moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مدت کوتاهی پس از تولد کلیر، جورجیانا از ادگار طلاق گرفت. سپس بدنبال ازدواج مجدد با ادگار در ۱۹۸۰، دوباره جورجیانا از همسر دومش ادگار نیز طلاق گرفت، پس از آن این دو خواهر سارا و کلیر از خانه پدری شان که خارج از شارلوتزویل، ویرجینیا قرار داشت دیدار کردند. سپس برغم اینکه در انگلستان با مادرشان زندگی می‌کردند در شهرستان وستچستر سکنی گزیده و در دره خورشید واقع در خیابان پنجم شهر نیویورک به زندگی پرداختند.
سارا ۲۵ساله به وسیله یکی از دوستان خانوادگی خود در ۲۰۰۱ به نکسیام معرفی شد. نکسیام یک شرکت بازاریابی شبکه‌ای و توسعه شخصی آمریکایی است که توسط کیت رانیر و آلیسون مک تأسیس شد و مدعی بود به افراد در دستیابی و اعتماد به نفس به خود کمک می‌کند و سمینارهای بازاریابی شبکه‌ای و حرفه ای ارائه می‌دهد، اما بعدها توسط اعضای پیشین این شرکت و مقامات رسمی یک فرقه شناخته شد.
در ۲۰۰۹ تنزین گیاتسو، چهاردهمین دالایی لاما، با ظهور در صحنه یک رویداد یک روسری سفید به رانیر اهدا کرد.
اعضای نکسیام که تمایل به فاصله گرفتن از ادعاهای مرتبط با فرقه خواندن این شرکت در مطبوعات بودند، با صرف ۲ میلیون دلار برای این پروژه به دنبال گرفتن تاییدیه از دالایی لاما بودند. سارا، به همراه خواهرش، کلیر برونفمن، و بنیانگذار نکسیام، کیت رانیر، سازمانی به نام کنسرسیوم بنیادهای اخلاقی جهان را ایجاد کردند.
در ژانویه ۲۰۰۹، پس از لغو سفر دالایی لاما به بازی‌های المپیک زمستانی و اسکی نمایشی در سان ولی، آیداهو ایالات متحده آمریکا، سارا برونفمن طی نامه‌ای به روزنامه آیداهو نوشت و در آن تهدید کرد که «در صورتیکه مشخص
شود دالایی لاما بدون خواسته خود سفرش برای المپیک زمستانی لغو شده باشد از سمت خود به عنوان عضو هیئت مدیره افتخاری المپیک ویژه استعفا خواهد داد».
به این ترتیب سارا و کلیر معتقد بودند که می‌توانند دالایی لاما را به آلبانی نیویورک بیاورند تا در ۶ مه ۲۰۰۹ در مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک زمستانی WEFC جایی که دالایی لاما در آن متعاقباً سخنرانی کرد شرکت کند. طی این رویداد بود که دالایی لاما بر روی صحنه یک روسری سفید به رانیر داد. دالایی لاما علاوه بر این، پیشگفتار کتاب «ابوالهول و تلکسلوایا» را نیز نوشت، که رانیر در سال ۲۰۰۹ آن را تألیف کرد.https://www.tibetsun.com/elsewhere/2018/01/24/dalai-lama-was-paid-1-million-to-endorse-women-branding-sex-cult
موریتیس واگنر (زاده ۲۶ آوریل ۱۹۹۷) یک بازیکن بسکتبال اهل آلمان است.
ارواح وحشی یا ارواح قوی فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی رائول روئیز است. در این فیلم بازیگرانی همچون لتیسیا کاستا، فردریک دیفنتال، آریل دومبال، جان مالکوویچ، شارل برلینگ، یوهان لیسن، ادیت اسکوب، کریستین وادیم و ناتالی بوتفو ایفای نقش کرده‌اند.
جام اَرگان یا جام ارجان یا جام کیدین هوتران، نام یک سینی است که از تابوت کیدین هوتران یکم به همراه تعدادی از اشیا دیگر در محوطه باستانی ارجان متعلق به تمدن دوره ایلامی، دوران میانی در سال ۱۳۶۱ کشف شده‌است. جام ارجان پس از اینکه در سال ۱۳۹۹ به عنوان نماد کاروان المپیک ایران برگزیده شد مورد توجه قرار گرفت و این جام که بخشی از اشیای داخل تابوت بود از سایر اقلام این تابوت مشهورتر گردید. وسعت این محوطه باستانی حدود ۵۰۰ هکتار است. در اولین مطالعات پیرامون شهر قدیم ارجان، قدمت این شهر به دوره ساسانیان (۲۲۴–۶۵۲ میلادی) نسبت داده شده ولی در سال ۱۳۶۱خورشیدی در نزدیکی این محوطه باستانی، آثار یک آرامگاه متعلق به حدود هزاره دوم قبل از میلاد و به دوره ایلامی کشف شد که باب جدیدی در باستان‌شناسی این محوطه تاریخی گشود. این آرامگاه حاوی تابوتی بزرگ از جنس برنز بود.
کشف تصادفی تابوت هنگام جاده‌سازی در سال ۱۳۶۱، اسرار زیادی از این محوطه ناشناس را بر ملا ساخت.
یک حلقه طلایی با دسته استوانه ای هلالی شکل تو خالی که دو انتهای آن به دو صفحه بیضی شکل ختم می‌شوداز اشیا مهم دیگر تابوت است. قسمت داخلی این صفحه‌ها به‌طور قرینه با نقش دو شیر بالدار که در دو طرف درخت مقدس ایستاده‌اند تزیین شده‌است. دور تا دور نقوش نقش گیس بافته دیده می‌شود. گیس بافته شده نشانه دوشیزگان است. در زیر پای شیرها سه ردیف نقش به صورت طاق هلالی شکل کنده شده و بر روی دسته، شیارهایی ایجاد شده که انتهای آنها به یک گل دوازده پر در قسمت بیرونیِ دو صفحه، ختم می‌شود. این حلقه دارای کتیبه ای به خط میخی عیلامی در قسمت دسته است که ترجمه آن کیدین هوتران پسر کورولوش است.
با توجه به اینکه در زمان کشف تابوت سر تابوت روی آن قرار نداشته احتمال داده می‌شود که این گور در دوران بسیار کهن مورد سرقت و دستبرد قرار گرفته و آنچه باقی مانده اشیایی است که برای سارقان ارزشمند نبوده‌است.
جام ارجان و رازهای پنهان تمدن ایران
یکی دیگر از یافته‌های بسیار مهم تابوت گور کیدین هوتران، سینی است که امروزه آنرا جام ارجان می‌نامند، جام ارجان ۱۹۶ نقش دارد که ۱۱۴ نقش به انسان، ۲۰ نقش به پرنده، ۲۰ نقش به درخت و ۴۰ نقش آن به حیوان اختصاص دارد و البته اشیا و ابزار آلات موسیقی و ورزشی نیز در آن وجود دارد
نقش‌های سینی ارجان شامل یک گل شانزده‌پر گل خورشید یا (آفتابگردان) در مرکز سینی، سپس یک ردیف شیر، و پنج ردیف نقوش متنوع مربوط به مراسم مختلف در بقیه فضا کنده شده و فاصله بین این نقوش را چند ردیف گیس بافت پر کرده‌است. همچنین، قدیمی‌ترین تصویر از یک چنگ‌نواز یا به قولی لیرنواز ایرانی در میان گروه نوازندگان در این سینی به چشم می‌خورد. در لبهٔ پشت جام نیز کتیبه ای میخی به خط ایلامی نقش بسته‌است.
گل شانزده‌پر در مرکز سینی ارجان یک اثر و نماد بسیار مهم مذهبی است که در بسیاری از تمدنها وجود داردکهن ترین آن در سنگ‌نگاره آنوبانی‌نی شبیه به آفتابگردان یا یک نوع گل داوودی است و خاور شناسان آنرا به نادرستی نیلوفر معرفی می‌کنند، در حالیکه این گل نماد و رمزی از خورشید و چرخ گردون و الهه سرنوشت است که مشابه آن در تمدن سومری و میانرودان نیز وجود دارد. احتمال دارد که نمادی از خدای استار (ستاره) ایشتار باشد رمز واقعی این نمادبه شکل گُل هنوز به‌درستی آشکار نشده ولی می‌تواند ستاره اقبال یکی از شاهان یا نشان دینی در ادیان کهن باشد. در دایره دوم جام ارجان، شیر، و چارپایان و پرندگان مربوط به اجرای آیین‌های مختلف قرار دارند و هفت دایره یا حلقه نشانه عدد مقدس ۷ است عدد ۷ در دین یهودی و بسیاری از ادیان و مذاهب مقدس است
این شکل که ظاهری شبیه به گل دارد در دوره‌های نخست ربطی به گل نیلوفر نداشته و بعدها آنرا منسوب به گل کرده‌اند که البته بیشتر شبیه به آفتابگردان است تا نیلوفر آبی، اصولاً شباهتی به نیلوفر آبی ندارد. نشان ملی ژاپن که یک نماد در معابد بودایی و شینتویی هم هست و دارای ۱۶ برگ هست مطابق همان نمادی که در سینی ارجان و نمادهای تخت جمشید و چرخ درامای هند هست.
چرخ که به‌شکل گل درآمده است با نام چرخ درما یا چرخ گیتی قدیمی‌ترین نماد است که کاربرد خود را به‌طور مستمر در ایلام و هخامنشیان و تمدنهای دیگر حفظ کرده‌است. در خراسان بزرگ و افغانستان امروزی و در تمدن گندهارا یا قندهار رد پای قدیم این چرخ به همین شکل امروزی دیده می‌شود.
شش عدد قالب برنزی جام ارجان، به سفارش مؤسسه کمک به توسعه فرهنگ و هنر کمیته ملی المپیک، قلمزنی و دوات‌گری شده‌است. سید احمد حمیدی سازنده این نمونه‌ها گفت: ۶ جام برای ارسال به موزه سایر کشورها تولید شده‌است، و افزود: یکی از جام‌ها در اندازه اصلی کار یعنی ۴۳٫۵ است که به موزه سوئیس ارسال می‌شود و ۵ اثر دیگر برای ارسال به موزه‌های المپیک و توکیو ارسال که تحویل وزیر ورزش ژاپن شده‌است.، بر اساس نقش‌ها جام ارجان در حالی که یونان را به عنوان مهد ورزش می‌شناسند، جام ۲۸۰۰ ساله ارجان، با نگاره‌های خاصی که روی آن نمایان است، نشان می‌دهد دیرینه ورزش‌های گروهی در ایران کهن‌تر از یونان است. این جام، در ۵ ردیف همسان ورزشکاران و رزمی‌کاران ایرانی را نشان می‌دهد که در حال ورزش‌های رزمی و تفریحی مثل اسکی روی یخ یا همان پاتیناژ، سوارکاری، تکواندو و قایق‌سواری‌اند
محوطه باستانی ارجان به دلیل قدمت و اهمیت در تاریخ ۱ مرداد ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۱۹۲۸۸ به‌عنوان یکی ازآثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
ارجان از ایالات مهم دوره ساسانی در منطقه جنوب غربی ایران بود. رشد و شکوفایی این منطقه در دوران اسلامی بیشتر شد؛ سرانجام ارجان پس از سال‌ها رونق بین قرون، شش و هفت هجری متروک گشت.
جنگهای پی در پی، زمین‌لرزه و بیماری‌های واگیردار سبب چندین دوره افول ارجان بوده‌است
احتمالاً این زمین‌لرزه از دلایل نابودی بسیاری از زیر ساخت‌های آبیاری و کشاورزی شهر ارجان بوده‌است؛ و پس از این زمین لرزه، در سال ۴۷۸ قمری دوباره ارجان و حومه آن، تحت تأثیر زمین‌لرزه دیگری قرار گرفت. ابن اثیر در این باره گفته‌است: «بسیاری از دام‌ها و انسان‌ها به زیر آوار رفتند» و گمان می‌برند که اولین صدمات جدی به پل‌های دوگانه ارجان متعلق به همین دوره است؛ و سالها بعد این دو پل کامل ویران شده‌است. در منابع نوینی که به بررسی زلزله‌های تاریخی پرداخته این زلزله تأیید شده. بدین ترتیب این دو زلزله افراد زیادی را به کام مرگ کشانده. شهر را ویران و ساخت‌های زیر بنایی آن را از بین برده‌است؛ و از جمعیت و اهمیت تجاری ارجان تا حدی کاسته‌است.
(University of Texas Press),۱۹۹۲.
CURTIS, J. E. Later Mesopotamia and Iran: Tribes and Empires 1600-639 B.C. British
Museum Press, 1995.
the Assyrian Reliefs. Iran XX, 1982.
خورش کَوَر یا خورش تره (به کُردی: خۆرشتی که‌وه‌ر) یک خورش است که در منطقهٔ کرمانشاه و کردستان و مناطق کردنشین استان آذربایجان غربی پخته می‌شود.مجلۀ آرگا: "طرز تهیۀ خورش تره یک غذای لذیذ ایرانی مخصوص کردستان"، نوشته‌شده در ۱۳ تیر ۱۴۰۰؛ بازدید در ۲۱ مرداد ۱۴۰۰. مواد اصلی تشکیل‌دهندهٔ خورش کَوَر، سبزی تره به صورت خردشده و گوشت هستند. گوشت می‌تواند قیمه‌شده یا چرخ‌کرده باشد. علاوه بر این از پیاز، رب گوجه‌فرنگی، لوبیای سفید یا چیتی و ادویه‌هایی مانند زردچوبه، نمک، فلفل سیاه و پودر لیمو در تهیهٔ خورش کَوَر استفاده می‌شود.همشهری آنلاین: "طرز تهیه خورش تره کُردی: نکات اصلی درست کردن رقیب سرسخت قورمه‌سبزی"، نوشته‌شده در ۵ تیر ۱۴۰۰؛ بازدید در ۲۱ مرداد ۱۴۰۰.آشپزی ساناز سانیا: "خورش تره (کردی)"؛ بازدید در ۲۱ مرداد ۱۴۰۰.های‌پاتوق: "خورش تره"، نوشته‌شده در ۱۱ شهریور ۱۳۹۹؛ بازدید در ۲۱ مرداد ۱۴۰۰.
پیازها خرد شده و تفت داده می‌شوند. سپس گوشت به آن اضافه می‌شود و همراه با پیاز تفت داده می‌شود. ادویه‌ها شامل زردچوبه، فلفل سیاه و پودر لیمو به آن اضافه می‌شود. پس از آنکه این مواد به خوبی تفت داده شد و رنگ گوشت تغییر کرد، لوبیای سفید که از شب قبل در آب خیسانده شده به آن اضافه می‌شود. پس از مدت کوتاهی رب گوجه فرنگی به این ترکیب اضافه شده و تفت دادن ادامه پیدا می‌کند. سپس آب خورش به آن اضافه می‌شود (خورش کَوَر به آب کمی به اندازهٔ تقریبی نیم لیتر نیاز دارد).
همزمان در تابهٔ دیگری ترهٔ خردشده تفت داده شده و سرخ می‌شود. هنگامی که آب به جوش آمد و گوشت پخته شد، ترهٔ سرخ‌شده و نمک به آن اضافه شده و به مدت یک ساعت بر روی حرارت می‌ماند تا جا بیفتد. پنج دقیقه قبل از خاموش کردن شعله، زرشک‌های شسته‌شده به خورش اضافه می‌شوند و سپس غذا قابل استفاده است.
در تهیهٔ خورش کَوَر گاه از آب لیمو یا آب غوره نیز برای ترش کردن مزهٔ خورش استفاده می‌شود. همچنین بهتر این است که این خورش با ترهٔ کوهی (کَوَر) تهیه شود که در آشپزی کردی کاربرد فراوانی دارد. استفاده از زرشک نیز اختیاری است و بنا بر سلیقه صورت می‌گیرد. لوبیای سفید یا چیتی باید از شب قبل در آب خیسانده شده و آب آن حداقل دو بار عوض شود. گاه به همراه تره از جعفری نیز استفاده می‌شود. همچنین برخی بنا به سلیقه از خلال سیب‌زمینی سرخ‌شده و گوجه‌فرنگی سرخ‌شده برای تزئین روی خورش کَوَر استفاده می‌کنند.
لیمس دانوبی () مرزی (لیمسی) بود که در حاشیه رود دانوب قرار گرفته‌است. بقایای این مرز و بقایای پایگاه‌های آن امروز در ایالت بایرن آلمان و کشورهای اتریش، اسلواکی، مجارستان، کرواسی، صربستان، بلغارستان و رومانی قرار گرفته‌است.
اگرچه که دانوب در همه نواحی توسط رومیان به عنوان مرز نظامی استفاده نمی‌شد و بنا به فتوحات نظامی مرز در شمال یا جنوب آن تعیین می‌گشت اما در بسیاری از نقاط رود دانوب به عنوان یک ساختار دفاعی تقریباً دائمی مدنظر بود.
مرز با برج دیدبانی و کاستروم تقویت می‌شد اما برخلاف لیمس نکار-اودنوالد در اینجا ماهیت باتلاقی و شاخه‌ای حاشیه رود دانوب اجازه ساخت خاکریز دفاعی را نمی‌داد. پایگاه‌های این مرز در میانه قرن اول پس از میلاد ساخته شدند و بعدها در دوران تراژان دیوارهای سنگی به جای خاکریزها در پیرامون پایگاه‌ها ساخته شد.
جاده‌های رومی در این ناحیه در طول مرز قرار گرفته بود تا پایگاه‌ها رومیان را به هم متصل نماید و تا دلتای دانوب ادامه داشت.
به دلیل طول زیاد مرز لیمس دانوبی به سه بخش تقسیم می‌شود.
قدیمی‌ترین پایگاه رومیان در اتریش پترونل-کارنونتوم نام دارد. در ۱۴ کیلومتری غرب آن هم یک دژ در نزدیکی هایباخ اودر دنو در اوبراسترایش ساخته شده‌است. در آن زمان لیمس از وین تا لینتس ادامه داشت.
از آنجایی که وجود دانوب همیشه نمی‌توانست محافظت‌های لازم را به وجود بیاورد سرپل‌هایی در شمال رود برای مقابله با مارکومان‌ها ایجاد شده بود اما در زمان کومودوس که پسر مارکوس آئورلیوس بود این سرپل‌ها از میان رفتند و نوار مرگ ۷ کیلومتری در جوار رود دانوب ایجاد شد.
در زمان والنتینیان یکم پایگاه‌ها و دژهای موجود با جدیدترین امکانات و بر اساس تاکتیک‌های نظامی نوین بازسازی شدند. دیوارها ضخیم‌تر و گودال‌های دفاعیترمیم شدند به علاوه اینکه برجهایی در طول دیوارها ایجاد شدند. این استحکامات یکصد سال دیگر و تا فروپاشی روم غربی وجود داشتند. پایگاه‌های قسمت پایینی رود دانوب در زمان آناستاسیوس یکم و ژوستینین یکم مورد بازسازی قرار گرفتند و در زمان لشکرکشی موریس به بالکان و جانشینش فوکاس به عنوان پایگاه‌هایی برای عملیات استفاده می‌شدند و حتی بعضی از پایگاه‌ها در موئسیا تا زمان حمله بلغارها در ۶۷۹ وجود داشتند.
قسمت‌هایی از برج‌های دفاعی در این نواحی باقی مانده‌است: روساتس آرنسدروف در اتریش پایین، موترن آندر دنو، ترایسمور، تولن، زایسلمور ولفاسینگ و یک برج دیدبانی در نزدیکی لینتس.
امپراتور تراژان در سال ۱۰۳ میلادی پانونیا را به دو بخش تقسیم نمود: پانونیای بالا و پانونیای پایین. پانونیای پایین که در کرانه شرقی رود دانوب قرار داشت امروز شامل کشورهای مجارستان، صربستان، کرواسی و بوسنی و هرزگوین می‌شود که در آن یادگارهای بسیاری از شهرها و پایگاه‌های رومی قرار دارد.
در دانوب پایین که امروزه کشورهای بلغارستان و رومانی را شامل می‌شود طی قرن اول پس از میلاد در دوران تیبریوس کاسترومها، جاده‌ها، دژها، پایگاه‌ها و اقامتگاه‌های دائمی برای لژیون‌های بازنشسته رومی در اطراف رود دانوب ایجاد شدند.
از جدی‌ترین مشکلاتِ مطرح‌شده دربارهٔ دورهٔ افشاری و زندی، نبودِ منبعِ کافی به‌نسبتِ تعدادِ منابع در دویست سالِ پیش از سقوطِ صفویه یا اطلاعاتِ فراوانِ موجود دربارهٔ سدهٔ نوزدهم میلادی است. در روندِ پیش از سقوطِ قطعیِ اصفهان، منابعِ بومیِ فارسی‌زبانِ نسبتاً اندکی به‌ویژه دربارهٔ اواسط تا اواخرِ سدهٔ هجدهم میلادی موجود است. برای دورهٔ پس از سرنگونیِ صفویه، آثارِ مهمِ گوناگونی از حزین لاهیجی، "بِدایَةُالْاَخبار" اثر عبدُالنَّبی شیخ‌ُالْاسلام بهبهانی دربارهٔ وقایعِ بهبهان و پیرامونش، و "مِرآتِ وارداتِ" محمد شفیع تهرانی دربارهٔ منطقهٔ سیستان گزارش شده‌است. سلطنتِ نادرشاه سببِ پیدایشِ وقایع‌نگاری‌های گوناگونی شد که بیشترشان بر مدارِ او و برای جلال و شکوهِ بیشترش نوشته شده‌اند، مانند "تاریخِ عالَم‌آرای نادری" و "تاریخِ جهانگشای نادری". این‌دست آثار اطلاعاتِ مفیدی را ارائه می‌دهند، حتی اگر دربردارندهٔ مبالغه و اغراقِ شدیدی باشند. دیگر وقایع‌نگاری‌های آموزنده، که دورهٔ بعد از قتلِ نادر و ظهورِ حکومتِ زندیان را دربرمی‌گیرد، شاملِ "مُجمَلُ التَّواریخ"، "تاریخِ گیتی‌گُشا" و "تاریخ محمدی" است. نیز منابعِ رواییِ بسیار جالبی دردست است، مانند دفترِ خاطراتِ میرزا محمد کلانترِ فارس، که شیوهٔ گذشته‌نگر دارند و ترکیبی سرگرم‌کننده از واقعیت و داستان‌هایی معروف به "رُستم‌ُالتَّواریخ" اثرِ رُستم‌ُالْحُکَماست.
گزارش‌های خارجی ‌به‌طور نامتناسب و ناموزون توزیع شده‌اند که در تکمیلِ منابعِ فارسی‌زبان در سدهٔ هفدهم میلادی بسیار مفید هستند، و گاهی اوقات برای روشن ساختنِ آنچه که منابعِ داخلی بیان نمی‌کنند — مانند کشاورزی، زندگیِ تجاری، جامعهٔ شهری، زندگیِ روزمره، مردمِ عادی، دهقانان، کارگران و زنان — ضروری است. گزارشِ دو تن از وقایع‌نگارانِ ارمنی، آبْراهامْ یِرِوانْتْسی و آبْراهامْ کرِتاتْسی، برای دورهٔ تا سال ۱۷۳۸ م مهم است. تا دههٔ ۱۷۵۰ و ۱۷۶۰ م، هلندی‌ها و انگلیسی‌ها به‌ترتیب در خلیج فارس در سطحی تقلیل‌یافته به فعالیت‌شان ادامه دادند؛ و گزارشِ آنان برای مناطقِ ساحلیِ خلیج فارس، به‌ویژه در دورانِ سلطنتِ نادرشاه، ضروری است. بعضی منابعِ روسی برای بخش‌های شمالی وجود دارد. آثارِ بروسه، برای گرجستان و روابطِ آن با ایران بسیار ارزشمند است. با توجه به اجتنابِ گردشگرانِ خارجی از ایران، سفرنامه‌های اروپاییِ پس از سال ۱۷۲۲ م و پس از سلطنتِ نادرشاه از نظرِ کمی و کیفی به‌طور قابل توجهی کاهش می‌یابد. در دهه‌های اول پس از سقوطِ صفویان، هنوز شاهدِ مهمِ عینی، مُبَلِّغِ لهستانی یوداش تادِئوش کِرزینْسْکی، نوشته‌های راهبهٔ ایتالیایی چِچیلیا دِ لیاندْرو و گزارشِ بازرگان و جهانگردِ انگلیسی جوناس هنوی موجود است. دورهٔ بعد توسط هوسپ امین ایرانیِ ارمنی، و باسیل واتاتیزِ یونانی — که با نادر ملاقات کرد —، جاکوب لِرچ، که مأمورِ فرستاده از سوی نادرشاه نزد روس‌ها را همراهی کرد، ساموئل گوتلیب گِمِلین که در دههٔ ۱۷۷۰ م به‌عنوان نمایندهٔ آکادمیِ علومِ امپراتوریِ روسیه از شمالِ ایران دیدن کرد، ویلیام فِرانْکْلین، افسرِ کمپانیِ هندِ شرقی که در ۱۷۸۶–۱۷۸۷ م از بَنگال به ایران سفر کرد، کارْسْتِن نیبور، نقشه‌کش و کاشفِ دانمارکی و بازدیدکنندهٔ تصادفی که پس از اعزامِ هیئتی علمیِ دانمارکیِ به عربستان، به‌عنوان تنها بازمانده، در جنوبِ ایران به‌سر می‌بُرد، پوشش داده می‌شود. به‌جز فرانکلین و نیبور، همهٔ آنان تنها در شمال وقت گذرانده‌اند و هیچ‌یک به‌اندازهٔ مسافرانِ ردهٔ بعدی که در سدهٔ هفدهم میلادی از ایران دیدن کرده‌اند، بصیرت‌بخش و آموزنده نیست. در میان معدود مسافرانِ فرانسوی که پس از ۱۷۲۲ م واردِ ایران شدند، تنها ژان اوترِ سوئدی که در سال ۱۷۳۸ م به دربارِ نادرشاه رفت، لوئیز بازن، یَسوعیِ فرانسوی که به‌عنوان پزشکِ نادر خدمت می‌کرد، و مأمورِ مخفی لوئی-فرانسوآ دُ فِرنیئِر-سُوْبُف، که شاهدِ آشفتگیِ ناشی از مرگِ کریم‌خان در سال ۱۷۷۹ م بود، گیاه‌شناس آندْره میشو که به‌طور تصادفی در سال ۱۷۸۲ م در ایران گیر افتاده بود و اطلاعاتِ ارزشمندی دربارهٔ گیاهان ایران جمع‌آوری کرد و گی‌یُم آنتوآن اُلیویه، که به‌عنوان عضوِ یک مأموریتِ علمی و تجاریِ فرانسویِ انقلابی در سال ۱۷۹۶ م به ایران سفر کرد، گزارش‌هایی عینی از هر موضوعی نوشته‌اند.
منابعِ بومی و خارجی این دوران به‌طور نامتناسب با مردانِ بزرگ ادغام می‌شوند و البته بزرگ‌ترین‌شان نادرشاه و کریم‌خان هستند. هر دو به‌عنوان فرماندهانِ نظامی، موفق در ایجادِ دولت‌های شاخص با عملکردی کوتاه‌مدت و درنتیجه ایجادِ انسجام و جهت‌دهی به تاریخِ ایران در دوره‌ای آشفته و نسبتاً گیج‌کننده شدند؛ بنابراین شگفت نیست که پژوهشگرانِ مدرن در منابع‌شان در تلاش برای جمع‌آوریِ تاریخِ ایرانِ سدهٔ هجدهم، بر این دو شخصیتِ برجسته تمرکز کرده‌اند. به‌عنوان مثال، جلدِ هفتمِ "تاریخ ایرانِ کمبریج"، این دوره را با دو فصل پوشش می‌دهد که نادرشاه و کریم‌خان را شامل می‌شود. پژوهشگرانِ غربی به‌طور خاص شرح‌حال آموزنده‌ای از هر دو نوشته‌اند. پس از کارِ پیشگامانهٔ لارنس لاکهارت و مطالعهٔ آرونوا و اشرفیان به زبانِ روسی — که بیست سالِ بعد منتشر شد — اکنون مطالعاتی دربارهٔ زندگی و حرفهٔ نادرشاه از اِرنِست تاکِر و مایکل آکْسْوُرثی داریم، که از منابعِ ویلِم فِلُور خلاصه شده‌است. به‌تازگی، تجزیه و تحلیلی روانی–تاریخی از جنونِ احتمالی نادرشاه نیز انجام شده است. پژوهشگرانِ ایرانی با مانعِ محدودیتِ دسترسی به مطالبِ موجود روبه‌رو، و بیشتر وابسته به وقایع‌نگاریِ فارسیِ آن دوره هستند؛ بااین‌حال سهمِ قابل توجهی در این زمینه نیز داشته‌اند. در این زمینه باید از رضا شعبانی و نورالله لارودی برای دورهٔ افشاریان، و احمدپناهی سمنانی نام برد.
میرزا محمدمهدی اَستَرآبادی، زادهٔ اَستَرآباد در شمال ایران است. مشخص نیست نخستین بار چه هنگام نادر را ملاقات کرده یا در چه تاریخی به خدمتش درآمده است. با توجه به استرآبادی بودنش، احتمال دارد توسط فتحعلی‌خان، رئیس قاجارهای اَشاقه‌باش استخدام شده باشد؛ و ممکن است در هنگام پیوستن فتحعلی‌خان به تهماسب در ساری در بهار ۱۷۲۶ م، فتحعلی‌خان را همراهی کرده باشد. میرزا مهدی مجبور بود کتابش را به‌گونه‌ای بنویسد که خوشایند نادرشاه باشد؛ درنتیجه "تاریخ جهانگشای نادری" یا "تاریخ نادری"، در موارد خاص، نسخه‌های اغراق‌آمیز و تحریف‌شده از آنچه واقعاً رخ داده، دارد؛ نیز، چندین حادثهٔ مهم کاملاً زدوده می‌شوند. "تاریخ نادری" اطلاعات کمی دربارهٔ ظاهر و ویژگی‌های نادرشاه ارائه می‌دهد. مسئلهٔ دیگری که میرزا مهدی کمتر به آن توجه می‌کند، ماهیت واقعی اعتقادات مذهبی نادر است. میرزا مهدی به‌سختی به موضوع سیاست دریایی نادر می‌پردازد و این موضوع یک معما است. باوجود این کاستی‌ها، "تاریخ نادری" ثبت ارزشمندی از زندگی نادرشاه است، و بدین ترتیب، پایه و بنیادی را ارائه می‌دهد که می‌توان گزارش انتقادی از سراسر زندگی حرفه‌ای نادرشاه را با آن تنظیم کرد. "تاریخ نادری" با جزئیات فراوان، جزئیات جنگ‌های نادر و لشکرکشی‌های تنبیهیش را بیان می‌کند. میرزا مهدی "تاریخ نادری" را پس از بازگشت از استانبول در سال ۱۷۴۷ م به پایان برد. در زمان غیبتش، نادرشاه کشته شد و ازاین‌رو سرانجام می‌توانست بدون محدودیت بنویسد. میرزا مهدی در قسمت پایانی کتابش، دگرگونی‌های وحشتناک رخ‌داده پس از سوءقصد به جان نادرشاه در سال ۱۷۴۱ م در شخصیت نادرشاه، کور کردن رضاقلی میرزا — که پیشتر از ذکرش صرف نظر کرده بود — و وحشت چند سال آخر سلطنت نادرشاه را به‌صورت تصویری شرح می‌دهد.
دومین کار میرزا مهدی دربارهٔ نادرشاه، "دُرّهٔ نادری" است. این متن به سَبکِ مصنوع افراطی نوشته شده‌است. اینکه چگونه این اثر می‌توانست نسبت به یک مرد بی‌سواد مانند نادر جاذبه ایجاد کند، رمز و راز است. "درّهٔ نادری" دربردارندهٔ موارد اندکی است که در "تاریخ نادری" یافت نمی‌شود. بااین‌حال، بعضی از آنها به منظور بررسی نام مکان‌ها و تاریخ‌های یادشده در کار بعدی استفاده می‌شود. بعضی از نمونه‌های دیگر نوشته‌های میرزا مهدی وجود دارد. نامه‌ای از نادر به رضاقلی‌میرزا وجود دارد که وی برای آگاهی‌رسانی پیروزی در کرنال به رضاقلی، آن را نوشت. نامه‌های دیگر میرزا مهدی در مجموعه اسنادی است که در سال ۱۲۸۵ ه‍.ق در تهران منتشر شده‌است.
برای سال‌های متمادی "تاریخ نادریِ" میرزا مهدی، زندگی‌نامهٔ رسمی نادرشاه، به‌عنوان مهم‌ترین منبع اطلاعاتی دربارهٔ وی مورد توجه بود. واسیلی بارتُلْد ابراز عقیده کرد که شرح‌حال محمدکاظم — که به نام‌های "نادرنامه" و "کتابِ نادری" معروف است — از اهمیت بیشتری برخوردار است. کارهای محمدکاظم در اصل سه جلد بود که جلد اولش مفقود است. جلدهای باقی‌مانده دورهٔ ۱۷۵۶ تا ۱۷۴۷ م را شامل می‌شود. فقط یک نسخه از این اثر شناخته شده‌است که در انستیتوی یوستوکوودنیا در سن پترزبورگ است.
محمدمحسن مستوفی، مستوفی یا خزانه‌دار نادرشاه بود. وی در مقدمهٔ تاریخِ عمومیش با عنوان "زُبدَةُالتَّواریخ" می‌گوید که نادرشاه به او دستور داده‌است تا این اثر را برای استفادهٔ پسر بزرگش رضاقلی میرزا تدوین کند. این اثر در سال ۱۱۵۴ ه‍.ق/۱۷۴۱–۱۷۴۲ م، پس از بازگشت نادرشاه از بُخارا و خوارَزم تکمیل شد و دیری نپایید که شاهزاده کور شد. "زبدةالتّواریخ" با آدم شروع می‌شود، اما دقیقاً جزئیاتش تا رسیدن به عصر صفوی روشن نیست. بخش پایانیِ فصل صفوی از اهمیتِ ویژه‌ای برخوردار است زیرا پیشینهٔ سرنگونیِ صفویان و ظهورِ نادرشاه تا زمان تصدیِ عنوانِ سلطنتی را دربردارد. "زبدةالتّواریخ" گرچه به‌اندازهٔ "تاریخ نادری" کامل نیست، بااین‌حال دربردارندهٔ جزئیاتِ ویژه‌ای است که در کارِ پیشین یافت نمی‌شود، و بخشِ مربوط به روابطِ تهماسب و نادر مورد توجهِ دقیق است. گاه‌شماری — شاید به‌خاطر نسخه‌پردازانِ بی‌دقت — غالباً معیوب، و چیدمانِ تصادفیِ بعضی از فصل‌ها یا بخش‌ها گیج‌کننده است. باوجودِ این کاستی‌ها، این اثر یکی از مهم‌ترین منابعِ معاصرِ اوایلِ کارِ نادر است. این کار با جلوسِ وی بر تختِ پادشاهی در ۱۷۳۶ م متوقف می‌شود. این موضوع نشان می‌دهد که به‌طور مستقل از "تاریخ نادری" نوشته شده‌است.
"تَذکِرَةُالْاَحوال" از حَزینِ لاهیجی سهمِ مهمی در تاریخِ دورانِ نادرشاه دارد. این اثر، نشان‌دهندهٔ دیدگاهِ یکی از اندک شخصیت‌های فرهنگی و ادبیِ آن دورانِ ناآرام است که از آن جانِ سالم به‌در بُرد. حزین دربارهٔ ویرانیِ واردآمده از سوی نادر بر کشوری که در آغازِ نجات‌دهنده‌اش بود، چیزهای زیادی برای گفتن دارد. حزین، گرچه از طرفدارانِ خطِ مَشْیِ صفوی است، اما گاهی اوقات قدرتِ نادر را به‌عنوان رهبری نظامی می‌ستاد، و نسخهٔ وی از حملهٔ هند، دربارهٔ نادرشاه ناعادلانه نیست. توصیفاتِ حزین از نبردهای نادر کوچک‌ترین ارزشی ندارد. او شاهدِ هیچ‌یک از نبردهایی که می‌نویسد نبود. او که مردِ مبارزی نبود، همیشه بهانه می‌گرفت و هرگاه برخوردِ نظامیْ قریب‌الوقوع به‌نظر می‌رسید، غیبت می‌کرد. او می‌گوید تنها دو سربازِ ایرانی در مهماندوست زخمی شدند و بیش از سه نفر در کرنال کشته نشدند و یک نفر نیز زخمی شد. عبدالکریم کشمیری و میر غلامحسین طباطبایی از "احوال" تا حدی در نگارشِ آثارشان استفاده کرده‌اند.
عَبدُالْکریمِ کِشمیری، نویسندهٔ "بیانِ واقع"، در اثرش پیش از بازگو کردنِ تجربیاتِ شخصیش در روزگارِ خدمت به نادرشاه، تعدادی از صفحات را به خاستگاهِ نادرشاه تا زمانِ حملهٔ هند اختصاص می‌دهد. گرچه این بخش از "بیان"، مبتنی بر مشاهده و آگاهیِ دست اول نیست، اما بااین‌وجود از ارزشِ چشمگیری برخوردار است. نویسنده، بی هیچ دلیلی برای ترس از کینهٔ نادر، آزادانه و بی اغراق از خاستگاهِ پایینِ نادر در زندگیش می‌نویسد؛ افزون‌بر این، او حکایات و جزئیاتِ شخصیِ جالب دربارهٔ نادر آورده‌است که در شرح‌حالِ رسمیِ میرزا مهدی یافت نمی‌شود. عبدالکریم گفته است که اطلاعاتش را از یارانِ قدیمیِ شاه به‌دست آورده‌است؛ و ادامه می‌دهد اگر خطایی در روایتش وجود داشته باشد، این کوتاهیِ آنان است و نه شخصِ او. بعضی از اطلاعاتِ عبدالکریم از "احوال" و دیگر نوشته‌های حزین لاهیجی گرفته شده‌است. بخشی از "بیان" که مبتنی بر مشاهدات و تجربیاتِ شخصیِ نویسنده است با شرحِ اقامتِ نادرشاه در دهلی — جایی که عبدالکریم در آن زمان بود — آغاز می‌شود. وی که مایل به زیارتِ مَکّه بود، به خدمتِ شاه درآمد و سپاهِ ایران را در راهپیماییِ بازگشت به ایران و در لشکرکشیِ ترکستان همراهی کرد. با رسیدن به قزوین از شاه اجازهٔ استعفا و رفتن به مکه را گرفت. عبدالکریم بخشی از جزئیاتِ بازگشتِ سپاه به ایران و فتحِ بخارا و خوارزم را ارائه می‌دهد که توسط میرزا مهدی فراموش شده‌است، درحالی‌که شرحِ سختی‌های سربازان هنگام عبور از درّهٔ خُرّم در دسامبر ۱۷۳۹ م و تجربیاتِ مشابه‌شان در گورگان در پانزده ماهِ بعد، در تقویتِ گزارشِ رسمی بسیار مفید است. عبدالکریم از طریق ارتباط نزدیکش با پزشکِ هندی علوی خان — که در دهلی به خدمتِ نادر مشغول شده بود — آگاهی‌های بسیاری از وضعیتِ جسمی و روحیِ نادر به‌دست آورد و گفته‌هایش در این زمینه مورد توجه قرار گرفت.
میرزا محمد کلانتر، "روزنامهٔ" خود را در سال ۱۲۰۰ ه‍.ق/۱۷۸۵–۱۷۸۶ م نوشت. ۲۱ صفحهٔ نخستِ این نسخهٔ چاپی دربارهٔ سختی‌ها و ماجراهای نویسنده و خانواده‌اش در دورهٔ فتنهٔ افغان و برتریِ نادر است. میرزا محمد در زندگینامه‌اش به رویدادهای فارس و بیش از همه به شیراز اهمیت زیادی می‌دهد و نکاتی ارائه‌شده از سوی وی دربارهٔ اخراجِ افغان‌ها از آن شهر توسط نادر، مورد توجه است. طبیعی است میرزا محمد دربارهٔ شورشِ محمدتقی خان شیرازی، بیگلربیگیِ فارس، در سال ۱۷۴۴ م، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. حسن فَسایی، نویسندهٔ "فارْسْنامهٔ ناصری"، میرزا محمد را به‌عنوان یکی از مراجعش برای توصیفِ این شورش ذکر می‌کند.
لُطفعلی‌بیْگ آذر، نویسندهٔ اثر مشهورِ "آتشکده"، در بخشی از کتابش با عنوان «احوالُ الْمُعاصِرین» خلاصهٔ تاریخیِ کوتاهی از دورانِ حملهٔ افغان تا ظهورِ کریم‌خان در نیم‌سده بعد ارائه می‌دهد. در این اثر، نویسنده به نادر و مبارزاتش و به وقایعِ دورانِ سلطنتش اشاره‌های مختلفی می‌کند. وی در پایانِ سخنانش دربارهٔ نادر می‌گوید که شورش‌های متعدد در اواخرِ سلطنتش چنان دیوانه‌اش کرد که تصمیم گرفت ایران را خراب کند. لطفعلی‌بیگ به کمبودِ چشمگیرِ شاعران و نویسندگانِ ادبی در این نیم‌سده اشاره می‌کند.
طاهربیگ، که به‌نظر می‌رسد اهلِ منطقهٔ دَرگَزِ خراسان باشد، تاریخِ نادرشاه را با عنوان "تاریخ نادر" نوشت. نسخه‌ای از آن در تهران نگهداری می‌شود. طاهربیگ در سپاهِ نادر خدمت کرد، اما در هنگامِ بازگشتِ نادر به ایران، در هند ماند. وی سپس به خدمتِ شجاعُ‌الدّوله درآمد. در کتابخانهٔ ملی در پاریس، تاریخِ ناشناس و ناقصی از نادرشاه وجود دارد که تا سال ۱۱۵۳ ه‍.ق/۱۷۳۹–۱۷۴۰ م ادامه دارد که گمان می‌رود متعلق به طاهربیگ باشد.
مکاتبات میان وایْتْ‌هال و نمایندگانِ دیپلماتیکِ بریتانیا در استانبول و سَن پِتِرْزْبورْگ در طول سال‌های ۱۷۲۹–۱۷۴۷ م، اگرچه بیشتر مربوط به عثمانی و روسیه و سیاستِ دولتِ بریتانیا در این زمینه بود، بااین‌حال شاملِ منابعِ زیادی دربارهٔ نادرشاه است.
بایگانیِ کمپانیِ هندِ شرقی در دفترِ هند، منبعی غنی از اطلاعات دربارهٔ دورهٔ نادرشاه است که نه‌تنها بسیاری از این اطلاعات در جای دیگر یافت نمی‌شود، بلکه بخشِ عمده‌ای از آن پیشتر استفاده نشده‌است. از جمله مهم‌ترینِ این سوابق، تا آنجا که به موضوعِ نادرشاه مربوط می‌شود، "دفترِ خاطراتِ گُمبُرون" است که در آن، نمایندهٔ شورای بندرعباس افزون‌بر ذکرِ بسیاری از وقایع رخ‌داده در جاهای دیگر، فعالیت‌ها و معاملاتِ روزمرهٔ کمپانی در آن مکان را نیز ثبت کرده‌است.
کتابِ "سفر به ترکیه و ایران با گزارش لشکرکشی تهماسب‌قلی خان" از ژان اُوتِر در سال ۱۷۴۸ م در پاریس منتشر شد. مشخض نیست که رونمایی از این کتاب پیش یا پس از مرگ اوتر — که در ۲۶ سپتامبر رخ داد — بوده‌است.
کتابِ "تاریخ ایران از آغاز تا قرن حاضر" نوشته لوئی آندرِه دُ لَ مَمی اثری است که به‌طور قابل ملاحظه‌ای، منظم و بادقت آماده شده‌است. اگرچه نویسنده هرگز از استانبول به ایران نزدیک‌تر نبود، اما از طریق دوستانی که در آنجا پیدا کرده بود و نیز مقاماتِ دیپلماتیک و کنسولیِ فرانسه، با حجمِ زیادی اطلاعاتِ دربارهٔ ایران آشنا شد. بخشِ عمده‌ای از کتابش مربوط به حملهٔ افغان‌ها و دیگر حوادثِ پیش از ظهورِ نادر است. روایتِ واقعیِ نویسنده با سال ۱۷۳۰ م به پایان می‌رسد. وی در قسمتِ آخرِ جلدِ سوم، با عنوان «خاطراتی در ادامهٔ این تاریخ» تعدادی از نامه‌ها و گزارش‌های به‌دست‌آورده از طریق مراکزِ عالیِ دیپلماتیک و دیگر دوستانش را منتشر می‌کند.
جوناس هَنْوِیْ از دیرباز به‌عنوان مرجعِ اصلیِ انگلیسی در موضوعِ نادرشاه تلقی می‌شده، و "سفرها"یش توسط نویسندگانِ بعدی، چه بریتانیایی و چه غیرِ آن، بسیار گسترده نقل شده‌است. کیفیتِ "سفرها"ی هنوی نابرابر است. با اینکه همهٔ آنچه که او از تجربیاتِ شخصیش و استناداتش از مجلات و اظهاراتِ دیگران — که آنچه را که خودشان تجربه کرده‌اند یا شاهدِ آن بوده‌اند — می‌نویسد، بیشترین دقت را دارد، اما در هر مورد او نمی‌تواند دربارهٔ گفته‌هایش که برپایهٔ آثارِ قبلی ایجاد شده‌است، صحبت کند.
لوئیز بازن از ۱۷۴۱ م نادر را در سفرهایش همراهی کرد. بازن همواره در دربار نبود. در دسامبر ۱۷۴۶ م بازن به‌عنوان پزشکِ ارشدِ نادرشاه منصوب شد و تا زمانِ قتلش نزد وی ماند. در ناآرامیِ وحشتناکِ پس از قتلِ نادر، بازن به‌سختی فرار کرد. در "نامه‌های عبادی و کنجکاوانه" و همچنین "مأموریت‌های شرق"، دو نامهٔ بازن به پدر روژه، ژنرالِ سرپرستِ مأموریت‌های شرق چاپ شده‌است. بازن آن‌ها را در ۲ فوریهٔ ۱۷۵۱ م در بندرعباس نوشت. در نخستینِ این نامه‌ها، بازن به‌طور مختصر به خاستگاه و قدرت گرفتنِ نادر اشاره کرد. روایت او پس از رسیدن به نقطه‌ای که اطلاعاتِ شخصیش از نادر آغاز می‌شود، به‌تدریج مفصل‌تر می‌شود. توصیفِ بازن از شرایطِ جسمی و روحیِ شاه و درمانی که وی برایش انجام داد جالب‌تر است و در رابطه با داده‌هایی که عبدالکریم کشمیری دربارهٔ دلیلِ بروزِ ناگهانیِ خشمِ او ارائه می‌دهد، بسیار جالب است. با توجه به اینکه بازن در چند ماهِ پایانیِ زندگیِ نادرشاه همراه وی بود، شهادتش دربارهٔ رویدادهای آن دوره، از ارزشِ بالایی برخوردار است. بازن در چادرِ مجاورِ شاه بود که وی کشته شد و ازاین‌رو توانست نسخه‌ای دقیق از هر آنچه رخ داده، ارائه دهد. طرحِ بازن از اردوگاهِ نادر در "نامه‌های عبادی" بازسازی شده‌است.
از مسافرِ یونانی باسیل واتاتیز نیز بیشتر به‌خاطر تماسِ اولیه با نادر یاد می‌شود تا اهمیتِ اطلاعاتی که او می‌دهد. واتاتیز یکی از نخستین اروپایی‌هایی بود که با نادر ملاقات کرد. وی ادعا می‌کند که چندین «مکالمهٔ مخفی» با نادر در مشهد ظاهراً در سال ۱۷۲۸ م داشته‌است. به‌گفتهٔ وی نادر به او، یک کشاورز و مبلغی برای تأمینِ مخارج و هزینه‌های سفرش داد. واتاتیز با رسیدن به رشت، پیامی از نادر به ژنرال لوواشف داد. واتاتیز از ارائهٔ هرگونه شرحِ مفصل دربارهٔ نادر و رفتارهای بدِ وی خودداری می‌کند، زیرا می‌گوید پیشتر در شرح‌حالی دقیق، این کار را انجام داده‌است. اما این اثر اکنون ناپدید شده‌است. این کتاب توسط دَنیِل فیلیپیدیس در سال ۱۸۰۹ م خوانده شد که هفت سال بعد خاطراتش از آن را منتشر کرد.
جان مَلکُم، در کتابِ "تاریخ ایران"، ترجمه‌هایی از بعضی از دستنویس‌های ایرانی که ظاهراً معاصر یا تقریباً نزدیک به نادر هستند، ارائه می‌دهد. او در همهٔ موارد، نامِ نویسندگان را ارائه نمی‌دهد.
بیشتر نویسندگانِ هندی — به‌جز عبدالکریم کشمیری — که دربارهٔ نادر نوشته‌اند توجه خود را به حملهٔ نادر به هند محدود می‌کنند. در پاورقی به تعدادی از این نویسندگان ارجاع داده خواهد شد، که علاوه بر این، در کتابشناسی ذکر خواهند شد.
ویلیام ایروین، در مقالهٔ مختصرش با عنوان «برخی یادداشت‌ها دربارهٔ جیمز فریزر»، کتابِ "نادرشاه" فریزر را «مشارکتِ دستِ اول در تاریخِ آن دوره، نه‌تنها به‌خاطر تاریخِ اولیه‌اش، بلکه به‌خاطرِ تعدادی اسناد مهم که در آن حفظ شده» توصیف می‌کند اسنادی که در جاهای دیگر یافت نمی‌شوند. تنها کلمه‌ای که ممکن است استثناء شود، واژهٔ «دست اول» است؛ زیرا فریزر هرگز در ایران نبود و گرچه در هنگام حملهٔ نادر به هند در آنجا بود، اما با شخصِ نادرشاه تماس نداشت.
اگرچه سِرگِئی سولویوف متعلق به دوره‌ای بسیار بعدتر از نادر است، اما به‌خاطر حجمِ بالای مطالبِ معاصر با نادرشاه یافت‌شده در بایگانی‌های رسمیِ روسیه و گردآوری در بخش‌هایی از کتابِ "تاریخ روسیهٔ" خود که مربوط به روابطِ ایران و روسیه در دورهٔ موردِ بررسی است، قابل توجه است. سولویوف انبوهِ گزارش‌هایی را که از نمایندگانِ دیپلماتیک، کنسولی و نظامیِ روسیِ مستقر در ایران یا در مرزهای ایران دریافت شده بود، بادقت مطالعه کرد. گزارش‌های متعدد از ایوان کالوشْکین، که جانشینِ شاهزاده سِرگِئی دیمیتریویچ گالیتْزین به‌عنوان مقیمِ روسیه در دربارِ نادرشاه در سال ۱۷۳۶ م شد، بسیار مورد توجه است. تاریخ سولویوف دربارهٔ تجارتِ انگلیس با ایران از طریق روسیه و مناقشهٔ التون نیز اهمیت دارد.
بروسه، مانند سولویوف، متعلق به نسلِ بعدی بود، اما در بایگانیِ رسمیِ مسکو نیز کار می‌کرد و از مطالبِ معاصر بهره می‌بُرد. علتِ اصلیِ شهرتش کتابِ "تاریخ گرجستانِ" او است که در آن، ترجمهٔ تاریخ‌های سِخنیا چِخایِدْزه، تزارِویچ واخِشت و پاپونا اُربِلیان ارائه شده‌است. این تاریخ‌ها دربردارندهٔ اطلاعاتِ زیادی دربارهٔ رابطهٔ ایران با گرجستان در دورهٔ نادر است. اثرِ بروسه شاملِ ترجمهٔ نامه‌ای جالب دربارهٔ حمله نادر به هند نیز است که ایراکلی هنگامِ بازگشت از دهلی در سال ۱۷۳۹ م برای خواهرش نوشت. برخی از جزئیاتِ روابطِ نادر با تهمورث دوم و ایراکلی در ترجمهٔ بروسه از "زندگی ایراکلی" اثر اُمان خِرخولیدْزه، و در "اصولی برای پرداختن به تاریخ گرجستان" آمده‌است. سرانجام، باید به ترجمهٔ بروسه از ارزشمندترین گزارشِ دست اول نوشتهٔ روحانیِ ارمنی، آبراهام کرتاتسی، دربارهٔ حوادثِ روزهای پیش از تاج‌گذاریِ نادر و نیز مراسمِ تاج‌گذاری اشاره کرد.
"تاریخ امپراتوری عثمانی" اثر فون هامر پورگشتال است. به‌واسطهٔ فون هامر، گزارش‌های تاریخ‌نگارانِ رسمیِ عثمانی و دیگر نویسندگان از مبارزات نادر علیهِ عثمانی و روابطِ دیپلماتیکش با آن کشور به‌آسانی در دسترسِ خوانندگانِ اروپایی قرار گرفته‌است. تحقیقاتِ جامعِ فون هامر منجر به جمع‌آوریِ پازلِ نسبتاً کاملی از تاریخِ آن دوره شده‌است، که در بیشترِ موارد از زاویهٔ عثمانی مشاهده می‌شود. طبیعی است که فون هامر، بی دسترسی به بسیاری از منابعِ ایرانی و دیگر منابعِ غیرترکی که درحال حاضر در دسترس است، باید دچار برخی اشتباه‌ها شود؛ اما این خطاها به‌طور کلی بسیار اندک و دور از ذهن هستند.
افزون‌بر منابعِ معاصرِ اروپایی، تعداد قابل توجهی مقاله و کتاب احترام‌آمیز دربارهٔ نادر در طول زندگیش در اروپا پدید آمد که بعضی از آن‌ها برپایهٔ یک واقعیتِ بسیار ضعیف و بعضی دیگر فانتزیِ محض بود. یک نویسندهٔ آلمانی، که خود را «پیتاندِر فون دِر کوله» می‌نامد، اظهار می‌کند که داستان‌هایی میان سال‌های ۱۷۳۴ تا ۱۷۳۶ م وجود داشت که نادر از نظر خاستگاه، فرانسوی، آلمانی، انگلیسی و برابانکون بود، درحالی‌که دیگران تصور می‌کردند که او اسکاتلندی یا ایرلندی است.عنوانِ «تهماسب‌قلی خان» باعث شد که فردی مبتکر تصور کند که نادر اصالتاً یک ایرلندی به‌نام «توماس کُلی» بوده که در سفر به ایران، نامش را به «تهماسب‌قلی» تغییر داده‌است. ببینید:
کریل ماسکوویچ یک کشتی‌گیر فرنگی‌کار اهل بلاروس است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۰ توکیو را دارد.
ماسکوویچ در وزن ۸۷ کیلوگرم کشتی فرنگی قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۱ اسلو شرکت کرد، او در این مسابقات آرکادیوسازا کولینیج از لهستان، متهان باشار از ترکیه و ایستوان تاکایچ از مجارستان را شکست داد و به فینال رسید. وی در دیدار نهایی به زوراب داتوناشویلی از صربستان باخت و به مدال نقره رسید.
سيد حسین تهامی (زاده ۱۳۲۱ در تهران و درگذشته ۲۹ بهمن ۱۳۸۵ در تهران) کشتی‌گیر تیم ملی ایران در دهه ۱۹۶۰ بود. حسین تهامی، نفر سوم کشتی جهان در مسابقات ۱۹۶۶ تولیدو آمریکا بود و علاوه بر آن، مدال نقره بازی‌های آسیایی ۱۹۶۶ در بانکوک را نیز از آن خود کرده بود.
در دبیرستان پهلوی (قیام جدید) به تحصیل پرداخت و در زورخانه شهباز تحت نظر مرتضی عزیزی و رحمت الله غفوریان تمرینات کشتی را آغاز کرد. سپس به باشگاههای خاور، دارایی و اقبال راه یافت. در سال ۱۳۴۴ مدال نقره مسابقات جام آریامهر را کسب کرد و در سال بعد به همراه تیم ملی در مسابقات جهانی تولیدو و آسیایی بانکوک مدال‌های برنز و نقره کسب کرد. شعار مشهور متعلق به وی توسط طرفدارانش این بود : ای آسمان آبی این است حسین تهامی ...
در سال ۱۳۴۷ در جریان مسابقات کشتی در تفلیس شوروی به دلیل خرید لباس در آنجا برای فروش آن در ایران، از دور مسابقات محروم شد. پس از اتمام محرومیت در مسابقات سال 1348 مدال نقره و در سال بعد مدال طلای مسابقات قهرمانی کشور را اخذ کرد، اما به تیم ملی دعوت نشد و از این رو از کشتی کناره گیری کرد.وی به تهیه کنندگی چند فیلم از جمله غلام زنگى و ... روی آورد
در زمان ریاست فدراسیون طالقانی مربیگری تیم ملی را بر عهده گرفت. در ۶۱ سالگی به مسابقات پیش‌کسوتان جهان در اوکراین مدال نقره کسب کرد.
وی در ۲۹ بهمن ۱۳۸۵ دارفانی را وداع گفت و در قطعه نام‌آوران به خاک سپرده شد.
فدراسیون هندبال اروپا () سازمان اداره‌کننده و برگزار کننده مسابقات ورزش هندبال در قاره اروپا است که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شده.European Handball Federation eurohandball.com
فدراسیون‌های مرتبط
علیرضا جاوید (زادهٔ ۱۳۵۸) مدیر شهری اهل ایران است که از خرداد ۱۴۰۲ رئیس هیئت مدیره شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه است. جاوید از مهر ۱۴۰۱ تا خرداد ۱۴۰۲ معاون هماهنگی و امور مناطق شهرداری تهران بود. وی سابقه مدیریت در مناطق مختلف شهرداری تهران و تصدی معاونت شهرداری در دوران محمدباقر قالیباف را نیز دارد. جاوید از ۱۷ مرداد ۱۴۰۰ سرپرستی شهرداری تهران را تا زمان صدور حکم انتصاب علیرضا زاکانی، شهردار منتخب تهران بر عهده داشت. او یکی از گزینه‌های مدنظر شورای اسلامی شهر تهران برای شهرداری تهران، در سال ۱۳۹۶ بود.
حمید توکل (متولد ۲۵ دی ۱۳۱۲ در درگز) کشتی گیر بازنشسته ایرانی است که در مسابقات جهانی ۱۹۶۱ در یوکوهاما ژاپن مدال برنز کسب کرد.
توکل در رشته ادبیات فرانسه از دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد و می تواند به زبان های فرانسوی ، انگلیسی و ترکی ارتباط برقرار کند. پس از بازنشستگی از مسابقات ، او به عنوان مدیر ورزشی فعالیت داشت. وی متاهل و دارای چهار فرزند است. او در مشهد زندگی می کند.
نروژی قدیمی () گونه‌ ابتدایی زبان نروژی است که میان سده‌های ۱۱ و ۱۴ میلادی بدان سخن گفته می‌شد.این زبان مرحله میانی تغییر از زبان نورس باستان به نروژی میانه و همچنین زبان نورن و زبان فارویی است.
تفاوت داشتن آن از نورس باستان غربی مورد گفتگو قرار دارد.
شلسویگ جنوبی () () به نیمه جنوبی کشور پیشین دوک‌نشین شلسویگ در آلمان که در شبه‌جزیره یوتلاند قرار دارد گفته می‌شود.Kathrin Sinner: Schleswig-Holstein - das nördliche Bundesland: Räumliche Verortung als kulturelles Identitäskonstruk, page 86 این منطقه جغرافیایی امروزه بخش بزرگی میان رود آیدر در جنوب و آبدره فلنسبورگ در شمال در مرز دانمارک را پوشش می‌دهد.این منطقه تا سال ۱۸۶۴ زمانی که پادشاهی پروس و اتریش بر دانمارک اعلان جنگ کردند بخشی از دانمارک بود.
آبدره فلنسبورگ () () غربی‌ترین خلیجک در دریای بالتیک است.این آبدره بخشی از مرز میان آلمان در جنوب و دانمارک در شمال را تشکیل می‌دهد.طول آن میان ۴۰ تا ۵۰ کیلومتر است.
نیروی زمینی امپراتوری آلمان نیروی متحد زمینی و هوایی امپراتوری آلمان بود. اصطلاح دویچه هِیر (Deutsches Heer) برای نیروی زمینی بوندس‌ور، نیروهای مسلح کنونی جمهوری فدرال آلمان نیز استفاده می‌شود. نیروی زمینی امپراتوری آلمان پس از وحدت آلمان تحت رهبری پادشاهی پروس در سال ۱۸۷۱ تشکیل و در سال ۱۹۱۹، پس از شکست امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول منحل شد.
دولت‌هایی که امپراتوری آلمان را تشکیل می‌دادند، نیروی زمینی خود را مشارکت دادند. در کنفدراسیون آلمان، که پس از جنگ‌های ناپلئونی شکل گرفت، هر ایالت مسئول حفظ واحدهای خاصی بود که در صورت درگیری در اختیار کنفدراسیون قرار می‌گرفت. هنگامی که با هم کار می‌کردند، واحدها به عنوان نیروی زمینی فدرال (") سیستم نیروی زمینی فدرال در درگیری‌های مختلف سده نوزدهم عمل کرد، مانند جنگ اول شلسویگ از ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۰، اما در زمان جنگ دوم شلسویگ در ۱۸۶۴، تنش بین قدرتهای اصلی کنفدراسیون، امپراتوری اتریش و پادشاهی پروس و کنفدراسیون آلمان پس از جنگ اتریش و پروس در سال ۱۸۶۶ منحل شد.
پروس کنفدراسیون آلمان شمالی را تشکیل داد و این پیمان برای حفظ نیروی زمینی فدرال و نیروی دریایی فدرال (' یا ')documentArchiv.de – Verfassung des Norddeutschen Bundes (16.04.1867) قوانین دیگر در مورد وظیفه نظامی نیز از این اصطلاحات استفاده می‌کردند.documentArchiv.de – Gesetz, betreffend die Verpflichtung zum Kriegsdienste (09.11.1867) بین کنفدراسیون آلمان شمالی و کشورهای عضو، قراردادهایی (که بعداً تعدیل شد) منعقد شد و ارتش‌های خود را در زمان جنگ به ارتش پروس تسلیم کردند و ارتش پروس مسئولیت آموزش سربازان کنفدراسیون را بر عهده گرفت.
مدت کوتاهی پس از شروع جنگ فرانسه و پروس در سال ۱۸۷۰، کنفدراسیون آلمان شمالی همچنین با دولتهایی که عضو کنفدراسیون نبودند، یعنی بایرن، وورتمبرگ و بادن، در مورد مسائل نظامی قراردادهایی را منعقد کرد. از طریق این کنوانسیون‌ها و قانون اساسی ۱۸۷۱ امپراتوری آلمان، نیروی زمینی رایش (') ایجاد شد نیروهای پادشاهی بایرن، ساکسون و وورتمبرگ نیمه خودمختار باقی ماندند، در حالی که نیروی زمینی پروس تقریباً کنترل کامل بر ارتش‌های دیگر ایالت‌های امپراتوری را در دست گرفت. قانون اساسی امپراتوری آلمان، مورخ ۱۶ آوریل ۱۸۷۱، منابع قانون اساسی آلمان شمالی را از نیروی زمینی فدرال به هر یک از نیروی زمینی قلمرو تغییر داد (') یا نیروی زمینی آلمان (")documentArchiv.de – Verfassung des Deutschen Reichs
پس از ۱۸۷۱، ارتش‌های چهار پادشاهی متمایز باقی ماندند. اصطلاح «نیروی زمینی آلمان» در اسناد مختلف حقوقی مانند قانون مجازات نظامی استفاده می‌شد، اما در غیر از متون حقوقی، ارتش‌های پروس، باواریا، ساکسون و وورتمبرگ مستقل بودند و نام پادشاهی‌های خود را یدک می‌کشیدند.Militär-Strafgesetzbuch für das Deutsche Reich هر پادشاهی وزارت جنگ مخصوص به خود را داشت؛ بایرن و زاکسن، فهرست درجه‌های نظامی و رتبه‌بندی خود را برای افسران خود ایجاد کردند و فهرست وورتمبرگ فصل جداگانه ای از لیست رتبه‌های ارتش پروس بود. واحدهای وورتمبرگ و ساکسون بر اساس سیستم پروس شماره گذاری شدند اما واحدهای باواریایی شماره خود را حفظ کردند (هنگ دوم پیاده‌نظام وورتمبرگ هنگ پیاده‌نظام شماره ۱۲۰ تحت سیستم پروس بود).
در ساختار نیروی زمینی امپراتوری آلمان به افسران جز، با سنی نسبتاً جوان، مسئولیت‌های بزرگی تعلق می‌گرفت. برلی مثال، سال ۱۹۱۶ رئیس بخش عملیات‌ها، برجسته‌ترین بخش ستاد کل این نیرو، تنها یک سرگرد بود. از دوازده نفری که در ساختار سازمانی نیرو بلافاصله زیر فرماندهان عالی قرار داشتند تنها سه تن ژنرال و مابقی افسران جز بودند. بدین شکل افسران جز به صورت گسترده‌ای در جایگاه‌های عالی به‌کارگرفته می‌شدند. این مسئله که حالت منحصربه‌فردی به امپراتوری آلمان در میان سایر کشورها داده بود، یکی از دلایل جذب شدن افراد با استعداد به نیروی زمینی آن می‌شد. نتیجتاً، آلمان با تعداد بسیار بیشتری افسر نسبت به سایر قدرت‌های درگیر، وارد جنگ جهانی اول گردید و از مزیت کَمّی قابل توجهی برخوردار بود. بر خلاف کشورهای دیگر همچون فرانسه که دچار کمبود داوطلبان مناسب بودند، تعداد افراد واجد شرایط در آلمان برای ورود به رسته افسران نیروی زمینی به اندازه‌ای بود که ظرفیت و توان مالی کافی برای جذب همه آن‌ها وجود نداشت. از این رو، افراد با تحصیلات و پیش‌زمینه مناسب، پس از گذران یک سال خدمت داوطلبانه در زمره افسران ذخیره قرار می‌گرفتند. این افراد اگر قادر به کسب مدرک قبولی از دانشکده ثانویه پیشرفته می‌شدند، می‌توانستند وارد خدمت اصلی گردند. تا سال ۱۹۱۳ حدود ۱۲۰٬۰۰۰ نفر جزو افسران ذخیره نیروی زمینی امپراتوری آلمان بودند که سه برابر تعداد افسران فعال بود. بدین ترتیب آلمان هنگام آغاز جنگ جهانی اول از منظر تعداد افسران در برابر فرانسه، برتری شش به یک یافت.
هر دو دسته افسران نیروی زمینی امپراتوری آلمان سطح آموزشی بالایی داشتند. نظام دانشکده‌های آموزشی این نیرو تا سال ۱۹۱۴ از کیفیت و گستردگی قابل ملاحظه‌ای برخوردار بود. درجه عالی این دانشکده‌ها حتی موجب اقرار دشمنان آلمان از جمله بریتانیایی‌ها می‌شد. در این زمان فرانسه و بریتانیا فاقد نظام مشابهی برای آموزش افسران آینده خود بودند. مزیت بالا در تعداد افسران آموزش‌دیده توضیح‌گر موضوع بهتر بودن نیروی زمینی آلمان در آموزش سربازان نسبت به دیگر کشورها و توانایی آن در توسعه تاکتیک‌هایی جهت استفاده کامل از فناوری‌های انقلابی بود. برآوردی از طرف بریتانیایی‌ها توانمندی آلمانی‌ها را در آموزش سربازان با سرعتی سه برابر آن‌ها می‌داند. مزیت نیروی زمینی امپراتوری آلمان در تحصیلات، آموزش و رهبری به معنای امکان کاربرد تسلیحات جدید به شکل مؤثر بود. حملات موفق اولیه و تلفات نامتوازن در جنگ جهانی اول نتیجه «بی‌عرضگی» دشمنان یا اقبال نبود بلکه نیروی زمینی امپراتوری آلمان با بهره‌گیری از این مزیت‌ها عملکرد بهتری در میدان نبرد نشان می‌داد.Cross Of Iron The Rise And Fall Of The German War Machine, 1918–1945. John Mosier. New York / Henry Holt and Company, 2006. , . p. 2–4
نیروی زمینی امپراتوری آلمان، در ۶ مارس ۱۹۱۹ منحل شد.
باهم باهم یک فیلم کمدی درام آمریکایی ساخته ۲۰۲۱ به کارگردانی نیکل بکویت، با بازی اد هلمز و پتی هریسون است.
نام فیلم اشاره به اصطلاحی در زبان انگلیسی دارد که برای توصیف «رابطه رمانتیک معنی‌دار» میان دو نفر به کار می‌رود
مت یک مرد ۴۵ ساله مجرد است که تصمیم می‌گیرد با استفاده از یک تخمک اهدایی ناشناس، پدر شود. برای این کار او آنا دختر ۲۶ ساله‌ای که در نوجوانی به صورت ناخواسته باردار شده و فرزندش را به عنوان فرزندخوانده به زوج دیگری سپرده‌است استخدام می‌کند تا رحم جایگزین جنین باشد. گرچه سخت‌گیری‌های مت در آغاز آزاردهنده به نظر می‌رسد اما کم‌کم رابطه دوستانه و صمیمیانه‌ای بین آنا و مت شکل می‌گیرد…
ادی کارمل (عبری: עודד הכרמלי ۱۶ مارس ۱۹۳۶–۱۴ اوت ۱۹۷۲) با قد ۲۷۶ سانتی‌متر بلندقدترین مرد اسرائیل بود. ادی کارمل در کتاب رکوردهای گینس به عنوان ۹ فوت (۲۷۴ سانتی‌متر) قد ثبت شد. وی بازیگر نیز بود.
فوثارک قدیمی () همچنین شناخته‌شده به‌ عنوان فوثارک ژرمنی، ابتدایی‌ترین گونه خط رونی است که توسط ژرمن‌ها در دوره مهاجرت‌ها به کار برده می‌شد.
در اسکاندیناوی در سده هشتم میلادی، خط به شکل فوثارک جوان خلاصه‌سازی شد در حالی که آنگلوساکسون‌ها و فریسی‌ها آن را گسترش دادند و تبدیل به فوثارک آنگلوساکسون شد.
فوثارک جوان () یا رونی اسکاندیناوی یک گونه از خط رونی و گونه کوچک‌تر شده فوثارک قدیمی است که فقط ۱۶ حرف دارد.
دوران استفاده از فوثارک جوان همزمان با عصر وایکینگ‌ها است. پس از مسیحی‌سازی اسکاندیناوی، پس از سده دوازدهم بیشتر نوشتارها با الفبای لاتین انجام می‌گرفت.
امپاگلیفلوزین ، که با نام تجاری گلوریپا در دو دوز 10 و 25 میلی گرم در بازار دارویی ایران در دسترس است. این دارو همراه با رژیم غذایی مناسب و فعالیت مناسب برای درمان دیابت نوع 2 استفاده می شود . این دارو جایگزین مناسبی برای متفورمین است و مزایایی نیز نسبت به سولفونیل اوره دارد . البته ممکن است همراه با داروهای دیگر مانند متفورمین یا انسولین نیز استفاده شود . این دارو برای دیابت نوع 1 توصیه نمی شود. شکل موجود در بازار آن به حالت قرص های خوراکی می باشد. با توجه به شواهد آزمایشی اخیر ، انتظار می رود به زودی مجوز استفاده از آن برای بیماران مبتلا به نارسایی قلبی ، صرف نظر از وضعیت دیابت دریافت شود.
عوارض جانبی شایع این دارو شامل عفونت های مجاری ادراری ، عفونت های قارچی کشاله ران و دردهای مفصلی است. عوارض جانبی نادر اما جدی تر شامل عفونت پوستی کشاله ران به نام گانگرن Fournier و نوعی کتواسیدوز دیابتی با سطح طبیعی قند خون است. استفاده از این دارو در دوران بارداری و شیردهی توصیه نمی شود. استفاده از این دارو در افرادی که بیماری کلیوی قابل توجهی دارند توصیه نمی شود، زیرا ممکن است باعث پیشرفت مشکلات خفیف کلیه شود. امپاگلیفلوزین یک مهارکننده گلوکز سدیم 2 (SGLT-2) است و با افزایش دفع گلوکز از طریق ادرار باعث کنترل قند خون می شود.
Empagliflozin در سال 2014 برای استفاده پزشکی در ایالات متحده و اتحادیه اروپا تأیید شد. در سال 2017 ، این دارو با بیش از دو میلیون نسخه ، 228مین داروی رایج در ایالات متحده بود.
امپاگلیفلوزین همراه با رژیم غذایی مناسب و ورزش برای کمک به افراد مبتلا به دیابت نوع 2 مورد استفاده قرار می گیرد. این دارو در کنار دارو های دیگری مانند متفورمین ، سولفونیل اوره و انسولین برای درمان دیابت نوع 2 استفاده شود. در مقایسه با دارونما ، امپاگلیفلوزین منجر به کاهش 0.7 درصدی هموگلوبین A1c شد که نشانگر بلند مدت سطح گلوکز خون است می شود.
امپاگلیفلوزین همچنین تاثیر کاهشی بر روی فشار خون و وزن بدن نیز دارد. این اثرات به احتمال زیاد نشی از دفع گلوکز در ادرار و افزایش اندک دفع سدیم است. در آزمایش‌های بالینی ، بیمارانی که از ایمپاگلیفلوزین استفاده می کردند به‌طور متوسط بین 2 تا 5 درصد از وزن اولیه بدن خود را از دست داده بودند. این دارو فشار خون سیستولیک را نیز بین 3 تا 5 میلی متر جیوه (mmHg) کاهش می دهد. به‌طور کلی ، بسیاری از بیماران مبتلا به این نوع دیابت فشار خون یا اضافه وزن دارند .
امپاگلیفلوزین مهارکننده انتقال دهنده گلوکز سدیم -2 (SGLT-2) است که تقریباً منحصراً در لوله های پروگزیمال اجزای نفرونیک در کلیه ها یافت می شود. که باعث جلوگیری از باز جذب گلوکز در کلیه ها می شود.
پدر سیو (; – ) کشیش، لغت‌شناس و فولکلوریست اهل دانمارک بود.او برای مجموعه ضرب‌المثل‌ها و خدماتش به توسعه زبان دانمارکی به عنوان زبان نوشتاری شناخته شده‌است.
سید محمود دلاورخان (زاده ۱۳۳۱ در تهران) مربی والیبال اهل ایران است. وی سابقه یک دوره قهرمانی باشگاه‌های ایران (لیگ دسته‌یک والیبال ایران ۱۳۷۱) را همراه با باشگاه بانک ملی تهران در کارنامه خود دارد.ناگفته‌های آماری لیگ برتر والیبال وی در گذشته مسؤول کانون‌های والیبال فدراسیون والیبالاسامی تیم ملی والیبال نوجوانان به زودی اعلام می‌شودکارشناسان استعداد یابی فدراسیون والیبال معرفی شدند و سرپرست تیم ملی نوجوانان ایران بود." محمود دلاورخان " سرپرست تیم والیبال نوجوانان ایران شدمحمود دلاورخان: اسامی تیم ملی والیبال نوجوانان به زودی اعلام می‌شودفدراسیون از ما نتیجه نمی‌خواهد باید خودخواهی را در والیبال کنار بگذاریم سرمربی جدید باید قدردان بوگانیکف باشد
پیمان‌نامه زبان نوردیک یک معاهده حقوق زبانی است که در ۱ مارس ۱۹۸۷ در شورای نوردیک تصویب شد. طبق پیمان‌نامه، شهروندان کشورهای نوردیک حق دارند از زبان‌های مادری‌شان در ارتباط به مقامات رسمی دیگر کشورهای نوردیک استفاده کنند بدون اینکه نیاز به ترجمه هم‌زمان یا ترجمه عادی داشته باشند. زبان‌هایی که شامل این قانون می‌شوند، زبان سوئدی، زبان دانمارکی، زبان نروژی، زبان فنلاندی و زبان ایسلندی هستند.Konvention mellan Sverige, Danmark, Finland, Island och Norge om nordiska medborgares rätt att använda sitt eget språk i annat nordiskt land, "Nordic Council website". Retrieved on 25 April 2007.20th anniversary of the Nordic Language Convention , "Nordic news", 22 February 2007. Retrieved on 25 April 2007.
این پیمان‌نامه شامل زبان‌های اقلیت مانند زبان فارویی، زبان رومانی و زبان‌های سامی و زبان‌های مهاجران نمی‌شود.
احمد پورکاشیان (زاده ۱۳۳۱ در تهران – درگذشته ۱۴ آذر ۱۴۰۱) بازیکن سابق و مربی والیبال اهل ایران بود. وی سابقه دو دوره قهرمانی جام پاسارگاد را به عنوان بازیکن به همراه تاج تهران در کارنامه خود دارد.
پورکاشیان همچنین دو دوره با هدایت باشگاه فجر سپاه تهران این تیم را به قهرمانی لیگ برتر والیبال ایران رسانیده‌است.ناگفته‌های آماری لیگ برتر والیبالبازگشت هیجان روی تور پورکاشیان در سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ به عنوان سرمربی تیم ملی والیبال نوجوانان ایران انتخاب شده بود که توانست این تیم را به قهرمانی نوجوانان آسیا برساند.پورکاشیان سرمربی تیم ملی والیبال نوجوانان شداین قهرمانی حاصل یک کار گروهی بود وی پدر آتوسا پورکاشیان شطرنج‌باز ایرانی است که درجهٔ استادبزرگ زنان را در اختیار خود دارد.گفت و گو با اولین قهرمان ایرانی شطرنج آسیااحمد پورکاشیان: افزایش تیم‌ها بر جذابیت لیک والیبال افزوده‌است
گئورگی ملیا یک کشتی‌گیر فرنگی‌کار اهل گرجستان است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۰ توکیو را دارد.
علیرضا معمری (زاده ۱۳۳۳ در سیستان) بازیکن سابق و مربی والیبال اهل ایران است. وی سابقه هدایت تیم‌های پیکان تهران،پیکان تهران سرمربی خود را شناختPaykan Tehran (IRI) coach Moameri Alireza برق تهران، ثامن الحجج، تیم ملی والیبال نشسته ایران، تیم ملی والیبال پاکستان و تیم ملی نوجوانان ایران را در کارنامه خود دارد و توانسته دو بار پیکان را به قهرمانی لیگ برتر والیبال ایران و قهرمانی باشگاه‌های آسیا برساند.پیکان بازهم قهرمان ایران شدفدراسیون والیبال کلاس آنالیز برپا می‌کند معمری مدرس کلینیک ۸ روزهمعمری لیگ جهانی نقش مهمی در توسعه والیبال نشسته دنیا داردمربی ایرانی برای تیم ملی والیبال پاکستانبا علیرضا معمری، نخستین مردی که پاکستان را به جام جهانی برداز لیگ خوب تیم ملی خوب استخراج می‌شود/ لیگ برتر ۹۴ پویا و با نشاط استوی همچنین دوره ای مسئول کمیته آموزش فدراسیون والیبال بوده‌است.دیدار اعضای تیم والیبال نئوپان گنبد با سفیر ایران در کویتPaykan wins Iran’s volleyball title
'لوان سیمونی جاقاریان (؛ ؛ زادهٔ ) یک، و دیپلمات ارمنی‌تبار اهل روسیه است که از تاریخ ۱۷ اکتبر ۲۰۱۱ تا تاریخ کنون سمت سفیر فوق‌العاده و تام‌الاختیار فدراسیون روسیه در ایران را برعهده دارد.
در ۷ سپتامبر ۱۹۵۷ در به دنیا آمد و در پژوهشکده دولتی روابط بین‌المللی مسکو تحصیل کرده و به زبان‌های پارسی، انگلیسی، ارمنی، گرجی و فرانسوی سخن می‌گوید. او از سال ۱۹۸۶ در جایگاه‌های گوناگون در وزارت امور خارجه در داخل و خارج از روسیه مشغول به کار بوده‌است.
ائاچالاواکای (به لاتین: Eachalawakkai) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در ناحیه منار واقع شده‌است.
پسالای (به لاتین: Pesalai) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در ناحیه منار واقع شده‌است.
تالای‌منار (به لاتین: Talaimannar) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در ناحیه منار واقع شده‌است.