moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در مارس ۱۹۵۰، در کنفرانسی که توسط فدراسیون آنارشیستی لیگوریا در جنووا-پونته‌دچیمو سازماندهی شد، شرکت کرد و از مواضع گروه «جنبشی جهت‌دار و هماهنگ» برای مبارزه با «هیچ‌گرایی» آنارشیستی و عرضهٔ چشم‌انداز مبارزهٔ سیاسی انضمامی به فدراسیون آنارشیست ایتالیا حمایت کرد. چروتتو از مه ۱۹۵۰ تا مه ۱۹۵۱ با روزنامهٔ میلانی لیبرتاریو  همکاری کرد و طی این مدت ۲۱ مقاله در موضوعات جنگ سرد و استعمارزدایی نوشت. همچنین طی سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۷ در روزنامهٔ ایمپولسو (نبض) ارگان گروه‌های آنارشیستی اقدام پرولتاریا به تعمیق مفهوم امپریالیسم پرداخت و با دفاع از نظریهٔ سرمایه‌داری دولتی ماهیت سرمایه‌داری اتحاد جماهیر شوروی را بررسی کرد.
چروتتو با مطالعهٔ اثر لنین با عنوان "امپریالیسم، عالی‌ترین مرحلهٔ سرمایه‌داری" نظریهٔ امپریالیسم واحد را بسط داد که با بینش رایج جهان دوقطبی و تقسیم بازار جهانی به دو اردوگاه سوسیالیستی، یعنی کشورهای مرتبط با اتحاد جماهیر شوروی، و سرمایه‌داری، یعنی آمریکا و کشورهای غربی، مخالف است. چروتتو، در این نظریه، با شروع از تزهای آمادئو بوردیگا در مورد ماهیت اجتماعی اتحاد جماهیر شوروی به عنوان شکلی از سرمایه‌داری دولتی، استدلال می‌کند که تمام قدرت‌های مطرح امپریالیستی هستند و توسعهٔ نابرابر رشد اقتصادی منجر به مبارزهٔ مداوم برای تصاحب بازارهای جدید برای صادرات سرمایه و کالا می‌شود. بنابراین هیچ تفاوتی ماهوی بین این دو «بلوک» وجود ندارد.
همچنین در جنووا-پونته‌دچیمو، از ۲۴ تا ۲۵ فوریه ۱۹۵۱، وی که از بنیانگذاران «گروه‌های آنارشیستی اقدام پرولتاریا» (گااپ) بود، تز «انحلال دولت به عنوان دستگاهی طبقاتی»  را ارائه کرد. او در تز خود استدلال می‌کند که «انقلاب اجتماعی، که جامعه‌ای بدون طبقه را برپا می‌کند، با انحلال همزمان بورژوازی به عنوان یک طبقه و انحلال دولت به‌عنوان یک دستگاه طبقاتی انجام می‌شود [...] این وظیفهٔ سازمان‌های توده‌ای پرولتری (شورای کارخانه‌ها، مزارع جمعی، کمیته‌های مردمی) است که امکانات نظام سرمایه‌داری را مصادره کنند و مدیریت مستقیم و جمعی را بر عهده گیرند.»
در گااپ، یک سنت سوسیالیستی لیبرتارین، با نمایندگی پیر کارلو مازینی، و یک جریان مارکسیستی و لنینیستی، با نمایندگی چروتتو، همزیستی داشتند. واگرایی مواضع مختلف بعداً منجر به گسست قطعی از مازینی (۱۹۵۸) شد.
در گزارش‌های کنفرانس‌های سالانهٔ بعدی گااپ، چروتتو موضوع عمیق‌تر کردن تجزیه و تحلیل تضادهای امپریالیستی را مطرح می‌کند تا مبارزان به سمت توجه به مسائل سیاست بین‌الملل و بحران‌های متعاقب آن، که هنوز «پیرامونی» هستند، سوق داده شوند. (جنبش‌های کارگران برلین شرقی، مخالفت طبقهٔ کارگر فرانسه با جنگ هند-و-چین و غیره).
چروتتو در دسامبر ۱۹۵۰ در جریان بازسازی از ایلوا اخراج شد و در مه ۱۹۵۱ به آرژانتین بازگشت و به مدت یک سال، تا مه ۱۹۵۲ در آنجا ماند. بازگشت به ساوونا او را بلافاصله درگیر مبارزه سیاسی-تئوریک و تلاش سازمانی برای تشکیل هسته‌ای از کادرهای انقلابی می‌کند. چروتتو که بدون حقوق باقی مانده بود، پیشنهاد انتشارات فلترینللی  برای تحقیق در مورد جنبش کارگری ساوونا را می‌پذیرد. در آن سال‌ها، او تحقیقات تاریخی خود را در مورد ریشه‌های آگاهی طبقاتی در پرولتاریا، که خود وی اولین گام‌های کسب آگاهی سیاسی‌اش را در آن برداشته بود، عمیق‌تر می‌کند: بین سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۵۸ سه مطالعه در مورد «مبارزات کارگران ذوب آهن ساوونا در سال‌های ۱۸۶۱ تا ۱۹۱۳»، در مورد «بحران جنبش کارگری ساوونا و فعالیت جاچینتو منوتتی سراتی در سال ۱۹۱۲»، و همچنین مطالعه‌ای در مورد «سال‌های سرخ پس از جنگ و ظهور فاشیسم در ساوونا»  انجام می‌دهد و بر روی یک مطالعه در مورد مقاومت در ساوونا کار می‌کند. بعداً برای تأمین مخارج خود، کار به عنوان نماینده انتشارات جولیو آیناودی ادیتوره  را می‌پذیرد.
پس از مرگ استالین در سال ۱۹۵۳ و با شروع بحران استالینیسم در شوروی، این بحران در حزب کمونیست ایتالیا در برخوردهای بین پالمیرو تالیاتتی و پیترو سکییا  منعکس می‌شود. جولیو سنیگا، دستیار سابق سکیا، در سال ۱۹۵۴ جنبش آتزیونه کمونیستا  (اقدام کمونیستی) را به عنوان سخنگوی جناح مخالف درون حزب کمونیست ایتالیا تأسیس کرد.
در سال ۱۹۵۶، به دنبال وقایع مجارستان و «گزارش خروشچف»، بحران استالینیسم به شدت شتاب گرفت و در ژوئن همان سال روزنامهٔ «اقدام کمونیستی» منتشر شد. در دسامبر، اقدام کمونیستی همراه با جریان‌های مختلف تاریخی ضد استالینیستی، گااپ، حزب کمونیست انترناسیونالیست اونوراتو دامن، تروتسکیست‌های گروه‌های کمونیست انقلابی لیویو مایتان، با گردهمایی در سینمای دانته در میلان «جنبش کمونیست چپ» را تشکیل می‌دهند.
چرونتو، به دنبال تصمیم کمیتهٔ ملّی گااپ، گرچه خودش مخالف بود، برای کار در روزنامه به میلان فرستاده شد. او تا اوت ۱۹۵۶ در این روزنامه کار کرد و تلاش‌های وی برای مقابله با حداکثرگرایی و افراط‌گرایی، و بیش از همه تحلیل و تعریف نظام اقتصادی اتحاد جماهیر شوروی به عنوان «سرمایه‌داری دولتی» که به عنوان یک امپریالیسم در بازار جهانی وارد شده است باعث حادترین واگرایی‌ها شد. در میان حامیان اقدام کمونیستی، علاوه بر سنیگا گروهی دیگر از اعضای سابق حزب کمونیست ایتالیا نیز بودند که هنوز از «اسطورهٔ» استالینیستی اتحاد جماهیر شوروی حمایت می‌کردند، مانند رایموندی، نوئه  و ویناتزا، پیر کارلو مازینی که به طور فزاینده‌ای بر حزب سوسیالیست ایتالیا تمرکز کرده بود. یکی از بنیانگذاران حزب کمونیست ایتالیا در لیوورنو  یعنی برونو فورتیکییاری  نیز با روزنامه همکاری می‌کرد.
در سال ۱۹۵۷ گااپ در اقدام کمونیستی منحل و اولین کنفرانس ملی جنبش کمونیست چپ در لیوورنو از ۳ تا ۴ نوامبر ۱۹۵۷ برگزار شد. چروتتو و پارودی که اکنون مواضع آشکارا لنینیستی دارند، چشم‌انداز استراتژیک خود را به شیوه‌ای ارگانیک ارائه کردند. در «تزهایی در مورد توسعهٔ امپریالیستی، مدت زمان مرحلهٔ ضد انقلابی و توسعهٔ حزب طبقه»  معروف به «تزهای ۵۷»  آن‌ها چرخهٔ جهانی سرمایه‌داری را تحلیل می‌کنند و به صراحت امکان وقوع بحران جهانی در کوتاه‌مدت را منتفی دانسته و تشکیل حزب طبقه با شروع از «یک کار نظری عمیق و پرشور»  را در اولویت قرار می‌دهند. اما اختلاف نظرها باعث اخراج مازینی و سنیگا در سال ۱۹۵۹ شد که بعدها بعد از «گشایش»  حزب به سوی آن‌ها توسط پییترو ننی  به حزب سوسیالیست ایتالیا  پیوستند.
در سال ۱۹۵۹ نقش چروتتو و پارودی در هیئت تحریریه‌های اقدام کمونیستی پررنگ‌تر می‌شود. اما ضربهٔ اخراج مازینی و سنیگا به قدرت سازمانی بسیار سنگین است: از دست دادن مبارزان، تضعیف روحیه، جدایی‌ها. بنابراین امکان عمل سیاسی فعال محدود شد، و در نتیجه سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۶۱ برای چروتتو و پارودی بیش از همه سال‌های مطالعه و تحلیل نظری در مورد چین به عنوان «سرمایه‌داری دولتی نوپا»، در مورد مسئلهٔ استعمار و در مورد اروپا به عنوان یک بلوک اقتصادی جدید بود.
در سال ۱۹۶۳، اختلاف نظرها در مورد چین و جنبش مائوئیستی باعث گسست رایموندی و دیگر هواداران سابق حزب کمونیست ایتالیا شد که آشکارا مخالف تزهای چروتتو در مورد چین مائوئیستی بودند که چین مائوئیست و سیاست اقتصادی آن را نتیجهٔ انقلابی بورژوا-دموکراتیک و سرمایه‌داری دولتی تلقی می‌کردند.
در سال ۱۹۶۳ چروتتو و فورتیکییاری تصمیم گرفتند که تحریریه و چاپ روزنامه را به جنووا منتقل کنند و از آوریل ۱۹۶۴ مجموعه‌ای از مقالات چروتتو منتشر شد که هدف آن «روشن کردن خطوط اساسی برداشت لنینیستی از حزب»  بود که لنین ایدهٔ اولیهٔ کارل مارکس «دربارهٔ روند طبیعی-تاریخی توسعهٔ شکل‌بندی‌های اجتماعی-اقتصادی»  را پی گرفته بود. این مطالعه‌ای است که دو سال بعد در کتابی با عنوان «مبارزهٔ طبقاتی و حزب انقلابی»  گردآوری می‌شود و در مورد مفهوم لنینیستی عمل سیاسی به عنوان پایهٔ راه‌حل علمی «مشکلاتی است که با گرایش عینیت‌گرای آمادئو بوردیگا و سوبژکتیویست لئون تروتسکی حل نشده رها شده‌اند.»
چروتتو راه‌حل را در پیوند ارگانیک بین «سرمایهٔ» کارل مارکس و «چه باید کرد؟» لنین پیدا کرد؛ وی از اینجا به موضوعات ائتلاف کارگران و قانون اقتصادی که آن را تعیّن می‌بخشد و البته موضوع آگاهی سیاسی طبقه که از بیرون از روابط بین کارگران و کارفرمایان اعمال می‌شود  می‌پردازد؛ فصل آخر بر نقش حزب انقلابی در تعریف استراتژی، به عنوان «نتیجه تحلیل علمی مرحله‌ای معین از مبارزه طبقاتی»  تمرکز می‌کند.
چروتتو پس از تجربهٔ همزیستی مواضع ناسازگار در اقدام کمونیستی، یک سازمان جدید و کاملاً همگن تشکیل داد. در دسامبر ۱۹۶۵ اولین شمارهٔ لوتتا کمونیستا  (مبارزهٔ کمونیستی) منتشر شد و کار گستردهٔ تأسیس سازمانی آغاز شد. تحکیم و توسعهٔ حزب به چروتتو اجازه داد تا حرفه‌ای طولانی در تحلیل سیاسی-اقتصادی آغاز کند.
از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۵ آریگو چروتتو ۷۹۴ مقاله نوشت. تا سال ۱۹۶۳، ۲۴۱ مقاله و از ۱۹۶۴ به بعد، ۵۵۳ منتشر شدند. آنها بیشتر در اومانیتا نووا، وولونتا، آمیکو دل پوپولو، لیبرتاریو، ایمپولسو، پرومتئو، آتزیونه کمونیستا و از دسامبر ۱۹۶۵ در لوتتا کمونیستا منتشر شدند. همچنین می‌توان به آجیتاتزیونه  (آژیتاسیون، تحریک)، بولتن داخلی کمونیست چپ، اورینتامنتی  (مواضع) و مجلات تاریخی موویمنتو اوپرایو  (جنبش کارگران)، ریویستا ایستوریکا دل سوچالیسمو  (مجلهٔ تاریخی سوسیالیسم) و موویمنتو اوپرایو اِ سوچالیستا این لیگوریا  (جنبش کارگری و سوسیالیستی در لیگوریا) اشاره کرد. موضوعات مربوط به بخش بزرگی، یعنی ۳۴۰ مقاله، تحلیل روند توسعهٔ نابرابر اقتصادی و سیاسی امپریالیسم و بازار جهانی است. بقیه به موضوعات نظری، ۲۰۲ مقاله، چرخهٔ ایتالیایی  در جنبه‌های اقتصادی و سیاسی آن، مبارزه برای تأسیس حزب لنینیست، تحقیقات تاریخی، و دیگر نوشته‌های جزئی مربوط می‌شوند. تثبیت و توسعهٔ این کار به چروتتو اجازه می‌دهد تا روند طولانی سازماندهی مجدد تولید نظری پنجاه سالهٔ خود را آغاز کند تا موضوعات اصلی تحلیل خود را به شکلی ارگانیک منتشر کند.
چروتتو در ۲۳ فوریهٔ ۱۹۹۵ در ساوونا درگذشت، اما انتشار نوشته‌های او توسط انتشارات لوتتا کمونیستا  ادامه دارد. بعد از ۱۹۹۵ آن‌ها به این شکل منتشر شده‌اند:
میخالیس ان. راپتیس ملقب به میشل پابلو (به یونانی: Μισέλ Πάμπλο) (۱۹۱۱-۱۹۹۶) دبیر بین‌المللی "انترناسیونال چهارم" پس از جنگ جهانی دوم بود.
میشل پابلو، یک تروتسکیت یونانی‌تبار بود و در حکومت سوسیالیست الجزایر به رهبری احمد بن بلا، وزیر بود.
Wikipedia contributors, "Michel Pablo," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Michel_Pablo&oldid=175764678 (accessed February 20, 2008).
جان ادوارد کریستوفر هیل (زاده فوریه ۱۹۱۲ در یورک - درگذشته ۲۳ فوریه ۲۰۰۳) تاریخ‌نویس انگلیسی و متخصص تاریخ قرون جدید بود.
هیل خود را مارکسیست می‌دانست و در کنار همتایان دیگری مانند اریک هابسباوم و ادوارد تامپسون از مورخان حزب کمونیست بریتانیا کبیر بود.
هال دریپر (زاده ۱۹۱۴- مرگ ۱۹۹۰)
مهم‌ترین اثر او کتاب چهار جلدی "نظریه انقلاب مارکس" است.
هل دریپر در سال ۱۹۱۴ به دنیا آمد. والدین او کارگران مهاجر بودند. وی در ۱۹۳۲ به حزب سوسیالیست (ایالات متحده) پیوست. در ۱۹۳۸، از اعضای مؤسس حزب کارگران سوسیالیست (ایالات متحده)، شاخهٔ ایالات متحدهٔ بین‌الملل چهارم بود. دو سال بعد در ۱۹۴۰، این حزب دچار انشعاب شد و دریپر به همراه مکس شکتمن، "حزب کارگران (ایالات متحده)" را بنیان نهادند. در ۱۹۴۹ این سازمان به "لیگ مستقل سوسیالیستی" معروف شد. پس از کناره‌گیری مکس شکتمن از سوسیالیسم انقلابی، دریپر هم به او پیوست و "بین‌الملل سوسیالیست‌ها" را بنیاد نهادند.
هل دریپر در اوایل دهه ۱۹۷۰ از فعالیت‌های سازمانی کناره گرفته و به نویسندگی پرداخت.
برخی از کتب و مقالات هل دریپر به شرح زیر اند:
دیوید کورنر ، معروف به بارتا (زادهٔ ۹ اکتبر ۱۹۱۴ - درگذشتهٔ ۶ سپتامبر ۱۹۷۶) مبارز کمونیست رومانیایی بود که گرایش‌های تروتسکیستی داشت و از ۱۹۳۶ در فرانسه فعالیت می‌کرد.
در ۱۹۳۹، او از گروه‌های بین‌الملل چهارم در فرانسه جدا شد و «گروه کمونیست» را تشکیل داد. این تشکل بعدها به «اتحاد کمونیست(تروتسکیست)» تغییر نام داد.
امروز تشکل «مبارزهٔ کارگران» خود را ادامه‌دهندهٔ راه بارتا و «اتحاد کمونیست(تروتسکیست)» می‌داند.
تونی کلیف (زاده به نام ییگائل گلاکستین () در ۲۰ مه ۱۹۱۷ - درگذشته ۹ مه ۲۰۰۰) فعال تروتسکیست، نویسندهٔ چپگرا و از رهبران حزب کارگران سوسیالیست در بریتانیا بود. او از منتقدان روسیهٔ استالینیستی بود و آن را نوعی «سرمایه‌داری دولتی بوروکراتیک» می‌دانست.
کتاب ها
اعتصابات توده‌ای و انقلاب(بخشی از کتاب«روزا لوکسامبورک»)
خشونت اسرائیل در کجا ریشه دارد ؟
انگس
یهودیان ، اسرائیل و هولوکاست
وی در یک خانواده یهودی معتقد به جنبش صهیونیسم در اسرائیل امروزی که آن زمان بخشی از امپراتوری عثمانی بود متولد شده بود. او در سال ۱۹۴۷ به بریتانیا نقل مکان کرده بود اما هرگز شهروند این کشور نشد و یک فرد بدون تابعیت باقی ماند. او از بنیان‌گذاران "گرایش سوسیالیست بین‌المللی" و بعداً "حزب کارگران سوسیالیست بریتانیا" بود تا زمان درگذشتش از رهبران این حزب بود. او به عنوان یک نظریه‌پرداز مارکسیست مؤلف کتاب‌هایی در این حوزه است.
یوجین کامنکا (زاده ۴ مارس ۱۹۲۸ در کلن آلمان - ۱۹ ژانویه ۱۹۹۴) مبارز استرالیایی که گرایش‌های مارکسیستی داشت.
از او آثاری در مورد بنیان‌های اخلاقی مارکسیسم به جا مانده است.
دانیل بوریسوویچ ال-کونین، روان‌شناس روس است که در دولت شوروی فعالیت می‌کرد و خود را مارکسیست می‌دانست. نظریات وی غالبا متاسی از پیاژه بود تا با نظریات مارکس درباره انسان در تضاد نباشد.
وی در ۱۶ فوریه ۱۹۰۴ در پولتاوا به دنیا آمد و در ۴ اکتبر ۱۹۸۸ میلادی در مسکو درگذشت.
جیم هیگینز (زاده ۱۹۳۰ در هرو لندن - درگذشته ۲۰۰۲) کارگر پست بریتانیایی بود که از فعالان مهم اتحادیه‌های کارگری شد.
مایکل کیدرون درگذشت ۲۰۰۳- زاده ۱۹۳۰ تئوریسین و رهبر «گروه بازنگری سوسیالیست بریتانیا» و جانشین آن «سوسیالیست‌های بین‌المللی» است.
مایکل کیدرون، سردبیر چندین نشریه از جمله «پلوتو پرس» بود.
کریستوفر کادول با نام اصلی کریستوفر سنت جان اسپریگ (زاده ۲۰ اکتبر ۱۹۰۷ - درگذشته ۱۲ فوریه ۱۹۳۷) فیلسوف، متفکر، شاعر و نویسندهٔ انگلیسی، که در دههٔ ۳۰ به مارکسیسم گروید و در نزاع برای جمهوری‌خواهی در ۱۹۳۷، در اسپانیا، کشته شد.
آثار او در زمینهٔ تحلیل مارکسیستی از ادبیات و هنر، آثار کلاسیکی به‌شمار می‌روند.
تاکنون کتاب‌ها و مقالات زیر از کریستوفر کادول به زبان فارسی ترجمه شده و به چاپ رسیده‌اند.
ناهوئل مورنو (زاده ۲۴ آوریل ۱۹۲۴-درگذشته ۲۵ ژانویه ۱۹۸۷) مبارزی آرژانتینی بود که گرایش‌های تروتسکیستی داشت که از پیش از جنگ جهانی دوم تا زمان مرگش فعال بود.
«لیگا ده انترناسیونال ده تراباخادور» و «جنبش برای سوسیالیسم» ، که که خود آنها را بنیان نهاد از مهم‌ترین جریانات انقلابی در آمریکای لاتین بودند و با اعتقاد به اهمیت طبقهٔ کارگر شهری، حتی پس از انقلاب کوبا، با چریکیسیم مخالف بودند.
دانکن هالاس (زادهٔ ۲۳ دسامبر ۱۹۲۵ - مرگ ۱۹ سپتامبر ۲۰۰۲) مبارز بریتانیایی مارکسیست و تروتسکیست، از بنیان‌گذاران جنبش تروتسکیستی بریتانیا و از رهبران حزب کارگران سوسیالیست در این کشور بود.
هالاس در خانواده‌ای از طبقهٔ کارگر در منچستر متولد شد. او در ۱۹۳۹ و در چهارده سالگی به "لیگ جوانان کمونیست" بریتانیا پیوست اما پس از مدتی کوتاه با وقوع پیمان مولوتوف–ریبنتروپ از این سازمان دلسرد شد. او در ۱۹۴۰ و پس از آشنایی با تروتسکیسم به "لیگ بین‌المللی کارگران" که سازمانی پیروی آرای لئون تروتسکی بود و بعداً به "حزب کمونیست انقلابی" تغییر نام داد پیوست.Harris, N. 'Duncan Hallas: Death of a Trotskyist' Ed. McIlroy, J. "Revolutionary History" Vol. 8:4 pg.260 او که در این دوره و در حین جنگ جهانی دوم کارگری جوان بود به دلیل فعالیت‌های خود به سه ماه زندان محکوم شد. با پیش آمدن اختلافاتی در جریان تروتسکیستی، او به جمع هواداران تونی کلیف پیوست.Harris, N. "Duncan Hallas: Death of a Trotskyist" Ed. McIlroy, J. "Revolutionary History" Vol. 8:4 pg.261
هالاس در ۱۹۵۱ از بنیانگذاران "گروه تجدید نظر سوسیالیستی" بود. این گروه بعدها در سال ۱۹۶۸ میلادی به "انترناسیونال سوسیالیست" و سپس "حزب کارگران سوسیالیست" بریتانیا تغییر نام داد و هالاس از رهبران آن بود. این فعالیت‌های سیاسی تا زمان بازنشستگی او در ۱۹۹۵ به دلیل بیماری ادامه یافت. هالاس نویسندهٔ چندین مقاله برای انتشارات این حزب و همچنین کتابی کوتاه به عنوان راهنمای مشی سیاسی تروتسکی بود.
اِوالد ایلینکوف (۱۹۷۹–۱۹۲۴) فیلسوف مارکسیست روس بود.
از او آثاری در زمینهٔ دیالکتیک، متافیزیک تجربه‌گرا و دیالکتیک محض و انتزاعی در کتاب سرمایهٔ مارکس، به جا مانده‌است.
ایلینکوف در شوروی زندگی و فعالیت می‌کرد.
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Evald Ilyenkov»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ۲۴ ژانویه ۲۰۰۸).
فیلِمون لاگمن (۲۰۰۱–۱۹۵۳) (Filemon Lagman) مشهور به کا پوپوی (Ka Popoy) مبارز سوسیالیست فیلیپینی و رهبر جنبش کارگران با اندیشه‌های مارکسیست-لنینیستی بود. در سال ۱۹۹۱، در جریان دعواهایی که بر سر استراتژی چریکی در حزب کمونیست فیلیپین در جریان بود، او رهبری جریان منشعب در این حزب را به عهده داشت.
کارلوس ماریگلا (زاده ۱۹۱۱ - درگذشته ۱۹۶۹) انقلابی برزیلی بود که رهبر حرکت آزادی‌بخش ملی بود.
تاکتیک‌های او بعدها الهام بخش بریگادهای سرخ ایتالیا، ارتش سرخ آلمان، و ارتش جمهوری‌خواه ایرلند شد. او به جرم «هواداری از حکومت کوبا» از حزب کمونیست برزیل اخراج شد. در سال ۱۹۶۹ در عملیات کمین پلیس برزیل کشته شد.
فلیکس مارو با نام اصلی Felix Mayrowitz (زاده ۳ ژوئن ۱۹۰۶ - درگذشته ۲۸ مه ۱۹۸۸) نویسندهٔ آمریکایی که گرایش‌های تروتسکیستی داشت و اثر کلاسیک او در مورد تاریخ عینی انقلاب اسپانیا، مشهور است.
ارنست مندل (زاده ۱۹۲۳-درگذشته ۱۹۹۵) اقتصاددان، نظریه‌پرداز و مبارز کمونیست بلژیکی و یکی از رهبران جنبش تروتسکیستی بود.
مندل در سال ۱۹۲۳ در شهر فرانکفورت آلمان در یک خانواده کمونیست و انقلابی به دنیا آمد. پدرش عضو گروه اسپارتاکیست‌ها بود و هم‌رزم رزا لوکزامبورگ و کارل لیبکنشت. طی سال‌های دهه ۱۹۳۰ گروه اسپارتاکیست‌ها از زاویه کمونیستی - انقلابی و با سر سختی هم با فاشیسم هیتلری در آلمان مبارزه می‌کرد و هم علیه ضدانقلاب استالینی در اتحاد شوروی. مندل بخش انقلابی منشعب از حزب کمونیست را در حزب سوسیالیست انقلابی سازمان داد و در بین معدنچیان و کارگران صنایع فلز به فعالیت و سازماندهی پرداخت.
در همان سالی که لئون تروتسکی توسط یکی از جاسوسان استالین کشته شد مندل ۱۷ ساله هم به عضویت بخش بلژیک بین‌الملل چهارم درآمد. با اشغال بلژیک توسط آلمان‌ها به جنبش مقاومت علیه اشغالگران پیوست و از موضع یک کمونیست و انترناسیونالیست به پخش اعلامیه‌های ضد جنگ و انقلابی در بین صفوف سربازان آلمانی پرداخت. در جریان جنگ سه بار توسط نازی‌ها دستگیر و به اردوگاه کار اجباری فرستاده شد و هربار موفق به فرار شد. در روزهای پایانی جنگ بار دیگر توسط نازی‌ها دستگیر و به اردوگاه کار اجباری در آلمان اعزام شد که در آوریل ۱۹۴۵ بار دیگر موفق به فرار از اردوگاه نازی‌ها شد.
با پایان گرفتن جنگ به فعالیت اش در جنبش سندیکائی در بلژیک ادامه می‌دهد و یکی از رهبران جناح چپ آن می‌شود، حزب PSB را تأسیس می‌کند و سردبیر نشریه آن می‌شود. او از رهبران اعتصاب عمومی سال‌های ۱۹۶۱–۱۹۶۰ بود. در سال ۱۹۶۴ به واسطه مواضع ضدسرمایه‌داری و انقلابی اش از PSB اخراج می‌شود. در سال‌های دهه ۱۹۶۰ سخت درگیر همبستگی با مبارزات ضد استعماری مردم الجزایر و انقلاب کوبا می‌شود. به دعوت چه گوارا به کوبا می‌رود تا در مباحثات برای سازمان دهی اقتصاد کوبای انقلابی شرکت کند. انترناسیونالیزم بخش لاینفکی از تفکر مارکسیزم انقلابی او بود. سال‌ها پیش تر در آن ایامی که در اسارت نازی‌ها بود آشکارا و بی واهمه به تبلیغ برابری و برادری بین زحمتکشان آلمانی، فرانسوی و انگلیسی پرداخته بود و در اثر همین تبلیغات بود که به کمک یکی از زندانبانان که بر حسب اتفاق یکی از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان بود، موفق به فرار می‌شود. مور دیگر پیوستنش به بریگاردی بود که در سال ۱۹۴۹ در حمایت از انقلاب یوگسلاوی ایجاد شده بود.
مندل رویدادهای سال‌های ۱۹۶۹–۱۹۶۸ در جهان (مه ۶۸ در فرانسه، بهار پراگ، تهاجمات تت در ویتنام و …) را با شوری انقلابی دنبال وتحلیل می‌کرد و در نوشته‌هایش اهمیت آن‌ها را برای اهداف انقلاب سوسیالیستی در گستره جهانی به درستی نشان می‌داد. این امر باعث آن شد که حکومت‌های دموکراتیک بیش ازبیست کشور (فرانسه، آلمان، سوئیس، ایالات متحده آمریکا، استرالیا، زلاند نو و …) قدرت کلام، قلم و استدلالات او را تهدیدی برای امنیت ملی این قدرت مندترین کشورهای امپریالیستی دانسته، او را فردی نامطلوب ارزیابی کرده و ورودش به این کشورها را ممنوع اعلام کنند.
محدودیت‌های مسافرتی که او را اجباراً به کنج دفتر کارش فرستاده بود باعث شد تا او با انرژی و پشتکاری باور نکردنی ای به پنج زبان اصلی که تسلط کامل داشت، به نوشتن بپردازد. در سال۱۹۷۱ او حزب کارگران انقلابی را در بلژیک به وجود آورد که اتحادی بود از ادغام بسیاری از گروه‌های چپ ضد سرمایه‌داری در درون جنبش کارگری. او تا پایان عمرش از رهبران آن بود.
مندل تمام عمرش را صرف تکامل و گسترش مارکسیزم رادیکال، باز و سوسیالیزم از پائین چه در حوزه نطری و چه در حیطه عملی کرد. در مقام یک اقتصاد دان سهم مهمی نه تنها در تحلیل سرمایه به‌طور کلی و سرمایه‌داری بعد از جنگ جهانی دوم به‌طور اخص دارد، بلکه آثار آموزشی بسیاری از خود برجا گذاشت. کتاب "نظریه مارکسیستی اقتصاد" که در سال ۱۹۶۲ منتشر شد به بیش از بیست زبان ترجمه شده و تأثیر غیرقابل انکاری بر روی نسل جدیدی از مارکسیست‌ها داشته‌است. کتاب دیگرش به نام "درآمدی بر اقتصاد مارکسیستی" را دراکثر دانشگاه‌های معتبر دنیا تدریس می‌کنند. کتاب "سرمایه داری پسین" مهم‌ترین تحلیلی است از سرمایه‌داری پس از جنگ. آثار دیگرش نظیر "شکل‌گیری اندیشه اقتصادی کارل مارکس"، "امواج بلند انکشاف سرمایه داری" و "مقدمه بر چاپ اسپانیائی کتاب سرمایه"، چنان بر تحلیل و نقد اقتصاد سرمایه‌داری در نیمه دوم قرن بستم تأثیر گذاشته که به گفته پرری آندرسون: " "آثار مندل نخستین آثاری هستند که با توسل به مقولات مارکسیست‌های کلاسیک به تحلیل نطری از انکشاف وجه تولید سرمایه داری در گستره جهانی در پس از جنگ جهانی دوم می‌پردازند"".
آثار مندل محدود به اقتصاد نیستند و مباحث متنوعی را در برمی‌گیرند. "معنای جنگ"، "در باره فاشیسم"، "نقد کمونیزم اروپائی"، "پاسخ به آلتوسر والنشتاین" از این جمله‌اند.
مندل تنها یک نطریه پرداز مارکسیست نبود. او قبل ازهر چیز یک انقلابی و یک انترناسیونالیست بود که به فعلیت انقلاب سوسیالیستی اعتقاد داشت و برای سازمان دهی اش سخت تلاش می‌کرد. اونه تنها بارزترین چهره در سازمان دهی جنبش تروتسکیستی در بعد از جنگ تا آخرین روزهای زندگی اش بود، بلکه دراین رابطه آثار نظری بسیار با ارزشی از خو بر جا گذاشت. او ده‌ها کتاب، جزوه و مقاله در رابطه با مسالًه آگاهی طبقاتی طبقه کارگر و سازمان دهی اش به نگارش درآورد. کتاب‌های "الفبای مارکسیزم"، "از کمون تا مه ۶۸"، "انقلاب اکتبر"، "نظریه لنینیستی سازمان دهی"، "طبقه کارگر و آگاهی طبقاتی"، "کنترل کارگری، شوراهای کارگری و خودمدیریت کارگری" همگی باور ژرف او را به آرمان "سوسیالیزم از پائین" نشان می‌دهند.
دو کتاب "شوروی گورباچف به کجا می‌رود" و " قدرت و پول" آخرین نوشته‌های او هستند. در اولین مندل به تحلیل اتحاد شوروی دوران گورباچف می‌پردازد و دردومی از پدیده بوروکراسی هم در جوامع سرمایه‌داری و هم در جوامع پسا - سرمایه‌داری تحلیلی مارکسیستی ارائه می‌دهد.
در سال‌های آخر عمرش که مصادف بود با افول جنبش کارگری در غرب و فروپاشی "بلوک شرق"، سال هائی که جنبش چپ و آرمان سوسیالیزم در گستره جهانی دستخوش ضربات مهمی شده بودند، دورانی که مندل آن را عصر "بحران اعتبار سوسیالیزم" فرموله کرد، او کشورهای پنج قاره را درمی‌نوردید و با شور و با خوش‌بینی انقلابی زایدالوصفی و فارغ از هرگونه فرقه گرائی رایج بین گروه‌های چپ، به دفاع از مارکسیزم انقلابی می‌پرداخت. بارها کوشید چپ را علی‌رغم شرایط بسیار نامساعد متحد سازد. او همواره مبلغ این ایده بود که علی‌رغم شرایط کنونی تنها این چپ است که می‌تواند و می‌باید مبشر یک مارکسیزم انتقادی، غیرجزمی و رادیکال برای بنای آیندهٔ بهتر باشد.
سرانجام فعالت‌های بیش از حد بر سلامتی اش اثر گذاشت. تنها مرگ توانست او را از فعالیت بازدارد. در ۲۰ ژوئیه ۱۹۹۵ و در سن ۷۲ سالگی یک سکته قلبی به حیات این انقلابی و شاگرد مارکس که تمام زندگی اش را وقف پیکار برای رهائی بشر کرد، پایان داد. مندل میراث بسیار غنی و ارزشمندی از خود بر جا گذاشت. اما مهم‌ترین آن‌ها همانا باور خدشه ناپذیرش به ضرورت یک حزب جهانی برای انقلاب سوسیالیستی، به امکان وحدت کلیه نیروهای چپ ضدسرمایه‌داری و اعتقاد راسخ به این که با بحث، تبادل نظر و درس‌گیری از تجارب تاریخی می‌توان بر کلیه اختلافات در درون جنبش انقلابی جهانی فائق آمد. در خاتمه باید اضافه کنم هر چند که مندل در قرن بیستم می‌نوشت اما نوشته‌ها و عقایدش هم چون عقاید مارکس به قرن بیست و یکم تعلق دارند، آثار او بهترین گواه این ادعایند.
پیتر سجویک (۱۹۸۳–۱۹۳۴) تئوریسین چپ بریتانیایی در دههٔ ۵۰ و معرفی‌کننده و مترجم آثار ویکتور سرژ بود.
رایا دونایفسکایا (۱ مه ۱۹۱۰ - ۹ ژوئن ۱۹۸۷) مبارز روسی-آمریکایی بود که گرایش‌های تروتسکیستی و اومانیستی داشت. وی پایه‌گذار فلسفه اومانیسم مارکسیستی است.
دونایوسکایا در ۱۹۱۰ در اوکراین به دنیا آمد. در ده سالگی به همراه والدین‌اش برای فرار از قحطی به شیکاگو مهاجرت کردند. او در ۱۴ سالگی به اتهام تروتسکیسم از حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا اخراج شد.
دونایوسکایا از ۱۹۳۷ منشی روسی‌زبان تروتسکی در زمان تبعیدش در مکزیک بود. این هم‌کاری تا ۱۹۳۹، قرارداد صلح استالین-هیتلر، ادامه یافت. مطالعه اقتصاد روسیه و هم‌چنین آثار اولیه مارکس (که بعدها به "دست‌نوشته‌های اقتصادی و فلسفی ۱۸۴۴" معروف شد) وی را در سال‌های ۱۹۴۱–۴۲ به این نتیجه‌گیری رساند که نه تنها روسیه شوروی یک جامعه سرمایه‌داری دولتی است، بلکه این (سرمایه‌داری دولتی) مرحله جدیدی در رشد مناسبات اقتصادی خواهد بود.
دونایوسکایا اولین کسی بود که دست‌نوشته‌های اقتصادی و فلسفی ۱۸۴۴ مارکس را تفسیر و به انگلیسی ترجمه نمود. وی هم‌چنین مترجم "دفترچه‌های فلسفی" لنین را به انگلیسی است.
دونایوسکایا در سال‌های آخر عمر خود منتقد نظریه حزب لنین شد.
برخی از کتب و مقالات رایا دونایوسکایا به شرح زیر اند:
Wikipedia contributors, "Raya Dunayevskaya," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed September 9, 2008).
پگی گیل فلمینگ، (۱۹۴۸ -) پاتیناژباز آمریکایی است که در بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۶۸ در گرنوبل فرانسه، مدال طلا دریافت کرد.
سارا هیوز (زاده ۲ مه ۱۹۸۵) پاتیناژباز شهیر آمریکایی
وی در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۰۲ موفق به کسب مدال طلای المپیک برای کاروان آمریکا شد.
سارا هیوز، در مسابقات المپیک، تنها ۱۶ سال داشت و نمایش بی نظیر او، که اولین مقام بین‌المللی را برایش به ارمغان می‌آورد، ورزش‌دوستان و منتقدان را شگفت زده کرد.
هیوز در سال ۲۰۰۲ موقع به دریافت جایزه سولیوان شد
دیک باتون (زاده ۱۹۲۹)، پاتیناژباز آمریکایی که دو بار در بازی‌های المپیک سال ۱۹۴۸ و ۱۹۵۲، موفق به کسب مدال طلا شد.
از افتخارات دیگر او می‌توان به کسب عنوان "قهرمانی ایالات متحده" برای هفت سال پیاپی (۱۹۵۲-۱۹۴۶) و عنوان "قهرمانی جهان" برای پنج سال پیاپی (۱۹۵۲-۱۹۴۸) اشاره کرد.
هلیفکس (به انگلیسی: Halifax, Nova Scotia) شهری در کانادا و مرکز استان نووا اسکوشیا است. این شهر حول «لنگرگاه هلیفکس»، دومین لنگرگاه طبیعی بزرگ در جهان ساخته شده‌است. هلیفکس از شلوغ‌ترین بندرهای کانادا به‌شمار می‌رود. این شهر در سال ۱۹۹۶ از ادغام چهار شهر هلیفکس، دارتموث، بدفورد و شهرستان هلیفکس تشکیل شده‌است.
شهر هلیفکس بزرگ‌ترین شهر آتلانتیک کانادا و از پرترددترین بنادر شرق آمریکای شمالی می‌باشد که به واسطه همجواری آن با اقیانوس اطلس، طبیعت بسیار زیبایی دارد. این شهر به واسطه انفجار عظیمی که در سال ۱۹۱۷ در این شهر روی داد، که بزرگ‌ترین انفجار تولید شده توسط انسان در تاریخ قبل از ساخت بمب اتمی بود تا حد بسیار وسیعی ویران شد و بعدها قسمت‌های بسیاری از شهر دوباره ساخته شد. همان‌طور که از اسم ایالت، نوا اسکوشیا، قابل حدس است، اکثریت ساکنین این شهر اصالتاً اسکاتلندی (Scottish) می‌باشند.
بنجامین هریسون پنجم (زاده ۱۷۲۶ - درگذشته ۱۷۹۱) دولت مردی آمریکایی و از رهبران انقلاب آمریکا بود.
پسر او ویلیام هنری هریسون و نتیجه‌اش که او نیز بنجامین هریسون نام داشت هر دو بعدها رئیس جمهور آمریکا شدند.
بر اساس اوستا، ایرانیان باستان خاستگاه خود را اَیریَنِم وَیجَ یا ایران‌ویج یا ایران‌ویچ (اوستایی: اَریَنَ وَئیجَه (airyana waējah), پارسی میانه: ایران‌ویج (ērānwēz), سغدی مانوی: آریانا وَئیجه (airyana waējah), پارتی: آریان‌ویجن(ʾryʾnwyjn))
می‌نامیدند، ویچه، ویجه و بیجه، همگی از یک ریشه و به معنای سرزمین می‌باشد که به روی هم بعضی آن را به معنی «گسترهٔ آریاییان» یا «سرزمین رودهای آریایی، چشمه‌های آریایی» دانسته‌اند. این واژه بعدها در متون پهلوی تبدیل به ایران‌ویج (ērānwēz) شد. (ēr) به معنی «آریایی (آزاده، نجیب و اصیل)» است. بنابر اوستا، نخستین مسکن مردم آریایی است.
گرچه بسیاری ایران‌ویج را خاستگاه ایرانیان باستان می‌دانند اما امیل بنونیست باور دارد واژهٔ «waējah»، مشخصا به معنی «گسترش» (stretch) است. در این حالت عبارت «ایران‌ویج» به معنای «گسترش آریایی» است. بنابر این نظر «ایران‌ویج»، مسکن ایرانیانی است که در مرز این رود بزرگ زندگی می‌کرده‌اند و شامل سرزمین همهٔ ایرانیان نمی‌شود، بلکه به‌طور مشخص محدودهٔ جغرافیایی مزدیسنان آغازین است.
دربارهٔ جایگاه ایرانویج اختلاف نظر وجود دارد. برخی آن را سرزمین صرفاً اساطیری دانسته‌اند. در دانشنامهٔ ایرانیکا، در مبحث محدودهٔ جغرافیایی اوستا، چنین گفته شده که تعیین محدودهٔ جغرافیایی بر اساس داده‌های اوستا، ناممکن است چراکه گرچه متون اوستایی، نکات مفیدی را بیان می‌کنند اما مقایسهٔ آنها با سنگ‌نبشته‌های ایران باستان شواهد دیگری ارائه می‌دهد، از سوی دیگر جغرافیای اوستایی، آمیزه‌ای از اسطوره و تاریخ است که به اسطوره بیشتر گرایش دارد.
با این احوال برخی پیشنهادهایی برای جایگاه جغرافیایی آن ارائه کرده‌اند. محل‌های پیشنهادی از خوارزم بر ساحل دریاچهٔ آرال در شمال ازبکستان تا آذربایجان، یا تا جنوب یا شمال غرب افغانستان گسترده‌است. اخیراً فُگِلسانگ محل ایران‌ویج را شمال سرزمین باستانی سُغد، در شمال رود سیحون دانسته.
به باور مایکل ویتزل در کتابخانهٔ آریاییان، نمی‌توان محل دقیق «خانهٔ آریاییان» را در متون اوستا یافت و باید به کتاب‌های دیگری که در آن دوره نوشته شده مراجعه کرد؛ درحالی‌که این جغرافیا در یشت نوزدهم که قدیم‌تر است، مکان دیگریست. مایکل ویتزل باور دارد که جغرافیای ایرانویچ، بر اساس برداشتهای شخصی نویسندگان متون گوناگون اوستا، از محل زندگی یا قلمروشان، تعریف شده‌است. او در صفحات آغازین مقالهٔ «سرزمین آریاییان» اظهار می‌دارد گفتگو دربارهٔ مکان جغرافیایی ایرانویج، می‌تواند سالها ادامه یابد مگر اینکه ما جغرافیای این سرزمین را با توجه به محل زندگی نویسندهٔ آن متن اوستاییِ مورد نظر، مورد مطالعه قرار دهیم.M. Witzel, p. 1 , “The Home Of The Aryans” همچنین در صفحهٔ ۹ این مقاله ذکر می‌کند که هنگام صحبت از ایرانویج باید توجه کرد در مورد یک سرزمین افسانه‌ای اسطوره‌ای، گفتگو می‌شود که مکان بسیاری از شهرهای شانزده‌گانهٔ آن، مبهم است و می‌تواند در جایی میان خوارزم در اطراف دریاچهٔ آرال تا آذربایجان و ری در ایران کنونی یا در بخشهای شمال‌غربی و جنوبی افغانستان، گسترده بوده باشد.M. Witzel, p. 9, “The Home Of The Aryans” او در پایان مقاله، پس از بررسی جغرافیای سرزمین آریاییها در متون مختلف اوستا، قدیمی‌تر (یشت نوزدهم بخش ۶–۱) و جدیدتر مانند وندیداد و نیز همخوانی شرایط اقلیمی ذکرشده، (که ده ماه زمستان بسیار سرد و دو ماه تابستان خنک دارد) با جغرافیای این مناطق، چنین نتیجه می‌گیرد که باید اندیشهٔ یافتن جغرافیای سرزمین آریاییها در متون اوستایی را رها کرد و به جای آن به برداشت نویسندگان آن متون از ایرانویج، با توجه به محدودهٔ سرزمین یا قلمروی خودشان، پرداخت. در وندیداد آشکارا مشهود است که اسامی شهرها، توسط فردی نگاشته شده که الهام‌گرفته از احساسات میهنی بومی خود، شرق ایران بزرگ، افغانستان و سرزمینهای اطراف آن را به عنوان سرزمین آریاییها می‌پندارد درحالی‌که این محدوده با توجه به اسامی کوه‌ها و جغرافیای آنها در یشت نوزدهم یا سی‌ودوم، کاملاً جای دیگری است.M. Witzel, p. 47 ,p.48, “The Home Of The Aryans”
در فرگرد یکم وندیداد، بند ۳و۴ آمده‌است:
یکی از مشکلات سخت و قدیمی در مطالعات اوستایی، تبیین Airyana Vaēǰah (پهلوی: Ērānwēz؛ یعنی «سرزمین آریاییها») و نخستین ناحیهٔ شانزده‌گانه در فرگرد یکم وندیداد، که برگرفته از airyanəm vaēǰō vaŋhuyā dāityayā «گسترش آریاییها از Vaŋuhī Dāityā» است؛ آنجا که Vaŋuhī Dāityā (به معنی «Dāityā خوب») که نام رودخانه‌ای است که مرتبط با دین (یا «داد»: (dāta-)) است. ایدهٔ Airyana Vaēǰah هم‌معنی با airyō. šayana- در یشت ۱۰٫۱۳، یا گروه airyā daiŋ́hāvā «سرزمین آریاییها» که در یشت‌ها تکرار شده‌است، نیست. در حقیقت، این، فقط، اشاره به سرزمین آریاییها است؛ همان‌طور که فصل او کتاب وندیداد آشکارا دیده می‌شود. بدین معنی که «سرزمین سنتی» یا «سرزمین باستانی» ایرانیان نیست. Airyana Vaēǰah فقط سرزمین زرتشت (Zaraθuštra) و زرتشتیان است. بنابر باور رایج زرتشتیان، ایران‌ویج Ērānwēz مرکز دنیا است. بر روی ساحل رودخانه‌اش Weh Dāitī (اوستایی: Vaŋuhī Dāityā)، نخستین «گاو نر یکتا» (پهلوی:gāw ī ēw-dād؛ اوستایی: gav aēvō.dāta) و نخستین انسان، گیومرد به معنی «زندگانی فانی» (پهلوی: Gayōmard؛ اوستایی:Gayō.marətan) پدید آمدند. آنجا Čagād ī Dāidīg «چکاد دادگری»، نوک کوه (البرز) که در اوستا hukairya «از کردار نیک» برآمد. پل چینود در آنجاست و همچنین در آنجا زرتشت و ییمَه Yima مشهور شدند. گردآوری همهٔ این داده‌ها، نشان می‌دهد که زرتشتیان ایدهٔ Airyana Vaēǰah را به سنت عقیدتی که یکی از مرکز جهان، جایی که نوک کوه (البرز) برآمده است، افزودند. این حقیقت که Airyana Vaēǰah در منطقهٔ کوهستانی واقع شده، شرایط طاقت‌فرسای آب و هواییش (وندیوداد ۱٫۲٫۳) را شرح می‌دهد که بهتر از آن است که بپنداریم با منطقهٔ خوارزم همخوان باشد. این تعجب‌آور نیست اگر ما تناسبی میان ایدهٔ ایرانی «نوک کوه» (البرز) و ایدهٔ هندی کوه مرو (Meru) یا (Sumeru) در نظر بگیریم. مانویها، Aryān-waižan را با ناحیهٔ بر کوهپایهٔ Sumeru برابر دانسته‌اند؛ جایی که ویشاسپ بر آن حکومت می‌کرد و متون ختنی، برابری کوه Sumeru در افسانهٔ بودایی با «نوک کوه البرز» (یا ttaira haraysä) در باور سنتی اوستایی را ثبت کرده‌است. همهٔ این موارد، ما را بدین ایده ره می‌نماید که Airyana Vaēǰah، اختراع زرتشتیان است که روبند جدیدی به ایدهٔ سنتی گیتی‌شناسی هندوایرانی داده‌است. بنا بر هر برآوردی، همنهش Airyana Vaēǰah با خوارزم، به کلی بی‌اساس و پایه است، چه ناحیهٔ خوارزمی که ما می‌شناسیم، چه «خوارزم بزرگتر». از آنجایی که رودخانهٔ «داد»، در کل به آسانی قابل شناسایی نیست، محتمل‌ترین پنداره این است که آن را با رودخانهٔ سیحون یا بلکه رودخانهٔ هیرمند، که به نظر می‌رسد در آن زمان، در سنت عقیدتی زرتشتیان، رقابت جالبی با آمودریا داشته‌است، برابر بدانیم.
لبرون رِیمون جیمز سینیور (، تلفظ: ؛ زادهٔ ۳۰ دسامبر ۱۹۸۴) یک بازیکن حرفه‌ای بسکتبال اهل آمریکا است که برای تیم لس آنجلس لیکرز در اتحادیهٔ ملی بسکتبال (NBA) بازی می‌کند. او با نام مستعار کینگ جیمز ، به عقیده بسیاری به عنوان یکی از بزرگ‌ترین بازیکنان بسکتبال در تمام دوران ان‌بی‌ای شناخته می‌شود و همواره در بحث‌هایی در این مورد، او را با مایکل جردن مقایسه می‌کنند. جیمز امتیازآورترین بازیکن در تاریخ ان‌بی‌ای است، و رتبه چهارم را در ثبت بیشترین پاس‌گل دارد. او در هشت فصل متوالی بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۸ در دیدارهای پایانی حضور داشته و در مجموع در ده سری فینال‌های ان‌بی‌ای به میدان رفته‌است. وی برندهٔ چهار قهرمانی ان‌بی‌ای، چهار جایزهٔ باارزش‌ترین بازیکن ان‌بی‌ای (MVP)، چهار جایزهٔ باارزش‌ترین بازیکن فینال‌های ان‌بی‌ای و دو مدال طلای المپیک بوده‌است. جیمز هجده بار به عنوان یکی از بازیکنان تیم آل-ان‌بی‌ای برگزیده شده، پنج بار در تیم نخست دفاعی ان‌بی‌ای قرار گرفته، سه بار به عنوان باارزش‌ترین بازیکن آل-استار انتخاب شده، و در نوزده بازی آل-استار بازی کرده‌است. او در سال ۲۰۲۲ به اولین و تنها بازیکن تاریخ ان‌بی‌ای تبدیل شد که آمار بیش از ده‌هزار امتیاز، ریباند و پاس‌گل را به ثبت رسانده‌است.LeBron James becomes the only member of the 30K-10K-10K club - NBA.com
جیمز در دبیرستان سنت. وینسنت–سنت. مری در زادگاهش اکرون، اوهایو بسکتبال بازی می‌کرد و در آن‌جا بود که رسانه‌های کشور از او به عنوان سوپراستار آیندهٔ ان‌بی‌ای یاد کردند. او به عنوان یک بازیکن آماده برای حرفه‌ای شدن، به عنوان نخستین انتخاب درفت در سال ۲۰۰۳ به کلیولند کاوالیرز پیوست. او در فصل ۰۴–۲۰۰۳ به عنوان بهترین بازیکن تازه‌کار ان‌بی‌ای انتخاب شد. جیمز خیلی سریع خود را به عنوان یکی از بازیکنان برتر لیگ معرفی کرد و در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ جایزهٔ باارزش‌ترین بازیکن ان‌بی‌ای را به دست آورد. او کلیولند را به اولین حضورشان در فینال ان‌بی‌ای در سال ۲۰۰۷ رسانده‌بود، اما پس از عدم موفقیت در کسب عنوان قهرمانی با آن‌ها، او در سال ۲۰۱۰ به عنوان یک بازیکن آزاد با میامی هیت قرارداد امضا کرد. جیمز تصمیمش را برای پیوستن به تیم میامی در یک ویژه برنامه زنده تلویزیونی اعلام کرد که این رفتارش بسیار بحث برانگیز شد.
جیمز در حالی که در ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ برای میامی بازی می‌کرد، دو قهرمانی نخستش را در ان‌بی‌ای به دست آورد؛ همچنین او در هر دو فصل، عنوان باارزش‌ترین بازیکن لیگ و سری فینال را کسب کرد. جیمز پس از چهارمین فصل حضورش در تیم میامی در سال ۲۰۱۴، قرارداد خود را با این تیم برای بازگشت دوباره به کلیولند کاوالیرز فسخ کرد. در سال ۲۰۱۶، کلیولند با رهبری جیمز در سری فینال توانست برابر گلدن استیت واریرز و در حالی که ۳–۱ برابر این تیم در این رقابت عقب بود، به پیروزی برسد تا پس از ۵۲ سال تیمی از شهر کلیولند به عنوان قهرمانی یکی از لیگ‌های بزرگ و حرفه‌ای در ورزش ایالات متحده دست‌یابد. در سال ۲۰۱۸، جیمز با استفاده از اختیارات قرارداد خود، کلیولند را ترک کرد و با لیکرز قرارداد امضا کرد؛ جایی‌که در این تیم چهارمین قهرمانی خود در ان‌بی‌ای و چهارمین جایزهٔ باارزش‌ترین بازیکن فینال را کسب کرد. جیمز همچنین اولین بازیکن در تاریخ ان‌بی‌ای است که به عنوان یک بازیکن فعال، ۱ میلیارد دلار درآمد کسب کرده‌است.
در خارج از زمین بازی، جیمز ثروت و شهرت زیادی از قراردادهای متعددش به دست آورده‌است. او در کتاب‌ها، مستندها (از جمله برنده‌شدن دو جایزهٔ امی ورزشی به‌عنوان تهیه‌کننده اجرایی)، و تبلیغات تلویزیونی حضور داشته‌است. وی همچنین برندهٔ متعدد "جایزهٔ ESPY (جوایز سالیانهٔ دستاوردهای برتر در ورزش)" و میزبان برنامهٔ "پخش زنده شنبه شب" بوده و در فیلم " (۲۰۲۱)" به ایفای نقش پرداخته‌است. جیمز همچنین یکی از سهام‌داران باشگاه لیورپول است. از سال ۲۰۱۱ مؤسسهٔ خیریهٔ بنیاد خانوادهٔ لبرون جیمز، مدرسه ابتدایی، مجتمع مسکونی، فروشگاه خدماتی و مرکز پزشکی در اکرون، اوهایو افتتاح کرده‌است.LeBron James foundation to open new medical center - Fox 8.com (WJW-TV)
جیمز در ۳۰ دسامبر ۱۹۸۴ از مادری ۱۶ ساله به نام گلوریا ماری جیمز در شهر اکرون، اوهایو متولد شد. پدرش، آنتونی مک کللند، فردی سابقه‌دار بود که در زندگی او نقشی نداشت. همان‌طور که جیمز بزرگ‌تر می‌شد، آن‌ها با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می‌کردند و به دلیل نداشتن کار ثابت مادرش مجبور بودند مدام از آپارتمانی به آپارتمان دیگر به محلات فقیرنشین‌تر نقل‌مکان کنند. گلوریا پس از اینکه متوجه شد، اگر جیمز در یک محیط بهتر زندگی کند امکان موفقیت بیشتری دارد، او را به خانواده فرانک واکر، یک مربی محلی فوتبال جوانان سپرد که جیمز را در ۹ سالگی با بسکتبال آشنا کرد.
جیمز بسکتبال را به صورت جدی از کلاس پنجم شروع کرد؛ کمی بعد در اتحادیه بسکتبالیست‌های آماتور برای تیم شهرش بازی کرد و او با همراهی دوستانش موفقیت زیادی در سطح منطقه و کشور به دست آوردند. گروه دوستان او خودشان را «Fab Four» صدا می‌کردند و به یکدیگر قول دادند که با هم به دبیرستان بروند. آن‌ها در اقدامی جنجالی، دبیرستان سنت. وینسنت–سنت. مری را انتخاب کردند؛ یک مدرسه خصوصی کاتولیک با دانش آموزانی عمدتاً سفیدپوست.
لبرون جیمز ستاره تیم بسکتبال دبیرستان شد. او خیلی زود لقب «آقای بسکتبال» را در اوهایو به دست آورد. لبرون به عنوان بهترین بازیکن بسکتبال دانشگاهی در آمریکا معرفی شد و همین موضوع، راه را برای حضور حرفه‌ای او در این رشته باز کرد. او در سال ۲۰۰۳ اولین قرارداد حرفه‌ای خود را با کلیولند کاوالیرز به امضا رساند.
جیمز در سال ۲۰۰۳ توانست مستقیماً از دبیرستان وارد ان‌بی‌ای شود. بدین ترتیب او برای اولین بار در ان‌بی‌ای با لباس تیم کلیولند کاوالیرز و در مقابل تیم ساکرامنتو کینگز بازی کرد؛ در این بازی او رکورد ۲۵ امتیاز را به عنوان یک بازیکن تازه‌کار راه‌یافته از درفت ثبت کرد. جیمز در اولین سال حضور خود در ان‌بی‌ای توانست جایزهٔ بهترین بازیکن تازه‌کار سال را به دست بیاورد. علاوه بر آن وی امتیاز حضور در مسابقه دانک را نیز کسب نمود که به دلیل آسیب دیدگی در ناحیه مچ پا، در این مسابقه حضور پیدا نکرد.
او در این سال برای اولین بار کفش‌های LJ نایک را که با آرم خود وی بود پوشید و با کمپانی نایک قرارداد بست. او یکی از سه بازیکن تاریخ ان بی ای به‌شمار می‌رود که توانسته در اولین فصل حضور خود در لیگ آمار (۲۰ امتیاز و ۵ ریباند و ۵ پاس گل) را در هر بازی به‌دست‌آورد.
لبرون در این فصل با بازی خوبش توانست جزو بازیکنان شروع‌کننده تیم شود و نمایندهٔ شایسته‌ای برای تیم کاوالیرز باشد اما تجربه و بازی خوب لبرون به اندازه‌ای نبود که به تیم کاوالیرز کمکی کند و کاوالیرز با ۴۲ برد و ۴۰ شکست موفق به حضور در پلی آف نشد. اما لبرون در آن سال رکورد جوان‌ترین بازیکن را شکست و به عنوان جوانترین بازیکن جز ده بازیکن برتر لیگ قرار گرفت. میانگین لبرون در هر بازی در این فصل بدین گونه بود: ۲۷٫۲ امتیاز، ۷٫۲ پاس منجر به گل، ۷٫۴ ریباند و ۲٫۲ توپ ربایی.
لبرون جیمز در این سال هم توانست وارد آل استار شود و در آن بازی با ۲۹ امتیاز ۶ ریباند و ۲ پاس منجز به گل در سن ۲۱ سالگی به عنوان جوانترین بازیکن باارزش انتخاب شود. در این بازی‌ها تیم کلیولند با کمک لبرون توانست به مرحله حذفی پلی آف راه پیدا کند اما بدون کسب مقامی حذف شد. لبرون در این فصل با میانگین ۳۰ امتیاز ۷ ریباند و ۶ پاس منجر به گل و رکوردهای بسیار و عناوین زیادی چون بهترین بازیکن هفته و _ و … این فصل را به پایان برد. لبرون در آن سال یکی از بخت‌های اول MVP بود که به دلیل بازی‌های خوب استیو نش در فصل و پلی آف موفق به کسب آن نشد و فقط نامزد جایزه بهترین بازیکن شد.
لبرون در پلی آف بازی‌های بهتری از خود نشان داد به طوری که در پلی آف و در بازی با واشینگتن ویزارد توانست با ۳۲ امتیاز، ۱۱ ریباند و ۱۱ پاس منجر به گل در پی آف کند. تیم کلیولند در پلی آف در مجموع ۶ بازی از سد تیم واشینگتن ویزاردز گذشت اما نتوانست از سد محکم بن والاس و تیم دیترویت پیستونز بگذرد.
جیمز در ۱ ژوئیه ۲۰۱۰ قراردادش با کاوالیرز پایان یافت و به بازیکن آزاد تبدیل شد تا اینکه سرانجام با قراردادی به ارزش ۱۱۰ میلیون دلار از تیم کلیولند به میامی هیت منتقل شد تا در کنار دوین وید و کریس باش بازی کندو بتواند قهرمانی ان بی ای را به دست آورد. او در این تیم چهار بار در فینال ان بی ای حضور پیدا کرد اما فقط دو بار موفق به کسب عنوان قهرمانی ان بی ای شد یکی در سال ۲۰۱۲–۲۰۱۱ با شکست دادن تیم اوکلاهاما و دیگری در سال ۲۰۱۳–۲۰۱۲ با شکست دادن تیم سن آنتونیو موفق به قهرمانی در ان بی ای شد.
پس از ۴ سال حضور درخشان در تیم میامی هیت لبرون جیمز برای عمل به قول خود به طرفداران برای کسب اولین قهرمانی برای کلیولند کاوالیرز به این تیم بازگشت که مورد استقبال بی نظیر مردم نیز قرار گرفت. لبرون قبلاً هم این تیم را در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۷ به فینال ان بی ای برده بود که در ۴بازی از تیم سن آنتونیو اسپورس شکست خوردند وجام آن سال به تگزاس رفت. در این سال تیم کاوالیرز با مربیگری آقای دیوید بلات و با حضور بازیکنان سرشناسی چون لبرون جیمز، کایری ایروینگ، کوین لاو یکی از بهترین بازیکنان سنتر، شوان ماریون که سابقهٔ قهرمانی با دالاس ماوریکس را دارد؛ و جی آر اسمیت و ایمان شامپرت که تقریباً از نیم فصل به این تیم پیوستند کلیولند یکی از مدعیان قهرمانی شد. در طول فصل کلیولند کاوالیرز با ۲۹ باخت و ۵۳ برد در رده دوم کنفرانس شرق و در رده پنجم قرار گرفت و به پلی آف راه یافت. این تیم که آندرسون وارژااو را در طول فصل به دلیل مصدومیت از دست داده بود در مرحلهٔ اول بازی‌های پلی آف کوین لاو را نیز به دلیل مصدومیت از دست داد. با درخشش لبرون جیمز و بازی عالی وی کلیولند کاوالیرز آتلانتا هاوکس که در طول فصل اولین کنفرانس شده بود ۴–۰ شکست داد و برای دومین بار قهرمان کنفرانس شرق شد و به فینال ان بی ای راه یافت. این تیم پس از دست دادن دو بازیکن کلیدی خود به دلیل مصدومیت جدی شانس بدش تمامی نداشت و در بازی دوم فینال کایری اروینگ نیز به جمع مصدومان کاوالیرز پیوست. با این حال لبرون جیمز که پنجمین سال پی در پی در فینال را تجربه می‌کرد یک تنه با بازیهای زیبای خود تلاش کرد که آرزوی دیرینه خود و طرفداران را به واقعیت تبدیل کند، اما در فینال ۴–۲ به گلدن استیت شکست خوردند و به قهرمانی دست نیافتند.
در شصت و چهارمین سال برگزاری آل استارز در ایالت نیویورک در زمین تیم‌های نیو یورک کنیکس و بروکلین نتس و در ورزشگاه مدیسون اسکوئر گاردن و بارکلیز سنتر لیران جیمز بار دیگر توسط رأی مردم با ۱٫۴۷۰٫۴۸۳ رأی در رتبه اول انتخاب برای بازی در مسابقه آل استارز قرار گرفت و یازدهمین سال پیاپی حضور در آل استارز را تجربه می‌کرد او فقط ۳۲دقیقه در بازی حضور داشت و با ۳۰امتیاز و ۷پاس گل و ۵ریباند و ۲توپ ربایی بازی را تمام کرد که کنفرانس شرق ۱۵۸–۱۶۳از کنفرانس غرب شکست خورد.
در این فصل که برابر با هفتادمین سال برگزاری ان بی ای بود لبرون جیمز ۳۱ساله سیزدهمین سال حضور خود در لیگ حرفه‌ای ان بی ای را تجربه می‌کرد. در طی فصل لبرون از نقش خود در نقاط مختلف زمین انتقاد کرد و این انتقاد منجر به بیرون کردن مربی دیوید بلات شد و مربی ۳۹ساله آقای تایرون لو مربیگری فینالیست فصل قبل کلیولند کاوالیرز را بر عهده گرفت. کلیولند آندرسون وارژاوو را به گلدن استیت واریورز انتقال داد و چنینگ فرای از اورلاندو مجیک قرارداد بست و او را استخدام کرد. کلیولند کاوالیرز بعد از گلدن استیت واریورز بهترین تیم ۳امتیازی زن فصل شد و با ۵۷برد و ۲۵باخت نسبت به فصل قبل عملکرد بهتری داشت و رتبه اول کنفرانس شرق و رتبه سوم کل را کسب کرد. لبرون در ۷۶ بازی با میانگین ۳۵/۶دقیقه بازی و ۲۵/۳امتیاز و ۷/۴ریباند و ۶/۸پاس گل و ۱/۴توپ ربایی و ۰/۶بلاک فصل خوبی را پشت سر گذاشت. او در طول فصل ۵بار بهترین بازیکن هفته و ۳بار بهترین بازیکن ماه شد(۳ماه پایانی) و بار دیگر یکی از مدعیان باارزشترین بازیکن فصل شد، اما استفن کری که تیمش گلدن استیت واریورز با ۷۳برد و ۹باخت فصل بهتری را گذراندند این لقب را به دست آورد.
در شصت و پنجمین سال برگزاری آل استارز در ایالت اونتاریو کشور کانادا در زمین تیم تورنتو رپتورز در ورزشگاه ایر کانادا سنتر لبرون جیمز بار دیگر توسط رأی مردم با ۱٫۰۸۹٫۲۰۶ رأی در رتبه اول انتخاب برای بازی در مسابقهٔ آل استارز قرار گرفت و دوازدهمین سال پیاپی حضور در آل استارز را تجربه می‌کرد او فقط ۲۰دقیقه در بازی حضور داشت و با ۱۳امتیاز و ۷پاس گل و ۴ریباند بازی را تمام کرد که کنفرانس شرق ۱۷۳–۱۹۶ کنفرانس غرب شکست خورد.
در مرحله اول کلیولند کاوالیرز با رتبه ۸کنفرانس شرق یعنی دیترویت پیستونز مقابله می‌کرد و در ۴ بازی پیاپی ۴–۰ دیترویت را شکست داد و در مرحله دوم با آتلانتا هاوکس که در فینال کنفرانس شرق سال قبل که ۴–۰ آن‌ها را شکست داده بودند بار دیگر در مقابل هم قرار گرفتند و آتلانتا در پی انتقام سال قبل بود ولی بار دیگر ۴–۰ به کلیولند باختند و در بازی دوم کلیولند کاوالیرز با ۲۵ پرتاب ۳امتیازی منجر به گل رکورد را زد و به فینال کنفرانس شرق رسید و در مقابل تورنتو رپتورز قرار گرفت…
کلیولند در فینال بار دیگر با گلدن استیت مواجه شد آن‌ها دو بازی اول را واگذار کردند اما بازی سوم در اوهایو گرفتند ولی بازی چهارم را در خانه خود باختند تا نتیجه۳–۱بشود و کار برای پادشاه و یارانش سخت بشود اما لبرون و یارانش بازی بعدی در سان فرانسیسکو را بردند و بازی ششم در اوهایو را با قدرت هرچه تمام یه سود خود تمام کردند تا کار به بازی هفتم کشیده شود.
بازی هفتم که در سان فرانسیسکو و با حمایت بی نظیر هواداران گلدن استیت برگزار می‌شد مانع لبرون نشد و آن‌ها بازی را با اندکی اختلاف پیروز شدند و لبرون تیم کلیولند را برای اولین بار قهرمان کرد و رؤیای ۴۷ساله مردم زادگاهش را به واقعیت تبدیل کرد.
لبرون به قولش وفا کرد و البته ناگفته نماند که او با تریپل دبلی که در فینال انجام داد بهترین بازیکن (mvp) شد تا فصل خود را به زیبایی هرچه تمام به پایان برساند.
در این فصل که برابر با هفتادو یکمین سال برگزاری ان بی ای بود لبرون جیمز ۳۲ساله چهاردهمین سال حضور خود در لیگ حرفه ان بی ای را تجربه می‌کرد. تیم کاوالیرز در پایان فصل عادی با اندکی اختلاف نسبت به تیم بوستون سلتیکس دوم شد اما جیمز و یارانش در پلی آفس توانستند تیم بوستون سلتیکس را در فینال کنفرانس شرق شکست بدهند و ضمن قهرمانی در کنفرانس شرق به فینال راه پیدا کنند. اما در فینال کاوالیرز نتوانست در برابر تیم قدرتمند گلدن استیت واریرز مقاومت کند و با نتیجه ۱–۴ درمجموع ۵ بازی در خانه حریف شکست خورد و به نایب قهرمانی اکتفا کرد.
در شصت و ششمین سال برگزاری آل استارز در ایالت لو ئیز یانا در زمین تیم نیو اورلینز پلیکینز در ورزشگاه اسموتی کینگ سنتر لبرون جیمز بار دیگر توسط رأی مردم با ۱٫۸۹۳٫۷۵۱ رأی در رتبه اول انتخاب برای بازی در مسابقه آل استارز قرار گرفت و سیزدهمین سال پیاپی حضور در آل استارز را تجربه می‌کرد او فقط ۲۰دقیقه در بازی حضور داشت و با ۲۳امتیاز و ۳ریباند و ۱پاس گل بازی را تمام کرد که کنفرانس شرق ۱۸۲–۱۹۲ کنفرانس غرب شکست خورد.
در شصت و هفتمین مسابقه ستارگان برای اولین بار به جای بازی دو تیم منتخب شرق و غرب، بازی بین دو تیم لبرون جیمز و استفن کری که بیشترین رأی را در بین بازیکنان به دست آورده بودند، در لس آنجلس برگزار شد. در این مسابقهٔ جذاب، تیم لبرون جیمز موفق شد تیم استفن کری را با نتیجهٔ ۱۴۸ بر ۱۴۵ شکست دهد. لبرون جیمز با ثبت آمار ۲۹ امتیاز، ۱۰ ریباند و ۸ پاس گل، برای سومین بار با ارزش‌ترین بازیکن مسابقه ستارگان NBA شد.
جیمز با قراردادی چهار ساله به ارزش ۱۵۴ میلیون دلار از تیم کلیولند کاوالیرز به لس‌آنجلس لیکرز پیوست. لبرون در این فصل به دلیل مصدومیت کمترین بازی خود در یک فصل را انجام داد. همچنین بعد از ۱۴ سال نتوانست در پلی اف حضور پیدا کند.
در طول خارج از فصل، لیکرز فرانک فوگل را به عنوان سرمربی جدید خود استخدام کرد و اکثریت نیروی جوان خود را با بازیکن بزرگ آنتونی دیویس به پلیکانز مبادله کرد. جیمز بلافاصله با تغییر دادن سبک بازی خود، انتقال به پوینت گارد و رقابت با تلاش دفاعی پایدارتر، فهرست بسیار بهبود یافته لس آنجلس را پذیرفت. پس از رهبری جیمز، لیکرز فصل ۲۰۱۹–۲۰۲۰ را با رکورد ۱۷–۲ آغاز کرد که با بهترین شروع تاریخ مطابقت داشت. در ۲۵ ژانویه، یک روز قبل از مرگ برایانت در سقوط هلیکوپتر، جیمز از کوبی برایانت اسطوره تیم، از سومی در لیست گلزنان تمام وقت فصل عادی گذشت. در اوایل ماه مارس، قبل از اینکه فصل به دلیل همه‌گیری کووید-۱۹ تعلیق شود، جیمز لیکرز را به پیروزی بر باکس در یک مسابقه از رهبران کنفرانس هدایت کرد، و به دنبال آن یک برد قطعی در برابر کلیپرز انجام شد. بازی‌های فصل عادی در ژوئیه از سر گرفته شد و در ماه اوت در به پایان رسید، جایی که جیمز فصل عادی را به عنوان رهبر لیگ در پاس گل برای اولین بار در دوران حرفه‌ای خود، با میانگین ۱۰٫۲ پاس در هر بازی به پایان رساند.
لیکرز به عنوان تیم شماره یک غرب وارد پلی آف شد و به‌طور قاطعی به فینال‌ها صعود کرد، با تنها سه باخت در طول راه. در بازی ۵ از فینال کنفرانس در برابر ناگتس، جیمز با به ثمر رساندن ۳۸ امتیاز، از جمله ۱۶ امتیاز در کوارتر چهارم، به قهرمانی تیم در کنفرانس کمک کرد. در فینال‌ها، جیمز و هم تیمی‌هایش در برابر میامی هیت، به سرعت با برتری ۲–۰ کنترل سری را در دست گرفتند. در بازی ۵، جیمز بهترین عملکرد آماری خود را در فینال‌ها با ۴۰ امتیاز، ۱۳ ریباند و ۷ پاس منجر به امتیاز در یک دوئل به یاد ماندنی با جیمی باتلر از میامی داشت، اما لس آنجلس در نهایت با اختلاف کم شکست خورد. لیکرز سرانجام هیت را در بازی ۶ حذف کرد که جیمز، میانگین ۲۹٫۸ امتیاز، ۱۱٫۸ ریباند، و ۸٫۵ پاس منجر به امتیاز را در طول این سری کسب کرد؛ همچنین چهارمین قهرمانی NBA و چهارمین جایزه MVP فینال را به دست آورد. با ۳۵ سال و ۲۸۷ روز سن، او دومین بازیکن مسن تاریخ لیگ بود که این جایزه را برد و تنها بازیکنی در تاریخ NBA بود که با سه تیم مختلف برنده این جایزه می‌شود. جیمز و هم تیمی اش دنی گرین نیز سومین و چهارمین بازیکن تاریخ NBA شدند که حداقل یک قهرمانی را با سه تیم مختلف هر کدام به دست می‌آورند.
فصل ۲۱–۲۰۲۰، بازی‌ها به ۷۲ بازی برای هر تیم کاهش یافت و از ۲۲ دسامبر ۲۰۲۰، به دلیل همه‌گیری COVID-19، پس از کوتاه‌ترین خارج از فصل در تاریخ NBA، فصل برای لیکرز با شکست ۱۱۶–۱۰۹ به کلیپرز آغاز شد. در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۰، جیمز اولین بازیکن تاریخ NBA شد که در ۱۰۰۰ بازی متوالی ۱۰ امتیاز یا بیشتر، در برد ۱۲۱–۱۰۷ مقابل اسپرز به دست آورد. در باخت ۱۰۹–۹۸ مقابل نتز در ۱۸ فوریه، جیمز سومین بازیکن تاریخ NBA با ۳۵۰۰۰ امتیاز حرفه ای شد و به کریم عبدالجبار و کارل مالون پیوست، با ۳۶ سال و ۵۰ روز سن، جوانترین بازیکنی که به این جایگاه رسیده‌است. در ۲۰ مارس، مچ پای جیمز در برابر هاکس رگ به رگ شد اما او توانست یک شوت سه امتیازی پس از آن بزند تا رکورد ۱۰ امتیاز خود را قبل از خروج از بازی زنده نگه دارد. در ماه مارس، لیکرز در جایگاه ۲ بود با دو بازی عقب‌تر از جاز، اما آنها ۱۴–۱۶ بدون دیویس و ۶–۱۰ بدون جیمز پیش رفتند و به شماره ۵ سقوط کردند. جیمز در ۳۰ آوریل پس از از دست دادن ۲۰ بازی در طولانی‌ترین غیبت دوران حرفه ای خود، بازگشت. در ماه مه، جیمز پس از ترک بازی مقابل رپتورز، دوباره از میادین دور شد، اما برای دو بازی پایانی بازگشت و فصل را با میانگین ۲۵٫۰ امتیاز، ۷٫۷ ریباند و ۷٫۸ پاس منجر به امتیاز با ۵۱٫۳ درصد شوت در ۴۵ بازی از ۷۲ بازی به پایان رساند؛ این هفدهمین فصل متوالی او با میانگین حداقل ۲۵ امتیاز در هر بازی بود که بیشترین رکورد در تاریخ NBA است.
در یک فصل مملو از مصدومیت، لیکرز با رکورد ۴۲–۳۰ به پایان رسید و به دلیل تای‌بریک‌ها در رتبه هفتم قرار گرفت و در مسابقات با واریرز رتبه ۸ روبرو شد. لیکرز ۱۰۳–۱۰۰ پیروز شد بعد از اینکه جیمز در دقیقه پایانی شوت سه امتیازی به ثمر رساند و آمار یک تریپل دابل با ۲۲ امتیاز، ۱۱ ریباند، و ۱۰ پاس منجر به امتیاز به همراه ۲ توپ ربایی و ۱ بلاک را از خود ثبت کرد، شوت ۳۴ فوتی (۱۰ متر) او قبل از شات کلاک، دورترین شوت سبد او در فصل و همچنین دورترین شوت او در سه دقیقه پایانی یک بازی در دوران حرفه‌ای‌اش بود. در دور اول پلی آف، لیکرز با تیم رتبه ۲، فینیکس سانز روبرو شد، اولین بار در دوران حرفه ای جیمز که در سری ابتدایی برتری زمین خانگی نداشت. آنها قبل از اینکه دیویس در بازی ۴ دچار کشیدگی کشاله ران شود، ۲–۱ پیش بودند، که در آن بازی جیمز ۲۵ امتیاز، ۱۲ ریباند و ۶ پاس منجر به امتیاز ثبت کرد؛ اما لیکرز در شش بازی مغلوب سانز شد و این اولین باری بود که جیمز در دور اول در دوران حرفه‌ای خود با تیمش حذف می‌شود. او این سری را با میانگین ۲۳٫۳ امتیاز به پایان رساند، که جزو کم‌ترین امتیازات او برای یک سری در طول دوران حرفه‌ای‌اش و پایین‌ترین امتیاز او از زمان کسب میانگین ۲۲٫۸ در فینال‌های کنفرانس شرق در سال ۲۰۱۴ بود.