moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
افراد داخل سفینه در ابتدا تصور می‌کنند که به مقصد یعنی زمین رسیده‌اند، اما پس از بررسی متوجه می‌شوند که هنوز در نیمه راه قرار دارند؛ لذا برای بررسی محل ارسال پیام، بر روی سیاره فرود می‌کنند که در حین فرود سفینه دچار آسیب می‌شود. یک گروه سه نفره به سردستگی «کین» در حین اینکه سفینه تعمیر می‌شود، تصمیم به بررسی میدانی محل می‌گیرند. آن‌ها پس از خروج از کشتی و رجوع به محل با بقایای یک کشتی فضایی قدیمی و کلونی‌هایی از یک گونه ناشناس فضایی مواجه می‌شوند. در حین بررسی کلونی توسط «کین»، یکی از آن‌ها به او می‌چسبد. کین به کمک دوستانش علی‌رغم مخالفت‌های ریپلی مبنی بر رعایت زمان قرنطینه وارد سفینه شده و تحت مراقبت «اش» افسر پژوهشی سفینه قرار می‌گیرد. در این حین کامپیوتر فضاپیما، محتوای پیام را رمزگشایی می‌کند و ریپلی متوجه می‌شود که منظور پیام اعلام خطر بوده‌است و نه کمک و در این گمراهی «اش» نیز مقصر بوده‌است. در یک درگیری «اش» توسط ریپلی از بین می‌رود و افراد سفینه متوجه می‌شوند که «اش» یک روبات بوده‌است که احتمالاً از طرف سازندگان آن برای بررسی کلونی فضایی برنامه‌ریزی شده‌است. در ادامه، داستان پراضطرابی از تلاش برای کشف ماهیت و نجات از دست این موجود ناشناخته شکل می‌گیرد که طی آن تک تک افراد سفینه به غیر از ریپلی کشته می‌شوند. در نهایت ریپلی با استفاده از شاتل موفق به نابودی سفینه مادر و کشتن موجود فضایی و فرار از آنجا می‌شود. در قسمت آخر که سوار شاتل می‌شود موجود فضایی به داخل شاتل پنهان شده و بعد از جدایی شاتل از سفینه مادر با ریپلی درگیر می‌شود و آن را از سفینه به بیرون می‌اندازد و بیگانه را می‌کشد.
فیلم از نظر گیشه فروش بسیار خوبی را تجربه کرد به طوری که با بودجهٔ ۱۱ میلیون دلاری و فروش ۱۰۵ میلیون دلاری توانست حدود ۱۰ برابر بودجه خود فروش کند.
Wikipedia contributors, "Alien (film)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Alien_(film)&oldid=189086519 (accessed February 4, 2008).
پروژه جمینای یا پروژه جمینی یکی از پروژه‌های فضایی ناسا در زمان مسابقه فضایی میان شوروی و آمریکا بود.
این ماموریت‌ها در سال‌های دهه ۶۰ میلادی، و قبل از پروژه آپولو به وقوع پیوستند، و هدفشان ارتقا بخشیدن و بهینه سازی دانش و تکنیک‌های انتقالات مداری بود.
Wikipedia contributors, "Project Gemini," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/wiki/Project_Gemini (accessed February 4, 2008).
پروژه فضایی آپولو یکی از پروژه‌های فضایی ناسا در زمان مسابقهٔ فضایی میان شوروی و آمریکا بود که کوشش می‌کرد تا نخستین انسان را بر روی سطح کره ماه فرود بیاورد. پروژه در دورهٔ ریاست جمهوری دوایت آیزنهاور آغاز به کار کرد؛ آپولو پس از ریاست جمهوری بعدی آمریکا جان اف. کندی با جدیت ادامه پیدا کرد. جان اف. کندی پشتیبانی خود از طرح فرود انسان بر روی کرهٔ ماه را طی یک سخنرانی ویژه خطاب به کنگره در ماه مهٔ ۱۹۶۱ بدین گونه اعلام کرد: … من اعتقاد دارم کشورم می‌بایست برای دستیابی به هدف فرود انسان بر روی کره ماه و به سلامت بازگشتن به زمین پیش از خروج از این دهه متعهد شود. در این دوره هیچ برنامهٔ فضایی دیگری نمی‌تواند برای بشر تأثیرگذارتر از اکتشاف مسیرهای با برد طولانی در فضا باشد؛ و انجام هیچ‌کدام نمی‌تواند تا این حد سخت و گران باشد.
هدف کندی در طی مدت مأموریت آپولو ۱۱ در تاریخ ۲ ژوئیهٔ ۱۹۶۹ با فرود فضانوردانی مانند نیل آرمسترانگ، باز آلدرین بر روی کرهٔ ماه در حالی که مایکل کالینز بر روی مدار ماه بود، برآورده شد. ۵ پروژهٔ متعاقب آپولو همچنین برای فرود فضانوردان روی کرهٔ ماه بود که آخرین آن‌ها در دسامبر سال ۱۹۷۲ انجام شد. در این ۶ پرواز فضائی آپولو ۱۲ نفر روی کره ماه قدم زدند. آن‌ها نخستین انسان‌هایی بودند که موفق به فرود بر روی یک جرم آسمانی دیگر شدند.
پروژهٔ آپولو از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۵ اجرا می‌شد و سومین برنامهٔ پرواز فضایی انسان پس از مرکوری و پروژه جمینای توسط آژانس فضایی بین‌المللی آمریکا ناسا بود. آپولو از فضاپیماهای آپولو و سکوهای پرتاب ساترن استفاده می‌کرد، که پساتر برای برنامهٔ اسکای‌لب و برنامهٔ آزمایشی مشترک بین آمریکا و روسیه پروژه آزمایشی آپولو-سایوز مورد استفاده قرار گرفتند؛ بنابراین پروژه‌های پسین اغلب به‌عنوان قسمتی از کل پروژهٔ آپولو مدنظر قرار می‌گرفت.
پروژه با تنها ۲ مانع عمده پایان یافت، نخستین آن‌ها آتش‌سوزی در سکوی پرتاب آپولو ۱ بود که منجر به مرگ هر سه فضانورد گاس گریسوم، اد وایت، راجر چافی شد، دومین آن‌ها مربوط به انفجار در آپولو ۱۳ به هنگام رسیدن به کره ماه بود که فضاپیما به صورت جدی مورد آسیب قرار داد. که به لطف تلاش‌های کنترل‌کننده‌های پرواز، مهندسان پروژه، اکیپ پشتیبان و مهارت خودشان، ۳ فضانورد توانستند جان خودشان را نجات دهند.
آپولو نقطهٔ عطفی در پرواز فضائی انسان ایجاد کرد و تنها پروژه‌های فرستادن انسان به فراتر از مدار زمین تا آن زمان باقی‌ماند؛ آپولو ۸ نخستین فضاپیمای دارای سرنشین بود که در مدار اجرام آسمانی دیگر قرار گرفت، در حالی که آپولو ۱۷ به عنوان آخرین ماهنوردی و آخرین مأموریت با سرنشین در خارج از مدار زمین شناخته شده‌است. پروژه فوق باعث حاصل شدن پیشرفت‌های فراوانی در زمینه‌های فناوری‌های محیطی گرفته تا فن پرتاب موشک و پرواز انسان در فضا که شامل دستگاه‌های خودکار هواپیما، مخابرات و کامپیوتر‌ها است، شد. آپولو همچنین باعث برانگیخته شدن علاقهٔ بسیاری در زمینه‌های فراوان مهندسی شد و پیشرفت فراوانی به عنوان نشانه‌های برنامه برجای گذارد. بسیاری از اشیاء و آثار مکشوفه پروژه در حال نمایش در مکان‌های مختلف در سرتاسر جهان می‌باشند که قابل ذکرترین آن‌ها موزهٔ هوا و فضای اسمیتسونین می‌باشد.
برنامه فضایی آپولو در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی آغاز به کار کرد و جایگزین برنامه فضایی مرکوری شد. در حالیکه کپسول مرکوری می‌توانست تنها یکنفر را درخود جای داده و در مدار محدودی از زمین قرار دهد، کپسول آپولو قادر بود سه نفر را در خود جای داده و به مسافت بیشتری تا فرود روی سطح ماه ببرد. نام آپولو الهام گرفته از خدای روشنایی (خورشید) و موسیقی در اسطوره‌های یونان و رومی است. یکی از مدیران ناسا که این نام را برگزیده بود، بعدها گفت که من سفینه آپولو را طوری نامگذاری کردم گویی که می‌خواهم برای فرزند خودم نام انتخاب کنم.
در نوامبر سال ۱۹۶۰ جان اف کندی به ریاست جمهوری ایالات متحده برگزیده شد. او در کمپین انتخاباتی خود وعده داد که آمریکاییها در برنامه فضایی و دفاع موشکی بر شوروی برتری پیدا خواهند کرد.
او از برنامه فضایی به عنوان سمبلی برای غرور ملی یاد کرد و گفت که آمریکا در این راه اول خواهد شد. هیچ اما و اگری هم در کار نخواهد بود. اول. برخلاف شعارهای تبلیغاتی که کندی داده بود، پس از انتخاب به سمت ریاست جمهوری مدتی طول کشید تا در مورد برنامه فضایی آپولو تصمیم‌گیری کند. او در مورد جزئیات فنی برنامه آپولو اطلاعات محدودی داشت. تعهد مالی بسیار سنگینی که برای پروژه فرود انسان بر روی ماه بهمراه داشت تا حد زیادی او را دلسرد کرد. وقتی که مدیر جدید ناسا ۳۰٪ افزایش بودجه درخواست کرد، کندی از ایده استقبال کرد ولی در عمل آن را به تعویق انداخت.
در جلسه‌ای که با حضور نمایندگان کنگره برگزار شد بسیاری از آن‌ها پشیبانی خود را از برنامه فضایی آمریکا اعلام کردند. برنامه فضایی که برتری آمریکا را بهمراه داشته باشد.
در روز ۱۲ آوریل سال ۱۹۶۱ فضانورد روسی بنام یوری گاگارین، به عنوان اولین انسان در مدرا زمین قرار گرفت. این موضوع ترسی زیادی در آمریکاییها ایجاد کرد. آن‌ها احساس کردند که از رقیب عقب افتاده‌اند.
در ۲۰ آوریل همان سال، کندی معاون اول خود (جانسون) را مأمور کرد که برنامه فضایی آمریکا را مورد بررسی قرار دهد و اطمینان حاصل کند که آن‌ها از شوروی عقب نمانده‌اند. یک هفته بعد جانسون پاسخ داد که: «ما در حال حاضر با حداکثر توان تلاش نمی‌کنیم و نتایجی هم که باعث برتری ما شود را بدست نمی‌آوریم.» در عین حال پاسخ او حاوی این مطلب نیز بود که فرود انسان بر روی ماه آنقدر دور از دسترس هست که اگر ایالات متحده برای آن برنامه‌ریزی کند می‌تواند اول شود. (به این مفهوم که هنوز وقت کافی داریم به روسها برسیم و از آن‌ها جلو بزنیم)
در ۲۵ مه سال ۱۹۶۱ یعنی بیست روز پس از آنکه اولین سفینه آمریکایی حاوی سرنشین به فضا پرتاب شد (عطارد-ریدستون ۳)، کندی برنامه فضایی آپولو را به کنگره آمریکا اعلام کرد:
«من باور دارم که ملت آمریکا تا قبل از پایان دهه ۶۰ میلادی می‌تواند به هدف خود در زمینه برنامه فضایی یعنی فرود انسان بر روی ماه و بازگشت سالم او به زمین دست یابد. هیچ پروژه فضایی دیگری در این مدت به این اندازه برای بشر اهمیت نخواهد داشت و هیچ‌کدام نیز به لحاظ پیچیدگی و هزینه به پای این پروژه نمی‌رسند.»
زمانی که کندی برنامه خود را اعلام کرد، فقط بیست روز قبل از آن یک فضانورد آمریکایی توانسته بود به فضا سفر کند و هنوز هیچ فضانورد آمریکایی حتی در مدار زمین قرار نگرفته بود. حتی برخی از کارمندان ناسا نیز شک داشتند که کندی بتواند آرزوی خود را عملی کند. کندی حتی به منظور اینکه تلاشها همسو شوند، نزدیک بود که با روسها در یک برنامه مشترک سفر به ماه به توافق برسد.
فرود بشر بر روی ماه تا پایان دهه ۶۰ میلادی نیازمند انفجاری ناگهانی از خلاقیت در تکنولوژی و بزرگترین تعهد مالی (حدود ۲۴ بیلیون دلار) بود. در نقطه اوج این برنامه فضایی، چیزی بیش از ۴۰۰ هزار نفر برای ناسا کار به خدمت گرفته شدند و ۲۰ هزار دانشگاه و گروه صنعتی نیز از برنامه پشتیبانی کردند.
خیلی زود مشخص شد که تجهیزات مرکز فلوریدا برای برنامه آپولو کافی نخواهد بود. ناسا شروع به ساخت دو مرکز عملیات پرتاب دیگر کرده بود. و یک مرکز بزرگتر نیز برای موشک مأموریت ماه نیاز بود. طراحی، توسعه و ساخت مرکز توسط شخصی بنام کرت دبوس از اعضای تیم مهندسین راکت وی-۲ نظارت می‌شد.
در ابتدا تعداد ۳۲ نفر فضانورد به برنامه فضایی آپولو اختصاص داده شدند. تعداد ۲۴ نفر از این افراد زمین را ترک کرده و بین دسامبر ۱۹۶۸ تا دسامبر ۱۹۷۲ به دور ماه پرواز کردند. نیمی از این ۲۴ نفر به روی سطح ماه قدم گذاشتند ولی هیچ‌کدام از آن‌ها برای بار دوم به ماه بازنگشت.
فضانوردان برنامه آپولو از پروژه مرکوری انتخاب شده بودند.
برنامه فضایی آپولو ۳۸۱٫۷ کیلوگرم سنگ و خاک به لابراتوار هیوستون آورد. عمر سنگ‌های یافت شده در ماه در مقایسه با تکنیک رادیومتری اندازه‌گیری شده‌اند. عمر آن‌ها بسیار بیشتر از عمر سنگ‌های روی زمین است. عمر آن‌ها بین ۳٫۲ بیلیون تا ۴٫۶ بیلیون سال تخمین زده می‌شود. در نتیجه این سنگ‌ها نمونه‌های خوبی از اولین روزهای تشکیل منظومه شمسی هستند.
در سال ۲۰۰۸ میلادی کاوشگر آژانس کاوش‌های هوافضای ژاپن در حالیکه در مدار ماه مه چرخید، هاله اطراف محل فرود آپولو ۱۵ را تصویربرداری کرد. در سال ۲۰۰۹ نیز کاوشگر ناسا در حالیکه در فاصله پنجاه کیلومتری سطح ماه در حال گردش بود از بقایای آپولو در سطح ماه و همچنین تمام محل‌های فرود انسان بر روی سطح ماه عکسبرداری کرد. این تصاویر همچنان نشان داد که همه پرچم‌های آمریکا که در فرودهای مختلف برنامه آپولو روی سطح ماه برافراشته شده بودند (بجز پرچم عملیات آپولو ۱۱) همچنان در محل خود باقی هستند. البته هنوز معلوم نیست تا چه اندازه کیفیت رنگ خود را حفظ کرده‌اند.
Wikipedia contributors, "Apollo Program," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/wiki/Project_Apollo (accessed February 4, 2008).
کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل (UNCTAD: United Nations Conference on Trade and Development) که به اختصار آنکتاد نامیده می‌شود در سال ۱۹۶۴ میلادی با هدف یک‌پارچگی کشورهای در حال توسعه با اقتصاد جهانی تأسیس شد. آنکتاد یک رکن فرعی مجمع عمومی سازمان ملل متحد است و برمبنای قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد بنا شده‌است. آنکتاد از ابتدای تأسیس فاقد شخصیت حقوقی بین‌المللی بوده‌است. آنکتاد در تصمیمات خود در عرصه تجارت بین‌الملل و توسعه اقتصادی مفهوم حاکمیت اقتصادی را علاوه بر حاکمیت سیاسی لحاظ نمود و اصل برابری، همکاری بین‌المللی مبتنی بر انصاف و وابستگی متقابل به نفع کشورهای در حال توسعه را مورد تأکید قرارداده‌است.
آنکتاد در پی آزادی تجارت بین‌المللی در چارچوب حمایت از کشورهای توسعه نیافته جهان، کاهش میزان ضررها و مساعدت برای توسعه اقتصادی آن‌ها و غیره می‌باشد. به عبارت دیگر آنکتاد اتخاذ رفتار مساعد را ترجیحاً به نفع کشورهای توسعه نیافته جهت سوق دادن این‌گونه کشورها به سطحی متوازن و متعامل با کشورهای توسعه یافته، به عنوان یک قاعده و اصل می‌داند؛ لذا قالب فرمول رفتار مساعد، در موارد لزوم آزادی تجارت بین‌المللی را نپذیرفته‌است، لکن در موارد مقتضی در راستای منافع کشورهای در حال توسعه، آزادی تجارت بین‌المللی مورد قبول واقع شده‌است. آنکتاد محور مرکزی سازمان ملل متحد برای برخورد یکپارچه با تجارت و توسعه و مباحث مرتبط با حوزه‌های مالی، تکنولوژی و سرمایه‌گذاری و توسعه در کشورهای در حال توسعه و توسعه نیافته‌است.
آنکتاد از طریق جستجو و تجزیه و تحلیل رویه‌ها و جمع‌آوری اطلاعات به دنبال ایجاد زمینه برای مشورت بین دولت‌ها و تبادل تجربیات با هدف یکپارچه‌سازی عوامل توسعه‌است. آنکتاد با سازمان‌های دیگر برای رفع نیازهای کشورهای در حال توسعه همکاری دارد. دبیرخانه آنکتاد در انجام وظایفش همراه با دولت‌های عضو و در تعامل با سازمان‌های وابسته به سازمان ملل متحد و کمیته‌های منطقه‌ای همانند موسسات دولتی، سازمان‌های غیردولتی و غیره کار می‌کند. آنکتاد درراستای تسهیل فرایند توسعه در کشورهای در حال توسعه فعالیت‌های مختلفی را انجام داده‌است که یکی از آن‌ها توجه به موضوع کارایی تجاری است. یکی از راهکارهای ارائه شده توسط آنکتاد در جهت افزایش کارایی تجاری کشورهای در حال توسعه برنامه نقطه تجاری است.
در برنامه سال ۱۹۹۹، اهداف آنکتاد توسط اعضا برای کمک به راه‌اندازی و هماهنگ کردن نقاط تجاری در سراسر دنیا مجدداً مورد بررسی قرار گرفت. در اکتبر ۱۹۹۹ اعضای آنکتاد استراتژی جدیدی با دو جهت‌گیری اصلی برای فعالیت‌های آنکتاد با توجه به برنامه‌های نقاط تجاری ارائه نمودند:
۱. توسعه دامنه و کیفیت خدمات فراهم شده به وسیلهٔ شبکه نقاط تجاری جهانGTPNet:Global Trade Point Network
۲. توانمندسازی نقاط تجاری با نظر به بهبود پایداری نقاط تجاری و کاهش وابستگی آن‌ها به منابع آنکتاد.
مرکز توسعه نقطه تجاری ملل متحد (UNTPDC) وابسته به آنکتاد در ژوئن ۱۹۹۳ تأسیس و ابتدا در بانکوک مستقر شد و از نزدیک با کمیسیون اجتماعی و اقتصادی آسیا و اقیانوسیه و مؤسسه آسیایی تکنولوژی همکاری می‌کرد. این مرکز از ژوئیه ۱۹۹۵ به ملبورن (استرالیا) منتقل شد و در آنجا توسط مؤسسه تکنولوژی رویال ملبورن پشتیبانی می‌شود. این مؤسسه در زمینه مباحث تحقیق و توسعه با مرکز توسعه نقطه تجاری ملل متحد همکاری می‌کند.
آزمایشگاه ملی شمال غربی پاسیفیک مشهور به (PNNL) یک مرکز علمی فدرال در ایالت واشینگتن آمریکا است.
منطقه حفاظت شده ملی آرانزاس منطقه‌ای ساحلی در مجاورت خلیج مکزیک در ایالت تگزاس در ایالات متحده آمریکا است.
منطقه حفاظت شده ملی لاگونا آتاسکوزا منطقه‌ای ساحلی در مجاورت خلیج مکزیک در ایالت تگزاس در ایالات متحده آمریکا است.
لابِک شهری است در ایالت تکزاس.
رضا پهلوی، ولیعهد وقت ایران، در سال ۱۹۷۸ میلادی، برای دورهٔ خلبانی جنگنده، حدود ۸ ماه را در این شهر گذراند و به گفتهٔ روزنامهٔ محلی "" او مشهورترین ساکن این شهر شده بود.Pahlavi recalls ‘tremendous boost to my morale’ during Air Force training in Lubbock, "Lubbock Avalanche-Journal"
دانشگاه فناوری تگزاس و مرکز علوم درمانی دانشگاه فناوری تگزاس در اینجا قرار دارند.
بر اساس نتایج سرشماری سال ۲۰۱۰ جمعیت این شهر ۲۲۹۵۷۳ نفر است.
آماریلو شهری است در محدوده شهرستان‌های راندال و پوتر ایالت تگزاس.
سترن ۵ با ارتفاع بیش از ۱۱۰ متر تا سال ۲۰۲۲ به عنوان بلندترین موشک فضایی شناخته می‌شد.
سترن ۵ برای بردن فضاپیماهای آپولو به کره ماه طراحی و ساخته شده‌بود. این نوع موشک سیزده بار از مرکز فضایی کندی در فلوریدا بدون از دست دادن خدمه یا بار پرتاب شد. سترن ۵ بلندترین ، قدرتمندترین (ایجاد کننده بیشترین ضربه (فیزیک)) و سنگین ترین موشکی است که تاکنون (سال ۲۰۲۲) به وضعیت عملیاتی رسیده و رکورددار حمل سنگین ترین محموله به مدار نزدیک زمین با حمل باری به وزن ۱۴۰ هزار کیلوگرم هست. این محموله شامل مرحله سوم و سوخت و سفینه فرماندهی و خدمات آپولو و ماه‌نشین آپولو به ماه می‌شد.
تا به امروز ، سترن ۵ تنها حامل انسانها فراتر از مدار نزدیک زمین بوده‌است. در کل ۱۵ فروند از این موشکها ساخته شدند اما تنها ۱۳ فروند از آنها پرواز کردند. سه فروند دیگر نیز برای آزمایشهای زمینی ساخته شده بودند. در طی چهار سال از دسامبر ۱۹۶۸ تا دسامبر ۱۹۷۲، مجموعاً ۲۴ فضانورد، سه نفر از آنها دو بار، با این موشک به ماه پرتاب شدند.
ورنر فون براون مهندس ارشد و سرپرست تیم طراحی خانواده موشک‌های فضایی سترن (از سترن ۱ تا سترن ۵) بوده‌است. فون براون یکی از مهندسان ارشد صنایع موشکی آلمان بود که در پایان جنگ جهانی دوم تسلیم نیروهای آمریکایی شد و به همراه تعدادی دیگر از دانشمندان آلمانی برای کار روی صنایع موشکی در قالب پروژه عملیات گیره کاغذ و به‌طور مخفیانه به آمریکا آورده شد.
Wikipedia contributors, "Saturn V," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Saturn_V&oldid=188866727 (accessed February 5, 2008).
ساترن ۱ یکی از موشک های پروژه آپولو بود.
Wikipedia contributors, "Saturn I," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/wiki/Saturn_I (accessed February 5, 2008).
دَم‌سنج یا تنفس سنج یا اسپیرومتر دستگاهی است برای اندازه‌گیری حجم هوای دم و بازدم. این دستگاه تنفس جهت اندازه گرفتن اکسیژن از هوای محیط و انتشار آن به سلولهای بدن برای انجام فعالیت‌های سوخت‌وساز بدن و همچنین دفع دی‌اکسیدکربن حاصل از سوخت‌وساز بدن است. ریه‌ها اعضای اصلی این دستگاه هستند. این دستگاه فعالیت‌های دیگری نیز از قبیل گرم و تازه کردن گازها در تماس با سطح (سطح تهویه‌ای)، محافظت غشاءهای سطحی از عوامل مخرب محیطی مانند اجزاء سمی معلق در هوا، میکرو ارگانیسم‌ها، خشکی و دمای بسیار زیاد و همچنین خنثی کردن ناگهانی PH و مایعات بدن به کار می‌رود. جهت درک بهتر رفتار گازها در این دستگاه از قوانین رابرت بویل، چارلز و هنری استفاده می‌شود.
تنفس را می‌توان این گونه تعریف کرد: تبادل گازها بین موجود و محیطی که در آن زندگی می‌کند. با این تعریف دو نوع تنفس در موجود زنده خواهیم داشت:
پارامترهای تنفسی، اندازه‌گیری‌هایی هستند که از بررسی آن‌ها می‌توان، وضعیت عملکرد تنفس را نشان داد. این پارامترها شامل حجم‌های ریوی، ظرفیت‌های ریوی، مقاومت راه‌های هوایی.مقاومت کشسانی ریوی و فشار داخل سینه‌ای است. تنها قسمتی از هوایی که به داخل دستگاه تنفس وارد می‌شود، به آلوئل‌ها می‌رسد و قسمتی از آن در فضای هدایتی باقی می‌ماند که در نتیجه برای تبادل گازی، با خون در دسترس نیست. به این هوا، هوای مرده گفته می‌شود. دلیل وجود چنین حجمی این است که همواره مقداری هوا در سیستم تنفسی وجود دارد که سیستم را باز نگه می‌دارد در نتیجه هربار نیروی زیادی برای باز کردن راه‌های هوایی و بخش تنفسی لازم نیست.
حجم‌های مهم ریوی عبارت است از:
1-حجم جاری، 2-حجم ذخیره دمی، 3-حجم ذخیره بازدمی و4- حجم باقی‌مانده.
1- حجم جاری(v):میزان حجم گاز استنشاق شده یا خارج شده در هر سیکل تنفسی است.
2-حجم ذخیره دمی (IRV): در انتهای یک دم معمولی به حداکثر حجم هوایی که بتوان وارد ریه‌ها نمود گفته می‌شود .
3- حجم ذخیره باز دمی (ERV): در انتهای یک بازدم معمولی به حداکثر حجم هوایی که بتوان از ریه‌ها خارج نمود، گفته می‌شود .
4-حجم باقی‌مانده (RV) : نیز، مقدار هوایی است که در هر حالت، در ریه باقی می‌ماند.
از این دستگاه برای اندازه‌گیری برخی از حجمها و ظرفیت‌های ریوی استفاده می‌شود. یک دم‌سنج ساده در شکل نشان داده شده‌است. این دستگاه از طرفی به زنگی شبیه است که بالای یک ظرف آب قرار گرفته‌است. یک لوله خرطومی هوا، از یک قطعه دهانی به فضای بالای سطح آب در داخل زنگ، کشیده می‌شود.
یک نمونه از ریسمان آویزان شده‌است که نیروی کششی روی سیمان پدید آورده و وزن زنگ را دقیقاً در فشار یک اتمسفر متعادل نگه می‌دارد. به این ترتیب، وقتی شخص در داخل قطعه دهانی نفس نمی‌کشد، زنگ در بالای سطح آب در حالت سکون خواهد بود. اما در زمان بازدم، فشار داخل زنگ به بالای یک اتمسفر، افزایش می‌یابد که در نتیجه آن زنگ بالا می‌رود. به‌طور مشابه در هنگام عمل دم، فشار داخل زنگ، کاهش می‌یابد. به‌طور کلی، در هنگام افزایش فشار، زنگ بالا رفته و در زمان کاهش فشار، پایین می‌آید. همراه با تغییر فشار زنگ، حجم داخل ان تغییر می‌کند. این کاهش حجم، موقعیت وزنه مقابل تغییر می‌کند. با اتصال قلم به وزنه، تغییرات حجم بر روی کاغذ قابل ثبت است. روش توصیف شده ابتدایی روش ثبت حجمهای ریوی است که با توجه به دستوری که کاربر سامانه به بیمار می‌دهد و انواع روش‌های تنفسی که اعمال می‌شود، منحنیهای مورد نظر پزشک ثبت می‌شود. مدل‌های بسیار جدیدتری به بازار ارائه شده‌است که یک نمونه از آن در شکل دیده می‌شود.
برخی از دم‌سنجها یک خروجی الکتریکی دارند به این شکل که وقتی تک قسمتی در قطعه دهانی وجود ندارد پتانسیل الکتریکی صفر و در نتیجه سیگنالی نداریم اما در هنگامی که بیمار در داخل لوله نفس می‌کشد، پتانسیل الکتریکی مثبت و منفی متناسب با حجم به دو انتهای پتانسیومتر، متصل می‌شود و سیگنال الکتریکی حاصل بیانگر حجم مورد نظر است.
فلومترهای التراسونیک هم به صورت تجاری موجود است که بر اساس اختلاف تغییر داپلر که روی امواج التراسونیک ثبت شده کار می‌کند. از ترانسدیوسر Pinwheel نیز جهت اندازه‌گیری حجمهای ریوی، استفاده شده‌است.
روش‌های دم‌سنجی (اسپیرومتری) به دو دسته کلی تقسیم می‌شوند:
فلومتری خود شامل تکنیک‌های مختلفی است که به ۴ تکنیک آن در ذیل اشاره می‌شود:
شار هوا در این دستگاه به وسیله مقاومت معینی که در داخل تیوپ ثابت شده‌است اندازه‌گیری می‌شود. در این نوع دم‌سنج مقاومت در برابر شار به وسیلهٔ آرایه‌ای از مویرگ‌های هم جهت با فشار هوا اندازه‌گیری می‌شود. افت فشار در طول مقاومت در جریان‌های نسبتاً کم هوایی به‌طور خطی با جریان هوا متناسب است. در این حالت الگوی شار لامینار است. در شارهای بالاتر، جریان هوایی شکل متلاطمی به خود می‌گیرد و در این حالت افت فشار در طول مقاومت نسبت به شار بیشتر است. دقت اندازه‌گیری‌ها در حالتی که الگوی جریان هوا لامینار و ارتباط شار با افت فشار خطی باشد بیشترین مقدار خود را دارد.
دم‌سنج‌های نوع فلیسچ در اندازه‌های مختلف و برای بازه‌های مختلف شار عبوری وجود دارند. مقاومت در برابر عبور شار می‌تواند بر اثر انباشته شدن ترشحات یا سایر آلاینده‌ها افزایش یابد. همچنین با تقطیر بخار آب (موجود در بازدم) مشخصهٔ شاری آن دستخوش تغییر می‌شود. همچنین مشخصه شار با ویسکوزیته شار نیز تغییر می‌کند که این ویسکوزیته خود ناشی از نسبت گازهای موجود در هوای تنفسی و همچنین دمای هواست.
در این روش شار بر اثر اختلاف فشار در دو طرف یک مقاومت کوچک (ناشی از یک صفحه مشبک فلزی) که در داخل تیوب ثابت شده‌است اندازه‌گیری می‌شود. در این حالت نیز مانند حالت قبل، به ازای جریان‌های کم ارتباط شار با افت فشار خطی و الگوی شار لامینار است، در جریان‌های عبوری زیاد دستخوش تلاطم می‌شود و رابطه ا حالت خطی خارج می‌گردد. به علاوه دقت اندازه‌گیری‌ها در حالت اول (خطی و الگوی لامینار) بیشتر است.
سر دم‌سنج شکل شیپوری دارد و این طراحی برای این است که در بازه‌های بزرگی از شار عبوری امکان دستیابی به الگوی لامینار فراهم باشد. از این رو اسپیرمترهای نوع لی لی به ازای شارهای ۰ تا ۱۲ لیتر بر ثانیه رابطه خطی از خود نشان می‌دهند.
در این حالت هم مانند حالت قبل عواملی نظیر انباشته شدن ترشحات و تقطیر بخار هوا و... می‌تواند مقاومت را دستخوش تغییر نماید. و همچنین ویسکوزیته مشخصه شار را تغییر می‌دهد.
در این روش وقتی گاز از در محفظه جریان می‌یابد، پره چرخان به حرکت در می‌آید؛ شار عبوری از محفظه با تعداد چرخش پره در واحد زمان متناسب است که این تعداد چرخش با استفاده از سیگنال‌هایی که از منبع نور پالسی به سلول نوری رسیده و شمارش می‌شود به دست می‌آید (طبق شکل). یک مزیت این دستگاه مقاومت آن در برای شار تلاطمی، بخار آب و دمای گاز است. اما عیب این وسیله اینرسی پره است که باید با حداقل کردن جرم پره و اعمال یک منحرف‌کننده اثر این اینرسی را حتی الامکان کم نمود.
این فلومتر شامل یک سیم پلاتینی باریک است که تا دمای معینی گرم شده و در مرکز محفظه قرار گرفته‌است. با عبور جریان هوا از فلومتر، این سیم سرد می‌شود و برای بازیابی دمای اولیه خود به انرژی الکتریکی نیاز خواهد داشت. میزان انرژی الکتریکی اضافی مورد نیاز، شار گاز عبوری را معلوم می‌کند.
۱- دکتر احمد رستمی و همکاران. "فیزیولوژی".
۲- جوزف جی. کار، جان ام. براون. "مقدمه‌ای بر فناوری تجهیزات پزشکی". ترجمهٔ دکتر سیامک نجاریان، مهندس صنم سجادی، فریما فاضلی.
هرمز شهدادی (۱۳۲۸، نائین) نویسندهٔ دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ ادبیات فارسی است که بیش‌تر شهرتش را مدیون رمان "شب هول" است.
هرمز شهدادی متولد ۱۳۲۸ در شهر نائین است. وی که فارغ‌التحصیل رشته علوم سیاسی از دانشگاه تهران است، اواخر دهه ۵۰ به آمریکا مهاجرت کرد و تا درجه دکتری به تحصیلات خود ادامه داد و پس از آن مشغول به تدریس در دانشگاه UMASS Boston شد. وی کارش را با شعر، نقد ادبی و ترجمه شروع کرد و در سال ۱۳۵۵ مجموعه داستان یک قصهٔ قدیمی را منتشر ساخت. او از لحاظ گرایش‌های فکری و زیبایی‌شناختی، پیوندی نزدیک با نویسندگان جنگ اصفهان دارد ولی هیچ‌وقت آثارش در این مجله چاپ نشد. عمده شهرت او به خاطر نگارش رمان «شب هول» بوده که همواره جزو مهم‌ترین رمان‌های معاصر به‌شمار می‌رود. در رمان «شب هول» که سال ۵۷ روانه بازار شد انگار ما با نویسنده‌ای دیگر مواجه می‌شویم. فرم روایت و مضمون در این رمان به خودی خود گستره‌ای از زندگی تاریخی مردمان این سرزمین را روایت می‌کند، روایتی در بازه زمانی محدود (کمتر از یک شبانه روز) که در کلیت به تاریخ معاصر نقب می‌زند تا راوی چگونگی به وجود آمدن این شب و روزگار هول‌آمیز معاصر باشد، روایت جد پدری، پدر و راوی رمان در روزهای قبل از انقلاب ۱۳۵۷.
در داستان‌های این کتاب، سهم عشق و فجایعی که ریشه در مرموزات دارند بیش از مسائل دیگر است. شهدادی در تک‌گویی‌هایش می‌کوشد از طریق کاوش درون آدم‌های غیرعادی، گریزی به عرفان بزند. در «پلنگ» و «خسوف» بیماری آدم‌های هوایی در شب‌هایی که ماه بدر کامل است عود می‌کند. آنان در حالت صرع و جنون احساس بی‌خویشی می‌کنند و دست به جنایت می‌زنند. در «اعتراف» و «به خدا، آدم دلش می‌گیرد» دوگانگی درونی آدم‌هایی که تصور می‌کنند به سوی معنویت می‌روند اما روانهٔ وادی بهیمیت‌اند، آشکارتر نموده می‌شود. در «اعتراف» طلبه‌ای برای استاد خود شرح می‌دهد که چگونه در جذبه‌ای جادویی و به شوق تعالی، مردی را کشته‌است؛ مردی که در واقع بخش نیک طبیعت خود او بوده و راوی با کشتن او، نیکی‌های خود را نابود کرده‌است. در «بی‌خدا،...» مردی زن بی‌نماز خود را می‌کشد اما سرگردان می‌شود.
در فضایی سوررئالیستی، آدم‌هایی گرفتار وسوسه‌های عجیب روحی، به قصد تقرب، دیگری را می‌کشندو مثله می‌کنند، اما عاقبت درمی‌یابند که در وجود آن دیگری، خود را کشته‌اند، پس خود، «دیگری» می‌شوند.
مهم‌ترین اثر هرمز شهدادی "شب هول" است. این رمان برای اولین و آخرین بار در بهار ۱۳۵۷ در ایران چاپ شد. این رمان یادآور وقایع تاریخی و اجتماعی ایران است که راوی در فاصله یک شب تا صبح آن را بازگو می‌کند و با قراردادن بخشی از تاریخ روشنفکری ایران بر زمینه‌ای داستانی، به ارزیابی نقش روشنفکران در دوره‌های مختلف تاریخ معاصر پرداخت. بنا به برخی منابع، ابوالحسن نجفی، یکی از قهرمان‌های داستان "شب هول" است.جشن‌نامه ابوالحسن نجفی، مصاحبه‌ها
سنگ‌نگاریواژه‌های مصوب فرهنگستان - lithography
https://wiki.apll.ir/word/index.php/Lithography یا لیتوگرافی یا چاپ سنگی یا طرح‌نگاری، گونه‌ای چاپ مکانیکی شامل استفاده از صفحه‌های عکاسی یا سایر صفحه‌های مشابه که در سطح آنان ناحیهٔ تصویر به صورت روغن دوست (غیرآبی، جوهرگیر) و نواحی غیر تصویری به صورت آب‌دوست درآمده‌است. معمولاً این صفحه‌ها را با پودر آلومینیوم می‌سازند. چاپ سنگی نوعی چاپ مسطح بوده که در آن از سنگ آهک استفاده می‌شده‌است؛ بدین ترتیب که نوشته یا تصویر را به روی سنگ منتقل می‌کردند و با استفاده از روش‌های شیمیایی آن را برجسته می‌نمودند و سپس این تصویر بارها روی کاغذ چاپ می‌شده‌است. این نوع چاپ با استفاده از روش مختلط فیزیکی و شیمیایی بر اساس دفع متقابل آب و چربی اختراع شد و متداول‌ترین روش چاپ پیش از چاپ سربی و اختراع ماشین چاپ بوده‌است که امکان تیراژ بالا را میسر می‌ساخته‌است.
لیتوگرافی بعد از اتمام مرحله طراحی و صفحه‌بندی آغاز می‌شود. نخست، طرحِ مورد نظر را از طریق عکاسی (سنتی یا دیجیتال) روی فیلم حک می‌کنند، سپس فیلم‌های تهیه شده کنار هم مونتاژ می‌گردد و مرحله کپی فیلم بر روی ورقه‌ها یا پلیت‌هایی که از آلومینیوم و لایه‌ای حساس به نور ساخته شده انجام می‌شود. بعد از نور خوردنِ ورقه‌های پلیت، آن را مانند فیلم عکاسی ظاهر کرده، برای مرحلهٔ چاپ به ماشین چاپ می‌بندند.
در مقالات، عبارتِ " فناوری نانو " گاهی به هر فرایند کوچک‌تر از اندازه‌های میکرون گفته می‌شود که می‌تواند فرایند لیتوگرافی را نیز شامل شود.مجید منجمی، شک. فه ممقانی راد، گلایل اسدیان حاج آقایی - دنیای نانو و الماسواره‌ها - انتشارات اندیشه سرا
لیتوگرافی از واژگان یونانی و از ترکیب دو کلمه لیتوس λίθος (líthos, “stone”) به معنای «سنگ» و کلمه گرافیا (γράφειν (gráphein, graphia) به معنای «نوشتن» ساخته شده‌است.
چاپ سنگی اولین بار به وسیله آلمانی‌ها در سال ۱۷۹۶ میلادی اختراع گردید.
آلویس زنفلدر (Alois Senefelder) یک آوازه‌خوان تئاتر آلمانی بود که به علت هزینه‌های سرسام‌آور چاپ، برای این که بتواند تصنیف‌هایش را به چاپ برساند به‌طور تصادفی از طریق کاربرد تیزاب بر روی سنگ‌های نرم و مسطح و سبک‌وزن کنار رود راین، به روش چاپ سنگی دست یافت. درقرن نوزدهم چاپ سنگی در اروپا تنها روش برای چاپ تصاویر رنگی در تیراژ بالا بود. این روش چاپ امروزه تنها در زمینه هنرهای تجسمی کاربرد دارد.
چاپ سنگی از اروپا به ایران راه یافت و نخستین بار در زمان سلطنت فتحعلی شاه قاجار بود که عباس میرزا نایب‌السلطنه، محمد صالح بن حاج محمد باقر خان شیرازی معروف به میرزا صالح شیرازی را به مسکو فرستاد تا دستگاه چاپ سنگی (تصویر ۱) را با خود به ایران آورد. این شخص دستگاه چاپ سنگی را به تبریز آورد و اولین چاپخانه سنگی را در ایران دایر نمود.
نخستین چاپ سنگی در تبریز، چاپ قرآن در سال ۱۲۵۰ هجری قمری و کتاب زاد المعاد در سال ۱۲۵۱ هجری قمری می‌باشد.
در سال ۱۲۵۹ هجری قمری آقای «عبدالعلی» نامی اسباب چاپ سنگی را با خود به تهران آورد و در همان سال کتاب «تاریخ معجم» و پس از آن «پطر کبیر» را به چاپ رسانید. کتاب «حدیقة الشیعه» تألیف «مقدس اردبیلی» یکی دیگر از کتب چاپ سنگی است که در سال ۱۲۶۵ هجری قمری در تهران به چاپ رسیده‌است. پس از آن چاپ سنگی در مدت کوتاهی در دیگر شهرهای ایران رواج یافت، به‌طوری‌که به مدت ۵۰ سال، یگانه روش چاپ در ایران محسوب می‌گردید. تا اواخر دورة قاجاریه هر چه در ایران به چاپ می‌رسید چاپ سنگی بود.
چاپ سربی در اوائل ظهور، به علت دشواری در چیدن حروف فارسی و غلط‌گیری و همچنین دقت و ممارستی که لازمه چاپ سربی بود، چندان رواجی نیافت، در حالی که هزینه نازل و سهولت کار با چاپ سنگی، این روش را در مدت کوتاهی بر چاپ سربی مسلط کرد. در چاپ سنگی نقاشان و خطاطان و خوشنویسان می‌توانند با مرکب، هنر خود را در سرلوح، ترنج اندازی آغاز و انجام کتاب، و همچنین در تصاویر، به حد اعلای نفاست و زیبایی برسانند.
ابتدا مطالب یا تصاویر مورد نظر با مرکب مخصوص روی کاغذهای مشمّع مخصوصی که زرد رنگ بود نوشته می‌شد. بعد به مدت ۲۴ ساعت در داخل آب نگه داشته می‌شد و سپس روی سنگ مخصوص که قبلاً ساییده شده و حرارت گرفته و داغ شده بود برگردانیده می‌شد تا خطوط به روی سنگ انتقال یابند. سپس بر روی سنگ اسید نیتریک ریخته می‌شد تا محل خالی سنگ (یعنی اطراف نوشته‌ها) به اندازه یک میلی‌متر حل شود و نوشته‌های روی سنگ به صورت برجسته نمایان گردد.
سپس با غلتک، مرکب بر روی سنگ نقش می‌بست و با فشار یکسان و یکنواخت سنگ بر روی کاغذ، عمل چاپ صورت می‌گرفت.
برای آن که در هنگام چاپ، مرکب چاپ اطراف نوشته‌ها و خط‌ها را نگیرد از مخلوطی از آب و اسید و محلول صمغ عربی استفاده می‌شد. استادکار با قلم، جاهای خوب گرفته‌نشده را اصلاح می‌کرد و به آن صمغ می‌زد تا برجسته شود. بعد از محکم کردن سنگ با تسمه بر روی ماشین چاپ، کارگر مرکب زن با یک غلتک، مرکب را آهسته روی لوح می‌مالید. کارگر دیگری به نام کاغذ گذار، ورق را با احتیاط روی سنگ می‌گذاشت. چرم‌گذار با ورقه‌ای از چرم ضخیم روی کاغذ را می‌پوشاند. این کار سبب می‌شد فشار وارد بر تمام سطوح کاغذ، یکسان باشد. دو نفر غلتک کش با حرکت غلتک و با یک فشار عمودی، عمل چاپ را انجام می‌دادند. کاغذ بردار، کاغذ چاپ شده را برمی‌داشت و لایه گذار، یک لایه میان ورقه‌های چاپ شده می‌گذاشت تا کاغذهای چاپ شده زودتر خشک شوند.
ماشین قادر بود ساعتی ۲۰۰ برگ چاپ کند و با هر سنگ هفتصد برگ چاپ می‌شد. در پایان، سنگ ساب‌ها سنگی را که یک بار از آن استفاده شده بود، از چاپ درمی‌آوردند، آن را گرم می‌کردند و سپس با یک سمباده زبر به اندازه کف دست، آنقدر روی سنگ می‌ساییدند تا نوشته‌ها کاملاً پاک شود. بعد از آن با اسید رقیق، آن را می‌شستند تا برای مرحله بعدی که شامل نوشتن، تیزاب کاری و… است آماده باشد.
چاپ‌سنگی امروزی یا طرح‌نگاری یا لیتوگرافی (به‌فرانسوی: Lithographie) چاپ‌سنگی گونه‌ای چاپ مکانیکی، شامل استفاده از صفحه‌های عکاسی یا دیگر صفحه‌های مشابه است که در سطح آنان ناحیهٔ تصویر به‌شکل روغن‌دوست (غیرآبی، جوهرگیر) و بخش‌های غیر تصویری، به‌شکل آب‌دوست درمی‌آید. معمولاً این صفحه‌ها را با پودر آلومینیوم می‌سازند. چاپ‌سنگی گونه‌ای چاپ مسطح بوده که در آن از سنگ‌آهک استفاده می‌شده‌است؛ این‌گونه که نوشته یا تصویر را روی سنگ منتقل کرده و با استفاده از روش‌های شیمیایی، آن را برجسته می‌کردند و سپس این تصویر بارها روی کاغذ چاپ می‌شده‌است. این‌گونه چاپ با استفاده از روش آمیختهٔ فیزیکی و شیمیایی، براساس دفع متقابل آب و چربی اختراع شد و فراگیرترین روش چاپ، پیش از چاپ سربی و اختراع ماشین چاپ بوده که امکان تیراژ بالا را فراهم می‌کرده‌است.
لیتوگرافی پس از اتمام مرحلهٔ طراحی و صفحه‌بندی آغاز می‌شود. نخست، طرحِ موردنظر را با عکاسی (سنتی یا دیجیتال) روی فیلم حک می‌کنند، سپس فیلم‌های تهیه‌شده کنار هم مونتاژ می‌شود و مرحلهٔ کپی فیلم روی ورقه‌ها یا پلیت‌هایی انجام می‌شود که از آلومینیوم و لایه‌ای حساس به نور ساخته شده‌اند. پس از نور خوردنِ ورقه‌های پلیت، آن را مانند فیلم عکاسی ظاهر کرده، برای مرحلهٔ چاپ به ماشین چاپ می‌بندند.
به‌طور کلی در یک کارگاه چاپ سنگی معمولاً دو دسته افراد که تعداد آن‌ها به ۱۸ نفر می‌رسید کار می‌کردند:
علاوه بر نویسندگان، نقاشان، خطاطان و تذهیب کاران، افراد دیگری در امر چاپ دخیل بودند؛ مانند:
کتاب‌های چاپ سنگی با نسخه‌های خطی مشابهت‌هایی دارند که از جمله می‌توان به تذهیب، تشعیر، جلدبندی نفیس، صفحه‌بندی، جدول‌بندی، صفحه عنوان، کاتب و تاریخ کتابت اشاره کرد. با این همه به سبب محدودیت‌هایی که در چاپ سنگی وجود دارد تنوع و کثرت تذهیب در آن‌ها کمتر از نسخ خطی است. در کتاب‌های چاپ سنگی نیز مانند نسخه‌های خطی، صفحات جدول‌بندی شده‌اند، به‌طوری‌که دو قسمت متن و حاشیه کاملاً از هم مجزا هستند. جدول شامل دو یا چند خط است که نوعی زیبایی و نظم به صفحه کتاب می‌دهد. حاشیه که شکل ستونی پیدا می‌کند، جایگاهی برای توضیحات واژه‌های متن، نقد صاحب نظران، پانوشت، اثری مجزا، یا تعلیقه و شرح بر متن اصلی است. معمولاً نوع خط حاشیه‌ها با خطِ نوشته‌های متن متفاوت است. نوشته حاشیه به شکل نقوشی چون ترنج‌های کوچک، لچک، یا شکل‌های گیاهی و هندسی است.
بیشتر نسخه‌های چاپ سنگی مانند نسخ خطی، فاقد صفحه شمار هستند. نظم اوراق کتاب را با کلمه پاصفحه‌ای مشخص می‌کردند و نخستین کلمه سطر اول صفحه دوم را در گوشه چپ پایین صفحه اول می‌نوشتند که با مطابقت این واژه در هر صفحه، نظم آن مشخص می‌گردید. بعدها در کتاب‌های چاپ سنگی، شماره‌گذاری صفحات نیز مرسوم شد. در کتاب‌های چاپ سنگی صفحه عنوان نیز وجود ندارد و مشخصات (نام مؤلف، کاتب، تاریخ نگارش، نام چاپخانه، تاریخ چاپ، و غیره) در پایان آخرین صفحه ذکر می‌شده‌است. کاتبان و تاریخ کتابت نوشته‌های آن‌ها نیز از عناصر خاص کتب چاپ سنگی است که در پایان متن، زیر عنوان «راقم سطور» یا «رقم از» عباراتی چون «کتبه العبد الاقل الجانی» و «حرّر»... ذکر می‌شده‌است.
تصاویر در چاپ سنگی به صورت گراور است و واژه «رقم» و «راقم» در زیر این تصاویر به مفهوم «نقاشی» و «نقاش» است. نقاشان و مُذهّبان به تناسب موضوع به تذهیب و نقاشی در کتب چاپ سنگی می‌پرداختند و با الهام از محیط خود و جامعه، صحنه‌ها و رویدادها را به تصویر می‌کشیدند و عادات و رسوم مردم زمان خود را معرفی می‌نمودند، مانند شکل و نحوه پوشاک مردان و زنان، مجالس مهمانی و وعظ، آیین خاکسپاری، و… به‌طور کلی نقاشی‌های کتاب‌های چاپ سنگی را به سه دسته می‌توان تقسیم‌بندی کرد:
یکی از جالب‌ترین نمونه‌های چاپ سنگی مصور، چاپی از کتاب خمسه «نظامی» است که در ۶۰۲ صفحه در سال ۱۳۰۱ هجری قمری به چاپ رسیده‌است. در این کتاب ۱۲ سرلوح در آغاز هر قسمت و پنج مجلس تصویر که بیشتر آن‌ها نقاشی «مصطفی» است آمده که ویژگی ممتازی به این کتاب می‌بخشد.
موضوعات اصلی کتاب‌های چاپ سنگی عبارت‌اند از:
مسائل دینی نظیر قرآن و انجیل؛ ادبیات شامل دیوان‌ها، تذکره‌ها؛ پزشکی (پزشکی سنتی)؛ تاریخ و جغرافیا؛ زندگی‌نامه‌ها؛ فلسفه و منطق؛ تصوف و عرفان؛ جنگ.
اندازه و قطع کتاب‌های چاپ سنگی بسته به اندازه کاغذهایی بود که برای این منظور در نظر گرفته می‌شد.
به‌طور کل می‌توان قطع این گونه کتاب‌ها را این گونه تقسیم‌بندی نمود:
بارسلون ، پایتخت و پرجمعیت‌ترین شهر بخش خودمختار کاتالونیا و پس از مادرید پرجمعیت‌ترین شهر اسپانیا و مهم‌ترین بندر این کشور است. جمعیت شهر بارسلون ۱٬۶۲۰٬۳۴۳ در منطقه‌ای به وسعت ۱۰۱٫۴ کیلومتر مربع و منطقه شهری بارسلون بدون احتساب حومه در منطقه‌ای به وسعت ۸۰۳ کیلومترمربع بیش از ۴٬۸۴۰٬۰۰۰ نفر است.Demographia: World Urban Areas, March 2010 مجموعاً در حدود ۵٬۴۷۴٬۴۸۲ نفرUnited Nations – Department of Economic and Social Affairs: World Urbanization Prospects (2007 revision), Table A.12Organization for Economic Cooperation and Development: "Competitive Cities in the Global Economy", OECD Territorial Reviews, (OECD Publishing, 2006), Table 1.1Àmbit Metropolità. Sèrie temporal (catalan) در ناحیه شهری بارسلون زندگی می‌کنند. همچنین این شهر بخش اصلی شهرداری‌ها و شهرستان‌های هم جواری است که منطقه شهری بارسلون را با جمعیت ۳٫۲۱۸٫۰۷۱ می‌سازند. بارسلون ششمین شهر پرجمعیت اتحادیه اروپا و بزرگ‌ترین کلان‌شهر اروپا در کنار دریای مدیترانه است.
بارسلون به لحاظ اهمیت در دانش مالی، تجارت، رسانه، سرگرمی، هنر، تجارت خارجی، آموزش و گردشگری یک شهر جهانی است. بندر بارسلون یکی از مهم‌ترین بندرهای اروپا در دریای مدیترانه می‌باشد، همچنین فرودگاه بین‌المللی بارسلون در سال ۲۰۰۹ بیش از ۲۷ میلیون مسافر را جابه‌جا کرده‌است. شهر بارسلون دارای یک شبکه بزرگراهی گسترده و قطار سریع‌السیر نیز هست که اسپانیا را به فرانسه و بعد پرتغال متصل می‌کند. بارسلون ۱۲امین شهر جهان و ۴امین شهر اروپا به لحاظ شمار بازدیدکننده در سال است. این شهر سالیانه در حدود ۵ میلیون توریست را به خود جذب می‌کند. به نقل از مجلهٔ "مونوکل" این شهر ۱۷امین شهر قابل زندگی در جهان است، همچنین طبق تحقیق 2thinknow بین شهرهای‌های جهان در زمینه نوآوری، بارسلون جایگاه ۱۳ام را داراست. بارسلون با ۱۷۷ بیلیون یورو تولید ناخالص داخلی ۴امین شهر ثروتمند اتحادیه اروپا و ۳۵امین شهر جهان است.
بارسلون به عنوان یک شهر رومی تأسیس شد و بعدها پایتخت کنت‌های بارسلون گشت. پس از پیوستن به پادشاهی آراگون یکی از شهرهای مهم امپراتوری آراگون بود. این شهر در طول تاریخ خود بارها مورد تصرف قرار گرفت. امروزه بارسلون یکی از مراکز مهم فرهنگی و به یکی از مقصدهای اصلی گردشگران بدل گشته و از میراث فرهنگی غنی برخوردار است. از سوی دیگر این شهر به سبب بناهای معمارانی چون آنتونی گائودی و لوییز دومانچه‌ای مونتانر که به عنوان میراث جهانی یونسکو انتخاب شده‌اند شهرت دارد. همچنین بارسلون مقر اصلی اتحادیه کشورهای دریای مدیترانه نیز می‌باشد.
بارسلون به عنوان پایتخت کاتالونیا، مقر اصلی دولت کاتالونیا است. پارلمان کاتالونیا و دیوان عالی کشور نیز در این شهر قرار دارند. بارسلون مرکز استان بارسلون و بارسلونس کومارکا است.
نام بارسلون از زبان فنیقی‌های ساکن ایبری که آن را بارکنو می‌خواندند آمده‌است. این مطلب را می‌توان به‌واسطهٔ یک سکه قدیمی که بر روی آن به خط ایبری، بارکنو () نوشته شده‌است تأیید کرد."Emerita: Revista de Lingüística y Filología clasica" 11 (1943), p.468 در متون یونان باستان آن را بارکینونPtolemy, ii. 6. § 8 و در لاتین آن را بارسیلونومRufus Festus Avienus "Ora Maritima" " et Barcilonum amoena sedes ditium. " v514 نوشته‌اند. در قرون وسطی این شهر به شکل‌های مختلفی چون بارچینونا، بارسالونا، بارچلونا و بارچنونا شناخته می‌شده‌است. همچنین برخی نوشته‌ها نام این شهر را به جنرال کارتاژ، همیلکار بارسا مرتبط دانسته‌اند.
در رابطه با تاریخ ساخت این شهر دو داستان متفاوت وجود دارد. داستان اول ساخت شهر را به ۴۰۰ سال پیش از ساخت رم توسط اسطوره‌ای به نام هرکول نقل می‌کند. داستان دوم تأسیس این شهر را به همیلکار بارسا کارتاژی پدر هانیبال در قرن سوم پیش از میلاد نسبت می‌دهد که نام این شهر را بارسینو نام نهاد.Oros. vii. 143; Miñano, Diccion. vol. i. p. 391; Auson. Epist. xxiv. 68, 69, Punica Barcino
در حدود ۱۵ پیش از میلاد رومی‌ها شهر را به یک کاستروم (اردوگاه نظامی روم) متمرکز بر روی مانس تبر، یک تپه کوچک در نزدیکی تالار قدیمی شهر، پلازا سنت خومه تغییر دادند. بارسلون در زیر استعمار روم فاونتیاPlin. iii. 3. s.  4 یا به شکل کامل مستعمره فاونتیا جولیا آگوستا پیا بارسینو نام داشت.Inscr. ap. Gruter, p. 426, nos. 5, 6.
بارسلون در شمال شرقی شبه‌جزیره ایبری و در کنار دریای مدیترانه بر روی فلاتی به وسعت ۱۷۰ کیلومترمربع قرار گرفته که ۱۰۱ کیلومترمربع از آن را شهر بارسلون اشغال کرده‌است. این شهر توسط رشته کوه‌های کلسرولا محصور شده و رودخانه یوبرگات در جنوب غربی و رودخانه بسوس در شمال آن جریان دارد.
تیبیدابو با ۵۱۲ متر ارتفاع بلندترین کوه کلسرولا است که از بالای آن می‌توان بخش قابل توجهی از شهر را مشاهده کرد، اگرچه بر روی این کوه، برج مخابراتی کلسرولا با ارتفاع ۲۸۸٬۴ متر ارتفاع قرار دارد که نمای کاملی از شهر را از بالای آن می‌توان دید.
باری گوتیک مرکز شهر قدیم بارسلون است که با وجود برخی تغییرات ایجاد شده در قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ بناهایی از قرون وسطی و تعدادی قدیمی‌تر متعلق به رومی‌ها هنوز در آن وجود دارد. معماری نوگرای کاتالان که بین سال‌های ۱۸۸۵ و ۱۹۵۰ گسترش یافته، میراث بسیار مهمی در بارسلون است و شمار قابل توجهی از این بناها در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده‌اند. در این میان کارهای معماری آنتونیو گائودی که در سرتاسر شهر آن‌ها را می‌توان یافت، قابل توجه است. بهترین بنا و معروف‌ترین کار او کلیسای ناتمام ساگرادا فامیلیا است که از سال ۱۸۸۲ در دست ساخت بوده و هزینه‌های آن از کمک‌های شخصی تأمین می‌شود، زمان پایان ساخت این بنا ۲۰۲۶ برآورد شده‌است.
بارسلون دارای موزه‌ها زیادیست که موضوعات و محدوده‌های مختلفی را پوشش می‌دهند. موزه ملی هنر کاتالونیا که به سبب دارا بودن مجموعه بسیار خوبش در زمینه هنر رمانسک شهرت دارد یا موزه هنر معاصر بارسلون که بر روی دوره بعد از جنگ کاتالان و هنر اسپانیایی معطوف است. می‌توان از بنیاد خوآن میرو، موزه پیکاسو و بنیاد آنتونی تاپیس که مجموعه‌های مهمی از این شخصیت‌ها شناخته شده را دربردارند نیز یاد کرد.
برخی از موزه‌ها موضوعات تاریخی را پوشش می‌دهند، نظیر موزه تاریخ شهر، موزه تاریخ کاتالونیا، موزه باستان‌شناسی کاتالونیا، موزه دریانوری بارسلونا و موزه شخصی-خصوصی مصری‌ها. موزه اروتیک بارسلون که در این میان یکی از موزه‌های ویژه است و موزه علم کوسموکایخا که در سال ۲۰۰۶ جایزه موزه سال اروپا را دریافت کرد.
پارک گوئل
دانشگاه پمپئو فابرا
دانشگاه پمپئو فابرا دانشگاه نسبتاً جوانی است که در سال ۱۹۹۰ در بارسلون ایجاد شده‌است. نقاط قوت این دانشگاه در ارائهٔ رشته‌های علوم اجتماعی و علوم انسانی، بهداشت و علوم زیستی، ارتباطات و فناوری اطلاعات و ارتباطات است.
نام‌گذاری این دانشگاه بر اساس نام پمپئو فابرا که یک زبان‌شناس و متخصص زبان کاتالونی بوده، شکل گرفته‌است. این استاد در نقشی که این زبان امروزه در اسپانیا دارد تأثیر به سزایی داشته‌است. کاتالونیایی، زبان رسمی دانشگاه پمپئو فابرا است. دانشجویان آرزو دارند تا زبان کاتالونیایی را یاد بگیرند تا موقعیت‌های فراوان تحصیلی وکاری را در بارسلون و اطراف پمپئو فابرا داشته باشند. سه دانشکدهٔ دانشگاه در اطراف شهر بارسلون واقع شده‌اند. «علوم اجتماعی و انسانی» در سیئوتادلا، «بهداشت و علوم زیستی» در مار و «ارتباطات و فناوری اطلاعات» در پولنو هستند.
دانشگاه اتونوموس بارسلون
دانشکده مرکزی در بلوترا یکی از مکان‌های اصلی صنعتی و فناوری اروپای دور مدیترانه واقع شده‌است و فقط ۲۵ دقیقه با مرکز شهر بارسلون فاصله دارد. این دانشگاه ۸۷ رشته در مقطع کارشناسی، ۳۱۵ رشته در مقطع ارشد و ۶۸ رشته در مقطع دکترا دارد. در مقطع کارشناسی رشته‌های مدیریت کسب وکار، مدیریت، اقتصاد، تحصیلات ابتدایی و گردشگری کاملاً به زبان انگلیسی ارائه می‌شوند؛ و به همین دلیل دانشگاه در این رشته‌ها تعداد زیادی از دانشجویان بین‌المللی را همواره جذب کرده‌است. دانشگاه اتونوموس بارسلون همچنین دارای ۱۳ دانشکده شامل علوم زیستی و بیولوژیکی، ارتباطات، هنر و علوم انسانی، پزشکی و ترجمه و تفسیر است.
دانشگاه بارسلون
دانشگاه بارسلون یکی از بزرگ‌ترین و در لیست بهترین دانشگاه‌های اسپانیا است و هرساله پذیرای تعداد زیادی از دانشجویان اسپانیایی و بین‌المللی است. ۷۳دوره در مقطع کارشناسی، بیش از ۱۴۰ رشته در مقطع ارشد و بیش از ۴۰۰ دوره خاص در مقطع ارشد و دیپلم کارشناسی ارشد و ۴۸ دوره در مقطع دکترا در این دانشگاه ارائه می‌شود. دوره‌های (کسب وکار بین‌الملل و مطالعات زبان انگلیسی) کاملاً به زبان انگلیسی تدریس می‌شوند و پنج تا از دوره‌ها هم تعدادی از واحدهایشان به زبان انگلیسی ارائه می‌شود.
بر پایه سرشماری سال ۲۰۱۶ شهر بارسلون ۱٬۶۰۸٬۷۴۶ جمعیت دارد."Ajuntament de Barcelona - Population, household and homes statistics", retrieved 12 June 2017.
زبان اسپانیایی پرگویش‌ترین زبان در بارسلون است (بر پایه آمار زبانی که در سال ۲۰۱۳ توسط دولت کاتالان گرفته شد) و تقریباً توسط همه مردم فهمیده می‌شود. پس از اسپانیایی زبان کاتالانی دومین زبان پرگویش‌در بارسلون است. این زبان توسط ۹۵٪ مردم فهمیده می‌شود در حالی که ۷۲٫۳٪ می‌توانند آن را سخن بگویند و ۷۹٪ می‌توانند بخوانند و ۵۳٪ می‌توانند بنویسند.
بندر بارسلون یکی از مهم‌ترین بندرهای اروپا محسوب می‌شود. و سالانه میلیون‌ها یورو در این بندر معاملات و نقل و انتقال کالا صورت می‌پذیرد.
بارسلون اماکن زیادی برای موسیقی زنده و تئاتر دارد. از بین این اماکن، اماکن شناخته شده‌ای نظیر سالن اپرا گران تئاتر دل لیسئو، تئاتر ملی کاتالونیا، تئاتر لیور و سالن موسیقی قصر موسیقی کاتالان شایان ذکر هستند. همچنین بارسلون خانه ارکستر سمفونیک ملی کاتالونیا و بارسلون موسوم به اوبی‌سی است که بزرگ‌ترین ارکستر سمفونیک کاتالونیا نیز محسوب می‌شود.
ال پریودیکو دی کاتالونیا (با نسخه‌های زبان کاتالان و زبان اسپانیایی) و لا ونگوردیا (زبان اسپانیایی) روزنامه‌های اصلی صبح بارسلون هستند. همچنین اسپورت و موندو دپورتیو با موضوع ورزش دیگر روزنامه‌های اصلی صبح هستند که به زبان اسپانیایی و توسط شرکت‌های مختلفی منتشر می‌شوند.
بارسلون تاکنون برگزارکننده مسابقات سطح بالایی نظیر بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ و جام جهانی فوتبال ۱۹۸۲ بوده‌است و همچنین می‌توان از دو بار میزبانی یوروبسکت، یکبار بازی‌های ورزش‌های آبی قهرمانی جهان ۲۰۰۳ و بازی‌های دو و میدانی قهرمانی اروپا ۲۰۱۲ نیز یادکرد.
باشگاه بارسلونا باشگاه ورزشی این شهر است که بیشتر بخاطر تیم فوتبال آن شهرت جهانی دارد. تیم فوتبال بارسلونا یکی از سه تیمی است که هرگز به دسته‌ای پایین‌تر از لالیگا سقوط نکرده‌است، و نیز با ۲۷ قهرمانی در لالیگا، ۳۱ قهرمانی در جام حذفی، ۱۴ قهرمانی در سوپرکاپ و ۲ قهرمانی در لیگ کاپ، پرافتخارترین تیم اسپانیا به همراه رئال مادرید است. آن‌ها همچنین با بردن در مجموع ۱۷ عنوان اصلی در اروپا، یکی از موفق‌ترین تیم‌های حاضر در اروپا می‌باشند. ۵ قهرمانی در لیگ قهرمانان، ۳ قهرمانی در جام یوفا، ۴ قهرمانی در جام در جام اروپا و ۵ قهرمانی در سوپرکاپ اروپا دستاورد بارسلون در اروپا تا به امروز می‌باشد. در سال ۲۰۰۹، بارسلون موفق شد اولین باشگاهی باشد که سه‌گانه لالیگا، کوپا دل ری و لیگ قهرمانان باشگاه‌های اروپا را به دست می‌آورد (بارسلون در سال ۲۰۱۵ هم توانست این ۳ گانه را به‌دست‌آورد). همچنین بارسلون تنها تیمی است که از
سال ۱۹۵۵ همواره در جام باشگاه‌های اروپا حاضر بوده‌است. استادیوم باشگاه نوکمپ نام دارد، که با گنجایش ۹۸٫۷۷۲ تماشاگر، بزرگ‌ترین استادیوم در اروپاست. بارسلون از درجه بالایی از محبوبیت برخوردار است، حدود ۲۵٫۷٪ مردم اسپانیا طرفدار بارسلون
هستند و این در حالیست که
بر اساس بررسی ای که اخیراً انجام شد، بارسلون با دارا بودن ۴۴٫۲ میلیون
هوادار در اروپا، پرطرفدارترین تیم حاضر در اروپا نیز هست.
فرودگاه بارسلون در منطقه ال پرات دی لیوبرگات در فاصله ۱۷ کیلومتری مرکز شهر بارسلون واقع شده‌است. این فرودگاه دومین فرودگاه بزرگ اسپانیا و بزرگ‌ترین فرودگاه کنار دریای مدیترانه است. فرودگاه بارسلون مرکز فعالیت شرکت هواپیمایی ویولینگ، اسپن‌ایر و ایر اروپا است. پروازهای این فرودگاه غالباً داخلی یا مقاصدی در اروپا می‌باشد، اگرچه برخی شرکت‌های هواپیمایی پروازهایی به مقاصد دیگر دنیا نظیر آمریکای لاتین، ایالات متحده و آسیا نیز دارند. فرودگاه از طریق بزرگراه، اتوبوس و قطار شهری به شهر ارتباط دارد.
فرودگاه سابادل فرودگاه کوچک و دیگر فرودگاه بارسلون است که در نزدیکی منطقه سابادل قرار دارد. این فرودگاه به آموزش خلبانی، پروازهای تجاری و پروازهای خصوصی اختصاص دارد. همچنین برخی از شرکت‌های هواپیمایی ارزان قیمت مثل ترانساویا.کام و ریان ایر از فرودگاه خرونا واقع در ۹۰ کیلومتری شمال بارسلون یا فرودگاه رئوس در ۷۷ کیلومتری جنوب بارسلون استفاده می‌کنند.
بارسلون پایگاه اصلی آرای‌ان‌اف‌ای ، راه‌آهن اسپانیا است. مرکز اصلی قطار درون‌شهری بارسلونا ایستگاه بارسلونا-سنت می‌باشد. سیستم قطار تندروی ای‌وی‌ای که توانایی حرکت با سرعت ۳۰۰ کیلومتر در ساعت را داراست، بارسلون را به مادرید متصل می‌کند. در مجموع بارسلون دارای خطوط قطار سریع‌السیر به شهرهای اصلی اسپانیا است. در سال ۲۰۱۲ نیز خط راه‌آهن پرسرعت بارسلون به فرانسه راه‌اندازی می‌شود.
متروی بارسلون در سال ۱۹۲۴ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۱۲ خط و ۱۸۰ ایستگاه می‌باشد، این مترو از قدیمی‌ترین متروهای جهان محسوب می‌شود.
شهرهای خواهرخواندهٔ بارسلون عبارت‌اند از:
مِدوسا یا مِدوزا (به یونانی: Μέδουσα، به انگلیسی: Medusa) به معنی فرمانروا،«ruler" در اساطیر یونانی، دختر فورسیس و ستو و تنها فناپذیر در بین آن‌ها بود. او می‌توانست هر کس را که به چشمانش خیره می‌شد، تبدیل به سنگ کند.
"مدوسا" در نهایت توسط پرسئوس قهرمان اساطیری سر بریده شد. پرسئوس چندین بار از سر بریده شده مدوسا در نبردها و کشمکش‌ها به عنوان سلاح استفاده کرد تا این که آن را به الهه آتنا تقدیم کرد و او نیز آن را در وسط ایجس خود روی سپر زئوس قرار داد.پرسئوس و مدوسا نوشته Thomas Bulfinch - بازبینی در ۲۲ آوریل ۲۰۱۳
"مدوسا" در ابتدا دوشیزه‌ای بسیار زیبا با گیسوانی دلفریب بوده‌است، به‌طوری‌که این زیبایی غره‌اش کرده بود. وی با پوزئیدون خدای دریا در معبد آتنا همبستر شد و به این ترتیب عبادتگاه آتنا را ملوث کرد، آتنا هم برای تنبیه وی، موهایش را تبدیل به مارهایی کریه و چندش‌آور کرد تا او به زشت‌ترین و منفورترین موجود، یعنی یک گورگون تبدیل شود. در تفاسیر دیگری بیان شده، "مدوسا" بسیار کنجکاو بود تا خورشید را ببیند و برای این منظور از آتنا درخواست کرد به او اجازه دهد تا به جنوب برود، اما آتنا به او اجازه رفتن نداد و مدوسا که بسیار خشمگین گشته بود با بی‌احترامی به آتنا گفت او به زیبایی مدوسا حسد می‌ورزد و این چنین شد که آتنا نیز او را مجازات نمود.مدوسا وبگاه اساطیر یونان گورگون‌ها در مجموع سه تن بودند، Euryale و Sthenno و آخری که مدوسا بود و چون او در ابتدا انسان و موجودی فانی بوده‌است، پس تنها گورگون فانی هم او می‌بود.
پرسئوس که تحت حمایت آتنا و به کمک زئوس، هرمس، کرونوس و هادس و با یاری گرفتن از سه خواهر سپیدموی سالخورده، یعنی گرایاها و همین‌طور به کمک هسپریدس به نبرد با مدوسا رفت. "مدوسا" در غاری سکنی گزیده بود، پرسئوس برای اینکه از نگاه‌های او در امان باشد، سپر جلاداده شدهٔ آتنا را به کار برد؛ با نگاه‌کردن به سپر همانند آینه، متوجه شد که مدوسا کجاست و به این ترتیب به او حمله کرد و سرش را با هوشمندی ازبدنش جدا نمود. سپس آن را در کوله پشتی‌ای که از هسپریدها گرفته بود، قرار داد. گفته می‌شود که در این زمان، دو تا از موجودات افسانه‌ای، پگاسوس اسب بالدار جاویدان و کریسائور که هر دو فرزند مدوسا و پوزئیدون بوده‌اند، از بدن مدوسا خارج شده‌اند.مدوسا نوشته Micha F. Lindemans - بازبینی در ۲۲ آوریل ۲۰۱۳پس از بازگشت، پرسئوس سر مدوسا را به آتنا داد و او هم آن را روی سپر زئوس بر سینهٔ خود قرار داد. این نشان در مجسمه‌های آتنا دیده می‌شود.
امامزاده اسماعیل چیذر از پسران امام هفتم شیعیان موسی کاظم است. آرامگاه او در تهران و در شمال بزرگراه آیت‌الله صدر و جنوب چیذر واقع شده و از خیابان پاشاظهری نیز به آن دسترسی هست.
ضریح امامزاده به تازگی تعویض و ضریح زیبایی جایگزین ضریح چوبی پیشین شده‌است و مساحت بنا همراه حیاط ۱۲۰ متر مربع است. بنا بدون گنبد و از نظر معماری، سنتی است. در ضمن حسینیه‌ای هم در آن واقع است و دارای شبستانی بزرگ است که دو طبقه روی آن در حال ساخت است.و کاشی کاری آن متعلق به عهد ناصری است که آثاری از آن هنوز باقی مانده‌است. این امامزاده هم‌اکنون در حال گسترش و بازسازی می‌باشد.او فرزند ذکریا ابن موسی ابن الکاظم میباشد.او جوان ۱۹ ساله‌ای بوده‌است که در حوالی تجریش زخمی و در دهی بنام شیذر(چیذر فعلی)و در کنار درخت چناری سر بریده شده‌است.
(تهران در یک قاچ هندوانه)ویژه نامه گردشگری شهر تهران تابستان ۱۳۸۵ چاپ شده توسط سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران
دِنیز چِلیک مشهور به بَندَنیز ، یکی از خوانندگان موسیقی پاپ کشور ترکیه است. او در ۲۵ ژوئیه سال ۱۹۷۳ در کشور سوئیس به دنیا آمد.
او تحصیلات دانشگاهی‌اش را در کشور سوئیس ادامه داد. مدتی هم در لیگ فوتبال زنان ترکیه با لباس تیم دوستلوک اسپر بازی کرد و در ایران هواداران زیادی دارد، در شهر چابکسر گیلان هواداران بخصوصی دارد.
"Deniz Çelik." Wikipedia, Özgür Ansiklopedi. ۶ Ekim ۲۰۰۷، ۰۲:۰۱ UTC. ۵
Şubat ۲۰۰۸، ۱۴:۴۶
<http://tr.wikipedia.org/w/index.php?title=Deniz_Çelik&oldid=2242597>.
امامزاده پنج تن مرقد پنج برادر به نام‌های حسین، سالم، محمد (ابوطالب)، عبدالرحیم (ابومحمد)، صائم است بر بالای تپه‌ای در لویزان تهران قرار دارد.
بنای امامزاده تاریخ ۱۳۰ ساله دارد و دارای بقعه‌ای چهارگوش با پوشش گنبدی است. ضریح آن مشبک و معروف به جعفری و سبز رنگ است که به صورت مربع در عهد قاجاریه ساخته شده‌است.
امامزاده در سال ۱۳۷۶، بازسازی شد و مساحت آن به ۴۶۰ متر مربع افزایش یافت و تزیینات داخلی نیز به صورت آینه کاری درآمد.
بعد از مدت نه چندان کم کل بنا و گورستان امامزاده بازسازی و مرمت شد این باز سازی‌ها عبارتند از: هم سطح‌سازی و یکسان‌سازی کل محوطهٔ اطراف بنا و کاشی کاری‌های دور تا دور حرم و …
همچنین محوطه امامزاده از دیرباز محل تدفین بومیان منطقه بوده‌است و گلزار شهدا در آنجا واقع شده‌است. این مکان یکی از مکان‌های تجمع دسته‌های عزاداری در ظهر عاشورا می‌باشد و نماز ظهر عاشورا هر ساله در آنجا برگزار می‌شود. این امامزاده به دلیل هم جواری با پارک جنگلی لویزان و قرار گرفتن در بلندی یکی از مکان‌های تفریحی زیارتی استان تهران می‌باشد.
هانده ینر (؛ زادهٔ ۱۲ ژانویه ۱۹۷۳ در کادیکوی استانبول، ترکیه) یکی از خوانندگان زن موسیقی پاپ ترکیه است. در طی دهه گذشته او سبک جدیدی از موسیقی را به صحنه موزیک ترکیه معرفی کرده‌است.
او پس از اتمام دوره راهنمایی تصمیم گرفت به هنرستان برود، اما پس از مخالفت خانواده اش، در دبیرستان دخترانه ارنکوی ثبت نام کرد. سپس مدتی به عنوان فروشنده مشغول به کار شد و در سال ۱۹۹۰ ازدواج کرد. مادرش خانه‌دار و پدرش فوتبالیست بود نام مادرش Yıldız Yazıcı و نام پدرش Erol Özyener می‌باشد. او یک خواهر دیگر نیز داردکه پنج سال از او بزرگتر است. هانده در خانواده‌ای از لحاظ مالی متوسط پروش یافت.