moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کیانوش رستمی (زادهٔ ۱ مرداد ۱۳۷۰) عضو تیم ملی وزنه‌برداری ایران است. او موفق به کسب نشان طلای مسابقات المپیک ریو ۲۰۱۶ و عنوان نایب قهرمانی مسابقات المپیک لندن ۲۰۱۲ شده‌است. رستمی همچنین عنوان قهرمانی رقابت‌های قهرمانی جهان ۲۰۱۱ و ۲۰۱۴ را در کارنامه دارد.
کیانوش رستمی در سال ۱۳۷۰ در شهرستان اسلام‌آباد به دنیا آمد و از همان کودکی در ورزش‌های مختلف به فعالیت پرداخت.
او در مقطع دبیرستان وارد رشتهٔ کامپیوتر شد و در همان رشته دیپلم خود را گرفت اما پس از آن تصمیم گرفت که در دانشگاه حسابداری بخواند و مدتی نیز به عنوان دانشجو رشتهٔ حسابداری در دانشگاه سما کرمانشاه به تحصیل پرداخت، اما پس از مدتی منصرف شد و با وارد شدن به دنیای ورزش و وزنه‌برداری و کسب افتخارات فراوان در ورزش در مقطع لیسانس رشتهٔ تربیت بدنی در دانشگاه آزاد اسلامی ادامه تحصیل داد و لیسانس تربیت بدنی را کسب نمود.
کیانوش رستمی از همان دوران نوجوانی در رشته‌های ورزشی مانند شنا، واترپلو، ژیمناستیک و کاراته فعالیت داشت و در ژیمناستیک در سطح استانی به مقام قهرمانی رسید اما آنچه که باعث شد به رشتهٔ وزنه‌برداری روی آورد حضور و تشویق برادر بزرگترش بود.
علی‌اکبر شیرزادی نخستین مربی وی در کرمانشاه بود که نقش زیادی در کشف استعداد و پیشرفت رستمی داشت.
کیانوش رستمی در خصوص نخستین مسابقه وزنه‌برداری که شرکت کرده‌است می‌گوید:
کیانوش رستمی در سن ۱۷ سالگی در دستهٔ ۶۹ ک‌گ مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۰۸ در کانازاوا ژاپن به روی تخته رفت و با مهار وزنهٔ ۱۳۱ کیلوگرمی در یک‌ضرب دهم شد. رستمی در دو ضرب موفق به مهار هیچ‌یک از وزنه‌هایش نشد و در دوضرب و مجموع رتبه‌ای را به‌دست نیاورد.
کیانوش رستمی در وزن ۷۷ ک‌گ مسابقات جهانی در رده جوانان که در صوفیه بلغارستان برگزار شد توانست در حرکت یک ضرب وزنهٔ ۱۶۰ کیلوگرمی و در دو ضرب وزنهٔ ۱۸۷ کیلوگرمی را مهار کند و به نشان طلای یک‌ضرب و دوضرب و مجموع جوانان جهان دست یابد.
رستمی در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ گوانگ‌ژو نمایندهٔ ایران در دستهٔ ۸۵ کیلو بود که با مهار وزنهٔ ۱۶۵ کیلوگرمی در یک‌ضرب پنجم و وزنهٔ ۲۰۰ کیلوگرمی در دوضرب ششم شد. وی با مجموع ۳۶۵ کیلوگرم به عنوانی بهتر از ششمی دست پیدا نکرد.
رستمی در مسابقات جهانی ۲۰۱۰ در آنتالیا ترکیه در یک‌ضرب با مهار وزنهٔ ۱۶۱ کیلوگرمی برنز گرفت و در دوضرب رکورد ۱۹۳ ک‌گ را به ثبت رساند و پنجم شد. رستمی با رکورد مجموع ۳۵۴ ک‌گ به مقام چهارم وزن ۷۷ ک‌گ مردان دست یافت.
رستمی در مسابقات جوانان جهان در شهر پنانگ مالزی در وزن ۸۵ کیلوگرم به روی تخته رفت و با مهار وزنه‌های ۱۶۸ کیلوگرمی در یک‌ضرب و ۲۱۰ کیلوگرمی در دوضرب صاحب نشان‌های نقره یک‌ضرب و طلای دوضرب و مجموع مسابقات شد. پس از مسجل شدن قهرمانی رستمی و کسب مدال طلای وی در حرکات دو ضرب و مجموع، این وزنه‌بردار دو بار پیاپی به وزنه ۲۱۹ کیلوگرمی که در واقع رکورد جهان محسوب می‌شد حمله کرد که در نهایت با ناکامی در مهار آن نتوانست پس از ۱۷ سال رکورد وزنه‌بردار چینی را جابجا کند.
کیانوش در مسابقات وزنه‌برداری قهرمانی آسیا در تانلینگ چین با مهار وزنه‌های ۱۶۲ در یک‌ضرب، ۲۰۱ در دوضرب و مجموع ۳۶۳ پس از لو یونگ چینی که سه نشان طلای مسابقات را به‌دست‌آورد، در رتبهٔ دوم قرار گرفت.
کیانوش رستمی در دستهٔ ۸۵ کیلوگرم مسابقات جهانی پاریس ۲۰۱۱ موفق شد با مهار وزنهٔ ۱۷۳ کیلوگرمی پس از آندری ریباکو از بلاروس و آدریان زیلینسکی از لهستان در رده سوم حرکت یک‌ضرب قرار بگیرد. رستمی در دوضرب توانست در حرکت نخست خود وزنهٔ ۲۰۹ کیلوگرمی را بالای سر ببرد و نشان طلای دوضرب و مجموع را از آن خود کند. رستمی در حرکات دوم و سوم خود در دوضرب برای مهار وزنهٔ ۲۱۹ کیلویی ناموفق بود.
رستمی در مسابقات آسیایی در شهر پیونگ‌تائک کره‌جنوبی موفق شد طلای یک‌ضرب را با مهار وزنهٔ ۱۷۲ کیلویی و نقره دوضرب را با مهار وزنهٔ ۲۱۱ کیلویی از آن خود کند. وی در این مسابقات پس از سهراب مرادی که با مجموع ۳۸۸ ک‌گ قهرمان شد قرار گرفت و مدال نقره وزن ۸۵ ک‌گ را به گردن آویخت.
بسیاری روی مدال آوری رستمی در المپیک ۲۰۱۲ حساب ویژه‌ای باز کرده بودند و از او به عنوان یکی از شانس‌های اصلی ایران برای کسب مدال این رقابت‌ها نام می‌بردند. وی در دستهٔ ۸۶ کیلوگرم در این رقابت‌ها شرکت کرد و به نشان نقره رسید. رستمی در رقابت‌های المپیک لندن ۲۰۱۲ پس از آدریان زیلینسکی که با مهار ۳۸۵ ک‌گ وزنه، توانست مدال طلای مسابقات را به‌دست‌آورد در رتبه دوم قرار گرفت و نشان نقره المپیک را از آن خود کرد. رستمی که در لندن با مهار وزنه‌های ۱۷۱ و ۲۰۹ کیلوگرمی مدال برنز گرفته بود با تأیید دوپینگ آپتی آئوخادوف روسی و نایب قهرمان المپیک لندن در وزن ۸۵ ک‌گ، از سوی کمیته بین‌المللی المپیک، مدال نقره رقابت‌ها را از آن خود کرد.
کیانوش رستمی در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ در اینچئون در دستهٔ ۸۵ کیلوگرم مردان پس از تیان تائو در سکوی دوم ایستاد. رستمی در یک‌ضرب وزنه‌های ۱۶۶ و ۱۷۲ کیلوگرمی را بالای سر برد و در دوضرب در حرکت نخست ۲۰۸ ک‌گ را به ثبت رساند اما دو بار در مهار وزنهٔ ۲۱۲ کیلویی ناموفق بود و تیان تائو از چین که همانند وزنه‌بردار ایرانی دو بار در مهار وزنهٔ ۲۱۲ کیلویی ناموفق بود توانست در حرکت سوم وزنهٔ ۲۱۸ کیلویی را مهار کند و در مجموع با زدن رکورد مجموع ۳۸۱ ک‌گ مدال طلای مسابقات را از دستان رستمی خارج کند.
رستمی در رقابت‌های جهانی ۲۰۱۴ در آلماتی قزاقستان در حرکت یک‌ضرب وزن ۸۵ ک‌گ با رکورد ۱۷۸ ک‌گ پس از ایوان مارکف از بلغارستان دوم شد. وی در دوضرب پس از آن که دوبار وزنهٔ ۲۱۲ کیلویی را انداخت، در آخرین حرکت خود توانست ۲۱۳ ک‌گ را بالای سر ببرد و ضمن کسب نشان طلای حرکت دوضرب با رکورد مجموع ۳۹۱ ک‌گ، عنوان نخست وزن ۸۵ کیلوگرم را به‌دست بیاورد. ایوان مارکوف از بلغارستان با رکورد ۳۹۰ و آرتم اوکولوف از روسیه هم با رکورد ۳۸۵ ک‌گ نشان‌های نقره و برنز این دسته را از آن خود کردند.
رستمی در مسابقات جهانی هیوستون آمریکا در وزن ۸۵ ک‌گ در یک‌ضرب با ثبت رکورد ۱۷۳ ک‌گ پس از تیان تائو چینی و آرتم اوکولوف روسی سوم شد و در دوضرب، درحالی که تیان تائو سه حرکت ناموفق داشت با مهار وزنهٔ ۲۱۴ کیلویی در حرکت نخست پس از اوکولوف دوم شد. رستمی در حرکت دوم و سوم خود نتوانست وزنه‌های ۲۱۸ و ۲۱۹ کیلویی را مهار کند. در رکورد مجموع این وزن، اوکولوف از روسیه و رستمی از ایران و آپتی آئوخادوف از روسیه به ترتیب سکوهای اول تا سوم را از آن خود کردند.
رستمی در رقابت‌های بین‌المللی جام فجر در وزن ۸۵ کیلوگرم با رکورد ۱۷۵ و ۲۲۰ در یک‌ضرب و دوضرب و ۳۹۵ کیلوگرم در مجموع رکورد دوضرب و مجموع جهان را از آن خود کرد.
کیانوش رستمی که دو نشان طلای جهانی را در کارنامهٔ خود داشت یکی از امیدهای اصلی کاوران ایران در المپیک ریو ۲۰۱۶ برای کسب مدال طلا بود. رستمی در وزن ۸۵ ک‌گ این رقابت‌ها به روی تخته رفت و در یک‌ضرب وزنه‌های ۱۷۴ و ۱۷۹ کیلویی را بالای سر برد اما در مهار وزنهٔ ۱۸۲ کیلویی ناکام ماند. وی در دوضرب پس از آن که وزنه ۲۱۵ کیلویی را انداخت در حرکت دوم توانست این وزنه را مغلوب قدرت خود کند و در حرکت سوم وزنهٔ ۲۱۷ کیلویی را مهار کرد و انتقام بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ را از تیان تائو گرفت و به قهرمانی المپیک ۲۰۱۶ رسید. در پایان مسابقات این وزن رستمی از ایران با رکورد مجموع ۳۹۶ کیلوگرم بالاتر از تائو از چین با رکورد ۳۹۵ ک‌گ و دنیس اولانوف از قزاقستان با رکورد ۳۹۰ قرار گرفت و طلای مسابقات المپیک را به گردن آویخت. همچنین او با ثبت این رکورد، توانست رکورد مجموع جهان و المپیک در وزن ۸۵ کیلوگرم مردان را که به نام خودش بود ارتقا دهد.
پس از وقوع زلزله در سال ۱۳۹۶ در استان کرمانشاه رستمی مدال طلای خود را برای کمک به زلزله زدگان این استان به حراج گذاشت.
رستمی در پیامی دربارهٔ این کار خود نوشت:
کیانوش رستمی در مسابقات جهانی آناهایم ۲۰۱۷ وزنهٔ ۱۷۹ کیلویی را مهار کرد و نقرهٔ یک‌ضرب را به گردن آویخت. اما در دوضرب در مهار وزنه‌های ۲۱۲، دو بار و ۲۱۵ کیلوگرمی، یک مرتبه ناکام بود و به رتبه‌ای دست نیافت.
رستمی در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ در جاکارتا در وزن ۹۴ ک‌گ به روی تخته رفت و درحالی که در یک‌ضرب وزنهٔ ۱۷۵ کیلویی را مهار کرده بود و وزنهٔ ۱۸۵ کیلویی را در حرکت آخر انداخته بود، در دوضرب در مهار وزنه‌های ۲۱۸ و ۲۲۰ کیلویی ناکام ماند و در مجموع به رتبه‌ای دست نیافت. سهراب مرادی در این دسته قهرمان شد.
کیانوش رستمی که در رقابت‌های جهانی ۲۰۱۸ به دلیل مصدومیت حاضر نبود، در مسابقات جهانی ۲۰۱۹ در شهر پاتایا در تایلند در یک‌ضرب نتوانست در سه حرکت خود وزنهٔ ۱۸۰ کیلوگرمی را مهار کند و از جدول رقابت برای کسب نشان یک‌ضرب و مجموع دستهٔ ۹۶ کیلوگرم خارج شد. وی پس از ناکامی در یک‌ضرب از شرکت در حرکت دوضرب انصراف داد. در این مسابقات تیان تائو از چین با رکورد مجموع ۴۱۰ ک‌گ قهرمان شد. فارس ابراهیم الباخ از قطر و آنتون پلیسنوی از گرجستان هم دوم و سوم شدند.
کیانوش رستمی پیش از المپیک ریو ۲۰۱۶ تصمیم گرفت به صورت انفرادی به تمرینات خود بپردازد و در تمرینات و اردوهای تیم‌ملی وزنه‌برداری ایران شرکت نمی‌کرد و با هدایت مربی شخصی خودش که برادرش کوروش رستمی بود در مسابقات حاضر می‌شد که همین موضوع باعث اعتراض‌های بسیاری از سوی منتقدانش شد. منتقدان دلیل عدم موفقیت او پس از المپیک ریو را ناشی از «غرور وی و عدم شرکت در تمرینات تیم‌ملی و تنهایی‌اش به خاطر همین غرور» می‌دانند.
سعید آقایی نویسندهٔ ورزشی روزنامهٔ ایران ورزشی پس از اوت شدن رستمی در مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۹ متنی انتقادی با عنوان «سالاری که شکست» نگاشت و در آن به عدم حضور رستمی در تمرینات و اردوهای تیم‌ملی و باخت‌های او انتقاد کرد:
رستمی در مسابقات جام فجر ۲۰۲۰ که یکی از مراحل گزینشی المپیک توکیو ۲۰۲۰ بود و در رشت برگزار شد، در دستهٔ ۹۶ کیلوگرم شرکت کرد و در مهار وزنه‌های ۱۷۵ کیلوگرمی (۲بار) و ۱۷۷ کیلوگرمی در حرکت یک ضرب ناکام ماند و این‌بار هم مانند رقابت‌های قهرمانی جهان ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹ و بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ رتبه‌ای به دست نیاورد و بدین ترتیب شانس وی برای حضور در المپیک ۲۰۲۰ بسیار کاهش یافت.
از کیانوش رستمی به همراه چند تن دیگر به عنوان «مشاهیر کرد» در تیر ۱۳۹۸ در کنگره جهانی مشاهیر کرد تجلیل و تقدیر شد. به وی نشان «شهروند طلایی» اعطا شد.
شیخ‌الاسلام از لقب‌های رؤسای مذهب شیعه است و ممکن است در اشاره به موارد زیر باشد:
ترایدنت (همچنین به عنوان MSHTML شناخته می‌شود) یک موتور چیدمان است که توسط شرکت مایکروسافت توسعه داده می‌شود و در اینترنت اکسپلورر استفاده می‌شود.
این موتور چیدمان برای اولین بار، هم‌زمان با انتشار نسخه ۴ اینترنت اکسپلورر در اکتبر ۱۹۹۷ معرفی شد. از آن زمان تاکنون به صورت مداوم ارتقا یافته و مورد استفاده قرار گرفته‌است. مایکروسافت تغییرات قابل توجهی را برای سازگاری بیشتر موتور چیدمان ترایدنت با استانداردهای وب و پشتیباتی از فناوری‌های جدید برای نسخه‌های ۷ و ۸ اینترنت اکسپلورر ایجاد کرد.
اسی نیک‌نژاد (زاده ۱ تیر ۱۳۳۹ در تهران) کارگردان، تهیه‌کننده و فیلمنامه‌نویس ایرانی است که ساخت چند فیلم سینمایی در ایران و آمریکا مشارکت داشته‌است.
وی با تحصیل در دانشگاه برکلی موفق به کسب لیسانس هنر (B.A) شد و جهت ادامه تحصیل به دانشگاه هنر کالیفرنیا رفت و موفق شد مدرک فوق لیسانس هنرهای زیبا (M.F.A) را در آن دانشگاه کسب کند. وی در نهایت توانست با اخذ مدرک PhD از دانشگاه میشیگان تحصیلات خود را پایان دهد. وی در حال حاضر در حال کسب دکترای روانشناسی از دانشگاه پپرداین می‌باشد.
در آغاز انقلاب ۱۳۵۷ او فعالیت‌های مستندسازی را در زمینهٔ انقلاب آغاز نمود و چندین فیلم مستند از جریانات انقلاب را تولید نمود. بعد از آن وارد صدا و سیما شد و به عنوان نویسنده و کارگردان، سریال ۶۴ قسمتی «شما چه می‌گویید» را نویسندگی و کارگردانی کرد. سریال پاییز صحرا به کارگردانی وی به موجب پوشش و گریم بازیگران آن، جنجال‌های زیادی را در اوایل انقلاب موجب شد و در نهایت با اجازه‌نامه مستقیم از جانب آیت‌الله خمینی، پخش آن تا انتها ادامه داشت.اسدالله نیک‌نژاد از داوری جشنواره فجر کناره گیری کرد "پارس توریسم"
پس از این سریال، با آغاز جنگ ایران و عراق، اقدام به فیلمسازی مستند از جبهه‌های جنگ کرد. از فیلم‌های جنگی مستند ساخته‌شده توسط وی می‌توان به «محرم تا محرم» اشاره کرد.. او برای ساخت این فیلم برای اولین بار از سربازان خط مقدم به عنوان فیلمبرداران استفاده نمود و تعداد زیادی دوربین در اختیار آن‌ها قرار داد. او مستند دیگری بنام «درد همسنگرم» که مضمونی واقعی از جریانات خط مقدم جبهه در مقایسه با زندگی روزمره مردم در شهرها داشت را ساخت.اسدالله نیک نژاد از داوری بخش مسابقه سینمای ایران انصراف داد "سی نت"
او سپس بنا به درخواست اولین کمیته جشنواره فیلم فجر که خود عضوی از آن شورا بود، فیلم ناتمام برنج خونینبرنج خونین "ویستا خبر" را عهده‌دار شد تا فیلمنامه را بازنویسی مجدد و فیلمبرداری را به پایان برساند. این فیلم برای اولین بار پس از انقلاب در جشنواره تاشکند به نمایش گذاشته شد. این فیلم اولین فیلمی بود که پس از انقلاب با دوبله انگلیسی در جشنواره‌های بین‌المللی به نمایش در آمد.
وس سپس در صدا و سیمای جمهوری اسلامی پخش زنده انتخابات ریاست جمهوری را تهیه و کارگردانی کرد. در همان زمان به عنوان مشاور عالی گروه خانواده در صدا و سیما برنامه خانه و خانواده را بنا نمود.
وی در سال ۱۹۹۴ با دانش بهتر سریال پاییز صحرا را مجدداً تدوین کرد و با ساختن موسیقی متن جدید و زیرنویس انگلیسی برای نمایش در آمریکا آماده کرد. وی با تمامی شبکه‌های تلویزیونی سراسری آمریکا تماس برقرار کرد تا جایی که در سال ۱۹۹۶ سریال پاییز صحرا- اولین سریال تلویزیونی بعد از انقلاب- از شبکه تلویزیونی PBS پخش شد. پخش این سریال به وی اعتبار دیگری در آمریکا بخشید.
در آمریکا فیلم مستندی بنام "خانه کجاست؟" (?Where is home) را تهیه و کارگردانی کرد. این فیلم در مورد مهاجران ایرانی در آمریکا بود. او توانست پس از داشتن دکترا و تجارب متعدد وارد سریال تلویزیونی معمای حل نشده با شرکت رابرت استک Robert Stack کار تدوین، فیلمبرداری و سپس کارگردانی در این سریال که برای شبکه ان‌بی‌سی بود را انجام دهد. این سریال به مدت یازده سال به عنوان یکی از موفق‌ترین سریال‌های آمریکا بود. او سپس به شبکه ABC رفت و در سریال چشم بر لس‌آنجلس (Eye on LA) که یکی از سریال‌های پربیننده بود وارد شد و چهارده اپیزود را نویسندگی و کارگردانی کرد. از آنجا به دعوت (Directors Guild America) به عضویت سندیکای کارگردانان آمریکا درآمد. در سال ۱۹۹۶، وارد استودیو پارامونت شد و در مجموعه تلویزیونی سایتینگ شرکت کرد و دوازده اپیزود این سریال را نویسندگی و کارگردانی کرد. در سال ۱۹۹۸، مدیرعامل استودیو تریومف که یکی از زیرمجموعه‌های سونی پیکچرز است، از او دعوت به همکاری کرد.
وی در طول دو سال حضور خود، چندین فیلم را پس‌تولید کرد که عبارتند از:
او پس از این دوره به همراه مدیرعامل این استادیو، شرکت خصوصی خود را به نام 10DB ایجاد کرد و در طول مدت چهار سال محصولات متعددی برای کانال‌های CBS ،SHOW TIME ،NBC تولید کردند که شامل موارد زیر می‌شوند:http://www.imdb.com/name/nm0631773/?ref_=fn_al_nm_1
چندین سال پس از خودکشی اسپهبد خورشید و انقراض گاوبارگان (حدود سال ۱۴۲ هجری)، با بالا رفتن نارضایتی‌ها از عمال خلیفه‌های عباسی، مردم به اسپهبد قارنوندیان، ونداد هرمز، رجوع کردند و از او خواستند تا رهبریشان را برای قیام برعهده گیرد. وی پس از مشورت با دیگر اسپهبدان، از دودمان‌های پادوسپانیان، باوندیان و مصمغان، این درخواست را پذیرفت. از این پس شروین باوندی چون پادشاه طبرستان بود و ونداد هرمز قارنوندی سپهسالاری او را می‌کرد. آن‌ها در روزی از پیش مشخص شده، شورش بزرگی علیه خلافت عباسی برپا کردند و مردم طبرستان و رویان در این روز پادگان‌ها را فتح نمودند و نظامیان عرب را به قتل رساندند. مورخان از این روز به عنوان «روزی که طبرستان از عمال خلیفه خالی شد» یاد می‌کنند و از کشته شدن ۲۰٬۰۰۰ نفر خبر می‌دهند.
پس از قتل‌عام مسلمانان و نایبان خلیفه در طبرستان، خلافت عباسی سلسله نبردهایی برای بازپس‌گیری طبرستان آغاز کرد. خلیفه مهدی عباسی خواستار مرگ ونداد هرمز و آوردن سر او به بغداد، پایتخت خلافت، بود؛ ولی هیچ‌کدام از سردارانش موفق به این کار نشدند و سرانجام ولیعهد او، هادی عباسی، توانست با اعلان آتش‌بس و انعقاد پیمانی، ونداد هرمز را همراه با خود به بغداد ببرد. در طول این مسیر بود که مهدی عباسی درگذشت و هادی به مقام خلافت رسید. ونداد هرمز تا اواخر حکومت هادی در بغداد ماند، ولی نهایتاً به طبرستان بازگشت و دور تازه‌ای از قیام طبرستان آغاز شد. سرانجام در دوران خلافت هارون‌الرشید، با حضور شاهزادگان طبرستان به عنوان گروگان در بغداد، در سال ۱۸۹ هجری، شورش‌های طبرستان به صورت کامل متوقف شدند.
پس از اقدامات هارون‌الرشید اوضاع آرام شد و در زمان مأمون طبرستان تحت امر طاهریان درآمد؛ ولی چندی نگذشت که اسپهبد وقت قارنوندیان، مازیار، علم شورش برپا کرد و به جنگ علیه خلافت و امیران طاهری پرداخت. اما مازیار هم نهایتاً شکست خورد و اعدام شد. پس از شکست‌های پیاپی اسپهبدان، مردم طبرستان به شورشیان علوی مهاجر روی آوردند و در اتحاد با داعی کبیر، دولت شیعی علویان طبرستان را ساختند.
پس از حمله اعراب به ایران، بیش‌تر مناطق ایرانشهر به دست مسلمانان افتاد. فاتحان مسلمان نسبت به اهالی زرتشتی منطقه تبعیض و آزار روا داشته و زرتشتیان برای حضور در قلمروهای اسلامی، مجبور به پرداخت جزیه بودند. اما در میان ولایات سابق شاهنشاهی ساسانی، مناطق سواحل جنوبی دریای خزر، در برابر حمله عرب‌ها و نفوذ اسلام، سرسختانه ایستادگی کردند. این مناطق در پناه کوه‌های بلند البرز، در برابر حملهٔ سپاه بزرگ عرب‌ها به‌هنگام پیشروی به‌سوی خراسان، جان به‌در بردند. در آن هنگام طبرستان پیشرفته‌ترین و پرجمعیت‌ترین ولایت از ولایات ساحلی دریای خزر، تحت حکومت سلسله‌ای از اسپهبدان به‌نام دابویگان بود. در آن هنگام، دودمان‌های دیگری نیز در طبرستان حاکمیت داشتند. حضور این سلسله‌ها گواه آن است که شاید رویدادهای طبرستان، بازتاب تلاشی بود در راستای بازسازی مراتب دستگاه دیوانسالاری بلندپایه‌تر ساسانی.
نظامیان گسیل‌شده از سوی خلفای عرب تلاش‌های بسیاری برای فتح طبرستان انجام دادند که هیچ‌کدام موفقیت‌آمیز نبود و دودمان گاوبارگان در پاسداری از مرزهای خود کمابیش پیروزمندانه با عرب‌ها مقابله می‌کردند. تا این که در حدود سال ۱۴۲ هجری، آخرین فرمانروای گاوبارگان، اسپهبد خورشید، از سپاهیان خلافت عباسی در جنگی که بینشان رخ داد، شکست خورد و پس از آن که سرزمینش به دست آن‌ها افتاد، خودکشی کرد. گرچه مرگ اسپهبد خورشید موجب شد عباسیان بر مناطق جلگه‌ای طبرستان چیره شوند و نایبان خلیفه بتوانند به تبلیغ دین اسلام و جمع‌آوری مالیات پردازند، ولی این بدان معنی نبود که عباسیان توانستند سراسر این سرزمین را تصرف کنند؛ چنان‌که اسپهبدان قارنوندی، باوندی و پادوسبانی همچنان در مناطق کوهستانی طبرستان و رویان به فرمانروایی خویش ادامه می‌دادند.
در نخستین دهه‌های پس از فتح، تغییر آیین و گرویدن به اسلام روند کندی داشت و به خصوص در مناطق روستایی، اکثریت ساکنان را زرتشتیان تشکیل می‌دادند و تازه مسلمان‌های بومی و اعراب به صورت جوامعی پراکنده در میان این اکثریت زندگی می‌کردند. اعراب بنا بر رسوم خود، پس از پیروزی در جنگ، زنان و فرزندان رقیب را به اسارت گرفته و همچون غنائم با آنان رفتار می‌کردند. آن‌ها در نبرد علیه اسپهبد خورشید نیز همسر و فرزندان او را اسیر گرفته و خلیفه آنان را بین درباریان تقسیم نمود و خود با یکی از همسران خورشید ازدواج کرد. این روش در میان مهاجران عربی که در طبرستان مستقر شده بودند، هم وجود داشت و زنان و دختران طبرستانی به اجبار، به نکاح عاملان خلیفه درآمدند. عده‌ای از زرتشتیان در نیمهٔ دوم قرن دوم هجری، به خاطر آزارهای فاتحان مسلمان، از ایران به هندوستان کوچیدند.
در دوران والی بودن خالد بن برمک، او با مردم رفتار مناسب داشت و با آن‌ها مدارا می‌کرد و این موجب عدم حملهٔ اسپهبدان به آن‌ها می‌شد. اما حدود ۲۵ سال پس از مرگ اسپهبد خورشید، هنگامی که مهدی عباسی در حال مبارزه با شورش‌های علویان علیه خلافتش بود؛ عبدالحمید مضروب، امیر طبرستان از جانب وی، رسوم تازه‌ای بنا نمود، خراج را اضافه کرد و ستم و ظلم بر مردم روا داشت، که موجب نارضایتی طبری‌ها و مقدمات شورش آن‌ها شد. در زمان عبدالحمید مضروب خراج بر مردم فشار وارد می‌کرد و به گفتهٔ سنگسری، در مناطق جلگه‌ای و هموار طبرستان ۴۵ پایگاه نظامی دایر شده بود. عبدالرفیع حقیقت تعداد این پایگاه‌ها را ۵۰ مرکز ثبت کرده‌است. عده‌ای از مردم ناراضی از خلافت عباسیان، ابتدا از «امیدوار کوه» در سوادکوه، به پریم نزد اسپهبد ونداد هرمز، فرمانروای دودمان قارنوندیان، رفتند و او را به پیشوایی قیام خود برگزیدند. ونداد هرمز گفت ابتدا باید با اسپهبد دودمان باوندیان، اسپهبد شروین یکم، مشورت کند و از مصمغان ولاش بیعت بگیرد؛ اگر این مراحل به خوبی به انجام رسید، قیام ممکن است و من آن را رهبری می‌کنم.
مصمغان و شروین یکم با این درخواست موافقت کردند و با استندار شهریار یکم، استندار دودمان پادوسبانیان، نیز هم‌عهد شدند که علیه خلفای عباسی بشورند. سپس از اهالی رویان و طبرستان بیعت گرفتند و پس از بحث و تبادل نظر عمومی، قرار بر آن شد که همگی در روز مشخص و ساعت معینی علیه نایبان خلیفه قیام کنند. اتحاد دو خاندان باوندیان و قارنوندیان که در این عصر شکل گرفت تا مدت‌ها برقرار ماند. "ظهیرالدین مرعشی" دربارهٔ این اتحاد نوشته‌است که شروین باوندی چون پادشاه طبرستان بود و ونداد هرمز صاحب‌الجیش و سپهسالاری او را می‌کرد.
در سال ۱۶۸ هجری قمری بود که قیام انجام گرفت. در شب موعود به رسم زرتشتیان آتشکده‌ها را روشن کردند و مطابق اعلامی که از قبل انجام شده‌بود، بر کوه‌ها آتش افروختند. تمام مردم منطقهٔ طبرستان از گیلان تا تمیشه، هرجا نایبان و مردمِ خلیفه را می‌دیدند، آن‌ها را می‌کشتند. مردم با هر وسیله و آلت قتّاله‌ای که تهیه‌اش ممکن بود، به عرب‌ها و عمال خلیفه حمله می‌کردند و آن‌ها را می‌کشتند تنها عرب‌ها هدف این کشتار نبودند و افراد محلی که مسلمان شده‌بودند هم به قتل رسیدند.
قشون منظم اسپهبدان نیز با رهبری ونداد هرمز و معاونت شروین یکم علیه سپاهیان عرب تاختند و پادگان‌های نظامی را که برای مقابله با شورش‌های احتمالی ساخته شده‌بودند، اشغال کردند و حدود بیست هزار نفر از نظامیان عرب را کشتند؛ به‌طوری‌که اجساد مقتولین مانع رفت و آمد در برخی راه‌ها می‌شد. همچنین به نیروهای نظامی مستقر در «هرمزآباد» (در نزدیکی آمل)، که محل استقرار نایب خلیفه در طبرستان بود، حمله کردند.
خسارات مالی و جانی فراوانی در این شورش به دستگاه خلافت وارد شد، چنان‌که تنها در رویان شش هزار، در گیلان‌آباد پانصد نفر، در ولاشجرد پانصد نفر، در سعیدآباد یک هزار نفر، در چالوس پانصد نفر و در کلارستاق پانصد نفر نیروی رزمنده کشته شدند؛ و این آمار فقط مربوط به ناحیهٔ رویان و کلار است. عبدالرفیع حقیقت این رخداد را یک «قیام ملی» و «انقلاب» می‌داند.
خالد بن برمک که در ری بود، خبر شورش را به مرکز خلافت رساند. قاصدی که خبر را به دربار برد، "سالم فرغانی" معروف به "شیطان فرغانی" بود، که خلیفه به او اعتماد داشت. خلیفه مهدی عباسی، پس از شنیدن اخبار اذعان داشت که در میان فرماندهان عرب، کسی نیست که بتواند سر ونداد هرمز را برایش بیاورد. سالم فرغانی داوطلب شد تا با لشکر کافی این کار را به عهده گیرد. خلیفه پذیرفت و فرغانی را عازم نبرد کرد. در صحرای اسرم دو سپاه به مقابل یکدیگر ایستادند و ابتدا جنگ تن به تن میان ونداد هرمز و سالم فرغانی بی‌نتیجه باقی ماند و با رسیدن شب از پیکار دست کشیدند. ونداد هرمز به هرمزآباد بازگشت و داوطلبی برای نبرد با سالم فرغانی طلب کرد که فرزندش، وندا امید، آن را پذیرفت و با ترغیب دایی خود، کوهیار، از بی‌راهه خود را به لشکر سالم رساند. دیدبان سالم لشکریان وندا امید را دید و نبرد تن‌به‌تن درگرفت که وندا امید در آن سالم فرغانی را شکست داد و کشت. یعقوبی گفته‌است «شروین به اطاعت مهدی خلیفه گردن نهاد» که به نظر روایتی اشتباه است.
خلیفه در ادامهٔ سال ۱۶۹ هجری، «فراشه» را با ده هزار نفر راهی طبرستان کرد. چون فراشه به ری رسید، افرادی توسط خالد برمک به لشکرش ملحق شدند و از راه لاویج به سوی طبرستان حرکت کردند. ونداد هرمز که جاسوسانی در ری داشت، از این لشکرکشی مطلع شد و دستور داد کسی در مسیر آن ممانعتی به عمل نیاورد تا لشکریان فراشه دلیر شوند و همچنین فرمان داد چهارصد طبل و بوق تهیه کردند و چهار هزار نفر از مردان و زنان را با تبر و اره به دو سوی تنگهٔ لاویج فرستاد. حسین اسلامی، مورخ معاصر، می‌گوید ونداد هرمز در دربند (تنگه) کولا پناه گرفته بود و در نامه‌ای از اسپهبد شروین دعوت کرد به بازدید از سنگر او بیاید ولی شروین باوندی به دربند کولا نرفت تا فراشه گمان کند که او در جنگ بی‌طرف است ولی در عین حال از کمک به ونداد هرمزد مضایقه نکرد. ونداد هرمز همراه صد الی چهارصد نفر به سمت لشکریان فراشه رفت و آن‌ها را به سوی کمین‌گاه کشاند. چون لشکریان فراشه وارد کمین شدند، صدای بوق و طبل در تنگه بالا گرفت و درخت‌هایی که آماده کرده‌بودند را به پایین ریختند تا خروجی کمین‌گاه بسته شود. دو هزار نفر از لشکر فراشه کشته شدند و باقی به اسارت درآمدند. فراشه نیز در ملأ عام گردن زده شد. حضور زنان در میان سواره‌های ونداد هرمز، در این نبرد مورد توجه است. ونداد هرمز کلاه و لباس فراشه را به تن کرد و شمشیرش را به کمر خود بست. وی با آن که اسپهبد شروین در این نبرد شرکت نکرده‌بود، او را در غنائم شریک کرد و یک‌سوم از غنائم را برای او فرستاد. بنا بر گزارش ابن اسفندیار، اسپهبد پس از مرگ فراشه، اسیران را آزاد کرد.
مهدی پس از آن "روح بن حاتم" را برای سرکوب شورشیان فرستاد. روح بن حاتم مردی تندخو بود و مردم را به اسیری می‌گرفت و می‌فروخت. مردم از وی نزد خلیفه شکایت کردند و خلیفه این بار "خالد بن برمک" را راهی منطقه کرد. خالد از خاندان برمکیان بود که تباری ایرانی داشتند و پیش از این هم مدتی والی طبرستان بود. با ورود وی مردم ساری به استقبالش رفتند. خالد با ونداد هرمز صلح نمود و با طبرستانی‌ها مدارا می‌کرد. خلیفه او را نیز عزل کرد زیرا عملاً نیروهای ونداد هرمز بر نیروهای او مسلط بودند. پس از خروج خالد بن برمک، اسپهبدان پایگاه‌هایی که او در کوهستان ساخته بود را ویران کردند و شورش خود را از سر گرفتند.
پس از خالد برمکی، "عمر بن علاء" حکم طبرستان گرفت. وی که برای سومین بار راهی این منطقه می‌شد، توانست کوهستان را از ونداد هرمز بستاند و او مجبور شد در جنگل‌ها مخفی شود. یکی از یاران ونداد هرمز توسط عمر بن علاء دستگیر شد و وعده داد که مخفیگاه او را نشان دهد، ولی ونداد هرمز را از لشکرکشی عمر مطلع کرد و لشکریان خلیفه در نبردی شکست خوردند و عمر از معرکه گریخت. لذا عمر بن علاء نیز عزل شد و پس از او افرادی چون "تمیم بن سنان"، "یزید بن مزید" و "حسن بن قحطبه" به منطقه اعزام شدند. تمیم راه صلح پیش گرفت و دو دیگر علی‌رغم موفقیت‌های نظامی نتوانستند ونداد هرمز را دستگیر کنند. نهایتاً خلیفه فرزند و جانشین خود، ابومحمد موسی هادی، را فرستاد.
هادی ابتدا در گرگان با ونداد هرمز آتش‌بس نمود و او را ملاقات کرد و کوهستان را به او سپرد. سپس با همدیگر به بغداد رفتند و هادی با مرگ پدرش، خلیفه شد. پس از مدتی که بدین منوال گذشت، "ونداسفان"، برادر ونداد هرمز، شخصی تازه‌مسلمان را در گرگان کشت که موجب خشم خلیفه شد. خلیفه ابتدا خواستار اعدام ونداد هرمز به عنوان قصاص آن شخص شد ولی ونداد هرمز با حضور در آتشکده‌ای سوگند خورد تا در ازای بازگشت به طبرستان، برادرش را برای قصاص سر بریده و نزد خلیفه آورد. هادی پذیرفت و ونداد هرمز در نامه‌ای به برادرش از او خواست به جایی رود که هیچگاه او را نبیند تا مجبور نشود سوگندش را اعمال کند. مدت اندکی پس از آن هادی درگذشت و در ربیع‌الاول ۱۷۰ هجری فرزندش، هارون‌الرشید، به خلافت رسید.
در سال ۱۸۰ هجری قمری مردم چالوس با همراهی رویان علیه والی خلیفه، عبدالله حازم، شورش کردند و نایب او، به نام سلّام، معروف به «سیاه مرد»، را از شهر بیرون راندند و با مردم دیلم هم‌پیمان شدند. دلیل این شورش روابط جنسی سلام بود که مردم را به رهبری یک قاضی محلی به قیام کشانید. عبدالله حازم با شنیدن خبر به چالوس رفت و ضمن اعدام قاضی محلی، شورشیان را قتل‌عام کرد. طبق گزارش اولیاءالله آملی، عبدالله حازم با عنوان دادرسی یکی-یکی مخالفان را به حضور می‌طلبید و مخفیانه گردن می‌زد؛ تا آنجا که در پایان روز تمامی شورشیان به قتل رسیدند. او همچنین چالوس را ویران کرد و متعلقات مردم را به زور گرفت. سپس به سعیدآباد رفت و کسانی که در قلعه پناه گرفته بودند را از دم کشت. پس از این وقایع والیانی از خاندان برمکیان به ولایت طبرستان منصوب شدند. هارون‌الرشید مدتی بعد علیه این خاندان خشم گرفت و تمامی برمکیان را عزل کرد. ابن اسفندیار و بلاذری از دست‌اندازی یحیی و موسی برمکی در املاک مردم، در این دوره گزارش کرده‌اند. لیکن با وجود وزارت فضل و جعفر برمکی در دربار خلیفه، کسی جرئت عرضهٔ اخبار طبرستان به بغداد را نداشت.
پس از برمکی‌ها، خلیفه بن سعید به نمایندگی از خلیفه عباسی وارد طبرستان شد و در گرگان جلوس نمود. وی "مَهرویه رازی" را در آمل و "نافع" را در ساری به نیابت از خود گماشت. در این هنگام اسپهبد شروین و ونداد هرمز شبانه به ساری حمله کردند و نافع را کشتند ولی از کشتن عامل دربار خلیفه، که در ساری بود، امتناع کردند. وی در نامه‌ای به مهرویه رازی از این شورش اطلاع داد و گفت اهالی طبرستان قصد انقلاب دیگری دارند. مهرویه رازی نامه را بلند خواند و در آخر گفت «آملی‌های سیرخور کجا توان و لیاقت شورش علیه حکومت من را دارند». این توهین و تحقیر موجب قیام مردم آمل شد و آن‌ها شبانه به قصر فرمانداری حمله کردند و سر مهرویه را بریدند و جسدش را سر بازار آمل آویختند و بر تخت حکومتش دسته‌ای سیر گذاشتند. این رخداد در ۱۸۵ هجری پایان پذیرفت و از آنجا که در هیچ‌کدام از شورش‌های یادشده سرقتی روی نداد و تجاوزی به اموال و دارایی‌های فرمانداری‌ها نشد، هارون‌الرشید تنها اقدام به عزل فرماندار طبرستان و جایگزینی عبدالله بن سعید نمود.
پس از حضور عبدالله بن سعید به طبرستان، وی با استقبال مردم مواجه شد و سه سال و چهار ماه والی طبرستان بود. وی قاتلان مهرویه رازی را دستگیر و راهی بغداد کرد و در سال ۱۸۷ هجری اقدام به جمع‌آوری خراج کرد. در این سال ونداد اسپان، برادر ونداد هرمز، در سوادکوه نتوانست حضور عمال او را تحمل کند و جعفر بن هارون را که برای گردآوری مالیات آمده‌بود، با زوبین از پای درآورد. هارون‌الرشید شخصاً به شهر ری آمد و عبدالله بن سعید را به حضور طلبید. سپس سیصد نفر را به نمایندگانی به طبرستان فرستاد تا دربارهٔ این حادثه تحقیق کنند. پس از پانزده روز تحقیق گزارش را به هارون ارائه دادند و گفتند که اقدام ونداد اسپان عملی برنامه‌ریزی شده نبود و حادثه‌ای خودسرانه از یک شاهزاده است و چون وی با برادرش مخالف است، نمی‌توان این عمل را به ونداد هرمز مرتبط دانست. هارون‌الرشید قانع نشد و اسپهبدان باوندی و قارنوندی را به حضور طلبید ولی اسپهبدان برای رفتن نزد وی، تقاضای گروگان کردند. هارون نپذیرفت و گفت «چگونه می‌تواند مسلمانی را به گروگان نزد زرتشتیان بفرستد؟» لذا با تهدید به شروع جنگ، ونداد هرمز به حضور خلیفه رسید و گفت هر حکمی باشد، به اسپهبد شروین نیز می‌رساند، زیرا او به بهانهٔ کسالت عازم ملاقات نشده‌بود. در ابتدا عباسیان قصد قتل ونداد هرمز را داشتند، ولی نهایتاً قرار بر این شد که هارون‌الرشید فرزند خود را نزد ونداد هرمز بفرستد تا او زمین‌هایش را به وی بخشد؛ چنین شد و هارون‌الرشید هدایایی در عوض نزد ونداد هرمز فرستاد که او را ناراحت کرد. ونداد هرمز از هارون‌الرشید خواست به جای هدایا، حکمی‌دهد تا دیگر از عبدالله بن سعید دستور نگیرد. هارون «هَرثمه» را فرستاد تا در ازای این حُکم ولیعهدهای دو اسپهبد را در سال ۱۸۹ به بغداد آورد.
ونداد هرمز که نپذیرفته بود زمین‌هایش را به خلیفه بفروشد و فروش زمین کشاورزی و چراگاه را در آیین خود گناه می‌دانست، ناچار شد سیصد پارچه آبادی را در قالب هدیه، به نام مأمون پسر هارون‌الرشید کند و اینچنین خلافت عباسی در بخش کوهستانی طبرستان هم مالک گردید. پس از صلح طرفین، هارون‌الرشید شخصی به نام "عبدالله بن مالک" را والی طبرستان معرفی کرده و دستور داد به جز نواحی کوهستانی، دیگر متصرفات ونداد هرمز و شروین را بگیرد.
نهایتاً هارون‌الرشید با زیرکی توانسته بود دو تن از فرزندان اسپهبدان را نزد خود گروگان بگیرد. این دو نفر قارن پسر وندا امید و شهریار پسر شروین بودند، که خلیفه آن‌ها را به دربار خود بُرد و با احترام نزد خود نگهداشت تا پدرانشان در طبرستان دست به شورش نزنند. تا چهار سال بعد این دو گروگان نزد خلیفه ماندند. این دو پسر که در زمان سفر هارون به ایران همراه او بودند، وقتی هارون در ری «رنجور» شد، با اجازهٔ او به سرزمین خود بازگشتند و مدتی بعد هم‌زمان با مرگ هارون‌الرشید، پدران آن دو نیز مُردند و آن‌ها به فرمانروایی بخش‌هایی از کوه‌های طبرستان رسیدند. این دو اسپهبد نیز رشتهٔ دوستی را نگسستند و قارن در اطاعت شهریار باوندی بود.
ونداد هرمز در سال ۲۰۵ هجری، در زمان خلافت مأمون، درگذشت؛ این تاریخ ۴۲ سال پس از آغاز شورش است. پس از او قارن دوم به اسپهبدی قارنوندیان رسید و با شهریار یکم از خاندان باوند معاصر بود و با حضور در خدمت خلیفه توانست مقرب درگاه عباسی قرار گیرد. با مرگ اسپهبد قارن باوندیان در قلمرو جانشین او، مازیار، تصرف کردند و مازیار نهایتاً به دامان خلافت گریخت و مسلمان شد. با مرگ شهریار و جانشینی شاپور باوندی، نارضایتی از باوندیان در طبرستان بالا گرفت و مأمون، مازیار را همراه با «موسی بن حفص» فرمان طبرستان داد. مازیار باوندیان را در جنگی ساقط کرد و شاپور را کشت. او با مرگ موسی بن حفص به قلمرو خلافت نیز تجاوز کرد و با نامه‌نگاری‌های فریبکارانه، سرکوب مخالفان و برپایی استحکامات دفاعی، به اعمال خود مبادرت ورزید. پس از مرگ مأمون و تغییر خلیفه، مازیار از دین اسلام بازگشت و علم قیام علیه خلافت برپا کرد. او در ۲۲۵ هجری توسط عمال خلیفه، معتصم، اعدام شد و دودمان قارنوندیان با مرگ او قلمرو خود را از دست داد.
در زمان حکومت طاهریان، که خاندانی ایرانی‌تبار ولی تابع دستگاه خلافت بودند، طبرستان به شکل یک استان در ولایت خراسان بزرگ درآمد. حاکمان طاهری پس از سرکوب شورش مازیار دارایی او را مصادره کردند و بستگانش آواره و کشته شدند. مردم طبرستان با عوامل طاهری نیز کنار نیامدند، چون طاهریان را مستقل نمی‌دانستند و آنان را وابسته و عامل خلیفه می‌دیدند.
از طرفی سادات علوی، که مذهب تشیع داشتند، از سمت غرب طبرستان بستر جنبشی شیعی را فراهم می‌کردند. بسترهای درونی و بیرونی جنبش علوی در خلال دو قرن شکل گرفت و کماکان گسترش می‌یافت. در زمان هارون‌الرشید یحیی بن عبدالله در دیلمستان قیام کرد و حاکم جستانی از او حمایت کرد. ولی با اعزام ۵۰٬۰۰۰ سرباز از بغداد، حاضر به پذیرش صلح شد. در سال ۲۵۰ هجری مردم غرب طبرستان از یک علوی، به نام حسن بن زید، دعوت کردند تا رهبری قیامشان را به عهده گیرد. وی، که به "داعی کبیر" معروف است، با پذیرش این دعوت حکومت علویان طبرستان را در کلار بنیان نهاد. مردم غالباً زرتشتی شرق طبرستان ابتدا با انگیزه‌های صرفاً سیاسی علویان را پذیرفتند ولی تدریجاً جذب مذهب تشیع شدند. حسین اسلامی دربارهٔ این واقعه می‌گوید: «مردم طبرستان از دست خودشان خسته شدند؛ دنبال بیگانه (عرب) رفتند.»
ابن اسفندیار در اوایل قرن هفتم کتاب "تاریخ طبرستان" را نوشت. این کتاب دارای اطلاعات بسیار ارزشمندی دربارهٔ تاریخ محلی مازندران است و از این رو ابن اسفندیار را «پدر تاریخ مازندران» لقب داده‌اند. گزارش‌های کتاب "تاریخ طبرستان" در مورد طبرستان پس از اسلام و اطلاعات تاریخی و جغرافیایی آن ارزشمند و مستند هستند. "تاریخ طبرستان" در اصل در قالب چهار جلد تألیف شده‌بود، لیکن قسمت‌های پایانی آن امروزه در دسترس نیست. ابن اسفندیار علی‌رغم علاقه‌ای که به حفظ تاریخ نشان داده‌است، به هویت قومی و ملی خود نیز گرایش دارد؛ این مسئله را می‌توان در قرار دادن نامه تنسر در سرآغاز کتابش، پیوند دادن تاریخ طبرستان و شاهان آن سامان با دوران ساسانیان، ذکر اسامی مشاهیر و عجایب طبرستان، استفادهٔ مکرر از شعرهای طبری و استفاده از لغت «تازی» به جای «عرب» استنباط نمود. گویا ابن اسفندیار قوای خارجی که به طبرستان لشکر کشیده و آن را اشغال کردند، به دیدهٔ دشمن می‌نگرد؛ چنان‌که "ایرانیکا" گزارش مفصل او از شورش طبرستان علیه عرب‌ها را نشان‌دهندهٔ دغدغه‌های ابن اسفندیار نسبت به وطنش می‌داند.
دیگر مورخ مازندرانی، اولیاءالله آملی است که در سدهٔ هشتم هجری، کتاب "تاریخ رویان" را نوشت. بخش گسترده‌ای از این کتاب برگرفته از مطالبی است که ابن‌اسفندیار در کتاب خود آورده بود و اولیاءالله با ذکر منبع خود، قسمت‌های بسیاری را عیناً رونویسی کرده‌است؛ اما او هیچ مطلبی را بدون تحقیق نقل نکرد و به مواردی از اشتباهات ابن اسفندیار نیز اشاره نمود. "تاریخ رویان" در هشت باب نوشته شده که سومین باب آن «ورود اسلام به رویان و حکومت نواب و خلفا و علویان» را شرح داده‌است.
همچنین جدای از منابع تاریخ محلی مازندران، از جمله نخستین مورخانی که به شورش طبرستان اشاره کرده‌اند، بلاذری و طبری هستند؛ بلاذری (متوفی حدود ۲۷۹ هجری)، مورخ فارسی که به نظر می‌رسد که بیشتر با اعراب احساس همدردی داشت و در دربار خلفای متوکل و مستعین زندگی می‌کرد، در کتاب "فتوح‌البلدان" گزارش‌های فتوحات اسلامی خلفا را آورده‌است. خود این اثر برداشتی از یک کتاب بزرگ‌تر بود که اکنون از بین رفته‌است. محمد بن جریر طبری (متوفی ۳۱۰ هجری)، مورخ عرب‌زبان اهل طبرستان که کتاب "تاریخ طبری" را به صورت یک گاهشمار نوشته‌است و در آن به ترتیب وقوع حوادث، از دوران خلقت تا سال ۳۰۲ هجری رخدادهای گوناگون را با جزئیات فراوان ثبت کرده‌است.
کاراپت خاچو (Karapetê Xaço) خواننده ارمنستانی موسیقی کردی.
وی در سال ۱۹۰۳ در روستای بیلیدر، استان باتمان در شرق قلمرو امپراتوری عثمانی به دنیا آمد. در جریان نسل‌کشی ارامنه در سال ۱۹۱۵ پدر و مادرش با سایر ساکنان روستا قتل‌عام شدند. اما او و خواهر و برادرانش بطرز معجزه آسایی جان سالم به در بردند. از آغاز نوجوانی شروع به خواندن آهنگ‌های فولکلور کردی کرد و بواسطه فقر و گرسنگی به لژیون فرانسه در سوریه پیوست و به مدت ۱۵ سال در آنجا خدمت کرد.
خاچو در شهر قامشلی، سوریه ازدواج و صاحب پنج فرزند شد. پس از پایان جنگ جهانی دوم با خانواده به ارمنستان مهاجرت و در رادیوی کردی ایروان مشغول به کار شد. پخش آوازهای قدیمی کردی یا دنگ بیژ با صدای گرم او باعث شد که در مدت کوتاهی به اوج شهرت و محبوبیت در بین کردهای ارمنستان و ترکیه و بعدها سایر مناطق کردنشین برسد. وی در ۱۵ ژانویه ۲۰۰۵ در سن ۱۰۲ سالگی درگذشت.
امروزه او را به عنوان بزرگترین دنگ بیژ تاریخ آواز سنتی کردی می‌شناسند.
جدایی می‌تواند به موارد زیر گفته شود:
محمدقسیم عثمانی (زادهٔ سال ۱۳۴۸ در بوکان، آذربایجان غربی)، سیاست‌مدار ایرانی است. او نمایندهٔ سابق دوره‌های هشتم، نهم و دهم مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه بوکان است. او سابقه عضویت کمیسیون برنامه و بودجه و محاسبات مجلس نهم و عضویت در هیئت رئیسه مجلس دهم را داراست. عثمانی دارای دکتری حسابداری، عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی، و از مؤلفان کتاب‌های دانشگاهیِ حسابداری در ایران است.
محمد قسیم عثمانی، عضو کمیسیون شوراها و امور داخلی مجلس شورای اسلامی در دوره دهم بود.
محمدقسیم عثمانی، فرزند ملا جسیم عثمانی، زادهٔ ۱۳۴۸، در روستای داشبند از توابع شهرستان بوکان استان آذربایجان غربی است. وی در یک خانوادهٔ مذهبی و روحانی به‌دنیا آمد.
تحصیلات ابتدایی خود را در همان روستا به پایان رساند و دوره‌های راهنمایی و متوسطه را در شهر بوکان ادامه داد؛ در سال ۱۳۶۶، پس از اخذ دیپلم دبیرستان، در مقطع کارشناسی رشتهٔ حسابداری دانشگاه شهید بهشتی پذیرفته شد. دوران کارشناسی را با کسب رتبهٔ ممتاز به پایان رساند و در سال ۱۳۷۲ با کسب مقام دوم در آزمون ورودی به مقطع کارشناسی ارشد حسابداری راه یافت. این مقطع تحصیلی را نیز با رتبهٔ اول به پایان رساند و در سال ۱۳۷۵ با کسب رتبهٔ نخست در آزمون دکتری حسابداری وارد دانشگاه علامه طباطبایی شد و تحصیلات تکمیلی خود را در این رشته و با گرایش «بودجه‌بندی اقتصادی» با کسب رتبهٔ ممتاز در سال ۱۳۸۲ به پایان رساند.
عثمانی از دانش‌آموختگی در مقطع دکتری، از سوی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری به‌عنوان عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی تهران منصوب شد. او در سال‌های ۱۳۸۶ و ۱۳۹۰ و ۱۳۹۴ به‌عنوان نمایندهٔ دوره‌های هشتم، نهم و دهم مجلس حوزهٔ انتخابیهٔ بوکان انتخاب شد. عثمانی در سال ۱۳۸۶ به واسطه معرفی‌اش توسط احمد طه نماینده سابق بوکان که از چهره‌های بسیار محبوب میان مردم این شهرستان است، توانست آراء قابل توجهی کسب کند.
عثمانی در ۹ شهریور ۱۳۹۲ در صدر فهرست پنج نامزد نهایی تصدی ریاست دیوان محاسبات کشور اعلام شد؛ ولی درحالی‌که به‌عنوان جدی‌ترین گزینهٔ تصدی این مقام مطرح بود، در ۱۰ شهریور ۱۳۹۲ انصراف داد.اعضای هیئت علمی دانشکدهٔ مدیریت و حسابداری ، وبگاه رسمی دانشگاه شهید بهشتیپروفایل محمدقسیم عثمانی ، وبگاه رسمی مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامیپنج کاندیدای تصدی ریاست دیوان محاسبات به کمیسیون برنامه و بودجه معرفی شدند ، خبرگزاری فارس، ۹ شهریور ۱۳۹۲انصراف یک گزینهٔ ریاست دیوان محاسبات ، تابناک، ۱۰ شهریور ۱۳۹۲ مواضع سیاسی او نیز نزدیک به اصلاح طلبان است.
محمد قسیم عثمانی هیچگاه به صورت قاطع نه از اصول‌گرایان و نه از اصلاح‌طلبان حمایت نکرده‌است. به همین دلیل عثمانی فاقد رویکرد سیاسی مشخص است. او از سال ۱۳۸۴ از محمود احمدی‌نژاد رئیس‌جمهور وقت حمایت می‌کرد؛ اما در سال ۸۸ برخلاف مواضع قبلی خود از میرحسین موسوی، زهرا رهنورد حمایت می‌کرد به طوری که در حوزه انتخابیه بوکان، میرحسین موسوی آراء قابل توجهی را کسب کرد. حمایت همه‌جانبه او از میرحسین موسوی به گونه‌ای بود که در سفر انتخاباتی موسوی به مهاباد، یکی از همراهان موسوی در آن زمان قسیم عثمانی بود. اما پس از جریان‌های انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۳۸۸)، قسیم عثمانی سریعاً موضع خود را تغییر داد و میرحسین موسوی و سایر افراد جنبش سبز را فتنه‌گر خواند. در سایر انتخابات‌ها و ادوار مختلف مجلس شورای اسلامی، هیچ‌گاه به‌طور مشخص رویکرد سیاسی عثمانی مشخص نبوده‌است.
محمد قسیم عثمانی در ماجرای رسوایی فیش‌های حقوقی مدیران دولتی ایران، فیش‌های حقوقی را مربوط به دولت سابق دانست که در دولت کنونی افشا شده‌است و صدور آن‌ها بر اساس مصوبات دولت قبلی بوده‌است. عثمانی گفت: «در داخل کشور عده‌ای با بی‌اخلاقی سیاسی موضوع این فیش‌ها را به دولت نسبت داده‌اند و ضدانقلاب نیز از این فیش‌های برای ایجاد شکاف در بین دولت و ملت استفاده کرده‌است در حالی که تعداد این فیشها به ۵۰ مورد هم نمی‌رسد و صاحبان این فیش‌ها نیز عضو بدنه حاکمیت نیستند.»خبرگزاری کُردپرس، "نماینده بوکان: صاحبان فیشهای نجومی عضو بدنه حاکمیت نیستند"، نوشته‌شده در ۱۱ مرداد ۱۳۹۵؛ بازدید در ۱۱ مرداد ۱۳۹۵.
در پنجم مهرماه ۱۳۹۶، عثمانی برگزاری رفراندوم در کردستان عراق را به نقشه شوم اسرائیل در منطقه نسبت داد. این سخنان محمدقسیم عثمانی با واکنش تند و نارضایتی گسترده میان کردهای ایران و عراق روبه‌رو شد.
محمد قسیم عثمانی طرح شفافیت آراء نمایندگان پارلمان ایران را تفتیش عقاید در حوزه فعالیت‌های شخصی نمایندگان دانسته و آن را موضوعی انحرافی جهت پاک‌سازی صورت مسئله می‌داند. به عقیده او، مردم از مشکلات بیکاری و اقتصادی رنج می‌برند و این موضوع نقشی بر روی اقتصاد مردم ایران نخواهد گذاشت.
براساس طرح شفافیت آراء نمایندگان پارلمان تمامی شوراها، مجامع و نهادهای مؤثر در فرایند قانون‌گذاری و نهادهای تصمیم‌گیرنده که صلاحیت سیاست‌گذاری یا وضع قانون و مقررات دارند از جمله مجلس شورای اسلامی، هیئت وزیران، مجمع تشخیص مصلحت نظام، شورای عالی انقلاب فرهنگی و شورای عالی فضای مجازی، شوراهای شهر و روستا، خبرگان رهبری و شورای نگهبان موظف به علنی سازی رای اعضا و انتشار آن و همچنین علنی‌سازی مذاکرات در درگاه اینترنتی خود هستند.
قسیم عثمانی در جلسه علنی روز یکشنبه ۲۶ آبان ماه ۱۳۹۸ در اعتراض به عدم مشورت با مجلس دربارهٔ افزایش قیمت بنزین استعفای خود تقدیم رئیس مجلس کرد. او در واکنش به افزایش قیمت بنزین گفته‌است: وقتی آقای لاریجانی شخصاً و بدون مشورت مجلس دربارهٔ بنزین تصمیم‌گیری و اظهار نظر می‌کند و انگار نظر ما نمایندگان مهم نیست به همین دلیل حضور ما هم در مجلس معنایی ندارد اصلاً برای چه ما در اینجا هستیم. نماینده بوکان افزود: برای این که اعلام کنم در این تصمیم نقشی نداشته‌ام استعفای خود را تقدیم هیئت رئیسه می‌کنم. محمدعلی جعفری، فرمانده سابق سپاه پاسداران در آذرماه همان سال، استعفای نماینده بوکان را «نمایشی» خواند.
محمدقسیم عثمانی، به صورت پی‌درپی سه بار از حوزه انتخابیه بوکان به مجلس شورای اسلامی راه‌یافته‌است. عثمانی در اولین دوره حضورش، در انتخابات مجلس هشتم بیش از ۷۰ هزار رای (۵۲٪ آرا) را در بوکان کسب کرد. او در انتخابات مجلس دهم، توانست ۴۷ هزار رای (۴۴٪ آرا) را به خود اختصاص دهد و به مجلس راه یابد.
قدمعلی سَرّامی (زادهٔ ۸ بهمن ۱۳۲۲ در رامهرمز)، نویسنده، شاعر و پژوهشگر ایرانی در حوزهٔ زبان فارسی و عضو هیئت امنای بنیاد فردوسی است.
در نخستین دورهٔ جایزهٔ پژوهش پروفسور آقابزرگ در سال ۱۳۹۰ او جزو ۵ تن شاهنامه پژوه برتر معرفی شد.
پیرامون آثار و اندیشه‌های وی کتاب «عشق است اگر حقیقتی هست» به قلم دکتر مهری تلخابی منتشر شده‌است. همچنین رمان کوتاهی با عنوان «زیر پل رنگین‌کمان» به قلم دکتر نیره سادات علوی داستانی است بر بنیاد زندگی دکتر قدمعلی سرامی که به تازگی روانه بازار نشر گردیده است.
بزرگداشت قدمعلی سرامی که در آذر ۹۷ برگزار شد، ازجمله رویدادهای مرتبط با پاسداشت وی بوده‌است.
وی دکتری خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی در دی ماه ۱۳۶۵ دریافت کرد. تاکنون از او کتاب‌های فراوانی در زمینه‌های گوناگونِ پژوهشی، مجموعه‌شعر، کودک و نوجوان، ترجمه و… منتشر شده‌است.
قدمعلی سرّامی در ۸ بهمن ۱۳۲۲ در رامهرمز متولد شد. در خردسالی، پزشک معالج او با تجویز دارویی نامناسب باعث نابینایی یک چشم و کم‌بینی چشم دیگرش گردید و به همین دلیل از رفتن به مدرسه منع گردید و مدتی را به دکان‌داری گذرانید.
سرامی، دیپلم ادبی خود را در خرداد ۱۳۴۳ از دبیرستان سعدی اهواز گرفت و در همین دوران اولین دفتر شعر خود را به نام لبخند آرزو با مقدمه باستانی پاریزی منتشر کرد.کتاب‌شناسی لبخند آرزو | سامانه کتابخانه‌های دانشگاه تهران
او در کنکور سال ۱۳۴۳ شاگرد اول کنکور رشتهٔ خود در کشور شد. دوره‌های کارشناسی، کارشناسی‌ارشد و دکترای زبان و ادبیات فارسی را همراه با کامران فانی، بهاءالدین خرمشاهی، سعید حمیدیان و جواد برومند سعید در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران گذراند و از جمله اساتید وی عبدالحسین زرین‌کوب، ذبیح‌الله صفا، حسن مینوچهر، پرویز ناتل خانلری، بدیع‌الزمان فروزانفر، جلال‌الدین همایی و بهرام فره‌وشی قابل اشاره‌اند.
وی از سال ۱۳۵۳ در دانشگاه‌های کشور تدریس کرده و از سال ۱۳۷۱ تاکنون به عنوان استاد راهنمای دوره کارشناسی‌ارشد و دکتری به فعالیت مشغول است.
وی به مدت ۸ سال از ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۹ عضو هیئت تحریریهٔ روزنامه اطلاعات بود و در این مدت مصاحبه‌هایی با عزیز نسین، محمود جمال‌زاده، پروفسور حسن هشترودی،' آخرین گفتگو با پروفسور هشترودی 'روزنامه اطلاعات'، ۱۳۵۵/۰۶/۱۵، ص۵ انجوی شیرازی،' گفتگو با ابوالقاسم انجوی شیرازی 'روزنامه اطلاعات'، ۱۳۵۲/۰۲/۲۰، ص۱۵' گفتگو با ابوالقاسم انجوی شیرازی پیرامون صادق هدایت'روزنامه اطلاعات'، ۱۳۵۲/۱۱/۲۹، ص۲۱ جواد معروفی، علی اکبر شهنازی، اخوان ثالث،' گفتگو با اخوان ثالث 'روزنامه اطلاعات'، ۱۳۵۲/۱۱/۱۸، ص۷ علینقی وزیری، محمد ابراهیم باستانی پاریزی و نورعلی برومند' گفتگو با نورعلی برومند استاد موسیقی ایران 'روزنامه اطلاعات'، ۱۳۵۵/۰۶/۱۴، ص۱۷ داشت.
او از سال ۱۳۷۹، انتشارات ترفند را بنیاد نهاده که تاکنون ده‌ها جلد کتاب با موضوع ادبیات و تاریخ منتشر کرده‌است.
کتاب وی "از رنگ گل تا رنج خار" که شکل‌شناسی داستان‌های شاهنامه است، در رشته «ادبیات» از سوی شورای بهترین کتاب سال وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مورد تشویق قرار گرفته‌است.
کتاب "شیرین‌تر از پرواز" وی از انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، از سوی شورای کتاب کودک به عنوان بهترین کتاب سال برگزیده و به وسیله مرضیه محبوب به صورت تئاتر عروسکی در تئاتر شهر اجرا شده‌است.
سرامی در سال‌های پیش و پس از انقلاب بالغ بر یکصد ترانه برای آهنگسازان ایرانی از قبیل ابراهیم سرخوش، حسن یوسف‌زمانی، حسین یوسف‌زمانی، محمد بیگلری‌پور، دکتر حسن ریاحی، محمد عبدالصمدی و… ساخته‌است که خوانندگانی همچون نادر گلچین، سیما بینا، معین، حسین خواجه‌امیری، ویگن، سوگول، محمد اصفهانی، عبدالحسین مختابادو هلن (خواننده) ماتووسیان آن تصانیف و ترانه‌ها را خوانده‌اند.
از معروف‌ترین ترانه‌های سروده شده توسط ایشان کوچه باغ راز (با صدای نادر گلچین، معین، عبدالحسین مختاباد، محمد اصفهانی و رامین یوسف‌زمانی)، کولی‌باران (با صدای سیما بینا و محمدرضا سعیدی)، دو ابر (با صدای سیما بینا)، دوباره آفتاب داره مهربون می‌شه (با صدای حسین خواجه امیری)، ترانه به لب (با صدای ناصر مسعودی) و رنگین کمان با صدای ویگن را می‌توان نام برد.
همچنین او در سال‌های ۱۳۶۶ و ۱۳۶۷ عضو شورای موسیقی سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران بوده‌است.
«من روزی‌که اوّلین قطعهٔ آقای سرّامی را خواندم، این شور و حال را در ابیات آن یافتم و مهمتر این است که پختگی و سلامت و صحت را نیز در وزن و قافیه و صورت ظاهر شعر این آقای دانش‌آموز بسیار با استعداد و شاعر خوش قریحهٔ خوزستانی، به خوبی می‌توان دید و تشخیص داد.»' 'لبخند آرزو'، نشر نوای ملت، ۱۳۴۲، ص ۶
«دوست عزیزمون دکتر قدمعلی سرامی ... در سال ۱۳۴۳، سالی که من از لندن برگشته بودم و در دانشکده ادبیات درس می‌دادم، ... همراه با آقای بهاءالدین خرمشاهی و کامران فانی از بهترین دانشجویان بودند... . ایشون از همان وقت، ذهن وقاد و قریحه‌ی سرشاری داشتند ... . الحمدالله که وجود نافع و پرثمری هم شده‌اند و هر جا که ایشون باشند، اعم از اینکه در کار تحقیق باشند یا در کار تدریس باشند موجب خیر و برکت هستند. خداوند عمر شریفشون رو طولانی‌تر بکنه.»
«در قلمرو شعر سپید و آزاد، استادان برجسته‌ای داشته‌ایم و داریم ولی آنان، در شعر عروضی آن مهارت، استادی و مقام را ندارند. کسانی که در هر دو زمینه، شعرهای بلند قابل توجه و موفق داشته باشند، این دو نفرند: «آقای دکتر شفیعی کدکنی و آقای دکتر قدمعلی سرامی …»
«در میان همدرسان ...، سرامی شخصیتی شاخص بود و توجه و احترام دانشجویان دیگر و حتی استادان را برانگیخته بود، به ویژه آنکه مجموعه‌اي از اشعار خود به نام «لبخند آرزو» را با مقدمه‌ي شادروان دکتر باستانی پاریزي منتشر کرده بود. سرامی جوان که ساکن کوي دانشگاه بود گاه به گاه ما را به اتاق خود در کوي دعوت می‌کرد و به مدد حافظه و هوش درخشانش، اشعاري را از خود و دیگر شاعران عصر قدیم و جدید می‌خواند، حتی در مورد دگرسانی‌ها و دگرخوانی‌ها (به معناي نسخه بدل‌ها یا اختلاف قرائات) که گاه در بعضی از اشعار به ویژه شعر حافظ پیش می‌آمد، اظهار نظر می‌کرد. گمان می‌کنم او شاگرد اول رشته‌ي زبان و ادبیات فارسی بود.»
«سرامی حافظهٔ عجیبی داشت، و ظاهراً مشکل چشمانش (که به قول خودش چشم پزشکی با شش کلاس سواد در رامهرمز باعث آن شده بود) چنان کرده بود که حتی دروس حجیمی چون تاریخ ادبیات را می‌توانست با یک بار خواندن حفظ کند. با وجود چنان نقصی، من، خرّم (بهاءالدین خرمشاهی)و فانی (کامران فانی)هر چه می‌کوشیدیم باز معدل نمرات سرامی چیزکی از ما بیش بود. او شاعری مفلق بود (و لابد هنوز هست) و در همان دوره، منظومه‌ای در شعر نیمایی با نام با این سکوت سرخ چاپ کرد که از عنوانش پیداست بودار است و مدتی برایش مایهٔ حبس و دردسر شد، هرچند بعد از آن گویا «شیخ زندگی اختیار کرد». او و خرّمشاهی و روایی و من دایماً در حال سرودن و نقد کارهای یکدیگر بودیم.»' 'مجله بخارا'، شماره ۱۱۹، ۱۳۹۶، ص ۲۱۶
«آدم‌های یک ¬کتاب را در زندگی کم ندیده‌ایم. آدم‌هایی هم هستند که تمام توان خلاقیت خود را با انگیزه‌ای مشخص در مسیر خلق یک اثر به کار می‌گیرند و آرش‌وار جان خویش را بر چله‌ی کمان اثری می‌گذارند و به مرزهای بشریت پرتاب می‌کنند. نوابغی که یکدل و یک¬جهت نبوغ و خلاقیت خود را مدت العمر با نگاه به یک نقطه‌ی مشخص و با هدفی روشن بر سر یک کار می‌گذارند و تا پایان راه پیش می‌روند و اثری می‌آفرینند، زمان و مکان را در می‌نوردند و نام خود را با خلق تنها یک اثر در پهنه‌ای وسیع جاودانه می‌کنند. ... از میان پدیدآورندگان نسل دوم، نام قدمعلی سرامی هم با کتاب از رنگ گل تا رنج خار، با زیرعنوان «شکل‌شناسی قصه‌های شاهنامه» که نخستین بار در سال ۱۳۶۸چاپ و منتشر شد، در زبان شاهنامه‌دوستان و قاطبه‌ی کتاب‌خوانان حوزه‌های آکادمیک افتاد.»
«سرامی اگرچه از نعمت بینائی کامل محروم است، ولی هزار مرتبه از بینایان بهتر می‌خواند و نیکوتر در می‌یابد. چشم دلش روشن است و چشمه‌ی ادراکش زاینده. هر وقت او را می‌بینم بی اختیار به یاد رودکی از گذشتگان و طه حسین و دکتر محمّد خزائلی از معاصرین می‌افتم. چه، وجوه تشابهی با این بزرگان دارد. بر خاطر می‌گذرانم که کودکی آنان همچون خردی سرامی بوده است. در قحط سال علم و ادب، در بین محصّلین، زمانیکه اکثر فارغ التحصیل‌های ششم متوسطه از توجیه و تفسیر مطالب عادی ناتوانند و از تقریر و تحریر آسانترین موضوعات در می‌مانند، وجود سرامی شگفت‌آور است.»' 'لبخند آرزو'، نشر نوای ملت، ۱۳۴۲، ص ۸
«نخستین چیزی که در اشعار این شاعر جلب نظر می‌کند این است که او فقط روی یک نوع شعر درنگ نمی‌کند. او خود را به شعر می‌سپارد و اجازه می‌دهد که شعر خودش قالبش را کشف کند. واژگانی که در شعرش بکار رفته، گواهی می‌دهد که وی ابزار شاعری را به تمام و کمال و براثر مطالعات گسترده برای خود فراهم آورده‌است. از ادبیات کلاسیک گرفته تا ادبیات معاصر، ادبیات کوچه و بازار و حتی ادبیات کودکانه.»
« چه نیکوسروده‌ای است قدمعلی سرامی! سروده‌ای که عمری مهاجر شهر «غربت» است، اما از همان‌جا دانایی را می‌سراید، زیرا همانطور که خود او گفته: «غربت آیینه‌ی دانایی است.» بله! غربتی که او از «جهان مادری» تجربه کرده، زندگی همه‌ی ما را غنی‌تر کرده است.»' 'کتاب زیر پل رنگین‌کمان (داستانی بر بنیاد زندگی دکتر قدمعلی سرامی)'، ۱۴۰۲، ص ۱۸
موتنوفسکی آتشفشان مختلطی به ارتفاع ۲۳۲۲ متر واقع در شبه‌جزیرهٔ کامچاتکا در خاور دور روسیه است. این آتشفشان یکی از فعالترین آتشفشان‌های کامچاتکای جنوبی به شمار می‌رود.
آتشفشان موتنوفسکی در ۷۰ کیلومتری جنوب پتروپاولوفسک-کامچاتسکی در کمربند آتشفشانی کامچاتکای جنوبی قرار دارد. این آتشفشان مختلط که یکی از فعالترین آتشفشان‌های منطقه است خود از چهار آتشفشان چینه‌ای درهم‌آمیخته با ساختاری عمدتاً بازالتی تشکیل شده و چندین دهانهٔ آتشفشانی بر فراز آن قرار دارند.
جوانترین مخروط آتشفشانی این کوه، موتونوفسکی ۴ نام دارد و از اوایل دورهٔ هولوسن شروع به رشد کرده است. مخروطی درون‌دهانه‌ای نیز در امتداد دیوارهٔ شمالی دهانهٔ ۱٬۳ کیلومتری آتشفشان به وجود آمده است و در دامنهٔ جنوب غربی کوه، مخروط‌های خاکستر فراوانی متمرکز شده‌اند. یخچالها و چشمه‌های آب گرم کمی دورتر از دهانه‌های فعال آتشفشان قرار دارند.
موتنوفسکی بالاترین ظرفیت گرمایی را در مقایسه با سایر آتشفشان‌های واقع در قوس کوریل-کامچاتکا دارد و همین موضوع سبب برنامه‌ریزی‌هایی برای توسعهٔ استفاده از انرژی زمین‌گرمایی آتشفشان شده است.
آتشفشان موتنوفسکی تاریخچه‌ای از فوران‌های انفجاری دارد چنانچه در سال ۱۸۴۸ به دلیل شدت فوران فرو ریخت. با وجود این تنها در فوران سال ۱۹۰۴ بود که جریان‌هایی از گدازه نیز تولید شد.
هر فوران متنوفسکی می‌تواند سبب تولید جریان‌های گلی شود که به دلیل سرعت بالا و طبیعت ویرانگرشان تهدیدی برای منطقه محسوب می‌شود. این آتشفشان آخرین بار در سال ۲۰۰۰ فوران کرد.
کمیته مرکزی حزب کارگران کره بدنه رهبری‌کننده حزب کارگران کره است. بنا به مقررات حزبی، کمیته مرکزی فعالیت‌های حزبی را بین کنگره‌های حزب انجام می‌دهد. این کمیته خود توسط کنگره حزب برگزیده می‌شود گرچه کنفرانس‌های حزب هم می‌تواند برای انجام این وظیفه فراخوانده شود.
کمیته مرکزی که اکنون بیش از ۳۰۰ عضو دارد لااقل ۶ ماه یک بار باید جلسه داشته باشد.
پلیتبورو هنگام جلسه نداشتن کمیته مرکزی حزب را رهبری می‌کند. در حال حاضر ۲۲ عضو کامل و ۱۶ عضو متغیر دارد.
گرچه قدرت اصلی رهبری‌کننده پرزیدیوم پلیتبورو است که شامل رهبر معظم کیم جونگ-اون می‌شود.
رفیق در تعریف مرسوم، به معنای «هم‌راه»، «دوست» و «یار» است.
لفظ رفیق برای افراد بسیار نزدیک به شخص ( به جز افراد خانواده، مثل همکلاسی، دوست های عادی و... که فرا تر از مرز دوستی قرار گرفتند(بهترین دوست، که معمولا یک نفر می باشد)) بکار میرود، در زندگی روزمره این لفظ به اشتباه برای افراد عادی و حتی غریبه استفاده می‌شود، بار معنای و معنوی این کلمه به قدری سنگین است که گنجاندن مفهوم آن در کلمات کاری بس دشوار است.
به همین دلیل بهتر است انتظاری از این نوع مقالات (رفیق، عشق و...) برای داشتن درکی کامل از این موضوعات نداشته باشید، بلکه با نگاهِ مقاله ای جهت، جهت‌گیریِ دیدگاه‌تان، آن را مطالعه کنید.