moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
موفقیت بزرگ هورتا در سال ۱۸۹۲ میلادی اتفاق افتاد، زمانی که او مأمور شد خانه‌ای را برای دانشمند و پروفسور امیل تاسل طراحی کند. هتل تاسل در سال ۱۸۹۳ میلادی تکمیل شد. نمای سنگی که برای هماهنگی با ساختمان‌های همجوار طراحی شده بود، نسبتاً سنتی بود، اما فضای داخلی به طرز شگفت‌انگیزی جدید بود. هورتا از فن‌آوری‌های شیشه و آهن، که در گلخانه‌های سلطنتی لاکن به کار گرفته بود، برای ایجاد فضای داخلی سرشار از نور و وسعت فضا استفاده کرد. خانه در اطراف یک راه پلۀ (پلکان) مرکزیِ باز، ساخته شده بود. تزیینات داخلی دارای خطوط پیج‌در‌پیچ بود که برگرفته از تاک‌های انگور و گل‌ها بود که در نرده‌های آهن‌کاری راه پله، در کاشی‌های کف، در شیشه‌های درها و نورگیرها تکرار می‌شد و روی دیوارها نقاشی می‌شد. این ساختمان به‌طور گسترده‌ای به عنوان اولین ظهور هنر نو (آر نوُو) در معماری شناخته شده‌ است. در سال ۲۰۰۰ میلادی، این خانه به همراه با سه خانۀ شهری دیگر که بلافاصله پس از آن طراحی شدند، به عنوان میراث جهانی یونسکو معرفی شدند. یونسکو در تعیین این مکان‌ها توضیح داد: «انقلاب سبکی این آثار با بازنمایی پلان باز، انتشار نور و پیوستگی درخشان خطوط منحنی تزئینات به ساختار ساختمان مشخص می‌شود».
هتل سلوی، در خیابان لوئیز در بروکسل، برای آرماند سلوی، پسر شیمیدان، صنعتگر و نیکوکار بلژیکی ارنست سلوی ساخته شد. هورتا تقریباً بودجه نامحدودی داشت و از عجیب‌ترین مواد در ترکیب‌های غیرمعمول مانند مرمر، برنز و چوب‌های نادر استوایی در دکوراسیون راه پله استفاده می‌کرد. دیوارهای پلکان توسط نقاش پوینتیلیست، تئو ون ریسلبرگه تزئین شده‌ است. هورتا تمام جزئیات از جمله زنگ در برنزی و شمارۀ پلاک خانه را برای مطابقت با سبک کلی، طراحی کرد.
هتل ون ایتولده یکی از موفق‌ترین و مبتکرانه‌ترین ساختمان‌های هورتا به حساب می‌آید، زیرا فضای داخلیِ باغ زمستانی بسیار اصیل و جزئیات تخیلی در سراسر آن وجود دارد. به ویژه پلان طبقات باز هتل ون ایتولده بدیع بوده و نور فراوانی را هم به صورت افقی و هم به صورت عمودی وارد فضا می‌کند و احساسی عالی از محیط ارائه می‌دهد. یک حیاط مرکزی تا ارتفاع ساختمان بالا رفته و از نورگیر بالا نور می‌گیرد. در طبقۀ اصلی، سالن‌های بیضی شکل به حیاط باز می‌شوند و همچنین از پنجره‌های بزرگ ورودی نور دریافت می‌کنند. از هر یک از سالن‌های طبقۀ اصلی می‌توان از یک سوی ساختمان به سمت دیگر نگاه کرد.
خانه و استودیو هورتا، که اکنون موزۀ هورتا است، محل سکونت و دفتر هورتا بود، و مطمئناً نسبت به سایر خانه‌ها ساده‌تر بود، اما ویژگی‌های اصلی خود را داشت و به همان اندازه مهارت و تسلط بر جزئیات داشت. او ترکیبات غیرمعمولی از مصالح، مانند چوب، آهن و مرمر در دکوراسیون راه پله ایجاد کرد.
عنصر بدیع در خانه‌های هورتا و سپس ساختمان‌های بزرگ‌تر او، جست‌وجوی او برای حداکثر شفافیت و نور بود، دستیابی به چیزی که اغلب با ساخت و سازهای باریک در بروکسل دشوار است. او با استفاده از پنجره‌های بزرگ، نورگیرها، آینه‌ها و به‌ ویژه با پلان‌های بازش که از هر سو و از بالا نور وارد فضا می‌کردند، به این مهم دست یافت.
هتل اوبک در بروکسل یکی از خانه‌های اواخر عمر او بود که برای صنعتگری به نام اُکتاو اوبک ساخته شد. مانند دیگر خانه‌های او، یک نورگیر بر روی راه پله مرکزی وجود داشت که خانه را پر از نور می‌کرد. از دیگر ویژگی‌های آن شکل هشت‌ضلعی اتاق‌ها و سه نما با پنجره‌هایی بود که برای حداکثر نور طراحی شده بودند. مالک در ابتدا تمایل داشت مبلمان اصلی خانوادگی خود را حفظ کند، اما به دلیل شکل عجیب اتاق‌ها، هورتا مأمور ایجاد مبلمان جدید شد.
در سال ۱۹۴۸ میلادی، هنر نو از مد افتاده بود، خانه به مالک جدیدی فروخته شد که می‌خواست آن را خراب کند. جنبشی برای حفظ خانه آغاز شد، اما در نهایت فقط نما و اثاثیه توسط شهر بروکسل نجات یافت. نمای خارجی از هم جدا شده و در انبار قرار گرفت و پیشنهاد‌های زیادی برای بازسازی آن ارائه شد، اما هیچ‌ کدام عملی نشد. برخی از اثاثیه در حال حاضر در موزۀ اورسی در پاریس به نمایش گذاشته شده‌ است.
در حالی که هورتا در حال ساخت خانه‌های مجلل شهری برای ثروتمندان بود، ایده‌های خود را در ساختمان‌های کاربردی‌تر نیز به کار گرفت. از سال ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۹ میلادی، او «خانهٔ مردم» (مزون دو پُیپل)، مقر حزب کارگران بلژیک (POB/BWP) را طراحی و اجرا کرد. یک سازۀ بزرگ شامل دفاتر، اتاق‌های جلسه، یک کافه و یک سالن کنفرانس و کنسرت با ظرفیت بیش از ۲۰۰۰ نفر بود. ساختمانی کاملاً کاربردی بود که از ستون‌های فولادی با دیوارهای پرده‌ای ساخته شده بود. برخلاف خانه‌های او، عملاً هیچ تزئینی وجود نداشت. تنها ویژگی قابل تشخیص هنر نو، خمیدگی جزئی ستون‌های فولادی پشت بام بود. مانند اکثر خانه‌های او، ساختمان به گونه‌ای طراحی شده بود که حداکثر استفاده از نور را داشته باشد، با نورگیرهای بزرگ بالای اتاق جلسۀ اصلی. این ساختمان علیرغم اعتراضات بین‌المللی و درخواست بیش از ۷۰۰ معمار، در سال ۱۹۶۵ میلادی تخریب شد. مصالح ساختمان برای بازسازی احتمالی ذخیره شد، اما در نهایت در اطراف بروکسل پراکنده شدند. برخی از قطعات برای ساخت سیستم متروی بروکسل استفاده شد.
با شروع حدود سال ۱۹۰۰ میلادی، ساختمان‌های هورتا به تدریج از نظر فُرمی ساده‌تر شدند، اما همیشه با توجه زیادی به عملکرد و هنر ساخته می‌شدند. در آغاز در سال ۱۹۰۳ میلادی، او بازار بزرگ آنسپاخ، یک فروشگاه بزرگ را با استفاده از پنجره‌های بزرگ، طبقات وسیع و باز، همینطور تزئینات آهن فرفورژه ساخت. در سال ۱۹۰۷ میلادی، هورتا موزۀ هنرهای زیبا را در تورنه طراحی کرد، اگرچه به دلیل جنگ تا سال ۱۹۲۸ میلادی افتتاح نشد.
فروشگاه‌های وُاکز (در حال حاضر مرکز کمیک استریپ بلژیک) در ابتدا یک فروشگاه بزرگ بود که در زمینۀ منسوجات تخصص داشت. هورتا در طراحی آن از تمام مهارت خود در فولاد و شیشه استفاده کرد تا فضاهای باز دراماتیک ایجاد کند و نور فراوانی از بالا به آن‌ها بدهد. نورگیر فولادی و شیشه‌ای با تاثیر از تزئیناتی چون ستون‌های نئوکلاسیک ترکیب شده‌ است. پس از مرگ وُاکز در سال ۱۹۲۰ میلادی، ساختمان شروع به از بین رفتن کرد و در سال ۱۹۷۰ میلادی، شرکت درهای خود را بست. ژان دلهی، کمک سابق هورتا، ساختمان را از تخریب نجات داد و تا ۱۶ اکتبر ۱۹۷۵ میلادی، به دلیل ارتباط آن با هورتا، به عنوان یک مکان تاریخی حفاظت شده اعلام شد. در حال حاضر این موزه‌ با تخصص خاص بلژیکی (کمیک استریپ)، اتاقی نیز دارد که به هورتا اختصاص داده شده‌ است.
در سال ۱۹۰۶ میلادی، هورتا مأموریت بیمارستان جدید دانشگاه بروگمن (در حال حاضر سایت ویکتور هورتا از بیمارستان دانشگاه بروگمن) را پذیرفت. طراحی هورتا که برای در نظر گرفتن نظرات پزشکان و مدیران بیمارستان طراحی شده بود، عملکردهای بیمارستان را به تعدادی پاویون کم ارتفاع که در محوطۀ پارک ۱۸ هکتاری (۴۴ جریب) پراکنده شده بودند، تفکیک کرد و کار در سال ۱۹۱۱ میلادی آغاز شد. در طول جنگ جهانی اول مورد استفاده قرار گرفت، افتتاح رسمی آن تا سال ۱۹۲۳ میلادی به تعویق افتاد.
در فوریۀ ۱۹۱۵ میلادی، زمانی که جنگ جهانی اول در جریان بود و بلژیک اشغال شده بود، هورتا به لندن نقل مکان کرد و در کنفرانس برنامه‌ریزی شهری دربارۀ بازسازی بلژیک، که توسط "انجمن بین‌المللی باغ‌شهرها و برنامه‌ریزی شهری" سازماندهی شده بود، شرکت کرد. او که قادر به بازگشت به بلژیک نبود، در پایان سال ۱۹۱۵ میلادی به ایالات متحدۀ آمریکا سفر کرد و در آنجا یک مجموعه سخنرانی در دانشگاه‌های آمریکایی از جمله: کرنل، هاروارد، ام‌آی‌تی، کالج اسمیت، کالج ولزلی و ییل ایراد کرد. در سال ۱۹۱۷ میلادی، او با عنوان سخنران یادبود چارلز الیوت نورتون و استاد معماری در دانشگاه جرج واشینگتن نام گرفت.
پروژه‌های بعدی - آغاز مدرنیسم (۱۹۳۹–۱۹۱۹)
در بازگشت هورتا به بروکسل در ژانویۀ ۱۹۱۹ میلادی، او خانه و کارگاه خود را در «خیابان آمریکایی» فروخت، و همچنین عضو کامل آکادمی سلطنتی بلژیک شد. ریاضت پس از جنگ به این معنی بود که هنر نو دیگر مقرون به صرفه یا مد روز نیست. از این نقطه به بعد، هورتا که در دهۀ گذشته به تدریج سبک خود را ساده کرده بود، دیگر از فرم‌های ارگانیک استفاده نکرد و در عوض طرح‌های خود را بر اساس هندسی استوار کرد. او همچنان به استفاده از نقشه‌های منطقی طبقات، و به‌کارگیری آخرین پیشرفت‌ها در فن‌آوری ساختمان و مهندسی خدمات ساختمان ادامه داد. همچون مرکز هنرهای زیبا در بروکسل، مرکز فرهنگی چند منظوره که به سبک هندسی و بیشتر شبیه به آرت دکو طراحی شده‌ است.
هورتا طرح‌های مرکز هنرهای زیبا را در سال ۱۹۱۹ میلادی توسعه داد و ساخت آن در سال ۱۹۲۳ میلادی آغاز شد. در سال ۱۹۲۹ میلادی تکمیل شد. در ابتدا قرار بود از سنگ ساخته شود، اما هورتا طرح جدیدی از بتن مسلح با قاب فولادی ساخت. او قصد داشت بتن را در فضای داخلی در معرض دید قرار دهد، اما ظاهر نهایی انتظارات او را برآورده نکرد و او آن را پوشاند. خود سالن کنسرت به شکل بیضی غیرمعمول یا تخم‌مرغی است و با گالری‌ها، اتاق‌های ملاقات و سایر اتاق‌های کاربردی همراه است. این ساختمان در یک سایت پیچیده در دامنۀ تپه قرار دارد و هشت طبقه را اشغال می‌کند که بیشتر آن زیر زمین است. همچنین باید به گونه‌ای طراحی می‌شد که از منظرۀ کاخ سلطنتی، روی تپه درست بالای آن جلوگیری کند.
در سال ۱۹۲۷ میلادی، هورتا مدیر آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا در بروکسل شد، این سمت را تا سال ۱۹۳۱ میلادی به مدت چهار سال حفظ کرد. به پاس قدردانی از کار او، هورتا در سال ۱۹۳۲ میلادی توسط پادشاه آلبرت اول عنوان بارون را دریافت کرد.
در سال ۱۹۱۰ میلادی، هورتا شروع به کار بر روی طرح‌های بلندپروازانه‌ترین و طولانی‌ترین پروژۀ خود کرد: ایستگاه مرکزی بروکسل. او به‌ طور رسمی در سال ۱۹۱۳ میلادی به عنوان معمار مأموریت یافت تا پروژه را آغاز کند، اما کار در واقع تا پس از جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۵۲ میلادی آغاز نشد. در ابتدا برنامه‌ریزی شده بود که ایستگاه فقط بخشی از یک پروژۀ بازسازی بسیار بزرگتر باشد، که هورتا در دهۀ ۱۹۲۰ میلادی تصور کرده بود، اما این مهم هرگز محقق نشد.
شروع ساخت و ساز به دلیل طولانی شدن روند خرید و تخریب بیش از هزار ساختمان در مسیر راه‌آهن جدید میان ایستگاه‌های اصلی بروکسل و سپس به دلیل جنگ جهانی اول به‌ طور جدی به تأخیر افتاد. نهایتاً ساخت و ساز در سال ۱۹۳۷ میلادی به عنوان بخشی از برنامه‌ها برای تقویت اقتصاد در طول رکود بزرگ، (پیش از اینکه دوباره با شروع جنگ جهانی دوم به تعویق بیفتد)، آغاز شد. هورتا زمانی که در سال ۱۹۴۷ میلادی درگذشت، هنوز در ایستگاه کار می‌کرد. این ایستگاه در نهایت، طبق نقشه‌های او، توسط همکارانش به رهبری ماکسیم برونفو تکمیل شد. و در ۴ اکتبر ۱۹۵۲ میلادی افتتاح شد.
هورتا به‌ طور معمول نه تنها ساختمان، بلکه مبلمان را نیز متناسب با سبک خاص خود طراحی می‌کرد. مبلمان او به اندازۀ خانه‌هایش مشهور شدند؛ نمایشگاه‌هایی از مبلمان او در نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ میلادی در پاریس و نمایشگاه هنرهای تزئینی مدرن تورین در سال ۱۹۰۲ میلادی به نمایش گذاشته شد. این آثار اغلب دست‌ساز بودند و مبلمان هر خانه‌ای نیز متفاوت بود. در بسیاری از موارد مبلمان بیشتر از خانه دوام می‌آوردند. عیب آن‌ها این بود که از آنجایی که با خانه مطابقت داشتند، نمی‌توان آن‌ها را بدون اینکه هماهنگی اتاق را بر هم زنند، به هیچ سبک دیگری تغییر داد.
هورتا و همسر اولش در سال ۱۹۰۶ میلادی طلاق گرفتند. او در سال ۱۹۰۸ میلادی با همسر دوم خود جولیا کارلسون ازدواج کرد.
در سال ۱۹۲۵ میلادی، او معمار افتخاری برای پاویون بلژیک در نمایشگاه بین‌المللی هنرهای تزیینی و صنعتی مدرن در پاریس بود، نمایشگاهی که نام خود را به آرت دکو داد. در همان سال، او مدیر بخش هنرهای زیبای آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای بلژیک شد.
در سال ۱۹۳۷ میلادی، او طراحی آخرین کار خود، ایستگاه مرکزی بروکسل را به پایان رساند. در سال ۱۹۳۹ میلادی، آغاز به ویرایش خاطرات خود کرد. او در ۸ سپتامبر ۱۹۴۷ میلادی درگذشت و در گورستان ایکسل در بروکسل به خاک سپرده شد.
پس از شکست محبوبیت آر نوو، بسیاری از ساختمان‌های هورتا ویران شدند که مهمترین آن‌ها «خانهٔ مردم» (مزون دو پُیپل) است که در سال ۱۹۶۵ میلادی تخریب شد، همان‌ طور که در بالا ذکر شد. با این حال، چندین ساختمان هورتا تا به امروز در بروکسل پابرجا هستند و برخی برای گشت و سیاحت در دسترس هستند. برجسته‌ترین آن‌ها "فروشگاه‌های وُاکز"، که سابقاً یک فروشگاه بزرگ منسوجات بود (اکنون مرکز کمیک استریپ بلژیک)، و همینطور چهار خانۀ اختصاصی او ("هتل‌ها") که به عنوان میراث جهانی یونسکو تعیین شده‌‌اند:
در ۶ ژانویه ۲۰۱۵ میلادی، گوگل دودل تولد ۱۵۴ سالگی او را گرامی داشت.
جلوبل یا گلوبال شرکت سرمایه‌گذاری کویتی است، که در زمینه مدیریت سرمایه‌گذاری، مبادلات سهام اختصاصی، مدیریت صندوق‌های سرمایه‌گذاری، مدیریت دارایی و کارگزاری بورس فعالیت می‌کند.
شرکت جلوبل در سال ۱۹۹۸ راه‌اندازی شد و در حال حاضر دارای عملیات در کشورهای بحرین، ابوظبی، امارات متحده عربی، اردن، قطر، ترکیه و عربستان سعودی می‌باشد.
این شرکت از ابتدای دهه ۲۰۱۰ میلادی دچار بحران شد و ارزش سهام آن به‌شدت کاهش پیدا کرد، به‌گونه‌ای که دارایی‌های آن از ۲٫۳ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۰ به ۳۲۴ میلیون دلار در سال ۲۰۱۴ کاهش پیدا کرد.
دفتر مرکزی شرکت جلوبل در شهر کویت، کویت قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس بحرین، بورس کویت و بازار مالی دوبی معامله می‌شود. شرکت‌های اجیلیتی و دبی کپیتال سهام‌داران اصلی جلوبل به‌شمار می‌آیند.http://www.arabianbusiness.com/companies/global-investment-house-kuwait-66449.html
امروز از آرنه بیشتر به خاطر طراحی لوازم خانه‌اش یاد می‌شود. هرچند او بیش از هر چیز یک معمار بود.
علاقه وی به طراحی از علاقه‌اش به آثار هنری و انعکاس آن در معماری آغاز شد. وی در سال ۱۹۳۴ میلادی با فریتز هانسن و شرکت وی همکاری کرد و یکی از موفق‌ترین طراحان آن شرکت شد. علی‌رغم موفقیت چشمگیر صندلی‌اش در نمایشگاه فرانسه در سال ۱۹۲۵ میلادی، صندلی‌ها و مبل‌های وی در سال ۱۹۵۰ میلادی شهرت فراوان و موفقیت روزافزون یافت.
منبع اصلی خلاقیت او کارهای چارلز و ری ایمز با چوب‌های خم‌شدۀ چند لایه بود. وی همچنین تحت تأثیر طراح و مورخ هنر ایتالیایی ارنستو راجرز بود که اعتقاد داشت طراحی هر اثری اهمیت دارد «چه طراحی یک قاشق باشد چه طراحی یک شهر»؛ که به خوبی با ایده‌آل‌های او هماهنگ بود.
در سال ۱۹۵۱ میلادی، او صندلی مورچه را برای توسعهٔ کارخانهٔ داروسازی نوو ایجاد کرد و در سال ۱۹۵۵ میلادی، مجموعهٔ هفت را ارائه کرد. هر دو کاملاً با نیازهای مدرن مطابقت دارند، سبک، جمع و جور و به راحتی روی هم قرار می‌گیرند (پشته می‌شوند). دو طرح موفقیت‌آمیز صندلی دیگر، تخم‌مرغ و قو، برای هتل سلطنتی اس‌ای‌اس ساخته شد که آن‌ها را نیز در سال ۱۹۵۶ میلادی طراحی کرد.
طرح‌های دیگری برای استلتون، شرکتی که توسط پسر خوانده‌اش پیتر هولمبل تأسیس شد، ساخته شد. این‌ها شامل کیت کوکتل و ظروف استیل ضدزنگ کلاسیک سیلیندا لاین است.
دَفینه به مجموعه‌ای از سکه‌ها و اشیای باارزش گفته می‌شود که در قدیم در زیر خاک دفن شده‌باشد. دفن‌کننده‌های این اشیای باارزش معمولاً این کار را با این قصد انجام داده‌اند که پس از مدتی گنجینه را دوباره از زیر خاک به‌درآورند اما در برخی موارد، مرگ دفن‌کننده باعث باقی ماندن دفینه در زیر خاک شده‌است.
به عبارت دیگر به اشیاء قیمتی و ارزشمندی مانند طلا و نقره که به منظور محافظت از بلایای طبیعی، جنگ‌ها و دزدان و راهزنان، در جاهایی مانند زیر خاک، داخل دیوارها، در پای درختان، چاه‌ها، قنات‌ها و این قبیل محل‌ها مدفون شده‌است دفینه یا گنج گویند.
دفینه‌ها ممکن است پس از مدت‌های مدید توسط جویندگان گنج، باستان‌شناسان، یا توسط افراد معمولی به‌طور اتفاقی کشف شوند. اشیای کشف‌شده باارزش توسط جویندگان گنج یا افراد غیرکارشناس معمولاً معروف به اشیای «زیرخاکی» است.
فراموش شدن محل دفن یک دفینه یا تغییرات در جغرافیای محل می‌تواند باعث سخت شدن و طولانی‌مدت شدن بازیافت آن شود.
از دفینه‌های معروف در آسیا می‌توان به گنجینه غار کلماکره پل‌دختر لرستان ششمین گنج بزرگ جهان و دفینه دژ زیویه سقز کردستان در ایران و دفینه طلاتپه در افغانستان و گنجینه آمودریا (جیحون) هخامنشیان کشف شده در منطقه تختی سنگین تاجیکستان اشاره کرد.
جرارد دزارگ (; – ۱۶۶۱–۱۰) ریاضی‌دان، معمار، و مهندس فرانسوی بود.
او برنده جوایزی همچون جایزه معماری پریتزکر شده است.
جاکومو دلا پورتا (؛ ۱۵۳۳ – ۱۶۰۲) معمار و مجسمه‌ساز اهل ایتالیا بود که بر روی ساختمان های مهمی در رم همچون کلیسای باسیلیکای سنت پیتر(واتیکان) کار کرده است. او در خانواده ای مجسمه ساز(پورلزا ۱۵۳۲) به دنیا آمد و در رم(۱۶۰۲) از دنیا رفت. او در زمان خود با میکل آنژ و استادش جیاکومو باروزی د ویگلونا همکاری داشته و آثار او متاثر از این دو هنرمند میباشند. او از بزرگترین معماران تاریخ رنسانس در رم بود.
بالداساره پروتزی (؛ – ) یک نقاش، و معمار اهل ایتالیا بود.
وانگ شو (؛ زادهٔ ) معمار اهل کشور چین است. شو در سال ۲۰۱۲ برندهٔ جایزه معماری پریتزکر شده‌است.
وانگ و همسرش، لو ونیو، شرکت خود به نام کارگاه معماری آماتور را در سال ۱۹۹۷ در هانگژو، که خیلی وقت است یکی از زیباترین شهرهای چین به‌شمار می‌رود، تأسیس کردند. به رغم رشد بی‌محابای سالهای اخیر، هانگژو هنوز جاذبهٔ راز آمیزش خیال‌انگیز و جایی برای شکوفایی هنر و سنت است. ساختمانهای وانگ، در عین استفاده از عناصر و سیستمهای سازه‌ای معاصر، از آبشخور فرهنگ باستان آب می‌خورد. وانگ هنوز با کامپیوتر طراحی نمی‌کند و می‌گوید «من فقط با مداد کار می‌کنم».
زمانی که بسیاری از هم نسلانش در خارج تحصیل می‌کردند، وانگ مدارک کارشناسی و ارشد خود در معماری را از مؤسسهٔ تکنولوژی نانجینگ گرفت. او برای تحقیق دربارهٔ مرمت ساختمان به هانگژو رفت و ده سالی را با صنعتگران محلی کار کرد. بیشتر کارهای اولیه اش مستلزم مرمت سازه‌های قدیمی بود که باعث سفارش‌های بعدی ساختمانهای جدید به او شد.
وانگ می‌گوید در فرایند طراحیش زمینه خیلی مهم است. می‌گوید «نقطه شروع کار من همیشه جایگاه سایت است. باید زندگی، مردم، و آب و هوا را بشناسم». او اولین کار بزرگش، یعنی کتابخانهٔ دانشکدهٔ ونژنگ در دانشگاه سوژو را در سال ۲۰۰۰ تمام کرد. وانگ در دو سالانهٔ ونیز شرکت کرد و نمایشگاه‌هایی در هنگ کنگ، بروکسل، برلین، و پاریس برگزار کرد، ولی همه کارهایش در چین است. از سال ۲۰۰۰، وانگ رئیس بخش معماری فرهنگستان هنر هانگژو بوده‌است.
برخی آثار خاتمه یافتهٔ شو عبارتند از: موزهٔ هنر معاصر نینگبو (۲۰۰۵)، خانهٔ سرامیکی در جینهوا (۲۰۰۶)، مرحله اول (۲۰۰۴) و مرحله دوم (۲۰۰۷) پردیس خیانگشان در فرهنگستان هنر چین، آپارتمانهای دارای حیاط در ارتفاع هانگژو (۲۰۰۷)، و موزهٔ تاریخ نینگبو (۲۰۰۸).
وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه بزرگ رم شده است.
هاراکیری یا سپّوکو فیلمی ژاپنی محصول ۱۹۶۲ به کارگردانی ماساکی کوبایاشی است. داستان آن در سال‌های ۱۶۱۹ تا ۱۶۳۰ در دورهٔ اِدو می‌گذرد. این فیلم هم اکنون در رده چهل و ششم در میان دویست و پنجاه فیلم برتر وبسایت آی ام دی بی قرار دارد.
داستان فیلم دربارهٔ یک سامورایی است که خدمت نزدِ ارباب خود را از دست داده و به یک رونین تبدیل شده‌است. او با تنها دختر و پسری که پدرخواندگی آن دو را بر عهده دارد زندگی سختی را می‌گذرانَد. پس از ازدواج دخترش با آن پسر، مشکل بیشتر شده و در نهایت، فقر باعث می‌شود که دامادش برای دریافت پول به خانهٔ یکی از اربابانِ اِدو برود و تهدید به هاراکیری کند زیرا می‌شنود که افراد آن خانه برای جلوگیری از این کار، مقداری پول به او می‌دهند تا از هاراکیری صرف نظر کند؛ اما آنها نه‌تنها به او کمک نمی‌کنند، که او را مجبور به انجام خودکشی به شیوهٔ هاراکیری با یک شمشیر چوبی می‌کنند تا کسی دیگر جرئت نکند برای هاراکیری دروغین به خانه آنها بیاید. پس از مرگِ او، دختر و نوهٔ سامورایی نیز درمی‌گذرند. اکنون سامورایی برای گرفتن انتقام دامادش دست‌به‌کار می‌شود….
این فیلم در جشنواره فیلم ونیز سال ۱۹۶۳ شرکت کرد ولی نخل طلایی را به فیلم "پلنگ" باخت و به جای آن جایزه هیئت داوران جشنوارهٔ کن را از آن خود کرد.
لویجی وانویتِلی (; – ) نقاش و معمار اهل ایتالیا بود.
پیر پوژه (؛ – ) یک معمار، مجسمه‌ساز، و نقاش اهل فرانسه بود.
فرانچسکو دی جورجو (۲۳ سپتامبر ۱۴۳۹–۲۹ نوامبر ۱۵۰۱) نقاش، معمار و مجسمه‌ساز اهل سیه‌نا، ایتالیا و دانش آموختهٔ "مدرسه هنر سیه‌نا" بود. از دی جورجو به عنوان یکی از شناخته‌شده‌ترین مهندسان علوم نظامی در قرن چهاردهم میلادی نام برده می‌شود.
"فرانچسکو مائوریتزیو دی جورجو دی مارتینو" در سپتامبر ۱۴۳۹ غسل تعمید داده شد. اطلاعات زیادی در مورد دوران جوانی او در دست نیست، به جز اینکه به دلیل شباهت‌های سبک نقاشی، تصور می‌شود شاگرد "لورنزو دی پیترو" -معروف به بانوی پیر- بوده‌است. اولین اثر او به عنوان یک هنرمند، مجسمهٔ "«یحیی تعمید دهنده»" بود که در ۲۵ سالگی آن را خلق و بابت آن ۱۲ لیره دستمزد دریافت کرد.
به گفتهٔ "نیکلاس پیوسنر" او یکی از بهترین معماران سبک کواتروچنتو محسوب می‌شد و تقریباً هفتاد سازهٔ نظامی از جمله اولین استحکامات ستاره‌ای شکل را برای "فدریکو دا مونته‌فلترو،" کنت (بعدها دوک) اوربینو ساخت.
رسالهٔ معماری او با نام «"رسالهٔ معماری، مهندسی و هنر نظامی»" که سومین رسالهٔ "کواتروچنتو" بعد از رساله‌های لئون باتیستا آلبرتی و فیلارته بود، بعد از چندین دهه تلاش در سال ۱۴۸۲ به پایان رسید و در نسخهٔ خطی منتشر شد.
فرانچسکو دی جورجو کار خود را به عنوان معمار در کلیسای جامع سیه‌نا به پایان رساند. از جمله آثار او در این کلیسا، فرشتگان برنزی نصب شده در محراب و همچنین طراحی قسمتی از موزائیک‌های کف کلیسا هستند. طراحی "کلیسای سن سباستین در والپیاتا، سیه‌نا" نیز به او نسبت داده شده‌است.
نقاشی دی جورجو از «"مدونا و کودک با دو فرشته»" هم‌اکنون در "موزهٔ هنر لو"، کورال گیبلز، فلوریدا نگهداری می‌شود.
او دو بار متوالی ازدواج کرد که همسر اولش، "کریستوفانا"، اندکی پس از ازدواج آن‌ها در سال ۱۴۶۷ درگذشت. سپس در ۲۶ ژانویه ۱۴۶۹ با "اگنس"، دختر "آنتونیو دی بندتو دی نروچو" ازدواج کرد.
دی جورجو در سال‌هایی که به عنوان معمار و مهندس درگیر پروژه‌های مختلف بود، با هدف افزودن یک سوم آب بیشتر به منابع آب سیه‌نا، با یک مهندس دیگر قراردادی را برای کار بر روی آباره و سیستم آب‌نماها منعقد کرد. آن‌ها آب‌نمای "میدان دل کامپو" را گسترش داده و ضمن پیشرفت‌های دیگر در اطراف شهر، توانستند پروژهٔ خود را با موفقیت در سال ۱۴۷۳ به پایان برسانند.
در اواسط دهه ۱۴۷۰، دی جورجو به خدمت "فدریکو دا مونته‌فلترو"، دوک اوربینو درآمد. او علاوه بر خلق چند اثر هنری از جمله "نقش برجستهٔ برنزی صلیب"، به عنوان معمار و مهندس نیز برای دوک در نبردی که بین دولت-شهرهای ایتالیا رخ داد، استحکامات بزرگ نظامی ساخت. این فرصت شغلی برای دی جورجو، پس از مرگ "فدریکو" با پسرش دوک جدید نیز ادامه یافت.
نامه‌های سال ۱۴۸۵ نشان می‌دهد که دولت سیه‌نا به فرانچسکو دی جورجو نامه نوشت تا از او بخواهد به شهر زادگاهش بازگردد و طراحی و ساخت ساختمان‌های عمومی را آغاز کند. او در سال ۱۴۸۶ به شهر بازگشت و با دریافت حقوق سالانه ۸۰۰ فلورین در سمت جدید خود به عنوان مهندس رسمی شهر شروع به کار کرد. او تمام پروژه‌های مهندسی در سراسر سیه‌نا را بازرسی کرد و همچنین پروژه‌های هنری شهر از جمله "مجسمه‌های فرشته نگهدارنده شمع" در محراب کلیسای جامع سیه‌نا را به پایان رساند.
در سال ۱۴۹۰ از طرف دولت میلان مأمور شد تا مدلی برای گنبد کلیسای جامع میلان طراحی کند. این پروژه، او را به سفر به میلان سوق داد؛ جایی که با لئوناردو داوینچی که او نیز برای مشاوره در مورد ساختمان کلیسا استخدام شده بود، ملاقات کرد. دی جورجو ظاهراً توصیه‌های مفیدی به سازندگان کلیسای جامع ارائه داد و برای زحماتش نیز ۱۰۰ فلورین دریافت کرد.
فرانچسکو دی جورجو در سال ۱۵۰۱ یا اوایل سال ۱۵۰۲ و در سن ۶۲ سالگی در خارج از سیه‌نا درگذشت.
دیوید چیپرفیلد (؛ زادهٔ ) یک معمار اهل بریتانیا است.
معماران دیوید چیپرفیلد
پُل آندرو (؛ زادهٔ ) یک معمار، مهندس عمران، و مهندس اهل فرانسه است.
وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه بزرگ رم در سال ۱۸۹۹ برای طراحی بانک ملی شده است.
زوی در رم به دنیا آمد و در همانجا از دنیا رفت.
زوی در سال 1933 وارد مدرسه معماری دانشگاه رم شد، اما براساس قوانین ضدیهود آن زمان در سال 1938 مجبور به ترک تحصیلات خود شد بنابراین از آنجا به لندن و سپس به ایالات متحده رفت. زوی در ایالات متحده تحصیلات خود را در دانشگاه هاروارد و تحت هدایت والتر گروپیوس تمام کرد و سال 1943 به لندن بازگشت تا کار خود به عنوان مترجم را دنبال کند.
از سال 1945 استاد معماری دانشگاه ونیز شد و بعدتر برای تدریس به رم بازگشت.
زوی فضا را اصل اساسای تعریف و بررسی معماری عنوان میکند. او هر گرایشی در معماری مدرن به سوی کلاسیسیم را کاملاً رد می کرد. به همین دلیل همیشه از حامیان سرسخت مدرنیسم و معماری مدرن محسوب می شد.
جورج گیلبرت اسکات (؛ – ) یک معمار اهل بریتانیا بود.
کنستانتین تون (؛ – ) یک معمار اهل روسیه و معمار کاخ کرملین بود.
او در سن پترزبورگ متولد شد و پسر یک جواهرساز آلمانی بود. تا ۱۸۱۵ در آن شهر در کنار معمار آندری ورونیخین تحصیل کرد. در طول دوره آموزشی به او مدال‌هایی برای برخی از پروژه‌هایش اهدا شد. بین سال‌های ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۸ برای تحصیل هنر به رم رفت. پس از بازگشت به روسیه، در سال ۱۸۳۰ به عضویت آکادمی هنر و سه سال بعد به عنوان استاد آکادمی هنر پترزبورگ منصوب شد. در سال ۱۸۵۴ به ریاست بخش معماری آکادمی منصوب شد.
او ابتدا به عنوان یک معمار با طراحی داخلی ساختمان آکادمی هنر پترزبورگ در سواحل نوا مورد توجه قرار گرفت. در سال ۱۸۲۷ او پروژه خود را برای کلیسای سنت کاترین در کانال Obvodny به تزار ارائه کرد. این اولین ساختمان به سبک رنسانس روسیه بود. ساختمان تون به پروژه ای پرستیژ برای کلیساهای دیگر در سن پترزبورگ و سراسر روسیه تبدیل شد. در سال ۱۸۳۰ او بلندپروازانه‌ترین پروژه خود را در آن زمان، یعنی کلیسای جامع مسیح منجی در مسکو به پایان رساند. ده‌ها کلیسا و کلیسای جامع دیگر سپس در شهرهای مختلف روسیه مانند سوئومن‌لینا (فنلاند کنونی)، روستوف-نا-دونو، آرزاماس، یلتس، تومسک و کراسنویارسک به سبک نئو-بیزانسی ساخته شد. تون صومعه باشکوه ایپاتیوس را در کوستروما بازسازی کرد، یک کلیسا در آنجا ساخت و کاخ رومانوف را بازسازی کرد.
در دوره ۱۸۳۸ تا ۱۸۵۱ تون در ساخت کاخ بزرگ کرملین و اتاق اسلحه‌خانه در مسکو مشغول بود. کاخ بزرگ کرملین با ۷۰۰ اتاق و سالن به گونه ای طراحی شده‌است که عظمت و عظمت امپراتوری روسیه را منعکس کند. او همچنین مسئولیت ساختمان تئاتر مالی در مسکو را بر عهده داشت.
آخرین سفارش‌های اصلی تون، ساختمان‌های ایستگاه راه‌آهن در مسکو و سن پترزبورگ بود که بین سال‌های ۱۸۴۹ و ۱۸۵۱ ساخته شد. در اینجا او از عناصر نئو رنسانس، نماهای ونیزی و برج‌های ناقوس قرون وسطایی استفاده کرد.
کنستانتین تون در سال ۱۸۸۱ پس از بدتر شدن وضعیت سلامتی وی در سن پترزبورگ درگذشت. او در آنجا در گورستان ولکوو به خاک سپرده شد.
ماکس بیل (; – ) یک معمار، نقاش، و مجسمه‌ساز، طراح صنعتی و گرافیک اهل سوئیس بود. از آثار او می‌توان به یادبود انیشتین (۱۹۸۲، الم) و پاویون مجسمه (۱۹۸۳، زوریخ) اشاره کرد.
بایسون گنو بخشی از پروژه گنو است که مسئولیت تجزیه زبان‌های مستقل از متن را بر عهده دارد. بایسون مشخصه‌های یک زبان مستقل از متن را خوانده، هر جا که با ابهام در تجزیه روبرو شود، هشداری را صادر کرده، سپس یک تجزیه‌گر واژگانی را تولید می‌کند (برای زبان‌های سی، سی++ یا جاوا) که این تجزیه‌گر، خود می‌تواند دنباله‌ای از توکن‌ها را بخواند و تصمیم بگیرد که آیا این دنباله، با ساختار دستوری که توسط گرامر اولیه مشخص شده، همخوانی دارد یا نه. بایسون به صورت پیشفرض تجزیه‌گرهای نوع LALR تولید می‌کند، اما قادر به تولید کردن تجزیه‌گرهای GLR هم است.
در حالت POSIX بایسون با Yacc سازگار است ولی می تواند با برنامه های قدیمی تر نیز کار کند. از جمله :
FLEX که یک آنالیز کننده ی کلمه ای خودکار است، معمولا به همراه بایسون استفاده می شود. تا داده های ورودی را توکن بندی کند و توکن ها را در اختیار بایسون قرار دهد.
بایسون ابتدا در سال 1985 توسط رابرت کوربت نوشته شد. بعدها در سال 1989 او یک تولید کننده ی پارسر دیگر به نام Berkeley Yacc ایجاد کرد. بایسون و Yacc توسط ریچارد استالمن با یکدیگر سازگار شدند.
بایسون یک نرم افزار رایگان است و تحت GNU General Public License قرار دارد. با یک استثنا ( که در زیر مورد بحث قرار گرفته است) که به کد تولیدی اجازه می دهد بدون عبور از حقوق کپی رایت مورد استفاده قرار بگیرد.
یک نمونه ی پارسر بازورود کامل
----مثال زیر چگونگی استفاده از بایسون و فلکس در راستای ایجاد یک برنامه ی ماشین حساب ساده را نشان می دهد (فقط جمع و ضرب) و یک برنامه نیز برای ایجاد یک Abstract syntax tree نشان می دهد. دو فایل بعدی تعریف و پیاده سازی کارکرد های درخت را نشان می دهد :
* @brief The operation type
typedef enum tagEOperationType
} EOperationType;
typedef struct tagSExpression
} SExpression;
SExpression *createNumber(int value);
SExpression *createOperation(EOperationType type, SExpression *left, SExpression *right);
void deleteExpression(SExpression *b);
* Expression.c
* @brief Allocates space for expression
static SExpression *allocateExpression()
SExpression *createNumber(int value)
SExpression *createOperation(EOperationType type, SExpression *left, SExpression *right)
void deleteExpression(SExpression *b)
توکن های مورد نیاز پارسر بایسون توسط flex تولید خواهند شد :
%option outfile="Lexer.c" header-file="Lexer.h"
%option warn nodefault
%option reentrant noyywrap never-interactive nounistd
%option bison-bridge
int yyerror(const char *msg) {
نام توکن ها معمولا خنثی است : "TOKEN_PLUS" و "TOKEN_STAR" و نه TOKEN_ADD و یا "TOKEN_MULTIPLY" . برای مثال اگر می خواستیم از سینتکس "+" پشتیبانی کنیم (مثلا "1+") درست نیست که نام توکن را "TOKEN_ADD" قرار دهیم. در زبانی مثل C عبارت "int *ptr" نشان دهنده ی یک اشاره گر است و نه یک محصول و بنابرین اشتباه است که نام "*" را "TOKEN_MULTIPLY" بگذاریم.
از آنجایی که توکن ها توسط فلکس در اختیار قرار می گیرند باید راهی برای ایجاد ارتباط بین Parser و Lexer ایجاد کنیم. نوع داده ی استفاده شده برای ارتباط، YYSTYPE است.
از آنجا که در این مثال از مدل بازورود فلکس و yacc استفاده می شود باید پارامتر هایی برای تابع yylex در زمانی که از yyparse فراخوانی می شود تعریف کنیم. این کار با تعریف های lex-param% , parse-param% انجام می شود.
int yyerror(SExpression **expression, yyscan_t scanner, const char *msg) {
%code requires {
%output "Parser.c"
%defines "Parser.h"
%define api.pure
%token TOKEN_LPAREN "("
%token TOKEN_RPAREN ")"
%token TOKEN_PLUS "+"
%token TOKEN_STAR "*"
%token <value> TOKEN_NUMBER "number"
%type <expression> expr
/* Precedence (increasing) and associativity:
%left "+"
%left "*"
کد مورد نیاز برای بدست آوردن درخت سینتکس که از پارسر تولید شده توسط بایسون و اسکنر تولید شده توسط فلکس بدست می آید بصورت زیر است :
int yyparse(SExpression **expression, yyscan_t scanner);
SExpression *getAST(const char *expr)
int evaluate(SExpression *e)
یک makefile ساده برای تولید پروژه ی بالا بصورت زیر است :
FILES = Lexer.c Parser.c Expression.c main.c
CC = g++
CFLAGS = -g -ansi
test: $(FILES)
Lexer.c: Lexer.l
Parser.c: Parser.y Lexer.c
بازورود
----بازورود یک ویژگی جدید است که در بایسون وجود دارد ولی در Yacc وجود ندارد.
به‌طور معمول، بایسون پارسری تولید می کند که بازورود نیست. برای حصول این ویژگی باید از تعریف define api.pure% استفاده کرد. ویژگی های بیشتر درمورد بازورود بایسون را می توان در راهنمای بایسون یافت.
استفاده از بایسون با زبان های دیگر
----بایسون فقط می تواند در زبان های C , ++C , جاوا کد تولید نماید. برای استفاده از بایسون در زبان های دیگر باید از ابزار های Language binding مانند SWIG استفاده شود.
مجوز و توزیع کد تولیدی
----به علت آنکه بایسون کدی تولید می کند که به کد منبع پروژه های دیگر اضافه می شود مسائلی از جهت کپی رایت ایجاد می کند.
یک مجوز GPL-compatible لازم نیست
کد تولید شده توسط بایسون شامل مقادیر زیادی از کد حاصل از خود پروژه ی بایسون است. بسته ی بایسون تحت مجوز (GNU General Public License (GPL قرار دارد ولی یک استثنا در آن قرار داده شده است تا GPL به خروجی اعمال نشود.
توزیع بسته ها با بایسون
پروژه های نرم افزاری رایگان که از بایسون استفاده می کنند می توانند انتخاب کنند که کد پروژه شان به بایسون ارجاع کند و یا توسط بایسون خروجی بدهد. هر دو روش برای کامپایل کد پروژه کافیست. البته توزیع صرفا ورودی دارای این مساله است که دریافت کنندگان باید یک نمونه ی سازگار بایسون داشته باشند تا بتوانند کد C لازم را هنگام کامپایل پروژه تولید کنند. و توزیع صرفا خروجی این مشکل را دارد که ویرایش پارسر مشکل می شود زیرا کد آن نه توسط انسان نوشته شده است و نه برای انسان ها- هدف آن صرفا دخول به کامپایلر C است.
این مسائل را می توان با توزیع هر دو فایل ورودی و خروجی در کد تولیدی حل کرد. اکثر افراد با کد تولیدی کامپایل خواهند کرد ولی هر کس بخواهد بخش پارسر را ویرایش کند می تواند ابتدا ورودی ها را ویرایش کرده و قبل از کامپایل آنها را بازتولید کند.
پروژه های دارای هردو توزیع معمولا در سیستم های Revision Control کد های تولیدی را ندارند. و فایل ها فقط موقع تولید خروجی تولید می شوند.
برخی مجوز ها از جمله GPL نیازمند این هستند که کد مرجع در حالت ترجیح داده شده ی کاری برای ویرایش قرار داشته باشند. بنابرین پروژه های GPL استفاده کننده از بایسون باید فایل های ورودی بایسون را توزیع کنند.
----به علت آنکه بایسون به عنوان یک جایگزین برای yacc نوشته شده است و تا حد زیادی سازگار است، کد های پروژه های زیادی را می توان به yacc داد. این کار تشخیص اینکه پروژه از کد صرفا-بایسون استفاده می کند یا نه را دشوار می کند. در موارد زیادی، "استفاده" از بایسون می تواند با yacc و یا مشتقات آن جایگزین شود.
بایسون دارای ویژگی هایی است که در yacc یافت نمی شود. بنابرین برخی پروژه ها حقیقتا از بایسون استفاده می کنند. زیرا yacc کافی نخواهد بود.
لیست زیر از پروژه هایی است که از بایسون استفاده می کنند. یعنی نرم افزار های توسعه ای هستند که به قصد ورود به بایسون و یا یک بسته ی سازگار با بایسون ساخته شده اند :
والتر هوهمان (; زاده ۱۸ مارس ۱۸۸۰ - درگذشته ۱۱ مارس ۱۹۴۵) یک مهندس اهل آلمان که سهم مهمی در مشارکت و درک مدار (سیاره) بر عهده داشت.
هنینگ لارسن (; – ) یک معمار اهل دانمارک بود.
در سال 1925 با بزرگترین معمار فنلاند، آلوار آلتو ازدواج کرد. آن‌ها ماه عسل را در شمال ایتالیا سپری کردند. این سفر در طراحی‌های آیندهٔ آلتوی دوستدار ایتالیا بسیار تأثیر گذاشت. آینو مهم‌ترین همکار آلتو بود و در طراحی گلدان مشهور آلتو- با نام‌های دیگری از جمله savoy vase، و آینو- با وی همکاری کرد.
کنگو کوما (؛ زادهٔ ۱۹۵۴) یک معمار اهل ژاپن است. او را معمولاً با دو معمار مشهور ژاپنی دیگر، یعنی شیگرو بان و کازویو سجیما مقایسه می‌کند. علاوه بر این‌ها او نوشته‌های پرثمری هم داشته‌است.
ایمان صادقی به یکی از اشخاص زیر اشاره دارد:
آیلین گری (; زاده – درگذشته ) معمار نوگرای اهل ایرلند بود.
برگدورف (به آلمانی: Bergedorf) یک سکونتگاه مسکونی در آلمان است که در هامبورگ واقع شده‌است.
برگدورف ۱۱۸٬۹۴۲ نفر جمعیت دارد.
خوان اوگورمن (؛ – ) یک نقاش و معمار اهل مکزیک بود.
قوی نیوزیلندی نام یک زیرگونه از گونه قوی سیاه است.
جیمز گیبس (; زاده – درگذشته ) یک معمار اهل بریتانیای کبیر بود.
سفیدکله نام یک گونه از تیره کلاغان است.
دارخزک‌ها نام یک سرده از تیره دارخزک است.
هر یک از پرندگان گنجشک سان، از خانوادۀ دارخزک ها پاهایی کوچک دارند و با حرکت موش مانند و مارپیچی خود از تنۀ درختان بالا می روند و با نوک باریکشان که رو به پایین خمیده است به جست وجوی حشرات و لارو آن ها می پردازند. دارخزک قهوه ای Certhia familiaris دوازده سانتی متر طول دارد. رنگ پشتش قهوه ای و رنگ شکمش سفید است و در سراسر امریکای شمالی و اوراسیا یافت می شود. این دارخزک در ایران نیز یافت می شود و یگانه عضو خانوادۀ دارخزک است. این پرنده در جنگل ها، پارک ها و باغ ها یافت می شود.
دارخزک استرالزی نام یک تیره از راسته گنجشک‌سانان است.
کریستین فردریک هانسن (; – ) یک معمار اهل دانمارک بود.
سرمایه‌گذاری جدوا شرکت سرمایه‌گذاری عربستانی است، که در زمینه مدیریت سرمایه‌گذاری، بانکداری سرمایه‌گذاری، مدیریت دارایی و مدیریت صندوق‌های سرمایه‌گذاری فعالیت می‌نماید.
شرکت سرمایه‌گذاری جدوا در سال ۲۰۰۵ توسط سازمان بازارهای سرمایه عربستان سعودی تاسیس شد. در سال ۲۰۰۷ شرکت مالزیایی خزانه ناسیونال نیز اقدام به خریداری ۱۰٪ از سهام این شرکت نمود. دفتر مرکزی شرکت سرمایه‌گذاری جدوا در شهر ریاض قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس تداول معامله می‌شود.
دارخزک‌های خالدار نام یک سرده از تیره دارخزک است.
اوت‌لست نام یک بازی ویدئویی در سبک ترس و بقاء است که شرکت «رد بارلز» آن را ساخته و منتشر کرده است. در ۴ سپتامبرِ ۲۰۱۳، این بازی برای مایکروسافت ویندوز و ۴ فوریۀ ۲۰۱۴ برایِ پلی‌استیشن ۴ و ۱۸ ژوئن ۲۰۱۴ برای اکس‌باکس 360 عرضه شده‌ است. نسخهٔ لینوکس و اواس ده این بازی نیز در ۳۱ مارس ۲۰۱۵ منتشر شد. پیش‌درآمدی بر این بازی تحتِ عنوان "اوت‌لست"(افشاگر) ساخته شده‌ است.
"اوت‌لست" یک بازی ویدئویی ترس و بقاء با دید اول شخص و ترسناک است که توسعه یافتۀ برخی از بزرگترین بازی‌های تاریخِ بازی سازی است. در این بازی، در نقشِ یک روزنامه‌نگار برای کشف محل پناهجویان و بیمارانِ روانی به یک منطقهٔ کوهستانی سفر می‌کنید و به اندازه کافی باید شجاع باشید و برای کشف رازهایِ پنهان و وحشتناک زنده بمانید. در کوه‌های کلرادو، وحشتی بزرگ منطقه را فرا گرفته‌ است و اخیراً مکانی توسط مرکز تحقیقات غیرقانونی به نام مرکاف(MURKOFF) برای بیماران روانی دوباره بازگشایی شده‌ است که بیماران در مکان‌هایی به شکل پنهان و مخفی محافظت می‌شوند. بازی "اوت‌لست" یک تجربۀ واقعی زنده ماندن است که نشان می‌دهد ترسناک‌ترینِ موجودات از ذهن انسان به وجود می‌آید.
مایلز آپشر (Miles Upshur) یک خبرنگار آزادکار و حرفه ای است که از یک منبع مخفی اطلاعاتِ محرمانه‌ای از تیمارستان ماونت مسیو (Mount Massive Asylum) به دست می‌آورد که تحت مدیریت شرکت مرکاف (Murkoff) است. مایلز وقتی وارد این تیمارستان روانی می‌شود، جنازه نگهبانان و کارکران این تیمارستان را می‌بیند که در راهروها به طرز فجیعی پخش شده‌اند. به همین دلیل بیماران روانی آن نیز فرار کرده و در سرتاسر تیمارستان آزادانه رفت‌وآمد می‌کنند. مایلز در تیمارستان پیش روی می‌کند و وقتی به قسمت خوابگاه می‌رسد با یک سرباز پلیس رو به رو به می‌شود که به میخ کشیده شده‌است. او به مایلز می‌گوید که تا وقت هست از این تیمارستان فرار کند زیرا او نمی‌تواند با آنها بجنگد و باید مخفی شود و خودش را به اتاق کنترل امنیت برساند. او ادامه می‌دهد و توسط یکی از خطرناک‌ترین افراد تیمارستان به نام کریس واکر مورد حمله قرار می‌گیرد و به همین دلیل از پنجره سقوط کرده و وارد قسمت دیگری از تیمارستان می‌شود. وقتی مایلز به هوش می‌آید یک کشیش کاتولیک (روحانی مسیحی) به نام پدر مارتین نگاهی به دوربینش می‌اندازد و به او می‌گوید که از طرف خدا فرستاده شده‌است تا کاری غیرممکن انجام دهد. مایلز طبق گفته نگهبان به اتاق کنترل می‌رود تا اطلاعاتی به دست بیاورد اما در دوربین مخفی پدر مارتین را می‌بیند که کنار فیوز برق تیمارستان است. پدر مارتین فیوز را پایین می‌کشد و برق را قطع می‌کند. در ادامه مایلز در این تیمارستان با دیوانگان خطرناکی به نام‌های شریف:کیریس واکر، دوقلوهای روانی، دکتر قیچی (کسی است که بر اثر جنون انگشت‌های مایلز را قطع می‌کند) والرایدر (یک روح سرگردان است که به دنبال نفوذ به بدن مایلز است) و سایر فراری‌ها که هدف همه آن‌ها کشتن مایلز است رو به رو می‌شود. در آخر مایلز توسط مأمورین FBI بنا بر دروغ مدیر بخش تحقیقات تیمارستان کشته می‌شود اما فردی به نام ویلون پارک (کسی که اطلاعات محرمانه ای را در اختیار مایلز قرار داد و باعث شد که مایلز به طرف تیمارستان حرکت کند) با آپلود کردن اطلاعات سری مرکاف در اینترنت نه تنها انتقام مایلز را گرفت بلکه به دنیا نشان داد که مرکاف چه بلایی سر مردم درمی‌آورد و از آن‌ها به عنوان موش‌های آزمایشگاهی استفاده می‌کند.
نوشتار اصلی https://en.wikipedia.org/wiki/Outlast#Whistleblower
وایلون پارک یک مهندس نرم افزار است که در MMA برای مارکاف کار می کند. کار او مستلزم حفظ موتور مورفوژنیک است که رویای شفاف را در افراد کما رفته کنترل می کند. پس از چندین تجربه کار مستقیم با موتور و مشاهده اثرات آن بر بیماران این مرکز، او ناامیدانه یک ایمیل ناشناس به خبرنگار مایلز آپشور می‌فرستد تا شرکت را افشا کند. کمی بعد، پارک به مرکز عملیات آزمایشگاه زیرزمینی احضار می شود تا یک سیستم مانیتورینگ را رفع اشکال کند. هنگامی که او به لپ‌تاپ خود باز می‌گردد، سرپرستش، جرمی بلر، پس از کشف ایمیل‌اش، او را بازداشت کرده و در معرض موتور مورفوژنیک قرار می‌دهد. با این حال، هنگامی که والرایدر رها می شود، پارک از محدودیت های خود فرار می کند. در حالی که از نگهبانان و پرسنل پزشکی بازمانده و بیماران تازه آزاد شده فرار می کند و به دنبال یک رادیو موج کوتاه می گردد که می تواند برای تماس با مقامات از آن استفاده کند، در حالی که از یک آدمخوار به نام فرانک مانارا که یک اره استخوانی الکتریکی در دست دارد فرار می کند، او در مرکز رو به فرسودگی پرسه می زند. درست زمانی که پارک موفق به یافتن یک فرستنده رادیویی فعال می شود، بلر ظاهر می شود و آن را از بین می برد.
پارک راه خود را به بلوک پناهگاه پیدا می کند، جایی که او توسط ادی گلوسکین، یک قاتل زنجیره ای که وسواس زیادی برای یافتن "عروس کامل" با کشتن سایر بیماران و مثله کردن اندام تناسلی آنها دارد، دستگیر می شود. گلوسکین سعی می کند پارک را در یک سالن بدنسازی به همراه سایر قربانیان خود آویزان کند، اما در طول مبارزه، او توسط سیستم قرقره خود درگیر می شود و به طور مرگباری میخ کش میشود
در سپیده دم، بخش شبه نظامی مورکف به آسایشگاه می رسد . پارک از کنار آنها می گذرد و به لابی اصلی فرار می کند. در آنجا، او بلر را زخمی پیدا می کند که ناگهان او را با چاقو می زند و اصرار می کند که هیچ کس نمی تواند حقیقت را در مورد کوه ماسیو بداند، اما والرایدر قبل از اینکه بتواند پارک را بکشد، او را می کشد. پارک سپس از در باز جلویی خارج می شود و به سمت جیپ مایلز آپشور می رود که هنوز در نزدیکی دروازه های اصلی است. او جیپ را برمی‌دارد و می‌راند تا مایلز که اکنون میزبان والریدر است نیز از پناهگاه بیرون می‌آید.
در پایان، پارک پشت لپ‌تاپ نشسته است و فیلم‌های دوربین فیلم‌برداری خود را آماده آپلود می‌کند تا شرکت مورکف را افشا کند. یکی از همکاران به او اطلاع می دهد که برای خراب کردن مورکف کافی است، اما به او هشدار داده می شود که آنها سپس به دنبال حذف او و خانواده اش خواهند بود. با وجود برخی تردیدهای اولیه، پارک تصمیم می گیرد فایل را آپلود کند.
سیستم مورد نیاز :
CPU (سی پی یو )
پردازنده دو هسته ای با 2.2 گیگاهرتز
RAM  (رم )
2 گیگابایت رم
GPU ( کارت گرافیک )
512 MB NVIDIA GeForce 9800GTX / ATI Radeon HD 3xxx
DX ( نسخه دایرکت ایکس )
ورژن 9
OS ( سیستم عامل )
ویندوز Xp و 7  – 64 بیت
Storage ( حافظه )
5 گیگابایت
سیستم پیشنهادی :
پردازنده چهار هسته ای با 2.8 گیگاهرتز
3 گیگابایت رم
1GB NVIDIA GTX 460 / ATI Radeon HD 6850
ویندوز 7 – 64 بیت
وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال طلای ای‌آی‌ای شده است.
دارخزک هاجسون نام یک گونه از سرده دارخزک‌ها است.
دارخزک قهوه‌ای نام یک گونه از سرده دارخزک‌ها است.
وی همچنین برنده جوایزی همچون شوالیه (لقب) شده است.
دارخزک انگشت‌کوتاه نام یک گونه از سرده دارخزک‌ها است.
تشکل ملی (به عربی: الکتلة الوطنیة، به فرانوسی: "Bloc national") یک حزب سیاسی سوری است که در میدان سیاست سوریه نقش بارزی داشته‌است. خصوصاً مبارزه با قیمومیت فرانسه بر سوریه در بین سال‌های (۱۹۲۰–۱۹۴۶) و در زمان جمهوری اول سوریه (۱۹۳۲–۱۹۶۳) به عنوان قوی‌ترین حزب سیاسی توصیف شده‌است.Syrian Politics and the Military 1945-1958 by Torrey, Gordon H,he Graduate Institute for World Affairs of the Ohio State University,1961,P.52 و تعداد زیادی از رهبران سیاسی سوریه خلال جمهوری اول سوریه به آن ملحق شده‌اند.
نیکولاس گریمشاو (؛ زادهٔ ۹ اکتبر ۱۹۳۹) یک معمار اهل بریتانیا است.
دارخزک دم‌نواری نام یک گونه از سرده دارخزک‌ها است.
لارش سونک (; – ) یک معمار اهل فنلاند بود. او در سال 1894 از دانشگاه صنعتی هلسینکی فارغ التحصیل شد و بلافاصله برنده یک مسابقه بزرگ طراحی کلیسا در تورکو شد. این کلیسا به سبک رایج نئوگوتیک طراحی شده است.
دارخزک سیچوآن نام یک گونه از سرده دارخزک‌ها است.
دارخزک پهلوزنگاری نام یک گونه از سرده دارخزک‌ها است.
توماس رومرو پریرا (; زادهٔ ۴ اکتبر ۱۸۸۶ – درگذشتهٔ ۱۲ اوت ۱۹۸۲) یک سیاست‌مدار، و معمار اهل پاراگوئه بود.
دارخزک سیکیم نام یک گونه از سرده دارخزک‌ها است.
پرنده‌ای است کوچک و قهوه‌ای‌رنگ که مرتباً از درخت بالا می‌رود. از دارکوب‌ها و کمرکولی‌ها به وسیله اندازه کوچک، نوک باریک و خمیده و با رفتار ویژه‌اش به آسانی تشخیص داده می‌شود. سطح پشتی قهوه‌ای‌رنگ با رگه‌رگه نخودی و سطح شکمی سفید نقره‌ای دارد.
با جهش‌های کوتاه در حالی که دم سفت خود را به پوست درخت فشار می‌دهد، به طور مارپیچی از آن بالا می رود و به سختی می‌توان آن را روی تنه درخت دید. در زمستان همراه چرخ‌ریسک‌ها دیده می‌شود.
دارخزک هیوم نام گونه‌ای از سرده دارخزک‌ها است.
دارخزک خالدار هندی نام یک گونه از سرده دارخزک‌های خالدار است.
دارخزک خالدار آفریقایی نام یک گونه از سرده دارخزک‌های خالدار است.
دارخزک فیلیپینی نام یک سرده از راسته گنجشک‌سانان است.
وی معمار ساختمان‌هایی همچون ساختمان ۵۵ برادوی، سنت هاوس (دانشگاه لندن)، کتابخانه مرکزی بریستول و معمار بیش از ۴۰ ایستگاه متروی لندن بوده است.
دارخزک نوک‌دراز نام یک گونه از سرده دارخزک فیلیپینی است.
دارخزک سینه‌راه‌راه نام یک گونه از سرده دارخزک فیلیپینی است.
معادله دبای–هوکل یک معادله ریاضیاتی در شیمی تجزیه است که جهت محاسبه ضریب فعالیت برای یک محلول الکترولیت به کار می‌رود. این معادله نخستین بار توسط دو دانشمند سرشناس به نام‌های پیتر دبای و اریش هوکل پیشنهاد گردید. معادله دبای–هوکل برای الکترولیت‌های رقیق صدق کرده و به صورت زیر تعریف می‌شود:
پیتر کوک (؛ زادهٔ ) یک معمار اهل انگلستان است. او بنیانگذار گروه معماری آرکی‌گرم بود.
کوک در سال ۲۰۰۷ به خاطر خدماتش در حوزه معماری و آموزش توانست نشان شوالیه را از ملکه انگلستان دریافت کند.
او در حال حاضر به عنوان استاد بازنشسته با مدرسه بارتلت کالج دانشگاهی لندن (UCL) همکاری دارد.
دارخزک سرراه‌راه نام یک گونه از سرده دارخزک فیلیپینی است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا طراحی شهری در بخش مسابقات هنری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ اشاره کرد.
دنیس اسکات براون (؛ زادهٔ ) یک معمار اهل ایالات متحده آمریکا است. دنیس اسکات براون همسر و شریک رابرت ونتوری است که هر دو از معماران و نظریه‌پردازان تأثیرگذار قرن بیستم محسوب می‌شوند.
هنگامی که رابرت ونچوری به عنوان برندهٔ جایزه معماری پریتزکر ۱۹۹۱Eleanor Blau (April 8, 1991) Robert Venturi Is to Receive Pritzker Architecture Prize "New York Times". انتخاب شد، اسکات براون به نشانهٔ اعتراض در مراسم شرکت نکرد.Robin Pogrebin (April 17, 2013) Partner Without the Prize "New York Times".
«بنیاد هایِت» در سال ۱۹۹۱ اعلام کرد جایزه تنها به یک معمار تعلق می‌گیرد، عملی که در سال ۲۰۰۱ با انتخاب ژاک هرزوگ و پیر د مورون تغییر کرد. ضمناً در سال ۱۹۸۸ جایزه به دو دریافت‌کننده داده شد.
در سال ۲۰۱۳، "زنان در طراحی"، یک سازمان دانشجویی که توسط کارولین اموری جیمز و اریل اسولین-لیشتن"Harvard Graduate School of Design - Homepage". "harvard.edu". Retrieved 9 March 2015. در مدرسه عالی طراحی هاروارد رهبری می‌شود دادخواستی را برای اسکات براون آغاز کرد تا سهم او در کار با شریک‌اش رابرت ونتوری به رسمیت شناخته شود.Partner Without the Prize". "The New York Times". Retrieved April 18, 2013. زمانی که جایزه جین درو در سال ۲۰۱۷ به او اعطا شد، اسکات براون به جنجال پریتزکر و دادخواست بعدی اشاره کرد و گفت: "من بسیار تحت تأثیر دادخواست پریتزکر قرار گرفتم - و در نهایت این جایزه من است. ۲۰۰۰۰ نفر از سراسر جهان نوشتند و هر یک از آن‌ها من را دنیس صدا کردند."Denise Scott Brown recognised with 2017 Jane Drew Prize". Retrieved February 7, 2017.
ایزدیان، ایزدی‌ها یا یزدانی‌ها (به کردی: Êzidî ئێزیدی)،"Sharaf Khan Bitlisi identifies six important Kurdish tribes as Yezidi in the sixteenth century...";Philip G. Kreyenbroek, Khalīl Jindī God and Sheikh Adi are Perfect: Sacred Poems and Religious Narratives from Yezidi tradition The Yezidis are a small Kurdish community..;[Iraklii CHIKHLADZE, Giga CHIKHLADZE THE YEZIDI KURDS AND ASSYRIANS OF GEORGIA: THE PROBLEM OF DIASPORAS AND INTEGRATION INTO CONTEMPORARY SOCIETY ; ca-c.org. Retrieved 11 June 2015.];[David Szakonyi Ethnic Mobilization in Post-Soviet Georgia: The Case of the Yezidi-Kurds , ecmi.de. Retrieved 11 June 2015.];Carole A.O'Leary THE KURDS OF IRAQ:RECENT HISTORY, FUTURE PROSPECTS عده‌ای از کردها هستند که در شمال عراق، سوریه، جنوب شرقی ترکیه و قفقاز (ارمنستان) زندگی می‌کنند.
شمار مهاجران ایزدی در چند دهه اخیر در اروپا رو به فزونی‌ست. ایزدیان به زبان کردی کرمانجی صحبت می‌کنند. آیین ایشان، ایزدی با ایمان بر تنها یزدان پاک مسلط است. یزدان پاک یا ایزد منان نیز به معنای خدای بخشنده و مهربان می‌باشد؛بی‌بی‌سی فارسی؛ ایزدی‌ها چه کسانی هستند؟ که ایرانیان باستان قبل از ورود اسلام در ستایش خداوند شان بکار می‌بردند. آیین ایزدی یا یزیدی مخلوطی از اسلام غیرمعمولی، مسیحیت شرقی، زرتشتی، یهودیت و احتمالاً مهرپرستی است.Naby, Eden. "Yazīdīs." In The Oxford Encyclopedia of the Islamic World. Oxford Islamic Studies Online, (accessed 17-Mar-2015) دین ایزدی (یزیدی) ارتباطی با دین زرتشت ندارد و تنها مشخصه‌های اندکی از دین زرتشت اقتباس کرده‌است.
تعدادی از اجداد ایزدیان پس از ورود اسلام به وسیله شیخ عدی مسلمان شدند. شیخ عدی و ملک طاووس دو عنصر مهم در آیین ایزدیان‌اند. طاووس، نماد طایفه ایزیدیه و آغاجاری است. ایزدیان معتقدند که طاووس نماد «فرشته اعظم» است.مواضع و رویکرد اقلیت‌ها در بحران سوریه، دویچه وله فارسی به دلیل وجود هفت فرشته، در راس آن‌ها ملک طاووس، در جهان‌بینی‌شان، برخی تصور می‌کنند که ایزیدیان شیطان‌پرست باشند زیرا ملک طاووس به عنوان نمادی از شیطان تعبیر می‌شود.
در مورد ایزدیان با توجه به نواحی محل زندگی آنها و پیشینهٔ تاریخی آن نواحی این احتمال وجود دارد که ایزدیان از نسل اقوام تمدن میتانی مستقر در همین نواحی بوده باشند.‏ در مورد دین ایزدی می‌توان گفت، این دین پیش از ورود اسلام در مناطق یاد شده، وجود داشته‌است و تحت تأثیر ادیان زرتشتی و مانوی قرار گرفته‌است و عقاید مهرپرستانه و زرتشتی بر آن تأثیر داشته‌اند. تأثیراتی از دین یهود و فرقهٔ «نسطوری» و عقاید صوفیه (پس از اسلام) نیز در منابع برشمرده شده‌اند. در منابع مربوط به فرقه‌های اسلامی آن را فرقه‌ای از جمله غلاة شیعه دانسته‌اند.
اهل این کیش، به‌وسیلهٔ شیخ عدی بن مسافر اموی که عوام وی را «شیخ عدی» (Şêx Edî) می‌نامند مسلمان شدند. اولین دانشمندی که توجه محققان را به آن‌ها جلب کرد، احمد تیمور پاشا بود که در کتاب «الیَزیدیه و مَنشاء نحلَتِهِم» به این مسئله اشاره می‌کند که از این قوم پیش از قرن ششم هجری قمری نامی در تاریخ نیامده بود که این زمان همان زمانی است که شیخ عدی به میان آن‌ها آمده و طریقهٔ «عدویه» را در میان آن‌ها بنیان نهاده‌است. ابوفراس در کتاب خود که به سال ۷۵۲ هجری قمری تألیف شده‌است آن‌ها را به همین نام خوانده‌است.
محقق دیگر، «ابوسعد سمعانی» (متوفی ۵۶۲ق) در کتاب «الانساب» می‌نویسد:
ایزدی‌ها پنج بار در روز ملک طاووس را عبادت می‌کنند. نام دیگر او شیطان است که در عربی به فرشته رانده شده از درگاه خدا گفته می‌شود. همین موجب شده که به ایزدی‌ها انگ اشتباه «شیطان‌پرست» زده شود. ایزدی‌ها به تناسخ اعتقاد دارند، به این معنی که روح به‌طور متناوب تا تطهیر کامل در جسم حلول می‌کند و به این شکل کاربرد دوزخ از بین می‌رود.
بدترین سرنوشت برای یک پیرو آیین ایزدی، رانده شدن از جامعه ایزدی است چرا که این به معنی آن است که روح او دیگر هرگز پیشرفتی نمی‌کند. گفتگو با هر دین و آیین دیگر هم برای آن‌ها مطلقاً ناممکن است. در ارتباط با پنهان نگاهداشتن بخشی از کیش ایزدی‌ها درک نادرستی از ارتباط این آیین با فلسفه دوگانگی جهان زرتشتیان (نور و تاریکی) و حتی خورشیدپرستی ایجاد شده‌است.
گرترود بل در صفحه ۲۶۹ از کتاب سفرنامه خود «امارت تا امارت» می‌گوید «مسلمانان و مسیحیان نظر به تمایل فرقه ایزیدی به مسامحه و مرافقه با شیطان آنها را شیطان‌پرست می‌دانند» وی نامه ای به «علی بیگ» رهبر گروه می‌نویسد و با وی در روستایی که «بادری» می‌خواند دیدار می‌کند.
ایزدی‌ها در کردستان عراق، کردستان ترکیه، کردستان سوریه و قسمت کردنشین ارمنستان و اطراف تفلیس زندگی می‌کنند. البته شماری نیز به آلمان و برخی کشورهای دیگر مهاجرت کرده‌اند. آماری رسمی دربارهٔ آنان در دست نیست، اما شمار آنان در مجموع این کشورها تا پانصدهزار نفر برآورد می‌شود که حدود دویست‌هزار نفر در عراق زندگی می‌کنند؛ ولی بنا به گفته تحسین سعید بیک، امیر ایزدیان جهان، آنان در عراق بین ۶۰۰٬۰۰۰ تا ۷۰۰٬۰۰۰ نفر و در دنیا نیز حدود ۱٬۵۰۰٬۰۰۰ نفر هستند.
این گروه به‌طور عام خودشان را ایزدی Ēzdī می‌خوانند. خود ایشان، ترجیح می‌دهند که نام مذهبشان را از ایرانی باستان yazata، فارسی میانه yazad (یزدانی بودن) بدانند و این فرضیه، به‌طور گسترده پذیرفته شده‌است.P.G. Kreyenbroek. "Yazīdī." Encyclopaedia of Islam, Second Edition. Edited by: P. Bearman, Th. Bianquis, C.E. Bosworth, E. van Donzel, W.P. Heinrichs. Brill Online, 2015. Reference. 20 April 2015 <http://brillonline.nl/entries/encyclopaedia-of-islam-2/yazidi-COM_1364 > در حقیقت طبق پژوهش‌های انجام گرفته شده نام یزید بن معاویه هیچ ارتباطی با ایزدیان ندارد و فقط یک تشابه اسمی هست.
دین باستانی و ایرانی ایزدی با دین یارسان هم‌ریشه بوده و در عین حال، هر دو جدا از اسلام هستند.
عقاید ایزدی‌ها تلفیقی از مذاهب گوناگون است مانند مانویان که در این منطقه رواج داشته‌اند. برای نمونه، آن‌ها مانند زرتشتیان، مانند کلیمیان به قربانی و نذورات، مانند مسیحیان به غسل تعمید و مراسم عشای ربانی را اجرا می‌کنند و عروس در لباس سرخ از کلیساهای مسیحی بازدید می‌کند و مانند مسلمانان به سنت ختنه پایبندند. اعتقاد به تناسخ و سیر تکاملی روح از طریق زایش‌های پی در پی و دمیده‌شدن در کالبدهای پیاپی، ایزدیان را با مسالک شرقی پیوند می‌دهد. از سوی دیگر، ایزدیان همچون مسلمانان روزانه پنج بار به شیوه خود نماز می‌گزارند، اما قبله شان در چهار بار از این نمازهای پنج‌گانه، خورشید است و در نیم‌روز، مقبره شیخ عدی بن مسافر، صوفی عرب قرن ششم هجری است که به باور تاریخ نگاران، بنیان‌گذار کیش ایزدی است.
ایزدی‌ها دارای دو کتاب مقدس اند: یکم کتاب جلوه که در آن اصول اعتقادی آن‌ها تشریح شده‌است و دوم کتاب دیگری است به نام مصحفا رش که مجموعه ادعیه و سرودهای آن‌ها در ستایش بزرگان‌شان است.
علویان، کاکه‌ای‌ها (اهل حق) و شیدلی‌ها که همگی در مناطق کردنشین ایران، عراق، ترکیه و سوریه و نواحی هم‌جوارشان زندگی می‌کنند، از این دسته مذاهب به‌شمار می‌روند و همگی این وجه مشترک را دارند که از سویی آداب نیایش جمعی‌شان همچون نذر و نیاز و قربان به یک‌دیگر شباهت دارد و با صوفیان مسلمان مشترک است و دیگر این‌که گرچه پیروانی از میان ترکان و اعراب هم پیدا کرده‌ند، مرکز عمده نشو و نموشان کردستان عراق بوده‌است و فرهنگ و زبان کردی رکن مهمی از آیین آنان را تشکیل می‌دهد.
باور بر این است که نام کیش ایزدی ریشه در واژه فارسی ایزد دارد. عناصری همچون ستایش خورشید و آتش در این آیین نشانه‌هایی از باورهای باستانی ایرانیان، مهرپرستی و دین زرتشت دارد.
زیارتگاه‌های (معابد) آن‌ها اغلب با تصویر خورشید آراسته شده‌است و گورهای آن‌ها به سمت شرق، در جهت طلوع آفتاب هستند.
«ایزدیان» هم مثل بسیاری از پیروان ادیان باستانی اعتقاد دارند که «جهان و هرچه در او هست» از چهار عنصر اصلی یعنی «آب، باد، خاک و آتش» ترکیب یافته‌است.