moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
به دنبال تصاحب کوتاه کمونیست قدرت توسط بلا کان در سال ۱۹۱۹، گروه‌های فمینیستی و سایر سازمان‌هایی که انقلابی تلقی می‌شدند، کوچکتر، مخفیانه و کمتر نفوذ کردند. با قرار گرفتن در شرایط مشابه، برخی از فمینیست‌ها، کمونیست‌ها و دیگر رادیکال‌ها روابط کاری را ایجاد کردند. زنان مجارستانی حق رای نسبی و حق خدمت در پارلمان را به دست آوردند، در حالی که ظهور یک سیستم حکومتی حزبی به زنان راهی جدید و پذیرفته شده اجتماعی برای به رسمیت شناختن و مشارکت داد. زنان به ویژه در حزب وحدت ملی و اردوگاه زنان مسیحی فعال بودند.Andrea Peto, “Hungarian women in politics, 1945-51,” in "Power and the People: A Social History of Central European Politics, 1945-56", eds. با گسترش فرصت‌های سیاسی، زنان مجارستانی به‌طور همزمان در نقشی کاملاً سنتی به عنوان مادر و مراقب فرزندان کشور مورد توجه و حمایت قرار گرفتند. از سال ۱۹۴۱، گروه‌های زنان بیشتر به دلیل رویدادهای سیاسی منتهی به جنگ جهانی دوم شروع به واگرایی کردند.
زنان در سال ۱۹۱۸ به حق رای محدودی دست یافتند (برای اولین بار در سال ۱۹۲۲ رای دادند). و حق رای کامل در سال ۱۹۴۵ به انان داده شد، اما مانند سایر دولت‌های کمونیستی، حقوق مدنی مردان و زنان نمادین بود، زیرا این سیستم یک سیستم استبدادی بود. در دوران کمونیستی، زنان عضو پارلمان بودند (آنها در سال ۱۹۴۹ ۱۸ درصد و در سال ۱۹۸۰ ۳۰ درصد از اعضا را تشکیل می‌دادند)، اما این صرفاً برای نمای ظاهری بود، زیرا آنها در عمل قدرت کمی داشتند و بازیگران اصلی تصمیم می‌گرفتند و سیاست‌ها را تعیین کنند. مجارستان اولین انتخابات آزاد خود را پس از سقوط کمونیسم برگزار کرد و در سال ۱۹۹۰ تنها درصد از اعضای منتخب زن بودند. تا سال ۲۰۱۸، زنان ۱۲٫۶ درصد از مجلس را تشکیل می‌دادند.
در کوبا، زنان در زمینه‌های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی و همچنین در خانواده از حقوق قانونی برابر با مردان برخوردارند. طبق ماده ۴۴ قانون اساسی کوبا، «دولت فرصت‌ها و امکاناتی مشابه مردان برای زنان را تضمین می‌کند تا به مشارکت کامل زنان در توسعه کشور دست یابد.» در سال ۲۰۱۵، زنان ۴۸٫۹ درصد از کرسی‌های پارلمانی مجلس ملی کوبا را در اختیار داشتند و در رتبه ششم از ۱۶۲ کشور در زمینه مسائل مربوط به مشارکت زنان در زندگی سیاسی قرار داشتند.http://hdr.undp.org/sites/default/files/2016_human_development_report.pdf United Nations Gender Inequality Index 2015 بسیاری از زنان در کوبا از پیشینه‌های نژادی مختلف از جمله آفریقایی-کوبایی هستند. زنان در کوبا، که پیشتر یک گروه به حاشیه رانده شده بودند، توانستند سطوح تحصیلی بالاتر و پیشرفت‌های برابر را در حرفه خود کسب کنند. قانون خانواده در سال ۱۹۷۵ به گونه‌ای طراحی شد که به زنان کوبایی اجازه می‌داد وظایف خانه را به‌طور عادلانه با همسران خود تقسیم کنند. فرصت‌های شغلی در شهرها فراهم شد و در نتیجه بسیاری از زنان کوبایی روستاها را ترک کردند تا در شهرها کار و زندگی کنند. با این حال، به دلیل افزایش تعداد زنان کوبایی در حال تحصیل و کار، نرخ تولد در کشور کاهش یافته‌است. گرچه فرایند تبعیض‌زدایی در کوبا اجرا شده‌است، هنوز برخی مسائل در رابطه با مسکن عادلانه در کوبا وجود دارد.
پیش از انقلاب ۱۹۵۹، سقط جنین در کوبا غیرقانونی و وسایل پیشگیری از بارداری غیرقابل دسترس بود. قوانین بهداشت باروری بر اساس قانون مجازات ۱۸۷۰ در اسپانیا شکل گرفت و سقط جنین را بسیار محدود کرد.http://www.un.org/esa/population/publications/abortion/doc/cubasr1.doc "Cuba Sr1" United Nations Population Publications. در سال ۱۹۳۶، برخی از قوانین محدودکننده بازنویسی شد و در قانون جزایی جدید به نام قانون دفاع اجتماعی گنجانده شد.
پس از ایجاد فدراسیون زنان کوبا (FMC) در سال ۱۹۶۰، تلاش‌هایی برای افزایش حقوق باروری زنان در کوبا انجام شد. در سال ۱۹۶۵، سقط جنین غیرقانونی شد و در سال ۱۹۷۹، سقط جنین رایگان و به راحتی در دسترس بود.Bélanger and Flynn, March 2009. بانک اطلاعات سیاست جمعیت سازمان ملل متحد بیان می‌کند که بین سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۷۴، میزان سقط جنین قانونی از ۱۶٫۵ به ۶۹٫۵ سقط قانونی در هر ۱۰۰۰ زن در سن باروری رسید. در حال حاضر، برآورد حدود ۴۷ و ۶۲ سقط جنین قانونی به ازای هر ۱۰۰۰ زن در سن باروری است.
دلیل اینکه چنین تمرکزی روی سقط جنین در بحث حقوق باروری در کوبا وجود دارد این است که از آن برای تنظیم خانواده استفاده می‌شود. با این حال، سایر داروهای ضدبارداری به صورت رایگان از طریق سیستم مراقبت‌های بهداشتی کوبا در دسترس هستند و مورد استفاده قرار می‌گیرند. با توجه به آمار جمع‌آوری شده از یونیسف و بخش جمعیت سازمان ملل، تخمین زده می‌شود که شیوع انواع روش‌های پیشگیری از بارداری (روش‌هایی که به عنوان روش‌های نوین پیشگیری از بارداری از جمله عقیم‌سازی زنان و مردان، قرص‌های هورمونی خوراکی، دستگاه داخل رحمی (IUD)، کاندوم مردانه، مواد تزریقی، دستگاه‌های کاشتنی، روش‌های مسدودکننده واژن، کاندوم زنانه و پیشگیری اضطراری از بارداری تعریف می‌شوند) ۷۳٫۷ درصد در میان زنان ۱۵ تا ۴۹ ساله در کوبا بود. اوج این مقدار در سال ۲۰۱۰ که ۷۷٫۸ درصد بود و کمترین مقدار آن در سال ۱۹۸۰ که ۶۰ درصد بود، اعلام می‌شود.
کوبا از نظر تاریخی یک جامعه عمدتاً کشاورزی و با اقتصاد مبتنی بر گردشگری در مناطق شهری، در درجه اول هاوانا، بود. بدین ترتیب بسیاری از زنان مجبور به کار به عنوان خدمتکار یا روسپی در این مناطق شدند، زیرا از آنجا که آن‌ها از فرصت‌های تحصیلی محروم بودند، گزینه‌های زیادی برای کار نداشتند. پیش از انقلاب، حدود ۷۰ درصد از زنان در نیروی کار، خدمتکار خانه بودند و در ساعت‌های طولانی با حقوق کم و مزایای کم یا بدون مزایا کار می‌کردند. در آن دوران تنها حدود ۱۹۴٬۰۰۰ زن در نیروی کار، حدود ۷۰۰٬۰۰۰ نفر بیکار و ۳۰۰٬۰۰۰ نفر کم‌کار بودند.Randall, Margaret.
پس از انقلاب، FMC برای ایجاد حقوق برابر آموزشی برای زنان مبارزه کرد. این سازمان با دیگر کشورهای آمریکای لاتین ملاقات کرد تا ایده‌هایی را برای بهبود آموزش زنان به اشتراک بگذارد. FMC با ایجاد مدارس ویژه زنانی که خدمتکار خانه و فاحشه بودند و همچنین مدارسی برای زنانی که در فقر زندگی می‌کردند، شروع به کار کرد. این مدارس برای کمک به زنان طراحی شدند تا طیف وسیع‌تری از مهارت‌ها را توسعه دهند و در نهایت به آن‌ها کمک کنند تا توانایی کسب آموزش عالی را به دست آورند.Randall, Margaret. این مدارس همچنین برای کمک به کاهش نرخ بی‌سوادی کشور اقدام کردند. زمانی که فیدل کاسترو به قدرت رسید حدود یک چهارم جمعیت کوبا بی‌سواد بودند که بیش از نیمی از آن‌ها زن بودند. تا سال ۱۹۶۱ تقریباً کل کشور باسواد شد که این کار عمدتاً به لطف داوطلبانی (که حدود ۵۶ درصد آن‌ها زنان جوان بودند) انجام شد که برای آموزش سواد به مناطق روستایی می‌رفتند.
تا سال ۲۰۱۱، زنان در کوبا بیش از ۸۰ درصد از دانشجویان دانشگاه و حدود ۶۸ درصد از فارغ‌التحصیلان دانشگاه را شکل می‌دادند. در مقایسه، زنان حدود ۵۷ درصد از دانشجویان کارشناسی در ایالات متحده را در سال ۲۰۰۸ تشکیل می‌دادند.https://www.aauw.org/files/2013/01/Cuba_whitepaper.pdf "Gender Equality and the Role of Women in Cuban Society" 2013. زنان در کوبا نیز حدود ۸۱ درصد از دانشجویان پزشکی را تشکیل می‌دهند، اما در رشته‌های ریاضی و علوم کمتر حضور دارند و تنها ۴۶ درصد از دانشجویان علوم طبیعی و ریاضی، ۳۷ درصد از دانشجویان رشته‌های فنی و ۳۰ درصد از دانشجویان مهندسی را تشکیل می‌دهند.
در سراسر جهان، مردم نگران زنانه شدن فقر هستند. بر اساس مطالعه ای که توسط برنامه جهانی غذا (WFP) انجام شده‌است، از هر ده نفر فقیر، هفت نفر زن یا دختر هستند. در کوبا، ما شاهد چیزی منحصر به فرد در این زمینه هستیم. در حالی که متوسط دستمزد کوبایی‌ها حدود ۴۹۴٫۴ پزو معمولی در ماه (۱۸٫۶۶ دلار) در پایان سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۵ بود،http://www.miamiherald.com/news/nation-world/world/americas/cuba/article89133407.html "Study: Cubans don’t make much, but it’s more than state salaries indicate" Whitefield 2016. افزایش تعداد زنان در نیروی کار فنی در کوبا مشاهده شده‌است. بر اساس درگاه داده‌های جنسیتی بانک جهانی، زنان ۴۲ درصد از نرخ مشارکت نیروی کار در کوبا را تشکیل می‌دهند. تحقیقات انجام شده توسط انجمن آمریکایی زنان دانشگاهی (AAUW) نشان داد که در سال ۲۰۱۱، زنان حدود ۷۰ درصد از نیروی کار فنی، ۶۹ درصد کارکنان مراقبت‌های بهداشتی و ۸۰ درصد از کارکنان آموزشی را تشکیل می‌دادند، اما تنها حدود ۳۰ درصد از مهندسین بودند. این نشان می‌دهد که نرخ‌ها در بخش علمی و فنی کاهش یافته‌است.
پیش از انقلاب هیچ زنی در نیروی کار وجود نداشت، چه رسد به اینکه برای استخدام دستمزد دریافت کند. بر اساس مقاله "سوسیالیسم و فمینیسم: زنان و انقلاب کوبا، بخش ۱،" تنها ۱۴٫۲ درصد از جمعیت زنان در مشاغل حقوقی بودند. در آن دوران انتظار می‌رفت بیشتر زنان خانه‌دار باشند و به همسر و خانواده خود رسیدگی کنند. البته درصد کمی از آن‌ها به دنبال کار بودند. بر اساس مقاله "سوسیالیسم و فمینیسم: زنان و انقلاب کوبا، بخش ۱"، در سال ۱۹۵۸ فقط ۱۹٫۳ درصد از زنان به دنبال کار بودند. از آن زمان، در مقایسه با آمار، اکنون شاهد افزایش تعداد زنان در نیروی کار هستیم. اما هنوز تفاوت میان مردان و زنان شاغل در محل کار و میزان حقوق دریافتی آن‌ها قابل مشاهده است؛ بنابراین می‌توان گفت تغییراتی جزئی ایجاد شده‌است، اما هنوز پیشرفت‌ها و تغییرات بسیار بیشتری برای زنان کوبا و دریافت حقوقی که شایسته آن هستند، وجود دارد.Murray, Nicola.
ویوی لون (؛ ۲۰ مه ۱۸۷۲–۲۷ دسامبر ۱۹۶۶)، با نام اولیویا ماتیلدا لون در هنگام تولد، معمار فنلاندی بود. او نخستین زنی بود که انجمن معماران فنلاندی عنوان افتخاری «پروفسور» را به او اهدا کرد.
اولیویا ماتیلدا لون در روستای انکینیمی، در نزدیکی تامپره در ۲۰ مه ۱۸۷۲ زاده شد. پدرش ویلهلم لون، آبجوساز محلی بود و مادرش ماتیلدا سیرن نام داشت. پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسهٔ صنعتی تامپره به هلسینکی نقل مکان کرد. از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۶ در دانشگاه پلی‌تکنیک هلسینکی در رشتهٔ معماری تحصیل کرد. در همین دوره در چندین مسابقهٔ معماری برنده جایزهٔ نخست شد. او در طول زندگی خود با هانا پروینن دوستی نزدیک برقرار کرد که بارها همکاری حرفه‌ای منجر شد.
پس از فارغ التحصیلیش از دانشگاه، لون دفتر معماری خود را تأسیس کرد و او را به اولین معمارفعال و مستقل زن در کشور فنلاند تبدیل کرد.> در سال ۱۹۰۴، او اولین جایزه معماری را در مسابقه ای از مدرسه تجاری تامپره برد. از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۳، ویوی لون و آرماس لیندگرن، تئاتر استونی را به سبک آر نوو و همچنین دانشجویان جدید در هلسینکی را طراحی کردند و ساختند. در سال ۱۹۱۳، او به ییواسکولا نقل مکان کرد، در آن جا او طرّاحی چندین پروژهٔ معماری، از جمله یک مدرسه، یک کارخانه و چندین ساختمان دیگر رابر عهده گرفت.
در دههٔ ۱۹۱۰، او عمارتی در ییواسکالا، شهری که آثار بسیاری از آلوار آلتو، معمار شهیر فنلاندی در آنجاست، طراحی کرد. این پروژه در سال ۱۹۱۵ به پایان رسید. در دههٔ ۱۹۲۰، او با هانا پروینن در بسیاری از پروژه‌های معماری در منطقهٔ ییواسکالا، مانند طرّاحی چند مهدکودک، ایستگاه مراقبت‌های بهداشتی، یک کلیسا و یک کتابخانه همکاری کرد. در همان زمان او دفتر مرکزی انجمن مسیحی زنان جوان (YWCA) را در هلسینکی طراحی کرد و ساخت. در سال ۱۹۴۵، رصدخانهٔ ژئوفیزیک سدانکالا، که او طرّاحی کرده بود، نیز تکمیل شد. در سال ۱۹۵۶، او اولین زنی بود که انجمن معماران فنلاندی عنوان افتخاری «پروفسور» را به او داد.
در سال ۲۰۱۰، مجسمه‌ساز سنیا وکتموف مجسمه‌ای از لون را, "10 syytä rakastaa naisarkkitehtia", Yle, Mar. 6, 2015. در مرکز پارکی خصوصی رو به عمارت قدیمی خود لون پرده برداری کرد،Siilahti, A. , "Sonja Vectomov tanssittaa pronssia", "Etelä-Suomen Sanomat", Feb. 15, 2010.Kenkä, "Jyväskylä: Wivi Lönn Walk", Walk Finland (blog), Jun. 19, 2012. که طرح کلی آن بر روی پایه آن ظاهر می‌شود (اشاره ای مبهم به استفاده لون از همان طرح کلی در خانه‌ای که او طراحی کرده بود).
لون هرگز ازدواج نکرد و فرزندی نداشت. با این حال، او تا قبل از مرگ مادرش در سال ۱۹۲۴ فقط به مدّت کوتاهی تنها زندگی می‌کرد. برای مدت طولانی، مادرش مسئول امور مالسش بود.Lehto, s. 129. ماتیلدا و ویوی لون با هم در تامپره، ییواسکالا و هلسینکی زندگی می‌کردند. رابطه آنها گرم بود و مادر دخترش را در کارش تشویق می‌کرد.Lehto, s. 131. خدمتکار آنها، هیلدا میلیماکی نیز با لون زندگی می‌کرد.Lehto, s. 132.
لون سخنرانی در جمع را دوست نداشت و به همین علّت گاهی اوقات او را خجالتی و گوشه‌گیر توصیف می‌کردند. به گفتهٔ بستگانش، لون متواضع، دوستانه، با درایت، اجتماعی و مهمان نواز بود. او دایره وسیعی از دوستان و آشنایان داشت. او به عنوان یک معمار مستقل، مصمم، پشتکار و به توانایی‌های خود مطمئن بود. او عاشق معماری بود و گاهی غرق در کارش می‌شد به طوری که غذا خوردن را نیز فراموش می‌کرد. لونچنان خود را وقف کارش می‌کرد که
اوقتی برای شرگرمی نداشت؛ با این حال، گاهی باغبانی می‌کرد و شفر می‌رفت. و اشیا هنری و نقاشی هم جمع‌آوری می‌کرد.Lehto, s. 27.
تنها سرگرمی لون که با شغلش رقابت می‌کرد، سفر بود. بسیاری از سفرهای اولیه کوتاه بود و به یکی دو شهر می‌رفت، اما بعدها تا سه ماه سفر کردLehto, s. 123. با این حال، اغلب جنبه کاری در سفرها وجود داشت، زیرا او با جنبه‌های معماری از منظر کاری نیز آشنا شد.Lehto, s. 124.
لون همراه آرماس لیندگرن، سفرهای مربوط به کار قابل توجهی داشت. پس از سال ۱۹۲۱، لون حداقل ۱۴ سفر به اروپا با هانا پروینن انجام داد. لون در طول سفرهای خود با اوستمن-بوتینگر در آلمان و با دوست خانوادگی و دیپلمات پونتوس آرت در مسکو زندگی می‌کرد.Lehto, s. 126.
ویوی لون در ۲۷ دسامبر ۱۹۶۶ در هلسینکی درگذشت.
زنان در نروژ به دلیل جنبش فمینیستی در این کشور پیشرفت چشمگیری در اصلاح قوانین و آداب و رسوم اجتماعی در این کشور داشته‌است و حقوق زنان نروژ را ارتقا می‌دهد.
در سال ۱۸۴۰، وضعیت زنان نروژی ناتوان در نظر گرفته می شود، به این معنا که امکان انعقاد هرگونه قرارداد، بدهی یا حتی کنترل پول برایشان غیرممکن بود. آنها حق نداشتند هیچ آموزش ببینند یا بتوانند برای هیچ شغل دولتی در نظر گرفته شوند. در مورد زنان مجرد که در آن دوران تعدادشان بسیار زیاد بود، می‌توانستند درخواست کنند که تحت نظر سرپرست استخدام شوند. در روز عروسی، زنان متأهل از زندگی تحت اقتدار پدر خود به تحت حاکمیت شوهران خود تغییر کردند
در زمان سلطنت ماگنوس ششم نروژ (1263-1280)، سن بلوغ برای مردان و زنان بیست سال تعیین شد. قانون نروژ بعداً در طول سلطنت کریستین پنجم (۱۶۷۰–۱۶۹۹) تغییر کرد. رژیم او قانونی را در نروژ (۱۶۸۷) صادر کرد که طبق قوانین آن زمان دانمارک، زنان مجرد را به عنوان صغیر تعریف می‌کرد.
با این حال، در سال ۱۸۴۵، اولین گام برای رهایی زنان با «قانون اکثریت مطلق برای زنان مجرد» برداشته شد، که برای آن سن بلوغ در سن ۲۵ سالگی به رسمیت شناخته شد.
در این نیمه اول قرن، کارخانه‌های نساجی اولیه (۱۸۴۰) و کارخانه‌های تنباکو که برای اشتغال زنان در نظر گرفته شده بود، کار می‌کردند. آنها همچنین در صنایع غذایی و مشاغلی که نیاز به «دست‌های کوچک» داشتند، کار می‌کردند، اما در صنایع سنگین کار نمی‌کردند.
ادبیاتی که در آن زمان برای زنان عرضه می‌شد، هنوز بازتابی از نظام ارزشی جامعه بود: فقط جست‌وجوی شوهر در این رمان‌ها یافت می‌شد. از جمله نویسندگان زن در نروژ در این دوره می‌توان به هانا وینس، ماری وکسلسن و آنا مگدالن تورسن اشاره کرد.
نویسندگانی که پرونده زنان را در دست گرفتند، ادعا کردند که کامیلا کولت الهام‌بخش آن‌ها است و بنابراین اولین موج فمینیسم را در نروژ ایجاد کردند.
در سال ۱۸۷۱، گئورگ برندس جنبش پیشرفت مدرن را آغاز کرد: او خواست که ادبیات در خدمت پیشرفت باشد نه دیدگاه‌های ارتجاعی. در آن زمان بود که نروژ دارای نویسندگانی بود که به «چهار بزرگ» معروف شدند، یعنی هنریک ایبسن، بیورنستیرنه بیورنسون، الکساندر کیلند و یوناس لی. همه برای آرمان زنان صحبت می‌کنند. کامیلا کولت و آستا هانستین برای دفاع از آرمان تئوری‌های فمینیستی نوشتند که برابری جدایی ناپذیر یک برنامه بزرگتر برای نویسندگان پیشرفت مدرن بود.
برای دومی، دفاع از مردم ستمدیده در برابر انتظارات اجتماعی آن زمان خواهد بود، که همسر یکی از آنها بود.
برخلاف برخی از کشورها که زنان از طریق یک قانون حق رای به دست آوردند، در نروژ چندین مرحله وجود داشت. حق رای گسترده در سال ۱۸۸۴ در سال ۱۸۹۸ به حق ملی تبدیل شد. در سال ۱۸۸۶، انجمن نروژی برای آرای زنان خواستار دسترسی به حق رای ملی شده بود. با این حال، در سال ۱۹۰۱، زنانی که می‌توانند حداقل درآمد خود را ایجاد کنند و کسانی که با یک رای‌دهنده ازدواج کرده‌اند، می‌توانند در انتخابات شهرداری و سپس در سال ۱۹۰۷ در انتخابات ملی شرکت کنند.
در سال ۱۹۱۰ بود که حق رای عمومی برای همه انتخابات شهرداری و در سال ۱۹۱۳ برای انتخابات سراسری پذیرفته شد. اولین زنی که در پارلمان نروژ، منصب خود را به دست آورد، آنا روگستاد در سال ۱۹۱۱ است. او در کنار محافظه کاران و چپ‌های میانه‌رو در جناح راست سیاسی حضور داشت. با این حال، زنان در سیاست و در استورتینگ نادر بودند.
در سال ۲۰۱۴، هشت سازمان سراسری حقوق زنان در نروژ ، لابی زنان نروژ را با الگوبرداری از سازمان‌های مشابه در کشورهای دیگر، برای تقویت جنبش سازمان‌یافته فمینیستی تأسیس کردند.Norsk kvinnebevegelse slår seg sammen i ny lobby, Kureren, 29 January 2014
مرخصی زایمان یک برنامه تشویقی است که به والدین در یک دوره زمانی محدود مرخصی با حقوق می‌دهد. در نروژ، کارگران اغلب حق مرخصی در دوران بارداری، فرزندخواندگی، بیماری کودکان یا بیماری سرپرستان را دارند. کارگران از دهه ۱۹۷۰ فرصت دریافت مرخصی والدین را داشته‌اند، اما قوانین در سال ۱۹۹۳ به شدت تغییر کرد. اگر کارمند در زمان مرخصی از کارفرما حقوق دریافت کند، مرخصی استحقاقی محسوب می‌شود. اگر کارمند از کارفرمایان خود یا سایر کارفرمایان حقوق دریافت نکند، مرخصی از کار مرخصی بدون حقوق تلقی می‌شود. مرخصی والدین شامل مرخصی زایمان، پدری، فرزندخواندگی و مرخصی بارداری است. والدین تا زمانی که مزایای والدین را از بیمه ملی از طریق اداره کار و رفاه نروژ دریافت می‌کنند، حق مرخصی دارند.
والدین می‌توانند این هفته‌ها را به دلخواه بین خود تقسیم کنند به استثنای سه هفته قبل از تولد و شش هفته پس از تولد که برای مادر و سهمیه ۱۰ هفته پدر که برای پدر اختصاص دارد.
یک کیت اکسپلویت صرفاً مجموعه‌ای از اکسپلویت‌ها می‌باشد. این ابزار جهت ساده‌سازی و مدیریت انواع اکسپلویت‌ها ایجاد شده‌است. کیت‌های اکسپلویت به عنوان نوعی مخزن عمل می‌کنند و استفاده از اکسپلویت‌ها را برای کاربران بدون دانش فنی آسان می‌کنند؛ مثلاً کاربرانی که دانش تخصصی از هک و نفوذ نداشته اما در سطح آشنایی با ابزارها و نحوه اجرای آنها اطلاعات دارند می‌توانند از کیت‌های اکسپلویت برای هک کردن یا نفوذ استفاده کنند. کاربران می‌توانند اکسپلویت‌های خود را به آن اضافه کنند و به‌طور همزمان جداگانه از موارد از پیش نصب شده از آنها استفاده کنند.
یکی از کیت‌های قدیمی ام‌پک بود که در سال ۲۰۰۶ استفاده می‌شد. کیت‌های اکسپلویت اغلب به گونه‌ای طراحی می‌شوند که ماژولار بوده و استفاده از آن آسان باشد و امکان افزودن آسیب‌پذیری‌های جدید و حذف آسیب‌پذیری‌های موجود را فراهم کند. کیت‌های اکسپلویت همچنین یک رابط کاربری برای شخصی که آنها را کنترل می‌کند فراهم می‌کند که معمولاً شامل اطلاعاتی در مورد میزان موفقیت و سایر انواع آمار و همچنین توانایی کنترل تنظیمات آنها است. یک کیت معمولی مجموعه‌ای از اسکریپت‌های پی‌اچ‌پی است که حفره‌های امنیتی در برنامه‌های معمولی مانند کوئیک‌تایم یا فایرفاکس را هدف قرار می‌دهد. نرم‌افزارهای پرکاربرد مانند جاوا و محصولات ادوبی اغلب مورد هدف قرار می‌گیرند.
کیت‌های اکسپلویت مملو از ابزارهای مختلفی هستند، از آسیب‌پذیری‌های تحت وب گرفته تا ابزارهای نفوذ خودکار به شبکه‌های رایانه ای که بیشتر از حفره‌های امنیتی که کشف شده‌است استفاده می‌کند. این ابزار اساساً از یک سلسله مراتب ساده (پنج مرحله هک) پیروی می‌کند.
کیت اکسپلویت با استفاده از پویشگر درون خود، اطلاعات مربوط به رایانه هدف را جمع‌آوری کرده، سپس بر مبنای اطلاعات جمع‌آوری شده از هدف، آسیب‌پذیری‌ها را پیدا می‌کند و اکسپلویت مناسب را انتخاب و ارائه می‌کند. اگر پس از اعمال موفقیت‌آمیز اکسپلویت، بدافزار بر روی رایانه قربانی دانلود اجرا شود، ماژول‌هایی برای حفظ دسترسی از راه دور بیشتر به سیستم قربانی تزریق و اجرا می‌کند. . در نهایت به عنوان اقدامی برای پوشاندن ردپای خود، از تکنیک‌های خاصی مانند پاک کردن لاگ‌ها برای جلوگیری از شناسایی استفاده می‌کند.
کاربران آنها نیاز به هیچ درکی از اکسپلویت‌ها و نحوه عملکرد آنها ندارند و با کمترین مهارت‌های رایانه ای می‌توانند اقدامات را انجام دهند. کیت‌ها ممکن است یک رابط وب داشته باشند که قربانیان فعال و آمار را نشان می‌دهد. آنها ممکن است یک دوره پشتیبانی و به روز رسانی‌هایی مانند نرم‌افزار تجاری داشته باشند.
کیت‌های اکسپلویت اغلب با آسیب‌پذیری‌هایی که قبلاً روی آنها بارگذاری شده‌است در محافل مجرمان سایبری فروخته می‌شوند.
یک مطالعه توسط تیم تحقیقاتی مهندسی امنیت Solutionary (SERT) نشان داد که حدود ۷۰٪ از کیت‌های بهره‌برداری منتشر شده در سه‌ماهه چهارم ۲۰۱۲ از روسیه و پس از آن چین و برزیل هستند که ۲۰٪ آنها نسبت داده نشده‌اند. یک کیت معمولی و نسبتاً ساده ممکن است ۵۰۰ دلار آمریکا در ماه هزینه داشته باشد. هزینه مجوزهای کیت‌های پیشرفته به ۱۰۰۰۰ دلار در ماه گزارش شده‌است. کیت‌های اکسپلویت اغلب به جای پی‌اچ‌پی ساده، کدگذاری و درهم سازی می‌شوند تا از استفاده بدون مجوز جلوگیری کنند و تجزیه و تحلیل ضد بدافزار را پیچیده کنند.
تحقیقات بیشتر از تیم اطلاعات تهدید Recorded Future نشان داد که ادوبی فلش پلیر، شش آسیب‌پذیری از 10 آسیب‌پذیری برتر مورد استفاده توسط کیت‌های اکسپلویت را در سال 2016 ارائه کرده است. محبوبیت فلش پلیر در بین مجرمان سایبری حتی پس از افزایش تلاش‌های ادوبی برای کاهش مشکلات امنیتی همچنان باقی است. کیت‌ها همچنان شامل بهره‌برداری از آسیب‌پذیری‌هایی می‌شوند که برای مدت طولانی اصلاح شده‌اند، زیرا همچنان جمعیت قابل‌توجهی از رایانه‌های اصلاح نشده وجود دارد.
لامپرویت (Lamproite) یک سنگ آتشفشانی یا زیرآتشفشانی فراپتاسیک مشتق از گوشته زمین است. دارای اکسید کلسیم، آلومینیوم اکسید، سدیم اکسید] کم، KO/AlO زیاد، محتوای اکسید منیزیم نسبتاً زیاد و غنی‌سازی شدید در عناصر ناسازگار است.
لامپوریت‌ها از نظر جغرافیایی گسترده هستند اما از نظر حجمی ناچیزند. برخلاف کیمبرلیت‌ها که منحصراً در پایاپوسته‌های (کراتون‌های) نخست‌زیستی (آرکئن) یافت می‌شوند، لامپرویت‌ها در زمین‌هایی با سن‌های مختلف یافت می‌شوند، از نخست‌زیستی در باختر استرالیا تا دیرینه‌زیستی و میانه‌زیستی در جنوب اسپانیا. آنها همچنین از نظر سنی بسیار متفاوت هستند، از پیشین‌زیستی (پروتروزوئیک) تا پلیستوسن، جوان‌ترین نمونه شناخته شده از گاوسبرگ در جنوبگان ۵۰۰۰ ± ۵۶۰۰۰ سال سن دارد.
آتشفشان‌شناسی لامپرویت متنوع است، و هر دو سبک قیف‌دالانه (دیاترم) و بناهای مخروط یا مخروط خاکستر از آن‌ها شناخته شده‌است.
لامپرویت‌ها از گوشته نیم‌گداخته در اعماق بیش از ۱۵۰ کیلومتر تشکیل می‌شوند. مواد مذاب در تنوره‌های آتشفشانی به سطح می‌آیند و با خود بیگانه‌سنگ‌ها و الماس‌هایی را از مناطق گوشته‌ای پریدوتیت هارتزبورگیت یا اکلوژیت می‌آورند و در آنجا تشکیل الماس تثبیت می‌شود.
تحقیقات اخیر، برای مثال بر روی لامپرویت‌ها در گاوسبرگ در جنوبگان، و ژئوشیمی ایزوتوپ سرب-سرب نشان داده‌اند که منبع لامپرویت‌ها ممکن است مذاب‌های ناحیه انتقالی از سنگ‌کره (لیتوسفر) فرورانش شده باشد که در قاعده گوشته سنگ‌کره به دام افتاده‌است. این مشاهدات همچنین نشان می‌دهد که عمق ذوب با ژئوشیمی عجیب و غریب آن همخوانی دارد. این امر به آسانی با ذوب مواد فلسیک از قبل در شرایط گوشته عمیق توضیح داده می‌شود.
کانی‌شناسی لامپرویت‌ها تحت تسلط ژئوشیمی عجیب آنها قرار دارد، با غلبه گونه‌های معدنی کمیاب کم‌سیلیس و کانی‌های نادر مشتق از گوشته.
مواد معدنی معمولی لامپرویت‌ها عبارتند از: الیوین فورستریتی. لوسیت آهن بالا؛ آلومینیوم غنی از تیتانیوم - فلوگوپیت ضعیف؛ ریشتریت غنی از پتاسیم و تیتانیوم؛ دیوپسید آلومینیوم کم؛ و سانیدین غنی از آهن. انواع مواد معدنی کمیاب وجود دارد. سنگ‌ها دارای پتاسیم بالا با ۶ تا ۸ درصد اکسید پتاسیم هستند.
محتوای بالای کروم و نیکل معمولی است. سنگ‌ها معمولاً با کانی‌های کربنات یا سرپانتین، کلریت و مگنتیت به طلق تبدیل می‌شوند. زئولیت و کوارتز نیز ممکن است رخ دهد.
لامپرویت‌ها با حضور مقادیر بسیار متفاوت (۵ تا ۹۰ درصد حجم) از مراحل اولیه زیر مشخص می‌شوند (Mitchell & Bergman, 1991):
وجود تمام مراحل بالا برای طبقه‌بندی سنگ به عنوان لامپرویت الزامی نیست. هر کانی ممکن است غالب باشد، و این، همراه با دو یا سه کانی اصلی دیگر، برای تعیین نام سنگ‌نگاشتی کافی است.
وجود کانی‌های زیر مانع از طبقه‌بندی سنگ به عنوان لامپرویت می‌شود: پلاژیوکلاز اولیه، ملیلیت، مونتی سلیت، کالسیلیت، نفلین، فلدسپات قلیایی غنی از سدیم، سودالیت، نوسن، هاوین، ملانیت، اسکرلومیت یا کیمزییت.
لامپرویت‌ها با ویژگی‌های شیمیایی زیر مطابقت دارند:
اهمیت اقتصادی لامپرویت با کشف لوله‌های لامپرویت Ellendale E4 و E9 و کشف تنورهٔ الماس آرگایل (Argyle) در استرالیای غربی در سال ۱۹۷۹ شناخته شد. این کشف منجر به مطالعه شدید و ارزیابی مجدد سایر رخدادهای شناخته شده لامپرویت در سراسر جهان شد. پیشتر فقط تنوره‌های کیمبرلیت منابع مقرون به صرفه الماس محسوب می‌شدند.
معدن الماس آرگایل تنها منبع مقرون به صرفه الماس لامپرویت است. این ته‌نشسته با داشتن محتوای بالای الماس اما کیفیت پایین اکثر سنگ‌ها به‌طور قابل توجهی متفاوت است. تحقیقات در الماس آرگایل نشان داده‌است که بیشتر سنگ‌ها از نوع E هستند. آنها از سنگ‌های با منشأ اکلوژیت سرچشمه می‌گیرند و در دمای بالا ~ تشکیل شده‌اند. معدن الماس آرگایل منبع اصلی الماس‌های صورتی کمیاب است.
سنگ‌های آذرآواری و آذرین‌تیغه‌های‌ الیوین لامپرویت گاهی میزبان الماس هستند. الماس‌ها به صورت بیگانه‌بلورهایی رخ می‌دهند که توسط نفوذهای ژرف‌توده دیاپیریک لامپرویت به سطح یا عمق‌های کمتر منتقل شده‌اند.
الماس‌های پارک ایالتی «کریتر آف دایاموندز» در نزدیکی مورفریزبورو، آرکانزاس در یک محدوده میزبان لامپرویت یافت می‌شوند.
لامپرویت‌ها، به‌عنوان یک گروه، با نام‌های محلی مختلفی شناخته می‌شوند، زیرا کانی‌شناسی آن‌ها کاملاً متغیر است و به دلیل نادر بودن آنها، اغلب نمونه‌های کمی از گونه‌های لامپرویت زیر شناخته می‌شوند. اصطلاحات امروزی همه را به عنوان لامپرویت طبقه‌بندی می‌کند، اما طبق قوانین استاندارد IUGS، این اصطلاح را با فراوانی مواد معدنی اصلاح می‌کند.
ها جون (؛ زادهٔ سونگ جون چول در ۳ آوریل ۱۹۸۷) همچنین قبلاً با نام هنری سونگ ها جون نیز شناخته می‌شد، بازیگر اهل کره جنوبی است.
زنانی که در بلژیک زندگی می‌کنند توانسته‌اند در گذر نسل‌ها شکاف جنسیتی را به آرامی پر کنند. به خصوص در نسل جوان‌تر افزایش کار پاره‌وقت به این مسئله کمک نموده‌است. در سال ۱۹۹۹ میانگین دستمزد یک زن بلژیکی ۹۱ درصد دستمزد یک مرد بلژیکی است. در بلژیک هنوز هم قسمت عمده کار خانگی را زنان براساس توافقی که با شریک زندگی خود دارند انجام می‌دهند.
فرهنگ بلژیکی زیرا هم جنبه‌هایی از فرهنگ وجود دارند که تمام بلژیکی‌ها آن را باور دارند و هم تفاوت‌های فرهنگی میان دو گروه اصی ساکن در بلژیک یعنی فلاندری‌های هلندی‌زبان و والون‌های فرانسوی‌زبان وجود دارد. فلاندری‌ها به شدت از فرهنگ انگلیسی‌زبان‌ها و هلندی‌ها متأثر هستند در حالی که فرانسوی‌زبان‌ها بیشتر بر فرهنگ فرانسوی تمرکز دارند. امروزه پایتخت بلژیک، شهر بروکسل دوزبانه اما با اکثریت فرانسوی است و علاوه بر این دو فرهنگ اصلی اقلیت‌هایی از آلمانی‌زبانان نیز در شرق کشور زندگی می‌کنند. حقوق زنان در بلژیک متأثر از عوامل زیادی مانند فرهنگ بومی، قوانین و سیاست‌های ملی است. زنان بلژیکی حق رای را به صورت محدود در سال ۱۹۱۹ میلادی و به صورت کامل در سال ۱۹۴۸ به دست آوردند، همچنین ایشان از سال ۱۹۲۱ حق بر انتخاب شدن را نیز دارا هستند.
مانند بسیاری از کشورهای اروپایی دیگر حقوق خانواده در بلژیک نیز ریاست امور خانواده را به شوهر می‌داد اما این قوانین از میانه‌های قرن بیستم به آرامی تغییر نمودند.
دادگاه تجدیدنظر بروکسل در سال ۱۹۷۹ میلادی جرم تجاوز به همسر را به رسمیت شناخت و اعلام نمود که اگر شوهری با اعمال خشونت زیاد زن را بر خلاف میل خودش به رابطه جنسی مجبور نماید به تجاوز محکوم می‌شود. استدلال دادگاه این بود که هرچند مرد حق بر برقراری رابطه جنسی با زن خود دارد اما نمی‌تواند با خشونت حق خود را اعمال نماید و قوانین بلژیک اجازه نمی‌دهند که افراد برای احقاق حق خویش به خشونت متوسل شوند. در سال ۱۹۸۷ زنای محصنه در بلژیک جرم‌زدایی شد. ازدواج همجنس در بلژیک سال ۲۰۰۳ قانونی شد. قوانین طلاق در بلژیک هم سال ۲۰۰۷ اصلاح شدند. طی سال‌های قرن ۲۱ میلادی ارتباط میان ازدواج و باروری کاهش یافت و سال ۲۰۱۲ تولدهای خارج از ازدواج به ۵۲٫۳٪ رسید. مرکزیت ازدواج در زندگی مردم بلژیک هم رو به کاهش است و یک پژوهش در سال ۲۰۰۸ نشان می‌دهد ۳۴٫۳٪ معتقد هستند ازدواج یک سنت کهنه است.
قوانین سقط جنین بلژیک سال ۱۹۹۰ اصلاح شدند و سقط جنین تا هفته دوازدهم بارداری جایز شمرده شد. لازم است زن شش روز پیش از سقط جنین مشاوره دریافت کند و در صورت سقط جنین تا هفته‌ها برای نظارت سلامتی زیر نظر پزشک باشد. بارداری پس از دوازده هفته هم باید به دلایل پزشکی باشد. بلژیک مانند بسیاری از کشورهای اروپایی با نرخ پایین باروری و باروری زیر سطح جایگزینی مواجه است. میزان کلی باروری ۱٫۷ کودک به ازای هر زن است که زیر نرخ جایگزین ۲٫۱ قرار دارد.
حضور زنان در مجلس فدرال بلژیک از دهه ۱۹۹۰ به صورت مداوم در حال افزایش است و قوانین بلژیک احزاب را ملزم می‌دارند تا حداقل ۳۳ درصد نامزدهایشان را از میان زنان معرفی کنند و احزابی که این قانون را رعایت نکنند با محدودیت‌هایی روبرو می‌شوند.
بلژیک نیز مانند همسایه خود هلند سنت قوی دارد که در آن زنان به جای مشاغل حرفه‌ای به کار خانگی مشغول هستند. کلیسای کاتولیک که دین سنتی مردم بلژیک هست نیز از تفاوت نقش جنسیتی میان زن و مرد حمایت می‌کند. با این وجود شکاف جنسیتی در دهه‌های اخیر در حال کاهش است. البته باید توجه داشت که افزایش میزان اشتغال زنان به دلیل افزایش مشاغل پاره‌وقت هستند. برای مثال در سال ۲۰۱۱ میزان اشتغال زنان در کار پاره‌وقت ۴۳٫۳٪ بود در حالی که تنها ۹٫۲٪ مردان مشغول به کار پاره‌وقت بودند. پیرامون زمینه اشتغال نیز هنوز تفاوت زیادی بین زنان و مردان وجود دارد، برای مثال تعداد زنان بلژیکی شاغل در حوزه علوم، فناوری و مهندسی از میانگین اتحادیه اروپا کمتر است.
کنش متقابل فرااجتماعی (پی اس آی) اشاره به نوعی رابطه روانشناختی دارد که مخاطب در برخوردهای واسطه ای خود با بازیگران در رسانه‌های جمعی، به ویژه در تلویزیون و پلتفرم‌های آنلاین تجربه می‌کند. بینندگان یا شنوندگان، علیرغم اینکه هیچ تعاملی با آنها ندارند یا با آنها ارتباط محدودی ندارند، به عنوان یک دوست در نظر می‌گیرند. پی اس آی به‌عنوان یک تجربه توهم‌آمیز توصیف می‌شود، به طوری که مخاطبان رسانه‌ها با شخصیت‌ها (مثلاً مجریان برنامه‌های گفتگو، افراد مشهور، شخصیت‌های داستانی، تأثیرگذاران رسانه‌های اجتماعی) به گونه‌ای تعامل می‌کنند که گویی درگیر یک رابطه متقابل با آنها هستند. این اصطلاح توسط دونالد هورتون و ریچارد وول در سال ۱۹۵۶ ابداع شد.
یک تعامل فرااجتماعی، قرار گرفتن در معرض علاقه به یک شخصیت، پس از قرار گرفتن مکرر در معرض شخصیت رسانه‌ای که باعث ایجاد توهم صمیمیت، دوستی و هویت در کاربر رسانه می‌شود، به یک رابطه فرااجتماعی تبدیل می‌شود.Chung, S. ; Cho, H. (2017). "Fostering Parasocial Relationships with Celebrities on Social Media: Implications for Celebrity Endorsement". "Psychology & Marketing". 34 (4): 481–495. doi:. اطلاعات مثبتی که در مورد شخصیت رسانه به دست می‌آید منجر به افزایش جذابیت می‌شود و رابطه پیشرفت می‌کند. روابط فرااجتماعی به دلیل اعتماد و خودافشایی ارائه شده توسط شخصیت رسانه تقویت می‌شود. کاربران رسانه‌ها وفادار هستند و با مشاهده و تفسیر ظاهر، حرکات، صدا، مکالمه و رفتار آنها، دقیقاً به همان اندازه که با دوستان نزدیک خود در ارتباط هستند، احساس می‌کنند که مستقیماً با شخصیت ارتباط دارند. شخصیت‌های رسانه‌ای تأثیر قابل‌توجهی بر کاربران رسانه‌ها، مثبت یا منفی دارند و نحوه درک آن‌ها از موضوعات خاص یا حتی عادات خریدشان را آگاه می‌کنند. به گفته ساندرا ال. کالورت، روان‌شناس رشد، مطالعات مربوط به اثرات طولی تعاملات فرااجتماعی بر کودکان هنوز نسبتاً جدید هستند.
رسانه‌های اجتماعی فرصت‌های بیشتری را برای تشدید روابط فرااجتماعی معرفی می‌کنند، زیرا فرصت‌های بیشتری را برای تعاملات صمیمی، متقابل و مکرر بین کاربر و شخص فراهم می‌کنند.Chung, S. ; Cho, H. (2017). "Fostering Parasocial Relationships with Celebrities on Social Media: Implications for Celebrity Endorsement". "Psychology & Marketing". 34 (4): 481–495. doi:. این تعاملات مجازی ممکن است شامل نظر دادن، دنبال کردن، لایک کردن یا ارسال پیام مستقیم باشد. ثباتی که پرسونا در آن ظاهر می‌شود نیز می‌تواند به درک صمیمی‌تری در چشم کاربر منجر شود.
تعامل فرااجتماعی ابتدا از منظر مطالعات رسانه و ارتباطات تشریح شد. در سال ۱۹۵۶، هورتون و وول تعاملات مختلف بین کاربران رسانه‌های جمعی و چهره‌های رسانه‌ای را بررسی کردند و وجود یک رابطه فرااجتماعی (پی اس آر) را مشخص کردند، که در آن کاربر به گونه‌ای عمل می‌کند که گویی درگیر یک رابطه اجتماعی معمولی است.Horton, D. ; Wohl, R. (1956). "Mass communication and para-social interaction: Observation on intimacy at a distance". "Psychiatry". 19 (3): 215–229. doi:. PMID 13359569. با این حال، تعامل فرااجتماعی قبل از رسانه‌های جمعی وجود داشت، زمانی که فرد با شخصیت‌های سیاسی، خدایان یا حتی ارواح پیوند برقرار می‌کرد. از آن زمان، این اصطلاح توسط روانشناسان در ادامه مطالعات خود در مورد روابط اجتماعی که بین مصرف‌کنندگان رسانه‌های جمعی و چهره‌هایی که آنها در آنجا نشان داده می‌شوند، به کار گرفته شده‌است. هورتون و وول پیشنهاد کردند که برای اکثر مردم، تعاملات فرااجتماعی با شخصیت مکمل تعاملات اجتماعی فعلی آنها است، در حالی که همچنین پیشنهاد می‌کنند که برخی از افراد وجود دارند که فرااجتماعی شدید از خود نشان می‌دهند، یا آنها تعاملات فرااجتماعی را جایگزین تعاملات اجتماعی واقعی می‌کنند. پرس و روبین (۱۹۸۹) با این دیدگاه مخالفت کردند و دریافتند که تعاملات فرااجتماعی به عنوان محصول جانبی طبیعی زمان صرف شده با چهره‌های رسانه ای رخ می‌دهد.
اگرچه این مفهوم از یک موضوع روان‌شناختی سرچشمه می‌گیرد، تحقیقات گسترده‌ای دربارهٔ پی اس آی در حوزه ارتباطات جمعی با نتایج چندگانه انجام شده‌است. روانشناسان علاقه خود را به این مفهوم در دهه ۱۹۸۰ نشان دادند و محققان شروع به توسعه گسترده این مفهوم در حوزه علوم ارتباطات کردند. سوالات مهم زیادی در مورد روانشناسی اجتماعی در مورد ماهیت این روابط مطرح شد که برای نظریه‌های موجود در آن زمینه‌ها مشکل ساز است. مفهوم تعامل فرااجتماعی و بررسی دقیق پدیده‌های رفتاری که به دنبال توضیح آن است، پتانسیل قابل توجهی برای توسعه نظریه روان‌شناختی دارد.
توسعه مفهومی تعامل فرااجتماعی (پی اس آی) و روابط فرا اجتماعی (پی اس آر) به روش‌های مختلف در ادبیات مختلف تفسیر و به کار می‌رود. هنگامی که در رویکردهای استفاده و رضایت (U&G) به کار می‌رود، این دو مفهوم معمولاً با توجه به نوع خاصی از «درگیری بین فردی» با چهره‌های رسانه ای که شامل پدیده‌های مختلف مانند تعامل و شناسایی است، به جای یکدیگر مورد بررسی قرار می‌گیرند.Rubin, Alan M. ; Perse, Elizabeth M. ; Powell, Robert A. (1 December 1985). "Loneliness, Parasocial Interaction, and Local Television News Viewing". "Human Communication Research". 12 (2): 155–180. doi:. برخلاف رویکردهای U&G، حوزه‌های تحقیقاتی مانند روان‌شناسی رسانه و نشانه‌شناسی برای تمایز واضح بین اصطلاحات استدلال می‌کنند.Klimmt, C. ; Hartmann, T. ; Schramm, H. (2006). "Parasocial interactions and relationships". Psychology of Entertainment: 291–313.
پی اس آی به‌طور خاص به معنای «فرایند یک طرفه ادراک شخص رسانه ای در هنگام قرار گرفتن در معرض رسانه» است، در حالی که پی اس آر مخفف «رابطه متقابل موقعیتی است که بیننده یا کاربر با یک شخص رسانه برقرار می‌کند، که شامل اجزای شناختی و عاطفی خاصی است». Schmid & Klimmt (2011) بیشتر استدلال می‌کنند که پی اس آی و پی اس آر حالت‌های مترقی هستند به طوری که چیزی که به عنوان پی اس آی شروع می‌شود پتانسیل تبدیل شدن به یک پی اس آر را دارد. دیبل، هارتمن و روزان (۲۰۱۶) پیشنهاد می‌کنند که یک پی اس آر می‌تواند بدون وقوع پی اس آی ایجاد شود، مانند زمانی که شخصیت‌ها ارتباط مستقیمی با بیننده برقرار نمی‌کنند. در مجموع، اصطلاحات، تعاریف و مدل‌هایی که پی اس آی و پی اس آر را توضیح می‌دهند در زمینه‌های علمی و سنت‌ها متفاوت هستند. برای مثال، دیبل و همکاران. (۲۰۱۶) استدلال کرد که پی اس آی و پی اس آر اغلب از نظر مفهومی و روش شناختی با هم ترکیب می‌شوند. برای آزمایش ادعای خود، آنها شاخص‌های فرااجتماعی را با دو مقیاس مختلف مورد استفاده برای تحقیق فرااجتماعی آزمایش کردند: مقیاس سنتی پی اس آی و مقیاس جدیدتر Eپی اس آی، و نتایج را بین این دو مقایسه کردند. مقیاس سنتی پی اس آی، همراه با اشکال اصلاح شده آن، پرکاربردترین معیار ارزیابی پی اس آی است. با این حال، دیبل و همکاران. (۲۰۱۶) شواهدی یافتند که از فرضیه آنها حمایت می‌کرد مبنی بر اینکه مقیاس Eپی اس آی جدیدتر معیار بهتری برای پی اس آی‌ها است و مقیاس سنتی صرفاً علاقه شرکت کنندگان به شخصیت‌ها را نشان می‌دهد. به دلیل تصورات متفاوت، دستیابی به اجماع برای محققان دشوار است.
حبی خاتون (درگذشتهٔ ۱۵۹۰) ندیمهٔ سلطان سلیم دوم و بعداً پسرش سلطان مراد سوم از امپراتوری عثمانی بود. او شاعر زن برجستۀ قرن شانزدهم نیز بود.
حبی خاتون که با نام عایشه متولد شد، دوران کودکی خود را در شهر آماسیا گذراند. او دختر شیخ آق‌شمس‌الدین و نوهٔ شیخ یحیی افندی بشیکتاشی بود. او بسیار تحصیل کرده بود، زبان عربی می‌دانست و در شعر و شاعری تفحص کرده بود.
او با پسر عمهٔ خود، معلم شاهزاده سلیم، شمسی افندی آق‌شمس‌الدین‌زاده، برادر رضاعی سلطان سلیمان ازدواج کرد. او یک دختر داشت که با شاعر محمد وصولی، معروف به ملا چلبی ازدواج کرده بود. حبی خاتون باغی در فندلی داشت.
پس از مرگ شوهرش در سال ۱۵۵۱، او در دربار باقی ماند و از ندیمگان نزدیک شاهزاده سلیم بود. حبی خاتون به زیبایی و شاعری معروف شد. شایعه شده بود که او با چند تن از درباریان سلیم روابط عاشقانه داشته‌است. هنگامی که سلیم در سال ۱۵۶۶ بر تخت نشست، حبی نیز به استانبول آمد. پس از مرگ سلیم در سال ۱۵۷۴، حبی خاتون ندیمهٔ جانشینش، سلطان مراد سوم، شد. او در زمان سلطنت سلطان سلیم دوم و پسرش مراد سوم، در کنار دیگر سوگلی‌ها مانند جان‌فدا خاتون و راضیه خاتون در امور دربار تأثیر بسیاری داشتند.
او در سال ۱۵۹۰ در استانبول درگذشت و در قبرستان ایوب به خاک سپرده شد.
بیشتر اشعار او غزل و قصیده بهستند. او همچنین یک مثنوی با عنوان «خورشید و جمشید» که مشتمل بر بیش از سه هزار بیت بود، سروده‌است. سبک او در سرودن شعر زنانه نبود و درست مانند دیگر شاعران مرد می‌سرود. در تذکره‌ها از او به خاطر مهارت‌های شاعرانه اش ستایش شده‌است. تخلص «حبی» که در بیت آخر غزل‌هایش از آن استفاد کرده‌است، در رسالهٔ کوتاهی دربارهٔ جنگ‌های مذهبی به نام «"عمادالجهاد"» نیز به چشم می‌خورد.
ترزینویز یک میدان نمایشگاه یا یک فضای باز ویژه با ۴۲ هکتار در لودویگ وراستت مونیخ است . توسط باواریا رینگ اداره می‌شود و فقط برای عابران پیاده و دوچرخه سواران قابل دسترسی است که انتهای آن مجسمه باواریا در غرب و اسپرانتوپلاتس در شرق است.
ترزینویز از نام پرنسس ترز از ساکس-هیلدبورگهاوزن، همسر لودویگ ولیعهد باواریا، بعدها پادشاه لودویگ اول، نامگذاری شد. این زوج در اکتبر ۱۸۱۰ ازدواج کردند. در پایان جشن‌های عروسی یک روزه، در هفدهم یک مسابقه اسب دوانی (مسابقه اسکارلت که مجدداً راه اندازی شد) در ماه اکتبر و در این مکان، برگزار کردند. آن را آندریاس مایکل دال آرمی بانکدار سازماندهی کرد. برای این زوج تازه ازدواج کرده غرفه ای برپا شد که در آن ۱۶ زوج کودک ادای احترام کردند. ۵۰۰۰۰Siehe Einzelnachweis in Anmerkungen ("Wiener Zeitung" vom 31. Oktober 1810). تماشاگر در شیب بالای علفزار که اکنون با اجازه سلطنتی «Theresiens Wiese» نامیده می‌شد، اردو زدند. فرانتس باومگارتنر کالسکه سوار در مسابقه اسب سواری که در آن روز برگزار شد، پیروز شد.
تصمیم برای تکرار مسابقه در سال بعد باعث تولد رسم "اکتبر" (اکتبرفست) شد. در اوایل سال ۱۸۱۱، مسابقه اسب دوانی با اولین جشنواره کشاورزی ("انجمن کشاورزی باواریا که در سال ۱۸۱۰ تأسیس شد") به عنوان "نمایشگاهی از پرورش گاوهای اهلی" همراه بود.
سال ۱۸۱۲ در ۱۸ و ۱۹ اکتبرماه جشنواره ملی مصوب شاه "برای تشویق و پیشرفت کشاورزی" و در چارچوب آن مسابقه اسب دوانی در نظر گرفته شده‌است. مسابقات "سنترال فست" مسابقات آزمایشی را برای دو کلاس در نظر گرفت: باواریایی‌ها و خارجی‌ها. در مجموع ۳۷ اسب وارد این مسابقه‌ها شدند که ۱۵ اسب از خارج از کشور بودند.
در سال ۱۸۱۸ اولین چرخ و فلک و تاب راه اندازی شد. در سال ۱۸۹۰، بوفالو بیل با همراهی هندی‌ها، گاوچران و حیوانات به عنوان بخشی از تور اروپایی خود اجرا کرد. از سال ۱۸۹۶ اولین چادرهای بزرگ آبجو برقرار گردید.
در روز ۷ در ۱۹ نوامبر سال ۱۹۱۸، تظاهرات بزرگی علیه جنگ جهانی اول در ترزینویزها با حدود ۶۰۰۰۰ شرکت کننده برگزار شد که بلافاصله منجر به سرنگونی پادشاه لودویگ سوم شد. رهبری. تظاهرات در روز هفتم ژانویه ۱۹۱۹ و در ۱۶ فوریه در همان مکان ایستگاه‌های میانی در ایجاد جمهوری شوروی مونیخ بود.
در ۲ آوریل ۱۹۳۸، پس از الحاق اتریش در این مکان جشنی گرفته شد. در یک مراسم شبانه، حدود ۵۰۰۰۰۰ شرکت کننده با هیتلر بیعت کردند. در طول دوره ناسیونال سوسیالیست، جوایز ترزینویز نیز اعطا شد.
در ۲۶. حمله اکتبرفست در سپتامبر ۱۹۸۰ رخ داد. این حمله هنوز هم جدی‌ترین اقدام تروریستی در تاریخ آلمان پس از جنگ محسوب می‌شود. ۱۳ نفر بر اثر انفجار بمب در ورودی اصلی اکتبرفست کشته شدند، ۲۱۱ نفر مجروح شدند که حال ۶۸ نفر از آنها وخیم بود. طبق نظر رسمی مقامات، گاندولف کوهلر تنها عامل این عمل بوده‌است. که البته این اتهام قابل بحث است.
از دویستمین سالگرد اکتبرفست، ترزینویز نه تنها میزبان "اکتبرفست" (به زبان محلی مونیخ "Wiesn") با بیش از شش میلیون بازدید کننده از سراسر جهان، بلکه جشن اکتبر نیز در همان زمان بوده‌است. جشنواره سنتی خواهر، جشنواره کشاورزی مرکزی باواریا (ZLF) نیز در این محل برگزار می‌شود. "جشنواره بهار مونیخ"، جشنواره Tollwood در زمستان، و همچنین تورهای سیرک و بازارهای کثیف نیز در آنجا برگزار می‌شود.
نقاط قابل توجه در ترزینویز عبارتند از: باواریا در مقابل تالار مشاهیر در غرب و کلیسای نئوگوتیک سنت پل به ارتفاع ۹۷ متر در شمال این مکان. با وجود نام تاریخی آن، دیگر هیچ گونه سبزی قابل توجهی مانند چمنزار در این فضای باز وجود ندارد؛ بنابراین به نظر می‌رسد - مشابه Heiligengeistfeld هامبورگ در خارج از دوره‌هایی با رویدادهای مهم - برای یک زمین درون‌شهری در یک مکان برجسته به‌طور غیرعادی متروک به نظر می‌رسد. با این حال، آنچه قابل توجه است این است که بخش‌هایی از مناطق شن گاه گاهی خود را با پوشش گیاهی معمولی آیش پر می‌کنند، به طوری که می‌توان نوعی «چمنزار» را برای بخش‌هایی شناسایی کرد.
"مرکز خدمات در ترزین ویز در مونیخ" از سال ۲۰۰۴ در شمال باواریا در منطقه ترزین ویز واقع شده‌است. این ساختمان دارای سه عملکرد است: ایستگاه پلیس در قسمت جنوبی، مرکز عملیات آتش‌نشانی و دفتر توریستی در تمام طول سال از بال شمالی ساختمان استفاده می‌کند. بقیه ساختمان فقط در طول اکتبرفست استفاده می‌شود، از جمله مرحله راه اندازی و برچیدن. در مرحله بیکار، یک سیستم اتوماتیک لوله‌های آب آشامیدنی را هر ۷۲ ساعت شستشو می‌دهد، در غیر این صورت ساختمان «بدون تعمیر و نگهداری» در نظر گرفته می‌شود.
در شمال شرقی ترزین ویز، ایستگاه متروی ترزین ویز قرار دارد که توسط خطوط زیرزمینی U4 و U5 ارائه می‌شود. این از ایستگاه متروی اسپرانتو پلاتز در دهانه U9 برنامه‌ریزی شده برداشته می‌شود.
سیرا مادره باختری (به اسپانیایی: "Sierra Madre Occidental")، که در محل به عنوان "سیرا تاراهومارا" نیز شناخته می‌شود، رشته کوهی در مکزیک است. این رشته کوه از ایالت آریزونا ایالات متحده آغاز شده و در مکزیک در ایالت‌های سونورا، چی‌واوا، دورانگو، سینالوآ، ساکاتکاس، آگوئاسکالینتس و نایاریت تا خالیسکو امتداد دارد.
بلندترین نقطه سیرا مادره باختری احتمالاً «سرو موهینورا» در مرز دورانگو و سینالوآ است. ارتفاع این کوه از ۳۲۵۰ تا ۳۳۰۰ متر تخمین زده می‌شود و در نزدیکی آن کوه‌هایی با ارتفاع مشابه وجود دارد. این رشته کوه به خاطر جنگل‌های کاج غرب سیرا مادره و که به دلیل غنای گونه‌های بومی و تنوع زیستی آن، و تنگه مس، بزرگترین مجموعه ژرف‌دره‌ای در جهان، مشهور است.
این کوه‌ها زیستگاه چندین قبیله از سرخپوستان هستند که به زبان‌های یوتو-آزتک صحبت می‌کنند، از جمله هویچول، سری، کورا و یاکی، اما به ویژه تاراهومارا که به‌طور خاص به سبک زندگی سنتی خود پایبند مانده‌اند.
مریخی محبوب من یک فیلم کمدی و علمی-تخیلی آمریکایی محصول سال ۱۹۹۹ با بازی کریستوفر لوید، جف دانیلز، داریل هانا، الیزابت هارلی، والاس شاون، وین نایت و ری والستن است که بر اساس مجموعه تلویزیونی دهه ۱۹۶۰ به همین نام ساخته شده‌است. این فیلم نقدهای منفی منتقدان را دریافت کرد و با فروش ۳۶٫۸ میلیون دلاری در مقابل بودجه ۶۵ میلیون دلاری، یک بمب گیشه بود.
زندگی بیشتر از این نمی‌تواند برای «تیم اوهارا» بد شود. او «بریس چنینگ»، کسی را که دوست داشت تحقیر کرده و در نهایت توسط پدرش اخراج می‌شود. اما یک مریخی وارد خانه او می‌شود و همه چیز را تغییر می‌دهد…
عزیر نامی مردانه است. این نام معادل عربی نام عبری "«عِزرا»" و به معنای «یاری‌رسان» یا «توانایی» است. این نام از اسم یک پیامبر اسلامی یعنی «"عزیر"» نشأت گرفته‌است. این اسم عمدتاً بعنوان نام کوچک بکار گرفته می‌شود، گرچه گاهی اوقات به عنوان نام خانوادگی نیز بکار می‌رود.
لیبِریا کشوری در آفریقای سیاه در غرب آفریقا است که در ۶ درجه شمالی و ۹ درجه غربی قرار گرفته‌است. این کشور از سمت جنوب غرب خود با اقیانوس اطلس شمالی در جنوب غربی (۵۸۰ کیلومتر خط ساحلی) و سه کشور آفریقایی دیگر در سه طرف دیگر مرز دارد: سیرالئون در شمال غرب، گینه در شمال شرقی و ساحل عاج در شرق. پایتخت لیبریا شهر مونروویا است.
لیبریا از نظر مساحت، بیستمین کشور در آفریقا و ۱۰۴اُمین در جهان است. بیش از نیمی از ساکنان (۵۲٪) در شهرها زندگی می‌کنند. یک‌پنجم از ساکنان این کشور در مونروویا زندگی می‌کنند. لیبریا در ارتفاع ۲۴۳ متری از سطح دریا نسبتاً کم است.
پست‌ترین نقطه لیبریا در سطح دریا در اقیانوس اطلس است. بلندترین قله کشور، کوه ووتوه با ارتفاع ۱۴۴۰ متر است.
منابع طبیعی که در لیبریا یافت می‌شود شامل سنگ آهن، الوار، الماس، طلا و انرژی آبی است.
لیبریا از ۴٫۲۱ درجه شمالی و ۸٫۳۴ درجه شمالی تا ۷٫۲۷ درجه غربی و ۱۱٫۳۱ درجه غربی گسترش می‌یابد. این کشور تقریباً مستطیل‌شکل است با طول ۵۱۰ کیلومتر در جهت شمال غرب به جنوب شرق و عرض حدود ۲۷۵ کیلومتر. در مجموع، لیبریا ۱۱۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد که ۹۶٬۳۰۰ کیلومتر مربع آن خشکی و ۱۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع آن آب است.
طول کل مرزهای زمینی لیبریا است: با سیرالئون در شمال غربی، با گینه در شمال، و با ساحل عاج. لیبریا مدعی منطقه اقتصادی انحصاری و .
مناظر لیبریا از دشت‌های ساحلی هموار با جنگل‌های حرا و باتلاق‌ها، تا تپه‌ها و فلات‌های تپه‌ماهوری در داخل کشور، و کوه‌های ک ارتفاع در شمال شرقی را شامل می‌شود. رشته‌کوه نیمبا که تا حدی به عنوان یک ذخیره‌گاه طبیعی محافظت می‌شود، در امتداد مرز گینه امتداد دارد. دشت‌های ساحلی (CP) توسط موزاییکی از ساوانا، جنگل‌های تخریب شده و کشاورزی پوشیده شده‌است. در مقابل، تپه‌های منطقه جنگلی مونتان (MFZ) و جنگل‌های گرمسیری (TF) عمدتاً توسط جنگل‌های بارانی متراکم پوشیده شده‌اند. در منطقه جنگلی مونتان (MFZ)، کوه ووتو به حداکثر ۱۳۸۰ متر می‌رسد که بالاترین نقطه کشور است. این رشته کوه توسط فلات جنگلی کمتر متراکم (WPt) احاطه شده‌است، جایی که جنگل‌ها و جنگل‌های تخریب‌شده غالب هستند. فلات داخلی بونگ (BIP) بیشتر زمین‌های قابل کشت لیبریا را در بر می‌گیرد.
سه کمربند مجزای جغرافیایی به موازات ساحل وجود دارد. پهنای کمربند ساحلی پست حدود ۴۰ کیلومتر، با نهرهای جزر و مدی، تالاب‌های کم عمق و مرداب‌های حرا است. سپس بلندی زمین به تپه‌های غلتان با ارتفاع ۶۰–۱۵۰ متر افزایش می‌یابد. کمربند سوم که بخش عمده‌ای از لیبریا را تشکیل می‌دهد، با تغییرات ناگهانی ارتفاع در مجموعه‌ای از کوه‌ها و فلات‌های کم‌ارتفاع مشخص شده‌است که جنگل‌های متراکم کمتری نسبت به منطقه تپه‌ای دارد. کوه‌های نیمبا در نزدیکی مرز گینه قرار دارند.
در غرب، سواحل پست و ماسه‌ای است، اما در نواحی مرکزی و شرقی کشور ماسه‌ای و صخره‌ای و دارای برجستگی متوسط است که اغلب توسط دهانه رودخانه‌ها شکسته می‌شود. دشت ساحلی از نظر عرض متفاوت است، بین مونروویا و بیوکانان باریک است، اما در غرب و در دره سستوس در مرکز بسیار گسترده‌تر است و دوباره در انتهای شرقی کشور باریک می‌شود.
زهکشی کل کشور مستقیم به دریا است و یک رشته رودخانه‌های کوتاه مستقیماً به دریا می‌ریزند. اینها از غرب به شرق، رودخانه مانو در مرز سیرالئون، رودخانه مافا، رودخانه لوفا، رودخانه سنت پل، رودخانه مسورادو، رودخانه فارمینگتون، رودخانه سنت جان، رودخانه تیمبو، رودخانه سستوس هستند.
رودخانه‌های اصلی این کشور شامل رودخانه مانو در شمال غربی و رودخانه کاوالا در جنوب شرقی می‌باشد. کاوالا با ۵۱۵ کیلومتر طولانی‌ترین رودخانه کشور است. دریانوردان پرتغالی قرن پانزدهمی آن را به نام کاوالا (یا ماهی خال‌مخالی) که در دهانه این رود یافت می‌شد نام‌گذاری کردند.
از میان شش رودخانه اصلی که همگی در زاویه قائم به ساحل قرار دارند و به اقیانوس اطلس می‌ریزند، فقط فارمینگتون اهمیت تجاری زیادی دارد. نواره‌های شنی دهانه همه رودخانه‌ها را مسدود می‌کنند و ورودی را خطرناک می‌کنند و در بالادست رودخانه‌های صخره‌ای وجود دارد.
رودخانه‌های دیگری که قابل توجه هستند عبارتند از: لوفا، سنت پل، سنت جان و رودخانه سستوس که همگی به اقیانوس اطلس می‌ریزند. رودخانه‌های سهن‌کوهن، سینوئه، دوگبه، دوبو، گرند سس و کاوالا در مرز با ساحل عاج جاری هستند. تنها دریاچه قابل توجه در این کشور دریاچه پیسو است با ۱۰۳ کیلومتر مربع مساحت.https://www.nationsencyclopedia.com/geography/Indonesia-to-Mongolia/Liberia.html
خطر طبیعی که در لیبریا رخ می‌دهد، باد هارماتان مملو از گرد و غبار است که از صحرا (دسامبر تا مارس) می‌وزد.
محیط کشور فاقد نهادهای نظارتی برای نظارت بر حفظ محیط زیست است. با شروع دهه ۱۹۸۰، لیبریا یکی از آخرین کشورهای آفریقای غربی بود که ذخایر جنگلی اولیه قابل توجهی داشت، اما برآوردهای اخیر نشان می‌دهد که جنگل زدایی با نرخ حدود ۲ درصد در سال ادامه دارد. قطع تجاری، قطع هیزم، و برنامه دولتی پاکسازی زمین، همگی زمین‌های جنگلی اولیه را تهدید می‌کنند. جنگل‌ها در حال حاضر کمتر از ۴۰ درصد از زمین‌های لیبریا را تشکیل می‌دهند. در اواسط دهه ۱۹۸۰، این کشور بیش از ۷۰ درصد از باتلاق‌های حرا خود را از دست داده بود. شکار و از دست دادن زیستگاه حیات وحش را در امتداد دشت ساحلی نابود کرده‌است و دیگر گله بزرگی از شکار بزرگ در داخل آن وجود ندارد.
آب و هوای لیبریا گرمسیری و مرطوب است و در طول سال تغییرات کمی در دما وجود دارد. میانگین دما ۲۷ درجه سانتی‌گراد است و دما به ندرت از ۳۶ درجه سانتی‌گراد بالاتر می‌رود یا به زیر ۲۰ درجه سانتی‌گراد می‌رسد. در ساحل، شدت گرما با نسیم تقریباً ثابتی کاهش می‌یابد.
میزان بارندگی سالانه در سواحل به ۵۱۰ سانتی‌متر می‌رسد و در دورترین مناطق داخلی به حدود ۲۰۰ سانتی‌متر کاهش می‌یابد. فصول مرطوب و خشک مشخصی دارد، بیشتر بارندگی بین اواخر آوریل و اواسط نوامبر رخ می‌دهد. میانگین رطوبت نسبی در منطقه ساحلی در طول فصل بارانی حدود ۸۲ درصد و در فصل خشک ۷۸ درصد است، اما ممکن است بین دسامبر و مارس، زمانی که هارماتان مملو از گرد و غبار از صحرای صحرا می‌وزد، به ۵۰ درصد یا کمتر کاهش یابد.
لیبریا، همراه با سیرالئون و ساحل عاج مجاور، شامل بزرگترین جنگل‌های همیشه‌سبز آفریقا است. حدود ۲۳۵ گونه درخت در لیبریا وجود دارد که ۹۰ گونه در مقادیر بالقوه قابل فروش می‌رویند، از جمله چوب ماهون و درخت‌های سخت‌چوب. درخت پنجه، نخل روغنی و درخت کولا در کشور زیاد می‌روید. درخت کائوچوی ابریشمی بومی است، اما کائوچوی معمولی کشت شده منبع لاستیک تجاری لیبریا است. انواع قهوه خاص لیبریا، قهوه لیبریکا، قبلاً رایج بود، اما جای خود را به قهوه کانفورا داده‌است. درختان میوه شامل انواع مرکبات، سیب تمساح، پاپایا، انبه و آووکادو هستند. آناناس به صورت وحشی رشد می‌کند. از جمله گیاهان زیر کشت می‌توان به مانیوک، پنبه، کاکائو و برنج ویژه ارتفاعات اشاره کرد.
فیل و گاومیش که زمانی در لیبریا رایج بود، تا حد زیادی ناپدید شده‌اند، اما چندین گونه از آنتلوپ در داخل آن یافت می‌شود. دو تا از اینها، دویکور شانه سفید و بز کوهی گورخری، مخصوص لیبریا هستند. لموری به نام آهسته‌رو و چندین گونه میمون از جمله میمون مو بلند و میمون دیانا در جنگل‌ها یافت می‌شود. گرازها و تَشی‌ها در مناطق کم‌سکونت وجود دارند و چندین عضو از خانواده پلنگ نیز یافت می‌شوند. اکثر ۱۵ گونه مارها سمی در این کشور هستند. موریانه‌ها در سراسر کشور لانه‌های بلندی می‌سازند. در برخی مناطق مگس تسه تسه یافت می‌شود و مورچه‌های راننده و پشه‌ها رایج هستند. چندین گونه از حلزون‌ها به عنوان میزبان در انتشار برخی بیماری‌های روده ای عمل می‌کنند. از جمله پرندگان می‌توان به نوک‌شاخ، مرغ شاخدار وحشی، گاوچرانک (گاومرغ)، فلامینگو، دارکوب و مرغ جولا اشاره کرد. تا سال ۲۰۰۲، حداقل ۱۹۳ گونه پستاندار، ۱۴۶ گونه پرنده و بیش از ۲۲۰۰ گونه گیاه در سراسر کشور وجود داشت.
تیاگو امانوئل کانلاس آلمیدا فریرا (؛ زادهٔ ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۹۳) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در پست مدافع بازی می‌کند. وی سابقه بازی برای باشگاه فوتبال تراکتور را دارد.
تیاگو پس از انجام موفق تست های پزشکی در تاریخ ۱۶ فروردین ۱۴۰۱ با قراردای تا پایان فصل به تیم تراکتور پیوست.
اتحادیه کارکنان حرفه‌ای سوئد () مرکز ملی سندیکایی در سوئد است. این اتحادیه، چتر ۱۳ سندیکا کارگری و کارکنان حرفه‌ای سوئد را در برمی‌گیرد و همچنین سایر کارمندان استخدامی در هر دو بخش خصوصی و دولتی را سازماندهی می‌کند. اتحادیه‌های کارگری وابسته به بخش دولتی سوئد حدود ۱/۱ میلیون کارمند را نمایندگی می‌کنند. در سال ۲۰۱۸، اتحادیه‌های وابسته به اتحادیه کارکنان حرفه‌ای سوئد (TCO) ۳۷ درصد از اعضای فعال اتحادیه‌های کارگری در سوئد را تشکیل می‌دادند (در مقایسه با ۱۷ درصد درسال۱۹۵۰)، این سندیکا اتحادیه را به دومین کنفدراسیون بزرگ در بین سه کنفدراسیون بزرگ سوئد تبدیل کرده‌است. اتحادیه‌های سوئد با ۵۵۱۰۰۰ عضو فعال در سال ۲۰۱۸، یک اتحادیه مستقل است و به هیچ حزب سیاسی در سوئد وابسته نیست. اتحادیه کارکنان حرفه‌ای سوئد وابسته به کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری اروپا و یورو کاردز است.
اتحادیه کارکنان حرفه‌ای سوئد محصول دو کنفدراسیون است که در سال ۱۹۴۴ادغام شدند. سازمان قدیمی کنفدراسیون کارمندان (زبان سوئدی: De Anställdas Centralorganisation - DACO) بود که در سال ۱۹۳۱ توسط هفت اتحادیه بخش خصوصی یقه سفیدها که نماینده ۲۰۰۰۰۰ کارگر بود، تأسیس شد. دومین سازمان، کنفدراسیون کارمندان حرفه‌ای سوئدی (زبان سوئدی: Tjänstemännens Centralorganisation TCO) بود که در ژانویه ۱۹۳۷ توسط هشت اتحادیه بخش دولتی به نمایندگی از ۳۸۰۰۰ کارگر ادغام شده تأسیس شد. در سال ۱۹۴۴، نام TCO را برخود گذاشت و ۴۰ اتحادیه کارگری را گرد هم آورد که ۱۸۰۰۰ نفر بودند.
تراکم اتحادیه‌ها در سوئد در سطح بالاترین سطوح در جهان بوده‌است و در اواسط دهه ۱۹۸۰ در اوج خود به حدود ۸۵ درصد رسید، اما در ۲۰۱۵ به‌طور کلی، کاهش تراکم در اتحادیه‌ها به میزان ۷۰ درصد در سوئد سریعتر بود و کارگران یقه‌آبی در میان کارگران یقه سفید رشد کندتری (پایه عضویت TCO) داشتند. اما بین سال‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۱۵، نرخ تشکل‌های کارگران یقه‌سفید از ۸۰٫۵ درصد به ۷۲ درصد کاهش یافت، ولی برای کارگران یقه آبی، این کاهش از ۸۲ درصد به ۶۳ درصد رسید.
هنرمند مهمان یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۲۰۱۹ به کارگردانی تیموتی بوسفیلد با بازی جف دانیلز است. فیلمنامه این فیلم بر اساس نمایشنامه خود دانیلز به همین نام ساخته شده‌است.
مرد جوانی ارتباط پیچیده‌ای بین رؤیای جوانی و حکمت پیری را کاوش می‌کند زمانی که قهرمان خود یک نمایش نویس را ملاقات می‌کند و …