moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
طبق قانون جنایی روسیه (ماده ۱۲۳)، انجام سقط جنین توسط شخصی که مدرک پزشکی و آموزش تخصصی نداشته باشد، تا ۸۰۰۰۰۰ روبل جریمه دارد. جریمه نقدی تا ۸ ماه از درآمد محکوم با خدمات اجتماعی از ۱۰۰ تا ۲۴۰ ساعت؛ یا به حبس از ۱ تا ۲ سال. در مواردی که سقط جنین غیرقانونی منجر به فوت زن باردار یا آسیب قابل توجهی به سلامتی وی شود، به حبس تا ۵ سال محکوم می‌شود.
موضوع سقط جنین در سال ۲۰۱۱ در بحثی که "نیویورک تایمز" می‌گوید «شروع بحثی مشابه با ایالات متحده است» دوباره مورد توجه قرار گرفت.Russia Enacts Law Opposing Abortion پارلمان تصویب کرد و در سال ۲۰۱۱ ، رئیس‌جمهور دمیتری مدودف، چندین محدودیت در مورد سقط جنین را برای مبارزه با "کاهش نرخ زاد و ولد" و " کاهش جمعیت " امضا کرد. این محدودیت‌ها ارائه دهندگان سقط جنین را ملزم می‌کند که ۱۰ درصد از هزینه‌های تبلیغاتی را به تشریح خطرات سقط جنین برای سلامتی زنان اختصاص دهند و توصیف سقط جنین به عنوان یک روش پزشکی ایمن را غیرقانونی کنند. سوتلانا مدودوا، همسر مدودف، مبارزه با سقط جنین در روسیه را در یک کمپین ملی یک هفته ای علیه سقط جنین به نام "به من زندگی بده!" و "روز خانواده، عشق و وفاداری" توسط بنیاد او برای ابتکارات اجتماعی و فرهنگی در ارتباط با کلیسای ارتدکس روسیه انجام داد.
در سال ۲۰۰۶، تعداد روس‌هایی که سقط جنین را تحت هر شرایطی غیرقابل قبول می‌دانستند تنها ۶ درصد بود. تا سال ۲۰۲۲، این میزان به ۱۳ درصد افزایش یافت.
با وجود کاهش قابل توجه نسبت سقط جنین به تولد از اواسط دهه ۱۹۹۰، کشورهای اتحاد جماهیر شوروی سابق بالاترین نرخ سقط جنین را در جهان حفظ کردند. در سال ۲۰۰۱، ۱٫۳۱ میلیون کودک در روسیه متولد شدند، در حالی که ۲٫۱۱ میلیون سقط جنین انجام شد. در سال ۲۰۰۵، ۱٫۶ میلیون سقط جنین در روسیه ثبت شد. بیست درصد از این افراد دختران زیر ۱۸ سال بودند. طبق آمار رسمی تعداد سقط جنین‌ها را در سال ۲۰۲۰ به ۴۵۰ هزار نفر می‌رسد.
تا سال ۲۰۲۱، نرخ سقط جنین ۱۲ سقط در سال به ازای هر ۱۰۰۰ زن ۱۵ تا ۴۴ ساله بود.
آمار سقط جنین تا پایان دهه ۱۹۸۰ در اتحاد جماهیر شوروی اسرار دولتی محسوب می‌شد. Рассекреченная статистика числа абортов на 100 живорождений, 1960-2003 СССР-СНГ در این دوره، اتحاد جماهیر شوروی یکی از بالاترین نرخ‌های سقط جنین در جهان را داشت. نرخ سقط جنین در اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۶۵ به اوج خود رسید، زمانی که ۵٫۵ میلیون سقط جنین انجام شد که بالاترین تعداد در تاریخ روسیه بود. با این وجود، قانونی شدن سقط جنین باعث حذف سقط جنین نشد.
ژان-میشل پیکارت (Alternative spellings: Jean Michel Picart, Jean Michel Picart, Jean Picart, Jean Picard; دهه ۱۶۰۰ – ) نقاش اهل فلاندر بود.
اطلاعات کمی در مورد زندگی این هنرمند وجود دارد. او احتمالاً در حدود سال ۱۶۰۰ در آنتورپ به دنیا آمدهJean-Michel Picart at the Netherlands Institute for Art History اما نام اصلی هنرمند ثبت نشده‌است. او پس از نقل مکان به فرانسه، یک شکل فرانسوی از نام فلاندری خود را پذیرفته.
پیکارت پس از مهاجرت از آنتورپ به پاریس نقاش دربار لوئی چهاردهم شد. او بیشتر برای خلق نقاشی‌های طبیعت بی جان گل و میوه شناخته میشود.
پیر ربون (؛ ۱۸ اکتبر ۱۶۱۹ – ۱۸ ژانویه ۱۶۸۴) نقاشی سبک پرتره‌نگاری اهل فرانسه بود که در دوران سلطنت لوئی چهاردهم فعالیت داشت."Benezit" 2006. رابون در ۳ ژوئیه ۱۶۶۰ به عضویت آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی درآمد.Montaiglon 1875, p. 169.
نیکاسیوس برنارتس (Variant name spellings: Niçaise Beernaert, Nicasius Bernaerds, Nicasius Bernaert, Nicasius Beenaers; – ) نقاش اهل فلاندری بود.Nicasius Bernaerts at the Netherlands Institute for Art History وی بیشتر برای نقاشی حیوانات شناخته میشود.
هاکوین اکاکو ، یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های بودیسم ذن ژاپن بود. او به‌عنوان احیاگر مکتب رینزای از یک دوره رکود رو به زوال، با تمرکز بر روش‌های آموزشی سخت‌گیرانه که مدیتیشن و را ادغام می‌کند، شناخته می‌شود.
هاکوین در سال ۱۶۸۶، در روستای کوچک هارا، در دامنه کوه فوجی به‌دنیا آمد. مادرش یک بودایی نیچیرن بود، و احتمالاً تقوای او تأثیر عمده‌ای در تصمیم هاکوین برای تبدیل شدن به یک راهب بودایی داشته‌است. در کودکی، در سخنرانی یک راهب نیچیرن، با موضوع "هشت جهنم داغ" شرکت کرد. این موضوع عمیقاً هاکوین جوان را تحت تأثیر قرار داد و او ترس شدیدی از جهنم پیدا کرد، و به‌دنبال راهی برای فرار از آن بود. او در نهایت به این نتیجه رسید که لازم است راهب شود.
هاکوین در سن ۸۳ سالگی در هارا، همان روستایی که در آن متولد شده بود و به مرکز آموزش ذن تبدیل شده بود، درگذشت.
او به‌عنوان جیسی (شعر مرگ) نوشته بود:
هاکوین «"شفقت عمیق و تعهد برای کمک به همه موجودات ذی‌شعور در همه جا"»Low، 2006، صفحه 35 را بخشی ضروری از مسیر یک بودایی به سوی بیداری می‌دانست. او بر نیاز به «آموزش پست‌ساتوری»،Waddell، 2010،Hakuin، 2010، برای پاک‌سازی ذهن از تمایلات کارمایی و
بینش نیاز به برانگیختن بیداری نهایی هاکوین را شکل داد:
هاکوین عمیقاً معتقد بود که مؤثرترین راه برای دانش‌آموز جهت دستیابی به بینش، مراقبه گسترده در مورد کوآن است. تنها با بررسی بی‌وقفه کوان خود، دانش‌آموز می‌تواند با کوان یکی شود و به روشنگری دست یابد. فشار روانی و تردیدی که هنگام مبارزه با کوان ایجاد می‌شود، به‌معنای ایجاد تنشی است که منجر به بیداری می‌شود. هاکوین این را «شک بزرگ» نامید و نوشت: «"در انتهای شک بزرگ، بیداری بزرگ نهفته‌است. اگر کاملاً شک کنید، کاملاً بیدار خواهید شد.»"
آسانگا، یکی از حامیان اصلی یوگاچارا، ایده چهار راه شناخت را مطرح کرد: کمال عمل، مشاهده دانستن، دانش جهانی و شناخت آینه بزرگ. او این‌ها را به هشت آگاهی مرتبط می‌کند:Besserman, Steger، 2011، 148
با گذشت زمان، این راه‌های شناخت به آموزه‌های سه کالبد بودا (شاکیه مونی، سامبوگاکایا و نیرومانکایا) نیز متصل شد و با هم «آموزه یوشیکی» را تشکیل دادند.
هاکوین این چهار راه شناخت را به چهار دروازه در مسیر بودایی مربوط می‌کند: دروازه الهام، دروازه تمرین، دروازه بیداری و دروازه نیروانا.
یکی از نگرانی‌های اصلی هاکوین خطر معلمانی بود که او آن‌ها را «ذن هیچ کاری نکن» می‌خواند، که با رسیدن به تجربه‌ای کوچک از روشنگری، بقیه عمر خود را تلف کردند. به قول خودش، «روز از نو در حالتی از خواب نشسته». شیوه‌های آرام‌گرایانه که صرفاً به دنبال خالی کردن ذهن بودند، یا معلمانی که تعلیم می‌دادند که «تهی بودن» آرام، روشنگری است، اهداف همیشگی هاکوین بودند. در این راستا او به‌ویژه از پیروان ذن استاد بانکی انتقاد می‌کرد. او بر آموزش بی پایان و شدید برای تعمیق بینش روشنگری و جعل توانایی فرد برای تجلی آن در همه فعالیت‌ها تأکید کرد. او از دانش‌آموزانش می‌خواست که هرگز به دستاوردهای سطحی قانع نشوند، و واقعاً معتقد بود که اگر تلاش کنند و با انرژی واقعی به تمرین خود نزدیک شوند، روشنگری برای هر کسی ممکن است.
هاکوین که در طول زندگی استاد ذن بسیار معروف و محبوبی بود، اعتقاد راسخی به رساندن خرد ذن به همه مردم داشت. به لطف تربیتش به‌عنوان یک فرد عادی و سفرهای فراوانش در سراسر کشور، او توانست با جمعیت روستایی ارتباط برقرار کند، و به‌نوعی تبدیل به پدر معنوی مردم مناطق اطراف شوین‌جی شود. او پیشنهاد خدمت در صومعه‌های بزرگ کیوتو را رد کرد و ترجیح داد در شوین‌جی بماند. بیشتر توصیه‌های او به مردم عادی برداشتن یک زندگی اخلاقی با فضیلت متمرکز بود. آموزه‌های اخلاقی او با نشان دادن یک وسعت فکری شگفت‌انگیز، از عناصری از آیین کنفوسیوس، سنت‌های باستانی ژاپن و آموزه‌های سنتی بودایی بهره می‌برد. علی‌رغم عدم تحمل ظاهری شیوه‌های دیگر مکاتب در نوشته‌هایش، او هرگز سعی نکرد که جمعیت روستایی را از رعایت سنت‌های غیر ذن بازدارد.
خوشنویسی طوماری توسط هاکوین اکاکو (بودهارما را به تصویر می‌کشد). عنوان: جیکیشی نیشین، کنشو جابوتسو: «اشاره مستقیم به ذهن انسان، دیدن طبیعت و بودا شدن».
بخش مهمی از تمرین هاکوین از ذن، نقاشی و خوشنویسی بود. او نقاشی را در اواخر عمرش، تقریباً در شصت سالگی، به‌طور جدی آغاز کرد، او به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین نقاشان ذن ژاپن شناخته می‌شود. نقاشی‌های او برای تسخیر ارزش‌های ذن، به‌عنوان انواع «خطبه‌های بصری» عمل می‌کردند، که در میان مردم عادی آن زمان که بسیاری از آن‌ها بی‌سواد بودند، بسیار محبوب بود. امروزه نقاشی‌های بودی دارما اثر هاکوین اکاکو در تعداد انگشت‌شماری از موزه‌های برجسته جهان به نمایش گذاشته می‌شوند.
هاکوین مجموعه عظیمی از آثار را به جای گذاشته‌است، که در آثار دارما (۱۴ جلد) و آثار کانبون (۴ جلد) تقسیم شده‌است). موارد زیر شناخته‌شده‌ترین آثار که به زبان انگلیسی ویرایش شده‌اند، هستند.
ادوبو () یک غذای فیلیپینی و فرایند پخت و پز محبوب در غذاهای فیلیپینی است که شامل گوشت، غذاهای دریایی یا سبزیجات است که در سرکه، سس سویا، سیر، برگ بو و دانه‌های فلفل سیاه ترشی می‌شوند، که در روغن قهوه‌ای می‌شوند و در ماریناد می‌جوشند. گاهی اوقات این غذای ملی غیررسمی در فیلیپین در نظر گرفته شده‌است.
ژان وارَن (; – ) مجسمه‌ساز و حکاک اهل فرانسه بود که در فرایند ضرب سکه نوآوری‌های مهمی انجام داد.Souchal, F. (2008). Warin, J. "Encyclopædia Universalis France" http://www.universalis.fr/encyclopedie/T324382/WARIN_J.htm وی در سال ۱۶۶۵ به عضویت آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی درآمد.
در این نوشتار کارنامهٔ هنری ویل اسمیت آمده‌است.
آبراهام خنوس (؛ ۲۵ مه ۱۶۴۰ – ۱۰ مه ۱۷۲۳) نقاش سبک باروک، طراح و حکاک اهل فلاندری بود. او عمدتاً برای نقاشی‌های منظره، طراحی و چاپ‌هایش شناخته می‌شود.Hans Devisscher. "Genoels, Abraham, II." Grove Art Online. Oxford Art Online. Oxford University Press. Web. 3 April 2014Frans Jozef Peter Van den Branden, "Geschiedenis der Antwerpsche schilderschool", Antwerpen, 1883, pp. 1074–1076
مادلن بولوین (The old spelling is Boullongne, sometimes also written Boulogne.; – ) نقاش زن سبک باروک اهل فرانسه بود.
وی دختر لوئی بولوین نقاش و یکی از بنیانگذاران آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی و خواهر لوئی دو بولوین، بون بولوین و ژنویو بولوین نقاشان فرانسوی بوده‌است. در ۷ نوامبر ۱۶۶۹ به عضویت آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی درآمد.
برنت "برنی" متینسون (؛ ۱۳ مهٔ ۱۹۳۵ - ۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۳) انیماتور، کارگردان، تهیه‌کننده و استوری آرتیستاستوری آرتیست (Story artist)؛ فیلمنامه‌نویس فرعی است که وظیفه جذاب‌تر کردن داستان در قالب فیلمنامه اصلی را بر عهده دارد. آمریکایی بود. او از سال ۱۹۵۳ در استودیو انیمیشن والت دیزنی مشغول به کار بود.
متینسون به عنوان عضوی از برنامه افسانه‌های دیزنی در سال ۲۰۰۸ مورد تقدیر قرار گرفت. متینسون با ۷۰ سال سابقه کار، قدیمی‌ترین کارمند شرکت والت دیزنی بود. او قرار بود در تابستان پیش رو نخستین جایزه خدمت ۷۰ ساله را از دیزنی بگیرد.
متینسون در شش سالگی با تماشای پینوکیو (۱۹۴۰) به انیمیشن علاقه‌مند شد و پس از پایان دبیرستان به شرکت والت دیزنی پیوست و بعد از شش ماه کار اداری به کادر سازنده انیمیشن بانو و ولگرد (۱۹۵۵) پیوست. او سپس با مارک دیویس (انیماتور مشهور دیزنی) در زیبای خفته (۱۹۵۹) و صد و یک سگ خالدار (۱۹۶۱) همکاری کرد و پس از آن با اریک لارسون در مجموعه تلویزیونی دنیای رنگ‌های شگفت‌انگیز والت دیزنی، شمشیر در سنگ (۱۹۶۳)، مری پاپینز (۱۹۶۴)، کتاب جنگل (۱۹۶۷) و گربه‌های اشرافی (۱۹۷۰) کار کرد.
در دهه ۱۹۷۰، یک برنامه آموزشی داخلی برای آموزش دستیاران انیمیشن آغاز شد. متینسون در این برنامه ثبت نام کرد و در عرض هشت هفته یک تست انیمیشن ارائه داد. تست انیمیشن او از پرنس جان از رابین هود (۱۹۷۳) تایید شد و او به‌عنوان انیماتور کاراکتر زیر نظر اولی جانستون انتخاب شد. او سپس در پروژه "وینی پو و تیگر هم" (۱۹۷۴)، در متحرک‌سازی شخصیت‌های "کانگا"، "رو"، "ببر" و خرگوش کار کرد. در همان زمان فرانک توماس به طرح‌های کوچک متینسون توجه کرده بود و به او توصیه کرد روی نجات‌دهندگان (۱۹۷۷) کار کند. متینسون سپس روی استوری‌بردها کار کرد و تیتراژ فیلم را طراحی کرد، که دوباره آن را در روباه و سگ شکاری (۱۹۸۱) و دیگ سیاه (۱۹۸۵) تکرار کرد.
سرانجام متینسون کارگردانی و تهیه‌کنندگی سرود کریسمس میکی (۱۹۸۳) را به‌عهده گرفت که موفقیت این انیمیشن کوتاه، باعث شد تا کارگردانی انیمیشن ۷۴ دقیقه‌ای کارآگاه موش بزرگ (۱۹۸۶) به او سپرده شود. در حین تولید الیور و دوستان (۱۹۸۸)، متینسون به اورلندو، فلوریدا نقل مکان کرد تا برای مدت کوتاهی به عنوان سرپرست بخش مشاوره در استودیو دیزنی-ام‌جی‌ام مشغول به کار شد و چند پروژه را به سرانجام رساند.
متینسون در طی دهه ۱۹۹۰، تقریباً در تمام فیلم‌های مهم دیزنی، از جمله دیو و دلبر (۱۹۹۱)، علاءالدین (۱۹۹۲) و شیرشاه (۱۹۹۴) به عنوان هنرمند استوری‌برد کار کرد. در همین زمان، او همکاری نزدیکی با جو گرانت (فیلمنامه‌نویس) داشت، که همراه با ونس گری (هنرمند استوری‌برد)، این سه نفر با لقب طنزآمیز «پیرمردها» معروف شدند. آنها با اقتباس از کتاب‌های کودکان، ایده‌های داستانی را پروردانده و ارائه می‌کردند.
جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۰ در ابوظبی، امارات متحده عربی، از ۸ دسامبر تا ۱۸ دسامبر ۲۰۱۰ برگزار شد. ۲۳ بازیکن نهایی باید تا ۲۹ نوامبر ارائه می‌شدند و همه اعضای تیم نهایی از لیست موقت گرفته می‌شدند. همه بازیکنان باید با شماره تیم بین ۱ تا ۲۳ ثبت نام می‌کردند، مگر اینکه با شماره دیگری برای لیگ داخلی خود ثبت نام کرده باشند. در صورت آسیب دیدگی یکی از بازیکنان لیست نهایی، آن بازیکن ممکن است حداقل ۲۴ ساعت قبل از اولین بازی تیمش در مسابقات، با بازیکنی از لیست موقت جایگزین شود.https://digitalhub.fifa.com/m/5ff22e118b2b2a31/original/fgf0xkpjoczmolqkdeff-pdf.pdfhttps://digitalhub.fifa.com/m/44459147081ef721/original/g8l5pac850o8jkp54zye-pdf.pdf
سرمربی: جری آلن
سرمربی: سلسو راث
سرمربی: پابلو مارینی
سرمربی: لامین ندایه
و یک فیلم آنتولوژی در حال تولید به کارگردانی یورگوس لانتیموس است که فیلمنامهٔ آنرا با همکاری افتیمیس فیلیپو نوشته‌است. در این فیلم اما استون، جسی پلمونس، ویلم دفو، هانگ چائو و مارگارت کوالی ایفای نقش می‌کنند. سرچلایت پیکچرز توزیع‌کننده فیلم است.
در سپتامبر ۲۰۲۲ "ددلاین" گزارش داد که یورگوس لانتیموس و افتیمیس فیلیپو فیلمنامه پروژهٔ در حال توسعهٔ «"AND"» (سبک‌دهی‌شده با حروف بزرگ) را با المنت پیکچرز و فیلم۴ نوشته‌اند و سرچلایت پیکچرز با توزیع فیلم موافقت کرده‌است، و لانتیموس همچنین کارگردانی آنرا برعهده دارد. اما استون، جسی پلمونس، ویلم دفو و مارگارت کوالی قرار بود در این فیلم بازی کنند و برنامه‌هایی برای شروع فیلمبرداری در نیواورلئان در ماه اکتبر انجام شود. در اکتبر ۲۰۲۲، هانگ چائو، جو آلوین، و مامودو آتی به بازیگران پیوستند. هانتر شیفر در مصاحبه‌ای در فوریه ۲۰۲۳ اعلام کرد که در این فیلم «حضور کوتاهی» داشته‌است.
فیلمبرداری در اکتبر ۲۰۲۲ آغاز شد و تا دسامبر ۲۰۲۲ در نیواورلئان ادامه یافت.
نپال کشوری است با تنوع جغرافیایی که از زمان اتحادش توسط پریتوی نارایان شاه، شکل حکومت یکپارچه را به کار گرفته بود. اکنون این کشور به یک ساختار فدرال تبدیل شده‌است.
نپال از ۲۸ مه ۲۰۰۸ (15th Jestha، 2065 BS) یک دولت جمهوری فدرال دموکراتیک بوده‌است. بر اساس مفهوم سیستم فدرال، نپال به ۷ استان، ۷۷ ناحیه و ۷۵۳ سطح محلی تقسیم گردیده‌است. اکنون هر استان دارای یک دولت جداگانه به همراه دولت فدرال در مرکز است.
پس از شورش مردمی ۲۰۰۷، سلطنت ۲۴۰ ساله در پنجمین متمم قانون اساسی موقت نپال، ۲۰۶۳ لغو شد. این متمم اولین سندی بود که نپال را رسماً به عنوان جمهوری فدرال دموکراتیک نپال ذکر کرد. این متمم فدرالیسم را به عنوان یک ویژگی برجسته برای نپال جدید تصور می‌کرد.
حزب مائوئیست کاتالیزوری برای ایجاد فدرالیسم و دربرگیرندگی بود. دیگر احزاب عمده ای که از این اقدام حمایت کردند عبارتند از حزب کمونیست نپال (مارکسیست-لنینیست متحد) و کنگره نپالی، در حالی که حزب راستیا پرجاتانترا که تنها به خاطر طرح نمایندگی متناسب توانسته بود وارد پارلمان شود، در مخالفت با چشم‌انداز فدرالیسم و همچنین به طرفداری بازگرداندن سلطنت و اعلام نپال به عنوان یک کشور هندو درآمده است.
نپال در زمان حاکمان شاه (پریتیو نارایان شاه) یک حکومت یکپارچه را اعمال می‌کرد. با این حال، این سیستم قادر به حمایت از توسعه کشور نبود و به عنوان یک نوع حکومت «انحصاری» تلقی می‌شد.
فدرالیسم قومی، فدرالیسم چند قومیتی یا چند ملیتی،Liam D. Anderson (2016),
"Ethnofederalism: The Worst form of institutional arrangement...?", Academia شکلی از سیستم فدرال است که در آن واحدهای منطقه ای یا ایالتی فدرال بر اساس قومیت تعریف می‌شوند. سیستم‌های فدرالی قومی در تلاش برای پاسخگویی به خواسته‌ها برای خودمختاری قومی و مدیریت تنش‌های بین قومی در داخل یک کشور ایجاد شده‌اند. آنها همیشه در این امر موفق نبوده‌اند: مشکلات ذاتی در ساخت و نگهداری یک فدراسیون قومی باعث شده‌است که برخی از ایالت‌ها یا تقسیمات فرعی یک کشور یا تجزیه شوند، یا به سرکوب اقتدارگرایانه متوسل شوند، یا به قوم سالاری، تفکیک قومی، انتقال جمعیت، جابجایی داخلی، پاکسازی قومی، و/یا حتی حملات و قتل‌عام مبتنی بر قومیت متوسل شوند.
این نوع فدراسیون از دهه ۱۹۹۰ توسط ملس زناوی در اتیوپی پیاده شده‌است. ملس زناوی و دولت او فدرالیسم قومی را با هدف برقراری برابری میان همه اقوام در اتیوپی اختیار کردند. ویژگی‌های فدرالیسم قومی در کشورهای دیگر از جمله نپال، پاکستان، سودان جنوبی، یوگسلاوی و آفریقای جنوبی در دوران آپارتاید نیز به نمایش گذاشته شده‌است (به بانتوستان مراجعه کنید).
در یک "فدراسیون قومی،" برخی یا همه واحدهای فدراتیو تا آنجا که ممکن است برای پیروی از مرزهای قومی ساخته شده‌اند و به جوامع قومی خودمختاری می‌دهند.Yonatan Tesfaye Fessha (2012), "Federalism, the subnational constitutional framework and local government: Accommodating minorities within minorities" , Perspectives on Federalism, Vol. 4, Issue 2. Centro Studi sul Federalismo. ISSN 2036-5438 از آنجایی که فدراسیون یک کشور باقی می‌ماند، این ترکیب از تقسیم کامل متمایز است. چنان نظامی را می‌توان در کشورهایی در نظر گرفت که گروه‌های قومی در مناطق جغرافیایی متمرکز هستند.
در یک فدراسیون "قومی-سرزمینی" - یک «مدل سازش» - بزرگ‌ترین گروه قومی بین بیش از یک زیر واحد تقسیم می‌شود. به عنوان مثال می‌توان به کانادا، هند و اسپانیا اشاره کرد. این نوع سیستم ممکن است برای کشورهایی که دارای یک گروه مسلط هستند مناسب باشد.
یکی از انگیزه‌های اصلی برای ایجاد فدرالیسم قومی، کاهش تضاد میان گروه‌های داخل کشور، با اعطای خودگردانی محلی و نمایندگی تضمین شده در مرکز به هر گروه است. بنابراین یک نظام فدرال قومی ممکن است در جایی که بیم درگیری جدی وجود داشته باشد یا این درگیری قبلاً رخ داده باشد جذابیت خاصی داشته باشد. این هدف «دفاعی» است و ماندگاری هویت‌های قومی مختلف را در داخل کشور می‌پذیرد.
فدرالیسم به گروه‌های قومی مختلف سطحی از خودمختاری را اعطا می‌کند که توسط قانون اساسی محافظت می‌شود که اختیارات دولت مرکزی را در رابطه با اختیارات واحدهای فدرال تجویز می‌کند. از آنجایی که واحدها به گونه ای ترسیم شده‌اند که هر گروه قومی اکثریت محلی را در یک یا چند مورد از آنها تشکیل می‌دهد، امید می‌رود که ترس از رفتار نابرابر یا ظلم توسط دولت ایالتی کاهش یابد، و هر گروه را قادر می‌سازد تا هویت فرهنگی خود را در سرزمین خود ابراز کند و توسعه دهد.
قانون اساسی فدرال همچنین نمایندگی تمامی واحدهای قومی منطقه ای در دولت مرکزی را پیش‌بینی می‌کند و امکان میانجیگری صلح آمیز در مورد ادعاهای گروه‌های مختلف را فراهم می‌کند.Lovise Aalen and Magnus Hatlebakk, "Ethnic and fiscal federalism in Nepal", CMI, Bergen, Norway. July 2008. از این نظر موفقیت این نظام به تمایل نخبگان اقوام مختلف برای همکاری در سطح کشور برای ایجاد حکومت باثبات بستگی دارد.
فدرالیسم قومی به‌عنوان یک انتخاب نهادی برای کاهش تنش‌های قومی در داخل یک کشور، به دلایل مفهومی و تجربی، اغلب مورد انتقاد قرار گرفته‌است. در سطح نظری مشکلات عبارتند از:
همچنین ذکر شده‌است که در عمل، فدراسیون‌های قومی غالباً شکست خورده‌اند: اما به ندرت مشخص است که این امر تا چه حد به این دلیل است که فدرالیسم قومی یک شکل سازماندهی نادرست است یا به دلیل مشکلات ذاتی در اداره یک کشور با شکاف‌های قومی عمیق است ("بیشتر، آن کشورهایی" که فدرالیسم قومی را پذیرفته‌اند این کار را انجام می‌دهند زیرا جایگزین‌هایی قبلاً آزمایش شده‌اند و شکست خورده‌اند». اندرسون (۲۰۱۳) از جمله شکست‌ها او به اینها اشاره می‌کند: اروپای شرقی (اتحاد جماهیر شوروی، چکسلواکی و یوگسلاوی)، آفریقا (فدراسیون شرق آفریقا و اتیوپی-اریتره)، منطقه کارائیب (فدراسیون هند غربی)، و آسیا (پاکستان و مالایا-سنگاپور). از آنجایی که فدراسیون‌های قومی هنوز وجود دارند، او به بلژیک (که یک مورد ناب نیست)، اتیوپی (دموکراتیک نیست) و بوسنی و هرزگوین (که چشم‌انداز آینده آن مشکوک است) اشاره می‌کند.
جنبه قومی ساختار فدرال جدید در نپال منشأ مناقشه در فرایند قانون اساسی سازی اخیر بوده‌است. دموکراسی چند حزبی در سال ۱۹۹۰ پس از قیام مردمی به رهبری حزب کنگره و جبهه چپ متحد، ائتلافی از احزاب کمونیست، در نپال ایجاد شد. مسائل قومیتی در تدوین قانون اساسی جدید به‌طور برجسته ای ظاهر نشد. کارزارهایی برای به رسمیت شناختن بیشتر مسائل قومی توسط فدراسیون ملیت‌های بومی نپال (NEFIN) به نمایندگی از گروه‌های قومی تپه‌ها، حزب منطقه ای Sadbhawana از Terai و UCPN (مائوئیست‌ها) تحت فشار مردم مادهسی جنوب رهبری شد.Adam Bergman, "Ethnic Federalism in Nepal: A Remedy for a Stagnating Peace Process or an Obstacle to Peace and Stability?" , Department of Peace and Conflict Research, Uppsala University. Spring 2011.
پس از جنبش دموکراسی ۲۰۰۶ در نپال و سرنگونی سلطنت، قانون اساسی موقت در سال ۲۰۰۷ اعلام شد سال‌ها بحث در دو مجلس مؤسسان متوالی بر این بود که آیا فدرالیسم بر قومیت یا هویت مشترک و همچنین شمار و مکان استان‌ها مبتنی باشد. یک جبهه مخالف به رهبری UCPN خواستار یک سیستم فدرال مبتنی بر ۱۳ استان تعریف شده از نظر قومی شد.Subin Nepal, "Nepal and Ethnic Federalism: The Insufficiency of the Maoist Model", Institute of Peace and Conflict Studies, 30 June 2014 کنگره نپالی حاکم و احزاب CPN-UML این ایده را رد کردند و استدلال کردند که فدرالیسم مبتنی بر قومیت باعث ایجاد تنش در میان کاست‌ها و جوامع قومی خواهد شد. مقاومت همچنین از سوی برهمین و چتری‌ها از طبقه بالا صورت گرفت که می‌ترسیدند چیرگی سیاسی طولانی مدت آنها توسط فدرالیسم قومی تهدید شود.
قانون اساسی فعلی فدرال سرانجام در سپتامبر ۲۰۱۵ به تصویب رسید یک ساختار فدرال برای جایگزینی ساختار واحد موجود ایجاد کرد. این کشور به هفت استان فدرال تقسیم شد که با گروه‌بندی مناطق موجود تشکیل شده بودند. انتشار قانون اساسی جدید بلافاصله با اعتراضات مادی‌ها و جمعیت بومی، عمدتاً بر سر مرزهای استان‌های جدید، از ترس کاهش حضور سیاسی آنها، همراه شد.
پس از جدایی پاکستان شرقی در سال ۱۹۷۱ برای تبدیل شدن به بنگلادش، دولت پاکستان به دنبال راه‌هایی برای پاسخگویی به خواسته‌های قومی-ملی گرایانه گروه‌های مختلف در داخل پاکستان غربی بود. قانون اساسی ۱۹۷۳ یک ساختار فدرال را وضع کرد که به چهار استان اصلی خودمختاری می‌داد، که هر کدام از نظر تاریخی با یک گروه قومی-زبانی شناسایی می‌شدند: پنجابی‌ها، سندی‌ها، بلوچ‌ها و پشتون‌ها. هویت سیاسی این گروه‌ها به‌طور قانونی در قانون اساسی به رسمیت شناخته شد و به آنها وضعیتی متمایز از سایر گروه‌ها داد. با این حال، مقررات مربوط به خودمختاری تنها در استان سند به‌طور کامل اجرا شد. در طول دوره بعدی رژیم‌های نظامی و درگیری‌ها در بخش‌های مختلف پاکستان، به نظر نمی‌رسید که سیستم فدرال ثباتی قابل مقایسه با هند ایجاد کند.
قانون اساسی با اصلاحاتی در سال ۲۰۱۰ مجدداً ارائه شد. این بار هر چهار استان «خود مختاری مستحکمی از نظر اختیارات قانونگذاری و مالی» دریافت کردند.Maryam S. Khan (2014), ETHNIC FEDERALISM IN PAKISTAN: FEDERAL DESIGN, CONSTRUCTION OF ETHNO-LINGUISTIC IDENTITY & GROUP CONFLICT , Harvard Journal on Racial & Ethnic Justice, Vol. 30, pp. 77-129 به‌طور کلی مشخصه تغییرات افزایش «قومی سازی» بود که با تغییر نام استان مرزی شمال غربی به خیبر پختونخوا («سرزمین پختون‌ها») مشخص شد. این تغییرات به عنوان «گامی مهم رو به جلو» در تقویت استان‌ها تلقی می‌شد، اما به نظر می‌رسید تمایل کمی برای پیشبرد بیشتر به سمت ساختار کاملاً چند قومیتی که برای همه گروه‌ها تأمین می‌شود وجود دارد. این سیستم در رابطه با شعله‌ور شدن مجدد درگیری‌های قومی خشونت‌آمیز بین سندی‌ها و مهاجران در سند به عنوان «بسیار غیر سازنده» توصیف شده‌است. این امر همچنین خواسته‌هایی را برای استان‌های جداگانه از جانب هزاره‌ها و سرایکی‌ها برانگیخته است.
در واقع، اظهار شده‌است که «پاکستان به ندرت به عنوان یک فدراسیون قومی شناخته می‌شود».
سودان جنوبی در ژوئیه ۲۰۱۱ از سودان مستقل شد و در ابتدا قانون اساسی انتقالی ۱۰ ایالت فدرال و ۷۹ شهرستان را ایجاد کرد که عمدتاً بر اساس قومیت بودند. درگیری‌های بین جمعی افزایش یافت و از سوی گروه‌های مختلف فراخوان‌هایی برای ایجاد ایالت ها و شهرستان‌های قوم محور بیشتر وجود داشت. استفان پار کوول، وزیر آموزش و پرورش آن زمان در ایالت جونگلی، در سال ۲۰۱۳ بیان داشت که «فدرالیسم قومی» در کشورش «تفرقه‌انگیز» و «اداره آن پرهزینه» بوده و دموکراسی واقعی را ایجاد نمی‌کند و خواستار ایجاد ایالت‌های چند قومیتی شد.Stephen Par Kuol, "The Peril of Ethnic Federalism in the Republic of South Sudan", "Gurtong", 4 May 2013
در اکتبر ۲۰۱۵، سالوا کیر، رئیس‌جمهور سودان جنوبی، فرمانی را صادر کرد که بر اساس آن ۲۸ ایالت، باز هم عمدتاً در امتداد خطوط قومی، جایگزین ۱۰ ایالت قبلی شدند. این اقدام در نوامبر در پارلمان تصویب شد، اگرچه در فوریه ۲۰۲۰ تعداد ایالت‌های سودان جنوبی به ۱۰ ایالت بازگشت.
قانون اساسی ۱۹۴۶ جمهوری سوسیالیستی فدرال یوگسلاوی فدراسیونی متشکل از شش جمهوری ایجاد کرد. به سه ملیت مشخص شده در نام قبلی کشور - پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونیایی‌ها - مقدونی‌ها، مونته‌نگروها و مسلمانان بوسنیایی (بوسنیایی‌های کنونی) اضافه شدند. در کنار به رسمیت شناخته شدن به عنوان ملت‌های این جمهوری‌ها، یک دولت مرکزی قوی تحت کنترل حزب کمونیست ایجاد شد.
از دهه ۱۹۷۰، شکافی در دولت کمونیستی بروز کرد، بین طرفداران کروات و اسلوونیایی خواهان خودمختاری بیشتر برای آن جمهوری‌ها، و طرفداران صرب یک فدراسیون متمرکز برای حفظ موقعیت رهبری کننده صرب‌ها به عنوان بزرگ‌ترین ملیت در داخل کشور. مخالفت با کمونیسم در قالب یک ناسیونالیسم رو به رشد بروز کرد.
پس از کاهش قدرت مرکزی در دهه ۱۹۸۰، رهبری جمهوری‌ها به‌طور فزاینده ای به دنبال منافع قلمروهای خود بودند و تنش‌های بین قومی زیاد شد. بین سالهای ۱۹۹۱ و ۲۰۰۶ شش جمهوری تشکیل دهنده همگی به کشورهای مستقل تبدیل شدند. ویژگی سالهای اولیه این روند یک رشته جنگ بود.
تنگی واژن (؛ در پزشکی: اِستنوز واژینال) وضعیتی غیرطبیعی است که در آن، واژن به سبب تشکیل بافت فیبروزی، باریک‌تر و کوتاه‌تر می‌شود. تنگی واژن ممکن است منجر به ناکارآمدی جنسی و دردآمیزش شده و معاینهٔ لگن را دشوار و دردناک کند. لایهٔ پوششی درون واژن نیز ممکن است نازک‌تر و خشک‌تر شود و حاوی بافت اِسکار باشد. این وضعیت می‌تواند منجر به درد در هنگام آمیزش جنسی یا معاینه لگن شود. تنگی واژن اغلب در اثر پرتودرمانی لگن خاصره، اپیزیوتومی، یا سایر روش‌های جراحی ایجاد می‌شود. شیمی‌درمانی نیز ممکن است احتمال ایجاد تنگی واژن را افزایش دهد. تنگی واژن همچنین می‌تواند ناشی از جراحی ترمیمی دستگاه تناسلی در افراد مبتلا به هایپرپلازی مادرزادی آدرنال باشد.
شاخص‌های رایج وجودِ تنگی واژن شامل درد و خونریزی در طول رابطه جنسی همراه با انواع دیگر ناکارآمدی جنسی است. این عارضه ممکن است منجر به چالش‌هایی مانند دشواری در برقراری رابطه جنسی و کاهش میل جنسی شود. انواع شدید تنگی واژن ممکن است با ناتوانی کامل در برقراری رابطه جنسی همراه باشد.
آتروفی، اِسکار و آسیب به بافت واژن به دلیل تنگی واژن می‌تواند منجر به خشکی، التهاب و کاهش خاصیت کشسانی بافت واژن شود.
اثرات ماندگار تنگی واژن ممکن است علاوه بر محدودیت‌های فیزیکی، بر سلامت روانی فرد هم اثر بگذارد. علائم ممکن است به دنبال درمان نارسایی تخمدان یا پس از یائسگی بدتر شود و منجر به کاهش لزجی و تشدید نازک‌شدگی بافت واژن شود.
سرطان رحم، سرطان واژن، سرطان مقعد، سرطان روده بزرگ، سرطان دهانه رحم در بسیاری از مواقع با استفاده از پرتودرمانی، به ویژه رادیوتراپی با اشعهٔ خارجی و براکی‌تراپی است. تنگی واژن ناشی از تشعشع یکی از عوارض جانبی احتمالی درمان است و یکی از شایع‌ترین عوارض جانبی آن است که حدود یک سوم افرادی که تحت پرتودرمانی لگن هستند، آن را تجربه می‌کنند. تنگی ناشی از پرتودرمانی ممکن است یک واکنش دیرهنگام به درمان باشد. آسیب به بافت پوششی واژن باعث تولید کلاژن غیرطبیعی می‌شود که منجر به آتروفی، از دست دادن عضله، کاهش جریان خون، هیپوکسی و فیبروز می‌شود. رنگ‌پریدگی، چسبندگی و شکنندگی بافتی همراه با از دست دادن خاصیت ارتجاعی واژن قابل مشاهده است. همه اینها می‌توانند به ناکارآمدی جنسی منجر شوند که بیش از نیمی از بازماندگان سرطان زنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. برخی از افرادی که پس از پرتودرمانی دچار کاهش عملکرد تخمدان و کمبود استروژن دارند، ممکن است پوشش مخاطی نازک‌تری در واژن داشته باشند که تنگی واژن را بدتر می‌کند.
در حالی که شدت تنگی واژن تا حد زیادی به نوع پرتودرمانی دریافتی بستگی دارد، عوامل خطرساز متعددی ممکن است در ایجاد تنگی واژن نقش داشته باشند. افراد بالای ۵۰ سال مبتلا به سرطان دهانه رحم در معرض خطر بیشتری برای تنگی واژن ناشی از پرتودرمانی هستند. استعمال دخانیات نیز با خطر بیشتر تنگی واژن همراه است. همچنین ارتباط زیادی بین تنگی واژن و مسائلی که سبب رنگ‌پریدگی واژن می‌شوند، وجود دارد، یعنی هنگامی که غشاهای مخاطی داخل واژن نازک و خشک می‌شوند و منجر به التهاب و فیبروز می‌گردند.
چندین نوع روش جراحی ممکن است در بروز تنگی واژن نقش داشته باشند. اپیزیوتومی - که برش‌هایی برای کمک به زایمان طبیعی است - ممکن است منجر به باریک شدن دهانه واژن و دردآمیزش طولانی‌مدت شود: تقریباً ۱۳ درصد احتمال تجربه دردآمیزش به مدت دست کم ۶ ماه پس از انجام یک اپیزیوتومی معمولی وجود دارد. هنگامی که بافت اپیزیوتومی به درستی ترمیم و بهبود نمی‌یابد، عوارضی چون آسیب مخاط و اِسکار محتمل است، که می‌تواند به ایجاد تنگی واژن کمک کند. تنگی واژن شایع‌ترین عارضه بعد از عمل در افراد مبتلا به هایپرپلازی مادرزادی آدرنال است که در دوران نوزادی یا کودکی تحت عمل جراحی ترمیمی دستگاه تناسلی قرار می‌گیرند. تنگی واژن می‌تواند یک عارضه زودرس جراحی باشد یا ممکن است بعداً در نوجوانی ایجاد شود. علاوه بر این، در افرادی که جراحی تطبیق و بازتایید جنسیت مرد به زن انجام می‌دهند، مانند واژینوپلاستی، تنگی واژن یک عارضه شایع پس از جراحی است.
در حال حاضر چندین شیوهٔ درجه‌بندی برای ارزیابی تنگی واژن وجود دارد اما هیچ‌کدام تثبیت‌شده و استاندارد نیستند. دو مقیاس درجه‌بندی رایج عبارتند از: (۱) «معیارهای اصطلاحی رایج برای رویدادهای نامطلوب» مؤسسه ملی سرطان (CTCAE) نسخهٔ ۴٫۰ و (۲) «اثرات دیرهنگام در بافت‌های عادی - نمره ذهنی، هدف، مدیریت و تحلیلی» (LENT-SOMA). روش اول تنگی واژن را بر پایهٔ سه درجه‌بندی بر اساس (الف) کوتاه شدن یا باریک شدن واژن (ب) میزان اخلال در انجام معاینه فیزیکی و (ج) تداخل آن با استفاده از تامپون یا فعالیت جنسی ارزیابی می‌کند. با این حال، این مقیاس فقط مختص آسیب‌های واژن نیست. روش درجه‌بندی LENT-SOMA برای تنگی واژن بر اساس ارزیابی علائم ذهنی، تست‌های تحلیلی و تظاهرات بالینی مشاهده‌شده‌است. این روش توسط «سازمان اروپایی تحقیقات و درمان سرطان» (EORTC) به همراه «گروه سرطان‌شناسی و پرتودرمانی» ایالات متحده آمریکا (RTOG) ابداع شده‌است.
فقدان یک شیوهٔ درجه‌بندی تثبیت‌شده به‌طور بالقوه منجر به درمان‌های نه چندان مؤثر اتساع واژن و تنگ ماندن طولانی‌مدت واژن در بیماران شده‌است. تنگی واژن اغلب با پارامترهای ذهنی/خودانگاشتی تشخیص داده می‌شود. این پارامترهای ذهنی در ترکیب با انواع مقیاس‌های درجه‌بندی موردِ استفاده، در عمل بالینی قابل پیاده‌سازی و استفاده نیست. این امر تشخیص صحیح بیماری و ایجاد یک درمان استاندارد را دشوارتر می‌کند.
تنگی واژن معمولاً با روش «درمان اتساعی واژن» (VDT) درمان می‌شود، اما شواهد علمی کافی مبنی بر اثربخشی آن وجود ندارد. گشادکننده واژن دستگاه‌های صاف و استوانه‌ای شکلی هستند که باعث کشش و شل شدن بافت واژن می‌شوند. درمان گشادکننده واژن نیاز به یک روال ثابت دارد و ممکن است باعث ناراحتی فیزیکی و/یا روانی فرد شود که پایبندی به درمان را دشوارتر می‌کند. ارزیابی اثربخشی درمان اتساع واژن ممکن است دشوار باشد زیرا اندازه‌گیری و کنترل عملکرد جنسی و کیفیت زندگی فرد آسان نیست. مدت زمان بهینه درمان گشادکننده واژن و اثربخشی آن در عملکرد جنسی و پیامدهای مرتبط با سرطان نامشخص است.
علیرغم فقدان شواهد علمی قابل اعتماد، بسیاری از دستورالعمل‌ها و مقاله‌های مروری استفاده از درمان گشادکننده واژن را پس از پرتودرمانی لگن پیشنهاد می‌کنند. اعتقاد بر این است که این روش درمانی، موجب کشش بافت‌های واژن و مجرای واژن شده و منجر به رشد سلول‌های باقت پوششی و کاهش احتمالی فیبروز محیطی می‌شود. برخی از پژوهش‌ها حتی ارتباط بین «درمان اتساعی واژن» و جلوگیری از خطر تنگی شدید واژن را مطرح کرده‌اند.
مطابق برخی از پژوهش‌ها، هنگامی که مدت اتساع واژن طی «درمان اتساعی واژن» طولانی باشد، نتایج مثبتی را برای بیمار به همراه دارد. ثابت شده که استفاده از «درمان اتساعی واژن» به همراه مدیتیشن و موسیقی آرام بخش اثربخشی آن را افزایش می‌دهد، اگرچه شواهد علمی موجود برای این موضوع باکیفیت نیستند. برای افزایش احتمال موفقیت این روش درمانی و بهینه‌سازی آن، باید حمایت روانی-اجتماعی منظم و و پیگیری‌های مداوم انجام شود.
پیشرفت‌های اخیر درمانی شامل استفاده موضعی از اسید هیالورونیک، لیزردرمانی و تجویز استروژن واژینال است، اما پژوهش‌های بیشتری در این زمینه مورد نیاز است. اسید هیالورونیک به درمان تنگی واژن با حفظ رطوبت برای ارتقا ترمیم بافت واژن کمک می‌کند. در حال حاضر هیچ گونه منع مصرف شناخته‌شده‌ای برای این دارو وجود ندارد و به دلیل همین بی‌خطری نسبی، معمولاً پزشکان آن را تجویز می‌کنند.
برخی پژوهش‌ها نشان داده‌اند که لیزردرمانی علائم آتروفی تناسلی را در دوران یائسگی بهبود می‌بخشد، اما در حال حاضر مطالعات زیادی در مورد تأثیر آن بر روی افراد مبتلا به تنگی واژن ناشی از رادیوتراپی وجود ندارد. یک مطالعه در سال ۲۰۲۰ بهبود طول واژن و همچنین شاخص سلامت واژن را نشان داد، اگرچه مطالعات بیشتری برای تعیین اثربخشی این روش مورد نیاز است.
مطالعات محدودی در مورد استروژن‌درمانی واژینال در افراد مبتلا به تنگی واژن ناشی از رادیوتراپی وجود دارد که دلیلش نگرانی از افزایش خطر عود تومور است. همچنین، یک پژوهش نشان داد افرادی که تحت درمان با پرتودرمانی با دوز بالا قرار می‌گیرند، احتمال کمتری برای پاسخ به درمان با استروژن دارند.
بروز تنگی واژن ناشی به‌دنبال رادیوتراپی به شدت متغیر و از ۱٫۲٪ تا ۸۸٪ در تغییر است که دلیلش محدود بودن مطالعات پیشین به گروه‌های کوچک و همچنین پراکندگی آماری به دلایل فردی همچون نوع سرطان، سن، دوز و نحوه انجام پرتودرمانی (رادیوتراپی با اشعهٔ خارجی و براکی‌تراپی) است. علاوه بر این، علائم ممکن است تا یک سال پس از پرتودرمانی خود را نشان ندهند و کم‌کم ظرف سه سال، شدت بیشتری پیدا کنند. تنگی واژن نیز ممکن است به دلیل داغ ننگ و ناراحتی در مورد ناکارآمدی جنسی کمتر گزارش شود. میزان بروز تنگی واژن در افرادی که تحت پرتودرمانی قرار می‌گیرند ۵۰ درصد در افراد مبتلا به سرطان مخاط رحم و ۶۰ درصد در افراد مبتلا به سرطان دهانه رحم است. بروز تنگی واژن در افرادی که تحت پرتودرمانی برای سرطان مقعد یا سرطان روده بزرگ قرار می‌گیرند به‌درستی گزارش نشده‌است، اما برآورد می‌شود که تا حدود ۸۰٪ باشد.Miles T. International guidelines on vaginal dilation after pelvic radiotherapy. Brook Hill, Woodstock, Oxon: Owen Mumford Ltd. 2012.
شیرزاد احمدی‌نژاد، معترض ۴۱ ساله که ۲۶ بهمن به دست نیروهای اطلاعات سپاه ارومیه بازداشت شده بود، چهارشنبه ۲۴ اسفند در بازداشتگاه این نهاد اطلاعاتی زیر شکنجه کشته شد.
احمدی‌نژاد روز چهارشنبه ۲۶ بهمن (۱۵ فوریه) به همراه یک شهروند دیگر اهل بوکان به نام خالق محمدنژاد توسط نیروهای اطلاعات سپاه پاسداران بازداشت و به بازداشتگاه این نهاد امنیتی در ارومیه منتقل شده‌اند. از سرنوشت خالق محمدنژاد اطلاع دقیقی در دسترس نیست.
قابل ذکر است که شیرزاد احمدی نژاد در نوزدهمین روز بازداشت یک تماس کوتاه تلفنی با خانواده‌اش داشته و آنها را مطلع کرده که در بازداشتگاه اطلاعات سپاه ارومیه حضور دارد.
نهادهای امنیتی، ۲۳ اسفند ۱۴۰۱ با خانواده احمدی‌نژاد تماس گرفته و اعلام کرده‌اند که برای آزادی موقت شیرزاد وثیقه بیاورید، اما ۲۴ اسفند ۱۴۰۱ به آنها گفته‌اند که شیرزاد جانش را از دست داده و دلیل مرگش را سکته قلبی عنوان کرده‌اند.
یکی از اعضای خانواده شیرزاد احمدی‌نژاد می‌گوید: "ما از طریق منابع خود مطلع شده‌ایم که شیرزاد زیر شکنجه جانش را از دست داده و نهادهای امنیتی تاکنون حاضر به تحویل پیکر شیرزاد به خانواده‌ نشده‌اند".
قانون مسئولیت والدین و بهداشت باروری، که همچنین به عنوان قانون بهداشت باروری یا قانون RH شناخته می‌شود، و رسماً به عنوان قانون جمهوری شماره ۱۰۳۵۴ نامگذاری شده‌است، یک قانون فیلیپین است که دسترسی همگانی به روش‌های پیشگیری از بارداری ، کنترل باروری، آموزش جنسی و مراقبت از مادر در فیلیپین را فراهم می‌کند.
در حالی که توافق کلی در مورد مفاد آن در مورد سلامت مادر و کودک وجود دارد، بحث‌های زیادی در مورد دستور آن وجود دارد که دولت و بخش خصوصی فیلیپین بودجه و توزیع گسترده دستگاه‌های تنظیم خانواده مانند کاندوم، قرص‌های ضدبارداری و IUD را تأمین کنند. همچنین باید دولت به انتشار اطلاعات در مورد استفاده از آنها از طریق تمام مراکز مراقبت‌های بهداشتی ادامه دهد.
تصویب این قانون بحث‌برانگیز و به شدت تفرقه‌انگیز بود و دانشگاهیان، مؤسسات مذهبی و شخصیت‌های بزرگ سیاسی حمایت یا مخالفت خود را در حالی که تصویب طرح در قوه مقننه در جریان بود، اعلام کردند. مناظرات و تظاهرات داغ در حمایت و مخالفت با لایحه RH در سراسر کشور برگزار شد.
دادگاه عالی فیلیپین در مارس ۲۰۱۳ اجرای این قانون را در پاسخ به چالش‌ها به تأخیر انداخت. در ۳ آوریل ۲۰۱۴، دادگاه حکم داد که این قانون «غیرقانونی» نیست اما هشت ماده را به‌طور جزئی یا کامل حذف کرد.
تاریخچه بهداشت باروری در فیلیپین به سال ۱۹۶۷ بازمی‌گردد که فردیناند مارکوس رئیس‌جمهور فیلیپین از جمله سران کشورهایی بود که اعلامیه جمعیت را امضا کرد. ۳۰ کشوری که در امضای این اعلامیه شرکت کردند، توسط دبیرکل سازمان ملل متحد، یو تانت، طی مراسمی در سازمان ملل در ۱۱ دسامبر ۱۹۶۷، یک روز پس از روز حقوق بشر، به رسمیت شناخته شدند. فیلیپین موافقت کرد که مشکل جمعیت باید به عنوان عنصر اصلی توسعه اقتصادی بلندمدت در نظر گرفته شود؛ بنابراین، کمیسیون جمعیت ایجاد شد تا برای کاهش هنجار اندازه خانواده و ارائه اطلاعات و خدمات برای کاهش نرخ باروری تلاش کند.
از سال ۱۹۶۷، آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده (USAID) 80 درصد از کل کالاهای تنظیم خانواده (مواد پیشگیری از بارداری) را به عهده گرفت که به ۳ دلار می‌رسید. در سال ۱۹۷۵، ایالات متحده یادداشت مطالعه امنیت ملی ۲۰۰: پیامدهای رشد جمعیت در سراسر جهان برای امنیت ایالات متحده و منافع خارج از کشور (NSSM200) را به عنوان سیاست خود اتخاذ کرد. این سیاست به اقدامات کنترل جمعیت و ترویج پیشگیری از بارداری در میان ۱۳ کشور پرجمعیت، از جمله فیلیپین، برای کنترل رشد سریع جمعیت که به نظر آنها با منافع ملی سیاسی-اجتماعی ایالات متحده خصومت می‌کند، «اهمیت بالایی» می‌دهد، زیرا اقتصاد ایالات متحده به مقادیر زیاد و فزاینده مواد معدنی از خارج نیاز دارند، و این کشورها می‌توانند نیروهای اپوزیسیون بی‌ثبات کننده علیه ایالات متحده تولید کنند.
رؤسای جمهور مختلف نقطه نظرهای متفاوتی داشتند. رئیس‌جمهور فردیناند مارکوس برای توزیع سیستماتیک داروهای ضدبارداری در سراسر کشور فشار آورد. دولت کورازون آکوینو بر اعطای حق به زوجین برای داشتن تعداد فرزندانی که ترجیح می‌دهند متمرکز بود، در حالی که فیدل وی. راموس از کنترل جمعیت به مدیریت جمعیت تغییر موضع داد. جوزف استرادا از روش‌های ترکیبی برای کاهش نرخ باروری با تمرکز بر جریان اصلی تنظیم خانواده استفاده کرد.
در سال ۱۹۸۹، کمیته قانونگذاران فیلیپین در مورد جمعیت و توسعه (PLCPD) تأسیس شد و «به تدوین سیاست‌های عمومی قابل دوام که مستلزم قانون گذاری در مورد مدیریت جمعیت و توسعه اجتماعی-اقتصادی است» پرداخت. در سال ۲۰۰۰، فیلیپین اعلامیه هزاره را امضا کرد و متعهد شد که تا سال ۲۰۱۵ به اهداف اعلامیه هزاره، از جمله ارتقای برابری جنسیتی و سلامت، دست یابد. در سال ۲۰۰۳، USAID برنامه ۳۳ ساله خود را آغاز کرد که به وسیله آن وسایل پیشگیری از بارداری رایگان به کشور داده شد. دریافت کنندگان کمک مانند فیلیپین با چالش تأمین بودجه برنامه پیشگیری از بارداری خود مواجه بودند. در سال ۲۰۰۴، وزارت بهداشت فیلیپین (DOH) استراتژی خوداتکایی ضدبارداری فیلیپین را معرفی کرد و ترتیبی داد که این کمک‌ها با داروهای ضدبارداری داخلی جایگزین شوند.
در اوت ۲۰۱۰، دولت اعلام کرد که یک کار مشترک با USAID در اجرای یک استراتژی بازاریابی و ارتباطات جامع به نفع برنامه‌ریزی خانواده به نام "می «پلانو سیلا»" دارند.
محتوای اصلی لایحه تلفیقی بهداشت باروری به بخش‌های زیر تقسیم می‌شود.
این لایحه، دولت را موظف می‌کند که «همه روش‌های مؤثر طبیعی و مدرن تنظیم خانواده را که از نظر پزشکی ایمن و قانونی هستند، بدون تعصب، ترویج کند».
اگرچه سقط جنین توسط قانون غیرقانونی و قابل مجازات شناخته شده‌است، اما در این لایحه آمده‌است که «دولت باید تضمین کند که همه زنانی که برای عوارض پس از سقط جنین نیاز به مراقبت دارند باید به شیوه ای انسانی، بدون قضاوت و مشفقانه رفتار و مشاوره شوند.»Dalangin-Fernandez, Lira (February 1, 2011). "RH bill OK'd at House committee level". "Philippine Daily Inquirer". Archived from the original on February 7, 2011. Retrieved February 1, 2011.
این لایحه خواستار یک «رویکرد چند بعدی» است که جزء برنامه‌ریزی خانواده و مسئولیت پذیری والدین را در همه برنامه‌های دولت برای مبارزه با فقر ادغام می‌کند.Dalangin-Fernandez, Lira (February 1, 2011). "RH bill OK'd at House committee level". "Philippine Daily Inquirer". Archived from the original on February 7, 2011. Retrieved February 1, 2011. آموزش بهداشت باروری و جنسی متناسب با سن از کلاس پنجم تا چهارم دبیرستان با استفاده از «مهارت‌های زندگی و سایر رویکردها» مورد نیاز است.
این لایحه همچنین وزارت کار و اشتغال را موظف می‌کند که حقوق باروری کارمندان زن خود را تضمین کند. شرکت‌هایی با کمتر از ۲۰۰ کارگر ملزم به مشارکت با ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی در منطقه خود برای ارائه خدمات بهداشت باروری هستند.Dalangin-Fernandez, Lira (February 1, 2011). "RH bill OK'd at House committee level". "Philippine Daily Inquirer". Archived from the original on February 7, 2011. Retrieved February 1, 2011.
کارفرمایان با بیش از ۲۰۰ کارمند باید خدمات بهداشت باروری را به همه کارکنان در مراکز بهداشتی مربوطه خود ارائه دهند. آنهایی که کمتر از ۲۰۰ کارگر دارند باید با متخصصان بهداشت برای ارائه خدمات بهداشت باروری وارد مشارکت شوند. کارفرمایان باید کارکنان را از در دسترس بودن برنامه تنظیم خانواده آگاه کنند. آنها همچنین موظفند کارمندان شاغل باردار را در بین نیروی کار خود تحت نظر داشته باشند و اطمینان حاصل کنند که برای هر ماه از دوره بارداری که به کار می‌روند، مرخصی نیم روزه استعلاجی با حقوق دریافت می‌کنند.Dalangin-Fernandez, Lira (February 1, 2011). "RH bill OK'd at House committee level". "Philippine Daily Inquirer". Archived from the original on February 7, 2011. Retrieved February 1, 2011.
دولت ملی و دولت‌های محلی در دسترس بودن خدمات مراقبت‌های بهداشت باروری مانند تنظیم خانواده و مراقبت‌های دوران بارداری را تضمین خواهند کرد.Dalangin-Fernandez, Lira (February 1, 2011). "RH bill OK'd at House committee level". "Philippine Daily Inquirer". Archived from the original on February 7, 2011. Retrieved February 1, 2011.
هر شخص یا مقام دولتی که ارائه خدمات بهداشتی باروری قانونی و ایمن از نظر پزشکی را ممنوع یا محدود کند به مجازات حبس یا جزای نقدی محکوم خواهد شد.Dalangin-Fernandez, Lira (February 1, 2011). "RH bill OK'd at House committee level". "Philippine Daily Inquirer". Archived from the original on February 7, 2011. Retrieved February 1, 2011.
انتخاب آزادانه در مورد سلامت باروری به مردم، به ویژه افراد فقیر، این امکان را می‌دهد که به تعداد فرزندانی که می‌خواهند و می‌توانند به‌طور عملی از آنها مراقبت و تأمین کنند، داشته باشند. چندین مطالعه توسط کسانی که از این لایحه حمایت می‌کنند ذکر شده‌است:
مخالفان این لایحه معتقدند:
رئیس‌جمهور آکینو اظهار داشت که او نویسنده این لایحه نیست. او همچنین اظهار داشت که از یک سیاست جمعیتی قاطع، آموزش مسئولیت پذیری والدین، ارائه وسایل پیشگیری از بارداری به کسانی که آنها را درخواست می‌کنند، حمایت کامل می‌کند، اما از ترویج استفاده از روش‌های پیشگیری از بارداری خودداری می‌کند. او گفت که موضع او بیش از تأکید بر سلامت باروری بر مسئولیت پذیری والدین است.
فیلیپین سی و نهمین کشور پرجمعیت است، با تراکم بیش از ۳۳۵ در کیلومتر مربع، و نرخ رشد جمعیت ۱٫۹٪ (سرشماری ۲۰۱۰)، دارد.
نرخ باروری کل در سال ۲۰۱۳ ۳٫۲۰ تولد به ازای هر زن است، در حالی که در سال ۱۹۶۰ این عدد ۷ بوده‌است. علاوه بر این، نرخ باروری کل برای ثروتمندترین پنجک جمعیت ۲٫۰ است که حدود یک سوم نرخ لاروری فقیرترین پنجک (۵٫۹ فرزند به ازای هر زن) است. نرخ باروری برای زنان با تحصیلات دانشگاهی ۲٫۳ است، تقریباً نصف زنانی که فقط تحصیلات ابتدایی دارند (۴٫۵ فرزند برای هر زن).
لاگمن، عضو کنگره می‌گوید که این لایحه ارتباط قابل تأیید بین جمعیت عظیم و فقر را به رسمیت می‌شناسد. رشد لجام گسیخته جمعیت، توسعه اجتماعی-اقتصادی را متوقف می‌کند و فقر را تشدید می‌کند.
دانشکده اقتصاد دانشگاه فیلیپین دو مقاله در حمایت از این لایحه ارائه کرد: "جمعیت و فقر: امتیاز واقعی" (۲۰۰۴)، و "لایحه جمعیت، فقر، سیاست و سلامت باروری" (۲۰۰۸). به گفته این اقتصاددانان، رشد سریع جمعیت و نرخ بالای باروری، به ویژه در میان فقرا، فقر را تشدید کرده و آن را برای مردم سخت‌تر می‌کند. دولت باید به آن رسیدگی کند، و در عین حال تصریح کرد که «افراطی» است که «افزایش جمعیت را عامل اصلی فقر بدانیم که توسل دولت به اقدامات سختگیرانه و قهری برای مقابله با مشکل را توجیه کند (مثلاً انکار خدمات پایه و یارانه به خانواده‌های بیش از دو فرزند)». آنها ارتباط بین رشد سریع جمعیت و فقر را با مقایسه رشد اقتصادی و نرخ رشد جمعیت در تایلند، اندونزی و فیلیپین نشان می‌دهند که در آن دو مورد اول به دلیل نرخ رشد جمعیت پایین‌تر، سریع‌تر از فیلیپین رشد کردند. آنها تأکید کردند که «تجربه از سراسر آسیا نشان می‌دهد که یک برنامه سیاست جمعیتی با بودجه دولت مکمل مهمی برای سیاست اقتصادی صحیح و کاهش فقر بوده‌است.»
در مقالهٔ "جمعیت و فقر"، نشان داده شد که بروز فقر در میان خانواده‌های بزرگ بیشتر است: ۵۷٫۳٪ از خانواده‌های فیلیپینی با هفت فرزند در فقر هستند در حالی که تنها ۲۳٫۸٪ از خانواده‌هایی که دو فرزند دارند زیر آستانه فقر زندگی می‌کنند.
طرفداران معتقدند که خانواده‌های کوچکتر و فواصل بیشتر تولد ناشی از استفاده از وسایل پیشگیری از بارداری به خانواده‌ها این امکان را می‌دهد که بیشتر روی آموزش، سلامت، تغذیه هر کودک سرمایه‌گذاری کنند و در نهایت فقر و گرسنگی را در سطح خانواده کاهش دهند. در سطح ملی، کاهش باروری هزینه خدمات اجتماعی را کاهش می‌دهد، زیرا افراد کمتری به مدرسه می‌روند یا به دنبال مراقبت‌های پزشکی هستند و تقاضا برای مسکن، حمل‌ونقل، شغل، آب، غذا و سایر منابع طبیعی را تسهیل می‌کند. بانک توسعه آسیایی نیز در سال ۲۰۰۴ جمعیت زیادی را به عنوان یکی از عوامل اصلی فقر در کشور، همراه با ضعف مدیریت اقتصاد کلان، مشکلات اشتغال، عملکرد ضعیف بخش کشاورزی و دستور کار ناتمام اصلاحات ارضی، مسائل حاکمیتی از جمله فساد ذکر کرد.
مخالفان به مطالعه ای در سال ۲۰۰۳ در شرکت رند اشاره می‌کنند، که به این نتیجه رسید که «شواهد کمی وجود دارد که رشد جمعیت مانع رشد اقتصادی می‌شود یا آن را ترویج می‌کند… بی‌طرفی جمعیت در واقع مکتب غالب در تفکر در میان دانشگاهیان در مورد رشد جمعیت طی نیم قرن گذشته بوده‌است.» به عنوان مثال، مطالعه سال ۱۹۹۲ راس لوین و دیوید رنلت، که ۱۱۹ کشور را در طول ۳۰ سال تحت پوشش قرار داد (در مقایسه با مطالعه دانشگاه فیلیپین از ۳ کشور طی چند سال). مطالعه رند همچنین می‌گوید که یک جمعیت بزرگ می‌تواند با توجه به اصول بنیادی درست، رشد را افزایش دهد؛ بنابراین، آنها به پیش‌بینی HSBC 2012 برای سال ۲۰۵۰ اشاره می‌کنند که فیلیپین به دلیل جمعیت رو به رشد زیاد، شانزدهمین اقتصاد بزرگ خواهد بود و آنهایی که جمعیت آنها در حال کاهش است، دچار کاهش خواهند شد.
در توسعه اخیر، دو نویسنده لایحه بهداشت باروری موضع خود را در مورد مفاد این لایحه در مورد جمعیت و توسعه تغییر دادند. آنها می‌خواستند سه ماده را حذف کنند که بیان می‌کند «برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان عناصر اصلی سلامت باروری و جمعیت و توسعه هستند» که برنامه‌های والدینی مسئولانه و تنظیم خانواده را در ابتکارات ضد فقر ادغام می‌کند. همچنین آنها اظهار می‌کنند که فقر به دلیل جمعیت زیاد نیست، بلکه به دلیل نابرابری و فساد است.
طبق گفته سازمان بهداشت جهانی، مرگ مادران در فیلیپین ۵٫۷ نفر در روز است، نه ۱۰ تا ۱۱ مرگ و میر در روز، طبق گفته طرفدارانی که این اعداد را تکرار کردند «تا به مقصودشان برسند».
موافقان بیان می‌کنند که تصویب لایحه RH به این معنی است:
با توجه به "سیاست کوتاه سنا" در مورد بهداشت باروری، کلید حل مرگ مادران، ایجاد مراکز زایمان است.
انجمن پزشکی فیلیپین (PMA) در مقاله ای موضع خود اعلام کرد که هدف کاهش افزایش مرگ و میر مادران و کودکان می‌تواند با بهبود مراقبت‌های بهداشتی مادر و کودک بدون نیاز به توزیع وسایل پیشگیری از بارداری محقق شود. میلیون‌ها بودجه در نظر گرفته شده برای دستگاه‌های پیشگیری از بارداری ممکن است به خوبی در بهبود مهارت‌های کارکنان بهداشتی ما در کاهش مرگ و میر مادران و کودکان در فیلیپین به کار گرفته شود.
یکی از نگرانی‌های اصلی موافقان عدم دسترسی به وسایل تنظیم خانواده مانند وسایل پیشگیری از بارداری و عقیم سازی است. این لایحه در نظر دارد دسترسی همگانی را از طریق بودجه دولتی فراهم کند و در نتیجه ابتکارات بخش خصوصی برای خدمات تنظیم خانواده را تکمیل کند، مانند آنچه توسط فدراسیون بین‌المللی فرزندآوری برنامه‌ریزی شده (IPPF) که از سازمان‌های تنظیم خانواده فیلیپین و ۹۷ سازمان فیلیپین حمایت می‌کند، ارائه می‌شود.
بر اساس لایحه RH یکی از مولفه‌های آن «پیشگیری از سقط جنین و مدیریت عوارض پس از سقط» است. این قانون مقرر می‌دارد که «دولت باید تضمین کند که تمام زنانی که برای عوارض پس از سقط جنین نیاز به مراقبت دارند، باید به شیوه‌ای انسانی، بدون قضاوت و دلسوزانه رفتار و مشاوره شوند». همچنین بیان می‌کند که «سقط جنین جرم باقی می‌ماند و قابل مجازات است»، زیرا قانون اساسی اعلام می‌کند که «دولت باید به‌طور مساوی از زندگی مادر و زندگی جنین در هنگام لقاح محافظت کند».
موضع انجمن پزشکی فیلیپین (PMA) "به شدت بر این اصل استوار است که "زندگی در لقاح آغاز می‌شود" در لحظه ای که در آن ادغام یا اتحاد اسپرم و تخمک وجود دارد و بنابراین یک فرد یا انسان در لحظه لقاح وجود دارد. انجمن پزشکی فیلیپین سقط‌هایی را محکوم می‌کند که "تخمک بارور شده یا جنین را از بین می‌برند" و "از هر روش یا دارویی که هر مرحله از لقاح را قطع کرده و از رشد طبیعی، فیزیولوژیکی و بدون وقفه آن تا بزرگسالی جلوگیری می‌کند بیزار است".
این بحث ملی به عنوان بخشی از یک جنگ فرهنگی گسترده تلقی می‌شود. تصویب یا عدم تصویب آن از لایحه بسته به دیدگاه‌ها آثار منفی دارد. موافقان بیان می‌کنند که عدم تصویب این لایحه باعث می‌شود که فیلیپین دیگر یک کشور عقب مانده نباشد و نتواند به اهداف توسعه هزاره، به ویژه نکات مربوط به فقرزدایی و سلامت مادران دست یابد. این به معنای زیر پا گذاشتن تعهدات بین‌المللی خواهد بود و مدرنیزاسیون را کند می‌کند. همچنین، فقرا دسترسی رایگان به حمایت‌های تنظیم خانواده که بسیاری خواهان آن هستند، نخواهند داشت، و در نتیجه فرزندانی بیش از آنچه که می‌توانند از آنها مراقبت کنند، خواهند داشت و پولی برای سرمایه‌گذاری در آموزش برای شکستن فقر بین نسلی که در آن گرفتار شده‌اند، نخواهند داشت. طرفداران همچنین کلیسای کاتولیک را به گروگان گرفتن فیلیپین و نقض جدایی کلیسا از دولت متهم می‌کنند. آنها استدلال می‌کنند که کاهش رشد جمعیت منجر به بهبود کیفیت زندگی و توسعه اقتصادی می‌شود.
کلمانسو () ششمین ناو هواپیمابر نیروی دریایی فرانسه و ناو اصلی کلاس خود بود. این ناو از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۹۷ خدمت کرد و در سال ۲۰۰۹ برچیده، اوراق و بازیافت شد این ناو دومین ناو جنگی فرانسوی بود که به نام ژرژ کلمانسو نامگذاری شد.
"کلمانسو" و کشتی خواهرش فوش به‌عنوان ستون‌های اصلی ناوگان فرانسه خدمت می‌کردند. در طول عمر خود ناو "کلمانسو" بیش از را طی ۳۱۲۵ روز در دریا دریانوردی کرد. این کشتی حامل مهمات هسته‌ای بود که باید توسط هواپیمای خود پرتاب می‌شدند و خود ناو نیز بعداً برای شلیک موشک‌های با قابلیت حمل سلاح هسته‌ای بهسازی شد. کلمانسو در رزمایش‌ها و مأموریت‌های دریایی متعددی شرکت کرد و در طول جنگ داخلی لبنان، جنگ خلیج‌فارس و عملیات هوایی بر فراز یوگسلاوی سابق شاهد اقداماتی بود.
استفان ویلیامز (؛ زادهٔ ) متکلم، نویسنده و مدرس که پس از بازنشستگی از شغل تدریس به عنوان استاد افتخاری الهیات در دانشگاه کوئینز بلفاست در سال ۲۰۱۷ منصوب شد.
اگرچه حوزه‌های حرفه ای اصلی او الهیات و تاریخ فکری است، اما ویلیامز همچنین به حوزه اخلاق زیستی علاقه‌مند است، در هیئت تحریریه اخلاق و پزشکی خدمت کرد و در کنفرانس افتتاحیه مرکز اخلاق زیستی و کرامت انسانی ایالات متحده در سال ۱۹۹۴ سخنرانی کرد. در طول سال ۲۰۱۸ ویلیامز یک فلوشیپ تحقیقاتی در مرکز هنری در مدرسه الهیات انجیلی ترینیتی برگزار کرد که "به تحقیق در مورد ارتباط بین درک مسیحی از آفرینش و فلسفه‌هایی که زمینه‌ساز پیشرفت در هوش مصنوعی هستند.
کتاب‌های او عبارتند از: "مکاشفه و آشتی: پنجره ای بر مدرنیته" (انتشارات دانشگاه کمبریج، ۱۹۹۵). "سایه دجال: نقد نیچه از مسیحیت" (مطبوعات آکادمیک بیکر، ۲۰۰۶) و "انتخاب فیض: معمایی بدون راه حل؟" (Eerdmans، 2015).Professor Stephen Williams - Oxford Centre for Mission Studies databaseStephen Nantlais Williams - Brief Biography on the Faraday Institute websiteProfile for Stephen Nantlais Williams - The Canadian Scientific & Christian Affiliation databaseList of Fellows (2018) - Learned Society of Wales
او عقیده دارد انسان محوری مانع از برخورد بشر با بحران‌های زیست‌محیطی در جهان می‌شود.‏
پل کالینز (؛ زادهٔ ) مورخ، و نویسنده اهل استرالیا است. کالینز دارای مدرک کارشناسی ارشد الهیات از دانشگاه هاروارد و دکترا در تاریخ از دانشگاه ملی استرالیا است.
او تاریخ کلیسا و الهیات را در استرالیا، ایالات متحده و کشورهای اقیانوس آرام تدریس کرده و به عنوان کشیش کاتولیک در سیدنی و هوبارت کار کرده‌است. او عضو مدعو در مرکز مطالعات منابع و محیط زیست در ANU و اتل هیتون همکار مدعو در دین و جامعه در دانشگاه ولونگونگ بوده‌است.
کالینز برای بسیاری از روزنامه‌ها و مجلات استرالیایی و همچنین برای The Tablet, National Catholic Reporter در ایالات متحده و برای چندین مجله کاتولیک در آلمان مقاله نوشته‌است.
کالینز ادعا می‌کند که سیاره زمین ممکن است از حدود ۳ میلیارد نفر در آسایش متوسط پشتیبانی کند، در حالی که ۸ میلیارد نفر فعلی - با وجود کاهش نرخ باروری جهانی هنوز با حدود ۸۰ میلیون نفر در سال افزایش می‌یابد - منجر به تشدید جنگ علیه طبیعت تقریباً در همه جا شده‌است، حتی با تولید-مصرف بسیار نابرابر در سراسر جهان.‏