moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در انتخابات ۱۸۹۲، استرایت‌اوت‌ها به رهبری بروارد کرسی‌های دفاتر شهری را تصاحب کردند. پس از حفظ کرسی دفتر کلانتری توسط بروارد، دوستان نزدیک وی هریک جان. ان. سی استاکتون و جان. ام. بارز به ترتیب وکیل شورای شهر و عضو شورای شهر شدند. (بروارد زمانی در این سمت انتخاب شد، هنوز به عنوان یک متهم قلمداد می‌شد). آنتی‌ها به مبارزه برای کسب قدرت ادامه دادند. دو سال بعد اختلافات میان دو اردوگاه بیش از پیش تشدید شد. آنتی‌ها و استرایت‌اوت‌ها با شکایت به فرماندار و وزیر امور خارجه، همدیگر را به تقلب در انتخابات متهم کردند. آنتی‌ها پیروز شدند و هواداران آنان اکثر کرسی‌های ایالتی را در اختیار گرفتند. وقتی آنتی‌ها قدرت را به دست گرفتند، بروارد در سمت جدیدی گماشته شد.
در سال ۱۸۹۵، بروارد، برادر و یکی از شرکایش، دست به ساخت یک قایق بخار جدید به نام «سه دوست» زدند. جان جوزف دالی و چارلز اسکامل، مالکان شرکت قایق‌سازی در جزیرهٔ فورت بودند. در زمان ساخت این قایق، شورشیان کوبایی مبارزات شان را برای کسب استقلال از اسپانیا آغاز کردند. یکی از اعضای برجسته جامعهٔ کوبایی جکسونویل در مورد ارسال محموله مهمات و انتقال برخی از تبعیدی‌های کوبایی از ناسائو (پایتخت باهاما) به کوبا با بروارد در تماس شد. بروارد موافقت نمود و در ژانویه سال ۱۸۹۶، قایق سه دوست در نخستین سفرش از جکسونویل خارج شد و به مقصد کوبا حرکت کرد.
بروارد به این عملیات ماجراجویانه ادامه داد تا این‌که رئیس‌جمهور ویلیام مک‌کینلی علیه اسپانیا اعلام جنگ کرد. او نزدیک بود، چندین بار توسط ناوهای جنگی اسپانیا دستگیر یا نابود شود. سفیر اسپانیا در آمریکا با آگاهی از هویت آمریکایی بروارد، خواستار توقف فعالیت و توقیف کشتی او شد. مقام‌های آمریکایی تلاش کردند که بروارد را بازداشت کنند، اما او با بارگیری کشتی سه‌دوست در مکان‌های خلوت با استفاده از تاریکی شب، پنهان کردن کشتی در عقب کشتی‌های بزرگ حین خروج از رودخانه سینت جونز، سوار کردن کوبایی‌ها و بار زدن مهمات از کشتی‌های دیگر در نقاط مختلف نزدیک دهانهٔ رودخانه، مقام‌های آمریکایی را دور می‌زد. او به جز زمانی که می‌خواست از بازداشت فرار کند، هیچگاه تظاهر نمی‌کرد که یک ماجراجو نیست. او به دلیل کارهای بی‌باکانهٔ خود در سراسر ایالت شهرت یافت. با این‌همه، بروارد اقدامات احتیاطی مانند مخفی کردن سلاح‌ها و مهمات در محموله‌های مواد خوراکی را به منظور جلوگیری از توقیف محموله‌هایش از سوی اسپانیایی‌ها انجام می‌داد.
در سال ۱۸۹۶، استرایت‌اوت‌ها پیشنهاد کردند تا بروارد را در پُست کلانتر شهر نامزد کنند، اما او به دلیل درگیری در عملیات ماجراجویانه‌اش پیشنهاد آنان را رد کرد. در سال ۱۹۰۰، جنگ در کوبا پایان یافت و روزهای ماجراجویی بروارد هم به آخر رسید.
بروارد پیشنهاد دموکرات‌ها برای نامزدی در مجلس را پذیرفت و تقریباً بدون این‌که رقیبی در برابر خود دشته باشد، پیروز شد. بروارد در مجلس نمایندگان بسیاری از برنامه‌های توسعه‌ای شامل لایحهٔ یک داروخانهٔ عمومی و قانونی که طلاق را به علت خبط دماغ یا جنون تجویز می‌کرد (به درخواست صنعت‌گر قدرتمند، هنری فلاگر) مورد حمایت قرار داد. قانون انتخابات مقدماتی، مهم‌ترین قانونی بود که از سوی بروارد حمایت شد.
بروارد بارها از جایگزین ساختن طرح انتخابات مقدماتی به‌جای سیستم کنوانسیون ایالتی حمایت کرده بود؛ سیستمی که توسط یک گروه کوچک به رهبری فلاگر کنترل می‌شد.
قانون جامعی در مجلس تدوین شده بود که بروارد با شور و شوق از آن حمایت کرد، اما وقتی سنا لایحه را شدیداً تضعیف کرد، او حمایت خود را پس گرفت. با آنهم لایحه به تصویب رسید. وقتی حرف از سیاست پیش می‌آمد، بروارد بی‌اعتنا نبود. بروارد به عنوان یک «استریت‌اوت» و حامی «فرد عادی» به‌طور طبیعی مخالف کنترل فلاگر بر سیستم نامزدی حزب در انتخابات ایالت بود؛ سیستمی که حامی پیشنهاد نامزدهای دموکرات از جناح مخالف پنداشته می‌شد. آز آنجاییکه ایالت فلوریدا سیاه‌پوستان را از حق رأی محروم کرده بود و اساساً یک ایالت تک‌حزبی بود، کنترل آنتی‌ها بر سیستم نامزدی عملاً به معنای کنترل آنان بر کل دولت ایالتی بود. بروارد به حدی باهوش باود که از لایحهٔ پیشنهادی فلاگر در مورد طلاق حمایت کند، اما با آنهم می‌خواست قدرت آن مرد قدرتمند را تصاحب کند.
الیور هزرد پری بلمونت (Oliver Hazard Perry Belmont) (زادهٔ ۱۲ نوامبر ۱۸۵۸ – درگذشتهٔ ۱۰ ژوئن ۱۹۰۸) معاشر و نماینده آمریکایی، از ایالت نیویورک و از اعضای مؤسسهٔ بانکی آگوست بلمونت و شرکا در شهر نیویورک و ناشر هفته‌نامه‌ای به نام "وِردیکت" بود.
بلمونت در ۱۲ نوامبر ۱۸۵۸ در نیویورک سیتی، ایالت نیویورک چشم به جهان گشود. پدرش، آگوست بلمونت، یهودی و از اهالی هسن بود که در سال ۱۸۳۷ به عنوان گماشتهٔ خانوادهٔ روتشیلد به ایالات متحده آمد و ثروت هنگفتی به دست آورد (قدیمی‌ترین مسابقهٔ اسب‌دوانی سه‌گانه به نام بلمونت استیک، به احترام آگوست بلمونت نام‌گذاری شده‌است). مادرش، کارولین اسلایدل (با نام دوشیزگی پری)، دختر ناخدا متیو کالبریت پری بود که به خاطر فرماندهی سفر دریایی به ژاپن، در سال‌های ۱۸۵۳–۵۴، شهرت داشت. عموی مادرش، ناخدا الیور هزرد پری و همنام او، قهرمان نبرد لیک ایری در سال ۱۸۱۳ بود.Vanderbilt, 248
بلمونت در مدرسهٔ سنت پل در کنکورد، نیوهمپشایر تحصیل کرد. او در سال ۱۸۷۴، در ۱۴ سالگی وارد آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده شده و با یک سال تأخیر و تقریباً با پایین‌ترین نمره، در ژوئن ۱۸۸۰ فارغ‌التحصیل شد. او با عنوان ناوآموز به مدت یک سال خدمت کرد، و در ژوئن ۱۸۸۱، زمانی که در حال خدمت در کشتی یواس‌اس ترنتون بود، با عنوان دانشجوی ناوآموز از خدمت کناره‌گیری کرد.
بلمونت یکی از اعضای مؤسسهٔ بانکی آگوست بلمونت و شرکا در نیویورک سیتی بود. او ناشر هفته‌نامه‌ای به نام وردیکت شد.
بلمونت در سال ۱۹۰۰، به عنوان نماینده در کنگرهٔ ملی دموکرات‌ها خدمت کرد. او به عنوان نمایندهٔ دموکرات‌ها از حوزهٔ سیزدهم نیویورک در پنجاه و هفتمین کنگره انتخاب شد و از ۴ مارس ۱۹۰۱ تا ۳ مارس ۱۹۰۳ فعالیت کرد. او برای انتصاب مجدد در سال ۱۹۰۲، کاندیدا نبود.
الیور با مرگ پدرش در سال ۱۸۹۰، صاحب ارثیهٔ هنگفتی شد. او در آن زمان، فردی مجرد بود و تصمیم گرفت خانه‌ای تابستانی در نیوپورت بسازد. ریچارد موریس هانت، معمار عمارت الیور با نام بلکورت بود. بلمونت این عمارت را آنطور که دوست داشت، طراحی کرد. هانت نسبت به طراحی این عمارت دودل بود، اما با توجه به اصول کاری خود، متوجه بود که این مشتری است که پول خرج می‌کند. کل طبقهٔ همکف شامل تعداد زیادی اصطبل برای اسب‌های ارزشمند بلمونت بود. اتاق‌های مجلل و به سبک گوتیک این عمارت با پنجره‌های شیشه‌رنگی عظیم، با نشان خانوادگی بلمونت آراسته شده بودند.
بلمونت یکی از نخستین اعضای انجمن The Lambs بود که در سال ۱۸۸۷ به عضویت آن درآمد. او یکی از بنیان‌گذاران انجمن پسران انقلابی رود آیلند در سال ۱۸۹۶ بود. از آنجاییکه بلمونت از تبار کاپیتان کریستوفر ریموند پری بود، فردی که در انقلاب آمریکا خدمت کرده بود، شرایط لازم برای عضویت در این انجمن را داشت.
الیور در سال ۱۸۸۲، بدون رضایت والدینش، به سارا سوان وایتینگ، دختری محبوب و زیبا در جامعهٔ آن زمان، پیشنهاد ازدواج داد. والدینش، آگوست و کارولین بلمونت، با این نامزدی مخالفت کردند، زیرا عقیده داشتند که الیور به‌خاطر قمار و عیاشی‌اش، هنوز برای ازدواج به بلوغ نرسیده‌است. از این رو، الیور به برمن، آلمان فرستاده شد تا تجارت بانکداری را از خانوادهٔ روتچایلد، جاییکه پدرش آموزش دیده بود، بی‌آموزد. الیور، عیاش و بی بند و بار شد و تمایل شدیدی به مشروب ابسنت پیدا کرد. زمانی که مادرش متوجه انحطاط او شد، با ازدواجش موافقت کرد. الیور بلمونت در ۲۷ دسامبر ۱۸۸۲، با سارا سوان وایتینگ در نیوپورت، رود آیلند و در منزل خانوادگی سارا با نام «سوان‌هرست» ازدواج کرد.
آنها برای ماه عسل به پاریس رفتند و چند هفتهٔ بعد، مادر سارا و دو خواهر بزرگترش به آنها پیوستند. الیور که در ابتدا با این دیدار موافقت کرده بود، از این وضعیت ناخشنود شد. او برای فرار از این وضعیت مدام به قمارخانه‌ها و فاحشه‌خانه‌ها می‌رفت و مشروب ابسنت می‌نوشید. شخصیتش تحت تأثیر ابسنت تغییر کرد. و پس از مشاجره‌ای شدید و توهین‌آمیز با همسرش، او را وحشت‌زده رها کرد. الیور همسرش را در پاریس رها کرد و کمی بعد در بوردو و در حال سفر با رقصنده‌ای فرانسوی دیده شد. سارا، خجالت‌زده و با دلی شکسته، به همراه خانواده‌اش به آمریکا بازگشت. در آوریل، سارا متوجه شد که باردار است؛ اما آن دو طلاق گرفتند و الیور از دیدن فرزندش منع شد. ناتیکا کارولین بلمونت (زادهٔ ۱۸۸۳- درگذشتهٔ ۱۹۰۸) در ۵ سپتامبر ۱۸۸۳ به‌دنیا آمد. الیور، کودک را به رسمیت نشناخت و ادعا کرد که او دخترش و وارث بلمونت نیست. سارا دوباره ازدواج کرد و ناتیکا توسط ناپدری خود، معاون سابق دبیر ایالت، جورج لاکهارت رایوز به فرزندخواندگی پذیرفته شد و نام خانوادگی او را برگزید. ناتیکا به یکی از افراد سرشناس نیویورک تبدیل شد. در سال ۱۹۰۷، ناتیکا با ویلیامز پرادفوت بردن، برادر جیمز ابرکرومبی بردن جونیور ازدواج کرد.
بلمونت در ۱۱ ژانویه ۱۸۹۶، با آلوا واندربیلت، همسر سابق دوستش، ویلیام کی واندربیلت ازدواج کرد.Patterson, Jerry E. "The Vanderbilts.", page 152. New York: H.N. Abrams, 1989. او از اواخر دههٔ ۱۸۸۰ با خانوادهٔ واندربیلت دوست بوده‌است. الیور دست کم، در دو سفر دریایی بلندمدت، خانوادهٔ واندربیلت را در کشتی‌شان به نام آلوا همراهی کرده بود. محققان نوشته‌اند که به نظر می‌رسد برای افراد بسیاری بدیهی بوده‌است که الیور و آلوا پس از بازگشت از یکی از این سفرها در سال ۱۸۸۹، مجذوب یکدیگر شده بودند.Patterson, Jerry E. "The Vanderbilts.", pages 146-148. New York: H.N. Abrams, 1989. آلوا پس از مرگ الیور، درگیر جنبش حق رأی زنان شد.
الیور بلمونت در ۱۰ ژوئن ۱۹۰۸ در ملک بروکهولت در دهکدهٔ ایست میدو، نیویورک، بر اثر آپاندیس درگذشت. او در گورستان وودلون در برانکس به خاک سپرده شد. آرامگاه او که توسط ریچارد موریس هانت طراحی شد، دقیقاً شبیه به کلیسای سنت هوبرت در قلعهٔ دامبوز در فرانسه و شامل مجموعه‌ای از پنجره‌های شیشه‌ای نقاشی شده با الهام از سبک رنسانس است که توسط هنرمند هلن میتلند آرمسترانگ طراحی شده‌است. همسر دومش، آلوا بلمونت، پس از مرگش در سال ۱۹۳۳ در کنار او به خاک سپرده شد.
اسکار اف. بارتلت (Oscar F. Bartlett) (زادهٔ ۲ اکتبر ۱۸۲۳ – درگذشتهٔ نوامبر ۱۹۱۱)، معلّم، کارگر مزرعه، پزشک و سیاستمدار آمریکایی اهل شهر کایوگا، نیویورک بود. او به عنوان جراح ارتش اتحادیه در طول جنگ داخلی آمریکا خدمت کرده و به مدت دو سال نمایندهٔ شهرستان والورس، ویسکانسین در مجلس سنای ایالت ویسکانسین و مجلس ایالتی ویسکانسین بود. وی قبل از ادغام حزب خاک آزاد و ایجاد حزب جمهوری‌خواه، عضو آن بود و پس از آن جمهوری‌خواه لیبرال شد."Members of the Wisconsin Legislature 1848–1999 State of Wisconsin Legislative Bureau. Information Bulletin 99-1, September 1999. pp. 1, 27
بارتلت در ۲ اکتبر سال ۱۸۲۳ در ویکتوری، نیویورک چشم به جهان گشود. او یکی از ده فرزند کشیش جان ملیتون بارتلت (باپتیست سابق که به مریدان مسیح پیوست) و هانا (ارل) بارتلت بود. بارتلت در مدارس محلی تحصیل کرد و به اندازه‌ای خوب بود که اندکی پس از تحصیل خود در روستای کاتو، نیویورک، به تدریس پرداخت و این حرفه را به مدت ده سال انجام داد. او حرفهٔ خود را به عنوان یک کارگر مزرعه و معلّم حفظ نمود و در سن پانزده سالگی شروع به تحصیل در رشتهٔ پزشکی در مطب یک پزشک محلی به نام دکتر رابرت تریت پین کرد.
بارتلت در سال ۱۸۴۲ به ایالت ویسکانسین نقل مکان کرد و در ابتدا به عنوان کارگر مزرعه در دلوان مشغول به‌کار شد. سپس در ریسین به تدریس پرداخته و پیش از حرکت به سوی تروی شرقی به عنوان یک خرده فروش در یک فروشگاه عمومی در شهرستان والورث کار کرد. او بعضی اوقات در مدارس آنجا تدریس نمود و سپس تحصیلات پزشکی خود را با شرکت در سخنرانی‌های کالج پزشکی راش در شیکاگو، از سر گرفت و کارآموزی پزشکی خود را در کنار پزشک اهل شیکاگو به نام دکتر ان اس دیویس گذراند. پس از آن شروع به طبابت در تروی شرقی کرد.
بارتلت در سال ۱۸۵۲ به عنوان یک عضو حزب خاک آزاد در سومین مجلس محلی شهرستان والورث (تروی شرقی اسپرینگ پریری) انتخاب و جایگزین هم حزبی خود در حزب خاک آزاد به نام جوئل اچ. کوپر (که برای انتخابات مجدد، نامزد نشده بود) شد. او به کمیته‌های دائمی در مورد نسخ رسمی و دست‌نویس لوایح و در دانشکده‌های پزشکی و انجمن‌های پزشکی منصوب شد. بارتلت در سال ۱۸۵۳ دوباره در انتخاب شد ولی در مجلس بعدی ساموئل پرات (او نیز عضو حزب خاک آزاد بود که بعدها جمهوری‌خواه شد) جایگزین او شد. بارتلت همچنان کار طبابت خود را ادامه داد.
بارتلت در سال ۱۸۵۹ به عنوان عضو جمهوری‌خواه در سنای ویسکانسین انتخاب و جایگزین جان دبلیو بوید جمهوری‌خواه شد. او در سال ۱۸۶۱، به جای اینکه به دنبال انتخاب مجدد باشد، به ارتش اتحادیه پیوست و در جنگ داخلی آمریکا جراح ارتش شد. جانشین وی وایمن اسپونر، همکارش در حزب جمهوری‌خواه بود.
بارتلت ابتدا به هنگ پیاده‌نظام ششم ویسکانسین پیوست که در آنجا دستیار جراح بود؛ سپس به سومین پیاده‌نظام ویسکانسین رفته و در آنجا به جراح ارشد ارتش تبدیل شد. او در ۱۹ ژانویه ۱۸۶۴ با ماریا هولیوک ازدواج کرد ولی همسرش کمی بعد در همان سال چشم از جهان فروبست. او پس از آنکه به شدت بیمار شد در ژانویهٔ ۱۸۶۵ چاره‌ای به جز استعفا نداشت. پس از استعفا به خانهٔ خود بازگشت ولی به قدری به دلیل ابتلا به روماتیسم ناتوان شده و در حقیقت قادر به حرکت نبود که برای چندین سال کار طبابت را کنار گذاشت.
بارتلت در سال ۱۸۶۸ به کاتو، نیویورک بازگشت و در روستای مجاور مریدی به طبابت پرداخت. او در ۲۵ مه ۱۸۶۹ با بیوهٔ برادر همسر نخستش به نام ماریا (باست) هولیوک ازدواج کرد. ماریا از ازدواج قبلی‌اش صاحب دو فرزند بود و با هم نیز صاحب یک پسر به نام جان شدند که در سن ۱۹ سالگی از دنیا رفت. هر دوی آنها در زندگی اجتماعی فعال بودند. (بارتلت به حزب جمهوری‌خواه وفادار ماند).
بارتلت در نوامبر ۱۹۱۱ چشم از جهان فروبست. او مدتی قدیمی‌ترین پزشک شهر بود که طبابت می‌کرد."Dr. Oscar Bartlett, Self-Made Man, Was One of Cato's Favorite Sons", reprinted in "Red Creek Herald" November 23, 1961; p. 2, col. 3
ریچارد ام. بلچفورد (Richard Milford Blatchford) (زادهٔ ۲۳ آوریل ۱۷۹۸- درگذشتهٔ ۴ سپتامبر ۱۸۷۵)، وکیل و شخصیت سیاسی در نیویورک بود. بلچفورد که همکار سیاسی و حقوقی قدیمی هم‌کلاسی کالج خود ویلیام اج. سیوارد بود، بیشتر به‌خاطر خدمتش در مجلس ایالتی نیویورک و سفیر ایالات متحده آمریکا در سریر مقدس مشهور است. وی پدر ساموئل بلچفورد بود که همچنین دستیار قاضی در دیوان عالی ایالات متحده خدمت کرد، نیز بود.
بلچفورد در ۲۳ آوریل سال ۱۷۹۸ در استراتفورد ایالت کنتیکت متولد شد. نهمین فرزند از هفده فرزند کشیش ساموئل بلچفورد و آلیشا (نام تولد: ویندت) بلچفورد بود.
برادرزادهٔ بلچفورد که نیز ریچارد ام. بلچفورد نام داشت، افسر مشاور در ارتش ایالات متحده بود. او به درجهٔ سرلشکری نائل گردید و از جمله کهنه سربازان جنگ اسپانیا-آمریکا و جنگ جهانی اول بود.
وی در کنتیکت و لانسینگبورگ نیویورک آموزش دید و در سال ۱۸۱۵ از کالج یونین فارغ گردید. بلچفورد تا اخیر عمر به همکاری خود را با یونین کالج ادامه داد. عضو هیئت متولیان کالج بود و در سال ۱۸۶۴ دیپلم دکتری افتخاری حقوق را به‌دست‌آورد. او همچنین به عنوان عضو هیئت بازدیدکنندگان که از مدیریت صندوق امانی کنات (صندوقی که الیفلت نات رئیس کالج به نفع مدرسه از خود برجای ماند) نظارت می‌کرد، خدمت نمود. علاوه براین، بلچفورد جوایز سخنوری بلچفورد کالج یونین را و وقف کرد، مدال‌های بود که توسط داوران دانشکده در یک رقابت سخنرانی سالانه به رقابت‌کنندگان برتر دانشجویی ارائه می‌شد.
بلچفورد همزمان با تحصیل در رشته حقوق در جامیکا واقع کوئینز تدریس می‌نمود و در سال ۱۸۲۰ به انجمن وکلا پذیرفته شد.
بلچفورد همراه با ویلیام اچ. سیوارد همکلاسی‌اش در یونین کالج و سایر شرکاء، در منهتن و آبرن وکالت نمودند و به‌عنوان یکی از بنیان‌گذاران شرکت حقوقی که اکنون به‌نام شرکت حقوقی کراوث، سواین و مور معروف است، یک وکیل خیلی ماهر در بخش شرکت و بانکداری شد. در سال ۱۸۲۶ مشاور حقوقی و نمایندهٔ ایالات متحده برای بانک انگلند گماشته شد و در همین سمت برای بانک دوم ایالات متحده خدمت کرد. بعد از انقضای منشور بانک ایالات متحده در سال ۱۸۳۶، بلچفورد مسئولیت پایان بخشیدن به معاملات معلق و حل و فصل تمامی تعهدات بین دو نهاد بود.
بلچفورد همچنین یک سرمایه‌گذار و تاجر موفق بود و دارایی‌های وی شامل ملیکت‌های غیرمنقول واقع نیویورک سیتی و به همین‌گونه سرمایه‌گذاری بالای توسعه زمین تا نواحی خارج از فلوریدا بود. همچنین صاحب سهام در چندین شرکت بود و تا سال ۱۸۴۵ بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ دلار (معادل ۵٬۴۲۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۰) دارایی خالص داشت. دوست دائمی دنیل وبستر و یکی از مجریان وصیت وبستر بود.
بلچفورد در هیئت مدیره چندین خط آهن نیویورک از جمله خط آهن ساراتوگا و وایت‌هال که بعداً برای تشکیل خط آهن مرکزی نیویورک با هم ادغام شدند، خدمت نمود. پس از ادغام این شرکت‌ها، بلچفورد معاون رئیس و مدیر شرکت تلفیقی شد. علاوه براین مدیر یک‌تعداد شرکت‌های دیگر از جمله شرکت بیمه آتش‌سوزی آمریکای شمالی بود.
بلچفورد که از فعالین حزب ویگ بود در سیاست به سیوارد وابسته بود و در سال ۱۸۵۵ به مجلس ایالتی نیویورک انتخاب شد. یک دوره (در اجلاس هفتاد و هشتم) خدمت کرد و در غیاب رئیس دویت کلینتون لیتلجان، رئیس موقت برگزیده شد. بلچفورد متولی کالج پزشکی بیمارستان بیلیوا نیز بود.
بلاچفورد در سال ۱۸۵۹ در کمیسیون نظارت بر ایجاد و ساخت پارک مرکزی نیویورک تعیین شد و تا اجرای منشور شهری جدید که حکومت محلی را در سال ۱۸۷۰ مجدداً سازماندهی کرد، در این پست خدمت کرد؛ از سال ۱۸۶۰ تا سال ۱۸۶۳ رئیس کمیسیون بود. در سال ۱۸۷۲ به کمیسیون پارک‌های شهر تعیین گردید و تا استعفااش در سال ۱۸۷۳ به دلیل فقدان سلامتی، در این سمت خدمت کرد.
بلچفورد در هنگام تأسیس حزب جمهوری‌خواه در اواسط دههٔ ۱۸۵۰ یک جمهوری‌خواه شد. به دلیل اینکه در جریان جنگ داخلی آمریکا کنگره در اجلاس نبود، بلچفورد، جان آدامز دیکس و جورج آپدایک از طرف رئیس‌جمهور آبراهام لینکلن، عضو کمیته دفاعی اتحادیه معرفی شدند که مسئول مصرف بودجه فدرال طبق اختیارات ریاست‌جمهوری به‌منظور تربیت و تجهیز اولیهٔ نیروهای جمع شده در ارتش اتحادیه، بودند.
در ماه اوت سال ۱۸۶۲ در جریان حکومت لینکلن، براچفورد به‌عنوان نماینده خاص ایالات متحده در مقر پاپ در روم جانشین الکساندر رندل شد. تا ماه اکتبر سال ۱۸۶۳ در این سمت خدمت کرد و روفس کینگ به‌جای او تعیین شد.
بلچفورد وکالت خود را ادامه داد تا اینکه در اوایل دههٔ ۱۸۷۰ به سبب بیماری بازنشسته شد.
بلچفورد در سال ۱۸۱۹ با جولیا آن مامفورد (۱۷۹۸–۱۸۵۷) ساکن اسکنکتدی نیویورک و نیویورک سیتی ازدواج نمود. قبل از فوت خانم‌اش در سال ۱۸۵۷ بلچفورد پدر پنج فرزند بود:
بلچفورد در سال ۱۸۶۰ با آنجلیکا همیلتون (۱۸۱۹–۱۸۶۸) ازدواج نمود. آنجلیکا دختر جیمز الکساندر همیلتون و نوهٔ الیزابت اسکایلر همیلتون و الکساندر همیلتون نخستین وزیر خزانه‌داری، بود. آنجلیکا همیلتون در سال ۱۸۶۸ فوت نمود و در ۱۸ ژانویه سال ۱۸۷۰ بلچفورد با کترین هون دختر فلیپ‌هون شهردار پیشین نیویورک سیتی ازدواج نمود.
بلچفورد در یک حادثهٔ در سال ۱۸۷۱ مورد سرقت قرار گرفت که به سرخط خبرها تبدیل شد و پس از مرگ‌اش دوباره در اخبار پوشش داده شد. طبق گزارش‌های منتشر شده، در یک میوه فروشی ایستاد و بسته‌ای را به زمین گذاشت تا به‌منظور تکمیل خرید دست به جیبش برده و پول خود را بگیرد. در این هنگام یک دزد به شانه او زد؛ زمانی‌که بلچفورد دور خورد، دزد یا همکار دزد بسته را برداشت و بدون توجه گریز نمود. در این بسته به مبلغ ۵۰٬۰۰۰ دلار اوراق بهادار قابل داد و ستد (معادل ۹۹۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۰) وجود داشت. دزد یا دزدان هیچگاه دستگیر نشدند و اوراق بهادار هرگز دوباره به‌دست نیامد.
بلچفورد در ۴ سپتامبر سال ۱۸۷۵ در خانهٔ تابستانیش در نیوپورت رود آیلند فوت نمود و در قبرستان گرین‌وود در بروکلین بخش ۱۰۰ و دستهٔ ۵۶۴۳ دفن گردید.
ساموئل استیل بلیر (Samuel Steel Blair) (زادهٔ ۵ دسامبر۱۸۲۱– درگذشتهٔ ۸ دسامبر ۱۸۹۰) نماینده جمهوری‌خواه از پنسیلوانیا بود."Blair, Samuel Steel," in "Biographical Dictionary of the United States Congress". Washington, D.C. : U.S. House of Representatives, retrieved online February 23, 2019.Kestenbaum, Lawrence. "Blair, Samuel Steel." Ann Arbor, Michigan: "The Political Graveyard", retrieved online February 23, 2019.
در طول جنگ داخلی آمریکا، او خواستار برخورد خشن‌تر در برابر ایالات جنوبی جدا شده از اتحادیه شده و گفت: «این شورش را نمی‌توان با الفاظ نرم و تدابیر ملایم فرونشاند».Masur, Louis P. "Lincoln's Hundred Days: The Emancipation Proclamation and the War for the Union", p. 63. Cambridge, Massachusetts and London, England: The Belknap Press of Harvard University Press, 2012.
بلیر در ۵ دسامبر ۱۸۲۱ در ایندیانا، پنسیلوانیا متولد شد او ثمرهٔ مدارس دولتی جامعه خود بود. پس از آن او در کالج جفرسون در کنونزبورگ، پنسیلوانیا شرکت کرد. و در سال ۱۸۳۸، فارغ‌التحصیل شد."Blair, Samuel Steel,""Biographical Dictionary of the United States Congress", U.S. House of Representatives.Kerstenbaum, "Blair, Samuel Steel," "The Political Graveyard".
پس از اتمام مطالعات بیشتر در زمینه حقوق و اخذ پذیرش در وکالت در سال ۱۸۴۵ میلادیAfrica, J. Simpson. History of Huntingdon and Blair Counties, Pennsylvania, Chapter XVII, p. 65: "Bench and Bar." Philadelphia, Pennsylvania: Louis H. Everts, 1883. در هالیدیزبورگ، پنسیلوانیا شروع به وکالت نمود."Blair, Samuel Steel,""Biographical Dictionary of the United States Congress", U.S. House of Representatives.Kerstenbaum, "Blair, Samuel Steel," "The Political Graveyard".
از سال ۱۸۴۹ تا ۱۸۶۴ با همکاری جانِ دین که بعداً قاضی دادگاه عالی شد در هالیدیزبورگ، پنسیلوانیا وکالت کرد.Storey, Henry Wilson. "History of Cambria County, Pennsylvania", Vol. 1, p. 151. New York, New York: The Lewis Publishing Company, 1907.
بلیر یکی از اعضای حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده، به‌عنوان نماینده کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان سال ۱۸۵۶ انتخاب شد و در سال‌های ۱۸۵۸ و ۱۸۶۰ در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب گردید. در جریان سی و هفتمین کنگره از بلیر به‌عنوان رئیس کمیتهٔ املاک خصوصی نام برده شده‌است. پس از تلاش‌های ناموفق‌آمیزش برای انتخاب مجدد او در سال ۱۸۶۲، کار وکالتش را از سر گرفت."Blair, Samuel Steel,""Biographical Dictionary of the United States Congress", U.S. House of Representatives.Kerstenbaum, "Blair, Samuel Steel," "The Political Graveyard".
پس از تحریک جنگ داخلی آمریکا بلیر از همکاران خود در دولت فدرال خواست تا از «الفاظ نرم و اقدامات ملایم» بپرهیزد و آنها را تحت فشار قرار داد تا موضع خشن‌تر را در برابر ایالات جنوبی که گمان می‌رفت در «شورش» حضور دارد، اتخاذ نمایند.Masur, "Lincoln's Hundred Days: The Emancipation Proclamation and the War for the Union", p. 63. بلیر در یک سخنرانی طولانی در مقابل مجلس نمایندگان ایالات متحده در ۲۲ مه، ۱۸۶۲ گفت:Rives, John C. "The Congressional Globe", pp. 2298-2304: "Confiscation—Again." Washington, D.C. : May 22, 1862.
آقای رئیس، ما در ارتباط به جنگ در مورد بسیاری از چیزها اختلاف عقیده داریم، ولی هدف یکی است که در آن اکثریت اعضای این مجلس تقریباً متحد به‌نظر می‌رسد و آن اینست که دولت ایالات متحده در توسعه صلاحیت ارضی خود با تسلیم دهی یک فوت از خاکش به ایالات جنوبی کوتاه نخواهد آمد. مردم جدایی معمولی بخش‌های از این اتحادیه را از باقیمانده تحمل نخواهد کرد. اگر این جز از سیاست ثابت ما نیست، اگر ما خواهان جدی این گسترش نیستیم، حتی یک ساعت را هم نباید قبل از اعزام یک سفیر به ریچماند برای توقف جنگ از دست بدهیم.
زمانی بود که به‌نظر می‌رسید که گویاـ درطی زمانیکه مردم به جنبش‌ها مصروف شوند به نتایج قطعی دست نخواهد یافت. یک سیاست زیرکانه، پس از تأخیر طولانی می‌تواند خصومت‌ها را با مصالحه دروغین پایان دهد. دلهره‌های حزن آور چنین فاجعه‌ای به سرعت اذهان مردم را فرا خواهد گرفت، اما موفقیت‌های اخیر نیروی ما دربسیاری از زمینه‌ها با شجاعت قهرمانانه خود بار مسئولیت را از قلب‌های ملت ما برداشته است و بار دیگر آن در راه نوید و امید قرار داده‌است. شورش توسط نیروها سرکوب می‌شود، نه با اعطای امتیاز به خیانت، نه با تشدید جنگ و نه با دغلبازی دیپلماسی.
برای ما غیرممکن است با قدرتی که بردگی را می‌پذیرد در صلح باشیم، سنگی که پدران ما آنرا پس زد و با سرسختی آنرا در قبضه خود درآورد.
هدف این جنگ از سوی ما اینست که صلاحیت دولت را هرجا که از دست رفته‌است، بازگردانیم تا مردم در نهایت بتوانند به دولت‌های ایالتی در اتحادیه برگردند و از تمام ملک قانونی خود برخوردار شوند. به جز مواردی که در اثر ضربهٔ جنگ در تلاش آنها برای سرکوب شورش و جلوگیری از تکرار آن، آنها رامحروم می‌سازد.
بیجا و احمقانه است که حالت اصلی چیزها را همان طوریکه که قبل از آشوب‌ها بوده‌است، انتظار را داشته باشیم یا بخواهیم. ما نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم تا مُرده‌ها از گورهای خونین شان برخیزد و نه قبرها که از میان خاکسترهای‌شان یکبارگی خوشحال ظاهر شوند. برای زیان‌های تجارت، هرنوع ملک گرفته شده، مجروح، یا تخریب شده، هیچگونه غرامتی نخواهد بود، مگر در درس‌های خردمندی که آنها می‌آموزاند. وقتی ما بنگریم که بردگی با خون کشته شدگان آغشته شده و در ویرانی جنگ شورش کند … اگر فرشتگان هم در مورد آن از آنها مراقبت کند، طوریکه که هیچ چیزی در طول درگیری به آنها آسیب نرساند، پس بایستی ما، واقعاً باور کنیم که این یک امر الهی و مقدس است.
بلیر به این سخنرانی ادامه داد تا تصریح کند که «بردگی دلیل اصلی و برجسته» جنگ است و افزود:Rives, "The Congressional Globe": "Confiscation—Again," pp. 2298-2304.
که بردگی به سرعت جنگ می‌افزود، آنرا تداوم بخشید و تقویت کرد، برای هدف آشکار تداوم آن جنگ برپا کرد. هیچ استدلال فریب‌آمیزی نمی‌تواند حقیقت این مسئله را انکار کند… این هیولا بسیار خشن، عریان و ملموس است که نمی‌توان با تمام مبدل‌های که نبوغ می‌تواند ببافد آنرا پنهان نمود. تاریخ آن را به‌عنوان حقیقتی آشکار خواهد نوشت… من متعقدم تا زمانیکه ما شهامت و عزم نداشته باشیم تا با دشمن آرامش خود در میدان روبرو شویم و آنجا که قصد نابودی ما را دارد نابود کنیم، نسل بعدی نخواهد مُرد مگر اینکه شورش جدیدی را سرکوب کند و دَین عظیمی دیگری اکنون اضافه شود، بار دیگر ملت جوانان قهرمان و شرافت‌مند خود را برای ایثارگری در قربانگاه جدید تقدیم کند.
ما این رنج‌ها را مدیون هیچ تفاوت اساسی در منافع منطقه‌ای یا شخصیت مردم نیستیم. با تمام تنوع خاک، اقلیم و محصولات خود ما حقیقتاًهم‌تبار استیم. شرارت‌ها که من متعقدم که در نطفهٔ شورش یافت می‌شود، اگر برده‌داری در پنسیلوانیا و ماساچوست وجود داشت، مانند ویرجینیا و کارولینای جنوبی، نیز به همان اندازه آشکارا خواهد بود. قدرتی را که قانون برای هر کشوری، یا هر ایالتی داده‌است که به‌واسطه آن فرد اجازه دارد فرد دیگری را به عنوان مالکیت تصاحب کند یک قانون وحشتناک است، بسیار فراتر از سایر حقوق مالکیت است و همیشه هم خواهد بود، درحالیکه طبیعت انسان همان طوریکه است باقی می‌ماند، یک اهرم نفوذ اجتماعی و سیاسی قویتر نسبت به هر منافع دیگر است.
این عامل اصلی موفقیت برای هر دو طرف خواهد بود اگر به اندازه کافی عاقل شوند تا نظریه مدیسونی تبدیل انسان برده به انسان آزاد را اتخاذ کند.
کسانی هستند که به رهاسازی ما به نشانهٔ زوال ملی ما و فروپاشی آزادی مشروطه ما نگاه می‌کنند، اما به نظر من، آقای رئیس، این نشانه‌های مسلم برای ماندگاری ما به‌عنوان یک ملت است.
ورنیساژ به معنی افتتاحیه تشریفاتی یک نمایشگاه هنری است که در آن آثار یک هنرمند زنده به نمایش گذاشته می‌شود.
در اصل، ورنیساژ گام نهایی یک نقاشی بود. برای این منظور، لاک بر روی تصویر تمام شده (، یک پوشش شفاف) از یک طرف برای محافظت از اثر در برابر تأثیرات محیطی و از طرف دیگر برای ایجاد رنگ‌ها به روشی خاص استفاده می‌شد. به معنی، کار «بالاخره تکمیل شد» استفاده می‌شد زیرا که در واقع ادامه نقاشی پس از آن غیرممکن بود. هنرمندان معمولاً برای بررسی نتیجه، تصاویری را که قرار است به نمایش گذاشته شوند، لاک می‌زنند. اما در برخی از گالری‌های نمایشگاهی، این کار توسط کارمندان انجام می‌شد و هنرمندان پس "از" لاک زدن باید خود را برای جلوه رنگ‌هایشان آماده می‌کردند.
ورنیساژ با گذشت زمان، رسم به وجود آمد که از این «لاک» که قبل از افتتاح رسمی نمایشگاه، با جشنی در میان دوستان و مشتریان گرامی داشته می‌شد، تجلیل شود. بعداً هر دو مصادف شدند و ورنیساژ به «گشایش نمایشگاه» تبدیل شد.
امروز ورنیساژ افتتاحیه یک نمایشگاه است. آثار در یک گالری قرار می‌گیرند تا تجربه هنری خاصی را به بازدیدکنندگان ارائه دهند. قبل از اینکه نمایشگاه به روی عموم باز شود، میهمانان ویژه ای به ورنیساژ دعوت می‌شوند: دوستداران هنر، دلالان هنر، سیاستمداران، رهبران تجاری، حامیان گالری و هنرمندان و البته مطبوعات. گالری دار ورنیساژ را باز می‌کند و او یا یک هنرشناس آثار به نمایش گذاشته شده و هنرمند، حرفه و آثار کامل او را معرفی می‌کند. هنرمند اغلب شخصاً حضور دارد. به دنبال آن بررسی و بحث در مورد تک تک آثار انجام می‌شود. این فرایند معمولاً با پذیرایی ایستاده در آغاز و گفتگوهای هنری با نوشیدنی‌های خوب و غذاهای لذیذ در پایان تنظیم می‌شود.
پایان تشریفاتی در آخرین روز یک نمایشگاه هنری، فینیسیاژ نامیده می‌شود. در نمایشگاه‌های هنری بزرگ‌تر، می‌توان در نیمهٔ راه نمایشگاه، میان‌رسانی مؤثر رسانه‌ای نیز وجود داشت.
میروسلاو ژبیرکا (; – ) خواننده و ترانه‌سرای موسیقی پاپ کشور اسلواکی بود. او به زبان‌های اسلواکی، چکی و انگلیسی ترانه می‌خواند (پدر اسلواکی و مادر انگلیسی داشت). ژبیرکا در براتیسلاوا به دنیا آمد. در اواخر دهه ۱۹۷۰، او دو گروه موسیقی پاپ چکسلواکی Modus و Limit را تأسیس کرد. او در پراگ زندگی و کار می‌کرد. او در سال ۱۹۸۲ جایزه سالانه زلاتی اسلاویک را برای بهترین خواننده مرد چکسلواکی دریافت کرد. پس از تقسیم چکسلواکی، او این موفقیت را در جوایز سالانه اسلواکی در کشور اسلواکی تکرار کرد و در سال‌های ۲۰۰۲، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ رتبه اول را در نمودارهای پایان سال سالانه کسب کرد.
تئودور واشینگتن بروارد جونیور (.Theodore Washington Brevard Jr) (زادهٔ ۲۶ اوت ۱۸۳۵، تاسکگی، آلاباما - درگذشتهٔ ۲۰ ژوئن ۱۸۸۲، تالاهاسی، فلوریدا) به عنوان افسر ارتش در خدمت به ارتش ایالات مؤتلفه شهرت داشت. در زمان خدمت به ارتش مؤتلفه به درجه سرتیپی رسید. بروارد توسط نیروهای ارتشبد جورج کاستر گرفتار و در جزیره جانسون اسیر گردید. او بعداً در سال ۱۸۸۲ درگذشت.
او پسر قاضی، تئودوروس دبلیو. بروارد، هم اسم با شهرستان بروارد، فلوریدا و کرولین ای. میس بروارد بود. او داماد ریچارد کی. کال، فرماندار منطقه فلوریدا نیز بود. مورخ و مربی، کرولین میس بروارد، دختر او است.
تئودور واشینگتن بروارد جونیور در تاسکگی، آلاباما، در ۲۶ اوت ۱۸۳۵ تولد شد، او در دانشگاه ویرجینیا در رشته حقوق تحصیل کرد. در سال ۱۸۵۸ در دادگاه فلوریدا قبول شد و از سال ۱۸۵۸ تا ۱۸۵۹، در مجلس نمایندگان فلوریدا و از سال ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۶ در سنای فلوریدا، به نمایندگی از منطقه۱۰هم خدمت کرد.The People of Lawmaking in Florida
او در ۱۴ آوریل ۱۸۵۹، با مری کال، دختر ریچارد کیت کال ازدواج کرد. عروسی در گروو برگزار شد، جاییکه محل سکونت خواهرزنش، الین کال لانگ بود.
او در ژوئن ۱۸۶۰، به عنوان آجودان و بازرس کل ایالت فلوریدا منصوب شده و در اوایل جنگ داخلی در سال ۱۸۶۱، از سمتش استعفا داد تا به خدمت فعال داخل شود، او احساس می‌کرد که «جوان‌تر از آن است که بتواند موقعیتی امن و آسان داشته باشد در حالی که دیگران در خطر بودند».
بروارد خدمت سربازی خود را به عنوان ستوان یکم به فرماندهی سروان جان پارکهیل در گروهانی از داوطلبان سواره فلوریدا به نام «داوطلبان لئون» آغاز کرد. در ژوئیه ۱۸۵۷، گروهی متشکل از سه افسر و ۷۶ سرباز در تالاهاسی جمع شدند و بلافاصله به فورت مایرز نقل مکان کردند و در آنجا به جستجوی سمینول‌ها پرداختند که در اورگلیدز پنهان شده بودند. در ۲۶ نوامبر، سروان پارکهیل گروهی از نیروهای خود را رهبری کرد تا محصولات سیمنول‌ها را در نزدیکی رویال پالم هامک بسوزانند. روز بعد او یک گشت شش نفره را رهبری کرد که در جستجوی ردپای هندی بودند. گشت او در کمین قرار گرفت و او و پنج سرباز کشته شدند. بروارد، ستوان یکم، فرماندهی را بعد از پارکهیل به دست گرفته و به سروانی ارتقا کرد. در ۲۸ ژانویه ۱۸۵۸، این گروهان از خدمت در تالاهاسی خارج شدند و بروارد به سرگرد ارتقا پیدا کرد و به عنوان آجودان ژنرال شبه‌نظامی فلوریدا خدمت نمود.Florida Department of Military Affairs, Special Archives Publication Number 68, Florida Militia Muster Rolls: Seminole Indian Wars, Vol. 2, https://archive.org/details/floridamilitiamu02morr
هنگامی که جان میلتون، فرماندار فلوریدا دومین پیاده‌نظام فلوریدا را که متشکل از ده گروهان بود به‌وجود آورد، سرگرد بروارد به عنوان ژنرال آجودان شبه‌نظامیان خدمت می‌کرد. او استعفا داد و مأموریت درجه سروانی را دریافت کرد و یک گروهان پیاده‌نظام به‌نام داوطلبان لئون، گروهان (د)، فلوریدای دوم در تالاهاسی ایجاد کرد. گروهان او با فلوریدا دوم، در نزدیکی کلیسای بریک، در غرب جکسونویل که اکنون محله‌ای به‌نام لاویلا است با هم ملاقات کردند. آنها در ۱۳ ژوئیه ۱۸۶۱ به خدمت مؤتلفه ملحق شدند و با انتخاب فرمانده خود، سرهنگ جورج تالیافرو وارد، به شهرستان لئون سازماندهی شدند. دو روز بعد، در روز دوشنبه، ۱۵ ژوئیه، هنگ با راه‌آهن به سمت ریچموند، ویرجینیا حرکت کرد. آنها بعد از ظهر روز یکشنبه، ۲۱ ژوئیه، همان روزی که نبرد اول ماناساس در صد مایلی شمال صورت گرفت، آنجا رسیدند. هنگ در یک اردوگاه آموزشی در همسایگی ریچموند بود که در آنجا نزدیک به دو ماه آموزش دیدند. در ۱۷ سپتامبر ۱۸۶۱، هنگ ریچموند را به مقصد یورک‌تاون ترک کرد. سروان بروارد با لئون ریفلز در محاصره یورک تاون و نبرد ویلیامزبورگ جنگید.Roberston, F. L. , 1903. Soldiers of Florida in the Seminole Indian-Civil and Spanish–American Wars. Live Oak, Florida: Democrat Print. Found at: https://archive.org/details/soldiersofflorid00flor
اندکی پس از ویلیامزبورگ، فلوریدا دوم، انتخابات افسری جدید برگزار کرد و سروان بروارد، فلوریدا دوم را ترک کرد و در تابستان ۱۸۶۲ به فلوریدا بازگشت. بروارد مدت کوتاهی در صدور گواهی‌نامه و جمع‌آوری یگان‌ها خدمت کرد تا اینکه به درجه سرگرد منصوب شد و یک گردان سواره نظام به نام تکاوران پارتیزان بروارد را تشکیل داد که متشکل از چهار گروهان بود. در جریان سال ۱۸۶۳، گردان بروارد در درگیری‌های اطراف جکسونویل جنگید. اندکی بعد گردان وی به پنج گروهان افزایش یافت و بروارد به سرهنگ دوم ارتقا یافت. در ۲۰ فوریه ۱۸۶۴، گردان با تیپ فینگان در نبرد اولوستی جنگید، جاییکه آنها پیشروی ائتلاف را از جکسونویل در تالاهاسی دفع کردند. اندکی بعد از نبرد، تیپ فینگان که گردان بروارد هم بخشی از آن بود، به ویرجینیا خواسته شدند. در ۱۷ مه، یگانی که با قطار به مقصد ریچموند در حرکت بود در ۲۵ مه به مقصد رسید. در ۲۸ مه، نیروهای فینگان و تیپ پری فلوریدا با هم متحد شدند و در نبرد کولد هاربور جنگیدند. در۸ ژوئن، تیپ سازماندهی مجدد شد و پیاده‌نظام فلوریدا یازدهم، ساخته شد و بروارد سرهنگ و فرمانده او منصوب شد. پس از نبرد، فلوریدای یازدهم، همرای تیپ فینگان به سمت پترزبورگ، جاییکه برای دفاع با هم همراه شده بودند، در حرکت شدند. سرهنگ بروارد و فلوریدای یازدهم در راه‌آهن ولدون جنگیدند، جاییکه بروارد از مرگ برادر کوچکترش، سروان میس بروارد، مطلع شد. در ۲۳ ژوئن، سرهنگ بروارد، فلوریدای یازدهم را به نبرد ریم استیشن، در ۲۱ اوت، به نبرد گلوب تاورن، در ۹ دسامبر ۱۸۶۴، به نبرد بلفیلد و در ۵ تا ۷ فوریه ۱۸۶۵، به نبرد هچر رن رهبری کرد. در ۲۲ مارس ۱۸۶۵، بروارد فرماندهی تیپ فلوریدا را به عهده گرفت و تا اسیرشدن خودش و زیردستانش در نبرد کریک سیلرس در ۶ آوریل ۱۸۶۵، آنرا فرماندهی کرد، فقط ۳ روز از تسلیم‌شدن ارتش ویرجینیای شمالی توسط ژنرال لی در آپوماتوکس باقی‌مانده بود.
با استعفا ارتشبد فینگان، بروارد به درجه سرتیپی رسید و در این درجه تا ۶ آوریل ۱۸۶۵ ادامه وظیفه داد، زمانی که هنگ‌های پنجم، هشتم و یازدهم فلوریدا را برای شکستن یک حرکت جناحی دشمن هدایت می‌کرد، توسط ارتشبد جورج کاستر و سواره نظامش گرفتار شدند. بروارد به واشینگتن و بعد به جزیره جانسن فرستاده شد که در آنجا اسیر و بعد در اوت ۱۸۶۵ رها شد. ارتش ائتلاف بی‌خبر ازینکه ارتشبد بروارد را گرفتار کرده بودند، به این فکر بودند که سرهنگ بروارد را گرفتار کرده‌اند. علی‌رغم عادت کاستر به برشمردن تمام جوایز میدان نبرد، هیچ مارشال ارتش فدرال بروارد را به عنوان یک ارتشبد به حساب نی‌آورد. احتمالاً بروارد هم خودش نمی‌دانست که یک ارتشبد است. به دلیل هرج و مرج عقب‌نشینی، مأموریت ۲۸ مارس او در این مقام به او نرسیده بود و شاید تا زمانی که جنگ تمام نشده بود، متوجه ارتشبد بودنش نشده بود.
بروارد در سال ۱۸۷۵، یک مسکن در خیابان مونروی شمالی ۶۲۲، نزدیکی گروو خرید. این خانه در سال ۱۸۳۳ برای فرانسیس اپس ساخته شده بود. بروارد در ۲۰ ژوئن ۱۸۸۲ در تالاهاسی، فلوریدا درگذشت.
کایزرشمارن (همچنین: "Kaiserschmarren" , ) شکل خورد شده شمارن استMeehan, Monica; von Baich, Maria: Tante Hertha's Viennese Kitchen; New Holland Publishers (UK) Ltd.; London, Cape Town, Sydney, Auckland; 2011; page 148 که تهیه آن شبیه به تهیه خمیر پنکیک است و یکی از شناخته شده‌ترین دسرها در خوراک اتریشی است. این نام از امپراتور فرانتس جوزف اول گرفته شده‌است.
این دسر برای اولین بار در سال ۱۸۵۴ برای ملکه اتریش الیزابت سرو شد. گفته می‌شود که دسر به‌طور تصادفی هنگام سرو خورد شد که بعداً به یک ویژگی خاص تبدیل شد. تنها پس از آن بود که دسر توسط امپراتور فرانتس ژوزف اول «بازطراحی» شد و کایزرشمارن نامیده شد.
به گفته یوزف کاچی، خدمتکار سابق دربار، امپراتور در مهمانی‌های شکار خود واقعاً از قیصرشمارن قدردانی می‌کرد و بسیار این دسر را دوست داشت.
خمیری که از آرد، شیر، تخم مرغ و کمی شکر و نمک درست می‌شود، در تابه‌ای روی حرارت متوسط با کره می‌پزیم تا زیر آن سفت شود. سپس با قاشق یا کفگیر خرد می‌شود و با احتیاط می‌چرخانیم تا تمام شود. آن را با پودر قند پاشیده و به‌طور سنتی با آلو سوخاری سرو می‌شود، امروزه اغلب با سس سیب نیز سرو می‌شود. تنوع بی‌شماری از کایزرشمارن وجود دارد، مانند کاراملی، با کشمش یا بادام. یک آماده‌سازی تا حدودی پیچیده‌تر شامل جدا کردن سفیده‌ها، هم زدن آنها به سفیده تخم مرغ و بلند کردن آنها زیر خمیر است. این باعث می‌شود کایزرشمارن شل‌تر شود.
بسته به مواد تشکیل دهنده و مخلفات، می‌توانید به انواع دیگر نیز تقسیم کنید:
Semmelschmarrn بسیار شبیه Kaiserschmarrn است. این از نان رول‌های تکه شده (نان) آغشته به شیر و تخم مرغ تهیه می‌شود.
یکی دیگر از تغییرات Topfenkaiserschmarrn است.
در طول سلطنت دوگانه اتریش و مجارستان، این غذا به مجارستان نیز گسترش یافت.
میرزا شمس‌الدین عراقی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم بعنوان نماینده اراک در مجلس شورای ملی حضور داشت.
شمس‌الدین عراقی فرزند آقا محسن عراقی و داماد میرزا علی‌نقی‌خان حکیم‌الممالک به دخترش فرخنده خانم بود و بعدا با شمس‌السلطنه اسفندیاری دختر جعفر یمین‌الممالک ازدواج کرد. میرزا شمس‌الدین در نجف نزد اساتیدی چون آخوند ملا کاظم خراسانی، سید محمدکاظم طباطبایی یزدی و اسدالله ممقانی تحصیل کرد و به درجه اجتهاد نائل شد. پس از بازگشت به ایران در مسجدی در نزدیکی منزلش به اقامه نماز جماعت می‌پرداخت. در چهل سالگی در بازدید از زمین‌های اطراف اراک، مورد حمله قرار گرفت و تیری به پایش اصابت کرد، و به همین دلیل در اثر بیماری قانقاریا و عدم وجود امکانات پزشکی، از دنیا رفت. او از شش ازدواج خود، صاحب ۱۹ فرزند بود که نام خانوادگی سجادی را انتخاب کردند.ره‌آورد (نشریه دوستداران فرهنگ فارسی)، شماره ۲۲–۲۳، ص۲۸۷.
توماس ایلوت براملت (Thomas Elliott Bramlette) (زادهٔ ۳ ژانویه ۱۸۱۷- درگذشتهٔ ۱۲ ژانویه ۱۸۷۵)، بیست و سومین فرماندار کنتاکی بود. در سال ۱۸۶۳ در این سمت انتخاب شد و این ایالت را از مراحل مؤخر جنگ داخلی تا آغاز بازسازی رهبری نمود. براملت در حین بروز جنگ، حرفه سیاسی نوید بخش خود را به‌تعویق انداخت و در ارتش اتحادیه نام‌نویسی کرد و پیاده‌نظام سوم کنتاکی را ایجاد و فرماندهی نمود. در سال ۱۸۶۲ توسط آبراهام لینکلن دادستان ناحیه‌ای کنتاکی تعیین شد.
یک‌سال بعد براملت نامزد دموکرات‌های اتحادیه برای پُست فرمانداری شد. دخالت ارتش اتحادیه در انتخابات پیروزی بزرگی به وی در مقابل رقیب‌اش چارلز. ای. ویکلیف بخشید. اما، در ظرف یک‌سال سیاست‌های فدرال چون استخدام سیاه‌پوستان کنتاکی در ارتش اتحادیه و تعلیق <bdi>قرار احضار زندانی</bdi> شهروندان کنتاکی سبب شد که براملت از حمایت دولت لینکلن دست برداشته و اعلام نماید که وی «با خونریزی ایالت را به ائتلاف تعمید» می‌دهد.
براملت پس از جنگ برای اکثریت اعضای پیشین کنفدراسیون در ایالت عفو عمومی صادر نمود. او با تصویب اصلاحیه‌های چهاردهم و پانزدهم و ایجاد دفتر آزادگان در کنتاکی مخالفت نمود. از جملهٔ دستاوردهای براملت که به جنگ و پیامدهای جنگ مربوط نمی‌شود، تقلیل بدهی ایالت و تأسیس کالج کشاورزی و مکانیکی کنتاکی (دانشگاه کنتاکی امروزی) است. براملت پس از پایان دورهٔ فرمانداریش، به وکالت حقوقی خود در لوئیزویل برگشت. براملت در ۱۲ ژانویه سال ۱۸۷۵ فوت نمود و در قبرستان تپه غار به خاک سپرده شد.
توماس ای. براملت در ۳ ژانویه سال ۱۸۱۷ در الیوتزکراس رودز واقع شهرستان کامبرلند (کلینتون فعلی) ایالت کنتاکی متولد شد.Allen, p. 106 وی پسر سرهنگ امبروس و سارا (الیوت) براملت بود.Harrison, p. 112 پدرش دو دره در سنای کنتاکی و چندین دوره در مجلس نمایندگان کنتاکی خدمت نمود.
براملت حقوق خواند، در سال ۱۸۳۷ در سن ۲۰ به کانون وکلا پذیرفته شد و در لوئیزویل کنتاکی به وکالت شروع کرد.NGA Bio در ماه سپتامبر همان سال براملت با سالی تراویس همسر اولی‌اش ازدواج نمود.Powell, p. 56 این زوج دو فرزند به‌نام‌های توماس و کورین داشتند.Webb, p. 93
حرفهٔ سیاسی براملت در سال ۱۸۴۱ زمانی آغاز گردید که نماینده شهرستان کلینتون در مجمع عمومی انتخاب شد. در سال ۱۸۴۸ براملت از طرف فرماندار جان جی. کریتندن دادستان ایالات مشترک‌المنافع تعیین شد. در سال ۱۸۵۰ به‌منظور ادامه وکالت حقوقی‌اش از این سمت استعفا کرد و در ۱۸۵۲ به کلمبیا در ایالت کنتاکی نقل مکان نمود. در سال ۱۸۵۳ نامزد حزب ویگ برای کرسی ناحیهٔ خود در مجلس نمایندگان بود اما توسط جیمز کریسمن دموکرات شکست خورد. در سال ۱۸۵۶ قاضی حوزه ششم قضائی کنتاکی انتخاب شد و مدت پنج سال با سربلندی و افتخار خدمت نمود.
براملت از قضاوت استعفا کرد و در ۷ اوت سال ۱۸۶۱ درجهٔ سرهنگی را در ارتش اتحادیه به‌دست‌آورد.Trowbridge, "Kentucky's Military Governors" براملت با نقض توافق‌نامه کنتاکی مبنی بر بی‌طرفی در جنگ داخلی، پیاده‌نظام سوم کنتاکی را ایجاد و فرماندهی نمود. در ۱۹ سپتامبر پیاده‌نظام سوم کنتاکی به‌خاطر ممانعت از برگزاری کنفرانس صلح که در ۲۱ سپتامبر برنامه‌ریزی شده بود و به‌منظور بازداشت سناتور جان. سی. برکینریج، به لکسینگتون سوق داده شد.Rawley, p. 39 تأخیر در رسیدن به محل، سبب شد که برکینریج قبل از دستگیری فرار نماید و مدت اندکی پس از آن به ارتش کنفدراسیون نام‌نویسی کرد.
براملت در ۱۳ ژوئیه سال ۱۸۶۲ در دچرد ایالت تنسی از خدمت در ارتش استعفا داد. برای پذیرش پیشنهاد رئیس‌جمهور آبراهام لینکلن مبنی بر تعیین وی به‌عنوان دادستان ناحیه‌ای ایالات متحده برای ایالت کنتاکی، به لوئیزویل برگشت."Encyclopedia of Kentucky" در جریان تصدی‌اش در این سمت قوانین دوران جنگ کنتاکی را علیه اعضای کنفدراسیون و طرفداران کنفدراسیون قاطعانه تنفیذ کرد.
در سال ۱۸۶۳ دموکرات‌های اتحادیه، جاشوآ فرای بل را نامزد خود برای فرمانداری ایالت کنتاکی انتخاب نمودند، اما بل نسبت به آینده ایالت کنتاکی با اتحادیه خوشبین نبود و از نامزدی انصراف داد. کمیتهٔ مرکزی حزب، براملت را به‌جای بل انتخاب کرد و براملت درجهٔ سرتیپی در ارتش اتحادیه را به‌خاطر پیروزی در رقابت، رد کرد. در جریان انتخابات نیروهای اتحادیه، طرفداران رقیب براملت، فرماندار سابق چارلز. ای. ویکلیف، را ترسانده و به زندان انداختند. در نتیجه براملت با تفاوت تقریباً ۴ بر ۱ پیروز انتخابات شد."Kentucky's Governors: 18511879" در جریان تصدی این سمت، براملت کرسی پیشنهادی در مجلس نمایندگان ایالات متحده و به همین‌گونه نامزدی کاندیدای دموکرات برای پُست معاونیت رئیس‌جمهور را در سال ۱۸۶۴ رد کرد.
براملت در ماه دسامبر سال ۱۸۶۳ در سخنرانی خود در مجمع عمومی اظهار کرد که ایالت سهمیه سربازان خود در ارتش اتحادیه را تکمیل نموده‌است.Webb, p. 94 در ۴ ژانویه سال بعد اعلام نمود که طرفداران شورشی مسئول تمامی حملات جنگجویان چریکی یا پارتیزانی در ایالت خواهند بود و بر هر کسی‌که چریک‌ها را کمک نماید جریمه‌های سنگین و زندان تعیین شده‌است.
هرچند براملت به‌عنوان حامی وفادار جنبش اتحادیه فرمانداری را به‌عهده گرفت اما در ظرف یک‌سال اعلامیه‌ای را صادر کرد که وی «با خونریزی ایالت را به کنفدراسیون تعمید» خواهد داد. عقب‌نشینی براملت دلایل زیادی داشت. وی با تصمیم سرلشکر استیون باربریج مبنی بر نام‌نویسی سیاه‌پوستان کنتاکی به‌خاطر خدمت نظامی در نیروهای رنگهٔ ایالات متحده مخالفت ورزید و خواهان این شد که این اقدام صرف در صورتی انجام شود که کنتاکی نتواند سهمیه خود را برآورده نماید.
لینکلن به‌هدف نام‌نویسی سیاه‌پوستان کنتاکی در ارتش اتحادیه، در سال ۱۸۶۳ سرشماری ویژه‌ای را منظور کرد که نشان داد به تعداد ۱٬۶۵۰ مردان آزاد و ۴۰٬۰۰۰ مردان برده در سن نظامی قرار دارند. با ارایهٔ این رقم، در مارس ۱۸۶۴ براملت با بی‌میلی و اکراه به نام‌نویسی سیاه‌پوستان برای سربازی موافقت کرد، زیرا نام‌نویسی سفیدپوستان سهمیه را تکمیل کرده نتوانست. براملت این قید را گذاشت که رضایت مالکین برده‌ها باید گرفته شود و ۳۰۰ دلار برای مالکین داده شود. تا ماه آوریل علی‌رغم قید رضایت مالک و انگیزهٔ امید رهایی، مردان برده از ثبت نام برای سربازی فرار می‌کردند. این اقدام سبب موجی از خشونت‌ها در قبال کسانی شد که به‌دنبال نام‌نویسی برای سربازی بودند. با توجه به این حمله‌های پی در پی، طبق فرمان سرلشکر لورنزو توماس آجودان یا معاون ارتش اتحادیه، در ژوئن سال ۱۸۶۴ رضایت مالک دیگر نیاز بود.
وضعیت زمانی به وخامت گرائید که در ۵ ژٰوئیه سال ۱۸۶۴ رئیس‌جمهور آبراهام لینکلن حکم احضار زندانی را برای شهروندان ایالات مشترک‌المنافع به تعلیق درآورد.Harrison, p. 113 باربریج پیوسته شهروندان کنتاکی را به مداخله در انتخابات سال ۱۸۶۴ و اخراج نائب فرماندار، ریجارد تیلور جاکوب، تهدید می‌کرد. در حین انعقاد مجدد مجمع عمومی در ژانویه سال ۱۸۶۵، براملت به مخالفت خود با فنون جنگی اتحادیه ادامه داد. با این‌حال، وی بر تصویب اصلاحیهٔ سیزدهم اصرار داشت و مدعی بود که نهاد برده‌داری «به‌طور برگشت‌ناپذیری محکوم به فناء است».Webb, p. 95
علی‌رغم اختلافات‌اش با دولت لینکلن، براملت به‌مجرد دریافت خبر ترور لینکلن یک روز روزه و دعا اعلام کرد. مجمع عمومی از اندرو جانسون رئیس‌جمهور جدید درخواست نمود تا به حکومت نظامی در ایالت پایان دهد. اما تنش حکومت‌های ایالتی و فدرال پابرجای ماند. براملت اعلان کرد که هر «شهروند مرد سفیدپوست» بیست و یک ساله که حداقل به مدت دو سال در ایالات مشترک‌المنافع اقامت نموده باشد، واجد شرایط رأی‌دهی است. تحت تأثیر اقدامات فرماندار دموکرات، کنتاکی کنترل هر دو مجلس مجمع عمومی و پنج کرسی از نُه کرسی خود در کنگره را به دموکرات‌ها واگذار کرد. رئیس‌جمهور جانسون با دریافت این پیام، به حکومت نظامی پایان داد و حکم احضار زندانی را اعاده نمود.
در حین انعقاد مجمع عمومی در دسامبر سال ۱۸۶۵، براملت با صدور فرمان عفو برای اکثریت اعضای سابق کنفدراسیون، در تلاش احیای توازن در ایالت بود. براملت و اکثریت مطلق مجمع عمومی با تصویب اصلاحیه‌های چهاردهم و پانزدهم مخالف کردند و براملت بر ایجاد دفتر آزادگان در ایالات مشترک‌المنافع اعتراض نمود.
براملت بر دستاوردهایش که مرتبط با جنگ نبود از جمله تقلیل بدهی ایالت و تأسیس کالج کشاورزی و مکانیکی (که بعداً به‌نام دانشگاه کنتاکی تغییر نام یافت)، بسیار افتخار می‌کرد. از ساخت و ساز شاهراه‌های حلقوی که توسط اوراق قرضهٔ دولتی تأمین مالی می‌شد و توسعه منابع طبیعی حمایت نمود و به‌منظور به‌دست آوردن نیروی کار کافی برای کارهای نوسازی، مهاجرت را تشویق نمود.
براملت پس از دورهٔ فرمانداریش، کمپین ناموفقی را براه انداخت تا در سنای ایالات متحده سناتور شود. دو سال پس از فوت خانم اولی‌اش، در سال ۱۸۷۴ با مری ای. گراهام آدامز ازدواج کرد. به وکالت خود در لوئیزویل برگشت و پشتیبان تعداد زیادی از سازمان‌های خیریه شد.
براملت پس از یک بیماری کوتاه در ۱۲ ژوئیه سال ۱۸۷۵ درگذشت.Webb, p. 96 در قبرستان تپه غار در لوئیزویل دفن شده‌است.
علی‌اصغر اصفهانی ملقب به ‌ سلطان العلمای بروجردی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم و دوره چهارم بعنوان نماینده بروجرد در مجلس شورای ملی حضور داشت.
آقاحسن شریعتمدار از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم بعنوان نماینده بروجرد در مجلس شورای ملی حضور داشت.
سارا دواچی (؛ زادهٔ ۱۹۷۸) موسیقی‌دان، آهنگساز و نوازنده کانادایی سبک الکتروآکوستیک است.
سارا دواچی در سال ۱۹۷۸ در کلگری کانادا به دنیا آمد. پدر و مادرش اهل ایران بودند که در سال ۱۹۷۲ ابتدا به بریتانیا و در نهایت به کانادا مهاجرت کرده بودند.‏
او فارغ‌التحصیل دانشگاه کلگری در رشته فلسفه است و دارای مدرک کارشناسی‌ارشد در رشته موسیقی الکترونیک و ضبط رسانه از کالج میلز در اوکلند کالیفرنیا است. او از سال ۲۰۱۷ برای تحصیل در مقطع دکترا در دانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس اقامت دارد.
حبیب‌الله خان کمالوند (١٢۴۵ه.خ-؟) ملقب به یمن الملک از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم بعنوان نماینده خرم‌آباد در مجلس شورای ملی حضور داشت.
لنتیگو ( ) (جمع، ) یک نقطه رنگدانۀ کوچک با لبه کاملاً مشخص بر روی پوست است که با پوست معمولی احاطه شده است. این بیماری یک هیپرپلازی ملانوسیت خوش‌خیم است که به صورت خطی پیشرفت می‌کند. این بدان معنی است که هیپرپلازی ملانوسیت‌ها به لایۀ سلولی بالای غشای پایه اپیدرم محدود می‌شود. این برعکس "لانۀ" ملانوسیت‌های چند لایه‌ای است که در خالها ( خالهای ملانوسیتی) یافت می‌شوند. به دلیل همین مشخصه، برای توصیف سایر ضایعات پوستی هم که به طور مشابه به صورت خطی در لایۀ سلول بازال تکثیر می‌شوند از صفت "lentiginous" استفاده می‌ِشود. "Random House Webster's Unabridged Dictionary." Random House, Inc. 2001. p. 1101. . "Robbins and Cotran Pathologic Basis of Disease" Elsevier. 2005. p. 1232. .
بیماری‌هایی که نوعی لنتیگو محسوب می‌شوند عبارتند از: ↑ ""Rosacea". Dermnetnz.org."
لنتیگوها به خاطر میزان تکثیر ملانوسیت‌ها از کک و مک(افلیس)متمایز می‌شوند. کک و مک دارای تعداد نسبتاً نرمالی از ملانوسیت است اما "مقدار" ملانین آن بیشتر شده است. در لنتیگو "تعداد" ملانوسیت‌ها بیشتر است. با قرار گرفتن در معرض نور خورشید تعداد کک و مک ها و تیرگی آنها افزایش می‌یابد، در حالی که لنتیگوها در معرض نور خورشید هم که قرار بگیرند رنگ ثابتی دارند."Robbins and Cotran Pathologic Basis of Disease" Elsevier. 2005. p. 1232. .
لنتیگوها خوش‌خیم هستند، با این حال ممکن است فرد بخواهد برخی از آنها را بخاطر زیبایی بردارد یا درمان کند. در این صورت می توان آنها را با جراحی برداشت، یا با استفاده از مواد بی رنگ‌کننده موضعی روشن کرد. به نظر می‌رسد برخی از مواد رایج کاهش‌دهندۀ رنگ، مانند آزلائیک اسید و کوژیک اسید ناکارآمد باشند، اما سایر مواد شاید مناسب باشند (۴٪ هیدروکینون، ۵٪ سیستیمین موضعی، ۱۰٪ اسید اسکوربیک موضعی ).
هارمونی چهاربخشی ()، اصطلاحی است در موسیقی که قسمت‌های مختلف یک قطعۀ هارمونیک، برای چهار صدای انسانی یا چهار ساز و یا یک ساز تنها مانند کیبورد ساخته می‌شود. در این ساختار، هر کدام از پارت‌های موسیقی می‌تواند در هر آکورد، نُتِ متفاوتی نسبت به بخش‌های دیگر داشته باشد.
چهار صدای اصلی در «هارمونی چهاربخشی» معمولاً برای سوپرانو (یا صدای کودکان)، آلتو (یا کنترآلتو)، تِنور (یا کنترتنور) و باس نوشته می‌شود. از آنجایی که وسعتِ صدای انسانی گسترهٔ صوتی محدودی دارد، خوانندگان قادر نیستند همهٔ زیروبمی‌هایی را که از چارچوب صدای آنها خارج است، اجرا کنند.
تلاش‌هایی که لازم است برای تصنیف «هارمونی چهاربخشی» انجام شود، بسیار متفاوت است. قطعاتی که در چنین سبکی نوشته شده‌اند، معمولاً توسط ساز کیبورد، یک گروهِ کوارتت سازی یا آوازی یا حتی یک گروه کر بزرگ انجام می‌گیرد که هر بخش آن توسط چندین خواننده اجرا می‌شود.
در موسیقی دورهٔ باروک مجموعه‌ای از قوانین برای صدای پیشرو در «هارمونی چهاربخشی» تدوین شد. در این قوانین پایه آکورد به بخش باس اختصاص داده شد، اگرچه گاهی اوقات می‌توان پنجم یا سوم آکورد را در این بخش گنجاند. در این قوانین اگر آکورد سه‌صدایی باشد، پایهٔ آکورد معمولاً توسط یکی از صداهای دیگر تکرار می‌شود. همچنین هنگامی که دو صدا در فواصل درست (چهارم درست، پنجم درست و اکتاو) هارمونیزه می‌شوند، تقریباً همیشه از تکرار به همان فاصله بینِ دو صدا (حرکت موازی نیز نامیده می‌شود)، اجتناب می‌شود.
قانون دیگر در ارتباط با کادانس کامل است. در چنین کادانس‌هایی نت هفتمِ گام (محسوس) باید مرحله به مرحله به سوی نت پایه حرکت کند، بدین معنا که صدای پیشرو باید از نت محسوس به نت پایه حل شود، و اگر آکورد هفت نمایان باشد، نت چهارمِ گام (زیرنمایان) می‌بایست به نت سوم (میانی) حل شود.
یکی دیگر از قواعد برای تصنیف «هارمونی چهاربخشی»، گسترهٔ صوتی وکال است. از آنجایی که این نوع از موسیقی معمولاً برای گروه‌های کر چهاربخشی نوشته می‌شود، هر صدایی باید بتواند مناسب با گروه کر خوانده شود، بنابراین لازم است در محدودۀ یک صدای مشخص باقی بماند. علاوه بر این، خواندن هر صدا باید آسان باشد، بدین معنی که باید از پرش با فاصلهٔ زیاد در یک صدا اجتناب کرد و در عوض از حرکت متصل استفاده کرد. همچنین گذشتنِ بخش‌های صدا از یکدیگر ممنوع است، برای مثال صدایی که بخش آلتو را می‌خواند نباید بالاتر از صدای سوپرانو قرار بگیرد (یا بالعکس) و به همین ترتیب برای بخش‌های دیگر نیز این قوانین رعایت می‌شود. صداها نیز می‌بایست به صورت معقول نزدیک به یکدیگر باقی بمانند و فاصلهٔ بخش‌های صدا نسبت به هم (به جز بخش باس)، از یک اکتاو تجاوز نکند.
به‌طور کلی این قوانین در دوران قواعد مشترک رعایت می‌شد و امروزه معمولاً در کلاسهای تئوریک موسیقی تدریس می‌شود، اما در حال حاضر و در اکثر قطعات موسیقی، این قواعد به‌طور کامل نادیده گرفته نمی‌شوند ولی از شیوه‌ای پیروی می‌کنند که کمتر سخت‌گیرانه است.
دقیقاً درست می‌گی () یک فیلم کوتاه کمدی صامت به کارگردانی ادگار کندی است که در سال ۱۹۲۸ منتشر شد.
الیس سیمس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
سیمس در اولدهام، منچستر، به دنیا آمد. او پس از بازی برای بلکبرن و منچستر سیتی در جوانی، در سن ۱۶ سالگی با اورتون قرارداد امضا کرد و در سال ۲۰۱۹ وارد فوتبال حرفه‌ای شد.
در ژانویه ۲۰۲۱، سیمس به صورت قرضی به بلکپول نقل مکان کرد و اولین بازی خود را در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۱ در جام حذفی به عنوان بازیکن تعویضی مقابل برایتون در باخت ۲ بر ۱ انجام داد.در دومین بازی خود و اولین بازی خود در لیگ، هفته بعد، دوباره به عنوان بازیکن تعویضی، اولین گل‌های حرفه‌ای خود را با به ثمر رساندن دو گل در پیروزی ۵-۰ مقابل ویگان به ثمر رساند.
در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۲، سیمز به صورت قرضی برای باقی مانده فصل ۲۰۲۱–۲۰۲۲ به تیم حاضر در لیگ برتر اسکاتلند، هارت آف میدلوتیان پیوست.او اولین بازی خود در لیگ را در همان روز اول در باخت ۲-۱ در خانه مقابل سلتیک انجام داد و در نیمه اول از روی نیمکت آمد و جایگزین جاش گینلی شد.او اولین گل خود را برای هارتز سه روز بعد در برد خانگی ۲-۰ مقابل مادرول به ثمر رساند.
سیمس واجد شرایط بازی ملی برای تیم‌های ملی انگلیس، لهستان و جامائیکا است. https://www.randrlife.co.uk/everton-forward-to-play-with-the-polish-national-team-we-talked-to-his-father/ در ۶ نوامبر ۲۰۲۰، او برای یک اردوی تمرینی به تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال انگلستان فراخوانده شد. هفته بعد، او اولین بازی خود را برای زیر ۲۰ سال انگلیس انجام داد و کل نیمه دوم بازی دوستانه مقابل استون ویلا را بازی کرد.
مردان نبرد () سومین فیلم ناطق لورل و هاردی است که در سال ۱۹۲۹ منتشر شد.
اونها ترکوندن () یک فیلم کمدی آمریکایی به کارگردانی جیمز پروت و هنرنمایی لورل و هاردی است که در سال ۱۹۲۹ منتشر شد.
ایرانیان گرجستان یک گروه قومی در گرجستان با ملیت ایرانی که در گذر زمان به گرجستان مهاجرت کرده‌اند یا در گرجستان از والدینی ایرانی زاده شده‌اند. ایرانیان گرجستان اکثراً شیعه می‌باشند ["نیازمند منبع"] و در شهر تفلیس پایتخت گرجستان زندگی می‌کنند.