moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شرکت‌های دولتی که معمولاً با نام شرکت‌های نفت ملی (NOCs) شناخته می‌شوند، یک نیروی مسلط در بخش نفت هستند. به غیر از هیدروکربن‌ها، بخش‌های کمی در اقتصاد، به‌ویژه بخش‌های قابل مبادله وجود دارد که شرکت‌های دولتی در آن سهم بزرگی از تولید داشته‌باشند. به استثنای تولیدکنندگان آنگلوساکسون، ایالات متحدهٔ آمریکا، کانادا، بریتانیا و استرالیا، همهٔ تولیدکنندگان عمدهٔ نفت (به ویژه صادرکنندگان) در جهان تحت سلطه شرکت‌های ملی نفت هستند و تولید و حتی ذخایر نفتی خود را بیشتر متمرکز می‌کنند. بیش از ۷۰ درصد از ذخایر اثبات‌شدهٔ نفت جهان توسط شرکت‌های ملی نفت کنترل می‌شود. در دههٔ ۱۹۶۰ بیش از ۸۰ درصد ذخایر جهان در دست شرکت‌های خصوصی بود اما در دههٔ ۱۹۷۰ بیشتر ذخایر ملی شدند. از جمله در آمریکای لاتین، شرکت‌های ملی نفت در آرژانتین، برزیل، بولیوی، کلمبیا، اکوادور، مکزیک و ونزوئلا که همه تولیدکنندگان نفت هستند.
شرکت‌های ملی نفت به ویژه در پروژه‌های کم خطر با اجاره بالا غالب هستند و دولت‌ها دلیلی برای مشارکت در مالکیت آن پروژه‌ها نمی‌بینند. همچنین به دست آوردن رانت‌ها آسان‌تر است و ناکارآمدی‌ها به راحتی توسط سودهای طبیعی بالا پنهان می‌شوند؛ بنابراین آنها در مناطق آسان برای تولید با ذخایر اثبات شده که از نظر زمین‌شناسی به خوبی شناخته شده‌اند، غالب هستند. در مقابل، دولت‌ها تمایل کمتری برای ورود به توسعه‌های مرزی، مانند مناطق ناشناخته، با عدم قطعیت‌های زمین‌شناسی بالا و نیاز به سرمایه‌گذاری‌های بزرگ مانند میدان‌های اعماق دریایی و غیرمتعارف یا فرسوده‌ای دارند که به تکنیک‌های بازیابی درجه سوم نیاز است. بیشتر ذخایر نفت جهان در ابتدا توسط شرکت‌های خصوصی کشف شد و بعداً از طریق ملی‌سازی، انقضای قرارداد یا لغو به شرکت‌های ملی نفت تحویل داده شد. در حیات یک حوضه نفتی، شرکت‌های خصوصی بر مراحل اولیه کشف و توسعه تسلط دارند، در مرحله استخراج ذخایر ثابت شده جابجا می‌شوند و در زمان تخلیه مجدداً برای استفاده از تکنیک‌های بازیابی ثانویه و ثالثه بازمی‌گردند. شرکت‌های خصوصی همچنین بر عملیات در کشورهای کمتر توسعه یافته که ظرفیت دولتی برای مدیریت شرکت ملی نفت را ندارند، تسلط دارند.
در دهه ۱۹۹۰ در حالی که سایر بخش‌های تحت کنترل دولتی خصوصی شدند، در بخش نفت این نوسان مالکیت کمتر مشهود بود. یکی از توضیح‌های احتمالی این است که به دلیل اندازه رانت در استخراج نفت، شرکت‌های ملی نفت به ندرت پول از دست می‌دهند و این باعث می‌شود خصوصی‌سازی کمتر قانع کننده باشد. علاوه بر این، شرکت‌های ملی نفت می‌توانند ابزارهای بسیار جذابی برای سیاستمداران برای تصاحب و مدیریت رانت نفت باشند. با این وجود، نقش بخش خصوصی در اعماق دریایی و غیرمتعارف همچنان قابل توجه بوده و در نتیجه با انتقال بهره‌برداری نفت به مناطق پرخطر، سهم تولید شرکت‌های خصوصی افزایش یافته‌است، گفتی است ذخایر هنوز به شدت تحت سلطه شرکت‌های ملی نفت هستند.
شرکت‌های ملی نفت تا حدودی به‌طور غیرمستقیم، رایج‌ترین قربانیان «مصادره درآمد» هستند، به این معنا که دولت‌ها زمان آسان‌تری برای استخراج رانت از آن‌ها دارند و به آن‌ها اجازه نمی‌دهند سرمایه‌گذاری فرورفته خود را بازیابی کنند یا برنامه‌های سرمایه‌گذاری بلندمدت خود را انجام دهند. افق سرمایه‌گذاری صنعت نفت در مقایسه با چرخه سیاسی طولانی است و اغلب استفاده‌های دیگری از منابع مالی وجود دارد که در کوتاه مدت فوری تر یا از نظر سیاسی سودمند هستند.
همان‌طور که در مورد اپراتورهای خصوصی، احتمال سلب مالکیت شرکت ملی نقت تا حد زیادی با نوع چارچوب نهادی موجود، به ویژه استقلال مالی و عملیاتی شرکت ملی نفت، حاکمیت آن، ثبات مالی کشور، و ظرفیت تعیین می‌شود، نهادهای سیاسی برای ارائه تعهدات بین زمانی بلندمدت به کشورهایی که به شدت به درآمدهای نفتی وابسته هستند و مکانیسم‌های تثبیت مؤثری ندارند که در آن قوه مجریه امور مالی کمیته ملی المپیک را کنترل می‌کند نیاز دارند که در آن دولت با محدودیت‌های سیاسی کمی مواجه است. سیاستمدارانی که در آن افق‌های کوتاه مدت دارند، احتمال بیشتری دارد که شرکت ملی نفت را مصادره کنند. برخلاف اپراتورهای خصوصی، شرکت‌های نفتی نیز در هنگام کاهش قیمت نفت که دولت‌ها از نظر مالی ناامید هستند، بسیار آسیب‌پذیر هستند.
کشورهای آمریکای لاتین و منطقه از انواع سیستم‌های قراردادی و مالیاتی برای تنظیم فعالیت‌های هیدروکربنی و جمع‌آوری درآمدهای حاصل از آن استفاده کرده‌اند. در میان چنین تنوعی، اکثریت سیستم‌ها در این که واپس گرایانه یا اندکی مترقی بوده‌اند، مشترک بوده‌اند. این امر به مذاکره مجدد در مورد قراردادها، تغییرات مالیاتی و ایجاد مالیات بر سود بادآورده کمک کرد. آرژانتین، بولیوی، اکوادور، ونزوئلا و برزیل، میزان نفوذ دولت خود را افزایش دادند. در مورد برزیل، چنین افزایشی به‌طور عطف به ماسبق برای قراردادهای موجود اعمال نشد. در موارد دیگر، به صورت ماسبق اعمال شد که به معنای لغو، مذاکره مجدد اجباری، یا سلب مالکیت قراردادهای موجود بود.
به عنوان مثال، در ونزوئلا، نرخ حق امتیاز از ۱٪ به ۳۳٪ برای قراردادهایی که کمربند نفتی فوق سنگین اورینوکو را پوشش می‌دهند، افزایش یافت و نرخ مالیات بر درآمد از ۳۴٪ به ۵۰٪ افزایش یافت. علاوه بر این، مالیات بر سود بادآورده جدید نیز اعمال شد. در بولیوی، حق امتیاز گاز به میزان قابل توجهی افزایش یافت و در آرژانتین، مالیات صادراتی جدید با نرخ ۳۰ درصد اعمال شد. اکوادور، مذاکره مجدد اجباری همه پروژه‌ها را به قراردادهای خدماتی کم سود تبدیل کرد. اگرچه قبل از آن، مالیات بر سود بادآورده تهاجمی اعمال شده بود که ۹۹ درصد سود را با قیمت‌های بالای نفت جمع‌آوری می‌کرد. در آرژانتین، بولیوی، اکوادور و ونزوئلا چندین پروژه به‌طور جزئی یا کامل ملی شدند. در برزیل، پس از اکتشافات موفق قبل از نمک، دولت تصمیم گرفت که سهم ایالتی را از طریق مالیات، سهامداری، کنترل عملیات و محتوای محلی افزایش دهد.
ونزوئلا تا دهه ۱۹۷۰ بزرگ‌ترین صادرکننده در منطقه بود و همچنین سنت طولانی به عنوان تولیدکننده دارد. مورد ونزوئلا پویایی ملی‌گرایی منابع را نشان می‌دهد و نشان می‌دهد که چگونه چرخه‌های سلب مالکیت از چرخه‌های موفقیت‌آمیز سرمایه‌گذاری پیروی می‌کنند و چرخه‌های قیمت‌های بالا انگیزه‌هایی را برای سلب مالکیت فراهم می‌کنند. ونزوئلا با هدف روشن به حداکثر رساندن درآمد در کوتاه مدت و یارانه دادن به بازار داخلی فرآورده‌های نفتی مانند بنزین، همان‌طور که از یک صادرکننده خالص معمولی با نرخ‌های تنزیل بالا انتظار می‌رود، رفتار کرده‌است. به همین ترتیب، مورد ونزوئلا نیز نشان می‌دهد که درگیری‌هایی بین دولت‌ها، شرکت‌ها و سایر بازیگران زمانی ایجاد می‌شود که سیستم‌های مالی انعطاف‌ناپذیر به دولت‌ها اجازه نمی‌دهد رانت‌های ناشی از افزایش قیمت‌ها را جمع‌آوری کنند.
در طول تاریخ صنعت نفت ونزوئلا، دو چرخه سرمایه‌گذاری و پس از آن چرخه‌های سلب مالکیت وجود دارد. در طول چرخه اول، متوجه می‌شویم که پس از دهه‌ها سرمایه‌گذاری، عمدتاً توسط شرکت‌های بین‌المللی، مالیات‌های تحمیلی بر این شرکت‌ها در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به میزان قابل توجهی افزایش یافت و امتیازات نفتی تمدید نشد. در نتیجه، سرمایه‌گذاری نفت از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۶ کاهش یافت. از سوی دیگر، افزایش تولید تا اوایل دهه ۱۹۷۰ ادامه یافت. هزینه‌های فرورفته بالا که هزینه‌های سیاسی تصمیمات را کاهش می‌دهد، بر صنعت تأثیر منفی می‌گذارد. پس از آن در سال ۱۹۷۶ صنعت نفت ملی شد. پترولئوس د ونزوئلا شرکت ملی نفت، سرمایه‌گذاری را به میزان قابل توجهی افزایش داد که به دلیل قیمت بالای نفت مورد علاقه قرار گرفت. پترولئوس دی ونزوئلا با یک سیستم حاکمیتی طراحی شد که دخالت سیاسی و استخراج بیش از حد درآمد توسط دولت را به حداقل می‌رساند و همین‌طور استقلال مالی و عملیاتی آن را تضمین می‌کرد.
چرخه دوم سرمایه‌گذاری در آغاز دهه ۱۹۹۰ آغاز شد، در شرایطی که نیاز به سرمایه‌گذاری‌های جدید عظیم برای افزایش تولید داشت. در این شرایط، پترولئوس دی ونزوئلا به‌طور قابل توجهی هزینه‌های سرمایه ای را برای رسیدگی به چنین سرمایه‌گذاری‌هایی افزایش داد. در همان زمان، مشکلات مالی تجربه شده توسط دولت ونزوئلا منجر به باز شدن بخش نفت به روی اپراتورهای خصوصی شد، در ابتدا در مناطقی با سود کم و با چالش‌های فنی و عملیاتی قابل توجه، که نیاز به سرمایه‌گذاری بالایی داشت که پترولئوس دی ونزوئلا نمی‌خواست انجام دهد. دولت با استفاده از یک چارچوب قراردادی خاص، بخش را به روی سرمایه‌گذاری خصوصی باز کرد که تضمین‌های مهمی را در برابر عدم تعهد به عهده دولت، با استفاده از پترولئوس دی ونزوئلا و دارایی‌های آن در خارج از کشور به عنوان تضمین ارائه می‌کرد. در نتیجه این قراردادها، سرمایه‌گذاری خصوصی در اواخر دهه ۱۹۹۰ به‌طور قابل توجهی افزایش یافت و تولید خصوصی به ۱٫۱ میلیون بشکه در روز تا سال ۲۰۰۵ افزایش یافت که بیش از یک سوم کل تولید است.
هنگامی که رئیس‌جمهور چاوز، منتقد سرسخت باز کردن صنعت به روی سرمایه خصوصی، در سال ۱۹۹۹ به قدرت رسید، دولت شروع به استخراج منابع بیشتر از پترولئوس دی ونزوئلا کرد. این در حالی است که تا سال ۲۰۰۵ قوه مجریه هیچ اقدامی برای تغییر قراردادها و شرایط مالیاتی یا ملی کردن سرمایه شرکت‌ها اتخاذ نکرد.
بین سالهای ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳، ابتکارات دولت برای از بین بردن خودمختاری پترولئوس دی ونزوئلا منجر به اعتصاب گسترده‌ای شد که به‌طور چشمگیری سرمایه‌گذاری و تولید عمومی را کاهش داد. دولت نیمی از نیروی کار و اکثریت مدیران را اخراج کرد و کنترل کامل سیاسی شرکت را در دست گرفت. تا سال ۲۰۰۴، چرخه سرمایه‌گذاری خصوصی تکمیل شد و قیمت‌های بالای بین‌المللی انگیزه‌هایی برای سلب مالکیت ایجاد کرد. در طی دو سال بعد، چارچوب قراردادهای نفتی به‌طور قابل توجهی تغییر کرد و هم سودهای دولتی و هم کنترل بر سرمایه‌گذاری خصوصی به‌طور قابل توجهی افزایش یافت. همچنین در سال ۲۰۰۷، دولت صنعت نفت را «ملی» کرد و کنترل اکثریت پروژه‌هایی را که توسط طرف‌های خصوصی اداره می‌شدند، بدون جبران خسارت در بازار به دست گرفت.
از سال ۲۰۰۹، سقوط تولید نفت در ونزوئلا و کاهش قیمت نفت، بار دیگر باعث شد که دولت ونزوئلا بخواهد سرمایه‌گذاران را برای آغاز چرخه سرمایه‌گذاری جدید در کمربند نفتی اورینوکو و استخراج گاز طبیعی از ساحل جذب کند. تنها یک پروژه بزرگ و کاملاً خصوصی گاز طبیعی که توسط شرکت‌های رپسول اسپانیا و انی ایتالیا توسعه یافته‌است، به‌طور کامل اجرا شده‌است، همچنین بسیاری از قراردادهای سرمایه‌گذاری مشترک دیگر نیز امضا شده‌است. به دلیل ریسک‌های سیاسی بالا، سقوط اقتصاد کلان و اعمال تحریم‌های مالی ایالات متحده (از سال ۲۰۱۷)، سرمایه‌گذاری‌ها تا حد زیادی محقق نشده‌است اما دولت انواع مختلفی از معاملات «شیرین» را برای جذب سرمایه‌گذاران از جمله سرمایه‌گذاران برجسته ارائه می‌کند.
مکزیک از روند آزادسازی دهه ۱۹۹۰ مستثنی بود. دلایل تاریخی و ایدئولوژیک به توضیح این استثنا کمک می‌کند، اما عامل اصلی فقدان اصلاحات این است که تولید مکزیک بدون سرمایه‌گذاری‌های جدید قابل توجه افزایش می‌یابد. میدان نفتی غول پیکر کانتارل که بیش از دو میلیون بشکه در روز در اوج خود (یا نزدیک به دو سوم تولید کشور) تولید می‌کرد، به دولت این امکان را داد که مازاد بر مالیات بگیرد و ناکارآمدی‌های قابل توجه انحصار ملی نفت، پمکس را پنهان کند. هزینه‌های آینده فقدان سرمایه‌گذاری توسط رهبری سیاسی و حتی کمتر از آن توسط عموم مردم درک نشد، بنابراین هیچ عجله‌ای برای اصلاح وجود نداشت.
هنگامی که تولید کانتارل در سال ۲۰۰۵ شروع به سقوط کرد، نیاز به اصلاحات واضح‌تر شد اما قیمت بالای نفت در ابتدا آن را کمتر ضروری کرد. با این حال، از آنجایی که مخارج سرمایه‌ای پمکس به‌طور چشمگیری افزایش یافت به سختی کاهش تولید را کاهش داد. تولید کانتارل بیش از ۸۰ درصد از زمان اوج خود کاهش یافته‌است. با انتخاب پنیا نیتو در سال ۲۰۱۲، بن‌بست نهادی کاهش یافت و سرانجام اصلاحات به تصویب رسید. مکزیک، مانند ونزوئلا در گذشته، پروژه‌های پرریسک‌تر و کم‌سودتری را باز می‌کند که به سرمایه‌گذاری‌های بزرگ و فناوری پیچیده نیاز دارند. برخلاف ونزوئلا، این کشور در حال ایجاد یک چارچوب نهادی بسیار قوی‌تر برای حمایت از اصلاحات است و این ممکن است عمر طولانی تری را برای چرخه سرمایه‌گذاری فراهم کند. با این حال، اگر انگیزه‌های سلب مالکیت در آینده ظاهر شود، نمی‌توان احتمال بازگشت جزئی اصلاحات را کنار گذاشت، به ویژه با توجه به قدرت پایدار ایدئولوژی ناسیونالیستی در مکزیک.
چارچوب جدید مکزیک شامل حداقل نرخ‌های حق‌الامتیاز است که با عوارض بسیار بالایی که توسط پمکس پرداخت می‌شود و شرایط قراردادی پیش‌رونده که در آن سود دولت با سود افزایش می‌یابد، در تضاد است. علاوه بر این، پیشنهادهای دولتی در دورهای مناقصه به‌طور کلی بالا بوده‌است. چارچوب مترقی و قراردادهای بالای دولت ممکن است انگیزه‌های سلب مالکیت را کاهش دهد اما اگر سیاستمداران بی‌صبر باشند، هنوز هم ممکن است انگیزه‌هایی برای استخراج درآمد زودتر از موعد مقرر داشته باشند.
انتخاب رئیس‌جمهور ملی‌گرای منابع، لوپز اوبرادور در سال ۲۰۱۸، این اصلاحات را در معرض آزمایش قرار داد. با وجود اینکه او اعلام کرده‌است که به قراردادهای موجود احترام می‌گذارد، اما از آنها انتقاد کرده و هرگونه مناقصه اضافی را متوقف کرده‌است.
از لحاظ تاریخی، شرکت ملی نفت اکوادور استقلال مالی و عملیاتی محدودی داشته‌است. دولت، به جای شرکت، درآمد نفت را جمع‌آوری کرد و منابع محدودی را که برای سرمایه‌گذاری در نظر گرفته شده بود به شرکت ملی نفت منتقل کرد. از این رو، این شرکت در اجرای برنامه‌های توسعه خود با مشکلات مداوم مواجه شد. در سال ۱۹۹۳ قراردادهای مشارکت در تولید به امضا رسید و در سال ۱۹۹۹ سرمایه‌گذاری مشترک تأسیس شد. اصلاحات در دهه ۱۹۹۰ با موفقیت سرمایه‌گذاری را جذب کرد و بخش خصوصی به تولیدکننده اصلی کشور تبدیل شد و از شرکت ملی نفت پیشی گرفت. در آغاز دهه ۱۹۹۰، سرمایه‌گذاری خارجی سالانه در نفت کمتر از ۲۰۰ میلیون دلار آمریکا بود. همچنین در سال ۲۰۰۰، این رقم از یک میلیارد دلار فراتر رفت.
رئیس‌جمهور رافائل کوریا در سال ۲۰۰۶ با یک پلتفرم ملی گرایانه انتخاب شد و افزایش قابل توجهی در کنترل دولتی بر فعالیت‌های نفتی و افزایش در اختیار گرفتن دولت اعمال کرد. او در ابتدا مالیات بر سود شرکت‌های نفتی را از ۳۰ درصد به ۵۰ درصد افزایش داد. سپس، او مالیات بر سود بادآورده ۹۹٪ تعیین کرد و قرارداد با اکسیدنتال پترولیوم لغو شد. به همین ترتیب، دولت چندین شرکت را به فرار مالیاتی متهم کرد و خواستار تعمیرات شد. در نهایت، دولت همه شرکت‌ها را مجبور کرد تا قراردادهای مشارکت در سود و شرکت‌های مختلط خود را به قراردادهای خدماتی خالص با قدرت جذب محدود برای اپراتورها تبدیل کنند. همچنین چندین شرکت، از جمله پتروبراس، کشور را ترک کردند.
مانند مورد ونزوئلا، موفقیت اکوادور در جذب سرمایه‌گذاری خصوصی در دهه ۱۹۹۰ همراه با افزایش قیمت نفت، انگیزه‌ها و فرصت‌هایی قوی برای عدم تعهد به تعهدات ایجاد کرد. به همین ترتیب، همان‌طور که در مکزیک و ونزوئلا اتفاق افتاده‌است، ساختار حاکمیتی شرکت نفت دولتی به سلب مالکیت بیش از حد سود توسط دولت کمک کرده و کاهش یا رکود سرمایه‌گذاری در این بخش را تسهیل کرده‌است.
بعداً، اکوادور قراردادهایی را برای مدیریت میدان‌های نفتی بالغ با شرکت‌های خدماتی مانند شلمبرگر با شرایط بسیار قابل جذب برای پیمانکار امضا کرد. بار دیگر، شرکت ملی نفت کمبود نقدینگی داشت و عمل گرایی محض منجر به نقش بزرگتری برای بخش خصوصی شد. علاوه بر این، شرکت‌های دولتی چین به شرکای کلیدی دولت اکوادور تبدیل شده بودند، نه تنها به عنوان اپراتور، بلکه به عنوان وام دهنده به این کشور، و وام‌هایی را صادر می‌کنند که با نفت خام صادراتی بازپرداخت می‌شوند. با این حال، قراردادهای خدماتی جذب سرمایه‌گذاری در پروژه‌های پرخطر را دشوار می‌کند. در نتیجه، دولت جدید رئیس‌جمهور لنین مورنو بخش نفت را به روی اپراتورهای خصوصی باز کرده‌است. اکوادور بار دیگر یک چرخه کامل را پشت سر گذاشته‌است.
بولیوی نمونه‌ای دیگر از کشوری است که به‌طور گسترده در جذب سرمایه‌گذاری و افزایش تولید و ذخایر گاز با سیستم مالیاتی طراحی شده‌است. همچنین در دوره‌ای با قیمت‌های پایین بین‌المللی هیدروکربن‌ها موفق بود، اما در کوتاه‌مدت پیشرفت کافی نداشت. در نتیجه، به محض اینکه قیمت‌های بین‌المللی افزایش یافت و بسیاری از سرمایه‌گذاری‌ها از قبل بی‌حرکت شده بودند، انگیزه‌های قوی برای مذاکره مجدد دربارهٔ قراردادها و ملی کردن صنعت ایجاد شد.
در طول دوره بین سال‌های ۱۹۹۶و ۱۹۹۷، دولت فرآیندی نوآورانه را برای خصوصی‌سازی شرکت دولتی هیدروکربن وای‌پی‌اف‌بی به مرحله اجرا گذاشت. طی این فرایند، بولیوی صندوق‌های بازنشستگی کشور را با بخشی از سهام وای‌پی‌اف‌بی سرمایه‌گذاری کرد و مابقی را خصوصی کرد. با قابل جذب کردن چارچوب مالی و قراردادی خود، سرمایه‌گذاری خصوصی قابل توجهی در اکتشاف و تولید گاز جمع‌آوری کرد. در نتیجه، بولیوی موفق شد با موفقیت سرمایه‌گذاری خارجی، تولید، صادرات و ذخایر گاز طبیعی خود را افزایش دهد. سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی در هیدروکربن‌ها طی دوره ۱۹۹۳–۲۰۰۲ به ۲٫۵ میلیارد دلار رسید که ۴۰ درصد از کل سرمایه‌گذاری خارجی در کشور را تشکیل می‌دهد. همچنین ذخایر اثبات شده گاز طبیعی هفت برابر افزایش یافت و صادرات خالص چهار برابر شد.
سیستم مالیاتی بولیوی دارای ویژگی‌هایی بود که آن را در بلندمدت، اما نه در کوتاه‌مدت، مترقی می‌کرد و این امر باعث ایجاد تنش و تضاد توزیع بین دولت‌ها و شرکت‌ها می‌شد. به محض افزایش قیمت‌ها افزایش قیمت بین‌المللی هیدروکربن‌ها و این واقعیت که سرمایه‌گذاری قابل توجهی در این بخش قبلاً انجام شده بود، انگیزه‌های قدرتمندی ایجاد کرد به طوری که در وهله اول، دولت در مورد قیمت گاز تحت قراردادهای صادراتی و سهم آن در سود حاصل از گاز مذاکره مجدد کرد. و در مرحله دوم اقدام به ملی کردن بخشی از صنعت کرد. این اقدامات در یک همه‌پرسی مورد حمایت اکثریت مردم قرار گرفت. حق امتیاز از ۱۸ به ۵۰ درصد افزایش یافت و دولت کنترل سهام را بر تمام پروژه‌های هیدروکربنی به دست آورد.
آرژانتین سابقه طولانی در سلب مالکیت و لغو قرارداد دارد، اما آخرین چرخه کامل از خصوصی‌سازی در دهه ۱۹۹۰ تا ملی‌سازی مجدد در سال ۲۰۱۲ و آزادسازی پس از آن، یکی از دراماتیک‌ترین نمونه‌های ملی‌گرایی منابع را نشان می‌دهد. آرژانتین با کاهش تولید در دهه قبل، از یک صادرکننده مرتبط نفت در دهه ۱۹۹۰ به یک واردکننده خالص در دهه ۲۰۱۰ تبدیل شد.
مانند بولیوی و ونزوئلا، آرژانتین در دهه ۱۹۹۰ در باز کردن بخش به روی سرمایه خصوصی و خصوصی کردن شرکت دولتی وای‌پی‌اف بسیار موفق بود. با این حال، با بحران اقتصاد کلان در سال‌های ۲۰۰۱–۲۰۰۲، این کشور تمام قراردادهای خود را نپذیرفت، مالیات صادراتی ایجاد کرد و شرکت‌ها را مجبور به پرداخت یارانه به بازار محلی کرد. سودآوری این بخش به شدت تحت تأثیر قرار گرفت که منجر به کاهش چشمگیر سرمایه‌گذاری و تولید و ذخایر ثابت شد.
با این حال، اکتشافات قابل توجهی از منابع غیر متعارف در منطقه واکا مورتا وجود داشت که نوید آن را می‌داد که کشور را بار دیگر به یک نیروگاه انرژی تبدیل کند. با این حال، سرمایه‌گذاری افزایش نیافت و واردات هیدروکربن‌ها رشد کرد و باعث ایجاد بحران در تراز پرداخت‌ها شد. این امر باعث شد تا دولت وای‌پی‌اف را در سال ۲۰۱۲ مجدداً ملی کند. با این حال، با توجه به نیاز به چرخه سرمایه‌گذاری جدید، دولت بلافاصله دوباره به روی سرمایه خصوصی باز شد و قانون هیدروکربن‌ها را تغییر داد تا شرایط را برای سرمایه گذاران جذاب تر کند. شورون، همراه با دیگر شرکت‌های بزرگ نفتی بین‌المللی، از آن زمان به یکی از شرکای کلیدی وای‌پی‌اف در واکا مورتا تبدیل شده بود.
برزیل چارچوب نهادی اعتبار را برای سرمایه‌گذاران پیش‌بینی می‌کرد و به نظر می‌رسید که طی مدت طولانی از شرکت نفت دولتی در برابر «مصادره» محافظت می‌کرد. همچنین برزیل سومین تولیدکننده بزرگ منطقه بود، برزیل در سال ۲۰۱۵ از مکزیک و در سال ۲۰۱۶ از ونزوئلا پیشی گرفت. با این حال، تا سال ۲۰۱۵، برزیل واردکننده خالص قابل توجهی بود. این کشور وابستگی خود را به واردات از طریق ترکیبی از سیاست‌های بلندمدت کاهش داد که امکان افزایش تولید و جایگزینی مصرف داخلی نفت از طریق اتانول و گاز طبیعی را فراهم می‌کرد.
بخش نفت به روی سرمایه‌گذاری خصوصی در سال‌های ۱۹۹۵–۱۹۹۷ باز شد و انحصار شرکت نفت دولتی پتروبراس از بین رفت. برای ارائه اعتبار بیشتر به چارچوب نظارتی، دولت یک آژانس نظارتی مستقل برای نظارت بر بخش نفت ایجاد کرد. علاوه بر این، پتروبراس تا حدی خصوصی شد. اما حتی اگر دولت کنترل اکثر سهام با حق رای را حفظ کند، بخش قابل توجهی از سرمایه شرکت در دستان خصوصی است. همچنین در نتیجه اصلاحات، سرمایه‌گذاری پتروبراس در بازه زمانی ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲ از ۴۶ میلیارد دلار فراتر رفت و در طول دهه ۲۰۱۰ به افزایش خود ادامه داد. از آن زمان، برزیل چندین دور مناقصه نفت را انجام داد. گفتنی است در نتیجه این سیاست‌ها، موفقیت‌های بزرگی در اکتشاف و تولید به دست آمد.
کشف ذخایر عظیم فراساحلی نفت پیش از سال ۲۰۰۶، برزیل را در آینده به یک صادرکننده خالص مرتبط تبدیل کرد و انگیزه‌های دولت و شهروندان را به‌طور قابل توجهی تغییر داد. حتی در زمانی که تولید ذخایر فراساحلی هنوز آغاز نشده بود، به نظر می‌رسید کشور نگرش یک صادرکننده خالص را به خود گرفته‌است که بر جمع‌آوری رانت و توزیع آن متمرکز شده‌است. این امر باعث تغییراتی در چارچوب نهادی شد. از جمله این موارد باید به موارد زیر اشاره کرد:
در همان زمان، در مورد تخصیص درآمدهای نفتی آتی بین مناطق و گروه‌های ذی‌نفع مختلف اختلافی درگرفت و دولت شرکت دولتی را مجبور به پرداخت یارانه به بازار داخلی کرد. از سال ۲۰۱۴، یک رسوایی بزرگ فساد در رابطه با شیوه‌های قراردادی پتروبراس، ویژگی استثنایی صنعت نفت برزیل را که مدل منطقه ای بود، زیر سؤال برد. این شرکت در چند سال گذشته نتوانسته به اهداف تولید خود دست یابد و با کاهش قیمت نفت، نیاز به بازسازی قابل توجهی دارد.
برخلاف دیگر کشورهای منطقه که قراردادها را تغییر دادند، برزیل این کار را ماسبق به ماسبق نکرد و تغییرات در قانون فقط در مورد قراردادهای جدید اعمال شد و قراردادهای موروثی همچنان بر اساس شرایط مورد توافق اولیه اداره می‌شدند؛ بنابراین، اگرچه تغییراتی که در پتروبراس رخ داد برای سهامداران اقلیت زیان آور بود، اما برزیل با موارد شدیدتر ملی‌گرایی منابع در منطقه متفاوت است.
دولت موقت تمر در سال ۲۰۱۶، مشتاق جذب سرمایه‌گذاری و مایل به فروش برخی از دارایی‌های پتروبراس بود. همچنین برخی از سیاست‌های ملی‌گرایانه منابع پیشین خود را معکوس کرد و اجازه فعالیت خصوصی در منطقه نفتی فراساحلی را داد، همچنین مشارکت سهام پتروبراس را اختیاری کرد و موافقت کرد. برزیل توانست ۲۶ بلوک نفتی را با موفقیت به حراج بگذارد و سرمایه‌گذاری‌های آینده‌نگر و پاداش‌های امضایی بسیار قابل توجهی را جذب کند.
اگرچه هنوز کلمبیا دارای ذخایر ثابت شده‌است اما یک صادرکننده خالص است. همچنین سومین صادرکننده بزرگ منطقه است که از اکوادور پیشی گرفته‌است. مورد کلمبیا شباهت‌های قابل توجهی با سناریوی مکزیکی دارد. گفتنی است کشف ذخایر قابل توجه با بهره‌وری بالا در دهه ۱۹۹۰ به یک مولد مهم ارز خارجی و درآمد مالیاتی (به بیش از ۲۵٪) تبدیل شد. با این حال، از سال ۱۹۹۹، تولید و ذخایر کلمبیا با کاهش دو میدان تولیدی آن شروع به سقوط کرد و تا سال ۲۰۰۴، اجتناب ناپذیر به نظر می‌رسید که کلمبیا در دهه بعد به یک واردکننده خالص نفت تبدیل شود.
در دهه ۱۹۹۰، در اوج تولید نفت، اثرات منفی اقتصاد کلان و مشکلات مالی و رقابتی ایجاد شد. علاوه بر این، شرایط قراردادی به سختی برای سرمایه‌گذاری در اکتشاف قابل جذب بود که از وضعیت ناامنی ناشی از فعالیت‌های چریکی آسیب دید.
برخلاف بولیوی، اکوادور و ونزوئلا، رونق قیمت در دهه گذشته کلمبیا را با کاهش ذخایر و تولید در سقوط آزاد مواجه کرد که منجر به ایجاد انگیزه برای سلب مالکیت نشد. برعکس، کلمبیا به چرخه جدیدی از سرمایه‌گذاری نیاز داشت. با توجه به یک صنعت رو به زوال، دولت کلمبیا در سال ۲۰۰۵ یک سری اصلاحات مالی و قراردادی را برای جذب کردن سرمایه‌گذاری و بهبود رقابت‌پذیری شرکت دولتی اکوپترول اتخاذ کرد. با پیروی از مدل برزیل، که به نوبه خود از مدل نروژی الهام گرفته شده بود، ۱۰ درصد از سهام شرکت دولتی با موفقیت در بازار سهام قرار گرفت که به شرکت استقلال مالی و عملیاتی بیشتری داد و مانند برزیل، یک آژانس نظارتی مستقل ایجاد شد. اعتبار و جذابیت سرمایه‌گذاری ایجاد شده توسط اصلاحات نهادی باعث بازگشت سریع کاهش تولید شد. علاوه بر این، بین سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۰، تولید بیش از ۱۵۰ هزار بشکه در روز افزایش یافت.
با توجه به کاهش قیمت‌ها از سال ۲۰۱۴، کلمبیا شرایط را برای سرمایه‌گذاری خصوصی قابل جذب تر کرده‌است و فعالانه سرمایه‌گذاران را برای شرکت در مناقصه‌های جدید تشویق می‌کند.
شمعونی () عمل فروش رتبه‌ها و مزایای کلیسایی است. این نام از شمعون مجوسی گرفته شده‌است،"The Reader's Encyclopedia" (1965), New York: Thomas Y. Crowell Company, vol.2, "p".932, "Simon." که در اعمال رسولان بدین صورت توصیف شده‌است که به دو تن از حواریون عیسی که قدرت شفا دادن مردم را داشتند پشنهاد پول می‌دهد تا آنها از قدرت خود به او نیز داده تا بتواند قدرت روح‌القدس را به هر کسی که دست‌هایش را بر او بگذارد، منتقل کند. این اصطلاح به سایر اشکال فروش در ازای پول در «مسائل معنوی» تسری یافته‌است.
خرید یا فروش مقام و منصب در کلیسا از قرن پنجم محکوم شد، اما بعدها و در قرن ششم بود که با شخصیت شمعون مجوس در کتاب اعمال رسولان مرتبط شد. کلید ایجاد این ارتباط پاپ گرگوری یکم بود که چنین مبادلاتی را «بدعت شمعونی» نامید.
اگرچه تصور می‌شود که شمعونی به عنوان یک جرم جدی علیه قانون کلیسایی کلیسای کاتولیک در نظر گرفته می‌شود، اما تصور می‌شود که در طول قرن‌های ۹ و ۱۰ در کلیسای کاتولیک رایج شده‌است.Merriam-Webster's Encyclopedia of World Religions, edited by Wendy Doniger, 1999 در قرن یازدهم، در مورد این مسئله بحث‌های زیادی انجام شد. موضوع اصلی این بحث اعتبار احکام شمعونی بود: یعنی اینکه آیا روحانی که از طریق شمعونی منصب خود را به دست آورده بود، به‌طور معتبر منصوب می‌شد یا خیر.
در احکام گرگوری نهم cites Bk. v. tit. 3. بدین صورت به این موضوع پرداخته شده که چه مرتکب معامله شمعونی یا ذینفع از یک معامله شمعونی، در صورتی که یک کشیش سکولار باشد، ممکن است از مزایای شغلی خود محروم شود، یا اگر یک کشیش معمولی باشد، در صومعه ای سختگیرتر محبوس شود. به نظر می‌رسد قانون هیچ تمایزی بین فروش با سود فوری و فروش با سود مدت دار قائل نشده باشد.
با این حال در سال ۱۴۹۴، یکی از اعضای فرقه کارملیت، آدام از جنوا، پس از موعظه علیه عمل شمعونی، با بیست زخم در رختخواب خود به قتل رسید.
النا ایروئتا آسانسا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "بسته از هر سو"، "چشم‌هایم برای تو"، "سنجاب قرمز"، "کیسه هوا"، "سلام، تنهایی؟"، "فارغ‌التحصیلی روح" و "دیار اجدادی" اشاره کرد.
انتقال الکترون (ET) زمانی اتفاق می‌افتد که یک الکترون از یک اتم یا مولکول به یک گونه شیمیایی دیگر تغییر مکان می‌دهد. انتقال الکترون یک توصیف مکانیکی از انواع خاصی از واکنش‌های اکسایش-کاهش شامل انتقال الکترون است.
فرآیندهای الکتروشیمیایی واکنش انتقال الکترون هستند. واکنش‌های انتقال الکترون به فتوسنتز و تنفس ارتباط دارند. واکنش‌های انتقال الکترون معمولاً شامل کمپلکس‌های فلزات واسطه نیز می‌شوند،Greenwood, N. N. ; Earnshaw, A. (1997).Holleman, A. F. ; Wiberg, E. (2001). در شیمی آلی، انتقال الکترون مرحله‌ای در برخی از واکنش‌های پلیمری‌شدن تجاری مشاهده می‌شود. این پدیده در عملکرد کاتالیزور فتوردوکس نقشی بنیادی دارد.
ماریو دِ بنیتو (؛ زادهٔ ) آهنگساز اهل اسپانیا است. وی دانش آموختهٔ هنرستان عالی سلطنتی موسیقی مادرید است و از شاگردان «اوراستیو ایکاستو» است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "بسته از هر سو" و "جادوگران" اشاره نمود.
اسکروج یا پول‌پرست یک فیلم کمدی، فانتزی کریسمس آمریکایی به کارگردانی ریچارد دانر و نویسندگی میچ گلیزر و مایکل اداناهیو است که در سال ۱۹۸۸ منتشر شد. بر اساس رمان سال ۱۸۴۳ سرود کریسمس اثر چارلز دیکنز است. در این فیلم کارن آلن، جان فورسایت، باب‌کت گولدث‌ویت، کارول کین، رابرت میچام، مایکل جی. پولارد و الفری وودارد نیز ایفای نقش کرده‌اند.
در راتن تومیتوز بر اساس رای ۴۹ منتقد به این فیلم امتیاز ۶۹ درصد داد.
«فرانک کراس» (بیل مورای)، مدیر شبکه تلویزیونی ای‌بی‌سی، نیویورک، با بی‌رحمی یکی از کارمندانش، «الیوت لودرمیک» (گُلدتویت) را – که از ساخت ضعیف پیش‌نمایش نمایش زنده شب کریسمس شبکه به نام «اسکروج» انتقاد کرده اخراج می‌کند. همان شب، «فرانک» پس از دریافت جایزه «نوع دوستی» به دفترش برمی‌گردد و با روح رئیس سابقش، «لو هیوارد» (فورسایت) روبه‌رو می‌شود که به او هشدار می‌دهد به زودی سه روح دیگر به ملاقاتش خواهند آمد.
«فرانک» خود را سر صحنه «اسکروج» می‌یابد و بر اثر عذاب وجدان به سازمان حمایت از بی‌خانمان‌ها – که «کلر» در آنجا کار می‌کند تلفن می‌زند، ولی دوباره شخصیت خبیثش غلبه می‌کند و سرصحنه بر می‌گردد، و این بار روح کریسمس «حال» (کین) را می‌بیند که «کالوین» (فیلیپس) – پسر منشی‌اش، «کریس کولی» (وودوارد) – را نشانش دهد که از پنج سال پیش، از زمان مرگ پدرش تاکنون، یک کلمه حرف نزده‌است. «فرانک» همچنین روح بخشنده برادر کوچک‌ترش، «جیمز» (جان مورای) را می‌بیند. سپس به دفترش بازمی‌گردد، ولی با «الیوت» مسلح و خشمگین روبه‌رو می‌شود؛ به آسانسور پناه می‌برد، و در آنجا با روح کریسمس «آینده» روبه‌رو می‌شود که «کالوین» نوجوان را در تیمارستان، و «جیمز» را در حال سپردن تابوت «فرانک» به شعله‌های آتش‌نشان می‌دهد. «فرانک» که عبرت گرفته، «الیوت» را آرام می‌کند و پخش «اسکروج» را چند پیام قطع می‌کند. «کلر» نیز پس از دیدن نمایش، با او آشتی می‌کند.
فردریک شوندورفر (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم اهل فرانسه است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مأموران مخفی"، "تعویض" و "امانوئل ۴" (مدیر تولید) اشاره نمود.
پابلو اِچاری (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "پول سوخته" و "روش" اشاره کرد.
ژُردی گالسران (; ؛ ۵ مارس ۱۹۶۴) نمایشنامه‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و مترجم اهل اسپانیا بود. وی بیشتر به زبان کاتالان می‌نویسد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "روش" اشاره نمود.
خوزه ماریا کایخا (؛ – ) فعال سیاسی، روزنامه‌نگار، مجری تلویزیون، و نویسنده اهل اسپانیا بود. وی در اثر ابتلا به کووید ۱۹ در جریان دنیاگیری کووید-۱۹ در اسپانیا درگذشت.José María Calleja fallece por coronavirus Retrieved 21 April 2020 او از زندانیان سیاسی در دوران دیکتاتوری فرانسیسکو فرانکو بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "۲۰ سانتی‌متر" اشاره نمود.
تِـرِسا فونت (؛ زادهٔ ) تدوین‌گر اهل اسپانیا است.
کارلوس سوارِس (؛ ۱۹۴۶ – )CITWF person databse فیلم‌بردار و کارگردان فیلم اهل اسپانیا بود.'Orphanage,' 'Roses' lead Goya noms, "Hollywood Reporter", by Pamela Rolfe, "Associated Press", December 2007"The New York Times", "Oviedo Express", Cast and crew"A Companion to Spanish Cinema", By Bernard P. E. Bentley, page 260"TMZ", September 2015"Gabriel García Márquez and the Cinema: Life and Works", By Alessandro Rocco, Page 189"H.P. Lovecraft in Popular Culture: The Works and Their Adaptations in Film ..." By Don G. Smith, Page 111
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "اُبیه‌دو اکسپرس" و "قایقرانی با باد""Great Spanish Films Since 1950", By Ronald Schwartz, Page 203 اشاره نمود.
نبرد مارابدا در ۳۰ ژوئن ۱۶۲۵ یا ۱ ژوئیه ۱۶۲۵ در نزدیکی مارابدا گرجستان امروزی به وقوع پیوست. در این جنگ ارتش صفویه با نیروهای گرجی رو در رو می‌شوند و نهایتا ارتش شاه عباس یکم پیروز می‌شود. این نبرد پس از نبرد مارتقوپی در همان سال رخ داد که ارتش ایران شکست خورده بود.
این جنگ نتیجه قیام کارتلی-کاختی در سال ۱۶۲۵ بود، زمانی که تهمورث‌خان گرجی رهبری دومین شورش علیه امپراتوری صفوی را در زمان زندگی خود به دست گرفت. شاه عباس بزرگ، ارتش بزرگی را به فرماندهی عیسی خان صفوی (قورچی باشی) برای سرکوبی قیام فرستاد و او را فرمانده نیروهای صفوی در گرجستان کرد. عباس اول به والیان صفوی در قفقاز نیز دستور داد تا به عیسی خان کمک کنند. ارتش صفوی همچنین شامل بیگلربیگ‌های شیروان و ایریوان و نیز سربازانی از شمال و مرکز ایران بودند. شاه عباس اول از آذربایجان فرماندهی لشکرکشی را برعهده داشت و در آنجا اردو زد.
ارتش ایران در پایان ژوئن ۱۶۲۵ وارد سرزمین گرجستان شد و در دره‌های رود آلگتی در دشت مارابدا اردو زد. پادشاه گرجستان تهمورث‌خان گرجی و گیورگی سااکادزه ۲۰ هزار نفر را جمع کردند و در دشت کوجوری-تابخمله اردو زدند. ایرانیان منتظر ارتش بیگلربیگ آذربایجان، شاه بنده‌خان بودند و از این رو هنوز قصد یورش نداشتند. فرماندهان گرجستانی در مورد ویژگی های استراتژی که در نبرد استفاده می کردند، اختلاف داشتند. گیورگی سااکادزه اصرار داشت که منتظر حمله ایرانیان باشند تا از چشم انداز دشت مارابدا استفاده کنند، در حالی که شاه تهمورث‌خان شیوه برعکس را پیشنهاد می‌کرد. در نهایت، نقشه تهمورث‌خان بر نقشه گیورگی ترجیح داده شد و بنابراین نبرد با رهبری شخصی پادشاه تهمورث‌خان شروع شد و گئورگی ساکادزه را از فرماندهی برکنار گردید.
سپاه ایران برای حمله آماده شده بودند: سنگرها از پیش ساخته شده بود و توپخانه هایی در جلو قوا گذاشته شده بود که در پشت آن تفنگداران به آرایش چهار ردیف ایستاده بودند. جبهه جنگ به رهبری امیرغوناخان در حالی که عیسی‌خان صفوی فرماندهی مرکز ارتش را بر عهده داشت قرار گرفت. گرجی‌ها در طول شب از بلندی‌های تبخمله پایین آمدند و در سپیده دم استحکامات ایرانیان را به آتش کشیدند. تفنگداران و توپخانه ایران تلفات سنگینی به بار آوردند اما نتوانستند جلوی حمله گرجستان را بگیرند. امیرغوناخان به شدت مجروح شد. سپاه گرجی توانستند خطوط پیاده ایرانی را بشکنند و حمله گسترده ای را به مرکز ارتش عیسی خان انجام دهند. در گرماگرم جنگ، جناحین پارسی نتوانستند به مرکز سپاه ایران کمک کنند، از نیروی اصلی جدا شدند و طبق نقشه تهمورث‌شاه از میدان جنگ شروع به فرار کردند. پیروزی گرجی‌ها تقریباً اجتناب ناپذیر به نظر می رسید، اما عیسی خان و گارد شخصی او همچنان سرسختانه در تلاش بودند تا پیشروی گرجستان را متوقف کنند. پس از شکست بسیاری از قوای لشکر ایران، یکی از جناحین گرجی نقطه تماس با دشمن را از دست داد و شروع به جشن گرفتن پیروزی زودهنگام خود کرد. در همان زمان، گردان‌های سواره نظام تهمورث‌شاه هنگام تعقیب ایرانیان در حال عقب‌نشینی از میدان اصلی نبرد جدا شدند. ایرانیان با جمع‌آوری مجدد نفرات خطوط شکسته‌شان و متمرکز کردن آن‌ها در اطراف گارد شخصی عیسی‌خان و راه‌اندازی یک ضد حمله قدرتمند به گرجی‌ها، از این مزیت استفاده نمودند. عیسی خان صفوی با استفاده از نیروهای کمکی تازه وارد شاه‌بنده‌خان (والی استان آذربایجان)، توانست خطوط تخریب شده گرجی را بشکند و آنها را منهدم کند.
شکست در ماربادا برای گرجی‌ها بسیار گران تمام شد و بسیاری از اشراف و سرداران باتجربه در خدمت و وفادار به تهمورث‌‌شاه کشته شدند. دلایل اصلی شکست، اقدامات غیر انضباطی و استفاده از سلاح های قدیمی بود. با وجود شکست سخت، گرجی‌ها به جنگ چریکی علیه ایرانی‌ها ادامه دادند. پیروزی پرهزینه ایرانیان در مارابدا، قیام کلی در کاختی را فرونشاند. اندکی پس از شکست، شورشیان گرجی موفق به کمین شدند و شاه‌بنده‌خان را کشتند. تهمورث‌‌شاه، همراه با همرزمانش، فعالانه به مخالفت با ایران ادامه داد. مانورهای سیاسی و نظامی تهمورث‌‌شاه عملاً منجر به بازیابی خودمختاری در شرق گرجستان شد و تاج و تخت کاختی را به خود تهمورث‌‌شاه اول بازگرداند.
آتو محمدجانوف یک هنرپیشه اهل کشور تاجیکستان است که در ۴ سپتامبر ۱۹۴۰ در دوشنبه (که در آن زمان استالین آباد در اتحاد جماهیر شوروی نامیده می‌شد) متولد شد و در ۹ سپتامبر ۲۰۰۲ در اسفره درگذشت. او بازیگر بسیار محبوب آسیای مرکزی در دوره شوروی بود.
یائیر نوسوفسکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسرائیل بود.
خیل هامئیری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسرائیل بود.
دیوید کاراکو (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اسرائیل بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مکابی تل آویو و باشگاه فوتبال بیتار اورشلیم اشاره کرد.
رونی شوروک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسرائیل بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مکابی حیفا و باشگاه فوتبال هاپوئل کفار سابا اشاره کرد.
الی بن ریموز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسرائیل بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بنی یهودا تل آویو اشاره کرد.
ربکا اوبراین (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده فیلم اهل بریتانیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "متأسفیم جا ماندی"، "اینجانب، دانیل بلیک"، "تالار جیمی"، "سهم فرشتگان"، "مسیر ایرلندی"، "در جستجوی اریک"، "بادی که کشتزار جو را تکان می‌دهد"، "بلیت‌ها"، "نان و گل‌های سرخ"، "نام من جو است"، "بین" و "زمین و آزادی" اشاره نمود.
کارلوس ورموت (؛ زادهٔ ۱۹۸۰) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم اهل اسپانیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "آنکه برایت خواهد خواند" و "دختر جادویی" اشاره نمود.
مانولو کارو (؛ ۱۹۸۵) کارگردان فیلم و تهیه‌کننده فیلم اهل مکزیک است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "خانواده مقدس" اشاره نمود.
اسکادران ۲۶۰ یک اسکادران نیروی هوایی سلطنتی بود که به عنوان یک واحد شناسایی و ضد زیردریایی در جنگهای جهانی اول و دوم شرکت داشت.
اسکادران شماره 260 نیروی هوایی سلطنتی در 25 ژوئیه 1918 تشکیل شد و هواپیماهای دوهاویلند DH.6 را از وست هوو تا دوون در گشت زنی ضد زیردریایی اداره میکرد و در 5 مارس 1919 منحل شد.
این اسکادران در 22 نوامبر 1940 در کسلتاون، اسکاتلند اصلاح شد و هواپیماهای هاریکن را بکار میبرد. سپس به مصر نقل مکان کرد و بمب‌افکن‌های کرتیس کیتی هاوک را بر فراز صحرای غربی عملیاتی کرد. سپس اسکادران با ارتش هشتم به سمت تونس پیشروی کرد. در حالی که کمپین آفریقای شمالی فعال بود، پس از عملیات هاسکی به سیسیل منتقل شد. با پیشروی نیروهای متفقین به سمت ایتالیا، هواپیماهای موستانگ P-51 آمریکایی را بکار گرفت و در 19 اوت 1945 در لاواریانو منحل شد. در میان پرسنل برجسته اسکادران، بازیگر آینده کریستوفر لی بود که به عنوان افسر اطلاعاتی خدمت می کرد.
در ماه مه 2012، سی ان ان گزارش داد که یک کارگر نفت لهستانی در مصر یک هواپیمای کرتیس کیتی هاوک را کشف کرده که احتمالاً توسط گروهبان دنیس کاپینگ هدایت می شده است، که در 28 ژوئن 1942 مفقود شد و دیگر خبری از او نشد. کاپینگ دچار سردرگمی شد و در جهت اشتباه پرواز کرد. شواهد موجود در محل سقوط نشان می دهد کاپینگ از فرود جان سالم به در برده است. از آنجایی که هیچ بقایایی در نزدیکی کیتی هاوک مشاهده نشد، به نظر می رسد که کاپینگ در تلاشی ناامیدانه و در نهایت بیهوده برای کمک در بیابان سرگردان بوده است.
استخوانهای او در فاصله کمی از هواپیما پیدا شدند. مقامات بریتانیا امیدوار بودند که هواپیمای فوق العاده ای که به خوبی حفظ شده بود را به موزه RAF در لندن بازگردانند، اما این نقشه ها ناکام ماند. در عوض، هواپیما توسط مصریها مورد بازسازی قرار گرفت و در موزه نظامی العلمین به نمایش گذاشته شد.
کالاهای واسطه‌ای (به انگلیسی:Intermediate goods)، کالاهای تولیدکننده (به انگلیسی:producer goods) یا محصولات نیمه تمام (به انگلیسی:semi-finished products)، کالاهایی هستند که به عنوان یک نهاده/ورودی در تولید سایر کالاها از جمله کالاهای نهایی استفاده می‌شوند. یک شرکت ممکن است کالایی واسطه ای بسازد و سپس از آن کالا استفاده کند، یا کالایی بسازد و سپس آن کالا را بفروشد، یا کالایی واسطه‌ای بخرد و سپس از آن کالا در محصولات و یا خدمات خود استفاده کند. در فرایند تولید، کالاهای واسطه ای یا بخشی از محصول نهایی می‌شوند، یا در این فرایند غیرقابل تشخیص از کالای نهایی می‌باشند. این بدان معناست که کالاهای واسطه ای در بین صنایع بازفروش می‌شوند.
کالاهای واسطه ای در تولید ناخالص داخلی یک کشور محاسبه نمی‌شوند و ارزش کالای واسطه‌ای در ارزش کالای نهایی لحاظ می‌شود.
روش ارزش افزوده می‌تواند برای محاسبه مقدار کالاهای واسطه ای گنجانده شده در تولید ناخالص داخلی استفاده شود. این رویکرد هر مرحله از پردازش را که در تولید کالای نهایی گنجانده شده‌است را در نظر می‌گیرد.
توصیف کالاهای واسطه ای به عنوان کالاهای فیزیکی می‌تواند گمراه کننده باشد. در اقتصادهای پیشرفته، حدود نیمی از ارزش ورودی‌های واسطه‌ای را خدمات تشکیل می‌دهند.
کالاهای واسطه ای به‌طور کلی می‌توانند به سه روش مختلف ساخته و استفاده شوند. اول اینکه یک شرکت می‌تواند کالاهای واسطه ای خود را بسازد و از آنان استفاده کند. دوم، یک شرکت می‌تواند کالاهای واسطه ای تولید کند و به دیگران بفروشد. سوم، یک شرکت می‌تواند کالاهای واسطه ای را برای تولید کالاهای واسطه ای ثانویه یا کالاهای نهایی خریداری کند.
تندیس یادبود مقاومت مردم کردستان مجسمه‌ای اثر هادی ضیاءالدینی هنرمند کُرد اهل ایران است که در کوه آبیدر در شهر سنندج قرار دارد و به یاد مقاومت و ایثارگری مردم کُردستان در طول جنگ ایران و عراق ساخته شده است. این مجسمه بزرگترین مجسمه در ایران است.
این مجسمه یک پدر کُرد را نشان می‌دهد که پیکر بی‌جان دو فرزند خود را بر روی دستانش گرفته و به شهر سنندج چشم دوخته‌است.
طول این مجسمه ۱۵ متر است که روی پایه‌ای به ارتفاع ۷ متر قرار گرفته است و در مجموع ۲۲ متر ارتفاع دارد. جنس این مجسمه از ورق فلز بوده و اجزای ان به‌صورت پنج قطعه سه متری به هم متصل شده‌اند. وزن مجسمه حدود ۲۰ تن است. ساخت این مجسمه دو سال طول کشید و اردیبهشت ماه ۱۳۹۹ در کوه آبیدر نصب شد.
این مجسمه با هدف یادبود مقاومت مردم کردستان در جنگ ایران و عراق به خصوص یادبود قربانیان حملۀ شیمیایی روستای قلعه‌جی در شهرستان مریوان ساخته شد.
ابتدا قرار بود که این مجسمه را بر فراز روستای قلعه‌جی مریوان نصب شود، اما به دلیل اندازۀ بزرگ آن تصمیم بر آن شد که بر بلندی‌های کوه آبیدر و مشرف به شهر سنندج نصب شود.
ایراکلی یکم ( , ارکل اول ; ) یا نظرعلی خان ( ; )، از سلسله باگراتیونی‌ها، پادشاه گرجی بود که بر پادشاهی‌های کاختی (۱۶۷۵–۱۶۷۶، ۱۷۰۳–۱۷۰۹) و کارتلی (۱۶۸۸–۱۷۰۳) تحت حمایت دودمان صفوی ایران حکومت می‌کرد.
دومین پادشاهی کاختی ( ; همچنین Kaxet'i یا Kakhetia نوشته می‌شود) یک سلطنت اواخر قرون وسطی/اوایل مدرن در شرق گرجستان بود که مرکز آن استان کاختی و مرکز آن ابتدا در گرمی و سپس در تلاوی بود. این کشور در فرایند تقسیم سه جانبه پادشاهی گرجستان در سال ۱۴۶۵ پدیدار شد و با چندین وقفه کوتاه تا سال ۱۷۶۲ وجود داشت، زمانی که کاختی و پادشاهی گرجستانی همسایه کارتلی از طریق جانشینی سلسله‌ای تحت شاخه کاخایی سلسله باگراتیونی‌ها ادغام شدند. در طول بیشتر این دوره، پادشاهی تابع سلسله‌های متوالی ایران، و تا دوره بسیار کوتاه‌تر امپراتوری عثمانی، بود، اما از دوره‌های متناوب استقلال بیشتر، به‌ویژه پس از ۱۷۴۷ برخوردار بود.
ورزشگاه مرشان یک ورزشگاه چند منظوره در طنجه، مراکش است که بیشتر برای مسابقات فوتبال استفاده می‌شود و قبلاً زمین خانگی اتحاد طنجه بود. این ورزشگاه ۱۴٬۰۰۰ نفر گنجایش دارد. با این حال پس از اتمام ساخت و ساز دوم، توسط ورزشگاه ابن بطوطه جایگزین شد.http://www.worldstadiums.com/africa/countries/morocco.shtml
لوان کوگواشویلی (؛ زادهٔ ۱۸ نوامبر ۱۹۷۳) کارگردان فیلم و فیلمنامه نویس اهل کشور گرجستان است.
میخائیل "میخو" موسولیشویلی (؛ زادهٔ ) فیلم‌نامه‌نویس و نویسنده اهل کشور گرجستان است.
تامری پخاکادزه (؛ زادهٔ ) نویسنده، نمایشنامه‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و نویسنده کودکان اهل کشور گرجستان است.
کوروش بابایی (زاده اردیبهشت ۱۳۵۰ آبادان) نوازنده کمانچه و آهنگساز اهل ایران و از جمله چهرهای شناخته شده در موسیقی ایرانی است.
کوروش بابایی در اردیبهشت ماه سال ۱۳۵۰ در آبادان زاده شد. در ۸ سالگی به همدان مهاجرت کرد و از کودکی متوجه استعداد موسیقی خود شد و به تشویق اطرافیانش موسیقی را از کودکی آغاز کرد. او ساز ویلن را به صورت خودآموز آغاز کرد و پشتکار و علاقه فراوان نت خوانی و تیوری موسیقی را فرا کرفت. در شهر همدان به توصیه هنرمند فقید مسعود فریدونی ساز کمانچه را شروع کرد پس از مدتی در ۱۶ سالگی در گروه همدان به سرپرستی مسعود فریدونی، نوازنده کمانچه گروه بود. در همان سال‌ها گروه همدان در سومین جشنواره موسیقی فجر مقام اول گروه نوازی و موسیقی ایرانی را بدست آورد و این اولین موفقیت او در زمینه موسیقی جدی بود. وی در طول تحصیلات دانشگاهی در رشته طراحی گرافیک (در مقطع کارشناسی) به‌طور هموزمان دوره‌های آهنگسازی و ارکستراسیون را نیز نزد شهرام مظلومی، رضا روحانی، و دوره های آزاد آهنگسازی گذراند.
کوروش بابایی در ۱۷ سالگی با اردشیر کامکار آشنا و ردیف و تکنیک‌های ظریف کمانچه را نزد ایشان آموخت. بعد از حدود یکسال اردشیر کامکار از او دعوت کرد تا در گروه عارف به سرپرستی یکی از بزرگان موسیقی ایرانی یعنی پرویز مشکاتیان فعالیت کند. همکاری بابایی و مشکاتیان سال‌ها ادامه داشت و در این مدت در تمامی اجراهای کنسرت و ضبط البوم‌های موسیقی همراه پرویز مشکاتیان بود و در ۲۳ سالگی بطور موازی با فرامز پایور نیز شروع به همراهی و همکاری کرد. از جمله کارهای او در این دوره ضبط آلبوم افشاری مرکب به خوانندگی ایرج بسطامی و سرپرستی پرویز مشکاتیان و آلبومهای مختلف دیگر به سرپرستی و آهنگسازی هنرمندان دیگر بوده است. او در این دوره پروژه‌های موسیقی مستقل از جمله همکاری در ارکستر شهریار فریوسفی در تلوزیون، پدارم درخشانی در گروه رومی، گروه دالاهو به سرپرستی مسعود حبیبی را نیز دنبال می‌کرد.
در سال ۱۳۸۳ با همکاری سامان احتشامی گروه شرقی را پایه گذاری کرد و هر ساله کنسرتهایی را در تالار وحدت به اجرا در آورد.
وی در دوره‌های مختلف همکار بزرگان موسیقی و گروه‌های دیگری همچون هوشنگ ظریف، محمد اسماعیلی، حسن ناهید، حسین فرهاد پور، کامکارها، محمد علی کیانی نژاد، جواد ضرابیان، کیوان ساکت، شهرام میرجلالی، جمشید محبی، مهرداد دلنوازی، سعید ثابت، بهزاد فروهری، کامبیز روشن روان، مسعود حبیبی، شهریار فریوسفی، عبدالنقی افشارنیا، جمشید عندلیبی، مجید درخشانی، محمود فرهمند، کریستف رضایی، پدرام درخشانی، سامان احتشامی، رضا روحانی، همایون نصیری و بسیاری از هنرمندان دیگر را در کارنامه داشته است.
او در دومین جشن سالانه موسیقی ما در بخش کارشناسی، نامزد دریافت عنوان بهترین نوازنده سال شده‌است. کوروش بابایی در طول این سالها همواره به آموزش موسیقی نیز پرداخته و شاگردان بسیاری را پرورش داده‌است.در سال ۲۰۱۶ به کانادا مهاجرت کرد و در طول این سال‌ها در اجراهای مستقل و گروهی بسیاری شرکت داشته. در سال ۲۰۱۸ گروه بدون مرز را با هدف تلفیق موسیقی سایر ملل (با موسیقی ایرانی) ایجاد کرد با این گروه و سایر گروه‌ها کنسرت‌های متعددی در سراسر دنیا برگزار کرده کرده‌است.
وی در سال ۱۳۹۶ داور جشنواره موسیقی فجر و جایزه باربد در دو رشته انتخاب بهترین آلبوم موسیقی ایرانی و همچنین انتخاب بهترین آلبوم موسیقی تلفیقی بوده‌است.
کوروش بابایی در طول فعالیت حرفه‌ای با موسیقی‌دانان بزرگی از جمله شهرام ناظری، ایرج بسطامی، علیرضا افتخاری، علیرضا قربانی، مژگان شجریان، حمید رضا نوربخش، محمد منتشری، حسام الدین سراج، رضوی سروستانی، بهرام سارنگ، بهرام باجلان، علی رستمیان، آرمان گرشاسبی، محمد اصفهانی، سینا سرلک، بیژن کامکار، حامد نیکپی، فریبا داوودی، همکار بوده‌است.
کوپا اینترامریکانا ۱۹۶۸ اولین نسخه کوپا اینترامریکانا بود که بین باشگاه استودیانتس، قهرمان جام لیبرتادورس ۱۹۶۸ و باشگاه تولوکا، قهرمان جام قهرمانان کونکاکاف ۱۹۶۸ در یک فینال رفت و برگشت برگزار شد.
هر دو تیم در زمین حریف، رقیب خود را با نتیجه ۲–۱ شکست دادند و در بازی پلی‌آف در ورزشگاه سنتناریو در مونته‌ویدئو، استودیانتس با نتیجه ۳–۰ برنده شد.
!width="25"| !!width="25"|
مسجد ساوط بجستان یکی از آثار ملی ثبت شده ایران در شهر بجستان است که قدمت آن مربوط به قاجاریه می باشد و در تاریخ ۱۳۸۴/۰۷/۰۶ به شماره ثبت ۱۳۴۹۷ در مجموعه آثار تاریخی ایران ثبت شده است. آثار ثبت شده - اداره کل میراث فرهنگی شهرستان بجستان
پایروفیلیا () یا آتش‌دوستی یک انحراف جنسی نسبتاً غیرمعمول است که در آن فرد، از آتش و فعالیت آتش‌زا لذت می‌برد. پایروفیلیا به دلیل داشتن ماهیت جنسی لذت بخش، از جنون آتش‌افروزی متمایز می‌شود.
ایم سول اونگ (؛ زادهٔ ۱۱ مه ۱۹۸۷)، همچنین با نام سولونگ (; ) نیز شناخته می‌شود، خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است. او در سال ۲۰۰۸ به عنوان خواننده و عضو گروه پسرانهٔ کی-پاپ توای‌ام فعالیت خود را آغاز کرد. او حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۲۰۱۰ و با حضور در درام کره‌ای "ذائقه شخصی" آغاز کرد.
آژانس ایم سولونگ، آی‌اچ‌کیو، اعلام کرد که او خدمت سربازی خود را در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۷ آغاز خواهد کرد. ایم سولونگ وارد مرکز آموزشی بخش سوم در استان گانگوون شد.
نبرد تسیتساموری () در سال ۱۶۱۵ بین ارتش پادشاهی کاختی به رهبری تهمورث‌خان گرجی و پادشاهی صفوی به رهبری علی‌قلی خان درگرفت.
این جنگ پس از آغاز شورش تهمورث‌خان گرجی، داود جندیری و نودار جرجادزه در ۱۵ سپتامبر ۱۶۱۵ رخ داد. شاه عباس اول، سرلشکر خود، علی قلی خان شاملو را با ۱۵۰۰۰ مبارز قزلباش برای سرکوبی قیام فرستاد. استحکامات در نزدیکی روستای تسیتساموری بود. گرجیان در نیمروز به اردوگاه سپاه ایران حمله کردند. تهمورث‌خان شخصاً مرکز ارتش خود را فرماندهی می‌کرد، در حالی که داود و نودار به ترتیب در جناح راست و چپ فرماندهی می‌کردند. پس از انهدام مرکز ارتش قزلباش ایران، جناح‌های ایرانی به راحتی شکست خوردند. گرجی‌ها ایرانیان در حال عقب‌نشینی را زیر پا گذاشتند و بیشتر آنها را کشتند، در حالی که برخی در رودخانه‌های کورا و آراگوی غرق شدند. گرجی‌ها در این رزم غنائم زیادی به دست آوردند.
علی‌رغم پیروزی مهمی که گرجی‌ها در سال ۱۶۱۵ به دست آوردند، شورش در سال بعد زمانی که شاه عباس اول شخصاً با ارتش بسیار بزرگ‌تر حمله دوم را رهبری کرد، در فتح تفلیس و نبرد گوگجه سرکوب شد. تهمورث‌خان بار دیگر به ایمرتیا گریخت. شاه که نتوانست جنگ پارتیزانی شورشیان را متوقف کند، روستاها و شهرها را یکی یکی به آتش کشید و ۱۰۰۰۰۰ گرجی را کشت و ۱۵۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰ نفر را به ایران تبعید کرد.
نبرد مارتقوپی () جنگی بود که در سال ۱۶۲۵ میلادی بین پادشاهی گرجستان کارتلی و ایران صفوی رخ داد. گرجی‌ها به فرماندهی گیورگی ساآکادزه قوای ایرانی شاه عباس اول را شکست دادند.
در بهار ۱۶۲۵، شاه عباس اول برای جلوگیری از شورش پیش رو، قوای خود را به فرماندهی قرچغای خان به گرجستان فرستاد. او تلاش کرد تا سیاست قتل‌عام و تبعید را در کارتلی اجرا کند. طبق برنامه‌های رهبران شورش، گرجی‌ها قرار بود زودتر از زمان برنامه‌ریزی شده به اردوگاه دشمن حمله کنند. در سحرگاه ۲۵ مارس ۱۶۲۵، گرجی‌ها به اردوگاه ایران نزدیک شدند. با شنیدن صدا، نگهبانان شیپور جنگ زدند. گرجی‌ها پس از پیروزی، تفلیس تحت کنترل صفوی را تصرف کردند.
جمهوری خودگردان شوروی سوسیالیستی چوواشستان (به لاتین: Chuvash Autonomous Soviet Socialist Republic) یک از جماهیر خودمختار اتحاد شوروی در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است که در جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی واقع شده بود.
این جمهوری حدود ۱۸۰۰۰ کیلومتر مربع (۶۹۰۰ مایل مربع) در راستای کرانه شرقی رود ولگا، و حدود ۷۰۰ کیلومتر (۴۳۰ مایل) در شرق مسکو قرار داشت.
فعالیت اقتصادی اصلی آن کشاورزی، تولید غلات و میوه و قطع درختان بود.
مرکز آن شهر چاباق‌سر بود.
پلیس-رفیق (انگلیسی: Buddy cop) یک ژانر سینمایی و تلویزیونی که شامل دو نفر با شخصیت‌های بسیار متفاوت و متضاد می‌شود که مجبور می‌شوند برای حل یک جنایت یا شکست دادن جنایتکاران با یکدیگر همکاری کنند و گاهی اوقات در این فرایند از یکدیگر یادمی‌گیرند. این دو معمولاً یا افسران پلیس یا مأموران مخفی هستند، اما برخی از فیلم‌ها یا سریال‌های تلویزیونی که دربارهٔ دو افسر نیستند، ممکن است همچنان به‌عنوان فیلم و سریال‌های تلویزیونی با پلیس رفاقت کنند. این زیر ژانر فیلم‌های دوستانه است. آنها می‌توانند کمدی یا اکشن دلهره‌آور باشند. اغلب، اگرچه نه همیشه، این دو قهرمان از قومیت‌ها یا فرهنگ‌های متفاوتی هستند. با این حال، صرف نظر از قومیت، تفاوت اصلی معمولاً در این است که یکی از دیگری «وحشی‌تر» است. این فیلم‌ها گاهی اوقات شامل نوعی طیف پلیس خوب/پلیس بد نیز می‌شوند، که در آن یکی از شرکا مهربان‌تر و مطیع قانون است، در حالی که دیگری یک افسر پلیس خیابانی و خشن است که تمایل به شکستن قوانین نیز دارد. یکی دیگر از طرح‌های متداول این ژانر، قرار دادن یکی از شرکا در محیطی ناآشنا (مثل یک شهر یا کشور خارجی) در این موارد معمولاً توسط طرف مقابل هدایت می‌شوند. راجر ایبرت در بررسی خود از ساعت شلوغی، اصطلاح «فیلم وونزا» را برای توصیف این زیر ژانر ابداع کرد.
فیلم ژاپنی سگ ولگرد محصول ۱۹۴۹ آکیرا کوروساوا، با بازی توشیرو میفونه و تاکاشی شیمورا، پیش‌درآمد ژانر فیلم پلیس رفیق محسوب می‌شود، دیگر پیشگامان اولیه ژانر فیلم پلیس رفیق، فیلم آمریکایی در در گرمای شب محصول سال ۱۹۶۷ است. این ژانر بعداً با فیلم ۴۸ ساعت در سال ۱۹۸۲ با بازی ادی مورفی و نیک نولتی محبوب شد، سپس فیلم پلیس بورلی هیلز در سال ۱۹۸۴ همراه با دنباله آن پلیس بورلی هیلز ۲ در سال ۱۹۸۷، هر سه از موفق‌ترین فیلم‌های پلیس رفیق هستند. این ژانر با فیلم دویدن از ترس در سال ۱۹۸۶ با بازی گرگوری هاینز و بیلی کریستال و فیلم اسلحه مرگبار در سال ۱۹۸۷ با بازی مل گیبسون و دنی گلاور محبوبیت بیشتری پیدا کرد. این ژانر چندین بار توسط خالق سلاح مرگبار، شین بلک، مورد بازبینی قرار گرفت، و او به نوشتن آثاری چون؛ آخرین پسر پیشاهنگ (۱۹۹۱)، آخرین قهرمان اکشن (۱۹۹۳)، بوس بوس بنگ بنگ (۲۰۰۵) و مردان خوب (۲۰۱۶) ادامه داد، که همگی از شرکای نامتناسب استفاده می‌کنند. از نمونه مجموعه تلویزیونی این سبک فیلمسازی می‌توان به سریال هشدار برای کبرا ۱۱ اشاره کرد.
مخزن سد کویبیشف (به لاتین: Kuybyshev Reservoir) یک مخزن سد در روسیه است که در استان سامارا واقع شده‌است.
پلاشوفیلیا () (برگرفته از واژگان مخمل خواب‌دار (plushie) و عشق به زبان یونانی (philia-))، نوعی انحراف جنسی است که شامل حیوانات اسباب بازی عروسکی (با ساختاری پر شده با پنبه یا الیاف مصنوعی، معمولاً از جنس مخمل) است. بسیاری از پلاشوفیل‌ها، با یک سوراخ یا سوراخ‌هایی شبیه به چیزهایی که در اسباب‌بازی جنسی یافت می‌شود، عروسک‌های خود را تغییر می‌دهند تا بتوانند با آن آمیزش جنسی داشته باشند.
استان خودگردان چوواشستان (به لاتین: Chuvash Autonomous Oblast) یکی از ابلاست‌های خودمختار اتحاد شوروی در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است که در جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی واقع شده بود. این استان از ۲۴ ژوئن ۱۹۲۰ تا ۲۱ آوریل ۱۹۲۵ پیش از آن که بخشی از جمهوری خودگردان چوواشستان شود، یک استان خودمختار بود. این استان شامل شماری از شهرستان‌های استان‌های کازان و اولیانوفسک پیشین بود.
ولکان (به انگلیسی: Vulcan) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان گانیسون، کلرادو واقع شده‌است. ولکان ۲٬۷۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پالمتو (به انگلیسی: Palmetto) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اسمرالدا، نوادا واقع شده‌است. پالمتو ۱٬۸۸۳٫۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
در منطق کلاسیک، منطق شهودی و دستگاه‌های منطقی مشابه، اصل انفجار یا اصل دانس اسکوتوس، قانونی است که طبق آن می‌توان هر گزاره‌ای را از یک تناقض اثبات کرد. يعنى پس از فرض کردن یک تناقض، هر گزاره‌اى (از جمله نقیض خود گزاره) را مى‌توان از آن استنباط كرد؛ این به عنوان انفجار قیاسی شناخته می‌شود.
اثبات این اصل برای اولین بار توسط فیلسوف فرانسوی قرن دوازدهم، ویلیام سوسون ارائه شد. Priest, Graham. 2011. "What's so bad about contradictions?" In "The Law of Non-Contradicton", edited by Priest, Beal, and Armour-Garb. Oxford: Clarendon Press. p. 25. با توجه به اصل انفجار، وجود تناقض در یک دستگاه صوری، فاجعه‌آمیز است. از آنجایی که هر گزاره‌ای قابل اثبات است، مفاهیم صدق و کذب را بی‌اهمیت جلوه می‌دهد. در اواخر قرن بیستم، کشف تناقض‌هایی مانند پارادوکس راسل در پایه‌های ریاضیات، کل ساختار ریاضیات را تهدید کرد. ریاضی‌دانانی مانند گوتلوب فرگه، ارنست تسرملو، آبراهام فرنکل و تورالف اسکولم تلاش زیادی برای بازنگری در نظریۀ مجموعه‌ها برای از بین بردن این تناقض‌ها انجام دادند که نتیجۀ آن نظریۀ مجموعه‌های تسرملو-فرانکل مدرن شد.
دو گزارۀ متناقض را در نظر بگیرید - "همۀ لیموها زرد هستند" و "همۀ لیموها زرد نیستند" - و فرض کنید که هر دو درست هستند. اگر چنین باشد، هر چیزی را می‌توان با استفاده از استدلال زیر ثابت کرد. به عنوان مثال، این ادعا که "تک‌شاخ‌ها‌ وجود دارند":