moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کنگرهٔ جامعهٔ دموکراتیک (به ترکی: Demokratik Toplum Kongresi، به کردی: Kongreya Civaka Demokratik) یک سازمان غیر دولتی طرفدار حقوق کردهاست که به حل مسئلۀ کرد در ترکیه در چارچوب دموکراسی و سازماندهی مدنی تأسیس شده‌است. این کنگره اجرای کنفدرالیسم دموکراتیک در سیاست ترکیه را دنبال می‌کند. کنگرهٔ مؤسس کنگرهٔ جامعهٔ دموکراتیک در روزهای ۲۶ تا ۲۹ اکتبر ۲۰۰۷ برگزار شد و تأسیس این کنگره را اعلام کرد."کنگرۀ جامعۀ دموکراتیک" (به انگلیسی)؛ بازدید در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۱.
کنگرۀ جامعه دمکراتیک طی نشستی در روزهای ۲۶ تا ۲۸ اکتبر سال ۲۰۰۷ در دیاربکر تأسیس شد. کنگره جامعۀ دمکراتیک در آن زمان فعالیت و مبارزۀ خود را در ۲۵ شهر ترکیه آغاز کرد و نزدیک به ۸۰۰ سازمان و نهاد مدنی به آن پیوستند. کنگرۀ جامعه دمکراتیک در مجموع از ۸۵۰ نمایندگی و سازمان، ۱۰۱ عضو مجلس دائمی، ۲۱ عضو هیات سیاست‌گذاری، ۵ عضو هیات ریاست، ۳ سخنگو و ریاست مشترک تشکیل شده‌است. ذیل این سازماندهی ۱۴ کمیسیون تعریف شده که فعالیت‌ها را در بخش‌های مختلف پیگیری و هدایت می‌کنند.آژانس خبری فرات: "مهروموم شدن دفتر کنگرۀ جامعۀ دمکراتیک نمی‌تواند مانع از مبارزات ما شود" (به فارسی)، نوشته‌شده در ۶ تیر ۱۴۰۰؛ بازدید در ۷ تیر ۱۴۰۰.
صورت‌های فلکی گردان () در اخترشناسی، نام آن دسته از صورت‌های فلکی (گروهی از ستارگان) است که از دیدگاه زمینی هرگز در افق غروب نمی‌کنند. با توجه به چرخش زمین و انحراف محوری آن نسبت به خورشید، ستاره‌ها و صورت‌های فلکی را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد: به آن ستاره‌ها و صورت‌های فلکی که هرگز طلوع یا غروب نمی‌کنند ستاره یا صورت فلکی گردابی گفته می‌شود و بقیه در این تقسیم‌بندی ستاره‌های فصلی و صورت‌های فلکی فصلی هستند.
چرخشی بودن ستاره و صورت فلکی به موقعیت عرضی جغرافیایی ناظر بستگی دارد. در نیمکره شمالی، ستارگان و صورت‌های فلکی خاصی به‌طور همیشگی در نیم‌کره جنوبی آسمانی قابل مشاهده هستند. همین امر در نیمکره جنوبی نیز وجود دارد؛ جایی که ستارگان و صورت‌های فلکی خاصی همیشه در آسمان گردان جنوبی این سیاره قابل مشاهده هستند. نیم‌کره جنوبی آسمانی، در حال حاضر با ستاره قطبی جدی که کمتر از ۱ درجه فاصله دارد نشان داده می‌شود، همیشه یک آزیموت برابر با صفر دارد. ارتفاع قطب برای عرض جغرافیایی مشخص Ø ثابت است و مقدار آن با فرمول زیر نشان داده می‌شود: (A = ۹۰° - Ø). همهٔ ستاره‌هایی که دارای انحطاط کمتر از A هستند، گرداگرد نیستند.
همان‌طور که از قطب شمال مشاهده می‌شود، همه صورت‌های فلکی کاملاً قابل مشاهده در شمال استوا سماوی مدور هستند و به همین ترتیب برای صورت‌های فلکی جنوب استوای آسمانی همان‌طور که از قطب جنوب مشاهده می‌شوند. همان‌طور که از خط استوا مشاهده شده، هیچ صورت فلکی گردشی وجود ندارد. همان‌طور که از عرض‌های جغرافیایی میانهٔ شمالی (۴۰–۵۰ درجه شمالی) مشاهده می‌شود، "صورت‌های فلکی گردان" ممکن است شامل خرس بزرگ، خرس کوچک، صورت فلکی اژدها، قیفاووس، ذات‌الکرسی و زرافه؛ صورت‌فلکی کمتر شناخته‌شده، باشد.
دومراون (به انگلیسی: Dumraon) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش بوکسار واقع شده‌است. دومراون ۵۳٬۶۱۸ نفر جمعیت دارد و ۶۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دامکا (به انگلیسی: Dumka) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش دامکا واقع شده‌است. دامکا ۴٬۴۰۴٫۰۲ کیلومتر مربع مساحت و ۴۷٬۵۸۴ نفر جمعیت دارد و ۱۳۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دویوالا (به انگلیسی: Doiwala) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش درادون واقع شده‌است. دویوالا ۸٬۷۰۹ نفر جمعیت دارد و ۴۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دوگادا (به انگلیسی: Dugadda) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش پائوری گاروال واقع شده‌است. دوگادا ۲٬۶۹۰ نفر جمعیت دارد و ۹۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دیفو (به انگلیسی: Diphu) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش کربی انگلونگ واقع شده‌است. دیفو ۶۱٬۷۹۷ نفر جمعیت دارد و ۱۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دینشپور (به انگلیسی: Dineshpur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ادهم سینگ‌نگر واقع شده‌است. دینشپور ۸٬۸۵۶ نفر جمعیت دارد.
دیدیات (به انگلیسی: Didihat) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش پتهورا گره واقع شده‌است. دیدیات ۴ کیلومتر مربع مساحت و ۶٬۵۲۲ نفر جمعیت دارد و ۱٬۸۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ذوری (به انگلیسی: Dhuri) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش سنگرور واقع شده‌است. ذوری ۵۵٬۲۲۵ نفر جمعیت دارد و ۲۳۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ذوبری (به انگلیسی: Dhubri) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش دهبری واقع شده‌است. ذوبری ۱۰ کیلومتر مربع مساحت و ۶۳٬۳۳۸ نفر جمعیت دارد.
دروناچالام (به انگلیسی: Dhone) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Dhone mandal واقع شده‌است. دروناچالام ۲٫۵۹ کیلومتر مربع مساحت و ۵۹٬۲۷۲ نفر جمعیت دارد.
دارمناگر (به انگلیسی: Dharmanagar) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش تریپورای شمالی واقع شده‌است. دارمناگر ۷٫۷۷ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵٬۸۸۷ نفر جمعیت دارد و ۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دارچولا (به انگلیسی: Dharchula) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش پتهورا گره واقع شده‌است. دارچولا ۷٬۰۳۹ نفر جمعیت دارد و ۹۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دگانا (به انگلیسی: Degana) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در راجستان واقع شده‌است. دگانا ۳۴٬۳۱۵ نفر جمعیت دارد و ۳۵۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
میدینینگار (به انگلیسی: Medininagar) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش پالامو واقع شده‌است. مدینه کار ۱۵۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵۸٬۹۴۱ نفر جمعیت دارد و ۲۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دالی-راجارا (به انگلیسی: Dalli Rajhara) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش بالود واقع شده‌است. دالی-راجارا ۱۷٫۱۲ کیلومتر مربع مساحت و ۴۴٬۳۶۳ نفر جمعیت دارد و ۴۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دووارت (به انگلیسی: Dwarahat) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در شهرستان المورا واقع شده‌است. دووارت ۱۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۵۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گونوپور (به انگلیسی: Gunupur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش رایاگادا واقع شده‌است. گونوپور ۶۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گودور (به انگلیسی: Gudur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش نیلور واقع شده‌است. گودور ۹٫۴۲ کیلومتر مربع مساحت و ۷۳٬۳۵۰ نفر جمعیت دارد.
گوپالگانج (به انگلیسی: Gopalganj) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش گوپالگانج (هند) واقع شده‌است. گوپالگانج ۶۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گوهانا (به انگلیسی: Gohana) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Sonipat District واقع شده‌است. گوهانا ۶۵٬۷۰۸ نفر جمعیت دارد و ۲۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گوچار (به انگلیسی: Gauchar) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش چمولی واقع شده‌است. گوچار ۷٬۳۰۳ نفر جمعیت دارد.
مندی گوبیندگر (به انگلیسی: Mandi Gobindgarh) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش فتح‌گره صاحب واقع شده‌است. مندی گوبیندگر ۷۳٬۱۳۰ نفر جمعیت دارد.
گلپارا (به انگلیسی: Goalpara) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش گلپارا واقع شده‌است. گلپارا ۵۳٬۴۳۰ نفر جمعیت دارد و ۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
غماروین (به انگلیسی: Ghumarwin) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش بلاسپور (هیماچال پرادش) واقع شده‌است. غماروین ۱۲ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۸۹۹ نفر جمعیت دارد و ۷۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گاواراوارام (به انگلیسی: Gavaravaram) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Eluru (rural) mandal واقع شده‌است. گاواراوارام ۱٫۴۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰٬۰۲۹ نفر جمعیت دارد و ۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گرهوا (به انگلیسی: Garhwa) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش گرهوا واقع شده‌است. گرهوا ۴۶٬۰۵۹ نفر جمعیت دارد و ۲۰۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گانگوتری (به انگلیسی: Gangotri) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش اترکاشی واقع شده‌است. گانگوتری ۶۰۶ نفر جمعیت دارد و ۳٬۴۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گنگرامپور (به انگلیسی: Gangarampur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Gangarampur subdivision واقع شده‌است. گنگرامپور ۱۰٫۲۹ کیلومتر مربع مساحت و ۵۶٬۱۷۵ نفر جمعیت دارد و ۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گادوال (به انگلیسی: Gadwal) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش محبوب‌نگر واقع شده‌است. گادوال ۳۳٫۴۶ کیلومتر مربع مساحت و ۹۶٬۸۷۷ نفر جمعیت دارد و ۳۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گادارپور (به انگلیسی: Gadarpur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ادهم سینگ‌نگر واقع شده‌است. گادارپور ۱۹٬۳۰۱ نفر جمعیت دارد.
فیروزپور (به انگلیسی: Firozpur Cantonment) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش فیروزپور واقع شده‌است. فیروزپور ۵۷٬۴۱۸ نفر جمعیت دارد.
فوربزگان (به انگلیسی: Forbesganj) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش آراریا واقع شده‌است. فوربزگان ۳ کیلومتر مربع مساحت و ۳٫۵۱l نفر جمعیت دارد و ۴۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فاضیلکا (به انگلیسی: Fazilka) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش فاضلکه واقع شده‌است. فاضیلکا ۷۶٬۴۹۲ نفر جمعیت دارد و ۱۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فتح‌آباد (به انگلیسی: Fatehabad) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش فتح‌آباد واقع شده‌است. فتح‌آباد ۷۰٬۷۷۷ نفر جمعیت دارد و ۲۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فاروقنگار (به انگلیسی: Farooqnagar) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش محبوب‌نگر واقع شده‌است. فاروقنگار ۱۳٫۵۸ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵٬۶۷۵ نفر جمعیت دارد.
الن آباد (به انگلیسی: Ellenabad) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش سیرسا واقع شده‌است. الن آباد ۸۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دیلدرناگار (به انگلیسی: Dildarnagar) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در اوتار پرادش واقع شده‌است. دیلدرناگار ۱۹٫۹۵۹۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸٬۹۱۳ نفر جمعیت دارد و ۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گوروایور (به انگلیسی: Guruvayur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش تریسور واقع شده‌است. گوروایور ۱۲٫۴۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰٬۵۱۰ نفر جمعیت دارد و ۱۱٫۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گومیا (به انگلیسی: Gomia) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش بوکارو واقع شده‌است. گومیا ۲۶٫۱۱ کیلومتر مربع مساحت و ۴۸٬۱۴۱ نفر جمعیت دارد و ۲۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آریکانو () شرکت املاک اوکراینی است، که در سال ۲۰۰۵ تأسیس شد.
الکساندرا مارگو شولر (زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۹۸۶)، با نام اجرایی آلیسون واندرلند، تهیه‌کننده، دی‌جی و خوانندهٔ موسیقی رقص الکترونیک استرالیایی است. اولین آلبوم او با نام "فرار" در ۲۰ مارس ۲۰۱۵ منتشر شد، که در جایگاه ۶ چارت آلبوم‌های ای‌آرآی‌ای قرار گرفت و از سوی ای‌آرآی‌ای گواهینامهٔ طلا را دریافت کرد. دومین آلبوم او، "بیدار"، در جایگاه اول آلبوم‌های رقص/الکترونیک برتر بیلبورد قرار گرفت. او در اکتبر ۲۰۱۸ در جایگاه ۹۶ فهرست ۱۰۰ دی‌جی برتر "دی‌جی مگ" قرار گرفت. وی همچنین با صورتحساب بالاترین دی‌جی زن در تاریخ کواچلا است. خارج از اینکه شهرت او به خاطر موسیقی‌اش است، صریحاً در مورد حمایت از بهداشت روانی‌اش صحبت می‌کند و مرتباً تجربیاتش را با طرفدارانش در میان می‌گذارد.
آلیسون واندرلند در سال ۱۹۸۶ با نام الکساندرا شولر متولد شد. Note: For additional work user may have to select 'Search again' and then 'Enter a title:' or 'Performer:' Note: celebrates her 31st birthday. Note: celebrates her 30th birthday. او اصالتاً کروات است. او در سیدنی بزرگ شد و در آنجا به عنوان یک موسیقی‌دان کلاسیک، و متخصص در ویولنسل آموزش می‌دید. وی به عنوان نوازندهٔ ویولنسل با اپرای جوانان سیدنی اجرا کرد و بعداً در چند گروه ایندی راک محلی نوازندهٔ گیتار بیس بود.
واندرلند بعداً خاطرنشان کرد که چگونه به موسیقی رقص الکترونیک علاقه پیدا کرده‌است، "من به یک باشگاه به نام Candy's Apartment رفتم … یک نفر آهنگ 'فریاد خاموش' از د نایف را پخش کرد … من به یاد دارم که کاملاً منطقه بندی کردم … به سمت دی‌جی رفتم و پرسیدم، 'این آهنگ چیست؟! لطفاً کسی بگوید که این آهنگ چیست، زیرا این شگفت‌انگیز است'.". نام اجرایی وی از رمان لوئیس کارول به نام آلیس در سرزمین عجایب گرفته شده‌است.
در سال ۲۰۱۸، آلیسون واندرلند فاش کرد که او با افسردگی و افکار خودکشی، ناشی از یک رابطهٔ آزاردهنده، مبارزه می‌کرده‌است. او اشتهای خود را برای غذا و تعامل اجتماعی با دیگران کاملاً از دست داده بود، و در یک لحظه اقدام به خودکشی کرد. نوشتن اشعار آلبوم بیدار در سال ۲۰۱۷ درمان آن بود. در سال ۲۰۱۹، او تصمیم گرفت چندین نمایش را در اروپا لغو کند تا پس از مشورت با مدیران و پزشکان شخصی‌اش بر روی بهداشت روانی خود تمرکز کند، که با حمایت گسترده از سوی بسیاری از دی‌جی‌ها، هنرمندان ئی‌دی‌ام و طرفداران همراه بود.
در طول سال ۲۰۱۲ او ریمیکس آهنگ «کاش هرگز تو را ملاقات نکرده بودم» از سم اسپارو را انجام داد، که یک آهنگ پاداش در نسخهٔ ژاپنی آلبوم دوم این خواننده، "بازگشت به بهشت" (ژوئن ۲۰۱۲) بود. سنها داو از موزیک فیدز اظهار کرد: «[او] یک بار دیگر ثابت کرد که چرا او تا حدودی به یک مرجع ریمیکس تبدیل شده‌است. اجرای وی که اخیراً توسط کسی غیر از پیت تانگ در رادیو بی‌بی‌سی ۱ انجام شده‌است، کاملاً آوازهای خامه‌ای اسپارو را تکمیل می‌کند. این تنظیم که با حساسیت دیپ هاوس تلفیق شده و در عین حال با خصوصیات اصلی نقش بسته‌است، دقیقاً همان چیزی را توصیف می‌کند که یک ریمیکس خوب باید باشد - ادای احترامی به نسخه اصلی.»
همچنین در سال ۲۰۱۲ واندرلند با جشنواره موسیقی پارک‌لایف تور برگزار کرد، و از سپتامبر تا اکتبر از پارک‌های شهرهای استرالیا بازدید کرد. فهرست او شامل ریمیکس‌های او، مانند "ای کاش هرگز تو را ملاقات نکرده بودم" از اسپارو و "چشم‌های آبی از لیدی‌هاوک (نسخهٔ ریمیکس آلیسون واندرلند)". موارد مهم آن توسط فالکونا در ویمیو ارائه شد، وی همچنین در آنجا با بوندی ویسپرز مصاحبه کرد. لورن پین از "پرپل اسنیکرز" متوجه شد، که نسخهٔ "چشم‌های آبی" از واندرلند یک ریمیکس بسیار دیجیتالی از آهنگ جدید و جذاب لیدی‌هاوک است. تعویض گیتار و درام برای یک فضای الکترونیکی‌تر، [واندرلند] برخی از اصلاحات تکنیکی را در تک‌آهنگ و محصول نهایی انجام داده، که در سبک حقیقی [واندرلند]، کاملاً باشکوه است!"
آلیسون واندرلند اولین تک‌آهنگ خود را با عنوان «آماده شو» (به همراه فیشینگ) در ژوئیه ۲۰۱۳ منتشر کرد. این آهنگ را شولر به همراه راسل فیتزگیبون، برندان پیکیو و داگلاس رایت نوشت. Note: user may have to enter the title/performer for other tracks to access further information. فیتزگیبون و رایت در یک دوئت موسیقی هاوس، به نام فیشینگ، اجرا می‌کنند. در سال ۲۰۱۴ او با ئی‌ام‌آی موزیک استرالیا، که بخشی از یونیورسال موزیک استرالیا است، قرارداد بست. وی به عنوان دی‌جی، یک تور ملی را آغاز کرد و در انبارها اجرا می‌کرد.
در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۴ اولین آلبوم چندآهنگهٔ پنج قطعه ای او، "آرام باش"، منتشر شد. که دو تک‌آهنگ به نام‌های «من تو را می‌خواهم» (مه) و «سرد» در آن وجود داشت. «من تو را می‌خواهم» که توسط شولر به همراه اندرو سوانسون (معروف به دجمبا دجمبا) نوشته شده‌است، Note: user may have to enter the title/performer for other tracks to access further information. به جایگاه شماره ۳۸ در چارت تک‌آهنگ‌های ای‌آرآی‌ای رسید، و در سال ۲۰۱۶ توسط ای‌آرآی‌ای گواهینامهٔ طلا گرفت. این در جایگاه نخست چارت‌های هایپ مشین قرار گرفت که بزرگ‌ترین موفقیت وی تا آن زمان بود.
در فوریه ۲۰۱۵، واندرلند «تو نمی‌دانی» را منتشر کرد که وین کوین از فلیمینگ لیپس در آن خوانندهٔ مهمان بود. Note: additional information is available at tabs, e.g. Credits. موزیک ویدئوی آن به دلیل حضور کریستوفر مینتس-پلس به عنوان نقش اصلی در کنار واندرلند محبوب شد. «تو نمی‌دانی» در جایگاه ۶۳ چارت تک‌آهنگ‌های ای‌آرآی‌ای قرار گرفت. در ماه مارس، واندرلند اولین آلبوم استودیویی خود را به نام "فرار" منتشر کرد. واندرلند در آلبومش با هنرمندان استرالیایی، نظیر اسلامبرجک و سافیا و همچنین تهیه‌کنندگان مختلف، مانند دجمبا دجمبا، آو و لیدو همکاری کرد. در استرالیا به جایگاه ششم و در نیوزیلند به جایگاه شماره ۱۲ رسید. کی اسپنس از سایت "YourEDM.com" آلبوم را به دلیل تنوع و مشارکت وی در آلبوم تحسین کرد، زیرا به عنوان نویسنده، خواننده و تهیه‌کننده به آلبوم اعتبار داد. آهنگ اصلی به همراه یک موزیک ویدئو در ۱۱ ژوئن به صورت تک‌آهنگ منتشر شد. این موزیک ویدئو به جایگاه ۶ در استرالیا رسید که آن به بزرگترین موفقیت وی تاکنون تبدیل شد. «فرار» از ۲۰ ژانویه ۲۰۱۶ بیش از دو میلیون پخش آنلاین در اسپاتیفای داشته‌است.
در ۴ اوت ۲۰۱۵ ویدئویی برای یکی از آهنگ‌های آلبوم، «آن را به واقعیت برسان» با حضور سافیا منتشر شد در ۴ سپتامبر ۲۰۱۵ "فرار" در انگلستان منتشر شد. سومین و آخرین تک‌آهنگ به نام «بازی‌ها» در ۹ سپتامبر منتشر شد و توسط اسپنس به دلیل نداشتن عناصر ترپ، که در بیشتر آهنگ‌های واندرلند قرار دارد مورد تحسین قرار گرفت. این موزیک ویدئو در همان روز منتشر شد و شامل صحنه‌ای بود که واندرلند در آن بسیاری از ورزش‌ها از جمله گریدیرون، ورزش‌های رزمی و شطرنج را انجام می‌داد. نسخه‌ای لوکس از "فرار" در تاریخ ۳۰ اکتبر منتشر شد که شامل ریمیکس‌هایی از تک‌آهنگ‌های، «تو نمی‌دانی»، «من تو را می‌خواهم»، «بازی‌ها»، «فرار» و «آماده آماده» بود.
آلیسون واندرلند در دو بخش در جوایز موسیقی ای‌آرآی‌ای ۲۰۱۵، بهترین تک‌آهنگ رقص، برای «فرار»؛ و بهترین ویدئو برای «تو نمی‌دانی» به همراه وین کوین، نامزد شد. دومی در بخشی بود که به صورت عمومی رأی داده می‌شد. او یکی از هشت نامزدی بود که دقیقاً دو نامزدی را کسب کرد.
آهنگ او «فرار» در ۲۰۱۵ در فهرست ۱۰۰ تا از داغ‌ترین‌ها در تریپل جی، در جایگاه ۵۹ قرار گرفت. وی در ۶ فوریه ۲۰۱۶ در یک نمایش آهنگ «مسیحا» را رونمایی کرد که عناصر پاپ بیشتری را در مقایسه با آهنگ‌های قبلی در خود جای داده بود. در اواخر سال ۲۰۱۶، به صورت تک‌آهنگ با تهیه‌کنندهٔ هیپ هاپ استرالیایی، M-Phazes منتشر شد.
در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۷ آلیسون واندرلند به عنوان بهترین هنرمند سال در جوایز موسیقی الکترونیک انتخاب شد. وی در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۷ در فهرست ۱۰۰ دی‌جی برتر مجلهٔ انگلیسی دی‌جی مگ، و در جایگاه ۸۹ قرار گرفت. در ۹ نوامبر ۲۰۱۷ او آهنگ «مکان شاد» را پیش از انتشار آلبوم دوم خود، "بیدار"، منتشر کرد. کت بین از "بیلبورد" احساس می‌کرد، «[او] از روی قصد در بالا و پایین‌های بیماری روانی بازی می‌کند. در حالی که واندرلند در مورد تلاش‌هایش برای ماندن در فضاهای آفتابی می‌خواند، آن را با رشته‌های هوا و زنگ‌های زمینی باز می‌کند. تنش‌ها در حالی افزایش می‌یابد که ساختمان منجر به ورزشگاه جنگلی درگیر شلوغی شود، و در یکی از وحشی‌ترین آثار واندرلند تا به امروز فرود آید.» اواخر سال ۲۰۱۷، آلیسون واندرلند تور محلی «پروژهٔ انبار وحشت واندرلند» را آغاز کرد، یک تور اجرا در انبار در بریزبن، ملبورن، سیدنی، و اوکلند با حمایت لیدو، لونیس، پارتی فیور و ایسپ فرگ در میان دیگران. با این حال، به دلیل مشکلات ناشی از آب و هوای نامناسب، تور منجر به یک ضرر مالی فاجعه بار برای آلیسون واندرلند و تیمش به مبلغ تقریبی ۷۷۶۰۰۰ دلار شد، شرکت مسافرتی واندرلند مجبور به انحلال شد و خود واندرلند، که بیشتر از این شرایط رنج می‌برد، مجبور به پرداخت بدهی شد.Matthew Meadow, "Alison Wonderland Liquidates Company After “Significant Losses” During SCAREHOUSE Tour". "YourEDM", August 18, 2018.
وی در فیلم مستند "نادیده گرفته‌شده" در سال ۲۰۲۰ معرفی شده‌است.Alisha Mughal, "TIFF Review: 'Underplayed' Highlights EDM's Diversity Problem — and Shows Why It's So Important to Fix It". "Exclaim!", September 16, 2020.
در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۰، واندرلند «چیزهای بد» را منتشر کرد، که اولین تک‌آهنگ از سومین آلبوم استودیویی وی است، که در سال ۲۰۲۱ منتشر می‌شود.
اکشن فورمز () شرکت بازی ویدئویی اوکراینی است، که در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد.
تری‌موب () شرکت دولتی مخابرات اوکراینی است، که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد.
کی‌یف‌پاسترانس () شرکت ترابری اوکراینی است، که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد.
کوارتال ۹۵ () شرکت رسانه‌ای اوکراینی است، که در سال ۲۰۰۳ میلادی توسط ولودیمیر زلنسکی تأسیس شد.
دونباس‌انرگو () شرکت برق اوکراینی است، که در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد.
آلیس کانر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "داستان یک شوالیه" و "جنایت و مکافات" اشاره نمود.
تونی مرچنت (؛ زادهٔ ) فیلم‌نامه‌نویس اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "پرده دو"، "جنایت و مکافات"، "علامت قابیل" و "منحرف‌شده از مسیر" اشاره نمود.
آدریان جانستون (؛ زادهٔ ۱۹۶۱ میلادی) آهنگساز و موسیقی‌دان اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "جود"، "جین شدن"، "باری دیگر برایدزهد"، "شرلوک هلمز و پرونده جوراب ابریشمی" و "جنایت و مکافات" اشاره نمود.
کشتی خدایان () یک تله‌فیلم کمدی-درام بریتانیایی است که در سال ۲۰۰۲ میلادی منتشر شد.
تیم فرث (؛ زادهٔ ) نمایشنامه‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس، ترانه‌سرا و موسیقی‌دان اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "کشتی خدایان"، "چکمه‌های غیرعادی" و "توپ سیاه" اشاره نمود.
مایکل مارشال اسمیت (؛ زادهٔ ) فیلم‌نامه‌نویس اهل بریتانیا است.از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "کشتی خدایان" اشاره نمود.
پیتر بینهام (؛ زادهٔ ) کمدین و فیلم‌نامه‌نویس اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "بورات"، "بورات ۲"، "برونو"، "آرتور"، "آرتور کریسمس"، "هتل ترانسیلوانیا" و "گریمزبی" اشاره کرد.
دکلان لونی (؛ زادهٔ ۱۹۶۰ میلادی) کارگردان فیلم، کارگردان تلویزیونی، و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل جمهوری ایرلند است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "کشتی خدایان" و "ادی عقاب" اشاره نمود.
دنیپر متالورژیکال () شرکت فولاد اوکراینی است، که در سال ۱۸۸۷ تأسیس شد.
نیکوپل () شرکت فولاد اوکراینی است، که در سال ۱۹۵۸ تأسیس شد.
بادکت () شرکت بازی ویدئویی آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد.
سایگیمز () شرکت بازی ویدئویی ژاپنی است، که در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد.
بحران انرژی ارمنستان در دهه ۱۹۹۰ () معروف به سال‌های سرد و تاریک، به بحران انرژی در ارمنستان در دهه ۱۹۹۰ اشاره دارد، زمانی که جمعیت تازه استقلال‌یافته ارمنستان در کمبود انرژی و کالاهای اساسی مصرفی زندگی می‌کرد. اگرچه فقط ۳–۴ سال به طول انجامید، اما تأثیر و تأثیر عمیقی بر جای گذاشت. مردم محلی سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ را به روش‌های مختلف از جمله «گرسنگی»، «سرما» و «سیاهی» لقب داده‌اند، اما متداول‌ترین عنوان مورد استفاده «تاریکی» است.
در این دوره، مردم جمهوری ارمنستان و جمهوری آرتساخ برای تأمین نیازهای خود مجبور به تأمین آب چاه، شمع و بریدن چوب بودند. بسیاری از راه حل‌های خلاقانه برای مقابله با کمبود شدید برق (۱–۲ ساعت در روز) و کمبود منابع اساسی دیگر به وجود آمد.
جنبش قره‌باغ به‌طور رسمی به عنوان شورای عالی استان خودمختار ناگورنو قره‌باغ که از نظر قومی ارمنی بود در ۲۰ فوریه ۱۹۸۸ آغاز به کار کردو رای به انتقال حوزهٔ قضایی خود از جمهوری آذربایجان سوسیالیستی شوروی به جمهوری سوسیالیستی شوروی ارمنستان داد.
در ۷ دسامبر همان سال، زمین لرزه‌ای به بزرگی ۶٫۹ ریشتر در مرکز شهر اسپیتاک در ارمنستان رخ داد و ۲۵٬۰۰۰ کشته و ۵۰۰٬۰۰۰ نفر بی خانمان برجای گذاشت. نیروگاه برق هسته‌ای متسامور که در فاصله ۱۰۰ کیلومتری مرکز زلزله قرار داشت، خاموش شد و از نظر مقامات و آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای خسارتی نداشت. با این حال، به دلیل وحشتی که پس از آن و اعتراضات حزب سبز ارمنستان به وجود آمد، رسماً تصمیم گرفته شد که هر دو واحد متسامور خاموش شود، تنها نیروگاه هسته‌ای ارمنستان حدود ۳۶ درصد از برق مورد نیاز کشور را در آن زمان تأمین می‌کرد. واحد ۱ این نیروگاه در فوریه ۱۹۸۹ و واحد ۲ در مارس ۱۹۸۹ به دنبال آن تعطیل شد.
استقلال ارمنستان از اتحاد جماهیر شوروی در ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۱، هنگامی که جنگ بر سر نارگونو-قره‌باغ در اوج خود بود، اتفاق افتاد. تأمین انرژی ارمنستان در دوران اتحاد جماهیر شوروی به عنوان بخشی مجتمع از شبکه برق ترانس قفقاز طراحی شده بود. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، و به دلیل کمبود تأمین انرژی داخلی، ارمنستان با وضعیت بحرانی روبرو شد. " ترکیه و آذربایجان مرزهای خود را با ارمنستان بستند و تحریم سوخت را بر این کشور تحمیل کردند. آذربایجان خط لوله ای که از ترکمنستان جریان داشت و در واقع حدود ۹۰٪ از گاز طبیعی ارمنستان را تامین می‌کرد را قطع کرد. در طی این درگیری، که تا ماه مه ۱۹۹۴ ادامه داشت، آذربایجان جاده‌ها، خطوط ریلی و منابع انرژی را مسدود کرد، که منجر به کمبود شدید انرژی در ارمنستان شد.
تلاش شد خطوط انتقال گاز از گرجستان به ارمنستان هدایت شود. با این وجود، درگیری‌های داخلی گرجستان در چندین نوبت به شکست پروژه منجر شد. از اواخر ژانویه تا اواسط مارس ۱۹۹۳، خرابکاران آذربایجانی خط لوله گازی را که در حال عبور از مارنئولی که منطقه ای از گرجستان با آذربایجان بود را هفت بار منفجر کردند.
از آنجا که نیروگاه‌های حرارتی و هسته‌ای قادر به فعالیت نبودند، ارمنستان مجبور شد تقریباً به منابع برق آبی خود متکی باشد، و این کار را با هزینه‌های کلان زیست‌محیطی از طریق یکی از بزرگترین منابع طبیعی این کشور، دریاچه سوان انجام دهد همچنین بحث تأمین معیشت روزانه مردم علاوه بر انرژی، به دلیل کمبود نان در کل کشور وجود داشت. مردم مجبور بودند خیلی طولانی در صف منتظر بمانند، زیرا نان وجود نداشت و گاهی اوقات صف‌ها می‌توانستند چند روز ادامه داشته باشند. بسیاری از ملزومات اساسی مانند شکر و تخم‌مرغ نیز کمبود داشتند. ساکنان ایروان تا زمستان ۱۹۹۴–۹۵ فقط به مدت ۱–۲ ساعت در روز به برق دسترسی داشتند. هر منطقه زمان مشخصی را برای دسترسی به برق در نظر گرفته بود.
بحران انرژی هنگامی پایان یافت که نیروگاه هسته‌ای متسامور واحد ۲ مجدداً در اکتبر ۱۹۹۵ شروع به فعالیت کرد و این تنها راکتور در جهان بود که پس از بسته شدن دوباره راه اندازی شد. با شروع مجدد نیروگاه برق، برق موجود در دسترس مردم به ۱۰–۱۲ ساعت در روز افزایش یافت. منبع برق پس از آن ۷ روز در هفته به ۲۴ ساعت شبانه روز افزایش یافت. بمباران خطوط لوله توسط آذربایجانی‌هایی که از گرجستان می‌آمدند نیز متوقف شد زیرا همان اثر قبلی را نداشت، زیرا ارمنستان دیگر به سیستم خط لوله متکی نبود.Sargsyan, Gevorg; Hankinson, Denzel; Balabanyan, Ani (2006). "From Crisis to Stability in the Armenian Power Sector Lessons Learned from Armenia’s Energy Reform Experience" (PDF). The World Bank. Retrieved 11 December 2016.
وانگهی، نیروگاه‌های دیگر مانند نیروگاه حرارتی هرازدان، آبشار وروتان و آبشار سوان-هرازدان ظرفیت بارگیری روزانه را فراهم کردند، در حالیکه نیروگاه هسته ای متسامور ظرفیت بار پایه را تأمین کرد. نیروگاه‌های حرارتی برای تأمین برق در زمستان که اوج تقاضای برق بود، کار می‌کردند، زیرا در ارمنستان زمستان کاملاً سردی بود. اگرچه این زمان‌ها گذشته‌است، ارمنستان هنوز هم به منابع وارداتی مانند گاز و نفت مانند دورانی که کل سیستم تولید برق در دهه ۱۹۹۰ فروپاشیده بود، متکی است. تمام گاز و نفت وارداتی از طریق گرجستان از روسیه تأمین می‌شود. فقط مقدار کمی گاز از ایران تأمین می‌شود.Gharabegian, Areg (8 October 2006). "Electricity Production In Armenia" (PDF). reporter.am. Retrieved 11 December 2016.
ستاد تبلیغات جنگ سازمانی بود، که در ابتدا در دفتر خبرگذاری ایرنا که در آن دوران خبرگزاری پارس نام داشت تاسیس شدگفتگوی خواندنی با صادق خرازی / همه چیز درباره ستاد تبلیغات جنگ این سازمان زیر نظر مستقیم شورای عالی دفاع ملی تأسیس شد.تبلیغات جنگ هم مردمی بود.نام این ستاد در ابتدا، ستاد تبليغات شوراي عالي دفاع نام داشت. ولی بعد از آن در تاریخ 26 اردیبهشت سال 1360 با انتشار اطلاعیه ای نام خود را به ستاد تبلیغات جنگ تغییر داد .
متن اطلاعيه ستاد تيليغات جنگ وابسته به دفتر فرماندهي كل قوا به اين شرح است :
با توجه به منع قانوني ادامه كار ستاد تبليغات شوراي عالي دفاع تحت نام سابق خود واهميت ولزوم ادامه هماهنگي تبليغات وخبر رساني مربوط به جنگ در جلسه 25ارديبهشت سال 1360 شوراي عالي دفاع مساله طرح ومقدر گرديد كه ستاد تبليغات شوراي عالي دفاع از اين پس تحت عنوان ستاد تبليغات جنگ با همان وظايف ومسئوليت سابق در ارتباط با دفتر فرماندهي كل نيروهاي مسلح جمهوري اسلامي ايران كار خود را ادامه دهد.ستاد تبليغات جنگ از همه وسائل ارتباط جمعي،نهادها وسازمانهاي كشوري ولشكري مي خواهد كه در اين شرايط با آگاهي مردم قهرمان ومسلمان ايران از واقعيات جنگ كه جنبه حياتي دارد وهماهنگي اطلاعات وتبليغات مربوط به جنگ نقش اساسي را در دستيابي به پيروزي نهايي مي تواند داشته باشد ،نهايت همكاري را با اين ستاد انجام دهند.
بديهي است همه اطلاعات واخبار ومسائل مربوط به جنگ بايد منحصراًاز طريق اين ستاد هماهنگ گردد.
اعظای شورای عالی دفاع رئیس‌جمهور، نخست‌وزیر، فرماندهان ارتش و سپاه، وزرای خارجه، اطلاعات و نمایندگان ویژه از سوی سید روح‌الله خمینی، سید علی خامنه‌ای و مصطفی چمران بودند. ستاد تبلیغات جنگ که به ریاست کمال خرازی اداره می‌شد، برای انجام فعالیت‌های خبری و سیاست گذاری خبری تبلیغات و فرهنگی جنگ تأسیس شد. این ستاد به تنظیم و انتشار مجموعه تصاویر، عکس‌ها، اسناد و خاطرات رزمندگان در جبهه‌ها نمود. این ستاد تا پایان جنگ فعال بود و پس از آن منحل گردید.مرکز اسناد انقلاب اسلامی، فرهنگنامه نهادهای انقلاب اسلامی، مدخل "ستاد تبلیغات جنگ" از داود قاسم‌پور، در دسترس در پایگاه دانشنامه‌های انقلاب اسلامی و تاریخ ایران، بازیابی: ۲۰ مهرماه ۱۳۹۲.خاطرات خاتمی از عضویت در ستاد عملیات جنگآیین‌نامه اجرایی تبلیغات مربوط به جبهه و جنگاولین اطلاعیه ستاد تبلیغات جنگ
طرح عملیاتی بارباروسا به مجموعه برنامه‌ریزی‌ها و طرح‌ریزی‌هایی نظامی اشاره دارد که توسط فرماندهی‌های عالی نیروی زمینی و نیروهای مسلح آلمان جهت آماده‌سازی برای اجرای عملیات بارباروسا، طرح حمله این کشور به شوروی، انجام گرفت. این مطالعات و طرح‌ریزی‌های عملیاتی از بهار سال ۱۹۴۰ آغاز شد و در نهایت با صدور فرمان شماره ۲۱ پیشوا در ۱۸ دسامبر سال ۱۹۴۰، صورت راهبردی آن به پایان رسید.
این طرح که به صورت چند مرحله‌ای تنظیم شده بود، به صورت کلی نیروهای آلمانی را به سه گروه ارتش در شمال، مرکز و جنوب جبهه تقسیم نموده بود که بیشترین تمرکز آن بر بخش مرکزی بود. این سه گروه ارتش می‌بایست در سه محور واگرا به سمت شهرهای کلیدی لنینگراد، مسکو و کی‌یف پیشروی می‌کردند و پس از تحقق این اهداف خود را جهت در امان نگاه داشتن بدنه اصلی خاک آلمان از گزند بمب‌افکن‌های دشمن، به خط ولگا-آرخانگلسک می‌رساندند. با این وجود، هدف اصلی نیروهای آلمانی همان‌طور که آدولف هیتلر، پیشوای این کشور، نیز بر آن تأکید داشت، انهدام نیروهای ارتش سرخ از طریق اجرای تاکتیک "بلیتس‌کریگ" در غرب رودهای دوینای غربی و دنیپر پیش از عقب‌نشینی آن‌ها به عمق اراضی شوروی، تعیین گردیده بود.
پس از اشغال مناطق بیسارابیا و بوکوفینای شمالی توسط شوروی و با احساس خطر از امکان دست‌اندازی ارتش سرخ به میدان‌های نفتی رومانی در پلویشت، آلمانی‌ها اقدام به تنظیم طرح‌های عملیاتی در زمینه مقابله با حمله احتمالی شوروی کردند. نخستین طرح گونه‌ای از دفاع مهاجمانه بود که با دفع حمله اولیه دشمن، در اولین قرصت اقدام به ضد حمله می‌کرد. روز ۲۶ ماه ژوئن سال ۱۹۴۰، دستور انتقال قرارگاه ارتش هجدهم و پانزده لشکر پیاده‌نظام از مناطق غربی جهت تقویت مرزهای شرقی تا پایان ماه ژوئیه، صادر شد. در حین تمرکز بر نبرد بریتانیا و عملیات شیر دریایی، ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی روز ۳ ژوئیه از سرهنگ هانس فن گرایفنبرگ، رئیس ستاد عملیات‌های فرماندهی عالی نیروی زمینی خواست «ملزومات یک دخالت نظامی که روسیه را وادار به به‌رسمیت شناختن جایگاه مسلط آلمان در اروپا می‌کند» را بررسی نماید. هالدر روز ۴ ژوئیه، سپهبد گئورگ فن کوشلر، فرمانده ارتش هجدهم و سرتیپ اریش مارکس، رئیس ستاد این ارتش را موظف به آماده‌سازی طرح دفاعی دیگری توسط این ارتش برای محافظت از اراضی شرقی کرد. هالدر در نوشته‌های خود موارد زیر را هسته اقدامات لازم در این آماده‌سازی برمی‌شمارد:
این طرح تحت عنوان «دستورالعمل استقرار ارتش هجدهم» با تغییرات بنیادین نسبت به طرح قبلی، رویکردی کاملاً تهاجمی داشت و بر پایه فرض امکان شناسایی آماده‌سازی شوروی، تهاجم پیش‌دستانه پیش از آغاز عملیات‌های دشمن علیه آلمان را برنامه‌ریزی کرده بود. حتی در همین مرحله، طرح آلمان دیگر یک عکس‌العمل تهاجمی به جنگی که از پیش شروع شده بود، نبود بلکه عملیاتی به حساب می‌آمد که خود جنگ را آغاز می‌کرد. از همین رو، با وجود این که در ابتدا تنها اهداف محدودی را دنبال می‌کرد و حاصل هیچ دستوری از طرف هیتلر نبود، این طرح را می‌توان نخستین طرح تهاجم آلمان به شوروی به حساب آورد. بدین منظور "گروه گودریان" متشکل از دو سپاه موتوریزه شامل چهار لشکر زرهی و دو لشکر پیاده‌نظام موتوریزه تحت امر ارتش هجدهم قرار گرفت. در این حال، در واکنش به انتقاد سرهنگ فریتس بایرلاین، رئیس ستاد "گروه گودریان" در ارتباط با خط مشی ناسازگار این دستورالعمل در بعد اهداف نظامی، مارکس تبیین روشن اهداف پیش از تحقق شرایط را غیرممکن دانست.
پس از حصول پیروزی مقتدرانه بر فرانسه در ماه مه سال ۱۹۴۰، آدولف هیتلر، پیشوای آلمان در جلسه ۲۱ ژوئیه سال ۱۹۴۰ در صدارت عظمای رایش، به تشریح مواضع خود دربارهٔ جنگ با شوروی به فرماندهان سه نیروی ورماخت از جمله والتر فن براوخیچ، فرمانده نیروی زمینی پرداخت. هیتلر در این ملاقات اعلام کرد آماده است در صورت لزوم تصمیم دربارهٔ برنامه تهاجم به بریتانیا را تا بهار سال بعد به تعویق بیندازد تا جنگ علیه شوروی از پاییز همین سال آغاز شود. وی مقدار نیروهای لازم جهت این عملیات را هشتاد تا صد لشکر برآورد نمود. ضمن ارائه گزارشی توسط فن براوخیچ از اقدامات فرماندهی عالی نیروی زمینی در این رابطه، در این جلسه به هیتلر اعلام شد نیروی زمینی قادر خواهد بود در عرض تنها ۴ تا ۶ هفته بدین منظور سازمان‌دهی شود. سپهبد آلفرد یودل، رئیس ستاد عملیات‌های فرماندهی عالی ورماخت، ضمن تشکیک در امکان انتقال نیروی زمینی از غرب و استقرار آن در شرق جهت چنین عملیات گسترده‌ای در عرض تنها چند ماه، قول بررسی مسئله را به پیشوا داد. یودل چند روز بعد نتایج تحلیل انجام شده توسط ستاد عملیات‌ها را در اقامتگاه برگهوف به هیتلر ارائه کرد. بر اساس این تحلیل مسائل ترابری به تنهایی حمله به شوروی در پائیز آن سال را غیرممکن ساخته بود. مطابق همین احوال نگرانی‌هایی نیز از توانایی لوفت‌وافه در حمایت همزمان از عملیات در جبهه شرقی و نبرد هوایی علیه بریتانیا وجود داشت. فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت نیز ضمن مطرح ساختن مشکلات ترابری نیرو با جاده‌ها و ریل‌های موجود در نواحی تازه تصرف شده در لهستان، به دشوارهای عملیات زمستانی در روسیه اشاره نمود. در نهایت در پی این اختلاف نظر و ضعف و تأخیر تدارکاتی، هیتلر مجاب شد عملیات را به تعویق بیندازد و به فرماندهی عالی ورماخت دستور در اولویت قرار گرفتن گسترش ظرفیت ریلی در مناطق شرقی را بدهد.
با ارائه گزارش جلسه صدارت عظمی در روز بعد توسط فن براوخیچ به هالدر، برنامه‌ریزی اولیه با تحقیق چهار روزه ستاد سرهنگ دوم ابرهارد کینتسل در سازمان اطلاعات نظامی ارتش‌های خارجی شرق در ارتباط با توان ارتش سرخ در دستور کار قرار گرفت. اواخر ماه آوریل سال ۱۹۴۱ کینتسل توان زمان صلح ارتش سرخ را ۱۷۰ لشکر برآورد نمود. گزارش نهایی او ارتش سرخ را دارای کمبود افسر و لشکرهای آن را دچار کمبود تجهیزات مخصوصاً توپخانه توصیف کرد.
طبق فرمان هالدر همچنین دور جدیدی از مطالعات راهبردی توسط دپارتمان جغرافیای نظامی آغاز شد. «نخستین پیش‌نویس از یک مطالعه جغرافیایی-نظامی روسیه» روز ۱۰ اوت تکمیل گردید. مطالعات این دپارتمان استدلال معمول سلطه بر مسکو، لنینگراد و اوکراین را تأیید کرد. این مطالعه اوکراین را به جهت ثروت صنعتی و کشاورزی آن، ارزشمندترین قسمت شوروی خواند اما میدان‌های نفتی شوروی را بسیار دورتر از آن دانست که در حوزه سلطه آلمان قرار بگیرد. با این حال گزارش این دپارتمان نتیجه گرفت حتی اگر امکان اداره مستقیم چنین مناطق دور دستی وجود داشته باشد، تسلط بر آن‌ها تضمین کننده پایان مقاومت شوروی نخواهد بود چرا که مناطق آسیایی شوروی نیز از توسعه قابل توجهی برخوردار هستند. بر این اساس این مناطق دیگر نواحی دور افتاده‌ای با جمعیت پراکنده بومیان چادرنشین یا با سکونت‌گاه‌های منزوی، نیستند. این گزارش تصویری از توسعه مدرن در این قسمت‌ها ارائه می‌کرد که با جمعیتی چهل میلیون نفری دارای منابع توسعه‌یافته صنعتی و کشاورزی و در بخش‌های غربی شبکه در حال رشدی از خطوط آهن و ارتباطات هستند. دپارتمان جغرافیای نظامی در نهایت نتیجه می‌گیرد دشمنان اصلی هر گونه تهاجم به شوروی مساحت گسترده و آب‌وهوای آن است که اولی بیشترین اهمیت را دارد. باور بر این بود که مهم‌ترین مانع در بخش مرکزی جبهه مرداب‌های پریپیات است که قابل تردد توسط آرایش‌های بزرگ نظامی نمی‌باشد. سایر موانع طبیعی همچون رودهای دنیپر و دوینا و انشعابات آن که از شمال به جنوب در جریان بودند، محل عمده تقابل با دشمن پیش‌بینی می‌شد. ارزیابی عمومی ساختار خاک و پوشش گیاهی ناحیه عملیاتی نیز ارائه گشت. از همان ابتدا شبکه‌های مناسبی از خطوط‌آهن و جاده قابل انتظار نبود. پیاده‌نظام به شکل اختصاصی می‌بایست روش‌هایی جهت پیشروی ابداع می‌کرد. بهترین راه از نظر جغرافیایی و ترابری، به طرف مسکو، که تنها مسیر موفقیت نیروهای زرهی فرض می‌شد، از طریق «شکاف اسمولنسک» در طول پل خشکی مینسک-اورشا-اسمولنسک معرفی گردید. بر این اساس، محدودیت‌های جغرافیایی آغاز عملیات و همچنین ساختار نیروهای مهاجم خواهان تجهیز آرایش‌ها به یگان‌های مهندسی و ساخت‌وساز بود. همچنین لزوم به‌کارگیری نیروهای متحرک جهت سلطه هر چه سریع‌تر بر پل‌ها، گذرگاه رودها و جاده‌ها، بدون توجه به پوشش جناحین یا پیاده‌نظام در حال تعقیب، کاملاً روشن بود. در نهایت شرایط ترابری، جغرافیایی و آب‌وهوایی از همان ابتدا باعث ایجاد محدودیت در طول زمانی اجرای عملیات و لزوم اجرای آن با بیشترین سرعت شده بود.
آلمان بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۹ به صورت مخفیانه اقدام به عکس‌برداری هوایی از اراضی شوروی می‌کرد. با تمرکز بر جبهه غربی این اقدامات برای تحریک نکردن شوروی برای مدتی متوقف شده بود. در نهایت روز ۲۱ سپتامبر سال ۱۹۴۰ فرمانده کل "لوفت‌وافه" شناسایی هوایی سازمان‌یافته از اراضی شوروی تا عمق ۳۰۰ کیلومتری را مجاز کرد. پس از سازماندهی یگان‌ها، گروه شناسایی "روول" مسئول این عمل شد. هواگردهای آلمانی در ارتفاع ۹ تا ۱۲ متری، ابتدا از نواحی مرزی عکس‌برداری می‌کردند اما بعداً با عدم مواجهه با جنگنده‌های شوروی، وارد عمق خاک آن شدند. این عمق ماه فوریه سال ۱۹۴۱ به خط مورمانسک-مسکو-روستوف-نا-دونو، با تأکید بر ناحیه کی‌یف-مینسک، محدود گشت. هواگردهای آلمانی در مجموع بیش از ۵۰۰ سورتی شناسایی، از جمله ۱۵۲ مورد در سال ۱۹۴۱، بر فراز اراضی شوروی انجام دادند. "لوفت‌وافه" علاوه بر شناسایی هوایی، اقدام به پیاده‌سازی عناصر اطلاعاتی درون خاک شوروی نیز می‌کرد. سرگرد رودولف لوتفِد-هاردِگ، یکی از افسران "لوفت‌وافه" نیز مأمور گردآوردی اطلاعات و برآورد توان نیروی هوایی شوروی شد. او در نهایت مجموع توان هوایی شوروی را ۱۴ هزار هواگرد که بجز تعداد اندکی مدل‌های نوین، عمدتاً از مدل‌های قدیمی هستند، گزارش نمود. رهبران "لوفت‌وافه" به کمک پروازهای غیرنظامی هواپیمایی "لوفت‌هانزا" بر فراز شوروی، اطلاعات بسیار خوبی از مواضع طرف مقابل به دست آورده بودند.
اوایل ماه سپتامبر سال ۱۹۴۰، در دیداری که بین هالدر و سپهبد ارنست-آگوست کوسترینگ، فرستاده نظامی آلمان در شوروی انجام گرفت، کوسترینگ از ارتقا وضعیت ارتش سرخ سخن گفت اما اضافه کرد با توجه به ضربه‌ای که پاکسازی بزرگ به آن وارد آورده‌است، چهار سال زمان خواهد برد تا به سطح پیشین خود برسد. سخنان او به شکل متمایزی برخلاف اطلاعات جمع‌آوری شده توسط کینتسل در سازمان ارتش‌های خارجی شرق، جنبه‌ای انتقادی داشت. کوسترینگ به عنوان متخصص نظامی پیشرو در زمینه شوروی که با تسلط کامل به زبان روسی از سال ۱۹۳۵ در پایتخت این کشور به سر می‌برد، در زمینه فشاری که شرایط جغرافیایی شوروی بر ورماخت تحمیل خواهد کرد، هشدار داد. ماه بعد، او در گزارش اطلاعاتی که برای سازمان ارتش‌های خارجی شرق آماده شده بود، با اشاره به کیفیات دفاعی ارتش سرخ که حریفی جدی و قدرتمند به نظر می‌رسد، مجدداً بر در نظر گرفتن جانب احتیاط تأکید کرد. با این حال در این گزارش به این نکته نیز اشاره شده بود که ارتش سرخ از اجرای رزم متحرک در مقیاس بزرگ ناتوان است. کوسترینگ با پیش کشیدن مجدد مشکلات تحرک در اراضی شرقی، خواستار توجه به فقدان راه‌ها و سختی شرایط آب‌هوایی شد. او این مسائل را در کنار زمان و فضا، بزرگ‌ترین متحدان شوروی خواند.
طبیعت بسته جامعه اتحاد جماهیر شوروی مانع فوق‌العاده‌ای در مسیر برنامه‌ریزی آلمانی‌ها ایجاد کرده بود. مقدار بازدید گردشگران غربی از شوروی عملاً صفر بود و این مسئله امکان کاوش ظرفیت‌های دفاعی و صنعتی در اراضی داخلی کشور وسیع چون شوروی را برای آلمانی‌ها نفی می‌کرد. از این رو حتی دسترسی به ساده‌ترین نقشه‌ها از شوروی نیز با دشواری صورت می‌گرفت. بدین شکل مطالعات دپارتمان جغرافیای نظامی بر اساس آخرین اطلاعات در دسترس شامل گزارش‌ها، نقشه‌ها و سایر اقلام قدیمی‌تر صورت گرفت؛ چرا که امکان دستیابی به اطلاعات دقیق از شرایط راه‌ها و سایر تأسیسات ترابری، فراتر از این موارد، وجود نداشت. در هر حال، سرزمین‌های به‌تازگی اشغال شده توسط شوروی در اروپای شرقی، تعداد زیادی افراد محلی در خود داشت که در هم‌دلی با آلمان یا در دشمنی با شوروی اطلاعات تاکتیکی دقیقی از نواحی مرزی در اختیار سرویس‌های اطلاعاتی آلمانی قرار دادند.
برنامه‌ریزان آلمانی از اثر پاکسازی استالین در شرایط، توانایی‌ها و روحیه نظامیان شوروی آگاهی داشتند و سرویس‌های اطلاعاتی آلمانی ساختار فرماندهی و پشتیبانی شوروی را حجیم و دست و پاگیر، واکنش آن به حوادث را کند و غیر آماده برای انطباق با تغییرات سریع شرایط تاکتیکی برآورد می‌کردند.
با توجه به این که آماده‌سازی جهت تهاجم به بریتانیا همچنان مسئله اصلی نیروی زمینی بود و هالدر و فن گرایفنبرگ، رئیس بخش عملیات‌های این نیرو نمی‌توانستند به شکل کامل بر بنیان یک عملیات عمده دیگر تمرکز کنند، با محول شدن مسئولیت طرح‌ریزی نیروی زمینی جهت تهاجم به شوروی به مارکس، دو هفته پس از آغاز آماده‌سازی‌های دفاعی توسط ارتش هجدهم، اهداف این طرح‌ریزی به شرایط تهاجمی تغییر یافت.پس از دریافت دستور از پیشوا این که چه اطلاعاتی در این زمان بدین منظور در اختیار مارکس قرار گرفته‌است به شکل دقیقی روشن نیست اما او احتمالاً به برآورد ستاد ارتش‌های شرق در ارتباط با مواضع دشمن و پیش‌نویس مطالعه دپارتمان جغرافیای نظامی ستاد کل نیروی زمینی، دسترسی داشته‌است.
مارکس ظاهراً قصد داشت به جناح جنوبی نیروهای تهاجم تأکید برابری نسبت به نیروهای بخش مرکزی داشته باشد. با این حال روز ۲۹ ژوئیه، با پرواز او به مقر هالدر در فونتن‌بلو در پنجاه کیلومتری جنوب شرقی پاریس، رئیس ستاد کل نیروی زمینی موجب تغییر تمرکز طرح مارکس از اوکراین به مسکو شد. هالدر روز ۱ اوت به مارکس اذعان داشت اگر نیروهای مربوط به اوکراین از رومانی شروع به حرکت نمایند، از پایگاه‌های ناامنی به عملیات خواهند پرداخت. او همچنین این مسئله را نیز اضافه کرد که تصرف منطقه بالتیک می‌بایست عملیات ثانویه‌ای باشد که با حرکت به سمت مسکو تلاقی نمی‌کند. هالدر سپس از مارکس خواست کار تنظیم طرح را با شمول جزئیاتی همچون آموزش، سازمان و تدارکات، آغاز نماید. بدین شکل مارکس موظف به «آماده‌سازی مبانی نظری یک عملیات در شرق موکداً توسط خود و بدون اتکا به هیچ بخش دیگری از ستاد کل نیروی زمینی» شد. مارکس طرح ۲۶ صفحه‌ای خود را تحت عنوان «پیش‌نویس عملیاتی شرقOperationsentwurf Ost» در ۵ اوت تکمیل کرد. طرح مارکس یک «بررسی جامع» بود که به شکل کاملی آرای هالدر در ارتباط با جنگ با شوروی را بازتاب می‌کرد. این طرح پایه برنامه‌ریزی‌های ستادی با جزئیات بیشتر را شکل داد.
با توجه به ابعاد حوزه عملیاتی، منفک شدن آن به دو قسمت و فرض پخش شدن نیروهای شوروی به شکل مساوی در آن، مارکس پیروزی از طریق یک محور بر شوروی را نامحتمل می‌دانست. از این رو، او به صورت کلی، نیروهای مهاجم را به دو بدنه اصلی در شمال و جنوب منطقه مردابی تقریباً غیرقابل عبور پریپیات با هدف نهایی مسکو تقسیم کرد. با توجه به فواصل تا اهداف برگزیده شده، موانع طبیعی، مواضع هماهنگ دفاعی دشمن و همچنین به جهت نیاز فوری به بازسازی یگان‌ها و گسترش کلی نظام تدارکاتی، طرح مارکس به صورت کلی شامل سه مرحله:
می‌شد. با فرض پیروزی در جنگ در مرحله سوم، در قالب مرحله چهارم، ماه آخر نیز صرف مرتب‌سازی جبهه و برقراری استحکامات دفاعی زمستانی در طول رود ولگا می‌گردید. طبق نظر مارکس پیروزی کل عملیات به موفقیت نیروهای زرهی بستگی داشت. بر این اساس، اگر پیشروی لشکرهای زرهی با سرعتی به موفقیت می‌رسید که آرایش‌های عمده دشمن به محاصره می‌افتادند و از ایجاد یک خط دفاعی منسجم توسط آن جلوگیری می‌شد، ممکن بود خروجی عملیات در همان مرحله اولیه مشخص گردید. اتصال مستقیم مرحله دوم و سوم به گستردگی خطوط‌آهن و شرایط ادوات موتوری نیروی زمینی و طول مرحله سوم به میزان مقاومت یگان‌های باقی مانده شوروی بستگی داشت. طبق این طرح، عملیات مجموعاً ۹ تا ۱۷ هفته به طول می‌انجامید.
مأموریت اصلی نیروی زمینی در طرح مارکس، انهدام نیروهای ارتش سرخ با یک یورش قدرتمندانه از ناحیه شمالی منطقه مردابی پریپیات و سپس حرکت به سمت مسکو، پایتخت اقتصادی و سیاسی شوروی بود. اوکراین و منطقه دونتس به عنوان منابع غذایی و صنعتی و مسکو و لنینگراد به عنوان مراکز تسلیحاتی می‌بایست تصرف می‌شدند. به عقیده او تصرف مسکو و انهدام ارتش سرخ باعث فروپاشیدن شوروی می‌گردد. بدین منظور نیروهای شمالی بین برست و گومبینن متمرکز می‌شدند و در ابتدا تا خط روگاچف-ویتبسک پیش می‌رفتند. او برای عملی شدن این طرح استفاده از ۱۴۷ لشکر از جمله ۲۴ لشکر زرهی و ۱۲ لشکر موتوریزه را پیشنهاد کرده بود. ۶۸ لشکر از مجموع این نیروها به همراه بیشتر قوای زرهی (۱۵ لشکر زرهی و ۲ لشکر موتوریزه) به قسمت شمالی عملیات تعلق می‌گرفت. در حالیکه ۳۵ لشکر شامل پنج لشکر زرهی و شش لشکر موتوریزه در جنوب و ۴۴ لشکر شامل چهار لشکر زرهی و چهار لشکر موتوریزه در جایگاه ذخیره قرار داشتند. بدون امکان پیشبینی نیروهای مورد نیاز در عملیات‌های ورماخت در شمال آفریفا و بالکان، تنها نیروهایی که از تمامی توان رزمی آلمان جهت به‌کارگیری در جنگ با شوروی توسط مارکس کاسته شده بود یگان‌های آلمانی مستقر در نروژ، دانمارک و نواحی غربی بود.
او نبردهای تعیین‌کننده‌ای در هفته‌های آغازین در طول خط مرزی پیش‌بینی می‌نمود که بار اصلی آن بر دوش نیروهای زرهی آلمان بود. مهم‌ترین شرط موفقیت به عقیده مارکس غافلگیری و سرعت حرکت تهاجمی بود. بدین جهت نیروهای متحرک در تمامی ارتش‌ها می‌بایست، با پشتیبانی "لوفت‌وافه"، در نخستین برخورد خط نیروهای شوروی را در غرب رود دنیپر و مواضع جنگلی می‌شکستند و گذرگاه‌های رود را به دست می‌آوردند. انتظار می‌رفت نبردهای اصلی در طول شش بزرگراه اصلی به وقوع بپیوندد که می‌بایست با اقدام سریع تصرف می‌شدند. به جهت تعداد اندک جاده‌های مناسب آرایش‌های زرهی و موتوریزه می‌بایست به شدت فشرده عمل می‌کردند که باعث لایه‌بندی قابل توجه آن‌ها در عمق می‌شد. پیاده‌نظام، با تعقیب نزدیک نیروهای جلودار، موظف بود نیروهای دشمن را محاصره و منهدم نماید. مقداری از یگان‌های پیاده‌نظام نیز می‌بایست به نیروهای متحرک متصل می‌باشند و دستاوردهای آن‌ها را گسترش دهند. مارکس خوهان انجام آماده‌سازی‌های ویژه در ارتباط با سازمان‌دهی، تجهیزات، آموزش و رهبری، برای پیشروی پیاده‌نظام بود. با توجه به افزایش مداوم عرض ناحیه عملیاتی، ورود مقادیر زیادی از نیروهای ذخیره نیروی زمینی لازم تلقی می‌گردید که خود این مسئله موجب ضرورت ایجاد فرماندهی ارتش‌های جدید و احتمالاً یک گروه ارتش جدید، در قسمت شمالی می‌گشت. این طرح بیش از آن که بر برتری عددی اندک مهاجمان تأکید بورزد، بر مزیت آموزشی، تجربی و کیفیت تسلیحاتی آن‌ها تکیه داشت. او معتقد بود هنگامی که خط دفاعی مرزی دشمن شکسته شود و نیروهای آلمانی وارد مناطق داخلی آن شوند، نظام فرماندهی و کنترل شوروی به سادگی فرو خواهد پاشید و امکان شکست نیروهای باقی‌مانده آن فراهم خواهد آمد.
بر اساس این طرح، با وجود برخورداری اراضی جنوبی از شرایط بهتر جغرافیایی برای نبرد، مناطق شمال مرداب‌های پریپیات با ارائه شبکه راه‌های بهتر تحرک‌پذیری بیشتری فراهم می‌آورد. او از گروه ارتش قدرتمندتر شمالی خواسته بود با استفاده از بهترین شبکه راه‌ها که از طریق «گذرگاه اورشا» بین رودهای دوینا و دنیپر، مینسک را به اسمولنسک متصل می‌کند، مستقیم‌ترین مسیر را در جهت پایتخت شوروی در پیش بگیرد. طبق این طرح، یک نیروی ثانویه با جدا شدن از گروه اصلی، از راه پسکوف بر لنینگراد مسلط می‌گشت و بنادر و پایگاه‌های دریایی بالتیک را تصرف می‌کرد؛ چرا که حرکت از بدو آغاز عملیات به سمت این شهر موجب طولانی‌تر شدن فاصله‌ای که باید پوشش داده می‌شد و برخورد با جنگل‌های متراکم شمال غربی مسکو می‌گشت. هنگام پیشروی، نیروهای هوابرد می‌بایست با فرود در شرق جنگل‌های مسیر در قسمت شمالی، از راه‌های خروجی آن محافظت می‌کردند و آن‌ها را باز نگاه می‌داشتند. پس از حصول سلطه بر مسکو و شمال روسیه، عناصری از نیروی تهاجمی اصلی می‌بایست به سمت جنوب چرخش می‌کردند و در اتصال با گروه ارتش جنوبی، اوکراین را تصرف می‌نمودند.
طبق نظر مارکس اگر امکان تهاجم بخش اصلی نیروها از رومانی و نیروی ثانویه آن از شمال شرقی مجارستان و جنوب غربی لهستان، با گذر از رود دنیپر به سمت مسکو فراهم بود، این قسمت از عملیات می‌توانست به بخش اصلی تهاجم بدل شود اما شرایط سیاسی بالکان و وضعیت جاده‌ها و ریل‌های مجارستان و رومانی اجازه استقرار به موقع نیروها پیش از آغاز عملیات را نمی‌داد و صرف تهاجم از جنوب شرقی لهستان به طرف کی‌یف، با توجه به کمبود فضا و فاصله بسیار زیاد تا مسکو، جلوی تحرک‌پذیری نیروها را می‌گرفت و این امکان را از بین می‌برد.
یک ارتش می‌بایست در اراضی رایش آماده نگاه داشته می‌شد تا پس از آغاز جنگ از راه مجارستان به رومانی منتقل می‌شد. این ارتش از رومانی محافظت می‌نمود و استقرار بیشتر نیرو در آن را پوشش می‌داد. پس از آن نیروهای رومانیایی بسیج و در کرانه رود پروت مستقر می‌گشتند. انتظار می‌رفت این ارتش دو هفته پس از آغاز جنگ، با بیشتر نیروهای خود از رود پروت بگذرد. طبق پیش‌بینی مارکس در این زمان نیروهای عمل‌کننده از گالیسیا از پیش به ژیتومیر رسیده‌اند. بدین ترتیب مأموریت نیروهای قسمت جنوبی جلوگیری از پیشروی نیروهای شوروی به درون اراضی رومانی و محافظت از میدان‌های نفتی آن از طریق یورش با نیروهای کافی به سمت کی‌یف به عنوان هدف اصلی و رود دنیپر میانی و انهدام نیروهای دشمن در غرب اوکراین و تسلط بر کرانه شرقی دنیپر در نظر گرفته شده بود. در تهاجم قسمت جنوبی توجه عمده بر جناح چپ بود. عملیات‌های آتی با هماهنگی نزدیک با گروه ارتش شمالی انجام می‌گرفت که می‌توانست بین پیشروی به سمت خارکوف در شرق یا حرکت در جانب شمال شرقی متفاوت باشد. در این میان تهاجم ثانویه از خاک رومانی می‌توانست در رود دنیپر میانی به نیروهای اصلی متصل شود. مارکس همچنین مشارکت نیروهای رومانیایی در تصرف بسارابی، اودسا و کریمه را ممکن می‌دانست.
جهت هماهنگی تدارکاتی و ایجاد پایگاه‌های لازم در پشت سر دو گروه ارتش، ستاد ویژه‌ای می‌بایست شکل می‌گرفت. پیشبینی می‌شد شوروی به شکل گسترده‌ای اقدام به انهدام ذخایر تدارکاتی، خطوط آهن و پل‌ها کند که با دیدن تمهیداتی ممکن بود تا حدودی با این مسئله مقابله شود. در اوکراین، لیتوانی و لاتویا، عناصر آلمانی می‌توانستند با سلطه بر پل‌ها و تأسیسات ریلی، از نابودی آن‌ها جلوگیری نمایند. پس از محدوده لهستان، تمامی خطوط آهن می‌بایستی از عرض ریلی روسی به عرض معمول تغییر می‌افتند. برای اداره مناطق تصرف‌شده نیز یک دستگاه حاکمیتی نظامی بر پا می‌شد. ارکان این حاکمیت نظامی در کشورهای حوزه بالتیک، بلاروس و اوکراین، می‌بایست در جهت انتقال قدرت خود به دولت‌های خودمختار غیر کمونیستی محلی تلاش می‌کردند.
بر اساس این طرح، انهدام نیروهای دشمن در مناطق غربی این اجازه را به نیروهای آلمانی می‌داد که با سرعت به عمق اراضی شوروی پیشروی نمایند تا آلمان را از گزند بمب‌افکن‌های راهبردی در امان بدارند. هدف نهایی دستیابی به خطی بود که از رستوف در جنوب آغاز می‌شد و با گذر از گورکی در شرق مسکو تا آرخانگلسک در کرانه دریای سفید در شمال کشیده می‌شد. پیشبینی می‌گردید در نتیجه این پیشروی، مقاومت سازمان‌یافته شوروی فرو بپاشد و منابع لازم جهت اجرای عملیات‌های بزرگ از آن گرفته شود. طبق نظر او اگر پیش از آغاز مرحله سوم، نیروهای شوروی همچنان قادر به نشان دادن مقاومت سازمان یافته باشند، آغاز این مرحله باید به اندازه‌ای که تدارکات لازم جهت ادامه تهاجم به خط مقدم برسد، به تأخیر می‌افتاد که باعث به طول انجامیدن این مرحله بین سه تا شش هفته می‌شد. در ادامه اگر دولت شوروی همچنان فرو نپاشد و وادار به صلح نشود، نیروهای آلمانی می‌بایست به پیشروی خود به طرف کوه‌های اورال ادامه می‌دادند. مارکس می‌پنداشت دولت شوروی با منهدم شدن نیروهایش و از دست دادن ارزشمندترین اراضی اروپایی خود، احتمالاً دیگر نتواند عملیات نظامی ترتیب دهد اما با وجود این که بخش آسیایی روسیه توسعه زیادی ندارد، همچنان ممکن است با استقرار در آن شرایط جنگی را تا مدت نامعلومی ادامه دهد.
مارکس معتقد بود پاسخ راهبردی شوروی در یک دو راهی بنیادین قرار خواهد گرفت. درحالیکه تمایل به برگزیدن راهبردی همانند راهبرد سال ۱۸۱۲ و عقب‌نشینی به عمق کشور وجود خواهد داشت، نیروهای دشمن در شرایط رزم‌های مدرن، با ناتوانی در رها کردن خطوط تدارکاتی و منابع تولید، وادار به حفظ مواضع دفاعی در اراضی غربی خواهند شد. خط پووزک-برزینا-مرداب‌های پریپیات-زبروچ-پروت محتمل‌ترین انتخاب بدین منظور پیشبینی می‌گشت. او یک عقب‌نشینی حداکثر تا رود دوینا را همراه با اقدامات تأخیر آفرین برای مهاجمان در پیشروی و پوشش عقب نشستن نیروها، نیز ممکن می‌دانست. مارکس تنها استثنا در این واکنش دفاعی را امکان تهاجم به رومانی برای قطع منابع نفتی آلمان فرض می‌کرد. او همچنین رویکرد نیروی هوایی و دریایی شوروی (با اشاره ویژه به زیردریایی‌ها) را تهاجمی می‌دید که حملات شدیدی علیه میدان‌های نفتی رومانی انجام خواهند داد و اقدام به محاصره آلمان خواهند کرد. مارکس نیروی هوایی ارتش سرخ را عاملی می‌دانست که می‌بایست جدی گرفته شود. از نگاه مارکس حملات نیروی هوایی دشمن علیه تعداد اندک بزرگ‌راه‌های اصلی می‌توانست بسیار مؤثر واقع شود. شکست این نیرو احتمالاً مدتی به طول می‌انجامید. نیروی دریایی شوروی با برتری در یگان‌های سطحی و زیردریایی‌ها، احتمالاً قادر به دخالت در ترابری سنگ آهن از سوئد و آمد و شد در دریای بالتیک می‌بود. این مسئله هر گونه پیاده‌سازی دریایی در خاک شوروی یا فنلاند و همچنین انتقال منظم تدارکات از طریق دریای بالتیک را منتفی می‌ساخت. تنها پس از تصرف بنادر دریای بالتیک، نیروی دریایی شوروی در موقعیت واماندگی قرار می‌گرفت. در این صورت تنها راه ارتباطی بین شوروی و بریتانیا از طریق اقیانوس منجمد شمالی و دریای سفید می‌بود.
در این شرایط وظیفه "لوفت‌وافه" از بین بردن نیروی هوایی دشمن، برهم زدن ارتباطات ریلی و جاده‌ای، جلوگیری از تمرکز نیروهای زمینی ارتش سرخ در نواحی جنگلی، پشتیبانی از سر نیزه زرهی ورماخت با حملات بمب‌افکن‌های شیرجه‌ای، آماده‌سازی عملیات‌های هوابرد و امنیت‌بخشی به آسمان گلوگاه‌های مواصلاتی و وظیفه "کریگسمارینه" از بین بردن ناوگان دشمن در دریای بالتیک، محافظت از ترابری سنگ آهن از سوئد و انتقال تدارکات به محض تصرف بنادر توسط نیروی زمینی، بود.