moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تعریف مرحله چیدن: توانایی یک دیسک برای نگهداری از ویژگی‌های مغناطیسی و نگهداری از محتوایش. بازه سطح بالا برابر ۶۵ تا ۷۰ درصد است و کیفیت پایین، کمتر از ۵۵ درصد است.
مدل‌های کنترل دسترسی را گاهی به صورت اختیاری و غیراختیاری رده‌بندی می‌کنند. سه مدل شناخته شده‌تر شامل: کنترل دسترسی اختیاری (DAC)، کنترل دسترسی اجباری (MAC)، و کنترل دسترسی مبتنی بر نقش (RBAC) می‌باشد. MAC غیر اختیاری است.
(DAC) سیاستی است که توسط مالک یک مفعول تعیین می‌گردد. مالک تعیین می‌کند که چه کسی اجازه دسترسی به مفعول را دارد، و نیز او چه مجوزهایی دارد.
دو مفهوم مهم در DAC این موارد هستند:
کنترل‌های دسترسی در سامانه‌های کنترل دسترسی یا مبتنی بر ACL می‌تواند اختیاری باشد. (در سامانه مرتبط با توانمندی، مفهوم صریح «مالک» وجود ندارد، بلکه سازنده یک مفعول دارای درجه کنترل مشابهی روی سیاست دسترسی اش است).
کنترل دسترسی اجباری به این موضوع اشاره دارد که فقط و فقط در صورتی اجازه دسترسی به یک مفعول داده شود که قواعدی موجود باشد که به یک کاربر خاص اجازه دسترسی به منبع را بدهد. مدیریت این موضوع مشکل است، اما موقعی که برای محافظت از اطلاعات بسیار حساس استفاده می‌شود، استفاده از آن موجه است. مثال‌های این موضوع شامل اطلاعات نظامی و حکومتی خاص است. مدیریت (روی آنچه لازم است) موقعی ساده است که اطلاعات را بتوان به کمک کنترل دسترسی سلسله‌مراتبی محافظت کرد، یا با اینکه با برچسب‌های حساسیت آن را پیاده‌سازی کرد. آنچه که روش را «اجباری» می‌سازد استفاده حتمی از «قاعده» یا «برچسب حساسیت» است.
معمولاً از دو روش برای اعمال کنترل دسترسی اجباری استفاده می‌شود:
سامانه‌های کمی MAC را پیاده‌سازی می‌کنند؛ و SELinux مثال‌هایی از سامانه‌هایی هستند که MAC را پیاده‌سازی کرده‌اند.
کنترل دسترسی مبتنی بر نقش (RBAC) یک سیاست دسترسی است که توسط سامانه تعیین می‌گردد، و نه توسط مالک. از RBAC در کاربردهای تجاری و نیز در سامانه‌های نظامی استفاده می‌شود، که در آن نیازمندی‌های امنیتی چند مرحله ای می‌تواند وجود داشته باشد. RBAC با DAC متفاوت است زیرا DAC به کاربران کنترل دسترسی به منابع‌اش را می‌دهد، درحالی‌که در RBAC، دسترسی در سطح سامانه کنترل می‌گردد، یعنی خارج از کنترل کاربر است. اگرچه RBAC غیراختیاری است، در درجه اول، از نظر روشی که مجوزها رسیدگی می‌شوند، از MAC متمایز می‌شود. MAC مجوزهای خواندن و نوشتن را بر اساس مرحله صدور کاربر و دیگر برچسب‌ها کنترل می‌کند. RBAC مجموعه‌ای از مجوزهایی را که می‌تواند شامل عملیات پیچیده‌ای مثل تراکنش‌های تجارت الکترونیکی باشد، و همچنین می‌تواند به اندازه خواندن و نوشتن ساده باشد، کنترل می‌کند. یک نقش در RBAC را می‌توان به صورت مجموعه‌ای از مجوزها در نظر گرفت.
سه قاعده اصلی برای RBAC تعریف شده‌است:
محدودیت‌های اضافی نیز قابل اعمال است، همچنین نقش‌ها را می‌توان به صورت سلسله مراتبی ترکیب کرد، که در آن نقش‌های سطح بالاتر، شامل مجوزهایی است که به زیرنقش‌های سطح پایین‌تر تعلق دارند.
بیشتر فروشندگان IT این کنترل RBAC را در یک یا بیشتر از محصولاتشان ارائه کرده‌اند.
در (ABAC)Jin, Xin, Ram Krishnan, and Ravi Sandhu. "A unified attribute-based access control model covering dac, mac and rbac." "Data and Applications Security and Privacy" XXVI. Springer Berlin Heidelberg, 2012. 41–55. دسترسی بر اساس حق فاعل مرتبط با یک کاربر بعد از احرازهویت اعطا نمی‌شود، بلکه بر اساس ویژگی‌های کاربر حق اعطا می‌شود. کاربر باید به اصطلاح ادعاها را دربارهٔ ویژگی‌هایش اثبات کند تا به موتور کنترل دسترسی داشته باشد. یک سیاست کنترل دسترسی مبتنی بر ویژگی، ادعاهایی را برای اعطای دسترسی به یک مفعول، باید برآورده‌سازی کند. برای مثال ادعا می‌تواند «مسن تر از ۱۸ سال» باشد. به هر کاربری که می‌تواند این ادعا را اثبات کند، دسترسی اعطا می‌شود. کاربران موقعی بینام هستند که احرازهویت و شناسایی حتماً مورد نیاز نیست. راه‌هایی برای اثبات ادعا به صورت بینام می‌تواند مورد نیاز باشد. این موضوع از طریق قابل دستیابی است. XACML (زبان نشان‌گذاری کنترل دسترسی گسترش‌پذیر) یک استاندارد برای کنترل دسترسی مبتنی بر ویژگی است. ورژن ۳ برای در ژانویه ۲۰۱۳ استانداردسازی شد.eXtensible Access Control Markup Language (XACML) V3.0 approved as an OASIS Standard, eXtensible Access Control Markup Language (XACML) V3.0 approved as an OASIS Standard.
به صورت سنتی دسترسی، هدف محدودسازی دسترسی را دارد، بنابراین بیشتر مدل‌های کنترل دسترسی از «اصل انکار پیش‌فرض» پیروی می‌کنند، که این یعنی اگر یک تقاضای دسترسی خاص به صورت صریح اجازه داده نشود، آن دسترسی رد می‌شود. این رفتار می‌تواند با عملیات عادی یک سامانه ناسازگار باشد. در وضعیت‌های خاص، انسان‌ها باید ریسکی را بپذیرند، که در آن ریسک، یک سیاست کنترل دسترسی نقض می‌شود، این موضوع در صورتی رخ می‌دهد که مزیت‌های بالقوه ای که می‌توان به آن رسید، از آن ریسک مهمتر است. این نیازمندی مخصوصا در دامنه مراقبت‌های سلامتی قابل مشاهده است، که در آن دسترسی‌های رد شده به رکوردهای بیمار می‌تواند منجر به مرگ بیمار شود. «شکستن شیشه» می‌خواهد این موضوع را کاهش دهد این کار از طریق ایجاد امکان رونویسی تصمیم کنترل دسترسی توسط کاربر قابل انجام است. «شکستن شیشه» را می‌توان به روش خاص کنترل دسترسی (مثلاً توسط RBAC) یا به صورت عمومی (یعنی مستقل از مدل کنترل دسترسی زیربنایی) پیاده‌سازی کرد.
ابتکار HBAC برای «کنترل دسترسی مبتنی بر میزبان» به کار می‌رود.
حادثهٔ شاتل فضایی کلمبیا () یک حادثهٔ مرگبار در برنامهٔ فضایی ایالات متحده آمریکا بود که در ۱ فوریهٔ سال ۲۰۰۳ اتفاق افتاد. این حادثه زمانی رخ داد که شاتل فضایی کلمبیا با وارد شدن به جو زمین متلاشی، و ۷ سرنشین آن نیز کشته شدند. این حادثه، دومین حادثهٔ مرگبار در برنامهٔ شاتل‌های فضایی بود. نخستین حادثه مربوط به شاتل فضایی چلنجر بود که در سال ۱۹۸۶، بلافاصله پس از پرتاب متلاشی‌شد. این سانحه باعث به تعویق افتادن سفرهای فضایی شاتل‌های ناسا تا ژوئن ۲۰۰۵ میلادی شد. تحقیقات سال ۲۰۱۴ ناسا در رابطه با این فاجعه مشخص کرد که سرنشینان، چند لحظه قبل از متلاشی‌شدن شاتل فضایی، بر اثر برون‌جوش و باروتروما شدید کشته شده‌بودند.
بررسی فیلم‌ها و عکس‌های پرتاب شاتل، نگرانی‌هایی را در مورد امکان آسیب رساندن این فومها به شاتل در میان مهندسان ایجاد کرده بود و حتی برخی تلاش کرده بودند که از وزارت دفاع آمریکا (فرماندهی راهبردی ایالات متحده آمریکا) خواسته شود تا عکس‌هایی را از شاتل در حال گردش مداری تهیه کند، اما مدیران ناسا که نگران ایجاد تأخیر در نتیجه مانورهای مورد نیاز برای عملیات عکسبرداری بودند با این عملیات مخالفت کرده بودند.
در فضاپیمای کلمبیا امکانی برای انجام تعمیرات فضایی در حین گردش مداری وجود نداشت. برخی معتقدند که در صورت کشف آسیب دیدگی موزاییک عایق این امکان بود که فضاپیمای آتلانتیس که در حال آماده‌سازی برای مأموریت عادی اس‌تی‌اس-۱۱۴ بود، سریعاً پرتاب شود و در کنار کلمبیا پهلو بگیرد و فضانوردان کلمبیا را با راهپیمایی فضایی به آن منتقل کنند. استفاده از ایستگاه فضایی بین‌المللی امکانپذیر نبود، زیرا سوخت کلمبیا برای رسیدن به مدار ایستگاه فضایی بین‌المللی کافی‌نبود.
جداشدن فوم از مخزن سوخت خارجی، چندین بار در ماموریت‌های پیشین ناسا نیز اتفاق افتاده بود و معمولاً جداشدن و برخورد فوم و یخ از تانکر خارجی منجر به صدمه دیدن کاشی‌های عایق حرارتی شاتل می‌شد، اما از آنجاکه فضاپیماهای پیشین بدون حادثه از سفر فضایی برگشته بودند، مدیریت ناسا به بررسی و پیشگیری جدی این مشکل نپرداخته بود.
آرزو تن سایان (انگلیسی: Arzu Tan Sayan؛ متولد ۱۹۷۳ در آرزو تن) تکواندوکار بازنشسته زن ترک و قهرمان سابق جهان است که در وزن زیر ۴۷ کیلوگرم رقابت می‌کرد و در حال حاضر به عنوان مربی فعالیت می‌کند.
آرزو تن در سال ۱۹۷۳ در استانبول، ترکیه متولد شد. وی در طول تمرینات خود از خواهر بزرگتر خود، زلیحان، قهرمان تکواندوی جهان تأثیر پذیرفت. او از ۹ سالگی تمرین تکواندو را شروع کرد. عموی ناتنی و مربی او فاهرتین یلدیز مهمترین عامل در شکل‌گیری بعدی او بود.
وی در سال ۱۹۹۶ با یاووز سایان، یک تکواندوکار جوان ازدواج کرد و در سال ۱۹۹۷ پسری به نام یونس امره به دنیا آورد. پسرش که هم تکواندو تمرین می‌کند و هم هندبال بازی می‌کند، در راه تبدیل شدن به یک ورزشکار موفق است.
توتَن نام نوعی قایق محلی است که با بافتن نی و الیاف و ساقهٔ آن در روستاها و مناطق حاشیه تالاب هامون بویژه اطراف کوه خواجه و منطقه تخت عدالت در سیستان مورد استفاده صیادان و روستاییان قرار می‌گیرد.
توتن قایقی با قدمت صد ساله از صنایع دستی سیستان زمانی به وفور بر روی بستر دریاچه هامون به چشم میخورد اما امروز چشم انتظار حیات دوباره آن است تا باز به آغوش آب باز گردد.در زمان پرآبی هامون، صیادان منطقه و همچنین کسانی که قصد عبور از عرض دریاچه هامون را داشتند از توتن که از توتک برای تولید آن استفاده می شد بهره برداری می کردند.
تولید توتن با سختی ها و مشقت های فراوان همراه بود اما تولید آن برای بومیان محلی با توجه به اینکه مواد اولیه تولید آن از دریاچه تامین می شد بدون هرگونه هزینه ای انجام می گرفت.
هرساله نیز با آمدن آب از سرریز سدهای افغانستان به مدت چندماه بعضی نقاط تالاب دارای آب بوده و توتن سواری به تفریحی برای مردم مبدل می شود.توتن از نی های روییده در نیزارهای حاشیه دریاچه هامون ساخته می شودتوتن یک نوع گیاهی خودرو هست که از اول فروردین می‌روید به نام توتَک تا آخر تیر قابل برداشت است و آن توتک را بریده و تا سه یا چهار روز می‌گذارند تا خوب خشک شود و بعد از خشک شدن کمی آب روی آن می‌پاشند تا نم دار شود بعد تعداد دو بلیمه که توتن را به هم وصل می‌کند درست می‌کنند و بعد سر و ته توتن را مشخص می‌کنند و آخر سر هم دو عدد کنار توتن (چنگک) نامیده می‌شود درست می‌کنند و بعد توتن آماده می‌شود. با خشک شدن دریاچه هامون توتک هارا از مازندران تهیه می‌شود.
تا چند سال پیش که تالاب بین‌المللی هامون آب داشت و صید و صیادی، دامداری و شکار از رونق خاصی برخوردار بود توتن نقش وسیله حمل و نقل مردم در این دریاچه آب شیرین و تختک‌های (شبه جزیره) داخل آن را ایفا می‌کرد بطوریکه دامداران و صیادان بدون این وسیله امکان انتقال علوفه، جابجایی دام، فعالیت صیادی و شکار را نداشتند.
امروزه همچنان توتن به شکل محدود در رودخانه هیرمند و بخشهای بسیار کوچکی از دریاچه هامون مورد استفاده قرار می‌گیرد و رقابت توتن سواری بین صیادان منطقه سیستان در مناسبت‌های مختلف برگزار می‌شود. امروزه هنرمندان صنایع دستی سیستان نمونه‌های این قایق ها را در ابعاد کوچک برای تزیین منازل می سازند و به این هنر توتن بافی می گویند.
توتن سواری از جمله بازی ها و ورزش های بومی و محلی پرطرفدار سیستان و بلوچستان به شمار می رود که از گذشته های دور تاکنون در بین صیادان و ماهی گیران مناطق شمالی استان به ویژه در زمان پرآبی هامون رواج داشته است. تا چند سال پیش که تالاب بین‌المللی هامون آب داشت و صید و صیادی، دامداری و شکار از رونق خاصی برخوردار بود توتن نقش وسیله حمل و نقل مردم در این دریاچه آب شیرین و تختک های (شبه جزیره) داخل آن را ایفا می کرد به طوریکه دامداران و صیادان بدون این وسیله امکان انتقال علوفه، جابجایی دام، فعالیت صیادی و شکار را نداشتند. امروزه همچنان توتن به شکل محدود در رودخانه هیرمند و بخشهای بسیار کوچکی از دریاچه هامون مورد استفاده قرار می گیرد و رقابت توتن سواری بین صیادان منطقه سیستان در مناسبت های مختلف برگزار می شود.توتن سوار با پاروی بلندی که در گویش محلی به آن ˈپچو ˈ می گویند و از چوب بلندی تشکیل شده، وسیله خود را به حرکت در می آورد. توتن سوار در طول مسیر با زدن چوب به کف رودخانه و یا دریاچه به حرکت خود ادامه می دهد و همین مساله موجب افزایش قدرت بدنی و استقامت وی می شود و معمولاً توتن سواران یا ˈپچوداران ˈ که دائماً به این شغل یا ورزش و بازی مشغولند از عضلاتی قوی وبدنی سالم و با نشاط برخوردار هستند.
آرایبکی یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.Geographic Names, National Geospatial-Intelligence Agency, accessed 18 January 2011
آسوکاتی یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.Geographic Names, National Geospatial-Intelligence Agency, accessed 18 January 2011
آتیپارا یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.Geographic Names, National Geospatial-Intelligence Agency, accessed 18 January 2011
بابوگنج یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.Geographic Names, National Geospatial-Intelligence Agency, accessed 18 January 2011
«هرگز نگو هرگز» ترانه‌ای از گروه موج نوی رومیو وُید است که در سال ۱۹۸۲ منتشر شد. این ترانه که آهنگ امضای رومیو وُید به‌شمار می‌آید یکی از قطعات موجود در ئی‌پی ۴ آهنگهٔ "هرگز نگو هرگز" بود و پس از آن در آلبوم استودیویی "نیکوکار" منتشر شد. آل‌میوزیک از این ترانه به‌عنوان «یکی از متمایزترین و مبتکرانه‌ترین لحظه‌های موسیقی موج نو» یاد کرده‌است.
«هرگز نگو هرگز» در زمان اتشارش در ایالات متحده برای ۷ هفته در جدول ترانه‌های راک جریان اصلی حضور داشت و تا رتبهٔ بیست و هفتم آن جدول صعود کرد. این قطعه برای ۱۸ هفته جزو پُرفروش‌ترین ترانه‌های دنس کلاب بود و بالاترین جایگاهش در آن جدول، هفدهم بود که در ۲۷ مارس ۱۹۸۲ ثبت شد. «هرگز نگو هرگز» در نیوزیلند هم با ۹ هفته حضور در جدول پُرفروش‌ترین‌ها و صعود تا رتبهٔ هجدهم آن جدول عملکرد قابل قبولی داشت.
«هرگز نگو هرگز» معمولاً به خاطر سطر تکرارشوندهٔ «اگه با هم بخوابیم ممکنه بیشتر ازت خوشم بیاد» به‌یاد آورده می‌شود. شعر ترانه (در آن زمان) یک پیغام فمینیستی به شنونده می‌داد و تکمیل‌کنندهٔ شخصیت غیر رمانتیکی بود که دبورا آیِل (خواننده و ترانه‌سرا) از خودش ارائه می‌کرد.
شعر ترانه در مورد فرانک زینکویج (باسیست رومیو وُید) نوشته شده‌است با این‌حال او تا سال ۲۰۰۰ از این موضوع خبر نداشت. در آن سال پزشکان به دبورا آیِل گفتند باید یک عمل جراحی انجام بدهد که با خطر مرگ همراه است، بنابراین بهتر است کارهایی را که فکر می‌کند جا مانده‌اند انجام دهد. در نتیجه او با زینکویج تماس گرفت و به او گفت: «من دارم برای یک عمل جراحی می‌روم و باید به تو بگویم که هرگز نگو هرگز را راجع به تو نوشته‌ام». زینکویچ از شنیدن این موضوع شوکه شد. به گفتهٔ آیل روابط اعضای گروه بسیار افلاطونی بود اما این موضوعی بود که در پس ذهن او بود. آن سطر تکرار شونده به‌نوعی دارد می‌گوید من واقعاً از تو خوشم نمی‌آید، اما اگر چیزی از تو ببینم ممکن است برایت ارزش قائل شوم.
برای این ترانه یک ویدئوی سیاه و سفید ساخته شد که حس فیلم‌های تجربی را به بیننده منتقل می‌کرد. «هرگز نگو هرگز» از آثاری بود که در دورهٔ نوپایی ام‌تی‌وی، به شکل‌گیری «سیمای ظاهری» آن شبکه کمک کرد، اما با فراگیر شدن محبوبیت ام‌تی‌وی در صنعت موسیقی، این صنعت بیشتر روی گروه‌هایی تمرکز کرد که در ویدئوهای‌شان «ظاهر» خوبی ارائه می‌کردند.
ام‌تی‌وی ای‌ام‌ایز ۲۰۱۳ (همچنین به عنوان جوایز موسیقی ام‌تی‌وی اروپا نیز شناخته می‌شود) در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۳ در Ziggo Dome، آمستردام، هلند برگزار شد. این دومین بار بود که جوایز در هلند برگزار می‌شد، آخرین بار در سال ۱۹۹۷ بود.
چندین نمایش از نمایش اصلی در مکان‌های مختلف آمستردام نسبت به گنبد زیگو اجرا شده‌است. دی جی هلندی افروجک در Melkweg اجرا کرد و اسنوپ داگ برای اجرای " Gin and Juice " به او پیوست. گروه آمریکایی ایمجین درگنز ترانه خودشان «رادیواکتیو» را در سالن موسیقی Heineken اجرا کردند.
خوان ناتالیسیو گونزالس (؛ زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل پاراگوئه بود. وی از ۱۶ اوت ۱۹۴۸ تا ۳۰ ژانویه ۱۹۴۹ رئیس‌جمهور این کشور بود.
خوان ناتالیسیو گونزالس در ۶ دسامبر ۱۹۶۶، در سن ۶۹ سالگی بر اثر سکته قلبی درگذشت.
بانکاتی یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.Geographic Names, National Geospatial-Intelligence Agency, accessed 18 January 2011
ام‌تی‌وی ای‌ام‌ایز ۲۰۱۴ (همچنین به عنوان جوایز موسیقی ام‌تی‌وی اروپا نیز شناخته می‌شود) در ۹ نوامبر ۲۰۱۴ در The SSE Hydro، گلاسگو، اسکاتلند برگزار شد. این اولین بار از سال ۲۰۰۳ که جوایز در اسکاتلند برگزار می‌شد و پنجمین بار بود که پادشاهی انگلستان میزبان MTV EMA از زمان اجرای برنامه در بلفاست، ایرلند شمالی بود. این مراسم هر ساله داغ‌ترین کارهای موسیقی جهان را در شهری متفاوت به نمایش می‌گذارد.http://www.eventscotland.org/news/2013/11/glasgow-to-host-the-2014-mtv-ema میزبان این مراسم نیکی میناژ بود.
آریانا گرانده «مشکل» و «خلاصی» را در این مراسم اجرا کرد. اجرای دیگری از آلیشیا کیز در آکادمی O2 گلاسگو ارائه شد. آزی آزبورن جایزه گلوبال آیکان را از اسلش دریافت کرد. وان دایرکشن و فایو سکندز آو سامر با سه پیروزی بزرگترین برندگان شب بودند و پس از آنها آریانا گرانده و کیتی پری قرار گرفتند.
باتاجور یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.Geographic Names, National Geospatial-Intelligence Agency, accessed 18 January 2011
ام‌تی‌وی ای‌ام‌ایز ۲۰۱۵ (همچنین به عنوان جوایز موسیقی ام‌تی‌وی اروپا شناخته می‌شود) در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۵ در مدیولانوم فوروم در آساگو، نزدیک میلان در ایتالیا برگزار شد. این سومین بار است که جوایز در ایتالیا برگزار می‌شود، بار دوم میلان شهر میزبان است و اولین بار (و تاکنون تنها) جوایز در ماه اکتبر برگزار می‌شود. این جوایز در همان محل برگزاری MTV EMA در سال ۱۹۹۸ برگزار شد. در تاریخ ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۵، اعلام شد که خواننده اد شیرن به همراه روبی رز میزبان این جوایز خواهد بود.
جاستین بیبر شش جایزه از جمله بهترین مرد و بهترین بازی در سراسر جهان را از آن خود کرد.
در طول اواسط سال ۲۰۱۵، میلان همچنین میزبان اکسپو ۲۰۱۵، شریک جوایز امسال بود.
ام‌تی‌وی ای‌ام‌ایز ۲۰۱۷ (که همچنین با عنوان جوایز موسیقی ام‌تی‌وی اروپا شناخته می‌شود) () در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۷ در ومبلی آرنا، ومبلی، لندن، بریتانیا برگزار شد. میزبان این مراسم ریتا اورا بود. تیلور سوئیفت برای شش جایزه و پس از آن شان مندز برای پنج جایزه نامزد شدند. مندز چهار جایزه را کسب کرد و به عنوان برنده‌ترین هنرمند شب مراسم شناخته شد.
خوان مانوئل فروتوس (؛ ۱۲ ژوئن ۱۸۷۹ – ۱۵ آوریل ۱۹۶۰) حقوقدان، سیاستمدار، وکیل، قاضی و روزنامه‌نگار اهل پاراگوئه بود. وی از ۳ ژوئن ۱۹۴۸ تا ۱۵ اوت ۱۹۴۸ رئیس‌جمهور این کشور بود.
خوان مانوئل فروتوس در ۱۵ آوریل ۱۹۶۰، در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
جوایز هزاره ام‌تی‌وی (که به اختصار MIAW نامیده می‌شود) یک برنامه سالانه جوایز موسیقی آمریکای لاتین است که توسط کانال کابلی ام‌تی‌وی آمریکای لاتین به منظور بزرگداشت بهترین‌های موسیقی لاتین و دنیای دیجیتال نسل هزاره ارائه می‌شود. این مراسم از اولین دوره برگزاری در مکزیکو سیتی در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۳ برگزار می‌شود.
پنجمین دوره جوایز سالانه هزاره ام‌تی‌وی در ۳ ژوئن ۲۰۱۷ در Palacio de los Deportes در مکزیکو سیتی برگزار شد و در ۴ ژوئن ۲۰۱۷ از طریق ام‌تی‌وی آمریکای لاتین پخش شد. این جوایز بهترین‌های موسیقی لاتین و دنیای دیجیتال نسل هزاره را جشن می‌گیرند. میزبان این مراسم له‌له پانز و خوانپا زوریتا بودند. جی بالوین و سباستیان یاترا با ۵ بار نامزدی را رهبری کردند، در حالی که لالی اسپوزیتو با دو جایزه بزرگترین برنده شب بود. بعلاوه، لیدی گاگا جایزه نماینده تغییر کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان را دریافت کرد.
نیاماتی یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.Geographic Names, National Geospatial-Intelligence Agency, accessed 18 January 2011
جوایز ویدئو موسیقی ام‌تی‌وی ۲۰۱۷ در تاریخ ۲۷ اوت ۲۰۱۷ در د فروم در اینگلوود، کالیفرنیا برگزار شد به افتخار موزیک ویدئوهای منتشر شده بین ۲۵ ژوئن ۲۰۱۶ و ۲۳ ژوئن ۲۰۱۷ برگزار شد. میزبان آن کیتی پری بود. سی و چهارمین نمایش جایزه سالانه برای دومین بار در تاریخ خود از محل برگزاری زنده پخش می‌شود. در طول پخش، موزیک ویدئوی تیلور سوئیفت «نگاه کن مجبورم کردی چیکار کنم» برای اولین بار پخش شد. مراسم از طریق شبکه‌های مختلف ویاکوم و برنامه‌های مرتبط با آنها پخش می‌شد.
جوایز موزیک ویدئو بریتانیا ۲۰۱۷ در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۷ برای شناسایی بهترین‌ها در موزیک ویدئوهای پادشاهی متحده و سراسر جهان برگزار شد.
جوایز موزیک ویدئوی بریتانیا در تاریخ ۲۰ اکتبر ۲۰۱۷۶ برگزار شد تا بهترین‌ها را در موزیک ویدئو از بریتانیا و سراسر جهان تشخیص دهد. نامزدها در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۶ اعلام شد. جیمی XX موسیقی دان انگلیسی با ویدئو " Gosh " به کارگردانی رومین گاوراس برنده ویدئوی سال شد.
بیهانگال یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.Geographic Names, National Geospatial-Intelligence Agency, accessed 18 January 2011
بیهاری‌پور یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.Geographic Names, National Geospatial-Intelligence Agency, accessed 18 January 2011
جوایز موسیقی ای‌آرآی‌ای برای بهترین هنرمند بین‌المللی جایزه ای است که در جوایز سالانه موسیقی ای‌آرآی‌ای ارائه می‌شود که عملکرد عمومی هنرمندان بین‌المللی را در استرالیا به رسمیت می‌شناسد. جایزه اولین بار در مراسم ۲۰۱۰ با نام محبوب‌ترین هنرمند بین‌المللی تحویل داده شد.
مجموعه نامزدهای بهترین هنرمند بین‌المللی براساس ده آلبوم انجمن صنعت ضبط استرالیا جمع‌آوری شده و آمار فروش منفرد مربوط به نمودارهای منتشر شده بین دوره واجد شرایط، از ده هنرمند پرفروش دریافت خواهد شد.
در جدول زیر، برنده با یک رنگ جداگانه و با پررنگ مشخص شده‌است. نامزدها کسانی هستند که برجسته یا پررنگ نیستند.
بهارساکاتی یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.Geographic Names, National Geospatial-Intelligence Agency, accessed 18 January 2011
اولین اتومبیل (به انگلیسی: "The First Auto") یک فیلم سینمایی صامت سیاه و سفید آمریکایی محصول سال ۱۹۲۷ که دربارهٔ انتقال اسب به اتومبیل در یک خانواده می‌باشد. بازیگران اصلی فیلم چارلز امت مک و پتسی روت میلر هستند."The First Auto". "silentera.com". Retrieved: April 1, 2014. در حالی که این فیلم یک فیلم صامت است، اما دارای یک موسیقی متن فیلم صدا بر روی دیسک ویتافون درا است.Drew, William M. (1989) "Speaking of Silents: First Ladies of the Screen." New York: The Vestal Press. pp. 151–152, 281. .Miller, Frank "The First Auto (1927)" (article) TCM.com Hall, Mourdant. "First Auto (1927)." "The New York Times", July 3, 1927.
بزگاتی یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.Geographic Names, National Geospatial-Intelligence Agency, accessed 18 January 2011
باگدیا یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.Geographic Names, National Geospatial-Intelligence Agency, accessed 18 January 2011
به نام پدر به نام زندگی دومین رمان از ویلیام وارتن، نویسندهٔ آمریکایی، است. این کتاب به «داستان پدران و پسران» می‌پردازد که «از رابطهٔ خود وارتن با پدرِ محتضرش» برگرفته شده‌است. رمان به نام پدر به نام زندگی در سال ۱۹۸۱ پس از "پرنده‌باز" (۱۹۷۸) منتشر شد. داستان مربوط به یک هنرمند آمریکایی ساکن پاریس است که با شنیدن خبر حملهٔ قلبی مادرش نزد خانواده خود برمی‌گردد. این اثر یکی از سه رمان وارتن است که فیلم‌هایی بر اساس آن‌ها ساخته شده‌است. دوتای دیگر "پرنده‌باز" و "نیمه‌شبی آرام" هستند.
این رمان «پی‌رنگ دوگانه» دارد و در آن، از رابطهٔ شخصیت اصلی از یک سو با پدر خود و از سوی دیگر با پسرش می‌خوانیم.
جان تریمانت، هنرمند آمریکایی میانسال است که با همسر و بچه‌هایش در پاریس زندگی می‌کند. جان وقتی از طریق تلگراف خبردار می‌شود که مادرش دچار حملهٔ قلبی شده به آمریکا می‌رود. این سرآغاز سفری است که در آن، جان (که پسر دانشگاهی‌اش بیل هم به‌زودی به او ملحق می‌شود) چیزهای زیادی دربارهٔ پدر بودن و پیر شدن و تعریف جدیدی از عشق می‌آموزد. داستان درواقع دربارهٔ سه نسل مختلف است که هریک دیدگاه متفاوتی نسبت به روابط خانوادگی و جهان دارند، اما نهایتاً رشتهٔ مشترکی است که از چنبرهٔ اختلافات نسلی فراتر می‌رود، «عشقی که نسل‌ها را به هم پیوند می‌دهد».
رمان به چنان شیوهٔ واقع‌گرایانه‌ای روایت می‌شود که بعضی منتقدان گفته‌اند بعید است داستان آن خیالی باشد؛ مثلاً کریستوفر لمان-هاوپت از نیویورک تایمز می‌نویسد «اولین واکنش ناخودآگاه مخاطب به رمان "به نام پدر به نام زندگی" این است که داستانش نمی‌تواند خیالی باشد». کرکس ریویوز این رمان را با اثر پیشین وارتن یعنی "پرنده‌باز" مقایسه می‌کند. «در "پرنده‌باز"، آرزوی تبدیل شدن به پرنده، وجود پسری را فرامی‌گیرد و در "به نام پدر به نام زندگی"، میل به داشتن زندگی بهتر و جریانات مختلف زندگی که به ضمیر خودآگاه پیرمردی تحت فشار فراوان جریان می‌یابد». کرکس ریویوز در پایان، این اثر را چنین توصیف می‌کند: «رمانی مهم از نویسنده‌ای که زبردستی‌اش با این اثر باشکوه تأیید می‌شود».
رمان به نام پدر به نام زندگی در سال ۱۹۸۹ به فیلمی با عنوان «پدر» به کارگردانی گری دیوید گلدبرگ تبدیل شد. در این فیلم، جک لمون در نقش جک تریمانت، تد دنسن در نقش جان تریمانت و ایثن هاک در نقش بیلی تریمانت ایفای نقش می‌کنند. فیلم «پدر» در وبسایت راتن تومیتوز نمرهٔ ۶۰ درصد دارد. هل هینسن از واشینگتن پست می‌نویسد: «پدر، واکاوی ملودراماتیک رابطهٔ میان دو نسل از پدران و پسران است و تقریباً تمام مشکلات احساسی را دربرمی‌گیرد، از ضعف و زوال عقلی تا آشتی مجدد و مرگ».
باگهیا یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.Geographic Names, National Geospatial-Intelligence Agency, accessed 18 January 2011
چاتا آراجی یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.Geographic Names, National Geospatial-Intelligence Agency, accessed 18 January 2011
مارکو بکیس (؛ زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۹۵۵) فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان فیلم شیلیایی-ایتالیایی سینما است.
از فیلم‌های او می‌توان به "گاراژ المپیک" اشاره کرد که در جشنواره فیلم کن ۱۹۹۹ در بخش نوعی نگاه به نمایش درآمد.
چائوکاتی یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.Geographic Names, National Geospatial-Intelligence Agency, accessed 18 January 2011
رژین روبَن (؛ زادهٔ دسامبر ۱۹۳۹) استاد دانشگاه، نویسنده، مترجم و جامعه‌شناس زن فرانسوی-کانادایی است.
رِژین روبَن در سال ۱۹۶۳، در رشته‌های تاریخ و جغرافی از دانشگاه سوربن و در سال ۱۹۶۹، در مقطع دکتری از مدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی پاریس دانش‌آموخته شد. او پس از چند سال تدریس در دانشگاه نانتر پاریس، در ۱۹۷۷ به کانادا مهاجرت کرد و به عنوان استاد جامعه‌شناسی در دانشگاه کبک در مونترآل به تدریس پرداخت.
او به موازات تدریس، آثار متعددی را منتشر کرده‌است که مضمون بیشتر آنها بررسی «هویت» و «فرهنگ» در تاریخ و جامعه است. رژین روبن از پیشگامان آنالیز گفتمان (l'analyse du discours) و نقد جامعه‌شناسی ادبی (l'analyse sociologique de la littérature) یا «سوسیوکریتیک» (la sociocritique) در زیرمجموعهٔ مکتب مونترال (L’École de Montréal) نیز می‌باشد. او دریافت چندین جایزهٔ ادبی را نیز در کارنامهٔ خود دارد.
ایگینیو مورینیگو (؛ ۱۱ ژانویه ۱۸۹۷ – )"TESTIMONIOS DE UN PRESIDENTE – ENTREVISTA AL GRAL. HIGINIO MORÍNIGO," by Augusto Ocampos Caballero. Retrieved October 29, 2014. سیاست‌مدار اهل پاراگوئه بود. وی از ۷ سپتامبر ۱۹۴۰ تا ۳ ژوئن ۱۹۴۸ رئیس‌جمهور این کشور بود.A Reference Guide to Latin American History p.211The Cambridge History of Latin America, Volume 6Richard B. Baldauf and Robert B. Kaplan, "Language Planning and Policy in Latin America," p.249 (Multilingual Matters, 2007)Paraguayan Civil War (1947)
ایگینیو مورینیگو در ۲۷ ژانویه ۱۹۸۳، در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
نورمن (نُرم) بی کریم (۱۹۱۳–۲۰۱۱) مهندس الکترونیک و مجری مهندسی آمریکایی بود. تلاش وی برای ساخت یک ترانزیستور برای بازار آزمایشگر-علاقمند آماتور الکترونیک، به هموار کردن مسیر نسلی از مهندسان و تکنسین‌های الکترونیکی آمریکایی در طول رقابت فضایی بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی کمک کرد.
"نتیجه این شد که یک نسل کامل از مهندسان مشتاق - بچه‌هایی که واقعاً در گاراژها و زیرزمین‌هایشان کار می‌کنند - باید انواع پروژه‌های الکترونیکی را بسازند." "بسیاری از آن‌ها مهندس شدند." - هری گلدشتاین، سردبیر مجله IEEE "اسپکتروم".
سرجو گریـِکو (؛ – ) کارگردان فیلم، و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌های او می‌توان به "مسیر نفرت" اشاره کرد.
آنانت ماهادوان () کارگردان فیلم، بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل هند است.Tuteja, Joginder. "'Red Alert could have been set in Cuba or Ireland' - Anant Mahadevan", BollywoodHungama.com, 7 July 2010
مسیر نفرت ()یک فیلم ملودرام ایتالیایی به کارگردانی سرجو گریکو است که در سال ۱۹۵۰ منتشر شد.
من خودم هستم (به انگلیسی: Je Suis Auto) یک فیلم مستقل، سینمای اتریش در سبک کمدی و داستان‌های علمی-اجتماعی اتریشی به کارگردانی یوهانس گرنزفورتنر و جولیانا نوهوبر آماده اکران است. این فیلم یک کمدی فارس است که به موضوعاتی مانند هوش مصنوعی، سیاست کار و به فرهنگ فناوری می‌پردازد.
قرار است این فیلم توسط کمپانی مونوکروم در سال ۲۰۲۱ توزیع شود.
در حال حاضر داستان فیلم ناشناخته است، اما تأیید شده‌است که داستان با یک مافیوس بدخلق شروع می‌شود که باید یک چمدان پر از پول را تحویل دهد. او برای رسیدن به مقصد وارد یک تاکسی خودران می‌شود، اما نمی‌داند که سواری او از نظر هستی شناختی با مشکل روبرو است.
در این فیلم چندین حضور نمایشی شخصیت‌های رسانه ای اتریش مانند کریس لونر، اوا بیلیسیچ، کنی لی و جوسی پروکوپتز وجود دارد.
فیلمبرداری اصلی فیلم در اوت ۲۰۱۸ "آغاز شد."
پس تولید این فیلم در سال ۲۰۲۰ به پایان رسید.
نبرد ربات‌ها () یک فیلم علمی-تخیلی به کارگردانی آلفونسو برشا است که در سال ۱۹۷۸ منتشر شد.
زن اغواگر () یک فیلم ملودرام ایتالیایی به کارگردانی آنتونیو لئون‌ویولا است که در سال ۱۹۵۱ منتشر شد.
«اسپات: ماجراجویی جالب» () یک بازی ویدئویی در سبک سکوبازی است که توسط ویرجین اینتراکتیو و در سال ۱۹۹۲ و در پلت‌فرم گیم بوی منتشر شده‌است.
کرامپوس در باور عامیانه اروپای مرکزی، شخصیتی شاخدار و انسانی است که به عنوان «نیمه بز، نیمه دیو» توصیف شده‌است؛ که در طول فصل کریسمس، کودکانی که بدرفتاری می‌کنند را مجازات می‌کند. این کار در تقابل با بابانوئل است که به کودکانی که رفتار خوبی از خود نشان می‌دهند با هدایا پاداش می‌دهد. کرامپوس یکی از همراهان بابانوئل در چندین منطقه از جمله اتریش، بایرن، کرواسی، جمهوری چک، مجارستان، شمال ایتالیا از جمله تیرول جنوبی و ترنتینو و اسلوونی است. شکل مشخصی برای کرامپوس در نظر گرفته نشده‌است. برخی از توده‌شناسان و مردم‌شناسان منشأ آن را از ریشه‌های پیش از مسیحیت می‌دانند.
در رژه‌های سنتی و در رویدادهایی مانند رژه کرامپوس، مردان جوان با لباسی شبیه به کرامپوس ظاهر می‌شوند. چنین رویدادهایی سالانه در بیشتر شهرهای آلپ رخ می‌دهد. کرامپوس همچنین در کارت‌های تبریک تعطیلات دیده می‌شود.
نظریه تاریخچه شخصیت کرامپوس به گونه‌ای است که به سنت‌های آلپ پیش از مسیحیت بر می‌گردد. در مقاله‌ای مختصر در این مورد، که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد، موریس بروس نوشت:
انسان‌شناس جان جی هونیگمن با بحث در مورد مشاهدات خود در سال ۱۹۷۵ هنگامی که در ایردینگ، یک شهر کوچک در استیریا بود، نوشت:
گرچه کرامپوس متنوع ظاهر می‌شود، اکثر آنها از برخی خصوصیات جسمی مشترک برخوردارند. او دارای موی سر معمولاً قهوه ای یا سیاه است و دارای سم و شاخ‌های میخی شکل است. زبان بلند و نوک تیز او بیرون می‌آید و دندان‌های نیش بلندی دارد.
کرامپوس زنجیرهایی را حمل می‌کند که تصور می‌شود نماد به بند کشیده شدن شیطان توسط کلیسای مسیحی است. او برای تأثیر چشمگیر زنجیرها را خرد می‌کند. این زنجیرها گاهی با زنگوله‌هایی در اندازه‌های مختلف همراه می‌شوند. دسته‌ای از شاخه‌های توس که کرامپوس حمل می‌کند و گاهی اوقات با آنها بچه‌ها را شلاق می‌زند. شاخه‌های توس در برخی از نمایش‌ها با شلاق جایگزین می‌شوند. بعضی اوقات کرامپوس با گونی یا سبدی که به پشت بسته شده کودکان بد را به خاطر بد رفتاری با خود به جهنم می‌برد. در برخی از نسخه‌های قدیمی‌تر، کودکان بدرفتار را در کیسه گذاشته و می‌برد.
آنیل شارما (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده اهل هند است. وی از سال ۱۹۷۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
دوفَن فرانسه (، در اصل دوفَن دو وینوآ ، عنوانی بود که به همراه حکومت بر دوک‌نشین دوفینه از سال ۱۳۵۰ تا ۱۷۹۱ و ۱۸۲۴ تا ۱۸۳۰ به بزرگترین پسر پادشاه فرانسه که قرار بود پس از شاه به پادشاهی برسد اعطا می‌شد.
در ابتدا به ولیعهد وقت فرانسه، اجازه داده می‌شد که به‌طور مستقل بر دوک‌نشین (دوفین) حکومت کنند، اما بعدها با الحاق این دوک‌نشین به فرانسه، فقط عنوان (دوفِن) اعطا شد.
گوئگوس کنت وین، تصویر دلفین را بر روی نشان خود داشت و بنابراین به دوفَن ملقب شد. کلمه دوفَن "dauphin" در اصل تلفظ کلمه دلفین در زبان فرانسوی است.
عنوان دوفن دو وینوآ (به فرانسوی: Dauphin de Viennois) در خانواده‌اش تا سال ۱۳۴۹ (میلادی) استفاده می‌شد، در این زمان هومبرت دوم قلمروی حکومتی خود را که دوفینه (به فرانسوی: le Dauphiné) (دوک‌نشین دوفینه در جنوب شرقی فرانسه امروزی و مبتنی بر ناحیه رون آلپ و مرکزیت شهرستان ایزر می‌باشد) نامیده می‌شد با شرط این که وارثان تاج‌وتخت فرانسه عنوان "دوفَن" را به خود بگیرند به فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه واگذار کرد. همسر دوفَن نیز به دوفین (به فرانسوی: la Dauphine) معروف شد.
اولین شاهزاده فرانسوی که به نام دوفَن le Dauphin ملقب شد، شارل دانا بزرگترین پسر ژان دوم بود، او بعداً شارل پنجم فرانسه شد. این عنوان تقریباً معادل انگلیسی "شاهزاده ولز"، "اسکاتلندی" "دوک روتزی"، "پرتغالی" "شاهزاده برزیل"، "شاهزاده Grão-Pará" برزیلی و "شاهزاده آستوریاس" اسپانیایی بود. شعار رسمی دوفَن فرانسه، قبل از ۱۴۶۱، "par la grâce de Dieu, dauphin de Viennois, comte de Valentinois et de Diois" (" به لطف خدا، دوفَن دو وینوآ، کنت والنتینو و از Diois ") بود. یک دوفَن از فرانسه نشان ملی دووفینه که شامل دلفین‌ها بود را با نشان سلطنتی فرانسه "گل رز" (fleurs-de-lis) ادغام کرد. ممکن بود در صورت لزوم، آنرا نیز با نشان‌های دیگر نیز ادغام کند (به عنوان مثال فرانسوای دوم، پسر هانری دوم، در حالی که عنوان دوفَن فرانسه را داشت همزمان عنوان دوک برتانی را نیز دارا بود، بنابراین نشان حکومتی آن ایالت را با نشان رسمی دوفَن ادغام کرد. همچنین فرانسوای دوم که با ازدواج با ماری یکم اسکاتلند پادشاه اسکاتلند نیز محسوب می‌شد، نشان پادشاهی اسکاتلند را نیز به نشان دوفَن افزود)
در اصل دوفَن شخصاً حاکم و رئیس ایالت دووفینه بود که از نظر قانونی، بخشی از امپراتوری مقدس روم بود و امپراتورها، برای تأیید و واگذاری حکومت ایالت به شاهزادگان وارث فرانسوی، شرط کرده بودند هرگز نباید این ایالت با فرانسه متحد شود. به همین دلیل، دووفینه در قرن چهاردهم میلادی و پانزدهم میلادی از هرج‌ومرج رنج می‌برد، زیرا دوفَن‌ها اغلب یا خردسال بودند یا به مسائل دیگر توجه داشتند.
لوئی، پسر شارل هفتم فرانسه در دوران ولیعهدی، با اقامت در ایالت تحت فرمان خود بیش از آنچه پادشاه اجازه داده باشد و با سیاست‌های شخصی مفیدتر برای دووفینه بیش از فرانسه، از پدرش سرپیچی کرد. به عنوان مثال، او برخلاف خواست پدرش با شارلوت ساووی ازدواج کرد. ساووی متحد سنتی دووفینه بود و لوئی آرزو داشت تا بار دیگر این اتحاد را برای نابودی شورشیان و راهزنان در ایالت تجدید کند. لوئی در سال ۱۴۵۶ توسط سربازان شارل هفتم از دووفینه بیرون رانده شد و منطقه را دوباره به بی‌نظمی واداشت. پس از جانشین شدن وی به عنوان لوئی یازدهم فرانسه در سال ۱۴۶۱، لوئی دووفینه را با فرانسه متحد کرد و آن را تحت کنترل مستقیم سلطنت درآورد.
این عنوان بر خلاف عنوان انگلیسی "شاهزاده ولز" که همیشه به عنوان هدیه پادشاه اعطا می‌شود، به‌طور رسمی و اتوماتیک به پسر وارث بعدی نزدیک به سلطنت در خط مستقیم هنگام تولد، سلطنت پدر یا مرگ دوفَن قبلی اعطا می‌شد پسران پادشاه فرانسه دارای سبک و درجه "fils de France" (پسر فرانسه) بودند، در حالی که به نوه‌های جنسیت مرد و سبک و درجه "" grands-enfants de France " (نوه فرانسه) داده شد. فرزندان و نوادگان دوفَن از پسرعموی خود بالاتر بودند و به ترتیب به عنوان فرزندان و نوه‌های پادشاه با آنان رفتار می‌شد. فرزندان دوفین، گرچه نوه‌های پادشاه بودند، اما به عنوان فرزندان فرانسه و نوه‌های دوفَن به عنوان نوه‌های فرانسه رتبه‌بندی می‌شدند. نوه‌های بزرگ دیگر پادشاه فقط در رتبه شاهزادگان خون قرار گرفتند.
این عنوان توسط قانون اساسی ۱۷۹۱، که سلطنت مطلقه فرانسه را به یک سلطنت مشروطه تبدیل کرده بود، لغو شد. طبق قانون اساسی جدید، وارث تاج‌وتخت (دوفَن لوئی شارل در آن زمان) به "شاهزاده سلطنتی" (شاهزاده خون "بازخوانی" شاهزاده فرانسوی ")، که از ابتدای تأسیس مجلس قانونگذاری در ۱ اکتبر ۱۷۹۱ شروع به کار کرد، اما بعد از مرگ او دوفَن دیگری وجود نخواهد داشت. با پادشاهی لوئی هجدهم، برادرش شارل دهم و پسرش لوئی_آنتونی، دوک آنگولم به‌طور خودکار دوفَن شدند.
با حذف دودمان بوربون‌ها، این عنوان نیز از بین رفت و جانشینان لوئی فیلیپ با عنوان «شاهزاده سلطنتی» عنوان شدند. پس از مرگ هنری ، کنت د شامبورد، کارلوس ، دوک مادرید، وارث مدعی مشروعیت، خوان ، کنت مونتیزون، استفاده کرد عنوان در تظاهر، همان‌طور که از آن زمان مدعیان مشروعیت اسپانیایی دارند.
بوی شب () یک فیلم جنایی ایتالیایی به کارگردانی کلاودیو کالیگاری است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد.
انتسو دالو (؛ زادهٔ ۷ سپتامبر ۱۹۵۳) پویانما و کارگردان اهل ایتالیا است.
از فیلم‌های او می‌توان به "پینوکیو" اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جشنواره فیلم ونیز شده‌است.
نور چشمانم () یک فیلم عاشقانه درام ایتالیایی به کارگردانی جوزپه پیچونی است که در سال ۲۰۰۱ میلادی منتشر شد.
زبان‌های تبتی شاخه‌ای از زبان‌های تبتی-برمه‌ای هستند که از تبتی باستان ریشه گرفته و در منطقه وسیعی از شرق آسیای میانه هم‌مرز با شبه‌قاره هند، از جمله فلات تبت و بلتستان، لداخ، نپال، سیکیم، بوتان، آسام و آروناچال پرادش در هیمالیا گویش می‌شوند. تبتی کلاسیک، به ویژه برای استفاده از ادبیات بودایی، زبان اصلی ادبی منطقه است.
زبان‌های تبتی حدود ۶ میلیون نفر سخنور دارد. با گسترش آیین بودایی تبتی، زبان تبتی به دنیای غرب گسترش یافته‌است و می‌توان آن را در بسیاری از نشریات بودایی و مطالب دعایی یافت. برخی از دانشجویان غربی، این زبان را برای ترجمه متون تبتی یادمی‌گیرند. بیرون از خود لهاسا، تقریباً ۲۰۰٫۰۰۰ نفر از تبعیدیان تبتی که از تبت امروزی به هند و دیگر کشورها نقل مکان کرده‌اند، به زبان تبتی لهاسا (تبتی معیار) صحبت می‌کنند. تبتی همچنین توسط گروه‌های قومی اقلیت در تبت صحبت می‌شود که قرن‌ها در نزدیکی تبتی‌ها زندگی کرده‌اند اما با این وجود زبان‌ها و فرهنگ‌های خود را حفظ کرده‌اند.
اگرچه برخی از مردم چیانگ خام را دولت چین به عنوان قوم تبتی دسته‌بندی می کند، اما زبان‌های چیانگی تبتی نیستند بلکه شاخه مستقل خود را از خانواده زبان‌های تبتی-برمه‌ای می‌سازند.
تبتی کلاسیک زبان نواخت‌بری نبود، اما برخی از گونه‌های امروزی تبتی مانند تبتی مرکزی و خامی نواخت‌هایی را ایجاد کرده‌اند. زبان‌های تبتی را به‌طور کلی می‌توان به عنوان زبان‌های هم‌چسب توصیف کرد.
راهزن دمشق () یک فیلم ماجراجویی ایتالیایی به کارگردانی ماریو آمندولا است که در سال ۱۹۶۴ منتشر شد.
تونی راسل (؛ – ) صداپیشه و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌های او می‌توان به "در پس نقاب زورو"، "راهزن دمشق"، "جام نقره"، "کشتی را ترک نکن" و "آخرین قطار گان هیل" اشاره کرد.
مالکوم سوم (; حدود ۲۶ مارس ۱۰۳۱ – ) پادشاه پادشاهی اسکاتلند از ۱۰۵۸ تا ۱۰۹۳ بود که بعدها به کنمور (Canmore) (به معنی رئیس بزرگ) شهرت یافت. حکومت ۳۵ سالهٔ او به عنوان آغاز ورود فرهنگ فرانسوی به اسکاتلند شناخته می‌شود. هنری یکم انگلستان داماد او بود. همسر دوم او مارگرت تنها قدیس سلطنتی اهل اسکاتلند است.
معلم مدرسه () یک کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی ناندو چیچرو است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد.
نسل‌کشی مردم کولی یا هولوکاست کولیان — در زبان رومانی: پُرایموس به معنی «بلعیدن»، فرایموس به معنی «نابودی»، «تکه‌تکه کردن»، «جداسازی» — تلاش آلمان نازی و متحدانش در جنگ جهانی دوم برای اجرای پاکسازی قومی و سرانجام نسل‌کشی علیه کولی‌های اروپا بود.
تحت نظر آدولف هیتلر، فرمانی تکمیلی به قوانین نورنبرگ در ۲۶ نوامبر ۱۹۳۵ افزوده شد که بر پایه آن کولی‌ها به عنوان «دشمنان دولت نژاد محور» طبقه‌بندی می‌شدند و در نتیجه آنها در همان سطح و طبقه یهودیان قرار می‌گرفتند؛ بنابراین، از برخی جهات سرنوشت کولی‌ها در اروپا به موازات سرنوشت یهودیان در هولوکاست پیش رفت.
تاریخ‌دانان تخمین می‌زنند که میان ۲۲۰٬۰۰۰ تا ۵۰۰٬۰۰۰ کولی توسط آلمانی‌ها و همدستان آنها کشته شده‌اند؛ که شامل ۲۵ درصد تا بیش از ۵۰ درصد جمعیت تخمینی کمی کمتر از ۱ میلیون کولی ساکن در اروپا در آن هنگام می‌شود. بررسی‌های پسین آورده شده توسط ایان هنکاک تعداد کشته‌شدگان را حدود ۱٫۵ میلیون تن از میان ۲ میلیون کولی تخمین زده‌اند.
در سال ۱۹۸۲، آلمان غربی رسماً نسل‌کشی علیه کولی‌ها را به رسمیت شناخت. در سال ۲۰۱۱، لهستان رسماً ۲ اوت را به عنوان روز بزرگداشت نسل‌کشی مردم کولی به تصویب رساند.
در اواخر سده نوزدهم، ظهور نژادگرایی علمی و داروینیسم اجتماعی، که پیوند خوردن اختلافات اجتماعی با تفاوت‌های نژادی از آن‌ها بیرون می‌آمد، توجیهات شبه علمی برای پیش‌داوریهای ضدیهودی و ضدکولی را در اختیار عموم مردم آلمان قرار دادند. در این دوره، «مفهوم نژاد به شکل سیستماتیک به منظور تشریح پدیده‌های اجتماعی به کار گرفته شد.» این رویکرد تلاش داشت تا به صحه‌گذاری بر این باور اقدام کند که نژادها تنوع یک گونه از انسان نیستند بلکه دارای ریشه‌های زیستی کاملاً متفاوتی هستند. این باور، اقدام به ایجاد یک سلسله مراتب فرضی نژادی با پشتیبانی علمی می‌کرد که گروه‌های اقلیتی خاص را بر پایه زیست‌شناسی به عنوان «دیگران» طبقه‌بندی می‌کرد.
علاوه بر شبه‌علم نژادی، پایان سده نوزدهم دوره ای از مدرنیزاسیون با حمایت دولت در آلمان بود. توسعه صنعتی بسیاری از جنبه‌های گوناگون جامعه را تغییر داد. از همه مهمتر، این دوره هنجارهای اجتماعی کار و زندگی را تغییر داد. برای کولی‌ها، این به معنای نفی سبک زندگی سنتی آن‌ها به عنوان صنعتگران و هنرمندان بود. به گفته یانوس بارسونی، «توسعه صنعتی از خدمات آن‌ها به عنوان صنعتگر کاست، و در نتیجه جوامع آن‌ها از هم پاشید و به حاشیه رانده شدند.»
پیشرفت در نگره‌های شبه‌علمی نژادی و مدرنیزاسیون، منجر به مداخلاتی ضدکولی توسط دولت آلمان، هم در امپراتوری آلمان و هم در جمهوری وایمار، شدند. در ۱۸۹۹، ستاد فرماندهی پلیس امپراتوری در مونیخ مرکز خدمات اطلاعاتی دربارهٔ کولی‌ها را توسط پلیس امنیت ایجاد کرد. هدف این مرکز نگهداری سوابق (کارت شناسایی، اثر انگشت، عکس و غیره) و نظارت مستمر بر جامعه کولی‌ها بود. کولی‌ها در جمهوری وایمار از ورود به استخرهای شنای عمومی، پارک‌ها و سایر مناطق تفریحی منع شدند و در سراسر آلمان و اروپا به عنوان جنایتکار و جاسوس به تصویر کشیده می‌شدند.
در ۱۹۲۶، «قانون مبارزه با کولی‌ها، ولگردها و تن‌پرورها» در بایرن به اجرا گذاشته شد و تا سال ۱۹۲۹ به قانونی در سراسر کشور تبدیل شد. این قانون تصریح می‌کرد که گروه‌هایی که «کولی» شناخته می‌شدند از هر گونه سفر به آن منطقه منع شده بودند. قرار بود آن‌هایی که پیشتر در این منطقه زندگی می‌کردند «تحت نظارت درآیند تا دیگر نگرانی از سوی آنها بابت امنیت در سرزمین وجود نداشته باشد»."Report on the Bavarian Landtag 1925/6," III Tagung; Gesetz- und Verordnungsblatt fur den Freistaat Bayern, Nr. 17, 22 July 1926. as cited in . کولی‌ها از «گشت و گذار یا اردو زدن» منع شدند، و کسانی که «قادر به اثبات اشتغال منظم نبودند» امکان داشت تا دو سال به کار اجباری فرستاده شوند. هربس هویس خاطرنشان می‌کند که «این قانون باواریایی، الگویی برای سایر ایالت‌های آلمان و حتی کشورهای همسایه شد.». درخواست برای اینکه کولی‌ها زندگی عشایری خود را کنار بگذارند و در ناحیه مشخصی سکنی گزینند اغلب وجه مشترک سیاست‌های ضدکولی هر دو امپراتوری آلمان و جمهوری وایمار بود. در صورت استقرار، جوامع کولی در منطقه‌ای مشخص در هر شهر متمرکز و منزوی می‌شدند. این فرایند اقدامات نظارت دولتی و «پیشگیری از جرم» را تسهیل می‌کردند.
به دنبال تصویب «قانون مبارزه با کولی‌ها، ولگردها و تن‌پرورها»، سیاست‌های عمومی به‌طور فزاینده ای کولی‌ها را صراحتاً بر پایه نژاد هدف قرار می‌دادند. در ۱۹۲۷، پروس قانونی را تصویب کرد که طبق آن همه کولی‌ها می‌بایست کارت شناسایی می‌داشتند. هشت هزار کولی از این طریق پردازش شده و به اجبار تحت انگشت‌نگاری و گرفتن عکس قرار گرفتند. دو سال بعد، تمرکز مقام‌ها حتی صریح‌تر شد. در ۱۹۲۹، ایالت هسن «قانون مبارزه با تهدید کولی‌ها» را پیشنهاد داد. در همان سال مرکز مبارزه با کولی‌ها در آلمان افتتاح شد. این نهاد محدودیت در سفر برای کولی‌های بدون سند را اعمال کرد و «مجاز به دستگیری و بازداشت خودسرانه کولی‌ها به عنوان راهی برای پیشگیری از جرم» بود.
برای سده‌ها، قبایل کولی در اروپا هدف آزار و اذیت ضدکولی قرار داشتند. آن‌ها با عنوان‌هایی چون مجرمان عادی، بدکاران اجتماعی و آوارگان انگ زده می‌شدند. هنگامی که هیتلر در سال ۱۹۳۳ به قدرت رسید، قوانین ضد کولی در آلمان همچنان پابرجا بود. طبق «قانون علیه بزهکاران مرسوم خطرناک» مصوب نوامبر ۱۹۳۳، پلیس بسیاری از کولی‌ها را با دیگرانی که از دید نازی‌ها «اجتماع‌گریز» بودند - از جمله روسپی‌ها، متکدیان، ولگردهای بی خانمان و الکلی‌ها - دستگیر و روانه اردوگاه‌های توقیفی کرد.
پس از روی کار آمدن هیتلر، قانون‌گذاری علیه کولی‌ها بطور فزاینده ای مبتنی بر لفاظی‌های نژادپرستانه بود. سیاستی که در آغاز مبتنی بر فرضیه «مبارزه با بزه» نگاشته شده بود به تدریج به «مبارزه با یک قوم» تغییر جهت داد. گروه‌های هدف قرار گرفته از آن پس دیگر بر پایه ضدیت با قانون دستگیر نمی‌شدند، بلکه قربانی سیاست‌های نژادی می‌شدند. به زودی، اداره بهداشت نژادی و زیست‌شناسی جمعیت شروع به آزمایش روی کولی‌ها برای تعیین معیارهای طبقه‌بندی نژادی آنها کرد.
نازی‌ها واحد تحقیقات بهداشت نژادی و زیست‌شناسی جمعیت ("Rassenhygienische und Bevölkerungsbiologische Forschungsstelle"، بخشی از اداره بهداشت رایش) را در سال ۱۹۳۶ تأسیس کردند. این اداره، به ریاست دکتر رابرت ریتر و دستیار وی اوا یوستین، مأموریت داشت تا با بررسی عمیق «مسئله کولی‌ها» (به آلمانی: "Zigeunerfrage") و تهیه اطلاعات مورد نیاز برای تدوین «قانون کولی‌ها» بپردازد. پس از کارهای میدانی گسترده در بهار ۱۹۳۶، شامل مصاحبه‌ها و معاینات پزشکی برای تعیین طبقه‌بندی نژادی کولی‌ها، واحد به این نتیجه رسید که اکثر کولی‌ها، که بنا بر پژوهش‌های ایشان «از خون کولی خالص» نبودند، خطری نژادی متوجه خلوص نژادی آلمان می‌کردند و از این رو می‌بایست اخراج یا حذف می‌شدند. در مورد بقیه (حدود ۱۰ درصد از کل جمعیت کولی‌های اروپا)، در درجه نخست قبایل سینتی و لالری که در آلمان زندگی می‌کردند، تصمیمی گرفته نشد. واحد چندین پیشنهاد ارائه کرد. رایشسفورر-اس‌اس هاینریش هیملر پیشنهاد داد تا کولی‌ها به مناطق اختصاصی دوردست تبعید شوند، همانند کاری که ایالات متحده با بومیان آمریکا کرده بود، و در آنجا «کولی‌های ناب» می‌توانستند زندگی عشایری خود را بدون مانع ادامه دهند. به گفته وی:
اگرچه نازی‌ها هیچ‌گاه «قانون کولی‌ها» ی مورد نظر هیملر را به تصویب نرساندند، اما سیاست‌ها و حکم‌هایی صادر کردند که باعث تبعیض علیه کولی‌ها می‌شدند. کولی‌ها توسط رژیم نازی به عنوان «اجتماع‌گریز» و «جنایتکار» طبقه‌بندی شدند. از سال ۱۹۳۳ به بعد کولی‌ها به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده شدند. پس از ۱۹۳۷، نازی‌ها آغاز به گرفتن تست نژادی از کولی‌های ساکن آلمان کردند. در ۱۹۳۸، هیملر دستوری راجع به «مسئله کولی‌ها» صادر کرد که «نژاد» در آن به صراحت ذکر شده بود و بیان می‌کرد که «توصیه می‌شود با مسئله کولی‌ها بر پایه نژاد [ایشان] برخورد شود.» این مصوبه ثبت همه کولی‌ها (از جمله "Mischlinge"ها یا افراد با نژاد مختلط)، و همچنین افرادی بالای ۶ سال که «به شیوه کولی‌ها سفر می‌کنند» را قانونی می‌کرد. اگرچه نازی‌ها بر این باور بودند که کولی‌ها در اصل آریایی بوده‌اند، اما فرض بر آن بود که با گذشت زمان نژاد ایشان مخلوط شده و از این رو به عنوان «غیر آریایی» و «نژاد بیگانه» طبقه‌بندی می‌شدند.
قوانین نژادی نورنبرگ در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۵ تصویب شدند. نخستین قانون نورنبرگ، موسوم به «قانون حمایت از خون و شرافت آلمانی»، ازدواج و روابط جنسی خارج از ازدواج میان یهودیان و آلمانی‌ها را ممنوع کرد. قانون دوم نورنبرگ، موسوم به «قانون شهروندی رایش»، تابعیت آلمان را از یهودیان سلب کرد. در ۲۶ نوامبر ۱۹۳۵، آلمان قوانین نورنبرگ را گسترش داد تا در مورد کولی‌ها نیز اعمال شوند. کولی‌ها، همانند یهودیان، حق رای خود را در ۷ مارس ۱۹۳۶ از دست دادند.
دولت رایش سوم از اوایل سال ۱۹۳۶ آزار و اذیت کولی‌ها را با انتقال ایشان به اردوگاه‌های توقیفی در حومه شهرها آغاز کرد، و این مقدمه ای برای تبعید آنها به اردوگاه‌های کار اجباری بود. فرمان دسامبر ۱۹۳۷ در مورد «پیشگیری از جرم» بهانه به‌صف‌کشی گسترده کولی‌ها را فراهم کرد. از نه نماینده جامعه کولی‌ها در آلمان خواسته شد تا فهرستی از کولی‌های «با خون پاک» را برای نجات از تبعید تهیه کنند. با این حال، آلمانی‌ها اغلب این فهرست‌ها را نادیده می‌گرفتند و برخی از کسانی که در آن‌ها مشخص شده بودند نیز به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده می‌شدند. از میان این اردوگاه‌های کار اجباری و توقیفی می‌توان به داخائو، دیزل‌اشتراسه، مارتسان و ونهاوزن اشاره کرد.
در ابتدا، کولی‌ها به گتوهایی، همچون گتو ورشو (آوریل - ژوئن ۱۹۴۲) برده شدند؛ جایی که در آن ایشان طبقه متمایزی از یهودیان را تشکیل می‌دادند. به گمان امانوئل رینگل‌بلوم، کولی‌ها به این دلیل به گتو ورشو فرستاده شدند که آلمانی‌ها می‌خواستند:
در آغاز، در حلقه‌های نازی در مورد چگونگی روبرو شدن با «مسئله کولی‌ها» اختلاف نظر وجود داشت. در اواخر ۱۹۳۹ و اوایل ۱۹۴۰، هانس فرانک، فرماندار عمومی لهستان اشغالی، از پذیرش ۳۰۰۰۰ کولی آلمانی و اتریشی که قرار بود به قلمرو وی تبعید شوند، خودداری کرد. هاینریش هیملر «برای نجات عده ای از کولیان دارای خون پاک لابی کرد»، چرا که به باور وی آن‌ها بخشی از «ذخیره قومی» قوم باستانی آریایی بودند؛ اما وی با مخالفت مارتین بورمان روبرو شد که تبعید را برای همه کولی‌ها ترجیح می‌داد. این بحث در سال ۱۹۴۲ زمانی پایان یافت که هیملر دستور آغاز تبعید دسته‌جمعی کولی‌ها به آشویتس را امضا کرد. در طی عملیات راینهارد (۱۹۴۱–۴۳)، تعداد نامشخصی از کولی‌ها در اردوگاه‌های مرگ، مانند تربلینکا، کشته شدند.
آزار و اذیت کولی‌ها توسط نازی‌ها در همه مناطق یکسان نبود. در فرانسه، میان ۳۰۰۰ تا ۶۰۰۰ کولی به اردوگاه‌های کار اجباری آلمان مانند داخائو، راونسبروک، بوخن‌والد و سایر اردوگاه‌ها تبعید شدند. در شرق دورتر، در کشورهای بالکان و اتحاد جماهیر شوروی، جوخه‌های متحرک کشتار آینزاتس‌گروپن، از روستایی به روستای دیگر سفر می‌کردند و ساکنان را به قتل می‌رساندند. در چند مورد، شواهد مستند قابل توجهی از کشتارها در دست هستند. تیموتی اسنایدر می‌گوید که تنها در اتحاد جماهیر شوروی ۸۰۰۰ مورد ثبت شده از قتل کولی‌ها توسط آینزاتس‌گروپن در هنگام پیشروی آن‌ها به سوی شرق در دست است.
اریش فون دم باخ-زلوسکی در دادگاه آینزاتس‌گروپن در مقابل مصونیت از تعقیب کیفری برای جنایات جنگی شهادت داد که «وظیفه اصلی آینزاتس‌گروپن اس دی نابودی یهودیان، کولی‌ها و کمیسرهای سیاسی بود»
کولی‌ها در جمهوری اسلواکی با کمک همدستان محلی کشته شدند. در عین حال، در دانمارک و یونان، جمعیت محلی مانند سایر مناطق در تعقیب کولی‌ها شرکت نکردند.Ian Hancock said there was no record of any Roma killed in Denmark or Greece. Source: در بلغارستان و فنلاند نیز، اگرچه از جمله متحدان آلمان به‌شمار می‌رفتند، همان‌گونه که مردم محلی با هولوکاست علیه یهودیان همکاری نکردند، در پورایموس نیز همکاری نداشتند.
در ۱۶ دسامبر ۱۹۴۲، هیملر دستور داد که افراد کولی گزینش‌شده برای پاکسازی باید از گتوها به تأسیسات پاکسازی آشویتس-برکناو منتقل شوند. در ۱۵ نوامبر ۱۹۴۳، هیملر دستور داد که کولی‌ها و «نیمه‌کولی‌ها»، «در همان طبقه و سطح یهودیان گذاشته شوند و در اردوگاه‌های کار اجباری قرار گیرند». مسئولان اردوگاه‌ها کولی‌ها را در محوطه خاصی اسکان می‌دادند که «اردوگاه خانوادگی کولی‌ها» نامیده می‌شد. در کل حدود ۲۳۰۰۰ کولی، از قبایل سینتی و لالری به آشویتس تبعید شدند. در اردوگاه‌های کار اجباری مانند آشویتس، کولی‌ها بر روی لباس‌های خود یا نشان مثلثی قهوه‌ای یا سیاه می‌زدند، که نماد «افراد جامعه‌گریز» بود، یا سبز، نمادی برای مجرمان حرفه‌ای. در اندک مواردی نیز حرف Z (به معنای Zigeuner، واژه آلمانی برای «کولی») استفاده می‌شد.
سیبیل میلتون، دانشمند آلمان نازی و هولوکاست،Honan, William H. (October 24, 2000) "Sybil Milton, 59, Scholar of Nazis and Holocaust" "The New York Times" گمان دارد که هیتلر در تصمیم اخراج همه کولی‌ها به آشویتس نقش داشته‌است، زیرا هیملر شش روز پس از ملاقات با هیتلر دستور اخراجشان را داد. برای آن جلسه، هیملر گزارشی در مورد «پیشوا: کولی‌ها را تعریف کنید» تهیه کرده بود. در بعضی مواقع، کولی‌ها تلاش کردند در برابر نابودی توسط نازی‌ها مقاومت کنند. در ماه مه ۱۹۴۴ در آشویتس، نگهبانان اس‌اس تلاش کردند اردوگاه خانوادگی کولی‌ها را برچینند ولی «با مقاومت غیرمنتظره ای روبرو شدند». هنگامی به آنها دستور داده شد از اردوگاه بیرون بیایند، کولی‌ها که درباره خطر پیش رویشان پیشتر هشدار دریافت کرده بودند با سلاح‌های دست‌ساز خود را مسلح کردند: لوله‌های آهنی، بیل و سایر ابزارها. اس‌اس ترجیح داد مستقیماً با کولی‌ها روبرو نشود و برای چند ماه عقب‌نشینی کرد. پس از انتقال حدود ۳٬۰۰۰ کولی که قادر به کار اجباری در آشویتس یک و سایر اردوگاه‌های کار اجباری بودند، نیروهای اس‌اس در ۲ اوت به کشتار ۲۸۹۸ زندانی باقیمانده پرداختند؛ از جمله زنان و کودکان که به اتاق‌های گاز برکناو فرستاده شدند. کمینه ۱۹٬۰۰۰ نفر از ۲۳٬۰۰۰ کولی که به آشویتس فرستاده شده بودند، در آنجا کشته شدند.
انجمن مردمان در معرض تهدید مرگ و میر کولی‌ها را ۲۷۷٬۱۰۰ تن تخمین می‌زند. مارتین گیلبرت تخمین می‌زند که در مجموع بیش از ۲۲۰٬۰۰۰ از ۷۰۰٬۰۰۰ کولی در اروپا کشته شدند، از جمله ۱۵٬۰۰۰ تن (عمدتاً از اتحاد جماهیر شوروی) در ماوتهاوزن در ژانویه تا مه ۱۹۴۵. موزه یادبود هولوکاست ایالات متحده از پژوهشگرانی نقل می‌کند که تعداد کشته‌شدگان سینتی و کولی را میان ۲۲۰٬۰۰۰ تا ۵۰۰٬۰۰۰ تن تخمین می‌زنند. به باور سیبیل میلتون، تاریخ‌دان در مؤسسه تحقیقاتی یادبود هولوکاست ایالات متحده، تعداد کشته‌شدگان را «چیزی میان نیم میلیون تا یک میلیون و نیم» تخمین می‌زند.
پائولو کاوارا (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم اهل ایتالیا بود.
از فیلم‌های او می‌توان به "حلزون بزرگ" و "بطن سیاه رتیل" اشاره کرد.
در طول دهه ۱۹۵۰، او در دانشگاه فلورانس در رشته معماری تحصیل کرد و پس از آن مستندهایی را برای سفرهای علمی اکتشافی تولید کرد و به عنوان پیشگام در فیلمبرداری زیر آب ظاهر شد (یکی از این سفرها سفر مهم ۱۹۵۱ به سیلان همراه با فرانکو پروسپری بود که توسط فرانکو پروسپری مستند شده بود. اخبار محلی، که تجربه Folco Quilici در قاره ششم را پیش‌بینی می‌کرد). بعد، کاوارا روی یک سری فیلم تلویزیونی ملی ایتالیا به رهبری جورجیو موزر کار کرد. او همچنین به عنوان دستیار کارگردان (تیمبوکتو و مایا برهنه، محصول ۱۹۵۸ هنری کوستر) کار کرد.
در سال ۱۹۶۲، کاوارا با گوالتیرو جاکوپتی باردار شد و اولین فیلم شوکه کننده تاریخ را کارگردانی کرد: موندو کین، در حالی که پروسپری به عنوان کارگردان دوم شناخته شد. برای این فیلم، کاوارا به هر نقطه از جهان، از آفریقا تا آسیا، اروپا تا ژاپن سفر کرد و زندگی خود را به‌طور مداوم در خطر قرار داد. او بیشتر فیلم‌های فیلم را گرفت.[۱][۲] کاوارا در نهایت دوباره با جاکوپتی در لاس وگاس ملاقات کرد و هر دو در تصادف اتومبیلی که بلیندا لی ستاره ستاره بریتانیایی جان خود را از دست داد، درگیر شدند. این فیلم در جشنواره کن ارائه شد.