moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مفهوم اصلی بین «من I» و «به‌من Me» این است که خود یک فرایند اجتماعی است. وقتی می‌گوید انسان یا فرد یک فرایند اجتماعی است یعنی ناتمامیم. این پرسش بزرگی است که امروزه بسیاری از جامعه شناسان در حال بررسی آن هستند. چگونه خود می‌تواند اجتماعی و در عین حال ناتمام باشد؟ کتاب به این مفهوم از منظر رفتار و نگرش‌های اجتماعی می‌پردازد که چگونه «من I» و «به‌من Me» بخشی از یک کل هستند که «خود» را تشکیل می‌دهند.
«من I» همان «من I» و «به‌من Me» همان «به‌من Me» است. آنها نمی‌توانند یکی یا دیگری باشند یا به هیچ وجه بر یکدیگر برتری داشته باشند زیرا اگرچه آنها جدا هستند و در زمان‌های مختلف رخ می‌دهند ولی دست در دست هم و با هم کار می‌کنند. برای کمک به افراد در جهت‌یابی جامعه و در شرایط مختلف ممکن است خودمان را با آنها معرفی کنیم.
در وضعیت «من I»، فرد احساس می‌کند در جامعه موقعیتی دارد که دارای کارکرد یا امتیاز خاصی است ولی آنها به‌طور کامل از آن مانند حالت «به‌من Me» آگاه نیستند. فرد خواستار پاسخ است و می‌تواند جامعه ای را با نگرش خود سازماندهی کند زیرا «به‌من Me» یک خود اجتماعی، قابل اعتماد و پیش‌بینی است - که آگاهانه است و درک درستی از هنجارهای اجتماعی جامعه دارد در حالی که «من I» شکل ناب کوچکی از خود است که وجود ما در آن عمل می‌کند، در کسری از ثانیه تصمیم می‌گیریم و فاقد خود است - همچنین پاسخ فوری آگاهانه و غیرقابل پیش‌بینی «من I» تا پس از آن در دسترس نیست. براساس کتاب، به یاد آوردن «آنچه بودی» یک دقیقه پیش، یک روز پیش یا یک سال پیش.
براساس کتاب، در نظر گرفتن نگرش، «به‌من Me» را معرفی می‌کند و سپس به عنوان یک «من I» به آن واکنش نشان می‌دهد. به این معنا که فرد «من I» است و در کسری از ثانیه زمانی که تصمیم گرفته شد، «من I» به «به‌من Me» تبدیل می‌شود و سپس به «من I» برگردیم. این یک دایره ممتد کنایه آمیز است زیرا پرسش اینکه کدام یک پیش از دیگری قرار می‌گیرد، همان قیاس مشهور است: «چه چیزی اول می‌آید: مرغ یا تخم مرغ». معمولاً «من I» از نظر زمانی خیلی دیرتر اجرا می‌شود، «به‌من Me» در موقعیت‌ها حضور بیشتری دارد و سریع‌تر عمل می‌کند. «من I» به معنای خاص همان چیزی است که ما خود را با آن می‌شناسیم.
«من I» پاسخی به نگرش‌های دیگران است در حالی که «به‌من Me» نگرش‌هایی است که فرد با دیگران به اشتراک می‌گذارد یعنی «به‌من Me» همان باورهای مشترک و «من I» واکنشی به باورهای دیگران است.
ساختار «ذهن، خود و جامعه» براساس یک «آرزوی شخصی بدون در نظر گرفتن سایر کنشگران اجتماعی، اسناد موجود و محدودیت‌های عملی» ایجاد نشده‌است. در ساختار کتاب «چندین پروژه برای جلب توجه بیشتر به مید» وجود داشت. به گفته اسمیت و رایت، تصمیم گرفته شد این کتاب‌ها به این صورت نوشته شوند که «یادنامه مید - به همراه جیمز اچ. تافتز، ادیسون دبلیو. مور و ادواردز اس. ایمز - قبلاً چاپ شده بود.»
کتاب به چهار بخش عمده تقسیم شده‌است:
ابوحرزه جریر بن عطیه بن خطفی تمیمی از شاعران مسلمان عصر اموی است. وی سالیانی را در یافتن جایگاهی در دربار خلفاء کوشش کرد اما به نتیجه مطلوب نرسید و سرانجام از دربار نامید شد و گوشه گیری را برگزید. اشعار او بیشتر در زمینه هجویات است و پس از آن مدح خلفا اموی بیشترین حجم آثار او را در بر گرفته است.
ابوحرزه جریر بن عطیه بن خطفی تمیمی از شاعران عصر اموی است. ابوعبیده معمر بن مثنی نام او را حذیفه بن بدر بن سلمه می‌داند. وی در یمانه به دنیا آمده‌است و متعلق به قبیله کلیب بن یربوع است. مادرش را ام قیس بنت معبد بن عمیر گزارش کرده‌اند. تاریخ ولادتش به درستی شناخته شده‌نیست و برخی از معاصرانش او را متولد ۲۸ تا ۳۰ ه.ق گزارش کرده‌اند. او در خانواده‌ای اهل شعر پروش یافته‌است و در همان کودکی نبوغ شعری‌اش کشف شده‌است. نخستین شعری که برایش شهرتی را به ارمغان آورده است، اشعاری است که در جوانی در مذمت بخل پدرش سروده‌است. این اشعار توسط یزید نسبت به پدرش معاویه خواند شد و از همین رو یزید آن اشعار را به خود نسبت داد. از دوران کودکی و نوجوانی او آگاهی بیشتری جز زندگی در بادیه در دست نیست. او در این دوران به هجو شعرای محلی می‌پرداخت و آوازه‌ای چندان نداشت.
جریر بعدها در حکومت یزید بن معاویه سفری به شام داشت و از خلیفه اموی صله دریافت کرد. با این حال او اشعاری را در مدح آنان نسرود. با قیام فرزندان زبیر به سال ۶۳ ه.ق، قبیله جریر به جانب داری از زبیریان برخاست، اما در دیوانش، شعری مبنی بر جانبداری از این قیام به وضوح دیده نمی‌شود. او پس از آنکه قیام مصعب بن زبیر به شکست انجامید، برای کسب شهرت و ثروت راهی عراق شد و نخست به دستگاه بشر بن مروان پیوست. او بعدها به نزد حجاج بن یوسف ثقفی که در آن زمان حاکم بصره بود رفت و در بارگاه او منزلتی یافت. او در دوران خلافت عبدالملک مروان، به همراه فرزند حجاج به دمشق رفت. با به قدرت رسیدن ولید بن عبدالملک به سال ۸۶ ه.ق، او به دربارش پا نهاد و با ستودن خلیفه در قصایدی، قصد پیشرفت در دربار را داشت اما به سبب نفوذ عدی بن رقاع در بارگاه ولید، چنین فرصتی را نیافت و حتی تا پای مجازات نیز کشیده شد. با مرگ حجاج در رمضان ۹۵ ه.ق، وی مجبور شد تا به دنبال ولی نعمت دیگری راهی دمشق، رصافه و مصر بشود. وی پس از آن دیگر توفیقی برای حضور پیروزمندانه در دربارهای خلفا را نداشت و سرانجام از دربار خلفاء مأیوس شد و خانه نشینی را پی گرفت. او حتی پس از به خلافت رسیدن هشام بن عبدالملک به سال ۱۰۵ ه.ق و اعتلای قبایل یمنی، همچنان گوشه گیری از دربار را برگزید و به ارسال مدایح در وصف هشام اکتفا کرد.
بیشتر اشعار جریر را هجویات او شکل داده‌است. به گزارش دایرة المعارف بزرگ اسلامی، «در روایاتی که بیشتر بوی داستان‌پردازی دارند، آمده است که اخطل در آغاز، شعر جریر را از لحاظ استحکام و زیبایی از شعر فرزدق برتر دانست و به حمایت از او برخاست، اما چون به کوفه درآمد، یکی از بزرگان قبیلۀ بنی مجاشع با هدایایی بسیار نزدش شتافت و از او خواست تا در دفاع از فرزدق به هجو جریر بپردازد» اشعار مدحی جریر پس از هجویات او، بیشترین حجم آثارش را شکل داده‌است. "دیوان جریر" نخستین‌بار در ۱۳۱۳ ه.ق به کوشش محمود عبدالمنعم شواربی در قاهره به چاپ رسید.
پارک ملی قراقورام مرکزی () یک پارک ملی است که در منطقه اسکاردو در گیلگیت-بالتستان در پاکستان واقع شده‌است و برخی از بلندترین قله‌های جهان و بزرگترین یخچال‌های طبیعی را در بر می‌گیرد. در سطح بین‌المللی برای کوهنوردی، صخره‌نوردی و فرصت‌های پیاده‌روی شهرت دارد و مساحتی در حدود ۱۰۰۰۰ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد و دارای بیشترین تراکم کوه‌های بلند روی زمین است. این پارک دارای چهار قله بالای ۸۰۰۰ متری چون گاشربروم ۱ (۸۰۶۸ متر)، گاشربروم ۲ (۸۰۳۵ متر) و برود پیک (۸۰۵۱ متر)، و شصت قله بالاتر از ۷۰۰۰ متر است. این پارک در سال ۲۰۱۶ در فهرست موقت میراث جهانی قرار داده شد
قره‌قروم مرکزی یک منطقه شدیداً کوهستانی بین سکردو و گلگت است. این پارک در سال ۱۹۹۳ به عنوان پارک ملی قره‌قروم مرکزی (CKNP) اعلام شد و امروزه بزرگترین منطقه حفاظت شده در پاکستان است که بیش از ۱۰۵۵۷٫۷۳ کیلومتر مربع در رشته کوه مرکزی قره‌قروم را پوشش می‌دهد. این منطقه بخشی از سیستم کوهستانی آسیایی هندوکش- قره‌قروم- هیمالیای غربی است و مرتفع‌ترین پارک جهان است.
این پارک در یک منطقه زمین‌ساختی بسیار فعال قرار دارد. حدود ۶۰ میلیون تا ۲۰ میلیون سال پیش، صفحه قاره هند به زیر صفحه اوراسیا فرورفت و چندین کوه عظیم تشکیل شد. این پارک طولانی‌ترین یخچال‌های طبیعی خارج از مناطق قطبی را در بر می‌گیرد که ۴۰ درصد از مساحت پارک را تشکیل می‌دهد. این مهم‌ترین و شکننده‌ترین اکوسیستم کل منطقه را تشکیل می‌دهد. یخچال‌های طبیعی مانند هیسپر، بیافو، بالتورو و چوگو لونگما سیستم‌های پیچیده‌ای را تشکیل می‌دهند که دره‌ها و در برخی موارد کل حوزه‌های آبخیز را اشغال می‌کنند. در منطقه‌ای با چنین فعالیت‌های ژئومورفولوژیکی شدید، جای تعجب نیست که لغزش‌ها رایج باشد. منطقه پارک با این رویدادها رابطه دوسوگرایانه ای دارد، از یک طرف فاجعه و ویرانی به همراه دارد، اما در عین حال منظره را دوباره پیکربندی می‌کند و لندفرم‌های جدیدی با پتانسیل سکونت و کشاورزی ایجاد می‌کند. به عنوان مثال، روستاها و مزارع آنها اغلب مستقیماً در زمین‌های ناشی از زمین لغزش‌های قبلی قرار دارند.
در داخل پارک اکوسیستم‌های مختلفی وجود دارد، از صخره‌های سنگی گرفته تا زمین‌های درختچه‌ای ارس، جنگل‌های مخروطی و پهن برگ و مراتع آلپی، که سطح بالایی از تنوع زیستی را در خود جای داده‌است. این اکوسیستم‌های متنوع پناهگاهی برای گونه‌های در معرض خطر پستانداران مانند گوزن مشک، پلنگ برفی، گوسفند وحشی اوریال، بزکوهی، سیاه‌گوش هیمالیایی، گوسفند آبی و گرگ خاکستری و همچنین تقریباً ۹۰ گونه پرنده در ۱۳ خانواده است.
پارک ملی قراقورام مرکزی مرتفع‌ترین پارک ملی جهان و بزرگترین منطقه حفاظت شده پاکستان است و پوشش می‌دهد. این پارک همچنین شامل بالتورو، پانماه، یخچال بیافو، هیسپر و یخچالهای طبیعی می‌شود و یکی از مهمترین و پارک‌های ملی زیبا در پاکستان است. در سال ۲۰۱۳ اعلام شد که مرزهای دقیق پارک نامشخص است زیرا با گذشت بیست سال از تشکیل آن، پارک هنوز فاقد برنامه مدیریتی است. در زمان ایجاد آن در سال ۱۹۹۳، چهار مختصات برای ترسیم مرزهای پارک ارائه شد. اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت در سال ۱۹۹۴ طرح مدیریتی پیشنهادی را ارائه کرد، اما در آن زمان مورد تأیید قرار نگرفت. یک برنامه مدیریتی باید تمام جنبه‌های پارک از جمله مواردی مانند جنگلداری، معدن، سایر منابع طبیعی، گردشگری، چراگاه‌ها و مدیریت پسماند را پوشش دهد و بدون برنامه مناسب، پارک نمی‌تواند به درستی اداره شود.
جایزه بزرگ سائو پائولو ۲۰۲۱ (که به‌طور رسمی با نام فرمول ۱ هینیکن گران پرمیو دِ سائو پائولو ۲۰۲۱ شناخته می‌شود) یک مسابقه اتومبیل‌رانی فرمول یک است که در تاریخ ۱۴ نوامبر ۲۰۲۱ در پیست ژوزه کارلوس پیس برگزار می‌شود. این مسابقه نوزدهمین دور از مسابقات جهانی فرمول یک ۲۰۲۱ و اولین دوره جایزه بزرگ سائو پائولو است.
این مسابقه اولین بار در تقویم قهرمانی فرمول یک با نام جایزه بزرگ سائوپائولو برگزار می‌شود و نسخهٔ قبلی آن به عنوان جایزه بزرگ برزیل شناخته می‌شد. در نوامبر قراردادی امضا شد که طبق آن فرمول یک تا سال ۲۰۲۵ در اینترلاگوس به مسابقه ادامه می‌دهد، البته تحت عنوان جایزه بزرگ سائو پائولو. این سی و هشتمین بار است که مسابقات قهرمانی در پیست اینترلاگوس برگزار می‌شود. مسابقه سال در ابتدا قرار بود در ۱۴ نوامبر برگزار شود، ابتدا به دلیل به تعویق افتادن جایزه بزرگ استرالیا برای ۷ نوامبر برنامه‌ریزی شده بود، سپس به دلیل کاهش تعداد کلی جایزه بزرگ‌ها از ۲۳ به ۲۲ مسابقه مجدداً به تاریخ اصلی تغییر کرد.
ماکس فرستاپن با ۳۱۲٫۵ امتیاز، ۱۹ امتیاز بالاتر از لوئیس همیلتون که در رتبه دوم قرار دارد، پیشتاز جدول قهرمانی رانندگان است. والتری بوتاس با ۱۸۵ امتیاز در رده سوم قرار دارد و با فاصله زیاد از فرستاپن، شانسی برای برای کسب عنوان قهرمانی ندارد. سرجیو پرز با ۱۶۵ امتیاز در رده چهارم و لاندو نوریس با ۱۵ امتیاز کمتر در رده پنجم قرار دارد.
در جدول قهرمانی سازندگان، مرسدس با ۴۷۸٫۵ امتیاز، و یک امتیاز بیش‌تر از ردبول ریسینگ که در رده دوم قرار دارد، پیشتاز است. فراری با ۲۶۸٫۵ امتیاز بالاتر از مک‌لارن با امتیاز ۲۵۵ سوم است. آلپاین و آلفاتاوری هر کدام با ۱۰۶ امتیاز پنجم و ششم هستند. آلپاین با داشتن یک برد رده‌ای بالاتر دارد، در حالی که آلفاتوری هیچ بردی نداشته‌است.
آخر هفته شاهد دو جلسه تمرینی خواهیم بود که هر جلسه یک ساعت طول می‌کشد. تمرین اول قرار است در ۱۲ نوامبر در ساعت ۱۲:۳۰ به برگزار شود و تمرین دوم در ساعت ۱۲:۰۰ روز ۱۳ نوامبر برگزار می‌شود.
تعیین خط ساعت ۱۶:۰۰ به در تاریخ ۱۲ نوامبر ۲۰۲۱ برگزار شد، و نتایج برای تعیین جایگاه رانندگان در تعیین خط سرعتی انجام شد.
پس از جلسه تعیین خط، لوئیس همیلتون به دلیل نقض فنی به استوارت‌ها ارجاع شد. گزارش نمایندگان فنی بیان کرد که شیار باز شدن سیستم کاهش درگ همیلتون بزرگتر از ۸۵ میلی‌متر (۳٫۳ اینچ) مجاز است. مجموعه بال عقب ماشین همیلتون برداشته شد و در انتظار تحقیقات، توقیف شد. او بعداً رد صلاحیت شد، و مجبور شد برای تعیین خط سرعتی، مسابقه را از رده آخر شروع کند.
ماکس فرستاپن به دلیل نقض ماده ۲٫۵٫۱ قوانین ورزشی بین‌المللی فیا به استوارت‌ها ارجاع شد، زیرا به نظر می‌رسید او ماشین همیلتون را در حین پارک فرمه لمس کرده است. در نتیجه فرستاپن ۵۰ هزار یورو جریمه شد.
تعیین خط سرعتی در تاریخ ۱۳ نوامبر ساعت ۱۶:۳۰ به آغاز و در ۲۴ دور مسابقه‌ای برگزار شد.
این مسابقه ساعت ۱۴:۰۰ به ، در تاریخ ۱۴ نوامبر ۲۰۲۱ برگزار شد.
معدن نمک خهورا (یا معدن نمک مایو) در خره، شمال پیند دادان خان، یک بخش اداری از ناحیه جلوم، منطقه پنجاب، پاکستان است. این معدن در رشته نمک، فلات پوتوهار، که از دشت هندو- گنگتی سرچشمه می‌گیرد قرار دارد، و دومین معدن بزرگ در جهان است.
این معدن به دلیل تولید نمک صورتی رنگ خره که اغلب به عنوان نمک هیمالیا به بازار عرضه می‌شود، مشهور است و یکی از جاذبه‌های گردشگری مهم است و سالانه ۲۵۰۰۰۰ بازدید کننده را به خود جذب می‌کند. تاریخچه آن به کشفش توسط سربازان اسکندر در سال ۳۲۰ قبل از میلاد بر می گردد، اما تجارت آن در امپراتوری گورکانی آغاز شد. تونل اصلی در سطح زمین توسط H. Warth، که یک مهندس معدن بود، در سال ۱۸۷۲ در زمان حکومت بریتانیا ساخته شد. پس از استقلال، BMR این معدن را تا سال ۱۹۵۶ در اختیار گرفت و سپس PIDC تا سال ۱۹۶۵ مالک معادن بود. پس از جنگ هند و پاکستان در سال ۱۹۶۵، WPIDC مدیریت معادن نمک را بر عهده گرفت و در سال ۱۹۷۴، شرکت توسعه معدنی پاکستان این معدن را که هنوز هم بزرگترین منبع نمک در کشور است، با تولید بیش از ۳۵۰۰۰۰ تن از حدود ۹۹٪ هالیت خالص در سال را در اختیار گرفت. برآورد ذخایر نمک در معدن از ۸۲ میلیون تن تا ۶۰۰ میلیون تن متغیر است.
این سازند زمین‌شناسی از یک لایه پایه از هالیت کریستالی تشکیل شده‌است که با نمک‌های پتاس ترکیب شده‌است. این لایه پایه توسط مارن گچی پوشانده شده‌است که توسط بسترهای بین لایه ای از گچ و دولومیت با درزهای نادر از سنگ نفت پوشیده شده‌است. این طبقات بین سنگ‌های رسوبی نئوپروتروزوییک تا ائوسن که همراه با سازند سلسله‌ای نمکی بالا رفته و فرسایش یافته‌اند تا محدوده نمکی را در لبه جنوبی فلات پوتوهار ایجاد کنند.Jaumé, S.C. and Lillie, R.J. , 1988. "Mechanics of the Salt Range‐Potwar Plateau, Pakistan: A fold‐and‐thrust belt underlain by evaporites." "Tectonics", 7(1), pp.57-71.Grelaud, S. , Sassi, W. , de Lamotte, D.F. , Jaswal, T. and Roure, F. , 2002. "Kinematics of eastern Salt Range and South Potwar basin (Pakistan): a new scenario." "Marine and Petroleum Geology," 19(9), pp.1127-1139.Richards, L. , King, R.C. , Collins, A.S. , Sayab, M. , Khan, M.A. , Haneef, M. , Morley, C.K. and Warren, J. , 2015. "Macrostructures vs microstructures in evaporite detachments: An example from the Salt Range, Pakistan." "Journal of Asian Earth Sciences", 113, pp.922-934.
پالینومورف‌ها (ریزفسیل‌های آلی) برای استنباط در مورد سن سازند رشته نمک و لایه‌های نمکی آن که در معدن نمک خهرا در معرض دید قرار گرفته‌اند، استفاده شده‌است. به عنوان مثال، هنگام کار با سازمان زمین‌شناسی هند در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، بیربال صحنی گزارش داد که شواهدی از آنژیوسپرم‌ها، ژیمنوسپرم‌ها و حشرات در داخل معدن پیدا کرده‌است که به نظر او منشأ آن‌ها از دوره ائوسن است. با این حال، بر اساس داده‌های زمین‌شناسی اضافی، تحقیقات بعدی به این نتیجه رسیدند که این پالینومورف‌ها آلاینده بودند.Schindewolf, O.H. and Seilacher, A. , 1955. "Beiträge zur Kenntnis des Kambriums in der Salt Range (Pakistan):" "Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz Mathematisch-Naturwissenschaflichen Klasse Abhandlungen", 10, pp.261-446.Teichert, C. , 1964. "Recent German work on the Cambria and Saline Series of the Salt Range:" "West Pakistan: Pakistan Geological Survey Records", 11, no. 1, pp. 1–2.Hughes, N.C. , 2017. "Biostratigraphical dating conundrums in the Cambrian and earlier stratigraphy of the Indian subcontinent:" "The Palaeobotanist," 66, pp. 1–15.
معدن نمک خیرادر تحصیل پند دادن خان ناحیه جهلم است. حدود ۱۶۰ کیلومتر (۱۰۰ مایل) از اسلام‌آباد و لاهور، از طریق بزرگراه M-2، در حدود ۳۰ کیلومتری (۲۰ مایلی) از تقاطع لیلا قابل دسترسی است. این معدن در کوه‌هایی است که بخشی از یک رشته نمک هستند، یک سیستم کوهستانی غنی از مواد معدنی که حدود ۲۰۰ کیلومتر از رودخانه جهلم در جنوب فلات پوتوهار تا جایی که رودخانه جهلم به رودخانه سند می‌پیوندد امتداد دارد.
مسیحیت لیبرال (به )، که هم‌چنین به الهیات لیبرال نیز شناخته می‌شود، حرکتی‌است که تعالیم مسیحیت را با مدنظرگرفتن دانش، علم و اخلاقیات مدرن، تعبیر و اصلاح می‌نماید و بر روی اهمیت منطق و تجربه تأکید دارد، نه بر اقتدار تعلیماتی. مسیحیان لیبرال، عقیده‌شان را به‌عنوان جایگزینی هم برای عقل‌گرایی آتئیستی و هم مذاهب مبتنی بر تفاسیر سنتی اقتدار خارجی (مانند کتاب مقدس و رسوم مقدس) می‌دانند.: "Liberal Christian theology is a tradition that derives from the late-eighteenth- and early-nineteenth-century Protestant attempt to reconceptualize the meaning of traditional Christian teaching in the light of modern knowledge and modern ethical values. It is not revolutionary but reformist in spirit and substance. Fundamentally it is the idea of a genuine Christianity not based on external authority. Liberal theology seeks to reinterpret the symbols of traditional Christianity in a way that creates a progressive religious alternative to atheistic rationalism and to theologies based on external authority.": "Theological liberalism, a form of religious thought that establishes religious inquiry on the basis of a norm other than the authority of tradition. It was an important influence in Protestantism from about the mid-17th century through the 1920s.": "Liberalism’s program required a significant degree of flexibility in relation to traditional Christian theology. Its leading writers argued that reconstruction of belief was essential if Christianity were to remain a serious intellectual option in the modern world. For this reason, they demanded a degree of freedom in relation to the doctrinal inheritance of Christianity on the one hand, and traditional methods of biblical interpretation on the other. Where traditional ways of interpreting Scripture, or traditional beliefs, seemed to be compromised by developments in human knowledge, it was imperative that they should be discarded or reinterpreted to bring them into line with what was now known about the world."
الهیات لیبرال از عقل‌گرایی عصر روشنگری و رومانتیسیسم قرون هجدهم و نوزدهم میلادی رشد کرد. در اواخر قرن ۱۹ و آغاز قرن بیستم میلادی، مسیحیت لیبرال با پذیرش تکامل داروینی، استفاده از نقد مدرن کتاب مقدس و شرکت در جنبش «انجیل اجتماعی» ، شناخته می‌شد. همچنین در همین دوره بود که الهیات لیبرال در کلیساهای پروتستان بیشترین غلبه را داشت. تأثیرات الهیات لیبرال با ظهور نئو-اورتودوکسی در دهه ۱۹۳۰ میلادی و الهیات آزادی‌بخش دهه ۱۹۶۰ میلادی رو به زوال گذاشت. اشکال کاتولیک از الهیات لیبرال، در اواخر قرن نوزدهم میلادی ظهور پیدا کردند. در قرن بیست و یکم میلادی، مسیحیت لیبرال به یک سنت جهانی تبدیل شده و هم پروتستانت و هم کاتولیک را در بر می‌گیرد.
در محدوده الهیات، واژه "لیبرال" به لیبرالیسم سیاسی دلالت نکرده و باید از «مسیحیت مترقی» تفکیک شود. از لحاظ تاریخی، مسیحیت لیبرال به مدرنیسم مسیحیت نیز دلالت می‌کند (مقالات «مدرنیسم کاتولیک» و «جدال بنیادگرایی-مدرنیسم» را ببینید).
پروتستانتیسم لیبرال در قرن نوزدهم میلادی، بنابر نیاز به سازگاری مسیحیت با یک محدوده مدرن فکری توسعه یافت. با پذیرش نظریه انتخاب طبیعی چارلز داروین، دفاع از برخی از اعتقادات سنتی مسیحیت، مانند بخش‌هایی از روایات آفرینش کتاب پیدایش مشکل شد. به گفته آلیستر مک گرات، الهی‌شناس و مورخ روشنفکر، لیبرال‌هایی که نتوانستند ایمان را به‌طور خاص به کتاب آسمانی یا شخص عیسی مسیح منحصر سازند، «تلاش کردند تا عقیده شان را با آزمایش‌های معمولی بشری پیوند داده و آن را به گونه‌ای تفسیر کنند که با نگرش جهانی مدرن سازگاری داشته باشد». الهیات لیبرال که در آلمان آغاز شد، از چندین رشته فکری، شامل نگرش روشن‌گری عقل‌انسانی و تأکید زهدباوری بر تجربه دینی و تحمل «بینا فرقه‌ای» ، متأثر شد.
منابع اقتدار دینی که توسط پروتستانتیسم لیبرال مشخص شد، از پروتستانت‌های محافظه کار متفاوت بود. پروتستانت‌های سنتی کتاب مقدس را معتبر می‌دانستند؛ به گونه‌ای که تمام دکترین، تعالیم و خود کلیسا، اقتدارشان را از آن می‌گیرند. بنابراین یک پروتستانت سنتی می‌تواند تأیید کند که «آنچه کتاب مقدس گفته‌است، گفته پروردگار است». مسیحیان لیبرال، دکترین فاقد خطا بودن کتاب مقدس را رد کردند، چون آن را بت‌پرستی (فتیشیسم) کتاب مقدس می‌دانستند. به‌جای آن، لیبرال‌ها تلاش کردند تا کتاب مقدس را از طریق انتقادهای مدرن کتاب مقدس، مثل انتقاد تاریخی بشناسند که در اواخر قرن ۱۷۰۰ میلادی مورد استفاده قرار گرفت تا ببینند که آیا روایت‌های کتاب مقدس براساس متون سابق است یا آیا انجیل‌ها گفته‌های حقیقی عیسی را ثبت کرده‌اند یا خیر. استفاده از این روش‌های تفسیر انجیل، لیبرال‌ها را به این نتیجه‌گیری رهنمون کرد که «هیچ‌یک از نوشته‌های متون عهد جدید را نمی‌توان به آن معنی که به‌طور سنتی ادعا می‌شود رسالتی دانست». این نتیجه‌گیری «فقط کتاب مقدس» را در موقعیت غیرقابل دفاعی قرار داد. به‌عوض آن، لیبرال‌ها عیسی از جنبه تاریخی را به‌عنوان «حکم واقعی کلیسای مسیحی» معرفی نمودند.
«ویلیام ورد» ، الهی‌شناس آلمانی، چنین نوشت: «مانند هر علم واقعی دیگر، الهیات عهد جدید هدف‌اش را صرفاً در خود دارد و کاملاً در برابر اصول و مذاهب نظام‌مند بی‌تفاوت است». «هرمان گونکل» ، الهی‌شناس، تأیید کرد که «اکنون روحیه تحقیق تاریخی جای دکترین سنتی الهامات را گرفته‌است». اسقف «شلبی اسپانگ» اعلام کرد که تفسیر تحت اللفظی کتاب مقدس، بدعت است.
این دو گروه هم‌چنین در مورد نقش تجربه در تأیید ادعاهای حقیقت، اختلاف نظر داشتند. پروتستانت‌های سنتی معتقد بودند که کتاب مقدس و وحی همیشه تجربه و منطق بشری را تأیید می‌کند. برای پروتستانت‌های لیبرال، دو منبع نهایی اقتدار دینی موجود بود: تجربه مسیحیت خدا، آنگونه که به صورت عیسی مسیح آشکار شده‌است و تجربه جهانی بشر. به عبارت دیگر، تنها توسل به خرد و تجربه انسان‌ها می‌تواند حقایق ادعا شده توسط مسیحیت را تأیید کند.
به‌طور کلی، مسیحیان لیبرال نگران وجود خطاها یا تناقضات در انجیل نیستند. لیبرال‌ها، اصول سنتی را در پرتو دانش معاصر ترک کرده یا بازتفسیر نمودند. به‌طور مثال، دکترین سنتی گناه نخستین را به دلیل این‌که از آگستین هیپو گرفته شده‌است، رد کردند. چون اعتقاد بر این بود که دیدگاه‌های او در مورد متون عهد جدید به دلیل دخالت او با آیین مانوی، تحریف شده‌اند. مسیح‌شناسی نیز مجدد تفسیر گردید. لیبرال‌ها بر انسان بودن مسیح تأکید داشتند و الوهیت او «تأیید عیسی به‌عنوان الگویی از ویژگی‌های بود که انسان‌ها می‌توانستند امیدوار باشند که از آن‌ها تقلید کنند».
مسیحیان لیبرال تلاش کردند تا تعالیم انسانی عیسی را به‌عنوان معیار تمدن جهانی عاری از سنت‌های مذهبی و بازمانده‌های انواع اعتقادات سنتی بت‌پرستانه به ماوراء طبیعه ارتقا دهند. در نتیجه، مسیحیان لیبرال روی وقایع معجزه‌آسای مرتبط با زندگی عیسی تأکید کم‌تری داشتند تا تعالیم او. بحث در مورد این‌که آیا ایمان به معجزات صرفاً خرافه‌ای است یا برای پذیرش الوهیت عیسی الزامی می‌باشد، بحرانی را در کلیسای قرن نوزدهم به بار آورد که برای آن سازش‌های عقیدتی جست و جو شد."The Making of American Liberal Theology: Imagining Progressive Religion 1805–1900", edited by Gary J. Dorrien (Westminster John Knox Press, 2001), "passim", search miracles. اکثر لیبرال‌ها ترجیح می‌دهند معجزات عیسی را به‌عنوان روایات استعاری برای درک قدرت خداوند بخوانند. تمام الهی‌شناسان با تمایلات لیبرال، ممکن بودن معجزات را رد نمی‌کنند، بلکه اکثریت آن‌ها جدلی را رد می‌کنند که مستلزم رد یا تأیید باشد.
لیبرالیسم قرن نوزدهم در مورد آینده‌ای که در آن بشریت به پیشرفت‌های بیشتر ادامه خواهد داد، دید مثبتی داشت. این نگرش خوش‌بینانه تاریخ، گاهی اوقات به‌عنوان ساخت «پادشاهی خداوند» در جهان تعبیر می‌شد.
ریشه‌های مسیحیت لیبرال به قرن شانزدهم میلادی بر می‌گردد، زمانی که میسیحیانی مثل اراسموس و دئیست‌ها تلاش کردند تا آنچه را که معتقد بودند عناصر خرافاتی از مسیحیت هستند را حذف کنند و «تنها تعالیم اساسی (عشق منطقی خدا و بشریت) را باقی گذارند».
الهی‌شناس اصلاح شده، فریدریش شلایرماخر (۱۷۶۸–۱۸۳۴ میلادی) اکثراً پدر پروتستانتیسم لیبرال شناخته می‌شود. شلایرماخر در پاسخ به توهم‌زدایی رومانتیسیسم و عقل‌گرایی روشنگری، استدلال کرد که خدا تنها از طریق احساس می‌تواند تجربه شود نه خرد. در خداشناسی شلایرماخر، دین احساس وابستگی مطلق به خداوند است. انسان از گناه خود و نیاز به رستگاری آگاه است، که تنها توسط عیسی مسیح می‌تواند انجام شود. برای شلایرماخر، ایمان در میان یک جامعه ایمانی تجربه می‌شود، نه در انزوا. این یعنی خداشناسی همیشه یک محتوای مشخص دینی را بازتاب می‌دهد که شلایرماخر را در معرض اتهام نسبی‌گرایی قرار داده‌است.
آلبرشت ریچل (۱۸۲۲–۱۸۸۹ میلادی) با تأکید شلایرماخر بر احساس مخالف بود. او فکر می‌کرد که عقیده دینی باید مبتنی بر تاریخ باشد، خصوصاً واقعات تاریخی متون عهد جدید. ریچل معتقد بود که اگر متون عهد جدید به عنوان کتاب تاریخ و بدون درنظر داشتن واقعیات معجزه آسا مطالعه شود، مأموریت الهی عیسی را تأیید می‌کند. او دکترین‌هایی چون تولد عیسی از باکره و تثلیث را رد کرد. زندگی مسیحی برای ریچل به فعالیت و توسعه اخلاقی اختصاص داشت، بنابراین او دکترین‌ها را قضاوت‌های ارزشی می‌دانست نه تصریح حقایق. ریچل که از فلسفه ایمانوئل کانت متأثر شده بود، «دین را به‌عنوان پیروزی روح (یا عامل اخلاقی) بر منشأ و محیط انسان‌ها» می‌نگریست. ایده‌های ریچل توسط دیگران پذیرفته شد و ریچلیانیسم تا جنگ جهانی اول یک مکتب مهم عقیدتی در پروتستانتیسم آلمانی باقی‌ماند. پیروان برجسته ریچل شامل این مواردند: «ویلهلم هرمان» ، «ژولیوس کافتان» و آدولف فون هارناک.
اشکال کاتولیک الهیات لیبرالیسم از قرن نوزدهم به بعد در انگلستان، فرانسه و ایتالیا وجود داشته‌است. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، یک جنبش عقیدتی لیبرال در کلیسای کاتولیک ایجاد شد که از آن به «مدرن‌گرایی کاتولیک» یاد می‌شد. مدرن‌گرایی کاتولیک مانند پروتستانتیسم لیبرال، تلاشی بود تا آئین کاتولیک را با روشن‌گری سازگار سازد. الهی‌شناسان مدرنیست، انتقاد رادیکال انجیل را تأیید کردند و خواستار زیرسوال بردن دکترین‌های سنتی مسیحیت، مخصوصاً مسیح‌شناسی، بودند. این‌ها نیز روی جوانب اخلاقی مسیحیت تأکید داشتند نه جوانب الهیات آن. نویسندگان مهم مدرنیست عبارت اند از: آلفرد لوازی و «جورج تایرل». مدرنیسم توسط رهبری کلیسای کاتولیک، به‌عنوان بدعت مورد تقبیح قرار گرفت.
تقبیح مدرنیسم و آمریکانیسم از سوی پاپ، توسعه سنت کاتولیک لیبرال را در ایالات متحده کند ساخت. با این حال، بعد از شورای دوم واتیکان، الهیات لیبرال یک حیات مجدد را تجربه کرده‌است. از الهی‌شناسان لیبرال کاتولیک می‌توان به «دیوید تریسی» و «فرانسس شوسلر فیورنزا» اشاره کرد.
جَریره، اصطلاحی اسلامی است به شکل ترکیب «ولاء ضمان جریره» به کار رفته‌است. این واژه در اصطلاح فقهی به معنای ارتباط بین دو نفر از طریق پیوند عقد است. در منابع اهل سنت، این واژه به صورت «ولاء موالات» به همین معنا به کار رفته‌است. بر اساس فقه اسلامی هر گاه دو فرد این عقد را بخوانند، پرداخت دیه و ارث بردن یکی از متعاقدین از دیگری لزوم شرعی پیدا می‌کند.
از نظر اشتقاق ادبی، این واژه از ریشه «ج‌رر» در زبان عربی منشق شده‌است و به معنای کشیدن و گستردن چیزی است. واژه جریره به معنای جنایت و گناه نیز به کار رفته‌است که به جهت انشقاق از همین ماده‌است. بر این اساس گناه چیزی است که شخص به سوی خود می‌کشد.
یکی از سنت‌های رایج در نظام اخلاقی در قبایل عرب پیش از اسلام، پیمان تناصر بوده‌است که اسبابی چون تحالف (هم قسم شدن) داشته‌است. بر اساس این پیمان، رابطه توارث بین دو فرد کاملا بیگانه، برقرار ساخته می‌شد. پس از ظهور اسلام در منطقه عربستان و با تاکید آموزه‌های اسلامی بر لزوم رعایت عهد و پیمان‌ها؛ این سنت در قالب یک عقد و با اصلاحاتی تایید شد. پس از گسترش سرزمین‌های اسلامی و پدید آمدن روابط میان عرب‌ها با اقوام مختلف در منطقه، هم‌پیمانی در فرهنگ اسلامی و منطقه‌ای ابعاد جدید به خود گرفت و زمینه‌هایی برای ایجاد تفاهم و پیوند میان قبایل و اقوام مختلف عرب شد. در عصر پیامبر اسلام و صحابه، از این موارد روایات بسیاری گزارش شده‌است؛ اما در دوره تابعان اختلاف‌های بسیاری در این خصوص گزارش شده‌است.
بنابر گزارش‌هایی عقد یمین در آیه «والذین عقدت ایمانکم فاتوهم نصیبهم» در سوره نساء،‌ اشاره به عقد جریره دارد.
در خصوص حوزه ولایت این عقد، بحث و اختلاف‌هایی در منابع دیده می‌شود. در این خصوص و در دوره تابعان، ابارهیم نخعی و عامر شعبی به عنوان نماینده دو گرایش مسعودی و علوی، بر سر این موضوع دچار اختلافی شدند و بنابر نظر ابراهیم نخعی، «اگر کافری به دست مسلمانی اسلام بیاورد و عقد ولاء بین آن دو منعقد شود، در صورتی که آن نومسلمان مرتکب جنایت شد، فرد هدایت‌کنندۀ او موظف است دیۀ جنایت را پرداخت کند و در مقابل از او ارث ببرد. همچنین مادام که دیه را پرداخت نکرده، می‌تواند ولاء را به دیگری واگذار کند و در صورت پرداخت دیه، حق واگذاری به غیر را ندارد.» در دیدگاه مقابل، عامر معتقد بود چنین ولایی شرعی نیست و ولا منحصر به عتق است.
سفیان ثوری باور داشت که صرف اسلام آوردن کافر به دست مسلمان و بدون عقد بخصوصی، این رابطه ولاء را ایجاد می‌کند و در صورت نبودن وارث، ارث ثابت می‌شود. همچنین اعتقادی از عالمان سنی مذهب دیگری چون ابن مبارک و اسحاق بن راهویه نیز گزارش شده‌است. با این وجود سرخسی معتقد است که این ولاء جریره تنها منتسب به روافض است. در مکتب فقهی امامیه علاوه بر روایاتی که ذیل آیه چهارم سوره نساء گزارش شده‌است، به صراحت از عقد ولاء ضمان جریره نیز یاد شده‌است و به آن تاکید شده‌است. در فقه امامیه، مشروعیت عقد ضمان جریره و ثبوت ارث از طریق آن حکمی اجماعی است و اخبار پرشماری بر آن دلالت دارد. امروزه نیز برخی از فقهای شیعه، در خصوص احکام مربوط به بیمه، از این ماده فقهی استفاده می‌کنند.
در مهندسی عمران خط انتقال زیرزمینی یا زیرزمینی‌سازی () به تعویض کابل‌های روکار و پایه‌های برق یا مخابرات با کابل‌های زیرزمینی گفته می‌شود. این شیوه نماینگر فناوری‌های بالای کشورهای توسعه یافته است که از آتش‌سوزی و قطع برق خطوط انتقال نیرو در شرایط بروز آذرش‌ها و یا بادها یا یخبندان‌های شدید جلوگیری می‌کند. فایدهٔ دیگر آن باعث افزایش جنبه زیباشناختی منظره با حذف تیرهای برق و سیم‌های متصل در هوا می‌شود. اتصال زیرزمینی باعث افزایش هزینه‌های اولیه تأسیسات برقی سیستم توزیع می‌شود اما ممکن است که به مرور زمان و در طول کل عمر کابل‌ها هزینه‌های عملیاتی سیستم را کاهش دهد.
پشت پنجه؛ نام روستایی متروکه و گردشگری از توابع بخش بررود شهرستان کوهسرخ در استان خراسان رضوی است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن خالی از سکنه بوده‌است.
از جاذبه‌های گردشگری این روستا می‌توان از کوه‌های سرخ، مزارهای پشت پنجه پسر و پدر نام برد:
این فهرست به برندگان و نامزدهای جایزه امی ساعات پربیننده برای بازیگر مرد مهمان برجسته در مجموعه تلویزیونی کمدی اشاره می‌کند. تا پیش از سال ۱۹۸۸، این رده بر مبنای جنسیت طبقه‌بندی نشده‌بود و به‌همین خاطر با عنوان اجرا کننده مهمان برجسته در مجموعه تلویزیونی کمدی شناخته می‌شد. این جایزه همانند سایر جایزه‌های «مهمان»، در مراسم جایزه امی ساعات پربیننده ارائه نمی‌شود و به‌جای آن در مراسم جایزه امی هنرهای خلاق ارائه می‌شود.
اجرا کننده مهمان برجسته در مجموعه تلویزیونی کمدی
بازیگر مرد مهمان برجسته در مجموعه تلویزیونی کمدی
ژان کارلوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. وی به عنوان مهاجم برای باشگاه فوتبال راکو چنتستوخووا در لیگ برتر فوتبال لهستان بازی می کند.
حمام ده‌کنه مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان لامرد، بخش چاه‌ورز، ده‌کهنه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۰۱۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
ادبیات حکمت گونه‌ای از ادبیات رایج در خاور نزدیک باستان بوده‌است.p. 141. این ژانر شامل سخنان حکیمان، خردمندان و افسانه‌بافی‌هایی آموزنده در مورد الوهیت و فضیلت ارائه می‌کند. اگرچه این گونه از تکنیک‌های داستان سرایی شفاهی سنتی استفاده می‌کند، اما به صورت مکتوب نیز منتشر شده‌است. از مصادیق این نوع ادبیات می‌توان به کتبی مانند قرآن و انجیل، مزامیر اشاره کرد.
ژانر ادبی کتاب آیینه‌ای از شاهزادگان که در ادبیات رنسانس اسلامی و غربی سابقه‌ای طولانی دارد، هم‌خانواده سکولار ادبیات حکمت است. در دوران باستان اروپا، اشعار تعلیمی هزیود، به ویژه شعر کارها و روزها به عنوان منبع دانشی مشابه ادبیات حکمت مصر باستان، بابلی‌ها و اسرائیل تلقی می‌شد. سرایش‌های پیش از اسلام مملو از اشعار حکیمانه بسیاری است، از جمله اشعار زهیر بن أبی سُلمی (۵۲۰–۶۰۹).
بیشتر اندیشمندان، امروزه موافقند که داستان یوسف یک گونه از ادبیات حکمت می‌باشد که توسط یک نویسنده ساخته و پرداخته شده‌است و در قرن پنجم پیش از میلاد به شکل کنونی خود درآمده. تاریخ ویرایش آن ممکن است شامل اولین «نسخه روبن» باشد که از پادشاهی شمالی اسرائیل سرچشمه گرفته بود و قصد داشت تسلط «خاندان یوسف» را بر سایر قبایل توجیه کند، که بعداً «گسترش یهودا» را دنبال کرد. (فصل‌ها ۳۸ و ۴۹) ارتقای یهودا به عنوان جانشین برحق یعقوب، و در نهایت تزیینات مختلف به طوری کرده که این رمان به عنوان پل بین سفر پیدایش و داستان موسی و خروج بنی‌اسرائیل از مصر عمل کند.
ثابت بن کعب بن جابر عتکی که به اختصار ثابت قطنی شناخته می‌شود، از شاعران و جنگجویان عرب است که در قرن دوم هجری قمری زیست می‌کرد. از وی دیوانی به جای نمانده است ولی اشعارش در برخی منابع جمع آوری شده است و به چاپ رسیده است. اشعار او بیشتر در زمینه ای تاریخی و مذهب‌شناسی کاربرد دارد.
ثابت بن کعب بن جابر عتکی که به اختصار ثابت قطنی شناخته می‌شود، از شاعران و جنگجویان عرب است که در قرن دوم هجری قمری زیست می‌کرد. وی از قبیله بنی عتیک و از شاخه ازد بود. احتمالا در بصره متولد شده‌است. سال ولادت محل اختلاف است و میان سال‌های ۲۰ تا ۵۰ ه.ق برای سال ولادت او گزارش شده‌است. لقب قطنه را بلاذری به او نسبت می‌دهد و طبری در خصوص آن معتقد است که وی در یکی از جنگ‌ها چشمش دچار آسیب شد و پنبه‌ای را بر چشمش قرار می‌داد و به همین جهت به این لقب شهره شد. طبری گزارش می کند که با وجود اینکه تاریخ این نام‌گذری مشخص نیست،‌ولی در سال ۱۰۶ ه.ق این لقب بسیار مشهور بوده‌است.
ثابت از شاعران دست دومی بود که بیشتر به سلحشوری و جهاد شناخته می‌شد. محل جنگاوری‌های او را مرزهای شرقی اسلام دانسته‌اند. او بیشتر زندگانی خود را در نواحی شرقی اسلام گذراند و در همانجا بود که با خارجیان و مرجئان آشنا شد و به آیین مرجئان گروید. منابع این احتمال را داده‌اند که خوی مسالمت‌آمیز مرجئان سبب شد تا ثابت بتواند با هم امیران خراسان سازش داشته‌باشد. وی در این خصوص اشعاری نیز دارد و در ۱۵ بیت، آیین‌های مرجئه نخستین را شرح داده‌است و پس از آن به نفی خوارج پرداخته‌است. دایرة المعارف بزرگ اسلامی یک سالشمار از زندگانی وی منتشر کرده‌است که بر اساس آن وی به سال ۶۴ ه.ق شعری را در مدح قوم تیمیم سرود که توانستند سپاهیان ترک را که به قصد تصرف قصر اسفاد حمله کرده‌بودند شکست دهند. در سال ۷۸ توانست با ۳ بیت شعری که به ضمیمه یک نامه از ولی وقت خراسان، امیة بن عبدالله به نزد یزید فرستاد، او را عزل نماید.
ثابت هیچ‌گاه نتوانست مقام مهمی را به دست بیاورد و با این وجود در زمان یزید بن مهلب متصدی برخی از کارهای شد. وی به سال ۱۰۷ ه.ق در جایی به نام اسد بن عبدالله خطبه‌ای قرائت کرد و به لکنت افتاد و از همین روی مورد هجو حاجب الفیل قرار گرفت. این گزارش به خوبی نشان می‌دهد که او در این خصوص تجربه‌ای نداشته‌است.
اشعار و روایات مرتبط با ثابت قطنه را نخستین بار ابوذر مرهبی گردآوری کرد. به گزارش یاقوت حموی، احمد بن ابراهیم بن حمدون در سده سوم هجری قمری، دیوان ثابت را جمع کرد اما این کتاب از دست رفت. به همین سبب ماجد احمد سامرایی در ۱۹۷۰ میلادی، آنچه از اشعار ثابت یافته بود را گردآوری کرد و به نام "شعر ثابت قطنه العتکی" در بغداد منتشر کرد. اشعار ثابت بیشتر در زمینه تاریخی است و در زمینه مذهب شناسی مفید است.
جامعه‌شناسی مهاجرت شامل تجزیه و تحلیل مهاجرت از نظر جامعه‌شناسی، به‌ویژه با درنظر داشتن نژاد، قومیت، ساختار اجتماعی و خط مشی سیاسی می‌باشد. مفاهیم مهم شامل همگون‌سازی فرهنگی، «فرهنگ پذیری» ، محرومیت اجتماعی، چندگانگی فرهنگی، پسا استعمارگرایی، فراملیتی و «همبستگی اجتماعی» می‌باشد.
بومی‌گرایی در بیشتر جوامع، تاریخی طولانی دارد.
مهاجرت جهانی در قرن بیستم بالاخص در نیمه اول این قرن افزایش یافت. مهاجرین اروپایی به دلیل جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم به میزان وسیعی (مثلاً) به ایالات متحده آمدند. به‌ویژه در خاتمهٔ جنگ جهانی اول (۱۹۱۸ میلادی) بعضی آمریکایی‌ها مهاجرین اروپایی را برای فرهنگ آمریکایی خطرناک خواندند. کنگره ایالات متحده در سال ۱۹۲۴ میلادی، قانون مهاجرت ۱۹۲۴ را تصویب نموده و در آن سهمیه سخت‌گیرانه‌ای را برای مهاجرینی که به ایالات متحده وارد می‌شدند وضع نمود.
برچسب‌های بدنامی چون «اشغال کنندگان شغل» و «مجرمین» که به مهاجرین زده می‌شد در دهه ۶۰ تا ۹۰ قرن بیستم میلادی فروکش کرد و در عوض امریکایی‌ها مهاجرین را به‌عنوان بانی خیر اقتصاد، فرهنگ و سیستم سیاسی آمریکا می‌دیدند. هرچند برچسب‌های منفی که به مهاجرین در نیمه اول قرن بیستم میلادی زده می‌شد، بر اعمال آن‌ها در جامعه و درک‌خودی آن‌ها تأثیر گذاشت (در جامعه‌شناسی بنام نظریه برچسب‌زنی یاد می‌شود)، اما امروزه مهاجرین توانسته‌اند به آسانی خود را با جامعه همگون ساخته و شبکه‌های اجتماعی قوی بسازند که در راستای به دست‌آوردن سرمایه اجتماعی «معلومات، دانش در مورد مردم یا چیزها و ارتباطات که به افراد کمک می‌کند تا در شبکه‌های اجتماعی وارد شوند، قدرت بدست آورده یا تأثیر بگذارند» به آن‌ها کمک نماید.
جامعه‌شناسان در قرن بیستم و یکم مهاجرت را به‌دقت مورد مطالعه قرار داده‌اند. اکثریت مهاجرینی که در اوایل قرن بیست و یکم وارد ایالات متحده شدند شامل مهاجرین اروپایی بودند، اما در مقایسه قرن بیست و یکم شاهد ورود مهاجرین، اکثراً از آسیا، خاورمیانه و آمریکای لاتین به ایالات متحده بود. جامعه‌شناسان در خلال سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ میلادی به هزینه‌ها و مزایای جمعیت متنوع و جدید مهاجرین بر نهادها، فرهنگ، وظایف اقتصادی و امنیت ملی توجه ویژه نمودند. جامعه‌شناسان پس از حمله به مرکز تجارت جهانی و پنتاگون در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ میلادی، نمادگرایی فزایندهٔ سخن‌های ضد مهاجرت بر مهاجرین اهل خاورمیانه که از جانب آمریکایی‌ها بیان می‌شد را به‌دقت مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند. نظریه‌پردازان «کارکردگرایی ساختاری» نیز اثرات مهاجرت گسترده، ناشی از جنگ‌ها، بی‌ثباتی اقتصادی و تروریسم را بر نهادهای اجتماعی ملت‌های میزبان، بر قوانین بین‌المللی و بر «نرخ‌های همگون سازی» را مورد مطالعه قرار دادند. افزون بر آن، جامعه‌شناسان با به‌کارگیری نظریه تضاد اجتماعی، به‌ویژه تضادهای بازار کار که ادعا می‌شود ناشی از افزایش رقابت در بازار به علت بالارفتن رقابت میان مهاجرین و کارگران بومی برای یافتن کار و تحرک اجتماعی است، را تجزیه و تحلیل نمودند.Compare: چون میزان مهاجرت جهانی همواره در حال افزایش است، این حوزه جامعه‌شناسی علاقه خاصی دارد تا مهاجرت در قرن بیست و یکم را نظارت نماید، چون پدیده مهاجرت با نظریات بنیادینی چون کنش متقابل نمادین، تضاد اجتماعی و کارکردگرایی ساختاری مرتبط است.
در مطالعات مهاجرت، دانشمندان علوم اجتماعی تعاریف متفاوتی برای نسل‌های مختلف مهاجرین ارائه می‌نمایند. اصطلاح «نسل» در جامعه‌شناسی به‌عنوان «معیاری برای فاصله از کشور قدیمی» به‌کار برده می‌شود. به این معنی که جامعه‌شناسان افرادی را که در بزرگ‌سالی از یک جامعه دیگر به ایالات متحده نقل مکان می‌نمایند (در مورد مهاجرین که به ایالات متحده مهاجرت می‌کنند) به‌عنوان مهاجرین «نسل اول»، اطفال آن‌ها که در ایالات متحده متولد می‌شوند به‌عنوان مهاجرین «نسل دوم» و به ترتیب اطفال آن‌ها به‌عنوان مهاجرین «نسل سوم» یاد می‌نمایند.
در جریان اواسط قرن بیستم در ایالات متحده، نسل‌های اول، دوم و سوم مهاجرین ویژگی‌های مجزایی از خود نشان دادند. مهاجرین نسل دوم با داشتن والدین مهاجر که شاهد رویدادهای تاریخی در اواسط قرن بیستم بودند، یک هویت اجتماعی مجزا هم در خود و هم در فرهنگ مشهور آمریکایی تشکیل دادند. در اواخر دهه ۳۰ قرن بیستم میلادی، مورخ آمریکایی «مارکوس لی هانسن» «تفاوت‌های مشخصی میان رویه‌های مهاجرین نسل دوم و فرزندان نسل سوم آن‌ها نسبت به هویت قومی» مشاهده نمود. در حالی‌که نسل دوم مشتاق همگون شدن بودند، اما نسل سوم از نظر عاطفی اشتیاق به «قومیت» داشتند که جامعه‌شناس «دالتون کانلی» آن را به‌عنوان «وابستگی یا ویژگی قومی یک فرد» تعریف می‌کند. با این وجود، امروزه مهاجرین قرن بیست و یکم، به ویژه در میان مهاجرینی که به ایالات متحده نقل مکان می‌نمایند، نسبت به پیشینیان قرن بیستمیشان، خود را با جامعه همگون تر می‌کنند، به‌ویژه در تغییر برای استفاده از زبان انگلیسی به عنوان زبان اصلی برای ارتباطات.
هرچند نسل‌های معاصر مهاجرین دارای پس‌زمینه‌ها و فرهنگ‌های قومی مشترکی هستند، اما تفاوت‌هایی در میزان تحرک اجتماعی، دست‌آوردهای اقتصادی، تحصیلات و روابط خانوادگی میان اعضای این نسل‌ها وجود دارد.
«تعامل‌گرایی نمادین» یک «نظریه سطح خرد است که در آن معانی، گرایش‌ها و فرضیات مشترک، انگیزه‌های ابتدایی که پشت کنش‌های افراد قرار دارند را شکل می‌دهد». این نظریه، برخلاف «جامعه‌شناسی کلان» ، متمرکز بر این است که تعاملات رو در رو چه‌گونه دنیای اجتماعی را می‌سازند.
نظریه کنش متقابل نمادین بدین منظور به‌کار گرفته شده‌است تا دانسته شود که برداشت‌های مهاجرین چگونه شکل می‌گیرد یا ساخته می‌شود. مهاجرت به ایالات متحده از ۱۹۶۵ میلادی بدین سو در حال افزایش بوده‌است. نظرسنجی‌های عمومی نشان داده‌اند که «درصد آمریکایی‌هایی که می‌خواستند مهاجرت کاهش یابد، قبل از ۱۹۶۵ بسیار پایین بود، اما این درصد از ۱۹۶۵ تا اواخر دهه ۱۹۷۰ شروع به بالا رفتن کرد و پس از آن تاریخ نیز به‌طور شگرفی افزایش یافت». یکی از دلایل مبنی بر این‌که چرا مردم بومی نسبت به افزایش مهاجرت واکنش منفی نشان می‌دهند، اغلب تصاویر منفی از مهاجرینی است که توسط رسانه‌ها پخش می‌شوند. افزون بر آن، قانون‌مند سازی مهاجرت مانند «لایحهٔ مسئولیت شخصی و توافق بر فرصت‌های شغلی ۱۹۹۶» ، باعث افزایش احساسات ضد مهاجرتی، سخنرانی‌های بومی‌گرایانه و جنبش‌های اجتماعی در ایالات متحده شده‌است. همچنین ثابت شده که تهدیدات گروهی، نقش مهمی در توضیح برخورد امریکایی‌ها نسبت به مهاجرین داشته‌است. ترس از تغییر دادن بخش‌هایی از فرهنگ موجود مانند زبان مادری توسط خارجی‌ها، منتج به افزایش احساسات و چند قطبی شدن بیشتر مردمان بومی می‌گردد. همه این مثال‌ها روی هم رفته، اهمیت «وضعیت اصلی» مهاجرین در شکل‌دهی نوع دیدگاهی که دیگران از آن‌ها دارند و همچنین درکی که آن‌ها از خودشان دارند را نشان می‌دهند؛ مثلاً، انگ نژادی که مهاجرین مکزیکی در ایالات متحده با آن موجه اند «وضعیت پایین و درک‌خودی امریکایی‌های مکزیکی الاصل را افزایش داده‌است». زمانی‌که امریکایی‌های مکزیکی الاصل این درک در مورد نژاد شان را درونی می‌سازند، شروع به عمل مطابق با آن نموده و به‌طور غیر مستقیم این درک را تحکیم می‌بخشند.
رویارویی اندونزی و مالزی یا رویارویی برونئو (که به نام اندونزیایی/مالایی Konfrontasi نیز شناخته می‌شود) یک درگیری نظامی از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۶ میان اندونزی و فدراسیون مالزی بر سر پیدایش مالزی بود. این رویارویی پس از برکناری رئیس‌جمهور اندونزی احمد سوکارنو در اکتبر ۱۹۶۵ به‌طور صلح‌آمیزی به پایان رسید و کشور مالزی تشکیل شد.
تشکیل مالزی در سپتامبر ۱۹۶۳ با ادغام فدراسیون مالایا (امروزه مالزی شبه‌جزیره‌ای)، سنگاپور و مستعمره‌های تاج شمال برونئو و ساراواک (که با هم به نام بورنئوی بریتانیا شناخته می‌شدند و امروزه مالزی شرقی نام دارند) انجام شد. پیش‌زمینه‌های اصلی درگیری شامل سیاست درگیری اندونزی علیه گینه نو هلند از مارس تا اوت ۱۹۶۲ و شورش برونئی در دسامبر ۱۹۶۲ بود. مالزی از حمایت نظامی مستقیم بریتانیا، استرالیا و نیوزلند برخوردار بود. اندونزی نیز از حمایت غیرمستقیم اتحاد جماهیر شوروی و چین برخوردار بود، بنابراین این درگیری به یکی از قسمت‌های جنگ سرد در آسیا تبدیل شد.
این رویارویی یک جنگ اعلام‌نشده بود که بیشتر عملیات‌های آن در منطقه مرزی میان اندونزی و مالزی شرقی در جزیره بورنئو (که در اندونزی به نام کالیمانتان شناخته می‌شود) رخ داد. مشخصه این درگیری، نبردهای زمینی محدود و منزوی بود که با تاکتیک‌های کم‌سطح سیاست رفتن تا لبه پرتگاه تنظیم می‌شد. عملیات‌های نبردها معمولاً توسط گروهان‌ها و دسته‌ها در دوسوی مرز انجام می‌شد. عملیات نفوذ اندونزی به بورنئو به دنبال سوء استفاده از تنوع قومیتی و مذهبی در صباح و ساراواک در مقایسه با مالایا و سنگاپور، با هدف از بین بردن کشور پیشنهادی مالزی، بود.
زمین جنگلی بورنئو و کمبود جاده در مرز مالزی و اندونزی، نیروهای اندونزی و کشورهای همسود را مجبور به گشت‌زنی طولانی مدت می‌کرد. هر دو طرف بر عملیات پیاده‌نظام سبک و حمل و نقل هوایی متکی بودند، اگرچه نیروهای همسود از مزیت استقرار هلیکوپتر و تدارکات مجدد به پایگاه‌های عملیاتی پیشرو برخوردار بودند. رودخانه‌ها نیز به عنوان روش انتقال و نفوذ استفاده می‌شدند. اگرچه عملیات جنگی عمدتاً توسط نیروهای زمینی انجام می‌شد، نیروهای هوابرد نیز نقش پشتیبانی حیاتی داشتند و نیروهای دریایی امنیت دو جناح دریا را تضمین می‌کردند. بریتانیایی‌ها بیشتر تلاش‌های دفاعی را انجام دادند، اگرچه نیروهای مالزی به‌طور پیوسته کمک‌های خود را افزایش دادند و کمک‌های دوره‌ای نیروهای استرالیا و نیوزیلند در مجموع ذخیره راهبردی خاور دور مستقر در غرب مالزی و سنگاپور نیز وجود داشت.
حملات اولیه اندونزی به شرق مالزی به شدت به داوطلبان محلی آموزش‌دیده توسط ارتش اندونزی متکی بود. نیروهای نفوذی با گذشت زمان با گنجاندن بخش مهمتری از نیروهای اندونزی سازماندهی بیشتری پیدا کردند. بریتانیا در سال ۱۹۶۴ برای جلوگیری و مختل کردن حملات رو به رشد اندونزی با راه‌اندازی عملیات مخفیانه خود در کالیمانتان اندونزی تحت نام رمز عملیات کلارت پاسخ داد. اندونزی همزمان با نام‌گذاری «سال زندگی خطرناک» توسط سوکارنو و شورش‌های نژادی ۱۹۶۴ سنگاپور، عملیات گسترده‌ای را در ۱۷ اوت ۱۹۶۴ به غرب مالزی آغاز کرد، که به موفقیت نرسید. تجمع نیروهای اندونزی در مرز کالیمانتان در دسامبر ۱۹۶۴ باعث شد که در سال‌های ۱۹۶۵ و ۱۹۶۶ بریتانیا نیروهای قابل توجهی از فرماندهی استراتژیک ارتش مستقر در بریتانیا و استرالیا و نیوزیلند نیز رولمان نیروهای رزمی از مالزی غربی تا بورنئو را مستقر کند. شدت درگیری‌ها در پی کودتای اکتبر ۱۹۶۵ علیه سوکارنو و قدرت‌گیری ژنرال سوهارتو فروکش کرد. مذاکرات صلح جدی میان اندونزی و مالزی در مه ۱۹۶۶ آغاز شد و توافقنامه صلح نهایی در ۱۱ اوت ۱۹۶۶ که شناسایی رسمی مالزی توسط اندونزی را به همراه داشت، امضا شد.
جمهوری پارلمانی فدرال (به )، به فدراسیون ایالت‌ها با شکل حکومت جمهوری گفته می‌شود که کم و بیش به اعتماد پارلمان‌ها در سطح ملی و فرعی وابسته است. این نظام ترکیبی از جمهوری دولتی و جمهوری پارلمانی است.
چنین جمهوری‌هایی معمولاً از روی ناچاری دارای یک قوه مقننه دو مجلسی در سطح فدرال هستند، به‌گونه‌ای که اجازه می‌دهند مجموعه‌ای، اغلب متشکل از تعداد مساوی نمایندگان نهادهای ملی فرعی در مجلس اعلا بنشینند. با این حال، دولت به ریاست یک رئیس دولت برای ثبات یا مشروعیت خود به مجلس نمایندگان پارلمان وابسته خواهد بود.
سیستم جامع یکپارچه دانشگاهی گلستان نام یک نرم‌افزار تحت وب ایرانی برای سیستم اطلاعاتی مدیریتی مخصوص اتوماسیون اداره امور تعدادی از دانشگاه‌های ایران است.
سازنده آن شرکت نوپرداز اصفهان، دانشگاه تهران، دانشگاه آزاد نجف آباد، دانشگاه پیام نور و دانشگاه صنعتی اصفهان است.
این برنامه ابزار گزارش دهی و گردش کار دارد.
سازنده در ساخت آن از دات نت فرم ورک، IIS آی آی اس سرور، ام اس اسکیول سرور ۲۰۰۰ و ویندوز سرور ۲۰۰۰ استفاده و بر اساس سه لایه طراحی و پیاده کرده‌است.
حدود ۷۶ دانشگاه ایرانی شامل
دانشگاه پیام نور، دانشگاه سمنان، دانشگاه فرهنگیان و…از گلستان استفاده می‌کنند.
یکی از ویژگی‌های قدیمی آن، پشتیبانی از فقط مرورگر ویندوز اینترنت اکسپلورر بود.
دزد بغداد یک فیلم ماجراجویانه و فانتزی به کارگردانی آرتور لوبین با بازی استیو ریوز و جورجا مول محصول سال ۱۹۶۱ است.THIEF OF BAGHDAD, The "(Il Ladro di Bagdad)"
Monthly Film Bulletin; London Vol. 29, Iss. 336, (Jan 1, 1962): 172.
طالع‌بینی هندی () جیوتیشا یا جیوتیشیا (از سانسکریت '، از ' «نور، بدن آسمانی») سیستم سنتی طالع بینی هندو است که به عنوان طالع بینی هندو، طالع بینی هندی و اخیراً طالع بینی ودایی نیز شناخته می‌شود. در حالی که "طالع بینی ودایی" یک اصطلاح نسبتاً جدید است، استفاده عمومی از آن در 1970s با کمک به خود از نشریات در آیورودا یا یوگا آغاز شده‌است.
"ودانگا جیوتیشا" یکی از قدیمی‌ترین متون در مورد نجوم در وداها است. برخی از محققان معتقدند که فال طالع بینی انجام شده در شبه قاره هند ناشی از تأثیرات هلنیستی است،Pingree(1981), p.67ff, 81ff, 101ff با این حال، این موضوع محل بحث بزرگی در میان اهل فن است و سایر محققان معتقدند که Jyotisha به‌طور مستقل توسعه یافته‌است، اگرچه ممکن است با طالع بینی یونانی تعامل داشته باشد.
به دنبال حکم دادگاه عالی آندرا پرادش در سال ۲۰۰۱ که به نفع طالع بینی بود، برخی از دانشگاه‌های هند اکنون مدارک پیشرفته ای را در طالع بینی هندو ارائه می‌دهند. اجماع علمی این است که طالع بینی یک شبه علم است.
Jyotisha، بیان می‌کند Monier-Williams، ریشه در کلمه "Jyotish" به معنای نور است، مانند نور خورشید یا ماه یا بدن بهشتی. اصطلاح "جیوتیشا" شامل مطالعه نجوم، طالع بینی و علم زمان‌سنجی با استفاده از حرکات اجسام نجومی است.James Lochtefeld (2002), "Jyotisha" in The Illustrated Encyclopedia of Hinduism, Vol. 1: A–M, Rosen Publishing, , pages 326–327 هدف آن نگه‌داشتن زمان، حفظ تقویم و پیش‌بینی زمان‌های فرخنده برای آیین‌های ودایی بود.
جیوتیشا یکی از وداگا، شش رشته کمکی است که برای حمایت از مراسم ودایی استفاده می‌شود.Flood, Gavin. Yano, Michio. 2003. "The Blackwell Companion to Hinduism." Malden: Blackwell. جیوتیشا اولیه به تهیه تقویمی برای تعیین تاریخ برای مراسم قربانی می‌پردازد و آن را مشخص می‌کند، در آن چیزی در مورد سیارات نوشته نشده‌است. در Atharvaveda و Chandogya Upanishad به «شیاطین» عامل کسوف اشاره شده‌است که دومی از Rāhu (موجود سایه‌ای که تصور می‌شود مسئول خسوف‌ها و شهاب‌ها است) نام می‌برد. واژه "گراها" که اکنون به معنای سیاره در نظر گرفته می‌شود، در اصل به معنای دیو است.
آرایه مشبک کفه (LGA) نوعی بسته‌بندی نصب-سطحی برای مدارهای مجتمع (ICs) است که به دلیل داشتن پین‌هایی روی سوکت (هنگامی که از سوکت استفاده می‌شود) و نه مدار مجتمع، قابل توجه است. LGA را می‌توان با استفاده از سوکت یا لحیم‌کاری مستقیم به برد مدار چاپی (PCB) از لحاظ الکتریکی متصل کرد.
"آرایه مشبک کفه" یک فناوری بسته‌بندی با شبکه مستطیلی شکل از اتصالات، «کفه‌ها»، در زیر یک بسته‌است. اتصالات باید به شبکه ای از اتصالات روی PCB متصل شوند. همه ردیف‌ها و ستون‌های شبکه نیازی به استفاده ندارند. اتصالات را می‌توان با استفاده از سوکت LGA یا با استفاده از خمیر لحیم کاری ایجاد کرد.
مغیره بن نوفل بن حارث بن عبدالمطلب از قبیله بنی‌هاشم و ملقب به ابویحیی است. او در زمان حیات محمد، میزیسته و از صحابه او بشمار می‌آید. او دستگیرکننده و زندانی کننده ابن ملجم مرادی پس از ترور علی بن ابی‌طالب بود. از او اشعاری در رثای حسین بن علی گزارش شده‌است. همسر او امامه، پیش از ازدواج با او، همسر علی بن ابی‌طالب بود و به وصیت علی با مغیره ازدواج کرد.
مغیره بن نوفل بن حارث بن عبدالمطلب، از قریشی نسب‌های و از تیره بنی هاشم است که به ابویحیی مکنی است. وی در زمان حیات محمد و قبل از هجرت پیامبر اسلام به مدینه در مکه به دنیا آمد. به گزارش ابن اثیر، وی در حدود سال ششم از حیات محمد را درک کرده‌است و به عنوان یک صحابی شناخته می‌شود. وی را شخصیتی با نفوذ گزارش کرده‌اند که در زمان خلافت عثمان، قضاوت شهر مدینه را عهده‌دار بوده‌است. وی در جنگ صفین در کنار علی بن ابی‌طالب بود و او را یاری کرد. وی از دستگیر کنندگان ابن ملجم مرادی بود. ابن ملجم که علی را در مسجد کوفه مورد ضربت قرار داد، از مسجد گریخت و هر کس که قصد دستگیری او را داشت، با شمشیر فراری می‌داد؛ تا آنکه مغیره پارچه‌ای را روی صورت ابن ملجم انداخت و او را دستگیر کرد. او همچنین ابن ملجم را در خانه خود حبس کرد تا آنکه علی بن ابی‌طالب از دنیا رفت. از وی اشعاری در مرثیه حسین بن علی نیز گزارش شده‌است. بلاذری این شعر چنین گزارش می‌کند:
روزگار، مرا گريانْد و خندانْد و روزگار، در گذر و رنگارنگ است. / آه و فسوس بر من كه جانى دارم كه از اندوه و غم ، جدا نمى گردد؛ / غم و اندوه بر نُه تن كه در سرزمين طَف كشته شدند و همگىِ آنها، سرانجام، كفن شدند / و شش تن كه هرگز، همانندشان را نمى بينم؛ فرزندان عقيل، آن بهترينِ جنگاوران.
او در زمان حکومت حسن مجتبی،‌ توسط حسن بن علی موظف شد تا مردم کوفه را دعوت به نبرد با معاویه کند.
از تاریخ مرگ او خبری گزارش نشده‌است اما مشخص است که پس از واقعه کربلا درگذشته است. بنابر گزارشی وی در اوایل خلافت عمر بن خطاب در سال ۱۵ ه.ق و در نقلی دیگر، درگذشتش در سال ۲۰ ه.ق گزارش شده‌است. وی پس از مرگ در بقیع دفن شد.ابن عبدالبر، یوسف بن عبدالله، "الاستیعاب فی معرفة الاصحاب"، ج۴، ص۱۶۷۷.
همسر او را امامه گزارش کرده‌اند که قبل از ازدواج با مغیره، همسر علی بن ابی‌طالب بود. پس از آنکه علی بن ابی‌طالب مورد ضربت قرار گرفت و در بستر بیماری افتاد، وصیت کرد که پس از او امامه به عقد مغیره درآید. پس از درگذشت علی بن ابی‌طالب و با وجود اینکه معاویه بن ابی‌سفیان تقاضای ازدواج با امامه را مطرح کرده بود و از او خواستگاری نموده بود، اما با مخالفت امامه مواجه شد و او به عقد مغیره درآمد.
صفر درجهٔ سانتی‌گراد زیر صفر نمایشی به نویسندگی و کارگردانی شادی اسدپور و تهیه و تولیدی از مؤسسهٔ هنری آرتا است که اقتباسی آزاد از نمایش‌نامهٔ کالیگولا اثر آلبر کامو بوده که در مهر و آبان سال ۱۴۰۰ در مجموعهٔ نمایشی دیوار چهارم به روی صحنه رفته‌است و مورد استقبال صاحب‌نظران، اهالی تئاتر و خبرگزاری‌ها قرار گرفته‌است.
این اثر اقتباسی آزاد از نمایشنامهٔ کالیگولا اثر آلبر کامو است که به روزهای پایانی زندگی کالیگولا می‌پردازد، در خلاصهٔ این اثر نمایشی آمده‌است: همهٔ این تلاش‌ها از دردِ انسان بودن است. رنجی که در فریادها و ضجه‌های عاجزانه‌مان فشرده شده‌اند. تمامِ قصهٔ ما از سر دلتنگی است. دلتنگی عشق ….
بازیگران: هلیا تصدیقی، مهدی دنیوی، علی انیسی، علی محمدنیا، محمد عورکی، مهشید صدری، پرستو بازیار
تهیه و تولید: مؤسسهٔ هنری آرتا
مدیر تولید: آرش (مهدی) رزمجو
گروه کارگردانی: علیرضا میمی
طراح گرافیک: سینا افشار
طراح صدا و ساخت موسیقی: عباس حیدری کاهکش
طراح لباس: مهدی دنیوی
روابط عمومی: گروه تئاتر آرتا
عکاس و ساخت تیزر: محمدعلی شکورزاده
یادداشت فرزین محدث بر نمایش «صفر درجهٔ سانتی‌گراد زیر صفر»مهم‌ترین ویژگی اثر حاضر در این است که این اثر اجرای پایان دورهٔ هفت‌ماههٔ کارگاه ایده تا اجرایی است که خانم اسدپور در مؤسسهٔ هنری آرتا برگزار کرده و بسیاری از این بازیگران برای بار نخست روی صحنهٔ تئاتر می‌روند اما با این حال نشان داده‌اند که می‌شود به آن‌ها به عنوان بازیگر، اعتماد و اطمینان کرد و ایفای نقش‌های پیچیده و پرچالش را به آن‌ها سپرد و تمام این زحمات، برگرفته از آموزش صحیح، درست و کارگردانی پرزحمت و توجه به جزئیاتی است که خانم اسدپور در کنار تدریس، نوشتن و کارگردانی با این گروه جوان، لحظه‌ای از طراحی‌های خود کم نگذاشته و بلکه آن‌ها را تا انتها به سرانجام رسانده‌است.