moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این آهنگ در فیلمِ "زنده در پمپئی" که گروه در سال ۱۹۷۲ منتشر کرد هم قرار دارد؛ اما در آنجا به دو قسمت (پژواک‌ها ۱ و پژواک‌ها ۲) تقسیم شد. نسخه‌ای کوتاه شده از آهنگ در آلبومی گردآوری‌شده بنام "" نیز قرار گرفته‌است (پنجمین آهنگ).
در طی مراحل ضبط آهنگ "Nothing" نامیده می‌شد و در اولین اجرای زنده‌اش با نام "Return of the Son of Nothing" معرفی و اجرا شد.
در ساخت این آهنگ هر چهار عضو گروه (راجر واترز، ریچارد رایت، دیوید گیلمور و نیک میسن) نقش داشتند.
برای ساخت این آهنگ از شمارِ زیادی اثرهای صوتی پیش‌رو و ناشناخته استفاده شده‌است؛ برای نمونه صدای پینگ که در ابتدای آهنگ شنیده می‌شود نتیجهٔ آزمایش‌هایی بود که گروه در اولین فصل‌های ضبط آلبوم «فضولی» بدست آورده بود. برای ساختن این اثر صوتی، یک «پیانوی بزرگ» را تقویت کردند و سیگنال‌هایش را بواسطه بلندگوی لسلی چرخان ارسال کردند.
کلید آغازی آهنگ در گام دو دیز مینور با همسرایی در گام ر-بمل ماژور است. گیلمور برای برخی از جلوه‌های صوتی خاص در استودیوی ضبط و مقدمهٔ آهنگ اجراهای زنده مابین ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵ از اسلاید گیتار استفاده کرد. صداهای بادمانندی که با حالت لرزان و تپش‌دار شنیده می‌شود حاصل ارتعاش سیم‌های گیتار بیس با اسلاید فولادی و تغذیه کردن این سیگنال بواسطهٔ یک Binson Echorec توسط واترز به وجود آمده‌است.
در آن روزها پینک فلوید به دلیل کمبود تکنولوژی‌های کامپیوتری؛به صورت تجربی با صداها و ابزارهای الکترونیکی برای ساخت موسیقی کار می‌کرد.
صدای مرغان نوروزی که در اواسط آهنگ شنیده می‌شود به‌طور تصادفی هنگامی که کابل‌ها به wah pedal گیلمور برگشتند؛ کشف شد. بعد از اینکه آهنگ ایجاد شد، درامر گروه؛ نیک میسن عنوان کرد: «"صدای گیتار در اواسط آهنگ پژواک‌ها ناخواسته توسط گیلمور از اتصال یک پدال wah wah از عقب به جلو به‌وجود آمده، بعضی وقتا اثرهای بزرگ از روی خوش اقبالی خالص به‌وجود میان، و ما همیشه آمادهٔ دیدن یک چیزی بودیم که بشه باهاش روی آهنگ کار کرد"».
این قطعه موسیقی از اجتماع مجموعه قطعات تجربی که به صورت جداگانه توسط هریک از اعضای گروه ساخته شده بود شکل گرفت. اولین قسمت‌های ایجاد شده «Nothing part 1» و «Nothing part 2» نام داشتند. با ساخت سایر قسمت‌ها از جمله «Son of Nothing»؛ نامِ «Nothing Parts 1-24» را به خود گرفت.
در کنسرتی که گروه در نورویچ داشت این آهنگ به عنوان آخرین آهنگِ اجرا با نام «Return of the Son of Nothing»
اجرا شد. بعد از پایان یافتن مراحل اصلی ضبطِ آهنگ، عنوان پژواک‌ها برای آهنگ درنظرگرفته شد.The Return Of The Son Of Nothing’ (aka Echoes)، thedarksideofthemoon.co.uk.
این آهنگ بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵ معمولاً پای ثابت اجراهای گروه بود. در فیلم "زنده در پمپئی" این آهنگ به دو نیم تقسیم شد. در اجراهای ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ شامل نواختن ساکسفون توسط دیک پری شد و علاوه برآن از خوانندهٔ پس‌زمینه نیز در اجراهای این آهنگ استفاده شد. گروه این آهنگ را ۱۱ بار در تور جهانی "لغزش آنی در عقل" به اجرا درآورد، اما به دلیل پایین بودن کیفیت اجرا آن را کنار گذاشتند و دیگر اجرا نکردند.
در سال ۲۰۰۶ و در تور آلبوم در یک جزیره، پژواک‌ها توسط دیوید گیلمور احیا شد و در آلبوم‌های زندهٔ دیوید گیلمور با نام "زنده در گدانسک" و "آن شب را بیاد آور" نیز قرار گرفت.
بمانند نیمه تاریک رنگین‌کمان، دربارهٔ آهنگ پژواک‌ها هم شایعهٔ بزرگی وجود دارد که حاکی از همگام‌بودن آهنگ با بخش‌هایی از فیلم استنلی کوبریک با نام است، هنگامیکه با قسمتی تحت عنوان Jupiter and Beyond the Infinite یکجا پخش شود.
پژواک‌ها با مدت زمان ۲۳ دقیقه و ۳۱ ثانیه، سه سال بعد از تولید این فیلم منتشر شده بود. اثرهای صوتی در میانه‌های آهنگ حسّی مانند سفر به اعماق یا پروازکردن بر فراز یک دنیای بیگانه را نقل می‌کند.
اعضای پینک فلوید هرگونه همگام سازی عمدی را همواره رد کرده‌اند، گذشته از این، تکنولوژی این کار در یک استودیوی ضبط در آن موقع برای گروه پرخرج و سخت بود؛اگرچه گروه ساخت موسیقی متن را در سال ۱۹۶۹ برای فیلم بیشتر در کیسهٔ خود داشت. واترز گاهی اوقات عنوان می‌کرده که مشارکت نکردن گروه در موسیقی این فیلم بزرگترین شکست او بوده.
در مصاحبه‌ای که واترز دربارهٔ آلبوم خود "مردیم از خوشی" انجام داده بود، ادعا کرده بود که اندرو لوید وبر در اثر شاخص خود با نام «شبح اپرا»، از آهنگ پژواک‌ها سرقت ادبی کرده، با این حال وی گفت که قصد پیگیری قانونی را ندارد:
ولسوالی پُلِ حصار یکی از ۱۵ ولسوالی‌‌‌‌ ولایت بغلان، به مرکزیت شهر مرکزپل در شمال افغانستان است. پُلِ حصار از ولسوالی‌های درجه سوم و ولایت بغلان بوده، ۸۹۸ کیلومترمربع مساحت دارد و دهمین ولسوالی بزرگ بغلان می‌باشد. این ولسوالی با ۳۶٬۱۳۷ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، هشتمین ولسوالی پر چمعیت ولایت بغلان است.
این ولسوالی در سال ۲۰۰۵ از ولسوالی اندراب جدا شد. پل حصار از طریق قریه پارندی با منطقه بازارک مرکز ولایت پنجشیر سرحد دارد. تولیدات زراعتی این ولسوالی بیشتر تریاک می‌باشد.
ولسوالی پُلِ حصار از شمال با ولسوالی‌های ده‌صلاح و خوست‌ و‌ فِرِنگ، از جنوب و شرق با ولایت پروان و از شرق با ولسوالی‌ اندراب محدود می‌باشد. مرکزپل مرکز این ولسوالی از شهر پلخمری ۱۲۵ کیلومتر فاصله دارد.
ولسوالی پُلِ حصار از ولسوالی‌های سرسبز و کوهستانی ولایت بغلان است که حدود ۴۰ نفر در هر کیلومتر مربع آن زندگی می‌کنند. آب و هوای پُلِ حصار سرد و خشک است و متوسط ​​دما ۲- درجه سانتی‌گراد است. گرم‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۱۴ درجه سانتی‌گراد و سردترین ماه آن، ماه دلو با ۱۸- درجه سانتی‌گراد می‌باشد. میزان بارش به طور میانگین ۷۸۸ میلی متر در سال است. مرطوب‌ترین ماه آن، ماه حوت با ۱۹۶ میلی‌متر و خشک‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۱۰ میلی‌متر بارندگی است.Ang kasarangang giiniton °C . Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa   °C , ug ang kinabugnawan Enero, sa  °C
ولسوالی پُلِ خُمری یکی از ۱۵ ولسوالی ولایت بغلان، به مرکزیت شهر پلخمری در شمال افغانستان است. پُلِ خُمری از ولسوالی‌های درجه اول و صنعتی ولایت بغلان بوده، ۶۴۰ کیلومترمربع مساحت دارد و یازدهمین ولسوالی بزرگ بغلان می‌باشد. این ولسوالی با ۲۴۲٬۸۵۹ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، پر جمعیت ولسوالی ولایت بغلان است.
ولسوالی پُلِ خُمری از شمال با ولسوالی‌های بغلان جدید، از شرق با ولسوالی نهرین و از جنوب با ولسوالی‌های دهنه‌غوری و دوشی محدود می‌باشد. پلخمری مرکز این ولسوالی ۲۰۴ کیلومتر از کابل فاصله دارد و بر سر راه کابل-مزارشریف واقع شده‌است.
ولسوالی پُلِ خُمری از ولسوالی‌های سرسبز و صنعتی ولایت بغلان است که حدود ۳۹۴ نفر در هر کیلومتر مربع آن زندگی می‌کنند. آب و هوای پُلِ خُمری گرم و مرطوب است و متوسط دما ۱۸ درجه سانتی‌گراد است. گرم‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۳۲ درجه سانتی‌گراد و سردترین ماه آن، ماه دلو با ۲ درجه سانتی‌گراد می‌باشد. میزان بارش به‌طور میانگین ۶۹۸ میلی‌متر در سال است. مرطوب‌ترین ماه آن، ماه حوت با ۱۹۷ میلی‌متر و خشک‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۲ میلی‌متر بارندگی است.Ang kasarangang giiniton °C. Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa °C , ug ang kinabugnawan Enero, sa °C
ولسوالی تاله و برفک یکی از ۱۵ ولسوالی ولایت بغلان، به مرکزیت شهر تاله و برفک در شمال افغانستان است. تاله و برفک از ولسوالی‌های درجه دوم و ولایت بغلان بوده، ۳٬۱۸۱ کیلومترمربع مساحت دارد و بزرگ‌ترین ولسوالی بغلان می‌باشد. این ولسوالی با ۴۴٬۸۵۲ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، هشتمین ولسوالی پر چمعیت ولایت بغلان است.
ولسوالی تاله و برفک به شکل مثلث در جنوب غربی ولایت بغلان قرار دارد و از شمال غرب با ولسوالی دوشی، از جنوب با ولایت پروان و از جنوب غرب با ولایت بامیان محدود می‌باشد. تاله و برفک مرکز این ولسوالی ۱۲۳ کیلومتر از شهر پلخمری فاصله دارد.
ولسوالی تاله و برفک از ولسوالی‌های کوهستانی و مرطوب ولایت بغلان است که حدود ۱۴ نفر در هر کیلومتر مربع آن زندگی می‌کنند. آب و هوای تاله و برفک سرد و خشک است و متوسط دما ۲ درجه سانتی‌گراد است. گرم‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۱۸ درجه سانتی‌گراد و سردترین ماه آن، ماه دلو با ۱۴- درجه سانتی‌گراد می‌باشد. میزان بارش به‌طور میانگین ۸۸۱ میلی‌متر در سال است. مرطوب‌ترین ماه آن، ماه حوت با ۷۷۱ میلی‌متر و خشک‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۱۳ میلی‌متر بارندگی است.Ang kasarangang giiniton °C. Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa °C , ug ang kinabugnawan Enero, sa °C
ولسوالی جلگه یکی از ولسوالی‌های چهارده‌گانه ولایت بغلان است، درشرق این ولایت، دریک نقطه‌ای حساس و استراتژیک اخذ موقعیت نموده‌است، کی می‌تواند ولسوالی‌های نهرین، برکه، خوست واندراب را با هم وصل سازد، مردمان این ولسوالی متشکل از اقوام هزاره، ایماق، تاجک، ازبیک و پشتون می‌باشد، به گونه تخمینی میشه گفت که هزاره‌ها پنجاه درصد، ایماق‌ها سی درصد، تاجک‌ها پانزده درصد و ازبیک‌ها پنج درصد و چند خانه ای محدود پشتون‌ها و گوجرها هستند، و در مورد اینکه اقوام متذکره در کدام قریه‌های این ولسوالی زیست می‌نمایند بیشتر جستجو کنید جواب مقنع در همین آدرس خواهید یافت. این ولسوالی ۶۲۹٫۹ کیلومترمربع مساحت دارد و سیزدهمین ولسوالی بزرگ بغلان می‌باشد. این ولسوالی با ۲۶٬۹۷۱ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، سیزدهمین ولسوالی پر جمعیت ولایت بغلان است.
خواننده گان نهایت محترم و گرامی! چیزی که اذهان عمومی را به مغالطه مواجه نسازد ولسوالی جلگه ولایت بغلان از ولسوالی اندراب منشعب نگردیده، جلگه قسمیکه در معلومات‌های هم ذکر شده‌است درزمان حکومت استاد ربانی از ولسوالی نهرین انشعاب نموده‌است گواه این ادعا می‌توان گفت که اکنون هم مردم محترم جلگه تمام مراودات اجتماعی، و اقتصادی ودر بسا مسائل دیگر بامردم نهرین درآمیخته اند، تا همین دم که این معلومات ثقه را تقدیم به هم میهنان می‌نمایم جلگه به خاطر داشتن عدم یک شهر کوچک که بتواند نیازهای روز مره مردم رفع نماید دست و پنجه نرم می‌کند، وتمام نیاز مردم از شهر و بازار قدیمی خویش که نهرین می‌باشد رفع می‌گردد، پس به دلیل قطعی و ثقه می‌توان گفت که این ولسوالی از نهرین جدا گردیده‌است، دلیل دیگر این است فعلاً زیادی از مردم به شمول خودم‌شناس نامه‌های مان در دفتر احصایه ای نهرین ثبت و راجستر است، اندراب هم همسایه ای خوب و هم زبان و فرهنگ و تمدن دینی و مذهبی جلگه است دربسامجالس‌های چون عروسی‌ها و بزکشی‌ها مهمان و میزبان یک دیگر هستند. بدرود.
آب و هوا:جلگه آب و هوای کاملاً چهار فصلی دارد، بهار آن بارش‌های پیهم باران و برف و هوای نسبتاً معتدل دارد، درین فصل باران شدید صورت می‌گیرد که باعث جاری شدن سیلاب که در نتیجه ای آن زمین‌های کشاورزی تخریب گردیده و راهای مواصلاتی این ولسوالی باولسوالی‌های همجوار کاملاً قطع می‌شود، درفصل تابستان هوا نسبتاً گرم گردیده باعث آب شدن برف‌های بلند کوه‌ها می‌گردد درنتیجه آب خیزی‌های سیلگونه که سبب تخریب سربندهای آب و مانع رفتن دانش آموزان به مکاتب می‌گردد، درفصل خزان هوا نسبتاً معتدل و مایل به سردی می‌گراید این فصل در ولسوالی جلگه فصل جمع‌آوری میوه جات، سبزیجات، و غله جات می‌شود. اما درفصل زمستان فصل که نام و نشان خودرا به خاطره‌ها گذاشته مردم می‌تواند در فصل قبلی آماده گی‌های لازیم خودرا اتخاذ نمایند، در این فصل هوا خیلی سرد و یخبندان است که دما دراین فصل زیر صفر می‌باشد، که باعث بندش راه‌ها نیز می‌گردد، واین فصل را می‌توان فصل ذخیره گاه آب نامید، که برف درکوه‌ها ذخیره می‌شود ودرفصل تابستان از آب شدن آن برف‌های ذخیره شده مردم از آب آن در زراعت و باغداری شان استفاده ای اعظمی می‌نمایند، حتی از آب اضافی آن ولسوالی نهرین نیز سود زیاد می‌برند. (محقق محمد قاسم آرین)
کوه‌ها: ولسوالی جلگه درانحصار کوه‌های بلند از شرق کوه‌های چون پلفی، مالک اژدر، از غرب چون کوه زر کمر و ارتفاعات شهید، ازشمال کوه تنگی و شمال غرب کوه تیرسنگ، و از جنوب کوه ماسان و جنوب غرب کوه قصبه (سنگر مشهور مجاهدین درزمان جهاد و مقاومت).
زیارتگاه: ولسوالی جلگه دارای زیارتگاه‌های نیز می‌باشد مانند خواجه هجران، خواجه پسته، خواجه غار، چهل چنار، خواجه کوه شیر (مالک اژدر) پنجه شاه و خواجه اولیا.
آثار باستانی: این ولسوالی چنانچه که در اواخر دیده شده‌است دارای آثار باستانی نیز بوده‌است. مانند پوزه ای کمر (اثراز سلسله ساسانیان درآن دیده شده) به تعداد ۷۵قطعه سکه ساسانی ویک کوزه از آنجا از اثر کندن کاری سرک به تاریخ ۵/۱۲/۱۴۰۱ یافت شده‌است که فعلآ در موزیم ملی کشور ثبت و راجستر شده‌است، بالشت آیخانم که از تنگی به اثر راه و سرک سازی یافت گردیده بود به موزیم ملی انتقال گردیده‌است.
کوتل‌ها: کوتل‌های مشهور ولسوالی جلگه که این ولسوالی را به ولسوالی‌های همجوار آن وصل می‌سازد این کوتل‌ها ولسوالی جلگه را در مواقع اضطرار و بندش راه مردم را کمک می‌کند تا احتیاجات شان را از ولسوالی‌های همجوار ازین طریق مرفوع سازند. کوتل شیندره و دوابی که درشمال و شمال غرب ولسوالی جلگه قرار دارند این ولسوالی را با ولسوالی نهرین وصل می‌سازد. کوتل شرشر که درشمال شرق ولسوالی جلگه قرار دارد که این ولسوالی را به ولسوالی برکه وصل می‌کند. کوتل یخپج: این کوتل در غرب ولسوالی جلگه قرار دارد که ولسوالی جلگه را نیز به ولسوالی نهرین وصل می‌کند. کوتل پلفی وخاروزار :این دوکوتل درشرق ولسوالی جلگه قرار گرفته‌است این ولسوالی را به ولسوالی خوست ولایت بغلان وصل می‌سازد. کوتل مرغ: این کوتل از مشهورترین کوتل‌های ولسوالی جلگه می‌باشد درجنوب ولسوالی جلگه موقعیت داشته که این ولسوالی را به ولسوالی ده صلاح اندراب وصل می‌سازد که از معروفترین کوتل‌های ولایت بغلان به‌شمار می‌آید که درزمان بندش سالنگ ازین کوتل به عنوان شاه راه شمال و جنوب افغانستان نیز استفاده می‌شود.
معاون: این ولسوالی از داشتن معادن به دور نبوده که معادن زیادی ذغال سنگ در دل کوه‌های خود جا داده‌است، مانند معدن ذغال سنگ یخپج، چهارده، یرم علیا، معادن سرب و یخک نیز در قریه یرم علیا موجود است.
مراکز بهداشت و درمان در ولسوالی جلگه: ولسوالی جلگه از نداشتن بهداشت و درمان طی سالیان زیاد رنج می‌برد خوشبختانه دراواخر یعنی درسالهای حکومت جمهوریت مورد توجه خاص قرار گرفته که چند باب کلینیک درین ولسوالی تأسیس و مورد استفاده اهالی جلگه قرار گرفت که از جمله می‌توان کلینیک بدون بستر در قریه گدری، کلینیک بدون بستر در قریه زرد اسپان و کلینیک ده بستر مرکزی ولسوالی جلگه واقع قریه محمد داد می‌باشد، ساختمان ۳۰بستر جدید را تأسیس در مرکز ولسوالی درزمان جمهوریت احداث شده اما متأسفانه تا اکنون تشکیل و پرسونل از طرف ادارات مربوطه در نظر گرفته نشده نام گرفت.
مکاتب و مدارس دینی در ولسوالی جلگه: ولسوالی جلگه دارای شش باب لیسه می‌باشد که عبارتند از لیسه خواجه هجران در میان قریه‌های گدری و خواجه هجران موقعیت دارد، لیسه عبدالغفار شهید در دهنه قریه ای وریچی موقعیت دارد، لیسه دخترانه و پسرانه قریه محمد داد مرکزی‌ترین و با کیفیت‌ترین لیسه‌های ولسوالی جلگه از بدو تأسیس تا اکنون می‌باشد، لیسه یرم علیا در قریه یرم علیا موقعیت دارد و لیسه ای حمیدالله شهید که در قریه سیاه ریگ اخذ موقعیت نموده‌است. متوسط‌ها: مکتب متوسطه غوری سنگ که در قریه ای گدری موقعیت دارد، متوسطه زرد اسپان و متوسطه ای خواجه اولیا که در وسط قرا ای خواجه اولیا و ماه سان که در دامنه ای کوتل مرغ موقعیت دارد. ابتدایه‌ها: ابتدایه ای سیاه ریگ در قریه گدری، ابتدایه خواجه هجران در قریه خواجه هجران، ابتدایه ای پنجشیری و دره گی درمیان پنجشیری و دره گی موقعیت دارد، ابتدایه ای پسرانه و دخترانه عبدالغفار شهید در قریه وریچی، ابتدایه یرم سفلی در قریه یرم سفلی، ابتدایه ای یخپج در قریه یخپج موقعیت دارد.
مدارس دینی: مدرسه علوم دینی سید علی سید در قریه گدری، دارالحفاظ پسرانه در قریه خواجه هجران، دار الحفاظ قریه وریچی، دارالحفاظ پسرانه و دخترانه قریه محمد داد، شایان ذکر است که در دارالحفاظ پسرانه و دخترانه ای قریه محمد داد یک دور فارغ‌التحصیل پسران و دختران دستار و چادر فضیلت را درسال ۱۴۰۱ به سر بستند، دارالحفاظ یرم سفلی، یرم علیا، زرد اسپان و دارالحفاظ سیاه ریگ.
از پژوهش محمد قاسم (آرین).
زراعت: درین شکی نیست که مردم جلگه زراعت پیشه می‌باشند، مردم همه مصروف کشت و کار زراعت ازقبیل گندم، جو، جواری، زغر، تربک، شرشم نخود ولوبیا می‌باشد.
میوه جات: این ولسوالی درتربیت و پرورش درختان مثمر مانند سیب، بلخی (ناک) شفتالو، زرد آلو، الوبالو، گیلاس، انگور، چهارمغز، بادام، سنجد وتوت می‌باشد، از جمله مشهورترین میوه‌های آن که در بازارهای داخلی و خارجی مشتری خوبی دارند سیب و بلخی (ناک) می‌باشند.
دام داری وپرورش طیور: مردم این ولسوالی در پرورش دام داری وطیور از تجربه ای خوبی برخوردار اند در پرورش چون بز، گوسفند، گاو، ودام طیور دست بالا دارند. که دام‌های خویش را در فصل بهار و تابستان در ییلاق‌های چون شهید، خواجه غار، خشکک، دامنه‌های کوه مالک اژدر، زرد اسپان، خواجه اولیا، ماسان، ششبند چهارده، شلخه زار، قره جنگل، تنگی، خواجه پسته، غوری سنگ که چراه گاه‌های این ولسوالی و ولسوالی‌های همجوار می‌باشند به چرا می‌برند.
جنگلات: کوه‌های این ولسوالی که بعض شان نامبرده شده و بعض شان نام برده نشده‌اند، پوشیده از درختان چون ارچه، پسته، بید، بشال، قره غاچ، مترق، زرک، یخمه، شندل، ارغوان، ایرغی وغیره می‌باشد.
درسالهای نه چندان دور حدوداً بیست سال پیش از دیدگاه محقق کاملاً کوه‌های این ولسوالی که پوشیده از جنگل بوده‌است، به اثر بی‌توجهی دولت و مردم این جنگلات کاملاً نابود گردیده ودر اواخر حدودآ ده سال قبل توجهی که مردم نمودند واز جیب شخصی شان محافظان را گماشتند تا از جنگلات مراقبت نمایند، به فضل خداوند بزرگ این جنگلات بار دیگر رنگ و رخ دیگر را به کوه‌های این ولسوالی به ارمغان آورد تا طبیعت و محیط زیست بار دیگر منظره ای زیبای را تقدیم به مردم ماحولش نماید.
گیاهان و درختان دارویی: گیاهان و درختان دارویی مانند زرک، مترق، بربو، بوغمکی، سپند، هژدم، هزول، کروچ، زیره، شیرین بویه، یارلنگ، گزنده خار، کاسنی واسپاغول، اسمای که برگیاهان و درختان دارویی گرفته شده برگرفته شده از طرف مردم محلی و بومی می‌باشد.
خوراکی‌های طبیعی: این ولسوالی خوراکی‌های طبیعی را در کوه‌ها و زمین‌های خویش می‌رویاند مانند: قارچ، سبدان (کچالوی کوهی) قوزه قرنی، گوشی بره، شورک، چولانی، چندکان، گندم علفک و غیره می‌باشند.
بر گرفته شده از برگه‌های تحقیقاتی محمد قاسم (آرین).
ولسوالی خواجه هجران به شکل مستطیل است و از شمال شرق با ولسوالی گذرگاه نور، از جنوب با ولسوالی ده‌صلاح، از جنوب‌غرب با ولسوالی اندراب، از غرب با ولسوالی نهرین و از شرق با ولسوالی خوست و فِرِنگ محدود می‌باشد. جلگه مرکز این ولسوالی ۹۳ کیلومتر از شهر پلخمری فاصله دارد.
ولسوالی خواجه هجران از ولسوالی‌های کوهستانی ولایت بغلان است که حدود ۱۲٫۸ نفر در هر کیلومتر مربع آن زندگی می‌کنند. آب و هوای خواجه هجران سرد و خشک است و متوسط دما ۸ درجه سانتی‌گراد است. گرم‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۲۲ درجه سانتی‌گراد و سردترین ماه آن، ماه دلو با ۹- درجه سانتی‌گراد می‌باشد. میزان بارش به‌طور میانگین ۷۵۳ میلی‌متر در سال است. مرطوب‌ترین ماه آن، ماه حوت با ۱۷۷ میلی‌متر و خشک‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۳ میلی‌متر بارندگی است.Ang kasarangang giiniton °C. Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa °C , ug ang kinabugnawan Enero, sa °C
ولسوالی خِنجان یکی از ۱۵ ولسوالی ولایت بغلان، به مرکزیت شهر خنجان در شمال افغانستان است. خِنجان از ولسوالی‌های درجه دوم ولایت بغلان بوده، ۱۱۸۹٫۴ کیلومترمربع مساحت دارد و هفتمین ولسوالی بزرگ بغلان می‌باشد. این ولسوالی با ۴۵٬۴۱۱ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، نهمین ولسوالی پر جمعیت ولایت بغلان است.اکثریت مردم خنجان هزاره‌های اهل سنت هستند.
تونل سالنگ در جنوب این ولسوالی موقعیت دارد و جادهٔ اصلی کابل-مزار شریف نیز از این ولسوالی می‌گذرد.
ولسوالی خِنجان به شکل ذوزنقه است و از شرق با ولسوالی اندراب، از شمال و شرق با ولسوالی دوشی و از جنوب با ولایت پروان محدود می‌باشد. خِنجان مرکز این ولسوالی ۷۳ کیلومتر از شهر پلخمری فاصله دارد.
ولسوالی خِنجان از ولسوالی‌های کوهستانی ولایت بغلان است که حدود ۳۸ نفر در هر کیلومتر مربع آن زندگی می‌کنند. آب و هوای خِنجان سرد و خشک است و متوسط دما ۴ درجه سانتی‌گراد است. گرم‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۱۷ درجه سانتی‌گراد و سردترین ماه آن، ماه دلو با ۱۱- درجه سانتی‌گراد می‌باشد. میزان بارش به‌طور میانگین ۶۴۶ میلی‌متر در سال است. مرطوب‌ترین ماه آن، ماه حوت با ۱۴۵ میلی‌متر و خشک‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۵ میلی‌متر بارندگی است.Ang kasarangang giiniton °C. Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa °C , ug ang kinabugnawan Enero, sa °C
خوست و فرنگ شرقی‌ترین ولسوالی ولایت بغلان افغانستان که در دامنه کوه‌های هندوکش قرار گرفته‌است.
دایرةالمعارف افغان افزود: میرزا عبدالقادر بیدل اصالتاً متعلق به این ولسوالی است، بنا به مسایلی به هندوستان رفت و شاعر ملکوتی اورنگ‌زیب پادشاه شد. به این دلیل که دو دختر اورنگ زیب در هنگام اعزام به ولسوالی خوست ازدواج کرده بودند، هر هدیه یی به خراسان مخصوصاً به ولسوالی خوست ارسال می‌شد.
پدر بیدل که شغل سپاهی داشته قطعاً از خراسان به هند رفته بوده‌است. پوهاند سرورِ همایون به استناد بابرنامه می‌گفت، بیشتر فرماندهان سپاهِ بابر از همین خوست و فرنگ بودند که امروز جزو بغلان است. پوهاند همایون می‌گفت پس از آنکه بابر به قدرت رسید برای خوستی‌ها هدایای زیادی فرستاد. محمود داداش رستمی در صفحه ۲۰۹ مقاله اش زیر عنوان بیدل در آینه تاریخ می‌نویسد: «بیدل از خوستِ بدخشان از توابع قطغن می‌باشد». او هم به استناد دانشنامه ادب فارسی استدلال می‌کند که «بسیاری از شاعران، عالمان و منصب داران سپاه و مردمان خوست از آن دیار به دربار شاهانِ مغولی شتافتند. اما در مورد خوست اگر شبهه‌ای باشد علامه دهخدا به نقل از معجم البلدان می‌گوید:» خوست . [خ َ] (اِخ) ناحیتی از نواحی طخارستان و از اعمال بلخ، آنرا یک قصبه و چهاردرهٔ سبز و خرم و پردرخت.
ازین دو شعر بیدل نیز دانسته می‌شود که نسبت ایشان به همین دیار (خوست و فرنگ) است:
ز بس‌که نسخهٔ تحقیق ما پریشان است
نظر به‌کاشغر و دل به ٬خوست، می‌باشد
به تر دماغی هوش تو جهل می‌خندد
کز اهل هند عبارات، خوست، می‌پرسی
غزلیات - بیدل دهلوی
خوار باد و خسته دل بدخواه جاه و دولتش
گر به بغداد است و ری یا در طخارستان و خوست
شاعر بزرگ ادب پارسی: سوزنی
الحال حوزه خوست ها؛ متشکل از سه واحد اداری (خوست، فرنگ، گذرگاه نور) می‌باشد که تمام این نواحی بنام واحد (خوست) یاد شده و ساکنین این شهرستان نیز بنام واحد (خوستی) مسمی هستند و دارای ارزش‌های مشترکی می‌باشند. البته اگر نامی از خوست می‌بریم هدف ما هر سه واحد اداری است و یکی از دیگر مجزا نیست.
در تواریخ خوست با ظبطهای مختلف خوست، خوشت، خست، خاست، خاشت و خاس یاد شده‌است.
-یاقوت حموی در کتاب معجم البلدان گوید.
خوست ناحیتی از نواحی طخارستان و از اعمال بلخ بوده، آنرا یک قصبه و چهار درهٔ سبز و خرم و پر درخت است.
و در جایی نیز چنین گفته؛ خوست ناحیتی بوده‌است از بلاد فارس و نزدیک دریا.
-حدود العالم.
شهرکهایی اند بر حد فرغانه و ایلاق، سامی سبرک، شهرکی است خرم و آبادان.
برفکسوم، حنح، و " خوست " شهرکهایی اند با کشت و برز بسیار.
و نیز گفته‌است؛ خوست شهرکی است بماوراءالنهر با کشت و برز بسیار و اندک مردم.
-ابو سعید گوید.
خوست شهرکی بوده از نواحی بلخ و آنرا خَوشت نیز می‌گفتند.
ابو صالح الحکم بن المبارک خوستی حافظ منسوب به این ناحیه است. او از مالک و حماد بن زید حدیث روایت کرده و ثقه بوده‌است. وی در ملک «ری» به سال (۲۱۳ ه‍.ق) وفات یافت.
-در مورد ابوصالح خوستی در دایرة المعارف چنین آمده‌است.
ابو صالح حکم ابن مبارک خوستی از جمله روات ثقه و تبع تابعین و حافظ قرآن کریم و معاصر امام قتیبه، متقی و متورع بوده و از مالک ابن انس و حماد ابن زید اخذ حدیث نموده و عبدالله بن عبدالرحمن سمرقندی و دیگران هم از وی حدیث استماع نموده‌اند. وفاتش به روایت سمعانی در ملک «ری» در سال ۲۱۳ هجری واقع شده‌است.
-سرزمین سربازان گمنام.
خستکی‌های جرم بدخشان از خوست بغلان به آن جا رفتند:
در بسیاری از سندهای تاریخی، کلمه خُستک یا خُوستک را به معنا بیان می‌کنند که، مردم این دره در پی تحولات تاریخی از منطقه خوست و فرنگ ولایت بغلان به این دره آمده‌اند و نام این دره به نام خُستک و یا «خُوستک» نامگذاری شده‌است. به گواهی مدرک‌های تاریخی در خوست فرنگ ولایت بغلان کسی به نام «نیزک» که فرماندهی بخش از لشکر ابو مسلم خراسانی را به عهده داشت به قطغن آمده و در ساحه قطغن مسکن گزین شده‌است. بر اساس اسناد تاریخی، یکی از نواده‌های نیزک که شخص مالدار بود از قطغن به دره خُستک رفته و به همین لحاظ نام این دره به نام خستک مسما شده‌است.
ساکنین خوستده و فرنگرد شهرستان فرخار استان تخار نیز از باشنده‌های اصلی خوست بغلان هستند.
-شهرستان خوست از چند نگاه در تاریخ صفحات شمال قابل تمکین است.
۱_ به خاطری که بسیاری از آثار تمدن‌های قدیمی درین ناحیه هنوز وجود دارند.
۲_ مخفی‌گاه بسیاری از اقوام و مردم اصیل آریایی است، و هنوز در این محل مردمان به نام‌های سمرقندی‌ها و غیره زندگی می‌کنند که حکایت از این روایت می‌کند.
۳_ در صفحات شمال تنها منطقهٔ است که به روایت تاریخ بنا به نسبت صعب‌العبور بودن دست چنگیز به اینجا نرسیده‌است.
۴_ مردمان این مرز و بوم به حدی مبارز و بی‌باک هستند که احمدشاه مسعود را پناه دادند. و پایگاه دائمی مسعود در خوست بود و بیشتر اوقات را در خوست سپری می‌نمود و به یمن اقامت طولانی او، اینک یکی از واحدهای اداری حوزه خوست بنام گذرگاه نور مسمی است.
و مردمان خوستی چنان تسخیر ناپذیر و آزادی‌خواه هستند که در شکست نیروهای شوروری نقش برازنده یی داشتند.
عالمان دین، دانشمندان، شاعران، ادیبان و مجاهدین قهرمان و بی نظیر و بی شماری در این دامنه پرورش یافتند که شاهکاری‌ها و کارکردهای شان هنوز زنده است.
ولسوالی خوست و فِرِنگ یکی از ۱۵ ولسوالی ولایت بغلان، به مرکزیت شهر دوآبی در شمال افغانستان است. اسم دو آبی به دلیل قرار داشتن آن بین دو دریا می‌باشد. دوآبی بازار اصلی خرید و فروش مردم خوست می‌باشد. مردمان این ولسوالی تاجیک‌ها بوده به زبان فارسی دری صحبت می‌کنند. خوست و فِرِنگ ۱۷۹۹ کیلومترمربع مساحت دارد و سومین ولسوالی بزرگ بغلان می‌باشد. این ولسوالی با ۷۱٬۳۴۵ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، سومین ولسوالی پر چمعیت ولایت بغلان است.
ولسوالی خوست و فِرِنگ به شکل مستطیل است و از شرق با ولایت تخار، از شمال با ولسوالی‌های فرنگ و غارو و گذرگاه نور، از غرب با ولسوالی‌های خواجه هجران و ده‌صلاح و از جنوب با ولسوالی پل حصار محدود می‌باشد. خوست و فرنگ مرکز این ولسوالی ۱۳۶ کیلومتر از شهر پلخمری فاصله دارد فایبر نوری در ولسوالی خوست و فرنگ فعال شد فورجی افغان بیسیم کارمه ساخت بندی برقی ۱۶ مگاوات برق.
ولسوالی خوست و فِرِنگ از ولسوالی‌های کوهستانی ولایت بغلان است که حدود ۳۹ نفر در هر کیلومتر مربع آن زندگی می‌کنند. آب و هوای خوست و فِرِنگ سرد و خشک است و متوسط دما ۲ درجه سانتی‌گراد است. گرم‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۱۶ درجه سانتی‌گراد و سردترین ماه آن، ماه دلو با ۱۳- درجه سانتی‌گراد می‌باشد. میزان بارش به‌طور میانگین ۷۸۸ میلی‌متر در سال است. مرطوب‌ترین ماه آن، ماه حوت با ۱۹۶ میلی‌متر و خشک‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۱۰ میلی‌متر بارندگی است.Ang kasarangang giiniton °C. Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa °C , ug ang kinabugnawan Enero, sa °C
ابوالمعانی میرزا عبدالقادر بیدل دهلوی:
ابوالمعانی میرزا عبدالقادر بن عبدالخالق ارلاس، (۱۰۵۵–۱۱۳۳) متخلص به بیدل، و نیز مشهور با نام بیدل دهلوی، شاعر پارسی‌سرای سبک هندی در اواخر قرن یازدهم و اوایل قرن دوازدهم هجری است.
دایرةالمعارف افغان افزود: ابو المعانی میرزا عبدالقادر بیدل فرزند میرزا عبدالخالق اصالتاً متعلق به ولسوالی خوست و فرنگ ولایت بغلان افغانستان است، بنا به مسایلی به هندوستان رفت و شاعر ملکوتی اورنگ‌زیب پادشاه شد. به این دلیل که دو دختر اورنگ زیب در هنگام اعزام به ولسوالی خوست ازدواج کرده بودند، هر هدیه یی به خراسان مخصوصاً به ولسوالی خوست ارسال می‌شد.
نظر به‌کاشغر و دل به خوست می‌باشد
کز اهل هند عبارات خوست می‌پرسی
و بعضی مبابع زادگاه ایشان را ولایت بدخشان افغانستان می‌دانند.
و بعضی دیگر گویند:
«ابوالمعانی میرزا عبدالقادر بیدل» فرزند «میرزا عبدالخالق» در سال ۱۰۵۴هـ. ق در پتنه در ایالت بهار هندوستان به دنیا آمد و در آنجا رشد کرد و تربیت یافت. سال تولد او از «انتخاب» و «فیض قدس» در می‌آید. او شاعر پارسی‌گوی است که از ترکان جغتایی برلاس یا ارلاس بدخشان بود؛ وی بیشتر عمر خود را در شاه جهان‌آباد دهلی زندگی کرد و آثار منظوم و منثور خود را ایجاد کرد.
او در سال ۱۰۷۹ ه‍.ق بخدمت محمداعظم بن اورنگ زیب پیوست. سپس، به سیاحت پرداخت، و سرانجام، در «سال ۱۰۹۶ ه‍. ق» در دهلی سکنی گزید، و نزد آصف جاه اول، (نظام حیدرآباد) دکن منزلت بلند داشت.
بیدل در روز پنج‌شنبه چهارم صفر سال «۱۱۳۳ ه‍. ق» در دهلی زندگی را بدرود گفت و در صحن خانه‌اش، در جایی که خودش وصیت کرده بود، دفن گردید.
ابو صالح حکم ابن مبارک خوستی از جمله روات ثقه و تبع تابعین و حافظ قرآن کریم و معاصر امام قتیبه، متقی و متورع بوده و از مالک ابن انس و حماد ابن زید اخذ حدیث نموده و عبدالله بن عبدالرحمن سمرقندی و دیگران هم از وی حدیث استماع نموده‌اند. وفاتش به روایت سمعانی در ملک «ری» در سال ۲۱۳ هجری واقع شده‌است
الحاج مولوی عبدالولی» راجی»، فرزند مرحوم مولوی صاحب محمد عارف خان» مشتاق» رح فرزند مولانا عبدالغفور که بتاریخ بیست و نهم ماه دلو سال ۱۳۵۲ در قریه وغو ولسوالی خوست متولد گردیده.
از آوان طفولیت در دامان علم پرور خانواده در نزد پدر بزرگوار و برادر ارشد خود محترم مولوی عبدالهادی» نادم» تحت تربیه و تعلیم قرار گرفته.
در سن بیست و پنج سالگی تمام علوم مروج زمان را موفقانه به پایان رسانیده دستار فضیلت بست. بلافاصله در مدارس دینی مختلفی به تدریس اندوخته‌های خویش پرداخت، که صدها شاگردان را در علوم اسلامی تحت تعلیم قرار داده در علوم و فنون مروجه وقت دارایی ید طولی و سر آمد روزگارش پنداشته می‌شد.
در سال ۱۳۸۳ عازم بیت الله شریف گردیده در جریان مراسم حج با علماء و مشایخ حرمین شریفین کسب تعارف و بعد از مناظره و مباحثات با اوشان مورد تمجید و تقدیر قرار گرفت.
در سال‌های بعد وارد میدان کارزار انتخاباتی گردیده با گرفتن آرائی کافی از تمام حوزه‌های ۱۴ گانه به ویژه حوزه‌های خوست، فرنگ و گزرگاه نور به صفت وکیل منتخب در شورای ولایتی و بعداً به صفت سناتور انتخابی به مجلس سنای کشور راه یافته با گرفتن آرای اکثریت سناتوران کشور به حیث منشی اول در مجلس سنای پارلمان افغانستان انتخاب گردید.
در این مدت چندین بار به نماینده گی از افغانستان در کنفرانس‌های متعدد اشتراک و سخنرانی داشته من جمله کنفرانس حمایت از انتفاضه فلسطین منعقد در تهران که سخنرانی وی دران وسیله تعارف و دوستی اش با آقای خالد مشعل رئیس جنبش حماس فلسطین گردیده و نیز در راس هیاتی از مجلسین شورای ملی به کشورهای پاکستان، هندوستان، فلیپین، ترکیه و غیره بوده‌است.
موصوف آثار و نوشته‌های هم دارند که من جمله رساله بیان حقیقت و مجموعه اشعار راجی و زیور طبع. همچنان بر خی آثار دیگر شان همچون زن در آئینه شریعت و اژدها در آستین تا هنوز چاپ نگردیده‌است.
جماران نام یک کوی مسکونی در شرق تبریز است که از سال ۱۳۷۵ ساخت و ساز ساختمان‌های آن آغاز شده‌است. این کوی مسکونی در ابتدا مجتمع بسیج خوانده می‌شد ولی بعدها به جماران تغییر نام داد.
حسینیه جماران واقع در قسمت غربی کوی در سال ۸۵ و ظرف مدت یک ماه ساخته شد. این حسینیه در رمضان این سال افتتاح شد.جماران، سایت رسمی شرکت تعاونی مسکن جماران.
ولسوالی دوشی یکی از ۱۵ ولسوالی‌‌‌‌ ولایت بغلان، به مرکزیت شهر دوشی در شمال افغانستان است. دوشی از ولسوالی‌های درجه دوم ولایت بغلان بوده، ۱۸۰۶ کیلومترمربع مساحت دارد و چهارمین ولسوالی بزرگ‌ بغلان می‌باشد. که بزرگترین وادی این ولسوالی را درهٔ نیکپی تشکیل میدهد و دریایی سرخ آب نیز از همین وادی میگذرد. این ولسوالی حدود ۱۸۵ قریه را دارا میباشد که میتوان از جمله مشهور ترین قریه های آن نام برد دهن مرو، شتر جنگل، سه پیسته، قره ذغن، کلان گذر، درهٔ کیهان، ایسکار، دره گک، کنده سنگ، باغ ملا شاه، اوغان دوشی و سایر قریه های دیگر. این ولسوالی با ۸۰٬۵۹۷ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، چهارمین ولسوالی پر جمعیت ولایت بغلان است.
ولسوالی دوشی از غرب با ولایت سمنگان، از شمال با ولسوالی‌های پلخمری، دهنه‌غوری، از شمال شرق با ولسوالی‌ نهرین، از جنوب غرب با ولسوالی تاله و برفک، از جنوب شرق با ولسوالی‌های اندراب و خنجان و از جنوب با ولایت پروان می‌باشد. دوشی مرکز این ولسوالی ۱۳۶ کیلو متر از شهر پلخمری فاصله دارد.
ولسوالی دوشی از ولسوالی های سرسبز ولایت بغلان است که ۴۴ نفر در هر کیلومتر مربع آن زندگی می‌کنند. آب و هوای دوشی معتدل و مرطوب است و متوسط ​​دما ۱۵ درجه سانتی‌گراد است. گرم‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۳۰ درجه سانتی‌گراد و سردترین ماه آن، ماه دلو با ۲- درجه سانتی‌گراد می‌باشد. میزان بارش به طور میانگین ۶۹۸ میلی متر در سال است. مرطوب‌ترین ماه آن، ماه حوت با ۱۹۷ میلی‌متر و خشک‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۲ میلی‌متر بارندگی است.Ang kasarangang giiniton °C . Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa   °C , ug ang kinabugnawan Enero, sa  °C
ولسوالی دوشی به لحاظ قومی و مذهبی متنوع است. به لحاظ مذهبی اکثر باشنده‌گان ولسوالی دوشی را اسماعیلیان تشکیل می‌‌دهد.
ولسوالی دهنه غوری (محلی: دندِ غوری) یکی از ۱۵ ولسوالی ولایت بغلان، به مرکزیت شهر دهنه غوری در شمال افغانستان است. دهنه غوری از ولسوالی‌های درجه دوم ولایت بغلان بوده، ۱۶۶۴ کیلومترمربع مساحت دارد و پنجمین ولسوالی بزرگ بغلان می‌باشد. این ولسوالی با ۶۷٬۷۹۶ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، پنجمین ولسوالی پر چمعیت ولایت بغلان است.
ولسوالی دهنه غوری از غرب با ولایت سمنگان، از شمال شرق با ولسوالی پلخمری و از جنوب شرق با ولسوالی دوشی محدود می‌باشد. دهنه‌غوری مرکز این ولسوالی ۱۳۶ کیلومتر از شهر پلخمری فاصله دارد.
ولسوالی دهنه غوری از ولسوالی‌های سرسبز ولایت بغلان است که ۴۰ نفر در هر کیلومتر مربع آن زندگی می‌کنند. آب و هوای دهنه غوری معتدل و مرطوب است و متوسط دما ۱۶ درجه سانتی‌گراد است. گرم‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۳۰ درجه سانتی‌گراد و سردترین ماه آن، ماه دلو با ۲- درجه سانتی‌گراد می‌باشد. میزان بارش به‌طور میانگین ۶۹۸ میلی‌متر در سال است. مرطوب‌ترین ماه آن، ماه حوت با ۱۹۷ میلی‌متر و خشک‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۲ میلی‌متر بارندگی است.Ang kasarangang giiniton °C. Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa °C , ug ang kinabugnawan Enero, sa °C
ولسوالی دِه‌صلاح یکی از ۱۵ ولسوالی‌‌‌‌ ولایت بغلان، به مرکزیت شهر ده‌صلاح در شمال افغانستان است. ده‌صلاح از ولسوالی‌های درجه سوم ولایت بغلان بوده، ۴۷۰ کیلومترمربع مساحت دارد و پانزدهمین ولسوالی بزرگ‌ بغلان می‌باشد. این ولسوالی با ۳۶٬۱۳۷ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، هفتمین ولسوالی پر چمعیت ولایت بغلان است.
ولسوالی دِه‌صلاح از شمال غرب با ولسوالی جلگه، از شرق با ولسوالی‌ خوست و فرنگ، از جنوب شرق با ولسوالی‌ پل حصار و از جنوب غرب با ولسوالی اندراب محدود می‌باشد.
ولسوالی دِه‌صلاح از ولسوالی های سرسبز ولایت بغلان است که ۷۶٫۸ نفر در هر کیلومتر مربع آن زندگی می‌کنند. آب و هوای دِه‌صلاح معتدل و مرطوب است و متوسط ​​دما ۹ درجه سانتی‌گراد است. گرم‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۲۳ درجه سانتی‌گراد و سردترین ماه آن، ماه دلو با ۶- درجه سانتی‌گراد می‌باشد. میزان بارش به طور میانگین ۷۵۳ میلی متر در سال است. مرطوب‌ترین ماه آن، ماه حوت با ۱۷۷ میلی‌متر و خشک‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۳ میلی‌متر بارندگی است.Ang kasarangang giiniton °C . Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa   °C , ug ang kinabugnawan Enero, sa  °C
"ولسوالی فرنگ وغارو که به نام ولسوالی فرِنگ معروف است از ولسوالی های چهارده گانه ولایت بغلان بوده که در ١٥٠ کیلومتری شمال شرق شهر پلخمری موقعیت دارد. مردم این ولسوالی از قوم تاجیک بوده که به زبان فارسی-دری صحبت میکنند. مردم این ولسوالی پیرو مذهب سنی-حنفی میباشند. "
سوق, مرادشهر, چهارقریه و دشت رباط از روستاهای بزرگ آن میباشد.زمستان سرد و تابستان با هوای مرطوب ودلنشین دارد
ساکنین این ولسوالی اکثراً زراعت پیشه بوده و تعدادی هم به مالداری مشغول میباشند.
در کتاب افغانستان تاریخی در صفحه ١٠١ و١٠٢ که در باره ولسوالی خوست و فرنگ معلومات ارایه شده که از فرنگ به معنای فراوانی نعمت یاد شده است, به روایت مردم محل فرِنگ به معنی سرزمین سرسبز مکان با هوای مرطوب ودلنشین تعریف شده است
محصولات زراعتی آن عبارتند از گندم, جو,جواری, لوبیا,شالی(برنج لُک)بوده و میوه های چون انگور, بادام,زردآلو,آلوبالو,گیلاس,سیب,شفتالو,ناک,توت وغیره در این ولسوالی به خوبی رشد نموده واحتیاجات مردم را مرفوع میسازد.
راه مواصلاتی آن نیز از طریق کوتل پلفی شهرستان خوست به ولسوالی جلگه و سپس از طریق نهرین و بغلان مرکزی به شهر پلخمری میرسد.
تعلیم و تحصیل به صورت سنتی از دیر زمان در این ولسوالی وجود داشته ولی با درایت میرزا عبدالرحمن میرزاخیل در سال ١٣١١ هجری شمسی معارف مدرن در این شهرستان آغاز به فعالیت نموده است. مردم این شهرستان به علم و ادب توجه خاصی داشته اند.
شخصیت ها: قاضی حبیب الله رامین(ریس موقت پارلمان دوره پانزدهم و نماینده بغلان در شورای ملی)
عبید الله رامین وزیر زراعت ونماینده بغلان دور شانزدهم
اسدالله کهزاد,مولوی سراج الدین شهید,میر غلام رسول.
از شاعران و نویسندگان آن میتوان از
مولوی شکرالله مفتاق فرنگی
استاد شرف الله شرف
استاد بشیر احمد کریمی
تاج الدین رأفت رحیمی
ذبیح الله میرزاد و غیره نام برد.
فرنگ و غارو از ولسوالی‌های درجه سوم ولایت بغلان بوده، ۵۰۴ کیلومترمربع مساحت دارد و چهاردهمین ولسوالی بزرگ‌ بغلان می‌باشد. این ولسوالی با ۱۸٬۷۷۳ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، چهاردهمین ولسوالی پر چمعیت ولایت بغلان است.
تپه زارو یکی از نامدار ترین مراکز فرهنگی ولایت بغلان در این ولسوالی قرار دارد.
ولسوالی فرنگ و غارو از شمال غرب با ولسوالی گذرگاه نور، از جنوب شرق و جنوب با ولسوالی‌ خوست و فرنگ و از شرق با ولایت تخار محدود می‌باشد.
ولسوالی فرنگ و غارو از ولسوالی های سرسبز ولایت بغلان است که ۳۲ نفر در هر کیلومتر مربع آن زندگی می‌کنند. آب و هوای فرنگ و غارو خشک و سرد است و متوسط ​​دما ۸ درجه سانتی‌گراد است. گرم‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۲۱ درجه سانتی‌گراد و سردترین ماه آن، ماه دلو با ۸- درجه سانتی‌گراد می‌باشد. میزان بارش به طور میانگین ۶۸۳ میلی متر در سال است. مرطوب‌ترین ماه آن، ماه حوت با ۱۴۷ میلی‌متر و خشک‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۵ میلی‌متر بارندگی است.Ang kasarangang giiniton °C . Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa   °C , ug ang kinabugnawan Enero, sa  °C
ولسوالی گذرگاه نور یکی از ۱۵ ولسوالی‌‌‌‌ ولایت بغلان، به مرکزیت شهر گذرگاه نور در شمال افغانستان است. گذرگاه نور از ولسوالی‌های درجه سوم ولایت بغلان بوده، ۲۹۴ کیلومترمربع مساحت دارد و پانزدهمین ولسوالی بزرگ‌ بغلان می‌باشد. این ولسوالی با ۱۱٬۴۲۳ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، پانزدهمین ولسوالی پر چمعیت ولایت بغلان است.
ولسوالی گذرگاه نور از از شمال با ولسوالی اشکمش ولایت تخار، از جنوب با ولسوالی خوست و فرنگ، از شرق با ولسوالی ورسج ولایت تخار و از غرب با ولسوالی اشکمش و ولسوالی‌های برکه و نهرین محدود می‌باشد.
ولسوالی گذرگاه نور از ولسوالی های سرسبز ولایت بغلان است که ۳۸ نفر در هر کیلومتر مربع آن زندگی می‌کنند. آب و هوای گذرگاه نور خشک و سرد است و متوسط ​​دما ۹ درجه سانتی‌گراد است. گرم‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۲۴ درجه سانتی‌گراد و سردترین ماه آن، ماه دلو با ۶- درجه سانتی‌گراد می‌باشد. میزان بارش به طور میانگین ۶۸۳ میلی متر در سال است. مرطوب‌ترین ماه آن، ماه حوت با ۱۴۷ میلی‌متر و خشک‌ترین ماه آن، ماه اسد با ۵ میلی‌متر بارندگی است.Ang kasarangang giiniton °C . Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa   °C , ug ang kinabugnawan Enero, sa  °C
برکه یکی از وُلُسوالی‌های ولایت بغلان در شمال خاوری افغانستان است. جمعیت آن در سال ۲۰۰۳ میلادی، ۳۹۱۱۸ نفر اعلام شده‌است.
آبشار کیتسی‌پوتُئوس آبشاری است که در فنلاند واقع شده و ارتفاع کلی ریزشگاه آن ۲۲ متر است.
آبشار لیلافورد (به انگلیسی: Lillafüred) آبشاری است که در فنلاند واقع شده و ارتفاع کلی ریزشگاه آن ۵۰ متر است.
آب‌کمری یکی از وُلُسوالی‌های ولایت بادغیس در شمال باختری افغانستان است. جمعیت آن در سال ۱۳۹۸ هجری خورشیدی، ٨۱٬۷۳۷ نفر اعلام شده‌است.
ولسوالی آب‌کمری که در غرب ولایت بادغیس موقعیت دارد. باشندگان آنرا قوم هزاره ی اهل سنت تشکیل می‌دهند. مرکز این ولسوالی قریۀ سنگ‌آتش ثبت شده و روستاهای مربوط آن را قریه‌جات آب خدایی، الخان، انجیر، دزدنک، کنه قول، خلیفه و پاپل تشکیل داده‌است. قریۀ آب‌کمری که در جنگلات پستۀ خویش شهرت به‌خصوص را کسب کرده است. سالانه هزاران نفر اعم از باشندگان این ولسوالی، ولسوالی‌های اطراف و نیز سایر ولایات همجوار بادغیس از آن استفاده می‌کنند.
جوند یکی از وُلُسوالی‌های ولایت بادغیس در شمال باختری افغانستان است. این ولسوالی در پیشین جزئی از ولسوالی های ولایت فاریاب بود. جمعیت آن در سال ٢۰٢۰ میلادی، ٨٩٬١۴٨ نفر اعلام شده‌است.
جوند از معدود ولسوالی‌های است که از لحاظ بازسازی نیز توجه کمتر بدان صورت گرفته چنانچه نه چندان کلینک ساخته شده و نه از ساخت‌وساز مکتب و مدرسه بر حسب ضرورت خبری است.
جمعیت جوند برپایه آمار سال ١٣٩٩ ٨٩٬١۴٨ نفر تشکیل می‌داد. از نام جوند که به زبان پشتو به ژوند به معنی زندگی هست نام دارد مردم این ولسوالی از قوم پشتون هستند دارای ۳۸۰ قریه می‌باشد و در میان کوهای عجیب و غریب و سر به فلک کشیده موقعیت دارند. بیشتر راه‌های ارتباطی قریه‌جات جوند را باید با پای پیاده پیمود.
غورماچ یکی از ولسوالی‌های ولایت بادغیس در شمال شرقی افغانستان است؛ که در مسیر شاهراه حلقوی افغانستان قرار دارد. در سال ۲۰۰۸ میلادی غورماچ به دلیل دوری زیاد از مرکز ولایت بادغیس، به ولایت فاریاب واگذار شد و هم‌اکنون جزئی از ولایت فاریاب به مرکزیت شهر میمنه محسوب می‌شود. جمعیت آن در سال ۱۳۹۸ هجری خورشیدی، ۶۱٬۲۳۷ نفر اعلام شده‌است.
مساحت این ولسوالی ۲٬۰۸۳ کیلومتر است.
این ولسوالی از شمال با ترکمنستان از غرب با ولسوالی بالامرغاب ولایت بادغیس و از شرق با ولسوالی المار و ولسوالی قیصار همسایه است.
بر اساس آمار وزارت احیا و انکشاف دهات ۹۵٪ درصد مردم این ولسوالی از قوم پشتون هستند و ۲٪ درصد تاجیک و ۲٪؜ درصد ترکمن و ۱٪ درصد هم بلوچ هستند.
کشت کوکنار در ولسوالی غورماچ بعد از فروپاشی رژیم طالبان در سال ۲۰۰۱ میلادی رشد فزاینده‌ای داشت. گرچه برنامهٔ محو کشت کوکنار دولت حامد کرزی دست‌آوردهایی در بهار ۲۰۰۷ داشت.
بنابر آمارها در سال ۱۳۹۵ در ولسوالی غورماچ بیش از ۱۷هزار جریب زمین زیر کشت کوکنار قرار گرفته‌است
ولسوالی غورماچ یکی از ولسوالی‌های ناآرام ولایت فاریاب است. این ولسوالی هر از گاهی بین دولت افغانستان و طالبان مسلح دست به دست می‌شود. معلم نورالدین ولسوال غورماچ در ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۷ از سوی طالبان به گروگان گرفته شد؛ و بعد چند روز دوباره آزاد شد.
از سال ۲۰۰۷ میلادی به بعد بیشتر مناطق ولسوالی غورماچ در دست طالبان بوده‌است. غورماچ یک بار در ۲۶ میزان ۱۳۹۴ به دست طالبان سقوط کرد که در اثر آن عبدالمجید گلیم بافی قوماندان امنیه این ولسوالی به همرای ۱۲ سرباز دیگر به اسارت طالبان درآمدند و بعداً توسط این گروه کشته شدند. این ولسوالی یک یا دو روز بعد دوباره به تصرف دولت افغانستان درآمد ولسوالی غورماچ یک سال بعد و در تاریخ ۲۰ میزان ۱۳۹۵ دوباره به تصرف گروه طالبان درآمد که پس از گذشت چند روز با سفر شخص جنرال دوستم و سربازان دولتی و طرفدار او در تاریخ ۲۹ میزان ۱۳۹۵ به تصرف دولت درآمد در هنگام عملیات جنرال دوستم برای پاکسازی این ولسوالی در تاریخ ۲۵ میزان ۱۳۹۵ به کاروان دوستم حمله شد که در اثر آن تعدادی از نزدیکان ژنرال دوستم کشته شدند
در این ولسوالی یک لیسه، سه مکتب متوسطه، و سیزده مکتب ابتدایی وجود دارد.
بر اساس آمار دفتر سازمان ملل متحد در افغانستان ولسوالی غورماچ، دارای (۲۲۱ قریه) است. قریه جات قابل تذکر این ولسوالی عبارتند از: آبگرمک، ارزنک، دوآبی، غوربند، حسین، جوی شور، کاریز، خاتون، خوشکی، پاماختو، پتو، رنگین، راشد، سرتکت، سوریوون، سنجیدک و شر شاری می‌باشند.
ولسوالی غورماچ دارای ۶۰ شورای انکشافی و دارای سه حوزه بزرگ به نام‌های (حوزه زمانزایی، حوزه اچکزایی و حوزه توخی) می‌باشد.
لست شوراهای انکشافی قریه جات و فاصله آنها از مرکز ولسوالی:
۲۰. پیتو خورد 5Km
۲۱. پیتو کلان 5Km
۲۲. حاجی عبدالظاهر 4Km
۲۳. نیکه خیل15 Km
۲۴. نغاره خانه خشکی11Km
۲۵. شیرعلی خان 8Km
۲۶. غاشوزایی حاجی ادهم3Km
۲۷. غاشوزایی بالا3km
۲۸. غاشوزایی خیرالدین3Km
۲۹. کاریز محمد خان 12Km
۱۰. کاریز شادوزایی 15 Km
۱۱. نغارخانه 12 Km
۱۲. دهن پای مختو 15 Km
۱۳. ارزنک25 Km
۱۴. سرچشمه غورماچ7Km
۱۵. ارباب علی خان8Km
۱۶. منصورزایی9Km
۱۷. حاجیان چورمی7Km
۱۸. نیکبیزایی 7Km
۱۹. کبلازایی10Km
۱. حاجی آقا محمد 5Km
۲. قلعه ولی زمانزایی 7Km
۳. محمدالدین خان 8 Km
۳. حاجی نورمحمد 8 Km
۴. عثمان خان 8Km
۵. حاجی ظریف خان12 Km
۶. مستوخیل 12 Km
۷. مستوخیل عبدالله 12Km
۸. مستوخیل غوث الدین 12Km
۹. گلی خیل احمد 15 Km
۴۸. گلی خیل حاجی سیدگل15Km
۴۹. جرسیاه25Km
۵۰. مالیزایی 24Km
۵۱. پشته هموار27Km
۵۲. کاریز عبدالروف خان15Km
۵۳. محمدامان 20Km
۵۴. تخت خاتون 15Km
۵۵. میان تیرک10Km
۵۶. شرشر سوری20Km
۳۹. خواجه لنگری25Km
۴۰. بسم الله خان24Km
۴۱. دهن شرشر20Km
۴۲. آب گرمک علیا10 Km
۴۳. آب گرمک سفلی15 Km
۴۴. آب گرمک وسطی 16 Km
۴۵. سرچشمه آبگرمک13 KM
۴۶. توتک باران خان24Km
۴۷. توتک محمدی23Km
۳۰. توتک جهانگیر25Km
۳۱. توتک ضیاوالدین24Km
۳۲. تیزناوه 26Km
۳۳. تیزناوه عبیدالله 25 Km
۳۴. شرشر عظیم خان25Km
۳۵. شرشر امیرتوکل24Km
۳۶. ارباب حلیم1 Km
۳۷. تحت بازار حاجی احمد
۳۸. قلعه کهنه1Km
۵۷. پیلو سرخ 25Km
۵۸. شادی کم 20Km
۵۹. شرشر اسدالله 20Km
۶۰. تیزناوه نجم الدین 25 Km
قادس یکی از وُلُسوالی‌های ولایت بادغیس در شمال باختری افغانستان است. جمعیت آن در سال ۱۳۹۸ هجری خورشیدی، ١۰۱٬۰۶۲ نفر اعلام شده‌است.
قلعه نو یکی از وُلُسوالی‌های ولایت بادغیس در شمال باختری افغانستان است. جمعیت آن در سال ۱۳۹۸ هجری خورشیدی، ۷۴۰۰۳ نفر اعلام شده‌است.
ایگناتای یولیانوویچ کراچکوفسکی (زاده ۱۸۸۳ – درگذشته ۱۹۵۱) شرق‌شناس و ایران‌شناس روس بود. او شاگرد ویکتور رومانویچ روزن (۱۸۴۹-۱۹۰۸)، مستشرق نامدار روس، بوده‌است. کراچکوفسکی سال‌ها در کتابخانه‌های ترکیه و کشورهای عربی و کتابخانه سن پیترزبورگ به تحقیق و مطالعه بر روی نسخ خطی عربی پرداخت. حاصل تلاش وی ۳۴۴ اثر و ۴۸ یادداشت است.
یونسکو در سی امین اجلاس کنفرانس عمومی خود که در سال ۱۹۹۹ برگزار شد، به اتفاق آرا، روز ۲۱ مارس برابر با نوروز باستانی هر سال را به عنوان روز جهانی شعر اعلام کرد و هرسال این روز را گرامی می‌دارد.
یونسکو از کلیه کشورهای عضو، نهادهای دولتی و غیردولتی، شهرداری‌ها، مدارس، انجمن‌ها، موزه‌ها، ناشران و… خواسته‌است تا فعالیت‌هایی را به مناسبت این روز پیش‌بینی و اجرا کنند.
مقر یکی از وُلُسوالی‌های ولایت بادغیس در شمال باختری افغانستان است. جمعیت آن در سال ۱۳۹۸ خورشیدی، ۲۶٬۳۷۵ نفر اعلام شده‌است.
آبشار هاواسو (به انگلیسی: Havasu Falls) آبشاری است که در آریزونا واقع شده و ارتفاع کلی ریزشگاه آن ۳۷ متر است.
آبشار ورمیلیون (به انگلیسی: Vermillion Falls) آبشاری است که در مینه‌سوتا واقع شده و ارتفاع کلی ریزشگاه آن ۳۷ متر است.
داریوش جلالی فعال دانشجویی و زندانی سیاسی ایرانی است.BBC فارسی - ایران - بازداشت دانشجویی که در دانشگاه یاسوج لبهایش را دوخت
داریوش جلالی در بهمن سال ۱۳۸۹ چند روز پس از اعتراضات جنبش سبز در ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ توسط نیروهای امنیتی در منزل بازداشت و به یک سال حبس محکوم شد.
داریوش جلالی، دانشجوی رشته مهندسی مواد دانشگاه یاسوج، به دنبال تجمعات اعتراضی آبان ماه سال ۱۳۸۸ از تحصیل معلق شده بود، در ۲۹ بهمن ماه ۱۳۸۹، در پی یورش شبانه نیروهای امنیتی به منزلش، پس از اینکه مورد ضرب و شتم قرار گرفت و وسایل و کتب وی و دو تن از دوستانش ضبط گردید، همراه آنان به وزارت اطلاعات منتقل شد.احضار و بازداشت چند فعال دانشجویی دانشگاه یاسوج |. : سحام نیوز:
پس از بازجویی و ضرب و شتم آنان برای اعتراف گیری، وی به همراه وحید رفیعی دیگر فعال دانشجویی در بند مربوط به وزارت اطلاعات دستگیر شد.
داریوش جلالی بر اثر اعتصاب غذای خشکی که در اسفند ماه ۱۳۸۸ به آن دست زده بود، روز هشتم اسفند ماه ۱۳۸۸ هوشیاری خود را از دست داد به درمانگاه زندان برده شد.
او به اتهام «توهین به مقدسات» بازداشت و در جریان اعتراضات مردم ایران به نتایج انتخابات ریاست جمهوری (۱۳۸۸)، به دو ترم محرومیت تحصیلی محکوم شد.
وی بعد از گذراندن سه ماه حبس از زندان آزاد شد.
داریوش جلالی بعد از آزادی مشکلات زیادی از جمله تعلیق و تهدید توسط ارگان‌های امنیتی مستقر در دانشگاه برای او ایجاد شده بود، تا اینکه که در روز ۳۰ بهمن ماه ۱۳۹۰، در اعتراض به محدودیت‌های اعمال شده در دانشگاه، دهان خود را دوخت و خود را نیز به نرده‌های دانشگاه زنجیر کرد.
تصویر ویدئویی داریوش جلالی در بهمن ماه ۱۳۹۰ با دهان دوخته در یوتیوب منتشر شد که منجر به بازداشت او در ۳۰ بهمن ۱۳۹۰ شد.
این ویدئو نشان می‌دهد که داریوش جلالی به نشانه اعتراض به «وضعیت دانشگاه یاسوج» لب‌هایش را دوخته و خود را به نرده‌های دانشگاه زنجیر کرده بود.
یک منبع آگاه در گفتگو با بی‌بی‌سی فارسی گفت: «داریوش جلالی، دانشجوی رشته مهندسی مواد دانشگاه یاسوج و ورودی سال ۱۳۸۸، که سال گذشته به مدت سه ماه به زندان افتاده بود، در اعتراض به محدودیت‌های اعمال شده در دانشگاه و مشکلاتی که بعد از آزادی برای او ایجاد شده بود، در روز ۳۰ بهمن‌ماه دهانش را دوخت. نیروهای حراست دانشگاه به محض اطلاع از این موضوع، آقای جلالی را مورد ضرب و شتم قرار داده و بازداشت کردند، از آن زمان تاکنون نیز هیچ اطلاعی از وضعیت این دانشجو و محل بازداشت وی در دست نیست. داریوش جلالی پس از آزادی از زندان با تعلیق‌های پیاپی از تحصیل و همچنین فشار‌هایی از طرف حراست دانشگاه مواجه شده بود.»
وی در هنگام این حرکت اعتراضی بیانیه‌ای منتشر کرد که در بخشی از آن آمده است: «اما چرا بدین شیوه معترضم؟ چرا با دهان بسته؟ چرا با پای در زنجیر نشسته؟ دهان خود را دوخته ام، چرا که فریاد تظلم خواهی ام را کسی نشنید. پای خود بسته ام چرا که دویدنم به جایی نرسید. هر چه فریاد زدم کسی نشنید، گفتم شاید سکوتم را بشنوند، هر چه دویدم کسی ندید، گفتم شاید به غل نشستنم را ببینند.»
در پی این اقدام اعتراضی، او بازداشت و به محلی نامعلوم منتقل شد.بی‌خبری از داریوش اجلالی؛ دانشجوی دستگیر شده در روز 25 بهمن |. : سحام نیوز:
آبشار ویندو (هانگینگ راک) آبشاری است که در کارولینای شمالی واقع شده و ارتفاع کلی ریزشگاه آن است.
آبشار دلانیز (به انگلیسی: Delaneys Falls) آبشاری است که در مینه‌سوتا واقع شده و ارتفاع کلی ریزشگاه آن ۳۰ متر است.
ضرابخانه‌های ساسانی در شهرهایی قرار داشتند که از لحاظ تجاری و نظامی حائز اهمیت بوده و به دست شاهان ساسانی تأسیس یا بازسازی شده بودند.
درحالی‌که تاکنون بیش از یکصد علامت ضرابخانه شناخته شده، فقط حدود ۲۰ تای آن در امپراتوری ساسانی برای ضرب سکه به کار رفته‌است. بسیاری از این ضرابخانه‌ها به‌طور موقتی و تنها برای پرداخت مستمری سپاهان تأسیس شده بودند و حتی در ضرابخانه‌های عمده نیز ضرورتی نداشت تا هر سال سکه ضرب گردد.
احتمالاً ضرابخانه‌ها تحت نظارت واستریوشان سالار (رئیس امور مالی) بوده‌اند. از کل مضروبات پیداست که از همان آغاز مدیریتی مرکزی وجود داشته و بر سکه‌زنی نظارت می‌کرده‌است. مطمئناً در بدو امر یعنی زمانی که فقط یک یا دو ضرابخانه فعال بوده‌است، گسترش سکه‌خانه‌ها از تیسفون آغاز شده‌است. بعداً از زمان بهرام دوم در نشر سکه‌زنی در کل شاهنشاهی هماهنگی پدید می‌آید که لازمهٔ آن هدایت مرکزی بوده‌است. درعین‌حال، در همهٔ دوره‌ها ضرابخانه‌های مرکزی وجود داشته که شاخص بوده و بازار اصلی ضرب را هم بر عهده داشته‌اند. ظهور گاه‌وبیگاه بعضی نشانه‌های اختصاصی ضرابخانه‌ها حاکی از برپایی سکه‌خانه‌های موقتی است که به وسیلهٔ ضرابخانهٔ مرکزی تأسیس شده و با همان سر سکه‌ای که از مرکز فرستاده می‌شد شروع به ضرب سکه می‌کردند و سپس دوباره برچیده می‌شدند.
شمار ضرابخانه‌ها در هر دوره متفاوت است. در آغاز شاید بیش از سه سکه‌خانه وجود نداشته‌است، اما در سدهٔ چهارم میلادی با سفرهای جنگی شاپور دوم به مشرق سکه‌خانه‌های زمان جنگ نیز پدید آمدند که یکی از آنها دقیقاً در افغانستان کنونی قرار داشت. با پیشینه‌های منفرد در دوران پادشاهی بهرام یکم و شاپور دوم، ذکر اجباری نام سکه‌خانه‌ها با پادشاهی بهرام پنجم آغاز می‌شود. احتمالاً همزمان با اقدام خسرو انوشیروان) به اصلاحات مالیاتی که بر سکه‌زنی نیز عمیقاً تأثیر گذاشته بود، سکه‌خانه‌ها استاندارد شده و ظرفیت آنها محاسبه و سهمیهٔ آنها مشخص گردید. از این زمان به بعد بر روی سکه‌ها سال پادشاهی، جانشین علامت نشر می‌شود و نشر سکه نیز به دلیل تعیین مقدار نشر از مرکز محدود می‌شود.
از ویژگی‌های سکه‌های ساسانی ذکر نام شهری است که سکه در آن ضرب می‌شده‌است. ذکر نام ضرابخانه از زمان بهرام چهارم (۳۸۸–۳۹۹ میلادی) به صورت رسمی بر پشت سکه‌ها صورت گرفت. آوردن نام ضرابخانه بر سکه‌ها کمک شایان توجهی به پژوهش‌گران کرده‌است تا به شناسایی هر چه بیشتر شهرهایی که سکه در آن ضرب می‌شده‌است، بپردازند. معمولاً در سکه‌ها نام ضرابخانه به علت کمبود جا به صورت اختصاری شدهٔ آن به کار رفته‌است، همین امر باعث گردیده‌است که در حال حاضر تعدادی از این ضرابخانه‌ها توسط محققان و سکه‌شناسان مختلف به دو یا چند شهر متفاوت که صورت اختصاری شدهٔ آنها شبیه به هم هستند، منتسب شود. بسیاری از این شهرها در حال حاضر از صفحهٔ روزگار محو شده یا تنها ویرانه‌هایی از آنها برجای مانده‌است.
برخی از ضرابخانه‌های ساسانی:
از شهرها و ضرابخانه‌هایی که نام آنها در پشت سکه‌های ساسانی حک شده می‌توان به: آذربایجان، آمل، ابرشهر، اران، اردشیر خوره، استخر، ارمنستان، ایران، ایران خوره شاپور (شوش)، جرم قباد، بست، بلخ، بیشاپور، تپورستان، تروکوارت، تیمره گلپایگان، جی، خواش، خوزستان، دارابگرد، دینور، رامهرمز، ری، ریوارد شیر، زوزن، سغد، رابطه جنسیتان، سمرقند، شیراز، کرمان، گرگان، مرو، مرو رود، نهاوند، نهریتری، ورچن (گرجستان)، وه‌اردشیر، وه انتیوک خسرو، هرات و همدان اشاره کرد.
لیگ آ فوتبال لیتوانی معتبرترین لیگ فوتبال در کشور لیتوانی است که از سال ۱۹۹۱ تاکنون برگزار می‌شود. این لیگ از ۱۲ تیم که از سراسر کشور لیتوانی در آن شرکت می‌کنند برگزار می‌شود.
باشگاه فوتبال کاوناس با ۸ قهرمانی پرافتخارترین تیم این لیگ به حساب می‌آید.
Clubs currently playing in A Lyga are highlighted in Bold.
† - Defunct clubs.
هیئت نظارت بر اجرای قانون اساسی اولین‌بار با حکم سید محمد خاتمی در آذرماه ۱۳۷۶ به منظور کمک به رئیس‌جمهور در اجرای وظیفه «اجرای قانون اساسی» تشکیل شد و قرار بود عدم اجرای قانون را نیز به مقام اول اجرایی کشور گزارش دهد، اما با پایان یافتن دولت اصلاحات، در ابتدای سال ۱۳۸۴ با روی آمدن دولت نهم، محمود احمدی‌نژاد دستور انحلال آن را صادر کرد. هیئت نظارت بر اجرای قانون اساسی بار دیگر توسط محمود احمدی‌نژاد در اسفند ماه ۱۳۹۰ تشکیل شد.
خاتمی بر اساس وظیفه قانونی خود و بر اساس گزارش این هیئت، در موارد نقض قانون اساسی، به نهادهای حکومتی، تذکر و اخطار می‌داد.BBC فارسی - ایران - مخالفت شورای نگهبان با احیای هیئت نظارت بر قانون اساسی ایران
محمد علی ابطحی به عنوان یکی از اعضای این هیئت دربارهٔ تاریخچه آن می‌گوید: «این هیئت به دلیل سیل نامه‌ها و مطالبات مردمی به دفتر سید محمد خاتمی تشکیل شد تا در مواردی که حق مردم پایمال می‌شود، رئیس جمهور بتواند به عنوان مجری قانون این حق را بازگرداند.»
مصطفی تاجزاده، معاون وزیر کشور دولت سیدمحمد خاتمی و رئیس ستاد انتخابات کشور در دوران وزارت عبدالله نوری در مورد هیئت نظارت بر قانون اساسی در دوران اصلاحات گفته‌است: «در کتاب وظیفه دشوار نظارت بر اجرای قانون اساسی نگارش دکتر حسین مهرپور نشر ثالث، مجموعه مکاتبات و نظریات حقوقی «هیئت پیگیری و نظارت بر اجرای قانون اساسی»، در فاصله سال‌های ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۴ آمده‌است که مطالعه آن را به همه خصوصاً دانشجویان توصیه می‌کنم، تا بدانند که در دوره اصلاحات چقدر برای دفاع از حقوق ملت تلاش می‌شد.»
در دولت محمد خاتمی، شوشتری، افتخار جهرمی، سید محمد هاشمی، موسوی لاری، هاشم‌زاده هریسی، امینی و محمدعلی ابطحی از اعضای این هیئت بودند.
این هیئت که در ابتدای تشکیل مخالفت‌های زیادی را شاهد نبود، خیلی زود و باگذشت مدت کوتاهی با مخالفت‌های زیادی مواجه شد.
برخی از خدشه دار شدن استقلال قوه قضاییه گفتند و نوشتند و برخی دیگر اختیار رئیس جمهوری در کسب اطلاع و پیگیری موارد مربوط به نقض و عدم اجرای قانون اساسی را زیر سؤال بردند. گفته می‌شد طبق قانون اساسی نظارت بر اجرای قوانین که شامل قانون اساسی هم می‌شود، به عهده قوه قضاییه است یا با حذف اختیار «تنظیم روابط قوای سه‌گانه» از اختیارات رئیس‌جمهوری در اصل ۱۱۳ قانون اساسی، دیگر مسوولیت اجرای قانون اساسی به مفهوم سابق به عهده رئیس‌جمهوری نیست. علاوه بر آن، قانون تعیین حدود و وظایف و اختیارات رئیس‌جمهوری هم مصوب سال ۶۵ بوده که با اصلاح قانون اساسی در سال ۶۸ از اعتبار افتاده است.