moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نخست‌وزیر سابق انتاریو باب ری، گفته‌است که منشور در عمل «به عنوان یک نماد برای همه کانادایی‌ها عمل می‌کند» به دلیل اینکه منشور ارزش اصلی آزادی را نمایش می‌دهد. شخصیت دانشگاهی، پیتر راسل، نسبت به ارزش منشور در این زمینه بیشتر مردد است. کرنز که احساس می‌کند برای بسیاری از کانادایی‌ها، منشور مهم‌ترین سند قانون اساسی است و احساس می‌کند که منشور قرار بود به هویت کانادایی شکل دهد، ابراز نگرانی کرده‌است که گروه‌های درون جامعه، برخی مقررات را به جای همه کانادایی‌ها، صرفاً متعلق به خودشان ببینند. همچنین ذکر شده‌است که مسائلی مانند سقط جنین و پورنوگرافی که توسط منشور مطرح شده، بحث‌برانگیز است. با این وجود، نظر سنجی سال ۲۰۰۲ نشان داد اگر چه بسیاری از کانادایی‌ها از متن منشور آگاه نبودند، به‌طور قابل توجهی احساس می‌کردند که منشور کانادا را نشان می‌دهد (نمایندگی می‌کند).
تنها ارزش‌های ذکر شده توسط مقدمه منشور، به رسمیت شناختن برتری خدا و حکومت قانون است، اما این موارد بحث‌برانگیز بوده‌اند و نتیجه قانونی نتیجه ناچیزی دارند. در سال ۱۹۹۹، نماینده پارلمان اسوند رابینسون، از آنجایی که احساس می‌کرد که ذکر نام خدا، منعکس‌کننده تنوع کانادایی نیست، برای اصلاح منشور و حذف نام خدا پیشنهادی به مجلس عوام کانادا ارائه کرد که تصویب نشد.
بخش ۲۷ چند فرهنگی بودن را به عنوان یک ارزش به رسمیت می‌شناسد. در سال ۲۰۰۲ نظرسنجی‌ها مشخص کرد که ۸۶ درصد از کانادایی این بخش را تأیید می‌کنند.
در حالی که منشور محبوبیت زیادی دارد و ۸۲ درصد از کانادایی‌ها، در نظر سنجی سال ۱۹۸۷ و ۱۹۹۹ آن را به عنوان یک چیز خوب توصیف می‌کنند، از هر دو طرف طیف سیاسی انتقادات زیادی نیز دز مورد این سند منتشر شده‌است. یکی از منتقدان جناح چپ، مایکل مندل استاد کانادایی حقوق است که نوشته‌است که در مقایسه با سیاستمداران، قضات مجبور نیستند نسبت به خواسته‌های رای‌دهندگان حساس باشند و مجبور هم نیستند که مطمئن شوند که تصمیمات آن‌ها برای شهروندان متوسط کانادایی، به راحتی قابل فهم است. از نظر مندل، این موضوع دموکراسی را محدود می‌کند. مندل، علاوه بر این اظهار داشته که منشور، با پشتیبانی از حقوق شرکت‌ها و حقوق فردی به جای حقوق گروه‌ها و حقوق اجتماعی، کانادا را بیشتر به ایالات متحده شبیه می‌کند. او استدلال کرده‌است که چندین حق باید در منشور گنجانده شود؛ مانند حق برخورداری از خدمات سلامت و حق پایه برخورداری از آموزش رایگان. از این رو، آمریکایی شدن سیاست در کانادا، به هزینه ارزش‌هایی دیده می‌شود که برای کانادایی‌ها مهم‌تر است. بی‌میلی دادگاه‌ها در استفاده از منشور برای پشتیبانی از اشکال مختلف فعالیت‌های اتحادیه‌ها مانند «حق اعتصاب»، نیز باعث ناامیدی جنبش اتحادیه از منشور است.
منتقدان جناح راست، مورتون و ناپ در مورد منشور چندین نگرانی مطرح کرده‌اند؛ به ویژه دولت فدرال را متهم می‌کنند که با استفاده از منشور و با همراه شدن با گروه‌های مختلف مدعی حقوق و گروه‌های ذی‌نفع، قدرت دولتهای استانی را محدود کرده‌است. مورتون و ناپ، در کتابشان، "انقلاب منشور و حزب دادگاه"، سوء ظن خود را با ارائه جزییات نسبت به این اتحاد مطرح کرده‌اند و دولت‌های ترودو و کرتین را متهم به تأمین مالی گروه‌های منازعه‌جو کرده‌اند. برای مثال، این دولت‌ها با استفاده از برنامه چالش دادگاه‌ها از دعوی‌های حقوق آموزش زبان اقلیت پشتیبانی کرده‌اند. علاوه بر این، مورتون و ناپ ادعا می‌کنند که مشاور تاج، در پرونده‌هایی که با اتهام نقض حقوق، به ویژه حقوق همجنسگرایان و حقوق زنان، دولت را به دادگاه کشانده‌است، به عمد پرونده را باخته‌است.
دانشمند علوم سیاسی، رند دیک، در مورد این انتقادات اشاره می‌کند که با وجود اینکه قضات تاکنون دامنه بررسی‌های خود را گسترده‌تر کرده‌اند و قوانین زیادی مرور شده‌اند، هنوز اکثر قوانینی که بر اساس منشور به چالش کشیده شده‌اند، تأیید شده‌اند و بر قوت خود باقی هستند. دیک در مورد گروه‌های ذی‌نفع دعواهای حقوقی اشاره می‌کند که «موارد ثبت شده، آن طور که مورتون و ناپ تلویحاً اشاره کرده‌اند، روشن نیست و همه این گروه‌ها برد و باخت را تجربه کرده‌اند.»
فیلسوف سیاسی چارلز بلتبرگ از منشور برای کمک به تکه‌تکه شدن کشور در هر دو سطح فردی و گروهی انتقاد کرده‌است. در تشویق گفتمان مبتنی بر حقوق، گفته می‌شود که منشور یک روح خصمانه به سیاست کانادا تزریق می‌کند و رسیدن به «وضعیت خوب برای همه» را دشوار می‌کند. بلتبرگ، همچنین ادعا می‌کند که منشور جامعه سیاسی کانادا را ارزان می‌فروشد چرا که در نهایت، منشور یک سند جهان وطنی - متعلق به همه جهان - است. در نهایت او استدلال می‌کند که اگر مردم بتوانند که خیلی جدی‌تر و رک‌تر (کمتر انتزاعی) نظر خود را ابراز کنند، برای رعایت آزادی‌های فردی، انگیزه بیشتری خواهند داشت.
سِبَسْشِن گورکا (؛ زادهٔ ) تحلیلگر نظامی و اطلاعاتی آمریکایی متولد بریتانیاست که در سال ۲۰۱۷ به عنوان معاون دستیار رئیس جمهور آمریکا دونالد ترامپ فعالیت کرد. او که از تبار مجاری است، در بریتانیا زاده و بزرگ شد، از ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۸ در مجارستان زندگی کرد و از سال ۲۰۱۲ تابعیت آمریکایی را کسب کرده است.
گورکا که دارای دکترا از دانشگاه کورنیووس بوداپست است، بیش از ۱۴۰ مقاله در زمینه‌های نظامی، استراتژیک، اطلاعاتی، و سیاسی را در شمار زیادی از نشریات منتشر کرده است. او معمولاً محافظه کار محسوب می‌شود، و معتقد است ایدئولوژی مذهبی نقش مهمی در تروریسم ضد آمریکایی دارد. تخصص گورکا در جنگ نامنظم، ضدشورش و ضد تروریسم است.
در سال ۱۹۹۲ گورکا به مجارستان نقل مکان کرد و حین تحصیل در فوق لیسانس روابط و دیپلماسی بین‌المللی در دانشگاه علوم اقتصادی بوداپست (که نهایتاً مدرک آن را در سال ۱۹۹۷ دریافت کرد) شروع به کار در وزارت دفاع مجارستان کرد. گورکا در سال تحصیلی ۱۹۹۹–۲۰۰۰ عضو پیوسته مدعو مدرسه کندی هاروارد در دانشگاه هاروارد بود.
او همچنین مشاور ویکتور اوربان نخست وزیر فعلی مجارستان بوده است.
بانک مرکزی سوئد یا بانک ملی سوئد (سوئدی: Sveriges Riksbank) قدیمی‌ترین بانک مرکزی و سومین بانک قدیمی فعال در دنیاست.
اعتیاد جنسی اینترنتی (به انگلیسی: Internet sex addiction)، همچنین شناخته‌شده با نام اعتیاد جنسی سایبری (به انگلیسی: Cybersex addiction)، به عنوان نوعی از اعتیاد جنسی معرفی شده است که از راه فعالیت‌های جنسی مَجازی اینترنتی، می‌تواند موجب نتایج منفی وخیمی بر روی شرایط فیزیکی، ذهنی، اجتماعی یا اقتصادی فرد گردد. این موضوع همچنین ممکن است به عنوان زیرمجموعه‌ای از اعتیاد به اینترنت (استفاده نابجا از اینترنت) در نظر گرفته شود. نمودهای اعتیاد جنسی اینترنتی شامل رفتارهای مختلفی می‌گردد: خواندن داستان‌های برانگیخته‌کننده جنسی، مشاهده و دانلود فیلم‌های پورنوگرافی، فعالیت‌های آنلاین جنسی در اتاق‌های گفتگو، روابط مجازی جنسی، خودارضایی در هنگام انجام فعالیت‌های آنلاین برای برانگیختگی جنسی، جستجو برای یافتن شرکای مجازی جنسی و جستجوی اطلاعات درباره فعالیت‌های جنسی.
کارزار جهانی علیه مین‌های زمینی (International Campaign to Ban Landmines) به اختصار (ICBL) ائتلاف سازمان‌های غیردولتی ضد استفاده از مین ضد نفر و بمب خوشه‌ای است که برای حقوق بازماندگان حوادث ناشی از این جنگ‌افزارها مبارزه می‌کند.ICBL: History, www.icbl.org/index.php/icbl/About-Us/History
تاریخ علم و فناوری در آفریقا به زمان شکل گیری تاریخ بشری بازمی‌گردد. نخستین شواهد از ابزارهای سنگی و ساخت ابزار بوسیلهٔ اجداد بشر از دره‌های واقع در آفریقای سیاه بدست آمده است. اما با وجود سهم قابل ملاحظهٔ آفریقا در توسعهٔ ریاضیات، متالورژی، معماری و زمینه‌های دیگر، مطالعهٔ تاریخ دانش در این منطقه از کرهٔ زمین، کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
تاریخنگاری به معنای مطالعهٔ تاریخ و روش‌شناسی زیرمجموعه‌ای از رشتهٔ تاریخ، به نام تاریخ علم است که شامل مطالعهٔ روش‌ها، نظریه‌ها، و مکاتب موجود در رشتهٔ تاریخ، یا به عبارت دیگر، مطالعهٔ تاریخ تاریخ علم است.
علم مانند هر معرفت بشری، واجد تحولات و فراز و فرودهای فراوانی است. پس علم، بسان تمام معارف بشری، تاریخی دارد و لذا نیازمند تاریخ‌نگاری است. اما تاریخ‌نگاری علم استانداردها و قواعد روش شناختی خاصی دارد که مورخ علم برای نگارشِ یک تاریخِ علمِ «نزدیک به واقع» و معتبر، لاجرم باید خود را بدانها متعهد بداند. در اینجا بحث را حول سه محور اصلی مطرح می‌کنیم:
۱. تاریخ‌نگاری استقراگرایانه ۲. تاریخ‌نگاری قراردادگرایانه، و ۳. رویکردِ بدیلی که می توان آن را «تاریخ نگاریِ مبتنی بر رویکرد عقلانیت نقاد» نامید. (این تقسیم‌بندی وام گرفته از کتاب جوزف آگاسی (Joseph Agassi) تحت عنوان «"علم و تاریخ آن"»[۱] است)
در واقع در این نوشتار، با بررسی دو رویکرد نخست، و تشریح حدود و ثغور، مبانی و انتقادات وارد بر آنها، رویکرد سومی پیشنهاد می شود که فاقد معایبِ دو رویکرد نخست بوده و خود واجد مؤلفهٔ مهمی است که هر مورخی می تواند در تاریخ‌نگاری خود آن را بکار گیرد تا تاریخِ منقّح و معقولی عرضه کند.
یک ویژگی عمدهٔ تاریخ‌نگاری استقراگرایانه این است که این رویکرد به لحاظ فلسفی و ملاحظات روش شناختی بسیار متأثر از فلسفهٔ بیکنی است. به همین دلیل این رویکرد با نام استقراء گره خورده‌است و می توان آن را «رویکرد استقراگرایانه» نامید. در واقع «فرانسیس بیکن یکی از نخستین تحلیل گرانی است که مکتوباتی دربارهٔ نحوهٔ نگارش آثار علمی آغاز کرد.» (Agassi, p.21) رویکرد بیکنی به علم این است که در سیر تحول علم، متفکران و دانشمندان را میتوان به دو دستهٔ روشنفکر یا متحجّر تقسیم کرد. و مورخ با توجه به یک چنین نگاهی است که تاریخ خود را می نگارد. متفکران حقیقیِ علمی نگر به امور واقع توجه می کنند و واقعیات را آنچنان که هست می بینند، سخن گزاف نمی گویند، دچار خرافات و گرفتار پیش داوری‌ها و بت‌های ذهنی نمی شوند. در مقابل، دستهٔ دوم کسانی هستند که گرفتار پیش داوری هستند و به واقعیت‌ها توجه نمی کنند. این تقسیم‌بندی سیاه و سفید در این نوع تاریخ‌نگاری به وضوح دیده می شود.
به علاوه، در این رویکرد، مورخْ وقایع را بر حسب ترتیب زمانی مرتب می کند، و این ترتیب زمانی نیز مبتنی بر همان کتب درسیِ زمانهٔ مورخ است؛ لذا کتب درسی عامل مهمی برای مورخی است که رویکرد استقراگرایانه را اتخاذ کرده‌است. البته از آنجا که این مورخان نمی خواهند صرفاً به گاه‌شماری بپردازد، قدری هم از زندگینامهٔ دانشمندانِ تحت بررسی مطالبی بیان می کنند. قاعدتاً وقتی مورخ چنین قرائتی سیاه-سفیدی از تاریخ به دست می دهد، لاجرم خواننده با گزینشی از سوی مورخ مواجه است. به تعبیر دیگر، «بیکنی‌ها از ذکر همهٔ عقاید خودداری می کنند، و صرفاً به واقعیت‌ها می چسبند.» (Agassi, p.30) فی المثل در این تاریخ‌نگاری اشاره ای به نظریهٔ اختلال نیوتن (Newton’s perturbation theory) نمی شود، چراکه این نظریه متضمن این ادعاست که مدار سیارات کاملاً بیضی نیستند و باید تصحیحاتی در آن لحاظ شود. از دید این مورخان، دانشمندان در قالب‌های سیاه و سفید قرار دارند و کپلر در طیفِ سفید این دسته‌بندی قرار دارد که به حقایق دست یافته‌است و لذا چندان جالب و خوشایند نیست که با روایتی که عرضه می کنیم، شاهد آن باشیم که دستاوردهای او کمی بعد مورد مناقشه قرار گرفته‌است؛ زیرا کپلر کماکان باید به عنوان قهرمان علم همواره در صدرنشین باشد و ذکر نظریهٔ اختلال نیوتن، قهرمان بودن این چهره را خدشه دار می کند. به عبارتی می توان گفت که رویکرد استقراگرایانه رویکردی «قهرمان پرور» است.
البته اینگونه نیست که در این رویکرد مطلقاً بر اشتباهات دانشمندان سرپوش گذاشته شود، البته اشاره ای بدانها می شود، اما این اشاره در جایی است که باید به دانشمند امتیاز مثبت و منفی داد. فی المثل مورخی به نام فلوریَن کَجوری (Florian Cajori) به گیلبرت به خاطر کشف میدان مغناطیسی زمین امتیاز مثبت می دهد، اما به خاطر اینکه قطب مغناطیسی زمین با قطب جغرافیایی آن یکسان نیست، ولی او آن را یکسان می پندارد، امتیاز منفی می دهد. (Agassi, p.127) چراکه بر اساسِ کتب درسیِ امروز این دو قطب کاملاً برهم منطبق نیستند.
این ویژگی البته تبعاتی خواهد داشت: یعنی زمانی که کتب درسی تغییر می کنند، مورخ مجبور است که روایت خود را از ماجراهای تاریخی یکباره عوض کند و مطابق و متناسب با کتب درسیِ رایج، تاریخ خود را بازتدوین کند. فی المثل، فلوریَن کجوری در چاپ اول کتابِ «تاریخ فیزیک»[۲] خود (در سال ۱۸۹۹) به همهٔ کسانی که به الکترون اعتقاد داشتند، امتیاز منفی می دهد (ibid) به دلیل آنکه در آن زمان هنوز الکترون در کتب درسی مطرح نشده و کسانی که چنین عقایدی را مطرح دارند گویا به واقعیت‌ها اعتنایی نداشته اند و گرفتار خرافات شده اند و از مسیر علم منحرف شده اند. اما همین کجوری در ویراست دوم کتاب خود در سال ۱۹۲۹ به باورمندان به الکترون امتیاز مثبت می دهد. (ibid) به دلیل اینکه الکترون در آن زمان در کتب درسی وجود دارد و کاملاً مفهوم مقبول و جاافتاده ای قلمداد می‌شود. استدلال این مورخان این است که وفاداری به کتب درسی، اصل و مبنا است.
یا فی المثل اپتیک نیوتنی (Newtonian optics) را در نظر بگیرید. اواخر قرن ۱۹ این نظریه فرضیه بافی و پیش داوری (prejudice) محسوب می شد. به دلیل اینکه در آن زمان نظریهٔ موجی سیطره داشت. اما با ورود به قرن بیستم، نظریهٔ ذره ای سیطره می یابد و حالا دیگر نظریهٔ نیوتن فرضیه بافیِ خرافه آلودِ پیش داورانه در نظر گرفته نمی شود. (ibid) همان‌طور که ملاحظه می کنید، رویکرد استقراگرایانه به تاریخ، نگرشی ویگی به تاریخ دارد.
تا اینجا بر نقش عمدهٔ کتب درسی در این نوع تاریخ‌نگاری انگشت تأکید گذاشتیم. اما جالب اینجاست که همواره اینطور نیست که تغییر در کتب درسی صرفاً باعث نگاشتن تاریخ علم شود. گاهی اوقات کتب درسی عوض نمی شود ولی همچنان کتابهای تاریخ علمِ جدیدی در همان بازهٔ زمانی که کتب درسی عوض نشده و تحول بنیادینی رخ نداده، نگاشته می شود؛ زیرا این نوع تاریخ‌نگاری کارکردی چون برگزاری مراسم آئینی (ritual) دارد. این کارکرد آئینی (Ritualistic Function) در واقع یک نوع قهرمان سازی است: یعنی حتی زمانی که کتابهای جدیدی هم نوشته نشده، همچنان این آئین و مراسم بزرگداشت قهرمانان علم پا برجاست. (ibid, p.127-8)
می توان قاعدهٔ رویکرد استقراگرایانه را در نگارش تاریخ بدین گونه صورتبندی کرد که آنها عمدتاً پرسش‌های خود را در ذیل سه پرسش اصلی مطرح می کنند: اینکه "چه کسی" "چه چیزی" را در "چه زمانی" کشف و ارائه کرده‌است. (ibid, p.131) و چون در این نوع تاریخ‌نگاری تأکید بر این است که باید به واقعیات و نه فرضیه‌ها نظر بدوزیم، توجهی به نظرپردازی‌های فلسفی وحتی آموزه‌های فلسفهٔ علم نمی شود. مورخ صرفاً باید به دنبال این باشد که چگونه ایده ها را از واقعیات نتیجه بگیرد. در حالی که امروزه_ در پرتو نظریه های فلسفهٔ علم_ می دانیم که ایده های علمی از واقعیت‌های علمی نتیجه نمی شوند و این تلقی استقراگرایانه پاک اشتباه است. ایده های علمی ابتدائاً حدس هایی هستند که ما آنها را به آزمون می گذاریم.
باری، تاریخ‌نگار استقراگرا به دلیل نوع فلسفه‌ای که اتخاذ کرده‌است، در تاریخ نگاریِ خود گرفتار سه نوع مشکل عمده می‌شود: (ibid, p.131)
(الف) مسائل وقایع نگارانه یا گاه شناختی (chronological problems)؛ (ب) مسائل ناظر به اولویّت کشف (priority problems)؛ و (ج) مسائل مربوط به مرجعیّت (authorship problems).
الف) مسائل وقایع نگارانه، مربوط به تاریخ گذاریِ رویدادها است. به همین دلیل تبیین مسائل مهم یا نادیده گرفته می شوند یا از چشم مورخ پنهان می مانند؛ مثلاً زمانی که جرج سارتون (George Sarton) دربارهٔ نیوتن قلم میزند و با این واقعیت تاریخی مواجه می شود که نیوتن انتشار کتاب اصولِ (Principia) خود را به تعویق انداخت، توضیح و تبیینی برای آن ندارد: آیا مشکلات نشر کتاب عامل تعویق آن بوده؟ آیا مسائل علمیِ مندرج در کتاب اشکالاتی داشته؟ آیا مسئلهٔ شخصی یا مالی نیوتن در آن دخیل بوده؟ پاسخ به همهٔ این پرسش‌ها در گرو این است که ما باید دربارهٔ تفکرات خود نیوتن اطلاعاتی کسب کنیم، و معضلاتی که نیوتن به لحاظ نظری با آن دست به گریبان بوده‌است، باعث شد که انتشار کتاب خود را به تعویق اندازد.
ب) مسائل ناظر به اولویّت نیز همین دشواری ها وجود دارد. فی المثل مشخص نیست که وقتی صحبت از قانون اینرسی (law of inertia) می شود، کشف این قانون را باید به چه کسی نسبت بدهیم: گالیله، دکارت یا هیچ‌کدام (همان‌طور که دوئم مدعی این مورد است)؟ (ibid, p.131) دلیل این امر آن است که در این تاریخ‌نگاری صورتبندی دقیق مسئله مشخص نیست و نظریات در طول تاریخ دچار تغییر و تحولات جزئی و کلان می شوند؛ مثلاً آینشتاین اینرسی را بر روی ژئودزیک (Geodesic) تعریف می کند، اما گالیله آن را بر روی حرکت دایره ای. بدتر از آن اینکه گالیله قاعدتاً بعد از کپلر باید به بیضی اعتقاد می داشت اما بدان معتقد نیست. یا شاید اینرسی ای که نزد دکارت و نیوتن روی خط مستقیم تعریف میشود مد نظر است؟! کدام مدل اینرسی مد نظر است که ما در پرتو آن، کاشف نظریهٔ اینرسی را مشخص کنیم؟ به این ترتیب، تاریخ‌نگار استقراگرا، به دلیل این گونه مشکلات گاه مجبور می شود که بر اساس دریافتی که از کتب درسی دارد، حتی وقایع را قدری دستکاری کند تا با آن قالب‌های خودساختهٔ او سازگار شود.
ج) مسائل مربوط به مرجعیّت: این مسئله را در نظر بگیرید که به چه دلیل باید برای برخی دانشمندان مثل لاوازیه و دالتون کماکان شأن و اعتبار و مرجعیتی قائل شد؟ علیرغم اینکه شهوداً می توان گفت آنها دانشمندان مهمی بوده اند، اما زمانی که از دید کتب درسی به آنها بنگریم، می بینیم که نظریهٔ فلوژیستونِ لاوازیه و بسیاری از نتایج آزمایشگاهی که او استخراج کرده، طرد شده اند و حتی شاید بتوان گفت اصلاً نظریهٔ معتبری از او بجا نمانده‌است. پس چرا اصلاً باید نام او را در تاریخ علم به عنوان یک شخص برجسته ذکر کنیم. شاید بتوان گفت که او تعریف "عنصر" را مطرح کرده بود، اما در پاسخ می توان گفت که این تعریف را بویل هم بیان کرده بود. یا ادعای دیگری مبنی بر اینکه لاوازیه اولین کسی بود که قانون بقای ماده (law of conservation of matter) بیان کرده بود. اما همان‌طور که می دانیم، صورتی از این قانون از عهد باستان یونان وجود داشته‌است. همین‌طور در خصوص دالتون. آیا اتمیسم او مهم است؟ اما آیا دموکریتوس و نیوتن و بویل قبل از او اتمیسم نبوده اند؟ نظریه‌های او نیز بر مبنای آخرین کتب درسی طرد شده‌است. حتی کارهای آزمایشگاهی او هم طرد شده‌است. پس در این باره چه می توان گفت؟ (ibid, p.132-3) در پرتو این قبیل مشکلات که می توان گفت این نگرش به تاریخ علم به لحاظ روش شناختی چندان موثق و معتبر نیست.
۲. تاریخ‌نگاری قراردادگرایانه (Conventionalist Historiography)
این رویکرد در واکنش به رویکرد استقراگرایانه شکل گرفت. اگر فلسفهٔ بیکنی بر رویکرد نخست سیطره داشت، در این رویکرد تلفیقی از نگرش کانت، دوئم و پوانکاره بر این رویکرد حاکم است. کانت به ما آموخت که نظریه ها مستقیماً از امور واقع نتیجه نمی شود و متفکرانی چون پوانکاره نیز بیان کردند که انتخاب میان نظام های بطلمیوسی و سایر نظام های رقیب، یک امر کاملاً تجربی نیست و عمدتاً مبتنی بر "اصل سادگی" صورت میگیرد. همچنین دغدغه هایی که خود دوئم برای پرهیز از اتکای پنهانِ تاریخ‌نگاری بر مؤلفه‌های قرون وسطی داشت، همگی در این تاریخ‌نگاری مؤثر بوده اند. این عوامل، تاریخ‌نگاری را به این سمت سوق داد که به جای اینکه نظریه‌ها را در مقولات «درست / غلط» یا «سیاه/ سفید» بازسازی کنیم، از ساختارهای ریاضی آنها سخن بگوئیم. این ساختارهای ریاضی مانند کشوهایی هستند که شواهد تجربی را می توان در آنها ریخت و اینکه در گزارش های تاریخی کدام کشو را به نظریه اختصاص دهیم کاملاً به انتخاب ما بستگی دارد و این انتخاب‌ها نیز عمدتاً بر اساس سادگی صورت می گیرد نه معیارهای مبتنی بر «صدق/ کذب» یا «درست/ نادرست».
لذا در این رویکرد تاریخ نگارانه که دوئم پایه‌گذار آن است، آنچه حائز اهمیت است، معیار سادگی و درجات سادگی است و این معیار سادگی نیز البته مطلق نیست؛ لذا مواجهه با خوب و بدِ مطلقِ استقرگرایان، در اینجا با نوعی پیوستگی (continuity) مواجه هستیم. پس در تاریخ علم از این منظر، رشدِ نظریه‌های ساده است و کار مورخ هم این است که وامداریِ قهرمانان علم را به پیشینیانِ خود نشان دهد (مثلا وامداری نیوتن به دکارت یا گالیله به قرون وسطی و …). این نگرش به تاریخ علم، تاریخ را طوری نشان می دهد که نوعی پیوستگی در آن دیده شود. پس "پیوستگی، ویژگیِ بارز این نوع تاریخ‌نگاری است."
پیوسته گرایان معتقدند که علم امروز تا حد زیادی وامدار علم قدیم است. به عبارت دیگر، این متفکران و دانشمندان قدیم بوده اند که بنیاد علم جدید را پی افکنده اند. کرومبی یکی از مورخان علم و از طرفداران تز پیوستگی- که هم به پیوسته گرایی فیزیک و هم نجوم اعتقاد داشت- می گوید انقلاب علمی در قرن هفدهم اتفاق نیفتاده است، بلکه علم در سیر تکاملی خود یک سیر خطی داشته‌است. مایر یکی دیگر از متفکرین و طرفداران این تز بر این عقیده است که علم سده میانه، چه از نظر مفهومی و چه از نظر جنبه‌های روش شناختی، بر علوم جدید تأثیر بسزایی داشته‌است و اینگونه نیست که علوم جدید بتواند به کل خود را از علوم قدیم جدا کند.
نکتهٔ مهم در اینجا این است که وقتی در این رویکرد، مسئلهٔ صدق و کذب کنار رفت، قاعدتاً متافیزیک هم کنار می رود، چون آنچه با متافیزیک تلائم و ربط وثیق دارد مسئلهٔ صدق و کذب است؛ زیرا ما در متافیزیک به نحوی، به دنبال حقیقت و صدق هستیم. چون بنا به یک تقریر، ما در تاریخ، شاهد انقلاب های علمی ای هستیم که متافیزیک، نظریه‌های مبنایی و به‌طور کلی جهان بینی عوض می شود. اما زمانی که در این رویکرد قراردادگرایانه متافیزیک کنار گذاشته شد، مسلماً به جای گسست، شاهد پیوستگی خواهیم بود.
البته این نکته حائز اهمیت است که نمی توان همهٔ مورخان را در این دسته‌بندی استقراگرایانه و قراردادگرایانه جا داد؛ یعنی مورخانی وجود دارد که از هر دو رویکرد، میتوان مولفه‌هایی در نگرش آنها دید. «پارهای مورخان علم که نه استقراگرا هستند و نه قراردادگرا، برخی ایده ها را از هر دو مکتب فکری پذیرفته اند، اما به شیوه ای التقاطی و نه سیستماتیک.» (ibid, p.153) مثلاً تاریخِ علمِ ویتاکر (E. T. Whittaker)، تاریخی استقراگرایانه با مؤلفه‌های قراردادگرایانه است. یا هربرت باترفیلد (Herbert Butterfield) در کتاب «مبانی علم نوین»[۳] تاریخ نگاریِ قراردادگرایانه ای است با آمیزه ای از ملاحظات استقراگرایانه. (ibid)
رویکرد قراردادگرایانه می کوشد تا به نوعی پیوستگی را میان نظریه‌های سابق و لاحِق برقرار کند. اما این رویکرد به این پرسش پاسخ نمی دهد که چرا یک اندیشه را عده ای اختیار کردند و چرا در زمانی، توافق و اجماع بر سر نظریه ای صورت گرفته‌است. در این رویکرد، موقعیتِ بروز و ظهورِ مسئله (problem situation) شرح و تبیین نمی شود و مشخص نمی گردد که آیا مسئله ای جدید در موقعیتی جدید رخ داده‌است که منجر به یک راه حلِ متفاوتی از قبل شده‌است؟ اما از آنجا که این رویکرد دائماً به دنبال نشان دادن پیوستگیِ تاریخ است، و از طرف دیگر نیز نمی خواهد خود را درگیر جزئیاتِ پرتفصیل تاریخ کند و متون را به صورت دقیق و ظریف بخواند و به تحلیل آنها بپردازد، لاجرم این توصیف و توضیح دربارهٔ تحول تاریخی مبهم و سربسته بیان می شود و این مورخان با سکوتی سرد از آن می گذرد. این مورخان نهایتاً نشان می دهند که تأثیری از اعصار گذشته وجود داشته‌است که باعث تحول اکنون شده‌است. اما این پیوستگی در تاریخ علم، برساختهٔ خود مورخِ قراردادگرا است. اتخاذ چنین رویکردی، نقدپذیری را تقلیل می دهد. البته بر خلاف رویکرد استقراگرایانه این حُسن را دارد که می توان از نگاه گذشتگان به رویدادهای و نظریه ها نگاه کرد. در این رویکرد، خطا اهمیت خود را از دست می دهد و ما دیگر شاهد آن تحولات انقلابی نیستیم و همه چیز را به صورت پیوسته و انتخاب نظریه‌های ساده‌تر می بینیم.
۳. تاریخ نگاریِ مبتنی بر عقلانیت نقاد ("Critical Rationalist Historiography")
این رویکرد روش شناسانه، بدیلی برای دو رویکرد تاریخ نگارانهٔ فوق است. این بدیل در حقیقت در نتیجهٔ استفاده از آموزه های فلسفهٔ علم شکل گرفته‌است. البته فلسفهٔ علم مکاتب مختلفی دارد. اما آن چیزی که در اینجا مد نظر ماست و در کتاب آگاسی نیز بر آن تأکید رفته، عمدتاً آموزه‌های عقلانیت نقاد است. مهمترین چیزی که می توان در تاریخ‌نگاری علم از آن استفاده کرد، آموزه ای بسیار ساده و در عین حال بسیار مهم است: اینکه "اندیشه‌ها و نظریه‌های ما دربارهٔ عالم هیچ‌کدام موجّه، قطعی و مسلّم نیستند، بلکه همگی حدسی هستند و فرضیه هایی هستند که باید به آزمون گذاشته شوند."
حال اگر این نظریه‌های ما همگی فرضی و حدسی هستند، قاعدتاً نظریه‌های تاریخنگارانهٔ ما نیز حدسی و فرضی هستند؛ یعنی همان‌طور که دربارهٔ نظریه ها و فرضیه‌ها ذهن دانشمندان متأثر از پیش فرض ها و پیش داوری‌ها و مفروضات فلسفی و نظری اوست، در اینجا نیز تاریخ‌نگاری مورخ متأثر از پیش فرض ها و مفروضات پنهان و پیدای خلیده در ذهن اوست که در صورتبندی او از تاریخ ریزش می کند؛ لذا ما با گزارش های تاریخی عریان سروکار داریم، بلکه با گزارش های تاریخی مورخ مواجهیم نه واقعیت‌های تاریخی. هیچ مورخی- و البته هیچ فردی- به واقعیت تاریخ آنچنان که رخ داده دسترسی ندارد و لذا "هیچ معرفت تاریخی عریان و مطابق با واقعی نداریم". و لذا گزارش یا تبیین مورخ علم کاملاً خطاپذیر و نقدپذیر است.
اگر رویدادهای تاریخی را در بستر و زمینهٔ تاریخی خود مورد ارزیابی قرار دهیم و موقعیت بروز و ظهور مسئله (problem situation) را در آنجا بازسازی کنیم_ که البته این بازسازی نیز حدسی است_ در این صورت می توانیم تلاش های خلاقانهٔ دانشمندان را بهتر درک کنیم؛ لذا در این رویکرد جدید برای تاریخ‌نگاری، داشتن قوهٔ تخیل تاریخی بسیار مهم است و مورخ باید واجد نبوغی باشد که بتواند بازسازی‌های تاریخی را در آن موقعیت مسائل ارائه کند. ما امروزه با موقعیت کنونی خود واجد مزیتی به نام وقوفِ بعد از وقوع (hindsight) هستیم. این وقوف پس از وقوع می تواند برای ما مفید باشد، از این حیث که می توان با استفاده از نظریه‌های امروز بفهمیم کجای نظریه‌ها و راه حل‌های قبلی خطا بوده‌است؛ لذا در عین تشخیص خطا، خطاها را به منزلهٔ بی‌ارزش جلوه دادن فعالیت و کاوش کنشگران و دانشمندان در آن موقعیت خاص تاریخی نمی دانیم. در عین حال این وقوفِ بعد از وقوع به ما کمک می کند که برای بیان یک مسئلهٔ تاریخی، مثلاً تحلیل اینکه اتر و ماجرای آنچه بوده‌است، بیشتر از یک حد خاصی وارد جزئیات نشویم و همین قدر که بدانیم فی المثل آینشتاین در کنارگذاشتن اتر تا چه اندازه از اندیشه های قبلی خود متأثر بوده، برای یک مسئلهٔ تاریخی خاص کفایت می کند.
لذا با این رویکرد جدید نظریهٔ فلوژیستون نه یک پیش داوری است (برخلاف رویکرد استقراگرایانه) و نه یک فرضیهٔ غیرقابل انتقادی است که محدودهٔ کاربرد بسیار کمی دارد و نظریه‌های سادهٔ لاحِق، جایگزین آن نظریهٔ سابق شده اند (بر خلاف رویکرد قراردادگرایانه). بلکه ما این نظریه را به چشم یک آموزهٔ علمی قابل نقد می بینیم؛ لذا در این رویکرد حتماً باید موقعیت مسئله_ یا به تعبیر پوپر «منطق موقعیت کنشگران» (situational logic)_ را روشن کنیم. این منطق موقعیت البته متکی به اصل عقلانیت است: بدین معنی که کنشکران افراد نادانی نبوده اند، بلکه انسانهای هوشیارِ باذکاوتی بوده اند که برای حل مسائل خود، در موقعیت خاص خود، و در حد توان و امکانات موجود آن زمان، عقلانی و هوشمندانه عمل کرده اند. و کار مورخ حدس آن راه حل‌ها و بازسازی راه حل‌های آنهاست. در این بازسازی کشف محدودیتهایی که بر این کنشگران و شخصیتهای تاریخی حاکم بوده بسیار مهم است. کشف آنها است که برای ما توضیح می دهد که چرا بسیاری از کشف‌ها مدتها قبل صورت نگرفتند و چرا راه حل‌هایی که امروزه به ذهن ما می رسند در آن زمان به ذهن دانشمندان نرسیده اند.
در رویکرد قراردادگرایانه خطای گذشتگان ارزش و اصالتی نداشت. اما در این رویکرد اولاً خطا دارای ارزش است و بسیاری از خطاهای دانشمندان را باید به چشم افتخار نگریست، و ثانیاً با عینک نظریه‌های همان موقعیت تاریخی، فعالیت‌ها، کاوش‌ها و دستاوردهای دانشمندان را مورد بازسازی و ارزیابی قرار داد (نفیِ نگاهِ ویگی به تاریخ). به علاوه در این رویکرد نشان می دهیم که چرا یک نظریه در یک بستر تاریخی خاص قابل طرح نبوده‌است؛ مثلاً کوایره نشان می دهد که نظریهٔ اینرسی گالیله در بستر نظام ارسطویی قابل طرح نبود و مدت‌ها به تعویق افتاد. آنقدر به تعویق افتاد تا اینکه متافیزیک ارشمیدسی و فهم رنسانس از نظام دینامیکی وارد قضیه شد و گذاری از آن متافیزیک و دینامیک ارسطویی به ارشمیدسی صورت گرفت تا اینکه این مفهوم و این نظریه در این بستر جدید قابل طرح و بسط گردید.
و نکتهٔ آخر اینکه اولاً نه تنها هیچ روایت تاریخی، یک تاریخ نهاییِ مبتنی بر واقعیت نیست، بلکه بهتر است که مورخانِ بیشتری، در زمان‌های مختلف، و از منظرهای متفاوتی، تاریخِ یک دورهٔ خاص و یک مسئلهٔ خاص را بکاوند و آن را بازسازی کنند تا بدین طریق به روایت‌های تاریخی بهتری دست یابیم. در واقع همهٔ این روایت های تاریخی به نوعی مکمل یکدیگرند؛ ثانیاً هر روایت تاریخی و هر بازسازیِ تاریخی قابل نقد است، چراکه آنها از جنس گزاره های تاریخی هستند، نه آنچه به واقع در تاریخ رخ داده اند؛ ثالثاً «کار مورخ نمره دادن به گذشته نیست، بلکه درک و فهمیدن آن است.»[۴]
----[1]. "Science and Its History", A Reassessment of the Historiography of Science, Agassi, Joseph, ۱۹۶۳
[2]. Florian Cajori, "History of Physics", First Edition, ۱۸۹۹
[3]. "The Origins of Modern Science 1300-1800", Herbert Butterfield, ۱۹۶۵
"م‍ب‍ان‍ی ع‍ل‍م ن‍وی‍ن": (۱۳۰۰–۱۸۰۰)، ه‍رب‍رت ب‍ات‍رف‍ی‍ل‍د؛ م‍ت‍رج‍م ی‍ح‍ی‍ی ن‍ق‍اش‍ی‌ص‍ب‍ح‍ی، ت‍ه‍ران: ش‍رک‍ت ان‍ت‍ش‍ارات ع‍ل‍م‍ی و ف‍ره‍ن‍گ‍ی‏‫، ۱۳۷۹.
[۴]. «سرآغازهای علم در غرب»، دیوید سی. لیندبرگ، مترجم دکتر فریدون بدره ای، ص۴۷۱، انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۷۷.
جامعه‌شناسی و فلسفه علم و همچنین تمامی حوزه‌های مطالعات علم، در قرن بیستم از لحاظ گستردگی الگوها و جریان‌های تدوین شده بوسیلهٔ علم مورد نقد قرار گرفتند. سؤالی که در این راستا مطرح می‌شد این بود که علم چگونه با فلسفه و نیز با حواس تجربی شکل می‌گیرد.
مفهوم علم به عنوان یک سازهٔ اجتماعی در طول چند قرن اخیر توسعه یافته‌است. در گذشته، افراد معدودی می‌توانستند تا به جستجوی تجربی بپردازند. آنان یا افراد ثروتمندی بودند تا تحت حمایت نهادهای دینی قرار داشتند. اما امروزه، پژوهش علمی از سوی دولت و نیز بخش خصوصی مورد حمایت قرار می‌گیرد.
اینگمار استنمارک ؛ زادهٔ ۱۸ مارس ۱۹۵۶ یک اسکی‌باز آلپاین اهل سوئد است. او یکی از برجسته‌ترین ورزشکاران سوئد و پرافتخارترین اسکی‌باز مارپیچ کوچک و مارپیچ بزرگ تاریخ است.
استنمارک اسکی را در پنج سالگی شروع کرد، در هشت سالگی نخستین عنوان ملی خود را کسب کرد و در هفده سالگی برای نخستین بار در جام جهانی شرکت کرد. وی با مجموع ۸۶ پیروزی (۴۶ در مارپیچ بزرگ و ۴۰ در مارپیچ کوچک) بیشترین تعداد پیروزی در مسابقات بین‌المللی را در تاریخ اسکی آلپاین کسب کرده. نفر بعد از وی لیندزی وان آمریکایی با ۷۷ پیروزی (فوریه ۲۰۱۷) است و نزدیک‌ترین رقیب وی در بخش مردان هرمان مایر آلمانی با ۵۴ عنوان است.
دانشگاه انگرز () یک مؤسسهٔ آموزش عالی واقع در شهری به همین نام در غرب فرانسه است. این دانشگاه در ۱۳۵۶ تأسیس، در ۱۷۹۳ تعطیل، و در ۱۹۷۱ بار دیگر بازگشایی شد.
یک ابرباز یا ابرقلیا در شیمی عبارت است از ترکیبی به شدت پایه‌ای یا ماده‌ای که میل زیادی به جذب پروتون دارد. یون هیدروکسید قوی‌ترین باز ممکن در محلول آبی است اما بازهایی وجود دارند که بسیار قوی تر از آنند که بخواهند در آب باشند. چنین بازهایی در سنتز آلی بسیار ارزشمندند و در شیمی فیزیک آلی بسیار بنیادی‌اند. بحث ابرباز نخستین بار در دههٔ ۱۸۵۰ مطرح شد.
واکنش‌هایی که با ابرباز کار می‌کنند معمولاً به تکنیک‌های ویژه نیازمندند چون با حضور آب، دی اکسید کربن یا اکسیژن هوا خراب می‌شوند. بهتر است موقع کار با این بازها، هوا راکد باشد و دما پایین باشد. ابربازها اثر خورنده دارند.
تعریف ابرباز در آیوپاک عبارت است از «ترکیبی که خاصیت بازی (قلیایی) بالایی داشته باشد) مانند لیتیم دی‌ایزوپروپیل‌آمید» اما کوبر (Caubère) تعریف دقیق تری ارائه کرده‌است. طبق تعریف او «عبارت ابرباز را تنها باید برای بازهایی به کار برد که از مخلوط دو (یا بیشتر) باز با هم بوجود می‌آیند و بازی با گونه‌ای جدید از ویژگی‌های به ارث برده از بازهای قبلی حاصل می‌شود. عبارت ابرباز به این معنی نیست که باز به صورت ترمودینامیکی یا/و سینماتیکی قوی تر از دیگری است بلکه به این معنی است که یک واکنشگر بازی با ترکیب مشخصات چند باز دیگر پدید آمده است.»
سه گونه ابرباز وجود دارد: آلی، آلی فلزی و معدنی.
ابربازهای آلی تقریباً همیشه خنثی اند و گونه‌هایی از نیتروژن را در خود دارند. از جمله ابربازهای آلی معروف می‌توان به فسفازن، آمیدین و گوانیدین اشاره کرد.
ترکیب‌های آلی فلزی از فلزهای فعال معمولاً خود، ابربازند. مانند ترکیب‌های لیتیم الی و منیزیم آلی (واکنشگر گرینیارد). ترکیب N-بوتیل لیتیم و پتاسیم ترت-بوتواکسید یکی از ابربازهای معمول است. ترکیب این دو ماده، ماده‌ای ایجاد می‌کند که واکنش پذیری بالاتری از هر دو مادهٔ اولیه به تنهایی دارد و ویژگی‌های نسبتاً دوری از "ترت"-بوتیل-پتاسیم دارد.
ابربازهای معدنی معمولاً شبیه نمک‌ها هستند با آنیون‌هایی کوچک و به شدت باردار مانند لیتیم نیتریت. فلزهای هیدریدی قلیایی و قلیایی خاکی مانند پتاسیم هیدرید و سدیم هیدرید از آن جمله‌اند. این مواد در تمام حلال‌هایی که اندرکنش کاتیون-آنیون قوی دارند حل ناشدنی اند اما سطح این مواد به شدت واکنش پذیر است و در سنتزها کاربرد دارد.
ابراسید
تراپیست-۱بی () یک سیاره فراخورشیدی است که به دور ستاره کوتوله فراسرد تراپیست-۱ گردش می‌کند. این سیاره در فاصله تقریبی ۴۰ سال نوری در صورت فلکی دلو قرار دارد.
برآورد می‌شود که سیاره‌های تراپیست-۱بی و تراپیست-۱سی ممکن است به اندازه چهار اقیانوس زمین آب از دست داده باشد که امکان سکونت پذیری آن را با تردید مواجه می‌کند. با این حال ممکن است تراپیست-۱دی قادر به حفظ آب مایع باشد که پایداری حیات را ممکن می‌سازد.
دوپینگ خونی افزایش شدید تعداد گلبول‌های قرمز خون در جریان خون به منظور افزایش کارایی بدن ورزشکار است. گلبول‌های قرمز اکسیژن را از ریه‌ها به ماهیچه‌ها می‌برند. افزایش این سلول‌ها موجب افزایش حجم هوای جذبی می‌شود که خود باعث افزایش استقامت می‌باشد. روش‌های مختلف دوپینگ خونی غیرقانونی هستند. به خصوص در ورزش‌های حرفه‌ای.
برای بیمارانی که بدنشان قادر به اکسیژن رسانی کافی نیست، داروهایی وجود دارد. اگر افراد سالم از این داروها استفاده کنند موجب افزایش اکسیژن رسانی می‌شود.
اریتروپوئیتین یک سیتوکین است که به تولید تعداد بیشتری از گلبول‌های قرمز خون کمک می‌کند. افرادی که از این ماده استفاده کنند، در بدنشان تعداد گلبول‌های قرمز افزایش می‌یابد و منجر به افزایش اکسیژن رسانی می‌شود.
رابرت لروی مرسر (؛ زادهٔ ) یک دانشمند رایانه، و کارمند بانک آمریکایی و یکی از دو مدیر عامل ارشد اجرایی صندوق پوشش ریسک رنسانس تکنالجیز است. او از اهداکنندگان عمده کمک‌های مالی به نهضت‌های سیاسی محافظه کار است. مرسر به سوپرپک‌های وابسته به فریدم پارتنرز، و جان آر. بولتون کمک کرده‌است. او خود تأمین کننده مالی اصلی یک سوپرپک است.
مرسر در نیومکزیکو بزرگ شد. در سال ۱۹۶۴ حین شرکت در یک اردوی علمی برای جوانان به کامپیوتر علاقه‌مند شد و برنامه‌نویسی آموخت. او لیسانس فیزیک و ریاضی را از دانشگاه نیومکزیکو دریافت کرد. حین تحصیل در آزمایشگاه تسلیحات پایگاه هوایی کرتلند کار می‌کرد. از همان زمان نسبت به پژوهش با بودجه حکومتی دیدگاه بدی پیدا کرد او پی‌اچ‌دی علوم رایانه را از دانشگاه ایلینوی در اربانا-شمپین در سال ۱۹۷۲ دریافت کرد.
در سال ۲۰۱۴ جایزه دستاورد یک عمر را از انجمن زبانشناسی محاسباتی دریافت کرد.video
واشینگتن پست در ۲۰۱۵ مرسر را یکی از ده بانفوذترین میلیاردرها در سیاست خواند. مرسر از حامیان اولیه کمپین ریاست جمهوری سال ۲۰۱۶ تد کروز بود، و ۱۱ میلیون دلار به سوپرپک مرتبط با او کمک کرد.مرسر بزرگترین اهداکننده کمک‌های مالی در انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۱۶) خوانده شده‌است.
مرسر از حامیان اصلی کمپین ریاست جمهوری دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۶ بود.مرسر و دخترش در ترفیع استیو بنن و کلین کانویبه جایگاه‌های ارشد کمپین ترامپ نقش کلیدی داشتند. مرسرها و بنن پیشتر در برایبارت نیوز کار کرده بودند، و ربکا با کانوی در کمپین کروز در رقابت‌های مقدماتی ریاست جمهوری حزب جمهوریخواه (۲۰۱۶) کار کرده بود.
ربکا مرسر یکی از اعضای کمیته اجرایی تیم انتقال ریاست جمهوری دونالد ترامپ بود.
مرسرها همچنین میلیون‌ها دلار در بنیاد هریتج، $۱۰ میلیون در رسانهٔ برایتبارت.کام در ازای ۵۰٪ سهام در ۲۰۱۱), مؤسسه کیتو، سرمایه‌گذاری کرده‌اند.Zuckerman, Gregory, Keach Hagey, Scott Patterson and Rebecca Ballhaus, "Meet the Mercers: A Quiet Tycoon and His Daughter Become Power Brokers in Trump’s Washington" (subscription), "Wall Street Journal", January 8, 2017. Retrieved 2017-01-08. مرسرها از جنبشی برای حفظ مجازات اعدام در نبراسکا حمایت کرده‌اند و از تبلیغ‌هایی در انتقاد از ساخت مسجدی در نزدیکی مقر مرکز تجارت جهانی در نیویورک حمایت مالی کرده‌اند. گفته می‌شود مرسرها منتقد نظام بانکی و مالی آمریکا هستند که آن را در معرض خطر دخالتگری دولت می‌دانند.
مرسر و زنش سه دختر دارند
مرسر پوکر رقابتی بازی می‌کند.
تاریخ تئاتر ایران کتابی به زبان انگلیسی به قلم ویلم فلور ایران‌شناس مشهور است که در سال توسط انتشارات میج چاپ شده و در هفتمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران عرضه شده‌است.{http://www.ibna.ir/fa/doc/naghli/55267/تاریخ-تئاتر-ایران-صفویه-انقلاب-اسلامی
این کتاب دارای دیباچه، شش فصل، دو بخش ضمیمه و نیز کتاب‌شناسی و نمایه است. فصل‌های کتاب بنا به تاریخ آن‌ها به پیش‌می‌رود.http://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/343087/تاریخ-تئاتر-در-ایران
ویلم فلور بررسی هنر نمایش در ایران را از پیش از اسلام آغاز می‌کند و قرون نخستین اسلامی، دورهٔ تیموریان، دورهٔ صفویان، دورهٔ قاجاریان، دوره پهلوی تا زمان معاصر بررسی می‌کند.http://www.aftabir.com/news/view/2009/nov/18/c8c1258541988_fair_exhibition_iran_book_fair.php/تاریخ-تئاتر-در-ایران-از-صفویه-تا-انقلاب-اسلامی
در رسانه‌های خبری، لفظ اتاق پژواک تمثیلی از اتاق پژواک صوتی است، که در آن صدا در فضایی بسته منعکس می‌شود. اتاق پژواک توصیفی کنایی از وضعیتی است که در آن اطلاعات، ایده‌ها، یا باورها با ارتباطات و تکرار درون یک سامانه تعریف شده تقویت می‌شوند. درون یک اتاق پژواک تمثیلی، منابع رسمی غالباً زیر سؤال نمی‌روند و دیدگاه‌های متفاوت یا رقیب سانسور، ممنوع، یا کمتر از حد پوشش داده می‌شوند.
اتاق پژواک زمانی اتفاق می‌افتد که افراد تنها با گروهی که دارای علایق یا دیدگاه‌های یکسانی مانند خود هستند، در تعامل باشند. در این صورت آن‌ها تنها اطلاعاتی را جستجو می‌کنند و یا به اشتراک می‌گذارند که هم با هنجارهای گروهشان مطابقت داشته باشد و هم به تقویت باورهای موجود منجر شود (جیمسون و کاپلا ، 2008؛ سانستین 2009).
توبرکل (tubercle) نام برآمدگی مثلثی شکل وسط لب بالای انسانها است.
طبق تحقیقی که در ژوئن ۲۰۱۱ انجام شد مشخص شد زنانی که توبرکل برجسته تری دارند احتمال تجربه اورگاسم بیشتری نسبت به سایر زنان دارند.
احمد مولایی (تهران۱۳۰۳–۱۳۷۴) نماینده معمم حوزه انتخابیه تهران، ری، شمیرانات، اسلامشهر و پردیس در اولین دوره مجلس شورای اسلامی بود. او در انتخابات میاندوره‌ای دوره اول مجلس شورای اسلامی در سال ۱۳۶۱ با کسب ۱٬۵۷۱٬۹۴۱ رأی برابر با ۶۰٫۹درصد آرا وارد مجلس شورای اسلامی شد.
مولایی در سال ۱۳۵۷ طی حکمی از سوی بنیانگذار جمهوری اسلامی به سمت تولیت آستان حضرت معصومه انتخاب و تا سال ۱۳۷۱ در این سمت باقی ماند از جمله کارهای مهم او در این دوره دریافت اجازه‌نامه‌ای از روح‌الله خمینی بود که در آن، اوقاف آستان حضرت معصومه از اداره کل اوقاف و دولت جدا و مستقلاً تحت نظر ولی فقیه اداره می‌شد.
قلعه ایوامورا در منطقه جنوب شرقی ولایت مینو در ژاپن واقع شده بود. خرابه‌های آن را می توان در شهر امروزی ایوامورا در بخش انا، گیفو، استان گیفو یافت.
اوزه هوآن ، (۱۵۶۴–۱۶۴۰ میلادی) یک محقق کنفسیوس‌گرا در دوره موروماچی و اوایل دوره ادو است. وی در سال ۱۶۲۶ در زمان شوگون سوم شوگونسالاری توکوگاوا، توکوگاوا ایه‌میتسو کتاب تاریخی تایکوکی را منتشر کرد. تایکوکی زندگینامه تویوتومی هیده‌یوشی، کانپو در در طول دوره آزوچی-مومویاما در تاریخ ژاپن است. این زندگینامه شامل ۲۰ طومار است. تایکوکی از دیدگاه‌های فردی هوآن از تاریخ و تفسیر از مواد تاریخی تأثیر گرفته است.
در آمریکا حوزه قضایی یک دادگاه ایالتی در مناقشاتی است که به یک ایالت آمریکا ارتباط دارند، نه با حکومت فدرال. دادگاه‌های ایالتی اکثریت قریب به اتفاق پرونده‌های جنایی و مدنی در آمریکا را حل و فصل می‌کنند؛ قوه قضاییه فدرال ایالات متحده آمریکا پرونده‌های متفاوتی را حل و فصل می‌کنند.
سری‌هاری‌کوتا (سریهاریکوتا) ، ، یک جزیرهٔ سدّیِ ساحلِ خلیج بنگال در ایالت هندی آندرا پرادش، در هند است. در این جزیره مرکز فضایی ساتیش داوان؛ یکی از دو مرکز پرتاب ماهواره سازمان پژوهش‌های فضایی هند در هند، قرار دارد که پایگاه دیگر؛ مرکز استوایی راه‌اندازی راکت تومبا است که در تومبا، در حومهٔ شهر تریواندروم، مرکز ایالت کرالا، قرار گرفته‌است. شهر تریواندروم خود در نوک جنوبی سرزمین اصلی هند واقع گردیده‌است. در "سری‌هاری‌کوتا" سازمان پژوهش‌های فضایی هند برای راه‌اندازی ماهواره از موشک‌های چند مرحله‌ای مانند سامانهٔ پرتاب ماهوارهٔ قطبی و سامانهٔ پرتاب ماهوارهٔ زمین‌آهنگ استفاده می‌کند. Srīharikota Island. (2011). In Encyclopædia Britannica. Retrieved from Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online.
نائوم گابو (به ؛ به عبری: נחום נחמיה פבזנר؛ – ) با نام اصلی نائوم نیمیا پفسنر () یک نقاش، مجسمه‌ساز و نظریه‌پرداز برجسته روسی در جنبش هنری ساخت‌گرایی بود که یکی از پیشگامان هنر جنبشی به‌شمار می‌رود. او اولین مجسمه متحرک را ابداع کرد.
گابو در یک خانواده یهودی با شش کودک در شهر بریانسک روسیه بزرگ شد. پدر او صاحب یک کارخانه بود. برادر بزرگتر او آنتوان پفسنر نیز مجسمه‌ساز و از هنرمندان شیوه ساخت‌گرایی بود؛ نائوم در سال ۱۹۱۷ نام خانوادگی‌اش را به گابو تغییر داد تا هویتی مستقل داشته باشد و با او اشتباه نشود. گابو علاوه بر زبان مادری خود به آلمانی و فرانسوی و انگلیسی نیز مسلط بود.
گابو بعد از مدرسه در کورسک، در سال ۱۹۱۰ وارد دانشگاه مونیخ شد نخست به تحصیل در رشته پزشکی و سپس علوم طبیعی و پس از آن به تاریخ هنر پرداخت و پای درس هاینریش ولفلین نشست. در سال ۱۹۱۲ گابو به یک مدرسه مهندسی در مونیخ رفت که در آنجا او هنر انتزاعی را کشف کرد و با واسیلی کاندینسکی ملاقات و در ۱۹۱۳–۱۴ با برادرش آنتوان (که نقاشی با جایگاه ثابت بود) در پاریس همراه شد. آموزش‌های مهندسی گابو کلید توسعه کار مجسمه‌سازی اوست که اغلب از عناصر ماشینی استفاده می‌کرد. در این زمان او برنده جوایزی از منتقدان هنری شد.
پس از وقوع جنگ گابو به کپنهاگ نقل مکان کرد و سپس در سال‌های ۱۷–۱۹۱۴ در اسلو نروژ زندگی می‌کرد و عقاید خود در ساخت‌گرایی را گسترش داد. او در آنجا با برادر بزرگتر خود الکسی اولین سازه را تحت نام نائوم گابو در سال ۱۹۱۵ ساخت. در سال‌های ۲۲–۱۹۱۷ به روسیه برگشت و درگیر در سیاست و هنر شد. او پنج سال را در مسکو با برادرش آنتوان گذراند.
او به همراه برادرش آنتوان پفسنر، زیبایی‌شناسی صنعتی ساختارگرای روسی را مورد بررسی قرار دادند. هر چند که آن‌ها از بسیاری تفکرات ساختارگرایان فاصله گرفتند و ایدئولوژی خود را تحت تأثیر تجربیات خود از زندگی در غرب شکل دادند. پیش‌بینی‌هایی که گابو در مورد مسیر آینده مجسمه‌سازی در نظر داشت، خود ویژگی‌های آثار منحصر به فرد و ساختارگرای وی را شکل داد.
گابو در سال ۱۹۱۰، در سن۲۰ سالگی برای تحصیلاتی علمی در مونیخ، روسیه را ترک گفت. علاقه وی به مجسمه‌های ساختاری -که شاید در مفاهیم مطالعاتی که وی در همین دوران انجام داده باشد ریشه دارد- بسیاری از آثار انتزاعی او به ویژه مدل‌های ریاضیات را به یاد می‌آورند. اثر «ستون» (برجی غیرموضوعی از پلاستیک شفاف)، یادآور ابزار علمی است. گابو این قطعه را همچنین، تجلی معمارانه تلاش‌های خود در انتشار عناصر مجسمه‌سازانه و معمارانه می‌دانست. ارتباط با ریاضیات، بعدها در بیانات شخصی گابو مبنی بر آنکه بسیاری از آثار او باید بر اساس نسبت‌های ریاضی برای ساخت نمونه‌های دیگر بزرگ شوند آشکار می‌شود. علاقه گابو به ساختار، همچنین در ملاقات‌هایی که با برادرش در پاریس داشت شدت گرفت. هنگامی که گابو در پاریس به سر می‌برد، با آثار کوبیسمها مواجه شد. شبکه‌های کوبیسمی که در آثار پابلو پیکاسو شکل گرفته بود و نیز در آثار براک و تلاش‌های ایشان در جهت خلق آثار ساختارگرا، گابو را در آن زمان متأثر ساخت. نخستین مجسمه‌های ساختارگرای وی، بیانی فیگوراتیو دارند و تأثیرات کوبیسم را نشان می‌دهند.
در سال ۱۹۲۰، دید مجسمه‌سازانه خود را در بیانیه واقع گرا توسعه می‌دهد که خود نیز آن را امضاء کرده‌است. بیانیه نشان دهنده شکافی است که بین جنبش مجسمه‌سازان ساختارگرا و سایر جنبش‌های مشابه، شکل گرفته‌است و نیز نشان دهنده آنچه را که گابو در مجسمه‌سازی آینده پیش‌بینی کرده بود. با آنکه نظریه پردازان ساختارگرایی مانند ولادیمیر تاتلین معتقد بودند که هنر باید در خدمت عقاید اجتماعی باشد؛ گابو معتقد بود که هنر باید کارکردی مستقل در جامعه داشته باشد و به عنوان ابزاری پراهمیت در ارتباط و تجارب انسانی مورد استفاده قرار گیرد. در بیانیه واقع گرا، گابو همچنین به نیاکان هنری اخیر خود یعنی کوبیستها و فوتوریستها رجوع می‌کند. گابو به این نکته هنری معتقد است که مجسمه‌سازی را از تکرار فرم گرایانه نجات خواهد داد و در اشاره به عناصر فرمی، گابو ارزش توصیفی خط را برمی‌شمرد و آن را در مقابل خطی که تنها جهت و ریتم را نشان می‌دهد برتری می‌بخشد. توده نیز از نظر او به عنوان مجسمه‌ساز، بیشتر به سوی استحاله در خط متمایل است و به صفحات متقاطع تبدیل می‌شود. گابو ضمناً بر اهمیت دو عنصر جدید در مجسمه‌سازی تأکید می‌ورزد. فضا و زمان؛ پیشنهادهای گابو برای تولید چنین عناصر غیرقابل لمسی، مسدود کردن یا تبدیل کردن اجزاء مجسمه به فضا و استفاده از ریتم‌های متحرک، برای عمده کردن زمان می‌باشد که وی در بیانیه رئالیستی آن را دنبال می‌کند. در سال ۱۹۲۰، او ساختار متحرک را که عبارت است از میله فلزی متحرکی که توسط موتور کنترل می‌شود ارائه می‌کند. خط نازک فلزی، در فضا حرکت می‌کند و در تداوم زمان قرار می‌گیرد. ساختارهای خطی او در فضا نیز، ورود فضا را به عنوان عنصری مجسمه‌سازانه نشان می‌دهند. شبکه نخ‌های نایلونی که به صفحات پلاستیک متصلند، فرم را می‌گشایند و توده مجسمه‌سازانه را با تمرکز بر حجم - از طریق استفاده گسترده از خط و همزمان با آن، بستنِ فضا- می‌کاهند. با مطرح کردن فضایی تهی به عنوان فضای مثبت، گابو باور داشت که می‌توان فضا را به «عنصری جسمانی و قابل لمس» تبدیل کرد.
گابو تلاش‌های خود را برای درگیر کردن فضای مجسمه‌سازانه، از طریق استفاده از فرم‌های در نوسان و محیطی، گسترش داد. در صحنه تئاتری که او برای باله «سرگئی دیاگیلف» با نام «لاچاته» طراحی کرد، با محصور کردن رقاصان و بازیگران، فضا را محدود و بازسازی کرد. بسیاری از ساختارهای کروی شکل گابو مانند «تم کروی نوع دوم» نیز، فضا را توسط حرکات مداوم بصری درگیر اثر می‌کند. گابو نه تنها عناصر جدید را در مجسمه‌سازی تجربه کرد بلکه به صورت مداوم، مواد سنتی را که رایج نبودند به کار گرفت.
گابو طی دهه ۱۹۲۰ آثاری با مقوا، پلاستیک، فلز و شیشه خلق کرد. وی در انگلستان، همچنین استفاده از الیاف نایلون را به همراه پلاستیک آغاز نمود. نایلون و پلکسی گلاس، هر دو به عناصر رایج آثار گابو در دهه بعد از آن تبدیل شد. گابو دائماً به آزمودن انواع اندازه‌ها و مقیاس‌ها می‌پرداخت. بعضی از آثار او، که خودش آن‌ها را مدل می‌نامید، نشان دهنده این فرایند مداوم تغیر و انتقال در آثار او هستند.
در سال ۱۹۴۶ گابو همراه با همسر و دخترش به ایالات متحده مهاجرت کرد. او نخست در وودبری اقامت کرد و بعد از آن در میدلبری کنتیکت زندگی کرد. پس از نقل مکان وی به آمریکا در سال ۱۹۴۶، سفارش‌های متعددی برای مکان‌های عمومی دریافت کرد که به وی مجال داد تا بناهای یادبود را نیز تجربه کند. مهم‌ترین مجسمه عمومی او «بیجنکورف» (Bigenkorf) است که برای ساختمان بیجنکورف در روتردام هلند ساخته شد. در این اثر، گابو مایل بود از بازسازی پس از جنگ شهر روتردام، تقدیر کند؛ فرم اثر خود را به درختی اتصال داد که شاخه‌های خود را در فضا گسترده بود؛ در حالی که با ثبات هر چه بیشتر در زمین ریشه داشت. ساختار «بیجنکورف»، بسیاری از دغدغه‌های مجسمه‌سازانه اخیر گابو را دنبال می‌کند. علی‌رغم هیئت عظیم آن، اثر کاهش وسیعی در توده را به نفع حجم خطی نشان می‌دهد. خطوط نایلونی پیشین، جای خود را به الیاف نازک فلز داده‌اند که فضای تهی را در مجسمه تداعی می‌کند.
در نگاهی به آثار نائوم گابو، خصلتی برجسته و مشخص در آثار ساختارگرای او نهفته‌است. گابو به وسیله آثار خود، برای دست‌یابی به شیوه‌ای ساختاری در مجسمه‌سازی، از حکاکی و مدلسازی اجتناب کرد و این امر را می‌توان به خوبی در آثار فیگوراتیو اولیه او و نیز در آثار انتزاعی بزرگی که بعدها ساخت، مشاهده کرد. مجسمه‌های ساختارگرای گابو، ترکیبی هستند از دل مشغولی‌های گوناگون؛ علاقه وی به ریاضیات، فرم‌های معمارانه و عناصر جدید فضا و زمان در مجسمه‌سازی، همگی بیانیه خاص وی در ساختارگرایی را شکل می‌دهند. مواد مجسمه‌سازی نامتعارفی که وی استفاده می‌کرد و شیوه ساختن آنها، تأثیری پایدار داشته‌است و بازتاب بصری آن را می‌توان در جنبش‌های بعدی چون مینی‌مالیسم مشاهده کرد.
نائوم گابو در سال ۱۹۷۷ در سن ۸۷ سالگی در شهر واتربری در ایالت کنتیکت ایالات متحده آمریکا در گذشت.
محمدتقی کمالی‌نیا- كمان قد (۱۳۲۳ قوچان-۱۳۶۰ تهران) نماینده مردم قوچان در اولین دوره مجلس شورای اسلامی بود.
کمالی نیا فوق لیسانس فقه و مبانی حقوق اسلام از دانشکده ادبیات دانشگاه تهران کسب کرده بود و علاوه دارای تحصیلات حوزوی در مقطع سطح مقدمات بود.
او ابتدا در آموزش و پرورش و سپس در راه آهن مشغول بکار شد و بعد از اخذ پروانه به وکالت در این رشته به فعالیت پرداخت. .
کمالی نیا بعد از پیروزی انقلاب به عنوان بازپرس دادسرای انقلاب اسلامی فعالیت کرده و سپس دراولین دوره مجلس شورای اسلامی با اخذ ۷۶/۶ درصد رای برابر با ۱۶٬۳۲۶ رای به نمایندگی مجلس انتخاب شد. شهيد محمد تقي کمالی‌نیا - كمان قد، در اثر سانحه انفجار و سقوط و ريزش آوار در خيابان حافظ تهران در تاريخ ١ تير ماه ١٣٦٠ ، به همراه برادر زاده خود محمد مسعود به شهادت رسيد. اين حادثه همزمان با اوج گرفتن درگيرهاي عناصر سازمان منافقين با نيروهاي انقلابي و چندين روز قبل از ترور ٧٢ تن از نمايندگان مجلس در ٧ تير اتفاق افتاد و مشكوك به عمليات تروريستى بود.
و همچنین مقالاتی هم در مجلاتی مانند «مکتب اسلام» و برخی از روزنامه‌ها
هالوهیدرین یا هالوالکل یا بتا-هالو الکل یک گروه عاملی است که در آن یک هالوژن و یک هیدروکسیل به اتم‌های کربن مجاور پیوند خورده‌اند که در غیر این صورت تنها حامل هیدروژن یا گروه‌های هیدروکربیل بود (مانند ۲-کلرواتانول و ۳-ام‌سی‌پی‌دی) این عبارت تنها برای موارد اشباع بکار می‌رود چنان‌که ترکیباتی مثل ۲-کلروفنول معمولاً به عنوان هالوهیدرین خوانده نمی‌شوند.
گاهی هالوهیدرین‌ها را به زیرگروه‌هایی مانند کلروهیدرین، برموهیدرین، فلوئوروهیدرین یا یدوهیدرین تقسیم می‌کنند.
در حضور یک باز، هالوهیدرین دچار واکنش جانشینی هسته‌دوستی دومولکولی می‌شود تا یک اپوکساید تشکیل شود. به صورت صنعتی این باز کلسیم هیدروکسید است درحالی که در آزمایشگاه معمولاً از پتاسیم هیدروکسید استفاده می‌شود.
این واکنش، واکنش برگشت (برعکس) واکنش تولید اپوکساید است و می‌توان آن را گونه‌ای از سنتز اتر ویلیامسون در نظر گرفت. بیشتر پروپیلن اکسید جهان از همین راه بدست می‌آید.Dietmar Kahlich, Uwe Wiechern, Jörg Lindner “Propylene Oxide” in Ullmann's Encyclopedia of Industrial Chemistry, 2002 by Wiley-VCH, Weinheim. Article Online Posting Date: June 15, 2000
معمولاً ترکیب‌های با مولکول‌های ساده‌تر و سبک‌تر از هالوهیدرین‌ها، سمی و سرطانزا هستند مانند (۲-کلرواتانول و ۳-ام‌سی‌پی‌دی). شماری از داروهای شیمیایی دارای هالوهیدرین اند مانند: دگزامتازون، تریامسینولون و کورتیکواستروئید.
مواردی مانند اپیکلروهیدرین و کلروهیدرین اسید برخلاف نامشان، هالوهیدرین نیستند.
سیانوهیدرین
اپیکلروهیدرین یا (ECH) یک ترکیب آلی کلر و یک اپوکساید است و برخلاف نامش هالوهیدرین نیست. این ماده، بیرنگ، مایع با بوی تندی شبیه بوی سیر است، به صورت متوسط در آب حل می‌شود اما در حلال‌های آلی قطبی به خوبی دچار امتزاج می‌شود. این ماده به شدت واکنش پذیر است و از آن در تولید گلیسیرین، پلاستیک‌ها، چسب‌ها و صمغ اپوکسی و الاستومر استفاده می‌شود.
اپیکلروهیدرین در تماس با آب به ۳-ام‌سی‌پی‌دی که ماده‌ای سرطان زا در مواد خوراکی است، هیدرولیز می‌شود.
اپیکلروهیدرین بر اساس اعلام چندین آژانس و گروه علمی در ردهٔ احتمالاً سرطانزا برای انسان جای دارد. ورود درصد بالایی از این ماده به مدت طولانی به بدن (از طریق دهان) می‌تواند منجر به مشکلات معده‌ای و خطر سرطان شود. تماس تنفسی با این ماده می‌تواند منجر به ناراحتی ریه و خطر سرطان ریه شود.
ویکتوریا سابو (; زادهٔ ۲۶ مه ۱۹۹۷) یک بازیکن فوتبال زن اهل کشور مجارستان است. پست وی هافبک است. وی در بوندس‌لیگا ۲ و در تیم زنان باشگاه فوتبال زاربروکن بازی می‌کند. او همچنین یکی از بازیکنان تیم ملی فوتبال زنان مجارستان است.
در تاریخ ژوئیه ۲۰۱۶ سابو از تیم اف سی لوبارس به تیم زاربروکن که در بوندسلیگا ۲ بازی می‌کرد پیوست.http://www.fc-saarbruecken.de/node/4899
در جام دعوتی ۲۰۱۶ قبرس و در بازی مقابل تیم ملی فوتبال زنان ایرلند سابو با یک ضربه آزاد مستقیم گل پیروزی را برای تیم مجارستان به ثمر رساند.http://www.fai.ie/ireland/news/ireland-lose-to-hungary-at-cyprus-cup
بائو بائو (; (، به معنی "گنجینه"; colloquially meaning "baby") یک توله پاندای غول‌پیکر مؤنث است که در پارک ملی جانورشناسی اسمیتسونین در واشینگتن، دی.سی. زندگی می‌کرد.
بائو بائو در ۲۳ اوت ۲۰۱۳ در پارک ملی جانورشناسی اسمیتسونین در واشینگتن، دی.سی. به دنیا آمد. این پاندای سه سال و نیمه سرانجام در تاریخ ۲۱ فوریه ۲۰۱۷ به چین بازگردانده شد.
چین رسید.
لیوبوف سرگیونا پوپوا (Lyubov Sergeyevna Popova ; ؛ ۲۴ آوریل ۱۸۸۹ – ۲۵ مه ۱۹۲۴) یک هنرمند پیشرو (در شیوه‌های کوبیسم، والاگرایی و ساخت‌گرایی) نقاش و طراح روسی بود.
خُشک روستایی در دهستان سده بخش سده شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۶۵۳ نفر (در ۲۹۲ خانوار) بوده‌است.
شغل مردم روستای خشک بیشتر کشاورزی و دامداری است.
مردمی سخت کوش که با توجه به آب و هوای گرم و خشک منطقه ، در تولید محصولات کشاورزی از قبیل چغندر، شلغم، زردک، یونجه، پنبه، گندم، جو و... فعال هستند.
با تغییرات شرایط آب و هوایی و آسان‌تر شدن ارتباطات بین شهری و روستایی و امکان فروش محصولات روستایی در بازارهای بزرگ شهری، طی سال‌های اخیر بیشتر کشاورزان به کاشت زرشک و زعفران روی آورده‌اند.
عباس آباد دشت روستایی در دهستان سده بخش سده شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۳۵۶ نفر (در ۱۱۰ خانوار) بوده‌است.
عباس اباد دشت روستایی است از بخش سده در شهرستان قاینات واقع در استان خراسان جنوبی . این روستا در میانه راه بیرجند به قاین قرار دارد و دارای آب و هوایی گرم و خشک است. به زعم روستائیان نام روستا برگرفته از محل آن است. به گفته آنان، اولین ساکنانی که در این منطقه ساکن شدند نام روستا را عباس اباد دشت نهادند چرا که در محلی هموار و دشت مانند قرار گرفته است.
محصولات کشاورزی  اصلی عباس اباد دشت زعفران و زرشک است که برای کسب درآمد کشت می شود. زعفران عباس اباد دشت  بدون اغراق از لحاظ کیفیت یکی از بهترینها در استان خراسان و در ایران است
زرشک در این روستا عموما به صورت پفکی به بازار عرضه میشود.
این روستا جزء پیشتازان عرصه تولید زرشک می‌باشد.
تا قبل از حفر اولین چاه عمیق در حدود بیست سال پیش، کشاورزی روستا عمدتا" به صورت دیم یا با استفاده از آب قنات انجام می شد. اما اکنون بخش اصلی کشاورزی با استفاده از آب حدود 7 حلقه چاه عمیق انجام می شود. در گذشته آب قنات برای آشامیدن نیز استفاده می شد اما اکنون دو رشته لوله آب شرب و آب مورد نیاز برای مصارف خانگی را تامین می کند. با این حال رشته قنات قدیمی هنوز زاینده و مورد استفاده است لازم به ذکر است که قنات عباس اباد دشت باداشتن مادرچاهی به عمق۱۰۰ متر وسلسله چاههایی به طول ۹ کیلومتر
جزئ قنوات کم نظیر استان ویا حتی ایران می باشد.
قیصار روستایی در دهستان سده بخش سده شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۱۰۵ نفر (در ۳۴ خانوار) بوده‌است.
جلگه سده روستایی در دهستان سده بخش سده شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۲۲۶ نفر (در ۷۵ خانوار) بوده‌است.