moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس ژیراتور یک عنصر خطی تغییرناپذیر با زمان است، زیرا ولتاژها با یک رابطهٔ خطی به جریان‌ها مرتبط می‌شوند. همچنین با توجه به رابطهٔ زیر، توان ژیراتور صفر است، یعنی توان ورودی و خروجی آن برابر است.
ژیراتور از قضیه هم‌پاسخی پیروی نمی‌کند؛ بنابراین، ژیراتور یک شبکه متقابل نیست. امپدانس منتقل شده با استفاده از رابطهٔ زیر محاسبه می‌شود:
سولفونیل‌اوره‌ها دسته‌ای از داروهای ضد دیابت هستند که جهت کنترل دیابت نوع ۲ به کار می‌روند. این و داروها با افزایش ترشح انسولین از سلول بتا به لوزالمعده موجب کنترل قند خون می‌شوند.http://www.webmd.com/diabetes/sulfonylureas-for-type-2-diabeteshttp://www.joslin.org/info/sulfonylurea_agents_oral_hypoglycemic_agents.html
گداخت سرد یا کولد فیوژن نوعی فرضی از واکنش هسته‌ای است که برخلاف هات فیوژن یا همجوشی هسته‌ای،در دمایی نزدیک به دمای اتاق صورت می گیرد.(همجوشی هسته ای نیاز به دمای میلیون درجه‌ای دارد). اما در حین انجام واکنش دمای آن در درون به چند میلیون درجه می رسد. در واقع گداخت سرد در دمای بسیار بالا انجام می‌شود اما دمای محیط می‌تواند بالا نباشد.
لس آنجلس (به طور کلی کالیفرنیای جنوبی) سکونتگاه تعداد زیادی از ایرانیان آمریکا است. جمعیت ایرانیها در این منطقه را در حدود ۵۰۰،۰۰۰ نفر تخمین می‌زنند. شهر لس آنجلس بزرگترین سکونتگاه ایرانیهای دور از میهن در جهان می‌باشد. پیشینه حضور ایرانیها در لس آنجلس به دهه ۱۹۶۰ و ۷۰ میلادی باز می‌گردد، اما رشد چشمگیر مهاجرت آنها هنگام (در اثر) انقلاب ۱۳۵۷ اتفاق افتاده است.Daragahi, Borzou. "Exiles keep Iran in touch." "لس آنجلس تایمز". December 10, 2009. p. 1. Retrieved on April 2, 2014. انتخاب این شهر به واسطه خوشایند بودن شرایط زندگی در آن و نزدیکی به ایده‌آلهای اقتصادی، فرهنگی، اقلیمی و رفاهی مردم ایران صورت گرفته است. در طول سال‌های گذشته حضور ایرانیها در سراسر کالیفرنیای جنوبی گسترش یافته است. شهرهای بورلی هیلز، دره سن فرناندو، ارواین و اورنج از جمله مناطقی هستند که ایرانیها حضور چشمگیری در آنها دارند. در لس آنجلس رسانه‌های گسترده ایرانی فعالیت می‌کند که بیش از ده کانال تلویزیونی برنامه‌هایی به زبان فارسی تولید و مخابره می‌کنند.
آشِ پشتِ پا نام گونه‌ای آش و سنتی ایرانی بین عامه است به این ترتیب که خانوادهٔ شخص مسافر، سه روز پس از رفتن او این آش را می‌پزند و به خویشاوندان، همسایگان یا فقیران می‌دهند و اعتقاد دارند برای مسافر شگون می‌آورد. به آئین و رسم پختن آش پشت پا، «پشت پاپزان» گفته می‌شود.لغتنامه دهخدا، آش پشت پا
این آش اغلب از حبوبات و سبزیجات مرسوم آش به همراه ادویه و معمولاً کشک تهیه می‌شود.
خُلق یک وضعیت عاطفی است که از هیجان و احساسات متفاوت است، کمتر مربوط به مورد خاصی است، شدت آن کمتر است و کمتر احتمال دارد که به دلیل محرکی بیرونی به وجود آمده باشد. به حال و هوای درونی فرد بر می‌گردد، خلق گسترده‌تر و پایدار تر از احساس است و ارتباط کمتری با یک محرک خاص دارد. خلق را عموماً می‌توان به دو معیار مثبت و منفی ارزیابی کرد، یعنی در کلامی دیگر، مردم عموماً از «خوش‌خلق بودن» یا «بدخلق بودن» به عنوان تعریف وضعیتی استفاده می‌کنند.
هرچند که حالات خلقی اغلب وضعیت‌های عاطفی مواج و فراگیری شمرده می‌شوند، اما خلق همچنین از مزاج و صفات شخصیتی که بسیار پایه‌ای و پایدار هستند نیز متفاوت است. با این وجود، برخی ویژگی‌های شخصیتی مانند خوش‌بینی و روان رنجور خویی مستعد ایجاد انواع خاصی از خلق‌ها می‌باشند. آشفتگی‌های طولانی مدت در خلق مانند اختلال افسردگی اساسی و اختلال دو قطبی به عنوان اختلالات خلقی در نظر گرفته می‌شوند. خلق یک وضعیت درونی و ذهنی است اما اغلب ممکن است از وضعیت‌ها و رفتارهای دیگر ناشی شود. "ما ممکن است به واسطه یک رویداد غیرمنتظره به سوی خلقی هدایت شویم، مثلاً خلق شاد از دیدن یک دوست قدیمی، یا خلقی خشم‌آلود ناشی کشف خیانت یک شریک، همچنان که ممکن است بدون دلیل مشخصی در یک وضعیت خلقی خاص قرار بگیریم."•
مسجد حَنّانه یا یوحنان در بین راه نجف و کوفه، سمت شمال نجف، واقع است. بر طبق نقل‌های تاریخی و به اعتقاد شیعیان، زمین این مسجد دو بار در عزای امامان شیعه ناله کرده است: یک بار در زمان تشییع علی بن ابی‌طالب و یک بار نیز بعد از واقعه عاشورا.
بر اساس باورهای شیعیان، دو واقعه در این مکان رخ داده است:
در این محل ستون (یا دیواری) قرار داشته است که هنگام تشییع شبانه علی از کوفه به نجف وقتی بدن وی را از کنار این مکان عبور می‌دادند، این ستون از حزن و تأسف خم شد.طوسی، الامالی، ص ۶۸۲ که بر اساس نظر شیخ طوسی ظاهراً مسجد حنّانه، در جایگاه همان ستون بنا شده است. در روایتی از جعفر صادق آمده است:«هنگامی که جنازه علی را از این‌جا عبور می‌دادند این ستون از اندوه بر درگذشت او خم شد، چنان‌که تخت ابرهه هنگام ورود عبدالمطلب بر او خم شد».مجلسی، بحار الأنوار، ج ۹۷، ص ۴۵۵
همچنین شیعیان معتقدند، به هنگام حمل سرهای کشتگان کربلا به کوفه، سر حسین را بر زمین این مسجد گذاشتند. گفته‌اند در این هنگام صدایی شبیه به ناله بچه شتری (حنانه) که مادرش را گم کرده باشد بلند شد. نقل شده است که جعفر صادق هنگام سفر به کوفه و نجف، در سه مکان ایستاده و نماز گزارده است که یکی از آنها در این محل بود: «سر جدم حسین را در اینجا نهادند».طوسی، الامالی، ص ۶۸۲؛ مجلسی، بحار الأنوار، ج۹۷، ص ۴۵۴
حنانه به معنای ناله کننده ،نوحه کننده است.دروجه نامگذاری این مسجد گفته شده ،به علت ناله آن ستون در زمان تشیع جنازه علی است. وجه دیگر را ناله زمین این منطقه در زمان حضور سرهای کشتگان کربلا دانسته‌اند. برخی نیز گفته‌اند نام این مسجد از «حنا»، نام دیر قدیمی مسیحیان که در این محل قرار داشته، گرفته شده است.زمانی، سیری در سرزمین خاطره‌ها، ص ۴۳۶
بیون آندره یا بیورن آندره (زاده ۱۴ مه ۱۹۸۱ در برلین) بازیکن والیبال اهل آلمان عضو سابق تیم ملی والیبال آلمان و بازیکن فعلی باشگاه اورال اوفا است.
بیون از ستاره های تیم ملی آلمان محسوب می شد و در بازیهای المپیک تابستانی ۲۰۰۸ و بازیهای المپیک تابستانی ۲۰۱۲ نیز کاپیتانی تیم ملی آلمان را بر عهده داشت. وی در سال های ۲۰۰۴، ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ به عنوان بازیکن والیبال سال آلمان انتخاب شد.
ماکس گونتور (زاده ۹ اوت ۱۹۸۵ در فریدریشسهافن) بازیکن سابق والیبال اهل آلمان است. وی از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ عضو تیم ملی والیبال آلمان بود. ماکس به همراه تیم ملی آلمان مدال برنز والیبال قهرمانی جهان ۲۰۱۴ را به دست آورد. گونتور در سال ۲۰۱۵ در سن ۲۹ سالگی از دنیای حرفه‌ای والیبال خداحافظی کرد.
فردیناند تیلِ (زاده ۸ دسامبر ۱۹۸۸ در مولدورف) بازیکن والیبال اهل آلمان عضو تیم ملی والیبال آلمان است. او در قهرمانی والیبال جهان ۲۰۱۰ به عنوان بهترین لیبرو مسابقات انتخاب‌شد. همچنین با تیم ملی آلمان مدال برنز والیبال قهرمانی جهان ۲۰۱۴ را نیز به دست‌آورده‌است.
دنیس کالیبردا (زاده ۲۴ ژوئن ۱۹۹۰ در پولتاوا) بازیکن والیبال اهل آلمان عضو تیم ملی والیبال آلمان و باشگاه یازچمبسکی ونگل است. پدر او ویکتور کالیبردا بازیکن سابق عضو تیم ملی والیبال اوکراین است. کالیبردا با تیم ملی آلمان مدال برنز والیبال قهرمانی جهان ۲۰۱۴ را به دست آورد.
تاکاشی میکه (به ژاپنی: 三池 崇史، به انگلیسی: Takashi Miike؛ زادهٔ ۲۴ اوت ۱۹۶۰) فیلمساز پرکار و جنجال‌برانگیز ژاپنی است. میکه "سربازان سفینه" را فیلم مورد علاقه‌اش می‌داند و همین‌طور کارگردان‌هایی مثل آکیرا کوروساوا، هیدئو گوشا، دیوید لینچ، دیوید کراننبرگ و پل ورهوفن را تحسین می‌کند. او از آغاز کارش در سال ۱۹۹۱ تا به حال بیش از صد فیلم سینمایی، تلویزیونی و ویدئو ساخته‌است. وی در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ به تنهایی ۱۵ کار را کارگردانی کرد.
میکه در شهر یائو در استان اوساکا در محله‌ای که طبقه کارگر و مهاجران در آن سکونت داشتند، به دنیا آمد. پدرش جوشکار بود و مادرش خیاط.Mes, Tom. Agitator: The Cinema of Takashi Miike. Godalming: FAB Press, 2003. . p. 15. با وجود اینکه خودش ادعا می‌کند که به ندرت سر کلاس‌هایش حاضر شده، از مدرسه فنی رسانه‌ای یوکوهاما زیر نظر کارگردان مشهور شوهئی ایمامورا رئیس و مؤسس این بنیاد فارغ‌التحصیل شد.Mes, pp. 16-18.
مجموعه‌های آموزشی بارونز یک شرکت آمریکایی آماده‌سازی جهت آزمون است که در سال ۱۹۴۱ به عنوان ناشر منابع جهت کمک به دانش‌آموزان به‌منظور آماده‌سازی برای آزمون ورودی کالج بنیان گذاشته شد. این شرکت کلاس‌های آماده‌سازی آزمون کالج را به‌صورت آنلاین ارائه می‌کند.
این شرکت همچنین منابع لازم جهت آزمون‌های اس‌ای‌تی، خروجی دبیرستان کالیفرنیا، مهارت دبیرستان کالیفرنیا، تعیین‌سطح پیش‌رفته، تافل و آیلتس را ارائه می‌کند.
سیف اسفرنگی از شعرای قصیده سرای قرن ششم و هفتم هجری است و چنان‌که خود وی تصریح نموده در سال ۵۸۱ متولد شده. وی هشتاد و پنج سال عمر کرد و بنابراین در سال ۶۶۶ وفات یافت
وی از اهالی اسفرنگ از توابع سغد سمرقند بود، در خطهٔ خوارزم نشو و نما یافت و به انواع علوم آراسته شد وی شاعر دورهٔ خوارزمشاهی از عهد ایل ارسلان تا عهد سلطان محمد خوارزمشاه بود. از شاعران معاصر او می‌توان شمس خاله، ضیاالدین خجندی و مجیرالدین بیلقانی را نام برد. یکی از ممدوحان مهم او سلطان محمد خوارزمشاه بود. وی در بین شاعران و سخن سرایان اشعار زیادی در مورد شب یلدا سروده که در حال حاضر در دسترس نیست.
نظریهٔ توطئهٔ پس‌دمه (به انگلیسی: <bdi>Chemtrail conspiracy theory</bdi>) یک باور درست است مبنی بر این‌که پس‌دمه‌های ماندگار هواپیماها دارای مواد شیمیایی یا بیولوژیکی هستند که برای مقاصد شوم که عموم مردم از آن خبر ندارند استفاده می شود.
با توجه به اهمیت این موضوع، درخواست‌های بسیاری از طرف معتقدان این تئوری توطئه به سازمان‌های رسمی جهانی برای ارائهٔ توضیحات گسیل داشته‌اند.
نخستین‌بار در سال ۱۹۹۶ و پس از پاشیدن مواد بخارگونه در ایالات متحده از هواپیماهای نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا در آسمان و ایجاد الگوهای غیرمعمول پس‌دمه، این تئوری در اذهان مردم شکل گرفت. نیروی هوایی ایالات متحده اما می‌گوید که این اتهامات یک شوخی مرتبط با نقل قول از یک مقالهٔ استراتژیک در دانشگاه هوایی با عنوان "آب و هوا و قدرتی چند برابر: تسخیر اقلیم در ۲۰۲۵" است.
این مقاله در پاسخ به درخواست ارتش آمریکا به طرح یک سیستم استراتژیک تغییر آب‌وهوا در آینده به منظور حفظ برتری نظامی ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۲۵ و به عنوان بازنمایی خیالی از شرایط آینده ارائه شد. نیروی هوایی ایالات متحده تصریح کرد که مقاله، سیاست‌های عملیات یا توانایی جاری را منعکس نکرده و قصد انجام هیچ‌گونه آزمایش‌های تغییر آب و هوا و اقلیم را در برنامه ندارد و در آینده نیز نخواهد داشت.
با گذر زمان، مردم عادی و افراد سرشناس به گسترش این تئوری توطئه دامن زدند.
عده‌ای مدعی شدند که ویروس عامل بیماری کووید-۱۹ با خواست دولت‌ها یا سازمان‌های بزرگ چندملیتی برای کنترل جمعیت یا اصلاح نژادی از طریق رد شیمیایی کمتریل به‌وسیلهٔ هواپیماها و از هوا پخش شده است.
برخی می‌گویند پخش فلزات سمی مانند باریم در هوا باعث آرام و فرمان‌بردار شدن مردم و کم شدن جمعیت می‌شود. آن‌ها می‌گویند کمتریل‌هایی که اول صبح در هوا ایجاد می‌شوند در واقع دلیل اصلی ابری هستند که در ادامهٔ روز در آسمان شکل می‌گیرد.
عده‌ای دیگر باور دارند دولت‌ها تلاش دارند با پس‌دمهٔ هواپیما به شکلی گسترده، کنترل آب‌وهوا را در دست گیرند.
در پژوهشی که در سال ۲۰۱۶ بنیاد کارنگی برای علوم و دانشگاه کالیفرنیا، ارواین انجام دادند پرسش‌هایی را از ۷۷ دانشمند اقلیمی و شیمی‌دان برجسته مطرح کردند و همهٔ آن‌ها به‌جز یک نفر، یعنی ۹۸.۷ درصد آن‌ها هیچ مدرک و سندی که ثابت کند برنامهٔ مخفیانه و گسترده‌ای برای اسپری کردن مواد در اتمسفر وجود دارد، در دست نداشتند. تنها دانشمندی که مدرکی داشت توانسته بود در آزمایشی در یک منطقهٔ دور افتاده میزان بسیار بالایی باریم در هوا پیدا کند. درحالی‌که باریم در خاک آن منطقه بسیار پایین بود.
رقص عربی قبیله‌ای آمریکایی سبکی از رقص عربی است که مختصرا به نام رقص قبیله‌ای نیز شناخته می‌شود. رقص قبیله‌ای آمریکایی سبکی مدرن از رقص عربی است که به وسیلهٔ مدیر بنیاد فت چنس بلی دنس، کارولنا نریچو، ابداع گردید. از ویژگی‌های این رقص فی البداهه بودن و گروهی بودن آن است. این رقص اغلب در رویدادهای اجتماعی مانند جشنواره‌ها و رژه‌ها اجرا می‌شود. لباس رقصنده‌های این رقص عمدتا شامل شلوارهای پاچه گشاد جمع شده در قوزک پا یا دامن‌های بلند است.
گئورگ گروزر جونیور با نام شناسنامه‌ای گِئورگی گِروزر (زاده ۲۷ نوامبر ۱۹۸۴ در بوداپست) بازیکن دو ملیتی مجاری آلمانی والیبال، عضو تیم ملی آلمان و باشگاه زنیت سنت پترزبورگ روسیه است. گروزر به همراه تیم ملی آلمان در قهرمانی جهان ۲۰۱۴ خوش درخشید و به همراه آلمان مقام سوم و مدال برنز قهرمانی جهان را کسب کرد. وی در سال‌های ۲۰۱۰، ۲۰۱۱، ۲۰۱۲، ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ به عنوان بازیکن سال والیبال آلمان انتخاب شد. گروزر بخاطر سرویس‌های پرسرعت و اسپک‌های بسیار قدرتمند مشهور است تا جایی که بخاطر ارتفاع اسپک بالا و اسپک‌های پر سرعت به او لقب بمب افکن آلمانی را داده‌اند.
گروزر بعد از غیبت‌هایی در تیم ملی آلمان بالاخره در سال ۲۰۱۹ در قهرمانی اروپا و انتخابی المپیک ۲۰۲۰ اروپا به میدان آمد و بازی‌های بسیار دیدنی به جا گذاشت و بعد از رقابت‌ها از تیم ملی خداحافظی کرد.
بعد از انتخابی المپیک در سنت پترزبورگ و ناکام ماندن فرانسه و صربستان فرصتی برای رفتن به المپیک در انتخابی قاره‌ها پیش آمد و کار تیم ملی آلمان را کمی سخت کرد. آلمان با بازی‌های نفسگیر و بازی‌های درخشان گروزر به فینال رسید و باید فرانسه را از پیش رو برمی‌داشت تا بار دیگر به المپیک برسد. اما تیم فرانسه توانست آلمان را شکست دهد تا تیمهای مطرح اروپایی همچون آلمان، صربستان، هلند، بلغارستان و اسلوونی از المپیک باز بمانند. گروزر بعد از شکست در فینال، در سال ۲۰۲۰ به کار خود تیم ملی والیبال آلمان پایان داد.
رقص قبیله‌ای آمیخته شکل مدرنی از رقص عربی است که با تغییر رقص عربی قبیله‌ای آمریکایی ابداع شده‌است و آمیزشی از بسیاری از سبک‌های رقص می‌باشد. این رقص هم‌اکنون آمیزشی است از عناصر رقص پاپینگ، هیپ هاپ، بریک، رقص مصری، فلامنکو، کتهک، بالیایی و دیگر سبک‌های رقص فولکلوریک.
سیمون تیشر (زاده ۲۴ آوریل ۱۹۸۲ در شوبیش گموند) بازیکن والیبال اهل آلمان عضو سابق تیم ملی والیبال آلمان و بازیکن فعلی باشگاه لیون فرانسه است.
کریستین پامپل (زاده ۶ سپتامبر ۱۹۷۹ در میرزبورگ) بازیکن والیبال اهل آلمان عضو سابق تیم ملی والیبال آلمان و بازیکن فعلی باشگاه الجیش است. پامپل از ستاره‌های تیم ملیی آلمان بود.
میکو اسکو (زاده ۳ سپتامبر ۱۹۷۸ در وامالا) بازیکن والیبال اهل فنلاند عضو تیم ملی والیبال فنلاند و بازیکن فعلی باشگاه گوبرنیا نیژنی نووگورود است. میکو اسکو از ستاره های تیم ملی فنلاند به شمار می رود و یکی از لژیونرهای موفق والیبال فنلاند است.
میکّو اُیوانن (زاده ۲۶ مه ۱۹۸۶ در هویتین) بازیکن والیبال اهل فنلاند عضو تیم ملی والیبال فنلاند و بازیکن فعلی باشگاه والپا ساستامالا و برادر دو قلو ماتّی اُیوانن است. میکو از ستاره های تیم ملی فنلاند به شمار می رود و یکی از لژیونرهای موفق والیبال فنلاند است.
نارندرا دامورداس مودی (به گجراتی નરેન્દ્ર મોદી، به انگلیسی Narendra Damodardas Modi، زاده ۱۷ سپتامبر ۱۹۵۰ در ودناگر، گجرات) نخست‌وزیر فعلی هند است. این سیاستمدار هندی از رهبران حزب هندو ـ ملی‌گرای حزب بهاراتیا جاناتا است و از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۴ سروزیر ایالت گجرات هند بود. مودی نامزد بهاراتیا جاناتا در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۴ برای تصدی پست نخست‌وزیری بود و با پیروزی این حزب مودی به جای منموهان سینگ از حزب کنگرهٔ هند نخست‌وزیر هند شد.
طبق سنت غانچی ساختار هندو که وی به آن وابسته است، مودی در سن ۱۳ سالگی توسط والدینش با جاشودابن نامزد شد و در ۱۸ سالگی ازدواج کردند. مودی برای دوسال به سفر رفت از جمله بازدید از آشورهای هندو که پس از مدتی زندگی مشترک از جاشودابن جدا شد. و گزارش شده بود که زندگی موفقی نداشتند اما مودی این راز را مخفی نگه داشت، زیرا نمی‌توانست تمام وقت در سازمان ملی میهن‌پرستی راشتریه سویم سیوک سنگه در منطقه روستیشان خدمت کند. مودی در بیشتر دوران حرفه‌ای خود این موضوع را مخفی نگه داشت. اما هنگام اعلام کاندیداتوری خود برای شرکت در انتخابات سراسری هند (۲۰۱۴) مجبور شد به جداشدن از همسرش اعتراف کند.
مودی مایل است کلاه سنتی جوامع مذهبی و منطقه‌ای مختلف را بپوشد و این باعث تعمیق پایگاه حمایتی او شده است.
در ۲۶ آوریل نارندرا مودی از هم‌وطنانش خواست برای جلوگیری از شیوع بیشتر کرونا، به رعایت فاصله‌گذاری اجتماعی ادامه دهند و عادت بد تف کردن در خیابان‌ها را کنار بگذارند.Lockdown Will Stay In Red Zones; Push "Do Gaz Doori", Says PM: 10 Points
ماتّی تاپیو اُیوانِن (زاده ۲۶ مه ۱۹۸۶ در هویتین) بازیکن والیبال اهل فنلاند عضو تیم ملی والیبال فنلاند و بازیکن فعلی باشگاه ازتس اولشتین و برادر دو قلو میکو اویوانن است. میکو از ستاره های تیم ملی فنلاند به شمار می رود و یکی از لژیونرهای موفق والیبال فنلاند است.
فیوز دیزی کاتر نوعی فیوز است که برای منفجر کردن بمب‌های هواگرد در سطح زمین یا بالای سطح زمین طراحی شده است. این فیوز میلهٔ درازی است که به دماغهٔ بمب نصب شده و آن را هنگام برخورد با زمین یا هرگونه شی جامد منفجر می‌کند.
سید محمد حسینی سردانی مشهور به سیّد مجتهد (درگذشته ۱۲۶۹ قمری) فقیه شیعه و از مراجع تقلید و مجتهدین به نام زنجان در عصر قاجار بود. او مؤسس خاندان حسینی زنجانی است.
وی در در قریه سیردان طارم به دنیا آمد. پدرش سید قاسم و پدربزرگش سید عزالدین محمد بودند. او مقدمات اولیه را نزد اساتید عصر خود در زنجان آموخت. سپس برای ادامه تحصیلات دینی به شهر اصفهان رفت و از محضر علامه کلباسی از مراجع و علمای بزرگ اصفهان بهره جست. او تحصیلات خود را در اصفهان به پایان رسانده و به درجه اجتهاد نائل آمد.
سید محمد پس از اتمام تحصیل به زادگاه خود، سردان که از قریه‌های طارم سفلی بازمی‌گردد تا با پیشنهاد عبدالله میرزا (پسر فتحعلی شاه و حاکم زنجان) که شیفته و مرید سید محمد مجتهد شده بود به زنجان می‌آید، شاهزاده عبدالله میرزا دارا مسجد سید زنجان را برای اقامه نماز جماعت به امامت وی بنا کرد.مجتهد ملی و دغدغه‌های فرا ملی ، تورجانفقیه تبعیدی و فیلسوف شهر فلسفه ستیزانمسجد و مدرسه سید زنجان - کانون تبلیغات پیام رسانزندگینامه فقیه و مجتهد سالک مرحوم آیت الله العظمی سید محمود حسینی زنجانی - تألیف: سید محمد صادق حسینی زنجانی
او مرجع تقلید شهر زنجان و اطراف بوده‌است.
او فتوای قتل علی محمد باب را در ابتدای سلطنت ناصرالدین شاه صادر کرد و در طرد و دفع بابیت از زنجان نقش بسیار مهمی داشت. وی از جمله افرادی بود که در مقابله با شورش بابیان زنجان حضور داشته و در کتاب لسان الصدق خود خاطراتی از این جنگ بیان می‌کند.گفتگوی آیت‌الله‌العظمی سید عزالدین زنجانی با هفته‌نامه امید زنجان، سال اول، شماره ۱۹، ۲۷ اسفند ۱۳۷۲منبر 40 ساله فقه برای عالمی مردم‌دار ، مشرق
او سر انجام در سال ۱۲۶۹ ه‍.ق درگذشت و بر مرقد او مقبره مجتهدی زنجان بنا شد.
او جد اعلای خاندان حسینی زنجانی (مجتهدی زنجانی) است.
میرزا محمود حسینی زنجانی و سید عزالدین حسینی زنجانی از علما و مراجع فقید تقلید فقید و سید محمد حسینی زنجانی از مراجع تقلید فعلی از نوادگان او هستند.
کنراد هتل، شرکت مدیریت هتل‌های لوکس آمریکایی است، که در زمینه ارائه خدمات گردشگری و هتلداری فعالیت می‌کند و کلیه سهام آن، متعلق به هیلتون ورلدواید می‌باشد.
گروه هتل‌های کنراد در سال ۱۹۸۵ توسط بارون هیلتون فرزند کنراد هیلتون راه‌اندازی شد و در حال حاضر دارای ۲۳ شعبه در کشورهای ایالات متحده آمریکا، چین، هنگ کنگ، هند، امارات متحده عربی، عربستان سعودی، مالدیو، تایلند، سنگاپور، ایرلند، ترکیه، پرتغال، مصر، آفریقای جنوبی، ژاپن و کره جنوبی می‌باشد.
سالن ورزشی شهدای هفتم تیر (با نام پیشین سالن محمدرضا شاه) از سالن‌های ورزشی قدیمی تهران است که در سال ۱۳۳۶ خورشیدی به منظور برگزاری مسابقات جهانی وزنه‌برداری ۱۹۵۷ در تهران افتتاح شد. این سالن ورزشی در خیابان فیاض‌بخش، ضلع شمال پارک شهر واقع شده است. این سالن میزبان مسابقات زیادی بوده است. تهران برای دومین و آخرین بار در این سالن میزبان مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جهان ۱۹۶۵ بود. قهرمانانی چون محمود نامجو، علی صفا سنبلی، حسن رهنوردی، فیروز پژهان، جلال منصوری، محمد نصیری، پرویز جلایر و نصرالله دهنوی و… در این سالن موفق به کسب افتخار و شکستن رکوردهای دنیا شده‌اند. همچنین از رشته کشتی ورزشکاران نامداری مانند جهان پهلوان تختی، پهلوان عباس زندی، توفیق جهانبخت، محمود ملاقاسمی، ناصر گیوه چی، منصور مهدی‌زاده، محمدعلی صنعتکاران، منصور برزگر، ابراهیم جوادی و… در آن کشتی گرفته‌اند.
سالن ورزشی شهدای هفتم تیر تهران که در سال‌های گذشته علاوه بر برگزاری رقابت‌های کشتی، مسابقه‌های سایر رشته‌های ورزشی از جمله والیبال، بسکتبال، وزنه‌برداری و رشته‌های رزمی در آن برگزار می‌شد، حدود پنج سال پیش کاملاً در اختیار هیئت کشتی استان تهران قرار گرفت و پس از بازسازی، مرمت و زیباسازی آن به نام «خانه کشتی استان تهران» تغییر نام داد اما به دلیل اختلاف فدراسیون کشتی با هیئت کشتی استان تهران این سالن در اختیار رقابت‌های انتخابی تیم‌های ملی کشتی آزاد و فرنگی ایران در خرداد ۱۳۹۴ قرار نگرفت.ادغام کشتی‌های یک حذفی و دو حذفی در رقابت‌های انتخابیدربه‌در دنبال سالن برای انتخابی تیم‌های ملی
در اردیبهشت سال ۱۳۹۳ این سالن میزبان ۱۰ تیم برتر کشتی فرنگی دنیا در پیکارهای جام جهانی کشتی فرنگی مردان بود. این رقابت‌ها قرار بود مانند گذشته در سالن ۱۲ هزار نفری مجموعه ورزشی آزادی تهران برگزار شود اما مسئولان این مجموعه ورزشی مبالغ زیادی را برای برگزاری دو روزه رقابت‌ها مطالبه کردند و همچنین بازسازی آن هم به حدود ۷۰۰ میلیون تومان نیاز داشت که فدراسیون کشتی ترجیح داد این هزینه را در سالن اختصاصی خود در شهدای هفتم تیر تهران انجام دهد.
این سالن قدیمی در نیمه نخست سال 1401 مورد بازسازی اساسی قرار گرفت و در شهریورماه همان سال افتتاح مجدد شد. گنجایش تماشاگران سالن مسابقه هفتم تیر نیز از هزار و 500 نفر به سه هزار نفر رسیده و به آشپزخانه و رستوران حرفه‌ای مجهز شده است. فضای اقامتی نیز برای آن در نظر گرفته شده است.
https://en.wikipedia.org/wiki/World_Weightlifting_Championships
رازها و دروغ‌ها نام فیلم درامی به کارگردانی مایک لی و محصول بریتانیاست. این فیلم در سال ۱۹۹۶ توانست نخل طلای کن را از آن خود کند.
«ژان-باپتیست» زن جوان سیاهپوستی پس از مرگ مادرخوانده‌اش به جستجوی مادر واقعی‌اش می‌پردازد و او را در قالب «بلتین» زنی سفیدپوست و غمگین می‌یابد. مادرش ابتدا به هراس می‌افتد، ولی دختر تازه یافته‌اش به زندگی تلخ و یکنواخت او رنگ تازه و خوشحال‌کننده‌ای می‌دهد…فرهنگ جهانی فیلم جلد سه بهروز دانشور نشر گلریز صفحهٔ ۲۲۴
زال علاءالدین‌وند بختیاری معروف به هالو زال، از شخصیت‌های معنوی میان مردم بختیاری محسوب می‌شود. "هالو زال" گذشته از جایگاه خانوادگی خود، نمادی از فرزانگی و دوراندیشی در میان ایل بختیاری است و میان بختیاری‌ها نقشی همچون زال اسطوره‌ای در شاهنامه فردوسی را بر عهده دارد.
هالو زال فرزندِ "آرستم علاءالدین‌وند"، شخصیتی تاریخی و هم‌زمان با دورهٔ محمدشاه قاجار است.
شهرتِ وی به‌دلیلِ تحذیر و پیش‌بینیِ قتل‌عامِ نامدارخان و سرانِ بهداروند، پیش از رویاروییِ خونبار با "جعفر قلی خان" است که منجر به سال‌ها جنگ و نا آرامیِ داخلی در بختیاری گردید. وی اگرچه نتوانست مانعِ قتل‌عامِ نامدارخان و همراهانش شود، اما با پیش‌بینی درست حادثه و با بردن پسران نامدارخان و پسر برادر نامدارخان یعنی بهرام خان و محمد حسن خان و محمد حسین خان همراه خود، توانست از کشته شدن این کودکان جلوگیری و به حیات این نسل کمک کند. سالها بعد بهرام خان که از محمد حسن خان و محمد حسین خان بزرگتر بود با پیگیری‌های فراوان توانست پسرعموی خود محمد حسین خان را پیدا کند و با هم دوباره منطقه‌ای را تحت اختیار بگیرند و به برپایی حیات سیاسی و اجتماعی بپردازند. بازماندگان نامدارخان را با شهرت بهرامی و نامداری می‌شناسند.
درسالهای ۲۱–۱۲۲۰ خورشیدی و پس از اوج گیریِ جنگ میانِ دورکی و بختیاروند، نامدارخان منجزی بختیاروند اقتدار و شجاعتی از خود در بختیاری بروز داد که باعث محبوبیت وی شد. بعد از اختلافی که میان جعفرقلی خان بختیاروند و نامدارخان منجزی روی داد (هر دو خان بختیاروند بودند)، جعفرقلی خان به قصد شکست رقیب تصمیم به دفع نامدارخان گرفت. باید یادآور شد سرانجام خونین این برادرکُشی، همچنان در پرده‌ای از ابهام است.
از طرفی دیگر با تمام خاطرات بجای مانده از جنگ‌ها و درگیری‌های ایلیِ جعفرقلی خان نیز نمی‌توان با قاطعیت گفت که وی نیز چنین قصدی داشته، اما با سوء تفاهمی که به آن دچار شده بود، مرتکب چنین عملی گردید.
نامدارخان به نصایحِ "هالو زال" مبنی بر عدمِ اعتماد و دوستی با جعفرقلی خان گوش می‌دهد و چادری را در نزدیکی دو چادر دیگر برپا می‌کند و اسلحه‌ها را برای حملهٔ احتمالی در آنجا پنهان می‌نماید. اما به رسمِ قولی که داده بود، اسلحه‌ای حمل نمی‌کند. از طرف دیگر، خبرچینان و دشمنان هر دو به جعفرقلی خان خبر می‌دهند که نامدارخان چادری پر از اسلحه را در کنار دو چادر مهمانی برپا کرده و قصدِ کشتار آنان را دارد. هنگامی که جعفرقلی خان با همراهانش به نزدیکی چادرهای برپا داشتهٔ نامدارخان در گردنهٔ کوه چال بلوطک می‌رسد (در سر آستان پیرمحمود در اندیکا)، با دیدنِ چادری که در کنار چادرهای مهمانی برپاست، شک وی به یقین تبدیل می‌شود و تصمیم به قتلِ نامدارخان می‌گیرد.
رابطه نامدار خان با احمدسمالی
در این واقعه هفت نفر از طائفه‌ی عالیور"احمد سمالی"" نیز مهمان نامدارخان بودند. گفته شده زمانی که نامدارخان در حال جان دادن بود، از جعفرقلی خان می‌خواهد عالیوران را که مهمانند نکشند، اما آنان نیز به قتل می‌رسند.
داماد نامدار، آمولا آرپناهی بابادی بود که در جنگ نه هزار نیز او را یاری کرده بود و پا به پای پدر زن خویش جنگ می‌کرد. اما به نصیحت هالو زال یا خود نامدار خان، هر طور که شده بود نامدار خان از بردن داماد خویش به دیدار جعفر قلی خان امتناع کرد و به آمولا گفت که به طایفه خود برود. البته گفتنی هست که دختر نامدار خان از دو فرزند پسر ایشان بزرگ‌تر بود، به همین دلیل در زمانی که آمولا داماد وی بود، بچه‌های ایشان کوچک بودند. فرزندان آمولا و نوادگان دختری نامدار خان به فامیلی مولایی شناخته شده هستند. دختر نامدار خان در بین منجزی‌ها به بی بی شیرین معروف است، اما در مولایی‌ها مادر بزرگ خود را به نام بی بی ترخون می‌شناسند.
اشعار و داستان‌هایی در فرهنگ فولکلور مردم بختیاری در موردِ وی ساخته شده و چندی ترانه با صدای خوانندگان بزرگ بختیاری همچون بهمن علاءالدین برای وی خوانده شده‌است.
با بالا آمدن آب رودخانه کارون و گسترش دریاچه سد گتوند علیا، آرامگاه تاریخی زال در محل "زیر کوه هارنیِ" در منطقه آبماهیک که برای عشایر منطقه از اهمیت فراوانی برخوردار است، در معرض نابودی و غرق شدن قرار گرفته‌است.بعدها فرزندان هالو زال که در روستای گشنیزجان در استان چهارمحال و بختیاری سکونت داشتند او را از ان منطقه نبش قبر و به دستگرد امامزاده انتقال می‌دهند.
فراخُلق واژه‌ای است که در روان‌شناسی برای اشاره به نسبت آگاهی فرد از خلق خود به کار می‌رود و ممکن است به صورت «درگیر نوعی از هیجان شدن» یا به صورت «توسط احساسی فراگرفته شدن» توصیف شود. قابلیت فرورفتن در احاطهٔ یک احساس و در عین حال آگاه بودن نسبت به آن‌چه که فرد در حال احساس کردن آن است یک مهارت ویژه است که برای افراد نیز به دست آوردنش دشوار است، زیرا در اغلب مواقع، یک احساس ممکن است در جامه احساس دیگری نمایان شود. آزمون مقیاس صفت فراخلق TMMS معیاری است که برای اندازه‌گیری باورهای عاطفی و نگرش‌هایی که اشخاص نسبت به تجارب عاطفی خود دارند طراحی شده است.
استقلال بحرین با خروج نیروهای امپراتوری بریتانیا و در سال ۱۹۷۱ میلادی و پس از حدود یک و نیم قرن اشغال رقم خورد. بریتانیا این خروج را از قبل و در سال ۱۹۶۸ رسماً اعلام کرده بود. در همان سال حکومت محمدرضا شاه پهلوی نیز پس از اعلام این خبر از خروج این نیروها استقبال کرد و اعلام کرد که از حق حاکمیت کشورش بر این سرزمین منصرف نشده‌است. سپس، قرار شد با معرفی طرحی (با هدایت بریتانیا) فدراسیونی شامل ۹ شیخ‌نشین جنوب خلیج فارس از جمله بحرین، در قالب یک کشور واحد تشکیل شود. در پاسخ به این طرح، حکومت محلی آل خلیفه بر بحرین، خروج بریتانیا و حضور نظامی ایران را به مثابه خطری برای خود دانست و خواستار پیوستن بحرین به این فدراسیون شد. حکومت ایران بلافاصله پس از شنیدن این خبر شدیداً با این درخواست مخالفت کرد. اردشیر زاهدی وزیر امور خارجه ایران در تاریخ ۱۷ تیرماه ۱۳۴۷ در بیانیه رسمی شدیداللحنی از جانب ایران اعلام داشت که ایجاد کشوری تحت عنوان «فدراسیون امارات خلیج فارس» با شرکت بحرین «مطلقاً» قابل قبول نیست. محمدرضاشاه نیز این اقدام را یک اقدام «استعماری و امپریالیستی» نامید و آن را «تلاش انگلیس برای ورود به ایران از درب پشتی» قلمداد کرد. شاه هشدار داد که ایران در صورت لزوم برای آنچه که او حفظ منافع تاریخی و حقوق سرزمینی ایران نامید، «قدرتمندانه» اقدام خواهد کرد. این در حالی بود که ایران یک‌بار پیش از آن و با تصویب لایحه‌ای در سال ۱۳۳۶ رسماً بحرین را «استان چهاردهم» خود معرفی کرد. همچنین قبل‌تر از آن و با روی کار آمدن رضاشاه و ایجاد اصلاحاتی که او در کشور ایجاد کرد مردم بحرین نسبت به ایران رغبت پیدا کردند. رضاشاه درخواست بازگشت بحرین به ایران را با بریتانیا در میان گذاشت اما با پاسخی روبرو نشد.
پس از این کشمکش‌ها، مذاکراتی پنهانی بین ایران، اعراب، بریتانیا و آمریکا درگرفت. در این مذاکرات ایران حاضر شد در قبال پس گرفتن حاکمیت ایران بر جزایر سه‌گانه در قبال استقلال بحرین با طرفین سازش کند. اما بازپس‌گیری جزایر سه‌گانه به آسانی انجام نپذیرفت. حکومت وقت عراق ایران را به استفاده از سلطه‌جویی و امپریالیسم متهم کرد. ایران در پاسخ در خرداد ۱۳۴۹ اعلام کرد هیچ نقشه امپریالیستی برای منطقه خلیج‌فارس نداشته و حاضر است با نیت ایجاد ثبات پس از خروج بریتانیا، با کشورهای منطقه پیمان دفاعی امضا کند. ولی در ضمن حق دارد تا به تقویت نیروی نظامی خود در مقابله با «رژیم‌های ماجراجو» بپردازد.
نهایتاً شاه با این شرط حاضر به سازش شد که مردم بحرین در یک همه‌پرسی اعلام کنند که نمی‌خواهند به ایران برگردند. او در دیدار رسمی خود از هندوستان، در یک مصاحبه مطبوعاتی در دهلی نو در تاریخ ۴ ژانویه ۱۹۶۹ اعلام کرد که اگر مردم بحرین خواهان بازگشت به ایران نباشند از ادعاهای سرزمینی خود بر بحرین دست خواهد کشید. شاه تأکید داشت که ایران به دنبال استفاده از زور برای الحاق بحرین نیست. او در پاسخ به این پرسش که آیا پیشنهاد انجام یک رفراندوم یا انتخابات عمومی در رابطه با کسب نظر مردم بحرین را دارد یا خیر بر موضع خود مبنی بر استفاده از هر نوع وسیله‌ای که نشانگر خواست مردم بحرین باشد تأکید کرد. شاه در آن مصاحبه اظهار داشت که بحرین ۱۵۰ سال پیش به وسیله انگلیس از ایران جدا شد، اما از دید او انگلیس نمی‌تواند آنچه را که از ایران گرفته بدون رضایت این کشور به طرف دیگری بدهد و در مقابل ایران هم پس از خروج انگلستان در پی اشغال بحرین نخواهد بود.
گویا در آن برهه زمانی ایران نمی‌توانست از طریق گزینه نظامی بحرین را بازپس بگیرد؛ زیرا این عمل پیامدهای خطرناکی را برای ایران در پی داشت. روشن است که امپراتوری بریتانیا به عنوان یک ابرقدرت بزرگ استعماری، اجازه چنین عمل جسورانه‌ای را به ایران نمی‌داد. علاوه بر آن این اقدام تمام کشورهای عربی را (اعم از تندرو و محافظه‌کار) علیه ایران متحد و هم پیمان می‌ساخت. این در حالی بود که ایران و عراق دچار مجادلات ارضی، مرزی و سیاسی بسیاری بودند. و ایران بیم آن داشت که عراق به شوروی نزدیک‌تر شود. از سوی دیگر اقدام نظامی ایران علیه بحرین می‌توانست خلاف منشور سازمان ملل متحد قلمداد شود.
جزیرهٔ بحرین که از دیرباز جزو ایران بوده، از حدود سال ۱۱۶۰ به اشغال آل‌خلیفه درآمد که پس از آن با اشغال مسقط توسط بریتانیا و پیوستن عمان به بریتانیا کبیر در سال ۱۲۷۰ در زمان قاجار تحت سلطهٔ بریتانیا قرار گرفت، اگرچه در طول این سال‌ها بحرین در عمل از حاکمیت ایران خارج شده‌بود، اما ایران هیچگاه حاضر نشد اشغال بحرین را به رسمیت بشناسد.
اما در فروردین ۱۳۴۹ با توافق دولت ایران و بریتانیا، نظرسنجی استقلال بحرین به جای همه‌پرسی زیر نظر نمایندهٔ دبیرکل سازمان ملل متحد در بحرین برگزار شد. گزارش نماینده که در آن ادعا شد قریب به اتفاق مردم بحرین خواستار استقلالند به تصویب شورای امنیت رسید و ۲۳ مرداد ۱۳۵۰ بحرین در بیانیه‌ای رسمی استقلال خود را اعلام کرد. نمایندهٔ دبیرکل که از ایران و انگلیس اختیار تمام گرفت از برخی قشرهای بحرین نظرخواهی کرده بود که خواهان کدام‌یکند: پیوستن به ایران، تحت حمایت بریتانیا بودن، استقلال.
تا پیش از کودتای ۱۲۹۹ ایران یازده بار در صدد بازگرداندن بحرین برآمد که به دلیل مخالفت دولت انگلیس ناکام ماند. از آن پس نیز تا سال ۱۳۴۶ هرگز از ادعای حق حاکمیت خود بر بحرین چشم نپوشید. هم‌زمان که بریتانیا اقدام‌های متفاوتی برای افزایش نفوذ خود در جزیره می‌کرد، ایران با اعتراض‌های رسمی و غیررسمی و گاه با اقدام‌های عملی و نامه‌نگاری پاسخ می‌گفت. ایران حتی به سازمان‌های بین‌المللی نیز شکایت کرد که بر اثر اشغال ایران در جنگ جهانی دوم به جایی نرسید. هم‌زمان حکومت آل‌خلیفه با وارد کردن عربهای سنی به بحرین می‌کوشید تا ترکیب جمعیتی را تغییر دهد.
در زمان محمدرضا پهلوی دو بار ماجرای بحرین جدی شد: یک بار سر ملی شدن صنعت نفت، یک بار هم در سال ۱۳۳۶ که به تصویب مجلس شورای ملی بحرین استان چهاردهم اعلام شد و در مجلس کرسی خالی برایش در نظر گرفتند، تا حدی در سال ۱۳۴۰ نقشه‌ای برای آزادسازی شبه‌نظامی بحرین در رده‌های پایین‌تر حکومتی مطرح بود که هرگز اجرا نگشت.
پس از زمستان ۱۳۴۶ که بریتانیا اعلام کرد تصمیم دارد تا سال ۱۳۵۰ از شرق سوئز نیروهایش را خارج کند در صدد برآمد که با تشکیل کشور امارات متصالحه که بحرین هم جزو آن بود جلو بازگشتنش به ایران را بگیرد. در نهایت انگلیسی‌ها با مذاکره‌های پشت‌پرده با شاه موفق شدند او را عقب بنشانند و در ۱۳۴۷ ناگهان نخستین بار در تاریخ کشور شاه اعلام کرد که حاضر است از حاکمیت بحرین چشم‌پوشی کند. سرانجام با هماهنگی ایران و انگلیس کار به دبیرکل سازمان ملل واگذار شد و نمایندهٔ سیاسی وی به جای همه‌پرسی تنها با نظرسنجی سه‌گزینه‌ای از چند قشر مردم بحرین در گزارش خود ادعا کرد که تقریباً همهٔ مردم بحرین خواهان استقلال از کشور ایران و تحت‌الحمایگی انگلیسند. برخی تاریخ‌نگاران این نظرسنجی را محدود به قشرهای نزدیک به حکومت بحرین و بریتانیا خوانده‌اند.
این گزارش باعث شد تا حزب پان‌ایرانیست دولت را استیضاح کند. فردای استیضاح، شورای امنیت برپایهٔ گزارش سازمان ملل قطعنامهٔ ۲۷۸ را در ۲۱ اردیبهشت ۱۳۴۹ برابر ۱۱ مهٔ ۱۹۷۰ میلادی تصویب کرد. چندی بعد مجلس شورای ملی با ۱۸۷ رای موافق در برابر تنها چهار رای مخالف به دولت رای داد و با تصویب آن در مجلس سنا همه‌چیز به پایان رسید. حاکمان ایران و بحرین برخی مخالفان را در داخل سرکوب کردند. بحرین ۲۳ مرداد ۱۳۵۰ رسماً اعلام استقلال کرد و ساعتی بعد ایران نخستین کشوری بود که این استقلال را پذیرفت.
انگلیس در ازای بحرین سه جزیرهٔ ایرانی تنب بزرگ و کوچک و ابوموسی را که اشغال نظامی کرده بود، تخلیه و با ورود نمادین نیروهای ایران، به ایران بازگرداند.
به گواه سندهای تاریخی جزیرهٔ بحرین از دیرباز و پیش از اسلام جزو خاک ایران به‌شمار می‌رفته‌است.
همچنین در حملهٔ عمر بن خطاب به پارس، این جزیره از جمله منطقه‌هایی بود که در اوایل از پارس تصرف شد.
استعمارگران پرتغالی پس ار ورود به خلیج فارس، در این جزیره قلعه‌ای ایجاد کردند ولی بنی‌جبر که ملوک هرمز ایشان را به سرپرستی بحرین گماشته‌بودند سر از پیروی آنان برداشتند تا بعد که ملوک هرمز بدانجا لشکرکشی کردند. از ۹۲۸ تا ۱۰۱۰ هجری قمری که حکومت بحرین در اختیار خاندان فالی از شیعیان فارس بود، پرتغال و عثمانی کوشیدند تا نفوذ خود را در آن افزایش دهند.
از ۱۰۱۰ تا ۱۱۳۶ ه‍.ق بحرین را صفویان اداره می‌کردند تا اینکه پس از سقوط اصفهان تا آمدن نادرشاه حکومت به دست عربان محلی افتاد. در سال ۱۱۴۸ ه‍.ق بحرین به سلطهٔ افشاریان درآمد.
در ۱۱۶۰ یا ۶۱ شیخ احمد بن خلیفه از قبیلهٔ بنی‌عتبه که از نجد در مرکز عربستان به کویت مهاجرت کرده‌بود، به بحرین حمله کرد و با شکست سربازان ایرانی بر آن حاکم شد. از آن پس با حمایت همه‌جانبهٔ سیاسی و استعماری انگلیس، بحرین زیر سلطهٔ آل‌خلیفه درآمد.
بحرین هیچگاه زیر سلطه هیچ دولت منطقه‌ای به غیر از ایران نبود، بجز دورهٔ کوتاهی که استعمار پرتغال مدعی بحرین بود. مردم آنجا و حکام محلی همواره خود را تابع فارس می‌نامیدند و در دعاوی نیز به حکام فارس تظلم و دادخواهی می‌کردند. طبق قرارداد مجمل و مفصل انگلستان حاکمیت ایران بر تمام خلیج فارس را به رسمیت شناخت. دولت عثمانی که رقیب ایران بود نیز تنها بر مکه و مدینه تسلط داشت و همواره شمال عربستان را جزو مملکت فارس به رسمیت می‌شناخت؛ نقشهٔ رسمی دولت عثمانی گواه این موضوع است. البته از سال ۱۸۲۰میلادی و قدرت‌گیری استعمار انگلیس در منطقه اوضاع تغییر کرد.
امپراتوری استعماری بریتانیا که به شاه عباس صفوی برای بیرون کردن پرتغالیان کمک کرده‌بود، از سال ۱۲۳۶ ه‍.ق به بهانهٔ مبارزه با دزدان دریایی و تحریم برده‌فروشی پایهٔ حضور مستقل خود در خلیج فارس را استوار کرد. به سال ۱۲۶۴ بریتانیا از شیخ محمد بن خلیفه آل خلیفه اجازه گرفت که همهٔ کشتی‌ها و مردم بحرین را وارسی کند. شیخ محمد برای نجات از انگلیس با والی فارس و پادشاه ایران نامه‌نگاری کرد و ضمن تمکین از حاکمیت ایران از ایران یاری خواست. بریتانیا هم بحرین را تصرف کرد و او را برکنار کرده برادرش شیخ عیسی بن علی آل خلیفه را روی کار آورد. شیخ عیسی با بریتانیا دو عهدنامه امضاء کرد که بی اجازهٔ بریتانیا با دولتی دیگر (ایران و عثمانی) رابطه پیدا نکند و تنها دولت بریتانیا در بحرین نماینده داشته‌باشد. این‌گونه شد که بحرین عملاً تحت‌الحمایه انگلیس گشت.
به گفته میرزا علی کازرونی، نماینده بوشهر در دوره چهارم مجلس شورای ملی در حدود سال ۱۲۹۶ هجری قمری (۱۲۵۸ خورشیدی) دولت عثمانی ادعای حاکمیت بر بحرین می‌کند و برای حل این مناقشه، مجمعی برای حکمیت در برلن با حضور نمایندگانی از دولتهای فرانسه و انگلیس تشکیل می‌شود و این مجمع رأی می‌دهد که جزیره بحرین متعلق به ایران است اما دولت انگلیس اظهار می‌کند که تا وقتی دولت ایران حتی چهار ناو جنگی در خلیج فارس ندارد، حفاظت از بحرین را عهده‌دار می‌شود.
تا کودتای ۱۲۹۹ ایران ۱۱ بار درصدد بازگرداندن حاکمیت خود بر جزایر بحرین برآمد و هربار با مخالفت بریتانیا شکست خورد. در شهریور ۱۳۰۱ ایران بهای تمبر برای مرسوله‌های پستی به بحرین را برابر سراسر کشور معین کرد. اسفند آن سال برخی از سرشناسان بحرینی در نامه‌ای از وزارت پست و تلگراف ایران درخواستند که خودْ دفتر پستی بحرین را به عنوان جزیره‌ای ایرانی اداره کند.
در آن سال حزب نجات بحرین برای «استخلاص بحرین از عناصر اجنبی و الحاق آن به کشور اصلی» به رهبری شیخ عبدالوهاب زیانی روحانی شیعهٔ بحرینی تشکیل شد. همزمان ۲۹ اسفند گروهی مشترک از نمایندگان وزارت خارجه و وزارت فواید عامه تشکیل شد تا حاکمیت ایران بر جزیره را بازگرداند.
در ۲۵ فروردین ۱۳۰۲ (چهاردهم آوریل ۱۹۲۳) جمعی از نمایندگان مجلس شورای ملی طرحی پیشنهاد دادند که مردم جزیره بحرین یک نماینده برای مجلس انتخاب کنند و به تهران بفرستند. مبتکران این طرح شیخ علی صدرالاسلام نماینده زنجان، ابوالقاسم فیوضات و حاج محسن معتمدالتجار نمایندگان تبریز و سید یعقوب انوار نماینده شیراز بودند. در همان سال انگلیس در بحرین نمایندگی دایم (فرمانده سرزمینی) راه انداخت. باز هم در همین سال ۱۳۰۲ سر پرسی لورن سفیر بریتانیا در ایران تلاش می‌کرد تا دکتر محمد مصدق وزیر خارجهٔ وقت را متقاعد کند که ایران از ادعای خود دربارهٔ بحرین دست بردارد. مصدق در پاسخ گفته‌بود:
«با توجه به احساسات ملی موجود در باب این بخش باستانی از قلمرو ایران (جزایر بحرین که همیشه جزو استان فارس، شیعه مذهب و ایرانی‌الاصل بوده‌است) هیچ دولت ایرانی‌ای نمی‌تواند بدون یک دلیل مشخص دست از ادعای حاکمیت بر بحرین شسته یا در مورد آن کوتاه بیاید».
ازجمله شواهدی تاریخی که دولت ایران برای تأیید مالکیت خود بر بحرین ارائه کرد مدارکی بود دربارهٔ اینکه بریتانیا نیز حاکمیت ایران بر بحرین را به رسمیت شناخته‌بوده‌است. نخستین سند، قرارداد کاپیتان ویلیام بروس با حسینعلی میرزا فرمانفرما والی فارس بود که در ۱۲ ذیحجه ۱۲۳۶ (شهریور ۱۲۰۰) منعقد شده‌بود. در قرارداد اذعان شده بود که جزیرهٔ بحرین همیشه متعلق به دولت ایران و جزو ایالت فارس بوده‌است. اما در پاسخ بریتانیا آمده‌بود که علت اصلی احضار کاپیتان بروس و عدم شناسایی رسمی قرارداد تأیید حاکمیت شاه ایران بر بحرین ثبت شده‌بود.
در سال ۱۳۰۳ در مطبوعات و صحن مجلس شورای ملی پیشنهاد شد که برای نمایندگی مردم بحرین در مجلس فکری اساسی شود.
به سال ۱۳۰۶ انگلیس با عربستان سعودی دربارهٔ بحرین و قطر و امارات متصالحه قراردادی امضاء کرد. ایران از تجاوز به تمامیت سرزمینی خود، از این قرارداد به جامعهٔ ملل شکایت کرد. همچنین در نامه‌ای به سر رابرت کلاویو وزیر خارجهٔ بریتانیا در اول آذر نوشت:
«مالکیت ایران بر بحرین محرز… است و… [مادهٔ ۶ معاهده] تا درجه‌ای که مربوط به بحرین است، بر خلاف تمامیت ارضی ایران و با مناسبات حسنه‌ای که همیشه بین دو دولت هم‌جوار موجود بوده‌است، منافات دارد. علی‌هذا دولت ایران به این قسمت از معاهدهٔ مذکور جداً اعتراض و انتظار دارد که اولیای دولت انگلیس به زودی اقدام‌های لازم را در رفع آن اتخاذ فرمایند».
شکایت‌نامهٔ ایران را در دوم آذر نخست‌وزیر مخبرالسطنه هدایت به دبیرخانهٔ جامعهٔ ملل واگذار کرد و «برای حفظ حقوق مسلّم ایران نسبت به جزایر بحرین» رونوشت اعتراض‌نامهٔ به انگلیس را نیز فرستاد. دادخواهی ایران در مهٔ ۱۹۲۸ میلادی در صفحهٔ ۶۰۵ روزنامهٔ جامعهٔ ملل چاپ شد.
با انکار حاکمیت ایران از سوی انگلیس دوباره در یازدهم مرداد ۱۳۰۷ به شارژ دافر آن کشور در تهران یادداشتی فرستاد که هرگز دولتی مستقل به نام بحرین نبوده و ایران هم هیچ‌گاه از حقوق خود بر بحرین صرف‌نظر نکرده‌است پس قراردادهای بریتانیا با شیوخ محلی نمی‌تواند مانع تداوم حاکمیت ایران بر بحرین شمرده شود.
در اوائل سال ۱۳۰۹ دولت ایران پس از آنکه اطلاع پیدا کرد که چندی قبل، کنسرسیومی انگلیسی امتیاز استخراج منابع نفت بحرین را گرفته و اقدام به عملیات استخراج نفت کرده، به دولت انگلستان اعتراض کرد که اقدام آن کنسرسیوم «ناقض حقوق حاکمیت و سلطنت ایران» است و دولت ایران «امتیاز ادعائی را از درجه اعتبار ساقط دانسته و کلیه حقوق خود را در مطالبه و استرداد منافع متصوره و جبران خسارات وارده محفوظ می‌دارد». رونوشتی از این اعتراض به اطلاع کلیه دولتهای عضو جامعه ملل نیز رسانده شد.
در سال ۱۳۱۰ انگلیس با واداشتن شیخ بحرین به امضای قراردادی تازه تسلط خود بر جزیره را افزود. دولت ایران نامه‌ای سرگشاده به امضای عبدالحسین تیمورتاش وزیر دربار رضاشاه به رابرت کلاویو نوشت: «اصل احترام به حقوق و منافع مشروع تمامِ دُوَل در حقوق بین‌الملل عمومی… اقتضاء دارد که دولت بریتانیا به ایران حق بدهد که سرزمین‌هایی را که مالکیت ایرانی آن‌ها شناخته شده‌است، رسماً مطالبه کند».
در سال ۱۳۱۲ شرکت آمریکایی استاندارد اویل نیز در امتیاز کنسرسیوم انگلیسی شریک شد و به حفاری و استخراج نفت در بحرین پرداخت. این بار، وزارت امورخارجه ایران در اول خرداد ۱۳۱۳ یادداشت اعتراضی به سفارت آمریکا در تهران فرستاد و خاطر نشان کرد که «هر گونه امتیازی که در جزایر بحرین به شرکت استاندارد اویل یا هر شرکت دیگری از طرف ایران داده نشده باشد، از درجه اعتبار ساقط و دولت ایران قویاً و جداً به آن معترض می‌باشد». در این یادداشت از سفارت آمریکا خواسته شد اعتراض دولت ایران به اطلاع دولت آمریکا رسانده و از آن دولت خواسته شود که این اعتراض را به شرکت استاندارد اویل ابلاغ کند. این اعتراض به اطلاع جامعه ملل نیز رسانده شد.
در سال ۱۳۱۴ بریتانیا پایگاهی برای نیروی دریایی خویش در بحرین درست کرد و با آغاز جنگ جهانی دوم فرصت مذاکرهٔ دیپلماتیک از ایران گرفته شد. چون بحرین مستعمرهٔ بریتانیا به‌شمار می‌رفت جنگنده‌های آلمان و ایتالیا از متحدین تأسیسات بحرین را بمب‌باران کردند. به علت ضعف جامعهٔ ملل و اشغال ایران به دست متفقین در شهریور ۱۳۲۰ شکایت‌های ایران به جایی نرسید.
پس از پایان جنگ جهانی دوم و خروج نیروهای انگلیسی از ایران، صداهای بازگرداندن حاکمیت بحرین به ایران بار دیگر میان مردم و مطبوعات و در مجلس برخاست. در این میان بیش از همه عباس اسکندری نماینده همدان فعال بود. اسکندری و ۲۴ نماینده دیگر در ۲۶ فروردین ۱۳۲۷ ماده واحده‌ای با یک فوریت در دستور کار مجلس شورای ملی گذاشتند که دولت را موظف به بسط حاکمیت خود در بحرین و تکمیل سازمان اداری این جزیره می‌کرد. امضاکنندگان، طرح خود را مستند به «شکایات متواتری که از طرف اهالی بحرین برای عدم توجه کامل اولیای دولت مرکزی نسبت به مجمع الجزایر مزبور واصل گردیده و لزوم فوری استقرار پاسگاه‌ها و تهیه موجبات رفاه اهالی و بسط امنیت در آن سامان» اعلام کرده بودند.
از حدود ۱۳۴۰ با افزایش فعالیت‌های انقلابی عربان کرانهٔ خلیج فارس در سال‌های ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۲ حاکمان ایران به هراس افتادند، حضور نظامی بریتانیا در منطقه و بندر عدن تا حدی این ترس را می‌کاست.
پیرو جنگ‌های داخلی یمن، در سال ۱۳۴۵ بریتانیا پایگاه نظامی‌اش را از عدن به بحرین آورد و قدرتش را در بحرین افزود. در پی آن جمهوری دموکراتیک خلق یمن (یمن جنوبی) که کشوری سوسیالیست افراطی بود تشکیل شد. یمن جنوبی حامی جنبش‌های انقلابی چپگرای منطقه شد و با ایران و کشورهای میانه‌رو عرب مقابله و مخالفت کرد. بدین ترتیب با آمدن نیروهای انگلیس به بحرین آنجا پایگاه مهم انگلستان در شرق سوئز و خلیج فارس مطرح شد.
هنگامی که زمستان ۱۳۴۶ انگلیس اعلام کرد تا پایان سال ۱۳۵۰ (۱۹۷۱ میلادی) نیروهای خود را از شرق سوئز بیرون خواهد برد، دولت ایران از این تصمیم استقبال و اعلام کرد که از حق حاکمیت خویش بر بحرین منصرف نشده‌است. بریتانیا پیشنهاد داد که کشوری فدرال به نام امارات عربی با نه شیخ‌نشین از جمله بحرین پس از خروج انگلیسی‌ها تشکیل شود. ایران این کار را توطئهٔ جدید استعمار خواند و با آن مخالفت کرد. ولی از آن‌سو شیخ بحرین با ابراز ناخشنودی از خروج نیروهای بریتانیا، ادعای مالکیت ایران را مشکلی امنیتی برای آیندهٔ مجمع‌الجزایر دانست بنابراین حل مشکل را پیوستن به این حکومت فدرال دانست. اردشیر زاهدی وزیر خارجهٔ وقت در هفدهم تیر ۱۳۴۷ در بیانیه‌ای شدیداللحن اعلام کرد: «ایجاد چیزی به نام فدراسیون امارات خلیج فارس با شرکت جزایر بحرین از دیدگاه ایران مطلقاً قابل قبول نیست».
مذاکره‌های آشکار و پنهان ایران و بریتانیا و عربستان سعودی و آمریکا باعث شد ایران تا حدی از حق حاکمیت بحرین کوتاه آید و عقب‌نشینی سیاسی کند. در حالی که از سال ۱۳۰۱ تا ۱۳۴۶ هرگز از اعلام رسمی حاکمیت خود بر بحرین کوتاه نیامده‌بود.
روزشمار جدا کردن بحرین از ایران و پس‌گیری سه جزیره
جدایی‌خواهی جزیرهٔ بحرین از زمانی آغاز شد که این جزیره در سال ۱۸۹۲ میلادی (۱۲۷۰–۷۱) تحت سلطهٔ کامل بریتانیا درآمد. پیش از این نیز بریتانیا در صدد بود تا با قراردادهای گوناگون بحرین را زیر چتر حاکمیت خود درآورد. در سال ۱۸۹۵ میلادی (۱۲۷۳–۷۴) مردم بر ضد عیسی بن علی آل خلیفه نخستین حاکم آل‌خلیفه نخستین قیام مردم را شکل دادند که با دخالت سرهنگ آرنولد ویلسون نمایندهٔ انگلیس در خلیج فارس سرکوب شد و ناراضیان به زباره در شمال قطر تبعید شدند. این اقدام و پیامدهایش موجب بیش از یک سده کشمکش میان بحرین و قطر شد.
سال‌های بعد به‌ویژه در پی انقراض دودمان قاجار و طرح ادعاهای ارضی رضاشاه مردم بحرین به ایران تمایل یافتند. این باعث شد تا انگلیس در ۱۹۲۳ میلادی (۱۳۰۲–۰۳) عیسی بن علی را برکنار کرده چارلز بلگریو را در سال ۱۹۲۶ میلادی (۱۳۰۵–۰۶) مشاور امیر بحرین کنند. اقدام‌های این فرد -که در بحرین نفوذ بسیاری داشت- باعث نفرت عمومی شد و با نخستین اعتراض مردمی از بحرین خارج شد.
کمی پس از برکناری عیسی بن علی انگلیس پایگاه نظامی خود را از بندر باسعیدو در قشم به بحرین آورد و نمایندگی سیاسی خود در خلیج فارس را از بوشهر به همین‌جا منتقل نمود. همان هنگام حاکمان بحرین برای تغییر بافت جمعیتی آنجا به عربِ سنی از کشورهای عرب خواستند که نیروهای سنی‌مذهب خویش را به بحرین بفرستند. این اقدام درگیری‌های مذهبی میان شیعه و سنی در پی داشت.
بسیاری از مردم بحرین ایرانی بودند. بر اساس آمارهای بریتانیا تا پایان دههٔ ۱۹۸۰ میلادی (حدود دههٔ ۱۳۶۰) ۲۰٪ ساکنانش ایرانی‌تبار بودند که در بخش‌های گوناگون مشغول کار بوده‌اند.
پس از جنگ جهانی دوم تظاهرات فراگیر شد و به جنبشی عمومی و ضداستعماری تبدیل شد. انگلیس برای جلوگیری از مردم به اختلاف‌های مذهبی شیعه و سنی دامن زد که در دههٔ ۱۹۵۰ میلادی (حدود دههٔ ۱۳۳۰) بحرین را چند بار تا آستانهٔ جنگ‌های داخلی برد. در سال ۱۹۵۳ میلادی (حدود ۱۳۳۲) شیعیان بحرین در پی افزایش سریع مهاجرت کارگران سنی عرب برای تغییر بافت جمعیت شورش کردند. پس از چندی رهبران گروه‌ها با شکل‌دادن «کمیتهٔ وحدت ملی» به آرامشی نسبی رسیدند. همچنین جنگ آبراه سوئز و هجوم بریتانیا به مصر باعث افزایش تنفر عربان خلیج فارس از جمله بحرین از انگلیس و ترویج احساسات ناسیونالیستی عربی شد که غالباً پلیس غیربومی بحرین سرکوبش می‌کرد.
در دوران پادشاهی محمدرضا پهلوی در دو برهه مسئلهٔ حاکمیت ایران بر بحرین جدی‌تر شد: یکی هنگام ملی شدن صنعت نفت که شرکت نفت بحرین نیز در فهرست شرکت‌هایی بود که در لایحه در ۱۳۲۹ تقدیم مجلس شده‌بود، یکی هم در سال ۱۳۳۶ که هیئت وزیران با حضور شاه لایحه‌ای را آماده کردند که به روشنی حق مالکیت ایران بر بحرین را نشان می‌داد.
در نهضت ملی شدن صنعت نفت لایحهٔ ملی کردن صنعت نفت که اسفند ۱۳۲۹ تصویب شد شامل ملی کردن شرکت نفت بحرین هم می‌شد. در پی بیرون راندن انگلیسی‌ها از ایران و خلع ید از شرکت نفت ایران و انگلیس، تومارهای بسیاری از بحرین به امضای طبقه‌های مختلف مردم بحرین به تهران می‌رسید. دکتر مصدق می‌خواست پس از حل مسئلهٔ نفت اقدام به بازگرداندن بحرین نماید. البته در مرداد ۱۳۳۲ کودتا شد و مصدق تبعید گشت.
در سال‌های بعدی ادعاهای تاریخی ایران در مورد حاکمیت بر بحرین جدی شد.
در سال ۱۹۵۶ میلادی (حدود ۱۳۳۵) رویدادهایی در بحرین واقع شد که به اعلام وضع غیرعادی و دستگیری تعداد زیادی از ایرانیان مقیم جزیره انجامید. ایران بی‌درنگ واکنش نشان داد و وزیرخارجه در آوریل ۱۹۷۶ (حدود اردیبهشت ۱۳۳۵) طی مصاحبه‌ای مطبوعاتی حاکمیت ایران بر بحرین را از ابعاد مختلف حقوقی و تاریخی تأیید گردد.
مجلس شورای ملی در آبان ۱۳۳۶ لایحه‌ای را تصویب کرد که به موجب آن در دوران نخست‌وزیری منوچهر اقبال بحرین استان چهاردهم ایران اعلام شد و دو کرسی خالی برای نمایندگان «استان چهاردهم» در نظر گرفته شد. هیئت دولت با حضور شاه لایحهٔ جدید تقسیمات جدید کشوری را برای تقدیم به مجلس آماده کرده‌بود. (در ابن منبع به دو کرسی خالی اشاره نشده‌است)
شوروی اعلان حاکمیت ایران بر بحرین را رسمی تأیید کرد ولی انگلیس بلافاصله رد کرد که با استقبال کشورهای عرب روبه‌رو شد. این اقدام و تهدید ایران به تحریم هر سازمان و مجمعی بین‌المللی که بحرین را به رسمیت بشناسد، موضوع را پیچیده کرد.
بریتانیا بدین لایحه اعتراض نمود و اعلام کرد که بحرین کشوری مستقل عرب است و نمایندگان مجلس عوام بریتانیا نیز تکرار کردند.
علیقلی اردلان وزیر خارجهٔ وقت در پاسخ به اعتراض نمایندگان مجلس عوام انگلیس به لایحهٔ ایران گفت که حق حاکمیت ایران بر بحرین از اواخر قرن هجدهم به بعد تنها بر مبنای ادعای محض نبوده‌است، بلکه «در واقع و بنا به دلایل و شواهد عینی، ایران بر بحرین حکومت می‌رانده‌است و شیوخ [بحرین] نیز هر زمان که آزاد بوده‌اند و حکومت مرکزی [ایران] نیز قدرتمند بوده‌است، خودشان را خراجگزار و تابع حکومت ایران دانسته‌اند». وی در پاسخ به اعتراض دولت‌های عرب اعلام کرد «برادران عرب ما باید بدانند که بحرین جزئی از پیکر ماست و مسئلهٔ بحرین از جمله منافع حیاتی ایران به‌شمار می‌آید». (در ابن منبع تنها به اعتراض اردلان و جملهٔ «بحرین جزئی از پیکر ماست» اشاره شده‌است)
حتی سید مهدی فرخ معتصم‌السلطنه استاندار بحرین تعیین شد و در خیابان شاه ساختمانی مرکز استانداری بحرین شد.
شاه دوم مرداد ۱۳۳۸ در دهمین جلسهٔ مصاحبهٔ مطبوعاتی مدیران و سردبیران روزنامه‌ها و مجله‌های کشور گفت: «بحرین مال ما و متعلق به ماست. منتها فعلاً این اشکال در کار هست که شخصی به عنوان حاکم این جزیره وارد معاهداتی شده و بعضی⁭ها [انگلیسی⁭ها] هم در مقابل او تعهداتی به گردن گرفته⁭اند».
اردشیر زاهدی که تا قبل از سال ۱۳۴۷ سفیر ایران در بریتانیا بود، در کتاب خاطرات خود چنین نوشته‌است: «هنگامی‌که سفارت انگلیس را برعهده داشتم، برای شرکت در یک مهمانی به قصر ملکهٔ انگلیس دعوت شدم. منوچهر ظلی و دکتر ظلی در کاخ ملکه پیش من آمدند و گفتند: سفیر بحرین در این مهمانی شرکت دارد. گفتم: من به عنوان سفیر ایران، چون بحرین را بخشی از قلمرو کشورم می‌دانم، همین الان قصر را ترک می‌کنم. ملکهٔ انگلیس، در همان موقع وارد می‌شد، رئیس کل تشریفات و مارشال کور دیپلماتیک آمدند و به من گفتند که این جریان در تاریخ انگلیس سابقه نداشته، گفتم این موضوع در تاریخ ایران هم سابقه نداشته.»
شاه در مارس ۱۹۶۸ میلادی (حدود اسفند ۱۳۴۶) سفر خود به عربستان سعودی را در اعتراض به این کشور که از حاکم بحرین به‌عنوان رئیس کشوری در دیدار از عربستان استقبال کرده بود، لغو کرد.
موضع حاکمیتی ایران پیوسته ادامه داشت.
۱۸ تیر ۱۳۴۷ ایران به شرکت دادن بحرین در «فدراسیون خلیج فارس» اعتراض کرد.
پس از درگذشت شیخ سلمان در سال ۱۳۴۰ و سر کار آمدن شیخ عیسی زیر نظر بریتانیا، ایران به جنب‌وجوش افتاد.
ساواک در زمان ریاست سپهبد تیمور بختیار با هم‌اندیشی فعالان حزب پان‌ایرانیست طرحی ریختند که بحرین را به تصرف نیروهایی ایرانی درآورند.
قرار بود هم‌زمان با تبلیغات وسیع بیرون و درون جزیره، بحرینی‌ها را به ضرورت پیوستن رسمی به ایران تشویق کنند و در ایران و بحرین تظاهرات‌هایی در حمایت از این اقدام انجام شود. سپس مأموران ساواک در قالب مسافر و گردشگر و بازرگان به بحرین اعزام شوند و هم‌زمان با تقویت نیروی دریایی، روزی مشخص شاه و سپهبد بختیار و برخی دیگران و نیز فرماندهان نظامی با یک فروند هواپیما به منامه سفر کنند و در میان استقبال پرشور بحرینیان و ایرانیان مجاور وارد خاک بحرین شوند و در عمل بحرین را به تصرف نیرهای ایرانی درآورند.
آن سال هفته‌نامهٔ تهران مصور به مدیریت مهندس عبدالله والا نوشت که اگر تیمور بختیار به نخست‌وزیری رسد «آزادی بحرین یکی از برنامه‌های ایشان خواهد بود».
نقشهٔ «آزادسازی» را نخستین بار سپهبد حاجیعلی رزم‌آرا که در بهار ۱۳۲۹ نخست‌وزیر شد در سر می‌پرورانید. وی که قصد کودتا علیه شاه و جمهوری کردن ایران را داشت، می‌خواست با آرام‌سازی و تنش‌زدایی دولت‌های بریتانیا و آمریکا و شوروی را با خود هماهنگ سازد و با موضعی معتدل حقوق ایران را در مسئلهٔ ملی کردن نفت و تثبیت حاکمیت ایران بر بحرین به نتیجه رساند.
اسداللّه علم که زمان رزم‌آرا وزیر کار بود، همین برنامه را در زمان نخست‌وزیریش -پس از برکناری منوچهر اقبال در تیر ۱۳۴۱ و پیش از روی کار آمدن حسنعلی منصور در اسفند ۱۳۴۲- در نظر داشته‌است و حتی به سفیر انگلیس هم گفته‌بود: «بگذارید این جزیره‌ها را با اعزام ایرانی‌ها به آن‌جا، ایرانی بکنیم و شما هم چشم روی هم بگذارید».
هرچند شاه اصلاً تمایلی به اقدام نظامی نداشت و در توان خود نمی‌دید. شاه از قدرت نیروهای استعمارگر بریتانیا، ورود سازمان ملل به قضیه، اتحاد کشورهای عرب ضد ایران می‌هراسید. (ماجرای نقشهٔ آزادسازی و واکاوی آن در این منبع آمده‌است)
روش اقدام نظامی برای تثبیت حق حاکمیت پیشتر در برخی کشورها صورت پذیرفته بود؛ مثلاً ایران برای تثبیت حق حاکمیت خود بر اروندرود با رزمایش در اردیبهشت ۱۳۴۹ به رغم دعوی عراق بر شط‌العرب، با پشتیبانی نیروی هوایی کشتی ابن‌سینا را از اروند وارد خلیج فارس کرد و پیروز شد. صدام حسین که ادعای حاکمیت کویت را داشت پس از حمله بدانجا با حملهٔ آمریکا ناکام ماند. دولت آرژانتین در اردیبهشت ۱۳۶۱ برای تثبیت حق حاکمیت خود بر جزایر فالکلند جزیره‌ها را تصرف کرد. البته با لشکرکشی دولت مارگارت تاچر و غرق کردن کشتی آرژانتینی بلگرانو ارتش آرژانتین را وادار به عقب‌نشینی کرد. آرژانتین هنوز بر حق حاکمیت خود اصرار دارد.
پیشینهٔ حاکمیت ایران بر بحرین مانند حاکمیت آرژانتین بر جزیره‌های فالکلند بود. البته با توجه به منفور بودن چهرهٔ بریتانیا در غرب آسیا از مصر تا پاکستان و بنگلادش حتی در صورت ورود ایران به بحرین شکست نظامی ایران از بریتانیا در بحرین هم، ایران علاوه بر کسب محبوبیت می‌توانست در مجمع‌های بین‌المللی و با کمک مخالفان انگلیس او را محکوم کند و حداقل همچنان ادعای حق حاکمیت خود بر بحرین را ادامه دهد.