moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این پرنده ۱۴ سانتی‌متر طول دارد. پرنده نر با زیر تنه صورتی مایل به قرمز، پشت خاکستری، تارک سیاه، نوار پهن سفید روی بال و نوک سیاه و سخت، به آسانی شناخته می‌شود. پرنده ماده رنگ متفاوتی دارد و با زیرتنه نخودی مایل به قهوه‌ای و زرق و برق کمتری از پرنده نر دیده می‌شود. در پرواز دمگاه سفید هردو جنس نمایان می‌شود. پرنده جوان بدون سیاهی روی سر بوده و با دمگاه نخودی و زیرتنه قهوه‌ای دیده می‌شود و در پاییز شبیه پرنده ماده بالغ است. معمولاً ساکت است و خود را پنهان می‌سازد و هرگز به صورت گروهی دیده نمی‌شود. پروازش موجی‌وار است. این پرنده در ایران بومی بوده و به تعداد اندک در مناطق جنگلی، باغ‌ها و کشتزارها و بیشه‌ها دیده می‌شود.
سِهرِه طلایی، است در زبان انگلیسی به آن «سهرهٔ طلایی اروپایی» گویند.
در کشورهای مختلف از این پرنده به عنوان پرنده آوازخوان استفاده می‌شود همانند زیرگونه خود قناری (حتی سهره و قناری را باهم در قفس جفت می‌کنند تا دورگه‌ای زیبا، خوش‌آواز و با آوازی زیبا مانند قناری و طولانی مثل سهره) و به همین دلایل از طبیعت صید و زنده‌گیری می‌شوند که آسیب‌های زیادی به این پرنده و منطقه زیست این پرنده وارد می‌کند. سهره‌های مناطق مختلف شکل، اندازه و مخصوصاً اوازهای مختلفی دارند که این مورد باعث تفاوت قیمت پرنده مناطق مختلف می‌شود.
سهره‌های ایران به دو دسته طلایی (کرمانی) و سرسیاه هستند که آوازهای آنها باهم متفاوت است. آوای سهره کرمانی کمی سریع‌تر از نوع دیگر می‌باشد.
سهره کرمانی نوک کشیده‌تر دارد و رنگ غالب بدن خاکی رنگ است و فر سینه کم است یا ندارد و سر این پرنده فقط گل قرمز دارد و خبری از سیاهی روی سر و سفیدی گونه نیست.
سهره سر سیاه رنگ بدن خاکی و سفید داری پرهای فر روی سینه، شاهپر سیاه و رنگ زرد روی بال‌ها که بین سر سیاه و کرمانی مشابه هست و فقط اندازه و شدت رنگ ان فرق دارد.
زیرگونه ترکی آن niediecki در ترکیه، قبرس، خاور دور، شمال عراق تا کوه‌های زاگرس و جنوب ایران و همچنین در مصر پراکنده‌است و زمستان‌ها به سوی مناطق جنوبی تا صحرای سینا و مصر و شمال جزیره عرب مهاجرت می‌کند. زیرگونه ایرانی آن loudoni در استان آذربایجان وشمال ایران و جنوب دریای خزر زندگی می‌کند و در زمستان‌ها به مناطق میانه عراق وجنوب آن مهاجرت می‌کند.
این پرنده در طبیعت به صورت گروهی زندگی می‌کند که تعداد افراد این گروه‌ها گاهی به صد پرنده می‌رسد. این پرندگان در ماه‌های مه تا ژوئیه به جستجوی غذا و پناهگاه می‌باشد. یک تا دوبار در سال تخم می‌گذارد و لانه خود را در دره‌ها ویا لابه لای درختان کم ارتفاع و کوچک می‌گذارد و در هر بار ۴ تا ۵ تخم می‌گذارد. این پرنده از پرندگان مهاجر به‌شمار می‌رود.
سهره طلایی در محدوده گسترده‌ای از اروپای غربی، بریتانیا تا جزایر قناری و شمال آفریقا تا خاورمیانه و از ناحیه شرق تا ژاپن پراکنده‌است.
سهره طلایی یکی از محبوب‌ترین انواع سهره‌ها در اروپا به‌شمار می‌رود و این امر به علت رنگ‌آمیزی زیبا و نغمه‌های خوش این پرنده می‌باشد.
آکیم میخائلوویچ تامیروف ; (با نام ارمنی هُواکیم تامیریانتس () ۲۹ اکتبر ۱۸۹۹ – ۱۷ سپتامبر ۱۹۷۲) اولین برنده جایزه گلدن گلوب برای بهترین بازیگر مکمل مرد بود.
آکیم تامیروف در سال ۱۸۹۹ در یک خانواده ارمنی در تفلیس، گرجستان (شوروی سابق) زاده شد. در مدرسه درام تئاتر هنر مسکو آموزش دید.
در سال ۱۹۲۳ به همراه توری از بازیگران وارد آمریکا شد و با اینکه لهجه غلیظ روسی داشت، توانست پیشه‌ای در هالیوود برای خود دست و پا کند.
اکسکاواتور بیل چرخشی ()، یکی از بزرگ‌ترین ماشین‌های حفاری و استخراج در جهان است. این ماشین غول پیکر، با کمک بیل‌های (جام‌ها) خود قادر است به‌طور پیوسته در زمین‌های نرم و نیمه سخت به کندن زمین و استخراج کانسارها بپردازد.
بیل‌های این ماشین به دور یک چرخ بزرگ نصب شده‌اند و با چرخش پیوستهٔ چرخ، ماشین توانایی کندن زمین را دارد و خاک و سنگ استخراج شده به روی نوار نقالهٔ دستگاه ریخته شده و به پشت سر دستگاه و محل بارگیری انتقال پیدا می‌کند.
یکی از نمونه‌های جالب این دستگاه در کشور آلمان ساخته شده. (آلمان یکی از سازنده‌های اصلی این دستگاه است)
اکسکاواتور بیل چرخشی آلمانی بزرگترین ماشین متحرک جهان می‌باشد با سرعت ۰٫۶ کیلومتر بر ساعت، وزن ۴۵ هزار تن، طول ۲۴۰ متر، ارتفاع ۹۰ متر، قطر چرخ حفاری ۲۶ متر، دارای ۲۸ بیل، با توانایی استخراج روزانهٔ ۲۰۰ هزار تن!
طراحی این غول حفاری ۵ سال طول کشید و ۵ سال هم‌زمان صرف ساختن آن شد تا در سال ۱۹۷۸ این ماشین آمادهٔ بهره‌برداری در معدن روباز زغال سنگ گشت.
ماندارین‌ها در سال ۱۹۵۴ توسط سیمون دو بووار نوشته شد. این رمان یکی از معروفترین رمان‌های سیمون دو بووار است. در سال ۱۹۵۴ جایزه گنکور را به خود اختصاص داد. در این رمان سیمون دوبوار طرز فکر گروهی از روشنفکران فرانسوی را که خود نیز مدتی در میان آنان بوده‌است را بعد از جنگ جهانی دوم و شروع جنگ سرد و جنگ الجزایر به نمایش می‌کشد و موجبات انتخاب راه سیاسی آنان را شرح می‌دهد.مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی http://en.wikipedia.org/wiki/The_Mandarins بخشی از این کتاب روابط خصوصی سیمون دو بووار و نلسون آلگرن را به تصویر می کشد و انتشار آن باعث رنجش آلگرن شد.
این کتاب در لیست روزنامه گاردین ( ۱۰۰۰ رمان که هر شخص باید بخواند) قرار دارد.
ترجمه فارسی این رمان با نام "ماندارن‌ها" توسط پرویز شهدی انجام و نشر دنیای نو آن را در سال ۱۳۸۲ منتشر کرد.
بُودا دومین شهر بزرگ استان لوبایه در جنوب غربی کشور آفریقای مرکزی می‌باشد.
جمعیت آن بیش از بیست هزار نفر است.
از شهرهای استان لوبای در کشور آفریقای مرکزی
شرکت ملی راه‌آهن روسیه در سال ۱۸۳۰ تشکیل شد.
بر اساس آمار سال ۲۰۰۷ اتحادیه بین‌المللی راه آهن‌ها، شرکت راه‌آهن روسیه دارای ۸۴۱۵۸ کیلومتر شبکه ریلی و ۳۶۰۸۲ کیلومتر راه‌آهن دوخطه و ۴۲۰۰۶ کیلومتر راه‌آهن برقی می‌باشد.
این شرکت دارای ۱۲۰۶۳ لکوموتیو، ۹۴۹۴ خودکشش، ۳۳۹۵۵ واگن مسافری، و ۵۶۶۸۰۲ واگن باری است.
عملکرد بار و مسافر نیز به شرح زیر است.
بر اساس آمار اتحادیه بین‌المللی راه‌آهن‌ها در سال ۲۰۰۷، کشور روسیه با ۱۷ میلیون کیلومتر مساحت و ۱۴۲ میلیون جمعیت دارای ۸۴۱۵۸ کیلومتر شبکه ریلی ۳۶۰۸۲ کیلومتر مسیر دوخطه و ۴۲۰۰۶ کیلومتر مسیر برقی بوده‌است.
تعداد ۱۲۰۶۳ دستگاه لکوموتیو ۹۴۹۴ ست خودکشش، ۳۳۹۵۵ دستگاه سالن مسافری و ۵۶۶۸۰۲ دستگاه واگن باری ملکی داشت.
تعداد پرسنل این شرکت ۱۱۲۸۰۰۰ نفر بود با ۱ درصد کاهش نسبت به سال قبل.
قطار کیلومتر ۱۶۱۶ میلیون و تن کیلومتر ناخالص برابر ۴۰۸۶ میلیارد.
در بخش مسافری ۱۲۸۰ میلیون مسافر و ۱۷۳ میلیارد نفر کیلومتر
در بخش باری ۱۳۴۴ میلیون تن بار و ۲۰۹۰ میلیارد تن کیلومتر را جابجا نموده‌است.
عرض خط این راه‌آهن ۱۵۲۰ میلی‌متر، بار محوری آن ۲۳ تن، و ارتفاع مجاز ناوگان ۴٫۷ و عرض واگن‌ها ۳٫۲۵ می‌باشد.
حداکثر وزن قطارها در روسیه حدود ۸۰۰۰ تن و طول قطارها حداکثر ۱۵۰۰ متر می‌باشد.
قلاب کشش در روسیه از نوع SA۳ با کشش ۱۲۰ تن نیرو می‌باشد و مشابه قلاب‌های اتوماتیک اروپا و ایران است.
ریل‌های روسیه اغلب از نوع ۶۵ کیلویی و ۵۰ کیلویی می‌باشد.
تعداد تراورس ۱۸۴۰ تا ۲۰۰۰ اصله بر کیلومتر است.
حداکثر سرعت مجاز مسافری در راه‌آهن روسیه ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت و در مسیر مسکو سن‌پترزبورگ ۲۵۰ می‌باشد.
بین مسکو و سن پترزبورگ راه اهن سریع‌السیر جدیدی با سرعت ۳۵۰ در حال احداث است.
خطوط برقی راه‌آهن روسیه از نوع جریان مستقیم ۳ کیلوولت به طول ۱۸۸۰۰ کیلومتر و جریان متناوب ۲۵ کیلوولت به طول۲۱۵۰۰ کیلومتر می‌باشد.
در حمل و نقل بار در ۱۰ ماه اول ۲۰۰۳، راه اهن ۱۳۶۸ میلیارد تن کیلومتر، ۱۴۴ میلیارد توسط جاده۱۴۴ میلیارد تن کیلومتر و در دریا۷۳۷ میلیارد تن کیلومتر و از طریق هوایی ۲۱ میلیارد تن می‌باشد.
تعداد مسافر حمل شده در کیلومتر به وسیلهٔ راه اهن۱۳۳۷ میلیارد نفرکیلومتر حمل و نقل زمینی ۱۹۳۱ میلیارد نفرکیلومتر ودریایی ۰٫۵ میلیارد نفرکیلومتر وهوایی۶۱ میلیارد نفرکیلومتر می‌باشد.
پیشینه راه‌آهن روسیه به سال ۱۸۳۱ و ایجاد راه‌آهن باز می‌گردد. واگن‌های قطار در این خط آهن به وسیلهٔ اسب کشیده می‌شد.
دومین خط آهن روسیه در ۷ دسامبر ۱۸۳۵ بین دو شهر مسکو و سن پترزبورگ ایجاد شد ونام گرفت. در این خط آهن از قطارهای بخار استفاده می‌شد.
سومین خط آهن روسیه، در سال ۱۸۳۹ بین دو شهر کشیده شد. پس از آن به سرعت خطوط راه‌آهن در روسیه کشیده شد. به‌طوری‌که تا سال ۱۸۴۵، بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر خط آهن در روسیه کشیده شد و ده سال بعد این رقم به هشت هزار کیلومتر رسید. پس از جنگ جهانی اول این شرکت‌ها با هم ادغام شدند و در مجموع «دویچه رایش بان» (راه آهن متعلق به امپراتوری آلمان) نامیده شدند.
در دوران جنگ جهانی دوم شرکت کل راه‌آهن روسیه در واقع اداره کل دولتی قطارهای روسیه در زمان حکومت بود. ولی از پایان جنگ جهانی دوم به بعد این راه‌آهن به دو شرکت
راه آهن روسیه دارای مرکز تحقیقات بسیار گسترده‌ای است به نام ونیژت که استانداردها و آزمایش‌های و محصولات جدید را بر عهده دارد.
ru/index.html
دانشگاه راه‌آهن روسیه متعلق به راه‌آهن بوده و زیر نظر وزارت علوم روسیه در چندین شهر از جمله مسکو، سن پترزبورگ و وارونژ شعبه دارد.
موزه راه‌آهن در روسیه در چندین شهر وجود دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها در سن پترزبورگ قرار دارد.
سایت رسمی راه‌آهن روسیه
سامانه ماهواره‌ای ناوبری جهانی (GNSS یا Global Navigation Satellite System یا به اختصار سمنج) سیستم‌هایی هستند که به گیرنده‌های کوچک اجازه می‌دهند تا موقعیت خود را (طول، عرض و ارتفاع جغرافیایی) با خطای چند متری مشخص کنند. این قابلیت از طریق انتقال امواج رادیویی بین دستگاه و ماهواره صورت می‌گیرد. ایستگاه‌های ثابت زمینی می‌توانند برای محاسبه بسیار دقیق زمان برای آزمایش‌های علمی استفاده شوند.
در حال حاضر، سامانه موقعیت‌یاب جهانی (GPS) تمام فعال متعلق به آمریکاست که NAVSTAR نام دارد و در حال تقویت است. سامانهٔ گلوناس (GLONASS)متعلق به روسیه در حال تقویت است تا به اهداف نظامی و تجاری خود دست یابد. کشور چین اعلام کرده تا سال ۲۰۱۵ سیستم موقعیت‌یاب محلی Beidou را با سیستم ناوبری جهانی خود یعنی COMPASS ترکیب می‌کند. سیستم ناوبری اتحادیه اروپا با نام گالیلئو (Galileo) در مرحله توسعه‌است و اکنون فعال است.
یک سیستم ناوبری ماهواره ای با پوشش جهانی ممکن است یک سیستم ماهواره ای ناوبری جهانی (سمنج یا GNSS) نامیده شود. از سپتامبر ۲۰۲۰، سیستم موقعیت‌یابی جهانی ایالات متحده (GPS)، سیستم ماهواره ناوبری جهانی روسیه (GLONASS)، سیستم ماهواره ای ناوبری BeiDou چین و گالیله اتحادیه اروپا سمنج‌های کاملاً عملیاتی هستند. سیستم ماهواره Quasi-Zenith ژاپن یک سیستم تقویت ماهواره ای مبتنی بر GPS (ایالات متحده) برای افزایش دقت GPS است و ناوبری ماهواره ای مستقل از GPS برای سال ۲۰۲۳ برنامه‌ریزی شده‌است. سیستم ماهواره ای ناوبری منطقه ای هند (IRNSS) قصد دارد در طولانی مدت به یک نسخه جهانی گسترش یابد. ادغام سیستم موقعیت‌یابی جهانی ایالات متحده (GPS) و سیستم ماهواره ناوبری جهانی روسیه (GLONASS) اولین بار توسط جواد اشجعی انجام گرفت.
GNSSها بر اساس میزان دقتی که دارند همچنین قابلیت نظارت آن‌ها برای استفاده عموم به رده‌های زیر تقسیم می‌شوند:
نیازهای سیستم‌های فعلی، DECCA، LORAN و Omega بودند که از ایستگاههای فرستنده رادیویی موج بلند زمینی به جای ماهواره استفاده می‌کردند. این سیستم‌های ناوبری، یک پالس رادیویی از ایستگاه مادر سپس سایر ایستگاههای تابع ارسال می‌کردند. اختلاف بین ارسال و دریافت در ایستگاههای تابع با دقت کنترل می‌شدند که به گیرنده‌ها امکان می‌دادند تا اختلاف بین دریافتها و ارسالها را تشخیص دهند. از این طریق فاصله تا هر ایستگاه و در نتیجه موقعیت گیرنده مشخص می‌شد.
اولین سیستم ناوبری ماهواره‌ای Transit نام داشت که در دهه ۱۹۶۰ میلادی توسط ارتش ایالات متحده ساخته شد. نحوه کار این سیستم بر اساس اثر داپلر (Doppler effect) استوار بود. به این صورت که ماهواره‌هایی که در یک مدار مشخص در حرکت بودند سیگنال‌هایی را در فرکانسهای معین ارسال می‌کردند. فرکانس دریافتی به صورت واضحی با فرکانس ارسالی تفاوت دارد که آنهم به‌دلیل حرکت مشخص ماهواره بود. با بررسی این فرکانسها در یک زمان بسیار کوتاه موقعیت تقریبی گیرنده مشخص می‌شد که بعدها شیوه‌های اندازه‌گیری با دخیل کردن چندین پارامتر از جمله حرکت مداری ماهواره دقیقتر شد.
قسمتی از اطلاعات ارسالی مربوط به اطلاعات مداری دقیق است. برای اطمینان از دقت بالا، رصدخانه نیروی دریایی آمریکا (USNO) دائماً مسیر حرکت این ماهواره‌ها را زیرنظر دارد. اگر ماهواره‌ای کمی از مدار منحرف شد، این سازمان اطلاعات لازم را برای اصلاح مسیر ارسال می‌کند.
سیستم‌های امروزی بسیار دقیقتر و کارآمدتر هستند. ماهواره سیگنال‌هایی ارسال می‌کند که اطلاعات موقعیت ماهواره و زمان دقیق ارسال سیگنال را دارد. موقعیت ماهواره در قالب پیامهای داده‌ای ارسال می‌شود که حاوی کدی است که به عنوان مرجع زمانبندی استفاده می‌شود. ماهواره‌ها از ساعت‌های اتمی برای هم‌زمان‌سازی بین همدیگر استفاده می‌کنند. گیرنده زمان ارسالی ماهواره را با زمان داخلی خود مقایسه کرده و فاصله ماهواره تا خود را اندازه می‌گیرد. این مقایسه با ماهواره‌های دیگر در ارتباط با این گیرنده انجام می‌شود و سپس محل دقیق گیرنده مشخص می‌شود.
هر اندازه‌گیری مسافتی، موقعیت گیرنده تا فرستنده را روی یک کره مشخص می‌کند. در مورد گیرنده‌هایی که با سرعت بالا حرکت می‌کنند، موقعیت امواج ارسالی آن‌ها تغییر می‌کند. همچنین اطلاعات دریافتی از ماهواره‌ها نیز متفاوت است. ضمناً سرعت امواج رادیویی در برخی لایه‌های جو از جمله یونوسفر کمتر است که بستگی به زاویه ماهواره به گیرنده دارد. آسانترین راه حل اینست که در هر لحظه ۴ ماهواره در معرض دید گیرنده باشند. در حالت بهتر ترکیب ماهواره‌ها با ایستگاه‌ها و استفاده از تکنیکهایی چون غربال کالمن (Kalman filtering) برای انجام محاسبات دقیقتر در شرایط سخت تر و پیچیده تر، بهترین جواب را خواهد داد.
GNSS در اصل برای کاربردهای نظامی طراحی شده‌اند. ناوبری ماهواره‌ای به ارتشها این امکان را می‌دهد تا سلاح یا موشک خود را با دقتی فوق العاده به هدف بزنند که این امر تأثیر سلاح را چند برابر می‌کند. همچنین اشتباهات ناشی از هدایت غیرصحیح موشک را کاهش می‌دهد (مانند بمبهای هوشمند). ناوبری ماهواره‌ای به نیروها جهت حرکت و شناسایی موقعیت فعلی خود و سایر همرزمان حتی در شرایط سخت محیطی کمک می‌کند.
این نوع ناوبری می‌تواند به عنوان نیروی کمکی در جنگ باشد. در حقیقت این نیرو در جهت کاهش حوادث ناخواسته در جنگ و افزایش ارتباطات نیروهای خودی در میدان نبرد کاربرد فراوانی دارد. به همین جهت، سیستم ناوبری ماهواره‌ای می‌تواند به عنوان یک ابزار قدرتمند در هر ارتشی باشد.
در امور غیرنظامی کاربردهای فراوانی برای GNSS تعریف شده‌است:
نکته مهم اینست که مالکان سیستم‌های ناوبری می‌توانند استفاده از امکانات خود را محدود کنند. مثلاً کل سرویس خود را در یک منطقه غیرفعال کنند.
Global Positioning System: سیستم ناوبری آمریکا که از سال ۲۰۰۷ تنها سیستم تمام فعال است که در تمام دنیا قابل استفاده‌است. این سیستم بر پایه بیش از ۳۲ ماهواره استوار است که در مدارهای میانی زمین در حرکتند (این عدد شامل ماهواره‌های قدیم و جایگزین شده هم هست). این سیستم از سال ۱۹۷۸ فعال شده و از سال ۱۹۹۴ در تمام جهان در دسترس است. این سیستم در حال حاضر کاربردی‌ترین سیستم ناوبری جهان است.
GLObal'naya NAvigatsionnaya Sputnikovaya Sistema: محصول شوروی سابق و روسیه امروزی که پیشتر در حالت تمام فعال بود اما با فروپاشی شوروی این سیستم با مشکلات فراوانی روبرو شد. روسیه وعده داده این سیستم تا سال ۲۰۱۰ مجدداً به حالت تمام فعال برگردد. اکنون این سامانه تمام فعال است و تا سال ۲۰۱۹ برای ۱۵ سال فعال خواهد ماند. هم اکنون ماهواره جدیدی برای پشتیبانی ماهواره قبلی و جانشینی ، جایگزین شده است.
بیدو به عنوان بیدو-۱ که اکنون از کار افتاده‌است، یک شبکه محلی آسیا-اقیانوسیه در مدارهای ثابت زمین بود. نسل دوم سیستم بیدو-۲ در دسامبر ۲۰۱۱ در چین عملیاتی شد.
چین اعلام کرده که سیستم ناوبری محلی خود با نام Beidou یا دب اکبر را به یک سیستم سراسری تبدیل خواهد کرد. به گزارش خبرگزاری رسمی چین این برنامه Compass نام گرفته و از ۳۰ مدارگرد (که در مدارات میانی در حرکتند) و ۵ ماهواره ثابت تشکیل شده‌است. همچنین چین مایل به مشارکت کشورهای دیگر برای توسعه سیستم است که با توجه به مشارکت چین در سیستم ناوبری اروپا (Galileo) ابهاماتی در این زمینه وجود دارد.
در سال ۲۰۰۲ اتحادیه اروپا و آژانس فضایی اروپا در مورد جانشین GPS یعنی Galileo positioning system به توافق رسیدند. با بودجه اختصاصی ۲٫۴ میلیارد پوندی طبق برنامه این سیستم در سال ۲۰۱۲ آغاز به کار کرد. اولین ماهواره آزمایشی در ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۵ پرتاب شد. پیش‌بینی می‌شود این سیستم با GPS ارتقا یافته موجود هماهنگی داشته و گیرنده‌ها بتوانند از هر دوی این فناوری‌ها استفاده کنند.
سیستم ناوبری محلی چین که بزودی به سیستم جهانی Compass ارتقا میابد.
Doppler Orbitography and Radio-positioning Integrated by Satellite - سیستم داپلر مداری و تعیین موقعیت رادیویی ماهواره‌ای که در حقیقت یک سیستم تصحیح مسیر مشابه سیستم‌های ناوبری می‌باشد و متعلق به کشور فرانسه‌است.
Indian Regional Navigational Satellite System - سیستم ناوبری ماهواره‌ای محلی هند که یک سیستم ناوبری محلی مستقل است و زیرنظر سازمان تحقیقات فضایی هند وابسته به دولت هندوستان فعالیت می‌کند. دولت هند این پروژه را در ماه مه۲۰۰۶ به اجرا درآمد و در سال ۲۰۱۲ پیاده‌سازی آن به اتمام رسید. این سیستم از ۷ ماهواره مستقر در مدار ثابت تشکیل شده که دقتی نزدیک ۲۰ متر دارد و تا شعاع ۲۰۰۰ کیلومتری اطراف هند را هم پوشش می‌دهد.
Quasi-Zenith Satellite System - متشکل از ۳ ماهواره‌است که یک سیستم همسان‌سازی زمانی و توسعه‌ای بر GPS آمریکاست و کشور ژاپن را پوشش می‌دهد. طبق برنامه اولین ماهواره این سیستم در سال ۲۰۰۹ پرتاب شد و فعال است.
سامانه‌ای که با دریافت اطلاعات خارجی، دقت و قابلیت اعتماد سیستم ناوبری ماهواره‌ای را افزایش می‌دهد. هم‌اکنون حسگرهای زیادی روی زمین وجود دارند که اطلاعات GNSS را دریافت و پردازش می‌کنند. بعضی از این سنسورها، اطلاعات اضافه تری در مورد منشا خطاها اعلام می‌کنند و نحوه اندازه‌گیری موقعیت را هم مشخص می‌کنند. نمونه‌های این ایستگاه‌ها در بالا معرفی شده‌اند.
نورعلیشاه ثانی (زاده: ۲۷ مرداد ۱۲۴۶ شمسی / ۱۷ ربیع‌الثانی ۱۲۸۴ قمری – درگذشت: ۲۷ آذر ۱۲۹۷ شمسی / ۱۵ ربیع‌الاول ۱۳۳۷ قمری) قطب سی و پنجم سلسله نعمت‌اللهی سلطان علیشاهی گنابادی و اهل ایران بود.
ملا علی بیچاره بیدختی گنابادی، ملقب به «نور علی شاه» ثانی، در ۱۷ ربیع‌الثانی ۱۲۸۴ هجری قمری در بیدخت، به دنیا آمد. وی فرزند ملا سلطان‌محمد گنابادی (سلطان علیشاه) است. در سال ۱۲۸۶ هجری قمری، یعنی هنگامی که دو ساله بود، مادرش به علت ابتلا به بیماری وبا درگذشت. در نتیجه او تحت سرپرستی پدرش، بزرگ شد. در هفده سالگی به قصد ادامه تحصیل به دستور پدر به مشهد عزیمت کرد. اما به فکر افتاد که به تحقیق و تتبع در سایر بلاد بپردازد و در نتیجه پس از چند ماه به‌طور ناشناس، بدون وسایل و لوازم سفر به عزم سیاحت و خداجویی به سمت ترکستان حرکت می‌کند و در مدت هفت سال، غالب کشورها و سرزمین‌های اسلامی را در شرق و غرب می‌بیند. پس از هفت سال ریاضت و رنج سفر به گناباد بازگشت و به خدمت پدر وارد در سلوک الهی شد و به خلوت و ریاضت و شب بیداری روزگار سپری کرد؛ و در مدت ریاضت چنان مستغرق شد که توجهی به غیر نمی‌کرد.
وی پس از مدت‌ها ریاضت و چندین چله‌نشینی، به فرمان پدرش که قطب وقت سلسله نعمت‌اللهی سلطان علیشاهی گنابادی بود، رهبری سایر پیروان را بر عهده گرفت. آنگاه برای بار دوم به مشهد رفت. در سال ۱۳۱۸ هجری قمری بار دیگر به سفر حج رفت و در این راه با علمای شیعه و اهل سنت ملاقات کرد. در سال ۱۳۲۷ هجری قمری، پدرش فوت کرد و او بنابر وصیت پدرش 0صدور فرمانی در سال 1314 هجری قمری) به مقام قطبیت سلسله نعمت‌اللهی سلطان علیشاهی گنابادی رسید.
پس از فوت پدر، گرفتار ناملایمات و حوادث شد. از جمله پس از ۵۰ روز از فوت پدر، سالارخان، جانی بلوچ و راهزنان به گناباد آمده و وی و اهالی گناباد را غارت کردند.
سرانجام در سال ۱۳۳۶ هجری قمری، شبانه از گناباد به طرف تهران حرکت کرد و از آنجا به اراک و سپس بنابر دعوت برخی دراویش به کاشان رفت. اما در آنجا توسط ماشاءالله خان کاشی که از نایبیان کاشان بود، مسموم شد و به سرعت به سمت تهران حرکت کرد که در ۱۵ ربیع‌الاول ۱۳۳۷ قمری در کهریزک وفات یافت و در مقبره سعادت علیشاه در حرم شاه عبدالعظیم شهر ری به خاک سپرده شد.
این شعر از اوست:
علاوه بر اینها کتبی است که استنساخ نشده مثل:نخبه و زادالحجاج و دم آدم و حسبان‌الحساب و رساله اسطرلاب و علویه و در کلام و نسخه‌ای در علم رمل و نسخه رمزی در صنعت و صحیفه مکاشفات. از این تالیفات رجوم الشیاطین، ذوالفقار، محمدیه، صالحیه، خوبی‌نامه و قلزم به طبع رسیده و کتب دیگر هنوز به طبع نرسیده‌است. از این بین رساله صالحیه را به لقب طریقتی فرزند و جانشین طریقتی خود صالح علیشاه نامگذاری کرده است.
سان داون ، ، ، ، معروف بهدا-ون سان (Da-Wen Sun)، استاد مهندسی صنایع غذایی و بیوسیستم در پردیس دانشگاهی دوبلین، دانشگاه ملی ایرلند
پروفسور دا-ون سان که متولد جنوب چین می‌باشد، در زمینه تحقیقات و آموزش مهندسی صنایع غذایی صاحب اعتبار و شهرت جهانی است.Editor-in-Chief tops the world rankings in Agriculture Sciences مهم‌ترین فعالیت‌های تحقیقاتی او شامل فرایندها و سیستم‌های خنک کردن، خشک کردن و تبرید، کیفیت و سلامت محصولات غذایی، شبیه سازی و بهینه سازی فرایندهای بیولوژیک و فناوری بینایی کامپیوتری می‌باشند. بخصوص، مطالعات نوین و مبتکرانه وی در زمینه خنک کردن انجمادی گوشتهای پخته شده، بازرسی کیفیت پیتزا با استفاده از بینایی کامپیوتری و فیلم‌های خوراکی جهت افزایش عمر انباری میوه‌ها و سبزی‌ها به‌طور گسترده‌ای در رسانه‌های ملی و بین الملی بازتاب داشته‌است.It’s cooler to work with a vacuum, FOOD manufacture magazine, pages 53-54, May 2004 Plus magazine: Fuzzy pizza The Times Higher Education Supplement: Pizza's perfect with chips New Scientist: We hear that New Scientist: Soya film has fresh fruit all wrapped up The Daily Telegraph: Soya skin keeps fruit fresh نتایج تحقیقات وی در بیش از ۱۸۰ عنوان مقاله چاپ شده در مجلات معتبر بین‌المللی و بیش از ۲۰۰ عنوان مقاله سخنرانی انتشار یافته‌است.Publication List of Professor Da-Wen Sun
او قبل از اینکه در دانشگاه‌های مختلفی در اروپا مشغول به فعالیت شود، موفق به دریافت درجه ممتاز کارشناسی (لیسانس) و کارشناسی ارشد (فوق لیسانس) در رشته مهندسی مکانیک و همچنین درجه دکتری در رشته مهندسی شیمی در چین گردید. او پس از اینکه در سال ۱۹۹۵ میلادی به عنوان مدرس دانشگاه در دانشگاه ملی ایرلند، دوبلین (پردیس دانشگاهی دوبلین) منصوب گردید، به عنوان اولین متخصص چینی شناخته شد که در یکی از دانشگاه‌های ایرلند به صورت تمام وقت استخدام شده‌است. او سپس توانست در کمترین زمان ممکن به درجات مدرس ارشد، دانشیار و استاد تمام ارتقاء یابد. دکتر سان هم‌اکنون به عنوان استاد مهندسی صنایع غذایی و بیوسیستم و همچنین رئیس گروه تحقیقاتی تبرید مواد غذایی و تکنولوژی مواد غذایی کامپیوتری در کالج دانشگاهی دوبلین مشغول به کار است.
پروفسور سان به عنوان یک مدرس پیش کسوت در زمینه مهندسی صنایع غذایی، به شکل قابل توجهی در زمینه این رشته مشارکت داشته‌است. او دانشجویان دکتری زیادی را تربیت نموده‌است که فعالیت‌های خود را با همکاری صنعت و دانشگاه انجام داده‌اند. او همچنین تدریس سطوح پیشرفته دروس مربوط به مهندسی صنایع غذایی را به‌طور منظم و در سطح بین‌المللی عهده‌دار بوده‌است و نیز سخنرانی‌های کلیدی را در کنفرانس‌های بین‌المللی ارائه کرده‌است. دکتر سان به عنوان یک شخصیت برجسته در زمینه مهندسی صنایع غذایی در ده دانشگاه برتر در چین شامل دانشگاه ژِجیانگ، دانشگاه جیااوتونگ شانگهای، موسسه تکنولوژی هاربین، دانشگاه کشاورزی چین، دانشگاه صنعتی چین جنوبی، دانشگاه جیانگنان و غیره، به شکل استاد پاره وقت، استاد پروازی و استاد مشاور همکاری داشته‌است. در راستای قدردانی از مشارکت‌های قابل توجه او در سطح جهانی در زمینه مهندسی صنایع غذایی و همچنین مدیریت برجسته او در این زمینه، کمیسیون بین‌المللی مهندسی کشاورزی ( CIGR ) در سال ۲۰۰۰ میلادی و مجدداً در سال ۲۰۰۶ میلادی جایزه شایستگی CIGR Merit Award -- CIGR را به او اعطا نمود و همچنین موسسه مهندسان مکانیک (IMechE) در انگلستان در سال ۲۰۰۴ میلادی او را "مهندس صنایع غذایی سال"潮州日报: 站在世界食品工程研究领域之巅 - 孙大文博士当选英国皇家食品工程师年度人物新华网: 孙大文当选英国皇家食品工程师年度人物神州学人: 孙大文博士当选英国皇家食品工程师年度人物 نامید و نیز در سال ۲۰۰۸ میلادی به پاس کسب موقعیت حضور در جمع یک درصد دانشمندان برتر مهندسی کشاورزی در جهان، موفق به دریافت جایزه قدردانی CIGR گردید.潮州日报: 农业科学带头人——记爱尔兰潮籍教授孙大文
او عضو موسسه مهندسان کشاورزی می‌باشد. او همچنین جوایز متعددی را از جمله جایزه همکاری تحقیقاتی از رئیس دانشگاه به خاطر کیفیت بالای تحقیقات و تدریس دریافت کرده‌است و همچنین دو بار موفق به کسب جایزه تحقیقات از رئیس پردیس دانشگاهی دوبلین گردیده‌است. برخی از مسئولیت‌های او عبارتند از عضویت در هیئت رئیسه CIGR و همچنین معاونت افتخاری این کمیسیون، رئیس هیئت تحریریه تکنولوژی مواد غذایی و فرایندهای بیولوژیک –یک مجله بین‌المللی (اسپرینگر)، ویراستار مجموعه کتاب‌های "مهندسی صنایع غذایی معاصر" (انتشارات سی آر سی / تِیلور و فرانسیس) ویراستار سابق مجله مهندسی صنایع غذایی (اِلسویر)، و در نهایت عضو هیئت تحریریه مجله مهندسی صنایع غذایی (اِلسویر)، مجله مهندسی فرایند مواد غذایی (بِلَک ول)، سنجش و ابزار دقیق در کیفیت و سلامت مواد غذایی (اسپرینگر) و مجله علوم مواد غذایی چک. او همچنین در انجمن مهندسین بریتانیا به عنوان یک مهندس صاحب امتیاز به عضویت در آمده‌است.
انرژی تجدیدپذیر انرژی سودمندی است که از منابع تجدیدپذیر به‌دست می‌آید، که در مقیاس زمانی انسانی به‌طور طبیعی دوباره جایگزین می‌شوند. از جمله این منابع می‌توان به منابع خنثی کربنی (منابعی با انتشار کربن صفر) مانند: نور خورشید، باد، باران، جزر و مد، امواج و گرمایش زمین‌گرمایی اشاره کرد. این اصطلاح معمولاً زیست‌توده را نیز در بر می‌گیرد که وضعیت خنثی کربن آن مورد بحث است. این گونه از منبع انرژی دربرابر سوخت‌های فسیلی قرار دارد که بسیار سریعتر از تجدید مصرف می‌شوند.
انرژی‌های تجدیدپذیر بیشتر، انرژی را در چهار زمینه مهم تأمین می‌کنند: تولید برق، گرمایش و سرمایش هوا و آب، ترابری و خدمات انرژی روستایی (خارج از شبکه).
بر اساس گزارش REN21 سال ۲۰۱۷، انرژی‌های تجدیدپذیر در سال ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ به ترتیب ۱۹٫۳ درصد در مصرف انرژی جهانی انسان و ۲۴٫۵ درصد در تولید برق آن‌ها نقش داشته‌است. این میزان مصرف انرژی به این صورت تقسیم می‌شود: ۸٫۹٪ حاصل از زیست‌توده سنتی، ۴٫۲٪ از انرژی گرمایی (زیست‌توده مدرن، زمین‌گرمایی و گرمای خورشیدی)، ۳٫۹٪ حاصل از برق آبی و ۲٫۲٪ باقیمانده برق حاصل از باد، خورشید، زمین‌گرمایی و دیگر اشکال زیست‌توده است. سرمایه‌گذاری جهانی در فناوری‌های تجدیدپذیر در سال ۲۰۱۵ بیش از ۲۸۶ میلیارد دلار بوده‌است.REN21, Global Status Report 2016. Retrieved 8 June 2016. در سال ۲۰۱۷، سرمایه‌گذاری جهانی در انرژی‌های تجدیدپذیر بالغ بر ۲۷۹٫۸ میلیارد دلار بود که چین با ۱۲۶٫۶ میلیارد دلار ۴۵٪ از سرمایه‌گذاری‌های جهانی را به خود اختصاص داده‌است. همچنین ایالات متحده ۴۰٫۵ میلیارد دلار و اروپا ۴۰٫۹ میلیارد دلار بر روی انرژی‌های تجدیدپذیر سرمایه‌گذاری انجام داده‌اند.Frankfurt School – UNEP Collaborating Centre for Climate & Sustainable Energy Finance (2018). "Global Trends in Renewable Energy Investment 2018" در سطح جهان ۱۰٫۵ میلیون شغل در ارتباط با صنایع انرژی‌های تجدیدپذیر وجود دارد که فتوولتائیک خورشیدی بزرگترین کارفرمای این صنعت می‌باشد. سامانه‌های انرژی تجدیدپذیر به سرعت در حال کارآمدتر و ارزان‌تر شدن هستند و سهم آن‌ها از کل انرژی مصرفی در حال افزایش است. در سال ۲۰۱۹، بیش از دو سوم ظرفیت برق تازه نصب شده در سراسر جهان، از گونه تجدیدپذیر بوده‌است. رشد مصرف زغال سنگ و نفت تا پایان سال ۲۰۲۰ ممکن است به دلیل رشد به‌کارگیری انرژی‌های تجدیدپذیر و گاز طبیعی پایان یابد.Electric cars and cheap solar 'could halt fossil fuel growth by 2020' "The Guardian"
حداقل ۳۰ کشور در سراسر جهان وجود دارند که در سطح ملی حداقل ۲۰٪ از انرژی خود را از انرژی‌های تجدیدپذیر تأمین می‌کنند. پیش‌بینی می‌شود که بازارهای ملی انرژی‌های تجدیدپذیر در دهه آینده و پس از آن به شدت رشد کنند. اکنون حداقل سه کشور، یعنی ایسلند و نروژ وپاراگوئه همه برق موردنیاز خود را با به‌کارگیری انرژی‌های تجدیدپذیر تولید می‌کنند و بسیاری از کشورهای دیگر هدف خود را برای رسیدن به ۱۰۰٪ انرژی تجدیدپذیر در آینده تعیین کرده‌اند. حداقل ۴۷ کشور در سراسر جهان اکنون بیش از ۵۰ درصد برق خود را از منابع تجدیدپذیر تأمین می‌کنند. برخلاف انرژی‌های فسیلی که فقط در برخی کشورهای محدود متمرکز شده‌اند، انرژی‌های تجدیدپذیر در مناطق جغرافیایی مختلفی گسترده شده‌اند. استقرار سریع انرژی‌های تجدیدپذیر و فناوری‌های بهره‌وری انرژی منجر به امنیت چشمگیر انرژی، کاهش تغییرات آب و هوایی و منافع اقتصادی شده‌است. در نظرسنجی‌های بین‌المللی افکار عمومی، پشتیبانی شدیدی برای ارتقا منابع تجدیدپذیر مانند انرژی خورشیدی و بادی وجود دارد.
در حالی که بسیاری از پروژه‌های انرژی‌های تجدیدپذیر در مقیاس وسیع هستند، فناوری‌های تجدیدپذیری نیز وجود دارند که برای مناطق روستایی و دورافتاده و کشورهای در حال توسعه، که در آن‌ها انرژی بیشتر در توسعه انسانی بسیار مهم است، مناسب هستند.World Energy Assessment (2001). Renewable energy technologies , p. 221. از آنجا که بیشتر سامانه‌های انرژی تجدیدپذیر برای تولید برق استفاده می‌شوند، به‌کارگیری انرژی‌های تجدیدپذیر معمولاً با الکتریکی کردن بیشتر سامانه‌ها و تجهیزات همراه است، چرا که این کار چندین مزیت دارد: برق را به راحتی می‌توان به گرما تبدیل کرد، برق را می‌توان به راحتی و با بهره وری بالا به انرژی مکانیکی تبدیل کرد، و در نقطه مصرف کاملاً تمیز است. علاوه بر این، برق‌رسانی با انرژی تجدیدپذیر کارآمدتر است و منجر به کاهش چشمگیری در انرژی موردنیاز می‌شود.Volker Quaschning, "Regenerative Energiesysteme. Technologie – Berechnung – Simulation". 8th. Edition. Hanser (Munich) 2013, p. 49.
جریان‌های انرژی تجدیدپذیر شامل پدیده‌های طبیعی مانند نور خورشید، باد، جزر و مد، رشد گیاهان و گرمای زمین‌گرمایی است، همان‌طور که آژانس بین‌المللی انرژی توضیح می‌دهد:
برخلاف دیگر منابع انرژی که در شمار محدودی از کشورها متمرکز شده‌اند، منابع انرژی تجدیدپذیر و فرصت‌های چشمگیر برای بهره‌وری انرژی در مناطق جغرافیایی گسترده‌ای وجود دارد. استقرار سریع انرژی‌های تجدیدپذیر و بهره‌وری انرژی و گوناگونی فناورانه منابع انرژی، منجر به امنیت چشمگیر انرژی و منافع اقتصادی خواهد شد. این امر همچنین باعث کاهش آلودگی محیط زیست مانند آلودگی هوا ناشی از سوزاندن سوخت‌های فسیلی و بهبود سلامت عمومی، کاهش مرگ و میر زودرس ناشی از آلودگی و صرفه جویی در هزینه‌های بهداشتی مربوطه می‌شود که سالانه تنها در ایالات متحده به چند صد میلیارد دلار می‌رسد. پیش‌بینی می‌شود منابع انرژی تجدیدپذیر که به صورت مستقیم یا غیرمستقیم انرژی خود را از خورشید می‌گیرند بتوانند تا ۱ میلیارد سال دیگر انرژی موردنیاز بشریت را تأمین کنند. پیش‌بینی می‌شود در آن زمان زمین به قدری گرم شود که آب به صورت مایع دیگر نتواند وجود داشته باشد.
تغییرات آب و هوا و نگرانی‌های مربوط به گرم شدن کره زمین، همراه با ادامه کاهش هزینه‌های برخی از تجهیزات انرژی‌های تجدیدپذیر، مانند توربین‌های بادی و صفحات خورشیدی، باعث افزایش به‌کارگیری انرژی‌های تجدیدپذیر می‌شود. در سال ۲۰۱۹، بر اساس گزارش‌های آژانس بین‌المللی انرژی‌های تجدیدپذیر، سهم کل تجدیدپذیرها در سبد انرژی از جمله برق، گرما و ترابری، باید شش برابر سریعتر رشد کند تا بتواند در قرن حاضر افزایش دمای متوسط جهانی را «خیلی کمتر» از ۲٫۰ درجه سلسیوس حفظ کند. (در مقایسه با دوران پیش از صنعتی‌سازی.)
در سال ۲۰۱۱، سامانه‌های فتوولتائیک خورشیدی کوچک، برق چندین میلیون خانوار را تأمین می‌کنند، و سامانه‌های ریز-آبی (micro-hydro) به شکل شبکه‌های کوچکی چندین میلیون خانوار دیگر را تغذیه می‌کنند. بیش از ۴۴ میلیون خانوار از بیوگاز ساخته شده در هضم کننده‌های مقیاس خانگی برای روشنایی یا پخت‌وپز استفاده می‌کنند و بیش از ۱۶۶ میلیون خانوار به نسل جدیدی از اجاق‌های آشپزی زیست‌توده با کارایی بیشتر تکیه دارند. در خارج از اروپا، گروه گوناگونی از ۲۰ کشور یا بیشتر، هدف خود را در بازه زمانی ۲۰۲۰–۲۰۳۰ بر روی رساندن سطح تأمین انرژی تجدیدپذیر خود به ۱۰ تا ۵۰ درصد قرار داده‌اند.
انرژی‌های تجدیدپذیر بیشتر در چهار زمینه جایگزین سوخت‌های متداول می‌شوند: تولید برق، آب گرم یا فضای گرم، ترابری و خدمات انرژی روستایی (خارج از شبکه).
پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۴۰ تولید برق از انرژی‌های تجدیدپذیر با تولید برق از زغال سنگ و گاز طبیعی برابر شود. چندین حوزه قضایی، از جمله دانمارک، آلمان، ایالت استرالیای جنوبی و برخی از ایالت‌های آمریکا به ادغام بالایی از تجدیدپذیرهای متغیر دست یافته‌اند. به‌عنوان مثال، انرژی باد در سال ۲۰۱۵، ۴۲٪ از تقاضای برق در دانمارک، ۲۳٫۲٪ در پرتغال و ۱۵٫۵٪ در اروگوئه را تأمین کرد. اتصال دهنده‌های بین‌المللی با اجازه دادن به واردات و صادرات انرژی‌های تجدیدپذیر، کشورها را قادر می‌سازند تا سامانه‌های برق را متعادل کنند. سامانه‌های ترکیبی نوآورانه ای میان کشورها و مناطق پدید آمده‌است.
گرمایش آب خورشیدی سهم مهمی در گرمای تجدیدپذیر در بسیاری از کشورها دارد، به ویژه در چین که هم‌اکنون ۷۰٪ از کل جهانی (۱۸۰ گیگاوات-حرارتی) را در اختیار دارد. بیشتر این سامانه‌ها در ساختمان‌های آپارتمانی چند خانوادگی نصب شده و بخشی از نیاز به آب گرم حدود ۵۰ تا ۶۰ میلیون خانوار را در چین تأمین می‌کنند. در سراسر جهان، کل سامانه‌های گرمایش آب خورشیدی نصب شده بخشی از نیاز به آب گرم بیش از ۷۰ میلیون خانوار را تأمین می‌کنند. به‌کارگیری زیست‌توده برای گرمایش نیز در حال رشد است. در سوئد، استفاده ملی از انرژی زیست‌توده از نفت پیشی گرفته‌است. زمین‌گرمایی مستقیم برای گرم‌کردن نیز به سرعت در حال رشد است. جدیدترین روش گرمایش، به‌کارگیری پمپ‌های حرارتی ژئوترمال است که هم گرمایش و هم سرمایش را تأمین می‌کنند و منحنی تقاضای برق را نیز مسطح می‌کنند. به همین دلیل یک اولویت ملی در حال رشد هستند. (همچنین به انرژی گرمایی تجدیدپذیر مراجعه کنید).
بیواتانول گونه‌ای الکل است که از طریق تخمیر، بیشتر از کربوهیدرات‌های تولیدشده در محصولات قندی یا نشاستهای مانند ذرت، نیشکر یا سورگوم شیرین تهیه می‌شود. به‌کارگیری زیست‌توده سلولزی، که از منابع غیر غذایی مانند درختان و علف‌ها مشتق شده‌است، نیز به‌عنوان ماده اولیه تولید اتانول در حال توسعه است. از اتانول به شکل خالص می‌توان به‌عنوان سوخت وسایل نقلیه استفاده کرد، اما معمولاً به‌عنوان افزودنی بنزین برای افزایش اکتان و بهبود انتشار آلاینده‌ها استفاده می‌شود. از بیواتانول به‌طور گسترده‌ای در ایالات متحده آمریکا و برزیل استفاده می‌شود. از بیودیزل خالص می‌توان به‌عنوان سوخت وسایل نقلیه استفاده کرد، اما معمولاً به‌عنوان یک ماده افزودنی دیزلی برای کاهش سطح ذرات معلق، مونوکسید کربن و هیدروکربن‌های موجود در خودروهای دیزلی استفاده می‌شود. بیودیزل از روغن یا چربی با به‌کارگیری ترانس استریشفیکشن (Transesterification) تولید می‌شود و متداول‌ترین سوخت زیستی در اروپا است.
وسیله نقلیه خورشیدی، گونه‌ای وسیله نقلیه الکتریکی است که انرژی موردنیاز آن کاملاً یا به‌طور چشمگیری از انرژی مستقیم خورشید تأمین می‌شود. معمولاً سلول‌های فتوولتائیک (PV) موجود در صفحات خورشیدی، انرژی خورشید را مستقیماً به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کنند. اصطلاح «وسیله نقلیه خورشیدی» معمولاً به این معنی است که از انرژی خورشید برای تأمین انرژی همه یا بخشی از پیشرانه خودرو استفاده می‌کند. از انرژی خورشیدی ممکن است برای تأمین برق برای ارتباطات یا کنترل‌ها یا دیگر عملکردهای کمکی نیز استفاده شود. وسایل نقلیه خورشیدی اکنون به‌عنوان وسایل ترابری روزمره به فروش نمی‌رسند، اما در درجه اول وسایل نقلیه نمایشی و تمرینات مهندسی هستند که بیشتر توسط سازمان‌های دولتی پشتیبانی می‌شوند. PlanetSolar و Solar Impulse از نمونه‌های برجسته وسایل نقلیه خورشیدی هستند. با این حال، وسایل نقلیه با شارژ غیر مستقیم خورشیدی متداول بوده و قایق‌های خورشیدی به صورت تجاری در دسترس هستند.
در پایان سال ۲۰۱۹، ظرفیت برق بادی نصب‌شده در سراسر جهان ۶۲۳ گیگاوات بود.
از جریان هوا می‌توان برای راه‌اندازی توربین‌های بادی استفاده کرد. توربین‌های بادی مقیاس-شهری از حدود ۶۰۰ کیلووات تا ۹ مگاوات توان نامی دارند. توان موجود از باد، تابعی از مکعب سرعت باد است، بنابراین با افزایش سرعت باد، خروجی توان تا حداکثر خروجی توربین افزایش می‌یابد. مناطقی که باد شدیدتر بوده و دارای ثبات بیشتری است، مانند سایت‌های دریایی و مکان‌های با ارتفاع بسیار، مکان‌های ممتاز برای مزارع بادی هستند. به‌طور معمول، ساعات بار کامل توربین‌های بادی میان ۱۶ تا ۵۷٪ سالانه متفاوت است، اما ممکن است در سایت‌های ویژه دریایی مطلوب بیشتر باشد.Martin Kaltschmitt, Wolfgang Streicher, Andreas Wiese (eds.): "Erneuerbare Energien. Systemtechnik, Wirtschaftlichkeit, Umweltaspekte". Springer, Berlin/Heidelberg 2013, p. 819.
در سطح جهان، اعتقاد بر این است که پتانسیل فنی طولانی مدت انرژی باد، با فرض برطرف شدن همه موانع عملی موردنیاز، پنج برابر کل تولید انرژی فعلی جهانی یا ۴۰ برابر تقاضای برق فعلی است. این امر مستلزم نصب توربین‌های بادی در مناطق وسیع، به ویژه در مناطقی است که منابع بادی بالاتری دارند، مانند مناطق دریایی. از آنجا که سرعت باد دریایی به‌طور متوسط حدود ۹۰٪ بیشتر از خشکی است، بنابراین منابع دریایی می‌توانند انرژی بیشتری نسبت به توربین‌های مستقر در زمین داشته باشند."Offshore stations experience mean wind speeds at 80 m that are 90% greater than over land on average." Evaluation of global wind power "Overall, the researchers calculated winds at 80 meters [300 feet] above sea level traveled over the ocean at approximately 8.6 meters per second and at nearly 4.5 meters per second over land [20 and 10 miles per hour, respectively]." Global Wind Map Shows Best Wind Farm Locations . Retrieved 30 January 2006.
در پایان سال ۲۰۱۹، ظرفیت برق آبی تجدیدپذیر در سراسر جهان ۱۱۹۰ گیگاوات بود.
از آنجا که آب حدود ۸۰۰ برابر چگالتر از هوا است، حتی جریان کمی آب یا یک موج متوسط دریایی نیز می‌تواند مقدار چشمگیری انرژی تولید کند. گونه‌های مختلفی از انرژی آبی وجود دارد:
برق آبی در ۱۵۰ کشور تولید می‌شود. در سال ۲۰۱۰ منطقه آسیا و اقیانوسیه ۳۲٪ از برق آبی را تولید می‌کند. در کشورهایی که بیشترین درصد برق را از طریق انرژی‌های تجدیدپذیر تولید می‌کنند، ۵۰ کشور برتر عمده انرژی خود را از طریق برق آبی تأمین می‌کنند. چین با ۷۲۱ تراوات ساعت تولید در سال ۲۰۱۰ بزرگترین تولیدکننده برق آبی در جهان است که این مقدار حدود ۱۷ درصد از مصرف برق خانگی آن را نشان می‌دهد. اکنون سه ایستگاه برق آبی بزرگتر از ۱۰ گیگاوات در جهان وجود دارد: سد سه دره در چین، سد ایتایپو در مرز برزیل-پاراگوئه و سد گوری در ونزوئلا.
انرژی موج، که از انرژی امواج سطح اقیانوس تأمین می‌شود و انرژی جزر و مد، که از انرژی حاصل از جزر و مد استفاده می‌کند، دو شکل از انرژی برق آبی با پتانسیل کاربرد در آینده هستند؛ با این حال، آن‌ها هنوز به‌طور گسترده‌ای در تجارت استفاده نمی‌شوند. یک پروژه نمایشی که توسط شرکت انرژی تجدیدپذیر اقیانوس در ساحل ماین اجرا می‌شود و به شبکه متصل است، برق جزر و مدی را از خلیج فاندی، مکانی با بالاترین جریان جزر و مدی در جهان، استخراج می‌کند. تبدیل انرژی حرارتی اقیانوس، که از اختلاف دما میان آب‌های سطحی سردتر و گرمتر استفاده می‌کند، اکنون توجیه اقتصادی ندارد.
در پایان سال ۲۰۱۹، ظرفیت خورشیدی نصب شده جهانی ۵۸۶ گیگاوات بود.
انرژی خورشیدی، یعنی نور تابشی و گرمای خورشید، با به‌کارگیری دامنه گسترده‌ای از فناوری‌های در حال تکامل مهار می‌شود، از جمله: گرمایش خورشیدی، فتوولتائیک، انرژی خورشیدی متمرکز (CSP)، فتوولتائیک متمرکز (CPV)، معماری خورشیدی و فتوسنتز مصنوعی. فناوری‌های خورشیدی بسته به روش جذب، تبدیل و توزیع انرژی خورشیدی، به‌طور کلی به صورت خورشیدی منفعل و خورشیدی فعال توصیف می‌شوند. روش‌های خورشیدی منفعل شامل جهت دهی ساختمان به سمت خورشید ، انتخاب موادی با جرم حرارتی مطلوب یا خاصیت پراکندگی نور و طراحی فضاهایی است که به‌طور طبیعی هوا را به گردش درمی‌آورند. فناوری‌های خورشیدی فعال شامل انرژی حرارتی خورشیدی، به‌کارگیری کلکتورهای خورشیدی برای گرمایش، و برق خورشیدی است، که در آن نور خورشید به برق تبدیل می‌شود. این تبدیل یا مستقیماً با به‌کارگیری فتوولتائیک (PV) یا غیرمستقیم با به‌کارگیری انرژی خورشیدی متمرکز (CSP) انجام می‌شود.
یک سامانه فتوولتائیک، با بهره‌گیری از اثر فوتوالکتریک، نور را به جریان الکتریکی مستقیم (DC) تبدیل می‌کند. فتوولتائیک خورشیدی به یک صنعت چند میلیارد دلاری با رشد سریع تبدیل شده‌است، و همچنان به بهبود مقرون به صرفه بودن خود می‌پردازد و به همراه انرژی خورشیدی متمرکز بیشترین پتانسیل را در میان دیگر فناوری‌های تجدیدپذیر دارد.NREL.gov U.S. Renewable Energy Technical Potentials: A GIS-Based Analysis, July 2013 thinkprogress.org National Renewable Energy Laboratory: Solar Has The Most Potential Of Any Renewable Energy Source , 30 July 2013 سامانه‌های خورشیدی متمرکز (CSP) از عدسی‌ها یا آینه‌ها و سامانه‌های ردیابی برای متمرکز کردن نور خورشید به یک پرتو باریک استفاده می‌کنند. نیروگاه‌های خورشیدی متمرکز تجاری برای نخستین بار در دهه ۱۹۸۰ توسعه یافتند. سامانه CSP-استرلینگ بالاترین بازده را در میان همه فناوری‌های انرژی خورشیدی دارد.
در سال ۲۰۱۱، آژانس بین‌المللی انرژی اذعان داشت که «توسعه فناوری‌های انرژی خورشیدی مقرون به صرفه، تمیز و پایان‌ناپذیر، منافع طولانی مدتی خواهد داشت. این امر با تکیه بر یک منبع بومی، پایان ناپذیر و بیشتر مستقل از واردات، امنیت انرژی کشورها را افزایش خواهد داد و باعث افزایش پایداری، کاهش آلودگی، کاهش هزینه‌های مربوط به کاهش تغییرات آب و هوایی و پایین نگه داشتن قیمت سوخت‌های فسیلی خواهد شد. این مزایا جهانی هستند. از این رو باید هزینه‌های اضافی مشوق‌های استقرار زودهنگام را، سرمایه‌گذاری‌های یادگیری در نظر گرفت؛ آن‌ها باید عاقلانه هزینه شوند و باید به‌طور گسترده‌ای به اشتراک گذاشته شوند». ایتالیا بیشترین نسبت برق خورشیدی را در جهان دارد. در سال ۲۰۱۵، خورشید ۷٫۷٪ از تقاضای برق در ایتالیا را تأمین کرد. در سال ۲۰۱۷، پس از یک سال دیگر با رشد سریع، خورشید تقریباً ۲٪ از انرژی جهانی یا ۴۶۰ تراوات ساعت برق تولید کرد.
در پایان سال ۲۰۱۹، ظرفیت زمین‌گرمایی جهانی ۱۴ گیگاوات بود.
انرژی زمین‌گرمایی با دمای بالا از انرژی حرارتی تولیدشده و ذخیره‌شده در زمین به‌دست می‌آید. انرژی حرارتی، انرژی تعیین‌کننده دمای ماده است. انرژی زمین‌گرمایی زمین از شکل‌گیری اولیه سیاره و از واپاشی رادیواکتیو مواد معدنی (در نسبت‌های فعلی نامشخص اما احتمالاً تقریباً برابر) نشأت می‌گیرد. گرادیان زمین‌گرمایی، که تفاوت دما میان هسته سیاره و سطح آن است، به‌صورت پیوسته انرژی گرمایی را به صورت گرما از هسته به سطح زمین هدایت می‌کند. صفت "geothermal" از ریشه یونانی "geo" به معنی زمین و "thermos" به معنای گرما نشات می‌گیرد.
گرمای مورد استفاده برای انرژی زمین‌گرمایی می‌تواند از اعماق زمین باشد، یعنی تا هسته زمین - عمق ۶۴۰۰ کیلومتری زمین. در هسته، دما ممکن است به بیش از ۵۰۰۰ درجه سلسیوس برسد. گرما از هسته به سنگ‌های اطراف منتقل می‌شود. دما و فشار بسیار باعث ذوب‌شدن برخی سنگ‌ها می‌شود که معمولاً به آن ماگما می‌گویند. ماگما به سمت بالا همرفت می‌کند زیرا از سنگ جامد سبک‌تر است. این ماگما سپس سنگ و آب‌های پوسته را گرم می‌کند، گاهی اوقات تا ۳۷۱ درجه سلسیوس.
"ژئوترمال دما پایین" به به‌کارگیری پوسته خارجی زمین به‌عنوان باتری حرارتی برای تسهیل انرژی حرارتی تجدیدپذیر برای گرمایش و سرمایش ساختمان‌ها و دیگر مصارف برودتی و صنعتی اشاره دارد. در این شکل از زمین‌گرمایی، یک پمپ حرارتی زمین‌گرمایی و مبدل حرارتی زمینی با هم برای انتقال انرژی گرمایی به زمین (برای خنک کردن) و خارج از زمین (برای گرم کردن) به صورت فصلی استفاده می‌شوند. ژئوترمال دما پایین (که به‌طور کلی با عنوان "GHP" شناخته می‌شود) یک فناوری تجدیدپذیر به‌طور فزاینده مهم است زیرا هم از انرژی کل سالیانه مرتبط با گرمایش و سرمایش می‌کاهد، و هم منحنی تقاضای برق را مسطح تر می‌کند و از نیازهای شدید برق (پیک برق) در تابستان و زمستان می‌کاهد. به همین دلیل ژئوترمال دما پایین یا GHP در حال تبدیل شدن به یک اولویت ملی در سراسر جهان است که با بخشش‌های مالیاتی و تمرکز بر روی جنبش انرژی صفردر حال توسعه روزافزون است.
در پایان سال ۲۰۱۹، ظرفیت جهانی انرژی زیستی ۱۲۴ گیگاوات بود.
زیست‌توده یک ماده زیستی است که از موجودات زنده یا به‌تازگی زنده گرفته شده‌است. این عبارت بیشتر به گیاهان یا مواد مشتق شده از گیاهان گفته می‌شود که به‌طور خاص زیست‌توده لیگنوسلولزیک نامیده می‌شوند.Biomass Energy Center. Biomassenergycentre.org.uk. Retrieved on 28 February 2012. به یک عنوان منبع انرژی، از زیست‌توده می‌توان مستقیماً از طریق سوزاندن برای تولید گرما استفاده کرد، یا به‌طور غیرمستقیم پس از تبدیل آن به اشکال مختلف سوخت‌زیستی استفاده کرد. تبدیل زیست‌توده به زیست‌سوخت را می‌توان با روش‌های مختلفی انجام داد که به‌طور کلی به سه گروه دسته‌بندی می‌شوند: روش‌های "حرارتی"، روش‌های "شیمیایی" و روش‌های "بیوشیمیایی". چوب امروزه همچنان بزرگترین منبع زیست‌توده باقی مانده‌است؛ نمونه‌های آن شامل بقایای جنگل - مانند درختان مرده، شاخه‌ها و کنده‌های درختان -، شاخه‌های درختان هرس شده باغچه‌ها، تراشه‌های چوب و حتی زباله‌های جامد شهری می‌شود. در یک تعریف دیگر، زیست‌توده شامل مواد گیاهی یا جانوری است که می‌تواند به الیاف یا دیگر مواد شیمیایی صنعتی از جمله سوخت‌های زیستی تبدیل شود. زیست‌توده صنعتی را می‌توان از گونه‌های مختلفی از گیاهان، از جمله میسکانتوس، چمن‌ترکه، کنف صنعتی، ذرت، صنوبر، بید، سورگوم، نیشکر، بامبو، و گونه‌های مختلف درختان، از اوکالیپتوس تا نخل روغنی تولید کرد.
انرژی گیاه توسط محصولاتی تولید می‌شود که به‌طور ویژه برای استفاده به‌عنوان سوخت توسعه یافته‌اند و در ازای انرژی ورودی کمی برای هر هکتار، زیست‌توده بسیاری تولید می‌شود. دانه‌ها را می‌توان برای تولید سوخت‌های مایع وسایل نقلیه استفاده کرد در حالی که می‌توان کاه را برای تولید گرما یا برق سوزاند. زیست‌توده گیاهی را همچنین می‌توان از طریق یک توالی فرایندهای شیمیایی از سلولز به گلوکز تجزیه کرد و سپس قند حاصل را به‌عنوان سوخت زیستی نسل اول مورد استفاده قرار داد.
زیست‌توده را می‌توان به دیگر انرژی‌های قابل استفاده مانند گاز متان یا سوخت‌های وسایل ترابری مانند اتانول و بیودیزل تبدیل کرد. زباله‌های پوسیده و زباله‌های کشاورزی و انسانی، همگی گاز متان آزاد می‌کنند - که به آن‌ها گاز دفن زباله یا بیوگاز نیز گفته می‌شود. محصولات زراعی، مانند ذرت و نیشکر، می‌توانند تخمیر شوند تا سوخت‌های ترابری مانند اتانول تولید شود. بیودیزل، یک سوخت وسایل ترابری دیگر، می‌تواند از محصولات غذایی باقیمانده مانند روغن‌های گیاهی و چربی‌های جانوری تولید شود.Energy Kids. Eia.doe.gov. Retrieved on 28 February 2012. همچنین، "زیست‌توده به مایعات" (BTL) و "اتانول سلولزی" هنوز تحت پژوهش هستند. پژوهش‌های بسیاری در مورد سوخت جلبک یا زیست‌توده حاصل از جلبک انجام شده‌است، زیرا جلبک یک منبع غیر غذایی است و می‌تواند با نرخ ۵ تا ۱۰ برابر دیگر گونه‌های کشاورزی زمینی، برای مثال ذرت و سویا، تولید شود. پس از برداشت، می‌توان آن را تخمیر کرده و سوخت‌های زیستی مانند اتانول، بوتانول و متان و همچنین بیودیزل و هیدروژن تولید کرد. زیست‌توده مورد استفاده برای تولید برق در مناطق مختلف متفاوت است. به‌کارگیری محصولات جانبی جنگلی مانند بقایای چوب در ایالات متحده رایج است. در موریس (بقایای نیشکر) و جنوب شرقی آسیا (پوسته برنج) از زباله‌های کشاورزی استفاده می‌شود. به‌کارگیری بقایای دامداری، مانند فضله مرغ، در انگلستان رایج است.Frauke Urban and Tom Mitchell 2011. Climate change, disasters and electricity generation . London: Overseas Development Institute and Institute of Development Studies
زیست سوخت‌ها شامل دامنه گسترده‌ای از سوخت‌ها است که از زیست‌توده حاصل می‌شوند. این اصطلاح سوخت جامد، مایع و گاز را در بر می‌گیرد. سوخت‌های زیستی مایع شامل الکل‌های زیستی مانند بیواتانول و روغن‌هایی مانند بیودیزل است. سوخت‌های زیستی گازی شامل بیوگاز، گاز محل دفن و گاز مصنوعی است. بیواتانول الکلی است که با تخمیر اجزای قند مواد گیاهی تهیه می‌شود و بیشتر از محصولات شکر و نشاسته تهیه می‌شود. این موارد شامل ذرت، نیشکر و به‌تازگی سورگوم شیرین است. سورگوم شیرین به‌ویژه برای پرورش در شرایط دیم مناسب است و توسط مؤسسه بین‌المللی پژوهشی نباتات برای نواحی نیمه خشک به دلیل پتانسیل آن در تأمین سوخت، همراه با غذا و خوراک دام در مناطق خشک آسیا و آفریقا مورد بررسی قرار گرفته‌است."Sweet sorghum for food, feed and fuel" New Agriculturalist, January 2008.
عمده انرژی‌های تجدیدپذیر جدید تولیدی، انرژی خورشیدی است و به دنبال آن انرژی باد و سپس انرژی آبی و سپس بیوانرژی قرار دارد. سرمایه‌گذاری در انرژی‌های تجدیدپذیر، به‌ویژه انرژی خورشیدی، نسبت به زغال‌سنگ، گاز یا نفت در اشتغال‌زایی مؤثرتر است. در سال ۲۰۲۰ در سرتاسر جهان، حدود ۱۲ میلیون نفر در حوزه انرژی‌های تجدیدپذیر مشغول به کار هستند، که حدود ۴ میلیون نفر از آنها در بخش انرژی خورشیدی فعالیت دارند که بزرگترین بخش از لحاظ اشتغال است.
گزارش ماه مه ۲۰۲۲ آژانس بین‌المللی انرژی پیش‌بینی کرد که انرژی‌های تجدیدپذیر در سال ۲۰۲۳ با وجود افزایش هزینه‌ها رقابتی باقی می‌مانند، زیرا هزینه‌های سوخت فسیلی بسیار سریع‌تر افزایش می‌یابد.
سیاست‌های حمایت از انرژی‌های تجدیدپذیر در گسترش آن‌ها حیاتی بوده‌است. در اوایل دهه ۲۰۰۰ اروپا در ایجاد سیاست‌های انرژی سلطه داشت، اما اکنون بیشتر کشورهای جهان گونه‌ای سیاست انرژی دارند.
آژانس بین‌المللی انرژی‌های تجدیدپذیر (IRENA) یک سازمان میان دولتی برای ارتقا پذیرش انرژی‌های تجدیدپذیر در سراسر جهان است. هدف آن ارائه مشاوره سیاستگذاری مشخص و تسهیل ایجاد ظرفیت و انتقال فناوری است. IRENA در سال ۲۰۰۹ توسط ۷۵ کشور با امضای منشور IRENA شکل گرفت.Signatory States در آوریل ۲۰۱۹، ایرِنا ۱۶۰ کشور عضو داشت. دبیرکل وقت سازمان ملل متحد بان کی-مون گفته‌است که انرژی‌های تجدیدپذیر این توانایی را دارد که فقیرترین کشورها را به سطوح جدیدی از رونق برسانند.
توافقنامه پاریس در سال ۲۰۱۵ در مورد تغییر اقلیم، بسیاری از کشورها را برای توسعه یا بهبود سیاست‌های انرژی تجدیدپذیر تشویق کرد. تا سال ۲۰۱۷، در مجموع ۱۲۱ کشور از گونه‌ای سیاست انرژی تجدیدپذیر استفاده کرده‌اند. اهداف ملی در آن سال در ۱۷۶ کشور وجود داشته‌است. علاوه بر این، دامنه گسترده‌ای از سیاست‌ها در سطح ایالتی/استانی و محلی نیز وجود دارد. برخی از شرکت‌های آب و برق دولتی (public utilities) به طرح‌ریزی یا نصب تجهیزات انرژی مسکونی به روز کمک می‌کنند. در زمان باراک اوباما، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، سیاست‌های ایالات متحده، به‌کارگیری انرژی‌های تجدیدپذیر را مطابق با تعهدات توافق‌نامه پاریس ترغیب می‌کرد. با اینکه دونالد ترامپ این توافق‌نامه را کنار گذاشته‌است، سرمایه‌گذاری بر روی انرژی‌های تجدیدپذیر همچنان در حال افزایش است.
بسیاری از دولت‌های ملی، ایالتی و محلی «بانک‌های سبز» ایجاد کرده‌اند. بانک سبز یک مؤسسه مالی نیمه-دولتی است که از سرمایه عمومی برای بالابردن تراز سرمایه‌گذاری‌های خصوصی در فناوری‌های انرژی پاک کمک می‌گیرد.Ken Berlin, Reed Hundt, Marko Muro, and Devashree Saha. "State Clean Energy Banks: New Investment Facilities for Clean Energy Deployment" بانک‌های سبز از ابزارهای مالی مصنوعی برای جبران شکاف‌های بازار که مانع استقرار انرژی پاک هستند، استفاده می‌کنند. ارتش آمریکا همچنین تمرکز خود را بر به‌کارگیری سوخت‌های تجدیدپذیر برای وسایل نقلیه نظامی گذاشته‌است. برخلاف سوخت‌های فسیلی، سوخت‌های تجدیدپذیر می‌توانند در هر کشوری تولید شوند و این موضوع می‌تواند یک مزیت استراتژیک ایجاد کند. ارتش آمریکا پیش‌تر خود را متعهد کرده‌است که ۵۰٪ از مصرف انرژی خود را از منابع تجدیدپذیر تأمین کند.
دیگر فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر هنوز در دست توسعه است و شامل اتانول سلولزی، انرژی زمین‌گرمایی سنگ خشک و انرژی دریایی است.International Energy Agency (2007). "Renewables in global energy supply: An IEA facts sheet" (PDF), OECD, p. 3. این فناوری‌ها هنوز به‌طور گسترده نمایش داده نشده‌اند یا دارای محدودیت‌های تجاری هستند. بسیاری از آن‌ها به تازگی ظهور کرده‌اند و ممکن است قابل مقایسه با دیگر فناوری‌های انرژی تجدیدپذیر باشند، اما تحقق این امر هنوز به جلب توجه کافی و پژوهش، توسعه و تأمین بودجه (RD&D) بستگی دارد.
سازمان‌های بسیاری در بخش‌های دانشگاهی، فدرال و بازرگانی وجود دارند که پژوهش‌های پیشرفته گسترده‌ای را در زمینه انرژی‌های تجدیدپذیر انجام می‌دهند. این پژوهش چندین حوزه تمرکز را در دامنه انرژی تجدیدپذیر در بر می‌گیرد. بیشتر پژوهش‌ها با هدف بهبود کارایی و افزایش بازده کلی انرژی انجام شده‌است. چندین سازمان پژوهشی تحت حمایت فدرال در سال‌های گذشته بر روی انرژی تجدیدپذیر تمرکز کرده‌اند. دو مورد از برجسته‌ترین این آزمایشگاه‌ها، آزمایشگاه ملی سَندیا و آزمایشگاه ملی انرژی‌های تجدیدپذیر (NREL) هستند که هر دو توسط وزارت انرژی ایالات متحده تأمین مالی می‌شوند و توسط شرکت‌های مختلف شریک، پشتیبانی می‌شوند. بودجه کل سندیا ۲٫۴ میلیارد دلار است، در حالی که بودجه NREL برابر ۳۷۵ میلیون دلار است.* Chakrabarty, Gargi, 16 April 2009. "Stimulus leaves NREL in cold" "Denver Post"
سامانه‌های زمین‌گرمایی پیشرفته (EGS) گونه جدیدی از فناوری‌های انرژی زمین‌گرمایی هستند که نیازی به منابع هیدروترمال با همرفت طبیعی ندارد. اکثریت قریب به اتفاق انرژی زمین‌گرمایی در سنگ‌های خشک و غیر متخلخل قابل دسترس با حفاری است. فناوری‌های EGS از طریق شکست هیدرولیکی، "باعث تقویت" یا ایجاد منابع زمین‌گرمایی در این "سنگ خشک گرم (HDR)" می‌شوند. انتظار می‌رود فناوری‌های EGS و HDR، مانند زمین‌گرمایی گرم‌آبی، منابع بارِ پایه (baseload) باشند که مانند نیروگاه‌های فسیلی ۲۴ ساعته انرژی تولید می‌کنند. فناوری‌های HDR و EGS متمایز از هیدروترمال، بسته به محدوده اقتصادی در عمق حفاری، ممکن است در هر کجای جهان امکان‌پذیر باشد. مکان‌های مناسب بالای سنگ‌های گرانیتی عمیق است که توسط یک لایه ضخیم (۳–۵ کیلومتری) رسوبات عایق پوشانده شده و اتلاف حرارت را کند می‌کند. سامانه‌های HDR و EGS اکنون در فرانسه، استرالیا، ژاپن، آلمان، ایالات متحده و سوئیس در حال تولید و آزمایش هستند. بزرگترین پروژه EGS در جهان نیروگاه نمایشی ۲۵ مگاواتی است که اکنون در "آبگیر کوپر"، در استرالیا در حال توسعه است. آبگیر کوپر توانایی تولید ۵ تا ۱۰ هزار مگاوات برق را دارد.
چندین پالایشگاه که می‌توانند زیست‌توده را فراوری کرده و آن را به اتانول تبدیل کنند توسط شرکت‌هایی مانند Iogen , POET و ابنگوا ساخته شده‌اند، در حالی که شرکت‌های دیگری مانند Dyadic International ,Verenium Corporation و نووزیمس آنزیم‌هایی تولید می‌کنند که می‌تواند تجارت آینده را امکان‌پذیر کند. جایگزین کردن زباله‌های پسماند و علف‌های بومی با مواد اولیه محصولات کشاورزی خوراکی فرصت‌های چشمگیری را برای دامنه گسترده‌ای از بازیگران، از کشاورزان گرفته تا شرکت‌های زیست‌فناوری و از توسعه دهندگان پروژه تا سرمایه گذاران فراهم می‌کند.Pernick, Ron and Wilder, Clint (2007). "The Clean Tech Revolution" p. 96.