moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
با پایان کشتار با گاز، مجموعه به اردوگاه کار اجباری زمون (به آلمانی: "Anhaltelager Semlin") تغییر نام داده شد و برای نگهداری آخرین گروه از یهودیانی که در سپتامبر ۱۹۴۳ با تسلیم ایتالیا دستگیر شده بودند، استفاده شد. در طی این دوره، سایمیشته برای نگهداری پارتیزان‌های یوگسلاوی، چتنیک‌ها، هواداران جنبش‌های مقاومت یونان و آلبانیایی و دهقانان صرب از روستاهای دیگر مناطق دولت مستقل کرواسی مورد بهره قرار می‌گرفت. حدود ۳۲٬۰۰۰ زندانی، بیشتر صرب، از اردوگاه گذر کردند که ۱۰٬۶۰۰ تن از آن‌ها یا کشته شدند یا به دلیل گرسنگی و بیماری درگذشتند. شرایط درون سایمیشته چنان نامناسب بود که برخی به مقایسه آن با یاسنواتس و دیگر اردوگاه‌های بزرگ کار اجباری در سراسر اروپا پرداخته‌اند. در سال ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴، شواهد جنایات انجام شده در اردوگاه توسط واحدهای "اس‌اس-اشتاندارتنفورر" پاول بلوبل تخریب شد و هزاران جسد از گورهای دسته جمعی بیرون کشیده و سوزانده شد. در ماه مه ۱۹۴۴، آلمانی‌ها کنترل اردوگاه را به NDH منتقل کردند و در ژوئیه همان سال اردوگاه تعطیل شد. برآورد تعداد مرگ و میرها در سایمیشته از ۲۰٬۰۰۰ تا ۲۳٬۰۰۰ تن متغیر است، و تعداد کشته‌شدگان یهودی از ۷٬۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ تن تخمین زده می‌شود. تصور می‌شود که نیمی از یهودیان صربستان در این اردوگاه از میان رفته باشند.
بیشتر آلمانی‌های مسئول در این اردوگاه دستگیر و به محاکمه کشانده شدند. چند نفر به جمهوری سوسیالیستی یوگسلاوی استرداد و سپس اعدام شدند. فرمانده قرارگاه هربرت آندورفر و معاون وی ادگار اِنگه در دهه ۱۹۶۰ پس از سال‌ها پنهان شدن دستگیر شدند. به هر دو نفر به ترتیب در آلمان غربی و اتریش حکم زندان کوتاه‌مدت داده شد، اگرچه آنگه با توجه به پیری و مشکلات سلامتی هرگز زندانی نشد.
در پاییز سال ۱۹۴۱، ترنر دستور داد همه زنان و کودکان یهودی در صربستان در یک اردوگاه گرد آورده شوند. در ابتدا آلمانی‌ها ایجاد یک گتو برای یهودیان را در محله کولی‌های بلگراد در نظر داشتند، اما این ایده به دلیل آنکه منطقه «بیش از حد کثیف و غیر بهداشتی» بود به سرعت نادیده گرفته شد. هنگامی که چندین طرح دیگر برای به خدمت گرفتن جمعیت یهودی و کولی بلگراد با شکست روبرو شدند، اردوگاهی برای کار اجباری در شبه‌جزیره‌ای احاطه شده از سه طرف توسط رود ساوا پایه‌گذاری شد، که به میدان ترازییه مرکزی بلگراد دید کامل داشت. قرارگاه به گونه‌ای قرار گرفته بود که فرار را تقریباً غیرممکن می‌کرد. این مکان در نزدیکی مراکز اداری و پلیس و همچنین ایستگاه راه‌آهن مرکزی بلگراد واقع شده بود و امکان حمل و نقل مؤثر یهودیان به اردوگاه را از بسیاری از شهرهای منطقه فراهم می‌کرد. هدف آن بازداشت زنان و کودکان یهودی بود که به ادعای آلمانی‌ها «امنیت عمومی» و ورماخت را «به خطر می‌انداختند».
آلمانی‌ها سایمیشته را «اردوگاه یهودیان در زمون» (به آلمانی: "Judenlager Semlin") نامیدند. این اردوگاه برای نگهداری ۵۰۰٬۰۰۰ تن از اسیران مناطق شورشی در سراسر یوگسلاوی اشغالی در نظر گرفته شده بود. نام «Semlin» از واژه آلمانی برای شهر مرزی سابق اتریش-مجارستان، زِمون، که محل استقرار اردوگاه بود، گرفته شده بود. با وجود قرار داشتن در قلمرو NDH، اردوگاه توسط دستگاه پلیس ارتش آلمان در صربستان اشغالی کنترل می‌شد. مقامات NDH با تأسیس آن مخالفت نکردند و به آلمانی‌ها گفتند که به شرط آنکه نگهبانان آن آلمانی، و نه صرب، باشند، اردوگاه می‌تواند در خاک NDH مستقر شود. اندکی پس از تأسیس اردوگاه، "اس‌اس-شارفورر" ارگار اِنگه از گشتاپو بلگراد فرمانده آن شد. در ابتدا، در اردوگاه‌ها حدود ۵۰۰ زندانی مرد یهودی نگهداری می‌شدند که وظیفه به اصطلاح «خودمدیریتی» اردوگاه را به عهده داشتند و به کار پخش غذا، تقسیم کار و سازماندهی یک نیروی نگهبان یهودی برای گشت‌زنی در امتداد اردوگاه می‌پرداختند. اما بیرون اردوگاه به صورت چرخشی توسط بیست و پنج تن از اعضای گردان ۶۴ ذخیره پلیس محافظت می‌شد. تا ماه اکتبر، همه زندانیان مرد یهودی و بیشتر زندانیان مرد کولی کشته شدند. بیشتر آنها در چهار موج اصلی اعدام شدند، اما قتل‌های پی‌درپی در اواسط سپتامبر و میان ۹ تا ۱۱ اکتبر نیز رخ دادند. هر بار، به زندانیان گفته می‌شد که آنها را به اردوگاهی در اتریش با شرایط کار بهتر منتقل می‌کنند اما در عوض آنها را به یابوکا در بانات یا یک محل تیراندازی در حومه بلگراد می‌بردند، و در آنجا ایشان را می‌کشتند. سایمیشته رسماً در مقیاس گسترده‌تری در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۱ افتتاح شد. واپسین زندانی از میان زندانیان اولیه مرد یهودی در ۱۱ نوامبر کشته شد.
در پایان ۱۹۴۱ و آغاز ۱۹۴۲، حدود ۷۰۰۰ زن، کودک و کهنسال یهودی به همراه ۵۰۰ مرد یهودی و ۲۹۲ زن و کودک کولی دیگر به اردوگاه آورده شدند. بیشتر این افراد از اهالی شهرهای دور از کشور صربستان، در درجه نخست نیش، اسمدرفو و شاباتس بودند. زنان و کودکان را در ساختمانی موقت که به سختی گرمشان می‌کرد، قرار دادند که شیشه‌های آن به دلیل بمباران آلمان در هنگام حمله به یوگسلاوی، خرد شده بودند. بزرگترین این ساختمان‌ها، که در آغاز به عنوان غرفه‌های پارک نمایشی-تفریحی ساخته شده بودند، ۵۰۰۰ زندانی را در خود جای داده بود. زندانیان از چندین همه‌گیری آنفلوانزا رنج بردند، روی کاه مرطوب یا تخته‌های چوبی می‌خوابیدند و مقدار ناکافی غذا در اختیار آنها قرار می‌گرفت. گرسنگی فراگیر بود و درخواست زندانیان یهودی از مقامات صربستان برای تهیه غذای بیشتر ناموفق بود. در نتیجه، تعداد زیادی از بازداشت‌شدگان، به ویژه کودکان، در اواخر سال ۱۹۴۱ و اوایل سال ۱۹۴۲ درگذشتند، و بسیاری نیز در یکی از سردترین زمستان‌های ثبت شده در حال یخ زدن بودند. زندانیان کولی در شرایط بسیار بدتری نسبت به زندانیان یهودی نگهداری می‌شدند. آن‌ها همچنین روی کاه در سالنی بودن گرمایش می‌خوابیدند، اما از زندانیان غیر کولی جدا نگه داشته می‌شدند. اکثر زندانیان کولی پس از شش هفته بازداشت آزاد شدند. بیشتر زندانیان یهودی در بازداشت باقی ماندند، به استثنای ده زن یهودی که با مردان مسیحی ازدواج کرده بودند.
در ژانویه ۱۹۴۲، "اس‌اس-اونتراشتورمفورر" هربرت آندورفر به جای اِنگهٔ کم‌تجربه به عنوان فرمانده قرارگاه گماشته شد. پس از آن آنگه به عنوان معاون آندورفر گماشته شد. در آن ماه، مقامات نظامی آلمان خواستار پاکسازی اردوگاه از یهودیان شدند تا تعداد بیشتری از اسیرانی را که در جنگ با پارتیزان‌ها اسیر شده بودند، در اردوگاه جای داده شوند. تا ماه فوریه، اردوگاه حدود ۶۵۰۰ زندانی داشت که ده درصد آنها کولی بودند. در اوایل مارس، به آندورفر اطلاع داده شد که یک وانت گاز از برلین به اردوگاه فرستاده شده‌است. وانت سوئر (Sauer) به درخواست رئیس اداره ارتش آلمان در صربستان، هارالد ترنر تحویل داده شده بود. آندورفر که به دلیل داشتن نقشی اساسی که قرار بود در قتل زندانیان یهودی داشه باشد، و از آنجا که با برخی از آنها روابط خوبی برقرار کرده بود، دچار احساس گناه شد و درخواست انتقال داد؛ اما درخواست او رد شد. وی برای اطمینان از سرعت و کارایی گازگرفتگی، اعلامیه‌هایی را ارائه داد تا زندانیان را متقاعد کند که به اردوگاهی با تجهیزات بهتر منتقل می‌شوند. وی تا آنجا پیش رفت که مقررات ساختگی اردوگاه جدید را منتشر کرد و اعلام کرد که زندانیان اجازه دارند چمدان‌های خود را با خود به آنجا ببرند. بسیاری از بازداشت‌شدگان به امید فرار از شرایط وحشتناک زندگی در اردوگاه برای انتقال احتمالی نام‌نویسی کردند. زندانیانی که در عصر روز پیش از آن داوطلبانه نام‌نویسی کرده بودند، در روز موعود در گروه‌های ۵۰ تا ۸۰ نفره به درون وانت برده می‌شدند. رانندگان وانت ، اس‌اس-شارفورر مایر و گوتز، برای جلب همکاری کودکان، میانشان آب نبات پخش می‌کردند. پس از آن، درهای وانت بسته می‌شد. سپس وانت پیش از عبور از مرز صربستان تحت اشغال آلمان به دنبال اتومبیل کوچکی که توسط آندورفر و آنگه رانده می‌شد، حرکت می‌کرد. در اینجا بود که یکی از رانندگان از وانت خارج می‌شد، به زیر آن می‌خزید، اگزوز آن را به درون محفظه خودرو هدایت می‌کرد و زندانیان را با گاز کربن مونوکسید می‌کشت. سپس وانت به محل تیراندازی نزدیک آوالا منتقل می‌شد، و در آنجا اجساد به درون گورهای دسته‌جمعی که به تازگی توسط زندانیان صرب و کولی حفر شده بودند، ریخته می‌شدند. چنین گازگرفتگی‌هایی عادی شده و وانت گاز همه روزه به جز یکشنبه‌ها سر می‌رسید. شایعات در مورد گازگرفتگی‌ها به سرعت پخش شدند و اخباری به نیروهای آلمانی مستقر در بلگراد و حتی برخی صرب‌ها رسید. در نتیجه، صرب‌هایی که در معرض این شایعات قرار گرفته بودند به وانت گاز لقب «قاتل روح» (به صربی: "dušegupka") دادند. باور بر این است که این گازگرفتگی‌ها جان حدود ۸۰۰۰ زندانی را، اغلب زن و کودک، گرفته‌اند. هفت زندانی صرب که در تخلیه زندانیان کشته‌شده از درون وانت شرکت داشتند، پس از توقف گازگرفتگی با گلوله کشته شدند، اما گورکنی صرب با نام ولادیمیر میلوتینوویچ زنده ماند. به گفته وی: «هشتاد و یک یا هشتاد و دو خندق آماده شدند و من به کندن همه آنها کمک کردم. [...] کمینه ۱۰۰ نفر [در هر خندق جا می‌شدند] [...] این خندق‌ها تنها برای افراد خفه شده در درون کامیون بودند. ما مجموعه خندق‌های دیگری را برای کسانی که تیرباران می‌شدند حفر کردیم.»
پس از توقف گازگرفتگی، تعداد کمی از زندانیان، اغلب زنان غیر یهودی که با یهودیان ازدواج کرده بودند، در اردوگاه باقی ماندند. آنها پس از سوگند رازداری خوردن، چند روز بعد آزاد شدند. به غیر از زندانیان سایمیشته، ۵۰۰ بیمار و کارکنان بیمارستان یهودیان بلگراد و همچنین زندانیان یهودی از اردوگاه کار اجباری بانییتسا نیز در این وانت گاز کشته شدند. آخرین زندانی یهودی سایمیشته در ۸ مه ۱۹۴۲ کشته شد و وانت گاز مورد استفاده در اردوگاه در ۹ ژوئن ۱۹۴۲ به برلین بازگردانده شد. در برلین، وانت ارتقا فنی یافت و سپس به بلاروس منتقل شد و در آنجا برای کشتار یهودیان در مینسک مورد استفاده قرار گرفت. آندورفر و آنگه اندکی پس از آنکه منجر به نابودی زندانیان یهودی در سایمیشته شدند، نقش‌های متفاوتی در پلیس امنیت را به عهده گرفتند. اندورفر بعدها به دلیل نقشش در گرداندن اردوگاه نشان صلیب آهنین را دریافت کرد و ترفیع گرفت.
با از میان رفتن زندانیان اصلی یهودی، این اردوگاه به اردوگاه کار اجباری سملین (به آلمانی: "Anhaltelager Semlin") تغییر نام داد و برای نگهداری آخرین گروه از یهودیانی که در سپتامبر ۱۹۴۳ با تسلیم ایتالیا دستگیر شدند، مورد استفاده قرار گرفت. اردوگاه همچنین برای نگهداری، چتنیک‌ها، هواداران جنبش‌های مقاومت یونان و آلبانیایی و نیز دهقانان صرب از روستاهای مناطق تحت کنترل اوستاشه که پیشتر در اردوگاه کار اجباری یاسنواتس نگهداری می‌شدند، استفاده می‌شد. شرایط اردوگاه به حدی وخیم بود که برخی آن را با یاسنواتس و سایر اردوگاه‌های بزرگ کار در سراسر اروپا مقایسه کرده‌اند. این اردوگاه به عنوان محل اصلی انتقال زندانیان و بازداشت‌شدگان یوگسلاوی در مسیر حرکت به محل‌های کار اجباری و اردوگاه‌های کاری در آلمان تبدیل شد. در این مدت حدود ۳۲۰۰۰ زندانی عمدتاً صرب از سایمیشته گذر کردند که ۱۰ هزار و ۶۰۰ تن از آن‌ها کشته شده یا به دلیل گرسنگی و بیماری مردند.
از آنجا که می‌شد محل اردوگاه‌ها را به راحتی از آن سوی رود ساوا مشاهده کرد، در اواخر سال ۱۹۴۳، سفیر جدید آلمان در صربستان پیشنهاد کرد که اردوگاه به عمق بیشتری درون قلمرو NDH منتقل شود، زیرا که «[ادامه حیات] آن جلوی چشم مردم بلگراد با نظر به احساسات عمومی از نظر سیاسی تحمل‌پذیر نبود.» مقامات آلمان درخواست‌های وی را نادیده گرفتند. در پایان سال ۱۹۴۳، آلمانی‌ها تلاش کردند تا با سوزاندن مدارک، اجساد و از میان بردن سایر شواهد، تمام آثار جنایات انجام شده در اردوگاه را پاک کنند. این وظیفه توسط "اس‌اس-اشتانداردفورر" پاول بلوبل انجام شد، که در نوامبر ۱۹۴۳ وارد بلگراد شد. پس از ورود، او به رئیس گشتاپو محلی، "اس‌اس-اشتورمبانفورر" برونو ساتلر، دستور داد تا گروهی ویژه مسئول نبش قبر و سوزاندن اجساد تشکیل دهد. این گروه توسط ستوان اریش گرونوالد هدایت می‌شد و متشکل از ده پلیس امنیتی و ۴۸ پلیس نظامی بود. گردان‌های حفار از ۱۰۰ زندانی صرب و یهودی تشکیل شده بودند. نبش قبرها از دسامبر ۱۹۴۳ تا آوریل ۱۹۴۴ روی دادند و هزاران جسد سوزانده شدند. همه زندانیانی که در هنگام نبش قبرها حضور داشتند، تیرباران شدند، به جز سه صرب که موفق به فرار شدند. هواپیماهای متفقین در ۱۷ آوریل ۱۹۴۴ سایمیشته را بمباران کردند و حدود ۱۰۰ زندانی را کشتند و خسارات زیادی به خود اردوگاه وارد کردند. در ۱۷ مه ۱۹۴۴، آلمانی‌ها کنترل اردوگاه را به NDH منتقل کردند. اردوگاه در ژوئیه تعطیل شد.
پس از جنگ، دولت جدید کمونیستی یوگسلاوی اعلام کرد که از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۴، حدود ۱۰۰٬۰۰۰ تن از سایمیشته گذر کرده‌اند که نیمی از آنها کشته شده‌اند. کمیسیون جنایات جنگی دولت یوگسلاوی بعدها تخمین زد که ممکن است حدود ۴۰٬۰۰۰ تن، از جمله ۷٬۰۰۰ یهودی، در اردوگاه کشته شده باشند . بنا بر کمیته هلسینکی برای حقوق بشر در صربستان، کمونیست‌ها برای مقاصد سیاسی در تعداد کشته‌شدگان اغراق می‌کردند و تعداد واقعی زندانیان حدود ۵۰٬۰۰۰ تن بوده که ۲۰ هزار تن از ایشان کشته شده‌اند. تخمین زده می‌شود که نیمی از یهودیان صرب در اردوگاه از میان رفته باشند. یادمان استارو سایمیشته تخمینی ۲۳٬۰۰۰ نفره از کشته‌شدگان ذکر می‌کند، که ۱۰٬۰۰۰ نفر از ایشان یهودی بودند.
بیشتر کسانی که در عملیات اردوگاه شرکت داشتند دستگیر و به محاکمه کشانده شدند. پس از جنگ، بسیاری از مقامات برجسته آلمان از جمله ترنر، فوخس و مایزنر توسط متفقین به جمهوری سوسیالیستی یوگسلاوی استرداد و بعدها در آنجا اعدام شدند. آندورفر با کمک کلیسای کاتولیک روم به ونزوئلا فرار کرد. وی در دهه ۱۹۶۰ به اتریش بازگشت، و بعدها به اتهام جزیی همدستی در قتل، دستگیر و محاکمه، و به ۲ سال زندان محکوم شد. معاون وی، آنگه، در دهه ۱۹۶۰ دستگیر و به ۱ سال زندان محکوم شد. وی توانست به دلیل کهولت سن و عدم سلامتی از اجرای حکم خود سر باز زند. محافظانی که مظنون به اعدام زندانیان بودند هرگز محاکمه نشدند، اگرچه آنها در چندین دادگاه در آلمان غربی به عنوان شاهد عینی شهادت دادند.
سایمیشته تا سال ۱۹۴۸ رها شده ماند، تا اینکه در هنگام ساخت بلگراد نو به ستاد کارگران جوان تبدیل شد.
لیلیانا بلاگویِویچ، استاد و معمار، بر این باور است که «استارو سایمیشته شهرکی برای گردآوردن یهودیان در عین چشم‌دوزی به راه حل نهایی بود». یووانا کریستیچ، معمار، می‌گوید که استارو سایمیشته پدیده ای منحصر به فرد در جهان است از این روی که هیچ شهر دیگری بر روی زمین پیشرفت و پسرفت را تا این حد دردناک در کنار هم تجربه نکرده‌است. او سایمیشته را با اصطلاح «مکان یادآوری» (به فرانسوی: "lieux de memoire") شناسایی می‌کند که در آن حافظه جمعی حتی پس از تغییر شکل مکان برقرار می‌ماند. به گفته داوید آلباخاری، نویسنده صرب، «سایمیشته مکانی است که به سادگی صرفاً به خاطر غیرانسانی بودنش [انسان را] تحقیر نمی‌کند، بلکه همچنین به واسطه اینکه درست در دید مردمان بلگراد قرار داشت، شهری که با سکوت به آنچه در آن سوی رودخانه می‌گذشت، می‌نگریست.»
کبود شده (به انگلیسی: Bruised) یک فیلم ورزشی و درام محصول سال ۲۰۲۰ به کارگردانی هلی بری در اولین کارگردانی خود از فیلمنامه میشل روزنفرب است. بازیگران اصلی این فیلم هلی بری، شامیر اندرسون، آدان کانتو و شیلا آتیم هستند.
این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۰ در ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۰ داشت و بعداً در سینماهای منتخب و در نتفلیکس در نوامبر ۲۰۲۱ اکران شد. این فیلم با نقدهای متفاوتی از منتقدان روبرو شد که کارگردانی و بازی بری را تحسین کردند، اما از فیلمنامه انتقاد کردند.
جکی جاستینگ مبارز ننگین هنرهای رزمی ترکیبی (MMA) مجبور است با یکی از ستارگان در حال ظهور جهان MMA روبرو شود و با بازگشت پسر ۶ ساله خود به مادری که شایسته اوست مقابله کند.
فیلم‌برداری اصلی در نوامبر ۲۰۱۹، در نیوجرسی آغاز شد. مکان‌های فیلمبرداری شامل سالن پیاده‌روی جیم ویلان در آتلانتیک سیتی، نیوجرسی و سالن ورزش بوکس در نیوآرک بود. در حین فیلمبرداری، بری دچار آسیب دیدگی جزئی شد و فیلمبرداری برای چند روز به حالت تعلیق درآمد. تولید در ۲۷ نوامبر از سر گرفته شد. تولید در تاریخ ۲۰ دسامبر ۲۰۱۹ به پایان رسید.
آهنگسازی فیلم توسط ترنس بلنچرد ساخته شده‌است.
در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز از ۹۱ نقد منتقد، با میانگین امتیاز ۵٫۶ از ۱۰ مثبت هستند. اجماع وب‌سایت چنین می‌گوید: «Bruised آنقدرها که عنوانش نشان می‌دهد سخت‌گیرانه نیست، اما هالی بری در اولین کارگردانی‌اش دو طرف دوربین را تحت تأثیر قرار می‌دهد». در متاکریتیک، این فیلم بر اساس ۲۳ منتقد، میانگین وزنی ۵۲ از ۱۰۰ را دریافت کرده‌است که نشان دهنده «نقدهای مختلط یا متوسط» است.
من تنها هستم کسی با من صحبت می‌کنه؟ عنوان رشته‌ای از گفتگوها در تالار گفتگوی اینترنتی سایت بارگیری کدک‌های ویدیویی Moviecodec.com بود که به «پاتوق برتر وب برای افراد تنها» تبدیل شد. این رشته گفتگو در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۴ آغاز شد. این صفحه برای مدت‌ها نخستین نتیجه جستجو برای عبارت «من تنها هستم» در موتور جستجوی گوگل بود.
مارک گریفیتس، محقق روانشناسی اینترنتی در دانشگاه ناتینگهام ترنت در انگلیس اظهار داشت: «افراد تنها زیادی در بین مردم وجود دارند. برخی از مردم به شدت به فناوری اعتماد می کنند و در نهایت با آن به عنوان یک دوست الکترونیکی رفتار می‌کنند، یک انعکاس - فقط نوشتن در مورد این تنهایی می تواند احساس بهتری برایشان داشته باشد... این کار در آن لحظه دنیای روانشناختی آنها را تغییر نمی‌دهد، اما ایجاد یک خویشاوندی با افراد همفکر می‌تواند به آن‌ها کمک کند. همه شما در این فضای مجازی با هم هستید.»
با توجه به اجتماع جامعه‌ی گسترده‌ای از افراد تنها در این موضوع تالار گفتگو، بارن یک انجمن جدید با عنوان «یک زندگی تنها» ایجاد کرد تا ساکنان بیشمار این رشته گفتگو به آنجا بروند. از ۲۴ دسامبر ۲۰۱۶، وب‌سایتی که این رشته گفتگو در آن میزبانی شده بود بسته شد و دیگر نمی توان به آن دسترسی داشت.
استلانتیس ان.وی. () شرکت خودروسازی چندملیتی است، که دفتر مرکزی آن در آمستردام هلند مستقر می‌باشد و در ژانویه ۲۰۲۱ از ادغام دو گروه پی‌اس‌ای و فیات‌کرایسلر متولد شد. این شرکت از ۱۶ برند تشکیل شده که عبارت‌اند از: آبارت، آلفارومئو، سیتروئن، داج، دی‌اس، فیات، فیات پروفشنال، جیپ، کرایسلر، لانچیا، مازراتی، اوپل، رم، پژو و واکسول. به‌علاوه موپار هم بخشی از استلانتیس است.
در ماه مه ۲۰۲۱ میلادی شرکت استلانتیس ششمین شرکت برتر خودروساز در جهان بوده‌است و پس از گروه فولکس‌واگن، تویوتا، اتحاد رنو–نیسان–میتسوبیشی، جنرال موتورز و گروه هیوندای موتور در رتبه ششم جای گرفت. کارخانه‌های استلانتیس در ۳۰ کشور جهان مشغول به تولید خودرو هستند.
در سال ۲۰۱۹ گروه فیات‌کرایسلر که در آستانه ورشکستگی بود به شرکت فرانسوی رنو پیشنهاد ادغام داد و به توافقات اولیه نیز دست پیدا کرد؛ اما دولت فرانسه جلوی این ادغام را گرفت زیرا نگران ازدست‌دادن زیرساخت‌های خود بود و دولت فرانسه با مداخله در این فرایند از ادغام رنو در گروه فیات‌کرایسلر جلوگیری کرد و این مداخله در مجله اکونومیست نیز بازتاب داشت. از آنجایی که رنو سهامدار شرکت نیسان است و نیسان و رنو در قالب اتحاد رنو–نیسان–میتسوبیشی همکاری‌های گسترده دارند، نیسان نیز نگران روابطش با رنو بوده و به همین دلیل مخالف این ادغام بود.https://www.economist.com/business/2019/06/06/a-merger-of-fiat-chrysler-automobiles-and-renault-is-no-more "Braking bad: A merger of Fiat Chrysler Automobiles and Renault is no more". The Economist. London. 8 June 2019. Retrieved 16 February 2021. Sources close to FCA say that the government was constantly second-guessing and renegotiating every aspect of the deal. For FCA this portended future interference. When France pointed the finger at Nissan as a roadblock, FCA lost patience.
پس از شکست در این گفتگوها، شرکت فیات‌کرایسلر به سوی گروه پی‌اس‌ای رفته و به آنان پیشنهاد ادغام داد. در تاریخ ۲۱ دسامبر ۲۰۲۰ کمیسیون اروپا با این ادغام موافقت نمود و در ژانویه سال ۲۰۲۱ سهام شرکت جدید تحت عنوان استلانتیس در بازار بورس میلان، پاریس و نیویورک عرضه شد.https://ec.europa.eu/commission/presscorner/detail/en/ip_20_2506 "Mergers: Commission approves the merger of Fiat Chrysler Automobiles N.V. and Peugeot S.A. , subject to conditions" (Press release). European Commission. 21 December 2020.https://www.nbcnews.com/business/autos/peugeot-shareholders-vote-merge-fiat-chrysler-creating-world-s-fourth-n1252712 "Fiat Chrysler and Peugeot shareholders vote to merge, creating world's fourth-largest car maker". NBC News. Retrieved 4 January 2021.
برندهای زیرمجموعه استلانتیس در ۲۰۲۱، سال تشکیل، شامل موارد زیر بود:
شجاعت فیلمی محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی سودها کونگارا است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوریا، پارش راوال، آپارنا بالامورالی، اورواشی، موهان بابو و کاروناس ایفای نقش کرده‌اند.
آسیاب تزرج مربوط به دوره قاجاریه است و در روستای تزرج، بخش مرکزی، شهرستان حاجی آباد، استان هرمزگان واقع شده است. این اثر در تاریخ ۲۵ آبان ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۲۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آپارنا بالامورالی (زاده ۱۱ سپتامبر ۱۹۹۵) بازیگر هندی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم شجاعت اشاره کرد.
آسیاب آبشار تزرج ۱ مربوط به دوره قاجاریه است و در روستای تزرج، بخش مرکزی، شهرستان حاجی آباد، استان هرمزگان واقع شده است. این اثر در تاریخ ۲۵ آبان ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۲۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
لوکیوس لیکینیوس سورا (زاده ۴۰ میلادی، درگذشته‌ی حدود ۱۰۸ میلادی) یک سیاستمدار و نظامی امپراتوری روم بود، و دوست صمیمی امپراتور ترایانوس به‌شمار می‌آمد.
وی اصالتی هیسپانیایی داشت و احتمالاً زاده‌ی بارسلون بوده است. او یکی از صمیمی‌ترین و معتدل‌ترین مشاوران نظامی ترایانوس بود. او در سال ۹۷ میلادی به کنسول سوفکتوس برگزیده شد، و در ادامه در سال ۹۸/۹۹ ــکه ترایانوس تازه به مقام امپراتوری رسیده بودــ فرماندار ژرمانیای کوچک شد، جایی که تا اندکی پیش از عزیمت به‌سوی داکیه در سال ۱۰۱ در آنجا ماند. در حقیقت، او در هر دوی جنگ‌های داکیهی ترایانوس حضور داشت (جنگ اول در ۱۰۲-۱۰۱ و جنگ دوم در ۱۰۶-۱۰۵ اتفاق افتادند). او برای سه مرتبه به کنسولی رسید: در ۹۷ میلادی، در ۱۰۲، و در ۱۰۷. درباره‌ی او گفته می‌شد که در یک توطئه علیه امپراتور ترایانوس نقش دارد. ترایانوس که آشکاراً نسبت به این خطر بی‌توجه بود، با آگاه شدن از این زمزمه‌ی توطئه واکنشی بروز نداد، حتّی برعکس، بی‌آنکه دعوت شده باشد برای شام به خانه خودِ سورا رفت، و گارد حافظتی خود را معاف کرد و هر غذایی که در جلویش گذاشتند را خورد. حتّی گلوی خود را پیش کشید تا سورا با تیغ صورت‌تراشی خودش، ریش او را بزند و نیز چشمانش را روغن بمالد.
پس از مرگ سورا، ترایانوس مراسم تدفین رسمی‌ایی به افتخار دوستش برگزار کرد و نیز امر کرد که تندیسی از وی در فروم خودش قرار داده شود.
آسیاب آبشار تزرج ۲ (محمدخانی) مربوط به دوره قاجاریه است و در روستای تزرج، بخش مرکزی، شهرستان حاجی آباد، استان هرمزگان واقع شده است. این اثر در تاریخ ۲۵ آبان ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۲۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بیرنه ملگورد (متولد ۹ سپتامبر ۱۹۶۷) هنرمند نروژی ساکن شهر نیویورک است. وی به عنوان «یکی از مهمترین هنرمندان نروژ» توصیف شده‌است و پس از نمایش مجسمه‌های خود در سال ۲۰۱۴، "صندلی"، در لیست «مشهورترین هنرمند نروژی از زمان ادوارد مونک» قرار گرفت.
ملگورد در سیدنی از پدر و مادری نروژی متولد شد، در اسلو، نروژ بزرگ شد و هم‌اکنون در نیویورک کار و زندگی می‌کند.fineart.no ملگورد در اوایل کار خود اینستالیشنهای بحث‌برانگیزی را ساخت که به خرده فرهنگ‌های براندازانه مانند سادومازوخیسم و موسیقی هوی متال اشاره می‌کند.press release for A Weekend of Painting: A Novel by Les Super, LeoKoenig.com در حال حاضر، عمده کارهای او در زمینه طراحی و نقاشی‌های اکسپرسیونیستی است که اغلب حاوی متن می‌باشند.Galleri Faurschou
ملگورد از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲ در آکادمی ملی هنرهای زیبا نروژ، ریکس‌آکادمی در آمستردام و از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳ در آکادمی جان ون ایک در ماستریخت تحصیل کرده‌است.
اولین نمایشگاه او در نیویورک در سال ۲۰۰۰ بود. در این نمایشگاه او مجسمه‌هایی را به نمایش گذاشت از میمون‌هایی که در حال انجام اعمال جنسی بودند. ملگورد در سال ۲۰۰۹ برای همیشه به نیویورک نقل مکان کرد.
در ژانویه ۲۰۱۴، آثار هنری فایبرگلاس وی، "صندلی"، هنگامی که تصویری از آن در یک وب سایت مد منتشر شد، جنجال برانگیخت. صندلی به نظر می‌رسید یک زن سیاه‌پوست خوابیده به پشت است و بالشتک صندلی روی رانهایش قرار دارد. تصویر صاحب مجله، داشا ژوکووا (که سفیدپوست است) روی این صندلی نشسته‌است. پس از اتهامات نژادپرستی، این تصویر پس گرفته شد. ملگورد آن را بعنوان تفسیر مجددی از اثر هنری "صندلی مشابه" ساخته شده توسط آلن جونز، پاپ‌آرتیست انگلیسی، توصیف کرده‌است و قصد داشته تا این اثر نظریه ای در مورد سیاست‌های جنسیتی و نژادی باشد. مدیر گالری استیون پولاک گفت: «اثر این هنرمند از نظر سیاسی منطبق با انتظارات فرهنگی جامعه نیست، اما او مطمئناً نژادپرست نیست و قبلاً یک دوست پسر سیاه‌پوست داشته‌است. "Susannah Butter (23 January 2014). "The chair man: meet Bjarne Melgaard, the artist behind the Dasha Zhukova seat". "Evening Standard". London. Retrieved 2 February 2014.
آسیاب آبشار تزرج ۳ (کر) مربوط به دوره قاجاریه است و در روستای تزرج، بخش مرکزی، شهرستان حاجی آباد، استان هرمزگان واقع شده است. این اثر در تاریخ ۲۵ آبان ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۲۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بلومسترفانن () که با نام زندانی گلخانه () هم شناخته می‌شود، یک فیلم کوتاه ۱۶ میلی‌متری دانمارکی به کارگردانی ینس آرنسن است که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد.
ریچارد مورتنسن (۲۳ اکتبر ۱۹۱۰ – ۶ ژانویه ۱۹۹۳) نقاش دانمارکی بود.
ریچارد استرنج مورتنسن در کپنهاگ دانمارک متولد شد. وی بین سال‌های ۱۹۳۱ و ۱۹۳۲ در آکادمی سلطنتی هنر دانمارک در کپنهاگ تحصیل کرد. او تحت تأثیر آثار واسیلی کاندینسکی، سبک هنر انتزاعی را توسعه داد. در کپنهاگ، مورتنسن بنیانگذار مشترک مکتب نقاشان انتزاعی «» بود.
در سال ۱۹۳۷، او یک سفری تحصیلی به پاریس کرد و در آنجا با پیشگامان سورئالیسم، مانند راجر ویتراک، گالا الوارد، میشل لیریس، آنتونین آرتو، ریموند کوئنو و آندره ماسون ملاقات کرد. در طول جنگ جهانی دوم، آثار مورتنسن منعکس کننده خشونت اروپا بود. پس از مرگ همسرش سونیا هاوبرگ، در سال ۱۹۴۷ به پاریس نقل مکان کرد و تا سال ۱۹۶۴ در آنجا ماند. مورتنسن به همراه رابرت یاکوبسن که به خاطر کارهای هنری بتونی معروف شده بود به گالری دنیس رنه در پاریس پیوست. کارهای بعدی او هنر کانکریت است که با سطوح بزرگ، شفاف و رنگ روشن مشخص می‌شود. وی پس از بازگشت به دانمارک در سال ۱۹۶۴، در آکادمی سلطنتی هنر دانمارک در کپنهاگ کرسی استادی دریافت کرد، که تا ۱۹۸۰ در این سمت بود.
به مورتنسن، جایزه ادوارد مونک (۱۹۴۶)، جایزه کاندینسکی (۱۹۵۰)، مدال شاهزاده اوژن (۱۹۶۷) و مدال توروالدسن (۱۹۶۸) اهدا شده‌است. در سال ۱۹۴۵، او با نویسنده و شاعر سونیا هاوبرگ (۱۹۱۸–۱۹۴۷) ازدواج کرد. آنها والدین محقق ادبی فین هاوبرگ مورتنسن (۱۹۴۶–۲۰۱۳) بودند. ریچارد مورتنسن در ای‌بی در شهرداری لیره درگذشت."Richard Mortensen". "Den Store Danske". Retrieved 1 January 2021.
بریته نومن (؛ زادهٔ ) بازیگر و صداپیشه اهل دانمارک است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "آنچه ما نیاز داریم عشق است"، "جشن"، "در یک دنیای بهتر"، "اوکی"، "بلومسترفانن"، "قلمرو" و "ژورنال ۶۴" اشاره کرد.
ینس اوکین (؛ – ) بازیگر، سیاستمدار، کشاورز، کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و صداپیشه اهل دانمارک بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "در زندگیم"، "من و چارلی"، "قلمرو" و "بلومسترفانن" اشاره کرد.
دستور پشوتن بهرام سنجانا (۱۸۲۸-۱۸۹۸) پژوهشگر هندی و روحانی زرتشتی (دستور) بود. او مدیر مدرسه زرتشتی جمشیدی جیجیبوی در بمبئی و دستورِ آتشکده بهرام بود. سنجانا از پژوهشگران برجستهٔ زبان پهلوی بود. در سال ۱۹۰۴ جشن‌نامه‌ای به احترام او منتشر شد.Avesta, Pahlavi, and Ancient Persian Studies In Honour of the Late Shams-Ul-Ulama Dastur Peshotanji Behramji Sanjana, Repressed Publishing, 2013 (1904)
سیمون استیهو (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم اهل دانمارک است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "وجه خطرناک" اشاره نمود.
قوش اوج‌گیرنده فیلمی است در ژانر اکشن و تاریخی و محصول مشترک آمریکا و اوکراین در سال ۲۰۱۹. فیلم را جان وین با مشارکت آختم سئیتابلائف کارگردانی کرده است هنرپیشگانی چون رابرت پاتریک، تامی فلاناگان و آلیسون دودی در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. فیلم براساس داستان تاریخی "زاخار برکوت" اثر ایوان فرانکو ساخته شده‌است.
دو رهبر محلی به نام‌های زاخار برکوت و توهار ووک در کوهستان کارپاتی در قرن سیزدهم با هم مشکلاتی دارند. در همین حین مغول‌ها به فرماندهی فردی به نام بوروندا خان به سرزمین آنان می‌تازند. ماکسیم پسر زاخار برای نجات جان مادر و دیگر زمان روستایش با مغول‌ها درگیر می‌شود و پسر خان را می‌کشد. بوروندا خان توهار را مجبور به خیانت به مردمش می‌کند تا از ماکسیم انتقام بگیرد. در این بین دختر توهار -میروسلاوا- عاشق ماکسیم شده و به زاخار می‌پیوندد.
Wikipedia contributors, "The Rising Hawk," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=The_Rising_Hawk&oldid=993247863 (accessed January 24, 2021).
آسیاب منظرخان فارغان مربوط به دوره قاجاریه است و در شهر فارغان، شهرستان حاجی آباد، استان هرمزگان واقع شده است. این اثر در تاریخ نهم بهمن ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۴۰۴۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گنج شایگان کتابی از دستور پشوتن بهرام سنجانا مشتمل بر مجموعه‌ای از متون پهلوی‌ به دو زبان انگلیسی و گجراتی است که در سال ۱۸۸۵ منتشر شد.Ganj-i-Shayigan: The Pahlavi text, edited and translated by Pashutan Dastur Bahramji Sanjana, Bombay, 1885
شبکه های کوانتومی عناصر مهمی از محاسبات کوانتومی و سیستم های ارتباطی کوانتومی را تشکیل می دهند . شبکه های کوانتومی انتقال اطلاعات بین پردازنده های کوانتومی جدا از هم را به صورت بیت های کوانتوم که کیوبیت نیز نامیده می شوند تسهیل می کنند . پردازنده کوانتوم به کامپیوتر کوانتومی کوچکی گفته می شود که می تواند دروازه های منطقی کوانتومی را روی تعداد معینی از کیوبیت ها انجام دهد . شبکه های کوانتومی مانند شبکه های کلاسیک کار می کنند. تفاوت اصلی این است که شبکه کوانتومی ، مانند محاسبات کوانتومی ، در حل برخی از مشکلات ، مثل مدل سازی سیستم های کوانتومی ، بهتر عمل میکند.
محاسبات کوانتومی شبکه ای یا محاسبات کوانتومی توزیع شده با اتصال چندین پردازنده کوانتومی توسط یک شبکه کوانتومی با ارسال کیوبیت بین آنها کار می کند. انجام این کار یک خوشه محاسباتی کوانتومی ایجاد می کند و در نتیجه پتانسیل محاسبات بیشتری را ایجاد می کند. می توان با متصل کردن کامپیوترهای کمتر قدرتمند به یکدیگر پردازنده های قدرتمند ایجاد کرد. این امر ملزم به اتصال چندین رایانه کلاسیک برای تشکیل یک خوشه رایانه ای در محاسبات کلاسیک است. مانند رایانه های کلاسیک ، این سیستم با افزودن بیشتر رایانه های کوانتومی به شبکه قابل اندازه گیری است. در حال حاضر پردازنده های کوانتومی فقط با فاصله های کوتاه از هم جدا می شوند.
در قلمرو ارتباط کوانتومی ، فرد می خواهد کیوبیت ها را از یک پردازنده کوانتومی به پردازنده دیگر در فاصله های طولانی منتقل کند. از این طریق می توان شبکه های کوانتومی محلی را به شبکه اینترنت کوانتومی متصل کرد. یک اینترنت کوانتومی از برنامه های بسیار زیادی پشتیبانی می کند ، که قدرت خود را از این واقعیت می گیرد که با ایجاد کیوبیت های درهم تنیده کوانتومی ، می تواند اطلاعات را بین پردازنده های کوانتومی از راه دور منتقل کند. اکثر برنامه های اینترنت کوانتومی فقط به پردازنده های کوانتومی بسیار متوسط نیاز دارند. برای اکثر پروتکل های اینترنت کوانتومی ، مثل توزیع کلید کوانتومی در رمزنگاری کوانتومی ، اگر این پردازنده ها توانایی تهیه و اندازه گیری همزمان تنها یک کیوبیت واحد را داشته باشند ، کافی است. این در تضاد با محاسبات کوانتومی است . تنها درصورتی که پردازنده های کوانتومی (ترکیبی) بتوانند به راحتی کیوبیت بیشتری را نسبت به یک رایانه کلاسیک شبیه سازی کنند ، می توانند به کاربردهای جالب توجه برسند . برنامه های اینترنتی کوانتومی فقط به پردازنده های کوچک کوانتومی ، اکثراً فقط به یک کیوبیت واحد نیاز دارند ، زیرا درهم تنیدگی کوانتومی از قبل فقط بین دو کیوبیت قابل تحقق است. یک شبیه سازی از یک سیستم کوانتومی درهم پیچیده بر روی یک رایانه کلاسیک نمی‌تواند به طور همزمان امنیت و سرعت یکسانی را فراهم کند.
ساختار پایه ای یک شبکه کوانتومی و به طور کلی اینترنت کوانتومی مانند شبکه کلاسیک می باشد. اول ، گره های پایانی را داریم که در نهایت برنامه ها بر روی آنها اجرا می شوند. این گره های انتهایی پردازنده های کوانتومی حداقل یک کیوبیت می باشند. در برخی از کاربردهای اینترنت کوانتومی به پردازنده های کوانتومی چند کیوبیتی و همچنین حافظه کوانتومی در گره های انتهایی نیاز پیدا میکنیم.
دوم ، برای انتقال دادن کیوبیت ها از گره ای به یک گره ی دیگر ، به خطوط ارتباطی نیاز داریم. به منظور برقراری ارتباط کوانتومی ، می توان از الیاف استاندارد مخابراتی استفاده نمود. برای محاسبات کوانتومی شبکه ای ، که در آن پردازنده های کوانتومی در فواصل کوتاهی به هم متصل می شوند ، طول موج های مختلف بسته به بستر سخت افزاری دقیق پردازنده کوانتومی انتخاب می شوند .
سوم ، برای استفاده‌ی حداکثر از زیرساخت های ارتباطی ، به سوئیچ های نوری نیاز داریم که بتوانند کیوبیت ها را به پردازنده کوانتومی مورد نظر تحویل بدهند. این سوئیچ ها می‌بایست انسجام کوانتومی را حفظ کنند ، که تحقق آنها را بیش از سوئیچ های نوری استاندارد سخت‌تر می کند.
در آخر ، برای انتقال کیوبیت ها در مسافت های طولانیتر به تکرار کوانتومی نیاز است. تکرار کننده ها در بین گره های انتهایی ظاهر می شوند. از آنجا که نمی توان کیوبیت ها را کپی کرد ، تقویت سیگنال کلاسیک امکان پذیر نمی‌باشد. بنا به ضرورت ، یک تکرار کننده کوانتومی کاملاً متفاوت از تکرار کننده کلاسیک کار می کند.
گره های انتهایی می توانند اطلاعات را دریافت و از خود ساطع کنند. برای توزیع کلید کوانتومی می توانیم از لیزرهای مخابراتی و تبدیل کم پارامتری همراه با ردیاب های نوری استفاده کنیم. در این حالت ، گره های انتهایی در بسیاری از موارد می توانند دستگاه های بسیار ساده ای باشند که فقط از تقسیم کننده های پرتو و ردیاب های نوری تشکیل شده اند.
با این حال ، برای بسیاری از پروتکل ها ، گره های انتهایی پیچیده تری مورد پسند تر می باشند. این سیستم ها قابلیت پردازش پیشرفته تری را فراهم می کنند و همچنین می توانند به عنوان تکرار کننده های کوانتومی مورد استفاده قرار بگیرند. مزیت اصلی آنها این است که آنها می توانند اطلاعات کوانتومی را ذخیره کنند و دوباره انتقال دهند بدون اینکه حالت کوانتومی زمینه ای ایجاد شود . حالت کوانتومی ذخیره شده می تواند چرخش نسبی الکترون در یک میدان مغناطیسی باشد یا حالت انرژی الکترون. آنها همچنین می توانند به عنوان دروازه های منطق کوانتومی ایفای نقش بکنند.
یکی از راه های تحقق این گره های انتهایی استفاده کردن از مراکز رنگ در الماس ، مانند مرکز خالی نیتروژن است . این سیستم یک پردازنده کوچک کوانتومی را تشکیل داده که دارای چندین کیوبیت است . مراکز خالی نیتروژن را می توان در دمای اتاق استفاده کرد. الگوریتم های کوانتومی مقیاس کوچک و تصحیح خطای کوانتومی قبلاً همچنین توانایی درهم آمیختن دو پردازنده کوانتومی از راه دور و انجام حمل و نقل کوانتومی قطعی در این سیستم نشان داده شده است.
سکوی احتمالی دیگر پردازنده های کوانتومی مبتنی بر تله های یونی است که از میدان های مغناطیسی و لیزرهای فرکانس رادیویی بهره می برد. در یک شبکه گره ای یونی به دام افتاده ، از فوتونهای درهم تنیده شده با یک اتم والد برای درهم پیچیدن گره های مختلف استفاده می شود. همچنین ، الکترودینامیک کوانتومی حفره ای (Cavity QED) یکی از روش های ممکن برای انجام این کار می باشد. در Cavity QED ، حالتهای کوانتومی فوتونیک می توانند به حالتهای کوانتومی اتمی ذخیره شده در اتمهای منفرد موجود در حفره های نوری تبدیل و از آنها منتقل شوند. این امر امکان انتقال حالتهای مختلف کوانتومی بین تک اتمها را با استفاده از فیبر نوری علاوه بر ایجاد درهم تنیدگی از راه دور بین اتم های دوردست فراهم می کند.
در مسافت های طولانی تر ، روش اصلی کار شبکه های کوانتومی استفاده از شبکه های نوری و کیوبیت های مبتنی بر فوتون می باشد. این به خاطر شبکه های نوری است که احتمال تجزیه کمتری دارند. شبکه های نوری این مزیت را دارا هستند که می توانند از فیبر نوری موجود استفاده مجدد کنند. متناوباً می توان شبکه های فضا آزاد را که اطلاعات کوانتومی را از طریق جو یا از طریق خلا منتقل می کنند ، پیاده سازی کرد.
شبکه های نوری با استفاده از فیبر مخابراتی موجود می تواند با استفاده از سخت افزاری مشابه تجهیزات مخابراتی موجود پیاده سازی شود. این فیبر می تواند به صورت تک یا چند حالته باشد ، با داشتن حالت چندگانه امکان برقراری ارتباط دقیق تر وجود دارد. در فرستنده ، می توان با تضعیف شدیدتر لیزر استاندارد مخابراتی استاندارد یک منبع "فوتونی" ایجاد کرد به طوری که میانگین تعداد فوتون در هر پالس کمتر از یک باشد. برای دریافت می توان از یک دستگاه آشکارساز نوری بهمن استفاده نمود. از روشهای مختلف کنترل فاز یا قطبش می توان مانند تداخل سنج ها و تقسیم تیرها استفاده کرد . در مورد پروتکل های مبتنی بر درهم تنیدگی ، فوتون های درهم تنیده می توانند از طریق تبدیل خود به خود پارامتری به پایین ایجاد شوند . در هر دو مورد ، فیبر مخابراتی می تواند برای ارسال سیگنال های زمان بندی و کنترل غیر کوانتومی ، مالتی پلکس شود.
شبکه های کوانتومی فضا آزاد مانند شبکه های فیبر نوری کار می کنند ، اما به جای استفاده از اتصال فیبر نوری ، به بینایی طرفین ارتباط برقرار می کنند. شبکه های فضا آزاد معمولاً می توانند از نرخ انتقال بالاتری نسبت به شبکه های فیبر نوری پشتیبانی کنند و ملزوم نیستند که تقارن قطبی ناشی از فیبر نوری را در نظر بگیرند . با این حال ، در مسافت های طولانی تر ، ارتباط فضا آزاد در معرض احتمال افزایش اختلال محیطی در فوتون ها است .
یک نکته مهم این است که ، ارتباطات فضا آزاد از ماهواره به زمین نیز امکان پذیر می باشد. یک ماهواره کوانتومی با قابلیت توزیع درهم تنیده در مسافت 1203 کیلومتر نشان داده شده است. تبادل آزمایشی فوتون های منفرد از یک سیستم ماهواره ای ناوبری جهانی در فاصله مورب 20000 کیلومتر نیز گزارش شده است. این ماهواره ها می توانند نقش مهمی در اتصال شبکه های زمینی کوچکتر در فواصل بیشتری را داشته باشند.
ارتباطات از راه دور توسط اثرات از دست دادن سیگنال و عدم انسجام ذاتی اکثر رسانه های حمل و نقل مانند فیبر نوری مانع می شود. در ارتباطات کلاسیک ، از تقویت کننده ها می توان برای تقویت سیگنال در هنگام انتقال استفاده نمود ، ولی در یک شبکه کوانتومی از تقویت کننده ها نمی توان استفاده کرد یه این دلیل که کیوبیت ها را نمی توان کپی کرد - این قضیه معروف به قضیه بدون کلون سازی می باشد . یعنی ، برای اجرای یک تقویت کننده ، باید حالت کامل کیوبیت پرواز تعیین شود ، چیزی که هم ناخواسته و هم غیرممکن می باشد.
یک مرحله واسطه ای که امکان آزمایش زیرساخت های ارتباطی را فراهم می کند ، تکرارکننده های مورد اعتماد می باشد. نکته مهم این است که ، از تکرار کننده مطمئن برای انتقال کیوبیت در مسافت های طولانی نمی توان استفاده کرد. در عوض ، از تکرار کننده قابل اعتماد فقط می توان برای انجام توزیع کلید کوانتومی با فرض اضافی که به تکرار کننده اعتماد دارد ، استفاده کرد. دو گره انتهایی A و B و یک تکرار کننده مطمئن R در وسط در نظر بگیرید. اکنون A و R توزیع کلید کوانتومی را برای تولید formula_1 کلید انجام می دهند . به همین ترتیب ، R و B توزیع کلید کوانتومی را برای تولید یک formula_2 کلید اجرا می کنند . A و B حالا می توانند یک کلید formula_3 را بین خود بدست آورند که به طریق زیر می باشد: A می فرستد formula_3 را به R رمزگذاری شده با کلید formula_1 . R برای بدست آوردن رمزگشایی می کند formula_3 را . R سپس دوباره رمزگذاری می کند formula_3 با استفاده از کلید formula_2 و آن را برای بدست آوردن رمزگشاهای B. B ارسال می کند formula_3 . A و B اکنون کلید formula_3 را به اشتراک می گذارند . کلید از یک شنونده خارجی محافظت می کند ، اما واضح است که تکرار کننده R نیز می داند formula_3 . این به این معنی است که هرگونه ارتباط بعدی بین A و B امنیت پایانی را فراهم نمی‌کند ، ولی فقط تا زمانی امن است که A و B به تکرار کننده R اعتماد داشته باشند.
تکرار کننده کوانتومی واقعی اجازه می دهد تا پایان به پایان تولید درهم تنیدگی کوانتومی ، و بنابراین - با استفاده از انتقال از راه دور کوانتومی - انتقال پایان به پایان کیوبیت ها انجام شود . در پروتکل های توزیع کلید کوانتومی می توان چنین درهم آمیزی را آزمایش کرد. این بدان معنا می باشد که هنگام ساختن کلیدهای رمزگذاری شده ، فرستنده و گیرنده از امنیت لازم برخوردار هستند حتی اگر به تکرار کننده کوانتومی هیچ اعتمادی نداشته باشند. هر برنامه دیگری از اینترنت کوانتومی نیز به پایان به پایان دادن به انتقال کیوبیت و در نتیجه تکرار کوانتوم نیاز دارد.
تکرار کننده های کوانتومی امکان درهم تنیدگی را فراهم می کنند و می توانند در گره های دور بدون ارسال فیزیکی یک کیوبیت درهم پیچیده در کل فاصله ایجاد شوند.
در این حالت ، شبکه کوانتومی متشکل از بسیاری از پیوندهای فاصله کوتاه شاید دهها یا صدها کیلومتر است. در ساده ترین حالت تک تکرار ، دو جفت کیوبیت درهم پیچیده ایجاد می شود: formula_12 و formula_13 واقع در فرستنده و تکرار کننده ، و یک جفت دوم formula_14 و formula_15 واقع در تکرار کننده و گیرنده. این کیوبیت های درهم پیچیده اولیه را می توان به راحتی ایجاد کرد ، به عنوان مثال از طریق تبدیل پارامتری به پایین ، با یک کیوبیت به صورت گره مجاور انتقال می یابد. در این مرحله ، تکرار کننده می تواند اندازه گیری زنگ را روی کیوبیت ها انجام دهد formula_13 و formula_14 بنابراین از طریق حمل و نقل از حالت کوانتومی formula_13 به سوی formula_15 . این تأثیر "تعویض" درهم تنیدگی را به گونه ای دارد formula_12 و formula_15 اکنون با فاصله ای دو برابر از جفت های اولیه در هم گره خورده اند. ملاحظه می شود که می توان از شبکه ای از چنین تکرارکننده ها به صورت خطی یا به صورت سلسله مراتبی استفاده کرد تا در مسافت های طولانی درهم تنیدگی ایجاد کند.
سیستم عامل های سخت افزاری مناسب به عنوان گره های انتهایی فوق نیز می توانند به عنوان تکرار کننده های کوانتومی عمل کنند. با این وجود ، سیستم عاملهای سخت افزاری خاص فقط برای وظیفه نقش یک تکرار کننده ، بدون توانایی انجام دروازه های کوانتومی ، وجود دارد.
تصحیح خطا را می توان در تکرار کننده های کوانتومی استفاده کرد. با این حال ، به دلیل محدودیت های تکنولوژیکی ، کاربرد به مسافت بسیار کوتاه محدود می شود زیرا طرح های تصحیح خطای کوانتومی که قادر به محافظت از کیوبیت ها در مسافت های طولانی هستند به مقدار بسیار زیادی کیوبیت و از این رو رایانه های کوانتومی بسیار بزرگ نیاز دارند.
خطاهای موجود در ارتباط را می توان به طور کلی به دو نوع طبقه بندی کرد: خطاهای از دست دادن (به دلیل فیبر نوری / محیط) و خطاهای عملکرد (مانند دپلاریزاسیون ، تخلیه و غیره). ) در حالی که می توان از افزونگی برای شناسایی و اصلاح خطاهای کلاسیک استفاده کرد ، به دلیل قضیه عدم شبیه سازی نمی توان کیوبیت های اضافی ایجاد کرد. در نتیجه ، انواع دیگری از تصحیح خطا باید وارد شود مانند کد Shor یا یکی از کدهای عمومی و کارآمدتر. همه این کدها با توزیع اطلاعات کوانتومی در چندین کیوبیت درهم پیچیده کار می کنند تا خطاهای عملکرد و همچنین خطاهای از دست دادن تصحیح شوند.
علاوه بر تصحیح خطای کوانتوم ، تصحیح خطای کلاسیک را می توان توسط شبکه های کوانتومی در موارد خاص مانند توزیع کلید کوانتومی استفاده کرد. در این موارد ، هدف ارتباط کوانتومی انتقال ایمن رشته ای از بیت های کلاسیک است. کدهای تصحیح خطای سنتی مانند کدهای هممینگ را می توان قبل از رمزگذاری و انتقال در شبکه کوانتومی ، روی رشته بیت اعمال کرد.
تجزیه کوانتومی می تواند زمانی اتفاق بیفتد که یک کیوبیت از یک حالت زنگ درهم پیچیده از طریق یک شبکه کوانتومی منتقل شود. تصفیه پیچیدگی امکان ایجاد کیوبیت های تقریباً درهم پیچیده را از تعداد زیادی کیوبیت دلخواه که به ضعیف درهم پیچیده شده اند ایجاد می کند و بنابراین محافظت بیشتری در برابر خطاها ایجاد می کند. تصفیه پیچیدگی (همچنین به عنوان تقطیر درهم تنیدگی شناخته می شود ) قبلاً در مراکز خالی نیتروژن در الماس نشان داده شده است.
اینترنت کوانتومی از برنامه های متعددی پشتیبانی می کند که با گره کوانتومی فعال می شوند. به طور کلی ، درهم تنیدگی کوانتومی برای کارهایی که نیاز به هماهنگی ، هماهنگی یا حفظ حریم خصوصی دارند کاملاً مناسب است.
نمونه هایی از این برنامه ها شامل توزیع کلید کوانتومی ، تثبیت ساعت ، پروتکل برای مشکلات سیستم توزیع شده مانند انتخاب رهبر یا توافق نامه بیزانس ، گسترش پایه تلسکوپ ها ، به عنوان همچنین تأیید موقعیت ، شناسایی ایمن و رمزنگاری دو طرفه در مدل ذخیره سر و صدا . اینترنت کوانتومی همچنین امکان دسترسی ایمن به رایانه کوانتومی در ابر را فراهم می کند. به طور خاص ، یک اینترنت کوانتومی دستگاه های کوانتومی بسیار ساده را قادر می سازد تا به یک کامپیوتر کوانتومی از راه دور متصل شوند به گونه ای که می توان در آنجا محاسبات را انجام داد بدون اینکه کامپیوتر کوانتومی دریابد که این محاسبات در واقع چیست (حالت های کوانتومی ورودی و خروجی بدون اندازه گیری بدون از بین بردن محاسبه ، اما ترکیب مدار مورد استفاده برای محاسبه مشخص خواهد شد).
وقتی صحبت از برقراری ارتباط به هر شکلی می شود ، همیشه بزرگترین مسئله حفظ خصوصی این ارتباطات بوده است. Mastorakis, Nikos E. "Networks and Quantum Computing". Nova Science Publishers, 2012. شبکه های کوانتومی امکان ایجاد ، ذخیره و انتقال اطلاعات را فراهم می آورند ، به طور بالقوه "سطحی از حریم خصوصی ، امنیت و نفوذ محاسباتی که دستیابی به آن با اینترنت امروز غیرممکن است" را به دست می آورد.
با استفاده از یک اپراتور کوانتومی که کاربر بر روی یک سیستم اطلاعاتی انتخاب می کند ، اطلاعات را می توان برای گیرنده ارسال کرد بدون اینکه شنونده بتواند به طور دقیق بتواند اطلاعات ارسالی را ضبط کند بدون اینکه فرستنده یا گیرنده از آن مطلع باشد. بر خلاف کلاسیک درباره است که در بیت منتقل شده و اختصاص هر یک از مقدار 0 یا 1، اطلاعات کوانتومی مورد استفاده در شبکه های کوانتومی با استفاده از بیت کوانتومی (کیوبیت)، که می تواند هر دو 0 و 1 ارزش در همان زمان، در یک حالت برهم نهی . Ananthaswamy, Anil. "The Quantum Internet Is Emerging, One Experiment at a Time". "Scientific American". Retrieved 2020-10-12. این کار به این دلیل انجام می شود که اگر شنونده ای سعی در گوش دادن به آن داشته باشد ، آنها با گوش دادن اطلاعات را به صورت ناخواسته تغییر می دهند ، در نتیجه دست خود را به سمت افرادی که به آنها حمله می کنند ، می کشند. ثانیاً ، بدون اپراتور کوانتومی مناسب برای رمزگشایی اطلاعات ، آنها اطلاعات ارسالی را خراب می کنند بدون اینکه خودشان بتوانند از آنها استفاده کنند. علاوه بر این ، کیوبیت ها را می توان در مواد مختلفی رمزگذاری کرد ، از جمله در قطب بندی فوتون ها یا حالت چرخش الکترون ها .
در حال حاضر ، هیچ شبکه اتصال پردازنده های کوانتومی ، یا تکرار کننده های کوانتومی مستقر در خارج از آزمایشگاه وجود ندارد.
یک نمونه از نمونه اولیه شبکه ارتباطات کوانتومی ، شبکه کوانتومی هشت کاربره در مقیاس شهر است که در مقاله ای که در سپتامبر 2020 منتشر شد ، توصیف شده است. شبکه مستقر در بریستول از زیر ساختهای فیبر استفاده کرده و بدون سوئیچینگ فعال یا گره های قابل اعتماد کار می کند. Text and images are available under a .
یک تیم تحقیقاتی در انستیتوی اپتیک کوانتوم ماکس پلانک در گارچینگ ، آلمان در انتقال داده های کوانتومی از کیوبیت های پرواز و پایدار از طریق تطبیق طیف مادون قرمز موفقیت کسب کرده است. برای دستیابی به تطبیق رزونانس طول موج های مادون قرمز موجود در شبکه های فیبر نوری ، به یک کریستال سیلیکات ایتریوم فوق العاده خنک شده و ساندویچ اربیوم نیاز دارد. این تیم با موفقیت نشان داد که دستگاه بدون اتلاف داده کار می کند.
چندین شبکه آزمایشی مستقر شده اند که متناسب با کار توزیع کلید کوانتومی یا در فواصل کوتاه (اما بسیاری از کاربران را بهم متصل می کند) یا در فواصل بزرگتر با تکیه بر تکرار کننده های معتبر ، تنظیم می شوند. این شبکه ها هنوز اجازه پایان دادن به انتقال کیوبیت یا پایان ایجاد پایان گره خوردن بین گره های دور را نمی‌دهند.
اوماناک () یک منطقهٔ مسکونی در گرینلند است که در آواناتا واقع شده‌است.
اوماناک ۱٬۴۰۷ نفر جمعیت دارد.
شهرهای هلسینگور، Runavík و Runavík Municipality خواهرخوانده‌های اوماناک هستند.
نوکاکا کاستر-والدو (؛ زادهٔ ) بازیگر و خواننده اهل گرینلند است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "وجه خطرناک" اشاره کرد.
هنر بتنی یا کانکریت آرت یک حرکت هنری بود که تأکید زیادی بر انتزاع هندسی داشت. این اصطلاح اولین بار توسط تئو ون دوسبورگ فرموله شد و سپس در سال ۱۹۳۰ برای تعریف تفاوت بین دیدگاه هنری او و سایر هنرمندان انتزاعی آن زمان، توسط خودش مورد استفاده قرارگرفت. پس از مرگ وی در سال ۱۹۳۱، این اصطلاح توسط ماکس بیل بازتعریف شد و مورد محبوبیت قرارگرفت. بیل اولین نمایشگاه بین‌المللی را در سال ۱۹۴۴ ترتیب داده و به ارتقا این سبک در آمریکای لاتین کمک کرده بود. این اصطلاح پس از جنگ جهانی دوم به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار گرفت و از طریق تعدادی از نمایشگاه‌های بین‌المللی و جنبش‌های هنری ترویج‌شد.
پس از تجزیه رسمی د استایل، به دنبال آخرین شماره مجله مربوط به آن در سال ۱۹۲۸، "ون دوسبورگ،" بررسی ایجاد یک مجموعه جدید با رویکرد مشابه به هنر انتزاعی را آغاز کرد. وی در سال ۱۹۲۹ با خواکین تورس-گارسیا، نقاش اروگوئه ای، به همراه نامزدهای عضویت در این گروه از جمله ژرژ وانتانگرلو، کنستانتین برانکوشی، فرانتیشک کوپکا، پیت موندریان، فردریش ووردمبرگ-گیلدوارت و آنتوان پوسنر و دیگران در مورد برنامه‌های خود صحبت کرد. با این حال، ون دوسبورگ نامزدها را بین هنرمندانی که هنوز کارهایشان کاملاً انتزاعی نبوده و افراد بدون مرجع، تقسیم کرد. از آنجایی که این طبقه‌بندی احتمال رد صلاحیت گروه اول را در پی داشت، بحث‌ها بین این دو بالا گرفت و نهایتاً منجر به این شد که تورس-گارسیا را به جای میشل سوفور منتقد بلژیکی به عضویت درآورد و گروه "Cercle et Carré" را تشکیل بدهد.Wintgens Hötte, Doris (2009) "Van Doesburg tackles the continent: passion, drive & calculation", in: Gladys Fabre & Doris Wintgens Hötte (red.): "Van Doesburg & the International Avant-Garde: Constructing a New World", London, Tate Publishing, 2010, pp. 10-19.
به دنبال این، ون دوسبورگ پیشنهاد کرد که یک گروه رقیب، هنر کانکریت، به پشتیبانی هنر انتزاعی هندسی با ارتباط نزدیک به زیبایی‌شناسی نئوپلاستیسیسم، ایجاد شود. به نظر وی، اصطلاح «انتزاعی» که در هنر به کار می‌رود، دارای بار منفی است. در عوض او اصطلاح مثبت‌تر «کانکریت» را ترجیح می‌داد.Jean Luc Daval, "Avant Garde Art 1914-1939", Skira, Geneva 1980, p.171 سرانجام اتو جی کارلسوند، لوون آرتور توتونچیان، ژان هلیون و همکار او، مارسل وانتز (۷۹–۱۹۱۱)، به ون دوسبورگ پیوستند.Jean Hélion, "Art Concret 1930: Four Painters and a Magazine”, in "Double Rhythm: Writings About Painting", Skyhorse Publishing 2014 در ماه مه ۱۹۳۰ آنها یک شماره از مجله فرانسوی زبان خودشان به نام "Revue Art Concret را منتشر کردند" که در آن یک مانیفست مشترک وجود داشت و آنها را به عنوان رادیکال‌ترین گروه انتزاعی معرفی می‌کرد.
«اساس نقاشی کانکریت
ما می‌گوییم:
این گروه عمر کوتاهی داشت و فقط در سه دوره در سال ۱۹۳۰ نمایشگاه‌هایی به عنوان بخشی از نمایشگاه‌های گروهی بزرگتر برگزار کردند. اولین بار در ماه ژوئن در "Salon des Surindépendents" برگزار شد و پس از آن "تولید پاریس ۱۹۳۰" در زوریخ برگزار شد و در ماه اوت نمایشگاه "AC: Internationell utställning av postkubistisk konst" (نمایشگاه بین‌المللی هنر پس از کوبیسم) در استکهلم با حضور کارلسوند. کارلسوند در فهرست کاتالوگهای اخیر اظهار داشت که "برنامه" این گروه مشخص است: خلوص مطلق. نئو پلاستیک گرایی، تخیل گرایی و ساخت گرایی با هم "."AC: Internationell utställning av postkubistisk konst", Stockholm, 1930, p.3 اندکی قبل از مرگ ون دوسبورگ در سال ۱۹۳۱، اعضای گروه "هنر کانکریت" که هنوز در پاریس فعال هستند با انجمن بزرگتر "مخلوقات انتزاعی" متحدشدند.
عبدالحمید اشراق خاوری (۱۸ مهر ۱۲۸۱ – ۱۵ مرداد ۱۳۵۱) پژوهشگر بهائیت بود.
باشگاه فوتبال گلنتوران یک باشگاه فوتبال حرفه ای است که در لیگ برتر فوتبال ایرلند شمالی بازی می‌کند. این باشگاه در سال ۱۸۸۳ تأسیس شد.
در سال ۱۹۱۴، گلنتوران قهرمان جام وین شد و به اولین تیم انگلستان تبدیل شد که جام اروپا را از آن خود کرد، اگرچه این مسابقات چندین دهه قبل از تشکیل یوفا برگزار شد، اما به این ترتیب شناخته نمی‌شود.
در سال ۱۹۷۳–۷۴، گلنتوران به یک چهارم نهایی جام برندگان جام رسید. آنها در مرحله یک چهارم نهایی با بوروسیا مونشن گلادباخ روبرو شدند و ۲–۰ و ۵–۰ شکست خوردند. چهار فصل بعد آنها در یک مسابقه جام باشگاه‌های اروپا با یوونتوس روبرو شدند و در خانه ۱–۰ شکست خوردند و ۵–۰ خارج از خانه شکست خوردند.
در سالهای ۱۹۸۱ تا ۸۲، گلنتوران به دور دوم جام اروپا راه یافت و در مرحله نیمه نهایی در مقابل زسکا صوفیا
قرار گرفت. پس از شکست ۲–۰ در خارج از خانه، در بازی برگشت با نتیجه ۲–۰ به پیروزی رسید تا بازی را به وقت اضافه برساند. نتیجه نهایی ۲–۱ بود، گلنتوران در مجموع ۳–۲ شکست خورد.
روی کویل با گلنتوران ۱۶ جام کسب کرد و موفق‌ترین مدیر باشگاه در تاریخ باشگاه است.
سامسونگ گلکسی تب اس۷ () و سامسونگ گلکسی تب اس۷+ () تبلت های مبتنی بر اندروید ، از سری گلکسی تب محصولی از سامسونگ الکترونیکس هستند. این تبلت‌ها در ۵ اوت ۲۰۲۰ در جریان رویداد مجازی "unpacked" سامسونگ معرفی شدند.
تصحیح کننده رنگ یا کانسیلر نوعی از مواد آرایشی است که برای پوشاندن دوایر سیاه، لکه‌های پیری، منافذ بزرگ پوست و سایر لکه‌های کوچک قابل رویت روی پوست استفاده می‌شود. شبیه کرم پایه، اما ضخیم‌تر است و برای پوشاندن رنگدانه‌های مختلف استفاده می‌شود که از طریق یک‌رنگ کردن کردن نقص‌ها با رنگ پوست اطراف آن، اثر می‌گذارد.
از کانسیلر و کرم پایه به‌طور معمول برای ایجاد رنگ پوست یکنواخت استفاده می‌شود. این دو نوع لوازم آرایشی از این نظر متفاوت هستند که مواد کانسیلر رنگدانه بیشتری دارند، اگرچه کانسیلر و کرم‌پودر هر دو در طیف وسیعی از رنگ‌ها موجود هستند. از کانسیلر می‌توان به تنهایی یا به همراه کرم پایه استفاده کرد. از مایع تا پودر به اشکال مختلف وجود دارد. اولین "کانسیلر" موجود در بازار از کارخانه مکس‌فکتور بود که در سال ۱۹۵۴ راه اندازی شد. آرایش استتار یک نوع کانسیلر رنگدانه ای بسیار سنگین تر است. این ماده برای پوشاندن تغییر رنگ شدید پوست در مواردی مثل خطوط بعد از زایمان، زخم و ویتیلیگو استفاده می‌شود.
کانسیلر در انواع سایه‌ها موجود است. هنگام انتخاب کانسیلر، افراد تمایل دارند یک یا دو سایه روشن‌تر از رنگ پوست خود انتخاب کنند تا لکه‌ها و تیرگی‌های زیر چشم را بهتر پنهان کنند. برخی از رنگ‌ها به نظر می‌رسد مانند رنگ پوست طبیعی هستند، در حالی که برخی دیگر برای از بین بردن رنگ نوع خاصی از لکه‌ها هستند. از کانسیلرهایی با ته رنگ زرد برای مخفی کردن سیاهی حلقه‌ها استفاده می‌شود. سبز و آبی می‌توانند لکه‌های قرمز روی پوست را خنثی کنند، مانند مواردی که در اثر جوش، خونریزی مویرگ‌ها یا آکنه روزاسه ایجاد می‌شوند. کانسیلر رنگ مایل به بنفش می‌تواند چهره‌های زردرنگ را روشن‌تر نشان دهد.
وقتی دربارهٔ کانسیلر صحبت می‌شود، محصولات متنوعی برای مصارف مختلف وجود دارد. کانسیلر می‌تواند برای پنهان کردن لکه‌ها، محو کردن حلقه‌های تیره، برجسته سازی و اصلاح رنگ به کار رود.