moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پسر شاه تئوداماس و نیمفی به نام منودیکه بود. هراکلس عاشق پسرک شد، پدرش را کشت و او را ربود و خدمت کار و همراه خود کرد. هراکلس او را به عنوان یکی از آرگونوت‌ها به کشتی آرگو برد. هنگامی که آرگونات‌ها در ساحل میسیا به خشکی نشستند، "هیلاس" به دنبال پیدا کردن آب برای هراکلس به بیرون رفت. پری چشمه‌ای به نام پگای عاشق او شد و وی را به ته چاه کشید. هراکلس کیوسی‌ها را مأمور یافتن وی کرد. او خود نیز با فریاد زدن نامش سعی کرد هیلاس را پیدا کند، اما بی‌نتیجه بود و صدای هیلاس تنها به شکل یک پژواک خفیف از ته چاه شنیده می‌شد، از این رو برخی می‌گویند که او در واقع خود به پژواک دگردیسی پیدا کرده‌است. در حالی که هراکلس به دنبال فرد مورد علاقه‌اش بود، آرگونات‌ها بادبان‌ها را کشیده و ساحل را ترک کردند و هراکلس و دیگر همراهش پولیفموس را جا گذاشتند. هراکلس تهدید کرد که به کشور میسیا حمله خواهد نمود مگر اینکه آن‌ها "هیلاس" را زنده یا مرده پیدا کنند. آنان تا قرن‌ها هیلاس را می‌جستند.
آدمتوس، در اسطوره‌های یونان، پادشاه فرای در تسالی است.
پسر فرس بود و به عدالت‌ورزی شهرت داشت، تا جایی که چون آپولون از سوی زئوس به یک سال بردگی بر روی زمین محکوم شد، نزد آدمتوس رفت و آپولون در عوض خدمت آدمتوس، او را در اجرای شرط ازدواج آلکستیس که بستن شیر و گراز به ارابه بود، یاری داد. اما آدمتوس فراموش کرد به درگاه آرتمیس سپاسگزاری کند و حجله خود را پر از مار یافت.
در جوانی به بستر مرگ افتاد، در روزی که برای مرگ وی تعیین شده بود، هیچ‌کس حاضر نشد بلاگردان او بشود و فقط همسر او به این فداکاری رضایت دادپیر گریمال،۲۲ و حاضر شد به جای او بمیرد تا آدمتوس جاودانه شود، اما
هراکلس که مهمان آدمتوس بود با مرگ جنگید و دورش کرد و آلکستیس زنده ماند.
پس از کشته شدن پدر به پدربزرگ مادریش، پولوبوس پناه برد. پولوبوس او را وارث خود کرد و آدراستوس پادشاه سیکوئون شد و آرگوس را نیز پس گرفت. او جزو «مخالفان هفت‌گانهٔ تب» بود.ویل دورانت،۴۹
آدراستوس در جنگ با تب شکست خورد و گریخت. ده سال بعد رهبری ایپگون‌ها، فرزندان مخالفان هفت‌گانه را به عهده گرفت و این بار پیروز گشت اما در این نبرد فرزند وی آیکیالئوس کشته‌شد و او از غم مرگ فرزند جان‌داد و پس از او نوه‌اش «دیومدس دوم»، شاه آرگوس شد.
هولوس ، در اسطوره‌های یونان پسر هراکلس و دیانیرا است.
او سرکردهٔ هراکلیدای بود. پس از آن‌که ائوروستئوس را کشت و بر آرگوس مسلط شد، مجبور شد به دلیل طاعون شهر را ترک کند. در حملهٔ دوم برای تسخیر پلوپونز، پیشنهاد کرد با حریفی تن به تن بجنگد و در صورت شکست خوردن تا نیم قرن هراکلیدای حملهٔ دیگری نکند. اما در نبرد توسط اخموس کشته شد.
نئوپتولموس در اسطوره‌های یونان، پسر آشیل و دیدامیا است.
او پورهوس به معنای «مو سرخ» نیز نامیده می‌شد. در جنگ تروا شرکت داشت و پریاموس پادشاه تروآ را کشت و پولوکسنا را بر مزار پدر قربانی کرد. پس از جنگ آندروماخه بیوه هکتور را به عنوان پاداش گرفت. سرانجام در معبد دلفی به دست اورستس کشته شد.
در آخرین سال جنگ ترآ، قهرمان یونانی ادیسه او را به تروا آورد، پس از آن که هلنوس پیشگوی تروا اعلام کرد که بدون کمک یکی از نوادگان آئاکوس که در ساختن دیوارهای آن کمک کرده‌است، نمی‌توان شهر را تصرف کرد. نئوپتولموس، نوه آئاکوس بود. او شجاعانه جنگید و در تصرف تروا شرکت کرد، اما مرتکب هتک حرمت شد که پادشاه سالخورده پریام را در قربانگاه به قتل رساند. او با دختر هلن، هرمیون ازدواج کرد، اما او را به عنوان یک دختر ترک کرد و بیوه صیغه هکتور، آندروماخه را به اسارات و همسری گرفت. او در دلفی به قتل رسید، جایی که برای درخواست از آپولو برای کفاره مرگ آشیل رفته بود.
نوزیکا یا ناوسیکائا در اسطوره‌های یونان، دختر آلکینوئوس است.
زمانی که اولیس پس از غرق کشتی، نیمه جان و عریان به جزیرهٔ سخریا می رسد، تحت مراقبت نوزیکا، شاهدخت زیبارو و دخترکان خدمتکار او قرار می گیرد. شاهدخت دلباختۀ اولیس می شود و پس آوردن او به قصر و معرفی به پدر، از پدر می خواهد اجازه دهد با وی ازدواج کند. اما اولیس در حضور شاه، اعلام می کندکه متأهل است و قصد بازگشت به سرزمین خود و پیوستن به همسرش را دارد؛ بر همین اساس پیشنهاد آنان را نمی پذیرد.
آمازون‌ها در اسطوره‌های یونانی، نام قبیله‌ای از زنان جنگجو است که هیچ مردی را به جمع خود راه نمی‌دادند. زنان جنگجویی که در ایلیاد با نام antianeirai و توسط هرودوت با نام androktones توصیف شده‌اند. احتمال دارد علاوه بر اساطیری بودن، واقعیت تاریخی داشته باشند. هردوت جای ایشان در میان مرزهای سکاها و سرمتی‌ها می‌داند (کشور اکراین امروزی) البته برخی تاریخ شناسان مکان آن‌ها را در آسیای صغیر یا بیشتر در لیبیا می‌دانند.
منشأ این واژه چندان قطعی نیست. این احتمال هست که یک واژه ترکیبی ایرانی باشد (ها-مازان) در معنی «با هم جنگیدن، هم‌رزمی»."Amazon | Origin And Meaning Of Amazon By Online Etymology Dictionary". 2018. Etymonline.Com. Accessed October 15 2018. https://www.etymonline.com/word/Amazon#etymonline_v_10951.AMAZONS ، دانشنامه ایرانیکا همچنین می‌تواند برگرفته از لغت "amazoi" که در زبان یونانی به معنی «پستان کم» ناشی از افسانه‌ای است که می‌گویند آن‌ها پستان سمت راست دختران را از جوانی می‌بریدند یا می‌سوزاندند، تا کشیدن کمان برایشان آسان شود، چون تیر و کمان سلاح اصلی آن‌ها بود. آمازون‌ها از شمشیر هم استفاده می‌کردند، تبر دو طرفه و سپرهای هلالی شکل با خود حمل می‌کردند. بیشتر نبردهای آن‌ها بر پشت اسب انجام می‌شد.
آن‌ها بعضی مواقع برای بقای نسل با مردهای قوم‌های دیگر ملاقات می‌کردند، اما فقط دخترها را بزرگ می‌کردند و پسرها را کشته یا به نزد پدر بازمی‌گرداندند.
هرکول نیز مجبور بود به سرزمین آمازون سفر کند تا نهمین خوان خود که توسط یوریستئوز برای او طرح شده بود را به اتمام برساند. این خوان به «کمربند هیپولیتا» شهرت دارد و وظیفهٔ او برگرداندن این کمربند نمادی بود که از طرف آرس، خدای جنگ به آمازون‌ها داده شده بود. می‌گویند که آمازون‌ها از نوادگان آرس و اتررا هستند.
آمفیتروئونآمفی تروئون نام نمایشنامه‌ای از کمدی نویس فرانسه مولیر نیز است. در اسطوره‌های یونان، پسر آلکایوس، پادشاه تیرینس در آرگولیس و نوهٔ پرسئوس بود. او یک سرکردهٔ بزرگ تبی بود که اصلیتی تیرینسی، در شرقی‌ترین قسمت پلوپونز داشت.
بر طبق گفته‌های هزیود، آلکتروئون، پادشاه موکنای و برادر آلکایوس، از "آمفیتروئون" درخواست کرد تا در نبود او برای رفتن به جنگ با اهالی جزیره تافیان که هشت پسرش را کشته بودند، از تاج و تخت او مراقبت کند. آلکتروئون قبل از رفتن، وعده ازدواج دخترش آلکمنه را به "آمفیتروئون" داد. هنگامی که آلکتروئون از جنگ بازگشت، "آمفیتروئون" به‌طور اتفاقی با پرتاب گرزی به سمت گله گاوها او را کشت. بعد از این ماجرا او همراه با آلکمنه به تبس گریختند. کرئون پادشاه تبس، او را از گناه قتل پاک نمود، اما "آمفیتروئون" موفق نشد عشق آلکمنه را بدست بیاورد تا اینکه آلکمنه هنگام ازدواج با او شرط کرد که تنها زمانی با او هم‌بستر خواهد شد که او انتقام هشت برادرش را از اهالی جزیره تافیان بگیرد. او شرط را پذیرفت و کرئون هم با "آمفیتروئون" توافق کرد که اگر آن‌ها را از شر روباه غول‌پیکر تئومسیان خلاص کند، به او کمک خواهد کرد. "آمفیتروئون" پس از غلبه بر روباه با لشگری به سوی جزیره تافیان تاخت. پادشاه تافیان، موهایی زرین داشت که او و شهرش را نامیرا و شکست‌ناپذیر ساخته بود. اما هنگامی که "کومائثو" دختر پادشاه "آمفیتروئون" را دید، شیفته او شد و موهای زرین پدرش را برید و او بلافاصله مرد. جزیره تافیان به دست "آمفیتروئون" افتاد، سپس کومائثو را به دلیل خیانت به شهر و پدرش کشت.آمفیتروئون. در mythencyclopedia.com
در طی زمانی که "آمفیتروئون" مشغول نبرد بود، زئوس خود را به شکل او درآورد و با آلکمنه هم‌بستر شد. آمفیتروئون روز بعد از نبرد بازگشت و به‌طور معمول او نیز با آلکمنه هم‌بستر شد؛ که در نتیجه این نزدیکی‌ها او دوقلو به دنیا آورد؛ هراکلس برای زئوس و ایفیکلس برای "آمفیتروئون".آمفیتروئون. نوشته Adam Garside - آخرین ویرایش در ۲۲ دسامبر ۲۰۰۵
اسکات ادکینز نقش آمیفتروئون را در فیلم افسانه هرکول بازی کرده است.
نرئیدها ، در اسطوره‌های یونان، پریان دریا که ساکن اعماق دریای اژه بودند و همراه با پدر خود درون غارهای نقره‌گون زندگی می‌کردند.
آن‌ها پنجاه دختر زیبای نرئوس و دوریس بودند. مشهورترین‌شان ثتیس معشوقهٔ زئوس و پوزئیدون، آمفیتریت زن پوزئیدون و گالاتیا معشوقهٔ پولیفموس سیکلوپ بودند. این زنان زیبا اغلب ایزد دریاها پوزئیدون را همراهی می‌کردند و همیشه رفتاری دوستانه داشتند و به ماهیگیران و دریانوردان در مقابل طوفان‌های خطرناک کمک می‌کردند. آن‌ها با حوری‌های دریایی همانند سیرن‌ها بسیار تفاوت داشتند. بسیاری بر این باورند که آن‌ها قادر به پیشگویی بودند.نرئیدها الهه‌های دریا
در هنر باستان، به خصوص گلدان‌های یونانی دارای نقش‌های سیاه، آن‌ها به طور کامل پوشیده بودند، همانند گلدان کرنتین (قرن ششم پیش از میلاد)، جایی که نرئیدها در کنار بستر مرگ آشیل ایستاده‌اند و لباس عزاداری به تن دارند. آن‌ها بعدها در هنر به صورت برهنه یا نیمه برهنه، سوار بر دلفین‌ها، اسب‌دریایی و دیگر موجودات دریایی به تصویر کشیده می‌شدند.نرئیدها نوشته میکا اف. لیندمن - بازدید در ۲۱ مه ۲۰۱۴
= قمر =
یکی از بزرگ ترین قمرهای سیّاره نپتون نیز به نام نرئید شناخته می شود.
آمفیون Amphion، در اسطوره‌های یونان، پسر زئوس و آنتیوپه است.
با برادرش زتوس شهر تب را گرفتند و دیرکه و شوهرش لوکوس را به انتقام رفتار آن‌ها با مادرشان کشتند و با هم بر تب حکم راندند. دیوار شهر تب را این دو برادر ساختند.
آمفیون و برادرش زتوس دو موسیقیدان بزرگ بودند که بنا بر افسانه ها با نوای چنگشان سنگ ها خود به خود به حرکت در می آمدند و قصرهای شهر تبس را ساخته اند.
آمون، از خدایان مصر باستان و خدای محلی تبس. معادل زئوس در یونان و ژوپیتر رومیان است.
آمون یا عمون به معنای نابینا (أمون-رع): یکی از مهم‌ترین خدایان مصر باستان بود. به عنوان خالق، حاکم، خدای حاصل خیزی و خدای خورشید شناخته می‌شد.
آمون را با قرص خورشید و دو آرایه بلند پر بر تاج در مصر باستان به نمایش در می‌آوردند.اساطیر مصر، ورونیکا ایونس، ترجمه باجلان فرخی،انتشارات اساطیر، ۱۳۷۵، صفحه‌ی۱۴۷. در بعضی از تصاویر او را به شکل مردی به صورت برانگیخته با پوست تیره و آراسته به پرهای بلند به تصویر در آمده است.اساطیر مصر، ورونیکا ایونس، ترجمه باجلان فرخی،انتشارات اساطیر، ۱۳۷۵، صفحه‌ی۱۴۶. این خدا در بعضی از تصاویر به شکل قوچ کشیده شده است.اساطیر مصر، ورونیکا ایونس، ترجمه باجلان فرخی،انتشارات اساطیر، ۱۳۷۵، صفحه‌ی۱۴۴.
معبد اقصر در کرنک بیش از۱۰۰ متر طول و۵۰۰متر عرض دارد. این تالار را ۱۴۴ستون به ۱۶ ردیف نگاه می‌داشته، ستون‌های دو ردیف اول از سایر ستون‌ها بلندتر بوده است.کلیت تاریخ عمومی (جلد۱)؛ دکتر حسینعلی ممتحن،انتشارات دهخدا، ۱۳۴۹، صفحهٔ ۱۵۴.این ستون‌ها حایل سقف مسطح بودند. این معبد در زمان آمنحوتپ چهارم بسته شده بود.مصر باستان، برندا اسمیت، ترجمه آزیتا یاسائی، تهران، ققنوس، ۱۳۸۰، صفحه ۱۰۶،۱۰۸.
آملیا ب. ادوارد در کتاب خود، اینگونه این معبد را توصیف می‌کند:مصر باستان، برندا اسمیت، ترجمه آزیتا یاسائی، تهران، ققنوس، ۱۳۸۰، صفحهٔ ۱۲۴.
نستور ، در اسطوره‌های یونان، شاه پولوس است.
پسر و خلوریس بود. از میان دوازده پسر نلئوس تنها او بود که از حملهٔ هراکلس به پولوس جان سالم به در برد. پس از مرگ یازده برادرش، خدایان باقیمانده ی عمر آنان را به نستور بخشیدند و وی از موهبت عمری بسیار طولانی برخوردار گردید. در جنگ تروا سالخورده‌ترین و عاقل‌ترین جنگاور محسوب می‌شد.
آنتایوس ، در اساطیر یونانی، غول لیبوا است.
پسر پوزئیدون و گایا بود. قدرت خارق‌العاده‌ای داشت که از تماس با مادرش گایا (زمین) به دست می‌آورد. "آنتایوس" که دارای قدرت شگفت انگیزی بود، با هر بیگانه‌ای که به سرزمینش وارد می‌شد کشتی می‌گرفت و چون زمین می‌خورد قدرت تازه می‌یافت و برهمه چیره می‌گشت و با استفاده از جمجمه آنها سقف معبد پدر خود خدای دریاها را می‌پوشاند. سرانجام هراکلس با کمک آتنا او را از زمین بلند کرد و آن‌قدر فشار داد تا کشته شد. آنتایوس وبگاه .theoi.com
نِمِسیس در اساطیر یونان الههٔ نیک و بد، عدالت و انتقام بود. تندیس و معبد او در روستای رامنوسیا واقع در شمال آتیک است و به همین علت با نام رامنوسیا نیز شناخته می‌شود.نمسیس نوشته ان.اس گیل. وب‌گاه تاریخ باستان او به عنوان دختر زئوس یا اوکئانوس شناخته می‌شود، اما برطبق هزیود او فرزند اربوس و نوکس (شب) بود. او مجازات‌کنندهٔ عاشقان بی‌وفا و قانون‌شکنان و مغروران بود.
"نمسیس" به مانند یک زن جدی دارای بال، که در دست چپ خود یک شلاق، افسار، شمشیر، شاخه سیب یا یک ترازو دارد.
علی رغم اینکه ایزدبانویی قابل احترام بود، "نمسیس" غم و اندوه فراوانی برای افراد فناپذیری همچون نارسیس به بار آورد که یکی از دخترانی که جواب عشقش را از نارسیس نگرفته بود دعا کرد که باشد روزی که این مغرور و خودشیفته، روزی عاشق خودش شود و نمسیس این کار را برعهده گرفت. نارسیس شکارچی زیباروی و گردن فرازی بود که عاشقان خود را خوار می‌شمرد. نمسیس او را کنار آبگیری فریفت و بازتاب خود را در آب مشاهده نمود و عاشق خود شد، بدون آنکه بداند آن بازتاب تنها چیزی شبیه عکس است. نارسیس نمی‌توانست دست از زیبایی خود بردارد و سرانجام در همان حال جان باخت. نمسیس بر آن بود که هیچ کس نباید خیلی خوب باشد، و همیشه آنانی را که با هدایای بسیار مورد احترام قرار می‌گرفتند، نفرین می‌کرد.
واژهٔ "نمسیس" در اصل به معنای توزیع‌کننده شانس و اقبال است؛ که این شانس بر اساس شایستگی توزیع می‌گردد. بنابراین، "نمسیس" به افرادی اشاره دارد که در حق این شایستگی ایجاد اختلال می‌کنند. در تراژدی‌های یونان نمسیس به‌طور عمده خونخواه جرم و تنبیه‌کنندهٔ گستاخی به نظر می‌رسد و همدست آته و ارینی‌ها می‌باشد.
او گاهی با آدراستیا قیاس می‌شود که به معنای فردی است که راه گریزی از او نمی‌باشد.
نوتوس ، در اسطوره‌های یونان، باد جنوب است.
او را برادر بورئاس و زفوروس می‌دانند. او طبیعتی آرام و گرم داشت اما در فصل پائیز توفان بر پا می‌کرد و موجب از بین رفتن محصولات کشاورزان می‌شد.
آنتیگون ، در اسطوره‌های یونان، دختر اودیپ و یوکاسته است.
برادرانش پولونیکِس و اِتِئوکلِس در جنگ مخالفان هفتگانهٔ تبای همدیگر را کشتند و کرِئون دایی‌شان و پدر هِمون، پادشاه تبای تدفین پولونیکس را به جرم خیانت ممنوع کرد. آنتیگون از این فرمان سرپیچی می‌کند و می‌گوید که «از قلب فرمان می‌برد». او برادر را به خاک می‌سپارد و به دستور کرئون زنده در گور می‌شود.
دختر اودیپ (شاه تبای) و یوکاسته یا اِپیکاسته (که مادر و در عین حال همسر اودیپ بود) در نمایشنامه‌های اودیپ در کولونوس و آنتیگونه اثر سوفوکلِس، داستانش شرح داده شده‌است. اما روایت‌های دیگری نیز از سرگذشت او وجود داشته‌است که یکی از آن‌ها تراژدی‌ای به قلم ائوریپیدس بوده‌است که مفقود شده‌است.
بعد از آنکه اودیپ پی برد که با مادر خود زنا کرده‌است، یوکاسته (مادر و همسرش) خود را به دار آویخت و اودیپ نیز چشم خود را کور کرد. اودیپ سوگند خورد که خانواده و دیار آلودهٔ خود را ترک کند اما کرئون (برادر یوکاستا) از او خواست مدتی آنجا بماند. در این مدت کرئون به عنوان نایب‌السلطنه حکومت کرد. بعداً، پسران اودیپ ، یعنی اتئوکلس و پولونیکس، تاج و تخت را تصاحب کردند و پدر را بیرون راندند. آنتیگون همراه اودیپ رفت تا در آوارگی‌های او راهنمایش باشد. وقتی اودیپ سرانجام به حریم مقدس پوسئیدون در کولونوس رسید که مقدر بود در آنجا بمیرد. ایسمِنه (خواهر آنتیگون) نزد اودیپ و آنتیگون رفت و به آنها خبر داد که برادران به نزاع برخاسته‌اند و کرئون که از اتئوکلس دفاع می‌کند مایل است اودیپ به تبای بازگردد، زیرا طبق یک پیشگویی، حضور اودیپ موجب پیروزی کسی می‌شود که به اودیپ پناه بدهد. اودیپ در محراب ماند اما کرئون با سربازانش از راه رسید و خواست ایسمنه و آنتیگون را برباید تا اودیپ مجبور به همکاری شود. اما اودیپ از اهالی کولونوس تقاضا کرد که به دنبال تسئوس (شاه آتن) بروند. تسئوس به سرعت آمد و هر دو خواهر را نجات داد.
وقتی اودیپ از دنیا رفت، آنتیگون و ایسمنه داوطلبانه به تبای بازگشتند در حالیکه پولونیکس با هفت سردار به تبای حمله کرده بود. پولونیکس و اتئوکلس در نبرد تن به تن یکدیگر را کشتند. کرئون جسد اتئوکلس را با تشریفات شاهانه به خاک سپرد اما چون پولونیکس را یاغی و خائن می‌دانست جنازه‌اش را رها کرد تا بگندد و ممنوع کرد که کسی به آن دست بزند. آنتیگون این بی‌حرمتی را تحمل نکرد و سه مشت خاک بر جنازه پاشید و در صدد دفن جنازه برآمد. سربازان کرئون آنتیگونه را دستگیر کردند. آنتیگون تقاضای ایسمنه را که خواست در جرم و مجازات او شریک شود نپذیرفت زیرا ایسمنه موقعی که آنتیگونه خواست اقدام به دفن برادر کند از کمک کردن امتناع کرده بود.
کرئون آنتیگون را به دلیل نافرمانی‌اش به مرگ محکوم کرد اما برای اینکه قاتل او نباشد دستور داد آنتیگون را با آب و غذا در غاری حبس کنند. هِمون پسر کرئون که نامزد آنتیگون بود به دفاع از آنتیگون برخاست و به پدر اعتراض کرد اما نتیجه‌ای در برنداشت. تیرِسیاس، غیبگوی پیر و نابینای تبای، نزد کرئون آمد و به او هشدار داد و در خواست کرد مردگان را دفن کند و زندگان را از گور درآورد. کرئون به اکراه پولونیکس را دفن کرد و بعد به سراغ غاری رفت که آنتیگون در آن حبس شده بود. غار را گشود اما با جنازهٔ آنتیگون که خود را به دار آویخته بود مواجه شد و هِمون را بالای سر جنازه دید. هِمون با خنجری که داشت سعی کرد ضربه‌ای به پدر بزند اما بعد خود را کشت. ائورودیکه، همسر کرئون بعد از شنیدن مرگ پسرش خودکشی کرد.
نیکه الههٔ پیروزی در افسانه‌های یونان باستان بود که دختر پالاس و استوکس شمرده می‌شود. او بیشتر به عنوان یک نماد شناخته شده‌است. به صورت دختری بالدار با تاج پیروزی تصویر می‌شود.
نام شرکت نایکی که کفش و دیگر وسائل ورزشی می‌سازد از نام این ایزدبانو گرفته شده است.
آنخیسس (Anchises) یا آنشیز در اسطوره‌های یونان، پسر کاپون و تمیست است.
زئوس، آفرودیته را به عشق او گرفتار کرد. از پیوند آن دو آینیاس به دنیا آمد که رومیان او را جد خود می‌دانستند. پس از سقوط تروا آئنیاس او را بر دوش گرفت و به ایتالیا گریخت.
داستان تولد آئنیاس در سرود هومری ایلیاد چگونگی تأثیر آفرودیت بر روابط عشقی خدایان را بازگو می‌کند. حتی زئوس قدرتمند نیز از قدرت‌های دخترش آفرودیت در امان نبود، زیرا زئوس روابط عاشقانه زیادی با زنان فانی داشت. زئوس تصمیم گرفت به آفرودیت طعم داروی خود را بچشد و آفرودیت را عاشق مردی فانی (آنخیسس) کرد و او را به عنوان یک خدا در نظر او نشان داد.
زئوس اشتیاق به آنخیسس را در دل الهه نهاد و به محض اینکه او را در حال مراقبت از گاوهایش دید، شور و اشتیاق قلب او را فرا گرفت. او به معبد خود در پافوس در قبرس رفت و در آنجا مسح شد و آماده شد. هنگامی که به کوه آیدا رسید، آنخیسس را یافت که از او ترسیده بود. او پرسید که آیا او یک الهه است یا یک نیمف (پری). آفرودیت دروغ گفت و ادعا کرد که او یک فانی است و هرمس به او گفته‌است که همسر قانونی آنخیسس خواهد بود.
آنخیسس و آفرودیت با هم خوابیدند، و صبح، او شکل واقعی خود را برای او آشکار کرد. آنخیسس وحشت کرد و متوجه شد که او با یک الهه بوده‌است. با این حال، آفرودیت به او اطمینان داد و به او گفت که نیازی به ترس نیست.
آفرودیت به آنخیسس گفت کهنیمف‌های کوهستانی پسرشان را بزرگ می‌کنند و زمانی که او به سن معینی رسید او را نزد پدرش می‌آوردند که قرار بود به مردم بگوید مادر پسرش یک نیمف است. او به او هشدار داد که اگر او حقیقت را در مورد اصل و نسب پسرشان بگوید، زئوس خشمگین صاعقه ای به سوی او پرتاب خواهد کرد. همان‌طور که آفرودیت پیش‌بینی کرد، هنگامی که زئوس متوجه شد که آنخیسس پدر آئنیاس است، صاعقه ای به سوی او پرتاب کرد. اگر آفرودیت مداخله نمی‌کرد و صاعقه را به سمت پاهای او منحرف نمی‌کرد، آنخیسس می‌مرد. با این حال، شوک اعتصاب آنچیس را چنان ضعیف کرد که دیگر نتوانست راه برود.‏
او پسر پلوپس و هیپودامیا بود. پس از آن‌که به پادشاهی رسید با آئروپه ازدواج کرد و از او صاحب دو فرزند به نام‌های آگاممنون و منلائوس شد. به آئورپه و برادرش توئستس بدگمان شد و برای انتقام خیانت، سه پسر برادر خود را کشت و گوشت آن‌ها در ضیافتی به توئستس خوراند. پسر چهارم توئستس، آیگیستوس، او را از پا درآورد.ویل دورانت، ۴۳۳
آتیس یا ، از شخصیت‌های اسطوره‌های یونان می‌باشد.
کوبله، الههٔ فروگیایی عاشق وی بود. سبلی به سبب عشق و حسادت شدید و برای آن‌که آتیس نتواند با کس دیگری ازدواج کند، او را وادار کرد تا خود را اخته کند. آتیس در اثر این زخم جان سپرد و کوبله به یاد او همه خادمان معبد خود را امر کرد تا خود را خواجه کنند و آتیس را به صورت درختی در آورد.
نیوبه ، در اسطوره‌های یونان، دختر تانتالوس و دیونه است.
او نخستین همسر زمینی زئوس بود و آرگوس را به دنیا آورد.
در ایلیاد به نیوبه اشاره شده‌است. او ملکهٔ متکبر و خودبین تبای بود که به نحوی افراطی به چهارده فرزند خویش و تبار ایزدی خود می‌بالید و به همین دلیل از مردمان سرزمینش خواست که به‌جای لتو، او را بپرستند. این عمل باعث خشم لتو گشت و تصمیم به مجازات نیوبه گرفت. بدین شکل که فرزندان خود، آپولون و آرتمیس را فرستاد تا تمامی فرزندانش را بکشند و آنان نیز چنین کردند. فرزندانش به مدت ۹ روز دفن نشدند، درحالی که او بر سر فرزندانش، از غم و سوگ از دست دادن فرزندانش از خوردن غذا خودداری کرد.
به او همچنین در کمدی الهی، اثر سترگ دانته آلیگیری، اشاره شده‌است:
(برزخ، سرود دوازدهم ۳۷–۳۹، ترجمهٔ کاوه میرعباسی)
آخایوس ، در اسطوره‌های یونان، پسر کسوتوس است.
او برادر ایون بود. آخایوس به کمک متحدانش آتن و آیگیالوس را از چنگ برادر درآورد. قبیله آخه‌ای‌ها که پس از آوارگی‌های فراوان در پلوپونز استقلال یافت از او به وجود آمد.ویل دورانت، ۴۸
آخرون ، در اسطوره‌های یونان، رودی در جهان زیر زمین است.
آخرون مانند سایر رودها شخصیتی انسانی دارد و پدر اسکالافوس محسوب می‌شود.
این رود از ایپروس جنوبی می‌گذرد و آبکندهای آن چنان تیره و ژرف است که شاعران یونانی آن را رودی از رودهای دوزخ یا منشعب از سرچشمه‌ای دوزخی شمرده‌اند.ویل دورانت، ۸۴
بنابر برخی روایات آخرون یکی از پسران زمین بود که به سبب کمک به تیتان‌ها در جنگ‌شان با المپیان، محکوم شد که به دنیای زیرزمین برود.پیر گریمال، ۸
آندروماخه یا آندروماک در اسطوره‌های یونان، دختر ایتیون است.
او با هکتور ازدواج کرد و آستواناکس را به دنیا آورد. پس از سقوط تروا و کشته شدن هکتور و آستواناکس، او را به کنیزی به نئوپتولموس دادند.
مارسواس یا مارسیاس در اسطوره‌های یونان، نوازنده فلوت است.
آتنه فلوتی دو سر ساخت برای آن‌که ادای گورگون‌ها را در سوگ مدوسا در بیاورد. پس از مدتی آن را دور انداخت. مارسواس آن را یافت و در نواختن آن ماهر شد و آپولون را به رقابت طلبید. پس از رقابتی طولانی و به داوری موزها، آپولون در رقابت پیروز شد و مارسواس را کشت و پوست او را کند و از خونش رود مارسواس جاری شد.
آوگیاس ، در اسطوره‌های یونان، پادشاه ایلیس است.
در فارسی با تلفظ فرانسوی اوژیاس (Augias) نیز نامیده می‌شود. آوگیاس اصطبلی بزرگ با سه هزار گاو داشت که سی سال تمیز نشده بود، تا اینکه هرکول (هراکلس) به عنوان پنجمین شاهکار خود درطی یک روز با منحرف کردن آب دو رودخانه آن را شست‌وشو داد و تمیز کرد.
اصطلاح طویله اوژیاس برای اشاره به مراکز و ادارات دولتی در بعضی کشورها که پر از فساد هستند نیز به‌کار می‌رود.روزنامه ایران
آیاس ، در اسطوره‌های یونان، که گهگاه آژاکس بزرگ یا ایجکس نیز خوانده شده، پسر تلامون پادشاه سالامیس، و پریبویا و برادر ناتنی تئوسر بود. پس از آشیل، او نیرومندترین قهرمان یونانی در جنگ تروا بود. آیاس مردی بزرگ و تنومند بود که یک سروگردن از بقیه یونانیان بلندتر بود، او بسیار نیرومند بود اما سخنران خوبی نبود. آیاس نقش به سزایی را در ایلیاد، اثر حماسی شاعر یونانی هومر در جنگ تروا ایفا می‌کند، در این کتاب اغلب به او لقب دیوار یا سد یونانیان را می‌دادند. نام او بعد از دیدن عقابی «aietos» توسط تلامون، قبل از تولدش برایش انتخاب گردید.آیاس - بازدید در ۱۴ مه ۲۰۱۴
در ایلیاد هومر، او را مردی با قد و قامت بلند و قوی‌ترین جنگجو در بین آخایوس‌ها توصیف کرده‌اند. او توسط سانتور کیرون (موجودی افسانه‌ای با بالا تنهٔ انسان و پایین‌تنه اسب که همچنین مربی پدرش تلامون و پدر آشیل، پلئوس نیز بود)، همزمان با آشیل آموزش دیده بود. او مردی خشمگین، دلیر، قوی و نیرومند و از طرفی دارای سطح هوشی بسیار بالا در مبارزات بود.
پس از آشیل، در کنار دیومدس یکی از باارزش‌ترین جنگجوها در لشکر آگاممنون به شمار می‌رفت، اما به زیرکی جنگجویایی همانند نستور، دیومدس و اودیسئوس نبود. به ارتشش فرمان داده بود، همه باید با خود سپری بزرگ درست شده از پوست هفت گاو دارای لایه برنزی حمل کنند. آیاس در هیچ‌کدام از جنگ‌های ایلیاد مجروح نشده بود و تنها شخصیت مهمی است که از هیچ‌یک از خدایان در جنگ‌ها کمک نگرفته‌است، اگرچه در کتاب ۱۳، پوزئیدون با ضربه‌ای، نیروی او را بازیابی نمود.
در جنگ تروا هکتور او را که شاه سالامیس بود، به جنگ تن به تن می‌خواند، دلیرانه می‌جنگند و شب هنگام از یکدیگر جدا می‌شوند؛ ولی پیش از جدایی، یکدیگر را می‌ستایند و به یکدیگر هدیه می‌دهند.Will Durant، ۶۸ هکتور به عنوان هدیه شمشیر و کمربند خود را به او می‌دهد. پس از فتح تروا آیاس و اودیسئوس به عنوان پاداش خواستار سلاح‌های آشیل شدند، هر دو قهرمان دربارهٔ شایستگی‌های خود برای بدست آوردن سلاح‌های آشیل سخنرانی می‌کردند اما اولیس برتری فراوانی در این زمینه بر آیاس داشت و جایزه به او داده شد. او که از این نتیجه بسیار خشمگین شده بود، قسم خورد که آگاممنون و منلائوس را خواهد کشت، اما مورد خشم الهه عقل و خرد آتنا قرار گرفت و توسط او به طور موقت دیوانه گشت و گوسفندان را که فکر می‌کرد نگهبانان یونانی هستند کشت. پس از مدتی آتنا او را به حالت عادی برگرداند، زمانی که به خود آمد، غرق به خون بود و از شرمساری خود را با شمشیری که از هکتور هدیه گرفته بود، کشت.
به او اغلب لقب "آژاکس تلامونی" یا "آژاکس کبیر" دادند که با پسر اویلئوس، آژاکس صغیر که او نیز در جنگ تروا برای یونانیان جنگیده اشتباه نشود.آژاکس نوشته جیمز هانتر. وب‌گاه پنتان
متیس (/ˈmiːtɪs/؛ به انگلیسی: Metis؛ یونانی باستان: Μῆτις؛ به‌معنی «حکمت»، «مهارت»، «صنعت») در اسطوره‌های یونان دختر اوکئانوس و تتیس ،یکی از اوکئانیدها است.
او به زئوس کمک کرد تا خواهران و برادرانش را از شکم پدرشان کرونوس با دادن ماده‌ای قی‌آور به او رهایی بخشد. زئوس با او ازدواج کرد. زمانی که متیس باردار بود اورانوس و گایا به او هشدار دادند که فرزند متیس از پدر قوی‌تر خواهد بود. زئوس، متیس را به‌صورت حشره ای درآورد و او را بلعید پس از آن به مدت نه روز زئوس سردرد شدیدی گرفت، هفایستوس به فرمان زئوس، سر او را شکافت و آتنه با سلاح و زره برتن از سر شکافتهٔ زئوس بیرون آمد. متیس که نامش به معنای خرد بود، تا ابد در شکم زئوس ماند و زئوس از خرد او بهره‌مند شد.
آئیتس ، در اسطوره‌های یونان، پادشاه کولخیس در گرجستان است.
او پشم زرین را از فریکسوس گرفت و پنهان کرد و اژدهای بی‌خوابی را به نگهبانی پشم زرین گماشت. غیبگویی گفته بود اگر بیگانه‌ای آن را برباید، آئیتس جان خواهد داد. پس، برای اطمینان خاطر خود فرمان داد هر بیگانه‌ای که به کولخیس آید، به قتل برسد.Will Durant,52 وقتی یاسون برای گرفتن آن نزد او آمد، شرط‌های دشواری سر راه او قرار داد و با وجود پیروزی یاسون در شرط‌ها به قول خود عمل نکرد و یاسون به کمک دختر وی مدئا پشم را از او دزدیدند.
آیتلیوس Aethlius، در اسطوره‌های یونان، پسر زئوس و پروتوگنیا است.
با کالوکه ازدواج کرد و از او صاحب اندومیون شد که بنیادگذار الیس است.
آیسون ، در اسطوره‌های یونان، پسر کرتئوس و تورو است.
وارث راستین پادشاهی یولکوس بود اما پلیاس آن را غصب کرد. با آلکیمده ازدواج کرد که از او صاحب فرزندی به نام یاسون شد. آن‌ها یاسون را پنهانی به خیرون دادند تا تربیت کند. هنگامی که یاسون به جستجوی «پشم زرین» رفته بود، مرد. اما مدیا پس از بازگشت به یولکوس او را با قدرت جادویی خود زنده کرد.
مخالفان هفت‌گانهٔ تب ، سومین اجرا در سه‌گانه "مضمون ادیپ" که توسط تراژدی‌نویس یونانی، آیسخولوس در ۴۶۷ پیش از میلاد ارائه شده بود. آن‌ها هفت قهرمان بودند که شهر تب را محاصره کردند.
زمانی که اتئوکلس برخلاف قرار قبلی، حکومت یک‌ساله را به برادرش پولونیکس تحویل نداد. پولونیکس به آدراستوس پناه برد. تودئوس نیز که از کالودون رانده شده بود، نزد آدراستوس آمد. آدراستوس دو دختر خود را به عقد آن‌دو درآورد و قول داد آن‌ها را به تاج و تخت بازگرداند. سپس با سپاهی بزرگ با هفت فرمانده به سوی تب عازم شد. این هفت تن عبارت‌اند از: آدراستوس، پولونیکس، تودئوس، پارتنوپایوس، کاپانیوس، هیپومدون و آمفیارائوس. هر هفت تن در این جنگ کشته شدند و ده سال بعد اپیگون‌ها (فرزندان این هفت تن) انتقام مرگ پدرانشان را گرفتند.
مِدِئا یا میدیا ، نام زنی در اسطوره‌ها و داستان‌های یونانی است که از اهالی منطقه کولخیس در گرجستان بود. او یکی از برترین ساحرین جهان باستان و طرفدار هکاته بود. "مدئا" دختر آئیتس پادشاه کولخیس و ایدویا، نوهٔ هلیوس، ایزد خورشید و بعدها همسر پهلوان نامدار یونانی یاسون بود که از او صاحب دو فرزند به نام‌های مرمروس و فرس شد.
زمانی که یاسون برای یافتن «پشم زرین» به کولخیس آمد، "مدئا" عاشق او شد و یاسون را در انجام شرط‌های سخت پدر و سرانجام ربودن پشم زرین یاری داد. بعد از بدست آوردن پشم زرین آن‌ها با هم و به همراه برادر کوچکتر مدئا، آبسیرتیس سوار بر آرگو شده و گریختند. شاه آئیتس نیز آن‌ها را تعقیب کرد. برای تأخیر انداختن در این تعقیب و گریز، مدئا برادر کوچکتر خود را کشته و بدن او را تکه‌تکه کرد و تکه‌ها را در پشت کشتی پراکنده کرد. تعقیب کنندگان باید می‌ایستادند تا تکه‌های بدن آبسیرتیس را جمع‌آوری کرده و برای مجلس دفن آماده می‌کردند و چنین شد که یاسون، مدئا و آرگونوت‌ها فرار کردند.
بعد از رسیدن به یولکوس، شهر مادری یاسون، او با مدئا ازدواج کرد و او همچنان به جادوگری خود ادامه داد. او زندگی را به آیسون، پدر یاسون با بریدن گلوی او و پرکردن بدنش با معجون جادویی، برگرداند. او به پلیاس، پادشاه یولکوس نیز این پیشنهاد را داد. مدئا دختر پلیاس را فریب داد تا پدر خود را بکشد. مدئا به آن‌ها گفت او می‌تواند یک قوچ پیر را تبدیل به یک قوچ جوان کند و این کار را با قطعه کردن قوچ و جوشاندن آن انجام می‌دهد. بعد از آن این کار را انجام داد و در هنگام نمایش یک قوچ جوان از داخل دیگ به بیرون پرید. دختر پلیاس او را تکه‌تکه کرد و درون دیگی ریخت. اما مدئا جسد او رها کرده و از معجون خود استفاده نکرد. بعد از کشتن پلیاس، یاسون و مدئا یولکوس را به مقصد کورینس ترک کردند. در آنجا مدئا دو فرزند با نام‌های مرمروس و فرس برای یاسون به دنیا آورد اما یاسون او را رها کرد تا با گلاوکه، دختر کرئون شاه کورینتوس ازدواج کند. مدئا از شدت رشک و خشم و گلاوکه و کرئون و فرزندان خود را کشت. او سوار بر ارابه‌ای که به پدربزرگش تعلق داشت و توسط یک اژدهای بالدار کشیده می‌شد، شد و کورینس را ترک نمود. او جسد دو فرزند خود را که کشته بود نیز به همراه خود برد تا باعث رنج بیشتری برای یاسون شود.
"مدئا" به ایگیوس، پادشاه پیر آتن پناه برد و به او قول داد توسط جادو کاری کند تا مشکل بچه دار نشدن او را حل کند . بعد از این ماجرا مدئا با ایگیوس ازدواج کرد و برای او پسری به نام مدوس به دنیا آورد. ایگیوس پسر دیگری نیز داشت و نام آن تسئوس، پهلوان نامدار آتنی بود. وقتی تسئوس به آتن بازگشت، مدئا به ایگیوس گفت به تسئوس شراب زهرآلودی بنوشاند، هنگامی که تسئوس در حال نوشیدن شراب بود، ایگیوس شمشیر او را که خودش به او داده بود، تشخیص داد و در لحظات آخر ضربه‌ای به جام شراب او زد تا تسئوس آن را نیاشامد. مدئا در این کار ناموفق ماند و همراه با پسر خود مدوس آتن را ترک کرد. بعد از ترک آتن، مدوس پادشاه کشوری شد که آن را "مدیا" نام‌گذاری کردند.
آیگیستوس Aegisthus، در اسطوره‌های یونان، پسر توئستس از دختر خودش پلوپیا است.
آترئوس برادر توئستس که 3 فرزند پسر او را نیز کشته بود و تنها راه انتقام را، داشتن فرزندی از دختر او می دانست. پلوپیا (دختر توئستس) پس از هم‌بستر شدن با پدرش، با آترئوس ازدواج کرد و آیگیستوس را در دربار آترئوس به دنیا آورد و آترئوس نادانسته او را بزرگ کرد. آیگیستوس بعدها آترئوس را کشت. او عاشق کلوتایمنسترا، همسر آگاممنون شد و آگاممنون را به قتل رساند. خود او به دست اورستس فرزند آگاممنون کشته شد.
آئنیاس یا آینیاس ، در اسطوره‌شناسی یونانی-رومی، یک قهرمان اهل تروآ، پسر آنخیسس و الهه آفرودیته (معادل رومی ونوس) بود. پدرش پسرعموی پادشاه پریاموس تروآ بود و به این ترتیب آئنیاس با فرزندان پریاموس (مانند هکتور و پاریس) همخون بود. او یک شخصیت فرعی در اسطوره‌شناسی یونانی است و هومر در قرن هشتم یا هفتم پیش از میلاد در اثر خود "ایلیاد"، از او یاد کرده‌است. آئنیاس در اسطوره‌شناسی روم تحت بازنویسی کامل قرار گرفت. او در "انئید" اثر شاعر رومی ویرژیل (۷۰ تا ۱۹ قبل از میلاد)، جایی که به عنوان جد بنیانگذاران شهر رم، رموس و رمولوس انتخاب و به این ترتیب به اولین قهرمان واقعی روم تبدیل شد.
آئنیاس یک قهرمان تروا بود که در طول جنگ تروا شجاعانه با یونانیان جنگید. اگرچه یونانی‌ها در نهایت تروآ را غارت کردند، آئنیاس موفق شد فرار کند و در ایتالیا ساکن شود. گرچه آئنیاس در اصل شخصیتی از اساطیر یونانی بود، اما با تمام وجود توسط رومیان پذیرفته شد، که او را قهرمان بنیانگذار خود می‌دانستند. امروزه، در واقع، آئنیاس بیشتر از منابع رومی شناخته شده‌است، نه منابع یونانی. این منابع رومی آئنیاس و اسطوره‌های او را تجلی بخشیدند و او را به عنوان قهرمانی شجاع و رنج کشیده توصیف می‌کردند که بیش از همه به خاطر احساس وظیفه‌اش قابل توجه است. اولین همسر آئنیاس یک شاهزاده خانم تروا به نام کرئوسا بود. این زن پسری به نام اسکانیوس به او داد، اما در جریان غارت تروا درگذشت. آئنیاس پس از فرار از تروآ و در طول سرگردانی خود با دیدو، ملکه کارتاژ رابطه برقرار کرد. با این حال، در نهایت مجبور شد دیدو را ترک کند تا بتواند به سرنوشت خود یعنی رسیدن به ایتالیا و تبدیل شدن به جد رومیان جامه عمل بپوشاند. زمانی که آئنیاس به ایتالیا رسید، قصد داشت با لاوینیا، دختر لاتینوس، پادشاه لاتیوم ازدواج کند اما برای به دست آوردن دست او، آئنیاس ابتدا مجبور شد با تورنوس، یکی دیگر از خواستگاران لاوینیا، و ارتش متشکلی از متحدان لاتین و اتروسک خود، جنگی خونین انجام دهد. در ایتالیا معمولاً گفته می‌شود که آئنیاس شهر لاوینیوم را تأسیس کرد که نام آن را به نام همسر جدیدش لاوینیا نامید. لاوینیوم در منطقه مرکزی ایتالیا لاتیوم قرار داشت. پس از مرگ آئنیاس، پسرش پادشاهی آلبا لونگا را تأسیس کرد. چندین نسل بعد، دوقلوهایی از این دودمان پادشاهی رموس و رومولوس شهر رم را تأسیس کردند. به همین دلیل آئنیاس را جد رومیان می‌نامند. پس از فروپاشی امپراتوری روم غربی دودمان‌های دیگر اروپای غربی نیز داستان‌های خود را از تبار تروآ جعل کردند و مایل بودند میراث نمادین تروا و روم را برای خود نگه دارند. صحنه‌هایی که آئنیاس را به تصویر می‌کشند، به‌ویژه برگرفته از "انئید"، قرن‌ها مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. آنها همواره موضوع مکرر هنر و ادبیات بوده‌اند. بخش‌های زیادی از انئید بر ادبیات و هنر غرب تأثیر گذاشته‌است: به‌ویژه غارت تروا و خروج آئنیاس از آن، تراژدی ملکه دیدو و سفر آئنیاس به دنیای مردگان.
اولین بار در «سرود هومری به آفرودیته» معرفی شد، معنی نام او «غم و اندوه وحشتناک» است. الهه آفرودیت این نام را به او داد زیرا مردی فانی را به دنیا آورده بود که در آینده پیر می‌شد و می‌مرد.Andrew Faulkner, The Homeric Hymn to Aphrodite: Introduction, Text, and Commentary" (2008) p. 257 بعدها در دوره قرون وسطی، نویسندگانی بودند که معتقد بودند، از آنجایی که انئید توسط یک فیلسوف نوشته شده‌است، نام آئنیاس باید به صورت فلسفی تفسیر شود.Desmond, Marilynn (1994)، "[https:// books.google.com/books?id=2b1qK94kbgIC&dq=aeneas%20etymology%20ennos%20demas&pg=PA85 Reading Dido: Gender, Textuality, and Medieval Aeneid]." صص 85-86. به این ترتیب، معنی نام آئنیاس در ترکیب یونانی به عنوان «خدایی که در بدن فانی ساکن» است معنی شد.جان سالزبری، "Polycraticus" 8.24–25; Bernard Sylvestris of Tours, "Commentum supra sex libros Eneidos Vergilii"
ویرژیل به تقلید از "ایلیاد"، بسیاری از القابی که هومر به آئنیاس داده را به عاریت گرفته‌است، از جمله: قهرمان، بزرگوار، عالی اما ویرژیل در انئید به آئنیاس دو لقب نیز از خود می‌دهد: «پدر» و «پیوس» (پارسا). لقب‌های به کار رفته توسط ویرژیل نمونه‌ای از نگرش متفاوت با هومر است، زیرا در حالی که او در ادیسه (حیله‌گر) است، ویرژیل آئنیاس را به عنوان («پرهیزگار»)، که لحن اخلاقی قوی را می‌رساند، معرفی کرده‌است. به نظر می‌رسد که هدف از این القاب تقویت مفهوم مأمور الهی بودن آئنیاس به عنوان پدر و بنیانگذار نژاد روم است و نشاندهنده شخصیتی است که از طرف خدایان برای انجام مأموریت الهی مأمور است به همین ترتیب، آئنیاس زمانی که به نفع مردانش عمل می‌کند، «پدر» نامیده می‌شود.Parry, Milman (1971), "The Making of Homeric Verse: The Collected Papers of Milman Parry," edited by A. Parry. p.169
در «انئید»، آئنیاس قوی و خوش‌تیپ توصیف شده‌است، اما نه رنگ مو و نه رنگ چهره او توصیف نشده‌است. اما در اواخر دوران باستان منابع توضیحات فیزیکی بیشتری اضافه کرده‌اند. دارس فریگیوس آئنیاس را به عنوان «مردی موی خرمایی، تنومند، سخن دان، مؤدب، محتاط، پارسا، و جذاب با چشمانی سیاه و درخشان بود.» توصیف می‌کند لقب ثابت آئنیاس در ویرژیل و دیگر نویسندگان لاتین از را «پارسا» می‌خوانند، اصطلاحی که به معنای احترام به خدایان و وظیفه‌شناسی خانوادگی است.Mark Griffith, "What Does Aeneas Look like?", Classical Philology, Vol. 80, No. 4 (Oct. , 1985), p. 309. . . وجود دارد همچنین توصیف فیزیکی مختصری است که در قرن ششم یافت می‌شود یوحنا مالالاس آئنیاس را چنین توصیف کرده‌است: «کوتاه، تنومند، سینه پهن، قوی هیکل، گلگون، صورت صاف، بینی زیبا، پوست روشن، کچل با ریشی پرپشت».Lowden, John. Illuminated prophet books: a study of Byzantine manuscripts of the major and minor prophets" Penn State Press, 1988, p. 62 آئنیاس مظهر فضایل رومی است: او خدمتگزار سرنوشت و خدایان است، او رهبر نمونه قوم خود و پدر و پسری فداکار است. کسی است که خود را وقف مأموریتش برای بقای خانواده و کشورش کرده‌است. شخصیت آئنیاس دارای ویژگی‌های انسانی نیز هست. او به عنوان یک مرد فانی معیوب — مردی با احساسات — معرفی می‌شود. آئنیاس در نقش خود به عنوان خدمتگزار سرنوشت و خدایان هرگز از هدف خود غافل نمی‌شود. او خود را «وظیفه‌شناس» وصف می‌کند.‏
آئنیاس یک شجره خانوادگی گسترده داشت. دایه او کائتا بود.ویرژیل "انئید" 7.1–4 او پدر آسکانیوس (همچنین با نام یولیوس یا ژولیوس) با کرئوسا (همسر آئنیاس)، و پدر سیلویوس (اسطوره) با لاوینیا است.ویرژیل، "انئید" 1983 1.267 پسرش بزرگش اسکانیوس پادشاهی آلبا لونگا را تأسیس کرد و پادشاه نخست در بین پادشاهان آلبا لونگا است. بر اساس اسطوره‌ای که ویرژیل در «آینید» به کار برد، رومولوس و رموس هر دو از نوادگان آئنیاس از طریق مادرشان رئا سیلویا بودند، و آئنیاس را مولد مردم روم ساختند.‏ برخی منابع اولیه او را پدر یا پدربزرگ خود می‌نامند،Romulus by Plutarch<! -- ربات عنوان --> خاندان یولی روم، به ویژه ژولیوس سزار و آگوستوس، نسب خود را به اسکانیوس و آئنیاس می‌رسانند،دیونوسیوس هالیکارناسی "Roman Antiquities" I. 70.4 بنابراین نسب آنها از این طریق به الهه ونوس می‌رسد. پالمونیدها نیز این ادعا را مطرح می‌کنند که پادشاهان بریتانیا – از جمله شاه آرتور – خاندانشان از طریق یک نوهٔ آئنیاس، بروتوس بریتانیایی به آئنیاس می‌رسد.Charles Selby "Events to be Remembered in the History of Britain" pp. 1–2
داستان تولد آئنیاس در «سرود هومری برای آفرودیت»، یکی از مهم‌ترین بخش‌های سرودهای هومری نقل شده‌است. آفرودیت باعث شده که زئوس عاشق زنان فانی شود. در تلافی، زئوس میل به آنخیسس که در میان تپه‌های نزدیک کوه ایدا از دام‌هایش مراقبت می‌کند را در دل ونوس می‌اندازد. هنگامی که آفرودیت او را می‌بیند، دلباخته می‌شود. او خود را چنان می‌آراید که گویی برای عروسی در میان خدایان است و در برابر آنخیسس ظاهر می‌شود. آنخیسس بر میل خود و جذابیت زیبایی او غلبه می‌کند و معتقد است که او یک الهه است، اما آفرودیت خود را به عنوان یک شاهزاده خانم فریگیه به او معرفی می‌کند. پس از آن که آنها وارد رابطه عاشقانه می‌شوند، آفرودیت هویت واقعی خود را برای او فاش می‌کند و آنخیسس می‌ترسد که رابطه آنها چه عواقبی برای او خواهد داشت. آفرودیت به او اطمینان می‌دهد که از او محافظت خواهد شد و به او می‌گوید که از او پسری به دنیا خواهد آورد که آئنیاس نامیده می‌شود. با این حال، به او هشدار می‌دهد این یک تابو که او فاش کند با یک الهه رابطه داشته‌است. هنگامی که آئنیاس به دنیا می‌آید، آفرودیت او را به نیمف‌های کوه ایدا می‌برد و به آنها دستور می‌دهد که کودک را تا پنج سالگی بزرگ کنند و سپس او را نزد پدرش آنخیسس ببرند.‏ طبق منابع دیگر. آنخیسس بعداً به رابطهٔ خود با آفرودیت مباهات می‌کند و در نتیجه زئوس خشمگین می‌شود و صاعقه‌ای که او می‌فرستد به پایش اصابت می‌کند. پس از آن او در آن پا لنگ می‌شود، به طوری که آئنیاس باید او را پس از آتش گرفتن تروآ حمل کند.Virgil, "Aeneid"
آئنیاس نقش کوچکی در "ایلیاد" ایفا کرد، جایی که او رهبر داردانیان در ترواد (آناتولی) (در آناتولی امروزی) بود. او شجاعت زیادی از خود نشان داد، که به ویژه در کتاب ۵ مشهود است، جایی که او وارد جنگ شد، بی اعتنا از همه نیزه‌های اطرافش، در کنار پانداروس، یک فرمانده تروا، جنگید و پس از اینکه دیومدس، پادشاه آرگوس را کشت، بدن پادشاه را سپر محافظت کرد. دیومدس با یک تخته سنگ بزرگ به ران آئنیاس ضربه زد و او را به زانو درآورد. اگر مادرش، آفرودیت، او را نجات نمی‌داد و او را از هجوم سلاح‌ها محافظت نمی‌کرد، حتماً کشته می‌شد. دیومدس توانست آفرودیت را زخمی کند که عقب‌نشینی کرد. آپولون آئنیاس را فرا گرفت و به ارتفاعات مقدس پرگامون برد و در آنجا شفا یافت. آرس به آئنیاس دستور داد تا هکتور را نجات دهد، بنابراین آئنیاس در میان تشویق افرادش به میدان جنگ بازگشت.
در کتاب ۲۰، آپولو آئنیاس را ترغیب کرد تا با قهرمان یونان آشیل روبرو شود و الوهیت خود را به عنوان پسر آفرودیت را به او یادآوری کرد. آئنیاس که از این یادآوری جسارت یافته بود، زمانی که خدایان برای تماشا جمع شده بودند، راهی دیدن آشیل شد. آشیل به آئنیاس طعنه زد و سعی کرد او را وادار به عقب‌نشینی کند. آئنیاس محکم ایستاد و به آشیل گفت که ترساندن او به چیزی بیش از تهدید نیاز دارد و به نسب خود بالید. آئنیاس از آشیل خواست که به جای توهین به نبرد ادامه دهد. هر دو به شدت جنگیدند، اما آشکار بود که آئنیاس با آشیل توانا همتایی واقعی نداشت. خدایان تصمیم گرفتند که آئنیاس را نجات دهند. پوزئیدون با ریختن غبار در چشمان آشیل و بلند کردن آئنیاس با خیال راحت، حواس او را پرت کرد.
آئنیاس یک شخصیت فرعی در ایلیاد است، جایی که او دو بار توسط خدایان از مرگ نجات می‌یابد، گویی برای سرنوشتی هنوز نامعلوم، اما در نوع خود یک جنگجوی شرافتمند است. او رهبر متحدان تروآها، داردانیان (تروا) و همچنین پسر عموی دوم و قهرمان اصلی هکتور، پسر و وارث پادشاه تروا پریاموس است. آئنیاس توسط طرفین به عنوان مردی عادل، شریف و پارسا شناخته شد که مورد لطف خدایان است. آئنیاس در ایلیاد به عنوان پادشاه آینده مردم تروا توصیف می‌شود.‏
مادر آئنیاس آفرودیته/ونوس مکرراً در میدان جنگ به کمک او می‌آید و او مورد علاقه آپولون است. آفرودیت/ونوس و آپولون آئنیاس را از نبرد با دیومدس (پسر تودوئوس) از آرگوس (یونان) که نزدیک بود او را بکشد، نجات می‌دهند و برای شفای تیر پیکانی که به او اصابت کرده او را نزد پرگامس می‌برند. حتی پوزئیدون که معمولاً طرفدار یونانیان است، پس از اینکه آئنیاس مورد حمله آشیل قرار می‌گیرد به کمک او می‌آید، و خاطرنشان می‌کند که آئنیاس، اگرچه از شاخه‌های کوچک‌تر از خانواده سلطنتی است، اما قرار است پادشاه مردم تروآ شود.‏
او نقش برجسته ای در دفاع از شهرش در برابر یونانی‌ها در طول جنگ تروا ایفا کرد و بعد از هکتور از نظر فرماندهی جنگ و توانایی در مقام دوم بود. هومر اشاره می‌کند که آئنیاس موقعیت زیردست خود را دوست نداشت و برپایه این مطلب در یک نسخه در سنت بعدی یونانیان، آئنیاس با خیانت به تروا به یونانیان کمک کرد. با این حال، نسخه رایج‌تر، آئنیاس را رهبر بازماندگان تروا پس از تصرف تروا توسط یونانیان کرد. در هر صورت، آئنیاس از جنگ جان سالم به در برد، و بنابراین شخصیت او در دسترس گردآورندگان اسطوره رومی قرار گرفت.‏
بروس لودن آئنیاس را به عنوان «نوع» معرفی می‌کند: تنها فرد (یا خانواده) با فضیلت که از نابودی عمومی در امان مانده‌است، به مانند افسانک اوتنپیشتی، باوسیس و فیلمون، نوح، و لوط. شبه آپولودوروس در "کتاب شبه آپولودوروس" خود توضیح می‌دهد که «... یونانیان به دلیل تقوای او فقط او را زنده و در امان گذاشتند.»
اسطوره‌نگار رومی یولیوس هیگینوس حدود ۶۴–۱۷ پیش از میلادHyginus, "یولیوس هیگینوس" 115. کشتن ۲۸ دشمن در جنگ تروا را به آئنیاس نسبت می‌دهد. آئنیاس همچنین در روایت‌های تروآ منسوب به دارس فریگیوس‏ و دیکتیس کرت ظاهر می‌شود.‏
تاریخ آئنیاس توسط نویسندگان رومی ادامه یافت. یکی از منابع تأثیرگذار، شرح تأسیس رم در کتاب "ریشه‌ها" اثر کاتوی بزرگ بود. افسانه آئنیاس در روزگار ویرژیل به خوبی شناخته شده بود و در آثار تاریخی مختلف، از جمله کتاب "آثار باستانی رومی" اثر دیونوسیوس هالیکارناسی(۳۰ تا ۸ پ. م)‏ و "از تاریخ پیدایش رم" توسط لیوی ظاهر شد.‏
مابقی بیوگرافی آئنیاس از منابع باستانی دیگر، از جمله دگردیسی لیوی و اووید، گردآوری شده‌است. به گفته لیوی، آئنیاس پیروز شد اما لاتینوس در جنگ مرد. آئنیاس شهر لاوینیوم را به نام همسرش تأسیس کرد. او بعداً از خواهر دیدو، آنا پرینا استقبال کرد که پس از اطلاع از حسادت لاوینیا خودکشی کرد. پس از مرگ آئنیاس،Titus Livius. "The History of Rome" (Rev. Canon Roberts, trans.), Vol. I, J. M. Dent & Sons, Ltd. , London, 1905 ونوس از پدرش، ژوپیتر، التماس کرد که آئنیاس را خدایی کند و ادعا کرد که او قبلاً یک بار به عالم مردگان رفته و زنده مانده‌است. ژوپیتر موافقت کرد و ونوس به رودخانه نومیکوس سفر کرد و از آن خواست تا قسمت‌های فانی آئنیاس را بشوید. سپس ونوس بدن او را با عطر الهی مسح کرد و با شهد و آمبروزیا او را خدایی ساخت. رومی‌ها او را با معابد و محراب‌ها گرامی داشتند. آئنیاس به عنوان خدا ژوپیتر ایندیجس شناخته شد.
مرگ آئنیاس توسط دیونوسیوس هالیکارناسی توصیف شده‌است. پس از سقوط او در نبرد علیه روتولی‌ها، جسد او پیدا نشد و پس از آن به عنوان یک خدای محلی مورد پرستش قرار گرفت.
شهرت آئنیاس بیش از همه در ارتباط با کتاب انئید اثر شاعر رومی ویرژیل (۷۰ تا ۱۹ پیش از میلاد) است.‏
نویسندهٔ فرانسوی قرن دوازدهم "رومن دی انئاس" به تمایلات جنسی آئنیاس می‌پردازد. اگرچه به نظر می‌رسد ویرژیل تمام همجنسگرایی را به رابطه نیسوس و اریالوس محدود می‌کند، و آئنیاس او را شخصیتی کاملاً دگرجنسگرا می‌سازد، در قرون وسطی حداقل یک ظن به همجنسگرایی در آئنیاس وجود داشت. "رومن دی انئاس" به این اتهام در بخشی می‌پردازد که آماتا با ازدواج آئنیاس و دخترش لاوینیا مخالفت می‌کند.
تفاسیر قرون وسطایی از آئنیاس تحت تأثیر ویرژیل و سایر منابع لاتین قرار گرفت. به‌طور خاص، گزارش‌های دارس فریگیوس (کاهنی که به‌طور فرضی قبل از هومر زندگی می‌کرده) و دیکتیس کرتنسیس، توسط شاعر ایتالیایی قرن سیزدهم گویدو دل کولون‏ در "تاریخ نابودی تروآ‏" دوباره کار شد و بر بسیاری از خوانش‌های بعدی اثر گذاشت. برای مثال، شاعر مروارید و دیگر نویسندگان انگلیسی از گویدو این برداشت را دریافت می‌کنند که خروج امن آئنیاس از تروا با دارایی‌ها و خانواده‌اش پاداشی برای خیانت بود که به خاطر آن هکابه مورد تنبیه قرار گرفت.
در "سر گاواین و شوالیه سبز" (اواخر قرن چهاردهم)، شاعر مروارید، مانند بسیاری دیگر از نویسندگان انگلیسی، از آئنیاس برای ایجاد شجره‌نامه‌ای برای پایه‌گذاری بریتانیا استفاده کرد و توضیح می‌دهد که آئنیاس «به دلیل خیانت خود مورد استیضاح قرار گرفت و ثابت شد که صحت دارد.» (خط 4). In Marie Boroff's translation, edited by Laura Howes, the treacherous knight of line 3 is identified as Antenor, incorrectly, as Tolkien argues.
ایجاد پیوند با تروای باستان یک سنت دیرینه است. هنگامی که هرودوت روایت خود را از جنگ‌های یونانی-ایرانی نوشت، کتاب خود را با جنگ‌های اساطیری بر سر زنان آغاز کرد که در آن جنگ تروا و ربودن هلن ملکه اسپارتی توسط پاریس در مرکز صحنه قرار می‌گیرد.
نویسندگان رومی نیز که به شدت تحت تأثیر فرهنگ یونانی قرار گرفته بودند، از جنگ تروا به عنوان یک نقطه شروع مناسب در هر روایت تاریخی مبهم استفاده می‌کردند.
پس از تماس با یونانیان باستان، رومی‌ها متوجه شدند که فاقد سنت حماسی افسانه ای یونانیان باستان هستند. ادبیات یونانی ایلیاد و ادیسه هومر (حدود ۷۵۰ پیش از میلاد) را نشان می‌داد، و اساطیر یونان قهرمانانی مانند آشیل و هرکول داشت، در حالی که رومی‌ها فقط رومولوس و رموس را داشتند که می‌دانستند نمی‌توانند با قهرمانان بی‌باک یونانی برابری کنند. رومی‌ها با پیوند دادن قهرمانی از جنگ با رومولوس، پیوندی بین تاریخ خود و جنگ معروف تروا ایجاد کردند. آنها قهرمانی را انتخاب کردند که سرنوشتش نامعلوم بود — آئنیاس، شاهزاده تروا— در حدود ۵۰۰ سال قبل از میلاد، این یک روایت استاندارد شد که آئنیاس توانسته از تروا در حال سوختن فرار کند و راهی ایتالیا شود، جایی که روم را تأسیس کرد. انئیدس که یک نام پدری بود که از آئنیاس منشأ گرفته بود، به عنوان نام خانوادگی برای کسانی که گمان می‌رفت از نسل او هستند، مانند امپراتور آگوستوس یا رومی‌ها به‌طور کلی به کار می‌رفت.E.g. "Anthologia Palatina" 7,297; Lucretius 1:1; Ovid, "Metamorphoses" 15,682 تاریخ‌نگار یونانی دیوکاسیوس (زادهٔ پیرامون ۱۵۵- مرگ میان ۲۲۹ تا ۲۳۵ میلادی)) در اثر تاریخی خود، از کتاب‌های سیبیل نقل‌قول می‌کند که در آن اصل خاندان یولی به پسر آئنیاس، اسکانیوس (یولیوس، ژولیوس، جولیوس هم نامیده می‌شود) بازمی‌گردد و بر این اساس نام‌گذاری شده‌است. امپراتور روم نرون به عنوان آخرین نواده در اینجا ظاهر می‌شود.کاسیوس دیو 62,18
ارتباط قهرمانان هومری با ایتالیا و سیسیل به قرن هشتم قبل از میلاد — زمانی که اشعار حماسی هومر احتمالاً به متون مکتوب تبدیل شدند — برمی‌گردد و مستعمرات یونانی که در آنجا تأسیس شدند و قرن بعد اغلب ادعا می‌کردند که از رهبران جنگ تروا تبار هستند. افسانه آئنیاس را نیز با مکان‌ها و خانواده‌های خاصی به ویژه در منطقه لاتیوم مرتبط می‌کند. با گسترش روم در ایتالیا و مدیترانه، نویسندگان میهن‌پرست آن شروع به ساختن یک سنت اسطوره ای کردند که به یکباره سرزمین آنها را با قدمت وقار می‌کرد و بیزاری نهفته از برتری فرهنگی یونانی را از بین می‌برد. این واقعیت که آئنیاس، به عنوان یک تروایی، نماینده دشمن یونانیان بود و این سنت او را پس از جنگ آزاد کرد، او را برای بخشی که به او اختصاص داده بود - یعنی بنیانگذاری عظمت روم - مناسب ساخته بود. ویرژیل که در قرن اول پیش از میلاد به رشته‌های مختلف افسانه‌های مربوط به آئنیاس شکلی داد. خانواده ژولیوس سزار و در نتیجه حامی ویرژیل، آگوستوس، ادعا می‌کرد که نسبش از آئنیاس و پسرش اسکانیوس که نیز یولیوس نامیده می‌شد، می‌رسد. ویرژیل با ترکیب این سنت‌های مختلف، شاهکار خود را انئید را خلق کرد، شعر حماسی لاتینی که قهرمان آن نه تنها سیر و هدف تاریخ روم، بلکه کارنامه و خط مشی خود آگوستوس را نیز نشان می‌داد. در سفر آئنیاس از تروا به سمت غرب به سیسیل، کارتاژ، و سرانجام به دهانه تیبر در ایتالیا، ویرژیل ویژگی‌های پایداری، انکار خواست خود و اطاعت از خدایان را به تصویر کشید که به قول شاعر، روم را ساختند.
نویسندگان بریتانیای قرون وسطی نیز به همین ترتیب سعی کردند خاستگاه بریتانیایی‌ها را به یکی دیگر از نوادگان آئنیاس مرتبط کنند. راهب و نویسنده قرن نهم، ننیوس، و نویسنده قرن دوازدهم، جفری مانموث، هر دو ادعا کردند که یک تروجانی به نام بروتوس تروایی همنام و بنیانگذار بریتانیا بوده‌است. طبق داستان، او پس از کشتن تصادفی پدرش، از جامعه تروا در ایتالیا تبعید شد. پس از تبعید، بروتوس در مناطق مختلف از جمله یونان، شمال آفریقا، گال و در نهایت بریتانیا، ادیسه مهمی را طی کرد. در اسطوره، بروتوس (و گروه رو به رشد پیروانش) بریتانیا را خالی یافتند، به جز جامعه ای از غول‌ها که در غارها زندگی می‌کردند. سپس مهاجران تروا غول‌ها را کشتند یا بیرون کردند و زمین را برای خود آباد کردند و بعداً منطقه و جامعه خود را به نام رهبر خود نامگذاری کردند.‏
در کتاب جفری مانموث، از بروتوس، نوهٔ آئنیاس گفته می‌شود. او از ایتالیا تبعید شده بود و بنابراین مجبور به سرگردانی در جهان شد. او سرانجام در جزیره بزرگی به نام آلبیون وارد شد که بلافاصله آن را به نام خود «بریتانیا» نامید. البته هیچ‌کدام از اینها مبنای تاریخی ندارد، اما قبل از ظهور رشته مدرن تاریخ، مرز دقیقی بین اسطوره و تاریخ، واقعیت و تخیل وجود نداشت.‏
انگلیسی‌ها زمانی به‌طور گسترده‌ای به عنوان تاریخ ادعا می‌کردند، این جزیره - قبل از این رویداد، سرزمینی بود که فقط غول‌های خارق‌العاده در آن زندگی می‌کردند- و مردم اصلی آن نوادگان آئنیاس هستند، اگرچه حتی در زمان رنسانس، یک مخاطب غیرانگلیسی و همچنین حداقل یک نویسنده انگلیسی جزئیات داستان‌ها را قانع‌کننده نمی‌دانست.
نویسندگان اسطوره‌شناسی اسکاندیناوی سعی داشتند داستان‌های خود را به تروآیی باستان متصل کنند.‏
پژوهشگر ایسلندی، اسنوری استورلوسون (۱۱۷۹–۱۲۴۱)، در پیش‌درآمد ادای منثور از یک تروجانی به نام منون می‌گوید که با دختر پادشاه شاه ارشد تروآ پریاموس به نام «تروان» —در هیچ منبع سنتی دیگری به تروان اشاره نشده‌است— ازدواج می‌کند و صاحب پسری به نام ثور (اسطوره) (محبوب‌ترین ایزد در اسطوره‌شناسی اسکاندیناوی) می‌شود. این پسر تا دوازده سالگی در تراکیه پرورش می‌یابد و پس از آن راهی سرزمین‌های شمال اروپا می‌شود در آن جا با یک سیبیل (پیشگو) آشنا می‌شود که سیف (اسطوره نورس) نامیده می‌شود.The Prose Edda of Snorri Sturlson Translated by Arthur Gilchrist Brodeur [1916] Prologue III at Internet Sacred Texts Archive. Accessed November 14, 2017
سرانجام، «وودن»، (برابر با اودین) از نسل آنها به وجود آمد.
از سلسله قهرمانان افسانه ای که توسط نوادگان مردمان غیر هلنی خاور نزدیک تجلیل می‌شود، موسی است که به احتمال زیاد برای ویرژیل نویسنده کتاب انه‌اید شناخته شده‌است، و مسلماً موسی است که واضح‌ترین الگو را برای «آئنیاس» ارائه می‌دهد. هر کدام تحت تعلیم و هدایت الهی، قوم برگزیده ای را از اسارت یا شکست هدایت می‌کنند، و آنها را با سفری سخت تربیت می‌کنند که در طی آن، سرنوشت قوم و نوع رفتار لازم برای رسیدن به آن سرنوشت، بارها و بارها به وسیله عوامل ماوراء طبیعی به رهبران ابلاغ می‌شود. مأموریت آنها نه تنها حیثیت مردم خود را بازمی‌گرداند، بلکه برکت را برای همه بشریت به ارمغان می‌آورد. سرزمین موعود که قرار بود مبنای این مأموریت باشد باید از قبایل اشغالگر بازپس گرفته شود. با در نظر گرفتن جداگانه، شباهت آئنیاس با موسی و آخرالزمان ممکن است تصادفی باشد. با این حال، به نظر می‌رسد که ویرژیل عمیقاً تحت تأثیر سنت یهودی بوده‌است.‏