moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دیگنیتی یا فنگون آی‌ایکس۵ خودروی کراس‌اوور کوپه ساخت شرکت چینی دانگ‌فنگ است که در گروه دانگ‌فنگ نیسان ساخته شده‌است. این خودرو در سال ۲۰۱۸ در در نمایشگاه خودروی پکن رونمایی شد. فنگون آی‌ایکس۵ در ایران با نام دیگنیتی توسط شرکت گروه بهمن مونتاژ و عرضه می‌گردد.
دیگنیتی نخستین بار در سال ۲۰۱۸ در در نمایشگاه خودروی پکن رونمایی شده بود.
مدل عرضه شدهٔ این خودرو در ایران مجهز به یک پیشرانه ۱٫۵ لیتری ۴ سیلندر توربوشارژ است که توانایی تولید ۱۴۸ اسب بخار و حداکثر گشتاور ۲۲۰ نیوتن متر را دارد. جعبه دنده این خودرو سی‌وی‌تی می‌باشد.
با توجه به جعبه دنده اتوماتیک CVT نصب شده بر روی دیگنیتی، پیشرانه توربوشارژر دیگنیتی می‌تواند مصرف سوخت ۱۰٫۴ لیتری در شهر، مصرف سوخت ۵٫۴ لیتری خارج از شهر و به صورت ترکیبی، مصرف سوخت ۷٫۵ لیتری به ازای کارکرد ۱۰۰ کیلومتری داشته باشد، هرچند این میزان سوخت مصرفی در شرایط کاملاً استاندارد خودرو و جاده بدست آمده‌است که در استفاده‌های واقعی مصرف سوخت بالاتری تجربه خواهید کرد.
دیگنیتی پرستیژ نیز با موتور ۲ لیتری ۴ سیلندر توربوشارژ با قدرت ۲۳۰ اسب بخار با فناوری گروه فیات کرایسلر در بازارهای ایران عرضه شد و هدف از تولید دیگنیتی پرستیژ افزایش راندمان قوای محرکه و ترغیب بیشتر جوانان به این خودروی جدید و بروز بوده‌است. موتور ۲ لیتری این خودرو از طریق یک گیربکس اتوماتیک ۶ سرعته AT6 ساخت پاورتک کره جنوبی به محور جلو منتقل می‌شود. در نهایت چرخ‌های ۲۰ اینچی آلیاژی هم وظیفه انتقال نیرو را به جاده برعهده می‌گیرند.
اوج‌رسی () در اخترشناسی رصدی، لحظهٔ به اوج‌رسی گذر یک جرم آسمانی (خورشید، ماه، یک سیاره، یک ستاره، صورت فلکی یا جسمی در ژرفای آسمان) از نصف النهار محلی ناظر است. این رویدادها به عنوان «عبور یا ترانزیت نصف‌النهاری» نیز شناخته می‌شدند؛ که در زمان‌سنجی و ناوبری استفاده می‌شدند و دقیقاً با استفاده از تلسکوپ ترانزیت اندازه‌گیری می‌شده‌اند.
در طول هر روز، به نظر می‌رسد که هر جرم آسمانی در امتداد یک مسیر دایره‌ای روی کره آسمان حرکت می‌کند، زیرا چرخش زمین هنگام عبور از نصف النهار دو لحظه ایجاد می‌کند. به غیر از در منطقه‌ای از قطب‌های جغرافیایی، هر جرم آسمانی که از نصف النهار عبور می‌کند، دارای یک اوج‌رسی بالاتر، در هنگام رسیدن به بالاترین نقطهٔ مسیر خود در بالای افق است، و دوباره نزدیک به دوازده ساعت بعد، یک اوج‌رسی پایین‌تر؛ هنگامی که به پایین‌ترین نقطهٔ خود برسد، دارد. اصطلاح «زمان اوج‌رسی» (زمانی که جسم به اوج می‌رسد) غالباً به معنای اوج‌رسی بالایی استفاده می‌شود.
ارتفاع یک جسم (A) در درجه نقطهٔ اوج‌رسی خود برابر است با ۹۰ که توسط عرض ناظر (L) کم شده و با انحراف جسم (δ) جمع می‌شود:
A = .
ریمینی ریمینی - یک سال بعد () یک فیلم کمدی ایتالیایی به کارگردانی برونو کوربوچی است که در سال ۱۹۸۸ منتشر شد. این دنباله‌ای برای فیلم "ریمینی ریمینی" (۱۹۸۷) بود.
هیکل دختر زیبا () یک کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی پاسکواله فستا کامپانیله است که در سال ۱۹۶۹ منتشر شد.
خانم معلم با همه کلاس… می‌رقصد () یک کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی جولیانو کارنیمئو است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. این نخستین فیلم از مجموعه فیلم‌های «خانم معلم» است که ادویژ فنش در آن نقش اصلی را بازی نمی‌کند و همچنین نقطهٔ عطفی در شهرت نادیا کاسینی محسوب می‌شود.
نخستین شیرهٔ زفاف () یک فیلم کمدی ایتالیایی به کارگردانی پاسکواله فستا کامپانیله است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد.
عنوانِ این فیلم، برگرفته از حق قانونی نخستین شیره زفاف (حق ران) در قرون وسطی است.
هیسپانوها (از به معنای مربوط به اسپانیا، از ) مردمانی اسپانیایی‌تبار اهل اسپانیای نوی قرن شانزدهم تا قرن نوزدهم، در جنوب غربی ایالات متحده آمریکا امروزی، هستند که فرهنگ عمدتاً اسپانیایی را در ارتباط با منطقه فرهنگی خود حفظ کرده‌اند. این مردم از زمان گنجانده شدن این منطقه در ایالات متحده در آن زندگی کرده‌اند. جمعیت آنها در جنوب غربی آمریکا حدود ۱٫۸ میلیون است و بزرگترینِ این گروه‌ها، به تعداد حدودی ۷۵۰٫۰۰۰ هیسپانوهای نیومکزیکو اند، که منشأ آنان از اسپانیا و سانتا فه دو نوئوو مکزیکوی مکزیک است، و تأثیر زیادی بر فرهنگ، آشپزی و موسیقی نیومکزیکو گذاشته‌اند. بسیاری از هیسپانوهای نیومکزیکویی مستیسو، و دورگه هیسپنیک با تبار با پوئبلو، آپاچی، ناواهو، کومانچی، و بومی مکزیک هستند.
این تمایز برای جبران شیوه‌های نادرست سرشماری ایالات متحده در دهه ۱۹۳۰ انجام شد که مردم جنوب غربی آمریکا را به عنوان مهاجران تازه‌وارد و نه شهروندان مستقر در طول قرن‌ها، ذکر کرد.
کلاس مختلط () یک کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی ماریانو لائورنتی است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد.
له نت (LeNet) یک ساختار شبکه عصبی کانولوشن است که توسط Yann LeCun و همکاران در سال ۱۹۸۹ پیشنهاد شده‌است. به‌طور کلی، له نت (LeNet) به lenet-5 اشاره دارد و یک شبکه عصبی کانولوشن ساده است. شبکه‌های عصبی کانولوشن نوعی شبکه عصبی پیش خور هستند که در ان نورون‌های مصنوعی می‌توانند به بخشی از سلول‌های اطراف در محدوده پوشش پاسخ دهند و در پردازش تصویر در مقیاس بزرگ عملکرد خوبی داشته باشند.
lenet-5 یکی از اولین شبکه‌های عصبی کانولوشن بود و توسعه یادگیری عمیق را ارتقا داد. از سال ۱۹۸۸، پس از سالها تحقیق و تکرارهای موفقیت‌آمیز بسیاری، کار پیشگامان LeNet5 نامگذاری شده‌است. در سال ۱۹۸۹، یان لکون و همکاران در آزمایشگاه‌های بل ابتدا الگوریتم انتشار مجدد را در کاربردهای عملی اعمال کرد و معتقد بود که با یادگیری محدودیت‌های دامنه کار، توانایی یادگیری تعمیم شبکه تا حد زیادی افزایش می‌یابد. او یک شبکه عصبی کانولوشن آموزش دیده را ترکیب کرد که توسط الگوریتم‌های انتشار مجدد برای خواندن شماره‌های دست‌نویس آموزش داده شده و با موفقیت آن را در شناسایی شماره‌های کد پستی دست‌نویس ارائه شده توسط سرویس پستی ایالات متحده اعمال کرد. این نمونه اولیه چیزی بود که بعداً له نت (LeNet) نام گرفت. در همان سال، LeCun در مقاله دیگری یک مسئله کوچک شناسایی رقمی دست‌نویس را توصیف کرد و نشان داد که حتی اگر این مسئله به صورت خطی قابل تفکیک باشد، شبکه‌های تک لایه قابلیت‌های ضعیف تعمیم را به نمایش می‌گذارند. هنگام استفاده از آشکارسازهای ویژگی تغییرناپذیر در یک شبکه چند لایه و محدود، مدل می‌تواند عملکرد بسیار خوبی داشته باشد. وی معتقد بود که این نتایج ثابت می‌کند که به حداقل رساندن تعداد پارامترهای آزاد در شبکه عصبی می‌تواند توانایی تعمیم شبکه عصبی را افزایش دهد. در سال ۱۹۹۰، مقاله آنها کاربرد شبکه‌های انتشار مجدد در شناسایی رقمی دست‌نویس را دوباره توصیف کرد. آنها فقط پیش پردازش حداقل داده‌ها را انجام دادند و مدل با دقت برای این کار طراحی شده و بسیار محدود بود. داده‌های ورودی شامل تصاویر، هر یک حاوی یک عدد بود، و نتایج آزمون داده‌های دیجیتال کد پستی ارائه شده توسط سرویس پستی ایالات متحده نشان که مدل فقط دارای نرخ خطا ۱درصد و میزان رد در حدود ۹درصد بود. تحقیقات آنها برای هشت سال آینده ادامه داشت و در سال ۱۹۹۸، یان لکون، لئون بوتو، یوشوا بنگیو و پاتریک هافنر روش‌های مختلف شناسایی شخصیت دست‌نویس را در کاغذ بررسی کردند و از ارقام دست‌نویس استاندارد برای شناسایی وظایف معیار استفاده کردند. این مدل‌ها مقایسه شده و نتایج آنها نشان داد که این شبکه از همه مدل‌های دیگر بهتر عمل کرده‌است. آنها همچنین نمونه‌هایی از کاربردهای عملی شبکه‌های عصبی، مانند دو سیستم برای شناسایی شخصیت‌های دست‌نویس به‌صورت آنلاین و مدل‌هایی که می‌توانند میلیون‌ها چک در روز را بخوانند، ارائه کردند. این تحقیق موفقیت زیادی کسب کرده و علاقه محققان را به مطالعه شبکه‌های عصبی برانگیخته است. با این وجود که امروزه معماری شبکه‌های عصبی با بهترین عملکرد باز هم همانند شبکه له نت (LeNet) نیست، این شبکه نقطه شروع تعداد زیادی از معماری‌های شبکه عصبی بود و همچنین باعث ایجاد انگیزه در این زمینه شد.
له نت (LeNet) به عنوان نماینده شبکه عصبی کانولوشن اولیه، دارای واحدهای اساسی شبکه عصبی کانولوشن است، مانند لایه کانولوشن، لایه استخر و لایه اتصال کامل، و پایه ای برای توسعه آینده شبکه عصبی کانولوشن. lenet-5 از هفت لایه تشکیل شده‌است که علاوه بر ورودی، هر لایه دیگر می‌تواند پارامترها را آموزش دهد.
-هر لایه کانولوشن شامل سه قسمت است: توابع کانولوشن، جمع کردن و فعال سازی غیرخطی. -استفاده از کانولوشن برای استخراج ویژگی‌های فضایی (در ابتدا Convolution را زمینه‌های پذیرا می‌نامیدند). -نمونه برداری از لایه استخر متوسط. -استفاده از MLP به عنوان آخرین طبقه‌بندی. -اتصال پراکنده بین لایه‌ها برای کاهش پیچیدگی محاسبات.
تشخیص تصاویر ساده رقمی کلاسیک‌ترین کاربرد له نت (LeNet) است چون به همین دلیل مطرح شد. هنگامی که یان لکون، و همکاران، فرم اولیه له نت (LeNet) را در سال ۱۹۸۹ مطرح کردند. مقاله Backpropagation اعمال شده در شناسایی کد پستی دست‌نویس نشان می‌دهد که چگونه می‌توان چنین محدودیت‌هایی را از طریق معماری شبکه در یک شبکه کپی برداری ادغام کرد؛ و با موفقیت در شناسایی ارقام کد پستی دست‌نویس ارائه شده توسط سرویس پستی ایالات متحده اعمال شد.
به معنای ظهور CNN (شبکه عصبی کانولوشن) است و اجزای اساسی CNN را تعریف می‌کند. اما در آن زمان به دلیل کمبود تجهیزات سخت‌افزاری محبوب نبود، به ویژه GPU (واحد پردازش گرافیک، یک مدار الکترونیکی تخصصی طراحی شده برای دستکاری سریع و تغییر حافظه برای تسریع در ایجاد تصاویر در یک بافر فریم که برای خروجی به دستگاه نمایشگر در نظر گرفته شده‌است) و الگوریتم‌های دیگر مانند SVM (پشتیبانی-ماشین بردار) می‌توانند به اثرات مشابه دست یابند یا حتی از له نت (LeNet) فراتر روند. از زمان موفقیت AlexNet در سال ۲۰۱۲، CNN به بهترین گزینه برای برنامه‌های دید رایانه تبدیل شده‌است و انواع مختلف CNN مانند سری R-CNN مطرح شده‌است.
این روزها، مدل‌های CNN کاملاً متفاوت از له نت (LeNet) هستند، ولی همه آنها بر اساس له نت (LeNet) ساخته شده‌اند.
تاریخ نسخه‌پردازی و تصحیح انتقادی نسخه‌های خطی کتابی از نجیب مایل هروی است. این اثر از منابع برجستهٔ نسخه‌پژوهی به شمار می‌رود.
نجیب مایل هروی برای نگارش این کتاب برگزیدهٔ اولین دورهٔ جشنواره فارابی شد.
محمدجواد احمدی‌نیا در مقاله‌ای به نقد مفصل این کتاب پرداخته‌است.
اِس-آدنوزیل‌متیونین سینتتاز () که با نام متیونین آدنوزیل‌ترانسفراز (MAT) هم شناخته می‌شود، یک آنزیم است واکنش ترکیب متیونین (یک اسید آمینه غیرقطبی) را با آدنوزین تری‌فسفات (واحدهای اصلی انرژی) و تشکیل اس-آدنوزیل متیونین (SAM) کاتالیزه می‌کند.
اس-آدنوزیل متیونین (SAM) یک آنزیم محدودکنندهٔ سرعت در چرخهٔ متیونین و همچنین یک دهندهٔ گروه متیل است که در دی‌ان‌ای متیلاسیون و بیان ژن نقش دارد. این ماده همچنین در رونویسی ژن، تکثیر سلولی و ساخت متابولیت‌های ثانویه دخالت می‌کند. بنابراین آنزیم اس-آدنوزیل‌متیونین سینتتاز یکی از اهداف دارویی برای درمان افسردگی، زوال عقل، میلوپاتی واکوئولار، آسیب کبدی، میگرن، آرتروز و حتی داروی بالقوهٔ شیمی‌درمانی برای سرطان است.
این آنزیم واکنش شیمیایی زیر را تسهیل می‌کند:
منیر درکیچ ایران‌شناس بوسنیایی و دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سارایوو است.
او برای نگارش کتاب "چندزبانی در مثنوی" برگزیدهٔ جشنواره فارابی شد.
دیوان صائب تبریزی یا کلیات صائب تبریزی به مجموعه آثار صائب تبریزی گفته می‌شود. بخش اصلی دیوان صائب را غزل‌های او تشکیل می‌دهد.
تپه اولوز یک محوطه باستان‌شناسی در آماسیه ترکیه است که آثار یک شهر پارسی هخامنشی در آن کشف شده‌است.
در حین کاوشهای اولوز هیوک در آماسیا، پایه ستونهای یک کاخ ۲ هزار و ۵۰۰ ساله از دوره پارسیان کشف شد.
پروفسور دکتر دنمز گفت: "ما قبل از شروع کاوش، نمی‌دانستیم که چنین شهری ایرانی را پیدا خواهیم کرد. نه چنین معبدی، نه چنین تالار پذیرایی. ما چیزی را حدس نمی‌زدیم تپه آناتولی مرکزی و خودمان مشکلات فرهنگ عصر آهن را حل کنیم. اکنون باور کنید، بر اساس همه باستان‌شناسی آناتولی مرکزی، بر اساس باستان‌شناسی آناتولی، همه جهان پیروی از اولوز هیوک را آغاز کرده‌اند. من فکر می‌کنم بعد از گوبکلیتپه، آناتولی شروع به تبدیل شدن به یک مرکز بسیار مهم کرد که تاریخ دین در آناتولی را تغییر داد.
نسل‌کشی اویغورها، مجموعه‌ای ادامه‌دار از نقض حقوق بشر توسط حکومت چین علیه اویغورها و سایر اقلیت‌های قومی و دینی در سین‌کیانگ و اطراف آن است. از سال ۲۰۱۴، حکومت چین تحت حاکمیت حزب کمونیست چین در دوران حکومت شی جین پینگ، دبیر کل این حزب، سیاستی را دنبال کرده که به بازداشت و نگهداری بیش از یک میلیون مسلمان (که اکثریت آنان اویغور هستند) در توقیف‌گاه‌های مخفی، بدون هیچ‌گونه فرایند حقوقی، منجر شده‌است. منتقدان این سیاست، از آن به عنوان چینی‌سازی سین‌کیانگ یاد کرده‌اند و آن را نوعی نسل‌کشی نژادی یا فرهنگی دانسته‌اند. بسیاری از فعالان، سازمان‌های مردم‌نهاد، متخصصان حقوق بشر و مقامات دولتی این سیاست را نوعی نسل‌کشی خوانده‌اند.
به‌طور خاص، منتقدان بر جمع‌آوری اویغورها در اردوگاه‌های بازآموزی سین‌کیانگ، سرکوب آموزه‌های دینی اویغورها، القای باورهای سیاسی، مراقبت نامناسب از بیماران، و گزارش‌هایی از نقض حقوق بشر، شامل عقیم‌سازی و پیشگیری از بارداری اجباری، متمرکز هستند. آمار حکومت چین نشان می‌دهد که از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸، نرخ زاد و ولد در ختن و کاشغر، که بیشتر اویغورنشین هستند، بیش از ۶۰٪ کاهش یافته‌است. در همین بازه زمانی، نرخ زاد و ولد تمام کشور ۹٫۶۹٪ کاهش یافته و از ۱۲٫۰۷ به ۱۰٫۹ به ازای هر ۱٬۰۰۰ نفر رسیده‌است. مقامات چینی تأیید کردند که در ۲۰۱۸، نرخ زاد و ولد در سین‌کیانگ به حدود دو سوم میزان قبلی آن رسیده، اما گزارش‌های عقیم‌سازی اجباری و نسل‌کشی را رد کردند. نرخ زاد و ولد در سین‌کیانگ به سقوط ادامه داده و در سال ۲۰۱۹، که نرخ زاد و ولد کل چین، ۴٫۲٪ کاهش یافت، با کاهشی حدوداً ۲۴٪ همراه بود.
بازخوردهای بین‌المللی، متفاوت بوده‌اند. ۵۴ عضو سازمان ملل متحد تا اکتبر ۲۰۲۰ از سیاست‌های چین در سین‌کیانگ حمایت می‌کردند، و از اکتبر ۲۰۲۰، ۴۵ عضو به حمایت از این سیاست‌ها پرداخته‌اند. ۳۹ عضو هم نقض حقوق بشر در سین‌کیانگ را محکوم کرده‌اند. در ژوئیه و اوت ۲۰۲۰، گروه‌های حقوق بشری از دیوان کیفری بین‌المللی و شورای حقوق‌بشر سازمان ملل متحد درخواست کردند تا تحقیقاتی را در خصوص اتهامات مربوط به جنایات علیه بشریت و نسل‌کشی روی مقامات چینی آغاز کنند.
در دسامبر ۲۰۲۰، دیوان کیفری بین‌المللی از آغاز تحقیقات علیه چین امتناع کرد و اعلام داشت که بر اساس دیوان کیفری بین‌المللی برمبنای اساسنامه رم، این دیوان در خصوص اکثریت اتهامات مطرح‌شده، از صلاحیت قضایی برخوردار نیست. دیوان کیفری بین‌المللی در ارزیابی جداگانه‌ای حکم داد که انتقال اویغورها از کامبوج و تاجیکستان، که هر دو از اعضای دیوان هستند، یک جنایت علیه حقوق بشر محسوب نمی‌شود.
گزارشی تحقیقاتی که توسط بی‌بی‌سی در تاریخ ۲ فوریه ۲۰۲۱ منتشر شد، حاکی از این است که علیه زنان مسلمان چین به طرز سیستماتیک تجاوز جنسی صورت می‌گیرد. بر اساس این گزارش، زنان زندانی در کمپ‌های اصطلاحاً «بازآموزی» به شکل سیستماتیک توسط ماموران و زندان‌بانان حکومت کمونیست چین مورد تجاوز، آزار‌و‌اذیت و شکنجه جنسی قرار گرفته‌اند. "تورسونای ضیاالدین"، یکی از زنان مسلمان اویغوری است که از این جنایات پرده‌برداشته‌است. خانم ضیاالدین - که خودش یکی از این قربانیان بوده - می‌گوید متجاوزین با لباس رسمی (کت‌وشلواری) بودند و لباس پلیس بر تن نداشتند. خانم ضیاالدین - که ۹ ماه را در این کمپ‌ها سپری کرده - بلافاصله پس از آزادی، از چین فرار کرده‌است. او ابتدا به قزاقستان رفته و نهایتاً به آمریکا پناهنده شد. او می‌گوید زن‌ها را «هر شب» از سلول‌هایشان خارج می‌کردند و گاهی یک و یا دو مرد از «مردان چینی ماسک‌دار» به آنها تجاوز می‌کردند. ضیاالدین افزود او سه بار مورد شکنجه و تجاوز قرار گرفته، که هربار توسط دو یا سه مرد چینی صورت گرفت. ضیاالدین اظهار داشت که هنگام ورود زنان مسلمان به این کمپ‌ها، ماموران گوشواره‌هایشان را به زور از گوش‌هایشان می‌کندند، طوری که منجر به خونریزی می‌شده‌است. بر اساس این گزارش و بنا بر گفته خبرنگاران بی‌بی‌سی، شهادت خانم ضیاالدین با داده‌های تاریخی، تصاویر ماهواره‌ای و شهادت دیگر قربانیان هم‌خوانی دارد. همچنین یک زن قزاق - که ۱۸ ماه را در این کمپ‌های اجباری سپری کرده - اظهار داشت که ماموران کمپ او را مجبور کرده‌اند تا دست‌و‌پای زنان اویغور را بسته و پس از اینکه مردان چینی وارد اتاق شده‌اند، محل را ترک کرده و پس از انجام کار، اتاق را تمیز کند. برخی از قربانیان ادعا کردند که توسط ماموران چینی مجبور به همکاری و مشارکت در این تجاوزها می‌شدند.
گاردین با انتشار گزارشی که در تاریخ ۴ سپتامبر ۲۰۲۰ و به نقل از یک معلم اویغور منتشر شد، از عقیم‌سازی اجباری زنان مسلمان خبر داده‌است. خانم "قلبی‌نور صدیق" اظهار داشت زمانی که در کمپ‌های اجباری حبس بوده و در سن ۵۰ سالگی مجبور به عقیم‌سازی شده‌است. او افزود که بر اساس پیام‌هایی که از ماموران محلی دریافت کرده، زنان ۱۹ تا ۵۹ ساله می‌بایست هدف عقیم‌سازی اجباری حکومت کمونیست چین قرار گیرند.
در تاریخ ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰ و در همین رابطه، "کمیسون آزادی بین‌المللی دینی آمریکا" اعمال عقیم‌سازی اجباری را یکی از شواهد وقوع «نسل‌کشی» علیه مسلمانان اویغور چین دانست و نسبت به تبعات آن به دولت چین هشدار داد.
به گزارش خبرگزاری آسوشیتد پرس، درحالیکه حکومت کمونیست چین، اکثریت هان را تشویق به افزایش فرزندآوری می‌کند، تلاش می‌کند تا جمعیت اقلیت مسلمان را کاهش دهد. این کار با روش‌هایی همچون عقیم‌سازی اجباری، پیش‌گیری از بارداری اجباری و سقط‌جنین اجباری صورت می‌گیرد. استراتژی حزب کمونیست چین این است که جمعیت اویغورها را کاهش دهد تا نهایتاً منجر به محو شدن این قوم از چین شود. گزارش شده حکومت چین زنان اویغور را مجبور به استفاده از وسایل پیش‌گیری از بارداری همچون آی‌یودی می‌کند، به شکلی که به جز از طریق عمل جراحی، امکان خار کردن آن از داخل رحم وجود ندارد. اقدامی که مبتنی بر "کنوانسیون نسل‌کشی" سازمان ملل متحد،از مصادیق بارز نسل‌کشی و جنایت علیه بشریت به شمار می‌رود. یک نمونه دیگر از نسل‌کشی، سقط‌جنین اجباری است. چندین شاهد عینی گزارش کردند که حتی پس از بارداری بسیاری از زنان اویغور که پس از بارداری برای معاینه به بیمارستان رجوع کرده‌اند، توسط ماموران مجبور به سقط‌جنین شده‌اند.
بر اساس گزارشی که به شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد تسلیم شده‌است، حکومت چین اعضای بدن اقلیت‌های قومی-مذهبی را «در سطح صنعتی» از بدن آنها جدا کرده و در بازارهای سیاه می‌فروشد. در این رابطه دادگاهی بین‌المللی تشکیل شده و «حامد سبی» یکی از وکلای قربانیان اویغور، در دفتر سازمان ملل متحد در ژنو اعلام کرد که «در ارتکاب "جنایت علیه بشریت" توسط حکومت چین، علیه شهروندان مسلمان اویغور (اعضای گروه مذهبی فالون گنگ) هیچ شکی وجود ندارد.»
حکومت کمونیست چین مسلمانان را از انتخاب نام‌های اسلامی برای فرزندان خود باز داشته‌است. استفاده از نمادهای اسلامی در استان مسلمان‌نشین سین‌کیانگ چین کاملا ممنوع است. رفت‌وآمدها به مساجد نیز محدود می‌شود. چین با فرستادن «مادران تعمیدی» - که در ‌واقع ماموران حکومت هستند - به خانواده‌ها نفوذ کرده و آنها را مجبور می‌کند تا به زبان چینی با فرزندان خود سخن بگویند. این حکومت با استفاده از شیوه‌های جدید نظارتی نظیر دوربین‌های مداربسته (با قابلیت تشخیص چهره) علیه بیش از ۱۰ میلیون شهروند اویغور فعالیت می‌کند.
به گزارش الجزیره منتشر شده در تاریخ ۱۰ فوریه ۲۰۱۹، مسلمانان در برخی مناطق چین بخاطر انجام فرایض دینی همچون نماز، روزه، پوشیدن حجاب اسلامی و داشتن ریش بلند بازداشت شدند.
به گزارش "رادیو آزاد آسیا" در سال ۲۰۱۵، فهرستی از نام‌های منع‌شده اعلام شد که استفاده از نام‌هایی اسلامی همچون "اسلام"، "قرآن"، "مکه"، "جهاد"، "امام"، "صدام"، "حج" و "مدینه" را ممنوع می‌کرد.
بر اساس یک گزارش که به بیرون درز کرده، حزب کمونیست چین، دست به اجرای طرحی به قصد آسیمیلاسیون فرهنگی اویغورها زده‌است. این گزارش توسط بی‌بی‌سی و آدرین زنز - که یک متخصص در زمینه اقدامات چین در سین‌کیانگ است - به دست آمده‌است. این گزارش، حاصل از پرسشنامه‌هایی است که در سین‌کیانگ تهیه شده است. این داده‌ها در سال ۲۰۱۹ در اینترنت به اشتراک گذاشته شد، و نهایتاً در اواسط ۲۰۲۰ از دسترس خارج شد. بنا بر گفته بی‌بی‌سی این گزارش به شکل تصادفی در فضای آنلاین قرار گرفت. بر اساس این گزارش، حکومت چین جمعیت مسلمان اویغور را مجبور می‌کند تا در نقاط دیگری خارج از موطن اصلی خود کار کنند. این "طرح انتقال شغل" به قصد برهم زدن دموگرافی جمعیتی اویغورها در سین‌کیانگ و ادغام آنها در فرهنگ چینی (یکسان‌سازی فرهنگی آنها) صورت می‌گیرد. بنا بر اظهارات اریک فَرِل روزنبرگ، یکی از مشاوران عالی سابق در موزه یادبود هولوکاست، نتایج حاصله از این گزارش، ارتکاب "جنایت علیه بشریت" را نشان می‌دهد.
حکومت کمونیست چین، زنان مسلمان را به دلیل پوشیدن حجاب اسلامی مورد آزار و اذیت قرار می‌دهد. برخی از زنان اویغور به این دلیل بازداشت شده‌اند. به همین خاطر تظاهراتی در اعتراض به این اقدامات توسط زنان مسلمان در شهر "آلاکاقا"، واقع در منطقه آکسو برگزار شد که در پی آن ۲۵ دانشجوی دختر مسلمان به دلیل بر سر داشتن روسری بازداشت شدند. همچنین تیم خبری روزنامه واشنگتن پست که مشغول تهیه گزارش از این اتفاقات بود نیز بلافاصله پس از حضور در تظاهرات دستگیر و نهایتاً از کشور اخراج شد.
گزارش‌های درز کرده از کمپ‌های اجباری نشان می‌دهد که شماری از زنان زندانی به دلیل پوشیدن حجاب اسلامی در این کمپ‌ها زندانی شدند.
بر اساس گزارش گاردین، در سین‌کیانگ بیش از نیم میلیون کارگر اجباری وجود دارد. حکومت چین از این شهروندان با توسل به زور بهره‌کشی می‌کند. سین‌کیانگ یک پنجم کل پنبه جهان را تامین می‌کند و درصد قابل توجهی از کارگران این صنعت، کارگران اجباری هستند.
بنا بر گزارش بنیاد سیاست‌های استراتژیک استرالیا، حکومت چین شمار زیادی از شهروندان اویغور را به قصد استفاده به عنوان کارگر اجباری به خارج از سین‌کیانگ (محل زندگی و زادگاهشان) منتقل کرده و در کارخانجات مختلف مونتاژ همچون هوآوی، بی‌ام‌و، نایکی، سامسونگ، اپل، سونی و فولکس‌واگن استفاده می‌کند.
حکومت کمونیست چین، اویغورها را وادار به کار اجباری در مزارع پنبه سین‌کیانگ می‌کند. چین یکی از بزرگترین تولیدکنندگان پنبه در جهان است و بسیاری از کارگران این صنعت اویغورها هستند. پس از بالا گرفتن اعتراضات توسط برخی شرکت‌های تولید پوشاک مانند نایکی، چین تهدید کرد که شرکت‌های نایکی و آدیداس را تحریم می‌کند. این خود باعث فروکش کردن این اعتراضات شد. به گفته فعالان اویغور اگر این کارگران اجباری، وظایف اجباری خود را انجام ندهند توسط ماموران شکنجه شده و یا به زندان فرستاده می‌شوند. اگر اعتراض و یا شکایتی حقوقی بکنند از حق وکیل محروم بوده و به اتهاماتی واهی محکوم می‌شوند. برخی از این اویغورها که تحمل کار اجباری را ندارند در این اردوگاه‌ها جان خود را از دست می‌دهند.
در تاریخ ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۹ دولت رجب طیب اردوغان، نخست‌وزیر وقت ترکیه، در واکنش به کشته و زخمی شدن صدها نفر از اویغورها در واقعه ناآرامی‌های ۲۰۰۹ اورومچی، این کشتار را نسل‌کشی خواند. در تاریخ ۱۰ فوریه ۲۰۱۹، وزارت امور خارجه دولت اردوغان خواستار بسته شدن توقیف‌گاه‌های بازآموزی شد و رفتار حکومت چین با مسلمانان اویغور را یک "شرم برای بشریت" خواند. با این وجود، اردوغان که خودش را «مدافع حقوق مسلمانان در جهان» معرفی می‌کرد، بخاطر آنچه که مخالفانش «موضع ضعیف» او نسبت به نسل‌کشی اویغورها خواندند، هدف انتقاد شدید قرار گرفت. در تاریخ ۲۸ ژانویه ۲۰۲۱ مرال آکشنر از رهبران سیاسی مخالف اردوغان، در پارلمان ترکیه و در انتقاد از اردوغان و حزبش گفت: «آنها می‌گویند بزرگترین مدافعان مسلمانان هستند، اما در شنیدن صدای برادران و خواهران ما که فریاد میزنند "ما ترک‌های مسلمان هستیم" شکست میخورند.»
در آوریل ۲۰۲۱ دولت ترکیه سفیر چین در این کشور را به دلیل اظهاراتش در ارتباط با مسلمانان اویغور احضار کرد. احضار این مقام پس از اظهاراتش در شبکه اجتماعی توئیتر نسبت به واکنش سیاستمداران ترکیه‌ای پیرامون نسل‌کشی اویغورها صورت گرفت. لویی شائوبین، سفیر چین در آنکارا در توییت خود به ترکی نوشت، «چین با هرگونه چالش توسط هر شخص یا قدرت در برابر حاکمیت و تمامیت ارضی این کشور مخالفت می‌کند و حق پاسخ مناسب را برای خود محفوظ می‌داند». این اظهارات واکنش جامعه سیاسی ترکیه از جمله حزب ملی‌گرای خوب به رهبری خانم مرال آکشنر را برانگیخت. آکشنر در واکنش به این توئیت سفارت چین نوشت: «حرف توخالی نزنید، اول دست از نسل‌کشی اویغورها بردارید!» دولت ترکیه بارها در مجامع بین‌المللی از جمله در نشست سازمان همکاری اسلامی اقدام به جلب توجه جامعه جهانی نسبت به وضعیت اویغورها کرده‌است. اما بسیاری از کشورهای مسلمان از جمله جمهوری اسلامی ایران و جمهوری اسلامی پاکستان به دلیل اعمال فشار توسط چین و وابستگی اقتصادی به این کشور، تاکنون درباره سرکوب اویغورها سکوت اختیار کرده‌اند.
در تاریخ ۲ فوریه ۲۰۲۱ و بلافاصله پس از انتشار گزارش "تجاوز سیستماتیک به زنان مسلمان"، دولت آمریکا این اقدامات را محکوم کرد. در این رابطه، سخنگوی وزارت امور خارجه دولت آمریکا اعلام کرد که از خاطر این اعمال به شدت آشفته ‌‌است. این مقام آمریکایی افزود «این بی‌رحمی‌ها وجدان آدم را شوکه می‌کند و باید با عواقب جدی مواجه شود.»
در تاریخ سه‌شنبه ۲۶ اسفند ۱۳۹۹، محمود احمدی‌نژاد، ریاست جمهوری پیشین نظام جمهوری اسلامی، در مورد رویکرد این حکومت در مواجهه با نسل‌کشی مسلمانان چین موضع گرفت. او نسبت به سکوت این نظام در مقابل این وقایع اعتراض کرد. احمدی نژاد در این باره گفت: «... الآن در قلب آسیا، بخاطر قدرت، در اویغور دارند نسل کشی می‌کنند. زنان و بچه‌ها را می‌برند و بلاهایی سر آنان می‌آورند که نسل‌شان را قطع کنند. انسان از بازگویی این مطالب شرم می‌کند. نه اینکه فکر کنید چون آنها مسلمان هستند من دارم دفاع می‌کنم.، آنها هم انسان هستند. بحث، بحث انسانی است. تعجب می‌کنم از کشور خودمان که چرا سکوت کرده‌اند. ما که ادعای مسلمانی داریم، ادعای مبارزه با ظلم و استکبار را داریم. چه چیزی در ازای این سکوت دریافت شده است؟ که آنجا به این شکل دارند ظلم و جنایت می‌کنند و اینجا همه سکوت کرده‌اند. چرا تذکر نمی‌دهید و اعتراض نمی‌کنید؟ فرقی نمی‌کند کجای دنیا باشد. چه رابطه ای هست؟».
در ژوئیه ۲۰۱۹، ۲۲ کشور عضو سازمان ملل متحد در طی یک بیانیه مشترک در چهل‌ویکمین جلسه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد بازداشت ‌جمعی مردم اویغور در اردوگاه‌های اجباری را محکوم کردند. آنها از دولت چین خواستند تا از بازداشت جمعی و ایجاد محدودیت علیه جنبش آزادی‌خواهانه مردم اویغور و دیگر اقلیت‌های مسلمان در سین‌کیانگ دست بردارد.
در تاریخ دوشنبه ۲۲ مارس ۲۰۲۱ اتحادیه اروپا در واکنش به نسل‌کشی اویغورها شماری از افراد و یک نهاد وابسته به حکومت چین را مورد تحریم قرار داد. مطابق با این تحریم‌ها اموال این افراد مصادره و از ورود آنها به کشورهای اتحادیه اروپا ممانعت صورت می‌گیرد. این نخستین تحریم حکومت کمونیست چین توسط این اتحادیه از زمان اعتراضات دموکراسی‌خواهانه میدان تیان‌آن‌من در سال ۱۹۸۶ است. همچنین شهروندان و شرکت‌های اروپایی از مراوده مالی با این افراد منع شدند. این تحریم‌ها چهار مقام چینی در استان سین‌کیانگ را مورد هدف قرار داد. ۲۷ کشور عضو این اتحادیه اموال «شرکت ساخت و تولید سین‌کیانگ» که به گفته این نهاد "یک سازمان حکومتی اقتصادی و شبه‌نظامی است که سین‌کیانگ و اقتصاد آن را اداره می‌کند" را مصادره کردند. در حمایت از این تصمیم اتحادیه اروپا، کشورهای بریتانیا، آمریکا و کانادا نیز به این تحریم‌ها پیوستند. دومنیک راب و آنتونی بلینکن، به‌ترتیب وزرای امور خاریجه بریتانیا و آمریکا، در بیانیه‌هایی خواستار پایان جرایم ضدبشری در سین‌کیانگ شدند. در واکنش به این تحریم‌ها، حکومت کمونیست چین، بلافاصله تعدادی از مقامات اروپایی را (به قصد تلافی) تحریم کرد و اظهارات آنها را "نشر اکاذیب" خواند.
در تاریخ سه‌شنبه ۹ نوامبر ۲۰۲۱ موزه یادبود هولوکاست با صدور گزارشی اعلام کرد به شدت از این بابت نگران است که دولت چین "ممکن است علیه اویغورها مرتکب نسل‌کشی" شده باشد. این نهاد در گزارش خود به ارتکاب بالقوه اعمالی همچون "عقیم‌سازی اجباری، خشونت جنسی، برده‌داری، شکنجه و جابجایی اجباری" اشاره کرده‌است.
در تاریخ پنج‌شنبه ۱۴ ژانویه ۲۰۲۱ کنگره آمریکا در گزارشی دوجانبه (از حزب جمهوری‌خواه و دموکرات) گفت: "نسل‌کشی مسلمانان چین به شکل بالقوه در حال انجام است." کمیسیون اجرایی کنگره آمریکا درباره چین در جدیدترین گزارش خود اظهار داشت که «جنایت علیه بشریت» و به احتمال بالقوه «نسل‌کشی» در حال انجام است. همچنین این کمیسیون حکومت چین را بخاطر «آزار و اذیت اویغورها در خاک آمریکا» مقصر دانست.
در تاریخ ۲۳ فوریه ۲۰۲۱ پارلمان کانادا نسل‌کشی اویغورها را به رسمیت شناخت. در این رای‌گیری، تمام ۲۶۶ عضو حاضر در این مجلس به رسمیت‌شناسی نسل‌کشی اویغورها رای مثبت دادند. همچنین نمایندگان این مجلس از اقدام احتمالی انجمن بین‌المللی المپیک در لغو برگزاری المپیک زمستانی ۲۰۲۲ در پکن، «در صورتی که چین به نسل‌کشی ادامه دهد» حمایت کردند.
در تاریخ پنج‌شنبه ۲۵ فوریه ۲۰۲۱ پارلمان هلند - در طی تصویب یک طرح غیرالزام‌آور - رفتار حکومت چین با اقلیت مسلمان اویغور را نسل‌کشی اعلام کرد. این نمایندگان گفتند مواردی همچون 'جلوگیری از فرزندآوری' و 'کمپ‌های اجباری' با "قطع‌نامه ۲۶۰ سازمان ملل متحد" موسوم به 'کنوانسیون نسل‌کشی' مطابقت دارد.
در ۲۲ آوریل ۲۰۲۱، مجلس عوام بریتانیا به اتفاق آرا با تصویب یک طرح غیرالزام‌آور، نقض حقوق بشر در سین‌کیانگ را نسل‌کشی اعلام کرد.
در مهٔ ۲۰۲۱، پارلمان نیوزیلند به اتفاق آرا اعلام کرد که «نقض شدید حقوق بشر» در چین علیه مردم اویغور در حال انجام است.
در فوریه ۲۰۲۱ شرکت سوئدی اچ اند ام با صدور یک بیانیه رسمی اعلام کرد که نسبت به "گزارش‌هایی از سازمان‌های حقوق بشری و رسانه‌ها پیرامون کار اجباری در سین‌کیانگ بدست آمده به‌شدت نگران است" و اظهار داشت که از پنبه‌های تولید شده در سین‌کیانگ در محصولات خود استفاده نمی‌کند. در واکنش به این اقدام، یک فروشگاه اینترنتی چینی فروش محصولات این شرکت سوئدی را متوقف کرد.
شرکت آمریکایی نایکی، (که یک تولیدکننده در عرصه کفش‌های اسپورت است) در دسامبر ۲۰۲۰ طی یک بیانیه رسمی نسبت به اعمال کار اجباری بر مردم اویغور (در مزارع پنبه در استان سین‌کیانگ) ابراز نگرانی کرد. این شرکت اظهار داشت که پنبه مورد نیاز خود را از این منطقه تامین نمی‌کند. در واکنش به این اقدام نایکی و اچ اند ام، «سازمان جوانان کمونیست» - که ارگان وابسته به حزب کمونیست چین است - در طی صدور پستی در شبکه‌های اجتماعی این دو شرکت را به "نشر شایعه در جهت بایکوت پنبه سین‌کیانگ" متهم کرد. در این راستا، رسانه‌های حکومتی چین نیز کمپین‌هایی علیه این دو شرکت ترتیب دادند.
سنتز نوپدید () به ساخته‌شدن مولکول‌های پیچیدهٔ از مولکول‌های ساده‌تر همچون شکر و اسید آمینه گفته می‌شود. (در مقایسه با حالتی که طی آن، مواد هضم و تجزیه‌شده، دوباره بازیافت شده و برای تولید مورد استفاده قرار بگیرند). برای نمونه، حضور نوکلئوتیدها در رژیم غذایی ما ضروری نیست، چرا که از مولکول‌های پیش‌ساز کوچکی از فرمات و آسپارتات قابل ساخت است. اما متیونین باید حتماً در رژیم غذایی باشد، چرا که قابلیت سنتز نوپدید را ندارد، هر چند می‌توان به هوموسیستئین تجزیه و مجدداً از آن ساخته شود.
عبارت «دِنوو» (De novo) یک عبارت لاتین و به معنای «از [چیزِ] جدید» است که مجازا به معنای «از دوباره»، «از صفر» و «از ابتدا» است.
مسیرهای سنتز نوپدیدِ نوکلئوتیدها نیازمند بازهای نوکلئوتیدی آزاد نیستند: آدنین (A)، گوانین (G)، سیتوزین (C)، تیمین (T) یا اوراسیل (U). حلقهٔ پورین از یک یا چند اتم در هر نوبت ساخت، تولید می‌شود و طی این فرایند متصل به قند ریبوز است. حلقهٔ پیریمیدین از اوروتات ساخته شده و متصل به ریبوز ۵-فسفات است که بعداً به نوکلئوتیدهای رایج پیریمیدین مبدل می‌شود.
کلسترول یکی از اجزای ضروری ساختمان غشای سلولی جانوران است. این ماده همچنین پیش‌ماده‌ای برای بیوسنتز هورمون‌های استروییدی، نمک‌های صفراوی و ویتامین دی است. در پستانداران، کلسترول یا از طریق مواد غذایی به بدن می‌رسد یا طی قرایند سنتز نوپدید ایجاد می‌شود. تا حدود ۷۰–۸۰٪ سنتز نوپدید کلسترول در کبد و حدود ۱۰٪ آن در روده باریک رخ می‌دهد. سلول‌های سرطانی برای ساخت غشای سلولی خود نیازمند کلسترول هستند و به همین منظور آنزیم‌های زیادی جهت سنتز نوپدید کلسترول از استیل-کوآ در اختیار دارند.
لیپوژنز نوپدید (DNL) فرایندی است که طی آن، کربوهیدرات‌ها خون (به‌ویژه پس از خوردن یک خوراکی شیرین یا غذای پُر قند) به اسید چرب و سپس به تری‌گلیسرید یا چربی‌های دیگر تبدیل می‌شود. استات و برخی اسیدهای آمینه (به‌خصوص لوسین و ایزولوسین منابع تأمین کربن در لیپوژنز نوپدید محسوب می‌شوند.
در حالت عادی، فرایند لیپوژنز نوپدید در بافت چربی صورت می‌پذیرد. اما در حالاتی چون چاقی، مقاومت به انسولین و دیابت نوع ۲، این فرایند در بافت چربی کاهش می‌یابد (جایی که آنزیم ChREBP فاکتور رونویسی اصلی است) و در عوض در کبد افزایش می‌یابد (جایی که آنزیم SREBF1 فاکتور رونویسی اصلی است). آنزیم ChREBP معمولاً در کبد توسط گلوکز (و مستقل از انسولین) فعال می‌شود. چاقی و غذاهای پًرچرب، سطح ChREBP را در بافت‌های چربی کاهش می‌دهند. در مقابل، سطوح بالای انسولین در خون به دنبال غذاها و خوراکی‌های شیرین یا مقاومت به انسولین، بیانِ SREBF1 را در کبد شدیداً افزایش می‌دهند. در اثر کاهش لیپوژنز نوپدید در بافت‌های چربی و افزایش آن در کبد به سبب چاقی یا مقاومت به انسولین، در نهایت عارضهٔ کبد چرب پدیدار می‌گردد.
مصرف فروکتوز (در مقایسه با گلوکز) هر دو آنزیم ChREBP و SREBF1 را، مستقل از انسولین، فعال می‌کند. با آنکه گلوکز در کبد قابلیت تبدیل به گلیکوژن را داراست، فروکتوز همیشه افزایش لیپوژنز نوپدید کبدی را در پی دارد که خیلی بیشتر از گلوکز، سبب افزایش تری‌گلیسریدها می‌شود. علاوه بر این‌ها، اگر به یک میزان مساوی از نوشیدنی‌های حاوی فروکتوز و گلوکز مصرف شود، آن نوشیدنی که فروکتوز دارد، نه تنها تری‌گلیسریدهای پلاسمای خون را بیشتر بالا می‌برد، بلکه احتمال بروز چاقی شکمی را هم بیشتر از نوشیدنی دارای گلوکز افزایش می‌دهد.
لیپوژنز نوپدید در بیماری کبد چرب غیر الکلی (NAFLD) افزایش یافته و مشخصهٔ اصلی بیماری است. در مقایسه با افراد عادی، لیپوژنز نوپدید در مبتلایان به بیماری کبد چرب غیر الکلی، ۳٫۵ برابر است.
فرایند لیپوژنز نوپدید توسط دو آنزیم مهم تنظیم و کنترل می‌شود: استیل کوآ کربوکسیلاز و سنتاز اسید چرب. آنزیم اولی ارائه‌کنندهٔ عامل کربوکسیل به استیل کوآ است که آنرا به مالونیل کوآ مبدل می‌سازد. سپس آنزیم دومی، مالونیل کوآ را به زنجیرهٔ اسید چرب تبدیل می‌کند. فرایند لیپوژنز نوپدید معمولاً در بدن انسان فعال نیست، چرا که بیشترِ چربی‌ها از طریق مواد غذایی به بدن می‌رسند. در موش‌ها، سنتز نوپدید اسید چرب در اثر مواجهه به سرما، در «بافت سفید چربی» افزایش می‌یابد که احتمالاً در حفظ سطح تری‌گلیسرید در خون و همچنین تأمین اسید چربمورد نیاز برای گرمازایی در سرمای طولانی حائز اهمیت است.
مقصود از سنتز نوپدید دی‌ان‌ای، تولید صناعی (ترکیبی/انضمامی) مولکول DNA، به‌جایِ هم‌گذاری یا پیرایش و تغییر پیش‌مادهٔ طبیعی توالی‌ها الگوهای مولکولی آن است. ساخت اولیهٔ اولیگونوکلئوتید، با سنتز ژن مصنوعی و در نهایت کلون کردن، اصلاح خطاها و تأیید نهایی دنبال می‌شود که عموماً از طریقِ کلون کردنِ ژن‌ها به‌داخل پلاسمیدها، اشریشیا کلی یا مخمر انجام می‌گردد.
آنزیم پرایماز یک آران‌ای پلی‌مراز است که می‌تواند یک پرایمر را به یک رشتهٔ دی‌ان‌ایِ آمادهٔ همانندسازی اضافه کند. آنزیم دی‌ان‌ای پلیمراز قادر به افزودن پرایمر نیست و به همین دلیل، نیازمند آنزیم پرایماز است تا به‌صورت نوپدید (de novo) پرایمر را بیفزاید.
هزینه زندگی () یا مخارج زندگی، به هزینه نگهداری و حفظ سطح معینی از استاندارد زندگی اطلاق می‌شود و از محاسبه تغییرات آن در طول زمان، شاخص هزینه زندگی بدست می‌آید. محاسبات هزینه زندگی همچنین جهت مقایسه هزینه‌های زندگی در مناطق مختلف جغرافیایی مورد استفاده قرار می‌گیرد. هزینه زندگی در نقاط مختلف جهان را می‌توان با مقایسه نرخ برابری قدرت خرید آنها نیز محاسبه نمود.
جرج ادوارد بریگز (؛ – ) استاد گیاه‌شناسی بریتانیایی دانشگاه کمبریج بود.
وی که در سال ۱۹۳۵ میلادی به‌عنوان همکار انجمن سلطنتی برگزیده شد، چندین مقاله بسیار مهم علمی دربارهٔ آنزیم‌ها منتشر کرد.
متیونیل آمینوپپتیداز () یا به اختصار MAP، یک آنزیم است که واکنش شیمیایی زیر را کاتالیزه می‌کند:
این فعالیت آنزیمی در پروکاریوت‌ها و یوکاریوت‌ها دیده می‌شود. از میان پروتئینهایی که قابلیت چنین کاری را دارا هستند، می‌توان به METAP1 و METAP2 اشاره کرد.
مجموعه اسناد آرامی خلیلی مجموعه ای خصوصی از نامه‌ها و اسناد مربوط به منطقه باختریه یا بلخ در افغانستان کنونی است که توسط این دانشمند، کلکسیونر و نیکوکار انگلیسی-ایرانی ناصر داوود خلیلی جمع‌آوری شده‌است. این مجموعه یکی از هشت مجموعه ای است که توسط خلیلی جمع‌آوری، محافظت ، منتشر و به نمایش درآمد است، که هر یک از آنها مهمترین در حوزه خود به حساب می‌آیند. اسنادی که به زبان آرامی رسمی نوشته شده‌اند، احتمالاً از شهر تاریخی بلخ سرچشمه گرفته‌اند و همه آنها مربوط به سالهای ۳۵۳ قبل از میلاد تا ۳۲۴ قبل از میلاد در زمان پادشاهی اردشیر سوم و اردشیر چهارم هخامنشی است. جدیدترین این اسناد در اوایل سلطنت اسکندر کبیر در منطقه نوشته شده‌است، از اسکندر (املای Lksndr) در زبان آرامی از شکل اصلی یونانی Alexandros (املای Lksndrs) استفاده شده‌است. این مجموعه برای مطالعه زبان رسمی آرامی و زندگی روزمره در زمان امپراتوری هخامنشی قابل استفاده است.
امپراتوری که در سال ۵۵۹ قبل از میلاد توسط کوروش بزرگ تأسیس شد، کل خاورمیانه را از هند تا آفریقا تحت پوشش قرار داد. این امپراتوری دارای یک سیستم پستی و یک سیستم نگهداری کتاب بر اساس تعداد کمی از زبانها، به‌طور عمده متون آرامی رسمی بود. گرچه این زبان گفتار مردم عادی در باختریه یا بلخ نبود. فرمانروایان محلی معروف به ساتراپ احکام سلطنتی را در استانهای خود به زبان آرامی اجرا می‌کردند. در کتاب استر اشاراتی به جزئیات اداری سلطنت هخامنشی شده‌است. اسناد خلیلی بینشی در مورد نحوه اداره این امپراتوری و سقوط نهایی آن توسط اسکندر در سال ۳۲۹ قبل از میلاد، با پرداختن به موضوعاتی مانند استحکامات شهر، مرخصی نظامی و تحویل غذا به دست می‌دهد.
این اسناد و مجموعه یکی از هشت مجموعه گردآوری شده توسط ناصر خلیلی است که هر یک از این مجموعه‌ها از مهمترین‌ها در حوزه خود به حساب می‌آیند؛ که شامل بزرگترین مجموعه خصوصی هنرهای اسلامی جهان و مجموعه ای از هنرهای ژاپنی دوران میجی است که از نظر اندازه و کیفیت فقط با مجموعه خانواده شاهنشاهی ژاپن قابل مقایسه است و مجموعه منسوجات سوئدی خلیلی است. خلیلی نوشته‌است که انگیزه وی برای جمع‌آوری اسناد آرامی مربوط به دوره هخامنشی احساس ارتباط شخصی به عنوان یک یهودی ایرانی تبار با موضوع بوده‌است او گفته‌است یک ملکه در امپراتوری هخامنشی، استر، با منصرف کردن شوهرش خشایارشاه از کشتن مردم یهود، آنها را نجات داد. او تجربه خود را از کودکی در ایران، از شنیدن زبان آرامی، زبانی که موسی و عیسی به آن صحبت می‌کردند فراموش ناشدنی توصیف کرد.
از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۲، بیش از صد سند بلخی در بازار پیشاور و جاهای دیگر کشف شد. این اسناد شامل سندهای اقتصادی، اسناد حقوقی، متون بودایی و نامه‌هایی روی چرم، پارچه یا چوب بودند. برخی از آنها در شرایط عالی کشف شدند و هنوز مهر و موم شده‌اند. بزرگترین مجموعه اینها توسط ناصر خلیلی خریداری شد. این مجموعه شامل ۴۸ سند مهم تاریخی به زبان آرامی رسمی است که عمدتاً شامل نامه‌ها و روایات مربوط به دادگاه ساتراپ باختریه است که پایتخت آن بلخ بود. شباهت بین این اسناد نشان می‌دهد که تقریباً همه آنها از یک بایگانی در بلخ یا در نزدیکی آن است. سی قطعه از این اسناد روی چرم نوشته شده‌است و هجده سند باقی مانده چوبی است که برای ثبت بدهی استفاده می‌شود است. قدمت آنها بین ۳۵۳ قبل از میلاد تا ۳۲۴ قبل از میلاد در زمان پادشاهی اردشیر سوم و تا حدی کمتر از آن، اردشیر چهارم است.
این نامه‌ها و حساب‌ها با هم اولین مکاتبات کشف شده بین دو ساتراپ باکتریا و سوگدیانا را تشکیل می‌دهند. این اسناد حاوی بسیاری از اشتباهات دستوری زبان آرامی است، که نشان می‌دهد کاتبان از کاربران روزمره این زبان نبوده‌اند بلکه برای استفاده رسمی از آن آموزش دیده‌اند. مجموعه خلیلی تنها یکی از دو مجموعه اسناد هخامنشی بر روی چرم است. دیگری اسناد ارشاما است که در Bableonia و اکنون در مجموعه کتابخانه Bodleian یا بادلین نگهداری می‌شود.
۱۸ سند چوبی معمولاً تاریخ دار هستند و به بیان میزان کالا می‌پردازد تاریخ‌ها زمان سلطنت داریوش سوم را نشان می‌دهد. عددی روی چوب‌ها نوشته نشده‌است.
«بهتر» () ترانه‌ای از خواننده و ترانه‌نویس انگلستانی زین ملک است. این ترانه در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۰ از طریق آرسی‌ای رکوردز به عنوان تک‌آهنگ لید سومین آلبوم استودیویی‌اش "نیست گوش شنوا" (۲۰۲۱) منتشر شد. موزیک ویدئوی «بهتر» به کارگردانی رایان هوپ و به همراه ترانه منتشر شد.
در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۰، زین در یک ویدئوی تیزر کوچک، که شامل یک کلیپ کوچک از آغاز موزیک ویدیو رسمی است، «بهتر» را به نمایش گذاشت.
پسر دلفینی یک انیمیشن سینمایی تولید سال ۱۳۹۹ محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج با مشارکت مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی است. سازمان اوج مدعی است که مالکیت این انیمیشن به جز حق پخش تلویزیونی را با قیمت مناسبی واگذار کرده‌است. این انیمیشن به کارگردانی و نویسندگی محمد خیراندیش و تهیه‌کنندگی محمدامین همدانی است. پسر دلفینی داستانی در ژانر فانتزی، ماجراجویی و کمدی دارد. پسر دلفینی بعد از اکران در روسیه، از ۲ شهریور ۱۴۰۱ پس از وقفه دوساله به خاطر کرونا در سینماهای ایران اکران شد. بر خلاف خبرهای پیشین که این انیمیشن تولید سازمان هنری رسانه‌ای اوج است، همدانی، تهیه‌کننده اثر «پسر دلفینی»، این پروژه را یک پروژه کاملاً شخصی با مالکیت خصوصی خواند. او گفت که هیچ نهاد و ارگانی در تولید این فیلم مشارکت نداشته‌است و تمام مراحل ساخت بر عهده استودیوی ایرانی اسکای فریم بوده‌است. این فیلم با نام سازمان اوج در جشنواره فیلم فجر ۱۳۹۹ شرکت کرد ولی از بخش رقابتی کنار گذاشته شد.
هنگامی که یک هواپیما در دریا سقوط می کند، یک دلفین جوان به نام سفید و مادرش یک نوزاد انسانی پیدا می کنند و از او مراقبت می کنند. دلفین بعداً بزرگ می‌شود و بعد از اینکه متوجه می‌شود یک انسان است، برای یافتن مادرش به خشکی می‌رود. اسنوبال زندگی بی دغدغه ای در زیر امواج دارد تا این که هشت‌پا دنیای زیر آب به دست می گیرد. پسر به خشکی تبعید می شود، جایی که ناخدا مروارید مهربان او را به آنجا می برد.
به گفته همدانی، این انیمیشن قبل از نمایش در ایران در کشور روسیه اکران عمومی شده و توانسته‌است ۱۰۰ میلیون روبل معادل ۱٬۷ میلیون دلار فروش داشته باشد و سومین رتبهٔ فروش در روسیه را به دست آورد. اما آمار سایت kinometro مبلغ ۱٫۱ میلیون دلار برای شش هفته اکران می‌باشد.
بر طبق آمار سایت kinometro روسیه، این فیلم پس از شش هفته اکران، مجموعاً در روسیه و کشورهای مشترک المنافع ۱٫۱۴۳ میلیون دلار معادل ۳۲٫۶ میلیارد تومان (قیمت هر بلیت نزدیک ۳ دلار = ۸۵ هزار تومان) فروخته‌است. این فیلم در جدول فروش انیمیشن امسال روسیه تا این لحظه (۱۸ آبان ۱۴۰۱) در جایگاه یازدهم قرار دارد.
محاصرهٔ دمشق نبردی بود که از تاریخ ۲۴ تا ۲۹ ژوئیه سال ۱۱۴۸ میلادی میان صلیبیون و بوریان (اتابکان دمشق) در خلال جنگ دوم صلیبی به وقوع پیوست که در انتها منجر به شکست صلیبیون و از هم پاشیدن جنگ صلیبی دوم شد. دو نیروی بزرگ و اصلی که با فرمان پاپ اوژن سوم و دعوت برنارد کلروو برای برپایی جنگ صلیبی دوم به سرزمین مقدس اردوکشی کرده بودند، توسط لوئی هفتم، پادشاه فرانسه، و کنراد سوم، امپراتور مقدس روم رهبری می‌شدند. هر دو نیرو در طول حرکت در آناتولی به سمت سرزمین مقدس دچار وقایع فاجعه‌آمیزی شدند که منجر به از بین‌رفتن قسمت زیادی از قوایشان گشت. نخستین هدف صلیبیون بازپس‌گیری ادسا (اورفا) تعیین شده‌بود، اما هدف پادشاه اورشلیم، بالدوین سوم، و شوالیه‌های معبد، دمشق بود. سرانجام در شورای عکا، اشراف پادشاهی فرانسه، آلمان و اورشلیم تصمیم گرفتند که عازم دمشق شوند.
جنگجویان صلیبی تصمیم گرفتند تا از غرب، جایی که باغ‌های میوه غوطه آذوقه شهر را تأمین می‌کرد، به دمشق حمله کنند. آن‌ها به محض رسیدن به پشت دیوارهای شهر، محاصره را آغاز و از چوب درختان باغات برای تأمین ادوات محاصره استفاده کردند. جنگجویان صلیبی در ۲۷ ژوئیه تصمیم به یورش از سمت شرقی شهر که استحکامات نظامی آن ضعیف‌تر از سایر بخش‌ها بود، گرفتند. اما با رسیدن نورالدین زنگی همراه نیروهای کمکی، راه آنها با موقعیت ابتدایی‌شان قطع شد. با این وضعیت و انصراف اشراف و اربابان صلیبی، سه پادشاه به ناچار تن به عقب‌نشینی و رها کردن محاصره دادند و سرانجام تمام ارتش صلیبی بدون دستاورد خاصی در ۲۸ ژوئیه به سمت اورشلیم عقب‌نشینی کرد.
نخستین خصومت و برخورد میان صلیبیون و خاندان بوری، اتابکان شهر دمشق، در نخستین یورش‌های سال ۱۱۲۵ میلادی شکل گرفت و منتهی به نبرد مرج‌الصفر در سال ۱۱۲۶ شد که در آن صلیبیون با وجود شکست‌دادن ارتش بوریان در میدان نبرد، موفق به فتح شهر دمشق نشدند. در سال ۱۱۲۹، صلیبیون بار دیگر برای تصرف شهر اقدام کردند و در نزدیکی پل چوبی ("جسر الخشب") در داریا در جنوب‌غربی شهر مستقر شدند، اما محاصره شهر ناموفق بود و پس از لشکرکشی به سمت جنوب، در نزدیکی حوران شکست خوردند. علاوه بر آن ارتش صلیبی به دلایل جوی همچون تندباد و رعدوبرق دیگر نتوانست به پیشروی خود در منطقه ادامه دهد و سرانجام به اورشلیم بازگشت. با این حال میکائیل سریانی با استناد به "وقایع‌نامه باسیل بر شومنا"، بیان داشته که بوریان در ازای عقب‌نشینی صلیبیون از دمشق، علاوه بر ۲۰ هزار دینار غرامت جنگ، باید سالیانه به پادشاهی اورشلیم خراج می دادند. با وجود اینکه صلیبیون در فتح دمشق ناکام ماندند اما در زمان عقب‌نشینی توانستند بانیاس را به قلمروی پادشاهی اورشلیم ضمیمه کنند.
در سال ۱۱۴۰، معین‌الدین انر،اتابک و امیر دمشق، برای جلب حمایت و کمک برای مقابله با خطر عمادالدین زنگی، مؤسس سلسله زنگیان، که درصدد فتح دمشق بود، به اورشلیم رفت و با فولک پادشاه اورشلیم دیدار کرد. وی در جریان این دیدار بار دیگر کنترل شهر بانیاس را به پادشاهی اورشلیم داد تا بتواند اعتماد آنها را جلب کند.
در سال ۱۱۴۷، بالدوین سوم، پادشاه اورشلیم، پس از دعوت امیر بصری، آلتونتاش، که با معین‌الدین انر، حاکم دمشق، درگیر شده بود، همراه با ارتش خود عازم بصری در جنوب دمشق شد. با این شرایط، صلیبیون امید زیادی به فتح بصری داشتند، اما وقتی با مقاومت همسر آلتونتاش روبه‌رو شدند، شوق خود را برای تصرف این شهر از دست دادند. و در نهایت بالدوین نیز با توجه به شرایط پیش‌آمده دستور به عقب‌نشینی داد.
دو ارتش اصلی حرکت خود را در پی فراخوان پاپ اوژن سوم و دعوت برنارد کلروو برای آغاز جنگ دوم صلیبی به فرماندهی کنراد سوم و لوئی هفتم به سمت اراضی مقدس آغاز کردند. نیروهای کنراد شامل بولسلاو چهارم، دوک لهستان، ولادیسلاو دوم، دوک بوهم و فردریش شوابن، برادر زاده‌اش که بعدها با نام فردریش بارباروسا به امپراتوری رسید، بود. آغاز این جنگ صلیبی در پی سقوط ادسا در ۲۴ دسامبر ۱۱۴۴ اعلام شد. جنگجویان صلیبی از میان اروپا حرکت خود را آغاز کردند و سرانجام در سپتامبر و اکتبر ۱۱۴۷ به قسطنطنیه رسیدند.
هر دو ارتش پس از آغاز حرکت مجدد از سمت قسطنطنیه، در منطقه آناتولی دچار حوادثی همچون نبرد دورلیوم شدند که منجر به از بین رفتن بخشی از سپاهیان آنها شد. لوئی در این شرایط سربازانش را در میانه راه رها کرد و به‌وسیلهٔ کشتی به سمت شاهزاده‌نشین انطاکیه که عموی همسرش الینور، شاهزاده ریموند، بر آن حکم می‌راند، حرکت کرد. ریموند از لوئی انتظار داشت که او را برای دفاع در برابر ترک‌های سلجوقی کمک کند و همچنین او را برای اردوکشی علیه حلب که در اختیار مسلمانان بود و دروازه‌ی ادسا محسوب می‌شد، یاری برساند، اما لوئی نپذیرفت و ترجیح داد به جای تمرکز بر جنبه نظامی جنگ صلیبی، زیارت خود را با رفتن به اورشلیم به اتمام برساند. کنراد که در میانه راه بیمار گشته بود، به قسطنطنیه بازگشت اما پس از بهبودی عازم اراضی مقدس شد و در اوایل آوریل ۱۱۴۸ به شهر اورشلیم رسید. تمرکز صلیبیون از همان ابتدا بازپس‌گیری ادسا بود، اما بالدوین سوم، پادشاه اورشلیم، و همچنین شوالیه‌های معبد، درصدد فتح دمشق بودند نه ادسا.
در ۲۴ ژوئن، شورای عکا با درخواست دیوان عالی اورشلیم در بندر عکا برگزار شد. این مهم‌ترین جلسه از بدو تأسیس دیوان عالی در پادشاهی اورشلیم بود: کنراد، اوتو فرایزینگ، هنری دوم، ولف ششم، فریدریش بارباروسا و ویلیام پنجم به نمایندگی از امپراتوری مقدس روم حضور داشتند؛ لوئی هفتم، تیری آلزاس و شمار دیگری از فرماندهان و اربابان نمایندهٔ پادشاهی فرانسه بودند؛ و بالدوین سوم، ملیساند، پاتریارک فولک، روبرت دو کراون (استاد بزرگ شوالیه‌های معبد)، ریموند دو پوی (استاد بزرگ شوالیه‌های مهمان‌نواز)، ماناسس هیرژ (پاسبان اورشلیم)، هومفری دوم تورون، فیلیپ مایلی، والتر یکم گرنیر و باریسان بالین از جانب پادشاهی اورشلیم حضور داشتند. با این حال هیچ شخصی از شاهزاده‌نشین انطاکیه، کنت‌نشین تریپولی و حتی کنت‌نشین نابودشدهٔ ادسا در این شورا حضور نداشتند. در همین شورا بود که لوئی و کنراد متقاعد شدند که نیروهای صلیبی به دمشق یورش برند.
برخی از بارون‌های پادشاهی اورشلیم در شورا اذعان داشتند که یورش به دمشق به دلیل اتحاد آنها با خاندان بوری و دشمنی آن خاندان با زندگیان عاقلانه نیست. زیرا در سال ۱۱۴۰، عمادالدین زنگی شهر را محاصره کرده بود و معین‌الدین انر به‌عنوان وزیر مجیرالدین جوان، با صلیبیون برای اتحاد و مقابله با زنگیان از طریق اسامة بن منقذ، مذاکره کرده بود. کنراد، لوئی و بالدوین اصرار به چنین یورشی داشتند و مدعی بودند که دمشق شهر مقدسی برای مسیحیان است و همچون اورشلیم و انطاکیه، هدیه‌ای ویژه برای مسیحیان اروپا به شمار می رود. در ژوئیه، ارتش نیروهای صلیبی در طبریه گرد هم آمدند تا از طریق دریاچه طبریه و از مسیر بانیاس به سمت دمشق حرکت کنند. براساس گفته منابع ارتش صلیبی حدود ۵۰ هزار نفر برآورد شده‌است.
با توجه به تغییر سیاست‌های خارجی خاندان بوری و نزدیکی بیش از پیش آنها به زنگیان و همچنین یورش بالدوین سوم برای فتح دمشق قبل از جنگ دوم صلیبی — که به روابط میان صلیبیون و بوریان آسیب وارده کرده بود — حمله صلیبیون به دمشق از نظر عمومی و مورخانی همچون مارتین هوچ غیرقابل اجتناب بود.
صلیبیون تصمیم گرفتند که از سمت غرب به سمت شهر حمله کنند جایی که باغات غوطه منابع غذایی شهر را تأمین می‌کردند. نیروها در ۲۳ ژوئیه به داریا رسیدند و پس از آنها ارتش لوئی و کنراد وارد منطقه شدند. با این حال باغات پرتراکم مانع جدی برای پیشروی نیروهای صلیبی بود. براساس گفتهٔ ویلیام صوری، صلیبیون برای نبرد آماده شدند:
بامداد شنبه ۲۴ ژوئیه، صلیبیون حمله خود را از کناره رود بَرَدَی تا رَبْوِه آغاز کردند. نیروهای مسلمان شهر نیز با اطلاع از پیشروی صلیبیون، آماده شده و حملات خود را از میان باغات حومه شهر دمشق آغاز کردند. باغات از جانب برج و دیوارهای شهر به خوبی محافظت می‌شد و صلیبیون بی‌وقفه از مسیرهای باریک میان باغات به سمت نیروهای مسلمان و نیروهای مدافع شهر تیراندازی می‌کردند. نبرد شدیدی میان نیروهای صلیبی و ترکیبی از نیروها حرفه‌ای دمشق، شبه‌نظامیان "اَحْداث" و مزدوران ترکمن در باغات و مسیرهای باریک در مَزَّه درگرفت. ویلیام صوری در این رابطه گزارش می‌دهد:
دیوید نیکول در "کتاب خود" بیان داشته که ویلیام صوری توضیحی در رابطه پیشروی کنراد و شوالیه‌هایش به سمت رودخانه بدون برهم ریختن آرایش نظامی ارتش صلیبی نداده‌است. اما به لطف یورش کنراد، صلیبیون توانستند نیروهای دمشق را از رودخانه به درون شهر عقب برانند.
در همین رابطه ابوشامه، تاریخ‌نگار مسلمان، بیان داشته:
نیروهای صلیبی بلافاصله پس از رسیدن به دیوارهای شهر، با استفاده از چوب درختان باغات غوطه محاصره دمشق را آغاز کردند. صلیبیون نخستین حمله خود را از سمت حومه فرادیس آغاز کردند. همچنین صلیبیون ساخت ادوات محاصره از سمت باب جابیه، جایی که بردی از دمشق عبور نمی‌کرد، آغاز کردند. در داخل شهر نیز مردم، ضمن بستن خیابان‌های شهر، خود را برای درگیری خیابان به خیابان با نیروهای صلیبی آماده کردند. اُنر، امیر شهر، که از سیف‌الدین غازی، امیر موصل، و نورالدین زنگی، امیر حلب، تقاضای کمک کرده بود، به سمت صلیبیون بیرون از دیوار شهر یورش برد و آنها را تا باغات غوطه عقب راند، جایی که نقطه مناسبی برای کمین‌کردن بود.
طی ضدحمله اُنر در روز یکشنبه ۲۵ ژوئی، نیروهای دمشق متحمل تلفات زیاد شدند و افرادی همچون یوسف فندلاوی، عارف و صوفی، و نورالدوله شاهنشاه جز کشته‌های نیروهای دمشق بودند. اواخر روز ۲۵ ژوئیه، صلیبیون اردوگاه خود را در میدان الاخضر (برامکه امروزی) برپا کردند، جایی که محل تمرین سواره‌نظام در شهر دمشق بود. ابن قلانسی این روز را اینچنین روایت می‌کند:
مدافعان شهر دمشق برای دفع حمله از سمت شمال شهر، به سمت صلیبیون یورش بردند و با وجود درگیری شدید، موفق شدند ناحیه شمالی را پاکسازی کنند تا نیروهای کمکی از سمت لبنان و سیف‌الدین بتوانند وارد شهر شوند. طبق گفته ابن قلانسی، این نیروها شامل تعداد کثیری از کمانداران دره بقاع بود که باعث شد نیروهای مدافع شهر تقویت شوند. طبق گفته ابوشامه، طی یورش به اردوگاه صلیبیون در ۲۶ ژوئیه:
به روایت ابن اثیر، با نزدیک شدن نیروهای کمکی، معین‌الدین انر پیامی به صلیبیون حاضر در محاصره و پیامی به دیگر صلیبیون مستقر شام ارسال می‌کند. برای گروه اول از زبانی ساده و سرراست استفاده می‌کند: «شاه شرق می‌رسد؛ اگر شما از این جا نروید، من شهر را به وی تسلیم می‌کنم و شما از آن متأسف خواهید شد.» برای گروه دیگر نیز از زبان دیگری استفاده می‌کند: «دیوانه شده‌اید که به اینها علیه ما کمک می‌کنید؟ هنوز درک نکرده‌اید که اگر آنها در دمشق پیروز شوند، سعی خواهند کرد شهرهایتان را از چنگ‌تان خارج کنند؟ اما من، اگر نتوانم از شهر دفاع کنم، آن را تسلیم سیف‌الدین خواهم کرد، و شما خوب می‌دانید که اگر او شهر را بگیرد، شما دیگر نخواهید توانست در شام بمانید».
نیروهای صلیبی تمامی تمرکز خود را متوجه بخش شرقی و جنوبی شهر و دروازه باب الصغیر کرده بودند، جایی که ضعیف‌ترین نقطه شهر از نظر استحکامات بود و از آجرهای گِلی ساخته شده بود. طبق گفتهٔ ویلیام صوری، در روز ۲۷ ژوئیه، صلیبیون تصمیم گرفتند که به سمت دشت سمت شرقی دمشق، مقابل باب توما و باب الشرقی، بروند که از نظر استحکامات و نیروهای مدافع ضعیف‌تر بود. با این حال از نظر غذا و آب در قیاس با باغات غوطه دسترسی کمتری داشتند.
در هر دو جبهه درگیری‌هایی وجود داشت: اُنر از یک سوی، به سیف‌الدین غازی و نورالدین زنگی، امیران زنگی، اعتماد نداشت چرا که ممکن بود پس از پایان جنگ، دمشق را به نفع خود فتح کنند؛ و از سوی دیگر صلیبیون هنوز بر سر آن که چه کسی به عنوان حاکم دمشق ــ در صورت تصرف آن ــ انتخاب شود، اختلاف داشتند. گی یکم بریسبار، ارباب بیروت، پیشنهاد اربابان و بارون‌های محلی و پادشاهی اورشلیم بود اما تیری آلزاس، کنت فلاندرز، حکومت دمشق را برای خود می‌خواست و از جانب بالدوین، لوئی و کنراد حمایت می‌شد. طبق گفتهٔ ویلیام صوری، این اختلافات در نهایت به شکست صلیبیون منتهی شد: «بارون‌های محلی ترجیح می‌دادند دمشق در دست خاندان بوری باقی بماند تا آن که کنت دیگری کنترل آن را در دست بگیرد.» در نتیجه تمام تلاش خود را کردند تا این اتفاق میسر نشود. بدین ترتیب محاصره شکست خورد.William of Tyre, XVII. 7. همچنین گزارش‌هایی وجود دارد که اُنر ضمن دادن رشوه به برخی از بارون‌ها و فرماندهان، قول داده‌است که روابط خود با زنگیان را پس از پایان‌یافتن محاصره قطع کند.
نورالدین زنگی و سیف‌الدین غازی که در این زمان به حمص رسیده بودند، مذاکرات خود را برای تصرف دمشق با اُنر آغاز کردند، چیزی که نه صلیبیون خواستار آن بودند و نه معین‌الدین اُنر. همچنین سیف‌الدین غازی طی نامه‌ای از صلیبیون خواست که با اورشلیم بازگردند چراکه با حضور نورالدین زنگی، موقعیت بهتری نصیب آنها نخواهد شد. بارون‌های محلی صلیبی نیز از ادامه محاصره امتناع کردند و در این شرایط ۳ پادشاه راهی جز رها کردن محاصره و عقب‌نشینی به سمت اورشلیم نداشتند. ابتدا کنراد و پس از آن مابقی ارتش صلیبی در ۲۸ ژوئیه تصمیم به عقب‌نشینی به سمت اورشلیم گرفتند. اگرچه در مسیر بازگشت توسط سواران کماندار ترک مورد حمله قرار گرفتند. تاریخ‌نگارانی همچون رالف کوگشالی، جان سالزبری و تاریخ‌نویس وورتسبورگ بیان داشته‌اند که زمانی محاصره رها شد که شوالیه‌های معبد رشوهٔ معین‌الدین انر را پذیرفتند، در حالی که ویلیام صوری و میکائیل سریانی به این موضوع اشاره کرده‌اند که سکه‌های داده‌شده از جنس مس بودند نه طلا.
تاریخ‌نگار انگلیسی، هنری هانتینگدون، این لشکرکشی را به‌شکل خلاصه چنین بیان داشته: