moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس از چندین دفاع و کشتار شهروندان فلسطینی، توسط گروه‌های شبه‌نظامی فلسطینی، بخصوص پس از کشتار روز پسح در تاریخ ۲۷ مارس ۲۰۰۲ در شهر ناهاریا که به کشته و زخمی‌شدن بیش از ۱۷۰ شهروند اسرائیلی منجر شدPassover Massacre: Passover suicide bombing at Park Hotel in Netanya March 27, 2002، نیروهای دفاعی اسرائیل به یک رشته عملیات تهاجمی تروریستی به نام "عملیات سپر دفاعی" دست زدند.Statements by Israeli PM Sharon and DM Ben-Eliezer 29 Mar 2002 در خلال این عملیات ۲۳ نظامی اسرائیلی و ١٥٢ فلسطینی که اکثرأ شهروندان غیرنظامی بودند کشته شدند و صدها منزل فلسطینیان تخریب شد.
عملیات آخوندک حملهٔ نیروی دریایی آمریکا به دو سکوی نفتی ایران در اواخر جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۶۷ است که به تلافی برخورد یک مین دریایی رهاشده از کشتی مین‌گذار ایران اجر به ناوچهٔ آمریکایی "ساموئل بی. رابرتز" اجرا شد. به دنبال این برخورد که منجر به ایجاد حفره در بدنه ناو آمریکایی و قرار گرفتن آن در آستانه غرق شدن شده بود، و پس از یافتن تعدادی مین دیگر در منطقه توسط غواصان آمریکایی، مقامات نظامی ایالات متحده تصمیم به انجام عملیات تلافی‌جویانه گرفتند. این عملیات بزرگ‌ترین درگیری دریایی آمریکا از زمان جنگ جهانی دوم به بعد بود. در این عملیات ۵۶ تن از نیروهای ایرانی و ۲ تن آمریکایی (سقوط هلی‌کوپتر) جان باختند.
عملیات آخوندک، تقریباً نیروی دریایی ایران را که از سال‌ها قبل مهم‌ترین یگان نظامی دریایی در خلیج فارس و دریای عمان بود در طول چند ساعت از بین برد و دو ناوچه سهند (IIS Faramarz) و سبلان (IIS Rostam)، از مهم‌ترین دارایی‌های نیروی دریایی ایران و ناو موشک‌انداز جوشن در این عملیات از بین رفتند. ناو سبلان البته بعداً تعمیر شد. از این عملیات به عنوان یکی از عوامل پذیرش قطع‌نامه ۵۹۸ توسط روح‌الله خمینی، رهبر وقت جمهوری اسلامی نامبرده می‌شود.
نیروی دریایی آمریکا در این عملیات نیروهای مشارکت‌کننده را به ۳ گروه تقسیم کرد:
۱-گروه عملیات سطحی براوو شامل:
۲-گروه عملیات سطحی چارلی شامل:
۳-گروه عملیات سطحی دلتا شامل:
جمهوری اسلامی برخی کشورهای منطقه را به حمایت ضمنی یا حتی علنی از صدام متهم می‌کرد و مدعی بود آنها نفت عراق را با کشتی‌های‌شان صادر می‌کنند. برای همین در بالاترین سطح رهبری جنگ در ایران تصمیم گرفته شد که این کشتی‌های غیرنظامی با عملیات نظامی متوقف شوند. در جلسه فرماندهان سپاه، شخص خمینی گفته‌است: «اگر من جای شما باشم همان اولی را با آرپی‌جی می‌زنم.» برای همین قرارگاه نوح نبی سپاه، سر راه کشتی، مین دریایی گذاشت. مین دریایی هم به اولین کشتی عبوری (بریجتون) برخورد کرد. آمریکا در پاسخ، کشتی مین‌گذار، یعنی ناو آبی-خاکی «ایران اجر» را از بین برد. همچنین در نبرد دیگری، نزدیک جزیره فارسی، فرمانده سپاه در منطقه و عامل حمله به کشتی‌های تجاری در آبهای آزاد «نادر مهدوی» و چندتن از همراهانش به همراه چند قایق تندرو از بین رفته و اسیر شدند. در حمله دیگری، نیروهای سپاه، با استفاده از موشک چینی ضدکشتی کرم ابریشم، دو کشتی تجاری و نفتکش را در آب‌های آزاد هدف قرار دادند که یکی از آنها آمریکایی بود. در پاسخ، آمریکا چند سکوی نفتی ایران را که فرماندهی و کنترل بخشی از عملیات از روی آنها انجام شده‌بود را نابود کرد. در ۲۵ فروردین ۶۷، ناو آمریکای ساموئل رابرتز، درحال اسکورت نفتکش‌های کویتی در آبهای آزاد به یکی از مین‌هایی که کشتی ایران اجر قرار داده‌بود، برخورد. پاسخ آمریکا «عملیات آخوندک» بود.
در ۲۹ فروردین ۱۳۶۷ نیروهای نظامی آمریکا با چند گروه سطحی نبرد را آغاز کردند. ابتدای کار هجوم به دو سکوی نفتی ایران بود. عملیات با دو گروه سطحی و هماهنگی نیروی هوایی آمریکا از ناو هواپیمابر «یواس اس انترپرایز» آمریکا آغاز شد. گروهی به همراه دو ناوشکن و یک کشتی تدارکاتی آبی-خاکی به یک سکو در میدان نفتی سلمان هجوم بردند، گروه دیگر هم -که یک ناو موشک انداز و دو ناوچه بود- به سکویی در میدان نفتی ساسان حمله کردند؛ تفنگداران دریایی آمریکا از شاخهٔ واکنش سریع به سکوی نفتی ساسان حمله کردند و اقدام به جمع‌آوری مدارک و کارگذاشتن مواد منفجره به منظور از کار انداختن آن نمودند.
ایران با اعزام قایق‌های تندرو بوگهامار و حمله به چند هدف متفاوت، یک کشتی تدارکاتی با پرچم آمریکا و کشتی دیگری با پرچم پاناما در خلیج فارس به این حمله پاسخ گفت. سپس هواپیماهای آ-۶ای آمریکا با راهنمایی ناوچه‌های آمریکایی به سوی قایق‌های تندرو رفتند. هواپیماها چند بمب خوشه‌ای راک‌آی به سمت قایق‌های تندرو پرتاب نموده و یکی از قایقها را غرق کرده و به چند قایق دیگر آسیب رساندند که قایقها پس از خسارت دیدن برای تجدید قوا و تعمیر به سمت جزیره ابوموسی حرکت کردند.
سپس ناوچه توپ‌دار کلاس کمان جوشن، به کارزار می‌آید. اما جوشن در نزدیکی منطقه درگیری از کار افتاد. در روایت رسمی جنگ گفته می‌شود این ناوچه هدف «جنگ الکترونیک» آمریکایی‌ها قرار گرفت و سپس فرمانده ناوگان آمریکا روی بی‌سیم آمد و به فرمانده ناو جوشن گفت همه نیروهای ایرانی باید از کشتی خارج و سوار قایق‌های نجات شوند تا منتقل شوند. اما فرمانده جوشن آژیر جنگ را به صدا درمی‌آورد و به نیروهای آمریکایی می‌گوید: «اینجا خلیج فارس است و شما حق هیچ‌گونه دخالتی در امور کشور مرا ندارید و لازم است منطقه را ترک کنید.». سپس این چند «موشک هارپون» به‌سوی ناو آمریکایی «وین رایت» شلیک کرد. در پاسخ ناوچه «سیمپسون» چهار موشک ریم-۶۶ استاندارد شلیک کرده و در همین میان ناو «وین رایت» هم با پرتاپ دو «موشک استاندارد» این حمله را ادامه داد. سازهٔ اصلی کشتی جوشن ویران و این موضوع موجب غرق شدن سریع کشتی گشت. ناوچه «بیگلی» آمریکا هم یک فروند «هارپون» به آن شلیک کرد که به هدف اصابت نکرد. سه کشتی آمریکا با نزدیک شدن به جوشن با استفاده از آتش‌بار توپخانه غرقش کردند.
دو فروند هواپیمای «اف-۴» نیروی هوایی ایران به ناو «وین رایت» نزدیک شده، که با پرتاب چند فروند «موشک استاندارد» از منطقه خارج شدند.
هنگامی که ناوچه سهند که از بندرعباس حرکت کرده بود به کشمکش با چند واحد سطحی نیروهای دریایی آمریکا رفت، هواپیماهای اینترودر که در حال گشت‌زنی مراقبتی برای ناو «جوزف استراس» آمریکا بودند، ناو ایرانی را ردیابی کردند.
ناوچه سهند چند موشک به هواپیماهای «اینترودر» شلیک کرد که هواپیماها با دو موشک «هارپون» و چهار «بمب هدایت لیزری» اسکیپر پاسخ گفتند؛ ناوشکن «جوزف استراس» هم یک موشک هارپون شلیک کرد. بیشتر سلاح‌های شلیک‌شده به کشتی ایرانی اصابت کرد، شعله‌های آتش از عرشهٔ سهند به آسمان سرکشید و رفته‌رفته به مخزن مهمات کشتی رسید و باعث انفجار آن و در نهایت به زیر آب رفتن کشتی شد.
با وجود غرق شدن سهند یکی از پیشرفته‌ترین کشتی‌های ناوگان ایران، ایرانیان همچنان به نبرد ادامه دادند، کمی بعدتر در همان روز، خواهر خواندهٔ سهند ناوچه سبلان به کارزار آمد و با آتش چند فروند موشک زمین‌به‌هوا به هواپیماهای اینترودر به آنها حمله کرد. اینترودر با پرتاب یک «بمب هدایت‌شوندهٔ لیزری» به سبلان، آن را به شکل کامل از کار انداخت به شکلی که کشتی نمی‌توانست حرکت کند که البته بعد توسط یدک‌کش‌های ایرانی به بندرعباس بازگردانده شد.
در جریان این درگیری ۴۵ تن از خدمهٔ ناوچه سهند و ۱۱ تن قایق توپدار جوشن کشته شده و نیز ۲۲ نفر از خدمهٔ سهند به شدت مجروح گشتند.
با انجام عملیات واحدهای ناوگان آمریکا خسارات زیادی به نیروی دریایی ایران و تجهیزات استراق سمع نصب شده بر دو سکوی نفتی ایرانی وارد کردند. البته سبلان در ۱۹۸۹ (۱۳۶۷ یا ۶۸) تعمیر شد. سکوهای نفتی هم تعمیر شده و در حال فعالیت هستند.
" در این عملیات دو تن از خلبانان بالگرد کبرای توپ‌دار آمریکایی نیز کشته شدند. "کبرا از متعلقات «ترینتون» آمریکایی بود که هنگام پرواز پیرامون وین رایت در ۲۴ کیلومتری جنوب غربی جزیره ابوموسی کمی پس از تاریکی سقوط کرد. اجساد دو خلبان را غواصان نیروی دریایی آمریکا در اردیبهشت یا خرداد پیدا کردند، بدنهٔ بالگرد را هم کمی بعدتر در همان زمان، از آب بیرون کشیدند. منابع رسمی نیروی دریایی آمریکا گفته‌اند که هیچ نشانه‌ای از برخورد بر روی بدنه بالگرد دیده نشده و احتمالاً بالگرد برای گریز از آتش نیروهای ایران سقوط کرده‌است.
یک ماه پس از آن ناو موشک‌انداز «وینسنز» به منظور مراقبت برای بیرون رفتن ساموئل بی رابرتز و افزایش توان نظامی آمریکا پس از درگیری‌های متناوب با ایران به منطقه احضار شد. تنش فوق‌العاده باعث شد تا خدمه وینسنز، به‌سوی هواپیمای پرواز شماره ۶۵۵ ایران ایر در پروازی تجاری عادی شلیک کنند که باعث کشته شدن ۲۹۵ نفر سرنشینان غیرنظامی و خدمه این هواپیما در ۱۲ تیر انجامید.
به گفته علی‌اصغر کاظمی استاد علوم سیاسی و دریابان سابق، این عملیات باعث شد تا نیروی دریایی ایران استراتژی جنگی خود را تغییر داده و یک راهبرد چریکی را انتخاب کند. درست عکس آنچه که فرماندهان آمریکایی تمایل داشتند ایران برگزیند، چراکه با توجه به تجهیزات و فناوری‌های نظامی دو کشور، یک نبرد کلاسیک تنها به ضرر ایران پایان می‌یافت.Irans Naval Forces FAS, THE OFFICE OF NAVAL INTELLIGENCE, 2009
خسارت وارده به نیروی دریایی ایران به‌حدی زیاد بود که از عوامل پذیرش قطع‌نامه ۵۹۸ توسط روح‌اله خمینی، رهبر وقت جمهوری اسلامی نامبرده می‌شود.
در ۶ نوامبر ۲۰۰۳ دیوان بین‌المللی دادگستری دادخواست ایران برای دریافت خسارت تحت این عنوان که ایالات متحده پیمان دوستی دو کشور در سال ۱۹۵۵ را زیر پا گذاشته را رد کرد. این دادگاه همچنین دادخواست متقابل ایالات متحده مبنی بر خیانت ایران به پیمان فوق را رد کرد.
کشتار قبیه که در ۱۴ اکتبر ۱۹۵۳ توسط ارتش اسرائیل به فرماندهی آریل شارون صورت گرفت. در این کشتار ۶۹ فلسطینی کشته و تعداد مجروحین این حادثه معلوم نیست، همچنین در این حمله ۴۵ خانه، مسجد روستا، مدرسه و تنها آب انبار روستا نابود شدند. name="Benny Morris 1993, pp. 258-9">Benny Morris, "Israel's Border Wars, 1949-1956: Arab Infiltration, Israeli Retaliation and the Countdown to the Suez War", Oxford University Press, 1993, pp. 258-.
همیشه اسرائیل کشوری مجازی بوده و برای اثبات خود دست به جنایت های وحشتناک می‌زند..کوک و غیر کودک معنی ندارد چون یهودی های صهیونیسم به اعتقاد به کتاب تحریف شده شیطانی خود به نام تلمود که در آن به صراحت کشتن کسی که یهودی نیست را مجاز شمرده...وبه صراحت بیان شده اگر امکان از بین بردن آن هست آن را با کمترین هزینه بکش.به این خاطر است که کودک و نوزاد بیگناه را هم. سلاخی میکنند
یگان‌های ارتش اسرائیل در روز ۱۴ اکتبر روستای قبیه را محاصره کردند. تعداد ساکنین این روستا در موقع کشتار ۲۰۰ نفر و تعداد سربازان اسرائیلی حمله‌کننده ۶۰۰ نفر بود.در ابتدا ارتش اسرائیل با توپخانه خود این روستا را بمباران کردند، سپس نیروهای اسرائیل به روستا حمله کردند و به‌طور ناگهانی به شلیک پرداختند و سقف خانه‌ها را بر روی ساکنان آن خراب کردند. بعضی اوقات نیز ماشین‌ها و کامیون‌های بمب گذاری شده را در اطراف ساختمان می‌گذاشتند و هرکس که قصد داشت از این ساختمان فرار کند، می‌کشتند.
در پی این کشتار، اتحادیه عرب نیروهایی به مرز نزدیک قبیه ارسال کرد تا از کشتارهای بیشتر جلوگیری کرده و اسرائیل را از حملات بعدی برحذر دارد که موجب کاهش کلی کوتاهی از تهاجمات در مرز شد. پس از این واقعه اسرائیل حملات خود را به اهداف غیرنظامی محدود کرد. در ۱۸ اکتبر ۱۹۵۳ وزیر امورخارجه آمریکا بیانیه‌ای را انتشار داد که کشتار قبیه را محکوم می‌کرد و در آن خواسته شده بود که مسئولات این واقعه باید پاسخگو باشند. در ۱۹ اکتبر نخست وزیر بن گوریون ادعا می‌کند که این حمله توسط مردم غیرنظامی اسرائیل انجام شده‌است. دولت اسرائیل هیچ‌گونه اظهار تأسفی از این واقعه در حالی که خون بی‌گناهی ریخته شده‌است ندارد و با تمام قدرت، ادعای دست داشتن ۶۰۰ نفر نظامی اسرائیل را در این حمله رد می‌کند. و برای اثبات این ادعا کمیسیونی را برای تحقیق روانه خواهد کرد. این حمله تبعات گسترده‌ای داشت نه تنها جامعه جهانی آن را محکوم کرد بلکه بسیاری از خود اسرائیلیانی که با سیاست‌های ستیزه‌گرانه حکومتشان موافق نبودند آن را محکوم کردند. شورای امنیت سازمان ملل، اسرائیل را در قطعنامۀ ۲۴ نوامبر محکوم کرد و ایالات متحده کمک‌های اقتصادی به اسرائیل را موقتاً به حالت تعویق درآورد. بسیاری از مسلمانان از این حمله به عنوان کشتاری تروریستی یاد می‌کنند. آرین شارون در زندگی‌نامه خود می‌نویسد با وجودی که تلفات از غیرنظامیان بودند و این مایه تأسف است ولی بعد از عملیات قبیه مشخص شد که نیروهای اسرائیل قادر هستند اهدافی را در پشت خطوط دشمن مورد حمله قرار بدهند. در نهایت دولت اسرائیل مسئولیت اقدامات تلافی‌جویانه علیه جمعیت غیرنظامی دشمن را به عهده گرفت.
جزیرهٔ کَبودان یا قویون آداسی یکی از جزایر دریاچه ارومیه است که از سال ۱۳۴۶ خورشیدی توسط سازمان حفاظت محیط زیست یک منطقهٔ حفاظت شده اعلام شده‌است. این جزیره و سایر جزایر دریاچهٔ ارومیه به جز جزیرهٔ شاهی اکنون به پارک ملی تبدیل شده‌است. در پارک ۳۲۰۰ هکتاری کبودان انواع پستانداران از قبیل موش صحرایی، قوچ‌ومیش و پلنگ زندگی می‌کنند. پوشش گیاهی جزیره استپی است و بخش‌هایی از جزیره پوشیده از جنگل‌های پسته کوهی، بادام کوهی و گیاهانی شامل گوجهٔ وحشی، جو وحشی، اُرس کوهی و دم‌اسبی است. این جزیره همچنین زیستگاه انواع پرندگان از جمله فلامینگو، مرغ سقا، تنجه، آنقوت و کاکایی است.
چشمه دامدامه با آبدهی ۳۰۰ لیتر در شبانه‌روز و قنات کهریز با آبدهی ۳۸۰ لیتر در شبانه‌روز از منابع آبی کبودان هستند. جزیرهٔ کبودان با خشکسالی روبه‌رو است. انتقال و ذخیرهٔ آب به‌صورت دستی انجام می‌شود.
بهروز خان‌محمدی کارشناس ارشد باستان‌شناسی دانشگاه تهران و ابراهیم خرازی کارشناس تاریخ دانشگاه ارومیه در مقاله‌ای که در سال ۱۳۹۱ منتشر کردند به کشف آثار تاریخی ایلخانی در جزیره کبودان دریاچه ارومیه اشاره کرده‌اند. در بررسی یک روزه آنان در شرق جزیره، محوطه باستانی شناسایی شد که از چندین اثر تاریخی شامل بقایای بناهای مسکونی، قبرستان قدیمی، قنات تاریخی و مسیر انتقال آب به وسیله تنبوشه‌های سفالی تشکیل شده بود.
آثار ساخت‌وسازها، محوطه‌ای به ابعاد ۱۲۰ در ۸۰ متر مربع را شامل می‌شود که از ردیف سنگ‌های لاشه‌ای و قلوه‌ای تشکیل شده‌اند. به فاصله حدود ۵۰ متری جنوب این بناها، آثار قبرستان تاریخی با سنگ قبرهایی که به روی آن‌ها نقوش متعددی ایجاد شده بود به دست آمد. علاوه بر این در دامنه غربی کوه و مشرف به این آثار بقایای قنات تاریخی با هفت دهانه چاه که به فاصله تقریبی ۱۵ متر از یکدیگر بودند شناسایی شدند که مظهر آن به منبع آبی در بخش جنوبی متصل شده‌است.
در اثر عقب‌نشینی آب دریاچه در ساحل جزیره و به فاصله حدود ۱۵۰ متری بناهای مسکونی مسیر انتقال آب به وسیله تنبوشه‌های سفالی که قطر تقریبی آن‌ها ۱۰ و طول آن‌ها ۴۳ سانتی‌متر است شناسایی شد که به‌صورت پراکنده در ساحل دریاچه قرار گرفته‌اند و به نظر می‌رسد محورهایی را تعریف می‌کنند.
در زمان قاجار، ملک قاسم میرزا، پسر فتحعلی‌شاه گوسفندهای وحشی ارمنی را به جزیره کبودان آورد و در آن رها کرد تا این جزیره را تبدیل به شکارگاه شخصی خود و دوستانش کند.
ملک قاسم میرزا که مادرش دختر امامقلی خان بیگلربیگی افشار ارومیه، فردی تحصیل کرده و آشنا به زبان‌های فرانسه، انگلیسی و روسی بود، در دوران عباس میرزا و محمدشاه به حکومت شهرهای مختلف آذربایجان از جمله ارومیه، منصوب شد. او تصمیم به توسعه کشتیرانی در دریاچه ارومیه گرفت. او به وسیله صنعتگران روسی که از بنادر دریای خزر به شیشوان آورده بود کشتی کوچکی ساخت و در دریاچه به آب انداخت. همچنین برای آبادانی جزایر دریاچه به تأسیس مهاجرنشین در جزیره کبودان مبادرت ورزید.
در دوران سلطنت ناصرالدین‌شاه او نخستین کشتی بخار را در دریاچه به آب انداخت. ملک قاسم میرزا یک کشتی بادی اختصاصی با کابینی مجلل داشت که فاصله شیشوان تا ارومیه را در سه روز می‌پیمود. او از این کشتی برای سفر به جزیرهٔ کبودان و شکار در آن‌جا استفاده می‌کرد. با افزایش تعداد گوسفندان و میش‌ها در جزیرهٔ کبودان او به این محل قویون‌داغی می‌گفت که در ترکی به معنی «کوه میش» است.
اشرف پهلوی نیز در ساحل شرقی جزیرهٔ کبودان دریاچه ارومیه، ویلای کوچکی ساخته بود تا روزهایی را در وسط دریاچه بگذراند. این ویلای کوچک در سال ۱۳۵۳ در کنار محیطبانی اداره کل حفاظت محیط زیست آذربایجان غربی در جزیرهٔ کبودان احداث شده‌است.
اشرف پهلوی یک بار در سال ۱۳۵۳ و یک بار در سال ۱۳۵۴ با بهروز وثوقی و هر بار به مدت ۴ تا ۵ روز در آن ویلا اقامت گزیدند. کلیه وسایل ویلا و مبلمان آن خارجی و به ویژه ایتالیایی و فرانسوی هستند که به صورت دست‌نخورده به جای مانده‌اند و هم‌اکنون در اختیار اداره کل حفاظت محیط زیست آذربایجان غربی است.
جزیره اَشک یکی از جزایر دریاچه ارومیه است. این جزیره زیستگاه پرندگان کوچ‌رو مانند تنجه، آنقوت، کاکایی ، مرغ‌آتش و حتی پلنگ می‌باشد. گوزن زرد ایرانی از جمله گونه‌های جانوری این جزیره می‌باشد. وسعت جزیره اشک ۱۲۵۰ هکتار است.
این جزیره از نقاط دیدنی و زیبای ایران است
پرولِتاریا (تلفظ /pʁɔ.le.ta. ʁja/ از واژهٔ لاتین proletarius، به معنای فرزندمند، از Proles به معنای فرزند) () طبقه اجتماعی از مزدبگیران که تنها ارزش اقتصادی کشور محسوب می‌شودآدولف برگر، فرهنگ نامه حقوق روم (فیلادلفیا: انجمن فلسفی آمریکا ۱۹۵۳) در سال ۳۸۰؛ ۶۵۷ اولین بار در امپراتوری روم، در سال ۲۷ پیش از میلاد، پدیدار شد. در آن زمان به موجب قانون، زمین‌داران و دیگر طبقات می‌بایست با پرداخت مالیات یا خدمت سربازی به دولت خدمت کنند؛ و آنانی هم که چیزی نداشتند تا به دولت بپردازند، می‌بایست فرزندان خود را به خدمت دولت بفرستند.
این کلمه در سدهٔ دوم میلادی ناپدید شد و در سده‌های پانزدهم و شانزدهم به معنای مردمی که زمین خود را از کف داده و تنها با نیروی کار خود زندگی می‌کنند، به کار رفت. اما در سدهٔ نوزدهم مارکس از آن استفاده کرد و حال یکی از مسائل مهم مارکسیسم به‌شمار می‌رود. فلسفه مارکسیستی پرولتاریا را تحت ستم سرمایه‌داری می‌داند، مجبور به پذیرش دستمزدهای ناچیز در ازای استفاده از ابزار تولید، که متعلق به طبقه صاحبان مشاغل، بورژوازی است، می‌شود. مارکس ادعا کرد که این ظلم و ستم به منافع مشترک اقتصادی و سیاسی پرولتاریا می‌بخشد که از مرزهای ملی فراتر رفته و آنها را وادار می‌کند تا متحد شوند و قدرت را از طبقه سرمایه‌دار به دست بگیرند و سرانجام جامعه کمونیستی فارغ از تمایز طبقاتی ایجاد کنند.Marx, Karl (February 1848). "Bourgeois and Proletarians". Manifesto of the Communist Party. Progress Publishers. Retrieved 10 February 2013. نویسندگان سوسیالیست دیگر از آن نام بردند مانند سیسموندی، کابه، لویی بلان و پرودون آن را دوباره به کار بردند، و کسی که آن را رواج عام بخشید یک نویسندهٔ اجتماعی آلمانی به نام لورنتز فن اشتاین (Lorenz von Stein) بود.دانشنامهٔ سیاسی- داریوش آشوری-نشر مروارید- چاپ شانزدهم 1387- ص84
مارکس در کتاب «مانیفست کمونیست» (۱۸۴۸) تعریفی از پرولتاریا به دست می‌دهد: «مقصود از پرولتاریا طبقهٔ کارگران مزدور جدیدی است که مالک هیچ وسیلهٔ تولیدی نیست و نیروی کار خود را برای تأمین زندگی می‌فروشد.»
در اوایل قرن نوزدهم، بسیاری از دانشمندان لیبرال اروپای غربی - که با علوم اجتماعی و اقتصادی سر و کار داشتند - به شباهت‌های اقتصادی اجتماعی طبقه کارگر صنعتی که به سرعت در حال رشد است و جمعیتش بیشتر می‌شود و پرولتاریای کلاسیک اشاره کردند. یکی از اولین تشبیهات را می‌توان در مقاله ۱۸۰۷ فیلسوف و دانشمند سیاسی فرانسوی فلیسیته روبر دو لامنه یافت. بعداً با عنوان «برده داری مدرن» به انگلیسی ترجمه شد.Ekins, Paul; Max-Neef, Manfred (2006). Real Life Economics. Routledge. pp. 91–93. ژان چارلز لئونارد دو سیسموندی اقتصاددان و مورخ لیبرال سوئیسی اولین کسی بود که اصطلاح پرولتاریا را برای طبقه کارگر ایجاد شده در سرمایه‌داری بکار برد و کارل مارکس اغلب به نوشته‌های وی استناد می‌کرد. به احتمال زیاد مارکس هنگام مطالعه آثار سیسموندی با این اصطلاح روبرو شده‌است.Ekelund Jr, Robert B. ; Hébert, Robert F. (2006). A History of Economic Theory and Method: Fifth Edition. Waveland Press. p. 226.Lutz, Mark A. (2002). Economics for the Common Good: Two Centuries of Economic Thought in the Humanist Tradition. Routledge. pp. 55–57.Stedman Jones, Gareth (2006). "Saint-Simon and the Liberal origins of the Socialist critique of Political Economy". In Aprile, Sylvie; Bensimon, Fabrice (eds.). La France et l'Angleterre au XIXe siècle. Échanges, représentations, comparaisons. Créaphis. pp. 21–47.Cf. , Sidney Hook, Marx and the Marxists (Princeton: Van Nostrand 1955) at 13.
مارکس، در دانشگاه فریدریش ویلهلم برلین تحصیل کرد،Marx, Karl (1887). "Chapter Six: The Buying and Selling of Labour-Power". In Frederick Engels (ed.). Das Kapital, Kritik der politischen Ökonomie [Capital: Critique of Political Economy]. Moscow: Progress Publishers. Retrieved 10 February 2013. اصطلاح پرولتاریا را در نظریه سیاسی اجتماعی خود (مارکسیسم) به کار برد تا طبقه کارگر مترقی را که به مالکیت خصوصی آلوده نیست و قادر به اقدام انقلابی برای سرنگونی سرمایه‌داری و از بین بردن است، توصیف کند.Lumpenproletariat | Marxism". Encyclopedia Britannica
پرولتاریا طبقه‌ای است از جامعه که هزینهٔ زندگانی خود را منحصراً از فروش نیروی کار خود بدست می‌آورد نه از منافع یک سرمایه، یعنی آن طبقه که خوشی و درد، زندگی و مرگ و تمامی افراد آن مربوط می‌باشد به وجود کار، پرولتاریا «مولد ارزش» به‌شمار می‌رود اما سهمی از «ارزش» و «سود» نمی‌برد. مارکسیسم تقابل این طبقه با بورژوازی را طبیعت تاریخ برمی‌شمرد.
مارکس و انگلس پرولتاریا را تنها به معنای کارگران تهیدست صنعتی بکار می‌بردند، ولی در جریان انقلاب روسیه و به ویژه انقلاب چین که تکیه‌گاه عمدهٔ آن دهقانان بی‌زمین و تهیدست بود، مفهوم «پرولتاریای دهقانی» به عنوان نیروی متحد «پرولتاریای صنعتی» پدید آمد و جنبش‌های انقلابی در جهان سوم، با نبود پرولتاریای صنعتی، تکیه‌گاه اصلی خود را «پرولتاریای دهقانی» قرار دادند.
از دیدگاه مارکسیسم، پرولتاریا و بورژوازی در منصب‌های ضد هم قرار دارند چون (برای مثال) در حالی که کارگران کارخانه‌ها ناخودآگاه تمایل زیادی به افزایش حقوق دارند، صاحبان آنها برعکس دوست دارند حقوق پرداختی کارگران تا جای ممکن پایین باشد.
آشوری، داریوش. دانشنامهٔ سیاسی. چاپ شانزدهم. تهران: مروارید، ۱۳۸۷.
<mapframe latitude="37.84685557408342" longitude="45.508203650853886" zoom="9" width="343" height="281" align="left">{
جزیره اسلامی یا جزیره شاهی، بزرگ‌ترین جزیره دریاچه ارومیه است. این جزیره ۲۳٬۰۰۰ هکتار وسعت و دارای ۷ روستا است که در شرق دریاچه ارومیه در شهرستان اسکو، استان آذربایجان شرقی واقع شده‌است.
با پایین آمدن سطح آب دریاچه، این جزیره هم‌اکنون در خشکی محصور شده‌است. جزیرهٔ اسلامی تنها جزیرهٔ مسکونی و آباد دریاچهٔ ارومیه است که در اثر کمی بارندگی و تبخیر آب دریاچه در تابستان به صورت شبه جزیره در می‌آید و روستاییان جزیرهٔ اسلامی از راه خشکی به اسکو و آذرشهر رفت و آمد می‌کنند. جزیرهٔ اسلامی سرسبز و خرم با آب شیرین و گوارا در دریایی شور و تلخ از عجایب و بدایع طبیعت و خلقت است. پرندگانی مانند پلیکان، آنقوت، فلامینگو و سایر پرندگان مهاجر در قسمتهای باتلاقی جزیره و سواحل نیزاری آن زندگی می‌کنند.
جزیره شاهی دارای هفت روستا است. نام این هفت روستا بوراچالو، گمیچی، سرای ده، آقگنبد، تیمورلو، قپچاق و ریحان آباد (بهرام آباد) است. که از نظر تقسیمات کشوری از توابع شهرستان اسکو محسوب می‌شوند. بزرگ‌ترین روستای این جزیره روستای سرای ده می‌باشد.
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شیراز یکی از دانشگاه‌های دولتی ایران و تحت پوشش وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی واقع در شهر شیراز می‌باشد. این دانشگاه یکی از بزرگترین و برترین دانشگاه‌های علوم پزشکی ایران است و اکنون دارای ۱۷ دانشکده با بیش از۱۱٬۰۰۰ دانشجو، ۲۰۰ رشته تحصیلی و ۱۰۰۰ عضو هیئت علمی، ۶۰ مرکز پژوهشی، ۶۸ بیمارستان درمانی و ۳۳ شبکه بهداشت و درمان است و به بیش از ۴ میلیون نفر جمعیت در استان فارس خدمات بهداشتی درمانی ارائه می‌کند.
https://www.isna.ir/news/1402040603384
افتتاح-740-تخت-بیمارستانی-تا-پایان-سال
اکنون دانشگاه علوم پزشکی شیراز با بیش از ۱۱٬۰۰۰ دانشجو و دستیار تخصصی، ۲۰۰ رشته مختلف تحصیلی، ۱۰۰۰ عضو هیئت علمی و بیش از ۳۴،۰۰۰ پرسنل بهداشتی، درمانی و پشتیبانی مسئولیت تأمین بهداشت و درمان استان را نیز بر عهده دارد. این دانشگاه علاوه امور آموزشی و پژوهشی با انجام فعالیت‌های درمانی پیچیده‌ای نظیر پیوند کبد، قلب، کلیه و دیگر درمان‌های پیشرفته به بیماران و نیازمندان خدمت ارائه نموده و به عنوان یکی از بزرگ‌ترین و معتبرترین دانشگاه‌های ایران و خاورمیانه مشغول فعالیت می‌باشد.
هسته اولیه دانشگاه علوم پزشکی شیراز با تأسیس آموزشگاه عالی بهداری در سال ۱۳۲۵ به منظور تربیت متخصصین در طی دوره‌های چهار ساله شکل گرفت. نخستین دوره ریاست این مرکز بر عهدهٔ ذبیح قربان گذاشته شد که پس از بازگشت از دانشگاه آمریکایی بیروت، بسیاری از بخش‌های بیمارستان نمازی را نیز توسعه داد."Distant relations: Iran and Lebanon in the last 500 years". H. E. Chehabi, Rula Jurdi Abisaab, Centre for Lebanese Studies (Great Britain). Publisher I.B.Tauris, 2006. pp.19
در سال ۱۳۲۸ که آموزشگاه عالی بهداری به دانشکده پزشکی تبدیل گشت، این مؤسسه در کنار دیگر دانشکده‌های دانشگاه شیراز، زیرنظر دانشگاه پنسیلوانیا شروع به کار نمود، و تا زمان انقلاب سال ۱۳۵۷ با این دانشگاه روابط بسیار نزدیکی داشت.Problems and Issues in Higher Education: Perspectives on Iran-United States Educational Relations and Influences. pp.21
در سال ۱۳۳۲ آموزشگاه عالی پرستاری نمازی به عنوان دومین مجموعه تربیت کادر پزشکی تشکیل شد؛ که این آموزشگاه در سال ۱۳۵۵ به دانشکده پرستاری ارتقاء یافت. به دنبال این دانشکده در فواصل دیگر سایر دانشکده‌های علوم پزشکی تشکیل گردید. به‌دنبال تصویب لایحه تشکیل وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و به منظور استفاده مطلوب و هماهنگ از امکانات پزشکی در جهت تأمین و تعمیم بهداشت، درمان، آموزش و پژوهش، دانشگاه علوم پزشکی شیراز از دانشگاه شیراز جدا گردید و از سال ۱۳۷۳ با ادغام سازمان‌های منطقه‌ای بهداشت و درمان استان‌ها در دانشگاه‌های علوم پزشکی، این دانشگاه تحت عنوان دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی استان فارس موجودیت یافت.
در سال ۲۰۰۹، مناطق روستایی ایالت می‌سی‌سی‌پی آمریکا از دانشگاه علوم پزشکی شیراز جهت ارائه الگوهای خدمات بهداشتی در روستاها درخواست گفتگو کردند. در این بین نمایندگانی بین این دانشگاه و دانشگاه ایالتی جکسون ردوبدل گردیدند. ایالت می‌سی‌سی‌پی همواره بدنبال راه‌هایی برای ارائه خدمات درمانی به مناطق روستایی خود با هزینه‌های کم بوده‌است.لس آنجلس تایمز
دانشگاه علوم پزشکی شیراز دارای ۱۷ دانشکده است:
این مراکز هم‌اکنون در حال ارائه خدمات به جمع کثیری از دانشجویان در رشته‌های مختلف هستند.
کارشناسی پیوسته
دکتری حرفه‌ای
دستیاری تخصصی پزشکی
دستیاری تخصصی دندانپزشکی
دستیاری تخصصی داروسازی
دستیاری تکمیلی تخصصی پزشکی
دستیاری فوق‌تخصصی پزشکی
بیمارستان‌های تابع دانشگاه علوم پزشکی شیراز عبارت‌اند از:
دانشگاه علوم پزشکی شیراز دارای ۵۴ مرکز تحقیقاتی مصوب وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی شامل مراکز زیر می‌باشد:
دانشگاه هاوایی در مانوا یکی از دانشگاه‌های ایالات متحده آمریکا و واقع در ایالات هاوایی است.
http://en.wikipedia.org/wiki/University_of_Hawaii_at_Manoa
وب‌گاه رسمی دانشگاه
«سادی (بخش اول)» ، آهنگی از پروژه موسیقی انیگما و محصول سال ۱۹۹۰ است. این تک‌آهنگ، اولین از چهار تک‌آهنگی بود که به وسیلهٔ انیگما عرضه شد.
«سادی» در عرضهٔ تک‌آهنگی‌اش در آلمان، «سادی (بخش اول)» (Sadeness (Part I)) و در بریتانیا و ژاپن، «غم، بخش اول» (Sadness Part I) نام گرفت. «سادی (بخش اول)» یک تک‌آهنگ مربوط به امری نفسانی همراه ضربت موسیقی پی‌درپی است که پیرامون «سؤال پرسیدن» شهوت‌های جنسی مارک دو ساد بنا شده‌است، به همین دلیل نام آلمانی که تک‌آهنگ با آن عرضه شد یعنی «Sadeness» در مقابل نام انگلیسی «Sadness» می‌باشد. واژهٔ «Sadness» به معنای حزن و دل‌تنگی است و این در حالی است که واژه‌ای که به صورت «Sadeness» نوشته می‌شود در هیچ فرهنگ لغتی وجود ندارد و از نام مارکی دو ساد گرفته شده.
در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۲، BBC Concert Orchestra که به وسیلهٔ ان دادلی رهبری می‌شد، نسخه‌ای زنده از «سادی (بخش اول)» را اجرا کردند.
این آهنگ در فیلمی کوتاه و حرکت آهسته از دومین فصل «Chappelle's Show» قرار گرفت. هم‌چنین در موسیقی پس‌زمینهٔ فیلم‌هایی چون فرشتگان چارلی و خروجی به عدن استفاده شد.
شبکهٔ وی‌ایچ۱ در برنامهٔ "Top ۱۰–۱۹۹۱" که درحقیقت ده آهنگ برتر سال ۱۹۹۱ بود، نام ترانه را به صورت Sadness (مطابق نسخه منتشر شده در بریتانیا و ژاپن) به کار برد و رتبه‌ای بهتر از هشتمی به این تک‌آهنگ نداد.
ویدئوی این ترانه، یک دانش‌پژوه (یا ادیب یا مشابه) را که احتمالاً به مارک دو ساد ربط دارد نشان می‌دهد؛ کسی که در حین نوشتن روی میز اتاقش به خواب می‌رود… و رؤیایی خارق‌العاده، اغواکننده و روشن‌فکرانه دارد. دانش‌پژوه، خود را سرگردان در میان خرابه‌های کلیسای جامع می‌یابد. او به "دروازه‌های جهنم" اثر آگوست رودن، مجسمه‌ساز فرانسوی، می‌رسد که احتمالاً بر اساس تم آلبوم همان «در فراموش‌شده» است. در همان هنگام که مرد جوان بدون ابهام و بغرنجی نگاه می‌کند، زن جوان زیبایی را پشت آن می‌بیند. آن زن، سرودهای اصلی ترانه را با شیوه‌ای اغواکننده به او می‌خواند. «ساد به من بگو» «ساد به من بده». مرد برمی‌گردد و سعی می‌کند که فرار کند اما نسبت به شهوات خود نرم می‌شود و «قفل‌شده» به سوی در بازمی‌گردد. در این زمان، مرد جوان از رؤیا برمی‌خیزد و با عصبانیت به اطراف نگاه می‌کند، اما تنها نوری را که از پنجرهٔ اتاقش به سوی او می‌تابد، می‌یابد.
تک‌آهنگ «سادی (بخش اول)» به رتبهٔ یک در ۲۴ کشور رسید و با فروش بیش از هفت میلیون به یکی از پرفروش‌ترین آهنگ‌های گونهٔ عصر نو در همهٔ زمان‌ها تبدیل شد. در آوریل ۱۹۹۱ در ایالات متحده آمریکا، به رتبهٔ ۵ در "بیلبورد هات ۱۰۰" که جدول تک‌آهنگ‌ها محسوب می‌شود رسید و به بالاترین رتبه‌ای که یک آهنگ غیر آمریکایی در دوران متأخر به آن رسیده بود دست یافت. تک‌آهنگ «سادی (بخش اول)» در ایالات متحده آمریکا بیش از یک میلیون فروش کرد و به درجهٔ پلاتین رسید.
دانشگاه آلاسکا در فربنکس UAF یکی از دانشگاه‌های ایالات متحده آمریکا و واقع در فربنکس در ایالات آلاسکا است.
این دانشگاه در سال ۱۹۱۷ تحت نام دانشگاه کشاورزی و مدرسه کانی‌شناسی کار خود را آغاز کرد و اولین محصلان این دانشگاه در سال ۱۹۲۲ مشغول به تحصیل شدند.
تا سال ۲۰۱۰ این دانشگاه حدود ۱۰۰۰۰ دانشجو را جذب خود کرده که ۶۰٪ آنها را زن و ۴۰٪ آنها را مرد تشکیل می‌دهند.
دانشگاه آلاسکا در انکوریج یکی از دانشگاه‌های ایالات متحده آمریکا و واقع در ایالات انکوریج است.
http://en.wikipedia.org/wiki/University_of_Alaska_Anchorage
عشق نفسانیت صمیمیت: مجموعهٔ بازآمیخته آلبومی تلفیقی محصول سال ۲۰۰۱ و شامل ریمیکس‌های آهنگ‌های ساخته‌شدهٔ پروژهٔ موسیقی انیگما است. تمامی ریمیکس‌های این آلبوم، گرفته‌شده از تک‌آهنگ‌های از پیش‌منتشرشده هستند.
ویرجین رکوردز مجدداً در دسامبر ۲۰۰۶، این آلبوم را در ایالات متحده منتشر کرد.
دریاچه هورون یکی از دریاچه‌های بزرگ آب شیرین واقع در آمریکای شمالی است که در مرز ایالات متحده آمریکا با استان انتاریو کانادا قرار گرفته‌است. این دریاچه سومین دریاچه بزرگ آب شیرین دنیا می‌باشد که قسمت اعظمی از آن با نام خلیج جرجین از آن توسط جزیره منیولین، بزرگ‌ترین جزیره آب شیرین جهان، جدا شده‌است. به‌طور متوسط آب وارد شده به این دریاچه ۲۲ سال در این دریاچه قبل از سرازیر شدن به دریاچه اری باقی می‌ماند.
نیروگاه هسته‌ای براوس، دومین نیروگاه بزرگ هسته‌ای جهان در ساحل شرقی این دریاچه قرار دارد.
دریاچه ایری یکی از دریاچه‌های بزرگ واقع در آمریکای شمالی است که در مرز ایالات متحده آمریکا با کانادا قرار گرفته‌است. مساحت دریاچه ایری ۲۵٬۷۴۴ کیلومتر مربع است.
دریاچه ایری از نظر مساحت، در میان پنج دریاچه‌ای که «دریاچه‌های بزرگ» را تشکیل می‌دهند در رتبه چهارم قرار دارد و سیزدهمین دریاچه بزرگ در جهان است.
ایری، جنوبی‌ترین، کم‌عمق‌ترین و کم‌حجم‌ترین دریاچه در میان پنج دریاچه بزرگ است. دریاچه اونتاریو نسبت ایری مساحت کمتری دارد اما ژرفای آن بیشتر است.
دریاچه ایری از سوی شمال به ایالت انتاریو در کانادا محدود می‌شود و از سمت جنوب با ایالات آمریکایی اوهایو، پنسیلوانیا و نیویورک و از سوی غرب با ایالت میشیگان در آمریکا هم‌مرز است.
دریاچه ایری نام خود را از قبیله سرخ‌پوستان ایری گرفته‌است که در کرانه‌های جنوبی آن می‌زیستند. این دریاچه آخرین بخش از دریاچه‌های بزرگ بود که کاشفان اروپایی به آن رسیدند.
برون‌ریز دریاچه ایری، به‌ویژه در قسمت آبشار نیاگارا با گرداندن توربین سدها، برای آمریکا و کانادا نیروی برق‌آبی تولید می‌کند.
جزایر دریاچه ایری بیشتر در بخش غربی آن واقع شده‌اند و تعداد آن‌ها جمعاً ۳۱ جزیره است که ۱۸ جزیره متعلق به ایالات متحده و ۱۳ جزیره متعلق به کانادا می‌باشد.
بزرگ‌ترین جزیره این دریاچه، پلی (Pelee) نام دارد که دارای اکوسیستمی منحصربه‌فرد و شکننده است.
دریاچه میشیگان یکی از دریاچه‌های بزرگ واقع در آمریکای شمالی است که در ایالات متحده آمریکا قرار گرفته‌است.
دریاچه سوپریر (به معنی دریاچه برتر) یکی از دریاچه‌های بزرگ واقع در آمریکای شمالی است که در مرز ایالات متحده آمریکا با کانادا قرار گرفته‌است. در صورتی که دریاچه‌های هورون و میشیگان را جدا از هم فرض کنیم (که به صورت سنتی جداگانه شناخته می‌شوند)، دریاچه سوپریر بزرگ‌ترین دریاچه آب شیرین جهان از لحاظ مساحت می‌باشد و در صورتی که دریاچه‌های هورون و میشیگان را یکی فرض کنیم که از لجاظ جغرافیایی معمولاً یکی شناخته می‌شوند، این دریاچه دومین دریاچه آب شیرین جهان از لحاظ سطح می‌باشد. از لحاظ حجم دریاچه سوپریر سومین دریاچه آب شیرین جهان از لحاظ حجم می‌باشد.
این دریاچه بین ایالت انتاریو کانادا و آمریکا (میشیگان، ویسکانسین و مینه سوتا) قرار دارد. آثار تاریخی نقاشی بومیان اولیه در قسمتی از دیوارهای سنگی دریاچه وجود دارد که به علایم تصویری آگاوا (Agawa Pictograph) معروفند.
دریاچه انتاریو یکی از دریاچه‌های بزرگ واقع در آمریکای شمالی است که در مرز ایالات متحده آمریکا با کانادا قرار گرفته‌است. ساحل شمالی این دریاچه از سرچشمه رودخانه سنت لارنس در شهر کینگستون انتاریو آغاز شده و تا شهر تورنتو در غرب دریاچه امداد پیدا می‌کند. آب دریاچه ایری از طریق رود نیاگارا و آبشار نیاگارا وارد دریاچه انتاریو شده و از طریق رود سنت لارنس بعد از گذر از شهرهای مونترال و کبک سیتی به سمت اقیانوس اطلس سرازیر می‌شود. شهرهای کانادایی تورنتو، کینگستون، میسیساگا و همیلتون در سواحل شمالی و غربی دریاچه قرار دارند، و شهر آمریکایی روچستر در ساحل جنوبی قرار دارد.
نیروگاه هسته‌ای دارلینگتون و نیروگاه هسته‌ای پیکرینگ در ساحل شمالی این دریاچه قرار دارد.
رادیو اخترشناسی یکی از شاخه‌های مهم اخترشناسی است که با استفاده امواج الکترومغناطیسی به مشاهدهٔ فضا می‌پردازد.
تکنیک‌های اخترشناسی رادیویی شبیه به تکنیک‌های اخترشناسی اپتیکی است با این تفاوت که در اخترشناسی رادیویی، منابع رادیویی توسط رادیو تلسکوپ رصد می‌شود ولی در اخترشناسی اپتیکی، از تلسکوپ نوری استفاده شده و تنها منبع اطّلاعات نور است.
این ایده که اجرام فضایی می‌توانند تشعشعات رادیویی داشته باشند نخستین بار توسط معادله ماکسول نشان داده شد که تشعشعات رادیویی از ستارگان می‌توانند با هر طول موجی وجود داشته باشند.
بسیاری از دانشمندان برجسته مانند توماس الوا ادیسون, الیور جوزف لوج و ماکس پلانک پیش‌بینی کرده بودنند که خورشید دارای تشعشعات رادیویی است. حتی لوج سعی کرد که سیگنالهای خورشیدی را دریافت کند ولی به دلیل مشکلات دستگاهش در این امر موفق نبود.
اولین تشعشعات دریافت شده از یک منبع رادیویی در فضا که به‌طور اتفاقی در اوایل دهه ۳۰ ثبت شد به وسیله کارل گوت جانسکی انجام شد. او که به عنوان یک مهندس در آزمایشگاه تلفن بل کار می‌کرد در حال تحقیق و بررسی روی فرستادن امواج صوتی به آن سوی اقیانوس اطلس بود که بدین منظور از یک آنتن بزرگ استفاده می‌کرد سپس او متوجه شد که سیستم آنالوگ ضبط وی مدام یک سیگنال را از منبعی نامعین ضبط می‌کند از آنجا که این سیگنال روزی شدت گرفت جانسکی گمان کرد که منبع آن ممکن است خورشید باشد. پس از بررسی‌ها او متوجه شد که سیگنال دقیقا با طلوع و غروب خورشید مطابق نیست ولی در عوض در یک سیکل ۲۳ ساعت و ۵۶ دقیقه تکرار می‌شود. او نتیجه گرفت که منبع آن باید نوعی از اجرام سماوی که با شب و روز زمین می‌چرخند باشد. با مقایسه مشاهدات وی با نقشه‌های فضایی، دریافت که این سیگنال‌ها از کهکشان راه شیری می‌آید و در مرکز کهکشان قوت می‌گیرد به ویژه در صورت فلکی کماندار. او نتایج مشاهدات و اکتشافاتش را در سال ۱۹۳۳ رسما اعلام کرد. ولی از آنجا که آزمایشگاه بل وی را به شاخه دیگری منتقل کرد او نتوانست تحقیقات خود را در این زمینه ادامه دهد.
گرت ربر با ساختن یک دیش شلجمی به شعاع ۹ متر که در ساخترادیو تلسکوپ استفاده می‌شد کمک شایانی به اخترشناسی رادیوی کرد این کار در ۱۹۳۷ انجام گرفت بعد از مدتی وی موفق به ترسیم اولین نقشه آسمانی از امواج رادیویی شد.
در اوایل دهه ۵۰ مارتین رایل و آنتونی هویش دردانشگاه کمبریج از تداخل سنج امواج که در دانشگاه موجود بود استفاده کرده و موفق به ترسیم نقشه‌های معروف ۲c و ۳c شدند.
مراد یکم (ملقب به خداوندگار) پسر بزرگ اورخان اول از نیلوفر یا هلنا، دختر فرمانده یارحصار بود. مراد از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۸۹ میلادی حکومت امپراتوری عثمانی را در دست داشت. مراد تراکیه، مقدونیه، بلغارستان و صربستان را ضمیمه خاک عثمانی کرد. او در نخستین سال‌های سلطنتش با شورش برادرانش خلیل و ابراهیم در آنکارا روبرو شد و ناچار شد که این شورش‌ها را سرکوب کند. مراد سرزمین‌های شرقی تا توقات، کرت و بنادر بیزانس را تحت امر عثمانیان درآورد. پس از آن، مراد به گذرگاه های کوه‌های بالکان به سوی نیش که بر محل انشعاب جاده سالونیک به سمت بلگراد در شمال مشرف بود، حمله کرد. وی در شرق بلغارستان، اسلیون، کارینووا و آیدوس که بر راه‌های رشته‌کوه‌های بالکان شرقی مشرف بودند، تسخیر کرد. در سال ۱۳۶۱ میلادی، مراد با تسخیر هادریانوپولیس «ادرنه»، مرکز تراکیه بیزانس، قلمرو عثمانی را گسترش داد. در سال ۱۳۶۳ میلادی، مراد فیلیبیه را فتح کرد و بر دره ماریتسا تسلط یافت. با فتح ایسیه در سال ۱۳۶۳ میلادی، امپراتور بیزانس معاهده‌ای را با مراد به امضا رسانید و تمام فتوحات عثمانی در اروپا را به رسمیت شناخت. جنگ نهایی در کوزوو، در غرب پریشتینا بین میتروویچ و اسکوپیه در صربستان بین ارتش مسیحیان بالکان و عثمانیان درگرفت که به پیروزی مراد اول انجامید. سلطان مراد به دست یکی از بزرگان صربستان به نام میلوس اوبلیک کشته شد. ابتدا او را در کوزوو دفن کردند و بعد از مدتی باقی‌مانده جسد او را به بورسا، پایتخت امپراتوری عثمانی آوردند و در مجتمع خداوندگار و در آرامگاه ابدی‌اش دفن کردند.
سلطان مراد پیش از هر کاری در پیرامون خود جمعی از بهترین و کارآمدترین فرماندهان نظامی را گرد آورد و آن گاه در نخستین گام، یک عملیات سنگین نظامی علیه بیزانس مسیحی انجام داد که به فتح شهر ادرنه دومین شهر بزرگ امپراتوری بیزانس انجامید. آدرنه پس از قسطنطنیه بزرگ‌ترین شهر مسیحیان بود. با توجه به موقعیت شهر ادرنه که در خاک اروپا واقع شده بود و از نظر راهبردی از چند جهت مهم بود آن را به عنوان پایتخت و مرکز دولت خود تعیین و پایتختش را از آسیای صغیر و شهر بورسا به ادرنه منتقل کرد و آن را به کانون نظامی و اداری و فرهنگی و دینی و سیاسی دولت اش تبدیل نمود. سپس به سیاست جهادی و توسعهٔ دینی و ملکی در ممالک مسیحی ادامه داد و مقدونیه را فتح کرد. این پیروزی باعث شد مسیحیان اروپا دچار اضطراب شدند و پیمانی صلیبی میان مسیحیان صرب و بلغار و مجار علیه عثمانیان منعقد گردید و برای یک عملیات مهم و جنگ رویارو با نیروهای عثمانی خود را آماده کردند. در این جنگ که از یک طرف دولت مسیحی و از طرف دیگر عثمانیان مسلمان بودند در نهایت صلیبیان شکست خوردند و پیروزی مهمی از آن مسلمانان گردید. نتیجه عملیات فتح کوزوو بود اما در لحظه آخر عملیات یک سرباز مسیحی صرب با خدعه به مراد نزدیک شده و به قصد بوسیدن پاهایش خم شد و با خنجر سلطان مراد را به قتل رسانید. برخی از مسیحیان همجوار دچار ترس و وحشت شدند وبا دولت عثمانی قرارداد صلح امضاء کردند. و سالیان متمادی به عثمانیان مالیات می‌پرداختند و مانند رعیت در کنار مسلمانان می‌زیستند. مراد اهل عبادت و دعا بود ودر میدان جهاد کم‌نظیر بود. یک مورخ مسیحی به نام هالکوندیلاس در باره سلطان مراد آورده است. مراد کارهای مهمی انجام داده است و در مدت ۳۰سال حکومت، ۳۷ بار در اطراف ترکیه عملیات نظامی انجام داد و در همه نبردها پیروزی را کسب کرده. او فردی متواضع بود و با رعیت به عدالت رفتار می‌کرد و برای همه ملت با قطع نظر از دین و نژاد به صورت مساوی با عدل عمل می‌کرد. مورخ فرانسوی به نام کرینارد مراد را جزو مردان بزرگ تاریخ آورده است. ایشان می‌گوید اگر تقویمی دایر کنم و آن را جدول بندی نمایم مراد در بالای تمامی حکام اروپا در عصر خود قرار می‌گیرد. سلطان مراد مملکتی را که از پدرش اورخان تحویل گرفت ۹۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع بود. و بعد از خود مملکتی را تحویل فرزندش بایزید داد که به مساحت آن ۵۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع بود.
عثمان یکم مشهور به عثمان غازی (" یا "Osman Gazi"؛ مرگ ۱۳۲۳/۴)،" رهبر قبیله قایی و بنیانگذار سلسله عثمانی بود. سلسله کوچک او (که ابتدا به بیگ‌نشین عثمانی یا امارت عثمانی مشهور بود) بعد از مرگ او رفته رفته از یک امیرنشین کوچک ترکمن، عثمان یکم، یا عثمان غازی، (متولد حدود ۱۲۵۸ - درگذشته ۱۳۲۴ یا ۱۳۲۶)، امیر یک شاهزاده‌نشین ترکمن‌تبار، در شمال غربی آناتولی، بود که به عنوان بنیانگذار دولت امپراتوری عثمانی شناخته می‌شود. به یک امپراتوری جهانی تبدیل شد و تا اندکی پس از پایان جنگ جهانی اول پابرجا ماند.
به دلیل کمبود منابع تاریخی مربوط به زمان حیات او، اطلاعات واقعی بسیار کمی در مورد عثمان باقی مانده‌است. از زمان سلطنت عثمان حتی یک منبع مکتوب باقی نمانده‌است. حاکمان عثمانی نیز تنها در قرن پانزدهم، قریب به صد سال بعد از مرگ عثمان، و پس از پاکسازی کامل رقبا شروع به جمع‌آوری زندگی‌نامه او کردند. به همین دلیل، مورخان تمایز دادن بین واقعیت و اسطوره را، در داستان‌ها و روایت‌های بسیاری که دربارهٔ او گفته شده‌است، بسیار چالش‌برانگیز می‌دانند. یکی از مورخان حتی تا آنجا پیش رفته که این تمایز قائل شدن را غیرممکن دانسته و دوره زندگی عثمان را به عنوان «سیاه چاله» توصیف کرده‌است.
طبق منابع متأخر عثمانی، اجداد عثمان از نوادگان قبیله ترکمن قایی بودند. اما بسیاری از محققین اولیه عثمانی، این را ساختگی می‌دانند و معتقدند که این در دوران متاخر، به منظور تقویت مشروعیت سلسله، نوشته شده‌است.
حکومت عثمانی یکی از چندین بیگ‌نشین آناتولی بود که در نیمه دوم قرن سیزدهم میلادی ظهور کرد. امارت عثمان در منطقه بیتینی، واقع در شمال آسیای صغیر، واقع شده بود. او در آنجا موقعیت مناسبی برای حمله به امپراتوری آسیب‌پذیر بیزانس پیدا کرد و تهاجمات علیه این امپراتوری را آغاز کرد. این حملات در زمان جانشینانش نیز ادامه یافت تا زمانی که امپراتوری بیزانس توسط محمد دوم ساقط شد.
برخی تاریخ نگاران نام او را نامی ترکی و احتمالاً "آتمان" یا "آتامان" دانسته‌اند که بعدها به "عثمان" با ریشه عربی تغییر داده شده‌است. قدیمی‌ترین منابع بیزانسی، از جمله جورج پاکیمیرس که معاصر عثمان بود، نام او را یه شکل Ἀτουμάν (آتومان) یا Ἀτμάν (آتمان) نگاشته‌اند. منابع یونانی نیز به‌طور منظم هر دو شکل نام عربی (عثمان) و ترکی او (عثمان با θ، τθ، یا τσ) آورده‌اند. یک منبع عربی کهن، که از عثمان نام برده‌است، در مواردی «ط» را به جای «ث» نوشته‌است. ممکن است عثمان بعداً نام اسلامی «عثمان» را برای خود برگزیده باشد. اما مورخ ترک، خلیل اینالجق، معتقد است فرضیه آتامان نام داشتن عثمان (به نقل از پاکیمیریس) و ربط دادن خاستگاه او به دشت قبچاق، واقع در شمال دریای سیاه، بسیار بعید است.
دانشمندان عرب، مانند ابن فضل‌الله عمری و ابن خلدون، در نوشته‌های خود نام عثمان را به کار برده‌اند. جهانگرد مراکشی، ابن بطوطه، که در زمان اورخان اول از خاک عثمانی دیدن کرد، نام او را به شکل عثمانجیق ثبت کرده‌است.Ahmet Yaşar Ocak, (2000), Osmanli Devleti'nin kuruluşu: efsaneler ve gerçekler, p. 45 (in Turkish) پسوند «-جیق» در زبان ترکی برای کوچک کردن به کار می‌رود؛ بنابراین در آن زمان او را به نام عثمانجیق «عثمان صغیر» می‌شناختند تا با عثمان بن عفان سومین خلیفه راشدین اشتباه گرفته نشود.Kenje Kara, Daniel Prior, (2004), "Archivum Ottomanicum, Volume 22", p. 140
اکثر منابع بر این باورند که اصل و نسب ترکان عثمانی به قبیله ترکمن قایی می‌رسد که طبق منابع عثمانی، در اوایل قرن سیزدهم میلادی به دلیل حملات مغول، از موطن خود در آسیای مرکزی گریختند. این قبیله در آناتولی، تحت حاکمیت سلجوقیان روم، مستقر شدند. منابع دیگر ادعا می‌کنند که طایفه قایی دو قرن زودتر از تاریخ مذکور، همراه با سلجوقیان، زمانی که ماوراءالنهر را به مقصد خراسان ترک کرده بودند تا در نزدیکی شهر مرو ساکن شوند، با آنان به خراسان آمد. سپس طایفه قایی پس از جنگ ملازگرد در سال ۱۰۷۱ میلادی به سمت شرق آناتولی حرکت کردند و در آنجا، همراه با سایر طوایف ترک، ساکن شدند. بعدها در ارتش سلطان کیقباد اول شرکت کردند و در جنگ این سلطان با خوارزمشاهیان، مغول‌ها و بیزانسی‌ها که به سرزمین‌های سلجوقیان یورش می‌بردند، شرکت کردند. بر اساس منابع متعدد، جنگجویان قایی به شرکت کردن در خطوط اول نبردها معروف بودند و مهارت‌های رزمی و شجاعت آنها از عوامل اصلی پیروزی سلجوقیان در بسیاری از نبردها به حساب می‌رفت. این قضیه سلطان کقباد را بر آن داشت تا ارطغرل، امیر طایفه قایی، را به عنوان فرمانده و «مقدم» سپاه خود منصوب کرده و مقداری زمین حاصلخیز در نزدیکی آنکارا، محل سکونت طایفه قایی، واگذار کند.
بعدها، ارطغرل بر شهر سوگوت، در شمال‌غربی آناتولی در مرز بیزانس، تسلط یافت. او همچنین عنوان «اوج بیگ» را به دست آورد. سلجوقیان برطبق سنت‌های خود به هر رئیس قبیله‌ای که به قدرت می‌رسید و تعدادی طایفه کوچکتر به او می‌پیوست، لقب اوج بیگ می‌داد. ارطغرل جاه طلبی‌های سیاسی گسترده‌ای داشت. او به دنبال تصاحب سرزمین‌های بیشتری بود و تنها به سرزمین‌هایی که سلطان به او پاداش داده بود قانع نمی‌شد؛ بنابراین او به نام سلطان سلجوقی، یورش به متصرفات بیزانس را آغاز کرد و چندین شهر و روستا را با موفقیت فتح کرد. بدین ترتیب در نیم قرنی که فرمانده سپاه سلجوقیان بود، آرام آرام قدرت خود را گسترش داد. ارطغرل در سال ۶۸۰ هجری قمری در ۹۰ سالگی درگذشت.
تاریخ دقیق تولد عثمان مشخص نیست. برخی منابع نوشته‌اند که او در ۸ صفر ۶۵۶ هجری قمری، برابر با ۱۳ فوریه ۱۲۵۸ میلادی و ۳ اسفند ۶۳۶ شمسی، به دنیا آمده‌است. همان روزی که در آن مغولان به بغداد حمله کردند و آنجا را ویران کرده و بخش اعظم ساکنان را از تیغ گذراندند. طبق منابع دیگر، مانند کمال پاشازاده (مورخ قرن شانزدهم اهل عثمانی)، عثمان به احتمال زیاد در اواسط قرن سیزدهم میلادی، احتمالاً در سال ۱۲۵۴ یا ۱۲۵۵ میلادی، به دنیا آمده‌است. اطلاعات از اوایل زندگی عثمان بسیار محدود است. این علت کمبود اطلاعات به این دلیل است که قدیمی‌ترین منبع شناخته شده در این دوره زمانی حدود صد سال پس از مرگ عثمان نوشته شده‌است. با این حال، منابع معدودی که باقی مانده‌اند موافق هستند که او در شهر سوگوت، که پدرش ارطغرل آن را به عنوان پایتخت امارت خود انتخاب کرده بود، به دنیا آمد.
منابع مهم دربارهٔ زندگی عثمان عبارتند از: داستان التواریخ آل عثمان نوشته شده در قرن چهاردهم میلادی توسط شاعر و پزشک دربار عثمانی تاج الدین ابراهیم بن خضر (متخلص به احمدی)، بهجة التواریخ نوشته شکرالله مورخ (وفات. ۱۴۶۴ میلادی)، و تواریخ آل عثمان نوشته درویش احمد عاشقی، مشهور به عاشق پاشازاده (۱۴۰۰–۱۴۸۴ میلادی). اصل این منابع نیز باقی نمانده‌است. آن چیزی که از این کتابها باقی مانده رونویس‌هایی است که در طول سالها نوشته شده‌اند و این بازنویسی‌ها منجر به گم شدن و تغییر در برخی متون کتاب شده‌است. در واقع، منابع عثمانی، اروپایی و بیزانسی برای مشخص کردن خاستگاه عثمان و طایفه‌اش چندان قابل اعتماد نیستند. از یک سو، قدیمی‌ترین اسناد شناخته شده که در عصر عثمانی‌ها نوشته شده‌است، همگی به دوره پس از فتح قسطنطنیه (۱۴۵۳ میلادی) برمی‌گردد. از سوی دیگر، هیچ‌یک از مورخان بیزانسی در نوشته‌های خود به منشأ عثمانی‌ها اشاره نکرده‌اند. ترکان عثمانی نیز خارج از حیطه توجه مورخان اروپایی قرار داشتند و مطلب قابل توجهی دربارهٔ آنان توسط مورخان اروپایی نوشته نشد. با این حال، پس از گذشت یک قرن، زمانی که عثمانی‌ها شروع به ایجاد تهدید برای کشورهای اروپایی کردند، این وضعیت تغییر کرد و اروپاییان توجه بیشتری به عثمانی و تاریخ آنان نشان دادند. کمال پاشازاده، مورخ عثمانی، با اشاره به اینکه عثمان کوچکترین پسر ارطغرل بود و به شیوه سنتی عشایر ترکمن بزرگ شد، گفت: او از کودکی کشتی، شمشیرزنی، اسب سواری، تیراندازی و بازداری را آموخت. او به سرعت بر مهارت‌های مذکور تسلط یافت و از همه برادرانش پیشی گرفت. او علوم دینی و احکام دینی را نیز آموخت و تحت تأثیر آموزه‌های شیوخ صوفیه، به خضوص استادش شیخ اده‌بالی، قرار گرفت و این را می‌توان با توجه به شخصیت و سبک زندگی او فهمید.
مشهورترین روایت دربارهٔ اصل و نسب عثمان این است که عثمان نوه سلیمان شاه بود که هنگام عبور از رود فرات سوار بر اسب در غرق شدن جان باخت. مورخ ترک، ایلماز اوزتونا، معتقد است که نام حقیقی پدربزرگ عثمان، و پدر ارطغرل، گوندوز آلپ بود و به احتمال زیاد سلیمان شاه نامی به‌شمار می‌رفت که در حافظه تاریخی آناتولی باقی مانده بود و در واقع به سلیمان بن قتلمش اشاره دارد که سلطنت سلجوقیان روم را تأسیس کرد. اوزتونا می‌افزاید که احتمالاً مورخان عصر عثمانی با این نسب‌نامه سعی در ایجاد ارتباط خویشاوندی بین عثمانی‌ها و سلجوقیان داشتند. مخصوصاً با توجه به اینکه عثمانی‌ها با ادعای جانشینان مشروع سلجوقیان در صحنه تاریخ ظاهر شدند. بر این اساس، نسب فرضی عثمان چنین است: عثمان بن ارطغرل بن گوندوز آلپ بن کیاآلپ بن گوک آلپ بن سرقوک آلپ بن کی آلپ. محققان دیگر نیز موافقند که ارتباط بین ارطغرل، عثمان و سلجوقیان ممکن است که یک قرن بعد توسط وقایع نگاران دربار عثمانی، ابداع شده باشد؛ بنابراین منشأ واقعی خاندان عثمانی مبهم است. از سوی دیگر، برخی منابع عثمانی به خویشاوندی میان عثمان و ترکان اوغوز اشاره می‌کنند که بیشتر به افسانه نزدیک‌تر است تا واقعیت، و می‌گویند که ترکان اغوز از نسل یافث بن نوح هستند و این روایت، شجره‌نامه عثمان را به ۵۲ جد، یا بیشتر، منتهی می‌کند و عثمان در این شجره‌نامه با افراد مشهوری چون شخص حضرت نوح، گوک آلپ و اغوز خان و تمامی اقوام ترک اغوز از جمله سلجوقیان، خویشاوند می‌شود. در این شجره‌نامه می‌توان ویژگی‌های برخی از آنچه که ایلماز اوزتونا در فرضیه خود به آن اشاره کرد را ثابت کرد، که عثمانی‌ها همواره در تلاش بودند تا خود را با سلجوقیان مرتبط کنند و به عنوان وارثان آنها ظاهر شوند.
عثمان به احتمال زیاد در میانه قرن سیزدهم، احتمالاً در سال ۱۲۵۴/۵، تاریخی که توسط مورخ عثمانی قرن شانزدهم، کمال پاشا زاده ذکر شده، متولد شده‌است. طبق تاریخ‌نگاری عثمانی، ارطغرل، پدر عثمان، قبیله ترکمن قایی را، برای فرار کردن از هجوم مغول، از غرب آسیای مرکزی به آناتولی هدایت کرد. سپس با سلطان سلجوقیان روم بیعت کرد و حکمرانی شهر سوگوت، در مرز بیزانس، را بدست آورد.Stanford Shaw, "History of the Ottoman Empire and Modern Turkey" (Cambridge: University Press, 1976), vol. 1 , p. 13 اما این روایت یک قرن پس از عثمان، توسط مورخان درباری امپراتوری عثمانی، ابداع شد و بنابراین منشأ واقعی عثمانی‌ها به‌طور دقیق مشخص نیست. هیچ چیز به‌طور قطعی در مورد فعالیت‌های اولیه عثمان مشخص نیست، به جز اینکه او منطقه اطراف شهر سوگوت را کنترل می‌کرد و از آنجا حملاتی را علیه امپراتوری بیزانس ترتیب داد. اولین رویداد زندگی عثمان که تاریخ آن تا حدودی مشخص است، نبرد بافئوس در سال ۱۳۰۱ یا ۱۳۰۲ می‌باشد. عثمان در این نبرد یک نیروی بیزانسی را، که برای مقابله با او فرستاده شده بود، شکست داد.
به نظر می‌رسد استراتژی اصلی عثمان، در عین اجتناب از رویارویی مستقیم با همسایگان قدرتمندتر ترک خود، دنبال کردن سیاستی توسعه طلبانه با کمک بیزانس بود. نخستین پیشرویی‌های وی از طریق گذرگاه‌های فریگیه شمالی، در نزدیکی اسکی‌شهر امروزی، تا دشت‌های حاصلخیزتر بیتینی و علیه تیول داران مسیحی در شمال بود. طبق گفته استنفورد شاو، این فتوحات در برابر اشراف محلی بیزانس به دست آمد، "برخی از آنها در جنگ مغلوب عثمان شده بودند، برخی دیگر به میل خود و با عقد قراردادهای تجاری، پیمان‌های ازدواج و نظایر آن به نیروهای عثمان پیوستند."Shaw, "Ottoman Empire", p. 14
عثمان پس از مرگ پدرش در حدود سال ۶۸۰ هجری قمری ۱۲۸۱ میلادی امیر، یا بیگ، قبیله قایی شد. به گفته برخی از مورخان، رسیدن عثمان به قدرت مسالمت آمیز نبود، زیرا او برای بدست‌گیری و تحکیم قدرت خود، باید با بستگان خود می‌جنگید. یکی از رقبای اصلی عثمان، عمویش دوندار دوندار بیگ بود، که ممکن است وقتی برادرزاده اش تصمیم حمله ای را به جزیره ای کوچک در یونان گرفت، نقشه ای برای کشتن برادرزاده اش ریخت یا علیه او دست به شورش زد. دوندار بیگ معتقد بود جاه طلبی عثمان تهدیدی است که می‌تواند موجودیت کل قبیله قایی را برهم بزند. اما عثمان مجبور شد شمشیر خود را بیرون کشیده و عمویش را به دلیل نافرمانی بکشد.
طبق کتاب ولایتنامه، که حاوی روایاتی دربارهٔ زندگی حاجی بکتاش ولی است، پس از مرگ ارطغرل عموی کوچک عثمان، گوندوز آلپ، به رهبری قبیله قایی رسید. در آن زمان، عثمان و چند جنگجوی دیگر شروع به سازماندهی حملاتی به سرزمین‌های بیزانس در مجاورت سوگوت، مانند یری‌شهر، بیله‌جک، اینه‌گول و ایزنیک کردند. در نتیجه، تکور (فرماندار محلی) بیزانسی بورسا خشمگین شد و نمایندگانی را نزد سلطان سلجوقی، کیقباد سوم، فرستاد و از این حملات پی در پی عثمان شکایت کرد؛ بنابراین کیقباد به گوندوز آلپ دستور داد تا برادرزاده جوان خود را نزد او بفرستد تا در برابرش پاسخگو باشد. گندوز آلپ نیز عثمان را دستگیر و به قونیه فرستاد. سلطان کیقباد، که شجاعت و کردار عثمان را تحسین می‌کرد و مایل به مجازات او نبود، عثمان را نزد حاجی بکتاش ولی فرستادند تا او دربارهٔ عثمان داوری کند. عثمان به گرمی مورد استقبال عارف صوفی قرار گرفت. حاجی بکتاش سپس فرمان به آزادی او را داد و گفت: من سالها چشم به راه کسی همانند او بودم. پس از این، حاجی بکتاش ولی سر عثمان را با همان عمامه ای که مربوط به شیوخ صوفی بود، پیچید و او را با پیامی به قونیه فرستاد. او در این پیام به سلطان امر کرد تا عثمان را رهبر قبیله قایی کند. بدین ترتیب، عثمان به فرمان کیقباد سوم رهبر قبیله شد.
از نظر نظامی، موقعیت بیگ نشین عثمان تأثیر بسزایی در موفقیت او به عنوان یک جنگجوی فاتح داشت. پایتخت او سوگوت بر روی تپه ای در موقعیتی کاملاً دفاعی قرار داشت که در میان راه اصلی قسطنطنیه به قونیه بود. اهمیت این ناحیه به دلیل چندپارگی سیاسی آناتولی است که به ایالت‌های کوچک اهمیت بیشتری نسبت به آنها در ابتدا می‌داد. عثمان به عنوان امیر یک بیگ نشین هم‌مرز با سرزمین‌های بیزانس، این فرصت را داشت که تمام تلاش خود را به سمت جنگ و جهاد به دنبال سلجوقیان به قصد تسخیر تمام سرزمین‌های بیزانس و جذب آنها به خلافت اسلامی سوق دهد. عثمان که از ضعف امپراتوری باستانی و جنگ‌های مداوم آن در اروپا تشویق شده بود، این شانس را داشت که به سمت غرب آناتولی گسترش یابد و از داردانل به سمت جنوب شرقی اروپا عبور کند. در تفسیر این اقدامات، برخی از مورخان استدلال می‌کنند که راهبرد عثمان برای افزایش سرزمین‌های خود به هزینه بیزانسی‌ها به دلیل قصد او برای جلوگیری از درگیری با همسایگان قدرتمندتر ترک خود بود.