moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یکی از تنها نویسندگان معاصری که مبانی دین الهی را برشمرده، محسن فانی است که در کتاب "دبستان مذاهب" به‌طور غیرمستقیم و در جریان گزارش یک گفتگو اصول درونی این آیین را از زبان یک فیلسوف بیان کرده‌است. تفاوت این متن با دیگر گزارش‌هایی که امثال بدائونی یا کشیشان پرتغالی نوشته‌اند، این است که محسن فانی خود طرفدار اکبرشاه و به آیین مذکور علاقمند بود و در این داستان هم فیلسوفی که مناظره را با پیروزی به پایان می‌رساند، نمایندهٔ دیدگاه امپراتور است و نهایتاً ده فضیلت دین الهی را چنین برمی‌شمارد:
دین الهی اساساً سیستمی اخلاقی بود که گناهانی مانند شهوت، نفس‌گرایی، تهمت و غرور را ممنوع شمرده و رعایت فضایلی مانند تقوا، ملاحظه، پرهیز و مهربانی را توصیه می‌کرد. افراد تشویق می‌شدند که روح که خود را از طریق تقوی به خداوند نزدیک کنند (یکی از اصول صوفیان در عرفان اسلامی)، از ازدواج پرهیز می‌شد (برگرفته از مذهب کاتولیک در مسیحیت)، کشتن حیوانات ممنوع بود (همان‌طور که در آیین جین ممنوع است)، در آداب عبادت، دین الهی به شدت از زرتشتیان اقتباس کرده بود و نور (خورشید و آتش) در آن به‌عنوان نمادی از خداوند تفسیر شد و همانند هندوئیسم، هزار نام سانسکریت خورشید ذکر می‌شد.در توضیح اعمال و عقاید توحید الهی دربارهٔ خورشید و نور در بخش «ارتباط با مذاهب مختلف» توضیحات بیشتری داده شده‌است. هیچ مقبرهٔ مقدس، قدیس یا معصومی در دین الهی وجود نداشت و هیچ‌گاه ادعایی در خصوص عرضهٔ متنی مقدس یا ایجاد نظام روحانیتی خاص خود نداشته‌است. پیروان دین الهی نماز را در سه نوبت صبح، عصر و شب می‌خواندند (برخلاف اهل تسنن که پنج نوبت می‌خوانند) و اکبر پس از درگذشت ابوالفتح، برای او نماز وحشت خواند. ابوالفضل علامی دارای مسجدی بر روی رواق خود بود که مؤذن آنجا اذان می‌گفت؛ هیچ مسجد دیگری که به دین الهی نسبت داده شود، وجود نداشت. خود ابوالفضل علامی تا واپسین روزهای عمرش به کتابت قرآن اظهار افتخار می‌کرد.
به نظر وحید غزنوی، این که اکبرشاه خود را جانشین و خلیفهٔ خداوند بر روی زمین می‌خواند، می‌تواند تحت تأثیر این باور هندوها باشد که شاه تصویری از خداوند است. ولی اکبرشاه، برخلاف گزارشی که برخی منابع داده‌اند، خود را در جایگاه پاپ قرار نداد؛ او در جمله‌ای، که به نقل‌قول آشوکا (امپراتور ۱۸۰۰ سال قبل هند) شبیه است، می‌گوید: «چرا باید ادعا کنم که پیش از آن که خودم راهنمایی شوم، دیگران را راهنمایی می‌کنم؟» او خواهان برابری تمامی اهالی قلمروش بود و معتقد بود که لازم نیست همگی مسلمان باشند تا از حقوق برابر برخوردار شوند. هنگامی که به وزیران هندوی خود اجازه داد با مال خود معابد دینشان را تعمیر کنند، یکی از پسرانش به نام «سلیم» از او انتقاد کرده و علت چنین دستوری را جویا شد. اکبر در پاسخ به او گفت: «پسرم، من دین خودم را دوست دارم… وزیر هندو نیز دین خود را دوست دارد. اگر او بخواهد پول خود را در راه دین خود بپردازد، چرا من باید جلویش را بگیرم؟ آیا او حق ندارد عاشق چیزهایی باشد که کاملاً از آن اوست؟» او همچنین به افسران خود امر کرد بدون هیچ تمایزی، به افرادی که خدا را صبح و عصر و شب پرستش می‌کنند، احترام بگذارند و در دستوری کلی که برای مقامات ایالتی صادر کرد، می‌گوید: «والی نباید با عقیدت و دین مخلوقات خدا مخالفت کند؛ از آنجا که یک انسان خردمند ضرر خود را در گذر این جهان فناپذیر انتخاب نمی‌کند، چگونه می‌تواند ادیانی را بپذیرد که خود می‌داند به هلاکت او می‌انجامد؟ اگر ایمان او صحیح باشد، که شما علیه خداوند خواهید بود و اگر خداوند به او راه غلط را شناساند، خواهان امداد و ترحم می‌شود و با دوستی و شفقت به سوی شما می‌آید، نه با جنگ و دشمنی.»
در "دانشنامه بزرگ اسلامی" نیز توحید الهی اکبر مجموعهٔ قانون‌های اخلاقی-اجتماعی و آیین‌هایی معرفی شده‌است که در جهت «تنظیم رابطهٔ فرد در جامعه، گروه‌های اجتماعی و سرانجام فرد و جامعه با حکومت و عاملان آن» به کار گرفته شد. نه تنها هیچ‌گونه اجباری برای پیوستن به توحید الهی از سوی اکبر به کار نرفت، او حتی برای پیوستن مردم به آیینش، تبلیغ نیز نمی‌کرد چون او معتقد بود خدا را از هر راهی می‌توان پرستید و توحید و یگانگی او در ذهن‌ها و قلب‌های مردمان به اشکال مختلف بازتاب می‌یابد و دین باید انتخابی باشد، نه ارثی. سه جنبهٔ متفاوت آیین او خداشناسی و توحید، مفاهیم اخلاقی و دستورهای عملی زندگی اجتماعی بوده‌اند. اکبر در وضع این اندیشه‌ها و قانون‌ها، از همهٔ ادیان بهره برد. او بسیاری از دستورهای اخلاقی و عملی آیینش را از عرفان و تصوف اسلامی گرفت. توحید الهی روی هم رفته به خداباوری، تعقل‌گرایی و فلسفه‌ای انعطاف‌پذیر و لطیف برای برآوردن نیازهای عینی زندگی وصف شده‌است. طریقهٔ گرویدن به توحید الهی نیز مشابه روش‌های مریدی و مرادی در طریقت‌های تصوف است.
ابوالفضل علامی دربارهٔ لغو جزیه در سال ۱۵۶۴ میلادی گفته‌است که شاه با مخالفت‌های فراوان علما مواجه شد و مجبور بود با «جاهلان زیادی» گفتگو کند. استدلال‌های ابوالفضل در موافقت با لغو جزیه بیشتر جنبهٔ سیاسی و ایدئولوژیک دارد ولی سویهٔ اقتصادی را نیز در نظر می‌گیرد. او می‌گفت جزیه برقرار بود تا هندوها مطیع باشند ولی حال که همچون مسلمانان کمر به فداکاری و خدمت بسته و برای پیشبرد منافع پادشاهی تلاش می‌کنند، باید میان آن‌ها و آن دشمنان سابق تفاوت قائل شد. او همچنین دلیل دیگر جزیه گرفتن را نیاز حاکمان و درباریان پیشین می‌دانست و می‌گفت دربار کنونی دیگر نیازی به این مبالغ ندارد. او نتیجه می‌گرفت که مزایای جزیه تخیلی است و صرفاً موجب ترویج اختلاف بین رعایا می‌شود و از نظر سیاسی مضر است. ابوالفضل همچنین اخذ مالیات از نامسلمان‌ها را خلاف مصلحت سیاسی، عدالت طبیعی و مفهوم اساسی صلح کل می‌دانست.
اکبرشاه برای تکمیل اندیشه‌ها و تئوری‌هایش گاهشماری نوینی ایجاد کرد. بنابر شواهد، تغییر تقویم هجری قمری از سال‌ها پیش در فکر اکبر بوده‌است؛ لذا در این فرصت مقتضی دانشمندی ایرانی به نام امیر فتح‌الله شیرازی را مأمور ساختن تقویمی جدید کرد. مبدأ سال‌شماری تقویم جدید تاج‌گذاری اکبرشاه بود و به نام «تقویم الهی» استفاده شد. تقویم الهی بسیار تحت‌تأثیر گاهشماری زرتشتی بود. عباس امانت فتح‌الله شیرازی را از حامیان نقطویه معرفی کرده و استفاده از تقویم الهی را نشان‌دهندهٔ تأثیرات این جنبش می‌داند. نقطویه معتقد بودند هزارهٔ اسلام و «دور عرب» به پایان رسیده و هزارهٔ پیشرو «دور عجم» است. با رسمیت یافتن تقویم خورشیدی، جشن‌های ایرانی به تقویم رسمی افزوده شدند و جشن نوروز در ابتدای سال برقرار گشت. در مقابل این نظر، چودهاری پژوهشگر هندی، توجه اکبر به فرهنگ ایرانی و زبان فارسی را در تعارض با اسلام نمی‌داند و چنین می‌پندارد که اکبرشاه صرفاً بر اساس طبع و ذوقش به هنر و فرهنگ ایرانی علاقمند بود.
صدرالصدور دربار اکبر در ابتدای بر تخت نشستن او، عبدالنبی، فردی اهل تسنن بود و هدایت علمای سنی را برعهده داشت. این علما چارچوب شریعت را برای اکبر تعیین می‌کردند و قدرت و نفوذ مذهبی صدرالصدور به جایی رسیده بود که عملاً اسلام همان چیزی بود که او می‌گفت. اکبرشاه تا ۲۰ سالگی شدیداً به مذهب تسنن پایبند بوده و گاه فرمان تکفیر و قتل افراد را صادر می‌کرد، ولی رفته‌رفته رویکرد متفاوتی در پیش گرفت. تأسیس عبادت‌خانه و دعوت تدریجی از علمای شیعه و پس از آن دیگر ادیان برای حضور یافتن در آن، بخشی از علمای اهل سنت را ناراضی و تحقیر کرد. از سوی دیگر، از گذشته تعدادی از علمای شیعه در دربار گورکانی حضور داشتند. سه برادر به نام‌های «ابوالفتح»، «همایون» و «نورالدین گیلانی» در این دوره خود را به اکبرشاه نزدیک کردند و به پرسش‌های فقهی اکبرشاه پاسخ می‌دادند. بدائونی، از علمای اهل سنت، ابوالفتح را از کسانی می‌داند که اکبرشاه را از اسلام دور کردند. یکی دیگر از عناصر شیعی دربار «ملا محمد یزدی» بود که سعی در شیعه کردن شاه داشت. محسن فانی در "دبستان مذاهب" چنین بیان می‌کند که اختلاف روحانیان سنی و شیعه بر سر مسائل فقهی، کلامی و حدیثی و خطاپذیری منابع کلام اسلامی، یعنی قرآن و احادیث، کم‌کم باعث شد اکبرشاه در نبوت و معجزات نیز دچار تردید شود. اکبرشاه ابتدا گروهی به نام «چهل‌تن» برقرار کرد تا قضاوت را، تنها بر اساس عقل، برعهده گیرند.
از سوی دیگر از زمان سلطنت بابر و همایون در بلخ، پیروان تصوف به خاطر ذوق و توجه‌شان به ادبیات و هنر، در دربار شاهان گورکانی حضور یافتند.خاستگاه تصوف در خراسان بود و پیروان این مسلک در سرودن شعر ماهر بودند. شاعرانی چون عطار، مولانا، حافظ و جامی را در میان اهل تصوف دانسته‌اند. بسیاری از عقاید اکبرشاه تحت تأثیر تصوف و شاخه‌های گوناگونش بود. به‌طور مثال آثار آداب ذکر گفتن صوفیان، باورشان بر نیل به لقاءالله و تقوی داشتن، تزکیهٔ نفس، و گفته‌های ابن عربی، دربارهٔ بررسی باورهای مشترک ادیان بزرگ و منشأ یگانهٔ آن‌ها، جیلی دربارهٔ انسان کامل، سهروردی دربارهٔ نور و معین‌الدین چشتی دربارهٔ تسامح مذاهب را می‌توان در دین الهی مشاهده کرد.
دیدگاه وحدت وجود ابن عربی در میان صوفیان هند آن دوره بسیار محبوب بود. این نظریه می‌گفت منشأ ادیان همگی مشترک است و دگرگونی‌های ظاهری نتیجهٔ تغییرات دوره‌ای در تجلی خداوند است. نوشته‌های سهروردی در قرن چهاردهم میلادی به هندوستانِ تحت سلطهٔ اکبر رسید و شاه خیلی تحت تأثیر فلسفه اشراق سهروردی قرار گرفت و بسیاری از آموزه‌های این مکتب را در دین الهی خود گنجانید. فؤاد نسیم، مورخ معاصر، گرایش اکبر به حکمت اشراق را تحت تأثیر ابوالفضل علامی، یکی از نزدیک‌ترین مشاوران و معتمدان فکریش، می‌داند. همچنین طریقت چشتیه که در ۱۱۹۳ وارد هندوستان شده بود، مورد توجه اکبر قرار گرفت و به‌طور مثال، آیین عضویت در دین الهی مشابه روش گرویدن به چشتیه بود. با این حال، پیروان چشتیه، که از نزدیکی به حاکمان خودداری می‌کردند، با رویکرد اکبر مخالف بودند. عباس امانت تأثیر اندیشه‌های نقطویه را بر شکل‌گیری صلح کل بسیار حائز اهمیت می‌داند. نقطویان یک گروه از صوفیان بودند که از هزاره‌گرایی حمایت می‌کردند و نوعی «ماتریالیسم عرفانی» و «نوسازی ادواری» را مطرح می‌کردند و اساساً خواستار یک آیین اومانیستی جدید و فراتر از چارچوب‌های اسلام بودند. بسیاری از نقطویان از ترس حاکمان شیعه در ایران صفوی، به هند گریخته بودند و عرفی شیرازی، ابوالفتح گیلانی و سید شریف آملی از جمله نقطوی‌های دربار اکبر شدند.
یکی از زرتشتیان فارس، به نام آذر کیوان، در زمان سلطنت اکبر وارد شهر پتنه در هند شد. او تحت تأثیر آثار شهاب‌الدین یحیی سهروردی (معروف به شیخ اشراق) بود و در دین زرتشت مکتب جدیدی بنیان نهاد. این هماهنگی و ارتباط میان اسلام و زرتشت در نتیجهٔ اصلاحات مذهبی اکبرشاه انجام شد. آذرکیوانیان به وحدت ادیان و یکی بودن سرچشمهٔ آن‌ها معتقد بودند. در آثار سهروردی شخصیت‌های زرتشتی، مانند فریدون و کیخسرو، با پیامبران قرآن و عهدین منطبق شمرده می‌شدند. آذرکیوانیان چنین می‌پنداشتند که داستان‌های اساطیری و باستانی به وقوع نپیوسته و انعکاسی از رخدادهای دنیایی میانی، که اشراقیان به آن «عالم مثال» می‌گفتند، است.
در زمان اکبرشاه شهر نوسارینوساری شهری است که عده‌ای از زرتشتیان اهل شهر ساری پس از گریز از حاکمان مسلمان و کوچیدن به هند، در غرب هندوستان بنا کردند و هنوز هم از مراکز پارسیان (زرتشتیان هند) است. بزرگ‌ترین مرکز سکونت زرتشتیان هند بود. ماهیار رانا، دستور زرتشتی که برخی وی را از شاگردان آذر کیوان دانسته‌اند، نخستین بار در سال ۱۵۷۳ با اکبرشاه در نزدیکی سورات دیدار کرد. عقاید و باورهای زرتشتیان دربارهٔ آتش و نور با دیدگاه‌های شخصی اکبرشاه همخوانی داشت و اکبر از سال ۱۵۷۶ میلادی بزرگان نوساری را به دربار خود دعوت کرد. وی تحت تأثیر موبدان به آیین‌های تقویم زرتشتی علاقه‌مند شد و در سال ۱۵۸۰–۱۵۸۱ جشن‌های پارسی و روزهای تعطیل تقویم پارسیان را به فهرست تعطیلات رسمی مملکت افزود. محمدجواد رحمتی، دانشجوی دکتری ادیان در دانشگاه سن ژوزف، دربارهٔ دین الهی گفته‌است: «این باورهای جدید سیاسی بیش از هر چیز بر آیین زرتشتی و آداب و رسوم و فرهنگ ملی باستانی ایران استوار شده بود. اکبر خورشید را پرستش کرد، زیرا خورشید را بزرگ‌ترین مظهر تجلی خدای یگانه می‌دانست، و جشن‌های باستانی ایرانیان را تجدید کرد. سال و ماه ایران باستان را به جای سال و ماه قمری مرسوم کرد و آتش را مقدس شمرد.» وی به نقل از بدائونی، از علمای منتقد در عصر اکبرشاه، گفته‌است: «بیربر ملعون خاطرنشان ساخت که چون آفتاب مظهر تام است و پختن غله، زراعت، میوه و سبزه از تأثیر اوست و روشنی عالم و حیات عالمیان وابسته به او؛ پس لایق عبادت و تعظیم، او باشد. این معنا باعث تعظیم نوروز جلالی شد و آتش‌پرستان دین زرتشت را حق نمودند و تعظیم آتش را عبادت عظیم گفتند و [اکبر] فرمود که آتش را به روش ملوک عجم، که آتشکدهٔ ایشان همیشه برپای بود، دائم الاوقات، چه در روز و چه در شب، در محل نگاه می‌داشته باشند، که آیتی است از آیات خدا و نوری است از انوار وی. در ایام نوروز سال ۲۵ از جلوس، سجده آفتاب و هم سجده آتش علانیه می‌کردند.» این آتش همیشه روشن را اکبرشاه «فر ایزدی» می‌نامید. چودهاری، مورخ معاصر هندی، معتقدست که علاقهٔ ویژهٔ اکبر به ایران باستان و زبان فارسی به خاطر رشد او در ایران و اطرافیان ایرانی که پیرامونش حضور داشتند، بوده‌است و ارتباطی با ارتداد او ندارد.
سال ۱۵۷۲ میلادی، هنگامی که اکبر به قصد فتح گجرات به سوی این منطقه حرکت کرد، در کامبای با بازرگانان پرتغالی مواجه شد که برای دیدن او آمده بودند. در این میان چند کشیش کاتولیک نیز حضور داشتند و به گفتگو با اکبرشاه پرداختند. این مصادف با شکوفایی عبادت‌خانه بود و موجب شد اکبرشاه از مسیحیان گوآ دعوت کند در مباحثات شرکت کنند. انگیزهٔ اکبر از دعوت علمای مسیحی این بود که کتاب‌های دینی‌شان، به ویژه عهدین، را همراه بیاورند تا با آن‌ها آشنا شود و دیدگاه‌هایشان را در مسائل الاهیاتی از نزدیک بشنود. بنا بر گزارش‌های عبدالقدیر بدائونی، از درباریان اکبر، او به یکی از فرزندان خود، مراد میرزا، عهد جدید را آموخت و در ابتدای جلسات درس به جای "بسم‌الله" از عبارت "به نام مسیح" استفاده می‌کرد. در عصر سلطنت اکبرشاه آیه‌هایی از قرآن دربارهٔ عیسی مسیح در کتیبه‌ها استفاده شدند. ژروم گزاویه، که به عنوان یک کشیش توسط حکومت پرتغال به هندوستان اعزام شده بود و در سال ۹۷۹ هجری قمری (۱۶۰۰ میلادی) وارد هند شد، در دربار اکبرشاه و پسرش جهانگیر حضور داشت و مورد احترام بود. اکبرشاه از او درخواست تألیف کتابی دربارهٔ آیین مسیحیت کرد. وی کتاب "آیینه حق‌نما" را در پاسخ به این درخواست نگاشته‌است. اکبرشاه نامه‌نگاری‌هایی با پادشاه وقت اسپانیا و پاپ معاصرش داشته و تلاش بسیاری برای دست‌یابی به نسخه‌های انجیل و ترجمه‌های آن داشته‌است. او نهایتاً موفق شد نسخه‌ای قدیمی از ترجمه‌های فارسی انجیل را به دست آورد که آن را برای پاپ به رم فرستاد. برای او نسخه‌های دیگری از انجیل نیز آوردند و در یکی از موارد او پس از تورق کتاب، هر صفحه از آن را می‌بوسید و بر روی سرش می‌گذاشت. نقاشی‌های این کتاب مقدس تأثیر بسیاری بر نگارگری در عصر گورکانیان گذاشته‌اند. همچنین اکبرشاه درباریان را تشویق به آموزش زبان پرتغالی می‌کرد که نتیجه‌ای دربر نداشت. مسیحیان در کاخ اکبرشاه آزادانه رفت‌وآمد می‌کردند و توجه اکبر به مسیحیت به قدری بود که آنان خیال کردند شاید او قلباً مسیحی شده باشد.
هندوها از دیگر قشرهای حاضر در دربار شاه بودند و اکبرشاه هندوها را بر مناصبی همچون سرلشکر، مطرب، صورتگر، طبیب و جراح برگزید. در هند کارگزاران مالی، بازرگانان و پیشه‌وران اغلب از میان هندوها بودند. به‌تدریج هندوها هم در جلسات عبادت‌خانه حضور یافتند. ترجمهٔ کتب کلاسیک آیین هندو یکی از علل آشنایی اکبر با مفاهیم و ارزش‌های این دین و علاقه‌مندی به آن شد. با دستور اکبر، هندوهایی که اجباراً مسلمان شده بودند، می‌توانستند بدون مجازات به آیین خود بازگردند. روزهایی که اکبرشاه رواداری می‌کرد، هندوهای بسیاری علاقه‌مند به ملاقات با او بودند و اکبرشاه در اشعار مذهبی و مناجات هندوها مدح می‌شد. اکبر تعدادی از آداب هندوها را به کار برد. ذکر هزار نام خورشید به سانسکریت، که از آداب اقلیت بهکتی هندوها بود،در حالی که بیربال، پیرو سابق جنبش بهکتی، موجب افزودن این آیین به دین الهی بود، بهگوان داس و مان سینگ، از دیگر علمای هندوئیسم، با این اعمال مخالف بودند. در دین الهی رواج یافت. اکبرشاه دیوالی را جشن گرفت و به روحانیان برهمن اجازه داد تا رشته‌های نگین‌دار را بر مچ دست خود ببندند و پس از رسیدن به سلطنت تعدادی از درباریان پی بردند که اکبرشاه خود هم بر مچش راکی (طلسم محافظ) بسته‌است. او همچنین از خوردن گوشت گاو پرهیز می‌کرد و خرید و فروش آن را در بعضی ایام خاص ممنوع کرده بود. او حتی زمانی که در پنجاب، در فاصلهٔ ۲۰۰ مایلی از گنگ، بود، آب رود گنگ را در کوزه‌هایی با خود حمل می‌کرد و در اشاره به آن از عنوان «آب حیات» یاد می‌کرد.این رود برای پیروان هندوئیسم مقدس است. آب حیات نیز همواره از مفاهیم سنتی و افسانه‌ای در خاورمیانه بوده‌است. شایعه‌ای وجود داشت که هر شب یک روحانی هندو در کنار پنجره‌ای مشرف بر تخت خواب اکبرشاه، برای او داستان‌هایی از خدایان هندوئیسم بازگو می‌کند. اکبرشاه در قصرش معبدی برای عبادت همسر هندویش، مریم الزمانی، ساخت و برای آن که او بتواند آواز مذهبی «میرا بای» را بشنود، خوانندهٔ آن را پنهانی به معبد برد و خود چنان تحت‌تأثیر ترانه‌اش دربارهٔ خداوند قرار گرفت که جهت نشان دادن احترام، گردنبندی از الماس را بر پای پیکرهٔ کریشنا گذاشت. مونیل لعل، مورخ هندی، شخصیت و زیبایی مریم الزمانی (جودا بای) را تا حدی از عوامل سیاست‌های بی‌طرفی مذهبی اکبر می‌داند. لعل همچنین معتقدست اکبرشاه به مدت دوازده سال شخصاً در هیچ نبردی حضور نیافت و برخی نظامیان هندو را به فرماندهی رساند، تا مبادا تصور جهاد و ایجاد هژمونی مسلمانان بر هندوها به ذهن‌ها خطور کند.
در اوایل ورود اسلام به شبه‌قاره هند، جینیسم بیشتر مختص به نواحی جنوبی هند بود. اولین برخورد اکبرشاه با پیروان جین زمانی بود که او با یکی از مراسم‌های مذهبی آنان مواجه شد که شش ماه به طول می‌انجامید. او سپس «آچاریا هیراویجایا سوری»، گورو و مرشد آیین جین، را به پایتخت خود دعوت کرد. آچاریا دعوتش را پذیرفت و با پای پیاده از گجرات به فاتح پور سیکری رفت. اکبر تحت تأثیر ویژگی‌های آچاریا قرار گرفت و نشست‌هایی بین او و دیگر فیلسوفان ادیان مختلف برگزار کرد. استدلال جین‌ها برای پرهیز خوردن گوشت او را متقاعد کرد که گیاه‌خواری کرده و در فرمانی حکومتی کشتن حیوانات را ممنوع کند. همچنین جزیه و مالیات زیارتی پیروان جین را برداشت. در سال‌های اخیر، دادگاه عالی هند با اشاره به همزیستی مغولان و جین، اکبرشاه را «معمار هند مدرن» نامیده و از احترام ویژهٔ او به آیین جین تجلیل کرده‌است.
پیش از این آیین سیک فراگیری چندانی نداشت ولی اکبرشاه با برخی گوروها به گفتگو نشست و سیاست‌های تسامح او موجب گسترش مذهب سیک در هندوستان شد و در زمان گورو ارجن در اقصی نقاط هند انتشار یافت. ابوالفضل علامی در "اکبرنامه" به ملاقات گورو ارجن با اکبرشاه و درباریان او در سال ۱۵۹۸ اشاره کرده‌است. لوئیس فنچ، مورخ معاصر، معتقدست این دیدار تأثیراتی بر آیین سیک گذاشت و موجب توسعهٔ کتابت نسخ خطی و سنت رزمی آنان شد. پس از آن که گورو ارجن کتاب "آدی گرانت" را در هرمندیر صاحب نوشت، به اکبرشاه خبر رسید که این کتاب مواضع خصمانه علیه اسلام را توسعه داده‌است. او دستور داد یک نسخه از این کتاب را برایش بیاورند. گورو ارجون یک "طالی" (به معنی لوحه و بشقاب) برای او نوشت و ارسال کرد که بر روی آن چنین شعری نوشته بود:
احمدرضا عبادی و محمدمهدی علیمردی، پژوهشگران معاصر، می‌گویند بودایی‌گری در زمان اکبرشاه در هند رایج نبوده و هیچ مدرکی که نشان از حضور بوداییان در عبادت‌خانه‌ها باشد، وجود ندارد. اما چودهاری، مورخ هندی، اکبرشاه را متأثر از بوداییان هم می‌داند و تراشیدن قسمت تاج سر را در نتیجهٔ عقیدهٔ بودایی‌ها بر گذر روح از سر می‌داند. همچنین بنابر نوشته‌های کتاب "دبستان مذاهب" پیروان یهودیت نیز در مباحثات عبادت‌خانه حضور داشتند، ولی اکبرشاه احترام چندانی برای آنان قائل نبود. رحمتی، پژوهشگر ایرانی، دربارهٔ تأثیرات آیین شمنی مغول‌ها بر دین الهی اکبر نیز مطالبی را بیان داشته‌است و توجه به آتش را مرتبط با آن می‌شمارد.
مریدان دین الهی دو دسته بودند: کسانی که فقط شست پوشیده و کلیات آن را پذیرفته بودند و دستهٔ دیگر که اعتقاد به آن را در همهٔ جنبه‌ها و اشکال داخلی و خارجی پذیرفته بودند. برخی منابع پیروان دین الهی را تنها ۱۹ نفر دانستند و نامشان را علاوه بر اکبرشاه و پسرش جهانگیرشاه، بیربال، شیخ مبارک، ابوالفضل علامی، فیضی دکنی، جعفر بیگ، مراد میرزا، قاسم خان، اعظم خان، عبدالصمد، ملا شاه محمد شهداد، صوفی احمد، میر شریف آملی، سلطان خواجه، میرزا صدرالدین، تکی شوستر، شیخ‌زاده گوسالا بنارسی، صدر جهان و دو پسر ارشدش، ذکر کرده‌اند؛ ولی در واقع این فهرست افرادی است که دین الهی را با تمامی جنبه‌هایش پذیرفته بودند. رحمتی، پژوهشگر ایرانی، معتقدست دین الهی بیشتر حالت احزاب سیاسی امروزی داشت و تنها درباریان و وابستگان اکبرشاه از آن پیروی می‌کردند. چودهاری، مورخ هندی، با توجه به آیین تشرف و پیروان دین الهی، آن را مشابه طریقت‌های تصوف می‌داند.
برای سنجش درجهٔ اخلاص پیروان دین الهی، مراتبی به نام «چهارگانهٔ اخلاص» وجود داشت: «کسانی که اموال خود را به شاه می‌بخشیدند، کسانی که مال و جان خود را به شاه می‌بخشیدند، کسانی که جان و شرف خود را به شاه می‌بخشیدند و کسانی که شرف و دین خود را به شاه می‌سپردند». گروه آخر بهترین دسته در این میان بودند. در سال ۱۵۷۹ میلادی، که هنوز خبری از دین الهی نبود، اکبرشاه از چهارگانهٔ اخلاص برای فهمیدن میزان وفاداری افراد پیرامونش استفاده می‌کرد و گرچه لازم نبود اشخاص به یک‌باره هر چهار اخلاص را به جای آورند، در ازای پذیرفتن این خلوص به «درجهٔ یک»، «درجهٔ دو» و غیره نائل می‌شدند. از آنجا که دین و سیاست آن دوران در هم آمیخته بود، زمانی که دین الهی معرفی شد، این مراتب به آیین جدید هم افزون گشت و آنچه پیش‌تر تنها نشانگر میزان وفاداری شخصی به شاه بود، به میزان برجستگی معنوی در پیشگاه دین الهی بدل شد.
افراد جدیدی که خواهان پیوستن به دین الهی بودند، پس از آن که آزمون‌هایی را می‌گذراندند، روزهای یکشنبه به درگاه اکبرشاه می‌رفتند و در مراسمی به مریدی پذیرفته می‌شدند؛ با نزدیک‌شدن به شاه، عمامه از سر به زمین گذاشته و سر خود را به سمت پای اکبرشاه می‌بردند و اکبر، طبق آنچه در میان حلقه‌های صوفیان رایج بود، آن‌ها را بلند کرده و عمامه را بر سرشان می‌گذاشت. بنا به نقل ابوالفضل علامی، در این سنت عمامه نمادی از خودپسندی و غرور بود که مرید جدید بایستی آن را به کنار می‌نهاد. این مراسم در قالب گروهی دوازده نفره و چرخشی اجرا می‌شد و مریدان از شاه درخواست «زمین‌بوسی» می‌کردند. افراد تازه پیوسته را «چلاس» می‌نامیدند که در هندی به معنای «شاگردان» است.
این جمعیت یک پیمان برادری تشکیل داده بودند و نماد مشترکشان «شست» نام داشت و در واقع پوشیدنی‌ای بود که روی آن «اسم اعظم» حک شده بود و شعار «الله اکبر» بر آن بود. آموزه‌ای از اکبرشاه می‌گفت: «شست ناب و دید خالص هیچگاه خطا نمی‌کنند» در معنای واژهٔ شست اختلاف نظر وجود دارد؛ یک معنای آن می‌تواند «هدف» باشد و معنای ثانوی آن طناب و نخی است که همچون حلقه به دور چیزی پیچیده شود. شکل این نماد یحتمل چیزی مانند سواستیکا بود. شست دارای جواهراتی بود و بالای سر، بر روی عمامه، پوشیده می‌شد. در گزارش بدائونی آمده که تصویر اکبرشاه بر آن حک بود ولی دیگران تنها حکاکی کلمهٔ «هو» بر آن را ثبت کرده‌اند؛ هو در اشاره به ذات الله است که کسی را در کنار خود نمی‌پذیرد و این لقب در شعائر صوفیان رایج است. از آداب چلاس‌ها بود که نزد شاه زمین‌بوسی و سجده می‌کردند و اکبرشاه به آنان «در شأنْ منزل» می‌بخشید که خانه‌ای در ناحیهٔ سلطنتیش بود. همچنین وقتی دو نفر از پیمان برادری دین الهی یکدیگر را می‌دیدند، با عبارات «الله اکبر» و «جل جلاله» سلام و علیک می‌کردند.
برخی منابع اکبرشاه را نخستین پژوهندهٔ رشتهٔ ادیان تطبیقی دانستند؛ در حالی که گروهی دیگر، نداشتن آموزش علمی و رسمی را دلیل ناتوانی او در پژوهش تطبیقی و ابراز نظر کارشناسانه و معیاری عقلانی و منطقی در شناخت ادیان عنوان کردند و گفته‌اند کارهای او حرکتی عامیانه و دارای تناقض‌هایی بوده‌است. روی چودهاری، مورخ هندی، معتقدست برخی از اعمال اکبرشاه جنبه‌های شخصی داشته و تلاش‌هایی برای افزایش عُمرش بوده؛ به‌طور مثال آتش روشن کردن و ذکر هزار نام خورشید، گیاهخواری، صرف یک وعدهٔ غذایی و سه ساعت خوابیدن در شبانه‌روز می‌تواند به هدف افزایش عمر بوده باشند و ارتباطی با دین الهی نداشته باشند. چودهاری روایت‌های بدائونی را مسبب این خلط مبحث می‌داند.
بزرگ‌ترین انتقاد مسلمانان سنت‌گرای معاصر با اکبرشاه به ادعای پیغمبری و حتی الهیت او اشاره داشت. استفاده از عبارت‌های دارای ایهام «الله اکبر» و «جل جلاله» نیز به این انتقادات دامن می‌زدند؛ در حالی که چنین ذکرهایی در میان صوفیان مرسوم است.رک. به وحدت وجود خود اکبرشاه در نامه‌نگاری با حاکم ازبک، عبدالله خان، هرگونه ادعای نبوت و الهیت خود را کاملاً تکذیب کرده‌است و به عقلانی بودن آیینش تأکید دارد. از سوی دیگر ابوالفضل علامی حداقل به صورت تلویحی، به خروج از اسلام او اشاره کرده‌است. شیخ احمد سرهندی از منتقدان جدی اکبرشاه بود که او را «غرقه در دریای بدعت» توصیف کرده‌است. عباس امانت، مورخ ایرانی، می‌گوید آنچه سرهندی و بدائونی را شدیداً از گفتمان صلح کل دور می‌کرد، حمایت صریح این گفتمان از یک نظم جدید جهانی در دومین هزارهٔ اسلام بود که نه تنها خواهان مدارا با همهٔ عقاید به صورت برابر بود، بلکه در واقع به برتری اسلام و «دورِ عرب» پایان می‌داد. در آن زمانه، انتظار می‌رفت عقاید جدید بتواند جانشین اسلام گردد و منجر به ایجاد یک نظم الهی کامل شود و این مسئله به دو پاره شدن محیط مذهبی هند انجامید. امانت ترور ابوالفضل علامی به واسطهٔ ولیعهدِ اکبر را نقطهٔ اوج این نزاع در دربار گورکانی می‌داند.
اکبر تا ۹۸۳ هجری قمری برابر ۱۵۷۵ میلادی، به روش سنتی اجدادش مسلمان بود و اعمال دینی را انجام می‌داد، ولی پای‌بندی محض به اسلام نداشت. منوچهر پزشک در "دانشنامه بزرگ اسلامی" می‌نویسد: «پیداست که اندیشه‌ها و کارهای اکبر که امروزه در ذهنیت جهان جدید ساده و پذیرفتنی هستند، در زمان خود به ضرورت تلاقی با ویژگی‌های سنتی خاصِ از پیش شکل گرفتهٔ جامعهٔ هند، به انحراف از دین حاکم تعبیر شده و مخالفت‌های مهمی را برانگیخته است.» وی همچنین معتقد است، اگر دلیل تأسیس آیین توحید الهی توسط اکبرشاه، تنها مقاصد سیاسی می‌بود، می‌بایست به دین هندوئیسم، که مذهب اکثریت جامعهٔ هندوستان بود، تظاهر می‌کرد؛ در حالی که وی با پافشاری بر اسلام، در عین حال به همهٔ ادیان و مذاهب آزادی و امنیت بخشید. چودهاری، مورخ معاصر هندی، هم می‌گوید کم بودن هندوها در میان پیروان این آیین نشان می‌دهد که دین الهی صرفاً یک حرکت سیاسی برای اتحاد پادشاهی هندوستان نبوده‌است وگرنه بایستی تلاش بیشتری برای جذب هندوها می‌کرد. در مقابل عزیز کُکه، یکی از درباریان پیشین، در نامه‌ای که در سال ۱۵۹۴ میلادی از شهر مکه برای اکبر فرستاد، استدلال کرد که دین الهی چیزی نیست، به جز راهکاری برای برتری‌جویی در امور مذهبی. منوچهر پزشک، مورخ ایران، معتقدست اکبرشاه برخی از مخالفان نوآوری‌هایش را پنهانی به قتل رساند و برخی را تبعید کرد و از آن جمله، شیخ عبدالنبی و ملا عبدالله سلطانپوری را به عنوان «امیر الحاج» مسئول همراهی با حاجیان کرد و از پیرامون خود پراکند.
"دانشنامه اسلام" نیز مبنای دین الهی را هژمونی دودمان مُغُل در هندوستان می‌داند؛ که برابری و آزادی تمامی ادیان را، مادامی که برای پادشاهی و قوانین مادی و معنوی سلطنت، احترام قائلند، محترم می‌شمارد. وینسنت آرتور اسمیت، هندشناس ایرلندی، نیز هدف شاه از ساخت دین الهی را تبدیل جایگاه امپراتور به خداوندگاری می‌داند که او را بپرستند و هرکس در راه او قربانی شد، از بهترین پیروان کیش الهی شمرده شود. خود منوچهر پزشک نیز مباحث و تفکرات اکبرشاه را موجب به ایجاد آیین جدیدی می‌داند که هم متضمن «وحدت دینی جامعه» هند بود و هم روح این آیین با عقل قابل تفسیر بود.
محمدجواد رحمتی، محقق ایرانی، معتقد است دین الهی بیش از آن که یک دین باشد، یک نحلهٔ فکری است که با گذشت زمان به فراموشی سپرده شد و حتی خود اکبرشاه نیز آن را از یاد برد. وی در ادامه ضمن ارجاعی به یک نوشته از جانشین اکبرشاه، می‌گوید: «غالب مردم از این بدعت گریزان بودند و همچنان علی‌رغم شکنجه و زندان که اکبرشاه بر آن‌ها روا می‌داشت، بر دین سابق خود باقی ماندند. مخالفت ملت با این بدعت شاه تا پایان عمر وی ادامه یافت.» در این مقاله همچنین از بیماری خودشیفتگی اکبرشاه صحبت شده‌است و رحمتی ساختن دین الهی را نتیجهٔ همین بیماری روانی می‌داند.
ولسلی هیگ، مستشرق اسکاتلندی، نیز ایجاد دین الهی توسط اکبر و مشاورانش را به خاطر غرور فرمانرواییش می‌داند. وحید غزنوی، پژوهشگر معاصر، خود را خلیفهٔ خداوند نامیدن اکبر را باعث افزایش چاپلوسان در اطراف او می‌داند، که موجب شد اکبر پس از مدتی از پیروانش بخواهد در برابرش فروتن باشند و کسانی که او را می‌ستاییدند را تهدید به مجازات کرد.
پس از مرگ اکبرشاه دین الهی هیچ پیروی نیافت. بنابر کتاب "مجالس جهانگیری"، کتاب دستورالعمل مریدان تازه‌وارد به دربار پادشاه، که فرقهٔ مذهبی پادشاه مُغُل و ایدئولوژی رهبری معنوی جهان را توضیح می‌داد، پس از مرگ اکبرشاه، توسط جهانگیر شاه ادامه یافت.
محمد داراشکوه، شاهزاده گورکانی و فرزند شاه جهان، همچون اکبرشاه، جدش، به هندوییسم و مذهب تطبیقی علاقه‌مند شد و اعتقاد داشت که اختلاف‌های میان دو آیین هندو و اسلام، در سطح عرفانی فقط جنبه لفظی دارد. «سرّ اکبر» که عنوان ترجمه فارسی «اوپانیشاد» به‌وسیلهٔ داراشکوه است، یحتمل مهم‌ترین اثری است که در این زمینه فراهم آمده‌است و ژرف‌ترین تأثیر را نیز بر جای گذاشت. کتاب داراشکوه از بسیاری جهات اوج و در عین حال افول تلاش‌های آشتی‌دادن دو دین بزرگ هند — هندوییسم و اسلام — است. داراشکوه در مقدمهٔ خود بر ترجمهٔ اوپانیشادها می‌گوید تورات، انجیل‌ها و مزامیر را مطالعه کرده اما به این نتیجه رسیده‌است که نظریهٔ توحید در تمامی کتب آسمانی مخفی و پر از رمز و راز است و امکان ندارد که بتوان از طریق ترجمه‌هایی که افراد ذی‌نفع انجام داده‌اند، اصل آنان را دریافت. او می‌افزاید: «[اوپانیشاد] بی شک و شبهه، اولین کتاب سماوی و سرچشمه تحقیق و بحر توحید است و موافق قرآن مجید، بلکه تفسیر آن است» این جمله گویای نیت و هدف نویسنده است که همهٔ ادیان را به‌چشم جریان‌های برخاسته از سرچشمه‌ای واحد می‌نگریست.
دوران فرمانروایی اکبرشاه و فرزندانش، تنها حکومت اسلامی ثبت‌شده در تاریخ است که بدون فشار خارجی، اتباع غیرمسلمان حقوقی برابر با مسلمانان داشتند. علیرغم تلاش‌های اکبر کبیر برای ساختن یک امپراتوری مبتنی بر تسامح دینی، چشم‌انداز پلورالیست اکبر برای سلطنت گورکانی بسیار کوتاه‌مدت بود. هنگامی که نوادهٔ او و برادر داراشکوه، اورنگ‌زیب عالمگیر، امپراتور مغول شد، سیاست متفاوتی اتخاذ کرد و قوانین تبعیض‌آمیز گذشته، همچون جزیه، مجدداً برقرار شد و معابد هندو به دستور وی تخریب شدند. مدتی پس از حکومت اورنگ‌زیب، گورکانیان توسط امپراتوری بریتانیا مورد حمله قرار گرفتند؛ شبه قاره هند به دست غربی‌ها فتح شد و از آن پس سنت‌ها و ارزش‌های آنان بر مردمان هند تحمیل می‌شد. بریتانیایی‌ها از شیوهٔ حکومت اکبر الگوبرداری کردند؛ از لحاظ مذهبی خنثی و از لحاظ تمرکز قدرت سلطه‌جو بودند.
تحولات سیاسی قرن بیستم منجر به دیدگاه‌های دوگانه نسبت به اکبر و میراث وی شد؛ استعمارگران بریتانیایی، هندوها و کسانی که به‌طور کلی خواهان تشکیل یک دولت ملی سکولار در هندوستان بودند، اکبر را همچون یک حاکم مسلمان روشن‌فکر و ایدئال که مروج دولتی سکولار و مدرن بود، تحسین کرده‌اند. در مقابل، ملی‌گرایان مسلمان، همان‌طور که در ایدئولوژی بنیادین کشور پاکستان منعکس شده‌است، وی را شروری دانستند که به هندوها علیه مسلمانان قدرت بخشید و جامعهٔ مسلمانان هند را تقریباً نابود کرد. از دیدگاه اخیر، اورنگ‌زیب قهرمانی شناخته می‌شود که اسلام و عزت جامعهٔ مسلمانان را احیا کرده و نمونهٔ اولیه‌ای از تعیین سرنوشت و قدرت مسلمانان در هند بوده‌است.
هایپرسیل نام تجاری سری رنگ‌های مخصوصی است که توسط مخترع نامی سرهنگ رونالد ریس تولید شد. این رنگ‌ها در سه گروه طبقه‌بندی می‌شوند: رنگ‌های مخصوص شیشه (هایپرگلاس)، رنگ زینک (هایپرزینک) و رنگ‌های پلاستیکی (هایپرفلکس). این رنگ‌ها مخصوص سطوح سرد در صحرا، زنگ روی اندود و آب مهر و موم شده تولید شدند.
بخشی از موج سازگاری با محیط این محصول به نام تولیدات سبز، با هدف کاهش مصرف انرژی، جلوگیری از ورود مواد سمی آسفالت مسیر عبور وسایل نقلیه و حصول اطمینان از تجدید رنگ ۲۰ ساله مسیرهای عبور آب، پل‌ها و مناطق ساحلی جهت ممانعت از زنگ زدگی و جایگزین تجدید رنگ یک ساله تولید شدند.
هایپرگلاس اولین رنگ تولید شده با میکروسفیرهای شیشه‌ای توخالی معلق در رنگ سفید تفلون است. این رنگ دارای قابلیت چشمگیر حفظ دمای سطح در معرض مستقیم نور خورشید، ۱۰ تا ۱۲ درجه فارنهایت بالاتر از دمای محیط است. از اینرو از آن در سقف‌ها، پاسیوها و عرشه قایق استفاده می‌شود. پیش از این، دمای سقف‌های آسفالت شده ۵۰ تا ۷۵ درجه فارنهایت بالاتر از دمای محیط بود. در کالیفرنیای جنوبی، منازلی که پوشش سقف آنها از رنگ هایپرگلاس می‌باشد، شاهد کاهش ۵۰ درصدی در هزینه تهویه هوا و در نتیجه کاهش میزان کربن موجود در جای پا بودند. هایپرسیل نمونه‌ای چند منظوره به نام هایپرفلکس نیز تولید نموده است.
توماس اندروز دریک افشاگر کنونی و مقام اجرایی سابق آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا است. وی دارنده نشان‌هایی از نیروی هوافضا و نیروی دریایی آمریکا به عنوان سرباز برگزیده است.
پدر وی در جنگ جهانی دوم سرباز بوده است. توماس در سال ۱۹۷۹ وارد نیروی هوایی آمریکا شد. وی در سال ۱۹۸۹ به عنوان پیمانکار با آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا در زمینه تولید نرم‌افزار همکاری داشته است. توماس تجربه همکاری با نیروی دریایی آمریکا در زمینه تحلیل اطلاعات نظامی و همچنین سیا را در کارنامه حرفه‌ای خود دارد.
وی در سال ۲۰۰۰ به عنوان مدیر کیفیت سیستم‌های نرم‌افزاری و مشاور تکنولوژی اطلاعات در پروژه‌های آمریکا در کلمبیا، مریلند مشارکت داشته است.
وی در سال ۲۰۰۷ تحت فشارهایی مجبور به ترک دانشگاه ملی دفاع شد. وی سال بعد از آژانس امنیت ملی ایالات متحده آمریکا استعفاء داد. در سال ۲۰۱۰ دولت آمریکا توماس را به افشای اسناد متهم کرد.
وی عقیده دارد که بعد از ۱۱ سپتامبر دولت آمریکا قانون اساسی را زیر پا گذاشته است و این قانون شکنی را در خفای کامل انجام داده است. توماس معتقد است جرج دبلیو بوش در اوایل اکتبر ۲۰۰۱ طی حکمی به سازمان امنیت آمریکا اجازه داد که با ایالات متحده هم برخورد امنیتی و جاسوسی مثل یک کشور خارجی داشته باشد.
در نوامبر ۲۰۰۷، منزل توماس دریک مورد حمله اف‌بی‌آی قرار گرفت. کامپیوتر، اسناد و کتاب‌های وی مصادره شد.
وی در سال ۲۰۱۱ جایزه ریدنهور و جایزه سام آدامز را به سبب تلاش‌هایش در دفاع از حقوق شهروندی دریافت کرد.Jesselyn Radack, Daily Kos blog, 2011 6 11
آنتونی جنکینسون (زاده ۱۵۲۹ مارکت هاربورو در لسترشر و درگذشته ۱۶۱۰/۱۱) یکی از نخستین بریتانیایی‌ها بود که به اکتشاف و سفر به دوک‌نشین بزرگ مسکو پرداخت. او برای شرکت مسکووی کار می‌کرد و همچنین چندین بار با ایوان چهارم در روسیه ملاقات داشت. آنتونی جنکینسون در خلال سال‌های ۱۵۶۱ تا۱۵۶۳ به دربار شاه تهماسب یکم صفوی سفر کرده و اقداماتی جهت برقراری روابط اقتصادی انجام می‌دهد.
1561-63 Anthony Jenkinson, a representative of the English Muscovy Company, establishes commercial relations with Persia. iranicaonline.orgدر سال ۱۵۶۲م‌/‌۹۷۰هـ آنتونی جینکینسون فرستاده ملکه انگلیس که نامه‌ای از وی نیز به همراه داشت، به حضور شاه صفوی رسید؛ اما پس از این دیدار شاه تهماسب دستور داد تا دنبال وی خاک بریزند تا جای پای نجس وی تطهیر شود.تاریخ روابط سیاسی ایران و انگلیس در قرن نوزدهم نوشته محمود محمود جلد اول ص 2
«فانک بالاشهری» تک‌آهنگی از هنرمند اهل انگلستان مارک رانسون، به همراهی برونو مارس است که در منتشر شد.
این تک‌آهنگ در چارت‌های سراسر دنیا شامل استرالیا، بلژیک، کانادا، کراوسی، فرانسه، مجارستان، آفریقای جنوبی، اسپانیا، بریتانیا و آمریکا در رتبه اول و در چارت‌های بسیاری جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
استان شمال غربی () از استان‌های کشور سری‌لانکا است. مرکز این استان شهر کورونگالا با ۲۸٬۵۷۱ نفر جمعیت است. این استان به‌ویژه به خاطر کشتزارهای فراوان نارگیلش شهرت دارد. دو شهر دیگر اصلی این استان شهرهای چیلاو و پوتالام هستند.
استان ساباراگامووا () از استان‌های کشور سری‌لانکا است. نام این استان به قبیله بومی سابارا اشاره دارد که شکارچی-گردآور هستند.
جمعیت این استان ۱٬۹۱۸٬۸۸۰ نفر و مرکز آن شهر راتناپورا است.
استان شمال مرکزی () از استان‌های کشور سری‌لانکا است. جمعیت این استان ۱٬۲۵۹٬۵۶۷ نفر و مرکز آن شهر آنوراداپورا است.
تراکم جمعیت در این استان کم و اقتصاد آن ضعیف است. زمین‌های آن بیشتر از نوع بیشه‌زارهای خشک گرمسیری است.
استان یووا () از استان‌های کشور سری‌لانکا است. جمعیت آن ۱٬۲۵۹٬۸۸۰ نفر و دومین استان کم‌جمعیت سری‌لانکا است.
مرکز این استان شهر بادولا است. این استان دو شهرستان به نام‌های بادولا و مونراگالا دارد.
استان غربی () از استان‌های کشور سری‌لانکا است. این استان متراکم‌ترین استان سری‌لانکا از نظر جمعیت است. این استان ۵٬۸۲۱٬۷۱۰ نفر جمعیت دارد. شهر کلمبو، پایتخت کشور، مرکز این استان نیز به‌شمار می‌آید.
کتابخانهٔ کلاسیک لوئب یک مجموعهٔ کتاب است که توسط انتشارات دانشگاه هاروارد منتشر می‌شود و در آن به‌طور گسترده به آثار مهم باستانی می‌پردازد. در کتابخانهٔ کلاسیک لوئب متن‌های اصلی به زبان یونانی یا لاتین به همراه ترجمهٔ تقریباً تحت‌اللفظی آن‌ها دیده می‌شود. تألیف این کتاب به دست جیمز لوئب و ویرایش آن به دست جفری هندرسون و ویلیام گودوین (استاد زبان و ادبیات یونانی در دانشگاه بوستون) انجام شده‌است.
"کتابخانهٔ کلاسیک لوئب" در ابتدا توسط بانکدار یهودی، جیمز لوئب (۱۸۶۷–۱۹۳۳) مورد حمایت مالی قرار گرفت. نخستین جلد این کتاب در سال ۱۹۱۲ توسط W. H. D. Rouse و ادوارد کیپس ویرایش شد و انتشارات هاینمان آن را منتشر کرد.
اکنون دو نسخه از این کتاب با رنگ‌های سبز (برای زبان یونانی) و قرمز (برای زبان لاتین) با جلد سخت وجود دارد. در سال‌های اخیر، ترجمه‌های اولیه بارها مورد بازبینی قرار گرفته‌اند.
"کتابخانهٔ کلاسیک لوئب" در مقایسه با کتاب‌های هم‌موضوع خود، دیدگاه منتقدانه‌ای دارد و متن آن برای خوانندهٔ آماتور لاتین (یا یونانی) نوشته شده‌است؛ بنابراین تقریباً برای همهٔ افراد قابل درک است. از سال ۱۹۸۹ دانشگاه هاروارد چاپ مجدد این کتاب و ویرایش سالانهٔ آن را برعهده گرفت.
در سال ۲۰۰۱، انتشارات دانشگاه هاروارد، ترجمهٔ کتاب به زبان انگلیسی را آغاز کرد. این ترجمه‌ها در پشت هر صفحه چاپ شد. این نسخه که حاوی مطالب به زبان انگلیسی هم بود، با جلد آبی رنگ انتشار یافت.
دانشگاه هاروارد و بنیاد کتابخانهٔ کلاسیک لوئب اقدام به افتتاح رسمی وبگاه کتابخانهٔ لوئب کردند. این منبع هم‌اکنون به‌عنوان یکی از کامل‌ترین کتابخانه‌ها، شامل عناوین تاریخی و آثار قدیمی در زبان لاتین و یونانی شناخته می‌شود.Harvard's Loeb Classical Library goes digital,About the Library | Loeb Classical Library
«دوباره می‌بینمت» ترانه‌ای از رپر آمریکایی، ویز خلیفا به همراه خواننده آمریکایی، چارلی پوث است. این آهنگ برای موسیقی متن فیلم سریع و خشن ۷ و ادای احترام به پل واکر سفارش داده شد، کسی که در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۳ در یک تصادف تک‌اتوموبیله، در والنسیا، کالیفرنیا درگذشت.
موزیک ویدیو این آهنگ از ۱۰ ژوئیه تا ۴ اوت ۲۰۱۷ بیشترین بازدید را در یوتیوب داشت. «دوباره می‌بینمت» در پنجاه و هشتمین دوره جوایز سالانه گرمی، سه نامزدی دریافت کرد: آهنگ سال، بهترین اجرای دو نفره یا گروه پاپ و بهترین آهنگ نوشته شده برای رسانه‌های تصویری؛ این آهنگ همچنین در فهرست نهایی آهنگ سال جوایز موسیقی بی‌بی‌سی قرار گرفت و نامزد بهترین ترانه غیراقتباسی در هفتاد و سومین دوره جوایز گلدن گلوب نیز شد. «دوباره می‌بینمت» با فروش ترکیبی و استریم‌هایی معادل ۲۰٫۹ میلیون بر اساس IFPI، پرفروش‌ترین آهنگ سال ۲۰۱۵ در سراسر جهان بود.
"دوباره می‌بینمت" توسط دی‌جی فرانک ای، چارلی پوث، ویز خلیفه و اندرو سیدار نوشته شد. این آهنگ توسط دی‌جی فرانک ای، چارلی پوث و اندرو سیدار تولید شد، و میکس و مسترینگ آن توسط منی ماروکوئین انجام شد. فرانک ای و پوث توسط شرکت انتشاراتی خود، Artist Publishing Group، برای توسعه یک ملودی که بتواند به بازیگر پاول واکر برای فیلم Furious 7 (2015) ادای احترام کند، دعوت شدند. سپس، رئیس این شرکت، بن ماداهی، اولین جلسه برای ضبط استودیویی را در استودیویی در لس آنجلس با حضور پوث و دی جی فرانک ترتیب داد.
"See You Again" یک ترانه بالاد در سبک هیپ هاپ و پاپ رپ است. این ترانه در کلید سی بمل ماژور و با کسر میزان 4/4 نوشته شده است و دارای سرعت 80 تندا (اندانته/آندانتیو) است. قسمت کرال ترانه دارای 180 لایه صدای بک وکال است.
اثر دریاتابی () شرایط خاصی در اقیانوس می‌باشد که مقادیر زیادی از آب با باکتری درخشنده پوشیده می‌شود. این امر باعث می‌شود که رنگ اقیانوس به‌طور یکنواخت به آبی ترسناکی تغییر کند. این موقعیت برای قرن‌ها در داستان‌های ملوانان گفته می‌شد. برای مثال در قسمت ۲۴ بیست هزار فرسنگ زیر دریا اثر ژول ورن این نکته یادآور شده است اما تا زمان کنونی به دقت مورد بررسی قرار نگرفته بود.
از سال ۱۹۱۵ تا کنون ۲۳۵ رویت اثر دریاتابی ثبت شده است که عمدتاً نیز در منطقه شمال غربی اقیانوس هند و همچنین در نزدیکی اندونزی می‌باشند.
در سال ۱۹۸۵ یک کشتی تحقیقاتی در دریای عرب، نمونه‌هایی از آب دریا طی اثر دریاتابی جمع‌آوری نمود. نتیجهٔ تحقیقات آن‌ها این بود که این پدیده توسط باکتری vibrio harveyi است.
در سال ۲۰۰۵، استیون میلر از آزمایشگاه تحقیقاتی نیروی دریایی آمریکا، در مونتری کالیفرنیا می‌توانست با یک حساب دسته اول کشتی تجاری به تصاویر ماهواره‌ای سال ۱۹۹۵ دست یابد. برنامه ماهواره‌ای دفاع هوایی آمریکا که تقریباً ۱۵۴۰۰ کیلومتر مربع از سطح آب اثر دریاتابی دارد. مشاهدات حاکی از آن بود که این شب تابی در سه شب پیاپی ادامه داشته است.
در حالی که عکس‌های تک رنگ نور متصاعد را سفید نشان می‌داد، استیو هدداک شرح داد که: "نور تولیدی توسط باکتری‌ها در واقع آبی می‌باشد. علت اینکه در تصاویر سفید بنظر می‌آید این است که از دوربین‌های تک رنگ استفاده شده.
در برخی محافل نیز نور دریاتابی بیشتر سبز تعریف شده است هنوز مشخص نیست این اختلاف نظر در رنگ اثر دریاتابی به علت محل وقوع آن است یا این رنگ همان آبی دریایی است که به سبزی می‌زند.
سند پرداز یک برنامه ی کاربردی است که مشابه یک واژه پرداز متن را می سازد و قالب بندی می کند، ولی برخلاف واژه پرداز ها روی چیدمان دیداری اجزای سند تاکید داردWhat is a document processor?.
نمونه‌های سند پردازها شامل برنامه ها و فن آوری هایی مثل:
مثال هایی از زبان‌های نشانه گذاری که برای پردازش سند غیر گرافیکی استفاده می شود شامل:
«ماروین گی» () نام ترانه‌ای از چارلی پوث و مگان ترینر است که در ۱۰ فوریه ۲۰۱۵ منتشر شد. نام این ترانه برگرفته از خواننده قدیمی ماروین گی است.
معماری چشم‌انداز پایدار یا معماری همساز با اقلیم یک نوع طراحی همساز است که به طراحی و برنامه‌ریزی روی فضاهای بیرونی می‌پردازد. این موضوع شامل بوم‌شناسی، سیاست‌های صحیح اجتماعی و اقتصادی و نگاه اقلیمی است. برای مثال، طراحی سیستم اقلیمی زهکشی شهری می‌تواند برای بهبود زیستگاه جانداران و گیاهان مفید باشد و همچین بهبود در امکانات تفریحی، چون مردم دوست دارند در کنار آب باشند، حفظ سرمایه کنند، چون ساخت کانال‌های زیرزمینی هزینه‌بر است و سیلاب‌ها، ضررهای اقتصادی دربردارند.
طراحی همساز با اقلیم مفصلی است که به‌طور اجتناب‌ناپذیری فرهنگ و طبیعت را از طریق تبادل مواد، جریان انرژی بر روی زمین به هم متصل می‌کند. به‌طور کلی ساختمان‌ها، مصنوعات، و مناظر قابل استفاده شده، توسط انسان در شرایط اقلیمی و زیست‌محیطی خودش ایجاد شده‌است. باید اضافه کرد که برخی از مشکلات زیست‌محیطی از مشکلات طراحی ناشی شده‌است. طراحی می‌تواند به طرق مختلف تأثیر بسیار مهمی بر محیط داشته باشد. به همین دلیل طراحی یک چشم‌انداز پایدار شامل سه رکن توسعه پایدار: رفاه اقتصادی، برابری اجتماعی و حفاظت از محیط زیست می‌باشد. شهرهای متحد و دولت‌های محلی، یونسکو، و اجلاس جهانی توسعه پایدار بیشتر توصیه می‌کنند که رکن چهارم «حفاظت فرهنگی» نیز برای ایجاد طرح‌های موفق چشم‌انداز پایدار در نظر گرفته شود. همچنین ضروریست که در یک چشم‌انداز پایدار عواملی مانند اکولوژی، تاریخ، انجمن‌های فرهنگی، پویایی‌های اجتماعی سیاسی، زمین‌شناسی، توپوگرافی، خاک، کاربری زمین و معماری در نظر گرفته شود. روش‌های مورد استفاده برای ایجاد مناظر پایدار عبارتند از: بازیافت، بازسازی، معرفی مجدد گونه‌ها و بسیاری موارد دیگر که بایستی در نظر داشت؛ مثلاً طراحی «بام باغ» یا بام سبز در پشت بام می‌تواند به پروژه معماری همساز با اقلیم کمک کند. پشت بام می‌تواند به مدیریت آب‌های سطحی، زندگی حیات وحش و آفرینش کمک بکند.
همچنین همساز کردن اقلیم ظاهراً چیز جدیدی برای افزودن به مشاهدات ویترویوسی سنتی از مراحل طراحی جنس، استحکام و زیبایی است. اما این مسئله می‌تواند به عنوان هر دوی آن‌ها یعنی استحکام و زیبایی دیده شود. ساخت یک فضای سبز بیرونی زمان‌بر است و بازدهی بیشتری برای صاحبانش دارد، اگر انرژی کمتری برای آب، کود و غیره مصرف کرده باشند و اگر این محصول بازدهی کمتری در صدا، آلودگی، آب‌های سطحی آب‌های روان و غیره داشته باشند.
لباس‌های ارگانیک از مواد طبیعی ساخته شده‌اند که به صورت استاندارد در کشاورزی پرورش داده می‌شود. لباس‌های ارگانیک ممکن است از پنبه، جوت (پنبه هندی)، ابریشم یا پشم تهیه شده باشند. خرده فروشندگان هزینه بیشتری برای تولید لباس‌های ارگانیک می‌دهند، چون منبع این لباس‌ها که فیبر باشد از علف کش‌ها، آفت کش‌ها، یا به‌طور کلی اصلاح بذرها می‌باشد. نیاز نیست که لباس‌ها ۱۰۰٪ طبیعی باشند تا برچسب طبیعی روی آن‌ها چسبانده شود.
پارچه‌های طبیعی معتبر و لباس‌ها می‌توانند یکی از راه‌های کمک به محیط زیست باشند، مثل:
۲٫۵٪ کل زمین‌های زراعی زیر کشت پنبه در دنیا از حشره کش‌ها استفاده می‌کنند، این میزان ۱۶٪ می‌باشد و بیشتر محصولات عمده هستند. در آمریکا ۱٫۳ پوند کود مصنوعی برای ۱ پوند پنبه خام استفاده می‌شود و از یک پوند پنبه خام یک تی-شرت می‌توان ساخت.
محققین دانشگاه آکسفورد ۷۱ مورد مطالعاتی را مورد بررسی قرار دادند. این بررسی‌ها نشان می‌دهد که کشاورزی طبیعی یا ارگانیک ۸۴٪ زمین بیشتری نیاز دارد. دانشمندان به این نتیجه رسیدند که هر دونوع کشاورزی ارگانیک و معمولی به محیط زیست ضرر بیشتری می‌زنند تا کشاورزی یکپارچه و یکدست که با یکی کردن بهترین‌ها از هر دوی آن‌ها و تکونولوژی جدید با تولید و بازدهی بالاتر، زمین کمتری برای کشاورزی مورد نیاز است و برای حیات وحش و جنگلداری نیز قابل قبول است.
خیلی از فروشندگان مانند H&M، Nike و Wal-Mart بازار لباس‌های ارگانیک که شامل فرایند شیمیایی از رنگرزی تا سفید کردن می‌شود که کاملاً متناقض است با برچسب ارگانیکی بودن آن لباس.
خیلی از کمپانی‌ها لباس‌هایی با جنس گیاه بامبو می‌فروشند که این لباس‌ها عموماً برچسب «ارگانیک» دارند. به هر حال این یک کار اشتباه است. پارچه‌های تهیه شده از بامبو عموماً طی فرایندهای شیمیایی قرار می‌گیرند مانند «پختن». شاخه و برگ‌های بامبو در یک فرایند سخت شیمیایی مثل «سدیم هیدروکسید» و «دی سولفید کربن»، در این فرایند همچون هیدرولیز آلکالیز و ترکیب با سفیدکنندهٔ چند مرحله‌ای. هر دوی سدیم هیدروکسید و دی سولفید کربن جز موادی هستند که برای سلامتی مضر هستند. این مواد مشابه ابریشم مصنوعی هستند، که دقیقاً مطابق تعریف پارچهٔ بامبو است. نظرات و انتقادات همچنین راجع به قیمت بالای آن‌ها نیز می‌باشد.
یک محرک توان آبی شامل یک عامل محرک که بوسیله آب حرکت می‌کند و آنهایی که شاید در سه طبقه رده‌بندی شده باشند.
موتورهای فشار آب، دارای یک پیستون وسیلندروشیرهای ورودی وخروجی هستند که عملکرد آن‌ها با آب به عنوان سیال محرک (کارا) است که همتراز موتوربخار یا موتوربنزینی می‌باشند.
برق (آبی) وقتی که قدرت طبیعی آب در جریان آن دستگاه (فن، پروانه، چرخ) را که با قدرت آب فشار داده شده را حرکت داده، تولید شده‌است. بطور معمول وزن آب ۸ لبن در یک گالن است. قدرت آن (آب) مکانیسم توربین را میچرخاندو تولید الکتریسیته می‌کند. مزیت برق تولید شده در این روش اینست که این منابع تجدید شدنی است. یک مقیاس کوچک میکرو توربین برق آبی می‌تواند یک قطعه قابل اعتماد و طولانی مدت (با عمر بالا) از تکنولوژی باشد و عیب این سیستم اینست که تکنولوژی هنوز در حال توسعه یافتن بیشتر از این چیزی که امروزه وجود دارد، هست.
سامانه موقعیت‌یاب جهانی تفاضلی که به اختصار دی‌جی‌پی‌اس (DGPS) نامیده می‌شود، نوع بهبودیافته سامانه موقعیت‌یاب جهانی است که قادر به تعیین موقعیت دقیق‌تر نسبت به جی‌پی‌اس، از دقت اسمی ۱۵ متری جی‌پی‌اس به حدود ۱۰ سانتی‌متر در بهترین حالت پیاده‌سازی است.
جی‌پی‌اس تفاضلی از شبکه ایستگاه‌های ثابت زمینی برای تعیین اختلاف موقعیت‌های به‌دست آمده توسط سامانه ماهواره‌های جی‌پی‌اس و ایستگاه‌های ثابت زمینی استفاده می‌کند. این ایستگاه‌ها تفاوت بین مقادیر اندازه‌گیری‌شده توسط ماهواره‌ها و موقعیت واقعی را محاسبه و اصلاح می‌کنند. معمولاً سیگنال تصحیح دیجیتال به‌صورت محلی از طریق فرستنده‌های محلی و با برد کوتاه پخش می‌شود.
اصطلاح جی‌پی‌اس تفاضلی به تکنیک کلی تقویتی آن اشاره دارد. گارد ساحلی ایالات متحده آمریکا (USCG) و گارد ساحلی کانادا (CCG) این سامانه را در ایالات متحده و کانادا را بر روی فرکانس رادیویی با بسامد پایین بین ۲۸۵ و ۳۲۵ کیلوهرتز در نزدیک بنادر و راه‌های آبی اصلی راه‌اندازی کرده‌اند. سامانه جی‌پی‌اس تفاضلی گارد ساحلی آمریکا NDGPS (دی‌جی‌پی‌اس ملی) نام دارد و به طور مشترک توسط گارد ساحلی و دپارتمان ترابری فدرال اداره می‌شود. این سامانه شامل پایگاه‌های گسترده‌ای در سرزمین اصلی ایالات متحده آمریکا و بخش‌های ساحلی آن شامل آلاسکا، هاوایی و پورتوریکو است.
مواد حیاتی یا مواد بیولوژیکی تنها موادی هستند که از موجود زنده گرفته شده‌اند. بیشتر این مواد شامل کربن هستند و امکان پوسیده شدن دارند.
برای مثال: چوب، نایلون، نی، خاک، پوست درختان، نفت خام، پنبه، تار عنکبوت، کیتین، فیبرین و استخوان.
استفاده از مواد زنده، زنده و مواد فرآوری شده (مواد زیستی مبتنی بر) به عنوان مواد طبیعی جایگزین، بیش از مواد مصنوعی محبوب است برای کسانی که به محیط زیست اهمیت می‌دهند چون این مواد اغلب تجزیه پذیر، قابل بازیافت و مراحل فرایند عموماً قابل قبول است و کمترین اثرات زیست محیطی را دارد. به هرحال، همهٔ مواد زنده با محیط زیست سازگار نیستند، مانند آنهایی که نیاز به سطوح بالای فرایندهای شیمیایی دارند برداشتشان قابل قبول نیست یا برای تولید محصولات کربنی از آنها استفاده می‌شود.
وقتی که منبع مواد زنده اهمیت کمتری نسبت به محصول شده از خود آن دارد مثل تولید سوخت زیستی، مواد زنده معمولاً «زیست توده» نامیده می‌شوند. خیلی از محصولات منابع بیولوژیکی دارند، و ممکن است به سوخت‌های فسیلی یا زیستی تقسیم شوند.
در علم خاک مواد زنده است که اغلب بعنوان مواد آلی گفته می‌شود. مواد زنده در خاک عبارتست از، glomalin، dopplerite و اسید هیومیک. برخی از مواد زنده ممکن است بعنوان مواد آلی در نظر رفته شود. ترکیبات آلی مانند پوسته یک صدف، که جز یکی از ضروری‌ترین موجوادت زنده است اما دارای مقدار کمی کربن آلی نیز است.
نمونه‌هایی از موارد مورد استفاده:
جف کینی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، مؤلف و طراحی بازی ویدئویی اهل ایالات متحده آمریکا است.
خاطرات یک بی عرضه: کله گنده: این نسخه در سال ۹۹ در ایران ترجمه شده و در انتشارات حوض نقره برای علاقه مندانش به منتشر رسیده
مجموعه سه جلدی ((خاطرات رفیق جینگ بچه چلمن
خاطرات رفیق جینگ بچه چلمن ۱
خاطرات رفیق جینگ بچه چلمن ۲
خاطرات رفیق جینگ بچه چلمن ۳ : این نسخه هنوز در ایران منتشر نشده
این کتاب ها یک شاهکار داستانی و طنز از جف کینی است که در سال ۲۰۱۰ منتشر و پر فروش‌ترین کتاب ایالات متحده آمریکا شده و جزو ده کتاب برتر دنیا در سال ۲۰۱۰ قرار گرفته‌است.
خاطرات رفیق جینگ بچه چلمن۱
خاطرات رفیق جینگ بچه چلمن۲
خاطرات رفیق جینگ بچه چلمن۳:این نسخه ها ترجمه و درسال۹۸ در ایران به فروش رسیده است
تمام این کتاب ها در تمام دنیا پر فروش است
مرتین بروشار (؛ زادهٔ ۲ آوریل ۱۹۴۴Profile of Martine Brochard) بازیگر و نویسنده اهل فرانسه است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "پاپریکا"، "زیبایی زنان"، "نامزد"، ""، "مانایا" و "تخم چشم" اشاره کرد.
معماری ۲۰۳۰ (Architecture_2030) در آمریکا شکل گرفت. گروهی مدافع محیط زیست، معماری مدرن، انعطلاف پذیر با تمرکز برای حفاظت از محیط زیست جهانی با استفاده از نوآوری و حس مشترک و سرعت پیاده‌سازی با هدف توسعهٔ این معماری و راه حل‌های کاربردی برای حل مشکل گرم شدن کره زمین است.
این سازمان در سال ۲۰۰۳ توسط «ادوارد مازریا» به منظور بررسی سریع تغییرات آب هوایی جهان تأسیس شد. به صورت محلی، بین‌المللی و جهانی، ادوارد مازریا و معماری ۲۰۳۰ مسئول بخش ساختمان، بررسی و کنترل تغییر شکل آب و هوا و تولید گازهای گلخانه‌ای بودند.
داده‌ها از اداره اطلاعات انرژی آمریکا نشان می‌دهد که بخش ساختمان‌ها، مسئول انتشار نیمی از گازهای گلخانه‌ای در سال هستند. در سطح جهانی درصدی بیشتر است. در سال ۲۰۰۳ ادوارد مازریا سه مقاله منتشر کرد؛ "in solar today"، "metropolis magazine" و "LA Times". افشای این بخش ساختمان در ایالات متحده و سازمان جهانی گازهای گلخانه‌ای. در سال ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ سه سمپوزیم، در لس آنجلس، سانتافه و شهر نیویورک با عنوان "Key to The Global Thermostat" برگزار شد.
این اولین بار برای معماران، برنامه ریزان، دانشمندان، سیاستمداران، رسانه‌ها و دانشگاه‌ها بود که گرد هم آورده شدند و برای یادگیری و بحث در مورد بخش ساختمان و نقش آن در گرم شدن کره زمین پرداختند.
معماران ۲۰۳۰ مسئول ایجاد و رسیدگی سریع به فرصت‌هایی برای گفتگو دربارهٔ بخش ساختمان و گرم شدن زمین هستند.
بخش ساختمان یک منبع برای دریافت انرژی از موادی است که گازهای گلخانه‌ای تولید می‌کنند. ثبات و تولید گازهای گلخانه‌ای معکوس در این بخش کلیدی برای حفظ گرم شدن زمین زیر یک درجه سانتیگراد (°C) بالاتر از سطح امروزی است. برای انجام این کار و جلوگیری از تغییرات آب و هوایی خطرناک، معماری ۲۰۳۰ در چالش ۲۰۳۰ درجه در سال ۲۰۰۷ به در خواست جامعه معماری و ساخت و ساز جهانی اهداف زیر را مشخص کرد:
کربن خنثی سال ۲۰۳۰(صفر سوخت فسیلی، گازهای گلخانه‌ای برای کار)
این ممکن است که از طریق استراتژی‌های نوآورانه، استفاده از فناوری‌های تجدید پذیر یا خرید (حداکثر ۷۰٪) از انرژی تجدید پذیر انجام شود.
بیشتر اهداف مهم روی سال ۲۰۱۰ متمرکز است (این مقاله برای سال ۲۰۰۳ است).
در فوریه سال ۲۰۱۱ چالش ۲۰۳۰ برای محصولات صادر شد به منظور کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای ایجاد شده توسط ساختمان‌ها.
درجه انرژی ساختمان () درجه انرژی ساختمان همانند شاخصه انرژی برای مجموعه وسایل الکتریکی ساختمان می‌باشد. این شاخصه درجه‌بندی A-G را دارد که درجه A ساختمان‌ها بیشترین کارایی انرژی را دارد و G کمترین می‌باشد.
در رابطه با مسکن انرژی قابل قبول در ایرلند A هست که نشان دهنده کارایی انرژی مسکن می‌باشد. این انرژی مصرفی برای گرم کردن آب وتهویه و روشنایی و در مجموع اساس استاندارد سکونت را پوشش می‌دهد. ارزیابی شاخصه انرژی A و گواهینامه آن ممکن است برای فروختن ساختمان ویا بلافاصله بعد از ساخت آن اجباری باشد.
طریقه محاسبه و قانون مربوط به درجه انرژی ساختمان شاید در یک کشور با کشور دیگر متفاوت باشد. درجه انرژی ساختمان بعنوان یک ابزار برای کمک به کنترل کردن و پیشرفت کردن بازده انرژی ساختمان ساخته شده است.
در جمهوری ایرلند هر مسکن ساخته شده A از اول ژانویه ۲۰۰۷ باید درجه انرژی ساختمان داشته باشد مگر اینکه فرمهای برنامه‌ریزی آن تا ۳۱ دسامبر ۲۰۰۶ثبت شده باشد.
از اول جولای ۲۰۰۹ فروش مسکن‌های بدون درجه انرژی ساختمان غیرقانونی شد.
از اول جولای ۲۰۰۸ درجه انرژی ساختمان برای ساختمان‌های غیر مسکونی جاهایی که باید مجوز برنامه‌ریزی داشته باشند وقتی که برای فروش گذاشته می‌شد یا برای اجازه لازم شد.
ابزار قانونی تنظیم کردن تقاضابرای درجه انرژی ساختمان SI666OF2006 است.
واین دستور العمل بازده انرژی ساختمان‌های اجرا شده در ایرلند است.
مدیریت تجهیزات انرژی () مدیریت تجهیزات انرژی به روش سنتی وابسته بود به اتوماسیون ساختمان یا سیستم مدیریتی ساختمان و سیستم مدیریت انرژی تعدادزیادی دیتا تولید می‌کند تعداد زیاد دیتاهای رسیده دربارهٔ ساختمان از خارج و داخل درجه هوا برای مونوکسید کربن و درجه رطوبت که هر کدام به زمان روز وهفته وسال وابسته بود واین سیستمها به شما اجازه میدادتا ببینید در ساختمان چه می‌شود و برای کنترل چراغ‌ها و درجه حرارت بر اساس اطلاعات موجود و دفترچه راهنما لیست مجتمع را آماده کنید.
آنها معمولاً انرژی مصرفی را ضبط و تولید می‌کنند اما عموماًاطلاعات را متراکم نمی‌سازند یا برای مشاهده اضافه کاری و موقعیت مکانی به شما اجازه می‌دهند.