moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در زمان عکاسی با اسلاید با توجه به اینکه اسلاید از انعطاف خیلی کمتری نسبت به فیلم منفی برخوردار است و همانند عکاسی با فیلم منفی امکان دیدن تصویر در لحظه پس از گرفتن عکس نیست؛ لذا اهمیت پیشنگری به مراتب بالاتر از هنگام عکاسی با فیلم منفی است.
شاید در نگاه اول به نظر برسد که در عکاسی دیجیتال، با توجه به اینکه هنگام عکاسی در لحظه پس از گرفتن عکس می‌توان تصویر ثبت شده را دید دیگر نیازی به پیش نگری نیست. در صورتی که این نیاز همواره هست به عنوان مثال هنگامی که عکاس باید بتواند عکس نهایی را پس ار کار با نرم‌افزارها هم پیش نگری کند تا زمان عکاسی بتواند عکسی بگیرد که پس از پردازش در نرم‌افزار برابر با پیش نگری و خواسته عکاس باشد.DIGITAL LANDSCAPE PHOTOGRAPHY, Michael Frye, 2009 یا مثلاً هنگامی که با دوربین قطع متوسط با کادر مربع عکاسی می‌کند و می‌خواهد آن را به کادر مستطیل تبدیل کند.
جنگ و صلح () یک فیلم درام حماسی-جنگی به کارگردانی سرگئی باندارچوک است که در سال ۱۹۶۶ منتشر شد.
این فیلم بر پایه رمانِ جنگ و صلح اثرِ لئو تولستوی و در چهار قسمت مجزا با نام‌های «آندری بولکونسکی»، «ناتاشا راستووا»، «سال ۱۸۱۲» و «پیر بزوخوف» و با حضورِ بازیگرانی چون ویاچسلاو تیخونوف، سرگئی باندارچوک و نیکیتا میخالکوف ساخته شد و مابین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ میلادی به نمایش درآمد.
تهیه‌کننده فیلم موس‌فیلم بود و ساخت آن در حدود ۶ سال (۱۹۶۷–۱۹۶۱) به طول انجامید. هزینه ساخت این فیلم، ۸٬۲۹۱٬۷۱۲ روبل، معادل ۹٬۲۱۳٬۰۱۳ دلار آمریکا در سال ۱۹۶۷ میلادی (و یا ۶۷ میلیون دلار آمریکا در سال ۲۰۱۱ میلادی؛ با در نظر گرفتن نرخ تورم) بود و پرهزینه‌ترین فیلم ساخته شده در تاریخِ اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی محسوب می‌شود.
«جنگ و صلح» پس از انتشار، موفقیت چشمگیری در میان مخاطبان یافت و تنها در شوروی در حدود ۱۳۵ میلیون بلیط برای آن فروخته شد.
این فیلم برندهٔ جوایز گوناگونی شده‌است که از آن میان، می‌توان به «جایزه بزرگِ جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو»، «جایزهٔ گلدن گلوب بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان» و «جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی» اشاره کرد.
دراکولا فیلمی به نویسندگی و کارگردانی رضا عطاران و تهیه‌کنندگی علی سرتیپی محصول سال ۱۳۹۴ است. این فیلم در تاریخ ۹ تیر ۱۳۹۵ در سینماهای ایران اکران شده‌است.
جواد که یک معتاد است شب به پارکی که در آن مواد مصرف می‌کرده‌است می‌رود و به قصد بازگشت سوار یک سواری می‌شود اما راننده خودرو که از نسل دراکولا است او را می‌رباید و وقتی جواد به هوش می‌آید به صورت مخفیانه به پلیس تلفن می‌کند اما پلیس حرف او را جدی نمی‌گیرد سپس وقتی که رباینده می‌آید متوجه می‌شود که او برخلاف دفعات قبل که خون افراد ربایش شده را می‌خورد نمی‌خواهد خون او را بخورد در این حین زن عامل ربایش که او هم از نسل دراکولا است متوجه قضیه می‌شود و با فرزندش از خانه می‌رود کمی بعد عامل ربایش به جواد می‌گوید که وقتی شش سال پیش با زنش ازدواج کرده قرار بوده که دیگر او خون نخورد اما به مرور دوباره به اینکار روی می‌آورد جواد که از قضیه ترسیده‌است از یک فرصت استفاده می‌کند و به او مواد می‌دهد و سپس فرار می‌کند اما عامل ربایش سریعاً او را می‌گیرد و می‌گوید او را نمی‌کشد، همان شب جواد به زنش تلفن می‌کند و می‌گوید که امشب را به خانه دوستش آمده و شب در آنجا می‌ماند.
صبح روز بعد عامل ربایش که حس می‌کند معتاد شده‌است به همراه جواد به مرکز تست می‌رود و جواب آزمایش مثبت می‌آید سپس آن‌ها برای شروع ترک شروع به پیاده‌روی می‌کنند، در همان روز جواد به همراه عامل ربایش به خانه زنش می‌رود و می‌گوید که دوستش تور می‌برد و با او به ترکیه می‌رود بدین ترتیب آنها چند روز در خانه عامل ربایش می‌مانند و…
فرانکی بویل (؛ زادهٔ ) کمدین و روزنامه‌نگار اهل کشور بریتانیا است.
وی با دوست دخترش «شیرین تایلور» زندگی می‌کند. وی یک دختر و یک پسر دارد. فرانکی بویل از حامیان استقلال اسکاتلند است.
فیوزاریِم آکسیسپورِم اِف.اِس‌پی. کیوبِنس یا فیوزاریِم ضدّ موز یک قارچ است که موجب پلاسیده شدن درخت موز می‌شود.
الکسی دنیسنکو (؛ زادهٔ ۳۰ اوت ۱۹۹۳) یک تکواندوکار اهل روسیه است.
از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال برنز وزن ۵۸ کیلوگرم در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ اشاره کرد.
روزگار خوش یا روزگار زیبای گذشته () یک فیلم درام به کارگردانی فرناندو تروئبا است که در سال ۱۹۹۲ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به پنه‌لوپه کروز، فرناندو فرنان گومز، میشل گالابرو، چوس لامپره‌آبه، خورخه سانس، خسوس بونیا و ماریبل وردو اشاره کرد.
نام این فیلم، در واقع به دورانِ خوشِ پیش از جنگ داخلی اسپانیا اشاره دارد و تا کنون، برندهٔ جوایز گوناگونی شده‌است که از آن میان، می‌توان به «جایزه گویا بهترین فیلم» (و ۸ جایزه گویای دیگر) و جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در شصت و ششمین دوره جوایز اسکار اشاره کرد. این فیلم همچنین نامزد دریافت خرس طلایی در ۴۳مین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم برلین بود.
خوزه لوئیس گارسی (؛ زادهٔ ) یک کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم اهل اسپانیا است. وی از سال ۱۹۷۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به "آغازی دوباره"، "هولمز و واتسن. روزهای مادرید"، "کاروسل حوالی ۱۹۵۰"، "نینت" و "لا کابینا" اشاره نمود.
کلاته حبیب ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آغازی دوباره () یک فیلم درام به کارگردانی خوزه لوئیس گارسی است که در سال ۱۹۸۲ منتشر شد.
این فیلم در سال ۱۹۸۳ برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان شد و نخستین فیلم اسپانیایی بود که این جایزه را از آنِ خود کرد.
علیرضا افکاری (زاده ۲۲ شهریور ۱۳۵۶ در اصفهان) آهنگساز و تنظیم کننده موسیقی است و با خوانندگان زیادی همکاری داشته است.
او تاکنون با خوانندگان سرشناسی مثل: داریوش، معین، گوگوش، ابی، احسان خواجه امیری، روزبه بمانی، هلن، بیژن مرتضوی، مهدی یراحی، خشایار اعتمادی، رضا یزدانی، علیرضا عصار، علی زند وکیلی
علیرضا افکاری تا به حال در تمامی مراسم‌های برگزار شده جشنواره موسیقی، موفق به دریافت تندیس طلایی بهترین آهنگساز شده‌است (چهار بار در سال‌های ۱۳۹۱ و ۱۳۹۳ و ۱۳۹۶ و ۱۳۹۷)، اما در مراسم دریافت تندیس بهترین آهنگساز سال ۱۳۹۱ به دلیل ممنوع‌الفعالیت بودن، نتوانست حضور یابد و تنها در سومین مراسم سالانه موسیقی ما اجازه حضور یافت.
در سال ۱۳۸۹ افکاری در آلبوم «دنیای این روزای من» با داریوش اقبالی خواننده ایرانی ساکن لس آنجلس همکاری داشت که آلبوم مورد استقبال مخاطبین قرار گرفت. در این آلبوم قطعه «سلول بی‌مرز» رنگ و بوی سیاسی داشت. همچنین در سال ۹۱ آلبوم «اعجاز» از گوگوش منتشر شد که آهنگساز سه قطعه از آن افکاری بود. در دی ماه سال ۹۱ پلیس امنیت اجتماعی نیروی انتظامی از دستگیری پنج ترانه‌سرا و آهنگساز (در اخبار غیررسمی از روزبه بمانی، افشین مقدم و فرزاد فتاحی نام می‌برند) به اتهام همکاری با خواننده‌های «لس آنجلسی» خبر داد. مقامات رسمی در این مورد جزئیات بیشتری ارائه نکردند ولی به جز علیرضا افکاری احتمالاً روزبه بمانی، افشین مقدم و فرزاد فتاحی نیز جزو بازداشت شدگان بودند.
روزبه بمانی هم‌زمان با انتشار آلبوم کجا برم در کانال تلگرامی‌اش نوشت: «... آلبومی که برای انتشارش بسیارانی زحمت کشیدن که نامشون در آلبوم هست و از صمیم قلب ازشون سپاس‌گزارم که بهتریناشون رو در این آلبوم ارائه دادن. باید تشکر صمیمانه‌ای کنم از علیرضا افکاری برای زحمات بی‌دریغی که در این مجموعه کشید و نشد نامی ازش برده شه…»
علیرضا افکاری نیز در گفتگویی با خبرگزاری ایلنا به بهانه حضور در موسیقی- نمایش لیلا و چند مسافر اثر محمد رحمانیان گفته بود: «وزارت فرهنگ و ارشاد به کار کردن من مشروعیت نمی‌دهد و من کماکان ممنوع‌الکار هستم.» و در جواب اینکه برای این قضیه به جایی مراجعه کرده‌است هم افزوده بود: «چرا اتفاقاً رفته‌ام اما جوابی نگرفته‌ام. چون مربوط به آدم‌هایی که در وزارتخانه‌اند نیست؛ در واقع نمی‌دانم از کجاست. اتفاقاً خیلی‌هایشان دوست و دوستدار کارهای ما هستند اما پیگیری‌ها مؤثر نبوده‌است. وقتی آلبومی برای دریافت مجوز به ارشاد می‌رود، از حراست استعلام می‌گیرند که مشخصه برخی افراد در آن هست مثل نام من؛ مثلاً در آلبوم آقای عصار که من آهنگسازش بودم یا بسیاری از کارهای دیگرم نام من درج نشده‌است.»
موسیقی متن فیلم ربوده شده به کارگردانی بیژن میرباقری ساخته علیرضا افکاری می‌باشد. همچنین قطعاتی با آهنگسازی علیرضا افکاری با صدا و ترانه روزبه بمانی در این فیلم اجرا شده‌است.
قطعات آلبوم بی کلام ریشه ها(roots)
خوان خوزه کامپانلا (؛ زادهٔ ) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده فیلم، تهیه‌کننده تلویزیونی و تدوین‌گر اهل آرژانتین است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "راز چشمان آن‌ها"، "عشق وارد شد" و "همان عشق، همان باران" اشاره نمود.
اسماعیل کولیبالی (؛ زادهٔ ۲۰ نوامبر ۱۹۹۲) یک تکواندوکار اهل مالی است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز وزن ۷۴ کیلوگرم در مسابقات جهانی تکواندو ۲۰۱۱ و ۲۰۱۵ اشاره کرد.
آلبرت گاون (؛ زادهٔ ) یک تکواندوکار اهل روسیه است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره وزن ۷۴ کیلوگرم در مسابقات جهانی تکواندو ۲۰۱۳ و مدال برنز ۷۴ کیلوگرم در مسابقات جهانی تکواندو ۲۰۱۵ اشاره کرد.
جو مک‌کو () (زاده فوریه ۱۸۷۰ - ۱۹۳۴) بازیکن فوتبال اهل اسکاتلند بود که در سده نوزدهم میلادی در باشگاه فوتبال لیورپول بازی می‌کرد.
او در شهر گلاسکو متولد شد. او از باشگاه سلتیک توسط سرمربیان وقت باشگاه جان مک کنا و همکارش ویلیام بارکلی در سال ۱۸۹۲ به لیورپول آمد.او یکی از نخستین بازیکنان باشگاه لیورپول است که در نخستین بازی تاریخ باشگاه پس از بنیان‌گذاری آن در ترکیب قرار داشت که در آن بازی در ۳ سپتامبر ۱۸۹۲ توانستند با نتیجه ۸ بر ۰ تیم والتون را از پیش روی بردارند.
جو مک‌کو در میان سال‌های ۱۸۹۲–۱۸۹۸ (۶ سال) ۱۴۲ بار برای لیورپول بازی کرد.
آرون کوک (؛ زادهٔ ) یک تکواندوکار اهل بریتانیا - مولداوی است.
وی که متولد شهر دورچستر در انگلستان است ابتدا به نمایندگی این کشور در مسابقات تکواندو اروپا و جوانان جهان شرکت میکرده توانسته است دو مدال طلا در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ در مسابقات اروپایی کسب کند اما وی در سال ۲۰۱۴ به نمایندگی جزیره من در مسابقات اروپا شرکت و مدال طلا وزن ۸۰ کیلوگرم را به‌دست آورد، کوک باز هم با تغییر ملیت در سال ۲۰۱۵ از طرف کشور مولداوی در مسابقات جهانی تکواندو ۲۰۱۵ حضور یافت و مدال برنز وزن ۸۰ کیلوگرم را کسب کرد.
مث‌ام‌ال (به انگلیسی MathML) یک زبان زبان نشانه‌گذاری مبتنی بر اکس‌ام‌ال است که جهت نمایش فرمولهای ریاضی در فضای وب مورد استفاده قرار می‌گیرد. این زبان یکی از استانداردهای تریپل‌دبل‌یوسی است.
جهت تولید عبارت:
از دنبالهٔ تگ‌های زیر استفاده می‌شود:
رادیک عیسایف (؛ زادهٔ ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۹) تکواندوکار اهل جمهوری آذربایجان است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال وزن ۸۷ کیلوگرم در مسابقات جهانی تکواندو ۲۰۱۵ و مدال برنز مسابقات جهانی تکواندو ۲۰۱۳ اشاره کرد.
باجوسین () در مقیاس زمانی زمین‌شناسی، یک اشکوب یا عصر از دور ژوراسیک میانه به‌شمار می‌رود. باجوسین در ستون چینه‌شناسی پس از اشکوب آلنین و پیش از باتونین جای می‌گیرد. عصر باجوسین از حدود ۱۷۰٫۳ میلیون سال پیش آغاز شده و تا حدود ۱۶۸٫۳ میلیون سال پیش ادامه یافت.
نام باجوسین از نام لاتینی شهر بایو در نرماندی فرانسه گرفته شده است. این اشکوب توسط دیرین‌شناس فرانسوی آلسید دو اروبیگنی در سال ۱۸۴۲ نام‌گذاری و به مجامع علمی دنیا معرفی شد.
باتونین () در مقیاس زمانی زمین‌شناسی، یک اشکوب یا عصر از دور ژوراسیک میانه به‌شمار می‌رود. باتونین در ستون چینه‌شناسی پس از اشکوب باجوسین و پیش از کالووین جای می‌گیرد. عصر باتونین از حدود ۱۶۸٫۳ میلیون سال پیش آغاز شده و تا حدود ۱۶۶٫۱ میلیون سال پیش ادامه یافت.
نام باتونین از شهر باث در انگلستان گرفته شده است. این نام توسط زمین‌شناس بلژیکی دو اومالیوس دو هالوی در سال ۱۸۴۳ به مجامع علمی دنیا معرفی شد.
آنتونی اوبامه (؛ زادهٔ ) یک تکواندوکار اهل گابن است.
از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال نقره وزن ۸۰ کیلوگرم در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ اشاره کرد.
اتاق هتل () سریال تلویزیونی درام آمریکایی است که در سه قسمت در شبکه اچ‌بی‌او از ۸ تا ۹ ژانویه ۱۹۹۳ پخش شد. تهیه‌کننده و همچنین کارگردان دو قسمت از این سریال دیوید لینچ است. تمام این قسمت‌ها در یک مکان در اتاق هتلی در نیویورک (شماره ۶۰۳ هتل ریلرود) به ترتیب در ۱۹۶۹، ۱۹۹۲ و ۱۹۳۶ رخ می‌دهند. قسمت‌های اول و سوم را بری گیفورد نوشته و لینچ آن‌ها را کارگردانی کرد؛ قسمت دوم را جی مک‌اینرنی نوشته و جیمز سینیورلی آن را کارگردانی کرد.
کالووین () در مقیاس زمانی زمین‌شناسی، یک اشکوب یا عصر از دور ژوراسیک میانه به‌شمار می‌رود. کالووین در ستون چینه‌شناسی پس از اشکوب باتونین و پیش از آکسفوردین جای می‌گیرد. عصر کالووین از حدود ۴٫۰ ± ۱۶۶٫۱ میلیون سال پیش آغاز شده و تا حدود ۴٫۰ ± ۱۶۳٫۵ میلیون سال پیش ادامه یافت.
اشکوب کالووین نخستین بار توسط دیرین‌شناس فرانسوی آلسید دو اروبیگنی در سال ۱۸۵۲ معرفی و تشریح شد.
نام کالووین از نام لاتین‌شده کالوایز بریج که دهکده کوچکی در شمال خاوری چیپنهام وافع در ویلتشر انگلستان است، گرفته شده است.
جایزه استوا توسط گروه ابتکار استوا در برنامه عمران ملل متحد (UNDP) سامان داده می‌شود، هر دو سال یکبار به تلاش‌های اجتماعی برجسته در زمینهٔ کاهش فقر از طریق استفادهٔ حفاظتی و پایدار از تنوع زیستی، اهدا می‌شود.
این جایزه، سازمان ملل متحد، جامعه مدنی، کسب و کارهای گوناگون و سازمان‌های مردم‌نهاد را برای بالا بردن راه حل‌های توسعه پایدار در کنار هم قرار می‌دهد و تلاش گروه‌ها را در راستای کاهش فقر، حفاظت از طبیعت و تقویت انعطاف‌پذیری در برابر تغییرات آب و هوایی ارج می‌نهد.
معیارهای اهدای "جایزه استوا" عبارتند از:
روبلیس دسپاینه (؛ زادهٔ ۹ اوت ۱۹۸۸) یک تکواندوکار اهل کوبا است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز وزن ۸۰+ کیلوگرم در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ اشاره کرد.
سیمینگ (به لاتین: Siming District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در شیامن واقع شده‌است.
سیمینگ ۷۶ کیلومترمربع مساحت و ۸۶۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
هایکانگ (به لاتین: Haicang District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در شیامن واقع شده‌است.
هولای (به لاتین: Huli District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در شیامن واقع شده‌است.
هولای ۶۱٫۴۱ کیلومترمربع مساحت و ۱۲۷٬۲۰۰ نفر جمعیت دارد.
جیمای (به لاتین: Jimei District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در شیامن واقع شده‌است.
شهر Cavalaire-sur-Mer خواهرخواندهٔ جیمای هست.
تونگان (به لاتین: Tong'an District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در شیامن واقع شده‌است.
تونگان ۶۵۷٫۵۹ کیلومترمربع مساحت و ۵۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شیانگان (به لاتین: Xiang'an District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در شیامن واقع شده‌است.
شیانگان ۳۵۲ کیلومترمربع مساحت و ۲۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
گولو (به لاتین: Gulou District, Fuzhou) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در فوجو واقع شده‌است.
تانجیانگ (به لاتین: Taijiang District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در فوجو واقع شده‌است.
کانگشان (به لاتین: Cangshan District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در فوجو واقع شده‌است.
کانگشان ۱۳۹ کیلومترمربع مساحت و ۳۷۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ماوای (به لاتین: Mawei District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در فوجو واقع شده‌است.
جین ان (به لاتین: Jin'an District, Fuzhou) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در فوجو واقع شده‌است.
فواکینگ (به لاتین: Fuqing) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در فوجو واقع شده‌است.
چانگل (به لاتین: Changle) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در فوجو واقع شده‌است.
مینهو (به لاتین: Minhou County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در فوجو واقع شده‌است.
لیانجیانگ (به لاتین: Lianjiang County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در فوجو واقع شده‌است.
لیانجیانگ ۱٬۱۶۸٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۶۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
لویوان (به لاتین: Luoyuan County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در فوجو واقع شده‌است.
مینکینگ (به لاتین: Minqing County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در فوجو واقع شده‌است.
یانگتای (به لاتین: Yongtai County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در فوجو واقع شده‌است.
پینگتان (به لاتین: Pingtan County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در فوجو واقع شده‌است.
پینگتان ۶٬۴۳۵ کیلومترمربع مساحت و ۴۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شیشی (به لاتین: Shishi, Fujian) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در کوانژو واقع شده‌است.
شیشی ۳۱۳٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهر Naga خواهرخواندهٔ شیشی هست.
جینجیانگ (به لاتین: Jinjiang, Fujian) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در کوانژو واقع شده‌است.
جینجیانگ ۷۲۱٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۹۸۶٬۴۴۷ نفر جمعیت دارد.
نانان (به لاتین: Nan'an, Fujian) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در کوانژو واقع شده‌است.
نانان ۲٬۰۳۶ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۵۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
یانگچان (به لاتین: Yongchun County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در کوانژو واقع شده‌است.
یانگچان ۱٬۴۶۹ کیلومترمربع مساحت و ۵۵۸٬۹۹۶ نفر جمعیت دارد و ۱۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لانگهای (به لاتین: Longhai City) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در جانگجاو واقع شده‌است.
جیانیانگ (به لاتین: Jianyang District) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در نانپینگ واقع شده‌است.
جیانیانگ ۳۳۸٬۶۹۹ نفر جمعیت دارد.
شاوو (به لاتین: Shaowu) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در نانپینگ واقع شده‌است.
شاوو ۲٬۸۳۷ کیلومترمربع مساحت دارد.
وایشان (به لاتین: Wuyishan, Fujian) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در نانپینگ واقع شده‌است.
جیاناو (به لاتین: Jian'ou) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در نانپینگ واقع شده‌است.
جیاناو ۴۵۲٬۱۷۴ نفر جمعیت دارد.
گوانگزی (به لاتین: Guangze County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در نانپینگ واقع شده‌است.
جانگپینگ (به لاتین: Zhangping) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در لانگیان واقع شده‌است.
جانگپینگ ۱۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یانگدینگ (به لاتین: Yongding District, Longyan) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در لانگیان واقع شده‌است.
یانگدینگ ۴۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
فوان (به لاتین: Fu'an) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در نینگده واقع شده‌است.
فوان ۶۷٫۴۴ کیلومترمربع مساحت و ۵۹۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
چنگشیانگ (به لاتین: Chengxiang District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در پوتیان واقع شده‌است.
لودمیلا ساویلیوا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و بالرین اهل روسیه است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "جنگ و صلح"، "گل آفتابگردان" و "کبوتر وحشی" اشاره کرد.
نونا ماردوکووا (؛ – ) بازیگر اهل اوکراین بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۹ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "جنگ و صلح"، "کمیسر"، "سی و سه"، "بازگشت واسیلی بورتنیکوف"، "نگهبان جوان" و "رئیس" اشاره کرد.
وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی شده‌است.
ایرینا اسکوبتسوا (؛ زادهٔ – درگذشته ۲۰ اکتبر ۲۰۲۰)https://ria.ru/20201020/skobtseva-1580603022.html بازیگر اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "دوئل"، "جنگ و صلح"، "سی و سه" و "اتللو" اشاره کرد.
نرم‌افزار واژه پرداز مجموعهٔ لیبره‌آفیس که به زبان جاوا نوشته شده و از یونی‌کد و زبانهای راست به چپ از قبیل فارسی و عبری پشتیبانی می‌کند. اغلب فایل‌های متنی از قبیل فایل‌های مایکروسافت ورد با این نرم‌افزار قابل رؤیت و ویرایش هستند.https://www.libreoffice.org/discover/writer/
میخائیل کالاتازوف (؛ – ) یک کارگردان، و فیلم‌نامه‌نویس اهل گرجستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۸ تا ۱۹۷۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
وی برنده جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی و نخل طلا از جشنواره بین‌المللی فیلم کن در ۱۹۵۸ میلادی برای "درناها پرواز می‌کنند" شده‌است.
سانیوان (به لاتین: Sanyuan District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده‌است.
یانگان (به لاتین: Yong'an) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده‌است.
مینگشی (به لاتین: Mingxi County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده‌است.
مینگشی ۱٬۷۰۹ کیلومترمربع مساحت و ۱۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
کینگلیو (به لاتین: Qingliu County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده‌است.
نینگهوا (به لاتین: Ninghua County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده‌است.
نینگهوا ۲٬۳۸۱ کیلومترمربع مساحت دارد.
داتیان (به لاتین: Datian County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده‌است.
یواشی (به لاتین: Youxi County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده‌است.
یواشی ۳٬۴۲۵ کیلومترمربع مساحت و ۳۵۲٬۰۶۷ نفر جمعیت دارد.
شا کانتی (به لاتین: Sha County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده‌است.
تاینینگ کانتی (به لاتین: Taining County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده‌است.
تاینینگ کانتی ۱٬۵۳۵ کیلومترمربع مساحت و ۱۳۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
جیانگل (به لاتین: Jiangle County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده‌است.
جیانگل ۲٬۲۴۷ کیلومترمربع مساحت و ۱۴۸٬۸۶۷ نفر جمعیت دارد.
لیچنگ (به لاتین: Licheng District, Putian) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در پوتیان واقع شده‌است.
شیویو (به لاتین: Xiuyu District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در پوتیان واقع شده‌است.
شیانیو (به لاتین: Xianyou County) یک شهرستان در جمهوری خلق چین است که در پوتیان واقع شده‌است.
مایلای (به لاتین: Meilie District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در سانمینگ واقع شده‌است.
هانجیانگ (به لاتین: Hanjiang District, Putian) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در پوتیان واقع شده‌است.
شاوگوان (به لاتین: Shaoguan) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است.
شاوگوان ۱۸٬۶۴۵ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۸۲۶٬۲۴۶ نفر جمعیت دارد و ۵۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جوهای (به لاتین: Zhuhai) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است.
جوهای ۱٬۷۲۴٫۳۲ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۵۶۲٬۵۳۰ نفر جمعیت دارد و ۳۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای آتامی، شیزوئوکا، براونشوایگ، ردوود سیتی، کالیفرنیا، ریو برانکو، سوون، ویتوریا، اسپریتو سانتا و لا اسپتزیا خواهرخوانده‌های جوهای هستند.
ژیانگمن (به لاتین: Jiangmen) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است.
ژیانگمن ۹٬۴۴۳ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۴۴۸٬۸۷۱ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای ریورساید، کالیفرنیا و کوتا کینابالو خواهرخوانده‌های ژیانگمن هستند.
ژانژیانگ (به لاتین: Zhanjiang) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است.
ژانژیانگ ۱۲٬۴۹۰ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۹۹۴٬۸۳۲ نفر جمعیت دارد و ۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر کنز (استرالیا) خواهرخواندهٔ ژانژیانگ هست.
ماومینگ (به لاتین: Maoming) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است.
ماومینگ ۱۱٬۴۲۴٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۸۱۷٬۴۹۴ نفر جمعیت دارد و ۲۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ژاوکینگ (به لاتین: Zhaoqing) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است.
ژاوکینگ ۱۴٬۸۹۱٫۲۳ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۹۱۸٬۴۶۷ نفر جمعیت دارد و ۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هویژو (به لاتین: Huizhou) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است.
هویژو ۱۰٬۹۲۲ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۵۹۸٬۴۰۲ نفر جمعیت دارد و ۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماوژوا (به لاتین: Meizhou) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است.
ماوژوا ۱۵٬۸۶۴٫۵۱ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۳۲۸٬۴۶۱ نفر جمعیت دارد و ۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شانوی (به لاتین: Shanwei) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است.
شانوی ۵٬۲۷۱ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۱۳۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هیوان (به لاتین: Heyuan) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است.
هیوان ۱۵٬۶۵۳٫۶۳ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۹۵۰٬۱۹۵ نفر جمعیت دارد و ۳۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر کوتا کینابالو خواهرخواندهٔ هیوان هست.
یانگژیانگ (به لاتین: Yangjiang) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است.
یانگژیانگ ۷٬۹۵۵٫۲۷ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۴۲۱٬۷۴۸ نفر جمعیت دارد و ۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کینگوان (به لاتین: Qingyuan) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است.
کینگوان ۱۹٬۱۵۲٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۶۹۸٬۴۱۲ نفر جمعیت دارد و ۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ژونگشان (به لاتین: Zhongshan) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است.
ژونگشان ۱٬۷۸۳٫۶۷ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۱۴۲٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر هونولولو، هاوایی خواهرخواندهٔ ژونگشان می باشد.
چاوژو (به لاتین: Chaozhou) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است.
چاوژو ۳٬۱۱۰ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۶۶۹٬۸۴۴ نفر جمعیت دارد و ۰–۱٬۴۹۷٫۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر بانکوک خواهرخواندهٔ چاوژو هست.
یانفو (به لاتین: Yunfu) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است.
یانفو ۷٬۸۱۳٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۵۸۷٬۷۸۱ نفر جمعیت دارد و ۱۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تیانمن (به لاتین: Tianmen) یک subprefecture-level city و county-level city در جمهوری خلق چین است که در هوبئی واقع شده‌است.
تیانمن ۲٬۶۲۲ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۷۳۱٬۴۸۲ نفر جمعیت دارد و ۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلمود (به لاتین: Golmud) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در Haixi Mongol and Tibetan Autonomous Prefecture واقع شده‌است.
گلمود ۱۲۴٬۵۰۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۸۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر کریات ملاخی خواهرخواندهٔ گلمود هست.
جیوان (به لاتین: Jiyuan) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در استان هنان واقع شده‌است.
جیوان ۱٬۹۳۱ کیلومترمربع مساحت و ۶۶۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شیهزی (به اویغوری: شىخەنزە شەھىرى)(به چینی: 石河子市، به پین‌یین: Shíhézǐ Shì) یک شهر در چین است که در سین‌کیانگ واقع شده‌است.
از لحاظ اداری، این شهر، شهر در سطح شهرستان است، که تابع مستقیم منطقه خودمختار (به جای تابع ولایت بودن) می باشد. این شهر، یکی از شهرهای تحت کنترل ارگان بینگتوان می باشد. این شهر با جدا شدن از ولایت تارباغاتای در سپتامبر ۱۹۸۷ تاسیس شد.
شیهزی ۴۵۶٫۸۴ کیلومترمربع مساحت و ۶۳۵٬۵۸۲ نفر جمعیت دارد.
آرال (به اویغوری: ئارال شەھىرى) و یا آلار (به چینی: 阿拉尔市، به پین‌یین: Ālā'ěr Shì) شهری در جمهوری خلق چین است، که در منطقه سین‌کیانگ واقع شده‌است.
نام «آرال» از زبان اویغور و به معنی «جزیره» می باشد.
آرال ۵٬۲۶۶ کیلومترمربع مساحت و ۱۹۰٬۶۱۳ نفر جمعیت دارد.
در ژانویه سال ۲۰۰۴، با جدایی از اراضی تحت مدیریت شهر آق‌سو، شهر آرال به عنوان شهر وابسته به بینگتوان و «شهر تابع مستقیم منطقه خودمختار» تاسیس شده، از تابعیت ولایت آق‌سو در آمده، و مستقیما در تابعیت اداری منطقه خودمختار سین‌کیانگ قرار گرفت.
در اکتبر سال ۲۰۰۵، قصبه توقای از شهر آق‌سو جدا شده و به شهر آرال پیوست.
در ژانویه سال ۲۰۱۳، اراضی از شهر آق‌سو به مساحت ۸۰۲ کیلومتر مربع، اراضی از شهرستان آوات به مساحت ۴۷۴ کیلومتر مربع، و اراضی از شهرستان کلپین به مساحت ۶۲ کیلومتر مربع، از تابعیت ولایت آق‌سو در آمده و ضمیمهٔ شهر آرال شدند.
ووجیاچو (به لاتین: Wujiaqu) شهری در جمهوری خلق چین است، که در منطقه سین‌کیانگ واقع شده‌است.
در سال ۲۰۰۷، شهر میچوان نیز از ولایت خودمختار سانجی هوئی جدا شده. میچوان به تابعیت شهر اورومچی در آمده، منحل شده، و با ادغام با منطقهٔ‌ کوکتاغ/دونگشان، به عنوان منطقه میچوان-کوکتاغ تاسیس شده. از آن تاریخ به بعد، شهر ووجیاچو و منطقه میچوان-کوکتاغ، از لحاظ جغرافیایی، ولایت خودمختار سانجی هوئی را به دو قسمت مجزای شرقی و غربی تقسیم کرده‌اند.
منطقه بینهای به چینی: 滨海新区، به پین‌یین: Bīnhǎi xīnqū) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر تیانجین و همین‌طور یک «منطقهٔ نو» تابع دولت مرکزی (به چینی: 国家级新区، به پین‌یین: Guójiā-jí xīn qū) در جمهوری خلق چین است.
«مناطق نو» مناطق ویژهٔ اقتصادی هستند که حمایت‌های خاص اقتصادی، زیرساختی، یا توسعه‌ای دریافت می‌کنند. این حمایت‌ها در جمهوری خلق چین می توانند از جانب دولت مرکزی، دولت استانی، و یا مدیریت ولایتی، شهرستانی،‌ یا قصبه‌ای داده شوند. منطقهٔ بینهای، تابع دولت مرکزی چین بوده و مستقیما از دولت مرکزی حمایت دریافت می‌کند.
بینهای ۲٬۲۷۰ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۰۶۷٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد.
2,067,300
ایوو (به لاتین: Yiwu) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در جینهوا واقع شده‌است.
ایوو ۱٬۱۰۵٫۴۸ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۲۳۴٬۰۱۵ نفر جمعیت دارد.
شهر بروکلین، نیویورک خواهرخواندهٔ ایوو هست.
چین (چینی: 秦؛ ویدجایلز: ch'in) ایالت تاریخی در چین طی حکومت دودمان ژو بود. طبق رسوم تاریخ این ایالت به سال ۸۹۷ پ. م، با بازپس‌گیری سرزمین‌های غربی که توسط رونگ اشغال شده بود، برمی‌گردد. جایگاه غربی این ایالت در تمدن چین به آن‌ها اجازه توسعه و پیشروی می‌داد؛ این توسعه و پیشروی برای ایالت‌های رقیب آن‌ها در دشت شمال چین امکان‌پذیر نبود. به دنبال اصلاحات قانون‌گرایی دامنه‌دار در قرن چهارم پیش از میلاد، این ایالت تبدیل به یکی از ایالت‌های برتر در میان هفت ایالت جنگ‌طلب شد و در نهایت چین شی هوآنگ همه این ایالت‌ها را در سال ۲۲۱ پ. م متحد کرد و دودمان چین را بنیان نهاد. این امپراطوری با وجود مدت فرمانروایی کمش، تاثیرات زیادی را بر تاریخ چین گذاشت.
سیما چیان، تاریخ‌نگار قرن ۲ پ. م، در کتاب شیجی نوشته است که اصالت ایالت چین به جوان سیون، یکی از پنج امپراطور افسانه‌ای باستان، بازمی‌گردد. امپراطور شون به یکی از نوادگان جوان سیون به نام بویی، نام خانوادگی یینگ را اهدا می‌کند. طی دودمان شیا و دودمان شیانگ، طایفه یینگ به دو بخش تقسیم شد؛ بخش غربی آن در امتداد فلات اوردوس تا کوآنچیو ( امروزه شهرستان لی از استان گانسو ) کوچیدند و بخش شرقی آن‌ها در شرق رودخانه زرد ( امروزه شانشی ) ساکن شدند. بخش شرقی اجداد پادشاهان ژائو خواهند بود.
طایفه یینگ غربی فرمانروایان سرحدات ناحیه لیشیان بودند که نقش سپر دودمان شیانگ دربرابر وحشی‌های رونگ غربی داشتند. یکی از اعضای طایفه یینگ به نام فیزی، با مهارت‌های پرورش اسبش به قدری پادشاه شیائو ژو رو تحت تأثیر قرار داد که باعث شد پادشاه به وی زمین‌هایی جدا در دره چین ( امروزه در شهرستان چینگشوی ) به عنوان پاداش بدهد و بخش جدیدی در طایفه یینگ به وجود آید. مقر وی چین‌یی نام داشت. هر دو بخش غربی طایفه یینگ در میان قبیله‌های رونگ می‌زیستند؛ گاهی اوقات با رونگ‌ها می‌جنگیدند و گاهی نیز با آن‌ها ازدواج می‌کردند.
در نظر برخی اندیشمندان، دلیل پرورش خوب اسب توسط یینگ‌ها، ارتباط اجداد آن‌ها با قبایل کوچروست. همین نزدیکی با اقوام کوچرو باعث می‌گردید تا دیگر ایالت‌ها نگاه تحقیرآمیزی به ایالت چین داشته باشند.
در سال ۸۴۲ پ. م، اشراف علیه پادشاه لی فاسد در کودتایی معروف به "آشوب هم‌میهنان" شوریدند و او را در سال بعد سرنگون ساختند، در نتیجه کشور دچار هرج‌ومرج شد. قبایل رونگ از این آشوب استفاده کردند، علیه ژو شوریدند و به شاخه اصلی طایفه یینگ در کوآنچیو یورش بردند و همۀ طایفه را از دم تیغ گذراندند، در نتیجه تنها شاخه فرعی طایفه یینگ در چین‌یی از بخش غربی طایفه یینگ باقی ماند. پس از به تخت نشستن پادشاه شوآن ژو در سال ۸۲۷ پ. م، وی چین ژونگ، نواده فیزی، را فرمانده سپاهیان برای جنگ با رونگ‌ها کرد، دو سال بعد چین ژونگ در جنگ کشته شد و پسر بزرگش حاکم ژوانگ جانشینش شد. برای گرامیداشت وفاداری چین ژونگ، پادشاه شوآن حاکم ژوانگ و چهار برادرش را فراخواند و به آن‌ها هفت هزار سرباز داد. برادران یینگ باموفقیت رونگ را شکست دادند و زمین‌های از دست رفته شاخه اصلی طایفه یینگ را بازپس‌گرفتند؛ پادشاه شوآن نیز منطقه کوآنچیو را رسماً به آن‌ها پاداش داد. سپس حاکم ژوانگ مقرش را از چین‌یی به کوآنچیو تغییر داد؛ وی سه پسر داشت. پس از مرگش در سال ۷۷۸ پ. م؛ پسر بزرگش شیفو خواهان ادامه جنگ با رونگ و گرفتن انتقام پدربزرگش بود؛ برای همین جانشینی را رد کرد، در نتیجه پسر دوم حاکم شیانگ بر مسند رهبری طایفه یینگ می‌نشیند. دیری نپایید که برای برقراری صلح در سال ۷۷۷ پ. م؛ حاکم شیانگ، خواهرش، مو یینگ را به عقد یک رهبر رونگ، به نام پادشاه فِنگ در آورد. سال بعد، او پایتخت را از کوآنچیو را به شهر شرقی‌تر چیان (امروزه شهرستان لونگ) انتقال داد، ولی شهر دوباره بلافاصله پس از رفتنش به دست رونگ افتاد، برادر بزرگ‌ترش شیفو، که مسئول دفاع از کوآنچیو بود، اسیر شد ولی یک سال بعد آزاد شد.
در سال ۷۷۱ پ. م، مرزبان شن با همکاری ایالت زنگ و قبایل چوانرونگ به پایتخت ژو، هائوجینگ، حمله و آن را تسخیر کرد؛ پادشاه یو ژو را کشت و به دودمان ژو غربی پایان داد. حاکم شیانگ به همراه سپاهش، پسر پادشاه یو، پادشاه پینگ را به لویی، پایتخت جدید ژو خاوری ، همراهی کرد. پادشاه پینگ برای قدردانی از خدمات حاکم شیانگ، او را به یک فرمانروای مستقل ارتقا داد و چین را از یک ایالت وابسته به یک ایالت تبعه با اختیارات تام تبدیل کرد و قول سرزمین‌های غرب چیشان، که سرزمین اصلی سابق دودمان ژو بودند، را در صورت دفع اشغالگران رونگ به چین داد. فرمانروایان بعدی چین به این قول دلگرم بودند و چندین لشکرشی دربرابر رونگ انجام دادند؛ در نهایت چین سرزمین‌های فراتر از سرزمین‌های از دست داده ژو را به دست آورد. در نتیجه ایالت چین، پادشاه ون و وو از ژو را پیشینیان خودشان می‌دیدند و خود را جانشین برحق میراث آن‌ها می‌پنداشتند.
دغدغه ایالت چین، رونگ‌ در غرب بود؛ بنابراین در دوره بهار و پاییز(۷۲۲-۴۸۱ پ. م) برخورد کمی با سایر ایالت‌های چین مرکزی داشتند، مگر با ایالت همسایه شرقی جین، که دست‌نشانده ایالت ژو بودند. چین به وسیله ازدواج‌های بین طایفه‌های سلطنتی روابط خوبش با ایالت جین حفظ می‌کرد، ولی روابطشان گاه‌به‌گاه توسط درگیری‌های مرزی خراب می‌شد.
طی اوایل حکومت حاکم مو از چین، ایالت جین تحت حکومت حاکم شیان از جین به یک ایالت نیرومند تبدیل شده بود. بااین‌حال، پس از مرک حاکم شیان، جین به خاطر جنگ پسرانش برای جانشینی، دچار درگیری داخلی شد. یکی از این پسران درگیری را پیروز شد و تبدیل به حاکم هویی از جین شد. سپس جین وارد قحطی شد، درنتیجه حاکم هویی از چین درخواست کمک کرد. حاکم مو به خاطر خیرخواهی به سبب ازدواج با خواهر ناتنی حاکم هویی، به جین آذوغه و ابزار کشاورزی فرستاد. بااین‌حال سال بعد وقتی که چین دچار قحطی شد، حاکم هویی از ارسال تجهیزات برای جبران سرباز زد که باعث بدتر شدن روابط چین و جین شد و جنگی در سال ۶۴۵ پ. م در گرفت که نتیجه آن شکست جین و اسارت حاکم هویی بود. حاکم مو، یک سال بعد حاکم هویی را پس از واگذاشتن چندین سرزمین و امضای قرارداد اتحاد آزاد کرد.
حاکم مو، هنگام جنگ با جین اتفاقی دربارۀ برادر تبعیدی حاکم هویی، چونگ، که به ایالت چو پناهنده شده بود، شنید. حاکم مو پس از مشورت با زیردستانش، فرستاده‌ای را برای دعوت از چونگ به ایالت چو فرستاد و از وی دربرابر برادرش حاکم هویی پشتیبانی کرد، پس از شکت حاکم هویی، برادرش با عنوان حاکم ون بر مسند قدرت نشست. حاکم ون قدردان حاکم مو بود برای همین روابط چین و جین بهبود یافت. با آرام شدن مرزهای شرقی، حاکم مو از فرصت استفاده کرد و شروع به جنگ با قبایل رونگ در غرب کرد.
در سال ۶۳۰ پ. م، چین و جین برای جنگ با ایالت ژنگ، هم‌داستان شدند، ولی فرستاده ژنگ با رایزنی حاکم مو را از جنگ منصرف کرد. در سال ۶۲۷، نقشه‌ای پنهانی برای جنگ با ژنگ کشید ولی با ترفند ژنگ مبنی بر آماده بودنشان، از جنگ منصرف شد و دستور عقب‌نشینی داد. تا این زمان حاکم ون مرده بود و اتحاد او با حاکم مو دیگر ارزشی نداشت. جانشین حاکم ون، حاکم شیانگ، دستور داد برای ارتش درحال عقب‌نشینی چین کمین بگذارند. ارتش چین در نبرد شیائو ( امروزه در شهرستان لوونینگ) با تلفات سنگینی شکست خورد و هر سه فرمانده‌اش اسیر شدند. سه سال بعد، چین به جین حمله کرد و پیروزی بزرگی کسب نمود. حاکم مو پس از برگذاری خاکسپاری برای کشته شدگان نبرد شیائو لشکرکشی بیشتر به شرق را رد کرد و به سیاست مرسوم چین مبنی بر استوار کردن و توسعۀ چین در غرب پرداخت. دستاوردهای حاکم مو در غرب و همچنین رسیدگی وی به روابط خارجی با جین باعث به دست آوردن جایگاهی برای او در میان پنج رهبر برتر دوره بهار و پاییز شد.
در سال ۵۰۶ پ. م، پادشاه هلو از وو، ایالت چو را در نبرد باجو شکست داد و پایتخت چو، یعنی یینگ( امروزه جیانگژو) را به تصرف درآورد. وو زیژو، مشاور هلو، که توسط پادشاه فقط چو، پادشاه پینگ، تبعید شده بود و به دنبال انتقام برای مرگ دردناک پدر و برادرش بود، قبر پادشاه پینگ را نبش قبر کرد و به جنازه او شلاق زد. این یک تحقیر بزرگ برای ایالت چو بود، برای همین یکی از مقامات چو به نام شن بائوژو که دوست قدیمی وو زیژو بود به دربار چین سفر کرد و از حاکم آی از چین برای بازپسگیری پایتخت درخواست یاری کرد. در ابتدا حاکم آی درخواست را رد کرد، بنابراین شن بائوژو هفت روز در حیاط قصر به گریه و زاری پرداخت که باعث شد حاکم آی تحت تأثیر ازخود گذشتگی او قرار گیرد و سپاهی را برای کمک به چو روانه کند. شعر معروف "بی‌جامه" در کتاب شی چینگ، یک آواز جنگی سروده حاکم آی برای بالا بردن روحیه سپاهیان چین است. در سال ۵۰۵ پ. م، نیروهای مشترک چو و چین در چندین نبرد، وو را شکست دادند، در پایان پادشاه ژائو از چو به پایتخت پس‌گرفته بازگشت.
در اوایل دوره ایالت‌های جنگ‌طلب که همسایگان چین در دشت های مرکزی به سرعت در حال توسعه و پیشرفت بودند، چین هنوز در وضعیت توسعه‌نیافتگی و افول قرار داشت. ایالت وی که از تقسیم جین تشکیل شده بود به قدرتمندترین ایالت در مرز شرقی چین تبدیل شد. چین بیشتر به موانع دفاعی طبیعی در شرق مانند گذرگاه هانگو (امروزه در شمال شرقی لینگبائو، هنان) و گذرگاه وو (امروزه در شهرستان دانفنگ) برای محافظت از سرزمین مرکزی گوانژونگ متکی بود. بین سال‌های ۴۱۳ تا ۴۰۹ پ. م در زمان حکومت حاکم جیان چین، ارتش وی به رهبری وو چی، با پشتیبانی ژائو و هان، به چین حمله کردند و برخی از مناطق چین در غرب رودخانه زرد را فتح کردند.
پس از متحمل شدن شکست در نبردها با ایالت‌های رقیب مانند وی، حاکمان چین باپرکاری اصلاحات اجتماعی، قانونی و اقتصادی را دنبال کردند. هنگامی که حاکم شیائو به سلطنت رسید، اعلامیه ای صادر کرد که در آن از افراد با استعداد (شامل دانشمندان، مدیران، نظریه پردازان و نظامیان) از ایالت های دیگر دعوت کرد تا وارد چین شوند و در اصلاحاتش به او کمک کنند، او وعده پاداش مناصب و اراضی عالی در چین در قبال خدماتشان را داد.
شانگ یانگ یکی از این استعدادهای خارجی بود که با وجود مخالفت شدید سیاستمداران محافظه‌کار چین، با حمایت حاکم شیائو، یک سری اصلاحات قانون‌گرایی را با موفقیت انجام داد. حق ارشدی لغو شد، به همه مردم عادی حقوق شهروندی داده شد. بسیاری از آنها در دسته‌های جدید برای افزایش تولید کشاورزی اسکان داده شدند. شایسته‌سالاری در سراسر کشور، به ویژه در ارتش برقرار شد، سربازان و افسران، با توجه به مشارکت خود، صرف نظر از گذشته‌شان، پاداش های کافی دریافت می کردند. با این حال، قوانین سخت و محکمی نیز وضع شد؛ مجازات های سختی برای کوچکترین تخلف در نظر گرفته شد که حتی اشراف و خانواده سلطنتی نیز در امان نبودند. پس از چند دهه، این اصلاحات چین را از نظر اقتصادی و نظامی تقویت کرد و آن را به یک ایالت بسیار متمرکز با یک سیستم اداری کارآمد تبدیل کرد.
پس از مرگ حاکم شیائو، پادشاه هوی‌ون فرمانروای جدید چین شد و شانگ یانگ را به اتهام خیانت با ارابه پاره کردند، برخی بر این باور بودند که پادشاه کینه شخصی نسبت به شانگ در دل داشت، زیرا او در نوجوانی تحت سیستم اصلاحات شانگ به دلیل یک تخلف جزئی مجازات شده بود. با این‌حال، پادشاه هوی‌ون و جانشینانش سیستم اصلاحات شانگ یانگ را حفظ کردند و به ایجاد پایه و اساس اتحاد نهایی چین تحت سلسله چین در سال ۲۲۱ پ. م کمک کردند. هان فی، که یک محقق قانون‌گرا بود؛ نظریه‌های شانگ یانگ را با ایده‌های شن بوهای و شن دائو ترکیب کرد و هسته‌ی اصلی فلسفه‌های قانون‌گرایی را تشکیل داد. چین در اواخر سده سوم پ. م پس از این اصلاحات ترقی یافت و به عنوان یکی از ابرقدرت‌های هفت ایالت جنگ‌طلب پدیدار شد.
پس از اصلاحات شانگ یانگ، قدرت چین با سخت کوشی مردم چین در قرن بعدی به رشد خود ادامه داد. پادشاهان چین مجوز ساخت بسیاری از پروژه‌های آبادانی کشور، مانند آبراهه‌های آبیاری و سازه‌های دفاعی را صادر کردند.
یکی از آشکارترین نتایج اصلاحات، تغییر در ارتش چین بود. پیش از این، ارتش تحت کنترل اشراف چین بود و شامل قشون فئودالی بود. پس از اصلاحات شانگ یانگ، سیستم اشرافیت منسوخ و سیستم شایسته‌سالاری جایگزین آن شد، که در آن شهروندان عادی از فرصت‌های برابر با اشراف برای پیشرفت به درجات عالی برخوردار بودند. علاوه بر این، نظم و انضباط نظامی به شدت اعمال شد و نیروها برای سازگاری بهتر با موقعیت‌های مختلف جنگ آموزش داده می‌شدند. قدرت نظامی چین با حمایت کامل کشور تا حد زیادی افزایش یافت. در سال ۳۱۸ پ. م ، ایالت‌های وی، ژائو، هان، یان و چو با هم متحد شده و به چین حمله کردند، ولی نتوانستند از گذرگاه هانگو عبور کنند و با ضدحمله نیروهای چین شکست خوردند. این ائتلاف به دلیل بی‌اعتمادی و سوء ظن و عدم هماهنگی بین پنج کشور فروپاشید. اصلاحات شانگ یانگ جدا از تأثیرات بر ارتش چین، نیروی کار را برای پروژه‌های کارهای عام المنفعه متعدد با هدف تقویت کشاورزی افزایش داد و این امکان را برای چین فراهم کرد که آذوغه سپاه بیش از یک میلیونی را نیز تأمین کند. این شاهکار را هیچ ایالتی به جز چو نمی‌توانست در آن زمان انجام دهد. چین با فتح ایالت‌های جنوبی با و شو در استان سیچوان امروزی نیز برتری‌های استراتژیک بزرگی را برای چین به ارمغان آورد. زمین‌های نواحی جدید بسیار حاصلخیز بودند و به عنوان «حیاط خلوت» برای تدارکات و نیروی انسانی افزوده عمل می‌کردند. برای رقبای چین حمله به با و شو سخت بود، زیرا این سرزمین‌ها در اعماق کوه‌های بالادست رودخانه یانگ تسه قرار داشتند. در همان زمان، موقعیت استراتژیک چین در با و شو، بستری مناسب برای حمله به ایالت‌چو، که در پایین دست یانگ تسه قرار داشت، فراهم کرد.
در زمان سلطنت پادشاه هوی‌ون از چین، ایالت چو در جنوب شرقی هدف تجاوزات چین قرار گرفت. اگرچه چو دارای بزرگترین ارتش آماده رزم در بین هفت ایالت جنگ‌طلب، با بیش از یک میلیون سرباز بود، اما قدرت اداری و نظامی آن دچار فساد و چندبخشی بین اشراف‌زادگان بود. ژانگ یی، استراتژیست چین، به پادشاه هوی‌ون پیشنهاد کرد که علاقه‌ی چین را بر ضرر چو قرار دهد. طی سال‌های بعد، ژانگ یی تعدادی توطئه دیپلماتیک را علیه چو طراحی و اجرا کرد که با حملات مداوم نظامی در مرز شمال غربی چو پشتیبانی می‌شد. چو شکست های زیادی را در نبرد با چین متحمل شد و مجبور شد مناطقی را به چین واگذار کند. پادشاه هوآی یکم چو خشمگین شد و دستور لشکرکشی به چین را صادر کرد، اما توسط ژانگ یی فریب خورد تا روابط دیپلماتیک خود را با متحدانش قطع کند؛ در نتیجه متحدان خشمگین او به چین پیوستند و شکستی سخت را به چو تحمیل کردند. در سال ۲۹۹ پ. م ، پادشاه هوآی یکم با ترفند چین در یک گفتگو سیاسی در چین شرکت کرد و در آنجا اسیر شد و تا زمان مرگش گروگان گرفته شد. در این بین، چین چندین حمله به چو انجام داد و در نهایت پایتخت چو، شهر چن(امروزه در جیانگلینگ) را فتح کرد. ولیعهد چو به شرق گریخت و به عنوان پادشاه چینگشیانگ از چو در پایتخت جدید، شهر شوچون( امروزه در شهرستان شوو)، تاجگذاری کرد.
در پنج دهه بعدی پس از مرگ شاه هوی‌ون، پادشاه ژائوشیانگ از چین پس از پیروزی در جنوب برابر چو، توجه خود را به دشت‌های مرکزی معطوف کرد. در سال‌های اولیه سلطنت پاشاه ژائوشیانگ، مرزبان رانگ (穰侯) به عنوان صدراعظم چین خدمت می‌کرد و مدام برای لشکرکشی‌ علیه ایالت چی در شرقی‌ترین نقطه چین می‌کوشید. با این حال، مرزبان انگیزه‌های شخصی داشت، زیرا قصد داشت از ارتش قدرتمند چین برای به دست آوردن سرزمین خود در سرزمین‌های چی استفاده کند، زیرا این سرزمین‌ها مستقیماً به چین مرتبط نبودند و تحت مدیریت مستقیم ایالت چین قرار نمی‌گرفتند.
فن سوئی، مشاور خارجی پادشاه ژائوشیانگ، به پادشاه توصیه کرد که از آن لشکرکشی‌های بی‌ثمر علیه کشورهای دوردست دست بردارد. پادشاه ژائوشیانگ به این توصیه توجه کرد و سیاست خارجی چین را به اتخاذ روابط دیپلماتیک خوب با ایالت‌های دور (یان و چی) و تمرکز بر حمله به ایالت‌های نزدیک (ژائو، هان و وی) قرار داد. در نتیجه، چین در دهه‌های بعد شروع به حملات مداوم به هان و وی کرد و چندین منطقه را در مبارزات خود فتح کرد. در آن زمان، قلمروی چین فراتر از ساحل شرقی رودخانه زرد گسترش یافته بود و هان و وی به وضعیت "حائل" برای چین دربرابر سایر ایالت های شرق کاهش یافته بود.
از سال ۲۶۵ پ. م، چین تهاجم گسترده ای را به هان انجام داد و هان را مجبور به واگذاری قلمرو خود شانگدانگ ( امروزه در شانشی ) کرد. با این حال، هان به جای آن، شانگدانگ را به ژائو پیشنهاد داد، که منجر به درگیری بین چین و ژائو برای کنترل شانگدانگ شد. چین و ژائو درگیر نبرد سه ساله چانگپینگ شدند و پس از آن محاصره سه ساله پایتخت ژائو ،شهر هاندان توسط چین دنبال شد. درگیری در چانگپینگ به عنوان یک جنگ قدرت در نظر گرفته شد، زیرا هر دو طرف نیروهای خود را نه تنها در میدان جنگ، بلکه در زمینه داخلی نیز در برابر یکدیگر قرار دادند. اگرچه چین منابع فراوان و نیروی انسانی وسیعی داشت، اما مجبور بود هر مرد بالای ۱۵ سال را برای انجام وظایف مربوط به جنگ، از خدمات خط مقدم تا لجستیک و کشاورزی، به کار گیرد. پادشاه ژائوشیانگ حتی شخصاً خطوط تدارکات ارتش خود را هدایت می کرد. گستره بسیج و فرسودگی پس از آن تا دوهزار سال دیگر در تاریخ جهان دیده نشد، تا اینکه این مفهوم از جنگ تمام عیار دوباره در طول جنگ جهانی اول دیده شد. پیروزی نهایی چین در سال ۲۶۰ پ. م، با استفاده از نقشه‌ای برای ایجاد درگیری داخلی در ژائو که منجر به جایگزینی رهبران نظامی ژائو شد، به دست آمد. پس از پیروزی چین در نبرد چانگپینگ، بای چی، فرمانده چین، دستور اعدام چهارصد هزار اسیر جنگی ژائو با زنده به گور کردن داد. متعاقباً، نیروهای چین در تلاش برای فتح کامل ژائو، به شهر هاندان، پایتخت ژائو، لشکرکشی کردند. با این حال، سربازان چین به خاطر خستگی زیاد و مقاومت جانانه نیروهای ژائو نتوانستند هاندان را تصرف کنند. پادشاه شیائوچنگ از ژائو شش شهر را به عنوان پیشنهاد صلح به چین پیشنهاد داد و پادشاه ژائوشیانگ از چین پس از متقاعد شدن توسط فن سوئی این پیشنهاد را پذیرفت. در ژائو، بسیاری از مقامات به شدت با تصمیم پادشاه شیائوچنگ برای واگذاری شهرها مخالفت کردند و تاخیرهای بعدی باعث شد که محاصره هاندان تا سال ۲۵۸ پ. م طول بکشد. در همین حال، بای چی به طور متوالی توسط وانگ شی، وانگ لینگ و ژنگ آنپینگ به عنوان فرمانده چین در محاصره جایگزین شد. در سال ۲۵۷ پ. م ، چین پس از سه سال محاصره بی‌فایده هندان، ژائو از ایالت های همسایه، وی و چو درخواست کمک کرد. وی در ابتدا برای کمک به ژائو مردد بود، اما پس از اینکه دید که چین پس از سال‌ها جنگ خسته شده بود، به چین حمله کرد. نیروهای چین متلاشی شدند و عقب‌نشینی کردند و ژنگ آنپینگ تسلیم شد. نیروهای ترکیبی وی و چو به تعقیب ارتش چین در حال عقب‌نشینی ادامه دادند. وی موفق شد بخشی از سرزمین های اصلی خود را که پیشتر به چین باخته بود، پس بگیرد.
در اواسط قرن سوم پیش از میلاد، ژنگ گو، یک مهندس آبیاری از ایالت‌ هان، به چین فرستاده شد تا در مورد ساخت آبراهه‌های آبیاری، به پادشاه ژائوشیانگ مشاوره دهد. همانطور که از سیستم آبیاری رودخانه مین آن مشهود است، چین تمایل زیادی به ساخت آبراهه‌های بزرگ داشت. پادشاه ژائوشیانگ ایده ژنگ گوو در مورد ساخت آبراهی حتی بزرگتر را تایید کرد. این پروژه در سال ۲۶۴ پ. م تکمیل شد، آبراهه نیز به نام ژنگ نامگذاری شد. چین از این پروژه سود زیادی برد زیرا به دلیل سیستم آبیاری خوب و افزایش کشاورزی به یکی از حاصلخیزترین ایالت‌های چین تبدیل شده بود و در نتیجه می‌توانست نیروهای بیشتری را جمع‌آوری کند.
در سال ۲۴۷ پ. م، یینگ ژنگ ۱۳ ساله پس از مرگ ناگهانی پادشاه ژوانگ شیانگ، پادشاه چین شد. با این حال، یینگ ژنگ تا سال ۲۳۸ پ. م قدرت سیاسی را به طور کامل در دستان خود نداشت؛ او با حذف رقبای سیاسی خود، لو بووی و لائو آی، قدرت را کامل به دست گرفت. یینگ ژنگ طرحی را برای فتح شش ایالت دیگر و متحد کردن چین با کمک لی سی و وی لیائو تدوین کرد.
در سال ۲۳۰ پ. م، چین به هان، که ضعیف‌ترین ایالت در میان هفت ایالت‌ جنگ‌طلب بود حمله کرد و در عرض یک سال موفق شد هان را فتح کند. از سال ۲۳۶ پ. م ، چین چندین حمله به ژائو، که سه دهه پیش در نبرد چانگپینگ ویران شده بود، آغاز کرد. اگرچه چین با مقاومت شدید نیروهای ژائو به رهبری ژنرال لی مو مواجه شد، اما با این وجود توانست با استفاده از ترفندی برای ایجاد اختلاف بین پادشاه چیان از ژائو و لی مو، باعث شود که پادشاه چیان دستور اعدام لی مو را صادر کند و او را با ژائو کنگ، که شایستگی کمتری داشت، جایگزین کند، در نتیجه ارتش ژائو شکست خورد. ژائو در نهایت در سال ۲۲۸ پ. م، پس از تصرف پایتخت شهر هندان به دست چین افتاد. با این حال، یکی از اشراف ژائو توانست با نیروهای باقی مانده فرار کند و خود را پادشاه دای اعلام کند. دای شش سال بعد به دست چین سقوط کرد.
پس از سقوط ژائو، چین توجه خود را به سمت یان معطوف کرد. ولیعهد دان از یان، جینگ که را برای ترور یینگ ژنگ فرستاد، اما تلاش برای ترور شکست خورد و چین از آن به عنوان بهانه ای برای حمله به یان استفاده کرد. یان در نبردی در ساحل شرقی رودخانه یی در سال ۲۲۶ پ. م از چین شکست خورد و پادشاه شی از یان با نیروهای باقی مانده خود به لیائودونگ گریخت. چین در سال ۲۲۲ پ. م دوباره به یان حمله کرد و یان را به طور کامل ضمیمه کرد. در سال ۲۲۵ پ. م ، ارتش چین به رهبری وانگ بن به وی حمله کرد و شهر دالیانگ، پایتخت وی، را به مدت سه ماه محاصره کرد. وانگ بن آب‌های رودخانه زرد و آبراهه هنگ را به سمت دالیانگ هدایت کرد. پادشاه جیا از وی تسلیم شد و وی فتح گردید. در سال ۲۲۴ پ. م ، چین برای حمله به چو، قدرتمندترین رقیب خود در میان شش ایالت، آماده شد. سردار کهنه‌کار وانگ جیان در طی بحثی بین یانگ ژنگ و زیردستانش ادعا کرد که سپاهی حداقل ششصدهزار نفره برای فتح چو نیاز است، ولی ژنرال جوان‌تر لی شین فکر می کرد که دویست‌هزار مرد کافی است. یینگ ژنگ، لی شین را به فرماندهی ارتش چین برای حمله به چو قرار داد. مدافعان چو به رهبری شیانگ یان، ارتش لی شین را غافلگیر کردند و مهاجمان چین را شکست دادند. این شکست به عنوان بزرگترین شکست برای چین در جنگ های خود برای متحد کردن چین تلقی می‌شود. یینگ ژنگ، وانگ جیان را همانطور که درخواست کرده بود فرمانده ارتش ششصدهزار نفری گماشت و به وانگ جیان دستور داد تا حمله دیگری به چو را رهبری کند. وانگ جیان در ۲۲۴ پ. م یک پیروزی بزرگ در برابر نیروهای چو به دست آورد و شیانگ یان در رزمگاه کشته شد. سال بعد، چین با پیشروی شهر شوچون، پایتخت چو، را تصرف کرد و به وجود چو پایان داد. در سال ۲۲۲ پ. م، ارتش چین به سمت جنوب پیشروی کرد و منطقه وویو (امروزه در چجیانگ و جیانگسو) را ضمیمه کرد. تا سال ۲۲۱ پ. م، چی تنها ایالت رقیب باقی مانده بود. چین از طریق یک مسیر انحرافی جنوبی، از رویارویی مستقیم با نیروهای چی در مرز غربی چی اجتناب کرد و به سرعت به شهر لینزی، پایتخت چی، رسید. نیروهای چی غافلگیر شدند و بدون مقاومت تسلیم شدند. پس از سقوط چی در سال ۲۲۱ پ. م، کشور چین تحت حکومت چین متحد شد. یینگ ژنگ خودش را چین شی هوآنگ (‌به معنای نخستین امپراطور چین) نامید و دودمان چین را بنیان نهاد و تبدیل به نخستین شهریاری شد که به همه کشور چین فرمان می‌راند.
قبل از اتحاد چین، هر ایالت آداب و رسوم و فرهنگ خاص خود را داشت. به گفته وو، طبیعت مردم نتیجه حکومت است که به نوبه خود نتیجه ناهمواری زمین است. هر یک از حالت ها توسط وو به این شکل توضیح داده شده است. شونزی، فیلسوف کنفوسیوسی، پس از بازدید از چین در سال ۲۶۴ پ. م، خاطرنشان کرد که جامعه جین «ساده و بی‌پیرایه» بود و مردم آن در هیبت مقامات خود ایستادند، اما کاملاً فاقد سواد کنفوسیوسی بودند. اگرچه اکثر کنفوسیوس‌گراهای آن زمان به دلیل «فقدان خطرناک دانشمندان کنفوسیوس» چین را دوست نداشت، اما فیلسوف کنفوسیوسی، شونزی، در مورد اواخر چین نوشت که «ویژگی‌های مکانی آن ذاتاً سودمند است» و «منابع طبیعی چندگانه‌اش قدرت ذاتی قابل توجهی به آن بخشیده است. مردم آن دست نخورده و به شدت متواضع بودند. افسران آن بی‌وقفه محترم، جدی، خاشع، وفادار و قابل‌اعتماد هستند. و مقامات عالی آن مردمی، باهوش و در انجام وظایف محوله اهتمام می‌ورزیدند. دادگاه ها و دفاتر آن بدون تأخیر و با چنان نرمی کار می کردند که گویی اصلاً دولتی وجود ندارد.»
ژیانگژینژی (به لاتین: Jingjinji) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در پکن واقع شده‌است.
ژیانگژینژی ۱۰۹٬۵۶۴٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ژانگیوان (به لاتین: Zhongyuan) یک منطقه در جمهوری خلق چین است که در ژنگژو واقع شده‌است.
ژانگیوان ~۲۴٬۱۷۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
منطقه دونگلی (به چینی: 东丽区، به پین‌یین: Dōnglì Qū) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر تیانجین، در جمهوری خلق چین است.
منطقه دونگلی ۴۶۰ کیلومترمربع مساحت و ۳۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
منطقه جیننان (به چینی: 津南区، به پین‌یین: Jīnnán Qū) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر تیانجین، در جمهوری خلق چین است.
نام «منطقه جیننان» به معنی «جنوب [تیان]جین» است و اشاره به موقعیت آن نسبت به مرکز قدیمی شهر تیانجین دارد.
منطقه جیننان ۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
منطقه ووچینگ (به چینی: 武清区، به پین‌یین: Wǔqīng Qū) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر تیانجین، در جمهوری خلق چین است.
منطقه ووچینگ ۱٬۵۷۰ کیلومترمربع مساحت و ۸۴۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاوفیدیان (به لاتین: Caofeidian District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در تانگشان واقع شده‌است.
کاوفیدیان ۷۲۵ کیلومترمربع مساحت و ۱۴۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کیانان (به لاتین: Qian'an, Hebei) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در تانگشان واقع شده‌است.
مینهانگ (به چینی: 闵行区، به پین‌یین: Mǐnháng Qū، تلفظ شانگهایی: min2 ghaon1 chiu1) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر شانگهای، پرجمعیت‌ترین شهر جمهوری خلق چین است. مساحت این شهر 371.57 کیلومتر بوده و جمعیتی بالغ بر 2،429،000 دارد.
دفتر مرکزی غذای آماده یونگ کینگ در این منطقه قرار گرفته و این امر سبب شده تا رفت و آمد اقتصادی به این منطقه صورت گیرد. نیمی از کارکنان این شرکت از بومیان این منطقه به‌شمار می‌آیند.
دوچرخه رایگان: منطقهٔ مینهانگ یکی از مناطق شهری چین است که در طرح اشتراک دوچرخه سواری عمومی فعال است. این منطقهٔ شهری دارای۲۰۰۰۰ دوچرخه رایگان برای استفاده عموم است که مردم منطقه از طریق ثبت نام و ارائه مدارک شناسایی می‌توانند هر روز هفته از آن‌ها استفاده کنند.
مترو: این منطقه داری ۶ خط مترو می‌باشد که از طریق پشتیبانی مترو شانگهای چین به اهالی خدمات ارائه می‌دهد.
منطقه مینهانگ ۳۷۱٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۴۲۹٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
منطقه جیادینگ (به چینی: 嘉定区، به پین‌یین: Jiādìng Qū، تلفظ شانگهایی: Ka-din Chiu) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر شانگهای، پرجمعیت‌ترین شهر جمهوری خلق چین است.
شهرهای Hauraki District و یائو، اوساکا خواهرخوانده‌های منطقه جیادینگ هستند.
منطقه چینگپو (به چینی: 青浦区، به پین‌یین: Qīngpǔ Qū، تلفظ شانگهایی: tsin phu chiu) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر شانگهای، پرجمعیت‌ترین شهر جمهوری خلق چین است.
منطقه چینگپو ۶۷۵٫۱۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۰۸۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
منطقه سونگجیانگ (به چینی: 松江区، به پین‌یین: Sōngjiāng Qū، تلفظ شانگهایی: Son-kaon Chiu) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر شانگهای، پرجمعیت‌ترین شهر جمهوری خلق چین است.