱۹۳۲ میلادی، ایشی به‌دنبال یک سفر ۲ ساله به غرب، پیشنهاد تشکیل یک واحد تحقیقاتی میکروبی و شیمیایی را داده بود و می‌گفت که قدرت‌های غربی نیز، چنین واحدهایی را در ارتش خود دارند. یکی از حامیان پرنفوذِ ایشی در این مورد، سرهنگ «چیکاهیتو کوئیزومی» بود که بعدها، طی سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵، «وزیر بهداشت، کار و رفاه ژاپن» شد. «کوئیزومی» یک کمیتهٔ مخفی تحقیقات گازهای سمی در دوران جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۵، تشکیل داده بود. آن‌ها تحتِ تأثیر موفقیت نیروهای آلمانی در استفاده از «گاز کلر» در جریان «نبرد دوم ایپر» (در منطقهٔ فلاندر بلژیک) واقع شده بودند که طی آن، ۱۵٬۰۰۰ سرباز از کشورهای تفاهم مثلث کشته و مجروح شدند.Williams, Peter, and Wallace, David (1989). "Unit 731". Grafton Books, p. 44.
«واحد توگو» در «قلعهٔ نظامی ژونگما» قرار داشت که یک زندان/کمپ آزمایشگاهی در روستای «بئینخه» در ۱۰۰ کیلومتری جنوب هاربین و در کنار «خط راه‌آهن منچوری جنوبی» بود. یک واقعهٔ فرار از زندان در پائیز ۱۹۳۴ و بعدها، یک انفجار در سال ۱۹۳۵ (که تصور می‌شد یک حمله باشد)، باعث شد تا «ایشی» تصمیم بگیرد «قلعهٔ نظامی ژونگما» را تعطیل کند. او اجازه یافت به «پینگ‌فانگ» در ۲۴ کیلومتری جنوب هاربین برود و تأسیساتی به مراتب بزرگ‌تر، در آنجا برپا کند.
در سال ۱۹۳۶، هیروهیتو با یک فرمان سلطنتی، دستور داد تا این واحد تحقیقاتی، گسترش یافته و تحتِ عنوانِ «دایرهٔ پیشگیری بیماری‌های اپیدمیک» در «ارتش کوانتونگ» ادغام شود.Daniel Barenblat, "A plague upon humanity", 2004, p.37. این واحد تحقیقاتی به دو زیرگروه با نام‌های «واحد ایشی» و «واحد واکاماتسو» تقسیم شد که واحد اخیر در «شینگ‌کینگ» (چانگچون کنونی) واقع شده بود. از اوت ۱۹۴۰ میلادی، تمامی این واحدهای تحقیقاتی را «دایرهٔ پیشگیری بیماری‌های اپیدمیک و تصفیهٔ آبِ ارتش کوانتونگ» نام نهادندYuki Tanaka, "Hidden Horrors", 1996, p.136 و به اختصار به آن، «واحد ۷۳۱» گفتند. علاوه بر تشکیلات واحد ۷۳۱، این فرمان سلطنتی، خواستار ایجاد یک واحدِ تولید جنگ‌افزارهای بیولوژیک دیگر به‌نام «کارگاه ارتش کوانتونگ برای پیشگیری از بیماری‌های اپیدمیک اسب» (بعدها واحد ۱۰۰ منچوری) و همچنین یک واحد تولید سلاح‌های شیمیایی به‌نام «دایرهٔ آزمایش‌های فنی ارتش کوانتونگ» (بعدها واحد ۵۱۶ منچوری) شد. پس از استیلای سرتاسری ژاپنی‌ها بر چین، واحدهای جنگ‌افزاری شیمیایی و بیولوژیک مشابهی در شهرهای بزرگ چین شکل گرفت و همگی‌شان با عنوان «واحدهای پیشگیری بیماری‌های اپیدمیک و تهیه آب» شناخته می‌شدند. برخی واحدهای تفکیکی عبارت بودند از: واحد ۱۸۵۵ در پکن، واحد ۱۶۴۴ در نانجینگ، واحد ۸۶۰۴ در گوانگ‌ژو و بعدها واحد ۹۴۲۰ در سنگاپور. مجموعهٔ همهٔ این واحدها شبکهٔ ایشی را تشکیل می‌داد و در اوج دوران فعالیت‌شان در سال ۱۹۳۹ میلادی، بیش از ۱۰٬۰۰۰ پرسنل داشت.
در یکی از این پروژه‌های تحقیقاتی با نام رمز «ماروتا»، انسان‌ها را تحت آزمایش‌های گوناگون قرار می‌دادند. این افراد را از مردم همان منطقه انتخاب می‌کردند و به آن‌ها «الوار» می‌گفتند و مثلاً می‌گفتند «امروز چندتا الوار بریده شد؟». این واژه را کارکنان واحد ۷۳۱ به طنز درست کرده بودند، چرا که مردم عادی تصور می‌کردند در این تأسیسات، ماشین‌آلات اره‌کشی، چوب‌بری و الوارسازی وجود دارد. اما بنا به اظهارات یک کارگر عادی این مجموعه که از ماهیت واقعی آن خبردار نبود، این پروژه را کارکنان داخلی‌اش، «هولتسکلوتس» می‌نامیدند که در زبان آلمانی به معنی «الوار» است. به همین موازات، اجساد افراد «قربانی‌شده» را می‌سوزاندند تا از شرش خلاص شوند. پژوهشگران واحد ۷۳۱ برخی از نتایج تحقیقات‌شان را در ژورنال‌های دانشگاهی دارای مرور داوری به چاپ می‌رساندند و آن را به گونه‌ای می‌نگاشتند که گویی بر روی پستانداران غیر انسان موسوم به «میمون‌های منچوری» یا «میمون‌های دم‌دراز» انجام شده‌است.
افراد تحت آزمایش را به‌گونه‌ای انتخاب می‌کردند که نماینده‌ای از همهٔ طبقات اجتماعی باشند از جمله مجرمان، راهزنان به دام افتاده، پارتیزان‌های ضد ژاپن، زندانیان سیاسی و مردم عادی که به جرم «فعالیت‌های مشکوک» توسط «کمپئیتای» (پلیس نظامی ژاپن) دستگیر می‌شدند. حتی شیرخواران، افراد مسن و زنان حامله هم در میان این افراد دیده می‌شدند. اعضای این واحد نظامی را حدود ۳۰۰ پژوهش‌گر شامل پزشکان و میکروب‌شناسان تشکیل می‌دادند که بیشترشان ژاپنی و برخی کره‌ای و چینی بودند. بسیاری از این افراد را قبلاً با انجام آزمایش بر روی مدل‌های جانوری، نسبت به انجام چنین پژوهش‌های ناخوشایندی بی‌تفاوت کرده و عادت می‌دادند.
زندانیان، از جمله یک اسیر جنگی آمریکایی را بدون انجام بیهوشی، زنده‌شکافی می‌کردند. ابتدا آن‌ها را با میکروب‌های گوناگون آلوده می‌کردند و سپس بدن‌شان را می‌شکافتند و اعضاء داخلی بدن را خارج می‌کردند تا اثر بیماری‌ها را بر روی آن‌ها بررسی کنند. این کار را بر روی افراد زنده انجام می‌دادند؛ چراکه تصور می‌شد پس از مرگ، فرایند تجزیه جسد، نتیجه تحقیقات را دگرگون خواهد کرد. این زندانیان شامل مردان، زنان، کودکان، شیرخواران و زنان بارداری می‌شد که توسط جراحان ژاپنی، وادار به حاملگی اجباری شده بودند.Nicholas D. Kristof "New York Times", March 17, 1995. "Unmasking Horror: A special report. Japan Confronting Gruesome War Atrocity"
دست و پای زندانیان را قطع می‌کردند تا اثرات ازدست‌رفتن خون را بررسی کنند. اندام‌های بریده‌شده را گاهی به سمت مخالف بدن، پیوند می‌زدند. اندام برخی زندانیان را منجمد کرده و سپس قطع می‌کردند. گاهی هم، اندام را منجمد کرده و سپس آن را گرم کرده و یخش را آب می‌کردند تا اثرات قانقاریای (سیاه‌مردگیِ) درمان‌نشده را بررسی کنند. در برخی زندانیان، معده را بریدند و مری را مستقیماً به رودهٔ کوچک وصل کردند. در برخی دیگر، بخش‌هایی از مغز، ریه‌ها، کبد (جگر) و غیره را بریده و جدا کردند.
«کن یوآسا» (جراح ارتش ژاپن در جنگ جهانی دوم) اظهار داشت که زنده‌شکافی انسان‌ها (که بیشتر کمونیست‌های چین بودند)، حتی بیرون از «واحد ۷۳۱» هم رواج داشت و دست‌کم ۱۰۰۰ نفر در چین، تحت چنین اعمالی قرار گرفتند."Vivisectionist recalls his day of reckoning"
زندانیان را تحتِ عنوانِ دروغینِ واکسیناسیون، با میکروب‌های بیماری‌های مختلف تلقیح و مایه‌کوبی می‌کردند تا اثرات را بررسی کنند. برای تحقیق دربارهٔ بیماری‌های آمیزشی، زندانیان مرد و زن را تعمداً به میکروب سیفلیس و سوزاک آلوده می‌کردند و آن‌ها را تحتِ نظر می‌گرفتند. همچنین زندانیان، مکرراً توسط زندان‌بانان مورد تجاوز واقع می‌شدند.
کَک‌های ناقلِ طاعون، لباس‌های آلوده و آذوقهٔ آلوده را در بمب‌های ویژه‌ای قرار داده و بر روی اهداف خاصی می‌انداختند. در اثرِ طاعون، وبا و سیاه‌زخم حاصله، در حدود ۴۰۰٬۰۰۰ شهروند چینی جان باختند. بیماری تولارمی هم از جمله بیماری‌هایی بود که بر روی شهروندان عادی چینی آزموده شد.Video adapted from "Biological Warfare & Terrorism: The Military and Public Health Response", Centers for Disease Control and Prevention. Retrieved October 21, 2007
واحد ۷۳۱ و واحدهای تابعهٔ آن (واحد ۱۶۴۴، واحد ۱۰۰ و غیره) در تحقیق، توسعه و گسترشِ تجربی جنگ‌افزارهای ایجادکنندهٔ بیماری‌های همه‌گیر، در میان شهروندان نظامی و غیرنظامی چینی دخالت داشتند. کَک‌های ناقلِ طاعون را با استفاده از هواپیماهایی که در ارتفاع کم پرواز می‌کردند، بر روی شهرهای چینی نانگبو (در سال ۱۹۴۰)، چانگدی در استان هونان (در سال ۱۹۴۱) پخش کردند و هزاران نفر در اثر همه‌گیریِ طاعون خیارکی جان باختند.Barenblatt, Daniel. "A Plague Upon Humanity: the Secret Genocide of Axis Japan's Germ Warfare Operation", HarperCollins, 2004.
احتمال دارد که روش‌ها و اهداف واحد ۷۳۱ در اندونزی هم بکار گرفته شده باشد؛ جایی که یک آزمایش تجربی ناموفق جهت تأیید نوعی واکسن کزاز اجرا شد.Kevin Baird, "War Crimes in Japan-Occupied Indonesia: Unraveling the Persecution of Achmad Mochtar", "The Asia-Pacific Journal", Vol. 14, Issue 1, No. 3, January 1, 2016.
برخی ژاپنی‌ها توجیه می‌کنند که آزمایش‌های آنان که منجر به «کشفِ شیوه‌های درمانی جدیدی در یخ‌زدگی» شد، در اصل توسط تجربیاتِ بدست‌آمده از آزمایش‌های انسانی «واحد ۷۳۱» امکان‌پذیر گردید. در آن دوران، ژاپن خود را برای جنگ قریب‌الوقوع با اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی آماده می‌کرد و «این بدان معنا بود که ارتش ژاپن باید خود را برای وقوع یخ‌زدگی در تعداد بی‌شماری از سربازانش آماده می‌ساخت». فیزیولوژیستِ ژاپنی «یوشیمورا هیساتو»، آزمایش‌های گوناگونی را در این زمینه انجام داد. او اسرا را به محیط سردِ بیرون برده، اعضاء مختلف بدن را درون آب فروکرده و صبر می‌کرد تا یخ بزنند. وقتی انجماد صورت می‌پذیرفت، و این انجماد - آنگونه که بعدها یک افسر ژاپنی اعتراف کرد، از طریق زدن یک تکه چوب کوچک بر روی عضوِ منجمد شده و شنیدن صدایی شبیه به کوبیدن چوب بر روی یک تخته‌چوب شناسایی و تأیید می‌شدKristof, Nicholas D. “Unmasking Horror -- A special report. ; Japan Confronting Gruesome War Atrocity” The New York Times(1995) - یخِ روی آن را می‌تراشید و رویش آب می‌ریخت. تأثیر آب ریخته‌شده با حرارت‌های گوناگون را با کتک زدن بیمار با استفاده از چماق بررسی می‌کردند تا ببیند هنوز جایی از بیمار یخ‌زده باقی‌مانده یا خیر. شیوه‌های دهشتناکی از این آزمایش‌های را به طرق مختلف روی اسرا پیاده می‌کردند. به‌هرحال، بهترین روش درمانِ یخ‌زدگی که امروزه هم بکار می‌رود، فروکردن اندام یخ‌زده در آب ۵۰–۳۸ درجه بود. این روش جدید، با روش قدیمی و منسوخِ «مالش نواحی مبتلا» تفاوتِ اساسی داشت. هدف و مقصود از انجامِ این تحقیقات، ناشی از تجربیاتِ تلخِ سایر قدرت‌های استعماری در حمله به روسیه بود.Baader, Gerhard, Susan E. Lederer, Morris Low, Florian Schmaltz, and Alexander V. Schwerin. “Pathways to Human Experimentation, 1933-1945: Germany, Japan, and the United States. ” Osiris (2005): 205-231.
در میان تمامیِ بیماری‌های آمیزشی، هیچ‌یک به اندازهٔ سیفلیس اهمیت نداشت. پیدا کردن روشی برای درمان و توانبخشی سربازانِ مبتلا که «شیوع سیفلیس در آنان به واسطه تجاوز سیستماتیک به زنان و استفاده گسترده از بردگان جنسی بسیار زیاد بود»، حیاتی و ضروری بود. با این حال، با آنکه سرمِ آلوده‌کننده به بیماری‌های سل، آبله مرغان و سایر عوامل بیماری‌زای مُسری به‌آسانی تولید می‌شد، سیفلیس را نمی‌توانستند به راحتی و از طریق تزریق ایجاد کنند. از این رو، پزشکان با ترتیب دادنِ سکس‌های اجباری، زندانیان مبتلا به سیفلیس را وامی‌داشتند تا به زندانیان غیرمبتلا تجاوز کنند. به اعتراف یک زندان‌بان دربارهٔ تدابیر بکار رفته در انتقال سیفلیس در میان بیماران توجه کنید:
«محققان، روش ایجادِ آلودگی به بیماری‌های آمیزشی توسط تزریق را رها کرده و زندانیان را وادار به نزدیکی جنسی با یکدیگر می‌نمودند. چهار یا پنج پرسنل، لباس‌های سفیدی به تن می‌کردند که همهٔ بدن را می‌پوشاند و تنها چشم‌ها و دهان پیدا بود و اینها بودند که مسئولِ انجامِ آزمایش‌ها بودند. اینها یک زندانی مرد و یک زندانی زن را می‌آورند که یکی از آن‌ها مبتلا به سیفلیس بود و سپس، آن دو را وادار به نزدیکی جنسی می‌کردند و همه می‌دانستند که هرکدام‌شان مقاومت کند، با گلوله کشته خواهد شد.»
در اعتراف یادشده، یک نکته مهم وجود دارد. افرادی که این سکس اجباری را ترتیب می‌دادند خودشان از ملزومات جانبیِ این آزمایش‌ها بودند. ملبس به لباس‌های سفیدی که تنها چشمان و دهان‌شان مشخص است، در این اعتراف، بر حضور و سلطهٔ شخصی آن‌ها در این عمل، تأکید نشده؛ بلکه آن‌ها نظارت داشتند که عمل نزدیکی، حتی بالاجبار، انجام پذیرد و در صورت خودداری از پذیرش این کار، پیامدهای خطرناکی در انتظار زندانیان بود. این حضور ضمنی آنان در صحنه، بسیار متفاوت از خشونت‌های مستقیمی بود که در برخی اعترافات قربانیان ذکر شده‌است و کمی بعد به آن‌ها اشاره خواهد شد. این وقایع، بخشی از یک آزمایش پزشکی بود، اما خود اینان، در سوء استفادهٔ مستقیم جنسی از محکومان نقشی نداشتند.
پس از آنکه قربانیان آلوده می‌شدند، آن‌ها را در مراحل گوناگون عفونت، زنده‌شکافی می‌کردند تا پیشرفت بیماری و اثرات آن را بر احشاء داخلی و اندام بیرونی بدن مشاهده کنند. آنچه بیشتر باعث سردرگمی می‌شود این است که در برخی اعترافاتِ زندان‌بانان، زنان را به روشنی، میزبانِ عفونت میکروبی سیفلیس قلمداد کرده‌اند، حتی با آنکه می‌دانستند، خودِ این زنان، با زور و اجبار مبتلا به سیفلیس شده بودند. نگهبانان زندان، اعضاء تناسلی زنان مبتلا به سیفلیس را «نونِ مربادار» می‌نامیدند.
به غیر از اثرات سیفلیس در بالغین، پزشکان واحد ۷۳۱ می‌خواستند بدانند که عوامل بیماری‌زا چه تأثیری بر خردسالان دارند. یک پرسنل «سپاه جوانان» که در واحد ۷۳۱ آموزش می‌دید، به خاطر می‌آورد که یک گروه از افرادی را که قرار بود تحت آزمایش‌های سیفلیسی قرار بگیرند، دیده‌است. «یک زن چینی با شیرخوارش و یک زن سفیدپوست روسی با یک دخترک چهار یا پنج ساله». این کودکان، به همان روشی که والدین‌شان آزمایش می‌شدند، تحت آزمایش قرار می‌گرفتند، که البته تأکید؛ بیشتر بر آن بود که طولانی‌بودنِ زمان درگیری با عفونت، چه تأثیری بر اثربخشی درمان‌ها دارد. کوتاه آنکه، تعدادی از کودکانی که در درون حصارهای این مرکز نظامی بزرگ شدند، به سیفیلیس مبتلا شدند.
زنان زندانی در این مرکز را وادار می‌کردند که برای مقاصد تحقیقاتی باردار شوند. به ویژه برایشان مهم بود که احتمالِ انتقال مستقیم از مادر به جنین، در دوران بارداری بررسی شود؛ مخصوصاً دربارهٔ بیماری سیفلیس که تصور می‌شد بر باروری تأثیر داشته باشد. برای محققان واحد ۷۳۱ بسیار جالب بود که بدانند سیفلیس بر اعضای جنسی زنان چه تأثیری دارد و آیا جنین زنده می‌ماند یا خیر. با آنکه تعداد زیادی از نوزادان در اسارت به دنیا آمدند، هیچ مدرکی دالِ بر زنده بیرون آمدن زندانیان این مرکز، حتی کودکان، وجود ندارد. گمان می‌رود که زنان و کودکانِ زندانی را کشتند و حاملگی‌ها را [با سقط] پایان دادند.
مردان زندانی را بیشتر در آزمایش‌های منفرد بکار می‌برند تا سایر متغیرها، بر روی نتایج آزمایش اثر منفی نگذارد. اما زنانِ زندانی را در آزمایش‌های میکروبی، جسمی و جنسی بکار می‌برند و از آن‌ها به عنوان بردگان جنسی استفاده می‌کردند. اعترافات زیر که مربوط به یکی از پرسنل نگهبانی واحد ۷۳۱ است، حقیقت ماجرا را به تصویر می‌کشد:
«یکی از پرسنل پیشین مرکز به من گفت که قرار بود طبق برنامه، یک آزمایش انسانی انجام دهند، اما هنوز تا شروع آن، کمی زمان باقی بود. برای گذراندن وقت، با یکی از همکارانش، کلید را برداشته و به محل حبس زندانیان رفتند. در یکی از سلول‌ها، یک زن چینی بود. یکی از آنها، به زن مذکور تجاوز کرد. سپس درب سلول دیگری را گشودند. در آنجا، زن چینی دیگری بود که قبلاً برای آزمایش یخ‌زدگی استفاده شده بود و در این راه، تعدادی از انگشتانش را از دست داده بود و به دلیل قانقاریا، استخوان اندامش سیاه شده بود. وی تصمیم داشته که به آن زن هم تجاوز کند، اما متوجه می‌شود که از اندام تناسلیِ زن، چرک بیرون می‌زند. در نتیجه از تصمیمش منصرف شده، درب را قفل کرده و برمی گردند تا به کارشان برسند.»
از اسرا برای آزمایش انفجار نارنجک در فواصل مختلف آن‌ها استفاده می‌شد. شعله‌افکن‌ها را روی انسان‌های زنده آزمایش می‌کردند. زندانیان را به تیرک‌هایی می‌بستند و از آن‌ها به عنوان اهدافی برای بمب‌های میکروبی، شیمیایی و انفجاری استفاده می‌کردند.Monchinski, Tony (2008). "Critical Pedagogy and the Everyday Classroom". Volumen 3 de Explorations of Educational Purpose. Springer, p. 57. ISBN 1-4020-8462-5Neuman, William Lawrence (2008). "Understanding Research". Pearson/Allyn and Bacon, p. 65. ISBN 0-205-47153-6
برخی زندانیان را از آب و غذا محروم می‌کردند تا ببیند چقدر زنده می‌مانند. برخی دیگر را در اتاقک‌های پُرفشار قرار می‌دادند تا بمیرند و بعد بررسی کنند که ارتباط دما، سوختگی‌ها و زنده‌ماندن انسان چگونه است. اسرا را در داخل دستگاه‌های سانتریفوژ و تا دمِ مرگ می‌چرخاندند. تزریق خون حیوانات به انسان، تشعشع مقادیر مرگبار اشعه ایکس، در معرضِ مواد شیمیایی قراردادن در داخل اتاقک‌های گاز، تزریق آب دریا به افراد (برای آنکه ببیند آب دریا می‌تواند جایگزینی برای سرم نرمال سالین باشد یا خیر)، زنده‌زنده سوزاندن و زنده‌به‌گور کردن، از دیگر آزمایش‌های این واحد پزشکیِ نظامی بود.
محققان ژاپنی، آزمایش‌هایی بر روی زندانیان با استفاده از میکروب‌های طاعون، وبا، آبله مرغان، بوتولیسم و غیره انجام دادند.Biological Weapons Program-Japan Federation of American Scientists این تحقیقات منجر به تولید «بمب‌های برگ‌ریزان باسیلی» و «بمب‌های حاوی کَک» شد که برای گسترش «طاعون خیارکی» در شهرهای چین بکار گرفته شد.Review of the studies on Germ Warfare Tien-wei Wu "A Preliminary Review of Studies of Japanese Biological Warfare and Unit 731 in the United States" پوستهٔ برخی از این بمب‌ها را در سال ۱۹۳۸، بنا به پیشنهاد «شیرو ایشی»، از جنس سرامیک ساخته بودند.
این بمب‌ها، نیروهای ژاپنی را قادر می‌ساخت تا سیاه‌زخم، وبا، حصبه، اسهال خونی و کک‌های ناقل طاعون و سایر بیماری‌های مرگبار را، بر روی محصولات کشاورزی، چاه‌ها، مخازن آب و سایر مناطق پخش کنند. در زمان انجام این آزمایش‌ها، محققان لباس‌های مخصوص محافظتی می‌پوشیدند و قربانیان را در حینِ جان دادن نظاره و بررسی می‌کردند. غذاها و آذوقه‌های آلوده را با هواپیما در مناطق غیراشغالی چین می‌انداختند و خوراکی‌ها و تنقلات مسموم را بین افراد عادی پخش می‌کردند و نتیجه را، بررسی می‌کردند.
در سال ۲۰۰۲ میلادی، شهر چانگدی چین که از کک‌های بیماری‌زا در آن پخش شده بود، میزبانِ یک «نشست بین‌المللی جنایات جنگی با تسلیحات میکروبی» بود که در آن تخمین زده شد در جریان آن حملات، ۵۸۰۰۰۰ نفر از ساکنان آن کشته شدند.Daniel Barenblatt, "A Plague upon Humanity", 2004, p.xii, 173. مورخ معاصر «شلدون هریس» اظهار داشته‌است که تعداد کشته‌شدگان، ۲۰۰۰۰۰ نفر بود.Sheldon Harris, "Factories of Death" (London, Routledge, 1994) علاوه بر شهروندان چینی، ۱۷۰۰ ژاپنی در استان چجیانگ چین هنگام به‌کارگیری و آزمایشِ سلاح‌های میکروبی خود کشته شدند و این موضوع، مشکلات جدی و مهمی را که در نحوهٔ کاربرد سلاح و پراکندن میکروب‌ها وجود دارد، نشان می‌داد.David C. Rapoport. "Terrorism and Weapons of the Apocalypse". In James M. Ludes, Henry Sokolski (eds.), "Twenty-First Century Weapons Proliferation: Are We Ready?" Routledge, 2001. pp. 19, 29
در ماه‌های پایانی جنگ جهانی دوم، نقشهٔ حملهٔ میکروبی به شهر سن دیگو در ایالت کالیفرنیای آمریکا با استفاده از هواپیماهای کامی‌کازه، طرح‌ریزی شد. (عملیات شکوفه‌های گیلاس در شب) و قرار بود این عملیات در ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۵ انجام شود، اما ژاپن ۵ هفته قبل از اجرای آن، تسلیم شد.Naomi Baumslag, "Murderous Medicine: Nazi Doctors, Human Experimentation, and Typhus", 2005, p.207
بنا به گفتهٔ «اَن شارپ ولز» در کتابش «از سیر تا پیاز جنگ جهانی دوم؛ نبرد علیه ژاپن» بیشتر قربانیان، چینی (از جمله آن‌هایی که به اتهام اوباش‌گری یا کمونیست بودن دستگیرشده بودند)، کره‌ای و روس بودند، گرچه ممکن است اُسرای اروپایی، آمریکایی و استرالیایی نیز در میانشان بوده باشند.
اعضای ژاپنی واحد ۷۳۱ شهادت دادند که بیشتر قربانیانی که بر رویشان آزمایش شد، چینی بودند و درصد کمی هم از اهالی شوروی، مغولستان، کره و همچنین تعداد اندکی از اُسرای جنگی متفقین بودند.
حدود ۷۰ درصد از کشته‌شدگان کمپ پینگ‌فانگ چینی (شهروندان عادی و نیروهای نظامی) و نزدیک به ۳۰ درصدشان از شوروی بودند. بقیه از ساکنان جزایر اقیانوس آرام و آسیای جنوب شرقی، در دروان استیلای امپراتوری ژاپن و اندکی نیز از اُسرای جنگی متفقین بودند.The devil unit, Unit 731. ７３１部隊について, accessed 17 Dec 2007
رابرت پیتی (۱۹۸۹–۱۹۰۳) از نیروی دریایی ارتش سلطنتی، یکی از درجه‌داران ارشد متفقین بود که در این ایام، دفترچه خاطراتی مخفی داشت. نسخه‌ای از خاطرات کامل او در بایگانی‌های دفتر ملی بایگانی و مدارک آمریکا نگهداری می‌شود. خلاصه‌ای از این خاطرات در آرشیو ملی بریتانیا در لندن موجود است. موزه سلطنتی جنگ با وی گفتگویی در سال ۱۹۸۱ میلادی انجام داده‌است که نسخهٔ صوتی آن در بایگانی این موزه نگهداری می‌شود.
واحد ۷۳۱، به ۸ لشکر تقسیم می‌شد:
مجتمع اصلی واحد ۷۳۱، شاملِ ۱۵۰ مجموعه‌ساختمان در ۶ کیلومترمربع بود. طراحی ساختمان‌ها به‌گونه‌ای بود که تخریب آن با بمباران هوایی دشوار بود. این مجتمع عظیم، چندین کارخانه نیز در درون خود داشت. ۴۵۰۰ ظرفِ پرورشِ کک، ۶ مخزنِ بزرگِ تولید مواد شیمیایی و ۱۸۰۰ ظرفِ تولیدِ عوامل میکروبی در این مرکز وجود داشت و می‌توانستند ظرف چند روز، ۳۰ کیلوگرم باکتری ایجادکننده «طاعون خیارکی» تولید کنند. برخی ساختمان‌های اقماری واحد ۷۳۱ امروزه برای مقاصد صنعتی استفاده می‌شود. برخی دیگر هم مبدل به «موزهٔ جنایات جنگی» شده و برای بازدیدِ عموم باز است.
یک مرکز تحقیقات و یک دانشکدهٔ پزشکی متعلق به واحد ۷۳۱، در منطقهٔ شینجوکو در توکیو واقع شده بود. در سال ۲۰۰۶ میلادی، «تویو ایشی» - پرستاری که در دوران جنگ در این دانشکدهٔ پزشکی کار می‌کرد - فاش ساخت که کمی پس از «تسلیم ژاپن در جنگ جهانی دوم»، در دفن اجساد قربانیان یا دفن قطعات بدن آن‌ها در زمین این دانشکده، همکاری داشته‌است. در پاسخ به این ادعا، «وزارت بهداشت ژاپن» در فوریه ۲۰۱۱ میلادی، اقدام به حفاری و جستجوی زمین آن مکان نمود.Associated Press, "Work starts at Shinjuku Unit 731 site", "Japan Times", 22 February 2011, p. 1. چین درخواست کرد که در صورت یافتن هرگونه بقایای انسانی، از آن نمونه‌برداری دی‌ان‌ای شود؛ اما دولت ژاپن که هرگز به‌طور رسمی، انجامِ هرگونه خشونت و عمل غیرانسانی توسط واحد ۷۳۱ را نپذیرفته‌است؛ این درخواست را رد کرد."The Economist", "Deafening silence", 24 February 2011, p. 48.
«واحد ۸۶۰۴» که از واحدهای تابعهٔ «واحد ۷۳۱» بود و توسط «ارتش ژاپن در جنوب چین» اداره می‌شد؛ در گوانگ‌ژو قرار داشت. آزمایش‌های انسانی این مرکز مشتمل بر محرومیت اسرا از آب و غذا و بررسی تیفوس منتقله با آب بود. بر اساس اعتراف‌های صورت‌گرفته پس از جنگ، این مرکز، مکانِ اصلیِ پرورشِ موش صحرایی برای واحدهای پزشکی بود که از آن برای آزمایش‌های تجربی در انتقال «طاعون خیارکی» استفاده می‌شد.Gold, Hal. "Unit 731: Testimony". Tuttle Publishing, 2006, p. 50
واحد ۷۳۱، بخشی از «دایرهٔ پیشگیری بیماری‌های اپیدمیک و تصفیهٔ آب» بود که به‌طور معمول، با تأمین آب و بیماری‌های مسری سر و کار داشت.
آزمایش‌های و تحقیقات این مرکز تا پایان جنگ ادامه داشت. ایشی از ماه مه ۱۹۴۴ میلادی بر آن بود تا سلاح‌های میکروبی‌اش را جنگ اقیانوس آرام بکار برد؛ اما درخواست او بارها با بی‌اعتنایی رد شد.
با ورودِ ارتش سرخ اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی در سال ۱۹۴۵ میلادی، واحد نظامی ۷۳۱ با عجله، مکان را ترک و پرسنل و خانواده‌هایشان به ژاپن فرار کردند. ایشی به تمامی افراد و کارکنان دستور داد «راز را با خود به گور ببرند» و تهدید کرد که اگر چیزی بگویند، به سراغشان خواهند آمد و آن‌ها را از پرداختن به هرگونه شغل یا امور عام‌المنفعه در ژاپن منع کرد. تعدادی ویال پتاسیوم سیانید نیز در اختیار کارکنان قرار داده بودند تا در صورت اسارت، از آن [برای خودکشی] استفاده کنند.
تعداد اندکی از کارکنان باقی‌مانده در محل، در روزهای آخر جنگ، ساختمان‌ها را منفجر کردند تا شواهد فعالیت‌هایشان در آن مرکز از بین برود؛ اما بیشترِ این مجتمع‌های ساختمانی آنچنان محکم و خوب ساخته شده بود که تقریباً به‌طور کامل، سالم باقی ماند.
در میان اشخاصی که پس از تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی در آن کشور بودند، سرهنگ‌دوم «مورِی سندرز» بود که با ناو آمریکایی «اِستِرجـِس» به آنجا آمده بود و میکروب‌شناسی مشهور و عضو «مرکز تسلیحات میکروبی ارتش آمریکا» بود. مأموریت او، تحقیق دربارهٔ فعالیت‌های تسلیحاتی بیولوژیک ژاپن بود. وقتی او به ژاپن آمد هیچ‌گونه اطلاعی از واحد ۷۳۱ نداشت. سندرز ژاپنی‌ها را تهدید کرد که در صورتِ عدم همکاری و افشایِ اطلاعات مربوط به تسلیحات بیولوژیک‌شان، پای روس‌ها را به ماجرا باز خواهد کرد. ژاپنی‌ها از این موضوع واهمه داشتند و نمی‌خواستند سیستم قضایی روسیه درگیر ماجرا شود. فردای آن روز، سندرز جزوه‌ای را دریافت کرد که در آن به فعالیت‌های بیولوژیک ژاپن اشاره شده بود. سندرز این اطلاعات را نزدِ ارتشبد داگلاس مک‌آرتور برد که فرمانده نیروهای ائتلافی و مسئول بازسازی ژاپن در دوران اشغال آن توسط متفقین بود. او در خفا با جاسوسان ژاپنی بر سر معامله‌ای به توافق رسید: در ازای افشایِ جزئیات تحقیقات و آزمایش‌های انجام شده روی انسان به آمریکا (و نه دیگر نیروهای متفقین)، به فرمانده واحد ۷۳۱ و پزشکان و محققان آن، توسط آمریکا مصونیت قضایی داده می‌شد. مسئولان آمریکایی به دقت فعالیت‌های پرسنل «واحد ۷۳۱» را زیر نظر داشتند و حتی نامه‌های آنان را می‌خوانند و سانسور می‌کردند.Kyodo News, "Occupation censored Unit 731 ex-members' mail: secret paper", "Japan Times", February 10, 2010, p. 3. آمریکایی‌ها معتقد بودند که این اطلاعات ارزشمند است و به‌هیچ وجه مایل نبودند به دست سایر کشورها، به‌ویژه اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی، بیفتد.BBC News - Unit 731: Japan's biological force.