moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کریستین کوستاو (زاده ۱۵ مارس ۲۰۰۰) خواننده، ترانه سرا، موسیقی دان، بازیگر بلغاری است.
او در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۷ نماینده بلغارستان بود و به مقام دوم دست یافت.
جایزه تمشک طلایی بدترین فیلم () جایزه‌ای که به بدترین فیلم هر سال اهدا می‌شود.
لوینا با نام اصلی ایزابلا لوئین (زاده ۴ دسامبر ۱۹۹۱) خواننده، ترانه سرا آلمانی است.
او در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۷ نماینده آلمان بود .
اگر یک سرور DNS داده‌های اشتباهی بدهد، با یک DNS Sinkhole مواجه هستیم. این سرور با نام‌های sinkhole server, internet sinkhole و BlackholeDNS نیز شناخته می‌شود.https://en.wikipedia.org/wiki/DNS_sinkhole
بریتیش ریل کلاس ۳۷۵ () یک قطار خودگرانشی الکتریکی ساخت شرکت بومباردیه (Bombardier Transportation) است.
این قطار که از آوریل ۲۰۱۵ تولید میشود دارای ۱ مگاوات توان خروجی و ۲.۸۰ متر عرض است.
مراسم سی و چهارمین دوره جوایز تمشک طلایی ()
۱ مارس در لس آنجلس برگزار شد.
The following five films received multiple nominations:
جو دایانگ (؛ زادهٔ ) یک بازیگر سینما، و هنرپیشه اهل کره جنوبی است
چه سو-بین (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل کره جنوبی است. او فعالیت بازیگری خود را از سال ۲۰۱۴ آغاز کرد و او همان‌طور در سریال تشویق کن و من ربات نیستم نقش آفرینی کرده‌است. او همچنین در سریال بخشی از ذهن تو در شبکه tvn نقش اصلی را برعهده داشت که به دلیل ریتینگ پایین، این سریال از ۱۶ قسمت به ۱۲ قسمت تغییر کرد.
چو یو جونگ (؛ زادهٔ ۱۰ فوریه ۱۹۸۱) بازیگر اهل کره جنوبی است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "خدمتکار" و "هدف" و "انگل" اشاره کرد. او بیشتر به خاطر بازی در نقش خانم پارک در فیلم "انگل" که جایزه اسکار ۲۰۱۹ را از آن خود کرد شناخته می‌شود.
چو یو جونگ در سئول کره جنوبی متولد شد. او در سال ۱۹۹۷ در ۱۶ سالگی در مجله CeCi آغاز کرد و از سال ۱۹۹۹ به‌طور جدی بازیگری را آغاز کرد. با وجود حضور در مجموعه‌های تلویزیونی درام، فیلم‌های موسیقایی و تبلیغات تلویزیونی، وی ناشناخته ماند. در این دوره، او همچنین از نقش محدودی که به او پیشنهاد می‌شد ناراضی بود.
سپس چو در سال ۲۰۱۰ با بازی به عنوان زن جاه طلب چوسانی در درام "خدمتکار" ظاهر شد و مورد توجه قرار گرفت. وی در فیلم دارای رتبه R که نسخه جدید اقتباسی و غم‌انگیز از داستان مشهور کره ای داستان چونهیانگ، که به علت دارا بودن صحنه‌های جنسی زیاد توسط تعدادی از بازیگران زن رد شده بود، ظاهر شد. چو از فرصت استفاده کرد به طوری که که این فیلم یک پله عظیم در زندگی حرفه ای او شد. پس از اکران فیلم، چو با موفقیت از اینکه «یک چهره زیبا دیگر» در صحنه سرگرمی کره باشد فرار کرد.
در سال ۲۰۱۱، چو در مجموعه تلویزیونی "من یک حس عاشقانه می‌خوام"، یک کمدی جنسی صریح و خنده دار در مورد گروهی از دوست دختران سی و چند ساله که در حال دوستیابی در سئول هستند، بازی کرد.
در سال ۲۰۱۵، چو در یک کمدی جنسی "خانهٔ عشق: انحصاری برای خانم‌ها" بازی کرد. وی این دربارهٔ گفت که این کار باعث شد تا او متوجه شود «دیدن مردم که به خاطر من می‌خندند، چقدر خوشحال‌کننده است. خانهٔ عشق: انحصاری برای خانم‌ها اولین فیلمی است که من در مدت طولانی انجام داده‌ام که داستان آن روی زنان متمرکز است. امیدوارم با تکیه بر موفقیت این فیلم، فیلم‌های بیشتری با صدا و تجربیات زنان ساخته شود.»
الکساندر نیکولایویچ وینوکوروف (؛ زادهٔ ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۳) رکابزن سابق قزاقستانی است که در رشتهٔ دوچرخه‌سواری جاده فعالیت می‌کرد و اکنون مربی اصلی تیم آستانه است. او در دوران فعالیت حرفه‌ای خود دو مدال برنز مسابقات قهرمانی جهان، چهار پیروزی مرحله‌ای در تور دو فرانس، چهار پیروزی مرحله‌ای در ووئلتا اسپانیا و قهرمانی در سال ۲۰۰۶، چند قهرمانی در مسابقات کلاسیک و مدال طلای المپیک ۲۰۱۲ لندن در رشتهٔ دوچرخه‌سواری جادهٔ مردان به دست آورد.
وینوکوروف دوچرخه‌سواری را در سال ۱۹۸۴ آغاز کرد و در رقابت‌هایی در شوروی سابق شرکت کرد. او در سال ۱۹۹۷ به عنوان رکابزن آماتور به فرانس رفت و در سال ۱۹۹۸ حرفه‌ای شد. حدود یک دههٔ بعد، دوپینگ خونی او در تور دو فرانس ۲۰۰۷ اعلام شد و به مدت دو سال از حضور در مسابقات محروم شد. در بازگشت در اوت ۲۰۰۹ برای تیم ملی قزاقستان و سپس برای تیم آستانه مسابقه داد. یک تصادف سنگین در تور دو فرانس ۲۰۱۱ می‌توانست دوران حرفه‌ای او را به پایان برساند؛ ولی اعلام کرد که یک فصل دیگر مسابقه خواهد داد. یکی از اهداف وینوکوروف، حضور در المپیک ۲۰۱۲ لندن بود که در آن توانست مدال طلای دوچرخه‌سواری جادهٔ مردان را پس از فرار در کیلومترهای پایانی به همراه ریگوبرتو اوران به دست آورد.
وینوکوروف پس از المپیک بازنشسته شد و در سال ۲۰۱۳ به مربی‌گری در تیم آستانه مشغول شد. او اکنون به همراه همسر و فرزندانش در فرانسه زندگی می‌کند.
وینوکوروف به گفتهٔ پدرش از یازده سالگی به مدرسهٔ ورزش پتروپاول پیوست و وارد دوچرخه‌سواری شد. در سال ۱۹۸۶ وارد مدرسهٔ ورزشی در آلماتی شد و در پنج سال بعدی در آنجا تمرین کرد. در دوران دوسالهٔ خدمت سربازی نیز به عنوان عضوی از تیم ملی شوروی تمرین می‌کرد.
پس از استقلال قزاقستان از شوروی در دسامبر ۱۹۹۱، وینوکوروف به تمرین و مسابقه ادامه داد و عضو تیم ملی قزاقستان شد. در سال ۱۹۹۳ در تور آماتور رجیو در آلمان، رتبهٔ سوم را کسب کرد. از سایر دستاوردهای او در دوران آماتور می‌توان به پیروزی در دو مرحلهٔ تور اکوادور ۱۹۹۵ و قهرمانی تور اسلوونی ۱۹۹۶ نام برد. وینوکوروف در المپیک ۱۹۹۶ نیز شرکت کرد و مسابقهٔ استقامت جادهٔ مردان به مقام ۵۳ دست یافت.
در زمستان ۱۹۹۶ مربی تیم ملی قزاقستان از ژیل ماس، مدیر ورزشی تیم آگریژل، درخواست کرد که در صورت امکان، شش دوچرخه‌سوار قزاقستانی را به تیم‌های حرفه‌ای اروپایی انتقال دهد. ماس پذیرفت که دو نفر برتر را انتقال دهد؛ به شرطی که ابتدا یک سال برای باشگاه آماتور اسپوار سیکلیست سن اتین لوار مسابقه بدهند. آنان وینوکوروف و آندری میزوروف را برگزیدند.
وینوکوروف در ۲۲ مارس ۱۹۹۷ به فرانسه رسید. او توانست به خوبی با شرایط تازه تطبیق یابد، در حالی که میزوروف با وضعیت جدید خو نگرفت و ترجیح داد به قزاقستان بازگردد. در مهٔ ۱۹۹۷ آندری کیویلف، هم‌کلاسی سابق وینوکوروف که در تیم آماتوری در بورگوس اسپانیا بود، جانشین میزوروف شد. میزوروف در سال ۱۹۹۹ حرفه‌ای شد و در سال ۲۰۰۷ در تیم آستانه به وینوکوروف پیوست.
دو هفتهٔ بعد، وینوکوروف در یک مرحلهٔ تور آورنی دوم شد و پس از یک هفته، بهترین سربالایی‌رو کاپ فرانسه شد. او توانست در مجموع ده پیروزی برای باشگاه آماتور خود به دست آورد و ونسان لاونو وادار شد پیشنهاد قرارداد حرفه‌ای دو ساله‌ای برای عضویت در تیم کازینو در سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ به او بدهد.
وینوکوروف در سال ۱۹۹۸ در شش مسابقه از جمله مسابقهٔ چهار روزهٔ دونکرک و تور لهستان پیروز شد. در آغاز فصل ۱۹۹۹ برندهٔ تور والنسیا شد و سه ماه بعد، قهرمان کریتریوم دوفینه شد.
وینو در سال ۲۰۰۰ به تیم تلکام پیوست. او برندهٔ مسابقهٔ ترکیبی پاریس–نیس شد و سکوی سوم کریتریوم اینترناسیونال را به دست آورد. در تور دو فرانس نیز خادم یان اولریش بود و تور را در جایگاه ۱۵ به پایان رساند. نخستین پیروزی او برای تلکام، فتح مرحلهٔ ۱۸ ووئلتا اسپانیا بود. چند هفتهٔ بعد، در المپیک سیدنی پس از اولریش به مدال نقره دست یافت، در حالی که هم‌تیمی دیگرش آندرئاس کلودن بر سکوی سوم ایستاد.
در سال ۲۰۰۱ وینو برندهٔ تایم تریل تور آلمان شد و پیراهن طلایی را از هم‌تیمی خود اریک زابل گرفت. در روز بعد، وینوکوروف یک و نیم دقیقه جلوتر از گروه اصلی از خط پایان گذشت و قهرمانی خود را قطعی کرد. در تور ۲۰۰۱ از اولریش حمایت کرد و رتبهٔ ۱۶ را به دست آورد.
در سال ۲۰۰۲ وینو برندهٔ پاریس–نیس شد. سپس در نخستین مرحلهٔ کوهستانی تور سوئیس پیروز شد؛ ولی چند مرحلهٔ بعد در سراشیبی زمین‌خورد و پس از مرحله به بیمارستان منتقل شد. او از تور انصراف داد تا برای تور دو فرانس آماده شود؛ ولی دو هفتهٔ بعد، شکستگی دنبالچه او تشخیص داده شد و تور را از دست داد.
آندری کیویلف، دوست صمیمی وینو، در مرحلهٔ دوم تور پاریس–نیس ۲۰۰۳ به‌شدت زمین‌خورد و به کما رفت و همان شب درگذشت. این اتفاق، اثر شدیدی بر وینوکوروف داشت. او از این اتفاق نیرو گرفت و اعلام کرد بیش از همیشه برای بردن انگیزه دارد. وینو در مرحلهٔ پنجم فرار کرد و با پیروزی در آن مرحله، رهبر تور شد. وینوکوروف در خط پایان، به آسمان اشاره کرد.
دو روز بعد، وینوکوروف برندهٔ تور شد و بر روی سکو، تصویر کیویلف را به نمایش گذاشت.
در تور سوئیس ۲۰۰۳ وینوکوروف برندهٔ مرحلهٔ نخست شد و پیراهن طلایی را به تن کرد. در مرحلهٔ سوم فرانچسکو کاساگرانده پیروز شد و رهبری را از وینو گرفت؛ ولی با زمین‌خوردن او در تایم تریل انفرادی روزهای پایانی، وینو دوباره به صدر برگشت و برندهٔ تور سوئیس شد.
در تور دو فرانس ۲۰۰۳ وینوکوروف برای نخستین بار با هدف قهرمانی وارد تور شد. او در مرحلهٔ کوهستانی که در آلپ دوئز به پایان رسید، دوم شد. در مرحلهٔ بعد در سربالایی به فاصلهٔ ۹ کیلومتر از خط پایان فرار کرد و برندهٔ مرحله شد. او توانست به رتبهٔ دوم رده‌بندی اصلی با اختلاف ۲۱ ثانیه نسبت به لانس آرمسترانگ صعود کند. با پیروزی یان اولریش در تایم تریل انفرادی مرحلهٔ ۱۲ وینو به رتبهٔ سوم نزول کرد؛ ولی آن را تا پایان تور نگه داشت. همچنین برندهٔ جایزهٔ تهاجمی‌ترین رکابزن تور شد.
در فصل ۲۰۰۴ وینوکوروف در مرحلهٔ دوم پاریس–نیس، پنج دقیقه عقب افتاد؛ ولی پس از آن در سه مرحله پیروز شد. در لیژ–باستون–لیژ پس از داویده ربلین و مایکل بوگرد سوم شد. پس از آن در تور سوئیس تصادف کرد و پارگی رباط‌های شانهٔ او باعث شد که تور دو فرانس را از دست بدهد.
او در ماه اوت بازگشت و برندهٔ تور رجیو شد. سپس در ووئلتا اسپانیا شرکت کرد؛ ولی در هفتهٔ اول به دلیل مسمومیت غذایی زمان زیادی از دست داد و از ادامهٔ مسابقه، کناره‌گیری کرد. پس از آن در مسابقات قهرمانی جهان حضور یافت و مدال برنز را در تایم تریل انفرادی به دست آورد.
نخستین پیروزی وینوکوروف در فصل ۲۰۰۵ در مسابقهٔ لیژ–باستون–لیژ به دست آمد. همچنین در یک مرحلهٔ کوهستانی دوفینه لیبره در مون ونتو برنده شد. سپس به قزاقستان سفر کرد و فاتح مسابقهٔ قهرمانی کشور شد.
در ژوئیه ۲۰۰۵ وینوکوروف اعلام کرد شرایطش به خوبی سال ۲۰۰۳ است که در تور سوم شده‌بود. او گفت برای تیم رکاب خواهد زد. قرار بود در صورتی که او یا آندرئاس کلودن بهتر از اولریش رکاب بزنند، وینوکوروف رهبر تیم شود. در تایم تریل افتتاحیه، وینو سوم شد و بالاتر از کلودن و اولریش قرار گرفت. در مرحلهٔ هشتم، آرمسترانگ حملات وینوکوروف را دنبال کرد؛ ولی به کلودن اجازه داد پیشی بگیرد. وینو جدا از هم‌تیمی‌های خود رکاب می‌زد و نقش اولریش را در تیم می‌خواست.
وینوکوروف زمان قابل توجهی در مراحل کوهستانی از دست داد؛ ولی در مرحلهٔ ۱۱ بخشی از آن را جبران کرد و جلوتر از سانتیاگو بوترو به عنوان نفر اول از خط پایان گذشت.
تنش میان وینو و تیمش در مرحلهٔ ۱۴ در پیرنه به اوج رسید. در این مرحله، وینو عقب افتاد، پس از طی ۲۰ کیلومتر بازگشت و حمله کرد، ولی اولریش و کلودن او را عقب کشیدند. وینوکوروف پس از پیروزی در مرحلهٔ پایانی در پاریس، تفاوت‌های خود را نشان داد.
پیش از آغاز مرحلهٔ پایانی، وینوکوروف با فاصلهٔ ۲ ثانیه پشت سر لوی لایفایمر، در رتبهٔ ششم قرار داشت. وینو در اسپرینت میانی اول شد و توانست شش ثانیه جایزه زمانی کسب کند، در حالی که لایفایمر دوم شد و چهار ثانیه به دست آورد و همچنان با اختلاف کمتر از یک ثانیه جلوتر از وینوکوروف بود. در خط پایان، وینوکوروف اول شد و ۲۰ ثانیه جایزهٔ زمانی دیگر گرفت تا تور را در رتبهٔ پنجم به پایان برساند.
وینوکوروف برای فصل ۲۰۰۶ به تیم لیبرتی سگوروس–وورث پیوست. پس از بازداشت مانولو سائیز در ارتباط با دوپینگ خونی، لیبرتی سگوروس از حمایت مالی تیم انصراف داد. گروهی از شرکت‌های قزاقستانی حامی تیم شدند و نام آن به آستانه–وورث تغییر یافت. در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۶ پس از مشخص شدن حضور پنج رکابزن در قضیه دوپینگ عملیات پوئرتو، تیم وینوکوروف تنها چهار رکابزن داشت که کمتر از شش رکابزن مورد نیاز برای حضور در تور بود و به همین دلیل، از حضور در تور دو فرانس ۲۰۰۶ صرف نظر کرد.
پس از کناره‌گیری وورث از حمایت مالی، نام تیم پیش از ووئلتا اسپانیای ۲۰۰۶ به تیم آستانه تغییر یافت. وینوکوروف در مرحلهٔ ۷ از آلخاندرو والورده شکست خورد؛ ولی با پیروزی در دو مرحلهٔ بعدی به رتبهٔ پنجم صعود کرد. پس از یک تایم تریل خوب و رکابزنی تهاجمی در مراحل ۱۸ و ۱۹ پیراهن طلایی را از والورده گرفت و رهبر مسابقه شد. او در تایم تریل مرحلهٔ بعد نیز پیروز شد و قهرمانی ووئلتا را به دست آورد.
پس از آن وینو در مسابقه قهرمانی تایم تریل جهان در سالزبورگ رکاب زد و پس از دو رکابزن تیم سی‌اس‌سی، فابیان کانچلارا و داوید زابریسکی بر سکوی سوم ایستاد.
در تور دو فرانس ۲۰۰۷، وینوکوروف که به عضویت تیم تازه‌ای به نام آستانه درآمده‌بود، یکی از بخت‌های قطعی قهرمانی به شمار می‌رفت. وینو تا مرحلهٔ پنجم جزء رقیبان رده‌بندی اصلی بود؛ ولی در این مرحله در سرپایینی پیش از آخرین بخش کوهستانی زمین‌خورد و به‌شدت زخمی شد.
گروه اصلی سرعت خود را کاهش نداد تا وینوکوروف بازگردد. وینو به تعقیب گروه پرداخت و هفت هم‌تیمی خود را به کمک خواست تا به رقیبان برسد. رکابزنان آستانه، بخت‌های قهرمانی را دنبال کردند تا این که وینو به جلوی گروه انتهایی تعقیب‌کنندگان رسید. او ۸۰ ثانیه دیرتر از رقیبان خود از خط پایان گذشت.
وینوکوروف زمان زیادی را به دلیل مصدومیت‌های خود در آلپ از دست داد؛ ولی توانست در تایم تریل مرحلهٔ ۱۳ با اختلاف بیش از یک دقیقه نسبت به کدل ایونز برنده شود و دوباره به ۱۰ نفر برتر تور بازگردد. او در مرحلهٔ ۱۵ نیز که یک مرحلهٔ کوهستانی بود به پیروزی رسید.
در روز بعد (۲۴ ژوئیه) تست کنترل دوپینگ وینوکوروف پس از پیروزی او در تایم تریل مثبت اعلام شد. میزان گلبول قرمز خون او دو برابر حالت عادی بود که نشانهٔ تزریق خون بود.
چند روز بعد، نمونهٔ B وینوکوروف نیز مثبت شد و کدل ایونز برندهٔ مرحلهٔ ۱۳ اعلام شد. پیروزی مرحلهٔ ۱۵ وینوکوروف نیز از او پس گرفته‌شد و به کیم کرچن لوکزامبورگی داده شد.
فدراسیون دوچرخه‌سواری قزاقستان محرومیت یک‌ساله برای وینوکوروف در نظر گرفت و اتحادیه جهانی ناخشنودی خود نسبت به این محرومیت کوتاه را ابراز کرد.VeloNews | Thursday's EuroFile: Light Vino' sentence irks UCI; Klöden sticks with Astana; ex-Olympian was informer | The Journal of Competitive Cycling تیم آستانه نیز او را تهدید به درخواست غرامت کرد.Paul Sherwen , Versus TV network commentary (7-26-07)
در دسامبر ۲۰۰۷ وینوکوروف بازنشستگی خود را اعلام کرد.
وینوکوروف در یک برنامه تلویزیونی بلژیکی تمایل خود را نسبت به بازگشت به دوچرخه‌سواری در سال ۲۰۰۹ اعلام کرد. اتحادیه جهانی به دادگاه حکمیت ورزش درخواست فرجام‌خواهی کرد تا محرومیت وینوکوروف به دو سال افزایش یابد.UCI Asks Sport Court to Keep Cyclist Vinokourov Banned 22 December 2008 دادگاه این فرجام‌خواهی را پذیرفت و محرومیت وینو تا ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۹ تمدید شد.
وینو در اوت ۲۰۰۹ با رکابزنی برای تیم قزاقستان در تور لن به مسابقات بازگشت و نخستین پیروزی خود پس از محرومیت را در تایم تریل مرحلهٔ سوم این تور کسب کرد. سپس دوباره به تیم آستانه ملحق شد و برای ووئلتا اسپانیا ۲۰۰۹ معرفی شد.
در فصل بعد، وینو خود را برای حضور در جیرو دیتالیا آماده کرد و در ماه آوریل در تور ترنتینو قهرمان شد.
شرم دوپینگ وینوکوروف موجب شد که روی مسابقه دادن در تور دو فرانس ۲۰۱۰ حساب نکند؛ ولی برگزارکنندگان جیرو این نگرانی را نداشتند و از او دعوت کردند تا در مسابقه شرکت کند. هدف او، عملکردی قدرتمند در جیرو بود.
در لیژ–باستون–لیژ ۲۰۱۰ وینو با کمک هم‌تیمی خود آلبرتو کونتادور برنده شد و شش ثانیه زودتر از الکساندر کولوبنف از خط پایان گذشت. در دسامبر ۲۰۱۱ یک مجلهٔ سوئیسی به نام "ایلوستر" ادعا کرد وینوکوروف پیروزی خود را خریده‌است. افشا شد که وینو از حساب خود در موناکو ۱۰۰ هزار یورو به حساب کولوبنف در لوکارنو واریز کرده‌است. این مجله ایمیل‌های ردوبدل شده میان دو نفر را منتشر کرد که در آن‌ها کولوبنف ابراز امیدواری کرده‌بود که کار درست را انجام داده باشد و وینو پاسخ داده‌بود نگران نباش. وینو پرداخت پول را انکار نکرد؛ ولی ادعا کرد پول را قرض داده‌است.
حدود یک ماه بعد، وینوکوروف رتبهٔ ششم رده‌بندی اصلی جیرو را به دست آورد و پنج روز پیراهن صورتی را به تن داشت.
در پایان مرحلهٔ سوم، وینو توانست پیراهن صورتی را از کدل ایونز که در ۱۵ کیلومتری خط پایان تصادف کرد، بگیرد؛ ولی در مرحلهٔ بعد آن را به وینچنزو نیبالی داد. دوباره در شرایط بارانی مرحلهٔ هفتم که بسیاری از رقیبان زمین‌خوردند، رهبر جیرو شد و آن را برای چهار روز حفظ کرد. در مرحلهٔ یازدهم، حدود ۵۰ رکابزن از جمله ریچی پورت فرار کردند و با فاصلهٔ حدود ۱۳ دقیقه زودتر از گروه اصلی از خط پایان گذشتند تا وینو پیراهن صورتی را به پورت بدهد.
در تور دو فرانس، وینو خادم کونتادور بود و به او کمک کرد تا برندهٔ تور شود. هرچند پس از اعلام مثبت شدن آزماش دوپینگ کونتادور به دلیل وجود مقادیر اندکی از داروی ممنوعهٔ کلنبوترول، عنوان او به اندی اشلک رسید. در همین مسابقه، وینو توانست برندهٔ مرحلهٔ ۱۳ شود.
در مرحلهٔ نهم تور دو فرانس ۲۰۱۱ وینو افتاد و استخوان ران راستش شکست. در ۱۷ ژوئیه بازنشستگی او از دنیای دوچرخه‌سواری حرفه‌ای به صورت غیررسمی در صفحات توییتر هم‌تیمی‌هایش اعلام شد و وینو در همان روز بازنشستگی خود را تأیید کرد. پس از بهبودی، بازگشت و تصمیم گرفت پیش از بازنشستگی در تور لمباردی ۲۰۱۱ شرکت کند. سپس در سپتامبر تصمیم گرفت بازنشستگی خود را به تعویق بیندازد و اعلام کرد در فصل ۲۰۱۲ برای تیم آستانه در تور دو فرانس رکاب خواهد زد.
وینو فصل ۲۰۱۲ را با شرکت در تور لانکاوی آغاز کرد. پس از طی کردن بهاری آرام، وینو در تور دو فرانس شرکت کرد. او نتوانست هیچ پیروزی مرحله‌ای به دست آورد؛ ولی در چند فرار شرکت داشت که یکی از آن‌ها در مرحلهٔ ۱۸ جایزهٔ تهاجمی‌ترین رکابزن را برای او به ارمغان آورد.
یک هفته پس از پایان تور، وینوکوروف برندهٔ مدال طلای مسابقهٔ استقامت جاده در المپیک ۲۰۱۲ لندن شد. در فاصلهٔ ۸ کیلومتری از خط پایان، وینوکوروف و ریگوبرتو اوران از گروه پیشتاز فرار کردند و تا پایان با یکدیگر همکاری کردند. در ۳۰۰ متری خط پایان، وینو توانست اوران را پشت سر گذارد و به‌تنهایی از خط پایان بگذرد.
وینوکوروف بازنشستگی خود را پس از کسب مدال تأیید کرد. او توانست نخستین رکابزن آسیایی باشد که مدال طلای المپیک را در این رشته به دست می‌آورد. همچنین نخستین کسی شد که دو مدال در استقامت جادهٔ المپیک کسب کرده‌است. پیش از آن در المپیک ۲۰۰۰ نیز مدال نقره را به دست آورده‌بود.
وینوکوروف دوچرخهٔ خود را که با آن قهرمان المپیک شده‌بود در حراجی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۲ به قیمت ۲۴۳ هزار دلار به فروش رساند و درآمد آن را برای درمان پنج کودک که دارای بیماری‌های شدید بودند اهدا کرد.
در پاییز همان سال وارد دانشگاه ملی اوراسیا شد تا کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ تربیت بدنی بگیرد.
پس از کسب مدال نقره در المپیک ۲۰۰۰ ارتش قزاقستان درجهٔ سرهنگ افتخاری به وینوکوروف داد. همچنین پس از کسب رتبهٔ سوم در تور دو فرانس ۲۰۰۳ نشان درجه یک قهرمان مردم را دریافت کرد. در اواخر سال ۲۰۱۱ وینو در انتخابات پارلمان قزاقستان نامزد شد. او دوچرخه‌فروشی خود را در ۵ مهٔ ۲۰۱۲ در آلماتی افتتاح کرد.
چوی یون سو (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل کره جنوبی است.
چوی یئو جین (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، بازیگر سینما، و مدل (شخص) اهل کره جنوبی است.
چوی رن (؛ زادهٔ ) یک بازیگر سینما، و هنرپیشه اهل کره جنوبی است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به تو زیبایی اشاره کرد. وی در سریال بزرگ در کنار گونگ یو، لی مین جونگ و سوزی ایفای نقش کرده است.
چوی جی نا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل کره جنوبی است.
ماندانا جونز (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا است.
او در شاهد خاموش ایفای نقش کرده‌است.
روث انگلند (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، مجری تلویزیون اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به فرشته اشاره کرد.
پرل مکی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، رقص و خواننده اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "دکتر هو" و "افسانه‌های واهی" اشاره کرد.
فرایند توسعه نرم‌افزار یکپارچه یا فرایند یکپارچه یک چارچوب محبوب تکراری و افزایشی فرایند توسعه نرم‌افزار است. شناخته شده‌ترین و به‌طور گسترده مستندترین پالایش (اصلاحیه) برای فرایند یکپارچه، فرایند توسعه بکپارچه منطقی Rational Unified Process (RUP) است. نمونه‌های دیگر OpenUP و فرایند یکپارچه چالاک چالاک فرایند یکپارچه هستند.
فرایند یکپارچه، تنها یک فرآِیند نیست بلکه یک چارچوب قابل توسعه است که باید برای سازمان‌ها یا پروژه‌های خاص سفارشی شود. "فرایند یکپارچه منطقی" به‌طور مشابه یک چارچوب قابل تنظیم است. به عنوان یک نتیجه، اغلب غیرممکن است که بگوییم آیا یک پالایش از فرایند، مشتق شده از UP است یا از RUP، بنابراین این نام‌ها به جای یکدیگر استفاده می‌شوند.
نام "فرایند یکپارچه" در مقابل نام فرایند یکپارچه منطقی "Rational Unified Process" به‌طور کلی برای توصیف فرایند عام (ژنریک) که شامل عناصری است که در بیشتر پالایش‌ها رایج هستند، استفاده می‌شود. نام "فرایند یکپارچه همچنین" برای جلوگیری از مشکلات احتمالی از نقض قوانین علامت تجاری استفاده می‌شود، زیرا "Rational Unified Process" و "RUP" علائم تجاری آی بی ام هستند. اولین کتابی که این فرایند را توصیف می‌کند با عنوان" فرایند توسعه نرم‌افزار یکپارچه "(ISBN 0-201-57169-2) در سال ۱۹۹۹ توسط ایوار جاکوبسون، گردی بوش و جیمز رامباگ منتشر شده‌است. پس از آن نویسندگان مختلف وابسته به نرم‌افزار منطقی کتاب‌ها و مقالاتی با استفاده از نام "واحد فرایند یکپارچه منتشر کردند، "در حالی که نویسندگان وابسته به نرم‌افزار منطقی به نام فرایند یکپارچه منطقی ("Rational Unified Process) "علاقه دارند"."
در سال ۲۰۱۲ چارچوب تحویل چالاک منظم Disciplined Agile Deliveryمنتشر شد، که یک چارچوب ترکیبی است که استراتژی‌های Unified Process, Scrum, XP, و روش‌های دیگر را اقتباس می‌کند و گسترش می‌دهد.
فرایند یکپارچه یک فرایند تکراری و افزایشی توسعه روند. فازهای تحلیل جزئیات، ساخت و ساز و انتقال به یک سری از تکرارهای زمانبندی شده تقسیم می‌شوند. (فاز آغازین نیز در یک پروژه بزرگ ممکن است به تکرارهایی تقسیم شود) هر تکرار منجر به یک "افزایش "است که این افزایش یک نسخه از سیستم است که شامل عملکرد بهبود یافته یا اضافه شده در مقایسه با نسخه قبلی است.
اگر چه بیشتر تکرارها شامل کار کردن در بسیاری از مراحل فرایند هستند ("به عنوان مثال" نیازمندی‌ها، طراحی، پیاده‌سازی و تست)، تلاش نسبی و تأکید در طی دورهٔ پروژه تغییر خواهد کرد.
فرایند یکپارچه اصرار دارد که معماری در قلب تلاش تیم پروژه برای شکل‌دادن به سیستم بنشیند. از آنجایی که هیچ مدلی به تنهایی برای پوشش تمام جنبه‌های یک سیستم کافی نیست، فرایند یکپارچه از چندین مدل معماری و نمایش پشتیبانی می‌کند.
یکی از مهم‌ترین موارد قابل تحویل در این فرایند، اساس معماری قابل اجرا است که در طول فاز تحلیل جزئیات ساخته می‌شود. این پیاده‌سازی جزئی از سیستم برای اعتبارسنجی معماری استفاده می‌شود و به عنوان یک پایه برای باقی مراحل توسعه عمل می‌کند.
فرایند یکپارچه به تمرکز تیم پروژه بر پرداختن به مهم‌ترین ریسک‌های اولیه در چرخه حیات پروژه نیاز دارد. نسخهٔ قابل تحویل در هر تکرار به خصوص در فاز تحلیل جزئیات، باید به منظور اطمینان حاصل کردن از اینکه در ابتدا به بزرگترین ریسک‌ها پرداخته شود، انتخاب شود.
فرایند یکپارچه پروژه را به چهار مرحله تقسیم می‌کند:
آغاز به کار کوچکترین فاز در پروژه است، و در حالت ایدئال بهتر است بسیار کوتاه باشد. اگر فاز آغازین طولانی است، این فاز ممکن است نشانه‌ای از مشخصات بیش از حد بالا باشد که در تضاد با روح فرایند یکپارچه است.
در زیر اهداف معمول فاز آغاز به کار مشخص شده‌اند.
نقطه عطف (سنگ نشان) جرخه حیات هدف مورد نظر، نشانه پایان فاز آغازین است.
توسعه یک چشم‌انداز تقریبی از سیستم، مورد کسب و کار را مشخص می‌کند، دامنه را تعریف می‌کند، و برآوردی سختگیرانه برای هزینه و زمانبندی ایجاد می‌کند.
در طول فاز تحلیل جزئیات از تیم پروژه انتظار می‌رود که یک برآورد درست از اکثریت نیازمندی‌های سیستم به دست بیاورد. اگرچه، اهداف اولیهٔ فاز تحلیل جزئیات، پرداختن به عوامل ریسک شناخته شده و ساخت و اعتبارسنجی معماری سیستم است. فرایندهای معمول انجام شده در این فاز شامل ایجاد دیاگرام موارد کاربری (use case دیاگرام)، دیاگرام مفهومی (کلاس دیاگرام تنها با نمادگذاری پایه) و دیاگرام بسته‌بندی (بسته‌بندی نمودار) (دیاگرام معماری) است.
معماری در درجه اول از طریق پیاده‌سازی یک اساس معماری قابل اجرا اعتبارسنجی می‌شود. این یک پیاده‌سازی جزئی از سیستم است که شامل مهم‌ترین مؤلفه‌ها از نظر معماری است و در یک سری از تکرارهای با زمانبندی‌های کوچک ساخته می‌شود. در پایان فاز تحلیل جزئیات، معماری سیستم باید تثبیت شده باشد و اساس معماری قابل اجرا باید نشان دهندهٔ پشتیبانی معماری از عملکرد کلیدی سیستم باشد و رفتار درست را از نظر کارایی و مقیاس پذیری و هزینه نمایش دهد.
نسخهٔ نهایی قابل تحویل فاز تحلیل جزئیات یک طرح (شامل تخمین هزینه و زمانبندی) برای فاز ساخت و ساز است. در این مرحله آن طرح باید دقیق و معتبر باشد، چرا که باید مبتنی بر تجربیات فاز تحلیل جزئیات باشد علاوه بر اینکه در فاز ساخت باید به عوامل ریسک مهم و قابل توجه پرداخته شود.
فاز ساخت بزرگترین فاز در پروژه است. در این فاز باقی مانده سیستم بر مبنای بنیان ایجاد شده در فاز تحلیل جزئیات ساخته می‌شود. ویژگی‌های سیستم در یک سری از تکرارهای کوتاه و زمانبندی شده پیاده‌سازی می‌شود. هر تکرار منجر به انتشار یک نسخهٔ قابل اجرا از نرم‌افزار می‌شود. مرسوم است که در فاز ساخت موارد کاربری را به‌طور کامل می‌نویسند و هر مورد کاربری شروع یک تکرار جدید است. دیاگرام‌های معمول زبان مدلسازی یکپارچه Unified Modeling Language (UML) در این فاز استفاده می‌شوند که عبارتند از: دیاگرام‌های فعالیت، دیاگرام‌های توالی، دیاگرام‌های همکاری، دیاگرام‌های انتقال حالت و دیاگرام‌های تعامل کلی.
پیاده‌سازی تکراری به منظور کاهش ریسک‌ها و داشتن عناصر ساده‌تر انجام می‌شود. نسخه نهایی قابل تحویل فاز ساخت یک نرم‌افزار است که آماده برای استقرار در فاز انتقال است.
فاز نهایی پروژه فاز انتقال است. سیستم برای ارائه به کاربران هدف، استقرار می‌یابد. بازخورد دریافت شده از انتشار اولیه (یا انتشارهای اولیه) ممکن است منجر به چندین پالایش شود که در طی دوره‌ای از چندین تکرار در فاز انتقال انجام می‌شوند. فاز انتقال همچنین شامل تغییرات سیستم و آموزش کاربر است.
اصلاحات (پالایش‌های) فرایند یکپارچه در اینکه چگونه روند و جریان کاری پروژه را دسته‌بندی می‌کنند با یکدیگر متفاوت هستند. فرایند یکپارچه منطقی نه روند را تعریف می‌کند: مدلسازی کسب و کار، نیازمندی‌ها، تجزیه و تحلیل و طراحی، پیاده‌سازی، آزمون، استقرار، پیکربندی و مدیریت تغییر، و مدیریت پروژه و محیط زیست. فرایند یکپارچه تجاری RUP را از طریق هشت روند دیگر علاوه بر روندهای فوق توسعه می‌دهد. پالایش چالاک UP مانند OpenUP/Basic و فرایند یکپارچه چالاک RUP را با کاهش تعداد روندها ساده می‌کند.
اصلاحات همچنین در تأکید قرار داده شده روی مصنوعات مختلف پروژه متفاوت هستند. پالایش‌های چابک RUP را با ساده‌سازی جریان کار و کاهش تعداد مصنوعات مورد انتظار، ساده‌تر و مؤثرتر می‌کند.
اصلاحات همچنین در مشخصات خود از این نظر که پس از فاز انتقال چه اتفاقی می‌افتد متفاوت هستند. در فرایند یکپارچه منطقی فاز انتقال به‌طور معمول با یک فاز آغازین جدید دنبال می‌شود. در فرایند یکپارچه تجاری فاز انتقال توسط یک فاز تولید دنبال می‌شود.
تعداد پالایش‌ها و اصلاحات فرایند یکپارچه بی شمار است. سازمانهایی که از فرایند یکپارچه استفاده می‌کنند همواره تغییرات و الحاقات خود را در این فرایند انجام می‌دهند. لیست زیر برخی از شناخته شده‌ترین اصلاحات و تغییرات است.
Kroll, Per; Kruchten, Philippe (2003). The Rational Unified Process Made Easy: A Practitioner's Guide to the RUP.
Kruchten, Philippe (2004). The Rational Unified Process: An Introduction (3rd Ed.).
Ambler, Scott (2002). Agile Modeling: Effective Practices for EXtreme Programming and the Unified Process. J. Wiley.
Scott, Kendall (2002). The Unified Process Explained. ISBN 0-201-74204-7.
Bergstrom, Stefan; Raberg, Lotta (2004). Adopting the Rational Unified Process: Success with the RUP. ISBN 0-321-20294-5.
Ambler, Scott; Constantine, Larry (2002). The Unified Process Transition and Production Phases. CMP Books. ISBN 1-57820-092-X.
Larman, Craig (2004). Agile and Iterative Development: A Manager's Guide. ISBN 0-13-111155-8.
آی‌تی‌وی انگلیا () که قبلاً با نام انگلیا تلویژن شناخته می‌شد، دارنده امتیاز آی‌تی‌وی برای شرق انگلستان است. این ایستگاه با دفاتر خبری منطقه‌ای در کمبریج و نورث‌همپتون، در انگلیا هاوس در نوریچ مستقر است. آی‌تی‌وی انگلیا متعلق به آی‌تی‌وی پی‌ال‌سی و تحت مجوز نام "آی‌تی‌وی برادکستینگ لیمیتد" است.
آی‌تی‌وی انگلیا در نورفک، سافک، اسکس، کمبریج‌شر، نورث‌همپتون‌شر، بدفوردشر، هرتفوردشر شمالی، و باکینگهام‌شر شمالی و و حاشیه‌های جنوب شرقی لینکلن‌شر پخش می‌شود. در حال حاضر برنامه اصلی آن "آی‌تی‌وی نیوز انگلیا" است که به دو نسخه منطقه‌ای تقسیم می‌شود، هر دو در روزهای کاری هفته در ساعت ۱۸:۰۰ و زمان‌های مختلف در تعطیلات آخر هفته پخش می‌شوند.
انگلیا تلویژن اولین بار در ۲۷ اکتبر ۱۹۵۹ به صورت مستقل کار خود را آغاز کرد.
سید نورالدین رحیمی (متولد ۱۳۱۴_ درگذشته ۱ اسفند ۱۳۶۴ )، نمایندهٔ ملاوی در دورهٔ اول مجلس شورای اسلامی بود. نورالدین رحیمی پس از کشته شدن برادرش سید فخرالدین رحیمی در هفت تیر ۱۳۶۰، در انتخابات میاندوره‌ای به نمایندگی ملاوی در مجلس برگزیده شد.او در یکم اسفند ۱۳۶۴ براثر سقوط هواپیمایش توسط دو میگ عراقی کشته شد.
نورالدین رحیمی در سال ۱۳۶۰ با کسب ۵۳۷۳۴ رای از مجموع ۵۶۵۵۴ رای معادل ۹۵/۱٪ آرا به مجلس اول راه پیدا کرد.
http://www.acig.org/artman/publish/article_404.shtmlIran-Iraq War of 1980-1988,Tom Cooper, Farzad Bishop , 2000 - pages-304
محمود رضائی هنجنی (زاده ۱۳۰۵ درگذشته ۱۳۹۸)، نمایندهٔ دورهٔ اول از حوزهٔ انتخابیهٔ کرج در استان البرز بوده است. رضائی هنجنی تحصیلات دکترای عرفان و ادیان، حقوق، ادبیات فارسی، زبان و ادبیات عرب و همچنین نیز تحصیلات خارج سطح در حوزه را داشته است.
محمود رضائی هنجنی در سال ۱۳۵۸ با کسب ۵۵۱۵۵ رای از مجموع ۱۰۸۰۰۰ رای معادل ۵۱/۱٪ آرا به مجلس اول راه پیدا کرد.
او عضو دو حزب سیاسی موتلفه اسلامی و جمهوری اسلامی بوده است.
همچنین در زمان حضور خود در مجلس ریاست کمسیون هایی از قبیل کار و امور اجتماعی را در دست داشته است.
محمود رضائی هنجنی پیش از انقلاب سخنرانی هایی در مقابله با حکومت پهلوی و در زمینه تفسیر قرآن، نهج البلاغه، احادیث، شرح ادیان و عرفان و مقابله با فرقه های گوناگون داشته است.
او در دانشگاه شهید بهشتی ، دانشگاه شریف و موسسه عالی بانکداری استاد بوده است.
رضائی هنجنی در دوره ای معاونت های حقوقی، استانها و امور مجلس کمیته امداد امام خمینی را در دست داشته است.
وی به همراه حبیب الله عسگر اولادی و محسن رفیق دوست از بنیان گذاران و هیات موسس بنیاد فرهنگی و خیریه دارالهدی بوده اند و همچنین او عضویت و ریاست هیات امنا این بنیاد را بر عهده داشته است.
رضائی هنجنی از نخستین همراهان احمد بیرشک در گروه فرهنگی هدف بوده و ریاست و عضویت هیات مدیره این مجموعه را برعهده داشته است.
او را در برهه ی ابتدای انقلاب اسلامی ایران از یاران و مریدان سید روح الله خمینی و همچنین مشاور سید محمد بهشتی و سید علی خامنه ای دانسته اند.
از محمود رضائی هنجنی برخی آثار نیز به جا مانده است:
سرنا آئوتیری (؛ زادهٔ ) یک خواننده، هنرپیشه اهل ایتالیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "طعم تو" اشاره نمود.
دادا گالوتی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "خشم آشیل"، "زن کولی"، "فریاد یک فاحشه"، "شیر یا خط"، "راهبه آتش‌پاره" و "ده‌هزار دلار برای یک قتل‌عام" اشاره کرد.
علی‌اکبر رضوانی (زاده ۱۳۱۹)، نمایندهٔ دورهٔ اول از حوزهٔ انتخابیهٔ فیروزآباد در استان فارس بوده است. وی در سال ۱۳۶۰، در انتخابات میاندوره‌ای به نمایندگی برگزیده شد.
علی‌اکبر رضوانی در سال ۱۳۶۰ با کسب ۴۸۰۷۶ رای از مجموع ۴۹۵۷۵ رای معادل ۹۷٪ آرا به مجلس اول راه پیدا کرد.
سید ابوفاضل رضوی اردکانی (زاده ۱۳۲۸ در اردکان) نمایندهٔ دورهٔ اول، چهارم و پنجم از حوزهٔ انتخابیهٔ سپیدان در استان فارس بوده است.
سید ابوفاضل رضوی در سال ۱۳۵۸ با کسب ۱۷۴۰۴ رای از مجموع ۲۳۲۵۶ رای معادل ۷۴/۸٪ آرا به مجلس اول راه پیدا کرد.
وی در سال ۱۳۶۹ با کسب ۵۳۹۲۲ رای از مجموع ۱۰۳۷۹۳ رای معادل ۵۱/۹٪ آرا به مجلس چهارم راه پیدا کرد.
همچنین رضوی باری دیگر در سال ۱۳۷۴ با کسب ۱۶۷۹۹ رای از مجموع ۴۶۹۰۵ رای معادل ۳۵/۸٪ آرا به مجلس پنجم راه پیدا کرد.
لی جونگ هیون (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، خواننده، و بازیگر سینما اهل کره جنوبی است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به ماهیگیری شبانه اشاره کرد.
پیشینه روابط ایران و آفریقای جنوبی به سال‌های پیش از پیروزی انقلاب اسلامی ایران برمی‌گردد.
روابط ایران و آفریقای جنوبی پیش از انقلاب در سطح بالایی قرار داشت و ایران در سال‌های ۱۳۵۵–۱۳۵۶ به دومین شریک تجاری و مهم‌ترین تأمین‌کننده نفت برای آفریقای جنوبی بدل شد. همین امر سبب انزوای ایران در بین بسیاری از کشورها شد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران روابط با رژیم آپارتاید قطع و با محو آپارتاید روابط دیپلماتیک بین دو کشور در سال ۱۹۹۴ برقرار گردید.
در سال‌های گذشته نیز جدا از سفر مقامات دو کشور چون سفر محمدجواد ظریف به آفریقای جنوبی در آبان ۱۳۹۲، سفر علی لاریجانی در اسفند ۱۳۹۲ به این کشور، سفر وزیر امور خارجه آفریقای جنوبی به ایران در خرداد ۱۳۹۳، برگزاری کمیسیون مشترک اقتصادی ایران و آفریقای جنوبی در تهران با سفر وزیر امور خارجه آفریقای جنوبی و… اخیراً نیز نخستین سفر جاکوب زوما رئیس‌جمهوری آفریقای جنوبی در صدر یک هیئت بلندپایه سیاسی و اقتصادی به تهران گامی نو در سرعت بخشیدن در روابط دوجانبه در زمینه‌های گوناگون است.
اسماعیل رفیعیان (زادهٔ ۱۳۰۲ در مرند، درگذشتهٔ ۱۲ تیر ۱۳۸۷ در تبریز)، چهرهٔ ادبی و نمایندهٔ دورهٔ اول از حوزهٔ انتخابیهٔ مرند در استان آذربایجان شرقی بوده است.
او یک شخصیت ملی و میهن‌پرست شمرده می شد. سال ها به عنوان استاد دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز و قائم مقام دانشگاه آزاد اسلامی منطقه شمال غرب بود. قبر او در قبرستان باغ رضوان مرند می باشد.
اسماعیل رفیعیان در سال ۱۳۵۸ با کسب ۲۶۰۰۹ رای از مجموع ۵۱۳۱۸ رای معادل ۵۱/۷٪ آرا به مجلس اول راه پیدا کرد.
خاتون محمدزی سرتیپ افغان است که در اردوی ملی افغانستان خدمت می‌کند. او ابتدا در ارتش جمهوری دموکراتیک افغانستان در دهه ۱۹۸۰ به کار گماشته شد و اولین زن افغان است که به عنوان پیاده‌نظام چترباز تعلیم دید. او بیش از ۶۰۰ پرش دارد. او در ارتش افغانستان به عنوان مربی مشغول کار بود تا اینکه در سال ۱۹۹۶ طالبان قدرت را به دست گرفت. او در سال ۲۰۰۱ بعد از حمله ایالات متحده دوباره به سرکارش در ارتش برگشت، و اولین زن در تاریخ افغانستان شد که به درجه ژنرالی رسید.
محمدزی حدود سال ۱۹۶۶ در کابل به دنیا آمد. بعد از فارغ‌التحصیلی از مدرسه راهنمایی در ۱۹۸۳ به عنوان پیاده‌نظام چترباز به ارتش ملحق شد. وی آموزش‌های سخت را با موفقیت گذراند و داوطلب پیاده‌نظام چترباز شد. آموزش‌های او شامل ۱۵۰ کیلومتر پیاده‌روی در کوه‌ها در دو روز و انجام اولین پرش در سال بعد بود. او پس از دریافت گواهی خلبانی به تحصیل در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه کابل مشغول شد، با گرفتن مدرک لیسانس می‌توانست افسر بشود، بعدها به مطالعات پیشرفته در یک آکادمی نظامی در شوروی سابق ادامه داد. در طی جنگ شوروی در افغانستان به او اجازه جنگ داده نشد، بنابراین به عنوان مربی سربازان شد و به آن‌ها چتربازی و عملیات کوماندویی آموزش می‌داد.
در سال ۱۹۹۰ با یکی از همکارانش ازدواج کرده و صاحب یکی پسر شد. شوهرش در سال ۱۹۹۱ کشته شد. پس از سقوط دولت در سال ۱۹۹۲ وی در دولت اسلامی افغانستان در طول جنگ‌های کابل به عنوان مسئول آموزش زنان در شاخه‌های دفاع هوایی ارتش خدمت کرد. به‌هرحال از پرش با چتر منع شده بود و محرومیت‌های جدیدی مانند پوشیدن چادر عربی در انظار عمومی داشت. بعد از اینکه در سال ۱۹۹۶ طالبان قدرت را در کشور در دست گرفت، او مجبور به خروج از ارتش شد و به علت بیوه بودن محدود به ماندن در خانه شد. او به کارهای عجیبی مثل خیاطی پرداخته و مدرسه مخفیانه‌ای برای دخترها تأسیس کرد.
پس از سقوط طالبان در سال ۲۰۰۱ به ارتش تازه تشکیل شده پیوست و توسط حامد کرزی به درجه ژنرالی نائل شد. ابتدا محمدزی از نظر فیزیکی خود را به شکل مطلوب رسانده و سپس چتربازی را از سر گرفت. او با چتربازان آمریکایی آموزش دیده و در برنامه آموزشی جدید همراه افسران ناتو برای اردوی ملی افغانستان کار کرد. در سال ۲۰۰۴ در مسابقهٔ چتربازی با ۳۵ رقیب مرد از افغانستان و کشورهای دیگر شرکت کرده و برنده شد.
علاوه بر خدمت به عنوان یک چترباز، محمدزی معاون وزارت دفاع در امور مربوط به زنان بود. به‌هرحال، براساس گفته بعضی از ناظران مثل سازمان عفو بین‌الملل، به دلیل تبعیض جنسیتی نهادینه شده در رهبری افغانستان، از سال ۲۰۰۶ به او اجازه پرش نداده‌اند، به جای آن در مرکز فرماندهی وزارت دفاع در پستی که در شان یک ژنرال نیست خدمت می‌کند. در سال ۲۰۱۲ شغل او به معاونت ارتش ملی در امور زنان و معاونت برنامه‌ریزی و آموزش برای آمادگی در برابر بلایای طبیعی ارتقا یافت و از نظر درجه بالاترین زن در ارتش افغانستان بود.
رضا رمضانی خورشیددوست (زاده ۱۳۳۳)، نمایندهٔ دورهٔ اول از حوزه انتخابیه رشت در استان گیلان بوده‌است.
او هم‌اکنون استاد تمام دانشکده صنایع دانشگاه صنعتی امیرکبیر است.
رمضانی خورشید دوست در انتخابات اسفند سال ۱۳۵۸ با کسب ۳۴۰۷۲ رای از مجموع ۶۰۴۱۶ رای معادل ۵۶/۴٪ آرا به مجلس اول راه پیدا کرد.
رمضانی خورشید دوست در سال ۱۳۳۲ شمسی در شهر رشت متولد گردید. ایشان تحصیلات خود را تا مقطع دیپلم در شهر رشت گذراندند و در سال ۱۳۵۱ در رشته مهندسی مکانیک دانشگاه شریف مشغول به تحصیل شدند. بعد از انقلاب، ایشان اولین مدیر جهاد سازندگی استان گیلان بودند و در اولین دوره مجلس شورای اسلامی در سال ۱۳۵۸ به عنوان نماینده مردم رشت به مجلس شورای اسلامی راه یافتند. رمضانی خورشید دوست جوانترین نماینده در دوره اول مجلس شورای اسلامی بود. بعد از اتمام دوره نمایندگی مجلس جهت ادامه تحصیلات به آمریکا سفر کرد و مدرک کارشناسی ارشد خود را در دانشگاه میشیگان غربی اخذ کرد. در ادامه تحصیلات به دانشگاه کیس وسترن رزرو وارد شده و مدرک دکترای مهندسی سیستم‌ها و کنترل را از این دانشگاه اخذ کرد. بعد از بازگشت به ایران رمضانی خورشید دوست به عنوان هیئت علمی دانشگاه صنعتی امیرکبیر مشغول به فعالیت شد.
رمضانی خورشید دوست در سال ۱۳۷۵ اولین شرکت خصوصی خود با نام رادسامانه را تأسیس می‌کند. رادسامانه یکی از قدرتمندترین شرکت‌ها در حوزه مهندسی سیستم‌ها و اتوماسیون اداری بود. نقطه عطف شرکت راد سامانه نرم‌افزار سیما بود که در آن زمان تعداد ۲۱ سازمان بزرگ دولتی از این نرم‌افزار استفاده کردند. شرکت رادسامانه با گذر زمان نتوانست به روند رو به رشد خود ادامه دهد و اگرچه هیچ‌گاه به صورت رسمی منحل نشد اما اکنون فعالیت خاصی از این شرکت قابل مشاهده یا رهگیری نیست.
از دیگر فعالیت‌های غیر دانشگاهی رمضانی خورشید دوست تأسیس شرکت دارویی به نام میم‌دارو در سال ۱۳۸۸ بوده‌است. این شرکت با تمرکز بر تولید داروی درمان میگرن تأسیس شده‌است.
محمدهاشم رهبری (زادهٔ ۱۳۲۷-درگذشتهٔ ۱۳۹۲ در تهران)، نمایندهٔ دورهٔ اول، دوم و چهارم از حوزهٔ انتخابیهٔ تهران، ری و اسلامشهر در استان تهران بوده‌است.https://www.bazresi.ir/index.aspx?fkeyid=&siteid=1&pageid=616&newsview=1360
محمدهاشم رهبری در سال ۱۳۶۱ با کسب ۱۳۷۶۰۲۸ رای از مجموع ۲۵۸۳۲۵۲ رای معادل۵۳/۵٪ آرا به مجلس اول راه پیدا کرد.
محمدهاشم رهبری در سال ۱۳۶۳ با کسب ۵۳۲۴۳۴ رای از مجموع ۱۲۵۱۱۶۰ رای معادل ۴۲/۶٪ آرا به مجلس دوم راه پیدا کرد.
محمدهاشم رهبری در سال ۱۳۷۱ با کسب ۳۴۸۴۷۱ رای از مجموع ۱۰۲۵۶۲۹ رای معادل ۳۳/۹۸٪ آرا به مجلس چهارم راه پیدا کرد.
بریتانی اوکانل (؛ زادهٔ ) نام هنری بازیگر پورنوگرافی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی کار در فیلم‌های پورنوگرافی را در سال ۱۹۹۲ آغاز کرد. وی در اواخر دهه نود میلادی خود را بازنشسته کرد و دوباره در سال ۲۰۰۸ به این کار بازگشت.
دلبر نظری (متولد ۱۹۵۸) سیاستمدار افغانستانی، نماینده مردم سمنگان در دوره پانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان و وزیر وزیر امور زنان در افغانستان است.
دلبر نظری زاده در سال ۱۹۵۸ متولد شد. او از ازبک‌های ولسوالی خلم از توابع ولایت بلخ است. وی درجه‌ای از تربیت معلم بلخ و درجه کارشناسی روابط بین‌الملل از دانشگاه کابل دارد.
نظری معلم و مدیر دبیرستان شهید نعیم در ایبک بود و در آکسفام و یونیسف کار کرد. او از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ عضو ولسی جرگه بود. او در وزارت کشور برای بهبود کارت‌های ملی الکترونیکی فعالیت کرده‌است. او توسط تیم مدیران ارشد اجرایی عبدالله عبدالله برای عضویت در دولت وحدت ملی نامزد شد، و در آوریل ۲۰۱۵ وزیر امور زنان شد و یکی از چهار زن عضو کابینه در آن زمان بود. برادر نظری به عنوان مشاور او در وزارتخانه کار می‌کند. دلبر می‌گوید که به یک محرم نیاز دارد.
۱۳ ژوئیه ۲۰۱۶ پیشنهاد رای عدم اعتماد به نظری به مجلس برده شد، که در آن وی به فساد و عدم کفایت متهم شده بود. این کار یکی از سری حرکات اینچنینی علیه وزرای دولت بود. این پیشنهاد با شکست مواجه شد.
در اکتبر ۲۰۱۶، برخلاف انفجار بمب و حملاتی که روز پیش صورت گرفته بود، نظری در میزگرد زنان در برنامه اوپن جرگه بی‌بی‌سی، برای بحث در مورد مسائل برابری جنسیتی حاضر شد. در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۶، نظری با گفتن این مطلب که «محرومیت موجب تهدیدات بسیاری برای زنان در کشور شده‌است.» به خبرنگاران گفت که بیش از ۸۷٪ زنان افغان امنیت ندارند و وزارتخانهٔ او در نه ماه گذشته بیش از ۴۰۰۰ مورد خشونت علیه زنان ثبت کرده‌است.
رابرت کرشنر (؛ زادهٔ ) یک دانشمند در زمینه فیزیک نجومی اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم، جایزه ولف در فیزیک، و جایزه دنی هینمن در اخترفیزیک شده است.
یوسف امری (؛ زادهٔ ) یک فیزیک‌دان اهل اسرائیل است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اسرائیل شده است.
دیدیه کلاز (؛ زادهٔ ) یک ستاره‌شناس اهل سوئیس است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ولف در فیزیک شده‌است.
در سال ۲۰۱۹ بهمراه میشل مایور و جیم پیبلس موفق به دریافت جایزه نوبل فیزیک گردید.
مریرع دوم () کاتب، نجیب‌زاده، مباشر و پیشکار سلطنتی «ملکه نفرتیتی» در مصر باستان بود.
وی «سرپرست دو خزانه» و «سرپرست حرم‌سرای سلطنتی نفرتیتی» هم بود. با آنکه بقایای او هرگز کشف نشده است، اما آرامگاهش در عمارنه در مقبرهٔ شمارهٔ ۲ است. از لحاظ زمانی، این مقبره، آخرین باری است که در آن ذکری از فرعون آخناتون و خانوادهٔ امارنه به میان می‌آید که ماه دوم از سال دوازدهم حکفرمایی وی است.
بریتیش ریل کلاس ۳۷۶ () یک قطار خودگرانشی الکتریکی ساخت شرکت بومباردیه (Bombardier Transportation) است.
این قطار که از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ تولید می‌شده دارای ۱۲۱ کیلومتر در ساعت سرعت نهایی و ۳۴۴ نفر ظرفیت است.
هوشنگ ساعدلو (زادهٔ ۱۳۰۹ - درگذشتهٔ مرداد ماه ۱۳۸۹)، محقق، اقتصاددان و استاد دانشگاه تهران در رشته اقتصاد کشاورزی بود.http://rasekhoon.net/mashahir/show/595772/ساعدلو-هوشنگ/مرگ او با سکوت خبری همراه بود. او پژوهشگر جامعه‌شناسی روستایی بود و کارهای میدانی بسیاری انجام داد و تنوع بی‌کران جامعه روستایی ایران را مانند کف دست می‌شناخت.
محمد علی همایون کاتوزیان در مقدمه کتاب "خاطرات سیاسی خلیل ملکی" از محمدحسین تمدن جهرمی و دو استاد برجسته دیگر این دانشکده، زنده یادان دکتر امیر حسین جهانبگلو و دکتر هوشنگ ساعدلو، به عنوان اعضای شاخه جوانان حزب توده نام می‌برد که به دلیل نگاه انتقادی‌شان نسبت به رابطه این حزب با شوروی سابق و در نتیجه رابطه نادرست آن با محمد مصدق و جنبش ملی شدن صنعت نفت و جبهه ملی، از آن بریدند و به "نیروی سوم" به رهبری خلیل ملکی و جلال آل‌احمد پیوستند.
تمدن، جهانبگلو و ساعدلو، همزمان با افول جبهه ملی ایران (دوم)، در سال‌های پایانی دهه ۱۳۳۰ و اوایل دهه۱۳۴۰، برای ادامه تحصیل به اروپا رفته و پس از گرفتن دکترا و بازگشت به میهن، در کسوت هیئت علمی دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران به فعالیت‌های علمی پرداختند.http://eghtesadgardan.ir/fa/news/9480/خداحافظی-با-اقتصاددان-فروتن-دکتر-محمد-حسین-تمدن-جهرمی
به گفتهٔ علی میرفطروس:
- جریانی که به همت ملکی از حزب توده انشعاب کرده بود، اساساً یک جریان فرهنگی بود که اعضای شناخته شدهٔ آن عبارت بودند از: فریدون توللی، رسول پرویزی، اردشیر محصص، جلال آل‌احمد، محمدعلی خنجی، هوشنگ ساعدلو، ابراهیم گلستان، نادر نادرپور، احمد آرام، داریوش آشوری، هوشنگ وزیری و دیگران.http://mirfetros.com/fa/?p=15531
متأسفانه کلیه مقالات ایشان در دست نمی‌باشد؛ ولی از آنچه اطلاعی موجود است، در زیر ارائه می‌شود.
- در مجله بخارا مرداد ۱۳۸۲ - شماره ۲۶ (۸ صفحه - از ۳۴۷ تا ۳۵۴)
- در مجله کلک دی ماه ۱۳۶۹ - شماره ۱۰ (صفحه: از ۱۰۳ تا ۱۰۵)
- در "مجله اقتصاد کشاورزی و توسعه" - تابستان ۱۳۷۴ - شماره ۱۰ (۱۵ صفحه - از ۲۰۲ تا ۲۱۶)
-در جای دیگر به نام "کتابچه رقبات محمد شاهی و ناصرالدین شاهی" آمده است.http://rch.ac.ir/article/Details?id=8345http://bukharamag.com/1388.07.2420.html
-در جلد اول کتاب "هفتاد مقاله" (گردآوری "یحیی مهدوی" و "ایرج افشار")، توسط انتشارات اساطیر در سال ۱۳۶۹ چاپ شده است.
- در "مجله اقتصاد کشاورزی و توسعه" در پاییز ۱۳۷۳ - شماره ۷ (۱۸ صفحه - از ۱۶۱ تا ۱۷۸)http://www.ensani.ir/storage/Files/20101005125330-ekt007pdf161.pdf
- در "مجله تحقیقات اقتصادی" - اسفند ۱۳۴۲ - شماره ۷ و ۸ (۳۴ صفحه - از ۱۵۱ تا ۱۸۴)
- در مجله بخارا - آذر و اسفند ۱۳۸۰ - شماره ۲۱ و ۲۲ (۳ صفحه - از ۲۸۴ تا ۲۸۶)http://www.noormags.ir/view/fa/creator/94828/هوشنگ_ساعدلوhttp://chupanan.blogsky.com/category/cat-1/دهستان-چوپانانhttp://elmnet.ir/mlt/118400
- انتشار محدود شخصی - مهر ۱۳۵۷
- در مجله تحقیقات اقتصادی ۲۳/۲۴ پاییز و زمستان ۱۳۴۹ (صفحه ۸۸–۶۶)
- در "فصلنامه بررسی کتاب" - آذر و دی ۱۳۸۶http://www.mehrnews.com/news/639401/فصلنامه-بررسی-کتاب-شش-ساله-شد
- با همکاری "مهدی قمی‌نژاد"
- به اتفاق توفیق ه سبحانی. چاپ انجمن آثار و مفاخر فرهنگی بتاریخ ۱۳۹۴ در تهران.http://manuscripts.ir/fa/center-news/4548-انتشار-تصحیح-بزم-و-رزم
- جزوه درسی پلی‌کپی شده‌ای در سال ۱۳۴۷.
- تهران، ۱۳۴۷.انتشارات دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران. (پلی‌کپی). ص ۸۴–۸۶.http://mortezafarhadi.ir/wp-content/uploads/2013/05/بنه-شناسی،-پیشینه-پ‍ژوهش،-نقد-آراء-در-چگونگی-پیدایش-بنه.html
- مقاله پنجم از کتاب "علوم محضه از آغاز صفویه تا تأسیس دارالفنون"، اثر مهدی محقق۱۲۷۰قhttp://wikinoor.ir/علوم_محضه_از_آغاز_صفویه_تا_تأسیس_دارالفنون
-انتشارات رواق، تهران، ۱۳۵۷.https://www.civilica.com/Paper-MRHCONF02-MRHCONF02_016=غبن-حادث-در-حقوق-بین-الملل-خصوصی.htmlhttp://pahlaviha.pchi.ir/show.php?page=contents&id=18126
هوشنگ ساعدلو در پنجم آذرماه ۱۳۸۳ در ساختمان قدیمی مجلس، با شرکت در پنجمین آیین بزرگداشت حامیان نسخ خطی، با همکاری کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی و مرکز نشر میراث مکتوب شرکت کرد. در این برنامه، او و منوچهر ستوده، ایرج افشار، و عده‌ای دیگر، سخنرانی کردند. همچنین در بزرگداشت حامیان نسخ، از دکتر "علی اصغر مهدوی"، محقق اسناد کهن، تجلیل و نمایشگاهی از آثار تصحیح شده وی از نسخ خطی برگزار شد.http://www.isna.ir/news/8309-01252
-اثر لوئی بودن، چاپ ترجمه توسط "انتشارات علمی و فرهنگی"، چاپ دوم ۱۳۷۷. (چاپ اول ۱۳۴۵).
- بهر حال خداوند لطف کرده‌است به استاد "صفی‌نژاد" و بنده و چند بزرگوار دیگر که امروز پیش ما نیستند - خدا رحمت‌شان کند، مثل مرحوم باستانی پاریزی، دکتر هوشنگ ساعدلو، استاد حسین ملک که نمی‌دانم هست یا نیست. این‌ها کسانی بودند که "بانگ آب" را پیش از بنده و حتی پیش از استاد "صفی‌نژاد" در این مملکت بیان کردند ولی گوش‌های کر آن را نشنید. اینکه این گوش‌ها چرا کر شدند و چرا چنین مطالبی را نمی‌شنوند، خودش به یک آسیب‌شناسی نیازمند است.http://www.snn.ir/detail/news/438429/9013
تشکیل شورای تهران‌پژوهی در بنیاد دانشنامه بزرگ فارسی (۱۳۷۲) با عضویت اساتید: دکتر علی بلوکباشی (با تخصص مردم‌شناسی)، دکتر ناصر تکمیل همایون (تاریخ و جامعه‌شناسی)، دکتر هوشنگ ساعدلو (اقتصاد)، دکتر محمدمنصور فلامکی (معماری)، علی اکبر محمودیان (جغرافیا و جغرافیای تاریخی)، دکتر صادق ملک شهمیرزادی (باستانشناسی) و دکتر محمود بروجردی، پس از یک سال و نیم و با ارائه ۲۵۰۰ درایه (مدخل)، متأسفانه به علت مشکلات مالی ادامه نیافت.http://www.aa-mahmoodian.com/about.htm
- نوشتهٔ محمد علی همایون کاتوزیان - نقد و بررسی کتاب تهران - شماره ۳۷ (زمستان ۱۳۹۱)- فصلنامه آموزشی، اطلاع‌رسانی، تحلیلی در زمینه مسائل اجتماعی فرهنگی
جنگ خالوله از کهن‌ترین جنگ‌های قبایل ایرانی زاگرس‌نشین بود که با سلاطین میان‌رودان انجام داده‌است. اگر ذکری در منابع، از ایرانیان نمی‌شود ممکن است دلیل‌اش این باشد که جبهه مخالف صاحب خط نوشتاری بود به همین سبب عمداً یا سهواً از موفقیت‌های دشمنانش چشم‌پوشی کرده‌است ثانیاً چون اقوام ایرانی هنوز واجد خط و نوشتار نبودند یاد و خاطره جنگ‌های آنان فقط از طریق سینه‌به‌سینه امکان داشت محفوظ بماند ولی این شیوه هم پایدار نبود. بیشتر حماسه‌های تاریخی ایران در شاهنامه گردآوری شده‌است.
آخرین لشکرکشی سارگون دوم به خاد ماد در سال ۷۰۶ پ.م. وقوع یافت.سنگ‌یاد سارگون‌دوم در نجف‌آباد (کرمانشاه) کشف شده‌است تالتا حاکم الیپی که خدمتگزار وفادار آشور بود در آن زمان درگذشته بود و پسر او نیبه که شوتروک ناهونته دوم پادشاه عیلام استظهار داشت علیه اسپابارا نامی که مورد توجه آشوریان بود، برخاست. سارگون‌دوم لشکریان هفت‌تن از رئیسان نواحی نزدیک را به جنگ الیپی گسیل داشت. نیبه حاکم الیپی با ۴۵۰۰ کماندار عیلامی در دژ مرعوبیشتو در حصار نشست ولی قلعه بدست دشمن افتاد و بعد یک پادگان آشوری در آنجا مستقر گشت.
با اینکه پادشاهی الیپی ظاهراً استقلال خویش را حفظ کرده بود دیگر ممکن نبود چون هستهٔ احتمالی اتحاد آتی ماد بدان بنگرند؛ و چون در سال ۷۰۲ پ.م. سناخریب پسر سارگون‌دوم بار دیگر علیه پادشاهی الیپی لشکر کشید آن دولت ضعیف‌تر گشت. حمله سناخریب در واقع جنبهٔ تظاهر جنگی را در جناح عیلام داشت و هدف دیگر آن جلوگیری نفوذ عیلام در سرزمین ماد بود. هدف نخست حملات متوجه کاسیان صحرانشین و یاسوبی‌گالایان در جنوب الیپی بود.که با کاسیان قرابت داشتند آشوریان در اینجا تعدادی اسب و خر و قاطر و دام‌های شاخ‌دار و عده‌ای اسیر گرفتند و تمام ناحیهٔ کوهستانی را که نوردیده بودند جزو ایالت آراپخا Arrapxa ساختند
در یکی از سه قلعه اشغال شده اسیرانی را که ظاهراً از بابل آورده بودند اسکان دادند و در دو دژ دیگر کاسیانی را که گویا به کوهستان گریخته بودند برگردانده ساکن نمودند. سناخریب از آنجا با لشکر خویش بسوی الیپی سرازیر شداین بار در آنجا اسپابارا به ائتلاف عیلام ملحق شده بود. و قلعه‌های مرعوبیشتو، آکّودو را اشغال کرد و اسیران فراوان و اسبان، قاطران، خران و دام‌های شاخ‌دار بسیار به غنیمت گرفت. ضمناً ایالت بیت‌باروادر نبشته‌های اورارتویی باروآتا منقول است تجزیه شد و اسیرانی را که از نقاط دیگر آورده بودند در آنجا مسکن دادند و آن سرزمین را به ایالت آشوری خارخار ملحق نمودند.
نیبه حاکم الیپی پس از شکست سال ۷۰۲ پ.م. مجدداً با آشور بر سر مخافت شد و در سال ۶۸۹ در ائتلاف بزرگی که هومپانی‌منّا پادشاه عیلام و موشزیب-مردوک پادشاه بابل علیه آشور تشکیل داده بودند، شرکت جست. قبایل مختلف آرامی، کلدانی، نیز جزو این ائتلاف شدند و کشورهای پارسوآش، انشان و پاشری Pašeri نیز بدان نیز بدان پیوستند.پاشری را پارس عنوان می‌کنند لشکریان متحدان در خالوله با آشوریان مصاف کردند. نتیجه پیکار قطعی نبود ولی متحدان ناچار از ادامه جنگ سرباز زدند زیرا هومبانی‌منّا ناگهان بیمار شد و بدین سبب در سرزمین عیلام جنگ داخلی درگرفت. آشوریان بابل را مسخّر و ویران ساختند. این بار هم مانند مانن دفعات پیش کوشش ایرانیان برای نجات از زیر یوغ آشور به عمل آمده بود بی‌نتیجه ماند.
بلدرچین بوته‌ای خالدار نام یک گونه از تیره بلدرچین بوته‌ای است.
نفرهوتپ () یک کاتب سلطنتی در مصر باستان بود. او در دوران حکومت دودمان سیزدهم مصر و در حوالی ۱۷۵۰ پیش از میلاد مسیح زندگی می‌کرد. مقبرهٔ او در سال ۱۸۶۰ میلادی توسط آگوست ماریت در ذراع ابوالنجا کشف شد و حاویِ طیف وسیعی از اشیای مهم بود که مهمترین آنها «پاپیروس بولاق ۱۸» است که وقایع‌نگاریِ زندگی در کاخ تبای (تبس) است.
در این مقبره، تابوتِ ریشیِ «نفرهوتپ» هم وجود داشت هنگام کشف، بشدت آسیب دیده بود و تنها، از توصیف‌های آگوست ماریت است که آنرا می‌شناسیم. سایر اشیاء کشف‌شده شامل یک عصا، یک زیرسری (متکا)، یک اسب‌آبیِ سفالی، یک قطعهٔ چوبی از بازیِ سگ و شغال، یک گرز، چند نوشت‌افزار، یک طَبـَق آینه، دو ظرف از جنس کلسیت، یک عصای سحرآمیز و دو تعویذ به شکلِ سوسک سرگین‌غلتان بودند. این مقبره، یکی از قدیمی‌ترین مقبره‌هایی است که از آن یک تابوت ریشی () بدست آمده است؛ چراکه این نوع تابوت‌ها بیشتر از دوران دودمان هفدهم مصر به‌جا مانده است و این کشف، نشان می‌دهد که اینگونه تابوت‌ها، در دوران قبل‌تر از آن هم موردِ استفاده بوده است.
پدیامنوپت () که با نام‌هایی چون پدیامنوپی، پتامنوفیس، پدیامنوپه، پدیامنی‌پت و پتامنوفی هم شناخته می‌شود، یک کاتب و کاهنِ قاریِ کتاب مقدس در دوران مصر باستان بود.
او در مقبرهٔ شمارهٔ «TT33» واقع در «العساسیف» در آرامگاه باستانی شهر تبای (تبس) دفن شده و مقبره‌اش، بزرگترین آرامگاه غیرسلطنتی آنجا محسوب می‌شود.
او در دربارِ چندین فرعون از دودمان بیست‌وپنجم و دودمان بیست‌وششم مصر خدمت کرد و چنان ثروتی بدست آورد که توانست یک مقبرهٔ هزارتو، پوشیده از صدها متر فرسکو و هیروگلیف برای خود بسازد.Amunirdis Research weblog, 2009-02-05
کاتب نشسته () یا کاتب چمباتمه‌زده () نام یک تندیس مشهور قدیمی از هنر مصر باستان است.
این تندیس، یک کاتب را نشان می‌دهد که نشسته و مشغول کار است و در سال ۱۸۵۰ میلادی در سقاره کشف شد و متعلق به پادشاهی کهن مصر (دودمان پنجم مصر، حوالی سال‌های ۲۴۵۰ تا ۲۳۲۵ از گاه‌شماری دوران مشترک یا دودمان چهارم مصر، حوالی سال‌های ۲۶۲۰ تا ۲۵۰۰ از گاه‌شماری دوران مشترک) است و اینک در موزه لوور نگهداری می‌شود.
این تندیس از جنس سنگ آهکِ رنگ‌شده است که چشمانش توسط کوارتز، منیزیت (منیزیم کربنات) و آلیاژ مس-آرسنیک جواهرنشان شده و نوک پستانهایش نیز از جنس چوب است.
ابعاد این تندیس ۵۳٫۷ سانتی‌متر (ارتفاع) در ۴۴ سانتی‌متر (عرض) در ۳۵ سانتی‌متر (عمق) است.
همایون نصیری (زادهٔ ۱۳۶۰) نوازندهٔ سازهای کوبه‌ای و آهنگساز اهل ایران است. او پایه‌گذار و سرپرست گروه موسیقی «دارکوب» و همچنين آموزشگا موسيقي «داركوب»است.
همایون نصیری در سال۱۳۶۰ در تهران متولد شد. از ۸ سالگی نواختن ساز «تنبک» را آغاز نمود و به هنرستان موسیقی تهران راه یافت. در هنرستان به فراگیری «پیانو» و «سنتور» پرداخت. او از نوجوانی فعالت حرفه‌ای خود را آغاز کرد و با هنرمندان بسیاری در سبک‌های مختلف به اجرای موسیقی پرداخت. او با هنرمندانی نظیر: شهرام ناظری، همایون شجریان حکیم لودیناجرای مشترک دو نوازنده برجسته پرکاشن: دوئت پرکاشن همایون نصیری و حکیم لودین برگزار می‌شود |http://nava.ir/news/fusion/homayoun-nasiri-and-hakim-ludin-common-concert و … همکاری داشته‌است.
وی در سال ۱۳۸۶ گروه موسیقی «دارکوب» را تأسیس نمود و سرپرستی آن را بر عهده گرفت. این گروه که اجراهای متعددی را برگزار کرده‌است.
انتشار آلبوم‌های موسیقی «دارکوب» ، «لیوا» و «نوکوب» و تک‌آهنگ‌های «ترش‌رو» به خوانندگی علی زند وکیلی، «تندیسی از سراب» به خوانندگی محمد ذاکر حسینhttp://musiceiranian.ir/118027-darkob-sarab.html و «من دیوانه» با صدای احسان خواجه امیریhttp://musiceiranian.ir/138692-darkoob-17.html از جمله فعالیت‌های گروه موسیقی دارکوب است.http://jamejamonline.ir/online/670729545010281582/کوبنده-مثل-دارکوب
در سال ۱۳۹۲ در نخستین جشنواره موسیقی ما، اعضای گروه «دارکوب» به رهبری «همایون نصیری» موفق به کسب تندیس بهترین اجرای زنده موسیقی تلفیقی شدند.