moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
هفت‌خان، یا هفت‌خوان یک آلبوم موسیقی، اثر آهنگساز و موسیقی‌دان ایرانی، احمد پژمان است. این اثر در سال ۱۳۷۵ توسط شرکت طنین صوت در ایران منتشرشد. آلبوم موسیقی هفت‌خان در سال ۲۰۰۵، با حذف قطعهٔ باکلامِ «نیایش»، توسط شرکت پرشیا رکوردز منتشر شد.
آلبوم موسیقی هفت‌خان، بر اساس داستان‌های شاهنامهٔ فردوسی ساخته شده‌است. در این اثر، غیر از احمد پژمان که آهنگسازی و اجرای اصوات الکترونیک را انجام داده، بیژن کامکار نیز نوازندگی سازهای کوبه‌ای ایرانی را بر عهده داشته‌است، همچنین آهنگساز در قطعهٔ «نیایش» از اجرای گروه کُر بهره برده‌است.
فرهنگ مازندرانی دارای هویت شادی گستر و مشوق به دوری از اندوه است که آن را هرچه بیشتر در خاورمیانه از فرهنگ‌های بزرگی چون عربی متمایز می‌سازد.
فرهنگ مردمان طبرستان و گیلان فرهنگی پشت به دریاست چنانچه تمام شهرهای ساحلی این مناطق شهرهایی جدیدالتاسیس هستند و شهرهای قدیمی و کهن از دریا و ساحل فاصله دارند. در این فرهنگ هیچ قصه، افسانه یا ترانه‌ای راجع‌به دریا وجود ندارد و اگر چیزی هم باشد، جدید است.
فرهنگ مازندرانی تاریخی چندهزارساله دارد. فرهنگ مازندرانی تاریخی چندهزارساله دارد. گسترهٔ جغرافیایی فرهنگ طبری سراسر مازندران تاریخی و فرهنگی و در میان مردمان مازندرانی است.
نوروز خوانی یا بهارخوانی یا نوروزی، گونه‌ای از آوازخوانی‌های بومی ایران است.
نوروز خوانی یا بهارخوانی یا نوروزی، گونه‌ای از آوازخوانی‌های بومی ایران است. خاستگاه این گونه آوازخوانی بیشتر در استان‌های مازندران و گیلان بوده‌است، و اکنون این مراسم به صورت محدود، در برخی نقاط ایران برگزار می‌شود. این آیین، به خصوص در دو سوی البرز (مازندران، گیلان، کومش و طالقان) به وفور یافت می‌شود و در حقیقت، بخش مهمی از موسیقی، دو سوی البرز را تشکیل می‌دهد.
نوروز خوانی در گذشته به این صورت بود که دو نفر با لباس‌های محلی و گرفتن یک چوب دست در کوچه پس کوچه‌های روستاها راه می‌افتادند و آمدن بهار و سال نو را مژده می‌دادند و بر درب هر خانه که می‌رفتند صاحبان خانه نیز مانند گذشتگانشان پدران و مادرانشان با هدایایی مانند تخم مرغ، نان محلی، شیرینی و حلوا، برنج و هدایای نقدی کیسه و سبد نوروز خوانان را پر می‌کردند.
اشعاری که نوروز خوانان می‌خواندند بیشتر در وصف امامان و پیامبر بوده و دعا برای سلامتی و خوشبختی و زیارت رفتن صاحبان خانه و فرزندانشان بود.
تیرگان یکی از جشن‌های ایرانی در روز سیزدهم تیرماه‌است (منظور از سیزدهم تیرما سیزدهم تیرما مازندرانی است که به تاریخ هجری شمسی واقع در ماه آبان است).همچنین این روز با نام روز ساری ثبت شده‌است. عده‌ای این جشن را در روزهای دیگر و از جمله در دهم تیر برگزار می‌کنند که به اعتقاد استادان ایران‌شناس نادرست است. این جشن همه ساله در مازندران اجرا می‌شود، همچنین همه ساله توسط زرتشتیان ایران در بیشتر شهرهای جهان و ایران نیز برگزار می‌شود.
اکثریت مردم معتقدند که این روز تاریخ پرتاب تیر توسط آرش کمانگیر بوده‌است و برخی نیز اندیشه‌های متفاوتی دربارهٔ این جشن دارند.
آیین ویژه سنتی ۲۶ عید ماه طبری، هر ساله در ۲۸ تیر خورشیدی، در بیشتر روستاهای استان مازندران برگزار می‌شود. بر پایه سنت رایج و باورهای مردم، در زمان قدیم، فریدون پادشاه پیشدادی، به خونخواهی پدرش جمشید، شاه ضحاک را در سرزمین مازندران و در کوه دماوند به بند می‌کشد، مردم خبر این پیروزی را در شب با آتش زدن بوته‌ها به یکدیگر اطلاع می‌دهند؛ و فردای آن روز با برپایی جشن و مسابقه کشتی این پیروزی را گرامی می‌دارند. امروزه نیز اهالی روستاها همگی به امامزاده‌ها می‌روند و علاوه بر خیرات کردن برای اموات خود و روشن کردن شمع روی مزارها، تماشاگر مسابقه کشتی سنتی لوچو می‌شوند. در این روز کشتی گیران سوادکوه در این محوطه گرد می‌آیند و به مصاف هم می‌روند. در مناطق جلگه‌ای جشن مُردگان در آرامگاه‌ها برگزار می‌شود.
ورف‌چال یک مراسم سنتی است که در روستای آب اسک از توابع شهرستان آمل برگزار می‌شود.
قدمت این مراسم به ۶۰۰ سال می‌رسد. آئین سنتی ورفچال که به دوره آل بویه در طبرستان بازمی‌گردد، یک دهه پیش در فهرست میراث معنوی کشور به ثبت رسید.
موری در زبان طبری به معنای نوحه، گریه و ناله می‌باشد و «موری هاکردن» در زبان طبری به معنای نالیدن می‌باشد. آواز موری مختص زنان طبری می‌باشد و درون مایه حزن انگیز دارد. اشعار موری بصورت بداهه سروده و خوانده می‌شود و دارای ساختار هجایی است. آواز موری مختص زنان طبری است ولی در موارد معدود، مردان روستایی در مرگز رزندان جوان یا برادران و خواهران جوان خود آواز موری سر می‌دهند. موری در موسیقی طبری نوعی مناسب خوانی و آوایی است که بستگان متوفی در سوگ عزیز از دست رفته می‌خوانند.
نمونه ای از آواز موری:
گِیشی (geyši) در زبان طبری به معنای عروس، عروسک می‌باشد و گیشی سنگ در زبان طبری به معنای سنگ طواف عروس می‌باشد. گیشی سنگ به سنگ‌های طبیعی یکپارچه، بزرگ و صیغل خورده‌ای گفته می‌شود که نوعروسان در مراحلی از مراسم عروسی و پیش از رفتن به خانه‌ی بخت به همراه شماری از نزدیکان خود به نزدیک آن رفته و با طواف سنگ و نیایش با شادی و سرور به سوی خانه باز می‌گشتند.
معمولاً کار کردن در میان کشاورزان و دامداران طبری با شادی و حرکت‌های آیینی همراه است؛ آیین مربوط به نشاء، درو، پختن نان و مواردی از این دست با حرکاتی شادی‌آور برگزار می‌شود.
در طبرستان برای فرصت شادی دادن به یک موضوع، به آن پسوند «سَری» می‌دهند.
مثلاً «گهری سَری» یا «گّره سَری» بهانه‌ای برای شادی کردن در زمانی است که نوزاد را برای اولین بار در گهواره می‌خوابانند. در این مراسم بزرگان برای دیدن نوزاد می‌آمدند و چشم‌روشنی روی گهواره می‌گذاشتند.
«کلاه سری» هنگامی است که مادر نوزاد را نزد خانواده خود می‌برد. هر یک از اعضای خانواده با بوسیدن نوزاد، هدیه به او می‌دادند.
«دندون سری» هم برای زمانی بود که نوزاد دندان درمی‌آورد. «شونه سری» هنگامی که اصلاح موی سر داماد صورت می‌گرفت. «بار سری» زمانی که نخستین بار محصول توسط چاروادار یا به زبان تبری «چاربیدار» آورده می‌شد. البته از این اصطلاح برای بردن جهیزیه عروس هم استفاده می‌شد. «پِل سری» هنگامی که عروس و داماد می‌خواستند حرکت کرده و به سمت خانه خود روند، جوانان سر راه آنها را گرفته و از داماد هدیه‌ای می‌گرفتند تا راه را برای عبور باز کنند. «کِترا سری» هدیه‌ای که به آشپز عروسی داده می‌شود. «قلم سری» زمانی که می‌خواهند سندی بنویسند. «تاشه سری» زمانی که می‌خواهند قند عروسی را بشکنند. «اوسار سری» هدیه‌ای که در زمان فروش اسب می‌دهند. «کرس سری» در زمان فروش گوسفند و «شاخ سری» هنگام فروش بز هدیه می‌دادند. «چرخه سری» هم نام رسم شادی‌آوری است که هنگام برداشت پشم گوسفند صورت می‌گیرد. از این دست مثال‌ها بسیارند.
کایری یا تکل به معنای کمک کردن کشاورزان و شالیکاران در فصل نشا و برداشت برنج است بدون آنکه مزدی از یکدیگر دریافت شود.
کایر واژه‌ای طبری به معنای ""یاری کننده"" است، کسی که به کایر فردی می‌رود در واقع وقت و نیروی خود را به‌صورت رایگان صرف کمک به دیگران می‌کند.
همچنین رسم کایر در بین گله‌داران منطقه چلاو بخش امام‌زاده عبدالله شهرستان آمل در زمان پشم‌چینی بین گالش‌ها مرسوم است. کشاورزان برای دروی زمین‌های کشاورزی خود و دامداران (چوپانان و گالش‌ها) برای ساختن گاوبند یا «تلار» و آغل خود از دیگر گالش‌ها و چوپانان استفاده می‌کردند و خود نیز در وقت مقتضی به کمک آنها می‌شتافتند.
این رسم دیرینه نه تنها در بین کشاورزان بلکه در بین گله‌داران و چوپانان مازندرانی نیز مرسوم بوده‌است.
مردم مازندران به شعرهای آوازی خود تَبَری و تَوَری می‌گویند. ادبیات و شعر مازندرانی تاریخی هزار و صد ساله دارد که قدیمی‌ترین آثار آن اشعار متعلق به مسته مرد و مرزبان باوندی و علی پیروزه است و همچنین پیشینهٔ نثر طبری به قبل از اسلام می‌رسد که متنی در باب بنای شهر آمل از زبان بانو آمله، دختر استاد دیلمی گفته شده و در کتاب تاریخ تبرستان اثر ابن اسفندیار آورده شده‌است.زبان مازندرانی را می‌توان زبان دوم مذهب زیدی در سده‌های هشتم و نهم دانست از آن دوران کتب فراوانی به‌جای مانده که با توجه به آنها می‌توان این زبان را در کنار فارسی با قدمت‌ترین زبان ایرانی دانست که نگارش ادبی تاریخی دارد.
شخصی نیز به نام سید اسحق استرآبادی کتابی عرفانی به نام محرم‌نامه به مازندرانی نگاشته که در باب فرقه حروفی است.
۱.مرزبان بن رستم (قرن۳) ۲.علی پیروزه (قرن۴) ۳. مسته مرد (قرن۴) ۴.قابوس بن وشمگیر (قرن۵) ۵. قاضی هجیم (قرن۶) ۶.باربد جریر طبری (قرن۶) ۷. گردبازو یزدگرد باوندی (قرن۶) ۸. اسپهبد خورشید ممطیری (قرن۶) ۹. ابراهیم معینی (قرن۶) ۱۰. ابولعمرو (قرن۶) ۱۱.قطب رویانی (قرن۷) ۱۲. امیرعلی (قرن۷) ۱۳. کیا افراسیاب چلاوی (قرن۸) ۱۴. کیا داوود چلاوی (قرن۸) ۱۵. حسن کیا (قرن۸) ۱۶. ملا فضل‌الله نعیمی استرآبادی (قرن۸) ۱۷. سید عبدالعظیم مرعشی (قرن۹) ۱۸. شیخ العجم امیر پازواری (قرن۹) ۱۹.ابوالفضل بن شهردویر دیلمی دیلمی (قرن۹) ۲۰. محمد بن تلجانی (نگارنده تفسیر مغنیسا قرن۹)
رقص‌های مازندرانی از نمونه رقص‌های شمال ایران هستند توسط مردم طبری انجام می‌شوند. رقص مازندرانی دارای گونه‌های بسیاری است.
دروم (تکدست)، چکه‌سما، رقص خرمن، رقص دهل، بینج سما، رقص لوچو و چو سما چند نمونه از مهم‌ترین رقص‌های مازندران می‌باشند.
دُروم یا دورون، نوعی رقص ویژه غرب استان مازندران و منطقه کجور (نور و نوشهر) و کلارستاق (چالوس و کلاردشت) است که به نحو شورانگیز و پرهیجان و پرتحرک، با حرکات موزون حماسی گونهٔ دست جمعی جوانان در مراسم عروسی همراه با سازهای سرنا و دسرکوتن و غَرنِه (امروزه بیشتر به همراه اُرگ) اجرا می‌شود. این رقص در گذشته یک رقص پهلوانی محسوب می‌شده‌است که قبل و بعد از مسابقات کشتی لوچو توسط کشتی‌گیران و تماشاگران انجام می‌شده‌است.http://www.mazandnume.com/fullcontent/27029/-چَکِّه-سِما/ رقص دروم معمولاً در مزارع و پس از برداشت محصول برگزار می‌شود و مردم دور هم جمع می‌شوند و جوانان و پهلوانان روستا برای شادی و مبارزه و زور آزمایی و گرفتن هدایا در این مراسم شرکت می‌کنند. در رقص دروم دروم که به‌صورت دست جمعی و چرخشی است دست‌ها و پاها به نماد شکرگزاریاز خداوند و برداشت محصول به آسمان بلند می‌شود. پس از رقص دروم دروم جوانان برای زور آزمایی کشتی محلی و بومی لوچو را برگزار می‌کنند. موسیقی دروم دروم سرنای مازندرانی به همراه دست دایره یا دهل است که برخی از ساز دوسرکوتن نیز استفاده می‌کنند و جمعیت در همراهی ساز دست می‌زنند.
در رقص دروم احساسات مردانگی موج می‌زند که ریتم خاص آن را دارای نظم و حرکات آن کاملاً هدفمند انتخاب و کنترل شده‌است. در شهرهای غربی مازندران این رقص مرسوم است و بیشتر در مراسم جشن و شادی مردم این رقص را بر پا می‌کنند یا در مواقعی که مردم از کار روزمره فارغ شده و روزهای تعطیل به دور جنگل و چمنزار گرد هم جمع می‌شوند و این رقص سنتی که بسیار پرتحرک و شاد می‌باشد را انجام می‌دهند و لحظات شادی را برای تماشاچی فراهم می‌کنند.
چَکهِ‌سِما یا لاک‌سری‌سما گونه‌ای از رقص‌های محلی است که خاستگاه آن بیشتر استان مازندران می‌باشد.
این‌گونه از رقص رایج‌ترین گونه در مازندران است که اغلب در مراسم محلی و جشن‌ها برگزار می‌گردد. سازی که در این گونه از رقص نواخته می‌شود بیشتر لوازمی همچون دیگ، ماهیتابه و لگن می‌باشد. چکه‌سما را بیشتر رقصی زنانه می‌دانند ولی در بین مردان نیز به صورت پراکنده رواج دارد. چکه‌سما رقصی تند محسوب می‌شود که با حرکات شدید در بدن و لرزش اندام که با دست زدن همراه شده انجام می‌شود. این رقص بیشتر به تنهایی یا با حضور دو نفر انجام می‌شود ولی در بعضی مواقع دسته جمعی نیز انجام می‌شود. در حالت رقص جمعی حرکات رقصنده‌ها با هم ارتباطی نداشته و منظم نخواهد بود. گونه‌ای دیگر از چکه‌سما نیز که با نام دستمال‌سما شناخته می‌شود وجود دارد که تفاوت آن در این است که ابن رقص با دستمالی در دست انجام می‌شود.
چو سما یا رقص چوب یکی از رقص‌های رایج در غرب مازندران می‌باشد که در منطقه کجور (نور و کجور) و کلارستاق (چالوس و کلاردشت) انجام می‌گیرد و رقصنده با استفاده از چوب به انجام حرکات نمایشی موزون می‌پردازد.https://www.aftabir.com/news/article/view/2019/02/12/2086948
"آشپزی مازندرانی" با توجه به چشم‌انداز منطقه متنوع است. غذاهای مازندرانی مناطق ساحلی بسیار متفاوت از مناطق کوهستانی است زیرا مردمان ساکن کوهستان معمولاً از گیاهان بومی و مردم ساحلی از غذاهای ماهی و برنج به همراه سبزیجات استفاده می‌کنند.
وَرزاجَنگ، جنگی است که در شمال ایران بین گاوهای نر سازمان داده می‌شود. این مراسم، هم‌اکنون تنها در استان‌های گیلان و مازندران اجرا می‌شود.
در زبان‌های مازندرانی و گیلکی گاو نر را ورزا می‌گویند.
در مازندران نیز مانند سایر مناطق مسلمان‌نشین آداب خاصی برای ماه رمضان وجود دارد. یکی از این آداب آغازکردن روزه‌گرفتن ۳ روز پیش از آغاز ماه رمضان است.
"سحری‌خوانی" از دیگر آیین رایج میان مردم طبری در اکثر مناطق است که البته با پیشرفت علم و تکنولوژی و تجهیزات ارتباطی رو به فراموشی رفته‌است اما از معدود مناطقی که همچنان می‌توان برپایی این سنت جالب را به تماشا نشست، قسمت‌هایی از شمال کشور به ویژه بخش‌های کوهستانی استان مازندران و گیلان است. اینگونه انجام می‌شود که دو ساعت قبل از اذان صبح، در دست گرفتن چراغ و نواختن بر طبل و سر دادن اشعار مذهبی و نوای «سحر برخیز»، «سحر برخیز که صبح صادق آمد»، از رسیدن سحر خبر می‌دهند. گفته‌می‌شود افرادی که در آرزوی فرزند پسر بودند برای این‌کار پیشقدم می‌شدند.
معمولاً به افرادی که برای نخستین‌بار روزه می‌گیرند هدیه‌ای داده‌می‌شود که این رسم را "روزه سری" می‌نامند.
سقانفار سقانپار یا سقاتالار آلونک‌ها یا اتاقک‌هایی هستند که در استان مازندران برای کاربردهای گوناگونی ساخته می‌شوند.
سقانفارها که بیشتر در کنار حسینیه‌ها، مساجد یا محوطه گورستان‌ها ساخته می‌شدند معمولاً موقوفه ابوالفضل بودند که ثروتمندان از آن برای شرکت در مراسم سوگواری استفاده می‌کردند.رحیم‌زاده، معصومه، سقانفار، نوعی معماری آیینی، در: نشریه وقف میراث جاویدان، صص ۱۳۲–۱۳۶، پیاپی :۵، فروردین ۱۳۷۳.
قسمت بالای این مکان محل قرارگیری نوحه‌خوان بوده‌است و در قسمت پایین به مردم چای داده می‌شد. به این وسیله متولیان مراسم عزاداری سعی می‌کردند به این وسیله شرایط حضور مردم در بیرون مسجد و حضور آنها برای برگزاری مراسم را به نوعی فراهم سازند.مازندنومه به نقل از خبرگزاری مهر، بازدید: مارس ۲۰۰۹. طبقه زیرین گاهی بنای محصور و گاه تشکیل شده از پایه‌های قطور چوبین است.سیمای میراث فرهنگی مازندران. شهربانو وفایی. میراث فرهنگی. (ISBN 964-7483-19-8) 1381. تهران ص 93
سقانفارها با مواد و مصالح چوبی ساخته می‌شود و عمده کارکرد این بناها که به یاد ابوالفضل (ملقب به سقای دشت کربلا) ساخته شده‌اند در ایام ماه محرم و عزاداری‌های مربوط به این ماه است. سقانفارها که معمولاً دو طبقه‌اند، از طریق پلکان‌های چوبی از پایین به طبقة بالا راه دارند. طبقه اول آن مکانی است که معمولاً زنان محلی در آن جمع شده و عزاداری می‌کنند؛ و در طبقه دوم هم مردان در طول شب‌های عزا و دهه اول ماه محرم به عزاداری می‌پردازند.روزنامه اطلاعات، نقاشی‌ها سقانفار، تاریخ خبر: چهارشنبه ۲۲ اسفند۱۳۸۶- ۱۲ مارس ۲۰۰۸ -شماره ۲۴۱۵۱
از معروف‌ترین سقانفارهای مازندران می‌توان به «کیجا تکیه» در شهر بابل، «شیاده» و «کبریاکلا» در اطراف بابل و «آهنگرکلا»، «زرین‌کلا» و «هندوکلا» در آمل اشاره نمود.سیمای میراث فرهنگی مازندران. شهربانو وفایی. میراث فرهنگی. (ISBN 964-7483-19-8) 1381. تهران ص 93 و 94 البته نوع بدون تزئینات سقانفارها کاربرد کشاورزی نیز دارند و در شالیزارها برای حفاظت و نگهبانی از کشتزار به کار گرفته می‌شوند.سیمای میراث فرهنگی مازندران. شهربانو وفایی. میراث فرهنگی. (ISBN 964-7483-19-8) 1381. تهران ص 94
موسیقی مازندرانی با موسیقی گیلکی در غرب و خراسانی در شرق پیوند خورده‌است.موسیقی سنتی مازندران در دو نوع آوازی یا کلامی و سازی یا بدون کلام است.
موسیقی آوازی مازندران را می‌توان به سه دستهٔ اصلی تغزلی، حماسی و آیینی نیز تقسیم کرد.
متداول‌ترین سازهای موسیقی مازندران عبارتند از: للوا، دهل، نقاره، دِسَرکوتِن، دوتار، کمانچه و دشت‌لاکی
بناهای خطه شمالی ایران به دلیل برخورداری از آب‌وهوای معتدل و مرطوب توانسته پذیرای فرم‌هایی باشد که به بهترین صورت ممکن با طبیعت به تعامل و تعادل رسیدهاند. در معماری بومی مازندران هر جزء، جزئی از کل منسجم است که در تعامل با هم ایفای نقش می‌کنند. مصالح بوم‌آورد، شیوه‌های طراحی و ساخت، ارتباط بناها با یکدیگر و با بستر خود نشان‌دهنده تعادل و پایداری این معماری است. معماری بومی مازندران عالوه بر هماهنگی با محیط طبیعی به ارزشهای دیگری همانند فرهنگ،
هویت، آداب و رسوم و سلسله ارزشهای اجتماعی نیز اهمیت می‌دهد که این خود به ایجاد پایداری اجتماعی و فرهنگی هم کمک می‌کند. معماری مازندرانی چنان با طبیعت درآمیخته و با شرایط اقلیمی از جهت بهره‌گیری از کوران هوا و حداکثر استفاده از رطوبت و ایجاد منظر مناسب، هم‌آوا شده‌است که آن را می‌توان معماری «طبیعت‌گرا» نامید.http://ensani.ir/fa/article/download/392304
امروز طبری است.
سال تبری دوازده ماه‌است با فردینه ما از ۲ مردادماه هجری خورشیدی آغاز می‌شود و هر ماه ۳۰ روز دارد. مانند تقویم باستانی دارای پنجه می‌باشد که «پیتک» نام دارد و با پنج روز اول فروردین هجری خورشیدی برابر است و در سالهای کبیسه ۳۰ اسفند با روز کبیسه «شیشک» برابر است.تقویم مازندرانی سرسال تقویم تبری با داشتن کبیسه‌گیری یکنواخت چهارساله نسبت به تقویم رسمی گردان بوده‌است و زمانی که به ۲ مردادماه خورشیدی رسیده‌است از نظر کبیسه‌گیری با تقویم رسمی هماهنگ شده‌است و سرسال آن تثبیت شده‌است. این روز بعلت تناسب فصلی سرسال گرفته شده و تثبیت گردیده‌است؛ و از سویی روز کبیسه «شیشک» با این محاسبه با ۳۰ اسفند مطابقت دارد.
این گاهشماری با قرائتی دیگر (غیررسمی و قدیمی‌تر) در تطبیق با تقویم هجری خورشیدی سال آن از ۳ مردادماه تثبیت شده و شروع می‌شود و در ماه‌های پاییز و زمستان با تقویم هجری شمسی مطابق است. در سالهای عادی روز اول فروردین با ۳۰ اونه ما تبری و پنج روز بعد با پیتک (۵ روزه) و در سالهای کبیسه شش روز اول فروردین برابر با شیشک (۶ روزه) برابر است.
مبدأ سال طبری از دوم مرداد ۱۳۳ سال پیش از هجرت، مصادف با پادشاهی قباد ساسانی و حاکم شدن فرزندش کیوس بر تبرستان است.
امیر تیمور قاجار (همدوره محمدشاه قاجار) ماه‌های طبری را چنین می‌شمارد:
دربارهٔ مبدأ تقویم تبری نظرات متفاوتی ارائه شده‌است و مبدأ آن را اسپهبدی (۲۴شمسی)، یزدگردی، خراجی (۱۱ق. ه) یا باستانی می‌نامند. اما آنچه امروزه مشهور است بر اساس محاسبات نصرالله هومند آغاز آن باستانی و برابر با دوم مرداد ۱۳۳سال پیش از هجرت مصادف با پادشاهی قباد ساسانی و حاکمیت فرزندش کیوس بر ساتراپ تبرستان می‌باشد. وی معتقد است که در این سال مردمان تبرستان با برقراری یک روز کبیسه به نام ششک سال را از گردش بازداشتند و از این رو آن را مبدأ در نظر گرفت. از اینرو این تقویم با تقویم هجری خورشیدی ۱۳۳ سال تفاضل دارد که بعلت تفاوتشان در سر سال از اول فروردین تا اول مرداد این تفاضل ۱۳۲ سال می‌باشد.رویدادهای مهم مازندران وبگاه شخصی نصرالله هومندنصرالله هومند، کتاب «گفتاری دربارهٔ تقویم مردمان مازندران».
کشتی در مازندران با پیشینه‌ای طولانی دارد و قهرمانان جهان و المپیک همچون عبدالله موحد، امامعلی حبیبی، عسگری محمدیان، مرادمحمدی، حسن رنگرز، قاسم رضایی، مجید ترکان، کمیل قاسمی، حسن یزدانی و رضا یزدانی یکی از پرطرفدارترین رشته‌های ورزشی در این خطه شمال کشور محسوب می‌شود به گونه ای که حدود ۱۰ درصد از باشگاه‌های فعال ورزشی در این استان به رشته کشتی اختصاص دارد و حدود نیمی از مدال‌های رنگارنگ میدان‌ها بین‌المللی ورزشی اعم از قهرمانی آسیا، جهان و المپیک در رشته‌های مختلف ورزشی مازندران مربوط به قهرمانان رشته کشتی است.
نام نهادن پایتخت کشتی جهان بر روی جویبار یکی از شهرستان‌های استان مازندران نیز از همین جایگاه نشات گرفته‌است.
کشتی لوچو از ورزش‌های پهلوانی و سنتی مازندران است. هر سال، مردم بسیاری در ۲۸ تیرماه خورشیدی، در آیینی که به جشن مردگان معروف است، با تهیهٔ انواع غذا و خوراکی‌های محلّی، در مزار اهل قبور به شادمانی و سرور می‌پردازند. هنگام برگزاری این جشن، مسابقات کشتی سنتی لوچو نیز برای شناسایی پهلوان‌ترین فرد منطقه، برگزار می‌شود. برگزارکنندگان مسابقه بیشتر پیشکسوتان، ریش‌سپیدان و پهلوانان قدیمی‌اند که زمان و مکان مسابقه را تعیین و پهلوانان را دعوت می‌کنند.
واژهٔ لوچو به‌معنای لبهٔ چوب است که از دو کلمهٔ لو (یعنی لبه) و چو (یعنی چوب) تشکیل می‌شود، که معمولاً آن را در زمین کاشته، جایزهٔ مسابقه را روی آن می‌انداختند یا می‌بستند. پهلوانی که برنده می‌شد، در پایان مسابقه جایزه را برمی‌داشت و چوب را به دوش می‌کشید.
«پلوون» لقبی است که مردمان طبری به لوچوکاران مازندران می‌دهند. پهلوان کشتی‌گیری است که در آبادی و ناحیه خود حریف و هماوردی ندارد. این فرد در روستای خود از مقام معنوی والا برخوردار است و هر زمان که لازم باشد به داوری و قضاوت در مسائل کار یا زندگی افراد پرداخته و مشاوره می‌دهد. دو طرف حکم و رای او را ناگزیر می‌دانند.
از خصایص زبان مازندرانی یکی گسترش دامنه لغات و مفردات و تعدد اسامی برای اشیا و موجودات ذی‌روح و بی‌روح است که در فارسی دری مطلقاً به این وسعت و گسترش دیده نمی‌شود. این وسعت دامنه لغات و مفردات زبان طبری به آن جهت است که چون در شمال این منطقه دریای خزر و در جنوبش رشته کوه‌های البرز قرار گرفته، لذا تنوع رستنی‌ها و گیاهان و وجود حیوانات مختلف از پرندگان و چرندگان و ماهیان الزاماً سکنه این مرز و بوم را واداشت که لغات و مفردات بیشتری داشته باشند و حتی برای انواع مختلف درختان اسامی حیوانات در سنین مختلف و رنگ‌ها واژه‌های مشخص و متمایز به کار برند.
برخی از اسامی گاو در مراحل و سنوات مختلف به زبان مازندرانی.
برخی از اسامی گاو در رنگ‌های مختلف به زبان مازندرانی.
برخی از اسامی گوسفند در مراحل و سنوات مختلف به زبان مازندرانی.
برخی از اسامی گوسفند در رنگ‌های مختلف به زبان مازندرانی.
برخی از اسامی بز در مراحل و سنوات مختلف به زبان مازندرانی.
برخی از اسامی مرغ خانگی در سنین مختلف به زبان مازندرانی.
ببر مازندران جزئی از فرهنگ مردم طبری می‌باشد. به‌طور معمول در فرهنگ‌های مختلف ببر نماد قدرت است. عبارت "ببر مازندران" از گذشته به کشتی‌گیران و زورمندان نسبت داده‌می‌شده‌است. به‌طوریکه لقب امام علی حبیبی کشتی‌گیر مازندرانی و اولین طلایی ایران در المپیک نیز همین است. همچنین لقب باشگاه نساجی مازندران نیز می‌باشد و روی لوگوی این باشگاه دیده‌می‌شود. در دوران پهلوی دوم نیز فیلمی با نام ببر مازندران ساخته شد.
در نمایش‌های معروف روم باستان، از ببر هیرکانی برای جنگ با پهلوانان استفاده می‌شد.
تا حدود قرن هفدهم، آشنایی بیشتر دنیای غرب با همین ببر هیرکانی بوده‌است و چندان اطلاعاتی دربارهٔ ببرهای هندوستان نداشته‌اند و شاید به همین علت است که شکسپیر در داستان مکبث از ببر مازندران سخن می‌گوید.
مقبرهٔ صفدر جنگ بنای یادبودی از دوران گورکانی در شهر دهلی، هند است که مقبرهٔ نواب صفدر جنگ، حاکم شیعهٔ حکومت اوده را در خود جای داده‌است.
نورمن استینراد (؛ – ) ریاضی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا بود که بیشتر برای فعالیت‌هایش در زمینه توپولوژی جبری شناخته شده است.
قدرت، دانش و مشروعیت در اسلام کتابی از داود فیرحی با موضوعیت مطالعات اندیشه سیاسی اسلامی ایران است. کتاب حاضر، رسالهٔ دکتری فیرحی است که بعداً توسط نشر نی به چاپ رسید.
این کتاب را می‌توان به پنج قسمت تقسیم‌بندی کرد. فیرحی در قسمت اول کتاب، به بیان مقدمه می‌پردازد. سپس در بخش بعدی چارچوب نظری و روشی را بیان می‌کند که کتاب بر اساس آن به بررسی اندیشه سیاسی سده‌های میانه اسلامی می‌پردازد. این بخش با دو مسئله «وحدت و تکثر» دانش سیاسی و «سنت و تجدد» آغار می‌شود. اما بخش سوم کتاب در ضمن سه فصل به بررسی چگونگی پیدایش ساخت و روابط قدرت در جهان اسلام و مراحل تحول و دگرگونی آن در قالب‌های قبیله، دولت، خلافت و سلطنت می‌پردازد. فیرحی در بخش چهارم از طریق قواعد تحلیل گفتمانی به صورت‌بندی سه گونه از دانش سیاسی در دوره میانه پرداخته و هر یک را در ضمن یک فصل به‌طور جداگانه مورد بررسی قرار داده‌است. آخرین قسمت کتاب حاضر به تلخیص مطالب و بیان نتیجه پژوهش پرداخته‌است.
پنج محور از این کتاب مورد نقد واقع شده‌است.
کتاب حاضر تا کنون چندین بار موضوع نشست نقد و بررسی، یادداشت و مقالات بوده‌است.
مجلس شورای مملکتی یا مجلس شورای کبرای مملکتی، مجلسی متشکل از درباریان بلندپایه، اعیان، بازاریان و روحانیان بود که محمدعلی شاه پس از به توپ بستن مجلس و انحلال مجلس شورای ملی تشکیل داد تا بتواند با جایگزین کردن آن، از فشارهای داخلی و خارجی برای بازگشایی مجلس بکاهد. این تصمیم در ظاهر به خواست و پیشنهاد اقشار مردم طرفدار حکومت مشروعه گرفته شد و بدین منظور اساسنامه‌ای تهیه شد و به تصویب شاه رسید که به موجب آن وظایفی مانند رسیدگی به عریضه‌های مردم، نظارت بر عملکرد دولت و تصویب برخی قوانین (به شرط اجازه و موافقت شاه) بر عهده آن گذاشته شد. همه پنجاه عضو این مجلس را محمدعلی شاه تعیین کرد.
از آنجا که مجلس شورای مملکتی، اختیار و استقلالی نداشت، مورد پذیرش نیروهای طرفدار مشروطه قرار نگرفت و نتوانست فشارهای سیاسی داخلی و خارجی علیه محمدعلی شاه را کاهش دهد. این مجلس با فتح تهران توسط مشروطه‌خواهان، عملاً منحل شد.
در سپیده‌دم روز دوم تیر ۱۲۸۷ حرکت نیروهای نظامی وفادار به محمدعلی شاه قاجار به سمت مجلس شورای ملی شروع شد. بهانه اصلی این لشکرکشی، پناهنده شدن چند نفر از روزنامه‌نگاران و واعظان مشروطه‌خواه بود. نیروی مهاجم دولتی از قزاق‌ها، سربازان سیلاخوری و دو فوج دیگر تشکیل می‌شد. نیروهای دولتی، علاوه بر مجلس، مدرسه و مسجد سپهسالار، انجمن مظفری و انجمن آذربایجان را نیز به توپ بستند. با پیروزی قوای دولتی، نیروهای آزادی‌خواه تحت تعقیب قرار گرفتند و بسیاری از آنان دستگیر، شکنجه و کشته شدند. عده دیگری نیز به کشورها یا سفارتخانه‌های خارجی پناه بردند یا به نحوی پنهان شدند تا از گزند نیروهای دولتی در امان بمانند. دفاتر روزنامه‌ها و انجمن‌ها در هم شکسته و غارت شد. محمدعلی شاه اعلام کرد که به مشروطه وفادار است و تا سه ماه آینده، مجلس جدیدی را ترتیب خواهد داد. او در دست‌خطی که در روز سوم تیرماه منتشر شد، نوشت: «برای برقراری نظم و آسایش عموم، که از طرف باری‌تعالی به ما تفویض شده‌است، خواستیم مفسدین را دستگیر نماییم. مجلس از آنها حمایت نمود... ما هم از امروز تا سه ماه دیگر مجلس را منفصل نموده، پس از این مدت وکلای متدین ملت و دولت‌دوست منتخب شده...، پارلمان مفتوح شده مشغول انتظام گردد.»
با نزدیک شدن به زمانی که برای تشکیل مجلس وعده داده بود، محمدعلی شاه که از تشکیل مجلسی مانند مجلس اول ابا داشت، به فکر تشکیل مجلسی فرمایشی افتاد تا بتواند با جایگزین کردن آن، از فشارهای داخلی و خارجی برای بازگشایی مجلس بکاهد.
در ۱۶ آبان ۱۲۸۷، جمعی از افراد بانفوذ تهران به باغشاه دعوت شدند و در آن جلسه شیخ فضل‌الله نوری اعلام کرد که مشروطه با شرع سازگار نیست و تلگراف‌های متعددی را از شهرهای مختلف به شاه نشان داد که نشان می‌داد اهالی شهرهای مختلف ایران با مشروطه مخالفند. حاضران در این جلسه طی عریضه‌ای از شاه درخواست کردند که از بازگشایی مجلس چشم‌پوشی کند. در روز ۲۸ آبان اجتماع مشابهی تشکیل شد و طومار مشابهی جمع‌آوری شد و شاه هم اعلام کرد که در نتیجه خواست مردم از مشروطه چشم‌پوشی خواهد کرد، اما اعلام کرد که «مجلس شورای کبرای مملکتی» جایگزین مجلس شورای ملی خواهد شد.
محمدعلی شاه در ابتدا به پانزده نفر از افراد، که بعداً به عضویت این مجلس درآمدند، ماموریت داد که اساسنامه این مجلس را تهیه کنند. پس از تهیه شدن اساسنامه در بیست و یک ماده، مشیرالسلطنه مامور شد تا شرایط شروع به کار این مجلس را فراهم کند. محمدعلی شاه همچنین برای این منظور پنجاه نفر را برای عضویت در این مجلس انتخاب کرد.
در اساسنامه بیست و یک بندی این مجلس وظایفی از قبیل نظارت بر عملکرد دولت و رسیدگی به عریضه‌ها را بر عهده داشت. این مجلس می‌توانست طرح‌هایی را تصویب کند، یا لوایح دولت را به تصویب برساند، اما کلیه مصوبات آن، از جمله آیین‌نامه داخلی آن باید به تایید شاه می‌رسید. تصمیم‌گیری‌ها در این مجلس با رای اکثریت انجام می‌شد. طول مدت نمایندگی در آن، مانند مجلس شورای ملی، دو سال بود. عضویت مجدد در این مجلس با تشخیص شاه بلامانع بود. همچنین با تصمیم شاه، امکان تعطیلی مجلس وجود داشت. این مجلس دو بار در هفته، شنبه‌ها و سه‌شنبه‌ها تشکیل جلسه می‌داد.
تعداد اعضای این مجلس را روزنامه رسمی ایران و عزالدوله (رئیس این مجلس)، برابر با پنجاه نفر ذکر کرده‌اند. با این حال در برخی از اسناد سفارت روسیه، این تعداد برابر چهل نفر و در بعضی اسناد سفارت انگلیس شصت نفر ذکر شده‌است. همه اعضای مجلس منصوب محمدعلی شاه و از تهران بودند. خاستگاه آنان از طبقات بالای اجتماع بود؛ در بین آنان سیاستمداران پیشین، وزیران، نمایندگان مجلس اول، امام جمعه تهران و روحانیان مشروعه خواه، بازرگانان بلندپایه و شاهزادگان قاجار ملاحظه می‌شد. فهرست اسامی اعضای این مجلس در کتاب یا گزارشی نیامده، اما مسعود سالور، پسر عزالدوله، به استناد یادداشت‌ها و خاطرات پدرش و عین‌السلطنه ، نام ۴۳ نفر از آنان را استخراج کرده‌است.
برای ریاست این مجلس، نظام‌الملک و عزالدوله نامزد شدند که هر دو از شاهزادگان قاجار بودند. عزالدوله رای اکثریت مجلس را آورد و با تایید شاه، به ریاست مجلس رسید. همچنین حسینقلی صدرالسلطنه و میرزا رضا مویدالسلطنه، به عنوان نایب‌رئیسان مجلس انتخاب شدند.
این مجلس عملاً نتوانست هیچکدام از طرف‌های درگیر در رویداد استبداد صغیر را قانع کند؛ نه مشروطه‌خواهان به آن دل بستند، نه دولت‌های خارجی موضع مثبتی در قبال آن اتخاذ کردند و نه حتی طرفداران شاه آن را جدی گرفتند. این مجلس فاقد اختیار و مسوولیت بود و به گفته احمد کسروی، درباره مسائل مملکت در آن صحبتی نمی‌شد. عین‌السلطنه که خود عضو این مجلس بود، آن را بیشتر شبیه به مهمانی دانسته بود.
با شدت گرفتن تلاش مشروطه‌خواهان و کسب پیروزی‌های مختلف، محمدعلی شاه کار اصلاح قانون اساسی و تدوین قانون انتخابات مجلس شورا و مجلس سنا را به این مجلس سپرد و منتخبان این مجلس نیز در دوره نسبتاً کوتاهی ماموریت خود را به انجام رساندند. اما نیروهای مشروطه‌خواه در راه تهران بودند و مجال اجرای این قانون‌ها هیچوقت پیدا نشد. با پیروزی مشروطه‌خواهان، این مجلس عملاً منحل شد.
رزلین (به انگلیسی: Roslyn) مجموعه‌ای از کامپایلرهای متن‌باز و رابط‌های برنامه‌نویسی کاربردی یا ای‌پی‌آی (به انگلیسی: Application Programming Interface به اختصار API) برای تحلیل برنامه‌هایی به زبان #C و Visual Basic .NET است و توسط مایکروسافت ارائه شده‌است..NET Compiler Platform ("Roslyn") on GitHub
این پروژه به‌طور خاص شامل نسخه‌های کامپایلرهای #C و VB.NET است. کامپایلرها از طریق برنامه‌های خط فرمان (به انگلیسی: command-line) در دسترس هستند اما همچنین به عنوان APIهایی به زبان .NET هم در دسترس هستند. Roslyn ماژول‌هایی را برای تجزیه و تحلیل نحوی (واژگانی)، تحلیل معنایی، تدوین پویا به زبان میانی مشترک (به انگلیسی: Common Intermediate Language، به اختصار CIL) و انتشار کد در معرض دید قرار می‌دهد.Neil McAllister, Microsoft's Roslyn: Reinventing the compiler as we know it, "DEVELOPER_WORLD", 2011-10-20
نام "رزلین" اولین بار توسط اریک لیپرت (مهندس سابق مایکروسافت) در پستی که برای استخدام توسعه دهندگان برای یک پروژه جدید منتشر کرد، نوشته شد. او ابتدا گفت که اصل این نام به خاطر رزلین، واشنگتن بوده است، اما بعداً او در پستی با کنایه درباره "چشم انداز شمالی" (به انگلیسی: Northern Exposure) دفتر کارش صحبت کرد. شهر روزلین یکی از مکان‌هایی بود که مجموعه تلویزیونی "" در آن فیلمبرداری شد.
مایکروسافت پیش نمایش فناوری جامعه (به انگلیسی: "community technology preview", به اختصار CTP) را در اکتبر 2011 برای بارگیری عمومی در دسترس قرار داد. این نسخه به عنوان افزونه Visual Studio 2010 SP1 نصب شد.
CTP در سپتامبر 2012 به روزرسانی شد تا شامل بسیاری از به روزرسانی‌های API های رزلین که در CTP های ژوئن 2012 و اکتبر 2011 معرفی شده اند, باشد. در حالی که CTP API ژوئن 2012 برای کامپایلرها کامل است، اما همه ویژگی ها برای زبان های #C و VB.NET اجرا نشده است.
در کنفرانس Build 2014 در سانفرانسیسکو در آوریل 2014، مایکروسافت پروژه "رزلین" را متن باز (به انگلیسی: open-source) کرد و پیش نمایش یکپارچه سازی زبان را برای Visual Studio 2013 منتشر کرد. از 3 آوریل 2014، رزلین تحت مجوز Apache License 2.0 است. سپس پروژه به نظارت منتقل شد. در همان کنفرانس ، Xamarin اعلام کرد که آنها در حال کار روی یکپارچه سازی کامپایلرها و ابزارهای جدید در هستند.
در این نسخه کامپایلرها از نظر ویژگی کامل نبودند. هر یک از کامپایلرها حاوی ویژگی‌هایی است که برای نسخه های بعدی زبان (C# 6 و Visual Basic.NET 14) برنامه ریزی شده است. و API ها از طریق مدیر بسته NuGet نیز در دسترس هستند.
اولین نسخه RTM برای رزلین با Visual Studio 2015 ارائه شد. رزلین در حال حاضر فقط از VB و #C پشتیبانی می‌کند و کامپایلرها به زبان‌های مربوط به آن‌ها نوشته شده‌اند.
در ژانویه 2015، مایکروسافت کد منبع رزلین را از CodePlex به GitHub منتقل کرد.
معمولاً کامپایلرها یک جعبه سیاه برای توسعه دهندگان برنامه‌ها بوده اند. با افزایش پیچیدگی و نیاز برای تجزیه و تحلیل کد منبع در محیط های توسعه یکپارچه مدرن (به انگلیسی: ، به اختصار IDE), کامپایلرها نیاز دارند که رابط‌های برنامه نویسی برنامه (API) را ارائه دهند که به توسعه دهندگان کمک کند تا مراحل تدوین از قبیل تجزیه و تحلیل ساختار واژگانی و نحوی کد منبع را انجام دهند. رزلین از همان ابتدا با همین هدف طراحی شده است. این موضوع, موانع موجود در ابزارهایی را که برای تجزیه و تحلیل کد منبع طراحی شده‌اند را کاهش می‌دهد.
APIهای رزلین سه نوع هستند: APIهای ویژگی، APIهای فضای کار و APIهای کامپایلر.
APIهای ویژگی به توسعه دهندگان ابزار کد منبع اجازه می‌دهد تا اصلاح کد را انجام دهند.
APIهای فضای کار به توسعه دهندگان پلاگین اجازه می‌دهد اقدامات خاصی را که در محیط توسعه یکپارچه (IDE) مانند Visual Studio مورد نیاز است مانند پیدا کردن منابع از یک متغیر یا قالب بندی کد، انجام دهند.
API های کامپایلر با قرار دادن فراخوانی‌های مستقیم برای ایجاد درخت نحو و تجزیه و تحلیل جریان اتصال، تجزیه و تحلیل پیچیده تری از کد منبع را امکان پذیر می‌کند.
برجسته‌ترین ویژگی‌های اصلی Roslyn عبارتند از:
زبان‌های پاپوآیی زبان‌های غیرآسترونزیایی و غیراسترالیایی گینه نو و جزایر همسایه هستند که توسط ۴ میلیون نفر گویش می‌شوند. مفهوم مردمان پاپوآیی به عنوانی جدا از زبان‌های آسترونزیایی برای اولین در سال ۱۸۹۲ توسط سیدنی هربرت ری استفاده شد. گینه نو با ۸۰۰ زبان که در ۶۰ خانواده زبانی تقسیم می‌شوند و روابط ناشناخته‌ای با هم دارند و تعداد زیادی زبان تک‌خانواده بیش‌ترین گوناگونی زبانی را در دنیا دارد.
بیشتر زبان‌های پاپوآیی توسط صدها تا هزاران نفر تکلم می‌شوند؛ پر جمعیت‌ترین زبان‌ها در کوهستان گینه نو هستند که جمعیت گویشورانشان به چند صد هزار نفر هم می‌رسد. آن‌ها شامل دانی غربی (۱۸۰٬۰۰۰ نفر در ۱۹۹۳) و اکاری (۱۰۰٬۰۰۰ نفر در ۱۹۸۵) در غرب کوهستان و انگا (۲۳۰٬۰۰۰ نفر در ۲۰۰۰)، هولی (۱۵۰٬۰۰۰ نفر در ۲۰۱۱) و ملپا (۱۳۰٬۰۰۰ نفر در ۱۹۹۱) در شرق کوهستان هستند. بزرگ‌ترین زبان‌ها در غرب گینه نو، ماکاسی در تیمور شرقی (۱۰۰٬۰۰۰ نفر در ۲۰۱۰) و گاللا در هالماهرا (۸۰٬۰۰۰ نفر در ۱۹۹۰) و در شرق تری (۲۷٬۰۰۰ نفر در ۲۰۰۳) و ناسیوی (۲۰٬۰۰۰ نفر در ۲۰۰۷) در بوگنویل هستند.
ژوزف گرینبرگ پیشنهاد کرد که زبان‌های آندامانی (یا حداقل زبان‌های آندامانی بزرگ) در کنار کرانه میانمار به زبان‌های پاپوآیی یا زبان‌های پاپوآیی غربی مرتبط هستند. استفن وورم نیز اظهار داشت که شباهت‌های واژگانی بین آندامانی بزرگ و خانواده‌های پاپوآیی غربی و تیمور-الور بسیار چشمگیر است.
گرینبرگ همچنین پیشنهاد پیوند این خانواده با زبان‌های تاسمانیایی را داد. با این حال، مردم تاسمانی شاید ۱۰ هزار سال در انزوا بودند و نسل‌کشی‌های انجام شده زبان‌های آنان را قبل از اینکه بسیاری از آن‌ها ثبت شود، از بین برد و تعداد کمی از زبان‌شناسان امیدوارند که پیوندی میان این زبان‌ها و دیگر خانواده‌ها یافت.
ویلیام فولی (۱۹۸۶) شباهت‌هایی را بین زبان بازسازی‌شده نیااسترالیایی و زبان‌های کوهستان شرق گینه نو یافت. وی معتقد بود که جدا دانستن خانواده‌های زبان پاپوآیی و استرالیایی ساده‌لوحانه است زیرا گینه نو و استرالیا در بیشتر تاریخ بشری خود یک سرزمین پیوسته بوده‌اند و فقط ۸۰۰۰ سال پیش از طرق تنگه تورس از هم جدا شده‌اند و احتمالاً یک بازسازی زبانی عمیق زبان‌های هر دو گروه را در برخواهد گرفت.
لاله خدیوی (زادهٔ ) رمان‌نویس و فیلم‌ساز ایرانی-آمریکایی است.
خدیوی در سال ۱۹۷۷ در خانواده‌ای کرد در ایران متولد شد. او در سال ۱۹۷۹ و مدت کوتاهی پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران همراه خانواده‌اش به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در منطقهٔ خلیج سانفرانسیسکو ساکن شد. او با مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا از کالج رید و کالج میلز فارغ‌التحصیل شد. خدیوی در سال ۲۰۰۲ پژوهش دربارهٔ مردم کُرد، به‌ویژه سرنوشت آن‌ها در مناطق جنوب غربی ایران در زمان شاه اول پهلوی را آغاز کرد. نخستین رمان او با نام "سرنوشت یتیمان" داستان یک پسر کرد است که پدرش در نبردی با ارتش ایران در سال ۱۹۲۱ کشته شده‌است. این پسر اسیر شده و به سربازی تبدیل شده‌است که به ضدیت با مردم خود برخاسته است.
خدیوی به‌طور گسترده‌ای به عنوان یک مستندساز فعالیت داشته‌است.http://www.wmm.com/filmCatalog/makers/fm479.shtml او در سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ در دانشگاه اموری به‌عنوان مدرس همکار به تدریس داستان‌نویسی مشغول بود و پس از آن نیز در سال تحصیلی ۲۰۱۰–۲۰۱۱ در دانشگاه سانتاکلارا به تدریس نویسندگی خلاقانه پرداخت. خدیوی اکنون در سان فرانسیسکو ساکن است. نخستین رمان او، "عصر یتیمان" به زبان‌های هلندی، عبری و ایتالیایی ترجمه شده‌است.
واکنش ون لوزن یک واکنش شیمیایی است که طی آن یک کتون با TosMIC واکنش داده و تشکیل یک نیتریل را می‌دهد. این واکنش اولین بار در سال ۱۹۷۷ توسط ون لوزن و همکارانش توصیف شد. در این واکنش هنگامی که از آلدهیدها به عنوان واکنش دهنده استفاده شوند، می‌تواند برای تولید اکسازول و ایمیدازول بسیار مفید باشد.
TosMIC (تولوئن‌سولفونیل‌متیل ایزوسیانید) یک ترکیب آلی با فرمول CHCHSOCHNC است. این مولکول شامل هر دو گروه عاملی سولفونیل و ایزوسیانید است. این ماده به صورت جامد بی‌رنگ است و برخلاف بسیاری از ایزوسیانیدها، بی‌بو است. می‌توان با آب‌زدایی از مشتقات فرم‌آمید آن را تهیه نمود. این ماده در واکنش ون لوزن که برای تبدیل آلدهیدها به نیتریل‌ها یا در تهیه اکسازول‌ها و ایمیدازول‌ها کاربرد دارد، استفاده می‌شود.
سنتز هیدانتوئین یورچ واکنش شیمیایی اسیدهای آمینه با پتاسیم سیانات و هیدروکلریک اسید برای تهیه هیدانتوئین است.
راشل شابی (؛ زادهٔ ) نویسنده و روزنامه‌نگار اهل بریتانیا است. در سال 2013 ، شابی برنده جایزه "Cutting Edge Media" از جوایز بین‌المللی رسانه شد.
شابی از پدر و مادر یهودی عراقی در رامت گن در اسرائیل متولد شد و در انگلیس بزرگ شده است. وی در دانشگاه ادینبورگ سیاست و ادبیات خوانده است.
شابی روزنامه نگاری مستقر در انگلستان است و از خاورمیانه از جمله درگیری اسرائیل و فلسطین، از تونس و مصر گزارش تهیه کرده است. وی علاوه بر تمرکز بر خاورمیانه ، در موضوعاتی مانند سیاست، جریان راست افراطی، ضد افراط گرایی و مهاجرت می نویسد. او همچنین نویسنده یک کتاب است و به طور منظم به عنوان مفسر در کانال های خبری بین‌المللی ظاهر می شود.
شابی برای نشریاتی زیادی از جمله گاردین، نیویورک تایمز، لندن تایمز، ایندیپندنت، الجزیره انگلیسی و فارین پالیسی نوشته است.
رنگ‌ها نشانگر پادشاهان از:
--— خطوط نشان دهنده نسل قانونی است
- - - - خط چین نشان دهنده ازدواج است
· · · · نقطه چین نشان دهنده رابط‌ها و نسل نامشروع است
غازهای وحشی ۲ (به انگلیسی: Wild Geese II) یک فیلم سینمایی دلهره آور و اکشن بریتانیایی به کارگردانی پیتر آر. هانت محصول سال ۱۹۸۵ که بر اساس رمان ""دایره مربع"" اثر دانیل کارنی در سال ۱۹۸۲ "ساخته" شده‌است که در آن گروهی از مزدوران برای به خدمت گرفتن رودلف هس از زندان اشپانداو برلین استخدام می‌شوند. این فیلم دنباله ای بر فیلم "غازهای وحشی (فیلم ۱۹۷۸)" است. ریچارد برتون بازیگر که در اولین فیلم در نقش سرهنگ آلن فاکنر بازی کرد، قصد داشت بار دیگر نقش خود را در این قسمت تکرار کند، اما او چند روز قبل از شروع فیلمبرداری درگذشت. هیچ شخصیت دیگری از نسخه اول در این دنباله وجود ندارد.
فیلم اصلی در ایالات متحده محبوبیت خاصی نداشته‌است اما در دنیا عملکرد بهتری داشته‌است.DIRECTOR WILL BUCK THE ODDS WITH FILM ABOUT GAMBLING
Ryan, Desmond. Philadelphia Inquirer1 Apr 1984: I.2. از راجر مور خواسته شد که نقش خود را از فیلم اول تکرار کند، اما متن فیلم قسمت دوم دار را دوست نداشت.p.286 Moore, Sir Roger "My Word Is My Bond: A Memoir" It Books (8 December 2009)"Euen Lloyd Interview" "Cinema Retro" #1Producer splits cost of films
The Guardian (1959-2003); London (UK) [London (UK)]10 Jan 1985: 4.
گتو ووچ یا گتو لیتزمانشتات (نامی که آلمانی‌ها برای شهر ووچ گذاشته بودند) گتویی نازی ایجاد شده توسط مقامات آلمان نازی برای یهودیان لهستانی و مردم کولی پس از تهاجم آن کشور به لهستان بود. این گتو دومین گتوی بزرگ در سرتاسر اروپای تحت اشغال آلمان نازی پس از گتو ورشو بود. گتو که در شهر ووچ بر پا شده بود در آغاز بخشی از طرحی بزرگتر برای "عاری از یهود" ساختن استان تازه‌تاسیس وارته‌گائو بود.Horwitz 2009, p. 27 بعدها اما گتو به مرکز عمده‌ای برای تولید صنعتی و کمک به ماشین جنگی نازی‌ها و به ویژه ورماخت شد. تعداد ساکنان گتو با افزایش تبعید یهودیان از قلمروهای آلمان نازی به رو فزونی گذاشت.
در ۳۰ آوریل ۱۹۴۰ و هنگامی که دروازه‌های گتو بسته شدند، گتو جمعیتی بالغ بر ۱۶۳٬۷۷۷ تن داشت. به دلیل بهره‌وری بالای آن، گتو تا اوت ۱۹۴۴ پابرجا ماند. در دو سال نخست، این گتو تقریباً ۲۰٬۰۰۰ یهودی رانده شده از شهرها و روستاهای نزدیک،Biuletyn Informacyjny Obchodów 60. Rocznicy Likwidacji Litzmannstadt Getto. Nr 1-2. "The establishment of Litzmannstadt Ghetto", Torah Code website. Retrieved 21 March 2015. همچنین ۲۰٬۰۰۰ یهودی دیگر از مناطق اروپایی دیگر را به خود جذب کرد. با آغاز نخستین موج اخراج‌ها به اردوگاه مرگ خلمنو در اوایل ۱۹۴۲، آلمانی‌ها تصمیم به برچیدن گتو گرفتند و آن‌ها جمعیت باقی مانده را به دو اردوگاه خلمنو و آشویتس فرستادند؛ جاهایی که قربانیان ارسالی در آن‌ها بلافاصله به اتاق‌های گاز فرستاده می‌شدند. در کل، ۲۱۰٬۰۰۰ یهودی به این گتو وارد شدند،The United States Holocaust Memorial Museum Encyclopedia of Camps and Ghettos, 1933–1945, Geoffrey P. Megargee, Martin C. Dean, and Mel Hecker, Volume II, part A, pp.  75-82. اما تنها ۸۷۷ تن هنگامی که نیروهای شوروی گتو را آزاد کردند در آن پنهان باقی‌مانده بودند. تنها نزدیک به ۱۰٬۰۰۰ یهودی ساکن ووچ که پیش از تهاجم به لهستان در آن شهر زندگی می‌کردند توانستند در دیگر مناطق از هولوکاست جان سالم به در برند.
هنگامی که نیروهای آلمانی در ۸ سپتامبر ۱۹۳۹ ووچ را اشغال کردند، جمعیت این شهر ۶۷۲۰۰۰ نفر بود. بیش از ۲۳۰٬۰۰۰ تن از آنها، یا به عبارتی ۳۱٫۱ درصد طبق آمار، یهودی بودند.Mariusz Kulesza, Struktura narodowościowa i wyznaniowa ludności Łodzi PDF file, direct download. آلمان نازی ووچ را مستقیماً به منطقه تازه‌تاسیس "وارته‌گائو" ضمیمه کرد و آن را به افتخار کارل لیتزمان، ژنرالی آلمانی که نیروهای آلمان را در سال ۱۹۱۴ در این منطقه فرماندهی می‌کرد، "لیتزمانشتات" نامید. مقامات آلمان نازی قصد داشتند شهر را «پاکسازی» کنند؛ همه یهودیان لهستانی می‌بایست در نهایت به قلمرو دولت عمومی تبعید می‌شدند، در عین حال که از جمعیت غیر یهودی مردم لهستان به شدت کاسته می‌شد، و شهر به مکانی برای کار اجباری برای آلمان تبدیل می‌شد.
نخستین مدرک شناخته شده از دستور به تأسیس گتو، به تاریخ ۱۰ دسامبر ۱۹۳۹، از سوی فرماندار جدید نازی، فردریش اوبرهور، صادر شد که در آن وی خواستار همکاری ارگان‌های اصلی پلیس در حبس و انتقال گسترده یهودیان محلی شده بود. قرار بود تا ۱ اکتبر ۱۹۴۰، جابجایی زندانیان گتو به پایان رسیده باشد و هسته مرکزی شهر "عاری از یهود" اعلام شود. با فشار اشغالگران آلمانی، اندازه گتو بیش از حد کوچک شد تا آلمانی‌ها کارخانه‌های خود را در خارج از آن بر پا سازند. پیش از آغاز جنگ، ووچ شهری چندفرهنگی بود با ۸٫۸ درصد جمعیت آلمانی‌نسب به همراه دیگر اقوام و خانواده‌های تجاری اتریشی، چک، فرانسوی، روس و سوئیسی که به اقتصاد پر جنب و جوش آن کمک می‌کردند.
پیش از اطمینان حاصل کردن از برپایی گتو، مقامات آلمانی به اجرای یک سری اقدامات ضدیهودی و ضد لهستانی به منظور برپایی ترس و وحشت دست زدند. یهودیان مجبور به استفاده از نشان زرد شدند. کسب و کارهای آنها توسط گشتاپو مصادره شد. پس از تهاجم به لهستان، بسیاری از یهودیان، به ویژه نخبگان فکری و سیاسی، با پیشروی ارتش آلمان اقدام به فرار به مناطق شرقی تحت اشغال شوروی لهستان و نیز به مناطق دولت عمومی کردند به این امید که لهستان ضدحمله ای از خود نشان دهد. در ۸ فوریه ۱۹۴۰، آلمانی‌ها دستور دادند که محل اقامت یهودیان به خیابان‌های ویژه ای در شهر قدیمی و محلهٔ مجاور بایوتی Bałuty محدود شود؛ مناطقی که آلمانی‌ها قصد داشتند سپس به گتو تبدیل کنند. برای تسریع در جابجایی، پلیس اورپو حمله ای را به نام «پنجشنبه خونین» آغاز کرد که در آن ۳۵۰ یهودی در خانه‌های خود، و در بیرون از آن، در تاریخ ۵ تا ۷ مارس ۱۹۴۰ به ضرب گلوله کشته شدند.Horwitz 2009, page 49. طی دو ماه آینده نرده‌های چوبی و مفتولی در اطراف منطقه برداشته شدند تا آن را از سایر نقاط شهر جدا کنند. یهودیان در یکم مه ۱۹۴۰ به‌طور رسمی در پشت دیوارهای گتو محصور شدند.
از آنجا که در زمان راه اندازی گتو تقریباً ۲۵ درصد از یهودیان از شهر فرار کرده بودند، جمعیت زندانیان آن از آغاز ماه مه ۱۹۴۰ نزدیک به ۱۶۴۰۰۰ نفر بود.Horwitz 2009, page 62. در طی سال پس از آن، یهودیان از سراسر اروپای تحت اشغال آلمان، حتی از لوکزامبورگ، به گتو تبعید شدند تا سپس راهی اردوگاه‌های مرگ شوند. جمعیت کمی از مردم کولی نیز در آنجا اسکان داده شدند. تا ۱ مه ۱۹۴۱، جمعیت گتو ۱۴۸٬۵۴۷ نفر بود.
ازدحام جمعیت در گتو با ورود حدود ۴۰٬۰۰۰ یهودی لهستانی که از مناطق اطراف "وارته‌گائو" بیرون رانده شده بودند، و نیز یهودیان خارجی‌ای که با قطارهای باری از وین، برلین، کلن، هامبورگ و سایر شهرهای آلمان نازی، لوکزامبورگ، و بوهم و موراویا – از جمله همهٔ اردوگاه کار اجباری ترزینشتات – به ووچ آورده شده بودند، بیشتر شد. هاینریش هیملر برای نخستین بار از گتو در ۷ ژوئن ۱۹۴۱ دیدار کرد.
در ۲۹ ژوئیه ۱۹۴۱، پس از یک بازرسی، بیشتر بیماران بیمارستان روانپزشکی گتو از آنجا برداشته شدند و دیگر بازگردانده نشدند. «[ساکنان گتو] برای نمونه متوجه شدند که چرا به این بیماران در شب پیش مواد آرامبخش تزریق شده بود. به درخواست مقامات نازی از تزریق هیوسین استفاده شد.» اردوگاه مرگ خلمنو که در ۵۰ کیلومتری شمال ووچ در شهر خلمنو واقع شده بود، در ۸ دسامبر ۱۹۴۱ عملیات کشتار با گاز را آغاز کرد. دو هفته بعد، در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۱، از طرف آلمانها به رومکوفسکی دستور داده شد که اعلام کند ۲۰۰۰۰ یهودی از گتو بر پایه گزینش توسط یودنرات به اردوگاه‌های نامعلوم تبعید می‌شوند. کمیته ای برای تخلیه به منظور کمک به گزینش گروه اولیه اخراج‌شدگان از میان کسانی که برچسب 'جنایتکار' داشتند تشکیل شد؛ افرادی که یا نمی‌توانستند کار کنند یا حاضر به انجام کار نبودند و نیز افرادی که از پناهجویانی که به گتو می‌رسیدند برای ارضای نیازهای اولیه خودشان استفاده می‌کردند.
تا پایان ژانویه ۱۹۴۲ حدود ۱۰ هزار یهودی به خلمنو تبعید شده بودند. اردوگاه مرگ خلمنو که توسط "اس‌اس-اشتورمبانفورر" هربرت لانگ برپا شده بود، به عنوان یک پروژه آزمایشی برای عملیات پنهانی راینهارد – کشنده‌ترین مرحله از «راه حل نهایی» – عمل می‌کرد. در خلمنو، زندانیان با دود اگزوز وانت‌های گاز کشته می‌شدند. اتاق‌های ثابت گاز هنوز در اردوگاه‌های مرگ ساخته نشده بودند. تا ۲ آوریل ۱۹۴۲، ۳۴۰۰۰ قربانی دیگر نیز از گتو به آنجا فرستاده شدند، ۱۱۰۰۰ نفر دیگر نیز تا ۱۵ مه ۱۹۴۲، و بیش از ۱۵۰۰۰ نفر دیگر تا اواسط سپتامبر، مجموعاً ۵۵۰۰۰ نفر تخمینی. برنامه آلمانی‌ها این بود که کودکان، افراد پیر و هر کسی که «برای کار مناسب تشخیص داده نمی‌شد» را نیز به دنبال آن‌ها بفرستند.
در سپتامبر ۱۹۴۲، خائیم رومکوفسکی و یهودیان ووچ به سرنوشت محتوم اخراج‌شدگان پی بردند، چرا که همه چمدان‌ها، لباس‌ها و مدارک شناسایی هم‌بندان آنها برای «پردازش» به گتو بازگردانده می‌شدند. کارگران به برده گرفته شده شدیداً به این که اخراج به معنای مرگ است مشکوک شدند؛ اگرچه آنها هرگز استنتاج نکرده بودند که نابودی یهودیان همه‌جانبه و با نیت پیشین بوده‌است. آنها شاهد حمله آلمانی‌ها به بیمارستان کودکانی بودند که در آن همه بیماران به‌صف کشیده شدند و سوار کامیون شدند و دیگر هرگز برنگشتند. در همین حال، دستور جدیدی از سوی آلمانی‌ها خواستار تحویل ۲۴۰۰۰ یهودی برای اخراج شد. بحث در گتو بر سر اینکه چه کسانی باید تحویل داده شوند بالا گرفت. به نظر می‌رسید که رومکوفسکی در این هنگام بیش از هر زمان دیگری متقاعد شده بود که تنها شانس زنده ماندن یهودیان کار کردن هر چه بیشتر و بدون تأخیر برای رایش است. او بر این باور بود که بهره‌وری برای زنده ماندن ضروری است، از این رو آنها باید ۱۳۰۰۰ کودک و ۱۱٬۰۰۰ کهنسال خود را تحویل آلمانی‌ها بدهند. او پدران و مادران ووچ را اینگونه خطاب قرار داد:
والدین علی‌رغم وحشتشان چاره‌ای جز تحویل دادن فرزندانشان برای اخراج نداشتند. برخی از خانواده‌ها برای جلوگیری از اخراج اجتناب ناپذیر فرزندانشان دست به خودکشی دسته‌جمعی زدند. تنها پس از پاکسازی کامل گتو از کودکان و سالخوردگان بود که اخراج‌ها برای مدتی کاهش یافت. حدود ۸۹٬۴۴۶ زندانی توانا باقی ماندند. در ماه اکتبر، تعداد نیروهای آلمانی کاهش یافت چرا که دیگر نیازی به نیروهای اضافی نبود. گردان پلیس ذخیره ۱۰۱ آلمان گتو را ترک کرد تا برای اجرای عملیات ضدیهودی در شهرک‌های لهستان با خطوط مستقیم به تربلینکا، بلزک و سوبیبور فرستاده شوند. در همین حال، در رویدادی نادر، اردوگاهی برای کودکان مسیحی میان ۸ تا ۱۴ سال در مجاورت گتو در دسامبر ۱۹۴۲ ایجاد شد که تنها با حصاری بلند و ساخته شده از تخته جدا می‌شد. طبق گزارش سرویس بین‌المللی ردیابی، ۱۲۰۰۰ تا ۱۳۰۰۰ نوجوان لهستانی که والدینشان پیشتر مرده بودند به گتوی کودکان ووچ فرستاده شدند.ITS, Erecting the Łódź Ghetto February 1940 International Tracing Service. "Internet Archive." Retrieved 29 March 2015. ۱٬۶۰۰ کودکی که در نظر آلمانی‌ها می‌توانستند آلمانی‌سازی شوند گزینش شده و تحت نظر معلمان یهودی به کار گماشته شدند.
از اواخر سال ۱۹۴۲ به بعد، تولید ادوات جنگی توسط هیئت مدیره خودمختار آلمان ("Gettoverwaltung") هماهنگ می‌شد. در این هنگام گتو به یک اردوگاه کار بزرگ تبدیل شد که بقا در آن تنها به توانایی کار بستگی داشت.Yechiam Weitz (2006), "Working against time," book review. Haaretz.com. دو بیمارستان کوچک در سال ۱۹۴۳ بر پا شدند، اما با این وجود ماهانه صدها زندانی به دلیل کار بیش از حد جان می‌باختند. در آوریل همان سال، ۱۰۰۰ یهودی به دیگر اردوگاه‌های کار در آلمان منتقل شدند. در سپتامبر ۱۹۴۳ هیملر به گرایزر دستور داد تا برای جابجایی گسترده نیروی کار به ناحیه لوبلین آماده شود. بدین منظور، ماکس هورن از Ostindustrie آورده شد تا ارزیابی خود را از وضعیت ارائه دهد؛ ارزیابی‌ای که تبعاتی بسیار تاریک در پی داشت. از نظر او گتو بیش از حد بزرگ بود، بد مدیریت می‌شد، و سودآوری چندانی نداشت و محصولاتی بی‌ربط به نیازها می‌ساخت. از دیدگاه او همچنین نیازی به حضور کودکان نبود. پس از این ارزیابی ایده جابجایی کنار گذاشته شد، اما نتیجهٔ فوری گزارش وی دستور کاهش اندازهٔ گتو بود. تا ژانویه ۱۹۴۴، حدود ۸۰٬۰۰۰ کارگر یهودی هنوز در ووچ زندگی می‌کردند. در ماه فوریه، هیملر هانس بوتمان را بازگرداند تا عملیات در خلمنو را از سر گیرد.
در اوایل سال ۱۹۴۴، سرنوشت نهایی گتو ووچ در میان مقام‌های عالی‌رتبه نازی مورد بحث قرار گرفت. موج نخستین اخراج‌ها به خلمنو در پاییز سال ۱۹۴۲ با فرستاده شدن بیش از ۷۲۰۰۰ نفر که برچسب «دورریختنی» خورده بودند به این اردوگاه مرگ به پایان رسید. هیملر خواستار برچیده شدن نهایی گتو شد. میان ۲۳ ژوئن تا ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۴، نخستین قطار از ۱۰ قطار ترابری با حدود ۷۰۰۰ یهودی توسط گرایزر از ایستگاه قطار رادوگوچ به خلمنو فرستاده شد. اگرچه بخشی از این مرکز کشتار در آوریل ۱۹۴۳ در اثر بمباران تخریب شده بود، اما عملیات کشتار با گاز را به ویژه برای این منظور از سر گرفت. در همین حال، آلبرت اشپر وزیر تسلیحات آلمان پیشنهاد داد که گتو به عنوان منبعی برای نیروی کار ارزان برای جبهه‌ها به کار خود ادامه دهد.
در ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۴ انتقال زندانیان به مدت دو هفته متوقف شد. در ۱ اوت ۱۹۴۴، خیزش گتوی ورشو آغاز شد و خود باعث محتوم شدن سرنوشت ساکنان باقی ماندهٔ گتو ووچ شد. در آخرین مرحله از دوران فعالیت خود، حدود ۲۵۰۰۰ زندانی در خلمنو کشته شدند و بدن آنها بلافاصله پس از مرگ سوزانده شد. با پیشروی و نزدیک شدن نیروهای متفق، مقام‌های آلمانی تصمیم گرفتند یهودیان باقیمانده را، از جمله رومکوفسکی، در قطار گذاشته و به آشویتس-بیرکناو تبعید کنند. در ۲۸ اوت ۱۹۴۴، خانواده رومکوفسکی به همراه هزاران نفر دیگر مورد گازگرفتگی قرار گرفتند.
تعداد اندکی از مردم در گتو زنده باقی گذاشته شدند تا به پاکسازی آن بپردازند. عده دیگری نیز با کمک نجاتگران لهستانی توانستند در مخفی‌گاه بمانند. هنگامی که ارتش شوروی در ۱۹ ژانویه ۱۹۴۵ وارد ووچ شد، تنها ۸۷۷ یهودی هنوز زنده بودند که ۱۲ نفر از آنها کودک بودند. از ۲۲۳۰۰۰ یهودی سکن پیش از جنگ در ووچ، تنها ۱۰ هزار تن در جاهای دیگر از هولوکاست جان سالم به در بردند.
وضعیت خاص گتو ووچ مانع از مقاومت مسلحانه‌ای شد که مانندش در دیگر گتوهای لهستان اشغالی اتفاق افتاده بود، همچون خیزش گتوی ورشو، خیزش گتوی بیاویستوک، شورش در گتو ویلنا، خیزش گتوی چنتستوخووا یا شورش‌های مشابه در سایر شهرهای لهستان. خودکامگی طاقت‌فرسای رومکوفسکی از جمله سرکوب‌های دوره‌ای وی، و در نتیجه شکست تلاش‌های یهودیان برای قاچاق غذا و اسلحه به گتو، و نیز اطمینان گمراه کنندهٔ او به ساکنان در مورد تضمین بقا در صورت ادامهٔ بهره‌وری، همگی مانع از تلاش برای شورش مسلحانه شدند.
اشکال گوناگون سرکشی اما شامل مقاومت نمادین، جدلی و دفاعی بودند. در طول دوره آغازین، مقاومت نمادین در زندگی فرهنگی و مذهبی غنی‌ای که مردم در گتو حفظ می‌کردند، مشهود بود. در آغاز، ساکنان اقدام به ایجاد ۴۷ مدرسه و مهد کودک کردند که علی‌رغم شرایط سخت به کار خود ادامه دادند. بعدها و هنگامی که ساختمان‌های مدارس تبدیل به محل زندگی برای حدود ۲۰٬۰۰۰ زندانی اضافی که از بیرون از لهستان اشغالی آورده شده بودند، شدند، گزینه‌های دیگری برای کودکان کم‌سن‌وسال‌تر که مادرانشان ناچار به کار بودند ایجاد شد. مدارس تلاش می‌کردند علی‌رغم جیره‌بندی ناچیز، غذای کافی برای کودکان تأمین کنند. پس از تعطیل شدن مدارس در ۱۹۴۱، بسیاری از کارخانه‌ها همچنان به نگهداری مراکز غیرقانونی نگهداری از کودکانی که مادرانشان کار می‌کردند، ادامه دادند.Heberer, Patricia. "Children During the Holocaust". Plymouth: AltaMira Press, 2011
عکاسان بخش آماری یودنرات علاوه بر کار رسمی خود، به‌طور غیرقانونی از صحنه‌ها و جنایات روزمره عکس می‌گرفتند. یکی از آنها، هنریک راس، موفق شد نگاتیوها را در زیر خانه شماره ۱۲ خیابان ژاگیه‌لونسکا دفن کرده و پس از آزادسازی گتو آن‌ها را از زیر خاک بیرون بیاورد. به دلیل این بایگانی، واقعیت گتو ثبت و حفظ شد. آرشیویست‌ها همچنین اقدام به نوشتن دانشنامه‌ای دربارهٔ گتو و یک واژگان از زبان روزمرهٔ درون گتو کردند. جمعیت یهودی همچنین چندین رادیوی غیرقانونی را نگهداری می‌کردند که با آنها از رویدادهای جهان بیرون آگاه می‌شدند. در آغاز، رادیو تنها می‌توانست فرکانس‌های آلمانی را دریافت کند، به همین دلیل با نام رمز «دروغگو» در دفترچه‌های خاطرات از آن یاد شد. از جمله اخباری که به سرعت در اطراف گتو منتشر شد، حمله متفقین به نرماندی در روز وقوع آن بود.
از آنجا که تولید برای ماشین جنگی آلمان ضروری بود، کاهش سرعت کار نیز نوعی مقاومت به‌شمار می‌رفت. در سالهای پسین، کارگران چپ شعار P.P. (به لهستانی: pracuj powoli یا «به آرامی کار کنید») سر می‌دادند تا از تولید خود به سود ورماخت کم کنند.
کنترل مشاتی، یک گروه هیپ هاپ مکزیکی در مونتری، نووو لئون می‌باشد. اعضای آن عبارتند از: فرمین یو و، پاتریسیو، چاپا الیزالده و توی کنوبی (آنتونیو «توی» هرناندز).