moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بعدها در همان سال، او به حمایت از ۴۶۶۶۴ بنیاد خیریه ایدز که نام آن از روی شماره زندان وی انتخاب شده بود، پرداخت.
ماندلا در ژوئن ۲۰۰۴، در ۸۵ سالگی، اعلام کرد که از زندگی سیاسی کناره‌گیری خواهد کرد. سلامتی وی رو به وخامت نهاده بود و وی می‌خواست زمان بیشتری را در کنار خانواده‌اش سپری کند. اما وی مبارزه علیه ایدز را از این مسئله مستثنی کرده بود. او در ژوئیه ۲۰۰۴، به بانگکوک پرواز کرد تا در پانزدهمین کنفرانس بین‌المللی ایدز سخنرانی کند. پسر او، ماکگاتو ماندلا، در ۶ ژانویه ۲۰۰۵ در نتیجه ابتلاء به ایدز درگذشت.
ماندلا همچنین از نهضت بین‌المللی مبارزه با فقر که گروه ONE نیز بخشی از آن است اعلام حمایت کرده‌است.
در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۴، شهر ژوهانسبورگ با اعطای نشان آزادی شهر در جشنی اورلاندو، سووتو بالاترین نشان افتخار خود را به ماندلا اعطا کرد.
امروزه، ماندلا هنوز برای سازمان‌های آموزشی جهان همانند United World Colleges و Round Square که برای عقاید وی در زمینه صلح جهانی اهمیت زیادی قائلند از چهره‌های سرشناس جهان محسوب می‌شود. کمیته بین‌المللی المپیک برای چهره برگزیده فعال در زمینه مسائل بشر دوستانه یعنی المپیک زمستانی ۲۰۰۶ ماندلا از اهمیت زیادی قائل است.
وی روز پنجشنبه ۵ دسامبر ۲۰۱۳ (۱۴ آذر ۱۳۹۲) در شهر ژوهانسبورگ در آفریقای جنوبی در سن ۹۵ سالگی درگذشت. nbcnews جیکوب زوما، رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی در بیانیه‌ای تلویزیونی این خبر را اعلام کرد و گفت که آقای ماندلا اکنون «ما را ترک کرده‌است.» زوما گفت که ماندلا در ساعت هشت و ۲۰ دقیقه به وقت محلی درحالی که اعضای خانواده‌اش در کنارش بودند در آرامش درگذشت.http://www.asriran.com/fa/news/307488/ماندلا-درگذشتhttp://www.tabnak.ir/fa/news/362573/نلسون-ماندلا-درگذشتنلسون ماندلا درگذشت بی‌بی‌سی فارسینلسون ماندلا درگذشت - فردانلسون ماندلا درگذشت - صدای آمریکاNelson Mandela, former South African president and anti-apartheid leader, dies at 95Nelson Mandela dies at 95 - CNN.com
پیکر وی ده روز پس از مرگ در جمع خانواده و هزاران تن از دوستدارانش در روستای زادگاهش قونو و در گورستانی خانوادگی به خاک سپرده شد. در آیین خاکسپاری او حدود ۴۵۰ نفر از اعضای خانواده‌اش حضور داشتند که او را طبق آداب سنتی قبیله‌ای که در آن زاده شده، به دور از لنز دوربین‌ها به خاک سپردند.ماندلا در روستای خانوادگی‌اش دفن شد بی‌بی‌سی فارسیآرامش ابدی نلسون ماندلا در قبرستان خانوادگی دویچه‌وله فارسی
حدود ۴۵۰۰ نفر از سیاستمداران بین‌المللی از جمله رئیس‌جمهور سابق آمریکا باراک اوباما و هیئت‌های نمایندگی نهادهای اجتماعی مختلف به مراسم خاکسپاری نلسون ماندلا حضور داشتند.
پس از گشودن وصیت‌نامه ماندلا مشخص شد، وی در سال ۲۰۰۴ وصیت‌نامهٔ خود را نوشته و چهار سال بعد اصلاح کرده بود. ماندلا در کنار وصیت‌نامه، برای هریک از بازماندگان خود یک متن توضیحی کنار گذاشته‌است. به موجب این وصیت‌نامه از ماندلا سه میلیون یورو دارایی باقی‌مانده که نیمی از آن صرف امور خیریه می‌شود.میراث ۳ میلیون یورویی نلسون ماندلا چگونه تقسیم شد؟ بی‌بی‌سی فارسی
وصیت‌نامهٔ ماندلا طی آیینی با حضور بازماندگان وی گشوده شد. ارزش میراث مالی باقی‌مانده از وی ۴۶ میلیون راند بود که به حدود سه میلیون یورو می‌رسد. به موجب این وصیت‌نامه حدود نیمی از این ثروت به همسر ماندلا (گراسا ماشل) رسید و بقیه آن بین بنیاد خانوادگی ماندلا، حزب، مراکز آموزشی و همکاران قدیمی وی تقسیم شد. همچنین ماندلا سه خانهٔ خود را به بنیاد خانوادگی ماندلا بخشید. یکی از این خانه‌ها در زادگاه ماندلا قرار دارد که پیکر او در همان‌جا به خاک سپرده شده‌است. سود ناشی از فروش کتاب‌ها و پروژه‌های ماندلا نیز به این بنیاد می‌رسد. ده تا سی درصد از دارایی‌های ماندلا برای پیش‌برد پروژهٔ «اصول آشتی میان انسان‌ها در آفریقای جنوبی» در اختیار حزب کنگرهٔ ملی آفریقا که به وسیله ماندلا بنیادگذاری شد گذاشته می‌شود. به هریک از همکاران پیشین ماندلا ۳ هزار یورو و به دو دانشگاه و سه مدرسه هرکدام ۶ هزار و ۷۰۰ یورو تعلق می‌گیرد. خانه رئیس‌جمهور پیشین در ژوهانسبورگ، پایتخت آفریقای جنوبی، به خانوادهٔ پسر او ماکگاتو می‌رسد که چند سال پیش درگذشت. بر اساس وصیت ماندلا این خانه باید به محل گردهمایی اعضای خانواده وی تبدیل شود. تا بر اساس خواست رئیس‌جمهور پیشین «آن‌ها تا سال‌ها پس از مرگ وی همبستگی خود را حفظ کنند».
در وصیت‌نامهٔ ماندلا روشن شده‌است که او در زمان حیات خود ۲۲۲ هزار یورو به فرزندانش قرض داده بود. وی فرزندان خود را از بازپرداخت این بدهی‌ها معاف کرد.
روز بین‌المللی نلسون ماندلا یا روز ماندلا، آیینی است که هر ساله در ۱۸ ژوئیه به افتخار ماندلا جشن گرفته می‌شود."Nelson Mandela International Day, July 18, For Freedom, Justice and Democracy" این روز در نوامبر ۲۰۰۹ رسماً توسط سازمان ملل متحد نامگذاری شد.http://www.worldlii.org/int/other/UNGARsn/2009/64.pdf
۱۸ ژوئیه زادروز ماندلا است.
ماندلا کتاب‌ها و مقالات متعددی منتشر کرده‌است. خاطرات وی با نام "راه دشوار آزادی"با ترجمه مهوش غلامی به فارسی منتشر شده‌است. آخرین کتاب در مورد وی با نام انگلیسی "Conversation with Myself" - "خودگویی‌های من"- که در سال ۲۰۱۱ از سوی بنیاد ماندلا مشتمل بر ناگفته‌های زندگی وی انتشار یافته در سال ۱۳۹۰ در زبان فارسی با عنوان پندارها و گفتارهاخبرگزاری کتاب ایران با ترجمه علی‌اکبر عبدالرشیدی انتشار یافته‌است و در سال ۱۳۹۵به زبان کردی باترجمه مهرداد رحیمیان منتشر شد.
«هفده روز، هم‌اتاقی هستند.» هفده روز، رفیق شفیق هستند.
«و بیست و دو ثانیه، رقیب هم هستند.» هفده روز برابر. بیست و دو ثانیه رقیب.
«چه دنیای جالبی است.» این همان امیدی است که در بازی‌های المپیک می‌بینم.
این فیلم ۱۴۶ دقیقه‌ای با عنوان ماندلا، راه طولانی تا آزادی با شرکت ادریس البا بازیگر بریتانیایی بر اساس زندگی‌نامه‌ای با همین عنوان از ماندلا تهیه شد. فیلم رکورد فروش فیلم‌هایی که در روزهای تعطیلات اکران نمی‌شوند را شکست و از همان روزهای نخست به پرفروش‌ترین فیلم در بازار سینمایی آفریقای جنوبی بدل شد.راه طولانی تا آزادی، فیلم جدیدی درباره ماندلا بی‌بی‌سی فارسی
شعر «شکست ناپذیر»Invictus که شاعر فقیر و مسلول انگلیسی «ویلیام ارنست هنلی»William Ernest Henley در مواجهه با سختی‌های روزگار و بیماری سل سرود، همدم و همنشین نلسون ماندلا در ایام زندان بود که گاه‌وبیگاه زمزمه می‌کرد.
مضمون شعر مزبور این است:
در فراسوی این شب تیره که چون مغاکی میان دو قطب مرا دربرگرفته‌است، برای سرشت استوار و تسخیرناپذیر خویش، شکرگزار خدایانم. در شرایط طاقت فرسا و در چنگال ضربات زمانه سر را سندان صبور کردم. نه دست از تلاش برداشتم و نه به لابه و زاری افتادم. با پتک ایام و زیر آوار سرنوشت، سرم خونین اما برافراشته است. فراسوی این جایگاه پر از خشم و اشک، جز سایه‌های وحشت دیده نمی‌شود و تهدید و رنج سالیان مرا می‌پاید اما در من نشانی از هول و هراس نیست. از این گذرگاه تنگ و تاریک و از پیامدهای در تقدیر، واهمه‌ای ندارم. (چون) سرنوشتم را با دست خویش می‌نویسم و سردار روح خویشتنم.همنشین بهار: سرنوشتم را با دست خویش می‌نویسم. یادی از نلسون ماندلا
عنوان فیلم شکست ناپذیر به کارگردانی «کلینت ایستوود»Clint Eastwood و با بازی «مت دیمون» Matt Damon و «مورگان فریمن»Morgan Freeman از این شعر گرفته شده‌است.
لوئی چهارم(زاده ۹۲۰ م - درگذشت ۱۰ سپتامبر ۹۵۴) دارای لقب Transmarinus یا d'Outremer یا "پادشاه آنسوی دریا"؛ پادشاه فرانسه از ۹۳۶ تا سال مرگش بود.
وی از دودمان کارولنژی‌ها بود. پدرش شارل ساده پادشاه فرانسه و مادرش ایدگیفو دختر ادوارد مهتر پادشاه انگلستان بود. هنگامی که بزرگان کشور پدرش را برکنار کردند و روبر یکم را به جایش بر تخت نشاندند وی تنها دو سال داشت. هنگامی که سه ساله بود روبر یکم مرد و رودولف فرانسه دوک بورگوندی به جایش بر تخت پادشاهی نشست. هنگامی که پدرش با توطئه به زندان افتاد و دربند شد مادرش لوئی خردسال را برداشت و به انگلستان در آن سوی آب (کانال مانش) رفت.
هنگامی که در ۹۳۶ م رودلف مرد، بزرگان کشور به رهبری هوگوی بزرگ از لوئی خواستند تا به فرانسه برگردد. وی در ۱۹ ژوئن همان سال به فرانسه آمد و در لاو تاجگذاری کرد، ولی فرمانروایی‌اش به لاو و بخش‌هایی از شمال فرانسه محدود می‌شد. وی با وجود سیاست‌هایی که پی‌ریزی کرده بود، ولی کشورش دچار درگیری‌های درونی و بیش از همه با هوگوی بزرگ کنت پاریس بود. در ۹۳۹. م، او با اوتوی بزرگ امپراتور مقدس روم و پادشاه فرانک خاوری بر سر لورن درگیر شد، ولی سرانجام با پیمان ازدواج وی با خواهر اوتو، گربرگای ساکسونی این اختلاف فروکش کرد. از این ازدواج دو پسر و یک دختر پدید آمد.
لوئی چهارم در ۱۰ سپتامبر ۹۵۴ در رنس از اسب به زمین‌خورد و درگذشت. پیکر وی را در کلیسای سن‌رمی به خاک سپردند.
سیامک رادمنش (زادهٔ ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۸۰) با نام هنری سامی یوسف، تهیه‌کننده، آهنگساز، ترانه‌سرا و خواننده ایرانی-بریتانیایی است که در ترانه‌هایش به مضامین معنوی می‌پردازد.بیوگرافی در وبگاه رسمیوی فرزند بابک رادمنش آهنگ ساز و ترانه‌سرای ایرانی است.گفتگو با پدر سامی یوسف، خبرگزاری دانشجو.
سامی یوسف معتقد به اینترناسیونالیسم اسلامی است. او از سوی مجله تایم آمریکا به عنوان «بزرگ‌ترین ستارهٔ پاپ اسلام» و از سوی مجله گاردین انگلستان «ستاره پاپ مقدس» معرفی شده‌است.
تاکنون از سامی یوسف هشت آلبوم موسیقی و چندین تک‌آهنگ منتشر شده‌است. آخرین آلبوم او «سامی» نام دارد.http://musiceiranian.ir/98932-sami-12.html
همچنین آلبوم جدید سامی یوسف با نام «خلسه» در حال تولید است و احتمالاً در ماه‌های آینده از آن رونمایی می‌کند
سیامک رادمنش در تیرماه ۱۳۵۹ در تهران، ایران متولد شد. او فرزند بابک رادمنش است و برادر او (بارُن رادمنش) نیز آهنگساز و تنظیم کننده ایرانی‌ست. سامی در کودکی به همراه خانواده‌اش به انگلستان مهاجرت کرد و در همان اوایل کودکی با سازهای پیانو، ویولن و سازهای ایرانی چون تار و سنتور آشنا می‌شود. وی در ۱۸ سالگی به فرهنگستان سلطنتی موسیقیRoyal Academy of Music در لندن، یکی از معتبرترین آکادمی‌های جهان در زمینه موسیقی رفت تا موسیقی را به شیوهٔ تخصصی بیاموزد.
سامی یوسف هدفش را ایجاد تفاهم بین فرهنگ‌ها از طریق ترویج ارزش‌های جهانی و تجلیل از روح انسانی می‌داند. موسیقی او غالباً در برگیرندهٔ ترانه‌هایی است با مضامین اسلامی و معنوی. وی همچنین از موضوعات اجتماعی و بشر دوستانه در موسیقی خود استفاده می‌کند.
عده‌ای موفقیت سامی یوسف را به علت چهره او یا کلیپ‌هایی که از آهنگ‌هایش ساخته می‌شود، می‌دانند اما بی شک مضامین اجتماعی، آرمان‌گرایانه و اعتراضی ترانه‌ها و آهنگ‌هایش هم در این موفقیت، به‌خصوص در موسیقی جهان اسلام، بی‌تأثیر نیست.
سامی یوسف به زبان‌های انگلیسی، ترکی آذربایجانی، ترکی استانبولی، کردی سورانی، فارسی، اردو، مالایی و عربی و هندی و فارسی ترانه‌هایی خوانده‌است.
سامی یوسف در بیوگرافی وبگاه رسمی‌اش، خود را یک «مسلمان بریتانیایی» معرفی می‌کند.
با این تفاوت که فقط در بریتانیا بزرگ شده‌است در واقع در تهران و از والدینی با اصلیت آذربایجانی زاده‌شده‌است. او در کنفرانسی خبری در جمهوری آذربایجان گفته: «دو پدربزرگ من اهل باکو هستند. آنها به تبریز مهاجرت کردند و البته من در سال ۱۹۸۰ در تهران متولد شدم. بعداً ما به انگلستان مهاجرت کردیم و من آنجا بزرگ شدم.».
او در مصاحبه‌های متعدد خود را اینگونه معرفی کرده‌است: «ملیت من بریتانیایی است، از لحاظ فرهنگی ایرانی هستم، و از لحاظ قومیتی آذری هستم، شخصیت من مجموعه ای از اینهاست.»
سامی یوسف معتقد به اینترناسیونالیسم اسلامی است.
به گفته سامی یوسف نام اصلی وی سیامک رادمنش بوده‌است، اما به خاطر اینکه از سه سالگی در لندن بوده‌است و تلفظ این اسم برایش سخت بوده‌است اسمش را به سام تغییر داد. سپس در اثر اینکه خیلی‌ها او را سامی صدا می‌کردند، نام وی سامی شد.
در ژانویهٔ سال ۲۰۰۹ آلبومی به نام «بدون تو»Without you از طرف شرکت ضبط موسیقی طرف قراردادش منتشر شد، که جعلی است و سامی یوسف اعلام کرد که این آلبوم سومش نیست و در واقع نمونه کامل نشده آلبوم جدیدش است که بدون اجازه و خواست او وارد بازار شده‌است و سبب قطع همکاری اش با شرکت "Awakening" شد.
او علاوه بر آلبوم‌هایش چندین قطعه نیز به صورت تک‌آهنگ ارائه کرده‌است.
او تا کنون در ده‌ها کشور جهان از جمله آمریکا، انگلستان، فرانسه، اسپانیا، کانادا، هلند، آلمان، نروژ، سوئد، آلبانی، بوسنی، دانمارک، مصر، الجزایر، آفریقای جنوبی، ترکیه، یونان، جمهوری آذربایجان، تاجیکستان، سوریه، عربستان، قطر، امارات متحده عربی، کویت، لبنان، سنگاپور، قرقیزستان و سودان کنسرت‌هایی برگزار کرده‌است.
کنسرت برای صلح، در ۲۱ اکتبر ۲۰۰۷ در ورزشگاه ویمبلی در آرنا انگلستان برگزار شد. در این کنسرت که بیش از ۱۲۰۰۰ شرکت‌کننده حضور داشت، گروه موسیقی اوتلندیش از دانمارک، کریم سلماKareem Salama از آمریکا، سوند ریسونThe Sound of Reason از کانادا و حمزه رابرتسون از انگلستان شرکت داشتند. این کنسرت توسط مؤسسهٔ "اوکنینگ" و مؤسسهٔ خیریه "سازمان امدادرسانی اسلامی" مدیریت و برگزار شد. مضمون اصلی این کنسرت دربارهٔ دارفور و صلح در آن بود که روزانه تعداد زیادی از مردم به علت درگیری‌های محلی از بین می‌روند. هدف اصلی این کنسرت جمع‌آوری کمک برای مردم این منطقه بود که تمامی درآمد حاصل از این کنسرت به مؤسسه خیریه کمک به دارفور اهدا شد و در پایان بیش از ۲٫۲ میلیون پوند جمع‌آوری شد.سامی یوسف در کنسرت ویمبلی لندن: کنسرتی برای صلح ، مؤسسه نشید.
سامی یوسف چندین بار به آذربایجان سفر کرده و در برنامه‌ها و شوهای کانال‌های تلویزیونی آذربایجان حضور داشته‌است. او دو بار در آذربایجان کنسرت برگزار کرده که آخرین آن ۱۴ و ۱۵ مارس ۲۰۱۵ در سالن کنسرت حیدر علی اف و با عنوان «ساری گلین» برگزار شد
در این کنسرت ۱۹ ترانه اجرا کرد، از جمله اجراهای او «ساری گلین»، «جان آذربایجان»، «آیریلیق»، «گئتمه گئتمه» و «کوچه لره سو سپمیشم» بود. در طی اجرای این کنسرت با چهره‌های مشهور فرهنگی آذربایجان از جمله عالیم قاسیم اف و نیز غنیره پاشایوا دیدارهایی داشت.http://www.musicema.com/node/229263
کنسرت اول او در آذربایجان در نوامبر ۲۰۰۶ اتفاق افتاد. در آن کنسرت که با مشارکت استودیو حلال و مؤسسه وحدت اجتماعی در سالن کنسرت ایدمان ترتیب داده شده بود، برای اولین بار ترانه «جان آذربایجان» را اجرا کرد.
در سال ۱۳۹۳ خبرهایی از برگزاری کنسرت سامی یوسف در شهرهای مختلف ایران منتشر شد، اما این خبر توسط شرکت اندانته رکوردز (شرکت مدیریت و انتشار آثار سامی یوسف) به صورت رسمی تکذیب شد.تکذیب خبر کنسرت در ایران توسط اندانته رکوردز ، سایت رسمی سامی یوسف.
هرچند دقیقاً یک ماه قبل از انتشار این خبر توسط شرکت اندانته رکوردز، پدر او نیز این خبر را تکذیب کرده بود.
سامی یوسف طی انتشار ویدئویی در سایت آپارات از مردم خواسته که بلیت چنین کنسرت‌هایی را خریداری نکنند و ابراز امیدواری کرده‌است که روزی در ایران طی یک دعوت و کنسرت رسمی مردم ایران را ملاقات کند.سایت آپارات تکذیب کنسرت ایران، کانال رسمی سامی یوسف در آپارات.
سامی یوسف در تاریخ دوشنبه ۱۵ تیر سال ۱۳۹۴ به دعوت شهرداری شهر ناصره در فلسطین کنسرتی برگزار کرد. شهر ناصره شهری عرب‌نشین در فلسطین است که ۶۰ درصد ساکنان آن را فلسطینی‌ها تشکیل می‌دهند و به عنوان متحدان عربی فلسطین شناخته می‌شوند.
این کنسرت به مناسبت ماه مبارک رمضان تشکیل شده بود.
وی در پیامی بعد از این کنسرت می‌گوید:"برادران و خواهران عزیز من در شهر ناصره و همه فلسطینی‌ها، از شما برای اینکه به من اجازه دادید مدت کوتاهی را با شما بگذارنم بسیار ممنونم. دیدن این شهر بسیار زیبا برای من شگفت‌انگیز بود و امیدوارم که روزی دنیا بتواند آن چیزی که من از سرزمین زیبا شما و مردمش دیدم را ببیند. چیزهای زیادی وجود دارد که می‌توان از شما یادگرفت.
بعضاً من اینچنین انرژی، عشق و روح جمعی و هم‌سازی دینی را مشاهده می‌کنم. اروپا و بسیاری از دنیا می‌توانند چیزهایی را از شما یاد بگیرند. من باید از شهرداری برای دعوتم و نمایش فراوان دوستی و عشق تشکر کنم. تا بار دیگر، من شما را به خدا می‌سپارم و دعا می‌کنم. همدیگر را به زودی با عشق و دعا می‌بینیم."
سامی یوسف در هنگام برگزاری این کنسرت چفیه‌ای منتسب به فلسطینیان و عرب‌های ساکن سرزمین‌های اشغالی بر روی شانه‌های خود انداخته بود.
با این حال کنسرت او با واکنش‌های متفاوتی در صفحات اجتماعی مواجه شد. هر چند که تعداد زیادی از هواداران او از برگزاری این کنسرت ابراز خوشحالی کرده‌اند اما در مقابل تعداد دیگری هم نسبت به برگزاری این کنسرت در شهر ناصره اعتراض داشتند. علت اعتراض آنان به واقع شدن شهر ناصره در خاک اشغال شده فلسطین توسط اسرائیل برمی‌گردد. برخی چفیه را به عنوان یکی از نمادهای اصلی مقاومت اسلامی می‌شناسند و این اقدام سامی یوسف را اعتراضی زیرکانه و نرم دانستند.
البته پیش از این هم عده‌ای خواهان شفافیت بیشتر مواضع سامی یوسف نسبت به اسرائیل و فلسطین شده بودند.سایت رسمی سامی یوسف، کنسرت در ناصرهخبرگزاری تسنیم، کنسرت سامی یوسف در اسرائیل.باشگاه خبرنگاران جوان، کنسرت سامی یوسف در اسرائیل
آینه چندلایه‌ای به نوعی از آینه‌های به کار رفته در اپتیک گفته می‌شود که دارای مقاومت حرارتی بیشتری نسبت به آینه‌های معمولی است و به همین دلیل فیزیکدانان استفاده از این نوع آینه‌ها را در برخی موارد به آینه‌های معمولی ترجیح می‌دهند.
پایداری ساختمانی در حین بازتاب دهی این آینه‌ها در برابر پرتوهای پُرانرژی نظیر پرتو سیکلوترون از آینه‌های معمولی بیشتر است. همین ویژگی خاص آینه‌های چند لایه‌ای سبب می‌شود که در اثر برخورد پرتو سیکلوترون به سطح این آینه‌ها مقاومت حرارتی بیشتری نسبت به آینه‌های معمولی از خود نشان دهند.
فیزیکدانان از پراش براگ برای تعیین مقدار تغییرات بازتاب دهی سطح آینه‌های چند لایه‌ای در اثر تغییرات ضخامت لایه‌های به کار رفته در آن‌ها استفاده می‌کنند.
آینه‌های چند لایه‌ای معمولاً از جنس کربن یا سیلیسیم و نیز یک عنصر واسطه مثل مولیبدن یا نیکل هستند. مقاومت حرارتی آینه‌های Mo/C ،Mo/Si و Ni/C نسبت به پرتو سیکلوترون را می‌توان با یکدیگر مقایسه کرد. ضخامت آینه Mo/Si در اثر افزایش دمای حاصل از برخورد پرتو سیکلوترون به سطح این آینه کاهش می‌یابد در حالی که ضخامت آینه Mo/C ثابت می‌ماند و ضخامت آینه Ni/C افزایش می‌یابد.
برای تعیین مقدار ضخامت لایه عنصر به کار رفته در این آینه‌ها از فرمول دیفراکسیون براگ استفاده می‌شود. باید در نظر داشت که ضخامت لایه‌های عناصر به کار رفته در این آینه‌ها به جای d که همان ضخامت لایه دیفراکسیون‌کننده نور است d1+d2 یعنی مجموع ضخامت دو لایه در آینه می‌باشد.
ژان دورینگ زاده ۱۹۴۷ میلادی، موسیقی‌دان و خاورشناس، مدیر تحقیقات در مرکز ملی تحقیقات در دانشگاه سوربن، نماینده انجمن فرانسوی موسیقی ملل و استاد دانشگاه استراسبورگ است.
وی سالیان متمادی از عمر خود را صرف تحقیق و شناخت فرهنگ و موسیقی ملل شرق، به‌ ویژه ایران، آسیای میانه، افغانستان و آذربایجان کرده‌است. دورینگ از کارشناسان انگشت شمار موسیقی ایرانی در سطح جهان است و تألیفات متعددی در این زمینه دارد.
ژان دورینگ در سال ۱۹۴۷ میلادی در فرانسه متولد شد. در ۱۳ سالگی به فراگیری گیتار پرداخت و در ۱۷ سالگی موفق به تدریس گیتار کلاسیک غربی در کنسرواتور ملی تولوز شد و کنسرت‌های مختلفی به صورت فردی یا به همراه ارکسترهای مجلسی برگزار کرد. پس از اخذ مدرک کارشناسی ارشد در رشته فلسفه، کشور فرانسه را به قصد آموختن موسیقی ایرانی ترک کرد و در ایران اقامت نمود. دو سال بعد موسیقی غربی را کاملاً کنار گذاشته و باشوق بسیار به نواختن تار و سه‌تار نزد بهترین استادان آن زمان از جمله، علی اکبر خان شهنازی، نورعلی برومند، داریوش صفوت، یوسف فروتن، سعید هرمزی و احمد عبادی پرداخت.
همچنین ایشان بین سالهای ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۰ با استاد جلال ذوالفنون در زمینه آشناییشان با موسیقی ایرانی همکاری داشتند.
در سال ۱۹۷۸ جایزه سه‌تار در مسابقه باربد را از تلویزیون ملی ایران دریافت کرد. در همین زمان ردیف میرزا عبدالله را آوانویسی نمود که بعدها این اثر تحت عنوان «ردیف سازی موسیقی سنتی ایران»، ردیف تار و سه‌تار میرزا عبدالله، در سال ۱۳۷۰ توسط انتشارات سروش به چاپ رسید.
در سال ۱۹۷۵ رساله دکترای خود را ارائه داد که در سال ۱۹۸۳ در پاریس چاپ شد. ترجمه این رساله در سال ۱۳۸۳ بنام «سنت و تحول در موسیقی ایران» توسط انتشارات توس در ایران به چاپ رسید.
سپس به مدت ۴ سال دوره آموزش فلسفه ایرانی را در انجمن حکمت و فلسفه با استادانی چون هانری کربن، ت. ایزوتسو، حسین نصر و حائری گذراند. پس از آن به مدت یک سال به تدریس فلسفه در دبیرستان رازی مشغول شد. بعد از انقلاب اسلامی به فرانسه بازگشت و وارد مرکز پژوهش‌های علمی فرانسه شد. در سن ۳۹ سالگی با گذراندن دوره دکترای دولتی به اخذ عنوان پروفسور نائل آمد و پایان‌نامه‌اش در دو اثر مختلف به‌نام‌های «موسیقی و خلسه» و «موسیقی و عرفان در سنت اهل حق» به زبان فارسی ترجمه شده‌است.
دورینگ، پس از بررسی بافت فرهنگی ایران‌زمین و معرفی انواع سازهای ایرانی و فن اجرای آنها به معرفی و تحلیل وجوه نظری و صوری موسیقی ایرانی پرداخته و تأثیرهای عرفان، اساطیر تاریخ و فرهنگ را به طریق علمی و امروزی بر آنها نشان داده‌است.
کتاب «درآمد دوم: آهنگ سازی بر اساس اوزان قدیم و ردیف» مجموعه قطعات نت‌نگاری‌شده‌ای است که بر اساس قواعد موسیقی قدیم ایران، اولین بار در سال ۲۰۱۲ در قالب سی‌دی توسط مؤسسه فرهنگی-هنری ماهور منتشر شد. مقدمهٔ این کتاب ترجمه نیست و تألیف خود ژان دورینگ به فارسی است. وی به خوبی فارسی صحبت می‌کند و همسر او ایرانی است.
سه کتاب دیگر از دورینگ به نام‌های «روح ن‍غم‍ات: م‍وس‍یقی است‍اد ال‍ه‍ی»، «س‍نت و تحول در م‍وسیقی ایرانی» و «م‍وسیقی و عرفان: سنت شیعی اهل حق» توسط سودابه فضائلی، اسطوره‌شناس و مترجم به فارسی ترجمه و منتشر شده‌اند.ایبنا: 33 قطعه موسیقی قدیم ایرانی ساخته‌ی پروفسور ژان دورینگ در قالب یک کتاب
انسان‌شناسی و فرهنگ: آشنایی با ژان دورینگ و معرفی کتاب "سنت و تحول در موسیقی ایرانی"
ریچارد گَری براتیگان (زادهٔ ۳۰ ژانویه ۱۹۳۵ – درگذشتهٔ ۲۵ اکتبر ۱۹۸۴) نویسنده و شاعر معاصر آمریکایی بود. از او ۹ رمان، یک مجموعه داستان و چندین دفتر شعر منتشر شده‌است. رمان "صید قزل‌آلا در آمریکا" اولین و شناخته‌شده‌ترین اثر اوست. او عضو جنبش بیت بود. ریچارد براتیگان در ۴۹ سالگی با تفنگ شکاری کالیبر ۴۴ خودکشی کرد.
ریچارد در ۲۹ ژانویه ۱۹۳۵ در تاکوما واشینگتن به دنیا آمد. از دوران کودکی او اطلاعات زیادی در دست‌رس نیست اما ظاهراً دوران کودکی سختی را پشت سر گذشته‌است. پدرش پیش از به دنیا آمدن او، خانواده را ترک کرد و پس از آن که خبر درگذشت او را خواند، تازه متوجه شد پسری به نام ریچارد داشته‌است. خواهرش باربارا در بارهٔ دوران کودکی او می‌گوید: «او شب‌ها را به نوشتن می‌گذراند و تمام روز را می‌خوابید. اطرافیان خیلی اذیتش می‌کردند و سر به سرش می‌گذاشتند. آن‌ها هیچ‌وقت نفهمیدند که نوشته‌های او چه‌قدر برایش مهم هستند.»یگانه «"مقدمه"» ۹
ریچارد در بیست سالگی شیشهٔ پاسگاه پلیس را با سنگ شکست و یک هفته در زندان گذراند و بعد به بیمارستان دولتی آرگون تحویل داده شد. به تشخیص پزشکان به دلیل ابتلا به جنون جوانی پارانوئیدی در بیمارستان تحت شوک درمانی و مراقبت ویژه قرار گرفت. پس از مرخص شدن از بیمارستان به سان‌فرانسیسکو رفت.
در ۱۹۵۶ سالی که براتیگان ۲۱ ساله به سانفرانسیسکو رفت دوران اوج جنبش بیت بود و نویسندگان و شاعران سرشناس این جنبش در این شهر فراوان یافت می‌شدند. افرادی مانند: جک کرواک، آلن گینزبرگ، رابرت کریلی، میکل میک‌کلور، فیلیپ والن و گری اشنایدرو. او تحت تأثیر "جنبش بیت" قرار گرفت؛ و نخستین مجموعه شعرش را در بیست و یک سالگی منتشر کرد و سال بعد در بیست و دو سالگی با "ویرجینیا دیون آدلر" ازدواج کرده، سه سال بعد در ۲۵ مارس ۱۹۶۰ دخترش "ایانت" به دنیا آمد. تابستان سال بعد برای براتیگان نقطهٔ عطف محسوب می‌شود. در تابستان ۱۹۶۱ به هم‌راه همسر و کودک خردسالش به آیداهو رفت و زندگی در چادر کنار رودخانه‌های پر از قزل‌آلای آن‌جا را تجربه کرد و رمان صید قزل‌آلا در آمریکا را نوشت. این رمان شش سال بعد در ۱۹۶۷ منتشر شد و براتیگان را که در فقر مطلق به‌سر می‌برد و حتی در تأمین غذای روزانه دچار مشکل بود از نظر مالی نجات داد.
براتیگان قبل از "صید قزل‌آلا در آمریکا" چند مجموعه شعر منتشر کرد که یا به رایگان توزیع شد یا خود براتیگان در خیابان به فروش نسخه‌های آن‌ها می‌پرداخت. رمان "ژنرال متفقین، اهل بیگ‌سور" هر چند دومین رمان او محسوب می‌شود اما اولین رمان منتشر شده‌ای اوست. این رمان در سال ۱۹۶۴ منتشر شد و تنها ۷۴۳ نسخه از آن فروش رفت.
پس از موفقیت "صید قزل‌آلا در آمریکا" براتیگان دیگر هر کتابی می‌توانست منتشر کند و چنین هم کرد. او حتی کتابی منتشر کرد با نام "لطفاً این کتاب را بکارید" که شامل هشت شعر بود و به هم‌راه هر شعر بسته‌ای بذر، بسته‌های باز نشده این مجموعه الان نزد مجموعه‌دارن (کلکسیونرها) چندین هزار دلار خرید و فروش می‌شود.طاهری عراقی ۳ سه شعر از این اشعار با ترجمهٔ علیرضا بهنام در کتاب "کلاه کافکا گزیدهٔ شعرهای ریچارد براتیگان" در ایران منتشر شده‌است. البته بدون بذر.
براتیگان به سفارش جان لنون و پل مک‌کارتنی، دوستان‌اش در گروه بیتلز، چند شعر و بخش‌هایی از رمان‌هایش را در نوار کاستی با عنوان "گوش دادن به ریچارد براتیگان" خواند و منتشر کرد. این نوار که هم‌زمان با مجموعهٔ شعر کاشتنی براتیگان منتشر شده بود نیز حاوی ابتکارهای جالبی بود. مثلاً شعری به نام "عاشقانه" با هجده لحن مختلف توسط افراد مختلف از جمله خود براتیگان و دخترش "لانته" خوانده شد.
در ۱۹۷۰ پس از سیزده سال زندگی زناشویی پرفراز و نشیب از همسرش ویرجینیا جدا شد و دو سال بعد به پاین‌کریک مونتانا رفت و تا هشت سال پس از آن در مجامع ظاهر نشد و حاضر به ایراد سخنرانی یا انجام مصاحبه نبود.
در ۱۲ مه ۱۹۷۶ برای اولین بار به ژاپن رفت. از کودکی با ژاپنی‌ها بر سر بمباران بندر پرل هاربر مشکل داشت. عموی‌اش در آن حادثه ترکش خورد بود و هر چند یک سال بعد بر اثر حادثه‌ای از بلندی سقوط کرد و مرده بود، اما ریچارد هفت ساله مرگ عمو را به حساب ژاپنی‌ها نوشته بود و از آنان متنفر بود. سفر به ژاپن دیگاه‌اش نسبت به ژاپنی‌ها را تغییر داد و شیفتهٔ فرهنگ ژاپنی شد تا آنجا که بارها به ژاپن سفر کرد و وطن‌اش را سانفرانسیسکو، مونتانا و توکیو می‌دانست. او حتی با آکیکو که ژاپنی بود ازدواج کرد و این ازدواج دو سال دوام یافت.
براتیگان نویسنده‌ای خاصی بود و تعلق‌اش به سبک یا جریان ادبی ویژه دشوار می‌نماید. «زیبایی‌شناسی او ترکیبی از دستاوردهای سورئالیسم فرانسوی و تفکر ضدبورژوازی است که جان مایهٔ آثار هنری معاصرش را شکل داده و در عین حال در تضاد کامل با پدرسالاری قرار می‌گیرد.»بهنام ۶
"علیرضا طاهری عراقی" مترجم مجموعهٔ داستان اتوبوس پیر در یادداشت مترجم می‌نویسد:
«توصیف آثار براتیگان کار ساده‌ای نیست. هیچ سبک و مکتب ادبی و سنت تاریخی را نمی‌توان زادگاه یا مبنای شیوه خاص نویسندگی و شاعری او دانست. در مورد آثار نثرش حتی این مشکل وجود دارد که آیا آن‌ها را باید در کدام گونهٔ ادبی جای داد؟ آیا رمان‌هایش را واقعاً می‌توان رمان نامید؟ آیا اصلاً در حوزهٔ ادبیات داستانی قرار می‌گیرد؟ شاید ساده‌تر این باشد که آن را سبک براتیگانی بخوانیم و بس. به هر حال به نظر می‌رسد که آثار براتیگان هم مثل خودش یتیم‌اند.»طاهری عراقی ۵
نقاط اوج داستان‌های براتیگان یکدست نیست و از این نظر به کنکاش بیشتری برای درک بهتر این آثار نیاز است. در رمان صید قزل آلا در آمریکا و نیز دیگر آثار براتیگان از جمله در مجموعه اشعار او تمایل درونی نویسنده به خودکشی منعکس شده‌است. آثار براتیگان از این نظر شباهت به آثار ویرجینیا وولف و ولادیمیر مایاکوفسکی دارد و خواسته‌های درونی نویسنده به خوبی از آن‌ها مشخص است. به این دلیل خواننده آثار براتیگان خود را خارج از فضای آن‌ها حس نمی‌کند چون براتیگان نویسنده‌ای است که با چیره‌دستی و مهارت لازم از آثار خود برای ارتباط مستقیم با خواننده استفاده کرده‌است.
شعر براتیگان را باید نمونهٔ کاملی از شعر زمینی دانست. شعری که بدون تحمیل تئوری‌ها و فلسفه‌های ادبی مخاطبش را نرم و آرام تا پایان با خود شریک و همراه می‌کند. شعر براتیگان مانند داستان‌هایش هیچ پیش داوری را برنمی‌تابد.
زندگی و مرگ او مانند آثارش بسیار پرفرازونشیب و متفاوت و غیرمنتظره بود.
او در فصل شکار همیشه به مونتانا می‌رفت و با دوستانش به شکار می‌پرداخت؛ هرچند او هیچ‌وقت نمی‌توانست به موجود زنده‌ای شلیک کند و بیشتر ادای شکارچیان را درمی‌آورد. در فصل شکار ۱۹۸۴، براتیگان به مونتانا نرفت. دوستانش نگران شدند. امکان تماس با او وجود نداشت، به همین دلیل پلیس شهر بولیناس در شمال کالیفرنیا را که محل زندگی براتیگان بود خبر کردند. در ۲۵ اکتبر ۱۹۸۴ پلیس درِ خانهٔ براتیگان را شکست و یک بطری مشروب و یک تفنگ کالیبر ۴۴ کنار جسدش پیدا کرد. بنابر اظهارنظر پزشکی قانونی، او «ایستاده رو به دریا پشت پنجره» به شقیقه‌اش شلیک کرده‌است.پورترفیلد، ۲۱
فرانس بِکِن‌باوئر ، بازیکن فوتبال، مربی و یکی از رئیسان فدراسیونی و باشگاهی آلمان است. او در کشورش با نام قیصر (به آلمانی:Kaiser) مشهور شده‌است و این لقب را مدیون توانایی‌هایی است که برای فوتبال آلمان انجام داده است. اغلب بکن باوئر را از بهترین بازیکنان و بهترین مدافع تاریخ فوتبال به حساب می‌آورند. بکن‌باوئر از موفق‌ترین و معروف‌ترین مدیران فوتبالی جهان به شمار می‌آید. همچنین او به همراه دیدیه‌دشان
و ماریو‌زاگالو تنها کسانی هستند که هم به‌عنوان بازیکن و هم به‌عنوان سرمربی قهرمان جام جهانی شده‌اند.
بکن‌باوئر در ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۵ در مونیخ متولد شد. او در سال ۱۹۵۴، هنگامی که تنها نُه سال داشت، فوتبال حرفه‌ای را در باشگاه «اس سی مونیخ» آغاز کرد. در سال ۱۹۵۸ به تیم باشگاه فوتبال بایرن مونیخ رفت که در آن زمان دومین باشگاه بزرگ شهر مونیخ بود.
بکن‌باوئر اولین بازی خود برای تیم ملی آلمان را در ۲۶ سپتامبر ۱۹۶۵ انجام داد و اولین بازی‌اش در جام جهانی سال ۱۹۶۶ بود.
برای اولین بار در زمان او، باشگاه بایرن‌مونیخ سال ۱۹۶۶ موفق شد جام باشگاه‌های برتر آلمان را صاحب شود. این باشگاه در سال آینده‌اش، یعنی سال ۱۹۶۷ نیز موفق به کسب همین عنوان شد و از این گذشته، در همین سال حتی جام باشگاه‌های برتر اروپا را نیز به‌دست آورد.
بکن‌باور در سال ۱۹۷۱ کاپیتان تیم ملی کشورش، یعنی آلمان غربی شد. سال ۱۹۷۲ آلمان غربی توانست برندهٔ جام ملت‌های اروپا شود و سال ۱۹۷۴ بکن‌باوئر توانست برای وطنش جام جهانی را نیز به ارمغان بیاورد.
بکن‌باوئر سال ۱۹۷۷ بایرن مونیخ و همچنین تیم ملی را ترک کرد و به بازی در باشگاه نیویورک کوسموس در جام قهرمانی آمریکای شمالی پرداخت. او بین سال‌های ۱۹۸۰–۱۹۸۲ نیز در هامبورگر اس‌فاو بازی می‌کرد.
او بین سال‌های ۱۹۸۴–۱۹۹۰ سرمربی تیم ملی آلمان شد، و سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۶ همین سمت را در باشگاه بایرن‌مونیخ به‌دست آورد.
از این گذشته، فرانس بکن‌باوئر تدارک‌دهنده و همچنین تهیه‌کنندهٔ اساسیِ بازی‌ها در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ به‌شمار می‌آید. مؤسسهٔ خیریه‌ای نیز به نام او و از طرف خودش، به منظور کمک به معلولان و سایر محتاجان تأسیس شده‌است.
قهرمان در سال‌های: ۱۹۶۸٬۱۹۷۱٬۱۹۷۲٬۱۹۷۳٬۱۹۷۴
قهرمان در سال‌های: ۱۹۷۳٬۱۹۷۴٬۱۹۷۵٬۱۹۷۶
قهرمان در سال‌های: ۱۹۷۴٬۱۹۷۵٬۱۹۷۶
مؤسسه خیریه فرانس بکن‌باور (آلمانی)
سیمولا یک نام برای دو زبان برنامه‌نویسی، سیمولا ۱ و سیمولا ۶۷ است، که در ۱۹۶۰ در مرکز محاسبات نروژی در اسلو، توسط اوله-یوهان دال و کریستین نیگارد توسعه یافت. نحوی، آن ابر مجموعه نسبتاً وفادار از الگول ۶۰ است.
سیمولا ۶۷ اشیاء، کلاس‌ها، زیر کلاس‌ها، متدهای مجازی، هم‌روال، شبیه‌سازی رویداد گسسته و ویژگی‌های جمع‌آوری زباله را معرفی کرد.
سیمولا اولین زبان برنامه‌نویسی شی گرا در نظر گرفته شده‌است. همان‌طور که از نام آن پیداست، سیمولا برای انجام شبیه‌سازی، طراحی شده‌است و نیاز آن دامنه، چارچوبی برای بسیاری از ویژگی‌های زبان‌های شی گرا امروز تهیه کرده‌است.
سیمولا در طیف وسیعی از کاربردها مانند شبیه‌سازی طرح‌های VLSI، مدل‌سازی فرایند، پروتکل‌ها، الگوریتم‌ها و برنامه‌های کاربردی دیگر مانند حروفچینی، گرافیک کامپیوتری، و آموزش و پرورش استفاده شده‌است. از آنجا که اشیاء سیمولا گونه در ++C، جاوا و #C دوباره استفاده می‌شود، نفوذ سیمولا اغلب کم بیان می‌شود. خالق ++C، بی‌یارنه استراس‌تروپ، اذعان کرده‌است که سیمولا ۶۷ بود بیشترین اثر را در او برای توسعه ++C داشت، که نوع بهبودهای بهره‌وری را که سیمولا به سرعت خام محاسبات ارائه داده شده توسط زبان‌های سطح پایین مثل BCPL را ارمغان آورد.
سیمولا هنوز هم برای انواع مختلف از درس‌های دانشگاه استفاده می‌شود، به عنوان مثال جارک لنار سیمولارا به دانشجویان در دانشگاه مالت می‌آموزد.
این زبان برای کاربردهای طراحی و شبیه‌سازی ایجاد شد. اهمیت زبان سیمولا به دلیل مطرح شدن ایده‌های شیء گرایی در این زبان بود. ایدهٔ کلاس مهم‌ترین ایدهٔ مطرح شده در این زبان است. در یک کلاس تعدادی داده به همراه توابع مورد نیاز تعریف می‌شوند. ایده مهم دیگری که در این زبان استفاده می‌شد توابع هم‌روند (به انگلیسی: Co-routine) بود. توابع هم‌روند برای انجام یک وظیفه توسط چند روال با هم دیگر هم کاری داشتند که باید حالت هر کدام حفظ شوند. این توابع در عمل باید برای اجرا به نوبت فراخوانی و اجرا شوند و حافظه باید ماندگار باشد و اجرا از محل قبلی ادامه یابد. سیمولا بر پایهٔ زبان الگول نوشته شده‌است.
کریستین نیگارد شروع به نوشتن برنامه‌های شبیه‌سازی کامپیوتر در سال ۱۹۵۷ کرد. نیگارد نیاز به یک راه بهتر برای توصیف عدم تجانس و عملکرد یک سیستم را دید. برای رفتن بیشتر با ایده‌های خود بر روی یک زبان رسمی کامپیوتر برای توصیف سیستم، متوجه شد که او کسی را با مهارت بیشتر برنامه‌نویسی از کسی که داشته نیاز دارد. اوله - یوهان دال به او در کارش از ژانویه ۱۹۶۲ پیوست. این تصمیم برای ارتباط زبان الگول ۶۰ در مدت کوتاهی پس ازآن گرفته شد. تا قبل از مه ۱۹۶۲ مفاهیم اصلی زبان شبیه‌سازی تعیین شد. "سیمولا ۱" متولد شد، یک زبان برنامه‌نویسی با هدف ویژه برای شبیه‌سازی سیستم‌های رویداد گسسته.
کریستن نیگارد به یونیوک اواخر ماه مه ۱۹۶۲ در ارتباط با بازاریابی کامپیوتر جدید یونیوک ۱۱۰۷ دعوت شد. در آن دیدار نیگارد ایده‌های سیمولا به رابرت بمر، مدیر برنامه‌نویسی سیستم در یونیوک ارائه داد. بمر یک هواخواه سوگند یاد کرده الگول بود و متوجه شد پروژه سیمولا الزام‌آور است. بمر همچنین رئیس یک جلسه در دومین همایش بین‌المللی پردازش اطلاعات میزبانی شده توسط بود. او نیگارد را که مقاله "سیمولا -- فرمتی از الگول به شرح شبکه‌های رویداد- گسسته" را ارائه بود، دعوت کرد.
مرکز محاسبات نروژی یونیوک ۱۱۰۷ را دراوت ۱۹۶۳ با تخفیف قابل توجهی گرفت، که در آن دال سیمولا۱ را تحت قرارداد با یونیوک پیاده می‌کرد. پیاده‌سازی بر مبنای یونیوک الگول ۶۰ کامپایلر استوار بود. سیمولا ۱ در یونیوک ۱۱۰۷ از ژانویه ۱۹۶۵ به‌طور کامل عملیاتی بود. در چند سال بعدی دال و نیگارد زمان زیادی را صرف آموزش سیمولاکردند. سیمولا به چندین کشور در سراسر جهان گسترش یافت و سیمولا ۱ بعداً در کامپیوترهای بوروقس B5500 و کامپیوتر اورال - ۱۶ روسی پیاده شد.
در سال 1966 C.A.R.Hoare مفهوم ساخت کلاس رکورد را معرفی کرد، که دال و نیگارد آن را با مفهوم پیشوندی و ویژگی‌های دیگری برای برآورده کردن نیازهای خود برای مفهوم فرایند تعمیم داده شده گسترش دادند. دال و نیگارد مقاله خود در اعلان‌های کلاس‌ها و زیر کلاس‌ها در کنفرانس کاری IFIP روی زبان‌های شبیه‌سازی در اسلو، در مه ۱۹۶۷ ارائه دادند. این مقاله اولین تعریف رسمی از سیمولا ۶۷ شد. در ژوئن ۱۹۶۷ کنفرانسی برای استاندارد کردن زبان و آغاز تعدادی از پیاده‌سازی‌ها برگزار شد. دال پیشنهادی برای متحد کردن نوع و مفهوم کلاس داد. این به بحثهای جدی منجر شد، و پیشنهاد توسط هیئت مدیره رد شد. سیمولا ۶۷ بود به‌طور رسمی در اولین جلسه از گروه استانداردهای سیمولا (SSG) در ماه فوریه ۱۹۶۸ استاندارد شد.
سیمولا تأثیرگذار در توسعه صحبت کوتاه و بعد زبان‌های برنامه‌نویسی شی گرا بود. آن همچنین کمک به الهام بخشی مدل عملگر از محاسبات هم‌زمان کرد، هر چند سیمولا تنها پشتیبانی از همکاری- روال و نه همزمانی درست می‌کند.
در اواخر دهه شصت و اوایل دهه هفتاد چهار پیاده‌سازی اصلی از سیمولا وجود داشت:
این پیاده‌سازی به طیف گسترده‌ای از زبان‌های برنامه‌نویسی منتقل شدند. تاپس - ۱۰ مفهوم متغیرها و روش‌های عضو عمومی، محافظت شده و خصوصی، که بعداً با سیمولا ۸۷ یکپارچه شد را پیاده کرد. سیمولا ۸۷ آخرین استاندارد است و به طیف گسترده‌ای از زبان‌های برنامه‌نویسی منتقل شده‌است. عمدتاً سه پیاده‌سازی شده وجود دارد:
در نوامبر ۲۰۰۱ دال و نیگارد مدال IEEE جان فون نویمان توسط مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک را "برای معرفی مفاهیم برنامه‌نویسی شی گرا از طریق طراحی و پیاده‌سازی سیمولا ۶۷" دریافت کردند. آن‌ها در ماه فوریه ۲۰۰۲، جایزه A.M.2001 تورینگ توسط انجمن ماشین‌ها محاسبهٔ (ACM) را، با نقل قول: "برای ایده‌های اساسی برای ظهور برنامه‌نویسی شیء گرا، از طریق طراحی شان با زبان‌های برنامه‌نویسی سیمولا ۱ و سیمولا ۶۷" دریافت کردند. متأسفانه نه دال و نه نیگارد نتوانستند خود را به سخنرانی جایزه ACM تورینگ که برنامه‌ریزی شده برای ارائه در کنفرانس OOPSLA 2002 در شهر سیاتل شده بود، برسانند، چرا که آن‌ها هر دو در عرض دو ماه از یکدیگر در ماه ژوئن و آگوست به ترتیب، از دنیا رفتند.
آزمایشگاه تحقیقات سیمولا یک مؤسسه تحقیقاتی است که بخاطر زبان سیمولا نامگذاری شده‌است، و نیگارد یک موقعیت کاری پاره وقت از سال بازگشایی در۲۰۰۱ آنجا داشت.
فایل کامپیوتر خالی یک برنامه حداقل در سیمولا است، که توسط حجم برنامه منبع اندازه‌گیری شده‌است. آن را از فقط یک چیز تشکیل شده‌است: بیان گنگ.
با این حال، برنامه حداقل به صورت مناسب تری به عنوان یک بلوک خالی جلوه داده می‌شود:
آن اجرای برنامه را آغاز و بلافاصله خاتمه می‌دهد. زبان هیچ مقدار برگردانده شده از خود برنامه ندارد.
توجه داشته باشید که در سیمولا بزرگی و کوچکی حروف مطرح نیست. نمونه‌ای از یک برنامه Hello World در سیمولا:
مثال واقعی تر با استفاده از کلاس‌ها، زیرکلاس‌ها و روش‌های مجازی:
! Main program;
مثال بالا یک کلاس بزرگ (گلیف) با دو زیرکلاس‌ها (کاراکتر و خط) دارد. یک روش مجازی با دو پیاده‌سازی وجود دارد. اجرای برنامه با اجرای برنامه اصلی شروع می‌شود. سیمولا نشانی از مفهوم کلاس‌های انتزاعی ندارد زیرا کلاس‌ها با روش‌های مجازی خالص می‌تواند مثالی شود. این به این معنی است که در مثال بالا همه کلاس‌ها می‌توانند مثالی شوند. فراخواندن یک روش مجازی خالص هرچند خطای زمان اجرا تولید می‌کند.
سیمولا از فراخوانی با نام پشتیبانی می‌کند، بنابراین ابزار جنسن به راحتی می‌تواند پیاده شود. با این حال، حالت انتقال پیش‌فرض برای پارامتر ساده با مقدار فراخوانده می‌شود، بر خلاف زبان الگول که فراخوانی با نام را استفاده می‌کند. برنامه منبع برای ابزار جنسن به همین خاطر باید فراخوانی با نام را برای پارامترها هنگامی که توسط یک گردآور سیمولا گردآوری شده را مشخص کند.
مثال بسیار ساده‌تر دیگر تابع جمع است (Σ) که می‌تواند به شرح زیر پیاده شود:
برنامه بالا فراخوانی با نام را برای کنترل متغیر (k) و بیان (u) استفاده می‌کند. این اجازه می‌دهد تا متغیر کنترل‌کننده در بیان استفاده شود.
توجه داشته باشید که استاندارد سیمولا محدودیت‌های خاصی بر متغیر کنترل‌کننده در حلقه for اجازه می‌دهد؛ بنابراین برنامه بالا از حلقه while برای حداکثر قابلیت حمل استفاده می‌کند.
به شرح زیر:
که پس از آن می‌تواند به شرح زیر پیاده شود:
سیمولا شامل یک بسته شبیه‌سازی برای انجام شبیه‌سازی رویداد گسسته‌است. این بسته شبیه‌سازی بر مبنای ویژگی‌های شی گرا سیمولا و مفهوم هم‌روال آن است.
سام، سالی و اندی در حال خرید لباس هستند. آن‌ها باید از یک اتاق پرو اشتراکی استفاده کنند. هر کدام از آن‌ها در حال گشتن در فروشگاه به مدت ۱۲ دقیقه هستند و سپس از اتاق پرو به‌طور انحصاری به مدت سه دقیقه استفاده می‌کنند، هر یک از یک توزیع نرمال پیروی می‌کنند. یک شبیه‌سازی از تجربه اتاق پرو آن‌ها به شرح زیر است:
بلوک اصلی با شبیه‌سازی برای قادر کردن شبیه‌سازی پیشوند دار شده‌است. بسته شبیه‌سازی می‌تواند در هر بلوک استفاده می‌شود و شبیه‌سازی‌ها حتی می‌توانند داخل هم جا داده شوند وقتی که کسی که شبیه‌سازی می‌کند را شبیه‌سازی می‌کند.
شی اتاق پرو یک صف (درب) را برای دسترسی به اتاق پرو استفاده می‌کند. هنگامی که کسی درخواست اتاق پرو می‌کند و آن اشغال است، آن‌ها را باید در این صف منتظر (صبر (درب)) بمانند. وقتی کسی اتاق پرو را ترک می‌کند اولین کس (در صورت وجود) از صف (درفعال. اولین) جدا می‌شود و بر این اساس از صف در (در. اولین. بیرون) برداشته می‌شود.
شخص زیر کلاسی از فرایند است و فعالیت او با استفاده از نگه داشتن (زمان برای دیدن فروشگاه و زمان حضور در اتاق پرو) و و روش‌های فراخوانی در شی اتاق پرو برای درخواست و ترک اتاق پرو شرح داده شده‌است.
برنامه اصلی همه اشیاء را ایجاد وهمه اشیاء فردی را فعال برای قرار دادن آن‌ها در صف رویداد می‌کند. برنامه اصلی برای ۱۰۰ دقیقه از زمان شبیه‌سازی می‌ماند قبل ازاینکه برنامه پایان یابد.
۱. ^ a b c d e f g h i j k l m n Ole-Johan Dahl, Bjørm Myhrhaug, and Kristen Nygaard (1970),:[1], Common Base Language, Norwegian Computing Center
۲. ^ http://staff.um.edu.mt/jskl1/
۳. ^ Holmevik, Jan Rune (1994). "Compiling Simula: A historical study of technological genesis". IEEE Annals in the History of Computing 16 (4): 25–37. http://www.idi.ntnu.no/grupper/su/publ/simula/holmevik-simula-ieeeannals94.pdf . Retrieved 12 May 2010.
۴. ^ Jan Rune [2], Compiling Simula, Institute for Studies in Research and Higher Education, Oslo, Norway
ایرانی‌ستیزی یا احساسات ضدایرانی، به احساسات و اعمالی که حاوی تبعیض، عملیات خصمانه، نفرت یا پیش‌داوری علیه ایران یا افراد مرتبط با ایران و فرهنگ ایرانی است گفته می‌شود و نقطهٔ مقابل ایران‌دوستی قرار می‌گیرد.
واژهٔ عَجَم، به‌طور عموم به غیرعرب، به‌طور مخصوص به ایرانی‌ها گفته می‌شد. عَجَم در لفظ عرب، به معنی «گنگ‌زبان و مِن مِن گو» است. از این‌رو، آن‌ها عَجَم را مقابل با زبان عربی، یعنی فصحه به معنی «خالص، درست» قرار دادند. این لفظ، همانند لفظ بربر یونانی است که هنگام اسیر کردن، به فرد مغلوب (که وحشی تلقی می‌کردند) گفته می‌شد. در اسپانیای اسلامی هم، این عجم به زبان بومی اسپانیایی شبه‌جزیرهٔ ایبری گفته می‌شد. به‌طور کلی، این لفظ، لفظی تحقیرکننده در زبان عرب بود تا برتری سیاسی-اجتماعی خود را به رخ دیگران بکشند.C. E. Bosworth, "ʿAJAM ", ENCYCLOPÆDIA IRANICA, Vol. I, Fasc. 7, pp. 700-701 همچنین، عرب‌های مهاجم، مردم بومی آذربایجان را با لفظ تحقیرآمیز «علوج» خطاب می‌کردند.
عبدالحسین زرین‌کوب، شورش بابک را نتیجهٔ خشم ایرانیان به ستوه آمده از ستم بنی‌عباس می‌داند:
کلیفورد ادموند باسورث، قیام بابک و پیروانش را جنبشی دینی، بر پایه‌های احساسات ناسیونالیستی ضد عرب می‌داند.BOSWORTH, C.E. “AZERBAIJAN iv. Islamic History to 1941”. In Encyclopædia Iranica. vol. 3. New York: Bibliotheca Persica Press, 1989. 224-231. . Archived from the original on 2012-07-01. Retrieved 2012-07-01.
عباس زریاب خوئی، در مورد قیام بابک می‌نویسد:
غلامحسین یوسفی شورش بابک خرمدین را این‌گونه توصیف می‌کند:
واژهٔ مولی، در عربی معانی متعدد و گاه متضاد همچون «ارباب، آقابرده، بنده، آزادکننده، هم‌پیمان، پناهنده» دارد، اما پس از فتوحات اعراب، این اصطلاح بیشتر به نومسلمانان غیرعرب گفته می‌شد که از راه مسلمان شدن، از قید بردگی آزاد می‌گشتند و درعین‌حال با نام «مولی»، تحت حمایت صاحبان اولیهٔ خود باقی می‌ماندند. با توجه به قوانین اسلام که مسلمان برده نمی‌شود، بندگان آزادشده وضعیتی بین بندگی و آزادگی پیدا می‌کردند و شرایط و مقررات ویژه‌ای برای آن‌ها فراهم می‌شد.مفتخری، ۱۳۹۲، ص۸۱
موالی اصلی و اولیه، بردگان غیرعربی بودند که با پذیرش اسلام، آزادی خویش را به دست آوردند. این گروه، با موج‌های پی در پی به عنوان اسیران جنگی و به عنوان بخشی از غنایم اعراب به شهرهای اردوگاهی آورده شده بودند. گرچه آن‌ها آزادی خویش را با توسل به اسلام، بدست آوردند، ولی به عنوان موالی همچنان منتسب و وابسته به مالک و ولی‌نعمت قبلی خویش باقی‌مانده بودند. در کوفه، این بردگان آزاد شده، دومین طبقه بزرگ موالی را تشکیل می‌دادند. سومین گروه بزرگ موالی، آن دسته از خرده مالکان و دهقانانی بودند که با سقوط نظام فئودالی دوره ساسانی، و ویرانی روستاهایشان، در نتیجه حمله مهاجمان عرب، کشت و کار را رها کردند؛ چرا که دیگر به صرفه نبود. مشکل این مردم روستایی، از جمله آنهایی که در دهات و املاک پیرامون کوفه به کار مشغول بودند، بالا بودن مالیات ارضی یا خراج شدید بود. در نتیجه، عده روزافزونی از آنها، پیوسته ناچار می‌شدند که مزارع را رها سازند و در شهرهای اردوگاهی، به دنبال شغل دیگری بگردند؛ و بالاخره گروه نسبتاً کم‌اهمیتی از موالی، ایرانیانی بودند که ادعا داشتند از تبار بزرگانند و اجازه یافته بودند که از امتیازات خاص طبقه حاکم عرب سهمی داشته باشند.
همگام با گسترش اسلام، شمار کلی موالی به سرعت افزایش گرفت. در حقیقت، در ظرف چند دهه، تعداد آن‌ها از مسلمانان عرب هم فراتر رفت. اینک موالی، به عنوان افراد مسلمان جامعه اسلامی، همان حقوق و امتیازاتی را می‌خواستند که همکیشان عربشان، از آن برخوردار بودند. چرا که پیامبر اسلام، به آن‌ها وعده «برابری و تساوی همه مؤمنان در برابر خداوند، فارغ از هرگونه تفاوت تباری و نژادی و قبیله‌ای» را داده بود. اما حکمرانان عرب تحت خلافت بنی‌امیه، تعالیم اسلام دربارهٔ مساوات و برابری را مراعات نمی‌کردند؛ حال آنکه در سال‌های صدر اسلام و مقدم بر دوره خلافت عمر، هنگامی که موالی هنوز در اقلیت بود، دستورهای اسلام، دقیقتر مراعات می‌شد.
به نوشتهٔ جرجی زیدان، موالی، درحقیقت شهروندان درجه‌دوم جامعهٔ اسلامی آن روز بودند. اگرچه تحقیر آن‌ها و مردم غیرعرب از دوران پیش از بنی امیه آغاز شد، در زمان حکومت آنان شدت یافت؛ زیرا اعراب خود را بالاتر از دیگران می‌پنداشتند و می‌گفتند: «ما نه تنها شما را از بردگی و اسارت آزاد ساختیم، بلکه از پلیدی و کفر و شرک نجات داده، مسلمان کردیم و همین کافی است که از شما برتر باشیم».مفتخری 1392، ص 81
اعراب دوران بنی امیه، در حفظ نژاد خود می‌کوشیدند و به غیر عرب و موالی، زن نمی‌دادند. حتی شدت تعصب امویان به حدی بود که به نوشته مسعودی، امویان خلافت را بر پسر کنیز (غیر عرب) حرام می‌دانستند؛ زیرا مایل نبودند کنیززادگان، عهده‌دار خلافت شود. خواری و خفت موالی در عصر امویان تا آنجا بود که به گزارش مطهر بن مقدسی، حاکمی چون حجاج نیز، نتوانست سعید بن جبیر را که از برجستگان تابعین بود، به مسند قضاوت بنشاند، چرا که مردم کوفه بانگ برآوردند که جز عرب کسی برای قضا شایسته نیست. گرفتن جزیه از نومسلمانان، فرستادن موالی به میدان‌های جنگ بدون پرداخت حقوق و مسائلی همانند این، از جمله رفتارهای تحقیرآمیز امویان با موالی بود.مفتخری، ۱۳۹۲، ص۸۲
در پاسخ به دیدگاه نژادپرستانهٔ بنی‌امیه، جریان ادبی-اجتماعی به نام شعوبیه در میان تحصیل‌کردگان و ادیبان ایرانی پدیدار شد. این گروه که نام خود را از آیهٔ قرآن اخذ کرده بودند، ملاک برتری را تقوا و نه نژاد می‌دانستند و خواهان برقراری تساوی وعده داده شده در اسلام بودند و از همین‌رو به «اهل تسویه» نیز معروف گشتند. اما با گذشت زمان، اینها نیز ضمن تفکیک عرب و اسلام، متقابلاً در اشعار خود به تحقیر عرب و تفاخر به نژاد و گذشته باستانی روی آورده، به «اهل تفضیل» مبدل گشتند و نهضتی فرهنگی علیه سلطه و سیادت عرب برپا کردند.مفتخری 1392، ص 82
یک مولی، از هر گروه و دسته‌ای که بود، در مقایسه با یک مسلمان عرب، از نظر اجتماعی و نژادی، مقام پائین‌تری داشت و شهروند درجه دو محسوب می‌گشت. اما موالی از رعایای غیر مسلمان امپراتوری (اهل ذمه)، که حتی موقعیت پائین‌تری داشتند، جدا بودند. اهل ذمه در ابتدا مسیحی‌ها و یهودی‌ها بودند و سپس، زرتشتی‌ها هم به این گروه افزوده شد. آن‌ها در مقابل پرداخت باج و خراج خاصی (جزیه)، از حمایت (ذمه) دولت اسلامی برخوردار می‌شد. جزیه بعداً به صورت نوعی مالیات سرانه مشخص تحول پذیرفت. یک ذمی که معروض محدودیت‌های اجتماعی نیز بود، همینکه به دین اسلام درمی‌آمد، مقام مولی به دست می‌آورد و الزاماً به یکی از قبایل عرب انتساب پیدا می‌کرد. اعراب به راه‌های مختلف، به ویژه اقتصادی، نسبت به موالی‌ها تبعیض قائل می‌شدند. موالی اغلب از غنایمی که قبایل، در جنگ‌ها بدست می‌آورد، بهره‌مند نمی‌گشتند؛ و حق دریافت جیره و مواجبی که متعلق به سپاهیان اسلام بود، را نداشتند. مهم‌تر از این، مالیاتی که نوکیشان مسلمان غیرعرب می‌پرداختند، اغلب همانند جزیه و خراجی بود که از رعایای غیرمسلمان گرفته می‌شد؛ و این شاید مهم‌ترین علت نارضایتی آن‌ها بود؛ چرا که آن‌ها برای فرار از بار مالیاتی‌شان، به اسلام گرویده بودند.
موالی، به عنوان یک طبقه محروم از امتیازات اجتماعی، که در جوامع شهری متمرکز شده بودند و آرزوی دولت و اجتماعی را می‌کشیدند که نسبت به تعالیم اسلام، حساسیت بیشتری از خود نشان دهد، زمینه مساعد و ارزشمندی را برای تشکیل سپاه در هر جنبش و نهضتی را به وجود می‌آوردند. نهضتی که به مخالفت با نظام انحصاری عرب در لوای حکومت بنی‌امیه قد برمی‌افراشت. در واقع، آن‌ها در شورش‌های خوارج شرکت جستند، و حدود صدهزار تنی از آن‌ها در ۷۰۱ میلادی / ۸۲ هجری به قیام ناموفق ابن الاشعث علیه حجاج پیوستند. بالاتر از همه، آن‌ها به نهضت مهم‌تر شیعی که در کوفه متمرکز بود، به دو دلیل، پیوستند. دلیل اول، مذهب شیعه کشش و جذبه بیشتری برای جلب توده‌های محروم و ستمدیده داشت و دلیل دوم، همسویی تفکرات موالی و سابقه بعضی از موالی، آن‌ها را به آرمان‌های شیعه در مورد رهبری بود؛ مثلاً موالی ایرانی جنوب عراق، دارای سنت دینی-سیاسی دیرینه دربارهٔ سلطنت الهی و رهبری موروثی، تقریباً شبیه به سنت یمنی‌ها بودند. در نتیجه، کاملاً آمده لبیک گویی به دعوت شیعه و مواعید آن‌ها در برانداختن اموی‌های فاقد تقوی، و استقرار و انتصاب اهل بیت به خلافت بودند تا با قرار گرفتن زمام حکومت در دست آنها، تعالیم اسلام دربارهٔ برابری و تساوی، برقرار گردد.
از قول ابن تیمیه آورده‌اند:
ابن تیمیه، به نقل از عمر بن خطاب، آورده‌است که از جشن نوروز و مهرگان بپرهیزید، و کسانی که این روزها را جشن می‌گیرند، در قیامت خود را جز بی‌دین‌ها و کافرها خواهد یافت. همچنین در حدیث دیگری، مسلمانان را از عبادات ایرانی‌ها منع کرده‌است. به نوشته شاکد، این اصطلاح، اشاره به نمازهای زرتشتیان دارد.
ابوحامد محمد غزالی، اعلام کرده که تمام جشن‌ها باید ممنوع شوند و حتی نامی از نوروز و جشن سده آورده نوشته تا به روزهای عادی تبدیل گشته و حتی نام و نشانی از آن‌ها باقی نماند.A. Shapur Shahbazi,"NOWRUZ ii. In the Islamic Period" in ENCYCLOPÆDIA IRANICA, online version, November 15, 2009, link
غزالی در کتاب کیمیای سعادت نوشته‌است:
جاحظ در سخنانی ایران‌ستیزانه، در مورد ایرانی‌های باستان و زرتشتی چنین گوید:
از ابوریحان بیرونی در کتاب اثرهای مانده از قرن‌های گذشت نقل شده‌است:
به نقل از زرین‌کوب در کتاب "دو قرن سکوت"، با وجود چنین رویدادهایی، اعمال سیاست‌های ضدایرانی اعراب را نمی‌توان انکار نمود.Zarrinkoub, Abdolhossein,
"Dū qarn-i sukūt: sarguz̲asht-i ḥavādis̲ va awz̤āʻ-i tārīkhī dar dū qarn-i avval-i Islām (Two Centuries of Silence)", Tihrān: Sukhan, 1379 (2000), همچنین در کتاب الأغانی نوشته ابوالفرج اصفهانی به شکنجه فارسی‌گویان اشاراتی شده‌است.al-Aghānī (الاغانی). "Abū al-Faraj al-Isfahāni". Vol 4, p.423
پس از فتح ایران به دست اعراب، در دوران حکومت امویان، اعراب زبان عربی را به عنوان زبان اصلی سرزمین‌های خود انتخاب و آن را به ساکنان سرزمین‌های زیر سلطه خود تحمیل کردند. در پی نارضایتی حجاج بن یوسف از ترویج زبان فارسی در دیوان‌ها، وی دستور جایگزین کردن زبان تمام کشورهای تحت سلطه با عربی را حتی در صورت نیاز با توسل به زور صادر نمود."The Cambridge History of Iran", by Richard N. Frye، Abdolhossein Zarrinkoob, et al. Section on "The Arab Conquest of Iran and its aftermath". Vol 4, 1975. London. p.46
صدام حسین ادعای بی‌اساسی در مورد مالکیت جزایر سه‌گانه ایران برای خود کرد. در سپتامبر ۱۹۸۰، عراق، نقشه‌ای جعلی و تحریک‌کننده را چاپ کرد که در در آن، مالکیت جزایر سه‌گانه، از طرف ملت‌های عرب، به او داده شده‌است؛ یعنی ایرانیان، مشروعیت حقوق عراق را به رسمیت شناخته‌اند.Saskia M. Gieling,"IRAQ vii. IRAN-IRAQ WAR" in Encyclopædia Iranica, Vol. XIII, Fasc. 6, pp. 572-581
صدام حسین، با حمایت آشکار مالی از تجزیه‌طلب‌های شورشی در خوزستان، دادن وعده همیاری به آن‌ها جهت آزادی عربستان (نامی که توسط رژیم صدام حسین بر استان قدیمی ایران گذاشته شد) متهم شد. بنابر بر گفته فرمانده کل خوزستان، دریادار احمد مدنی، عراق از شورشیان، حمایت تسلیحاتی می‌کرد.Saskia M. Gieling,"IRAQ vii. IRAN-IRAQ WAR" in Encyclopædia Iranica, Vol. XIII, Fasc. 6, pp. 572-581
صدام حسین با برجسته‌سازی چهره عربی اسلام، مثل تأکید بر تبار عربی محمد، زبان عربی قرآن و جایگاه شهرهای مقدس اسلام در کشورهای عربی، تلاش کرد نقش ایران و ایرانیان را در منطقه کمرنگ سازد و اعراب را از آن‌ها برتر بداند. بعدها، با تأکید برتری اعراب بر ایرانیان، او جنگ خود علیه ایران را جنگ قادسیه دوم خواند.Saskia M. Gieling,"IRAQ vii. IRAN-IRAQ WAR" in Encyclopædia Iranica, Vol. XIII, Fasc. 6, pp. 572-581
یونانیان ایرانی‌ها را «بربر» می‌خواندند. اما این لزوماً معنی بدی نداشت، در واقع آن‌ها به هر غیریونانی‌زبانی «بربر» می‌گفتند. در ذهن آن‌ها بسیاری از «بربر» ها کاملاً متمدن بودند و یونانیان خود از تمدن و دستاوردهای همسایگان خویش ازجمله پارس‌ها باخبر بودند. منتها مثل اغلب مردمان دیگر در آن دوران یونانی‌ها هم فرهنگ اقوام دیگر را بیگانه و نتیجتاً در سطحی پایین‌تر می‌دیدند."The Persian Wars (490-479 B.C.) - The Greeks on the Persians" . SIUC.edu. Retrieved March 11, 2012.
اما بعد از جنگ‌های ایران و یونان در نیمه اول قرن ۵ پیش از میلاد معنی این کلمه عوض شد. جایی که ائتلاف زود گذر یونانی، امپراتوری عظیم ایران را شکست داد.
باوجود این، چنین ارزیابی ذهنی یونانی‌ای (که همچنین مورد استفاده رومیان پیروز بود) اصلاً مورد توجه ایرانیان قرار نگرفت. یونانیان پیش از اسکندر، هیچگاه قادر به تدارک حمله در مقیاس بزرگ به ایران نبودند، ضمن این که لشگرکشی‌های در مدیترانه فقط برای سیاست خارجی کاخ شاهی و ارتش اهمیت داشت و مردم ایران به آن اهمیت نمی‌دادند.
برای بیشتر زرتشتیان و ایرانیان، اسکندر مقدونی به عنوان نابودگر اولین امپراتوریشان و نابودکننده پارسه شناخته می‌شود. عموماً منابع تاریخی برنامه‌ای برای یا بدنام کردن یا ستایش کردن از اسکندر داشته‌اند. حتی در میان خود ایرانی‌ها هم چنین چیزی دیده می‌شود. با وجود این که برخی مورخان ایرانی جنبه‌های منفی کشورگشایی اسکندر را بیان کرده‌اند، اکثر نویسندگان قرون وسطی تحت تأثیر نویسندگان عرب، دیدگاه متفاوت و بسیار مثبت‌تری را نسبت به او داشته‌اند. لازم به یادآوریست که در فرهنگ زرتشتیان و ایرانیان باستان به "اسکندر، گجسته" می‌گفتند که به معنای اسکندر ملعون است.
سنتِ زرتشتی، اسکندر را همواره با صفت "گُجَسته" یاد می‌کند. در متن پهلوی ارداویرافنامه گفته می‌شود که وی دستوران، داوران، هیربدان و موبدان بسیاری را کشت.نگاه کنید به ارداویرافنامه فصل۱، بند۹
در ادبیات فارسی در قرون وسطی، اسکندر چهره یک فاتح را ندارد بلکه بیشتر به عنوان رهبر در سیر و سلوک برای یافتن حکمت و معرفت دیده می‌شود. بسیاری از نویسندگان فارسی نوشته‌هایی مانند اسکندرنامه نظامی گنجوی را دارند که حتی باور داشت که اسکندر همان ذوالقرنین گفته شده در قرآن است. دلیل این شناخت نا به جا ورود برخی منابع مسیحی تحریف شده وارد ادبیات ایرانی است که چهره اسکندر را دگرگون کرده‌است.
شهر تجاری و ثروتمند گرگانج در دست نیروهای، مادر شاه (ترکان خاتون) بود، اما وقتی فهمید پسرش (سلطان محمد خوارزمشاه) به جزیره‌ای گمنام به نام آبسکون در دریای خزر پناه برده‌است، او نیز فرار را به قرار ترجیح داد. اما دیری نپائید که توسط مغولان دستگیر شد.
و سپس «خمر تگین»، یکی از سرداران شاه، خود را سلطان گرگانج اعلام کرد. جوچی که در زمان حمله در شمال لشکرکشی می‌کرد، از همان سمت به شهر نزدیک شد، در حالی که «چنگیز»، «اوگتای خان» و «جغتای» از جنوب به پایتخت یورش بردند. و پس از مقاومت‌های بسیار پایتخت سقوط کرد. و طبق معمول، صنعتگران را به مغولستان تبعید شدند، زنان و کودکان جوان را به عنوان برده در اختیار سربازان مغول قرار دادند و بقیه مردم نیز مورد قتل‌عام قرار گرفتند. تاریخ‌نگار ایرانی جوینی اظهار داشت که ۵۰۰۰۰ سرباز مغول هر کدام وظیفه اعدام بیست و چهار شهروند گرگانج را بر عهده داشتند که به معنای کشته شدن ۱٫۲ میلیون نفر است. گرچه به نظر می‌رسید اغراق‌آمیز باشد اما قتل‌عام صورت گرفته به درستی بزرگ بوده‌است.