moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این دانشگاه یک موسسه آموزش عالی با پشتوانه کاتولیک است.Handbook of Texas Online - ST. EDWARD'S UNIVERSITY
سید محمدحسین عادلی (زادۀ ۲۷ بهمن ۱۳۳۱ اهواز) سیاست‌مدار، اقتصاددان و دیپلمات ایرانی است، که هم‌اکنون به‌عنوان مدرس دانشگاه تهران و دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی فعالیت می‌کند.
وی از ۱۳۶۶ تا ۱۳۶۸ سفیر ایران در ژاپن، در فاصله سال‌های ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۳ رئیس کل بانک مرکزی ایران، از ۱۳۷۴ تا ۱۳۷۸ سفیر ایران در کانادا و از ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۴ سفیر ایران در بریتانیا بود. او از سال ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۶ نیز به‌عنوان دبیرکل مجمع کشورهای صادرکننده گاز فعالیت می‌کرد.بی‌بی‌سی
عادلی دانش‌آموخته کارشناسی ارشد اقتصاد بین‌الملل از دانشگاه تهران و دکتری مدیریت کسب‌وکار از است.
محمدحسین عادلی در ۲۷ بهمن ۱۳۳۱ در شهر اهواز زاده شد. در مدرسهٔ دارالفنون در تهران تحصیل کرد. وی از همان ابتدا شروع به تدریس در دانشگاه‌های مختلف تهران کرد. در سن ۲۷ سالگی به سمت مدیر کل امور اقتصادی در وزارت امور خارجه رسید. پنج سال بعد، او مشاور ویژۀ وزارت امور خارجه شد. سال بعد، فعالیت خود را به‌عنوان مشاور وزیر نفت آغاز کرد. در ادامه، او به نمایندگی ایران در جلسه‌های مختلف اوپک شرکت می‌کرد. عادلی یکی از معدود مقامات ایرانی است که به‌طور فعال در مجمع جهانی اقتصاد شرکت کرده‌است.
آغاز فعالیت‌های رسمی عادلی در زمینهٔ دیپلماتیک، هم‌زمان با انتصاب وی به‌عنوان سفیر ایران در ژاپن بود. وی در سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ در این سمت فعالیت کرد و نقشی کلیدی در احیای روابط سیاسی و تجاری بین ایران و ژاپن داشت. وی در سن ۳۶ سالگی، رئیس کل بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران شد.Governor of Central Bank of Iran http://www.cbi.ir/page/1570.aspx او از پیشگامان اصلاحات اقتصادی ایران برای بازسازی شرایط بحرانی اقتصاد در سال‌های پس از جنگ ایران و عراق بود.Financial Times - Cultural exchange by Peter Aspden http://us.ft.com/ftgateway/superpage.ft?news_id=fto102820050529464803http://www.zawya.com/story.cfm/sidZAWYA20071026051846/SecMain/pagHomepage فعالیت دیپلماتیک عادلی از طریق انتصاب وی به‌عنوان سفیر ایران در کانادا در سال ۱۹۹۵ ادامه پیدا کرد. او در پایان دورۀ خود در سال ۱۹۹۹، به عنوان معاون وزیر امور خارجه در امور اقتصادی و رئیس شورای هماهنگی روابط اقتصادی خارجی تا سال ۲۰۰۴ منصوب شد. پس از خروج عادلی از دولت، وی مؤسسۀ روند را تأسیس کرد.Men of principle, "The Economist" July 19, 2007
توکل اسماعیلی (۱۳۰۲-۱۳۷۳)، مشهور به مش اسماعیل[اسمال]،حاج اسمال[اسماعیل] مجسمه‌ساز ایرانی بود.
توکل اسماعیلی در سال ۱۳۰۲، در قزوین متولد شد. او مجسمه‌سازی را هنگامی که در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران مستخدم بود، با راهنمایی و حمایت اساتید وقت دانشگاه تهران شروع کرد. کارهای او بیشتر با مفتول آهنی و جوشکاری اجرا می‌شده است. او به خاط مهارت و ذوقی که داشت توسط استاد پرویز تناولی آموزش دید و در کنار وظایف خود در دانشگاه، به دانشجویان دانشکده نیز در روند ساخت و پیشبرد آثارشان یاری می رساند. در دهه ۱۳۵۰ آثار او با استقبال روبرو شد و مجموعه‌داران آثارش را می‌خریدند. آثارش در گالری‌های مشهور ایران و نمایشگاه معتبر جهان به نمایش درآمد. برخی از کارهایش در پارک‌های تهران و دیگر فضای شهری نصب شده است؛ مانند مجسمه رستم و دیو سفید در ورزشگاه آزادی تهران.
وی در روز هشتم آبان ماه ۱۳۷۳ در تهران درگذشت و در قم به خاک سپرده شد.
بوج، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان اختیارآباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۳۲نفر (۳۲خانوار) بوده‌است.
چاه کهنوئیه، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان اختیارآباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۲۶نفر (۳۴خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
چشمه‌گز، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان است.
این روستا در دهستان اختیارآباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۳۲۸ نفر (۹۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ده نوئیه، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان اختیارآباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۱۸نفر (۳۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
شمس‌آباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان اختیارآباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۵۵ نفر (۱۸خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
هنوج، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان اختیارآباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۶۷نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
شهرک الله‌آباد ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان اختیارآباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۲۸نفر (۱۰۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
حجت‌آباد یزدی‌ها، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان اختیارآباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۵۲نفر (۱۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
رعبه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران است.
این روستا در دهستان اختیارآباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۲۶نفر (۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
سعادت‌آباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران
asatad@
این روستا در دهستان اختیارآباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۹۱۷نفر (۲۳۸خانوار) بوده‌است.
این روستا در مسیر بزرگراه کرمان باغین قرار دارد و به دلیل اشتباه مرسوم لفظی سات آباد شناخته می‌شود.درگاه ملی آمار ایران
حاجی‌آباد نظری، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان اختیارآباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱٬۹۴۹نفر (۴۸۱خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
قائم‌آباد روستایی در دهستان اختیارآباد بخش مرکزی شهرستان کرمان استان کرمان ایران است. این روستا به دلیل لفظ اشتباه قام آباد شناخته می‌شود.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴٬۴۶۲ نفر (۱٬۲۰۸خانوار) بوده‌است.
علی‌آباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان اختیارآباد قرار دارد و براساس واپسین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۲نفر (۱۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
باقرآباد ریگ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان اختیارآباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۸۲۲نفر (۲۰۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
پایگاه سوم رزمی هوانیروز کرمان، روستا و پایگاه هوانیروز است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
پایگاه سوم رزمی هوانیروز کرمان در دهستان اختیارآباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۵٬۸۶۱نفر (۱٬۵۲۳خانوار) بوده‌است. براساس آمار منتشر شده از مرکز ملی آمار ایران جمعیت این روستا در سال ۱۳۹۵ برابر با ۳۷۴۱ نفر (۱۲۳۰ خانوار) بوده‌است.
سِر ویدیادار سوراجپراساد نایپل ( – درگذشته ) که بیشتر با نام وی. اس. نایپل شناخته می‌شود رمان‌نویس و مقاله‌نویس ترینیدادی-بریتانیایی با ریشه هندی بود. وی در طول زندگی ادبی خویش بیش از ۳۰ کتاب نوشت. او در سال ۱۹۷۱ (میلادی) برنده جایزه ادبی من بوکر و در سال ۲۰۰۱ (میلادی) برنده جایزه نوبل ادبیات شد.
رمان‌های "خانه‌ای برای آقای بیسواس" و "خم رودخانه" مهمترین نوشته‌های وی هستند که هر دو به زبان فارسی بازگردانی شده‌اند. در سال ۲۰۰۸ (میلادی) نویسنده‌ای به نام «پاتریک فرنچ» نخستین زندگی‌نامه معتبر نایپل را با نام "دنیا همین است که هست" نوشت.
نایپل دو بار در سال‌های ۱۳۵۸ (خورشیدی) و ۱۳۷۶ (خورشیدی) به ایران سفر کرده‌است.
نایپل در ۱۷ اوت ۱۹۳۲ (میلادی) در چاگواناس بزرگترین شهر کشور ترینیداد و توباگو در خانواده‌ای هندی‌تبار به دنیا آمد. پدربزرگ او به عنوان خدمتکار از هندوستان به ترینیداد کوچ کرده بود. شش‌ساله بود که با خانواده‌اش به پرت آو اسپاین نقل مکان کرد. در سال ۱۹۵۰ (میلادی) پس از پایان دوره دبیرستان، نایپل که برنده جایزه کمک‌هزینه تحصیلی شده بود دانشگاه آکسفورد را انتخاب کرد و به انگلستان رفت. در زمانی که دانشجو بود از اختلال افسردگی عمده رنج می‌برد و اقدام به خودکشی کرد.
نایپل در آکسفرد با «پاتریشیا هیل» آشنا شد و در ۱۹۵۵ (میلادی) با او ازدواج کرد. پاتریشیا هیل، در سال ۱۹۹۶ (میلادی) درگذشت و او در همان سال با نادره خانم علوی خبرنگار پاکستانی ازدواج کرد.
نایپل نخست رمان خود را با نام "خیابان میگل" نوشت که در ۱۹۵۹ (میلادی) منتشر شد.
او نخستین رمان‌اش را در آکسفورد در هنگام تحصیل نوشت اما موفق به انتشار آن نشد. در سال ۱۹۵۴ (میلادی) پس از پایان تحصیلاتش در نگارخانه ملی لندن به عنوان فهرست‌بَردار مشغول به کار شد. رمان "مشت‌مال‌چی عارف" را در سال ۱۹۵۵ (میلادی) منتشر کرد اما توفیقی به دست نیاورد.
وی‌اس نایپل دو سفر به ایران داشته‌است. او در کتابی با نام "در میان مومنان؛ سفری اسلامی" دیده‌های خود از انقلاب ۱۳۵۷ ایران را نوشت. پس از سفر دوم، چاپ تازه‌ای از کتاب را با تجربه‌های سفر تازه‌اش منتشر کرد. او در این کتاب علاوه بر ایران روایت سفرهای خود به پاکستان، مالزی و اندونزی را هم بیان کرد.
در سال ۱۳۵۸ (خورشیدی) کوتاه‌مدتی پس از پیروزی انقلاب ایران در سفر نخست خود با صادق خلخالی، گفتگو کرد که حکم اعدام بسیاری از مخالفان و مقام‌های دودمان پهلوی را در همان نخستین روزهای پس از پیروزی انقلاب صادر کرده بود. او در وصف صادق خلخالی می‌نویسد:
نایپل در بهار سال ۱۳۷۶ (خورشیدی) بار دیگر به ایران سفر کرد. فرج سرکوهی در کتاب خود اشاره می‌کند در سفر نایپول، دولتی‌ها اجازه نمی‌دادند تا نویسندگان مستقل با او دیدار کنند ولی او از فرصتی استفاده می‌کند و برای دیدار با مترجم کتابش، «هند تمدن مجروح»، به اصفهان می‌آید و احمد میرعلائی در این نشست و برخاست چند روزه تصویری واقعی و متفاوت با گفتار دولتیان به نیپول ارائه می‌دهد که در ذهنیت نیپول و گزارشش از سفر ایران تأثیر تعیین کننده‌ای می‌گذارد. بسیاری ملاقات میرعلائی با او را از دلایل خشم نیروهای امنیتی و قربانی قتل‌های زنجیره‌ای شدن میرعلایی می‌دانند.سرکوهی فرج، یاس و داس، نشر باران صفحات۱۲۵ تا ۱۲۸
وی. اس. نایپل در در سن ۸۵ سالگی در خانه‌اش در لندن درگذشت.
نایپل در سال ۲۰۰۱ برندهٔ جایزه نوبل ادبیات شد. آکادمی سوئد اعلام کرد که جایزهٔ نوبل به دلیل «داشتن چشم‌اندازی پیوسته در روایت و موشکافی بدون نقص در آثارش که خواننده را به درک ملت‌های سرکوب شده در تاریخ سوق می‌دهد» به نایپل داده شده‌است.
وی.اس. نایپل در پنج دهه بیش از سی کتاب (۱۵ اثر داستانی و ۱۸ اثر غیر داستانی) منتشر کرد. نوشته‌های او بسیار متنوع هستند؛ از رمان‌های طنز گرفته تا سفرنامه و زندگی‌نامه.
بسیاری از منتقدان رمان "خانه‌ای برای آقای بیسواس" را که نایپل در سال ۱۹۶۱ (میلادی) نوشت، مهم‌ترین اثر او می‌شمارند. او این رمان را بر اساس زندگی پدرش، «سیپرساد نایپل» که گزارشگر روزنامه گاردین ترینیداد بود، نوشت. این رمان به برگردانی (ترجمه) مهدی غبرایی به فارسی نیز منتشر شده‌است.
حجت‌آباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران است.
نام محلی و شناخته شده این روستا فرح آباد می‌باشد اما به صورت رسمی حجت آباد (کرمان) ثبت شده‌است.http://www.zangiabad.irhttp://www.amar.org.ir
این روستا در دهستان زنگی آباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۲٬۶۶۴ نفر (۷۸۲ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایرانhttp://www.zangiabad.irhttp://www.amar.org.ir
زین‌آباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان زنگی‌آباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۳نفر (۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
سلطان‌آباد روستایی در دهستان زنگی‌آباد بخش مرکزی شهرستان کرمان استان کرمان ایران است.
شاهرخ‌آباد ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران است.
این روستا در دهستان زنگی‌آباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱٬۶۵۰ نفر (۴۸۳خانوار) بوده‌است. فاصله آن از شهر کرمان ۱۳ کیلومتر است. نزدیک‌ترین شهر به روستای شاهرخ‌آباد، شهر زنگی آباد است که در فاصلهٔ ۴ کیلومتری این روستا قرار دارد.درگاه ملی آمار ایرانhttp://www.amar.org.irhttp://www.google.com
شاهرخ‌آباد با فاصله کمی که از کرمان دارد مورد استقبال مردم غیر بومی قرار گرفته که می‌توانند با هزینه ای بسیار کمتر از کرمان صاحب خانه ویلایی در منطقه نسبتاً خوش آب و هوا شوند.
قبرستان روستا سنگ قبرهایی بیش از صدساله دارد که قدمت روستا را نشان می‌دهد؛ اراضی این منطقه عموماً وقفی بوده که غیر از دهکده شاهرخ‌آباد سایر اراضی مانند نصیرآباد زین‌آباد و کشاورزی شاهرخ‌آباد موقوفه هستند.
شغل تعداد قابل توجهی از ساکنین باغداری پسته و دامداری بوده که در سال‌های اخیر به علت فرسایش خاک و فرسودگی درختان با رکود نسبی مواجه شده‌است.
شاهرخ‌آباد با ۲۴ شهید در دفاع مقدس به نسبت جمعیت از روستاهای پر شهید کشور محسوب می‌شود.
شرف‌آباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان زنگی‌آباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۸۷۵۰ نفر (۲۸۰۰ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
علی‌آباد جهر، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان زنگی‌آباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۴نفر (۶خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کرمان آهک، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان زنگی‌آباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۴نفر (۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کهنوج مدیم، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان زنگی‌آباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱٬۲۹۶ نفر (۳۸۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
میان دو کوه، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کرمان در استان کرمان ایران.
این روستا در دهستان زنگی‌آباد قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۲۷نفر (۵خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
سلتیک فراست یک گروه هوی‌متال سوئیسی بود که در سال ۱۹۸۴ در زوریخ فعالیتش را شروع کرد. آن‌ها در کنار بزرگانی چون هلووین از گروه‌های مهم گسترش‌دهندهٔ گونهٔ اروپایی هوی‌متال به‌شمار می‌آیند. وبگاه آل‌میوزیک نقش آن‌ها را در موسیقی هوی‌متال اروپا با تأثیر متالیکا بر این گونهٔ موسیقی در ایالات متحده مقایسه کرده‌است.
سلتیک فراست بار اول مابین سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۳ فعال بودند. آن‌ها در سال ۲۰۰۱ فعالیت‌شان را از سرگرفتند، ولی در سال ۲۰۰۸ و در پی جدا شدن تام گابریل فیشر (گیتاریست) بقیهٔ اعضا تصمیم گرفتند گروه را منحل کنند.
خان (صورت قدیم خاقان) یک عنوان عالی تُرکی و بیانگر اشرافیت بوده‌است که معنا و مفهوم آن به زمینه‌های تاریخی و اجتماعی بستگی دارد.
بر اساس نظر زبان‌شناس و فیلولوژیست روسی-آمریکایی Alexander Vovin، واژه "qaγan" از زبان ینی‌سئیایی گرفته شده‌است. این واژه در هزارهٔ پیش از میلاد به عنوان لقب در فدراسیون شیونگ‌نو پذیرفته شدهVovin, Alexander. 2007 ‘Once again on the etymology of the title qaγan. ’ Studia Etymologica Cracoviensia 12: 177-187. و بعدها به دیگر زبان‌ها راه یافته‌است. برخی نیز بر این باورند که ریشه‌شناسی واژه «خان» احتمالاً تُرکی است، گرچه ممکن است با زبان کُره‌ای، چینی، یا حتی زبان مغولی پیوند داشته باشد. دیبو (2007) پیشنهاد می‌کند که ریشه ریشه‌شناسی نهایی خاقان از زبان ایران میانه *hva-kama- «خود فرمانروا، امپراطور» بر اساس دیدگاه بنونیست 1966 می‌آید. Savelyev و Jeong 2020 خاطرنشان می‌کنند که هر دو ریشه ریشه‌شناختی Khagan هستند. و معادل مونث آن خاتون ممکن است از زبان‌های ایرانی شرقی، به‌ویژه از «سکاهای اولیه *هواتون» گرفته شده باشد. ' (< *hva-tāvyani)".
معنا و مفهوم واژه خان به زمینه‌های تاریخی و اجتماعی بستگی دارد و معنی آن بسته به مکان و دوره تاریخی بسیار متفاوت است. به عنوان مثال، در دوره امپراتوری مغول، این عنوان به خانواده نخبگان حاکم به عنوان صفت حاکمیت و تبار در خانواده چنگیزخان محدود می‌شد، در حالی که در زمان صفویان، یک عنوان برای منصب فرماندار بود (پایین‌تر از مقام بیگلربیگی). در اواخر دوره قاجار، هنگامی که عناوین گسترش می‌یافت، استفاده از عنوان خان، از سران قبایل گرفته تا افراد با اقتدار یا صرفاً عنوانی برای احترام بود، و در دوره معاصر در ایران ممکن است به نام هر شخصی به عنوان احترام افزوده شود. همچنین می‌تواند به عنوان فرم آدرس یا به عنوان بخشی از نام مکان استفاده شود. به عنوان مثال، خانبالیق (پکن کنونی) پایتخت قوبلای خان. از دوره مغول تا قرن نوزدهم میلادی، عنوان خان از مغولستان تا سراسر آسیای مرکزی و ایران، و در امپراتوری عثمانی مورد استفاده قرار می‌گرفت. امروزه همچنان در آسیای میانه، هند و پاکستان کاربرد دارد، اما در ایران و ترکیه بسیار کمتر استفاده می‌شود.
دانشگاه بین‌المللی کیف "(به اختصار KIU)" یک دانشگاه خصوصی در شهر کی‌یف می‌باشد که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شده‌است. این دانشگاه تا قبل از سال ۲۰۰۲ با نام موسسه بین‌المللی زبان‌شناسی و قانون فعالیت می‌کرد و در حال حاضر نزدیک به ۵۰۰۰ دانشجو دارد.
چاپ بنابر تقاضا به روشی در چاپ و کسب و کار گفته می‌شود که بعد از ظهور چاپ دیجیتال مفهوم پیدا کرده‌است. در این روش محصول چاپی بعد از آنکه نیاز به استفاده یا خرید از آن ایجاد شد چاپ می‌شود. یک کتاب در این روش زمانی چاپ می‌شود که مشتری تقاضای خرید آن کتاب را داشته باشد.
در چاپ بنابر تقاضا، هزینه هر نسخه از محصول چاپ شده به تیراژ آن بستگی ندارد و از یک نسخه تا هزار نسخه قیمت محصول چاپی ثابت است.
در واقع با کمک سیستم‌های چاپ بنابر تقاضا یک نسخه چاپ شده نمونه در کتاب فروشی‌ها یا نسخه کتاب الکترونیکی آن در وب سایت‌های مخصوص فروش کتاب مانند آمازون به خوانندگان نشان داده می‌شود تا پس از سفارش آن‌ها چاپ شده و به آدرس آن‌ها ارسال گردد. بدین ترتیب دیگر نیازی به اتلاف حجم وسیعی از کاغذ نبوده، اشکالات موردی کتاب‌ها بدون صرف هزینه و در زمان کوتاه قابل اصلاح می‌باشد. در این روش به دلیل ارسال و نگهداری فایل الکترونیکی کتاب، توزیع کتاب در کتاب فروشی‌های سراسر جهان آسان، سریع و کم هزینه گردیده است. به تازگی امکان چاپ کتاب به زبان فارسی با این روش توسط شرکت آمازون آمریکا فراهم گردیده است.
نصرت فتح‌علی خان، (۲۲ مهر ۱۳۲۷–۲۵ مرداد ۱۳۷۶) خواننده و استاد سبک قَوّالیبه هنرمند محبوب خود در رقابت‌های جایزه موسیقی جهان رای‌دهید, بی‌بی‌سی فارسی اصالتاً هزاره اهل پاکستان بود.
نصرت فتح‌علی خان، از دریافت‌کنندگان جایزهٔ پیکاسو است. از ترانه‌های مشهور وی می‌توان به "دللگی" و "دم مست قلندر" اشاره کرد.
وی در ۱۳ اکتبر ۱۹۴۸، در شهر فیصل‌آباد در پنجاب، پاکستان متولد شد. پدر وی فاتح علی خان، موسیقی‌شناس، نوازنده و خواننده موسیقی قوالی بود. پدرش در سال ۱۹۶۴ درگذشت و نصرت مجبور شد که جای پدر را در گروه پر کند. نصرت توسط عمویش، استاد مبارک علی خان تحت آموزش قرار گرفت.
نصرت فتح علی خان، در طول زندگی خود توانست سبک قَوّالی را به موسیقی جهانی معرفی کند.Quaid-e-Azam M.Ali Jinnah among TIME's Asian Heroes, پاکستان تایمز
وی با مایکل بروک در هالی ود هم موسیقی بسیار موفقی ارائه داده بود که پذیرش جهانی داشت. از بهترین غزل‌ها و قوالی‌های او می‌توان به غزل‌های زیر اشاره نمود.
قابل ذکر است که ایشان صدها قوالی و غزل هت داده که خارج از بیان است. صدای او خیلی زود در اعماق روح شنوندگان اثر می‌کرد و هنوز موسیقی او در سراسر جهان پخش می‌شود. نصرت فاتح‌علی خان در تاریخ ۱۶ اوت ۱۹۹۷ میلادی، بر اثر عارضه قلبی در بیمارستانی در لندن درگذشت. وی در هنگام مرگ ۴۸ سال داشت.Nusrat Fateh Ali Khan, 48, Pakistani Sufi Singer, The New York Times
آلِ کَثیر عشیرهٔ عرب شیعی‌مذهب خوزستان است. مردم این عشیره در اهواز، آبادان، شوش،حومه جنوبی، منطقهٔ میاناب، کرخه و روستاهای پیرامون زندگی می‌کنند. آل کثیر به سه تیرهٔ بزرگ بیت سعد و بیت کریم و بیت ناصر تقسیم می‌شود. نام‌های خانوادگی رایج این قبیله حیدری آل کثیر، الکثیر، سعدی آل کثیر، خنیفری، کثیر، کثیری، کرامت، خنیفر، حیدری، ناصری، مساعد سلطانی،حسین شایعی، ناصر، خنفری، بنی سعد، بنیانی و جم است.آل کثیر عشیرهٔ بزرگ عرب
روایات بازگو شده در این نکته همداستانند که واژهٔ «کثیر» که به کثیر بن مالک جد قبایل آل کثیر اشاره می‌کند به عنوان نام خانوادگی قبایل آل کثیر انتخاب شده‌است.آل کثیری‌های عمان
قبیله آل کثیر متعلق به عرب‌هایی هستند که در دوره مشعشعیان و به ویژه پس از وفات سید مبارک مشعشعی به عنوان یکی از قبایل تأثیرگذار در عرصه منازعات و کشکمش‌های قدرتمند، نام آن بر سر زبان‌ها افتاد.ماهیت فکری - اجتماعی و فرایند تحولات تاریخی، محمد علی رنجبر، صفحه ۳۵۷ و ۳۵۷ به گفته جهانگیر قائم مقامی آل کثیر در زمان مشعشعیان از عراق به خوزستان مهاجرت کرده، اول در غرب خوزستان (هویزه).J. Qāʾem-Maqāmī,"ĀL-E KAṮĪR",Encyclopædia Iranica,Vol. I, Fasc. 7, pp. 760-761 برگ‌نیسی هم‌زمان مهاجرت آل کثیر به خوزستان را همزمان با حکومت صفویه می‌داندبرگ‌نیسی، کاظم، "آل کثیر"، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، جلد 2، 1374 ش آل کثیر در زمان صفویه مطرح بودند و دارای ارتباطات و مکاتبات با شاهان سلسله صفوی بودند.
در میان قبایل عرب سه قبیله می‌توان یافت که با آل کثیر همنامند: نخست قبیلهٔ کثیر حضرموت و در همدان الجوف در یمن، به‌ویژه یکی از بطنهای آن به نام بنی‌کثیر (کحاله، ۳/۹۷۸). دو دیگر قبیلهٔ فضول جنوب نجد که به دو تیرهٔ فضل و کثیر تقسیم می‌شود و نسب آن بر پایهٔ یک روایت مبهم به بني لام بازمی‌گردد (لاریمر، II(A)/۵۱۰). بنی‌لام از عشایرشناخته شدهٔ خوزستان است. سه دیگر، بنی ابی‌کثیر است که بطنی از لواتهٔ بربر است (سویدی، ۱۰۳) بنا به روایتی ("تاریخ قبایل و عشایر عرب" نوشته یوسف عزیزی) آل کثیر شاخه‌ای از عشیرهٔ آل فضل است (تحقیقات محلی مؤسسه آل کثیر) شمار زیادی از قبیله آل کثیر در کشورهای عمان و عربستان سعودی در مکه و اطراف آن و در مدینه و… نیز ساکنند (تحقیقات محلی نویسنده). برپایهٔ این روایت، (کتاب "تذکره شوشتر") حُنَیْفِر نخستین نیای بیاد ماندهٔ عشیره، و به دلیل باهوشی و چابکی از توجه دستگاه حکومت مشعشعیان برخوردار شد و کار گردآوری مالیات منطقهٔ میاناب به وی واگذار گردید. خنیفر با دختر یکی از شیوخ بنی‌خالد ازدواج کرد و دارای فرزندانی به نامهای حیدر و سعد شد. در منطقهٔ میاناب طوایفی چند همچون معلّی، روس عُلَیْم (شامل زُهَیْریّه)، طُرَیْف، ظَبّه (ازبنی‌خالد)، عنافِجه، بني لام عبدالخان و مهدیه می‌زیستند. هنگامی که مسئلهٔ اشتقاق نهر هرموشی که حفر آن به وسیلهٔ خنیفر از کرخه پیش‌آمد، طایفهٔ معلی که از همه نیرومندتر بود، از چیرگی خنیفر بر زمین‌های پیرامون بیمناک شد و به دستیاری روس غلیم او را سر به نیست کرد. سپس حیدر و سعد، شیوخ این طوایف را به کین‌خواهی پدر کشتند و با پشتیبانی فرمانروای مشعشعی، ریاست آنان را حیدر به عهده گرفت (تحقیقات مؤسسه آل کثیر). عزاوی گفته‌است: «تنها در روزگار صادق‌خان زند و طی درگیری‌های وی با عشیرهٔ منتفق است که با نام آل کثیر برخورد می‌کنیم (عشائر…، ۴/۱۹۵)،
اما نام این عشیره نخستین‌بار در رویدادهای اواخر دوران صفویه و مشخصاً در جریان صفی میرزا دیده می‌شود. در این هنگام ریاست عشیره با شیخ فارِس فرزند ناصر و نوهٔ خنیفر بود. به دنبال حملهٔ افغانها به ایران و تسلیم شدن شاه سلطان حسین صفوی (۱۱۰۵–۱۱۳ق/۱۶۹۴–۱۷۲۳م) کسان بسیاری به ادعای پادشاهی و شاهزادگی برخاستند و بدین‌سان ملوک‌الطوایفی فراگیر شد (استرابادی، ۲–۳؛ کوهمره‌ای، ۴۷۸).
در ۱۱۳۷ق/۱۷۲۴م شخصی به نام صفی میرزای ثانی وابسته به طایفهٔ کرانی خلیل‌آباد بختیاری (ناحیه‌ای در اطراف الیگودرز) خود را فرزند شاه سلطان حسین خواند و به یاری سران ایل‌ها و عشایر محال شوشتر و کوهگیلویه به فرمانروایی پرداخت. اما شاه طهماسب نامه‌ای در تکذیب ادعای او فرستاد. از این‌رو، سران بختیاری صفی میرزا را به زندان انداختند، اما مردم به سبب ناخشنودی از ابوالفتح خان (حاکم شوشتر)، و به هواخواهی صفی میرزا سر به شورش برداشتند و در نتیجه صفی‌میرزا آزاد شد و با هواخواهانش به کوه‌های بختیاری پناه برد و سرانجام در محرم ۱۱۴۰ق/اوت ۱۷۲۷م در دهدشت (از دهستان بویر احمدی سردسیر بخش کوهگیلویهٔ شهرستان بهبهان) به فرمان طهماسب قلی‌خان (نادرشاه) کشته شد. طی ۲ سال قدرت صفی میرزا، حکومت شوشتر با شیخ فارِس آل کثیر بود و اسفندیار بیک کارگزاری او را به عهده داشت (جزایری، ۹۰–۹۲).
نادر به پاداش دستیاری کلبعلی خان پسر مهرعلیخان در کشتن صفی میرزا، فرمان حکومت شوشتر را به نام او نوشت، اما اقتدار آل کثیر از آشکار شدن این فرمان جلوگیری کرد و تا ۱۱۴۲ق/۱۷۲۹م که نادرشاه به خوزستان آمد، اسفندیاربیک همچنان به کارگزاری شیخ فارِس به شوشتر فرمان می‌راند (جزایری، ۱۱۲؛ کسروی، ۱۰۰). بدین‌سان، آل کثیر درمنطقهٔ میاناب و شهرهای دزفول و شوشتر از اقتداری برخوردار شد که تنها پس از بالا گرفتن کار شیخ خزعل (۱۲۷۹–۱۳۵۵ق/۱۸۶۲–۱۹۳۶م) آن را از دست داد. در ۱۱۴۶ق/۱۷۳۳م پس از شکست نادر از توپال عثمان پاشا، محمدخان بلوچ حاکم کوهگیلویه و دزفول و شوشتر، به کمک ابوالفتح خان، حاکم پیشین شوشتر، آوازه در داد که نادر برای دومین بار شکست خورده و گم شده‌است (جزایری، ۱۱۶، ۱۱۷). او مردم شوشتر و برخی شیوخ را با خود همداستان کرد و حکومت کوهگیلویه را به شیخ فارِس آل کثیر سپرد (استرابادی، ۲۲۰). نادر، محمدحسین خان سردار را به سرکوب شیخ فارِس که در قلعهٔ خود به مخالفت سنگر گرفته بود، فرستاد. پس از آنکه محمدخان را در بند شولستان شکست داد (گلستانه، ۳۷۶)، شیخ فارِس و تنی چند از شیوخ عرب خواستار امان شدند. نادر فرمان داد که که شیوخ را همراه با فرزندان شیخ فارِس از راه خرم‌آباد به استرآباد بکوچانند (استرابادی، ۲۲۶).
پس از کشته شدن نادر (۱۱۶۰ق/۱۱۴۷م)، بار دیگر آشفتگی ایران را فرا گرفت. علی قلی‌خان برادرزادهٔ نادرشاه با نام عادلشاه به پادشاهی نشست و حکومت هویزه (حویزه) را به مولی مُطْلِب خان مشعشعی و حکومت شوشتر را به عباس قلی‌خان واگذاشت (جزایری، ۱۲۶). در این دوره بود که آل کثیر نیرومند شدند و بر بخش خاوری خوزستان دست یافتند و کشمکش آنان با مولی مطلب و دیگران آغاز شد (کسروی. ۱۱۱). مطلب خان برای پیشگیری از گسترش اقتدار آل کثیر تصمیم به گوشمال شیخ محمد بن فارِس و دیگر شیوخ عشیره گرفت، اما در جنگی که روی داد، مولی مطلب درسرخکان، نزدیک شوشتر شکست خورد و به هویزه بازگشت (جزایری، ۱۲۷). آل کثیر از این پیروزی دلیرتر شدند و بر همهٔ سرزمینهای پیرامون شوشتر و دزفول تسلط یافتند. در ۱۱۶۱ق/۱۷۴۷م پس از آنکه ابراهیم خان برادر خود، عادلشاه را مغلوب کرد، حاکم جدیدی به شوشتر فرستاد، اما مردم از سختگیری وی به شیوخ عرب پناه بردند و اهالی دزفول نیز محمدرضا بیک حاکم شهر را بیرون راندند. محمدرضا بیک به شیوخ آل کثیر پیوست و ایشان نیابت شوشتر را به او واگذاشتند. (همو، ۱۲۸). در این دوران آل کثیر با بختیاری‌ها گونه‌ای هم‌پیمانی داشتند، زیرا هنگامی که شاه مرادبیک از افشار گَنْدَزْلو به حکومت شوشتر دزفول رسید، آل کثیر به پشتیبانی از محمدرضا بیک در نزدیکی قلعهٔ بیدرویه بروجرد بر او حمله بردند ودستگیرش کردند و او را در میان عشیره به بند کشیدند، اما شاه مرادبیک گریخت و به خانهٔ برادرش نوروزخان در محله گَرْگَرْ (محلهٔ حیدریها) پناه برد. شیخ آل کثیر نیز به یاری مردم محلهٔ دستوا (نعمتی‌ها) به بیرون راندن وی برخاست. سرانجام پس از جنگ در عقیلی (دهستانی پیرامون شوشتر) هواخواهان شاه مرادبیک شکست خوردند و شیخ آل کثیرهمچون پیش، حکومت شهر را به محمدرضا بیک سپرد (همو، ۱۲۹). پس از ابراهیم شاه، شاهرخ میرزا فرزند رضاقلی در ۱۱۶۲ق/۱۷۴۸م در خراسان به پادشاهی نشست و فرمان حکومت ایالت شوشتر را به نام محمدرضا بیک نوشت. شیخ آل کثیر ناخشنود شد و با مردم محلهٔ گرگر به محاصرهٔ دستوا پرداخت، اما پادشاه جدید، شاه اسماعیل سوم معروف به ید ابوتراب (۱۱۶۳–۱۱۶۵ق/۱۷۴۹–۱۷۵۱م) فرمان حکمرانی را به نام شیخ آل کثیر فرستاد. این کشمکش سرانجام به مصالحه انجامید و حکومت را به محمدرضا بیک واگذاشت شد (همو، ۱۳۰، ۱۳۱). در صفر ۱۱۶۴ق/دسامبر ۱۷۵۰م عباس قلی‌خان که در محال پشتکوه فیلی اقامت داشت، به دزفول بازگشت و مردم شهر با او همداستان شدند (جزایری، ۱۴۵، ۱۴۶) و مهرعلیخان که تا آن هنگام حاکم شهر بود گریخت و در قلعهٔ بندبار جای گرفت. شیخ حَرْب فرزند کریم از شیوخ کثیر که با مهرعلیخان خویشاوندی داشت، شیخ سعد و دیگر شیوخ آل کثیر را به پشتیبانی از او به محاصرهٔ دزفول کشاند. در این میان مولی طلب همراه با شیوخ آل سلطان به قصد سرکوب آل کثیر به کنار کرخه آمد وچندی بعد عباس قلی‌خان نیز به او پیوست. در این جنگ که چهار ماه به درازا کشید، گروهی کشته شدند، اما کار به مصالحه انجامید، با این حال، دو طرف چند باردیگر نیز به کشمکش برخاستند. جزایری نوشته‌است که شیخ آل کثیر در ۱۱۶۷ق/۱۷۵۳م درهویزه زندانی بود (ص ۲۰۲).
در ۱۱۶۵ق/۱۷۵۱م میان شیوخ آل کثیر اختلاف افتاد و شیخ ناصر فرزند کریم به کمک شیخ مطلب برادرش به ریاست عشیره رسید (همو، ۱۸۷). در این میانه جنگهایی به پا شد و شیخ طَعّان برادر شیخ ناصر و شیخ سالم بن حرب برادرزادهٔ او کشته شدند. در همین هنگام شخصی به نام سلطان حسین میرزا که خود را فرزند شاه طهماسب می‌خواند، در عراق پدیدار شد. علیمردان خان بختیاری به پشتیبانی از او برخاست و نامه‌ای به شیخ ناصر نوشت و خواستار پشتیبانی او شد، اما شیخ ناصر اعتنایی نکرد (همو، ۱۹۰، ۱۹۱). سرانجام پس از جنگی که میان کریم خان زند و علیمردان روی داد و به پیروزی کریم‌خان انجامید، شیخ سعد کاملاً مغلوب شد و به شیوخ آل خمیس پناه برد و هواخواهانش پراکنده شدند. اهالی دزفول و شوشتر نیز ریاست شیخ ناصر آل کثیر را پذیرفتند. تنها ماندن علیمردان، مایهٔ گسیختگی پیوند او با آل کثیر شد، اما هر دو همچنان دشمن کریم‌خان ماندند. پس از آنکه کریم خان بر بخش عمده‌ای از ایران دست یافت، سیزعلی خان خواهرزادهٔ خود را به حکومت فیلی و خوزستان فرستاد، اما او در جنگی که در ۱۱۷۵ق/۱۷۶۱م روی داد، به دست شیخ عَلوان فرزند کشته شد (نامی، ۱۰۹، ۱۱۰). در۱۱۷۶ق/۱۷۶۲م که زکی‌خان پسرعموی کریم خان بر او شورید، به آل کثیر روی آورد و آنان به نشانهٔ دشمنی با کریم خان زند او را پذیرا شدند (همو، ۱۲۳، ۱۲۴). بازدر ۱۱۷۶ق/۱۷۶۲م نظرعلی خان که از سوی کریم خان برای سرکوب بنی‌لام به دزفول رفته بود، در بازگشت با عرب‌های آل کثیر روبه‌رو شد و دارایی آنان را چاپید وغنیمت بسیار گرفت (همو، ۱۲۹، ۱۳۰). از این‌رو به دشواری می‌توان نقل عزاوی را پذیرفت که نوشته‌است در نبرد ابی حلانه، عشیرهٔ آل کثیر به سرکردگی شیخ علوان در کنار سربازان صادق‌خان بر ضد منتفق جنگید (تاریخ العراق، ۶/۸۰).
در آغاز حکومت قاجاریان، خوزستان به چندین بخش تقسیم شده بود. آل کثیر، خاندان مشعشع و کعبیان هریک جداگانه به سر می‌بردند و پروایی از آقامحمدخان قاجار نداشتند (کسروی، ۱۴۹). همزمان با مرگ محمدشاه قاجار در ۱۲۶۴ق/۱۸۴۷م دربیش‌تر نواحی ایران شورش بر پا بود و شیوخ عرب در همه جای خوزستان به نافرمانی پرداختند. از جمله شیخ حداد رئیس عشیرهٔ آل کثیر خود را در منطقهٔ دزفول و شوشتر شاه خواند و به نام خود سکه زد. مولی عبدالله مشعشعی با گروهی از عشایر بنی ساله، با وی و عنافجه (عنافقه) به سرکوب شاه حداد به دزفول رفت. به دنبال جنگی سخت، شیخ حداد به دست عشایر عنافجه دستگیر شد. مولی عبدالله چند روزی او را در هویزه نگه داشت و سپس به خرم‌آباد فرستاد، اما شیخ حداد به کمک یکی از غلامانش از زندان گریخت و به دزفول بازگشت (قائم مقامی، ۱۶) و در دژ سلاسل نشیمن گرفت و از مردم مالیات خواست. در ۱۲۶۵ق/۱۸۴۸م میرزا قوام‌الدّین که از سادات طباطبایی بهبهان بود، با دستیاری تنی چند ازشیوخ عرب خوزستان همچون شیخ حاکم، شاه حداد، شیخ جابر، شیخ عبدالله، و شیخ قادر به خودسری پرداخت (کسروی، ۱۷۷). ناصرالدین شاه عموی خود اردشیر میرزا را به حکومت لرستان و خوزستان فرستاد و او آشوبگران دزفول و شوشتر را دستگیرکرد و به تهران روانه ساخت و سردار سپاه خود سلیمان خان میرزا را به گوشمال میرزا قوام‌الدّین و شیوخ عرب و سران بختیاری گسیل داشت. سلیمان خان حداد شاه و شیخ جابر را دستگیر کرد و در قلعهٔ سلاسل شوشتر به بند کشید و سپس به تهران برد (سپهر، ۳/۳۴۶). چنین می‌نماید که عشیرهٔ آل کثیر پس از دستگیری شاه حداد تا مدتی فرماندار دولت بود، زیرا در ۱۲۶۷ق/۱۸۵۰م زمانی که خانلر میرزای احتشام‌الدّوله به حکومت لرستان و خوزستان رسید، ۵۰۰ تن از سواران آل کثیر برای سرکوب شورش لرهای فیلی که به سرزمین عربهای بنی‌لام پناه برده بودند، به اردوی احتشام‌الدّوله پیوستند (همو، ۴/۲۴؛ هدایت، ۱۰/۵۱۷).
اوج‌گیری قدرت شیخ خزعل، وضع عشایر خوزستان را دیگرگون کرد و هیچ‌یک از عشایرعرب از سرکوب و دست‌اندازی وی در امان نماند. شیخ خزعل پس از کشتن برادرش شیخ مزعل در ۱۳۱۵ق/۱۸۹۷م نخست فلاحیه (شادگان) و سپس هویزه و دشت میشان را به زیرفرمان خود درآورد. تنها آل کثیر به ریاست فرحان بن اسد در پیرامون شوشتر و حیدر ابن علی بن غافل در پیرامون دزفول به فرمانبرداری از او تن در نداده بودند و آنان را به خرم‌آباد تبعید کرد(جزایری، ۲۳۷).
انقلاب مشروطه در ۱۳۲۴ق/۱۹۰۶م و ناتوانی حکومت مرکزی، شیخ خزعل را به سودای پادشاهی خوزستان انداخت. از این رو برای فرمانبردار ساختن آل کثیر از اختلاف میان شیخ فرحان و طاهر عظیم، مستأخر دهستان عقیلی، وآزمندی بختیاری‌ها نسبت نسبت به زمینهای آل کثیر، سود جست و در نهان با خانهای بختیاری به توافق رسید. بر پایهٔ این توافق، املاک آل کثیر در برابرسرکوب شیخ فرحان به خزعل واگذار شد. خزعل برای تضعیف شیخ فرحان، از دو طایفهٔ کعب دبیس و کعب السّطاطله که میان دزفول و شوشتر اقامت داشتند و با آل کثیرهم‌پیمان بودند، بهره گرفت و آنان را به سرکشی برانگیخت. از سوی دیگر لرها نیز به دستور خان‌ها هر شب بر او شبیخون می‌زدند. فرحان ناگزیر تسلیم گشت ومتعهد شد که به خزعل مالیات بپردازد. اما شیخ حیدر به فرمانبرداری از خزعل تن در نداد (۱۳۲۶ق/۱۹۰۸م)، و خزعل شیخ حیدر را به بند کشید و یکی از نوکران خود را در آن دزفول به شیخی نشاند. از این پس فرحان آگاه در زندان و گاه آزاد به سر برد و جز بر بستگان خود ریاستی نداشت (همو، ۲۳۹). سرانجام شیخ خزعل پس از لشکرکشی رضاخان به خوزستان و سرکوب خانهای بختیاری و شیوخ عرب در ۱۳۴۳ق/۱۹۲۴م تسلیم شد.
عشیرهٔ آل کثیر پس از مرگ شیخ فارِس به سه شاخهٔ بزرگ بیت سعد و بیت کریم (بیت خلف الحیدر) و بیت ناصر تقسیم شد که گاه همچون ۳ قبیلهٔ جداگانه به‌شمار می‌آمدند (فیلد، ۱۹۴). (II(B)/۱۶۱۸). نجم‌الملک نیز در اشاره به این عشیره از آل کثیر یا بیت خلف الحیدر و بیت سعد سخن گفته‌است (ص ۱۲۱). با اینهمه، تردیدی نیست که بیت سعد بخشی از عشیرهٔ آل کثیراست و این جداسازی‌ها از نامگذاری‌های ساکنان مناطق مختلف پدید آمده‌است. دزفولیها بیت کریم را گاه حوشیه، گاه بیت خلف الحیدر و گاه بیت غافل می‌نامند (تحقیقات مؤسسه آل کثیر). این جداسازی زاییدهٔ معروفیت و سرشناسی شیخ خلف الحیدر رئیس عشیره ال کثیر مي‌باشد، زیرا هریک از این دو شاخه از روابط جداگانه‌ای با حکومتهای محلی برخوردار بوده‌اند. مثلاً شیخ فرحان اسد از یک سو در پی دوستی با شیخ محمره (خرمشهر) برآمد و از سوی دیگر خواهرش را به کریم‌خان لُرِ فیلی به زنی داد (تحقیقات مؤسسه آل کثیر؛ لاریمر، II(A) ۹۹۷)، اما شیخ حیدر دخترش را به ازدواج رئیس لرهای سگوَنْد درآورده بود و خواهان آن بود که گرفتاری‌های خود را با تکیه بر سگوندها و با بهره‌گیری غیرمستقیم از اقتدار والی پشتکوه
و سیتره روی دزفول و شوش برطرف کند. شیخ فرحان با صاحب منصبان شوشتر نزدیکی داشت و شیخ حیدر با مقامات دزفول (همان‌جا). با اینهمه برخلاف نوشتهٔ لاریمر (II(B)/۱۶۲۰)، حیدر به بیت کریم وابسته‌است نه به بیت سعد. بنیاد عشیرهٔ آل کثیر خاندان خنیفر است که شیوخ از آن برخاسته‌اند، اما همچون دیگر عشایر قدرتمند، طوایف دیگری نیز به واسطهٔ هم‌پیمانی یا همزیستی به آن وابسته شده‌اند. علل اصلی این‌گونه وابستگی‌ها را باید در ضرورت دستیابی به آب و زمین و دفاع از خود در برابر حملات قبایل دیگر جست. از این‌رو عشیرهٔ ضعیف برای آنکه از زمین و آب و پشتیبانی عشیرهٔ قدرتمند برخوردار شود، می‌بایست سهمی در تأمین مردان جنگی و پرداخت «فَصْل» برعهده گیرد.
خاندان خنیفر از سه بخش بیت سعد، بیت کریم و بیت ناصر تشکیل شده‌است. سعد (پسربزرگ)، کریم (پسر میانی) و ناصر (پسر کوچک) فرزندان فارِس بن ناصربن بن خنیفرند؛ بنابراین، برخلاف نوشتهٔ دانشنامه سعد و کریم و ناصر نبیرگان خنیفر و برادر یکدیگرند (تحقیقات مؤسسه آل کثیر):
۱. بیت سعد: در رویدادهای تاریخی منطقه، بیت سعد همواره مقلوب حوادث روزگار بودند اما بیت کریم به سرکردگی شیخ حیدر و بعدا پسرش شیخ خلف نقش عمده‌ای در گسترش و بقای طايفه آل کثیر ایفا کرده‌اند. بیت سعد به ۲ شاخهٔ اصلی بیت قاطع و بیت سلطان تقسیم می‌شود که هر یک دارای بخش‌هایی است:
الف - بیت قاطع: بیت منیّان، بیت عَجیل، بیت فرحان، بین سلطان، بیت عبدالحسین، بیت شایع، بیت مُطْلب، بیت مَنْهَل، بیت عَرار (عجم ساکن شوشتر وپیرامون آن)، بیت عُلَیْل عبدالسیّد.
ب - بیت سلطان: بیت لازم، بیت ناصر الحطّاب، بیت غَضبان، بیت فیای. ضمناً بین رَمْلی نیز جدا از بین قاطع و بیت سلطان به بیت سعد بازمی‌گردد. وابستگان بیت سعد از عشایر دیگر، از این قرار است:کعب السّطالطه (که به ۲ تیرهٔ اصلی بیت کرم الله و بیت فرج‌الله تقسیم می‌شود)، دیلم الحَناتشه، زُهَیْریه، بَدْوان (شامل بیت راشد، بیت طَربوش، بنی جمیل، خسارجه یا خزارجه، خضیر)، محامید، طوایف طریف، نیس، مزرعه و آل حائی را نیز در شمار وابستگان بیت سعد آورده‌است (II(B)/۱۶۱۹, ۱۶۲۰). افراد بیت سعد امروزه در روستاهای ده نو (نام قلعه‌ای که فرحان آن را ساخت)، شب خاص، شاه ولی، صَمَنْدی، فرج‌آباد، شنگر، خزینه، عُجَیْرِب (عقیرب)، شوره، گَلّه گَه (گَلّه‌گاه)، المُچَیْشِر (المکیشر) زندگی می‌کنند که از میان ۴روستای ده نو، گله گه، المچیشر، و شوره مهم‌ترند.
۲. بیت کریم: این شاخه بیت خلف الحیدر (سران شیوخ آل کثیر)، بیت مِشْعَل، بیت شَبیب، بیت مساعد، بیت فارس السحاب، بیت فرحان الفارس، بیت خریبط المطلب، بیت غافل، بیت اسماعیل الغُوَیْنِم، بیت سلطان العَلی و بیت ماهورالعلی را در بر می‌گیرد. وابستگان بیت کریم از این قرار است: کعب دُبَیْس، دیلم الخَلْتَک، حمزه، معلّی، بیت کریم اکنون به‌طور عمده در روستای حَرّریاحی (نام پیشین آبادی شیخ خلف)، شوش و دزفول ساکنند. ساکنان آبادی خلف که بیش از ۲۰۰‘۱ خانوار جمعیت دارد در کارخانه‌های اطراف به‌ویژه کارخانهٔ نیشکر هفت‌تپه به کار مشغولند. روستاهای دیگری که بخشی از بیت کریم در آن‌ها سکونت دارند عبارتند از بُنّه طالب، صَبْحه، آل مُعَلّی، دیلم، صُخَیْری، بنی عَقیل و شَرْفه به اضافه تمام زمینهای شرکت نيشکر هفت‌تپه و دیگر شرکتهای زراعی اطراف شهرهای شوش و دزفول.
۳. بیت ناصر، این بخش، از بیت طوفان، بیت صافی، بیت ارْحَمه، بیت رِزْج، بیت مِطْلَق ابن رزج، بیت سلطان، بیت سالم، بیت مبارک، بیت مساعد، بیت مُطْلِب المِشْعَل السالم تشکیل می‌شود. افراد بیت ناصر اغلب در شوش و روستای عَلَم الهدی (نام پیشین بیت عیسی الخُلَیْف) و پیرامون نهر شاور (در جنوب شوش) و برخی نیز در هویزه زندگی می‌کنند. بیش‌تر ساکنان شوش در شرکت نیشکر هفت‌تپه کار می‌کنند، اما ساکنان
علم الهدی کشاورز و دامدارند.
شیخ معروف، نام یک کوه در محدوده‌ی شهرستان سنندج در استان کردستان است، این کوه ۲۸۹۵ متر ارتفاع دارد و در ۲۳ کیلومتری جنوب غربی شهر سنندج قرار دارد.
این کوه در شمال غربی روستای یاینچوب قرار دارد. کوه شیخ معروف از شمال شرقی به کوه ملکه و از جنوب غربی به کوه توکلان متصل است و ادامه رشته کوه‌های زاگرس است.
این کوه از بلندترین کوه‌های شهرستان سنندج است و در ۵۸ کیلومتری شمال باختری این شهر و در شمال باختری روستای دوزخ دره واقع شده و ۳۰۵۹ متر ارتفاع دارد. رودخانه‌های هنگ لانه، گول بیک، چم قتاوه و قزل اوزن از این کوه سرچشمه می‌گیرند. این کوه نیز دنباله رشته کوه‌های زاگرس است و از جنوب باختری به که سلطان اقزنو و از شمال خاوری به کوه کله درویش متصل می‌شود.
ملا کاوو، نام یک کوه در محدوده‌ی شهرستان سنندج در استان کردستان است، این کوه ۲۸۲۰ متر ارتفاع دارد و در ۳۷ کیلومتری جنوب غربی شهر سنندج قرار دارد.
این کوه در شرق روستای علی آباد قرار دارد. کوه سنگ رخناوی در شمال این کوه قرار می‌باشد.
این کوه با ارتفاع ۳۳۳۰ متر از بلندترین کوه‌های استان کرمانشاه و منطقه ییلاقی روستای بلشت از توابع دینور شهرستان صحنه است و جزو کوهستان زاگرس محسوب می‌شود.
سراج‌الدین، نام یک کوه در ۲۴ کیلومتری جنوب‌شرقی شهر سنندج است. این کوه در جنوب‌شرقی روستای نران واقع شده و ۲۸۳۶ متر ارتفاع دارد. کوه سراج‌الدین از جنوب به کوه‌های معارف و از شمال به کوه کانی شیخه متصل می‌شود و جزو کوهستان زاگرس است. رودخانه‌های چم نران و چم امیرآباد از این کوه سرچشمه می‌گیرند.
کوچسار نام یک کوه در محدوده ی شهرستان سنندج در استان کردستان است. این کوه در ۳۰ کیلومتری جنوب غربی شهر سنندج و در دهستان ژاو رود غربی قرار دارد. این کوه ۲۹۴۶ متر ارتفاع دارد.
روستای زیبای شیان که در بهار و تابستان چشم‌اندازهای بدیعی دارد، در خاور این کوه قرار گرفته است. رودخانه‌های دوپردان و چم هشلی از همین کوه سرچشمه می‌گیرند.
روابط بین‌الملل به مطالعه روابط میان کشورها، نقش کشورهای مستقل، سازمان‌های بین دولتی، سازمانهای غیردولتی بین‌المللی، سازمان‌های مردم نهاد و شرکت‌های چندملیتی، گفته می‌شود. روابط بین‌الملل یک رشته دانشگاهی است که چون سیاست خارجی یک دولت معین را تجزیه و تحلیل و تنظیم می‌کند، می‌تواند هنجاری و اثباتی باشد. روابط بین‌الملل به عنوان یک فعالیت سیاسی از زمان مورخ یونانی، توکودیدس، آغاز و در اوایل قرن بیستم، به یک رشته دانشگاهی مجزا در داخل علوم سیاسی، تبدیل شد. با این حال روابط بین‌الملل علمی، میان رشته‌ای محسوب می‌شود.“International Relation”, Columbia Encyclopedia (1993) pp.000–0000.
رشته روابط بین‌الملل همانند علوم سیاسی مواد فکری خود را از رشته‌های اقتصاد، تاریخ و حقوق بین‌الملل، فلسفه، جغرافیا، جامعه‌شناسی، انسان‌شناسی و جرم‌شناسی، روان‌شناسی و مطالعات جنسیت، مطالعات فرهنگی و فرهنگ‌شناسی، می‌گیرد. هدف روابط بین‌الملل، درک مسائلی همچون جهانی شدن، اقتصاد سیاسی بین‌الملل، کشور مستقل، امنیت بین‌المللی، پایداری زیست‌محیطی، گسترش سلاح‌های هسته‌ای، ملی‌گرایی، توسعه اقتصادی و مالیه جهانی، تروریسم و جرایم سازمان یافته، امنیت انسانی، مداخله خارجی و حقوق بشر، می‌باشد.
تاریخ روابط بین‌الملل به هزاران سال پیش بازمی‌گردد. بری بوزان و ریچار لیتل بر این باورند که تعاملات میان دولت شهرهای سومری در ۳۵۰۰ سال پیش از میلاد را می‌توان اولین نظام بین‌الملل دانست.Barry Buzan, Richard Little. International Systems in World History: Remaking the Study of International Relations. published 2000
روابط بین‌الملل در جایگاه یک رشته مطالعاتی مجزا از دیگر علوم همانند تاریخ و سیاست، در ابتدا تقریباً تماماً بریتانیایی محور بود. روابط بین‌الملل به عنوان یک رشته دانشگاهی رسمی در سال ۱۹۱۹ با تأسیس اولین کرسی (استادی) در روابط بین‌الملل - کرسی وودرو ویلسون در ابریستویت، دانشگاه ولز (در حال حاضر دانشگاه ابریستویتhttp://www.aber.ac.uk/en/interpol/ Department of International Politics, Aberystwyth University) - تأسیس شد.
نظریه‌های روابط بین‌الملل را می‌توان در دو نحله معرفت‌شناسانه تقسیم کرد: «اثبات گرایانه» و «پسااثبات گرایانه». هدف نظریه‌های اثبات گرایانه استفاده از روش‌های علوم طبیعی با تحلیل اثر نیروهای مادی می‌باشد. این نظریه‌ها معمولاً بر ویژگی‌های روابط بین‌الملل همانند تعاملات دولت، اندازه نیروهای نظامی، موازنه قوا و …، متمرکز هستند. معرفت‌شناسی پسااثبات گرایی این ایده که جهان اجتماعی را می‌توان با استفاده از روشی عینی و فارغ از ارزش مطالعه کرد را رد می‌کند. نظریه‌های پسااثبات گرا ایدهای اصلی نوواقع‌گرایی و لیبرالیسم همانند نظریه انتخاب عقلانی را رد می‌کند. بر این اساس که روش علمی نمی‌تواند در جهان اجتماعی استفاده شود و علم روابط بین‌الملل به معنای اثبات گرایانه آن غیرممکن است.
واقع گرایی بیش از هر چیز بر قدرت و امنیت دولت متمرکز است. واقع گرایان معاصر همانند ای. اچ. کار و هانس جی. مورگنتا بر این عقیده‌اند که دولت‌ها در پی منافع خود هستند؛ آن‌ها بازیگرانی عقلانی هستند که در پی افزایش قدرت و به حداکثر رساندن امنیت خود و شانس بقا می‌باشند. واقع گرایی یا واقع گرایی سیاسی نظریه غالب در مطالعات روابط بین‌الملل از آغاز تاکنون بوده‌است. این نظریه ادعا می‌کند که بر یک سنت فکری قدیمی که شامل نویسندگانی همانند توسیدید، ماکیاولی، و هابز می‌شود تکیه دارد. واقع گرایی اولیه را می‌توان واکنشی در برابر تفکر ایدئالیستی در سال‌های بین دو جنگ جهانی دانست. وقوع جنگ جهانی دوم توسط واقع‌گرایان به عنوان شواهدی بر نقص تفکر ایدئالیستی فرض می‌شود.
تفکر واقع گرایانه در مطالعات روابط بین‌الملل دارای گرایش‌های فکری گوناگونی می‌باشد. با این حال دولت محوری (statism)، بقا (survival) و خودیاری (self-help) اصول اصلی این نظریه می‌باشد.
نظریه رژیم‌ها (به انگلیسی: Regime Theory) نظریه‌ای در روابط بین‌الملل است که از سنت لیبرالی در روابط بین‌الملل مشتق شده که استدلال می‌کند نهادهای بین‌المللی یا رژیم‌ها بر رفتار دولت‌ها (و یا دیگر بازیگران بین‌المللی) تأثیرگذار است.
ثبات نظام بین‌المللی و تغییر آن هسته اصلی نظریه رژیم‌ها را تشکیل می‌دهد. رژیم‌های بین‌المللی نخست توسط صاحبان قدرت ایجاد می‌شوند اما به مرور زمان برای خود ایجاد رویه کرده و خود نیز در کنار دولت‌ها به عنوان بازیگر مطرح می‌شوند. دوم به عنوان مکانیزم‌های همکاری بین دولت‌ها ایجاد اعتماد و امنیت کرده و به ثبات نظام بین‌الملل کمک می‌کنند. سوم رژیم‌ها به وسیله عوامل مختلف که مهم‌ترین آن‌ها قدرت است تغییر می‌کنند.
نظریه‌های پساساختارگرایانه روابط بین‌الملل در دهه ۱۹۸۰ تحت تأثیر مطالعات پست مدرنیستی علوم سیاسی توسعه یافت. پساساختارگرایی به بررسی ساختارشکنی مفاهیمی همانند «قدرت» که به‌طور سنتی در روابط بین‌الملل مسئله نبودند می‌پردازد. پساساختارگرایی همچنین در پی سنجش این موضوع است که چگونه ساختار این مفاهیم، روابط بین‌الملل را شکل می‌دهند. بررسی «روایت» نقش مهمی در تجزیه و تحلیل پساساختارگرایانه دارد، به عنوان مثال کارهای پساساختارگرایانه فمینیستی نقشی که زنان در جامعه جهانی بر عهده دارند و همچنین این نکته که چگونه آن‌ها را در جنگ به عنوان «بی گناه» و «غیرنظامی» دانسته می‌شوند را مورد بررسی قرار داده‌است.
به روابط بین‌الملل اغلب از منظر سطوح تحلیل نگریسته شده‌است. مفاهیم سطح نظام، مفاهیم گسترده‌ای هستند که یک محیط بین‌المللی را با توجه به آنارشی تعریف می‌کنند و به آن شکل می‌دهند.
۱ - حاکم بودن، مسلط بودن .۲-اعمالی که دولت‌ها برای اعمال قدرت و حل مسایلی که به حفظ نظم عمومی وابسته است انجام دهند. حاکمیت ملی حقی است که سازمان ملل برای هر ملتی شناخته‌است و به موجب آن ملت‌ها باید بر سرنوشت خود حاکم باشند و هیچ ملتی حق مداخله در تعیین سرنوشت ملت دیگر را ندارد.
قدرت مأمور انتظامی ناشی از سازمان پلیس، قدرت سازمان پلیس ناشی از وزارت کشور، قدرت وزارت کشور، ناشی از قوه مجریه، قوه مجریه ناشی از قانون و قدرت قانون ناشی از قوه مقننه، قدرت قوه مقننه ناشی از قانون اساسی و قدرت قانون اساسی ناشی از اراده حاکم است. بر این سیاق، حاکمیت است که همچون مرکز تولید اقتدار و هر یک از دستگاه‌های فرمانروا صلاحیت عملکرد یا اعمال اراده می‌بخشد و همه اعمال فرازین قوای سه‌گانه و اعمال فرودین قوای عمومی به نام او انجام می‌شود.
قدرت(power) به مفهوم «توانایی تحمیل اراده یک فرد بر دیگران، حتی برخلاف میل آنها» اساساً یک مفهوم جامعه شناختی است که هم شامل قدرت فیزیکی و هم شامل قدرت سیاسی می‌شود و در یک وضعیت اجتماعی بروز می‌کند.
قدرت سیاسی (political power)آن نوع از قدرتی است که یک فرد یا گروه در درون جامعه برای تأثیرگذاری و کنترل زندگی سایر افراد و گروه‌ها دارا هستند. در عرصه سیاسی راه‌های گوناگونی برای بدست آوردن این نوع از قدرت وجود دارد.
انواع قدرت
چهار دسته‌بندی قدرت عبارتند از:
قدرت و نفوذ: قدرت مستلزم ابزار اعمال اراده است در صورتی که نفوذ ممکن است بدون ابزار محسوس و مادی اعمال شود. قدرت و زور: هرگاه خشونت شکل فیزیکی و عینی به خود بگیرد قدرت سیاسی تبدیل به زور شده‌است. قدرت قابل استفاده و قدرت غیرقابل استفاده: برخی از انواع قدرت با وجود تأثیرگذاری قابلیت استفاده ندارند، مثل سلاحهای هسته‌ای. قدرت مشروع و قدرت غیر مشروع: قدرت مشروع همراه با عناصر اخلاق و قانون است در حالیکه قدرت نامشروع (قدرت عریان) فاقد این موقعیت است. از نظر مورگانتا تأثیرگذاری قدرت مشروع بیشتر از قدرت نامشروع است.
منافع ملی در جهت‌گیری سیاست خارجی نقشی مهمی دارد. به گفته مورگنتا که منافع ملی را ستاره‌ای راهنمایی سیاست خارجی عنوان نمود؛ یعنی اتحادها وهم سویی‌های دولت‌ها و دشمنی کشورها درعرصه بین‌الملل تابع از منافع ملی کشورها است. سازگاری و تداخل منافع ملی دو یا چند کشور همکاری را در پی دارد. اما تعارض منافع ملی دشمنی و رقابت را در پی دارد.
به عنوان یک سطح تحلیل، سطح واحد اغلب به سطح دولت اشاره دارد، به صورتی که تحلیل‌ها و توضیحات به جای اینکه در سطح نظام بین‌الملل انجام شود، در سطح دولت انجام می‌شود. بدین معنا که تحلیل به واحدهای نظام بین‌الملل که اغلب همان دولت‌ها محسوب می‌شوند، توجه دارد.
سطح پایین‌تر از سطح واحد (دولت) می‌تواند برای توضیح فاکتورهایی در روابط بین‌الملل که نظریه‌های دیگر قادر به توضیح آن نیستند، مفید باشد. همچنین این سطح کمک می‌کند تا از نگاه صرفاً دولت محور به روابط بین‌الملل پرهیز شود.
نهادهای بین‌المللی بخش مهمی از روابط بین‌المللی معاصر را تشکیل می‌دهند. بیشتر تعاملات در سطح نظام بین‌الملل توسط آن‌ها اداره می‌شود. آن‌ها همچنین برخی از نهادها و رویه‌های روابط بین‌الملل، همانند استفاده از جنگ به صورت سنتی (به جز در موارد دفاع از خود) را غیرقانونی اعلام کردند.
عبدالجبار قَهّاری (فارسی تاجیکی: Абдучаббор Каххори) از شاعران و نویسندگان فارسی‌زبان کشور تاجیکستان است.
وی شصت سال است که حضوری پابرجا در ادب معاصر تاجیک دارد.
مهر به میهن، و آشتی‌جویی از ویژگی‌های سروده‌های اوست.
نمونه‌ای دیگر.
فرخار نام روستایی در شهرستان فیروزه در استان خراسان رضوی در شمال شرقی ایران است. این روستا در ۷۰ کیلومتری غرب نیشابور و ۵۵ کیلومتری شرق سبزوار قرار دارد.اطلس راه های ایران، موسسه جغرافیایی و کارتوگرافی کیتاشناسی، تهران، ۱۳۸۱، ص. ۲۴/ از لحاظ تاریخی این روستا یکی از روستاهای رَبع طبس در ولایت بیهق(سبزوار کنونی) بوده است.بیهقی، ابوالحسن زید. تاریخ بیهق، تصحیح احمد بهمنیار، ۱۳۱۷، ص. ۳۶ مردم آن به زبان ترکی خراسانی صحبت می‌کنند. در سال ۱۳۹۵ حدود ۹۱۳ نفر (۲۶۸ خانوار) جمعیت داشته‌است.
اَنْجامه در نسخه‌شناسی، به شناسنامه‌ای گفته می‌شود که رونویس (کاتب) پس از پایان کتابت در آخر نسخه خطی می‌نوشته‌است.
در انجامه‌ها معمولاً نام و نشان کتاب و پدیدآور و زمان و مکان رونویسی یاد می‌شده‌است.
اعلام پایان یافتن کتاب، عموماً با واژه‌های «تمّ»، «تمّت»، «قَد فَرَغ»، و «قَد اِتّفقَ الفِراغ» در عربی، و تعبیرات فعلی «تمام شد»، «پایان یافت»، «سپری شد»، و مانند آن در فارسی نشان داده می‌شده‌است. درج نام مؤلف کتاب معمولاً با جمله و عبارت دعایی همراه بوده‌است.
انجامه، واژه‌ای نوساخته در زبان فارسی است، که به‌جای ترقیمه و خاتمه به کار می‌رود.
ولسوالی درواز پایین یا مایمی یکی از ولسوالی‌های ولایت بدخشان افغانستان می‌باشد. دارای هوای مطبوع و خوش است. مرکز این والسوالی شهر مایمَی است.
شهر مایمی ٣١ مسجد دارد که یکی از آنها مسجد جامع است.جمعیت انبوهی از مردم با مساحت ۴۰۰۰ متر مربع و در ایام سردسیر، برای خواندن نماز به آنجا می‌روند.
بیابانها، علفزارها، چشمه، جویبارها و آبشارهای زیبا از زیبائی‌های این منطقه است. خانه‌ها در این منطقه اغلب سفید و دارای دو طبقه و حیاط‌های بالای ١۰۰۰۰ متر می‌باشد.
تمام مردمان این منطقه کشاورز هستند و گندم، جو، هندوانه، خربزه، زرد آلو، گردو، سیب، شفت آلو، توت سفید، آلبالو و گیلاس از میوه‌های منطقه است.
برش نیاسف مربی معروف باله روسی و بنیانگذار این رشته ورزشی می‌باشد. بالرینهای صاحب نامی تحت تعلیم او بوده‌اند. در سال ۱۹۶۰ میلادی B.Kniaseff جهت تدریس باله از فرانسه به سوییس می‌رود. ساختمانی که جهت تدریس در اختیار او گذاشته بودند به علت قدمت ساختمان به میراث فرهنگی تعلق داشت لذا اجازه نصب میله روی دیوارها را به او ندادند. او درصدد رفع این مشکل، حرکات میله (Barre) را به روی (Au) زمین (SOl) منتقل کرد و بدین وسیله Barre au sol به وجود آمد که نوع کلاسیک رقص باله به صورت خوابیده و روی زمین است. (Floor Ballet)
در ایران برای نخستین بار در سال ۱۳۷۲ خانم هنگامه امیدی این ورزش را آغاز نمودند و پس از مدتی علاقه به این رشته افزایش یافت تا اینکه امروز این ورزش طرفداران زیادی در بین بانوان پیدا کرده‌است.
در دهه فجر سال ۱۳۸۳ این ورزش با حضور نمایندگان و داوران اداره کل تربیت بدنی استان تهران (فدراسیون بانوان) در سالن حجاب با استقبال روبرو شد.
زمان مورد نیاز برای یک جلسه ۴۵ دقیقه تا یک ساعت می‌باشد. حرکات با ریتم خاصی انجام می‌شود که در ابتدا آرام و به تدریج تندتر می‌شود.
کشانه گرانشی فضاپیمایی رباتیک است که به منظور منحرف ساختن اجسام آسمانی خطرآفرین برای کره زمین با استفاده از نیروی گرانش (جاذبه) طراحی شده است.Threat Mitigation: The Gravity TractorSchweickart, Russell; Chapman, Clark; Durda, Dan; Hut, Piet
یوفو یک گروه هارد راک و هوی متال انگلیسی است که در ۱۹۶۹ در لندن شکل گرفت. یوفو گروهی است که دوران فعالیتش از انتقال بین سه سبک هارد راک، هوی متال و موج نو هوی متال انگلیسی شکل گرفته‌است. موسیقی یوفو در دههٔ ۸۰ میلادی بر روی موسیقی بسیاری گروه‌ها تأثیر گذاشته‌است از جمله می‌توان به استیو هریس از آیرن میدن، کرک همت از متالیکا و دیو ماستین از مگادث اشاره کرد.
در رده‌بندی ۱۰۰ گروه برتر هارد راک وی‌اچ‌وان، نام یوفو در رده ۸۴ قرار گرفته‌است.
در اوت ۱۹۶۹ فیل مگ خواننده، میک بولتون نوازنده گیتار، پیت وی نوازنده گیتار باس و اندی پارکر نوازنده درامز گروه یوفو را تشکیل دادند. هوکاس پوکاس نامی بود که ابتدا برای گروه انتخاب شد ولی در اکتبر ۱۹۶۹ گروه به احترام کلابی در لندن که آن‌ها در آن با نوئل مور ملاقات کردند و او برای آن‌ها ترتیب عقد یک قرارداد برای ضبط موسیقی شان با شرکت Beacon Records داد، نام گروه را به یوفو تغییر نام داد. اولین آلبوم آن‌ها "UFO ۱" نام گرفت که در ۱۹۷۰ منتشر شد. آلبوم سبک بلوز و هارد راک داشت. انتشار آلبوم موفقیت‌هایی را برای گروه در ژاپن و آلمان به همراه داشت. آلبوم "Flying" در ۱۹۷۱ توسط گروه منتشر شد و این آلبوم هم به موفقیت‌هایی دست یافت.
دوران ابتدایی موسیقی یوفو بسیار تحت تأثیر موسیقی سبک اسپیس راک قرار داشت بخصوص این موضوع در آلبوم دوم گروه به راحتی قابل تشخیص است. البته گروه بعدها از این سبک را رها کرد. در ژانویه ۱۹۷۲ میک بولتون از گروه جدا شد و یوفو تلاش برای پیدا کردن یک نوازندهٔ گیتار جدید را آغاز کرد.