moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از آنجا که چند بازی اول دی استفانو خیلی چشمگیر نبود، بارسلونا نیمی از قرارداد خود را به رئال مادرید فروخت و در نهایت دی استفانو به‌طور کامل و رسمی به رئال مادرید پیوست. رئالی‌ها با میلوناریوس قرارداد چهار ساله بستند و تمام مبلغ درخواستی تیم کلمبیایی را پرداخت کردند. همچنین برای دی استفانو دستمزدی در حدود دو برابر(۴۰ درصد) بیشتر از دستمزد دیگر بازیکنان تیم قرار دادند. این اتفاق باعث تشدید رقابت رئال مادرید و بارسلونا شد.
دی استفانو ۲۷ ساله بعد از ۷ ماه دوری از فوتبال سرانجام در ۲۲ سپتامبر ۱۹۵۳ به رئال مادرید پیوست و اولین بازی خود را در اکتبر ۱۹۵۳ در ال کلاسیکو و در برابر بارسلونا انجام داد. رئال مادرید آن بازی را با نتیجه ۵–۰ پیروز شد و دی استفانو دو گل به ثمر رساند. دی استفانو در چند ماه اول با فوتبال اروپا سازگار نشد، اما با گذشت زمان سبک خاص خود را تحمیل کرد و با تیم هماهنگ شد. او در اولین فصل حضورش در رئال مادرید، در ۲۸ بازی ۲۷ گل به ثمر رساند تا بهترین گلزن لالیگا در فصل ۱۹۵۴–۱۹۵۳ شود و در قهرمانی رئال مادرید نقش چشمگیری داشت. او با عملکرد درخشان خود باعث شد رئال مادرید بعد از حدود دو دهه قهرمان لالیگا شود.
سال بعد رئال مادرید با جذب هکتور ریال از ناسیونال اروگوئه خط حمله خود را تقویت کرد و دوباره قهرمان لالیگا شد و بارسلونا رتبه دوم را به‌دست‌آورد. دی استفانو ۲۵ گل به ثمر رساند اما آقای گل لالیگا نشد. در ژوئن ۱۹۵۵ رئال مادرید در فینال جام لاتین در برابر استاد رنس قرار گرفت و با گل‌های ریموند کوپا و ژوست فونتن قهرمانی جام لاتین شد.
دومین قهرمانی پیاپی رئال مادرید باعث شد این تیم اولین نماینده اسپانیا در اولین سال تأسیس جام باشگاه‌های اروپا در سال ۱۹۵۶ باشد. رئال مادرید در فصل ۱۹۵۶–۱۹۵۵ نتوانست قهرمان لالیگا شود اما دی استفانو با ۲۴ گل برای دومین بار بهترین گلزن لالیگا شد. رئال مادرید در جام باشگاه‌های اروپا با تیم پارتیزان بلگراد رو به رو شد و با درخشش دی استفانو بازی رفت را ۴–۰ پیروز شد. علیرغم شرایط جوی بد، رئال مادرید برای بازی برگشت به بلگراد سفر کرد و ۳–۰ باخت اما در نهایت به مرحله بعد صعود کرد. سفید پوشان در نیمه نهایی میلان را حذف کردند و در فینال با رنس رو به رو شدند. رئال مادرید نیمه اول را از تیم حریف عقب افتاد اما در نیمه دوم با گلزنی دی استفانو کامبک زد و با نتیجه ۴–۳ پیروز شد و تبدیل به اولین قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شد. در پایان سال برای اولین بار جایزه توپ طلا اهدا شد اما دی استفانو با ۳ رای کمتر از استنلی متئوس موفق به کسب آن نشد.
در سال ۱۹۵۶ رئال مادرید ریموند کوپا را به خدمت گرفت اما به دلیل محدودیت بازیکنان خارجی در لالیگا نمی‌توانست برای رئال مادرید به میدان برود. اما در همان سال دی استفانو تابعیت اسپانیایی گرفت تا کوپا بتواند بازی کند.
رئال مادرید فصل را با حضور در جام باشگاه‌های کوچک ۱۹۵۶ در ونزوئلا آغاز کرد. اسپانیایی‌ها در برابر تیم‌های واسکو دا گاما، رم و پورتو قرار گرفتند و هر سه بازی را بردند تا قهرمان این رقابت شوند. دی استفانو ۴ گل به ثمر رساند و آقای گل این رقابت شد. رئال مادرید در جام باشگاه‌های اروپا ۱۹۵۷-۱۹۵۶ با شکست دادن تیم‌های راپید وین، منچستر یونایتد و نیس به فینال رسید. آنها در برابر آتالانتا قرار گرفتند و با نتیجه ۲–۰ پیروز شدند و برای دومین سال پیاپی قهرمان اروپا شدند. دی استفانو نیز در فینال گلزنی کرد. رئال همچنین در آخرین دوره از رقابت‌های جام لاتین با تک گل دی استفانو بنفیکا را شکست دادند و قهرمان این رقابت شدند. همچنین دی استفانو موفق شد توپ طلای سال ۱۹۵۷ را از آن خود کند. رئالی‌ها در آن سال بازیکنان همچون کوپا، هکتور ریال، خنتو و البته دی استفانو را در اختیار داشتند و توانستند با یک عملکرد فوق‌العاده، ۲۳ پیروزی متوالی در لالیگا را به‌دست آورند و قهرمان اسپانیا شوند. دی استفانو نیز با ۳۱ گل برای بار دیگر آقای گل این رقابت شد.
در فصل بعد با ورود خوزه سانتاماریا اروگوئه ای خط دفاع رئال تقویت شد. در آن فصل رئال مادرید بالاتر از اتلتیکو قهرمان اسپانیا شد و دی استفانو با ۱۹ گل آقای گل شد. در مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۱۹۵۸ رئال مادرید به مصاف سویا رفت و بازی رفت را با نتیجه فوق‌العاده ۸–۰ به پیروزی رسید. عملکرد دی استفانو در آن بازی بی نظیر بود و موفق به ثبت ۴ گل شد. در بازی برگشت در شهر سویل دی استفانو مورد اهانت هواداران سویا قرار گرفت و رئال مادرید به تساوی ۲–۲ رضایت داد. در نیمه نهایی رئالی‌ها تیم از واساس مجارستان عبور کردند و به فینال رسیدند تا در برابر میلان به میدان بروند. رئال مادرید با کامبک در فینال و گلزنی دی استفانو قهرمان اروپا شد. دی استفانو با ۱۰ گل آقای گل این رقابت شد.
در فصل بعد رئال مادرید با جذب فرانس پوشکاش یکی از بهترین زوج‌های تاریخ فوتبال را به وجود آورد. آنها با باخت از بیلبائو از کوپا دل ری حذف شدند و در رتبه دوم لالیگا قرار گرفتند. دی استفانو با ۲۳ گل آقای گل اسپانیا شد. علیرغم عملکرد بد در اسپانیا، سفید پوشان در اروپا خوش درخشیدند و با پیروزی ۲–۰ در برابر تیم رنس قهرمان اروپا شدند. دی استفانو نیز برای چهارمین سال پیاپی موفق به گلزنی در فینال شد.
در ۱۶ ژوئیه ۱۹۵۹، با توجه به محبوبیت دی استفانو و پله، رئال مادرید یک بازی دوستانه با پله و تیم برزیلی اش سانتوس ترتیب داد. این مسابقه در ورزشگاه خانگی سانتوس برگزار شد و رئال با نتیجه ۵ بر۳ پیروز شد. این بازی یکی ماندگارترین بازی‌های تاریخ فوتبال است چون دو اسطوره فوتبال یعنی دی استفانو و پله در برابر هم قرار گرفتند.
در رای‌گیری توپ طلا ۱۹۵۹ دی استفانو بالاتر از رایموند کوپا و جان چارلز، برنده توپ طلا شد.
در طول فصل ۱۹۶۰–۱۹۵۹ رئال مادرید دیدی را که یکی از بهترین هافبک‌های فوتبال بود را جذب کرد. او با برزیل قهرمان جام جهانی ۱۹۵۸ شده بود و بالاتر از پله بهترین بازیکن جام جهانی شد. همچنین او هم تیمی پله و گارینشا بود. سبک بازی این هافبک برزیلی مانند دی استفانو بود و خیلی زود با تیم سازگار شد. رئالی‌ها در آن فصل به فینال جام باشگاه‌های اروپا راه پیدا کردند و با حضور ۱۳۵۰۰۰ تماشاگر، تیم اینتراخت فرانکفورت را با نتیجه فوق‌العاده ۷–۳ شکست دادند. این مسابقه یکی از جذاب‌ترین بازی‌های تاریخ فوتبال است. در این بازی دی استفانو ۳ گل و پوشکاش ۴ گل به ثمر رساندند. در آن سال دی استفانو با ۸ گل پایین‌تر از پوشکاش قرار گرفت. همچنین در لالیگا رئال مادرید موفق به قهرمانی در لالیگا نشد و پوشکاش بالاتر از دی استفانو، آقای گل این رقابت شد. همچنین در کوپا دل ری نیز با شکست در برابر اتلتیکو از این رقابت حذف شدند
رئال مادرید در اولین سال تأسیس جام بین قاره ای موفق شد نماینده اروگوئه را با گلزنی دی استفانو با نتیجه ۵–۰ شکست دهد و قهرمان جام بین قاره ای شود. در ۱۳ دسامبر ۱۹۶۰ دی استفانو مقام چهارم توپ طلا را به‌دست‌آورد. آنها در فصل ۱۹۶۱–۱۹۶۰ برای اولین بار بعد از ۵ سال در جام باشگاه‌های اروپا حذف شدند، اما در لالیگا را با اختلاف زیاد نسبت به تیم دوم یعنی اتلتیکو مادرید قهرمان شدند. کهکشانی‌ها در فینال کوپا دل ری با نتیجه ۳–۲ شکست خوردند. دی استفانو در آن فصل ۲۱ گل به ثمر رساند و بعد از پوشکاش با ۲۸ گل دومین گلزن لالیگا شد.
در فصل ۱۹۶۲–۱۹۶۱ رئال مادرید در فینال کوپا دل ری در برابر سویا قرار گرفت و با دبل پوشکاش با نتیجه ۲–۱ پیروز شد بعد از ۱۵ سال قهرمان کوپا دل ری شد. وی در دسامبر ۱۹۶۱ در جایگاه ششم توپ طلا قرار گرفت. در فصل ۱۹۶۲–۱۹۶۱ در اروپا، رئال با عبور از استاندارد لیژ و یوونتوس برای ششمین بار در تاریخ خود، به فینال راه پیدا کرد و در برابر مدافع عنوان قهرمانی یعنی بنفیکا قرار گرفت. اگر چه رئالی‌ها دوبار جلو افتادند اما در نهایت با نتیجه ۵ بر ۳ مغلوب تیم پرتغالی شدند. این اولین فینالی بود که دی استفانو در آن گل نزد (هر سه گل را پوشکاش به ثمر رساند). با این وجود او با ۷ گل آقای گل این رقابت شد. همچنین رئال مادرید موفق به قهرمانی در آن فصل لالیگا شد. در فصل ۱۹۶۳–۱۹۶۲ رئال مادرید با دی استفانو ۳۷ ساله بالاتر از اتلتیکو قهرمان اسپانیا شد اما پوشکاش آقای گل این رقابت شد. همچنین رئال مادرید در اروپا از اندرلخت شکست خورد و حذف شد.
فصل ۱۹۶۴–۱۹۶۳ آخرین فصل دی استفانو در رئال مادرید بود. در ابتدا تیم یک تور پیش فصل در ونزوئلا داشت تا در جام باشگاه‌های جهان کوچک شرکت کند اما درست قبل بازی با سائوپائولو توسط نیروی‌های مسلح آزادی‌بخش ونزوئلا در هتل پوتوماک در کاراکاس ربوده شد. البته سه روز بعد در حالیکه هیچ صدمه ای ندیده بود آزاد شد اما رئال مادرید بدون او دوام نیاورد و موفق به برد قهرمان آرژانتین نشد. رئالی‌ها برای چهارمین فصل پیاپی قهرمان لالیگا شدند و پس از شکست دادن میلان با نتیجه ۴ بر ۳ برای هفتمین بار به فینال راه پیدا کردند. دی استفانو قبل از بازی با اینتر میلان در فینال، صریحاً از تاکتیک‌های میگل مونیوز سرمربی رئال مادرید انتقاد کرد که البته برنابئو نیز از او حمایت کرد اما در نهایت فینال را با نتیجه ۳–۱ واگذار کردند تا برای دومین بار نایب قهرمان شوند
دی استفانو ۱۱ سال در رئال مادرید بازی کرد. ۸ قهرمانی لالیگا، ۱ کوپا دل ری، ۲ جام لاتین، ۵ قهرمانی پیاپی در اروپا، ۱ جام بین قاره ای و یک قهرمانی در جام باشگاه‌های جهان کوچک، افتخارات الفردو در رئال مادرید است. همچنین چندین عنوان فردی مانند ۵ جایزه پیچیچی و ۲ توپ طلا از جمله افتخارات او در رئال مادرید است. وی در کل در ۵۱۰ بازی ۴۱۸ گل به ثمر رساند، اما آمار رسمی ۳۰۸ گل در ۳۹۶ بازی است. همچنین او بهترین گلزن تاریخ باشگاه شد اما بعد از چندین دهه این رکورد توسط رائول و سپس توسط کریستیانو رونالدو شکسته شد.
پس از باخت رئال مادرید در فینال جام باشگاه‌های اروپا در سال ۱۹۶۴ برابراینتر میلان، سانتیاگو برنابئو به دی استفانو پیشنهاد داد به جای تمدید قرارداد این بازیکن، در کادر مربیگری حضور پیدا کند. دی استفانو این پیشنهاد را رد کرد و از رئال مادرید به اسپانیول نقل مکان کرد.
پیشکسوت آرژانتینی در اولین فصل حضور خود در اسپانیول ۹ گل در همه مسابقات به ثمر رساند و بعد از ۱۵ سال نتوانست تعداد گل‌های خود را دو رقمی کند. وی پس از ۱۴ گل در ۶۹ مسابقه با اسپانیول، در ۴۰ سالگی در سال ۱۹۶۶ به عنوان بازیکن بازنشسته شد و به تیمش کمک کرد تا در هر دو فصل به دسته پایین‌تر سقوط نکند. علیرغم آنچه گفته شد، برنابئو تصمیم گرفت تا یک مسابقه خداحافظی مقابل سلتیک در مادرید برگزار کند، تا از او به خاطر خدماتش تجلیل کند.
دی استفانو در کل ۳۸ بازی ملی و ۲۹ گل در کارنامه خود دارد. او ۳۱ بار برای تیم ملی اسپانیا، ۶ بار برای تیم ملی آرژانتین و چهار بار برای تیم ملی فوتبال کلمبیا به میدان رفته‌است. البته فیفا بازی دی استفانو برای کلمبیا را به رسمیت نمی‌شناسد. همچنین او تنها بازیکن فوتبال است که برای سه کشور مختلف به میدان رفته‌است.
اولین حضور بین‌المللی او به ۴ دسامبر ۱۹۴۷ و در کوپا آمریکا در اکوادور بر می‌گردد. دی استفانو در اولین بازی ملی خود گلزنی کرد تا آرژانتین با نتیجه ۷–۰ بولیوی را شکست دهد. او در طول مسابقات ۵ گل دیگر به ثمر رساند (از جمله هتریک در برابر کلمبیا). در نهایت آرژانتین قهرمان آمریکای جنوبی شد و دی استفانو با زدن ۶ گل در ۶ بازی از عوامل اصلی این قهرمانی بود.
اعتصاب بازیکنان آرژانتین و اختلاف با فدراسیون برزیل باعث کنار رفتن آرژانتین از مقدماتی جام جهانی ۱۹۵۰ در برزیل شد تا دی استفانو شانس حضور در اولین جام جهانی خود را از دست بدهد. بعداً آرژانتین از حضور در مسابقات قهرمانی ۱۹۴۹ و ۱۹۵۳ آمریکای جنوبی منع شد. فیفا نیز دی استفانو را به دلیل حضور در کلمبیا، از بازی در تیم ملی آرژانتین منع کرد (هر چند آرژانتین دیگر در جام جهانی حضور نداشت).
پس از انتقال دی استفانو به کلمبیا، او در چهار بازی دوستانه برای تیم ملی کلمبیا به میدان رفت. البته دی استفانو پاسپورت کلمبیایی نداشت به همین دلیل فیفا بازی دی استفانو برای کلمبیا را به رسمیت نمی‌شناسد.
دی استفانو به بازی در اسپانیا علاقه داشت و منطقی بود پس از محرومیت در آرژانتین برای اسپانیا به میدان برود. فیفا ابتدا با این موضوع مخالف بود اما دی استفانو در سال ۱۹۵۶ تابعیت اسپانیا گرفت تا مجوز حضور در تیم ملی اسپانیا را به‌دست‌آورد. سرانجام او در ۳۰ ژانویه ۱۹۵۷ در یک بازی دوستانه در مادرید به میدان رفت. او در اولین بازی خود هتریک کرد تا اسپانیا آن بازی را با نتیجه ۵–۱ به پیروزی برساند. تیم ملی اسپانیا در مرحله انتخابی جام جهانی ۱۹۵۸ سوئد با تیم‌های سوئیس و اسکاتلند رو به رو شد که حریف چندان سختی به نظر نمی‌رسید. همچنین در آن دوره تیم ملی اسپانیا به غیر از دی استفانو، بازیکنانی بزرگی مانند لاسلو کوبالا، لوییس سوارز میرامونتس و فرانسیسکو خنتو را در اختیار داشت. اسپانیا در شروع کار به تساوی ۲–۲ در برابر سوئیس رسید و از اسکاتلند ۴–۲ باخت. اسپانیا هر دو بازی برگشت را با نتیجه ۴–۱ به پیروزی رسید اما با توجه به پیروزی اسکاتلند در برابر سوئیس، اسپانیا به مرحله بعدی راه پیدا نکرد و دی استفانو دوباره شانس حضور در جام جهانی را از دست داد. همچنین دی استفانو در هر ۴ بازی حضور داشت و ۲ گل به ثمر رساند.
در سال ۱۹۶۱ دی استفانو سرانجام در سن ۳۶ سالگی راهی جام جهانی شد و به اسپانیا کمک کرد تا به جام جهانی ۱۹۶۲ شیلی راهی پیدا کند. اما درست قبل از شروع جام جهانی یک آسیب دیدگی عضلانی مانع از بازی او در جام جهانی شد و دی استفانو دوباره با بد شانسی جام جهانی را از دست داد. اما در هر حال او با تیم به شیلی سفر کرد. اسپانیا بازیکنانی مانند خوزه سانتاماریا و فرانس پوشکاش را در اختیار داشت و به خود می‌بالید اما با مصدومیت دی استفانو، اسپانیا نتوانست کاری را از پیش ببرد و در نهایت در مرحله گروه حذف شد.
پس پایان جام جهانی دی استفانو از تیم ملی خداحافظی کرد.
در شب ۲۴ اوت ۱۹۶۳، نیروهای مسلح آزادی‌خواه ملی ونزوئلا، وارد اتاق دی استفانو در هتل پوتاماک کاراکاس شدند و دی استفانو را با تهدید اسلحه ربودند. گروگان‌گیری توسط شخصی به نام جولیان گریمائو، کمونیست اسپانیایی انجام شد که بعداً در سال ۱۹۶۶ به دستور ژنرال فرانکو اعدام شد. دی استفانو دو روز بعد روبه روی هتل بدون هیچ آسیبی آزاد شد. او گفت که در این دو روز با او بد رفتاری نکردند.
بعد از بازنشستگی، دی استفانو به مربیگری روی آورد. وی با باشگاه بوکا جونیورز به قهرمانی لیگ دست پیدا کرد و با والنسیا قهرمان لالیگا و جام برندگان جام اروپا شد. او همچنین اسپورتینگ را در فصل ۱۹۷۴–۷۵ و رئال مادرید را از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴ هدایت کرد. او با رئال در فصل ۱۹۸۲–۸۳ در لالیگا سوم شد و در کوپا دل ری و کوپا دی لالیگا نایب قهرمان شد. همچنین با رئال مادرید به مقام قهرمانی سوپر جام اسپانیا دست پیدا کرد و در فینال جام برندگان جام اروپا توسط آبردین تحت هدایت الکس فرگوسن شکست خورد.
به‌طور کلی او در دوران مربیگری هدایت ۸ تیم مختلف را به عهده گرفت و در کل ۷ جام به‌دست‌آورد. و در سال ۱۹۹۱ از دنیای مربیگری خداحافظی کرد.
دی استفانو تا زمان مرگ خود در سال ۲۰۱۴ در مادرید اقامت داشت. وی در ۵ نوامبر ۲۰۰۰ رئیس افتخاری رئال مادرید شد. او به مدت ۱۴ سال و تا پایان عمر خود عنوان رئیس افتخاری رئال مادرید را بر عهده داشت.
در ۹ مه ۲۰۰۶ ورزشگاه آلفردو دی استفانو افتتاح شد، جایی که معمولاً رئال در آن تمرین می‌کند. بازی افتتاحیه آن بین رئال مادرید و استاد رنس برگزار شد که رئال مادرید با گل‌های سرخیو راموس، آنتونیو کاسانو(۲)، روبرتو سولدادو(۲) و خوزه مانوئل ژورداو با نتیجه ۶–۱ به اتمام رسید
دی استفانو در سال ۱۹۵۰ با سارا فریتس ازدواج کرد. آنها شش فرزند داشتند: آلفردو، ایگناسیو، صوفیا، سیلوانا، هلنا و نانت. سارا همسر دی استفانو در سال ۲۰۰۵ درگذشت.
در سال ۲۰۱۳، دی استفانو ۸۶ ساله با دبیر شخصی ۳۶ ساله خود، جینا گونزالس رابطه داشت. او برنامه خود را برای ازدواج در همان سال اعلام کرد اما قبل از این اتفاق درگذشت
نشریه فرانس فوتبال در سال ۱۹۸۹ تصمیم گرفت بهترین بازیکن تاریخ فوتبال را انتخاب کند و نام جایزه آن را سوپر توپ طلا گذاشت. یوهان کرایف، میشل پلاتینی و آلفردو دی استفانو سه نامزدهای نهایی اعلام شدند و در نهایت دی استفانو در ۶۳ سالگی این جایزه را از آن خود کرد.
لازم است ذکر شود که دی استفانو تنها بازیکن تاریخ فوتبال است که موفق به کسب سوپر توپ طلا می‌شود.
در سال ۲۰۱۴ دی استفانو دچار حمله قلبی دیگری شد و در ۵ ژوئیه ۲۰۱۴ به بیمارستان منتقل شد. پس دو روز بستری در بخش مراقبت‌های ویژه در بیمارستان، در نهایت آلفردو دی استفانو در ۷ ژوئیه ۲۰۱۴ درگذشت.
در ۸ ژوئیه، تابوت دی استفانو برای نمایش عمومی در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو قرار داده شد. فلورنتینو پرز رئیس رئال مادرید و ایکر کاسیاس کاپیتان رئال مادرید از جمله حضار بودند. دنبال مرگ وی، بسیاری از شخصیت‌های معروف از جمله الکس فرگوسن، پله، کریستیانو رونالدو، دیگو مارادونا و بابی چارلتون ادای احترام کردند. در مرحله نیمه نهایی جام جهانی ۲۰۱۴ بین آرژانتین و هلند در تاریخ ۹ ژوئیه، به احترام دی استفانو همه حضار یک دقیقه سکوت کردند. همچنین تیم آرژانتین نیز به احترام او، روبان‌های سیاه برتن کرد.
در تاریخ ۱۴ ژوئیه دو تیم میلوناریوس و ریور پلاته به احترام بازیکن سابق خود یک بازی دوستانه در ورزشگاه خانگی میلوناریوس برگزار کردند
هواداران رئال مادرید به دی استفانو لقب لاسانتا را داده‌اند که به معنای پیکان طلایی است. همچنین در سرود رسمی باشگاه رئال مادرید نیز از این لقب یاد شده‌است.
حصر خانگی میرحسین موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد از اوایل اسفند ۱۳۸۹ آغاز شده و تاکنون ادامه دارد. فاطمه کروبی، همسر مهدی کروبی نیز که همزمان با این افراد در حبس قرار گرفت، از اواخر اردیبهشت ۱۳۹۰ در وضعیت رفع حصر موقت قرار گرفته‌است.کروبی به‌طور موقت از حصر آزاد شد "جهان نیوز"
روز یکشنبه ۸ اسفند ۱۳۸۹ در پی حبس خانگی موسوی و کروبی، مجمع روحانیون مبارز خواستار پایان یافتن آن شد. در ۹ اسفند ۱۳۸۹، سایت کلمه، وب گاه مرتبط با میرحسین موسوی، گزارش داد که میرحسین موسوی، مهدی کروبی و همچنین همسران آن‌ها یعنی زهرا رهنورد و فاطمه کروبی دستگیرشده و به زندان حشمتیه تهران منتقل شده‌اند. اردشیر امیرارجمند مشاور موسوی و مجتبی واحدی مشاور کروبی نیز این خبر را تأیید کرده و خبرگزاری‌های دیگر نظیر بی‌بی‌سی فارسی، بخش فارسی صدای آمریکا و یورونیوز آن را به نقل از وبگاه کلمه و مشاوران آن‌ها بازگو کردند.بی‌بی‌سی فارسی، سایت کلمه از دستگیری موسوی و کروبی خبر دادصدای فارسی آمریکا، اخبار ضد و نقیض درباره انتقال موسوی و کروبی و همسرانشان به زندان اما غلامحسین محسنی اژه‌ای، سخنگوی قوه قضائیه، آن را تکذیب کرد.محسنی اژه‌ای در گفت‌وگو با ایسنا:انتقال موسوی و کروبی به بازداشتگاه حشمتیه صحت ندارد ایسنا، ۱۰ اسفند ۱۳۸۹ پیش‌تر در ۶ اسفند ۱۳۸۹ کمپین بین‌المللی حقوق بشر به نقل از یک منبع محلی خبر از تخلیه خانه مهدی کروبی داده بود.ایران امروز، یکی از همسایگان مهدی کروبی: دیشب چراغ‌ها خاموش بود، نیروی پلیس درخیابان نیست، آنها را منتقل کرده‌اند این خبر یکی از عوامل مؤثر در برگزاری تجمعات اعتراضی در ۱۰ اسفند بوده‌است.برگزاری تجمع‌های اعتراضی در شهرهای مختلف ایران
سایت کلمه در روز سه شنبه ۱۷ اسفند خبر قبلی خود مبنی بر بازداشت موسوی و کروبی به همراه همسرانشان را تصحیح کرد و گفت آقای موسوی و خانم رهنورد در حصر خانگی هستند و نه در پادگان حشمتیه. سایت کلمه به وضعیت آقای کروبی و همسرش اشاره‌ای نکرد.
احترام السادات نواب صفوی، مادر زهرا رهنورد پس از دیداری که در تیرماه ۱۳۹۰ با دخترش و میرحسین موسوی داشت از رنگ‌پریدگی و لاغری شدید آن‌ها ابراز نگرانی کرده بود. در ماه مرداد، برخی از منابع خبری نزدیک به جمهوری اسلامی با انتشار گزارشی حال میرحسین موسوی را وخیم توصیف کرده و اعلام کرده بودند که پزشکان بر بالین وی حاضر شده‌اند. اما وبسایت کلمه ضمن رد این ادعا اعلام کرده‌است که وی تا روز ۲۷ مرداد ۱۳۹۰ حال عمومی رضایت بخشی داشته و روزه‌دار بوده‌است. در این راستا اردشیر امیرارجمند، مشاور میرحسین موسوی نیز با رد وخامت حال وی اعلام کرده بود که نزدیکان وی از انتشار اخبار «ضد و نقیض» در مورد سلامت او نگران هستند.امیر ارجمند: خبرسازی‌ها در مورد حال آقای موسوی نگران کننده استانتشار اخبار ضد و نقیض در مورد سلامتی میرحسین موسوی نگران کننده است
در ۲۵ مرداد سال ۱۳۹۶، همسر مهدی کروبی با انتشار نامه‌ای از اعتصاب غذای خشک او خبر داد. فاطمه کروبی نوشت: «آقای کروبی خواسته خودشان را صریحاً اعلام کردند: ابتدا خروج نیروهای امنیتی از منزل؛ که تا کنون در هیچ حصری پیش و پس از انقلاب سابقه نداشته که مأموران امنیتی در درون منزل با فرد محصور زندگی کنند و تمام ابعاد زندگی او را به‌طور کامل شنود کنند و دوربین وصل کنند و شرایط زندگی را به‌طور بسیار عجیبی برای آن فرد و خانواده‌اش سخت کنند. دوم، همان‌طور که پیش‌تر به آقای روحانی و مطهری در نامه‌ای جداگانه گفته بودند در صورت تداوم حصر برگزاری دادگاه علنی را فراهم کنند… پیش از اعزام بار دوم به بیمارستان، ایشان پیامشان را به مقامات از جمله به وزیر بهداشت و درمان اعلام کردند و گفتند که اگر قرار بر تداوم حصر غیرقانونی، بدون محاکمه علنی است، ایشان دست به اعتصاب غذا خواهد زد.»مهدی کروبی اعتصاب غذا کرد بی‌بی‌سی فارسی
در پنجم شهریور، سایت سحام نیوز با درج مصاحبه‌ای با فاطمه کروبی، خبر از انتقال مهدی کروبی به محلی دیگر داد. در این مصاحبه ایشان از حصر انفرادی مهدی کروبی از ابتدای ۱۶ رمضان خبر داده بود.
بدنبال این مصاحبه، روزنامه کیهان با اعلام تغییر محل حصر مهدی کروبی، به حضور یک مأمور امنیتی در این آپارتمان اشاره کرد.
شورای هماهنگی راه سبز امید و فعالان جنبش سبز نظیر اردشیر امیرارجمند، مجتبی واحدی، شیرین عبادی، عیسی سحرخیز، و نمایندگان ادوار مجلس در بهمن ماه ۱۳۹۰ در آستانه سالگرد تظاهرات ۲۵ بهمن ۱۳۸۹، فراخوان‌هایی را منتشر کردند که در آن از معترضان خواسته شد در اعتراض به ادامه حبس خانگی میرحسین موسوی، مهدی کروبی و همسرانشان به خیابان‌ها بیایند.BBC فارسی - ایران - گزارش‌ها از 'تجمع‌های اعتراضی پراکنده' در تهران
محمود احمدی‌نژاد در خطبه‌های پیش از نماز جمعه در ۲۷ بهمن ۹۱ خواستار ادامه حصر رهبران جنبش سبز شد و ادامه داد: این‌ها همان‌طور که مردم ایران می‌دانند از آمریکا خط می‌گیرند و آزادی چنین منافقانی به ضرر کشور و نظام جمهوری اسلامی ایران خواهد بود.
با آغاز به کار حسن روحانی در سمت ریاست دولت یازدهم ایران، امیدواری جهت رفع حصر این گروه ۳ نفره افزایش یافت. روحانی در سخنرانی‌های خود پیش از انتخابات به آزادی زندانیان سیاسی از جمله رفع حصر این گروه وعده داده بود. این اعلام موضع با حمایت محمد خاتمیابراز امیدواری سید محمد خاتمی به رفع محدودیت موسوی و کروبی در دولت روحانی "خرداد نیوز" و محمدرضا عارفعارف: دولت دنبال رفع مشکل موسوی و کروبی است "پارسینه" روبرو شده بود که ابراز امیدواری کردند وزارت اطلاعات دولت یازدهم در این خصوص تصمیمات متفاوتی اتخاذ کند.
در اظهارنظری در آذر ۱۳۹۲، محمدباقر نوبخت، سخنگوی دولت یازدهم در گفتگویی اعلام کرد:نوبخت در پاسخ ویژه به «اعتماد» خبر داد: رفع حصر و گشایش فضای سیاسی در دستور کار رئیس‌جمهور "روزنامه اعتماد" «در این دست موارد که جامعه منتظر اقدام دولت است گاهی بهتر است به‌جای پیگیری جزئیات امور به دولت اعتماد کرد و گذاشت دولتمردان امور را پیش ببرند. رفع حصر از چهره‌های اصلاح‌طلب و آزادی زندانیان سیاسی در دستور کار دولت است اما ترجیح این است که این امور در بی‌خبری و در عمل دنبال شود. مردم با توجه به روحیاتی که از دکتر روحانی سراغ دارند باید به دولت تدبیر و امید اعتماد کنند…»
فرانس پوشکاش یا فِرِنتس پوشکاش (؛ زادهٔ ۲ آوریل ۱۹۲۷ - درگذشتهٔ ۱۷ نوامبر ۲۰۰۶) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. فدراسیون بین‌المللی تاریخ و آمار فوتبال او را به عنوان بهترین گلزن قرن بیستم انتخاب کرده‌است. او همچنین از طرف مجله ورلد ساکر، به عنوان یکی از بزرگ‌ترین بازیکنان تاریخ فوتبال، انتخاب شده‌است. نام وی در فهرست فیفا ۱۰۰ توسط پله گنجانده شده‌است.
پدر پوشکاش، بازیکن حرفه‌ای فوتبال و مربی باشگاه کیش‌پشت بود و علاقه‌مندی به فوتبال را به فرزندش نیز منتقل نمود. پوشکاش در سن ۱۶ سالگی به این باشگاه پیوست و در جایگاه مهاجم به بازی پرداخت. دو سال پس از آن پوشکاش اولین بازی ملی‌اش را روز ۲۰ اوت ۱۹۴۵ برابر اتریش برگزار و با به ثمر رساندن یک گل نقش مؤثری در پیروزی ۵ بر ۲ بر اتریش ایفا کرد.
در سال ۱۹۴۹ وزارت دفاع مجارستان، سرپرستی و حمایت از باشگاه کیش‌پشت را به عهده گرفت و از آن به بعد، نام این تیم به هونوِد تغییر پیدا کرد و در گروه با توجه به درجهٔ نظامی اش به او لقب سرگرد تیزرو (galloping major) دادند. در باشگاه هونوِد در بین سالهای ۱۹۴۹–۱۹۵۵ او توانست پنج عنوان قهرمانی کسب کند و در سال ۱۹۴۸ او گلزن برتر اروپا بود. در تاریخ فوتبال به ویژه او را با توانایی در مهار توپ، چابکی و قدرتی که می‌توانست در زمین بازی کند می‌شناسند. پوشکاش با تسیبور، کوچیش، بوژیک، هیدگ‌کوتی و سایر بازیکنان، تیمی شکست‌ناپذیر به نام تیم طلایی تشکیل داده‌بودند. بین سالهای ۱۹۵۰–۱۹۵۶ آنها موفق شدند در بازی‌های ملی و رسمی با ۴۳ برد، ۷ تساوی و ۱ باخت پیروزی برجسته‌ای را در دیدارهای ملی به خود اختصاص دهند. در مجموع در ۸۴ بازی ملی، پوشکاش توانست ۸۳گل به ثمر رساند.
پوشکاش پس از هونوِد و به دنبال انقلاب ۱۹۵۶ فوتبال باشگاهی را در اسپانیا ادامه داد و در ۳۱سالگی در سال ۱۹۵۸ به رئال مادرید پیوست. پوشکاش در اولین فصل حضور در لالیگا ۴ بار هت-تریک کرد و رکورد دیگری به نام خود ثبت کرد. پوشکاش در مدت حضور خود در رئال مادرید، موفق شد با این تیم ۵ عنوان قهرمانی در لالیگا، یک قهرمانی در جام حذفی، ۳قهرمانی در جام‌های اروپایی و یک قهرمانی در رقابت‌های بین‌قاره‌ای به دست آورد. پس از این دستاوردها، او را به تیم ملی فوتبال اسپانیا دعوت کردند و او در جام جهانی۱۹۶۲ برای تیم ملی اسپانیا به میدان رفت ولی موفق نشد هیچ گلی به ثمر برساند. پس از بازنشستگی در سال ۱۹۶۶ او برای چندین سال به مربیگری پرداخت. پوشکاش در سال ۱۹۷۱ به مربیگری پاناتینایکوس انتخاب شد و توانست آن را به فینال جام ملت‌های اروپا برساند.
فرنتس پوشکاش، در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۶ در بیمارستانی در بوداپست به علت عارضه قلبی و عروقی و مشکلات تنفسی در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
در سال ۲۰۰۲ ورزشگاه نِپ اشتادیون (، ورزشگاه ملت) بوداپست به افتخار پوشکاش به ورزشگاه فرنتس پوشکاش تغییر نام پیدا کرد. در۲۰ اکتبر ۲۰۰۹ جایزهٔ بین‌المللی پوشکاش فیفا به افتخار او تعیین شد که به بهترین گلزنهای جهان تعلق می‌گیرد. اولین برنده این جایزه کریستیانو رونالدو بود که در تاریخ ۲۱ دسامبر ۲۰۰۹ موفق به گرفتن آن گردید.
ولیام هوگارت (۱۰ نوامبر ۱۶۹۷ – ۲۶ اکتبر ۱۷۶۴) گراورساز، نقاش، طنز نویس تصویری، منتقد اجتماعی و طراح کارتون دنباله‌دار انگلیسی‌تبار بود که به عنوان پیشرو در طراحی کمیک استریپ مشهور می‌باشد. کارهایش اثرهای هنر رئالیسم بصری تا کمیک استریپ را شامل می‌شود که این مجموعه به صورت مجموعه عکس‌هایی از موضوعات اخلاقی مدرن می‌باشد.
کارهایش مفاهیم زیادی را پوشش می‌دهد به همین دلیل اثرهایی که هزلیات سیاسی تصویری را ترسیم می‌کنند، هوگارتین می‌نامند.
"چهار بار در روز" نام اثری است از ویلیام هوگارت از سری نقاشی‌های او که در سال ۱۷۳۸ پس از باز تولید منتشر شده‌است. آن‌ها توصیفاتی طنزآمیز از زندگی در خیابان‌های لندن، مد، و تعاملات بین غنی و فقیر در پایتخت را نشان می‌دهند. بر خلاف بسیاری از مجموعه‌های دیگر هوگارت از جمله، پیشرفت فاحشه، صنعت و بطالت، چهار مرحله از ظلم، این اثر تصویر کشیدن داستان یک فرد نیست، اما به جای آن بر جامعه شهری متمرکز است. هوگارت در نظر داشته آموزشی به صورت طنزآمیز دربارهٔ اینکه غنی یا فقیر شایسته همدردی ما هستند. در حالی که طبقات بالا و متوسط تمایل به ارائه تمرکز برای هر صحنه کمتر از مقایسه‌های اخلاقی دیده می‌شود که در برخی دیگر از آثار او وجود دارد.
این چهار عکس به تصویر کشیدن صحنه‌هایی از زندگی روزمره در مکان‌های مختلف در لندن به عنوان روز پیشرفت می‌کند، می‌پردازد.
صبح دختر ترشیده را نشان می‌دهد که با احتیاط از جلوی عیاشان شب راه خود را به کلیسا در Covent باغ طی می‌کند.
ظهر را نشان می‌دهد دو فرهنگ در طرف مقابل در خیابان جایلز را نشان می‌دهد. غروب خانواده بایر را نشان می‌دهد که گرم و ناراحت از سفر به سدلرز ولز بازگشته‌اند و شب یک خانه وخروج متناوب فراماسونها مست از یک جشن شبانه را نشان می‌دهد.
علی سامی (زاده ۱۲۸۹ ش در شیراز – مرگ ۲۲ مرداد ۱۳۶۸) نویسنده، محقق و استاد دانشگاه، باستان‌شناس و رئیس مؤسسه باستان‌شناسی تخت جمشید بود. مرمت آرامگاه کورش بزرگ در سال ۱۳۵۰ ش به سرپرستی وی انجام شد. وی فرزند آقابزرگ از شاعران و نقاشان کازرونی است.شهر سبز یا شهرستان کازرون، محمدجواد بهروزی، انتشارات دانشنامه فارس
علی سامی پس از تحصیل ابتدایی و متوسطه در سال ۱۳۰۸ ش به استخدام آموزش و پرورش درآمد و به عنوان دبیر تاریخ و جغرافیا در مدارس شیراز مشغول تدریس شد و پس از آن به مدیری مدرسه و تصدی دانشسرای مقدماتی ارتقا یافت.
پس از آن در رشته ادبیات و باستان‌شناسی و تاریخ مشغول تحقیق شد و در این رشته از دانشگاه آزاد آسیایی درجه دکتری افتخاری دریافت کرد، سپس وارد وزارت فرهنگ شد و از سال ۱۳۱۵ نیز به تعمیرات ابنیه تاریخی شیراز پرداخت.
در همین زمان، آرامگاه حافظ ساخته شد و موزه پارس و آرامگاه خواجوی کرمانی و مسجد جامع عتیق مرمت شدند. سپس به ریاست بنگاه علمی و حفاری تخت جمشید و بعد به سِمت ریاست اداره باستان‌شناسی فارس منصوب شد.
وی بیش از سی جلد کتاب نوشت که مهم‌ترین آنها عبارت‌اند از:
از اشیای کشف‌شده توسط علی سامی، تعدادی در موزه ملی ایران نگهداری می‌شود که از آن جمله است: سر شاهزاده هخامنشی از سنگ لاجورد و بشقاب سنگی به خط آرامی.
همکاری در مرمت
یان استرایس (زاده احتمالا ۱۶۲۹ میلادی, مرگ احتمالا ۱۶۹۴ میلادی) یک جهانگرد هلندی بود که سفرنامه‌اش که اولین بار در سال ۱۶۷۶ میلادی در آمستردام چاپ شد، یکی از کتابهای محبوب آن دوره به شمار می‌رفت.The voiages and travels of John Struys through Italy, Greece, Muscovy, Tartary, Media, Persia, East | National Library of Australia
در این جشن سَکویی با یک پارچه قرمز پوشانده می‌شود تا مجموعه‌ای از عروسک‌های زینتی به نمایندگی از امپراتور، ملکه، مسئولین و نوازندگان در لباس سنتی دربار دوره هی‌آن به نمایش گذاشته شود.
در زمان‌های قدیم مردم ژاپن اعتقاد داشتند که عروسک‌ها دارای قدرت ارواح پلید هستند. هیناماتسوری ریشه در یک مراسم قدیمی‌تر ژاپن به نام "شناور کردن عروسک‌ها" یا هیناناگاشی (雛流し, doll floating) دارد. در دوره هی‌آن (سال‌های ۷۹۴ تا ۱۱۸۵ میلادی) عروسک‌های کاغذی بر روی قایق گذاشته شده و این قایق بر روی رودخانه‌ها شناور می‌شد تا به دریا برسد، ظاهراً بدین روش مردم خود را از شر بلاهای ارواح بد حفاظت می‌کردند. به علت گیر کردن عروسک‌ها در تور ماهیگیری و دیگر مشکلاتی که این رسم برای ماهیگیران به وجود آورد. بین مردم رسم شد که عروسک‌ها را در دریا شناور کنند و پس از پایان مراسم و رفتن تماشاگران، قایق‌هایی که عروسک‌ها در آن قرار داشتند، از آب خارج می‌شد و در معابد عروسک‌ها سوزانده می‌شد.
در دوره ادو بین عروسک دختربچگان و عروسکان تزئینی و مراسم آیینی پیوند برقرار شد و رسم چیدن عروسک‌ها جهت تزئین در ماه مارس در تمام کشور رواج پیدا کرد و روز برگزاری این جشن در ژاپن تعطیل عمومی اعلام شد. به تدریج عروسک‌های این جشن در بین فهرست کالاهای جهاز عروسان اشراف وارد شد و همین به رونق بیشتر عروسک‌سازی و ساختن عروسک‌های لوکس منجر شد. در دوره میجی تعطیلی روز هیناماتسوری منسوخ شد.
در سال ۲۰۱۶ در این روز گوگل به این مناسبت گوگل دودل را تغییر داد.
عروسک‌های مخصوص این جشن هینا نینگیو (雛人形, hina-ningyō) نامیده می‌شوند که به ترتیبی مخصوص بر روی جایگاهی پلکان مانند بنام هینادان (雛壇 ,hina dan) قرار می‌گیرد. هینادان با فرشی قرمز رنگ پوشانده می‌شود.
بر حسب شرکت سازنده سه ردیف دیگر نیز ممکن است اضافه شود.
رابرت کر پورتر یک جهانگرد، دیپلمات و نویسنده انگلیسی بود.Harrington, Peter (1993). British Artists and War: The Face of Battle in Paintings and Prints, 1700-1914. London: GreenhillSir Robert Ker Porter's Caracas diary, 1825-1842: a British diplomat in a newborn nation. Edited by Walter Dupouy. Caracas: Editorial Arte, 1966. وی در سال ۱۸۱۸ میلادی از پاسارگاد بازدید کرده‌است. او اولین کسی است که پی برد بنایی که به "مشهد مادر سلیمان" معروف است همان آرامگاه کوروش بزرگ است.ن. ک. شهبازی، راهنمای جامع پاسارگاد، ص ۱۲۳
وی برادر داستان‌نویسان نامدار آنا ماریا پورتر و جین پورتر بود. او که در خانواده‌ای هنرپرور و نویسنده چشم به جهان گشوده بود، آموزش‌های هنری خود را در آکادمی هنری لندن گذراند و نخستین نگارگر در شیوه‌ای یگانه از چشم‌اندازهای انگلستان شناخته شد. همچنین در سال ۱۸۰۴ میلادی پس از سفر به روسیه به‌عنوان نگارگر تزار الکساندر اول برگزیده شد. سفر بلندمدتش به ایران که از ۱۸۱۷ میلادی آغاز شده بود، از سوی قفقاز به درون کشور و سپس پس از گذر از تهران و اصفهان به تخت‌جمشید و پاسارگاد انجام پذیرفت. او نگاره‌ی تاریخی و نامداری از آرامگاه کوروش بزرگ از خود به یادگار گذاشته و در حقیقت بزرگ‌ترین انگیزه آوازه‌اش نیز در ایران سفرهای سیاسی او به این کشور و نگاره‌هایش از پاسارگاد است. پورتر همچنین کوشش بسیاری برای نسخه‌برداری از سنگ‌نبشته داریوش بزرگ در بیستون انجام داد که به نتیجه‌ای نرسید. از او سفرنامه‌ای با نام سفرنامه کرپورتر بازمانده که دربردارنده نقاشی‌های او از آثار باستانی است.
نمونه‌هایی از نقاشی‌ها و طراحی‌های رابرت کر پورتر از بناهای تاریخی و مردمان ایران
خط ناریتا (به ژاپنی:成田線, Narita-sen) یکی از خطوط شرکت راه‌آهن شرق ژاپن است. این خط دارای دو شعبهٔ فرعی بنام خط آبیکو (我孫子線, Abiko-sen) و خط فرودگاه یا خط کوکو (空港線, Kūkō-sen) است.
ترمینال خط کوکو فرودگاه بین‌المللی ناریتا است.
cn. دامنه اینترنتی جمهوری خلق چین است. فهرست منتشره از سوی مکافی نشان می‌دهد که دامنهٔ cn. از جملهٔ پنج خطرناک‌ترین دامنه‌های اینترنتی جهان می‌باشد.
ویکی‌پدیای انگلیسی، دسترسی ۱ مارس ۲۰۱۱
سایت روزنامه جام جم به نقل از خبرگزاری ایسنا
خط نامبو (به ژاپنی:南武線, Nanbu-sen) که به صورت نانبو نوشته می‌شود، یکی از خطوط شرکت راه‌آهن شرق ژاپن است. این خط یک خط فرعی نیز دارد.
عزری ال کارلیباخ روزنامه‌نگار یهودی، ستون‌نویس، تحلیل‌گر سیاسی، نویسنده و بنیان‌گذار روزنامه عبری‌زبان معاریو بود.
وی از باورمندان به جنبش صهیونیسم بود و مقالات سیاسی‌اش در دوران قیومیت بریتانیا بر فلسطین، دوران یشوف و روزهای آغازین تشکیل کشور اسرائیل، نقش مهمی در انسجام جامعه یهودی در دوران تشکیل کشور اسرائیل داشت.Sabine Niemann, Die Carlebachs, eine Rabbinerfamilie aus Deutschland, Ephraim-Carlebach-Stiftung (ed.), Dölling und Galitz Verlag. Hamburg 1995, , p. 158 (German)
خیابانی در مرکز شهر تل‌آویو که ساختمان و دفتر روزنامه معاریو در آن‌جا قرار دارد، به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است.
عزرائیل کارلیباخ در سال ۱۹۵۴ میلادی، سفری ۳ هفته‌ای به هندوستان کرد. در طول سفرش با جواهر لعل نهرو و دیگر رهبران کنگره ملی هند دیدار کرد. وی پس از بازگشت به اسرائیل کتابی به زبان عبری را با عنوان «"هندوستان؛ یک سفرنامه"» منتشر کرد. این کتاب اولین کتابی به زبان عبری بود که تا آن‌زمان در مورد هندوستان نوشته شده‌بود.Ezriel Carlebach, "הודו: יומן דרכים" (Hodo: Yoman Drakhim; 1st ed. הוצאת עיינות, Tel Aviv 1956), ספרית מעריב. Tel Aviv-Yafo 1986
وسوالاد میخائیلاویچ گارشین (زاده ۱۴ فوریه ۱۸۵۵ - درگذشته ۵ آوریل ۱۸۸۸) نویسنده داستان‌های کوتاه روسی بود.
فسیوالود میخاییلوویچ گارشین، در ۱۴ فوریه ۱۸۵۵ در یکاترینواسلاو زاده شد. تنها هفت ساله بود که شاهد خودکشی نافرجام پدرش بود. در اواخر سال ۱۸۷۲ نخستین نشانه‌های یک نوع بیماری روانی در وی دیده شد. سال ۱۸۷۷ روسیه با عثمانی وارد جنگ شدند. گارشین در همان اولین روز شروع جنگ بود که داوطلبی خود را با ارسال نامه‌ای به ارتش، جهت شرکت در جنگ اعلام کرد و به درجه افسری رسید. در یکی از اولین نبردهایش بود که نویسنده از ناحیه پا زخمی شد. با وجودیکه زخم به نظر بی خطر می‌آمد، گارشین جوان در بقیه عملیات جنگی شرکت نکرده و استعفا داد. گارشین در ۵ آوریل در پی بروز یک حمله عصبی خود را داخل چاه آسانسور پرت کرد و بر اثر جراحات وارده در بیمارستانی در سن ۳۳ سالگی درگذشت.
مَرغیلان یا مَرغینان (ازبکی: Marg‘ilon / Марғилон؛ روسی: Маргилан) شهری با جمعیت ۱۹۷٬۰۰۰ تن (در ۲۰۰۹ میلادی) در استان فرغانه در شرق ازبکستان است. در پهنای جغرافیایی ۱۶ '۲۸°۴۰ شمالی و درازای جغرافیایی ۲۹ '۴۳°۷۱ و در بلندای ۴۸۷ متر از سطح دریا جای دارد. جمعیت بزرگی از این شهر تاجیک هستند و به زبان فارسی سخن می‌گویند.
در افسانه‌های اروپایی آمده‌است که مرغیلان را اسکندر مقدونی ساخته‌است. در هنگام توقف برای ناهار به او مرغ و نان داده‌اند از این رو نام این شهر مرغینان نهاده شد. نگاشته‌های معتبرتر مرغیلان را یکی از توقفگاه‌های جادهٔ ابریشم در سدهٔ نهم میلادی یاد می‌کند که در کنار راهی است که از کوهستان آلای می‌گذرد و به کاشغر می‌رسد.
نوشته‌هایی دربارهٔ بابر پایه‌گذار دودمان مغول هندوستان از آغاز سدهٔ شانزدهم میلادی، از انارها و زردآلوهای بسیار خوب این شهر یاد کرده‌است... شکارگاه‌های مرغیلان خوب است و در آن نزدیکی آهوی سفید یافت می‌شود. سَرت‌ها ساکنان این شهر‌اند. آنان مردمی چابک‌اند و با کارهای دستی روزگار می‌گذرانند. آیین جن‌گیری در فرارود بسیار رواج دارد و پرآوازه‌ترین جن‌گیرها از سمرقند، بخارا و مرغیلان‌اند. نویسندهٔ کتاب "هدایت" (برهان‌الدین علی بن ابوبکر مرغیلانی) از یکی از روستاهای مرغیلان به نام رِشتان یا رَشتان برخاسته‌است."The Babur-nama" Trans. & Ed. Wheeler M. Thackston (New York) 2002 p5 این آوازهٔ سخت‌کوشی تا روزگار کنونی ادامه یافته‌است. بازرگانان مرغیلان نقشی کلیدی در بازرگانی آسیای میانه بازی می‌کردند و تا روزگار شوروی مرغیلان قلب بازار سیاه ازبکستان بوده‌است. اکنون مرغیلان مرکز نیرومند اسلام‌گرایی است.
این شهر جایگاه بزرگ‌ترین کارخانهٔ سنتی ابریشم ازبکستان است که کارخانهٔ ابریشم یادگارلیک نام دارد. ۲٬۰۰۰ کارگر دارد و همه چیز به شکل سنتی انجام می‌شود و بازدهی سالانهٔ آن ۲۵۰٬۰۰۰ متر مربع پارچهٔ ابریشمی مرغوب است.
کارخانهٔ همسایهٔ مرغیلان ۱۵٬۰۰۰ کارگر دارد و از دستگاه‌های نوین بهره می‌گیرد و سالانه ۲۲ میلیون متر مربع پارچه تولید می‌کند. آگاهی درستی دربارهٔ زمان ورود تولید ابریشم به درهٔ فرغانه در دست نیست، ولی می‌دانیم که مرغیلان از روزگار باستان دارای صنعت ابریشم بوده‌است.
باسیل دوم یا باسیلیوس دوم ملقب به باسیلِ بلغارکُش یا باسیل، قاتل بلغارها (زادهٔ ۹۵۷ یا ۹۵۸ — درگذشتهٔ ۱۵ دسامبر ۱۰۲۵) امپراتور بیزانس از ۹۶۰ تا ۹۷۶ به‌طور مشترک با امپراتوران دیگر و به‌طور مؤثر خودش به تنهایی از سال ۹۷۶ تا زمان مرگش در سال ۱۰۲۵ بود. او تمام بالکان، جنوب ایتالیا (سیسیل، کامپانیا، مولیز، پولیا، ابروتزو، باسیلیکاتا)، میان‌رودان، گرجستان، ارمنستان و بخش‌هایی از سوریه را تحت فرمان امپراتوری بیزانس درآورد و همچنین تمام شورش‌های اشراف و حاکمان محلی که در سراسر امپراتوری رخ داد را سرکوب کرد و قدرت داخلی خود را با حمله به منافع اشراف‌زادگان نظامی، زمینداران قدرتمند و کلیساهای ثروتمند و خودکامه افزایش داد. تاریخ‌نگاران باسیل دوم را یکی از برجسته‌ترین و بزرگترین امپراتوران روم شرقی به‌شمار می‌آورند.
باسیل فرزند رومانوس دوم، امپراتور وقت بیزانس و تئوفانو بود که در ۹۶۰ به امپراتوری مشترک با پدرش رسید و یک سال بعد برادرش کنستانتین نیز به‌عنوان امپراتور مشترک با آن دو تاجگذاری کرد.Wayne G. Sayles. "Ancient coin collecting V: the Romaion-Byzantine culture". F+W Media, Inc, 1998, . pp. 76-80 Google Books, (بازبینی به تاریخ ۱ مارس ۲۰۱۱). اما رومانوس ناگهان در ۱۵ مارس ۹۶۳ درگذشت و پس از او نایب‌السلطنتی دو امپراتور خردسال، باسیل دوم ۶ ساله وکنتستانتین هشتم ۳ ساله به مادرشان تئوفانو رسید. ادارهٔ امور کشور نیز در دستان خواجهٔ توانمندی به‌نام ژوزف برینگاس قرار گرفت. با این حال چنین شایع شد که تئوفانو با مسموم کردن امپراتور او را به‌قتل رسانده‌است و همین موضوع باعث بروز درگیری بین تئوفانو و برینگاس شد. سرانجام تئوفانو از ژنرال نیکه‌فوروس یاری خواست و او که توسط سپاهیان امپراتور نامیده شد به قسطنطنیه لشکر کشید، برینگاس را از قدرت خلع و خود در ۱۶ اوت ۹۶۳ در کلیسای ایا صوفیه با عنوان نیکه‌فوروس دوم تاجگذاری کرد و در ۲۰ سپتامبر همان سال با تئوفانو ازدواج نمود. او سپس باسیل و کنستانتین را به‌طور اسمی به فرزندخواندگی خود پذیرفت اما از همان زمان به‌بعد آنان را که وارثان مشروع تاج و تخت بودند را نادیده گرفت.
با این حال نیکه‌فوروس پس از ۶ سال حکومت با همدستی همسرش تئوفانو که احتمالاً می‌خواست فرزندان خود را بار دیگر به قدرت بازگرداند و سپاهی مورد اعتمادش ژان تزیمیسکس در ۹۶۹ به‌قتل رسید و پس از او ژان با عنوان ژان یکم بر تخت نشست. با این حال ژان، تئوفانو را در قتل امپراتور گناهکار اعلام و او را تبعید نمود و سپس با دختر کنستانتین هفتم ازدواج کرد. باسیل دوم و کنستانتین هشتم در این زمان هنوز عنوان امپراتوران مشترک را داشتند اما حتی نامشان بر روی سکه‌های دوران زمامداری ژان نیز ضرب نشد.
ژان یکم در ژانویهٔ ۹۷۶ درگذشت و باسیل و برادرش سرانجام بر تخت امپراتوری بیزانس نشستند. باسیل دوم در ۱۰ ژانویه همان سال به‌عنوان امپراتور ارشد معرفی شد و کنستانتین هشتم نیز ترجیح داد به‌جای دخالت در سیاست به زندگی تجملی خود ادامه دهد. باسیل سپس تلاش نمود تا خود فرمانروایی کند اما به عموی بزرگش باسیل پیشکار که خواجه‌ای توانمند و سیاستمداری زیرک با سابقه‌ای طولانی بود وابسته شد.Basil II. Gale Encyclopedia of Biography, The Gale Group Inc. , 2006. Answers.com. بازیابی در تاریخ ۲ مارس ۲۰۱۱. دیری نپایید که حکومت باسیل از سوی دو تن از اشراف‌زادگان به‌نام‌های بارداس اسکلروس و بارداس فوکاس که چشم طمع به جایگاه امپراتور داشتند به چالش کشیده شد. این دو نفر از بستگان امپراتوران پیشین به‌شمار می‌آمدند و فرماندهانی از خانوادهٔ زمینداران قدرتمندی بودند که از سوی گرجستانی‌ها و خلیفهٔ بغداد حمایت می‌شدند. آن‌ها مدعی تاج و تخت امپراتوری شدند اما باسیل پیشکار، باسیل دوم را در رویارویی با آن‌ها یاری رساند و سرانجام این درگیری طولانی در ۹۸۹ و با کمک روس‌های تحت فرمان ولادیمیر، پادشاه کیف به پایان رسید. ولادیکیر پیشتر نیز در ۹۸۰ هدیه‌ای بالغ بر ۶۰۰۰ نیروی اسکاندیناویایی-روسی را برای باسیل دوم فرستاده بود که این لشکریان بعدتر به نام گارد وارانژی مشهور شده که تا ۳۰۰ سال در خدمت امپراتوران بیزانس بودند. پس از کسب این پیروزی باسیل نیز به‌عنوان پاداش و با شرط پذیرش مسیحیت در کیف، خواهرش آنا را به همسری ولادیمیر درآورد. باسیل سپس مدعی حق خود برای در دست گرفتن قدرت به‌طور مستقل شد و سرانجام باسیل پیشکار را در ۹۸۵ تبعید نمود.
اصلی‌ترین هدف باسیل دوم گسترش و تثبیت قدرت امپراتوری در داخل و خارج مرزهای بیزانس بود. در آن زمان مهمترین درگیری‌های خارجی امپراتوری روم شرقی در سوریه، ارمنستان و گرجستان در مرزهای شرقی آن، در منطقهٔ بالکان و در جنوب ایتالیا روی داده بود. باسیل موفق شد تا موقعیت بیزانس در سوریه را علی‌رغم تجاوزهای خلفای فاطمی در مصر حفظ نماید و نیروهایی را نیز برای آزادسازی انتاکیه از قسطنطنیه گسیل داشت. باسیل همچنین چه از راه حمله و چه از راه دیپلماسی توانست سرزمین‌های ارمنستان و گرجستان را نیز حفظ نماید.
با این حال بیشترین شهرت باسیل دوم برای لشکرکشی‌های مداوم و موفقیت‌آمیز او علیه پادشاهی دوباره احیاشدهٔ بلغارستان به فرمانروایی تزار ساموئل بود. ساموئل فعالیت‌هایش را در مقدونیه متمرکز کرده و بر غرب بالکان تسلط یافته بود. باسیل در ۹۸۶ وارد جنگ مسلحانه با بلغارها شد که تا ۱۰۱۴ ادامه یافت. در این مدت نیز گاه وقفه‌هایی به دلیل لشکرکشی‌های هم‌زمان باسیل دوم به مرزهای شرقی برای حل بحران در آن نواحی اتفاق می‌افتاد.
در طول جنگ با بلغارستان، ونیزی‌ها نیز به کمک باسیل آمده و همراه با نیروهای او از سواحل دالماتیا و آب‌های آدریاتیک در برابر حملات بلغارها محافظت کردند. از سوی دیگر باسیل نیز هر ساله بیشتر در قلمرو تحت تسلط ساموئل نفوذ می‌کرد و بی‌وقفه به لشکرکشی‌هایش چه در تابستان و چه در زمستان ادامه می‌داد.
سرانجام سپاهیان بیزانس موفق به گرفتن شمال و نواحی مرکزی بلغارستان شدند و پس از آن باسیل دوم به سوی پایتخت ساموئل در اکریدا لشکر کشید. این حمله با موفقیت به‌انجام رسید و باسیل به قاتل بلغارها معروف شد. او سپس فرمان داد تا چشم تمامی لشکریان بلغار را که به اسارت او درآمده بودند را کور کنند و تنها هر صد نفر یکی را از یک چشم کور کرد تا بتوانند پیش تزارشان بازگردند. ساموئل پس از بازگشت سپاهیانش از دیدن آنچه بر آنان گذشت بود چنان شوکه شد که مدتی بعد درگذشت. بدین ترتیب باسیل موفق شد تا ۱۰۱۸ تمامی بلغارستان را بار دیگر به امپراتوری بیزانس بازگرداند.
او سپس توجهش را معطوف نواحی غربی ساخت و برای تقویت کنترل بیزانس بر جنوب ایتالیا و بازپس‌گیری سیسیل از اعراب نقشه کشید. باسیل همچنین تلاش نمود تا پاپی یونانی‌تبار را در رم مستقر سازد و به‌منظور ایجاد اتحاد با امپراتوری مقدس روم نیز خواست تا برادرزادهٔ محبوبش زوئه را به همسری اتوی سوم درآورد. در نهایت هر دوی این نقشه‌های باسیل با شکست مواجه شد با این حال او در جنوب ایتالیا موفق عمل کرد و توانست نظم را بار دیگر به آنجا بازگرداند و در سال‌های آخر عمرش نیز آماده‌سازی‌هایی برای فتح سیسیل صورت گرفته بود.
باسیل دوم در سیاست‌های داخلیش نیز همچون فعالیت‌های نظامی و دیپلماتیکش سختگیر و بی‌رحم بود. او درصدد بود تا قدرت امپراتوری را تقویت نماید و به‌همین منظور زیردستان بسیار قدرتمندش به ویژه خانواده‌های نظامی‌ای قدرتمندی که همچون شاهزادگان در آسیای صغیر حکومت می‌کردند را هدف سیاست‌های سختگیرانهٔ و جدی خود قرار داد. مالکیت افراد بر زمین به دقت مورد بازرسی قرار گرفت و اموال و زمین‌های وسیع و آباده بسیاری مصادره شد و حتی اشرافی که در صدد خیانت به امپراتور بدون مورد خشم باسیل قرار گرفته و همراه خانواده، دوستان و نزدیکانشان از صحنه روزگار با خشونت زیاد محو شدند و همه دارایی‌های آنها نیز برای پژوهش‌های بزرگ و جنگ‌ها مصادره می‌شد. بدین ترتیب خزانه‌های امپراتوری بیزانس باوجود لشکرکشی‌های مکرر هزینه‌آور و گسترده و طولانی مدت باسیل دوم هیچ‌گاه با مشکل و موانع مواجه نشد.
بر اساس نوشته‌های تاریخی و نگاره‌های موجود، باسیل دوم فردی کوتاه قد اما با اندامی موزون، چشمان آبی روشن، صورت گرد و سبیلی کامل و پرپشت که به‌هنگام عصبانیت یا انجام ملاقات‌هایی آن را میان انگشتانش می‌چرخاند توصیف شده‌است. او ساده لباس می‌پوشید و ناگهان شروع به سخن‌گفتن می‌کرد. در عین‌حال او را فردی تند مزاج، تلخ و زودخشم توصیف کرده‌اند که بیشتر اوقات همچون سربازی در حالت آماده‌باش به‌سر می‌برد.
باسیل هیچ علاقه‌ای به یادگیری نداشت اما ظاهراً از نگارگری مذهبی حمایت می‌کرد و کلیساها و صومعه‌هایی را نیز در بوئتیا مورد بازسازی قرار داد یا کار ساختشان را تمام نمود.
باسیل دوم در ۱۵ دسامبر ۱۰۲۵ درگذشت و پس از او برادرش کنستانتین هشتم جانشین او شد. چنین برمی‌آید که باسیل هرگز ازدواج نکرد و فرزندی نیز نداشت. تاریخ‌نگاران او را یکی از بزرگترین امپراتوران بیزانس به‌شمار می‌آورند که پس از مرگش هیچ فرماندهٔ نظامی توانمندی نبود که بتواند اوضاع را در دست گیرد و دیری نپایید که تمامی کارها و تلاش‌های باسیل دوم خنثی شد.
سانتیاگو برنابئو یسته ( متولد ۸ ژوئن ۱۸۹۵ – درگذشته ۲ ژوئن ۱۹۷۸) بازیکن، مربی، مدیر سابق و یکی از مهم‌ترین اشخاص در تاریخ باشگاه رئال مادرید می‌باشد. وی همچنین به عنوان یکی از اولین افرادی به‌شمار می‌آید که تیم فوتبال رئال مادرید را از دومین تیم شهر مادرید به یکی از بزرگترین باشگاه‌های اسپانیا و اروپا تبدیل کرده‌است. ورزشگاه فعلی رئال مادرید نامش را از نام سانتیاگو برنابئو یسته گرفته‌است. برنابئو بین سپتامبر ۱۹۴۳ تا ژوئن ۱۹۷۸ مدیر باشگاه رئال مادرید بوده‌است. برنابئو ۳۵ سال مدیر رئال مادرید بود و موفق به برد یک جام بین قاره‌ای و ۶ جام باشگاه‌های اروپا و ۱۶ لالیگا و ۶ جام اسپانیایی شد. او در سال ۱۹۷۸ وفات یافت در حالی که در حال مشاهده جام جهانی در آرژانتین بود. فیفا به افتخار او سه روز عزای عمومی اعلام و این تورنمنت را با اندوه سپری کرد. برنابئو مبتکر تشکیل جام باشگاه‌های اروپا که در حال حاضر با نام لیگ قهرمانان اروپا شناخته می‌شود بود.
سانتیاگو برنابئو در سال ۱۸۹۵ در آلباسته متولد شد. وی هفت خواهر و برادر داشت. او سن کمی داشت که خانواده‌اش به مادرید مهاجرت کردند. او از نوجوانی در رئال مادرید بازی می‌کرد. وقتی وی ۱۴ ساله بود، باشگاه به‌او گفت باید در پست دروازه‌بان بازی کند؛ اما برادر وی مارسلو برنابئو، تهدید کرد که اگر او (سانتیاگو) را دروازه‌بان بگذارند، برادرش را از این تیم خواهد برد. سرانجام وی به‌عنوان مهاجم انتخاب شد.
برنابئو در آلمانسا، آلباسته، اسپانیا متولد شد. خانواده او در زمانی که او بسیار جوان بود به مادرید نقل مکان کردند و خود برنابئو در سال ۱۹۰۹ در سن ۱۴ سالگی به رده‌های خردسال رئال مادرید پیوست، پس از آنکه سالها تماشاگر ثابت مسابقات آنها بود. برنابئو بازوبند کاپیتانی را سالها بر بازو می‌بست. در سال ۱۹۲۰، سانتیاگو برنابئو، به عنوان بازیکن مادرید، از باشگاه سرخپوشان کنار رفت و به رقیب خود از پایتخت پیوست، که تنها با او یک بازی انجام می‌داد. در سال ۱۹۲۱ او به مادرید بازمی‌گردد و قبل از بازنشستگی در سال ۱۹۲۶ به عنوان مهاجم بازی می‌کند. او تا سال ۱۹۳۵ با باشگاه ارتباط داشت، ابتدا به عنوان مدیر تیم اول، سپس به عنوان مدیر و بعداً دستیار مدیر شد.
با شروع جنگ داخلی اسپانیا در سال ۱۹۳۶، بازی فوتبال حرفه ای در اسپانیا متوقف شد. در طول جنگ او در کنار سربازان ناسیونالیست‌ها به عنوان سرباز زیر نظر ژنرال آگوستین مونوز گراندز جنگید.
هنگامی که جنگ به پایان رسید و فوتبال دوباره در اسپانیا آغاز شد، برنابئو در رئال مادرید چیزی را پیدا کرد که برای همه اهداف، یک باشگاه مرده بود. دولت قدیمی (چندین نفر در طول جنگ کشته یا ناپدید شده بودند) و حتی برخی از غنائم باشگاه در سالهای اولیه آنها به سرقت رفته بود. علاوه بر این، در آن زمان باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید تاسیس شد (که به آتلتیکو آویاسیون، تیم نیروی هوایی تغییر نام داد) و رئال مادرید در ابتدا هیچ‌گونه کمک دولتی برای بازسازی دریافت نکرد. برنابئو چندین ماه آینده را صرف یافتن و تماس با بازیکنان، مدیران و اعضای سابق باشگاه کرد و در نهایت ساختار باشگاه را بازسازی کرد.
در سال ۱۹۴۳، پس از خشونت طرفداران پس از پیروزی رئال مادرید بر بارسلونا، دولت راه حلی مستقل را اعمال کرد و روسای دو باشگاه را مجبور به استعفا کرد و برنابئو به عنوان رئیس رئال مادرید انتخاب شد - این پست تا زمان مرگش در ۲ ژوئن ادامه داشت. ۱۹۷۸
اما موفقیت بلافاصله به دست نیامد. این باشگاه هنوز در وضعیت بسیار ضعیفی به سر می‌برد و باشگاه‌های دیگر مانند اتلتیکو، بارسلونا و اتلتیک بیلبائو تیم‌های بسیار قدرتمندی داشتند.
برنابئو شروع به کاشت ایده‌های خود کرد. او باشگاه را در همه سطوح بازسازی کرد، در شرایطی که ساختار عادی باشگاه‌های حرفه ای در آینده تبدیل خواهد شد، به هر بخش و سطحی از تیمهای فنی باشگاه استناد می‌کند و افرادی را که در نوع خود بلندپرواز و بصیرت دارند، مانند رایموندو، به خدمت می‌گیرد. ساپورتا
او سپس تلاش کرد تا استادیومی را بسازد که امروزه نام او را دارد، در آن زمان بزرگترین ورزشگاه در سراسر اروپا، به عنوان «بیش از حد یک ورزشگاه برای یک باشگاه کوچک» توصیف شد. سیوداد دپورتیوا که به گونه ای ساخته شده بود که بازیکنان بتوانند بدون تخریب زمین ورزشگاه تمرین کنند، در این سالها ساخته شد. سرانجام، او استراتژی بلندپروازانه ای برای جذب بازیکنان درجه یک از خارج از کشور در پیش گرفت، که برجسته‌ترین آنها جذب آلفردو دی استفانو بود و اولین تیم واقعاً چند ملیتی جهان را ساخت. در بسیاری از ریاست جمهوری برنابئو از نام افسانه ای‌ترین رئال مادرید بازی برای این باشگاه، از جمله Molowny، مونوز، دی استفانو، خنتو، ریال، سانتاماریا، کوپا، پوشکاش، آمانسیو، پیری، نتزر، سانتیانا، خوانیتو، کاماچو، دل بوسکه، و بسیاری از بیشتر.
در سال ۱۹۹۵، براساس ایده ارائه شده توسط روزنامه‌نگار "L'Équipe ،" گابریل هانوت ، و بر اساس کوپا لاتینا (تورنمنتی با حضور باشگاه‌هایی از فرانسه، اسپانیا، پرتغال و ایتالیا)، برنابئو در هتل سفیر در پاریس با بدریگنان و گوستاو شبش ملاقات کرد. و در ابتدا یک تورنمنت نمایشگاهی ضعیف ایجاد کرد که بین تیم‌های دعوت شده بازی می‌شد، اما با گذشت زمان به لیگ قهرمانان تبدیل شد. تحت مدیریت یوفا، این مسابقات برتر باشگاهی جهان است.
برنابئو، به منچستریونایتد در پی سانحه هوایی در سال ۱۹۵۸ کمک کرد
در زمان مرگ، برنابئو به مدت ۳۵ سال رئیس باشگاه بود و طی آن باشگاهش ۱ جام بین قاره ای، ۶ جام اروپا، ۱۶ قهرمانی لیگ، ۶ جام اسپانیا، ۲ جام لاتین و ۱ کوپا اوآ دوارته کسب کرد. او در سال ۱۹۷۸ در حالی که جام جهانی در آرژانتین برگزار می‌شد درگذشت. به افتخار وی فیفا در طول مسابقات سه روز عزای عمومی اعلام کرد.
در سال ۲۰۰۲، وی پس از مرگ نشان شایستگی فیفا را دریافت کرد.
زنده شکافی در معنای خاص آن به هر گونه جراحی گفته می‌شود که بر روی جانداران زنده اعمال می‌شود. امروزه گستره معنائی این اصطلاح جامعیت پیدا کرده و در معنای عام آن به هر گونه آزمایش روی جانوران نیز گفته می‌شود.ویکی‌پدیای انگلیسی
زنده شکافی از سوی طرفداران حقوق حیوانات مورد انتقادات بسیاری قرار گرفته و تاکنون مخالفان آزمایش روی جانوران سهم به سزایی در جایگزین ساختن آزمایش‌های جانوری با جایگزین‌های آزمایش روی جانوران داشته‌اند.
رَهنورد زریاب (زاده شهریور / سنبله در کابل – درگذشته ۲۱ آذر ۱۳۹۹ در کابل) نویسنده‌ای معاصر در عرصهٔ داستان‌های کوتاه و یک روزنامه‌نگار اهل افغانستان بود.
رهنورد زریاب در سوم سنبله سال ۱۳۲۳ در کابل چشم به جهان گشود. پدرش از غزنی و مادرش از شمال کشور بود. وی از هزاره‌های اهل سنت افغانستان بود.http://www.afghanpaper.com/nbody.php?id=165757
زریاب بعد از به پایان رساندن لیسه حبیبیه وارد دانشگاه کابل شد و رشته خبرنگاری را انتخاب کرد. مدتی پس از پایان تحصیل با استفاده از یک بورس تحصیلی به بریتانیا رفت و از دانشگاه ویلز جنوبی گواهی‌نامهٔ کارشناسی ارشد گرفت.شاه‌قاسمی، الف. (۱۳۹۴). "سفر قندهار، جامعه و رسانه در افغانستان". پاریس: نشر یوتوپیا.
رهنورد زریاب در اوایل ده ۱۳۷۰ خورشیدی به فرانسه مهاجرت کرد و پس از سقوط طالبان به کابل بازگشت و برای مدتی به عنوان مشاور وزارت اطلاعات و فرهنگ کار کرد. پس از آن کار خود را به عنوان ویراستار در تلویزیون طلوع به عنوان ویراستار ادامه داد. او همچنین به عنوان رئیس انجمن نویسندگان افغانستان نیز کار کرده بود.
در پاییز سال ۱۳۹۱ منوچهر فرادیس نویسنده افغانستانی، نشری را به نام محمداعظم رهنورد زریاب تأسیس کرد. اکنون این نشر، از ناشران صاحب‌نام و مهم افغانستان در حوزه پارسی زبان حساب می‌شود که آثار ادبی پارسی زبان و جهان را منتشر کرده‌است.
رهنورد زریاب از نظر شمار نوشته‌ها پرکارترین نویسنده افغانستان در چند دهه اخیر بود و به سبک‌های گوناگون می‌نوشت.
زریاب که در هفته‌های پایانی عمرش به کرونا مبتلا شده بود؛ در ۲۱ آذر ۱۳۹۹ (۱۱ نوامبر ۲۰۲۰) در بیمارستان ۴۰۰ بستر (تخت) کابل درگذشت.
رهنورد زریاب مقالاتی نیز درباه دربارهٔ صادق هدایت و بزرگ علوی نوشته‌است.
همسر او سپوژمی زریاب، نویسنده‌ای نامدار در افغانستان است. این زوج، سه فرزند دارند.
رهنورد زریاب پس از خدمت سربازی به این وظایف اشتغال داشت:
از رهنورد زریاب این کتاب‌ها به چاپ رسیده‌اند:
اوزلی ممکن است به یکی از کسان زیر اشاره کند:
گالیما پتروس موتلانته متولد ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۹ از افراد بانفوذ در حزب حاکم کنگره ملی آفریقا و یک متفکر چپ گرا است.
در سال ۱۹۷۶ به جرم همکاری با حزب کنگره ملی آفریقا از سوی دادگاه به ۱۰ سال زندان محکوم شده بود. وی دوران زندان را با نلسون ماندلا گذراند.
وی در سال ۱۹۹۲ به عنوان دبیر کل اتحادیه کارگران معدن انتخاب شد.
وی در سال ۱۹۹۷ به عنوان دبیر کل حزب کنگره ملی انتخاب شده ولی در رقابت با امبکی با جناح رقیب همکاری کرده و به دنبال ریاست جمهوری امبکی دوران فعالیت علیه امبکی را در درون حزب حاکم آغاز نمود.
وی در دسامبر ۲۰۰۷ پس از انتخاب یاکوب زوما به عنوان رئیس حزب حاکم به عنوان معاون در حزب انتخاب شد.
پس از این تحولات آقای امبکی وی را به عنوان وزیر مشاور در کابینه منصوب نمود، تا دوران انتقال قدرت به یاکوب زوما راحت‌تر پشت سر گذاشته شود.
وی در سال ۲۰۰۵ پس از اینکه یاکوب زوما متهم به سوء استفاده‌های مالی و اخلاقی شد، به عنوان یکی از حامیان اصلی وی تمام این اتهامات را رد نمود.
وی از مهر ماه ۱۳۸۷ تا اردیبهشت ۱۳۸۸ (۲۵ سپتامبر ۲۰۰۸ الی ۹ می ۲۰۰۹) ریاست جمهوری آفریقای جنوبی را برعهده داشت. وی در حال حاضر معاون رئیس جمهور است.
محمدآصف فکرت هِرَوی (زاده ۱۳۲۵ – درگذشته ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱) نویسنده، شاعر فارسی‌زبان، مصحح و نسخه‌پژوه افغانستان بود.