moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ناحیه ساراماکا (به لاتین: Saramacca District) یکی از ناحیه‌های کشور سورینام است. ناحیه ساراماکا ۳٬۶۳۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۷٬۴۸۰ نفر جمعیت دارد.
ناحیه کورونی (به لاتین: Coronie District) یکی از ناحیه‌های کشور سورینام است. ناحیه کورونی ۳٬۹۰۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۳۹۱ نفر جمعیت دارد.
ناحیه پارا (به لاتین: Para District) یکی از ناحیه‌های کشور سورینام است. ناحیه پارا ۵٬۳۹۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲۴٬۷۰۰ نفر جمعیت دارد.
نیو نیکری (به لاتین: Nieuw Nickerie) یک منطقهٔ مسکونی در سورینام است که در ناحیه نیکری واقع شده‌است. نیو نیکری ۳۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲٬۸۱۸ نفر جمعیت دارد و هم سطح دریا می‌باشد.
موئنگو (به لاتین: Moengo) یک منطقهٔ مسکونی در سورینام است که در ناحیه مارووینه واقع شده‌است. موئنگو ۱٬۱۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰٬۸۳۴ نفر جمعیت دارد و ۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
میرزگ (به لاتین: Meerzorg) یک منطقهٔ مسکونی در سورینام است که در ناحیه کوموینه واقع شده‌است. میرزگ ۱٬۰۸۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲٬۴۰۵ نفر جمعیت دارد و ۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دومبرخ (به لاتین: Domburg) یک منطقهٔ مسکونی در سورینام است که در ناحیه وانیکا واقع شده‌است. دومبرخ ۳۷ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۶۶۱ نفر جمعیت دارد و ۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نیو آمستردام، سورینام (به لاتین: Nieuw Amsterdam) یک منطقهٔ مسکونی در سورینام است که در ناحیه کوموینه واقع شده‌است. نیو آمستردام ۴۸ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۶۵۰ نفر جمعیت دارد.
ماریینبورک (به لاتین: Marienburg) یک منطقهٔ مسکونی در سورینام است که در ناحیه کوموینه واقع شده‌است. ماریینبورک ۴٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد.
واخنیگن (به لاتین: Wageningen) یک منطقهٔ مسکونی در سورینام است که در ناحیه نیکری واقع شده‌است. واخنیگن ۱٬۶۱۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۹۳۷ نفر جمعیت دارد و ۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوه‌زایی کالدونین () یک فاز کوه‌زایی است که در بخش‌های شمالی جزیره ایرلند و بریتانیای کبیر، رشته‌کوه اسکاندیناوی، سوالبارد کوه‌های گرینلند شرقی و بخش‌هایی از شمال اروپای مرکزی روی داده‌است.
کوه‌زایی کالدونین (درست‌تر در فارسی: کالدونی) شامل رویدادهایی است که از اردویسین تا اوایل دوونین از ۴۹۰ تا ۳۹۰ میلیون سال پیش به طول انجامیده‌است. این کوه‌زایی بر اثر بسته شدن اقیانوس یاپتوس و برخورد قاره‌ها و نواحی لورنتیا، بالتیکا و آوالونیا پدید آمد.
بالتیکا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
در ماشین‌کاری، بورینگ (به انگلیسی: Boring) یا بورینگ‌کاری یا سُفته‌زنی، فرایند بزرگترکردن سوراخی است که پیش‌تر با استفاده از یک ابزار تراش تک-نقطه‌ای (یا یک سر سفته‌زن که حاوی چندین ابزار از این قبیل) سوراخ‌شده یا در هنگام ریخته‌گری سوراخی بر روی آن ایجاد شده‌است و از لوله تفنگ و سیلندر موتور به عنوان مثالی از کاربرد این روش نام برد. از بورینگ برای رسیدن به دقت بیشتر قطر سوراخ استفاده می‌شود و می‌توان از آن برای جدا کردن یک سوراخ کوچک استفاده کرد. بورینگ را می‌توان به عنوان نقطه مقابل و به نوعی معادل تراشکاری، که فرآیندی است برای شکل‌دهی به قسمت بیرونی و قطر بیرونی قطعه، برای قطر درونی قطعه دانست.
به دلیل محدودیت‌های موجود در طراحی که به این دلیل ایجاد شده‌است که در این فرایند قطعه کار ماشین و ابزار را احاطه کرده‌است، فرایند بورینگ را از نظر کاهش عمر و استحکام نگهداری ابزارها، افزایش تمیزی و ظرافت زاویه‌های ایجاد شده (به دلیل محدود شدن تکیه‌گاه‌هایی که می‌تواند به لبه تحت برش متصل و داده شود) و همچنین دشوار بودن بازرسی از سطح نهایی و ایجاد شده (از نظر سایز و اندازه، فرم، زبری سطح)، نسبت به فرایند تراشکاری به‌طور ذاتی چالش برانگیزتر می‌کند. این‌ها دلایلی است که باعث می‌شود بورینگ موضوعی برای خود در ماشین‌کاری با نکات، ترفندها، چالش‌ها و مجموعه تخصص‌های مخصوص به خود شناخته شود و علی‌رغم شباهت‌هایی که با تراشکاری دارد اما موضوعی جدا از آن شود.
اولین ماشین ابزار بورینگ در سال ۱۷۷۵ توسط جان ویلکینسون ابداع شد.
بورینگ و تراشکاری همتایان یک دیگر در فرایند ساییدن که یکی داخلی و دیگری خارجی می‌باشد، هستند. هر فرایند براساس الزامات و مقادیر پارامتر یک کاربرد خاص انتخاب می‌شود.
انواع مختلفی از بورینگ وجود دارد. نوار بورینگ ممکن است در هر دو انتها پشتیبانی شود (که فقط در صورتی کار می‌کند که حفره موجود یک سوراخ کامل تا انتهای قطعه باشد)، یا ممکن است در یک انتها از آن پشتیبانی شود (که برای هر دو سوراخ کامل و سوراخ تا عمق مشخص یا سوراخ کور عمل می‌کند) که این فرایند به بورینگ‌خطی معروف است. نوع دیگری از این فرایند پشت‌بورینگ (به انگیلیسی: Backboring) نام دارد که فرآیندی است که از سوراخ موجود عبور کرده و سپس عملیات بورینگ را از پشت قطعه (نسبت به قسمت اصلی دستگاه) انجام می‌دهد.
فرایند بورینگ می‌تواند با ماشین‌آلات متفاوتی انجام بگیرد که شامل ۱) ماشین آلات عمومی یا ماشین‌های یونیورسال مثل ماشین تراش(CNC‌ها) یا ماشین فرز و ۲) ماشین آلات تخصصی طراحی شده برای بورینگ به عنوان عملکرد اصلی مثل ماشین الگوتراش و ماشین بورینگ یا فرز بورینگ (فرز سوراخ تراشی)، که شامل سوراخ تراشی عمودی (قطعه‌کار حول محوری عمودی می‌چرخد درحالی که میله بورینگ به‌صورت خطی حرکت می‌کند؛ در اصل یک دستگاه تراش عمودی می‌باشد) و سوراخ تراش افقی (قطعه‌کار بر روی یک میز قرار می‌گیرد در حالی که میله بورینگ حول یک محور افقی می‌چرخد؛ در اصل یک ماشین تراش مخصوص افقی می‌باشد)
ابعاد بین قطعه و بیت ابزار را می‌توان در حول دو محور تغییر داد تا هم به صورت عمودی و هم به صورت افقی به سطح داخلی برش داده شود. ابزار برش معمولاً یک نقطه‌ای است و از فولاد پرسرعت (به انگلیسی: high-speed steel) M2 و M3 یا کاربید P10 و P01 ساخته شده‌است. با چرخاندن سر می‌توان سوراخ مخروطی نیز ایجاد کرد.
ماشین‌های بورینگ در اندازه و سبک‌های با تنوع زیاد ارائه می‌شوند. بورینگ روی قطعه‌های کوچک را می‌توان روی ماشین تراش انجام داد در حالی که قطعه‌های بزرگتر روی فرز بورینگ تراشیده می‌شوند. قطعه‌کارها معمولاً ۱ تا ۴ متر (۳ فوت ۳ تا ۱۳ فوت ۱ اینچ) اندازه دارند، اما می‌توانند به اندازه ۲۰ متر (۶۶ فوت) برسند. قدرت مورد نیاز می‌تواند تا ۲۰۰ اسب بخار (۱۵۰ کیلووات) باشد. خنک‌سازی منافذ از طریق یک مجرای توخالی از طریق میله بورینگ انجام می‌شود که در آن ماده خنک‌کننده می‌تواند آزادانه جریان یابد. دیسک‌های آلیاژ تنگستن در میله مهر و موم می‌شوند تا اثرات ارتعاشات و صداها را در حین عملیات بورینگ خنثی کنند. سیستم‌های کنترل می‌توانند مبتنی بر رایانه باشند، امکان اتوماسیون و افزایش استحکام و ثبات را فراهم می‌کنند. از آنجا که منظور از بورینگ کاهش تلورانس در حفره‌هایی که از قبل در قطعه وجود دارد، است، چندین ملاحظات طراحی اعمال می‌شود. اول، سوراخ‌های با قطر بزرگ در مقایسه با طول به دلیل انحراف ابزار برش ترجیح داده نمی‌شوند. سپس، سوراخ‌هایی که از میان قطعه عبور می‌کنند نسبت به سوراخ‌های کور (سوراخ‌هایی که ضخامت قطعه‌کار را طی نمی‌کنند) ترجیح داده می‌شوند. ترجیحاً از سطوح داخلی کار قطع شده، جایی که ابزار و سطح برش تماس ناپیوسته دارند، دوری شود. میله بورینگ بازوی برجسته دستگاهی است که ابزارهای برش را در خود نگه می‌دارد و باید بسیار سفت و محکم باشد.
به دلیل عواملی که به تازگی ذکر شد، حفاری در حفره‌های عمیق و بورینگ در حفره‌های عمیق ذاتاً زمینه کاری چالش‌برانگیز هستند که ابزار و تکنیک‌های خاصی را می‌طلبند. با این وجود، فناوری‌هایی تولید شده‌اند که با دقت چشمگیر سوراخ‌های عمیق ایجاد می‌کنند. در بیشتر موارد، آنها شامل چندین نقطه برش هستند که از نظر قطری مخالف هستند و نیروهای انحراف آنها یکدیگر را خنثی می‌کنند. آنها معمولاً شامل تحویل مایعات برشی پمپ شده تحت فشار از طریق ابزار برای دهانه نزدیک لبه‌های برش هستند. حفاری اسلحه و بورینگ توپ نمونه‌های کلاسیک این موضوع است. این تکنیک‌های ماشین‌کاری که برای ساخت بشکه‌های سلاح گرم و توپخانه استفاده شده‌است، امروزه کاربرد زیادی در ساخت بسیاری از صنایع دارد. چرخه‌های متفاوتی برای بورینگ در کنترل‌های CNCها موجود است. این زیرروال‌های از پیش برنامه‌ریزی شده‌است که ابزار را از طریق عبورهای پی‌درپی برش، جمع‌کردن، پیشبرد، دوباره برش، دوباره جمع شدن، بازگشت به موقعیت اولیه و … حرکت می‌دهد. این موارد با استفاده از جی-کدها مانند G76، G85، G86، G87، G88، G89 نامیده می‌شوند.
تراشکاری بورینگ یک عملیات برشکاری است که با استفاده از یک ابزار برش تک نقطه‌ای یا یک سر بورینگ با بزرگ کردن دهانه موجود در یک قطعه کار، سطوح مخروطی یا استوانه‌ای تولیدمی‌کند. برای سوراخ‌های غیر مخروطی، ابزار برش موازی با محور چرخش حرکت می‌کند. برای سوراخ‌های مخروطی، ابزار برش با یک زاویه نسبت به محور چرخش حرکت می‌کند. هندسه‌های متفاوتی از بسیار ساده تا بسیار پیچیده با قطرهای مختلف را می‌توان با استفاده از کاربردهای بورینگ تولید کرد. بورینگ یکی از اساسی‌ترین کارهای ماشین تراش در کنار تراشکاری و حفاری و سوراخکاری است.
تراشکاری بورینگ معمولاً نیاز به نگه داشتن قطعه کار در نظام‌های دستگاه و چرخش آن دارد. همان‌طور که قطعه کار چرخانده می‌شود، یک میله بورینگ با درج متصل به نوک میله به یک سوراخ موجود وارد می‌شود. هنگامی که ابزار برش قطعه‌کار را درگیر می‌کند، یک تراشه تشکیل می‌شود. بسته به نوع ابزار مورد استفاده، مواد و سرعت ابزار نسبت به قطعه مورد تراش، تولید تراشه می‌توان به صورت پیوسته یا منقطع و مرحله‌ای باشد.
هندسه تولید شده توسط تراشکاری بورینگ معمولاً بر دو نوع است: سوراخ‌های مستقیم و سوراخ‌های مخروطی. در صورت نیاز می‌توان به هر شکل سوراخ چندین قطر اضافه کرد. برای تولید سوراخ مخروطی، ممکن است ابزار با زاویه نسبت به محور چرخش تجهیز و اضافه شود یا هر دوی حرکت ابزاری که اضافه شده و حرکت محوری همزمان باشند. سوراخ‌های مستقیم و سوراخ‌های استوانه‌ای خزینه‌دار شده با حرکت ابزار به صورت موازی با محور چرخش قطعه‌کار تولید می‌شوند.
چهار ابزار و دستگاه معمول که برای نگهداری قطعه‌کار استفاده می‌شوند عبارتند از: سه نظام، چهار نظام، میله‌گیر ، صفحه‌گیره . سه نظام معمولاً برای نگه‌داری قطعه‌کارهای گرد یا با مقطع شش ضلعی استفاده می‌شود چرا که قطعه‌کار به‌طور خودکار در مرکز قرار می‌گیرد. در سه نظام‌ها عدم دقت در چرخش بر روی محور چرخش با محدودیت‌هایی روبه‌رو می‌باشد؛ در مدل‌های اخیر CNC، اگر همه شرایط عالی باشد، می‌تواند این عدم دقت بسیار کم باشد، اما به‌طور سنتی معمولاً حداقل ۰٫۰۰۱-۰٫۰۰۳ اینچ (۰٫۰۲۵–۰٫۰۷۵ میلی‌متر) است. از چهار نظام برای نگه داشتن اشکال نامنتظم یا نگه داشتن اجسام گرد یا دارای مقطع شش ضلعی استفاده می‌شود. صفحه گیره نیز برای نگه داشتن اجسام غیرعادی و نامنتظم استفاده می‌شود. میله‌گیرها مانند سه نظام و چهار نظام قطعه‌کار را به‌طور خودکار در مرکز قرار می‌دهند با عدم دقت کم‌تر اما هزینه بیشتری هم دارند.
برای بیشتر کاربردهای تراشکاری بورینگ، تلورانس در حدود ۰٫۰۱ اینچ (۰٫۲۵ میلی‌متر) به راحتی نگهداری می‌شود. تلورانس از مقدار معمول تا ۰٫۰۰۵ اینچ (۰٫۱۳ میلی‌متر) معمولاً بدون مشکل یا هزینه خاص، حتی در حفره‌های عمیق انجام می‌شود. تلورانس بین ۰٫۰۰۴ اینچ (۰٫۱ میلی‌متر) و ۰٫۰۰۱ اینچ (۰٫۰۲۵ میلی‌متر) جایی است که چالش‌ها آغاز به افزایش می‌کنند. در حفره‌های عمیق با این تلورانس، محدودیت اندازه و قطر سوراخ به اندازه محدودیت‌های هندسی عامل محدود کننده می‌باشند.
محدودیت‌های بورینگ از نظر دقت هندسی (شکل، موقعیت) و سختی قطعه‌کار در دهه‌های اخیر با پیشرفت تکنولوژی ماشین‌کاری در حال کاهش است. به عنوان مثال، گریدهای جدید درزهای برش کاربید و سرامیک دقت و کیفیت سطح قابل دستیابی بدون سنگ‌زنی را افزایش داده و دامنه مقادیر سختی قطعه‌کار را که قابل اجرا هستند، افزایش داده‌اند. با این حال، کار با تلورانس‌های در حدود تنها چند میکرومتر (چند دهم)، فرآیندهای تولید را مجبور می‌کند با این واقعیت روبرو شوند که هیچ قطعه‌کار واقعی در حالت ایدئال نبوده و در حین انجام عملیات سفت و سخت و بی‌حرکت نیست. هر بار که یک برش، هرچقدر کوچک، برداشته شود، یا تغییر دمای چند صد درجه‌ای، هرچقدر موقتی باشد، اتفاق بیفتد، قطعه‌کار یا بخشی از آن احتمالاً به شکل جدیدی شکل می‌گیرد، حتی اگر حرکت بسیار کوچک باشد. عواملی از این دست است که گاهی در بورینگ و تراشکاری مانع تراش استوانه‌ای داخلی و خارجی می‌شوند. در نهایت، هر میزان از بی‌عیب بودن ماشین‌کاری یا سنگ زنی ممکن است کافی نباشد چرا که با وجود اینکه قطعه هنگام ساخت در حد تلرانس مَدنظر است، در روزها یا ماه‌های بعدی از حد تلرانس خارج می‌شود. هنگامی که مهندسان با چنین موردی روبه‌رو می‌شوند، تلاش برای یافتن سایر مواد قطعه‌کار یا طراحی‌ای متناوب را که از اعتماد زیاد به عدم تحرک ویژگی‌های قطعه در مقیاس‌های میکرو یا نانو جلوگیری می‌کند، انجام می‌دهند.
فلاخن داود یا دیویدز اسلینگ سیستم پدافند هوایی اسرائیلی است که با مشارکت شرکت اسرائیلی رافائل و شرکت آمریکایی ریتیون طراحی شده است. شروع پروژه این سیستم از سال ۲۰۰۵ آغاز شده و از سال ۲۰۱۶ عملیاتی شد. فلاخن داود برای رهگیری موشک‌های بالستیک تاکتیکی، راکت‌های میان‌برد و دوربرد و موشک‌های کروز طراحی شده است. فلاخن داود قرار است جایگزین سیستم‌های پدافندی هاوک و پاتریوت شود و به عنوان لایه دوم دفاع هوایی موشکی اسرائیل (دفاع موشکی کوتاه برد) پایینتر از سیستم ضدبالستیک ختس (پیکان) و بالاتر از سیستم ضد راکت گنبد آهنین فعالیت می‌کند.
پرداخت‌کاری یا لیسه‌کاری یا لیسه‌زنی یک فرایند تکمیل‌کاری یا پرداخت سطح سایشی است که در آن ذرات ریز ساینده بر روی یک ماده نرم، به نام پوشش (Lap)، نشانده یا ریخته می‌شوند. جنس لپ می‌تواند از پارچه تا چدن یا مس متغیر باشد، اما همیشه باید از ماده‌ای که قرار است پرداخت شود نرم‌تر بوده و فقط به عنوان نگهدارنده ذرات ساینده سخت عمل کند. از فرایند پرداخت‌کاری هم برای پرداخت فلزات و هم پرداخت غیر فلزات استفاده می‌شود.
با مالش لیسه شارژ شده با ذرات ساینده بر روی سطح، ذرات ساینده مقادیر بسیار کمی از ماده‌ای که قرار است صیقل داده شود را برمی‌دارند. در نتیجه ذرات ساینده عمل برش را انجام داده و سطح لپ خورده نمی‌شود، چرا که ذرات ساینده به جای حرکت بر روی سطح آن به داخل آن فرومی‌روند. این پدیده در هر کجایی که دو سطح در حضور یک ماده ساینده ریز به هم مالش داده شوند، اتفاق می‌افتد؛ ماده نرم‌تر لپ را تشکیل داده و ماده سخت‌تر دچار سایش می‌شود.
با این فرایند می‌توان قطعاتی که قبلاً سنگ خورده‌اند را برای پرداخت نهایی از ۵ تا ۲۰ میکرون براده برداری کرد و سطح بسیار صیقلی به دست آورد. در این روش، تنش‌های سطحی قطعه از بین می‌رود ولی احتمال نفوذ مواد ساینده در سطح قطعه وجود دارد.
اصول اجرای عملیات پرداخت‌کاری به این ترتیب است که ابتدا روی قطعه کار و صفحهٔ گرد دواری که صفحه پرداخت‌کاری نامیده می‌شود را آب مواد ساینده، با دانه بندی خیلی ظریف (ذرات نمره ۲۰۰ تا ۶۰۰) به همراه روغن یا نفت یا مواد متناسب دیگر قبل از شروع کار به وسیلهٔ قلم مو مالیده یا ریخته می‌شود.
در پرداخت‌کاری تخت یک طرفه، قطعه کار روی سنگ گردان قرار داده می‌شود و برای تأمین فشار وزنه ای روی آن قرار می‌گیرد. برای آنک قطعه به همراه سنگ نچرخد قطعه کار را درون حلقه‌هایی مهار می‌کنند. این حلقه‌ها که به آن‌ها قفسه می‌گویند، حرکت دورانی خارج از مرکز داشته و قطعه را در راستای شعاعی روی سنگ حرکت می‌دهد. این ماشین می‌تواند چند قطعه را به‌طور همزمان پرداخت‌کاری کند.
دوغاب هم به همراه ذرات سایندهٔ موجود در آن، به صورت قشری مایع بین سطوح کار و ابزار پرداخت‌کاری قرار گرفته و به تدریج براده‌های ریزی از قطعه کار برمی‌دارد، در اثر تغییر جهت مداوم حرکت لغزشی ذرات، از حرکت غلطکی یکنواخت دانه‌ها ممانعت بعمل آمده و در نتیجهٔ جلوگیری کردن از چرخش ذرات مزبور، از دو طرف سطوح لغزشی عملی مشابه شابر زنی را اجرا می‌کنند.
نیروی فشاری مورد نیاز بین سطوح تماس نیز بوسیلهٔ یک وزنه تأمین می‌شود که البته ممکن است بجای وزنه از سیلندرهای اعمال فشار نیز استفاده شود. سرعت محیطی مناسب پرداخت‌کاری در حدود ۱۰ تا ۲۰ متر بر دقیقه می‌باشد که برای حصول پرداخت بسیار عالیتر لازم است از مقدار سرعت محیطی کاسته شود.
در پرداخت‌کاری دوطرفه موازی، قطعه کار بین دو صفحهٔ یک فیکسچر مخصوص قرار گرفته و به کمک یک دیسک کوچک در مرکز فیکسچر تنظیم می‌شود.
در پرداخت‌کاری قطعات استوانه‌ای، قطعه کار می‌چرخد و رینگ مخصوص در طول آن جابه‌جا می‌شود
مواد پرداخت‌کاری با توجه به جنس و نوع سطحی از قطعه کار که باید پرداخت شود، انتخاب می‌گردد. برای پیش پرداخت فولادهای آبداده شده یا بدون آب و همچنین چُدن‌ها و برنزها، پودر کروند یا اکسید آلومینیوم (آلومینا) با دانه‌های بسیار ریز و برای آخرین پرداخت از اکسید کروم (با رنگی متمایل به سبز) استفاده می‌شود. چنانچه سطوح کار فوق‌العاده سخت باشد، گرد الماس برای اینگونه موارد کاربرد خواهد داشت. از سیلیکون کارباید برای پرداخت‌کاری ابزارها و قالب‌ها و پرداخت‌کاری خشن فولادهای ابزار استفاده می‌شود. از کروندوم برای پرداخت‌کاری خشن و ظریف فولادهای نرم، از لعل برای پرداخت‌کاری ظریف برنج و برنز، از فریک اسید برای صیقل کاری فلزات نرم، از اکسید آلومینیوم برای پرداخت‌کاری ظریف فولاد نرم و فلزات غیر آهنی و از الماس برای پرداخت‌کاری مواد سخت استفاده می‌شود.
در عملیات پرداخت‌کاری، اندازهٔ دانه‌های ساینده معمولاً از ۲۰۰ (تعداد در هر اینچ مربع) تا ۱۰۰۰ تغییر می‌کند. برای مواد سخت‌تر، از دانه‌های ریزتر استفاده می‌شود تا پرداخت سطحی بهتری بدست آید.
سیال حمل کنندهٔ ذرات ساینده از اصطکاک فلزی بین ابزار پرداخت‌کاری و قطعه کار جلوگیری کرده و در عین حال عاملی برای خنک کاری و روغن کاری دانه‌های ساینده محسوب می‌شود. در ضمن، دانه‌های فرسوده و مواد ساییده شده را از سطوح کار تمیز می‌کنند. مواد حمل‌کننده ای که بیشتر از همه در عملیات پرداخت‌کاری از آن‌ها بهره‌گیری می‌شود عبارتند از: نفت سفید، روغن، تربانتین، تالک، بنزن، بنزول، آب سود دار، الکل و .. . سیالات غلیظ قشر ضخیمی را به وجود می‌آورند؛ که در چنین شرایطی دانه‌های ساینده بدون داشتن خاصیت برشی، غوطه ور خواهند ماند و از کارایی آن‌ها به میزان زیادی کاسته می‌شود. ماده‌هایی که از همه بیشتر کاربرد دارد مخلوطی است از نفت و یک نوع روغن خاص به نام گلایتون. هنگامی که نفت از حد معمول بیشتر باشد، برش تیز بوده و در مواردی که میزان روغن زیاد تر باشد، برش ظریفتر انجام گرفته و خراش‌های بجا مانده کاهش می‌یابد. امروزه برای پرداخت‌کاری موادی مانند آلومینیوم، برنج و مس از ترکیبات محلول در آب و برای چدن و فولاد از ترکیبات حاوی روغن غلیظ یا گریس استفاده می‌کنند.
وظیفه اصلی ابزار پرداخت‌کاری فشردن دانه‌های ساینده به قطعه کارها بوده و می‌بایست آن‌ها را طوری هدایت کنند که فرم دقیق ابزار بر سطح مورد نظر منتقل شود. ابزارهای پرداخت‌کاری خیلی ساده هستند یعنی ابزار از صفحه گردان که با ذرات ساینده پوشیده شده‌است، یک حلقه کنترل یا همان قفس پرداخت‌کاری و یک وزنه که قطعه کار را با فشار خاصی روی ابزار نگهدارد، تشکیل شده‌است.
لازم است که چنین ابزارهایی حتی‌الامکان نسبت به قطعه کار نرم‌تر انتخاب گردند تا به هنگام اعمال فشارهای کم، گیرایی کاملاً دقیق ابزار ساینده عاید شود؛ ولی این نرمیت نباید به حدی باشد که به سرعت فرم اصلی خود را از دست بدهد؛ و در ضمن نباید خلل و فرجی در سطوح ابزار دیده شود؛ زیرا وجود آن‌ها موجب چسبیدن براده‌های بسیار ظریف به‌طور محکم به صفحه پرداخت‌کاری شده و در نتیجه کیفیت سطح مطلوب حاصل نخواهد گردید.
چدن‌های خاکستری پرلیتی ویژه ای که در عین حال از تراکم خوبی برخوردار هستند، می‌توانند ماده مناسبی برای ساختن ابزارهای پرداخت‌کاری سطوح صاف، گلویی‌های مختلف، درن‌ها و غیره محسوب شوند که درجه سختی آن‌ها در حدود ۱۴۰ تا ۲۰۰ برینل می‌باشد. معمولاً قطعاتی با فرم‌های استوانه ای، کروی و تخت را می‌توان با عملیات پرداخت‌کاری صیقل کاری نمود. ابعاد قطعه کار بستگی به ابعاد و قابلیت‌های ماشین پرداخت‌کاری دارد. عموماً قطعاتی با طول ۵۰ تا ۲۰۰ میلی‌متر و قطر ۶ تا ۵۰۰ میلی‌متر را با ماشین‌های پرداخت‌کاری معمولی می‌توان صیقل داد. برای پرداخت‌کاری سطوح موازی دو طرف یک قطعه کار، قطعه کار بین دو صفحهٔ یک فیکسچر مخصوص قرار گرفته و به کمک یک دیسک کوچک در مرکز فیکسچر تنظیم می‌شود. قطعات تحت زاویه کوچکی نسبت به محور قرار می‌گیرند تا براده برداری به صورت یکنواخت انجام شود.
قابلیت پرداخت‌کاری مواد سخت، مانند چدن، فولاد نرم، فولاد زنگ نزن و فولادهای ابزار در حد خوب و عالی است. پرداخت‌کاری مواد نرم نظیر برنج و آلومینیوم نیز نتایج رضایت بخشی دارد.
پرداخت‌کاری اثرات اندکی نیز بر روی خواص مواد می‌گذارد. یکی از مزایای پرداخت‌کاری، آزاد کردن تنش‌های سطحی قطعه کار است. در عملیات پرداخت‌کاری مواد نرم ممکن است ذرات ساینده به داخل سطح قطعه نفوذ کنند که این پدیده نیز یک عیب محسوب می‌شود. همچنین پرداخت‌کاری اثری بر خوص فیزیکی و شیمیایی ماده ندارد.
عوامل مؤثر در فرایند به‌طور خلاصه عبارتند از: دانه بندی ذرات ساینده، جنس صفحه پرداخت‌کاری، سرعت گردشی سنگ و قطعه کار، فشار روی قطعه کار، جنس قطعه کار، سختی قطعه کار، تعداد قطعاتی که همزمان پرداخت‌کاری می‌شوند، زمان پرداخت‌کاری، تمیزی محیط کار، فشار و سرعت و توان پرداخت‌کاری
در پرداخت‌کاری سطوح دو طرف قطعه کار، فشار اعمالی به قطعه کار برای مواد نرم ۹٫۶ تا ۲۰ کیلو پاسکال و برای مواد سخت ۲۰ الی ۷۰ کیلو پاسکال باید باشد. سرعت پرداخت‌کاری نیز باید بین ۹۰ تا ۲۴۰ دور بر دقیقه در نظر گرفته شود. توان مورد نیاز در این عملیات پایین است. این توان به جنس قطعه کار، فشار اعمالی و سرعت پرداخت‌کاری بستگی دارد.
در برآورد هزینه در عملیات پرداخت‌کاری باید به زمان پرداخت‌کاری هر قطعه، زمان تعویض ابزار، زمان تنظیم، هزینه مستقیم نیروی انسانی، هزینه بالاسری و هزینهٔ استهلاک ماشین و ابزار توجه کرد.
عملیات پرداخت را می‌توان به دو گروه کلی زیر تقسیم نمود:
۱)پرداخت دستی:
در کل روش آسانی به‌شمار می‌آید و با وسائل نسبتاً ساده ای قابل اجراست. به نحوی که در پرداخت کاری مسطح، قطعه کار بر روی صفحه پرداخت در شرایطی که بر روی سطوح پرداخت شونده اش مواد یا مخلوط پرداخت مالیده شده‌است، بوسیلهٔ دست در مسیرهای دایره ای شکل یا لغزشی و در امتداد خطوط نامنظم حرکت داده می‌شود و طوری این عمل را انجام می‌دهند که سطوح تماس همواره در حال تعویض باشند و چنانچه پرداخت کاری خارجی و داخلی قطعات مدور مد نظر باشد، به درن‌های ویژه ای نیاز خواهد بود. امکان دارد که قطعات گرد پرداخت کاری را با استفاده از ماشین‌های تراش معمولی یا ماشین‌های مته که درون پرداخت را وادار به چرخش می‌کند، اجرا نمایند.
۲)پرداخت ماشینی:
در سری سازی یا تولید انبوه از ماشین‌هایی که برای عملیات پرداخت طراحی و ساخته شده‌اند بهره‌گیری می‌کنند. بسته به این که قطعات گرد یا تخت باشند، دارای صفحه پرداخت و ابزار پرداخت متناسب می‌باشند.
قطعات کار در قالب‌ها یا قفس پرداخت که همانند گیره ای عمل می‌کنند، محکم گردیده و مابین سطوح پرداخت شونده و ابزار پرداخت کاری، ماده پرداخت با قلمو مالیده شده یا بوسیلهٔ پمپ این عمل انجام می‌گیرد و به هنگام سایش پرداختی صفحه یا چرخ رویی به سمت پایین می‌آید و در نتیجه سنگینی خودش و نیز فشار اضافی دیگر که به آن اعمال می‌شود به طرف کار فشرده شده و قالب‌های نگهدارندهٔ قطعه کار همراه آنها، به غیر از حرکت دورانی دسته جمعی، دارای حرکت لنگ نیز خواهند بود و در عین حالی که غلط می‌زنند، حرکت لغزشی هم خواهند داشت.
ترور رابین (زاده ۱۳ ژانویه ۱۹۵۴) آهنگساز، خواننده آفریقای جنوبی-آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به آهنگسازی در فیلم هواپیمای محکومین اشاره کرد.
بالتیکا () نام قاره‌ای در پیشین‌زیستی پسین تا دیرینه‌زیستی پیشین بود که امروزه کراتون شرقی اروپا در شمال غرب اوراسیا را در بر می‌گیرد. این قاره حدود ۱/۸ میلیارد سال پیش تشکیل شد. پیش از این زمان، سه قاره‌ای که امروزه کراتون اروپای شرقی را شکل می‌دهند در نقاط مختلف کره زمین پراکنده بودند. قاره بالتیکا بر روی صفحه زمین‌ساختی بالتیک قرار دارد.
سه آرزو فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی مارتا کولیج است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریک سوویزی، مری الیزابت ماسترانتونیو، جوزف مازلو، دیوید مارشال گرانت، دایان ونورا، مایکل اوکیف، جی او. ساندرس و دی بی سویینی ایفای نقش کرده‌اند.
ماشین‌های فرز پانتوگراف یا فرز کپی یا مشابه نگار برای کپی سازی شکل‌های نامنظم، شابلن‌ها یا اشکال غیر هندسی مدل‌ها بر روی قطعات کار مورد استعمال دارند آن‌ها، هم در کارهای تولیدی و همچنین در قالب سازی‌های گوناگون به کار گرفته می‌شوند. در ماشین‌های پانتوگراف مواردی که از اهمیت خاصی برخوردار است جنس میله‌های پانتوگراف است که باید دارای انعطاف‌پذیری خوبی باشد و در برابر کج شدن و انحراف مقاوم باشد همچنین میزان سختی و تیزی نوک قلم لمس‌کننده از اهمیت زیادی برخوردار است و دامنه درجه حرارتی محیطی سایتی که این ماشین‌ها داخل آن قرار دارند در حدود ۵۰–۰ می‌باشد و میزان رطوبت می‌تواند بیشتر از % ۱۰۰ باشد. پس بنابراین هوایی که انتظار می‌رود نباید خیلی خشک باشد و همچنین این ماشین‌ها در مناطق گرمسیری به راحتی کار می‌کنند بدون آنکه هیچ مشکلی و تأثیری روی تجهیزات داشته باشند.
کارگزار دانشی یا واسط دانشی یک واسطه (سازمان یا شخص) است که هدفش ایجاد رابطه و شبکه میان تولیدکنندگان و کاربران دانش با ارائه پیوندها، منابع دانش و در برخی موارد خود دانش به سازمان‌های موجود در شبکه است.ارائه یک مدل مفهومی برای اثربخش نمودن واسط دانشی در فرایند اشتراک دانش
خان‌کشی (به انگلیسی: Broaching) نوعی عملیات براده برداری تولیدی است که برای ایجاد سطوح تخت، شیارها، هزارخاری، دندانه‌های چرخ‌دنده‌های داخلی و سوراخ با اشکال دایره‌ای، مربعی یا هر شکل نامتعارفی می‌باشد. در روش متداول خان‌کشی، از ابزارهایی به نام تیغه‌ها یا سوزن‌های خان‌کشی که دارای دندانه‌های برنده متوالی و با اندازه‌های در حال افزایشند، استفاده می‌شوند و ابزار تراش اجباراً از یک مسیر مستقیم به کمک دستگاه خان کشی گذشته و با تنها یک بار عبور ابزار، شکل نهایی ایجاد می‌شود به‌طوری‌که تا عمق ۳۸ میلی‌متر در یک پاس براده برداری ممکن است صورت گیرد.
در روش دیگر موسوم به "خان کشی دورانی" (rotary broaching) که تا حدی از روش قبلی متفاوت است؛ ابزار خان کشی می‌چرخد و به قطعه کار فشار داده می‌شود و شکل نهایی در یک پاس به وجود می‌آید. در این روش دستگاه فرز یا دستگاه تراش مورد استفاده قرار می‌گیرد و نیازی به دستگاه خان‌کشی نیست.
برخی از ابزارها در انتهای خود دارای مرحله صیقل کاری نیز هستند که نیاز به انجام عملیات اضافه را از بین می‌برد. دقت ابعادی (تلورانس) در این روش به‌طور معمول ۰/۰۲± میلی‌متر و صافی سطح قطعه نیز می‌تواند بیش‌از ۶۰RMS باشد.
محدودیت کمی در جنس قطعه برای خان‌کشی وجود دارد. تقریباً اکثر آلیاژهای فلزی و برخی مواد غیر فلزی مانند چوب، کامپوزیت و گرافیت را می‌توان به این روش شکل داد. هر چه قابلیت ماشین کاری ماده بالاتر باشد، خان‌کشی آن نیز راحت‌تر است. خان‌کشی قطعات فولادی با سختی کمتر از ۳۵ راکول موجب کند شدن سریع ابزار می‌شود.
با توجه به این که شکل ابزار شکل نهایی قطعه را تعیین می‌کند؛ ابزارهای خان‌کشی عموماً برای ایجاد اشکال استاندارد مانند هزارخاری، جاخار و سوراخ‌های دایره‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرند و استفاده از این روش برای ایجاد اشکال دیگر و ساخت ابزار اختصاصی می‌تواند تا ۱۵ الی ۳۰ هزار دلار هزینه دربرداشته باشد. استفاده از خان‌کشی بیشتر در تولید انبوه متداول است و با وجود خنک‌کاری و روان‌کاری برای افزایش عمر ابزار، هزینه نگه‌داری بسیار کم بوده در نتیجه، هزینه عملیات به ازا هر قطعه بسیار کم می‌باشد. هزینه کم در کنار سرعت، دقت ابعادی و صافی سطح بالا، باعث برتری این روش نسبت به سایر روش‌های براده برداری مانند فرزکاری است.
هر چند این روش محدودیت‌هایی نیز دارد. چون کل براده برداری در یک بار حرکت ابزار صورت می‌گیرد، برای تغییر شکل‌های بزرگ این روش چندان مناسب نیست. هر چند برای حجم زیاد براده برداری می‌توان خان‌کشی را در چند مرحله انجام داد. قطعه باید به گونه‌ای باشد که در حین عملیات، مانعی بر سر راه حرکت ابزار وجود نداشته باشد. خان‌کشی قطعاتی که در آن سطح اولیه با جهت حرکت ابزار دارای زاویه باشد، چندان دقیق نمی‌تواند باشد. خان‌کشی سطوحی که دارای انحنا در بیش از یک صفحه باشند، ممکن نیست مگر برای ایجاد اشکال پیچی شکل (هلیکال) مانند هزارخاری‌های هلیکال یا خان کشی لولهٔ تفنگ که در آن، ابزار با حرکت به جلو هم‌زمان چرخیده می‌شود. با توجه به حجم براده برداری و سرعت کار، نیروی زیادی به ابزار و قطعه وارد می‌شود و بنابراین باید قطعه، نگه‌دارنده (فیکسچر) و ابزار باید صلبیت و استحکام کافی را داشته باشند. همچنین سطح مقطع در خان‌کشی باید متوازن باشد به‌طوری‌که ابزار به سمتی رانده نشود.
عملیات خان‌کشی را می‌توان از چند نظر تقسیم‌بندی کرد:
در خان‌کشی فشاری، ابزار عموماً کوتاه است (۱۵۰ الی ۳۵۰ میلی‌متر) و در این نوع فرایند، ابزار نسبت به نوع کششی راحت‌تر ممکن است از مسیر منحرف شود. در برخی کاربردها نیز ابزار ثابت بوده و قطعه کار حرکت داده می‌شود.
ابزار می‌تواند به صورت یکپارچه ساخته شده یا از به صورت چندتکه ("built-up" یا "modular") باشد که تکه‌ها بر روی یک محور یا میله به دنبال هم تثبیت می‌شوند. ساخت ابزار چندتکه هزینه بیشتری نسبت به ابزار یک‌پارچه دارد ولی در صورت فرسوده شدن قسمتی از آن، می‌توان تنها آن قسمت را تعویض کرد و در نتیجه هزینه نگه‌داری آن کم‌تر می‌شود؛ بنابراین ابزارهای بزرگ یا ابزارهایی که ممکن است قسمتی از آن سریع‌تر از سایر قسمت‌ها فرسوده شود؛ ترجیحاً به صورت چندتکه ساخته می‌شوند. rtyerty
"خان‌کشی تخت" (slab broach) ساده‌ترین نوع خان‌کشی سطحی بوده و برای ایجاد صفحات تخت مورد استفاده قرار می‌گیرد و نوعی ابزار عمومی محسوب می‌شود که می‌توان برای قطعات مختلف از آن بهره برد.
ابزار خان‌کشی شیار (slot broach) نیز برای ایجاد جاخارها (به‌طور مثال برای چرخدنده‌ها یا محورها) مورد استفاده قرار گیرد. با طراحی مناسب می‌توان هم‌زمان چند جاخار را ایجاد کرد و نسبت به فرز کاری بسیار سریع‌تر و به‌صرفه‌تر است. هر چند که نمی‌توان جاخاری در راستای طولی به کمک آن ایجاد کرد. برخی ابزارها نیز برای ایجاد شیار دم‌چلچله‌ای طراحی شده‌اند که برای مثال برای اتصال پره‌های توربین به محور استفاده می‌شوند.
از ابزار خان‌کشی "فرم"(contour broach) برای ایجاد سطوح منحنی، محدب یا مقعر استفاده می‌شود.
ابزار خان‌کشی "پات" (pot broach) برای ایجاد فرم در محیط خارجی (مانند چرخدنده‌های خارجی یا هزارخار) مورد استفاده قرار می‌گیرد. نگه‌دارنده ابزار (pot) چندین ابزار خان‌کشی را به صورت متوالی و هم‌محور ثابت نگه می‌دارد و قطعه از درون سوراخ آن کشیده می‌شود (یا فشار داده می‌شود).
خان‌کشی دوطرفه (straddle broach) برای ایجاد سطوح موازی در دو سمت مقابل یک قطعه به‌طور هم‌زمان استفاده می‌شوند که دقت ابعادی بالاتری نسبت به انجام عملیات جداگانه بر روی هر سطح دارد.
در این نوع عملیات لازم است که ابتدا سوراخ اولیه‌ای در قطعه وجود داشته باشد (مثلاً با دریلکاری) که قسمت ابتدایی ابزار بتواند درون آن قرار گیرد. اگر که خان‌کشی از نوع کششی باشد، باید سوراخ دارای انتهای باز باشد و اندازه آن به گونه‌ای باشد که ابزارگیر دستگاه بتواند از آن گذشته و ابزار را بگیرد. به‌طور کلی خان‌کشی سوراخ‌های کور توصیه نمی‌شود ولی در صورت لزوم باید فاصله اضافی برای اطمینان در انتهای سوراخ در نظر گرفته شود.
ساده‌ترین نوع، ابزار خان‌کشی دایره‌ای بوده که برای ایجاد سوارخ دایره‌ای با تلورانس دقیق استفاده می‌شود که سرعت بالاتری نسبت به عملیات جایگزین (برقوکاری) دارد. اشکال متفاوت دیگری نیز می‌تواند به این شیوه ایجاد شود.
در ابزار خان‌کشی دندانه‌های جلویی عملیات خشن‌کاری را انجام می‌دهند که بیشتر حجم براده برداری در این مرحله صورت می‌گیرد. در مرحله بعد دندانه‌ها وظیفه تعیین دقیق اندازه (sizing) و ایجاد صافی سطح مطلوب را دارند. نرخ رشد دندانه RPT میزان براده برداری برای هر دنده (سرعت پیشروی یا feed) را تعیین می‌کند و با در نظر گرفتن این مقدار برای کل دنده‌ها، حجم کل براده‌برداری مشخص می‌شود. در صورتی که این مقدار بیش از حد زیاد باشد، موجب ایجاد تنشهای زیاد در قطعه و ابزار شده و اگر بیش از حد کم باشد منجر به سایش ابزار می‌شود. RPT برای خان‌کشی سطحی در حدود ۰/۰۰۳ تا ۰/۰۰۶ اینچ (حدود ۰/۰۸ تا ۰/۱۶ میلی‌متر) و ۰/۰۰۱۲ الی ۰/۰۰۲۵ اینچ در قطر برای خان‌کشی داخلی است. در صورتی که حجم براده برداری در یک مرحله چنان زیاد باشد که نیروی بیش از حدی را مستلزم باشد، از روش‌های گوناگونی برای تقسیم در چند مرحله استفاده می‌کنند. یک راهکار استفاده از دندانه‌های شیاردار (chip breaker) در دندانه‌های اولیه خشن کاریست. راه کار دیگر این است که پهنای لبه برنده بخشی از لبه دندانه باشد و در دندانه‌های متوالی این پهنا یا بیشتر شده یا جابه‌جا شود. این روش در مورد خان‌کشی داخلی دایره‌ای به روتور-کات (rotor-cut) معروف است که جند دندانه غیر دایره‌ای (چند ضلعی مانند) یک اندازه با زوایای متفاوت در ادامه هم قرار گیرند. در خان‌کشی سطحی نیز در روش double-cut پهنای لبه برنده نسبت به لبه قبل افزایش می‌یابد. در خان‌کشی سطحی پیشرونده (progressive)، دو سری دندانه مختلف وجود دارند که از ابتدای ابزار تا انتهای آن نسبت به هم فاصله پیدا می‌کنند.
طول گام به عوامل مختلفی مانند ساختار و مقاومت دنده‌ها و طول قطعه کار بستگی دارد و باید به گونه‌ای باشد که در هر لحظه حداقل ۲ لبه در تماس به قطعه باشند. عمق دنده‌ها و گام باید به گونه‌ای تعیین شوند که براده‌های ایجاد شده در آن قسمت در آن جا بگیرند چرا که عموماً تا انتهای عملیات براده‌ها توانایی خارج شدن را ندارند. طول گام برای ابزارهای کوچک در حدود ۳/۲ تا ۶/۴ میلی‌متر و برای ابزارهای بزرگ در حدود ۱۲/۷ تا ۲۵ میلی‌متر متغیر است. عمق دندانه‌ها نیز حدود ۰/۰۲۵ تا ۰/۰۷۵ میلی‌متر برای ابزارهای متوسط است و برای ابزارهای بزرگ ممکن است بیش از ۰/۲۵ میلی‌متر نیز باشد.
زاویه برش (hook angle) تابع مادهٔ قطعه کار است و مقداری در حدود ۱۵ تا ۲۰ درجه برای فولاد و ۶ الی ۸ درجه برای چدن دارد. زاویه کلییرنس (clearance angle) نیز در حدود ۱ تا ۴ درجه تعیین می‌شوند تا از سایش ابزار جلوگیری کنند. این مقدار برای دندانه‌های پرداخت‌کاری کمتر و نزدیک به صفر است.
در ساختار ابزارها، در جلو و عقب ابزار قسمتی را به عنوان هدایتگر در نظر گرفته می‌شود تا از ورود و خروج ابزار در زاویه صحیح اطمینان حاصل شود. در ابزارهای کششی روزنه‌ای در جلوی ابزار برای اتصال قلاب دستگاه خان‌کشی به ابزار تعبیه می‌شود.
ابزارهای خان‌کشی عموماً از جنس فولاد تند کار با روکش تیتانیوم نیترید یا تیتانیوم کاربید برای خان‌کشی چدن است که این روکش به افزایش عمر ابزار کمک می‌کنند. بدنه ابزار را می‌توان به روش متالورژی پودر به دلیل دقت ابعادی بالا ساخت. ابزارهای یکپارچه بعد از کند شدن باید سنگ زده شوند که این کار موجب کوتاه شدن دنده‌ها می‌شوند که می‌تواند در دقت ابعادی قطعات تأثیر بگذارد. همچنین باید سنگ زنی برای همه دندانه‌ها به گونه‌ای انجام شود که نسبت ارتفاع آن‌ها ثابت باشد. ابزارها می‌توانند به گونه‌ای باشند که لبه برنده آن قابل تعویض باشد. برای این نوع از ابزارها، اینسرت از جنس سرامیک یا کاربیدی استفاده می‌شود که با کند شدن قابل تعویض هستند.
چون حرکت لازم برای خان‌کشی یک مسیر خطی رفت و برگشتی است، ساختار دستگاه نسبتاً ساده است. مکانیزم آن‌ها عموماً هیدرولیکی است. هرچند مکانیزم‌های مکانیکی مانند لنگ و لغزنده یا استفاده از پیچ ممکن است مورد استفاده قرار گیرند. دستگاه‌های خان‌کشی به صورت عمودی یا افقی هستند. مزیت دستگاه‌های عمودی اشغال فضای کمتر از محیط است و محدودیت آن، ارتفاع سقف محیط و همچنین محدودیت طول ابزار و قطعه است. دستگاه‌های افقی بالعکس فضای بیشتری از محیط را اشغال می‌کنند ولی می‌توان در هر اندازه برای کار با ابزارهای بزرگ، آن‌ها را ساخت.
خان‌کشی دورانی، روشی متفاوت برای خان‌کشی است که در آن نیازی به دستگاه خان‌کشی نیست و عملیات را می‌توان به کمک دستگاه تراش یا دستگاه فرز انجام داد. در دستگاه فرز، ابزار به کلگی دستگاه بسته شده و قطعه روی میز قرار می‌گیرد و در دستگاه تراش، قطعه به سه نظام بسته شده و ابزار در مرغک قرار می‌گیرد. ابزار خان‌کشی دورانی از دو قسمت تشکیل شده: نگه‌دارنده و قسمت برنده ابزار که ابزار خان‌کشی می‌تواند درون نگه دارنده آزادانه بچرخد. محور ابزار با محور قطعه و محور اسپیندل دارای ۱ درجه انحراف است. در دستگاه فرز هنگامی که ابزار به قطعه فشار داده می‌شود، ابزار از چرخیدن بازمی‌ایستد و با چرخیدن نگه‌دارنده با اسپیندل، شروع به لنگ زدن می‌کند. به دلیل این حرکت این روش "خان‌کشی لنگ" (wobble broach) نیز نامیده می‌شود. در دستگاه تراش پیش از درگیر شدن، ابزار با نگه‌دارنده ثابت بوده و با درگیر شدن، ابزار با قطعه شروع به چرخیدن می‌کند. به این روش. در هر لحظه بر خلاف خان‌کشی خطی، تنها بخشی از لبه برنده با قطعه درگیر است و با چرخیدن نگه دارنده (یا قطعه در دستگاه تراش) محل درگیری نیز جابه‌جا می‌شود. در نتیجه نیروی فشاری بسیار کمتری در مقایسه با خان‌کشی عادی برای پیشروی ابزار لازم است.
از این روش عمدتاً برای ایجاد اشکالی مانند شش‌گوش و مربع و جاخارهای کوچک تا عمق دو برابر قطر ابزار استفاده می‌شود. جنس ابزار فولاد تندکار بوده که می‌تواند روکش‌هایی مانند تیتانیوم‌نیترید یا تیتانیوم‌کاربید داشته باشد و جنس قطعه کار می‌تواند آلومینیوم، فولاد، برنز و پلاستیک باشد. در صورتی که میزان براده‌برداری کم باشد امکان کار بر روی جنس‌های مستحکم‌تر (تیتانیوم و فولاد ضدزنگ) نیز وجود دارد.
مأموریت نظامی اتریش-مجارستان در ایران تشکیل و توسعهٔ یک سازمان نظامی و رزمی در ایران دوران قاجار در سال ۱۸۷۹ میلادی بود که به عنوان بخشی از بازسازی و سامان‌دهی ارتش ایران در زمان ناصرالدین شاه تلقی می‌شود.
سگ سیاه فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی کوین هوکس است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریک سوویزی، رندی تراویز، میت لوف، استیون توبولوسکی، چارلز اس. داتون، گابریل کاسیوس، برندا استرانگ، راستی دیویس، لورین توسان ایفای نقش کرده‌اند.
تسل آم زه
راستی دیویس (زاده ۱۵ نوامبر ۱۹۶۰) بازیگر آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم سگ سیاه اشاره کرد.راستی دیویس برای نقش آفرینی در فیلم فصل گل آلود،برنده جایزه برترین بازیگر نقش اول مرد از جشنواره فیلم مثُد فست ایندیپندد شد.
سینمای بورکینافاسو یکی از موارد برجسته در آفریقا است؛ با تاریخی که به چند دهه می‌رسد و شامل فیلم‌های متعددی است که برنده جایزه شده‌اند.
سینمای بورکینافاسو بخش مهمی از تاریخ صنعت فیلم‌سازی آفریقای غربی پس از استعمار است. حدود ۹ سال پس از استقلال بورکینافاسو از فرانسه سهم این کشور در اعتلای بدنه سینمایی خود و حتی سینمای آفریقا با تأسیس جشنواره فیلم و تلویزیون پان آفریقا واگادوگو (Pan African Film and Television Festival of Ouagadougou) در سال ۱۹۶۹ رشد پرشتابی در پیش گرفت.
از سال ۱۹۷۲ با حمایت‌های دولتی و تأسیس دبیرخانه و ایجاد ساختارهای دائمی، جشنواره فیلم و تلویزیون پان آفریقا در واگادوگو به ثبات کافی دست یافت. مارس هر دوره برگزاری در محل این جشنواره فیلم در صحرای آفریقا، بیش از نیم میلیون نفر در آن حضور پیدا می‌کنند.
بورکینا فاسو اگرچه به لحاظ پیشینه و معروفیت جهانی نسبت به سینمای برخی از کشورهای این قاره نظیر سینمای مصر و سینمای آفریقای جنوبی و حتی سینمای نیجریه فاصله محسوسی دارد اما یکی از کشورهایی است که بسته به بضاعت خود بیشترین فیلم‌های بلند سینمایی را در آفریقا تولید می‌کند. برخی از عوامل بدنه سینمایی این سرزمین در جشنواره‌های معتبر با آثار خود حضور داشته و جوایز معتبری را نیز بدست آوردند.
۳۰ سال پس از استعمار در بورکینافاسو و ۲۰ سال پس از تأسیس جشنواره فیلم و تلویزیون پان آفریقا، در اواخر دهه ۱۹۹۰، کم‌کم شرکت‌های خصوصی فیلمسازی در این کشور ظهور کردند. تا سال ۲۰۰۲ تقریباً ۲۵ شرکت فیلمسازی مستقل در این کشور بوجود آمد.
از مهمترین عوامل سینمایی که در این استودیوها به فیلم‌سازی مشغول شده و شهرتی بدست آوردند افرادی مانند گاستون کابوره، کلو دانیل سانو و دنی کوی‌یاتی قابل اشاره هستند.
اما مهمترین کارگردان دهه ۹۰ سینمای بورکینافاسو ایدریسا اودرائوگو با ۲ فیلم "تیلای" و "سامبا تراتوره" است. "تیلای" محصول ۱۹۹۰ برنده جایزه بزرگ در چهل و سومین جشنواره فیلم کن و "سامبا تراتوره" محصول ۱۹۹۳ برنده خرس نقره‌ای چهل و سومین جشنواره فیلم برلین شدند.
بزمجه بی پولک شاهی (Varanus spinulosus) گونه ای از بزمجه است. زیست‌بوم این حیوان پاپوآ گینه نو و جزایر سلیمان است.
نمودار رشد به وسیلهٔ پزشکان کودک و دیگر ارائه دهندگان خدمات بهداشتی، برای پیگیری رشد فیزیکی کودک با گذشت زمان استفاده می‌شود.
نمودارهای رشد با مشاهدهٔ رشد شمار زیادی کودک سالم در گذر زمان تهیه شده‌اند. قد، وزن، و دور سر کودک ممکن است با مقدار مورد انتظار کودکان در همان سن و جنس، برای تعیین اینکه آیا او رشد مناسبی دارد یا نه، مقایسه شود. نمودارهای رشد هچنین می‌توانند برای پیش‌بینی قد و وزن کودک در دوران بزرگسالی مورد استفاده قرار گیرند، چرا که معمولاً کودکان بر نمودار رشد ثابتی باقی می‌مانند.
زمانی که کودکی از نمودار رشدش منحرف می‌شود بررسی‌ها برای یافتن چراییِ آن آغاز می‌گردد. به‌عنوان مثال، کاهشی در حجم رشد ممکن است به دلیل آغاز یک بیماری مزمن مانند بیماری التهابی روده باشد.
نمودارهای رشد می‌توانند برپایهٔ بخشی از جمعیت که کم و بیش در محیطی ایده‌آل بزرگ شده است، گردآوری شوند. این شرایط ایده‌آل می‌تواند شامل تغذیهٔ مبتنی بر راهنماهای کودکان و بارداری بدون سیگار باشد. نمودارهایی که در این شرایط تهیه می‌شوند کودکانی با قدهای کمی بلندتر و لاغرتر را نشان می‌دهند.
نمودارهای رشد برای دختران و پسران، به دلیل تفاوت‌های بلوغ و تفاوت در قد نهایی بزرگسالی، متفاوتند. علاوه بر این، کودکانی با بیماری‌هایی مانند نشانگان داون و نشانگان ترنر نمودارهای رشدی را دنبال می‌کنند که به‌طور قابل ملاحظه‌ای با کودکانی که این مسائل را ندارد، تفاوت دارد.
از آنجایی که تفاوت‌هایی در رشد کودکانی که از شیر مادر تغذیه می‌کنند و سایر کودکان وجود دارد، نمودارهای سازمان بهداشت جهانی که رشد کودکان سالم و تغذیه‌شده از شیر مادر را نشان می‌دهند، به‌عنوان نمودارهای استاندارد برای کودکان زیر دو سال آمریکایی در نظر گرفته می‌شوند.
وارانس ریسینگری گونه‌ای از بزمجه است. زیست‌بوم این حیوان اندونزی است.
استان پرنسس تاون (به لاتین: Princes Town Regional Corporation) یک استان در ترینیداد و توباگو است. استان پرنسس تاون ۶۲۱٫۳۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۲٬۳۷۵ نفر جمعیت دارد.
استان سن خوآن-لاونتویل (به لاتین: San Juan-Laventille Regional Corporation) یک استان در ترینیداد و توباگو است. استان سن خوآن-لاونتویل ۸۹۸٫۹۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵۷٬۲۹۵ نفر جمعیت دارد.https://fa.tr2tr.wiki/wiki/San_Juan_Province,_Argentina
استان توناپونا-پیارکو (به لاتین: Tunapuna-Piarco Regional Corporation) یک استان در ترینیداد و توباگو است. استان توناپونا-پیارکو ۵۲۷٫۲۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱۵٬۱۱۹ نفر جمعیت دارد.
استان سانگره گرانده (به لاتین: Sangre Grande Regional Corporation) یک استان در ترینیداد و توباگو است. استان سانگره گرانده ۸۹۸٫۹۴ کیلومتر مربع مساحت و ۶۴٬۳۴۳ نفر جمعیت دارد.
استان پنیال دبه (به لاتین: Penal-Debe Regional Corporation) یک استان در ترینیداد و توباگو است. استان پنیال دبه ۲۴۶٫۹۱ کیلومتر مربع مساحت و ۸۹٬۳۹۲ نفر جمعیت دارد.
سی جی سی ۱۲۹۵ داک به انگلیسی CJC 1295 DAC نام دیگر و به اختصار (DAC:GRF) کوتاه شده نام: دارو مجموع هم تافت شده فاکتور آزادکننده هورمون رشد دارویی هورمونی با ساختار پروتئینی، سنتزی با ساختار آمینو اسید زنجیره‌ای با پیوند پپتایدی است که به‌طور مشترک توسط شرکت آمریکایی زیست فناوری فراورده‌های دارویی و بایوسل فارما آمریکا .Biocell-Pharma Inc USA جهت درمان بیماری اختلال و مورد تحقیق و توسعه قرار گرفت. این دارو شده‌ای از داروی است که این بهینه‌سازی بیشتر شامل افکیزی نیمه عمر آن می‌شود که ماندگاری آن در بدن انسان از ۳ ساعت در سرمورلین Sermoreliennn به ۶ الی ۸ روز در CJC1295-DAC افزایش پیدا کرده‌است. همچنین فارماکوکینتیک یا اثر بخشی دارویی سی جی سی ۱۲۹۵ به میزان ۵۰۰٪ نسبت به سرمولین بیشتر است.
در سال ۲۰۰۶ شرکت آمریکایی ConjuChem Biotechnologies با همکاری شرکت بایوسل فارما Biocell Pharma Inc. USA به عنوان اسپانسر و تأمین‌کننده بودجه مالی، تلاش‌های گسترده‌ای را برای یافتن و کشف و در نهایت تجاری سازی دارویی جهت درمان بیماری‌های مربوط به اختلال کمبود هورمون رشد، کم‌کاری غده هیپوفیز در کودکان آغاز کردند.
محققان ارشد این شرکت در نخستین فاز تحقیقات کارآزمایی بالینی این پروژه تصمیم گرفتند که از یافته‌ها و پژوهش‌های علمی پیشین سایر شرکت‌های داروسازی به خصوص شرکت بیوتکنولوژی آمژن آمریکا و همچنین کالج زیست فناوری دانشگاه ایالتی مریلند استفاده کنند. یکی از داروهای تحقیقاتی که در سال‌های قبل تر موفقیت‌های چشم گیری در زمینه درمان بیماری اختلال ترشح هورمون رشد در کودکان کسب کرده بود و توانسته بود به مقدار زیادی با این بیماری مقابله و راه را برای کشف داروی درمان قطعی آن بیماری هموار کند دارویی به نام با نام علمی GHRH 1-29 بود ولی این دارو به دلیل اثر دهی پایین کاندید مناسبی به عنوان درمان قطعی مورد توجه قرار نگرفته بود.
در اوایل سال ۲۰۰۷ شرکت ConjuChem با همکاری دانشمندان شرکت Biocell Pharma Inc. USA(بایوسل فارما) موفق به ساخت فروملاسیون جدید و تغییر چیدمان زنجیره آمینو اسیدهای پپتاید سرمورلین شدند و تحقیقات خود را با بنا نهادن بر روی این پپتاید آغاز کردند. سرمورلین دارویی است پپتایدی با زنجیره مولکولی۲۹ آمینو اسید که کوچکترین زنجیره را در میان دارد و در تحقیقات نشان داده بود که به دلیل نیمه عمر پایین، نیاز به چندین تزریق در روز است و اثربخشی آن نسبت به دوز مصرفی پایین است.
محققان نام پروژه تحقیقاتی خود را با مخفف کردن نام شرکتConjuChem (CJC) و تعداد آمینو اسیدها و تعداد زنجیره‌های آن CJC1295 گذاشتند همچنین تیم تحقیقاتی شرکت ConjuChem با بررسی بیشتر توانستند تکنیکی اختراع و ثبت کنند که افزودن آن روش به دارو قدرت اثر بخشی، ماندگاری در بدن و سیگنال دهی پپتاید را چندین برابر افزایش می‌داد. نام تجاری این اختراع دارویی را Drug Affinity Complex یا به اختصار DAC گذاشتند. ِنام DAC نیز در انتهای دارو قرار داده شد.
کلمه DAC از مخفف شده واژگان اصطلاح Drug Affinity Complex می‌باشد نحوه عملکرد این تکنیک به نحوی است که هنگام سنتز پپتاید CJC1295 یک ملکول آمینو اسید آلبومین در انتهای هر شاخه از زنجیره اضافه می‌کنند، این روش باعث انسجام بیشتر هورمون پپتایدی و اتصال آن به پلاسما در سیستم گردش خون می‌شود بدین صورت هورمون با حفظ ساختار خود تا چندین روز در سیستم گردش خون باقی و فعال می‌ماند حال بدون اینکه خاصیت‌های اولیه سیگنال دهندهٔ خود را از دست داده باشد.
در همایش ملی سالانه بیوتکنولوژی و ژنتیک آمریکا در سال ۲۰۰۸ دانشمندان در سراسر جهان ابداع روش DAC را دستاورد و تحولی بزرگ در زمینه طراحی دارو قلمداد کردند و تا کنون باعث شده چندین جایزه علمی به تیم محققان شرکت Biocell Phara Inc. USA و ConjuChem اهدا گردد.
یافته‌های تحقیقات بر روی انسان و سایر پستانداران نشان داد که تزریق یک واحد سی جی سی ۱۲۹۵ معادل ۱۰ میکروگرم به ازای هر کیلو در هر هفته می‌تواند فاکتورهای آزادکننده ساخت هورمون رشد را به شدت بالا برده و به هیپوفیز انسان سیگنال تولید و ترشح سوماتروپین را دهد و همچنین به سلول‌های جدار بیرونی کبد سیگنال ساخت را بدهد. همچنین نتایج آزمایشها نشان داد که با یک بار تزریق در هفته بر روی انسان میزان سطح سوماتروپین پلاسمای خون به میزان ۶ الی ۱۰ تاشدگی پروتئینی معادل ۳ الی ۵ برابر افزایش پیدا می‌کند و همچنین به میزان ۵/۱ الی ۵ تا خوردگی معادل یک الی دو نیم برابر سطح IGF1 پلاسمای خون را افزایش می‌دهد.
در ادامه تحقیقات یافته‌ها نشان می‌داد مدت زمان ماندگاری افزایش هورمون‌های IGF1 و GH به مدت ۶ الی ۹ روز متغیر است و با چند تزریق در دوزهای متعادل و پایین در انسان و در سایر پستانداران می‌توان سطح IGF1 و GH به مدت ۲۸ روز و بیشتر بالا نگه داشت.
مطالعات بالینی تا فازهای دوم و سوم در سال‌های ۲۰۰۹ الی ۲۰۱۰ بر روی یک جامع آماری داوطلب متشکل از ۱۲۰۰ نفر مرد و زن در گروه‌های سنی مختلف در کشور آرژانتین، کانادا و آمریکا ادامه پیدا کرد و این دارو با دوزهای گوناگون به بیماران مبتلا به سندروم‌های مختلف اختلال ترشح هورمون رشد تزریق شد، یافته‌های فاز دوم تحقیقات در یک بازه زمانه ۲۰ ماهه نشان داد که این دارو قدرت بسیار بالایی در افزایش کاتابولیسم و متابولیسم پروتئین دارد. به این صورت که با سیگنال دادن به سیستم گوارشی دستور افزایش تولید آنزیم‌های لازم برای سنتز پروتئین را می‌داد.
در تحقیقات فازهای دوم و سوم بالینی بر روی انسان یکی از مشکلاتی که این دارو برای اخذ تاییدیه سازمان غذا و دارو آمریکا (FDA)داشت ایجاد پدیده‌ای به نام لیپودستروفی lipodystrophy یا تخریب بافت چربی سفید انباشته شده در بدن بود. این پپتاید با افزایش سطح میزان آنزیم لیپوپروتئین لیپاس ( LPL) چربی‌هایی که به صورت تریگلیسرید در بدن انباشته شده بود را به اسیدهای آزاد چرب تبدیل و در نتیجه باعث افزایش متابولیسم بافت چربی و آزاد شدن مقادیر زیادی از انرژی در بدن می‌شد.
همچنین یافته‌ها نشان داد که CJC1295 با افزایش سطح آنزیم HSL یا که به عنوان آنزیم کنترل‌کننده مصرف چربی در میتوکندری سلول‌های عضلانی شناخته می‌شود باعث بالا بردن مصرف چربی در سلول‌ها می‌شد که این دو فاکتور نقش بسیار زیادی در تخریب بافت چربی سفید بدن بیماران داشتند و از این رو FDA موافق با تأیید این دارو برای درمان اختلال هورمون رشد در کودکان نبود زیرا باعث می‌شود بافت چربی کودکان بشدت کاهش پیدا کند.
از آنجایی که استفاده داروی CJC1295 باعث افزایش GH همچنین رابطه مستقیم با افزایش دو آنزیم HSL و LPL داشت و در مکانیزم اثر این دارو امکان حذف این فرایند در بدن میسر نبود تحقیقات به‌طور کامل متوقف گردید و داروی سی جی سی به عنوان یک داروی درمانی موفق به کسب تاییدیه FDA جهت درمان کمبود هورمون رشد در کودکان نشد.
از آنجایی که تمام نتایج تحقیقات به صورت غیر محرمانه و هفتگی در اختیار عموم قرار می‌گرفت یافته‌های پزشکی این پروژه تحقیقاتی توجه بسیاری از محافل ورزشی را جلب نمود و پزشکان مشاوره ژنتیکی و زیرزمینی تیم‌های ورزشی برای بالا بردن عملکرد ورزشکاران و همچنین با توجه به جدید بودن آن و پنهان کاری و عدم شناسایی آن در مصرف آن را پیشنهاد می‌نمودند و با توجه به مکانیزم اثر این دارو و فرایندهایی که در بدن انسان ایجاد می‌کند این پپتاید بیشترین مصرف را در رشته‌های پرورش اندام و وزنه‌برداری دارد.
عوامل ایجاد محبوبیت و سوءمصرف از این پپتاید در ورزش را می‌توان بالا بردن سطح پلاسمای GH و IGF1 به مدت زیاد، افزایش آنزیم‌های تخریب بافت چربی LPL و HSL، افزایش کاتابولیسم و سنتز پروتئین، افزایش متابولیسم چربی در سلول‌های عضلانی، افزایش فیبروبلاست سلول‌های ماهیچه ایی نام برد.
در اواخر سال ۲۰۱۰ میزان درخواست خرید این پپتاید به شرکت‌های تولیدکننده پپتایدهای تحقیقاتی به قدری بالا رفته بود که میزان فروش شرکت Biocell Pharma، شرکت ، شرکت Peprotech، شرکت ProspecBio به بالای ۲۵ میلیون دلار در این محصول رسیده بود.
در سال ۲۰۱۲ تعدادی از که در پروژه تحقیقاتی CJC1295DAC که با شرکت همکاری داشتند و دوزهای بالا این پپتاید را استفاده کرده بودند از این موضوع هراس داشتند که ممکن است در آینده به سرطان یا تومورهای سرطانی بدخیم مبتلا شوند و این بیماران اظهار می‌داشتند که به مطالبی در سایت‌های غیررسمی برخورده‌اند که بر سرطان زا بودن سی جی سی تأکید می‌کند و پیرو آن از FDA درخواست نمودند که سرطان زا بودن پپتاید CJC1295 DAC سی جی سی ۱۲۹۵ را بررسی کند و در پی آن سازمان غذا و داروی ایالات متحده با بررسی نتایج تمامی فازهای تحقیقاتی که مدت چند سال بر روی ۱۲۰۰ نفر داوطلب انجام شده بود هیچگونه رابطه‌ای که به‌طور مستقیم یا غیر مستقیم برای تقسیم سلولی سلول‌های سرطان زا یا ایجاد تومور سرطانی در دراز مدت یا جهش‌های ژنتیکی سرطان زا را در هیچ‌کدام از داوطلبان و حتی کودکان به دنیا آمده آن‌ها پس از استفاده از سی جی سی مشاهده نکرد. البته روی همه cjcهای تزریقی به زبان انگلیسی نوشته شده فقط برای تحقیقات و بر روی انسان استفاده نشود. لازم است ذکر شود به هیچ عنوان به صورت خود سرانه مصرف نشود.
بررسی‌های بیشتر نشان دهنده آن بود که این افراد هدف کمپین تبلیغاتی علیه سی جی سی ۱۲۹۵ قرار گرفته‌اند که توسط کمپانی‌های تولیدکننده مکمل‌های ورزشی در اینترنت به راه افتاده‌است.
سال ۲۰۱۱ الی ۲۰۱۲ سازمان غذا و دارو ایالات متحده تحقیقات گسترده‌ای در خصوص سوءاستفاده پپتایدها در محافل گوناگون ورزشی آمریکا آغاز کرد و به این نتیجه رسید که سوءاستفاده فراگیر بعضی از هورمونهای پپتایدی-پروتئینی در ورزش پرورش اندام، اکثر ورزش‌های قدرتی اعم از پاورلیفتینگ، وزنه‌برداری، پرتاب وزنه، پرتاب نیزه باعث کاهش فروش مکملهای ورزشی به میزان ۳۰٪ الی ۳۵٪ در اغلب کمپانی‌های مطرح تولید مکمل‌های ورزشی آمریکایی شده‌است.
نتایج تحقیقات نشان داد ورزشکاران ترجیح می‌دهند درصد قابل توجهی از بودجه مالی خود را صرف خرید پپتایدها کنند و در آن سو نیز پلیس فدرال و FDA متوجه شدند که شرکت‌های تولید مکمل‌های ورزشی برای کاهش محبوبیت و فراگیری استفاده پپتایدها در محافل ورزشی، به صورت غیر مستقیم و ناشناس اقدام به ایجاد کمپین‌های تبلیغاتی گسترده دروغین و خلاف واقع و غیر علمی و همچنین نشر اطلاعات غلط و شایعه پراکنی به هر نحو در محافل ورزشی علیه هورمون‌های پروتئینی-پپتایدی کرده‌اند، به گونه‌ای که شرکت‌های مکمل‌های ورزشی با استفاده از الفاظی چون سرطان زا بودن، خطر جهش‌های ژنتیکی، ناشناخته بودن عوراض، مبتلا شدن به تومورهای بدخیم، سالخوردگی زودرس، خطر سکته مغزی و قلبی، تخریب بافت ارگان‌های حساس، فلج شدن، اقدام به ایجاد ترس در بین ورزشکاران کرده‌اند.
انتشار این گزارش باعث گردید چندین سازمان علمی از جمله علیه شرکت‌های تولیدکننده مکمل‌های ورزشی شکایت‌های مختلفی در قالب اتهام‌های گوناگون به دادگاه فدرال عالی ارائه کنند. از جمله ایجاد عمدی مشکلات و موانع در سیستم تحقیقاتی-دارویی آمریکا و همچنین ایجاد رعب و وحشت در بیمارانی که در فرایند تحقیقات با شرکت‌های دارویی همکاری کرده‌اند.
هگزارلین
کووا-تاپاکیته-تالپبارو (به لاتین: Couva-Tabaquite-Talparo Regional Corporation) یک استان در ترینیداد و توباگو است. کووا-تاپاکیته-تالپبارو ۷۱۹٫۶۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶۲٬۷۷۹ نفر جمعیت دارد.
استان دیگو مارتین (به لاتین: Diego Martin Regional Corporation) یک استان در ترینیداد و توباگو است. استان دیگو مارتین ۱۲۷٫۵۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۵٬۷۲۰ نفر جمعیت دارد.
استان سیپاریا (به لاتین: Siparia Regional Corporation) یک استان در ترینیداد و توباگو است. استان سیپاریا ۵۱۰٫۴۸ کیلومتر مربع مساحت و ۸۱٬۹۱۷ نفر جمعیت دارد.
دفتر مرکزی شهر سیپاریا در سیپاریا قرار دارد. سایر مناطق شهری عبارتند از سدروس، فیض آباد، لابرا، سانتا , فلورا، اوروپوچه جنوبی.
استان ریو کلارو-مایارو (به لاتین: Rio Claro-Mayaro Regional Corporation) یک استان در ترینیداد و توباگو است. استان ریو کلارو-مایارو ۸۵۲٫۸۱ کیلومتر مربع مساحت و ۳۲٬۱۴۳ نفر جمعیت دارد.
دیگو مارتین (به لاتین: Diego Martin) یک منطقهٔ مسکونی در ترینیداد و توباگو است که در استان دیگو مارتین واقع شده‌است.
فلورنس کازومبا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل آلمان است.
او در فیلم‌های زیر نقش «آیو» را بازی کرده‌است:
آیو یکی از اعضای ارشد بریگاد «دورا میلاژ» است.
جان کانی (؛ زادهٔ ) یک پدیدآور، بازیگر سینما، و نویسنده اهل آفریقای جنوبی است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به شبح و ظلمت، کوریولانوس، راه حل نهایی، ، پلنگ سیاه اشاره کرد.
کانتون گوانو (به اسپانیایی: Cantón Guano) یک منطقهٔ مسکونی در اکوادور است که در استان چیمبورازو واقع شده‌است.
لا ترونکل (به اسپانیایی: La Troncal) یک منطقهٔ مسکونی در اکوادور است که در استان کانیار واقع شده‌است. لا ترونکل ۴۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
بخش مرکزی (پاراگوئه) (به اسپانیایی: Departamento Central) یک منطقهٔ مسکونی در پاراگوئه است. بخش مرکزی ۲٬۴۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۹۲۹٬۸۳۴ نفر جمعیت دارد.
سان لورنسو، نارینیو (به اسپانیایی: San Lorenzo) یک منطقهٔ مسکونی در کلمبیا است که در شهرستان نارینیو واقع شده‌است.
اینیریدا، گواینیا (به اسپانیایی: Inírida) یک منطقهٔ مسکونی در کلمبیا است که در شهرستان گواینیا واقع شده‌است.
پوئبلو بییو (به اسپانیایی: Pueblo Bello) یک منطقهٔ مسکونی در کلمبیا است که در شهرستان سزار واقع شده‌است. پوئبلو بییو ۱۱٫۲۳۰ نفر جمعیت دارد.