moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
به دلیل رسانه‌ای شدن و محبوبیت هیولای اسپاگتی پرنده، از این مثال به عنوان نسخهٔ مدرن قوری راسل استفاده می‌شود. طرفداران این نظریه استدلال می‌کنند، از آنجا که وجود هیولای اسپاگتی پرنده ناپیدا و غیرقابل کشف تعریف شده، مشابه سایر موجودات فرضی ماوراءالطبیعه ابطال‌پذیر نیست، لیکن بار اثبات بر دوش کسانی است که وجود چنین موجوداتی را تأیید می‌کنند. ریچارد داوکینز در این باره می‌گوید: «مسئولیت اثبات کردن با کسی است که می‌گوید من می‌خواهم به خدا، هیولای اسپاگتی پرنده، جن یا هر چیز دیگری که هست، ایمان داشته باشم. استدلال وجود داشتن آن چیز بر عهدهٔ ما نیست.» علاوه بر این، ویراستار مجلهٔ دین و تئاتر، لنس غراوی، معتقدست هیولای اسپاگتی پرنده «نهایتاً… استدلالی دربارهٔ من‌درآوردی بودن دیدگاه آفرینش است»؛ چنان‌که هر یک از دیدگاه‌ها دربارهٔ چگونگی آفرینش به همان اندازه قابل دفاع هستند، که دیدگاه پاستافاریان قابل دفاع است. استدلال‌های مشابه دیگری در کتاب‌های "پندار خدا" و "پندار آتئیست" مطرح شده‌است.
در دسامبر ۲۰۰۷، در شهرستان پولک، فلوریدا کلیسای هیولای اسپاگتی پرنده پیشگام تلاش‌هایی موفقیت‌آمیز شد که موفق به منصرف کردن مدارس این شهرستان از تصویب استانداردهایی جدید برای تدریس فرگشت گردید. این موضوع پس از اعلام اعتقاد شخصی پنج نفر از هفت عضو هیئت مدیره به طراحی هوشمند مطرح شد. مخالفان که خود را پاستافاریان معرفی می‌کردند، از طریق پست‌الکترونیکی از اعضای هیئت مدیرهٔ مدارس پولک خواستند زمان آموزش یکسانی برای هیولای اسپاگتی پرنده در نظر بگیرند. یکی از اعضای هیئت مدیره، به نام مارگارت لوفتون، که از طراحی هوشمندانه پشتیبانی می‌کرد، ایمیل‌ها را رد کرده و این درخواست را مضحک و توهین‌آمیز دانست. او گفت: «آن‌ها ما را به مضحکهٔ عالم بدل کرده‌اند.» بعداً لافتون اظهار داشت که علاقه‌ای به تعامل با پاستافاریان‌ها یا کسی که به دنبال بی‌اعتبار کردن طراحی هوشمند است، ندارد. با بالا گرفتن جدال، دانشمندان با طراحی هوشمند مخالفت کردند. مارشال گودمن، قائم‌مقام پردیس دانشگاه جنوب فلوریدا در لیک‌لند، در پاسخ به تقاضای ایجاد «علوم کاربری» گفت: «این [طراحی هوشمند] علم نیست. شما حتی نمی‌توانید آن را شبه‌علم بنامید. اگرچه خانم لافتون از نتیجهٔ کار ناراضی بود، اما ترجیح داد استعفا ندهد. او و دیگر اعضای هیئت مدیره ابراز تمایل کردند که به کار روزمرهٔ ادارهٔ مدارس شهرستان برگردند.
شعب ملی کلیسای هیولای اسپاگتی پرنده در بسیاری از کشورها در تلاش بوده‌اند که پاستافاریانیسم به مذهبی رسمی (از نظر قانونی) شناخته شود و درجه‌های مختلفی از موفقیت در این زمینه را به‌دست آوردند. در نیوزیلند، پیروان پاستافاریان اجازه دارند جشن ازدواج خود را برگزار کنند، زیرا این جنبش معیارهای تعیین شده برای سازمان‌هایی را که اساساً اعتقادات مذهبی، فلسفی یا بشردوستانه را ترویج می‌کنند، برآورده می‌کند.
یک دادگاه فدرال آمریکا، مستقر در نبراسکا، رأی داد که هیولای اسپاگتی پرنده یک دین نقیضه است، نه یک دین واقعی، در نتیجه طبق رأی این دادگاه پاستافاریان نمی‌تواند ذیل «قانون تملک و افراد سازمان‌دهی شده مذهبی» قرار گیرد؛
کلیسای هیولای اسپاگتی پرنده در وب سایت خود یک دفتر عقد را اداره می‌کند که در صورت نیاز برای انجام مراسم عروسی، دادن اعتبارنامه به مقامات قضایی را امکان‌پذیر می‌کند. پاستافاریان‌ها مدعی‌اند جدایی کلیسا و حکومت در آمریکا مانع از این می‌شود که دولت بتواند به‌طور خودسرانه یک مذهب را از نظر شرعی معتبر، اما مذهب دیگری را نامعتبر یا معتبرتر برچسب‌گذاری کند. در نوامبر ۲۰۱۴، رانی میشل راجرز و آتئیست‌های خواهان حقوق بشر مینیاپولیس، در شهرستان واشینگتن، مینه‌سوتا تحت متمم چهاردهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا خواستار حفاظت از متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، بنابر آزادی بیان، شدند و وکیل مدافع ادعای بی‌خدا هراسی کرد: «وقتی اساسنامه صراحتاً می‌گوید برای برگزاری جشن ازدواج، چیزی بیش از ۲۰ دلار حق ثبت گواهی‌نامهٔ عاقد که کلیسای اسپاگتی پرنده اعطا می‌کند، نیازی نیست،... نیاز به حصول اطمینان از صلاحیت برگزاری ازدواج کاملاً بی‌معنی است.» چند روز قبل از رسیدگی به این شکایت، شهرستان واشینگتن سیاست خود را تغییر داد تا به راجرز امکان برگزاری مراسم عروسی را بدهد. این اقدام در تلاش برای رد صلاحیت دادگاه فدرال از رفع رجوع پرونده انجام شد. در تاریخ ۱۳ مه ۲۰۱۵، دادگاه فدرال تشخیص داد که این موضوع دیگر نیازی به پیگیری فدرال ندارد و پرونده را رد کرد. نخستین ازدواج پاستافاریان که به رسمیت شناخته شد، در ۱۶ آوریل ۲۰۱۶ در نیوزیلند رخ داد.
در مارس ۲۰۰۷, برایان کیلیان، دانش‌آموز دبیرستانی شهرستان بان‌کوم، کارولینای شمالی به خاطر پوشیدن «لباس دزدان دریایی» از مدرسه تعلیق شد؛ او گفت این بخشی از آیین پاستافاریان اوست. کیلیان به این تعلیق اعتراض کرد و گفت اینگونه حق آزادی ادیان و آزادی بیانش در متمم اول، از او گرفته شده‌است. او گفت: «اگر این چیزی است که من باور دارم، مهم نیست چقدر احمقانه به نظر می‌رسد، من باید بتوانم آن را ابراز نمایم.»
در مارس ۲۰۰۸, پاستافاریان‌ها در کروسویل، تنسی، اجازه پیدا کردند مجسمه‌ای از هیولای اسپاگتی پرنده را جهت حفظ آزادی بیانشان، در چمن دادگاه قرار دهند و اقدام به این کار کردند. این ماجرا مورد توجه وبلاگ‌ها و سایت‌های خبری کشور قرار گرفت و حتی مجلهٔ "رولینگ استون" آن را پوشش داد. پس از مدتی بر اثر جدال‌هایی که دربارهٔ آن درگرفت، مجسمه مذکور را همراه دیگر پیکره‌های قدیمی مسیحیان از محل برداشتند. در دسامبر ۲۰۱۱، پاستافاریانیسم یکی از مذاهب مختلفی بود که حق داشتند اجزای نمایش خود را در محوطهٔ دادگاه لودون در لیسبورگ، ویرجینیا، مستقر نمایند.
در سال ۲۰۱۲, تریسی مک فرسون از پاستافاریان‌های پنسیلوانیا، در دادگاهی از کمیسرهای شهرستان چستر، پنسیلوانیا تقاضا کرد که پیروان هیولای اسپاگتی پرنده اجازه یابند به اندازهٔ منورای یهودیان و مغارهٔ مسیحیان، نمادهای خود را در معرض دید قرار دهند. یکی از اعضای کمیسیون گفت یا باید به همه مذاهب اجازه داده شود یا هیچ دینی نباید نمایندگی شود، اما بدون حمایت سایر کمیسرها، این پیشنهاد رد شد. یک کمیسر دیگر اظهار داشت که این دادخواست بیش از آنچه قبلاً انتظار داشت، مورد توجه قرار گرفته.
در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۲, گورجوس لویجوس، از اعضای پاستافاریان، در یونان به اتهام کفرگویی دستگیر شد؛ زیرا در صفحهٔ فیس‌بوکی به نام «شیوخ پاستاتیوس»Elder Pastitsios در اشاره به عبارت Elder Paisios of Mount Athos که عنوان شیوخ ارشد و تارک دنیای کوه آتوس است. در هجوی بر راهبان کلیسای ارتدکس یونانی، تصویری از مقام ارشد ارتدکس یونان را با سری پوشیده از یک نوع پاستای محلی به نام «پاستیتسو» و سس بشامل تغییر داد. این عکس، که در فیس‌بوک منتشر شده بود، به مجلس یونان هم کشیده شد و واکنش شدید سیاستمداران یونانی، موجب دستگیری خالق این اثر گشت.
در اوت ۲۰۱۳، فعالان مذهبی مسیحی ارتدکس شرقی، تحت عنوان یک گروه ثبت نشده معروف به «ارادهٔ خدا»، به تجمع مسالمت‌آمیزی که پاستافاریان‌های روسی ترتیب داده بودند، حمله کردند. فعالان و همچنین پلیس برخی از شرکت کنندگان در تجمع را متوقف کردند. پلیس هشت نفر از پاستافاریان‌ها را به تلاش برای راهپیمایی غیرقانونی متهم و دستگیر کرد. یکی از پاستافاریان‌ها بعد مدعی شد که فقط «به خاطر قدم زدن» دستگیر شده.First they began gunning for The Gays, now religious Russian zealots are attacking ... Pastafarians. The Freethinker
در فوریهٔ ۲۰۱۴، مقامات اتحادیهٔ دانشگاه بانک جنوب لندن پوستر هیولای اسپاگتی پرنده، متعلق به یک گروه آتئیست، را از کنفرانس آشنایی با دانشجویان حذف کرده و گروه مذکور را از حضور در کنفرانس منع نمودند. این امر موجب شکایت گروه آتئیست‌ها برای تحقق آزادی بیان شد. شورای صنفی دانشجویان پس از آن عذرخواهی کرد.
در نوامبر ۲۰۱۴، کلیسای اسپاگتی پرنده در شهر تمپلین آلمان، توانست با اعلام روزهای جمعه به عنوان روز "نودل‌مس"، تابلوهایی، مشابه تابلوهای یهودیان و مسیحیان برای تبلیغ خدماتشان در روز یکشنبه، از شهرداری بگیرد.
در ژوئیه ۲۰۱۱, یک پاستافاریان اتریشی، به نام نیکو آلم، پس از سه سال معلق شدن گواهی‌نامه‌اش و انجام معاینه‌ای که نشان دهد از نظر روانشناسی برای رانندگی مستعد است، موفق شد در عکس گواهی‌نامه‌اش با آبکش ماکارونی روی سر ظاهر شود. این ایده وقتی به فکر نیکو آلم رسید، که در قوانین خوانده بود طبق قوانین راهنمایی و رانندگی اتریش، افراد به دلایل مذهبی می‌توانند با پوشش سر برای گواهی‌نامه‌شان عکس بگیرند. بدین ترتیب این فرد اتریشی از آبکشی که برای صافی ماکارونی و پاستا استفاده می‌شود، به جای حجاب سر استفاده کرد و برخی منابع از به رسمیت شناخته شدن این حجاب در اتریش خبر دادند. این امر توسط مقامات اتریشی تکذیب شد و گفتند که انگیزه‌های مذهبی دلیلی بر اجازه یافتن برای پوشش سر در گذرنامه نیست.Der Standard, Innenministerium zu Nudelsieb am Kopf: Fall "Alm" bei Reisepässen möglich, July 15, 2011
ابتکار عمل آلم در کشورهای دیگر، عمدتاً غربی، نیز تکرار شد و موفقیت‌هایی به همراه داشت. برخی کشورها و ایالات (همچون ایالت آمریکا) گواهی‌نامهٔ رانندگی و کارت شناسایی یا گذرنامه شهروندان با آبکش روی سر را پذیرفتند، در حالی که برخی دیگر دولت‌ها با طرح این که پاستافاریان یک دین (واقعی) نیست، یا این که شواهدی مبنی بر این که پوشش آبکشی همچون حجاب در اسلام و کیپا در یهودیت التزام‌آور است، وجود ندارد، از برآوردن این درخواست ممانعت کردند. متقاضیان و وکلای آن‌ها در پاسخ استدلال کردند که پاستافاریان یک دین واقعی است، یا اینکه دولت در جایگاهی نیست که صلاحیت تعیین واقعی بودن یا نبودن اعتقادات مختلف، اعتبارشان یا میزان تعهد و انتخاب شخصی افراد در گزینش پوشش را داشته باشد. علاوه بر این، برخی از پاستافاریان استدلال می‌کنند که هجو و شوخی کردن خود عملی مذهبی است و می‌تواند بخشی جدایی‌ناپذیر از آیینی مانند پاستافاریانیسم باشد و دولت‌ها حق ندارند تصمیم بگیرند که کدام اعتقادات را باید جدی گرفت و کدام را نباید؛ تنها خود پیروان هستند که باید تصمیم بگیرند کدام عناصر دین خود را جدی بگیرند و تا چه حد.
در ۹ اوت ۲۰۱۱ رودیگر ویدا، رئیس کلیسای هیولای اسپاگتی پرنده در آلمان، موفق شد گواهی‌نامهٔ رانندگی خود را، با آبکشی بر سر و لباس دزدان دریایی دریافت کند. این گونه پوشش در آلمان به عنوان یک مورد مذهبی پذیرفته شد.
در ۲ ژوئن ۲۰۱۲، برخی روحانی‌ستیزان معترض در یکی از میدان‌های شهر میلان، ایتالیا، به سبک پاستافاریان‌ها آبکش به سر گردهمایی کردند.
در مارس ۲۰۱۳ عکس شناسایی یک بلژیکی توسط مدیران محلی و ملی رد شد چون فرد مورد نظر صافی ماکارونی روی سرش گذاشته بود.
جمهوری چک در سال ۲۰۱۳ آبکش را به عنوان حجاب مذهبی افراد به رسمیت شناخت. در ژوئیه این ساللوکاس نوی، از اعضای حزب دزدان دریایی چک در برنو، اجازه یافت در کارت شناسایی خود، آبکش به سر پوشد.Pirate Party of the Czech Republic website, accessed August 9, 2013.
در دسامبر ۲۰۱۳ گواهی‌نامهٔ مردی ایرلندی مردود اعلام شد در مارس ۲۰۱۶، یکی از کارکنان راهنمایی و رانندگی ایرلند گفت که دلیل رد کردن گواهی‌نامهٔ مذکور، نگنجیدن آن در چهارچوب تعریف ادیان بوده.
در ژانویه ۲۰۱۶ یک پاستافاریان روسیهای به نام آندری فیلین، توانست گواهی‌نامه‌اش را با عکس آبکش بگیرد.
در هلند، دریک جان جیکسترا در سال ۲۰۱۵ برای گرفتن پاسپورت با تصویر آبکش تقاضا کرد، که درخواستش توسط شهرداری امن مردود اعلام شد؛ پس از آن که او با موفقیت کلیسای هیولای اسپاگتی پرنده را در محل تأسیس کرد، اتاق بازرگانی هلند، گرچه ابتدا دودل بود، تقاضای پاسپورت او را پذیرفت. با این حال، شهرداری همچنان درخواست وی را رد کرد؛ با این استدلال که ثبت‌نام یک انجمن کلیسایی به معنای این نیست که پاستافاریانیسم اکنون یک آیین (به رسمیت شناخته شده) شده. این باعث شد جیکسترا در ۷ ژوئیه ۲۰۱۶، با جمع‌آوری امضای ده‌ها تن از اعضای کلیسای هیولای اسپاگتی پرنده و هواداران پاستافاریان، از شهرداری برای تبعیض به دادگاه خرونینگن، شکایت کند. در همین حین، دیگر شهروندان هلندی موفق شدند در شهرهای لیدن و لاهه، با عکس‌های آبکش گواهی‌نامه بگیرند. در ۱ اوت ۲۰۱۶, دادگاه خرونینگن اعلام کرد، گرچه پاستافاریان یک طرز زندگی است، ولیکن به عنوان یک مذهب نبوده و پوشش آبکش به عنوان وظیفهٔ شرعی نیست، لذا نمی‌توان در عکس‌های شناسایی از آبکش استفاده کرد. در ژانویهٔ ۲۰۱۷، یک دانشجوی پاستافاریان نیمیخنی به نام مینکه د ویلده، از دادگاه شهر آرنهم درخواست کرد در عکس گواهی‌نامهٔ رانندگی اجازهٔ استفاده از آبکش را داشته باشد. او نخستین بار در فوریهٔ ۲۰۱۷،Publication of the court (Rechtbank Oost-Brabant): ECLI:NL:RBOBR:2017:762. February 15, 2017. Retrieved December 25, 2017 و بار دیگر، در شورای ایالتی، در اوت ۲۰۱۸ شکست خورد.
در فوریهٔ ۲۰۱۳، کمیسیون وسایل نقلیهٔ موتوری نیوجرسی، یک پاستافاریان را از حق استفاده از آبکش ماکارونی به روی سر در عکس گواهی‌نامه، محروم کرد چون آبکش ماکارونی در لیست پوشش‌های مذهبی مورد تأیید نبود.
در اوت ۲۰۱۳ ادی کاستیلو، از دانشجویان دانشگاه صنعتی تگزاس، درخواست کرد که در عکس گواهی‌نامه‌اش، آبکش ماکارونی را روی سر بگذارد. وی گفت: «شما ممکن است فکر کنید این نوعی شوخی یا مسخره‌بازی یک دانشجو است، اما هزاران نفر، از جمله من، آن را به عنوان نقطهٔ عطفی سیاسی و مذهبی برای همه آتئیست‌ها، در هر جا که هستند، می‌دانند.»
در ژانویهٔ ۲۰۱۴ یکی از اعضای شورای شهر پومفرت نیویورک، هنگامی که برای عضویتش سوگند یاد می‌کرد، آبکش به سر گذاشت.Pastafarian politician takes oath of office wearing colander on his head - Daily News, January 7, 2014.Pastafarian minister Christopher Schaeffer is sworn into New York Town Council - The Independent, January 7, 2014.
در نوامبر ۲۰۱۴ ستارهٔ سابق پورن ایژا کاررا، توانست از دفتر دپارتمان وسایل نقلیهٔ موتوری در هاریکن، یوتا، گواهی‌نامه‌ای با عکس هویتی به روش پاستافاریان به دست آورد. مدیر بخش گواهی‌نامهٔ رانندگی یوتا گفت که طی سال‌های گذشته حدود دوازده پاستافاریان به روش مشابه گواهی گرفته‌اند.
در نوامبر ۲۰۱۵، لیندسی میلر، ساکن ماساچوست، اجازه یافت پس از ذکر اعتقادات مذهبی خود، در عکس گواهی‌نامه‌اش، آبکش به سر گذارد. میلر (ساکن لووِل) روز جمعه، ۱۳ نوامبر، گفت که «او کاملاً عاشق تاریخ و داستان پاستافاریان» است، آن گونه که در وب‌سایت آن‌ها بیان کرده، این دین صدها سال به صورت پنهانی وجود داشته و از سال ۲۰۰۵ وارد دعوت آشکار شده. خانم میلر در این پرونده نمایندهٔ مرکز حقوقی اومانیست انجمن اومانیست آمریکا بود.
در فوریهٔ ۲۰۱۶, مردی از ناحیهٔ مدیسن، ویسکانسین در یک جدال حقوقی علیه ایالت ویسکانسین پیروز شد؛ مسئولان این ایالت به این دلیل که پاستافاریان یک دین نیست، در ابتدا از پذیرش عکس عجیب او برای گواهی‌نامهٔ رانندگی خودداری کردند. وکیل او طبق متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا استدلال کرد دولت برای تشخیص این که چه چیزی دین است یا نه، واجد شرایط نیست.
پس از این که در شامبرگ، ایلینوی، راشل هاور، دانشجوی دانشگاه ایلینوی شمالی، توانست گواهی‌نامه‌ای با تصویر آبکش را در ژوئن ۲۰۱۶ دریافت کند، دفتر وزیر داخلهٔ ایلینوی در ژوئیهٔ ۲۰۱۶ این گواهی را باطل اعلام کرد. همچنین این عکس را «نادرست» دانست و گفت فرد مذکور پیش از انقضای پروانهٔ گواهی‌نامهٔ وی در ۲۹ ژوئیه، باید یک عکس جدید بگیرد. سخنگوی این نهاد گفت این دفتر پاستافاریان را به عنوان یک دین به رسمیت نمی‌شناسد، و «اگر به تاریخچهٔ آن‌ها نگاه کنید، این بیشتر به یک تمسخر دین می‌ماند تا یک دین واقعی». هاور شکایت تبعیض مذهبی را به اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا ارائه کرد، اما نتوانست بیش از این پیگیر مراحل قانونی آن باشد، زیرا هزینه‌های این کار بیش از بودجهٔ دانشجویی‌اش بود. پیشتر هم دیوید هوور، از پاستافاریان‌های پکین، ایلینوی، در مه ۲۰۱۳ با مردود شدن گواهی‌نامه‌اش مواجه شده‌بود.
در ژوئن ۲۰۱۷, سن کوربیت از چندلر، آریزونا موفق شد پس از دو سال پیگیری پرونده‌اش، تصویر آبکش به سر خود را در کارت گواهی‌نامه ثبت کند.
در اکتبر ۲۰۱۹, اداره وسایل نقلیهٔ موتوری اوهایو عکس گواهی‌نامهٔ رانندگی مردی اهل سینسیناتی را رد کرد و گفت که سیاست این نهاد به مردم اجازه می‌دهد از پوشش مذهبی در عکس‌های گواهی‌نامهٔ رانندگی استفاده کنند، به شرطی که در زندگی روزمره هم از آن استفاده کنند.
در ژوئن ۲۰۱۴، فردی زلاندنویی به نام راسل، با عکسی از خودش که در آن یک صافی اسپاگتی آبی‌رنگ بر سر داشت، مجوز رانندگی گرفت. این امر بر اساس قانونی شکل گرفت که پوشش مذهبی سر را در عکس‌های رسمی مجاز می‌نماید.
در اکتبر ۲۰۱۴, اُبی کانوئل، کشیش منصوب در کلیسای هیولای اسپاگتی پرنده ساکن سوری، بریتیش کلمبیا، کانادا، حق رانندگی خود را از دست داد. ابتدا درخواست کانوئل برای تمدید مجوز در پاییز ۲۰۱۳ رد شد، زیرا وی اصرار داشت آبکش را روی عکس نگهدارد. شرکت بیمه بریتیش کلمبیا تصمیم گرفت درخواست وی را به‌طور قطعی رد کند یا به او مجوز رانندگی موقت دهد. این شرکت ادعا کرد که امتناع قطعی آن‌ها در اکتبر ۲۰۱۴ بر اساس این واقعیت است که «مشتریان با پوشش سر در جایی که اعتقاد آن‌ها از برداشتن حجاب منعشان می‌کند» حق گرفتن عکس با حجاب را دارند و «آقای کانوئل قادر نبود هیچ مدرکی در اختیار ما قرار دهد، که ثابت کند او نمی‌تواند در عکس سر خود را نپوشاند.»
دولت‌های ایالات استرالیا رویکردهای متفاوتی نسبت به گرفتن عکس گواهی‌نامه با پوشش آبکشی سر داشتند. در سیدنی پرشیلان مودلی توانست گواهی‌نامه‌اش را در سپتامبر ۲۰۱۴ از ایالت نیو ساوت ولز بگیرد ولی در همان ماه، در شهر بریزبن سیمون لیدبتر نتوانست گواهی‌نامه‌ای مشابه را از دپارتمان حمل و نقل و جاده‌های ایالت کوئینزلند دریافت کند. اوایل سال ۲۰۱۴ هم استرالیای جنوبی از پذیرش عکس یک شهروند آدلاید، که آبکش روی سرش بود، برای مجوز سلاح امتناع ورزید. مقامات حتی اسلحه‌هایی که او به صورت قانونی در دست داشت را توقیف کردند، مذهب او را زیر سؤال بردند و قبل از بازگرداندن اسلحه، او را مجبور به انجام ارزیابی روان‌پزشکی کردند. ایالت ویکتوریا در نوامبر ۲۰۱۶ نخستین گواهی‌نامهٔ رانندگی با عکس آبکش به سر، را صادر کرد.
جاستین پاپ از "آسوشیتد پرس"، بنا بر نامهٔ سرگشادهٔ هندرسون در سال ۲۰۰۵، گفت:
پاپ هیولای اسپاگتی پرنده را به عنوان «یک استدلال هوشمندانه و مؤثر» ستود. سیمون سینگ در "دیلی تلگراف" برای توصیف هیولای اسپاگتی پرنده نوشت «یک استاد بزرگ، که بر پوچی طراحی هوشمند تأکید کرد» و هندرسون را به خاطر «دفاع از علم و عقلانیت» تشویق کرد. سارا باکسر از "نیویورک تایمز" گفت هندرسون «دارای لطافت طبع است». علاوه بر این، در پانوشت مقاله‌ای از نشریهٔ "قانون حقوق شهروندی-آزادی مدنی هاروارد" هیولای اسپاگتی پرنده به عنوان نمونه‌ای از ورود مبحث فرگشت «معرکهٔ فرهنگ عامه» مطرح کرد؛ که نویسنده آن را برای غلبه فرگشت بر طراحی هوشمندانه ضروری دانست. چکیده مقالهٔ "جنجال فرگشت و جنبه‌ای از ماکارونی: هیولای اسپاگتی پرنده و عملکرد مخرب تقلید مذهبی" شرح داده که چگونه هیولای اسپاگتی پرنده به عنوان «نمونه‌ای قوی برای استفاده از شوخ‌طبعی هیولاست، که می‌تواند به عنوان ابزاری محبوب برای هجوی مهیج به کار رود». نویسندهٔ این مقاله همچنین پاستافاریان را به خاطر «معرفت‌شناسی متواضع آن» ستود. علاوه بر این، وبگاه هندرسون دارای تاییدات بی‌شماری از جامعهٔ علمی است. مثلاً، جک شافیلد از نشریهٔ "گاردین" که نوشته «البته شوخی این است که مسلماً این منطقی‌تر از طراحی هوشمندانه است.»
کیسی لوسکین از انستیتوی دیسکاوری، که طراحی هوشمند را ترویج می‌کند، در مخالفت با هیولای اسپاگتی پرنده، گفت: «مشکل منطق آن‌ها، این است که نهاد توضیحی دلخواه ندارد، زیرا ما در طبیعت شواهد زیادی، در زمینه تولید عوامل پیچیده اطلاعاتی مشاهده می‌کنیم.» جف جاکوبی، مقاله‌نویس "بستون گلوب" می‌گوید «طراحی هوشمند، دیدگاهی بدوی یا عهدین پر طمطراق یا اسپاگتی پرنده نیست. این علم است.»این دیدگاه دربارهٔ علم، به هر ترتیب، توسط آکادمی ملی علوم ایالات متحده رد شد. پیتر گالین از "پاسخ‌های پیدایش" (یک کشیش آفرینش‌گرایی زمین جوان) می‌گوید «هیولای اسپاگتی پرنده علاوه بر تمسخر خود خداوند، جنبش طراحی هوشمند را به دلیل عدم شناسایی پروردگاری خاص مسخره کرده؛ یعنی این احتمال وجود دارد که یک هیولای اسپاگتی همان طراح هوشمند باشد… بنابر این هجو، این امکان وجود دارد، زیرا جنبش طراحی هوشمند به مذهب خاصی وابسته نبوده‌است، دقیقاً برعکس آنچه منتقدان دیگر آن ادعا می‌کنند!»
آماتا کابوا (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار اهل جزایر مارشال بود. او از ۱۷ نوامبر ۱۹۷۹ تا ۲۰ دسامبر ۱۹۹۶ اولین رئیس‌جمهور این کشور را عهده‌دار بود.
آماتا کابوا در ۲۰ دسامبر ۱۹۹۶، در سن ۶۸ سالگی درگذشت.
«سرخوشی» یا «یوفوریا» ، ترانه‌ای از گروه پسرانهٔ کره‌ای بی‌تی‌اس به خوانندگی جونگ کوک است. این ترانه در ۲۴ اوت ۲۰۱۸ به‌همراه آلبوم گردآوری‌شدهٔ "" منتشر شد. موزیک ویدئوی این ترانه پیش‌تر، در ماه آوریل همان سال منتشر شده‌بود.*
موزیک ویدئوی «سرخوشی» به‌عنوان درون‌مایهٔ "起 اعجاب"起 Wonder منتشر شد و بخشی از مجموعهٔ "عاشق خودت باش" بود. این ویدئوی نه دقیقه‌ای، دنبال‌کنندهٔ خط داستانی «جهان بی‌تی‌اس»Bangtan Universe بود که در بسیاری از موزیک ویدئوهای گروه به آن پرداخته شده‌بود. عنوان "سرخوشی" پیش از این در اجرای زندهٔ جوایز موسیقی ملون ۲۰۱۷ گروه به‌کار رفته‌بود. این ترانه به‌دنبال انتشار، ترند جهانی شد و جستجوی کلمهٔ "یوفوریا" تا ۲۸۸۳٪ افزایش یافت.*
گرمی این ترانه را «یک اثر اعجاب‌انگیز آینده‌نگر به سبک آرت-پاپ» توصیف کرد. "بیلبورد" آن را بیانیه‌ای مهم نامید که لحن کلی "" را خوش‌بینانه‌تر می‌کرد.*
سرخوشی با فروش ۱۵٬۰۰۰ کپی دیجیتال در هفتهٔ اول انتشار در ایالات متحده، دوازدهمین ترانهٔ پرفروش این کشور شد.* این ترانه همچنین در کانادا نوزدهم و در سطح جهانی دوم شد.
توضیحات برگرفته از یادداشت‌های سی‌دی "" است.
جنبش من هم در ایران روایت قربانیان ایرانی از آزارهای جنسی است که از تابستان ۱۳۹۹ در شبکه‌های اجتماعی به‌ویژه توئیتر آغاز شد؛ این رخداد شبیه به جنبش من هم بود که در سال ۲۰۱۷ جنجال‌های زیادی را آفرید. کیوان امام‌وردی، دانش‌آموختهٔ باستان‌شناسی دانشگاه تهران، به تجاوز جنسی سریالی متهم و سپس دستگیر و به افساد فی‌الارض متهم شد. سارا امت‌علی ، روزنامه‌نگار سابق، آیدین آغداشلو، نقاش، را پس از ۱۴ سال سکوت به تعرض جنسی متهم کرد. روزنامهٔ "نیویورک تایمز" در آبان ۱۳۹۹ طی گزارشی مفصل به اتهام‌های جنسی علیه آغداشلو پرداخت که بنا بر آن ۱۳ زن طی ۳۰ سال خود را قربانی او دانستند و ۱۹ نفر به او لقب «هاروی واینستین ایران» دادند. کامیل احمدی، جامعه‌شناس، به آزاررسانی و تعرض جنسی به همکاران و سوژه‌ها طی پژوهش‌های اجتماعی متهم شد. یکی از مدیران مرد سابق دی‌جی‌کالا به سوءاستفاده‌های جنسی در محل کار متهم شد و مدیر سابق منابع انسانی آن به خاطر نادیده گرفتن و اخراج آزاردیدگان همدست او قلمداد شد. بشرا دستورنژاد، بازیگر؛ لونا شاد، گوینده؛ و پانیدا، خواننده، محسن نامجو، خواننده، را در فروردین ۱۴۰۰ در کلاب‌هاوس به آزار جنسی متهم کردند. پیشتر در موج اولیهٔ افشاگری‌ها یک فرد ناشناس او را به تلاش برای تجاوز جنسی متهم کرده بود. آغداشلو، احمدی، و نامجو این اتهامات را رد کردند. افشاگری‌ها محدود به این چند نفر نبود و متهمانی از قشرهای مختلف شامل معلمان مدرسه، استادان دانشگاه، هنرمندان، ورزشکاران، اصحاب رسانه، پزشکان، بازیگران، نویسندگان، نمایندگان مجلس، و مقامات دولتی را دربرگرفت.
این افشاگری‌ها پیامدهایی برای متهمان داشت، از جمله حذف نقاشی آغداشلو از جلد چاپ جدید "شازده احتجاب،" لغو نمایشگاه‌های آثار او در گالری‌هایی در تهران و تورنتو، انصراف دو جشنوارهٔ فیلم از پذیرش مستندی که دربارهٔ او تهیه شده بود، تهیهٔ دادخواست‌هایی برای قطع همکاری جشنوارهٔ تیرگان با آغداشلو و توقف حضور نامجو در رسانه‌های جمعی تا رفع اتهامات علیه او، و لغو عضویت کامیل احمدی از انجمن جامعه‌شناسی ایران. از آن طرف، واکنش‌ها به افشاگری‌ها عمدتاً همدلانه بود و با توصیفاتی چون «تابوشکنی تاریخی» یا «نقطهٔ عطف در زمینهٔ سوءاستفاده‌های جنسی» در ایران ستایش شد. چند وکیل اعلام کردند که وکالت قربانیان را به‌طور رایگان بر عهده خواهند گرفت و چند ماه بعد لایحهٔ «حفظ کرامت و حمایت از زنان در برابر خشونت» که از یک دهه پیش در دست تهیه بود بالاخره از جانب دولت به مجلس ارسال شد. نظام قضایی فعلی ایران بزرگ‌ترین چالش در برابر این جنبش شمرده شد، چراکه فاقد زیرساخت‌های لازم برای رسیدگی به سوءاستفادهٔ جنسی است. طبق قانون ایران جرایم جنسی از زنا نشئت گرفته‌اند و جرمی با عنوان تجاوز جنسی به رسمیت شناخته نشده و آنچه هست «زنای به عنف» است. مرز بین زنا با زنای به عنف باریک است و اگر نتوان عامل زور را اثبات کرد، قربانی خود به مجرم تبدیل می‌شود. جز قوانین، جامعه نیز به دلیل سرزنش قربانی، عادی‌سازی و مخفی کردن آزارهای جنسی، نایستادن در برابر روابط قدرت، و به‌طور کلی ایجاد فضای امن برای آزارگران شماتت شد. هیجان‌زده، پرهیاهو، و عصبانی بودن، محدود ماندن به قشرهای خاصی از اجتماع، انحراف از مسیر اصلی و دزدیده شدن توسط سلبریتی‌ها از جمله نقدهای واردشده به جنبش من هم ایران بود.
در ایران، تعرض جنسی به زنان در محل کار و نیز مکان‌های عمومی چون مترو، اتوبوس، یا خیابان در قالب دستمالی رایج است. همچنین تجاوز جنسی طبق آمار قوهٔ قضائیه در دههٔ ۱۳۹۰ افزایش یافته‌است. به گفتهٔ حسین قنبرنژاد، معاون راهبردی قوهٔ قضائیه، سال ۱۳۹۳ حدود ۱۳۱۳ مورد تجاوز به عنف در ایران گزارش شده که نسبت به سال ۱۳۸۹ به اندازهٔ ۲۰۰ تا ۳۰۰ مورد افزایش یافته‌است. آمار مزاحمت‌ها برای زنان و دختران نیز از تقریباً ۷۲٬۰۰۰ مورد در سال ۱۳۸۹ به ۱۴۲٬۹۳۳ در سال ۱۳۹۳ رسیده‌است. به گفتهٔ سعید مدنی، جامعه‌شناس، طبق گزارش‌ها بیشترین میزان تجاوز در ایران در استان تهران است. سالانه حدود ۱۶۵۰ جرم جنسی در تهران اتفاق می‌افتد، هرچند برآورد شده که بیش از ۸۰ درصد موارد تجاوز به دلایل مختلف گزارش نمی‌شوند. به‌طور خاص، بازیگران زن ایرانی از سال‌ها پیش به رواج تعرض جنسی در صنعت فیلمسازی کشور اعتراض کرده‌اند، هرچند برای اشاره به این مباحث از کلمات مبهمی چون رفتارهای «غیراخلاقی»، «فاسد»، یا «زشت» استفاده کرده‌اند. صبا کمالی، بازیگری که صنعت فیلم‌سازی را رها کرده، گفت «هر "نه"‌ای که گفتم ۵ سال مرا به یک سمتی شوت کردند… هفتاد درصد افرادی که در سینما کار می‌کنند فساد دارند». او به گفتهٔ خودش، تهیه‌کنندهٔ «منتسب به فلان وزارت‌خانه» را که ساعت ۳ صبح خواسته به‌زور وارد خانه‌اش بشود با فحش ناموس بیرون کرده‌است. یکی از موارد مرتبط با آزار جنسی که خشم عمومی را در ایران برانگیخت، اتهام سوءاستفاده جنسی سعید طوسی، قاری نزدیک به بیت رهبری، بود که به تعرض جنسی به نوجوانان در کلاس‌های درسش متهم شد، اتهامی که او منکر آن شد و درنهایت این پرونده با تبرئهٔ او مختومه شد. یک هفته قبل از شروع جنبش در ایران، سلمان خدادادی، نمایندهٔ پیشین مجلس، از اتهام تجاوز به زهرا نویدپور تبرئه ولی به دلیل «رابطهٔ نامشروع» به دو سال انفصال از خدمت و ۹۹ ضربه شلاق محکوم شد.
در سال ۲۰۱۷ هشتگ #MeToo علیه سوءاستفاده و آزار جنسی در سطح جهان ترند شد که مردم به‌وسیلهٔ آن جرایم جنسی افراد قدرتمند یا مشهور را در اینترنت برملا کردند. این جنبش دامن شخصیت‌های مشهوری چون هاروی واینستین را گرفت. علی‌رغم معدود هشتگ‌هایی که همان موقع حتی به فارسی زده می‌شد، مثلاً استفادهٔ آناهیتا همتیِ بازیگر از این هشتگ بدون ذکر هیچ روایتی، این جنبش در مجموع در آن برههٔ زمانی در ایران فراگیر نشد. مقالهٔ مهزاد الیاسی در روزنامهٔ "شرق" در سال ۱۳۹۶، اولین مقاله‌ای در ایران بود که ضمن پرداختن به جنبش جهانی من هم، تجربهٔ شخصی خود نویسنده را هم دربارهٔ آزارهای جنسی بیان می‌کرد که بنا بر آن الیاسیِ ۲۱ ساله در اوایل دههٔ ۱۳۸۰، پیشنهادهای جنسی یک کارگردان مطرح را — که در مقاله ناشناس می‌ماند — رد کرده بود. مقالهٔ الیاسی، جز یک مورد، هیچ واکنشی بر نینگیخت. الیاسی در مقالهٔ دیگری که چند ماه بعد باز در "شرق" منتشر کرد به اشتباه بودن روایتگری‌اش «اعتراف» کرد و نوشت «شاید هنوز برای ما [ایرانیان] زود است» و من هم، حداقل در این برهه، مختص سفیدپوستان ثروتمند است. سید علی خامنه‌ای، رهبر ایران، در سخنرانی ۱۷ اسفند ۱۳۹۶ به مناسبت میلاد فاطمهٔ زهرا ضمن اشاره به این جنبش، حجاب را بهترین راهکار برای جلوگیری از سوءاستفاده‌های جنسی رایج در غرب دانست. او گفت: «اسلام به وسیلهٔ حجاب در را بر روی آن مسیری که جنس زن را به این نقطهٔ انحراف برساند بسته‌است». ویدئویی از این سخنرانی که ۳ اکتبر ۲۰۱۸ (۱۱ مهر ۱۳۹۷) به زبان انگلیسی و به مناسبت سالگرد افشاگری "نیویورک تایمز" از قضیهٔ هاروی واینستین در اکانت توئیتر خامنه‌ای منتشر شد، با واکنش منفی رسانه‌های غربی مواجه شد که مغایرت این اظهارات را با افزایش آمار آزار و تعرض جنسی در ایران طی سال‌های اخیر و نیز جنبش دختران خیابان انقلاب در اعتراض به حجاب اجباری برجسته کرده بودند. از جمله مواردی که ایرانیان در شبکه‌های اجتماعی از این هشتگ برای بیان روایت‌ها و اعتراف‌هایشان استفاده کردند، سر رسوایی جنسی در دبیرستان دکتر معین بود که خرداد ۱۳۹۷ رسانه‌ای شد.
در تابستان ۱۳۹۹ هشتگ #تجاوز با الهام از جنبش من هم در فضای مجازی ایران، مخصوصاً در توئیتر، مطرح شد. رویداد با توئیت کاربری به نام «امانل» در ۱۶ مرداد (۶ اوت) آغاز شد که نوشته بود «دیت اولش لباشو ببوس» و باعث واکنش گستردهٔ سایر کاربران به آزارهای جنسی پُست‌کننده شد. امانل اکانتش را غیرفعال و توئیتر را ترک کرد. ویدئویی که ۱۷ مرداد همزمان با روز خبرنگار در ایران توسط شبکهٔ چندرسانه‌ای "راوی" دربارهٔ آزارهای جنسی که خبرنگاران زن دیده‌اند منتشر شد نیز بر قوت گرفتن رویداد تأثیر گذاشت. چند دانش‌آموز پشت‌کنکوری توئیت کردند که یک معلم مرد به آن‌ها تعرض جنسی کرده‌است. دانش‌آموزان پس از چندی مجبور شدند توئیت را حذف و عذرخواهی کنند. پس از آن، ماجرای فریب دادن دانشجویان دختر دانشگاه تهران توسط یک فعال حوزهٔ گردشگری به نام کیوان امام‌وردی مطرح شد. پس از این‌ها نیز اتهام تعرض جنسی علیه آیدین آغداشلو مطرح گردید که این اتهام، به نقطهٔ عطف ماجرا تبدیل شد. دوم شهریور ۱۳۹۹، رادیو فردا نوشت که هشتگ #تجاوز پس از هشتگ‌های مربوط به مراسم محرم و اعتراضات سیاسی، جزو ده هشتگ داغ توئیتر فارسی است. همچنین هشتگ‌های #تعرض، #نه_یعنی_نه، #سکوت_نکنیم، و #من_هم نیز داغ شد. این هشتگ‌ها از آزاررسانی هم‌جنس‌ها، در میان اعضای خانواده، و افراد زیر سن قانونی روایت می‌کرد. چند دانش‌آموز دختر معلم مؤنثشان را به تعرض جنسی متهم کردند و مردان نیز از تجربهٔ مورد تجاوز قرار گرفتن به‌ویژه در دورهٔ سربازی نوشتند. به گفتهٔ سوسن طهماسبی، فعال حقوق زنان، در ابتدا که روایت‌ها بدون نام بردن از آزارگران بود، استقبال مردمی مساعد بود اما به محض آنکه پای اسامی مطرح به میان آمد، گروه‌هایی از مردم در پذیرش روایت‌ها مقاومت نشان دادند. در اولین روایت‌هایی که دست به دست می‌شد تفاوت آزار، تعرض، سوءاستفاده، خشونت و تجاوز برای هشتگ‌زنان کاملاً مفهوم نبود.
فهرست متهمان شامل بیش از ۱۰۰ مرد از جمله آموزگاران، استادان دانشگاه، هنرمندان، ورزشکاران، اهل رسانه، پزشکان، بازیگران، نویسندگان، یکی از مدیران سابق دیجی‌کالا، نمایندگان مجلس و مقامات دولتی ایران می‌شود.
چهار دوست پس از باخبر شدن از داستان تجاوز جنسی به یکی از آن‌ها در سال ۱۳۹۶، تصمیم گرفتند موضوع را بدون ذکر کامل نام متجاوز در اینستاگرام مطرح کنند. زنی به آپارتمان دوستش به نام کیوان امام‌وردی که دانش‌آموختهٔ ۱۳۸۹ باستان‌شناسی دانشگاه تهران بوده رفته و با او مشروب خورده و صبح روز بعد که از خواب برخاسته، لخت روی تخت‌خواب بوده در حالی که به او تجاوز شده بود. در کمتر از ۲۴ ساعت بیش از ۳۰ نفر گفتند همان مرد ۳۳ ساله که در مغازهٔ کتاب‌فروشی دوستش در اطراف میدان انقلاب کار می‌کرده به همان شیوهٔ خوراندن «شراب دست‌ساز» و بیهوش کردن آن‌ها با استفاده از قرص‌های خواب‌آور به آنان تجاوز کرده‌است. در روز جمعه ۳۱ مرداد ۱۳۹۹، شش هزار توئیت با هشتگ #کیوان_امام زده شد. دخترعمویش نیز نوشت که از دست‌مالی‌هایش در امان نبوده و از او می‌ترسیده‌است. تا ۵ شهریور ۱۳۹۹ تعداد روایت‌ها از آزارهای او به بیش از ۴۰ مورد رسید و در شبکه‌های اجتماعی به «تجاوز سریالی» متهم شد. یکی از استادان گروه هنرهای نمایشی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران از شاکیان خواست صبح یکشنبه ۲ شهریور مقابل ساختمان دانشکده جمع شوند. چهار نفر حاضر شدند ولی فقط یک نفر مدارک و مستندات کافی به همراه داشت. امام‌وردی که ابتدا در توئیتر گفته بود به اتهامات پاسخ خواهد داد، حسابش را غیرفعال کرد و به ویلایش در شمال ایران رفت. یکی از قربانیان که پیشتر به ویلای او دعوت شده بود، آدرسش را لو داد. پلیس امنیت عمومی تهران صبح ۴ شهریور ۱۳۹۹ اطلاع داد که امام‌وردی را دستگیر کرده و از شاکیان خواست «با اطمینان از محفوظ ماندن هویتشان در نزد پلیس» شکایت کنند. امام‌وردی اقرار کرد که طی ۱۰ سال به ۳۰۰ زن تجاوز کرده و همزمان مدعی شد که به سادیسم مبتلاست. پلیس از کشف فیلم‌هایی از تجاوز او به ۴۶ زن در «مخفی‌گاه» متهم خبر داد. حداقل ۳۰ نفر از امام‌وردی شکایت و ۱۰ نفر در مواجهه حضوری او را شناسایی کردند. برخی از شکایت‌ها از خارج ایران مطرح شد. در دی ۱۳۹۹ روزنامهٔ همشهری گزارش کرد که بازپرس دادسرای امنیت اخلاقی تهران برای او اتهام «افساد فی‌الارض» اعلام کرده‌است. وکیل ۵ نفر از شاکیان پرونده گفته کیوان امام‌وردی به اتهام «فساد فی الارض» به اعدام محکوم شده‌است. این حکم «بدوی» اعلام شده‌است.
سارا امت‌علی، روزنامه‌نگار سابق، توئیت کرد در تابستان ۱۳۸۵ قصد داشته با آیدین آغداشلو در موزهٔ ملی ایران مصاحبه کند که به اصرار او ابتدا به دفترش رفته تا از آنجا با هم به موزهٔ ملی بروند. آغداشلو که در محل کارش لخت و «فقط یک عبای قهوه‌ای روی دوشش» بوده، امت‌علی را محکم بغل کرده و سعی کرده او را ببوسد. امت‌علی در نهایت از دستش فرار کرده‌است. سپس آغداشلو از دفترش بیرون آمده و به نحوی که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده به امت‌علی گفته «برویم». امت‌علی بی‌اراده همراه او به موزه رفته و گزارشش را تکمیل کرده‌است. فهیمه خضرحیدری، تهیه‌کننده و مجری برنامه‌های رادیویی، نوشت ده‌ها مورد مشابه از سوءرفتارهای جنسی آغداشلو شنیده‌است. لاله صبوری، بازیگری که دو سال شاگرد آغداشلو بوده، توئیت کرد «تجاوز وصله‌ای است که به استاد می‌چسبد». آغداشلو بابت این توئیت از صبوری شکایت کرد. چندین زن جوان دیگر نیز از تجارب مشابهشان با آغداشلو در قالب کلاس‌های آموزش نقاشی نوشتند. ۴۵ نفر در مصاحبهٔ تلفنی با "نیویورک تایمز" گفتند از سوءرفتارهای آغداشلو با دختران جوان آگاه بودند و ۱۳ زن در طول ۳۰ سال خود را قربانی او دانستند که یکی از آن‌ها در زمان تعرض ۱۳ سال داشت. ۱۹ نفر به او لقب «هاروی واینستین ایران» دادند و گفتند که پیشرفت شغلی‌شان به رد یا قبول پیشنهادهای آغداشلو بستگی داشته‌است. سولماز اژدری، شاگرد نقاشی آغداشلو، گفت «آوازهٔ آقای آغداشلو در دنیای هنر رازی آشکار بود اما کسی اقدامی در این مورد نمی‌کرد». او گفت در سال ۱۳۸۶ وقتی برای برداشتن مدادش که روی زمین افتاده بود خم شده، دست آغداشلو را لای پاهای یکی از شاگردان دختر دیده‌است. پیشنهاد اهدای یک تابلوی نقاشی به قیمت یک آپارتمان کوچک در تهران (۱۰۰ هزار دلار آمریکا) در ازای درخواست‌های جنسی، سفارش به گالری‌دارها برای تحریم کسی که پیشنهادهای جنسی آغداشلو را رد کرده بود، نشان دادن نقاشی‌های زنان لخت به یک عکاس و بوسیدن او به‌زور و تلاش برای پاره کردن لباس‌هایش، و خواستن از شاگردان برای نشستن روی پاهای آغداشلو حین بررسی کارهایشان و دستمالی آنان از جمله روایت‌های مصاحبه‌شوندگان با "نیویورک تایمز" بوده‌است. فردی با نام کوچک "آفرین" که حالا در تهران معلم است، گفت آغداشلو در ۱۳ سالگی بارها به او تعرض جنسی کرده‌است؛ آلتش را به بدنش می‌چسبانده و ران‌هایش را می‌مالیده‌است. دستیار آموزشی آغداشلو که ۱۲ سال مدیریت کارگاه‌هایش را بر عهده داشته نیز گفت به او تعرض شده و بابت همین موضوع استعفا کرده‌است. در مقابل، شهره آغداشلو، بازیگر هالیوود و همسر اول آغداشلو، و میترا زاد، شاگرد سابق آغداشلو، از او دفاع کردند. آغداشلو برای تکذیب این ادعاها به چند خبرگزاری ایران ایمیل زد و در نهایت با انتشار پستی در صفحهٔ اینستاگرامش تمامی این ادعاها را تکذیب کرد. بیانیهٔ او مورد تمسخر کاربران شبکه‌های اجتماعی قرار گرفت. درخواست او از "نیویورک تایمز" برای حذف مقالهٔ ۲۲ اکتبر ۲۰۲۰ آن روزنامه نیز رد شد.
کامیل احمدی، جامعه‌شناس ایرانی–بریتانیایی و پژوهشگر در زمینهٔ ازدواج کودکان، ختنهٔ زنان، و دگرباشان جنسی، در فضای مجازی با اتهام‌هایی در مورد آزار جنسی نسبت به همکاران یا سوژه‌های زن در جریان انجام پژوهش‌های اجتماعی روبرو شد. وبگاه بیدارزنی چندین روایت علیه او نقل کرد که در یکی از آن‌ها زنی که خود ختنه شده و مایل بود در این باره مطالعه و روشنگری کند در زمان تحقیق در هتلی توسط احمدی آزار دید. حداقل ۷ روایت علیه او در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد. او در اینستاگرام به خاطر «عدم ملاحظات اجتماعی به واسطهٔ رفتار راحتم و دیدگاه متفاوت‌ترم به روابط» عذرخواهی کرد ولی بعداً این پست را پاک کرد. انجمن جامعه‌شناسی ایران با انتشار بیانیه‌ای عضویت احمدی در انجمن را لغو و او را از دبیری گروه جامعه‌شناسی کودک انجمن برکنار کرد. احمدی اقدام انجمن جامعه‌شناسی را غیرمنصفانه و اتهام‌ها را ساختهٔ رقبای پژوهشگرش و حکومت ایران دانست که همزمان با این قضایا ولی به دلیل نامربوط جاسوسی و اقدام علیه امنیت ملی، او را به ۸ یا ۹ سال زندان و پرداخت جریمهٔ ۶۰۰ هزار یورویی محکوم کرده بود اما احمدی توانسته بود از ایران بگریزد و چهره‌ای قهرمانانه از خود به نمایش بگذارد. روزنامهٔ "گاردین" از ۴ زن داخل و خارج ایران و رادیو آزادی از ۳ زن روایت‌های مشابهی شنیده‌اند که همگی از الگوی ثابتی پیروی می‌کردند که شامل تعریف جوک‌ها و انجام شوخی‌های جنسی، دعوت قربانیان به آپارتمان شخصی برای کار پژوهشی گروهی (که بعداً مشخص می‌شد از «گروه» خبری نیست)، و مسموم کردن آن‌ها با مشروبات الکلی و حشیش می‌شد. به گفتهٔ مرضیه محبی، وکیل دادگستری، چهار زنی که مدعی‌اند احمدی به آن‌ها تعرض کرده به او مراجعه کرده‌اند و او با توجه به شواهد حرف آن‌ها را باور می‌کند هرچند اثبات این ادعاها در دادگاه دشوار است. احمدی به دلیل لطمه‌ای که به پژوهش‌های اجتماعی در ایران مخصوصاً در قبال آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه به خاطر اقدامات او وارد شده شدیداً مورد انتقاد قرار گرفت.
دیجی‌کالا، بزرگ‌ترین فروشگاه اینترنتی ایران، از متهمان بود و از این لحاظ که آزاررسانی‌های مرتبط با آن در محل کار رخ داده بودند، مورد توجه قرار گرفت. یکی از مدیران مرد شرکت، از سوی کارکنان پیشین و فعلی آن به سوءرفتار با زنان متهم شد. وقتی موضوع را با مدیر وقت منابع انسانی شرکت — که زن بود — در میان گذاشته بودند، آزاردیدگان نادیده گرفته و اخراج شدند. کاربران شبکه‌های اجتماعی مدیر زن را همدست مدیر مرد در آزاررسانی دانستند و او را با کامنت‌هایشان ذله کردند. مدیر عامل شرکت فوراً نسبت به ماجرا واکنش نشان داد، با پذیریش مسئولیت عذرخواهی کرد، و گفت که شرکت برای افزایش پاسخگویی روشی برای سوت‌زنی به صورت ناشناس تدارک دیده‌است.
محسن نامجو، خواننده و آهنگساز، اتهامات تعرض جنسی و تلاش به تجاوز را که یک کاربر توئیتر با نام مستعار ماهی علیه او مطرح کرده و مربوط به هفت سال پیش بود با انتشار ویدئویی در شهریور ۱۳۹۹ رد کرد. پانیدا، خواننده، نیز روز قبل از انتشار ویدئو در گفتگویی با فرآواز، خواننده، نامجو را به آزار جنسی متهم کرده بود. بیستم فروردین ۱۴۰۰ پس از حضور نامجو در برنامهٔ "ری‌پلی" از ام‌بی‌سی پرشیا، بشرا دستورنژاد، بازیگر؛ لونا شاد، گوینده و بازیگر؛ و پانیدا این بار در کلاب‌هاوس نامجو را به سوءرفتار متهم کردند. دادخواستی نیز با مضمون توقف حضور نامجو در رسانه‌های جمعی تا رفع اتهامات از او منتشر شد. نامجو ویدئوی دیگری منتشر کرد و با اذعان به شفاف و صادق نبودنش در ویدئوی اولیه، بدون نام بردن از کسی از زنان آزاردیده و دوستانش عذرخواهی کرد و رفتارش را ناشی از «عدم آموزش و روابط صحیح در یک فرهنگ هزاران ساله مردسالارانه» خواند. واکنش‌ها به این ویدئو هم مثبت و هم منفی بود. اما اندکی بعد فایل صوتی ۱۷ دقیقه‌ای از او به بیرون درز کرد که محتوایش با ویدئوی عذرخواهی به‌کلی فرق داشت و به گفتهٔ خودش مال دو هفته قبل از ویدئوی عذرخواهی و به گفتهٔ وبگاه ایران‌وایر مال بعد از پخش برنامهٔ "ری‌پلی" بوده‌است. در این فایل صوتی نامجو جنبش من هم ایران را به خاطر نبود اسامی مطرح در آن مسخره کرد، انتقادها را ناشی از مسائل شخصی دانست، و با ارجاع به مضمون ناز و نیاز در ادبیات فارسی، گفت «نه یعنی نه» مال فرهنگ شرقی نیست و در فرهنگ ایرانی «نه یعنی هزار تا چیز». اظهارات نامجو در این فایل صوتی زن‌ستیزانه و همجسنگراهراسانه تلقی شد. ۲۵۵ نفر از فعالان حقوق زن بیانیه‌ای علیه نامجو با عنوان «نه به سلطه‌گری جنسیتی و آزار جنسی» را امضا کردند.
اول خرداد ۱۳۹۰ بی‌بی‌سی نتیجهٔ تحقیقاتش دربارهٔ آرش علایی، پژوهشگر پزشکی، را منتشر کرد که بنا بر آن او در پی اتهامات آزار جنسی با دانشگاه ایالتی نیویورک در آلبانی به توافق رسیده که دانشگاه را ترک کند، هرچند او هنوز به فعالیتش ادامه می‌دهد. وکلای او این اتهام را تکذیب کردند.
طالبی در بهمن ۱۴۰۱ در خصوص زنان حامی اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ گفت: «بعضی از زنان سلبریتی، یائسه شدن را تقصیر جمهوری اسلامی می‌دانند، و تا سن‌شان از ۵۰ سال می‌رود بالا، روسری‌شان را برمی‌داند و فحش به جمهوری اسلامی می‌دهند.» او افزود «تا دیروز جوان‌تر بودید و روی بورس بودید. خب هرکسی یک دورانی دارد». اظهارات او با واکنش گسترده‌ای مواجه شد. حساب توییتر وابسته به جنبش من هم در ایران در اسفند ۱۴۰۱، روایت سه نفر از کسانی که از سوی طالبی مورد آزار جنسی قرار گرفتند را منتشر کرد. بازیگر بهارک صالح‌نیا گفت که در طول فیلم‌برداری "یتیم‌خانه ایران" طالبی از او خواسته تا در مورد قاعدگی و آمیزش جنسی در هنگام قاعدگی صحبت کند. شخص دیگری گفت طالبی از او پرسیده «بلد نیستی کسی رو تحریک کنی یا نمی‌دونی تحریک کردن چیه؟» و افزود «بی‌خود کردی اومدی تست بدی وقت من رو گرفتی». در روایتی گفته شد که زنان هنگام ورود به دفتر طالبی نباید با خود موبایل و وسایل الکترونیکی همراه داشته باشند.
هفتم شهریور ۱۳۹۹، باربد گلشیری، پسر هوشنگ گلشیری، اعلام کرد که نقاشی آیدین آغداشلو به دلیل اتهاماتی که علیه او مطرح شده از جلد چاپ جدید "شازده احتجاب" پدرش حذف خواهد شد. نمایشگاه انفرادی از آثار آغداشلو در گالری هنری دستان در تهران از جانب خود آغداشلو لغو شد و گالری آرتا در تورنتو نیز از میزبانی آثار آغداشلو خودداری کرد. حراج تهران از احتمال حذف دو اثر از آغداشلو از سیزدهمین دورهٔ این رویداد سالانه خبر داد، هرچند آثار حذف نشدند و تابلو "خاطرات امید" که با قیمت پایهٔ ۱٫۲ میلیارد تومان عرضه شده بود به مبلغ ۱۲٫۵ میلیارد تومان به فروش رفت و رکورد حراجی را شکست. انتشار مستندی که تارا آغداشلو دربارهٔ پدرش نوشته و کارگردانی کرده بود از جانب تهیه‌کننده منوط به افزودن بخش‌هایی دربارهٔ زنان شد و دو جشنوارهٔ بین‌المللی نیز از پذیرش و اکران فیلم چشم پوشیدند. دادخواستی در کانادا برای قطع همکاری جشنوارهٔ تیرگان با آغداشلو توسط ۸۵۰ تن به امضا رسید، اما مسئولان جشنواره زیر بار تعهد نرفتند. در ۱ آبان ۱۳۹۹ (۲۲ اکتبر ۲۰۲۰)، "نیویورک تایمز" خبر داد که دست‌کم سه زن قصد دارند علیه آغداشلو اقدام قانونی کنند.
دیجی‌کالا گفت که دربارهٔ مدیر سابقش تحقیق خواهد کرد و از کارمندان زن شرکت معذرت خواست. انجمن جامعه‌شناسی ایران علاوه بر اخراج کامیل احمدی، خواستار رسیدگی و برخورد قاطع در دانشگاه‌ها شد.
چندین وکیل گفتند که وکالت آزاردیدگان را به صورت رایگان بر عهده خواهند گرفت. رسانه‌های داخل ایران پس از انتشار خبر دستگیری کیوان امام‌وردی شروع به پوشش گستردهٔ رویداد کردند هرچند صداوسیما تا دست کم ۷ شهریور آن را پوشش نداد.
معصومه ابتکار، معاون رئیس‌جمهور ایران در امور زنان و خانواده، اولین مقامی بود که نسبت به این رویداد واکنش نشان داد. او گفت: «دسترسی به اطلاعات خوب و آموزشِ درستْ کم است و این زمینه را برای خشونت و آزار و اذیت‌های جنسی فراهم می‌کند.» ابتکار از تهیهٔ لایحه تأمین امنیت زنان در برابر خشونت از جمله خشونت جنسی خبر داد. در ۱۴ دی ۱۳۹۹، این لایحه که تقریباً از یک دهه پیش در دست تهیه بود، در هیئت دولت به تصویب رسید و در ۲۴ دی به مجلس ارسال شد. هرچند این لایحه از لحاظ کودک‌همسری یا تجاوز به همسر به استانداردهای بین‌المللی نمی‌رسد، قدمی رو به جلو دانسته شده که طبق آن هر رفتار که به جهت جنسیت بر زن واقع شود «و موجب ورود آسیب یا ضرر به جسم یا روان یا شخصیت، حیثیت یا محدودیت یا محرومیت از حقوق و آزادی‌های قانونی وی گردد» خشونت تعریف شده‌است. به غیر از تجاوز جنسی، لایحه به سایر تعرض‌های جنسی که لزوماً به مقاربت نمی‌انجامند نیز پرداخته و برای مثال، ارسال پیام‌ها یا تصاویر نامتعارف یا مستهجن یا «هرگونه درخواست یا پیشنهاد برقراری رابطهٔ نامشروع با زن» می‌تواند به جزای نقدی، حبس از شش ماه تا دو سال یا ۹۹ ضربه شلاق منجر شود. بر اساس این لایحه قوهٔ قضائیه مکلف شده دفاتر حمایت از زنان خشونت‌دیده یا در معرض خشونت را ایجاد یا تقویت کند و نیروی انتظامی مکلف شده واحد ویژهٔ تأمین امنیت زنان را ایجاد کند.
به گفتهٔ شادی امین، مؤسس شبکهٔ سراسری همکاری زنان ایرانی، این اولین بار در تاریخ جنبش حقوق زنان ایران بود که آنان حس کردند می‌توانند دربارهٔ در معرض خشونت بودن به صورت عمومی صحبت کنند. همچنین این اولین باری بود که جامعه با آن‌ها همدلی کرد و آن‌ها را جدی گرفت. با این حال، او امکان خروج این جنبش از سطح اینترنت و ادامه یافتن در کف خیابان را به دلیل نبود جنبش زنان به صورت منظم و فقدان رهبری نامحتمل دانست. به عقیدهٔ الناز محمدی، از اعضای «دیده‌بان آزار»، گروه آموزش و مقابله با آزار جنسی در تهران، این جنبش در زمینهٔ سوءاستفاده‌های جنسی در ایران یک «نقطهٔ عطف» بوده‌است چراکه «روابط جنسی و خشونت و آزار جنسی بزرگ‌ترین تابوی زنان در ایران» بوده‌اند. آزاده کیان، استاد جامعه‌شناسی دانشگاه پاریس ۷، این جنبش را یک «تابوشکنی تاریخی» در ایران خواند، اقدامی که در تاریخ معاصر ایران برای اولین بار توسط زنان رخ می‌دهد.
آمبرا گوتیرز، مدل ایتالیایی مستقر در نیویورک، از چهره‌های شاخص جنبش جهانی من هم اولین هنرمند بین‌المللی بود که از جنبش من هم ایران حمایت کرد. وی در ویدئویی که یک مؤسسه حقوقی ایرانی و یک شرکت رسانهٔ آمریکایی با مشارکت هم تولید کرده‌اند داستان خود را با زنان ایرانی در میان گذاشت.
این سلسله افشاگری‌ها در ایران با چالش‌هایی مواجه است که باعث شده نسبت به موفقیت آن ابراز تردید شود. لیلا علی‌کرمی، وکیل دادگستری، بزرگ‌ترین مانع را نظام قضایی ایران می‌داند که فاقد زیرساخت‌های لازم برای رسیدگی به «چالش چندوجهی» سوءاستفادهٔ جنسی است. در قانون مجازات اسلامی ایران تجاوز جنسی و تعرض جنسی تعریف دقیق حقوقی ندارند و اکثر جرایم جنسی از زنا نشئت گرفته‌اند. در واقع، جرمی با عنوان «تجاوز جنسی» به رسمیت شناخته نشده و آنچه هست «زنای به عنف» (به زور) است. مرز بین زنا که در آن طرفین رابطه مجرم شناخته می‌شوند با زنای به عنف که در آن فقط زانی مجرم شناخته می‌شود باریک است و اگر نتوان عامل زور را اثبات کرد، قربانی خود به مجرم تبدیل می‌شود. زنا و زنای به عنف هر دو از نوع رابطهٔ نامشروع هستند و به یک شکل اثبات می‌شوند ولی اثباتشان دشوار است و اتهام ثابت‌نشدهٔ زنا (قذف) خود جرم محسوب می‌شود که مجازاتش ۸۰ ضربه شلاق است. علی‌کرمی همپوشانی‌های این دو را از جمله دلایل عدم مراجعهٔ قربانیان به مراجع قضایی می‌داند زیرا قربانیانی که به قانون متوسل شوند به‌طور بالقوه خود را در معرض متهم شدن قرار می‌دهند. علاوه بر این، قانون در زمینهٔ تجاوز به همسر و تعرض جنسی بدون آمیزش جنسی نیز نقص دارد. طبق قانون آئین دادرسی کیفری ایران، «به جرائم منافی عفت به‌طور مستقیم، در دادگاه صالح رسیدگی می‌شود». در نتیجه، دادستان و بازپرس عموماً از تحقیق و تجسس دربارهٔ جرایم منافی عفت منع می‌شوند. عدم تحقیقات مقدماتی در دادسرا باعث می‌شود شواهد و مدارک پرونده کافی نباشند و متهم راحت‌تر تبرئه شود. به پرونده‌های زنا در دادگاه کیفری یک رسیدگی می‌شود که متشکل از سه قاضی مرد است. بسیاری از قربانیان زن به دلیل شرم از ذکر جزئیات ماجرا خودداری می‌کنند. به نوشتهٔ علی‌کرمی، در دادسرا و دادگاه روی امنیت و حریم خصوصی قربانیان به قدر کافی حساس نیستند که این موضوع کار قربانی را برای شرح روایتش دشوارتر می‌کند. در نهایت اینکه مجازات زنای به عنف در ایران سنگسار، اعدام، یا شلاق است که باعث شده برخی از قربانیان مایل به پی‌گیری پرونده‌هایشان در مراجع قضایی نباشند چون با این مجازات شدید مخالفند. از آن سو، به گفتهٔ شیرین عبادی، حقوق‌دان و کنشگر حقوق بشر، یکی از راه‌های اثبات جرم در قوانین ایران، علم قاضی بر پایهٔ مستندات پرونده است و اگر چندین نفر که با یکدیگر سابقهٔ دوستی یا آشنایی ندارند و حرفشان قابل اعتماد به نظر می‌آید و شائبهٔ تبانی یا دروغ‌گویی در میان نیست از متجاوز شکایت کنند، قاضی می‌تواند با اتکا به علم خود حکم صادر کند. جز قوانین، انگشت اتهام به سوی جامعه نیز اشاره رفته‌است. اغلب روایت‌ها به بیش از یک دهه پیش بر می‌گردد که حاکی از عدم حمایت از قربانیان است. جامعه، روشنفکران، و حتی خانواده‌ها نیز به دلیل سرزنش قربانی، عادی‌سازی و مخفی کردن آزارهای جنسی، نایستادن در برابر مناسبات قدرت و زن‌ستیزی، و به‌طور کلی ایجاد فضای امن برای آزارگران همدست آنان دانسته شده‌اند. ضعف جامعهٔ مدنی در ایران و نبود یک گروه حقوقی تخصصی ویژه که دربارهٔ قربانیان تجاوز فعالیت کند از عوامل نرسیدن صدای قربانیان دانسته شده‌است.
محبوبه عباسقلی‌زاده، محقق و فعال حقوق زنان، شروع شدن جنبش از اینترنت در عوض جوامع محلی، دشواری راستی‌آزمایی روایت‌های مطرح‌شده در شبکه‌های اجتماعی، و هیجان‌زده و پرهیاهو بودن آن را از جمله چالش‌های جنبش من هم ایران برشمرد و از آن طرف توجه جنبش به سیستم به جای پرداختن به اشخاص، یافتن روش‌هایی برای راستی‌آزمایی روایت‌ها، و تمرکز روی آموزش روایت‌گری و همدردی با آزاردیده و حتی عدالت ترمیمی برای آزارگر را از دستاوردهایش دانست. او محدود ماندن جنبش به جامعهٔ روشنفکری، عصبانی بودن آن، بی‌تجربگی در ارتباط با مراکز توانمندسازی، و نداشتن تجربهٔ کلینیکی را از نقدهای وارد به جنبش دانست. فراگیر نبودن جنبش از مکررترین انتقادهای وارد به آن بود. به گفتهٔ مهسا محب‌علی، رمان‌نویس، فقیرترین زنان که به شبکه‌های اجتماعی دسترسی ندارند حتی از نفس سوءاستفاده‌ها آگاه نیستند یا اگر آگاهند «مترسک اخراج» کافی است تا آن‌ها را از ترس بیکار و وابسته شدن به سکوت وادارد. در غیر این صورت افشاگری‌ها عمدتاً به محافل فرهنگی و هنری محدود نمی‌ماند و مدیران دولتی و شرکت‌ها را نیز درگیر می‌کرد. او معتقد است حکومت ایران از این جنبش برای بی‌آبرو کردن محفل‌های فرهنگی و هنری بهره‌برداری کرده‌است.
انحراف جنبش من هم از مسیر اصلی‌اش و دزدیده شدن توسط سلبریتی‌ها از جمله نقدهایی است که به جنبش من هم ایرانی همانند نسخهٔ جهانی‌اش وارد شده‌است. سیما راستین، روزنامه‌نگار، افشاگری‌های سلبریتی‌ها علیه یکدیگر را چرخه‌ای از رذالت‌ها می‌بیند که باعث می‌شود جنبش من هم به جای پرداختن به مباحث اجتماعی و شبکه‌سازی و تمرکز روی قشرهای پایین و ناآگاه اجتماع، بر مدار افشاگری، انتقام‌جویی، تحقیر، و فردگرایی بچرخد و منحرف شود. راستین به نقد اسلاوی ژیژک به جنبش جهانی من هم اشاره می‌کند که در سال ۲۰۱۷ گفته بود «این جنبش ربط و پیوندی با مشکلات واقعی اجتماعی نظیر فقر، استثمار روزانه و از این قبیل ندارد. این برای من به‌طور عمومی مسئله‌ای است مانند نزاکت سیاسی؛ مربوط است به شیوه مؤدبانه حرف زدن، و خوب رفتار کردن و از این قبیل.» راستین با تفاوت قائل شدن بین سلبریتی‌هایی که آگاهی و عاملیت دارند و بلدند نه بگویند با آزاردیدگانی که به قشرهای محروم و ناآگاه تعلق دارند و امکان نه گفتن برای آن‌ها فراهم نیست (همچون دخترک ۱۳ ساله‌ای که قربانی خشونت ناپدری الکلی‌اش است)، جنبش من هم ایرانی را از جنس «اعتراض به بی‌نزاکتی» می‌داند.
نرگس ایمانی مرنی، پژوهشگر اجتماعی، از منظر نئولیبرالیسم به جنبش من هم ایران نگریسته‌است و اعتراض زنان آسیب‌دیده را مقاومت در برابر ساختار سیاسی–اقتصادی–فرهنگی نئولیبرالیسم می‌بیند که به عقیدهٔ او جامعهٔ ایران چند دهه‌ای است در سیطرهٔ آن گرفتار آمده. نظام نئولیبرالیسم برای تولید رضایت در طبقهٔ فرودست، فیگور «کول» را خلق کرده‌است که با ویژگی‌های راحت بودن، خوشمزه بودن، دوری از عصیان و پرخاشگری و نق زدن، مهربان به نظر رسیدن، و … تعریف می‌شود. فیگور کول قرار است با شعار آزادی خصوصی‌ترین داشته‌ها (از جمله بدن) را عمومی کند و این کار را به چهار طریق انجام می‌دهد: ۱) هرگونه اعتراض را با برچسب رفتار نابهنجار پرخاشگرانه دفع می‌کند؛ ۲) زنان را از فیگور زن اُمّل فراری می‌دهد؛ ۳) مصرف بدن زنان را برایشان راحت جلوه می‌دهد؛ ۴) در باکرگی و امل بودن حس شرمساری می‌کارد تا زنان با دوری از این وضعیت‌ها و شرمسار نشدن، احساس رضایت کنند. اما شرمساری فقط به ناراحتی از روابط جنسی آزاد محدود نمی‌شود، بلکه هرگونه امتناع و اعتراض و افشاگری را هم در بر می‌گیرد و سعی می‌کند از ایجاد موج‌های افشاگری یا جنبش‌هایی نظیر من هم جلوگیری کند. ایمانی نئولیبرالیسم را از لحاظ مجبور کردن زنان به تمکین شبیه نظام‌های سنتی–مذهبی می‌بیند منتها با لباسی زیبا و فریبنده.
کریستینا تومیچ (زاده ۲۹ مارس ۱۹۹۵)، تکواندوکار اهل کرواسی است. او برنده مدال برنز مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۱۷ در دسته مگس وزن زنان است.
رواز دوگونادزه ؛(۲۱ نوامبر ۱۹۳۱– ۱۳ می ۱۹۸۵) یک دانشمند نام‌دار حوزه فیزیک، نظریه‌پرداز علمی و استاد تمام دانشگاه دولتی مسکو بود. هم‌چنین او دکترای علوم ریاضی و فیزیک داشت و از بنیان‌گذاران «الکتروشیمی کوانتومی» شناخته می‌شود. وی از سال ۱۹۸۲ عضو آکادمی ملی علوم گرجستان (GNAS) بود. Revaz Dogonadze From Academic Kids
رایت آر-۲۶۰۰ تویین سایکلون به معنی «دو چرخند» یک موتور رادیال آمریکایی ساخت شرکت کورتیس-رایت بود که به‌طور گسترده در دهه ۳۰ و ۴۰ میلادی در هواگردها نصب می‌شد.
شرکت کورتیس-رایت پس از ساخت و تولید آر-۱۸۲۰ تصمیم گرفت نسخهٔ نیرومند‌تری را تولید کند که حاصل آن پژوهش‌ها، موتور آر-۲۶۰۰ بود که دارای ۱۴ سیلندر در دو ردیف بود. در مدل سوم از موتور آر-۲۶۰۰ توان موتور به ۱۶۰۰ اسب بخار رسید که مهندسان توانستند پیش‌نمونهٔ هواپیمای کورتیس سی-۴۶ کوماندو را با دو عدد از آن موتورها آزمایش کنند. همچنین این موتور به‌عنوان موتور اصلی هواپیمای گرومن اف۶ در نسخه‌های اولیه‌اش به کار رفت تا اینکه با موتور دیگری به نام پرت اند ویتنی آر-۲۸۰۰ دوبل واسپ جایگزین شد.
موتور آر-۲۶۰۰ نقش بسیار مهمی در جنگ جهانی دوم بازی کرد و هواپیماهای کورتیس اس‌بی۲سی، گرومن تی‌بی‌اف اونجر، نورث امریکن بی-۲۵ میتچل، داگلاس ای-۲۰ هاوک و مارتین پی‌بی‌ام مارینر دارای این موتور بودند که در آن زمان بسیار نیرومند بود. در طول تاریخ خط تولید این موتور، بیش از ۵۰هزار دستگاه تولید کرد که همگی در آمریکا تولید شدند.
لیوره ات اولیویه لئو ۴۵ به اختصار «لئو ۴۵» یک بمب‌افکن متوسط ساخت فرانسه بود که در خلال جنگ جهانی دوم نقش بزرگی را در نیروی هوایی فرانسه بازی کرد. در مجموع ۵۶۱ فروند از آن تولید شد. خط تولید این هواپیما در سال ۱۹۴۲ و در خلال جنگ جهانی دوم متوقف شد. آمریکا نیز به تعدادی از این هواپیماها دست یافت و برای مرکز پژوهشهای نظامی فرستاد تا فناوری آنها را ارزیابی کنند.
مجاز الباب (به عربی: مجاز الباب) یک شهر در تونس است که در استان باجه واقع شده‌است. مجاز الباب ۲۲٬۲۸۷ نفر جمعیت دارد.
تستور (به عربی: تستور) یک شهر در تونس است که در استان باجه واقع شده‌است. تستور ۱۳٬۳۳۱ نفر جمعیت دارد.
شهرهای جیبلینا، شفشاون و سرپا (شهر) خواهرخوانده‌های تستور هستند.
مایلز مانیتور یک هواپیمای بریتانیایی بود که تنها ۲۲ فروند از آن ساخته شد. این پروژه که در آغاز با نام ام-۳۳ بعنوان بمب افکن متوسط برای نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا ساخته شد، با ناموفق بودن آن، تبدیل به هدف هوایی شد تا پدافند انگلستان با آن تمرین کند.
ایراکلی آلاسانیا ؛ (زاده ۲۱ دسامبر ۱۹۷۳) یک سیاستمدار و دیپلمات سابق اهل گرجستان است که از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ به عنوان وزیر دفاع گرجستان خدمت کرد. وی از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۶ تا ۴ دسامبر ۲۰۰۸ نماینده دائم گرجستان در سازمان ملل بود.
کورتیس اس‌بی۲سی هل‌دایور به معنی «شیرجه‌روندهٔ دوزخ» یک بمب‌افکن شیرجه‌ای ساخت ایالات متحده آمریکا در خلال جنگ جهانی دوم بود.Shettle 2001, p. 29.
دان برلین (زادهٔ ۱۸۹۸ - درگذشتهٔ ۱۹۸۲) یک مخترع، طراح هواپیماهای نظامی و عضو انجمن صنایع هوایی آمریکا بود. وی در طول دوران کاری خود طرح‌هایی ارائه داد و از برترین طرح‌های او که به تولید انبوه انجامید می‌توان به اس‌او۳سی سی‌مو، پی-۳۶ هاوک-هاوک ۷۵ و کورتیس پی۴۰ وارهاوک اشاره کرد.