moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شاهنشاهی ساسانی (ایران‌شهر) در نتیجهٔ اصلاحات اداری قباد یکم و خسرو انوشیروان از ۴ کوست (بخش بزرگ) تشکیل شده بود: خوراسان (شرق یا شمال‌شرق: شامل خراسان، قومس، گرگان، ماوراءالنهر، افغانستان)، خوروران (غرب یا جنوب‌غرب: شامل کرمانشاه، کردستان، لرستان، ایلام، بین‌النهرین، آسیای صغیر)، نیمروز یا پارس (جنوب یا جنوب‌شرق: شامل سیستان، کرمان، پارس، خوزستان، اصفهان، بنادر و جزایر خلیج فارس و دریای عمان، سند، مکران) و آدوربادگان (شمال یا شمال‌غرب: شامل آذربایجان، ارمنستان، گرجستان، اران، دیلم، رویان، تپورستان، ری).The Four Generals of the Sasanian Empire: Some Sigillographic Evidence. Istituto Italiano per l'Africa e l'Oriente, Conferenze 14, Roma, 2001Eranshahr nach der Geographie des Ps. Moses Xoranac'i, by Joseph Marquart/Markwart, Berlin, 1901‏‫‭Jamasp Ji Minocheher ji Jamasp -Asana‬, The pahlavi texts: Contained in the Codex MK copied in 1322 A. C. by the scribe ‭mehr -Awan Kai-Khusru, Vol 2, Fort Printing Press, Bombay, 1913, pp. 14-18.تورج دریایی، شهرستان‌های ایرانشهر: نوشته‌ای به زبان فارسی میانه دربارهٔ تاریخ، حماسه و جغرافیای باستانی ایران؛ ترجمه شهرام جلیلیان، تهران، توس: ۱۳۸۸، صص ۲۲، ۲۳، ۲۶، ۲۷.علی جعفری، فرشید جعفری، نگاهی گذرا به وضعیت ایلام در دوره ساسانی، تهران: دانشگاه تهران، دوفصلنامه پژوهش در تاریخ، سال دوم، پاییز ۱۳۹۰ شماره ۳ (پیاپی ۴)، ص ۱۳۱. کوست‌ها گاهی نام سرزمین عمدهٔ خود را می‌گرفتند؛ از همین‌روی کوست شمالی «آدوربادگان» نام گرفت و کوست نیمروز هم گاهی «پارس» خوانده می‌شد.تئودور نولدکه، تاریخ ایرانیان و عربها در زمان ساسانیان، ترجمه عباس زریاب، تهران: انجمن آثار ملی، ۱۳۷۸، ص ۱۸۵.
شواهد تاریخی بیانگر آن است که سرزمین خراسان در طول تاریخ، هیچ‌گاه دارای مرز ثابت جغرافیایی نبوده و تحت تأثیر عوامل مختلف، محدوده‌اش همواره کاهش یا گسترش یافته‌است.
به‌طور سنتی سرزمین‌های شرق کویر نمک را خراسان خوانده‌اند لیکن حدود شرقی آن در طول تاریخ دستخوش تغییر بوده‌است. معمولاً گفته می‌شود که خراسان از شرق به ترکستان و هندوستان محدود بوده‌است. خراسان را از شمال محدود به ماوراءالنهر می‌دانند لیکن گاه ماوراءالنهر هم بخشی از خراسان به‌شمار آمده‌است. خراسان در زمان ساسانیان یکی از چهار ناحیهٔ اصلی کشور بود و یک مرزبان داشت.
در مورد حدود و موقعیت خراسان در دورهٔ ساسانیان، کریستن‌سن بر پایه کاوشهای هرتسفلد چنین می‌نویسد:
یاقوت حموی جغرافیدان بزرگ عرب زبان (یونانی‌تبار) در کتاب مراصدالاطلاع بر پایه برخی از پژوهش‌های خویش می‌نویسد:
التون ال. دانیل در کتاب تاریخ سیاسی و اجتماعی خراسان می‌نویسد:
در دورهٔ اسلامی شهرهای بلخ، هرات، مرو و نیشابور چهار شهر اصلی خراسان بودند. از شهرهای مهم دیگر خراسان می‌توان طوس، صددروازه(دامغان)، سرخس، تون، ترشیز(کاشمر)، بادغیس و بیهق (سبزوار امروزی) را نام برد.
از نگاه تاریخی و فرهنگی؛ منظور از "خراسان"، عموماً "خراسان بزرگ" است که حوزه‌ای بسیار گسترده‌تر از خراسان ایران معاصر را در بر می‌گیرد. قلمرو تاریخی خراسان؛ شامل استان‌های خراسان ایران کنونی و بخش عمده‌ای از افغانستان، تاجیکستان، ازبکستان، ترکمنستان و بخش‌هایی از قرقیزستان امروزی بوده‌است.
استان خراسان به مرکزیت شهر مشهد، تا سال ۱۳۸۳ با مساحتی معادل ۳۱۳٬۳۳۵ کیلومتر مربع، وسیع‌ترین استان ایران بود که حدود یک پنجم مساحت ایران را تشکیل می‌داد.
این استان از شمال و شمال شرق به جمهوری ترکمنستان، از شرق به کشور افغانستان، از جنوب به استان سیستان و بلوچستان، از غرب به استان سمنان و استان اصفهان، از شمال غرب به استان گلستان، از جنوب غرب به استان کرمان و استان یزد محدود بود.
این استان پس از سال ۱۳۸۳، به سه استان خراسان جنوبی به مرکزیت بیرجند، خراسان رضوی به مرکزیت مشهد و خراسان شمالی به مرکزیت بجنورد تقسیم گردید.
در دوران هخامنشیان، ایران به ساتراپی‌ها (ایالات یا استان‌ها) بخش می‌شده و هر ساتراپ نشین (ساتراپی) زیر فرماندهی حاکمی به نام خشترپاون (به زبان پارسی باستان) یا شترپوان (به زبان پهلوی) اداره می‌شده‌است و این نام به یونانی ساتراپ نیز یاد شده‌است که ساتراپی (شهربانی) پرثَوَه، با نام ایالت شانزدهم (شامل پارت‌ها، خوارزمی‌ها، سغدی‌ها و هرَوی‌ها (هراتی‌ها)) با شمال خراسان کهن برابر است و از طرف مغرب در دربند دریای گرگان با ساتراپی ماد همسایه بوده‌است.
مرکز ساتراپی پرثَوَه، شهر توس بوده‌است که ویشتاسب، پدر داریوش؛ ساتراپ آنجا بوده و جایگاهش در این شهر بوده‌است.
به گفته هرودوت:
پس از مرگ اسکندر، دیودوتوس، حاکم یونانی بلخ راه استقلال در پیش گرفت و پارت و گرگان استقلال یافتند.بارتولد، تذکره جغرافیای تاریخی ایران، ص۲۷.
پس از سقوط دولت سلوکی و قدرت گرفتن اشکانیان، پارت‌ها در سرزمین کوهستانی کهن جنوب شرقی دریای خزر ساکن شدند. این منطقه محدود می‌شد از شمال به دشت استرآباد و صحرای ترکستان و از جنوب به کویر نمک و از جنوب از سلسله‌های البرز به طرف مشرق تا هرات ادامه داشت.
مرکز خراسان باستان یا ایالت پارت در آغاز شهر نیسایه (نسا) بوده‌است که یونانیان آن را نیسا می‌خواندند.
لتون. ل. نیل دربارهٔ تشکیلات سیاسی ساسانیان و وضعیت خراسان در دوره ساسانی می‌نویسد:
خراسان در دوران اسلامی به چهار بخشِ نیشابور، مرو، هرات و بلخ تقسیم شده بود. در سال ۳۱ هجری قمری، اعراب روانه خراسان شدند و تخارستان را تصرف نمودند و در همین زمان ساکنین خراسان به دین اسلام گرویدند.
در دوره خلفا استان خراسان از مهمترینِ استانهای ایران به‌شمار می‌رفت و شامل همه شمال شرقی ایران تا مرز چین بود.
خراسان نزدیکِ به مدت ۲۰۰ سال زیر نظر حکومت‌های عرب بنی امیه و عباسیان اداره می‌شد تا اینکه در سال ۲۰۵ هجری قمری به دست سلسله طاهریان استقلال یافت.
در سال ۲۸۳ هجری قمری جزو متصرفات دولت صفاریان شد.
۴ سال بعد، (سال ۲۸۷ هجری قمری) امیراسماعیل سامانی بر عمرو لیث غلبه کرد و خراسان جزو قلمرو سامانیان گردید.
سلطان محمود غزنوی در سال ۳۸۴ هجری قمری خراسان را به تصرف خود درآورد و ۴۵ سال بر این سرزمین حکومت کرد.
در سال ۴۲۹ هجری قمری، طغرل اول، نیشابور را تصرف کرد و آنجا را مرکز حکومت خود قرار داد.
خراسان تا سال ۵۵۲ هجری قمری در گسترهٔ سلجوقیان قرار داشت و پس از مرگ سلطان سنجر سلجوقی، این سرزمین به دست خوارزمشاهیان افتاد.
با حمله مغولها در سدهٔ هفتم هجری قمری، بسیاری از شهرها و آبادی‌های خراسان ویران شدند.
این سرزمین در سال ۸۷۳ هجری قمری خراسان به تصرف پادشاهان گورکانی درآمد و ۴۰ سال پس از آن (سال ۹۱۳ هجری قمری) ازبکها به رهبری شیبک خان، خراسان را مورد تهاجم قرار دادند. شاه اسماعیل صفوی به دفاع از این سرزمین پرداخت و سرانجام از ازبک‌ها شکست خورد. پس از آن خراسان دوباره مورد هجوم و تاخت و تاز ازبک‌ها قرار گرفت که سرانجام شاه عباس صفوی توانست آنان را تا فرارود عقب براند. در زمان اواخر حکومت صفویه خراسان مورد حمله محمود افغان و اشرف افغان قرار گرفت ولی نادر قلی یکی از افسران دلاور شاه تهماسب دوم که خود متولد خراسان بود وارد جنگ با اشرف و او را که تا پایتخت حکومت یعنی اصفهان پیش رفته بود شکست داد.
پس از مرگ نادر شاه افشار به سال ۱۱۶۰ هجری قمری، بخش‌های شرقی این سرزمین (هرات و بلخ) به تصرف احمد شاه درانی درآمد و در دوران قاجاریه با دخالت انگلستان و حمایت ان از احمد شاه درانی با بستن عهدنامه پاریس در سال ۱۲۷۳ هجری قمری، ایران متعهد شد که در امور افغانستان دخالت نداشته باشد و از کلیه دعاوی خود نسبت به هرات صرف نظر کند و قسمت شرقی خراسان به افغانستان که تحت نفوذ انگلستان بود، واگذار گردید.
بخش شمالی خراسان (مرو، سمرقند، بخارا و خوارزم) نیز در دوران قاجاریه مورد تهاجم روسها و ترکمنها قرار گرفته و در سال ۱۲۹۹ هجری قمری، به وسیلهٔ عهدنامه آخال میان ایران و روسیه، که رود اترک را مرز ایران قرار می‌داد، از بدنه فلات ایران جدا گردید.
شمارش واژه‌های مهم هویت زبانی و فرهنگی در ادبیات شاعران ایران‌زمین
فردوسی، سرایندهٔ شاهنامه در ۳۲۹ هجری قمری دهکدهٔ پاژ، توس، خراسان به دنیا آمده و اصلیت او از خراسان می‌باشد، و از بزرگ‌ترین شاعران ایران است.
از آنجا که مرکز تصوف ایران در خراسان به ویژه نواحی شمال و نیشابور بوده‌است و نام بسیاری از پیشگامان این مکتب انسانیت بجز بایزید بسطامی و ابوالحسن خرقانی و ابوسعید ابوالخیر و عطار نیشابوری از یادها رفته، در مجموعه شش جلدی «"پیران خراسان"» تألیف جواد نوربخش شرح حال پیران پیشکسوتان طریقت صوفیه آورده شده‌است.پیران خراسان، دکتر جواد نوربخش، دفتر دوم، پیشگفتار
در بزرگداشت وی:
عطار در مصیبت نامه گوید:
روزبهان بقلی گوید: مسند عارفان و شمشیر شطّاحان و رئیس واجدان و پیشرو مخلصان در زمان خویش ابوالحسین نوری، او را بود زبان حقایق، در همه علوم کامل، و در کرامات و آیات بحر فهم،شرح شطحیات، روزبهان
جنید گفت: تا نوری برفت هیچ‌کس از حقیقت صدق سخن نگفت، که صدیق زمانه بود،تذکرة الاولیاء، عطار نیشابوری
سخنانی از ابوالحسین نوری:
«تصوّف رسوم و علوم نیست ولیکن اخلاق است».کشف المحجوب هجویری «تصوف آزادی است و جوانمردی و ترک تکلّف و سخاوت.» «هرکه چیزها را به خداوند تعالی داند و از آن وی شناسد اندر همه چیزها، رجوعش به وی باشد نه به چیزها.» «نعت درویش آن است که چون بیابد بیارامد و چون بیابد بدهد.»شرح تعرّف لمذهب التصوف، خجه اما محمد مستملی بخاری به تصحیح محمد روشن
سخنانی در بزرگداشت وی:
بایزید بسطامی گوید: «من از ابوعلی علم فنای در توحید آموختم.»نامه دانشوران، جلد ۷ و بازگوید «در صحبت ابوعلی سندی بودم، من به او آنچه را که از واجبات بود تلقین می‌کردم و او مرا علم توحید و حقایق می‌آموخت.»اللمع، ابی نصر سراج طوسی،
برخی سخنان ابوعلی سندی:
«علم کامل نشود، جز به تهذیت حال و حال مهذب نگردد مگر به یاری پیر و پیروی وی».نامه دانشوران، جلد ۷ «دل بد مدار و زبان طعن از دیگران کوتاه کن و خود را مستای و هنر مفروش تا روزگارت به راحت و آسایش بگذرد.»
بزرگداشت:
عطار گوید: آن مبارز صف بلا، آن مرد میدان وفا، آن عارف صدق و صفا، آن فرد ایوان تقوی، آن محقّق حق و نبی، قطب وقت ابوتراب نخشبی - رحمة الله علیه - از عیّارپیشگان طریقت بود و از مجرّدان راه بلا، و از سیّاحان بادیه فقر بود، و از سیّدان این طایفه، در مجاهده و تقوی قدمی راسخ داشت، و در اشارات و کلمات نَفَسی عالی.تذکرةالاولیا، عطار نیشابوری
ابن جلا گوید: سیصد پیر را خدمت کردم، در میان ایشان بزرگتر از چهار تن نبود: ذوالنون مصری، ابوتراب نخشبی، ابوعبید بسری، ابوالعباس عطاء، اول آن‌ها ابوتراب نخشبی بود.
ابوعبدالله محمد بن علی حکیم ترمذی. ترمذ نام شهری است مشهور به خراسان از بلاد ماوراءالنهر بر لب جیحون. وی از عرفاً و پیران سده سوم خراسان بود و پیرو مذهب حنفی. ترمذیان به او اقتدا کنند مذهب او بر علم بود که عالم ربّانی بود و مقلد کس نبود که صاحب کشف و اسرار بود. او را حکیم الاولیاء می‌خواندند. تاریخ وفات وی ۲۵۵ هجری و ۲۸۵ هجری ذکر شده که به نظر می‌رسد ۲۵۵ صحیح تر باشد.
آثار منسوب به ترمذی: الفروق، المحاجة و المجادله، المناظرة و المغالبة، الانتصار و الانتقام، و هلم جرا من امور متقاربة المعنی، غرس الموحدین، عودالامور، المناهی، شرح الصلوة.طبقات الشافعیه، شبکی، جلد۲
بزرگداشت: ابن عربی دربارهٔ اقطاب مقام ملک المک گوید: از اقطاب این مقام که پیش از ما بوده‌اند محمد بن علی ترمذی حکیم است و از شیوخ ما ابومدین؛ و این مقام، مقام امام است.فتوحات مکّیه، جلد ۳
عطار نیشابوری گوید: آن سلیم سنت، آن عظیم ملت، آن مجتهد اولیاء، آن منفرد اصفیا، آن محترم حرم ایزدی، شیخ وقت محمد بن علی ترمذی - رحمة الله علیه - از محتشمان شیوخ بود و از محترمان اهل ولایت … او را ریاضات و کرامات بسیار بود. در فنون علم کامل و در شریعت و طریقت مجتهد بود.
ترمذی بر برخی از آیات قرآن تفاسیری بیان داشته که برخی از آن‌ها در تفسیر سلمی (حقایق التفسیر)، کشف الاسرار میبدی و شرح تعرف جلد یک نقل شده‌است.
سخنانی از ترمذی: «از شرایط اهل خدمت فروتنی و فرمانبردار بودن است.» «رستگاری آن سرای به زیادی اعمال نیست. همانا رستگاری آن دنیا به اخلاص اعمال و نیکویی کردن است.»طبقات الصوفیه، سلمی «جوانمردی آن بود که راهگذری و مقیم پیش تو یکسان بود.» «هرکس از چیزی ترسد از او گریزد و هرکه از خدای ترسد در او گریزد،»تذکرة الاولیاء، عطار «نفس خود را مواظب باش! اگر بازداری مردم را از شرّش، بیشتر حق آن را ادا کرده‌ای.»کشف الاسرار میبدی
پناهگاه کُلَک‌چال، یا اردوگاه پیشاهنگی قبل از انقلاب اسلامی یکی از پناهگاه‌های کوهنوردی در شمال تهران است.
ارتفاع این پناهگاه از سطح دریا، ۲۶۰۰ متر است. این پناهگاه سه مسیر دسترسی دارد: بوستان جمشیدیه، گلاب‌دره و دره وزباد.
پناهگاه دارای تأسیسات آب و برق است و بعد از انقلاب اسلامی جمهوری اسلامی ایران این مکان زیر نظر وزارت آموزش و پرورش اداره می‌شود. همچنین این مجموعه دارای چندین ردیف درختکاری بوده و امکاناتی از قبیل استخر، زمین والیبال، مسجد، بوفه، سرویس بهداشتی و غیره را دارا می‌باشد. نام دیگر این مجموعه اردوگاه پیشاهنگی قبل از انقلاب اسلامی و در حال حاضر اردوگاه دانش‌آموزی شهید باهنر است.
این پناهگاه در سال ۱۳۳۹ و توسط سازمان پیشاهنگی ایران ساخته شد. در روی برج سفید آن، نام گروه‌های پیشاهنگی به چشم می‌خورد.
کُلَک‌چال نام یکی از کوه‌های رشته کوه البرز است که در شمال شهر تهران قرار دارد. مرتفع‌ترین نقطه این کوه قلهٔ کلکچال نام دارد. همان‌طور که قله کلکچال در دوران قدیم تحت سیطره مازندران بود این کلمه به معنی کلک (kàlek) یعنی مرز مشخص شده پرچین شده. چال هم به معنی چاله. معنی کامل ان چاله مرزی می‌باشد. ارتفاع قلهٔ کلک‌چال از سطح دریا، در حدود ۳۳۵۰ متر است.
مسیرهای مختلفی برای صعود به این قله وجود دارد که مهم‌ترین آنها را می‌توان مسیر پارک جمشیدیه دانست. خیابان فیضیه که از اواسط خیابان نیاوران شروع می‌شود، حدود ۲ کیلومتر طول دارد و در انتها به پارک جمشیدیه می‌رسد.
به اعتقاد برخی از مردم، کلک‌چال خانهٔ دیو سپید در ادبیات فارسی بوده‌است، ولی برخی دیگر کلک‌چال آمل را خانهٔ دیو سپید می‌دانند.
در منظومه حماسی شبرنگ‌نامه، که در سده هفتم هجری و دربارهٔ رزم رستم با شبرنگ فرزند دیو سپید سروده شده، از نخستین نبرد رستم و شبرنگ در کُلَک‌چال، سخن رفته‌است.
کُلَک‌چال را یخچال پربرف هم‌معنی کرده‌اند.
سیکلوپ یکی از موجودات افسانه‌ای در اساطیر یونانی و بعدها در اساطیر روم است.
سیکلوپ در اسطورهٔ یونان، به نژادی بسیار کهن از غول‌هایی با یک چشم در وسط پیشانی گفته می‌شود. آن‌ها قدرتمند، سرسخت و غیرقابل پیش‌بینی بودند و حرکات آن‌ها همیشه همراه با خشونت و قدرت بود. در افسانه‌های یونان دو نسل سیکلوپ وجود داشت؛ نسل اول شامل سه برادر نامیرا به نام‌های: برونتس (تندرگر)، استروپس (فلشر) و آرگس (درخشانگر)، که از وصلت گایا و اورانوس به وجود آمده بودند. نسل دوم از نوادگان پوزئیدون، و بلندآوازه‌ترین آن‌ها پولیفموس از ادیسه هومر بود."سیکلوپ‌ها "نوشته آنا بالدوین - بازبینی در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۳
جزیره‌ای که تصور می‌شود سیکلوپ‌ها در آن می‌زیستند جزئی از سیسیل است، آن‌ها در غارها زندگی می‌کردند و از هر نوع گوشت تازه (شامل گوشت انسان) تغذیه می‌کردند، همچنین گوسفند و بز را نیز برای خود نگه می‌داشتند. در داستان "ادیسه" هومر، اودیسئوس همراه با خدمه خود به جزیره آن‌ها وارد شدند، و شش تن از ملوانان او توسط پولیفموس خورده شدند. اودیسئوس نیز او را مست کرد و با میله‌ای داغ کورش نمود.
یونانیان خدایان و هیولاها را فرزندان تایتان‌ها خدایان اولیه، می‌دانستند که بیشتر آن‌ها فرزند گایا الهه مادر و اورانوس بودند. این دو با یکدیگر فرزندان بسیاری به وجود آوردند که شامل ۱۲ تن از تایتان‌ها نیز هست. سیکلوپ‌ها که نماد تندر، برق و آذرخش به‌شمار می‌آمدند، اولین آهنگران بودند و توسط اورانوس، زندانی شدند. زئوس، هنگام شورش علیه تایتان‌ها، سیکلوپ‌ها را آزاد کرد و در عوض آن‌ها اسلحه معروف او، صاعقه و تندر را به او هدیه دادند.وبگاه سیمرغ ، بازدید: نوامبر ۲۰۰۹.سیکلوپ‌ها - وبگاه theoi.com
کشور ایران، اکنون دارای ۱۵۰۳۷ کیلومتر (پایان سال ۱۴۰۱) شبکه راه‌آهن استاندارد و ۹۶ کیلومتر (میرجاوه-زاهدان) خطوط آهن عریض است. ساخت و توسعه خطوط آهن در ایران توسط شرکت ساخت و توسعه زیربناهای ترابری کشور انجام می‌پذیرد. نگهداری و تعمیر و هم‌چنین بهره‌برداری از این شبکه برعهده شرکت راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران است.
پیشینه احداث و بهره‌برداری موفق نخستین راه‌آهن در ایران به دوره قاجار در سال ۱۲۲۷ خورشیدی (۱۸۴۸ میلادی) از رشت به بندر پیربازار و بندر انزلی بازمی‌گردد و بقایای این مسیر هنوز در مسیر رشت به پیربازار و یک لوکوموتیو بخار در محوطه اداره کل بنادر استان گیلان وجود دارد. ۱۲ کیلومتر از این راه‌آهن تا اواسط دوره رضاشاه همچنان استفاده می‌شده‌است.سالنامه رسمی کشور. سالنامه پارس. ۱۳۰۵ خورشیدی
در سال ۱۲۶۱ خورشیدی (۱۸۸۲ میلادی) و ۱۲۶۱ شمسی خط تراموایی میان تهران و شاه عبدالعظیم به طول ۸۷۰۰ متر کشیده شد. عرض این راه‌آهن یک متر بود و مسیو بواتال فرانسوی آن را اجرا کرد و سپس به یک بلژیکی واگذار شد. در سال ۱۲۶۵ خورشیدی (۱۸۸۶ میلادی) خط راه‌آهن محمودآباد (سواحل جنوبی دریای کاسپین) به آمل احداث شد که اگرچه در نظر بود تا تهران ادامه یابد، اما با کارشکنی‌های پیمانکارهای بلژیکی به شکست انجامید و خطوط آن برچیده و برای احداث تلگراف استفاده شد.
در هجدهم آبان ۱۲۶۹ خورشیدی (۹ نوامبر ۱۸۹۰) ناصرالدین شاه قاجار پیمان نامه‌ای با روسیه تزاری امضا کرد که ایران را از ساخت راه‌آهن تا ده سال بازمی‌داشت. این محدودیت در دسامبر ۱۸۹۹ برابر با شروط وام شصت میلیون فرانکی روسیه با دست‌خط مظفرالدین‌شاه برای ده سال دیگر تمدید شد.
در سال ۱۲۹۲ش ۱۹۱۳م بانک استقراضی روسیه امتیاز ساخت راه‌آهن جلفا به تبریز و صوفیان به شرفخانه را به دست آورد. سال بعد در ۱۹۱۴م جنگ جهانی اول آغاز شد و بانک استقراضی این امتیاز را به دولت روسیه تزاری واگذار کرد که راه‌آهن تبریز به جلفا را به طول ۱۴۹ کیلومتر برای ارتش خود ساخت و در سال (۱۲۹۵ش-۱۹۱۶م) به بهره‌برداری رساند اما پس از پایان جنگ و انقلاب بلشویکی ۱۹۱۷ م سیاستهای جدید حکومت کمونیستی بر آن قرار گرفت که دولت شوروی در دهم حوت (اسفند) ۱۲۹۹ش (مارس ۱۹۲۱م ) با عقد عهدنامه مودت با ایران، راه‌آهن جلفا به تبریز و صوفیان به شرفخانه را همراه با تمام ابنیه و وسایل نقلیه و متعلقات آن، بلاعوض به دولت ایران واگذار کند.
این راه‌آهن به دلیل نبود لوکوموتیو بی‌استفاده ماند تا اینکه مجلس شورای ملی در ۲۴ اردیبهشت ۱۳۰۴ به درخواست دولت، پرداخت مبلغ یکصد و هفتاد هزار تومان را به تصویب رساند که بخشی از آن هزینه خرید لوکوموتیو و واگن و راه‌اندازی راه‌آهن جلفا به تبریز و بخش دیگر، صرف کشتیرانی در دریاچه ارومیه شود.عرض ریلها در ابتدا ۱۵۲۰ ميليمتر مطابق با عرض خط راه‌آهن شوروي بود كه با اتصال خط راه‌آهن آذربايجان به خطوط سراسري در سال ۱۳۳۶ ش، عرض خطوط به ۱۴۳۵ ميليمتر (بين‌المللي) تبديل و راه‌آهن آذربايجان به راه‌آهن سراسري كشور متصل شد. این راه‌آهن، نخستین مسیر از خطوط آهن است که اکنون نیز بهره‌برداری می‌شود. مسیر جلفا به تبریز نخستین و تنها خط برقی کشور است.
در سال ۱۲۹۷ (۱۹۱۸ میلادی) انگلیسی‌ها راه‌آهنی از بوشهر تا برازجان به طول شصت کیلومتر کشیدند که بیشتر جنبه نظامی داشت، گرچه واردات کالای از انگلستان را نیز از طریق بوشهر آسان می‌کرد. در پایان جنگ جهانی نخست، انگلستان پیشنهاد فروش این راه‌آهن را به شهرداری بوشهر کرد که بودجه شهرداری بوشهر برای خرید آن کفاف نمی‌داد. پس سازندگانش راه‌آهن را جمع کردند و به بصره عراق انتقال دادند.نظری به ایران و خلیج فارس. اسمعیل نوری زاده بوشهری. فاقد ناشر و تاریخ نشر
انگلیسی‌ها خط راه‌آهن دیگری نیز در دوران جنگ جهانی اول از میرجاوه به زاهدان کشیدند که پس از جنگ در سال ۱۲۹۹ برای بهره‌برداری عمومی افتتاح شد اما با خروج نیروهای انگلیسی این راه‌آهن بی استفاده ماند تا اینکه در سال ۱۳۱۱ دولت با هزینه چهارصد هزار تومان، این راه‌آهن را دوباره فعال کرد. در دوره رضاشاه طرحی برای اتصال این راه‌آهن از مسیر بیرجند به مشهد در دست بررسی بوده‌است.
ایجاد راه‌آهن سراسری در ایران همواره یکی از آرزوهای بزرگ و ملی محسوب می‌شد، و با اینکه در حدود نیم قرن کوشش‌هایی برای تحقق آن به عمل می‌آمد، تحقق این آرزوی ملی تا سال ۱۳۰۶ به طول انجامید.
در اواخر دوره قاجار عده‌ای از تجار تهران جلساتی برای تأمین هزینه ساخت راه‌آهن تشکیل دادند و اعلام آمادگی کردند که برای ساخت راه‌آهن شرکتی تشکیل بدهند. در پی این مذاکرات، زین‌العابدین رهنما که نماینده مجلس شورای ملی بود در نوزدهم آذر ۱۳۰۳ طرحی به امضای خود و هفده نماینده دیگر به مجلس داد که انحصار کامل واردات قند و شکر و چای و شیرینی‌جات را به دولت واگذار کند تا دولت درازای صدور مجوز واردات این کالاها برای هر تاجر، از هر یک من قند یا شکر یا شیرینی‌جات دو قران و از هر یک من چای شش قران دریافت کند، درآمد حاصله نیز تنها برای ساخت راه‌آهن هزینه شود. چندی بعد در حالی که این طرح هنوز در مجلس به شور گذاشته نشده بود، دولت سردارسپه محتوای آن را به صورت لایحه‌ای به مجلس داد و به جای طرح رهنما، آن لایحه به جریان افتاد و در نهم خرداد ۱۳۰۴ به تصویب رسید که انحصار واردات قند و شکر را در دست دولت می‌گذاشت و درآمد دولت از این راه را به ساخت راه‌آهن اختصاص می‌داد. با مشخص شدن محل بودجه، در ۲۹ دی همان سال، لایحه احداث راه‌آهن به مجلس داده شد.
در لایحه‌ای یک فوریتی که در ۲۹ دی ۱۳۰۴ در مجلس شورای ملی طرح شد، این خطوط پیش‌میانی شده بود:
در این لایحه که در بیستم بهمن ۱۳۰۴ به تصویب رسید، ۲۵۰ هزار تومان برای نقشه‌برداری این خطوط جهت تدارک برای احداث راه‌آهن پیش‌میانی شد. در آغاز بنا بود که کارخانه ذوب‌آهن برای تولید ریل راه‌آهن احداث و سپس ساخت راه‌آهن آغاز شود. متخصصانی از شرکت کروپ آلمان آورده شدند که بررسی آنان نشان داد احداث کارخانه ذوب آهن دوازده میلیون تومان هزینه دارد و حتی احداث کارخانه‌ای کوچک کمتر از چهار و نیم میلیون تومان خرج برنخواهد داشت و پنج سال نیز به طول خواهد انجامید. در نتیجه دولت تصمیم گرفت ساخت راه‌آهن را با ریل وارداتی آغاز کند و در کنار آن نیز، احداث کارخانه ذوب‌آهن کوچک را پی بگیرد.
در طول سال ۱۳۰۵ که مهندسان در حال بررسی برای یافتن مسیرهای مناسب احداث راه‌آهن بودند، بحث‌های بسیاری میان مردم و رسانه‌ها بر سر تعیین این مسیرها جریان داشت. در دوم اسفند ۱۳۰۵ دولت لایحه‌ای دوفوریتی به مجلس برد که مسیر نخستین خطی را که باید از خرمشهر به بندرگز کشیده شود، به شکلی تعیین می‌کرد که از خرم‌آباد، همدان و تهران بگذرد. این تعیین مسیر، موافقت‌ها و مخالفت‌های بسیاری در داخل و خارج مجلس برانگیخت. در اصفهان و شیراز، عده‌ای از مردم در تلگراف‌خانه‌ها تحصن کردند و تلگراف اعتراض به مجلس فرستادند اما سرانجام پس از دو جلسه بحث و جدل فراوان، نمایندگان مسیر پیشنهادی دولت را پذیرفتند. هزینه ساخت این خط ۷۲ میلیون تومان برآورد شده بود. این قانون دولت را مکلف می‌کرد ساخت راه‌آهن را در کمتر از شش ماه به مناقصه بگذارد.
در سال ۱۳۰۶ قرارداد نقشه‌برداری برای احداث خطوط راه‌آهن با کنسرسیومی متشکلی از کمپانی آمریکایی یولن و شرکت‌های آلمانی فیلیپ هولتسمان- ویولیوس برگر و زیمینس باواونیون به بهای هر کیلومتر حداکثر ۳۶۸ تومان بسته شد.
بهره‌برداری کامل از راه‌آهن در سال ۱۳۱۴ آغاز شد. علی منصور وزیر طرق و شوارع در دوازدهم امرداد این سال لایحه‌ای برای تشکیل مؤسسه راه‌آهن دولتی کشور به تصویب مجلس شورای ملی رساند تا از اول مهر ۱۳۱۴ «نگاه‌داری و به کار انداختن کلیه اموال و اثاثیه و ابنیه و وسائل ناقله و ساختمان‌های فنی و غیره متعلق به خطوط آهن و کشتی‌رانی دریاچه رضائیه» را به عهده‌بگیرد.
مؤسسه دولتی راه‌آهن جزو تشکیلات وزارت طرق و هیئت مدیره آن علاوه بر مدیرکل راه‌آهن، مرکب از سرمهندس راه‌آهن (معاون فنی مدیرکل)، یک عضو مهندس و رئیس محاسبات راه‌آهن بود. این مؤسسه همچنین دارای هیئت نظارتی بود که رئیس آن معاون وزارت طرق و دیگر اعضای آن، یک نماینده از وزارت مالیه، یک نماینده از دیوان محاسبات و دو مهندس از وزارت طرق بود. برای «حفظ انتظامات و اجرای مقررات و تنسیقات اختصاصی راه‌آهن» نیز پلیس انتظامی مخصوصی تشکیل شد.
روز جمعه سی‌ام بهمن ۱۳۱۵ راه‌آهن شمال به تهران رسید و در مراسم بزرگی این مناسبت گرامی داشته شد. ساخت راه‌آهن سراسری ایران در چهارم شهریورماه ۱۳۱۷ به‌پایان رسیده و دو خط شمال و جنوب در ایستگاه راه‌آهن سفیدچشمه اراک در استان مرکزی به یکدیگر متصل و در این روز این راه‌آهن با تشریفات خاصی در این استان رسماً به بهره‌برداری رسید.
وزارت طرق و شوارع از آن پس مأمور ساختمان سایر خطوط شد. نخستین خطی که پس از خط سراسری اقدام به ساختمان آن شد، خط گرمسار-مشهد بود که ساخت آن از ۲۴ اسفند ۱۳۱۶ آغاز شد و زیرسازی و ریل‌گذاری آن تا ایستگاه شاهرود به طول ۳۱۵ کیلومتر تا سال ۱۳۲۰ به اتمام رسید و بهره‌برداری از آن آغاز شد. اما عملیات ساختمانی از شاهرود به بعد به علت بروز جنگ جهانی دوم متوقف شد تا اینکه وزارت راه پس از پایان جنگ دوباره عملیات ساختمانی آن را از سال ۱۳۲۶ با اعتبارات سازمان برنامه آغاز کرد. پس از پیشرفت عملیات ساختمانی از اسفند ۱۳۳۳ ریل گذاری آن را اداره ساختمان وزارت راه و از هفدهم دی ۱۳۳۴ مؤسسه راه‌آهن دولتی ایران آغاز کرد که در هفدهم دی ۱۳۳۵ خاتمه یافت و از همان تاریخ اقدام به قبول بار از همه نقاط راه‌آهن به این خط شد.
دومین خطی که پس از تکمیل راه‌آهن سراسری اقدام به ساختمان آن شد، خط تهران-تبریز است که ساختمان آن در هجدهم آبان ۱۳۱۷ از تهران آغاز شد و در چهاردهم آبان ۱۳۲۱ ساختمان و ریل‌گذاری آن تا میانه خاتمه یافت و بلافاصله بهره‌برداری از آن آغاز شد. اما به علت بروز جنگ جهانی دوم عملیات این خط نیز متوقف و پس از پایان جنگ مانند خط گرمسار- مشهد ریل‌گذاری آن را از میانه آغاز کرد که در ۲۹ مهر ۱۳۳۵ به ایستگاه مراغه رسید و از دهم دی ۱۳۳۵ بهره‌برداری از تهران تا مراغه آغاز شد.
ساختمان خط قم - یزد از نهم آذر ۱۳۱۷ از قم آغاز و پیش بینی شده بود که در سال ۱۳۲۱ پایان یابد. اما پس از وقایع سال ۱۳۲۰ عملیات این خط نیز متوقف شد. چون قسمتی از زیرسازی این خط حاضر و برای ریل‌گذاری آماده بود در تاریخ ۲۹ فروردین ۱۳۲۶ راه‌آهن دولتی ایران با مصالح موجود اقدام به ریل‌گذاری از قم به کاشان کرد و در تاریخ ۲۶ اردیبهشت ۱۳۲۸ عملیات ریل‌گذاری خاتمه یافت و از نوزدهم خرداد ۱۳۲۸ بهره‌برداری آن آغاز شد.
نقش کشور آلمان نازی در کمک به ساخت راه‌آهن بسیار پر رنگ است به‌ویژه زمانی که هیتلر به کمک کشور ایران آمد چون به خطوط راه‌آهن ایران در حمله به همسایه شمالی ایران، یعنی اتحاد شوروی نیاز بسیار داشت و حتی در مسیر راه‌آهن شمال به جنوب پل ورسک یکی از شاهکارهای مهندسین اتریشی هنوز پابرجاست و زمانی که راه‌آهن به پایان رسید رضا شاه دستور داد به پاس خدمات وکمک کشور آلمان دو ایستگاه راه‌آهن به القاب هیتلر مزین شود یکی از این ایستگاه‌ها در جنوب بود به نام "رهبر " و دیگری در خط شمال "پیشوا "که هر دو از القاب هیتلر بودند و همچنین دستور داده شد که آرم مشهور آلمان نازی صلیب "شکسته" در سقف ایستگاه راه‌آهن تهران حک شود که هنوز نیز باقی است.
آخرین پیچ راه‌آهن را رضا شاه در ایستگاه سفید چشمه (که هم‌اکنون نورآباد نام دارد) در استان مرکزی طی مراسمی بست.
نقشه راه آهن ایران ( به روزرسانی شده در تابستان 1402 )
عبدالرضا کاهانی (زادهٔ ۱ دی ۱۳۵۲ در نیشابور) کارگردان، فیلمنامه‌نویس، تهیه‌کننده اهل ایران است.
عبدالرضا کاهانی در ۱ دی ۱۳۵۲ در نیشابور زاده شد. وی از چهارده سالگی در نمایش‌های گوناگونی بازیگری، نویسندگی و کارگردانی را تجربه کرد و به‌خاطر آن‌ها چندین جایزه در مقاطع دانش‌آموزی و دانشگاهی دریافت کرد. او دیپلم خود را در شهر نیشابور و در رشتهٔ فرهنگ و ادب (علوم انسانی) در سال ۱۳۷۰ دریافت کرد و پس از آن راهی دانشگاه آزاد اراک شد تا به تحصیل رشتهٔ بازیگری (نمایش) بپردازد و مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۳۷۵ دریافت نماید. عبدالرضا کاهانی کارشناسی ارشد کارگردانی تئاتر را در دانشکده هنر و معماری آغاز نمود. اما در مرحلهٔ پایان‌نامه تحصیلاتش را رها کرد.
شیما منفرد همسر کاهانی است که معمولاً تدوین فیلم‌های همسرش را بعهده دارد.
عبدالرضا کاهانی فعالیت هنری را با ساخت فیلم‌های کوتاه آغاز کرد. او در ۱۶سالگی فیلم کوتاه «خنده» را با تهیه‌کنندگی خودش ساخت که نسخه‌ای از آن در دسترس نیست. نخستین فیلم‌نامهٔ حرفه‌ای کاهانی در سال ۱۳۷۷ باعنوان سفر به شرق توسط سیدمهدی برقعی ساخته شد. او سپس چندین سال را به ساخت فیلم‌های کوتاه اختصاص داد. نخستین کار کوتاه او مسافران نیاز (۱۳۸۱) نام داشت. عبدالرضا کاهانی در سال ۱۳۸۳ فیلم رقص با ماه را ساخت که در نیمهٔ راه تولید به دلیل اختلاف محتوایی با تهیه‌کننده، ساخت آن متوقف شد و به مرور زمان از بین رفت.
آدم نخستین فیلم سینمایی ساختهٔ کاهانی ساخته سال ۱۳۸۵ است. این فیلم پس از حضور در جشنواره فیلم فجر، توقیف شد و پس از سه سال، بدون اکران وارد شبکهٔ سینمای خانگی شد. کاهانی در سال ۱۳۸۶ "آن‌جا" را ساخت که این فیلم نیز بلافاصله توسط وزارت ارشاد دولت نهم توقیف شد و در جشنواره فیلم فجر نیز پذیرفته نشد.
بیست نام فیلم بعدی کاهانی است که در سال ۱۳۸۷ ساخته شد. این نخستین فیلم کاهانی است که به اکران عمومی درآمد. او با این فیلم به هفدهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم دمشق راه یافت. بیست برنده جایزه نقره مسابقه فیلم‌های بلند جشنواره بین‌المللی سینمایی دمشق شد.
عبدالرضا کاهانی پس از آن و در سال ۱۳۸۸ هیچ را ساخت. این فیلم با سانسور در ایران اکران شده‌است. اما هم چنان مجوز نمایش در خارج از کشور را ندارد. پس از این فیلم بود که قانون دریافت مجوز خارجی برای نمایش فیلم‌ها در خارج از ایران وضع شد و هیچ، نخستین فیلمی بود که مجوز خارجی دریافت نکرد. هیچ تنها در یک سانس در جشنوارهٔ بیست و هشتم فیلم فجر برای اهالی مطبوعات نمایش داده شد که با استقبال روبرو شد. معاونت سینمایی که پیش از آن هیچ را به خاطر سیاه‌نمایی توقیف اعلام کرده بود، ترجیح داد آن را رفع توقیف کند و در نوروز ۱۳۸۹ در سینماها اکران شد.
عبدالرضا کاهانی در ۲۰ تیر ۱۳۸۸، هنگام دریافت جایزه ویژه هیئت داوران چهل و چهارمین دوره جشنواره فیلم کارلووی واری در جمهوری چک برای فیلم بیست، از حاضران در سالن خواست، برای ادای احترام به مبارزهٔ مردم ایران از جای خود برخیزند.
عبدالرضا کاهانی در سال ۱۳۸۹ فبلم سینمایی اسب حیوان نجیبی است را جلوی دوربین برد. این فیلم به دلیل شکایت نیروی انتظامی و مخالفت‌های وزارت ارشاد، پس از ۷ ماه مجوز اکران در داخل ایران را به دست آورد. اما مانند فیلم هیچ، مجوز خارجی دریافت نکرد و از نمایش جهانی بازماند. پخش‌کنندهٔ جهانی فیلم که اقدام به رایزنی برای نمایش فیلم در خارج از کشور کرده بود با پذیرش فیلم در بخش مسابقه از سوی چند جشنواره معتبر روبه رو شد اما وزارت ارشاد، فعالیت‌های پخش‌کننده را متوقف کرد و باز هم از نمایش فیلم خودداری ورزید. این کار باعث واکنش و انتشار بیانیه از سوی مدیران چند جشنواره از جمله ابوظبی و شیکاگو شد.
بی‌خود و بی‌جهت نام آخرین فیلم سینمایی کاهانی است که در سال ۱۳۹۰ ساخته شد. این فیلم پس از ۷ ماه مجوز گرفت ولی برای اکران به مشکلاتی برخورد. بیست تنها فیلم سینمایی کاهانی است که از تلویزیون ایران پخش شد. دیگر فیلم‌های عبدالرضا کاهانی همواره با حاشیه‌های گوناگونی روبه‌رو بوده که مهم‌ترین آن‌ها دریافت مجوز ساخت و نمایش است. ۵ فیلم‌نامهٔ کاهانی در طول ۵ سال مجوز نگرفته‌اند و در پی آن، او فیلم‌نامه‌های جایگزین را ساخته‌است. آن دسته از فیلم‌های کاهانی که اکران شده‌اند، از محبوبیت چشمگیری در میان تماشاگران برخوردار بوده‌اند. این را می‌توان از فروش بیش از ۱ میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومانی فیلم اسب حیوان نجیبی است دریافت.
عبدالرضا کاهانی در سال ۱۳۸۰ فیلم مستند "مسافران نیاز" را ساخت و پس از آن در سال ۱۳۸۱ باد به دستان و در سال ۱۳۸۳ مستند پژوهشی "ظلم آباد" را جلوی دوربین برد.
کاهانی که برای نخستین‌بار در ۱۶ سالگی با فیلم کوتاه "خنده" کارگردانی را تجربه کرده بود در سال ۱۳۸۲ فیلم کوتاه دیگری با عنوان "چای دو نفره" را ساخت که دومین و آخرین فیلم کوتاهش بود.
کاهانی به جز فیلمنامه‌های فیلم‌های خود، فیلم‌نامه "سفر به شرق" را نیز در سال ۱۳۸۰ برای سیدمهدی برقعی نوشته‌است. به گفته کاهانی، فیلمنامه‌های ساخته نشده‌ای هم دارد که هنوز موفق به ساخت آن‌ها نشده‌است.
در پایان شهریور سال ۱۳۹۱ حوزهٔ هنری طی نامه‌ای به معاونت سینمایی وزارت ارشاد اعلام کرد که از نمایش شش فیلم در سالن‌های خود ممانعت خواهد کرد. گفتنی است که حوزهٔ هنری بیش‌ترین شمار سالن‌های سینما را در ایران را دارد. این تصمیم حوزهٔ هنری در حالی صادر شد که بی‌خود و بی‌جهت پس از هفت ماه موفق شده بود پروانه نمایش را از وزارت ارشاد دریافت نماید.
پس از این خبر، کاهانی طی نامه‌ای، به نشانهٔ اعتراض، از اکران فیلمش در سینماهای محدود انصراف داد. به دنبال انصراف کاهانی، پویشی اعتراضی در میان سازندگان پنج فیلم دیگر و به‌طور کلی هنرمندان به راه افتاد.
ولی‌‌الله رعیت ( ۱۳۴۰ در قائمشهر ) نماینده دوره‌های ششم و هفتم مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابی شهرستان‌های قائمشهر، جویبار و سوادکوه می‌باشد . این نماینده مجلس اصلاح طلب بوده‌است.
رعیت همچنین عضو کمیسیون صنایع و معادن مجلس ششم و عضو کمیسیون اجتماعی مجلس هفتم بوده‌است.
خاورمیانه بزرگ یک اصطلاح سیاسی است که توسط دولت بوش ابداع گردید.
خاورمیانه بزرگ گاهی «خاورمیانه جدید» یا «طرح خاورمیانه بزرگ» خوانده می‌شود.
تمشک ارمنی که به نام تمشک هیمالیایی نیز معروف است گیاهی از سردهٔ تمشک و بومی کشور ارمنستان و جنوب غربی آسیا و همچنین شمال ایران است. این گونه گیاهی تمشک در سال ۱۸۳۵ میلادی به اروپا و در سال ۱۸۸۵ به کشور استرالیا و آمریکای شمالی معرفی شد.
تمشک ارمنی، گیاهی است دیرپا که بر روی ساقه‌های خاردار دوساله از ریشه گیاه دیرپا، میوه می‌دهد.
ساقهٔ یک سالهٔ آن به طول ۴ تا ۱۰ متر و رنگ متمایل به قرمز است. طول برگ‌های تمشک ارمنی در سال اول ۷ تا ۲۰ سانتی‌متر است.
در سال نخست، گل‌ها بر روی ساقه‌ها پدیدار نمی‌شوند و در سال دوم نیز، ساقه‌ها دیگر رشد نمی‌کنند.
گل‌های درختچه تمشک ارمنی در اواخر بهار و اوایل تابستان ظاهر می‌شوند که هرکدام از گل‌ها دارای ۲ تا ۲٫۵ سانتی‌متر قطر و دارای ۵ گلبرگ سفید یا صورتی کمرنگ هستند.
میوه‌های آن متعدد و به قطر ۱ تا ۲ سانتی‌متر و به رنگ‌های سیاه و ارغوانی تیره هستند.
شبانکاره می‌تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بیست فیلمی ایرانی به کارگردانی عبدالرضا کاهانی محصول سال ۱۳۸۷ است. فیلم نامهٔ این فیلم را کاهانی و حسین مهکام نوشته‌اند و در آن پرویز پرستویی، مهتاب کرامتی، علیرضا خمسه، مهران احمدی، علیرضا حسینی، حبیب رضایی و فرشته صدرعرفایی ایفای نقش کرده‌اند.
داستان فیلم دربارهٔ صاحب یک سالن پذیرایی به نام سلیمانی است که به توصیه پزشک معالجش، تصمیم می‌گیرد سالن را به فروش بگذارد. کارگران تالار که وابستگی زیادی به آن دارند، در مهلت بیست روزه‌ای که تا زمان واگذاری سالن دارند، مجبور به تلاش برای جلوگیری از این اتفاق هستند.
یوریا هیپ یک گروه پُرسابقهٔ راک انگلیسی است که از سال ۱۹۶۹ تاکنون فعال است. از یوریا هیپ به خاطر ملودیک بودن آهنگ‌های‌شان و استفاده از صداهای متعدد خواننده‌های هم‌آوا همراه با خوانندهٔ اصلی، با عنوان «بیچ بویزِ موسیقی هوی متال» هم یاد می‌شود. موسیقی آن‌ها تاثیرگرفته از پراگرسیو راک، هارد راک، هوی متال، جَز و حتی در پاره‌ای اوقات، موسیقی کانتری است.
آخرین آلبوم آن‌ها با نام "Into the Wild" در سال ۲۰۱۱ روانهٔ بازار شد. از ۲۱ آلبوم پیشین آن‌ها که از سال ۱۹۷۰ تا ۲۰۰۸ منتشر شدند بیش از ۳۰ میلیون نسخه به‌فروش رسیده‌است.
یوریا هیپ را دیوید بایْرِن (خواننده) و میک باکس (گیتاریست) بنیان گذاشتند. آن‌ها قبلاً عضو گروهی به نام اِستاکِرز بودند و زمانی که اِستاکِرز منحل شد، گروه خودشان با نام اسپایس را تشکیل دادند. با پیوستن کِن هِنزلی (نوازندهٔ کیبورد و گیتار) و پال نیوتن (باسیست) گروه به ترکیب مناسبی رسید و پس از مدتی نام‌اش به یوریا هیپ تغییر یافت. اعضای گروه، نام‌شان را از یکی از شخصیت‌های آفریدهٔ چارلز دیکنز در رمان دیوید کاپرفیلد اقتباس کردند. درامر پیشین اسپایس، اَلکس نِیپیِر هم برای مدت کوتاهی به آن‌ها پیوست که به‌زودی جای‌اش را به نایجل اولسن داد. این ترکیب در سال‌های بعد بارها دست‌خوش تغییر شد به شکلی که در دو دههٔ بعدی، یوریا هیپ بیش از ۳۰ عضو مختلف را در ترکیب نفرات‌اش تجربه کرد.
اسماعیل میرفخرایی (زادهٔ ۱۹ مهر ۱۳۲۵) مجری و تهیه‌کنندهٔ برنامه‌های علمی تلویزیون اهل ایران است.
میرفخرایی به سال ۱۳۲۵ در محلهٔ شیخ هادی تهران متولد شد. در سال ۱۳۴۳ برای تحصیل رشتهٔ زیست‌شناسی وارد دانشگاه تهران شد. او کار خود را در آبان ۱۳۴۵ به عنوان مجری و تهیه‌کننده برنامه‌های علمی نظیر برنامه "رهاورد" در تلویزیون شروع کرد؛ برنامه‌هایی که اولین برنامه های علمی تلویزیون ایران به حساب می‌آیند.
او فارغ‌التحصیل رشتهٔ لیسانس زیست‌شناسی از دانشگاه تهران و رشتهٔ رادیو و تلویزیون از دانشگاه ایلینوی جنوبی در کاربوندیل و فوق لیسانس ارتباطات در آموزش از همان دانشگاه است. میرفخرایی پس از انقلاب، بازنشسته شد و برای ادامهٔ تحصیل به استرالیا رفت تا در رشتهٔ ارتباطات و در مقطع دکترا تحصیل کند اما به دلیل بروز مشکلاتی با استاد راهنمایش در حالی که تنها دفاع از پایان‌نامه‌اش با عنوان «استفادهٔ قانونی و غیرقانونی از رسانه در ایران» باقی مانده بود، کار را نیمه‌تمام رها کرد و به ایران بازگشت.
ساخت بیش از ۵۰۰ برنامه در زمینهٔ مسائل علمی، شرکت در مجموعهٔ تلویزیونی با عنوان "جمعیت، حال، آینده" و ساخت مجموعهٔ علمی "با طبیعت" که به مسائل زیست‌محیطی می‌باشد. از آخرین کارهای میرفخرایی که او به عنوان تهیه‌کننده در آن شرکت کرده، برنامهٔ "ارتباط ایرانی" می‌باشد. او در کنار فعالیت‌های خود به تدریس در دانشگاه‌های ایران و خارج از کشور نیز اشتغال دارد.
قات (خات) گیاه گلداری است که بومی بخش گرمسیری شرق آفریقا و شبه جزیره عربستان می‌باشد. قات زدن به عمل مکیدن تدریجی شیره برگ گیاه قات که نوعی مخدر است گفته می‌شود.
قات از سال ۱۹۷۳ توسط سازمان جهانی بهداشت نوعی ماده مخدر محسوب شده و در بیشتر مناطق کشور اتیوپی به‌طور وسیع کشت می‌شود. برگ گیاه قات تا یک هفته در یخچال قابل نگهداری است و معمولاً به صورت تازه مصرف می‌شود، معتادان به قات برگ‌های این گیاه را درون دهان گذاشته و عصاره آن را به‌طور تدریجی می‌مکند.
تاثیرات آنی
تاثیرات در مصرف طولانی مدت
گیوتین پرنده نوعی گیوتین قابل حمل و یک سلاح افسانه‌ای مربوط به خاندان چینگ از سلسله پادشاهان یانگ‌ژنگ کشور چین است. قسمت‌های مختلف این وسیله شامل یک کلاه که در قسمت زیرین آن تعدادی تیغ تعبیه شده و یک زنجیر بلند هستند. با پرتاب کردن کلاه روی سَر قربانی و کشیدن زنجیر، اهرم‌هایی که رابط بین زنجیر و تیغ‌ها هستند، تیغ‌ها را به سمت مرکز کلاه هدایت می‌کنند و سَر قربانی را قطع می‌کنند.
گیوتین پرنده، دست‌مایهٔ ساخت فیلمی با نام استاد گیوتین پرنده (۱۹۷۵) محصول مشترک تایوان و هنگ‌کنگ هم بوده‌است.
وراکروز یکی از ۳۱ ایالت کشور مکزیک می‌باشد.
این ایالت از شمال به تامائولیپاس، از خاوری به خلیج مکزیک، از جنوب به اوئاکساکا و چیاپاس، از جنوب خاوری به تاباسکو و از غرب به پوئبلا، هیدالگو و سن لوئیس پوتوزی محدود می‌شود.
جمعیت این ایالت هفت میلیون تن می‌باشد و مساحت وراکروز هم ۷۱٬۶۹۹ کیلومتر مربع می‌باشد.
مرکز این ایالت هم خالاپا می‌باشد و شهرهای آن وراکروز، کوئاتساکوئالکوس و اوریسابا می‌باشند.
وجه نام‌گذاری آن به رسیدن ارنان کورتس به این منطقه در ۱۵۱۹ میلادی بازمی‌گردد که چون در روزی که از دید آیین مسیحیت روز خجسته‌ای شمرده می‌شده بدینجا رسید نام لا ورا کروس (به معنای صلیب راستین) را بر آن نهاد.
دهستان جِره (اشپاگان) ، به مرکزیت روستای جِره از توابع بخش جره و بالاده شهرستان کازرون در استان فارس ایران است.روستای جِره یا گِره ، یکی از قدیمی ترین روستاهای ایران با تاریخی نزدیک به ۳۰۰۰ سال قبل می باشد.
نرگس‌زار دهستان جِره، بزرگ‌ترین نرگس‌زار طبیعی ایران است که با ۱۴۰ هکتار وسعت در نزدیکی روستای جره قرار گرفته است. نرگس‌زار دهستان جِره در سال ۱۳۹۵ از سوی انجمن گل و گیاه ایران به عنوان خانه نرگس ایران معرفی شد.
از دیگر جاهای دیدنی می توان به بامبلی پفک ، بورک زیری و باجیکک اشاره کرد. آتشکده گره از زمان ساسانیان تاکنون پابرجا مانده است.
این روستا در دهستان جره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۴۹۱ نفر (۳۳۷خانوار) بوده‌است.
جوکر (به انگلیسی: Joker) که ممکن است ژوکر هم گفته شود و در برخی از موارد دلقک نیز ترجمه شده به موارد زیر گفته می‌شود:
سیندرلا نام یک گروه راک آمریکایی است که در سال ۱۹۸۳ در پنسیلوانیا، فیلادلفیا پا گرفت. گروه سیندرلا در اواسط دههٔ ۸۰ میلادی موفق شد تا جوایز پلاتینیوم را برای آلبوم‌های خود کسب کند، همچنین چندین ویدئو آهنگ گروه با استقبال چشمگیری روبرو شد تا آنجا که قسمت هوی متال شبکه ام تی وی را به خود مشغول داشت.پیشینه سیندرلا در آل‌میوزیک آن‌ها مشهورند به استفاده از سبک‌های گلم متال و هارد راک هرچند که آن‌ها بعداً کمی تمایل به بلوز راک پیدا کردند.
سیندرلا در فیلادلفیا به سال ۱۹۸۳ با شرکت تام کیفر، خواننده، آهنگساز و نوازنده کیبورد و گیتار و همچنین اریک بریتینگ‌هام، نوازنده گیتار باس شکل گرفت. ترکیب اولیه اعضای گروه شامل مایکل سمریک، نوازنده گیتار و تونی دسترا نوازنده درامز هم می شد. در ۱۹۸۵ سمریک و دسترا از گروه جدا می‌شوند و گروه خود را با نام بریتنی فاکس را شکل می دهند. در ۱۹۸۵ با عقد قرادادی با شرکت نشر مرکوری/پلیگرم رکوردز، جف لابار، نوازنده گیتار و جیم درنک نوازنده درامز به گروه پیوستند.
در هنگام ضبط اولین آلبوم گروه با عنوان "Night Songs" در استودیو، جودی کرتز به‌طور موقت جانشین درنک شد، علت آن بود که تهیه‌کننده آلبوم متوجه شد که درنک توانایی کافی برای نوازندگی را ندارد. پس از اتمام ضبط آلبوم فرد کوری جانشین درنک شد و وظیفه نوازندگی درامز را بر عهده گرفت.پیشینه آلبوم Night Songs در آل میوزیک آلبوم "Night Songs" در دوم اوت ۱۹۸۶ منتشر شد و مفتخر به دریافت جایزه پلاتینیوم و فروش ۵۰ هزار نسخه‌ای تنها در یک هفته شد. همچنین در فوریه ۱۹۸۳ این آلبوم در رده بندی مجله بیلبورد به مقام سوم دست یافت.
پس از انتشار آلبوم، گروه اولین تور اجرای زنده خود را در ۱۹۸۶ شروع کرد و در طول اجرای این تور با گروه‌هایی همچون، پویزن، گروه ژاپنی لادنس، ون هیلن، بون جووی و دیوید لی روث همراه شد. همچنین گروه در فستیوال مانستر آو راک در انگلستان و آلمان شرکت کرد.
در ۱۹۸۸ دومین آلبوم سیندرلا یعنی "Long Cold Winter" منتشر شد، آلبوم که حرکت گروه به سوی بلوز راک را نشان می داد اگرچه که همچنان گروه در نوشتن این آلبوم به گلم متال وفادار بود. تور اجرای زنده برای حمایت از این آلبوم آغاز شد و ۱۴ ماه به درازا انجامید و در طول این مدت ۲۵۴ اجرای زنده توسط اعضای گروه برگزار شد. گروه در فستیوال مسکو میوزیک پیس شرکت می‌کند و با گروه‌هایی چون ماتلی کرو، اسکورپیونز، بون جووی، اسکید رو و آزی آزبورن همراه می‌شود.
سومین آلبوم گروه "Heartbreak Station" بود که در بیستم نوامبر ۱۹۹۰ منتشر شد. این آلبوم هم موفقیت‌هایی را برای سیندرلا در بر داشت از جمله جایزه پلاتینیوم برای فروش میلیونی بود. این آلبوم آغاز رسمی سیک بلوز راک گروه و پایان گلم متال آنان در آن زمان بود. در زمان اجرای تور آلبوم فرد کوری گروه را ترک کرد و به گروه آرکید پیوست.
در ۱۹۹۱ یک اتفاق غیرمترقبه رخ داد، کیفر به‌طور کل صدای خود را به علت بیماری از دست داد و این باعث شد تا ضبط چهارمین آلبوم گروه به تاخیر بیفتد کیفر برای درمان چندین عمل جراحی را پشت سر گذاشت و سرانجام در ۱۹۹۴ آلبوم "Still Climbing" منتشر شد. در این آلبوم کنی آرنف نوازندگی درامز را بر عهده داشت. آلبوم Still Climbing چندان موفق نبود و شرکت ناشر نیز حمایت جدی از آن نکرد و همینطور ام تی وی هیچ حمایتی از این آلبوم به عمل نیاورد. سبک این آلبوم گرانچ بود و به سرعت از رده بندی چارت‌ها حذف شد و گروه در ۱۹۹۵ به سوی فروپاشی رفت.
پس از سپری شدن یک سال در ۱۹۹۶ گروه دوباره آغاز به فعالیت کرد، در همان سال شرکت نشر مرکوری آلبومی گردآوری شده از بهترین‌های سیندرلا را با عنوان "...Once Upon a" منتشر نمود. گروه در ۱۹۸۸ تور اجرای زنده‌ای را در آمریکا آغاز کرد و حاصل آن انتشار آلبوم اجرای زنده "Live at the Key Club" در ۱۹۹۹ شد.
سیندرلا تا به امروز تغییراتی را در ترکیب اعضا داشته ولی همچنان پابرجاست.
سیگار برگ (به انگلیسی: Cigars) به لوله بزرگ مجتمع از تنباکو گفته می‌شود که در داخل یک برگ قرار می‌گیرد.
سیگار برگ را همانند سیگار استفاده می‌کنند. این سیگار را اوایل قرن اوّل میلادی سرخ پوستان استفاده می‌کردند، البته سیگارِ مرسوم در ایران، در انگلیسی سیگارت (Cigarett) نام دارد و سیگار برگ به صورت سیگار (Cigar) تلفظ می‌شود.
جهانگرد معروف کریستف کلمب برای اولین بار توتون را به اروپا معرفی کرد. دو تن از ملوانان کریستف کلمب که در بسیاری از سفرها او را همراهی می‌کردند رودریگو دی جرز و و لوئیس دی تورز برای اولین بار توتون را در جزیره هیسپانیولا مشاهده کردند. بومیان منطقه به رسم دوستی سیگار برگ به آنها تعارف کردند و آنها نیز آنرا پذیرفتند. البته دلیل پذیرش آنها عطر گیرا و بسیار عجیب این ماده مخدر برای آنها بوده‌است.
از آن پس توتون و تنباکو به‌طور گسترده‌ای در جزیره کارائیب مرسوم گشت. سپس همین ملوانان دوباره این ماده مخدر را در کوبای امروزی مشاهده کردند. در خاطرات این ملوانان از سیگار برگ به صورت برگ‌های پیچیده شده در هم که خشک گردیده‌اند و از آن دود زیادی بلند می‌شود یاد شده‌است. در همین حال اکثر ملوانان اسپانیایی کریستف کلمب از سیگار استفاده می‌کردند و این رسم در بین سایر ملوانان نیز شایع گشته بود. سیگار بدین ترتیب وارد اسپانیا و پرتغال گردید. از آن پس از سیگار توسط ژان نیکوت، سفیر وقت فرانسه در پرتقال به فرانسه برده شد. سپس به ایتالیا راه یافت و از آنجا توسط سروالتر رالی به آمریکای (کنونی) و انگلستان راه یافت. اکنون تمام اروپا با استعمال سیگار آشنا شده بود و در اواسط قرن شانزدهم به امری رایج در انگلستان تبدیل شد.
در سده نوزدهم میلادی هنوز سیگار کالایی کمیاب است ولی استعمال آن شایع گردیده‌است. در سال ۱۹۰۵ بیش از ۸۰۰۰۰ کارخانه کوچک تولید سیگار برگ در آمریکا وجود داشت که اغلب آنها مغازه‌ها یا کارخانجات کوچکی بودند که به صورت خانوادگی اداره می‌شدند.
در آغاز از توتون و تنباکو به عنوان یک ماده دارویی یاد می‌شد. در سال ۱۵۹۲ میلادی کشتی بادبانی سان کلمنه ۵۰ کیلوگرم از بذر آن را به ارمغان آورد. از آن پس از بذر توتون توسط مبلغان کاتولیک به دلیل آب و هوای بسیار مناسب به فیلیپین منتقل و کشت گردید.
پادشاه ادوارد یکی از طرفداران پروپا قرص سیگار به‌شمار می‌آید. البته در حال حاضر کارخانه‌ای با نام کینگ ادوارد به یادبود توجه این شخص به سیگار برگ، در حال تولید سیگار برگ می‌باشد. گرانت رئیس‌جمهور آمریکا، زیگموند فروید و وینستون چرچیل و مارک توین را می‌توان از بزرگترین طرفداران سیگار برگ دنیا به شما آورد. تقریباً در تمام عکس‌های به جا مانده از این اشخاص، در حال استعمال سیگار برگ هستند.
طریقهٔ مصرف: سیگارت را از طرف فیلترش میان دو لب می‌گذارند و مانند قلیان، با پک زدن، دود آن را به داخل ریه‌ها می‌کشند؛ سیگار برگ را نیز میان دو لب می‌گذارند، اما دود آن را به داخل ریه‌ها نمی‌کشند. بلکه با چرخاندن آن و پک‌های بسیار آرام آن را به داخل دهان می‌کشند و پس از چند ثانیه رها می‌کنند.
بو و مزه: اغلب، بو و مزهٔ یک سیگارت، تفاوتی با سیگارتِ دیگر ندارد و بیشتر، وزن آنها (سنگینی و سبکی) معیار است. اما در سیگار برگ طعم و بوی آلبالو، وانیل، قهوهٔ ساده و موکا و… را داریم.
اندازه: شاید قطر سیگارت‌ها گوناگون باشد اما به ندرت مشاهده می‌شود که طول آنها متفاوت باشد. این در حالی است که سیگار برگ‌ها علاوه بر عرض، در طول هم متفاوت هستند.
بهتر است سیگار برگ را با فندک بنزینی روشن نکرد، تا بوی بنزین نگیرد. بهترین گزینه برای روشن‌کردن سیگار برگ، فندک‌های گازی است.
در سیگارهای معمولی، دود حاصل از پک‌زدن را با عملی به اسم سینه‌کش‌کردن وارد ریه‌ها می‌کنند، اما دود سیگار برگ را پس از پک‌زدن باید در دهان چرخاند و خارج کرد.
سیگار برگ تنها سیگاری است که می‌توانید آن را خاموش و مجدداً از نو بکشید. برای این کار از قیچی‌های مخصوص استفاده می‌گردد که به آن گیوتین یا کاتر سیگار برگ گفته می‌شود.
سیگار برگ را معمولاً بر اساس اندازه و شکل دسته‌بندی می‌کنند که به مجموع اندازه و شکل یک سیگار برگ، «ویتولا»ی آن سیگار گفته می‌شود.
سایز یک سیگار برگ را با اندازه حلقه‌اش (قطر لوله) و دیگر با طولش اندازه می‌گیرند. طول را با سانتی‌متر و میلی‌متر و همچنین با اینچ اندازه می‌گیرند و اندازه حلقه را علاوه بر میلی‌متر و سانتی‌متر با یک شصت و چهارم یک اینچ اندازه می‌گیرند. (یعنی اگر یک سیگار برگ حلقه‌اش ۴۸ باشد یعنی قطرش ۴۸/۶۴ ام یک اینچ است یعنی ۱۹ میلی‌متر)
معمول‌ترین شکل برای سیگار پاره‌جو است که گاهی “کوروناً هم نامیده می‌شود. کورونا را سابقاً معیار قرار می‌دادند و بقیه شکل‌ها را با آن می‌سنجیدند (مثلا گفته می‌شود کورونا دوبل یا نیم کورونا).
سیگارهای پاره جو بدنه‌ای استوانه‌ای دارند و ابتدا و انتهایشان یک سایز است، یک سرش باز و یک سرش بسته می‌ماند. طرف بسته را باید باز کرد که سه روش عمده برای باز کردنش وجود دارد. یا با کاتر می‌برند یا مثل V باز می‌کنند یا با دستگاه مخصوص برش درونش ایجاد می‌کنند که می‌توانید دراین مقاله اطلاعات دقیق‌تری در این باره پیدا کنید.
سیگارهایی که اشکال خاص و گاه منحصر به فردی داشته باشند همه تحت نام فیگورادو جمع می‌شوند. معمولاً قیمتشان بیشتر از پاره‌ژوها است احتمالاً به خاطر سختی تولیدشان.
در قرن نوزدهم میلادی سیگارهای فیگورادو بیشترین محبوبیت را داشتند حتی بیشتر از پاره‌ژوها ولی از دهه ۱۹۳۰ به بعد کم‌کم از محبوبیتشان کاسته شد. تا اینکه اخیراً دوباره کمی سر زبان‌ها افتاده و محبوبیت دوباره‌ای یافته‌اند و تولیدکنندگان سراغش رفته‌اند. تا جایی که برند کوبایی “کواباً فقط سیگارهای فیگورادو تولید می‌کند.
سیگاریلو، به سیگارهای ماشین پیچی گفته می‌شود که از عموم سیگاربرگ‌ها کوچک‌تر هستند و بزرگ‌تر از سیگارت‌های پاکتی. سایز و اندازه اش تقریباً به پاناتلا شبیه است و کمی کوچکتر از آن. و مثل چروت‌ها.
سیگاریلوها معمولاً فیلتر ندارند ولی گاهی در انتهایشان تکه‌ای چوبی یا پلاستیکی قرار داده می‌شود. از کاغذ برای پیچیدن سیگاریلو استفاده نمی‌شود ولی برای پر کردنش از خرده تنباکو استفاده می‌شود و مانند سیگاربرگ لانگ فیلر نیست که برگ کالمل پیچیده شود. دود سیگاریلوها را هم معمولاً در دهان نگه می‌دارند و به ریه نمی‌دهند هرچند برخی خلاف آن عمل می‌کنند!
در زیست‌شناسی برگ‌خوار به موجودات زنده گیاه‌خواری که از برگ درختان تغذیه می‌کنند گفته می‌شود. برگ‌های قدیمی حاوی میزان بالایی سلولز سخت هضم با انرژی کم و اغلب دارای ترکیبات سمی هستند. به همین دلیل حیوانات برگ‌خوار از باکتری‌های همزی در معده خود برای هضم این ماده استفاده می‌کنند. البته مشاهدات نشان می‌دهد که حیوانات بیشتر برگ‌های نورس که دارای میزان بالاتری از پروتئین و فیبر و همچنین میزان کمتری از سموم هستند را استفاده می‌کنند.
مشاهدات نشان می‌دهد که پرندگان به دلیل میزان پایین انرژی و هضم سخت کمتر از برگ‌ها تغذیه می‌کنند ولی در این میان چند استثنا نیز وجود دارد.
«آمادهٔ سقوط» اولین تک‌آهنگ آلبوم رنجبر و رنج‌بین اثر گروه پانک راک رایز اگنست است. این آهنگ مورد استفاده بازی ایکس گیم قرار گرفت. همچنین در سال ۲۰۰۹ در بازی‌های رایانه‌ای "گیتار هیرو: ورلد تور" و "تپ تپ ریونج ۳" قرار گرفت.
آماده بسوی سقوط در فیلم سینمایی "۱۲روندز" با بازی «جان سینا» اسفاده شده‌است.
ویدئوی «آماده بسوی سقوط» که توسط کوین کرسلیک کارگردانی شده‌است اعضای گروه را در جنگل تخریب شده‌ای نشان می‌دهد که در حال اجرای آهنگ هستند. ویدئو همچنین صحنه‌هایی از شکار بی‌رویه، قطع درختان جنگلی، شکار بی‌موقع حیوانات، دود ماشین‌ها و کارخانه‌ها، ریختن سوخت کشتی‌ها به دریا و از بین رفتن حیوانات آبزی را نیز نمایش می‌دهد.
جان کانولی متولد ۲۱ اکتبر ۱۹۶۸ نوازنده درامز سابق گروه "پیس داگز" و گیتاریست گروه هوی متال سونداست و "پروجکتد" می باشد. جان کانولی از گیتارهای لس پاول و دین استفاده می کند.
میوه‌خواران گروهی از جانواران که میوه غذای ترجیحی‌شان است. حدودا بیست درصد از پستان‌داران میوه‌خوار هستند.
«شکست» اولین تک‌آهنگ آلبوم زندگی الان شروع می‌شود اثر گروه کانادایی تری دیز گریس است که در ۱ سپتامبر ۲۰۰۹ منتشر شد. همچنین از تاریخ ۱ سپتامبر ۲۰۰۹ از ایستگاه‌های رادیویی راک پخش شد. این ترانه در آی تونز نیز موجود است.
نانپوینت یک گروه متال آمریکایی است که از سال ۱۹۹۷ کار خود را شروع کرد. این گروه نه آلبوم رسمی و یک لایو آلبوم منتشر کرده است.
www.nonpoint.com
www.myspace.com/nonpoint
نیم یک بازی راهبردی (استراتژیک) ریاضی است که با کپه‌هایی از سنگ‌ریزه (یا لوبیا، چوب کبریت، چیپس) انجام می‌شود. در هر نوبت هر بازیکن از یک کپه حداقل یک سنگ‌ریزه برمی‌دارد (بازیکن حتی می‌تواند تمام کپه را نیز بردارد).
نیم اغلب به این صورت بازی می‌شود که بازیکنی که آخرین سنگ‌ریزه را برمی‌دارد بازنده‌است (misere). اما می‌توان به‌طور معمولی نیز بازی کرد؛ بدین شکل که بازیکنی که آخرین انتخاب را دارد برنده است. این را به این دلیل معمولی گفتیم چون اکثر بازی‌ها چنین رویه‌ای را دنبال می‌کنند.
در ادامه نیم معمولی در نظر گرفته می‌شود.
نیم یک بازی دو نفره ریاضی است که طبق یک نقشه پیش می‌رود و در آن بازی کنان در نوبت‌های خود اشیا1 را از پشته 2های مجزا برمی‌دارند. در هر نوبت بازیکن حداقل یک شیء را برمی‌دارد و ممکن است هر تعدادی را به شرط اینکه از یک پشته باشد بردارد.
نوع دیگری از نیم در زمان‌های دور بازی می‌شده‌است. گفته می‌شود که این بازی در چین ابداع شده‌است (نیم شباهت زیادی یه بازی چینی جی‌ان‌شی‌زی "Jianshizi" دارد) اما پیدایش آن نامشخص است؛ اروپاییان نیز در آغاز قرن شانزدهم با نیم آشنا شدند. نام رایج این بازی توسط سی. ال. بوتون (Charles L. Bouton) که تئوری کامل این بازی را در سال ۱۹۰۱ میلادی ایجاد کرد. ابداع شد. نیم احتمالاً از آلمانی بگیر! (nimm) یا فعل مهجور انگلیسی nim با همین معنا گرفته شده‌است.
اشکال گوناگون نیم از دوران باستان بازی می‌شده‌است. گفته می‌شود که چینیان این بازی را ابداع کرده‌اند (مانند بازی جیانشیزی به معنای برداشتن سنگ است). اما سرچشمه اصلی آن مشخص نیست. اولین ارجاعات اروپایی به این بازی به قرن شانزدهم بازمی‌گردد. اسم فعلی آن توسط چارلز ال بوتون 3 (دانشگاه هاروارد 4) که نظریه این بازی را در سال ۱۹۰۱ ارائه داد ساخته شده‌است. اما خاستگاه اصلی این اسم هیچگاه به‌طور کامل توضیح داده نشد. شاید از کلمه آلمانی nimm به معنای بَردار یا کلمه انگلیسی nim به همین معنا گرفته شده باشد. یا شاید از برگرداندن و وارون کردن کلمه WIN بدست آمده باشد.
نیم معمولاً به عنوان یک بازی میسِر 5 اجرا می‌شود که بازیکنی که آخرین حرکت را انجام می‌دهد بازی را می‌بازد. همچنین نیم می‌تواند به عنوان یک بازی عادی 6 اجرا شود که در آن کسی که آخرین حرکت را انجام می‌دهد می‌برد. به این نوع بازی بازی عادی می‌گویند چون بیشتر بازی‌ها از این سنت پیروی می‌کنند در حالی که نیم معمولاً این گونه نیست.
بازی عادی نیم بر پایه قضیه اسپراگ-گراندی 7 است که می‌گوید در بازی عادی، هر بازی منصفانه معادل یک پشته نیم است که زمانی که موازی با بازی‌های عادی منصفانه دیگر بازی شود، خروجی یکسان می‌دهد.
شکل خاصی از بازی نیم در فیلم سال گذشته در مارینباد 8 بازی شده.
یک بازی نیم را با کپه‌های {۳، ۴ و ۵} تایی در نظر بگیرید.
۵ ۴ ۳ بازیکن۱ دو سنگ‌ریزه از A برمی‌دارد
۵ ۴ ۱ بازیکن۲ سه سنگ‌ریزه از C برمی‌دارد
۲ ۴ ۱ بازیکن۱ یکی از B برمی‌دارد
۲ ۳ ۱ بازیکن۲ یکی از B برمی‌دارد
۲ ۲ ۱ بازیکن۱ کپه A را برمی‌دارد
۲ ۲ ۰ بازیکن۲ یکی از B برمی‌دارد
۲ ۱ ۰ بازیکن۱ یکی از C برمی‌دارد (در misere تمام C را برمی‌داشت و پیروز می‌شد)
۱ ۱ ۰ بازیکن۲ یکی از B برمی‌دارد
۱ ۰ ۰ بازیکن۱ آخرین سنگ‌ریزه را برمی‌دارد و پیروز می‌شود.
در نیم یک کپه‌ای {n} , n> 0 یک N-وضعیت است {۰} یک P-وضعیت است.
در نیم دو کپه‌ای n≠ {m, n} , m یک N-وضعیت است {n, n} یک P-وضعیت است.
با افزایش تعداد کپه‌ها بررسی این موضوع پیچیده‌تر می‌شود که به صورت یک مسئله ریاضی آن را حل می‌کنیم.
با جمع دودویی (باینری) اندازه کپه‌ها می‌توان این مسئله را حل نمود. به این ترتیب که معادل دودویی اندازه کپه‌ها را بدون درنظرگرفتن رقم نقلی با هم جمع کرد. این عمل همان یای انحصاری (XOR) در مدارهای منطقی است که در تئوری بازی‌های ترکیبی آن را جمع نیمی (nim-sum) می‌نامند. ما برای نشان دادن جمع نیمی از همان نمایش آن در مدارهای منطقی که + است؛ استفاده می‌کنیم. جمع نیمی را می‌توان به صورت ذهنی که انگشتان دست را به ترتیب توان‌های ۲ در نظر می‌گیرند و اگر عددی دارای آن توان ۲ بود آن را بالا می‌برند و اگر دارای آن توان نبود آن را پایین می‌آورند و در جمع با سایر اعداد اگر آن عدد دارای توانی از ۲ بود وضعیت مربوط به آن انگشت را برعکس می‌کنند؛ یعنی اگر بالا بود آن را پایین می‌آورند و اگر پایین بود آن را بالا می‌برند.