moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گونه ابتدایی آن را از چوب خیزران و بعدها از شاخ حیوانات ساخته‌اند و در شکارگاه‌ها و هنگامه نبرد به صدا درمی‌آوردند. نوع فلزی آن را یونانیان ابتدا ساختند البته بعدها در اروپا "دِنِر"Denner نخستین ترومپت فلزی را ساخت. در سده ۷ تا سده ۱۳ میلادی در چین به صورت ترومپت بلند نواخته می‌شد که از انواع آن ترومپت‌های استخوانی خاصره و صدف دریایی است. نوعی ترومپت راست در مصر باستان ویژه امور نظامی و رژه مرسوم بوده که نمونه‌های مسی و نقره‌ای آن را از آرامگاه فرعون توت‌انخ‌آمون بدست آمد. از دوران صفویه ترومپت اروپایی در ایران و ترکیه سازی آشنا بوده‌است.
سدهٔ نوزدهم میلادی به فاصلهٔ بین سال‌های ۱۸۰۱ تا ۱۹۰۰ در گاهشماری میلادی گفته می‌شود.
گاهی مورخان از «سدهٔ نوزدهم میلادی» برای اشاره به دوران تاریخی بین سال‌های ۱۸۱۵ (کنگرهٔ وین) تا ۱۹۱۴ (۱۲۹۲) (آغاز جنگ جهانی اول) استفاده می‌کنند. اریک هابس‌باوم نیز اصطلاحی به نام «سدهٔ نوزدهم میلادی طولانی» برای اشاره به سال‌های بین ۱۷۸۹ تا ۱۹۱۴ ساخته‌است.
در این سده امپراتوری‌های عثمانی، اسپانیا و پرتغال نابود شدند و امپراتوری‌های مغول و روم مقدس نیز به پایان رسیدند.
امپراتوری بریتانیا پس از جنگ‌های ناپلئونی، درحالی‌که یک ربع از جمعیت جهان و یک سوم زمین‌ها را در اختیار داشت تبدیل به بزرگ‌ترین ابرقدرت این سده شد. این امر باعث تقویت یک صلح بریتانیایی، پیشبرد تجارت و مبارزه با دزدی دریایی فراگیر شد.
میزان برده‌داری در کل جهان بسیار کمتر شد. پس از شورش برده‌ها در هاییتی، بریتانیا دزدان دریایی بربر را که به دزدی و برده‌گیری اروپاییان می‌پرداختند مجبور به تسلیم شدن کرد و به نیروی دریایی خود ابلاغ کرد تا هر گونه تجارت برده را متوقف سازند. برده‌داری سپس در روسیه، آمریکا و برزیل ممنوع اعلام شد. (مراجعه کنید به الغای برده‌داری)
الکتریسیته، فولاد و نفت موجبات دومین انقلاب صنعتی را که کشورهایی چون آلمان، ژاپن و ایالات متحده را تبدیل به امپراتوری‌های زمان کرد فراهم آوردند. با اینحال روسیه و سلسلهٔ چینگ در چین نتوانستند همراه با این انقلاب گام بردارند و در نتیجه آشوب‌های اجتماعی وسیعی در این دو امپراتوری به وجود آمد.
در سال ۱۸۰۱ پارلمان ایرلند رای به اتحاد با انگلستان داد و در نتیجه پادشاهی متحد بریتانیا به وجود آمد. ایرلند تا سال ۱۹۲۲ (۱۳۰۰) زیر نظر بریتانیا بود ولی پس از اینکه اکثریت شهرستان‌های ایرلندی‌نشین و اکثریت جمعیت ایرلندی‌ها خواستار جدایی از انگلیس شدند، ایالت خودمختار ایرلند به وجود آمد. شهرستان‌های شمالی همچنان به بریتانیا وفادار ماندند و تا به امروز تحت عنوان ایرلند شمالی از کشور ایرلند جدا هستند.
در ۱۷ مه ۱۸۱۴، نروژ از کنترل سوئد خارج شد و استقلال خود را اعلام کرد. هر چند این کشور مجبور به ادامهٔ یک اتحاد خصوصی با سوئد شد ولی قانون اساسی آزاد خود را حفظ کرد. روند افزایش ملی‌گرایی نروژی آن قدر در طول این سده ادامه یافت تا بالاخره نروژ توانست در سال ۱۹۰۵ (۱۲۸۳) استقلال خود را به دست آورد.
آغاز سدهٔ ۱۹ میلادی با شروع کشمکش‌هایی بین فرانسه و انگلیس و متحدانشان بر سر کنترل اروپا و جهان هم‌زمان بود. جنگ‌هایی را که در این زمینه به وقوع پیوستند جنگ‌های ناپلئونی می‌گویند که در پایان آنها، ناپلئون در سال ۱۸۱۵ (۱۱۹۳) در واترلو شکست خورد.
همچنین در سال ۱۸۱۵ گرینلند به‌طور رسمی از کنترل نروژ خارج شد و زیر نظر دانمارک رفت.
یونان در سال ۱۸۲۱ استقلال خود از امپراتوری عثمانی را اعلام کرد ولی نتوانست در جنگ‌های پس از آن تا سال ۱۸۲۹ پیروز شود.
دورهٔ ویکتوریایی در بریتانیای کبیر اوج دوران انقلاب صنعتی بریتانیا و شاخصهٔ امپراتوری بریتانیا به‌شمار می‌رود. این دوره را غالباً بین سال‌های ۱۸۳۷ تا ۱۹۰۱ زمان سلطنت ملکه ویکتوریا می‌دانند. انقلاب موجب گسترش راه‌آهن به کل کشور و پیشرفت‌های مهم در مهندسی شد. متروی زیرزمینی لندن افتتاح شد و لامپ‌های الکتریکی پرنور در خیابان‌های این شهر نصب شدند.
در سال ۱۸۴۸ انقلاب‌های زیادی با تأثیرگیری از انقلاب فرانسه در اروپا اتفاق افتادند. همچنین مفهومی به نام امپریالیسم جدید بر دورهٔ پایانی این سده مسلط شد. امپریالیسم نو به معنای تملک سریع مستعمرات جدید در سطح جهان توسط اروپا بود. در این میان غارت آفریقا قابل توجه است.
در بسیاری از کشورهای اروپایی به ویژه آلمان انقلاب صنعتی به وجود آمد. این انقلاب تا پایان این سده با ساخت کارخانجات و راه‌آهن در تمامی سطح قاره گسترش پیدا کرد.
هر چند که تأثیر رومانتیسم تا حدود زیادی در دوره ویکتوریایی قابل مشاهده بود ولی در میانهٔ این سده با مخالفت‌های جدی مواجه شد: بسیاری از اکتشافات علمی مثل نظریه تکامل داروین و نظرات اگوست کنت فیلسوف فرانسوی که تا حدودی از انقلاب صنعتی تأثیر گرفته بودند، باعث قدرت‌گیری عقل‌گرایی جدید (پوزیتیویسم) که شاخصهٔ ادبی آن ناتورالیسم می‌باشد گردید. نظریهٔ آن، که تأثیر زیادی از فلسفه جبرگرا و علم ژنتیک گرفته بود، بر روی اهمیت محیط در شکل‌دهی انسان و رمان‌های فرانسوی جدید تأکید داشت. همان‌طور که امپرسیونیسم در هنر نمایندهٔ چنین دیدگاهی است.
جمهوری ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ تشکیل شد. شاه ویکتور امانوئل دوم توانست استان‌های ایتالیایی شبه جزیره را تحت یک ملت با هم متحد سازد. کنت کامیلو بنسو دی کاوور و جوزپه گاریبالدی نقش مهمی در طرح‌ریزی این اتحاد داشتند. شهر رم تا سال ۱۸۷۰ تحت کنترل پاپ بود. در این سال ارتش ایتالیا از طریق راه پورتا پیا به استان واتیکان وارد شدند. رم به ایتالیا ضمیمه شد ولی پاپ از امضای پیمان سر باز زد و به دژ گاندولفو پناه برد. از آنجا نیز حکمی اعلام کرد که طبق آن هرگونه مشارکت کاتولیک‌های ایتالیایی در زندگی سیاسی معادل ارتداد به‌شمار می‌رفت. ترنتینو و تیرول جنوبی در سدهٔ بعدی و پس از سال ۱۹۱۸ به خاک ایتالیا ضمیمه شدند. این چنین شد که روند متحدسازی ایتالیا که توسط ویکتور امانوئل دوم در سلسلهٔ ساووی طرح‌ریزی شده بود به سر انجام رسید.
در سال ۱۸۷۱ امپراتوری آلمان با اتحاد پروس و کنفدراسیون جرمن شمالی توسط اتو ون بیسمارک به وجود آمد. این کشور قدرتمند تا سال ۱۹۱۸ ادامه یافت و با عنوان رایش دوم مشهور شد. بیسمارک توانست استان‌های جدید زیادی را طی جنگ‌های مبتکرانهٔ کوتاه و دیپلماتیک به دست آورد. او با اتریش هم پیمان شد تا دانمارک را شکست دهد و ناحیهٔ شلزویگ-هولشتاین را تصرف کند. او جنگ اتریش و پروس (آسترو-پروسیان) را آغاز کرد و پیروز شد اما اینکار فقط برای این بود که ایتالیا طرف آلمان را بگیرد. سپس پروس وارد جنگ فرانسه و پروس (فرانکو-پروسین) (۷۱–۱۸۷۰) شد و توانست شکست کاملی به فرانسه وارد سازد. ویلهلم اول به عنوان آخرین توهین به فرانسوی‌ها در کاخ ورسای در قلب فرانسه به عنوان امپراتور آلمان سوگند خورد. امپراتوری آلمان تا پایان جنگ جهانی اول یعنی زمانی که فرانسه توانست در پیمان ورسای تلافی بکند در اوج خود بود.
در سال ۱۸۷۸ پیمان سن استفانو به کشورهای رومانی، صربستان و مونتنگرو استقلال داد. بلغارستان نیز پادشاهی خودمختار به دست آورد. تمامی این رویدادها با شکست امپراتوری عثمانی توسط روسیه در جنگ روسیه و عثمانی (۷۸–۱۸۷۷) ممکن شد. کنگره برلین که در همان سال برگزار گردید باعث قدرت‌گیری مجدد مسلمانان در منطقه و کم شدن ارزش پیروزی روسیه شد.
ایالات متحده گسترش خود به سوی شمال قارهٔ آمریکا را با خرید ایالت لوییزیانا در سال ۱۸۰۳ آغاز کرد. این گسترش به عنوان هدف نهایی کشور تلقی شد. این کار با انقیاد و پراکنده‌سازی آمریکایی‌های بومی همراه بود. گسترش ایالات متحده با ساخت راه‌آهن‌هایی در سراسر قاره و جذب مهاجران جدید افزایش یافت. در تاریخ ۲۴ ژانویه ۱۸۴۸ در کالیفرنیا طلا کشف شد. با این کشف، در طول سده افراد زیادی برای یافتن طلا و نقره به آنجا سرازیر شدند. میلیون‌ها نفر از مردم به معادن و شهرهای مناطق غربی آمریکا هجوم آوردند و این امر باعث توسعهٔ مناطق غربی در آن زمان شد. چینی‌های زیادی به کالیفرنیا آمدند و جذب فرهنگ جدید شدند. کالیفرنیا در تاریخ ۹ سپتامبر ۱۸۵۰ به عنوان ایالت جدید پذیرفته شد. این گسترش به تدریج کشور را مجبور به مقابله با مسئلهٔ برده‌داری قانونی در ایالت‌های غربی کرد زیرا این مشکل باعث به هم خوردن تعادل بین «ایالت‌های آزاد» و «ایالت‌های برده‌دار» می‌شد.
جنگ داخلی ایالات متحده از سال ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵ طول کشید. در طول جنگ آبراهام لینکلن رئیس‌جمهور بود. امروزه او را به عنوان یکی از بزرگ‌ترین رهبران جهان غرب تلقی می‌کنند. در همین زمان، آمدن نیروی بخار در کنار انقلاب صنعتی رو به رشد، گسترش شدیدی در کارخانجات صنعتی ایجاد کرد. در سال ۱۸۷۸ توماس ادیسون لامپ برق جدید خود را به نمایش گذاشت و در طول یک دهه سیستم توزیع برق بزرگی را در تمام کشور راه‌اندازی کرد. تأثیر اقتصادی به تدریج به خارج از ایالات متحده و به سمت اقیانوس آرام و آمریکای لاتین گسترش پیدا کرد.
در تاریخ ۲ اکتبر ۱۸۳۵ انقلاب تکزاس با اعلام استقلال استان تجاس مکزیک از دولت مکزیک به وقوع پیوست. سانتا آنا استقلال را با انتصاب خود به سمت دیکتاتور جمهوری مکزیک اعلام کرد. پس از نبرد آلامو، ژنرال سام هاستون توانست در نبرد سان جاسینتو شکست بزرگی به مکزیکی‌ها وارد سازد و سانتا آنا را شخصاً دستگیر کند. جمهوری تکزاس همچنان در خطر فروپاشی و اشغال توسط مکزیکی‌ها بود تا اینکه در سال ۱۸۴۵ به ایالات متحده ضمیمه شد.
درست پس از آغاز سده، مستعمره‌های اسپانیا و پرتغال به تبع ایالات متحده شروع به انقلاب و اعلام استقلال کردند. این انقلاب‌ها موفق بودند و حاصل آن‌ها تشکیل کشورهای مستقلی همچون مکزیک (۱۸۲۱) در آمریکای شمالی و شیلی در آمریکای جنوبی (۱۸۱۸) بود. در تاریخ ۷ سپتامبر ۱۸۲۲ امپراتوری برزیل نیز استقلال خود از پرتغال را اعلام کرد. اما این کشورهای لاتین در طول سدهٔ نوزدهم بر خلاف ایالات متحد آمریکا دارای دولت‌های باثباتی نبودند. این مسئله موجب دخالت قدرت‌های اروپایی به ویژه بریتانیای کبیر در امور داخلی این کشورها شد. در پایان سدهٔ نوزدهم ایالات متحده نیز وارد این میدان شد. چهار مستعمرهٔ پیشین اروپایی با نام‌های پاراگوئه، برزیل، آرژانتین و اروگوئه از سال ۱۸۶۴ تا ۱۸۷۰ وارد خونین‌ترین جنگ تاریخ آمریکای لاتین به نام جنگ ائتلاف سه‌گانه شدند.
آن بخش از قارهٔ آمریکا که هنوز در دست بریتانیای کبیر بود به آرامی ولی با اطمینان توسعه پیدا کرد. این توسعه باعث به وجود آمدن حکومتی در کانادا در سال ۱۸۶۷ شد.
در دیگر مناطق جهان کمتر جایی وجود داشت که به شکلی اعم از استعمار، امپریالیسم یا جنگ تحت تأثیر غرب قرار نگرفته باشد. قدرت‌های اروپایی در آن مناطقی که قدرت سلسلهٔ چینگ در چین ضعیف شده بود نفوذ کردند. چند جنگ بین دول اروپایی و چین درگرفت که از این میان جنگ اول و دوم تریاک و جنگ چین و فرانسه (سینو-فرنچ) را می‌توان نام برد. ژاپن که با زور دروازه‌های خود را به سوی تجارت با غرب باز کرده بود وارد دوران صنعتی‌سازی شد.
امپراتوری روسیه گسترش خود به سوی آسیای مرکزی را آغاز کرد. در این میان روسیه مجبور به مقابله با بریتانیا بود زیرا بریتانیایی‌ها از حملهٔ روس‌ها به هندوستان بیم داشتند. این کش و قوس‌ها به بازی بزرگ معروف شد.
نواحی تحت کنترل امپراتوری عثمانی شروع به کاهش پیدا کرد و کشورهایی همچون یونان و مصر از کنترل آن خارج شدند. بریتانیا و فرانسه در جنگ کریمه با روسیه جنگیدند. دلیل آن تا حدودی به خاطر این بود که آن‌ها نسبت به توان مقابلهٔ عثمانی با روسیه تردید داشتند.
آفریقا که در ابتدای سدهٔ نوزدهم تقریباً به‌طور کامل از استعمار اروپاییان جان سالم به در برده بود، در پایان این سده به‌طور کامل تحت تسلط آن‌ها درآمد. هجوم به سمت آفریقا در دهه‌های ۱۸۸۰ تا ۱۸۹۰ آغاز شد.
رئالیسم و رمانتیسمی که در ابتدای سدهٔ ۱۹ وجود داشت موجب به وجود آمدن امپرسیونیسم و پساامپرسیونیسم در سال‌های پایانی این سده شد. پاریس به عنوان پایتخت هنری جهان آن روزگار شناخته می‌شد. نقاشان مشهور این سده عبارت‌اند از:
ویلیام آدلف بوگرو
فرم سوناتا در عصر کلاسیک به کمال رسید و به صورت فرم غالب ترکیبات سازها در سدهٔ نوزدهم درآمد. امروزه بیشتر موسیقی‌های سدهٔ نوزدهم را در قالب سبک رمانتیک قلمداد می‌کنند. بسیاری از بزرگ‌ترین موسیقی‌دانان جهان همچون لودویگ فان بتهوون، پیوتر ایلیچ چایکوفسکی، فردریک شوپن و ریشارد واگنر در این عصر زندگی می‌کردند. دیگران عبارت‌اند از:
ادبیات سدهٔ نوزدهم با رمانتیسم آغاز شد. رمانتیسم که جنبشی علیه عقل‌گرایی حاکم بر سدهٔ ۱۸ بود توانست در سراسر اروپا پخش شود. این جنبش کمابیش همراه با انقلاب صنعتی به پیش می‌رفت و سعی داشت تا با تغییرات بنیادینی که این انقلاب به‌وسیلهٔ موتور بخار و راه‌آهن در طبیعت به وجود می‌آورد مقابله کند. ویلیام وردزورث و ساموئل تیلور کلریج بنیانگذاران این مکتب در انگلستان بودند. در اروپا نیز جنبش آلمانی Sturm und Drang با پخش شدن در سطح این قاره از ایتالیا گرفته تا اسپانیا را تحت تأثیر خود قرار داد.
گانکورت‌ها و امیل زولا در فرانسه و جیووانی ورگا در ایتالیا برخی از بهترین رمان‌های ناتورالیست را تولید کردند. رمان‌های ناتورالیست ایتالیا از آن جهت اهمیت دارند که توانستند نقشه‌ای اجتماعی از یک ایتالیای متحد که تا پیش از آن از گوناگونی نژادی و فرهنگی آن بی‌خبر بودند به مردم ارائه دهند. در ۲۱ فوریه ۱۸۴۸ کارل مارکس و فردریش انگلس اعلامیهٔ کمونیسم را منتشر کردند.
در سدهٔ نوزدهم میلادی نویسندگان زیادی با آثار فراوان به وجود آمدند. برخی از بزرگ‌ترین نویسندگان این سده عبارت‌اند از لئو تولستوی، آنتوان چخوف و فیودور داستایفسکی از روسیه؛ چارلز دیکنز، جان کیتز، اسکار وایلد و جین آستن از انگلستان؛ ادگار آلن پو و مارک توین از ایالات متحده و ویکتور هوگو، ژول ورن و شارل بودلر از فرانسه. دیگر نویسندگان مشهور این سده عبارت‌اند از:
سدهٔ ۱۹ میلادی شاهد تولد علم به عنوان یک شغل بود؛ واژهٔ Scientist (ساینتیست یا دانشمند) اولین بار در سال ۱۸۳۳ توسط ویلیام وول ساخته شد. از میان تأثیرگذارترین نظریه‌های سدهٔ ۱۹ میلادی می‌توان به نطریهٔ چارلز داروین که در سال ۱۸۵۹ در کتاب اصل انواع منتشر شد اشاره کرد. این نظریه مبنی بر تکامل مبتنی بر انتخاب طبیعی بود. لویی پاستور توانست اولین واکسن هاری را بسازد. او همچنین توانست اکتشافات مختلفی در شیمی از جمله کریستال‌های نامتقارن را انجام دهد. توماس ادیسون توانست با اختراع لامپ به جهان نور ببخشد. کارل ویرستراس و تعدادی از ریاضی‌دانان توانستند آنالیز را مبتنی بر حساب کنند. برخی دیگر از دانشمندان مهم سدهٔ نوزدهم عبارت‌اند از:
جنبش روز پایانی مقدس در سدهٔ ۱۹ توسط جوزف اسمیت کوچک و بریگهام یانگ معرفی شد که بعدها نظریات، تکالیف و فرهنگ آن به مورمونیسم شهرت یافت. در سال ۱۸۴۴ بازرگانی جوان در ایران ادعا کرد که باب (که در عربی به معنای «دروازه» می‌باشد) است و کیش بابی را بنیان گذاشت. او ادعا کرد که نایب شخصی است که «خدا به او رسالت خواهد داد». در سال ۱۸۶۳ بهاالله که خود یکی از پیروان باب بود، خود را به عنوان موعودی که تمامی ادیان مژدهٔ آمدنش را داده‌اند اعلام کرد. او بنیانگذار دین بهائی می‌باشد. نیکولای ژاپن رهبری مذهبی بود که ارتدکس شرقی را به ژاپن معرفی کرد. دیگر شخصیت‌های مذهبی و فلسفی این سده عبارت‌اند از:
تحقیق در دانشگاه‌های تحقیقاتی نظیر دانشگاه برلین و آزمایشگاه‌های ثبت‌شده همچون پارک منلو ادیسون صنعتی شده و باعث رشد سرعت اکتشافات و نوآوری‌ها می‌شود.
صِربِستان با نام رسمی جمهوری صربستان یک کشور محاط در خشکی در مرکز جنوب خاوری اروپا است که بخش جنوبی جلگهٔ پانونی و جنوب شبه‌جزیره بالکان را دربرگرفته‌است. این کشور با مجارستان در شمال، رومانی و بلغارستان در شرق، مقدونیه شمالی و مونته‌نگرو و کوزوو در جنوب، کرواسی و بوسنی و هرزگوین در غرب هم‌مرز است. بلگراد پایتخت این کشور است.
برای قرن‌ها، در مرزهای فرهنگی میان شرق و غرب، یک پادشاهی قدرتمند صرب در قرون وسطی — بعدها با نام امپراتوری — بیشتر بالکان را در تصرف داشت. حکومت نوین صربستان در سال ۱۸۱۷ در پی قیام دوم صربها به‌وجود آمد. مرزهای امروزی کشور، پس از جنگ جهانی دوم شکل گرفت. در آن زمان صربستان یک واحد فدرال درون جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی شد. صربستان در سال ۲۰۰۶ پس از آنکه مونته‌نگرو از اتحاد صربستان و مونته‌نگرو جدا شد، دوباره پس از فروپاشی یوگسلاوی در سال ۱۹۹۰ به وضعیت حکومت منفرد درآمد.
در سال ۲۰۰۸، استان خودمختار کوزوو، به صورت یکطرفه از صربستان اعلان استقلال کرد. حکومت صربستان استقلال کوزوو را غیرقانونی دانسته و آن را به رسمیت نمی‌شناسد.خبرگزاری ایرنا http://www2.irna.ir/fa/news/view/line-15/8612022695162839.htm کشورهای دنیا نیز واکنش‌های متفاوتی نسبت به این رویداد داشته‌اند. صربستان همچنین از تاریخ ۱ نوامبر ۲۰۰۰ در سازمان ملل متحد عضو است.
مساحت این کشور بدون احتساب کوزوو ۷۷٬۴۷۴ کیلومتر مربع است.
صربستان در اروپا، در شبه‌جزیره بالکان و در جلگه پانونین قرار دارد. جایی که پیوندگر میان مرکز، جنوب و خاور اروپاست. رودخانه دانوب (۲۸۵۰ کیلومتر) در یک‌سوم شمال کشور جاری است. طول ۵۸۸ کیلومتری این رودخانه در کشور، مرز با کرواسی و بخشی از مرز با رومانی را تشکیل داده‌است. از دیگر رودخانه‌های صربستان می‌توان «ساوا»، «تیمیش»، «درینا» و «بگج» را نام برد.
بیش ار یک چهارم سرزمین صربستان (۲۷٪) پوشیده از جنگل است.
شرایط طبیعی و به‌ویژه ناهمواری‌ها و شرایط توپوگرافی صربستان به‌گونه‌ای است که برخلاف دیگر جمهوری‌های پیشین یوگسلاوی که غلبهٔ مناطق کوهستانی در آن‌ها چشمگیر است، بهره‌مند از دشت‌های واسطه‌ای کوچک و بزرگ است که به همراه اقلیمی نسبتاً مساعد و متنوع و وجود منابع آب تقریباً کافی به بزرگ‌ترین مرکز تولیدات فراورده‌های کشاورزی یوگسلاوی تبدیل شده‌بود. عبور رودخانه دانوب و شاخه‌های آن نیاز آب کشاورزی ۹۴٪ از زمین‌های زیر کشت صربستان و وویوودینا را بر طرف می‌کند.رحمانی، بیژن: یوگسلاوی، کشوری با ویژگی‌های طبیعی و انسانی متنوع و منحصر. در نشریه: «تحقیقات جغرافیایی» پاییز ۱۳۷۱ - شماره ۲۶. ص۵۱.
صربستان به همراه مقدونیه، مونته‌نگرو و بوسنی و هرزگوین از سال ۱۳۸۹ میلادی زیر سلطهٔ امپراتوری عثمانی رفت و پس از ۴ سده در سال ۱۹۱۲ به دنبال جنگ کوزوو به آزادی دست یافت و بعد از آن به‌عنوان یکی از جمهوری‌های سه‌گانه، همراه با کرواسی و اسلوونی، پادشاهی یوگسلاوی را تشکیل داد که این حکومت نیز تا سال ۱۹۴۵ و به قدرت رسیدن تیتو ادامه داشت. مهاجرت صربها به سوی مناطق غربی‌تر به دنبال ورود ترک‌های عثمانی صورت گرفت و اصولاً اولین هسته‌های تداخل و تلفیق در جهت یوگسلاوی کنونی از همین زمان آغاز شد.
نوشتار اصلی: جنگ کوزوو
ارتش آزادی‌بخش کوزوو در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد و از سال ۹۵ عملیات‌های نظامی خود را علیه پلیس صربستان آغاز کرد. افزایش قدرت شورشیان جدایی‌خواه کوزوویی و گسترش حملات آن‌ها موجب شد تا اسلوبودان میلوسویچ رئیس‌جمهور یوگسلاوی در اوایل سال ۱۹۹۸ نیروهای مسلح صرب را به منطقه وارد کند تا مناطق تحت تصرف چریک‌های آلبانیایی‌تبار را از آن‌ها بازپس بگیرند. پس از اینکه درخواست‌های جامعه بین‌المللی برای پایان درگیری‌ها مورد قبول دولت یوگسلاوی واقع نشد، ناتو تصمیم به مداخله مستقیم نظامی در حمایت از آلبانیایی‌تبارها گرفت. این نخستین جنگ ناتو در طول تاریخ حیات این سازمان نظامی بود. ناتو عملیات خود را یک «جنگ انسان‌دوستانه» توصیف می‌کرد اما انتقادهایی هم از آن صورت گرفت، چراکه هیچ‌یک از اعضای ناتو مورد حمله قرار نگرفته بودند و مجوزی از شورای امنیت سازمان ملل برای این مداخله اخذ نشد.http://www.srbija.ru/mat/grad/1445-id
تقسیمات کشوری صربستان توسط تصویب‌نامهٔ دولت صربستان در تاریخ ۲۹ ژانویه ۱۹۹۲،Government of Serbia: Districts In Serbia و توسط قانون سازماندهی سرزمینی که توسط شورای ملی صربستان در ۲۹ دسامبر ۲۰۰۷ تصویب شده‌است، تنظیم می‌شود.Law on Territorial Organization and Local Self-Government , Parliament of Serbia
صربستان با حکم دولت که در سال ۱۹۹۲ صادر شد به ۲۹ ناحیه تقسیم شده‌است. دیگر بخش‌بندی‌ها عبارتند از: شهرداری‌ها و شهرها و استان‌های خودمختار.
آمار جمعیت صربستان "(برآورد مه ۲۰۰۵)"
بیشتر جمعیت صربستان را صرب‌ها به خود اختصاص داده‌اند. مهم‌ترین اقلیت‌ها شامل آلبانیایی‌ها (که عمدتاً در کوزوو به‌سر می‌برند)، مجارها، بوسنیایی‌ها، کولی‌ها، کروات‌ها، چکها و اسلواک‌ها، مونته‌نگرویی‌ها، مقدونیه‌ای‌ها، بلغارها، رومانیایی‌ها هستند. دو استان وویوودینا و کوزوو از لحاظ تبار و مذهب متفاوت هستند. بر اساس آخرین سرشماری رسمی در سال ۲۰۰۲، ترکیب نژادی صربستان از این قرار است:
جمعیت شهرهای بزرگ (بیشتر از ۵۰٬۰۰۰ نفر) بر اساس سرشماری ۲۰۲۰
این مردم عادات بسیار خاصی دارند، شاید به نظر شما، مردمی کاملاً بی‌تفاوت نسبت به مسائل اطرافشان باشند اما اگر به چیزی علاقه داشته باشند، این بی‌تفاوتی جای خود را به شور و شوق خواهد داد. همچنین رک بودن و نداشتن کنایه در زبانشان، یکی دیگر از خصوصیات اخلاقی و رفتاری این مردم است. در حقیقت از شرایط زندگی در صربستان کنار آمدن با این خصوصیت افراد است. می‌توان مردم صربستان را متضاد مردم انگلستان دانست. شاید بتوان تاریخ پر از جنگ و دردناک مردم این کشور را علت چنین رفتاری دانست. در گذشته صربستان جزو کشور یوگسلاوی بود و بعدها توانست از این کشور جدا شده و همانند دیگر کشورهای کرواسی، اسلووانی، بوسنی و هرزگوین حکومتی مستقل برای خود فراهم آورد. هم‌اکنون این کشور برای عضو شدن در اتحادیه اروپا کاندید شده‌است و جمعیت رو به رشدی دارد. پنج نفر از شش نفر مردم آن، صرب هستند که شرایط زندگی در صربستان را ۷۳ درصد مساعد می‌دانند. در نظرسنجی‌هایی که برای این کشور انجام شده‌است، میزان رضایت از امکانات تفریحی را ۶۴ درصد، میزان حقوق شهروندی را ۵۳ درصد و نظر موافق گردشگران را ۷۷ درصد بیان نموده‌اند. با تمام مشکلاتی که زندگی در این کشور برای مردمش دارد، با این حال همیشه زمانی برای تفریح پیدا می‌کنند. در نتیجه مردم اینجا زندگی شادی دارند و در مقابل مشکلات سر خم نمی‌کنند.
برای قرن‌ها دین‌های ارتودوکس و کاتولیک در این کشور نفوذ داشته‌اند. صربستان از لحاظ مذهبی یکی از ناهمگون‌ترین کشورهای قاره‌است. استان کوزوو با ۹۰ درصد مسلمان، استان وویوودینا با ۲۵ درصد کاتولیک یا پروتستان و صربستان مرکزی و بلگراد با بیش از ۹۰ درصد مسیحی ارتدوکس نشان دهنده این گوناگونی است.
میزان خودکشی: رتبه ۶۰ در جهان. به ازای هر ۰۰۰’۱۰۰نفر، ۱۱ نفر. (طبق آمار سال ۲۰۱۶)
مذاهب صربستان
https://fa.m.wikipedia.org/wiki/مردم_کروات
راجر بیکن (۱۲۱۴-۱۲۹۴) کشیش و فیلسوف و مدرس فرانسیسکن انگلیسی بود. در آکسفورد و دانشگاه پاریس تحصیل و تدریس کرد و ظاهراً آشنایی او با کتاب "سرالاسرار" ارسطو در پاریس توجهش را به علوم جلب نمود.
وی از دانشمندان علوم طبیعی انگلیسی و پیرو فرقه فرانسیسکن بود که در دانشگاه آکسفورد و پاریس که در آن زمان پایتخت دانش اروپا بود دانش آموخت؛ و گردآوری‌های دانشمندان اسلام وآنچه را که ایشان از کتاب‌های یونانی ترجمه کرده بودند، بازخوانی کرد. مردم در زمان زندگی اش ارزش او را ندانستند زیرا اندیشهٔ او خیلی بالاتر از اندیشه زمانی بود که در آن می‌زیست. نوآوری شیشه، دودکش، قطب نمای کشتی، سکان کشتی، کاغذ، عدسی، عینک و باروت را از او می‌دانند.تاریخ رنسانس، سدنی دارک، احمد فرامرزی، دستان ۱۳۷۸
همچنین، وی توانست دستور زبان ساده‌ای که به یاری آن می‌توان زبان‌های یونانی، لاتین، عبری و عربی را در زمان کوتاهی آموخت، فراهم آوَرَد.
در ۱۲۵۲ م . به فرانسیسیان پیوست و از آغاز امر بین او و آنان که بر او مقدم بودند، اختلاف افتاد. سرانجام، توسط فرانسیسیان که نوشته‌های پیروان خود را سانسور میکردند به عنوان تعلیم دهنده «چیزهای تازه مظنون » محکوم کردید و در ۱۲۶۸ تا ۱۲۹۲ م . محبوس گردید و مدتی بعد درگذشت.
بیکن از فضلای عصر خود بود و زبان‌های یونانی و عبری و احتمالاً عربی نیز می‌دانست.
معتقد بود که علم مکمل دین است نه مخالف آن . به علوم طبیعی و تجربه و به مشاهده مستقیم اهمیت میداد و به همین جهت او را از پیشروان روش تازه علمی شمرده‌اند.
آثار معروفش کتاب اکبر، کتاب اصغر و کتاب سوم است که آن‌ها را برای پاپ کلمنس چهارم نوشت . تألیفاتی در کیمیا داشته‌است و به همین جهت کتاب‌های بسیار در سحر و کیمیا به او نسبت داده‌اند.
اختراع باروت را نیز بغلط به او نسبت داده‌اند و بعضی وی را سازنده تلسکوپ و میکروسکوپ شمرده‌اند ولی سند این ادعا بسیار ضعیف است.
ترومبون یکی از سازهای بادی (بادی مسی) برنجی است.
نام ترومبون از ایتالیائی می‌آید و به معنی «ترومپت بزرگ» است. ترومبون از دورهٔ رنسانس در موسیقی مذهبی کلیساها به‌کار می‌رفت، ولی در آثار ارکستری چندان رایج نبود. لودویگ فان بتهوون با استفاده از این ساز در موومان آخر سمفونی پنجم خود آن را رایج کرد و بسیاری از آهنگسازان بعد از او به ترومبون نقشی در آثار خود دادند.
ترومبون در موسیقی جاز هم بسیار به‌کار رفته‌است. از نوازندگان مشهور ترومبون جاز می‌توان از گلن میلر، جی جی جانسون، کی وایندینگ و تامی دورسی نام برد.
سازهای بادی به سازهایی گفته می‌شود که دمیده شدن هوا در آن‌ها باعث تولید صدا گردد.
سازهای بادی از اولین آلات موسیقی بودند که به دست بشر ساخته شدند. انسان‌های قرون گذشته آموخته بودند که با دمیدن در مخروط، برگ، یا حتی شاخ حیوانات می‌توانند صدایی بلند و بوقی مانند تولید کنند. آن‌ها با استفاده از این دانش به ساختن آلات موسیقی کنونی پرداختند.
ریشهٔ سازهای بادی کنونی از همان سازهای بادی اولیه است که از نظر ساختمان و چگونگی تولید صدا به دو دستهٔ کلی تقسیم می‌شود:
اصطلاح «چوبی» یا «برنجی» بدان معنا نسیت که آن ساز از چه جنسی ساخته شده، بلکه این طبقه‌بندی بر پایه چگونگی و نحوه تولید صدا در دهنی آن‌ها مربوط می‌شود؛ مثلاً فلوت جزءسازهای بادی چوبی محسوب می‌گردد، هرچند که بدنه آن از فلز است. یا فلوت ریکوردر که در گذشته بسیار رایج بود و از چوب ساخته می‌شد، امروز برای آموزش موسیقی به کودکان رواج دارد و از پلاستیک ساخته می‌شود ولی جزو سازهای بادی چوبی است. ساکسوفون نیز معمولاً از جنس برنج است اما جزو سازهای بادی چوبی است.
اکثر سازهای بادی، «انتقالی» هستند و صدای حاصله نسبت به نت نوشته شده زیرتر یا بم‌تر است.
این مقاله در بردارنده فهرستی از شهرهای کانادا بر اساس حروف الفبا و بر اساس استان است.
برای اینکه جایی را در آلبرتا شهر بنامیم نیاز است که در آن منطقه جمعیت کافی (۱۰٬۰۰۰ نفر به بالا) حضور داشته باشد و زمین اشغال شده توسط اکثریت ساختمان‌ها روی هم باید کمتر از ۱۸۵۰ مترمربع باشد. با این حال یک ناحیه حتی اگر تمام این شرط‌ها را داشته باشد باز ممکن است به عنوان شهر در نظر گرفته نشود. ناحیهٔ خدمات شهری فورت مک‌موری و شروود پارک، آبادی‌هایی هستند که معادل شهر تشخیص داده شده‌اند اما در گروه آن گنجانده نشده‌اند، همچنین نُه شهرک در آلبرتا وجود دارد که شرایط لازم برای شهر بودن را دارند اما همچنان در گروه شهرک‌ها مانده‌اند.
یک جامعه اگر جمعیتش بیش از ۵٬۰۰۰ نفر داشته باشد به عنوان شهر شناخته می‌شود.Government of British Columba - Local Government Act اگر شهری یک بار در این جایگاه قرار گیرد، هرگز عنوان «شهر» از آن پس گرفته نمی‌شود حتی اگر دیگر شرایط لازم برای شهر بودن را نداشته باشد، برای نمونه گرین وود، با وجود اینکه در حال حاضر تنها ۶۲۵ نفر جمعیت دارد ولی هنوز عنوان شهر از دست نداده‌است.
مانند دو منطقهٔ دیگر کانادایی، تنها شهر ثبت شدهٔ نورت‌وست تریتوریز، پایتخت آن یلونایف می‌باشد.
نوا اسکوشیا از سال ۱۹۹۰ که شهر ناحیه‌ایRegional Municipality ایجاد کرده‌است دیگر در آن شهری ثبت نشده‌است.
مانند دو منطقهٔ دیگر کانادایی، تنها شهر ثبت شدهٔ نوناووت، پایتخت آن ایکالوئیت می‌باشد.
در انتاریو، عنوان شهر تنها از طریق مدیریت استان‌ها به مناطق مختلف داده می‌شود و این عمل معمولاً بر اساس درخواست منطقه‌هایی که واجد شرایط شهر شدن هستند انجام می‌شود. هر منطقه‌ای بعد از اینکه جمعیتش به ۱۰٬۰۰۰ نفر رسید و آن را رد کرد می‌تواند برای گرفتن عنوان شهر اقدام کند. این عنوان به صورت "خودکار" به مجموعه‌ای که دارای این جمعیت باشد داده نمی‌شود بلکه آن‌ها باید برای این عنوان درخواست داده باشند و بعد از سوی وزارت امور شهری و مسکن استان، انتاریو| این عنوان را دریافت می‌کنند. تمام مناطقی که به جمعیت کافی برای شهر شدن می‌رسند برای آن درخواست نمی‌دهند مانند مارکهم، ایجکس و اوکویل که در سال ۲۰۰۶ دارای جمعیت یک شهرستان کانادایی، به ترتیب به اندازه " ۲۶۲٬۰۰۰، ۹۳٬۰۰۰ و ۱۶۶٬۰۰۰" بودند ولی همچنان با عنوان شهرک خوانده می‌شوند. وقتی به منطقه‌ای عنوان شهر داده شود، هرگز این عنوان از آن گرفته نمی‌شود حتی اگر جمعیتش کاهش یابد و به زیر ۱۰٬۰۰۰ نفر برسد؛ مانند درایدن.
ممکن است عنوان شهر به برخی شهرستان-روستاها نیز که با یکدیگر آمیخته شده‌اند نیز داده شود، در این مناطق مناسبات شهری در شهرستان اتفاق می‌افتد در حالی که این مناطق دارای هیچ زیرمجموعه‌ای نیستند؛ بنابراین عنوان شهر در انتاریو همیشه شاره‌کننده به یک منطقه کاملاً شهری نیست.
در کبک، قوانین استانی چنان است که در آن تفاوتی میان "شهر (city)" و "شهرک (town)" در نظر گرفته نمی‌شود و عبارت "ville" که کلمه‌ای فرانسوی است و در پارسی به معنای شهر می‌باشد، به جای هر دو مفهوم شهر و شهرک استفاده می‌شود؛ بدون توجه به اندازهٔ اجتماع مورد بحث. فهرستی از مناطقی که در کبک، عنوان "ville" به خود گرفته‌اند بدون در نظر گرفتن اینکه در کاربرد غیررسمی، آن‌ها شهراند یا شهرک، در زیر نوشته اخت…
در سسکچوان، شهرک‌ها باید جمعیتی بیشتر از ۵٬۰۰۰ نفر; داشته باشند و برخی ویژگی‌ها را نیز تأمین کنند تا بتوانند عنوان شهر را به خود بگیرند. با این حال در اوایل قرن بیستم، چند مرکز مانند رجاینا و سسکتون با اینکه جمعیتی کمتر از ۵٬۰۰۰ نفر داشتند، عنوان شهر به آن‌ها داده شد. شهر مل‌ویل با اینکه در دهه ۱۹۹۰ جمعیتش به زیر ۵٬۰۰۰ نفر کاهش یافت هنوز عنوان شهر را برای خود حفظ کرده‌است. کیندرزلی نیز با اینکه جمعیتش نزدیک ۵٬۰۰۰ نفر در نوسان است در چند سال گذشته برای شهر شدن درخواست داده‌است.
مانند دو منطقهٔ دیگر کانادایی، تنها شهر ثبت شدهٔ یوکان، پایتخت آن وایت‌هورس می‌باشد. البته در گذشته داسون سیتی نیز عنوان شهر را به خود گرفته بود اما وقتی معیار انتخاب شهر در دههٔ ۱۹۸۰ تغییر کرد، عنوان شهر بودن را به دلیل کمبود جمعیت از دست داد و در حال حاضر شهرک نام دارد Through special provision, however, it is officially the town of the city of Dawson.
کیچنر شهری در جنوب غربی استان انتاریو کشور کانادا و در یکصد کیلومتری غرب تورنتو واقع شده‌است. نام این شهر بین سال‌های ۱۸۵۴ تا ۱۹۱۶ «شهر برلین» بود.
بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱ جمعیت کیچنر ۲۱۹ هزار نفر است و از این لحاظ بیست‌ودومین شهر پرجمعیت کانادا محسوب می‌شود.http://www12.statcan.gc.ca/census-recensement/2011/dp-pd/hlt-fst/pd-pl/Table-Tableau.cfm?LANG=Eng&T=301&S=3&O=D و جمعیت ناحیه کلاًن‌شهری آن که شامل شهرهای واترلو و کمبریج هم می‌شود ۵۰۷۰۹۶ هزار نفر است.http://www12.statcan.gc.ca/census-recensement/2011/dp-pd/prof/details/page.cfm?Lang=E&Geo1=CD&Code1=3530&Geo2=PR&Code2=35&Data=Count&SearchType=Begins&SearchPR=01&B1=All کیچنر از جنوب به کمبریج و از شمال با واترلو مجاور است. این سه شهر را با هم «شهرهای ثلاثه» (the tri-cities) می‌نامند.
تاریخ کیچنر به سال ۱۷۴۸ میلادی بازمی‌گردد، زمانی‌که انگلیسی‌ها این منطقه را به منظور سپاس از وفاداری شش‌تیره سرخپوست در جریان انقلاب آمریکا به عنوان هدیه به آنها دادند. چند سال بعدایروکواها (شش‌تیره سرخپوست) بخشی از این زمین را به کلنل ریچارد بیسلی فروختند. اگر چه بخش فروخته شده به کلنل بیسلی دوردست بود اما یک خانواده کشاورز آلمانی ساکن پنسیلوانیا برای خرید آن اظهار علاقه کردند و در نهایت تمام زمین‌های فرونرفته را به منظور استفاده کشاورزی خریداری کردند. در سال ۱۸۰۰ میلادی اولین ساختمان‌ها ساخته شد و طی چند سال بعد خانواده‌های بیشتری به این منطقه کوچ کردند.
کیچنر توسط شورای شهر که ۱۰ نفر عضو به عنوان نماینده هر بخش دارد و یک شهردار اداره می‌شود شورا مسئولیت سیاست‌گذاری و تصمیم‌سازی‌ها را بر عهده دارد. نظارت بر عملکرد، تجزیه و تحلیل بودجه و تصویب آن و هم‌چنین اولویت‌بندی هزینه‌ها از وظایف دیگر شورا است.
بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱ میلادی ساکنان فارسی‌زبان شهر کیچنر ۲۸۷۵ نفر بوده که از این تعداد ۱۵۰۰ نفر مرد و ۱۳۷۵ نفر زن هستند.http://www12.statcan.gc.ca/census-recensement/2011/dp-pd/prof/details/page.cfm?Lang=E&Geo1=POPC&Code1=0419&Geo2=PR&Code2=35&Data=Count&SearchText=Kitchener&SearchType=Begins&SearchPR=35&B1=Language&Custom=&TABID=1
کیچنر در جنوب‌غربی استان انتاریو و در زمین‌های سنت‌لارنس واقع شده‌است، خاکش مرطوب و دارای جنگل‌های برگ‌ریز است.
اقلیم کیچنر اقلیم قاره‌ای مرطوب است. تابستان‌های عموماً گرم و مرطوب دارد و زمستان‌ها در این شهر سرد و بعضی از سال‌های بسیار سرد است. به‌طور کلی شرایط زمستانی از اواسط دسامبر شروع و تا اواسط ماه مارس ادامه دارد درحالی‌که تابستان از اواسط ماه مه تا اواخر سپتامبر است.
لندن شهری در جنوب غربی استان انتاریو، در کشور کانادا در قاره آمریکا است. این شهر بر روی دالان کبک سیتی-ویندزور، پرجمعیت‌ترین منطقه کانادا که با ۱۶ میلیون جمعیت نیمی از جمعیت کانادا را شامل می‌شود، واقع شده‌است. لندن و حومه بر اساس تخمین سال ۲۰۰۹ جمعیتی برابر با ۴۸۹٬۲۷۴ نفر را دربرمی‌گیرد. لندن مرکز بخش میدلسکس (Middlesex County) می‌باشد که بر روی حاشیه رود تِیمز (Thames) در میانه راه تورنتو در کانادا و دیترویت در آمریکا واقع شده‌است. نام این شهر به دنبال نام شهر لندن در انگلستان انتخاب شده‌است.Canada: wonderland of surprises, Max Braithwaite, Dodd, Mead, 1967
اقامت اروپایی تباران در محل فعلی شهر لندن، نخستین بار در میان سال‌های ۱۸۰۱ تا ۱۸۰۴ میلادی توسط شخصی به نام پیتر هاگرمن (Peter Hagerman) صورت گرفت.Guy St-Denis, "Byron:Pioneer Days in Westminster Township" (Crinklaw Press, Lambeth Ontario,1985, ), pgs. 21-22. و تا سال ۱۸۲۶ روستایی در این محل شکل گرفت. از آن زمان به بعد لندن پیوسته بزرگ شده و بسیاری از روستاها و اجتماعات اطراف خود را دربرگرفته‌است. امروزه لندن و حومه با داشتن جمعیتی بالغ بر پانصد هزار نفر، بزرگ‌ترین مرکز شهری جنوب غربی انتاریو را شکل می‌دهد.
نقاط قوت و توجه شهر شامل آموزش، بهداشت و درمان، گردشگری، صنعت می‌باشد.
وجود دو دانشگاه وسترن انتاریو و کالج فَن شا در این شهر سبب شهرت جهانی لندن در آموزش عالی، پژوهش‌های علمی و فعالیت‌های فرهنگی شده‌است. همچنین شهر لندن میزبان شماری از جشنواره‌های فرهنگی و هنری است؛ و این جشنواره‌ها در رونق صنعت گردشگری لندن نقش مؤثری ایفا می‌کنند. با این حال بیشتر فعالیت‌های اقتصادی این شهر بر تولید خودروهای نظامی، تحقیقات پزشکی، صنعت بیمه و فناوری اطلاعات متمرکز است. دانشگاه‌های لندن و بیمارستان‌های آن در بین ده استخدام‌کننده بزرگ شهر هستند.
بزرگراه‌های ۴۰۱ و ۴۰۲ که لندن در همسایگی محل تقاطع آن‌ها واقع شده‌است، این شهر را به شهرهای تورنتو، دیترویت و سارنیا متصل می‌کنند. فرودگاه بین‌المللی، خط آهن و خطوط اتوبوس رانی داخلی، از دیگر امکانات این شهر هستند.
پژوهش‌های باستان‌شناسی در منطقه نشان می‌دهد که سرخ پوستان بومی، دست کم از ده هزار سال پیش تاکنون در حوالی لندن فعلی زندگی می‌کرده‌اند
و تا پیش از رسیدن اروپاییان در قرن هجدهم میلادی، در محل فعلی شهر لندن چندین روستای کونونتون و اُداوا - اُجیبه قرار داشته‌است.
در ۱۷۹۳ میلادی، مکان فعلی شهر لندن توسط ستوانِ فرماندار جان گِرِیوز سیمکو (John Graves Simcoe) برای ایجاد پایتختی نو برای ناحیه بالا کانادا انتخاب شد. بالا کانادا نام ایالتی بوده‌است که در ۱۷۹۱ میلادی توسط امپراتوری انگلستان بنیان‌گذاری شد تا از آنجا قسمت میانی از سه بخش انگلیسی‌نشین آمریکای شمالی حکومت شود و همچنین منطقه‌ای باشد که مردمان وفادار به پادشاهی انگلستان که بعد از انقلاب آمریکا آواره شده بودند را پناه دهد.
سیمکو نام رودخانه را که به زبان محلی به آن آسکونه سی پی (Askunessippi) می‌گفتندGreg Curnoe, "Deeds/Abstracts: The History of a London Lot" (Brick Books, London Ontario,1995, ), pgs.41. را با نام امروزی آن تِیمز تغییر داد و همچنین تصمیم داشت که شهر آینده را نیز به افتخار جرج سوم پادشاه انگلستان، جورجینا بنامد، لیکن به دلیل قرار داشتن در میان جنگل‌های انبوه، تصمیم سیمکو برای انتخاب لندن برای پایتختی بالا کانادا توسط گای کارلِتون، فرماندار دورچستر، لغو شد. با این حال علی‌رغم بحث‌هایی که بر سر مرکزیت لندن وجود داشت، دهکده لندن تا سال ۱۸۲۶ میلادی شکل شهر به خود نگرفت؛ و بیشتر حالت مرکزیت اداری نواحی غرب پایتخت آن زمان به نام یورک که امروزه با نام تورنتو شناخته شده‌است، را داشته‌است.
در سال ۱۹۳۸، دولت انگلستان پادگان نیروهای نظامی خود در شبه جزیره انتاریو را به لندن انتقال می‌دهد و در پی آن خانواده‌های نظامیان و کسب و کارهای مرتبط با تأمین نیاز آنان به منطقه می‌آیند و سبب افزایش جمعیت می‌شوند. به‌طوری‌که در ۱۸۴۰ لندن رسماً به یک شهر تبدیل می‌شود.
در سال ۱۸۶۰ میلادی یک چشمه سولفور در دهانه رودخانه تِیمز کشف می‌شود که این چشمه به یکی از جاذبه‌های تفریحی این شهر برای ثروتمندان اونتاریو تبدیل می‌شود. اما در آغاز قرن بیستم در محل چشمه یک کارخانه ریسندگی احداث شده و سبب تعطیلی آن برای همیشه می‌شود.
جایگاه لندن به عنوان بک مرکز نظامی تا قرن بیستم و جنگ‌های جهانی اول و دوم حفظ می‌شود. در ۱۹۵۰ از پیوستم دو گردان ذخیره در لندن گردان سوم هنگ سلطنتی کانادا را ایجاد می‌شود. این واحد نظامی با تغییر نام و با نام گردان چهارم هنگ سلطنتی کانادا تا امروز انجام وظیفه می‌کند. فرماندهی این گردان از آن زمان تا به امروز در در قلعه وُلزلی در خیابان آکسفورد واقع شده‌است.
شهر لندن به دلیل قرار داشتن در مجاورت منطقه‌ای موسوم به دریاچه‌های بزرگ در قاره آمریکا، آب هوای فصلی کاملاً متضادی را در طول سال شاهد است. تابستان‌ها معمولاً معتدل است. دمای متوسط آن در ژوئیه تا °۲۰٫۵ و گاه تا بیش از °۲۸ سانتیگراد می‌رسد (به‌طور متوسط در هشت روز از سال). پاییز و بهار کوتاه و زمستان‌ها سرد همراه با بارش برف سنگین است که معمولاً بارها در طی زمستان برف‌ها آب می‌شوند. میزان بارش سالیانه نزدیک به ۹۹۰ میلی‌متر است و ارتفاع برف باریده شده در یک سال به حدود ۲۰۰ میلی‌متر می‌رسد. همچنین لندن بالاترین آمار آذرخش را در کانادا داراست که این به دلیل برخورد بادهای برخاسته از دریاچه هورون و دریاچه ایری است.
مطابق با آمار سال ۲۰۰۶، شهر لندن جمعیتی برابر ۳۵۲٬۳۹۵ نفر دارد، که ۴۸٫۲٪ را مردان و ۵۱٫۸٪ زنان تشکیل می‌دهند. کودکان زیر پنج سال تقریباً ۵٫۲٪ ساکنین و ۱۳٫۷٪ بازنشستگان ۶۵ سال به بالا هستند که البته این درصد در کل کانادا هم به همین میزان است. متوسط سن جمعیت شهر ۳۸٫۲ سال است که این آمار برای کل کانادا ۳۹٫۵ سال است.
در بین سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۶ جمعیت منطقه شهری لندن ۴٫۰۷٪ رشد داشته‌است؛ که این میزان برای کل استان انتاریو ۶٫۶٪ بوده‌است. همچنین متوسط تراکم جمعیت لندن ۸۳۷٫۹ نفر بر کیلومتر مربع بوده‌است که در مقایسه با ۱۳٫۴٪ برای کل استان انتاریو.
فعالیت‌های اقتصاد لندن عمدتاً حول پژوهش‌های پزشکی، تولید لوکوموتیو، بیمه و فناوری اطلاعات می‌گردد. شرکت بیمه لاندن لایف انشورنس در این شهر بنیان گذاشته شده‌است. کارخانه الکتروموتیو دیزل که پیش تر با نام جنرال موتورز الکتورو موتیو فعالیت می‌کرد در حال حاضر بیشتر لوکوموتیوهای خود را در شهر لندن تولید می‌کند. همچنین شرکت جنرال دینامیکس لند سیستمز در این شهر، نفربرهای زرهی تولید می‌کند.
لندن مرکز پژوهش‌های وابسته به علوم زیستی و زیست فناوری است. بیشتر این پژوهش‌ها با حمایت دانشگاه وسترن انتاریو انجام می‌شود. این دانشگاه سالانه یک و نیم میلیون دلار کانادا به اقتصاد شهر می‌افزاید.
دانشگاه وسترن انتاریو در این شهر قرار دارد.
زندگی در این شهر بسیار خوب و از سطح رفاه مناسبی برخوردار است.
واترلو شهری است در جنوب استان انتاریو در کشور کانادا. واترلو کوچک‌ترین شهر از شهرهای ناحیه واترلو است و در کنار شهر بزرگ‌تری به نام کیچنر واقع شده که گاه با همدیگر و به‌صورت شهر کیچنر-واترلو نامیده می‌شوند. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱ شهر واترلو ۹۸٬۷۸۰ نفر جمعیت داشته و از این لحاظ پنجاه و دومین شهر پر جمعیت کانادا محسوب می‌شود.سرشماری سال ۲۰۱۱ کانادا
در سال ۱۸۰۶ میلادی ۳۶۳ هکتار از زمینهای واترلو توسط یکی از اهالی پنسیلوانیا به نام آبراهام ارب از یک شرکت آلمانی خریداری شد و در آن کارگاه چوب‌بری و آسیاب آبی احداث کرد. از آنجا که این تنها آسیاب این منطقه بود، کشاورزان از دور و نزدیک برای آرد کردن محصولات کشاورزی خود به این آسیاب می‌آمدند و این عامل کم‌کم باعث رونق تجاری و اجتماعی منطقه شد. ارب با توجه به مکانی در بلژیک که در آن ناپلئون شکست خورد، اسم این منطقه را واترلو انتخاب کرد. به علت عدم علاقه ارب به تقسیم و فروش زمین‌هایش، گسترش واترلو بسیار آرام و کند بود تا پس از گذشت چندین سال و دست به دست شدن‌های فراوان، در ابتدای دهه ۱۸۵۰ میلادی جان هافمن و ایزاک ویور این منطقه را خریده و پس از تفکیک، قطعات آن را در حراج به فروش رساندند. واترلو در سال ۱۸۵۶ به عنوان روستا به ثبت رسید و سپس در سال ۱۸۷۶ شهر و در نهایت در سال ۱۹۴۸ به شهرستان تبدیل شد.
واترلو توسط شورای شهر که ۷ نفر عضو به عنوان نماینده هر بخش و یک شهردار اداره می‌شود. شهردار فعلی در اکتبر ۲۰۱۴ انتخاب شده‌است.
دو دانشگاه در این شهر واقع شده‌است.
سازهای کوبه‌ای یا ساز کوبه یا پِرکاشِن به سازهایی گفته می‌شود که از طریق ضربه، تکان، سایش، خراش یا هر عمل دیگری که منجر به نوسان شود، تولید صدا کنند. وظیفهٔ اصلی سازهای کوبه‌ای معمولاً اجرای ضرب‌آهنگ (ریتم) در متن آهنگ است، ولی توانایی اجرای ملودی را هم دارند. تاریخچهٔ سازهای کوبه‌ای به هزاران سال پیش برمی‌گردد. این سازها احتمالاً پس از صدای انسانی قدیمی‌ترین نوع سازها هستند. سازهای کوبه‌ای را عموماً می‌توان به دو دستهٔ سازهای کوبه‌ای با کوک معیّن مثل زیلوفون و سازهای کوبه‌ای با کوک نامعین مثل انواع طبل تقسیم کرد.
وینزِر (Windsor) شهری در جنوب استان انتاریو، کانادا است. شهر وینزِر درست در جنوب کلان‌شهر دیترویت آمریکا قرار گرفته و از شهر دیترویت تنها به‌وسیله رودخانه دیترویت جدا شده‌است. در سال ۲۰۱۱ جمعیت این شهر ۲۷۶٬۱۶۵ بود؛ که شانزدهمین شهر پرجمعیت کانادا به‌شمار می‌رود. وینزر یکی از قطب‌های اصلی صنعت خودروسازی کانادا است.
وینزر در سرتاسر جهان دارای چندین شهر به عنوان خواهرخوانده است:
همیلتون شهری است در جنوب استان انتاریو، کانادا.
همیلتون در معانی زیر کاربرد دارد:
فاطمه دختر محمّد (به عربی: فاطِمَةُ الزَّهراء بنت محمّد؛ ۲۰ جمادی‌الثانی بین ۳۵ تا ۴۵ عام‌الفیل برابر ۱۸ تا ۸ پیش از هجرت – ۱۳ جمادی‌الاول یا ۳ جمادی‌الثانی ۱۱ هجری قمری) ملقّب به زهرا، دختر محمّد و خدیجه، همسر علی بن ابی‌طالب، و مادر حسن بن علی و حسین بن علی است. او کوچک‌ترین دختر محمّد و تنها فرزندش بود که از خود فرزندانی باقی گذاشت. این فزرزندان با القابی چون «سید» یا «شریف» شناخته می‌شوند. در مورد تاریخ تولد فاطمه اختلاف بسیاری وجود دارد اما دو قول پنج سال پیش از بعثت و پنج سال پس از آن رایج‌تر است.
فاطمه در کودکی مستقیماً زیر نظر پدر و مادرش رشد یافت و جوانی‌اش را در دوران دشوار کار تبلیغی پدرش سپری کرد. او در محاصرهٔ شعب ابی‌طالب مادرش را از دست داد. پس از هجرت به مدینه، در سال دوم ه‍.ق با علی بن ابی‌طالب ازدواج کرد و چهار یا پنج فرزند به دنیا آورد. در سال یازدهم ه‍. ق، پس از درگذشت پدرش، به دفاع از علی بن ابی‌طالب در جانشینی محمد پرداخت و خطبهٔ فدکیه را در مسجد پیامبر برای دفاع از حقّ خویش در مورد فدک ایراد کرد. او احتجاج‌های بسیاری با ابوبکر و عمر کرد، اما این احتجاج‌ها ثمره‌ای نداشت. در جریان این وقایع، عمر و گروهی از همراهانش به‌قصد گرفتن بیعت به خانهٔ علی رفته و در آنجا با مقاومت علی و فاطمه و حامیانش روبرو شدند. او نخستین شخص از خانوادهٔ محمّد است که پس از محمّد درگذشت. منابع تاریخ درگذشت وی را از سی روز تا شش ماه پس از درگذشت محمّد بیان می‌کنند، اما دو قول هفتاد و پنج روز و نود و پنج روز پس از مرگ پدرش رایج‌تر و معتبرتر است. محل دفن فاطمه زهرا نامشخص و مورد اختلاف است. سه جای و مکان از جمله در میان سنگ قبر و منبر پیامبر در روضهٔ نبوی، دوم در خانهٔ خود فاطمه زهرا که اکنون در مسجد النبی قرار گرفته‌است، و سوم قبرستان بقیع از مکان‌های محتمل‌تر دفن وی هستند.
به‌رغمِ گزارش‌های مذهبی فراوانی که دربارهٔ فاطمه موجود است، منابع تاریخی دربارهٔ وی اندک می‌باشد. وی از شخصیت‌های بسیار محترم نزد همه مسلمانان به‌ویژه شیعیان است. منابع اهل سنت شخصیت فاطمه را همچون بانویی پرهیزکار و باایمان بازتاب می‌دهند و زندگی زاهدانه و شخصیتش را به‌عنوان الگوی تقوا می‌ستایند. وی یکی از چهارده معصوم در نزد شیعیان دوازده‌امامی به‌شمار می‌رود و دارای مقامات ویژهٔ معنوی مانند طهارت و عصمت در میان آنان است. همچنین وی از اهل بیت محمّد و یکی از پنج تن آل عبا می‌باشد. فاطمه در رویداد مباهله نیز نقش داشته‌است. براساس احادیث و روایات اهل سنت و شیعه، ۱۳۵ آیهٔ قرآن دربارهٔ فاطمه است. سوره‌های «انسان»، «قدر» و «کوثر» و آیات «مباهله»، «تطهیر»، «نور» و «مَوَدَّت» برخی از این سُوَر و آیات هستند. "مصحف فاطمه"، خطبه‌های «فدکیه» و «عیادت»، «حدیث لوح فاطمه» و «دعای نور» از آثار او می‌باشند.
زندگی فاطمه زهرا مقارن با دورهٔ تبلیغ اسلام توسط محمّد بوده‌است. محمّد ۱۳ سال به تبلیغ اسلام در مکّه پرداخت. شمار اندکی به وی گرویدند که با مخالفت قبیلهٔ قُرَیش و بعضی دیگر از قبیله‌های عرب روبه‌رو شدند و آزار دیدند. محمّد همراه با پیروانش برای رهایی از این وضع، در سالی که بعدها مبدأ تقویم هجری خورشیدی و هجری قمری شد، به شهر یَثرِب — که مَدینَةُالنَّبی («شهر پیامبر») نامیده شد — هجرت کرد. او در مدینه قبایلِ در حال ستیزِ اوس و خَزرَج را متّحد کرد و برپایهٔ مسلمانان مهاجر مکّه و ساکنان اصلی مدینه اجتماع و دولتی نوین را تأسیس کرد، که آن را اُمَّت نامید. سپس، میان مسلمانان و قبایل مکّه و هم‌پیمانانشان جنگ درگرفت و سرانجام پس از هشت سال محمّد با پیروانش، که تا آن زمان به بیش از ده‌هزار می‌رسیدند، شهر زادگاهش را فتح کرد. پس از فتح مکّه رفته‌رفته بیشتر اهالی شبه‌جزیره عربستان به اسلام گرویدند و امّت اسلام به سراسر این سرزمین گسترش یافت. محمّد ده سال پس از هجرت، چند ماه پس از بازگشت از حَجَّةُالْوِداع، بیمار شد و درگذشت.
لغت «فاطمه» وصفی است از مصدر «فطم»؛ و «فطم» در زبان عربی به معنی بریدن، قطع‌کردن و جداشدن آمده‌است. این صیغه، بر وزن «فاعله»، معنای مفعولی می‌دهد و به معنی «بریده» و «جداشده» است. محمّد در پاسخ علی بن ابی‌طالب که از او دربارهٔ علت نام‌گذاری فاطمه پرسید، گفت: «چون او و پیروانش از آتش بریده شده‌اند.» ابن حَجَر هِیْتَمی در "اَلصَّواعِقُ الْمُحْرِقَة" و نَسائی در "سُنَن" آورده‌اند: «خداوند او را فاطمه نامید چراکه او و دوستدارانش را از آتش جهنم قطع کرده‌است.» فَتّال نیشابوری در "رُوضَةُالْواعِظین" از جعفر صادق نقل کرده‌است: «فاطمه نامیده شد چون از بدی‌ها بریده شده‌است.» برای فاطمه نام‌های دیگری هم برشمرده‌اند که «صِدّیقه»، «مُبارَکه»، «طاهِره»، «زَکیّه»، «راضیّه»، «مَرضیّه»، «مُحَدَّثه»، «بَتول» و «زهرا» از آن‌جمله‌اند. یکی از مهم‌ترین کنیه‌های او «امّ ابیها»، به معنای «مادرِ پدرش»، است.
پدرِ فاطمه، محمّد، پیامبر اسلام، از خاندان بنی‌هاشم از قبیلهٔ قریش بود. بنی‌هاشم از خاندان‌های برجسته و نژاده، ولی تهیدست در مکّه بود. مادرِ فاطمه خدیجه بنت خویلد بود. پدرش، خُوَیْلَد، رئیس طایفهٔ اَسَد، از طوایف قریش، بود. خدیجه پیش از اسلام از زنان برجستهٔ قریش به‌شمار می‌رفت، تا جایی که وی را سرور زنان قریش می‌خواندند. وی دارایی فراوانی داشت و با آن بازرگانی می‌کرد. بنابر قول مشهور، وی پیش از ازدواج با محمّد دو بار شوهر کرده‌بود و از آن مردان صاحب دو پسر و یک دختر شده‌بود. محمّد، بنابر درخواست عمویش، ابوطالب، عامل بازرگانی خدیجه در سرپرستی کاروانش به شام شد؛ و پس از آن با وی ازدواج کرد. خدیجه، بنابر قول مشهور، در هنگام ازدواج با محمّد چهل سال داشت. اما به روایت اِبن سَعد از ابن‌عباس بیست و هشت ساله بوده‌است.
در تاریخ تولّد فاطمه اختلاف‌نظر هست: از پنج سال پیش از آغاز پیامبری محمّد تا پنج سال پس از آن تخمین زده‌اند. به گمان عموم سیره‌نویسان و تاریخ‌نگاران اهل سنت، ازجمله ابن سعد و طبری و ابن اثیر و ابوالفرج اصفهانی و ابن اسحاق، تولّد فاطمه مصادف با سال بازسازی کعبه در پنج سال پیش از بعثت، برابر با سال ۶۰۴ م، بوده‌است. بَلاذُری نیز بر همین نظر است. اگر این گمان درست باشد، سنّ ازدواج فاطمه بالاتر از ۱۸ سال می‌شود؛ که در سرزمین حجاز در آن روزگار غیرمعمول می‌نماید. بعضی منابع نیز تولّد او را پیش از بعثت می‌دانند، بی آن‌که به سال و ماه آن اشاره کنند. امّا نظرهای دیگر بر یک یا پنج سال پس از بعثت و سه سال پس از معراج است.
بنا بر نظر مشهور منابع شیعه، تاریخ ولادت فاطمه پنج سال پس از بعثت است؛ ولی یعقوبی و شیخ طوسی ولادت فاطمه را مصادف با سال بعثت می‌دانند. بعضی محدّثان شیعه تاریخ ولادت را در سال معراج محمّد روایت کرده‌اند، امّا در تاریخ معراج هم اختلاف هست و آن را از دو سال پس از بعثت تا شش ماه پیش از هجرت گزارش کرده‌اند؛ و با توجه به داستان تولّد فاطمه،در روایت‌های معراج از محمّد نقل شده که در شب معراج سیبی بهشتی به او دادند و نطفهٔ فاطمه از آن میوه پدید آمد. ببینید: زمان تولد او را از دو تا پنج سال پس از بعثت می‌دانند. اگر ولادت فاطمه پنج سال پس از بعثت بوده باشد، سنّ خدیجه هنگام تولد فاطمه بیش از ۵۰ سال بوده‌است.
فاطمه در بسیاری منابع، چهارمین فرزند دختر محمّد، پس از زینب، رُقَیّه و ام‌ّکُلثوم شمرده می‌شود. البته، به‌عقیدهٔ برخی از محققان شیعه مانند سید جعفر مرتضی عاملی، او تنها دختر محمّد است. فاطمه تنها فرزند محمّد بود که به‌اندازه‌ای عمر کرد که فرزندانی از خود باقی بگذارد.
پس از تولد فاطمه، خدیجه پرستاری از او را شخصاً به‌عهده گرفت و این برخلاف سنت معمول آن زمان بود که مردم مکه فرزندان تازه‌به‌دنیاآمدهٔ خود را به دایه‌هایی از روستاها و بادیه‌نشینان اطراف می‌سپردند. او ایام کودکی را تحت حمایت والدین خود در مکه و در دورانی که قریش مشکلات و رنج‌های زیادی را برای پدرش بابت تبلیغ اسلام به‌وجود آورده‌بودند، گذراند. فاطمه سه سال پیش از هجرت در خلال محاصرهٔ شعب ابی‌طالب، مادر خود را از دست داد.
چند روز پس از هجرت محمد به مدینه، مقارن با ۶۲۲ م، فاطمه زهرا به‌همراه فاطمه بنت اسد، فاطمه بنت زُبَیر بن عبدُالمُطَّلِب و احتمالاً سوده و ام‌کلثوم بنت محمد در کاروانی به‌سرپرستی علی بن ابی‌طالب از مکه به مدینه هجرت کرد و در قُبا به پدرش پیوست.
پس از هجرت محمد از مکه به مدینه، عمر و ابوبکر و چند تن دیگر خواستار ازدواج با فاطمه بودند، اما محمّد پیشنهاد ازدواج آن‌ها را نپذیرفت و گفت که برای این موضوع منتظر فرمان خداست. مدت کمی پس از هجرت، محمّد به علی گفت که خداوند به وی فرمان داده‌است که دخترش، فاطمهٔ زهرا، را به ازدواج وی درآورد.
علی به‌سبب فقرش جرأت پاپیش‌گذاشتن نداشت و این محمّد بود که کار را بر علی آسان نمود. محمّد به او گفت که علی صاحب زرهی است که اگر آن را بفروشد، می‌تواند پول کافی برای مَهر فاطمه تهیه نماید. علی با فروش زره و وسایلی دیگر مانند شتر یا میش، حدود ۴۸۰ درهم فراهم نمود، که مبلغ خیلی معمولی بود. به‌توصیهٔ محمّد یک‌سوم تا دوسوم مبلغ خرج عطریات شد و بقیه صرف خرید ضروریات منزل گردید. آن‌گاه، محمّد فاطمه را از قولی که به علی داده‌بود، آگاه نمود. به‌گفتهٔ ابن سعد، فاطمه چیزی نگفت و محمّد این را نشانهٔ رضا دانست. برخی نویسندگان شیعه مانند شیخ طوسی گفته‌اند که وقتی علی فاطمه را از محمّد خواستگاری کرد، محمّد به او گفت قبل از تو نیز چند نفر این تقاضا را داشتند؛ ولی هرگاه من به فاطمه می‌گفتم اظهار بی‌میلی می‌کرد، چند لحظه صبر کن تا من نزد او بروم و برگردم. سپس خواستگاری علی را به گوش فاطمه رسانید. فاطمه ساکت ماند و صورتش را برنگرداند و محمّد کراهتی در چهره‌اش ندید و به‌همین دلیل آن را نشان بر رضا دانست. وَلیِری می‌گوید مطابق سایر منابعمنابع ولیری اشاره‌ای به این منابع در مقاله نمی‌کند. فاطمه جان‌احمدی در مطالعهٔ انتقادی مقالهٔ فاطمه در کتاب "تصویر پیامبر و حضرت زهرا در دائرةالمعارف اسلام" می‌نویسد هرچند خوب بود که ولیری به این منابع اشاره می‌کرد، اما روشن است که این منبع، کتاب "سیرهٔ نبوی" اثر ابن اسحاق است که در آن نویسنده این موضوع را با تردید و بدون پافشاری مطرح می‌کند. جان‌احمدی ادامه می‌دهد حتی درصورت درستی این خبر، این مخالفت می‌توانست به‌خاطر نگرانی فاطمه و نبود مادر در کنارش باشد. ببینید: فاطمه اعتراض می‌کند و محمّد مجبور می‌شود که دخترش را این‌گونه راضی کند، که علی کسی است که از فضل و خویشاوندی و اسلام او آگاهی دارد و او اولین کسی بوده که اسلام آورده‌است. دِنیس سوفی روایت گلایهٔ فاطمه در ازدواج با علی — و به‌دنبال آن برشمردن صفات خوب علی از جانب محمّد — را در زمرهٔ روایت‌های مناقشه‌برانگیزی می‌داند که مقصود آشکار آن، استخراج مدح برای علی است. علی خانه‌ای نزدیک محمّد برای فاطمه ساخت. اما فاطمه خانه‌ای نزدیک‌تر به پدر از علی خواست و به‌همین‌سبب یکی از اهالی مدینه به‌نام حارِثَة بن نُعمان، خانهٔ خود را به زوج جوان بخشید.
منابع در خصوص سال و ماه برگزاری مراسم ازدواج اختلاف دارند. ازدواج با تأخیری چند ماهه از عقد، در سال اول یا دوم هجرت رخ داده‌است. به‌روایتی ازدواج پس از بازگشت علی از غزوهٔ بدر انجام شد و علی در این زمان ۲۵ سال داشت، اما سن فاطمه دقیقاً مشخص نیست. بنابر سنتی که محمّد معین نمود، برای مراسم ازدواج ولیمه داده شد و علی گوسفندی را برای آن سربرید. مسلمانان در میهمانی شرکت کردند. در شب زِفاف، محمّد به خانه آن‌ها رفت و درخواست ظرف آبی کرد. دست‌هایش را با آن شست و مقداری از آب را مَزمَزه کرد. سپس، مقداری را روی سر و شانه و سینهٔ علی و فاطمه ریخت. درآخر، در حق‌شان دعا کرد و آن‌ها را تبرک نمود.
سید حسین نصر می‌گوید ازدواج علی با فاطمه، دارای اهمیت معنوی خاصی برای تمام مسلمانان است؛ زیرا به‌عنوان ازدواجی میان مهم‌ترین شخصیت‌های مقدس از خویشان محمّد تلقّی می‌شود. محمّد که تقریباً هر روز به دیدار دخترش می‌رفت، با این ازدواج به علی نزدیک‌تر شد و یک بار به وی گفت که تو برادر من در این دنیا و آخرت هستی. به‌نوشتهٔ ویلفرد مادلونگ خانواده‌ای که از ازدواج این دو تشکیل شد، مکرراً از سوی محمّد مورد ستایش قرار می‌گرفت و محمّد از آن در واقعه‌هایی مانند رویداد مُباهِله و حدیث آل عبا، به‌عنوان اهل بیت یاد کرد. در قرآن نیز در موارد متعددی مانند آیهٔ تَطهیر، از اهل بیت به بزرگی یاد شده‌است.
زندگی علی و فاطمه به همکاری گذشت. ایشان در آغاز نزد پیامبر رفتند و از او خواستند تا کارهای خانه را میانشان بخش کند. پیامبر کارهای بیرون از خانه را به علی سپرد و کارهای درون خانه را به فاطمه واگذارد. فاطمه زهرا از این تقسیم کار، به‌خاطر معاف‌شدن از کارهای بیرون از خانه، بسیار خوشحال شد. او چنان در خانه کار می‌کرد و سختی می‌کشید که علی ناراحت می‌شد. روایات فراوانی دربارهٔ مشاهدهٔ صَحابهٔ پیامبر کار سخت فاطمه زهرا را و کمک آنان به وی نقل شده‌است. غیر از این‌ها، همسرداری او نیز به‌گونه‌ای بود که علی بن ابی‌طالب را در ایفای نقشش در پیشبرد اسلام یاری می‌کرد و پیگیر اوضاع سیاسی و اجتماعی روز نیز بود؛ و در غیاب او در زمان نبرد، همهٔ کارهای داخل و خارج از خانه را عهده‌دار می‌شد. علی نیز هنگام بازگشت و حضور در خانه جویای حال فاطمه می‌شد.
بااین‌که چندهمسری مُجاز بود، علی در زمان حیات فاطمه، با زن دیگری ازدواج نکرد. رابطهٔ زناشویی علی و فاطمه رابطهٔ ویژه‌ای بود و تک‌همسری علی تا پایان عمر فاطمه نشانه‌ای بر این امر است. منابع اهل سنّت این مسئله را — که چرا علی تک‌همسری را در زندگی با فاطمه اختیار کرده — با روایتی توضیح می‌دهند که در آن علی از دختر ابوجهل خواستگاری می‌کند، ولی پیامبر به او این اجازه را — به‌این‌دلیل که باعث ناراحتی فاطمه می‌شود — نداد. سه نسخهٔ مشهور این حدیث توسط مِسوَر بن مَخرَمه روایت شده‌اند که در هنگام درگذشت پیامبر حدود نُه سال داشته‌است. دنیس سوفی برخی از این روایت‌ها را در راستای بدنام‌کردن علی و برخی دیگر را در جهت تثبیت اعتقادات اهل سنّت می‌داند. و به نظر جعفر شهیدی سندیّت ماجرای خواستگاری «ضعیف» و «بدون پایهٔ استوار» است، چرا که راوی در آن زمان کودک بوده و الفاظی را به‌کار می‌برد که اشاراتی نامنطبق با اطلاعات تاریخی دارد، مانند زنده‌بودن ابوجهل در زمان ماجرا. سید علی میلانی در کتاب "سِلسِلةُ إعْرِفِ الْحَقَّ تَعْرِفْ أهْلَه، حَدیثِ خِطْبَةِ علیٍّ بنتَ أبی‌جَهل" با بررسی دقیق این حدیث در منابع صِحاح، مُسْنَدها و مُعْجَم‌های مُتِأَخِّر، اسناد و طُرُق آن و بررسی روایت مِسوَر بن مَخرَمه، متن روایت و مَدلول آن، به این نتیجه می‌رسد که این، حدیثی ساختگی از سوی آل زبیر بوده‌است.