moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
احمد اصغری مهرآبادی در پی اجرای قانون بکارگیری بازنشستگان از سمت خود کناره گیری کرده بود که با حکم وزیر راه و شهرسازی و با وساطت یکی از مقامات مسئول ارشد نظام و اخذ مجوز های خاص توسط محمد اسلامی در زمره مدیران مستثنی از این قانون با حکم حکومتی قرار گرفت.
ترک های روسیه (به ترکی استانبولی: Rusya Türkler) مردم ترک‌تبار ساکن در روسیه هستند. بیشتر جمعیت آنان ترک های مسختی و مهاجران ترکیه هستند..
در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی در روسیه، ۱۰۵٬۰۵۸ نفر خود را ترک و ۴٬۸۲۵ خود را مسختی اعلام کردند. پس در مجموع حدود ۱۰۹٬۸۸۳ ترک ساکن این کشور هستند.
علم فلک ممکن است به این موارد اشاره داشته باشد :
کردهای بریتانیا (انگلیسی:Kurds in the Great Britain) (کردی:Kurdên li Brîtanya کوردانی بریتانیا) مردم کرد متولد بریتانیا یا مهاجرت‌کننده به این کشور هستند.
حضور کردها در بریتانیا به دهه ۱۹۸۰ میلادی بازمی‌گردد. بیشتر آن‌ها از مناطق کردنشین(عراق، ترکیه، ایران، ارمنستان و سوریه) که در آن جا زیر فشار برای سرکوب زبان و فرهنگشان بودند، به بریتانیا آمدند.
کردهای قزاقستان (کردی: Kurdên Qezaxistanê) به مردمان کرد مهاجرت کرده یا متولد شده در قزاقستان اشاره می‌کند. بر اساس سرشماری اخیر در سال ۲۰۱۱ میلادی،۳۸٬۳۲۵ نفر یا ۰٬۲٪ جمعیت قزاقستان را کردها تشکیل می‌دهند اما رئیس انجمن کردهای قزاقستان جمعیت کردها را در این کشور تا ۴۶٬۰۰۰ نفر اعلام کرده است. زیرا بسیاری از کردها در این آمار به عنوان ترک یا آذری فهرست بندی شده‌اند.
بیشتر کردهای قزاقستان توسط استالین از آذربایجان ، ارمنستان و گرجستان به قزاقستان تبعید شده اند. همچنین عده ای از کردها نیز از کشورهای همسایه یعنی ازبکستان و قرقیزستان به قزاقستان مهاجرت داده شده اند.
کردها دو بار از قفقاز به آسیای مرکزی تبعید شدند. اولین تبعید در سال ۱۹۳۷ رخ داد که در آن شوروی، کردها را از نخجوان تبعید کرد و دومین تبعید در سال ۱۹۴۴ در گرجستان رخ داد. شوروی که از تهاجم ترکیه می ترسید و کردها را غیرقابل اعتماد می دید، حتی با وجود اینکه بسیاری از کردها در ارتش شوروی خدمت می کردند. بسیاری از کردها در جریان تبعید جان باختند.
کردها در شهرهای آلماتی ،طراز چیمکند و نورسلطان زندگی میکنند و بیشتر متمایلند که در شهرهای کوهستانی که دارای مراتع و دشت و رودخانه است، زندگی به سر برند. بیشتر آنها مشغول دامپروری و ییلاق و قشلاق هستند و آنهایی که در شهرها زندگی میکنند، رستوران دار و مغازه دار و بازرگان هستند. در شهرهایی با جمعیت اکثریت کرد ، ادبیات و زبان کردی در مدارس ابتدایی و دبیرستان‌ها تدریس می‌شود و کردها از سال ۱۹۹۰ روزنامه کردی به نام کردستان را نیز دارند.
کردهای اردن به کردهای مهاجر یا متولد کشور اردن اشاره دارد. بین ۳۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارند. بیشتر آنان در شهرهای امان، اربد، سلط و زرقاء زندگی می‌کنند. حدود ۱۰۰ سال است که جامعه کردها با سایر مردم اردن یکپارچه شده است و کردها با وجود دارا بودن جمعیت قابل توجه در اردن، حتی یک کرسی از مجلس اردن را نیز ندارند.
حضور کردها در اردن به دوران صلاح‌الدین ایوبی پادشاه کرد مصر بازمی‌گردد. بعدها کردهای ارتش عثمانی نیز در شهر سلط سکنی گزیدند. همچنین تعدادی از کردها هم بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰ هنگام نسل کشی کردها در ترکیه به اردن آمدند. عده‌ای از کردها نیز پس از جنگ خلیج فارس به اردن آمدند. همچنین تعداد زیادی از کردهای ایرانی نیز پس از انقلاب ۱۳۵۷ به اردن مهاجرت کردند.
کردهای سوئد به معنای کردهای مهاجر یا متولد کشور سوئد است..
بیشتر کردهای سوئد در پایتخت یعنی استکهلم یا اوپسالا زندگی می‌کنند. اکثر پناهندگان سیاسیِ کُرد، سوئد را برای زندگی انتخاب می‌کنند که در نتیجه موجب حضور فرهنگی کردها در سوئد شده‌است.http://www.saradistribution.com/img/saradistr_press1.gif در سال ۲۰۱۶، شش کرسی از پارلمان سوئد به کردها تعلق داشته‌است.
گابریل سینکرایان (؛ زادهٔ ) یک وزنه‌بردار اهل رومانی است.
وی که در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ توانسته بود مدال برنز وزن ۸۵ کیلوگرم را کسب کند مثبت اعلام شدن تست دوپینگ وی این مقام به دنیس اولانوف وزنه‌بردار کشور قزاقستان تعلق گرفت.
کردهای فنلاند به معنی کردهایی می‌باشد که در کشور فنلاند به دنیا آمده یا به این کشور مهاجرت کرده‌اند. در سال ۲۰۱۳ تعداد ۱۰٬۰۷۵ کرد در فنلاند زندگی می‌کرده‌اند.
برخی از کردهای فنلاند از ایران یا ترکیه به این کشور آمده‌اند اما بیشتر آنان از کردهای عراقی هستند به طوری که بیشترین جمعیت مهاجرین عراقی در فنلاند را تشکیل می‌دهند. پس از حمله داعش به مناطق کرد نشین، اعتراضاتی توسط کردهای فنلاند شکل گرفت. ده‌ها تن از کردهای فنلاند به منظور مبارزه با داعش این کشور را ترک کرده و به عراق یا سوریه رفته‌اند.
محمد ایهاب (؛ زادهٔ ۲۱ نوامبر ۱۹۸۹ - قاهره) یک وزنه‌بردار اهل مصر است.
از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال برنز وزن ۷۷ کیلوگرم در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ اشاره کرد.
عزت آرتیکوف (؛ زادهٔ ) یک وزنه‌بردار اهل قرقیزستان است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز وزن ۶۹ کیلوگرم در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ اشاره کرد.
شهرستان کورچه () یکی از ۱۲ شهرستان کشور آلبانی است که بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱ میلادی، ۲۲۰٬۳۵۷ تن جمعیت داشته و مساحت آن ۳۷۱۱ کیلومترمربع بوده‌است. شهر کورچه مرکز این شهرستان است.
از نظر توپوگرافی، بخش اعظم شهرستان کورچه مرتفع است و شامل کوه‌های گراموس می‌شود که ارتباط بین اسکاردوس به‌سمت شمال و پیندوس به‌سمت جنوب را شکل می‌دهد.
شهرستان کورچه از نظر بین‌المللی با کشورهای جمهوری مقدونیه و یونان هم‌مرز است و هم‌مرزهای داخلی آن نیز عبارتند از شهرستان گیروکاستر (جنوب‌غرب)، شهرستان برات (غرب) و شهرستان الباسان (شمال‌غرب).
اکثر ساکنان کورچه را آلبانیایی‌ها تشکیل می‌دهند، اما گروه‌های قومی مهم دیگری همچون یونانی‌ها (در جنوب)، مقدونیه‌ای‌ها (در شرق)، آرومانیانی‌ها (بخش‌های غربی) و رومی‌ها نیز در این شهرستان زندگی می‌کنند. از نظر مذهبی نیز اکثریت ساکنان این شهرستان پیرو دین اسلام بکتاشیه و مسیحیت ارتدوکس هستند. براساس آخرین سرشماری ملی آلبانی در سال ۲۰۱۱ میلادی، این شهرستان ۲۲۰٬۳۵۷ نفر جمعیت داشت و ترکیب جمعیتی افراد شمارش‌شده بر اساس گروه‌های قومی نیز شامل آلبانیایی‌ها، یونانی‌ها، مقدونیه‌ای‌ها، مونته‌نگرویی‌ها، آرومانیانی‌ها، کولی‌ها و مصری‌ها می‌شد.
مجموعاً ۵۸٬۹۸ درصد از جمعیت این شهر مسلمان، ۱۶٬۲۵ درصد پیرو کلیسای ارتدکس آلبانی، ۱٬۱۳ درصد پیرو کلیسای کاتولیک رومی، ۰٬۳ درصد پیرو کلیسای پروتستان و ۰٬۰۶ درصد نیز پیرو دیگر کلیساهای مسیحی هستند. ۸٫۸۴ درصد مؤمنان بدون دین و ۱٬۸۲ درصد خداناباور هستند. ۱۰٬۲۵ درصد نیز عقیده‌شان را ابراز نکردند.
تا سال ۲۰۰۰ میلادی، شهرستان کورچه به ۴ ناحیه تقسیم می‌شد: ناحیه دوول، ناحیه کولونیه، ناحیه کورچه و ناحیه پوگرادتس. از سال ۲۰۱۵ میلادی، پس از اصلاحات دولت در زمینهٔ تقسیمات اداری، این شهرستان شامل ۶ شهرداری شد: دوول ، کولونیه، کورچه، مالیک، پوگرادتس و پوستک. شهرستان کورچه پیش از سال ۲۰۱۵ میلادی، دارای ۳۷ شهرداری به‌شرح زیر بود:
شهرداری‌های ذکرشده، مجموعاً دارای حدود ۳۴۰ شهرک و روستا هستند.
اویامازاکی یک شهر در ژاپن است که در استان کیوتو واقع شده‌است و ۱۵٬۲۰۳ نفر جمعیت دارد.
گروه B جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۵ شامل تیمهای آلمان ،ساحل عاج، نروژ و تایلند می‌شد. این بازی‌ها از تاریخ ۷ تا ۱۵ ژوئن ۲۰۱۵ انجام شد.
زین‌الدین محمد حنفی شهرت‌یافته به ابن اِیاس (۱۴۸۸-۱۵۲۴) تاریخ‌نگار مصری دورهٔ مملوکی بود که به شعر عربی نیز روی آورد.
زادهٔ ۱۸ ژوئن ۱۴۴۸/ ۶ ربیع‌الثانی ۸۵۲ق در قاهره بود. نسبش «ابوالبرکات زین الدین محمد بن احمد بن ایاس حنفی» ذکر شده است. نزد جلال‌الدین سیوطی و عبدالباسط بن خلیل حنفی فقه خواند. در ۱۴۷۸م ۸۸۲ق به حج رفت. سپس، عزلت‌گزین شد و از دربارها دوری می‌کرد. ابن ایاس در ۱۵۲۴/ ۹۳۰ق در قاهره درگذشت.
صومعه قدیس یوحنای دیلمی () یک صومعه سریانی واقع در ۳ کیلومتری بغدیدا در شمال عراق است.
به‌طور سنتی تأسیس این صومعه منتسب به مار یوحنای دیلمی است که در قرن هفتم فعال بود و بر اساس یک افسانه تاریخی بانی گرویدن مردم آن از کلیسای نسطوری به کلیسای ارتدکس سریانی بود. این صومعه هم‌اکنون در سیطره دولت اسلامی عراق و شام است.
عایشه باعونیه (؟ -۱۵۱۶) بانوی صوفی و شاعر عرب‌زبان شامی در دورهٔ مملوکی بود.
نسب کاملش «ام عبدالوهاب عایشه بنت یوسف بن احمد بن ناصرالدین بن خلیفه» ذکر شده‌است. در هشت سالگی قرآن را حفظ کرد. نزد اسماعیل خوارزمی و سپس علی بن یحیی ارموی به طریقت گرایید. به قاهره رفت و آنجا بسیار آموخت و اجازهٔ فتوا و تدریس برگرفت. سپس به دمشق برگشت و در ۲۱ دسامبر ۱۵۱۶/ ۱۵ ذی‌القعده ۹۲۲ق درگذشت.
کلیسای ارتدکس سریانی () یا کلیسای ارتدکس سریانی انطاکیه یک کلیسای اتوسفالی ارتدوکس مشرقی مستقر در مدیترانه شرقی با جوامع دور از وطن گسترش یافته در سراسر جهان به ویژه در سوئد، هند، آلمان و بریتانیا است. این کلیسا از مناجات سنت جیمز رسول سریانی که از قدیمی‌ترین مناجات بازمانده در مسیحیت است استفاده می‌کند و سریانی به عنوان زبان رسمی علم العبادات آن است.
شمس‌الدین سخاوی (۸۳۱-۹۰۲ق/۱۴۲۸-۱۴۹۷م) تاریخ‌نگار، محدث و عالِم مصری بود.
نسب کاملش «شمس‌الدین ابوالخیر محمد بن عبدالرحمان بن محمد بن ابی‌بکر ابن عثمان بن محمد سخاوی» ذکر شده است. ریشهٔ خانوادگی‌اش از سخا (کفر الشیخ) بود اما زادگاه خودش قاهره، در ژانویه ۱۴۲۸/ ربیع‌الاول ۸۳۱ بود. از ابن حجر عسقلانی دانش آموخت و از شاگردان برجسته‌اش به شمار می‌رفت. پس از درگذشت استادش، به شهرهایی از مصر سفر کرد؛ سپس به شام و حجاز بارها رفت: بار نخست در ۸۷۰ حج گذارد، بار دوم در ۸۸۵ق، بار سوم در ۸۹۶ق. تا سال ۸۹۸ق در مکه بماند. درگذشتش در مدینه، در ۱۰ مه ۱۴۹۷/ ۲۸ شعبان ۹۰۲ق بود.
از جمله شاگردان برجسته اش می توان به فضل الله بن روزبهان خنجی اشاره کرد.
احمد بن محمد سُلَمی شهرت‌یافته ابن الهائِم (۱۳۹۷-۱۴۸۲م) (نسب کامل: شهاب‌الدین ابوالعباس احمد بن محمد بن علی بن محمد بن الهائم سُلَمی منصوری) شاعر مصری بود.
ابن الهائم در ۱۳۹۷/ ۷۹۹ در منصوره مصر زاده شد، از این رو به منصوری نیز شهرت یافت. نسبش به عباس بن مرداس می‌رسد که از این رو، سُلَمی‌نسب است. در سال ۱۴۲۲/ ۸۲۵ به قاهره رفت و نزد قاضی، شرف‌الدین عیسی اقفهسی درس خواند. سپس الفیه را نزد شمس‌الدین جندی و نحو را پیش شمس‌الدین قرشی (پیشوای مدرسه شیخونیه) خواند. از زرکشی نیز حدیث شنید. پس از این، مقامی در مدرسهٔ شیخونیه گرفت. ابن هائم در جمادی‌الثانی ۸۸۷/ ژوئیه یا اوت ۱۴۸۲ در قاهره درگذشت.
کِی-اُون! یک مجموعه سینن مانگا ژاپنی که توسط کاکی‌فلای نوشته و طراحی شده‌است. این مجموعه مانگا توسط انتشارات هوبونشا بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ در مجله "مانگا تایم کیارا" به چاپ می‌رسید. سری مانگا مجدداً از آوریل ۲۰۱۱ تا ژوئن ۲۰۱۲ همراه با دو داستان جداگانه در مجلات مانگا تایم کیارا و مانگا تایم کیارا کارات به چاپ رسید.
بر اساس نسخهٔ مانگا یک مجموعه تلویزیونی انیمه ۱۳ قسمتی توسط استودیو کیوتو انیمیشن دستمایه اقتباس قرار گرفت که از آوریل تا ژوئن سال ۲۰۰۹ پخش گردید. فصل دوم مجموعه انیمه نیز به تعداد ۲۶ قسمت از آوریل تا سپتامبر ۲۰۱۰ پخش شد. همچنین یک قسمت اووی‌ای مرتبط با فصل دوم در مارس ۲۰۱۱ منتشر شد. یک فیلم انیمه‌ای نیز بر اساس این مجموعه و به کارگردانی نائوکو یامادا در ۳ دسامبر ۲۰۱۱ در ژاپن عرضه شد.
کی اون یک مکان نامشخص در ژاپن است. چهار دختر بچه دبیرستانی به کلوب موسیقی ساکوراگائوکا می‌پیوندند تا آن را از خطر منحل شدن نجات دهند. یویی هیراساوا دختر بچه‌ای دبیرستانی است که در آغاز هیچ آشنایی‌ای با موسیقی ندارد نه تجربه نواختن ساز دارد و نه می‌تواند پارتیتور را بخواند. با پشتکار بسیار این دختر به یک گیتاریست مبدل می‌شود و به همراه دیگران به تمرین موسیقی می‌پردازد. ساواکو یاماناکا، دبیر موسیقی به کلوب توجهی ندارد و به صورت خصوصی در خانه موسیقی تدریس می‌کند. در سال آخر دبیرستان یاماناکا معلم آن‌ها می‌شود و در این سال فردی به نام آزوسا ناکانو به کلوب می‌پیوندد. پس از پیوستن ناکانو به گروه که یک گیتاریست است گروه منسجم شده و تمرین‌های خود را افزایش می‌دهند. در سال بعد همچنان که آزوسا دبیرستانی است سایر اعضای گروه به دانشگاه می‌روند.
ابوالحسن، ابراهیم بن عمر بِقاعی شهرت‌یافته به برهان/الدین بقاعی (۱۴۰۷-۱۴۸۰) فقیه، ادیب، تاریخ‌نگار، زبان‌شناس و مفسر شامی بود.
نسب کاملش «برهان‌الدین ابوالحسن ابراهیم بن عمر بن حسن بن رُباط بن علی بن ابی‌بکر خِرباوی بِقاعی» ذکر شده. زادهٔ روستای خربة روحه (از توابع شهرستان راشیا استان بقاع) در ۱۴۰۷/ ۸۰۹ بود. در حملهٔ بنو مزاحم به این روستا در ۱۴۱۸/ ۸۲۱، بسیاری از اهالی مهاجرت کردند و برهان‌الدین به دمشق رفت. آنجا علوم قرآنی و قرائت خواند. میان او و شمس‌الدین سخاوی، از رقابت و کشمکش ذکر شده است. برهان‌الدین به حج رفت و بسیار سفر کرد، سپس به دمشق بازگشت و همان‌جا در ۱۸ رجب ۸۸۵/۲ اکتبر ۱۴۸۰ درگذشت.
شهاب‌الدین حجازی (۸ سپتامبر ۱۳۸۸-۹ مارس ۱۴۷۱م) نویسنده و شاعر عربی حجازی در سدهٔ نهم قمری بود که بیشتر در مصر زیست. به جز ادبیات و شعر، به موسیقی و فقه نیز روی آورد.
نسب کامل او «ابوالطیب شِهاب‌الدین احمد بن محمد بن علی بن حسین بن ابراهیم» با نسبت‌های بسیار «حجازی، انصاری، خزرجی، سعدی، عُبادی، قاهری، بُلقینی، قابِسی» ذکر شده‌است. در ۸ سپتامبر ۱۳۸۸/ ۲۷ شعبان ۷۹۰ به‌دنیا آمد. از ابن حجر عسقلانی سماع حدیث داشت. پس از فقه‌آموزی‌های بسیار به ادبیات گرایید. شهاب‌الدین حجازی در ۹ مارس ۱۴۷۱/ ۸ رمضان ۸۷۵ درگذشت.
ابن تغری بردی(۱۴۱۱- ۱۴۷۰) تاریخ‌نگار تُرکی‌اصل مصری در سدهٔ نهم هجری بود. وی در زمان حکومت مملوک متولد شد. نزد بدرالدین العینی و تقی‌الدین مقریزی، دو تن از مورخین و علمای برجستهٔ قاهره، تحصیل کرد. مشهورترین اثر او تواریخ چند جلدی مصر و سلطنت مملوک به نام النجوم الزاهره فی ملوک مصر و القاهره (ستارگان درخشان پادشاهی مصر و قاهره) است. سبک او تحلیلی با تاریخ‌های دقیق رویدادها است که روشن می‌کند دسترسی خاص به سلاطین و سوابق آنها داشته‌است. نام «تغری بردی» به زبان ترکی امروزی «Tanrıverdi» به معنای خداداد در زبان ترکی است.
نسب کامل او «ابوالمحاسن جمال‌الدین یوسف بن عبدالله تغری بَردی ظاهری جُوینی» ذکر شده. پدرش مملوکی رومی (از سرزمین آناتولی) و تُرک بود. مولایش، ظاهر سیف‌الدین برقوق او را والی حلب و دمشق قرار داد. درگذشت پدرش به‌سال ۸۱۵ق بود. جمال‌الدین یوسف در قاهره، شوال ۸۱۳ به‌دنیا آمد و یتیم بزرگ شد. نزد مقریزی درس خواند، در شاخه‌های علوم گوناگون مانند منطق، علم فلک و طب پیشرفت کرد. بیشتر زندگی‌اش در پیوندها با ممالیک گذشت؛ در سال ۸۶۳ق حج گذارد. ابن تغری‌بردی در ۱۴ ژوئن ۱۴۷۰/ ۵ ذی الحجه ۸۷۴ در قاهره درگذشت.
نجات سیلورمن یک فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۲۰۰۱ به کارگردانی دنیس داگن است.
شمس‌الدین نواجی (۱۳۸۶-۱۴۵۵) (نسب کامل:شمس‌الدین محمد بن حسن بن عثمان نواجی) ادیب و شاعر مصری بود. در قاهره زاده شد و در ادبیات و شعر سرآمد بود؛ او دوست ابن حجه حموی بود.
نواجی زادهٔ ۱۳۸۶/ ۷۸۸ق در قاهره بود و اصالتاً از روستا نَواج (استان غربیه، مصر) بوده‌است. فقه را نزد کمال‌الدین محمد بن موسی دمیری خواند که دمیری خود مدرس الازهر بود، سپس در مدرسه حسینیه و جمالیه، تا اینکه درگذشت. نواجی دو بار به حج رفت، سال‌های ۱۴۱۷/ ۷۸۸ق و ۱۴۲۹/ ۸۳۳ق. به نشست‌های صوفیانه رفت‌وآمد داشت (ذِکر) و دوست ابن حجة حموی بود. نواجی در ۲۵ جمادی‌الاول ۸۵۹/۲۲ مه ۱۴۵۵ احتمالاً در قاهره درگذشت. آثار بسیاری از او به‌جا مانده‌است.
جو میک (؛ – ) ترانه‌سرا و تهیه‌کنندهٔ موسیقی اهل بریتانیا بود. او پیشگام سبک پاپ تجربی و از خلاق‌ترین تهیه‌کنندگان موسیقی بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۷ میلادی بود. ابداعاتش در زمینهٔ ضبط صفحه همچون نسخه‌برداری همگام (Overdubbing)، نمونه‌برداری (Sampling) و استفاده از طنین (reverb) بنیادی بود. او ترانهٔ تلستار را برای گروه تورنِیدوز (The Tornados) ساخت و تهیه کرد؛ نخستین ترانهٔ بریتانیایی که به صدر جدول ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد آمریکا راه یافت و جایزهٔ آیور نوولو را برای جو میک به ارمغان آورد.
توفیق تجاری جو میک در مقام تهیه‌کننده کوتاه و گذرا بود؛ او به مرور در بدهی‌های سنگین و افسردگی عمیق غرق شد و سرانجام سال ۱۹۶۷ با شات‌گان ابتدا زن صاحبخانه و سپس خود را کشت.
مجلهٔ ان‌ام‌ئی در سال ۲۰۱۴جو میک را به‌عنوان برترین تهیه‌کنندهٔ تاریخ موسیقی معرفی کرد.
ابوالعباس احمد بن محمد (کنیه+نام+نام پدر) نسبی عربی است و نسب افراد زیر می‌تواند باشد:
بهاءالدین إبشیهی (۱۳۸۹-۱۴۴۸) (نسب: ابوالفتح محمد بن احمد اِبشیهی) ادیب و شاعر عربی، فقیه و عالم قرآنی مصری بود. بذله گویی و ناتوانی زبان بر آثارش چیره شد.
نسب کامل او «بهاء الدین ابوالفتح محمد بن احمدِ خطیب بن منصور بن احمد ابن عیسی مَحلّی اِبشیهی» ذکر شده‌است. در سال ۱۳۸۹/ ۷۹۰ در روستایی به‌نام اِبشویه در استان غربیه نزدیک فیوم به‌دنیا آمد. بیشتر زندگی‌اش در محله الکبری گذشت؛ در آنجا قرآن آموخت و کمی فقه و نحو درس خواند. بارها به قاهره رفت و نیز حج گذارد (۸۱۴ق/۱۴۱۲م). سپس مدتی در قاهره ماند و نزد جلال‌الدین بلقینی سماع حدیث داشت؛ گویا از برهان بقاعی نیز درس آموخته. هنگامی که پدرش درگذشت، او خطیبی را برگرفت. در این اثنا، به ادبیات نیز توجه داشت. بهاءالدین ابشیهی در سال ۱۴۴۸/ ۸۵۲ درگذشت.
رُخ، یکی از ولایت‌ها (شهرستان‌ها) ی دوازده‌گانه ربع نیشابور قدیم خراسان، و یکی از نام‌های قدیمی تربت حیدریه امروزی که مرکز این ولایت شهر بیشک بوده‌است. از ولایت رُخ، بزرگان و دانشمندان نامداری برخاسته‌اند. ولایت رخ را در جغرافیای معاصر بر بخش جلگه‌رخ شهرستان تربت حیدریه و حدی از نواحی پیرامونی آن در استان خراسان رضوی ایران، مطابقت داده‌اند.
رُخ؛ از ولایت‌های ربع نیشابور؛ یاقوت حموی، رخ را یکی از ربع‌ها (بخش‌ها) ی نیشابور، یاد می‌کند و در علت نامگذاری این ناحیه، از ابوالحسن بیهقی نقل می‌کند که چون خاکِ این ناحیه، سخت است و سُرخ، آن را رُخ خوانده‌اند.
رُخ؛ یکی از ولایت‌های دوازده‌گانه ربع نیشابور خراسان؛ یاقوت حموی، رخ را یکی از ربع‌ها (بخش‌ها) ی نیشابور، یاد کرده و کوره رخ را دارای صد و شش قریه، و قصبه (شهر مرکز) آن «بیشک» نام داشته‌است. رخ، در لباب‌الانساب، پشته‌ای از پشته‌های نیشابور یاد شده‌است. ولایت رخ، در تاریخ الحاکم، در میان ولایت‌های دوازده‌گانه نیشابور، ذکر شده‌است. چنان‌که در معجم‌البلدان آمده، «بیشک» قصبه ناحیه رخ بوده‌است و بازاری داشته. همچنین مزار نضر بن محمد بیشکی در این شهر، زیارتگاه بوده‌است. ولایت رخ را در جغرافیای معاصر بر بخش جلگه‌رخ شهرستان تربت حیدریه و حدی از نواحی پیرامونی آن در استان خراسان رضوی ایران، مطابقت داده‌اند.
ابوعبدالله حاکم (قرن ۴هـ. ق)، رُخ را ولایتی کهن، توصیف نموده‌است. ولایت رخ در تاریخ، سابقه‌ای کهن دارد. آثار مکشوفه مربوط به هزارهٔ دوم پیش از میلاد و پیش از اسلام و بعد از آن، حکایت از این مدعا دارد. ولایت رخ، در سال ۳۰ هجری قمری، توسط عبدالله عامر کریز فتح شد. او مدتی با جمله سپاهیانش در «بیشک» مرکز و قصبهٔ آن مقیم بودند و در سال ۵۵ هجری، سعید پسر عثمان بن عفان که از از راه اصفهان به خراسان آمد، از سوی بُشت (کاشمر کنونی) به ولایت رخ، وارد گردید اما در قصبه بیشک بیمار شد. در آن‌جا ازدواج کرد که ثمرهٔ آن، پسر و دختری به نام‌های محم و عین‌النساء بود. عین‌النساء با یکی از علمای بیشک ازدواج نمود که پسری به نام نصر به وجود آمد که سرسلسله خاندان محمی گردید. این خاندان، تا اوایل قرن ششم، در نیشابور و رخ، از اشراف و عالمان حدیث و مزکیان محسوب می‌شدند. این ولایت، تا اوایل دورهٔ قاجاریه، جزو نیشابور بود تا اینکه اسحاق خان قرایی، آن را ضمیمهٔ قلمرو خود -تربت حیدریه- کرد. جلگه رخ، هنوز هم به همین نام باقی است و کدکن، مرکز آن است. یا اینکه در عصر حافظ ابرو، ظاهراً بلوک برس و کدکن، خود در عرض رخ قرار داشته‌است.
ولایت رخ، از قدیم به بزرگانی که از آن برخاسته‌اند شناخته شده بوده‌است. ابوعبدالله حاکم دربارهٔ رخ نوشته‌است: «ولایتی است قدیم، معمور (آباد)، کبار (بزرگان) بسیار در او قرار گرفته‌اند.» و از عالمان این دیار از ابومحمد نیشابوری بیشکی (نضر بن محمد بن نضر بن سلمة بن جارود) یاد می‌کند. همچنین نام چند تن دیگر همچون ابوموسی رُخی نیشابوری (هارون بن عبدالصمد بن عبدوس بن حسان نیشابوری)، عبدالله بن محمد بن عصام رخی (ابوالقاسم حیری نیشابوری) و ابوالحسن بیشکی (علی بن عبدالله بن محمد بن جعفر) در کتاب حاکم آمده‌اند که منسوب به رخ و بیشک (مرکز آن) می‌باشند. در معجم‌البدان نیز، به ابوموسی رخی نیشابوری (متوفی ۲۸۵هـ. ق) و ابومنصور عبدالرحمن بن محمد بیشکی اشاره شده‌است.
عین التمر شهری باستانی در منطقه کربلا که به صحرای سماوه (میان ‌کوفه و شام) مشرف بود. در زمان خلافت ابوبکر به دست مسلمانان فتح شد. در سال ۱۲ هجری آباد بود و قلعه‌ای داشت که اسلحه‌خانه ایرانیان بود. مهران پسر بهرام چوبین با بسیاری از سپاه ایران و جمعی از اعراب تمر و تغلب و ایاد به سرداری عقه بن ابی عقه در آنجا بودند که خالد بن ولید به آنجا حمله کرد.
جبّل به فتح جیم و کسر باء مضمومه و لام، شهرکی است بین نعمانیه و واسط که قبلاً به صورت شهر بوده و امروز به صورت روستای بزرگی در آمده است . در گذشته شهری آباده بعد از دیر هزقل و قبل مادرایا در مسیر کوفه و بغداد بوده است .
ابن رسته در قرن سوم گوید آشپزخانه سلطان در آنجاست.
کسکر یا کشکر قدیمی‌ترین شهر مسیحی نشین عراق که در زمان ساسانیان نقشی مهم داشته‌است و حجاج بن یوسف شهر واسط را بین کوفه و بصره در مقابل آن ساخت . این شهر دومین مرکز اسقفهای نسطوریه بوده، که تأسیس کرسی اسقفی آن به قرن سوم میلادی می‌رسد.
سایکو-پاس: فیلم یک فیلم اکشن جنایی علمی–تخیلی انیمه‌ای ژاپنی از محصولات استودیو پروداکشن آی. جی است. این فیلم به کارگردانی کاتسویوکی موتوهیرو و نائویوشی شیوتانی و نویسندگی گن اوروبوچی همراه با ماکوتو فوکامی است. از صداپیشگان آن می‌توان به کانا هانازاوا، توموکازو سکی، هیروشی کامیا، آیانه ساکورا و میوکی ساواشیرو اشاره کرد. "سایکو-پاس: فیلم" در ۹ ژانویه ۲۰۱۵ در ژاپن به نمایش درآمد و سپس در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۵ در اروپا و ۲۹ فوریه ۲۰۱۶ در ایالات متحده به صورت محدود عرضه شد.
آنتونی لوزانو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل هندوراس است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال تنریف و تیم دوم باشگاه فوتبال والنسیا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی کشورش بازی کرده و در ترکیب تیم المپیک کشورش در المپیک‌های تابستانی ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ حضور داشته است. او در حال حاضر در کادیز در لالیگا بازی میکند .
ایوان افرموف () وزنه‌بردار اهل کشور ازبکستان است. او در مسابقات وزن ۱۰۵ کیلوگرم المپیک ۲۰۱۲ لندن شرکت کرد و توانست جواز حضور در المپیک ۲۰۱۶ ریو را کسب کند.
والتر گیلر (زاده ۲۳ اوت ۱۹۲۷ - درگذشته ۱۵ دسامبر ۲۰۱۱) بازیگر آلمانی بود.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در شلیک در میزان سه‌چهارم اشاره کرد.
کوین شیلدز (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان و گیتارنواز ایرلندی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. او از سال ۱۹۷۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده و بیشتر به‌خاطر خوانندگی و گیتارنوازی در گروه آلترناتیو راک مای بلادی ولنتاین شناخته می‌شود. سبک نوازندگی چندلایه‌ی شیلدز و استفاده‌اش از سیستم ترمولو سبب بازآفرینی تکنیک گیتارِ گلاید (glide guitar) و شکل‌گیری سبک شوگیزینگ شد.
کردهای آلمان (کردی:کوردانی ئەڵمانیا) (آلمانی:Kurden im deutschsprachigen Raum) به منظور کردهای مهاجرت کرده یا متولد کشور آلمان می‌باشد.
تعداد زیادی کرد ساکن آلمان می‌باشند که جمعیت آن‌ها بین یک میلیون تا ۱/۲۰۰۰۰۰ نفر است. جامعه کردهای آلمان بزرگ‌ترین جامعه مهاجر کردهاست. به علاوه جامعه کردها به علت آوارگی کردها بر اثر جنگ در سوریه و عراق در حال افزایش است.Hundreds of Syrian Kurdish migrants seek shelter in SerbiaFor Iraqi, Syrian Kurdish refugees, fantastic dreams and silent deaths
اولین گروه از کارگران کرد در نیمه دوم دههٔ ۱۹۶۰ میلادی از ترکیه به آلمان آمدند. در سال‌های بعد پناهندگان سیاسی از ترکیه و ایران و عراق به این جمع اضافه شدند. کردهای سوریه نیز پس از جنگ داخلی سوریه به آلمان مهاجرت کردند.
آنگلا مرکل صدر اعظم آلمان، طی صحبت‌هایی تامل‌برانگیز، ضمن حمایت از ورود آوارگان به کشورش اعلام کرد: روزی به فرزندانمان خواهیم گفت، آوارگان مسلمان، به کشور ما پناه آوردند، درحالی که کشورهای مسلمان به آنها نزدیک تر بودند.
این سخنرانی مرکل بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های جهان، به خصوص کشورهای مسلمان داشته‌است.
از مشهورترین کردهای ساکن آلمان می‌توان از این چهره‌ها یاد کرد:
حمله شیکوکو به حملهٔ تویوتومی هیده‌یوشی در سال ۱۵۸۵ میلادی به شیکوکو، کوچکترین جزیره از از چهار جزیرهٔ اصلی ژاپن که تحت تسلط چوسوکابه موتوچیکا بود، گفته می‌شود. این حمله منجر به تصرف این قسمت از ژاپن توسط او شد. تویوتومی هیده‌ناگا، برادر کوچکتر هیده‌یوشی، ۴۰۰۰۰ سرباز را به محاصره قلعه ایچینومیا اختصاص داد. پس از حمله اولیه به آن، آنها برای از بین بردن منبع آب قلعه اقدام کردند. با توجه به اینکه تعداد سربازان درون قلعه بیش از حد بود و فاقد منبع آب بودند، قلعه تسلیم تویوتومی شد. با تسلیم قلعه، چوسوکابه موتوچیکا خودش تسلیم شد. نبرد در اطراف قلعه قسمت اصلی کارزار بود.
ارتش هیده‌یوشی به سه نیرو تقسیم شد. گروه اول، تحت هدایت تویوتومی هیده‌ناگا و تویوتومی هیده‌تسوگو، متشکل از ۶۰٬۰۰۰ مرد بود و به ولایت آوا و ولایت توسا حمله کرد و از طریق جزیره آکاشی آکاشی، هیوگو به شیکوکو نزدیک شد. نیروی دوم توسط اوکیتا هیده‌ایه هدایت شد، که ۲۳۰۰۰ مرد را علیه ولایت سانوکی رهبری کرد. نیروی حمله نهایی شامل ۳۰٬۰۰۰ نفر بود و با هدایت «دو رودخانه موری» ،کوبایاکاوا تاکاکاگه و کیکاوا موتوهارو به ولایت ایو پیشروی کردند.
در مجموع ۶۰۰ کشتی بزرگ و ۱۰۳ کشتی کوچکتر برای حمل ارتش هیده‌یوشی به شیکوکو شرکت داشتند. با وجود تعداد زیاد ارتش هیده‌یوشی، و پیشنهادهای مشاورانش، چوسوکابه موتوچیکا برای دفاع از سرزمین‌های خود جنگ را انتخاب کرد. این نبردها در محاصره قلعه ایچینومیا که به مدت ۲۶ روز ادامه داشت، به اوج خود رسید. چوسوکابه موتوچیکا سعی کرد تا قلعه خود را از محاصره خلاص کند، اما در پایان تسلیم شد. به وی اجازه داده شد تا ولایت توسا را حفظ کند، در حالی که بقیه شیکوکو بین ژنرال‌های هیده‌یوشی تقسیم شد.
فرانتس لئوپولد نویمان (۲۳ مه ۱۹۰۰–۲ سپتامبر ۱۹۵۴) فعال سیاسی آلمانی-یهودی چپ، نظریه‌پرداز مارکسیست و وکیل کار بود. او یک دانشمند سیاسی در تبعید بود و برای تجزیه و تحلیل نظری خود از ناسیونالیسم سوسیالیسم شناخته شده‌است. نویمان در آلمان و انگلستان به مطالعه پرداخت و آخرین مرحله از حرفهٔ خود را در ایالات متحده آمریکا به سر برد. او همراه و ، در زمره بنیان‌گذاران علوم سیاسی مدرن در جمهوری فدرال آلمان قرار دارد.
نویمان در سال ۱۹۰۰ در شهر کاتوویتس متولد شد. پدر و مادر او یهودی مذهب بودند و خانواده‌اش در ناحیه‌ای مرزی زندگی می‌کردند که آلمان و لهستان هر دو بر آن ادعا داشتند. نویمان در این ناحیه بزرگ شد. نویمان نه هیچ‌وقت به آداب و مناسک دین خود عمل کرد و نه هیچ‌گاه منکر اصل و تبار یهودی خود شد. خانوادهٔ او بخش خاوری آلمان را به لهستان ترجیح می‌دادند و خود او نیز شکی در آلمانی بودن خود نمی‌دید و بعداً هم به تابعیت آمریکا درآمد. در نوجوانی که مصادف با اواخر جنگ جهانی اول بود به خدمت سربازی رفت. بعد از آن در فرانکفورت در رشتهٔ حقوقِ کار تحصیل کرد و در ۱۹۲۷ در برلین مستقر شد و در آن شهر به وکالت دادگستری پرداخت. در واپسین سال‌های جمهوری وایمار در مدرسهٔ عالی سیاسی به تدریس مشغول بود و همزمان مشاور حقوقی هیئت اجرایی حزب سوسیال دموکرات بود. پس از به قدرت رسیدن نازی‌ها یکی از نخستین کسانی بود که از تابعیت آلمانی محروم و ناگزیر کشورش را ترک گفت.
از آلمان به لندن رفت و چون دانش و معلوماتش در حقوق آلمان در خارج از آن به کارش نمی‌آمد به دنبال تحقیق و پژوهش رفت. در رشتهٔ علوم سیاسی زیر نظر هارولد لسکی شروع به تحصیل کرد؛ ولی به زودی فهمید اقامت در انگلستان برای شخصی چون او کشوری نیست که بتواند مانند انگلیسی‌ها انگلیسی باشد. برای همین بعد از سه سال راهی آمریکا شد چون فکر می‌کرد تنها کشوری است که می‌تواند به عنوان انسان، روشنفکر و دانشمند سیاسی در آن جابجا شود. در ۱۹۳۶ در اوج برنامهٔ «دست جدید» روزولت، وارد آمریکا شد. هدف نویمان مشارکت در حیات سیاسی آمریکا نبود بلکه می‌خواست با استفاده از دانش حقوقی که داشت و دانش سیاسی که در لندن کسب کرده بود به نقد نازیسم بپردازد. با آدورنو و هورکهایمر در مؤسسه پژوهش اجتماعی که از فرانکفورت به دانشگاه کلمبیا کوچ کرده بود مستقر شد و در همان‌جا بود که نوشتن کتاب ماندگار "بهیموت" را دربارهٔ نظام هیتلری آغاز کرد.
بعد از این‌که دولت آمریکا وارد جنگ جهانی دوم شد، نویمان به واشینگتن رفت و به عنوان متخصص ارشد امور آلمان نخست در دفتر خدمات استراتژیک و سپس در وزارت امور خارجهٔ آمریکا مشغول به کار شد. در این مسئولیت‌ها تحلیل‌هایی از رژیم نازی ارائه داد که تقریباً همه همداستان بودند معتبرترین تحلیل‌ها در این زمینه است و پیش‌بینی او درست درآمد و نازیسم به زور نیروهای شوروی، انگلیس و آلمان از بیخ و بن نابود شد. با این‌حال تمام امیدهایی که نویمان بعد از سال ۱۹۴۵ به آیندهٔ جهان بعد از دوران فاشیسم داشت با نامیدی روبرو شد. او در گزارش‌های خود در زمان جنگ امید زیادی به بازسازی آلمان بر پایهٔ اصول سوسیالیستی داشت اما جنگ سرد تمام این امیدها را از بین برد. نویمان از سمت خود در وزارت خارجه بیزار بود و تدریس در دانشگاه را شغل دلخواه خود می‌دید و پس مدتی کارهای اداری و رفت‌وآمدهای به ظاهر پایان‌ناپذیر بین واشینگتن و نیویورک، بالاخره توانست به عنوان یک استاد تمام وقت علوم سیاسی در دانشگاه کلمبیا در نیویورک ساکن شود. او کم‌کم توانسته بود در آمریکا جابیفتد و به همراه زن و دو فرزندش در رفاه زندگی کند و در کارهای دانشگاهی‌اش موفق بود. در تابستان ۱۹۵۴، زمانی که تعطیلات خود را در سوئیس می‌گذارند در یک سانحهٔ رانندگی جان سپرد.ه. استیوارت هیوز، هجرت اندیشهٔ اجتماعی، ترجمهٔ عزت‌الله فولادوند، تهران: انتشارات طرح نو، ۱۳۷۸، صص ۱۱۹–۱۴۲.
نبرد هتسوگیگاوا به آخرین نبرد قبل از اینکه ارتش اصلی تویوتومی هیده‌یوشی به کیوشو وارد شود گفته می شود.
زونیا تسیمان (زاده ۸ فوریه ۱۹۲۶ - درگذشته ) بازیگر آلمانی بود.
کردهای فرانسه به معنای کردهای مهاجر یا متولد کشور فرانسه است.
کردهای فرانسه ۱۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارند. کردهای فرانسه دومین جمعیت مهاجر کردها را پس از آلمان تشکیل می‌دهند.
کارگران کرد در دهه ۱۹۶۰ میلادی از ترکیه به فرانسه مهاجرت کردند. هزاران پناهنده کرد در دهه ۱۹۶۰ از ترکیه و پس از آن از ایران و عراق به فرانسه مهاجرت کردند. کردهای زیادی نیز پس از جنگ داخلی سوریه به فرانسه پناهنده شدند.
کالیفرنیا فیلمی است محصول سال ۱۹۹۳ و به کارگردانی دامینیک سینا است. در این فیلم بازیگرانی همچون برد پیت، جولیت لوئیس، دیوید دوکاونی، میچل فوربز ایفای نقش کرده‌اند.
برایان کسلر (دوکاونی) نویسنده ای جوان است که برای نوشتن یک کتاب تصمیم می‌گیرد همراه دوستش کری لافلین (فوربز) که یک عکاس است، سفری را به سوی کالیفرنیا آغاز کنند و از محل وقوع چند قتل بازدید و عکاسی کند. در طی مسیر ارلی گریس (پیت) و نامزدش آدل (لوئیس) را هم سوار اتوموبیل می‌کنند بی آنکه هیچ‌یک از آن سه نفر دیگر بداند ارلی یک قاتل فراری است…
جان کلیفورد، نهمین بارون دی کلیفورد () همچنین به عنوان نهمین بارون فئودالی اسکیپتون، در طول جنگ رزها، یکی از رهبران نظامی طرفدار خاندان لنکستر بود، کلیفورد یکی از قویترین حامیان ملکه مارگارت آنژو، همسر پادشاه هنری ششم بود، او به خاطر قتل و سر بریدن ناجوانمردانهٔ ادموند، ارل روتلند، برادر کوچک‌تر ادوارد چهارم پادشاه آینده پس از نبرد ویکفیلد در ۱۴۶۰ بسیار بدنام است
محاصره اوداوارا در ۱۵۹۰ میلادی صورت گرفت. تویوتومی هیده‌یوشی برای از بین بردن خاندان هوجو که آن را تهدیدی برای قدرت خود می‌دانست، این محاصره را انجام داد.
این سومین باری بود که قلعه اوداوارا در دوره سنگوکو به محاصره درمی‌آمد. دو محاصره قبلی عبارتند از:
پس از نابودی خاندان تاکدا در سال ۱۵۸۲، خاندان سانادا و خاندان هوجوی اخیر، که پس از شورش تنشو جینگو به استقلال رسیده بودند، بر سر سرزمین‌های نوماتا، گونما و آزوما جنگیدند. این قلعه به عنوان پشتیبان قلعه نوماتا بود و سپاه خاندان هوجوی اخیر که به آن حمله کرده بود از آن عقب رانده شد.
در پانزدهمین سال از دوره تنشو برابر با ۱۵۸۷ میلادی، تویوتومی هیده‌یوشی با صدور فرمان توقف نزاع، نبردهای خصوصی بین دایمیوها را ممنوع کرد و تمامی خاندان‌ها از جمله خاندان توکوگاوا، خاندان هوجوی اخیر و خاندان سانادا همگی تحت تسلط هیده‌یوشی قرار گرفتند.
اختلاف در مورد مالکیت قلمروی نوماتا در هفدهمین سال از دوره تنشو مورد قضاوت قرار گرفت، و یک سوم از کل منطقه شامل قلعه ناگورومی، که سانادا ماسایوکی ادعا می‌کرد «سرزمین مقبره‌های اجدادی» خاندان سانادا است، قلمروی سانادا شد، و بقیه منطقه به مرکزیت قلعه نوماتا که دو سوم منطقه را تشکیل می‌داد به عنوان قلمروی هوجو تعیین شد. در ژوئیه همان سال، تسودا موری‌تسوگی و تومیتا ایپاکو ملازمان هیده‌یوشی و ملازم توکوگاوا ایه‌یاسو، ساکاکی‌بارا یاسوماسا به نوماتا فرستاده شدند و قلعه نوماتا به خاندان هوجو تحویل داده شد.
در روز سوم از ماه یازدهم همان سال اینوماتا کونینوری ملازم خاندان هوجو با فریب دادن ملازم خاندان سانادا، سوزوکی شیگه‌نوری موفق شد قلعه ناگورومی را تصرف کند. رهبر خاندان سانادا، سانادا ماسایوکی از طریق توکوگاوا ایه‌یاسو، شکایت نامهٔ خود را در مورد تصرف این قلعه به تویوتومی هیده‌یوشی رساند. هیده‌یوشی حق را به خاندان سانادا داد و به خاندان هوجو دستور داد تا قلعه را بازپس دهد اما خاندان هوجو از این دستور پیروی نکرد. پس از آن در ماه سوم سال ۱۵۹۰ هیده‌یوشی برای مجازات و شکست خاندان هوجو لشکرکشی و محاصره قلعه اصلی این خاندان را انجام داد.
این محاصره از ماه مه آغاز شد و عمدتاً محدود به تیراندازی بود و بیشتر سربازان فقط باید مواظب این بودند که چه کسی از قلعه خارج می‌شود و این امر محاصره را به نبردی کسل کننده تبدیل کرد؛ بنابراین، با گذشت زمان، به علت خستگی فرار کردن سربازان از اردوگاه هیده‌یوشی رو به افزایش گذاشت.
هیده‌یوشی می‌دانست که نباید از این وضعیت غافل شود و اقدام فوری به عمل آورد. او ابتدا به دایمیوها (اربابان فئودالی) گفت که همسرانشان را به منطقه محاصره فراخوانی کنند و او خود چاچا (همسر محبوبش) را فراخواند.
سپس، هر یک از دایمیوها عمارتی را بنا نهادند تا با طی کردن زندگی روزمره به راحتی زندگی کنند و خود هیده‌یوشی نیز عمارتی با اتاق چای و سالن ضیافت ساخت.
هیده‌یوشی در طی محاصره ضیافت‌هایی ترتیب می‌داد، استاد مراسم چای سن نو ریکیو را به مهمانی چای دعوت کرد تا همراه با مراسم چای با اجرای نمایش نو (تئاتر) موجب سرگرمی دایمیوها شود.
همچنین با ساختن یک منطقه تفریحی در اطراف اردوگاه برای سربازان امکان ایجاد استراحت را در هر زمان فراهم کرده بود.
در منطقه در حدود ۱۵۰٬۰۰۰ سرباز جمع شده بودند، بنابراین فاحشه‌هایی که از آنها به عنوان میهمان استفاده می‌کردند، در محل جمع شده و کلبه‌هایی ایجاد کردند.
بازرگانان کیوتو علاوه بر مواد غذایی مانند برنج و سبزیجات، محل‌های فروشی را برای فروش محصولات عالی مانند پارچه‌های ابریشمی تأسیس کرده و محصولات کمیاب خریداری شده از چین، کره (کشور) و نانبان در این بازار پر جنب و جوش عرضه می‌شد.
هیده‌یوشی همچنین برای سربازان سرگرمی‌هایی مانند رقص، موسیقی و ساکی (مشروب) ارائه می‌داد تا از کم شدن تعداد سربازان به دلیل ملال جلوگیری کند. هیده‌یوشی بدین ترتیب سیستمی ساخت که حتی اگر این محاصره برای یک یا دو سال ادامه می‌یافت، اهمیتی برای او نداشت.
به این ترتیب، سعی داشت امید خاندان هوجو را که اگر در قلعه باقی بماند و محاصره به طول بیانجامد، روحیه ارتش هیده‌یوشی فرو خواهد ریخت و عقب‌نشینی خواهد کرد، را از بین ببرد.
از طرف دیگر، سربازان داخل قلعه اوداوارا نیز مدتی در روحیه بالایی قرار داشتند.
شب‌ها آتش در هر گوشه روشن می‌شد و وضعیت مانند روز روشن بود. سربازان نگهبانان خود را در شیفت ۲۴ ساعته نگه می‌داشتند و به هیده‌یوشی فرصت نفوذ و حمله را نمی‌دادند و هنگامی که آنها از کار خود خارج می‌شدند، با گو (بازی)، شوگی و سوگوروکو بازی می‌کردند و همچنین ضیافت‌ها و مهمانی‌های چای همراه با اجرای موسیقی برگزار می‌شد تا سربازان خسته نشوند.
علاوه بر این، گفته می‌شود که داخل منطقه محاصره شده نیز هر روز بازار به دلیل تهیه وسایل زیادی که از قبل آماده شده بود، راه اندازی می‌شد و سربازان و غیر رزمندگان از خرید به همان اندازه لذت می‌بردند و هیچ‌کس گرسنه نبود.
خاندان هوجو، یک خاندان سامورایی بود که ۹۰ سال در منطقه کانتو حاکم بود، بنابراین در زمینه مدیریت در زمان محاصره قلعه تجربه داشت و برای مدتی در برابر فشار هیده‌یوشی توانست مقاومت کند.‏
از طرف دیگر، در مناطقی غیر از قلعه اوداوارا در منطقه کانتو، ارتش هیده‌یوشی، سپاه خاندان هوجو را تحت فشار قرار داده بود.
سپاه جداگانه هوندا تاداکاتسو نخست قلعه ادو را متصرف شدند و پس از آن ده‌ها قلعه را در منطقه تحت کنترل گرفتند. سپس با اضافه شدن نیروهای کمکی، در ۲۲ آوریل، ۲۰٬۰۰۰ سرباز به نقطه اصلی ولایت موساشی، قلعه ایواتسوکی حمله کرده و این قلعه را متصرف شدند.
ابتدا در حالیکه هوجو اوجیموری همراه با ۳۶۰۰ سرباز در حالت دفاع از قلعه نیرایاما ‏ بود با تویوتومی هیده‌یوشی مذاکره شد که به نتیجه نرسید.
قلعه با استحکامات سبک غربی به خوبی مستحکم شده بود و در چهار تپه مجاور دارای قلعه‌های پشتیبانی کننده بود. به همین سبب علیرغم اینکه قلعه توسط یک ارتش بزرگ ۴۴۰۰۰ نفری هیده‌یوشی، به فرماندهی اودا نوبوکاتسو مورد حمله قرار گرفت، سقوط نکرد.
رهبران دیگر این حمله هوسوکاوا تادائوکی، فوکوشیما ماسانوری و گامو اوجیساتو بودند، بنابراین با اینکه جنگ سالاران بسیار خوبی در ا ین حمله شرکت داشتند هوجو اوجیموری توانست از قلعه محافظت کند.
سرانجام، توکوگاوا ایه‌یاسو، که به هوجو اوجیموری نزدیک بود، یک پیام‌رسان پیش او ارسال کرد که «قلعه‌ها در مناطق مختلف کانتو از قبل سقوط کرده‌اند و قلعه اوداوارا نیز در معرض خطر است، بنابراین شما باید قلعه نیرایاما را ترک کنید و وارد اوداوارا شوید و تمام تلاش خود را برای هوجو اوجیماسا و پسرش هوجو اوجینائو (داماد توکوگاوا ایه‌یاسو) انجام دهید.» و سرانجام توانست وی را قانع کند.
هوجو اوجیموری این پیشنهاد را پذیرفت و قلعه را در ۲۴ ژوئن به توکوگاوا ایه‌یاسو تسلیم کرد.‏
در تاریخ ۲۶ ژوئن، قلعه ایشیگاکی‌یاما ایچی‌یا، تکمیل شد و بر فراز کوه ایشیگاکی شکوه خود را به ساکنان قلعه اوداوارا نشان داد. قلعه ایشیگاکی‌یاما ایچی‌یا یکی از مشهورترین و مهمترین قلعه‌هایی است که توسط تویوتومی هیده‌یوشی ساخته شده‌است. داته ماسامونه برای اولین بار در این قلعه با هیده‌یوشی ملاقات کرده و به تابعیت وی درآمد.
قلعه ایچی‌یا به معنی قلعه «یک شبه» است که اشاره به ساخت سریع این قلعه در زمانی کوتاه دارد. از آنجا که کوه ایشیگاکی در زمین مشرف به قلعه اوداوارا قرار داشت، ساخت چنین قلعه ای تأثیر قابل توجهی در تخریب روحیه مدافعان قلعه اوداوارا داشت.
به این ترتیب، هیده‌یوشی با به نمایش گذاشتن قدرت خود انگیزه مدافعان قلعه را از ادامهٔ دفاع از قلعه اوداوارا از بین برد.
کردهای هلند به معنی کردهای مهاجرت کرده یا متولد کشور هلند می‌باشد.
روایات گوناگونی از تعداد کردها در هلند وجود دارد زیرا کردها از ملیت‌های مختلفی هستند و به همین دلیل در آمارهای دولتی بین ۱۵٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ جمعیت دارند. منابعی هم تعداد کردها را در حدود ۷۰٬۰۰۰ نفر عنوان می‌کند.
بیشتر جمعیت کردهای هلند را کردهای ترکیه و عراق تشکیل می‌دهند. همچنین جمعیتی از کردهای ایران و سوریه نیز ساکن این کشور هستند.
کارگران کرد در دهه ۱۹۶۰ میلادی از ترکیه به هلند مهاجرت کردند. هزاران پناهنده کرد در دهه ۱۹۶۰ از ترکیه و پس از آن از ایران و عراق به هلند مهاجرت کردند. کردهای زیادی نیز پس از جنگ داخلی سوریه به هلند پناهنده شدند.
رمضان صبحی احمد (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است که در پست هافبک هجومی برای الاهلی بازی می‌کند. وی توانایی بازی در پست وینگر نیز دارد.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به الاهلی مصر، استوک سیتی و هادرزفیلد تاون اشاره کرد.
صبحی در مصاحبه‌ای در فوریه ۲۰۱۶ به تیم رئال مادرید اسپانیا ابراز علاقه کرد.
تقی‌الدین مقریزی (۱۳۶۴-۱۴۲۲) (نسب کامل: تقی‌الدین ابوالعباس احمد بن علی بن عبدالقادر بن محمد مَقریزی) تاریخ‌نگار برجستهٔ مصری در دورهٔ مملوکی بود.
پدر مَقریزی، از محله‌ای به‌نام مَقارزه از بعلبک بود که به مصر مهاجرت کردند. تقی‌الدین در ۱۳۶۴/ ۷۷۶ در قاهره به‌دنیا آمد. ابتدا به پیروی پدربزرگش حنفی بود، اما پس از درگذشت او به فقه شافعی روی آورد. سپس به مذهب ظاهری گرایش پیدا کرد. در سال ۱۳۸۷/ ۷۸۹ به حج رفت. آنجا از علمای حجاز علم آموخت و پس از بازگشت از حج، قاضی شافعیان مصر شد. به منصب محتسب قاهره و منطقه دلتا نیز رسید. واعظ مسجد عمرو عاص شد و پیشوای مسجد حاکم گشت. مدرس حدیث در مدرسهٔ مؤیدیه نیز برگزیده شد. پس از سال ۸۷۰ قمری، در خانه‌اش برنشسست و به تألیف همت گماشت. در سال ۱۴۳۱/ ۸۳۴ دوباره همراه خانوده‌اش به حج رفت. مقریزی پس از یک دوره بیماری طولانی، در ۲۷ رمضان ۸۴۵ در قاهره درگذشت.
مقریزی آثار زیادی از خود برجای گذاشت، برخی از آثار او بدین قرارند:
دخترش «مریم» به علم حدیث روی آورد. از ابراهیم بن اسحاق آمدی و شش تن دیگر از علما اجازهٔ نقل گرفت (دانش‌آموخته شد). در ربیع‌الثانی ۸۲۶ق در مکه درگذشت و قبرستان معلاة دفن شد.
ری فیشر (زاده ۱۹۸۸) بازيگر آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در لیگ عدالت اشاره کرد.
همچنین وی در فصل سوم سریال کارآگاه حقیقی حضور دارد.
تهاجم ژاپن به کره، جنگ ایمجین. چونگیو ، نبرد بونروکو. کیچو شامل دو عملیات جداگانه و در ارتباط با یکدیگر به رهبری تویوتومی هیده‌یوشی است: تهاجم اولیه در سال ۱۵۹۲ آغاز شد، سپس بعد از آتش‌بسی کوتاه در سال ۱۵۹۶، حملهٔ دوم در سال ۱۵۹۷ بار دیگر آغاز شد. این درگیری در سال ۱۵۹۸ با خروج نیروهای ژاپنی از کره به پایان رسید.
در سال ۱۵۹۲ تویوتومی هیده‌یوشی به کره حمله برد تا پیش‌درآمدی برای هجوم به چین باشد. بنا بر فرضیه‌ها، دلایل بسیاری برای حملهٔ ژاپن به کره ذکر شده‌است. گفته می‌شود که هیده‌یوشی برای تحقق رؤیاهای ارباب فقید خود، اودا نوبوناگا برنامهٔ هجوم به چین را ریخته‌است. همچنین وی تلاش داشت تا با یک درگیری خارجی، از شورش داخلی و شورش سامورایی‌هایی که بعد از پایان جنگ داخلی بیکار شده بودند، در ژاپن جلوگیری کند. درگیری خارجی می‌توانست دولت تازه‌شکل‌گرفتهٔ او را در برابر دشمن مشترک متحد نگه دارد و مانع از این شود که دایمیو‌ها به علت جاه‌طلبی علیه حکومت هیده‌یوشی عمل کنند.
کونوئه نوبوتادا که همزمان با این جنگ می‌زیست نوشته‌است که هر چند طرح مقدمات این حمله در سال نو ۱۵۹۱ ریخته شده بود اما هیده‌یوشی تنها برادرش تویوتومی هیده‌ناگا را دو روز بعد از آن و تنها فرزندش تویوتومی تسوروماتسو را در ماه اوت همان سال از دست داد و دچار افسردگی و غم شدیدی شد. پس از این دو حادثهٔ غمبار، وی دچار افراط‌گری شد و عزم خود را جزم کرد که با حمله به چین دوران بازنشستگی خود را در خاک این کشور بگذراند. از آنجایی که اعلام حمله به کره درست بعد از مرگ پسر هیده‌یوشی بود، هایاشی رازان فیلسوف ژاپنی نوشته‌است که هیده‌یوشی برای فراموش کردن مرگ فرزند، خود را درگیر این جنگ کرد.
احتمالاً هیده‌یوشی بلافاصله پس از آن که به منصب کانپاکو (صدراعظم) در سال ۱۵۸۵ گمارده شد، طرح حمله به خارج از ژاپن را در نظر داشته‌است اما پس از فتح کیوشو در سال ۱۵۸۷، وی به این تصمیم جامهٔ عمل پوشاند. در آن سال، هیده‌یوشی به خاندان سو در تسوشیما (جزیره‌ای مابین ژاپن و کره) دستور داد تا با کره گفتگو کند. محتوای گفتگو این بود که کره باید تابع ژاپن شود و در فتح چین ژاپن را راهنمایی کند. اما خاندان سو که روابط تجاری عمیقی با کره داشتند نتوانستند نیت و خواست هیده‌یوشی را همان گونه که بود به کره منتقل کنند. بلکه ملازم این خاندان در کره اعلام کرد که هیده‌یوشی فرمانروای جدید ژاپن شده‌است و خواستار فرستادن سفیر از طرف کره برای عرض تبریک جهت وحدت ژاپن شد. در برابر چنین درخواستی مقامات کره چنین پنداشتند که هیده‌یوشی جایگاه خاندان امپراتوری ژاپن را غصب کرده و از فرستادن سفیر خودداری کردند. پس از مدتی هیده‌یوشی بار دیگر خواستار فرستادن نماینده از طرف کره شد. این بار سو یوشیتوشی به همراه دو ژاپنی دیگر از هاکاتا عازم کره شدند و خواستار فرستادن سفیر از طرف کره شدند. سرانجام در سال ۱۵۹۰ هیئتی به رهبری هونگ یون-گیل و معاون وی کیم سونگ-ایل و یک کره‌ای دیگر در قصر جوراکودای با هیده‌یوشی دیدار کردند. در این دیدار هیده‌یوشی که می‌پنداشت که پیام وی به مقامات کره رسانده شده و این هیئت تابع بودن کره را پذیرفته به آنان دستور داد که در نبرد علیه چین، ژاپن را راهنمایی کنند و خواست که این پیغام به شاه کره رسانده شود. از سال بعد هیده‌یوشی در ناگویا و کاراتسو ساخت قلعه را جهت ایجاد پایگاهی برای آغاز حمله آغاز کرد. سرانجام کونیشی یوکیناگا و سو یوشیتوشی پیغام هیده‌یوشی مبنی بر راهنمایی کره در نبرد با چین را به این صورت به کره‌ای‌ها رساندند که ژاپن قصد حمله به چین را دارد و خواستار این است که کره راه‌های عبور به چین را به ژاپن قرض دهد. کره این درخواست را نپذیرفت. برای سده‌ها، کره باجگذار (باج مالیاتی است که پادشاهان بزرگ از پادشاهان زیردست می‌گیرند) چین بود و در این مقطع آمادگی از بین بردن روابط خود با چین را نداشت بنابراین درخواست ژاپنی‌ها را به صراحت رد کرد. سئونجو، چهاردهمین پادشاه سلسلهٔ چوسون که نگران نقشه‌های هیده‌یوشی بود، فرستادگانی را به ژاپن گسیل داشت و کوشید تا از نیات واقعی او آگاه شود اما این فرستادگان با گزارش‌هایی ضد و نقیض بازگشتند به هر روی سئونجو ترجیح داد تا به گزارش‌ها مبنی بر تمایل نداشتن هیده‌یوشی به حمله به کره دل خوش کند. در نتیجه هیچ گونه آمادگی نظامی‌ای برای دفاع از شبه جزیره کره انجام نشد.
در سال ۱۳۹۲، ژنرال تائجو چوسان با انجام‌دهی یک کودتای موفقیت‌آمیز، قدرت سیاسی را در کره از یو از گوریو ستاند. پیروان تائجو چوسان او را ناچار به گرفتن تاج کردند، بنابراین یک سلسلهٔ جدید بنام پادشاهی چوسون ایجاد کردند. رژیم جدید در جستجوی توجیهی برای حاکمیت خود با توجه به نبود خون سلطنتی در رگ‌های فرمانروایان تازه بود. چین رژیم جدید را به رسمیت شناخت و پادشاهی چوسون ادغام در سیستم انشعاب سلطنتی چین را در چارچوب فرمان آسمان دریافت کرد. در چارچوب این سیستم، چین نقش «برادر بزرگ» را به عهده گرفت، و کره بالاترین مقام را در ایالت‌های باج‌گذار چین حفظ کرد. کشورهای دیگر باج‌گذار چین همچنین شامل پادشاهی ریوکیو، ویتنام، تایلند و لائوس بودند.
در سال ۱۴۰۲، به شوگون آشیکاگا یوشی‌میتسو که علی‌رغم این که امپراتور ژاپن نبود ولی درعمل حاکم ژاپن بود، از طرف امپراتور چین لقب «پادشاه ژاپن» اعطا شد و برای مدت کوتاهی تا زمان مرگ آشیکاگا یوشی‌میتسو در سال ۱۴۰۸، ژاپن یکی از شاخه‌های رسمی خاندان مینگ بود. این رابطه در سال ۱۵۴۹ زمانی پایان یافت که ژاپن، برخلاف کره، تصمیم گرفت به رسمیت شناختن سلطهٔ منطقه‌ای چین را پایان دهد و مأموریت‌های ادای احترام را لغو کند. یوشیمیتسو اولین و تنها حاکم ژاپنی در اوایل دورهٔ مدرن بود که عنوان چینی را پذیرفت. عضویت در سیستم باج‌گذاری چین پیش‌شرط هرگونه مبادلهٔ اقتصادی با چین بود و با خروج از این سیستم، ژاپن رابطهٔ تجاری خود را با چین کنار گذاشت.
هزار سال قبل، دودمان سوئی و دودمان تانگ چین روابط سیاسی و تجاری نزدیکی با سه پادشاهی کره داشتند. به همین ترتیب، دودمان مینگ چین با پادشاهی چوسون روابط تجاری و دیپلماتیک نزدیکی داشت که در سیستم باج‌گذاری چین ادغام شده بود.
مینگ چین و پادشاهی چوسون اشتراکات زیادی داشتند. هر دو در طی سدهٔ چهاردهم، پس از پایان سلسلهٔ یوان ظهور کردند، آرمان‌های کنفوسیوس‌گرایی را در جامعه پذیرفتند و با تهدیدهای مشابهِ مردم جورجی و دزدان دریایی واکو روبرو بودند. هر دو دارای جناح‌های سیاسی داخلی رقابتی بودند، که بر تصمیمات گرفته‌شده در قبل و در طول جنگ تأثیر می‌گذاشت. به دلیل تجارت نزدیک و دشمنان مشترک، پادشاهی چوسون و مینگ اتحاد دوستانه‌ای داشتند.
در مارس ۱۵۹۲، هیده‌یوشی حدود ۱۶۰٬۰۰۰ سرباز را در نه گروه سامان داد و آنها را به کره فرستاد. در تاریخ ۱۲ آوریل، کونیشی یوکیناگا و سو یوشیتوشی همراه با نخستین گروه در بوسان پیاده شدند، و برای آخرین بار خواست قرض دادن جاده برای عبور را به کره ای‌ها ابلاغ کردند، اما پاسخی نگرفتند، آنها قلعه بوسان را فتح کردند. بدین ترتیب اولین حمله به کره آغاز شد. پس از این، نیروهای کاتو کیوماسا و کورودا ناگاماسا حمله را آغاز کردند و سه هفته بعد از ورود به کره در تاریخ ۳ ماه مه، پایتخت کره هانسونگ (سئول) سقوط کرد و پادشاه کره از پایتخت فرار کرد. در این زمان فرماندهان نیروهای ژاپنی در تمامی خاک کره پخش شدند. هدف آنان استحکام بخشیدن به تمامی خاک کره به عنوان پایه‌ای برای فتح چین و تأمین امنیت جاده‌ای از بوسان به طرف چین و همچنین اقامتگاه سپاهیان ژاپنی بود. برای این منظور، سیاست سرزمین اشغال شده را برای کشت کشاورزان کره ای اتخاذ کردند و بدین ترتیب برنج برداشت شده توسط کشاورزان به مصرف سربازان ژاپنی می‌رسید و کسانی که مخالف ارتش ژاپن بودند مجازات می‌شدند. در استان هامگیونگ، فرمانده ژاپنی نابه‌شیما نائوشیگه کشاورزان را به گروگان گرفته و به زندان می‌انداخت و برنج مورد نیاز سربازان را از آنها می‌گرفت.
بتدریج نیروهای مقاومت در مردم کره به شکل ارتش صالح ایجاد شد. از طرف دیگر نیروی دریایی کره به رهبری یی سون شین نیروی دریایی ژاپن را شکست داد و مسیر رساندن مهمات و آذوقه را از راه دریا به سربازان ژاپنی قطع کرد. در طی اولین سال تهاجم ژاپن دریاسالار یی سان در ۱۰ نبرد دریایی پیروز شد و تلفات زیادی به نیروی دریایی ژاپن وارد کرد. در نبرد اوکپو، اولین پیروزی او، ۳۱ فروند از ۵۰ فروند کشتی ژاپنی غرق شد درحالیکه تلفات کره ای‌ها چند نفر مجروح بود. در ۵ نبرد بعدی ژاپن ۸۳ فروند کشتی و کره تنها ۱۱ ملوان از دست دادند. دو نبرد بعدی، نبرد جزایر هانسان، ۴ روز به طول انجامیدند. در این نبردها ژاپن ۱۱۰ فروند کشتی و ۲۵۰ ملوان را از دست داد. تلفات کره ای‌ها حیرت‌آور بود؛ ۱۹ ملوان. در نبرد پوسان پو دریاسالار یی با ۹۲ فروند کشتی خود به مصاف ۴۷۰ فروند کشتی دشمن رفت و ۱۰۰ فروند از آنها را غرق کرد درحالیکه تنها ۷ نفر تلفات داده بود. چند ماه بعد، ناوگان ژاپن در آونگ پو منهدم شد و دریاسالار به سرفرماندهی ناوگان استان جنوبی سوم رسید.
باید اشاره کرد که اگرچه از حیث تعداد برتری با ناوگان ژاپن بود اما آنها حریف نیروی دریایی برتر کره نبودند. ناوگان ژاپن بیشتر از کشتی‌های تجاری تشکیل شده بود که خدمه آنها را دزدان دریایی سابق تشکیل داده بودند. این افراد آموزش کافی برای چنین رزمی ندیده بودند و کشتی‌هایشان برای این نبردها به خوبی مسلح نشده بود. همچنین فرماندهان ژاپنی با وضعیت سواحل جنوب کره آشنا نبودند که این امر آنها را از مانورهای مناسب بازمی‌داشت. از طرف دیگر نیروی دریایی کره از کشتی‌هایی استفاده می‌کرد که بر اساس تجربه ده‌ها سال مبارزه با دزدان دریایی ساخته شده بودند. خدمه و فرماندهان کره ای به خوبی آموزش دیده بودند و با جزر و مد و جریانهای آبی و موانع زیر آبی منطقه به خوبی آشنا بودند.
تحت فرماندهی دریاسالار یی سان، نیروی دریای کره قادر بود تا خطوط مواصلاتی ژاپنی‌ها را قطع کند. کنترل تنگه تسوشیما و تعدادی از جزایر در طول سواحل جنوبی کره، قسمتی اساسی از استراتژی تهاجمی هیده‌یوشی بود. کنترل این نواحی سبب می‌شد تا ژاپن به دریای زرد دسترسی داشته باشد و قادر باشد تا سربازانش را در سئول و پیونگ یانگ از طریق دریا تغذیه کند و همچنین یک خط ارتباطی سریع بین سربازان ژاپن در جبهه شمالی و جبهه جنوبی از طریق دریا ایجاد کند. با تسلط کره‌ای‌ها بر آب‌های ساحلی خود ژاپن ناچار بود تا نیروی دریایی خود را برای دفاع از خط لجستیکی باریک بین کیوشو و پوسان بگمارد و پشتیبانی از جبهه شمالی را با استفاده از یک جاده نامطمئن از مرکز کره انجام دهد. این روش نیاز به نیروی انسانی بیشتری داشت و خطوط تدارکاتی ژاپنی‌ها همواره در معرض شبیخون کره‌ای‌ها بودند.
با گذشت ۳ ماه از آغاز جنگ سربازان ژاپنی شبه جزیره کره را از پوسان در جنوب تا رود یالو در شمال درنوردیدند و شهرهای بزرگی چون سئول و پیونگ یانگ را اشغال کردند. ارتش در محاصره کره، بدون داشتن فرماندهی و روحیه، به صورت جدا جدا و سازمان دهی نشده در تمام کشور پخش شده بودند. برای مدتی کره به صورتی حیاتی بدون دفاع مانده بود. از اینجا به بعد بود که نبردهای چریکی در تمام کره آغازشد. هر کس که توان جنگ داشت به دار و دسته‌های چریکی که در مناطق مختلف تشکیل شده بود می‌پیوست. اینان به شمشیر و دیگر سلاح‌های سبک مسلح بودند و صدها دسته این چنین در کره تشکیل شد.
آنها با استفاده از تاکتیکهای «بزن در رو» بارها و بارها به کاروان‌های تدارکاتی و ستون‌های نظامی ژاپن حمله کردند. در اواخر ۱۵۲۹ چریک‌های کره‌ای ژاپنی‌ها را از بسیاری از شهرها و روستاها بیرون کرده بودند. این چریکها به نیروهای نظامی منظم ملحق می‌شدند و تهدید بیشتری برای ژاپن به وجود می‌آوردند. این حرکات چریکی تأثیر پیروزی‌های اولیه ژاپن را از بین برد و آنها را ناچار ساخت تا در لاک دفاعی فرو بروند.
با موفقیت حملات چریکی کره ای‌ها ارتش منظم دودمان مینگ هم وارد کارزار شد. پس از بارها درخواست شاه کره سئونجو چینی‌ها بالاخره راضی شدند تا به کمک کره‌ای‌ها بیایند. چینی‌ها به این دلیل به کره کمک کردند که کره در آن دوران کشوری خراج‌گذار چین محسوب می‌شد. همچنین تهدید ورود ژاپنی‌ها به خاک چین را نمی‌توانستند ندیده بگیرند. اولین ارتش چین به استعداد ۳۰۰۰ سرباز برای بازپس‌گیری پیونگ یانگ حرکت کرد اما به راحتی توسط مدافعان ژاپنی در هم کوبیده شد. چینی‌ها دریافتند که وضعیت در کره بسیار جدی تر از آن است که فکر می‌کردند و شروع به جمع‌آوری یک نیروی بزرگ رزمی کردند.
در ژانویه ۱۵۹۳، ارتش مینگ شاخه‌ای از سپاه ژاپن به رهبری کونیشی یوکیناگا را در پیونگ یانگ شکست داد و به سمت جنوب به سمت هانسونگ (نام قدیم سئول) حرکت کرد. سپس ارتش ژاپن در نبرد بیوکجه‌گوان (نبرد هکیتیکان) ارتش مینگ را که تا اطراف هانسونگ (سئول) پیشروی کرده بود، را شکست داد. (در این زمان گردان کونیشی یوکیناگا در هانسونگ (سئول) مستقر بود). پس از آن، مذاکرات صلح بین ارتش مینگ، که اراده خود را برای جنگ از دست داده‌است، و ارتش ژاپن که از کمبود غذا رنج می‌برند، آغاز شد. کونیشی یوکیناگا و ایشیدا میتسوناری درگیر مذاکرات صلح با دودمان مینگ بودند و با شن ویجینگ، هماهنگ‌کننده صلح و نماینده مینگ تبانی کردند و به دروغ گفتند که تویوتومی هیده‌یوشی به دودمان مینگ تسلیم می‌شود. دودمان مینگ نیز بر این اساس پیمان صلح را بست. در این زمان، نایتو جوآن، به عنوان یک نماینده و پیام رسان ژاپنی به پکن، پایتخت مینگ رفت.
در ۲۸ ژوئن ۱۵۹۳، ژاپن مذاکرات صلح را به طور رسمی آغاز کرد. کره‌ای‌ها کاملاً با صلح مخالف بودند، اما ارتش مینگ مذاکرات با کره را نادیده گرفت و بدون آنان با طرف ژاپنی مذاکرات را آغاز کرد. دولت کره حق صحبت در مذاکرات را نداشت؛ اما اعتراض داشت. در این زمان دو نفر از فرماندهان چینی دو نفر از زیردستان خود را برای مذاکره با ژاپن فرستادند و به دروغ آنان را نماینده امپراتور چین معرفی کرده و به هیده‌یوشی اینطور وانمود شد که آنان حاوی پیام معذرت‌خواهی چین هستند. هیده‌یوشی در ۱۵ ماه مه در ناگویا شرایط صلح را در هفت ماده تنظیم کرد:
سپس توصیه کرد که این شرایط توسط کونیشی یوکیناگا و ایشیدا میتسوناری بازنویسی شده و به چین ابلاغ شود. در ۲۸ ژوئن کونیشی یوکیناگا ملازم خود نایتو جوآن را برای رساندن شرایط هفت ماده ای به پکن فرستاد و در اواسط ماه ژوئیه دو شاهزاده اسیر کره‌ای را آزاد کرد. اما از سویی قبول چنین پیشنهادهایی توسط چین غیر عملی بود و از سویی دیگر چین مصرانه سندی را درخواست می‌کرد که تسلیم هیده‌یوشی را نشان دهد، به همین علت کونیشی یوکیناگا پیغامی دروغین از طرف هیده‌یوشی به دودمان مینگ فرستاد که در آن عنوان شده بود که ژاپن هیچ خواسته‌ای از چین ندارد و پس از صلح با کره به تابعیت دودمان مینگ درخواهد آمد. از سوی دیگر در ماه اوت از اوساکا خبر رسید که همسر هیده‌یوشی، یودو-دونو زایمان کرده‌است و فرزند او پسر است. پس از این خبر هیده‌یوشی دیگر به چگونگی مذاکرات صلح توجه چندانی نشان نداد و در ۱۳ ماه اوت از قلعه ناگویا، برای دیدن نوزاد (تویوتومی هیده‌یوری)، به قلعه اوساکا بازگشت.
پس از چند سال تأخیر در پاییز سال ۱۵۹۶ هیئت صلح چینی با پاسخی از جانب امپراتور بازگشت. امپراتور چین به هیده یوشی لقب «پادشاه ژاپن» را داده بود و ژاپن را به عنوان خراج گذار چین به رسمیت شناخته بود بدون اینکه به شرایط ژاپن توجهی کرده باشد. این جواب هیده یوشی را سخت خشمگین کرد و سبب شد تا وی نقشه تهاجم دوم به کره را طراحی کند.
در سال ۱۵۹۶ از طرف دودمان مینگ نامه‌ای توسط هیئت صلح چینی به ژاپن فرستاده شد که در آن ژاپن به عنوان یک کشور تابع مورد خطاب گرفته بود. امپراتور چین، ژاپن را به عنوان خراج‌گذار چین به رسمیت شناخته بود. این نامه مورد خشم شدید هیده‌یوشی شد.