moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گاه بیمار بیان می‌کند که سرگیجهٔ وی با تغییر وضعیت ایجاد می‌شود. در این مواقع برای ایجاد شرایط تحریکی جهت بروز مجدد سرگیجه می‌توان از مانور نایلن – بارانی (Nylen-Bárány or Dix-Hallpike maneuver) استفاده کرد. در این مانور سر بیمار به طرف راست نگاه می‌کند و درحالیکه هنوز سر و نگاه بیمار به سمت راست است، سر سریعاً تا حد ۳۰ درجه به پایین آورده می‌شود. این تست درحالیکه سر و چشم‌ها ابتدا به سمت چپ گردانده شده‌است و بعد درحالیکه به سمت جلو نگاه می‌کند تکرار می‌شود. . چشم‌ها از نظر بروز نیستاگموس بررسی می‌شوند و از بیمار خواسته می‌شود تا شروع، شدت و توقف سرگیجه را ذکر کند. نیستاگموس وضعیتی و سرگیجه معمولاً با ضایعات وستیبولار محیطی همراهند و اغلب یافته‌ای از یک اختلال ایدیوپاتیک خود به خود محدود شونده به نام سرگیجهٔ وضعیتی خوش‌خیم هستند. این نوع سرگیجه به‌طور تیپیک با دیسترس شدید، تأخیر چند ثانیه‌ای میان اتخاذ وضعیت و شروع سرگیجه و نیستاگموس، تمایل به فروکش خود به خود پاسخ در صورت ادامهٔ وضعیت (خستگی)، ضعیف شدن پاسخ (عادت کردن) هنگامی که وضعیت مزاحم تکرار می‌شود، مشخص می‌گردد. سرگیجهٔ وضعیتی ممکن است در بیماری وستیبولار مرکزی نیز دیده شود.
اختلالات راه‌های وستیبولواکولر را می‌توان با انجام تست کالریک شناسایی کرد. بیمار به حالت طاقباز(supine) قرار می‌گیرد و سر وی ۳۰ درجه بالا آورده می‌شود تا کانال نیم دایره‌ای جانبی که در سطح قرار گرفته به وضعیت قائم (upright position) درآید. هر گوش به ترتیب با آب سرد (۳۳ درجهٔ سانتیگراد) یا آب گرم (۴۴ درجهٔ سانتیگراد) به مدت ۴۰ ثانیه و با حداقل ۵ دقیقه فاصله میان آزمون‌ها شسته می‌شود. آب گرم تمایل به ایجاد ناراحتی کمتری نسبت به آب سرد دارد. قبل از انجام تست کالریک باید دقیقاً گوش را با اتوسکوپ معاینه نمود؛ اگر پردهٔ صماخ پاره است باید از این تست اجتناب کرد. در بیمار بیدار و سالم، تحریک کالریک با آب سرد نیستاگموسی ایجاد می‌کند که فاز آهستهٔ آن به سوی گوش شسته شده و فاز سریع آن به طرف مقابل است. آب گرم پاسخ عکس را ایجاد می‌کند.
در بیماران مبتلا به اختلال یکطرفهٔ عملکرد لابرینت، عصب وستیبولار یا هستهٔ وستیبولار، شستشوی طرف مبتلا یا نیستاگموس ایجاد نمی‌کند یا نیستاگموسی ایجاد می‌کند که نسبت به طرف سالم دیرتر شروع شده یا کمتر طول می‌کشد.
در اختلالات مخچه‌ای رفلکس‌های تاندونی مشخصا هیپواکتیو هستند و کیفیت پاندولی دارند؛ ضایعات مخچه‌ای یک طرفهٔ هیپورفلکسی در همان طرف ایجاد می‌کنند. هیپورفلکسی اندام تحتانی یک تظاهر برجسته در آتاکسی فردریش، تابس دورسالیس، و پولی نوروپاتی‌هایی است که آتاکسی حسی ایجاد می‌کنند. رفلکس‌های هیپراکتیو و واکنش‌های کف پایی اکستنسور ممکن است با آتاکسی‌های ناشی از مالتیپل اسکلروزیس، کمبود ویتامین B12، ضایعات فوکال ساقهٔ مغز، و دژنراسیون‌های خاص زیتونی پلی مخچه‌ای یا نخاعی مخچه‌ای همراه باشند.
یکی از روش‌های خوب افتراق آتاکسی مخچه‌ای از سایر علل آتاکسی تست رومبرگ (Romberg's test) است. درمان اصولاً بستگی به عامل زمینه دارد ولی در موارد ارثی پیش آگهی خوب نیست. درمان‌های فیزیکی مانند ورزش، اسپلینت و واکر، کاردرمانی، فیزیوتراپی نیز به کار می‌روند.
محمدعلی رحمانی (متولد ۵ فروردین ۱۳۳۲)، روحانی شیعه سیاستمدار ایرانی وی از شاگردان روح‌الله خمینی می‌باشد که در زمان تبعید روح‌الله خمینی به عراق از همراهان و ملازمان او بود وی در دوران پهلوی تحت تعقیب ساواک قرار داشت. او پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران از اعضای دفتر خمینی بوده و در دوران جنگ هشت ساله ایران و عراق فرماندهی بسیج مستضعفین و مسئولیت «ستاد جذب و هدایت کمکهای مردمی به جبهه‌ها» را بعهده داشت.
رحمانی پس از پایان جنگ هشت ساله ایران و عراق در سال ۱۳۷۰ با تشکیل نیروی جدیدالتاسیس انتظامی به نمایندگی رهبر ایران و ریاست سازمان عقیدتی سیاسی نیروی انتظامی منصوب شد و تا سال ۱۳۸۷ این مسئولیت را به عهده داشت. وی همچنین از اعضای مؤسس مجمع روحانیون مبارز و عضو ارشد شورای مرکزی می باشد .
محمد علی رحمانی، متولد سال ۱۳۳۲ در شهرستان قوچان در استان خراسان است. رحمانی، تحصیل کرده حوزه و استاد دانشگاه است. او در خانواده‌ای مبارز و مذهبی از کسبه سرشناس قوچان پرورش یافت و پس از پایان تحصیلات مقدماتی وارد حوزه علمیه مشهد شد و از آنجا برای تکمیل تحصیلات به حوزه نجف اشرف وارد شد.
در دوران پهلوی پس از تبعید روح‌الله خمینی به ترکیه در ۱۳ آبان ۱۳۴۳ هواداران و کسبه مؤثر وی را در اقصی نقاط کشور مجبور به تبعید نمود از جمله خانواده‌اش نیز مجبور به ترک قوچان و تبعید به شهرستان گنبدکاووس شدند به همین علت وی نیز مجبور به مهاجرت از ایران و ادامه تحصیل در حوزه علمیه نجف شد و به حوزه مبارزین خارج از کشور در حوزه علمیه نجف پیوست.
محمدعلی رحمانی از سال ۱۳۴۴ شمسی پس از عزیمت به حوزه علمیه نجف ضمن فراگیری علوم اسلامی (فلسفه و تفسیر و فقه و اصول و …) از محضر مراجع بزرگ شیعه همچون سید ابوالقاسم خویی، میرزا باقر زنجانی، محمد صادقی تهرانی، رضوانی، رمضانعلی قوچانی و مصطفوی بهره گرفت. وی بعنوان یکی از شاگردان و پیروان و همراهان روح‌الله خمینی نقشی فعال در پیروزی انقلاب ایران داشت.
او در سال‌های پیش از پیروزی انقلاب از مبارزین فعال و همراه با سید مصطفی خمینی، سیداحمد خمینی و محمد منتظری بود که تا پیروزی انقلاب تحت تعقیب ساواک قرار داشت و بارها دستگیر شد. وی همزمان با پیروزی انقلاب اسلامی عضو دفتر خمینی شد. او همچنین مدتی به عنوان نماینده سید روح‌الله خمینی در شهرستان قوچان و پس از آنان به فرماندهی بسیج مستضعفین در دوران جنگ هشت ساله ایران و عراق (۱۳۷۰–۱۳۶۲) و مسئول ستاد جذب و هدایت کمکهای مردمی به جبهه‌ها (۱۳۶۸–۱۳۶۴) منصوب شد و پس از پایان جنگ در سال ۱۳۷۰ ضمن ادغام نیروی‌های شهربانی و ژاندارمری و کمیته انقلاب اسلامی به نمایندگی رهبر ایران و ریاست سازمان عقیدتی سیاسی نیروی انتظامی جدیدالتاسیس منصوب شدند وی تا سال ۱۳۸۷ در نیروی انتظامی بود. او در حال حاضر مأمور به دفتر رهبری انقلاب اسلامی می‌باشد.
او از اعضای مؤسس مجمع روحانیون مبارز به همراه مهدی کروبی، محمد موسوی خوئینی‌ها و علی اکبر محتشمی پور و صادق خلخالی و صانعی و … می‌باشد و عضو ارشد شورای مرکزی این تشکل سیاسی می‌باشد از دیگر فعالیت‌های وی می‌توان به فرماندهی قرارگاه خاتم و تأسیس بسیج مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق نام برد.
بر پایهٔ برخی از منابع، محمد علی رحمانی، در گذشته، یکی از انجام دهندگان عمل سنگسار بود.
عادا یونات شیمی‌دان و بلورشناس اسرائیلی است که به خاطر فعالیتش در زمینه کشف ساختار و کارکرد روند تکوین پروتئین در سلول‌ها، جایزه نوبل شیمی سال ۲۰۰۹ را دریافت کرده‌است.برندگان جایزه نوبل در رشته شیمی اعلام شدند، دویچه وله فارسیAda Yonath: first Israeli woman to win a Nobel خبرگزاری فرانسه او ریاست بخش تحقیقاتی مؤسسه عالی علوم وایزمن را عهده‌دار می‌باشد. یونات هم‌چنین عضو آکادمی ملی علوم آمریکا و سازمان زیست‌شناسی مولکولی اروپا می‌باشد. او تحقیقات خود را در زمینه بیوسنتز پروتئین از طریق بلورشناسی ریبوزوم آغاز کرد.
عادا یونات، در سال ۱۹۸۰ اولین کریستال ریبوزوم را ساخت.Biographical Sketch: Ada E. Yonath, Ph.D. National Institute of General Medical Sciences او هم‌چنین در سال ۲۰۰۶ میلادی، جایزه ولف در شیمی را از آن خود کرد.
او در سال ۱۹۳۹ در اورشلیم به دنیا آمد. والدین او از مهاجران لهستانی باورمنده به جنبش صهیونیسم بودند که قبل از تأسیس کشور اسرائیل به قیمومیت بریتانیا بر فلسطین مهاجرت کرده بودند. خانواده او در اورشلیم اقامت داشتند.Former 'village fool' takes the prize, The Jerusalem PostAda Yonath—first Israeli woman to win Nobel Prize , Jewish Journal پدر او یک خاخام بود و با کمک مادر عادا، در یکی از مناطق مذهبی اورشلیم، یک مغازه خواربار فروشی را برای گذران زندگی اداره می‌کردند.
او دخترخاله روچاما مارتون، روان‌شناس و فعال حقوق بشر اسرائیلی است.
عادا یونات، مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه عبری اورشلیم در رشته شیمی و مدرک کارشناسی ارشد خود را نیز از دانشگاه عبری اورشلیم در رشته بیوشیمی دریافت کرد. در سال ۱۹۶۸، موفق به دریافت مدرک دکترای خود از مؤسسه عالی علوم وایزمن، در رشته بلورشناسی شد.Israel's Prof. Ada Yonath wins Nobel Prize for Chemistry , Haaretz
آکادمی سلطنتی علوم سوئد، جایزه نوبل شیمی سال ۲۰۰۹ را به عادا یونات و دو دانشمند آمریکایی به نام‌های توماس استیتز و ونکاترامان راماکریشنان اعطاء کرد.نوبل شیمی هم به سه نفر رسید, رادیو زمانه
پروفسور عادا یونات، پس از شنیدن اعطاء شدن جایزه نوبل به وی، به خبرنگاران گفت:
عادا یونات در مصاحبه‌ای رادیویی با رادیو گلگلتز که متعلق به نیروهای دفاعی اسرائیل است، خواستار آزادی تمامی زندانیان فلسطینی و بازگرداندن آنان به مناطق خودگردان فلسطین شد. وی گفت: وی هم‌چنین معتقد است که
در این صفحه اطلاعاتی از تیم فوتبال بارسلونا در فصل ۱۰-۲۰۰۹ فوتبال اسپانیا و اروپا قرار دارد. با توجه به پنج قهرمانی در سال گذشته بارسلونا یکی از امیدهای قهرمانی در این فصل خواهد بود. این باشگاه در این فصل در چندین لیگ و جام شرکت خواهد کرد. در طول تابستان و در فصل خرید باشگاه دست به خرید بزرگی زد و زلاتان ابراهیموویچ را در ازای ساموئل اتوو و مبلغ ۴۶ میلیون یورو در اختیار گرفت. در مجموع این نقل و انتقال در حدود ۶۹ میلیون دلار هزینه داشته است که دومین خرید گران قیمت در تاریخ فوتبال جهان است.
"آخرین بروز رسانی ۱۷ فوریه ۲۰۱۰"
بیوسنتز پروتئین (یا سنتز پروتئین)، از فرایندهای مهم زیست‌شناختی است که درون سلول رخ داده، و سلول با آن پروتئین‌های از دست رفته‌اش (از طریق تجزیۀ پروتئین یا برون‌رانی) را با ساخت پروتئین‌های جدید جبران می کند. پروتئین‌ها، عملکردهای حیاتی متعددی به عنوان آنزیم، پروتئین‌های ساختاری یا هورمون‌ها دارند. سنتز پروتئین در پروکاریوت‌ها و یوکاریوت‌ها بسیار مشابه است، اما برخی تفاوت‌های متمایزکننده نیز دارد.
تر بیه اطفال یا پرورش کودکان جمعیت پنهانی بود که در سال ۱۹۱۰، به منظور تأسیس و گسترش مکتب‌های اصول جدیده در بخارا تشکیل شـد. امیر بخارا، وقتی‌که این مکتب‌ها را بست، جمعیت تربیه اطفال مکتبهای پنهانی بازکرد و جوانان را برای دانش آموزی به کشورهای دیگر فرستاد.
عدیل خالد، سیاست ریفورم فرهنگی مسلمانان (جدیدیسم در آسیای مرکزی )، کراچی، دانشگاه اکسفورد، ۲۰۰۰، ص ۱۱۰.
میر محمد امیر عالم‌خان منغیت (۳ ژانویه ۱۸۸۰ - ۲۸ آوریل ۱۹۴۴)، آخرین امیر بخارا از دودمان منغیت بود که پیش از چیرگی کامل حکومت اتحاد جماهیر شوروی بر ماوراءالنهر حکمرانی داشت. دلیل عالم خوانده شدن این امیر، درس خواندنش در دانشگاه استراسبورگ و تحصیل کرده بودنش عنوان شده‌است.
با وجودی که از سال ۱۸۷۳ خانات بخارا تحت‌الحمایه امپراتوری روسیه قرار گرفته بود، امیر در اداره امور داخلی آزادی عمل داشت و نظام سلطنت مطلقه برقرار بود.
روز ۲ سپتامبر ۱۹۲۰ میلادی نیروهای ارتش سرخ شوروی به فرماندهی ژنرال میخائیل فرونزه به بخارا حمله کردند. پس از چهار روز نبرد، ارکِ امیر ویران شد و پرچم سرخ برفراز مناره کلان به اهتزاز درآمد. امیر ناچار به دوشنبه و از آنجا به کابل رفت. با توجه به اینکه در اواخر اگست ۱۹۲۰ ارتش سرخ به سرعت در حال محاصره و هجوم به بخارا بود، سید عالم خان با خانواده و برخی از اطرافیانش به‌طور ناگهانی اقدام به ترک بخارا نمود. به دلایل نامعلومی، سه پسر خردسال وی حدود ۸-۱۰ ساله (به گفته برخی منابع ۴-۶ ساله) – سلطان مراد، شاهمراد و رحیم خان در بخارا ماندند. پس از تصرف بخارا، بلشویک‌ها آنها را شناسایی کردند و ابتدا می خواستند آنها را به همراه چند نفر باقیمانده از خانواده و نزدیکان امیر تیرباران کنند، اما از قتل آنها خودداری نمودند تا تبلیغات بیشتری به نفع خویش انجام دهند. و هر سه نفر را برای تحصیل در یتیم‌خانه ای که برای یتیمان بلشویک‌ها و سربازان ارتش سرخ ایجاد شده بود، به مسکو فرستاد. سید عالم خان از بلشویک ها و جامعه جهانی درخواست کرد تا فرزندان و سایر اعضای خانواده اش که در بخارا باقی مانده بودند نزد امیر به افغانستان بروند. اما بلشویک ها این درخواست را نپذیرفتند و در واقع آنها را برای اهداف سیاسی و ایدئولوژیک گروگان گرفتند.
سلطان مراد پسر ارشد سید عالم ‌خان در اتحاد جماهیر شوروی باقی ماند، او از بدو تولد دارای معلولیت بود. او از دانشکده کار فارغ التحصیل شد و پس از فارغ التحصیلی در یک کارخانه معلولان شروع به کار کرد. بر اساس برخی گزارش ها او انگلیسی صحبت می کرد. پس از مدتی سلطان مراد توسط НКВД دستگیر و «دشمن مردم» اعلام شد. از جمله اتهامات وی، همکاری با اطلاعات بریتانیا بود. سلطان مراد پس از دستگیری دست به اعتصاب غذا زد و به احتمال زیاد از خستگی جان سپرد. سلطان مراد متاهل بود. همسرش در آن زمان در یک کارخانه صابون سازی کار می کرد و بر اساس برخی گزارش ها، با اطلاع از مرگ شوهرش، خود را در دیگچه صابون در حال جوش انداخت.
قبل از شروع جنگ جهانی دوم، پسر کوچک سیدعالم خان، رحیم خان، سعی کرد از کشور فرار کند، اما دقیقاً در مرز شوروی و افغانستان توسط مرزبانان شوروی بازداشت شد. به گفته برخی منابع، او در قلمرو جمهوری سوسیالیستی ازبکستان شوروی درست در رودخانه آمو، که اتحاد جماهیر شوروی و افغانستان را از هم جدا می کرد، بازداشت شد، به گفته منابع دیگر، او در قلمرو جمهوری سوسیالیستی ترکمنستان شوروی بازداشت شد، جایی که مرز بین اتحاد جماهیر شوروی و افغانستان در امتداد بلندیها و تپه ها قرار دارند. پس از آن حکم اعدام برای او خوانده شد و توسط НКВД مورد اصابت گلوله قرار گرفت.
شاهمراد فرزند وسطی نیز به همراه برادرانش در یتیم خانه مسکو بود، اما در سال ۱۹۲۲ به همراه چند جوان بخارایی از سوی مقامات جمهوری شوروی خلق بخارا برای تحصیل در آلمان به عنوان بخشی از آموزش جوانان جدید فرستاده شد. به دلیل ملاحظات ایدئولوژیک، نام جدیدی به او داده شد - "علیموف شاه مرادوویچ" (طبق منابع دیگر ، نام او "شاهمراد عالمخانوف" بود). پس از بازگشت از تحصیل، به زبان آلمانی مسلط بود. او همچنین در موسسه صنعت زغال‌سنگ تحصیل کرد. به گفته حیدر یوسفوف، همکلاسی شاهمراد، شاهمراد آرزو داشت در ارتش خدمت کند، اما به دلایل عقیدتی نتوانست در مدرسه نظامی پذیرفته شود، زیرا او "پسر دشمن مردم" بود. پس از آن به توصیه دوستان و آشنایان تصمیم گرفت پدرش را انکار کند. در سال ۱۹۳۰ (به نقل از منابع دیگر، در سال ۱۹۲۹) از طریق روزنامه ایزوستیا نامه ای سرگشاده به پدرش نوشت و از سید عالم خان انکار کرد و او و قدرت او را به گناهان بزرگ متهم کرد. بر اساس برخی گزارش ها، این کار توسط НКВД ترتیب و از طریق دوستانی که از مخبران این سرویس ویژه بودند شاهمراد وادار به چنین اقدامی شد. پس از آن او در آکادمی مهندسی نظامی مسکو به نام В. В. Куйбышева پذیرفته شد. پس از فارغ التحصیلی به تدریس در همان دانشکده پرداخت. او در ارتش سرخ خدمت کرد و بعد به درجه سرلشکری ارتقا یافت. او در جنگ جهانی دوم شرکت کرد و یک پای خود را از دست داد، نشان پرچم سرخ را دریافت کرد و پس از پایان جنگ دوباره به تدریس در آکادمی مهندسی نظامی В. В. Куйбышева در مسکو ادامه داد. او متاهل بود، نام همسرش لیدیا میخایلونا بود. در خاطرات یکی از معاصران شاهمراد آمده است: «وقتی شاهمراد با همسرش لیدیا میخایلونا به دیدار ما آمد، پس از نوشیدن مشروب به یاد پدر و مادرش افتاد و گریه کرد.» بسیاری از آشنایان و دوستان شاهمراد از اصل و نسب او اطلاعی نداشتند و او از گذشته خود فقط برای دوستان نزدیکش می گفت. بر اساس برخی گزارش ها، وی در سال ۱۹۸۵ در مسکو در سن ۷۵ سالگی درگذشت.
در مقاله که در شبکه تحلیلگران افغانستان نشر گردیده، سه فرزند، که اسامی شان شکریه رعد عالمی، سید امیرخان عالمی و سید اکبر عالمی میباشد مربوط به همسر اخر امیر ( همسرش از منطقه حصار که آن زمان بخشی از بخارا بود و عالم خان با وی در کابل ازدواج نمود) می باشد. همسرش تا اشغال افغانستان توسط شوروی در سال ۱۳۵۸ به افغانستان زندگی می کرد. شکریه رعد عالمی، جوان ترین دختر امیر در کابل میزیست و بحیث گوینده در رادیو کابل کار میکرد. سه ماه بعد از تهاجم شوروی بر افغانستان، شکریه رعد با خانواده اش به پاکستان مهاجر شده و از آنجا از طریق آلمان به آمریکا رفت. در سال ۱۳۶۱ شکریه رعد عالمی به بخش سرویس دری صدای آمریکا به حیث ویرایش گر و تهیه کننده پیوسته تا سال ۱۳۸۱ کار کرد. و گاهن تا سال های بعد با صدای امریکا همکاری می نمود. دو تا از پسران امیر، سید امیر خان عالمی و سید اکبر عالمی، در بخش دری صدای آمریکا کار می نمود.
امیر در سال‌های پناهندگی در افغانستان علاوه بر ارتباط با باسماچیان و رهبری صوری آن‌ها، خاطرات خود را به نام تاریخ حزن‌الملل بخارا به زبان فارسی در سال ۱۹۲۱ نشر کرد که بعدها با کوشش محمد اکبر عشیق کابلی در سال ۱۹۹۰ در پیشاور بازچاپ شد.
به روایت از یک روزنامه نگار تاجیکستانی بیش از ۳۰۰ تن فرزند و نوه امیر در افغانستان، ایالات متحده، آلمان، ترکیه و روسیه زندگی می نمایند.
= درگذشت =
امیر در حضور آخرین همسر و فرزاندنش در ۲۹ اپریل ۱۹۴۴ در کابل چشم از جهان بست، و در گورستان شهدای صالحین بخاک سپرده شد. همچنان مدفن یکی از همسران امیر به اسم نظیره در جوار آرامگاه امیر میباشد..
ولی نسرین غفاریان، نوه امیر عالم خان از غلط بودن این موضوع آگاهی می‌دهد و می‌گوید که امیر از راه کولاب و کابل به مشهد آمد و با نام خانوادگی "غفاریان تربتی مجاور" شناسنامه ایرانی گرفت و تا پایان زندگی در مشهد ماند و در همین شهر هم به خاک سپرده شد. وی دلیل برگزیدن پسوند "تربتی مجاور" را زندگی در مجاورت تربت علی بن موسی عنوان می‌کند. از طرفی دختر امیر، شکریه رعد عالمی خود را این چنین معرفی می کند : من خود را یک دختر تاجیک دور از وطن احساس کردم، می توان این چنین نتیجه گرفت که امیر عالم خان پادشاه واپسین بخارا به مانند بسیاری از شاهان بخارا و سمرقند از نجیب زادگان خراسان بزرگ و تاجیک بوده است.
روزنامهٔ فارسی‌زبان بخارای شریف در زمان زمامداری وی تعطیل شد.
وی در دوران پادشاهی خود در بخارا، پسری نیز داشت به نام قاسم که توسط انقلابیون بلشویک کشته شد. قاسم تنها یک پسر بنام اکتبر داشت که وقتی ۱۳ ساله بود با پدرخوانده خود (محسن جاویدی) از بخارا به ایران مشهد مهاجرت کرد. هنگامی که او به ایران آمد، خود را حسین بخارایی نامید. وی با بی بی میمنت محسن الحسینی در مشهد ازدواج کرد. آنها ۶ پسر و ۴ دختر داشتند. حسین بخارایی در سال ۱۹۹۳ درگذشت. فرزندان آنها (حسن، لعبا، علی، نرگس، قاسم، رضا، فاطمه، محمد، محمود، محبوبه) همه در مشهد زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۲۰، سرویس جهانی بی‌بی‌سی مستندی بنام (بخارا) ساخت که در آن به سرنوشت خانواده امیر علم خان اشاره شده‌است.
قطعهٔ زیر در رثای امیر روی لوح سنگی حک و در دیوار اتاقک آرامگاه وی نصب گردیده؛ گمان میرود این قطعه اثر خامه عبدالحق بیتاب باشد:
ذاذن (معنی واژگانی: توجه در حالت نشسته) به معنای مراقبه در حالت نشسته به صورت چهار زانو است که توسط بوداییان شاخهٔ ذن انجام می‌شود.
هدف از ذاذن رستن از رنج‌ها است. ورزنده ذاذن یا ذاذن‌ورز، می‌کوشد تا از راه تحقق بخشیدن به یک روان آرام و بیدار که در هجوم احساسات و توهمات نیست به رهایی از رنج برسد.
به هنگام ذاذن اندیشه‌های زیادی به فکر انسان می‌آیند. منظور از تمرین ذاذن این است تا فرد بگذارد این اندیشه‌ها بیایند و بروند بدون این‌که فرد اهمیت چندانی برای آنها قائل شود یا در موردشان قضاوتی بکند. با بازگشت مکرر و آرام به موضوع مراقبه (تنفس، شمارش و معمای بودایی کوآن) اندیشه‌ها خودبه‌خود نفوذ کم‌تری بر فرد خواهند یافت.
بوداییان ذن‌گرا به تمرکز فکری نشسته، که در صومعه‌های ذن هر روز به مدت چند ساعت تمرین می‌شود، اهمیت بسیاری می‌دهند. مریدان ذن، ساعات بسیاری از روز را به این تمرین اختصاص می‌دهند.
برای انجام ذاذن، شخص به صورت تکی یا گروهی بر روی بالش و در حالت نیلوفری می‌نشیند. شخص، کمر را به حالت صاف نگاه داشته و سر را کمی جلو می‌آورد؛ طوری که چانه کمی به داخل کشیده شود. دست‌ها به ارتفاع ناف به شکل یک مودرا (دست‌نشانه) کیهانی نگاه داشته می‌شود، به طوری که انگشتان دست چپ بر روی انگشتان دست راست قرار بگیرند. شست‌ها کمی با هم در تماس خواهند بود. وضع قرارگیری دست‌ها کمکی برای تعیین وضع روحی است.
اگر شخص به حالت خواب گرایش داشته باشد، شست‌ها جدا از هم و رو به پایین قرار می‌گیرند؛ و اگر فرد غرق در اندیشه باشد، آنها محکم به هم می‌چسبند و کمی رو به بالا قرار می‌گیرند.
محل همگانی که ذاذن در آن‌جا انجام می‌شود، ذِندو (zendo) نام دارد.
سنت‌های گوناگونی برای ذاذن وجود دارد که از جمله آنان می‌توان به این موارد اشاره کرد:
در برخی ذندوها شخص را با زدن ضربه‌های چوب به گردن و شانه بیدار نگه می‌دارند. بنا به نوع سنت، ذن‌ورزان می‌توانند خود انتخاب کنند که خواستار ضربه‌های بیدارکننده هستند یا خیر.
Opening the Hand of Thought: Foundations of Zen Buddhist Practice, Kosho Uchiyama, Tom Wright, Jishō Cary Warner, Shohaku Okumura; Translated by Jishō Cary Warner, Shohaku Okumura; Contributor Tom Wright, Jishō Cary Warner, Shohaku Okumura, Wisdom Publications, 2004
حالت نیلوفری یا چهارزانوی بالا، (به هندی: पद्मासन، "پَدم‌آسَنه") (تلفظ: "کِکّا فوزا") شکلی از حالت نشستن است که از سنت مراقبه در هند باستان ریشه می‌گیرد.
در این حالت، پاها بر روی ران‌های جهت مخالف قرار داده می‌شوند. این حالت نشستن یک حالت رسمی‌شده در سنت یوگای هندو است.
گفته می‌شود که این شکل از نشستن به شکل نیلوفر آبی همانندی دارد. هدف از آن رسیدن به تنفس متناسب با نوع تمرین مراقبه (درون‌پویی) و رسیدن به ثبات جسمانی است.
از جمله تصاویر مشهور از حالت نیلوفری می‌توان به تصاویر شیوا، ایزد مراقبه‌گر و پارسای هندوگرایی و گوتاما بودا بنیادگذار بوداگرایی اشاره کرد.
هیلاری مری مَنتِل (؛ – ) نویسنده و منتقد ادبی انگلیسی بود.
کتاب وی به نام "تالار گرگ" در سال ۲۰۰۹ میلادی در مجموعه «تامس کرامول» برنده جایزه ادبی من بوکر و در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه والتر اسکات شد. او در سال ۲۰۱۲ برای "محکوم را بیاورید" جایزه بوکر را دوباره دریافت کرد. وی اولین زنی است که جایزه بوکر را دوبار دریافت کرد. "آینه و نور" آخرین کتاب از سه گانه او بود در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. این کتاب تحسین بسیاری از منتقدان را برانگیخت و به پرفروش‌ترین داستان‌های ادبیات داستانی تبدیل شد و در فهرست اولیه جایزه بوکر ۲۰۲۰ قرار گرفت.
روزنامه بریتانیایی گاردین، هیلاری منتل را یکی از برجسته‌ترین نویسندگان زنده و معاصر بریتانیا معرفی کرده‌است.
کتاب‌های "تالار گرگ"، "محکوم را بیاورید"، "نور و آینه"، و "ترور مارگارت تاچر" به فارسی برگردان شده‌اند.
اکتورز استودیو ، یک نهاد ویژهٔ هنرپیشگان حرفه‌ای سینما، مدیران تئاتر و نمایش‌نامه‌نویسان در منهتن نیویورک است.
این استودیو بیشتر برای ظرافت کار و روش‌های آموزش هنرپیشگی، نام‌دار است.
اکتورز استودیو را ۵ اکتبر ۱۹۴۷، الیا کازان، شریل کرافورد، رابرت لوئیس و آنا سوکولف، که به هنرپیشگان آموزش می‌دادند بنیاد نهادند. لی استراس‌برگ نیز به آن پیوست و تا مرگش در ۱۷ فوریه ۱۹۸۲ عضو آن بود.
در اکتورز استودیو، هنرپیشگان در محیطی خصوصی و بدون فشار نقش‌های تجاری، در اجراهای خود دست به ریسک و آزمون می‌زنند.
کاظم دارابی (زاده کازرون، ایران) یک ایرانی است که به جرم همدستی در ترور سه تن از رهبران کرد در جریان ترور میکونوس در آلمان توسط دادگاه فدرال آلمان پس از اثبات جرم او به حبس ابد محکوم شد. کاظم دارابی هیچ وقت اتهام دست داشتن در این پرونده را نپذیرفت. بر اساس قوانین آلمان، پرونده محکومین به حبس ابد پس از گذراندن پانزده سال قابل رسیدگی برای برخورداری از تخفیف مجازات و آزادی است و دارابی پس از ۱۵ سال و ۶۴ روز در بامداد ۲۰ آذر ۱۳۸۶ پس از آزادی از زندان از آلمان اخراج و به ایران فرستاده شد. او هنگام ورود مورد استقبال معاون وزارت خارجه قرار گرفت. همسر، و سه فرزند کاظم دارابی در آلمان هستند و او اجازه ملاقات با آنها را ندارد.
کاظم دارابی در آلمان از راه تجارت و واردات اجناس از آلمان به ایران زندگی خود را می‌گذراند. او سابقه مشارکت در دعواهای سیاسی و فیزیکی به نفع جمهوری اسلامی و سرکوب مخالفان نظامی اسلامی را داشت. وی از گردانندگان مسجد امام جعفر صادق برلین بود. کاظم دارابی در برپایی مراسم حکومتی در آلمان نقش داشت و رابطه نزدیکی با مسئولان سفارت ایران در برلین داشته طوریکه از مهمانان حکومت جمهوری اسلامی در آلمان پذیرایی می‌کرده است.
کاظم دارابی از کسانی بود که به خوابگاه دانشگاه شهر ماینتس که گروهی از اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران در آن ساکن بودند حمله کرد. در پی این حمله در سال ۱۹۸۲ دولت آلمان حکم اخراج او را صادر کرد. اما او در نهایت توانست در آلمان بماند.
کاظم دارابی خانه خود را در اختیار تیم ترور میکونوس قرار داده بود و در برنامه‌ریزی و اجرای این عملیات نقش داشت. او ۹ روز پس از حادثه ترور به تهران رفت و یک هفته بعد به آلمان برگشت و در ۸ اکتبر ۱۹۹۲ پلیس آلمان او را بازداشت کرد. کاظم دارابی نقش خود را انکار کرد اما پلیس و دادگاه نپذیرفتند. پلیس همچنین او را متهم کرد که عضو نهادهای امنیتی ایران و نزدیک به حزب‌الله لبنان است.
در دوره زندان کاظم دارابی دولت‌های اکبر هاشمی رفسنجانی و محمد خاتمی برای مبادله و آزادی او تلاش کردند اما به نتیجه نرسیدند. دولت هاشمی رفسنجانی با دولت آلمان توافق کرد که زندانیان میکونوس را آزاد کنند. دولت آلمان سه نفر از چهار محکوم را آزاد کرد اما دارابی را نگه داشت. در سال ۲۰۰۰ سید محمدعلی ابطحی برای گفتگو درباره آزادی دارابی به آلمان رفت. اما مقامات و دادستانی آلمان به شدت مخالفت کردند.
او پس از ۱۵ سال زندان با استفاده از قانونی در آلمان که اجازه می‌دهد محکومان بعد از این مدت درخواست آزادی بدهند آزاد شد. دولت آلمان بلافاصله او را اخراج کرد و به ایران بازگرداند. علی باقری کنی در فرودگاه به استقبال دارابی رفت.
دولت ایران در قبال آزادی او، دونالد کلاین، شهروند آلمانی بازداشت شده در جنوب ایران را پس از یک سال آزاد کرد.
در اردیبهشت ۱۴۰۱ کاظم دارابی خواستار آزادی حمید نوری شد. او گفت هدف از این محاکمه‌ها محاکمه جمهوری اسلامی است.
نیکس (/nɪks/ NIX;Tripp, p. 624. یونانی باستان: Νύξ Nýx, [nýks]، «شب»)LSJ, s.v. νύξ. در اسطوره‌های یونان، ایزدبانو و نماد شب است.
در "تئوگونیا"ی هزیود، او فرزند خائوس و مادر آیتر (فضا)، همرا (روز) توسط اربوس (تاریکی) است.Grimal, s.v. Nyx, p. 314. او نسلی از کودکان را به‌دنیا می‌آورد که از شخصیت‌ها و نیروهای عمدتاً منفی تشکیل شده‌اند. نیکس را در منابع آیین اورفئوسی مادر اورانوس و گایا و گاهی دختر و همسر فانس خدای زایش و نسل زندگی جدید می‌دانند. در چنین روایت‌هایی، او را اولین موجودی که پس از خائوس به‌وجود آمد، یا دومین فرمانروای خدایان نیز توصیف می‌کنند.
او به‌عنوان یک الهه بال‌دار با هاله ابری تیره، یا ملبس به لباسی سیاه در مه تیره به تصویر کشیده می‌شود. معادل رومی او نوکس (Nox: «شب») است.Tripp, s.v. Nyx, p. 399.
بر اساس "تبارنامه خدایان" اثر شاعر یونانی هزیود، نیکس فرزند خائوس است، او مادر آیتر و همرا (روز) است، که از درآمیختن با اربوس (تاریکی) زاده می‌شوند.Gantz, p. 4; Hard, pp. 23–4; Hesiod, "Theogony" 123–5. بدون کمک همسر، موروس (عذاب، سرنوشت)، کرها (ارواح مرگ)، تاناتوس (مرگ)، هیپنوس (خواب)، اونیروس (رؤیاها)، موموس (سرزنش)، اویزیس (درد، پریشانی)، هسپریدها، مویرای‌ها (سه الهه سرنوشت)، نمسیس (خشم، مجازات)، آپاتی (الهه فریب)، فیلوتس (الهه محبت، دوستی و آمیزش جنسی)، گراس (خدای پیری) و اریس (الهه نفاق و کشمکش) را به‌دنیا می‌آورد.Gantz, pp. 4–5; Hesiod, "Theogony" 211–25. The translations used here are those given by Gantz. تعدادی از این فرزندان به‌طور مشابهی توسط نویسندگان مختلف به‌عنوان فرزندان او توصیف شده‌اندHesiod, "Works and Days" 17 (pp. 86, 87) (two Strifes, one a daughter of Night); Pausanias, 7.5.3 (two Nemeses daughters of Night); "PMG" 1018 (Page, p. 536) (Fates daughters of Nyx; see Gantz, p. 8); Seneca, "Hercules" 1066–9 (pp. 102, 103) (Sleep and Death sons of Night); Nonnus, "Dionysiaca" 31.117 (pp. 430, 431) (Sleep son of Night). The Roman authors Cicero and Hyginus provide Nox, the Roman counterpart of Nyx, with similar lists of offspring (see below). و سایر منابع اولیه، تبارنامه‌های متفاوتی را ارائه می‌دهند. بر اساس یکی از این روایت‌ها، او توسط آیتر مادر تارتاروس است،Chrysanthou, p. 303; Fowler 2013, p. 8; Meisner, p. 92; "BNJ" 457 F4a. درحالی‌که در برخی دیگر، او توسط آیتر مادر اروس یا توسط اربوس مادر آیتر، اروس و متیس توصیف شده‌است.Fowler 2013, p. 6; Cook, p. 315 n. 4; West, p. 209 n. 106; Acusilaus, fr. 6c Fowler 2000, pp. 6–7.Fowler 2013, pp. 5–6; "Brill's New Pauly", s.v. Nyx; Acusilaus, fr. 6b Fowler 2000, p. 6. باکیلیدس شاعر یونانی نیکس را مادر همرا توسط کرونوس (زمان) می‌دانستBacchylides, "Victory Odes" 7.1–2 (pp. 156, 157). و در جای دیگر از هکاته را به‌عنوان دختر او یاد می‌کند.Gantz, p. 26; Bacchylides, fr. 1B Campbell, pp. 252–5 [= Scholia on Apollonius of Rhodes, 3.467 (Wendel, p. 233)] [= "P. Oxy." 2366.3–8]. آیسخولوس نیز از نیکس به‌عنوان مادر الهه‌های انتقام یاد می‌کند،Gantz, p. 13; Aeschylus, "Eumenides" 416 (pp. 394, 395), 821–2 (pp. 456, 457), 1034 (pp. 482, 483); so too Lycophron, "Alexandra" 437 (pp. 356, 357). در حالی که اوریپید ظاهراً لیسا (جنون) را دختر نیکس و اورانوس می‌داند.Parada, p. 110; Euripides, "Herakles" 823 (pp. 386, 387) (daughter of Night), 834 (pp. 388, 389) (daughter of Night), 844 (pp. 388, 389) (daughter of Night and Heaven).
در منابع آیین اورفئوسی، از نیکس به‌عنوان مادر اورانوس به‌طور مکرر یاد شده‌است.Orphic frr. 10 (p. 21) [= Derveni papyrus, col. 14.6 (Kouremenos, Parássoglou, and Tsantsanoglou, pp. 133)], 149 (p. 146), 174 (p. 158) Bernabé. در یک روایت، که در آن نیکس اولین موجودی است که وجود دارد، او را مادر اورانوس و گایا می‌دانند؛ احتمالاً بدون پدر.There is debate surrounding whether there was a father, and his identity. Bernabé and Cristobal, p. 88 argue that there was no father, while Almqvist, p. 87 has doubted this. Betegh, p. 336 considers Aether to be the father, while Almqvist, p. 88 suggests he is Phanes. In an earlier account, in which Nyx is also described as the first deity, it has been proposed that she is the mother of the same children; see Meisner, p. 95; Betegh, p. 147. در روایتی دیگر، همسر و دختر پروتوگونوس (به‌نظر می‌رسد که قبل از او وجود داشته) توصیف شده‌است، که توسط او، مادر اورانوس و گایا است.West, p. 70; Meisner, pp. 168–9. در روایتی که احتمالاً از کیهان‌شناسی آیین اورفئوسی گرفته شده‌است،See Betegh, pp. 148–9; Chrysanthou, pp. 301–3. نیکس «تخم باد» را به دنیا می‌آورد که اروس از آن به‌وجود می‌آید.Hard, p. 25; Aristophanes, "Birds" 693–9. در منبعی دیگر از او به‌عنوان مادر ستارگانMorand, p. 331; "Orphic Hymn to the Stars" (7), . و در دیگری به‌عنوان دختر اروس یاد شده‌است.Meisner, p. 172; Smith, s.v. Nyx; "Orphic Argonautica", 14–5 (Vian, p. 75).
نوکس (Nox)، معادل رومی نیکس (Nyx)، در چندین تبارنامه توسط نویسندگان رومی آمده‌است. به گفته سیسرون، آیتر و دیز (تجسم روز)، فرزندان نیکس و اربوس بودند. علاوه بر این‌ها آمور (عشق)، دولوس (گویل)، متوس (ترس)، کار (مشکل)، اینویندیا (حسادت)، فاتوم (سرنوشت)، سنکتوس (سالمندی)، مورس (مرگ)، تنبره (تاریکی)، میسریا (مصائب)، کوئرلا (مرثیه)، گراتیا (نفع)، فرئوس (تقلب)، پرتیناسیا (لجاجت)، پارکائه، هسپریدها (دختران هسپروس) و سومنیا (رؤیاها) فرزندان نیکس و اِربوس بودند.Cicero, "De Natura Deorum" 3.44 (pp. 328, 329). در تبارنامه‌ای که هیجینوس اسطوره‌نگار رومی ارائه کرده‌است، نیکس یکی از فرزندان خائوس و کالیگو (مه)، در کنار دیز (روز)، اربوس (تاریکی) و آیتر است.Fontenrose, pp. 222–3; Hyginus, "Fabulae" Theogony 1 (Smith and Trzaskoma, p. 95; Latin text). او با اربوس، فاتوم (سرنوشت)، سنکتوس (سالمندی)، مورس (مرگ)، لتوم (تخریب)، کنتیننتیا (نزاع)، سومنوس (خواب)، سومنیا (رؤیاها)، لایسیملس (تفکر)، اپیفورون (هدیملس)، پورفیریون، اپافوس، دیسکوردیا (اختلاف)، میسریا (بدبختی)، پتولانتیا (پتولانس)، نمسیس، یوفروسین (خوشحالی)، آمیسیتیا (دوستی)، میسریکوردیا (ترحم)، استیکس، پارسه (کلتو، لاچسیس، و آتروپوس) و هسپریدها (اگل، هسپریا و اریته) را خلق کردند.Hyginus, "Fabulae" Theogony 1 (Smith and Trzaskoma, p. 95; Latin text). چندین منبع رومی دیگر از نیکس به‌عنوان مادر خشمگین‌ها یاد می‌کنند و پلوتون را پدر می‌دانند.Virgil, "Aeneid" 6.250, 7.323–332, 12.845–6; Ovid, "Metamorphoses" 4.451–2 (pp. 210, 211).
در یک منبع یونانی متأخر، نیکس به‌عنوان مادر ائوس (سپیده دم) توصیف شده‌استQuintus Smyrnaeus, "Posthomerica" 2.625–6; see also Aeschylus, "Agamemnon" 265, which calls Night the mother of Dawn. که مادرش همرا است.Hard, p. 46. به گفته یک نویسنده بیزانسی بسیار متأخر، نیکس را مادر مویرایی می‌دانند.Smith, s.v. Moira; Tzetzes on Lycophron's "Alexandra", 406 (pp. 584–6).
در "تبارنامهٔ خدایان" هزیود، نیکس با دخترش همرا در یک خانه زندگی می‌کنند. هر روز در ورودی خانه از کنار یکدیگر می‌گذرند، یکی از آن‌ها خارج می‌شود و دیگری وارد می‌شود، و در طول روز یکی از روی زمین می‌گذرد و دیگری داخل خانه می‌ماند و منتظر نوبت برای خروج است.Hesiod, "Theogony" 744–59.
همچنین نیکس در داستانی در ایلیاد هومر نیز حضور دارد، و در این داستان هیپنوس را از خشم زئوس نجات می‌دهد.Pucci, pp. 182–3; Gantz, p. 5; Hard, p. 25; Homer, "Iliad" 14.231–61. وقتی هرا به سوی هیپنوس می‌آید تا او را متقاعد کند که زئوس را بخواباند، امتناع می‌کند،Homer, "Iliad" 14.231–41. و از او می‌خواهد برای آخرین بار بدون اطلاع شوهرش هرکول را آزار دهد.Homer, "Iliad" 14.242–55. هیپنوس نقل می‌کند که «وقتی زئوس از خواب بیدار شد، خشمگین شد و اگر به امان و پناه نیکس نمی‌گریخت، او را به دریا می‌انداخت».Homer, "Iliad" 14.56–61. The translation quoted here is that given by Lattimore, p. 301. Janko, p. 193 on lines 256–61 states that she likely saves him by making him invisible. According to West, p. 120, it has been suggested that Nyx's apparent status in Homer's account may indicate he knew of a genealogy in which she preceded Oceanus and Tethys.
در چند منبع آیین اورفئوسی، نیکس به‌عنوان اولین موجودی توصیف شده که وجود دارد،Bernabé 2018, p. 350; Meisner, pp. 95, 117–8, 181. و وجود او ابدی است، زیرا هیچ توصیفی از منشأ آفرینش او ارائه نشده‌است.Bernabé 2018, p. 350. در کیهان‌شناسی متأخر، نیکس خدای اول نیست و دختر فانس، دومین فرمانروای خدایان در نظر گرفته می‌شود.Meisner, p. 168. پادشاهی او پیش از پادشاهی پدرش فانس است که فانس با دادن عصای سلطنت، حکومت خود را به او منتقل کرد. پس از دوران حاکمیت نیکس، او نیز به‌طور داوطلبانه این عصای سلطنت را به پسرش اورانوس می‌دهد و خود از او پیروی می‌کند.West, p. 71; Orphic frr. 98 III (p. 106), IV (p. 106) Bernabé. West, pp. 234–5 characterises the reign of Nyx as "entirely eventless".
ظاهراً نیکس در برخی از منابع آیین اورفئوسی پرستار خدایان است، و نوه کرونوس، پسر اورانوس را بزرگ کرده‌است.Meisner, pp. 205–6; West, p. 71. او همچنین در چندین روایت نقش پیشگویی ایفا می‌کندMeisner, pp. 202, 203, 206. و ظاهراً هدیه نبوت را از پدرش فانس دریافت کرده‌است؛ که آن را همراه با عصای سلطنت به او می‌دهد.Chrysanthou, p. 311; West, p. 71. در طول سلطنت کرونوس، زئوس، پسرش، به دنبال نصیحت نیکس می‌گردد و می‌خواهد بداند چگونه می‌تواند پدرش را سرنگون کند.Meisner, pp. 169, 216–7; Edmonds, p. 234. نیکس به او دستور می‌دهد که به کرونوس نوشیدنی خاصی از عسل بدهد و سپس صبر کند تا او بخوابد. زئوس از این راهنمایی پیروی می‌کند و در نتیجه پدرش را اخته می‌کند. زئوس همچنین با نیکس در مورد این‌که چگونه می‌تواند حکومت خود را مستحکم کند، مشورت می‌کند و نیکس به او دستور می‌دهد که هر چیزی را که در او وجود دارد (یعنی کل خلقت) را با آویزان کردن یک زنجیر طلایی از آسمان به زمین (که شامل همه چیز درون آن است) به‌دست‌آورد. زئوس این توصیه را به این معنا تعبیر می‌کند که باید پروتوگونوس را در خود بکشد، زیرا با این کار او کل خلقت را در شکم خود خواهد داشت.Meisner, pp. 169, 203, 222. It is unclear whether this consultation with Nyx is a separate one to that in which he asks her how he can overthrow his father; see Meisner, p. 221. منابع مختلف همچنین در مورد غاری صحبت می‌کنند که متعلق به نیکس است، و مکانی توصیف می‌شود که پروتوگونوس جهان را از آن‌جا ایجاد می‌کند، و همچنین ممکن است مکانی باشد که نیکس پیشگویی‌های خود را از آن‌جا به زئوس منتقل می‌کند.Meisner, p. 208.
دنیس مک ایون (زادهٔ ۲۶ ژانویه ۱۹۴۹ در بلفست ایرلند شمالی)، مدرس پیشین اسلام‌شناسی، متخصص در تشیع، شیخیه، باب و بهائیت و بهایی سابق است. او همچنین با نام مستعار دنیل ایسترمن و جوناتان اِی‌کلیف رمان‌نویسی می‌کند.
در ۲۶ ژانویه ۱۹۴۹ میلادی در بلفاست، ایرلند شمالی به دنیا آمد. او توسط مایکل لانگلی شاعر، انگلیسی را می‌آموزد. او بعدتر به تئاتر و ادبیات علاقه‌مند شد. به همین جهت تصمیم گرفت به تحصیل زبان و ادبیات انگلیسی مشغول شود.
او قبل از رفتن به دوبلین (برای تحصیل) بهائی شد و حدوداً ۱۵ سال بهائی بود. او اولین بهائی غربی بود که به مطالعه فارسی و عربی پرداخت و از همین رو به دانشگاه ادینبرگ در اسکاتلند رفت و در آنجا به تحصیل عربی، قرآن و فارسی پرداخت. او پس از ۴ سالی که در ادینبرگ گذاراند به اردن ترکیه و ایران سفر کرد. او در ایران به تحصیل در دانشگاه شیراز مشغول شد. ایون دکترای خودش را در کینگز کالج کمبریج می‌گیرد. وی موضوع پایان‌نامه خود را در پرداختن به شیخیه و بابیه در ایران شیعی قرن ۱۹ میلادی انتخاب می‌کند. دکتر ایون به مدت دو سال، ۱۹۷۹-۱۹۸۰، به تدریس انگلیسی، تمدن اسلامی و مترجمی انگلیسی به عربی در دانشگاه محمد در فِز ، مغرب می‌پردازد. با توجه به سرمایه ادبی سلطنتی دکتر مک ایون از سال۱۹۸۱ در دانشگاه نیو کسل به تدریس عربی و مطالعات اسلامی می‌پردازد تا زمانی که سرمایه‌گذاران عربستان سعودی، او را به علت تدریس در موضوعات تشیع و صوفیه اخراج می‌کنند.
مک ایون یکی از مدافعان اسرائیل است و در حمایت از آن مطالب مختلفی منتشر کرده‌است. در عین حال بنابه گفته خودش احساس بسیار منفی نسبت به اسلام دارد. وی برای اولین بار در سال ۱۹۸۶ زمانی که هنوز بهایی بوده‌است به اسرائیل سفر کرده‌است. وی در حال حاضر عضو هیئت مدیره انجمن مدافع اسرائیل می‌باشد و در بلاگی به نام "یک دفاع لیبرال از اسرائیل" مطلب می‌نویسد.
همسر مک ایون، بث ، دارای مدرک در زبان انگلیسی و هم چنین تاریخچه هنر می‌باشد. سومین مدرک وی در حوزه هومیوپاتی درمانی است و وی حدود ۲۰ جلد کتاب در این حوزه و حوزه سلامت عمومی منتشر کرده‌است.
مک ایون بین سال ۱۹۶۶ تا حدود ۱۹۸۰ بهائی بود. او در آن مدت در کنفرانس‌های بهائی سخنرانی کرده بود و در حمایت از بهائیت نوشته بود. او بعدها به علت اختلاف با تشکیلات بهایی و به توافق نرسیدن بر نوع تحقیقات علمی بر روی متون بهایی از بهاییت خارج شد و (به نظر بهائیان) در رد بهائیت نوشت.انزوا و نقض در بهائیت ص. ۱۹۴ او خودش نوشته‌های این دوره اش را صرفاً تحقیقاتی آکادمیک و نه ضد بهائی می‌داند.The crisis in Babi and Baha'i studies: part of a wider crisis in academic freedom?, British Journal of Middle Eastern Studies, Volume 17, Issue 1 1990 , pages 55 - 61
همزمان با انتشار اولین نوشته‌های آکادمیک وی در رد بهاییت، در آلمان کتابی از فرانچسکو فیچیکیا، یک بهایی سابق دیگر، در انتقاد به بهاییت منتشر شده بود. یکی از مقالات وی که در آن به وجود رکود در مطالعات بابی و بهایی اشاره شده بود، توسط یک چهره بهایی به نام خوان کول نقد شد. بعدها کول نیز از بهائیت خارج شد و مطالبی در نقد بهاییت نگاشت.
Momen, Moojan. "Marginality and apostasy in the Baha'i community." Religion37.3 (2007): 187-209.
دنیس مک ایون در دانشنامه‌ها و مجلات بسیاری مطلب نگاشته است، از میان آن‌ها می‌توان به دانشنامه اسلام، دانشنامه آکسفورد در زمینه اسلام در دنیای مدرن و دانشنامه ایرانیکا اشاره نمود. او پایان‌نامه دکترای خود را بر روی شیخیه و بابیه کار کرد. وی در آن زمان، از کتابخانه کمبریج که در این زمینه، نسخ اصلی و با ارزشی که دکتر ادوارد براون در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم میلادی جمع‌آوری کرده بود را در اختیار داشت، بهره فراوان جست.
طولانی‌ترین اثر علمی وی با نام مسیح شیراز، مجموعه ۸۰۰ صفحه‌ای برگرفته از پایان‌نامه دکترا وی و تعداد زیادی از مقالات در خصوص بابیت است.
مک ایون در طول سال‌های زیادی، مقالات و کتب متعددی در انتقاد به آیین بهاییت و هم چنین تشکیلات بهایی منتشر کرده‌است. علاوه بر موضوعات یاد شده، مک ایون در راستای حمایت از اسرائیل مطالب متعددی نگاشته است. از جمله آنها، کتابی به عنوان "گری عزیز، چرا در مورد اسرائیل اشتباه می‌کنی" می‌باشد. وی مطالبی در مورد اسلام، اسرائیل و خاورمیانه در ستونی برای مؤسسه "گیت استون" می‌نویسد.
مک ایون به عنوان یک رمان‌نویس هم شناخته می‌شود. وی از سال ۱۹۸۶ حدود ۲۳ رمان نوشته است که بعضی از آن‌ها جزو رمان‌های پر فروش قرار گرفته‌اند. وی رمانهای خود را با دو نام مستعار دنیل ایسترمن و جاناتان ای کلیف چاپ کرده‌است.
مک ایون نشان داد که چگونه آموزه عدم مداخله در سیاست، با اهدافی که آئین بهایی در مورد حکومت جهانی بهایی مطرح می‌کند، در تناقض است. وی از این نظریه حمایت می‌کند که میرزا یحیی صبح ازل جانشین سید علی محمد باب بوده‌است.
مک ایون مدارک و شواهد متعددی را ارئه می‌دهد که در سال‌های ابتدایی پس از مرگ باب، جامعه بابی و حتی خود میرزا حسینعلی نوری، صبح ازل را رهبر آیین و شخصیت اول می‌دانسته‌اند. به نظر وی اینکه چرا میرزا حسینعلی نوری به کردستان رفت و چه شد که از آنجا به بغداد بازگشت و نیز مشخصاً عبارت «مصدر امر» که به گفته بهاء الله در کتاب ایقان، به دستور وی از کردستان به بغداد آمد، مناقشه‌آمیز بوده‌است.
مک ایون در کارنامه آکادمیک خود در زمینه مطالعات اسلامی بیش از ۲۰۰ مقاله به چاپ رسانده است. از میان نوشته‌های او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
اسمکدان ضد راو (Smackdown vs Raw) یکی از بازی های کشتی کج است و برای نخستین بار برای پلی‌استیشن ۲ ساخته شده؛ این بازی در سال ۲۰۰۴ برای اولین بار ساخته شد و علت نام‌گذاری آن درگیری‌های دو گروه اسمکدان و راو در سال ۲۰۰۴ بود که باعث ساخت این بازی گردید. بازی اسمکدان ضد راو دارای کیفیت بسیار خوبی نسبت به دیگر بازی‌های کشتی کج سال های ۲۰۰۴ دارد.
پوستین یا لباس خز به لباسی زمستانی گفته می‌شود که تمام یا قسمت عمده‌ای از آن مستقیماً از پوست حیوانات پشم دار ساخته شده باشد. پوستین یکی از قدیمی‌ترین اشکال لباس است و سابقه کاربرد آن به انسان نخستین و آفریقا بازمی‌گردد. در پوستین بر خلاف چرم، پشم جانور سترده نمی‌شود.
به درستی مشخص نیست که پوستین در چه زمانی توسط انسان به عنوان لباس استفاده شده‌است. البته معلوم است که نئاندرتالها و گونه‌هایی از کپی‌ها از پوستین استفاده می‌نموده‌اند. بر اساس تصاویر بجا مانده بر دیواره غارها، سابقه استفاده از پوستین به عنوان پوشش برای انسان، به حدود پانصدهزار سال قبل می‌رسد.
در تورات (عهد عتیق) آمده‌است «خداوند لباسهایی از پوست حیوان تهیه کرد و آدم و همسرش را پوشاند (سفر پیدایش، ۳:۲۱)» بر اساس شاهنامه فردوسی، کیومرث نخستین پادشاه جهان، پوستینی از پوست پلنگ داشت که نامش پلنگینه بود.
در نقش برجسته‌ای واقع در سرپل ذهاب مربوط به هزاره سوم پیش از میلاد، آنوبانینی اکدی، پادشاه لولوبیان با دامنی از پوست در برابر ایشتار که ردایی از پوستین پوشیده‌است، ایستاده.
در کشورهای توسعه یافته، خز، نوعی پوشش گرانقیمت و تجملی محسوب می‌گردد. این در حالی است که به دلیل عایق بودن این نوع از لباس، بسیاری از مردم بومی مناطق نزدیک قطب شمال همچنان به استفاده از آن ادامه می‌دهند. همچنین پوستین نوعی لباس سنتی برای مردم اسکاندیناوی، ژاپنی و روسی به‌شمار می‌رود.
در طول تاریخ شمال روسیه و ترکستان، مرکز صدور پوست به اروپا و خاورمیانه و حتی شمال آفریقا بوده‌است.
در ایران از پوست گوسفند (شامل حداقل بیست نوع مختلف) و سایر حیوانات حلال گوشت برای دوختن پوستین استفاده می‌شود؛ ولی سایر حیواناتی که پوست آنان به منظور تولید خز بکار می‌رود شامل مینک، سگ آبی، انواع روباه، خرگوش، سمور، راسو، قاقم، گربه و سگ هستند. بدیهی است که ارزش پوستین دوخته شده از پوست جانوران گوناگون تفاوت چشمگیری دارد.
فرایند عمل آوری پوستین (بسته به میزان مرغوبیت) شامل خیساندن، شستشو، درجه‌بندی، آنزیم دهی، رنگ برداری، خشک کردن، رنگرزی، واکس و در نهایت ثابت کردن با مواد شیمیایی است.
پوستین و پوستین دوزی، در فرهنگ فارسی منشأ کنایه‌هایی است، مانند:
همچنین ضرب‌المثل «ما پوستین را ول کرده‌ایم، پوستین ما را ول نمی‌کند» کنایه‌است از گرفتاری در کاری که به امید سودی آغاز شده بود.
ابوخالد کابلی (ملقب به "کنکر") از یاران علی بن الحسین (سجاد) امام چهارم شیعیان ؛ و از جمله نزدیکترین شیعیان به او بود.
وی از اهالی کابل بود که به حجاز مسافرت کردو از طرفداران محمد بن حنفیه به شمار می رفت،ولی با راهنمایی یحیی بن أم طویل خدمت زین العابدین رسید و شیفته وی شد و به امامت ایشان اعتراف کردتاریخ امامت، اصغر منتظر القائم، ص 171 و 172.
عنوان کَنکَر، لقبی بود که مادرش در سن کودکی به او داده بود، اما عمده شهرت وی بدین لقب، به زمان علی ابن الحسین بر میگردد که او را به این لقب خواند.
از زندگی وی برمی‌آید که ابوخالد پس از حسین ابن علی، در ابتدا معتقد به امامت محمد بن حنفیه بود، ولی با توجه به با راهنمایی و اصرار یحیی بن ام طویل، به دیدار سجاد(امام چهارم شیعیان) رسید و چون سجاد او را با نام دوران کودکیش (کنکر) خطاب کرد، بر امامت سجاد یقین آورد و در زمره صحابه نزدیک امام چهارم شیعیان درآمد.
او چنان به اهل بیت نزدیک شد که او را باب و یکی از ثقات و حواریون سجاد (امام چهارم شیعیان) دانسته‌اند. جعفر صادق در مورد او می‌گوید:«پس از حادثه خونین عاشورا، جز سه تن بیشتر مردم از دین دست کشیدند. این افراد عبارت‌اند از: ابوخالد کابلی، یحیی بن ام طویل، جبیر بن مطعم. سپس مردم به تدریج به آنان پیوسته و به امامت معصومین معتقد شدند.»
بنابر روایتی در آغاز امامت حسین بن علی، وضع به گونه‌ای شده که اکثر مردم از اطراف خاندان پیامبر اسلام پراکنده شده و تنها چند نفر در کنار ایشان بودند. این دوره مصادف با حکومت حجاج بن یوسف بود و به همین دلیل شیعیان هیچ گونه امنیتی نداشتند. فضل بن شاذان، ابو خالد را یکی از پنج تنی می‌شمارد که در اوایل امامت حسین بن علی از شیعیان حسین به شمار می‌آمدند.سعید بن جبیر، حکیم بن جبیر بن مطعم، یحیی ابن ام طویل و ابوخالد کابلی
ابوخالد نیز مدتها از دست حجاج متواری بود و در نهایت به مکه رفت تا در آنجا از امویان در امان بماند. پس از درگذشت سجاد، وی در زمره یاران جعفر صادق قرار گرفت.
از ابو خالد حدود هشتاد روایت درباره اعتقادات، اخلاق، تاریخ، مهدویت، تفسیر و... نقل شده‌است.
ابوخالد کابلی بیشتر عمر خود را در مدینه از سال ۶۱ تا سال ۱۱۴، از استادان بزرگی چون علی بن حسین، محمد باقر و جعفر صادق دانش آموخت. بیشتر روایات ابوخالد از امام پنجم و ششم شیعیان است.
برخی از کسانی که از ابوخالد روایت نقل کرده‌اند، عبارتند از:
خز به پوست مودار تعدادی از پستانداران گفته می‌شود که اغلب فرآوری و رفو می‌شود تا به عنوان پوستین در لباس‌ها به کار رود.
در صنعت پوشاک، خز چرمی است که مویش به خاطر ویژگی عایق بودن آن نگه داشته شده است. خز از دیرباز به عنوان منبعی برای تهیهٔ لباس از سوی انسان‌ها استفاده می‌شود.
جانورانی که به گونه‌ای معمول برای تهیهٔ خز کشته می‌شود: روباه، خرگوش، سگ آبی، قاقم، سمور آبی، سمور، خوک دریایی، گربه، سگ، کایوت و چینچیلا. عموماً روش‌هایی که برای فراهم نمودن این خز استفاده می‌شود، خشن بوده و مورد انتقاد حامیان محیط زیست است.
بزرگترین صادر کنندگان خز دنیا، چین، روسیه، کانادا و اروپا هستند. در اتحادیه اروپا، ۶۰۰۰ پرورشگاه خز وجود دارد. اتحادیۀ اروپا تولید کنندۀ ۶۳ درصد پوست راسو و ۷۰ درصد پوست روباه دنیاست. دانمارک، بزرگترین تولید کنندۀ اروپایی است و ۲۸ درصد پوست راسوی دنیا را تولید می‌کند. مهم‌ترین تولید کنندگان بعدی، چین، هلند، ایالات بالتیک و آمریکا هستند. فنلاند بزرگترین تولید کنندۀ پوست روباه برای آمریکاست. پرورش حیوانات برای خز در کشورهای اتریش، کرواسی، انگلیس و سویس ممنوع است. در بعضی از کشورهای دیگر مانند آمریکا و اتحادیۀ اروپا، تولید و فروش پوست بعضی از حیوانات مانند سگ و گربه ممنوع است.
در سالهای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، در نتیجۀ تلاش‌های سازمان‌های حقوق حیوانات و خارج شدن خز از مد، صنعت خز دچار رکود شده بود و پوشیدن پالتوها و لباس‌های خز در بسیاری از کشورهای دنیا کم‌رنگ شده بود و لااقل در بسیاری از کشورهای پیشرفته با نگاهی منفی به این لباس‌ها نگاه می‌شد. ولی بعد از سال ۲۰۰۰ صنعت خز توانست با ترفندهای مختلف دوباره بازار و سالن های مد را تسخیر کند. مهم‌ترین استراتژی صنعت خز، تولید خزهای کوچک برای یقه‌ها، پشم روی کلاه‌ها و کیف‌ها و کفش‌ها و ... به جای تولید پالتوها یا کت‌های تمام خز چند هزار دلاری بود. صنعت خز با این ترفند ساده توانست خز را به محصولی ارزان قیمت تبدیل کند که هر کسی می‌تواند آن را بخرد. با افزایش تقاضا برای محصولات خز در دنیا، تولید خز در کشورهایی مثل چین، روسیه و لهستان به شدت افزایش پیدا کرده است و این تولید انبوه هم به خودی خود باعث وفور خز در دنیا و کاهش دوبارۀ قیمت آن شده است.
https://www.hoghooghe-heivanat.com/clothing/fur.html
ایمو یکی از زیرشاخه‌های موسیقی راک و برآمده از سبک هاردکور پانک است. واژهٔ ایمو (که «emotional hardcore» و «emocore» هم گفته می‌شود) اوّلین بار برای توصیف آثار گروه‌های هاردکوری به‌کار رفت که «آهنگ‌های ملودیک» و «اشعار احساسی سوگوارانه و اعتراف‌گونه» شان باعث تفاوت‌شان از دیگر ژانرهای پانک راک می‌شد.
از اولین آثار موسیقایی که در شکل‌گیری ایمو نقش قابل توجهی داشت می‌توان از آلبوم ۱۹۸۴ گروه هاردکور پانک Hüsker Dü با نام "Zen Arcade" یاد کرد. این آلبوم راه‌گشای گروه‌های هاردکور دیگر شد تا در آثارشان به موضوع‌های شخصی‌تر بپردازند و آهنگ‌های گوش‌نوازتری بسازند.ایمو در وب‌گاه allmusic در سال‌های میانی دههٔ ۸۰ میلادی بود که در منطقهٔ واشینگتن دی‌سی اولین گروه‌های ایمو ظهور کردند که از میان آن‌ها می‌توان به رایتز آو اسپرینگ و اِمبریس اشاره کرد.
موضوعی که در شعرهای هنرمندان ایمو بیشتر به آن پرداخته می‌شود «شکست یا ناکامی در روابط عاشقانه» است و وجه تمایزشان با اشعار متداول عاشقانه سعی در برانگیختن حسّ ترحّم شنونده به حال عاشق ناکام است. پرداختن به این‌گونه مضامین باعث شده بیشتر مخاطبان ایمو نوجوان‌ها باشند.ایمو در دانشنامهٔ بریتانیکا
علاوه بر موسیقی، واژهٔ ایمو برای تعریف یک خرده‌فرهنگ که علاقه‌مندانش مشخصه‌های ظاهری و رفتاری مخصوص به خودشان را دارند هم استفاده می‌شود. این واژه برای توصیف نوعی رابطهٔ خاص میان هنرمندان ایمو و هواداران و جنبه‌های گوناگون مرتبط با مُد، فرهنگ و خصوصیّات رفتاری‌شان هم کاربرد دارد.
باشگاه اتلتیک که با نام اتلتیک بیلبائو (به اسپانیایی: Athletic Club de Bilbao)‏ شناخته می‌شود، باشگاه فوتبالی است که در منطقهٔ بیلبائو در بیسکای، واقع در شهرستان باسک اسپانیا فعالیت می‌کند. این باشگاه از سال ۱۹۲۸ در دسته اول فوتبال اسپانیا، موسوم به لا لیگا، شرکت داشته و در این سال‌ها ۸ بار موفق به قهرمانی در این رقابت‌ها شده است و از این حیث بعد از رئال مادرید و بارسلونا و اتلتیکو مادرید چهارمین تیم پرافتخار محسوب می‌شود. آن‌ها همچنین با ۲۳ عنوان قهرمانی در کوپا دل ری، موفق‌ترین تیم این رقابت‌ها بعد از بارسلونا هستند که با ۳۱ قهرمانی رکورددار است. این تیم همچنین ۳ بار قهرمان سوپر جام اسپانیا شده‌ است. اتلتیک بیلبائو سومین تیم پرافتخار اسپانیا است. باشگاه همچنین دارای تیم زنان نیز است، که ۵ بار موفق به کسب قهرمانی در لیگ دسته اول اسپانیا شده است. باشگاه اتلتیک بیلبائو در سال ۱۸۹۸ توسط گروهی از بازرگانان محلی شکل گرفت.
این تیم همچنین به «شیرها» (Los Leones) مشهور است و آن به این دلیل است که ورزشگاه خانگی تیم در کنار کلیسایی با نام "سن مامس" (مامس مقدس) ساخته شده است. «مامس»، نام فردی مسیحی بوده که توسط رومیان باستان به عنوان مجازات جلوی شیرها انداخته می‌شود. شیرها از خوردن وی خودداری می‌کنند، و این باعث می‌شود که بعدها لقب قدیس (saint) به او داده شود. ورزشگاه سن مامس به همین دلیل به این نام «کلیسای جامع فوتبال» مشهور است.
شهرت اتلتیک بیلبائو به دلیل سیاست پرورش و استفاده از بازیکنان جوان باسکی و نیز به خدمت گرفتن بازیکنان اهل باسک از تیم‌های دیگر مانند جوزبا اتچه بریا یا ژاوی مارتینز است. این باشگاه تنها با بازیکنانی قرارداد حرفه‌ای امضا می‌کند که متعلق به یکی از هفت استان منطقهٔ باسک باشند.Athletic Club (ed.). "Datos del club". Consultado el 2 de junio de 2018. اگرچه در سال‌های اخیر بازیکنانی در تیم دیده شده‌اند که متولد مناطقی خارج، اما نزدیک به باسک هستند. این سیاست، تحسین‌ها و البته انتقادهایی را هم به همراه داشته‌است. باشگاه به دلیل توجه به بازیکنان بومی و ایجاد حس وفاداری نسبت به تیم مورد تحسین واقع شده‌است. از طرف دیگر، اتلتیک بیلبائو به همراه بارسلونا، رئال مادرید و اوساسونا جزء چهار باشگاه اسپانیایی است که به‌عنوان بنگاهی ورزشی محسوب نمی‌شوند، بنابراین صاحبان آن‌ها شرکاء و سهام داران آن هستند. باشگاه اتلتیک بیلبائو همراه با رئال مادرید و بارسلونا یکی از سه تیمی است که از هنگام تأسیس هیچ‌گاه از لیگ برتر اسپانیا لالیگا به دسته پایین‌تر سقوط نکرده‌اند.
کوپا دل ری
سوپرکاپ اسپانیا
جام یوفا/لیگ اروپا
غار یخچالی، غاری است که درون یک یخچال تشکیل می‌شود. غار یخچالی را گاهی به اشتباه غار یخی می‌نامند.
بیشتر غارهای یخچالی با جریان آب درون یا از زیر یخچال تشکیل می‌شوند. منشا این آب اغلب از سطح خود یخچال است که به تدریج و با تغییر دما، ذوب می‌شود و در لایه‌های زیرین یخچال جریان می‌یابد و بیرون می‌زند. انتقال دما می‌تواند یخ را آن‌قدر ذوب کند که حفره‌ای را ایجاد کند که هوا در آن جریان یابد.حرکت هوا با ذوب تدریجی یخ در تابستان و متصاعد شدن در زمستان، به بزرگ شدن حفره کمک می‌کند.
بعضی از غارهای یخچالی بر اثر گرمای درون زمین و حفره‌های آتش‌فشانی یا چشمه‌های داغ زیر یخچال‌ها تشکیل می‌شوند، یکی از مثال‌های بارز این پدیده غار یخچالی Kverkfjöll در یخچال Vatnajökul در ایسلند است که در دهه ۱۹۸۰ اندازه‌گیری شده‌است و ۲/۸ کیلومتر طول و عمقی در حدود ۵۲۵ متر دارد.
بعضی از غارهای یخچالی نسبتاً ناپایدارند و این به دلیل حرکت یخچال و ذوب شدن آن است، این غارها امکان فروریزی یا از بین رفتن و ناپدید شدن به دلیل عقب‌نشینی یخچال‌ها را دارند. یک مثال برای روشن شدن طبیعت پویای غارهای یخچالی، غارهای یخی موسوم به بهشت Paradise Ice Caves در کوه راینیر در ایالات متحده است که از اوایل سال‌های ۱۹۰۰ شناخته شده است، در میانهٔ دههٔ ۱۹۴۰ تصور می‌رفت که این غارها کاملاً ناپدید شده‌اند، حال آن‌که غارنوردان در سال ۱۹۷۸ گذرگاه‌هایی را به صول ۱۳/۲۵ کیلومتر در این غارهای یخچالی شناسایی و اندازه‌گیری کردند و این طولانی‌ترین سامانهٔ غارهای یخچالی جهان است. غارهای یخچالی بهشت در دههٔ ۱۹۹۰ فرو ریختند و بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ کاملاً ناپدید شدند. غارهای یخچالی ممکن است مورد توجه یخچال‌شناسان باشد تا به مطالعه درون یخچال‌ها بپردازند و موضوع مطالعه غارهای یخچالی گاهی غار یخچال‌شناسی نامیده میشود.
خمیردندان ماده‌ای ضدعفونی‌کننده است که به شکل خمیر و بیشتر در بسته‌هایی استوانه‌ای شکل قرار داده شده‌است. با فشردن آن، مادهٔ خمیردندان خارج می‌شود که با کمک مسواک برای پاک کردن دندان، بین دندان‌ها و دهان به کار می‌رود.لغتنامه دهخدا
بیش از ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح مصریان باستان پودرهای پاک‌کننده دندانی شامل خاکستر، پودر پوسته تخم مرغ، میخک و دیگر ترکیبات مفید را به عنوان یک پاک‌کننده مؤثر به کار می‌بردند. بعدها یونانیان و رومیان روش‌های تهیه مصریان را با افزودن مواد ساینده مانند پودر سم چارپایان و صدف بهبود بخشیدند.ویکی‌پدیای انگلیسی در قرن نهم هجری، نوازنده و طراح مد عراقی، زریاب (ابوالحسن علی‌ابن نافع) نوعی خمیردندان اختراع کرد که در اسپانیای اسلامی آن روزگار به محبوبیت فراوانی دست یافت. مواد تشکیل دهنده این خمیردندان ناشناخته بود اما طعم خوبی داشته‌است. مشخص نیست که این خمیردندان‌های اولیه با چه وسیله‌ای استفاده می‌شده‌است اما مواردی چون پارچه و همچنین شاخهٔ درخت مسواک و چریش از محتمل‌ترین موارد است. با این حال تا پیش از قرن نوزدهم میلادی استفاده از خمیردندان عمومی نشده بود.