moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس از پایان قرن، او توجه هم‌عصران سیاه‌پوست خود را به خود جلب کرد. بوکر تی واشینگتن، در داستان سیاهپوستان (۱۹۰۹)، او را به عنوان ثبت اختراع بیش از هر مخترع سیاه‌پوست دیگری تا آن زمان تشخیص داد. این خلاقیت به مک کوی موقعیت افتخاری در جامعه سیاه پوستان داد که تا به امروز ادامه دارد. او تا اواخر عمر به اختراع ادامه داد و ۵۷ اختراع ثبت کرد. بیشتر مربوط به روغن کاری است، اما سایرین نیز شامل یک میز اتو تاشو و یک آب پاش چمن هستند. او به دلیل نداشتن سرمایه ای که بتواند با آن روان‌کننده‌های خود را به تعداد زیاد تولید کند، معمولاً حقوق ثبت اختراع خود را به کارفرمایان خود واگذار می‌کرد یا آنها را به سرمایه گذاران می‌فروخت. در سال ۱۹۲۰، نزدیک به پایان کار خود، او شرکت تولیدی الیجا مک کوی را تشکیل داد.
کریستین گانیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل رومانی است که که در پست مدافع چپ برای باشگاه فوتبال آریس سالونیک در سوپر لیگ فوتبال یونان بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال باسک و رومانی بازی کرده‌است.
مارکوس گوندرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای لیگ برتر فوتبال هنگ کنگ بازی می‌کند.
مشبک‌‌کار یا مشبک-کار اصطلاحی است در تاریخ هنر، معماری و رشته‌های مرتبط، که به هر تکنیکی گفته می‌شود که با ایجاد سوراخ‌ها، حفره‌ها یا شکاف‌هایی که مستقیماً از مواد جامد مانند فلز، چوب، سنگ، سفال، پارچه، چرم یا عاج می‌گذرد و تزئینات و اجسام دکوراتیو ایجاد می‌کند. چنین تکنیک‌هایی به‌طور گسترده در فرهنگ‌های متعددی استفاده شده‌اند.
این اصطلاح نسبتاً انعطاف‌پذیر است و هم برای تکنیک‌های افزودنی که طراحی را ایجاد می‌کنند، مانند بیشتر عناصر بزرگ در معماری، و هم برای آن‌هایی که یک مادۀ ساده را می‌گیرند و برش‌ها یا سوراخ‌هایی در آن ایجاد می‌کنند، استفاده می‌شود. به همان اندازه تکنیک‌هایی مانند ریخته‌گری با استفاده از قالب‌سازی که کل طرح را در یک مرحله ایجاد می‌کنند، نیز در مشبک‌کار رایج هستند. اگرچه بسیاری از آثار مشبک‌کار به تأثیر آن بر روی بیننده که مستقیماً از طریق جسم می‌توانند آنسوی دیگر را ببینند، متکی است ولی گاهی برخی از قطعات، مواد متفاوتی را در پشت روکش به عنوان پس‌زمینه قرار می‌دهند.
یاسر محمد عبدالرحمن حامد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال متولد اسپانیا است که در پست مدافع میانی برای باشگاه فوتبال المصری بازی می‌کند.
کنان کودرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بوسنی است که در پست مهاجم برای قهرمانی ملی باشگاه فوتبال پیروزی و تیم ملی فوتبال بوسنی و هرزگوین بازی می‌کند.
تام اسنو (؛ ۱۹۴۷ – ) ترانه‌سرا اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
ویک سارین (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم اهل کانادا و هندی‌تبار است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
جی سندریچ (; – ) کارگردان تلویزیونی، کارگردان فیلم و تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود.
کاریو سالم (؛ زادهٔ ) بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ""، "پیروزی روح" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
تام روت (؛ زادهٔ ) نویسنده، تهیه‌کننده، کارگردان تلویزیونی، صداپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. وی برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
الکس رید (؛ زادهٔ ) فیلم‌نامه‌نویس، و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده و جایزه امی ساعات پربیننده برای نویسندگی مجموعه کمدی شده‌است.
شکم پرستی (به انگلیسی: ) پرخوری، زیاده‌روی و مصرف بیش از حد غذا، نوشیدنی یا دیگر عوامل افراطی است.
در مسیحیت اگر میل بیش از حد به غذا باعث دریغ شدن آن از نیازمندان شود، گناه محسوب می‌شود. برخی از فرقه‌های مسیحی شکم‌پرستی یا شکم‌خوارگی را یکی از هفت گناه کبیره می‌دانند.
در کتاب انجیل [یا تورات؟] تثنیه ۲۱:۲۰ آمده‌است:
و به بزرگان شهر خود خواهند گفت: «این پسر ما سر سخت و سرکش است، او صدای ما را اطاعت نخواهد کرد، او پرخور و مست است».
در کتاب انجیل، امثال ۲۳:۲۰ آمده‌است:
در میان شراب‌خواران و گوشت‌خواران آشوبگر نباشید، زیرا مستی و پرخوری باعث فقر می‌شود و خواب آلودگی مرد را ملبس خواهد کرد.
و باز در انجیل، امثال ۲۳:۲ آمده که:
وقتی با یک حاکم برای غذا می‌نشینی، به آنچه پیش رویت است دقت کن. و اگر مردی اشتهاآور هستی، چاقویی به گلوی خود بگذار.
در کتاب انجیل، امثال ۲۵:۱۶ می‌گوید:
آیا عسل پیدا کردی؟! آنقدر بخور که برای تو کافی است مبادا از آن سیر شوی و استفراغ کنی.
در کتاب لوقا ۷:۳۳–۳۵ آمده‌است:
… زیرا یحیی تعمید دهنده آمد که نه نان می‌خورد و نه شراب می‌نوشد و شما می‌گویید که او شیطان است. پسر انسان [آدم] آمد و می‌خورد و می‌نوشد. و شما می‌گویید اینک مردی پرخور و شرابخوار، دوست باجگیران و گناهکاران است، اما حکمت برای همه فرزندانش عادل است.
رهبران کلیسا از قرون وسطی دیدگاه گسترده‌تری نسبت به پرخوری داشتند:
پاپ گریگوری یکم، راه‌های زیر را که شروع کننده شکم‌خوری است را به ذکر مثال‌هایی از کتاب مقدس بیان کرد:
۱-خوردن قبل از وقت غذا به منظور ارضاء کام؛
مثال کتاب مقدس: در حال خوردن کمی عسل، زمانی که پدرش شائول دستور داد تا قبل از غروب غذا نخورند.
۲-جست و جوی خوراکی‌های لذیذ و کیفیت بهتر غذا برای ارضای «حس زشت چشایی»
مثال کتاب مقدس: وقتی بنی اسرائیل‌ها در حال فرار از مصر شکایت کردند: «چه کسی گوشتی به ما می‌دهد تا بخوریم؟ ما ماهی‌هایی را که در مصر آزادانه می‌خوردیم، خیار و خربزه و تره فرنگی و پیاز و سیر را به یاد می‌آوریم».
۳-تلاش برای تحریک کام با غذای بسیار یا دقیق آماده شده
مثال کتاب مقدس: دو پسر عیلی، کاهن اعظم، گوشت قربانی را به گونه‌ای پخته می‌کردند تا هوس خوردن بیشتر آن فراهم گردد.
۴-زیاده‌روی در مقدار لازم غذا
مثال: یکی از گناهان سدوم «ُپر بودن نان» بود.
۵- خوردن غذا به اشتیاق زیاد، حتی در زمان خوردن به مقدار مناسب و حتی اگر غذا تجملاتی نباشد.
مثال: عیسو (پسر بزرگ اسحاق) حق اولاد خود را به نان معمولی و عدس می‌فروشد. «کسی ناسزا است که به خاطر یک لقمه گوشت حق اولیت خود را فروخت».
سنت گریگوری گفت که راه پنجم بدتر از همه است، زیرا دلبستگی به لذت را به وضوح نشان می‌دهد. به‌طور خلاصه، قدیس گریگوری کبیر گفت که ممکن است فرد در برابر گناه پرخوری تسلیم شود: ۱-"زمان" ۲-"کیفیت" ۳-"محرک‌ها" ۴-"کمیت" ۵-"اشتیاق". او اظهار نظر دارد که این میل است که باعث ارتکاب گناه در فرد می‌شود، نه غذا.
در توضیح شکم خواری چنین نوشت:
پاپ اینوسنت یازدهم این گزاره را محکوم کرده‌است که ادعا می‌کند خوردن یا نوشیدن تنها به انگیزه ارضای کام گناه نیست. خوردن تجربه لذتی که غذا به‌طور طبیعی ایجاد می‌کند غیرممکن است، اما خوردن آن مانند جانوران تنها با انگیزه لذت نفسانی و بدون هیچ هدف معقولی عیب است؛ بنابراین، لذیذترین گوشت‌ها را می‌توان بدون گناه خورد. انگیزه خوب و شایسته یک موجود عاقل باشد و در خوردن درشت‌ترین غذا از طریق دلبستگی به لذت، ممکن است عیب باشد.
تفسیر قسمتی از آیه قرآن چنین است:
بخورید و بیاشامید، ولی اسراف نکنید؛ همانا او اسراف کنندگان را دوست ندارد (سوره اعراف ۷:۳۱).
پیامبر اسلام فرمود: فرزند آدم هیچ ظرفی را بدتر از شکمش پُر نمی‌کند. کافی است فرزند آدم چند لقمه بخورد تا او را حفظ کند. اگر این کار را انجام دهد [شکمش را پُر کند]، یک سوم را از غذا، یک سوم را از نوشیدنی و یک سوم را از هوا پر می‌کند». (تفسیر شده به روایت ترمذی ۲۳۸۰).
۱. ویکی‌پدیای انگلیسی، ، نوشته شده و ویرایش شده ۳۰ آوریل ۲۰۲۲.
۲. ویکی‌پدیای انگلیسی، ، نوشته و ویرایش شده ۳۰ آوریل ۲۰۲۲.
چانسی بردلی آیوز (؛ ۱۴ دسامبر۱۸۱۰ – ۱۸۹۴) پیکرتراش اهل ایالات متحده آمریکا بود که در درجهٔ اول آثار خود را به سبک <bdi>نوکلاسیک خلق می‌کرد</bdi>. آثار بیشتر شناخته‌شدهٔ او شامل مجسمه‌های مرمری جاناتان ترامبول و <bdi>راجر شرمن ("مجسمهٔ راجر شرمن") هستند که</bdi> در مجموعهٔ تالار مجسمه‌سازی ملی گنجانده شده‌اند.
جولیا رایچرت (؛ زادهٔ ) فیلم‌ساز و مستندساز اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اسکار بهترین فیلم مستند شده‌است.
باب شیلر (; – ) فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده و جایزه امی ساعات پربیننده برای نویسندگی مجموعه کمدی شده‌است.
کریس رد (؛ زادهٔ ) بازیگر و بازیگر تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا است. وی برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
مایک ریندر (؛ زادهٔ ) مجری تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا است. وی برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده‌است.
قلعه جنگی () یک قلعه قرن نوزدهم است که در نزدیکی مزار شریف در شمال افغانستان واقع شده است. در سال ۲۰۰۱، این قلعه ۶۰۰ یارد (۵۵۰ متر) طول و ۳۰۰ یارد (۲۷۰ متر) عرض داشت. این قلعه از تیرهای چوبی، گل و کاه ساخته شده بود. در هر گوشه یک برج گلی ۸۰ فوت (۲۴ متر) ارتفاع و ۱۵۰ فوت (۴۶ متر) عرض داشت. این شهر یک شهر محصور بود که با دیواری به طول ۸۰ فوت (۲۴ متر) به حیاط شمالی و جنوبی تقسیم می‌شد. این مسجد یک گنبدی طلایی داشت و یک "خانه صورتی" به مساحت ۷۵ فوت (۲۳ متر) بود که در دهه ۱۹۸۰ توسط اتحاد جماهیر شوروی به عنوان یک مرکز پزشکی در این قلعه ساخته شد.
اسماعیل بلانکو لوپز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که برای باشگاه فوتبال راسینگ سانتاندر بازی می‌کند. او عمدتاً در پست مدافع چپ بازی می‌کند و می‌تواند به عنوان وینگر چپ نیز بازی کند.
راویو انیمیشن بخش انیمیشن کایکِن انترتینمنت پس از خریداری آن از مالک اصلی آن، راویو انترتینمنت، در مارس ۲۰۱۷ است.Kaiken Entertainment buys Rovio's TV animation unit Retrieved 4 May 2017 این شرکت توسط مدیر عامل سابق راویو، مایکل هد هدایت می‌شود.
تلویزیون سونی پیکچرز پس از "فیلم پرندگان خشمگین" توزیع را برای تولیدات تلویزیونی خود انجام می‌دهد.
روسودانا لئونیدووا تاوریزیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) هنرمند باله اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۱۰ در تفلیس به دنیا آمد و از مدرسه رقص لنینگراد فارغ‌التحصیل گشت. از سال ۱۹۳۶ به عنوان تک‌رقصنده در تالار اپرای ایروان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۵۰) شد. وی در ۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۰۰ در سن ۹۰ سالگی در مسکو درگذشت
آرمینه میهرانی توتونجیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) خواننده اپرا سوپرانو اهل ارمنستان بود.
وی در ۴ ژانویهٔ ۱۹۲۱ در قاهره به دنیا آمد . وی در تالار اپرای ایروان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۶۷)، هنرمند افتخاری ارمنستان شوروی (۱۹۵۶) و نشان برجسته افتخار شد. وی در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۱ در سن ۹۰ سالگی در ایروان درگذشت.
لوون سیمونی توخیکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر و کارگردان فیلم اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۲ مارس ۱۹۳۱ در گیومری به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۸۰)، هنرمند افتخاری ارمنستان شوروی (۱۹۷۲)، مدال شجاعت کار و جایزه دولتی ارمنستان شوروی شد. وی در ۸ ژوئیهٔ ۲۰۰۹ در سن ۷۸ سالگی در ایروان درگذشت.
کارینه پاولی لیسیتسیان (؛ زادهٔ ) خواننده متزو-سوپرانو و آموزگار موسیقی اهل ارمنستان است.
وی در ۲۸ اکتبر ۱۹۳۸ ‏در ایروان به دنیا آمد و از دانشکده دولتی موسیقی گنیسین فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۸۷) و هنرمند افتخاری فدراسیون روسیه (۱۹۹۷) شد.
تکه‌های از او یک مجموعه اینترنتی درام و دلهره‌آور آمریکایی است که توسط شارلوت استودت ساخته شده‌است، بر اساس رمانی به همین نام در سال ۲۰۱۸ اثر کارن اسلوتر که برای اولین بار از شبکه نتفلیکس در ۴ مارس ۲۰۲۲ پخش‌شد.
بین ۲۷ فوریه ۲۰۲۲ تا ۳ آوریل ۲۰۲۲ این سریال به مدت ۲۲۷٫۴۷۰٫۰۰۰ساعت در نتفلیکس در سراسر جهان تماشا‌شد.
داستان اندی، زنی ۳۰ ساله (با بازی بلا هیتکوت) را دنبال می‌کند که در یک تیراندازی مرگبار در یک غذاخوری محلی گرفتارمی‌شود. لحظاتی بعد، او شاهد است که مادرش، لورا (با بازی تونی کولت) این تهدید را با خشونت از بین می‌برد. اندی در آن روز که اقدامات مادرش می‌بیند، دیدگاه او در مورد کل روابط خانوادگی آنها چرخش جدیدی پیدا می‌کند. به زودی، چهره‌هایی از گذشته مادرش دوباره ظاهر می‌شود و او مجبور به فرارمی‌شود. در سفر، او تلاش می‌کند تا حقیقتی را که مادرش مدت‌ها پیش دفن کرده بود، بیابد.
در ابتدا انتظار می‌رفت که تصویربرداری اصلی این مجموعه در ۱۶ مارس ۲۰۲۰ آغاز شود و در ۱۷ ژوئیه ۲۰۲۰ در برنابی، بریتیش کلمبیا به پایان برسد. پس از سرمایه‌گذاری ۲۱٫۵ میلیون دلار استرالیا از سوی دولت استرالیا تولید به سیدنی، استرالیا، جایی که فیلمبرداری در اوایل سال ۲۰۲۱ انجام شد، اغوا شد.
در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز بر اساس ۲۳ نقد منتقد، ۴۸ درصد امتیاز را دریافت‌کرد. و در متاکریتیک، که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس ۱۷ منتقد، امتیاز ۵۳ از ۱۰۰ را به خود اختصاص داد که نشان دهنده «بررسی‌های مختلط یا متوسط» است.
توشیک خاچاطریان (؛ زادهٔ - ) خواننده اپرا اهل ارمنستان بود.
وی در ۱۰ اوت ۱۹۰۵ در باکو به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۵۶) شد. وی در ۱۱ نوامبر ۱۹۷۸ در سن ۷۳ سالگی درگذشت.
امیرسیاوش ذوالفقاریان (متولد ۲۶ خرداد ۱۳۸۰ در مهدی شهر) ورزشکار رشته تیراندازی تفنگ و عضو تیم ملی تیراندازی جمهوری اسلامی ایران می‌باشد.
مدال طلای تفنگ بادی ۱۰ متر میکس در جام جهانی جوانان آلمان ۲۰۱۹
مدال نقره تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی جوانان در جام جهانی چانگ وون ۲۰۱۸
مدال برنز تفنگ بادی ۱۰ متر میکس جوانان در مسابقات قهرمانی آسیا دوحه ۲۰۱۹
مقام هشتم تفنگ بادی ۱۰متر انفرادی در المپیک جوانان بوئنوس آیرس ۲۰۱۸
مدال طلای تفنگ بادی ۱۰متر انفرادی نوجوانان در مسابقات قهرمانی سلاح های بادی آسیا تهران ۲۰۱۶
این فهرست دربردارنده اسامی حاکمان و خان هایی است که بر خانات جغتای، از زمان حکومت جغتای، فرزند چنگیز، در سال ۱۲۲۷ تا برکناری آنان توسط جونغارها و خواجه های نقشبندی در سال ١٧٠۵، حکومت کردند. البته شاخه‌ای از این خاندان در قومول تا سال ١٩۴٩ فرمانروایی کرد. حاکمان خانات جغتای از نظر اقتدار و توانایی با یکدیگر تفاوت داشتندک حکومت خانات جغتای به عنوان ضعیف ترین دولت مغولان شناخته میشود و اکثر حاکمان آن افراد شعیفی بودند که بیشتر حکم دست نشاندگان فاتحان بزرگی چون تیمور و کایدو را داشتند.
"پس از فرار آق‌باش خان، بقایای خانات یارکند بین دو شاخه رقیب خواجه ها، آق داغایک ها و قره داغلیک ها، تقسیم شد. شاخه آق داغلیک، که مورد حمایت جونغار ها بود، در کاشغر قدرت را به دست گرفت و در آنجا احمد خواجه، پسر یحیی خواجه، خان اعلام شد. از سویی دیگر در یارکند، قره داغلیک ها خواجه دانیال را به عنوان خان یارکند اعلام کردند و قدرت را بدست گرفتند. اندکی بعد بین کاشغر و یارکند جنگ ایجاد میشود."
"در سال ١٧١٨ بقایای خانات یارکند، آلتی‌شهر، توسط تسوانگ ربتان تحت الحمایه خانات جونغار شد و تمام شهر های آن مجبور به خراج شدند. بنابراین آق داغلیک ها توسط جونغارها به قدرت می‌رسند تا مسئولیت جمع آوری خراج را بر عهده بگیرند. در سال ١٧۵٢ آلتی‌شهر پس از شورش علیه خانات جونغار به رهبری خواجه یوسف، پسر خواجه دانیال و رهبر قره داغلیک ها، استقلال خود را احیا کرد. در سال ١٧۵۵، پسران احمد خواجه و نوه‌های آفاق خواجه، برهان الدین خواجه و جهان خواجه توسط سربازان چینی در دره رودخانه ایلی از اسارت زونگارها نجات یافتند و به آلتی‌شهر فرستاده شدند تا پس از پیروزی بر قره داغلیک ها، به چینی ها خراج بدهند. برادران آق داغلیک به آلتی‌شهر بازمی‌گردند و در یک جنگ خونین بر قره داغلیک ها پیروز میشوند و در سال ١٧۵۶ کنترل کامل آلتی‌شهر را به دست میگیرند. اما بر خلاف تعهدشان به تحت الحمایگی چین تن نمی‌دهند. در سال ١٧۵٩ آلتی‌شهر توسط چین فتح شد و آلتی‌شهر در سال ١٧۶٠ به استان نانلو (جاده جنوبی) تغییر نام‌ داد و تحت حاکمیت کامل چین درآمد."
جانشینان منصور خان در اویغورستان، به مرکزیت تورفان، به عنوان خان ادامه حکومت دادند. برخلاف خان های یارکند، خان های تورفان دارای اقتدار کمتر و عموما تحت نفوذ و سلطه خانات یارکند بودند.
"*ابراهيم سلطان" (١۶٣٨-١۶۵٣ در ختن) ١۶۵٣–١۶۵۵، پسر عبدالرحیم خان، در سال ١۶۵۵ کشته شد.
"این خانات توسط جونغارها فتح شد. پس از نابودی خانات جونغار توسط چین در سال ١٧۵۶، بازماندگان این دودمان در خانات خودمختار قومول حکومت خود را تا اوایل قرن بیستم ادامه دادند."
خانات قومول یک خان‌نشین خودمختار در قلمروی دودمان چینگ بود که در سال ١۶٩۶ ایجاد شد و حاکمان آن از نسل مستقیم جغتای خان و خان های تورپان بودند و تا سال ١٩۴٩ حکومت کردند.
مرحلهٔ خیزش مدنی جنگ داخلی سوریه، که گاهی توسط رسانه‌ها، انقلاب سوریه نامیده می‌شود، مرحلهٔ اولیهٔ اعتراضات مدنی مردم سوریه بود که از مارس تا ژوئیهٔ ۲۰۱۱ ادامه داشت و با واکنش خشونت‌آمیز حکومت جمهوری عربی سوریه مواجه شد. این اعتراضات، به‌عنوان بخشی از خیزش‌های موسوم به بهار عربی در جهان عرب انجام گرفت. این خیزش که در ابتدا خواستار اصلاحات دموکراتیک بود، با اعتراضات اولیهٔ جزئی شکل گرفت که از ژانویهٔ ۲۰۱۱ شروع شد و در ماه مارس به اعتراضات گسترده تبدیل شد.
این خیزش، با تظاهرات گستردهٔ مخالفان ضددولتی علیه دولت بعث به رهبری بشار اسد آغاز شد و با برخورد خشونت‌آمیز پلیس و ارتش، دستگیری‌های گسترده و سرکوب وحشیانه و صدها کشته و هزاران زخمی مواجه شد. علی‌رغم تلاش بشار اسد برای توقف تظاهرات با سرکوب گسترده و استفاده از سانسور از یک سو و اعطای امتیازات از سوی دیگر، اوضاع از کنترل او خارج شد و حکومت او از ماه آوریل، نیروهای سرکوب‌گر بسیاری را برای مقابله با اعتراضات، به خیابان‌ها فرستاد.
مرحلهٔ خیزش مدنی مردم سوریه، منجر به ظهور جنبش‌های اپوزیسیون شبه‌نظامی و جدایی‌های گسترده از نیروهای مسلح سوریه شد که به تدریج درگیری را از یک خیزش داخلی به یک شورش مسلحانه و سپس یک جنگ داخلی تمام‌عیار تبدیل کرد. ارتش آزاد سوریه در ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۱ ایجاد شد که نشان‌دهندهٔ گذار از اعتراضات مدنی به شورش مسلحانه بود.
اعتراضات گسترده و سرکوب خشونت‌آمیز مخالفان، منجر به محکومیت اقدامات حکومت اسد و حمایت بین‌المللی از معترضان شد. با پیشرفت درگیری‌ها تا نوامبر ۲۰۱۱، اعتراضات علیه دولت، با ۲۳ کشته و حضور صدها هزار معترض، گسترده‌تر شد. سرکوب گستردهٔ مردم سوریه، باعث خشم معترضان، به‌ویژه در شمال و غرب سوریه شد و اعتراضات و شورش‌ها توسط دانشجویان و جوانان با وجود سرکوب، ادامه یافت.
اعتراضات جزئی که خواستار اصلاحات دولتی بودند از ژانویهٔ ۲۰۱۱ آغاز شد و تا مارس ادامه یافت. در این زمان، تظاهرات گسترده‌ای در قاهره علیه حسنی مبارک رئیس‌جمهور مصر نیز در جریان بود.
ناآرامی‌ها در شهر جنوبی درعا، که گاهی «مهد انقلاب» نامیده می‌شود، در ۶ مارس با حبس و شکنجهٔ ۱۵ دانش‌آموز از خانواده‌های سرشناس آغاز شد. این دانش‌آموزان به‌دلیل ترسیم گرافیتی‌های ضددولتی در شهر درعا، دستگیر شده بودند. تظاهرات مردم درعا با سر دادن شعار: "" "(مردم، خواهان سرنگونی نظام)" شعار مرسوم معترضان بهار عربی آغاز شد. در پی هجوم نیروهای پلیس به مردم درعا، چهار نفر کشته شدند.
در ۲۰ مارس، گروهی از مردم، مقر حزب بعث و سایر ساختمان‌های عمومی را به آتش کشیدند. نیروهای امنیتی به سرعت پاسخ دادند و گلوله‌های جنگی را به سمت جمعیت شلیک کردند و به نقاط کانونی تظاهرات، حمله کردند. این حملهٔ دو روزه منجر به کشته شدن هفت افسر پلیس و پانزده معترض شد.
در همین حال، اعتراضات جزئی در سایر نقاط سوریه رخ داد. معترضان، خواستار آزادی زندانیان سیاسی، لغو قانون "وضعیت" اضطراری ۴۸ سالهٔ سوریه، آزادی‌های بیشتر و پایان دادن به فساد فراگیر دولتی شدند. این وقایع منجر به «جمعهٔ کرامت» در ۱۸ مارس شد که در آن تظاهرات گسترده در چندین شهر از جمله بانیاس، دمشق، حسکه، درعا، دیر الزور و حمات آغاز شد. پلیس با گاز اشک‌آور، ماشین‌های آب‌پاش و ضرب و شتم، به اعتراضات پاسخ داد که حداقل ۶ نفر کشته و تعداد زیادی زخمی شدند.
در ۲۵ مارس، با حضور تظاهرکنندگان پس از نماز جمعه، اعتراضاتی گسترده در سراسر سوریه گسترش یافت. گفته می‌شود دست کم ۲۰ معترض توسط نیروهای امنیتی کشته شدند. اعتراضات، متعاقباً به شهرهای دیگر سوریه از جمله حمص، حمات، بانیاس، جاسم، حلب، دمشق و لاذقیه گسترش یافت. در مجموع، بیش از ۷۰ معترض، کشته شدند.
حتی پیش از شروع قیام، دولت سوریه چندین ناراضی سیاسی و فعال حقوق بشر را دستگیر کرده بود که از بسیاری از آن‌ها توسط حکومت اسد با عنوان تروریست نام برده می‌شد. در اوایل فوریه ی۲۰۱۱، مقامات سوریه چندین فعال از جمله رهبران سیاسی، غسان نجار، عباس عباس و عدنان مصطفی را دستگیر کردند.
پلیس و نیروهای امنیتی با استفاده از ماشین‌های آب‌پاش و گاز اشک‌آور و همچنین ضرب و شتم فیزیکی معترضان و شلیک گلوله‌های جنگی به اعتراضات پاسخ دادند.
به گفته وکلا و فعالان در سوریه و گروه‌های حقوق بشر، با شروع قیام، دولت سوریه دستگیری‌هایی گسترده را به راه انداخت و ده‌ها هزار نفر از معترضان را اسیر کرد. در پاسخ به این قیام، قانون سوریه تغییر کرد تا به پلیس و هر یک از ۱۸ نیروی امنیتی کشور اجازه دهد یک مظنون را به مدت هشت روز بدون حکم، بازداشت کنند. با بسیاری از بازداشت‌شدگان بدرفتاری شد و بسیاری از زندانیان در اتاق‌های تنگ محبوس بودند و منابع محدودی در اختیار آن‌ها قرار می‌گرفت و برخی نیز مورد شکنجه، ضرب و شتم و شوک الکتریکی قرار گرفتند. مکان حداقل ۲۷ مرکز شکنجه که توسط سازمان‌های اطلاعاتی سوریه اداره می‌شد توسط دیده‌بان حقوق بشر در ۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۲ افشا شد.
بشار اسد، مخالفان خود را با عنوان گروه‌های تروریستی مسلح با انگیزه‌های افراطی ""تکفیری"" اسلام‌گرا توصیف کرد و خود را آخرین تضمین برای یک شکل حکومت سکولار معرفی کرد. در اوایل ماه آوریل، استقرار گستردهٔ نیروهای امنیتی از تحصن مردم و چادر زدن آن‌ها در لاذقیه جلوگیری کرد. برای جلوگیری از گسترش اعتراضات، چندین
شهر، محاصره شدند اما با وجود سرکوب‌ها، اعتراضات گسترده در طول ماه، در درعا، بانیاس، قامشلی، حمص، دوما و حرستا ادامه یافت.
در ماه‌های مارس و آوریل، دولت سوریه ب امید کاهش ناآرامی‌ها، اصلاحات سیاسی و تغییر سیاست‌ها را پیشنهاد کرد. مقامات، مدت دورهٔ سربازی اجباری ارتش را کاهش داده و در تلاش برای نشان دادن عزم خود برای کاهش فساد، فرماندار درعا را برکنار کردند. دولت اعلام کرد که زندانیان سیاسی را آزاد می‌کند، مالیات‌ها را کاهش می‌دهد، حقوق کارکنان بخش دولتی را افزایش می‌دهد، آزادی مطبوعات را بیشتر می‌کند و فرصت‌های شغلی را افزایش می‌دهد اما بسیاری از اصلاحات اعلام‌شده هرگز اجرا نشدند.
حکومت اسد که تحت سلطهٔ فرقهٔ علویان بود، وعدهٔ اعطای امتیازاتی به اکثریت سنی و برخی از اقلیت‌های دینی داد. مقامات، ممنوعیتی را که معلمان را از پوشیدن روبنده محدود می‌کرد لغو کردند و تنها کازینوی سوریه را تعطیل کردند. دولت همچنین به هزاران کرد سوری که قبلاً «خارجی» نامیده می‌شدند، شهروندی اعطا کرد. با الگو گرفتن از بحرین، دولت سوریه در ماه ژوئیه، یک گفتگوی ملی دو روزه برگزار کرد تا از این بحران بکاهد. این گفتگو، فرصتی برای بحث در مورد اصلاحات دموکراتیک و سایر موضوعات بود، با این‌حال بسیاری از رهبران مخالف و معترض، به‌دلیل ادامهٔ سرکوب معترضان در خیابان‌ها، از شرکت در آن خودداری کردند.
درخواست مردمی معترضان، پایان دادن به قانون "وضعیت اضطراری" کشور بود که برای نزدیک به ۵۰ سال اجرا شده بود. قانون وضعیت اضطراری برای توجیه دستگیری‌ها و بازداشت‌های خودسرانه و ممنوعیت مخالفان سیاسی وضع شده بود. پس از هفته‌ها بحث، اسد فرمانی را در ۲۱ آوریل امضا کرد که به موجب آن، وضعیت فوق‌العاده در سوریه لغو شد. با این‌حال، اعتراضات ضددولتی تا ماه آوریل ادامه یافت و فعالان، از وعده‌های مبهم اصلاحات اسد ناراضی بودند.
با ادامهٔ ناآرامی‌ها، دولت سوریه عملیات نظامی بزرگی را برای سرکوب مردم سوریه آغاز کرد که نشان‌دهندهٔ مرحله جدیدی در این خیزش بود. در ۲۵ آوریل، درعا، که به کانون خیزش تبدیل شده بود، یکی از نخستین شهرهایی بود که توسط ارتش سوریه محاصره شد. برآورد می‌شود که در این حمله، صدها تا ۶٬۰۰۰ سرباز با گلوله‌های جنگی به‌سوی تظاهرکنندگان آتش گشوده و خانه به خانه به جست و جوی معترضان پرداخته و صدها نفر را سلاخی کردند. برای نخستین بار، از تانک‌ها علیه تظاهرکنندگان استفاده شد و تک‌تیراندازها در پشت‌بام مساجد موضع گرفتند. مساجد مورد استفاده، به‌عنوان مقر تظاهرکنندگان و سازمان‌دهندگان، مورد هدف قرار گرفتند.
نیروهای امنیتی شروع به قطع خطوط آب، برق، تلفن و مصادرهٔ آرد و مواد غذایی کردند. درگیری بین ارتش و نیروهای مخالف، که شامل معترضان مسلح و سربازان جداشده بود، منجر به کشته شدن صدها نفر شد. در ۵ مه، بیشتر اعتراضات سرکوب شد و ارتش شروع به خروج از درعا کرد و تعدادی از نیروها برای کنترل اوضاع، باقی ماندند.
در جریان سرکوب در درعا، ارتش سوریه چندین شهر در اطراف دمشق را نیز محاصره کرد. در ماه مه، موقعیت‌هایی مشابه آنچه در درعا رخ داد، در دیگر شهرها مانند بانیاس، حمص، تلکلخ، لاذقیه و چندین شهر دیگر گزارش شد. تا ۲۴ مه ۲۰۱۱، اسامی ۱٬۰۶۲ نفر که در این خیزش کشته شدند توسط سازمان ملی حقوق بشر در سوریه منتشر شد.
با پیشرفت خیزش، مبارزان مخالف مجهزتر و سازمان‌یافته‌تر شدند. تا سپتامبر ۲۰۱۱ دو افسر ارشد نظامی و امنیتی به مخالفان پیوستند. برخی از تحلیلگران معتقدند که این جدایی‌ها نشانه‌هایی از تضعیف حلقهٔ درونی حکومت اسد است.
نخستین مقابلهٔ مسلحانه بین نیروهای دولتی و مخالفان، در ۴ ژوئن ۲۰۱۱ در جسرالشغور، شهری در نزدیکی مرز ترکیه در استان ادلب رخ داد. معترضان خشمگین، ساختمانی را که در آن نیروهای امنیتی به افراد حاضر در یک تشییع جنازه تیراندازی کرده بودند، آتش زدند. در جریان آتش‌سوزی، تظاهرکنندگان، کنترل یک ایستگاه پلیس را به‌دست گرفتند و اسلحه‌ها را ضبط کردند و هشت افسر امنیتی جان باختند. درگیری بین معترضان و نیروهای امنیتی در روزهای بعد ادامه یافت.
پس از آن‌که پلیس مخفی و مأموران اطلاعاتی، سربازانی را که از کشتن غیرنظامیان خودداری می‌کردند، اعدام کردند، گروهی از نیروهای نظامی و امنیتی به مخالفان پیوستند. در ۶ ژوئن، شبه‌نظامیان سنی و جداشدگان ارتش به گروهی از نیروهای امنیتی که به سمت شهر می‌رفتند حمله کردند که با ضدحملهٔ بزرگ نیروهای دولتی مواجه شد. شورشیان و فراریان به همراه ۱۰٬۰۰۰ ساکن شهر، از ترس وقوع یک کشتار، از مرز، به ترکیه گریختند.
در ژوئن و ژوئیهٔ ۲۰۱۱، با گسترش عملیات نیروهای دولتی، شلیک مکرر به معترضان، استفاده از تانک علیه تظاهرات، و دستگیری، اعتراضات ادامه یافت. شهرهای الرستن و تلبیسه و معره نعمان در اوایل ژوئن محاصره شدند. در ۳۰ ژوئن، تظاهرات بزرگی علیه دولت اسد در حلب، بزرگ‌ترین شهر سوریه، آغاز شد. در ۳ ژوئیه، دو روز پس از این‌که شهر، شاهد بزرگ‌ترین تظاهرات علیه بشار اسد بود، تانک‌های سوری در حمات مستقر شدند.
در طول شش ماه نخست قیام، ساکنان دو شهر بزرگ سوریه، دمشق و حلب، عمدتاً در تظاهرات ضددولتی دخالتی نداشتند. میدان‌های مرکزی این دو شهر، شاهد تظاهرات صدها هزار نفری در حمایت از اسد و حکومت او بود.
در اکتبر ۲۰۱۱، چها روز تظاهرات ضددولتی منجر به ضرب و شتم و درگیری در سراسر کشور شد. کارگران، کارمندان، بازنشستگان، دهقان‌ها، کشاورزان، دانشجوها و دستفروش‌ها هر روز در این جنبش شرکت می‌کردند. در جریان اعتراضات در حلب در ماه مه ۲۰۱۲، پلیس با شلیک گاز اشک‌آور و تیر جنگی به بازنشستگان حمله کرد. در تظاهرات کشاورزان و کارگران در رقه در ماه‌های ژانویه تا آوریل، ۲۱ نفر کشته شدند و صدها تظاهرات خیابانی تا زمان یورش به دانشگاه‌ها در سپتامبر ۲۰۱۲ ادامه یافت.
در ۲۹ ژوئیه، گروهی از افسران جدا شده، از تشکیل ارتش آزاد سوریه (FSA) خبر دادند. این ارتش، متشکل از پرسنل جداشده از نیروهای مسلح سوریه، به‌دنبال برکناری بشار اسد و دولت او از قدرت است. در ۲۳ اوت، شورای ملی سوریه به‌عنوان همتای سیاسی FSA تشکیل شد.
گزارش این درگیری از همان ابتدا دشوار و خطرناک بود. روزنامه‌نگارها مورد حمله، بازداشت، شکنجه و قتل و ترور قرار گرفتند. امکانات ارتباطی نظیر اینترنت و تلفن، توسط حکومت سوریه مختل شد.
یکاترینا میخائیلی دوریان-آرمنیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر تئاتر اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۸ اوت ۱۸۸۵ در تفلیس به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۴۷) شد. وی در ۶ مهٔ ۱۹۶۹ در سن ۸۳ سالگی در ایروان درگذشت
یوگنیا سرگئی خاچیکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) خواننده سوپرانو اهل ارمنستان بود.
وی در در تفلیس به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل گشت. وی در تالار اپرای ایروان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۶۱) شد. وی در ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۱ در سن ۷۶ سالگی در ایروان درگذشت
وهمیر ولادیمیری خاچیکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر تئاتر و سینما اهل ارمنستان بود.
وی در ۱۵ دسامبر ۱۹۲۷ به دنیا آمد . وی به عنوان هنرپیشه در تئاتر نمایشی هراچیا غاپلانیان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۸۴) شد. وی در ۲۵ آوریل ۲۰۰۳ در سن ۷۵ سالگی در ایروان درگذشت.
آلکساندر کاراپتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) خواننده تنور و فعال اهل ارمنستان بود.
وی در ۱۴ نوامبر ۱۸۸۲ در آستراخان به دنیا آمد و از کنسرواتوار مسکو و کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو فارغ‌التحصیل گشت. وی در تالار اپرای ایروان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۳۹) و نشان برجسته افتخار شد. وی در ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۵۶ در سن ۷۳ سالگی در ایروان درگذشت.
هوهانس لئونی کاراپتیان (هوهانس کاغاوانتسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) کارگردان تئاتر اهل ارمنستان بود.
وی در ۱ آوریل ۱۹۱۴ در آلکساندراپول به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی شد. وی در ۳۰ مه ۱۹۹۴ در سن سالگی در ایروان درگذشت.
مائیس گریگوری کاراگیوزیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر اهل ارمنستان بود.
وی در ۱۰ مهٔ ۱۹۳۱ در Գումիստա به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی و هنرمند افتخاری ارمنستان شوروی شد. وی در ۱۰ مارس ۱۹۹۹ در سن ۶۷ سالگی در ایروان درگذشت
گریگور موشغی هاخینیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) آهنگساز و آموزگار موسیقی اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۰ آوریل ۱۹۲۶ در وانادزور یا ایروان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۹۰) و نشان پرچم سرخ کار (۱۹۷۶) شد. وی در ۶ مارس ۱۹۹۱ در سن ۶۴ سالگی درگذشت.
گورگن آلکساندری هاکوبیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر اهل ارمنستان بود.
وی در ۱۵ فوریهٔ ۱۹۰۷ در بجنی به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۶۷) و نشان برتری شد. وی در ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۷۷ در سن ۶۹ سالگی در ایروان درگذشت.
ستاره فیلم رامز یک نمایش تلویزیونی همراه با دوربین مخفی و شوخی است که توسط رامز جلال و ژان-کلود ون دام ارائه شده‌است. این برنامه در ماه رمضان ۲۰۲۲ توسط گروه مرکز پخش خاورمیانه منتشر شد . این برنامه سرگرمی توسط اداره کل رفاه عربستان حمایت می‌شود.
این نمایش در صحرای ریاض، عربستان سعودی فیلمبرداری شده‌است. در وسط صحرا، مهمان به برنامه می‌رسد و به او گفته می‌شود که فیلمی وجود دارد که در آن ژان کلود ون دام بازی می‌کند. در نتیجه، مهمان اپیزود فرض می‌کند که او برای اجرای یکی از صحنه‌ها انتخاب شده‌است.
ابتدا با مهمان مصاحبه می‌شود. مهمان برنامه سپس با ون دام ملاقات می‌کند تا در مورد صحنه آینده صحبت کند. شوخی زمانی شروع می‌شود که مهمان به ماشینی می‌رسد که یک شورلت کامارو زد ال وان است. سپس مهمان با سرعت زیاد دیوانه‌وار، شیرین‌کاری‌های تکان‌دهنده و یک مار که قبلاً در ماشین قرار داده شده بود مواجه می‌شود. در نهایت، ماشین بلافاصله قبل از اینکه به دریاچه پر از تمساح‌ها بیفتد، متوقف می‌شود.
شورلت کامارو ZL1 به عنوان سریع‌ترین شورلت تا کنون شناخته می‌شود. قدرت موتور آن معادل ۵۸۰ اسب بخار است.
گئورگ مناتساکانی هاکوبیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر تئاتر اهل ارمنستان بود.
وی در ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۷ در آلکساندراپول به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۸۵) شد. وی در ۱۷ نوامبر ۱۹۹۶ در سن ۷۹ سالگی در گیومری درگذشت.
هاروتیون همایاکی هاکوبیان (؛ زادهٔ - ) بازیگر، تردست، نویسنده، روزنامه‌نگاری اعتقادی اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۵ آوریل ۱۹۱۸ در ایغدیر، فرمانداری ایروان به دنیا آمد و از آکادمی هنرهای تئاتر روسیه فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی، هنرمند مردمی اتحاد شوروی، هنرمند افتخاری ارمنستان شوروی، نشان پرچم سرخ کار شد. وی در ۱۳ ژانویهٔ ۲۰۰۵ در سن ۸۶ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان ترویکوروفسکوی به خاک سپرده شد.
ایرج هندسی گوران (۱۳۰۶ در قصر شیرین - ۱۴۰۰ در کرمانشاه) روزنامه‌نگار، شاعر، عکاس، نقاش و فعال سیاسی کُرد اهل ایران بود.
ایرج هندسی گوران در سال ۱۳۰۶ خورشیدی (در شناسنامه ۱۳۰۷ ثبت شده‌است) و به جهت سکونت خانواده اش در ماموریت کاری پدرش در شهر قصر شیرین به دنیا آمد. پدرش حسینعلی‌خان هندسی گوران بنیانگذار اولین مدرسه کرمانشاه به نام محتشمیه و اداره معارف در محله چنانی در سال ۱۲۷۸ خورشیدی بود که با روی کار آمدن عبدالحسین میرزا فرمانفرما به جرم آزادی‌خواهی و حمایت از فرقۀ دمکرات مدرسه‌اش تعطیل و متواری گردید. پنج ساله بود که پدرش را از دست داد. دوره دبیرستان را در مدرسه شاهپور گذراند و آنجا موم و نقاشی رنگ‌روغن را تعلیم می‌بیند. او خبرنگاری و تندنویسی را تجربه کرد. نوشته‌های اجتماعی ایرج هندسی در سال ۱۳۲۹ در روزنامه طوفان غرب به مدیریت حسن خراسانی و سردبیری رکن‌الدین حجتی نشان از علاقۀ او به نوشتن می‌دهد. از دوران جوانی شروع به روزنامه‌نگاری، کارهای هنری و نقاشی کرد. در اوج دوران ملی شدن صنعت نفت در هفت روزنامۀ کرمانشاه که به طرفداران مصدق تعلق داشتند مطلب می‌نوشت و از جبهه ملی ایران و محمد مصدق طرفداری می‌کرد. در سال ۱۳۳۰ به جرم نشر اوراق جبهه ملی دستگیر و ۳۸ روز زندانی شد. هندسی آثار نقاشی‌های خود را در سال ۱۳۶۵ در تالار شهرداری کرمانشاه به نمایش عموم گذاشت که بیشتر آثار او به خاطر علاقه‌ای که به زادگاهش داشت به پرتره‌هایی از بزرگان و مشاهیر کرمانشاه اختصاص داشت. علاقۀ وی به روزنامه‌نگاری و نقاشی در ۷۰ سال کاری او را به یکی از چهره‌های پیشکسوت در این عرصه تبدیل کرد. وی مؤسس «انجمن هنرهای تجسمی کرمانشاه» نیز بود.
ایرج هندسی گوران شاعر، عکاس، نقاش، فعال سیاسی در ۱ بهمن ۱۴۰۰ درگذشت. در هنگام فوت از وی با عنوان «قدیمی‌ترین روزنامه‌نگار کرمانشاهی» یاد می‌شد.
اولورگسایلی یک سازند زمین‌شناسی در شرق آفریقا، در کف دره ریفت شرقی در جنوب کنیا است، که در جنوب غربی نایروبی در امتداد جاده به دریاچه ماگادی قرار دارد. این محوطه شامل گروهی از سایت‌های باستان‌شناسی پارینه سنگی زیرین است. اولورگسایلی به دلیل تعداد زیادی از تبرهای دستی آشولی کشف شده در آنجا که با ذبح حیوانات مرتبط است، مورد توجه قرار گرفته‌است. با توجه به موزه‌های ملی کنیا، این یافته‌ها از نظر باستان‌شناسی، دیرینه‌شناسی و زمین‌شناسی اهمیت بین‌المللی دارند.
این آثار برای اولین بار توسط زمین‌شناس بریتانیایی جان والتر گرگوری در سال ۱۹۱۹ کشف شد، اما تا سال ۱۹۴۳ روند کندی داشت و در این سال بود که حفاری به‌طور جدی تحت هدایت ماری و لوئیس لیکی و با کمک اسرای ایتالیایی که از آزادی مشروط برخوردار بودند، آغاز شد. کار در آنجا تا سال ۱۹۴۷ ادامه یافت. گلین آیزاک در دهه 1960 برای پایان‌نامه خود این حفاری را آغاز کرد. در دهه ۱۹۸۰، تحقیقات توسط ریچارد پاتس از موسسه اسمیتسونیان در ارتباط با موزه‌های ملی کنیا ادامه یافت.
ابزارهای انسانی برجسته‌ترین اقلام تاریخی در این منطقه هستند. تبرهای دستی فراوان مشخصه دوره آشولی است که توسط انسان‌ها بین ۶۰۰۰۰۰ تا ۹۰۰۰۰۰ سال پیش در امتداد جایی که در آن زمان ساحل دریاچه‌ای خشک شده بود، ساخته شده‌اند. فسیل‌هایی از حیوانات مختلف نیز یافت شده‌است، از جمله گونه‌های منقرض شده اسب آبی، فیل، گورخر، زرافه و بابون که احتمالاً با کمک تبرهای دستی قصابی شده‌اند.
در ژوئن ۲۰۰۳، یک تیم به رهبری پاتس یک استخوان پیشانی را "در جا" کشف کردند. بخش‌های دیگر جمجمه کوچک (با نام KNM-OL 45500) در ماه‌های بعد پیدا شد. استخوان پیشانی ۹۰۰۰۰۰ تا ۹۷۰۰۰۰ سال قدمت دارد و احتمالاً متعلق به "هومو ارکتوس" است، بنابراین آن را به اولین فسیل انسانی که در این مکان یافت می‌شود، تبدیل می‌کند. بقایای فسیلی در همان سطح چینه‌شناسی با دو تبر دستی و چندین پوسته، نزدیک نهشته‌های متراکم تبرهای دستی بودند.
در سال ۲۰۱۸، شواهدی مربوط به سکونت حدود ۳۲۰۰۰۰ سال پیش در اولورگسایلی که احتمالاً با انسان‌های اولیه "هومو سایپینس" مرتبط است، از جمله: تجارت و حمل و نقل منابع از مسیرهای دور (مانند ابسیدین)، یافت شد. همچنین شواهدی از رنگدانه‌ها و امکان ساخت نقاط پرتابه کشف گردید. ظهور این رفتارها، توسط نویسندگان سه مطالعه در سال ۲۰۱۸ در این سایت مشاهده شده‌است، که تقریباً مربوط به اولین بقایای فسیلی شناخته شده "انسان خردمند" از آفریقا (مانند جبل ایرهود در مراکش و فلوریسباد در آفریقای جنوبی) مربوط به حدود در همان دوره‌اند، و پیشنهاد می‌شود که رفتارهای پیچیده در آفریقا در حدود زمان ظهور "هومو ساپینس" آغاز شد.
جزیره مفنگانو در قسمت شرقی دریاچه ویکتوریا و در دهانه خلیج وینام قرار دارد. بخشی از کشور کنیا است و در غرب جزیره روسینگا قرار دارد. این جزیره ۶۵ کیلومتر مربع مساحت دارد و در نقطه کوه کویتوتو به ۱۶۹۴ متر ارتفاع می‌رسد. در سرشماری سال ۱۹۹۹ جمعیت آن ۱۶۲۸۲ نفر بوده‌است. از نظر اداری، مفنگانو بخشی از شهرستان خلیج هوما است.
جزیره روسینگا، با شکل کشیده تقریباً ۱۰ مایل (۱۶ کیلومتر) از انتها به انتها و ۳ مایل (۵ کیلومتر) در عریض‌ترین نقطه خود، در قسمت شرقی دریاچه ویکتوریا در دهانه خلیج وینام قرار دارد. این جزیره بخشی از کنیا است که به وسیله گذرگاهی به مبیتا پوینت در سرزمین اصلی متصل می‌شود.The Google clickable map can be found at and a road map can be found at. A district map is at
چراغ‌آباد، روستایی در دهستان گابریک بخش مرکزی شهرستان جاسک در استان هرمزگان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۵ نفر (۱۱ خانوار) بوده‌است.
وجه معرفتی ، زیرشاخه‌ای از وجه زبانی است که دانش ، باور یا عقیده گوینده در یک گزاره را نشان می‌دهد. وجه معرفتی با افعال وجهی انگلیسی "may"، might، و must نشان داده‌می‌شود. بااین‌حال، در زبان‌های مختلف با طیف وسیعی ازعناصر واژگانی و دستوری رمزگذاری می‌شود. وجه معرفتی از جنبه‌های گوناگونی در زبان شناسی و فلسفه مورد بررسی قرار گرفته است. یکی از پدیده‌هایی است که در معناشناسی صوری بیش از همه مطالعه شده است.
وجه معرفتی به اشکال گوناگونی در زبان‌ها تحقق می‌یابد. اشکال تحقق این مقوله را می‌توان به دو دسته تحقق دستوری و غیردستوری تقسیم کرد.
پرکوه پایین، روستایی در دهستان گابریک بخش مرکزی شهرستان جاسک در استان هرمزگان ایران است.
ماگدالنا لامپارسکا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "۳۹ و نیم"، "قانون حقیقی"، "هتل ۵۲"، "خدایان"، "صفر" و "۳۶۵ روز" اشاره کرد.
تراتکان، روستایی در دهستان پیوشک بخش لیردف شهرستان جاسک در استان هرمزگان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۱۲ نفر (۵۲ خانوار) بوده‌است.
شرکت صنایع هواپیماسازی چانگه (CAIC) () یک تولیدکننده و تأمین کننده هلیکوپتر چینی برای ارتش چین است. این شرکت یکی از اعضای شرکت صنعت هوانوردی چین (AVIC) است. چانگه در شهر جینگدیجن در استان جیانگشی مستقر است. ۴۳۰۰ کارمند این شرکت در دو کارخانه تولیدی با ۱٫۲۹ میلیون متر مربع و ۰٫۲۲ میلیون متر مربع مساحت ساخت و ساز، مشغول به فعالیت هستند. چانگه یک شرکت سرمایه‌گذاری مشترک با هلیکوپترسازی آگوستا (شرکت هلیکوپترسازی جیانگشی چانگه-آگوستا، با مسئولیت محدود) بوده و با شرکت هواپیماسازی سیکورسکی رابطه دارد. شرکت تابعه آن، کارخانه ماشین‌سازی چانگه، یک شرکت خودروسازی بزرگ در چین است.
چانگه زد-۱۸، همچنین به عنوان زد-۸جی شناخته می شود، یک هلیکوپتر ترابری با ارتفاع متوسط است که توسط شرکت صنایع هواپیماسازی چانگه (CAIC) برای جایگزینی هاربین زد-۸ توسعه یافته است.
پسااثبات‌گرایی یا پساتجربه‌گرایی، یک فرانظریه است که اثبات‌گرایی را نقد و اصلاح می‌کند و بر نظریه‌ها و عملکردها در سراسر فلسفه، علوم اجتماعی و مدل‌های مختلف تحقیق علمی تأثیر گذاشته‌است. در حالی که اثبات‌گراها بر استقلال بین محقق و شخص (یا شی) مورد تحقیق تأکید می‌کنند، پسا اثبات‌گرایان استدلال می‌کنند که نظریه‌ها، فرضیه‌ها، دانش پیشینه و ارزش‌های محقق می‌تواند بر آنچه مشاهده می‌شود تأثیر بگذارد. پسااثبات‌گراها با شناخت تأثیرات احتمالی سوگیری‌ها، عینیت را دنبال می‌کنند. در حالی که اثبات‌گراها بر روش‌های کمی تأکید دارند، پسا اثبات‌گرایان هر دو روش کمی و کیفی را رویکردهای معتبری می‌دانند.
پسااثبات‌گراها بر این باورند که دانش بشری بر اساس ارزیابی‌های پیشینی یک فرد عینی نیست، بلکه بر "حدس"های انسانی استوار است. از آنجایی که دانش بشری به‌طور اجتناب‌ناپذیر حدسی است، ادعای این حدس‌ها "تضمین" می‌شود، یا به‌طور خاص، با مجموعه‌ای از "حکم‌ها" توجیه می‌شوند که می‌توانند در پرتو تحقیقات بیشتر اصلاح یا لغو شوند. با این حال، پسااثبات‌گرایی شکلی از نسبی‌گرایی نیست و به‌طور کلی ایده حقیقت عینی را حفظ می‌کند.
پسااثبات‌گراها معتقدند که یک واقعیت وجود دارد، اما بر خلاف اثبات‌گراها، آنها معتقدند که واقعیت را می‌توان فقط به‌طور ناقص شناخت. پسااثبات‌گراها نیز در شکل‌گیری درک و تعریف خود از واقعیت از ساخت‌گرایی اجتماعی استفاده می‌کنند.
در حالی که اثبات‌گراها بر این باورند که پژوهش بدون ارزش یا بی‌ارزش است یا می‌تواند باشد، پسااثبات‌گرایان این موضع را اتخاذ می‌کنند که سوگیری نامطلوب اما اجتناب‌ناپذیر است و بنابراین محقق باید برای کشف و تلاش برای اصلاح آن تلاش کند. اثبات‌گراها تلاش می‌کنند تا بفهمند ارزش‌ها و باورها چگونه بر تحقیقاتشان تأثیر گذاشته‌است، این تلاش، از جمله از طریق انتخاب معیارها، جمعیت‌ها، سؤالات، و تعاریف، و همچنین از طریق تفسیر و تحلیل کارشان انجام می‌شود.
مورخان دو نوع اثبات‌گرایی را شناسایی می‌کنند: اثبات‌گرایی کلاسیک، یک سنت تجربی که برای اولین بار توسط هانری دو سن سیمون و آگوست کنت در نیمه اول قرن نوزدهم توصیف شد، و اثبات‌گرایی منطقی، که خیلی مرتبط به حلقه وین، در وین، اتریش، در دهه ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ تشکیل شد. پسااثبات‌گرایی نامی است که دی‌سی فیلیپس به گروهی از نقدها و اصلاحات داده‌است که برای هر دو شکل اثبات‌گرایی اعمال می‌شود.
یکی از اولین متفکرانی که اثبات‌گرایی منطقی را نقد کرد کارل پوپر بود. او به جای ایده اثبات‌گرایان منطقی، راستی آزمایی، ایده ابطال را پیش برد. ابطال‌گرایی استدلال می‌کند که تأیید درستی باورهای کلی‌ها یا غیرقابل مشاهده‌ها غیرممکن است، اگرچه می‌توان باورهای نادرست را رد کرد، اگر به گونه‌ای بیان شوند که ابطال شوند. به توماس کوهن اعتبار داده می‌شود که فلسفه علم پساتجربه‌گرایی را رایج کرده و حداقل تا حدی منشأ آن بوده‌است.Thomas, David 1979 "Naturalism and social sciences", ch. Paradigms and social science, p.161 ایده کوهن از تغییرات پارادایم نقد گسترده‌تری از اثبات‌گرایی منطقی ارائه می‌کند و استدلال می‌کند که این صرفاً نظریه‌های فردی نیست، بلکه کل جهان‌بینی است که باید گه‌گاه در پاسخ به شواهد تغییر کند.
پسااثبات‌گرایی رد روش علمی نیست، بلکه اصلاح اثبات‌گرایی برای پاسخگویی به این انتقادات است. این مفروضات اساسی پوزیتیویسم را مجدداً معرفی می‌کند: امکان و مطلوبیت حقیقت عینی، و استفاده از روش‌شناسی تجربی. کارهای فیلسوفان نانسی کارترایت و ایان هکینگ نماینده این ایده‌ها هستند.
پسااثبات‌گرایی از این نوع در راهنمای علوم اجتماعی به روش‌های تحقیق شرح داده شده‌است.
رابرت دوبین مؤلفه‌های اساسی یک نظریه پسااثبات‌گرا را اینگونه توصیف می‌کند که از «واحدها» یا ایده‌ها و موضوعات مورد علاقه، «قوانین تعامل» بین واحدها و توصیف «مرزهای» نظریه تشکیل شده‌است. یک نظریه پسااثبات‌گرا همچنین شامل «شاخص‌های تجربی» برای اتصال نظریه به پدیده‌های قابل مشاهده و فرضیه‌هایی است که با استفاده از روش علمی قابل آزمایش هستند.
به گفته توماس کوهن، یک نظریه پسااثبات‌گرایی را می‌توان بر اساس این که آیا «دقیق»، «سازگار»، «دارای دامنه وسیع»، «مصرف» و «مثمر» است ارزیابی کرد.
باکرۀ اورانس یا اورانتا (پاناگیا (باکره) کبیر) تصویر شناخته شدۀ مسیحی ارتدکس از مریم باکره در حال دعا با دست‌های بلند است. از آن در کلیسای جامع سنت سوفیا در کی‌یف در اوکراین نگهداری می‌شود. معرقی به ارتفاع ۶ متر در طاق صدرکلیسادر معماری قسمتی از یک کلیسا در نزدیکی محراب که جایگاه کشیش و گروه کُر است و معمولاً با پله‌ها یا پرده از شبستان جدا می‌شود. قرار دارد. این شمایل از بدو تأسیس آن توسط یاروسلاو اولِ خردمند در قرن یازدهم میلادی در کلیسای جامع وجود داشته‌ است.
حالت موقر و ایستای باکره، چین‌های مشخص لباس‌های او و بیان متفکر او نشان می‌دهد که این طرح به شدت تحت تأثیر هنر بیزانسی قرار داشته است.
این تصویر یکی از بزرگترین نمادهای مقدس در اوکراین در نظر گرفته می‌شود، پالادیونی که از مردم این کشور دفاع می‌کند. آن را «دیوار تخریب ناپذیر» یا «دیوار غیرقابل جابجایی» نامیده‌اند. افسانه می‌گوید که تا زمانی که تئوتوکوس بازوهای خود را بر فراز کی‌یف دراز می‌کند، شهر نابود نشدنی خواهد ماند.
دستمال گل‌دوزی روی کمربند مادرِ خدا را عموماً برای پاک کردن اشک کسانی که با مشکلات و دغدغه‌هایشان پیش او می‌آیند، تصور می‌کنند.
در سال ۱۹۹۷ میلادی، بانک ملی اوکراین سکه‌های یادبود «اورانته» («اورانتا») را در مجموعۀ «گنجینه‌های معنوی اوکراین» منتشر کرد.
نیچر ژئوسایِنس () یک ژورنال علمی ماهانه با داوری همتا است که توسط گروه انتشارات نیچر منتشر می‌شود. سردبیر اصلی این ماهانه تامارا گلدین است که در فوریه ۲۰۲۰ مسئولیت را از هایکه لانگنبرگ تحویل گرفت. "نیچر ژئوسایِنس" در ژانویهٔ ۲۰۰۸ تأسیس شده‌است.
این مجله تمام جنبه‌های علوم زمین، از جمله تحقیقات نظری، مدل‌سازی، و کار میدانی را پوشش می‌دهد. آثار مرتبط مهم در زمینه‌های دیگر؛ مانند علوم جوی، زمین‌شناسی، ژئوفیزیک، اقلیم‌شناسی، اقیانوس‌شناسی، دیرین‌شناسی و علوم فضایی نیز تاکنون انتشار داده شده‌است.
مجله توسط: چکیده‌نویسی و نمایه شده‌است.
بر اساس گزارش‌های استنادی این ژورنال، ضریب تأثیر این مجله در سال ۲۰۲۰ برابر با ۱۶٫۹۰۸ است.
کرونوس و در اسطوره‌های یونان رهبر تیتان‌های نسل اول و کوچکترین در میان آن‌ها بود. او پس از سرنگونی پدرش در طی دوران طلایی بر عالم فرمانروایی می‌کرد، تا اینکه خود نیز توسط پسرش، زئوس سرنگون و در اعماق تارتاروس زندانی شد.
در ابتدای آفرینش خائوس (خلاء) به وجود آمد. از خائوس گایا (زمین) و بعد به ترتیب تارتاروس (دنیای زیرین) و اروس (شهوت) به وجود آمدند. دیگر خدایان به وجود آمده از خائوس عبارتند از اربوس (تاریکی) و نوکس (شب)، و اما از ازدواج آن‌ها همرا (روز) و آیتر (فضا) و خارون متولد شدند. از گایا سه خدا متولد شدند: آسمان یا اورانوس، دریا یا پونتوس و کوه‌ها یا اورئا. آسمان هر شب با زمین (گایا و اورانوس) هماغوشی می‌کرد. از این هماغوشی ۱۲ تیتان به وجود آمد، سه غول یک چشم و سه هکاتونکایر صددست که اینان در واقع نسل اول خدایان بودند.
اورانوس که در واقع پدر این ۱۲ تایتان بود از ایشان تنفر داشت به‌همین‌جهت آنان را در تارتاروس یعنی دنیای زیرین زندانی کرد. این عمل باعث خشم مادر تیتان‌ها یعنی زمین یا گایا شد و از تیتان‌ها خواست انتقامشان را از اورانوس یا آسمان بگیرند. تنها کورونوس که کوچکترین تایتان بود حاضر به انجام این کار شد. در نتیجه گایا داسی عظیم از سنگ ساخت و به او داد تا اورانوس را اخته نماید. در هنگام شب اورانوس که برای نزدیکی با گایا نزدیک می‌شد توسط کورونوس اخته شد.
کورونوس آلت اخته شدۀ اورانوس را به دریا انداخت که از آن آفرودیت یا خدای عشق زاده شد. هنگامی که کورونوس بعد از پدرش اورانوس به سلطنت خدایان رسید حاضر به آزاد کردن تایتان‌ها از تارتاروس نشد. اورانوس و گایا یعنی مادر و پدر کورونوس پیش‌بینی کردند که خود کورونوس هم توسط فرزندش سرنگون می‌شود. زمانی که کورونوس با رئا خواهرش ازدواج کرد حاصل این ازدواج به ترتیب هستیا، دمتر، پوزئیدون، هرا، هادس و زئوس بودند. اما کورونوس برای اینکه پیش‌بینی والدینش به حقیقت نپیوندد هر کدام از بچه‌های خود را هنگام تولد می‌بلعید.
اما هنگام تولد زئوس، رئا از اورانوس و گایا کمک خواست تا نگذارند کرونوس زئوس را نیز بخورد. رئا سنگ بزرگی را به کورونوس داد و وی نیز که فکر می‌کرد این سنگ بزرگ زئوس است آن را به‌جای زئوس خورد. رئا، زئوس را به جزیره کرت (در نزدیکی یونان) برد و بزرگ کرد. هنگامی که زئوس بزرگ شد داروی تهوع‌آوری را به کرونوس خوراند که باعث شد وی فرزندانی را که خورده بود بالا بیاورد که در این موقع جنگی ۱۰ ساله میان تایتان‌ها و فرزندان کورونوس شکل گرفت که کورونوس شکست خورد و سلطنت میان زئوس و برادران و خواهرانش تقسیم گشت.
داسی که در دست کرونوس بود و با آن مخالفان خود را سرکوب می‌کرد اکنون به عنوان مثالی برای سرکوبی مخالفان در کشورهای دیکتاتوری به کار می‌رود.
نظریه پسانوگرایی (PM) در انسان شناسی در دهه ۱۹۶۰ همراه با جنبش ادبی پسانوگرا به طور کلی سرچشمه گرفت. انسان‌شناسانی که در این زمینه تحقیق کار می‌کنند به دنبال تجزیه، تفسیر و نوشتن نقدهای فرهنگی هستند.
یکی از موضوعاتی که توسط انسان شناسان PM مورد بحث قرار گرفته است در مورد ذهنیت است. چون قوم‌نگاریها متاثر از منش نویسنده هستند، آیا باید نظرات آنها را علمی دانست؟ کلیفورد گیرتز، که یکی از اعضای بنیانگذار انسان‌شناسی پسانوگرا به حساب می‌آید،Erickson, P. (2017). A History of Anthropological Theory. Toronto: University of Toronto Press. (pp.130) مدافع این است که «نوشته‌های انسان‌شناختی خود تفسیر هستند، و دومین و سومین تفسیر هستند» Geertz, C. (1973). The Interpretations of Cultures. New York: Basic Books, Inc. (pp.15) در قرن بیست و یکم، برخی از مردم شناسان از نوعی نظریه موضع استفاده میکنند. دیدگاه یک فرد در نوشتن و تفسیر فرهنگی از دیگران با پیشینه و تجربیات خود هدایت می‌شود.
دیگر اصول مهم انسان‌شناسی پسانوگرا عبارتند از:
انتقاد غیرانسان شناسان این بوده است که آیا انسان شناسان ممکن است به نمایندگی از دیگران فرهنگی صحبت کنند یا بنویسند. مارجری ولف بیان می‌کند که «به همان اندازه که انسان‌شناسان جهان سوم تحقیقات خود را به جهان اول محدود کنند، ضایعه بزرگی است.» Wolf, M. (1992). A Thrice Told Tale: Feminism, Postmodernism & Ethnographic Responsibility. Stanford: Stanford University Press. (pp. 1-14) در قرن بیست و یکم، این پرسش با اشاره به این که همه توصیفات فرهنگی مربوط به دیگران فرهنگی است، حل شده است. تمام نوشته‌های قوم‌نگاری توسط شخصی از یک دیدگاه انجام می‌شود که درباره دیگرانی که در دیدگاهی متفاوت زندگی می‌کنند، می‌نویسد. بنابراین، مفهوم انسان شناسان به عنوان «دلالان فرهنگ» (رجوع کنید به ریچارد کورین) برای توضیح اینکه چرا انسان شناسان هر کشوری در مورد دیگران فرهنگی می‌نویسند، اتخاذ شده‌است.
بندر تورنتو () یا خلیج تورنتو بندرگاه یا خلیجی در ساحل شمالی دریاچه انتاریو، در تورنتو، انتاریو، کانادا است. خلیج تورنتو یک بندر طبیعی است که توسط جزایر تورنتو از امواج دریاچه انتاریو محافظت می‌شود. امروزه، این بندر عمدتاً برای قایق‌سواری تفریحی، از جمله کشتی‌های شخصی و قایق‌های تفریحی که سفرهای تفریحی یا تفریحی را ارائه می‌کنند، استفاده می‌شود. کشتی‌ها از اسکله در سرزمین اصلی به جزایر می‌روند و کشتی‌های باربری مواد و شکر خام را به صنایع واقع در بندر می‌رسانند. از لحاظ تاریخی، این بندر برای کشتی‌های نظامی، تردد مسافر و حمل و نقل بار استفاده می‌شده‌است. کاربری‌های اسکله شامل مکان‌های مسکونی، تفریحی، فرهنگی، تجاری و صنعتی است.
خیابان کینگ () یک شاهراه تجاری اصلی شرق به غرب در تورنتو، انتاریو، کانادا است.
هاکوب مکرتچی اوسکانیان (هاکوب تر-اوسکانیان) (؛ زادهٔ - درگذشته ) رهبر ارکستر اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۲۴ در تفلیس به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان و کنسرواتوار مسکو فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۷۷) و نشان جنگ میهنی شد. وی دره ۹ آوریل ۱۹۹۳ در سن ۶۸ سالگی در ایروان درگذشت
خیابان داندس () یک جاده شریانی تاریخی مهم در انتاریو، کانادا است. این جاده شهر تورنتو را با حومه غربی آن کلان‌شهر تورنتو و چندین شهر در انتاریو جنوب باختری به هم متصل می‌کند.
خیابان داندس، یکی از معروف‌ترین خیابان‌های تورنتو است. این خیابان به یادبود هنری داندس نام‌گذاری شده‌است.
هنری داندس یک سیاستمدار اسکاتلندی قرن ۱۸ بوده که پیشینه نژادپرستی داشته‌است. وی از مخالفان برچیده شدن برده‌داری در انگلیس بوده‌است. به همین علت معترضان به نژادپرستی در تورنتو خواستار تغییر نام خیابان داندس شده‌اند.
الویرا گریگوری اوزونیان (؛ ) یک هنرپیشه و خواننده سوپرانو اهل ارمنستان است.
وی در ۶ دسامبر ۱۹۳۴ در تفلیس به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد. وی در تالار اپرای ایروان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۷۸) شده‌است.
ماخیسم روسی (//) اصطلاحی بود که برای انواع دیدگاه‌های سیاسی/فلسفی که در آغاز قرن بیستم قبل از انقلاب روسیه در روسیه امپراتوری ظهور کرد به کار می‌رفت. آنها علاقه مشترکی به بینش‌های علمی و فلسفی ارنست ماخ داشتند. بسیاری، اما نه همه، ماخیست‌های روسی، مارکسیست بودند، و برخی ماخیسم را جزء اساسی دیدگاه ماتریالیستی به جهان می‌دانستند. این اصطلاح در حدود سال ۱۹۰۵ مورد استفاده قرار گرفت، عمدتاً به عنوان یک عبارت جدلی که توسط لنین و گئورگی پلخانف استفاده شد. هر دو با تمایل مشترک برای دفاع از روایتی «ارتدوکس» از مارکسیسم، از دیدگاه متفاوت خود، مخالفان این ارتدوکس مفروض را به «ایدئالیست‌ها» و «ماشیست‌ها» تقسیم کردند. این اصطلاح از دهه ۱۹۲۰ تا دهه ۱۹۷۰ به عنوان نشانه‌ای از ظلم مارکسیستی-لنینیستی باقی ماند. این را الکساندر ماکسیموف استفاده از این اصطلاح برای انتقاد از بوریس هسن در سال ۱۹۲۸ نشان داد. همچنین می‌توان آن را در فصل «مارکسیسم علیه ماخیسم به‌عنوان فلسفه واکنش بی‌جان» در کتاب «"دیالکتیک لنینیستی و متافیزیک پوزیتیویسم»" (۱۹۷۹) اوالد ایلینکوف مشاهده کرد.
در سال ۱۹۰۲، پاول ایوانوویچ نووگورودتسف کتاب "مشکلات ایده آلیسم" ("Idealizma مشکل ساز") را ویرایش کرد که شامل مشارکت‌های سرگئی بولگاکوف، اوگنی نیکولاویچ تروبتزکوی، سرگئی نیکولاویچ تروبتسکوی، پیتر برنگاردویچ استرووه، الکساندر برنگاردویچ استرووه، فرانکفوسکی، فرانکفسکی، فرانکوفسکی، کولوفسکی. لاپو دانیلوسکی، سرگئی اولدنبورگ و ژوکوفسکی. در اعلام ظهور یک جنبش ایده‌آلیستی جدید، او همچنین پوزیتیویسم را به عنوان یک جنبش محدود و جزمی به سخره گرفت.Soboleva M.E. “Soboleva Critical positivism” versus “new idealism” in Russia at the beginning of the 20th century. Vestnik SPbSU. Philosophy and Conflict Studies, 2018, vol. 34, issue 1, pp. 46–56.
https://doi.org/10.21638/11701/spbu17.2018.105
انتشار کتاب "مطالعاتی در فلسفه مارکسیسم" (به روسی: Очерки по философии Марксизма) در ۱۹۰۸ نقطه کلیدی در پیدایش این دیدگاه بود. با این حال، در حالی که بسیاری از طرفداران ماخیسم روسی آن را به عنوان افزودن بینش‌های مهمی به این که دیدگاه ماتریالیستی از جهان چگونه خواهد بود، می‌دانستند، ولادیمیر لنین یک مخالف ثابت بود. او چنین ذکر کرد: بازازوف، بوگدانف، لوناچارسکی، برمن، گلفوند، یوشکویچ، سرگئی سووروف و نیکولای والنتینوف.
این لیست شامل افرادی است که در یک زمان به عنوان ماشیست روسی توصیف شده‌اند:
سورن گابریلی چارکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) رهبر ارکستر و کارشناس آموزش و پرورش اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۲ یا ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۰۱ در تفلیس به دنیا آمد و از کنسرواتوار سنت پیترزبورگ فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی و نشان پرچم سرخ کار شد. وی در ۱۲ اوت ۱۹۷۹ در سن ۷۸ سالگی در ایروان درگذشت
آواگ پطروسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) خواننده اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۹ مارس ۱۹۱۲ در کاماریس به دنیا آمد و از کنسرواتوار مسکو و کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی شد. وی در ۵ نوامبر ۲۰۰۰ در سن ۸۸ سالگی در ایروان درگذشت.
خیابان بلور () یک شاهراه اصلی مسکونی و تجاری شرقی-غربی در تورنتو، انتاریو، کانادا است.
داویت میکائیلی پوغوسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر و خواننده اپرا اهل ارمنستان بود.