moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نقاشی‌های هلندی قرن ۱۷ خانه‌های ساده ای را نشان می‌دهد که در آن پنجره‌ها با پرده‌های نیمه یا کامل پوشانده شده‌اند، و تخت‌ها با پارچه‌های ساده پوشیده شده‌اند، بعضی از آنها بدون شک دستباف و احتمالاً از جنس پشم است. در ایتالیا تخت‌ها با پرده‌هایی از مخملی گران‌قیمت دور تا دور ساخته شده بودند.
در فرانسه، در زمان سلطنت لوئی چهاردهم، بسیاری از مراسم‌های جامعه مدنی در اطراف اتاق خواب دولتی پادشاه انجام می‌شدند، جایی که مبلمان تختخواب شامل لایه‌های روی هم پرده‌ها به همراه والان روی آن بود. در طول حاکمیت لوئی پانزدهم پرده‌های تخت خواب و اتاق‌ها در انواع مختلفی و متنوعی نصب شده‌است.
در اوایل قرن نوزدهم سبکهای هنری نقاشی‌هایی از آثار باستانی، به ویژه یونان باستان و مصر باستان را به نمایش گذاشتند. که منجر به سبکهای جدید الهام گرفته از هند و شرق بود. به همین علت پرده‌ها از سقف تا کف زمین با والان نصب می‌شدند. در این دوره ابریشم ساده و ابریشمهای رنگی برای استفاده پرده ترجیح داده می‌شدند.
در عصر ویکتوریایی، استفاده از پرده در طراحی منازل به شدت رونق گرفت. درب و پنجره‌ها به وسیلهٔ پرده پوشانده می‌شدند. پرده نیز به وسایل اتاق‌های شلوغ شده از فرش و دکور و اثاثیه دیگر اضافه شدند.curtain Encyclopædia Britannica. Retrieved 5 May 2012
امروز در زورخانه مرشد به کسی می‌گویند که آوازی خوش دارد و هنگام ورزش روی سر دم می‌نشیند و با آهنگ‌های گوناگون که هر کدام ویژه یکی از حرکات ورزشی است ضرب می‌گیرد و شعرهای رزمی که بیشتر از شاهنامه فردوسی برگزیده می‌شود می‌خواند و صدای ضرب و آواز خود را با حرکات ورزشکاران، هماهنگ می‌کند و آنان را به ورزش بر می‌انگیزد. در قدیم مرشد یا کهنه‌سوار کسی بود که کار آموزش ورزشکاران و پهلوانان با او بود. کهنه‌سوار در هنگام ورزش لنگی به دوش می‌انداخت و چوبی هم که به آن «تعلیمی» می‌گفتند در دست می‌گرفت و در کنار گود می‌نشست و باستانی کاران یا کشتی‌گیران را در کارهای ورزشی و کشتی‌گیری راهنمایی می‌کرد. کهنه‌سواران یا مرشدان از چابک‌ترین و آزموده‌ترین پهلوانان و ورزشکاران بودند. (گویا مرشد امروزی را «ضرب‌گیر» می‌خواندند ).
سنگ‌گرفتن یکی از حرکت‌های ورزش زورخانه‌ای است. که برای تمرین نگهداشت سپر در نبرد انجام می‌شود.
سنگ گیرنده در بالای گود در جایی از زمین که لنگ انداخته‌اند به پشت می‌خوابد و سه بالش، یکی را زیر سر و دوتای دیگر را زیر بازوی راست و چپ می‌گذارد و دو سنگ را با دو دست خود چنان می‌گیرد که سرهای هلالی آن دو به سوی سرش باشد و به نوبت به پهلوی چپ و راست می‌غلطد. هنگامی که بر پهلوی چپ است سنگی را که در دست راست دارد مستقیم چنان بالا می‌برد که بازوی خمیده‌اش راست شود و به همان شیوه هنگامی بر پهلوی راست است سنگی را که در دست چپ دارد مستقیم به بالا می‌برد. این گونه سنگ گرفتن را «غلطان» می‌گویند.
گونه دیگر سنگ گرفتن آن است که ورزشکار به پشت می‌خوابد و پاهایش را دراز می‌کند و دو سنگ را باهم پی در پی روی سینه بالا و پایین می‌برد، این سنگ گرفتن را «جُفتی» می‌نامند.
مرشد، سنگ گرفتن ورزشکاران را تا ۱۱۷ یا ۱۱۴ بار می‌شمارد و اگر سرگرم ضرب گرفتن برای ورزشکاران درون گود باشد، یکی از دوستان سنگ گیرنده سنگ‌های او را می‌شمارد. شماره‌های ۱۱۷ و ۱۱۴ میان باستانی‌کاران مقدس است و مرشد یا دیگران از این دو شماره بیشتر نمی‌شمارند. ۱۱۷ اشاره به صد و هفده تن کمربسته مولا است و ۱۱۴ اشاره به یکصد و چهارده سوره قرآن است.
سنگ شمار یا مرشد پیش از سنگ گرفتن برای شور بخشیدن به سنگ گیرنده «سرنوازی» می‌خواند:
و سپس شمارش را چنین آغاز می‌کند:
لا حُولَ وَلا قُوهَ اِلا بِالله العلی الَعظیم.
بِسِم اللهِ الّرحمنِ الرحیم
اول خدا - دو نیست خدا - سبب‌ساز کل سبب (یا «سید کائنات»)- چاره ساز بیچارگان الله - پنجه خیبر گشای علی - شش گوشه قبر حسین - امام هفتم باب‌الحوایج - قبله هشتم یا امام رضا - یا اما محمد تقی روحی فداه و جسمی - دهنده بی منت الله - یا امام حسن عسگری دخیل - جمال امام زمان صلوات. یا (جمال هشت و چهار صلوات) - زیاده باد دین خاتم انبیاء - ای چهارده معصوم پاک - نیمه کلام‌الله مجید - شانزده گلدسته طلا - صد و هفده کمر بسته مولا - خدای هجده هزار عالم و آدم - بر بی صفتان روزگار لعنت - یا (بر نمک نشناس لعنت) - بیس (بیست) لعنت خدا بر ابلیس - یک بیس (بیست و یک) آقای قنبر علیس (علی است) - دوبیس مرد دو عالم علیس - چاربیس بیمار دشت کرب و بلا (کربلا) یا (ناز چهار ستون بدنت) - پنج تن زیر کسا - شش ساق عرش مجید یا (باقر العلوم بعد از نبی) علی است - سه بیس یا علی مثلت کیس (کیست) هفت بیس یا علی موسی بن جعفر - هش بیس یا علی بن موسی الرضا - نُه بیس نوح نبی الله - سی ختم کلام‌الله - یک سی گرفتی ماشاءالله - دوسی برایش ذولفقار - نیستی جان کفار - چاره بیچارگان خود الله - دادرس درماندگان خود مولا - یا ابوالفضل العباس دخیل - یا موسی بن جعفر - یا علی بن موسی الرضا بطلب - نه سی طوفان بلا - چهل ختم اولیاء و انبیاء - یک چل بزرگ است خدا - دو چل محمَّد است مُصطفا - سه چل علیس شیر خدا - چار چل یا فاطمه زهرا - پنج چل خدیجه کبرا ام‌المؤمنین - شش چل ابراهیم خلیل الله - هفت چل موسی کلیم‌الله - هش چل عیسی روح‌الله - نه چل آدم صفی الله - پنجاه، هزار بار بر جمال خاتم انبیاء صلوات - ز آدم و حّوا دگر نبی الله - شعیب و یوسف و یعقوب - پس خلیل‌الله - ملائکان مُقّرب - دگر ز جبرائیل - ز حسُن یوسف - جمال شصت بند دیو، علی را صلوات.
در این هنگام مرشد برای دنبال کردن شماره و رساندن آن به ۱۱۴ یا ۱۱۷ از پنجاه به پایین می‌شمارد بدینگونه:
نه چل آدم صفی الله - هش چل عیسی روح‌الله - هفت چل موسی کلیم‌الله . . . تا به شماره یک برگردد. ۱۷ شماره یا ۱۴ شماره بازمانده از ۱۱۷ یا ۱۱۴ را دوباره از یک به بالا می‌شمارد؛ ولی اگر مرشد از شماره شصت به پائین شمرده باشد سه شماره یا شش شماره به یک مانده که روی هم ۱۱۷ یا ۱۱۴ شماره می‌شود شماره را به پایین می‌رساند. البته این اندازه شمارش در صورتی پیش می‌آید که سنگ گیرنده بتواند ۱۱۷ یا ۱۱۴ بار سنگ بگیرد.
ورزشکاران در زورخانه هر کدام یک جفت میل از جایگاه ویژه میل‌ها که در بالای گود و نزدیک آن است برمی‌دارند و نخست میاندار به هر یک از ورزشکاران تعارف می‌کند که میانداری بپذیرند و اگر کسی نپذیرفت، همان میاندار میل‌ها بر شانه خود می‌گذارد و دیگران از او پیروی می‌کنند و با ضرب مرشد میل گرفتن را آغاز می‌کنند.
میل گرفتن سه گونه است: میل سنگین، میل چکشی یا سرنوازی و میل جفتی.
ورزشکاران با آهنگ ضرب و آواز مرشد آرام و سنگین یک بار میل دست راست را روی شانه و پشت و پهلو و سینه راست می‌چرخانند و میل دیگر را پیش سینه چپ رو به بالا نگاه می‌دارند، و بار دیگر میل دست چپ را روی شانه و پشت و پهلو و سینه چپ می‌چرخانند و میل دیگر را پیش سینه راست رو به بالا نگاه می‌دارند که به آهنگ۱۲۴ می‌باشد؛ این کار به این روش ادامه می‌یابد.
ورزشکاران با آهنگ ضرب مرشد که تند و با شتاب است میل را بروی شانه‌ها و پشت و پهلو و سینه به تندی می‌چرخانند. که به آهنگ ۱۰۴ می‌باشد.
نخست دو میل را در برابر هم روی سینه نگاه می‌دارند سپس پی در پی باهم به پس می‌برند و بازمی‌گردانند. ورزشکاران پس از میل گرفتن برای در کردن خستگی دسته میل‌ها را در دست می‌گیرند و ته آن را بر کف گود می‌گذارند و میل‌ها را تک تک پیش و پس می‌برند و می‌نشینند و بلند می‌شوند.
پازدن یکی از بخش های ورزش باستانی است.
ورزش باستانی شامل سه بخش می‌شود به ترتیب: شنا، میل و پا.
پیش از آغاز پازدن میاندار در میان گود می‌ایستد و ورزشکاران پیرامون او گرد می‌آیند. نخست پای آرامی می‌زنند که به آن پای چمنی می‌گویند و آن چنین است که ورزشکار پنجه یک پا را اندکی از زمین بلند می‌کند و بر روی پنجه پای دیگر، خود را تکان می‌دهد و به آرامی پیش و پس می‌رود.
پا زدن در زورخانه چندمرحله دارد:
در زورخانه به جوان ورزشکاری گفته می‌شود که زیر نظر پهلوانی، فن‌های کشتی را می‌آموزد و شاگرد او به شمار می‌رود. او از نظر تردستی و چابکی برگزیده‌ترین شاگردان آن پهلوان است.
در ایران قدیم لات‌ها و محله گردان‌هایی که اسم و رسمی برای خودشان به هم زده بودند، دیگر خود مستقیماً در دعوا شرکت نمی‌کردند، در نتیجه نوچه‌هایی داشتند و غیرمستقیم و از طریق هدایت آن‌ها وارد دعوا می‌شدند. به عنوان مثال حسین بنکدار تهرانی در اظهارات و خاطره‌گویی‌هایی از لات‌ها و محله گردان‌های آن زمان تعریف می‌کند:http://www.tarikhirani.ir/fa/news/4/bodyView/2511/بنکدار.تهرانی:.شعبان.بی‌مخ.مزدور.فاطمی.بود.html
باشگاه فوتبال بوردو ، یکی از باشگاه‌های فوتبال فرانسه و اروپا است که در شهر بوردو قرار دارد. این باشگاه در سال ۱۸۸۱ تأسیس شده و هم اکنون در لیگ ۲ فرانسه بازی می کند.
شش بار قهرمانی در لیگ فرانسه و یک بار قهرمانی در جام یوفا از دیگر عناوین این باشگاه است.
بوردو یکی از ثروتمندترین تیم‌های جهان در سال ۲۰۰۰بوده مالک باشگاه بوردو خلیل ذولا یکی از تاجران فرش در امارات میباشد.
بوردو در سال ۲۰۱۶ با ثبت مبلغی نزدیک چهارصد میلیون یورو، رکورد بیشترین سود از فروش بازیکنان را ثبت کرد.
باشگاه فوتبال مکابی حیفا ، یکی از باشگاه‌های فوتبال اسرائیل است که در شهر حیفا قرار دارد. این باشگاه در سال ۱۹۱۳ تأسیس شد.بازی های خانگی مکابی حیفا در ورزشگاه سامی آفر برگزار می شود. این ورزشگاه که با تیم هاپوئل حیفا مشترک است، با ظرفیت 30858 نفر، دومین ورزشگاه بزرگ در فوتبال اسرائیل است.
مکابی در مجموع تاکنون ۱۹ جام قهرمانی را فتح کرده‌است و به عنوان یکی از موفق‌ترین باشگاه‌های اسرائیل شناخته می‌شود. همچنین مکابی اولین تیمی از اسرائیل است که در مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا حضور یافت.
باشگاه فوتبال ماکابی حیفا در سال 1913 در شهر بندری حیفا در معتصرفات اورشلیم (اسرائیل کنونی) تأسیس شد. از آنجایی که اتحادیه فوتبال محلی تا ژوئیه 1928 در فلسطین اجباری تأسیس نشده بود، هیچ رقابت رسمی در طول فصل وجود نداشت و باشگاه فقط بازی های دوستانه انجام می داد.
پس از مدتی عدم فعالیت، باشگاه در فوریه 1923 دوباره سازماندهی شد.[3] این باشگاه در طول فصل چندین بازی انجام داد، از جمله شرکت در مسابقات جام حذفی که "جام عبری" نام داشت. با توجه به مسافتی که داشت، باشگاه در فینال خداحافظی کرد، [4] که آن را 0–2 به ماکابی نس تزیونا باخت.
این باشگاه تحت الشعاع رقیب شهری خود هاپوئل حیفا قرار گرفت، اما حتی در سال های اول خود یک سبک بازی بسیار ماجراجویانه و تهاجمی مبتنی بر تکنیک و پاس های کوتاه را اتخاذ کرد.
در سال 1942، این باشگاه به فینال جام دولتی اسرائیل رسید، اما در فینال با نتیجه 12-1 توسط بیتر تل آویو شکست خورد.
مکابی هیفا یک باشگاه کوچک و پرتلاش باقی ماند که بیشتر زمان خود را صرف جابه‌جایی بین لیگ لئومیت و لیگ‌های پایین‌تر می‌کرد.
در سال 1962، این تیم در فینال جام دولتی، مکابی تل آویو را 5–2 شکست داد و اولین عنوان باشگاه را به دست آورد. در سال 1963 دوباره به فینال رسید، اما در اولین دربی حیفا در فینال جام دولتی با نتیجه 1–0 به هاپوئل حیفا باخت.
در دهه 1980، ماکابی هیفا سرانجام وارد باشگاه "قهرمانان اسرائیل" شد و سه بار عنوان قهرمانی را به دست آورد (در فصل های 1983–84، 1984–85 و 1988–89).
در فصل 1983–1984، ماکابی حیفا اولین قهرمانی تاریخ خود را با مربیگری شلومو شرف و مدیر عامل یوچانان ولاخ، با غلبه بر بیتار اورشلیم و هاپوئل تل آویو به دست آورد. یروکیم (سبزها) به خاطر سبک فوتبالی «همه‌جانبه حمله» و تکنیک‌های زرق و برق‌آمیزشان معروف بودند، که اغلب منجر به ساختار دفاعی بد و باخت‌های ناشی از آن می‌شد.
تیم شرف با 4 مهاجم بازی کرد که شامل: موشه سلکتور، زاهی آرملی و رونی روزنتال بودند که در نقطه و هافبک قرار گرفتند و توانستند دفاع خود را حول دروازه بان افسانه ای آوی ران بسازند.
یک سال بعد، مکابی حیفا در یک نمایش قاطع موفق به کسب دومین قهرمانی شد. در سال 1986، ماکابی هیفا در دیدار نهایی جنجالی مقابل هاپوئل تل آویو، نایب قهرمان این رقابت‌ها، قهرمانی را از دست داد. تک گلی که در آن بازی توسط گیلی لاندو به ثمر رسید، گفته می شد از موقعیت آفساید غیرفعال به ثمر می رسید که طبق قوانین آن زمان باید منجر به محرومیت گل و تساوی بدون گل می شد و قهرمانی ماکابی هیفا را تضمین می کرد. به دلیل پوشش ضعیف تلویزیون، این مشکل هرگز حل نشده است.
در سال 1988، ماکابی هیفا با نتیجه 10–0 مکابی تل آویو را شکست داد تا بزرگترین برد تاریخ خود را کسب کند. آن بازی که یکی از معروف‌ترین بازی‌های تاریخ فوتبال اسرائیل بود، حتی از تلویزیون پخش نشد. علاوه بر این، احتمالاً این آغاز رقابت شدید بین دو باشگاه بود. در سال 1989، با دستان توانمند آمازیا لوکوویچ، این باشگاه یک قهرمانی دیگر را به دست آورد.
در دهه 1990 ماکابی هیفا خود را به عنوان یک باشگاه مسلط در اسرائیل تثبیت کرد. با قهرمانی در دو لیگ و جام حذفی در فصل 1-1990 آغاز شد و با معرفی سه بازیکن جوان با استعداد ادامه یافت: ایال برکوویچ، رئوون آتار و تال بنین.
در سال 1992، مکابی هیفا توسط یااکوف شاهار خریداری شد که مالک و رئیس باشگاه شد. تحت مدیریت شاهار، ماکابی هیفا از ثبات مالی و مقررات کاری حرفه ای همتراز با استانداردهای باشگاه های فوتبال اروپایی برخوردار بود. فصل برجسته ماکابی هیفا 94–1993 بود. پس از فتح جام 1993، ماکابی هیفا عملکرد خیره کننده ای در جام برندگان جام یوفا (CWC) ارائه داد و تورپدو مسکو را 3–1 و پارما را 1–0 در مرحله یک هشتم نهایی شکست داد و در ضربات پنالتی شکست خورد. در طول فصل در لیگ داخلی (که در آن زمان لیگا لئومیت نامیده می شد)، این تیم اولین و تنها تیم در تاریخ فوتبال اسرائیل شد که در کل فصل بدون شکست باقی ماند و در مجموع 48 بازی شکست ناپذیری را پشت سر گذاشت و بدین ترتیب قهرمانی تماشایی را به دست آورد و شکست خورد. بسیاری از رکوردهای اسرائیل تیم مکابی حیفا 1993–1994 شامل ایال برکوویچ، روون آتار، آلون میزراهی و سرهی کانداوروف بود و یکی از بهترین تیم‌های تاریخ فوتبال اسرائیل به حساب می‌آید.
در سال 1995، مکابی حیفا یک دوره هفت ساله را بدون کسب عنوان قهرمانی لیگ آغاز کرد و بیشتر ستاره محبوب فوتبالش به اروپا فروخته شد. در سال 1996، ایال برکوویچ و هایم ریویو، دومی که فصل قبل به تیم ملحق شده بود، هر دو حیفا را به مقصد باشگاه های اروپایی ترک کردند. در حالی که این دو در آنجا موفقیت شخصی زیادی کسب کردند، مکابی حیفا دچار رکود شد. استانداردهای این تیم برای حفظ خدمات سرمربی برای چندین فصل به دلیل اینکه تیم در طول 4 سال از چندین مدیر عبور کرد، پرتاب شد. در نتیجه، این تیم علیرغم کسب جام حذفی در سال 1998، موفق به کسب عنوان قهرمانی کشور نشد.
در سال 1999، با هدایت دوشان اوهرین، سرمربی چک، مکابی هیفا غول فرانسوی پاری سن ژرمن و باشگاه اتریشی اس وی راید را شکست داد و به یک چهارم نهایی جام برندگان جام رسید. در اواسط فصل، الون میزراهی، مهاجم عالی هیفا راهی باشگاه نیس فرانسه شد که نتیجه آن شکست در یک چهارم نهایی CWC و افت عملکرد باشگاه در لیگ بود. رکورد قهرمانی باشگاه تا زمان آمدن اورام گرانت به تزلزل ادامه داد.
آورام گرانت ، سرمربی سابق مکابی تل آویو در سال 2000 به عنوان مدیر مکابی حیفا منصوب شد. تحت هدایت گرانت، تیم سبک تهاجمی غالب خود را بازیافت. گرانت، همراه با یک تیم بسیار بهبود یافته، باشگاه را با تیمی تقریبا غیرقابل توقف هدایت کرد و قهرمانی را به دست آورد. در مرکز توجه مجموعه‌ای از نمایش‌های جذاب یوسی بنایون بود، از جمله گل‌هایی که برخی آن را بهترین گل‌های تاریخ لیگ اسرائیل می‌دانند. هجوم خود به خودی از طرفداران شاد در زمین باعث فاجعه ای غم انگیز شد. یک هوادار جوان به نام امیر رند در مقابل ریل های نگهبانی له شد و به کما رفت.
یک سال بعد، گرانت با تکیه بر یک دفاع کهنه کار اسرائیلی: آلون هرازی، آریک بنادو و آدورام کیسه، و سه فوتبالیست خارجی: جووانی روسو (کرواسی)، رایمونداس ژوتاتاس (لیتوانی) و مهاجم جوان نیجریه ای، دومین قهرمانی را به دست آورد. یاکوبو پس از قهرمانی دوم، آوراهام گرانت حیفا را به مقصد تیم ملی اسرائیل ترک کرد و ایتزاک شوم، سرمربی زیر 21 سال اسرائیل جایگزین او شد.
در سال 2002، حیفا با تبدیل شدن به اولین تیم اسرائیلی که به مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا راه یافت، تاریخ باشگاه اسرائیل را ثبت کرد. این تیم در مرحله گروهی المپیاکوس و منچستریونایتد را شکست داد. هیفا در مجموع 7 امتیاز با 12 گل به ثمر رساند و در رده سوم قرار گرفت و جواز حضور در جام یوفا را تضمین کرد.
در فصل 2003–2004 ماکابی هیفا، به رهبری رونی لوی، فوتبالیست سابق ماکابی هایفا، قهرمانی را عمدتاً به دلیل نمایش ضعیف سایر تیم های لیگ به دست آورد. باشگاه جوانان مکابی حیفا (سن 16 تا 18 سال) قهرمانی داخلی را به دست آورد و یک تیم ملی بچه های اسرائیل متشکل از بازیکنان مکابی حیفا قهرمان جام جهانی کودکان 12 ساله فاکس شد.
تاریخ در طول فصل 06-2005 ساخته شد. پس از ماه ها بلاتکلیفی در مورد قرارداد رونی لوی، این قرارداد تمدید شد و لوی باشگاه را به 11 پیروزی متوالی در 11 بازی اول فصل لیگ برتر اسرائیل رساند. این همچنین کلید قهرمانی مکابی حیفا پس از کسب برتری قوی در لیگ بود. در حالی که باشگاه از موفقیت های داخلی زیادی برخوردار بود، در بازی های اروپایی چندان خوش شانس نبود. اگرچه هیفا یک تیم پیشرو برای دور دوم مقدماتی لیگ قهرمانان اروپا بود، اما تیم قدرتمند سوئدی، مالمو اف‌اف را به تساوی کشید. هیفا در سوئد 3-2 شکست خورد و در خانه 2-2 مساوی کرد.
در فصل 07–2006، این باشگاه مقابل لیورپول بازی کرد. در اولین بازی از دور سوم مسابقات مقدماتی که در انگلیس برگزار شد، گوستاوو بوکلی از هیفا در دقیقه 29 گلزنی کرد، برتری که تنها 4 دقیقه به طول انجامید. کریگ بلامی نتیجه را مساوی کرد و در مقابل 40000 هوادار محلی، هیفا شجاعانه تا دقیقه 88 ایستاد که مارک گونزالس گل برتری میزبان را به ثمر رساند. به دلیل وضعیت امنیتی اسرائیل، بازی برگشت نه در رامات گان بلکه در کیف اوکراین در ورزشگاه والری لوبانوفسکی با 1700 تماشاگر برگزار شد. این بازی با تساوی 1-1 به پایان رسید. بیست دقیقه پایانی بازی برای شاگردان رافا بنیتز استرس زا بود. پس از برتری پیتر کراوچ (54) و یک گل خارج از خانه، روبرتو کولاوتی (63) به تساوی رسید و از اینجا به بعد حرکت به سمت تیرک دروازه میزبان یک طرفه شد. نتیجه تساوی باعث شد هیفا در جام یوفا شرکت کند.
در بازی برگشت در بلغارستان مقابل لیتکس لووچ، هیفا خوب بازی کرد: خاویر دیرسو از راه دور یک گل چشمگیر به ثمر رساند، آلن مسعودی و روبرتو کولاوتی یک گل افتخاری برای الژنداریو ساندرینیو گذاشتند. هیفا در مرحله گروهی با حریفان قدرتمندی روبرو شد: رنجرز اسکاتلند، پارتیزان بلگراد صربستان، اوسر فرانسه و لیورنو تیم سری آ ایتالیا. در دقیقه 88 اسکاتلندی ها از روی یک ضربه پنالتی دیگر توسط مدافع هیفا موفق شدند امتیاز را دو برابر کنند. این بار چارلی آدام گلزنی کرد و پیروزی را قطعی کرد. هیفا به خانه بازگشت و میزبان پارتیزان بلگراد بود.گل زودهنگام اندرسون خاویر، هافبک برزیلی، هیفا را با شش امتیاز در جایگاهی عالی قرار داد. هیفا در بازی خارج از خانه ایتالیا مقابل لیورنو به یک امتیاز نیاز داشت تا این کار را با موفقیت انجام دهد. در این مرحله هیفا برابر زسکا مسکو مساوی شد. این بازی به دلیل آب و هوای شدید مسکو به ورزشگاه اسپارتاک ولادیکاوکاز منتقل شد. 30000 هوادار روس در ورزشگاه حضور داشتند. تورپدو 1–0 حیفا را شکست داد و لوکوموتیو آن را 3–0 شکست داد. باز هم هیفا گلی در خارج از خانه به ثمر نرساند، اما نتیجه (0–0) نشان داد که هیفا ممکن است از برتری خانگی خود در بازی برگشت استفاده کند.
در فصل 08–2007، ماکابی هیفا در رده پنجم لیگ قرار گرفت و در مرحله یک شانزدهم نهایی جام دولتی حذف شد. رونی لوی اعلام کرد که می رود. هیفا پس از پیروزی 2-0 مقابل بنی سخنین، قهرمان جام توتو شد.
هیفا فصل 09-2008 را با امید به ماندن در یک تیم برتر افتتاح کرد. در پایان فصل، مربی الیشا لوی اولین عنوان شخصی خود را به دست آورد و هیفا با کسب شش عنوان قهرمانی در یک دهه، تاریخ فوتبال اسرائیل را ثبت کرد.
ماکابی هیفا برای فصل 10–2009 به لیگ قهرمانان بازگشت. پیروزی 3-0 مقابل اف سی ردبول سالزبورگ دومین برد خود را در طول هفت سال با گل های دوالیشویلی، گولاسا و غدیر تضمین کرد. هیفا وارد مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا در فصل 2009–10 در گروه A شد و با بایرن مونیخ، یوونتوس و بوردو رقابت کرد. هیفا با 6 باخت، 8 گل خورده و بدون گل این رقابت ها را به پایان رساند. این باشگاه پس از آن در آخرین روز فصل عنوان قهرمانی را به هاپوئل تل آویو از دست داد.
در فصل 2010–2011 لیگ برتر اسرائیل، ماکابی حیفا عنوان قهرمانی اسرائیل را به دست آورد، اما با باخت به رقیب هاپوئل تل آویو در فینال جام دولتی، شانس کسب دوبل را از دست داد.
فصل 12–2011 فصل ناامیدکننده ای بود. این تیم پس از کسب عنوان قهرمانی لیگ در فصل قبل، فصل را با مسابقات مقدماتی لیگ قهرمانان اروپا آغاز کرد، اما پس از شکست در پنالتی به باشگاه بلژیکی Genk، حذف شد. در داخل کشور، این یک ناامیدی دیگر بود. مکابی حیفا برای رسیدن به جایگاه فوتبال اروپا تلاش کرد و تساوی در دور آخر کافی نبود، زیرا ماکابی هیفا در جایگاه ناامیدکننده پنجم قرار گرفت. شکست دیگر در جام دولتی بود زیرا این تیم در فینال به رقیب هاپوئل تل آویو با یک گل بحث برانگیز دقیقه 93 شکست خورد. فصل ناامید کننده باعث شد که مالک یااکوف شار، بازیکن سابق و نماد باشگاه، روون آتار را به جای الیشا لوی، که پس از کسب 2 عنوان قهرمانی در 4 سال با باشگاه، باشگاه را ترک کرد، به عنوان مدیر فصل آینده منصوب کند.
با کناره‌گیری روون آتار، هیفا فصل را با 1 برد، 4 تساوی و 4 باخت آغاز کرد و در رده آخر قرار گرفت، بدترین شروع تاریخ باشگاه. پس از پایان دور نهم، آتار برکنار شد و آریک بنادو، مربی تیم جوانان و کاپیتان سابق تیم جایگزین او شد. هیفا با هدایت بنادو به صدر جدول بازگشت و عملکرد خوبی در طول فصل از خود به نمایش گذاشت. هیفا با مکابی تل آویو مبارزه کرد اما دوم شد.
در 25 ژوئیه 2013، ماکابی حیفا در مرحله دوم مقدماتی لیگ اروپا، خزر لنکران را 8–0 شکست داد. به این ترتیب رکورد جدیدی برای بزرگترین برد یک باشگاه اسرائیلی در رقابت های اروپایی به ثبت رساند.
در 24 مه 2016، مکابی حیفا در فینال جام دولتی اسرائیل، مکابی تل آویو را 1–0 شکست داد و برای اولین بار در 18 سال پیروز شد و بنابراین، پس از 3 سال به مسابقات اروپایی بازگشت.
در شروع فصل 2020/21، ماکابی هیفا با شکست کایرات آلماتی و اف سی روستوف در مرحله مقدماتی به مرحله پلی آف لیگ اروپا راه یافت. در مرحله پلی آف، این تیم با نتیجه 2–7 مغلوب تاتنهام هاتسپر شد که بزرگترین شکست تاریخ خود در این مسابقات بود و حذف شد. در 30 می 2021، پس از 10 سال سخت طولانی و پر از ناامیدی برای باشگاه و هوادارانش، ماکابی هیفا قهرمان لیگ برتر اسرائیل شد، سیزدهمین قهرمانی در مجموع آن، با شکست 3-2 هاپوئل بیر شوا در بازی پایانی. بازیکنان هیفا، جاش کوهن، نتا لاوی و دولف هزیزا عناوین MVP لیگ را به دست آوردند که توسط 3 سازمان بزرگ فوتبال اسرائیل اعطا شد. جاش کوهن به عنوان بهترین فوتبالیست سال انتخاب شد و باراک باخار، مربی این تیم، بدون ابهام عنوان "مربی سال" را از آن خود کرد.
در شروع فصل 2021/22، این تیم در دور مقدماتی لیگ قهرمانان اروپا توسط کایرات حذف شد. دو هفته بعد، این تیم پس از پیروزی 2-0 مقابل ماکابی تل آویو، برنده جام دولتی، قهرمان سوپر جام 2021 اسرائیل شد. این تیم علیرغم حذف زودهنگام از مسابقات مقدماتی لیگ قهرمانان اروپا، وارد مرحله مقدماتی لیگ اروپا شد و با شکست نفتچی باکو در مرحله پلی آف به مرحله گروهی راه یافت. این تیم مرحله گروهی لیگ اروپا کنفرانس اروپا را در رده سوم به پایان رساند و به مرحله حذفی صعود نکرد. این باشگاه به قهرمانی جام لیگ ادامه داد و در پایان فصل قهرمانی لیگ برتر اسرائیل در فصل 2021-22 را به دست آورد، دومین عنوان قهرمانی متوالی و چهاردهمین قهرمانی خود در مجموع. عمر آتزیلی به عنوان بهترین گلزن (20 گل) و بهترین پاس گل (10 پاس گل) به پایان رسید و به عنوان بهترین فوتبالیست سال انتخاب شد. این تیم به فینال جام دولتی اسرائیل رسید، اما در ضربات پنالتی مغلوب هاپوئل بئر شبع شد و در سوپرکاپ اسرائیل 2022 دوباره در ضربات پنالتی مغلوب هاپوئل بئر شبع شد.
در آگوست 2022، این باشگاه پس از شکست المپیاکوس و آپولون لیماسول در دور مقدماتی و شکست دادن ستاره سرخ بلگراد در مرحله پلی آف، برای سومین بار در تاریخ خود به مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا صعود کرد. در مرحله گروهی، این باشگاه در گروه H با غول های اروپایی پاری سن ژرمن، یوونتوس و بنفیکا قرار گرفت. در روز دوم، ماکابی هیفا اولین گل خود را در لیگ قهرمانان اروپا در 20 سال به ثمر رساند، زمانی که تیارون چری گل اول را مقابل پاری سن ژرمن به ثمر رساند، دیداری که با شکست 1–3 به پایان رسید. در روز چهارم، ماکابی هیفا با نتیجه 2–0 یوونتوس را شکست داد. در روز پنجم، این تیم متحمل شکست 7-2 مقابل پاری سن ژرمن شد که بزرگترین شکست خود در تاریخ مسابقات بود و حذف شد. در 15 مه 2023، این تیم پس از پیروزی 1-5 مقابل ماکابی نتانیا، قهرمانی لیگ برتر اسرائیل در فصل 2022-23، سومین عنوان قهرمانی پیاپی و پانزدهمین قهرمانی باشگاه را در مجموع، پس از پیروزی 1-5 مقابل ماکابی نتانیا، به دست آورد و اولین باشگاه اسرائیلی شد که این کار را در فصلی که به مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا نیز رسید.
مرزبان‌نامه کتابی به زبان طبری (مازندرانی) نوشتهٔ مرزبان باوندی، از شاهزادگان طبرستان، بود که در قرن چهارم هجری نوشته شد. اصل این کتاب امروزه وجود ندارد ولی نسخه‌هایی که چند سده بعد توسط سعدالدین وراوینی و محمد بن غازی ملطیوی از طبری به فارسی دری ترجمه و بازنویسی شدند، به نام‌های "مرزبان‌نامه وراوینی" و "روضةالعقول" در دسترس هستند. ترجمه‌های فارسی "مرزبان‌نامه" در سدهٔ هفتم هجری قمری برگردان شدند و دارای نثری مصنوع هستند. این اثر توسط شیخ‌اوغلو به زبان ترکی قدیم آناتولی، نهضت عمر افندی به زبان ترکی عثمانی و شهاب‌الدین ابن عربشاه به زبان عربی نیز ترجمه شد.
اصل کتاب به زبان طبری مفقود است و آن گونه که پیداست، زبان اثر یحتمل چیزی میان پهلوی و زبان محلی گرگان و طبرستان بود که در آن ایام به عنوان زبان ادبی در مازندران رواج داشت. به جز نسخه‌های ترجمه‌شده به فارسی، مهمترین منابع اولیه‌ای که از نسخهٔ اصلی این کتاب نام برده‌اند، "قابوس‌نامه" و "تاریخ طبرستان" هستند.
نویسندهٔ "مرزبان‌نامه" یکی از شاهزادگان سلسلهٔ باوندیان در طبرستان، به نام مرزبان بن رستم، است. او در نخستین فصل کتاب، دربار باوند را به تصویر می‌کشد که برادرش، شهریار سوم بر تخت نشسته و با توجه به تحریکات وزیر خود، به مرزبان مشکوک است. مرزبان ضمن روایت حکایاتی که در فصول بعدی کتاب آمده، سعی می‌کند به برادر راه و رسم حکومت را بیاموزد و او را از نیرنگ‌های وزیرش برحذر دارد.
داستان‌های "مرزبان‌نامه" نمادین هستند و در این حکایات از زبان حیوانات نقدهای اجتماعی و سیاسی قابل توجهی بیان شده‌است. مرزبان بن رستم در این کتاب اندیشه‌های اخلاقی و سیاسی خود را بیان کرده و به بررسی جایگاه الهی پادشاهان پرداخته‌است. البته دستورالعمل‌های او متناسب با حکومت‌های محلی کوچکی که در آن می‌زیست می‌باشد.
نویسندهٔ کتاب، مرزبان بن رستم، از سلسلهٔ باوندیان بود که خاندانی با ریشه‌های ساسانی بودند و بر بخش‌هایی از طبرستان فرمانروایی داشتند. در زمان مرزبان، حکومت زیاریان به امیری قابوس بن وشمگیر در قدرت بودند و برادر مرزبان، شهریار سوم، که اسپهبد باوندیان بود، تحت امر قابوس زیاری بود. در این دوره خلافت عباسی دچار ضعف بوده و امیران مختلفی در گوشه‌گوشهٔ قلمرو اسلامی سر برآورده بودند ولی هیچ‌یک قدرتی نداشتند که بتوانند دیگر مدعیان را از میدان بدر برند.
"مرزبان‌نامه" انعکاسی از اوضاع نابسامان سیاسی در دوران حیات نویسندهٔ آنست. در این مقطع تاریخی، گرچه سامان سیاسی کهن و آیین مشروعیت‌بخش زرتشتی فروپاشیده بود، اما اسلام و سامان سیاسی آن هنوز مستقر نشده بود. در چنین اوضاعی تنها منافع و انگیزه‌های شخصیِ افرادِ سیاسی و نظامی تعیین‌کننده بود. مرزبان بن رستم، اسپهبدزاده طبرستانی، در این هنگام با یادآوری آیین شهریاری و اصول اخلاقی، حاکمان زمانه را پند می‌دهد. با توجه به داستانی که وراوینی نقل کرده‌است، پس از این که مرزبان تصمیم گرفت از سیاست کناره بگیرد و به گوشهٔ عزلت رود، جمعی از بزرگان و اشراف از او خواستند کتابی بنویسد و او یحتمل با استفاده از کتاب‌های کهنی که در کتابخانهٔ شاهی در اختیارش بودند، کتاب "مرزبان‌نامه" را نوشت. سده‌های چهارم تا ششم هجری، نخستین دورهٔ ادبیات طبری و عصر اوج این زبان بود و "مرزبان‌نامه" هم در این دوران تألیف گردید.
تاریخ ادبیات نشان می‌دهد که دانشمندان و ادیبان بسیاری در نقاط مختلف جهان، در هر دوره‌ای که اقتضا می‌کرد، برای بیان اندیشه‌ها و نقدهای اجتماعی خود از حکایت‌های حیوانات استفاده کرده‌اند. حکایت‌های تمثیلی یا فابل، هم در میان عوام و هم در میان درباریان جایگاه والایی داشتند. این داستان‌ها یکی از ابزار نویسندگان برای بیان نقدهای سیاسی و اجتماعی به‌شمار می‌رفتند. شخصیت‌های حیوانی مرزبان‌نامه نیز هر یک نماد خصائص انسانی هستند. این کتاب فراتر از داستان و حکایت است و بیانگر اوضاع و آداب و رسوم جامعهٔ خویش هم هست و بر درک مؤلف از مشکلات جامعه دلالت دارد. علت توسل به داستان‌پردازی در آثار سیاسی شرقی، علاوه بر علاقه عوام به این سبک، استبداد حاکم بر جامعه بود که اجازهٔ انتقاد آشکار نمی‌داد و هر گونه نقد یا اشاره به ضعف حاکمان را با قتل و شکنجه پاسخ می‌گفت.
استفاده از فن دیالکتیک و گفتگوی دو نفره در این کتاب نیز قابل تأمل است. نخستین بخش‌های "مرزبان‌نامه" با مباحثه‌ای آغاز می‌شود که یادآور "جمهور" اثر افلاطون است.
قدیمی‌ترین منبعی که دربارهٔ "مرزبان‌نامه" موجودست، بخش مقدمهٔ کتاب "قابوس‌نامه" اثر عنصرالمعالی کیکاووس زیاری است که در قسمتی از آن، نویسنده خطاب به پسرش گیلانشاه، می‌گوید: «جدهٔ تو مادرم، دختر ملک‌زاده المرزبان بن رستم بن شروین بود، مصنف مرزبان‌نامه است. سیزدهم پدرش کابوس بن قباد بود، برادر ملک انوشیروان عادل.» دو نویسندهٔ نسخه‌های فارسی این اثر، وراوینی و ملطیوی، هم در ابتدای آثار خود اشاره‌ای به نویسندهٔ اصل کتاب کرده‌اند؛ چنانک وراوینی پدیدآورندهٔ کتاب را «مرزبان بن شروین» از اعقاب کیوس برادر انوشیروان می‌داند و ملطیوی مؤلف را از «تصانیف اعقاب قابوس وشمگیر» برمی‌شمارد.
علاوه بر این، در برخی کتاب‌های تاریخی از این اثر نام برده‌اند؛ در "تاریخ طبرستان" اثر ابن اسفندیار که در سال ۶۱۳ هجری تکمیل گردید، «اصفهبد مرزبان بن رستم بن شروین پریم» به عنوان نویسندهٔ کتاب آمده‌است. حاجی خلیفه در "کشف الظنون" تنها نام کتاب را بدون شرح و توضیحی آورده‌است. همچنین رضاقلی‌خان هدایت در "فرهنگ ناصری" صاحب کتاب "مرزبان‌نامه" را «مرزبان پسر رستم و منسوب به امیر قابوس شمس‌المعالی» را ثبت کرده و در کتاب دیگرش، "مجمع‌الفصحاء"، همو را «مرزبان دیلمی از اجداد آل زیار و قابوس وشمگیر» برمی‌شمارد.
چارچوب اصلی، داستان شاهزاده‌ای است که پس از جانشین شدن برادرش بر تاج و تخت موروثی، می‌خواهد به یک زندگی در انزوا و عزلت روی آورد. او به درخواست بزرگان دولت، موافقت می‌کند که کتابی حاوی نصیحت‌های حکیمانه و دستورالعمل‌های مفیدی برای زندگی در دنیا بنویسد. او همچنین قصد دارد از طریق این کتاب، پادشاه جدید را از شخصیت شریر وزیرش آگاه کند. داستان از آنجا آغاز می‌شود که شاهزاده در جریان مشاجره با شاه و وزیر، شروع به گفتن یک سری داستان‌های طولانی می‌کند.
در فصل اول، شاهزاده مرزبان بن رستم (که برادر اسپهبد است) بر اثر سخن‌چینی وزیر دربارِ برادرش، مورد سوءظن فرمانروا قرار گرفته‌است. برادران از طریق گفتگو و به کمک مثال‌ها و افسانه‌های اخلاقی تا پایان فصل به تفاهم می‌رسند. کتاب در هر فصل متوالی، چالش‌های دشوار مختلفی را بررسی می‌کند که ممکن است یک پادشاه در زمان فرمانرواییش با آن‌ها مواجه شود.
در فصل دوم، فرمانروایی که در بستر مرگ است، تلاش می‌کند تا رقابت بین پسرانش را با آماده‌کردن آماده کند و پسران را به یک داور مورد اعتماد برای راهنمایی، ارجاع دهد.
در فصل سوم، یک شاهزاده خانم سلطنتی برای ازدواج آماده می‌شود، اما به جای رسم سنتی ازدواج در جهت هم‌پیمانی دودمان‌ها یا افزایش ثروت، ترجیح می‌دهد با مردی عاقل و متواضع ازدواج کند.
فصل چهارم داستانی را به تصویر می‌کشد که می‌گوید چگونه مردی که با حکمت و دین استوار است، می‌تواند بر وسوسه‌هایی که غالباً توسط شر تحمیل می‌شود غلبه کند.
فصل‌های پنج، شش، هفت و هشت به داستان‌هایی در قالب‌های حیوانات تغییر می‌کنند و هر کدام نشان می‌دهند که چگونه یک پادشاه خوش‌نیت در دربار یا با همسایه‌ای سرکش از پس مصیبت‌ها برمی‌آید، و به‌طور کلی این تجربه چگونه می‌تواند برای حکومت یک پادشاهی موفق اعمال شود.
فصل آخر به صورت فشرده نشان می‌دهد که چگونه همه درس‌ها در مورد آسیب‌پذیرترین موجودات نیز کاربرد دارند و دقیقاً به این وسیله است که خواننده باید تعالی و ارتقا یابد. درون‌مایه و هسته کل متن، تقویت این اصل است که عدالت و فضایل اسلامی باید توسط حاکم به‌طور یکسان برای همگان پیگیری شود.
بنابر گزارش‌های منابع، کتاب "مرزبان‌نامه" نخست توسط شاهزاده‌ای از دودمان باوندیان به نام «مرزبان» نوشته شد.
نام و شخصیت دقیق مؤلف "مرزبان‌نامه" در میان مورخان مورد اختلاف است و نسب مرزبان به شکل‌های گوناگونی ثبت می‌شود. به‌طور مثال، شفر (نخستین مستشرقی که بخشی از مرزبان‌نامه را در «قطعات منتخبه فارسی» آورده) این نام را «مرزبان بن رستم بن سرخاب بن قارن» ثبت کرده‌است. علامه قزوینی که "مرزبان‌نامه" را تصحیح نموده، ضمن نقل قول شفر این اسم را اشتباه می‌داند و چنین تصحیح می‌کند: «[مرزبان بن] رستم بن شهریار بن شروین بن رستم بن سرخاب بن قارن بن شهریار بن شروین بن سرخاب بن مهرمردان بن سهراب بن باو…». اما این گمانه با آنچه منابع اولیه آورده‌اند همسو نیست. نویسندگانی همچون رضا قلی‌خان هدایت، دهخدا، سعید نفیسی، ویلفرد مادلونگ، اسماعیل مهجوری، اردشیر برزگر و حسین اسلامی مشابه آنچه عنصرالمعالی کیکاووس و ابن‌اسفندیار گفته‌اند، «مرزبان بن رستم» را صحیح می‌دانند. علاوه بر این‌ها، محمد روشن در مقدمه‌ای بر تصحیح مرزبان‌نامه، گفته‌است که در قرن ششم هجری ادیبان و منشیان به بازنویسی ادبی کتب سادهٔ فارسی مشغول بوده‌اند و از این جهت، فکر می‌کند مرزبان‌نامه هم کتابی با نثر سادهٔ فارسی بود که کاتبان آن را بازنویسی کردند. محمد روشن اینچنین به زبان طبری بودن کتاب و انتسابش به فرمانروایان باوندی را مردود می‌شمارد.
مرزبان بن رستم سیزدهمین اسپهبد از دودمان باوندیان و از نسل شاهان ساسانی بود و طبق سکه‌ای که از دوران حکومت او کشف شده، در سال ۳۷۱ هجری قمری بر طبرستان فرمانروایی داشت. در زمان حکومت مرزبان، ابوریحان بیرونی به دربار او پناهنده شد و کتاب "مقالید علم الهیئه"، که در باب نجوم و ستاره‌شناسی است، را به او تقدیم کرد. آن گونه که ابن اسفندیار گفته‌است، مرزبان بن رستم دو کتاب به زبان طبری (مازندرانی) نوشته بود، یکی "مرزبان‌نامه" که نثر بود و دیگری "نیکی‌نامه" که به نظم بود. این گزارش ابن اسفندیار با آنچه ملطیوی آورده، هم‌خوانی دارد. همچنین مرزبان بن رستم پدر مادربزرگ عنصرالمعالی کیکاووس زیاری هم بوده‌است. این در حالی است که وراوینی «مرزبان بن شروین» را به عنوان نویسنده معرفی کرده‌است و می‌گوید چهارصد و اندی سال پس از او، کتاب را بازآفرینی می‌کرده. به نظر نوری خوشرودباری و سمانه جعفری، مورخان معاصر، مرزبان بن شروین یحتمل شاهزاده‌ای از نسل‌های پیشین باوندی بود که مطابق آنچه وراوینی در مقدمه‌اش آورده، پسر شروین بزرگ، پنجمین حاکم باوندی، است و هیچ ادعای حکومتی نداشت.
مهدی رضایی این احتمال را در نظر می‌گیرد که کتاب مرزبان‌نامه بر اساس اندرزنامه‌های پهلوی نوشته شده‌باشد که در زمان خسرو انوشیروان و به تقلید از "کلیله و دمنه" نوشته شدند و حتی محتمل می‌داند که این کتاب در ابتدا ترجمه‌ای از زبان فارسی میانه بوده‌باشد. او در گواه سخنش، استدلال می‌کند که شخصیت خسرو در هشت داستان کتاب حضور دارد ولی از شاهان بعدی ساسانی در آن نامی نیست و همچنین در جایی از نسخهٔ "روضةالعقول" کاربرد خاصی از فعل مضارع برای نقل‌قول از خسرو آورده شده‌است. اما عزتی‌پرور با نقل نظر احمد تفضلی دربارهٔ شباهت باب چهارم "مرزبان‌نامه" به رسالهٔ "ماتیکان یوشت فریان"، می‌گوید مؤلف "مرزبان‌نامه" در تدوین اثرش از رسالهٔ پهلوی استفاده کرده ولی آن مستقیماً مأخذ حکایت نیست.
حبیب برجیان در کتاب "متون طبری" نسبت به طبری بودن کتاب "مرزبان‌نامه" اظهار تردید کرده‌است. او پس از نقل سخنان ابن اسفندیار، احتمال می‌دهد که تنها "نیکی‌نامه"، دیگر اثر مرزبان، به زبان طبری بوده باشد. او همچنین مدعی شده‌است که ابن اسفندیار به کتاب "مرزبان‌نامه" دسترسی نداشت، وگرنه مطابق شیوهٔ نگارشش، می‌بایست عبارتی از این کتاب را نیز نقل می‌نمود. برجیان در ادامه می‌گوید نه وراوینی و نه ملطیوی در مقدمه‌شان به طبری بودن کتاب اصلی اشاره نکرده‌اند و از آنجا که یکی اهل عراق عجم و دیگری اهل آناتولی (در ترکیه امروزی) هستند، بعیدست که به زبان طبری مسلط بوده باشند. برجیان همچنین هیچ مطلب صریحی در اشاره به جغرافیا و فرهنگ طبرستان در این کتاب‌ها نمی‌بیند.
از آنجا که هم وراوینی و هم ملطیوی دلیل بازنویسی این اثر را آراستن آن به فصاحت و بلاغت دانسته‌اند، یحتمل کتاب اصلی دارای آرایه‌های لفظی و معنوی چندانی نبود و به نثر مرسل نوشته شده‌بود. مشخص نیست که نسخه وراوینی تا چه حد بر اساس متن اصلی یا مستقل از متن اصلی کتاب مرزبان بن رستم بوده‌است. وراوینی در مقدمه‌اش می‌گوید که نسخهٔ خطی مورد مطالعهٔ او به «زبان طبرستان» آن دوره بوده‌است و او مطالب را شایسته ارائه به فارسی نو می‌داند.
وراوینی همچنین از عبارت «فارسی قدیمی باستان» برای توصیف این کتاب یاد کرده‌است، که می‌تواند به شکلی باستانی از زبان فارسی اشاره کند و شاید بی‌شباهت نباشد به منبعی پهلوی که گفته می‌شود فخرالدین اسعد گرگانی کتاب "ویس و رامین" را بر اساس آن نوشت و با آمیزه‌ای از گویش محلی طبرستانیان بود. گویا در قرن چهارم هجری قمری، در مازندران از این نوع زبان برای مقاصد ادبی استفاده می‌شد، اما امروزه تنها چند بیت شعر از این زبان ادبی باقی مانده‌است.
"مرزبان‌نامه" به نثر بوده‌است و حاوی انواع داستان‌های کوتاهی بود که به عنوان نمونه‌های اخلاقی به کار رفته‌اند و به واسطهٔ یک داستان اصلی و چند داستان فرعی به هم پیوند می‌خورند. در دو نسخهٔ فارسی این کتاب، با آیات و عبارات فراوان عربی و به قلمی پیچیده نوشته شده‌اند.
به‌طور کلی "مرزبان نامه" شبیه به دیگر آثار رایج سده‌های میانه است، به گونه‌ای که سنت‌های ادبی مختلف ایرانی-اسلامی را در بر می‌گیرد. لحن دینی از همان فصل اول که پایه اصلی کتاب است، مورد استفاده قرار می‌گیرد و با این حال، اثر به‌طور قابل توجهی حاوی عناصر و ارجاعات مختلف پیش از اسلام است که به نوبهٔ خود مضامین تعلیمی مختلفی از حکمت، نصیحت و سیاست‌نامه را در هم می‌آمیزد و با این امر، در تلاش است درستی اخلاقی، پندهای حکیمانه و بالاتر از همه حفظ آرمان شاهنشاهی ایران را مورد بیان قرار دهد. روبن لوی در مقدمهٔ کتاب می‌گوید این داستان‌های ایرانی آموزه‌های اخلاقی را همراه با خرد عملی زیرکانه‌ای ارائه می‌دهند، که اغلب سرگرم‌کننده است تا برای مخاطبی که باید با معیارهای نوین روزگار خود می‌زید، خوشایند باشد و پیچیده به نظر نرسد.
مرزبان در کتابش، شدیداً تحت تأثیر سنت فکری ایرانیان دربارهٔ فرهٔ ایزدی است و پادشاه را دارای تأیید و توفیق الهی می‌داند. او گاه شاه را به آفتابی رخشنده و گاه به مادری مهربان تشبیه می‌کند. مؤلف "مرزبان‌نامه" برخلاف دیگر سیاست‌نامه‌های معاصر، از قشر نخبگان غیر حکومتی است و توصیه‌هایی از چنین دیدگاهی به شاه، درباریان و نخبگان حکومتی و غیر حکومتی ارائه کرده‌است. "مرزبان‌نامه" یک اثر ادبی-سیاسی است که در قالب حکایات گوناگون، موضوعات اجتماعی، سیاسی و اخلاقی را نقد و ارزیابی می‌کند. این کتاب برای یک حکومت محلی کوچک دستورالعملی ارائه می‌کند که در میان کشمکش رقیبان متعدد چگونه خود را از گرفتاری برهاند؛ از این حیث با اثری همچون "سیاست‌نامه" اثر خواجه نظام‌الملک که در زمان اوج قدرت سلجوقیان نوشته شد و با دیدی کلان می‌نگرد، متفاوت است و چه بسا ریشهٔ اختلاف نظر نویسندگان دو اثر به این مسئله مربوط باشد.
در میان حکایت‌های "مرزبان‌نامه"، هیچ‌یک مرتبط با وقایع پس از اسلام نیستند و نام‌های خاصی که در کتاب دیده می‌شوند و شخصیت‌های تاریخی آن، ایرانی و بعضاً یونانی هستند و هیچ اسم عربی در آن نیست. همچنین نام تمام موقعیت‌های جغرافیایی نامبرده در هر دو نسخهٔ فارسی "مرزبان‌نامه" متعلق به ایران پیش از اسلام است و اسامی قلمرو اسلام در آن دیده نمی‌شود. در "روضةالعقول" حکمت‌ها و گفتاوردهای بسیاری از بزرگان و موبدان پارس نقل شده‌است. از مضامین دین مزدیسنا هم در این کتاب بهره برده شده‌است. مهدی رضایی دلیل علاقه‌مندی مرزبان به گوشه‌گیری و عزلت را در آموزه‌های مانی می‌جوید.
"مرزبان‌نامه" اغلب با "کلیله و دمنه" مقایسه می‌شود که به خاطر الگوبرداری ادبی و تشابه زیاد بین محتوای "مرزبان‌نامه" با "کلیله و دمنه" است. نکتهٔ قابل توجه در شباهت این دو کتاب، در آن است که هم در نسخهٔ هندی "کلیله و دمنه" و هم در ترجمهٔ فارسی "مرزبان‌نامه"، در ابتدا شاهان، وزیران و دربار سلطنتی به تصویر کشیده شده‌اند؛ با این حال، در "پنچاتنترا"، که منبع هندی "کلیله و دمنه" بوده، شاه و درباریان در مدیریت دربار ضعیف و ساده‌لوح نشان داده می‌شوند، ولی در "مرزبان‌نامه" گرچه دربار در ابتدای داستان وضعیت پر آشوبی داراست ولی در انتهای داستان سامان می‌گیرد و این موضوع اصلی کتاب است. روبن لوی در استدلال برای ایرانی بودن منشأ کتاب، می‌گوید در این اثر شیر، که نماد ملی ایرانیان است، موقعیت برتری دارد و نقش مهمی ایفا می‌کند؛ در حالی که فیل به چشم یک دشمن بیگانه تصویر شده‌است که نهایتاً توسط شیر سرنگون می‌گردد.
برخلاف "کلیله و دمنه"، در "مرزبان‌نامه" همه شخصیت‌ها از حیوانات نیستند و از فیلسوفان و پادشاهان هم در کتاب نام برده می‌شود. همچنین شخصیت‌هایی مشابه "حکایت‌های دو لا فونتن" در این کتاب دیده می‌شوند. با آن که از افسانه‌های یونانی حکایت‌های ازوپ و داستان‌های هندی پیل‌پای در این کتاب استفاده شده، ولی شخصیت‌های داستانی با رفتاری متفاوت از فرهنگ اصلی خود در کتاب حضور دارند و ظاهری ایرانی به خود می‌گیرند.
کتاب "مرزبان‌نامه" بر اساس نسخه‌ای به زبان طبری (مازندرانی) است که گفته می‌شود در حدود قرن چهارم هجری مرزبان بن رستم، اسپهبد سلسله باوندیان در طبرستان، نوشته بود. معروف‌ترین متنی که اکنون از "مرزبان‌نامه" در دسترس است، در سال‌های ۶۰۷–۲۲ هجری قمری (۲۵–۱۲۱۰ میلادی) توسط سعدالدین وراوینی به فارسی ترجمه شد. او تحت حمایت وزیر ابوالقاسم هارون و در درگاه مظفرالدین ازبک، اتابک آذربایجان، بود. اما "مرزبان‌نامهٔ وراوینی" تنها یکی از دو نسخهٔ ترجمه شده به فارسی است که امروزه شناخته شده هستند؛ نسخهٔ دیگر با نام "روضةالعقول" شناخته می‌شود و با متنی کمی متفاوت و محتوایی بسط یافته توسط محمد بن غازی ملطیوی در ۵۹۸ هجری (۱۲۰۱ میلادی) تألیف شده‌است. ملطیوی "روضةالعقول" را برای دربار سلجوقی رکن‌الدین سلیمان دوم (ح ۵۹۲–۶۰۰/۱۱۹۶–۱۲۰۴)، در قونیه ترجمه کرد. دو نسخه در پاریس و لیدن از این کتاب محفوظ است. این نسخه‌های کمیاب و متقدم ملطیوی تنها به صورت گزیده منتشر شده‌اند و علی‌رغم ماهیت محتوای گسترده‌ای که با توجه به تعداد فصل‌ها و داستان‌ها، دارند، کمتر شناخته شده هستند و بررسی‌های دقیقی رویشان صورت نگرفته‌است ولی این از ارزش "روضةالعقول" نمی‌کاهد.
هم وراوینی و هم ملطیوی از دبیران و منشیان دربارهای دولت‌های اسلامی سده‌های میانه بودند و هدف اصلی آنان تبدیل یک متن نسبتاً ساده به نمونه‌ای از سبکی بود که در مکاتبات رسمی رایج بود. وراوینی در مقدمه‌اش به آثار متعددی اشاره می‌کند که از نظر سبکی با سبک خود او مشابهت دارند.
بنا بر یادداشت‌های مقدماتی در آثار وراوینی و ملطیوی، ممکن است که هر دو از یک منبع در قرن چهارم هجری یا منبعی قدیمی‌تر استفاده کرده باشند. اما این امکان نیز وجود دارد که زمانی که وراوینی و ملطیوی روی نسخه‌های خود کار می‌کردند، تالیف‌های مختلفی از قبل وجود داشت. سالنامه‌های ادبی و دست‌نوشته‌های باقی‌مانده حاکی از آن است که نسخه‌ای از وراوینی از دیرباز نسخه‌ای بوده‌است که بیشتر در دسترس بود. این ممکن است تا حدی با زمان‌بندی توضیح داده شود؛ زیرا نه تنها از نظر فیزیکی این اثر چون دیرتر نوشته شد، بیشتر باقی ماند؛ بلکه پس از قرن سیزدهم میلادی، که کاغذ به‌طور گسترده در دسترس بود، منتشر شده‌بود.
"مرزبان‌نامهٔ وراوینی" شامل نه باب (فصل) است و نثر فنی پر از عبارات عربی دارد و یکی از نسخه‌های آن تا حدودی مصور است. در "روضةالعقول" علاوه بر نُه باب اصلی، یک باب اضافی حاوی آموزه‌های اخلاقی با ماهیت اسلامی است که با بقیهٔ کتاب در تضاد است. نسخهٔ ملطیوی همچنین دارای حکایت‌های بسیاری است که در کار وراوینی وجود ندارند، ولی او صراحتاً می‌گوید این داستان‌ها را از متن کتاب اصلی برگزیده‌است. از ۹۱ حکایتی که ملطیوی آورده‌است، تنها ۵۱ حکایت با کتاب وراوینی مشترک است و لذا حجم آن حداقل دو برابر آن است. وراوینی دربارهٔ تخلیص متن "مرزبان‌نامه" می‌گوید: «همان زمان میان طلب دربستم و ننشستم تا آن گنج خانه دولت را به دست آوردم. زوایای آن همه بگردیدم… از حاصل همه ملخصی ساختم باقی انداختم… و بر همان صیغت اصل بگذاشتم.»
خاورشناس هلندی، مارتین تئودور هوتسما، معتقدست که احتمالاً دو مترجم به نسخه‌های متفاوتی از متن کهن دسترسی داشتند. علاوه بر این، آن گونه که خاورشناس ایتالیایی، فرانچسکو گابریلی می‌گوید، چارچوب داستان اصلی وراوینی فقط در مورد یک واقعهٔ تاریخی است، اما نمی‌توان تشخیص داد که آیا این موضوع چارچوب و طرح نسخهٔ اصلی هم بوده‌است یا خیر. در مقایسهٔ دو نسخهٔ فارسی، وراوینی دارای ذهنی فلسفی‌تر بوده و به علوم و فنون تسلط بیشتر داشت. تصویرسازی‌های او نیز نسبت به آنچه در "روضةالعقول" است، قوی‌ترند. در مقابل، اثر ملطیوی دارای ترادف‌سازی، موازنه، ترصیع و ایراد مفردات عربی بیشتری است.
در دوران حکومت گرمیان در آناتولی، نسخهٔ وراوینی به دست مصطفی شیخ‌اوغلو در سال‌های ۱۳۶۸ الی ۱۳۸۷ میلادی، به زبان ترکی قدیم آناتولی ترجمه شد. این ترجمه که "دستور شاهی فی حکایت پادشاهی" نام دارد، از نظر زبان و محتوا، یکی از آثار ارزشمند ترکی قدیم آناتولی است. در قرن نوزدهم نهضت عمر افندی (متوفی ۱۷۷۸ میلادی)، بار دیگر بر اساس "مرزبان‌نامهٔ وراوینی"، ترجمه‌ای این بار به زبان ترکی عثمانی، منتشر کرد و آن را "جواهر الحکمه" نامید. شهاب‌الدین ابن عربشاه نیز در ۸۵۲ هجری (۱۴۴۸ میلادی) بر اساس ترجمهٔ شیخ‌اوغلو ترجمه‌ای به عربی انجام داد ترجمهٔ عربی ابن عربشاه یک ترجمهٔ آزاد از "مرزبان‌نامه" است و او نام "فاکهة الخلفاء و مفاکهة الظرفاء" را بر روی اثر خود گذاشت. همچنین ترجمه‌ای دیگر از "مرزبان‌نامه" با نثری ساده را به ابن عربشاه نسبت داده‌اند که نسخه‌ای از آن کشف نشده‌است.
در دوران معاصر، هانری ماسه فصل نخست "روضةالعقول" را در سال ۱۹۳۸ میلادی به انگلیسی و فرانسوی منتشر کرد و روبن لوی ترجمه‌ای انگلیسی از "مرزبان‌نامه وراوینی" نوشت. نسخهٔ وراوینی نخستین بار، به عنوان جلد هشتم از سری یادبود EJW Gibb، توسط میرزا محمد قزوینی در سال ۱۹۰۹ میلادی ویرایش، صحافی و چاپ شد. این ویراست سپس در سال ۱۹۴۸ میلادی در ایران تجدید چاپ شد. بعداً نسخه جدید و به روز شده با یادداشت‌ها و ضمایم به ویراستاری محمد روشن در سال ۱۹۷۶ منتشر شد و پس از آن نسخه‌ای با شرح خلیل خطیب رهبر در سال ۱۹۸۴ منتشر گردید.
بور نام عنصری در جدول تناوبی است و می‌تواند به یکی از موارد زیر نیز اشاره داشته باشد:
کالبد اَثیری اصطلاحی در عرفان جدید است که به اولین یا زیرین‌ترین لایه از «میدان انرژی انسانی» یا هاله پیرامون انسان گفته می‌شود. گفته می‌شود که این لایه در ارتباط مستقیم با بدن فیزیکی است و به عنوان نگهدارندهٔ جسم و پیوند دهندهٔ آن با بدن‌های «سطح بالاتر» عمل می‌کند.
واحد کنترل یکی از اجزای واحد پردازش مرکزی (CPU) است که عملیات پردازنده را هدایت می‌کند. واحد کنترل به حافظهٔ کامپیوتر، واحد حساب و منطق و دستگاه‌های ورودی و خروجی می‌گوید که چگونه به دستورهایی که به پردازنده فرستاده شده پاسخ دهند.
واحد کنترل با فراهم کردن زمان‌بندی و سیگنال‌های کنترل عملیات دیگر واحدها را کنترل می‌کند. بیشتر منابع کامپیوتر توسط واحد کنترل مدیریت می‌شوند. واحد کنترل جریان داده‌ها بین واحد پردازش مرکزی و دیگر دستگاه‌ها را هدایت می‌کند. جان فون نویمان واحد کنترل را بخشی از معماری فون نویمان شمرد. در طراحی‌های نوین کامپیوتری، واحد کنترل معمولاً یکی از بخش‌های درونی واحد پردازش مرکزیست و به‌طور کلی نقش و عملیات آن از زمان معرفی‌اش تغییر نکرده‌است.
ساده‌ترین کامپیوترها از ریزمعماری چندچرخه‌ای استفاده می‌کنند که طراحی‌های اولیه بوده‌اند. معماری‌های چندچرخه‌ای هنوز در کامپیوترهای خیلی کوچک مانند سامانه‌های نهفته که ماشین‌الات را هدایت می‌کنند متداول هستند.
در یک کامپیوتر چندچرخه‌ای، معمولا واحد کنترل چرخهٔ فون نویمان را طی می‌کند: گرفتن دستورها، گرفتن عملگرها، انجام دستورها، نوشتن نتایج. وقتی که دستور بعدی در واحد کنترل قرارمیگیرد رفتار واحد کنترل را طوری تغییر می‌دهد تا دستورها را به درستی به اتمام برساند. پس بیت‌های دستورها مستقیما واحد کنترل را کنترل می‌کنند که به نوبهٔ خود کامپیوتر را کنترل می‌کند.
واحد کنترل می‌تواند یک شمارشگر دودویی داشته باشد که به منطق واحد کنترل می‌گوید کدام مرحله را انجام دهد.
واحدهای کنترل چندچرخه‌ای معمولاً هم از بالا رفتن هم پایین رفتن لبه‌های سیگنال مربعی ساعت زمان‌بندی خود استفاده می‌کنند. آن‌ها یک مرحله از عملیاتشان را در هر لبهٔ ساعت زمانبندی اجرا می‌کنند، پس یک عملیات چهار مرحله ای در دو چرخهٔ ساعت تکمیل می‌شود.
خیلی از کامپیوترها دو نوع مختلف رویداد غیرمنتظره دارند. یک وقفه به این دلیل اتفاق می‌افتد که نوعی از ورودی یا خروجی توجه نرم‌افزار را نیاز دارد تا درست کار کند. استثنا توسط عملیات کامپیوتر ایجاد می‌شود. یک فرق مهم بین این دو این است که زمان‌بندی یک وقفه را نمی‌توان پیشبینی کرد. یک فرق مهم دیگر این است که بعضی استثناها (برای مثال استثنای در دسترس نبودن حافظه) می‌توانند توسط یک دستور که نیاز به راه‌اندازی مجدد دارد ایجاد شوند.
واحدهای کنترل می‌توانند طراحی شوند تا به وقفه‌ها به دو نحوهٔ مختلف معمول رسیدگی کنند. اگر پاسخ سریع مهم‌تر باشد، واحد کنترل طراحی می‌شود که کار را رها کند تا به وقفه رسیدگی کند. در این حالت، کاری که در حال پردازش بود بعد از آخرین دستورِ پایان یافته، مجدداً راه‌اندازی می‌شود. اگر قرار باشد کامپیوتر خیلی ارزان، ساده و قابل اطمینان باشد یا کار بیشتری را به اتمام برساند، واحد کنترل اول کار در حال پردازش را به اتمام می‌رساند و بعد از آن به وقفه رسیدگی می‌کند. به اتمام رساندن کار ارزان است زیرا به ثبات برای نگهداری آخرین دستور به اتمام رسیده نیاز ندارد، ساده و قابل اطمینان است چون حالت‌های کمتری دارد. همچنین کمترین میزان اتلاف کار را دارد.
در کامپیوترهای خیلی ساده می‌توان استثناها را وادار کرد تا مانند وقفه‌ها عمل کنند. اگر حافظهٔ مجازی مورد نیاز باشد، یک استثنای حافظه-در-دسترس-نیست باید دوباره دستور شکست خورده را امتحان کند.
در کامپیوترهای چندچرخه‌ای رایج است که از چرخه‌های بیشتری استفاده شود. گاهی زمان بیشتری صرف می‌شود تا یک پرش شرطی انجام شود زیرا نیاز است شمارندهٔ برنامه مجدداً بارگیری شود. گاهی کامپیوترهای چندچرخه‌ای دستورهای ضرب و تقسیم را با یک فرایند انجام می‌دهند، چیزی مثل ضرب و تقسیم طولانی اعداد دودویی. ممکن است کامپیوترهای خیلی کوچک حساب را یکی یکی یا چندتا چندتا انجام دهند. بعضی کامپیوترها تعداد خیلی زیادی دستور خیلی پیچیده دارند که مراحل بسیاری را شامل می‌شوند.
همهٔ CPUهای مدرن منطق کنترل دارند تا CPU را با بقیه کامپیوتر پیوند دهد. در کامپیوترهای امروزی، این معمولاً یک گذرگاه کنترل‌کننده است. وقتی یک دستور از حافظه می‌خواند یا بر آن می‌نویسد، واحد کنترل یا گذرگاه را مستقیما کنترل می‌کند یا گذرگاه کنترل‌کننده را کنترل می‌کند. تعداد زیادی از کامپیوترهای امروزی رابط گذرگاه مشابهی را برای حافظه، ورودی و خروجی استفاده می‌کنند که ورودی/خروجی حافظه‌نگاشتی نامیده می‌شود. ثبات‌های دستگاه‌های ورودی/خروجی به صورت اعدادی در آدرس‌های حافظهٔ مشخص برای برنامه‌نویس نمایان می‌شوند. کامپیوترهای x86 معمولاً روش قدیمی تری را استفاده می‌کنند، یک گذرگاه ورودی/خروجی جدا برای دسترسی دستورهای ورودی/خروجی.
واحد محاسبه و منطق (به انگلیسی: Arithmetic logic unit (ALU))، یک مدار ترکیبی دیجیتال است که عملیات حساب و منطق را روی اعداد دودویی صحیح انجام می‌دهد. این در حالیست که واحد اعداد اعشاری(به انگلیسی:floating-point unit) مربوط به واحد محاسبه و منطق یک قطعهٔ سازنده ی اساسی برای بسیاری از مدارهای محاسباتی از جمله واحد پردازش مرکزی کامپیوتر ( CPU)، و FPU ها و واحد پردازنده‌ی گرافیکی(به انگلیسی: Graphics Processing Unit) است.
ورودی های(ALU) ای ال یو، داده هایی هستند که قرار است روی آن ها عملیات انجام گیرد که عملوند (به انگلیسی: operand) نام دارند. خروجی ای ال یو حاصل این عملیات است. در بسیاری از طراحی ها، ای ال یو حاوی ورودی ها و خروجی های وضعیت یا هر دو نیز هست که به ترتیب اطلاعاتی را در رابطه با وضعیت قبلی یا وضعیت کنونی بین ای ال یو و ثبات های وضعیت خارجی منتقل می کنند.
ای ال یو دارای طیف های وسیعی از شبکه های ورودی و خروجی است که رساناهایی الکتریکی هستند و برای انتقال سیگنال های دیجیتال بین ای ال یو و مدار خارجی استفاده می شوند. هنگامیکه ای ال یو در حال عملیات است، مدارهای خارجی سیگنال هایی را به ای ال یو اعمال می کنند و در پاسخ، ای ال یو از طریق خروجی هایش سیگنال هایی را تولید و به مدار خارجی منتقل می کند.
یک ای ال یو پایه دارای سه گذرگاه داده ی موازی از جمله دو عملوند(OPERAND) ورودی (A و B) و یک خروجی حاصل (Y) است. هر گذرگاه داده شامل گروهی از سیگنال ها است که یک عدد صحیح باینری را منتقل می کنند. بطور معمول، پهنای گذرگاه(تعداد سیگنال های تشکیل دهنده ی هر گذرگاه) A و B و Y مشابهند و با اندازه ی کلمه ی مدار خارجی(مثلاً سی پی یو احاطه گر یا سایر پردازش گر ها) منطبق هستند.
ورودی آپ کد یک گذرگاه موازی است که کد انتخاب عملیات را که یک مقدار عددی است به ای ال یو منتقل می کند. این مقدار عددی، نوع عملیات حساب یا منطق دلخواه را که قرار است توسط ای ال یو اجرا شود، مشخص می کند. اندازه ی آپ کد(یعنی پهنای گذرگاه آن) نشاندهنده ی حداکثر تعداد عملیاتی است که توسط ای ال یو قابل انجام است. برای مثال یک آپ کد چهار بیتی می تواند تا شانزده عملیات مختلف را در ای ال یو مشخص کند. بطور کلی، آپ کد ای ال یو مشابه آپ کد زبان ماشین نیست، اگرچه در برخی موارد، ممکن است بطور مستقیم بشکل یک bit field در داخل یک آپ کد زبان ماشین کدگذاری شود.
خروجی های وضعیت ، سیگنال های منفرد مختلفی هستند که حاوی اطلاعاتی پیرامون نتیجه ی عملیات کنونی ای ال یو هستند. ای ال یو های دارای کاربرد عمومی، بطور معمول حاوی سیگنال های وضعیت زیر هستند:
در پایان هر عملیات ای ال یو، سیگنال های خروجی وضعیت معمولاً در رجیسترهای خارجی ذخیره می شوند تا برای عملیات بعدی در ای ال یو (مثلاً پیاده سازی محاسبه ی دقیق چند مرحله ای (به انگلیسی: multiple-precision arithmetic)) یا برای کنترل انشعاب شرطی(به انگلیسی: conditional branching) در دسترس باشند.
مجموعه ی رجیسترهای بیت که خروجی های وضعیت را ذخیره می کنند معمولاً بشکل یک رجیستر چند بیتی منفرد در نظر گرفته می شوند که به آن رجیستر وضعیت یا رجیستر کد وضعیت گفته می شود.
ورودی های وضعیت باعث می شوند تا اطلاعات اضافه برای ای ال یو در زمان انجام یک عملیات فراهم شود. به طور معمول، این ورودی یک بیت انتقالی ورودی منفرد است که همان بیت ذخیره شده از یک عملیات قبلی ای ال یو است.
مدار منطقی ترکیبی آی سی ۷۴۱۸۱ که یک ای ال یو ۴ بیتی ساده است.
واحد محاسبه و منطق یک مدار منطقی ترکیبی است، به این معنی که خروجی های آن در پاسخ به تغییرات ورودی بطور غیر همزمان تغییر می کند. در عملیات نرمال، سیگنال های پایدار به تمام ورودی های ای ال یو اعمال می شود و هنگامیکه زمان کافی یا همان زمان تاخیر انتشار(به انگلیسی: propagation delay) گذشته باشد تا سیگنال ها در مدار ای ال یو منتشر شوند، آنگاه نتیجه ی عملیات ای ال یو در خروجی آن ظاهر می شود. مدار خارجی متصل به ای ال یو باعث می شود تا از پایداری سیگنال های ورودی ای ال یو در طی عملیات مطمئن شویم و همچنین زمان کافی به سیگنال ها می دهد تا قبل از دریافت نتیجه ی ای ال یو، در مسیر منتشر شوند.