moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
موفقیت تولیدمثلی یا موفقیت باروری عبارت است از تولید فرزندان در هر دوره تولیدمثلی یا در طول عمر. این به تعداد فرزندان تولیدشده توسط یک فرد محدود نمی‌شود، بلکه به موفقیت باروری خود این فرزندان نیز محدود می‌شود.
اندام جلویی یکی از برآمدگی‌های مفصلی جفتی (اندام حرکتی) است که در پایین جمجمه (جلویی) نیم‌تنه مهره‌داران چهارپای زمینی متصل شده‌است. با اشاره به چهارپاها، اغلب اصطلاح پای جلویی به جای آن استفاده می‌شود. در جانوران دوپا با حالت ایستاده (مانند انسان و برخی پستانداران)، اغلب از اصطلاح اندام بالایی استفاده می‌شود.
دیک کَـویت (؛ تلفظ نام‌خانوادگی: ؛ زادهٔ ) مجری برنامه‌های گفتگوی تلویزیونی و کمدین اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۵۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "پخش زنده شنبه شب"، "چیرز"، "داستان‌های شگفت‌انگیز"، "دنیایی دیگر"، "سیمپسون‌ها"، "فارست گامپ"، "سال اسلحه"، "در حد مرگ کسل‌شده"، "آنی هال"، "بیتل‌جوس"، "استادهای آمریکایی"، "ده لیت شو ویت استیون کلبر"، "دختر سخن‌چین"، "فرکانس"، "ثروتمند و مشهور"، "سیمون"، "آپولو ۱۳"، "" و "سلامت" اشاره کرد.
در تبارزایی، یک گروه خواهر یا آرایه خواهر دارای نزدیک‌ترین خویشاوندان واحد معین دیگری در یک درخت تبارزایی است.
این عبارت به آسانی با یک کلادوگرام نشان داده می‌شود:
آرایه A و آرایه B گروه‌های خواهر یکدیگر هستند. گونه‌های A و B، همراه با سایر نوادگان موجود یا منقرض‌شده جدیدترین نیای مشترک خود (MRCA)، A tree diagram inevitably oversimplifies the complicated process of evolution یک گروه تک‌تباری، کلاد AB را تشکیل می‌دهند. کلاد AB و آرایه C نیز گروه‌های خواهر هستند. دسته A, B و C، همراه با سایر فرزندان MRCA خود، کلاد ABC را تشکیل می‌دهند.
همهٔ کلاد ABC خود زیردرختی از یک درخت بزرگ‌تر است که هم در بین برگ‌ها و هم در میان کلادهای بزرگ‌تر و عمیقتر، روابط گروهی بیشتری را نشان می‌دهد. ساختار درختی نشان داده شده از طریق ریشه خود به دیگر بخش‌های درخت زندگی جهانی متصل می‌شود.
در استانداردهای شاخه‌بندی کلادستیک، گونه‌های A, B و C ممکن است نمونه‌ها، گونه‌ها، سرده‌ها یا هر واحد طبقه‌بندی دیگری را نشان دهند. اگر A و B در یک سطح طبقه‌بندی باشند، می‌توان اصطلاح‌هایی مانند "گونه‌های خواهر" یا سرده‌های "خواهر" را به کار برد.
اصطلاح "گروه خواهر" در تجزیه و تحلیل تبارزایی به کار می‌رود، با این حال، تنها گروه‌های شناسایی شده در تجزیه و تحلیل به عنوان «گروه‌های خواهر» برچسب‌گذاری می‌شوند.
کری نای (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۸۷ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "طلاق مرد، طلاق زن"، "نمایش مورمور"، "اغوای جو تاینن، و "گروه" اشاره کرد.
نبردناو کلاس "کوئین الیزابت" یک کلاس از پنج نبردناو نیروی دریایی بریتانیا بود که در دهه ۱۹۱۰ ساخته شدند. از نبردناوهای این کلاس به عنوان نخستین «نبردناوهای سریع» یاد می‌شود. این نبردناو در هر دو جنگ جهانی به خدمت پرداختند.
در طراحی اولیه، طول کلی با طول خط آب ، عرض و میانگین آبخور در بارگیری معمول بود. به هر صورت ابعاد نهایی کشتی‌های مختلف کلاس با این مقادیر اسمی کاملا مغایرت داشت. این کلاس ارتفاع متاسنتریک زیادی داشت که بیشتر از کلاس‌های پیشین بود. این ویژگی باعث پایداری کشتی‌های آن می‌شد. مازه‌های شکم کشتی به گونه‌ای نصب شدند که سرعت غلطیدن کشتی را کاهش دهد.
وزن معمول در طراحی ۲۷٬۵۰۰ تن بود اما در طول حیات کشتی‌ها افزایش یافت و مخصوصا پس از افزایش زره آن‌ها، به بیش از ۲۹٬۰۰۰ تن رسید. وزن بارگیری کامل در طراحی ۳۳٬۰۰۰ تن بود‌.
مهم‌ترین تفاوت ظاهری این کلاس با کلاس پیشین، کلاس "آیرون دوک"، حذف شدن برجک Q در میانه کشتی بود که قوس آتش را محدود می‌کرد. به هر صورت با افزایش کالیبر توپ‌های اصلی از به ، توان آتش پهنای کشتی اصلاً کاهش نیافت. هشت توپ ۱۵ اینچی گلوله‌هایی مجموعاً با وزن شلیک می‌کردند؛ درحالیکه وزن گلوله‌های شلیک شده از ده توپ ۱۳٫۵ اینچی بود. برجک‌های اصلی قابلیت بالا بردن توپ‌ها تا زاویه ۲۰ درجه را داشتند و می‌توانستند گلوله‌ها را حداکثر تا برد شلیک کنند. توپ بهبود یافته ۱۵ اینچی Mk I/N که هنگام بازسازی در اواخر دهه ۱۹۳۰ بر روی "کوئین الیزابت"، "وارسپایت" و "وَلیِنت" نصب شد، زاویه بالا آمدن توپ را به ۳۰ درجه افزایش داد.
در قسمت پیش‌ران تنها از نفت به جای زغال‌سنگ یا حالت ترکیبی، به عنوان سوخت استفاده شد. این مسئله موجب افزایش زیاد توان اسب بخار برای رساندن سرعت به ۲۵ گره گشت. چهار میل کاردان در جلو و عقب دارای توربین‌های پر فشار بودند و در جلو و عقب به میل کاردان‌ها و توربین‌های کم‌فشار اطراف و میل کاردان‌های مرکزی اتصال داشتند. کشتی‌های این کلاس در ابتدا با دو دودکش ساخته شدند. این ویژگی منحصر به فرد در دگرگونی‌های مختلف در طول خدمت کشتی‌ها تغییر کرد. هر دودکش به دوازده دیگ بخار که در چهار اتاقک قرار داشتند، متصل بود. دیگ‌ها بخار را با فشار کاری وارد توربین‌ها می‌کردند. فشار کاری دیگ‌های بخار بود. "برهم" و "ولینت" دارای دیگ‌های بخار یَرو و توربین‌های براون-کورتیس بودند؛ درحالیکه سه کشتی دیگر از دیگ‌های بخار بابوک و ویلکاکس و توربین‌های پارسونس استفاده می‌نمودند. کلاس "کوئین الیزابت" نخستین کلاس نبردناوهای سریع نیروی دریایی بریتانیا بود. مجموع توان طراحی ۵۶٬۵۰۰ اسب بخار کشتی برای سرعت ۲۳ گره و توان سرریز ۷۵٬۰۰۰ اسب بخار کشتی برای سرعت ۲۵ گره بود. در آزمایش‌ها همه کشتی به توان بین ۷۱٬۰۰۰ تا ۷۶٬۵۰۰ اسب بخار کشتی دست یافتند که آن‌ها را با وجود افزایش وزن به سرعت ۲۴ گره رساند. این میزان در هنگام بازسازی به ۸۰٬۰۰۰ اسب بخار کشتی رسید تا کشتی‌ها بتوانند حداکثر سرعت خود را حفظ نمایند. حداکثر ظرفیت ۳۴۰۰ تن سوخت وجود داشت اما معمولاً به ۲۸۰۰ تن محدود می‌شد. این مقدار در بارگیری معمول تنها شامل ۶۵۰ تن سوخت می‌گردید.
در سرعت ۱۰ گره کشتی‌ها دارای برد ۴۵۰۰ مایل دریایی بودند.
کلاس یک کمربند زرهی اصلیِ خط آب به ضخامت داشت که بین جایگاه توپ‌ها کشیده شده بود. ضخامت این کمتر در طول عرشه اصلی به و کاهش میافت. جایگاه توپ‌ها در عرشه بالایی با زرهی به ضخامت تا و در عرشه میانی با زره تا محافظت می‌شد. دیوارپوش‌ها ضخامت یا داشتند. برجک هدایت از محافظت برخوردار بود. برجک‌های تسلیحات اصلی نیز محافظت در اطراف داشتند که در جلو به می‌رسید. زره سقف برجک‌های اصلی تا بود. توپ‌های در سنگرتوپها با زره محافظت می‌گشتند. عرشه سینه‌گاه همانند عرشه میانه کشتی ضخامت داشت. ضخامت عرشه در پشت کشتی به می‌رسید.
ساخت چهار کشتی نخست در سال‌های ۱۳–۱۹۱۲ صورت گرفت. اچ‌ام‌اس "مالایا"، کشتی چهارم، هدیه ایالات فدرال مالایا، حاکمیت استعماری بریتانیا در شبه‌جزیره مالایی، بود. کشتی ششم با عنوان "آگینکورت" برای ساخت در سال‌های ۱۵–۱۹۱۴ برنامه‌ریزی شده بود که با آغاز جنگ جهانی اول لغو گردید.
جزئیات ساخت:
طاروب (۱ ژوئن ۱۹۳۷)، خواننده لبنانی با اصلات چرکسی است. او دارای تابعیت اردن است و در دهه شصت و هفتاد میلادی به عنوان بازیگر و خواننده سینما به شهرت رسید. نام اصلی او امل اسماعیل جرکاس است، مدتی با محمد جمال خواننده لبنانی ازدواج کرد و با او یک گروه هنری تشکیل داد. او در سال ۱۹۹۴ حجاب داشت و به دلایل معنوی و مذهبی از دنیای هنر کناره‌گیری کرد.طروب فی لقاء حصری ومباشر مع زافین: هذه هی شروط فرید الأطرش کی یتزوجنی 3/6 - YouTube
گفتگوها: تاریخ شفاهی تلویزیون () یک پروژهٔ غیرانتفاعی از «بنیاد آکادمی علوم و هنرهای تلویزیونی» در نورث هالیوود، لس آنجلس است که به گفتگو با افراد سرشناس و مهم صنعت تلویزیون می‌پردازد.New York Times “Interviews With Legends of Television Hit Web” September 13, 2009
این پروژه با بیش از ۸۵۰ چهرهٔ سرشناس و پیشگام تلویزیونی مصاحبه کرده‌است و بیش از ۵۰۰ مصاحبه ویدئویی را به صورت آنلاین منتشر نموده‌است. هدف نهایی آنها این است که بزرگترین و پیشرفته‌ترین مجموعه تاریخ شفاهی جهان در تاریخ تلویزیون باشند. موضوعات آرشیو شامل تمام حرفه‌ها و بخش‌های صنعت تلویزیون است.
از جمله افرادی که در این برنامه با آنان گفتگو شده‌است، می‌توان به "ویلیام شاتنر"، "بتی وایت"، "آلن آلدا"، "جیمز گارنر"، "مری تایلر مور"، "دیک ون دایک"، "اوسی دیویس"، "کارول برنت"، "مایکل جی. فاکس"، "نورمن لیر"، "کارل راینر"، "کریس کارتر"، "استیون بوچکو"، "شروود شوارتز"، "فرد راجرز"، "دیک وولف"، "والتر کرونکیت"، "اد بردلی"، "دیوید برینکلی"، "سامنر رداستون"، "لسلی مونویز"، "رابرت لوئیس جانسون"، "تد ترنر"، "سید شریس"، "روی هاگینز"، "سیدنی شلدون"، "اَبی مان"، "اندی گریفیت"، "فلورانس هندرسون" و"مایک والاس" اشاره کرد.
موزلی بیکر (Moseley Baker) (20 سپتامبر ۱۸۰۲–۸ نوامبر ۱۸۴۸)، وکیل، سیاستمدار و افسر نظامی آمریکایی بود که به عنوان سخنگوی خانه نمایندگان آلاباما و همچنین دو دوره را در کنگره جمهوری تگزاس خدمت نمود، جاییکه فرایند استیضاح رئیس‌جمهوری ساموئل هیوستون را را رهبری نمود. او طی انقلاب تگزاس دسته‌ای از مردان را برای جنگ در ارتش تگزاس را رهبری کرد و در نبرد سن جاسینتو نیز مجروح شد. او را سرتیپ جمهوری شبه‌نظامیان تگزاس نامیدند.
موزلی بیکر در ۲۰ سپتامبر ۱۸۰۲ میلادی در نورفک ویرجینیا بدنیا آمد.Cutrer, "Handbook of Texas". او فرزند هوریس بیکر و ربکا موزلی بود. وی به مونتگومری آلاباما در جوانی نقل مکان نمود. در آنجا وکیل شده و همچنین مؤسس و اولین ویرایشگر «مونتگومری ادورتایزر» بود.Moore (2004), p. 31. او به عنوان نماینده در خانه نمایندگان آلاباما در ۱۸۲۹ میلادی انتخاب شده و به عنوان سخنگو انتخاب شد.
بیکر ولخرجی کرد و عمیقاً بدهکار شد. در ۱۸۳۲ میلادی به دلیل کلاهبرادری از بانک آلاباما دستگیر شد. او به زودی فرار کرد و به سوی تگزاس مکزیکی راه خود را پیدا نمود. او وارد سان فلیپ دو آستین شد در حالی که تنها ۱ دلار در جیب خود داشت. بعد از این که ۱۰ دلار را از یکی دیگر از ساکنین قرض گرفت فعالیت حقوقی خود را افتتاح نمود.
بیکر، همسرش و دخترشان در مارس ۱۸۳۵ میلادی به لیبرتی نقل مکان نمودند. در اکتبر او زمینی را در مستعمره لورنسو د ساوالا بر روی خلیج گلوستون بدست آورد.
با تند شدن روابط بین مستعمرات تگزاس و حکومت مکزیک، بیکر شروع به حمایت از استقلال مکزیک نمود. در ژوئیه ۱۸۳۵ میلادی، ژنرال مکزیک، مارتین پرفکتو د کاس قرارهای دستگیری بیکر و پنج نفر دیگر را صادر کرد که همگی متهم به دلالی زمین و شراکت در «آشوب‌های آناهواک» بودند. مقامات محلی از اعمال این احکام امتناع کرده و آن افراد هیچگاه دستگیر نشدند. تمامی مردان در جوامع خود به خوبی مورد احترام قرار گرفته و این احکام تا حد زیادی سایر مستعمرات را خشمگین ساخت. این مسئله به همراه اخباری مبنی بر این که «کاس» در حالی رهبری نیروی بزرگ نظامی به سمت تگزاس است، موجب شد که بسیاری از مستعمرات جهت پذیرش ایده شورش آماده شوند. در ماه اوت، بیکر شروع به جذب نیروهایی کرد که مشتاق جنگ برای استقلال بودند.
جنگ در اکتبر ۱۸۳۵ میلادی شروع شد. بیکر در اولین نبرد در گونزالس سرباز وظیفه بود. هنگامی که آن نبرد پایان یافت، بیکر توده ارتش را به سمت سن آنتونیو همراهی کرد، جاییکه محاصره نیروهای «کاس» که در ایستگاه مبلغان آلامو استقرار یافته بودند را آغاز نمودند. چندین کشمکش جزئی طی محاصره روی داد. بیکر در نبرد گراس جنگید و در هجوم نهایی بر شهر اوایل دسامبر شرکت جست. نیروهای کاس شکست خوردند و از تگزاس به سمت بیرون حرکت کردند.
درحالی که هیچ‌کدام از نیروهای مکزیکی در تگزاس باقی نماندند، بسیاری از تگزاسی‌ها معتقد بودند که جنگ تمام شده‌است. مردانی شامل بیکر ارتش را ترک کرده و به سوی خانواده‌هایشان بازگشتند. با این حال در فوریه ۱۸۳۶ میلادی، رئیس‌جمهور مکزیکی آنتونیو لوپز دو سانتا آنا دسته بزرگی از نیروهای مکزیکی را به سوی تگزاس رهبری نمود. سانتا آنا توده ای از نیروهای ارتشی خود را به سمت بکسار آورد، جاییکه در آنجا نیروهای تگزاسی کوچک مستقر در آلامو را محاصره نمودند. فرماندار تگزاسی ویلیام بی. تراویس افرادی را حول آن منطقه ارسال کرد که طلب تجدید قوا می‌کردند.
از اکتبر ۱۸۳۶ میلادی تا ژوئن ۱۸۳۷ میلادی، بیکر در اولین کنگره جمهوری تگزاس با نمایندگی از شهرستان آستین خدمت نمود. او تلاش کرد تا هوستون را استیضاح کند، کسی که رئیس شهرستان جدید را انتخاب کرده بود؛ اما فرایند استیضاح دچار شکست شد. بیکر قبل از انقضای دوره تصدیش به شهرستان گلویستن نقل مکان کرد. او توانست در آنجا برای دور دوم از نوامبر ۱۸۳۸ تا ژانویه ۱۸۳۹ میلادی نیز خدمت کند.
کنگره بعدی بیکر را به عنوان سرتیپ شبه‌نظامیان منصوب ساخت. او اردویی را در مقابل سرخپوستان در طول رودخانه برازوس رهبری نمود. بیکر برای دور سوم جهت خدمت در ششمین کنگره در ۱۸۴۱ میلادی خدمت نمود، اما از آرکیبالد وینز با اختلاف یک رأی باخت. او مجدداً در ۱۸۴۲ میلادی بعد از هجوم ژنرال مکزیکی «آدریان وول» به بکسار به سمت سرتیپی گماشته شد. بیکر دسته‌ای از مردان را برانگیخت، اما مریض شده و مجبور شد تا فرماندهی را به گاردینر اسمیت واگذار کند.
بیکر عداوتش را با هوستون ادامه داد و در نامه سرگشاده‌ای در ۱۸۴۴ میلادی این عداوت را به حد اعلی رسیاند، او در این نامه هوستون را اینگونه نامید: «بزرگترین نفرینی که پراویدنس در خشم و غضب خود می‌توانست به کشور ارسال نماید». بعد از مرگ همسرش، بیکر واعظ متدیست شد. او نوع مذهب خود را از طریق روزنامه خودش با عنوان «اونجلیست واقعی» ترویج نمود. گرچه که رهبران متودیستی که با برخی از آموزه‌های بیکر مخالف بودند از او خواستند که انتشار آن روزنامه را متوقف کرده و بیکر نیز درخواستش را رد کرد.
بیکر در ۴ نوامبر ۱۸۴۸ میلادی بر اثر تب زرد در هیوستون فوت کرد. جسد او ابتدا در قبرستان جفرسون دیویس قبل از انتقال به قبرستان اسقفی قرار گرفت. در ۱۹۲۹ میلادی، بقایای او نبش قبر شده و مجدداً در قبرستان ایالتی تگزاس قرار گرفت.
۸ کوه () یک فیلم درام ایتالیایی زبان محصول ۲۰۲۲ به کارگردانی فلیکس ون گرونینگن و شارلوت واندرمیرش می باشدکه فیلمنامه را از رمانی به همین اسم اثر پائولو کوگنتی اقتباس کرده است. این فیلم دوستی دو مرد را به نمایش می‌کشد که دوران کودکی خودشان را با هم در دهکده‌ای دوری در آلپ می‌گذرانند و بعددر بزرگسالی بار دیگر به هم می‌پیوندند. این فیلم برای نخستین باردر جشنواره فیلم کن در ماه مه ۲۰۲۲ به نمایش درآمد.
این فیلم به اندازه ۷ماه در کوه‌های آلپ کشور ایتالیا، تورین و نپال فیلمبرداری شد که در تابستان ۲۰۲۱ شروع شد.
در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر طبق ۱۴ نقد، ۹۳٪ تأیید و حد نسب امتیاز ۸٫۳۰/۱۰ را دارا می‌باشد.
ماده ۹۹ یک فیلم کمدی-درام آمریکایی محصول سال ۱۹۹۲ به کارگردانی هاوارد دویچ و نویسندگی ران کاتلر است. این فیلم توسط کمپانی اوریون پیکچرز تهیه شده‌است و کیفر ساترلند، ری لیوتا، فارست ویتاکر، جان کریستوفر مک‌گینلی، روتانیا آلدا و لی تامپسون در این فیلم ایفای نقش می‌کنند. موسیقی متن فیلم توسط دنی الفمن ساخته شده‌است. عنوان فیلم ظاهراً به یک خلأ قانونی اشاره دارد که بیان می‌کند، مگر اینکه بیماری/جراحتی مربوط به خدمت سربازی باشد، و او یک جانباز واجد شرایط دریافت مزایای بیمارستان وزارت امور کهنه‌سربازان ایالات متحده آمریکا نیست.
داستان این فیلم دربارهٔ چند پزشک که در یک بیمارستان قدیمی با وضعیت سختی روبرو هستند می‌باشد، که با مشکل تعداد زیاد بیماران و کمبود تخت برای رسیدگی به آنها رو به رو می‌باشند. پزشکان مصمم هستند به بهترین نحو به مردم خدمت کنند…
این فیلم در کانزاس‌سیتی، میزوری، فیلمبرداری شده‌است. بسیاری از مکان‌های دیدنی مرکز شهر را می‌توان در معرفی فیلم و در سرتاسر آن مشاهده کرد، از جمله بنای یادبود لیبرتی مموریال بیمارستانی که در فیلم مورد استفاده قرار گرفت، به نام بیمارستان سنت مری شناخته می‌شد و روبه‌روی بنای یادبود لیبرتی مموریال قرار داشت. بیمارستان سابق برای تخریب در سال ۲۰۰۴ برنامه‌ریزی شد و در سال ۲۰۰۵ تخریب شد تا راه را برای ساختمان جدید بانک فدرال رزرو باز کند.
این فیلم نقدهای متفاوتی دریافت کرد و بر اساس ۱۴ بررسی در سایت راتن تومیتوز دارای امتیاز ۴۳٪ است.
این فیلم در آخر هفته افتتاحیه خود (۱۳ مارس ۱۹۹۲) ۲٫۴۶ میلیون دلار (۴٫۷۵ میلیون دلار بر اساس شرایط امروزی) به دست آورد و در ۱۲۶۲ سینما به نمایش درآمد و آن را در رتبه ششم فیلم آخر هفته قرار داد. مجموع درآمد ناخالص داخلی ۶٫۳۸ میلیون دلار (۱۲٫۳ میلیون دلار در شرایط امروزی) بود.
اولیور ایمز (Moseley Baker) (زادهٔ ۴ فوریه ۱۸۳۱ – درگذشتهٔ ۲۲ اکتبر ۱۸۹۵)، بازرگان، سرمایه‌گذار، نوع‌دوست و سیاستمدار جمهوری‌خواه اهل ایالات متحده بود که از ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۰ میلادی به عنوان سی و پنجمین فرماندار ماساچوست خدمت کرد.
زندگی عمومی ایمز اساساً وقف توجیه پدر فقیدش اوکز ایمز شده بود، بازرگان و عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده که به‌خاطر نقشش در رسوایی کردیت مبایلر ۱۸۷۳ مورد توبیخ رسمی کنگره قرار گرفت و مدت کوتاهی پس از آن درگذشت. مدت خدمت وی همچنین به‌خاطر بروز دودستگی در دولت در رابطه با مسئله رشد جنبش اعتدال‌گرایی، معروف است.
ایمز وارث و مدیریت کننده ملک پدر خود بود و بیشتر تجارت‌های وی را پیش برد. ایمز یک نوع‌دوست برجسته بود، به‌ویژه در زادگاه‌اش استون، جاییکه وی در ساخت و ساز یک تعداد ساختمان‌های که از لحاظ مهندسی چشمگیر بوده و توسط مهندس اچ. اچ. ریچاردسون ساخته شده و برخی از عمارت‌ها توسط طراح فردریک لا اولمستد طراحی شده بودند، نقش اساسی ایفا کرد.
اولیور ایمز در ۴ فوریه ۱۸۳۱ در استون، ماساچوست از ایولاین اوروایل (نام تولد: گیلمور) و اوکس ایمز زاده شد. پدر وی (همراه با پدر و برادرش که آنها نیز اولیور نام داشتند) مالک فروشگاه بیل ایمز، بزرگترین تولیدکننده بیل در سطح ایالات متحده، بود.Davis, p. 384
ایمز دوران مدرسه را در مدارس محلی به اتمام رسانده و پس از آن به نورت اتلبرو و لیسستر رفت تا در آکادمی‌های خصوصی آنجا بیشتر آموزش ببیند. وی قبل از اینکه در ۱۸۵۱ میلادی وارد دانشگاه براون شود، برای مدت کوتاه در کارخانه خانوادگی استخدام شد. وی برای مدت سه سال تحت یک برنامه آموزشی اختصاصی که تحت نظر رئیس دانشگاه فرانسیس ویلاند قرار داشت، آموزش دید.Roe, p. 666
پس از پایان دانشگاه براون، ایمز وارد تجارت خانوادگی شد، تمامی ابعاد فرایند تولیدی را فرا گرفت و به عنوان فروشنده سیار شروع به کار کرد.
ایمز در شبه‌نظامیان ماساچوست خدمت کرد و تا درجه نظامی سرهنگ دوم ترفیع نمود، اما قبل از آغاز جنگ داخلی آمریکا استعفا داد. در جریان جنگ داخلی، او از شعبه تولیدی شرکت نظارت نمود، تجارت را توسعه بخشیده و فرایندهای تولیدی را کارآمدتر کرد. خانواده وی در تجارت‌های خط آهن و سایر حوزه‌های صنعتی سرمایه‌گذاری نمود. زمانی که پدربزرگ وی اولیور ایمز سینیور در ۱۸۶۳ میلادی وفات کرد، اولیور نیز یکی از شرکای شرکت شد.
پدر و عموی ایمز، اوکس و اولیور ایمز جونیور، از رهبران اصلی راه‌آهن یونیون پاسیفیک و همچنین از افراد اصلی در شرکت کردیت مبایلر آمریکا بودند، شرکت کاغذی که توسط افراد داخلی شرکت یونیون پاسیفیک به منظور منتقل کردن سود ساخت و ساز راه‌آهن به جیب شخصی خود، تأسیس گردیده بود.Klein (1997), pp. 138–139 اوکس، زمانی که عضو کنگره نیز بود، سهم خود در کردیت مبایلر را به یکی دیگر از اعضای کنگره به قیمت بسیار پایین‌تر از ارزش بازار آن بفروش رساند. زمانیکه این مسئله در ۱۸۷۲ میلادی فاش شد، یکی از کمیته‌های کنگره‌ای این عمل را رشوه برای تأثیرگذاری بر قانون راه‌آهن عنوان کرد. این رسوایی منتج به توبیخ رسمی اوکس ایمز در کنگره شده و وی پس از مدت نه چندان طولانی پس از این رویداد، درگذشت.Cooper and Fenton, pp. 201–214
اولیور ایمز میراث پدر خود، شبکه ملی تجارت‌های وی و ۶–۸ میلیون دلار دیون مرتبط با رسوایی را از پدر به ارث برد. وی همچنین یکی از کسانی بود که وظیفه پیشبرد تجارت پدرش را بر عهده داشت. با گذشت چندین سال، ایمز توانست دیون را بپردازد، بیش از ۱ میلیون دلار را به عنوان ارثیه ارایه نموده و املاک پدر را میان وارثین توزیع نماید.Sargent, p. 913
در ۱۸۷۵ میلادی، جی گولد کنترل شرکت یونیون پاسیفیک را در دست گرفته و گروهی از سرمایه‌گذاران بوستون که اغلب متشکل از خانواده ایمز بودند، کنترل کردیت مبایلر را در دست گرفتند.Klein (2006), pp. 316–320
کردیت مبایلر همچنین در باتلاق دعاوی حقوقی مرتبط با رسوایی فرورفته بود و سهام آن بخش عظیمی از دارایی اوکس ایمز را تشکیل می‌داد. تنها دارایی بزرگ این شرکت، یک سفته ۲ میلیون دلاری از شرکت یونیون پاسیفیک بود و ایمز کارهای حقوقی برای بازگرداندن ارزش این دارایی را آغاز کرد. گولد و یونیون پاسیفیک بالمقابل یک دعوای حقوقی باز نموده و به‌طور خصمانه کنترل شرکت کردیت مبایلر را در دست گرفتند، چیزی که منتج به اخراج ایمز از هیئت مدیره شرکت و توقف دعوای حقوقی وی شد.Klein (2006), pp. 321–22 ایمز که هنوز یکی از سهامداران بود، یک دعوای حقوقی را باز نموده و رئیس شرکت را مجبور نمود به پذیرفتن روند تصفیه در ۱۸۷۹ میلادی نموده و خود مدیر تصفیه شد.Klein (2006), pp. 404–405 جنجال حقوقی آنها زمانی فروکش کرد که اکثریت سهام سهامداران بیرونی در ۱۸۸۰ میلادی توسط گولد خریداری شد.Klein (2006), pp. 547–549
در جریان این جنگ حقوقی، ایمز سهم خود در خط آهن یونیون پاسیفیک سنترال برانچ، یک شرکت خط آهن مجزا که تنها روی کاغذ وجود داشت، را به ارزش ۲۵۰ دلار فی سهم به گولد فروخت.Klein (2006), p. 411 ایمز از این معامله سود هنگفتی به‌دست‌آورد و گولد نیز آنرا خریداری کرد تا قطعات مختلف را گردهم آورده و یک شبکه کامل راه‌آهن ترااقلیمی تحت چتر یونیون پاسیفیک بسازد.Klein (2006), p. 411
ایمز به هدف توجیه کردن خاطره پدر فقید خود وارد زندگی سیاسی شد. فعالیت‌های اولیه سیاسی وی شامل عضویت در کمیته مدارس استون و ریاست کمیته محلی حزب دموکرات بود.
وی در ۱۸۷۹ میلادی به عنوان عضو مجلس ایالتی ماساچوست انتخاب گردیده و در این دوران شاهد تأسیس شهرک جدید کوتیج سیتی بود، جاییکه وی در آن یک خانه تابستانی داشت.Davis, p. 385Cutter, p. 331 وی همچنین عضو کمیته‌ای بود که از ساخت راه‌آهن و مدارس نظارت می‌کرد.
ایمز در ۱۸۸۲ میلادی به عنوان معاون فرماندار ماساچوست خود را نامزد کرد. هرچند وی در این انتخابات برنده شد، اما جمهوری‌خواه رابرت آر. بیشاپ انتخاب فرمانداری را طی یک رقابت شدیداً تفرقه‌انگیز به دموکرات بنجامین باتلر واگذار کرد.Bishop, pp. 7–9 ایمز از ۱۸۸۳ تا ۱۸۸۶ میلادی تحت اداره فرماندار باتلر (۱۸۸۳ میلادی) و تحت اداره جمهوری‌خواه جورج دی. رابینسون (۱۸۸۴ – ۱۸۸۶ میلادی) خدمت کرد.
در ۱۸۸۳ میلادی، مجلس نمایندگان ماساچوست مصوبه‌ای را به منظور رفع اتهام پدر ایمز تصویب نموده و از کنگره درخواست نمود تا تصمیم توبیخ خود را بازنگری نماید.Clarke, p. 189 هنگام خدمت به عنوان معاون فرماندار، وی همچنین سهام ایالت در شرکت راه‌آهن نیو هاوین و هارتفورت، نیویورک و تونل هوساک را به ارزش اسمی ۱/۳ به فروش رساند. او در نخست برای فروش به قیمت نسبتاً پایین مورد انتقاد قرار گرفت، اما بعدها ملاحظه شد که معامله خوبی بوده‌است.
با بازنشسته شدن فرماندار رابینسون در ۱۸۸۶ میلادی، ایمز در انتخابات فرمانداری ماساچوست برنده شده و برای سه دوره تک-ساله خدمت کرد. یکی از مسائل سیاسی عمده در دو دوره خدمت وی، استعفای او از شبه‌نظامیان ایالت قبل از آغاز جنگ داخلی آمریکا بود. ایمز با اشاره به اینکه او به‌جای خود کسی دیگری را برای خدمت استخدام نموده و جنگ ایالات متحده را از نظر مالی حمایت نموده بود، به این انتقادها پاسخ داد.Purcell, pp. 254–255
هنگام خدمت به عنوان فرماندار، ایمز یک مدیر باکفایت بود و بیشتر بر مبنای شایستگی استخدام و تشویق می‌کرد تا بر مبنای سیاست. در ۱۸۸۷ میلادی، او لایحه‌ای را امضاء نموده و کهنه‌سربازان نظامی را از مقررات خدمات غیرنظامی که تازه وضع شده بود مستثنی نمود، چیزی که خشم ترقی‌خواهان نسبت به وی را در پی داشت."The Nation", June 23, 1887 در دوره فرمانداری وی، پروژه‌ای برای گسترش خانه ایالت ماساچوست تأیید گردید و خود وی در ۱۸۸۹ میلادی سنگ بنیاد عناصر جدید این خانه را گذاشت.
وی از بهبود مدارس عمومی در مقابل مدارس خصوصی دینی حمایت کرد. در جریان دوره دوم خدمت خود، وی مبلغ ۱٬۰۰۰ دلار را به کالج هولی کراس بخشش کرد، چیزی که باعث خشم ضد-کاتولیک‌های ایالت شده و به قیمت رأی این گروه در انتخابات دور سوم فرمانداری وی در مقابل ویلیام ای. راسل شد.
ایمز از کارهای انجمن اعتدال‌گرایی ماساچوست حمایت می‌نمود، اما مخالف قانونی شدن ممنوعیت الکل بود.Purcell, p. 255 او در میان طرفداران اعتدال‌گرایی محبوبیت خود را از دست داد. در ۱۸۸۹ میلادی، مجلس قانون‌گذاری یک متمم قانون اساسی ایالتی را تصویب و ممنوعیت الکل را قانونی کرد، اما این ممنوعیت در همه‌پرسی عموی که متعاقباً صورت گرفت رد شد.Hennessy, p. 4
در ۱۸۸۸ میلادی، سلامت وی شروع به ضعیف شدن کرد که احتمالاً ناشی از فشار کار عمومی و بازرگانی وی بود. وی شرکت در انتخابات ۱۸۸۹ را نپذیرفته و سنت فرماندارهای سه دوره‌ای حزب را ادامه داد. پس از ترک خدمت، او چندین بار برای استراحت به اروپا سفر کرد تا سلامتی خود را بازیابد.Davis, p. 386 او در ۱۸۹۵ میلادی در خانه نورت ایستون خود درگذشت.Davis, p. 387
ایمز در ۱۸۶۰ میلادی با آنا کوفین ری اهل نانتاکت ازدواج کرد. این زوج شش فرزند داشتند. کوچکترین پسر آنها، اوکس ایمز، گیاه‌شناس و ثعلب‌شناس معروف آمریکایی بود که عمارت‌های شکوهمندی در بوستون، مارتاز وین‌یارد و نورث استون داشت.Ulrich et al, p. 42
خجسته ‌خانم ملقب به تاج‌الدوله و معروف به تاجی (شاهدخت قاجار)؛ دومین همسر عقدی ناصر‌الدین‌ شاه، مادر ولیعهد دوم سلطان معین‌الدین میرزا و دختر شاهزاده سیف‌الله میرزا(چهل و دومین پسر فتحعلی‌شاه) بود.
تاج‌الدوله دختر عموی شکوه‌السلطنه و گلین‌ خانم (دیگر همسران عقدی ناصرالدین شاه) بود. او مدتی بعد از فوت دخترش، عصمت‌الدوله (۱۳۲۳ ه.ق) درگذشت ولی از تاریخ دقیق فوت وی اطلاعی در دست نیست.
تاج‌الدوله از شاه صاحب دو فرزند شد به نام‌های معین‌الدین میرزا و عصمت‌الدوله. معین‌الدین میرزا در سال ۱۲۶۸ه‍.ق متولد شد و یک سال بعد طی مراسمی خاص به ولایت‌عهدی منصوب شد. اما در سال ۱۲۷۳ به دلیل ابتلا به بیماری وبا در سن هفت سالگی درگذشت. فرزند دوم او دختری به نام عصمت ‌الدوله بود که با دوست‌محمد خان معیرالممالک ازدواج کرد. خجسته‌خانم نزد شاه از احترام خاصی برخوردار بود.
در سریال جیران به کارگردانی حسن فتحی؛ نقش تاج‌الدوله (تاجی) را رعنا آزادی‌ور بازی کرده است.
آکیله لائورو (زاده ) خواننده ایتالیایی است.
او نماینده سان مارینو در یوروویژن ۲۰۲۲ بود.
دست‌های هدیه‌داده‌شده: داستان بن کارسون یک فیلم درام تلویزیونی زندگی‌نامه‌ای محصول سال ۲۰۰۹ به کارگردانی و تهیه‌کنندگی مشترک توماس کارتر، نویسندگی جان پیلمیر است، کوبا گودینگ جونیور، کیمبرلی الیز و آنجانو الیس نقش‌های اصلی را دارند. این فیلم بر اساس زندگی‌نامه جراح مغز و اعصاب و بعدها سیاستمدار، بن کارسون است که توسط سِسیل مورفی نوشته‌شد و با همین عنوان در سال ۱۹۹۰ منتشر شد. این فیلم اولین بار در ۷ فوریه ۲۰۰۹ از شبکه TNT (ترنر نتورک) پخش‌شد.
این فیلم در ایران توسط شبکه نمایش با عنوان «"پزشک زبردست"» پخش شده است.
کوبا گودینگ جونیور برای ایفای این نقش، نامزد جایزه «اجرای برجسته توسط یک بازیگر مرد در یک سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی» توسط جوایز انجمن بازیگران فیلم شد. توماس کارتر نامزد جایزه «کارگردانی برجسته - فیلم تلویزیونی» توسط انجمن کارگردانان آمریکا شد. این فیلم علاوه بر این‌ها، یک نامزدی جایزه تلویزیونی منتخب منتقدان برای بهترین فیلم/مینی سریال و چهار نامزدی جایزه امی هنرهای خلاق دریافت کرد.
باشگاه فوتبال نائوچیکو یک باشگاه فوتبال است که هم‌اکنون در سری بی برزیل به رقابت می‌پردازد. نائوچیکو تنها باشگاه فوتبال در پرنامبوکو است که ۶ بار متوالی (از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۸) قهرمان ایالتی شده‌است. این باشگاه یک رقابت تاریخی با باشگاه‌های محلی اسپورت رسیف و سانتا کروز دارد.
ریشه Náutico را می‌توان در پایه‌گذاری باشگاه نائوچیکو د رسیف، توسط گروهی از قایقرانان (Náutico را می‌توان مستقیماً به «دریانوردی» ترجمه کرد) در سال ۱۸۹۸ ردیابی کرد، اما تاریخ رسمی تأسیس ۷ آوریل ۱۹۰۱ است.
استادیوم خانگی نائوچیکو، ورزشگاه داس افلیتوز است که در ۲۵ ژوئن ۱۹۳۹ افتتاح شد. این اولین ورزشگاه در ایالت پرنامبوکو بود و حداکثر ظرفیت آن ۱۹۸۰۰ نفر بود.
ولادانا ووچینیچ (زاده ) خواننده و ترانه‌سرا صربستانی است.
او نماینده صربستان در یوروویژن ۲۰۲۲ بود.
پاتریک امت برک (Patrick Emmet Burke) (حدود سال ۱۸۳۰–۲۰ مه ۱۸۶۴)، حقوقدان، قانون‌گذاری ایالت میسوری و افسر جنگ داخلی بود. وی فرماندهی هنگ تیراندازان غربی و تیپ دوم، لشکر دوم سپاه شانزدهم ارتش تنسی را به‌عهده داشت.
برک، پسر والتر برک، در حدود سال ۱۸۳۰ در شهرستان تیپراری ایرلند متولد شد.Cemetery records, Calvery Roman Catholic Cemetery, St. Louis, Missouri. در دوران کودکی او، خانواده‌اش به سنت لوئیس ایالت میسوری نقل مکان نمود. در ۸ ماه آوریل سال ۱۸۴۶، به‌عنوان یک دانشجوی سکولار وارد مدرسهٔ علمیهٔ وینسنتی در سنت مری بارنز واقع شهر پری وپل ایالت میسوری شد. در ۱ آوریل سال ۱۸۴۸ با درجه ممتاز فارغ شد.Archival records of St Mary of the Barrens Seminary, DeAndreis-Rosati Memorial Archives, De Paul University.
برک به‌محض برگشت به سنت لوئیس، منشی شرکت حقوقی گلوور و ریچاردسون شد. در سال ۱۸۴۹ به کانون وکلای ایالتی میسوری پذیرفته شد. برک پس از انتصاب جان سی. ریچاردسون به‌عنوان قاضی دادگاه عالی میسوری در سال ۱۸۵۷، با ساموئل تیلور گلور (که رئیس کانون وکلای سنت لوئیس درنظر گرفته شده بود)، وارد همکاری شد.Colonel Patrick E. Burke obituary. June 6, 1864, MISSOURI DEMOCRAT newspaper.
برک به‌عنوان حامی جناح بینتون حزب دموکرات میسوری فعالیت‌های سیاسی خود را آغاز نمود که مخالف لغو قانون سازش میسوری و احتمال گسترش برده‌داری در قلمروهای غربی بود. در سال ۱۸۵۵، به عنوان دموکرات بنتون، عضو گروه سنت لوئیس در نوزدهمین مجمع عمومی میسوری انتخاب شد.
برک علاوه بر فعالیت‌های حقوقی و سیاسیش، در سازمان‌های شبه‌نظامی سنت لوئیس فعالانه شرکت می‌نمود. برک ستوان نخست دسته شبه‌نظامی نامور واشینگتن بلوز انتخاب شد و الی فوریه سال ۱۸۶۱ در این سمت خدمت نمود.Boyce, Joseph, "Military Organizations of St. Louis", manuscript, 1897, Missouri History Museum Library and Archives.
برک ظاهراً به دلیل دیدگاه جدایی‌طلبانهٔ اکثریت اعضای آن در ماه فوریه سال ۱۸۶۱ از واشینگتن بلوز استعفا داد. مدت کوتاهی پس از آن با سازمان مخفی داوطلبان طرفدار اتحادیه تحت سازماندهی فرانسیس پی. بلر. جونیر، عضو کنگره، ارتباط برقرار نمود. زمانی‌که در ماه مارس - آوریل سال ۱۸۶۱، داوطلبان به خدمت فدرال اعزام شدند، برک کاپیتان شرکت کی. پیاده‌نظام داوطلبانهٔ نخست میسوری (مدت سه ماه) گماشته شد.
برک در ۱۰ مارس سال ۱۸۶۱، در دستگیری شبه‌نظامیان داوطلب در کمپ جکسون در کنارهٔ غربی سنت لوئیس و شورش مرگبار متعاقب آن در خیابان شهر که به ماجرای کمپ جکسون معروف شد، شرکت نمود.
در بحبوبهٔ خشونت و تنش بحران جدایی میسوری، برک با کاترین مککی ۲۷ ساله، دختر یک جریب‌کش ثروتمند مرتبط با اعضای برجستهٔ فرانسوی نخبگان سنت لوئیس، ازدواج نمود. عقد ازدواج آن‌ها در ۲۸ ماه مه سال ۱۸۶۱ در کلیسای کاتولیک اسامپشن رومان توسط پی. جی ریان پدر، منعقد شد.Records of the Archive of the St. Louis Archdioceses and the Office of the Recorder of the City of St. Louis.
برک پس از درهم شکستن آتش‌بس پرایس - هارنی ترس در ۱۱ ژوئن با رهبری دسته کی، داوطلبان نخست میسوری، در عملیات جنگی موفقیت‌آمیز تصرف مرکز ایالت در شهر جفرسون و در نبرد کوچک اما مهم از نظر سوق الجیشی بونویل، در شکست نیروهای تجزیه‌طلب گارد ایالتی میسوری شرکت نمود.Report of Battle of Boonville, BG Nathaniel Lyon, "Official Records of the War of the Rebellion", Ser 1, Vol III, p13
برک در عملیات جنگی ارتشبد لاین در تعقیب سرلشکر استرلینگ پرایس، گارد ایالتی میسوری، شرکت نمود و در ۲ اوت سال ۱۸۶۱، در نبرد داگ اسپرینگ جنگید. در ۱۰ ماه اوت در جهنم خونین در نبرد ویلسون کریک جنگید و در گزارش رسمی سرلشکر اس.دی. استورگیس، به‌خاطر رهبریش در ضد حملهٔ فدرال که سبب استحکام خط فدرال در حملهٔ نهایی جنوب شد، از وی یادآوری شد.Report of Battle of Wilson's Creek, Major S.D. Sturgis, "Official Records of the War of the Rebellion", Ser 1, Vol III, p68
پس از عقب‌نشینی نیروهای فدرال به رولا، برک به سنت لوئیس برگشت و تحت فرمان ارتشبد جان سی. فریمونت، در سازماندهی مجدد پیاده‌نظام نخست میسوری در توپخانهٔ خفیفهٔ نخست میسوری، سهم گرفت.
برک (که درجهٔ کاپیتانی ایالت میسوری را داشت)، در اواخر سال ۱۸۶۱ درجهٔ «دائمی» استثنائی ستوان نخست در پیاده‌نظام سیزدهم ایالات متحده جدیداً ایجاد شده، تحت فرماندهی سرهنگ ویلیام تکسامه شرمن (اعتبار قبل از ۱۴ مه سال ۱۸۶۱)، به وی اعطاء شد.General Orders 1861.148. متعاقباً، اعتبار از ۲۴ اکتبر سال ۱۸۶۱، به کاپیتانی (ارتش دائمی) در پیاده‌نظام چهاردهم ایالات متحده، ارتقاء یافت.General Orders 1861.197.
برک در ماه ژوئن سال ۱۸۶۲، از طرف همیلتون روون گمبل، فرماندار استانی میسوری، سرهنگ پیاده‌نظام تیراندازان غربی-داوطلبان چهاردهم میسوری، گماشته شد. در ماه ژوئیه، فرماندهی تیراندازان غربی در شهر کرینت ایالت می‌سی‌سی‌پی را به‌عهده گرفت. این هنگ به‌خاطر جنگ سخت و بی انتظامی، شهرت متفاوت داشت. برک برای سازماندهی مجدد، حفاری و حرفه‌ای سازی یگانه هنگ چند ایالتی، تلاش کرد.
در ۳–۴ اکتبر سال ۱۸۶۲، برک شخصاً تیراندازان غربی را در زد و خوردهای شدید دو روزه در جریان نبرد دوم کرینت، رهبری نمود. پس از نبرد، برک از طرف ارتشبد ویلیام اس. روزکرانس، فرمانده کرینت، مسئول تأمین امینت شهر، زندانیان کنفدراسیون، دور افتادگان از یگان و رسیدگی به تلفات بزرگ هر دو ارتش، منصوب شد.Special Orders No 252, Headquarters Army of the Mississippi, Third Division, District of West Tennessee, "Original Records of the War of the Rebellion", Series 1, Vol XVII, Part 2, p265 and Boyce, Joseph, "Military Organizations of St. Louis", manuscript, 1897, Missouri History Museum Library and Archives.
در خلال یازده ماه آینده، برک فرماندهی ناحیهٔ نظامی کرینت را به‌عهده داشت. هنگ تحت فرماندهی برک، کمپ دیویس، پاسگاه دور افتاده حصار بندی شده در شش مایلی جنوب کرینت بود، ساخت. تیراندازان غربی و سایر نظامیان تحت فرماندهی برک، بر سمت قسمت‌های جنوبی می‌سی‌سی‌پی و آلابامای غربی عملیات اکتشافی انجام داده و یورش بردند.
در ماه دسامبر سال ۱۸۶۳، اکثریت سپاهیان هنگ (پیاده‌نظام {تیراندازان غربی} شصت و ششم داوطلب ایلینوی، فعلی) مجدداً برای سربازی نام‌نویسی کردند. در همان زمان اعضای هنگ با استفاده از بودجه شخصی خود، به خریداری تفنگ خودکار هنری شانزده فیره جدید، شروع نمودند. برک از این اقدام حمایت نمود که سرانجام ۲۵۰ قبضه از این اسلحه در یگان افزوده شد که دومین خریداری خصوصی بزرگ جنگ بود.Billby, Joseph G. , "A Revolution in Arms: A History of the First Repeating Rifles", Westholm Publishing, Yardley, Pennsylvania, 2006, p133
در ماه آوریل برک به فرماندهی تیپ دوم، لشکر سوم جناح چپ سپاه شانزدهم ارتش تنسی گماشته شد. تیپ وی متشکل از هنگ شصت و ششم ایلینوی، سواره نظام نهم ایلینوی، پیاده‌نظام دوازدهم ایلینوی و پیاده‌نظام هشتادو یکم اوهایو بود. این یگان‌ها از زمان نبرد فورت دونلسون با هم عملیات می‌کردند.This formation, commonly referred to as "Mersey's Brigade" operated together for most of the war. Originally under the command of Colonel (later Brigadier General) John McArthur, it operated under the command of German-American Brigadier General August Mersey in 1862 until Burke took command in 1864. At an earlier period, the brigade also included the 13th Missouri Infantry.
فینئاس بنینگ (Phineas Banning) (۱۹ اوت ۱۸۳۰–۸ مارس ۱۸۸۵)، تاجر، سرمایه‌گذار و کارآفرین آمریکایی بود.
او که به «پدر بندر لس آنجلس» شناخته می‌شد، یکی از مؤسسین شهرک ویلمینگتون در شهرستان لس آنجلس کالیفرنیا بود که براساس محل تولدش نامگذاری شده بود. انگیزه و جاه‌طلبی او اساس چیزی را بنا نهادند که بعدها به شلوغترین بنادر جهان مبدل گشت.
بنینگ در کنار عملیات تجارت محموله دلیجانی را بین سان پدرو و ویلمینگتون راه اندازی کرد و بعدها بین بانینگ کالیفرنیا که به افتخارش نامگذاری شده بود و یومای آریزونا.
او طی جنگ داخلی از تسلیم زمین به ارتش اتحادیه برای ساخت یک دژ در ویلمینگتون در «درام باراکس» اجتناب کرد. او یک سرتیپ را برای تیپ اول شبه‌نظامیان گماشت و عنوان ارتشبد را برای بقیه عمرش به کار برد.
بنینگ در ویلمینگتون دلاور بدنیا آمد، او هفتمین از یازده فرزند جان آلفورد بنینگ (۱۷۹۰–۱۸۵۱) و الیزابت لوبر (۱۷۹۱–۱۸۶۱) بود. او در سن ۱۳ سالگی به فیلادلفیا نقل مکان کرد تا با مؤسسه حقوقی بزرگترین برادرش کار کند. بنینگ در اواخر نوجوانی بر روی کارگاه کشتی‌سازی فیلادلفیا کار می‌کرد. در سن ۲۰ سالگی او برای ساخت مسیری به مقصد کالیفرنیای جنوبی که در آن زمان نامتعارف بود ثبت نام کرد.Krythe, M. (1957). "Port admiral: Phineas Banning." San Francisco: California Historical Society.
بنینگ در ۱۸۵۱ میلادی، پس از سفر دریایی و زمینی طولانی که شامل عبور از باریکه خاکی پاناما بود، قبل از سوار شدن بر کشتی دیگری به کالیفرنیا در سان پدروی کالیفرنیا وارد گردید. او که ۲۱ سال داشت بلند پرواز بوده و در روستای ماهیگیری سان پدرو کار می‌کرد. در ابتدا در مغازه و سپس راننده دلیجان در خطی بود که دهکده را با دهکده سرخپوستان لس آنجلس متصل می‌کرد، شهرکی با جمعیتی کمتر از ۲۰۰۰ نفر در بیست مایلی (سی کیلومتری) شمالی.Queenan, C. (1986). "Long Beach and Los Angeles: A tale of two ports". Northridge: Windsor Publications.
بنینگ برای یک دوره یک ساله در شورای مشترک لس آنجلس انتخاب شد که پیکره حاکمیتی شهر از ۱۰ مه ۱۸۵۸ تا ۹ مه ۱۸۵۹ میلادی بود."Chronological Record of Los Angeles City Officials, 1850–1938," compiled under direction of Municipal Reference Library, City Hall, Los Angeles (March 1938, reprinted 1966). "Prepared … as a report on Project No. SA 3123-5703-6077-8121-9900 conducted under the auspices of the Works Progress Administration."
بنینگ شرکت اسکان و ترابرد دریایی خویش را آغاز کرد. واگن‌های دلیجان بنینگ در دهه ۱۸۶۰ میلادی به شهر دریاچه نمک در زمین‌های طلای رودخانه کرن سفر می‌کرد، جایی که چیدمان نظامی جدیدی در یومای آریزونا در مناطق مسکونی مورمون‌ها در سن برناردینوی کالیفرنیا و در قوسی حول منطقه جنوبی کالیفرنیا در آنجا قرار داشت.
بنینگ متأثر از منافع تجاری حاصله از استقرار قرار نگرفت. او همچنین شروع به توسعه بندر و لنگرگاه‌ها در سن پدرو نمود. او این توسعه را از همان اوایل به عنوان مکان‌های تبادل غیرقانونی برای هیئت اعزامی کالاهای قاچاق طی دوره‌های اسپانیایی و مکزیکی شروع نموده و آنجا را به مکان تجاری مؤثری تبدیل نمود. بنینگ و گروهی از سرمایه‌گذاران کالیفرنیای جنوبی اواخر دهه ۱۸۵۰ میلادی ۶۴۰ جریب فرنگی (۲٫۶ کیلومتر مربع) از زمین‌های مجاور سن پدرو را برای توسعه بندر خریداری نمودند. خرید این زمین تحت عنوان «ویلمینگتون» بود، این نامگذاری برحسب محل تولد بنینگ در دلاور صورت پذیرفت و تأسیسات او به سرزمین بنینگ شناخته شد. بنینگ سودها را از شبکه‌های تجاری خود در امر توسعه مجتمع بندری ماهرانه تری برای ایجاد جاده‌ها، تلگراف‌ها و سایر خطوط ارتباطبی به لس آنجلس سرمایه‌گذاری کرد. در ۱۸۵۹ میلادی، اولین کشتی اقیانوس‌پیما در بندر لس آنجلس-ویلمینگتن پهلو گرفت و دهه ۱۸۶۰ میلادی نیز آغاز تجارت‌های دریایی بزرگ مقیاس بین سن پدرو و کشتی‌های لنگر گرفته در بخش‌های عمیقتر بندرگاه را به خود دید. بعد از لایروبی که توسط حکومت تأمین مالی گشت، عمق بندرگاه بیشتر شده و موج‌شکن‌هایی ایجاد شدند و موجب رشد و توسعه بندرگاه شد.
مجمع کنستانتین () در مبنای قسطنطنیه بی درنگ در خارج از دیوارهای شهر قدیمی بیزانس مهیا شد. این مرکز شهر جدید را معلوم می‌نمود و یک محل مرکزی در راستای مسه، جاده تشریفاتی اصلی شهر بود. مستدیر بود و دارای دو دروازه به یاد ماندنی در شرق و غرب بود. ستون کنستانتین که هنوز هم عمودی است و این روزا در ترکی به نام "جمبرلیتاس" شناخته می‌شود، در مرکز میدان برپا شد.
ستون در آغاز با مجسمه کنستانتین بزرگ (۳. ۳۰۶–۳۳۷) به نام آپولو تاج گذاری شد، ولی باد شدید در تاریخ ۱۱۵۰ باعث از پا در آمدن مجسمه و سه طبل بالای ستون شد و یک صلیب به آن اضافه شد. مکان توسط امپراتور بیزانس مانوئل اول کومننوس (ح. ۱۱۴۳–۱۱۸۰). در غیر این صورت این انجمن تا جنگ صلیبی چهارم در سال‌های ۱۲۰۳–۱۲۰۴ کما بیش دست نخورده باقی ماند. نخستین مجلس سنای شهر در پهلوی شمالی آن واقع شده بود. از منبع می‌دانیم که این میدان با جمعی مجسمه باستانی درست شده‌است، ولی تعیین ظاهر و مکان دقیق آنها غیرممکن است.
فروم در آتش‌سوزی که توسط سربازان جنگ صلیبی چهارم در تاریخ ۱۲۰۳ شروع شد، صدمه بسیاری دید. بعد از دزدی تاریخ ۱۲۰۴، مجسمه‌های باستانی تزئین شده توسط صلیبیون ذوب شدند.
"Liturgy and Architecture from the Early Church to the Middle Ages".
Albrecht Berger (1988). "Unterschungen zu den Patria Konstantinupoleos" (in German). Dr. Rudolf Habelt.
Sarah Bassett (2004). "The Urban Image of Late Antique Constantinople" (in English). Cambridge University Press
Wolfgang Müller-Wiener (1977). "Bildlexikon zur Topografie Istanbuls" (in German).
استکبار جهانی واژه‌ای در ادبیات رسمی نظام جمهوری اسلامی ایران است که مقامات این حکومت برای اشاره به کشورهای خارجی رقیب یا به گفته آنان دشمن استفاده می‌کنند. سید روح‌الله خمینی، بنیانگذار این نظام، ایالات متحده آمریکا را مظهر استکبار جهانی معرفی می‌کرد.
روز ۱۳ آبان در تقویم جمهوری اسلامی ایران به عنوان «روز مبارزه با استکبار جهانی» نام‌گذاری شده‌است. تبعید سید روح‌الله خمینی به ترکیه، گروگان‌گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا و روز دانش‌آموز در ۱۳ آبان اتفاق افتاده‌است.
همیشه برای من یا همیشه مال من یک فیلم عاشقانه و درام بریتانیایی-کانادایی محصول سال ۱۹۹۹ به نویسندگی و کارگردانی پل شریدر با بازی جوزف فاینز، گرچن مول و ری لیوتا است.
این فیلم در ۲۲ می ۲۰۰۱ به صورت دی‌وی‌دی منتشر شد.
«آلن ریپلی» دل باخته «الا» (گرچن مول) می‌شود و این دو رابطه‌ای را برقرار می‌کنند. پس از این که «الا» نزد شوهرش، «مارک برایس» (ری لیوتا) به بی وفایی خود اعتراف می‌کند، او به طرف صورت «آلن» شلیک می‌کند. اما «آلن» زنده می‌ماند و مدتی بعد با نام «مانوئل اسکما» (جوزف فاینز) بار دیگر با «مارک» و «الا» روبه رو می‌شود…
این فیلم در سن پترزبورگ، فلوریدا فیلمبرداری شده‌است.
گون‌گورموش یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در گرگر، آدیامان واقع شده‌است.
گورگن‌لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گرگر، آدیامان واقع شده‌است.
گوزل‌سو یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در گرگر، آدیامان واقع شده‌است.
لهری () یک کمون در استان خنیفره، بنی ملال خنیفرا، مراکش می‌باشد. در دوران آمارگیری تاریخ ۲۰۰۴، جمعیت این کمون ۹۴۲۴ نفر بود که در ۱۶۴۱ خانواده ساکن بودند.
لهری مکاننبرد معروف ۱۹۱۴ به همین اسم میان مهاجمان فرانسوی و جنگجویان زایانس بود.
کاش‌یازی یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در گرگر، آدیامان واقع شده‌است.
کسرتاش یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در گرگر، آدیامان واقع شده‌است.
کودتای نوامبر۱۹۶۳ عراق بین۱۳تا ۱۸ نوامبر۱۹۶۳ رخ داد که در پی اختلافات درون حزبی، افسران عراقی طرفدار ناصری کودتای نظامی را در حزب بعث رهبری کردند. اگرچه خود کودتا بدون خونریزی بود، اما ۲۵۰ نفر در اقدامات مرتبط کشته شدند.
پس از به دست گرفتن قدرت عراق در فوریه۱۹۶۳، اختلاف بین رهبران طرفدار و مخالف ناصر بعث، و همچنین بین رهبران ناسیونالیست پان عرب راست و چپ بعث، منجر به فروپاشی اولین دولت بعث عراق در نوامبر۱۹۶۳ شد. در حالی که۷۰۰۰ کمونیست عراقی در زندان باقی ماندند.
عبدالسلام عارف معاون سابق قاسم (که بعثی نبود) عنوان عمدتاً تشریفاتی رئیس‌جمهور را دریافت کرد، در حالی که ژنرال برجسته بعثی احمد حسن البکر بعنوان نخست‌وزیر معرفی شد. قدرتمندترین رهبر دولت جدید، دبیرکل حزب بعث عراق، علی صالح الساعدی بود که شبه نظامیان گارد ملی را کنترل کرد و قتل‌عام صدها-اگر نگوییم هزاران-مظنون به کمونیست و مخالفان پس از کودتا را سازماندهی کرد.
السعدی از اتحاد با سوریه حمایت کرد در حالی که جناح نظامی محافظه کارتر از «سیاست اول عراق» قاسم حمایت می‌کرد. جناح گرایی همراه با رفتار نامنظم گارد ملی جناح نظامی را به کودتا علیه رهبری حزب سوق داد."Revolt Fails In Iraq— Palace Hit; Former Aide Flees Nation", "Salt Lake Tribune" (Salt Lake City, UT), November 14, 1963, p1, p10البکر در تلاش برای نجات حزب، خواستار جلسه برای فرماندهی ملی حزب بعث بود اما این جلسه مشکلات حزب را تشدید کرد. افلاک که خود را رهبر جنبش بعثی پان عرب می‌دانست قصد خود را برای بدست گرفتن کنترل حزب بعث عراق اعلام کرد. جناح «عراق اول» خشمگین شد و عبدالسلام عارف صبر خود را با بعث از دست داد و حزب در ۱۸ نوامبر ۱۹۶۳ از دولت برکنار شد. ۱۲عضو بعث دولت مجبور به استعفا شدند وگارد ملی جایگزین شد گارد جمهوریخواه شد.
روز سه شنبه ۱۲ نوامبر السدی و ۱۸تن از همکاران حزب بعث وی به زور اسلحه توقیف و به مادرید پرواز کردند. روز بعد رادیو بغداد بدون ذکر السدی اعلام کرد که حزب حاکم بعثی اکنون توسط شورای ۱۵نفره به ریاست البکر رهبری می‌شود. چند دقیقه قبل از ساعت۱۱:۰۰رادیو از هوا خارج شد وجت‌های جنگنده کاخ ریاست جمهوری دربغداد را گرفتند و جمعیت زیادی از طرفداران السدی در بغداد تظاهرات کردند. تا بعدازظهر نیروهای نخست‌وزیر البکر کنترل خود را پس گرفتند. عصر روزبعد السدی در مادرید اعلام کرد که هشت تن از رهبران جدید بعث برکنار شده و به بیروت پرواز کرده‌اند و السدی با بعثی‌های سوری به بغداد بازمی‌گردد."Iraq Ousts 8 Leaders Of Its Coup— Exiled Strongman Due Back From Spain in Bewildering Twist", "Bridgeport (CT) Telegram", November 15, 1963 تا روز دوشنبه، نوامبر۱۸,عبدالسلام عارف رئیس‌جمهور عراق، برادرش، ژنرال تیپ عبدالرحمان عارف و حامیان ارتش عراق شبه نظامیان گارد ملی بعث را سرکوب کردند (که بین فوریه و اوت۱۹۶۳ از ۵۰۰۰به۳۴۰۰۰نفر افزایش یافته بود) و ستاد شبه نظامیان گارد ملی بعث را بمباران کردند در حالی که سایر افسران ارشد و حامیان عبدالسلام عارف مانند خالل جاسم الدباغ، سعید حمو، عبدالعزیز العقیلی و یونس عطار باشی کنترل لشکرهای چهارم و سوم را در دست گرفت و شبه نظامیان گارد ملی بعث را سرکوب کرد. السدی در شورای جدید گنجانده نشد و در تبعید ماند."Iraq's President Stages Coup, Claims Control— Forms New Council, Nips Socialist Camp", "Salt Lake Tribune", November 18, 1963, p1
در نتیجه، اولین دولت بعث سرنگون شد و دولت جدید طرفدار ناصری به ریاست عبدالسلام عارف بعنوان رئیس دولت تأسیس شد. حزب سوسیالیست عربی بعث عراق بهمراه سایر احزاب سیاسی ممنوع شد و اتحادیه عرب سوسیالیست عراق تنها حزب قانونی در جمهوری عراق اعلام شد.
کیلیچ یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در گرگر، آدیامان واقع شده‌است.
امید گلزاده چهره‌پرداز ایرانی است. او برای فیلم‌های برف آخر و شادروان توانست سیمرغ بلورین بهترین چهره‌پردازی چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر را بدست آورد.
کوکلوجه یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در گرگر، آدیامان واقع شده‌است
ریچارد ویلسون آوستین (Richard Wilson Austin) (زادهٔ ۲۶ اوت ۱۸۵۷ – درگذشتهٔ ۲۰ آوریل ۱۹۱۹)، سیاستمدار، وکیل و دیپلمات آمریکایی بود. او از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۹ به عنوان یک جمهوری‌خواه در مجلس نمایندگان ایالات متحده خدمت کرد و نماینده حوزه انتخابیه دوم تنسی بود. آوستین قبل از تصدی خود در کنگره، از سال ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۶ به عنوان مارشال ایالات متحده کار کرد و از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۷ به عنوان کنسولگر ایالات متحده در گلاسکو، اسکاتلند خدمت نمود."Richard Wilson Austin," "Men of Affairs in Knoxville" (Knoxville Lithographing Company, 1917). Accessed at the McClung Digital Collection, 16 August 2013.
آوستین در ۲۶ اوت ۱۸۵۷ در دکیتور، آلاباما به دنیا آمد. وی پسر جان و مری (پارکر) آوستین است. آوستین در مدارس دولتی شهرستان لودون، تنسی تحصیل کرد و در دانشگاه تنسی در رشته حقوق به تحصیل پرداخت. وی در سال ۱۸۷۸ در کانون وکلای دادگستری پذیرفته شد و دفتر حقوقی خود را در ناکسویل، تنسی راه‌اندازی کرد.
آوستین از سال ۱۸۷۹ تا ۱۸۸۱ به عنوان کارمند اداره پُستِ واشینگتن دی سی خدمت کرد. او از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۳ در طول کنگره چهل و هفتم به عنوان معاون حاجب مجلس نمایندگان ایالات متحده در زمان متحد سیاسی آینده خود، والتر پی. براونلو، خدمت کرد. آوستین از سال ۱۸۸۳ تا ۱۸۸۵ مأمور ویژه وزارت جنگ بود. در سال ۱۸۸۵ در ناکسویل به کار روزنامه مشغول شد. سپس به دکیتور، آلاباما بازگشت و به حرفه وکالت ادامه داد. او در سال ۱۸۸۸ منشی خصوصی نماینده کنگره لئونیداس سی هوک از تنسی و وکیل شهر دکیتور، آلاباما بود.
در سال ۱۸۹۰ آوستین برای کرسی منطقه ۸ آلاباما در مجلس نمایندگان ایالات متحده نامزد شد، اما این منصب را به جوزف ویلر، ژنرال سابق کنفدراسیون، با ۱۶۸۲۱ رأی در مقابل ۱۲۰۷۶ رأی باخت.Alabama District 8: 1890, Our Campaigns. Retrieved: 17 August 2013. در سال ۱۸۹۲ او نماینده کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در مینیاپولیس بود و در سال ۱۸۹۳ به ناکسویل بازگشت تا مجله جمهوری‌خواه ناکسویل را ویرایش کند.
پس از مرگ لئونیداس هوک در سال ۱۸۹۱، حزب جمهوری‌خواه تنسی به تدریج به دو جناح متخاصم تقسیم شد: یکی به رهبری براونلو که آوستین از آن حمایت می‌کرد و دیگری به رهبری نماینده سابق کنگره، هنری کلی ایوانز از چاتانوگا که از حمایت نیول، تاجر چاتانوگا برخوردار بود. در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در سال ۱۸۹۶، آوستین و براونلو به خنثی کردن تلاش ایوانز برای نامزدی معاونت ریاست جمهوری کمک کردند. براونلو در اواخر همان سال به عنوان نماینده منطقه ۱ به کنگره راه یافت. رئیس‌جمهور، ایوانز را برای مدیریت دفتر کل پُست در نظر گرفت، اما این انتصاب تا حدی به دلیل تأثیر براونلو و آوستین، به جیمز اِی. گری از مریلند رسید.Phillip Langsdon, "Tennessee: A Political History" (Franklin, Tenn. : Hillsboro Press, 2000), pp. 227-229.
رئیس‌جمهور مک کینلی در سال ۱۸۹۷، آوستین را به سمت مارشال ایالات متحده برای ناحیه شرقی تنسی منصوب کرد. یکی از برجسته‌ترین اقدامات آوستین به عنوان مارشال، ترتیب دادن عملیات ناموفق برای دستگیری مجدد تبهکاری به نام کید کری بود که از زندان ناکسویل فرار کرده بود. این مأموریت در ژوئن ۱۹۰۳ انجام شد.Mark Smokov, "He Rode with Butch and Sundance: The Story of Harvey (Kid Curry) Logan" (University of North Texas Press, 2012), pp. 268-270.
در سال ۱۹۰۴ آوستین برای کرسی کنگره منطقه ۲ تنسی نامزد شد، اما در انتخابات مقدماتی به ناتان دبلیو هیل که از حمایت بلوک ایوانز- سندرز برخوردار بود، باخت.Langsdon, "Tennessee: A Political History", p. 240. در سال ۱۹۰۶، آوستین به عنوان کنسولگر ایالات متحده در گلاسکو، اسکاتلند منصوب شد. او تا نوامبر ۱۹۰۷ در این سمت باقی ماند و پس از استعفای خود، به تنسی بازگشت تا برای ورود به کنگره، مبارزات انتخاباتی دیگری را برگزار کند.
در سال ۱۹۰۸، نزاع بین جناح‌های ایوانز- سندرز و براونلو-آوستین تشدید شد. این درست زمانی اتفاق افتاد که تاجر قدرتمند ناکسویل، ویلیام جی. الیور، دوست براونلو و آوستین، گروهی از افراد مسلح را به کنوانسیون حزب ایالتی در نشویل فرستاد. در این درگیری سندرز ضرب و شتم شد و افراد مسلح، حامیان او را فراری دادند. جناح براونلو که مصمم به شکست دادن هیل بود، خود را با از حزب دموکرات ایالت همسو کرد. در آن زمان جناح مالکوم پترسون با اختلافی مشابه بین هواداران خود و حامیان رقیبش از فرمانداری، ادوارد دبلیو. کارمک مواجه بود. جمهوری‌خواهان حامی براونلو پیشنهاد دادند که برای منصب فرمانداری به پترسون رأی بدهند و در مقابل، دموکرات‌های حامی پترسون در انتخابات منطقه ۲ کنگره به آوستین رأی بدهند. در نتیجه این حمایت، آوستین در روز انتخابات با ۱۵۳۳۷ رأی در مقابل ۱۴۵۲۸ رأی از هیل پیشی گرفت.Langsdon, "Tennessee: A Political History", pp. 251-253.Richard W. Austin, Our Campaigns. Retrieved: 17 August 2013.
هیل و حامیانش از روی عصبانیت تلاش کردند تا مانع همکاری آوستین با جمهوری‌خواهان مجلس نمایندگان شوند، اما در رسیدن به این موفق نبودند. جان چیلز هوک که به‌طور کلی حامی جناح ایوانز- سندرز بود، پترسون را متقاعد کرد که از آوستین و براونلو حمایت نکند. با این حال، این حرکت به‌جا نبود، زیرا محبوبیت پترسون به دلیل اقدامات او پس از تیراندازی کوپر-کارمک به شدت کاهش یافت. در حالیکه هیل از حمایت هوک و مجله بانفوذ «ناکسویل ژورنال» برخوردار بود، رئیس‌جمهور ویلیام هاوارد تافت نیز حامی آوستین بود.Langsdon, "Tennessee: A Political History", pp. 261-265. پس از برگزاری یک کمپین وحشیانه در سال ۱۹۱۰، آوستین توانست با اختلاف ۱۵۷۶۱ رأی در مقابل ۱۱۷۵۵ رأی، دوباره هیل را شکست دهد.
در سال ۱۹۱۲، جمهوری‌خواهان دوباره دچار اختلاف شدند. در این میان، برخی به تافت وفادار ماندند و برخی دیگر از تئودور روزولت و فهرست نامزدهای حزب مترقی حمایت کردند. در انتخابات منطقه ۲ کنگره، آوستین به تافت وفادار ماند و از گروه جمهوری‌خواهان نامزد شد. دبلیو اچ. بوترام که از حمایت جان چیلز هوک و وکیل ناکسویل هیو بی لیندسی برخوردار بود، از گروه حزب مترقی نامزد شد.جی.سی. جی ویلیامز نیز نامزد حزب دموکرات شد. اگرچه روزولت در منطقه ۲ از تافت پیشی گرفت، اما آوستین با کسب ۱۲۷۱۲ رأی در مقابل ۷۰۲۵ رأی برای بوترام و ۶۶۸۱ رأی برای ویلیامز. به راحتی دوباره انتخاب شد.Langsdon, "Tennessee: A Political History", pp. 278-280.
آوستین به راحتی در سال ۱۹۱۴ و ۱۹۱۶ انتخاب شد. در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در سال ۱۹۱۶، او با فرمانده سابق، بن دبلیو هوپر (یکی از متحدان سندرز)، بر سر نمایندگی ایالت در کمیته ملی آشکارا درگیر شد."Official Report of the Proceedings of the Sixteenth Republican National Convention," (Tenny Press, 1916), p. 104. دشمنی مداوم هوک، سندرز و هوپر سرانجام در انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواهان در مارس ۱۹۱۸، زمانی که آوستین برای نامزدی به جی. ویل تیلور، رئیس حزب ایالتی، باخت، تأثیر منفی خود را نشان داد.Langsdon, "Tennessee: A Political History", pp. 288-296.
آوستین که متحد تافت بود، در طول پنج دوره حضور خود در کنگره، عموماً از اقدامات حمایتی مانند وضع تعرفه بر واردات خارجی حمایت کرد."Credit & Financial Management", Volume 16 (1916), p. 155. آوستین در فوریه ۱۹۱۱، در یادبود براونلو که سال قبل درگذشته بود، در مجلس سخنرانی کرد."Address of Mr. Austin, of Tennessee," "House Documents for the 61st Congress", December 5, 1910 - March 4, 1911, p. 40. وی در سال ۱۹۱۵، از یک سیستم مبادله ملی حمایت کرد که جویندگان کار را به صاحب‌کاران متصل می‌کرد.Udo Sautter, "Three Cheers for the Unemployed: Government and Unemployment Before the New Deal" (Cambridge University Press, 1991), p. 83. در طول مناظره مجلس در مورد اصلاحیه نوزدهم در ژانویه ۱۹۱۸، آوستین، با اشاره به نماینده کنگره، ژانت رانکین از مونتانا، استدلال کرد: «برجسته‌ترین، بهترین و قوی‌ترین شاهد موفقیت حق رأی زنان در این مجلس به کارنامه درخشان همکار ما از مونتانا گره خورده که احترام، اعتماد و تحسین اعضاء و مقامات این مجلس را برانگیخته است».Norma Smith, "Jeannette Rankin, America's Conscience" (Montana Historical Society, 2002), p. 125.
آوستین در ۲۰ آوریل ۱۹۱۹، تقریباً یک ماه پس از پایان آخرین دوره کاری خود در کنگره، در واشینگتن دی سی درگذشت. او در گورستان اُلد گری در ناکسویل، تنسی به خاک سپرده شد.
سترورلیکس ( ،)، یا سترورلیکس استات ( ،)، که با نام تجاری Cetrotide فروخته می‌شود، یک آنتاگونیست تزریقی هورمون آزادکننده گنادوتروپین(GnRH) است. این دارو از نظر شیمیایی یک دکاپپتید سنتزی است که در تولید مثل کمکی برای مهار افزایش زودرس هورمون لوتئینی استفاده می‌شود. این دارو با مسدود کردن عملکرد GnRH بر هیپوفیز عمل می‌کند، بنابراین به سرعت تولید و عملکرد هورمون لوتئینی (LH) و هورمون محرک فولیکول (FSH) را سرکوب می‌کند. علاوه بر این، سترورلیکس را می‌توان برای درمان سرطان‌های حساس به هورمون از جمله پروستات و پستان (در زنان قبل از یائسگی) و برخی اختلالات خوش‌خیم زنان (اندومتریوز، فیبروم رحم و نازک شدن آندومتر) استفاده کرد. به صورت مضرب ۰٫۲۵ میلی‌گرم تزریق زیر جلدی روزانه یا به صورت تک دوز ۳ میلی‌گرم تزریق زیر جلدی، تجویز می‌شود. مدت زمان مصرف ۳ میلی‌گرم تک دوز، چهار روز است. اگر گنادوتروپین جفتی انسانی (hCG) طی چهار روز تجویز نشود، روزانه ۰٫۲۵ میلی‌گرم دوز شروع می‌شود و تا زمان تجویز hCG ادامه می‌یابد.