moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
استان سکونگ مساحت ۷٬۶۶۵ کیلومتر مربع (۳،۰۰۰ مایل مربع). را پوشش می‌دهد این استان از شمال به استان سالاوان،ازجنوب به استان آتاپیو ،ازغرب به استان چامپاساک و از شرق به تایلند متصل می‌شود .
جمعیت این استان در یک سرشماری در مارس سال ۲۰۰۴، ۸۳٬۶۰۰ نفر تشخیص داده شده و تمامی قومیت‌ها را در خود جای داده است.
استان سکونگ یکی ازمهم‌ترین مناطق تولید قهوه لائوس می‌باشد ولی با این وجود فقیرترین استان در لائوس است. بیش از ۵۰ درصد این استان را مناطق جنگلی پوشانده است از همین رو صنایع چوبی در این استان از رونق خوبی برخوردار است.
ساوان‌ناکت (به لاتین: Savannakhet) یکی از استان‌های لائوس است. این استان دارای ۸۲۵٬۸۷۹ نفر جمعیت و مرکز این استان شهر ساوان‌ناکت می‌باشد.
ابزار سنگی انسان ماقبل تاریخ اولین بار در این استان مشاهده شد. قدمت این استان بین صد هزار تا ده هزار سال قبل از میلاد می‌باشد.
استان ساوان‌ناکت مساحت ۲۱٬۷۷۴ کیلومتر مربع (۸٬۴۰۰ مایل مربع). را پوشش می‌دهد این استان از شمال به استان کاموآنه، از جنوب به استان سالاوان، از شرق به تایلند و از غرب به برمه متصل می‌شود.
جمعیت این استان در یک سرشماری در مارس سال ۲۰۰۵، ۸۲۵٬۸۷۹ نفر تشخیص داده شده است و تنها سه قومیت این کشور را در خود جای داده است.
معدن سپون، واقع در حدود ۲۵۰ مایل (۴۰۰ کیلومتر) از جنوب شرقی وینتیان، بزرگترین معدن در لائوس است که این معدن دارای ذخایر طلا و مس می‌باشد.
بخش روداب به یکی از بخش‌های زیر اشاره دارد:
هاشیرا نام بناهایی در ژاپن است که از قدیم برای نگه‌داری اشیاء ساخته می‌شدند.
این معابد یا زیارتگاه‌ها معمولاً از سه بخش عمده ساخته شده‌اند:
معماری ژاپنی پیوند ژرف و منطقی با طبیعت برقرار کرده‌است، به گونه‌ای که تمام مواد و مصالح ساختمان‌های سنتی ریشهٔ گیاهی دارند. الوار درختان مخروطی چون سِدر، کاج، سرو و صنوبر برای ساخت سازهٔ بنا و از چوب درختان ریزبرگ مانند بلوط و شاه بلوط برای آرایهٔ خانه‌های سنتی استفاده می‌شده‌است.
کاغذ ساخته‌شده از چوب درخت توت برای پوشش درهای کشویی (شوجی) مورد استفاده قرار می‌گرفت.
چوب درخت خیزران (بامبو) در ترکیبی از خاک رس و ماسه و کاه برای ساخت دیوار کاربرد داشت.
کف‌پوش ژاپنی به نام تاتامی به ابعاد ۹۰×۱۸۰ سانتی‌متر از پوشال برنج کوبیده‌شده با نی بافته می‌شد و مدولی برای ابعاد اتاق‌ها در معماری ژاپنی بود.
از سنگ در شالودهٔ ستون‌های چوبی و از گِل رس برای روکش دیوار و از کاشی برای پوشش بام استفاده می‌شد.
معماری ژاپن، مانند هنر نقاشی و پیکرتراشی، با تأثیرگرفتن از هنر چین، به‌ویژه سبک دورهٔ تانگ، پدید آمده‌است.
با ورود آیین بودا، که دوران تغییر و تحول اندیشه و برخورد ژاپن با فرهنگ چین و کُره است، بسیاری از سنت‌های کهن ژاپن از هم گسست و هنرهای این کشور با هنر چینی درآمیخت.
معبد هوریوجی در نزدیکی نارا (ژاپن) نمونهٔ بارز معماری معبد بودایی است.
معبد ایسه شاخص‌ترین معبد باستانی شینتو در ژاپن است. این معبد در زمینی به مساحت ۵۰×۱۱۵ مترمربع بنا شده‌است و بنای اصلی معبد به نام «شودن»، روی تختگاهی با ستون‌های چوبی بنا شده و بام کاه‌گلی دارد. ستون‌های سهندوار زرین‌فام و بدنه‌ها از چوب درخت سرو است. برج پنج‌طبقه‌ای به نام «پاگودا» دربرگیرندهٔ فضای ویژهٔ استقرار تندیس خدایان به نام «کِندو» بوده‌است.
۱. کتاب "معماری غرب"، وحید قبادیان
۲. کتاب "تاریخ معماری"، نویسنده: فرانسیس دی. کی. چینگ، مارک ام. یارتسومبک و ویکرامادیتیاپراکاش
لوآنگ نامتا (به لاتین: Luang Namtha) یکی از استان‌های لائوس است. این استان دارای ۱۴۵٬۲۸۹ نفر جمعیت و مرکز این استان شهر لوآنگ نامتا می‌باشد.
در این استان آثار باستانی سنگی کشف شده است که قدمت این استان را به شش هزار سال پیش بر می‌گرداند.
استان لوآنگ نامتا مساحت ۹٬۳۲۵ کیلومتر مربع (۳٬۶۰ مایل مربع). را پوشش می‌دهد این استان از شمال به یوننان و چین، ازجنوب به استان اودوم‌سای و از جنوب قربی به استان بوکئو متصل می‌شود.
جمعیت این استان در یک سرشماری در مارس سال ۲۰۰۵، ۱۴۵٬۲۸۹ نفر تشخیص داده شده است و قومیتهای متفاوتی از این کشور را در خود جای داده است.
لوآنگ نامتا یکی از مناطق کشت برنج و نشکر می‌باشد. از سوی دیگر این استان با دارا بودن معدن زغال سنگ یکی از تولیدکننده و صادرکننده‌های زغال سنگ نیز می‌باشد.
قونقا باشی، میدانی در تبریز و در ضلع جنوب غربی باغ گلستان است . این میدان در ابتدای خیابانی واقع شده که منتهی به ایستگاه راه آهن می‌شود. این میدان مبداء حرکت تراموا یا قونقا بود.
شرکتی روسی، عملیات ساخت راه‌آهن تبریز - جلفا را در سال ۱۹۱۴ میلادی آغاز نمود. در سال ۱۹۱۳ نقشه‌برداری راه آهن مزبور انجام شده، در سال ۱۹۱۴ به تصویب وزارت راه روسیه رسید و دو ماه مانده به آغاز جنگ اول جهانی، اولین اقدام فنی آن شروع شد تا اینکه آئین گشایش راه‌آهن آذربایجان با تشریفات خاصی در تاریخ ۶ ماه مه ۱۹۱۶ با حضور محمدحسن میرزا ولیعهد ایران و سرتیپ یانوسکوتیچ، نماینده سپاه روس و همین‌طور کنسول‌های خارجی مقیم تبریز انجام شد.
شرکت راه‌آهن جلفا (دولت روسیه) مصمم بود، ایستگاه تبریز (واغزال) را در نزدیکی شهر در کنار گورستان سابق گجیل یا باغ گلستان امروزی احداث نماید؛ ولی چون مسیر راه‌آهن بایستی به طول سه کیلومتر از زمین‌های حاصلخیز عبور می‌کرد و خرید باغات و تاکستان‌ها و خانه‌های واقع در مسیر خطیب، لاله و شام غازان از طرف شرکت، گران تمام می‌شد و از طرفی مردم نیز حاضر به فروش و واگذاری باغات و اراضی خود به شرکت راه‌آهن نشدند، از این رو شرکت مزبور از کشیدن راه‌آهن به داخل تبریز صرفنظر کرده و ایستگاه دیگری در خارج شهر و در غرب آن به فاصله ۴٬۵ کیلومتری شهر احداث کرده و خیابان جدیدی را از شهر به ایستگاه راه‌آهن (واغزال) احداٹ نمود. این شرکت برای انتقال مسافران از شهر به ایستگاه راه‌آهن و برعکس، تراموا یا قطار شهری که نیروی محرکه آن اسب‌ها بوده و «قونقا» نامیده می‌شد، ایجاد کرد.
هر روز به هنگام حرکت قطار تبریز-جلفا و ورود آن به شهر، مسافران و کارکنان راه‌آهن با قونقا که دارای اتاق‌های چوبی بوده و چهار یا دو اسب آن را به حرکت در می‌آوردند، جابجا می‌شدند. این خط قطار یا تراموای شهری، تا سال ۱۳۱۸ خورشیدی دایر بوده سپس برچیده شد و اکنون مبدأ این قطار شهری یا قونقا را میدان «قونقا باشی» می‌گویند.
خط متروپولیتن () یکی از خط‌های متروی لندن است.
این خط که در سال ۱۸۶۳ راه‌اندازی شده است دارای ۳۴ ایستگاه و ۶۷ کیلومتر طول می‌باشد، ایستگاه متروی آلدگیت شرقی‌ترین و ایستگاه امرشام غربی‌ترین ایستگاه این خط می‌باشد.
به ترتیب از شرق به غرب.
هنر و معماری ابتدای مسیحیت به گونه‌ای ادامه شیوه زندگی در امپراتوری پسین و فرهنگ برخاسته از مسیحیت اولیه به‌شمار می‌رود. هنر این دوران با ظهور مسیح آغاز و با تفکیک امپراتوری رومی به روم شرقی (بیزانس) و روم غربی (ژرمنی،کارولنژی،اوتونی،رومانسک و گوتیک) پایان می‌یابد و سپس وارد عصر رنسانس (نوزایی) می‌شود.
سبکی که مسیحیت پیشین می‌نامیم همان سبک رومی پسین یا سبک باستانی پسین است. آثار متعلق به دوره مسیحیت را فقط از روی موضوع و نه از روی سبک می‌توان از آثار رومی تشخیص داد. آنچه در هنرهای تجسمی رخ می‌دهد گونه‌ای طبیعت‌زدایی از ناتورالیسم یونانی-رومی بود. شیوه‌های کهن گرایانه بار دیگر در این دوران ظاهر می‌شوند و شباهت آثار با آفریده‌های یونانی و رومی کمتر می‌شود.
۱- دوره پیگرد (تعقیب و گریز): که برابر با تأسیسی نخستین اجتماعات مسیحی در سده‌های نخستین میلادی است.
۲- دوره بازشناسی: از ۳۲۵ میلادی (یعنی تاریخ پذیرش دین مسیحیت توسط کنستانتین پادشاه روم در شورای نیقیه) تا حدود ۵۰۰ میلادی.
دوره پیگرد.
این دوره شامل آن قسمت از تاریخ هنر مسیحیت ابتدایی است که پیروان دین مسیحی از ترس حکومت به صورت مخفیانه به تبلیغ و انجام مناسک مذهبی مسیحی می‌پرداختند. به همین دلیل هنر این دوره از زیبایی اشرافانه یا استفاده از مواد و مصالح با کیفیت خالی است، چرا که هنرمندان این دوره از داشتن حامیان هنری بی نصیب بوده‌اند.
ارزشمندترین یادمان‌های دوره پیگرد، ناپیداترین یادمان‌های رم هستند که در زیر زمین قرار گرفته‌اند و به همین دلیل مقابر دخمه‌ای «کاتاکومب» (Catacomb) نام گرفته‌اند. این مقابر شبکه‌ای گسترده از دالان‌ها، تورفتگی‌ها و اتاقک‌های زیرزمینی در زیر شهر رم است که به عنوان گورستان‌های پنهانی برای دفن مردگان مسیحی و مکانی برای اجرای مناسک مذهبی ساخته می‌شده‌است.
مقابر دخمه‌ای از سده های دوم تا چهارم میلادی پیوسته مورد استفاده بوده‌اند. در سطح دیوارهای جانبی ای دالان‌ها، تورفتگی‌هایی به موزات محور دالان برای نگهداری از اجساد مردگان گشوده می‌شد که به آن‌ها لوکولوس نام می‌نهادند.
در برخی قسمت‌ها نیز اتاق‌های کوچکی به نام کوبیکولوم ساخته می‌شد که در واقع نمازخانه تدفینی بود و در آن مراسم و مناسک مذهبی انجام می‌گرفت. بسیاری از کوبیکولوم‌ها را با نقاشی‌های دیواری به شیوه‌های باستانی تزئین می‌کردند. این نقاشی‌ها که به صورت نقوش هندسی و داستانی است اصولاً روایتگر داستان‌های کتاب مقدس است. مشهورترین داستان که به تعداد زیادی در این نمازخانه‌ها کار شده‌است داستان یونس در دل ماهی است.
تصاویری که از مسیح در این زمان نقش شده،وی را در هیبت چوپان نیکوکار نشان داده اند؛ در حالی که پس از رسمی شدن دین رسمی در امپراتوری روم،مسیح رفته رفته خصوصیاتی مانند ردای ارغوانی،هاله ی دور سر،تاج و ... پیدا می‌کند که حالتی والامقام‌تر به او داده است.
سبک این نقاشی‌ها همان امپرسیونیسم شتابان و طرح گونه‌ای است که در نخستین نقاشی‌های رومی متعلق به آخرین دوره پمپئی (شهری در ایتالیا) دیده می‌شود. دلیل ایجاد نقاشی‌هایی به این شیوه از تاریکی دالان‌ها، نبود تهویه هوا، و وجود بوی مردار ناشی از تجزیه اجساد دفن شده در دیوار نیز هست.
با آنکه پاره‌ای از جشن‌ها و مراسم در مقابر دخمه‌ای برگزار می‌شد به احتمال زیاد عبادات منظم در خانه‌های خصوصی که به ترتیبی برای تبدیل شدن به خانه انجمنی یا تالارهای ستوندار ساده تغییراتی داده شده بود، به جای آورده می‌شد. بقایای یکی از این خانه‌ها که مربوط به ۳۱۱ میلادی است در زیر کلیسای جامع آکویلیا بدست آمده است.
وقتی مسیحیت به عنوان دین رسمی از جانب کنستانتین پذیرفته شد در سراسر امپراتوری رومی گسترش یافت و ناگهان ساختن بناهای مناسب برگزاری مراسم مذهبی و آداب نماز مسیحیت ضرورت پیدا کرد. کلیساهای اولیه از ترکیب یا تبدیل خانه‌های دهلیزی سرگشاده رومی، نمازخانه‌های دخمه‌ای و باسیلیکاهای رومی به وجود آمد.
یکی از نخستین بناهای کلیساهای مسیحی در دوران بازشناسی کلیسای قدیمی سن پیترو در رم است که بنا به برخی روایات محل دفن پطرس حواری است.
طرح کلیساهای باسیلیکایی، مستطیل شکل است و این طرح سالیان طولانی مورد توجه دنیای مسیحی قرار گرفت؛از آنجایی که وسعت زیادی برای انجام مراسم مذهبی داشت و از طرفی با عظمت بود،الگوی مناسبی برای ساخت بنای کلیسا بود که در اصل این طرح ها متعلق به دوران پیش از ظهور مسیح بود.متاسفانه هیچ یک از این کلیسا ها به حالت اولیه خود باقی نماندندو فقط نقشه ی ساختمانی بزرگ ترین آن ها،یعنی کلیسای سن پیترو در رم با صحت کافی به دست آمده.بعد ها مسیحیان با ایده گرفتن از خانه‌های رومی، الگوی کلاسیک دیگری را نیز اقتباس کردند که ساختمان متراکم در قسمت مرکزی یا ساختمان گرد گنبددار یا چند ضلعی بود که نمونه ی آن را پیشتر از این در معماری معبد پانتئون(Pantheon)می توان دید. این نوع معماری بیشتر برای ساخت مقابر عظیم یا آرامگاه‌های خانوادگی، تعمیدگاه‌ها و عبادتگاه‌هایی که به کلیسا متصل می‌شوند به کار می‌رفت. بهترین نمونه این نوع بنا، آرامگاه کنستانتینا دختر کنستانتین است.
بعدها معماران بیزانسی در شرق ابعاد عظیمی به این نقشه دادند.
از نمونه‌های کلیساهایی با قسمت مرکزی می‌توان به کلیسای سانتا کنستانتسا در رم مربوط به اواخر سده چهارم میلادی اشاره کرد.
در این دوره سطح دیوار ها را با مجموعه تصاویر مربوط به هم و متأثر از مجموعه نقاشی‌های یونانی-رومی تزئین می‌کردند که با توجه به مستندات موزائیک کاری جای نقاشی دیواری را گرفت.
برای تزئین بناهای کلیسا و به منظور تبلیغ دین و آموزش تهذیب معتقدان، دیوارهای کلیسا باید با سبک و نمایی آراسته می‌شد که این پیام را به مؤثرترین شکل ممکن به مردم برساند.
هنر موزاییک کاری که در دوران رومی بسیار متداول بود بدین منظور برگزیده شدند و به جزئی محسوس و بادوام از دیوار کلیساها تبدیل شدند.
این موزاییک‌ها برای دیده شدن از فاصله‌ای قابل تجه طراحی شده‌اند. برای موزاییک‌ها از انواع سنگ‌های رنگی استفاده شده‌است. شاید مشهورترین موزاییک کاری در دوران بازشناسی در سده‌های اولیه را بتوان در کلیسای سن پیترو بدست آورد که در آن مسیح در هیئت آپولون (خدای خورشید رومی) دیده می‌شود که سوار بر گدونه آفتاب و توسط اسب‌های گردونه در آسمان‌ها می‌تازد.
شیوه تصاویر اجرا شده نوعی ناتورالیسم کهن رومی است که با هنر نمادپردازی نوین در هم آمیخته است.
از دیگر هنرهای ایجاد شده در دوران بازشناسی، می‌توان به هنر کتابت و تذهیب کتاب مقدس اشاره کرد. این هنر که تحت حمایت کنستانتین شکوفا شد باعث به وجود آمدن کتابخانه در کلیساها گشت و اصولاً راهبان مسیحی هنرمندان این نسخ مذهبی محسوب می‌شدند. از آثار این دوران می‌توان به مینیاتوری از نسخه ویرژیل موزه واتیکان اشاره کرد.
مسجد خزینه یا مسجد قِزِلّی که به «مسجد حاجی میرزا یوسف آقا» نیز مشهور است، یکی از مساجد تاریخی تبریز است که در خیابان فردوسی قرار گرفته‌است.
این مسجد با شمارهٔ ۱۶۶۷۱ در ۳ دی ۱۳۸۵ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده‌است.این مسجد محل شروع تظاهرات ۲۹ بهمن تبریز بود.
کف این مسجد از سطح خیابان یک متر بلندتر است. در ورودی و پنجره‌های آن همه مشرف بر خیابان فردوسی است. مسجد دوازده ستون سنگی و بیست گنبد آجری یکنواخت دارد. طول مسجد ۲۴ متر و عرض آن نزدیک بیست متر است. خواجه‌نشین‌های نسبتاً عریضی نیز در سه سوی شمالی و شرقی و غربی دارد.
بانی مسجد «حاج میرزا یوسف طباطبائی» بوده و عمارت آن نیز در ربع آخر قرن سیزدهم هجری قمری صورت گرفته‌است. نادر میرزا دربارهٔ این مسجد می‌نویسد:نادر میرزا، تاریخ و جغرافی دارالسلطنه تبریز، ص ۱۱۵
این مسجد را به علت کشف و پیدایش تعداد قابل توجهی سکه‌های طلا و نقره در محوطه آن و زیر ستون‌ها و محراب، به نام مسجد «قیزیللی» یا «مسجد طلایی» و «مسجد خزینه» نامیدند.
«گوشت‌پسر فوق‌العاده» () یک بازی ویدئویی در سبک سکوبازی است که توسط استودیو مایکروسافت و در سال ۲۰۱۰ و در پلت‌فرم‌های مایکروسافت ویندوز و اواس ده منتشر شده است.
بازارچه کره‌نی‌خانا آلتی یا بازار نقارخانه یا بازارچه قائم‌مقام، بازارچه‌ای قدیمی در تبریز است که در ابتدای خیابان ارتش شمالی و مقابل بانک ملی واقع شده است. این بازارچه امروزه مرکز فروش اقسام میوه و تره بار است.
بازارچه «کره نی خانا آلتی» دنباله بازارچه رنگی (رهلی بازار) و بازارچه خیابان است که پس از احداث خیابان ارتش شمالی در سال ۱۳۰۸، این خیابان بازارچه را قطع کرد. انتهای این بازارچه به کاروانسرای حاج علی نقی و بازار شیشه‌گرخانه مربوط می‌شد و یکی از بازارهای معروف تبریز به نام «بازار قائم مقام» بود که در اثر گذشت زمان کم‌کم بازار قائم مقام رو به ویرانی نهاد و قسمتی از آن در احداث خیابان از بین رفت. از ملحقات این بازار، می‌توان به مسجد شازدا (شاهزاده) اشاره کرد که به نام شاهزاده عباس میرزا نایب السلطنه قاجار نامگذاری شده بود و اکنون به نام مسجد شهدا نامگذاری شده است.
قسمت شمالی بازار قائم مقام عمارت قلعه بیگی قدیم و شهربانی جدید بود که عمارت تاریخی و قدیمی شهربانی را ویران کرده و به جای آن بلوار و فضای سبز مقابل بانک ملی را احداث کردند. نقل است که در گذر پشت شهربانی (قلعه بیگی قدیم) و نزدیکی بازار قائم مقام، سید علی محمد باب را به دار آویختند.
در بام عمارت قلعه بیگی یا شهربانی توسط مأموران هنگام اذان صبح و اذان مغرب در دو نوبت چند عدد شیپور یا نقاره به صدا در می‌آمد تا مأموران شبگرد، دروازه‌های هشت‌گانه شهر را ببندند. در این هنگام کسی نه حق ورود به شهر را داشت و نه حق خروج. مسافرانی که به شهر می‌آمدند، اگر دیر وقت می‌رسیدند، در کاروانسراهای خارج دروازه‌ها بیتوته می‌کردند. چون این بازارچه در جوار و زیردست عمارت شهربانی قدیم قرار داشت، نامش از بازار قائم مقام به بازارچه «کره‌نی‌خانا آلتی» (زیر بام کره‌نی) تبدیل شد. بعدها در پشت عمارت شهربانی «بازارچه مهران» در مقابل عمارت دارایی ساخته شد که در اثر تعریض خیابان توپخانه یا خیابان شاهبختی سابق (خیابان شهدا و جمهوری اسلامی) و احداث میدان شهدا، آن بازارچه نیز تخریب شد.
خط پیکدیلی () یکی از خط‌های متروی لندن است.
این خط که در سال ۱۹۰۶ راه‌اندازی شده است دارای ۵۳ ایستگاه و ۷۱ کیلومتر طول می‌باشد، ایستگاه متروی کوکفوسترز شمالی‌ترین، ایستگاه متروی همرسمیت جنوبی‌ترین و ایستگاه متروی اوکسبریج شرقی‌ترین ایستگاه این خط می‌باشد.
سانگ‌یانگ تیوولی () یک خودروی مینی اس‌یووی ۵ در، ساخت شرکت سانگ‌یانگ کره جنوبی است. این اولین مدل جدید سانگ‌یانگ تحت مالکیت ماهیندرا است. این خودرو در بریتانیا با قیمت پایه ۱۲٬۹۵۰ پوند عرضه شده‌است.
تیوولی با انتخاب موتور بنزینی یا دیزلی ۱٫۶ لیتری در بازار عرضه شد و در دو طرح چهار چرخ متحرک یا محور جلو در دسترس است. گیربکس اتوماتیک یا جعبه دستی ۶ سرعته این خودرو ساخت شرکت ژاپنی آیسین سیکو (متعلق به تویوتا) است.
۶ کیسه هوا در ده نقطه و کمربندهای ایمنی سه نقطه‌ای محافظ جان تمام سرنشینان در هنگام وقوع حادثه می‌باشند.این خودرو مجهز به سیستم ترمز ضد قفل (ABS) بعلاوه سیستم تقسیم نیروی الکترونیکی ترمز (EBD)، سیستم کنترل پایداری (ESP)، سیستم ضد واژگونی (ARP) و ASR - TCS - ESS - HSA.
مجهز به ۵ کمربند با سیستم پیش کشنده و اتصال سه نقطه به همراه سیستم ISoFix است.ایمنی سانگ‌یانگ تیوولی،
در برنامه ارزیابی خودرو جدید کره‌ای (KNCAP)، سانگ‌یانگ تیوولی دارای استاندارد آلایندگی یورو ۶ و دارای ۵ ستاره ایمنی از KNCAP را در تاریخ ۲۰۱۵ دریافت کرد. همچنین برنده بهترین ارگونومی صندلی خودرو در کره جنوبی شده‌است و با سه تریم رنگی کرم، مشکی و قرمز تولید می‌شود.
رتبه‌بندی سانگ‌یانگ تیوولی برای اولین بار در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. در آن زمان، ترمز اضطراری خود مختار به عنوان یک گزینه به عنوان بخشی از بسته ایمنی فروخته شد و Euro NCAP دو رتبه را منتشر کرد: یکی با تجهیزات استاندارد و دیگری با بسته ایمنی. از ماه فوریه سال ۲۰۱۸، بسته ایمنی - AEB City, AEB Inter-urban و AEB Pedestrian - تجهیزات استانداردی ساخته شده‌است و امتیاز این تغییر را تغییر داده‌است.
Euro NCAP test results for a LHD, 5-door hatchback variant with standard equipment on a 2016 registration:
مایکل بهنا () از افسران ارتش ایالات متحده آمریکا است.
بنجامین وی (؛ زادهٔ ) یک سرمایه‌دار اهل ایالات متحده آمریکا است.
دنی مورگان (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا است.
لوآنگ پرابانگ (به لاتین: Luang Prabang) یکی از استان‌های لائوس است. این استان دارای ۳۳۶۰۰۰ نفر جمعیت و مرکز این استان لوآنگ پرابانگ می‌باشد.
لوآنگ پرابانگ پایتخت باستانی کشور لائوس است و یکی از قدیمی‌ترین شهرستانها در لائوس، حدود ۱۲۰۰ سال پیش تأسیس شده است.
استان لوآنگ پرابانگ مساحت ۱۶٬۸۷۵ کیلومتر مربع (۶٬۵۰۰ مایل مربع). را پوشش می‌دهد این استان از شمال به استان اودوم‌سای و استان پونگسالی، ازجنوب شرقی به استان سکونگ، از شرق به استان هوآپان و از غرب به استان ساینیابولی متصل می‌شود.
جمعیت این استان در یک سرشماری در مارس سال ۲۰۰۵، ۴۰۷٬۰۱۲ نفر تشخیص داده شده است که ترکیبی از ۶ قوم مختلف از جمله:الک، کتنگ، کتو، سوای، اویت و رینگ است.
اوکپوپتوک مرکز بافیافنده و نساجی در استان لوآنگ پرابانگ است. این طراحی و تولید منسوجات و صنایع دستی. آن را به عنوان یک شریک اتحادیه لائوس زنان و جوامع روستایی از صنعتگران تأسیس شد. اوکپوپتوک تقریباً برای ۲۰۰ نفر ایجاد شغل نموده است.
پاکسه (به لاتین: Pakse) یک منطقهٔ مسکونی در لائوس است که در استان چامپاساک واقع شده‌است.
پاکسه ۸۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ساواناخت (به لاتین: Savannakhet) یک سکونتگاه مسکونی در لائوس است که در استان ساوان‌ناکت واقع شده‌است.
ساواناخت ۱۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
فونساوان (به لاتین: Phonsavan) یک شهرک در لائوس است که در Pek District واقع شده‌است.
فونساوان ۳۷٬۵۰۷ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تاخک (به لاتین: Thakhek) یک شهر در لائوس است که در Thakhek District واقع شده‌است.
تاخک ۸۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
موانگ شای (به لاتین: Muang Xay) یک شهر در لائوس است که در استان اودومشای واقع شده‌است.
پاکشن (به لاتین: Pakxan) یک شهر در لائوس است که در استان بولیکام‌سای واقع شده‌است.
پاکشن ۲۷٬۴۰۴ نفر جمعیت دارد و ۱۵۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اتاپیو (به لاتین: Attapeu) یک شهر در لائوس است که در Samakkhixay District واقع شده‌است.
اتاپیو ۱۹٬۲۰۰ نفر جمعیت دارد و ۹۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بان هوایشای (به لاتین: Ban Houayxay) یک شهر در لائوس است که در Houay Xay District واقع شده‌است.
بان هوایشای ۱۷٬۶۸۷ نفر جمعیت دارد و ۳۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لوانگ نامتا (به لاتین: Luang Namtha) یک منطقهٔ مسکونی در لائوس است که در استان لوآنگ نامتا واقع شده‌است.
لوانگ نامتا ۳٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد.
فونگسالی (به لاتین: Phongsali) یک شهر در لائوس است که در استان فونگسالی واقع شده‌است.
ساینیابولی (به لاتین: Sainyabuli) یک شهر در لائوس است که در استان ساینیابولی واقع شده‌است.
ساینیابولی ۱۶٬۲۰۰ نفر جمعیت دارد.
سالاوان (به لاتین: Salavan (city)) یک شهر در لائوس است که در استان چامپاساک واقع شده‌است.
سیکونگ (به لاتین: Sekong) یک شهر در لائوس است که در Lam Mam واقع شده‌است.
استان ساینیابولی (به لاتین: Sainyabuli Province) یک استان در لائوس است که در غرب این کشور واقع شده‌است.
استان ساینیابولی ۱۶٬۳۸۹ کیلومترمربع مساحت و ۳۸۲٬۲۰۰ نفر جمعیت دارد.
استان فونگسالی (به لاتین: Phongsaly Province) یک لائوس در لائوس است که در شمال این کشور واقع شده‌است.
استان فونگسالی ۱۶٬۹۲۵ کیلومترمربع مساحت و ۱۹۹٬۹۰۰ نفر جمعیت دارد.
استان بوکیو (به لاتین: Bokeo Province) یک استان در لائوس است که در غرب این کشور واقع شده‌است.
استان بوکیو ۶٬۱۹۶ کیلومترمربع مساحت و ۱۴۵٬۲۶۳ نفر جمعیت دارد.
استان وینتیان (به لاتین: Vientiane Province) یک استان در لائوس است که در مرکز این کشور واقع شده‌است.
استان وینتیان ۱۵٬۹۲۷ کیلومترمربع مساحت و ۳۸۸٬۸۳۳ نفر جمعیت دارد.
استان اودومشای (به لاتین: Oudomxay Province) یک استان در لائوس است که در شمال غرب این کشور واقع شده‌است.
استان اودومشای ۱۵٬۳۷۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۶۵٬۱۲۸ نفر جمعیت دارد.
استان خاموان (به لاتین: Khammouane Province) یک استان‌های لائوس در لائوس است که در لائوس واقع شده‌است.
استان خاموان ۱۶٬۳۱۵ کیلومترمربع مساحت و ۳۳۷٬۳۱۴ نفر جمعیت دارد.
استان شیانگخوانگ (به لاتین: Xiangkhouang Province) یک استان در لائوس است که در شرق این کشور واقع شده‌است.
استان شیانگخوانگ ۱۶٬۳۵۸ کیلومترمربع مساحت و ۲۴۰٬۵۹۱ نفر جمعیت دارد.
استان هوافان (به لاتین: Houaphanh Province) یک استان در لائوس است که در شمال شرق این کشور واقع شده‌است.
استان هوافان ۱۶٬۵۰۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۸۰٬۸۹۸ نفر جمعیت دارد.
منطقه وینتیان (به لاتین: Vientiane Prefecture) یک استان در لائوس است که در غرب این کشور واقع شده‌است.
منطقه وینتیان ۳٬۹۲۰ کیلومترمربع مساحت و ۶۹۸٬۲۵۴ نفر جمعیت دارد.
حیما یک منطقهٔ مسکونی در عمان است که در استان وسطی واقع شده‌است.
بدبید یک منطقهٔ مسکونی در عمان است که در استان داخلیه واقع شده‌است.
بلو سیتی یک منطقهٔ مسکونی در عمان است که در باطنه واقع شده‌است.
السایق یک منطقهٔ مسکونی در عمان است که در استان داخلیه واقع شده‌است.
تنام یک منطقهٔ مسکونی در عمان است که در استان ظاهره واقع شده‌است.
ریسوت یک منطقهٔ مسکونی در عمان است که در استان ظفار واقع شده‌است.
شهر المفرق (به عربی: المفرق) یک منطقهٔ مسکونی در اردن است که در استان مفرق واقع شده‌است.
شهر المفرق ۱۴ کیلومترمربع مساحت و ۵۶٬۳۴۰ نفر جمعیت دارد و ۷۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
الطفیلة (به عربی: مدینة الطفیلة) یک شهر در اردن است که در استان طفیله واقع شده‌است.
الطفیلة ۱۸٫۵۱۸ کیلومترمربع مساحت و ۳۸٬۴۲۸ نفر جمعیت دارد و ۹۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
حوشون (به لاتین: Hüşün) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آغ‌داش واقع شده‌است.
حوشون ۱٬۰۱۵ نفر جمعیت دارد.
ناعور اردن (به عربی: ناعور) یک منطقهٔ مسکونی در اردن است که در استان عمان واقع شده‌است.
ناعور اردن ۸۷ کیلومترمربع مساحت و ۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۷۷۷–۸۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زرگران () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است.
زرنووا (به لاتین: Zərnava) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان اسماعیللی واقع شده‌است.
زرنووا ۸۷۲ نفر جمعیت دارد.
بندر سری پوترا (به لاتین: Bandar Seri Putra) یک عوارض جغرافیایی در مالزی است که در سلانگور واقع شده‌است.
بندر خیران (به عربی: بندر خیران) یک منطقهٔ مسکونی در عمان است که در استان مسقط واقع شده‌است.
عجیابات (به لاتین: Eceabat) یک سکونتگاه مسکونی در ترکیه است که در استان چناق‌قلعه واقع شده‌است.
عجیابات ۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر عجمان (به عربی: عجمان) شهری در امارات متحده عربی و پایتخت امارت عجمان می‌باشد که در ساحل خلیج فارس واقع است.
شهر عجمان ۲۳۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
بندر تانا (به لاتین: Bandar Thana) یک عوارض جغرافیایی در بنگلادش است که در شهرستان چیتاگونگ واقع شده‌است.
بندر تانا ۴۴٫۶۳ کیلومترمربع مساحت و ۱۸۷٬۷۳۹ نفر جمعیت دارد.
بندر اوپازیلا (به لاتین: Bandar Upazila) یک سکونتگاه مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه ناراین‌گنج واقع شده‌است.
بندر اوپازیلا ۵۵٫۸۴ کیلومترمربع مساحت و ۳۱۲٬۸۴۱ نفر جمعیت دارد.
بیت‌قدم واحد پولی‌ای‌ست که برخلاف بیت کوین که توسط کامپیوتر ها استخراج می‌شود، با قدم‌زدنِ انسان‌ها ساخته می‌شود.
این واحد پولی رمزنگاری‌شده که توسط نیسان بهار و فرانکی ایمبسی ساخته شده با حرکت انسان ساخته می‌شود. این پول با قدم‌زدن ایجاد می‌گردد. بیت‌قدم ابزارک‌یست که بر روی گوشی‌های هوشمند نصب می‌شود و با شمردن گام‌های دارندهٔ گوشی به ازای هر ۱۰٬۰۰۰ قدمی که برمی‌دارد که چیزی حدود ۵ مایل می‌شود به او یک دلار بیت‌قدم (BW$) می‌دهد. دارندگان این نرم‌افزار می‌توانند با این پول از فروشگاه‌های برخط چیز بخرند یا آن را با پول نقد معاوضه کنند.
سازندگان این یکای پولی تا نوامبر ۲۰۱۵ توانسته‌اند ده میلیون دلار منابع مالی اولیه برای این یکای پولی به عنوان پشتیبان عموماً از سرمایه‌گذاران ژاپنی جمع کنند تا بتوانند واحد پولی‌شان را راه بیندازند و بتوانند پایگاه اطلاعاتی‌ای برای تراکنش‌ها بسازند. همچنین شرکت موراتا بر روی دست‌بندی کار می‌کند که بتواند جایگزین استفاده از گوشی‌های هوشمند برای نمایش بیت‌قدم‌هایی شود که دارنده‌اش تولید می‌کند. سازندگان کفش و حتی برخی بانک‌های انگلستان هم آمادهٔ پذیرش این یکای پولی‌اند.
سیسیلیانا () یا سیسیلیانو سبک یا گونه‌ای موسیقایی است که اغلب به عنوان موومانی از یک قطعه‌موسیقی بزرگ‌تر در دوره باروک به‌کار می‌رفت. ریتم سیسیلیانا معمولاً ۶/۸ یا ۱۲/۸ موزون و آهسته است که آن را شبیه ژیگ یا تارانتلای آهسته می‌کند.
سیسیلیانا که بیشتر در تونالیته مینور با ریتم نقطه‌دار نواخته می‌شود نسبتی دور نیز با جزیرهٔ سیسیل و حال‌وهوای روستایی آن دارد. این فرم موسیقایی به‌خصوص در آریاهای اپرای دورهٔ باروک رایج بود.
امیر عباس حاتمی ملقب به آتش در بازی های متعدد توانسته است به پیروزی در برابر حریفانی برسد او به دو قهرمانی
پی اس ۲۰۲۳ و فیفا۳۲ رسیده است
او در خانواده‌ای هنرمند به دنیا آمد و از سن هجده سالگی با شرکت در کلاس‌های داستان‌نویسی جمال میرصادقی به‌طور حرفه‌ای داستان‌نویسی را شروع کرد. این کلاس ها زمینه ساز برای جایزهٔ ادبی صادق هدایت در اسفند ۱۳۸۵ شدند. داستان‌ های کوتاهی که وی در طول سال‌های ۱۳۸۳ الی ۱۳۸۶ نوشته بود در سال ۱۳۸۸ در کتابی تحت عنوان «باسگا» توسط نشر افراز منتشر شد.http://novler.com/_novel/n18350/باسگا_(مجموعه_داستان) او همچنین در زمینهٔ ترجمه ادبیات نمایشی فعالیت زیادی "دارد" و اولین کتابی که در این زمینه از او منتشر شد ترجمه‌ای بود از نمایشنامه دفتر یادداشت تریگورین؛ برداشتی آزاد از مرغ دریایی آنتوان چخوف نوشتهٔ تنسی ویلیامز که توسط نشر قطره در سال ۱۳۸۶ منتشر شد.
او پس از آموزش در کلاس‌های داستان‌نویسی میرصادقی و بعد از بردن جایزهٔ صادق هدایت، اثری نیافرید تا این‌که در سال ۱۳۸۷ با کارگاه‌های داستان‌نویسی محمدحسن شهسواری آشنا شد و در آن‌جا داستان بلند «یکشنبه» را نگاشت که در سال ۱۳۸۹ توسط نشر چشمه منتشر شد. اما قبل از در سال ۱۳۸۸ توسط نشر افراز اولین مجموعه داستان خودش به نام "باسگا "را روانهٔ بازار کرد. این مجموعه داستان که حاصل تجربیات کلاس‌های جمال میرصادقی بود، شامل هشت داستان‌ کوتاه می‌شد. مجموعه داستانی که در وصف آن احمد بیگدلی، نویسنده، در روزنامهٔ فرهیختگان نوشت:
«همه داستان‌ها در «زبان» یگانه‌اند، اما در «آن» داشتن یا نداشتن با هم فرق می‌کنند. در این داستان‌ها یا «آنی» وجود ندارد یا اگر هست، مثل آفتاب پیش از طلوع است. به همین دلیل است که من گام اول این نویسنده ارمنی را که به راستی جنس زبان فارسی را به خوبی می‌شناسد تردیدآمیز تلقی می‌کنم. نه تا بدان حد که ناامید باشم.»
این مجموعه شامل داستان‌هایی است که همگی به صورت کلاسیک و قاعده‌مند نگاشته شده‌اند و از نظر خیلی‌ها در زمان نگارش، حرف تازه‌ای برای ادبیات نداشت. اما داستان بلند یکشنبه که یک‌سال بعد از انتشار مجموعه داستان باسگا منتشر شد، داستان پسر جوانی است به نام «آربی آراکلیان» که به صورت اول شخص روایت می‌شود و ما از طریق راوی با دنیای پیرامون او و آدم‌های زندگی‌اش آشنا می‌شویم. این داستان در مدت زمان دو سال روایت می‌شود و چند تا از وقایع مهم شخصیت راوی را در بر می‌گیرد.
بهاره الله‌بخش در نقد خود از این کتاب در روزنامهٔ جام جم می‌نویسد:
این رمان توانست سال ۱۳۹۰ در یازدهمین دورهٔ جایزه بنیاد هوشنگ گلشیری نامزد نهایی بخش «رمان اول» این جایزه شود.کتاب صوتی این اثر توسط آوانامه منتشر و با صدای میلاد فتوحی خوانده شده‌است.
بارسقیان در ادامهٔ فعالیت‌های بعدی خودش در زمینهٔ داستان‌نویسی رمان «دوشنبه» را نوشت. این رمان هم ادامهٔ داستان زندگی آربی آراکلیان بود و به یک روز دوشنبه از زندگی او می‌پرداخت. وقایع رمان مربوط به چند سال بعد از ماجراهای کتاب «یکشنبه» بود. این داستان در روز دوشنبه شانزدهم ۱۳۹۱ می‌گذرد و ما تمام روز را با آربی (شخصیت اصلی داستان) هستیم. او را در خلال یک روز بلند و گرم تابستانی می‌بینیم. روزنامهٔ همشهری در بخش چهار پیشنهاد خود دربارهٔ دوشنبه چنین می‌نویسند که:
«دوشنبه، پخته‌ترین اثر نویسنده‌اش به‌شمار می‌رود. اثری که با تغییراتی در فرم نسبت به کارهای قبلی بارسقیان منتشر شده و به نظر می‌رسد بیشتر این تغییرات نیز در نهایت به اعتلای روایت کمک کرده‌اند. همان‌طور که از نام اثر می‌توان حدس زد، این کتاب یک روز از زندگی راوی‌اش در گوشه‌ای از تهران را روایت می‌کند. بر خلاف اثر قبلی نویسنده، این‌بار تمِ تنهایی کمتر در کار به چشم می‌خورد، اما دوشنبه سرشار از درگیری‌های روزمره‌ای است که با پیش رفتن ماجرا و بیشتر دیده شدن شخصیت‌ها، بیشتر و بیشتر نمایان می‌شوند. نوع روایت در «دوشنبه» تا حدودی می‌تواند یادآور فیلم «به همین سادگی» رضا میرکریمی هم باشد، با این تفاوت که این‌جا کشمکش‌ها، به همان سادگی‌ها هم نیستند!»
در جلسهٔ رونمایی کتاب دوشنبه، حسین سناپور، رمان‌نویس و استاد داستان‌نویسی، از این رمان چنین یاد کرد:
«بارسقیان قصد دارد روابط میان آدم‌های امروزی دوروبر خودش را نشان‌مان
می‌دهد و خیلی خوب از هم گسیختگی روابط میان این آدم‌ها را در رمانش می‌سازد؛ مثلاً روابط درون خانواده با وجود نزدیک بودن باز هم چندان نزدیک نیست و راوی و خواهرش نمی‌توانند با هم حرف بزنند. در کتاب‌فروشی سه نفر نشسته‌اند و زبان همدیگر را نمی‌فهمند و در نهایت این آدم سعی دارد ارتباط بگیرد و کار درست را انجام بدهد اما اغلب این کارها تبدیل به ضد خودشان می‌شوند یک گسیختگی خیلی خوب را نشان‌مان می‌دهند. اگر توقع‌مان این باشد که رمان می‌خواهد جامعهٔ اطرافش را نشان‌مان بدهد باید گفت از عهدهٔ این کار برآمده‌است. اگر بخواهم فراتر از این‌ها نگاه کنم باید بگویم انتظار من این بود که او روابط را بیشتر بکاود و مثلاً شکل رابطه با آن دختری که دارد در خیابان پیاده‌روی می‌کنند و یک جاهایی حرف هم را می‌فهمند و یک جاهایی نمی‌فهمند، این صحنه از آن‌هایی است که شاید بسط دادنش می‌توانست کمک کند به شناخت بیشتر آن فضا و جامعه و روابطی که نویسنده ازشان حرف می‌زند، او اما توی اعماق ذهن نمی‌رود بلکه بیشتر مثل یک گزارشگر یک چیزهایی را می‌بیند و می‌گوید، این تفسیر نکردن جهان پیرامون و حرف نزدن از احساسات شخصی سبب می‌شود که ما بی‌واسطه با آن‌ها برخورد کنیم و خوب این هم شیوهٔ خوبی است.»
داستان بلند دوشنبه به صورت الکترونیکی در سایت فیدیبو منتشر شده‌است. رمان بعدی او اثری است مشترک با غلامحسین دولت‌آبادی به نام پُل که توسط نشر افراز سال ۱۳۹۴ منتشر شده‌است. این رمان هم به مانند کار قبلی او باز داستان یک روز از زندگی در شهر تهران است اما تفاوت‌های بسیار با اثر قبلی او دارد. این رمان در یک روز گرم مردادی می‌گذرد. پنج‌شنبه ۲۴ مرداد ۱۳۹۲ تاریخ رخداد این رمان است. اما این بار عوض یک شخصیت ما حداقل با بیش از چهل‌ودو شخصیت شناسنامه‌دار مواجه هستیم که هر کدام در این روز گرم سعی می‌کنند راوی تراژیک وقایع زندگی خودشان باشند. این رمان پُر حجم (۵۰۴ صفحه) سعی دارد از خلال یک روز طولانی ما را با زندگی آدم‌های زیادی و اخلاقایت و وقایع اطرافشان مواجه کند. در طول روز، ما هر چه به ساعت غروب نزدیک‌تر می‌شویم، هوا ابری‌تر می‌شود تا این‌که به صورت ناگهانی در ساعت شش باران شروع به باریدن می‌کند. بارانی که تا انتهای شب تبدیل به طوفانی خطرناک می‌شود. این رمان به هیچ‌وجه به شکل رمان‌های معمول روایت تک خطی ندارد و داستان با روایت‌های موازی فراوان پیش می‌رود. این رمان در پاییز سال ۱۳۹۷ با ویراستی تازه که شامل ویرایش فنی و صوری مجدد کتاب بود توسط نشر اسم دوباره وارد بازار شد. لیلا صادقی دربارهٔ این رمان نوشت:
رمان پل، نوشتهٔ آراز بارسقیان و غلامحسین دولت‌آبادی (۱۳۹۴) اثری است با ساختار و مفهومی شهری که می‌توان آن را انعکاسی از تهران در دورهٔ معاصر از نگاه مؤلفان آن به عنوان بخشی از جامعه دانست. داستان‌های متفاوتی که همگی با درون‌مایهٔ تنش‌های خانوادگی و اضمحلال روابط انسانی نوشته شده‌اند، در دو بخش صوری بنا به تطبیق با ساختار پل به عنوان سازه‌ای که دو مکان را به یکدیگر متصل می‌کند، روایت می‌شوند. در مجموع کل اثر از هفت فصل به نام هفت پل در تهران تشکیل شده که هر فصل خود شامل زیرفصل‌های دیگری به عنوان پیوست و نیز متعاقباً پیوند است. به غیر از زیرفصل اول هریک از فصل‌ها که با نام «پیوند» به روایت ماجرای امین پارسا اختصاص دارد، الزاماً این فصل‌بندی، با تقطیع روایی رمان هم‌خوانی ندارند تا جایی که در برخی از زیرفصل‌ها به صورت دائرةالمعارف‌وار داستان شخصیت‌های مختلف بدون هیچ‌گونه اتصال روایی گزارش می‌شود…
فرید قدمی در مراسم رونمایی از اولین ویراست این کتاب در پاییز ۱۳۹۴ دربارهٔ این کتاب گفت:
مشکل بزرگی که باعث می‌شود، مخاطبان با آثار حوزه ادبیات داستانی معاصر ارتباط چندانی برقرار نکنند، با عجله خواندن این آثار است. رمان «پل» را باید به آهستگی هرچه تمامتر مطالعه کرد. رمان «پل» از واقع‌گرایی مقابل چیزی که ادبیات یا رمان ذهنی خوانده می‌شود، دفاع می‌کند. همان‌گونه که برای ساختن پل نیاز به کار مهندسی شده‌است، رمان «پل» نیز کاملاً مهندسی شده و سازمان یافته «ساخته» شده‌است. شارل بودلر، شاعر و نظریه‌پرداز مشهور فرانسوی نیز در دو قرن پیش گفت که آثار بزرگ «ساخته» می‌شوند. خویشاوند مهم رمان «پل» رمان اولیس (رمان) اثر جاودانه جیمز جویس است. این دو رمان هر دو در یک روز از یک ماه گرم می‌گذرند. رمان «پل» تصویر و شناخت مناسبی از شهرِ تهران به دست می‌دهد و در رمان «اولیس» نیز شهرِ «دوبلین» به تصویر کشیده شده‌است. در رمان «اولیس» به‌جز انگلیسی از چند زبان دیگر از جمله لاتین و یونانی هم استفاده شده‌است؛ رمان «پل» نیز قسمت‌هایی به زبان‌های انگلیسی و همچنین جملاتی نیز به زبان‌های ارمنی و عربی دارد. هر دو رمان نیز «اتوبیوگرافیک» هستند. در رمان «پل» می‌توان زندگی واقعی هر دو نویسنده یعنی دولت‌آبادی و بارسقیان را مشاهده کرد و این کار را بسیار جذاب می‌کند.
نسخهٔ ویراست دوم این کتاب در به صورت الکترونیکی در سایت طاقچه منتشر شده‌است. در زمستان سال ۱۳۹۷ پنجمین اثر داستانی او به نام سه‌شنبه از طرف نشر اسم منتشر و وارد بازار شد. این که ادامهٔ بر دو داستان قبلی یعنی یکشنبه و دوشنبه است به ادامهٔ زندگی شخصیت اصلی کتاب یعنی آربی آراکلیان می‌پردازد و در جریان سفر شخصیت اصلی داستان به شهرهای اصفهان، شیراز، اهواز، آبادان و بوشهر روایت می‌شود و تجربه شهر و سفر در کنار هم قرار گرفته‌اند. او در سه‌شنبه خواننده را دعوت به یک مفت‌سواری کرده‌است و نکته جالب اینکه نویسنده آن را بر اساس تجارب شخصی و واقعی خودش خلق کرده. البته در نسبتی دور با خود واقعی‌اش چون همه چیز از زاویه یک شخصیت داستانی روایت می‌شود. «آربی» شخصیت اصلی رمان سه‌شنبه، کارگردان تئاتر است اما پس از جدایی همسرش کمتر توانسته کار درخورِ تحسینی روی صحنه ببرد یا اینکه عمداً نخواسته چیزی را که جامعه می‌خواهد دو دستی تقدیمش کند. در این رمان ما با شخصیتی طرف هستیم که می‌خواهد دست از بازی کردن نقشش بکشد و نقابش را از صورت بردارد. در میانهٔ این کشمکش‌هاست که نیرویی نامرئی او را مدام به سمت بوشهر می‌کشاند؛ ولی آربی برای رسیدن به آنجا حتی عجله‌ای هم ندارد پس به یک مفت‌سواری مفصل و طولانی می‌رود. نه بلیت هواپیما می‌خرد نه قطار یا اتوبوس. کوله‌اش را جمع می‌کند، تمام وسایلی که یک هیچ‌هایکر لازم دارد تا بدون اینکه پولی برای جاده بدهد، در جاده باشد.
علی چنگیزی دربارهٔ این کتاب می‌نویسد:
«... اصرار وی [شخصیت اصلی] بر اشاره به کارهایش و همقطارانش و نقل قولی از جویس که می‌گوید تمام شخصیت‌های داستان من واقعی هستند؛ ولی این تلاش‌ها بی‌مورد است. شخصیت واقعی وجود ندارد. گیریم با هزاران ترفند بفهمیم فلانی در داستان را در عالم واقعی نشر هم می‌شناسیم، اگر ورطهٔ تکرار باشد و شباهت چه؟ مجاروت همانستی‌ها! مانیفستی در کار نیست، رازگشایی‌ای در کار نیست. هرچه بگویی هزار بار پیش از تو گفته‌اند و تو فقط تکرار تکرار هستی. حتی اگر در انتهای داستان بفهمی پدر واقعی هستی، نوشته‌هایت را در فایلی به دست کسی بسپاری ولی باز هم تو شبحی بیش نیستی. ستاره‌ای هم نیستی که هزارسال است مرده‌ای و نورت اکنون به‌ما می‌رسد، تو فقط یک شبحی با کلی درد و حرف و حدیث تکراری. حتی وقتی می‌روی و خود را در آب غرق می‌کنی، هیچ کاری نکرده‌ای، هیچ‌کسی از این عالم کم نشده‌است، چرا که خود نبودن هم دیگر ممکن نیست. نویسنده دغدغهٔ عالمی را دارد که دیگر گذشته، که نیست. دغدغهٔ عالمی که در آن ماده و عناصر اربعه درکارند: باد، خاک، آتش، آب. مانند تالس، آناکسیمنس، هراکلیتوس که از جمله فیلسوفان پیشاسقراطی بودند که تلاش کردند برای عالم جوهره و اصلی یکه و مادی قایل شوند. یکی تلاش داشت مسئلهٔ وحدت و کثرت را رفع کند، یکی جوهرهٔ اصلی جهان را آب می‌دانست، یکی جهان را نزاع دائمی وحدت و کثرت می‌دانست و معتقد بود تا این نزاع برپاست عالم هم هست. تو گویی دوباره لازم است جهان از دوران اسطوره وارد عصر فلسفه شود.»
احسان حسینی نسب هم رمان سه‌شنبه را با فیلم هامون ساخته داریوش مهرجویی مقایسه می‌کند و در خبرگزاری مهر می‌نویسد:
«آربی آراکلیان [قهرمان کتاب] شباهت‌هایی بنیادین با حمید هامون دارد و تفاوت‌هایی هم. آربی آراکلیان از نخستین پردهٔ «سه‌شنبه» سفر آفاقی و انفسی‌اش را با جنون آغاز می‌کند. قهرمان، سرگشته و ملول، راه نجات را در پیوستن به جریان طبیعت می‌داند؛ طبیعتِ پدیده‌ای به اسم سفر. خشک و غیرمنتظره. غیرقابل پیش‌بینی. مناسبِ روحِ آدمِ ملولی که دیگر هیچ چیزی برای از دست دادن ندارد. برای آربی از همان آغاز قصه پیداست که سرنوشت او را جنون رقم می‌زند.»
او در سال ۱۴۰۰ کتاب نمایندگان امر/ نمایندگان کلام: دوازده سال با کانون نویسندگان ایران و اهالی آن را توسط انتشارات امیرکبیر منتشر کرد. این کتاب تمرکز خود را بر تاریخ و اتفاقات پیرامونی کانون نویسندگان ایران از سال ۱۳۴۵ تا ‏۱۳۵۷ می‌گذارد. در این کتاب شما با روایت‌های متفاوت و تازه براساس خاطرات و یادداشت‌ها و اسناد تا به امروز کامل منتشر نشدهٔ سازمان ساواک مواجه می‌شوید. روایت‌هایی از افراد نام‌آشنایی همچون جلال آل‌احمد، سیمین دانشور، غلامحسین ساعدی، رضا براهنی، محمود اعتمادزاده، علی اصغر حاج سیدجوادی، احمد شاملو، محمود دولت‌آبادی، اسماعیل خویی و تعداد دیگر از نویسندگان و شاعران. این روایت‌ها تفاوت اصلی خود را در تازه بودن زاویه دید و مبنای روایتی در نظر می‌گیرند. روایت‌هایی براساس منابع دسته اول و کمتر دیده شده. این روایت‌ها در سنجهٔ خاطرات اعضای کانون نویسندگان ایران قرار گرفته است و از خلال آن جهت‌گیری برای تعریف تاریخ این کانون تا سال ۵۷ بوده است.
حسین شاهمرادی مدیر انتشارات امیرکبیر در مراسم رونمایی این کتاب در خبرگزاری مهر دربارهٔ چرایی انتشار این کتاب در آن انتشاراتی توضیح می‌دهد: «بسیاری انتظار نداشتند که این کتاب توسط انتشارات امیرکبیر منتشر شود، چرا که از صفحه نخست اسم انتشارات امیرکبیر وجود دارد. اما چه شد که ما این کتاب را منتشر کردیم؟ نخست اینکه این کار از جنس متون خشک پژوهشی نیست که صرفاً پژوهشگران مخاطب آن باشند. اکنون در دنیا بجای پژوهش‌های خشک آکادمیک، روایت‌های پژوهشی کار و منتشر می‌شوند. در این کتاب نیز ما با روایت مواجه هستیم، روایتی که همه زواید را حذف کرده است. گزاره‌های واقعی تکیه‌گاه این کتاب است که با روایتی آمیخته با ادبیاتی شیرین ارائه شده‌اند.» https://www.mehrnews.com/news/5340563/%D8%A7%D8%B3%D8%B7%D9%88%D8%B1%D9%87-%D8%B2%D8%AF%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%D8%A7%D8%AD%D8%AA-%D8%A7%D9%86%D9%82%D9%84%D8%A7%D8%A8%DB%8C-%D9%88-%D8%A7%D8%B9%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B6%DB%8C-%DA%A9%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86
رضا کردولو در نقد خود به کتاب در روزنامه‌ی فرهیختگان می‌نویسد: «کتاب با تصویری که از نحوه پیوستن آدم‌های متفاوت‌العقیده و مختلف‌الفکر به کانون نویسندگان ارائه می‌دهد، به خواننده کمک می‌کند تغییر رویکردها و تناقض‌هایی که در ادامه از آنها می‌بیند را به شکل مناسبی تحلیل کند و پس از مواجهه با روایت فردفرد نویسندگان از اخلاقیات تا آنچه در بازجویی‌ها و خاطرات‌شان مطرح کرده‌اند، فضای کلی کانون نویسندگان را به درستی بشناسد. «نمایندگان امر، نمایندگان کلام» به مخاطب کمک می‌کند به دور از اغراق‌ها و سوءتفاهم‌ها، توهمات و تقدس‌زایی‌ها و مخالفت‌های کور نویسندگان مطرح دهه‌های ۴۰ و ۵۰ را بشناسد. به دور از تلقی‌هایی که در همه این سال‌ها حول روشنفکران و نویسندگان و عمده افراد حاضر در کانون توسط موافقان و مخالفان افراطی برساخته شده است.»https://farhikhtegandaily.com/news/61984/%D8%A7%D8%AA%D8%AD%D8%A7%D8%AF-%D8%A8%D8%B1%D8%AC-%D8%B9%D8%A7%D8%AC%E2%80%8C%D9%86%D8%B4%DB%8C%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7-%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87-%D8%B3%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%88%D8%B1/
بارسقیان تاکنون پنج نمایشنامه نوشته که هر دو به صورت مشترک با غلامحسین دولت‌آبادی بوده. آن دو بعد از ده سال فعالیت و همکاری مشترک در تئاتر و به کمک همدیگر اولین نمایشنامه‌شان به نام گام زدن بر یخ‌های نازک (نشر افراز، ۱۳۹۱) را در سال ۱۳۹۰ نوشتند. این نمایشنامهٔ چهار پرده‌ای بلند یک تراژدی محسوب می‌شود که به زندگی یک کارگردان تئاتر به نام حسن گلشن می‌پردازد. این نمایشنامهٔ چند لایهٔ در دو زمان موازی روایت می‌شود. زمان اول مربوط به سال‌های ۱۳۱۸ الی ۱۳۳۲ است و زمان دوم از سال ۱۳۸۳ شروع و سال ۱۳۸۴ تمام می‌شود. در زمان حال نمایشنامه دانشجویی به نام امین پارسا را می‌بینیم که به پیشنهاد استادش روی زندگی حسن گلشن تحقیق می‌کند. حسن گلشن به علت این‌که از زندگی اطلاعت زیادی در دست نیست، اسمی هم ازش در تاریخ تئاتر نیامده است. ما در طول چهار پرده زندگی حسن گلشن را می‌بینیم. ازدواج، زندگی، کار او در بانک، کارگردانی تئاتر، شکستش انتشار روزنامهٔ هنری و در نهایت عدم موفقیت او به عنوان یک کارگردان تئاتری سفری است که او سر می‌گذارند و تراژدی زندگی‌اش را رغم می‌زند. در زمان حال هم ما شاهد تلاش امین پارسا برای کار روی پایان‌نامهٔ کارشناسی‌ارشدش هستیم و می‌بینیم او چطوری با موانعی که سر راهش گذاشته می‌شود مواجه می‌شود و آن‌ها را از سر راه برمی‌دارد.
محسن زمانی در مقاله خودش از این نمایشنامه در سایت ایران تئاتر این‌گونه می‌نویسد:
«باری، دولت‌آبادی و بارسقیان در راستای آرزوی خود برای بازگشت نمایش‌های باشکوه و عظیم، با تعداد شخصیت‌های زیاد و صحنه‌های پرشمار و داستانک‌های پرتعداد، بر گِرد نقشه داستانی اصلی، که زمان اجرای نمایشنامه را به چند ساعت می‌رساند و تماشای تئاتر را تبدیل به یک فرهنگ یا به بیان بهتر، زیستن درون یک رویداد فرهنگی می‌کند، خود دست به کار شده و به نگاشتن نمایشنامه «گام زدن بر یخ‌های نازک» پرداخته‌اند… نمایشنامه یک تراژدی واقع گرایانه است. در فهرست اشخاص نمایش نام بیش از ۵۰ شخصیت آمده که اگر تعداد هنروران را نیز به آن‌ها اضافه کنیم، به عددی نزدیک به صد می‌رسیم. چهار پرده دارد که دو پرده اول هرکدام ۱۴ صحنه، پرده دوم ۹ صحنه و پرده چهارم، هفت صحنه دارد. رویدادگاه‌های پرشماری دارد و هرگز پدیدآورندگان خودشان را محدود به فضای مشخص یا تعداد معلومی از رویدادگاه‌ها نکرده‌اند. هرکدام از چهار پرده را می‌توان دارای استقلالی نسبی دانست که البته در کنار هم و در هماهنگی کامل با یکدیگر منجر به پدید آمدن یک کلِ واحد می‌شوند.»این نمایشنامه که اجرای کاملش بیش از چهار ساعت‌ونیم به طول می‌انجامد با تعداد شخصیت‌های زیاد و حجم بالای منابع برای تولید، جزو یکی از مشکل‌ترین نمایشنامه‌هایی است که تاکنون برای اجرا نوشته‌اند و در کنار آثاری همچون فتح‌نامهٔ کلات (بهرام بیضایی، ۱۳۶۱) و منجی در صبح نمناک (اکبر رادی، ۱۳۵۹) قرار می‌گیرد. این نمایشنامه توانست سال ۱۳۹۲ در سی‌ویکمین دورهٔ جایزهٔ کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در بخش تئاتر برگزیدهٔ کتاب سال شد.
تا آن تاریخ این اولین نمایشنامه‌ای بود که توانست چنین افتخاری کسب کند. این نمایشنامه علاوه بر این جایزهٔ مهم، توانست در هفتمین دورهٔ انتخاب آثار برتر ادبیات نمایش کانون نمایشنامه‌نویسان خانهٔ تئاتر ایران جایزهٔ اول بخش نمایشنامه‌نویسی را در همان سال به خودش اختصاص دهد. نسخهٔ اجرایی این اثر به نام تکیه بر دیوار نمناک هم در سی‌ویکمین جشنوارهٔ تئاتر فجر به کارگردانی غلامحسین دولت‌آبادی دو اجرا شد و در خردادسال ۱۳۹۲ در تالار مولوی به مدت یک ماه به اجرای عموم رفت. این نمایشنامه در بخش تولید متون سی‌ویکمین جشنواره هم شرکت کرد و آن‌جا توانست جزو پنج برگزیدهٔ این بخش باشد.
نمایشنامهٔ بعدی آن‌ها نامش پرترهٔ مرد ریخته (نشر افراز، ۱۳۹۳) بود. این نمایشنامهٔ تک نفره، دربارهٔ زندگی و مرگ هنرمند بزرگ تئاتر ایران، عبدالحسین نوشین است. این تک‌گویی دو پرده‌ای نوشتن را در مرحلهٔ مختلف از زندگی‌اش نشان می‌دهد. پردهٔ اول مربوط به آخرین ساعت فرار او از ایران می‌شود. ما با نوشینی مواجه هستیم که در عین حال که می‌خواهد ترک وطن بکند، بی‌صبرانه منتظر بازگشت خودش به کشور است. در پردهٔ دوم بیست سال از فرار او می‌گذرد و او در آخرین ماه‌های زندگی‌اش در مسکو است؛ یعنی سال زمستان سال ۱۳۴۹. شخصیت اصلی نمایشنامه خود عبدالحسین نوشین است و تمام نقش‌های افراد دیگر را هم خودش برای ما بازی می‌کند.
این نمایش در آبان و آذر ماه سال ۱۳۹۳ برای شرکت در سی‌وسومین دورهٔ جشنوارهٔ تئاتر فجر با تک بازی اصغر همت به مدت دو ماه تمام تمرین شد. اما نمایش در بازبینی اولیه توسط هیئت بازبینی سه نفره متشکل از قطب‌الدین صادقی، مسعود دلخواه و اسماعیل شفیعی مردود اعلام شد. اصغر همت در یادداشت مفصل خود به نام چرخ بازیگر از این بازیچه‌ها بسیار دارد به روند تمرینات و چگونگی شرایط بازبینی و رفتار بازبین‌ها و وقایع بعد از بازبینی اشاره می‌کند و شرح می‌دهد که چطور بعد از سی سال، بهش اجازه ندادند در جشنواره تئاتر فجر شرکت کند.
اما این اثر بالاخره در شهریور و مهر ماه سال ۱۳۹۵ در تماشاخانهٔ سنگلج تهران با بازی اصغر همت به روی صحنه رفت. این نمایش با استقبال منتقدان تئاتر روبه‌رو شد. حسن پارسایی در نشست نقد و بررسی این اثر که به همت کانون ملی منتقدان تئاتر برگزار شد گفت:
«افرادی که ایدئولوژی برایشان مهم‌تر است به هر شکلی که به هنر بپردازند، هنر قربانی می‌شود اما هنرمندانی که ایدئولوژی دارند ولی در خلق یک اثر اول به وجوه هنری آن توجه می‌کنند، اثری هنری تولید می‌کنند و چون اعتقاداتی هم دارند ناخوداگاه دیدگاهشان در اثرشان نیز ظاهر می‌شود ولی نباید ایدئولوژی جای هنر را بگیرد. چون هنر زیر مجموعه آن نیست. پس هنرمندی که دیدگاه سیاسی و اجتماعی دارد ناخوداگاه و نه به شکل قالب دیدگاهش در اثرش احساس می‌شود… در این نمایش‌نامه بخش‌هایی است که تاویل‌آمیز است و پایان اثر هم با تاویل و تعلیق همراه است. درآوردن و نگارش روایتی تاویل پذیر کار مشکلی است. «پرترهٔ مرد ریخته» ساختار منسجمی دارد با دیالوگ نویسی روایی، تمثیلی و گاهی کنایی که به خوبی توانسته‌است از فرم گزاره‌ای خارج شود. حتی برخی از مواردی که در این نمایش‌نامه به آن‌ها اشاره می‌شود در زمان فعلی نیز دارای مابازای بیرونی است و قابل طرح و بحث است.»
این نمایش بالاخره توانست در سی‌وپنجمین دورهٔ جشنوارهٔ تئاتر فجر شرکت کند و اصغر همت در نقش عبدالحسین نوشین توانست جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران را به‌خاطر بازی در این نقش به دست آورد. اما نمایش بعدی‌ای که این دو اجرا کردند صعود مقاومت‌پذیر آقای م. ر حساس! بود که در مهر ماه سال ۱۳۹۶ در محوطه و سالن اصلی تئاتر تالار محراب اجرا شد. این نمایش از تاریخ دو مهر به مدت ۲۵ شب اجرا شد. نصرالله قادری در شمارهٔ ۲۱۸ مجله نمایش/ آبان ماه ۱۳۹۶ در نقد مفصلش بر این اجرا نوشت:
«... نمایش در شکل و محتوی واقعیتی را می‌گوید که اکنون باید گفت. این مهم با تکیه بر شکل فراگیری و دریافت «دو سویه انگاری» قابل ادراک است… نواندیشی عضری نگرش در شکل و محتوی فربه است و می‌توان از ساحت‌های گوناگون به آن نگریست. ماننده منشوری است که خطی نیست. اجرای آتشفشان خاموش صعود مقاومت‌پذیر در این هنگامه بارقه امیدی است که می‌درخشد…»
از سایر عوامل این نمایش می‌توان به مهدی بازدار، احسان تخشید، فرزانه رضایی، محمد رجبی، فرهاد رنجبرمقدم، حامد صحت، فرزاد علوی، سارا محمدبیگی، فایزه محمدنجار و امید نمازی‌شیرازی. بارسقیان در این نمایش در نقش راوی نمایش ظاهر شد و غلامحسین دولت‌آبادی در نقش اصلی یعنی آقای م. ر حساس بازی کرد. اجرای زندهٔ این نمایش طی دو شب توسط فرزاد فره وشی فیلمبرداری و ضبط شد و در زمستان همان سال در سرویس پخش آنلاین فیلیمو به نمایش درآمد.
بارسقیان در مصاحبه با سایت تئاتر فستیوال گفت:
شما اگر نمایشی خوب اجرا شود، خوب نوشته شود، داستان داشته باشد و دلتان بخواهد دنبالش بروید، می‌روید؛ یک ساعت، دو ساعت یا پنج ساعت. منتها باید برای راحتی شما فکری شود. محیط هر نمایش فکر کردن به راحتی شما را قوام می‌دهد. محیط این نمایش به ما پیشنهاد می‌کرد کجا چه کنیم. ما هم همان کار را می‌کردیم. مسلماً وقتی معما حل می‌شود، ساده هم به نظر می‌رسد. اما حل معما سخت است. ما هم سعی کردیم معمای طراحی این نمایش را برای خودمان حل کنیم. مخاطب به نمایش گوش می‌کند. گوشه‌ای می‌ایستد و سیگارش را می‌کشد. حتی با موبایلش مشغول می‌شود. این شیوه تقریباً نزدیک به چیزی است که برشت می‌گوید: «مخاطب خیال کند در مسابقهٔ بوکس است.» ما رینگ بوکس نداریم. مفهوم آن را داریم. مخاطب آزادانه فکر می‌کند. ما ادعای مشارکت مخاطب در کار را نداریم؛ مخاطب با تعقل اش وارد کار می‌شود. بیان روند صحنه‌ها خود نشانهٔ دیگری از همراه شدن با برشت است. مخاطب را الکی درگیر هیچی نمی‌کنیم. از او نظر نمی‌خواهیم. می‌خواهیم فقط فکر کند.
از بارسقیان شنبه ۲۵ خرداد ماه ۱۳۹۸ در مراسمی تحت عنوان «نقش ارمنیان در تئاتر ایران» که در سالن کومیتاس باشگاه فرهنگی آرارات تهران برگزار گردید، از او به خاطر یک عمر فعالیت هنری در زمینهٔ تئاتر تجلیل به عمل آمد. این مراسم توسط مؤسسه فرهنگی هنری هوسک برگزار می‌شد.
اولین کتابی که از بارسقیان در زمینهٔ ترجمه منتشر شد دفتر یادداشت تریگورین (۱۳۸۶) بود. این نمایشنامه نوشتهٔ تنسی ویلیامز بود و به عنوان یکی از آخرین آثار ویلیامز شناخته می‌شد که سال‌ها بعد از مرگش پیدا و منتشر شده بود. نمایشنامهٔ دفتر یادداشت تریگورین در اصل برداشت آزاد تنسی ویلیامز است از یکی از محبوب‌ترین نمایشنامه‌هایی که در تمام طول عمرش خوانده بود و دوست داشت؛ یعنی مرغ دریایی آنتوان چخوف. او در تمام دوران کاری‌اش علاقه داشت این نمایشنامه را اقتباس کند و به خاطر همین تمام مدت به بازنویسی آن پرداخت. اما هیچ‌وقت از کارش راضی نبود و یکی از دلایلی که سال‌ها بعد از مرگش این نمایش منتشر شد هم همین.
نمایشنامهٔ زبردست/زیردست نوشتهٔ برندهٔ جایزهٔ پولیتزر سال ۲۰۰۲ سوزان لوری ـ پارکس در سال ۱۳۸۷ توسط نشر افراز منتشر شد. او نمایشنامهٔ مشهور آگوست در اسیج کانتی نوشتهٔ تریسی لتس را در همان سال ۱۳۸۷ منتشر کرد.
در سال ۱۳۹۳ او نمایشنامه قرمز نوشته جان لوگان برنده جایزه تونی بهترین نمایشنامه در سال ۲۰۱۰ را ترجمه و به صورت رایگان منتشر کرد.
پادشاهی بوتان به ۲۰ ناحیه (دزونگخاگ) تقسیم می‌شود که توسط نهادی به نام «دزونگخاگ تشوگدو» اداره می‌شود. بوتان یک کشور محصور در خشکی واقع در هیمالیای شرقی در آسیای جنوبی است که با چین و هند مرز مشترک دارد.
تیمفو (به لاتین: Thimphu) یکی از استان‌های کشور بوتان است.
زبان غالب در سراسر منطقه است دزونگخا، با این حال در پایتخت، تقریباً هر زبان بوتان ممکن است مواجه می‌شوند.
ترانهٔ فیل (به انگلیسی: Elephant Song) فیلم درام کانادایی به کارگردانی "چارلز بینمه" و محصول سال ۲۰۱۴ است.
این فیلم برگرفته از نمایشنامه‌ای به همین عنوان، به قلم "نیکلاس بیلان" می‌باشد و نخستین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۴ بر روی پرده رفت.
حرکت عمودگرد، تکنیکی در فیلمبرداری است که در آن دوربین ثابت بوده و به صورت عمودی (تیلت) می‌چرخد. چرخش به صورت افقی، افق‌گرد (پن) نام دارد. حرکت سر کسی که برای بله گفتن سر خود را بالا و پایین می‌برد یا حرکت فراز و فرودی هواپیما نمونه‌هایی از حرکاتی شبیه به این نوع حرکت دوربین است.
الهام صالحی (زاده ۲۶ فروردین ۱۳۴۷ در تهران) چهره‌پرداز اهل ایران است.
پالکانلو علیا یک روستا در ایران است که در بخش نوخندان شهرستان درگز در استان خراسان رضوی واقع شده‌است.
این روستا در دهستان شهرستانه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰۸ نفر (۱۱۳ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
محمد قمی (زاده ۱۲ بهمن ۱۳۴۳ - تهران) چهره‌پرداز و صدابردار اهل ایران است.
جزایر آیولین () مجمع‌الجزایر آتشفشانی در دریای تیرنی در شمال سیسیل است که به نام آیولوس خدای باد نام‌گذاری شده است. مردم ساکن این جزایر آیولیانی نامیده می‌شوند. جزایر آیولین یکی از مقاصد مهم گردشگری در فصل تابستان به‌شمار می‌رود که هر سال بیش از ۲۰۰۰۰۰ گردشگر را جذب می‌کند.
به دلیل آن که لیپاری بزرگ‌ترین جزیره در میان جزایر آیولین است، این جزایر گاهی به نام جزایر لیپاری نیز خوانده می‌شود.
تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال ژاپن () نماینده ژاپن در بازی‌های المپیک و بازی‌های آسیایی است.
در اساطیر یونانی، چوبدست اسقلبیوس یا عصای آسکِلِپیوس عبارت است از ماری که به گرد چوبدست آسکِلِپیوس، خدای یونان، پیچیده است. آسکِلِپیوس خدای سلامتی و بهبودی است. امروزه هنگامی که صحبت از دارو و درمان به میان می‌آید همچنان از همین نماد استفاده می‌شود. البته گاهی این نماد با چوبدست مخصوص هرمس، دیگر خدای یونانی اشتباه گرفته می‌شود. چندین نظریه پیرامون سرچشمه و کاربرد این نماد وجود دارد.
شناخته شده‌ترین معبد آسکِلِپیوس در اپیداروس در شمال شرقی پلوپونز قرار داشته است. یکی دیگر معابد مشهور درمان در جزیرهٔ کس بوده، جایی که بقراط، «پدر علم پزشکی» احتمالاً کارش را آغاز کرده است. یکی دیگر از این معابد در پرگامون در آسیا بوده است.
برای بزرگداشت آسکِلِپیوس، گونه‌ای مار غیرسمی در مراسم و آیین درمانی بکار گرفته می‌شد، این مارها که احتمالاً مار درختی بوده‌اند به آزادی در میان اتاق استراحت بیماران و زخمی‌ها می‌خزیدند.
تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال کره جنوبی () نماینده کره جنوبی در بازی‌های المپیک و بازی‌های آسیایی است.
تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال تاجیکستان نماینده تاجیکستان در بازی‌های المپیک و بازی‌های آسیایی است و زیر نظر فدراسیون فوتبال تاجیکستان فعالیت میکند.