moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
با پدیداری اختلاف بر سر چگونگی عملکرد نیروی زمینی در لهستان و نحوه برخورد ساکنان مناطق تصرف‌شده، ۲۱ اکتبر از مقام خود در فرماندهی ارتش سوم عزل و به بخش افسران ذخیره منتقل شد. مجدداً از ۵ نوامبر به فرماندهی ارتش هجدهم شامل پنج لشکر پیاده‌نظام، یک لشکر موتوریزه و یک لشکر زرهی منصوب شد.
نیروهای فن کوشلر در جریان عملیات ورماخت در ماه مه سال ۱۹۴۰ در جبهه غربی موسوم به مورد زرد، هلند و بلژیک را مورد حمله قرار داده سپس وارد خاک فرانسه گشتند. ارتش تحت امر او تهاجم نهایی زمینی به دانکرک را صورت داد. به همراه نیروهای خود ۱۴ ژوئن وارد پاریس شد و در رژه پیروزی در شانزلیزه مشارکت نمود. روز ۱۹ ژوئیه به درجه ارتشبدی ترفیع یافت و به همراه ارتش هجدهم مجدداً راهی پروس شرقی شد تا خود را برای حمله به شوروی آماده کند.
روز ۴ ژوئیه سال ۱۹۴۰ فن کوشلر به همراه اریش مارکس، رئیس ستاد ارتش هجدهم، از طرف ارتشبد فرانتس هالدر مسئول طرح‌ریزی دفاعی ارتش هجدهم در مرزهای شرقی در مقابل شوروی شد. |این طرح‌ریزی دو هفته بعد صورت تهاجمی گرفت و تا ۵ اوت به اتمام رسید. با آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی در ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، ارتش هجدهم در قالب گروه ارتش شمال در جانب شمالی جبهه شرقی تحت فرمان فن کوشلر در همان هفته‌های نخستین اوستروف و پسکوف را به سلطه خود درآورد. فن کوشلر در عرض ۱۰ روز مسافتی بیش ۲۵۰ کیلومتری را طی نمود. جهت اجتناب از اوج گرمای هوا، اغلب راهپیمایی را به ساعت‌های بین ۱۸ تا ۲۲ شب و ۳ تا ۸ بامداد محدود می‌ساخت. فن کوشلر یگانش را از خط مقدم رهبری می‌نمود. نیروهای او تا روز ۴ سپتامبر استونی را از وجود عناصر ارتش سرخ پاکسازی کردند. فن کوشلر با گذر از ناروا و کینگیسپ، راه لنینگراد را در پیش گرفت و تا میانه ماه سپتامبر به دریاچه لادوگا در شرق آن رسید. با بسته شدن راه زمینی از جانب شمالی توسط فنلاندی‌ها، نیروهای او ماه سپتامبر سال ۱۹۴۱ مسیر تدارکاتی از جنوب بین دریاچه لادوگا و خلیج فنلاند را نیز کاملاً سد کردند تا محاصره لنینگراد تکمیل گردد. ماه‌های بعدی صرف نبرد حوالی لنینگراد شد.
با برکناری فیلد مارشال ویلهلم ریتر فن لیب، روز ۱۷ ژانویه سال ۱۹۴۲ به فرماندهی گروه ارتش شمال منصوب شد. شش ماه بعد در ۳۰ ژوئن به دستور آدولف هیتلر، پیشوای آلمان، به درجه فیلدمارشالی نائل آمد. تا ماه ژانویه سال ۱۹۴۴ رهبری گروه ارتش شمال را بر عهده داشت و بیشتر درگیر محاصره لنینگراد بود. در همین مدت روز ۲۹ مارس سال ۱۹۴۳ نشان درجه یک صلیب آزادی فنلاند و سپس در ۲۱ ماه اوت همان سال برگ‌های بلوط نشان شوالیه صلیب آهنین را دریافت کرد.
کاری که فن لیب از عهده آن بر نیامد، فن کوشلر نیز موفق به صورت دادن آن نشد تا لنینگراد هیچگاه به تصرف آلمانی‌ها در نیاید. پس از شکسته شدن محاصره لنینگراد توسط ارتش سرخ و افزایش فشار بر نیروهای او، ۲۹ ماه ژانویه سال ۱۹۴۴ با پدیداری اختلاف نظر دیگری این بار بر سر عقب‌نشینی ارتش هجدهم به سمت رود لوگا در غرب جهت گریز از افتادن در محاصره، توسط هیلتر از مقام فرماندهی گروه ارتش شمال عزل شد. پس از بازگشت از جبهه‌های جنگ بازنشسته شد و دیگر هیچ مقامی در نیروی زمینی به دست نیاورد. زندگی او در ایام باقی مانده از جنگ در پرده‌ای از ابهام است. گفته می‌شود درخواست جنبش‌های سیاسی و نظامی ضد هیتلر برای همکاری را رد کرده‌است.
پس از پایان جنگ، توسط نیروهای آمریکایی دستگیر شد. روز ۲۷ ماه اکتبر سال ۱۹۴۸ در دادگاه فرماندهان عالی نورنبرگ به اتهام جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت در شوروی به بیست سال حبس محکوم گردید. در ارتباط با اتهامات وارده به خود در رابطه با اسرای ارتش سرخ اذعان کرد که تلفات ناشی از سرمای زمستان بوده و اعداد به جهت دریافت تدارکات بیشتر، توسط نیروی زمینی اغراق شده بوده‌است. به هر حال موضوع وقوع یا عدم وقوع جنایت جنگی توسط نیروهای آلمانی در جبهه شرقی و دخالت یا عدم دخالت او و نحوه و میزان آن در منابع مختلف مورد اختلاف نظر شدید است. سه سال بعد دادگاه تجدید نظر حکم او را به دوازده سال کاهش داد اما دو سال پس از آن به علت کهولت سنhttps://ww2db.com/person_bio.php?person_id=755 روز ۱۸ ماه فوریه سال ۱۹۵۳ (مجموعاً پنج سال) از بند خود در زندان لاندسبرگ آزاد شد.
سال ۱۹۲۱ در دارمشتات با الیزابت فن انکفورت، دختر یک سرتیپ پروسی ازدواج کرد. حاصل این ازدواج یک دختر و یک پسر بود. پس از آزادی به همراه همسر خود در گارمیش-پارتنکیرشن در مرز با اتریش می‌زیست. گئورگ فن کوشلر در نهایت روز ۲۵ ماه مه سال ۱۹۶۸ در ۸۶ سالگی درگذشت و در دارمشتات به خاک سپرده شد.
ویلهلم یوزف فرانتس ریتر فون لیب (۵ سپتامبر ۱۸۷۶–۲۹ آوریل ۱۹۵۶) نظامی بلندپایه و فیلدمارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی چند یگان عمده را در جریان جنگ جهانی دوم بر عهده داشت.
ویلهلم فون لیب روز ۵ سپتامبر سال ۱۸۷۶ در لاندسبرگ آم لش در بایرن در یک خاندان با سابقه بلند نظامی‌گری زاده شد. سال ۱۸۹۵ به عنوان افسر دانشجو در هنگ ۴ توپخانه صحرایی در آوکسبورک به ارتش بایرن ملحق شد. روز ۳ مارس سال ۱۸۹۷ به زمره افسران درآمد. سال ۱۹۰۰ داوطلبانه در سرکوب شورش مشتزن‌ها در چین مشارکت کرد و فرمانده یک دسته بود. پس از بازگشت به دانشکده جنگ بایرن در مونشن رفت و سال ۱۹۰۹ فارغ‌التحصیل شد. به ستاد کل بایرن و مدتی بعد به ستاد کل کبیر پیوست. سپس فرمانده یک آتشبار در هنگ ۱۰ توپخانه در ارلانگن شد. لیب هنگام آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ با درجه سروان افسر ارشد تدارکات سپاه ۱ بایرن در مونشن بود. دو سال نخست جنگ عموماً در جایگاه افسر عملیات لشکر یازدهم پیاده‌نظام در جبهه غربی قرار داشت. لشکر او سال ۱۹۱۶ به جبهه شرقی منتقل شد. لیب در عملیات‌های نواحی گالیسیا و صربستان به جهت نشان دادن شهامت استثنایی نشان نظامی ماکس یوزف، عالی‌ترین نشان نظامی پادشاهی بایرن، را دریافت کرد. علاوه بر این ضمن ترفیع به درجه سرگرد، مقام غیر موروثی شوالیگی را از لودویگ سوم، پادشاه بایرن دریافت کرد تا به جایگاه نجیب‌زادگی در بایرن برسد و عنوان "ریتر" به نام او اضافه شود. در ادامه در تسخیر رومانی حضور داشت. ماه مه سال ۱۹۱۷ به جبهه غربی بازگشت و افسر ارشد تدارکات ستاد روپرشت، ولیعهد بایرن شد. تا پایان جنگ همان‌جا بود.
گفته می‌شود سال ۱۹۱۹ مختصراً در فرای‌کور عضویت داشت. ماه اکتبر سال ۱۹۱۹ رئیس یک بخش در وزارت دفاع در برلین بود. به خدمت در رایشسور صد هزار نفری پذیرفته شد. سال ۱۹۲۰ به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت و سال ۱۹۲۱ رئیس ستاد منطقه نظامی شماره ۲ در اشتتین شد. سال ۱۹۲۳ در سرکوب کودتای مونشن حضور داشت. سال ۱۹۲۲ به عنوان رئیس ستاد منطقه نظامی شماره ۷ به مونشن بازگشت. سال ۱۹۲۴ فرمانده گردان ۲ در هنگ توپخانه کوهستان در لاندسبرگ بود. ماه فوریه سال ۱۹۲۵ به درجه سرهنگ ترفیع گرفت. سال ۱۹۲۶ فرمانده هنگ ۷ توپخانه در نورنبرگ شد. لیب دو سال بعد فرمانده توپخانه منطقه نظامی شماره ۵ در اشتوتگارت و یکی از دو نایب فرمانده لشکر پنجم پیاده‌نظام شد. سال ۱۹۲۹ به درجه سرتیپ ترفیع و همین جایگاه‌ها را در منطقه نظامی شماره ۷ بر عهده گرفت. روز ۱ دسامبر همین سال به عنوان فرمانده لشکر هفتم پیاده‌نظام به درجه سرلشکر رسید. سال ۱۹۳۰ فرمانده منطقه نظامی شماره ۷ شد.
لیب هنگامی به قدرت رسیدن آدولف هیتلر جزو ژنرال‌های ارشد به حساب می‌آمد. او در بازسازی نیروی زمینی آلمان در اوایل دهه ۱۹۳۰ نقش قابل ملاحظه‌ای داشت. در این دوران پیشرفت خوبی حاصل کرد. اواخر سال ۱۹۳۳ به عنوان فرمانده گروه ارتش ۲ در کاسل برگزیده شد و روز ۱ ژانویه سال ۱۹۳۴ به درجه سپهبد (ژنرال توپخانه) ترفیع گرفت. لیب اواسط دهه ۱۹۳۵ کتاب خود با عنوان "دفاع" را منتشر کرد. باز نشر این کتاب توسط وزارت جنگ آلمان او را به عنوان یک نظریه‌پرداز نظامی در سطح بین‌المللی مطرح ساخت. این اثر به انگلیسی و روسی ترجمه و حتی در شوروی وارد دوره‌های آموزشی شد.
در این حال لیب یکی از منتقدان آشکارای حاکمیت رایش سوم بود. با عقاید راسخ کاتولیک با یونیفرم نظامی به کلیسا می‌رفت که مورد پسند اصول حزب ناسیونال سوسیالیست نبود. در یک مورد، لیب از رفتن به ضیافت شام آلفرد روزنبرگ، از اعضای ارشد حزب که او را یک ضدمسیحی می‌دید، اجتناب کرد. به هر حال او هیچ نسبتی با جنبش مخالفان هیتلر نداشت و در توطئه‌چینی‌ها علیه او مشارت نمی‌کرد. با این وجود در مورد ظن حاکمان بود. بدین شکل، در پی مسئله بلومبرگ-فریچ، لیب به عنوان یکی از نخستین افراد، روز ۱ مارس سال ۱۹۳۸، با درجه افتخاری ارتشبد، اجباراً بازنشسته شد. او همچنین فرمانده افتخاری هنگ ۷ توپخانه نام گرفت. با این حال با بروز احتمال جنگ در پی بحران سودتنلند، تنها پنج ماه بعد، ورماخت ماه اوت همان سال مجدداً لیب به خدمت فراخواند و به عنوان فرمانده [ارتش دوازدهم (ورماخت)|ارتش دوازدهم]] برگزید. در پی کنفرانس مونشن، نیروهای او ماه اوت وارد جنوب بوهم شدند. لیب مدت کوتاهی بعد دوباره مرخص شد و به خانه خود در بایرن رفت. به هر طریق، سال بعد، با پدیداری مجدد سایه جنگ، یک بار دیگر به خدمت فعال بازگشت.
در پی آغاز جنگ جهانی دوم در ماه سپامبر سال ۱۹۳۹، در طول کارزار لهستان، لیب فرماندهی گروه ارتش سی را که از گروه ارتش ۲ شکل گرفته بود، با مأموریت دفاع از مرزهای غربی بر عهده داشت. یگان او متشکل از سه ارتش یکم، پنجم و هفتم و گروه آ با مجموعاً ۵۱ لشکر بود که عموماً آرایش‌هایی با نیروهای مسن‌تر یا ذخیره داشتند. هیچ یگان موتوریزه و زرهی شامل آن نمی‌شد. از این رو اگر فرانسوی‌ها در جریان جنگ تصنعی تهاجم گسترده‌ای اجرا می‌کردند احتمالا لیب با مشکل بزرگی موجه می‌شد. البته لیب، همانند هیتلر، چنین کاری از طرف متفقین را نامتحمل می‌دید. این پیش‌بینی درست از آب درآمد و فرانسوی‌ها از روز ۹ سپتامبر دست به تنها یک حمله محدود در ناحیه زار زدند. این تهاجم پس از صرفاً ۲۵ کیلومتر پیشروی متوقف شد و لیب تمامی این مقدار را با دادن کمتر از دو هزار نفر تلفات، تا روز ۲۴ اکتبر پس گرفت.
لیب مخالف تهاجم به فرانسه بود. مرگ ستوان دوم آلفرد فون لیب، پسر او، در قالب هنگ ۹۹ پیاده‌نظام کوهستان در نبرد ناحیه لووف بر این نظر عقیده تأثیر داشت. لیب با نوشتن یک یادداشت در پاییز سال ۱۹۳۹ حمله به کشورهای سفلی و نقض بی‌طرفی بلژیک برای دومین بار در طی ۲۵ سال گذشته را موجب برانگیخته شدن دشمنی تمامی جهان با آلمان دانست. او از ارتشبد والتر فون براوخیچ، فرمانده کل نیروی زمینی خواست در مقابل این تصمیم بایستد اما به نتیجه‌ای نرسید. لیب در دیدار روز ۹ نوامبر با گرت فون روندشتت و فدر فون بک، فرماندهان دو گروه ارتش دیگر آلمان، در کوبلنتس، سعی کرد آن‌ها را ترغیب کند اگر فرماندهی عالی بر تهاجم به غرب اصرار بورزد هر سه از مقام خود استعفا دهند. با این وجود این دو تن نظر موافقی با او نداشتند و لیب با سرخوردگی به قرارگاه خود بازگشت.
هنگام آغاز نبرد فرانسه از روز ۱۰ مه سال ۱۹۴۰، گروه ارتش سی این بار تنها ۱۷ لشکر پیاده‌نظام در قالب ارتش‌های یکم و هفتم، در اختیار داشت. لیب در یک مأموریت ثانویه می‌بایست به‌شکل ایذایی خط دفاعی ماژینو را هدف می‌گرفت تا فرانسوی‌ها نیروی خود را به اراضی مهم‌تر شمالی منتقل نکنند. این مأموریت با موفقیت اجرا شد و در پی پایان کارزار لیب روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۰ به درجه فیلدمارشال نائل آمد.
پس از مدت کوتاهی استقرار در جنوب فرانسه، قرارگاه گروه ارتش سی ماه اکتبر سال ۱۹۴۰ به درسدن منتقل شد تا آماده تهاجم به شوروی شود. لیب این بار هم اعتراض خود را به‌صورت بی‌نتیجه‌ای نسبت به این کارزار جدید ابراز داشت. گروه ارتش سی برای عملیات بارباروسا به گروه ارتش شمال تغییر عنوان داد.
لیب در جریان [[عملیات بارباروسا] فرماندهی [[گروه ارتش شمال]] را بر عهده داشت. نیروهای تحت امر او متشکل از دو [[ارتش میدانی]] شانزدهم و هشتم و یک [[گروه زرهی ۴]]، تهاجم خود را به [[منطقه بالتیک]] از روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ آغاز کردند و در ابتدا با سرعت زیادی پیش رفتند. با این حال اراضی دشوار و راه‌های بد مشکل جدی برای لیب ایجاد می‌کرد. او برای رسیدن به هدف خود محاصره نیروهای دشمن در منطقه بالتیک و تصرف [[لنینگراد]] تنها ۲۶ لشکر داشت که فقط شامل سه لشکر موتوریزه و سه لشکر زرهی می‌شد؛ درحالی‌که حدود ۵۰ لشکر دشمن در خط مقدم و در جایگاه ذخیره در مقابل بودند. علاوه بر این، لیب به عنوان متخصص رزم دفاعی، آموزش هدایت آرایش‌های بزرگ متحرک را ندیده بود. این نخستین بار در طول خدمت او بود که لشکرهای زرهی را فرماندهی می‌کرد. سبک فرماندهی او سنتی و بسیار محتاطانه بود. بدین شکل به زودی اصطکاک بین لیب و فرماندهان ارشد نیروهای زرهی پدید آمد. لیب از پیشروی سریع این نیروها و ایجاد شکاف بدون پوشش بین آن‌ها و قوای [[پیاده‌نظام]] پشت سر نگران بود؛ درحالی‌که فرماندهان یگان‌های زرهی از جمله ارتشبد [[اریش هوپنر]]، فرمانده گروه زرهی ۴، بر طبق تاکتیک‌های رزمی خود، لیب را بسیار کند می‌دیدند. با رسیدن تانک‌های گروه ارتش به [[رود دوینا]]، لیب، با وجود اعتراض فرماندهان خود، روز ۱ ژوئیه دستور به توقف حدود یک هفته‌ای آن‌ها در [[دونابورگ]] برای رسیدن پیاده‌نظام داد. بر خلاف نظر هوپنر مبنی بر پیشروی سرنیزه زرهی در خط مقدمی کم‌عرض به طرف [[لنینگراد]]، لیب تا روز ۷ ژوئیه تهاجم را در خط مقدمی گسترده ادامه داد. با این حال، با ملاقات فیلدمارشال فون براوخیچ از قرارگاه لیب، در نهایت نظر هوپنر تأیید و قرار بر یورش نیروهای زرهی از دو مسیر مجزا به سمت لنینگراد شد.
نیروهای لیب با گذر از اراضی مردابی و جنگل‌های متراکم منطقه [[اوستروف، استان پسکوف|اوستروف]] را تصرف و ضدحملات دشمن را دفع کردند. یگان‌های زرهی جلودار او تا روز ۱۷ ژوئیه با فائق آمدن بر مواضع دفاعی دشمن در [[رود لوگا]]، تنها ۱۳۰ کیلومتر با لنینگراد فاصله داشتند. این بار فرماندهی عالی دستور به توقف سرنیزه زرهی برای رسیدن پیاده‌نظام ارتش شانزدهم و امنیت‌بخشی به جناح راست آن داد. لیب که این بار پشتیبان حرکت سریع بود، از فرماندهی عالی خواست این فرمان را لغو کند اما به جایی نرسید. این توقف سه هفته‌ای به [[ارتش سرخ]] فرصت داد دفاع خود را تقویت کند. در این هنگام نیروهای لیب حدود ۷۰۰ کیلومتر در عمق اراضی شوروی پیش رفته و [[منطقه بالتیک]] را پاکسازی کرده بودند. در این موقعیت طول خط تدارکاتی گروه ارتش بسیار طولانی شده بود و در معرض حمله [[پارتیزان]]‌های دشمن قرار داشت. با متوجه شدن پیاده‌نظام گروه ارتش به جناحین به دستور فرماندهی عالی، پیشروی برق‌آسای اولیه ۳۰ کیلومتر در روز لیب در ماه اوت به تنها ۱ تا ۲ کیلومتر در روز تقلیل یافت. در این حال دفاع از جناح راست ۳۶۰ کیلومتری گروه ارتش به صورت بسیار دشواری صورت می‌گرفت. در دیدار روز ۲ اوت فیلدمارشال فون براوخیچ، لیب با اشاره به خط مقدم بیش از حد طولانی گروه ارتش شمال، اذعان به نیاز خود به ۳۵ لشکر به جای ۲۶ لشکر کنونی جهت دفاع از آن کرد. او دستور به حضور نزدیک‌تر [[لشکر امنیت (ورماخت)|لشکرهای امنیت]] مناطق پشت سر به خط مقدم داد. لیب در تلاش بود چهار لشکر پیاده‌نظامی را که از گروه ارتش او به ارتش نهم گروه ارتش مرکز سپرده شده بود، پس بگیرد.
یورش نهایی لیب به سمت لنیگراد از اوایل ماه سپتامبر سال ۱۹۴۱ آغاز شد. شوروی سه ارتش را مقابل و سه ارتش دیگر را در جناح راست او در نواحی [[استارایا روسا]] و [[خولم]] قرار داد. نیروهای لیب با دفع ضدحملات دشمن پیش رفتند و [[لشکر ششم زرهی (ورماخت)|لشکر ششم زرهی]] او به حومه لنینگراد رسید. آلمانی‌ها در این موقعیت در فاصله ۱۰ کیلومتری از مرکز شهر بودند. پیاده‌نظام [[شلیسلبورگ]] در شرق را در ساحل [[دریاچه لادوگا]] تسخیر و لنینگراد را به محاصره انداخت. لیب قصد داشت با حمله مستقیم شهر را تصرف کند که روز ۱۲ سپتامبر فرماندهی عالی دستور به توقف داد. لیب می‌بایست به [[محاصره لنینگراد]] بسنده می‌کرد و گروه زرهی ۴ با تقریباً تمامی لشکرهای زرهی آن و سپاه ۸ هوایی را برای [[نبرد مسکو]] به گروه ارتش مرکز می‌سپرد. او مثل همیشه، به این تصمیم اعتراض کرد اما طبق معمول این اعتراض برای او فایده‌ای نداشت.
مدت کوتاهی بعد لیب موظف شد با پیشروی ۴۰۰ کیلومتری در شرایط زمستانی، ناحیه [[تیخوین]] و ساحل شرقی دریاچه لادوگا را تصرف کند تا تا با اتصال به نیروهای [[فنلاند]]ی، محاصره لنینگراد تکمیل شود. [[سپاه ۳۹ (ورماخت)|سپاه ۳۹ موتوریزه]] او در ابتدا توانست ارتش چهارم شوروی را درهم بکوبد و روز ۸ نوامبر بر تیخوین مسلط شود. با این حال شوروی با انتقال نیروهای ذخیره از [[سیبری]] ضدحملات شدیدی اجرا و نیروهای لیب را روز ۱۵ نوامبر وادار به عقب‌نشینی از این نقطه کرد. سپاه ۲۹ موتوریزه هنگام بازگشت به خط اولیه تقریباً خود منهدم شده بود.
ضدحمله زمستانه گسترده اصلی شوروی از میانه ماه دسامبر علیه گروه ارتش شمال آغاز شد. لیب، کاملاً برخلاف فرمان هیتلر مبنی پایداری در همان نقطه به هر قیمتی، خواهان مجوز عقب‌نشینی بود. لیب روز ۱۲ ژانویه سال ۱۹۴۲ درخواست کرد سپاه ۲ را از برآمدگی [[دمیانسک]] عقب بکشد تا به محاصره نیفتند. این درخواست بر این مبنا که نیروهای آلمانی در این برآمدگی مقدار بیشتری از نیروهای دشمن را درگیر خود نگاه داشته‌اند، رد شد. بدین ترتیب این سپاه چند روز بعد کاملاً به محاصره افتاد. درحالی‌که از پیش هیچ نشانه‌ای از قصدی برای کنار گذاشتن او وجود نداشت، لیب در اوج سرخوردگی از اتخاذ چنین راهبردهایی توسط فرماندهی عالی، روز ۱۶ ژانویه خود خواهان عزل خود شد. او در زمره [[فوررریزرو|افسران ذخیره]] قرار گرفت و دیگر هیچگاه به خدمت فراخوانده نشد.
[[پرونده:Grab Wilhelm von Leeb.jpg|بندانگشتی|آرامگاه ویلهلم فون لیب]]
لیب پس از پایان جنگ توسط متفقین غربی دستگیر و ماه اکتبر سال ۱۹۴۸ در [[دادگاه نورنبرگ]]، در حالتی از سخت‌گیری نسبت به موارد دیگر، درحالی‌که ۷۲ سال داشت، به سه سال زندان محکوم شد. پس از آزادی به زادگاه خود در بایرن بازگشت. فیلدمارشال ویلهلم ریتر فون لیب در نهایت روز ۲۹ آوریل سال ۱۹۵۶ در ۷۹ سالگی در روستای [[هوهنشوانگاو]] درگذشت.
[[رده:آلمانی‌های محکوم‌شده به جرم جنایت علیه بشریت]]
[[رده:اشراف اهل آلمان]]
[[رده:اعضای فرای‌کور]]
[[رده:افراد محکوم‌شده توسط دادگاه‌های نظامی ایالات متحده آمریکا در نورنبرگ]]
[[رده:افسران هیر]]
[[رده:اهالی پادشاهی بایرن]]
[[رده:اهالی لندزبرگ آم لش]]
[[رده:درگذشتگان ۱۹۵۶ (میلادی)]]
[[رده:دریافت‌کنندگان صلیب آهنین]]
[[رده:دریافت‌کنندگان صلیب شوالیه صلیب آهنین]]
[[رده:زادگان ۱۸۷۶ (میلادی)]]
[[رده:شوالیه‌های اهل آلمان]]
[[رده:فیلدمارشال‌های ورماخت]]
[[رده:کاتولیک‌های رومی اهل آلمان]]
[[رده:نظامیان آلمانی در جنگ جهانی اول]]
[[رده:نظامیان اهل آلمانی شورش مشتزن‌ها]]
[[رده:نظامیان بایرن]]
زیگمونت ویلهلم لیست (۱۴ مه ۱۸۸۰–۱۷ اوت ۱۹۷۱) نظامی بلندپایه و فیلد مارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم فرماندهی یگان‌های مختلفی را بر عهده داشت.
ویلهلم لیست سال ۱۸۸۰ به دنیا آمد. پدرش پزشک بود. دوران مدرسه را در مونشن گذراند. سال ۱۸۹۸ به عنوان افسر محصل به نیروی زمینی پادشاهی بایرن پیوست و سال ۱۹۰۰ با درجه ستوان دوم خدمت خود را آغاز کرد. دوره‌های مختلف ستادی را گذراند و سال ۱۹۱۳ با درجه سروانی وارد ستاد کل کبیر شد. در جریان جنگ جهانی اول تا سال ۱۹۱۸ به عنوان افسر ستادی خدمت کرد. در این جنگ مجروح شد و چند نشان افتخار دریافت نمود.
پس از جنگ، جز مدت کوتاهی که فرمانده یک گردان بود، تا اوایل دهه ۱۹۳۰ همچنان در جایگاه‌های ستادی در رایشسور بود و تا درجه سرلشکری ترفیع گرفت. سال ۱۹۳۳ به فرماندهی لشکر چهارم در زاکسن منصوب شد. این جایگاه سال ۱۹۳۵ به سطح سپاه گسترش یافت و لیست با درجه سپهبدی (ژنرال پیاده‌نظام) در آن باقی ماند. به عنوان فردی بی‌طرف در امور سیاسی پاکسازی نظامیان در سال ۱۹۳۸ متوجه او نشد. پس از آنشلوس مسئول ادغام نیروهای مسلح اتریش در ورماخت بود.
با آغاز جنگ جهانی دوم، لیست ارتش چهاردهم را در نبرد لهستان فرماندهی و به جهت آن نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت کرد. در جریان نبرد فرانسه ارتش دوازدهم را در رخنه در اراضی دشمن در ناحیه سدان و سپس پیشروی تا مرز سوئیس رهبری نمود. در پی شکست فرانسه ماه ژوئیه سال ۱۹۴۰ به درجه فیلدمارشالی نائل آمد. اوایل سال ۱۹۴۱ با ارتش دوازدهم به بالکان منتقل شد. با نیروهای خود در کنار سایر یگان‌های ورماخت، یونان تسخیر کرد و بریتانیایی‌ها را از بیرون راند. لیست پس از تصرف جزیره کرت به عنوان فرمانده کل جبهه جنوب شرقی منصوب گشت.
ماه ژوئیه سال ۱۹۴۲ به جبهه شرقی فرستاده شد تا در جریان مورد آبی گروه ارتش آ را برای پیشروی به سمت قفقاز و دستیابی به میدان‌های نفتی آن فرماندهی کند. به هر صورت با بروز اختلاف نظر بین او و فرماندهی عالی، ماه سپتامبر از این مقام برکنار شد و تا پایان جنگ در زمره افسران ذخیره بود.
پس از جنگ به اتهام جنایت جنگی محاکمه و به جهت اقداماتی که علیه پارتیزان‌ها در بالکان انجام داده بود، به حبس ابد محکوم شد. به هر صورت پس از گذراندن هشت سال در زندان، سال ۱۹۵۳ آزاد شد. فیلدمارشال ویلهلم لیست در نهایت ماه اوت سال ۱۹۷۱ در سن ۹۱ سالگی درگذشت.
اتو موریتس والتر مدل (۲۴ ژانویه ۱۸۹۱–۲۱ آوریل ۱۹۴۵) یک نظامی بلندپایه و فیلدمارشال آلمانی رایش سوم بود که فرماندهی یگان‌های مختلفی را در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. او با مهارت در عملیات‌های دفاعی، یکی از اندک افسرانی بود که از اعتماد کامل آدولف هیتلر، پیشوای آلمان بهره می‌برد و در شرایط دشوار به او اتکا می‌شد. با حضور و اداره شرایط دشوار مدل لقب «آتش‌نشان پیشوا» را کسب کرد. مدل به جهت این خدمات جزو یکی از تنها ۲۷ تنی بود که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها را دریافت کردند.
مدل بر خلاف بسیاری از فرماندهان ارشد آلمانی، از یک خانواده با سطح بالای اجتماعی نمی‌آمد. هنگام تسلیح مجدد آلمان و ظهور ورماخت، مشغول خدمت در بخش آموزش وزارت جنگ و سپس در بخش نوآوری‌ها بود. در پی آغاز جنگ جهانی دوم، در جایگاه ریاست ستاد سپاه ۴ در کارزار لهستان و سپس ریاست ستاد ارتش شانزدهم در نبرد فرانسه قرار داشت. در ادامه فرماندهی لشکر سوم زرهی به او سپرده شد. در جریان تهاجم به شوروی به شکل متمایزی لشکر خود را فرماندهی کرد و به سرعت تا رود دنیپر پیش رفت. مدتی فرمانده یک سپاه زرهی بود و سپس در فصل زمستان به فرماندهی ارتش نهم منصوب گشت. توانایی بالایی از خود در مواظف دفاعی در شرایط دشوار از خود نشان داد. جزو نخستین افرادی بود که از تانک‌ها به خوبی در کاربرد دفاعی استفاده کرد.
در تهاجم تابستانه سال ۱۹۴۳ رهبری جناب شمالی حمله به ناحیه برآمدگی کورسک را بر عهده داشت. مدل بر خلاف عده‌ای دیگری از فرماندهان بلندپایه همچون فیلدمارشال اریش فون مانشتاین، هیتلر را به به‌تعویق انداختن این حمله ترغیب کرد تا تجمیع نیروی بیشتری برای آن صورت بگیرد. به هر صورت این تأخیر فرصت بیشتری به شوروی برای آماده‌سازی داد و در نهایت به ناکامی پر خسارت مدل در حمله انجامید. با این حال تنواست به شکل مناسبی با ضدحمله متعاقب دشمن مقابله کند. ماه اکتبر فرماندهی گروه ارتش شمال به او سپرده شد. با این نیرو از ناحیه لنینگراد عقب‌نشینی و خط مقدم خود را در خط ناروا-پسکوف تثبیت کرد. مدل ماه آوریل سال ۱۹۴۴ جانشین فون مانشتاین در فرماندهی گروه ارتش جنوب شد و حرکت دشمن به سمت کوه‌های کارپات را دفع نمود. اواخر ماه ژوئن تهاجم شوروی علیه گروه ارتش مرکز آغاز و به سرعت موجب فروپاشی آن شد. با در دست گرفتن فرماندهی این گروه ارتش مجدداً شرایط را این کار در خط رود ویستولا به سامان کرد. مدل مشارکتی در کودتای ۲۰ ژوئیه برای ترور هیتلر نداشت و به عنوان نخستین فرد با ارسال تلگرامی وفاداری خود به او را اعلام نمود. این مسئله موجب افزایش اعتماد هیتلر به مدل شد. با بهره‌گیری از این اعتماد، از معدود افرادی بود که فرامین پیشوا را گاهی نادیده می‌گرفت و بنابر صلاح‌دید خود عمل می‌کرد.
با پدیداری بحران در نواحی غربی، مدل بدان فرستاده شد.
والتر مدل روز ۲۴ ژانویه سال ۱۸۹۱ در گنتین در نزدیکی ماگدبورگ زاده شد. پدرش معلم مدرسه و آموزگار موسیقی بود. در خانواده‌ای غیرنظامی بدون اتصال به اشراف زمین‌دار، سال‌های اولیه زندگی را در خانه‌ای اجاره‌ای با تنها یک اتاق در شرایط دشواری گذراند. مدل در کلیسای اونجلیکال تعلیم دید و وارد مدرسه روستا در گنتین شد. با نقل مکان پدر به ارفورت در سال ۱۹۰۰، مابقی دوران تحصیل را به مدت شش سال در آن جا سپری نمود. در مدرسه علاقه‌ای به ورزش نداشت و به زبان لاتین و یونانی، تاریخ و شهر تمایل نشان می‌داد. خانواده او پس از سال‌ها اجاره‌نشینی در نهایت در ناومبورگ ساکن شد. ناومبورگ بر خلاف گنتین و ارفورت، جوی نظامی داشت و یک هنگ پیاده‌نظام و توپخانه در آن مستقر بود. چندین نفر از هم‌مدرسه‌ای‌های او فرزندان افسران نیروی زمینی بودند و او را به مشاهده رژه این هنگ دعوت می‌نمودند.
مدل ماه فوریه سال ۱۹۰۹ با گذراندن یک آزمون به نیروهای مسلح پذیرفته و وارد نیروی زمینی امپراتوری آلمان شد. تصمیم او برای پیوستن به نیروی زمینی گونه‌ای از شگفتی برای خانواده‌اش بود که انتظار داشتند همانند برادر بزرگترش وارد دانشکده حقوق شود.
برای شخصی بدون زمینه خانوادگی نظامی همچون مدل، رسیدن به مرتبه افسران در امپراتوری آلمان کار آسانی نبود. بدین جهت از عموی خود که افسر ذخیره هنگ ۵۲ پیاده‌نظام "فن آنفنس‌لیبن" بود، درخواست یاری کرد. عمویش به کمک روابط خود موفق شد یک مصاحبه برای مدل با فرمانده هنگ ترتیب دهد. سه روز پس از پذیرفته شدن به نیروهای مسلح به کوتبوس رفت تا با این شخص دیدار کند. والتر مدل به عنوان فردی کوتاه قامت، با جسه‌ای غیر ورزشی و چشمانی نزدیک‌بین متناظر ایدئال افسران پروسی به نظر نمی‌آمد اما فرمانده را با نگرش خود متأثر نمود تا به عنوان دانشجو-افسر در هنگ پذیرش گردد. طبق رسم نیروی زمینی، مدل هشت ماه آینده را در گردان ۳ هنگ صرف یادگیری امور پایه و وظایف درجه‌داران کرد.
با نشان دادن استعداد کافی، ماه نوامبر ترفیع گرفت و به دانشکده جنگ در نایسه فرستاده شد. پس از گذراندن دوره‌ها، ماه اوت سال ۱۹۱۰ با درجه ستوان دومی به هنگ خود بازگشت. سه سال آینده را به عنوان افسر سطح گروهان گذراند. جلب شدن توجه افسران مافوق به پشت‌کار و درایت او سبب گشت مدل با همان درجه ماه اکتبر سال ۱۹۱۳ در جایگاه آجودان یک گردان قرار بگیرد. در این جایگاه، شروع به اتخاذ آداب یک افسر سنتی پروسی از جمله استفاده از مونوکل کرد. او به عنوان «افسری جاه‌طلب و وظیفه‌شناس» مطرح گردید که ابایی از مطرح کردن آرای خود ندارد. مدل با هیچ‌یک از افسران همکار خود رابطه دوستی برقرار نمی‌کرد؛ خصلتی که تا انتهای دوران خدمتش بدان سان بود.
با آغاز جنگ جهانی اول در ماه اوت سال ۱۹۱۴، هنگ مدل نقش عمده‌ای در تهاجم به بلژیک ایفا کرد. او نخستین بار در ۲۳ اوت در درگیری با نیروهای بریتانیایی در مون صحنه نبرد را تجربه نمود. مدل ماه مه سال ۱۹۱۵ در نزدیکی سدان از ناحیه شانه به شدت مجروح و برای یک ماه در بیمارستان بستری شد. با شکست در حرکت به سمت پاریس، از ماه سپتامبر یگان او اطراف سوآسون موضع رزم سنگری گرفت. این هنگ در شرق رن از روز ۲۱ سپتامبر سال ۱۹۱۵ برای سه روز زیر آتش شدید توپخانه و سپس حمله نیروهای دشمن قرار گرفت. پس دفع این حملات که هر دو طرف را متحمل تلفات سنگین کرد، مدل در گزارشی از شاهزاده اسکار فن پرویسن، فرمانده تیپ درخواست ارسال بلافاصله پشتیبانی نمود. فن پرویسن که فرزند قیصر ویلهلم دوم بود، از خونسردی مدل در زیر فشار وظایف متأثر شد و طبق درخواست نیروی کمکی را عازم کرد. او همچنین مدل را برای دوره آموزش ستاد کل کبیر پیشنهاد نمود. به جهت عملکرد رزمی مناسب در نبرد بوت دو تاهور، روز ۱۹ اکتبر سال ۱۹۱۵ نشان درجه یک صلیب آهنین به والتر مدل اعطا گشت. مدل روز ۳ نوامبر در اثر اصابت ترکش توپخانه از ناحیه شانه راست مجدداً مجروح شد و شش هفته دیگر را در بیمارستان گذراند.
مدل پس از گذراندن دوره ستاد کل در سال ۱۹۱۶ به خط مقدم بازگشت. ابتدا آجودان یک تیپ بود و بعد یک گروهان را فرماندهی کرد. سپس در چند جایگاه ستادی قرار گرفت. مدل مدتی را در سال ۱۹۱۷ برای یک مأموریت مختصر به امپراتوری عثمانی فرستاده شد. جنگ را با درجه سروانی در یک لشکر ذخیره به اتمام رساند.
مدل قصد داشت پس از جنگ خدمت نظامی را ترک کند اما با توجه به عملکرد خوب پیشین، در رایشسور، نیروهای مسلح جدید ۱۰۰ هزار نفری آلمان، باقی ماند. بر خلاف بسیاری از هم‌قطارانش، مدل همواره از سیاست کناره می‌گرفت. با این وجود، با عقیده بر لزوم سلطه دولت بر شرایط، به عنوان یک فرمانده نیروهای امنیتی در سرکوب اغتشاشات علیه جمهوری وایمار مشارکت کرد. در سال‌های دوره میان‌دوجنگ مدل به سخت‌گیری نسبت به زیر دستانش و ابراز صریح انتقاد به مافوق‌ها شهرت یافت.
مدل سال ۱۹۳۴ به درجه سرهنگی ترفیع گرفت و فرمانده هنگ ۲ پیاده‌نظام شد. سال بعد به عنوان رئیس بخش ۸ ستاد کل با مسئولیت بررسی ابعاد تکنیکی و دکترین آینده نیروی زمینی، منصوب گشت. با وجود تعلق به رسته پیاده‌نظام، مدل یکی از نخستین حامیان موتوریزه‌سازی در نیروی زمینی آلمان و توجه به ظرفیت نیروی‌های هوایی و زرهی بود. ماه مارس سال ۱۹۳۸ به درجه سرتیپی رسید و ماه نوامبر همان سال رئیس ستاد سپاه ۴ در درسدن شد.
در پی آغاز جنگ جهانی دوم، مدل در این جایگاه با سپاه ۴ در کارزار لهستان حضور داشت. مدت کوتاهی پیش از تهاجم به فرانسه، ماه آوریل سال ۱۹۴۰ به درجه سرلشکر ترفیع گرفت و به عنوان رئیس ستاد ارتش شانزدهم منصوب گشت. با نشان دادن عملکرد مناسب، ماه نوامبر سال ۱۹۴۰ فرماندهی لشکر سوم زرهی به مدل سپرده شد. در این جایگاه سپهبد لئو گیر فون شوپنبورگ مافوق بلافصل او بود.
در جریان عملیات بارباروسا تهاجم به شوروی از ماه ژوئن سال ۱۹۴۱، مدل با لشکر سوم زرهی نقش سرنیزه زرهی هاینتس گودریان را ایفا کرد. در فرماندهی میدانی عملکرد خوبی داشت. بدین ترتیب روز ۹ ژوئیه سال ۱۹۴۱ نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت کرد. نیروهای مدل در ماه‌های آتی اسمولنسک را پشت سر گذاشتند و میانه ماه سپتامبر بخشی از یک حرکت گازانبری بزرگ برای محاصره ناحیه کی‌یف بودند که به اسارت میزان بسیار زیادی از نیروهای دشمن انجامید. مدل ماه اکتبر به درجه سپهبد (ژنرال نیروهای زرهی) ترفیع و به در جایگاه فرماندهی سپاه ۴۱ موتوریزه در ناحیه ولگای علیا قرار گرفت. مدل به عنوان فرمانده‌ای سخت‌گیر و مقتدر که «ناممکن‌ها» را طلب می‌کرد، مورد احترام سربازانش بود اما موجب نارضایتی عوامل ستادی می‌شد؛ به وجهی که گفته می‌شود با ورود او تمامی اعضای ستاد سپاه درخواست انتقالی دادند. با این حال فردی بود که سختی‌ها را با سربازانش شریک می‌شد. مدل در سن ۵۰ سالگی جوان‌ترین ژنرال آلمانی در سال ۱۹۴۱ در جبهه شرقی به حساب می‌آمد.
مدل اوایل سال ۱۹۴۲ به فرماندهی ارتش نهم برگزیده شد. در جریان ضدحمله زمستانه شوروی، در نبرد رژف، همانند حمله، در دفاع نیز مهارت خاصی نشان داد. با تثبیت خط مقدم روز ۱ فوریه سال ۱۹۴۲ برگ‌های بلوط صلیب شوالیه به او اعطا شد و مدتی بعد به درجه ارتشبد ترفیع گرفت. در طی سه سال آینده مدل از یک نقطه بحرانی به نقطه دیگری منتقل می‌شد. قابلیت‌های او عموماً کارگشا بود. مدل روز ۲ آوریل مزین به شمشیرهای صلیب شوالیه شد. در جریان تهاجم در ناحیه کورسک در ماه ژوئیه سال ۱۹۴۳ فرماندهی انبر شمالی را بر عهده داشت. در این مسئولیت مجموعاً ۲۱ لشکر در قالب ۵ سپاه تحت امر او بود. در ابتدا پیشروی نسبتاً خوبی حاصل شد اما در نهایت حرکت میانه ماه ژوئیه متوقف گردید. در این مدت ارتش دوم زرهی هم برای سه هفته نیز نظر مدل عمل کرد. در مواجهه با ضدحمله متعاقب ارتش سرخ، مجدداً توانمندی خود را در تاکتیک‌های دفاعی به نمایش گذاشت. او یکی از معدود ژنرال‌های مورد اعتماد فرماندهی عالی بود که در صورت لزوم بنا بر مصلحت خود اقدام به عقب‌نشینی تاکتیکی می‌کرد.
مدل اواخر ماه ژانویه سال ۱۹۴۴ فرمانده کل گروه ارتش شمال شد و وظیفه داشت از پیشروی دشمن به سمت منطقه بالتیک جلوگیری کند. او روز ۱ مارس سال ۱۹۴۴ در جایگاه فرماندهی گروه ارتش شمال اوکراین به درجه فیلدمارشال نائل آمد. در سن ۵۳ سالگی جوان‌ترین فیلدمارشال ورماخت بود. ماه ژوئن تهاجم تابستانه شوروی در سال ۱۹۴۴ موسوم به عملیات باگراتیون گروه ارتش مرکز را تقریباً منهدم کرد. فرماندهی مابقی نیروهای آن به مدل سپرده شد. در این حال، ضمن حفظ رسمی مقام فرماندهی گروه ارتش شمال اوکراین، مدل با فرماندهی همزمان دو گروه ارتش قدرتمندترین فرمانده آلمانی در جبهه شرقی در تمامی مدت آن بود. مدل به خود و نیروهایش اطمینان داشت و سعی می‌کرد این احساس را به آن‌ها هم القا نماید. گفته می‌شود وقتی از او پرسیدند با خود چه نیروی کمکی آورده‌است پاسخ داد: «خودم را». او توانست با مهارت تاکتیکی خود انسجام نسبی را به این گروه ارتش بازگرداند و ماه اوت خط مقدم را در لهستان تثبیت کند. به جهت تقدیر از دستاورد مدل در جلوگیری از فروپاشی کامل بخش میانی خط مقدم در جبهه شرقی، مدل روز ۱۷ اوت سال ۱۹۴۴، به عنوان یکی از تنها ۲۷ نفر، مفتخر به دریافت الماس‌های صلیب شوالیه شد.
مدل ماه اوت سال ۱۹۴۴ به عنوان فرمانده کل جبهه غربی به آن سمت اعزام شد؛ به این امید که شاید بتواند با استفاده از توانمندی‌های دفاعی خود جلوی پیش آمدن متفقین غربی را بگیرد. به هر صورت دیگر چنین امکانی با قوایی مستهلک برای او وجودا نداشت و نیروهای ورماخت در عرض سه ماه از فرانسه، بلژیک و بخش‌هایی از هلند به درون بدنه اصلی خاک آلمان بیرون رانده شدند. به هر صورت در این میانه شکست سختی متحمل نیروهای هوابرد بریتانیایی در نبرد آرنم کرد. مدل در ادامه در فرماندهی کل جبهه غربی با فیلدمارشال گرت فون روندشتت جایگزین شد و صرفاً هدایت گروه ارتش ب را در دست داشت. دو ارتش زرهی از این یگان در تهاجم ناموفق ناحیه آردن در ماه دسامبر حاضر بودند.
مدل از فرماندهی عالی خواست به پشت رود راین عقب‌نشینی کند و در خط دفاعی وست‌وال موضع بگیرد؛ هیتلر با تأکید بر حفظ اراضی به هر قیمتی، چنین اجازه‌ای به او نداد. بدین ترتیب متفقین از رود راین گذشتند و باقی مانده نیروهای مدل شامل ۲۱ لشکر با مجموع توان ۳۲۵٬۰۰۰ نفر ماه آوریل سال ۱۹۴۵ بین سه ارتش ایالات متحده در ناحیه رور به محاصره افتادند. اقدام مدل برای شکستن محاصره به سمت شمال و جنوب موفقیت‌آمیز نبود. با تمرکز آلمان بر حفظ پایتخت برلین، هیچ نیرویی از بیرون به او کمک نرساند. درخواست‌های مدل برای مجوز اقدام به خروج به سمت شرق نیز از طرف فرماندهی عالی رد شد. آمریکایی‌ها روز ۱۴ آوریل منطقه تحت محاصره به دو قسمت کردند. فیلدمارشال والتر مدل، ناامید از امکان پایداری در برابر دشمن دارای برتری بسیار و بدون تمایل به نظاره فرجام این جنگ مغلوبه، در نهایت روز ۲۱ آوریل سال ۱۹۴۵ در جنگلی نزدیک دویسبورگ با شلیک گلوله به زندگی خود پایان داد.
مدل سال ۱۹۱۹ با هرتا هویسن که در منزل او در ابرفلد-بارمن سکنی داشت، آشنا شد. این دو سال بعد با یکدیگر ازدواج کردند. حاصل این ازدواج سه فرزند بود. مدل هیچگاه در مورد سیاست و جنگ با همسرش سخن نمی‌گفت.
والتر فون رایشناو (۸ اکتبر ۱۸۸۴–۱۷ ژانویه۱۹۴۲) نظامی بلندپایه و فیلد مارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان‌های مختلفی را در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت.
والتر فون رایشناو سال ۱۸۸۴ در کارلسروهه زاده شد. سال ۱۹۰۳ به عنوان افسر دانشجو وارد نیروی زمینی امپراتوری آلمان شد و به هنگ ۱ توپخانه صحرایی محافظ پروس پیوست.
اوایل سال ۱۹۳۱، در رقابت حرفه‌ای با کورت فون شلایشر، رئیس دفتر امور وزارتی وزارت دفاع، به عنوان رئیس منطقه نظامی شماره ۱ به پروس شرقی در موقعیتی نسبتاً دور افتاده فرستاده شد. به هر صورت پس از آن که فون شلایشر سال ۱۹۳۲ به مقام صدراعظمی رسید، فون رایشناو به تصمیم ارتشبد ورنر فون بلومبرگ، وزیر دفاع، جای او را در ریاست امور وزارتی وزارت دفاع گرفت و به درجه سرتیپی ترفیع یافت. این جایگاه مدتی بعد به دفتر نیروهای مسلح تغییر عنوان داد. فون رایشناو در این مقام عملاً معاون وزیر و مسئول امور سیاسی و عمومی نیروهای مسلح بود.
فون رایشناو حزب ناسیونال سوسیالیست به رهبری آدولف هیتلر را یک جنبش انقلابی بسیار قدرتمند می‌دید و یکی از حامیان سرسخت آن بود. پیش از رسیدن هیتلر به قدرت، فون رایشناو با ایجاد هماهنگی‌هایی دوره‌های آموزشی کوتاه برای اعضای اس‌آ، نیروی شبهه نظامی حزب، توسط نیروی زمینی برقرار کرد. یکی از اهداف این اقدام نشر ایدئولوژی ناسیونال سوسیالیسم در بین نظامیان پایین‌رده آلمانی بود. فون رایشناو را نخستین نظامی با اهمیت که با حاکمیت جدید رایش سوم همکاری تام کرده‌است دانسته‌اند. تلاش کرد بین اس‌آ و نیروی زمینی تعامل ایجاد کند و حتی اواخر سال ۱۹۳۳ پیشنهاد نمود اس‌آ زیر مجموعه نیروی زمینی شود. به هر حال این پیشنهاد توسط ارنست روم، رهبر بلند پرواز اس‌آ که هدف سلطه خود بر کل نیروی زمینی را در سر می‌پروراند، رد شد.
فن رایشناو هنگام آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی در ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، فرماندهی ارتش ششم از گروه ارتش جنوب را بر عهده داشت.
فون رایشناو با یک اشراف‌زاده اهل سیلزی ازدواج کرد. به ورزش‌هایی چون مسابقه اتومبیل‌رانی، شنا، تنیس و بوکس علاقه‌مند و عضو کمیته ملی المپیک آلمان بود.
فردینانت شورنر (۱۲ ژوئن ۱۸۹۲–۲ ژوئیه ۱۹۷۳) نظامی بلندپایه و فیلدمارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که برای چند روز در اواخر جنگ جهانی دوم فرماندهی کل نیروی زمینی آلمان را بر عهده داشت. او به جهت عملکرد متمایز تا روزهای پایایی جنگ، جزو یکی از تنها ۲۷ تنی بود که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها را دریافت کردند.
فردینانت شورنر روز ۱۲ ژوئن سال ۱۸۹۲ در مونشن زاده شد. پدرش افسر پلیس بود. سال ۱۹۱۱ پس از اتمام دوران مدرسه برای یک سال به عنوان داوطلب در ارتش پادشاهی بایرن خدمت کرد. سپس شروع به تحصیل در رشته فلسفه نمود تا خود معلم شود. با آغاز جنگ جهانی اول وادار به ترک دانشگاه شد. بیشتر جنگ را با درجه ستوان دوم و به عنوان فرمانده گروهان گذراند. شورنر در قالب یگان‌های ارتش باواریا میدان‌های رزم زیادی را در جبهه‌های غربی و ایتالیا در این جنگ تجربه نمود. با وجود این که در این زمان تنها یک افسر ذخیره به حساب می‌آمد و درجه پایینی داشت، نشان‌های عالی درجه ۲ و ۱ صلیب آهنین و پور لو مریت را دریافت کرد.
شورنر در سال‌های پر آشوب پس از جنگ در فرایکور خدمت کرد و سپس به رایشسور ملحق گردید. در دهه ۱۹۲۰ دوره ستاد کل را گذراند. سال ۱۹۳۱ مدرس تاکتیک و تاریخ نظامی در دانشکده پیاده‌نظام درسدن شد.
سال ۱۹۳۷ در مقام فرماندهی هنگ ۹۸ کوهستان به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت.
با آغاز جنگ جهانی دوم در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹، به شکل درخشانی با هنگ خود در نبرد لهستان حضور یافت. هنگ او در تسخیر ارتفاعات زبولسکا در جنوب لهستان و در ادامه در قالب لشکر یکم کوهستان در تهاجم به دژ لووف مشارکت کرد. نیروهای شورنر در مراحل ابتدایی کارزار جبهه غربی نیز به صورت موفقی به نبرد پرداختند. شورنر اواخر ماه مه سال ۱۹۴۰ فرماندهی لشکر ششم کوهستان را عهده‌دار شد. ماه اوت به درجه سرتیپ ترفیع گرفت. لشکر او رزم شدیدی را در کارزار بالکان تجربه کرد. در جریان نبرد یونان در شکستن خط دفاعی مکاستاس سهیم بود که تنها در عرض ۲۴ ساعت حاصل شد. نیروهای او روز ۲۷ آوریل سال ۱۹۴۱ پرچم آلمان را بر فراز آکروپولیس برافراشتند. این یگان در نبرد کرت نیز حاضر بود. به جهت این موفقیت‌ها نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین روز ۲۰ آوریل سال ۱۹۴۱ به شورنر اعطا شد.
در آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی از ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ نیروهای شورنر به عنوان بخشی از سپاه "دیتل" در شمال دور عمل می‌کردند. به هر صورت پیشروی به سمت مورمانسک در نهایت موفقیت‌آمیز نبود. شورنر روز ۲۷ ژانویه سال ۱۹۴۲ به درجه سرلشکر ترفیع گرفت و فرماندهی سپاه سپاه ۱۹ کوهستان به او سپرده شد. با استقرار در قسمت شمالی جبهه شرقی در عرض دو سال آینده حملات متعدد ارتش سرخ را دفع کرد. شورنر فرمانده‌ای بسیار سرسخت اما به فکر سربازان خود بود. او همواره از خط مقدم نیروهای خود را پیش می‌برد. به عنوان یک ناسیونال سوسیالیست معتقد، تعصب بالایی در میدان نبرد از خود نشان می‌داد. شورنر روز ۱ ژوئن سال ۱۹۴۲ به درجه سپهبد (ژنرال نیروهای کوهستان) ترفیع گرفت و فرمانده تمامی نیروهای آلمانی در جبهه نروژ بود.
با وجود زمینه خدمت در نیروی پیاده‌نظام کوهستان، شورنر روز ۱ اکتبر سال ۱۹۴۳ فرمانده سپاه ۴۰ زرهی در ناحیه رود دنیپر در قسمت جنوبی جبهه شد. مدتی بعد در حال هدایت یک گروه رزمی موقت متشکل از سه سپاه با مسئولیت ۱۲۰ کیلومتر از خط مقدم بود. او قابلیت‌های دفاعی خود را در برابر دشمن دارای برتری در این موقعیت نیز به نمایش گذاشت و چندین حمله را دفع کرد. شورنر بیشترین میزان تلاش را از نیروهای خود طلب می‌کرد و در عین حال مورد احترام آن‌ها بود. به جهت مشارکت مؤثر در دفاع از سرپل نیکوپول روز ۱۷ فوریه سال ۱۹۴۴ برگ‌های بلوط صلیب شوالیه را دریافت کرد و روز ۱ مارس به درجه ارتشبد ترفیع گرفت. شورنر همچنین به عنوان سربازی پایبند به اصول رایش سوم، به ریاست ستاد فرماندهی ناسیونال سوسیالیست در نیروی زمینی منصوب گشت. مدتی بعد به عنوان جانشین فیلدمارشال ایوالت فون کلایست، به فرماندهی گروه ارتش جنوب اوکراین برگزیده شد. شورنر جزو معدود فرماندهان ارشد بود که اعتماد فرماندهی عالی را برای صورت دادن عقب‌نشینی‌های تاکتیکی طبق نظر خود، داشت. از این اختیار به‌شکل بی‌مهابایی استفاده می‌کرد و هیچگاه بابت آن مؤاخذه نشد. هنگامی که تابستان سال ۱۹۴۴ مسئول دفاع از ناحیه اودسا بود، به این باور رسید که نخواهد توانست موضع خود را حفظ کند؛ بدین جهت به پشت رود دنیپر عقب نشست. این کار موجب از دست رفتن شهر اودسا شد اما خط مقدم را تثبیت کرد و گروه ارتش او را از انهدام قطعی رهایی داد. به هر صورت با درخواست‌های مکرر در ماه آوریل سال ۱۹۴۴ برای تخلیه کریمه به موقع موافقت نشد و آلمان بیشتر نیروهای خود در آن موقعیت را از دست داد.
شورنر مجدداً به شمال منتقل شد تا از روز ۲۱ ژوئیه سال ۱۹۴۴ گروه ارتش شمال را در مقابل تهاجم جدید دشمن هدایت کند. او با دو ارتش میدانی شانزدهم و هجدهم در مقابل نیرویی با ده برابر توان ایستادگی کرد. بدین ترتیب روز ۲۸ اوت سال ۱۹۴۴ شمشیرهای صلیب شوالیه به او اعطا گردید. شورنر اقدام به مبارزه در حین عقب‌نشینی به سمت لتونی کرد. با این حال حرکت تهاجم قدرتمند شوروی راه او را در ممل قطع نمود تا ۲۷ لشکر آلمانی ماه اکتبر در محاصره شبه‌جزیره کورلند گرفتار شوند. شورنر در ماه‌های آتی دفاع منسجمی در این ناحیه ایجاد و چهار تهاجم عمده دشمن را دفع کرد. برخلاف کریمه، شورنر این بار خواهان تخلیه محاصره کورلند از طریق دریا نبود چرا که این نیرو در این موقعیت بیش از ۱۰۰ لشکر دشمن را که می‌توانستند در نقاط دیگر مشکل بیشتری برای آلمان ایجاد کنند، درگیر خود نگاه داشته بودند. به جهت این عملکرد در کورلند روز ۱ ژانویه سال ۱۹۴۵ مختفر به دریافت الماس‌های صلیب شوالیه شد.
اوایل سال ۱۹۴۵ فرماندهی گروه ارتش آ که بعداً به گروه ارتش مرکز تغییر عنوان داد، به شورنر سپرده شد. او می‌بایست از خط مقدمی به طول حدود ۵۰۰ کیلومتر از لهستان تا اسلواکی با ۲۶ لشکر به شدت آسیب‌دیده دفاع می‌کرد. با هر آنچه در اختیار داشت توانست به خط مقدم ثبات ببخشد و مجموعه‌ای اقدامات تأخیر آفرین در مقابل دشمن اجرا کند. به هر صورت سیلزی علیا در پایان ماه مارس از دست رفت. شورنر روز ۵ آوریل سال ۱۹۴۵ به عنوان آخرین نفر در ورماخت و کل تاریخ آلمان به درجه فیلدمارشال نائل آمد. او به مقاومت در مقابل نیروهای شوروی در جنوب برلین ادامه داد. روزهای پایانی جنگ دستور گرفت نیروهای خود را به کوه‌های بایرن به عنوان واپسین موضع دفاعی، ببرد؛ البته چنین موضعی در حقیقت وجود نداشت. هیتلر پیش از خودکشی، شورنر را به برلین در محاصره فراخواند و او را به عنوان جانشین خود به فرماندهی کل نیروی زمینی منصوب کرد.
در پایان جنگ شورنر، در عملی که موجب بدنامی او میان سربازان جبهه شرقی شد، جایگاه خود را رها و به تیرول در غرب پرواز کرد تا اسیر نیروهای آمریکایی شود. با این حال آن‌ها او را تحویل شوروی دادند. با وجود عقاید سفت‌وسخت ناسیونال سوسیالیستی، آن‌ها شورنر را به پیوستن به جرگه کمونیستم تشویق کردند و از او خواستند به ارتش آلمان شرقی بپیوندد. شورنر با رد این خواسته محاکمه و به بیست‌وپنج سال زندان محکوم شد. با این وجود سال ۱۹۵۵ از زندان شوروی آزاد شد و به آلمان بازگشت. این بار مجدداً سال ۱۹۵۷ در آلمان غربی به اتهام اعدام چند سرباز آلمانی به جرم فرار و شکست‌طلبی در اواخر جنگ، محاکمه و به چهار و نیم سال حبس شد. به هر صورت تنها دو سال دیگر را در زندان گذراند. فیلدمارشال فردینانت شورنر در نهایت روز ۲ ژوئیه سال ۱۹۷۳ در اثر حمله قلبی در مونشن درگذشت. او همچنین آخرین فیلدمارشال آلمانی بود که از دنیا می‌رفت.
ماکسیمیلیان ماریا یوزف کارل گابریل لامورال رایشس‌فرایهر فن وایخس سو گلون (۱۲ نوامبر ۱۸۸۱ - ۲۷ ژوئن ۱۹۵۴) یک نظامی و فیلدمارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود.
کریگس‌مارینه (، به معنای «نیروی دریایی جنگی») عنوان نیروی دریایی آلمان بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۵ در دوره رایش سوم بود. این نیرو جایگزین نیروی دریایی امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول و "رایشس‌مارینه" پس از جنگ، شد. "کریگس‌مارینه" یکی از سه شاخه اصلی ورماخت، نیروهای مسلح آلمان، بود.
پس از شکست آلمان در جنگ جهانی اول، پیمان ورسای محدودیت‌های نظامی زیادی از جمله در نیروی دریایی بر این کشور اعمال کرد. با این حال در جریان تسلیح مجدد آلمان در دوره میان‌دوجنگ، در قیاس با گسترش سریع دو نیروی دیگر، برخلاف نظر و تلاش فرماندهان ارشد آن، به نیروی دریایی توجه کمتری می‌شد چرا که اساساً نقش اصلی آن در نزد عموم دفاع ساحلی، حفظ اتصال بدنه اصلی کشور با پروس سرقی و باز نگاه داشتن ورودی دریای بالتیک به حساب می‌آمد؛ به وجهی که این نیرو در ابتدای سال ۱۹۳۳ حتی توان سخت‌افزاری مجاز بر مبنای پیمان ورسای را نیز در اختیار نداشت. در نهایت با تأیید طرح تبدیل نیروی دریایی توسط وزارت دفاع رایش در میانه ماه نوامبر سال ۱۹۳۲ این رویکرد شروع به تغییر کرد. بر این اساس تسلیح مجدد نیروی دریایی تا سقف محدودیت‌های پیمان ورسای می‌بایست تا اوایل سال ۱۹۳۸ محقق می‌گردید. علاوه بر این یک ناو هواپیمابر و نخستین مجموعه از او-بوت‌ها می‌بایست وارد خدمت و سرویس هوایی نیروی دریایی نیز تشکیل می‌شد. به هر صورت این طرح چندان مورد رضایت فرماندهان نیروی دریایی نبود. به نقل از دریابان آلبرخت فون فرایبرگ در ماه فوریه سال ۱۹۳۴، نیروی دریایی آلمان به دنبال «برابری» در زمینه‌های کمی و کیفی با فرانسه به عنوان یک پای اصلی جنگ احتمالی آینده، بود. بدین شکل با تلاش دریابد اریش ردر، فرمانده نیروی دریایی، با بی‌توجهی به محدودیت‌های بین‌المللی و منحصراً طبق منافع و نیازهای آلمان، ماه مارس سال ۱۹۳۴ «برنامه کشتی‌سازی جایگزینی» مطرح گردید که بر مبنای آن کار ساخت ۸ نبردناو، ۱۸ ناو، ۴۸ ناوشکن، ۳ ناو هواپیمابر و ۷۲ او-بوت می‌بایست تا سال ۱۹۴۹ تکمیل می‌شد. به هر صورت بر اساس فرمان اواخر ماه مه ردر هدف آلمان دستیابی به نسبت ۳۳٫۳ درصد از مجموع تناژ نیروی دریایی بریتانیا که بیش از برنامه کشتی‌سازی ماه مارس بود، قلمداد گردید. این مقدار بعداً به ۳۵ درصد و مدتی بعد با ناکافی دانسته شدن آن برای برابری با فرانسه، به ۵۰ درصد افزایش یافت. آدولف هیتلر، پیشوای آلمان، ماه مارس سال ۱۹۳۵، با زیر پا گذاشتن علنی پیمان ورسای، محدودیت‌های اعمال شده بر نیروی دریایی آلمان را پایان یافته اعلام کرد. عنوان نیروی دریایی از "رایشس‌مارینه" به "کریگس‌مارینه" تغییر یافت.
روز ۱۸ ژوئن سال ۱۹۳۵، بریتانیا، بدون مشورت با فرانسه و ایتالیا، با امضای توافق‌نامه دریایی با آلمان، با برداشته شدن بیشتر محدودیت‌ها موافقت کرد. بر اساس این توافق‌نامه، آلمان مجاز شد برای خود نیروی دریایی مجموعاً به تناژ ۳۵ درصد نیروی دریایی بریتانیا ایجاد کند. آلمان حتی اجازه یافت برای نخستین بار پس از سال ۱۹۱۸، نیروی زیردریایی با حداکثر تناژ ۴۵ درصد بریتانیا، بسازد. با وجود این که این مسئله نیروی دریایی آلمان را تابع بریتانیا می‌کرد اما دری برای آن به سمت توسعه گسترده باز می‌شد. حاکمیت آلمان شکستن انزوای این کشور در سطح بین‌المللی به کمک چنین اقداماتی را گونه‌ای مزیت تلقی می‌کرد و برای آن جای‌گرفتن توافق با بریتانیا در قالب برنامه زمانی بلندمدت طرح‌ریزی و ساخت‌وساز نیروی دریایی، امکان «سازش» موقتی را فراهم می‌آورد. به هر صروت توافقنامه دریایی با بریتانیا با «ماهیتی موقتی» به هیچ وجه به منزله «انصراف» نیروی دریایی آلمان از اهداف بلندمدت خود نبود. به هر حال این زمان برنامه جدیدی ورای طرح‌های پیشین، نیز مطرح نشد. پس از این توافق، بازسازی نیروی دریایی آلمان شتاب گرفت و به شکل اختصاصی، این کشور شروع به ساخت نخستین او-بوت‌های خود کرد.
با توجه به این که آلمان قادر به حصول خودبسندگی اقتصادی (اوتارکی) در کوتاه‌مدت نبود و وابستگی این کشور به واردات خارجی ادامه داشت، محافظت از مسیر دریایی تجارت به‌شکل سنتی ماموریت "کریگس‌مارینه" بود.
در ابتدای تشکیل "کریگس‌مارینه"، آلمان هیچ قصدی برای درگیر شدن با بریتانیا نداشت و فرمان رزمی ماه مه سال ۱۹۳۶ برای نیروی دریایی هم به صراحت بر این سیاست صحه گذاشت. به هر صورت رفته‌رفته عناصر ضد بریتانیایی وابسته به سنت دوره پیشین در "کریگس‌مارینه" قدرت گرفتند و شرایط را برای تغییر رویکرد مهیا کردند.
با تهاجم آلمان به لهستان و آغاز جنگ جهانی دوم، "کریگس‌مارینه" در دریای بالتیک بر روی پادگان نیروهای لهستانی در شهر دانتسیش آتش گشود.
یوب-ویلهلم گئورگ اردمان اروین فون ویتسلیبن (۴ دسامبر ۱۸۸۱ – ۸ اوت ۱۹۴۴) نظامی بلندپایه و فیلد مارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که یگان‌های مختلفی را در جریان جنگ جهانی دوم فرماندهی کرد. او از عوامل کلیدی کودتای ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ برای ترور آدولف هیتلر بود و پس از ناکامی آن اعدام شد.
اروین فون ویتسلیبن سال ۱۸۸۱ در یک خاندان نامدار نظامی در برسلاو زاده شد. پدرش افسر هنگ محافظ پروسی بود. ویتسلیبن پس از تحصیل در دانشکده نظامی، سال ۱۹۰۱ با درجه ستوان دوم به هنگ ۷ گرندیر در سیلزی پیوست.
ویتسلیبن با آغاز جنگ جهانی اول به عنوان آجودان هنگ ۱۹ پیاده‌نظام ذخیره منصوب شد. با ترفیع به درجه سروان، ماه اکتبر سال ۱۹۱۴ وارد هنگ ۶ پیاده‌نظام ذخیره شد. مدتی بعد در این هنگ فرمانده یک گردان بود. یگان او در وردون و فلاندر به نبرد پرداخت. به شدت مجروح شد و نشان صلیب آهنین درجه ۱ و ۲ را دریافت کرد. سال ۱۹۱۸ دوره ستاد کل را گذراند. جنگ را به عنوان افسر ستادی در لشکر صدو بیست و یکم پیاده‌نظام به پایان رساند.
پس از جنگ ویتسلیبن با فرای‌کور در درگیری‌های مرز لهستان شرکت داشت. سپس به رایشسور پیوست. سال ۱۹۲۳ در ستاد لشکر چهارم در درسدن به درجه سرگردی رسید. سال ۱۹۲۸ فرمانده یک گردان در هنگ ۶ پیاده‌نظام شد. سال بعد به درجه سرهنگ دومی رسید. سال ۱۹۳۱ به سرهنگی ترفیع گرفت و فرمانده هنگ ۶ پیاده‌نظام در منطقه نظامی فرانکفورت شد. ویتسلیبن سال ۱۹۳۳ به فرماندهی پیاده‌نظام ۶ در هانوفر منصوب گردید. سال ۱۹۳۴ به درجه سرتیپی ترفیع گرفت و به عنوان فرمانده لشکر سوم پیاده‌نظام در برلین برگزیده شد. با وجود این که به اقدامات ضدحکومتی مظنون بود، همان سال به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. به عنوان فرمانده منطقه نظامی برلین جانشین سرلشکر ورنر فون فریچ شد. ویتسلیبن سال ۱۹۳۵ فرماندهی سپاه ۳ در برلین را در دست گرفت. سال ۱۹۳۶ به درجه سپهبد (ژنرال پیاده‌نظام) ترفیع گرفت.
ویتسلیبن سال ۱۹۳۸ وارد گروهی از توطئه‌گران نظامی حول ارتشبد لودویگ بک شد. این گروه به دنبال براندازی هیتلر بودند. در جریان بهران سودتنلند، این گروه ماه سپتامبر سال ۱۹۳۸ قصد داشت علیه حاکمیت رایش سوم دست به کودتا بزنند تا از آغاز جنگ جلوگیری کند. با این حال با حصول توافق مونشن مسئله بدون درگیری نظامی به پایان رسید و از کودتا صرف نظر شد. ویتسلیبن ماه نوامبر به فرماندهی گروه ارتش ۲ در فرانکفورت منصوب گردید. به هر صورت پس از حوادث موسوم به شب دشنه‌های بلند و ماجرای بلومبرگ-فریچ، بازنشسته شد.
ترفیع درجه:
بازنشستگی ویتسلیبن مدت زیادی به طول نینجامید. ماه نوامبر سال ۱۹۳۸ به فرماندهی ارتش دوم در فرانکفورت گماشته شد. با آغاز جنگ جهانی دوم، ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ فرماندهی ارتش یکم در جبهه غربی را به دست گرفت. یگان او در جریان نبرد فرانسه از روز ۱۰ مه سال ۱۹۴۰ بخشی از گروه ارتش سی بود. با نیروهایش روز ۱۴ ژوئن خط ماژینو را شکافت و در عرض سه روز چندین لشکر فرانسوی را وادار به تسلیم کرد. بدین ترتیب نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت نمود و روز ۱۹ ژوئیه در مراسمی به درجه فیلدمارشال نائل آمد.
ویتسلیبن سال ۱۹۴۱ به عنوان جانشین فیلدمارشال گرت فن روندشتت، به فرماندهی کل جبهه غربی منصوب شد. یک سال بعد از به جهت مسائل مربوط به سلامتی‌اش از این مقام کناره گرفت. ویتسلیبن که مبتلا به بواسیر بود، ماه مارس سال ۱۹۴۲ مجدداً بازنشسته شد.
ویتسلیبن با وجود این که دیگر از هیچ قدرتی در نیروهای مسلح بهره‌مند نبود، در دوران بازنشستگی همچنان با توطئه‌گران ارتباط داشت. قرار بود در صورت پیروزی کودتا در مقام فرماندهی کل نیروهای مسلح آلمان قرار گیرد. هنگام اقدام به ترور هیتلر در کودتای ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۴۴ در برلین بود تا هدایت امور را در دست بگیرد. با شکست این کودتا، چند روز بعد دستگیر شد. دادگاه شرافت او را از نیروی زمینی اخراج کرد و تحویل گشتاپو داد. فیلدمارشال اروین فون ویتسلیبن فون ویتسلیبن فون ویتسلیبن در نهایت در دادگاه خلق به اعدام محکوم و به عنوان عالی‌رتبه‌ترین افسر این ماجرا، ماه اوت سال ۱۹۴۴ با سیم پیانو به دار آویخته شد.
گره ترکی یا گره متقارن یک شیوه بافت قالی در فرش‌های ایرانی است. کارشناسان معتقدند که این نوع گره محکم ترین روش گره بافت فرش است. این گره بر خلاف نامش، ریشه در فرهنگ و هنر کهن ایرانی دارد و ارتباطی با مردم تُرک ندارد؛ استفاده از این سبک در بسیاری از مناطق ایران مانند بختیاری، کرمان، کردستان و اصفهان و همچنین بافته شدن فرش ۲۵۰۰ ساله ایرانی پازیریک با این گره گواهی بر ایرانی بودن این سبک است، از این رو این نام به اشتباه برای این گره رایج شده است.
به این صورت است که نخ از روی دو تار و از کنار آنها به عقب برده می‌شود و سپس از داخل تارها به جلو برگشته و محکم می‌شود.
این روش وقت زیادی می‌خواهد و مخصوص قالی‌های ریزبافت و نقشه‌های ظریف با رنگ‌های متنوع و خطوط نازک است. در این روش، امکان بی گره بافی یا جفت بافی (که نوعی بی نظمی در بافت یا تقلب است) وجود ندارد.
به همین دلیل، این قالی‌ها بعلاوه ظرافت بی‌اندازه، بسیار محکمند و به این سادگی‌ها نخ نما نمی‌شوند. از طرفی این گره آن قدر محکم است که می‌شود پرزهای فرش را چنان قیچی کرد که به کوتاهی مخمل شوند و با پا خوردن بیشتر، نقش‌ها و ظرافت گره‌ها بیشتر نمایان شود. به همین دلیل مشهور است که قالی کرمان که با گره ترکی بافته می شود هر چه پا بخورد نه تنها هیچ آسیبی نمی بیند بلکه مرغوب تر نیز می شود. فرش قم، تبریز، اصفهان و کرمان ترکی بافند؛ یعنی هم ظریف اند، هم بسیار زیبا و بسیار محکم و بادوامند و البته گران.
اغلب فرش‌های دستباف، با گره‌های ترکی بافته می‌شوند.
بافت قالی
کاخ دستگرد یا دستگرد خسرو یا قلعه دستگرد اقامتگاه خسرو پرویز بود. نویسندگان عرب آن را الدسکره یا دسکره الملک می خوانده‌اند. محل کاخ دستگرد، در کنار یک شاهراه نظامی بود که از بغداد به همدان می‌رفت. این کاخ ۱۰۷ کیلومتر از پایتخت تیسفون، فاصله داشته و نزدیک شهر قدیم ارتمیته قرار داشته‌است.
هرتسفلد عقیدهٔ بعضی از مورخان عرب را که بنای این شهر را به هرمز یکم نسبت داده‌اند رد کرده است.
بسیار ممکن است که شهر و کاخ دستگرد قبل از خسرو پرویز هم وجود داشته ولی مسلماً از زمان انوشیروان به بعد پادشاهان ساسانی توقف در عراق را بر سایر نقاط ترجیح داده و مخصوصاً در ناحیهٔ بین تیسفون و حلوان مقام کرده اند.
ویرانهٔ دستگرد که امروز موسوم به زندان است. در زمان جغرافی نگار عرب موسون به ابن رسته حدود ۹۰۳ میلادی حصار آجری دستگرد سالم بوده است ولی امروز جز یک قطعه بطول ۵۰۰ متر تقریباً از این دیوار بر جای نیست.
دوازده برج سالم و چهار برج خراب در آنجا دیده می‌شود. بنابر رأی هرتسفلد، حصار دستگرد محکمترین حصار آجری‌ای است که از عهود قدیم در آسیای غربی باقی مانده است، به استثنای دیواری که بانی آن بخت النصر (نبوکدونصر) است. در داخل این حصار آثار ویرانه‌ای دیده نمی‌شود و سبب خرابی کاخ و ابنیهٔ آن هراکلیوس امپراتور بیزانس بوده‌است.
در سال ۶۲۷ میلادی در نبرد نینوا، هراکلیوس کاخ دستگرد را تصرف کرد. هراکلیوس پس از تصرف، یک جشن مذهبی پر مسرت را، در کاخ متروک شدهٔ خسرو برگزار کرد. سیصد پرچم به غنیمت گرفته شدهٔ رومی که در طی جنگهای سابق، همچون نشانه‌های شکست روم، به دست ایرانیان افتاده بود، همراه با غنایم بسیار دیگر که در خزائن کاخ بود، به دست قشون روم غارت شد.
بنابر روایت ثئوفانس قیصر در آنجا مقادیری کثیر، سیم غیر مسکوک و خوانچه‌هایی که برای جشنهای دینی بکار می‌رفته و فرش‌های زربافت و پارچه‌های ابریشمی و جامه‌های حریر و پیراهن سفید بیشمار و شکر و زنجبیل و فلفل و غیره بدست آورد و مقدار بسیار عود و مواد معطر دیگر یافت. در باغ بزرگی که جزء قصر خسرو بود، و آنرا فردوس می‌گفتند شترمرغ، غزال، گورخر، طاووس، و تذرو و شیر و پلنگ بسیار بود. این محوطه ظاهراً شکارگاه خسرو بود که نقش آنرا در جدار جنبین طاق بزرگ طاق بستان می‌بینیم.
سپس هراکلیوس به انتقام شهرهایی که لشکر ایران در روم، ویران کرده بودند، این کاخ را با خاک یکسان کرد.
چون غیبگویان به خسرو پرویز گفته بودند که اقامت در تیسفون بر او نامبارک خواهد بود، از سال ۶۰۴ میلادی تا زمانی که هراکلیوس بر او تاخت و دستگرد را تصرف کرد، به تیسفون نرفت و اقامتگاه مطبوع او کاخ دستگرد بود.