moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
رشید الدین ابومنصور بن ابی الفضل بن علی صوری مشهور به ابن صوری است که به سال۵۷۳ قمری در صور لبنان زاده شد. وی در همان‌جا رشد و نمو یافت و در نوجوانی به دمشق رفت. در آنجا نزد موفق الدین عبدالعزیز سلمی طبابت آموخت و موفق شد تا کتب طبی را در محضر موفق الدین عبدال الطیف بن یوسف بغدادی فرابخواند. او چندسالی را در قدس اقامت گزید و همان‌جا در بیمارستان شهر به معالجه مشغول شد. وی در این دوران با ابوالعباس جیانی یکی از اساتید بزرگ طب و دارو آشنا شد. وی توانست آثار دیوسکوریدس، جالینوس و احمد بن محمد غافقی قرطبی را بخواند. با این حساب توانست شیوه اطبای اندلس را بیاموزد. پس از آن، وی سفرهایی را برای کاوش‌های گیاه‌شناسی شروع کرد و در این سفرها، علی بن یوسف تنوخی را با خود همراه کرد. وی با ملک عادل ابوبکر احمد ایوبی که به مصر عزیمت داشت، ملاقات داشت و همراه با وی، به عنوان طبیب خاص، در خدمتش ماند. وی در جنگ‌های صلیبی به همراه همین امیر ایوبی شرکت کرد و در معالجه مجروحان جنگی، نقش مؤثری داشت. پس از مرگ عادل، وی نزد پسرش ملک معظم خدمتگذاری کرد. در این دوران، ریاست امور پزشکی دمشق به او سپرده شد. ابن صوری در این مدت، به تدریس طب نیز پرداخت. او در این دوران به تحریر آثار خود در داروشناسی و… پرداخت.
امروزه برخی از محققان عرب، ابن صوری را بنیادگذار گیاه‌شناسی علمی نوین معرفی می‌کنند. البته باید توجه داشت که امکان مشخص کردن جایگاه ابن صوری در تاریخ علم گیاه‌شناسی، بدون دسترسی به کتاب مفقوده او (الادویه المفرده) امکان‌پذیر نیست. آثار وی در جهان غرب نیز شناخته شده‌است و از کتاب وی به عنوان مرجعی در داروشناسی در اروپا یاد می‌شود.
از جمله آثار وی عبارت است از:
طیف گسترده‌ای از زبان‌ها در سراسر آسیا صحبت می‌شوند که شامل خانواده‌های مختلف زبانی و برخی زبان‌های تک‌خانواده است. خانواده‌های اصلی زبان شامل آلتایی، آستروآسیایی، آسترونزیایی، قفقازی، دراویدی، هندواروپایی، آفروآسیایی، مغولی‌تبار، چینی-تبتی و کرا-دای هستند. بیشتر آن‌ها، اما نه همه، سابقه طولانی به عنوان یک زبان نوشتاری دارند.
خانواده‌های اصلی از نظر تعداد، هندواروپایی (هندوآریایی) و دراویدی در جنوب آسیا و چینی-تبتی در آسیای شرقی هستند. چندین خانواده دیگر در منطقه خاصی غالب هستند.
زبان‌های چینی-تبتی از جمله زبان‌های چینی، تبتی، برمه‌ای، کارنی و زبان‌های متعددی از فلات تبت، جنوب چین، برمه و شمال شرقی هند هستند.
زبانهای هندواروپایی در درجه اول توسط شاخه هندوایرانی حضور دارند. این خانواده شامل زبان‌های هندی (سینهالی، هندی، اردو، بنگالی، اوریه، آسامی، پنجابی، سندی، کشمیری، مراتی، گجراتی، سینهالی، مالایالم و سایر زبان‌های هندواروپایی جنوب آسیا) و ایرانی (شامل فارسی، کردی، پشتو، بلوچی و زبان‌های هندواروپایی دیگر ایران، آناتولی، میان‌رودان، آسیای میانه، قفقاز و مناطقی از آسیای جنوبی). علاوه بر این شاخه، دیگر شاخه‌های هندواروپایی که در آسیا صحبت می‌شوند شامل اسلاوی (روسی رایج در سیبری)، یونانی در پیرامون دریای سیاه، ارمنی و همچنین زبان‌های منقرض شده مانند هیتی در آناتولی و تخاری در ترکستان (چین) هستند.
شماری از خانواده‌های زبانی کوچکتر، اما مهم که در آسیای مرکزی و شمالی گسترش یافته‌اند، در خانواده آلتایی که هنوز کاملاً پذیرفته نشده‌است، حضور دارند. این گروه شامل خانواده‌های ترکی، مغولی‌تبار، تونگوزی (از جمله منچو)، کره‌ای و ژاپنی است.
زبان‌های مون-خمر (که به آن آستروآسیایی نیز می‌گویند) خانواده زبانی در جنوب و جنوب شرقی آسیا هستند. زبان‌های مهم این خانواده ویتنامی و خمر (کامبوجی) هستند.
زبان‌های کرا-دای (که به آن تای-کادای نیز گفته می‌شود) در جنوب چین، شمال شرقی هند و آسیای جنوب شرقی یافت می شودن. زبان‌های مهم این خانواده تایلندی (سیامی) و لائو هستند.
زبانهای آسترونزیایی در سراسر ناحیه دریایی جنوب شرق آسیا گسترش یافته‌اند، از جمله زبان‌های اصلی آن فیجیایی (فیجی)، سبوانو، تاگالوگ (فیلیپین) و مالایی (مالزی، سنگاپور و برونئی) هستند. جاوه‌ای، سوندایی و مادورایی اندونزی نیز به این خانواده تعلق دارند.
زبان‌های دراویدی بومی جنوب هند و مناطقی از سری لانکا و شامل تامیلی، کانارا، تلوگو و مالایالم هستند، در حالی که زبان‌های کوچکتر مانند گوندی و براهویی به ترتیب در هند مرکزی و پاکستان حضور دارند.
زبان‌های آفروآسیایی (در منابع قدیمی حامی-سامی) در آسیا توسط شاخه سامی نمایندگی می‌شوند. زبان‌های سامی در آسیای غربی صحبت می‌شود و علاوه بر زبان‌های منقرض شده مانند اکدی، شامل عربی، عبری و آرامی هستند.
علاوه بر خانواده‌های آلتایی که قبلاً ذکر شد (که از آن‌ها تونگوزی امروزه یک خانواده کوچک از سیبری است)، تعدادی خانواده کوچک زبانی و زبان تک‌خانواده نیز در شمال آسیا صحبت می‌شود. این موارد عبارتند از زبان‌های اورالی رایج در غرب سیبری (خانواده زبان‌های مجاری و فنلاندی در اروپا)، ینی‌سئیایی (مرتبط با ترکی و آتاباسکی آمریکا شمالی)، یوکاغیر، نیوخ در ساخالین، آینو در شمال ژاپن، چوکوتکا-کامچاتکایی در شرقی‌ترین بخش سیبری و تا حدودی اسکیمو-آلیوت. برخی از زبان‌شناسان بر این باورند که زبان‌های کره‌ای شباهت‌های بیشتری با زبانهای دیرین سیبری نسبت به زبان‌های آلتایی دارند. زبان منقرض شده روانروان مغولستان دسته‌بندی نشده‌است و هیچ رابطه‌ای را با هیچ خانواده زبانی شناخته‌شده دیگری نشان نمی‌دهد.
در قفقاز سه خانواده کوچک زبانی موجود است: زبان‌های کارتولی، مانند گرجی؛ قفقازی شمال شرقی (زبان‌های داغستانی)، مانند چچنی؛ و قفقازی شمال غربی، مانند چرکسی. دو مورد اخیر ممکن است با یکدیگر مرتبط باشند. زبان‌های هوری-اورارتویی که امروزه منقرض شده‌اند نیز ممکن است با آن‌ها مرتبط باشند.
در جنوب و جنوب شرق آسیا تعداد زیادی خانواده کوچک و جدا وجود دارد، گرچه زبان‌ها و خانواده‌های اصلی آن‌ها را تحت سلطه خود درآورده اند. از غرب به شرق، این موارد عبارتند از:
با تجارت اروپاییان در چین زبان معروف پیجین توسعه یافت. از میان بیشتر کریول‌های ایجاد شده، امروزه پرگویشورترین آن‌ها را می‌توان چاواکانو، کریول اسپانیایی فیلیپین و کریول‌های مختلف بر پایه مالایی مانند مانادوی مالایی دانست. کریول بسیار معروف کریستانگ که بر پایه پرتغالی است، در مالاکا، ایالت-شهری در مالزی، رایج است.
شمار زیادی زبان اشاره در سراسر آسیا صحبت می‌شود. این‌ها شامل خانواده زبان اشاره ژاپنی، زبان اشاره چینی، زبان اشاره هندوپاکستانی و همچنین تعدادی زبان اشاره کوچک بومی در کشورهایی مانند نپال، تایلند و ویتنام هستند. بسیاری از زبان‌های اشاره رسمی بخشی از خانواده زبان اشاره فرانسوی هستند.
آسیا و اروپا تنها دو قاره‌ای هستند که بیشتر کشورهایشان از زبان‌های بومی به عنوان زبان رسمی خود استفاده می‌کنند، اگرچه انگلیسی نیز به عنوان یک زبان بین‌المللی گسترده‌است.
تبهتنده، از شهرها و شهرستان‌های موجود در ولایت پنجاب هند است. نام پیشین این مکان، تبرهنده بوده و اقوام مالوایی در سده دوهم قمری آن را بهتنده نامیدند. نویسندگان اسلامی نیز برای این شهر، نام‌های مختلفی گزارش کرده‌اند از جمله، بهانیه، بهاطیه، تبرهنده، تبرهند و پاتینده. کانینگم، احتمال داده‌است که بهتنده همان ماتیلا یا مهاتیلا است و یکی از ۶ دژ بزرگ سند در سده هفتم میلادی محسوب می‌شده‌است. این شهرستان با وسعت ۵٫۵۶۵ کیلومتر است و در دشتی رسوبی قرار گرفته‌است. این منطقه در جنوب رودخانه سوتلج در شمال غربی هند واقع شده‌است. این شهر در °۳۰و´۱۳ عرض شمالی و °۷۵ طول شرقی قرار دارد. در گذشته برای این شهر، دیوارهای بلند و محصور گزارش شده‌است که در میان خندق‌ها قرار گرفته است. این شهر امروزه یکی از مراکز مهم خطوط راه آهن شمال غربی هند است از جمله شهرهای نزدیک به پاکستان به حساب می‌آید.
شهرهای مهم شهرستان بهتنده، عبارتند از
کوت کَپورا
فَریدکوت
مانسا
تَلوَندی‌سابو
بهتنده مرکز بازرگانی محصولات کشاورزی مناطق همسایه محسوب می‌شود. برای کمبود آب در منطقه، آبراه‌هایی حفارش شده است و تولیدات این منطقه، گندم، پنبه، نیشکر و حبوبات گزارش شده است. این منطقه کارخانه تولید آرد و همینطور کارخانه نساجی دارد. جمعیت این شهرستان در سال ۱۹۸۱ میلادی، ۳۰۴.۶۰۶ تن و شهر بهتنده نیز ۱۲۴.۴۵۳ تن گزارش شده است.
بناهای تاریخی این شهر، قدمت آن را به سده چهارم قمری و دوران اسکندر مقدونی می‌رساند. این منطقه در سده دوم قمری، محل عبور اقوام هندی-یونانی و همینطور مالوایی برای مهاجرت به نقاط دیگر بوده است. منابع از خطی به نام اردناکری یاد کرده‌اند که در این منطقه به عنوان خط مرسوم در کتابت استفاده می‌شده است. در سال ۳۹۳ قمری، سلطان محمود غزنوی از نواحی مولتان گذر کرده و به قصد بهتنده در حرکت شد و در خارج شهر اردو زد. راحه بهتنده نیز در مقابل لشکری بزرگ را به مقابله با او فرستاد و پس از جنگی سخت، مغلوب شد و در نتیجه سلطان محمود، ثروت بسیاری را از این منطقه به غنیمت برد. منابع ۲۸۰ فیل را از جمله غنائم این جنگ دانسته‌اند. سال بعد، مجدد سلطان محمود به منطقه هند بازگشت و در این سفر امیدوار بود تا راحه بهتنده، در لشکرکشی وی به جی پال، او را همراهی کرده و در فتح پنجاب او را یاری رساند؛ اما وی از این کار استنکاف کرد و سلطان محمود قصد کرد تا مردم این منطقه را با وادار کردن به پذیرش اسلام، در سیطره سرزمین‌های تحت فرمان خود دراورد. وی در این هدف موفق نشد و سیل مجبورش ساخت تا بازگردد. در سال ۵۸۷ قمری، محمد غوری به هند حمله کرد و بهتنده را نیز تصرف کرد. پس از تصرف، حکومت بهتنده به ضیاءالدین توکلی سپرده شد. بعدها این شهر مورد حمله فرمانروایان غیر مسلمان هند قرار گرفت وپس از ۱۳ ماه محاصره، زیر سلطه سلاطین مملوک قرار گرفت. دژی عظیم با دیوارهایی به بلندی ۳۶متر است که در سدهٔ ۱۶م بنا گردیده‌است از جمله آثار تاریخی موجود در این شهر است.
تاکامیموسوبی ، یک خدای کشاورزی در اساطیر ژاپن بود.
زبان‌های کره‌ای یک خانواده زبانی کوچک متشکل از زبان‌های کره‌ی و ججویی است. دومی غالباً به عنوان گویشی از کره‌ی توصیف می‌شود، اما به قدری متفاوت است که می‌توان آن را زبان جداگانه ای برشمرد. شمار کمی از پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند که گویش یوکجین در شمال شرقی نیز باید به همین ترتیب از کره‌ای تفکیک شود. کره‌ی از زمان معرفی الفبای هانگول در قرن پانزدهم کاملاً مستند شده‌است. متن‌های نخستین کره‌ی با استفاده از نویسه‌های چینی بسیار دشوارتر هستند.
همه گونه‌های نوین کره‌ای از تبار کره‌ای باستان کشور سیلا هستند. اندک اطلاعاتی که از سایر زبان‌های شبه‌جزیره پیش از اتحاد شیلا (اواخر قرن ۷) موجود است، بیشتر مربوط به نام مکان‌هاست. اعتقاد بر این است که برخی از این زبان‌ها کره‌ای بوده‌اند، اما همچنین شواهدی وجود دارد که زبان‌های ژاپنی نیز در مناطق مرکزی و جنوبی شبه جزیره صحبت می‌شدند. تلاش‌های زیادی برای پیوند دادن زبان‌های کره‌ی با خانواده‌های زبانی دیگر (اغلب تونگوزی یا ژاپنی) صورت گرفته‌است، اما هیچ ارتباط ژنتیکی به‌طور قاطع اثبات نشده‌است.
گونه‌های مختلف کره‌ای به‌طور متعارف به عنوان «گویش» های زبان کره‌ای توصیف می‌شوند، اما جدا کردن آن‌ها به دلیل ایجاد خانواده کوچک زبانی با دو یا سه زبان انجام می‌شود. این زبان‌ها شامل موارد زیر هستند:
کره‌ای یک خانواده زبانی نسبتاً کم عمق است. گونه‌های امروزی کره‌ای تنوع محدودی را نشان می‌دهند، که می‌توان تاریخ واگرایی بیشتر آن‌ها را ناشی از کره‌ای میانه پسین (قرن پانزدهم) دانست. در چند مورد استثنایی واگرایی چند سده قبل و پس از اتحاد شبه‌جزیره توسط سیلا رخ داده است. با استفاده از بازسازی داخلی از کره‌ای میانه می‌توان به عقب برگشت. این کار با تجزیه و تحلیل فلسفی مستندات جزئی کره‌ای باستان تکمیل شده‌است.
در شمال شرقی آسیا چندین خانواده زبانی نسبتاً کم‌عمقی حضور دارند. چندین بار تلاش شده‌است که کره‌ای با خانواده‌های زبان دیگر پیوند داده شود، که بیشترین مورد برای پیوند با ژاپنی و آلتایی (تونگوزی، مغولی‌تبار و ترکی) است. با این حال، هیچ‌یک از این تلاش‌ها موفق به نشان دادن تبار مشترک کره‌ای و هر خانواده زبانی دیگر نشده‌است. گروه‌های پیشنهادی بزرگتر، مانند نوستراتیک و اوراسیایی، حتی پشتیبانی کمتری دارند.
اوگایافوکی‌آئه‌زو ; – ) در اساطیر ژاپن یک کامی در دین شینتو و پدر امپراتور جینمو بود.
هوری یک شخصیت در اساطیر ژاپن، سومین و کوچکترین پسر نینیگی-نو-میکوتو و شاهدخت شکوفه کونوهاناساکویا-هیمه است. او یکی از نیاکان امپراتور ژاپن به عنوان پدربزرگ امپراتور جینمو است.
تویوتاما-هیمه (؛ در اساطیر ژاپن یک کامی در دین شینتو و مادر اوگایافوکی‌آئه‌زو و همچنین مادربزرگ امپراتور جینمو است. در اپیزود «شانس دریا و بخت کوه» در کوجیکی و همچنین نیهون‌شوکی یک الهه (کامی)، در اساطیر ژاپنی او دختر خدای دریا، واتاتسومی است.
تویوتاما-هیمه با هوری ازدواج می‌کند. کودکی که او به دنیا آورد اوگایافوکی‌آئه‌زو نام دارد.
تویوتاما-هیمه (پرطرفدار-جواهر-شاهزاده خانم) دختر خدای-دریا واتاتسومی است. گفته می‌شود کاخی که در آنها زندگی می‌کردند که گویی از فلس ماهی ساخته شده و ظاهراً در زیر دریا قرار داشت.
او یک دیدار سرنوشت‌ساز با شاهزادهٔ شکارچی، که به نام «اقبال کوهستان» (یاماساچی)، همچنین به عنوان فرونشاندهندهٔ آتش (هوری) شناخته می‌شود، انجام داد. در این زمان شاهزاده یک قلاب ماهیگیری که از برادر بزرگترش «اقبال دریا» هودری قرض گرفته بوده را گم کرده بود.
هنگامی که شاهزاده خانم آمد تا از چاه آب بیرون بکشد، شاهزاده از قبل از درخت کاتسورا (یا درخت کاسیا) که بالای چاه بود بالا رفته و منتظر بود. شاهزاده یک آب برای نوشیدن از شاهزاده خانم خواست. شاهزاده خانم شیفته زیبایی او شد. پدر او خدای دریا، هوری را که از نسل خدایان آسمانی بود شناخت و ضیافتی ترتیب داد. تویوتاما-هیمه و هوری با یکدیگر ازدواج کرده و سه سال در این مکان زندگی کردند.
در پایان سه سال، شوهر تویوتاما آهی کشید و تلاش ناتمام خود را برای قلاب ماهی گمشده، که نیاز به بازگرداندن به برادرش بود، آشکار کرد. پس از پیدا شدن قلاب در حلقوم ماهی تای، شوهر تویوتاما سوار یک تمساح (یا کوسه) بزرگ شد تا به خانه برگردد و با مشورت خدای دریا، توانست برادر بزرگتر خود را مقهور خود کند.
تویوتاما که همسرش را تا سرزمین‌های بالای دریا همراهی کرده بود، بارداری خود را اعلام کرد. شاهزاده برای او کلبه ای برای زایمان کودک (خانه زایمان) ساخت که با پرهای باکلان درون آن پوشانده شده بود. تویوتاما از همسرش درخواست کرد تا هنگام زایمان او را نبیند. سپس تویوتاما پسری به دنیا آورد که او را اوگایافوکی‌آئه‌زو یا «مرد آسمانی شجاع ساحل» نامیدند.
متأسفانه کنجکاوی هوری بیش از پیش شد و تلاش کرد که از همسرش جاسوسی کند. در کمال تعجب، به جای اینکه همسرش را همان‌طور که می‌شناخت، ببیند، شاهد موجود عظیمی (تمساح، یا کوک نیز به معنای کوسه) شد که فرزندش را درون گهواره می‌گذارد (یکی از نسخه‌های نیهونگی ادعا می‌کند که او اژدها بوده‌است). این موجود غیر از تویوتامای محبوب او نبود که برای زایمان تغییر شکل داده بود. پس از اینکه تویوتاما متوجه جاسوسی همسرش شد، کاملاً خجل و شرمنده شد که شوهرش او را دیده و قول خود را شکسته‌است. او که قادر به بخشش هوری نبود، با بازگشت به دریا شوهر و فرزندشان را رها کرد. پس از عزیمت وی، خواهر کوچکترش تامایوری-هیمه («جواهر-خوب») را برای کمک به تربیت کودک در غیاب او فرستاد. بعد از اینکه اوگایافوکی‌آئه‌زو بزرگ شد، با خالهٔ خود ازدواج کرد و سرانجام فرزندی به نام جینمو (امپراتور جینمو)، که اولین امپراتور ژاپن شد را باردار شد.
تامایوری-هیمه ؛ یک الهه (ایزدبانو) در اساطیر ژاپن است. تامایوری-هیمه دختر خدای اژدهای دریایی واتاتسومی و خواهر کوچکتر تویوتاما-هیمه است.
واتاتسومی یک کامی، اژدهای ژاپنی و ایزد آب در اساطیر ژاپن است. اعتقاد بر این است که «واتاتسومی نو کامی» (大 綿 津 見 神، "خدای بزرگ دریا") نام دیگری برای خدای دریا، ریوجین (龍神 خدای اژدها) و همچنین نام دیگر «واتاتسومی سانجین» (綿 津 見 三 神 سه خدای واتاتسومی) است. سه خدای واتاتسومی، به ترتیب بر دریاهای بالا، میانه و پایین حکمرانی می‌کنند و زمانی ایجاد شده‌اند که ایزاناگی پس از بازگشت از یومی، دنیای مردگان در حال شستن خود بود.
اولین منابع مکتوب زبان ژاپنی باستان نام خدای دریا را به روشی متنوع رونویسی کرده‌است. کوجیکی آن را به صورت معنایی به صورت 海神 «خدای دریا» می‌نویسد و آن را با آوای مان‌یوگانا (طرز نوشتن کلمات در ژاپنی) به صورت «واتا-تسو-می» 綿津見 به معنی «دیدن بندر پنبه» رونویسی کرده‌است.
نسخه کوجیکی از افسانه خلقت ژاپنی با افتخار به واتاتسومی 海神 با نام او-واتاتسومی کامی 大 綿 津 見 神 اشاره دارد به معنی «خدای بزرگ واتاتسومی». این نام را با خدای کوهستان به نام اویاماتسومی 大 山 مقایسه کنید. خواهر و برادر جهان آفرین، ایزاناگی و ایزانامی ابتدا جزایر ژاپن (کونیئومی) و سپس خدایان (کامیئومی) را به دنیا می‌آورند.
در دو زمینه نیهون‌گی در افسانه‌های مربوط به امپراتور کیکو و امپراتور جینمو به واتاتسومی اشاره شده‌است. اول، امپراتور کیکو با عبور آب‌های روان «هاشیریمیزو» ولایت کازوسا و ولایت ساگامی روبرو می‌شود. این مصیبت به واتاتسومی «خدای دریا» نسبت داده می‌شود و از طریق هبه (قربانی) انسان جبران می‌شود.
دوم، در شجره‌نامه امپراتور جینمو ادعا می‌شود که از الهه تویوتاما-هیمه، همسر هوری (اساطیر ژاپن) مادربزرگ وی و دختر واتاتسومی است.
زیارتگاه‌های بسیاری از معبدهای شینتویی به خدای دریا واتاتسومی اختصاص داده شده‌است. برخی از نمونه‌ها شامل «اوواتاتسومی جینجا» یا «دایکا جینجا» (大海神社) در سومی‌یوشی، اوساکا (مرتبط با زیارتگاه تایشا در تارومی-کو، کوبه)، و (綿都美神社) «واتاتسومی جینجا» در کوکورامینامی-کو، کیتاکیوشو است.
کاگو-تسوچی ، کاگو-تسوچی دختر خدای اژدهای دریایی واتاتسومی و خواهر کوچکتر تویوتاما-هیمه است.
دولاخط بازگشت یا تکرار ، علامتی است که در انتهای یک میزان آمده و به شما می‌گوید، باید یک قسمت یا کل قطعهٔ موسیقی تکرار شود.
اگر بخواهیم قسمت مشخصی از قطعه تکرار شود، آن بخش را بین دو علامت تکرار قرار می‌دهیم، اما اگر فقط یک علامت بازگشت در پایان میزان وجود داشته باشد، به معنای آن است که از ابتدای قطعه تا علامت تکرار را دوباره اجرا کنیم.
علامت دولاخط بازگشت، همانند دولاخط پایان از یک خط باریک و یک خط ضخیم تشکیل شده، با این تفاوت که قبل از آن دو نقطه روی هم (:) آورده می‌شود.
دولاخطِ بازگشتِ معکوس، که علامتی قرینهٔ علامت دولاخط بازگشت است، نمایان‌گر شروع محدودهٔ بازگشت برای یک قطعهٔ موسیقی است.
آمه-نو-اوشیهومیمی ؛ نخستین پسر آماتراسو الههٔ خورشید در اساطیر ژاپن است.
آماتسوهیکونه () سومین پسر آماتراسو الههٔ خورشید در اساطیر ژاپن است.
شجره نامه خدایان ژاپنی
آموزهٔ تناظرات و تشابهات اجزا جهان و طبیعت را متشابه و عناصر آن را در تناظر در نظر می‌گیرد. همچنین انسان (عالم صغیر) و جهان (عالم کبیر) را متشابه و از یک ساختار فرض می‌کند.
از این آموزه فیلسوفان متعددی در دوران باستان استفاده کرده‌اند: «تناظر خویشاوندی» توسط اُرفه (Orphée)، «تناظر نسبت‌ها» توسط فیثاغورس، «دوستی» توسط افلاطون و «هم‌سازی» (Sympathie) توسط بولوس اهل مندس.
این آموزه در علوم سحر و صوفیسم (Esoterism) کاربرد دارد، با این ایده که «جهان موجودی زنده است و پر از تناظرات رازآمیز و هم‌سازی‌های مخفی، دنیایی که در همه جای آن روح جریان دارد، جایی که همهٔ اجزا بر معانی‌ای پنهان دلالت دارند.»
«انسان خوب سخت پیدا می‌شود» () داستانی کوتاه است که توسط فلانری اوکانر در سال ۱۹۵۳ نوشته شده‌است. این داستان در مجموعه داستانهای کوتاه به همین نام، وجود دارد. کارهای تفسیری مفسران غالباً روی مفهوم بحث‌برانگیز نهایی تمرکز می‌کنند.
این داستان برای اولین بار در سال ۱۹۵۳ در "مجموعه کتاب آون نویسندگی مدرن منتشر شد".Gooch, Brad. Flannery: A Life of Flannery O'Connor. New York: Little, Brown, 2009, p. 238. در سال ۱۹۶۰، که در "مجموعه خانهٔ داستان جمع‌آوری شده بود"، توسط پسران چارلز اسکریبنر منتشر شد. «انسان خوب سخت پیدا می‌شود» به دلیل انتشار در بسیاری از مجموعه‌ها به یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار اوکانر تبدیل شد.
مردی به نام بیلی قصد دارد خانواده خود را برای تعطیلات تابستانی از جورجیا به فلوریدا ببرد، اما مادرش (در این داستان "مادربزرگ" نامیده می‌شود)، می‌خواهد او را به شرق تنسی ببرند، جایی که مادربزرگ دوستانی دارد ("ارتباطاتی"). او استدلال می‌کند که فرزندانش، جان وسلی و جون استار، هرگز به شرق تنسی نرفته‌اند و همچنین او یک مقاله خبری در "مجله ی نظام‌نامه ی آتلانتا" در مورد یک قاتل فراری که خود را "ناجور" می‌نامد و آخرین بار در فلوریدا دیده شده به او نشان می‌دهد.
روز بعد مادربزرگ زود از خواب بیدار می‌شود تا گربه اش، پیتی سینگ را داخل سبدی در کف صندلی عقب ماشین پنهان کند. او نگران این است که گربه وقتی آنها رفته‌اند، بمیرد. بیلی متوجه می‌شود که در اتومبیل نشسته‌است، در حالی که بهترین لباسش را پوشیده و کلاهی حصیری دارد؛ که اگر او در یک تصادف در جاده بمیرد، می‌خواهد مردمی که جسد او را می‌بینند، بدانند که او خانمی متشخص و «یک بانو» است. مادربزرگ در طول سفر دائماً صحبت می‌کرد، سعی می‌کرد دو نوهٔ خود را سرگرم بازی کند و برای آنها جوک‌ها و داستانی تعریف کند، که دربارهٔ آن جون استار اظهارنظرهای تحقیرآمیزی کرد. او دوران جوانی خود را در جنوب قدیم به یاد می‌آورد، و از خاطرات خواستگاریش یاد می‌کند و می‌گوید که چقدر همه چیز در زمان او بهتر بوده، زمانی که کودکان به بزرگترها احترام می‌گذاشتند و مردم «در آن زمان منصف بودند».
وقتی خانواده برای صرف ناهار در یک رستوران قدیمی در خارج از (شهر ساختگی) تیموتی، جورجیا توقف می‌کنند، او با صاحب رستوران، رد سامی در مورد ناجور صحبت می‌کند. او و مادربزرگ اتفاق نظر دارند که در گذشته اوضاع بسیار بهتر بوده و جهان در حال حاضر رو به زوال است. مادربزرگ با اظهارات سامی دربارهٔ اینکه «انسان خوب سخت پیدا می‌شود» موافق است.
بعد از بازگشت خانواده به جاده، مادربزرگ شروع به گفتن داستانی برای بچه‌ها دربارهٔ خانه‌ای اسرارآمیز در همان حوالی با یک در مخفی، می‌کند؛ خانه‌ای که از کودکی به یاد می‌آورد. این موضوع توجه بچه‌ها را به خود جلب می‌کند و آنها می‌خواهند خانه را ببینند، بنابراین پدرشان را به ستوه می‌آوردند تا اینکه پدرشان با بی میلی موافقت می‌کند تا برای فقط سفر یک طرفه به آنها اجازه دهد. وقتی او در جاده خاکی دور افتاده‌ای می‌راند، مادربزرگ ناگهان متوجه می‌شود، خانه‌ای که فکرش را می‌کرد در واقع در تنسی است، نه جورجیا. این موضوع باعث شد که بی‌اختیار با پاهای خود لگد بزند که این کار گربه را ترساند و باعث شد او از سبد پنهانش به روی شانه بیلی بپرد. آنگاه بیلی کنترل اتومبیل را از دست می‌دهد و ماشین معلق می‌زند و در نهایت در گودالی پایین جاده، نزدیک تومسبورو می‌افتد.
خانواده در گودال حرکت می‌کردند و منتظر کمک بودند. مادربزرگ وقتی متوجه می‌شود یک ماشین نعش‌کش سیاه از جاده پایین می‌آید، به آن علامت می‌دهد تا اینکه متوقف شود. سه مرد بیرون می‌آیند و شروع به صحبت با او می‌کنند. هر سه اسلحه دارند. مادربزرگ می‌گوید که رئیس آنها، مرد ساکت عینکی، را می‌شناسد، همان ناجور است. ناجور بلافاصله این موضوع را تأیید می‌کند و می‌گوید برای همهٔ آنها بهتر بود اگر مادربزرگ او را نمی‌شناخت و بیلی به مادرش فحش می‌دهد. دستیاران ناجور، بیلی و جان وسلی را به بهانه ای به جنگل می‌برند و دو تیر تپانچه به صدا در می‌آید. ناجور ادعا می‌کند که او هیچ خاطره ای از جنایتی که به خاطر آن زندانی شده‌است ندارد. هنگامی که توسط پزشکان مطلع شده بود که پدرش را کشته‌است، او ادعا کرده که پدرش در یک بیماری همه گیر آنفولانزا فوت کرده‌است.
سپس دستیاران برمی گردند تا مادر بچه‌ها، نوزاد و جون استار را با همان هدف بیلی و جان وسلی به جنگل ببرند. مادربزرگ شروع به التماس برای زندگی اش می‌کند. هنگامی که ناجور در مورد عیسی با مادربزرگ صحبت می‌کند، ناجور شک خود را در مورد عیسی که لازاروس را از مرگ برانگیخت بیان می‌کند. ناجور آشفته و عصبانی می‌شود، هنگامی که صحبت می‌کند. او به مادربزرگ دندان قروچه می‌کند و ادعا می‌کند که زندگی "هیچ لذتی جز پستی ندارد". مادربزرگ در آشفتگی فزایندهٔ خود فکر می‌کند که ناجور گریه می‌کند، بنابراین دست دراز می‌کند و شانه او را به آرامی لمس می‌کند و می‌گوید: "درسته تو یکی از بچه‌های من هستی. تو یکی از فرزندان خودم هستی! " واکنش ناجور پرش است به گونه ای که "انگار مار او را گزیده باشد" و مادربزرگ را با سه شلیک به قلبش کشت.
هنگامی که اعضای خانواده به قتل رسیدند، ناجور چند لحظه عینک خود را تمیز می‌کند و پیتی سینگ را برمی‌دارد. وی اظهار داشت که مادربزرگ زن خوبی بود اگر "کسی وجود داشت که هر دقیقه از زندگی اش یک گلوله تو تنش خالی کند". داستان با ملامت کردن یکی از دستیاران ناجور، بابی لی، به دلیل اظهار نظر "اون وقت چه لذتی داشت!" به پایان می‌رسد. ناجور در جواب می‌گوید: "ساکت باش، بابی لی. هیچ لذت واقعی در زندگی نیست."
نظرات مختلفی در مورد «انسان خوب سخت پیدا می‌شود» وجود دارد. بیشتر این اختلافات مربوط به عملکرد مادربزرگ هنگام لمس ناجور است.
نظر غالب داستان این است که اقدام آخر مادربزرگ اقدامی از روی لطف و به صورت خیرخواهانه بوده‌است، که این بدان معنا است که داستان «انسان خوب سخت پیدا می‌شود» نوشته شده‌است تا تحول در مادربزرگ را به عنوان پیشرفت داستان نشان دهد. او در اصل خود را به عنوان یک زن نیکوکار می‌پندارد، و این باعث می‌شود بتواند تمام اقدامات خود را «توجیه» کند. او به نوه‌هایش رشوه می‌دهد و سرکشی کودکان در مقابل پدر را تشویق می‌کند. در پایان، او حتی شروع به انکار معجزات عیسی می‌کند، هنگامی که او می‌گوید «شاید او مردگان را زنده نکرده».Bonney, William. "The Moral Structure of Flannery O'Connor's a Good Man Is .." Studies in Short Fiction, vol. 27, no. 3, 1990, pp. 347. صرف نظر از این، او هنوز هم در تلاش است پیام انجیل را با ناجور به اشتراک بگذارد. خواننده می‌بیند که چگونه او، در آخرین لحظات زندگی خود، با فریاد زدن نام ناجور، درحالی که ناجور قبلاً خانواده اش را کشته‌است، سعی می‌کند یک روح دیگر را نجات دهد.
نظر دوم در مورد این مسئله این است که اقدام نهایی مادربزرگ یک عمل خیرخواهانه نبوده و او دوباره سعی دارد خود را از کشته شدن نجات دهد. برخی می‌گویند که فلانری اوکانر از این بهانه به عنوان آخرین لحظه لطف مادربزرگ استفاده می‌کند تا داستان را از خونریزی و خشونت نجات دهد. فردریک اسلس استدلال می‌کند که "می توان به راحتی از امیدش [امید اوکانر] عبور کرد که حرکت نهایی مادربزرگ به ناجور ممکن است فرایندی را آغاز کند که "او را به پیامبری تبدیل کند که قرار بود تبدیل شود"؛ همانطور که اوکانر قاطعانه می‌گوید، این یک داستان دیگر است، و این یک پارسایی بی پروایی خواهد بود که حتی می‌تواند آن را پیشنهادی از جانب ما ارائه دهد".Asals, Frederick. "The Limits of Explanation." "Critical Essays on Flannery O'Connor." Melvin J. Friedman and Beverly Lyon Clark, eds. Boston: G.K. Hall, 1985, p. 52.
به علاوه اشاره شده‌است که مادربزرگ وقتی ناجور را لمس می‌کند و اظهار می‌کند پسرش است، ناجور پیراهن بیلی را پوشیده‌است. نظرات دیگر این است که این لحظه لطف با شخصیت مادربزرگ متناقض است یا اینکه او دوباره سعی در نجات خود دارد و همچنین در طول داستان هرگز بر خودخواهی اش غلبه نکرده‌است.
گرچه هر تفسیری به قضاوت اخلاقی مادربزرگ بستگی ندارد. به عنوان مثال، الکس لینک در نظر دارد که چگونه تا زمانی که خانواده با ناجور روبرو نشدند، جنوب در اصل چیزی است که می‌توان آن را نادیده گرفت، فراموش کرد، در یک فیلم یا یک بنای تاریخی بسته‌بندی کرد، یا به صورت نوستالژی تحریف شده‌ای به یاد آورد، به طوری که ناجور آمد تا آنچه را که نمی‌توان خرید، فروخت، یا کاملاً درک کرد، مانند مرگ، لطف و «جنوب»، پایدار بماند."Means, Meaning and Mediated Space in 'A Good Man is Hard to Find.'" "The Southern Quarterly". 44.4 (2007): 125-38.
اوکانر از تاریکی و ظلمت در نوشتهٔ خود برای آشکار ساختن زیبایی و لطف استفاده کرد. در داستان، خشونت لطف الهی را ظاهر می‌سازد. لطف الهی یا لطف بی منت خداوند، مفهومی اساسی برای نجات بشریت در آیین مسیحی است. مسیحیان معتقدند که شخص ناقص می‌تواند از نظر معنوی دوباره متولد شود، یعنی مردم می‌توانند توسط لطف از طریق عیسی مسیح نجات پیدا کنند. در حالی که به نظر می‌رسد این دو متفاوت هستند، اما طبق اصول کاتولیکی اوکانر، مادربزرگ و ناجور هر دو در هسته اصلی خود یکسان هستند: گناهکاران به لطف احتیاج دارند. ابی هریس در مقاله کوتاه خود می‌گوید، «ناجور آشکارا گناهکار است و از مفهوم لطف خدا خشمگین می‌شود، و مادربزرگ با احترام بر گناهکاری خود نقاب می‌زند و ترجیح می‌دهد با خدا به عنوان چیزی رفتار کند که بسته به شرایط خود می‌تواند آن را بپذیرد یا نادیده بگیرد».Harris, Abbie C. "Jesus Thrown Everything Off Balance": Grace and Redemption in Flannery O'Connor's 'A Good Man is Hard to Find'," Papers & Publications: Interdisciplinary Journal of Undergraduate Research, vol. 3, Article 5.
گناهانی که مادربزرگ در طول داستان مرتکب شده‌است او را فردی کاملاً ناقص و نیازمند ناجی نشان می‌دهد. او فقط در هنگام مرگ متوجه اشتباهات خود می‌شود. پس از شلیک به مادربزرگ، ناجور ادعا می‌کند «اگر کسی وجود داشت که هر دقیقه از زندگی مادربزرگ یک گلوله تو تنش خالی کند، او زن خوبی بود». اوکانر به این نکته اشاره می‌کند زیرا او سعی ندارد این پیام را منتقل کند که اگر کسی تجربه آسیب رسانی داشته باشد، زندگی او تغییر خواهد کرد. در عوض او پیامی از طبیعت گناه آلود انسانها را می‌رساند. این تجربیات افراد ممکن است باقی نماند. زندگی مادربزرگ باید هر روز تهدید شود تا او به فرد خوبی تبدیل شود.
یک فیلم با عنوان "قلبهای سیاه خون سرخ" از داستان کوتاه «انسان خوب سخت پیدا می‌شود» اقتباس "می‌کند،" که این فیلم توسط جری کاین روسی، فیلمساز نیویورکی ساخته شده‌است. ستارگان فیلم جو کولمن، هنرمند نیویورکی را متذکر شده‌اند، اما به گفته داوران فیلم این داستان را به خوبی به تصویر نمی‌کشد.
سوفیان استیونز نوازنده موسیقی محلی آمریکایی داستان را در آهنگی با همین عنوان اقتباس کرد. این آهنگ در آلبوم هفت قو ۲۰۰۴ او وجود دارد. این آهنگ از دیدگاه ناجور به صورت اول شخص نوشته شده‌است.
در مه ۲۰۱۷، ددلاین هالیوود گزارش داد که کارگردان جان مک‌ناتن یک فیلم داستانی با اقتباس از این داستان با بازی مایکل روکر، و فیلمنامه ای از بندیکت فیتزجرالد، خواهد ساخت.
دا کاپو یا به اختصار (D. C.) در نت‌نویسی به معنای (از ابتدا، از اول، از سر)، علامتی است که در انتهای قطعه می‌آید تا تمام یا قسمتی از قطعه از ابتدای آن تکرار شود.
چنانچه داکاپو به تنهایی در پایان قطعه آورده شود به معنای تکرار کامل قطعه از ابتدای آن است اما اگر به‌طور مثال همراه با کلمه Fine (فینه، به معنای پایان) آمده باشد، تکرار قطعه از ابتدا تا جایی که کلمه Fine نوشته شده‌است را می‌خواهد.
این نوشتار دربردارنده فهرستی از کسانی است که اندیشه‌های آنها بخشی از ایدئولوژی نازی‌ها شدند. اندیشه‌ها، نوشته‌ها و سخنرانی‌های این اندیشمندان شامل یهودستیزی، اصلاح نژاد، بهداشت نژادی، مفهوم نژاد برتر و سیاست لبنسراوم می‌شود. این فهرست شامل کسانی نیز می‌شود که اندیشه‌هایشان در نازیسم گنجانده شده باشد، حتی اگر در دوران نازی‌ها زندگی نکرده باشند.
برخی نخبگان و نویسندگان پیش از دوران نازی بودند، اما نوشته‌های آنها در شکل‌گیری ایدئولوژی نازی نقش داشتند:
نت نقطه‌دار ، زمانی که در کنار نُت (سمت راست نت) قرار می‌گیرد، نصف ارزش زمانی نُت را به آن اضافه می‌کند.
به عنوان مثال چنانچه نقطه در کنار یک نُت چهار‌ضربی قرار گیرد، نصف ارزش آن (یعنی دو ضرب) را به آن افزوده و ارزش زمانی نت حاصله، که نقطه‌دار خوانده می‌شود، را به شش ضرب تغییر می‌دهد.
دژ نهم (به لیتوانیایی: "Devintas Fortas") یک دژ استحکامی در بخش شمالی شیلاینیای، در کاوناس، لیتوانی است. این بخشی از دژ کاوناس است که در اواخر سده نوزدهم ساخته شد. در زمان اشغال کاوناس و دیگر مناطق لیتوانی توسط اتحاد جماهیر شوروی، از این دژ به عنوان زندان و محل استقرار موقت زندانیان برای فرستاده شدن به گولاگ‌ها استفاده می‌شد. پس از اشغال لیتوانی توسط آلمان نازی، این دژ به عنوان محلی برای اعدام یهودیان، اسیران جنگی شوروی و دیگران مورد استفاده قرار می‌گرفت.
در اواخر سده نوزدهم، شهر کاوناس دارای استحکامات شد و تا سال ۱۸۹۰ توسط هشت دژ و نه توپخانه مسلح احاطه شد. ساخت دژ نهم (نامگذاری عددی آن که بعدها به نام اصلیش تبدیل شد) در سال ۱۹۰۲ آغاز شد و در آستانه جنگ جهانی اول به پایان رسید. از ۱۹۲۴ به بعد، دژ نهم به عنوان زندان شهر کاوناس مورد استفاده قرار گرفت.
در طول سالهای اشغال کشورهای حوزه دریای بالتیک، ۱۹۴۰–۱۹۴۱، دژ نهم توسط NKVD برای اسکان زندانیان سیاسی منتظر انتقال به اردوگاه‌های کار اجباری گولاگ استفاده می‌شد.
در طول سال‌های اشغال توسط نازی‌ها، دژ نهم به عنوان مکانی برای کشتار دسته‌جمعی مورد استفاده قرار گرفت. میان ۴۵۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ یهودی، بیشتر آنها از کاوناس و عمدتاً از گتو کونو، به دژ نهم منتقل شدند و توسط نازی‌ها و همدستان لیتوانیایی آن‌ها در آنچه که به کشتار کاوناس معروف شد، کشته شدند.
خاخام الکونون واسرمن از بارانوویچ در میان قربانیان سرشناس این رویداد بود. علاوه بر این، یهودیانی از فرانسه، اتریش و آلمان در جریان اشغال نازی‌ها به کاوناس آورده و در دژ نهم اعدام شدند. در سال ۱۹۴۳، آلمانی‌ها از جوخه‌های ویژه یهودیان برای حفر گورهای دسته جمعی و سوزاندن اجساد باقی مانده بهره گرفتند. یک دسته ۶۲ نفره در آستانه سال ۱۹۴۴ موفق به فرار از دژ شدند. در آن سال، با پیشروی نیروهای شوروی، آلمانی‌ها اقدام به برچیدن گتو و نیز آنچه تا آن هنگام با عنوان «دژ مرگ» شناخته شده بود، کردند. زندانیان به اردوگاه‌های دیگر فرستاده شدند. پس از جنگ جهانی دوم، شوروی مجدداً از دژ نهم به مدت چند سال به عنوان زندان استفاده کرد. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۸ چند سازمان کشاورزی از دژ نهم مدیریت می‌شدند.
در ۱۹۵۸، موزه‌ای در دژ نهم گشایش یافت. یک سال بعد، نمایشگاهی در چهار سلول به نمایش جنایات جنگی نازی‌ها در لیتوانی پرداخت. در ۱۹۶۰، اکتشافات، فهرستنویسی‌ها و تحقیقات پزشکی قانونی از سایت‌های محلی کشتار جمعی توانستند به آگاهی دربارهٔ دامنه این جنایات کمک کنند.
کارمن مارتینس سیرا (؛ – ) بازیگر اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "لا کابینا" و "ابله تمام‌عیار" اشاره کرد.
ابله تمام‌عیار () یک فیلم کمدی اسپانیایی است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد. این فیلم، بازسازی فیلمی دیگر به همین نام در سال ۱۹۳۹ بود.Bentley p.84
ماگدالنا پولیدو () تدوین‌گر اهل اسپانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۷۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ال‌لازاریو دی تورمس" و "ابله تمام‌عیار" اشاره نمود.
پیلار میان آسترای (؛ ۱۸۷۹ – ۲۲ مه ۱۹۴۹) نویسنده و نمایشنامه‌نویس اهل اسپانیا بود.
او در خانواده‌ای مرفه در لاکرونیا به‌دنیا آمد. برادرش یک ارتشبد اسپانیایی و پایه‌گذار سپاه لژیون اسپانیا بود. وی پس از ازدواج سه پسر به نام‌های خاویر، کارمن و پیلار به‌دنیا آورد. بنا به گفتهٔ «فرناندو گارسیا سانس» مورخ اسپانیایی، او سه پسرش را طی جنگ جهانی اول تشویق کرد تا به نفع آلمانی‌ها در بارسلون جاسوسی کنند.
بنا بر پژوهش‌های اخیر، وی پیش از جنگ جهانی اول و موفقیت در پیشهٔ نویسندگی‌اش، جاسوس آلمان‌ها بوده‌است. او بعدها به‌سبب دیدگاه‌های فاشیستی به زندان محکوم شد و گفته می‌شود از همان رژیم زن‌ستیزی که در به‌قدرت رسیدنش کمک کرد، لطمه دید. مهمترین شخصی که او جاسوسی‌اش را نمود، آرتور هاردینگ سفیرِ وقتِ بریتانیا در اسپانیا بود و از قرار معلوم، نمایندهٔ آلمانی‌ها «آلبرتو هورنمان»، بابت هر مدرکی که به او تحویل می‌شد، ۱٬۰۰۰ پزوتا پرداخت می‌کرد.
همسر او در سال ۱۹۱۹ میلادی درگذشت و از آن هنگام استعداد ادبی او شکوفا شد. وی در سال ۱۹۱۹ بابت رمانِ «خواهر تِرِسا» برندهٔ «جایزه سیاه و سفید» شد.
نخستین نمایشنامهٔ او «غرش شیر» نام داشت که به تشویق خاسینتو بناونته نگاشته شد و در سال ۱۹۲۳ منتشر شد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ابله تمام‌عیار (۱۹۳۹)" و "ابله تمام‌عیار (فیلم ۱۹۷۰)" اشاره نمود.Bentley, Bernard. A Companion to Spanish Cinema. Boydell & Brewer 2008, page 84
کُنچیتا مونتِـس (؛ ۱۳ مارس ۱۹۱۴ – ۱۸ اکتبر ۱۹۹۴) روزنامه‌نگار، فیلم‌نامه‌نویس، بازیگر و مجری تلویزیون اهل اسپانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۹۲ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "رقص"، "فلامنکو "، " ۵۵ روز در پکن" و "تهدید" اشاره کرد.
ناهنجاری یا دقیق‌تر ایرادی در کار است رمانی از اِروه لوته‌لیه است که در ۲۰ آگوست سال ۲۰۲۰ توسط انتشارات گالیمارد منتشر شده و در همان سال جایزه گنکور را دریافت کرده‌است. در شهریور ۱۴۰۰ کتاب تحت عنوان «ایرادی در کار است» با ترجمه حامد فولادوند و محمود سلطانیه به چاپ رسید.
اروه لوته‌لیه از سال ۲۰۱۸ به عنوان رهبر نهضت ادبی اولیپو شناخته می‌شود.
به اعتقاد متخصصین ادبیات، مکتب ادبی اولیپو که خود را از ابتدا به عنوان لابراتوار و آزمایشگاه «آفرینش ادبی باالقوه» معرفی کرده‌است و مرزهای مصنوعی میان جهان ادبیات، هنر و دنیای علوم دقیقه را برداشته در رمان «ایرادی در کار است» به اوج رسیده‌است.
این رمان بخشی از وجود ما را کاوش می‌کند که همیشه سعی داشتیم از آن فرار کنیم. شاهکاری ماندگار که در آن منطق و خرافات در مقابل هم قرار می‌گیرند.
داستان با مضمونی دلهره‌آور و فوتوریستی، روایتگر زندگی دوگانه مسافران پروازی است که از پاریس عازم نیویورک شده‌اند.
در ژوئن ۲۰۲۱، رویدادی دیوانه کننده در پرواز پاریس - نیویورک زندگی صدها زن و مرد را زیر و رو می‌کند. فرود اجباری و قرنطینه کردن مسافران و خدمه نشان می‌دهد که چیزی «ناجور» و نامرسوم مشاهده شده، نوعی «آنومالی» Anomalie و ناهمخوانی در این رویدادِ مرموز ذهنیت متخصصان را مشغول و نگران کرده‌است. به زبانی دیگر، چیزی در این قضیه می‌لنگد و «ایرادی در کار است».
اردوگاه توقیفی گورس اردوگاهی برای توقیف و نیز اسیران جنگی بود که در سال ۱۹۳۹ در گورس، در جنوب غربی فرانسه و به فاصله کمی از پو، ساخته شد. این اردوگاه در آغاز توسط دولت فرانسه پس از سقوط کاتالونیا در پایان جنگ داخلی اسپانیا ایجاد شد تا بتواند کسانی را که از ترس تلافی‌جویی از رژیم فرانسیسکو فرانکو در اسپانیا فرار می‌کردند ، کنترل کند. در آغاز جنگ جهانی دوم، دولت فرانسه ۴۰۰۰ یهودی آلمانی را به عنوان «بیگانگان دشمن»، همراه با رهبران سیاسی سوسیالیست فرانسه و مخالفان جنگ با آلمان، در این اردوگاه تحت توقیف قرار داد.
پس از آنکه در ۱۹۴۰ دولت ویشی با نازی‌ها آتش‌بس امضا کرد، این اردوگاه تبدیل به اردوگاهی توقیفی برای عمدتاً یهودیان آلمانی و همچنین کسانی شد که توسط دولت خطرناک تلقی می‌شدند. پس از آزادی فرانسه، گورس اسیران جنگی آلمانی و همدستان فرانسوی نازی‌ها را در خود جای داد. پیش از تعطیل شدن نهایی آن در ۱۹۴۶، این اردوگاه مبارزان سابق جمهوری اسپانیا را که در مقاومت علیه اشغالگران آلمانی شرکت می‌کردند، در خود جای داده بود، زیرا قصد آنها برای مقابله با دیکتاتوری فاشیستی ژنرال فرانکو، آنها را از دید متفقین به تهدید تبدیل می‌کرد.
کامپو ورانو () یک گورستان در شهر رم ایتالیا است که در اوایل قرن نوزدهم میلادی بنا شد. در حال حاضر، این گورستان سه بخش مجزا دارد: بخش یهودیان، بخش مسیحیان کاتولیک، و بخش قربانیان جنگ جهانی اول.
کامپو ورانو در نزدیکی سن لورنزو فوری له مورا واقع شده‌است و در گذشته‌های دور، در مکان فعلی این گورستان، گوردخمه‌های مسیحیان قرار داشت. جوزپه والادیه در طراحی این گورستان نقش داشتهTouring Club Italiano, Collana "Guida d'Italia", "Roma", Ottava edizione, 1993, p. 740. . و ادارهٔ امور اجرایی آن تا حدوی تحت کنترل مقامات واتیکان است. پاپ فرانسیس در ۱ نوامبر ۲۰۱۴ در روز همه قدیسین از این مکان بازدید کرد.
قلعه آلا روستایی در دهستان خرازان بخش مرکزی شهرستان تفرش استان مرکزی ایران است.
اردوگاه انتقالی مشلن با عنوان رسمی SS-Sammellager Mecheln در آلمانی، اردوگاهی برای بازداشت و توقیف بود که در یک پادگان سابق ارتش در مشلان در بلژیک تحت اشغال آلمان قرار داشت. از این اردوگاه به عنوان مکانی برای گردآوری یهودیان و کولیان بلژیک پیش از اخراج آنها به اردوگاه‌های کار اجباری و مرگ واقع در اروپای شرقی در طول هولوکاست بهره گرفته می‌شد.
این اردوگاه در مارس ۱۹۴۲ گشایش یافت و تنها اردوگاه انتقالی در خاک بلژیک بود. اردوگاه توسط "زیخرهایتس‌پولیتزای" (SiPo-SD یا «پلیس امنیت»)، که شاخه ای از اداره اصلی امنیت رایش بود، اداره می‌شد. زندانیان آن به اردوگاه‌هایی چون آشویتس-برکناو فرستاده می‌شدند. میان ۴ اوت ۱۹۴۲ و ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۴، ۲۸ قطار از نزدیکی اردوگاه بیرون رفتند و بیش از ۲۵۰۰۰ نفر را به تبعید فرستادند. تنها ۱۲۴۰ نفر از ایشان از جنگ جان سالم به در بردند.
این اردوگاه در سپتامبر ۱۹۴۴ در جریان آزادسازی بلژیک از سوی آلمانی‌ها رها شد و پس از آن برای اسکان مورد استفاده دوباره قرار گرفت. در سال ۱۹۹۶، موزه ای در آن تأسیس شد و امروز بخشی از پادگان سابق و یک ساختمان جدید روبروی بخشی از مرکز یادبود، موزه و اسناد هولوکاست و حقوق بشر کازرن دوسن، که شامل یک یادمان و موزه هولوکاست می‌شود، است.
ریزیرا دی سان سابا یک مجموعه ساختمان ۵ طبقه آجری است که در تریسته، در شمال ایتالیا، در طول جنگ جهانی دوم به عنوان اردوگاه کار اجباری نازی‌ها برای بازداشت و کشتار زندانیان سیاسی بود، و نیز اردوگاهی انتقالی برای یهودیانی که بیشتر آنها سپس به آشویتس تبعید می‌شدند.La Risiera di San Sabba. Le Deportazioni, La Liberazione. "moked/מוקד il portale dell'ebraismo italiano." باور بر این است که اعضای اس‌اس شامل اودیلو گلوبوکنیک و کارل فرنتسل و ایوان مارچنکو در قتل‌های این اردوگاه شرکت داشته‌اند. سازه‌های آدم‌سوزی، که تنها موارد ساخته شده در داخل یک اردوگاه کار اجباری در ایتالیا بودند، توسط اروین لامبرت نصب شدند و پیش از آزادسازی اردوگاه نابود شدند. امروزه این اردوگاه کار اجباری سابق به عنوان یک موزه مدنی فعالیت می‌کند.
اکت سود ()یک انتشاراتی فرانسوی در آرل است.
پارچه از روی طاقه باز شده، دمش هوا روی آن انجام شده شده و از مسیرهایی عبور می‌کند که تکمیل روی پارچه در آنجا انجام شده و برخی اوقات عمق رنگ آن نیز اصلاح می‌شود. پارچه وارد قسمت ورودی ماشین می‌شود که توسط غلتک ها هدایت می شود غلطکها از جنس فولاد هستند . برخی پارچه ها به نرم کن ،انتی استاتیک ، پر کن ،عمق دهنده نیاز دارند وبرخی به هیچ ماده ای نیاز ندارن و در ابتدای ورودی دستگاه این مواد به پارچه زده می شود .با عبور پارچه از این مرحله و با محکم نگه داشتن پارچه توسط سوزن یا گیره‌ها وظیفه از بین بردن چروک در پارچه را بر عهده دارند. سوزن‌ها یک عیب دارند و آن این است که در لبه‌های پارچه جای سوراخ را ایجاد می‌کنند. اما قدرت کشش‌دهی پارچه توسط سوزن از گیره بیش‌تر است. این گیره‌ها و سوزن‌ها به یک زنجیر که توسط موتور ماشین گردانده می‌شود وصل هستند. هشت تا ده محفظه در هر ماشین وجود دارد. هر محفظه حاوی یک مشعل و فیلترهایی است که گرد و غبار را از هوا جدا می‌کنند. پروانه‌های فن‌ها هوا را از زیر به سمت بالا دمیده و فن‌های تخلیه هوا تمام هوای گرم درون محفظه‌ها را مکش می‌کنند. غلتک‌های کشش نیز برای کشیدن پارچه در راستای نخ تار استفاده می‌شوند. پس از عبور پارچه از استنتر می‌توانیم عرض پارچه را بین دو تا پنج/یک اینچ افزایش دهیم. سرعت ماشین حدود ۷ متر در ثانیه است. در هر محفظه سه متر پارچه می‌تواند حرکت کند. دما نیز با توجه به جنس پارچه قابل تنظیم است. این دما برای پارچه‌های پلی‌استری دویست و ده درجه و برای پارچه پنبه‌ای بین صد ده تا صد سی درجه سانتی‌گراد متغیر است.
تثبیت حرارتی پارچه‌های مرطوب و پارچه‌های متشکل از الیاف مصنوعی و مخلوط الیاف توسط استنتر انجام می‌شود. عرض پارچه توسط استنتر کنترل می‌شود. مواد شیمیایی تکمیل توسط استنتر روی پارچه به کار می‌روند. طول حلقه پارچه حلقوی توسط استنتر کنترل می‌شود. رطوبت پارچه توسط استنتر کنترل می‌شود. کجی حلقه در پارچه‌های حلقوی توسط استنتر کنترل می‌شود. وزن واحد سطح پارچه توسط استنتر کنترل می‌شود. پارچه در ماشین استنتر خشک می‌شود. خصوصیات جمع‌شدگی پارچه توسط استنتر کنترل می‌شود. فرایند پخت رزین در پارچه‌های ضدآب توسط استنتر انجام می‌شود.
رضا ضیاء ابراهیمی، نویسندهٔ کتاب، در ایران متولد شد و تحصیلات مقدماتی‌اش را در سوئیس گذراند
کتاب در سه دانشگاه استنفورد، پرینستون، و فردوسی موضوع بحث و نقد بوده است.
استفانی فراپار (به ؛ زادهٔ ) داور فوتبال اهل فرانسه است. او از سال ۲۰۰۹ در فهرست داوران بین‌المللی فیفا قرار داشته‌است و چندین بازی مهم را داوری کرده‌است. او اولین زنی بود که در سال ۲۰۱۹ یک مسابقۀ مهم اروپایی مردان و یک مسابقۀ لیگ ۱ فرانسه را قضاوت کرد و اولین زنی بود که یک مسابقۀ لیگ قهرمانان اروپا را در سال ۲۰۲۰ قضاوت نمود. در سال ۲۰۲۱، فراپار اولین زنی بود که داوری یک مسابقۀ مقدماتی جام جهانی مردان را بر عهده گرفت. در سال ۲۰۲۲، او یکی از سه داور زن بود که برای قضاوت در جام جهانی انتخاب شد. در این چارچوب او بازی آلمان و کاستاریکا را داوری کرد و اولین زنی شد که در جام جهانی قضاوت کرده‌است.
فراپار فینال جام جهانی زنان ۲۰۱۹ بین آمریکا و هلند را قضاوت کرد و در ادامه به اولین داور زن تبدیل شد که مسئولیت قضاوت یک بازی در لیگ ۱ فرانسه بین دو تیم آمیان و استراسبورگ در آوریل سال ۲۰۱۹ را به عهده گرفت.
فراپار بازی سوپر جام اروپا ۲۰۱۹ میان دو تیم چلسی و لیورپول را قضاوت کرد. همچنین این داور زن فرانسوی دیدار یوونتوس و دیناموکیف در لیگ قهرمانان اروپا را سوت زد. در مسابقه پراهمیت میان هلند و لتونی که روز شنبه، ۲۷ مارس ۲۰۲۱ در آمستردام برگزار شد، داوری با استفانی فراپار بود. او اولین زن در تاریخ فوتبال است که در مسابقات جهانی میان تیم‌های مردانه سوت می‌زند.
محمدعلی پیرزاده نائینی (زادهٔ نائین ۱۲۵۱ قمری–درگذشت ۱۳۲۱ قمری) که به اختصار "حاجی پیرزاده نائینی" شناخته می‌شود، سردودمان خاندان‌های پیرزاده و پیرنیا، و از عارفان روشن‌فکر و مشهور دوران قاجار است که روابط فراوانی با رجال سیاسی ایرانی و غیر ایرانی داشته‌است.
محمدعلی پیرزاده نائینی، در سال ۱۲۵۱ قمری (۱۸۳۶ میلادی) زاده شد. او از عارفان روشن‌فکر و مشهور طریقت نوربخشیه دوره قاجار بود که اجدادش هم اهل طریقت و از مشایخ نوربخشیه بودند. پدربرزگ او در جوانی پس از ترک تجارت برای پیوستن به طریقت نوربخشیه، از مریدان عبدالوهاب نائینی (مشهور به پیر) شد و به همین جهت سردودمان خاندان‌های پیرزاده و پیرنیا گردید. محمد اسماعیل، پدر محمدعلی نیز از عارفان روزگار خویش بود که در باغ مصلای نائین به خاک سپرده شده‌است.
پس از مرگ پدر، محمدعلی به تهران مهاجرت کرد، در تهران از سوی عموزاده‌اش میرزا محسنخان مشیرالدوله و به جهت ادب و حسن محضر، با بزرگان دوره قاجار هم‌صحبت گردید و ملازم افرادی چون میرزا حسین‌خان سپهسالار، امین‌الضرب وامین‌السلطان گردید، به گونه‌ای که اعتمادالسلطنه در توصیف پیرزاده می‌نویسد: «درویش خداآفریده پیغمبر تراشیده می‌باشد و غالب اروپا و آسیا را گردش فرموده»
پیرزاده در طول حیاتش مورد توجه دو پادشاه قاجار نیز بوده‌است، ناصرالدین شاه و مظفرالدین شاه او را مورد تفقد قرار داده بودند.
پیرزاده در مجموع ۱۶ سال در دو سفر طولانی در فرنگ گذراند.
سفر اول: او اولین سیاحت اروپا را در سال ۱۲۸۵ قمری به پیش گرفت که به مدت ۱۳ سال طول کشید. آن سفر پس از اولین اقامت‌اش در تهران انجام گرفت و با همراهی میرزا حسین‌خان سپهسالار، به عثمانی سفر کرد و مدت زمانی در استانبول اقامت داشت. در استانبول با حاجی میرزا صفا از عارفان نامدار آن زمان آشنا گردید، از مریدان او شد و از وی دانش عرفان خود را گسترش داد. در این دوره بود که محمدعلی نائینی توسط میرزا صفا، لقب «پیرزاده» را گرفت و در خلال آن که «پیرزاده نائینی» به زیارت حج رفت و در بازگشت، به «حاجی پیرزاده نائینی» مشهور شد. پیرزاده در پایان آن سفر، از راه شامات و بیت‌المقدس به ایران بازگشت و به تهران عزیمت کرد و در آن، جا با بنان‌السلطنه شیبانی ازدواج کرد.
در زمان بازگشت پیرزاده به تهران حسین خان سپهسالار، صدراعظم شده بوده و به جهت دوستی با پیرزاده، مدتی را نزد هم در خانه صدراعظم می‌گذرانند. در این دوره، سپهسالار با توصیه حاجی پیرزاده نائینی، مدرسه و مسجد سپهسالار را در تهران بنا می‌نهد.
سفر دوم: حاجی پیرزاده سفر دومش را پس از ۱۶ سال، و به خواهش احمدخان مؤیدالمُلک، وزیر مختار استانبول در سال ۱۳۰۳ قمری (۱۸۸۶ میلادی) که به مدت ۳ سال طول کشید، با همراهی موید الملک به پیش گرفت. در این سفر میرزا ابوالحسن جلوه، حکیم و فیلسوف نامدار آن زمان، پیرزاده را بدرقه کرد و او از طریق بوشهر، بمبئی، اسکندریه و پاریس، وارد لندن شد. در لندن، پیرزاده میهمان میرزا ملکم‌خان ناظم‌الدوله سفیر ایران در دربار بریتانیای کبیر بود که او را با شخصیت‌های سیاسی انگلیس از جمله ویلیام یوئرت گلادستون (نخست‌وزیر وقت)، ادوارد براون ایران‌شناس برجسته و دیگران معرفی می‌کند.
پس از اقامت در لندن، پیرزاده از طریق برلین، وین، بخارست، استانبول و دمشق، به عتبات عالیات در عراق سفر کرد و در سال ۱۳۰۶ پس از زیارت نجف و کربلا، به تهران بازگشت.
پیرزاده در طول اقامتش در لندن (۱۸۸۵ میلادی) با ادوارد براون، ایران‌شناس مشهور، که یادگیری زبان فارسی را آغاز کرده بود آشنا شد. براون از حاجی پیرزاده، لقب «مظهرعلی» را دریافت می‌کند و کسوت درویشی را به اهدا می‌گیرد، که پس از آن، براون در دیدارهایش با ایرانیان با آن کسوت و در تام مکاتباتش با ایرانیان، از آن نام استفاده و نوشته‌هایش در مورد ایران را با آن لقب امضا می‌کرد. ادوارد براون نیز پیرزاده را «راهنمای طریقت»، «مخزن الاسرار حقیقت» و «پیر سالکان طریقت» خطاب می‌کرد. این آشنایی باعث می‌شود که براون نه تنها از ایران، شناخت بیشتری پیدا کند، بلکه براون از وزارت امور خارجه انگلستان درخواست می‌کند که او را در عضویت خود و با سمت کنسولی در سفارت انگلستان برای یک سال به تهران فرستاده شود.
بعد از وفات میرزا صفا که مُرشد پیرزاده و مُراد سپهسالار بود، ناصرالدین شاه به درخواست سپهسالار، مزار میرزا صفا در چشمه‌علی را در سال ۱۲۹۱ قمری (۱۸۷۵ میلادی) با «چهل و هشت ساعت آب از قنات متعلق به اراضی برج طغرل» را به نام «باغ صفائیه» در شهر ری، به ملکیت پیرزاده درآورد که باغ صفائیه در آن مکان ایجاد شد و پیرزاده در همان‌جا ساکن شد. در سال ۱۳۱۶ قمری (۱۸۹۹ میلادی) پس از ۲۵ سال از احداث باغ صفائیه، میان پیرزاده و شعاع السلطنه، پسر فتح‌علی شاه، والی فارس و مالک دولت‌آباد، در مورد حدود باغ صفائیه اختلاف به‌وجود می‌آید ولی طبق دستور مظفرالدین شاه، هیئتی از رجال، محل مورد اختلاف را بازدید می‌کنند و حق را به جانب حاجی پیزاده می‌دهند و نقشه‌ای از آن‌جا ترسیم می‌کنند که به تأیید و مُهر رجال مزبور می‌رسد. اتابک‌خان هم آن را تأیید می‌کند و شاه هم بر آن صحه می‌گذارد.
باغ صفائیه پیرزاده در زمان خود محل آمد و شد رجال و اعیان قاجار، از جمله ناصرالدین‌شاه و ارادتمندان و دراویش صاحب‌نام بوده‌است. گفته می‌شود که روزی که ناصرالدین شاه در زیارتش از حرم شاه عبدالعظیم مورد سوءقصد قرار می‌گیرد و جانش را از دست می‌دهد، قرار بوده در بازگشت به کاخش، در تهران، برای صرف ناهار و دیدار با حاجی پیرزاده در باغ مذکور بگذراند.
پس از فوت پیرزاده، در ۲۴ ذیحجه ۱۳۲۱ قمری، به وصیت او جسدش در همان باغ به خاک سپرده می‌شود.
از حاجی پیرزاده نائینی یک سفرنامه برجا مانده‌است که با نثری روان و نسبتاً ساده، به شرح مسافرت دوم خود پرداخته‌است. در این مسافرت پیرزاده که از هند، مصر، فرانسه، انگلستان، اتریش، عثمانی، شامات و عراق دیدن کرده و با مشاهیر و بزرگانی که نام آورده شده من جمله آقاخان (سوم) اسماعیلیه ، میرزا محمدباقر بواناتی، شیخ محمد عبده، میرزای شیرازی، میرزا حبیب اصفهانی، حسینقلی‌خان نواب، صادق خان مستشارالدوله، حکیم پولاک، میرزا حبیب‌الله رشتی و دیگران دیدار و روابط ایجاد کرده بود که مشاهدات و مذاکرات خود را با آنان، روز به روز در سفرنامه به ثبت رسانده‌است.
پیرزاده در سفر نامه‌اش، به سلوک و رفتار، داد و ستد، آداب و رسوم و تعلیم و تربیت مردم کشورها و حتی جزئیاتی دربارهٔ ساختمان‌ها و تأسیسات شهری و نیز لباس پوشیدن، آرایش، غذاخوردن، شیوهٔ استحمام، مراسم ازدواج و تفریحات رایج در هر سرزمین پرداخته‌است. او در این سفرنامه، همانند جهانگردان شرقی که در آن دوران از اروپا دیدن می‌کردند، به نظم و ترتیب، تمدن، رفاه و پیشرفت علمی اروپا به دیدهٔ اعجاب و تحسین نگریسته، با این همه، نقاط ضعف اخلاقی و معنوی تمدن اروپایی را هم فراموش نکرده، و با ذکر نمونه‌هایی به این نقاط ضعف اشاره کرده‌است.
این سفرنامه که در کتابخانه مجلس شورای ملی موجود است، در سال ۱۳۴۲ توسط دکتر حافظ فرمانفرماییان و با مقدمه دکتر ایرج افشار، دانشگاه ملی ایران، کتاب را در تهران به چاپ رسانده‌است.
پیرزاده خطی خوش داشته و شعر می‌سروده‌است که نمونه‌های آن در کتاب‌خانه مجلس شورای ملی موجود می‌باشند. از آن جهت هم مورد توجه بسیاری از دولتمردان و عالمان آن روزگار بوده‌است.
پورتفولیو هنری مجموعه‌ای از بهترین آثار هنری یک هنرمند است که برای نمایش سبک و روش کار او تدوین می‌شود.
پورتفولیو به صورت دیجیتالی یا چاپی در اختیار مشتریان، مدیران هنری، دانشگاه‌ها و علاقه‌مندان قرار می‌گیرد. ساختن پورتفولیو می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد، مثلاً به صورت آنلاین بر روی وبسایت هنرمند جهت آشنایی بیشتر جامعه هنری با او قرار گیرد. یا برای گرفتن سفارش کار یا ارائه به دانشگاه‌ها برای دریافت پذیرش تحصیلی تهیه شود.
ماپّا (به ژاپنی: 株式会社 MAPPA، هپبورن: Kabushiki-gaisha Mappa) یک استودیوی انیمه ژاپنی است که در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۱ توسط ماسائو مارویاما، بنیانگذار و تهیه‌کننده سابق استودیو مدهاوس تأسیس شد.
"ماپّا(MAPPA)" مخفف "انجمن پروژه تولید انیمیشن مارویاما" "(Maruyama Animation Produce Project Association)" است. در آوریل ۲۰۱۶، مارویاما از سمت خود در استودیو استعفا داد و استودیوی جدیدی را به نام "استودیو M2" تأسیس کرد. پس از آن مانابو اوتسوکا از بنیان گذاران و اعضای سابق استودیو ْ4C جانشین مارویاما در ماپا شد.
صفحه رسمی
ماپّا در دانشنامه وبگاه انیمه نیوز نتورک(انگلیسی)
گانش ونکاترامن بازیگر هندی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم کسی مثل تو، چاندرا، طبل، تو باید با آتیش کار کنی کومار و وارث اشاره کرد.
پونام کائور (زاده ۲۱ اکتبر ۱۹۸۳) بازیگر هندی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های کسی مثل تو، ناگاوالی، گانش و شجاعت اشاره کرد.
داستان این انیمه درباره دختری به نام یومکو است که به مدرسه قماربازان می‌رود و ...
این داستان درمورد دبیرستان خصوصی هیاکاکو قرار است، یک دبیرستان درجه یک که فرزندان ثروتمندترین و با نفوذترین افراد ژاپن و بسیاری از رهبران و متخصصان آینده را در بین دانش آموزان تشکیل می‌دهد. با این حال، سلسله‌مراتب دانش‌آموزان در این مدرسه بر اساس عملکرد تحصیلی یا توانایی ورزشی تعیین نمی‌شود، بلکه "قمار" تعیین می‌کند. دانش آموزان با کمک‌های مالی خود به شورای دانش آموزی رتبه بندی می‌شوند، که به یک سیستم پیچیده قمار که دانشجویان پس از کلاس آزادانه در برابر یکدیگر شرط می‌بندند، دامن می‌زند. کسانی که برنده می‌شوند محبوبیت، اعتبار و ارتباطات خود را کسب می کنند، در حالی که کسانی که از دست می دهند و بدهی می‌گیرند، به بردگان "حیوانات خانگی خانه" تبدیل می شوند به هوی و هوس باقی مانده از بدن دانشجویان، ملقب به "هاپو" یا "پیشی" (فیدو در دوبله) بستگی به جنسیت دارد و با برچسب یقه مانند در گردن آن‌ها مشخص می‌شود. حیوانات خانگی که تا زمان فارغ التحصیلی قادر به تسویه بدهی خود نیستند، "برنامه زندگی" را دریافت می‌کنند که با پرداخت بدهی های خود با زندگی ، آینده آنها را دیکته می‌کند.
یک دانش آموز سال دوم دبیرستان که انتقالی گرفته، "یومکو جابامی" در نگاه اول دختری دبیرستانی زیبا، شاد و باهوش است، اما در اعماق وجود او یک قمارباز وسواسی است که برای هیجان آن قمار می‌کند، برخلاف دانش آموزانی که این کار را برای منافع مالی یا اجتماعی انجام می‌دهند. با قوانین یا منطق بی‌بند و باری، و با توانایی مشاهده استثنایی برای دیدن از طریق کلاهبرداری در قمار، او به سرعت سلسله مراتب مدرسه را مختل می‌کند، و توجه شورای دانش آموزی را که با عصبانیت سعی در متوقف کردن او دارد، جلب می‌کند.
تا فوریه ۲۰۱۹، از این مانگا بیش از ۵ میلیون نسخه چاپی به فروش رسیده بود.
ماریانو سوارز (؛ زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل اکوادور بود. وی از ۲ سپتامبر ۱۹۴۷ تا ۱۶ سپتامبر ۱۹۴۷ رئیس‌جمهور این کشور بود.
ماریانو سوارز در ۲۳ اکتبر ۱۹۸۰، در سن ۸۳ سالگی درگذشت.
اژدهای ژاپنی () در اساطیر ژاپن و فولکلور ژاپنی، افسانه‌های بومی با داستان‌های وارداتی دربارهٔ اژدها از چین و کره ادغام شده‌است. سبک اژدهای ژاپنی به شدت تحت تأثیر اژدهای چینی قرار گرفت. مانند دیگر اژدهایان شرق آسیا، اکثر موجودات ژاپنی خدایان آب هستند که با بارندگی و موضوعات آب مرتبط هستند و به‌طور معمول به صورت موجوداتی بزرگ، بی بال و مار مانند با پاهای پنجه ای به تصویر کشیده می‌شوند.
جک کرافورد (; – ) بازیکن کریکت اهل بریتانیا بود.