moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یک روز تابستانی درخشان‌تر () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی ادوارد یانگ است که در سال ۱۹۹۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به چانگ چن اشاره کرد.
قضیهٔ نمونه‌برداری نایکوییست-شنون، اساسی‌ترین قضیه در پردازش سیگنال دیجیتال و مخابرات دیجیتال است. این قضیه شرط امکان بازیابی سیگنال اولیه از نمونه‌های آن را را بیان می‌کند و پلی بین سیگنال‌های دیجیتال و آنالوگ می‌سازد.
این قضیه بیان می‌کند که اگر سیگنال formula_1 سیگنالی با باند محدود باشد، یعنی به ازای formula_2، تبدیل فوریه‌ی آن صفر باشد (formula_3)، در آن صورت اگر آن را با تناوب formula_4 که formula_5 است، نمونه‌برداری کنیم و دنبالهٔ formula_6 را به دست آوریم، سیگنال اولیه را می‌توان از روی نمونه‌ها به کمک رابطهٔ زیر بازیابی کرد:
که در آن formula_8 عددی است دلخواه که در شرط زیر صدق کند:
پروآکیس، جان؛ صالحی، مسعود، مهندسی سیستم‌های مخابراتی، ویرایش دوم، ۲۰۰۱.
فرشته‌ای سر میز من () فیلمی در ژانر زندگینامه‌ای به کارگردانی جین کمپیون است که در سال ۱۹۹۰ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به کری فاکس اشاره کرد. این فیلم براساس کتاب‌های خودزندگینامه‌ای جنت فریم و بر اساس زندگی او ساخته شده‌است.
جان اِف. (فرانسیس) بریدی (متولد ۸ ژانویه ۱۹۵۴) حائز منصب استاد تمامی چِورون در رشته مهندسی شیمی در مؤسسه فناوری کالیفرنیا است. حوزه تخصصی بریدی مکانیک سیالات است و عمده شهرت وی به خاطر معرفی روش دینامیک استوکسی برای شبیه‌سازی سوسپانسیون‌های ذرات کروی و بیضی‌گون در جریان‌های با عدد رینولدز پایین است.
بریدی دوره کارشناسی را در سال ۱۹۷۵ در رشته مهندسی شیمی در دانشگاه پنسیلوانیا به پایان رساند. در سال ۱۹۷۶ تأییدیه دوره تحصیلات تکمیلی دانشگاه کمبریج انگلستان را به دست آورد. مدارک کارشناسی ارشد و دکترای خود را به ترتیب در سال‌های ۱۹۷۷ و ۱۹۸۱ از دانشگاه استنفورد کسب کرد. موضوع رساله دوره دکترای بریدی که زیر نظر آندریاس آکریوس انجام شده «آثار اینرسی در جریان‌های کاویتی بسته شده و تأثیر آن‌ها در در هم شکسته شدن قطره» است. هم‌چنین در سال آخر دوره دکترا، بریدی به عنوان محقق پسادکترای ناتو در مؤسسه فناوری شیمی‌فیزیک پاریس مشغول به فعالیت بود.
پس از اتمام دوره پسادکترا، بریدی به عنوان عضو هیئت علمی در رشته مهندسی شیمی به مؤسسه فناوری ماساچوست پیوست و در سال ۱۹۸۱ دارای مرتبه استادیاری شد. در سال ۱۹۸۵ وی به دانشکده شیمی و مهندسی شیمی کلتک پیوست و از آن زمان تا کنون در این دانشگاه باقی مانده است.
تخصص بریدی در مکانیک سیالات، رئولوژی و پدیده‌های انتقال (به ویژه در مورد سوسپانسیون‌ها و سیالات مرکب) است. در میان تمامی کارهای تحقیقاتی بریدی، شاخص‌ترین کار مربوط به تحقیق وی به همراه جورج بوسیز در معرفی کردن دینامیک استوکسی بوده است.http://adsabs.harvard.edu/abs/1988AnRFM..20..111B روش دینامیک استوکسی امکان شبیه‌سازی دقیق و سریع دینامیک و رئولوژی سوسپانسیون‌های کروی‌شکل را در جریان‌های با عدد رینولدز پایین فراهم می‌کند.https://dx.doi.org/10.1017/S0022112001005912https://dx.doi.org/10.1063%2F1.1571819 پس از این پژوهش، دانشمندان اقصا نقاط جهان با تکیه بر این روش دست به مدل‌سازی سوسپانسیون‌ها در شرایط مختلف زده‌اند و به کمک آن فهم بهتری نسبت به سیستم‌های فیزیکی مختلف دارای سوسپانسیون‌ها حاصل شده است.
طی سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۴، بریدی ویراستار پیوسته مجله مکانیک سیالات بود. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲ نیز ویراستاری مجله رئولوژی را بر عهده داشت.
تا کنون بریدی حائز جوایز و افتخارات متعددی در سطح جهانی شده است که از مهم‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از:
فرانک تارلُف (؛ زادهٔ ۴ فوریهٔ ۱۹۱۶ - درگذشت ۲۵ ژوئن ۱۹۹۹) نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
در سال ۱۹۵۳ میلادی، «کمیتهٔ بررسی فعالیت‌های ضدآمریکایی» در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا، فرانک تارلُف را فرا خواند تا دربارهٔ سوابق و رابطه‌اش با نازیسم و حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا پرس و جو کند. نام او تا مدت‌ها در لیست سیاه دولت آمریکا بود و وی مجبور شد به مدت ۱۲ سال در لندن زندگی کند و با نام مستعار «دیوید آدلر» به فعالیت‌های هنری‌اش ادامه دهد. از کارهای وی در این دوره می‌توان به اندی گریفیت شو اشاره کرد.
او نامزد دریافت جایزهٔ انجمن نویسندگان آمریکا بابت «بهترین نویسنده کمدی» بود و در سال ۱۹۶۴ میلادی به همراه پیتر استون برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی شد.
ادموند اچ. نورث (؛ ۱۲ مارس ۱۹۱۱–۲۸ اوت ۱۹۹۰) یک فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
او تا سال‌ها، رئیس بخش سینمایی انجمن نویسندگان آمریکا بود و خود در سال ۱۹۷۰ میلادی به همراه فرانسیس فورد کوپولا، بابت نگارش فیلم‌نامهٔ پاتون، برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی شد.
موش و گربه "یا موش صفت (به عنوان گربه و موش" در سینماها و تلویزیون بریتانیا منتشر شد) یک فیلم درام اکشن مهیج کانادایی محصول سال ۱۹۷۴ به کارگردانی دنیل پتری، و بازی کرک داگلاس، جین سپبرگ و جان ورنن است.
اگرچه برای تلویزیون ساخته شده‌است، اما به صورت نمایشی خارج از ایالات متحده در لندن اکران شد، اما به عنوان بخش دوفیلمه با "دیوانگی" نمایش داده شد.
"موش و گربه" در محلی در مونترال، کانادا و در استودیوهای پاین‌وود در انگلستان فیلمبرداری شد. فیلمبرداری در نوامبر ۱۹۷۳ آغاز شد.
این فیلم نقدهای متفاوتی دریافت کرد. استیون اچ شوئر منفی گفت و گفت که: «این پیچیده‌است و خیلی جالب نیست.» و "لس آنجلس تایمز" نوشت که «"موش و گربه" به نظر می‌رسد از همان آغاز محکوم به فنا شده‌است.» لئونارد مالتین، با این حال، آن را مثبت ارزیابی کرد، و آن را «محکم ساخته شده» خواند و داگلاس را به عنوان «شگفت آور شگفت انگیز» ستایش کرد و "آمیس دو فیلم" آن را "یک فیلم خوب" تعلیق "نامید، اگرچه به عدم اصالت در طرح فیلم اشاره کرد. "ماهنامه بولتن فیلم" آن را «هیجان انگیز با برخی ادعاهای عمق روان شناختی» نامید.
"موش و گربه" از آن زمان دوباره در تلویزیون نشان داده شده و در VHS منتشر شده‌است، در نتیجه وبلاگ‌هایی به وضعیت مکتب تفکر فیلم اشاره کردند.
نانسی داوْد (؛ زادهٔ ۱۹۴۵ میلادی) یک نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
او در سال ۱۹۷۸ میلادی به همراه رابرت سی. جونز و والدو سالت، بابت نگارش فیلم‌نامهٔ بازگشت به وطن، برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی شد.
از دیگر آثار او می‌توان به شب‌های روشن اشاره کرد.
پیر اویترهوون () یک نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس اهل بلژیک است.
او در سال ۱۹۶۶ میلادی به همراه کلود للوش، بابت نگارش فیلم‌نامهٔ برای زندگی، زندگی کن، برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی شد.
ریکوردر آلتو در فا (F)، که با نام‌های تِرِبِل (Treble)، فلوت کنسرت (consort flute) و فلوت مرسوم (common flute) هم شناخته می‌شود یکی از اعضای خانوادهٔ ریکوردر است.
تا سدهٔ هفدهم میلادی، ساز آلتو را به گونه‌ای می‌ساختند که از نت سُل اکتاو چهارم (به جای فای چهارم) شروع می‌شد.
اندازهٔ ریکوردر آلتو کوچکتر از ریکوردر تنور و بزرگتر از ریکوردر سوپرانو است و ظاهر آن همانند ریکوردر سوپرانو است.
ریکوردر آلتو در کلید فا ساخته می‌شود که به اندازهٔ یک فاصلهٔ پنجم درست از ریکوردر سوپرانو بم‌تر است و یک فاصلهٔ چهارم درست زیرتر از ریکوردر تنور است. انگشت‌گذاری این ساز بر اساس انگشت‌گذاری فا است. (برخلاف سوپرانو که بر اساس انگشت‌گذاری دو است)
آرماندو بو () فیلم‌نامه‌نویس اهل آرژانتین است. او در سال ۲۰۱۵ میلادی به همراه الخاندرو گونسالس اینیاریتو، نیکلاس گیاکوبونه و الکساندر دینلاریس بابت نگارش فیلم‌نامهٔ "بردمن"، برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی شد.
نیکلاس گیاکوبونه () یک فیلم‌نامه‌نویس اهل آرژانتین است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
او در سال ۲۰۱۵ میلادی به همراه «الخاندرو گونسالس اینیاریتو»، «آرماندو بو» و «الکساندر دینلاریس» بابت نگارش فیلم‌نامهٔ بردمن، برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی شد.
الکساندر دینلاریس جونیور () یک فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
او در سال ۲۰۱۵ میلادی به همراه «الخاندرو گونسالس اینیاریتو»، «نیکلاس گیاکوبونه» و «آرماندو بو» بابت نگارش فیلم‌نامهٔ بردمن، برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی شد.
ارل والاس () یک فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
او در سال ۱۹۸۵ میلادی به همراه «پاملا والاس» و «ویلیام کِلی» بابت نگارش فیلم‌نامهٔ شاهد، برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی شد.
الم کلیموف (؛ – ) یک کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود. از فیلم‌های او می‌توان به بیا و ببین اشاره کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی روسیه شده است.
بیا و بنگر (؛ ) فیلمی در ژانر جنگی و درام به کارگردانی الم کلیموف است که در سال ۱۹۸۵ منتشر شد. این فیلم به دوران اشغال بلاروس شوروی به دست نیروهای آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم می‌پردازد.
بلاروس، نزدیک مرز لهستان، سال ۱۹۴۳. پسر نوجوانی به نام «فلوریا» (کرافچنکو) تفنگی را از زیر خاک بیرون می‌آورد تا به پارتیزان‌هایی که، به رهبری «کوساچ»، در جنگل مخفی شده‌اند، بپیوندد. نیروهای نازی به منطقه یورش می‌برند و پارتیزان‌ها عقب می‌کشند تا خود را برای یک ضد حمله آماده می‌کنند.
عنوان این فیلم برگرفته از فصل ۶ از آخرالزمان جان، که در آیات اول، سوم، پنجم، و هفتم نوشته شده‌است "بیا و بنگر" (یونانی: Ἐρχου καὶ ἴδε, Erchou kai ide) به عنوان یک دعوت برای دیدن خرابی‌هایی که چهار سوار آخرالزمان به بار آورده‌اند. فصل ۶ آیات ۷ و ۸ به عنوان انحصار مربوط به فیلم ذکر شده:Garland, Anthony Charles (2007).
و هنگامی که او مهر چهارم را باز کرد، شنیدم که چهارمین جانور گفت: بیا و بنگر! و من نگریستم، متوجه یک اسب رنگ پریده شدم، آنکس که روی آن نشسته بود؛ مرگ بود و جهنم را با خود آورده بود و قدرتی که به آن‌ها داده شده بود؛ بیشتر از ربع زمین بود برای کشتن به وسیلهٔ شمشیر ٬گرسنگی، مرگ و جانوران زمین.
این فیلم در چهاردهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو توانست جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران و جایزهٔ فیپرشی را از آن الم کلیموف کند.
راجر ایبرت منتقد فقید سینما این فیلم را در لیست فیلم‌های شاهکار قرار داد و دربارهٔ آن نوشت "یکی از مخرب‌ترین فیلم‌ها دربارهٔ هرچیزی و در آن بازماندگان باید به مردگان حسادت کنند."
منابع به تمام مواد موجود در محیط ما اشاره دارد که از نظر فناوری در دسترس، از نظر اقتصادی امکان‌پذیر و از نظر فرهنگی پایدار هستند و به ما کمک می‌کنند تا نیازها و خواسته‌های خود را برآورده کنیم. منابع را می‌توان به‌طور کلی بر اساس در دسترس بودن آنها طبقه‌بندی کرد - آنها به منابع تجدیدپذیر و تجدیدناپذیر طبقه‌بندی می‌شوند. همچنین می‌توان آنها را بر اساس سطح توسعه و استفاده به عنوان بالفعل و بالقوه طبقه‌بندی کرد، بر اساس منشأ آنها را می‌توان به عنوان زنده (زیستی) و غیرزنده (غیرزیستی) و بر اساس پراکندگی آنها به عنوان همه جا حاضر و محلی (خصوصی، اجتماعی) طبقه‌بندی کرد. منابع مالکیتی، ملی و بین‌المللی). یک آیتم با گذشت زمان و توسعه فناوری تبدیل به یک منبع می‌شود. مزایای استفاده از منابع ممکن است شامل افزایش ثروت، کارکرد مناسب یک سیستم یا افزایش رفاه باشد. از دیدگاه انسان، منابع طبیعی هر چیزی است که از محیط زیست برای ارضای نیازها و خواسته‌های انسان به دست می‌آید. از دیدگاه بیولوژیکی یا زیست‌محیطی گسترده‌تر، یک منبع نیازهای یک موجود زنده را برآورده می‌کند (به منبع زیست‌شناختی نگاه کنید).
کلود لَنزمَن (تلفظ ; ؛ – ۵ ژوئیه ۲۰۱۸) یک روزنامه‌نگار، نویسنده، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل فرانسه بود. از فیلم‌های او می‌توان به شوآ که در مورد هولوکاست ساخته شده، اشاره کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون لژیون دونور شده‌است.
با فیلم «شوآ» [هولوکاست] (۱۹۸۵) داستان اسارت و کشتار یهودیان به دست نازی‌ها در جنگ دوم جهانی را برای همیشه ثبت کرد؛ فیلمی نه ساعته که یازده سال صرف ساخت آن شد و ۳۵۰ ساعت راش‌های فیلم بعدها روی یک پایگاه اینترنتی قرار گرفت تا برای همه قابل استفاده باشد. این فیلم در سال ۲۰۱۴ در رای‌گیری مجله «سایت اند ساوند» از برخی منتقدان، به عنوان دومین فیلم مستند برتر تاریخ سینما انتخاب شد.
کلود لنزمن، در ۵ ژوئیه ۲۰۱۸ در نود و دو سالگی درگذشت.
۲۰۱۰: دی ولت
۲۰۱۱: لژیون دونور
۲۰۱۳: خرس طلایی افتخاری در شصت و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین
شوآ (۱۹۸۵)
شوآ () فیلمی مستند به کارگردانی کلود لانزمان دربارهٔ هولوکاست است که در سال ۱۹۸۵ منتشر شد. هولوکاست در زبان عبری «شوآ» نامیده می‌شود. این فیلم ۹ ساعت است و ساخت آن ۱۱ سال زمان برده‌است. لانزمان در این فیلم با بازماندگان، شاهدان و جنایتکاران هولوکاست مصاحبه می‌کند و از مناطق وقوع هولوکاست در سراسر لهستان، از جمله اردوگاه‌های مرگ، بازدید می‌کند.
"شوآ" در آوریل ۱۹۸۵ در پاریس منتشر شد و تحسین منتقدان و جوایز معتبری را از آن خود کرد از جمله جایزه بهترین فیلم غیرداستانی از حلقه منتقدان فیلم نیویورک، و جایزه بفتا برای بهترین فیلم مستند. سیمون دو بووار این فیلم را یک «شاهکار محض» نامید و مارسل افولس (کارگردان ) آن را «بزرگ‌ترین مستند دربارهٔ تاریخ معاصر» لقب داد. "شوآ" در لهستان مورد اقبال قرار نگرفت و دولت لهستان ادعا کرد که این فیلم، لهستان را به «همدستی در نسل‌کشی نازی‌ها» متهم کرده‌است.
"شوآ" در اکتبر ۱۹۸۵ در نیویورک اکران شد و در سال ۱۹۸۷ نیز شبکه پی‌بی‌اس فیلم را طی چهار شب در ایالات متحده پخش کرد.
در فیلم "شوآ" عمدتاً به چهار موضوع پرداخته می‌شود: اردوگاه مرگ خلمنو که آلمانی‌ها برای اولین بار در این اردوگاه از وانت گاز برای کشتار یهودیان استفاده کردند؛ اردوگاه‌های مرگ تربلینکا و آشویتز-برکناو؛ و گتوی ورشو، همراه با شهادت بازماندگان و شاهدان و مرتکبان جنایت‌ها.
لانزمان با ناظران بیرونی هم مصاحبه می‌کند و از آنها می‌پرسد که آیا خبر داشتند در اردوگاه‌های مرگ چه می‌گذرد یا خیر. پاسخ این افراد روشن می‌کند که از موضوع اطلاع داشتند اما انفعال و بی‌عملی خود را با ترس از مرگ توجیه می‌کردند.
لانزمان در ابتدا از سوی مقامات اسرائیل به کار گرفته شد تا طی ۱۸ ماه، فیلمی دوساعته دربارهٔ هولوکاست از منظر یهودیان بسازد. با گذشت زمان و طولانی شدن مدت ساخت فیلم، مقامات اسرائیل از پشتیبانی لانزمان دست کشیدند. بیش از ۳۵۰ ساعت فیلم خام برای "شوآ" ضبط شد و ساخت آن یازده سال طول کشید. این فیلم دچار مشکلات فراوانی بود از جمله مشکلات مالی، مشکل در پیدا کردن مصاحبه‌شوندگان، و حتی تهدید جان لانزمان. "شوآ" از این جهت فیلم غیرمعمولی بود که از هیچ فیلم تاریخی‌ای استفاده نمی‌کرد و به جای آن بر مصاحبه با شاهدان و بازدید از صحنه‌های جنایت تکیه داشت. تا کنون پنج فیلم بلند دیگر با استفاده از صحنه‌های استفاده‌نشده در تدوین نهایی "شوآ" ساخته شده‌است.
شش سال نخست تولید فیلم به ضبط مصاحبه در ۱۴ کشور اختصاص داشت. لانزمان پیش از اولین سفر به لهستان، چهار سال روی مصاحبه‌ها کار کرد. پس از ضبط فیلم، تدوین ۳۵۰ ساعت فیلم خام آغاز شد و پنج سال ادامه داشت.
خوزه آنخل اِگیدو (؛ زادهٔ ۱۹۵۱ میلادی) بازیگر اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "شمارش معکوس"، "یک گام به پیش"، "لوئیزا سانفلیچه" و "همه می‌دانند" اشاره نمود.
او در ۱۷مین دورهٔ جوایز گویا در سال ۲۰۰۳ میلادی، بابت هنرنمایی در فیلم «دوشنبه‌ها زیر نور آفتاب» برندهٔ این جایزه شد.
رائول آره‌والو (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل اسپانیا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "باران تابستان" اشاره نمود.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که رائول آره‌والو در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته‌است:
فرانک برانیا (; – ) یک هنرپیشه اهل اسپانیا بود.
خوان دیه‌گو بوتو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا و آرژانتین است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "غریزه"، "اسماعیل"، "هر آنچه بخواهی"، "آسفالت"، "خدا عاشق خاویار است"، ""، "اوبابا"، "عشق نه، فقط دیوانگی"، "رقصنده طبقه بالا" و "ال گرکو" اشاره کرد.
اِپیمِنیدِس (۶۰۰ پ. م.) فرزند فایستیوس از مردمِ کنوسوس در کرت بود. نامِ پدرش در بعضی منابع، "دوسیاداس" و "آگسارخوس" نیز ذکر شده‌است. برخی وی را جزو فرزانگان هفت‌گانه یونان دانسته‌اند.
دیوگنس لائرتیوس در بابِ زندگیِ وی داستانی را شرح می‌دهد که از این قرار است:
«روزی پدرش او را به دنبال کشتی گمشده‌ای به بیرونِ از شهر فرستاد؛ اپیمنیدس هنگام عصر از جاده خارج شد و به غاری رفت و آن‌جا به مدت پنجاه سال خوابید. پس از این که بیدار شد به ادامهٔ جستجوی خود پرداخت، به گمان این که فقط مدت اندکی خوابیده است؛ و چون نتوانست آن را بیابد به مزرعه بازگشت و دید که همه‌چیز تغییر یافته و ملک از آنِ فرد دیگری است. سپس در حالی که کاملاً متحیر بود به شهر برگشت و هنگامی که می‌خواست وارد منزل خود شود با افرادی مواجه شد که می‌خواستند بدانند او کیست. عاقبت برادر جوان‌تر خود را، که اینک پیر شده‌بود، یافت و حقیقت را در مورد خود دانست. از این رو وی در تمام یونان مشهور شد و اعتقاد مردم بر این شد که وی نظرکردهٔ خدایان است.»
در مورد او گفته می‌شود که زمانی که آتن دچار طاعون شد، مردمان آتن، براساسِ توصیهٔ کاهن معبد دلفی، کشتی‌ای به دنبال اپیمنیدس فرستادند و او را به آتن آوردند تا شهر را تطهیر کند. اپیمنیدس نیز برای تطهیرِ شهر تعدادی گوسفند سیاه و سفید در شهر رها کرد، و گفت آنان را تعقیب کنند، و هرجا که گوسفندان به استراحت نشستند، همان‌جا برای خدایان قربانی کنند. مردم چنین کردند و طاعون متوقف شد.
در مورد مرگ اپیمنیدس گفته‌می‌شود اندک‌زمانی پس از بازگشت از آتن، درگذشته‌است. طول عمر وی را نیز به چند شکل روایت کرده‌اند. فلگون عمر وی را ۱۵۷ سال، کرتی‌ها ۲۹۹ سال و کسنوفانس کولوفونی ۱۵۴ سال ذکر کرده‌اند.
دیوگنس لائرتیوس در مورد آثار اپیمنیدس می‌گوید که وی شعری با نام "«در بابِ میلاد کرتی‌ها و کوریبانت‌ها»" و یک "«تبارنامهٔ خدایان»" نوشت که مجموعِ ابیاتِ آن‌ها ۵۰۰۰ بیت بوده‌است. همچنین وی شعری در مورد ساختنِ کشتی آرگون و سفر یاسون به کولخیس در ۶۵۰۰ بیت سروده بود. دیگر آثارِ وی، که منثور بوده‌اند، از این قرارند: "«در بابِ قربانی‌ها و قانونِ اساسیِ مردمِ کرت»" و "«در بابِ مینوس و رادامانتوس»".
نامه‌ای نیز از وی به سولون نقل شده:
«از اپیمنیدس به سولون
دوست من، شجاع باش. زیرا اگر پیسیستراتوس زمانی به مردم آتن حمله کرده بود که آن‌ها برده بودند و قوانین نیکو نداشتند؛ تا ابد قدرت خود را از طریق برده‌کردن شهروندان استحکام می‌بخشید. اما در حال حاضر، او قصد دارد افرادی را مطیع و منقاد سازد که بزدل و ترسو نبوده؛ و با شرم و درد اخطار سولون را به یاد می‌آورند، و هرگز زیر بار حکومت جباری نخواند رفت. حتی اگر پیسیستراتوس خود بتواند بر شهر مسلط شود، گمان نکنم این قدرت در میان فرزندانش دوام یابد. زیرا نمی‌توان اسبابی مهیا کرد که بتواند افرادی را که در آزادی و تحت بهترین قوانین زیسته‌اند برده سازد. اما به جای این که به مسافرت‌های خود ادامه دهی، بدون سروصدا پیش من به کرت بیا. زیرا در اینجا سلطانی نیست که از او بترسی، و از طرفی می‌ترسم اگر حین مسافرت‌هایت در آن اطراف با دوستان وی مواجه شوی، به تو آسیبی رسد.»
از اپیمنیدس جمله‌ای نقل شده‌است که به عنوان پارادوکس دروغ‌گو مشهور است. اپیمنیدس در مورد مردمان کرت گفته:
از آن‌جا که اپیمنیدس خود نیز از مردمان کرت بود، بنابراین خودش نیز دروغ می‌گوید. اگر اپیمنیدس دروغ می‌گوید، پس دروغ می‌گوید که مردمان کرت دروغ می‌گویند؛ بنابراین مردمان کرت راست می‌گویند؛ و اگر مردمانِ کرت راست می‌گویند، پس اپیمنیدس نیز راست می‌گوید که مردمانِ کرت دروغ می‌گویند؛ بنابراین مردمان کرت دروغ می‌گویند.
اِیدرین بیدل (؛ – ) یک فیلم‌بردار اهل بریتانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۵ میلادی فعالیت می‌کرد.
۱۰۲ سگ خالدار () فیلمی در ژانر کمدی و فانتزی به کارگردانی کوین لیما است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد.
این فیلم دنبالهٔ "۱۰۱ سگ خالدار" بود؛ اما از بازیگران فیلمِ اول، تنها گلن کلوز و تیم مک‌اینرنی در این فیلم حضور داشتند.
"۱۰۲ سگ خالدار"، نامزدِ دریافتِ جایزه اسکار بهترین طراحی لباس بود، اما در رقابت نهایی آن را به "گلادیاتور" واگذار کرد.
کروئلا دویل پس از معالجه به عنوان زنی درستکار از زندان آزاد می‌شود و بار دیگر به دنبال سگهای سرگردان خود می‌رود…
کامیل دونسیو () (۱۵ ژانویه ۱۸۴۷ – ۵ سپتامبر ۱۸۷۹) اولین همسر نقاش و هنرمند امپرسیونیست فرانسه، کلود مونه بود، او موضوع و مدل تعدادی از نقاشی‌های مونه، پیر آگوست رنوآر و ادوارد مانه بود، کامیل از مونه صاحب ۲ فرزند پسر شد.
"کامیل لئونه دونسیو"، در شهر "لا گیلوتره" که امروزه بخشی از لیون فرانسه می‌باشد به سال ۱۵ ژانویه ۱۸۴۷ متولد شد، پدر او "چارلز کلود دونسیو"، یک تاجر بود. او با همسر و دختر خود کامیل به پاریس، نزدیک دانشگاه سوربن در اوایل دورهٔ امپراتوری دوم فرانسه نقل مکان کرد. چند سال پس از تولد خواهرش، "ژیوینی فرانسوا" در سال ۱۸۵۷ خانوادهٔ او به "باتیگنول" که در حال حاضر بخشی از منطقهٔ شمال غربی پاریس می‌باشد، نقل مکان کرد. "باتینگول" یک بخش و منطقهٔ محبوب هنرمندان آن زمان بود
تیم مک‌اینرنی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه رادیو، تلویزیون، تئاتر و سینما اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۸۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
ناهار قایقرانان () یک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم می باشد که در هفتمین نمایشگاه آثار امپرسیونیسم به سال ۱۸۸۲ به نمایش گذاشته شد، اثر هنرمند امپرسیونیست فرانسوی پیر آگوست رنوآر است، این نقاشی، تحت عنوان نقاشی منتخب و برگزیدهٔ سه منتقد آن زمان به عنوان بهترین نقاشی نمایشگاه برگزیده شد. این اثر نقاش توسط دلال آثار هنری آن زمان "پل دوراند روئل" از هنرمند خریداری گردید و در سال ۱۹۲۳ به قیمت ۱۲۵۰۰۰ دلار توسط "دونکان فیلیپس" از فرزند روئل خریداری شد.
وام! (به انگلیسی:!Wham، به معنی برخورد شدید)، یک گروه موسیقی انگلیسی بود که توسط جرج مایکل و اندرو ریجلی در اوایل دههٔ هشتاد میلادی تشکیل شد. این گروه، به دلیل تشابه اسمی با گروهی به همین نام در ایالات متحده، برای مدت کوتاهی در این کشور به نام "وام! یو کی" (به انگلیسی: Wham! UK) مشهور بود. "وام!" از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۶، در مجموع در سراسر جهان، بیش از ۳۰ میلیون نسخه به فروش رساند.
خوانندگان گروه، از دوستان دوران دبیرستان بودند که در ابتدا در یک گروه آماتور به نام "اگزکیتیو" (به انگلیسی: Executive) می‌خواندند؛ ولی مدّتی بعد از گروه جدا شدند و "وام!" را تشکیل دادند. در این گروه، مایکل نقش اصلی را به عنوان آهنگساز، تهیه‌کننده، خواننده و گاهی نوازنده بر عهده داشت.
"وام!" در سال ۱۹۸۶ و پس از پنج سال فعالیت، به کار خود پایان داد. دلیل انحلال گروه، اختلاف نظر مایکل و ریجلی در مورد نحوهٔ ساخت آهنگ‌ها بود. مایکل بر خلاف ریجلی مایل به ساخت آهنگ‌های پیچیده‌تری بود که از حال و هوای نوجوانی فاصله داشته باشند. آن دو در بهار ۱۹۸۶ انحلال گروه را اعلام کردند. به این مناسبت یک آلبوم خداحافظی تحت عنوان "آخرین" (به انگلیسی: The final) منتشر کردند که بسیار مورد استقبال قرار گرفت. این آلبوم شامل آهنگی به نام "حاشیهٔ بهشت" (به انگلیسی: The edge of heaven) بود که در ژوئن ۱۹۸۶ در صدر پرمخاطب‌ترین آهنگ‌های ماه قرار گرفت.
عقاب ۲ سازمان ضدجاسوسی توسط ایران برای حفاظت از برنامه هسته‌ای ایران در برابر عملیات جاسوسی خارجی تشکیل شده است.
مجموعه فیلیپس () مجموعهٔ هنرهای دانکن فیلیپس و مارجوری آکر فیلیپس در سال ۱۹۲۱ به عنوان گالری یادبود فیلیپس در محلهٔ دوپونت دایره واشینگتن تأسیس شد، دی سی فیلیپس نوه جیمز اچ لافلین، که یک بانکدار و از بنیانگذاران بود صاحب شرکت فولاد لافلین می‌باشد. در میان آثار هنرمندان ارائه شده در این مجموعه، آثاری از پیر آگوست رنوآر، گوستاو کوربه، ال گرکو، ونسان ونگوگ، آنری ماتیس، کلود مونه، پابلو پیکاسو، ژرژ براک، پییر بونار، پل کلی، آرتور داو، وینسلو هومر، جیمز مک نیل ویسلر، جیکوب لورنس، آگوستوس وینسنت تاک، جورجیا اوکیف و مارک روتکو به چشم می‌خورد.
مؤسسه پلی‌تکنیک علوم پیشرفته یک دانشگاه فرانسوی برای رشته‌های مهندسی هوافضا است که در ایوری-سور-سن و تولوز قرار دارد.
این انستیتو در سال ۱۹۶۱ در پاریس ایجاد شد.
پَنام پارچه ای بوده که آن را روی دهان آویخته و با دو نوار پشت سر گره می زدند. این پارچه در زمان خواندن اوستا و همچنین زمانی به کار می رود که موبد در مقابل آتش و انجام آیین دینی بوده تا از آلودگی نفس و بخار دهان برکنار باشد. صورت اوستایی آن «پئیتی دان» است.
گواهینامه خلبانی شخصی یک نوع مجوز است که به دارندهٔ آن اجازه می‌دهد که به عنوان خلبان یک به صورت شخصی (بدون کسب درآمد) یک هواگرد را خلبانی کند. خلبان‌ها می‌توانند در مرحلهٔ بعد با کسب گواهینامه خلبانی بازرگانی از پرواز خود کسب درآمد کنند.
شرایط لازم برای دریافت گواهینامهٔ خلبانی شخصی توسط ایکائو تعریف شده‌اند، اما از کشوری به کشور دیگر تفاوت دارند. بر اساس تعریف ایکائو، این گواهینامه بعد از دست کم ۴۰ ساعت پرواز (۴۵ ساعت در اروپا)، قبول شدن در هفت آزمون کتبی، انجام پروازهای یک‌نفره برای مدتی قابل توجه (دست کم ۱۰ ساعت پرواز بدون همراه) و اثبات توانمندی‌های لازم برای خلبانی به یک ممتحن در طول یک پرواز آزمایشی (که شامل آزمون شفاهی نیز هست) ارائه می‌گردد.14 CFR FAR Part 61.109(k)(2)
در هر کشوری سازمانی خاص مجاز به صدور گواهینامه خلبانی شخصی است. برای نمونه در آمریکا این کار توسط اداره هوانوردی فدرال و در کانادا توسط ترنسپرت کانادا انجام می‌شود.
انواع مختلفی از گواهینامه خلبانی شخصی وجود دارد که هر کدام برای یکی از انواع اصلی هواگردها صادر می‌شود. برای نمونه گواهینامهٔ لازم برای بالگرد و گواهینامهٔ لازم برای هواگرد ثابت‌بال متفاوت هستند.
در بسیاری کشورها انواع مختلف هواگردها که برای هر کدام نوع خاصی از گواهینامه صادر می‌شود به قرار زیر هستند:
انستیتو فیزیک ماکس پلانک' ( به آلمانی: Max-Planck -Institut fur physik) یک انستیتوی تحقیقات علمی است که بخشی از انجمن ماکس پلانک می‌باشد. این انستیتو در مونیخ از شهرهای آلمان واقع شده است.
در این انستیتو تحقیقات مهمی در مورد فیزیک ذرات، کیهان‌شناسی ، پرتو کیهانی انجام می‌شود و حدود ۲۱۰ نفر فعالیت می‌کنند.
https://www.mpp.mpg.de/ سایت رسمی انیستیتو فیزیک ماکس پلانک
گواهینامه خلبانی بازرگانی یک نوع مجوز است که به دارندهٔ آن اجازه می‌دهد که به عنوان خلبان یک و برای کسب درآمد یک هواگرد را خلبانی کند. معمولاً این گواهینامه تنها پس از دریافت گواهینامه خلبانی شخصی و انجام مراحل مقتضی قابل دریافت است. از جمله مهارت‌های لازم برای دریافت گواهینامه خلبانی بازرگانی، آن چنان که توسط ایکائو تعریف شده، می‌توان به توانایی خواندن، نوشتن و مکالمه به زبان انگلیسی و مهارت‌های مختص هواپیماهای تجاری اشاره کرد.
شای-رک ()یک فیلم طنز موزیکال درام به کارگردانی و تهیه‌کنندگی اسپایک لی است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. داستان فیلم در شهر شیکاگو واقع شده و خشونت گروه‌های خلافکاری در بعضی محلات این شهر را به تصویر می‌کشد. فیلم‌نامه بر اساس نمایش‌نامهٔ یونانی لیسیستراتا نوشتهٔ آریستوفان نوشته شده‌است.
این اسپینال تپ است () فیلمی در ژانر شبه‌مستند و کمدی به کارگردانی راب رینر است که در سال ۱۹۸۴ منتشر شد.
فیلمساز مارتین دی برگی در حال ساخت مستندی دربارهٔ یک گروه راک انگلیسی به نام «اسپنیال تب» است. این گروه از دوستان دوران کودکی دیوید سنت هابینز و نایجل تافنل در آواز و گیتار، نوازنده بیس موسیقی درک اسمالز، نوازنده کیبورد Viv Savage و درامر میک شیمپتون تشکیل شده‌است. مارتی آنها را در تور کنسرت ۱۹۸۲ خود در ایالات متحده برای تبلیغ آلبوم جدیدشان Smell the Glove دنبال می‌کند.
ستاد فرماندهی جنگاوری ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا () در تاریخ ۱۶ آوریل ۱۹۸۷ به عنوان نماینده نیروی دریایی در ستاد فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده آمریکا تشکیل شد. وظیفهٔ این ستاد تهیه چشم‌انداز، منابع، رهبری، هدایت دکترینال و نظارت برای اطمینان از آمادگی نیروهای ویژه دریایی برای دستیابی به الزامات عملیاتی فرماندهان نظامی است.
بی‌آفتاب یا بی‌نور () فیلمی در ژانر مستند به کارگردانی کریس مارکر است که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آریل دومبال، کیم نواک و الکساندرا استوارت اشاره کرد.
سکه‌هایی از بهشت () فیلمی در ژانر موزیکال به کارگردانی هربرت راس است که در سال ۱۹۸۱ منتشر شد.
روزهای آرام در کلیشی () فیلمی کمدی-درام به کارگردانی کلود شابرول است که در سال ۱۹۹۰ منتشر شد.
اوردرایو یا فرا محرک فیلمی فرانسوی در ژانر اکشن مهیج، به کارگردانی آنتونیو نگرت و نویسندگی مایکل برانت و درک هاس است. از بازیگران این فیلم می‌توان به اسکات ایستوود، آنا د آرماس، گایا ویس، کلیمنس شیک، کاریس و سیمون آبکاریان اشاره کرد.
فیلمبرداری فیلم از تاریخ ۴ ژانویه ۲۰۱۶، در پاریس و مارسی آغاز شده‌است.
داستان فیلم دربارهٔ دو برادر به نام‌های اندرو و گرت است که کار آن‌ها سرقت ماشین‌های گران‌قیمت است و تصمیم می‌گیرند برای اجرای نقشه جدیدشان به فرانسه بروند و چند ماشین خاص و لوکس را بدزدند.
دانشکده ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی دانشگاه علامه طباطبایی یکی از نامورترین دانشکده‌های ادبیات ایران است که در شهر تهران محلهٔ سعادت آباد (تهران)، خیابان علامه طباطبایی جنوبی، تقاطع حق طلب غربی واقع است.
دانشکده ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی دانشگاه علامه طباطبایی پیش از انقلاب ایران (۱۹۷۹) به مدرسه عالی ترجمه معروف بود. از سال ۱۳۶۲ در دانشگاه علامه طباطبایی ادغام شده و فعالیت آموزشی خود را تحت عنوان «دانشکده ادبیات و زبان‌های خارجی» آغاز کرد.
هم‌اکنون در این دانشکده رشته‌های:
تاریخ، زبان های باستانی، زبانشناسی، زبان و ادبیات فارسی، فلسفه، زبان و ادبیات عربی، مترجمی عربی، ادبیات انگلیسی، مترجمی زبان انگلیسی، مترجمی زبان فرانسه، زبان اسپانیایی، ادبیات ترکی استانبولی، علوم حدیث، زبان و ادبیات چینی، زبان و ادبیات المانی و زبان و ادبیات روسی دایر است.
این دانشکده همچنین دارای ۱۲انجمن علمی-دانشجویی و ۴تشکل سیاسی -اجتماعی فعال درون دانشکده‌ای نیز می‌باشد.
گروه‌های آموزشی عبارتند از:
علی گنجیان .
جناب لقبی ارتشی است و ممکن است به یکی از موارد زیر نیز اشاره داشته باشد:
ماکسیم رمیلارد (زاده ۱۷ ژانویه ۱۹۷۵) تهیه‌کننده کانادایی است.
استیسی مارتین (زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۹۱)، یک هنرپیشه فرانسوی بریتانیایی است. او بیشتر برای ایفای نقش جو جوان در فیلم درام «نیمفومانیاک» شناخته شده است، که بدین سبب در سال ۲۰۱۴ نامزد جایزه بودیل برای بهترین بازیگر نقش اول و مکمل زن شد. از فیلم‌های دیگری که وی در آن نقش داشته است می‌توان به داستان داستان‌ها و کودکی یک رهبر اشاره کرد.
حوزه فدرال مرکزی (نیجریه) (به لاتین: Federal Capital Territory, Nigeria) یک حوزه فدرال واقع‌در مرکز کشور نیجریه است. شهر آبوجا، پایتخت نیجریه در این منطقه واقع شده است. منطقه حوزه فدرال مرکزی در سال ۱۹۷۶ میلادی از بخش‌هایی از چند ایالت شکل گرفت. بر خلاف ایالات نیجریه که توسط فرمانداران منتخب اداره می‌شود، ادارهٔ این منطقه را وزیر منصوب شده توسط رئیس جمهور برعهده دارد.
"منطقه حوزه حکومت فدرال مرکزی"، ۷٬۳۱۵ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۲۳۸٬۸۰۰ نفر جمعیت دارد.
این منطقه درست در شمال محل تلاقی رودخانه نیجر و بنوئه واقع شده است و با ایالت‌های نیجر در غرب و شمال، کادونا در شمال شرقی، ناساراوا در شرق و جنوب و کوگی در جنوب غربی؛ هم‌مرز است.
این منطقه بین عرض ۸٫۲۵ و ۹٫۲۰ شمال خط استوا و طول ۶٫۴۵ و ۷٫۳۹ شرقی نصف النهار گرینویچ و در مرکز کشور واقع شده است.
این سرزمین در حدود ۷۳۱۵ کیلومتر مربع را در دشتی بی درخت، با شرایط آب و هوایی معتدل، اشغال کرده است.
تشریفات مذهبی فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ به کارگردانی میکل هوفسترم است. در این فیلم بازیگرانی همچون آنتونی هاپکینز، کالین اودانهیو، آلیس براگا، کیران هایندز، روتخر هاور، مارتا گاستینی، ماریا گرازیا کوچی نوتا، کریس مارکت، توبی جونز، ماریجا کاران، توری دویتو ایفای نقش کرده‌اند.فیلم در بار مرد مرده شوری است که پس از آشنایی با کشیشی (با بازی آنتونی هاپکینز) خود را در مواجهه با جن و جن گیری می بیند.
مایکل کوواک ( کالین اودونوگو ) فرزند یک صاحب و کارآفرین موفق خانه تشییع جنازه ، ایستوان ( راتگر هوور ) است. مایکل مایکل از شغل خود به عنوان یک فاتحه سرخورده تصمیم به ورود به یک حوزه علمیه و نذرهای خود را پس از اتمام خود گرفت ، و از این طریق یک مدرک دانشگاهی رایگان دریافت کرد. چهار سال بعد ، مایکل به درجه ای از مداحان در حوزه علمیه منصوب می شود ، پس از آن وی نامه استعفای خود را به والای خود ، پدر متیو می نویسد و با استناد به عدم ایمان. پدر متیو ( توبی جونز ) ، ظاهراً مایل به گفتگو با مایکل است ، تلاش می کند تا او را در خیابان جلب کند. او از یک مهار عبور می کند و باعث ایجاد یک دوچرخه سوار ساندرا ( ماریا کاران) می شود) ، به مسیر یک ون رویی بپیچید و مجروح شدید شوید. دیدن لباس روحانیت مایکل، او را می پرسد آمرزش قبل از آخرین نفس خود را. مایکل تردید قادر به رد کردن نیست. او او را تسکین می دهد و برای برانگیختن گناهانش ، مراسم برکت می بخشد پدر با دیدن آرامش اوضاع و احوال اوضاع ، پدر متیو به مایكل می گوید كه علی رغم عدم تمایل وی به عنوان كشیش فراخوانده شده است.
مارتا گاستینی (زاده ۲ اکتبر ۱۹۸۹) بازیگر ایتالیایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم تشریفات مذهبی اشاره کرد.
سیستم امتیازدهی آسیب‌پذیری عام یا CVSS یک استاندارد آزاد و صنعتی برای ارزیابی و تعیین شدت یک آسیب‌پذیری کامپیوتری است. این سیستم سعی می‌کند با اختصاص دادن یک امتیاز به میزان شدت آسیب پذیریها، به پاسخ دهندگان این امکان را بدهد که بتوانند برای رفع آسیب‌پذیری مورد نظر اولویت بندی کرده و منابع مورد نیاز را به آن اختصاص بدهند. این امتیازدهی به وسیله فرمولی محاسبه می‌شود که دارای چند معیار است، که سعی دارد سهولت اکسپلویت کردن و همچنین اثرات اکسپلویت آن آسیب‌پذیری را مشخص کند. امتیازها در بازه ۰ تا ۱۰ قرار دارند، که در آن ۱۰ به شدیدترین تهدید اشاره دارد. درحالی که اغلب به امتیاز پایهٔ CVSS برای تعیین میزان شدت آسیب‌پذیری رجوع می‌کنند، امتیازهای زمانی و مکانی نیز وجود دارند که به ترتیب به دنبال تعیین دسترس پذیر بودن راه مقابله با تهدید و همچنین میزان گستردگی آسیب‌پذیری سیستم‌ها در یک سازمان هستند.
آخرین نسخه CVSS نسخه CVSSv3 است که در ژوئن ۲۰۱۵ منتشر شد.
در خلال سال‌های ۲۰۰۳/۲۰۰۴ طی تحقیقاتی که توسط انجمن مشورتی زیرساخت ملی (NIAC یا National Infrastructure Advisory Council) با هدف ایجاد یک سیستم استاندارد و آزاد صنعتی برای تعیین شدت آسیب پذیری‌های کامپیوتری صورت پذیرفت، سرانجام منجر به ایجاد CVSS نسخه ۱ (CVSSv1) در فوریه ۲۰۰۵ شد. این پیش‌نویس(نسخه) اولیه هرگز مشروط بر بازنگری توسط سایر سازمان‌ها نبود. در آوریل ۲۰۰۵ سازمان NIAC، انجمن پاسخ به حادثه و تیم امنیتی (FIRST یا Forum of Incident Response and Security Team) را متولی توسعهٔ CVSS در آینده انتخاب کرد.
پس از دریافت بازخورد که از طرف تولیدکنندگانی که از CVSSv1 در محصولات خود استفاده می‌کردند، مشخص شد که "مشکلات قابل توجهی در پیش نویس اولیه CVSS" وجود دارد. کار بر روی CVSS نسخه دوم (CVSSv2) از آوریل ۲۰۰۵ آغاز شد و کار بر روی مشخصات فنی نهایی آن از ژوئن ۲۰۰۷ آغاز شد.
پس از دریافت بازخوردهای بیشتر در سال ۲۰۱۲ کار بر روی CVSS نسخه سوم (CVSSv3) آغاز شد، که در نهایت این نسخه در ژوئن ۲۰۱۵ با نام CVSSv3.0 منتشر شد.
برآورد CVSS بر اساس اندازه‌گیری در سه زمینه بحرانی انجام میپذیرد:
برای هریک از این سه مورد یک امتیاز عددی تولید می‌شود. یک رشته برداری (یا به سادگی "بردار" در CVSS)، مقدارهای تمامی معیارها را به عنوان یک بلوک متنی به نمایش میگذارد.
زیمبابوه بزرگ (به لاتین: Great Zimbabwe) یک ویرانه و منطقه باستانی در جنوب شرق زیمبابوه است که در استان ماسوینگو واقع شده‌است. زیمبابوه بزرگ، پایتخت پادشاهی زیمبابوه در اواخر عصر آهن بود که بنای آن از قرن یازدهم میلادی آغاز و تا قرن پانزدهم ادامه داشت. این ویرانه‌ها در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌اند.
جنگ هارت فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ به کارگردانی گرگوری هابلیت است. در این فیلم بازیگرانی همچون بروس ویلیس، کالین فارل، ترنس هاوارد، کول هاسر، مارچل یورش، لینوس روچه، جاناتان برندیس، وایسلس ریون شانون، موری استرلینگ، روری کاکرین، ریک راونلو، آدریان گرنیر و سم ووردینگتن ایفای نقش کرده‌اند.
جنگ جهانی دوم، دانشجوی سال دوم مدرسهٔ حقوق، «سروان تامی هارت» (فارل)، در اردوگاه اسیران جنگی آلمان زندانی است. در اردوگاه قتلی اتفاق می‌افتد و «هارت» مأمور می‌شود تا در دادگاهی که خود زندانی‌ها تشکیل داده‌اند. از متهم به قتل، خلبانی سیاه پوست (هوارد) دفاع کند…
بری اسلوآنه (زاده ) بازیگر انگلیسی است.
برایان هالیسی (زاده ) بازیگر آمریکایی است.
النا ماریه ساتینی (; ;زاده ) بازیگر و خواننده گرجستانی-آمریکایی است.
از آثار وی در تلویزیون می‌توان به مجموعه تلویزیونی "شهر جادو" (۲۰۱۲) در شبکهٔ استارز، مجموعه درام شبکهٔ ای‌بی‌سی "انتقام" (۲۰۱۴)، و سریال وسترن فضایی نتفلیکس "کابوی بیباپ" (۲۰۲۱) اشاره کرد.
گورارا (به لاتین: Gurara) یک ناحیه حکومت محلی در نیجریه است که در ایالت نیجر و در مجاورت حوزه فدرال مرکزی واقع شده‌است.
گورارا ۹۵۴ کیلومتر مربع مساحت و ۹۰٬۹۷۴ نفر جمعیت دارد.
مرکز اداری حکومت محلی در شهر Gawu قرار دارد.
آبشار گورارا در این منطقه واقع شده‌است.
کد پستی منطقه ۹۱۰ است.
ریلی مک‌کلندون (زاده ) بازیگر آمریکایی است.
از فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن حضور داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
قهرمانی هندبال مردان اروپا ۲۰۰۸ هشتمین دوره قهرمانی هندبال مردان اروپا بود که از ۱۷ تا ۲۷ ژانویه در شهرهای برگن، درامن، لیلهامر، استاوانگر و تروندهایم کشور نروژ برگزار شد. دانمارک قهرمان این مسابقات شد. کرواسی دوم و فرانسه سوم شدند.
مسابقات انتخابی در سال ۲۰۰۷ برگزار شد. با توجه به قوانین فدراسیون هندبال اروپا میزبان (نروژ) و شش کشور برتر دورهٔ گذشتهٔ مسابقات قهرمانی اروپا (فرانسه، کرواسی، اسپانیا، دانمارک، آلمان و روسیه) به طور خودکار به مرحلهٔ نهایی راه یافتند. نه تیم دیگر پس از برگزاری مسابقات در ماه ژوئن انتخاب شدند.
تمامی زمان‌ها زمان اروپای مرکزی ()
آبشار گورارا در ناحیه حکومت محلی گورارا و در شمال نیجریه مرکزی واقع شده است. این آبشار در مسیر رود گورارا و در امتداد جاده قرار دارد.
مطابق تاریخ شفاهی، آبشار گورارا قبل از آنکه برخی از اروپایی‌ها در سال ۱۹۲۵ به وجود آن پی ببرند و آنجا مرکز تفریحی دایر کنند، توسط شکارچی به نام بوبا (Buba) در سال ۱۷۴۵ کشف شد. قبل از کشف آن توسط اروپایی‌ها، آبشار توسط جوامع ساکن اطراف آن، پرستش می‌شد. به باور مردم منطقه، نام آبشار گورارا و رودخانه گورارا برگرفته از نام دو خدا به نام گورا (gura) و رارا (Rara) است.
علیرغم تاریخ پرفراز و نشیب، آبشار گورارا همواره یکی از مکان‌های مهم گردشگری در نیجریه محسوب شده است. بنا بر برنامه‌های اخیر، تصمیم بر این بود که این مکان به یک مرکز تفریحی با هتل هفت ستاره در اطراف آن، مبدل شود.
روسی‌سازی یا روسی‌گری نوعی فرایند همگون‌سازی فرهنگی است که طی آن جوامع غیرروسی (خواه ناخواسته یا داوطلبانه) فرهنگ و زبان خود را به نفع فرهنگ روسی کنار می‌گذارند.
از نظر تاریخی، این اصطلاح به سیاست‌های رسمی و غیررسمی امپراتوری روسیه و اتحاد جماهیر شوروی نسبت به اجزای تشکیل‌دهنده ملی آنها و اقلیت‌های ملی در روسیه اشاره می‌کند که هدف آنها سلطه و برتری روسیه است.
سیاست و فرهنگ از حوزه‌های اصلی روسی‌سازی هستند. نمونه‌ای از روسی‌سازی در سیاست، انتصاب اتباع روسی به سمت‌های مهم اداری در نهادهای ملی است. در حوزهٔ فرهنگی، روسی‌سازی عمدتاً به معنای سلطه زبان روسی در تجارت رسمی و تأثیر قوی آن بر اصطلاحات ملی است.
تغییرات جمعیتی به نفع جمعیت نژاد روس نیز گاهی یک نوع روسی‌سازی درنظر گرفته می‌شود.
از نظر تحلیلی، تشخیص تمایز روسی‌سازی، به عنوان فرایند تغییر برچسب قومی یا هویت فرد از یک نام قومی غیرروسی به روسی، از روسی‌گری که گسترش زبان و فرهنگ روسی و مردم روسیه به فرهنگ‌ها و مناطق غیرروسی است و همچنین متمایز بودن آن از شوروی‌گری یا تحمیل اشکال نهادی ایجاد شده توسط حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی در سرزمین تحت کنترل آن حزب، کمک‌کننده است.Vernon V. Aspaturian, "The Non-Russian Peoples," in Allen Kassof, Ed. , "Prospects for Soviet Society" (New York: Praeger, 1968): 143–198. Aspaturian also distinguished both Russianization and Russification from Sovietization, the process of spreading Soviet institutions and the Soviet socialist restructuring of social and economic relations in accordance with the ruling Communist Party's vision. (Aspaturian was a Soviet studies specialist, Evan Pugh Professor Emeritus of political science and former director of the Slavic and Soviet Language and Area Center at Pennsylvania State University.)
از این نظر، اگرچه روسی‌سازی معمولاً با مفاهیم روسی‌گری و شوروی‌گری به رهبری روسیه درهم‌آمیخته‌است، هر یک را می‌توان یک فرایند متمایز دانست. برای مثال روسی‌گری و شوروی‌گری به‌طور خودکار منجر به روسی‌سازی - تغییر زبان یا هویت شخصی افراد غیرروسی به روسی- منجر نمی‌شوند. به همین دلیل، غیرروس‌ها با وجود اینکه به مدت طولانی در معرض زبان و فرهنگ روسی و همچنین شوروی‌گری قرار داشتند، در اواخر دوران اتحاد جماهیر شوروی در آستانه تبدیل‌شدن به اکثریت جمعیت آن بودند.Barbara A. Anderson and Brian D. Silver,"Demographic Sources of the Changing Ethnic Composition of the Soviet Union," "Population and Development Review" 15, No. 4 (Dec. , 1989), pp. 609–656.
یک مورد اولیه از روسی‌سازی در قرن شانزدهم در خانات تسخیرشده قازان و دیگر مناطق تاتار رخ داد. مسیحی‌سازی و پیاده‌سازی زبان روسی به‌عنوان تنها زبان اداری از عناصر اصلی این فرایند بودند.
پس از شکست روسیه در جنگ کریمه در سال ۱۸۵۶ و شورش مردم لهستان در سال ۱۸۶۳ تزار الکساندر دوم روسی‌سازی را به‌منظور کاهش خطر شورش‌های آینده افزایش داد. گروه‌های اقلیتی زیادی در روسیه ساکن بودند و مجبور کردن آنها به پذیرش فرهنگ روسی تلاشی برای جلوگیری از گرایش‌های خودمختاری و تجزیه‌طلبی بود.
در قرن نوزدهم، مهاجران روسی در سرزمین باستانی قزاقستان (که در آن زمان به اشتباه قرقیز شناخته می‌شد) بسیاری از قزاق‌ها را از مرز بیرون کرده و به چین راندند.(Original from Harvard University)
تحت اتحاد جماهیر شوروی پس از انقلاب ۱۹۱۷، مقامات اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی تصمیم به لغو استفاده از الفبای عربی در زبانهای بومی نواحی تحت کنترل شوروی در آسیای مرکزی، قفقاز و منطقه ولگا (از جمله تاتارستان) گرفتند. این امر باعث می‌شد تا جمعیت مسلمانان محلی از دیدن و مواجهه با زبان و سیستم نوشتاری قرآن محروم شوند. الفبای جدید این زبانها بر اساس الفبای لاتین بود و از الفبای ترکی نیز الهام گرفته شده بود. با این حال، سیاست در اواخر دهه ۱۹۳۰ تغییر کرده بود. در سالهای ۱۹۳۹–۱۹۴۰، شوروی تصمیم گرفت که تعدادی از این زبانها (از جمله تاتار، قزاق، ازبک، ترکمن، تاجیک، قرقیز، آذربایجانی و باشقیر) از آن پس از نسخه‌های خط سیریلیک استفاده کنند. این ادعا مطرح شد که این تغییر «توسط مطالبات طبقه کارگر» صورت گرفته‌است.
مارکسیسم استالین و مسئله ملی (۱۹۱۳) چارچوب بنیادین سیاست ملیتی در اتحاد جماهیر شوروی را فراهم آورد. سالهای ابتدایی سیاست مذکور، از اوایل دهه ۱۹۲۰ تا اواسط دهه ۱۹۳۰، با سیاست (بومی سازی) جهت دهی می‌شد که در طی آن رژیم جدید شوروی به دنبال آن بود تا اثرات طولانی مدت روسی‌سازی را بر جمعیت غیر روسی خنثی و معکوس نماید.جهت اطلاع از خط‌سیر زمانی سیاست‌های اتحاد جماهیر شوروی در قبال ملیت‌ها، به مقاله ویکی‌پدیای روسی تحت عنوان "سیاست ملیت‌های روسیه" مراجعه کنید هنگامی که رژیم در تلاش بود قدرت و مشروعیت خود را در سراسر امپراتوری روسیه سابق ایجاد کند، به دنبال ایجاد واحدهای اداری منطقه‌ای، استخدام غیر روس‌ها در پست‌های رهبری و ترویج زبان‌های غیر روسی در دولت، دادگاه‌ها، مدارس و رسانه‌های جمعی بود. شعاری که پس از آن برقرار شد این بود که فرهنگ‌های محلی باید «از نظر محتوایی سوسیالیستی باشند اما از نظر فرم و ساختار، ملی». به این معنا که این فرهنگ‌ها باید به گونه‌ای تغییر کنند تا به‌طور کلی مطابق با پروژه سوسیالیستی حزب کمونیست برای جامعه شوروی باشند؛ اما در درونشان مشارکت و رهبری فعال توسط ملیت‌های بومی را داشته باشند و غالباً به زبان‌های محلی فعالیت کنند. سیاست ملیت‌های آغازین و سیاست بعدی در هدف اطمینان یافتن از کنترل حزب کمونیست بر تمام جنبه‌های زندگی سیاسی، اقتصادی و اجتماعی شوروی مشترک بود.
سیاست اولیه اتحاد جماهیر شوروی در ترویج آنچه که محققی آن را «خاص گرایی قومی»Yuri Slezkine, "The USSR as a Communal Apartment, Or How a Socialist State Promoted Ethnic Particularism," "Slavic Review" 53, No. 2 (Summer 1994): 414–452. توصیف کرده‌است و دیگری «چند ملیتی نهادینه شده»،Rogers Brubaker, "Nationhood and the National Question in the Soviet Union and Post-Soviet Eurasia: An Institutionalist Account," "Theory and Society" 23 (February, 1994): 47–78. هدف دوگانه‌ای داشته‌است. از یک سو، یک هدف در تلاش برای مقابله با شوونیسم روسیه از طریق تضمین جایگاهی برای زبانها و فرهنگهای غیر روسی در اتحاد جماهیر شوروی تازه تأسیس بود. از طرف دیگر، این ابزاری برای جلوگیری از شکل‌گیری جنبش‌های سیاسی جایگزین مبتنی بر قومیت گرایی، از جمله پان اسلامیسم و پان ترکیسمSlezkine (1994) and Ronald Wixman, "Language Aspects of Ethnic Patterns and Processes in the North Caucasus," University of Chicago Geography Research Series, No. 19 (1980). بود. یکی از راه‌های تحقق این امر، تشویق آنچه که عده‌ای به عنوان تمایزات تصنعی بین گروه‌های قومی و زبانها تلقی می‌کردند، به جای ترویج ادغام این گروه‌ها و یک مجموعه مشترک زبانها بر اساس زبان ترکی یا زبان منطقه‌ای دیگر بود.Wixman (1980). One scholar has pointed out that the basic task of defining "what was a nationality" was assigned to ethnographers immediately after the formation of the USSR in 1924, and that they were asked to work quickly so that a population census could be taken with an accounting by nationality. In contrast, the only complete imperial Russian census in 1897 did not use nationality at all as a category but instead used religion and language as ethnic markers. See Francine Hirsch, "The Soviet Union as a Work in Progress: Ethnographers and Category Nationality in the 1926, 1937, and 1939 Censuses," "Slavic Review" 56 (Summer 1997): 256–278.
سیاست ملیت‌های شوروی از همان سال‌های اولیه به دنبال راهی برای مقابله با این دو گرایش از طریق تضمین مختصر خودمختاری فرهنگی به ملیت‌های غیرروسی در درون یک سیستم فدرال یا ساختار حکومتی بود؛ هر چند که هنوز معتقد بود که حزب کمونیست حاکم یکپارچه و غیر فدرال است. روندی برای «تحدید مرز ملی-قلمرویی» برای تعریف سرزمین‌های رسمی جمعیت‌های غیر روسی درون اتحاد جماهیر شوروی انجام شد. سیستم فدرال بالاترین مقام را به ملیت‌های عنوان دار جمهوری‌های اتحادیه اعطا می‌کرد و مقامات پایین‌تر را به ملیت‌های عنوان دار جمهوری‌های خودمختار، استان‌های خودمختار و اوکروگ‌ها (مناطق) خودمختار می‌داد. در مجموع، حدود ۵۰ ملیت دارای جمهوری، استان یا منطقه‌ای بودند که کنترلی صوری در سیستم فدرال داشتند. فدرالیسم و ارائه آموزش به زبان بومی در نهایت، مردمی عظیم غیر روس را که به زبانهای گروه‌های قومی خود آموزش می‌دیدند به عنوان میراث باقی گذاشت و میهنی مشخصی در قلمرو اتحاد جماهیر شوروی را می‌شناختند.
با این حال، در اواخر دهه ۱۹۳۰، تغییر سیاست قابل توجهی اتفاق افتاد. در اوایل دهه ۱۹۳۰ پاکسازی حزب در برخی از مناطق ملی مانند اوکراین انجام شده بود. قبل از تغییر موضع در اوکراین در سال ۱۹۳۳، پاکسازی ولی ابراهیموف و رهبری او در اتحاد جماهیر شوروی کریمه در سال ۱۹۲۹ به دلیل «انحراف ملی» منجر به روسی سازی دولت، آموزش و پرورش و رسانه‌ها و ایجاد الفبای ویژه برای تاتار کریمه به جای الفبای لاتین شد.H. B. Paksoy, "Crimean Tatars," in "Modern Encyclopedia of Religions in Russia and Soviet Union" (Academic International Press, 1995), Vol. VI: 135–142. از بین دو خطری که ژوزف استالین در سال ۱۹۲۳ شناسایی کرده بود، گفته می‌شد که اکنون ناسیونالیسم بورژوازی (ناسیونالیسم محلی) تهدیدی بزرگتر از شوونیسم بزرگ روسیه (شوونیسم قدرت بزرگ) است. در سال ۱۹۳۷، فیض الله خوجه اف و اکمال ایکراموف از عنوان رهبران اتحاد جماهیر شوروی ازبکستان برکنار شدند و در سال ۱۹۳۸، در جریان ، به اتهام فعالیت‌های ضد ملی گرایانه شوروی محکوم و کشته شدند. پس از آنکه استالین، یک گرجی روسی شده، رهبر بلامنازع اتحاد جماهیر شوروی شد، زبان روسی تأکید بیشتری یافت. در سال ۱۹۳۸، زبان روسی در هر مدرسه شوروی یک درس مورد نیاز برای مطالعه شد، از جمله در مدرسه‌ای که زبان غیر روسی زبان اصلی آموزش سایر دروس بود (به عنوان مثال ریاضیات، علوم و مطالعات اجتماعی). در سال ۱۹۳۹، به زبانهای غیر روسی که خطهای مبتنی بر لاتین به آنها در اواخر دهه ۱۹۲۰ داده شده بود، متون جدید مبتنی بر خط سیریلیک منسوب شد. دلیل محتمل این تصمیمات، حس قریب‌الوقوع بودن جنگ و روسی بودن زبان فرماندهی ارتش سرخ بود. جوزف استالین قبل و در طول جنگ جهانی دوم، به دلیل مشکوک بودن همکاری با مهاجمان آلمانی، چندین ملیت را به آسیای میانه و سیبری تبعید کرد از جمله: آلمانی‌های ولگا، تاتارهای کریمه، چچن‌ها، اینگوش، بالکارها، قالمیق‌ها و دیگر ملیت‌ها. اندکی پس از جنگ، او بسیاری از اوکراینی‌ها، بالت‌ها و استونیایی‌ها را نیز به سیبری تبعید کرد.Robert Conquest, "The Nation Killers: The Soviet Deportation of Nationalities" (London: MacMillan, 1970) ; S. Enders Wimbush and Ronald Wixman, "The Meskhetian Turks: A New Voice in Central Asia," "Canadian Slavonic Papers" 27, Nos. 2 and 3 (Summer and Fall, 1975): 320–340; and Alexander Nekrich, "The Punished Peoples: The Deportation and Fate of Soviet Minorities at the End of the Second World War" (New York: W. W. Norton, 1978). پس از جنگ، استالین و جانشینان وی مردم روسیه را در خانواده ملل و ملیت‌های شوروی ارتقا بخشیدند.
این تغییر به‌طور واضح در جشن روز پیروزی توسط استالین، دبیرکل حزب کمونیست، برای مردم روسیه در ماه مه ۱۹۴۵ مورد تأکید قرار گرفت:این ترجمه برگرفته شده از CyberUSSR.com: http://www.cyberussr.com/rus/s-toast-r.html
«"تمایل دارم که برای سلامتی مردم شوروی‌مان بنوشم و قبل از همه مردم روسیه. من، قبل از همه برای سلامتی مردم روسیه می‌نوشم زیرا آنها در این جنگ به عنوان قدرت پیشرو اتحاد جماهیر شوروی در میان تمام ملیت‌های کشور ما به رسمیت شناخته شدند»". نامگذاری ملت روسیه، اولی بین برابرها، یک تغییر موضع کامل از اعلامیه استالین در ۲۰ سال قبل بود (منادی سیاست Korenizatsiya) مبنی بر اینکه «"اولین وظیفه فوری حزب ما مبارزهٔ شدید با بقایای شوونیسم روسیه-بزرگ است".»
تجزیه و تحلیل انتشار کتاب درسی نشان داد که آموزش برای حداقل یک سال و حداقل برای کلاس اول (سطح) به ۶۷ زبان بین سالهای ۱۹۳۴ و ۱۹۸۰ ارائه شده‌است. با این حال، اصلاحات آموزشی انجام شده پس از آنکه نیکیتا خروشچف دبیر اول حزب کمونیست در اواخر دهه ۱۹۵۰ شد، فرایندی را برای جایگزینی مدارس غیر روسی با مدارس روسی برای ملیت‌هایی که در وضعیت پایین‌تری در سیستم فدرال بودند یا جمعیت کمتری داشتند یا پیش ازین دو زبانی گسترده خود را نشان داده بودند، آغاز کرد. اسماً، این فرایند با اصل «انتخاب داوطلبانه والدین» هدایت می‌شد؛ اما عوامل دیگری نیز از جمله اندازه و وضعیت رسمی سیاسی گروه در سلسله مراتب فدرال شوروی و سطح غالب دوزبانگی در بین والدین نیز وارد عمل شد. در اوایل دهه ۱۹۷۰، مدرسه‌هایی که زبان‌های غیر روسی به عنوان اصلی‌ترین زبان آموزش آنها بود، در ۴۵ زبان فعالیت می‌کردند، در حالی که هفت زبان بومی دیگر به عنوان درس مورد مطالعه حداقل برای یک سال تحصیلی تدریس می‌شدند. تا سال ۱۹۸۰، آموزش‌ها به ۳۵ زبان غیر روسی مردم اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی ارائه می‌شد که تقریباً بیش از نیمی از تعداد آنها در اوایل دهه ۱۹۳۰ بود.
علاوه بر این، در اکثر این زبان‌ها آموزش برای یک برنامه درسی کامل ۱۰ ساله ارائه نشده بود. به عنوان مثال، در جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی در سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۵۹، آموزش کامل ۱۰ ساله به زبان مادری فقط به سه زبان روسی، تاتاری و باشقیری ارائه شد؛ و برخی از ملیت‌ها آموزشی حداقلی به زبان مادری داشتند یا اصلاً به زبان مادری تحصیل نمی‌کردند. تا سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۳، در میان ملیت‌های غیر روسی که بومی جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی بودند، ۲۷٪ از کودکان در کلاس‌های اول تا چهارم (دبستان)، ۵۳٪ در کلاس‌های پنجم تا هشتم (دوره متوسطه به صورت ناقص) و ۶۶٪ از کلاسهای نهم تا دهم در مدارس روسی زبان تحصیل کردند. اگرچه که هنوز بسیاری از زبانهای غیر روسی به عنوان یک درس مورد مطالعه در سطح کلاسهای بالاتر ارائه می‌شد (در بعضی موارد از طریق مدرسه متوسطه کامل - کلاس دهم)، الگوی استفاده از زبان روسی به عنوان اصلی‌ترین زبان (واسط) آموزش پس از آنکه برنامه انتخاب والدین خروشچف انجام گرفت، تسریع شد. فشار برای تبدیل زبان (واسط) اصلی آموزش به روسی به‌طور مشهودی در مناطق شهری بیشتر بود. به عنوان مثال، در سالهای ۱۹۶۱ تا ۶۲، گزارش شده‌است که فقط ۶٪ از کودکان تاتار ساکن در مناطق شهری در مدارسی تحصیل می‌کردند که در آنها زبان تاتاری، زبان اصلی آموزش بود. به همین ترتیب در داغستان در سال ۱۹۶۵، مدارسی که زبان بومی آنها زبان (واسط) اصلی آموزش بود، فقط در مناطق روستایی وجود داشتند. این الگو در اکثر جمهوری‌های اتحادیه غیر روسی هم احتمالاً به‌طور مشابهی، شاید با شدتی کمتر وجود داشت. اگرچه در بلاروس و اوکراین تحصیل در مناطق شهری بسیار روسی سازی شده بود.
ترویج فدرالیسم و زبان‌های غیر روسی همیشه یک تصمیم استراتژیک بوده‌است، که هدف آن گسترش و حفظ حاکمیت توسط حزب کمونیست بود. با این وجود، از منظر علمی، دکترین رسمی حزب کمونیست این بود که سرانجام اختلافات میان ملیت و ملیت‌ها به همین ترتیب از بین بروند. در این دکترین رسمی در برنامه سوم حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی که توسط نیکیتا خروشچف در بیست و دومین کنگره حزب در سال ۱۹۶۱ معرفی شد، تغییراتی ایجاد شد؛ اگر چه در این برنامه آمده بود که تمایز قومی و قبیله‌ای سرانجام از بین می‌روند و یک زبان مشترک واحد توسط تمام ملیت‌ها در اتحاد جماهیر شوروی مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ «از بین بردن تمایزات ملی و به ویژه تمایزات زبانی، به‌طور قابل ملاحظه فرایند طولانی‌تری نسبت به نابودی تمایزهای طبقاتی دارد». با این وجود، در آن زمان ملت‌ها و ملیت‌های اتحاد جماهیر شوروی در حال گذران روندی دو جانبه برای شکوفایی بیشتر فرهنگ‌های خود و نزدیک شدن یا همبستگی به یک اتحادیه مستحکم‌تر بودند. در گزارش خروشچف دربارهٔ برنامه‌ریزی کنگره، او حتی از بیان مستحکم‌تری استفاده کرد: «اینکه روند نزدیکی بیشتر و اتحاد بیشتر ملت‌ها، سرانجام منجر به ادغام یا آمیختن ملیت‌ها خواهد شد». دستورالعمل خروشچف در زمینه همبستگی به آرامی تعدیل شد؛ هر چند زمانی که لئونید برژنف در سال ۱۹۶۴جایگزین خروشچف به عنوان دبیرکل حزب کمونیست شد (پستی که تا زمان مرگش در سال ۱۹۸۲ در ید قدرت وی بود)، برژنف اظهار داشت که همبستگی در نهایت منجر به «وحدت» کامل ملیت‌ها خواهد شد. «وحدت» اصطلاحی مبهم بود، زیرا می‌توانست هم به معنای حفظ هویت‌های ملی مستقل و یک مرحله بالاتر به معنی حفظ جاذبه متقابل یا شباهت بین ملیت‌ها باشد یا به معنای از بین رفتن کامل اختلافات قومی باشد.
در چارچوب سیاسی آن زمان، «اتحاد یا همبستگی» به منظور کاهش فشار نسبت به روسی‌سازی تلقی می‌شد که خروشچف با توجیه خود دربارهٔ ادغام، آن را ترویج داده بود. هر چند بیست و چهارمین کنگره حزب در سال ۱۹۷۱، پایه‌گذار این ایده بود که «شهروندی شوروی» جدیدی در قلمرو اتحاد جماهیر شوروی در حال شکل‌گیری است؛ جامعه‌ای که زبان مشترک آن‌ها، زبان «شهروندان شوروی»، زبان روسی بود که متناسب با نقشی است که روسیه برای ملت‌ها و ملیت‌های متحد در قلمرو بازی می‌کرد. این جامعه جدید به عنوان شهروند شناخته شدند، نه یک ملت، اما در این زمینه کلمه روسی narod (شهروندان) یک جامعه قومی و قبیله‌ای را در برمی‌گیرد و نه یک جامعه مدنی یا سیاسی را.
بنابراین، تا اواخر دوران اتحاد جماهیر شوروی، یک منطق دکترین برای برخی از مراحل عملی سیاست‌گذاری ارائه شده بود که قدم‌هایی در جهت آموزش و رسانه برداشته بود. ابتدا انتقال بسیاری از «مدارس ملی» (مدارس مبتنی بر زبان‌های محلی) به زبان روسی به شکل دستورالعمل، در اواخر دهه ۱۹۵۰ تحت نظر خروشچف سرعت گرفت و تا دهه ۱۹۸۰ ادامه یافت.