moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تاد پکر (دیوید کوچنر) «بهترین دوست همیشگی» مایکل اسکات (استیو کارل) به کارکنان دربارهٔ شایعات خام دربارهٔ یک رسوایی مدیریت ارشد توهین می‌کند. توبی فلندرسون (پل لیبرشتاین) به مایکل اطلاع می‌دهد که او سیاست‌های آزار جنسی شرکت را بررسی خواهد کرد، زیرا مدیر مالی شرکت پس از ادعاهایی که توسط منشی او مطرح شد، استعفا داد. نگرانی مایکل زمانی که فکر می‌کند این ماجرا بر محیط آرام اداره تأثیر می‌گذارد افزایش می‌یابد و هنگامی که می‌فهمد شرکت یک وکیل برای صحبت کردن با او فرستاده بسیار خشمگین می‌شود. مایکل و کارکنان انبار ویدئوی آزار و اذیت جنسی را مسخره می‌کنند، اما وقتی جن لوینسون (ملورا هاردین) و وکیل به شرکت می‌آیند مسخره کردن آن‌ها پایان می‌باید.
در حالی که مایکل به‌طور خشمگینانه اعلام می‌کند که دیگر با کارمندان دوست نیست و دیگر جوکی نخواهد گفت، جیم هالپرت (جان کرازینسکی) مایکل را به شکستن قول خود و جوک گفتن تحریک می‌کند. ناگهان طرز برخورد و نگرش مایکل هنگامی که می‌فهمد در دردسر نیست و وکیل برای حفاظت از او آمده‌است تغییر می‌کند.
«آزار جنسی» توسط بی جی نواک نوشته شد که در مجموعه نقش رایان هوارد را بازی می‌کند. این قسمت سومین تجربه کارگردانی کن کواپیس در مجموعه بود. کواپیس پیش‌تر قسمت‌های «پایلوت» و «روز تنوع» را کارگردانی کرده بود. این قسمت از سمینار آزار جنسی ان‌بی‌سی الهام گرفته بود که گروه بازیگران و تولیدکنندگان باید پیش از آغاز مجموعه در آن شرکت می‌کردند.Carell, Steve (Actor). 2005. جینا فیشر و آنجلا کینزی که هردو پیش از فیلمبرداری "اداره" در محیط‌های اداره‌ای فعالیت داشتند، اشاره کردند که در روزهای سمینار آزار جنسی توسط دیگران به عنوان جوک مورد آزار قرار می‌گرفتند. این تجربه به فیلمنامه این قسمت افزوده شد.Novak, B. J. (Writer/Actor). 2006.
هنگامی که قرار بود بازیگر تاد پکر گزیده شود، نخستین گزینه گروه دیوید کوچنر بود که در کنار کرل در فیلم کمدی "" در سال ۲۰۰۴ بازی کرده بود. تولید این قسمت به تأخیر افتاد تا کوچنر برای آن تکه تضمین شود. نواک خاطرنشان کرد که کوشنر یکی از اندک بازیگرانی بود که «به اندازه کافی استعداد داشت تا استیو کرل را در صحنه فیلمبرداری در هم بشکند»، شاهکاری که به گفته او «ارزش» تاخیرها را داشت.
در جمجمه انسان، سطح داخلی صدف پس‌سری (اکسی‌پیتال) توسط یک برجستگی مرکزی نامنظم به نام برجستگی درونی پس‌سری () به چهار گودی پس‌سری تقسیم می‌شود؛ دو گودی پس‌سری زیرین چهارگوش‌اند و با نیم‌کره‌های مخچه مجاورند و دو گودی پس‌سری بالایی سه‌گوش‌اند و با لوب‌های پس‌سری نیم‌کره‌های مغزی مجاورت دارند.
بین سال‌های ۱۸۶۷ و ۱۹۷۴ میلادی، شهرهای مختلف ایالات متحده فرامین ناخوشایندی داشتند، که در گذشته به آن‌ها قوانین زشت («ugly laws» یا «unsightly beggar ordinances») نیز می‌گفتند. این قوانین افراد فقیر و دارای معلولیت را هدف قرار می‌داد. برای مثال، در سان فرانسیسکو، قانون سال ۱۸۶۷ میلادی، غیرقانونی می‌دانست که «یک فرد بیمار، معلول، مثله شده یا به هر نحوی تغییر شکل یافته، به مثل یک شی ناخوشایند یا منزجر کننده، خود را در معرض دید عموم قرار دهد». استثنائات بر قرارگرفتن در معرض دید عموم تنها در صورتی قابل قبول بود، که مردم به تظاهرات برآیند تا جدایی معلولان از افراد غیرمعلول و نیازشان به اصلاحات را نشان دهند.
جامعه سازمان‌های خیریه پیشنهاد کرد، که بهترین کمک خیریه، به‌جای کمک‌های مادی، بررسی و مشاوره افراد نیازمند به کمک است. این امر باعث شد تا زمانی که افراد انسان‌های دیگر نیازمند به کمک را می‌بینند، میان تمایل آن‌ها به تبدیل شدن به یک مسیحی خوب و یک شهروند خوب تضاد ایجاد شود. پیشنهاد گردید، که به این طریق گدایان بر مردم یک گناه را تحمیل می‌کنند. «فقیرگرایی یک بیماری بر جامعه است، زخمی بر بدنه سیاست است و از آن‌جایی که یک بیماری است، باید تا آن‌جا که ممکن است از بین برود. و باید تمام فکر و تلاش ما برای طبقه فقیر، هدف درمانی نهفته باشد». مشابه به آنچه که اسلوکام گفت، نویسندگان دیگر پیشنهاد کردند که صدقه دادن به گداها بدون این‌که بدانیم با این پول چه می‌کنند، «به اندازه فردی که با اسلحه به‌سوی گروهی از افراد شلیک می‌کند، سزاوار سرزنش است».
اصطلاح «قوانین زشت» در اواسط دهه ۱۹۷۰ توسط منتقدان مارسیا پیرس بورگدورف و رابرت بورگدورف جونیور ابداع شد.
در انگلستان سال ۱۷۲۹ میلادی، بعضی اوقات به افرادی که دارای معلولیت‌های فیزیکی بودند و در معرض دید عموم مردم ظاهر می‌شدند، مجازات تعیین می‌شد، چه آن‌های که با معلولیت متولد می‌شدند یا هم بعداً در زندگی به آن دچار می‌گردیدند.
قوانین زشت در ایالات متحده در اواخر قرن نوزدهم به‌وجود آمد. در این دوره، فضاهای شهری دست‌خوش هجوم ساکنان جدید شد، که بر جوامع موجود فشار وارد می‌کرد. ساکنان جدید گاهی فقیر می‌شدند. به این معنا بود که تعداد زیادی از افرادی که با یکدیگر بی‌گانه بودند، اکنون محله‌های نزدیک‌تری را نسبت به شهرهای کوچک اشغال کرده‌اند، جایی که نهادهای محلی مانند مکاتب، خانواده‌ها و کلیساها به تعدیل روابط اجتماعی کمک می‌کنند. در واکنش به این هجوم مردم فقیر، وزرا، سازمان‌دهندگان خیریه، برنامه‌ریزان شهری و مقامات شهری در سراسر ایالات متحده تلاش کردند تا قوانین زشت برای جامعه خود ایجاد نمایند.
زبان قوانین زشت این بود، که قسمت‌های از بدن شخص که دچار معلولیت یا بیماری بود، پنهان گردد. این شامل هر حرکتی می‌شد که نشان‌دهنده معلولیت یا بیماری باشد، مانند لنگیدن.
اولین فرمان در آمریکا در مورد جلوگیری از حضور افراد دارای معلولیت در انظار عمومی در سال ۱۸۶۷ میلادی در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا تصویب شد. این فرمان به موضوع گسترده‌تر گدایی مربوط می‌شد. دیده می‌شود افرادی که احتمالاً به پول نیاز داشتند به کالیفرنیا سفر می‌کردند تا در دوران تب طلای کالیفرنیا «ثروتمند شوند». وقتی خود را ثروتمند نمی‌دیدند، در کالیفرنیا می‌ماندند. نامه‌ها و اسناد مربوط به دوره درست پس از تب طلای کالیفرنیا، تعداد زیادی از افراد «دیوانه» را که در خیابان‌ها سرگردان هستند، نشان می‌دهد. هلپر (سال ۱۹۴۸ میلادی) حتی از افراد «مجنون» به عنوان «مزاحمت رقت‌انگیز» یاد می‌کند و خاطرنشان می‌کند که آن‌ها اجازه داشتند در ملاءعام حضور یابند در حالی‌که هیچ‌کسی مراقب آن‌ها نبود.
نیو اورلئان، لوئیزیانا قانونی مشابه داشت که پلیس قاطعانه آن را در سال ۱۸۸۳ میلادی اجرا می‌کرد. یک روزنامه اورلئان گزارش داد که این شهر مانند سایر شهرهای ایالات متحده، در مورد گدایی موضع سختی گرفته‌است.
پورتلند، اورگان یک قوانین زشت را در سال ۱۸۸۱ میلادی نافذ ساخت.
فرمان شیکاگو سال ۱۸۸۱ میلادی چنین بیان می‌کند:
هر شخصی که بیمار، معلول، مثله‌شده یا به هر نحوی تغییر شکل یافته باشد، به گونهٔ جسم ناخوشایند یا منزجرکننده، یا فردی که برای ورود به جاده‌ها، شاهراه‌ها، معابر یا اماکن عمومی شهر مناسب نباشد، در این‌جا نباید در انظارعمومی ظاهر شود، در غیر آن با جریمه ۱ دلاری برای هر تخلف دچار خواهد شد (کد شهر شیکاگو ۱۸۸۱)
جریمه ۱ دلاری با بیش از ۲۰ دالر در سال ۲۰۱۸ برابری می‌کند. در بیشتر شهرها، جریمه‌ها برای تخلف قوانین زشت از حبس تا جریمه‌های ۵۰ دالر برای هر تخلف تفاوت می‌کرد.
در ماه مه ۱۸۸۱، قوانین زشت در شیکاگو، ایلینوی اجرا شد. این قوانین توسط جیمز پیوی، مدیر ارشد شیکاگو ایجاد گردید. در شیکاگو تریبون از ۱۹ می ۱۸۸۱ از پیوی نقل شده‌است که در مورد این قوانین گفته‌است: «هدف آن لغو تمام موانع جاده است». قوانین زشت گروه‌های از مردم را به عنوان مخل جریان زندگی عمومی معرفی کرده و آن‌ها را از حضور در فضاهای عمومی منع می‌کند. چنین افرادی که «ناخوشایند» یا «فاقد زیبایی» تلقی می‌شوند، معمولاً فقیر و اغلب گدا بودند؛ بنابراین قوانین زشت روش‌هایی بودند که به وسیله آن قانون‌گذاران تلاش می‌کردند فقرا را از انظار عمومی دور کنند.
قوانین مشابه شیکاگو در دنور، کولورادو و لینکلن، نبراسکا در سال ۱۸۸۹ میلادی دنبال شد. در برههٔ از زمان از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۹۰ میلادی یک قوانین زشت در اوماها، نبراسکا وضع گردید. علاوه بر این، قوانین زشت با وحشت سال ۱۸۹۳ جرقه زد، که شامل کلمبوس، اوهایو در سال ۱۸۹۴ و در سال ۱۸۹۱ برای تمام ایالت پنسیلوانیا می‌شود. قوانین پنسیلوانیا متفاوت بود زیرا حاوی زبانی بود، که برای ضعف‌شناختی و همچنین ضعف جسمی کاربرد داشت. تلاشی برای معرفی قوانین زشت در نیویورک انجام شد، اما در سال ۱۸۹۵ با شکست مواجه شد. مسوده‌های اولیه در نیویورک شبیه به پنسیلوانیا بود که شامل ضعف‌های شناختی می‌شد. رنو، نوادا قبل از سال ۱۹۰۵ فرمانی را وضع کرد. لوس آنجلس، کالیفرنیا در سال ۱۹۱۳ تلاش کرد، فرمانی را تصویب کند.
در سال ۱۹۰۲ میلادی قوانین زشت مشابه قانون ایالات متحده در شهر مانیل در فیلیپین وضع شد. این قانون مشابه قوانین ایالات متحده بود، که به زبان انگلیسی و در زمانی‌که مانیل تحت کنترل آمریکا بود نوشته شد. عبارت رایج «منع ورود افراد بیمار» را شامل می‌شد. این قانون یکی از اولین فرامینی بود، که تحت کنترل آمریکا نوشته شد. سایر فرامین مربوط به اصلاحات بهداشتی می‌شد و گدایان ناخوشایند را بخشی از این شاخص می‌دانست.
آخرین قوانین زشت در سال ۱۹۷۴ میلادی لغو شد.Marcia Pearce Burgdorf and Robert Burgdorf, Jr. , "A History of Unequal Treatment: The Qualifications of Handicapped Persons as a Suspect Class Under the Equal Protection Clause," Santa Clara Lawyer 15:4 (1975) 855-910. اوماها، نبراسکا قوانین زشت خود را در سال ۱۹۶۷ لغو کرد، با این حال فردی به دلیل نقض قوانین زشت که در سال ۱۹۷۴ مستند شده بود، دستگیر گردید. کلمبوس، اوهایو در سال ۱۹۷۲ قانون خود را لغو کرد. شیکاگو آخرین ایالتی بود، که قوانین زشت خود را در سال ۱۹۷۴ لغو نمود.
ستیغ درونی پس‌سری () از اجزای بخش صدفی استخوان پس‌سری در جمجمه انسان است.
ستیغ درونی پس‌سری از برجستگی درونی پس‌سری یک ستیغ برجستهٔ دیگر به سمت سوراخ بزرگ فرود می‌آید به نام ستیغ درونی پس‌سری که پیش از رسیدن به سوراخ بزرگ دو شاخه می‌شود. روی این ستیغ، داس مخچه می‌چسبد.
در جمجمه انسان، از دو سوی برجستگی درونی استخوان پس‌سری، دو شیار (ناودان) وسیع به صورت عرضی به سمت زوایای طرفی امتداد می‌یابد به نام شیار سینوس عرضی () . به لبه‌های این دو شیار عرضی، چادر مخچه می‌چسبد.
میگوی آمانو ، یک گونه میگو از خانواده میگوهای آب شیرین و بومی کشور ژاپن و تایوان است.De Grave, S. , Shy, J. & Cai, X. 2013. "Caridina multidentata". The IUCN Red List of Threatened Species 2013. Downloaded on 14 June 2016. نام‌های رایج آن شامل میگوی یاماتو، میگوی ژاپنی، میگوی کاردینال ژاپنی و میگوی جلبکی است.Fransen, C. (2015). "Caridina multidentata" Stimpson, 1860. Accessed through World Register of Marine Species (WoRMS) on 14 June 2016.
این گونه دارای بدنی شفاف است که با خط شکسته‌ای از نقاط قهوه ای مایل به قرمز در طرفین پوشیده شده‌است. سطح پشتی دارای نوار سفیدی است که از سر تا دم کشیده شده و چشم‌ها به رنگ سیاه است. میگوهای نر دارای جثه کوچک‌تر و رنگ کمتری نسبت به میگوهای ماده هستند.
مناسبترین دما برای این میگو دمای ۱۸ تا ۲۸ درجه سانتیگراد است. آنها در دماهای بالاتر فعال تر هستند، اما ممکن است طول عمر کمتری نیز داشته باشند. آمانوها درجه اسیدی آب pH 6.5 تا ۷٫۵ را ترجیح می‌دهند. مانند سایر سخت پوستان، به دلیل خون هموسیانین، فلز مس و سایر ترکیبات این فلز برای آنها بسیار سمی و کشنده است.
"میگوی آمانو" در نهرهای آب شیرین و مرداب‌ها جفت‌گیری می‌کند. میگوی ماده مانند سایر گونه‌های میگو آمادگی جفت‌گیری را با آزاد کردن فرومون در آب برای نرها اعلام می‌کند. تخم‌های بارور شده رها می‌شوند و مراحل لاروی را در آب شور و نمکی طی می‌کنند و به دریا می‌روند. لاروها پس از رسیدن به مرحله نهایی رشد خود از دریا بازمی‌گردند و تا پایان عمر در آب شیرین می‌مانند. پرورش میگوی آمانو در اسارت بسیار دشوار است، با این حال، وقتی ماده‌ها فرومونهای جفت‌گیری را آزاد می‌کنند، هر نر که در یک مخزن قرار می‌گیرد شروع به شنا کردن دیوانه‌وار به دنبال ماده می‌کند.
طبق منابع مختلف، "میگوی کاردینال" توسط تاکاشی آمانو در اوایل دهه ۱۹۸۰ به دنیای آکواریوم معرفی شد. آنها معمولاً در بیشتر آکواریوم‌ها نگهداری می‌شوند زیرا عمدتاً از جلبک تغذیه می‌کنند و در نتیجه وجود تعداد زیادی از این میگوها در آکواریوم به تمیزی آن کمک می‌کند. "Caridina multidentata" قبلاً برای آکواریومی‌ها با نام "Caridina japonica شناخته می‌شد" اما پس از مطالعه ای در سال ۲۰۰۶ "به Caridina multidentata" تغییر نام داد بسیاری از آکواریوم داران بر این باورند که میگوی آمانو می‌تواند فقط با اغذیه از جلبک‌ها در آکواریوم زنده مانده و رشد کند، اما اینطور نیست. رژیم غذایی میگوی آمانو باید حاوی جلبک‌های آکواریومی که با ویفر جلبک یا تکه‌های اسپیرولینا و گاهی اوقات پروتئین حیوانی به شکل گلوله، پولک یا دافنی منجمد یا زنده، میسیس و غیره تکمیل شود، تا بهترین رشد را داشته باشد. همچنین لازم است از وجود کلسیم در آب اطمینان حاصل شود، کلسیم برای سخت پوستان حیاتی است تا بتوانند اسکلت بیرونی خود را حفظ کنند.
پرواز شماره ۲۰۲ هواپیمایی آریانا یک پرواز هواپیمایی آریانا از بیروت، لبنان به مقصد نهایی کابل بود که در آن ۲۲ مسافر و ۵ خدمه حضور داشتند، در تاریخ ۲۱ نوامبر ۱۹۵۹ در بیروت دچار سانحه شد و ۲۶ نفر جان باختند.
پرواز شماره ۲۰۲ خطوط هوایی آریانا افغان، داگلاس دی سی-۴، یک پرواز برنامه‌ریزی شده بین‌المللی از لبنان بود که به مقصد افغانستان با توقف‌های برنامه‌ریزی شده در فرودگاه مهرآباد، ایران و فرودگاه بین‌المللی قندهار، افغانستان عازم بود. دو دقیقه پس از برخاستن، هواپیما در تپه ای در آرامون در نزدیکی بیروت سقوط کرد. یک آتش‌سوزی کوچک در کابین کمی پس از سقوط رخ داد.
کَسِل سقوط می‌کند یک فیلم اکشن و دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۲۰۲۱ به نویسندگی اندرو کنائر و کارگردانی دولف لاندگرن است." "اسکات ادکینز، دولف لاندگرن، جیم چان‌دلر، کیم دلونگی و دیو هالز از بازیگران اصلی این فیلم هستند.""
یک بیمارستان متروکه بنام «کَسِل» پس از دهه‌ها بی‌توجهی به آن، پر از دینامیت شده و قرار است فرو بپاشد. اما هیچ‌کس نمی‌داند که یک رهبر گنگستر، پیش از به زندان افتادن سه میلیون دلار پول نقد را درون این ساختمان مخفی کرده‌است. حالا سه گروه خود را به آب و آتش می‌زنند تا به این پول دست پیدا کنند و فقط ۹۰ دقیقه برای یافتن آن و بیرون آمدن از ساختمان فرصت دارند.
این فیلم در ۳ دسامبر ۲۰۲۱ در ایالات متحده اکران محدودی داشت. در ۲۸ دسامبر ۲۰۲۱ به‌صورت بلوری و ویدئو هنگام درخواست در دسترس قرار گرفت.
این فیلم در سایت راتن تومیتوز دارای امتیاز ۸۳ و نمره ۵.۵ از ۱۰ است.
پرواز شماره ۵۰۲ لوفت‌هانزا یک پرواز لوفت‌هانزا از داکار، سنگال به مقصد نهایی ریو دو ژانیرو بود که در آن ۲۹ مسافر و ۱۰ خدمه حضور داشتند، در تاریخ ۱۱ ژانویه ۱۹۵۹ در ریو دو ژانیرو دچار سانحه شد و ۳۶ نفر جان باختند.
بودجهٔ لینک حساب‌کردن تمام بهره‌ها و اتلاف‌های توانی است که سیگنال ارتباطی در یک سامانه مخابراتی از فرستنده، از طریق یک محیط ارتباطی مانند امواج رادیویی، کابل، موجبر یا فیبر نوری، به گیرنده، تجربه می‌کند. معادله ای است که توان دریافتی از توان فرستنده را پس از تضعیف سیگنال ارسالی در اثر انتشار و همچنین بهره آنتن و خط‌تغذیه و سایر تلفات و تقویت سیگنال در گیرنده یا هر تکرارکننده‌ای که از آن عبور می‌کند را نشان می‌دهد. بودجهٔ لینک یک کمک طراح است که در طول طراحی یک سیستم ارتباطی برای تعیین توان دریافتی محاسبه می‌شود تا اطمینان حاصل شود که اطلاعات به‌طور قابل فهم با نسبت سیگنال به نویز کافی دریافت می‌شود. تغییرات تصادفی بهره کانال مانند محوشدگی با افزودن مقداری حاشیه بسته به شدت پیش‌بینی‌شده اثرات آن در نظر گرفته می‌شود. مقدار حاشیه مورد نیاز را می‌توان با استفاده از تکنیک‌های برابرسازی مانند تنوع آنتن یا پرش فرکانسی کاهش داد.
یک معادله بودجهٔ لینک ساده به شکل زیر است:
یک معادلهٔ بودجه پیوند شامل تمام این اثرات، که به صورت لگاریتمی بیان می‌شود، ممکن است به شکل زیر باشد:
اولین آماتوری که به این هدف دست یافت از ۲۵۰ استفاده کردمتر عرض آنتن او در خانه ساخته شده‌است.
میروسلاو مارینویچ (؛ زادهٔ ) فعال حقوق بشر و استاد دانشگاه اهل اتحاد جماهیر شوروی است. وی معاون رئیس دانشگاه کاتولیک اوکراین در لویو، فعال اجتماعی، یکی از بنیانگذاران عفو بین‌الملل اوکراین و یکی از اعضای مؤسس گروه هلسینکی اوکراین است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برای شجاعت شده‌است.
مارینویچ در ۴ ژانویه ۱۹۴۹ در روستای کوماروویچی در ناحیه استاروسامبیرسکی در استان دروهوبیچ (اکنون استان لویو) به دنیا آمد. پدربزرگ او کشیش کلیسای کاتولیک یونانی اوکراین و خانواده او بسیار مذهبی بودند. در دروهوبیچ به دبیرستان رفت که با مدال طلا فارغ‌التحصیل شد. سپس به مدت یک سال به عنوان منشی در کارخانه دروهوبیچ مشغول به کار شد.
در ۱۹۶۷، میروسلاو مارینویچ تحصیلات خود را در مؤسسه پلی تکنیک لویو آغاز کرد. در ۱۹۷۰هنگام تحصیل در مؤسسه علیه رژیم شوروی که از آرمان‌های کمونیسم حمایت نمی‌کرد سخن گفت. در نتیجه باعث شد برای اولین بار نزد کاگ‌ب برود.
در ۱۹۷۲ از پلی تکنیک لویو فارغ‌التحصیل شد و به عنوان مترجم انگلیسی در کارخانه ایوانو-فرانکیفسک «پوزیترون» مشغول به کار شد. در همان زمان او به دیدارهایش با مخالفان لویو و کی‌یف ادامه داد. در ۲۲ مه ۱۹۷۳ در کی‌یف حین گل گذاشتن در بنای یادبود تاراس شوچنکو توسط پلیس دستگیر و تفتیش شد.
پس از آن او به ارتش شوروی اعزام شد، وی از ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ در وولوگدا به خدمت سربازی پرداخت.
مارینویچ پس از پایان دوره خدمتش در ارتش، در ۱۹۷۴ به کی‌یف نقل مکان کرد. او به عنوان سردبیر فنی مجله پوچابووا شیلا (دبستان) و در انتشارات تخنیکا مشغول به کار شد، اما از آنجا به دستور کاگ‌ب اخراج شد. مدتی بیکار بود. قبل از دستگیری، اقدام به تبلیغ و چسباندن پوستر روی دیوار کرد.
در ۱۹۷۶ مارینویچ با میکولا ماتوسوویچ آشنا شد و پس از ان به عنوان یکی از اعضای مؤسس گروه هلسینکی اوکراین درآمد. از آن زمان، او بارها توسط پلیس در کی‌یف و سرپوخوف بازداشت شد. در دروهوبیچ بازجویی شد، او دائماً مورد تهدید قرار می‌گرفت. سرانجام، در ۲۳ آوریل ۱۹۷۷ مارینویچ و ماتوسوویچ به دلیل عضویتشان در گروه به دلیل تحریک و تبلیغات ضد شوروی دستگیر شدند. در محاکمه و صدور حکم، او هرگونه اتهامی را انکار کرد. پس از ۱۱ ماه سرانجام به او حکم داده شد و به حداکثر مجازات شامل ۷ سال کار شاقه در اردوگاه‌های امنیتی و ۵ سال تبعید محکوم شد.
مارینویچ در اردوگاه پرم وی اس -۳۸۹/۳۶–۲ در منطقه پرمسکایا دوران کار اجباری را گذراند. او در اردوگاه تمامی اقدامات حقوق بشری ممکن را انجام داد، اعتصاب غذا کرد، از جمله یک تظاهرات ۲۰ روزه در اردوگاه را به پیش برد. در تمام مدت او مجازات می‌شد. در ۱۹۷۸، عفو بین‌الملل مارینویچ را به عنوان یک زندانی عقیدتی تحت حمایت خود گرفت. از آوریل ۱۹۸۴، مارینویچ به روستای سارالژین در ناحیه اویل در منطقه آق‌تپه قزاقستان تبعید شد و در آنجا به عنوان نجار به کار پرداخت. او با لیوبا خینه ازدواج کرد. همسرش برای تبعید نزد او نقل مکان کرد.
در ۱۹۸۷، او به غرب اوکراین بازگشت و در یک پالایشگاه نفت در دروهوبیچ مشغول به کار شد. او همچنین به عنوان خبرنگار در روزنامه محلی هالیتسکا زوریا (ستاره هالیچ؛ اوکراینی: Галицька Зоря) به کار پرداخت.
همچنین در ۱۹۹۱ مارینویچ اولین گروه عفو بین‌الملل را در اتحاد جماهیر شوروی تأسیس کرد و تا سال ۱۹۹۶ به عنوان رئیس آن خدمت کرد. وی از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ به عنوان رئیس کمیته ملی نیز خدمت کرد.
از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۷ مارینویچ به عنوان مدیر مؤسسه دین و جامعه آکادمی الهیات لویو (که بعداً دانشگاه کاتولیک اوکراین شد) خدمت کرد، و عضو انجمن علمی الهیات اوکراین بود.
از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ مارینویچ به عنوان معاون رئیس دانشگاه کاتولیک اوکراین برای امور خارجی خدمت کرد.
از ۲۰۰۷ او رئیس مؤسسه دین و جامعه، دانشگاه کاتولیک اوکراین است.
در ۲۰۱۰ مارینویچ رئیس مرکز اوکراین بین‌المللی شد و تا کنون به عنوان رئیس افتخاری آن خدمت می‌کند.
از جمله جوایزی که میروسلاو مارینویچ به دست آورد شامل جایزه ای از مجله سوچاسنیست ("مدرنیته") برای گزارش علوم سیاسی به خاطر کتاب "تاوان کمونیسم" (۱۹۹۳) دریافت کرد، جایزه والری مارچنکو را از اداره اوکراین-آمریکایی برای حمایت از حقوق بشر برای بهترین اثر دریافت کرد.
نشریه حقوق بشر (۱۹۹۵)، مدال ولادیمیر ژابوتینسکی برای ارتقای درک بین قومی از جامعه اوکراین و اسرائیل (۱۹۹۹)، جایزه بشردوستانه سرجیو ویرا د ملو (۲۰۱۳)، و مدال آزادی ترومن-ریگان (۲۰۱۴)).
پرواز شماره ۲۰۵ اوسترال لینئاس آئراس یک پرواز اوسترال لینئاس آئراس از بوئنوس آیرس به مقصد مار دل پلاتا، آرژانتین بود که در آن ۴۷ مسافر و ۵ خدمه حضور داشتند، در تاریخ ۱۶ ژانویه ۱۹۵۹ دچار سانحه شد و ۵۱ نفر جان باختند.
استونی یکی از کوچکترین جوامع مسلمان در اروپا را دارد. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، تعداد افرادی که در استونی به اسلام اعتقاد داشتند، ۱۵۰۸ نفر بود که معادل ۰/۱۴ درصد از کل جمعیت بود. در استونی مسجد وجود ندارد و به همین دلیل مرکز اسلامی استونی به‌جای مسجد به کار گرفته می‌شود.
بر اساس برآوردهای سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱، تقریباً ۱۰٬۰۰۰ مسلمان در استونی زندگی می‌کنند. بزرگترین گروه‌های مسلمان در استونی متشکل از تاتارها (که اصالتاً اهل میشار هستند) و آذری‌ها هستند. همچنین تعداد کمتری از مسلمانان متعلق به اقوام بومی (افرادی که به اسلام گرویده‌اند) وجود دارد. اکثر مسلمانان در استونی سنی هستند به جز آذری‌ها که شیعه‌اند.
اولین حضور مستند مسلمانان در استونی زمانی رخ داد که سربازان مسلمان امپراتوری روسیه در طول جنگ لیوونی در قرن شانزدهم وارد استونی شدند.
اولین مسلمانان واردشده به استونی، عمدتاً تاتارهایی بودند که پس از خدمت سربازی در ارتش روسیه (پس از فتح استونی و لیوونی در ۱۷۲۱) از خدمت در ارتش رهایی یافته‌بودند.
از سال ۱۸۶۰، جامعه تاتارها فعالیت‌های اسلامی‌شان را آغاز کردند، و مرکز آن در شهر ناروا بود. گرچه برخی نیز در تالین و تارتو ساکن شده‌بودند. تاتارها مغازه‌هایی باز کردند و به تجارت مشغول شدند.
در سال ۱۹۴۰، شوروی فعالیت‌های اسلامی را در استونی قدغن نمود و ساختمان‌هایی که نماز جماعت در آنها برگزار می‌شد در طول جنگ جهانی دوم (در سال ۱۹۴۴) ویران شدند. اکثریت قریب به اتفاق مسلمانان در طول اشغال استونی توسط شوروی بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۹۱ لز استونی مهاجرت کردند.
جامعه مسلمان در استونی صبور و از نظر سیاسی میانه‌رو در نظر گرفته می‌شوند. در استونی، سنی‌ها و شیعیان به‌طور مشترک عبادت می‌کنند؛ درحالی‌که چنین کاری در جهان اسلام چندان معمول نیست.Islam in Estonia.
مدرسه سرای تاش مدرسه‌ای در میانهٔ تاریخی شهر بخاراست که در سده هجدهم میلادی در زمان فرمانروایی نمایندگان دودمان ازبکستانی اشترخانیان (یعنی منغیتها) ساخته‌شد و در کویِ کوکلداش، خیابان سمرقند جای دارد.
این سازهٔ معماری که در فهرست ملی «میراث فرهنگی و مادی ازبکستان» نیز گنجانده شده‌است، امروزه جایگاه برپایی یک نمایشگاه گردشگری است. ساختمان سرای تاش تا به امروز در وضعیت بسیار بدی مانده و بهسازی نشده‌است.
در سال ۲۰۱۰ برنامهٔ دولتی‌ای برای پژوهش، برچیدن بخش‌های اضطراری، استوارسازی و بازسازی مدرسه پیش‌بینی شده‌بود.
مرکز اسلامی استونی (به ) یک مسجد در ناحیه لاسنامیه، تالین، شهرستان هارجو، استونی است.
این مسجد در یک بلوک اداری در منطقه لاسنامائه قرار دارد.
مسجد در فاصله چند قدمی جنوب شرقی ایستگاه اولمیست الرون قرار دارد.
المپ آگوادو (۳ فوریه ۱۸۲۷–۲۵ اکتبر ۱۸۹۴) عکاس و جامعه‌شناس فرانسوی-اسپانیایی بود که عمدتاً در دهه‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ فعال بود. یکی از چندین عکاس اولیه که این تمرین را از گوستاو لوگره آموخت، آگوادو پیشگام تعدادی از فرآیندهای عکاسی، از جمله عکس‌های کارت ویزیت (سی‌دی‌وی) و فرآیندهای بزرگ‌نمایی عکاسی بود. او همچنین یکی از اعضای بانفوذ انجمن عکاسی فرانسه در سال ۱۸۵۴ بود.
آگوادو در سال ۱۸۲۷ در پاریس متولد شد و دومین پسر مارکیز اسپانیایی الاصل الکساندر آگوادو (۱۷۸۴–۱۸۴۲) و ماریا دو کارمن ویدوآر مورنو بود. الکساندر آگوادو در طول جنگ شبه‌جزیره (۱۸۰۸–۱۸۱۴) از حامیان ژوزف بناپارت بود. پس از جنگ، او به پاریس تبعید و به یکی از ثروتمندترین بانکداران فرانسه تبدیل شد. در دهه‌های ۱۸۲۰و ۱۸۳۰، او برای یک سری وام‌ها مذاکره کرد که اسپانیا را از ورشکستگی نجات داد و فردیناند هفتم پادشاه اسپانیا به او لقب "Marquis de las Marismas del Guadalquivir" (مارکیز مرداب‌های گوادالکیویر) را اعطا کرد. پس از مرگ او، پسرانش، از جمله المپ، ثروت قابل توجهی را به ارث بردند.
در اواخر دهه ۱۸۴۰، آگوادو عکاسی را از عکاس پیشگام فرانسوی گوستاو لو گری فرا گرفت. از استودیوی او در میدان واندوم، او ابتدا با داگرئوتایپ کار می‌کرد، اما در اوایل دهه ۱۸۵۰، در حال آزمایش با سایر فرآیندهای عکاسی، یعنی کاغذ نگاتیو و کلودیون روی شیشه بود. در سال ۱۸۵۴، او و ادوارد دلسرت روش چاپ کارتن را به عنوان راهی برای افزودن پرتره به کارت‌های ویزیت توسعه دادند (این فرایند توسط یوژن دیسدری در اواخر همان سال به ثبت رسید). مانند لو گری، آگوادو به تعدادی از دوستان خود، از جمله کامیل سیلوی، عکاسی را آموزش داد.
آگوادو یکی از اعضای سازمان عکاسی اولیه فرانسه، انجمن هلیوگراف، در اوایل دهه ۱۸۵۰ بود. این سازمان در دهه‌های بعدی در توسعه و ترویج عکاسی در فرانسه تأثیرگذار بود. آگوادو در طول دهه‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ اغلب به عنوان داور برای نمایشگاه‌های انجمن خدمت می‌کرد.
آگوادو یک چهره مکرر در دربار امپراتور ناپلئون سوم بود و از امپراتور و همسرش یوجنیی د مونتییو عکس می‌گرفت. عکس‌های آگوادو در این دوره شامل تعدادی پرتره صحنه‌سازی شده بود که آداب و رسوم و عادات اشراف امپراتوری دوم را مورد تمسخر قرار می‌داد. در پایان دهه ۱۸۶۰، آگوادو تا حد زیادی علاقه خود را به عکاسی از دست داد و در دهه‌های بعدی عکس‌های کمی تولید کرد. او در سال ۱۸۹۴در کومپین درگذشت.
برادر کوچک المپ به نام اونسیپه، نیز یک عکاس بود، و آن دو در تعدادی از پروژه‌های عکاسی با یکدیگر همکاری کردند. برادرزاده المپ آگوادو، هنری تنره، نقاش مشهور اوایل قرن بیستم بود.Denis Canguilhem, John Hannavy (ed.), "Encyclopedia of Nineteenth-Century Photography", Vol. 1 (Routledge, 2007), pp. 21-22.
بیشتر عکس‌های آگوادو شامل مناظر (به ویژه درختان، رودخانه‌ها و صحنه‌های شبانی) و پرتره است.
ستوده فروتن فعال و دانش‌آموز اهل هرات، افغانستان است. او در سال ۲۰۲۱ در فهرست ۲۵ زن تأثیرگذار جهان روزنامهٔ "فایننشال تایمز" قرار گرفت.
ستوده در سال ۱۳۸۵ شمسی در هرات، در یک خانواده تحصیل‌یافته متولد شد. در سال ۱۳۹۱ وارد کلاس اول ابتدایی شد. او از اول کودکی پیش از این که محصل شود، استعداد بسزایی در شعر خوانی و سخنرانی داشت. در این چند سال اخیر در برنامه مختلف تلویزیونی نیز حضور گسترده و فعال دارد.
وی در سال ۱۳۹۶ در همکاری با بنیاد خیریه نبی الرحمت، به صورت رسمی به تدریس در کلاس‌های فن سخنرانی و سواد آموزی پرداخت.
بزرگ‌ترین برنامه این دانش‌آموز هراتی «جشن مهربانی‌ها» است که سالانه با اشتراک ۲ هزار کودک در هرات برگزار می‌شود.
در سال ۱۳۹۷ به شبکه تلویزیونی خصوصی الغیاث، به عنوان مجری برنامه کودک، پیوست.
همچنان به عنوان رضاکار با بنیاد خیریه پیر هرات همکار است.
هفدهمین جوایز گزینش منتقدان در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۲ در هالیوود پالادیوم، برای تقدیر از بهترین دستاوردهای فیلم‌سازی ۲۰۱۱ برگزار شد. پخش مراسم بر عهدهٔ وی‌اچ‌وان بود و راب هیوبل و پل شیر میزبان مراسم بودند. نامزدها در تاریخ ۱۳ دسامبر ۲۰۱۱ اعلام شدند.
شان پن
مارتین اسکورسیزی
الکساندر لودریتز (؛ زادهٔ ) شناگر اهل آلمان بود.
ولادیمیر نمشیلوف (؛ زادهٔ ) شناگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
تام پونتینگ (؛ زادهٔ ) شناگر اهل کانادا بود.
رابرت کیوساک (؛ زادهٔ ) شناگر اهل استرالیا بود.
راب وودهاوس (؛ زادهٔ ) شناگر اهل استرالیا بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۷ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
روزها / شب‌ها یک آلبوم دو ترانه ای چند آهنگه اثر تهیه‌کننده موسیقی و دی جی سوئدی آویچی است. در ۱ دسامبر ۲۰۱۴ از طریق لیبل PRMD منتشر شد. این آلبوم شامل دو تک آهنگ اصلی است: "روزها (ترانه آویچی) " و "شب‌ها (ترانه آویچی)".
نسخه ویرایشی وینیل آلبوم برای فروشگاه آثار روز در سال ۲۰۱۵ منتشر شد که محدود به ۱۳۰۰ نسخه بود. این نسخه شامل تمام میکس‌های توسعه یافته بیت پورت و ریمیکس‌های آلبوم "روزها / شب‌ها: ریمیکس‌ها بود."
آندرئاس سیگات (؛ زادهٔ ) شناگر اهل آلمان بود.
اولیور لامپه (؛ زادهٔ ۹ آوریل ۱۹۷۴) شناگر اهل آلمان بود.
اولگا کیریچنکو (؛ زادهٔ ) شناگر اهل اوکراین بود.
اریک هوشتاین (؛ زادهٔ ) شناگر اهل آلمان بود.
اسلام در شرق آسیا به جوامع مسلمان در شرق آسیا اشاره دارد.
یلنا شوبینا (؛ زادهٔ ) شناگر اهل روسیه بود.
آنت هادینگ (؛ زادهٔ ) شناگر اهل آلمان بود.
پاتریشیا نوال (؛ زادهٔ ) شناگر اهل کانادا بود.
لیز مکی (؛ زادهٔ ) شناگر اهل استرالیا بود.
دیوان ناصر خسرو قبادیانی اثر "حکیم ناصر بن خسرو بن حارث قبادیانی بلخی مروزی، مکنی به ابومعین"تقی‌زاده، ۱۳۷۹، ص ۲۲. و ملقب به ادیب و دبیر فاضل و متخلص به حجّت، شاعر بلندآوازه فارسی‌زبان است. دیوان او مشتمل بر ۱۱۳۷۳ بیت و مرکب از اشعار فارسی و عربی است.دیوان، ۱۳۸۹، ص ۱۱. "اشعار دورهٔ جوانی او که متضمن مدح، غزل و هزل بود همه از میان رفته یا شاید خود شاعر بعد از سفر مکه یا جریان تبعید آنها را از بین اوخراست برده‌است."دیوان، ۱۳۸۹، ص ۱۱.
«"ناصر بن خسرو بن حارث قبادیانی بلخی مروزی در ذیقعده ۳۹۴ قمری در قبادیان بلخ متولد شد."»سفرنامه، ۱۳۸۹، ص ۵.
«"وی در ۸۷ سالگی در سال ۴۸۱ در یمگان بدخشان مُرد. جسمش را در همان‌جا به خاک سپردند."»سفرنامه، ۱۳۸۹، ص ۱۳. «"قبر ناصر خسرو در درهٔ یمکان بوده و ظاهراً هنوز هم آنجاست."»تقی‌زاده، ۱۳۷۹، ص ۱۰۷.اوخراست
"دیوان ناصر خسرو قبادیانی" کتابی است مشتمل بر همه اشعار باقی‌مانده از ناصر خسرو قبادیانی. شعرها به زبان‌های فارسی و عربی است. مهم‌ترین بخش آن، قصاید اوست. شعرهایی در دیگر قالب‌های شعری همانند مقطَّعات و رباعی هم در این دیوان هست.دیوان، ۱۳۸۹، ص ۴.
دیوان او مشتمل بر ۱۱۱۵۶ بیت قصیده،دیوان، ۱۳۸۹، صص ۴۳۴–۱۶. ۲۱۵ بیت مقطَّعاتدیوان، ۱۳۸۹، صص ۴۳۵–۴۴۴. و ۱ رباعی در ۲ بیتدیوان، ۱۳۸۹، ص ۴۴۴. و در مجموع ۱۱۳۷۳ بیت سروده‌است.دیوان، ۱۳۸۹، ص ۳.
"دیوان ناصر خسرو قبادیانی" تا سال ۴۸۱ قمری نوشته شده‌است.دیوان، ۱۳۸۹، ص ۳.
ناصر خسرو در دوره اوج سبک خراسانی شعر می‌سرود که از اوایل سدهٔ چهارم تا میانه‌های سدهٔ ششم هجری کاربرد داشت. این سبک از لحاظ زمانی به دو دورهٔ سامانیان و غزنویان-سلجوقیان تقسیم می‌شود.
از مجموع ۲۶۰ شعر ناصر خسرو قبادیانی:دیوان، ۱۳۸۹، صص ۱۲–۱۱.
برخی از مهم‌ترین ویژگی سبکی آثار ناصر خسرو قبادیانی عبارتند از:
بجز سفرنامه (که به سبک غزنوی است) بقیه آثارش به شیوه سبک سامانی نگاشته شده‌است.دیوان، ۱۳۸۹، ص ۱۰.
در تئوری گراف، تجزیه انشعابی از یک گراف بدون جهت "G" یک خوشه‌بندی سلسله مراتبی از یال‌های "G است" که توسط یک درخت دودویی بدون ریشه "T" نشان داده می‌شود که یال‌های "G" به برگ‌های T نسبت داده‌شده‌اند. حذف هر یال از "T"، یال‌های "G" را به دو زیرگراف تقسیم می‌کند. عرض این تجزیه برابرست با حداکثر تعداد رئوس مشترک هر جفت زیرگراف است که به این ترتیب تشکیل شده‌است. عرض شاخه "G" حداقل عرض هر شاخه تجزیه "G است."
رویارویی محصول کشور کره جنوبی در سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ است. این سریال در ۱۶ قسمت ۷۰ دقیقه ای از شبکه tvN به نمایش درآمد و با استقبال خوبی مواجه شد. بازیگران اصلی این سریال سونگ هه-کیو و پارک بوگوم هستند.
چا سوهیون(سونگ هه-کیو) فرزند خانواده ای سیاسی است. او به اجبار خانواده اش با پسری از خانواده ای پرنفوذ سیاسی ازدواج کرده و بعد از چند سال ازهم جدا شدند و هتلی را بعنوان نفقه دریافت کرده‌است. او برای تأسیس شعبه جدید هتلش به کوبا می‌رود و در آنجا گم می‌شود و به‌طور اتفاقی با کیم جین هیوک(پارک بوگوم) رو به رو می‌شود و…
این سریال با استقبال خوبی در کره جنوبی مواجه شد و در سایت IMDb با نمره ۸/۸ به کار خود پایان داد. همچنین در کشورهای شرق آسیایی چون ژاپن و فیلیپین نیز ریتینگ خوبی بدست آورد.
این سریال توسط بیش از پنجاه کشور، خریداری و دوبله شد.
توله به یک تولد زنده از چند فرزند در یک زمان در جانوران از یک مادر گفته می‌شود و معمولاً از یک مجموعه از والدین، به ویژه از سه تا هشت فرزند است. این واژه اغلب برای فرزندان پستانداران به کار می‌رود، اما می‌تواند برای هر حیوانی که چند نوزاد به دنیا می‌آورد استفاده شود. در مقایسه، گروهی از تخم‌ها و فرزندانی که از آنها بیرون می‌آیند اغلب دسته‌تخم نامیده می‌شوند، در حالی که به پرندگان جوان اغلب دسته‌جوجه می‌گویند. به حیواناتی که از بستر یکسانی می‌آیند، «هم‌توله» می‌گویند.
میانگین اندازه دسته‌توله یک گونه معمولاً برابر با نصف تعداد سرپستان‌ها است و حداکثر اندازه دسته‌توله معمولاً با تعداد سرپستان‌ها مطابقت دارد. با این حال، همه گونه‌ها از این قانون پیروی نمی‌کنند. برای مثال، موش صحرایی برهنه در هر تولد تقریباً یازده جوان و نیز یازده پستان دارد.
جانوران اغلب رفتار گروه‌بندی را در گله‌ها، دسته‌ها، گروه‌ها یا کلنی‌ها نشان می‌دهند و این تولدهای چندگانه مزایای مشابهی دارند. یک دسته‌توله تا حدودی از شکارگران حفاظت می‌کند، نه به ویژه برای افراد جوان بلکه برای سرمایه‌گذاری والدین در پرورش آنها. با وجود چند جوان، شکارچیان می‌توانند چندین مورد را بخورند و برخی دیگر هنوز می‌توانند زنده بمانند تا به بلوغ برسند، اما تنها با داشتن یک فرزند، از دست دادن آن می‌تواند به معنای تلف‌شدن فصل زادآوری باشد. مزیت مهم دیگر این است که سالم‌ترین جانوران جوان از یک گروه مورد حمایت قرار گیرند. به جای اینکه تصمیمی آگاهانه از سوی والدین باشد، قوی‌ترین و قوی‌ترین نوزاد برای غذا و فضا با موفقیت رقابت می‌کند، و باعث می‌شود که ضعیف‌ترین جوان، یا ناتوان، به دلیل عدم مراقبت بمیرد.
در حیات وحش، تنها درصد کمی از توله‌ها ممکن است تا زمان بلوغ زنده بمانند، در حالی که برای جانوران اهلی و آنهایی که در اسارت با مراقبت انسان هستند، کل توله‌ها تقریباً همیشه زنده می‌مانند. بچه‌گربه‌ها و توله‌سگ‌ها در این گروه هستند. گوشتخواران، جوندگان و خوک‌ها معمولاً دسته‌توله دارند، در حالی که نخستی‌ها و گیاهخواران بزرگتر معمولاً تک‌قلو دارند.
مدرسهٔ میرعرب یک مدرسهٔ دینی‌ست که میان سال‌های ۱۵۳۰-۱۵۳۶ میلادی در دورهٔ فرمان‌روایی خانات بخارا (۱۵۰۰-۱۷۸۵ میلادی) به دست شیخ «عبدالله النقشبندی الیمنی» نامــوَر به امیر عرب در شهر بخارا در ازبکستان ساخته‌شد.
مدرسهٔ میرعرب دربردارندهٔ کلاس‌های درس و خوابگاه برای دانش‌آموزان بود. دورهٔ دانش‌آموزی در مدرسهٔ میرعرب ۹ سال بود که در دو گام انجام می‌گرفت. دانش‌آموزان در این مدرسه تجوید، حدیث، فقه و تاریخ اسلام و دو زبان عربی و فارسی می‌آموختند. در دورهٔ کمونیسم نیز زبان روسی، تاریخ ملت‌های اتحادیهٔ جماهیر شوروی، قانون کمونیسم و ورزش نیز به این درس‌ها افزوده‌شد.
این مدرسه امروزه موزه شده‌است. سازمان یونسکو از سال ۱۹۹۳ میلادی این مدرسه را در فهرست میراث جهانی گنجاند.
ناتوان ، یک عضو در یک گروه از جانوران (معمولا یک دسته‌توله از جانوران به‌دنیا آمده در چند قلویی) است که به‌طور قابل توجهی کوچکتر یا ضعیف‌تر از دیگران است.. به دلیل اندازه کوچکش، یک ناتوان در بستر با آسیب‌های آشکاری مواجه است، از جمله مشکلات در رقابت با خواهر و برادرش برای بقا و طرد شدن احتمالی توسط مادرش است؛ بنابراین، در طبیعت، احتمال کمتری وجود دارد که در دوران نوزادی زنده بماند.
حتی در میان حیوانات اهلی، ناتوان‌ها اغلب با طرد مواجه می‌شوند. آنها ممکن است تحت مراقبت مستقیم یک پرورش دهنده باتجربه حیوانات قرار گیرند، اگرچه اندازه و ضعف حیوان همراه با عدم مراقبت طبیعی والدین این امر را دشوار می‌کند. برخی از حیوانات رام شده در نتیجه پرورش ناتوان‌ها هستند.
علی‌رغم باور عمومی، همه توله‌ها ناتوان نیستند. همه جانوران در یک «دسته‌توله» طبیعتاً از نظر اندازه و وزن کمی متفاوت خواهند بود، اما کوچک‌ترین آنها را اگر سالم و از نظر وزن نزدیک به هم‌زادهای خود باشد، نباید یک «ناتوان» در نظر گرفت. ممکن است کاملاً قادر به رقابت با خواهر و برادر خود برای تغذیه و سایر منابع باشد. ناتوان به‌طور خاص جانوری است که در رحم از کمبود مواد مغذی در مقایسه با خواهر و برادرش یا از نقص ژنتیکی رنج می‌برد و بنابراین رشد نیافته یا کمتر از حد انتظار به دنیا می‌آید.
مجمع‌الجزایر مادالنا () گروهی از جزیره‌ها است که در تنگه بونیفاچیو میان جزیره کرس (فرانسه) و ساردینیا (ایتالیا) قرار دارند. کل این مجمع‌الجزایر منطقه کومونه "لا مادالنا" در ساردینیا را تشکیل می‌دهند.
این مجمع‌الجزایر شامل هفت جزیره اصلی و شماری از جزایر کوچک است. بزرگ‌ترین جزیره لا مادالنا نام دارد که با داشتن یک شهر، بزرگ‌ترین سکونت‌گاه در مجمع‌الجزایر را دارد.
در سال ۲۰۰۶ این مکان در فهرست آزمایشی ایتالیا برای میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.
این جزیره‌ها از دوران پیشاتاریخی سکونت گزیده شده بودند. این جزایر توسط رومی‌ها به عنوان "Cunicularia" شناخته می‌شد و در دوران سده ۲ و ۱ پیش از میلاد یک منطقه کشتیرانی فعال بود. جزایر مادالنا ارزش راهبری دارند و در سده ۱۳ میان جمهوری‌های دریایی پیزا و جنوا مورد مناقشه بودند و سپس برای مدت طولانی‌ای رها شدند و دوباره در سده ۱۸ میلادی توسط چوپان‌های کرسی و ساکنان از ساردینیا اسکان گزیده شد. ناپلئون بناپارت، هوریشیو نلسون و جوزپه گاریبالدی همه به این مکان پیوند تاریخی دارند.
دسترسی اصلی به درون و بیرون جزیره‌ها تنها از راه کشتی‌هایی که از پالائو می‌آیند امکان‌پذیر است. تنها برروی دو جزیره جاده رفت‌وآمد قرار دارد
از سل ۱۹۷۳ تا ۲۰۰۸ جزیره سنتو استفانو، یکی از جزایر به عنوان پایگاه دریایی ناتو فعالیت داشت که زیردریایی‌های هسته‌ای آمریکا در آن نیز قرار داشتند.
باغ گیاه‌شناسی هانبری () یک باغ گیاه‌شناسی است که توسط دانشگاه جنوا گردانده می‌شود.
گورستان اَسیستنس () نام گورستانی مشهور در شهر کپنهاگ دانمارک است که محل دفن چهره‌های مشهور این کشور است. این گورستان که در سال ۱۷۶۰ میلادی برپا شد، توسط شهرداری کپنهاگ اداره می‌شود.
این گورستان یکی از زیباترین گورستان‌های اروپا و یکی از جاذبه‌های گردشگری پایتخت دانمارک است.
موتیا () یک شهر باستانی و قدرتمند در جزیره سان پانتالئو در غرب ساحل سیسیل بود. امروزه این شهر در کومونه مارسالا در ایتالیا قرار دارد.
بسیاری از بناهای برجسته باستانی شهر امروزه کاوش شدند.
حلقه استخوانی چشم حلقه‌های استخوانی هستند که در چشم بسیاری از جانوران در چندین گروه از مهره‌داران، به جز پستانداران و تمساح‌های موجود یافت می‌شوند. آنها می‌توانند از استخوان‌های یک‌تکه یا چندتکه درست شده باشند و نام خود را از صلبیه گرفته‌اند. باور بر این است که آنها در حمایت از چشم، به ویژه در جانورانی که چشمانشان کروی نیست، یا زیر آب زندگی می‌کنند، نقش دارند. حلقه‌های استخوانی چشم فسیلی برای انواع جانوران منقرض شده از جمله ماهی‌خزنده‌سانان، خزنده‌بال‌سانان و دایناسورها شناخته شده‌اند، اما اغلب حفظ نمی‌شوند.
ساحل آمالفی () خط ساحلی در جنوب ایتالیا مشرف به دریای تیرنی و خلیج سالرنو است که در جنوب شبه‌جزیره سورنتین و شمال ساحل سیلنتان واقع شده‌است.
این ساحل که در سرتاسر جهان به دلیل چشم‌اندازهای مدیترانه‌ای و تنوع طبیعی آن شناخته می‌شود، نام شهر آمالفی را برگرفته است که مرکز اصلی تاریخی و سیاسی آن است. این ساحل یک مقصد بسیار محبوب گردشگری است. ساحل آمالفی در سال ۱۹۹۷ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد.
در طول قرون ۱۰ تا ۱۱، دوک‌نشین آمالفی در قلمرو ساحل آمالفی، به مرکزیت شهر آمالفی وجود داشت. سواحل آمالفی بعداً توسط شاهزاده سالرنو کنترل شد تا اینکه آمالفی توسط جمهوری پیزا در سال ۱۱۳۷ غارت شد.
باغ گیاه‌شناسی پادوآ یک باغ گیاه‌شناسی در پادوآ در شمال شرقی ایتالیا است. این باغ در سال ۱۵۴۵ توسط جمهوری ونیز تاسیس شد، و قدیمی‌ترین باغ گیاه‌شناسی علمی در جهان است که هنوز هم در محل اصلی خود برقرار است.Officially, the oldest university botanical garden is the Orto botanico di Pisa, which was founded in 1544; however, that garden was relocated twice and has only occupied its current, and now-permanent, location since 1591. این باغ - وابسته به دانشگاه پادوآ - در حال حاضر تقریباً ۲۲۰۰۰ متر مربع مساحت دارد و به خاطر مجموعه‌های خاص و طراحی تاریخی‌اش شناخته شده‌است.
باغ پادوآ با مشورت مجلس سنای جمهوری ونیز تأسیس شد.
طراحی باغ گیاه‌شناسی به ، که برخی از مهم‌ترین بناهای تاریخی عمومی در پادوآ، مانند باسیلیکا دی سانتا جوستینا در پراتو دلا واله، تالار شهر و دانشگاه را در نیمه اول قرن شانزدهم ایجاد کرد نسبت داده شده‌است. با این حال، معمار واقعی، دانیله باربارو، نجیب‌زاده ونیزی بود.“Encyclopedia of Italian Renaissance & Mannerist art, Volume 1”, Jane Turner, New York, 2000, pg. 113
ویلا د استه ویلایی قرن شانزدهمی در تیوولی، نزدیک رم است که به خاطر باغ رنسانس ایتالیایی در دامنه تپه‌ای و به‌ویژه به خاطر فواره‌های فراوانش معروف است. این ویلا در حال حاضر یک موزه دولتی ایتالیا است و در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌است.
ویلا توسط کاردینال ایپولیتو دوم داسته (۱۵۰۹–۱۵۷۲)، پسر دوم آلفونسو اول، دوک فرارا و نوه پاپ الکساندر ششم از طریق مادرش لوکرزیا بورجیا ساخته شد. خانواده استه از سال ۱۳۹۳ ارباب فرارا بودند و به عنوان حامیان هنر و علمای اومانیست رنسانس مشهور بودند.
ویلاهای مدیچی مجموعه‌ای از سازه‌ها هستند که توسط اعضای دودمان مدیچی میان سده‌های ۱۵ و ۱۷ میلادی اداره می‌شد. ویلاها چندین کاربرد داشتند، آن‌ها کاخ‌های ییلاقی مدیچی‌ها بودند که در سرزمین‌هایی که بر آن حکومت می‌کردند پراکنده بودند و قدرت و ثروت خود را نشان می‌دادند. آنها همچنین استراحتگاه‌های تفریحی برای اوقات فراغت و لذت صاحبان خود بودند. از آن بیشتر، ویلاها مرکز فعالیت‌های کشاورزی در املاک اطرافشان بودند. در سال ۲۰۱۳، ویلاهای مدیچی به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت جهانی شدند.
دره معابد (; )، یک سایت باستان‌شناسی در آگریجنتو سیسیل است. این یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های هنر و معماری مگنا گراسیا است و یکی از جاذبه‌های اصلی سیسیل است که در سال ۱۹۹۷ فهرست شده‌است. بیشتر حفاری‌ها و مرمت معابد مدیون تلاش‌های باستان‌شناس دومنیکو آنتونیو حقیقت فاسو (۱۷۸۳–۱۸۶۳) است، که از سال ۱۸۰۹ تا ۱۸۱۲ دوک سرادی‌فالکو بود. در طول قرن بیستم، کاوش‌های باستان‌شناسی عمدتاً توسط سر الکساندر هاردکاسل تأمین مالی شد. او اجازه حفاری در پارک باستان‌شناسی از جمله صاف کردن هشت ستون در سمت جنوبی معبد هراکلس را داد. برای کمک‌هایش به باستان‌شناسی، او شهروند افتخاری شهر آگریجنتو شد و درجه فرماندهی تاج ایتالیا را دریافت کرد.
اصطلاح «دره» نام اشتباهی است، این سایت بر روی خط الراس خارج از شهر آگریجنتو واقع شده‌است.
دره شامل بقایای هفت معبد است که همگی به شیوه دوریک هستند . انتساب نام‌ها، جدا از نام "المپیون"، یک سنت صرف است که در دوران رنسانس ایجاد شده‌است. معابد عبارتند از:
دره همچنین محل به اصطلاح مقبره ترون ، بنای تاریخی توف بزرگ به شکل هرمی است. محققان بر این باورند که این بنا برای بزرگداشت رومیان کشته شده در دومین جنگ کارتاژ ساخته شده‌است.
بینایی مهمترین حس برای پرندگان است، زیرا بینایی خوب برای پرواز ایمن ضروری است. پرندگان دارای تعدادی سازگاری هستند که قدرت بینایی را نسبت به سایر گروه‌های مهره‌داران برتری می‌دهد. کبوتر را «دو چشم با بال» توصیف کرده‌اند.Güntürkün, Onur, "Structure and functions of the eye" in Sturkie (1998) 1–18 پرندگان احتمالاً از نوادگان دایناسورهای ددپایان هستند،"In fact, living birds are nothing less than small, feathered, short tailed theropod dinosaurs." K. Padian and L.M. Chiappe: The Origin of Birds and Their Flight. Scientific American (Feb. 1998), pg. 47."Avian Visual Cognition", Edited and Published by Dr. Robert G. Cook, Dept. of Psychology, Tufts University. In cooperation with Comparative Cognition Press (September, 2001), http://www.pigeon.psy.tufts.edu/avc/husband/avc3dino.htm چشم پرندگان شبیه سایر خزندگان است، با ماهیچه‌های مژگانی که می‌توانند شکل عدسی را به سرعت و تا حد زیادی نسبت به پستانداران تغییر دهند. پرندگان نسبت به اندازه‌شان در قلمرو جانوران، بزرگ‌ترین چشم‌ها را دارند و در نتیجه حرکت در حفره استخوانی چشم محدود است. علاوه بر دو پلک که معمولاً در مهره داران یافت می‌شود، توسط یک غشای متحرک شفاف یا پلک سوم محافظت می‌شود. آناتومی داخلی چشم شبیه به سایر مهره‌داران است، اما دارای ساختاری به نام pecten oculi است که ویژهٔ پرندگان است.
برخی از گروه‌های پرندگان تغییر خاصی در سیستم بینایی خود دارند که به شیوه زندگی آنها مرتبط است. پرندگان شکاری دارای تراکم بسیار بالایی از گیرنده‌ها و سازگاری‌های دیگر هستند که دقت بینایی را به حداکثر می‌رساند. جایگیری چشمان آنها دید دوچشمی خوبی به آنها می‌دهد و امکان قضاوت دقیق فاصله‌ها را فراهم می‌کند. گونه‌های شب‌زی دارای چشم‌های لوله‌ای، تعداد کمی آشکارسازهای رنگی هستند، اما سلول‌های میله‌ای با تراکم بالایی دارند که در نور ضعیف به خوبی عمل می‌کنند. پرستودریایی‌ها، کاکایی‌ها و آلباتروس‌ها در میان پرندگان دریایی هستند که قطرات روغن قرمز یا زرد در گیرنده رنگ برای بهبود دید دور به ویژه در شرایط مبهم و مه آلود دارند.
چشم یک پرنده بسیار شبیه چشم خزندگان است. برخلاف چشم پستانداران، کروی نیست و شکل صاف‌تر آن را قادر می‌سازد تا میدان دید بیشتری در کانون توجه قرار گیرد. دایره‌ای از صفحه‌های استخوانی، حلقه اسکلروتیک، چشم را احاطه کرده و آن را سفت نگه می‌دارد، اما یک بهبود چشم خزنده، که در پستانداران نیز دیده می‌شود، این است که عدسی بیشتر به جلو رانده می‌شود و اندازه تصویر روی شبکیه را افزایش می‌دهد.Sinclair (1985) 88–100
چشمان بیشتر پرندگان بزرگ، نه چندان گرد است و فقط قادر به حرکت محدود در مدارها است، معمولاً ۱۰–۲۰ درجه (اما در برخی از گنجشک‌سانان، بیش از ۸۰ درجه) به صورت افقی جابجا می‌شود. به همین دلیل است که حرکات سر در پرندگان نقش بیشتری نسبت به حرکات چشم دارد. دو چشم معمولاً به‌طور مستقل حرکت می‌کنند، و در برخی گونه‌ها می‌توانند به‌طور هماهنگ در جهت مخالف حرکت کنند.
پرندگانی که در دو طرف سرشان چشم دارند، میدان بینایی وسیعی دارند که برای شناسایی شکارچیان مفید است، در حالی که پرندگانی که چشمانشان در قسمت جلوی سر است، مانند جغدها، دید دوچشمی دارند و می‌توانند در هنگام شکار فاصله را تخمین بزنند. ابیای آمریکایی احتمالاً بزرگترین میدان بینایی را در بین پرندگان دارد، ۳۶۰ درجه در صفحه افقی و ۱۸۰ درجه در صفحه عمودی.
سیلکِن لامَن (زاده ۱۴ نوامبر ۱۹۶۴) قهرمان روئینگ اهل کانادا است.
لامن در میسیساگا، تورنتو به دنیا آمد. او از سال ۱۹۷۶، جوایز متعددی از جمله یک مدال طلا قایقرانی چهارنفره در مسابقات قهرمانی ایالات متحده، دو مدال طلا قایقرانی تک نفره در بازی‌های پان آمریکن و همچنین یک مدال برنز قایقرانی دو نفره به همراه خواهرش دانیل در بازی‌های المپیک ۱۹۸۴ به دست آورد. در المپیک ۱۹۸۸ نیز به مقام هفتم قایقرانی دونفره رسید. لامن در سال ۱۹۸۹ از دانشگاه وسترن انتاریو با مدرک "لیسانس هنر" فارغ‌التحصیل شد. یک سال بعد با شرکت در مسابقات قهرمانی روئینگ جهان به مدال نقره دست پیدا کرد و در مسابقات جهانی سال ۱۹۹۱ نیز به مدال طلا رسید.
شاید بتوان گفت معروف‌ترین حادثهٔ زندگی لامن، در جریان تمرینات او برای بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ رخ داد. او یکی از شانس‌های مسلم برای گرفتن مدال طلا بود اما قایق او در ۱۵ می ۱۹۹۲ با قایق دونفره آلمانی (کولین فون اتینگس‌هاوزن و پتر هولتسن‌بای) به شدت برخورد کرد. علیرغم صدمات جدی به پای او، پس از پنج عمل و اقامت تقریباً سه هفته ای در بیمارستان، لامن در اواخر ژوئن به تمرینات روی آب بازگشت. وی بعدها در مورد این حادثه گفت:
سرانجام تلاش‌های او با کسب مدال برنز المپیک به ثمر نشست. لامن مدتی بعد توسط "باشگاه کانادایی -یک برند ویسکی کانادایی"- به عنوان کانادایی سال شناخته و برای حمل پرچم کانادا در مراسم اختتامیه بازی‌های المپیک انتخاب شد.
پس از یک سال غیبت برای ادامه درمان مصدومیت، لامن در سال ۱۹۹۴ مسابقات را از سر گرفت و در مسابقات قهرمانی روئینگ جهان سال ۱۹۹۵ مدال نقره را به دست آورد. او همچنین در بازی‌های پان آمریکن سال ۱۹۹۵ به عنوان بخشی از تیم قایقرانی چهارنفره مدال طلا گرفت، اما بعدها پس از مثبت شدن آزمایش سودوافدرین -که او ادعا کرد به دلیل مخلوط شدن با داروی سرماخوردگی به‌طور تصادفی آن را بلعیده‌است- از مدالش محروم شد. آخرین رقابت لامن در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ بود، جایی که توانست مدال نقره را در قایقرانی تک نفره به دست آورد. او سه سال بعد یه طور رسمی بازنشستگی خود را اعلام کرد.
لامن در سال ۱۹۹۸ وارد "تالار مشاهیر ورزشی کانادا" شد و در سال ۱۹۹۹ مدال "توماس کلر" را به خاطر جایگاه برجسته بین‌المللی خود در رشته قایقرانی روئینگ دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۰۴ نیز به تالار "مشاهیر ورزشی انتاریو" راه یافت.
او هم‌اکنون در ویکتوریا، بریتیش کلمبیا زندگی و به عنوان "سخنران عمومی" فعالیت می‌کند.
پیشگاه‌خانه‌های بولونیا از میراث فرهنگی و معماری مهم بولونیا، ایتالیا هستند و همراه با برج‌های فراوان نمادی از شهر هستند.I Portici di Bologna, "Bologna Welcome" هیچ شهر دیگری در جهان به اندازه بولونیا پیشگاه‌خانه ندارد: همه آنها در مجموع بیش از فقط در مرکز تاریخی را پوشش می‌دهند، اما اگر آنهایی که خارج از دیوارهای شهر قرون وسطایی قرار دارند نیز در نظر گرفته شوند می‌توانند تا را پوشش دهند.
به دلیل اهمیت فرهنگی و هنری، پیشگاه‌خانه‌های بولونیا در سال ۲۰۲۱ به عنوان میراث جهانی یونسکو فهرست شدند.UNESCO World Heritage: The Porticoes of Bologna
پیشگاه‌خانه‌های بولونیا تقریباً به‌طور خود به خود، احتمالاً در ابتدایسده‌های میانه به عنوان طرح ساختمان‌های خصوصی در زمین‌های عمومی، به منظور افزایش فضاهای زندگی ساخته شده‌اند. نخستین شواهد تاریخی به سال ۱۰۴۱ برمی گردد.I portici di Bologna? La storica bacchetta Wikipedia: "Non nacquero nel tardo medioevo", "la Repubblica" در دوره نخست با گسترش طبقات بالا و ایجاد برجستگی‌های چوبی، خانه‌ها افزایش یافتند. با گذشت سال‌ها، اسکله‌ها بزرگتر شدند و لازم بود برای جلوگیری از فروریختن آنها، ستون‌های نگهدارنده از پایین ساخته شوند و در نتیجه طاق‌های معروف در سراسر جهان ایجاد شد.
اوپلونتیس یک سایت باستانی رومی است که در شهر توره آنونزیاتا، در جنوب ناپل در منطقه کامپانیا در جنوب ایتالیا واقع شده‌است. سایت حفاری شده شامل دو ویلا رومی است که شناخته شده‌ترین آنها ویلا A است که به اصطلاح ویلا Poppaea نامیده‌می‌شود.
مانند شهرهای نزدیک پمپئی و هرکولانیوم، اوپلونتیس در طول فوران آتشفشانی کوه وزوویوس در سال ۷۹ پس از میلاد در خاکستر مدفون شد. با این حال، نیروی فوران حتی قوی‌تر از این شهرها بود، زیرا نه تنها سقف‌ها فرو‌ ریختند، بلکه دیوارها و ستون‌ها شکستند و قطعات به طرفین پرتاب‌شدند.Oplontis: Villa A ("of Poppaea") at Torre Annunziata, Italy. John R. Clarke and Nayla K. Muntasser, c2014. p 771-
شهر اوپلونتیس احتمالاً در زیر جایی که امروزه توره آنونزیاتا قرار دارد توسعه یافته‌است. کاوش‌ها ساختمان‌هایی را به‌ویژه در ضلع شرقی و غربی شهر، یکی شرقی در مجاورت ویلای A و دیگری تقریباً در مرز آن با توره دل گرکو نشان داده‌اند. تصور می‌شود که در دوران باستان، مانند جاهای دیگر (به عنوان مثال در هرکولانیوم و استابیا)، ویلاهای مسکونی مجلل مانند ویلا A در کنار ساحل قرار داشتند، در حالی که بیشتر ویلاهای مولد (کشاورزی) دورتر در داخل کشور قرار داشتند.Clarke, John R. 1945-. Oplontis: Villa A ("of Poppaea") at Torre Annunziata, Italy, 2014. 135 http://hdl.handle.net/2027/heb.90048.0001.001.
رجعت اصطلاحی در علم کلام است که در سایر ادیان نیز کاربرد دارد. علاوه بر مسلمانان، مسیحیان، یهودیان و زرتشتیان نیز به رجعت باور داشته‌اند. زنده شدن مردگان پس از مرگشان قبل از قیامت که یکی از وقایع آخرالزمانی است.
واژه "رجعت" از ریشه "رجع" و مصدر مرة، به معنای «بازگشتی یکتا و ویژه» است. رجعت در اصطلاح از باورهای اسلامی است که جایگاه ویژه‌ای نزد شیعیان امامیه دارد. در لغتنامه‌های "لسان العرب" و "اقرب الموارد"، واژه‌های "کرّه"، "ردّ"، "حشر" و "إیاب" به عنوان لغت‌های مترادف "رجعت" گزارش شده‌است.
اغلب مفسران غیر شیعه، به آیات مربوط به رجعت، مروری سریع داشته‌اند و با تفسیرهای کوتاه، از آیات گذشته‌اند. گروهی چون ابن کثیر و بیضاوی، این آیات را مربوط به وقایع قیامت دانسته‌اند. گروهی دیگر همچون رازی نیز آن را از وقایع پس از قیامت دانسته‌اند.
با توجه به شباهت بازگشت به حیات مادی در دنیا و زنده شدن مردگان در قیامت و همین‌طور با توجه به باور تمام مذاهب اسلامی به حشر و معاد جسمانی در قیامت؛ امکان بازگشت و رجعت مردگان، پیش از قیامت در باور تمام فرق و مذاهب اسلامی، پذیرفتنی است. به گفته سید مرتضی، امکان بازگشت مردگان به دنیا مختص به گروهی خاص از فرقه اسلامی نیست و علاوه بر اعتقاد تمام مسلمین، اعتقاد موحدین نیز می‌باشد؛ اما اختلاف در این موضوع، مربوط به اتفاق افتادن یا عدم اتفاق افتادن این واقعه است. مسئله رجعت، همواره یکی از موضوعات مورد مناقشه بین شیعه و سنی بوده‌است و مناظرات و احتجاج‌هایی در این خصوص صورت گرفته‌است.
شیعیان امامی، رجعت را یکی از قطعی‌ترین اعتقادات شیعه می‌دانند و بر این مطلب، اتفاق نظر دارند. به عقیده شیعیان، رجعت یا کَرَّه، مخصوص گروهی خاص از کافران و مؤمنان خالصی است که تا روز قیامت، بازگشتی نخواهند داشت. متکلمان امامی، داستان‌های قرآنی در خصوص رجعت در امت‌های گذشته را مستندی قوی بر امکان رجعت دانسته‌اند. این متکلمان در اثبات ادعایشان، به روایتی نبوی استدلال کرده‌اند که بر اساس آن، پیامبر اسلام از وقوع تمام آنچه در امت‌های گذشته رخ داده‌است، در امت خویش خبر می‌دهد. اولین بار علی بن موسی الرضا در گفتگویی با مأمون عباسی، به این روایت در اثبات تحقق رجعت در اسلام، استناد کرد.
برخی از شیعیان غیر امامی همچون اسماعیلیان، با توجه به روایات رجعت و منافی دانستن رجعت با اصل تکلیف، رجعت را به معنای ظهور امامی از نسل امامان پیشین دانسته‌اند. رجعت در اعتقاد غالیان نیز وجود دارد، اما چیزی همچون تناسخ تعبیر شده‌است. در طول تاریخ نیز گروهی به رجعت علی بن ابی‌طالب، موسی کاظم، حسن عسکری و محمد حنفیه پس از مرگشان باور پیدا کردند. برخی از نویسندگان کتب فرق، قدمت اعتقاد به رجعت را منسوب به عبدالله بن سبأ و فرقه سبائیه دانسته‌اند که معتقد به بازگشت علی بن ابی‌طالب پس از مرگ و پیش از قیامت بودند. در فرقه کیسانیه نیز، کُثَیر عِزَّة به رجعت باور داشته‌است. در این فرقه از رجعت پیامبران در زمان ظهور محمد حنفیه یاد شده‌است. شهرستانی، رجعت را از اعتقادات فرقه باقریه -منسوب به برخی از اصحاب محمد باقر- گزارش کرده‌است. شهرستانی در جای دیگری، رجعت را در کنار تناسخ و بداء، از جمله ارکان اعتقادی غلات شیعه دانسته‌است. به گفته جریشه، غلات به زنده بودن امامان شیعه و خصوصاً علی بن ابی‌طالب باور داشتند و معتقد بودند علی بن ابی‌طالب به آسمان رفته‌است و در آخرالزمان ظهور خواهد کرد. بر اساس روایتی از جعفر صادق، فرقه مقصره رجعت را به بازگشت حکومت سلب شده از ائمه به مهدی موعود است.
علاوه بر شیعیان امامیه، گزارش‌های در منابع اهل سنت، به مفهوم اصطلاحی رجعت اشاره دارد. از جمله سخن عمر بن خطاب پس از مرگ پیامبر اسلام که مدعی شد، محمد نمرده‌است و همچون موسی بن عمران به نزد خدا رفته‌است و دوباره رجعت خواهد کرد. عمر در این استدلال به آیه ۱۴۲ اعراف اشاره دارد. با این وجود، عمر، پس از بازگشت ابوبکر و گفتگو با وی، پذیرفت که محمد از دنیا رفته‌است. در برخی از کتب اهل‌سنت، به نقل از برخی از اصحاب علی بن ابی‌طالب، از جمله اصبغ بن نباته و ابوطفیل عامر بن واثله، قول به رجعت گزارش شده‌است. آلوسی، پیشینه اعتقاد به رجعت پیامبر اسلام را مربوط به قرن اول ه‍.ق دانسته‌است و پیشینه اعتقاد به رجعت علی بن ابی‌طالب را به جابر جعفی در قرن دوم نسبت می‌دهد؛ با این وجود، در منابع تفسیری، به ندرت آیه دوم سوره مدثر را به رجعت محمد تفسیر کرده‌اند. شیعیان، چه در عصر متقدم همچون فضل بن شاذان و عصر معاصر همچون نجم‌الدین طبرسی، سعی نمودند تا با بررسی منابع اهل سنت، احادیث با موضوع رجعت را گردآوری نمایند.