moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
وی یکی از پیشگامان کشف mTOR و پژوهش‌های مرتبط با پیام رسانی سلولی TOR و چگونگی کنترل رشد سلول است.Short Biography , De Duve Institute Retrieved October 22, 2013 او در سال ۱۹۹۱، مولکولی را کشف کرد که رشد سلولی، اندازه سلول و تقسیم سلولی را در سلول‌های مخمر تنظیم می‌کند. این مولکول در واقع یک پروتئین کیناز است که توسط فاکتورهای رشد سلولی، مواد غذایی و انسولین فعال می‌شود و نقش محوری در کنترل رشد سلولی و متابولیسم است. این پروتئین همچنین نقشی کلیدی در فرایند پیری و ایجاد بیماری‌هایی مانند سرطان، چاقی، دیابت و بیماری‌های قلبی عروقی دارد. درک مسیرهای سیگنال دهی این مولکول پروتئینی منجر به ایجاد استراتژی‌های درمانی جدید شده‌است.Introduction Michael N. Hall bioss.uni-freiburg.de Retrieved October 22, 2013Unveiling the Secret of Cell Growth Karger.com Retrieved September 16, 2015 هال در سال ۲۰۱۷ برندهٔ جایزه آلبرت لسکر پژوهش‌های علوم پایه پزشکی را دریافت کرد.
وی عضو انجمن پیشبرد علوم آمریکا و آکادمی ملی علومNational Academy of Sciences Members and Foreign Associates Elected. nasonline.org Retrieved June 24, 2014 است و برندهٔ جوایزی همچون جایزه گاردینر،Michael N. Hall: Recipient of the Canada Gairdner International Award, 2015; Gairdner Foundation (gairdner.org); Retrieved March 31, 2015 جایزه بریکترو در علوم زیستی"First Breakthrough Prize in Life Sciences awarded to Swiss scientist." In: University of Basel, December 13, 2013 و جایزه خوبری فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد شده‌است. دانشگاه عبری اورشلیم در سال ۲۰۲۱ به او مدرک دکترای افتخاری دارد.
دیوید ام. ساباتینی (؛ زادهٔ ) یک متخصص بیوشیمی و زیست‌شناسی سلولی اهل ایالات متحده آمریکا و استاد پیشین رشتهٔ زیست‌شناسی در مؤسسه فناوری ماساچوست است. وی از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۱ پژوهشگر ارشد مؤسسه پزشکی هاورد هیوز و از سال ۲۰۱۶ عضو آکادمی ملی علوم ایالات متحده آمریکا است. او به خاطر مشارکت‌های مهمش در زمینه‌های سیگنال‌دهی سلولی و متابولیسم سرطان، به ویژه کشف مشترک مولکول پروتئینی mTOR شناخته شده‌است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه خوبری، جایزه آکادمی ملی علوم در زیست‌شناسی مولکولی، و جایزه لوئیزا گراس هوروویتس شده‌است.
مردم کواپا ( یا آرکانزاس و اوگاهپا) قبیله‌ای از سرخ‌پوستان ایالات متحده آمریکا هستند. آن‌ها در جایی که اکنون به عنوان غرب میانی یا درهٔ اوهایو شناخته می‌شود با هم متحد شدند. قبیلهٔ کواپا در اصل از منطقهٔ درهٔ اوهایو به سمت غربی رود می‌سی‌سی‌پی مهاجرت کردند و در ایالت امروزی آرکانزاس مستقر شدند. نامی که خودشان برگزیدند اشاره به مهاجرت و سفر به پایین رود دارد.
مردم کواپا از لحاظ فدرالی به نام ملت کواپا شناخته می‌شوند."Welcome to the Quapaw Nation." دولت آمریکا آن‌ها را در سال ۱۸۳۴ به منطقهٔ بومی‌ها فرستاد و مقر قبیله‌ای‌شان در شهرستان اتاوا، در شمال‌شرقی اکلاهما بوده‌است. در سال ۲۰۱۱ شمار اعضای قبیله ۳٬۲۴۰ تن بود.
کنفدراسیون ایلینوی، که همچنین با نام‌های ایلینیوک و ایلینی نیز شناخته می‌شود، شامل ۱۲ یا ۱۳ قبیله بود که در درهٔ رود می‌سی‌سی‌پی زندگی می‌کردند. سرانجام، قبایل عضو منطقه‌ای که از دریاچهٔ میشیگان تا آیووا، ایلینوی، میزوری و آرکانزاس امتداد داشت را اشغال کرده بودند. نام کنفدراسیون از املاگذاری کاشفان فرانسوی از به «"Illinois"» آمده که بیشتر شبیه صداهای زبان خودشان کردند. تخمین زده می‌شود که تا پیش از برقراری ارتباط با اروپایی‌ها، قبایل ده‌ها هزار عضو داشتند و پس از آن رشد آن‌ها کمتر شد و جمعیت به‌طور قابل توجهی کاهش پیدا کرد.
قبیلهٔ ایلینوی، مانند بسیاری دیگر از گروه‌های بومی آمریکایی، خود را با کشاورزی، شکار کردن و ماهی‌گیری نگه می‌داشتند. آن‌ها که به‌طور جزئی عشایری بودند، با توجه به فصل و منابع در دسترس، معمولاً در خانه‌های کشیده و کپر زندگی می‌کردند. در حالی که مردان معمولاً یا شکار می‌کردند یا در جنگ شرکت می‌کردند، زنان مشغول کشت و فرآوری محصولات بودند، از شکار ابزار و لباس درست می‌کردند و غذا را به روش‌های مختلف برای سفر نگهداری می‌کردند. مردم ایلینوی با گذشت زمان به دلیل بیماری‌های واگیر و جنگ که بیشتر با آمدن استعمارگران فرانسوی فراگیر شدند، کاهش پیدا کردند.
داکوتا ("Dakhótiyapi, Dakȟótiyapi")، یک زبان سیویی است که توسط مردم داکوتا از قبایل سو بدان سخن گفته می‌شود. داکوتا ارتباط نزدیکی با زبان لاکوتا دارد و با آن قابل درک است. این زبان به شدت در خطر انقراض است و تنها حدود ۲۹۰ سخنران مسلط از یک جمعیت قومی تقریباً ۲۰٬۰۰۰ نفری باقی مانده‌اند.
داکوتا دارای پنج مصوت شفاهی، و سه مصوت بینی، است.
گوشتهٔ سیاره‌ای () در داخل یک جسم سیاره‌ای قسمتی است که در زیر توسط یک هسته بیرونی و از بالا توسط یک پوسته محدود شده‌است. گوشته‌ها از سنگ یا یخ ساخته شده‌اند و به‌طور کلی بزرگ‌ترین و پرجرم‌ترین لایه جسم سیاره‌ای هستند. گوشته‌ها مشخصه اجرام سیاره‌ای هستند که از نظر چگالی متمایز شده‌اند. تمام سیاره‌های زمین‌مانند (از جمله زمین)، تعدادی از سیارک‌ها و برخی از قمرهای سیاره‌ای دارای "گوشته" هستند.
گوشته زمین لایه‌ای از سنگ سیلیکات بین پوسته و هستهٔ بیرونی است. جرم آن ۴٫۰۱ × ۱۰۲۴ کیلوگرم، ۶۷ درصد جرم زمین است. ضخامت آن ۲۹۰۰ کیلومتر (۱۸۰۰ مایل) است که حدود ۸۴ درصد از حجم زمین را تشکیل می‌دهد. عمدتاً جامد است، اما در زمان زمین‌شناسی مانند یک سیال چسبناک رفتار می‌کند. ذوب بخشی از گوشته در پشته‌های میانی اقیانوسی باعث تولید پوسته اقیانوسی می‌شود و ذوب بخشی از گوشته در مناطق فرورانش پوسته قاره‌ای را ایجاد می‌کند.
عطارد یک گوشتهٔ سیلیکاتی به ضخامت تقریباً ۴۹۰ کیلومتر (۳۰۰ مایل) دارد که تنها ۲۸ درصد جرم آن را تشکیل می‌دهد. گوشته سیلیکات زهره تقریباً ۲۸۰۰ کیلومتر (۱۷۰۰ مایل) ضخامت دارد که حدود ۷۰ درصد جرم آن را تشکیل می‌دهد.گوشته سیلیکات مریخ تقریباً ۱۶۰۰ کیلومتر (۹۹۰ مایل) ضخامت دارد که ۷۴ تا ۸۸ درصد جرم آن را تشکیل می‌دهد و ممکن است توسط شهاب‌سنگ‌های مریخی نشان داده شود.
تا ده بشمار عنوان یک فیلم سینمایی در ژانر درام به کارگردانی فرید ولی‌زاده است.
فیلمنامه این فیلم درارتباط با چند ساعت از زندگی یک زوج با اختلاف سنی زیاد با بازی منوچهر زنده‌دل وغزال نظر است است که چالشی ماراتن وار را پشت سر می‌گذارند. فیلم تا ده بشمار با نام انگلسییCount TO 10 تا به امروز در چندین فستیوال بین‌المللی شرکت کرده و تا به امروز در جشنواره بین‌المللی با نامزدی در چند رشته به نمایش درآمده است. این فیلم ابتدای پاییزسال۱۴۰۰ درسینماهای ایران به نمایش درآمد.
قصه این فیلم روایتگر چالش زن و شوهری با اختلاف سنی زیاد است که تصمیم می گیرنددر مسابقه ای ماراتن وار و تا شمارش ۱۰ تاجایی پیاده‌رویی کنند که یکی از آنها بیهوش شود و دیگری تصمیم و شرط عجیب را به بازنده تحمیل نمایدکه هر چه باشد می‌بایست انجام دهد.
"مشیت‌گرایی (")، یا عنایت الهی عبارت است از علم خداوند به آنچه باید هستی پذیرد. به طوری که موجود؛ به موجب عنایت خداوند باید، به بهترین و کامل‌ترین نظام موجود باشد.
جابجا شدن و انتقال از مکانی به مکانی دیگر، مشیت (مَشْی‏) است که با اراده انجام می‌شود. و در راه رفتن معنوی نیز بکار رود که با اراده و قصد و عنایت و نگهداری خداوند است.
عنایت‏ (Providence) خداوند، صرفاً به معنی علم او به هر آنچه باید باشد، به بهترین وجه ممکن، نیست بلکه به معنی نگه‌داری او، این جهان را و ارشاد او، نظام جهان را، به اراده خود است. به این جهت گفته‌اند: خداوند عقل است و اراده است و محبت است.
قضا عبارت است از حضور تمام موجودات در عالم عقلی، به نحو کلی و اجمالی و بر سبیل ابداع، در حالی که قدر عبارت است از وجود عینی و خارجی موجودات به نحو تفصیلی، و عنایت عبارت است از علم خداوند به موجودات به بهترین نظام و علم او به آلاتی که باید برای هر موجودی وجود داشته باشد، به نحوی که تمام کمالات ممکنه برای موجودات مترتب بر آن عنایت است.
آدام گئورگی‌یِو (؛ زادهٔ ) شاعر و نویسنده نثر اهل کشور جمهوری چک است. او بیشتر به عنوان نویسندهٔ ادبیات همجنسگرایانه شناخته می‌شود. او در سال ۲۰۱۰ توسط تلویزیون چک به عنوان پرفروش‌ترین نویسنده همجنس‌گرا در کشور گزارش شد.
ییرژی هاوسمان (; – ) نویسنده اهل چک در سبک‌های علمی تخیلی و طنز بود. او متولد شهر پراگ بود.
یوسف کناپ (; – ) نویسنده، شاعر و منتقد ادبی اهل کشور چکسلواکی بود.
فلور (به انگلیسی: Flora) اصطلاحی است در علم میکروبیولوژی که به باکتری‌های جمعی و سایر میکروارگانیسم‌های موجود در یک میزبان از لحاظ تاریخی گفته می‌شود. همچنین به همراه آن از عنوان میکروفلور نیز استفاده می‌شود اما نام درست آن به جای میکروفلور عبارت میکروبیوتا می‌باشد. عبارت فلور مربوط به گیاهان می‌باشد.
میرُسلاو ماتسِک (؛ زادهٔ ) سیاستمدار، نویسنده و معاون نخست‌وزیر سابق چکسلواکی است. وی در ماه می ۲۰۰۶ باعث به وجود آمدن جنجال‌های خبری شد. او در کنفرانس دندانپزشکان، وزیر بهداشت را متهم کرد به همسرش توهین کرده‌است.
پُل لپین (; – ) یک نویسندهٔ بوهمیایی زبان آلمانی بود که در پراگ متولد شده بود و زندگی می‌کرد. اگرچه او به زبان آلمانی می‌نوشت، اما با ادبیات چک در تماس نزدیک بود. وی کتابهای چک زبان را ترجمه کرد و مقالاتی در مورد ادبیات چک نوشت. او همچنین سردبیر دو نشریه ادبی به نام‌های «Frühling» و «Wir» بود.
هانس گونتِر آدلِر (; – ) شاعر زبان آلمانی، رمان‌نویس، محقق و بازمانده هولوکاست بود.
وی برندهٔ جایزهٔ نشان اتریش برای علم و هنر شده‌بود.
یان کرژِسادلو (; – ) روان‌شناسی بالینی، نویسنده و شاعر اهل کشور جمهوری چک بود. کرژِسادلو ضد کمونیست، به دنبال حمله به چکسلواکی در سال ۱۹۶۸ توسط ارتش‌های شوروی به رهبری پیمان ورشو، به همراه همسر و چهار فرزندش به انگلیس مهاجرت کرد. او به عنوان روان‌شناس بالینی تا زمان بازنشستگی اولیه خود در سال ۱۹۸۲، هنگامی که به نوشتن تمام وقت روی آورد، کار کرد.
مارتینا بیچکوفسکا (؛ زادهٔ ۲۶ نوامبر ۱۹۹۵) بازیگر اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "در اعماق جنگل" و "محکوم" اشاره نمود.
آلیسون لاودر () بازیگر و تهیه‌کننده فیلم اهل کانادا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "ماجراهای مرداک"، "ایالت کوهستان آبی"، "منحنی"، "کت‌شلواری‌ها"، "انسان بودن"، "نجات امید" و "" اشاره کرد.
جیمز وینسنت تیت (زادهٔ ۸ دسامبر ۱۹۴۳ – درگذشتهٔ ۸ ژوئیه ۲۰۱۵) شاعر آمریکایی بود. آثار او جایزه پولیتزر و جایزه ملی کتاب را برای او به ارمغان آورد. او استاد زبان انگلیسی در دانشگاه ماساچوست آمهرستJames Tate elected to American Academy of Arts and Letters , a April 29, 2004 article from University of Massachusetts Amherst و عضو آکادمی هنر و ادبیات آمریکا بود.
تیت در کانزاس سیتی، میزوری به دنیا آمد و آنجا با مادر و پدربزرگ و مادربزرگش در خانهٔ پدربزرگ و مادربزرگش زندگی می‌کرد. پدرش که در جنگ جهانی دوم خلبان بود، در ۱۱ آوریل ۱۹۴۴، قبل از دیدن سیک سالگی فرزندش در جنگ جان باخت. تیت و مادرش هفت سال بعد که مادرش ازدواج کرد، از خانه نقل مکان کردند. او که احتمالاً در این زمان شاعر شده بود، گفت که در دبیرستان به یک باند تعلق خاطر داشت و علاقهٔ چندانی به ادبیات نداشت. او تصمیم داشت مانند عمویش خدمتکار پمپ بنزین باشد، اما وقتی در کمال تعجب متوجه شد که دوستانش به دانشگاه می‌روند، در سال ۱۹۶۱ به کالج ایالتی کانزاس پیتسبورگ (دانشگاه ایالتی پیتسبورگ فعلی) درخواست پذیرش داد. تیت اولین شعر خود را چند ماه پس از ورود به دانشگاه بدون هیچ انگیزهٔ بیرونی نوشت. او می‌گوید بعینه دید که چطور شعر «به مکانی خصوصی تبدیل شد که به شدت جذب آن شدم، جایی که می‌توانم اجازه دهم رویاهایم - و دردهایم - کاملاً پنهان شوند. از همان لحظه ای که شروع به نوشتن کردم می‌دانستم که هرگز نمی‌خواهم دربارهٔ زندگیم بنویسم.» در کالج، والاس استیونز و ویلیام کارلوس ویلیامز را خواند و «در بهشت» بود. او مدرک لیسانس خود را در سال ۱۹۶۵ دریافت کرد و از کارگاه نویسندگی مشهور دانشگاه آیووا فارغ‌التحصیل شد. در این دوره سرانجام با شاعران دیگر آشنا شد و با خواندن مکس جاکوب، رابرت دسنوس و آندره برتون به سوررئالیسم علاقه‌مند شد. او به بنجامین پره ارادت خاصی داشت. از میان شاعرانی که به زبان اسپانیایی می‌نوشتند، سزار والهو او را «ویران کرد» اما غزل‌سرایی یا رمانتیسم پابلو نرودا یا فدریکو گارسیا لورکا او را چندان تحت تأثیر قرار نداد.
تیت با دارا ویر ازدواج کرد. وی در ۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۵ در سن ۷۱ سالگی درگذشت.
تیت در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، دانشگاه کلمبیا،James Tate elected to American Academy of Arts and Letters , a April 29, 2004 article from University of Massachusetts Amherst و در دانشگاه ماساچوست آمهرست، که از سال ۱۹۷۱ تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۵ در آنجا کار کرد، نویسندگی خلاق تدریس می‌کرد. او به همراه دارا وییر و پیتر گیزی عضو هیئت علمی شعر در برنامهٔ MFA برای شاعران و نویسندگان بود.
دادلی فیتس اولین کتاب شعر تیت، "خلبان گمشده" (۱۹۶۷) را برای مجموعهٔ شاعران جوان ییل انتخاب کرد و آن هم‌زمانی که تیت هنوز در کارگاه نویسندگان دانشجو بود. فیتس نوشتهٔ تیت را به خاطر «ظرافت طبیعی» آن ستود. اولین جلد شعر تیت، "قفس‌ها"، توسط انتشارات شپرد، شهر آیووا، ۱۹۶۶ منتشر شد.
تیت در سال ۱۹۹۲ برنده جایزه پولیتزر"Poetry". "Past winners & finalists by category". The Pulitzer Prizes. Retrieved 2012-04-08. و جایزه ویلیام کارلوس ویلیامز انجمن شعر آمریکا در سال ۱۹۹۱ برای "اشعار برگزیده‌"اش شد. او در سال ۱۹۹۴ برنده جایزه کتاب ملی برای مجموعه شعرش "Worship Company of Fletchers شد"."National Book Awards – 1994". National Book Foundation. Retrieved 2012-04-08. (With essay by Evie Shockley from the Awards 60-year anniversary blog.)
سبک نوشتن تیت اغلب به عنوان سوررئالیستی، کمیک و پوچ توصیف می‌شود.Ellman, Richard and Robert O'Clair."The Norton Anthology of Modern Poetry", Second edition. New York: W.W. Norton, 1988. آثار او شاعران متنوع دیگری مانند جان اشبری و دانا گیویا را مجذوب خود کرده‌است.Tate, James. "Selected Poems". Blurb. تیت در رابطه با کار خود گفت: «شخصیت‌های من معمولاً – یا می‌توانم بگویم اغلب، نمی‌خواهم خیلی تعمیم بدهم اما اغلب آنها – درگیر مشکل هستند و سعی می‌کنند برخی به نوعی از زیست اصیل دست پیدا کنند." این دیدگاه توسط تونی هوگلند شاعر تأیید می‌شود که «کار او اخیراً در اشعار منثور بوده‌است و در آن گوینده یا شخصیت‌های پیکارسک او در طول زندگی می‌چرخند، کنجکاو و بی‌خبر مانند کاندید، و سعی می‌کنند داستان را شناسایی کنند و با آن کنار بیایند. از هر دنیایی که هستند."
او علاوه بر بسیاری از کتاب‌های شعر، دو کتاب نثر به نام‌های "رویاهای یک زنبور رقصنده رباتی" (۲۰۰۱) و "مسیر به‌طور خلاصه" (۱۹۹۹) منتشر کرد.
برخی از جوایز اضافی تیت شامل جایزه مؤسسه ملی هنر و ادبیات، جایزه والاس استیونز، و کمک هزینه‌های مالی از بنیاد گوگنهایم و بنیاد ملی هنرها بود. او همچنین رئیس آکادمی شاعران آمریکایی بود.
آثار تیت بارها در مجموعه بهترین شعر آمریکایی گنجانده شده‌است، از جمله در سال‌های ۲۰۱۰، ۲۰۰۸، ۲۰۰۶، ۲۰۰۵، ۲۰۰۴، ۲۰۰۳، ۲۰۰۱، ۱۹۹۸، ۱۹۹۷، ۱۹۹۴، ۱۹۹۹، ۱۹۹۹، ۱۹۹۳، کار او همچنین در "گلچین نورتون شعر مدرن و معاصر" بود.
در سال ۲۰۰۴، تیت به عضویت آکادمی هنر و ادبیات آمریکا انتخاب شد.James Tate elected to American Academy of Arts and Letters , a April 29, 2004 article from University of Massachusetts Amherst
جوایز دیگر شامل موارد زیر است:
به افتخار تیت، جایزه بین‌المللی شعر جیمز تیت از سال ۲۰۱۸ هر ساله توسط مجله بین‌المللی شعر سوررئالیستی SurVision اهدا می‌شود.
آزلنیدیپین () (با نام تجاری CalBlock) یک مسدودکننده کانال کلسیم دی هیدروپیریدینی است. آزلنیدیپین مسدود کننده کانال کلسیم L و T است. برخلاف نیکاردیپین، شروع تدریجی دارد و اثر ضد فشار خون طولانی‌مدتی دارد و افزایش کمی در ضربان قلب دارد.Scholar search
موکسونیدین () موکسونیدین (INN) یک نسل جدید داروی ضد فشار خون آگونیست گیرنده آلفا-۲/ایمیدازولین است که دارای مجوز برای درمان فشار خون بالا خفیف تا متوسط است. زمانی که تیازیدها، بتابلاکرها، مهارکننده‌های ACE و مسدودکننده‌های کانال کلسیم مناسب نباشند یا در کنترل فشار خون ناکام باشند، ممکن است نقش داشته باشد. افزون بر این، ظاهراً مستقل از کاهش فشار خون، اثرات مطلوبی را بر پارامترهای سندرم مقاومت به انسولین نشان می‌دهد. همچنین یک آزادکننده هورمون رشد است.
موکسونیدین یک آگونیست انتخابی در زیرگروه ۱ گیرنده ایمیدازولین (I1) است. این زیرگروه گیرنده در هر دو ناحیه پرسور جانبی شکمی منقاری و فشاردهنده شکمی میانی مدولا ابلونگاتا یافت می‌شود؛ بنابراین موکسونیدین باعث کاهش فعالیت سیستم عصبی سمپاتیک و در نتیجه کاهش فشار خون می‌شود.
موکسونیدین در مقایسه با داروهای ضد فشار خون مرکزی قدیمی تر، با میل ترکیبی بسیار بیشتری به گیرنده ایمیدازولین I1 نسبت به گیرنده α۲ متصل می‌شود. در مقابل، کلونیدین با میل ترکیبی تقریباً برابر به هر دو گیرنده متصل می‌شود. موکسونیدین میل ترکیبی با I1 دارد که ۳۳ برابر بیشتر از α۲ است، در مقایسه با کلونیدین که تنها چهار برابر بیشتر است.
افزون بر این، موکسونیدین همچنین ممکن است باعث افزایش دفع سدیم شود، مقاومت به انسولین و تحمل گلوکز را بهبود بخشد و در برابر آسیب ارگان هدف پرفشاری خون، مانند بیماری کلیوی و هیپرتروفی قلبی، محافظت کند.
در تمام مدل‌های حیوانی مقاومت به انسولین، موکسونیدین اثرات قابل توجهی بر ایجاد مقاومت به انسولین، هیپرانسولینمی و اختلال در هموستاز گلوکز داشت. با توجه به اهمیت مقاومت به انسولین به عنوان یک عامل خطر برای بیماری‌های قلبی عروقی، نشان داده شده‌است که این مقاومت باعث بهبود حساسیت به انسولین می‌شود.
مطالعات سم‌شناسی معمول هیچ مدرکی مبنی بر اینکه موکسونیدین دارای پتانسیل تراتوژنیک، جهش زایی یا سرطان زایی است ارائه نکرده‌است. شواهدی مبنی بر اثرات نامطلوب جدی بر روی اندام‌ها یا سیستم اندام‌ها یافت نشده‌است، و نشان داده نشده‌است که این دارو اثرات مضری بر رشد و تکامل پری ناتال یا پس از زایمان داشته باشد.
در بیمارانی که نارسایی کلیوی متوسط تا شدید دارند باید از مصرف موکسونیدین خودداری شود. همچنین باید از قطع ناگهانی دارو خودداری شود. اگر درمان همزمان با بتا بلاکر باید قطع شود، ابتدا باید بتا بلوکر و سپس موکسونیدین پس از چند روز قطع شود. الکل ممکن است اثرات کاهش فشار خون موکسونیدین را تشدید کند.
تجویز همزمان موکسونیدین و یک دیورتیک تیازیدی مانند هیدروکلروتیازید اثر ضد فشار خون هم افزایی داشت.
اگر سابقه آنژیوادم در گذشته وجود داشته باشد، منع مصرف دارد. اختلالات هدایت قلب (به عنوان مثال، سندرم سینوس بیمار، بلوک قلبی درجه دوم یا سوم)؛ برادی کاردی؛ نارسایی شدید قلبی یا بیماری عروق کرونر. همچنین: سندرم رینود، لنگش متناوب، صرع، افسردگی، بیماری پارکینسون، گلوکوم. استفاده در بارداری ممنوع است. موکسونیدین وارد شیر مادر می‌شود.
مرگ و میر بیش از حد در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی علامت دار در مطالعه MOXCON دیده شده‌است. با این حال، کارآزمایی MOXCON از دوز بسیار بالای ۳ میلی‌گرم در روز استفاده کرد که بسیار بالاتر از دوز طبیعی ۰٫۲–۰٫۶ میلی‌گرم در روز است.
عوارض جانبی قابل توجه عبارتند از خشکی دهان، سردرد، خستگی، سرگیجه، ادم متناوب صورت، حالت تهوع، اختلالات خواب (به ندرت آرام‌بخش)، آستنی، اتساع عروق، و به ندرت واکنش‌های پوستی.
کیناپریلات () متابولیت فعال کوئیناپریل است.
توشیوکی ایگاراشی (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ژاپن است.
هیتوشی ایشیگاکی (؛ زادهٔ ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۳) بوکسور اهل ژاپن بود.
توشیهیتو ایشیمارو (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ژاپن بود.
یاسویوکی ایتو (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ژاپن بود.
کاتسو کامئوکا (; – ) بوکسور اهل ژاپن بود.
آنکانتاوادا ()، یعنی نسبیت و غیر مطلق بودن احکام و قضایا.
منطق جینیسم نوعی آهیمسای (Ahimsa) ذهنی است بدان گونه که فرد پیرو اصول اخلاقی جین به حیات تمامی موجودات احترام می‌گذارد، به همان گونه نیز یک پیرو اصول منطقی جین ارزش و اعتبار تمام قضایا و احکام را قبول دارد.
این روش استدلالی، خود نتیجهٔ منطقی «آئین عدم واقعیت مطلق» (Anekāntavāda) است.
جین‌ها اشیاء را «غیر مطلق» می‌خوانند. هیچ حکم و قضیه ای مطلق نمی‌تواند شد و احکام ما فقط تحت شرایط خاصی واقعیت دارند.
در فرضیهٔ چندگانگی نسبی (Anekāntavāda) اشیاء را جوانب متناقض و متضاد بسیار است و صفات آنها بی حد و حصر است و بایستی همواره عبارت «ممکن است»، «احتمال دارد»، و «امکان دارد» را به احکام خود اضافه کنیم.
ماساتسوگو کاواچی (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ژاپن است.
ماساشی کاواکامی (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ژاپن بود.
رویال کوبایاشی (; – ) بوکسور اهل ژاپن بود.
توشینوری کوگا (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ژاپن بود.
مامورو کورویوا (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ژاپن بود.
کیکان ری (؛ زادهٔ - درگذشته نامشخص) بوکسور اهل کره جنوبی-ژاپن بود.
تادایوکی مارویاما (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ژاپن بود.
کوجی ماسودا (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ژاپن بود.
کاتسویوکی ماتسوشیما (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ژاپن بود.
کونیهیرو میورا (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ژاپن بود.
ساجیرو میاما (؛ زادهٔ - درگذشته نامشخص) بوکسور اهل ژاپن بود.
آراشی موریساکا (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ژاپن است.
یویتو موریواکی (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ژاپن است.
هیروکونی موتو (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ژاپن بود.
کیونوبو موراکامی (; – ۸ اکتبر ۱۹۵۱) بوکسور اهل ژاپن بود.
باخ، روستایی از توابع بخش هلیلان شهرستان هلیلان در استان ایلام ایران است.
بزان، روستایی از توابع بخش هلیلان شهرستان هلیلان در استان ایلام ایران است.
تیراندازگه، روستایی از توابع بخش هلیلان شهرستان هلیلان در استان ایلام ایران است.
جوشره، روستایی از توابع بخش هلیلان شهرستان هلیلان در استان ایلام ایران است.
چینوار، روستایی از توابع بخش هلیلان شهرستان هلیلان در استان ایلام ایران است.
نمیر، روستایی از توابع بخش هلیلان شهرستان هلیلان در استان ایلام ایران است.
پیامن وسطی، روستایی از توابع بخش هلیلان شهرستان هلیلان در استان ایلام ایران است.
این روستا در دهستان زردلان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ٦٣ نفر (١٨خانوار) بوده‌است.
سردسته‌ها فیلمی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانیآرون گادت و گیتا پولاپیلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون کریستن بل، کربی هوول باپتست، پال والتر هاوزر، بی‌بی رکسا، وینس وان، جوئل مک‌هیل، دایو اوکینی، جک مک‌بریر، انی مامولو، استیون روت و پال روست ایفای نقش کرده‌اند.
چشمه کبود، روستایی از توابع بخش هلیلان شهرستان چرداول در استان ایلام ایران است.
این روستا در دهستان زردلان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ٤٨ نفر (١٣خانوار) بوده‌است.
ورمله، روستایی از توابع بخش هلیلان شهرستان چرداول در استان ایلام ایران است.
این روستا در دهستان زردلان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ٣٤ نفر (٩خانوار) بوده‌است.
داین فاستر (; – ) دونده زن اهل کانادا بود.
جوند یا گله فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۲ و به کارگردانی ناگراج مانجوله است. در این فیلم بازیگرانی همچون آمیتاب باچان، آنکوش گدام، آکاش توسار، کیشور کادام و رینکو راجگورو ایفای نقش کرده‌اند.
اميني (منسوب به "امين") یک نام خانوادگی است. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
انتخابات سراسری سوئد در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲ برای انتخاب ۳۴۹ عضو ریکسداگ در سوئد برگزار شد. در این انتخابات نخست‌وزیر سوئد تعیین شد. طبق قانون اساسی، انتخابات منطقه‌ای و شهرداری‌ها نیز در همین روز برگزار گردید. نتایج اولیه ارائه شده در ۱۵ سپتامبر نشان داد که احزاب دولتی اکثریت خود را از دست دادند. در این انتخابات اولف کریسترسون، رهبر حزب میانه رو (M)، نخست‌وزیر سوئد شد.
پس از انتخابات سراسری سوئد در سال ۲۰۱۸، حزب سوسیال دموکرات سوئد (S) به رهبری استفان لوفون با حزب سبزها (MP) دولت تشکیل داد، این در حالی بود که حزب مرکز (C)، حزب چپ (V) و لیبرال‌ها (L) در طول این مدت رای ممتنع دادند. دولت که با رای اعتماد در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۹. تأیید شد و در آن اتحاد C و L شرکت داشتند، عملاً منحل گردید. در اواخر سال ۲۰۲۱، یک اتحاد غیررسمی جناح راست توسط (M) با کریسترسون به عنوان نامزد نخست‌وزیری دولتی از جمله دموکرات‌های مسیحی (KD) و با حمایت L و دموکرات‌های سوئد (SD) تشکیل شد. استفان لوفون طی دوران همه‌گیری کووید-۱۹ در سوئد عهده‌دار حکومت بود، حتی در هنگامیکه دولت او در ۷ ژوئن ۲۰۲۱ به دلیل عدم رای اعتمادی که بر سر کنترل اجاره بها آغاز شد، برای مدت کوتاهی برکنار شد. در نهایت لوفون در نوامبر ۲۰۲۱ از تمام مناصب سیاسی استعفا داد. ماگدالنا اندرسون، وزیر سابق دارایی سوئد، جانشین او شد و از آن زمان به بعد کابینه اندرسون را رهبری کرد و C, V و MP به عنوان احزابی که رای اعتماد دادند، از دولت او حمایت کردند.
دوره مبارزات انتخاباتی با مسائلی در رابطه با الحاق سوئد به ناتو به دلیل تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ و همچنین با بحران جنایات، انرژی، اقتصاد و مهاجرت مواجه شد. احزاب پارلمانی تا ماه‌های ژوئیه و اوت به مبارزات انتخاباتی پرداختند، در حالی که در اواخر اوت SD در نظرسنجی‌ها از M پیشی گرفت. نظرسنجیهای خروجی نشان داد که S و احزاب اعتماد و عرضه در برابر بلوک حول M پیشتاز بودند. در طول شمارش نتایج اولیه و بعداً، اداره انتخابات سوئد گفت که بلوک اطراف M با سه کرسی از بلوک اطراف S پیشی گرفت. اندرسون سه روز بعد نتیجه انتخابات را پذیرفت و به دنبال آن روز بعد استعفا داد.
زن، زندگی، آزادی (به ) شعاری سیاسی و اجتماعی است که نخستین بار توسط زنان مبارز کرد در کردستان ترکیه و سپس در جنگ علیه داعش استفاده شد.
در ایران، پس از کشته شدن مهسا (ژینا) امینی به دست مأموران گشت ارشاد و در جریان خیزش سراسری پس از آن، «زن، زندگی، آزادی» از شعارهای اصلی معترضان بود. این شعار اولین بار در میانهٔ خاکسپاری مهسا امینی در سقز سر داده شد و در کمتر از چند ساعت در خیابان‌های دیگر شهرها و صحن دانشگاه‌های ایران طنین انداخت و به سرعت به شناسنامه جنبشی جوان در ایران تبدیل شد.
«زن، زندگی، آزادی» در تجمعات اعتراضی زنان افغانستان در حمایت از اعتراضات ایران نیز مورد استفاده قرار گرفت. این شعار در اعتراضات ایرانیان خارج‌نشین نیز به‌کار رفت و در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۲، روزنامهٔ "لیبراسیون" فرانسه در واکنش به اعتراضات، آن را به زبان فارسی بر روی صفحهٔ اول خود برد. این شعار از سوی چندین تن از جامعه‌شناسان ایرانی نیز مورد تحلیل قرار گرفته‌است.
جنبش آزادی‌بخش کردستان با رهبری عبدالله اوجالان از جنبش‌های رادیکال مبارزه آزادی زنان است. اوجالان زن را به‌عنوان اولین ملت به اسارت گرفته شده در تاریخ معرفی کرده و پس‌از آن که ایدئولوژی آزادی زن را در سال ۱۹۹۸ ارائه نمود، گفت «تا زن آزاد نشود، جامعه آزاد نخواهد شد.» او می‌نویسد «زن، زندگی، آزادی یعنی زن آزاد، سرزمین آزاد و حتی مرد آزاد».
شعار «ژن، ژیان، ئازادی» نخستین بار توسط زنان مبارز کرد سر داده شد و به شعاری مورد استفاده در سایر تجمعات و اعتراض‌ها در سطح جهان تبدیل شد. به‌گونه‌ای که در ۲۵ نوامبر سال ۲۰۱۵، در تجمعاتی که به مناسبت روز بین‌المللی مبارزه با خشونت علیه زنان در چند کشور اروپایی برگزار شد، از این شعار استفاده شد.
در صحنه‌ای از فیلم دختران خورشید با بازی گلشیفته فراهانی، بهار، فرمانده ایزدی واحد زنان «دختران آفتاب» قبل از آغاز یک عملیات علیه داعش برای دادن روحیه به رفقایش فریاد می‌زند برای زن، برای زندگی و برای آزادی.
عاطفه نبوی، زندانی سیاسی سابق در توئیتی نوشته: شعار زن، زندگی، آزادی را بار اول در زندان اوین از شیرین علم‌هولی شنیدم. نوشته بود زده بود روی دیوار کنار تختش. شیرین در اردیبهشت ۱۳۸۹ اعدام شد. شیرین علم‌هولی اردیبهشت ۱۳۸۹ به اتهام ارتباط با حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) همراه فرزاد کمانگر، فرهاد وکیلی، علی حیدریان و مهدی اسلامیان در زندان اوین اعدام شد.
این شعار در روز ۲۹ شهریور ۱۴۰۱ توسط زنان افغانستان در تجمعی اعتراضی در حمایت از اعتراضات ایران، سر داده شد. در ۸ عقرب ۱۴۰۱ نیز وقتی که نگهبان طالبان وروری دانشگاه بدخشان را بر روی دانشجویان زن می‌بندد و به آنها حمله می‌کند؛ شماری از دانشجویان تجمع اعتراضی برگزار کرده و شعار «زن، زندگی و آزادی» می‌دهند.
نخستین استفاده از این شعار توسط معترضان در ایران به اعتراضات در ایران در واکنش به کشته‌شدن مهسا امینی بازمی‌گردد. این شعار نخستین بار در مراسم تدفین مهسا امینی در گورستان آیچی شهر سقز و سپس در اعتراضات شعر سنندج پس از مراسم تدفین سر داده شد و سپس به اعتراضات دانشجویان در دانشگاه تهران و پس از آن به اعتراضات سایر شهرهای ایران در روزهای بعد نیز راه یافت. دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی شیراز در تجمع ۶ مهر شعار «زن، زندگی، آزادی؛ مرد، میهن، آبادی» سر دادند.
در پی گسترش اعتراضات ایرانیان به سایر شهرهای جهان، تجمعاتی در شهرهای مختلف برگزار شد و معترضان در این تجمعات نیز از شعار «زن، زندگی، آزادی» استفاده کردند. در پی اعتراضات گستردهٔ ایرانیان در سطح جهان، روزنامهٔ فرانسوی "لیبراسیون" نیز این شعار را در صفحهٔ نخست شمارهٔ ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۲ خود به‌همراه ترجمهٔ فرانسوی آن و تصویری از اعتراضات مردم در ایران به چاپ رساند.
این شعار در روز ۳۰ شهریور توسط زنان و مردان معترض در ترکیه و در تجمع مقابل کنسولگری جمهوری اسلامی ایران سرداده شد.
در فرانسه در سال ۲۰۱۸، در جریان جشنواره فیلم کن، بازیگران و عوامل فیلم "دختران آفتاب" شعار «ژن، ژیان، ئازادی» را سر دادند. این شعار بعدها در سپتامبر ۲۰۲۲ پس از اعتراضات به مرگ مهسا امینی به فارسی در صفحه اول روزنامه فرانسوی زبان "لیبراسیون" چاپ شد.
عبدالله اوجالان، نظریه‌پردازِ ژَنولوژی، شعار زن، زندگی، آزادی را در تقابل با سه‌گانهٔ «سکس، مرگ، برده‌داری» توصیف کرده‌است.
تقی آزاد ارمکی، این شعار را «یکی از ریشه‌دارترین خواسته‌های طبقه متوسط»، فرهاد خسروخاور، «پلان تازه‌ای در سکانس اعتراض‌های مدنی ایرانیان» و مهرداد درویش‌پور، آن را «چالشگر ایدئولوژی خشن مردسالار، مرگ آفرین و استبدادی حاکم» می‌دانند. محمد فاضلی، اعتقاد دارد زن در این شعار وجه نمادین دارد و نشانگر نفرت از خشونت است و آصف بیات، آن را معرف خیز عمومی فراگیر می‌داند که همه اقشار معترض را حول آن به وحدت رسانده‌است.
کریم سجادپور، این شعار را نقطه مقابل نظام می‌داند. و به گفته اسلاوی ژیژک، این شعار تقلیدی صرف از فمینیسم غربی یا «جنبش من هم» نیست.اخبار روز: "زن، زندگی، آزادی و چپ"، نوشتۀ اسلاوی ژیژک، نوشته‌شده در ۱۶ مهر ۱۴۰۱؛ بازدید در ۲۴ مهر ۱۴۰۱. مایکل هارت، شعار «زن، زندگی، آزادی» را با شعار انقلاب فرانسه، «آزادی، برابری، برادری» مقایسه می‌کند.
محمد خاتمی رئیس‌جمهوری پیشین ایران، در پیامی به مناسبت روز دانشجو نوشت «شعار زیبای زن زندگی آزادی»، حرکت جامعه به سوی «آینده بهتر» را نشان می‌دهد.
در بحبوحه خیزش ۱۴۰۱ ایران و در اوایل آبان ماه، دانشجویان موسیقی دانشگاه هنر تهران سرود انقلابی «"برپا خیز، از جا کن، بنای کاخ دشمن"» را که به انقلاب ۱۳۵۷ و کنفدراسیون دانشجویان ایرانی برمی‌گشت با مطلعِ «برپاخیز برای زن، زندگی، آزادی» باز سرودند، دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف نیز روز هفدهم آبان آن را خواندند.
گروهی از هنرمندان ایرانی و خارجی همچون فرامرز اصلانی، گلنار شهیار، لیان لاهاواس، سکینه تنینا، کلسی لو، دیاسپورا و لافاونده با اجرایی مشترک در کنسرت «زن، زندگی، آزادی»، که چهارشنبه ۲۵ آبان ۱۴۰۱ در سالن رویال فستیوال مرکز ساوت بانک لندن برگزار شد با زنان ایران اعلام همبستگی کردند.
تخلیه غیرنظامیان در بریتانیا در طول جنگ جهانی دوم برای صیانت از مردم، به خصوص کودک ها، از خطرات ناازموده ای از بمباران هوایی شهرها با انتقال آنان به ناحیه هایی که فکر می کردند کمتر در تیر رس خطر هستند، طراحی گردید.
زیر نام " عملیات پایپر "، این تلاش در روز ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ شروع شد و به شکل رسمی ۱.۵ میلیون نفر را انتقال نمود. موج های کثیری از تخلیه رسمی و تخلیه مجدد از ساحل های جنوبی و شرقی در ماه ژوئن ۱۹۴۰، هنگامی که تهاجم دریایی مورد انتظار بود، و از شهرهای صدمه دیده بعد از شروع بلایتس در ماه سپتامبر ۱۹۴۰ وجود داشت. تخلیه های رسمی نیز از بریتانیا به سایر منطقه های امپراتوری بریتانیا و بسیاری از تخلیه های غیر رسمی در داخل و از بریتانیا انجام گردید. دیگر تحریک های توده ای غیرنظامیان همانند مردمان بریتانیایی که از جزایر مانش وارد می شدند و آوارگانی که از اروپای قاره ای فرا می رسیدند بود.
نقشه تخلیه دولت ۶۹ در تابستان ۱۹۳۸ توسط کمیته اندرسون تهیه شده و توسط وزارت بهداشت اجرا گردید. این کشور به ناحیه هایی تقسیم گردیده بود که به عنوان «تخلیه»، «خنثی» یا «پذیرایی» دسته بندی می‌شدند، با اولویت تخلیه‌شدگان از مرکزهای عمده شهری انتقال می گردیدند و بر روی مسکن‌های خصوصی موجود در ناحیه روستایی بیشتر قرار می‌گرفتند. هر ناحیه حدود یک سوم جمعیت را پوشش می داد، گرچه چندین ناحیه شهری که بعداً بمباران شد، برای تخلیه دسته بندی نشده بود.
در روز های نخستین سال ۱۹۳۹ ، ناحیه پذیرش لیستی از مساکن های موجود را تهیه نمودند. فضایی برای حدود ۲,۰۰۰ نفر یافت شد و دولت همچنین اردوگاه هایی ساخت که چند هزار فضای اضافی را فراهم نمود.
دولت در فصل تابستان ۱۹۳۹ آغاز به نشر نقشه خود از راه مقام های محلی کرد. دولت تقاضا را بیش از اندازه برآورد ساخت: تنها بخشی از کودک ها در سن مدرسه به ازای ۸۰درصد مورد انتظار از ناحیه شهری مهاجرت نمودند. تنوع ناحیه ای بسیار گسترده بود: تنها ۱۵ درصد از کودک ها از بعضی ناحیه های شهری تخلیه گردیدند، در حالی که بیش از ۶۰ درصد کودک ها از منچستر ، بلفاست و لیورپول انتقال گردیدند. اجتناب دولت مرکزی از صرف نمودن مبلغ های زیاد برای آماده سازی نیز اثربخشی این طرح را کم کرد. در این رویداد بیش از ۳,۰۰۰,۰۰۰ میلیون نفر تخلیه گردیدند.
حدود ۳.۷۵ میلیون نفر آواره گردیدند که نزدیک یک سوم کل جمعیت برخی از بازخورد های تخلیه را تجربه نمودند. در ۳ روز نخست انتقال رسمی، ۱.۵ میلیون نفر جابه جا گردیدند: ۸۲۷,۰۰۰ کودک در سن مدرسه. ۵۲۴,۰۰۰ مادر و کودک خردسال (زیر ۵ سال)؛ ۱۳,۰۰۰ زن باردار; ۷۰,۰۰۰ معلول و بیش از ۱۰۳,۰۰۰ معلم و سایر 'مددکاران'. بچه ها از پدر و مادرشان جدا گردیدند.
کالاها و همچنین مردم تخلیه گردیدند. سازمان ها یا اداره ها شهرها را ترک نمودند. خزانه های هنری به انبارهای دور ارسال گردید: مجموعه گالری ملی جنگ را در معدن موند در حومه فستینیوگ در شمال ولز طی کرد. بانک انگلستان به شهر کوچک اورتون، همپشایر مهاجرت کرد و در سال های۱۹۳۹–۱۹۴۰، ۲,۱۵۴ تن طلا را به انبارهای بانک کانادا در اتاوا منتقل نمود. بی‌بی‌سی تولید انواع گوناگون را به بریستول و بدفورد انتقال داد و کارکنان ارشد را به وود نورتون در حومه ایوشام، ووسسترشر انتقال داد. بسیاری از کارکنان ارشد اداره پست به هاروگیت انتقال یافتند. بعضی از شرکت های خصوصی دفاتر مرکزی یا حیاتی ترین سوابق خود را به سمت ایمنی نسبی دور از شهرهای بزرگ منتقل کردند.
پیروان دولتی نیز انتقال یافتند. تحت "نقشه زرد"، نزدیک ۲۳,۰۰۰ کارمند دولتی و مدرک های آنان به هتل های موجود در استراحتگاه های ساحلی خوب و شهرهای آبگرم اعزام گردیدند. هتل‌های دیگر برای آخرین "حرکت سیاه" در شکلی که لندن توسط تهاجم نابود شود یا تهدید شود، مورد نیاز و انتقال قرار گرفتند.طبق این نقشه، هسته دولت به میدلندز غربی منتقل می گردد- کابینه جنگ و وزرا به تالار هندلیپ، بور هاوس و دانشکده مالورن در حومه ورسستر و پارلمان به استراتفورد آپون آون انقال می گردند. وینستون چرچیل قرار بود به پارک اسپچلی مهاجرت می کند، در حالی که پادشاه جورج ششم و سایر گروه خانواده سلطنتی در دادگاه مادرسفلید در حومه مالورن اقامت خواهند داشت.
بعضی از ناحیه پر تحرک با اتخاذ مصلحت جنگ جهانی اول ، یعنی «آموزش دو شیفتی» - که دوبرابر به طول انجامید، ولی تعداد تعلیم را نیز دو برابر نمود، بچه ها را به مدارس بومی بردند. انتقال نمودن معلمان همچنین به این معنای بود که تقریباً یک میلیون کودک در خانه ماندن هیچ منبع آموزشی نداشتند.
در سال ۱۹۳۹، دولت بریتانیا قانون اردوگاه ها را در سال ۱۹۳۹ تصویب نمود که شرکت ملی اردوگاه ها را به نام نهادی برای نقشه و ساخت اردوگاه های مسکونی برای جوان های تأسیس نمود که می توانست زمان هایی برای یادگیری در فضای باز فراهم سازد و همچنین به نام مراکز انتقال در صورت جنگ عمل نماید. . معمار تی اس تایت رئیس طراحی ساختمان ها بود که همانند اسکان بیش از ۲۰۰ کودک و کارمند، سالن های تفریحی، بلوک های شست شو و یک سالن غذاخوری/مجموعه آشپزخانه بود. این اردوگاه ها در بیش از سی محل گوناگون روستایی در کل کشور تکرار گردیدند.
در سال های جنگ به عنوان پناهگاه ایمن کودک های شهر عمل می نمودند. بعداز جنگ، ریاست سایت ها به مقام های بومی منتقل گردید. در طول سال‌ها، بسیاری از این سایت‌ها نابود شدند، ولی بهترین نمونه حفاظت شده امروزه سیرزکرافت در اوهورست ساری می باشد. مجموعه سالن غذاخوری و آشپزخانه به دلیل اهمیت کار تایت و به دلیل طراهی های دیواری که زندگی بسیاری از مردم انتقال یافته را به تصویر می‌کشد، به‌عنوان یک ساختمان ثبت شده درجه دوم محافظت می گردد. مرکز های انتقال نیز توسط برنامه پدر و مادر سرپرست (اف پی پی) برای کودک های صدمه دیده از جنگ راه اندازی شد که سپس به طرح بین المللی تغییر اسم داد.
یک مدرسه تخلیه شده توسط اف پی پی در ناتسفورد ، چشر حمایت پولی شد و هر کودک توسط یک شهروند آمریکایی حمایت پولی می شد. جزوی از دانش‌آموزان دختر به اسم پالت، توسط خانم النور روزولت حمایت پولی شد.
هیئت پذیرش کودک ها در خارج از کشور (سی او آر بی) ۲۴,۰۰۰کودک را برای انتقال به خارج از کشور تایید نمود. میان ماه ژوئن و سپتامبر ۱۹۴۰، ۱,۵۳۲ کودک غالبااز راه ترمینال مهاجرتی اسکله ۲۱ به کانادا انتقال گردیدند. ۵۷۷ به استرالیا ; ۳۵۳ به آفریقای جنوبی و ۲۰۲ به نیوزیلند . این طرح بعد از اژدر شدن در روز ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۰ لغو گردید و ۷۷ نفر از ۹۰ کودک سی او آر بی در کشتی به قتل رسیدند. با این حال، در سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ نزدیک ۱۴,۰۰۰ کودک به شکل ویژه ای به قوم هایی یا خانواده‌های سرپرست خارج از کشور انتقال گردیدند، از غبیل۶,۰۰۰ کودک به کانادا و ۵,۰۰۰ به ایالات متحده انتقال یافتند.
دومین تلاش برای انتقال در طول سقوط فرانسه و بعد از آن شروع شد. از روز ۱۳ تا ۱۸ ژوئن ۱۹۴۰ ، نزدیک ۱۰۰,۰۰۰ کودک تخلیه گردیدند(و در بسیاری از موارد باردیگر تخلیه گردیدند). تلاش‌هایی برای حذف قشر های صدمه پذیر از شهرهای ساحلی در جنوب و شرق انگلستان که در ناحیه تحت کنترل آلمان قرار داشتند، صورت گرفت. تا ماه جولای، بیش از ۲۰۰,۰۰۰ کودک جابجا گردیده بودند. بعضی از شهرهای کنت و شرق آنگلیا بیش از ۴۰ درصد از جمعیت را تخلیه نمودند. همچنین حدود ۳۰,۰۰۰ نفر از قاره اروپا و در روز۲۰ تا ۲۴ ژوئن ۲۵,۰۰۰ نفر از جزایر مانش داخل شدند.
از آنجایی که هزاران کودک مدرسه گرنزی به همراه معلم های خود به شمال انگلستان رسیدند، به بعضی از آنان اجازه داده شد تا مدرسه های خود را در ساختمان های خالی از نو بنیان گذاری نمایند. مدرسه جنگلی گورنزی در سالن کلیسایی در چیدل هولم ، چشایر بازگشایی گردید و تا ماه اوت ۱۹۴۵ در آن محل فعالیت داشت. در نتیجه تخلیه تعداد بسیاری از مردم گرنزی به انگلستان، کسانی که برگشتند بعد از جنگ دیگر به زبان گورنزی (گرنزیز) صحبت نمی کردند.
یکی از چابک ترین اقدامات توسط راه‌آهن لندن، میدلند و اسکاتلند هنگامی که مرکز خود را به خارج از لندن انتقال نمود، انجام گردید. شرکت گروو را در املاک ارل کلرندون در هرتفوردشایر تصاحب نمود. این به عنوان دفتر ها و تعدادی کلبه ساخته شده در پارک اطراف آماده گردید. در روز ۱ سپتامبر ۱۹۳۹، تصمیم به مهاجرت گرفته شد و انتقال پیش از خبر جنگ ۲ روز بعد کامل شد. در عرض ۳ روز نزدیک ۳,۰۰۰ نفر از کارکنان در مقر نوین مستقر شدند.
هنگامی که بلیتس درماه سپتامبر ۱۹۴۰ شروع شد، زمینه های روشنی برای تخلیه وجود داشت. کمک هزینه سفر و صدور صورتحساب رایگان برای مردمانی که هماهنگی های ویژه ای انجام دادند عرضه شد. آنان همچنین به کودک ها، سالمند ها، معلولان، زنان باردار، بیمار ها و کسانی که خانه های خود را از دست داده بودند (نزدیک ۲۵۰,۰۰۰ در ۶هفته نخست در لندن) داده شد. با ترکیب تمام تلاش های دولتی و خصوصی، جمعیت لندن تقریباً ۲۵٪ کم شد.
همانطور که بمباران شهرهای گسترده ای را تحت تاثیر قرار داد، "تخلیه ویژه کمک شده" تمدید گردید. با این حال، همه کودک ها، مادرها و معلم ها تخلیه گردیده در ناحیه هایی که به آن مکان انتقال پیدا کردند، ایمن نبودند. حمله های هوایی، بمب‌های منفجر نشده، خودروهای نظامی و میدان های مین نظامی خظر هایی را برای تخلیه‌شده ها در هر مکان بریتانیا مستقر می نمودند.
لندن با وجود بمباران شدید در مقابل بمباران پایدار بود. نابودی در شهرهای کوچک تر به احتمال بسیار باعث تشکیل ترس و تخلیه خود به خودی می شد. تعداد تخلیه‌شده های رسمی تا ماه فوریه ۱۹۴۱ به ۱.۳۷ میلیون نفر رسید. تا ماه سپتامبر، این رقم به بیش از ۱ میلیون رسید. تا انتهای سال ۱۹۴۳، فقط ۳۵۰,۰۰۰ نفر به شکل رسمی در لیست قرار گرفتند. در این حال، حمله های بمب پرنده وی-۱ در ماه ژوئن ۱۹۴۴ باعث مهاجرت قابل توجه دیگری از لندن شد. تا ماه سپتامبر ۱.۵ میلیون نفر ترک نمودند- تنها ۲۰ درصد آنان"رسمی" تخلیه شده بودند.
از ماه سپتامبر ۱۹۴۴، روش تخلیه به شکل رسمی برای بیشتر منظقه ها به غیر از لندن و سواحل شرقی متوقف و معکوس گردید. برگشتن به لندن تا ماه ژوئن ۱۹۴۵ به شکل رسمی تایید نشد. در ماه مارس ۱۹۴۶، طرح بیلتینگ به انتها رسید و ۳۸,۰۰۰ نفر هنوز خانه ای نداشتند.
حتی در آن هنگام، بعضی ها بودند که ناراحتی های بسیاری در باره تأثیرهای روان‌شناختی به خصوص بچه‌های کوچک‌تر داشتند و فکر می‌کردند که آیا خوب تر است خطرها را با والدین خود قبول نمایند.
در روز های نخست دهه ۲۰۰۰، تعدادی از مردم های تخلیه گردیده برای روشن کردن بسیاری از "جوه بد" تخلیه آمدند.
حرکت کودک ها شهری از کل طبقه های به محل های روستایی غریب، بدون پدر و مادر، تأثیر بسیاری داشت. انجمن تجدید اتحاد تخلیه گردیده ها با حمایت موزه جنگ امپراتوری ایجاد شد. این فرصت‌هایی را برای تخلیه‌شدگان پیسین فراهم می نمود تا تجربه های تخلیه را به اشتراک بگذارند و برای محقق های اطلاعاتی مثل اثرات بلندمدت تخلیه بر کودک ها را درخواست نمایند.
تخلیه همه ادبیات داستانی کودک ها و نوجوان ها را پدیدآورد. راحت بودن محیط برای نویسنده روشن می باشد و به قهرمان های کودک اجازه می دهد در دنیایی عجیب و غریب ماجراجویی کنند. برخی از نویسندگان، مانند نینا باودن ، خود تخلیه را تجربه کرده اند.
رمان‌های بزرگان که همانند تخلیه و تخلیه می‌شوند عبارتند از:
سرقت از انبار سکیوریتاس بزرگ‌ترین دزدی پول نقد در بریتانیا بود که در تن‌بریج، در جنوب شرقی انگلستان رخ داد. این سرقت در ۲۱ فوریهٔ ۲۰۰۶، با آدم‌ربایی آغاز شد و در ساعات آغازین ۲۲ فوریه، زمانی که هفت سارق بیش از ۵۳ میلیون پوند را از این انبار خارج کردند، به پایان رسید. باند خلافکاران ۱۵۴ میلیون پوند دیگر را که نمی‌توانستند با خودشان ببرند، رها کردند.
اعضای گروه سارقان پس از زیر نظر گرفتن و فرستادن شخصی نفوذی برای کار به انبار، مدیر انبار و خانواده‌اش را ربودند. همان شب، آن‌ها توانستند با فریب وارد ساختمان شوند و با تهدید اسلحه، دست و پای چهارده نفر از کارکنان انبار را بستند. این گروه ۵۲٬۹۹۶٬۷۶۰ پوند از اسکناس‌های بانک انگلستان را دزدیدند. بسیاری از وسیله‌های نقلیهٔ درگیر در این سرقت، یک هفته بعد پیدا شدند که در یکی از آن‌ها ۱٫۳ میلیون پوند از اسکناس‌های سرقتی کشف شد. طی یورش پلیس کنت، ۹ میلیون پوند در ولینگ و ۸ میلیون پوند در ساوت‌بورو پیدا شد. تا سال ۲۰۰۷، ۳۶ نفر در ارتباط با این جرم دستگیر شدند.
طی دادگاهی که در سال ۲۰۰۷ در اولد بیلی برگزار شد، پنج نفر، از جمله امیر هیسناج به‌عنوان عامل نفوذی به حکم‌های طولانی‌مدت محکوم شدند. زنی که برای این باند دماغ‌های مصنوعی ساخته بود، تصمیم گرفت تا برای سلب اتهامش، بر علیه متهمان شهادت دهد. لی موری، مغز متفکر این سرقت و پاول آلن، دوست و هم‌دست وی به مراکش فرار کردند. موری موفق شد تا مانع استردادش به بریتانیا شود و به‌خاطر این سرقت در مراکش زندانی شد. آلن به بریتانیا مسترد و پس از دادگاه دوم در سال ۲۰۰۸، در این کشور به زندان رفت. او پس از آزادی، در سال ۲۰۱۹ مورد اصابت گلوله قرار گرفت و مجروح شد. تا یک دهه پس از وقوع این سرقت، هنوز ۳۲ میلیون پوند کشف نشده‌است و چندین مظنون نیز متواری هستند.
بانک انگلستان اسکناس‌های پوند استرلینگ را در دبدن، اپینگ فارستDebden, Epping Forest چاپ می‌کند. در سال ۲۰۰۶، این بانک توزیع پول را به پنج شرکت گروپ ۴ سکیوریکور، هالیفاکس بنک آو اسکاتلند، پست آفیس، رویال بنک آو اسکاتلند و سکیوریتاس برون‌سپاری کرد. در سراسر انگلستان و ولز، ۲۸ مرکز وجود داشت که پول نو را نگهداری و پول کهنه را برای توزیع دوباره یا نابودی ذخیره می‌کردند. بارکلیز تا سال ۲۰۰۱ منابع نقدی خود را در مدوی هاوس،Medway House انباری که در سال ۱۹۸۰ ساخته بود، ذخیره می‌کرد. موقعیت این انبار در تن‌بریج، واقع در شهرستان کنت به‌گونه‌ای بود که در نزدیکی سه ایستگاه شبانه‌روزی پلیس (رویال تانبریج ولز، سونوکس و تن‌بریج) قرار داشت. مدوی هاوس تنها سیصد متر از ایستگاه تن‌بریج فاصله داشت و همچنین در نزدیکی مرکز خرید انجلAngel shopping centre بود. نخستین ساختمان خیابان ویل،Vale Road یکی از گاراژهای کوئیک فیتKwik Fit و انبار مدوی هاوس نیز دومین ساختمان این خیابان بود.
بارکلیز توزیع پول را در سال ۲۰۰۱ به سکیوریتاس کش منیجمنتSecuritas Cash Management (یکی از شرکت‌های تابعهٔ سکیوریتاس) برون‌سپاری کرد و بنابراین در سال ۲۰۰۶، سکیوریتاس اداره‌کنندهٔ انبار تن‌بریج بود. این انبار با هشتاد کارمند تمام‌وقت که در سه شیفت تقسیم شده بودند، بدون وقفه کار می‌کرد. کار معمول این انبار مرتب‌سازی و شمارش اسکناس‌ها بود که با خودروهای زرهی به آنجا می‌آمد و دوباره برای افزایش موجودی خودپردازها از انبار خارج می‌شد. پول نقد به تفکیک ارزش‌های ۵، ۱۰، ۲۰ و ۵۰ پوندی در پلاستیک‌هایی با رنگ‌های متفاوت (سبز، آبی، قرمز و زرد) پیچیده و بسته‌بندی می‌شد.
کالین دیکسون،Colin Dixon مدیر این انبار بود. او با همسر و فرزند خردسال‌شان در هرن بی، در جنوب شرقی انگلستان زندگی می‌کردند. دیکسون به‌خاطر ماهیت شغلش آموزش دیده بود که محل زندگی خود را به همکارانش نگوید و هرروز، از مسیرهای متفاوتی به محل کارش برود. خانوادهٔ دیکسون صاحب دو خودرو بودند و کالین به‌طور متناوب از هر دو خودرو استفاده می‌کرد. در هنگام رانندگی، به او گفته شده بود که اگر از سوی پلیس متوقف شد، از خودرویش پیاده نشود اما کاغذی حاوی اطلاعات شغلی‌اش را به مأموران ارائه کند و به‌دنبال آن‌ها به نزدیک‌ترین ایستگاه پلیس برود تا در آنجا به پرسش‌هایشان پاسخ دهد.
اعضای یک گروه تبهکاری با هدف سرقت شروع به تحقیق دربارهٔ این انبار کردند. پاول آلن،Paul Allen یتمیر بوچپاپا،Jetmir Buçpapa راجر کوتس،Roger Coutts امیر هیسناج،Emir Hysenaj لی موری، استوارت رویلStuart Royle و لی راشاLea Rusha مردانی بودند که بعداً به اتهام توطئه محکوم شدند. بوچپاپا و هیسناج اهل آلبانی و از دوستان دوران کودکی بودند که اولین بار در مدرسه‌ای در باجرم کوری با هم آشنا شدند. آن‌ها در دادگاه به این موضوع اشاره‌ای نکردند و در عوض، مدعی شدند که یکدیگر را نمی‌شناسند. لی راشا، سقف‌سازRoofer و مبارز قفس، بوچپاپا (نگهبان امنیتی مرکز خرید) را در جلسهٔ تمرینی هنرهای رزمی ترکیبی (ام‌ام‌ای) که راشا آن را در مرکز انجل، در نزدیکی انبار برگزار می‌کرد، ملاقات کرد. راشا همچنین لی موری را به‌واسطهٔ ام‌ام‌ای می‌شناخت و پلیس کنتKent Police در ۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۰۵، به خودروی حامل موری و دو مرد ناشناس که در خیابانی مشرف به انبار توقف داشت، مشکوک شده بود. موری علاوه بر فعالیت در هنرهای رزمی ترکیبی، فروشندهٔ مواد مخدر نیز بود.
هیسناج با یکی از بنگاه‌های جذب نیروی کار که کارکنان مدوی هاوس را تأمین می‌کرد، قرارداد بست. او ابتدا در مرکز خرید رویال ویکتوریا پلیسRoyal Victoria Place shopping centre در رویال تانبریج ولز کار کرد و سپس در اواخر سال ۲۰۰۵، به او پیشنهاد کار در این انبار داده شد. او طی دورهٔ آموزشی خود پرسش‌هایی را پیرامون اقدامات امنیتی مطرح کرد و سپس این اطلاعات را در اختیار بوچپاپا قرار داد که در ادامه به راشا گفته شد. در ۶ ژانویهٔ ۲۰۰۶، ارائهٔ گزارشی از سوابق تلفن همراهMobile phone records در دادگاه نشان می‌داد که آلن، کوتس، موری، رویل و راشا در جلسه‌ای در خانهٔ رویل حاضر بودند. موری به‌قصد خرید دوربین جاسوسی و دستگاه ضبط به یک فروشگاه لوازم نظارتی در داربی‌شر مراجعه کرد تا هیسناج بتواند از محیط انبار فیلم‌برداری کند. صاحب فروشگاه به موری هشدار داده بود که هنگام قرار دادن دوربین در موقعیت مناسب، مراقب باشند تا چسب را به لنز دوربین نزنند اما یکی از اعضای گروه دقیقاً همین کار را انجام داد. به همین خاطر، موری دوستانش، آلن و کییند «کین» پترسونKeyinde "Kane" Patterson را دوباره به فروشگاه می‌فرستد تا آن را تعویض کنند. صاحب فروشگاه دوربین را تعمیر و آن را به کمربند وصل کرد تا هیسناج بتواند از آن برای فیلم‌برداری استفاده کند. در راه بازگشت به‌سمت جنوب، پلیس ناتینگهامNottinghamshire Police خودروی آن‌ها را به‌دلیل سرعت ۱۱۵ مایل بر ساعت (۱۸۵ کیلومتر بر ساعت) متوقف کرد. علاوه بر تخطی از سرعت مجاز، گواهینامهٔ موقت آلن باطل شده بود و خودرویی که مالک آن نبود، معاینهٔ فنیMOT و بیمه‌نامه نداشت؛ بنابراین پلیس خودرو را توقیف کرد.
چند روز پیش از سرقت، موری به‌قصد کلاب‌روی به لندن رفت که صبح روز بعد با خودروی اسپورت فراری زردرنگش در خیابان نیو کنت تصادف کرد. موری پس از تصادف، از صحنه گریخت و چهار افسر پلیس او را در همان نزدیکی دستگیر کردند. او در پرونده‌ای که هرگز به دادگاه نرسید، به تعرض متهم شد. هنگامی که موری خودرویش را رها کرده بود، دو تلفن یک‌بارمصرفBurner phone حاوی شمارهٔ تلفن اعضای دیگر باند و سه عکس از کلاب که او را در حال معاشرت با آلن و پترسون نشان می‌داد، به جا گذاشت. پلیس بعداً این اقلام را از خودروی توقیفی کشف کرد. موری به‌طور تصادفی یکی از مکالمه‌های خود با راشا را که درمورد نحوهٔ انجام سرقت صحبت می‌کردند، ضبط کرده بود.
در اوایل عصر سه‌شنبه ۲۱ فوریهٔ ۲۰۰۶، دیکسون در امتداد جادهٔ ای۲۴۹A249 به‌سمت خانه رانندگی می‌کرد. او در خارج از استاکبری،Stockbury دهکده‌ای در شمال شرقی میدستون، متوجه یک خودروی پلیس بی‌نام‌ونشان شد و کنار زد. ولوو اس۶۰ چراغ‌های آبی چشمک‌زن در جلوپنجره‌اش داشت و یکی از دو افسر یونیفرم‌پوش به‌طرف پنجرهٔ دیکسون آمد، از او خواست تا موتور ماشین را خاموش کند و سوئیچ را در حالت استارت بگذارد. دیکسون برخلاف پروتکل، به دستور این افسر از خودرویش پیاده و سوار خودروی آن‌ها شد. سپس، آن‌ها به او دست‌بند زدند و خودرویش را از جاده خارج کردند. خودروی گروگان‌گیرها در آزادراه ام۲۰ در امتداد غرب، به‌طرف کنار گذر وست مالینگ حرکت کرد. در میرورث، دو مردی که تظاهر می‌کردند از مأموران پلیس هستند، دیکسون را با اسلحه تهدید کردند. آن‌ها دست و پای دیکسون را بستند و او را به یک ون سفید منتقل کردند که قرار بود به الدردن فارم،Elderden Farm در نزدیکی استیپل‌هرست برود.
دو مردی که خودشان را افسر پلیس جا زده بودند، به خانهٔ دیکسون در هرن بی رفتند و به لین دیکسونLynn Dixon اطلاع دادند که همسرش با ماشین تصادف کرده‌است و او به‌همراه پسرش باید آن‌ها را تا بیمارستان همراهی کند. لین دیکسون وقتی سوار ماشین شد، فهمید این خودروی واقعی پلیس نیست و مردان نیز به او گفتند که ربوده شده‌است. آن‌ها لین را هم به الدردن فارم بردند. سپس، کالین دیکسون درمورد چیدمان انبار بازجویی شد و تبهکاران با اسلحه به او هشدار دادند که زندگی اعضای خانواده‌اش به اقدامات وی وابسته است.
حوالی ساعت ۰۱:۰۰ بامداد چهارشنبه ۲۲ فوریهٔ ۲۰۰۶، سه وسیلهٔ نقلیه به‌سمت انبار حرکت کردند. لین دیکسون و پسرش در پشت کامیون ۷٫۵ تنی رنو میدلام سفیدرنگ و کالین دیکسون و سایر اعضای باند در یک واکسول وکتراVauxhall Vectra و ولوو بودند. خودروها از هم جدا شدند و ولوو در ساعت ۰۱:۲۱ به انبار رسید. دیکسون و یکی از اعضای باند با لباس افسر پلیس از ماشین پیاده شدند و به‌سمت ورودی عابر پیاده رفتند. دیکسون زنگ را زد و از پنجره به اپراتور اتاق کنترل نگاه کرد. اپراتورِ بی‌تجربه به‌جای اینکه پرس‌وجو کند که چرا دیکسون شبانه به‌همراه افسر پلیس به انبار بازگشته‌است، در را باز می‌کند و از طریق هوابند، اجازهٔ ورود آن‌ها به ساختمان را می‌دهد. دوربین‌های مداربسته کلیهٔ مراحل سرقت را فیلم‌برداری کرد و پس از سرقت، زمانی که پلیس کنت فیلم دوربین‌ها را بررسی می‌کرد، نام مستعار «پلیس» را برای این عضو باند که یونیفرم‌پوش بود، در نظر گرفت. اکنون، «پلیس» توانسته بود اپراتور را تحت‌کنترل خودش درآورد و دیکسون بدون اینکه از او خواسته شود، دکمه‌ای را فشار داد که دروازه را باز می‌کرد و اجازه داد تا خودروها وارد محوطهٔ انبار شوند.
حالا سایر اعضای باند نیز توانستند وارد ساختمان شوند. یکی از آن‌ها که بعداً به «کرنومتر» معروف شد، کرنومتری به‌همراه داشت که می‌خواست به تقلید از فیلم "یازده یار اوشن"، مدت‌زمان سرقت را بفهمد. دیگران هم «کوتاه»، «هودی» و «آقای متوسط» نام داشتند. صورت تبهکاران با کلاه‌های صورت‌پوش پنهان شده بود و به تفنگ‌های دستی، ساچمه‌زنی، تفنگ‌های تهاجمی کلاشینکف و یک مسلسل اشکورپیون مسلح بودند. دیکسون از کارکنان انبار خواست تا از دستورهای سارقان پیروی کنند و تبهکاران در مجموع دست و پای چهارده نفر را بستند. هیچ‌کس زنگ خطر را فشار نداد. هفت نفر از گروه خلافکاران تلاش کردند تا قفس‌های فلزی پر از پول را به کامیون منتقل کنند اما جابه‌جایی این قفس‌های سنگین دشوار بود. یکی از اعضای باند سعی کرد تا یک بالابر برقی لنسینگ لیندهLansing Linde را براند و بقیهٔ سارقان گروگان‌ها را از سر راه کنار بردند. کار با بالابر آسان نبود و آن‌ها مجبور شدند تا از یکی از کارکنان سکیوریتاس بخواهند تا این دستگاه را هدایت کند اما او عمداً کار را خراب می‌کرد. سپس، اعضای باند از دیکسون خواستند تا از باربر پالت استفاده شود. یکی از کارکنان انبار بالابر برقی را بین بالابر دُمTail lift کامیون و محل بارگیری قرار داد و آن را بی‌فایده کرد. زمانی که دیکسون باربر پالت را باد می‌کرد، «هودی» مشکوک شد و اسلحه‌اش را روی سر او گذاشت. دیگر اعضای گروه که از پیشرفت کند سرقت ناامید شده بودند، بسته‌های پول را در دست گرفتند و اسکناس‌ها را در چرخ‌دستی‌های خرید گذاشتند. خلافکاران کامیون را با اسکناس‌های کهنه و نوی بانک انگلستان به ارزش ۵۲٬۹۹۶٬۷۶۰ پوند پر کردند. ۱۵۴ میلیون پوند دیگر در کامیون جا نمی‌گرفت و باید در هنگام خروج رها می‌شد. آن‌ها در مجموع هفده قفس و سه چرخ‌دستی سوپرمارکت پُر از اسکناس را دزدیدند.
کارکنان انبار مانند لین دیکسون و پسرش در قفس‌های خالی پول نقد حبس شدند. هیچ زنگ هشداری به صدا در نیامده بود و زمانی که سارقان در ساعت ۰۲:۴۴ قصد خروج از آنجا را داشتند، به آن‌ها دستور دادند تا بی‌حرکت بمانند. در ساعت ۰۳:۱۵، هنگامی که کارکنان انبار مطمئن شدند سارقان رفته‌اند، زنگ خطر را به صدا درآوردند که پلیس را از وقوع این رخداد آگاه کرد. پلیس وارد عمل شد و با مصاحبه با کارکنان و گرفتن لباس‌ها و مشخصات دی‌ان‌ایDNA profile آن‌ها تحقیقات را آغاز کرد.
۲۳ فوریهٔ ۲۰۰۶، یک روز پس از سرقت، سکیوریتاس و بیمه‌گران آن جایزه‌ای دو میلیون پوندی را برای ارائهٔ اطلاعات درمورد این سرقت پیشنهاد دادند و کرایم‌استاپرزCrimestoppers از این جایزه به‌عنوان بزرگ‌ترین پاداشی یاد کرد که تا آن زمان اعلام شده بود. سکیوریتاس ۲۵ میلیون پوند را به‌عنوان بازپرداخت اولیه به بانک انگلستان پرداخت کرد. پلیس کنت گفت مجرمان سازمان‌یافته این دزدی را در نهایتِ دقت برنامه‌ریزی کرده‌اند و بیست تا پنجاه میلیون پوند به سرقت رفته‌است. تا شامگاه ۲۳ فوریه، یک مرد ۲۹ ساله و یک زن ۳۱ ساله به ظن توطئه برای ارتکاب سرقت در خانه‌هایی مجزا در لندن جنوبی بازداشت شدند. همچنین یک زن ۴۱ ساله، در یکی از شعبه‌های صندوق مسکن پورتمنPortman Building Society در بروملی به ظن مداخله در اموال مسروقهHandling stolen goods دستگیر شد. این زن بی‌گناه بود و به "گاردین" گفت که قصد دارد از پلیس به‌دلیل «ناراحت‌کننده‌ترین تجربهٔ زندگی‌اش» شکایت کند. زمانی که خبر سرقت در روزنامه‌ها انتشار یافت، به هیسناج گفته شد مرخصی دارد و او و دوست‌دخترش به تماشای اجرای گروه لولرزLevellers در تئاتر اسمبلی هال،Assembly Hall Theatre واقع در رویال تانبریج ولز رفتند.
در همان روز، پلیس توانست برخی از وسایل نقلیهٔ درگیر در سرقت را کشف کند. یک ون سابق پارسل‌فورسParcelforce در میخانهٔ هوک اند هچتHook and Hatchet در هاکینگ، در نزدیکی میدستون رها شده بود. همچنین، تبهکاران خودروهای ولوو و واکسول وکترا را در نزدیکی قلعهٔ لیدز رها کرده بودند و پلیس نیسان آلمرای دیکسون را در میخانهٔ کاک هورسCock Horse در دتلینگ پیدا کرد. روز بعد، جمعه ۲۴ فوریه، قفس‌های فلزی رهاشده و سایر لوازم صحنهٔ جرم در فرینینگهام فارم،Friningham Farm در نزدیکی دتلینگ، در زمینی که یکی از دوستان صاحب الدردن فارم اجاره کرده بود، پیدا شد.