moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ماندانا نوری در سخنرانی‌اش در کنفرانس تداکس تهران در خصوص رکوردشکنی‌هایش صحبت کرده و گفته است که رکوردها عدد نیستند. او معتقد است، زندگی هر فردی مملو از اتفاقات و حوادث خاص است و یک فرد مبارز، حوادث و محدودیت‌های زندگی را به صورت یک مبارزه جدید و بزرگترین مبارزه زندگی‌اش می‌بیند و برای پیروزی تلاش می‌کند.
پرداخت سطح که به عنوان بافت سطح نیز شناخته می‌شود، به طبیعت یک سطح گفته می‌شود که توسط سه مولفه "خواب سطح"، "زبری سطح"، و "موج دار بودن" مشخص می‌شود.. بافت سطح یکی از مهم‌ترین عواملی است که میزان اصطکاک را تعیین می‌کند. هر نوع فرایند تولید خاص، یک بافت سطح خاص ایجاد می‌کند.
از فرایندهای پرداخت‌کاری سطح برای متناسب سازی خصوصیات سطوح قطعات تولید شده و جهت بهبود عملکرد و سرویس دهی آنها استفاده می‌شود. این فرایندها عبارتند از: عملیات‌های انجماد مانند پوشش دهی به روش غوطه وری گرم، پوشش دهی به روش جوشکاری بر روی سطح، پوشش دهی توسط اسپری حرارتی؛ پوشش دهی از طریق عملیات حرارتی مانند پوشش دهی واپخشی (نیتریده کردن، کربوریزه کردن، کربونیتریده کردن) یا سخت کاری سطح؛ عملیات‌های انباشت بر روی سطح مانند انباشت الکتریکی، انباشت بخار شیمیایی و انباشت بخار فیزیکی، و آبکاری. سطوح ایجاد شده معمولاً مقاومت در برابر سایش، مقاومت در برابر خوردگی، مقاومت در برابر دمای بالا یا خصوصیات الکتریکی متفاوت از ماده اصلی دارند.
خواب سطح (Lay)، جهت الگوی غالب سطوح است که معمولاً توسط فرایند ماشینکاری ایجاد می‌شود. زبری سطح اشاره به ناهمواری‌های ریز سطوح دارد. میزان موج‌داری یا Waviness به ناهمواری‌های از سطح گفته می‌شود که فاصله بندی آن بیشتر از زبری سطح باشد.
ابزارهای متنوعی برای اندازه‌گیری زبری سطوح و پروفایل آنها موجود است. اکثر این دستگاه‌ها یک سوزن الماسی دارند که با سرعتی ثابت و در جهت عمود بر خواب سطح، بر روی آن حرکت داده می‌شوند. بالا و پایین رفتن سوزن به صورت الکترونیکی سنجیده شده، (معمولاً توسط یک ترانسفورماتور تفاضلی متغیر خطی) پس از تقویت کردن (آمپلی فای کردن) بر روی یک چارت نواری ثبت شده، یا به صورت الکترونیکی پردازش می‌شود تا خروجی آن به صورت میانگین یا جذر متوسط مربع (RMS) نشان داده شود.
فرایندهای مختلف ماشین کاری، هر یک باعث ایجاد بافتی مشخص روی سطح قطعات می‌شوند (زبری، موج دار شدن و خواب). علاوه بر این، فرایندهای مختلف منجر به ایجاد تغییراتی در خصوصیات شیمیایی، فیزیکی، مکانیکی و متالورژی روی سطوح یا نزدیک به سطوح می‌شوند. در بیشتر موارد، این تغییرات فقط تا عمق ۰٫۱ تا ۱٫۳ میلیمتری زیر سطح تأثیر می‌گذارد. این تأثیرات بسته به فرایند، مواد و عملکرد محصول می‌تواند مفید یا مضر باشد.
فرایندهای ماشینکاری (براده برداری یا بدون براده) باعث القای تغییر شکل پلاستیک به لایه سطحی می‌شوند. معمولاً در سطوح برش خورده تنش‌های پسماند کششی و ترک‌های میکروسکوپی ایجاد شده و سختی آن متفاوت از توده ماده اصلی است.
فرایندهایی مانند EDM (ماشین کاری تخلیه الکتریکی) و ماشینکاری با لیزر، روی سطوح، لایه ای سخت و شبیه به حالت ریخته‌گری ایجاد می‌کنند که معمولاً حاوی ترک‌های میکروسکوپی هستند. سطوح ایجاد شده توسط فرایند سنگ زنی بسته به متغیرهای فرایند (تشکیل براده، میزان مالش و شخم زنی)، می‌تواند تنش‌های پسماند کششی یا فشاری باشد.
فرایندهایی مانند صیقل کاری با غلتک (roller burnishing) و ساچمه‌زنی (Shot peening) سطوحی صاف با تنش‌های پسماند فشاری ایجاد می‌کنند. ساچمه زنی همچنین می‌تواند باعث افزایش سختی سطح شود. فرایندهای جوشکاری، به دلیل انقباض مواد مذاب انباشت شده پس از انجماد، باعث ایجاد تنش‌های پسماند کششی می‌شوند. در ریخته‌گری نیز انقباض انجماد رخ می‌دهد اما به دلیل تفاوت میزان انقباض و نبود قیدهای محدود کننده، طبیعت این تنش‌ها پیچیده‌است. تنش‌های پسماند کششی لایه رویی سطوح را می‌توان با کمک ساچمه زنی حذف کرد.
تامبلینگ روشی مؤثر برای پرداخت قطعات کوچک و با تعداد زیاد است. از این روش می‌توان برای پلیسه‌گیری، رسوب زدایی، زنگ زدایی، صیقل کاری، براق سازی، افزایش سختی سطح، یا آماده‌سازی قطعات برای انجام فرایندهای پرداخت بیشتر استفاده کرد. این روش می‌تواند روشی کم هزینه برای پرداخت قطعات و ایجاد لبه‌ها و گوشه‌هایی گرد باشد.
در دستگاه‌های تامبلینگ معمولی، قطعات ساخته شده به همراه سنگ‌های ساینده در داخل محفظه ای بشکه ای شکل ریخته شده، و آنقدر چرخانده می‌شوند تا کیفیت سطح مورد نظر ایجاد گردد. زمان مورد نیاز برای این فرایند ممکن است طولانی باشد. با افزایش سرعت می‌توان این زمان را کاهش داد، اما سرعت نباید به قدری زیاد باشد که ریزش آبشاری مواد و قطعات قطع گردد و تمام قطعات به دیواره بشکه بچسبند. ممکن است نیاز باشد قطعات بسیار حساس به یک سازه متصل شوند تا حرکات اضافی آنها مهار شده و فقط مواد ساینده حول آنها جریان پیدا کند.
مواد ساینده می‌توانند طبیعی یا مصنوعی و با انواع و اقسام اشکال و اندازه‌ها باشند. تامبلینگ معمولاً به صورت خشک انجام می‌شود اما در صورت نیاز می‌توان برای بهبود عملکرد یا زنگ زدایی و رسوب زدایی به آن مواد شیمیایی اضافه کرد.
مواد ساینده طبیعی عبارتند از: سرباره، زغال نیم سوز (cinder)، ماسه، سنگ سنباده (corundum)، تراشه‌های گرانیت، سنگ آهک و چوب سخت. مواد ساینده مصنوعی معمولاً دارای ۵۰ تا ۷۰٪ وزنی مواد ساینده هستند. مانند: آلومینا (AlO)، سنگ اِمِری (Emery)، سنگ چخماق، و کاربید سیلیسیم. این مواد داخل ماتریسی از مواد سرامیکی، پلی استری، یا رزین پلاستیکی که نرمتر از مواد ساینده هستند، نشانده می‌شوند و پس از خورده شدن به مواد ساینده اجازه می‌دهند تا کارشان را انجام دهند. ساینده‌های مصنوعی معمولاً به روش ریخته‌گری ساخته می‌شوند و به همین دلیل شکل و اندازه آنها قابل کنترل است، برعکس ساینده‌های طبیعی که اشکال غیر منظم و غیر یکسان دارند.
پرداخت ارتعاشی یک فرایند همه‌کاره است که به‌طور گسترده‌ای برای پلیسه‌گیری، گردسازی لبه‌ها، رسوب زدایی، صیقل کاری، تمیز کردن، براق کردن و پرداخت دقیق استفاده می‌شود. بر خلاف پرداخت بشکه ای، پرداخت ارتعاشی در ظروف باز انجام می‌شود که امکان مشاهده مستقیم فرایند را فراهم می‌کند.
در این روش قطعات و مواد ساینده در داخل ظرف یا دیگ ریخته می‌شوند و در فرکانس‌هایی بین ۹۰۰ تا ۳۶۰۰ سیکل در دقیقه لرزانده می‌شوند. فرکانس و دامنه خاص با توجه به اندازه، شکل، وزن و مواد ظرف، و همچنین مواد ساینده و ترکیب شیمیایی تعیین می‌شود. از آنجا که کل بار تحت هم زدن مداوم است، زمان چرخه کمتر از فرایند تامبلینگ بشکه ای است. این روش سر و صدای کمتری داشته و به راحتی می‌توان آن را کنترل یا اتوماسیون کرد. علاوه بر این، این روش همچنین می‌تواند شکاف‌ها یا سوراخ‌های داخلی را از نیز پرداخت و پلیسه‌گیری کند.
در عملیات سنباده زنی، قطعات را در برابر نوار سنباده متحرک نگه می‌دارند تا درجه پرداخت مورد نظر بدست آید. این فرایند در حقیقت یک فرایند سنگ زنی است. از آنجایی که نوار سنباده حرکت می‌کند، سطح حاصل شده دارای خراش‌هایی موازی در جهت حرکت نوار سنباده است.
گاهی برای تمیزکاری سطوح از فرچه‌های سیمی دوار سرعت بالا استفاده می‌شود. این فرایند می‌تواند تا حدودی خاصیت ماده برداری و صاف کاری نیز داشته باشد. سطح حاصل شده دارای خراش‌های ریز دوار می‌باشد. در بسیاری از کاربردها این پرداخت مناسب پرداخت نهایی نمی‌باشد. در این صورت با استفاده از روش‌هایی مانند پرداخت بشکه ای یا ارتعاشی می‌توان این سطوح را اصلاح کرد.
بافینگ (Buffing) نوعی فرایند صیقل کاری است که در آن قطعه توسط یک چرخ پارچه ای دارای ذرات ریز ساینده پرداخت می‌شود. «چرخ‌ها» که از دیسک‌های پارچه ای، پنبه ای، ماهوت یا کرباس ساخته شده‌اند، از طریق دوخت لایه‌های مختلف به هم به استحکام کافی می‌رسند. اگر نیاز به پرداخت خیلی نرم یا پرداخت گوشه‌های داخلی باشد، ممکن است «دوخت» به کلی حذف شود. نیروی گریز از مرکز چرخ دوار به قدری است که باعث استحکام پارچه می‌شود. همچنین ترکیب‌های مختلفی برای ذرات ساینده موجود است. بیشتر آنها حاوی ذرات اکسید فریک هستند.
الکتروپولیش کاری عکس فرایند الکتروپلیتینگ (روکش دهی الکتریکی یا آبکاری) است. در آبکاری یک لایه بر روی سطح نشانده می‌شود، اما در الکتروپولیش کاری یک لایه از سطح برداشته می‌شود. در این روش یک مدار الکترولیتی با جریان DC ساخته می‌شود که قطعه کار در آن به عنوان آند عمل می‌کند. با اعمال جریان، لایه ای از روی سطح قطعه برداشته می‌شود. از آنجایی که پتانسیل الکتریکی نقاط نوک تیز بیشتر از سطوح صاف است، حذف مواد بیشتر از نقاط نوک تیز اتفاق می‌افتد و این عمل باعث ایجاد یک سطح فوق‌العاده صاف می‌شود. این فرایند در پولیش کاری فولادهای زنگ نزن و ایجاد سطحی آینه ای بسیار کاربرد دارد.
عملیات تمیزکاری شیمیایی راهی مؤثر برای از بین بردن روغن‌ها، لکه‌ها، رسوب یا سایر مواد خارجی است که ممکن است به سطوح محصول چسبیده باشند، یا به عنوان آماده‌سازی برای رنگ آمیزی یا آبکاری استفاده می‌شود.
تمیزکاری قلیایی در اصل همان روش «شستشو با آب و صابون» است. از این روش برای تمیزکاری لکه‌های مختلف چربی، روغن، گریس، موم و ذرات ریز فلز استفاده می‌شود. مواد شوینده در این روش معمولاً محلول‌های پیچیده‌ای هستند، شامل: نمک‌های قلیایی، افزودنی‌هایی جهت بهبود خاصیت تمیزکاری یا اصلاح سطوح، سورفکتانتها یا صابونها جهت کاهش کشش سطحی، و امولسیون کردن و متفرق کردن ذرات غیرقابل انحلال.
در روش تمیزکاری با حلال، روغن‌ها، گریس‌ها، چربی‌ها و دیگر آلودگی‌های سطحی در داخل حلال‌های پایه نفتی یا زغال سنگی حل شده و از بین می‌روند، که معمولاً این عمل در دمای اتاق انجام می‌شود. حلال‌های رایج عبارتند از: تقطیرهای نفتی (مانند نفت سفید، نفتا و تینر)، هیدروکربن‌های کلردار (مانند متیلن کلراید و تری کلرواتیلن)؛ و مایعاتی مانند استون، بنزن، تولوئن و الکل‌های مختلف. قطعات کوچک عموماً با غوطه وری، با یا بدون نیاز به هم زدن، یا با پاشش تمیز می‌شوند. محصولاتی که برای غوطه ور شدن خیلی بزرگ هستند را می‌توان با اسپری کردن یا دستمال کشیدن تمیز کرد. این فرایند کاملاً ساده است و هزینه تجهیزات سرمایه ای آن نسبتاً کم است. خشک کردن معمولاً به سادگی و با تبخیر شدن انجام می‌شود.
در روش چربی زدایی با بخار، از بخارهای حلال‌های کلردار یا فلوردار برای حذف چربی‌ها، گریس‌ها، و موم از سطح فلزات استفاده می‌شود. در این روش یک حلال غیرقابل اشتعال مانند تری کلرواتیلن تا نقطه جوش گرم می‌شود و قطعاتی که باید تمیز شوند در بخارات آن معلق می‌شوند. این بخار بر روی قطعه میعان شده و آلودگی‌های قابل حل شدن را در خود حل کرده و می شویَد. اگرچه وان کثیف می‌شود، آلودگی‌ها به ندرت در دمای جوش حلال تبخیر می‌شوند. به همین دلیل، چربی زدایی با بخار موثرتر از تمیز کردن با حلال سرد است زیرا سطوح همیشه با حلال تمیز در تماس قرار می‌گیرند. از آنجا که سطوح توسط حلال میعان شده گرم می‌شوند، هنگام خارج شدن از بخار، تقریباً بلافاصله خشک می‌شوند.
در قطعات کوچک اگر نیاز به تمیزکاری با کیفیت بالا باشد، معمولاً از روش تمیزکاری با امواج التراسونیک استفاده می‌شود. در این روش قطعات مورد نظر در داخل یک سبد فلزی ریخته شده و سپس به داخل وانی از مایع شوینده که معمولاً یک شوینده پایه آبی است فرو برده می‌شود. این وان دارای یک ترانسدیوسر التراسونیک است که با تولید امواجی با فرکانس خاص، باعث کاویتاسیون یا حباب زایی ریز مایع می‌شود. حباب‌های شکل گرفته و منفجر شده، عمده عمل تمیزکاری را انجام می‌دهند و اگر قطعات قبل از غوطه ور شدن در وان از قبل چربی زدایی و تمیزکاری شده باشند، می‌توان در ظرف مدت ۶۰ الی ۲۰۰ ثانیه به نتایج فوق‌العاده ای دست یافت. اکثر سیستم‌های تمیزکاری التراسونیک در محدوده فرکانس ۱۰ تا ۴۰ کیلوهرتز کار می‌کنند. از آنجایی که این سیستم‌ها بیشتر با محلول‌های پایه آبی کار می‌کنند، در حال جایگزینی با روش‌های غیر سازگار با محیط زیست هستند.
در فرایند اسید شویی (acid-pickling) ابتدا چربی‌ها و سایر آلودگی‌ها از سطح قطعات فلزی زدوده شده و سپس در داخل محلول‌های رقیق اسیدی قرار داده می‌شوند تا اکسیدها و سایر لکه‌های باقی مانده کاملاً از بین بروند. متداول‌ترین محلول مورد استفاده اسید سولفوریک ۱۰٪ در دماهای بالا (۶۵ الی ۸۵ درجه سلسیوس) است. از اسید هیدروکلریک نیز به صورت سرد یا گرم برای اسیدشویی استفاده می‌شود. با افزایش دما می‌توان غلظت را کاهش داد. گاهی قطعه پس از این مراحل در داخل محلول آهک نیز فرو برده می‌شود، به شرطی که برای فرایندهای بعدی مضر نباشد.
رنگها و لعابها، با اختلاف زیاد، پرکاربردترین پرداخت‌های مورد استفاده برای محصولات تولیدی هستند. انواع مختلفی از رنگ‌ها و لعاب‌ها برای برطرف کردن نیازهای مختلف موجود است. امروزه اکثر رنگ‌های موجود در بازار، ترکیبات آلی مصنوعی هستند که حاوی رنگ‌دانه‌ها (pigment) می‌باشند و با فرایند پلیمریزاسیون (پلیمری شدن) یا ترکیبی از پلیمریزاسیون و جذب اکسیژن خشک می‌شوند. آب پرکاربردترین حامل رنگ‌دانه‌ها می‌باشد. برای تسریع در فرایند خشک شدن می‌توان از گرما استفاده کرد، اما بسیاری از رنگ‌های مصنوعی و لعاب‌ها در کمتر از یک ساعت بدون استفاده از گرمای اضافی خشک می‌شوند. مواد قدیمی پایه روغنی مدت زمان خشک شدن طولانی دارند و به اقدامات حفاظت از محیط زیست زیادی نیاز دارند. به همین دلیل، به ندرت در کاربردهای تولید استفاده می‌شوند.
از رنگ‌ها معمولاً برای ایجاد محافظت در برابر خوردگی یا زیبایی استفاده می‌شود اما از آنها همچنین برای پر کردن یا پنهان کردن بی نظمی‌های سطح، تغییر اصطکاک سطح، اصلاح نور، جذب گرما یا خصوصیات تابشی نیز استفاده می‌شود.
معمولاً در انتخاب رنگ به عنوان پرداخت نهایی، بیشتر فقط به لایه بیرونی توجه می‌شود، در حالیکه سیستم رنگ در حقیقت نوعی سیستم پیچیده شامل ماده زیرکار، روش‌های تمیزکاری و پیش آماده‌سازی (از قبیل آندایزینگ، فسفات دهی و انواع پوشش‌های تغییر سطح)، آستر، یا احتمالاً لایه‌های میانی می‌شود.
"لاک‌های نیتروسلولزی"، پلیمرهای ترموپلاستیک حل شده در داخل یک حلال آلی هستند. با اینکه این رنگ‌ها به سرعت خشک می‌شوند و ظاهری زیبا دارند، اما به علت دوام کم برای اکثر کاربردهای تجاری نامناسب هستند. "آلکیدها" رنگ‌های کاربرد عمومی هستند، اما برای کاربردهایی که نیاز به سختی داشته باشد نامناسب است. "لعاب‌های اکرلیکی" کاربرد فراوانی در رنگ خودورها دارند و ممکن است به کاتالیزور یا عمل آوری نیاز داشته باشند. "رنگ‌های قیری"، که محلول‌های قیر در یک حلال هستند، به دلیل مقاومت بالا در برابر خوردگی در صنعت الکترونیک که زیبایی اهمیت کمتری دارد، استفاده می‌شوند.
در ساخت و تولید، تقریباً تمام رنگ آمیزی‌ها به یکی از چهار روش زیر انجام می‌شود:
در بیشتر مواقع، حداقل به دو لایه پوشش کاری نیاز داریم. پوشش لایه اول که به عنوان پوشش آستر شناخته می‌شود چند وظیفه دارد:
رسیدن به این اهداف در رنگ‌هایی که در لایه‌های نهایی استفاده می‌شوند و پر از رنگ‌دانه هستند امکان‌پذیر نیست، چرا که هدف لایه‌های نهایی بیشتر رنگ سازی و افزایش زیبایی است. با این حال در هنگام استفاده از پوشش‌های چند لایه باید توجه شود که پوشش‌های نهایی، لایه‌های زیرین را بی جهت نرم نکنند.
پوشش دهی پودری (Powder coating) یکی از روش‌های پوشش دهی به روش "اسپری الکترواستاتیک" است، با این تفاوت که در این روش پوشش به جای مایع، از ذرات جامد تشکیل شده‌است. در روش‌های سنتی اسپری، پس از هر مرحله پوشش دهی، فرایند پخت قطعه باید انجام شود، اما در این روش می‌توان پس از اعمال چندین لایهٔ مختلف (برای مثال آستر و لایه‌های میانی)، فقط یک مرحله پخت انجام داد. همچنین می‌توان پودرهای اضافی را جمع‌آوری و دوباره استفاده کرد. با اینکه در این روش دیگر مشکل مواد فرار وجود ندارد، اما اپراتورها باید اقدام‌های لازم جهت جلوگیری از انفجار پوشش یا آتش‌سوزی و همچنین گردهای رنگ معلق در هوا انجام دهند.
مقادیر زیادی از قطعات فلزی به روش غوطه وری-گرم، جهت مقاومت در برابر خوردگی پوشش داده می‌شوند. در این روش قطعه فلزی به صورت مستقیم در داخل وانی از فلز مذاب فرو برده می‌شود. پوشش‌های متداول مورد استفاده عبارتند از: روی، قلع و آلومینیوم.
گالوانیزه کردن فولادها به روش غوطه-وری گرم متداول‌ترین فرایند مورد استفاده به این روش است. در این روش پس از اینکه محصولات یا ورق‌ها از روغن، چربی، رسوب و زنگ زدگی تمیز شدند، در محلول کلرید آمونیوم روی، غوطه ور شده و سپس خشک می‌شوند. پس از آن، قطعه کاملاً در یک حمام روی ذوب شده غوطه ور می‌شود. روی و آهن به صورت متالورژی واکنش می‌دهند و پوششی را تشکیل می‌دهند که از مجموعه ای از ترکیبات روی - آهن و یک لایه سطحی از روی تقریباً خالص تشکیل شده‌است. (روی به عنوان «آند فداشونده» عمل می‌کند و از آهن زیرین محافظت می‌کند)
در پوشش تبدیل شیمیایی، سطح فلز توسط مواد شیمیایی به گونه ای تغییر داده می‌شود تا یک سطح غیر فلزی و غیر رسانا تولید شود. این سطح ایجاد شده می‌تواند طیف وسیعی از خواص مطلوب را ایجاد کند. معروف‌ترین فرایندهای پوشش تبدیل، پوشش‌های کرومات و فسفات هستند. آلومینیوم، منیزیم، روی و مس (و همچنین کادمیوم و نقره) را می‌توان توسط فرایند تبدیل کرومات پوشش دهی کرد. سطح فلز به لایه ای از ترکیبات پیچیده کروم تبدیل می‌شود که می‌تواند رنگ‌هایی از سفید براق تا آبی، زرد، قهوه ای، زیتونی و سیاه داشته باشد. بیشتر لایه‌ها هنگام تشکیل نرم و ژلاتینی هستند اما پس از خشک شدن سفت می‌شوند. مزایای کروماته کردن سطوح می‌تواند موارد زیر باشد:
پوشش‌های فسفاته با غوطه ور کردن فلزات (معمولاً فولاد یا روی) در وان‌هایی که فسفات‌های فلزی در محلول اسید فسفریک حل شده‌اند، تشکیل می‌شوند. (فسفات آهن، فسفات روی و فسفات منگنز همه رایج هستند). از پوشش حاصل می‌توان برای آماده‌سازی سطوح برای دریافت و نگهداری رنگ یا تقویت پیوند بعدی با لاستیک یا پلاستیک استفاده کرد. علاوه بر این، پوشش‌های فسفات معمولاً سطح زبری دارند و می‌توانند سطح بسیار خوبی برای نگهداری روغن‌ها و روان‌کننده‌ها فراهم کنند. این ویژگی را می‌توان در ساخت و تولید استفاده کرد. برای مثال پوشش مواد روان‌کننده ای را که به شکل دهی کمک می‌کند، نگه می‌دارد یا در محصولات نهایی، مانند پیچ و مهره‌های سیاه رنگ، مقاومت در برابر خوردگی توسط یک لایه فسفات آغشته به موم یا روغن تأمین می‌شود.
اکسید سیاه یا سیاه سازی یک پوشش تبدیل برای مواد آهنی، فولاد زنگ نزن، مس و آلیاژهای مبتنی بر آن، روی، پودر فلزات و لحیم نقره است. از این پوشش برای بهبود مقاومت در برابر خوردگی ملایم، برای بهبود ظاهر و به حداقل رساندن بازتاب نور استفاده می‌شود. برای دستیابی به حداکثر مقاومت در برابر خوردگی، اکسید سیاه باید با روغن یا موم آغشته شود. یکی از مزایای آن نسبت به سایر پوشش‌ها، ضخامت حداقلی آن است.
هر ساله حجم زیادی از قطعات فلزی و پلاستیکی آبکاری می‌شوند تا یک پوشش فلزی تولید کنند که باعث ایجاد مقاومت در برابر خوردگی یا سایش، بهبود ظاهر (از طریق رنگ یا درخشش) یا افزایش ابعاد کلی می‌شود. تقریباً تمام فلزات تجاری می‌توانند آبکاری شوند، از جمله دایکست‌های آلومینیومی، مس، برنج، فولاد و روی. پلاستیک‌ها نیز می‌توانند آبکاری شوند، به شرطی که ابتدا با مواد رسانای الکتریکی پوشانده شوند.
از آبکاری کروم سخت، با سختی حدود ۶۶ تا ۷۰ راکول، می‌توان برای جبران خوردگی قطعات و اصلاح ابعاد، یا پوشش دهی به قطعاتی که نیاز به مقاومت خوب در برابر سایش و خوردگی دارند استفاده کرد. کروم سخت معمولاً مستقیماً بر روی فلز پایه اعمال می‌شود و ضخامت آن خیلی بیشتر از ضخامت عملیات آبکاری تزئینی است. ضخامت کروم سخت معمولاً در حدود ۰٫۰۸ تا ۰٫۲۵ میلیمتر می‌باشد. در کاربردهایی مانند آستر سیلندرهای موتور دیزل حتی از ضخامت‌های بیشتری استفاده می‌شود. از آنجایی که آبکاری کروم سخت اثر صاف کنندگی سطح ندارد، زبری یا عیوب سطح تقویت خواهند شد. به همین دلیل اگر نیاز به سطوح صاف باشد، معمولاً سطح قبل از آبکاری باید سنگ زنی و صیقل کاری شود.
اندایزینگ یک فرایند الکتروشیمیایی و تا حدودی معکوس فرایند آبکاری است، که پوششی از نوع تبدیل بر روی آلومینیوم تولید می‌کند و می‌تواند باعث بهبود مقاومت در برابر خوردگی و سایش شده یا جلوه‌های تزئینی مختلفی را ایجاد کند. اگر قطعه کار، آند یک سلول الکترولیتی باشد، به جای اینکه یک لایه آبکاری روی سطح رسوب کند، یک واکنش به سمت داخل پیش می‌رود، و باعث افزایش ضخامت بلورهای سخت اکسید آلومینیوم شش ضلعی روی سطح می‌شود. سختی سطح به ضخامت، چگالی و تخلخل پوشش بستگی دارد که توسط زمان چرخه و جریان‌های اعمال شده و همچنین شیمی فرایند، غلظت و دمای الکترولیت کنترل می‌شود. بافت سطح تقریباً بافت پیش ساخت را تکرار می‌کند؛ بنابراین یک بافت صاف زیرین باعث ایجاد یک پوشش صاف و براق شده، در حالی که یک سطح سندبلاست شده یک پوشش دانه ای یا ساتنی ایجاد می‌کند.
بدست آوردن ضخامت یکنواخت بر روی قطعاتی حتی با پیچیدگی کم توسط فرایند آبکاری الکتریکی (Electroplating) تقریباً ناممکن است. هم چنین مشکل دیگر آبکاری (پوشش دهی الکتریکی) عدم امکان پوشش دهی به مواد غیر رسانا و نیاز به انرژی زیاد آن است. به همین دلیل تلاش‌های فراوانی برای ساخت روش‌هایی انجام شده که در آن نیازی به منبع الکتریسیته خارجی نباشد. به این فرایند، آبکاری الکترولس (آبکاری غیرالکتریکی) یا اتوکاتالیتیک می‌گویند. موفقیت‌های چشم‌گیری با استفاده از نیکل بدست آمده‌است، اما مس و کبالت و همچنین تعدادی فلز گرانبهای دیگر را نیز می‌توان به این روش بر روی سطح انباشت.
در فرایند آبکاری الکترولس، محلول‌های آبکاری پیچیده با سطح زیرلایه ای که به عنوان کاتالیزور عمل می‌کند یا با ماده کاتالیزوری آماده‌سازی شده‌است، تماس پیدا می‌کنند (محلول حاوی نمک‌های فلزی، عوامل کاهنده، عوامل کمپلکس کننده، تنظیم کننده‌های pH و تثبیت کننده‌ها است). یون‌های فلزی موجود در محلول آبکاری کاهش یافته (الکترون جذب می‌کند) و به فلز تبدیل می‌شود و روی سطح رسوب می‌کند. از آنجا که این فرایند رسوب یک فرایند شیمیایی محض است، ضخامت پوشش مستقل از هندسه قطعه بوده و در تمام قسمت‌ها یکنواخت ایجاد می‌شود. متأسفانه، میزان رسوب به مراتب کندتر از آبکاری است.
احتمالاً محبوب‌ترین پوشش الکترولس، فرایند آبکاری الکترولس نیکل است و روش‌های مختلفی برای رسوب آن با استفاده از محلول‌های اسیدی و قلیایی وجود دارد. این پوشش مقاومت خوبی در برابر خوردگی داشته و همچنین سختی آن بین ۴۹ و ۵۵ راکول C است. علاوه بر این، با عملیات حرارتی بعدی می‌توان سختی را تا حدود ۸۰ راکول C افزایش داد.
اقتباس بسیار مفیدی از فرایند الکترولس ایجاد شده‌است که در آن ذرات ریز به همراه فلز الکترولس بر روی سطح رسوب داده می‌شوند تا پوشش‌هایی از مواد کامپوزیتی ایجاد شود. این فرایند آبکاری کامپوزیت الکترولس نامیده می‌شود. ذرات جامد ریز، با قطرهایی بین ۱ تا ۱۰ میکرواینچ (۰٫۰۲ تا ۰٫۲ میکرومتر) به وان آبکاری اضافه می‌شوند و تا ۵۰ درصد حجمی با ماتریس رسوب می‌کنند. اگرچه ممکن است به نظر برسد که تنوع زیادی از مواد را می‌توان به این روش به‌طور مشترک رسوب داد، اما کاربردهای تجاری عمدتاً به الماس، کاربید سیلیسیم، اکسید آلومینیوم و تفلون (PTFE) محدود شده‌است.
روکش دهی مکانیکی اقتباسی از فرایند پرداخت بشکه ای یا تامبلینگ است که در آن پوشش با جوش سرد یک پودر فلزی چکش خوار به سطح قطعات ایجاد می‌شود. در این روش تعداد زیادی قطعات کوچک فلزی ابتدا تمیز شده و حتی ممکن است پوشش نازکی از روی و قلع نیز به آن داده شود. سپس این قطعات به همراه دوغابی از پودر فلزی که قرار است بر روی سطح اعمال شود، قطعات شیشه ای یا سرامیکی تامبلینگ، و مواد شتاب‌دهنده شیمیایی به داخل بشکه ریخته می‌شوند. قطعات سرامیکی با وارد آوردن ضربه باعث اعمال پوشش به روی سطح می‌شوند. تقریباً به این روش می‌توان هر نوع پودر فلزی را بر روی سطح انباشت اما این روش برای مواد نرم مانند قلع، روی و کادمیم بهتر عمل می‌کنند. از آنجایی که در این روش پوشش در دمای اتاق و در محیطی که باعث القای تردی هیدروژنی نمی‌شود، اعمال می‌شود، این روش برای پوشش دهی فولادهای سخت شده بسیار جذاب می‌باشد.
فلزها را می‌توان با فرمول‌های خاصی از شیشه جوش خورده به فلز نیز پوشش داد. این مواد معدنی باعث ایجاد ویژگی‌های از قبیل مقاومت در برابر خوردگی و سایش، رنگ‌های تزئینی، عایق الکتریکی، و قابلیت کار در دماهای بالا می‌شود. به این فرایند لعاب دهی پرسلین (porcelain enameling) گفته می‌شود. در فرایندی که به نام فریت کردن شناخته می‌شود، لایه اول یا زیرین، اتصال لازم به فلز پایه را ایجاد کرده و لایه روئین خواص ظاهری و سطحی مورد نظر را ایجاد می‌کند. معمولاً ماده در حالت یک دوغاب چند ترکیبی بوده و به صورت اسپری بر روی سطح یا فروبردن در داخل آن اعمال می‌شود. سپس محصول مورد نظر خشک شده و پخته می‌شود. در روشی دیگر که به صورت کاملاً خشک انجام می‌شود، ماده به صورت یک پودر و توسط اسپری الکترواستاتیک به سطح پاشیده شده و سپس مستقیماً حرارت داده می‌شود. در طول فرایند پخت که ممکن است در محدوده دمای ۴۸۰ الی ۸۷۰ درجه سلسیوس انجام شود، ماده پوشش، ذوب شده، جریان پیدا کرده و دوباره جامد می‌شود. از لعاب پرسلین ممکن است در داخل لگن سوراخ دار بسیاری از ماشین‌های لباسشویی یا ظروف آشپزی استفاده شده باشد.
پوشش دهی به روش فلز بخار شده را می‌توان به دو روش عمده تقسیم کرد: انباشت بخار فیزیکی (PVD) و انباشت بخار شیمیایی (CVD). عبارت PVD به گروهی از فرایندها اطلاق می‌شود که در آن ماده انباشت شده به صورت فیزیکی بر روی سطح نشانده می‌شود. فلزی کردن در خلأ (Vacuum metallizing)، اسپاترینگ (sputtering) و پوشش دهی یونی (Ion Plating) از جمله فرایندهای اصلی به روش PVD هستند. همه این فرایندها در نوعی خلاء انجام می‌شوند و در همگی، قطعه کار باید به گونه ای قرار بگیرد که شلیک ذرات به صورت مستقیم بر روی تمام سطوح مورد نظر امکان‌پذیر باشد. در فرایندهای CVD اما، انباشت مواد بر روی سطح به صورت شیمیایی رخ می‌دهد و معمولاً به دماهای خیلی بالاتری نیاز است. قطعات ساخته شده از فولادهای ابزاری که تحت عملیات CVD قرار می‌گیرند ممکن است به عملیات حرارتی مجدد نیاز داشته باشند و این در حالی است که اکثر فرایندهای PDV را می‌توان در دماهایی کمتر از دمای برگشت مواد انجام داد.
پروفایلومتر یک دستگاه اندازه‌گیری است که برای اندازه‌گیری پروفیل سطح و تعیین زبری آن استفاده می‌شود. ابعاد حیاتی مورد نیاز از جمله پله، انحنا و میزان مسطح بودن از روی توپوگرافی شکل تعیین می‌شوند.
روش‌های نوری:Jean M. Bennett, Lars Mattsson, Introduction to Surface Roughness and Scattering, Optical Society of America, Washington, D.C.W J Walecki, F Szondy and M M Hilali, "Fast in-line surface topography metrology enabling stress calculation for solar cell manufacturing for throughput in excess of 2000 wafers per hour" 2008 Meas. Sci. Technol. 19 025302 (6pp) شامل روش‌های تداخل‌سنجی می‌باشد از جمله: میکروسکوپ هولوگرافی دیجیتال، تداخل سنجی نور سفید، میکروسکوپ تفاضل کنتراست تداخلی. روش‌های تعیین فوکوس، از جمله: تعیین شدت، تغییرات فوکوس، تعیین تفاضل، روش زاویه بحرانی، روش آستیگماتیک، روش فوکو (foucault) و میکروسکوپ کانفوکال. روش‌های تصویرکردن (پروجکشن) الگو، از جمله: Fringe projection، پروفایلومتری فوریه، روش انعکاس مویر و روش انعکاس الگو.
روش‌های تماسی و شبه-تماسی: شامل پروفایلومتر سوزنی (stylus profilometer) میکروسکوپ نیروی اتمی و میکروسکوپ تونلی روبشی،
الینا گارانچا (؛ زادهٔ ) خواننده اپرا اهل لتونی است. او خوانندگی را از سال ۱۹۹۶ در شهر زادگاهش در ریگا آغاز کرد و تحصیلات خود را در وین و ایالات متحده ادامه داد. در سال ۱۹۹۹ جایگاه اول را در یک رقابت قابل توجه در فنلاند به‌دست آورد و در اروپا فعالیت خود را ادامه داد.
الینا در ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۶ در شهر ریگا لتونی و در یک خانوادهٔ اهل موسیقی متولد شد. پدرش رهبر گروه کر و مادرش یک خوانندهٔ لید، استاد آکادمی موسیقی لتونی، دانشیار آکادمی فرهنگ لتونی، معلم موسیقی آواز در اپرای ملی لتونی و همچنین معلم خصوصی آواز بود.
وی سال ۱۹۹۶ وارد آکادمی موسیقی لتونی شد و نزد «سرژ مارتینوف» آموختن آواز را فرا گرفت. او ادامه تحصیلات خود را در وین نزد «ایرینا گاوریلویچی» و در ایالات متحده نزد «ویرجینیا زانی» ادامه داد.
گارانچا کار حرفه‌ای خود را از «تاتر کورت مینینگن» در آلمان آغاز کرد و سپس در اپرای فرانکفورت به کارش ادامه داد. وی در سال ۱۹۹۹ در «مسابقه آواز ماریام هلین» در فنلاند برندهٔ جایزه شد.
موفقیت‌های بین‌المللی گرانچا از سال ۲۰۰۳ با اجرای اپرای «بخشندگی تیتو» اثر ولفگانگ آمادئوس موتسارت به رهبری نیکلاوس هارننکور در جشنواره زالتسبورگ شروع شد و کارهای حرفه‌ای وی به سرعت در جریان بود و آثار متعددی از آهنگسازانی نظیر موتسارت، روسینی، سن سانس و ژرژ بیزه در تالارهایی مانند تالار اپرای متروپولیتن نیویورک و اپرا ایالتی وین اجرا کرد. الینا در مورد خود می‌گوید:
تاکنون بسیاری از اجراهای الینا ضبط و توسط ناشران بزرگ موسیقی کلاسیک مانند دویچه گرامافون انتشار یافته‌است.
برخی اجراهای گارانچا بدین شرح است:
گارانچا با رهبر ارکستر، ازدواج کرده‌است و آنها دارای دو دختر هستند.
دیوید دی. برنز (به انگلیسی: David D. Burns) (متولد ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۲) روانپزشك، شناخت درمانگر و استاد بازنشسته در بخش روانپزشکی و علوم رفتاری در دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد و نویسنده کتابهای پرفروش روانشناسی است. در ایران چند کتاب از وی ترجمه شده‌است. از جمله این آثار کتابهای Feeling Good: The New Mood Therapy (در ایران با عنوان‌های ""افسردگی چرا"" و ""روانشناسی افسردگی"" و ""احساس خوب: روش جدید درمان خلق و خو"") و The Feeling Good Handbook (در ایران با عنوان ""از حال بد به حال خوب"") شهرت و محبوبیت بیشتری در ایران دارد. برنز از روش رفتاردرمانی شناختی که توسط روانپزشک مشهور آرون ت. بک مطرح شد، بهره می‌بَرَد. وی در طول دهه ۱۹۸۰ به بهترین نویسنده پرفروش تبدیل شد و محبوبیت یافت.
مقاومت صوتی () یا امپدانس صوتی، از کمیت‌های فیزیکی است، که در طراحی مبدل‌های فراصوتی، ارزیابی میزان جذب صوت در مواد و نیز در محاسبه طول امواج صوتی و بازتاب آن، مورد استفاده قرار می‌گیرد.
به دلیل خاصیت سینوسی صوت، امپدانس صوتی ظاهر می شود. دو نوع امپدانس در محاسبات وارد هستند:
میکروسکوپ هولوگرافی دیجیتال نوعی هولوگرافی دیجیتال است که در ریزنگاری مورد استفاده قرار گرفته‌است. تفاوت این روش با سایر روش‌های میکروسکوپی در ضبط نکردن عکس تصویرشده (projected image) است.
برای ایجاد الگوی تداخل مورد نیاز؛ یا به عبارتی هولوگرام، نور باید یک منبع همدوس (مانند لیزر) باشد. نور لیزر به دو قسمت تقسیم می‌شود: پرتو شیء و پرتو مرجع. پرتوی شیِ گسترش یافته، نمونه را روشن کرده و جبهه موج شیء شکل می‌گیرد. پس از جمع‌آوری نور توسط عدسی شیئی میکروسکوپ، جبهه‌های موج شیء و مرجع توسط یک تقسیم‌کننده پرتو به متصل می‌شوند تا تداخل کنند و هولوگرام ساخته شود. با استفاده از هولوگرام دیجیتال ضبط شده، کامپیوتر شبیه به یک "عدسی دیجیتال" عمل کرده و تصویری قابل مشاهده از جبهه موج شیء را به کمک الگوریتم‌های بازساخت عددی، محاسبه و پردازش می‌کند.
او در مراسم شرکت سلطنتی شکسپیر، دادگاه سلطنتی، تئاتر ملی، تئاتر آلمیدا و گلوب شکسپیر به اجرا پرداخته‌است، و نامزد دریافت جایزه یان چارلزون در سال ۲۰۱۱ شده‌است.
او از آکادمی موسیقی و هنرهای نمایشی لندن به همراه بی. ای هانس از دوره سه سالهٔ بازیگری در سال ۲۰۰۷ فارغ‌التحصیل شد.
در سال ۲۰۱۶ او بازیگر نقش اصلی در فیلم کوتاه "لکنتی" شد. این فیلم توسط بنجامین کلییری نوشته و کارگردانی شده و توسط سرنا آرمیتاژ و شان کریستوفر اوگلوی تهیه کنندگی شده‌است. این فیلم برنده جایزه اسکار برای بهترین فیلم کوتاه زنده در هشتاد و هشتمین دوره جوایز اسکار شد.
در ماه ژانویه ۲۰۱۷ متی در قسمت دوم فصل چهارم سریال تلویزیونی «تلاش کن کنتیکل» از شبکه آی تی وی، در نقش دادلی کوان ظاهر شد. در ماه مارس، او نقش استنلی کوالسکی را در برنامه ای از رادیو بی‌بی‌سی ۳ به نام "اتوبوسی به نام هوس" توسط تنسی ویلیامز بازی کرد.
ریچارد جونز (؛ زادهٔ ۱۸۷۵) بازیکن فوتبال اهل ولز است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لستر سیتی اشاره کرد.
ریچارد جونز (؛ ۱۸۷۸ – ۱۹۳۸) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود.
ریچارد جونز (؛ زادهٔ ۱۸۷۹) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
ریچارد جونز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سوانزی سیتی و باشگاه فوتبال نیوپورت کانتی اشاره کرد.
ریچارد جونز ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آدام متیو ناگایتیس (متولد ۷ ژوئن ۱۹۸۵) یک بازیگر انگلیسی است که بیشتر برای نقش خود به عنوان کورنلیوس هیکی در سریال تلویزیونی "ترور" ساختهٔ شبکه ای ام سی شناخته می‌شود. او همچنین نقش واسیلی ایگناتنکوی آتش‌نشان را در "چرنوبیل بازی می‌کند".
آدام ناگایتیس در چورلی، لانکاشر متولد شد. او در استودیوی بازیگری استلا آدلر در نیویورک و در آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک در لندن تحصیل کرد.
شورای جهانی هزاره یک نهاد مدنی، اجتماعی، فرهنگی و غیرانتفاعی است؛ که به منظور همبستگی درونی و پیشرفت و توسعه و دفاع از حقوق مدنی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی هزاره‌های جهان فعالیت می‌نماید.
قاچاق انسان در آذربایجان () فاجعه‌ای است که از این کشور دور نبوده‌است. در میان افرادی که توسط قاچاقچیان انسانی مورد سوء استفاده قرار می‌گیرند، جوانان جایگاه خاص خود را دارد. سالهاست که در این کشور علیه قاچاق انسان مبارزه می‌شود. مرکز کمک‌رسانی به قربانیان قاچاق انسان به عنوان بخش اصلی مبارزه با قاچاق انسان عمل می‌کند. در آذربایجان مرکز کمک‌رسانی به قربانیان قاچاق انسان وجود دارد.
اداره کل مبارزه با قاچاق انسان در آذربایجان اداره کل مبارزه با قاچاق انسان به منظور اجرای مؤثر وظایف مشخص شده تأسیس گردید. در برنامه عملی این مؤسسه، تأمین امنیت قربانیان قاچاق انسان، فراهم آوردن کمک‌های حرفه ای برای آنها در نظر گرفته شده‌است. حفاظت از اطلاعات جمع‌آوری‌شده در مرکز منحصر به فرد در مبارزه با قاچاق انسان تأمین می‌گردد. اعضای آموزش دیده و حرفه‌ای پلیس در این بخش مبارزه با قاچاق انسان، کار می‌کنند.
دفتر نظارت و مبارزه با قاچاق انسان در وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا، این کشور را را در سال ۲۰۱۷ در سطح دوم "Tier 2" کشورهای (مبارزه با قاچاق انسان) قرار داد.
انتخابات سراسری دانمارک () در تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۱۹ در این کشور برای انتخاب ۱۷۹ عضو مجلس فلکتین دانمارک برگزار شد.Denmark's prime minister calls election to be held on June 5 Reuters, 7 May 2019 توزیع ۱۷۵ کرسی در جغرافیای دانمارک، به این شکل است که دو نامزد از جزایر فارو و دو نامزد از گرینلند شرکت می‌کنند. برگزاری انتخابات تنها ده روز پس از انتخابات پارلمان اروپا برگزار می‌شود.
«بلوک قرمز» در این انتخابات به پیروزی دست پیدا کرد و شامل احزابی است که به حمایت از مته فردریکسن، رهبر سوسیال دموکرات‌ها پرداخته و وی را به عنوان نامزد نخست‌وزیری معرفی کردند. بلوک قرمز - متشکل از سوسیال دموکرات‌ها، لیبرال‌های اجتماعی، حزب مردم سوسیالیست وابسته به اتحاد جماهیر شوروی سابق است و مجموعاً ۹۱ کرسی از ۱۷۹ کرسی را به دست آوردند و به این ترتیب اکثریت مجلس را به خود اختصاص دادند.
در انتخابات سراسری ۲۰۱۵ از احزاب حزب مردم دانمارک، اتحاد لیبرال دانمارک و حزب مردم محافظه کار دانمارک که به بلوک آبی موسوم هستند با اختلاف کمی اکثریت را در مجلس فلکتین تصاحب کردند. بلوک آبی ۹۰ کرسی پارلمان را به دست آورد و ۸۹ کرسی باقیمانده را سایر احزاب اشغال کردند؛ که اغلب در دایره بلوک قرمز قرار داشتند. ده روز بعد لارس لوکه راسموسن رهبر ونستر (حزب لیبرال دانمارک) به عنوان نخست‌وزیر دانمارک انتخاب شد؛ و هنگامیکه نخست‌وزیر حزب لیبرال را به یک حزب دولتی تبدیل کرد، در نوامبر ۲۰۱۶ با ائتلافی که با احزاب اتحاد لیبرال و حزب مردم محافظه کار تشکیل داد کابینه جدیدی را معرفی کرد.
۱۷۹ نفر از اعضای پارلمان دانمارک (مجلس فلکتین) ۱۷۵ کرسی را از جغرافیای دانمارک انتخاب می‌کنند. ۲سهمیه مربوط به جزایر فارو و دو سهمیه هم مربوط به گرینلنداست. در دانمارک ده حوزه انتخاباتی چند عضوی دارد که مجموعاً ۱۳۵ کرسی مستقل از پارلمان این کشور را ازطریق نظام نمایندگی تناسبی انتخاب می‌کنند.
در این رقابتهای انتخاباتی ۹ حزبی که کرسی‌های پارلمان فلکتین را به دست آوردند همراه با چهار حزبی که در بالا بردن آرا نظر سنجی نقش داشتند. نشان از شرکت کثرت احزابی بود که از سال ۱۹۹۰ در رقابتهای انتخاباتی در دانمارک شرکت کرده‌اند، در مجموع سیزده حزب شرکت داشتند، که به نسبت شرکت احزاب در انتخابات سراسری ۱۹۸۷ که دارای ۱۶ حزب بود. ارتقاء را نشان می‌دهد.
فریدون‌بیگ کوچرلی () نویسنده معارف پرور، لغت‌شناس و منتقد ادبی اهل آذربایجان بود.Firidun bəy Köçərli- ədəbiyyat tarixçiliyi elminin banisi. news.day.az
فریدون‌بیگ کوچرلی در سال ۱۸۶۳ در شوشی زاده شد. فریدون‌بیگ بین سال‌های ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۶ در «مدرسه محلی اسلامی روسی» تحصیل گرفته و به «دارالمعلمین ماورای قفقاز» در گوری پذیرفته شد. بعد از آنکه در سال ۱۸۸۵ دانش‌آموخته گردید، فعالیت شغلی خود را به عنوان مدرس زبان ترکی آذربایجانی و دین در یک مدرسه اسلامی روسی واقع در ایروان آغاز نمود. در سال ۱۸۹۵، از او دعوت شد تا به شهر گوری بازگشته و در یک مکتب آلما ماتر تدریس کند.
او یکی از اولین نویسندگان آذربایجانی تلقی می‌شود، که برای اولین بار سوالاتی راجع به هنجارها و استانداردهای زبان نوشتاری آذربایجانی را مطرح کرده‌اند. در سال ۱۸۸۵، او که اولین مقاله خود به زبان ترکی آذربایجانی را تحت عنوان «کمدی‌های تاتار» («تاتار کلمه ای بود، که در امپراتوری روسیه تا سال ۱۹۲۰ به ترکان آذربایجانی اطلاق می‌گردیده‌است)، در سال ۱۹۰۵ نیز مقالاتی در خصوص ادبیات آذربایجانی به تحریر درمی‌آورد. در سال ۱۹۰۳، نخستین اثر علمی خود را با عنوان «ادبیات تاتارهای آذربایجانی» منتشر ساخت، که حاوی اطلاعاتی دربارهٔ ۱۳۰ نویسنده و شاعر آذری است. در سال‌های متعاقب، او تعدادی اثر کوچک‌تری مانند «میرزا فتح‌علی آخوندزاده» (۱۹۱۱) و «هدیه برای کودکان» (۱۹۱۲) چاپ کرد. فریدون‌بیگ کوچرلی آثار بسیاری از نویسندگان اروپایی، غالباً روس را نیز به زبان ترکی آذربایجانی ترجمه کرده‌است.
مهمترین اثر علمی اش «موضوعاتی راجع به تاریخ ادبیات آذربایجانی» نام دارد، که در سال ۱۹۲۵، پنج سال پس از مرگش به طبع رسید. همین اثر یکی از اولین تلاش‌ها و ابتکارهای موفق برای جمع‌آوری اطلاعات علمی در مورد تاریخ و توسعه ادبیات آذربایجان به حساب می‌آید. کتاب فریدون‌بیگ در موضوع زندگی‌نامه یوسف وزیر چمن‌زمینلی، نویسنده آذربایجانی که تأثیرات بسزایی بر وی گذاشته بود، در سال ۱۹۲۱ در استانبول انتشار یافت. یک نسخه از این کتاب در آرشیو دولتی تاریخ جمهوری آذربایجان نگهداری می‌شود.Who is Firidun bey Ahmagagha oglu Kocharli?. imm.az
در میان سال‌های ۱۹۱۷ الی ۱۹۱۸، فریدون‌بیگ کوچرلی عضو شورای ملی جمهوری دمکراتیک بود. از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰ نیز به عنوان نماینده به مجلس ملی همان جمهوری راه یافت.
در بهار سال ۱۹۲۰، هنگام استیلای جمهوری دمکراتیک آذربایجان از جانب شوروی، تعدادی از اعضای حزب قوم‌گرای ارمنی «داشناکسوتیون» که تظاهر به بلشویک بودن می‌کردند، فریدون‌بیگ کوچرلی را در حالی بازداشت و به گنجه منتقل کردند، که هیچ گناهی نداشت و مرتکب هیچ جرمی نبود. با آنکه دو روز بعد، مسئولان وقت راهی گنجه شدند تا فریدون‌بیگ را آزاد کنند، ولی دیگر دیر بود، چون او در فقدان تشکیل جلسه دادگاه کشته شده بود. در زمان مرگش، فریدون‌بیگ ریاست دارالمعلمین قازاخ را به عهده داشت، که با درخواست خودش به سال ۱۹۱۸ تأسیس شده بود.Firidun bəy Köçərli və onun “Balalara hədiyyə” kitabı. portal.azertag.az
پس از استقرار نظام شوروی بر آذربایجان، آثار فریدون‌بیگ کوچرلی برای مدت مدیدی به دلیل عضویت مؤلف در حزب ضدکمونیستی مساوات تبلیغ نمی‌شد. با این وجود، در سال ۱۹۵۷، «باکر نبی‌اف»، دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه دولتی آذربایجان، پژوهشی متوجه میراث فرهنگی فریدون‌بیگ کوچرلی با دست‌یابی به برخی بایگانی‌ها و انجام مصاحبه‌هایی با همکاران و دانشجویان زنده وی، آغاز نمود. در سال ۱۹۶۰، اولین تک‌نگاشت «باکر نبی‌اف» به چاپ رسید، که به مشارکت فریدون‌بیگ در ادبیات علمی آذربایجانی اختصاص یافته بود.Ədəbiyyatşünaslıq tariximizdə Firidun bəy Köçərli imzası. medeniyyet.az
تعداد کل کانال‌ها بیش از ۲۰۰ و با کیفیت پخش HD و 4K ارائه می‌شود. اولین پخش با کیفیت 4K در ترکیه در فوریه ۲۰۱۴ در مسابقه بین گالاتاسرای - بشیکتاش انجام شده‌است.
طبق گزارش سازمان تکنولوژی و ارتباطات ترکیه در سه ماه چهارم سال ۲۰۱۸ دیجی‌ترک در مجموع ۲۴۷۳۱۷۶ مشترک در ترکیه دارد.2018 4. çeyrek pazar verileri raporu, sayfa 92
این لیست برنامه‌هایی است که اچ‌بی‌او در طول تاریخِ پخش خود، پخش کرده‌است.
در ادامه لیستی از برنامه‌های سابق شبکه اچ بی او که در گذشته پخش شده‌اند را مشاهده می‌کنید. بعضی از این برنامه‌ها ممکن است در صورت درخواست مشترکین اچ بی او در دسترس باشند.
علی باباجان (متولد ۴ آوریل ۱۹۶۷، آنکارا )، مهندس، اقتصاددان و سیاستمدار ترکیه‌ای است.
وی در دوره‌های ۲۲، ۲۳، ۲۴ و ۲۶ مجلس ملی کبیر ترکیه، نماینده مجلس از حزب عدالت و توسعه از شهر آنکارا بود.
در دولت‌های ۵۸ و ۵۹ ترکیه، وزیر اقتصاد، در دولت ۶۰م تا تاریخ ۱ مه ۲۰۰۹ عنوان وزیر امور خارجه، از تاریخ مه ۲۰۰۵ تا ژانویه ۲۰۰۹ مسئول ارشد هماهنگ کننده‌ی الحاق دائمی ترکیه به اتحادیه اروپا بود، او به عنوان معاون نخست وزیر در دولت های ۶۱ و ۶۲ خدمت کرده است.
محمود صوفی (; – ) بازیکن فوتبال اهل قطر بود.
سلمان الانصاری (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال و حقوق‌دان اهل قطر است.
وی ۶ بازی ملی برای تیم ملی فوتبال قطر در کانامه دارد.
عبدالعزیز حسن جلوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل قطر است.
احمد مبارک آل شافی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل قطر است.
فضل عمر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل قطر است.
خالد الزکیبا (؛ زادهٔ ۱۹ ژوئن ۱۹۸۶) بازیکن فوتبال اهل قطر است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به القطر و الشمال اشاره کرد.
سلطان جمعان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل قطر است.
زامل عیسی الکواری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل قطر است.
محمد عمر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل قطر است.
تی‌وی ۸/۵ (به ترکی استانبولی: TV8,5)، یک شبکه تلویزیونی سرگرمی در ترکیه است که بیشتر برنامه‌های پخش‌شده در تی‌وی ۸ شبکه اصلی گروه رسانه‌ای آجون مدیا را بازپخش می‌کتد.
از نیمه شب ۷ اکتبر ۲۰۱۶ پخش کانال با بازپخش بازی فوتبال بین تیم ملی فوتبال ترکیه با اوکراین فعالیت شبکه آغاز شدhttp://www.mynet.com/haber/guncel/tv-85-frekans-bilgileri-belli-oldu-tv-85-frekans-ayari-2664217-1
در ۳ مارس ۲۰۱۷، کانال پخش HD را آغاز کرد.
مردیت سالنجر (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "پرونده سرد"، "مسابقه تا کوه جادوگران"، "دهکده نفرین‌شدگان"، "سفر ناتی گن"، "رؤیای یک رؤیای کوچک"، "بوسه، و "تردید در درخشش" اشاره کرد.
مهدی نوایی (زادهٔ ۱۲۶۲ – درگذشتهٔ ۴ فروردین ۱۳۲۶ در اصفهان) نوازنده، مُدرسِ نی و شاعر اهل ایران بود.
مهدی نوایی در سال ۱۲۶۲ شمسی متولد شد. پدرش «علی اکبر» مردی اهل علم و ادب بود. مهدی نوایی تا ۱۵ سالگی، خواندن و نوشتن، علوم و ادبیات را در مکتب فراگرفت و خوشنویسی را نیز آموخت. او که از کودکی به موسیقی گرایش داشت، نواختنِ ساز «نی» را نزد «موسی خان نی‌نواز» آغاز کرد و پس از مدتی در کلاسِ نایب اسدالله حاضر شد و تا پایان عمرِ نایب اسدالله از وی بهره برد. پس از درگذشتِ «نایب» نیز از آموزشِ «عبدالخالق» که از شاگردان برجستهٔ نایب اسدالله بود استفاده کرد.
او در سال‌های ۱۳۱۵ تا ۱۳۱۷ چند صفحه به شکل تک‌نوازی و هم‌نوازی با هنرمندانی همچون ابوالحسن صبا و درویش خان ضبط نمود. از وی هم‌چنین چند تک‌نوازی و هم‌نوازی با آواز پروانه و سه‌تار عبدالله دادور (قوام السلطان) باقی مانده‌است.
حسین یاوری اصفهانی و حسن کسایی از جمله شاگردان مهدی نوایی بوده‌اند. او شعر نیز می‌سرود. مرثیهٔ درگذشت «حسین شهناز» از اشعار اوست.
مهدی نوایی در ۴ فروردین سال ۱۳۲۶ در ۶۴ سالگی درگذشت. پیکر او در تکیهٔ ابوالمعالی کلباسی در تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شد.
خاندان لورن (: هوس لوتینگن) به عنوان شاخهٔ خاندان متز ایجاد شد. در سال ۱۴۷۳ پس از مرگ دوک نیکلاس یکم که بدون وارث مذکر درگذشت. با ازدواج فرانسیس لورن با ماریا ترزا در سال ۱۷۳۶ به ارث برده شد و با موفقیت در جنگ جانشینی اتریش بعد از پیروزی اتریش، خاندان لورن به خاندان هابسبورگ پیوست و در حال حاضر به عنوان هابسبورگ-لورن شناخته می‌شود. فرانسیس، پسرانش یوزف دوم و لئوپولد دوم و نوه فرانسیس دوم چهار امپراتور امپراتوری مقدس روم از ۱۷۴۵ تا انحلال امپراتوری در سال ۱۸۰۶ از این خاندان بودند. این خاندان بر امپراتوری اتریش و سپس اتریش-مجارستان تا زمان انحلال سلطنت در سال ۱۹۱۸ حاکم بود.
فرانسیس، دوک گیز ( یا فرنسیس دوک لورن؛ ۱۷ فوریه ۱۵۱۹ – ۲۴ فوریه ۱۵۶۳) سیاست‌مدار، و پرسنل نظامی اهل فرانسه و پیرو آیین کاتولیک بود. خواهرش ماری همسر جیمز پنجم، پادشاه اسکاتلند و ملکه اسکاتلند بود. وی زاده بار-لو-دوک بود.
جنگ ارزی که به عنوان کاهش ارزش رقابتی نیز شناخته می‌شود، شرایطی در امور بین‌الملل است که در آن کشورها با ایجاد سقوطی در نرخ ارز خود نسبت به سایر ارزها به دنبال به دست آوردن مزیت تجاری نسبت به سایر کشورها هستند. با کاهش نرخ ارز یک کشور، صادرات در سایر کشورها رقابتی‌تر می‌شود و واردات به آن کشور گران‌تر می‌شود. هر دو اثر به نفع صنعت داخلی و در نتیجه اشتغال است که افزایش تقاضا را هم از طرف بازارهای داخلی و خارجی تجربه می‌کنند. با این حال، افزایش قیمت کالاهای وارداتی (و همچنین هزینه سفرهای خارجی) بسیار ناخوشایند است زیرا به قدرت خرید شهروندان آسیب می‌رساند. هنگامی که همه کشورها یک استراتژی مشابه را اتخاذ کنند، می‌تواند به یک کاهش کلی تجارت بین‌الملل منجر شود و به همه کشورها آسیب برساند.
از نظر تاریخی، کاهش ارزش رقابتی بسیار نادر بوده‌است زیرا کشورها معمولاً ترجیح می‌دهند ارزش ارز خود را بالا نگه دارند. کشورها معمولاً به نیروهای بازار اجازه داده‌اند که کار کنند، یا در سیستم‌هایی با نرخ مبادله‌ای مدیریت شده شرکت داشته‌اند. یک استثناء هنگامی اتفاق افتاد که جنگ ارزی در دهه ۱۹۳۰ آغاز شد، هنگامی که کشورها استاندارد طلا را در دوره رکود بزرگ کنار گذاشتند و در تلاش برای تحریک اقتصاد خود از کاهش ارزش ارز استفاده کردند. از آنجا که این امر به‌طور مؤثر بیکاری را به خارج از کشور می‌برد، شرکای تجاری به سرعت با کاهش ارزش‌های خود تلافی کردند. این دوره برای همه افراد درگیر یک وضعیت نامطلوب بوده‌است، زیرا تغییرات غیرقابل پیش‌بینی در نرخ ارز باعث کاهش کل تجارت بین‌المللی می‌شود.
به گفته گیدو مانتگا، وزیر دارایی پیشین برزیل، جنگ جهانی ارز در سال ۲۰۱۰ آغاز شد. این دیدگاه توسط بسیاری دیگر از مقامات دولتی و روزنامه نگاران مالی از سراسر جهان تکرار شد. سایر سیاست گذاران ارشد و روزنامه نگاران اظهار داشتند که عبارت «جنگ ارزی» دامنه خصومت را بیش از حد بزرگ نشان داده‌است. با چند استثناء، مانند مانتگا، حتی مفسرانی که موافقت کردند جنگ ارزی در سال ۲۰۱۰ صورت گرفته‌است، به‌طور کلی به این نتیجه رسیده‌اند که تا اواسط سال ۲۰۱۱ از بین رفته‌است.
کشورهایی که از سال ۲۰۱۰ به کاهش ارزش رقابتی احتمالی مشغول هستند، از ترکیبی از ابزارهای سیاست، از جمله مداخله مستقیم دولت، تحمیل کنترل سرمایه و تسهیل کمی، به‌طور غیر مستقیم، استفاده کرده‌اند. در حالی که بسیاری از کشورها فشار رو به رشد نامطلوبی را بر نرخ ارز خود تجربه کردند و در بحث و گفتگوهای مداوم شرکت کردند، اما قابل توجه‌ترین بعد قسمت ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱، درگیری لفظی بین ایالات متحده و چین در مورد ارزش یوان بود. در ژانویه ۲۰۱۳، اقدامات اعلام شده توسط ژاپن که انتظار می‌رفت ارزش پول خود را بی‌ارزش جلوه دهند، نگرانی از وقوع احتمالی جنگ ارزی دوم قرن بیست و یکم را برانگیخت که این بار منبع اصلی تنش، نه چین در برابر آمریکا بلکه ژاپن در مقابل منطقه یورو بود. در اواخر ماه فوریه، از شدت نگرانی‌های وقوع جنگ جدید پس از انتشار اعلامیه‌های G7 و G20، مبنی بر جلوگیری از کاهش ارزش رقابتی، کاسته شد. پس از آنکه بانک مرکزی اروپا در ژانویه ۲۰۱۵ برنامه تازه‌ای از تسهیل کمی را آغاز کرد، بار دیگر بحث در مورد جنگ ارزی تشدید شد.
در صورت عدم مداخله در بازار ارز خارجی توسط مقامات دولت ملی، نرخ ارز یک کشور به‌طور کلی توسط نیروهای عرضه و تقاضای بازار در یک مقطع زمانی تعیین می‌شود. مقامات دولتی ممکن است هر از گاهی برای دستیابی به اهداف سیاسی خاص، از جمله حفظ تراز تجاری کشور یا دادن مزیت رقابتی در تجارت بین‌الملل به صادرکنندگان خود، در بازار دخالت کنند.
از نظر تاریخی، کاهش ارزش با عواقب نامطلوبش، به ندرت یک استراتژی ارجح بوده‌است. با استناد به اقتصاددان ریچارد ن. کوپر، که در سال ۱۹۷۱ می‌نوشته‌است، کاهش ارزش قابل توجه یکی از «آسیب زننده‌ترین» سیاست‌هایی است که یک دولت می‌تواند اتخاذ کند - تقریباً همیشه به فریادهای خشم و درخواست جایگزینی دولت منجر می‌شود. کاهش ارزش می‌تواند به کاهش سطح زندگی شهروندان منجر شود زیرا قدرت خرید آنها هم هنگام خرید واردات و هم هنگام مسافرت به خارج کاهش می‌یابد. همچنین می‌تواند به فشار تورمی بیفزاید. اگر این بدهی‌های بین‌المللی با یک ارز خارجی معین شود، کاهش ارزش می‌تواند پرداخت بهره این بدهی‌ها را گران‌تر کند و این امر می‌تواند سرمایه‌گذاران خارجی را دلسرد کند. حداقل تا قرن بیست و یکم، یک ارز قوی معمولاً به عنوان نشانه اعتبار شناخته می‌شد، در حالی که کاهش ارزش پول با دولت‌های ضعیف مرتبط بود.
با این حال، هنگامی که یک کشور از بیکاری زیاد رنج می‌برد یا مایل به دنبال کردن یک سیاست رشد صادراتی است، نرخ ارز پایین‌تر می‌تواند به عنوان یک مزیت شناخته شود. از اوایل دهه ۱۹۸۰، صندوق بین‌المللی پول (IMF) کاهش ارزش پول را به عنوان یک راه حل بالقوه برای کشورهای در حال توسعه پیشنهاد می‌کند که به‌طور مداوم بیشتر از آورده صادرات‌شان برای واردات هزینه می‌کنند. ارزش پایین‌تر برای ارز داخلی باعث می‌شود ضمن ارزان‌تر کردن صادرات، قیمت واردات افزایش یابد. این امر باعث تشویق بیشتر تولید داخلی می‌شود که باعث افزایش اشتغال و تولید ناخالص داخلی می‌شود. با این حال چنین تأثیر مثبتی تضمین نمی‌شود، به عنوان مثال به دلیل اثرات شرایط مارشال- لنر.See also this 2018 FT article about recent devaluations typically not helping exporters. کاهش ارزش را می‌توان به عنوان یک راه حل جذاب برای بیکاری در نظر گرفت هنگامی که گزینه‌های دیگر، مانند افزایش هزینه‌های عمومی، به دلیل بدهی عمومی بالا منتفی می‌شوند، یا وقتی یک کشور دارای کسری تراز پرداخت است که کاهش ارزش به اصلاح آن کمک می‌کند. یک دلیل که ترجیح کاهش ارزش در بین اقتصادهای نوظهور رایج است این است که حفظ یک نرخ ارز نسبتاً پایین به آن‌ها کمک می‌کند تا ذخایر ارزی خارجی ایجاد کنند، که می‌تواند در مقابل بحران‌های مالی آینده آن‌ها را محافظت کند.
کشوری که مایل به کاهش ارزش پول است یا حداقل ارزش ارز خود را بررسی می‌کند، باید در حیطه محدودیت‌های سیستم پولی بین‌المللی حاکم عمل کند. در دهه ۱۹۳۰، کشورها از طریق اعمال بانک‌های مرکزی خود کنترل نسبتاً مستقیمی بر نرخ ارز خود داشتند. به دنبال فروپاشی سیستم برتون وودز در اوایل دهه ۱۹۷۰، تأثیر بازارها به میزان قابل توجهی افزایش یافته و نیروهای بازار به‌طور گسترده نرخ ارز را برای تعداد فزاینده‌ای از کشورها تعیین می‌کردند. با این حال، بانک مرکزی یک دولت هنوز هم می‌تواند در بازارها برای ایجاد یک کاهش ارزش مداخله کند، اگر ارز خود را به فروش می‌رساند تا ارزهای دیگر را بخرد،In practice this chiefly means purchasing assets such as government bonds that are denominated in other currencies این باعث می‌شود که ارزش ارز آن سقوط کند - یک عمل مشترک میان کشورهایی که یک رژیم نرخ ارز مدیریت شده دارند. به‌طور کمتر مستقیم، تسهیل کمّی (معمول در سال ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰)، منجر به کاهش ارزش ارز می‌شود حتی اگر بانک مرکزی به‌طور مستقیم هیچ دارایی خارجی را خریداری نکند.
روش سوم برای مسئولان است که صرفاً با اشاره به اقدام آینده ارزش ارز خود را با حرف پایین بیاورند، تا دلالان را نسبت به شرط‌بندی بر افزایش ارزش در آینده دلسرد کنند. هرچند که گاهی اوقات اثرش چندان قابل تشخیص نیست. سرانجام، یک بانک مرکزی می‌تواند با پایین آوردن نرخ پایه سود خود، کاهش ارزش پول را ایجاد کند. با این وجود این کار بعضی اوقات تأثیر محدودی دارد و از زمان پایان جنگ جهانی دوم، اکثر بانک‌های مرکزی نرخ پایه خود را با توجه به نیازهای اقتصاد داخلی خود تعیین کرده‌اند.
اگر مقامات کشوری مایل به کاهش ارزش یا جلوگیری از بالا رفتن آن در برابر نیروهای بازاری هستند که فشار رو به بالا روی ارز اعمال می‌کنند و همچنان کنترل نرخ بهره را داشته باشند، همان‌طور که معمولاً اتفاق می‌افتد، به دلیل شرایطی که از سه‌گانه غیرممکن ناشی می‌شود، به کنترل سرمایه احتیاج دارند.
تسهیل کمی (QE) عملی است که در آن یک بانک مرکزی با افزایش عرضه پول برای اقتصاد داخلی خود سعی در کاهش رکود احتمالی یا واقعی دارد. این کار با چاپ پول و تزریق آن به اقتصاد داخلی از طریق عملیات بازار آزاد انجام می‌شود. ممکن است وعده نابود کردن پول تازه ایجاد شده پس از بهبود اقتصاد برای جلوگیری از تورم وجود داشته باشد.
تسهیل کمی به‌طور گسترده‌ای به عنوان پاسخی به بحرانهای مالی که از سال ۲۰۰۷ آغاز شد، بویژه توسط ایالات متحده و انگلیس و به میزان کمتری منطقه یورو، مورد استفاده قرار گرفت. بانک مرکزی ژاپن اولین بانک مرکزی بود که ادعا کرد از چنین سیاستی استفاده کرده‌است.To practice quantitative easing on a wide scale it helps to have a reserve currency, as do the United States, Japan, UK, and Eurozone, otherwise there is a risk of market speculators triggering runaway devaluation to a far greater extent than would be helpful to the country.Theoretically, money could be shared out among the entire population, though, in practice, the new money is often used to buy assets from financial institutions. The idea is that the extra money will help banks restore their balance sheets, and will then flow from there to other areas of the economy where it is needed, boosting spending and investment. As of November 2010 however, credit availability has remained tight in countries that have undertaken QE, suggesting that money is not flowing freely from the banks to the rest of the economy.
اگرچه دولت آمریکا انکار کرده‌است که کاهش ارزش پولشان بخشی از اهداف آن‌ها برای اجرای تسهیل کمی بوده، این عمل می‌تواند به دو روش غیرمستقیم در راستای کاهش ارزش پول کشور عمل کند. در مرحله اول، می‌تواند دلالان را ترغیب به شرط‌بندی بر کاهش ارزش ارز کند. ثانیاً، افزایش زیاد عرضه پول داخلی نرخ بهره داخلی را کاهش می‌دهد و اغلب پایین‌تر از نرخ بهره در کشورهایی که تسهیل کمی را اجرا نمی‌کنند خواهد شد. این شرایط را برای تجارت حمل ایجاد می‌کند، که در آن فعالان بازار می‌توانند با وام گرفتن به ارز کشور در راستای انجام تسهیل کمی و وام دادن در کشوری با نرخ بهره نسبتاً بالا نوعی از آربیتراژ را انجام دهند. از آنجا که آنها به‌طور مؤثری ارزهایی را که برای تسهیل کمی استفاده می‌شود، در بازارهای بین‌المللی می‌فروشند، این می‌تواند باعث افزایش عرضه آن ارز و از این رو کاهش ارزش آن شود. در اکتبر ۲۰۱۰ انتظارات بالایی در بازارها وجود داشت که ایالات متحده، انگلیس و ژاپن به زودی دور دوم تسهیل کمی را آغاز می‌کنند و چشم‌انداز پیوستن منطقه یورو به آنها کمتر قطعی بود.
در اوایل نوامبر ۲۰۱۰، ایالات متحده QE2، دور دوم تسهیل کمی، که انتظار می‌رفت را آغاز کرد. فدرال رزرو ۶۰۰ میلیارد دلار اضافی برای خرید دارایی‌های مالی در دسترس قرار داد. این انتقاد گسترده‌ای از سوی چین، آلمان و برزیل را برانگیخت که ایالات متحده بدون در نظر گرفتن تأثیری که جریان سرمایه ناشی از آن بر روی اقتصادهای نوظهور ممکن است داشته باشد، از QE2 استفاده می‌کند تا ارزش ارز خود را کاهش دهد.
برخی از چهره‌های برجسته از کشورهای منتقد، مانند ژو شیائوچوان، فرماندار بانک خلق چین، گفته‌اند که QE2 با توجه به چالش‌های پیش روی ایالات متحده قابل درک است. وانگ جون، معاون وزیر دارایی چین اظهار داشت QE2 «می‌تواند به احیای اقتصاد جهانی فوق العاده کمک کند». رئیس‌جمهور باراک اوباما از QE2 دفاع کرده‌است. او اظهار داشت که این امر به رشد اقتصادی ایالات متحده کمک می‌کند، که «برای کل جهان خوب خواهد بود». ژاپن همچنین دور دوم تسهیل کمی را هرچند به میزان کمتری از ایالات متحده آغاز کرد. انگلیس و منطقه یورو در سال ۲۰۱۰ QE دیگری را راه اندازی نکردند.
برای وقوع یک جنگ ارزی گسترده، بخش قابل توجهی از اقتصادهای مهم باید بخواهند که ارزش ارزهای خود را به یکباره کاهش دهند. این اتفاق تاکنون فقط در جریان رکود اقتصادی جهانی رخ داده‌است.