moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ایگور استراوینسکی از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۶ در دانشگاه سن پترزبورگ درس حقوق می‌خواند، در همین زمان بود که به صورت خصوصی شروع به آموختن تئوری موسیقی کرد. در دانشگاه با ولادیمیر پسر ریمسکی-کورساکف آشنا شد. در سال ۱۹۰۲ ریمسکی-کورساکف به همراه خانواده تعطیلات تابستان را در هایدلبرگ آلمان سپری می‌کرد. ایگور که به همراه مادر و پدر بیمارش به آلمان سفر کرده بود فرصت یافت به بهانه دیدار دوستش، آهنگساز مشهور را ملاقات کند و تعدادی از آثارش را برای کورساکف اجرا کند. اگر چه آثار به مذاق آهنگساز کهنه‌کار خوش نیامد اما استراوینسکی را تشویق کرد که برای یادگیری هارمونی و کنترپوآن به‌طور خصوصی تحصیل کند.
دیوید کاپرفیلد ممکن است اشاره‌ای به موارد زیر باشد:
سیراکیوس شهری در شهرستان اونانداگا ایالت نیویورک است که در سرشماری سال ۲۰۱۳ میلادی ۱۴۴۶۶۹ نفر جمعیت داشته‌است. سیراکیوس، به‌طور رسمی در تاریخ ۱۸۴۸ میلادی به‌عنوان یک شهر شناخته شد.
ابررسانایی دمابالا یا ابررسانایی سرامیکی از دو واژهٔ ابررسانا و سرامیک گرفته شده‌است. در هادی‌های معمولی مقاومت مخصوص الکتریکی با کاهش دما کاهش می‌یابد تا به مقدار معینی برسد؛ ولی فلزات وآلیاژهایی وجود دارند که در دماهای بسیار پایین (حدود صفر مطلق)، یعنی در پایین‌تر از دمایی که دمای جهش یا دمای بحرانی نامیده می‌شود، مقاومت الکتریکی آن‌ها به صفر می‌رسد. این گونه مواد به نام فوق (سوپر یا ابر) هادی‌ها معروف هستند. به عبارت دیگر رسانایی الکتریکی فوق هادی‌ها در عمل بی‌نهایت زیاد می‌باشد، اما متأسفانه این دماها به اندازه‌ای پایین است که فقط به کمک سرد کردن با هلیم مایع می‌توان با آن‌ها رسید. ظاهر شدن خاصیت رسانای الکتریکی بی‌نهایت زیاد با رفتار مغناطیسی معین کاملاً در ارتباط است.
سرامیک‌ها نیز شامل بخش عمده‌ای از مواد غیرفلزی صنعتی هستند. مواد سرامیکی استحکام و سختی بالایی دارند. سرامیک‌ها پیش از این به عنوان مواد عایق جریان الکتریکی شناخته می‌شدند، اما اکنون می‌توانند به گونه‌ای فرآوری شوند که رسانای الکتریسیته نیز باشند. محدودهٔ وسیع مواد در این دسته شامل سرامیک‌هایی است که از مواد رسی و شیشه و سیمان تشکیل می‌شود. سرامیکها از لحاظ رفتار مکانیکی، سخت اما بسیار ترد هستند.
در دهه ۱۹۸۰ در آزمایشگاه IBM در زوریخ فیزیکدان سوییسی، الکس مولر به همراه دستیار جوانش جورج بدنورز در حال ساخت نوعی سرامیک بودند که اشتباه این جوان در گرم نکردن یک اجاق باعث کشفی شد که هم پای کشف آتش از بزرگترین دستاوردهای بشر در تهیه انرژی است.
این سرامیک در دمای بسیار بالاتری از صفر مطلق در حدود ۷۰ تا ۸۰ کلوین خاصیت ابررسانایی از خود بروز می‌دهد. البته امروزه ابررساناهای سرامیکی ساخته شده‌اند که تا بیش از ۲۰۰ کلوین (منفی ۶۰ درجه سانتیگراد) از خود خاصیت ابررسانایی نشان می‌دهند. امروزه گروه‌های مختلفی از سرتاسر جهان به دنبال این هستند که بالاخره ماده‌ای را کشف کنند که بتواند در دمای معمولی (۳۰۰ کلوین) هم از خود خاصیت ابررسانایی نشان دهد.
همان‌طور که از ظاهر امر برمی‌آید، خاصیت ابررسانایی در سرامیک‌ها و فلزات، سرشتی متفاوت دارند. سرامیک‌ها، نارسانا هستند و سپس به ابررسانا تبدیل می‌شوند. در حالی که فلزات رسانا هستند و ناگهان مقاومت در آن‌ها صفر می‌شود. دمای گذار به ابررسانایی هم در فلزات بسیار پایین‌تر از سرامیک‌ها است. به این ترتیب نظریه BCS دیگر قادر به توضیح ماهیت ابررسانایی در سرامیک‌ها یا ابررساناهای دمای بالا (High TC) نیستند. دانشمندان تاکنون نظریه‌ای رضایت بخش برای توضیح این پدیده نیافته‌اند و این مسئله یکی از مهم‌ترین مسائل حل نشدهٔ تاریخ فیزیک است.
کشف مولر و بدنورز به یکباره فعالیت‌های زیادی را در زمینه ابررسانا به راه انداخت. محققان در سراسر جهان شروع به ساختن سرامیک‌هایی با هر ترکیب قابل تصور برای دست یافتن به دماهای بحرانی بالاتر کردند. در ژانویه ۱۹۸ یک گروه تحقیقاتی از دانشگاه آلاباما هانتسویله در ترکیب مولر و بدنرز، ایتریوم را جایگزین لانتانیوم کردند و دمای بحرانی ۹۲ کلوین را ثبت نمودند. برای اولین بار ماده‌ای کشف شده بود که در دمایی بالاتر از نیتروژن مایع (سردکننده‌ای که به راحتی در دسترس است) ابررسانا می‌شد. در آنچه تاکنون به دست آمده از مواد غیر متعارف و حتی سمی در سرامیک پروسکیت پایه استفاده شده‌است؛ بنابراین فقط در طی یک سال از کشف اصلی، دمای گذار به حالت ابررسانایی سه برابر افزایش یافت و واضح بود که انقلاب ابررساناها شروع شده‌است. سرامیک‌های ابررسانای رایج با دمای گذار بالا از جنس اکسید مس با جیوه هستند. ساخت اولین سری از این ترکیب‌ها در سال ۱۹۹۳ در دانشگاه کلرادو انجام شد. گروه شیلینگ، کانتونی، گیو و آت از زوریخ سوییس این کار را انجام دادند. بالاترین دمای بحرانی که هم‌اکنون ۱۳۸ کلوین است متعلق به یک ترکیب تالیوم، جیوه‌ای و مسی است که شامل عناصرجیوه، تالیوم، باریوم کلسیوم، مس و اکسیژن است. دمای بحرانی این ابررسانای سرامیکی را دکتر ران گلدراف در مؤسسه ملی استانداردها و تکنولوژی کلرادو در فوریه ۱۹۹۴ تأیید کرد. این درجه حرارت بحرانی در فشارهای بیش تر، بالاتر نیز می‌رود تا جایی که در ۳۰ هزار اتمسفر حدود ۲۵ تا ۳۰ درجه تفاوت می‌کند. اولین مؤسسه‌ای که روی ابررساناهای دمای بالا سرمایه‌گذاری کرد ایلی نویز سوپرکنداکتوربود که در سال ۱۹۸۹ ایجاد شد. همکاری دولت، صنعت خصوصی و پژوهش‌های دانشگاهی یک سنسور قوی برای ابزارهای پزشکی معرفی کرد کرد که می‌توانست در دمای نیتروژن مایع (حدود ۷۷ کلوین) کار کند. به صورت تجربی ثابت شده‌است که اگر مادهٔ ابررسانا به صورت مکانیکی تحت قشار قرار گیرد، دمای بحرانی ابررسانا کمی تغییر می‌کند. همگی ابررساناهای کشف شده یک ویژگی مشترک داشتند. وجود سطوح تراز شامل اتم‌های اکسیژن ومس که با مواد حامل بار برای سطوح تراز ازیکدیگر جدا می‌شوند. با توجه به کاربردهای مختلف ابررسانا، بسیاری از تلاش‌ها بر افزایش دمای عملکرد ابررساناها تا دستیابی به دمای اتاق متمرکز شده‌است. هرچند دمای بحرانی ترکیبات جدید سرامیکی در حد قابل توجهی از دمای بحرانی مواد ابررسانای متعارف فلزات و آلیاژها) بزرگتر است، به دلیل خصوصیات فیزیکی این مواد مانند شکنندگی و پایین بودن چگالی و جریان بحرانی کاربردهای این مواد هنوز در مرحلهٔ تحقیق است. اخیراً سعید سلطانیان به همراه یک گروه علمی به همراه پروفسور شی زو دو دردانشگاه ولونگونگ استرالیا ابررسانایی ساخته‌اند که بالاترین رکورد را از نظر خواص مکانیکی در میان ابررسانا دارد.
ابررساناهای جدید عموماً سرامیکی و اکسیدهای فلزی ورقه ورقه هستند که در دمای اتاق مواد نسبتاً بی‌ارزشی محسوب می‌شوند و البته کاربردهای متفاوتی نیز دارند. اکسیدهای فلزی این نوع ابررساناها در مقایسه با فلزات شامل کمی حامل بار معمولی هستند و دارای خواص انیسوتروپیک الکتریکی و مغناطیسی می‌باشند. این خواص به‌طور قابل توجهی حساس به محتوای اکسیژن می‌باشد. برای تشخیص خواص فیزیکی ذاتی، کریستال‌های یکتایی با درجهٔ خلوص بالا مورد نیاز است که فرایند ساخت پیچیده‌ای دارند.
پس همچنان یک نظریه برای توضیح ابررسانایی در دمای بالا در سطح دانش پیشرقته وجود ندارد و نشانه‌ها به گونه‌ای کنار هم جمع شده‌اند تا از پدیدهٔ ابررسانایی برای ما یک پدیده بیگانه بسازند. در سال ۲۰۰۵ یافت شد که افزایش نسبت‌های وزنی صفحات متناوب در لایه‌ای از پروسکیت می‌تواند دمای بحرانی را به اندازه قابل توجهی افزایش دهد. این نکته باعث مسیری برای کشف ۵۰ ماده ابررسانای دمای بالا شد که یکی از آن‌ها کاندیدای ثبت رکورد جهانی شد.
الکتروفور نوعی ماشین برای تولید الکتریسیته ساکن است.
در سال ۱۷۷۵ میلادی آلساندرو ولتا که در ایتالیا معلم فیزیک بود. نامه‌ای به پریستلی (کاشف اسپزن) نوشت و در آن نامه شرح داد که اسبابی به نام الکتروفور اختراع کرده‌است. الکتروفور را می‌توان یک نوع ماشین مولد الکتریسیته ساکن نامید. در این دستگاه صفحه نارسانا در اثر مالش با پوست حیوان دارای بار الکترون منفی می‌شود و با قرار دادن صفحه فلزی روی آن، قسمت بالایی صفحه در اثر القا دارای بار منفی و قسمت پایین صفحه دارای بار مثبت می‌شود.
سطح پایینتر فلز به وسیلهٔ چند نقطه با سطح صفحه نارسانای زیرین تماس دارد. هرگاه سطح بالایی قرص به‌طور موقت به زمین وصل شود. الکترونها سطح بالایی زمین منتقل می‌شوند به این ترتیب صفحه فلزی دارای بار مثبت می‌شود
گاس گرین ون سنت جونیور (زاده ۲۴ ژوئیه ۱۹۵۲) کارگردان، عکاس، موسیقی‌دان، نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی است. او نامزد اسکار بهترین کارگردانی برای فیلم‌های "ویل هانتینگ خوب" در سال ۱۹۹۷ و "میلک" در سال ۲۰۰۸ و همچنین برنده نخل طلای جشنواره کن در سال ۲۰۰۳ برای فیلم "فیل" است.
او همجنسگرا است و معمولاً به این مورد و همچنین به سایر اقلیت‌ها در فیلم‌هایش اشاره‌هایی دارد.
فیلم‌نامهٔ اکثر فیلم‌هایش را خودش می‌نویسد و رمانی به نام "صورتی" دارد."Pink", Gus Van Sant. Faber & Faber, 1998, کتابی نیز از عکاسی‌های او به نام "۱۰۸ پرتره" به چاپ رسیده است."108 Portraits", Gus Van Sant. Twin Palms Pub. , 1993, ISBN 0-944092-22-5
او در ۲۴ ژوئیه ۱۹۵۲ در شهر لویی ویل ایالت کنتاکی متولد شد. به دلیل شغل پدرش که یک فروشنده و همیشه در حال مسافرت بود، خانواده‌اش در دوران کودکی او مدام در سفر بودند.
او از ابتدا به نقاشی و فیلم‌سازی با دوربین‌های سوپر۸ علاقه داشت و زمانی که در دبیرستان بود، فیلم‌های کوتاهی با الهام از زندگی خودش با هزینه‌هایی در حدود ۳۰ تا ۵۰ دلار ساخت.
در ۱۹۷۰ به دلیل علاقه‌اش به هنر، به یک مدرسهٔ طراحی رفت که در آن‌جا با دیوید برن و سایر اعضای گروه تاکینگ هدز همکلاسی بود. در همین مدرسه بود که ون سنت با کارگردان‌های پیشرویی مثل اندی وارهول آشنا شد. این آشنایی باعث شد که او به سرعت گرایشش را از نقاشی به سینما تغییر دهد.
بعد از مدتی زندگی در اروپا، ون سنت در ۱۹۷۶ به لس آنجلس رفت. او در آن‌جا دستیار تولید کن شاپیرو — کارگردان و نویسنده — شد و به همراه او بر روی چند طرح کار کردند که هیچ وقت به نتیجه‌ای نرسیدند. او در این مدت بیشتر با هالیوود آشنا شد و توجه‌اش به لس‌آنجلس و مردم حاشیهٔ آن جلب شد، به حدی که بیشتر فیلم‌های بعدی‌اش را بر پایهٔ زندگی این افراد نوشت.
او سپس به نیویورک رفت و در یک شرکت تبلیغاتی شروع به کار کرد. با ۲۰۰۰۰ دلاری که در مدت دو سال کار در آن‌جا پس‌انداز کرده بود، فیلم "شب بد" را به صورت سیاه و سفید ساخت که در مورد رابطهٔ عاشقانهٔ یک مهاجر مکزیکی با فروشندهٔ یک فروشگاه مشروب بود. این فیلم برای او در جشنواره‌ها آوازهٔ زیادی به همراه آورد، تا اندازه‌ای که "لس آنجلس تایمز" آن را بهترین فیلم مستقل سال نامید. موفقیت این فیلم توجه هالیوود را به او جلب کرد و کمپانی یونیورسال با او قرارداد بست. این قرارداد البته بعداً فسخ شد؛ چون کمپانی مایل به کمک به ون سنت در ساخت طرح‌های شخصی او نبود.
بعد از آن، او به پورتلند برگشت و شروع کرد به کار بر روی طرح‌هایی که یونیورسال رد کرده بود. او در ۱۹۸۹ در مورد معتادانی که به یک داروخانه دستبرد می‌زنند تا مواد مورد نیازشان را تأمین کنند، فیلم "ولگرد دراگ‌استورها" را ساخت. این فیلم نیز در میان منتقدان بسیار محبوب شد و علاوه بر تثبیت جایگاه ون سنت، به مت دیلون به عنوان بازیگر کمک بسیاری کرد.
ون سنت در ۱۹۹۱، فیلمی ساخت که در آن مثل فیلم قبلی‌اش، به گروه‌های حاشیهٔ جامعه پرداخت و آن را در پورتلند فیلمبرداری کرد. "آیداهوی اختصاصی خودم" فیلمی بود با بازی ریور فینیکس و کیانو ریوز. این فیلم هم مثل "ولگرد دراگ‌استورها" برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلمنامه شد و علاوه بر آن، ریوز را به منتقدان شناساند.
پروژهٔ بعدی ون سنت، اقتباسی از کتاب "حتی دختران گاوچران هم نغمه‌های بلوز را می‌فهمند" اثر تام رابینز، یک شکست بزرگ برای ون سنت، هم از نظر مردم و هم منتقدان بود. با وجود بودجهٔ بسیار زیادی که برای آن در نظر گرفته شده بود - حدود ۸٫۵ میلیون دلار - و حضور بازیگرانی مثل اوما تورمن و جان هرت و کیانو ریوز، نتیجهٔ نهایی فیلم چیزی نزدیک به یک فاجعه بود. او این فیلم را به ریور فینیکس تقدیم کرده و همچنین قبل از آن تصمیم داشت فیلمی با حضور فینیکس در مورد زندگی اندی وارهول بسازد که به علت مرگ فینیکس این پروژه منتفی شد.
پروژهٔ بعدی او، اقتباس از رمانی به نام به خاطرش مردن از جویس مینارد بود که کمدی سیاهی با حضور نیکول کیدمن، مت دیلون و واکین فینیکس بود و به او کمک کرد موفقیتش را دوباره به دست بیاورد. به خاطرش مردن اولین کار ون سنت برای یک کمپانی بزرگ -کلمبیا- بود و موفقیتش باعث شد که راه او برای انتخاب کارها بازتر شود.
در همان سال بود که او تهیه‌کنندهٔ فیلم "بچه‌ها"ی لری کلارک شد. موضوع این فیلم از موضوعات مورد علاقهٔ ون سنت بود و همچنین عکس‌هایی که کلارک قبلاً از معتادها گرفته بود، یکی از منابع ون سنت در ساخت "ولگرد دراگ‌استورها" بود.
در ۱۹۹۷، با ساختن ویل هانتینگ خوب بر اساس فیلم‌نامه‌ای از مت دیمون و بن افلک، گاس ون سنت برای اولین بار به عموم مردم شناسانده شد و فیلم علاوه بر فروش ۲۲۰ میلیون دلاری، نامزد چند اسکار، از جمله بهترین کارگردانی برای ون سنت شد. همچنین مت دیمون و بن افلک و رابین ویلیامز برای این فیلم برندهٔ اسکار شدند.
موفقیت ویل هانتینگ خوب، فرصتی برای ون سنت پدید آورد که بتواند "روانی" هیچکاک را بازسازی کند. او آن را صحنه به صحنه و به صورت رنگی، با حضور گروهی از بازیگرهای جوان هالیوود دوباره فیلمبرداری کرد. فیلم در میان منتقدان با نظرهای متفاوتی همراه بود، ولی حتی اگر نتوان آن را یک شکست قاطعانه نامید، این فیلم از افتخارات کارنامهٔ ون سنت نیست و با این‌حال، در آن زمان هیچ‌کدام از این مسائل تأثیری در روند کار او نداشت و او خیلی زود سرگرم انتشار دو آلبوم موسیقی و یک رمان شد. رمان او به نام صورتی، کتاب کوچکی در مورد ناراحتی ون سنت دربارهٔ مرگ ریور فینیکس بود.
نتیجهٔ کار ون سنت در سال ۲۰۰۰ بر روی "یافتن فارستر" بهتر بود. باز هم عکس‌العمل منتقدها متفاوت، ولی در مجموع نظرشان نسبت به فیلم مساعد بود. آن‌ها عموماً کارگردانی ون سنت را تحسین کرده و از فیلمنامهٔ مغشوش آن ناراضی بودند.
علاقهٔ ون سنت به سینمای جمع‌وجورتر، باعث شد که کار برای استودیوها را موقتاً کنار بگذارد و با الهام از کارهای بلا تار، کارگردان و جان کاساوتیس، در سال ۲۰۰۲ فیلمی به نام "جری" با حضور کیسی افلک و مت دیمون در بیابان‌های آرژانتین، یوتا و نوادا بسازد. این فیلم در جشنواره فیلم ساندنس برای اولین بار اکران شد و با خط داستانی بی‌حادثه و فیلمبرداری درخشان هریس سویدز، به همان اندازه که تشویق شد، مورد انتقاد هم قرار گرفت.
یک سال بعد در زمانی که ون سنت مشغول ساخت فیلم بعدی‌اش فیل بود اکران شد. او از سوی تهیه‌کنندهٔ فیلم، دایان کیتون، برای ساختن فیلمی در مورد کشتار سال ۱۹۹۹ در دبیرستان کلمباین انتخاب شد و تصمیم گرفت که فیلم را در دبیرستانی در شهر خودش پورتلند، با حضور تعداد زیادی دانش‌آموز بسازد. با برداشت‌های طولانی و فیلمبرداری روی دست و معلق، فیلم در جشنوارهٔ فیلم کن بسیار تشویق شد. اتفاق‌نظری در مورد فیلم در بین داوران وجود نداشت و با این حال، فیلم برندهٔ نخل طلا و تندیس بهترین کارگردانی برای گاس شد. موفقیت فیل باعث شد که ون سنت، درآمد حاصل از فروش اولین اکران آن در آمریکا را به موسسه‌ای هدیه کند که به نوجوانان خیابانی کمک می‌کند.
در سال ۲۰۰۵، ون سنت فیلم آخرین روزها را با حضور مایکل پیت ساخت؛ فیلمی که خود او از آن به عنوان آخرین قسمت از سه‌گانهٔ مرگش — با "جری" و "فیل" — یاد می‌کند. این فیلم روایتی داستانی از آخرین روزهای پیش از مرگ کرت کوبین، خوانندهٔ گروه نیروانا است که در آن ون سنت با الهام از اتفاقات واقعی، زندگی یک هنرمند راک افسرده را روایت می‌کند.
سال بعد، در ۲۰۰۶، ون سنت فیلمی بنا بر کتابی از بلیک نلسون به نام "پارانوئید پارک"، در مورد پسر نوجوان اسکیت‌بازی که اتفاقی کسی را می‌کشد ساخت. فیلم در فوریهٔ ۲۰۰۸ در اروپا اکران شد و قبل از آن هم در جشنوارهٔ فیلم کن، جایزهٔ ویژهٔ شصتمین سال جشنواره را به خود اختصاص داد. در همان سال، او دو فیلم کوتاه ساخت که اولی به مناسبت شصتمین سال جشنوارهٔ فیلم کن به گروهی از کارگردانان محبوب این جشنواره سفارش داده شده بود و دومی در مجموعه فیلم‌هایی که در مورد شهر پاریس با نام "پاریس، دوستت دارم" تهیه شد، قرار داشت.
در ۲۰۰۸، ون سنت فیلم کوتاهی برای مجموعه فیلم ۸ ساخت که شامل همفکری هشت کارگردان معروف با یکدیگر است و سپس کار بر روی ساخت فیلمی به نام میلک بر اساس زندگی هاروی میلک — سیاست‌مدار و اولین همجنسگرایی در دنیا که در یک انتخابات عمومی، برای کسب یک مقام دولتی رای آورد — را شروع کرد. شان پن در نقش هاروی میلک، جاش برولین، امیل هرش و جیمز فرانکو از ستاره‌های این فیلم هستند و فیلم در سال ۲۰۰۸ به نمایش در آمد و در اسکار ۲۰۰۹ در ۸ رشته از جمله بهترین فیلم و بهترین بازیگر نقش اول مرد نامزد اسکار شده است.
فیلم بعدی ون سنت، "بی‌قرار"، در بخش جایزه برای کارهای نو و نگاهی نو جشنوارهٔ فیلم کن در سال ۲۰۱۱ به نمایش درآمد.
"سرزمین موعود"، بر اساس فیلمنامه‌ای از جان کرازینکی و مت دیمون، ۲۸ دسامبر ۲۰۱۲ به نمایش درآمد.
اسحاق‌آباد یا اسحق‌آباد، شهری در بخش اسحاق‌آباد شهرستان زبرخان استان خراسان رضوی ایران است. فاصله این شهر تا شهر قدمگاه حدود ۱۲ کیلومتر و تا نیشابور ۲۵ کیلومتر است.
در سرشماری سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر اسحاق‌آباد ۶۲۸۸ نفر در ۱۴۱۲ خانوار بوده‌است.
با توجه به تغییرات جمعیتی حدفاصل سال‌های ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۵، رشد جمعیت روستا ۱/۲ درصد می‌باشد.
نسبت جمعیت مرد به زن در سال ۱۳۹۵، ۱۰۴ به ۱۰۰ است.
این شهر یکی از شهرهای قدیمی شهرستان زبرخان می‌باشد و دارای یک ارگ قدیمی است. پیران شهر می‌گویند تونلی بزرگ از زیر این ارگ شروع شده و در دامنه کوه‌های درود پایان می‌یافته‌است. در ایام قدیم هنگامی که ترکمانان برای غارت به شهرهای نیشابور از جمله اسحاق آباد حمله می‌کردند مردم شهر برای در امان ماندن از حمله غارتگران در ارگ شهر پناه می‌گرفتند. ارگ به علت داشتن برج‌های متعدد و دیوارهای ضخیم و بسیار بلند، غیرقابل نفوذ بود بنا براین ترکمانان قلعه را محاصره می‌کردند و منتظر پایان یافتن آذوقه اهالی می‌شدند. اما مردم شهر از راه تونلی که بنا به گفته معمرین تا درود امتداد داشت آذوقه مورد احتیاج خود را تهیه می‌کردند.
شهر اسحق آباد دارای آب و هوای گرم و خشک است. این شهر تا قبل از انقلاب دارای ۱۲ رشته قنات بزرگ بوده‌است که امروز بر اثر کم‌آبی یا عدم انجام لایروبی آبدهی گذشته را ندارند.
شغل مردم این شهر بیشتر مرغداری، دامداری، کشاورزی و قالیبافی کسب و تجارت است از محصولات کشاورزی این شهر می‌توان به پیاز، جو، گندم، گوجه، پسته و زعفران اشاره کرد.
مسجد جامع اسحق‌آباد که مربوط به دوران قاجار است.
در این شهر دو امامزاده وجود دارد به نام امامزادگان سید ابوالحسن و سید ابوالقاسم که به برادران امام رضا نسبت داده می‌شوند که در راه زیارت رضا کشته شدند و در بین عامه مردم این شهر به مزار بالا و مزار ته (به معنی پایین) معروف هستند؛ که مرقد امام زاده سید ابوالقاسم در شرق و امامزاده سید ابوالحسن در غرب این شهر قرار دارد.
تپه‌ای است باستانی مربوط به دوران قبل از اسلام که در گویش محلی تپه حسن نو تلفظ می‌شود.
میدان اصلی شهر قتلگاه یا سرخدو (سر یخدان (محل نگهداری یخ در فصل گرما)) نام دارد. این میدان از این رو قتلگاه نامیده می‌شود که هر ساله در روزهای تاسوعا و عاشورای حسینی مراسم شبیه خوانی (تعزیه) در آنجا برگزار می‌شود. اما سرخدو مخفف سر یخدان است. سابق بر این که نیروی برق کشف نشده و یخچال اختراع نشده بود، در کنار این میدان یخدان بزرگی دایر بود که یخ مورد نیاز در تابستان را در آن ذخیره می‌نمودند.
این اثر در داخل روستای اسحاق آباد در بخش زبرخان قرار دارد، آن طور که از تصویر ماهواره ای گوگل بر می‌آید ارگ به صورت دایره‌ای که ۵ برج دیده‌بانی اطراف آن را احاطه کرده‌است طراحی شده‌است. کاربری این برج‌ها دیده‌بانی و حفاظت از قلعه بوده‌است.
از داخل این قلعه یک راه زیر زمینی به سمت اراضی بیرون قلعه وجود داشته که هم‌اکنون مسدود گردیده‌است. منازل داخل ارگ در ۲ طبقه ساخته شده‌اند.
مساحت قلعه حدود ۳۰۰۰ متر مربع و به ابعاد ۶۶ در ۵۵ متر می‌باشد قلعه به صورت دایره ساخته شده‌است قنات معروف آن در سمت جنوبی خارج از قلعه و به فاصله ۱۵ متری آن قرار دارد که منبع تأمین آب آشامیدنی ساکنین قلعه بوده‌است. ضخامت دیوارهای قلعه ۵/۱ تا ۳ متر متغیر است. ارتفاع دیوارها نیز حدود ۸ متر است که احتمالاً بیشتر از این بوده و فرسایش یافته‌است. مصالح قلعه از گل و چینه می‌باشد قلعه دارای حیاط مرکزی بوده و اتاق‌ها و فضاهای متعدد معماری در اطراف آن قرار داشته‌اند با توجه به فرم معماری و شواهد موجود این قلعه در دوره تیموری احداث و در دوره‌های بعدی مورد بازسازی و استفاده قرار گرفته‌است.
در فاصلهٔ ۱۵۰۰ متری جنوب شرقی روستای اسحاق آباد و در کنار نهر آب خشکیده‌ای، برج بزرگ و زیبایی بنا شده که از بهترین و زیباترین برج‌های راهنما در منطقهٔ نیشابور می‌باشد. این برج، در مختصات ۵۹درجه و ۱دقیقه و ۴۰ثانیهٔ طول جغرافیایی و ۳۶درجه و ۱دقیقه و ۲۲ثانیهٔ عرض جغرافیایی قرار دارد.
برج آسیاب اسحاق‌آباد نیشابور، که قدمت آن به حدود ۴۰۰ سال پیش می‌رسد، در چهار طبقه و در دشت وسیعی که از اطراف به وسیلهٔ اراضی و باغات و نیز زمین‌های لم‌یزرع احاطه شده، احداث گردیده‌است. مصالح برج از خشت خام و گل می‌باشد که تزئینات زیبایی در بدنهٔ خارجی آن دیده می‌شود. ارتفاع کامل برج در وضعیت فعلی، حدود ۱۰ متر می‌باشد. محیط بیرونی برج در کف ۲۱ متر می‌باشد.
ورودی برج، از سمت شرقی می‌باشد که از طریق یک راهرو با یک سقف ضربی، وارد طبقهٔ هم‌کف آن می‌گردد. در ابتدای مدخل و در سمت راست، یک ردیف پلکان باریک و کم عرض به سمت طبقات بالا ایجاد شده، عرض این پلکان ۷۰ سانتی‌متر است که با ۱۲ پله به طبقهٔ دوم دسترسی پیدا می‌کند. قطر داخلی طبقهٔ هم‌کف ۵۰/۳ متر است که در دیوار قسمت پی آن، چینه و قلوه سنگ و گاهی آجر به‌کار رفته، و از ارتفاع ۷۰ سانتی‌متری به بالا، با خشت خام کار شده‌است. دیوار برج، دوجداره می‌باشد که از طریق دریچه‌هایی میان این دو جداره مشهود است. عرض ورودی طبقهٔ هم‌کف، ۱۲۰ سانتی‌متر و ارتفاع سقف تا کف، حدود ۳ متر است.
ورودی طبقهٔ دوم از سمت شمال غربی است که با ۱۲۰ سانتی‌متر عرض دهانهٔ ورود، فضایی هشت ضلعی که بر روی دیوارها تعداد ۷ (طاق) تاق‌نما ایجاد شده. تاق‌نماها حالت تزئینی دارند ولی روی آن‌ها هیچ‌گونه اندودی کار نشده‌است. عرض تاق‌نماها به‌طور یک در میان ۸۰سانتی‌متر و ۱۲۰ سانتی‌متر است و حالت یک هشت ضلعی را به وجود می‌آورد. ارتفاع طبقهٔ دوم از سقف تا کف، حدود ۵/۲ متر می‌باشد. طبقهٔ دوم هیچ‌گونه روزنه‌ای به بیرون ندارد و فقط در مسیر راه‌پله‌ها، تعداد زیادی روزنهٔ دیدبانی، به سمت خارج تعبیه شده‌است. پوشش سقف طبقهٔ دوم، به صورت عرق‌چین (کلمبو) می‌باشد و بالای تاق‌نما، یک ردیف تزئینات آجرکاری دندان‌موشی به کار برده شده‌است. ابعاد این اتاق ۳ در ۳ متر می‌باشد.
از طبقهٔ دوم، پس از طی ۱۰ پله به سمت بالا، وارد طبقهٔ سوم می‌شویم. ورودی طبقهٔ سوم از سمت جنوب غربی است که با ۱ متر عرض دهانه و ۱۳۰ سانتی‌متر ارتفاع به اتاقی مربع شکل، متصل می‌شود. ابعاد اتاق ۳ در ۷۰/۲ می‌باشد. در اطراف این اتاق، تعداد ۸ تاق‌نمای کوچک به عرض ۳۵ سانتی‌متر، و نیز تعداد ۳ پنجرهٔ کوچک، به عرض ۱ متر، ایجاد شده که این پنجره‌ها از سه طرف به سمت اراضی مشرف است. ارتفاع طبقهٔ سوم از سقف تا کف، ۲ متر می‌باشد. برای پوشش سقف در چهار طرف، گوشه‌سازی با خشت انجام شده و سقف بر روی آن قرار داده شده‌است. متأسفانه، سقف طبقهٔ سوم به‌طور کامل تخریب شده و فرو ریخته و بر اثر سنگینی، قسمتی از سقف طبقهٔ دوم نیز تخریب شده و به داخل طبقهٔ دوم ریزش نموده‌است، اما دیوارها سالم‌اند. از داخل اتاق طبقهٔ سوم و سمت غربی اتاق (سمت چپ ورودی اتاق)، پلکانی به سمت طبقهٔ چهارم وجود داشته که متأسفانه بر اثر تخریب سقف طبقهٔ سوم، این پلکان نیز از بین رفته‌است. ابعاد خشت‌ها ۲۴ در ۲۴ در ۵ می‌باشد.
تزیینات آجری بدنهٔ بیرونی برج در ارتفاع ۵ متری، به صورت یک ردیف آجر در قسمت زیر و دو ردیف آجر دندان موشی، بر بالا و مجدداً یک ردیف آجر بر بالای آن می‌باشد. ابعاد آجرها، ۲۵ در ۱۰ در ۵/۴ سانتی‌متر است. در دور تا درو برج، در ارتفاع ۵/۳ و ۵/۴ متری، روزنه‌هایی مسدود شده، که جنبهٔ تزیینی دارند، دیده می‌شود.
در قسمت شرقی برج آسیاب اسحاق‌آباد، بقایای معماری اتاق‌های درخت و گل وجود دارند که به بدنهٔ برج الحاق گردیده‌اند. فقط قسمتی از دیوارها باقی‌مانده، اما سقف به‌طور کامل تخریب شده‌است.
در قسمت شمال شرقی برج آسیاب، تأسیسات ساختمان یک آسیاب آبی، به فاصلهٔ ۵ متری از برج وجود دارد. این آسیاب قدیمی که در مسیر نهر آب یک قنات قرار داشته از مصالح آجر با ملات ماسه و گچ و آهک ساخته شده‌است. قسمت تنورهٔ آسیاب سالم است، اما اتاق آسیاب و فضاهای دیگر، به‌طور کامل تخریب گردیده. ارتفاع تنوره، بیش از ۵ متر می‌باشد. ابعاد آجرهای به‌کار رفته در تنوره، متفاوت و از آجرهایی در ابعاد ۲۳ در ۲۳ در ۵/۴ یا ۲۵ در ۲۵ در ۵ ساخته شده‌است. قدمت این آسیاب به اوایل دورهٔ پهلوی می‌رسد.
زبان مردم روستا فارسی است. مردم روستا فارسی را با لهجه‌ای نزدیک به سایر شهرهای خراسان تلفظ می‌کنند. لهجه این روستا شباهت بسیار زیادی با لهجه شهر نیشابور دارد اما تفاوت‌هایی جزئی نیز در تلفظ حروف مصوت در آن دیده می‌شود.
حروف در لهجه اسحاق آبادی همچون سایر گویش‌ها به دو دسته صامت و مصوت تقسیم می‌شوند. حروف صامت این لهجه همان صامت‌های فارسی هستند به اضافه دو صامت ح (با تلفظ ح عربی) و ع (با تلفظ ع عربی)، کاربرد ژ یا بسیار محدود است یا بدون کاربرد (احتیاج به بررسی بیشتر دارد). مصوت‌ها نیز همان ۶ مصوت فارسی هستند به اضافه مصوت او مجهول (شبیه به تلفظ یک نوع او در زبان ترکی و آلمانی یا فرانسوی) و همچنین مصوت ساکن (e در کلمه انگلیسی buttery) که بیشتر در ترکیبات اضافه کاربرد دارد.
اسحاق آباد. [اِ] (اِخ) از بلوکات ولایت نیشابور خراسان، عدهٔ قراء ۲۰، مساحت ۴ فرسخ، مرکز اسحاق آباد، حد شمالی زبرخان، شرقی جلگهٔ رخ، جنوبی جلگهٔ رخ و حدّ غربی عشق آباد. و آن در دو فرسخی میانهٔ جنوب و مغرب آباده است. (فارسنامه). و رجوع به حبیب السیر جزو ۴ از ج ۲ ص ۱۵۹ شود.
ستیزه گرجستان-اوستیا به ستیزه قومی-سیاسی در منطقه خودمختار اوستیای جنوبی گفته می‌شود، که در سال ۱۹۸۹ نمو پیدا کرد و در جنگ داخلی ۱۹۹۱–۱۹۹۲ گسترش یافت.
اهالی اوستیا، یک اقلیت قومی مجزا از گرجی‌ها هستند که در کنار رودخانه دون زندگی می‌کنند. اوست‌ها یا آسی‌ها در زبان خود، قوم خود را ایرنی می‌نامند. نیای آن‌ها آلان‌ها بودند و زبان آسی نیز از زبان‌های ایرانی شاخه خاوری است. آسی‌ها پس از حمله نیروهای مغولی در سدهٔ سیزدهم میلادی، از دیگر سرزمین‌های قفقاز رانده شده و به اوستیای کنونی آمدند بخشی از آنها در اوستیای شمالی و گروهی دیگری در اوستیای جنوبی مستقر شدند."Q&A: Violence in South Ossetia وبگاه بی‌بی‌سی اوستیای جنوبی در بیشتر کشورهای جهان به عنوان قسمتی از گرجستان شناخته می‌شود. اوستیای جنوبی حدود ۷۰ هزار نفر جمعیت دارد که از این تعداد حدود ۱۴ هزارنفر از آن‌ها را اقلیت گرجی‌تبار تشکیل می‌دهند. وسعت اوستیای جنوبی حدود ۱٫۵ برابر کشور لوگزامبورگ است.اوستیای جنوبی وارد جنگ می‌شود وبگاه بی‌بی‌سی در سال‌های ۱۹۹۲–۱۹۹۱ درگیری‌هایی در اوستیای جنوبی برای استقلال از گرجستان رخ داد که منجر به مرگ دو هزار تن شد.are at war with Russia, declares Georgian leader وبگاه ایندیپندنت علت این درگیری‌ها تلاش مردم اوستیای جنوبی برای اتحاد با منطقه خویشاوند خود، (اوستیای شمالی) بود.
در سال ۱۹۹۲ میلادی و پس از رسیدن به یک توافقنامه صلح، هر کدام از کشورهای روسیه و گرجستان ۵۰۰ نیرو را برای تأمین صلح به اوستیای جنوبی اعزام کردند. سپس گرجستان نیروهای حافظ صلح روسیه را متهم به جانبداری از جدایی‌طلبان اوستیای جنوبی کرد. دولت روسیه این اتهام را رد کرد. پس از برقراری صلح، بار دیگر درگیری‌های پراکنده‌ای بین نیروهای گرجستان و جدایی‌طلبان آغاز شد. میخائیل ساکاشویلی به مردم اوستیای جنوبی وعده اختیارات خاص به این منطقه را در قالب یک دولت فدرال داد، ولی جدایی‌طلبان خواستار استقلال کامل این منطقه از گرجستان شدند. برخی از منابع خبری اعلام کردند بیش از نیمی از جمعیت اوستیای جنوبی، گذرنامه روسی دارند دمیتری مدودف این رقم را در حدود ۹۰ درصد از ساکنان اوستیا دانست و آمادگی روسیه را برای حمایت از شهروندان خود اعلام کرد.Violence in South Ossetia وبگاه بی‌بی‌سی
سرانجام در ماه اوت سال ۲۰۰۸ میلادی، و به دنبال شکست ارتش گرجستان در جنگ اوستیای جنوبی، پارلمان روسیه در ۲۵ اوت ۲۰۰۸ میلادی استقلال جمهوری اوستیای جنوبی را به رسمیت شناخت. این عمل پارلمان روسیه مورد انتقاد شدید کشورهای غربی قرار گرفت.انتقاد شدید غرب از رأی پارلمان روسیه ("بی‌بی‌سی فارسی")
به دنبال مصوبه پارلمان روسیه مبنی بر به رسمیت شناختن استقلال اوستیای جنوبی، میخائیل ساکاشویلی رئیس‌جمهور وقت گرجستان، اقدامات روسیه را چالشی برای جامعه جهانی خواند. ساکاشویلی همچنین تسلط روسیه بر سرزمین اوستیای جنوبی را با اشغال اروپا توسط آلمان نازی مقایسه کرد.
http://en.wikipedia.org/wiki/Georgian-Ossetian_conflict
کنیسه یوسف‌آباد یکی از بزرگترین کنیسه‌های تهران است. نام اصلی عبری آن سوکت شالم (عبری :סוֹכַּת שָׁלוֹם) بوده است که به تدریج به دلیل قرار گرفتن در منطقه یوسف آباد به این نام معروف شده است.
این کنیسه در سال ۱۳۳۰ خورشیدی با نام سوکت شالم آغاز به کار کرد. به تدریج با افزایش جمعیت یهودی یوسف‌آباد نیاز به فضای بیشتر احساس شد. در این زمان یکی از یهودیان منطقه به نام آبراهام یوسیان پیشنهاد کرد که ساختمان کنیسه بزرگ‌تر شود. او زمینی که همسایهٔ کنیسه بود را خریداری کرد و کار ایجاد ساختمان جدید در سال ۱۳۴۴ خورشیدی آغاز شد. پس از یکسال در روش هشانای سال ۵۷۲۶ عبری کار کنیسهٔ جدید به پایان رسید. پس از انقلاب ایران آبراهام یوسیان از ایران مهاجرت کرد و به آمریکا رفت و در نیویورک کنیسهٔ دیگری برای ایرانیان یهودی ایجاد کرد. در سال ۱۳۷۵ به دلیل آتش‌سوزی در اثر اتصال برق ساختمان کنیسه صدمهٔ زیادی دید که ترمیم شد.http://www.7dorim.com/Tasavir/KenisayooseAbad.asp
کنیسای یوسف‌آباد با وسعت ۱٬۰۷۶ مترمربع از بزرگ‌ترین کنیساهای یهودیان تهران است. این کنیسه در سال ۲۰۰۳ میلادی مورد بازدید محمد خاتمی رئیس‌جمهور وقت ایران قرار گرفت.
به گفتهٔ جیم (According to Jim) یک سریال تلویزیونی کمدی آمریکایی است که در اصل از ای‌بی‌سی پخش می‌شود.
باس نام بازه‌ای از صدا در موسیقی و گونه‌ای از صدای بسیار بَم مردان در خوانندگی و اپرا است.دانشنامه بریتانیکا
تسخینوالی , پایتخت جمهوری اوستیای جنوبی است. (تلفظ حرف Ц در آغاز این نام «تس» است)
نام دیگر آسی شهر چربا است. امروزه آسی‌ها «ی» را از پایان نام شهر زدوده‌اند که در زبان گرجی حالت فاعلی می‌بخشد.
«تسخینوالی نامی از ریشهٔ گرجی است و معنای آن ممرزستان است. این شهر از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۶۱ استالینیری نامیده می‌شد که به نام ژوزف استالین اشاره دارد.
تسخینوالی نخستین بار در عصر برنز مسکونی شد. در زمان ستیزه گرجستان-اوستیا یکی از صحنه‌های تنشهای قومی بین گرجیها و نیروهای اوستی بود.
لوک اسکای‌واکر () شخصیتی تخیلی و قهرمان داستان در سه‌گانهٔ اصلی فرنچایز "جنگ ستارگان" است که توسط جرج لوکاس پدید آمده‌است. لوک را مارک همیل به تصویر کشیده‌است و نخستین بار در "جنگ ستارگان" (۱۹۷۷) ظاهر شد و در فیلم‌های "امپراتوری ضربه متقابل می‌زند" (۱۹۸۰) و "بازگشت جدای" (۱۹۸۳) بازگشت. مارک همیل سه دهه بعد نقش لوک را در سه‌گانهٔ دنبالهٔ این فرنچایز متشکل از فیلم‌های "" (۲۰۱۵)، "" (۲۰۱۷) و "" (۲۰۱۹) ایفا کرد. لوک همچنین در "مندلورین" و "کتاب بوبا فت" حضور داشت.*
لوک در اصل یک کشاورز در تاتویین بود که با عمو و عمه خود زندگی می‌کرد. او سپس به شخصیتی محوری در مبارزهٔ ائتلاف شورشی در برابر امپراتوری کهکشانی تبدیل شد. لوک پسر جدای فریب‌خورده آناکین اسکای‌واکر (که بعداً ارباب سیت، دارث ویدر شد) و پدمه آمیدالا است. او برادر دوقلوی رهبر شورشیان، شاهزاده لیا و برادر همسر هان سولو است. لوک زیر نظر استادان جدی اوبی-وان کنوبی و یودا آموزش می‌بیند تا یک جدای باشد و آیین جدای را بازسازی کند. او بعداً خواهرزاده‌اش بن سولو و ری را آموزش می‌دهد. اگرچه لوک در پایان فیلم "آخرین جدای" می‌میرد، اما به‌عنوان یک روح یکی‌شده با نیرو در فیلم "خیزش اسکای‌واکر" بازمی‌گردد و ری را تشویق می‌کند تا با پدربزرگش، پالپاتین که زنده شده بود، روبرو شود. در پایان فیلم، ارواح لوک و لیا به ری اجازه می‌دهند تا نام خانوادگی اسکای‌واکر را برای خود انتخاب کند و میراث خانوادهٔ خود را ادامه دهد.
این شخصیت همچنین به‌صورت کوتاه در نقش یک نوزاد در فیلم پیش‌درآمد سه‌گانه با عنوان "" (۲۰۰۵) ظاهر می‌شود.
لوک در سیاره «تاتویین»، نزد عمویش یعنی برادر ناتنی "آناکین" بزرگ می‌شود و از خانواده‌اش اطلاعات چندانی ندارد؛ تا اینکه یک روز، عمویش دو دروید (خدمتکار ماشینی)، برای کار در مزرعه می‌خرد. درویدها همان «سی تری پی او» و «آر تو دی تو» هستند که از سفینه لیا اورگانا که توسط دارت ویدر مورد بازرسی قرار گرفته، گریخته‌اند.
"آر تو دی تو" حامل پیامی برای اوبی‌وان کنوبی است که اکنون در سیاره تاتویین زندگی می‌کند. اوبی‌وان سال‌هاست که نام اصلی‌اش را بازگو نکرده و همه او را به نام «بن کنوبی» پیر می‌شناسند. لوک موفق می‌شود، پیام ضبط شده در آر تو دی تو را که به صورت هولوگرام است، مشاهده کند. پیام را خود پرنسس اورگانا ضبط کرده‌است و لوک که خبر ندارد پرنسس خواهر اوست، گویا با مشاهده همان پیام به پرنسس دل می‌بندد. آن پیام خطاب به اوبی‌وان کنوبی است، و لوک که کسی را به این نام نمی‌شناسد، احتمال می‌دهد منظور همان بن پیر باشد. پس آر تو دی تو را نزد بن می‌برد.
اوبی‌وان برای لوک حقیقتی را افشا می‌کند و به او می‌گوید که پدرش یک شوالیه جدای و شاگرد او بوده‌است و در جدال با دارت ویدر که او نیز شاگرد اوبی‌وان بوده و بعدها به جنبه تاریک نیرو گرویده، کشته شده‌است. اوبی‌وان، شمشیر نوری پدر لوک را به او نشان می‌دهد و از او می‌خواهد تا به سفارش پدرش به انقلابیون بپیوندد، و هر طور شده پرنسس لیا را پیدا کند. او به لوک که آخرین امید جدای‌ها در نبرد با امپراتوری به حساب می‌آید، تعلیم می‌دهد و او را با مفاهیم فراموش شدهٔ جدای آشنا می‌سازد…
در امپراتوری ضربه می‌زند، لوک هم‌اکنون یک فرمانده برای ائتلاف شورشیان است. در حالی که در سیاره یخی هات قرار دارد توسط وامپا در حال کشته شدن است اما موفق به فرار می‌شود. او در زمین منجمد با روح اوبی‌وان کنوبی ارتباط برقرار می‌کند و اوبی‌وان کنوبی او را به سیاره داگوبا راهنمایی می‌کند تا در محضر استاد جدای یودا آموزش ببیند. او تحت آموزش دقیق جدای قرار می‌گیرد و به سرعت قدرت خود را در نیروی افزایش می‌دهد.
در طی آموزشش جان دوستانش را در خطر می‌بیند و بدون توجه به توصیه‌های یودا و اوبی‌وان کنوبی به بسپین سفر می‌کند. همان‌طور که آن‌ها توصیه می‌کنند لوک ثابت می‌کند در قسمت جنبه تاریک نیرو فریب نخورد. دارت ویدر سپس بازگو می‌کند که پدرش است و پیشنهاد می‌دهد امپراتوری کهکشان را با هم هدایت کنند. لوک خود را در یک رآکتور عمیق می‌اندازد اما زنده می‌ماند. لیا با میلینیوم فالکون او را نجات می‌دهند. دستی که او در مبارزه از دست داده بود به صورت مکانیکی دوباره جایگزین می‌شود.
پس از یک سال در بازگشت جدای، لوک یک شوالیه جدای شده و شمشیر خود را فراهم کرده‌است. او به لیا کمک می‌کند تا دروید و لندو کالرسیان را از دست گانگستر جابای هات نجات دهد. لوک می‌خواهد با جابا مذاکره کند اما جابا او را از طریق یک زیرزمینی با یک هیولا روبه‌رو می‌سازد. لوک از این جنجال، جان سالم به در می‌برد. او به کمک آر تو-دی تو، با دوستان خود فرار می‌کند.
لوک در طی بازگشت به داگوبا، یودا را در بستر مرگ و آخرین لحظات حیاتش می‌بیند. او در آخرین لحظات متوجه می‌شود لیا خواهر دو قلویش و دارت ویدر پدر اوست. همچنین از یودا می‌شنود که آموزش او کامل شده اما تنها باید با دارت ویدر روبه‌رو شود.
لوک به عنوان یک عضو گروه شورشی به اندور می‌رود تا تلاش کند تا پدرش را از طرف تاریکی نیرو بازگرداند. ویدر لوک را به دومین ستاره مرگ در اطراف اندور می‌کشد، جایی که امپراتور پالپاتین، استاد او، تلاش می‌کند تا لوک را به سمت تاریکی تحریک کند. او با پدرش به مبارزه می‌پردازد و دست چپ پدرش را قطع می‌کند. امپراتور دستور می‌دهد که او را بکشد اما او شمشیر خود را کنار می‌گذارد و وفاداری خود را به جدای اعلام می‌کند. امپراتور از فرط خشم از نیروی صاعقه استفاده می‌کند تا جان لوک را بگیرد ولی دارت ویدر، که اکنون از جنبه تاریک نجات یافته، متأثر از دیدن این صحنه، امپراتور را با دستانش بلند کرده و به درون محور استوانه‌ای رآکتور پرت می‌کند. جراحت‌های کشنده‌ای که بر اثر نیروی صاعقه امپراتور در ویدر به وجود می‌آید، باعث از کار افتادن سیستم حیاتی و کشته شدن او می‌شود. در آخرین لحظات مرگ او لوک، ویدر را به سمت رآکتور اصلی ستاره مرگ می‌کشد و ماسک ویدر را برمی‌دارد و برای اندک زمانی به چهره پدرش نگاه می‌کند. لوک در مراسم پیروزی شورشیان در اندور، روح پدرش را در کنار اوبی وان و یودا می‌بیند.
حدود ۳۰ سال از اتفاقات بازگشت جدای و شکست امپراتور می‌گذرد، آخرین بازمانده جدای، لوک اسکای‌واکر، ناپدیدشده‌است. چرا که، او استاد خواهر زاده‌اش بن سولو بود که در هنگام کامل شدن آموزشش به جنبه تاریک نیرو کشیده شد. احساس مسئولیت او باعث شد خود را به یک سیاره دور به نام اوچ-تا تبعید کند. در غیاب او سازمان پلید محفل یکم از بقایای امپراتوری کهکشان شکل‌گرفته و قدرت آن به‌شدت افزایش‌یافته و به دنبال از بین بردن جمهوری جدید است. ژنرال لیا اورگانا (کری فیشر) با حمایت جمهوری، گروه مقاومت را رهبری می‌کند. او به دنبال این است که برادرش لوک را پیدا کند. لیا شجاع‌ترین خلبانش پو دامرون (اسکار آیزاک) را طی مأموریتی سری به سیاره بیابانی جاکو می‌فرستد که در آنجا یک متحد قدیمی سرنخی از محل لوک در دست دارد. پو در جاکو با لور سن تکا (ماکس فون سیدو)دیدار کرده و از او نقشه محل اقامت لوک را دریافت می‌کند.
بعدها نقشه توسط آر تو-دی تو تکمیل شده و ری به سیاره ای که لوک در آنجا تبعید شده می‌رود و شمشیر او را به او بازمی‌گرداند.
در فیلم آخرین جدای محصول سال ۲۰۱۷، لوک در ابتدا تمایلی به آموزش ری ندارد و به او می‌گوید که وقت آن است که دستور جدای را به پایان برساند. لوک بعد توسط آر تو-دی تو متقاعد آموزش می‌شود و آموزش ری را آغاز می‌کند، اما به‌طور فزاینده ای از قدرت او می‌ترسد. لوک برای ری شرح می‌دهد که او در هنگامی که کایلو رن خواب بوده به بالای سر او می‌رود و رن سر خود را برمی‌گرداند و معبد آموزشش را خراب می‌کند و فرار می‌کند و به سمت تاریکی کشیده می‌شود. لیا به لوک کمک می‌کند تا رن را به سمت نور بکشانند اما او رد می‌کند. هنگامی که ری برای مقابله با رن از سیاره خارج می‌شود، لوک با روح یودا بازدید می‌کند، که به لوک اطمینان می‌دهد که او هنوز هدف دارد. لوک بر روی سیاره کرایت ظاهر می‌شود، زیرا مقاومت در برابر محفل یکم قرار دارد و در خطر است. او به میدان برای مبارزه با رن می‌رود. لوک در مقابل حملات سنگین محفل یکم باقی می‌ماند. کایلو رن برای مقابله به روی زمین می‌آید؛ لوک هنوز هم در اوچ-تا مانند خود را با استفاده از نیرو به کرایت فرستاده‌است. این حواس‌پرتی اجازه می‌دهد تا مقاومت برای فرار از سیاره آماده شود. لوک با تکمیل مأموریتش اعلام می‌کند که شورش دوباره متولد شده‌است، جنگ تازه آغاز شده‌است، او آخرین جدای نیست و قبل از پیش‌بینی او ناپدید نخواهد شد. لوک در سیاره اوچ-تا قرار دارد و سپس به افق نگاه می‌کند. او با صلح و آرامش می‌میرد.
در آخرین قسمت از فصل دوم سریال "مندلورین" که در اواخر سال ۲۰۲۰ منتشر شد وقتی مَندو و فنیک و کارا و بوکاتان به همراه مافگیدیون در کابین فرمانده ای سفینه امپراتوری گیر افتاده‌اند و دارک تروپرها آنها را محاصره نمودند لوک اسکای واکر که به دنبال گروگو (بیبی یودا) به آنجا کشیده شده بعد از نابودی دارک تروپرها گروگو را از مندو گرفته و به او قول می‌دهد که گروگو را به خوبی آموزش دهد و سپس همراه با آر۲دی۲ و گروگو از آنجا می‌روند.
نظریه فمینیستی لیبرال (آزادی‌خواه) یا اصلاح‌طلب، یکی از گرایش‌های فمینیسم است.
فمینیسم لیبرال، خواستار حقوق شهروندی مساوی برای زنان و مردان است و با قوانین یا سنت‌هایی که حق را به مردان می‌دهند و به زنان نمی‌دهند یا قوانینی که با ادعای «حمایت» از زنان وضع می‌شوند، مبارزه می‌کند. این گرایش معتقد است زن موجودی انسانی است و همان حقوق طبیعی و سلب‌نشدنی مردان را دارد و جنس زن ربطی به حقوق او ندارد. این نظریه از نظر جامعه‌شناختی اعتقاد دارد که تفاوت‌های مشاهده شده میان دو جنس ذاتی نیست بلکه تربیتی و نتیجه جامعه‌پذیری و همگون‌سازی جنس با نقش اجتماعی است.
فمینیست‌های لیبرال، معتقدند برابری ظاهری کافی نیست و خواستار وضع قانون‌هایی هستند که تبعیض علیه زنان را غیرقانونی کند و زنان در محیط کار از حقوقی مانند مرخصی زایمان و حقوق زایمان برخوردار شوند.
از افراد برجسته این گرایش فکری می‌توان به مری ولستون‌کرافت، هریت تیلر میل، جان استوارت میل، گلوریا استینم، ربکا واکر، نائومی ولف و بتی فریدان اشاره کرد.Wikipedia contributors, "Liberal feminism," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Liberal_feminism&oldid=196299673 (accessed March 16, 2008).
در نظر جرج ریتزر، جامعه‌شناس آمریکایی، در کتاب نظریه جامعه‌شناسی در دوران معاصر، این گونه، تعریف شده‌است: «نظریهٔ فمینیستی بخشی از یک رشته پژوهش دربارهٔ زنان است که به‌طور ضمنی یا رسمی، نظام فکری گسترده و عامی را دربارهٔ ویژگی‌های بنیادی زندگی اجتماعی و تجربه انسانی از چشم‌انداز یک زن ارائه می‌کند» وی همچنین اضافه می‌کند که نظریه فمینیستی نظامی از افکار کلی می‌باشد که برای توصیف و تبیین زندگی اجتماعی و تجربهٔ بشری از دیدگاه طرفداری از زنان ساخته و پرداخته شده‌ است.
در واقع به دلیل این که فمینیسم کلیتی واحد نیست و پیوستاری از اندیشه و عمل را دربرمی گیرد که که هر یک می‌کوشند توصیفی از ستم بر زنان ارائه دهند و با تبیین علل و پیامدهای آن راهبردهایی برای رهایی زنان از قید آن تجویز کنند، به دست دادن تعریفی واحد از آن را تقریباً ناممکن می‌سازد. از این بابت است که امروزه نظریه پردازان فمینیست به جای کوشش در جهت ارائهٔ تعریفی واحد از فمینیسم از انواع فمینیسم سخن می‌گویند.
البته باید یادآور شد که در بحث پیرامون فمینیسم این نکته از سوی برخی افراد مورد تأکید قرار می‌گیرد که اختلاف آراء در میان صاحب نظران فمینیست به قدری زیاد است که در تضاد با یکدیگر قرار می‌گیرند و بنابراین نمی‌توان آن‌ها را در یک مقوله جای داد. نکتهٔ قابل توجه در این‌جا این است که آنچه از تنوع یا آشفتگی که به فمینیسم نسبت داده می‌شود به هیچ وجه اختصاصی به این مکتب خاص ندارد. چون علی‌رغم تأکیدی که بر تعدد و تعارض ایده‌های مکتب فمینیسم می‌شود به دشواری می‌توان ادعا کرد که در مورد سایر مکاتب سیاسی- اجتماعی چنین چیزی وجود ندارد. همان‌طور که نمی‌توان از یک لیبرالیسم یا یک سوسیالیسم که اصول مشخص و مشترکی دارند سخن گفت بلکه سوسیالیسم‌ها و لیبرالیسم‌ها وجود دارند، فمینیسم نیز طیف گسترده‌ای از ایده‌ها را دربرمی گیرد. نظریه فمینیستی معاصر به شدت متنوع است، هم در مقدمات هم در نتایج؛ علت آن هم این است که آنچه وجود واقعی و ملموس در جهان دارد متفکران هستند نه مکاتب.
سوزان جیمز یادآور می‌شود که تفاسیر زیادی از زنان و ظلم وارد بر آنان تحت توصیف عام فمینیسم می‌گنجد تا جایی که نمی‌توان فمینیسم را یک اصل واحد فلسفی یا دربردارندهٔ یک طرح سیاسی مورد وفاق دانست. وی چنین نتیجه می‌گیرد: «همان‌طور که دیدگاه‌های متفاوتی از آزادی داریم، فلسفه‌های فمینیستی متفاوتی نیز داریم که نه به دلیل دعاوی یا توصیه‌های خاصشان بلکه برای اهتمامشان به یک موضوع مشترک به هم پیوند خورده‌اند.
مکتب سیاسی لیبرالیسم که فمنیسم لیبرال از دل آن سر برآورده است فرایدند بازنگری در مفاهیم و نظریات و ساختارهای خود را از سر می‌گذراند، و از این رو تبیین وضعیت اندیشه لیبرال فمنیستی اندکی دشوار می‌نماید.
فمینیسم لیبرال، در اصلِ فردگرایی نهفته‌ است، یعنی این اعتقاد که یک فرد بشری، اهمیت بسیار دارد و همهٔ افراد فارغ از رنگ، نژاد، جنس و… از حقوق برابر برخوردارند. همهٔ افراد حق دارند که در حیات اجتماعی یا سیاسی مشارکت کنند یا حق دسترسی به آن را داشته باشند. فمینیسم لیبرال معمولاً می‌پذیرد که مردان و زنان سرشت و گرایش‌های متفاوتی دارند و از این رو گرایش زنان به خانواده و زندگی خانوادگی، تا حدودی متأثر از انگیزه‌های طبیعی است.
آلیسون جاگر درjaggar,alison M.1983.feminist politics and human nature.totowa,N.J. :Rowman and Allanhedld. به تأمل در تفکر سیاسی لیبرال پرداخته‌ است. به بیان او، با درکی که این تفکر از طبیعت انسان دارد وجه ممیزه ما انسان‌ها در قابلیت خردورزی است. حکم بر این که خردورزی ما را از موجودات دیگر متمایز می‌کند البته چندان گویا نیست، بنابراین لیبرال‌ها کوشیده‌اند از راه‌های گوناگون تعریفی برای خردورزی با تأکید بر جنبه‌های اخلاقی یا جنبه‌های مصلحت جویانه آن به دست دهند. هرگاه عقل به توانایی درک اصول عقلانی اخلاق تعبیر شود تأکید بر ارزش آزادی عمل افراد است. در مقابل، هرگاه عقل به توانایی محاسبه بهترین راه برای نیل به هدفی دلخواه تعبیر شود ارزش خودشکوفایی مورد تاکیید قرار می‌گیرد.
لیبرال‌ها هر تعریفی که از خردورزی داشته باشند در هر حال اتفاق نظر دارند که جامعه سالم جامعه‌ای است که به افراد امکان آزادی عمل و شکوفایی خود را بدهد. برای نمونه دفاع لیبرالیسم از آزادی مذاهب بر این مبنا نیست که رفاه عمومی جامعه بیشتر می‌شود یا اینکه زندگی مومنانه در ذات خود از زندگی کفرآمیز ارزشمندتر است، بلکه به این دلیل است که افراد حق دارند زندگی معنوی خویش را به اختیار برگزینند. همین حکم برای تمامی حقوقی که ما عموماً از آن‌ها به حقوق بنیادین انسان تعبییر می‌کنیم صادق است.
هرگاه صحبت از دخالت دولت در سپهر خصوصیجهان خصوصی از دید کارول پیتمن جهانِ (چیزهای انحصاری، تسلیم، نابرابری، طبیعت، عاطفه، عشق و جانبداری است. pateman,carol.1979.the problem of political obligation: A critique of liberal theory. berkley:University of california press. یعنی خانواده یا جامعه خانگی به میان آید لیبرال‌ها همگی توافق دارند که هر چه حضور برادر بزرگ در اتاق خواب و حمام و آشپزخانه و مهدکودک کمتر باشد بهتر است. ما همگی به جایی میان دوستان و خانواده خود نیاز داریم که نقاب‌های بیرونی خود را کنار بگذاریم و خودِ واقعی خویش را بروز دهیم. اما هنگامی که حرف از دخالت دولت در سپهر عمومی یعنی جامعه سیاسی یا مدنی باشد لیبرال‌ها اختلاف نظر پیدا می‌کنند؛ در یک سو لیبرال‌های به اصطلاح کلاسیک یا اختیار گرا و در سوی دیگر لیبرال‌های مساوات طلب قرار می‌گیرند.این واژگانی است که(مایکل سندل) در کتاب خود به کار گرفت. Liberation and its critice. 1984
لیبرال‌های کلاسیک دولت ارمانی را دولتی می‌دانند که از آزادی‌های مدنی (مثلاً حق مالکیت، حق رای، آزادی بیان، آزادی مذهب و آزادی معاشرت) حمایت می‌کند و به جای دخالت در بازار آزاد فقط در پی آن است که همه شهروندان برای رسیدن به آنچه می‌توانند از این بازار کسب کنند از فرصت‌های برابر برخوردار باشند. اما از نظر لیبرال‌های مساوات طلب دولت آرمانی دولتی است که به جای آزادی‌های مدنی بر عدالت اقتصادی تکیه کند. به اعتقاد این گروه افراد با پیشینه‌های متفاوتی به بازار وارد می‌شوند که به امتیار اولیه، استعداد ذاتی و بخت ایشان بستگی دارد.
بسیاری از لیبرال فمینیست‌های قرن نوزدهم در ردیف لیبرال‌های کلاسیک جای می‌گیرند اما لیبرال فمنیست‌های قرن بیستم اغلب به گروه مساوات طلب تعلق دارند.
زیلا آیزنشتاین در کتاب آینده انقلابی فمینیسم لیبرالکتاب آینده انقلابی فمینیسم لیبرال؛ The radical future of liberal feminism. 1986 به ما یادآوری می‌کند که مری ویلستون کرافت (۱۷۹۹ – ۱۷۵۹) در زمانه‌ای دست به قلم برد که موقعیت اقتصادی و اجتماعی زن اروپایی به قهقرا می‌رفت. تا پیش از قرن هیجدهم کار تولیدی در درون یا پیرامون محل سکونت خانواده و به دست مرد و زن، هر دو، انجام می‌شد. اما فشار سرمایه‌داری صنعتی به مرور کار را از قلمرو خصوصی خانه بیرون برد و به کارگاه‌های عمومی کشاند. صنعتی شدن در ابتدا فرایندی آهسته و ناهمگون بود و بیش‌ترین اثر آن بر زنان بورژوای متأهل وارد می‌شد، یعنی نخستین کسانی که دریافتند کما بیش بدون هیچ کار تولیدی یا درآمد زا در کنج خانه اسیر شده‌اند. این زنان که به مردانی صنعتگر یا بازرگان و نسبتاً ثروتمند شوهر کرده بودند نه انگیزه‌ای برای کار تولیدی در بیرون از خانه داشتند و نه، در مواردی که خدمتکارن متعدد در اختیار بود، انگیزه‌ای برای کار غیر تولیدی در درون خانه.
به نظر ولستون کرافت مردان هم اگر همچون زنان خود را در قفس محبوس می‌افتند همین خصوصیات را به هم می‌رساندند. مردان هم اگر بخت پرورش قوای عقلانی خود را نداشتند تا انسانی اخلاقی با دغدغه‌ها و انگیزه‌ها و تعهداتی فراتر از لذات شخصی بشوند به اندازه زنان «عاطفی» می‌شدند، که از نظر ولستون کرافت به معنای حساسیت مفرط و افراط در خود شیفتگی و از خود گذشتگی بود.
مری ولستون کرافتاز فلسفه تربیتی ژان ژاک روسو در کتاب امیلکتاب امیل؛ Rousseau,Jean-Jacques.1979.Emile,trans. Allan Bloom.Nwe York: Basic books. متنفر بود، چرا که روسو در این اثر کلاسیک رشد قوای عقلانی را مهم‌ترین هدف تربیتی اما فقط برای پسران معرفی می‌کرد. او به دوگونگی جنسی انسان اعتقاد داشت یعنی معتقد بود مرد خردورز و زن عاطفی مکمل یکدیگرند.چندی پیش آلن بلوم بحث تازه‌ای به هواداری از اصالت شکل ظاهری نرینه و مادینه به میان آورد: Bloom, Allan.1987. The Closing of the American Mind. New York: Simon and Schuster. از دید روسو مردان باید شجاع و خویشتن دار و عادل و بردبار تربیت شوند، در حالی که زنان را باید صبور و سر به زیر و خوش خلق و انعطاف‌پذیر بار آورد. با این اوصاف، امیل الگوی روسو برای پسران به تحصیل علوم انسانی و علوم اجتماعی و علوم طبیعی می‌پردازد در حالی که سوفی الگوی روسو برای دختران ضمن پیرایش مهارت‌های خانه‌داری خویش دستی هم در شعر و قصه و هنر و موسیقی دارد. روسو امیدوار بود که به این ترتیب رشد قابلیت‌های فکری در امیل از او شهروند و همسر و پدری خردورز و با اخلاق و خویشتن سالار و خود بسنده بسازد و رشد حساسیت‌های سوفی او را همسری فهمیده و حساس و مادری دلسوز و مهربان بار بیاورد.
ولستون کرافت بیش از هر چیزی خواهان شخصیت انسانی برای زنان بود. او می‌گفت زن بازیچه مرد یا زنگوله او نیست که در هنگام فراغت از تعقل، با صدای جرینگ و جرینگ آن خود را سرگرم کند. به بیان دیگر، او چنان‌که کانت می‌گفت وسیله محض یا ابزاری برای خوش بختی یا کمال شخصی دیگر نیست بلکه همان چیزی است که کانت آن را هدف نامید، یعنی عاملی خردورز که کرامت او در قابلیت خود سامانی خویش نهفته‌است. هرگاه با فردی همچون وسیله محض رفتار کنید گویی او را کم‌تر از شخص می‌دانید، یعنی وجود او قائم به خود نیست بلکه از ضمائم شخصی دیگر است. پس مثلاً اگر رفتار شوهری با زن خود در حد رفتار با یک گیاه زیبای خانگی باشد گویی او را شیئی پنداشته که فقط برای کام روایی خود آب و نانش می‌دهد. به همین ترتیب، اگر زنی اجازه دهد که با او چنین رفتاری یشود از منزلت انسانی خود نزول کرده‌است؛ یعنی به جای آن که مسئولیت پرورش خود رأی تبدیل شدن به سپیداری تنومند را بپذیرد از آزادی خود دست شسته و اجازه می‌دهد دیگران از او درختچه‌ای کوتوله گرچه زیبا بسازند.
تقریباً یک صد سال بعد جان استوارت میل و هریت تیلور در بزرگداشت عقل به ولستون کرافت پیوستند. اما عقلانیت در نظر آن دو هم جنبه اخلاقی داشت یعنی استقلال در تصمیم‌گیری و هم جنبه مصلحت جویانه یعنی خودشکوفایی یا به‌کارگیری فکر برای رسیدن به خواسته‌های خویش. طبیعی است که درک آنان از عقلانیت با ولستون کرافت تفاوت داشت چون تیلور و میل معتقد بودند مسیر عادی برای رسیدن به بیش‌ترین فایده کلی خوش بختی/کام روایی آن است که همگان در پیگیری خواسته‌های خود آزاد باشند البته به این شرط که در این رهگذر مانع پیشرفت یکدیگر نشوند و راه را بر یکدیگر نبندند. تفاوت دیگر تیلور و میل با ولستون کرافت پافشاری بر این نکته بود که اگر قرار باشد به برابری جنسی یا عدالت جنسیتی دست یابیم جامعه باید نه تنها زنان را از آموزشی برابر با مردان برخوردار سازد بلکه باید آزادی‌های مدنی و فرصت‌های اقتصادی مشابه با مردان را نیز برای زنان فراهم کند.
هریت تیلور و جان استوارت میل به صورت مشترک مقالات متعددی دربارهٔ برابری جنسی به رشته تحریر درآوردند. از جمله؛
البته آن دو گاه در این که چه نوع اصلاحات قانونی بیشتر به نفع زنان و همچنین کودکان است توافق نداشتند و اختلاف نظر میان این دو در موضوع مشارکت زنان در بازار کار خیلی بالاتر از هر موضع دیگری بود. میل با نظر تیلور در این مورد که زن برای رهایی کامل حتماً باید بیرون از خانه کار کند، مخالف بود. به نظر او همین که زنی اجازه داشته باشد به خواست خود به بازار کار وارد یا از آن خارج شود آزادی او کامل است.
تیلور در مقاله اعطای حق رأی به زنان استدلال می‌کرد که نابرابری جنسی محصول قوانین طبیعت نیست بلکه از آداب و رسوم و سنت‌های جامعه نشأت می‌گیرد. به نظر او، همین که سه امکان زیر در اختیار زنان قرار گیرد این واقعیت بر همگان روشن خواهد شد.
میل در مقالات خود بر آموزش و سهم مساوی تأکید می‌کرد ولی تیلور غالباً بحث مشارکت را پیش می‌کشید. میل اعتقاد داشت که زنان حتی اگر از آموزش و فرصت‌های اقتصادی و ازادی‌های مدنی مشابه مردان برخوردار شوند باز ازدواج و مادر شدن را بر مشاغل رقابتی دیگر ترجیح خواهند داد. اما تیلور معتقد بود اگر آزادی انتخاب وجود داشته باشد شماری از زنان ممکن است به جای ازدواج و مادر شدن زیست راه دیگری برگزینند.
بتی فریدان تنها یکی از هزاران زنی است که می‌توان در ردیف لیبرال فمینیست‌ها قرار داد. کتاب آیین زنانهآیین زنانه از دید فریدان: یعنی این تصور که زنان فقط در نقش سنتی همسر و مادر می‌توانند به رضایت خاطر برسند. که در سال ۱۹۶۳ منتشر شد کتابی است که کمتر انقلابی است.آیین زنانه Friedan,Betty.1974.The feminine Mystique.New York:Dell زیلا آیزنشتاین خاطر نشان کرده‌است الیزابت هولتزمن، بلا آبزوگ، النور اسمیل، پتسی مینکElizabeth Holtzman,Bella Abzug,Eleanor Smeal,Pat schoroeder,Patsy Mink و نیز بسیاری از رهبران و اعضای سازمان ملی زنان و لیگ زنان برای اقدام منصفانهWomens Equity Action League لیبرال فمنیست به‌شمار می‌آیند. هر چند این زنان گه گاه مسیرهای جداگانه‌ای پی می‌گیرند اما همگی اتفاق نظر دارند که یگانه هدف مهم آزادسازی زنان همانا برابری جنسی یا عدالت جنسیتی است. آرزوی لیبرال فمینیست‌ها رهایی زنان از قید نقش هاس سرکوبگر جنسیتی است، یعنی نقش‌هایی که دستاویز یا توجیهی برای اختصاص جایگاهی نازل تر به زنان یا حتی ممانعت از حضور آنان در دانشگاه و عرصه عمومی و بازار به دست داده‌است. حرف لیبرال فمینیست‌ها این است که؛ جامعه مردسالار گمان می‌کند زنان فقط برای بعضی مشاغل مانند معلمی و پرستاری و منشی گری به درد می‌خورند و عمدتاً وظایف دیگر مثلاً حکومت کردن، وعظ و خطابه، یا سرمایه‌گذاری بر نمی‌آیند. جامعه مرد محور مشاغلی را برای زنان مناسب می‌داند که مستلزم خصلت‌های مرتبط با شخصیت زنانه باشند، نظیر از خودگذشتگی و رسیدگی به دیگران، و برای مردان مشاغلی را مناسب می‌داند که مستلزم خصلت‌های مرتبط با شخصیت مردانه نظیر اعتماد به نفس و ارتقای نفس است. لیبرال فمینیست‌ها اعتقاد دارند که این نوع کلیشه بندی جنسیتی به شدت نابرابر است.
مفهوم برابری بنیادی‌ترین اصل اندیشه لیبرال فمینیستی است و همین اصل است که مبنای تحلیل‌های فمینیست‌های اولیه را از وضعیت زنان تشکیل می‌دهد و داعیه‌ای می‌شود برخاست‌های آن‌ها مبنی بر آموزش برابر زنان و مردان، مشارکت آنان درحیات سیاسی و اجتماعی و برخورداری آنان از حقوق مساوی با مردان. در واقع بر مبنای تأکید بسیار به مفهوم برابری است که فمینیست‌های لیبرال تحت عنوان جناح برابری خواه شناخته می‌شوند.
فمینیسم در ابتدای راه خود، متناسب با روحیهٔ عصر روشنگری و تحت تأثیر فضای مسلط فکری مدرن، بر ارزش برابری تأکید خاص نهاد. بر اساس فضای مسلط فکر لیبرال، برابری همهٔ انسان‌ها بنیان تقاضاهای زنان را برای رفع موانع اجتماعی پیشرفت آنان، که بر اساس جنس تعیین شده بود، تشکیل می‌داد؛ تحلیل‌های متکی به عادت و تربیت و فرهنگ، تفاوت‌های جنسیتی را تبیین می‌کرد و خواست‌هایی چون آزادی و فرصت برابر با مردان را توجیه می‌نمود. آنچه بیش از هر چیز در نوشته‌ها و گفته‌های رهبران جنبش در این مرحله دیده می‌شود، تأکید بر جوهرهٔ انسانی مشترکی است که صرف نظر از تفاوت‌های جنسی باید اساس رفتارها، شئون، حقوق و شخصیت افراد قرار گیرد و تقریباً همهٔ حقوقی که آن‌ها طلب می‌کنند بر مبنای همین مفاهیم و به ویژه برابری است.