moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۱۹۸۲ دوست دخترش، سیلویا پینال، پس از اتمام یک مهمانی در خانه گارسا در مکزیکوسیتی در ۲۵ اکتبر ۱۹۸۲ در یک سانحه رانندگی درگذشت. خائیمه گارسا در سال ۲۰۱۰ دچار سکته مغزی شد که نیاز به جراحی داشت و در سال ۲۰۱۴، پای راست خود را به دلیل عوارض دیابت از دست داد. گارسا در مه ۲۰۲۱ در مکزیکوسیتی درگذشت.
برگشت (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۴ با بازی چون جونگ میونگ و کیم سو-هیون است. این مجموعه از ۲۴ اوت تا ۲۶ اکتبر ۲۰۱۴، یکشنبه‌ها ساعت ۲۳:۰۰ (کی‌اس‌تی) از اوسی‌ان برای ۱۰ قسمت پخش شد.
ورق برگردان (; ) یک درام ویژه سه قسمتی با بازی کیم سو-هیون، جی سو و شین جه-ها است و از شبکه کی‌بی‌اس۲ در سال ۲۰۱۶ پخش شد.
رفقا () فیلمی اسپانیایی به کارگردانی اِلوی دِ لا ایگلسیا است که در سال ۱۹۸۲ منتشر شد. این فیلم که با بودجه کم و بدون بازیگران حرفه‌ای ساخته شد، مورد انتقاد منتقدان سینما قرار گرفت اما یک موفقیت تجاری در گیشه بودTorres, "Diccionario del cine Español", p. 151 و یکی از فیلم هیا کلاسیک ژانر کینکی محسوب می‌شود.
بیش‌مصرفی ()The Spanish-slang title means both "the shot" (of heroin) and , "the Civil Guard agent". فیلمی اسپانیایی به کارگردانی اِلوی دِ لا ایگلسیا است که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد. موضوع فیلم دربارهٔ اعتیاد به مواد مخدر، بزهکاری نوجوانان شهری و ملی‌گرایی باسک در اسپانیا در طول دهه ۱۹۸۰ است.Torres, "Diccionario Espasa Cine Español", p. 376 این فیلم سبکی نئورئالیستی دارد.D’Lugo, "Guide to the Cinema of Spain", p. 86
دلارزدایی به کشورهایی گفته می‌شود که اتکا به دلار آمریکا را به عنوان ارز ذخیره، واسطه تبادل یا به عنوان واحد محاسبه کاهش می‌دهند.
از دهه ۱۹۲۰ از زمانی که آمریکا از جنگ جهانی اول نسبتاً آسیبی ندید و از آنجایی که ایالات متحده دریافت کننده قابل توجهی از جریان طلای دوران جنگ بود، دلار آمریکا جایگزین پوند استرلینگ به عنوان ارز ذخیره بین‌المللی شد. پس از ظهور ایالات متحده به عنوان یک ابرقدرت قوی‌تر در طول جنگ جهانی دوم، توافقنامه برتون وودز در سال ۱۹۴۴ سیستم پولی بین‌المللی پس از جنگ را پایه‌گذاری کرد، و دلار آمریکا به ارز ذخیره اولیه جهان برای تجارت بین‌المللی و تنها ارز پس از جنگ تبدیل شد که با قیمت ۳۵ دلار در هر اونس تروی با طلا در پیوند بود.
از زمان ایجاد نظام برتون وودز، دلار آمریکا به عنوان واسطه ای برای تجارت بین‌المللی مورد استفاده قرار گرفته‌است. وزارت خزانه‌داری ایالات متحده نظارت قابل‌توجهی بر شبکه نقل و انتقالات مالی سوئیفت اعمال می‌کند، و در نتیجه تأثیر زیادی بر سیستم‌های تراکنش‌های مالی جهانی با توانایی اعمال تحریم‌ها بر اشخاص و اشخاص خارجی دارد.
در دسامبر ۲۰۲۲ در نشست چین - شورای همکاری خلیج فارس، رئیس‌جمهور شی جین پینگ خواستار پرداخت مبادلات تجاری نفت به یوان شد. وزیر امور خارجه وانگ یی اظهار داشت که روابط چین و عربی «بهبود تاریخی» را تجربه کرده‌است.
در ژانویه ۲۰۲۳، وزیر دارایی عربستان سعودی، محمد الجعدان، اعلام کرد که تجارت با ارزهای دیگر به جز دلار آمریکا باز است و این برای اولین بار در ۴۸ سال گذشته‌است که چنین چیزی اظهار شده‌است.
در ژوئن ۲۰۲۱، روسیه اعلام کرد که دلار را از صندوق ثروت ملی خود حذف می‌کند تا آسیب‌پذیری در برابر تحریم‌های غرب را کاهش دهد، درست دو هفته قبل از اینکه ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه اولین نشست خود را با جو بایدن، رهبر ایالات متحده برگزار کند.
روسیه در حال برنامه‌ریزی برای خرید یوان بیشتر در بازار ارز در سال ۲۰۲۳ برای تسویه حساب‌های تجاری بود. وزارت دارایی روسیه و بانک مرکزی روسیه اعلام کردند که از ژانویه ۲۰۲۳ حدود ۵۴٫۵ میلیارد روبل ارز خارجی خواهد فروخت.
در مارس ۲۰۲۰، اولین معامله اینستکس ایران و اتحادیه اروپا منعقد شد. واردات تجهیزات پزشکی برای مقابله با شیوع کووید-۱۹ در ایران را پوشش می‌دهد. کشورهای اروپایی در مارس ۲۰۲۳ اعلام کردند که تصمیم گرفته‌اند به طرحی که در سال ۲۰۱۹ برای اجازه تجارت با ایران و محافظت از شرکت‌هایی که با ایران تجارت می‌کنند در برابر تحریم‌های آمریکا پایان دهند، اما تنها یک معامله رخ داد.
شواهدی ارائه شده از سوی جاناتان هارتلی، محقق اقتصادی که در ژوئن ۲۰۲۳ منتشر شد، نشان می‌دهد که سهم دلار آمریکا از ذخایر بانک مرکزی، اوراق بهادار بدهی جهانی و تجارت ارز از زمان تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ و تحریم دارایی‌های ذخیره روسیه بدون تغییر بوده‌است. در مورد ذخایر بانک مرکزی، سهم دلار آمریکا از ذخایر بانک مرکزی تا ژوئیه ۲۰۲۳ ۱۰ درصد بیشتر از اوایل دهه ۱۹۹۰ است.
در ۲۴ مه ۲۰۲۳، کریستالینا جورجیوا، مدیر کل صندوق بین‌المللی پول اظهار داشت: «ما انتظار تغییر سریع در ذخایر نداریم، زیرا دلیل اینکه دلار یک ارز ذخیره است، به دلیل قدرت اقتصاد ایالات متحده و عمق بازارهای سرمایه آن است.»
اَبَرخِشت (سوپرخشت، سوپرادوبی) شکلی از معماری با خاک است که توسط معمار و بنیانگذار مؤسسه Cal-Earth نادر خلیلی ابداع و توسعه یافته‌است. خلیلی با استفاده از کیسه‌های خاکی طویل، سیم‌های خاردار، خاک موجود در سایت و ابزارهای مورد نیاز، سامانه ای خلاق از خاک ابداع کرد که ترکیب شده با روش معماری سنتی و الزامات ایمنی جهانی امروز و استانداردهای زلزله در کالیفرنیاست. او به سبب ابداع روش‌هایی برای ساختن ‌بناهایی مقاوم در برابر زلزله با به کارگیری خشت و گل و تطبیق آنها با نیازهای امروزی شهرت جهانی داشت و برنده‌ی جوایزی بین‌المللی شده بود.
تاریخ دقیق استفاده از کیسه‌های خاکی خیلی مشخص نیست اما عمدتاً به قبل از زمان جنگ جهانی اول برمی‌گردد که سربازان کیسه‌های پر از شن را برای سنگربندی استفاده می‌کردند. در قرن گذشته، سایر ساختمان‌های کیسه خاکی تحت تحقیقات گسترده‌ای قرار گرفتند و به آرامی شروع به به رسمیت شناختن جهانی به عنوان راه حلی قابل قبول برای ارائه مسکن مقرون به صرفه کردند.
نادر خلیلی ابتدا در سال ۱۹۸۴ در پاسخ به فراخوان ناسا، تکنیک کیسه خاکی اَبَرخِشت را پیشنهاد کرد. در سال ۱۹۹۵، ۱۵ پناهگاه برای پناهندگان جنگ خلیج فارس در ایران توسط خلیلی و سازمان ملل متحد ساخته شد. از آن زمان، روش اَبَرخِشت در کانادا، مکزیک، برزیل، بلیز، کاستاریکا، شیلی، ایران، هند، روسیه، مالی، تایلند و همچنین در ایالات متحده مورد استفاده قرار گرفته‌است.
تکنیک کیسه خاکی اَبَرخِشت به طیف وسیعی از مواد کمک می‌کند. لوله پلی پروپیلن ایده‌آل است، اگرچه استفاده از کنف نیز کافی است. به همین ترتیب، در حالی که ماسه، سیمان یا آهک ترجیح داده می‌شوند، تقریباً هر ماده پرکننده (مانند شن، سنگ‌های آتشفشانی خرد شده یا پوسته برنج) کار خواهد کرد.
پس از جمع‌آوری مصالح و تعیین ابعاد ساختمان، یک ترانشه پی دایره ای به عمق تقریبی ۱ فوت و قطر ۸ تا ۱۴ فوت حفر می‌شود که حداقل دو لایه کیسه خاکی در زیر زمین قرار می‌گیرد. یک زنجیر در مرکز دایره به زمین متصل می‌شود و به عنوان فرم دهنده به دایره گنبد، زنجیر دیگری درست خارج از دیوار گنبد بسته می‌شود: این راهنمای ثابت یا ارتفاع است و اندازه‌گیری داخلی را برای لایه‌ها فراهم می‌کند، زیرا آنها بالاتر می‌روند و از دقت هر لایه جدید در حین چیدمان و کوبش اطمینان می‌دهد.
در بین لایه‌های لوله‌های پرشده، حلقه سیم خاردار به‌عنوان ملات عمل می‌کند و سازه را در کنار هم نگه می‌دارد. حفره‌های پنجره را می‌توان به روش‌های مختلفی قرار داد: یا با چرخاندن لوله پر شده روی خود در اطراف یک پلاگ دایره‌ای (تشکیل یک سربرگ قوسی) یا با اره کردن یک فضای خالی قوس گوتیک یا نوک تیز بعد از اینکه مواد پرکننده گیر کردند.
هنگامی که گنبد ابرخشتی تکمیل شد، می‌توان آن را در چندین نوع مختلف اندود بیرونی، هم به دلایل زیبایی شناختی و هم برای محافظت از سازه در برابر آسیب‌های محیطی مانند اشعه ماوراء بنفش، پوشاند. مانند مواد برای خود ساخت و ساز، انتخاب‌های متعددی وجود دارد. در حالی که CalEarth از گچ به عنوان رایج‌ترین گزینه تکمیل نام می‌برد، خاک و چمن زنده نیز استفاده شده‌است. خلیلی همچنین از ترکیبی از خاک و گچ استفاده کرده‌است که بیشتر توسط یک لایه «خزنده» از سیمان و توپ‌های خاکی پوشانده شده‌است که با تغییر جهت تنش، پوشش را تقویت می‌کند.
گناه یک خانواده (; ) یک فیلم جنایی سال ۲۰۱۱ کره جنوبی به تهیه‌کنندگی شین هیون-جون، دربارهٔ کارآگاهی است که در مورد وضعیت مرگ یک پسر بچه مبتلا به اوتیسم تحقیق می‌کند.
"گناه یک خانواده" در فستیوال فیلم فوق‌العاده بوچون ۲۰۱۰ به نمایش درآمد.
ایستگاه متروی شهر زیبا، يکی از ایستگاه‌های خط ۶ متروی تهران در محله شهر زیبا است که در ۱۸ مهر ماه ۱۴۰۲ به بهره‌برداری رسید.افتتاح چهار ایستگاه مترو با حضور رئیسی ایسنا
ایستگاه متروی شهران یکی از ایستگاه‌های خط ۶ متروی تهران است که در جنوب محله شهران واقع شده و در ۱۸ مهر ماه ۱۴۰۲ به بهره‌برداری رسید.افتتاح چهار ایستگاه مترو با حضور رئیسی ایسنا
همچنین این ایستگاه با خط ۹ متروی تهران که در حال مطالعه می باشد ایستگاه تقاطعی خواهد داشت.
کیلر تون (; ) یک فیلم فیلم دلهره‌آور ترسناک روانشناختی سال ۲۰۱۳ کره جنوبی به کارگردانی کیم یونگ گیون و با بازی لی شی-یونگ و اوم کی-جون است.
عشق پاک (; ) که به صورت بین‌المللی با نام فراموش‌نشدنی منتشر شده‌است، یک فیلم درام عاشقانه سال ۲۰۱۶ کره جنوبی با بازی دو کیونگ-سو و کیم سو-هیون است.j
فیلم‌برداری در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۵ در گوهونگ، استان جولا جنوبی، کره جنوبی آغاز شد.
گروگان‌هایی در باریو (؛ ) یک فیلم کینکی به کارگردانی اِلوی دِ لا ایگلسیا است که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد.
اورنوس () نامی باستانی برای یک دهانه آتشفشانی در نزدیکی کومای (کوما)، ایتالیا ایتالیا، در منطقه کامپانیا در غرب ناپل است. بخشی از آتشفشان‌های منطقه فلگریا، محیط اورنوس تقریباً ۳٫۲ کیلومتر (۲٫۰ مایل) است. درون دهانه دریاچه اورنوس (Lago d'Averno) قرار دارد.
اعتقاد بر این بود که اورنوس ورودی به دنیای مردگان است و در انه‌اید ویرژیل به این شکل به تصویر کشیده شده‌است. طبق سنت، تمام پرندگانی که بر فراز دریاچه پرواز می‌کردند، قرار بود بمیرند و بیافتند، از این رو نام دریاچه به یونانی به عنوان Ἄορνος (λίμνη) Áornos (límnē)‚ یا «بی‌پرنده (دریاچه)» منتقل شد. این احتمالاً به دلیل بخارهای سمی است که از دهانه آتشفشان به جو منتشر می‌کند. در زمان‌های بعد، این کلمه به سادگی یک نام جایگزین برای دنیای اموات بود.
اصطلاح اورنوس (جمع averni) همچنین توسط طبیعت‌شناسان باستان برای دریاچه‌ها، غارها و مکان‌های دیگری که هوا را با بخارات یا بخارات سمی آلوده می‌کنند، استفاده می‌کردند. غار سگ‌ها در ایتالیا یک نمونه معروف بود. اما مشهورترین آنها دریاچه اورنوس است.
به آنها «مفیت» نیز می‌گفتند. مفیتیس الهه رومی بخارات مضر بود که از مالاریا محافظت می‌کند. صفت «مفیتیک» به معنای «بوی بد» یا «بدبو» است.
بازداشت نامحدود عبارت است از حبس یک فرد دستگیر شده توسط یک دولت ملی یا سازمان مجری قانون برای مدت نامحدود بدون محاکمه. دیده‌بان حقوق بشر این عمل را ناقض قوانین ملی و بین‌المللی به‌ویژه قوانین حقوق بشر می‌داند، اگرچه هنوز در قوانین کشورهای لیبرال دموکراسی‌های مختلف باقی مانده‌است.
در سال‌های اخیر، دولت‌ها افراد مظنون به تروریسم را به‌طور نامحدود، اغلب در سایت‌های سیاه، زندانی کرده‌اند، و گاهی آنها را جنگجویان دشمن اعلام کرده‌اند که نمونه بارز آن بازداشتگاه گوانتانامو است. اشکال رسمی بازداشت نامحدود نیز در برخی از کشورهای جهان به شکل بازداشت اداری دستوری دولت وجود دارد.
در حالی که قوانینی که اجازه بازداشت نامحدود را می‌دهد در قوانین بسیاری از کشورهای لیبرال دموکراسی‌های وجود دارد، گروه‌های حقوق بشر دیدگاه‌های نامطلوبی نسبت به این عمل دارند.
در سال ۱۹۹۴، بازداشت نامحدود برای پناهندگان ویتنامی، چینی و کامبوجیایی وضع شد. قوانین قبلی محدودیت ۲۷۳ روزه را تحمیل کرده بودند. در سال ۲۰۰۴، در پرونده «الکاتب و گودوین» دادگاه عالی استرالیا حکم داد، که بازداشت نامحدود یک فرد بدون تابعیت قانونی است..
گروه‌های حقوق بشر ادعا می‌کنند که گروه‌های اقلیتی، از جمله: اعضای فالون گونگ، تبتی‌ها، اقلیت‌های مسلمان، زندانیان سیاسی و سایر گروه‌های دیگر در جمهوری خلق چین، سابقه کار اجباری، دستگیری و بازداشت خودسرانه دارند. به‌طور قابل توجهی، از سال ۲۰۱۷ به بعد، بیش از یک میلیون اویغور و سایر اقلیت‌ها به‌طور عمده بدون محاکمه به منظور «جنگ مردمی علیه ترور» بازداشت شده‌اند. به ویژه در مورد فالون گونگ، ادعاهایی مبنی بر نقض غیرعادی حقوق بشر در اردوگاه‌های کار اجباری، از جمله برداشت اعضای بدن و شکنجه سیستماتیک وجود دارد.
در ژوئیه ۲۰۱۶، هاآرتس گزارش داد که ۶۵۱ نفر از فلسطینیان در زندان‌های اسرائیل بدون دادرسی به سر می‌برند و تعداد فلسطینیانی که بدون دادرسی در اسرائیل بازداشت می‌شوند در حال افزایش است. در اکتبر ۲۰۲۱، گزارش شد که کمیسر پلیس اسرائیل کوبی شبتایی شخصاً برای استفاده از بازداشت بدون محاکمه یا «بازداشت اداری» توسط سرویس امنیتی شاباک در نظارت بر جوامع عربی اسرائیل تلاش می‌کند.
قانون امنیت داخلی که در سال ۱۹۶۰ تصویب شد، امکان بازداشت نامحدود بدون محاکمه برای دو سال را با تمدیدهای بیشتر در صورت نیاز فراهم می‌کرد. این قانون در سال ۲۰۱۲ به دلیل فشار عمومی برای اصلاحات سیاسی لغو شد. قانون پیشگیری از تروریسم (POTA) در مارس ۲۰۱۵ پس از انجام سری از عملیات تروریستی در مالزی معرفی شد. POTA به مقامات اجازه می‌دهد تا مظنونان به تروریسم را بدون محاکمه بازداشت کنند، اما تصریح می‌کند هیچ فردی به خاطر باورها یا فعالیت‌های سیاسی خود دستگیر نمی‌شود.
در سنگاپور، قانون امنیت داخلی به دولت اجازه می‌دهد افرادی را که تهدیدی برای امنیت ملی به وجود می‌آورند، دستگیر و به‌طور نامحدود بازداشت کند. این قانون معمولاً برای مبارزه با تروریسم استفاده می‌شود، به ویژه در مورد افرادی که قصد دارند در تروریسم اسلامی شرکت کنند یا دیدگاه‌های افراطی اسلامی دارند. در سال ۲۰۲۱، یک فرد ۲۰ ساله به دلیل تدبیری برای حمله به کنیسه ماگن آبوت به انتقام از نقش اسرائیل در درگیری فلسطین و اسرائیل بازداشت شد.
در سوئیس، قوانین محلی مربوط به «خطرناک بودن» می‌توانند برای بازداشت افراد بدون اتهام به کار گرفته شوند. این موضوع در مورد پناهنده مصری محمد الغانم که به دلیل عدم تمایل به جاسوسی بر روی رهبران جامعه مسلمانان در ژنو برای سال‌ها بدون دادگاه بازداشت شده بود، منجر به جدال‌های زیادی شد.
آرنون نامپا در سال ۲۰۲۰ به مدت ۶ روز بدون محاکمه در بازداشت بود، اما پس از اینکه نخست‌وزیر پرایوت چان اوچا در نوامبر ۲۰۲۰ اعلام کرد که از تمام قوانین از جمله ابهت برای معترضان استفاده می‌کند، او در دور اول بازداشت به مدت ۱۱۰ روز در بازداشت بود. پس از دریافت وثیقه فقط در عرض ۳ ماه، تا امروز دوباره بدون محاکمه در زندان به سر می‌برد.
در سال ۲۰۰۴، مجلس اعیان بریتانیا حکم داد که بازداشت نامحدود مظنونان تروریسم خارجی طبق بخش ۲۳ قانون مبارزه با تروریسم، جرم و امنیت ۲۰۰۱ باعث نقض قانون حقوق بشر و کنوانسیون اروپایی حقوق بشر می‌شود. طبق برنامه ۸ قانون تروریسم ۲۰۰۰، بازداشت مظنون به تروریسم ممکن است با درخواست یک حکم برای بازداشت بیشتر توسط یک دادستان تاج (در انگلستان و ولز)، مدیر دادگاه عمومی (در ایرلند شمالی)، وکیل عموم یا دادستان (در اسکاتلند) یا یک سرپرست پلیس (در هر قسمتی از انگلستان) تمدید شود. قانون پلیس، جرم، مجازات و دادگاه‌ها ۲۰۲۲ همچنین اجازه می‌دهد که بازداشت نامحدود به عنوان حداکثر مجازات اعمال شود.
در ایالات متحده، بازداشت نامحدود برای نگهداری مظنونان تروریستی در طول جنگ علیه تروریسم استفاده شده‌است. طبق گفته اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا (ACLU)، بخش ۴۱۲ قانون Patriot اجازه بازداشت نامحدود مهاجران را می‌دهد؛ یکی از مشهورترین موارد پرونده خوزه پادیا است، که محاکمه و محکومیت نهایی او در ایالات متحده بسیار بحث‌برانگیز بوده‌است. بازداشت نامحدود زندانیان در گوانتانامو به عنوان نقض قوانین بین‌المللی توسط سازمان ملل متحد، کمیته بین‌المللی صلیب سرخ و سازمان حقوق بشر مورد انتقاد قرار گرفت.
در تاریخ ۲۹ نوامبر ۲۰۱۱، سنا آمریکا پیشنهاد اصلاحیه‌ای به قانون تصدیق بودجه دفاع ملی سال ۲۰۱۲ (NDAA) را که بازداشت نامحدود توسط دولت ایالات متحده از شهروندان خود را ممنوع می‌کرد، رد کرد که منجر به انتقاداتی شد که حق بازداشت نامحدود تضعیف شده‌است.Khaki, Ategah, "Senate Rejects Amendment Banning Indefinite Detention," "ACLU Blog of Rights", 29 November 2011:.Carter, Tom "US Senators back law authorizing indefinite military detention without trial or charge," "World Socialist Web Site", 2 December 2011:. مجلس نمایندگان و سنا در دسامبر ۲۰۱۱ قانون تصدیق بودجه دفاع ملی را تصویب کردند و رئیس‌جمهور باراک اوباما آن را در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۱۱ امضا کرد.Julie Pace, Obama signs defense bill despite 'serious reservations', Associated Press, January 1, 2012. بند جدید بازداشت نامحدود این قانون به عنوان «حمله تاریخی به آزادی آمریکایی» مورد انتقاد قرار گرفت.Jonathan Turley, The NDAA's historic assault on American liberty, The Guardian, January 2, 2012. ACLU اعلام کرد که «اقدام امروز پرزیدنت اوباما نقصی در سابقه اوست زیرا او همواره به عنوان رئیس‌جمهوری شناخته خواهد شد که بازداشت نامحدود بدون اتهام یا محاکمه را به قانون درآورد.»Press release, December 31, 2011 from American Civil Liberties Union.
در تاریخ ۱۶ مه ۲۰۱۲، به پاسخ به یک دعوی قضایی که توسط روزنامه‌نگار کریس هجز، نوام چامسکی، ناومی وولف و دیگران آغاز شد، قاضی دادگاه ناحیه‌ای ایالات متحده آمریکا، کاترین بی. فارست، تصمیم گرفت که بخش بازداشت نامحدود قانون (۱۰۲۱) احتمالاً با متمم‌های اول و پنجم اصلاحیه‌های قانون اساسی ایالات متحده آمریکا در تضاد است و یک حکم قضایی صادر کرد که اجرای آن توسط دولت ایالات متحده را متوقف می‌کرد. در ماه سپتامبر ۲۰۱۲، دولت اوباما از دادگاه استیناف فدرال خواست تا حکم «خطرناک» دادگاه بدوی را لغو کند و از شاکیان در دعوا حمایت کرد و استدلال کرد که این قانون به قدری مبهم است که می‌تواند علیه شهروندان و خبرنگاران آمریکایی به کار گرفته شود. در تاریخ ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۳، دادگاه استیناف حوزه دوم ایالات متحده آمریکا، حکم موقت علیه بازداشت نامحدود شهروندان آمریکایی توسط رئیس‌جمهور تحت قانون مجوز تأمین امنیت ملی سال ۲۰۱۲ را لغو کرد. دادگاه استیناف حکم داد که "شاکیان فاقد شرایط لازم برای بررسی پیش از اجرای ماده ۱۰۲۱ و ابطال حکم دستور دائم مبنی بر عدم حضور شاکیان شهروند آمریکایی هستند، زیرا بخش ۱۰۲۱ اصلاً چیزی در مورد اختیارات رئیس‌جمهور برای بازداشت شهروندان آمریکایی نمی‌گوید. دیوان عالی از رسیدگی به درخواست تجدیدنظر در این پرونده خودداری کرد.
در سال ۲۰۱۳، مجلس نمایندگان و سنا پس از شکست اصلاحاتی برای ممنوعیت عملی بازداشت نامحدود شهروندان ایالات متحده در هر دو مجلس، قانون مجوز دفاع ملی را مجدداً تأیید کردند. در تاریخ ۲۶ دسامبر ۲۰۱۳، رئیس‌جمهور اوباما قانون مجوز دفاع ملی را امضا کرد.
جام باشگاه‌های زنان آسیا ۲۰۲۳ چهارمین دورهٔ جام باشگاه‌های زنان آسیا که توسط کنفدراسیون فوتبال آسیا برگزار می شود. این مسابقات آخرین دوره از مسابقات جام باشگاه‌های زنان آسیا خواهد بود و از سال ۲۰۲۴ این رقابتها بصورت حرفه‌ای و با عنوان لیگ قهرمانان زنان آسیا برگزار خواهد شد.
جهنم در مسیحیت () در الهیات مسیحی، دوزخ مکان یا حالتی است که به قضاوت قطعی خداوند، گناهکاران و توبه‌نشده‌ها در قضاوت کلی به آن می‌رسند، یا، همان‌طور که برخی از مسیحیان معتقدند، بلافاصله پس از مرگ (قضاوت خاص).
دیدگاه مسیحیان در مورد هادس () بر اساس فرقه‌های مختلف مسیحی، هادس «محل ارواح درگذشته یا دنیای مردگان» است، که نام هادس، خدای یونانی عالم اموات را به عاریت گرفته‌است. اغلب با مفهوم یهودی شئول همراه است.
ترتولیان (حدود ۱۶۰ - حدود ۲۲۵)، که فقط برای شهدای مسیحی استثنا قائل شد، استدلال می‌کرد که ارواح مردگان ابتدا به زیرِ زمین فرومی‌روند و فقط در پایان جهان به آسمان (بهشت) بالا خواهند رفت:
لیگ قهرمانان زنان آسیا ۲۵–۲۰۲۴ نخستین دورهٔ لیگ قهرمانان زنان آسیا بعد از چهار دوره جام باشگاه‌های زنان آسیا می‌باشد که توسط کنفدراسیون فوتبال آسیا برگزار می شود.
https://en.wikipedia.org/wiki/2024%E2%80%9325_AFC_Women%27s_Champions_League
بهشت در مسیحیت () در مسیحیت، بهشت به‌طور سنتی محل عرش الهی و فرشتگان خدا، در اکثر فرقه‌های مسیحیت است. سرای پرهیزگاران در زندگی پس از مرگ است. در برخی از فرقه‌های مسیحی، آن را مرحله ای موقت قبل از رستاخیز مردگان و بازگشت قدیسان به زمین جدید می‌دانند.
آسفودل میدوز () در اسطوره‌شناسی یونانی، مراتع آسفودل یا دشت‌های آسفودل یونانی باستان: ἀσφοδελὸς λειμών, asphodelòs leimōn) بخشی از عالم اموات یونان باستان بود که در آن اکثر ارواح معمولی فرستاده می‌شدند تا پس از مرگ زندگی کنند. به گل آسفودل نسبت داده شده‌است. این یکی از سه بخش اصلی جهان اموات به همراه الیسیوم و تارتاروس بود که به ترتیب به ارواح پاداش ابدی و مجازات ابدی داده شد.
برخی از تصاویر، آن را به عنوان سرزمینی با بی‌طرفی کامل توصیف می‌کنند که ساکنان آن نه خیر هستند نه بد. به احتمال زیاد جایی است که روح افرادی که زندگی متوسطی داشتند در آنجا باقی می‌ماند.
لوته: جانت را نجات بده () فیلمی اسپانیایی به کارگردانی بیسنته آراندا است که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. این فیلم نامزد دریافت ۴ جایزه گویا (بهترین فیلم، بهترین کارگردان، بهترین بازیگر مرد و بهترین بازیگر زن) بود. از بازیگران آن می توان به ایمانوئل آریاس و بیکتوریا آبریل اشاره کرد.
ناراکا () اصطلاحی در کیهان‌شناسی بودایی که معمولاً در انگلیسی به عنوان دوزخ (یا قلمروی جهنم) یا برزخ (مسیحیت) شناخته می‌شود.
نیفلهل () مکانی در اسطوره‌شناسی اسکاندیناوی است که در ادای منظوم وافشروآنیسمال و درام بالدرز، و همچنین در گیلفاژینینگ اثر مورخ اسنوری استورلوسون (متولد ۱۱۷۸ و متوفی ۱۲۴۱ میلادی) ظاهر می‌شود. بر اساس کاراسنوری استورلوسون، نیفلهل را می‌توان به عنوان پایین‌ترین سطح هل‌هایم تعبیر کرد، اما نیفلهل و گاهی هل با مفهوم نیفل‌هایم (به معنی جهانی از مه)، ترکیب می‌شوند، اصطلاحی که از اسنوری استورلوسون سرچشمه می‌گیرد. ارواح انسان‌های شرور برای همیشه در نیفلهل زندگی خواهند کرد.
من، واکیا () یک فیلم اسپانیایی کینکی محصول ۱۹۸۵ به کارگردانی «خوزه آنتونیو دِ لا لوما» است که زندگی بزهکار نوجوان «خوان خوزه مورنو کوئنکا» (مشهور به «واکیا») را روایت می‌کند.
سجین () در اعتقاد اسلام زندانی همراه با عذاب شدید یا شرایط سخت در پایین «جهنم» یا دوزخ، در زیر زمین است. (مقایسه کنید با تارتاروس) در دین یونان باستان.
آرو () در اساطیر مصر باستان، زمین‌های آرو (؛ لوئی ")، همچنین به شکل "SHT-jꜣrw" یا زمینی از نی شناخته می‌شود. آرو در واقع پردیسی است که براساس قواعد ازیریس شکل گرفته‌است. این مفهوم به عنوان "کا" (بخشی از روح) دلتای نیل توصیف گشته‌است.
مصریان باستان معتقد بودند که روح در قلب زندگی می‌کند و بنابراین، پس از مرگ، قلب را وزن می‌کردند. قلب هر انسان در مقیاسی عظیم در برابر پر شترمرغ، که نماد مفهوم ماعت است مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. به آن دسته از روان‌هایی که وزن قلبشان با پرهای شترمرغ در تعادل باش، اجازه داده می‌شود که سفری طولانی و خطرناک را در میان نیزارها آغاز کنند؛ جایی که در آن لذّاتی جاودانه وجود دارد. قلب‌هایی که با فرمان‌ها شیطانی سنگین گشته‌اند و در آرواره‌های تمساح‌های آموت سقوط می‌کنند. پس از این «عملیات که مرگ دوم» نامیده می‌شود، روح در دوات محکوم به بی‌قراری است.شده
روان‌هایی که صلاحیت سفر طویل را دارا می‌باشند، پیش از آن‌که به آرو برسند با خطرات زیادی رو به رو می‌شوند. به محض رسیدن، آن‌ها از طریق رشته دروازه‌هایی وارد می‌شوند. تعداد دقیق دروازه‌ها با توجه به منابع متفاوت است. برخی ۱۵ دروازه و برخی ۲۱ دروازه را ذکر می‌کنند. این دروازه‌ها با دیوهایی دشنه به دست محافظت می‌شود.
مکان آرو را معمولاً در مشرق، جایی که خورشید طلوع می‌کند در نظر می‌گیرند و آن را زمینی مملو از نیزارهایی بی‌کران، مانند نیزارهای اطراف دلتای نیل توصیف می‌نمایند. این شکارگاه و مزرعهٔ آرمانی به ارواح اجازه می‌دهد تا ابد در آن‌جا زندگی نمایند. در واقع، آرو به شکل جزایری پوشیده از گیاه لوئی معرفی می‌شود.
تزوآ روتاچات () در تلمود و زوهر مکانی در جهنم‌دره (Ghinom) است که در آن ارواح یهودیان که مرتکب گناهان خاصی شده‌اند، برای مجازات فرستاده می‌شوند.
آشوت پالانچیان (؛ زادهٔ - درگذشته )طنزپرداز و مترجم اهل ارمنستان بود.
وی در ۱۶ سپتامبر ۱۸۹۵ در قارص به دنیا آمد . وی عضو اتحادیه نویسندگان شوروی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی افتخاری ارمنستان شوروی شده‌است. وی در ۲۲ ژوئن ۱۹۷۹ در سن ۸۳ سالگی در ایروان درگذشت.
سوقومون تارونتسی (؛ زادهٔ - درگذشته ) مترجم، ویراستار نثرنویس و شاعر اهل ارمنستان بود.
وی با نام اصلی سوقومون ساهاکی موسیسیان () در در کوپ به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار و چهره فرهنگی افتخاری ارمنستان شوروی شده‌است. وی در در سن ۶۶ سالگی در ایروان درگذشت.
دوزخ () در اسطوره‌شناسی ایرانی این واژه در dao‘aη úha- زبان اوستایی و dušox زبان فارسی میانه بود. دوزخ
دوزخ در مزدیسنا چاه آب عمیق و ترسناک توصیف شده‌است زیرا تاریک و متعفن و بسیار باریک است. کوچک‌ترین موجودات مضر در آن به بزرگی کوه است و همگی روح افراد لعنتی را می‌بلعند و نابود می‌کنند.
وحشتناک‌ترین مجازات‌ها و شکنجه‌ها مطابق با گناهانی که توسط لعنت شدگان انجام می‌شود، اتفاق می‌افتد. تأکید زیادی بر جنایات جنسی، بلکه بر سایر اعمالی که اخلاق مزدیسنا آن را تأیید نمی‌کند، وجود دارد.
دوزخ اولاً محل سکونت اهریمن، شیاطین و دروجس (اشه) (فریب، دروغ) است. همه بلاهای جوی با آن همراه است: برف، سرما، تگرگ، باران، گرمای سوزان و غیره.
دوزخ به عنوان کلمه ای برای جهنم در بسیاری از زبان‌ها از جمله زبان‌های کردی، زبان ترکمنی، زبان ازبکی و زبان اردو استفاده می‌شود.
سورن واهونی (سورن واهانی خاچیکیان) (؛ زادهٔ - درگذشته ) مترجم و شاعر اهل ارمنستان بود.
وی در ۱۲ دسامبر ۱۹۱۰ در زاریتاپ به دنیا آمد . وی عضو اتحاد نویسندگان اتحاد شوروی بود و در و فعالیت می‌کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی خلق و چهره فرهنگی افتخاری ارمنستان شوروی شده‌است. وی در ۲۵ مارس ۱۹۸۳ در سن ۷۲ سالگی درگذشت.
دنیای تاریکی (ࡀࡋࡌࡀ ࡖࡄࡔࡅࡊࡀ|ࡀࡋࡌࡀ ࡖࡄࡔࡅࡊࡀ |alma ḏ-hšuka) دنیای مردگان واقع در زیر تیبیل (زمین) است. پادشاه آن اور (مندائیسم) (لویاتان) و ملکه آن روحا (اساطیر)، مادر هفت سیاره‌ها و دوازده منطقةالبروج بر آن حکومت می‌کنند.
مناتساکان هوهانسی ناهاپتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) علوم ادبی، ویراستاری اهل ارمنستان بود.
وی در ۱ دسامبر ۱۹۱۰ در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۴۰) فارغ‌التحصیل گشت. وی ، دانشگاه دولتی زبان‌ها و علوم اجتماعی بروسوف ایروان، و حزب کمونیست ارمنستان فعالیت می‌کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون شده‌است. وی در ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۸۳ در سن ۷۲ سالگی در ایروان درگذشت.
یلنا ماتوئینا نیکلانسکایا (؛ زادهٔ - درگذشته ) مترجم، شاعر اهل ارمنستان بود.
وی در ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۲۳ در مسکو به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی افتخاری ارمنستان شوروی شده‌است. وی در ۲۰۰۶ در سن ۸۳ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان واگانکوفسکوی به خاک سپرده شد.
واغارشاک نورنتس (؛ زادهٔ - درگذشته ) نویسنده، اهل ارمنستان بود.
وی در ۱۳ سپتامبر ۱۹۰۳ در روستای Շենիկ به دنیا آمد و در فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون شده‌است. وی در ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۷۳ در سن ۶۹ سالگی در ایروان درگذشت.
میکائیل آلکساندری شاتیریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) مترجم، فیلم‌نامه‌نویس، ویراستاری، نثرنویس و نویسنده اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۷ فوریهٔ ۱۹۱۶ در تفلیس به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود و در فرهنگستان دولتی تئاتر سوندوکیان، اتحادیه نویسندگان ارمنستان، و فعالیت می‌کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار، نشان جنگ میهنی درجه یک و دو، نشان ستاره سرخ و چهره فرهنگی افتخاری ارمنستان شوروی شده‌است. وی در ۶ دسامبر ۱۹۸۵ در سن ۶۹ سالگی در ایروان درگذشت.
گارگین سیونتس (؛ زادهٔ - درگذشته ) نویسنده، ویراستاری و نثرنویس اهل ارمنستان بود.
وی با نام اصلی گارگین سئویی گریگوریان () در در خندزورسک به دنیا آمد و از دانشکده زیست‌شناسی دانشگاه دولتی مسکو (۱۹۳۲) فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود و ، و اتحادیه نویسندگان ارمنستان بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار چهره فرهنگی افتخاری ارمنستان شوروی شده‌است. وی در ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۶۹ در سن ۵۷ سالگی در ایروان درگذشت.
سروب هاکوبی سارگسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) نمایشنامه‌نویس و تئاترشناس اهل ارمنستان بود.
وی در ۱۲ آوریل ۱۹۰۹ در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۴۴) فارغ‌التحصیل گشت وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی افتخاری ارمنستان شوروی شده‌است. وی در ۱۹۹۰ در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
ماریا سرگئیونا پطروویخ (؛ زادهٔ - درگذشته ) مترجم، نویسنده و شاعر اهل روسیه بود.
وی در در یاروسلاول به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی مسکو فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی افتخاری ارمنستان شوروی شده‌است. وی در ۱ ژوئن ۱۹۷۹ در سن ۷۱ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان ویدنسکیه به خاک سپرده شد.
هریپسیمه پوغوسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) ترجمه، ویراستاری و شاعر اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۴ آوریل ۱۸۹۹ در تفلیس به دنیا آمد . وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار و چهره فرهنگی افتخاری ارمنستان شوروی شده‌است. وی در ۲۶ نوامبر ۱۹۷۲ در سن ۷۳ سالگی در ایروان درگذشت.
هوسپ شامایان (؛ زادهٔ - درگذشته ) هنرمند و استاد رقص باله اهل ارمنستان بود.
وی در ۲۶ اکتبر ۱۹۲۶ به دنیا آمد و از (۱۹۴۴) و دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۶۰) فارغ‌التحصیل گشت. وی در فعالیت می‌کند. وی برنده جوایزی همچون چهره فرهنگی افتخاری ارمنستان شوروی شد. وی در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۴ در سن ۷۸ سالگی در ایروان درگذشت.
آرشالویس سارویان (؛ زادهٔ - درگذشته ) ترجمه، روزنامه‌نگار، شاعر و ویراستاری اهل ارمنستان بود.
وی در ۴ فوریهٔ ۱۹۲۳ در سارناغبیور به دنیا آمد . وی عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی افتخاری ارمنستان شوروی شده‌است. وی در ۲۵ نوامبر ۱۹۷۴ در سن ۵۱ سالگی در ایروان درگذشت.
تامگ () نام دوزخ در تنگری‌باوری است. جایی است که جنایتکاران پس از مرگ به مجازات می‌روند. تصویرهای متعددی از تامگ وجود دارد، اما نقطه مشترک تقریباً در همه دیدگاه‌ها، آتش است.
ناراکا () که یامالوکا نیز نامیده می‌شود، معادل هندوئیسم برای دوزخ است، جایی که گناهکاران پس از مرگ عذاب می‌شوند. همچنین محل اقامت یاما (اسطوره)، خدای مرگ است. توصیف شده‌است که در جنوب کیهان و در زیر زمین قرار دارد. تعداد و اسامی جهنم‌ها و نیز نوع گناهکارانی که به جهنم خاصی فرستاده می‌شوند، از متنی به متن دیگر متفاوت است. با این حال، بسیاری از متون مقدس ۲۸ جهنم را توصیف می‌کنند.
تهوم () یک کلمه عبری توراتی کتاب مقدس به معنای «عمیق» است. برای توصیف اقیانوس های اولیه و آب های پس از خلقت زمین استفاده می شود. این ریشه از یک ریشه سامی گرفته شده است که دریا را به عنوان موجودی بدون شخصیت با اهمیت اسطوره ای نشان می دهد.
همچنین از تهوم به عنوان اولین مورد از هفت سکونت دوزخ نام برده می‌شود که با ده کلیفات (به معنای واقعی کلمه پوست‌ها) اغلب به جای شئول در سنت کابالیستی یهودی ( کابالا) مطابقت دارد.
سینه ابراهیم () به مکان آسایش در کتاب مقدس شئول (یا هادس در نسخه یونانی هفتادگانی از متون مقدس عبری مربوط به حدود ۲۰۰ سال قبل از میلاد مسیح اشاره دارد و بنابراین در عهد جدید شرح داده شده‌است جایی که در آن مردگان عادل قبل از رستاخیز عیسی ساکن هستند.
این عبارت و مفهوم در هر دو دین یهودیت و مسیحیت و هنر دینی یافت می‌شود.
دنیای مردگان در فرهنگ یونانی-رومی در اسطوره‌شناسی یونانی دنیای زیرین یا دنیای مردگان هادس نامیده می‌شود که یک قلمرو متمایز و یکی از سه قلمرو تشکیل‌دهندهٔ کیهان است. هادس جایی است که فرد پس از مرگ به آنجا می‌رود. «هادس» نام خود را از نام خدای یونانی هادس که در اساطیر یونان به عنوان پادشاه دنیای مردگان نیز شناخته می‌شوند، به امانت گرفته‌است. پیام‌آور خدایان یونانی، هرمس، کسی است که روح مرده یک شخص را به دنیای مردگان می‌برد. هرمس روح را در ساحل رودخانه استوکس، رودخانه ای بین مرگ و زندگی رها می‌کند. در اساطیر یونان آمده اگر روح طلا به همراه داشته باشد شارون، که به «مرد قایق‌بر» نیز معروف است، روح را از رودخانه به نزد هادس خدای مردگان می‌برد. بر اساس این عقیده در دوره هلنیستی، مردم شروع به دفن سکه‌های خارون با مردگان خود کردند، که با آن روح‌ها می‌توانستند هزینه عبور خود را از رودخانه بپردازند. پس از عبور، روح توسط قاضیان هادس که پسران زئوس به نام‌های ایاکوس، رادامانتوس و مینوس هستند، قضاوت می‌شود. پس از آن روح به سرزمین‌های الیزیوم، تارتاروس یا دشت آسفودل فرستاده می‌شود. سرزمین الیزیوم که جزایر مبارکه نیز نامیده می‌شود، برای کسانی بود که زندگی پاکی داشتند. این منطقه شامل مزارع سبز، دره‌ها و کوه‌ها بود، همه در آنجا آرام و راضی بودند و خورشید همیشه در آنجا می‌درخشید. تارتاروس برای افرادی بود که به خدایان توهین کرده بودند، یا فقط سرکش و آگاهانه شرور بودند. دشت آسفودل نیز برای کسانی بود که گناهانشان برابر با نیکویی آنها بود. برخی از قهرمانان افسانه ای یونانی اجازه پیدا کردند با سفر به دنیای مردگان از دنیای زیرین دیدن کنند.
رومیان نیز دارای یک سیستم اعتقادی مشابه با یونانیان در مورد زندگی پس از مرگ بودند، به طوری که هادس یونانی در روم به پلوتون معروف شد. در اواخر دوره باستانی ، سنت‌های یونانی شروع به انشعاب بیشتر مسیرها در زندگی پس از مرگ کردند. از قرن ششم قبل از میلاد به بعد، آنها به این باور رسیدند که کسانی که در برخی از مناسک مخفی، پاگشایی شده بودند، می‌توانند انتظار وجود پربرکت‌تری نسبت به کسانی که پاگشایی نشده بودند، داشته باشند. از آنجا که این فرقه‌ها به پیروان خود امید یک زندگی پس از مرگ آرام و شاد را ارائه کردند و مهم‌تر از آن، ادعا می‌کردند که حقایق پنهانی را آشکار می‌کنند که منجر به زندگی بهتر و غنی‌تر روی زمین می‌شود، این فرقه‌ها به فرقه‌های اسرارآمیز معروف شدند.
اولین نسخه مستند و قدیمی‌ترین شکل تأیید شده از «هادس» که در زبان یونانی و در کتاب ادیسه اثر هومر و زبان یوانیک (قرن هشتم پیش از میلاد) به کار رفته، «آیدس» Aïdēs (Ἀΐδης) بود. یکی دیگر از گونه‌های هادس که در شعر رایج بود، آیدونئوس بود. در دوره کلاسیک (حدود ۴۹۰–۳۲۳ پیش از میلاد) نام این خدا به هادس تبدیل شد. در دوران باستان، نام هادس به‌طور کلی به معنای «غیبی» یا «غیرمرئی» تفسیر می‌شد. یونانی‌ها از ترس گفتن نام خدای مرگ، هادس را با نام مستعار جایگزین پلوتون، به معنای «ثروتمند» می‌نامیدند. این نام دیگر احتمالاً منعکس کننده این واقعیت است که ثروت یونانیان، از قبیل محصول‌های کشاورزی و فلزهای گرانبها نیز از زیر زمین بیرون می‌آمد. نام پلوتون توسط رومیان به ارث برده شد که خدای آنها پلوتون دارای ویژگی‌های مشابه هادس بود. هادس، پیش از همه، خدای مرگ بود: این او بود که بر جهان زیرین حکومت می‌کرد و در واقع، نام او مترادف با «جهان زیرین» بود.‏
هادس که به عنوان دنیای زیرین نیز شناخته می‌شود، در کیهان‌شناسی یونانی فضایی بود که ارواح مردگان در آنجا رفتند. بر اساس بینش جهان یونان، کیهان نوعی کره بود. آسمان بالا بود که توسط زئوس اداره می‌شد و خانه خدایان المپیا بود. در این بین جهان زمین و اقیانوس قرار داشتند که توسط پوزئیدون اداره می‌شد و سرانجام، در زیر سطح زمین، جهان زیرین یا هادس وجود داشت که توسط خدایی به همین نام اداره می‌شد و مقصد نهایی مردگان در آیین یونانی-رومی بود. بینش دربارهٔ هادس در طول تاریخ یونان کلاسیک و بعداً دوره تسلط روم بر یونان ثابت نبود. در واقع، دیدگاهی که در بالا توضیح داده شد با هادس اساطیری مطابقت دارد، که رایج‌ترین در زندگی رایج و روزمره بسیاری از یونانیان بود. با این وجود، برخی از فیلسوفان مانند افلاطون یا فیثاغورث عقاید کاملاً متفاوتی داشتند و هادس از نظر آنها جایی بود که روح قبل از بازگشت دوباره برای تناسخ، به آنجا می‌رود. به همین ترتیب، برخی از فرقه‌های اسرارآمیز که از قرن اول بعد از میلاد در سراسر امپراتوری روم گسترش یافتند، به رستاخیز روح اعتقاد داشتند، بنابراین تصور می‌کردند که دنیای زیرین فقط برای افرادی است که مراسم پاگشایی اسرارآمیز را انجام نمی‌دهند.‏
به عقیده یونانیان ارواح ممکن است به عنوان روح به زمین بازگردند، اما بیشتر ارواح، بیشتر اوقات، در پادشاهی زیرزمینی به نام هادس می‌ماندند که خدایی که هادس نیز نام داشت و ملکه‌اش، پرسفونه، بر آن حکمرانی می‌کردند. در زمان‌های قدیم، به نظر می‌رسد یونانیان معتقد بودند که با همه افراد آنجا به یک شکل رفتار می‌شود. ارواح در حالتی بودند که نه خوشایند بود و نه ناخوشایند. تصویرهای ادبی، مانند آنچه وجود دارد، نشان می‌دهد که دنیای زیرین تاریک است، و برای گذراندن زمان ابدی کار چندانی انجام نمی‌شود. در ادیسه و در جاهای دیگر، روح‌ها معمولاً شبیه بدن قبلی خود به تصویر کشیده می‌شوند (بنابراین زنانی که در زمان حیات خود زیبایی‌های معروفی بودند جذاب باقی ماندند و جنگجویان قدرتمند هنوز زره خود را به تن داشتند). روح‌ها همچنین خواسته‌ها و کینه‌هایی را که تا زمانی که زنده بودند حفظ می‌کردند: روح آژاکس که احساس می‌کرد در زمان زنده بودن توسط ادیسه فریب خورده‌است، هنگام ملاقات در دنیای زیرین از پاسخ دادن به سلام ادیسه امتناع کرد. ارواح فاقد یکی از مهم‌ترین توانایی‌هایی بودند که در زمان زنده بودن داشتند: آنها نمی‌توانستند با زنده‌ها ارتباط برقرار کنند مگر در شرایط خاص. تماس فیزیکی نیز غیرممکن است، زیرا روح‌ها جوهری ندارند: ادیسه نمی‌تواند روح مادرش را در آغوش بگیرد.‏
در یونان باستانی (حدود ۶۵۰–۴۸۰ قبل از میلاد)، هادس یک خدای زیرزمینی است، شخصیتی از مرگ که قلمرو آن که به همین نام است، که توسط رودخانه ای وحشتناک از سرزمین زندگان جدا شده‌است، شبیه جهان مردگان بین‌النهرین است. هادس خانه ای هزار تودرتویی از سالن‌های تاریک، سرد و بی‌نشاط است که توسط دروازه‌های قفل‌شده احاطه شده بود و توسط سگ جهنمی سربروس محافظت می‌شود. ملکه هادس، پرسفونه، در آنجا یک زندانی ساکن است. این تصویر غم‌انگیز در در کتاب ۱۱، ادیسه هومر تأیید شده‌است. هنگامی که ادیسه برای مشورت با پیشگو تیرسیاس در کتاب ۱۱ به هادس می‌رود، ساکنان آن را می‌بیند که در یک فراموشی بی‌هدف غرق شده‌اند و تا زمانی که از خون قوچ او بنوشند، نمی‌توانند با او ارتباط برقرار کنند. مردگان نابهنگام و کسانی که دفن نامناسبی داشتند، بیشتر از سایه‌های معمولی رنج می‌برند و گناهکاران بدنامی مانند تانتالوس پسر زئوس و سیزیف پسر خدای بادها آیولوس، به خاطر جنایات خود عذاب می‌شوند. با این حال، هادس هومری، به‌طور کلی، برای همه ناخوشایند است.‏
اولین ایده زندگی پس از مرگ در اسطوره یونانی این است که در لحظه مرگ، جوهر (روان) فرد از جسد جدا شده و به دنیای زیرین منتقل می‌شود. یونانیان باستان معتقد بودند که وقتی شخصی مرده و دفن می‌شود و آماده ورود به هادس است، فقط باید از ، شارون بخواهند که آنها را از رودخانه استوکس عبور دهد. هر چند مجبور شدند برای این کار به او پول بدهند. وقتی مرده از آن رود عبور می‌کرد مشخص نیست که چه در انتظار او بود. تنها توصیف نیمه تفصیلی هادس توسط هومر (قرن هشتم یا هفتم پیش از میلاد) ارائه شده‌است، او پیشنهاد کرد که کیفیت زندگی در آنجا بی‌نشاط است، هرچند عاری از هر گونه وحشت وصف می‌کند. او مشخصاً مردگان را «بی قوت» و «بی هوش» توصیف کرد. هر کاری خوب یا بدی که یک نفر در این زندگی انجام داده باشد، در نهایت همان در جایی خواهد بود که دیگران قرار دارند.
بیشتر یونانیان باستان پیش‌بینی می‌کردند که روح پس از مرگ بدن را ترک می‌کند و به شکلی به حیات خود ادامه می‌دهد، اما این انتظار که خیر پاداش داده می‌شود و شر در زندگی پس از مرگ مجازات می‌شود، در اعتقادات آنها مرکزی نبود. در ادیسه هومر (۷۵۰–۷۰۰ پیش از میلاد) دنیای زیرین – که به‌طور دیگر به عنوان «خانه هادس» یا به سادگی «هادس» به نام خدایی که بر مردگان حکومت می‌کرد، تقریباً برای همه تیره‌تر و تاریک‌تر بود. تنها تعداد انگشت شماری از شخصیت‌های اسطوره‌ای تا ابد رنج بردند، و اعمال نادرست آنها فراتر از انسان‌های فانی بود. به همین ترتیب قهرمانان نادری بودند که از وجود شادی در الیزیوم یا جزایر برکت برخوردار بودند. آنها این کار را نه به دلیل رفتار با فضیلت خود، بلکه به دلیل موقعیت و روابط خانوادگی خود با خدایان انجام دادند.‏
رابرت گارلند استاد در زمینه تاریخ و ادبیان کلاسیک بیان می‌کند که در ابتدا قضاوتی پس از مرگ مانند مصریان وجود نداشت زیرا یونانیان مفهومی از بهشت و جهنم نداشتند. درست است که در اعماق روده هادس منطقه‌ای به نام تارتاروس وجود داشت که کسانی را که به عظمت خدایان توهین کرده بودند به آنجا فرستاده بودند. کسی مثل سیزیف که باید دائماً سنگی را در سربالایی بغلتد که بی وقفه دوباره به پایین می‌غلتد. این شامل مردم عادی نمی‌شد زیرا گناهان مردم عادی بسیار کوچکتر از آن بود که توجه خدایان را جلب کند و مستحق چنین مجازاتی باشد.‏
برخلاف باورهای اولیه یونانی، اواخر دوره باستانی شاهد توسعه نظامی بود که در آن افراد عادی ممکن بود انتظار دریافت پاداش یا مجازات پس از مرگ را داشته باشند. این مفهوم در دوره کلاسیک نسبتاً گسترده بود. در بیشتر موارد، گفته می‌شد که سرنوشت فرد به رفتار او در زمان زنده بودن بستگی دارد. ارجاع به ایده قضاوت اخلاقی پس از مرگ در اشعار و نمایشنامه‌های اوایل قرن پنجم پیش از میلاد وجود دارد، اما کامل‌ترین گزارش‌های مربوط به زندگی پس از مرگ عمدتاً در نوشته‌های فیلسوفان باقی مانده‌است. افلاطون (حدود ۴۲۸ تا ۳۴۷ قبل از میلاد) با تکیه بر گمانه زنی‌های انتزاعی به اندازه باور عمومی، مقاصد جداگانه ای برای خوب و بد، و همچنین چرخه‌های توبه و تناسخ را توصیف کرد. آریستوفان، نمایشنامه‌نویس، تصویر روشن تری ارائه کرد و خطاکاران را توصیف کرد که در گل و سرگین دراز کشیده بودند، در حالی که رقص را در باغ‌های مرت انجام می‌شد. (کتاب قورباغه‌ها، ۴۰۵ قبل از میلاد). اما حتی در این تاریخ، اجماع کمی در مورد جغرافیای جهان اموات وجود داشت. افلاطون فیلسوف (حدود ۴۲۸–۳۴۷ قبل از میلاد) چهار رودخانه را در یک روایت توصیف کرد.
در هنر یونانی، دنیای زیرین موضوعی نادر بود. در قرن ششم پیش از میلاد منقاشان گلدان آتنی معمولاً بر ساکنان منفرد تمرکز می‌کردند، مانند سیزیف که صخره‌اش را می‌غلتاند. حدود ۳۵۰ پیش از میلاد نقاشی صحنه‌های پرجمعیت شکل گرفت. ساکنان جنوب شرقی ایتالیا - که مجموعاً به نام آپولین‌ها شناخته می‌شوند - مردگان خود را با مجموعه‌هایی از سفال و سایر کالاها دفن می‌کردند و ظروف بزرگ برای قبرهای نخبگان محلی ساخته می‌شد. حدود چهل اثر کشف شده از آثار تشییع جنازه در آپولیا، نشان‌هایی از دنیای زیرین دارند. شباهت بین ترکیبات نشان می‌دهد که آنها از یک مدل مشترک نشات می‌گیرند. اگرچه آپولین‌ها خود یونانی نبودند، اما آپولیایی‌ها از نزدیک با فرهنگ یونان درگیر بودند و بسیاری از گلدان‌های تدفین آنها با صحنه‌هایی از اسطوره‌ها و نمایش‌های یونانی تزئین شده‌است. هیچ منبع ادبی دیدگاه‌های آپولیایی دربارهٔ زندگی پس از مرگ را مستند نمی‌کند، اما آثار نشان می‌دهد که سنت‌های یونانی تأثیرگذار بوده‌اند. ترسیم خطاکاران بدنام، کسانی که در جوانی مرده‌اند، و «قضات مردگان» همگی از اساطیر یونان گرفته شده‌است. با این حال، تجسم کامل دنیای زیرین و اهمیتی که به اورفئوس اعطا شده‌است، به‌طور مشخص رویکردهای آپولیایی برای تصور زندگی پس از مرگ است.
در اساطیر یونان سرزمین مردگان دارای انواع گیاهان زنده بود. پادشاهی هادس دارای چمنزارها، گل‌های آسفودل، درختان میوه و سایر ویژگی‌های جغرافیایی است. در اسطوره‌های ذکر شده که متوفی می‌توانست از دروازه یا ورودی مختلف وارد عالم اموات شود، اما شاید رایج‌ترین آن سوار شدن به قایق خارون باشد تا آنها را از رودخانه عبور دهد.‏
به پنج رودخانه در جهان اموات اشاره شده‌است. هر یک از این پنج رودخانه عملکرد منحصربه‌فردی در نحوه کار دنیای زیرین داشتند و شخصیتی منحصر به فرد داشتند که برای انعکاس یک احساس یا خدای مرتبط با مرگ نامگذاری شده بود.
دشت آسفودل یا مراتع آسفودل جایی است که روح افرادی که زندگی تقریباً برابر با خیر و شر داشتند در آن آرام گرفت. در اصل دشتی از گل‌های آسفودل بود که غذای مورد علاقه مردگان یونانی بود. این مکان به عنوان یک مکان شبح‌آلود توصیف می‌شود که حتی نسخه کم‌نقص‌تری از زندگی روی زمین است. برخی از تصاویر آن را به عنوان سرزمین بی‌طرفی مطلق توصیف می‌کنند؛ یعنی در حالی که مردم نه خوب هستند و نه بد، با زندگی آنها نیز رفتار می‌شود، زیرا آنها به صورت مکانیکی وظایف روزمره خود را انجام می‌دهند. در تصاویر دیگر نیز آمده‌است که همه ساکنان از رودخانه لته می‌نوشند قبل از ورود به میدان‌ها، بنابراین هویت خود را از دست می‌دهند و به چیزی شبیه به یک ماشین تبدیل می‌شوند. این دیدگاه تا حدی منفی در مورد زندگی پس از مرگ برای کسانی که تأثیر کمی دارند، احتمالاً برای تشویق نظامی گری در فرهنگ‌های یونانی به جای انفعال منتقل شده‌است. در واقع، اعتقاد بر این بود که کسانی که اسلحه به دست گرفتند با شادی ابدی در مزارع الیزیوم پاداش می‌گرفتند.‏‏
الیزیوم در اصل بهشتی بود که قهرمانانی که خدایان به آنها جاودانگی اعطا می‌کردند به آنجا فرستاده می‌شدند. در نوشته‌های هومر، دشت الیزی سرزمین خوشبختی کامل در انتهای زمین، در کرانه‌های اقیانوس بود. شرح مشابهی توسط هزیود از جزایر مبارکه (به معنی الیزیوم) ارائه شده‌است. در نویسندگان قبلی، تنها کسانی که به‌طور خاص مورد علاقه خدایان بودند وارد الیزیوم شدند و جاودانه می‌شدند. با این حال، در زمان هسیود، الیزیوم مکانی برای مردگان برجسته بود، و از پیندار به بعد، ورود به آن با زندگی صالح به دست آمد. نویسندگان بعدی آن را به بخشی خاص از هادس تبدیل کردند، مانند ویرژیل، "آئنید"، کتاب ششم.‏
تارتاروس همچنین به عنوان یک خدای اولیه در نظر گرفته می‌شد. پرتگاه عمیقی که به عنوان سیاه چال عذاب و رنج برای بدکاران و به عنوان زندان برای تیتان (اسطوره یونان) به آن اشاره شده‌است.
یکی دیگر از جنبه‌هایی که در رابطه با هادس وجود دارد این است که به‌عنوان ادامهٔ فیزیکی جهان زمینی، می‌توان از طریق غارهای مختلف که جغرافیای جهان هلنی را سوراخ می‌کنند، به آن دسترسی داشت. در واقع، در بسیاری از شهرها بسیار رایج بود که می‌گویند این یا آن غاری که در حومه آن قرار دارد، ورودی احتمالی به جهان زیرین است. به این ترتیب معابد و پناهگاه‌های مذهبی هادس در این ورودی‌ها ساخته شد که در نهایت به مکان‌های مذهبی و گردشگری برای بازدیدکنندگان تبدیل شد.
خدایان یونانی به دو دسته تقسیم می‌شدند: خدایان بالای زمین و خدایان زیرین. خدایان چتونیک در یونان باستان در جهان اموات و مردگان ساکن بودند یا با آنها مرتبط بودند. برجسته‌ترین خدایان چتونیک عبارت بودند از: هادس، پرسفونه، دمتر و هکاته که همگی در اسطوره ربوده شدن پرسفونه و اسرار الوزیس در هم تنیده شدند. همچنین الهه‌های انتقام یا خشم‌ها، این خدایان نقش مهمی در اساطیر و ادبیات داشتند. یکی دیگر از تفاوت‌های خدایان چتونیک و بالای زمین زمان برگزاری مراسم آنها بود. خدایان چتونیک در شب پرستش می‌شدند، با قربانی‌ها و مراسمی که در زیر پوشش تاریکی انجام می‌شد. به همین ترتیب، در اسرار الوزیس، این مراسم فقط در شب انجام می‌شد.‏
هادس در دین یونان باستان، خدای جهان اموات؛ تایتان‌های کرونوس (اسطوره) و رئا (اسطوره) و برادر خدایان زئوس، پوزیدون، دمتر، هرا و هستیا بود. پس از سرنگونی کرونوس توسط پسرانش، پادشاهی او بین آنها تقسیم شد. عالم اموات با قرعه به هادس افتاد. بر این قلمرو با ملکه اش پرسفونه، بر قدرت‌های جهنمی و بر مردگان در جایی که اغلب «خانه هادس» یا به سادگی هادس نامیده می‌شد، حکومت می‌کرد. سگ او سربروس به او کمک کرد. اگرچه هادس بر محاکمه و مجازات شروران پس از مرگ نظارت می‌کرد، اما معمولاً یکی از قضات دنیای اموات نبود، و نه شخصاً مجرمان را شکنجه می‌کرد، شکنجه وظیفه ای که به خشمگین‌ها یا الهه‌های خشم محول شده بود. هادس به‌صورتی سخت‌گیر و بی‌رحم به تصویر کشیده می‌شد که در اثر دعا یا قربانی بی‌تحرک بود (مثل خود مرگ).‏
پرسفونه الهه کشاورزی و همسر هادس، پادشاه جهان مردگان بود. در «سرود برای دمتر» هومر، آمده‌است که پرسفونه در حال جمع‌آوری گل در دره نیسا بود که توسط هادس اسیر شد. هادس او را به عالم اموات برد. مادرش، دمتر وقتی متوجه شد دخترش ربوده شده، در اثر غم و بدبختی‌اش، بی‌توجه به محصول یا باروری زمین شد، به طوری که قحطی گسترده‌ای را در جهان در پی داشت؛ بنابراین زئوس مداخله کرد و به هادس دستور داد که پرسفونه را به مادرش بازگرداند. از آنجا که پرسفونه یک دانه انار را در عالم اموات خورده بود، نتوانست کاملاً آزاد شود و مجبور شد یک سوم سال را با هادس بماند و دو سوم دیگر را با مادرش بگذراند. این داستان که پرسفونه چهار ماه از هر سال را در عالم اموات سپری می‌کرد، بی‌تردید برای توضیح ظاهر بی‌ثمر مزارع یونانی در تابستان کامل بود – پس از برداشت محصول، قبل از احیای آن‌ها در باران‌های پاییزی، زمانی که شخم زده و کاشته می‌شوند.‏
هکاته الهه جادو و شب و ماه بود او به دمتر در جستجوی دخترش پرسفونه کمک کرد و او را در طول شب با مشعل‌های شعله‌ور راهنمایی کرد. پس از دیدار مجدد مادر و دختر، او وزیر و همراه پرسفونه در جهان مردگان شد.‏
الهه‌های انتقام یا «خشم‌ها» که «ارینی‌ها» هم خوانده می‌شوند، در اساطیر یونانی-رومی، آنها احتمالاً نفرین‌های شخصی بودند، اما احتمالاً در ابتدا به عنوان ارواح مقتول تصور می‌شدند. به گفته شاعر یونانی هزیود، آنها دختران گایا (اسطوره) (زمین) بودند و از خون همسر مثله شده او اورانوس سرچشمه گرفتند. اوریپید اولین کسی بود که از آنها سه نفر صحبت کرد. آنها در دنیای زیرین زندگی می‌کردند و گاهی برای تعقیب اشرار به روی زمین صعود می‌کردند.‏
هرمس در ادیسه، او عمدتاً به عنوان پیام آور خدایان و هدایت مردگان به هادس ظاهر می‌شود. او نماد عبور از مرزها این جهان و جهان دیگر در نقش خود به عنوان راهنمای بین دو قلمرو خدایان و بشریت بود.‏
خارون قایق‌بر بود که پس از دریافت روح از هرمس، آنها را از رودخانه‌های استیکس و/یا رود آخرون به عالم اموات راهنمایی می‌کرد. در مراسم تشییع جنازه، متوفی به‌طور سنتی یک ابول خارون را روی چشم یا زیر زبان خود می‌گذاشتند، بنابراین می‌توانستند به خارون پول بدهند تا آن‌ها را به جلو ببرد. در غیر این صورت، گفته می‌شود که آنها صد سال در سواحل سرگردان بودند تا زمانی که به آنها اجازه داده شود از رودخانه عبور کنند.‏
سربروس، یک سگ چند سر در اسطوره‌ها (معمولاً سه سر) است. او هر کسی را که سعی می‌کرد از قلمرو هادس فرار کند می‌بلعید او همچنین از ورود به انسان‌های زنده به این قلمرو جلوگیری می‌کرد. اورفئوس درحالی‌که زنده بود با مجذوب کردن او با موسیقی توانست به هادس راه پیدا کند.‏
هیپنوس پسر نیکس بود که الهه شب بود و پدرش اربوس بود که مظهر تاریکی بود. برادر دوقلوی هیپنوس، تاناتوس بود که مظهر مرگ بود و منعکس کننده این باور بود که خواب حالتی شبیه به مرگ است. هیپنوس و تاناتوس با هم در هادس، عالم اموات زندگی می‌کردند. شهرت هیپنوس در غاری بود که سرچشمه رودخانه لته، نماد فراموشی بود. به گفته شاعر رومی اووید، هیپنوس فرزندانی، خدایان و نیمه خدایان به دنیا آورد که مسئول رؤیاها و کابوس‌ها بودند. . نام او ریشهٔ کلمه هیپنوتیزم است.‏
اسطوره همچنین از قضات در عالم اموات می‌گوید. مینوس، پادشاه سابق کرت که به خاطر قضاوت‌های منصفانه‌اش شهرت داشت، بیشتر در این نقش نام برده می‌شود. برادرش رادامانتوس که در کرت قانونگذار بود و هر دو پسران زئوس و ائوروپه بودند و همچنین نابرادری دیگرشان ایاکوس، پسر زئوس و ایجاینا که بر ایجاینا (جزیره‌ای در یونان) حکومت کرده بود. مینوس در ادیسه هومر ظاهر می‌شود و در مورد دعاوی و شکایت یک مرده در برابر یک مردهٔ دیگر قضاوت می‌کند که در ادامه همان پادشاهی است که در زمان حیات داشت.‏
پیندار از برادر مینوس، رادامانتوس نیز به عنوان قاضی مردگان نام می‌برد. به گفته پیندار پس از مرگ، روح در هادس مورد قضاوت قرار می‌گیرد و اگر در زندگی بی‌گناه شناخته شود، به دشت‌های زیرزمینی الیزی می‌رود. باید دو بار دیگر به زمین بازگردد و دو بار دیگر نیز متحمل مرگ شود و اگر در این سه عمر با فضیلت بماند، پرسفونه برای چهارمین بار او را رها می‌کند اما این بار به عنوان یک پادشاه، قهرمان یا حکیم متولد می‌شود. پس از این، سرانجام از چرخه رها می‌شود و به «جزایر مبارکه» در رودخانه اوکئانوس — محل استراحت نهایی بزرگ‌ترین ارواح — می‌رسد. «جزایر مبارکه» اشاره به الیزیوم دارد.
افلاطون می‌نویسد:
آنها در اصل مردان فانی بودند، پسران خدای زئوس، که به عنوان پاداشی برای برقراری نظم و قانون بر روی زمین، جایگاه مهمی پس از مرگ به آنها اعطا کردند. به گفته برخی تریپتولموس چهارمین قاضی بود که بر ارواح فرقه‌های اسرار ریاست می‌کرد.‏
در اساطیر یونان و روم باستان، تنها تعداد انگشت‌شماری از فانی‌ها با موفقیت شاهد و بازدیدکنندهٔ دنیای زیرین و بازگشت به قلمرو زنده بودند. سفر اسطوره ای یک انسان فانی به عالم اموات و بازگشت او به دنیای به زندگان، که به عنوان کاتاباسیس شناخته می‌شود. سمله، ار، کاستور و پولوکس، آلکستیس، هیپولوتس، آدونیس، تسئوس، پسوخه و کوپیدو، پرسفونه، آئنیاس، هراکلس (در افسانه یونان باستان آمده‌است که هراکلس مجبور شد به دنیای زیرین سفر کند تا سربروس، سگ نگهبان سه سر را به عنوان یکی از ماموریت‌های خود بگیرد)، سیزیف (بار آخر برای همیشه ماندگار شد)، ادیسه و اورفئوس بازدید کنندگان هادس بودند. برخی از اسطوره‌ها توصیفات گسترده‌ای از سفر ارائه می‌دهند، مانند آنچه در مورد ادیسه و آئنیاس وجود دارد، در حالی که برخی دیگر فقط ذکر می‌کنند که یک قهرمان، فانی یا خدای خاص به سادگی به هادس رفته و بازگشته است، همان‌طور که در مورد آلکستیس و سمله وجود دارد.‏
در اواخر دوره باستانی ، سنت‌های یونانی شروع به انشعاب بیشتر مسیرها در زندگی پس از مرگ کردند. از قرن ششم قبل از میلاد به بعد، آنها به این باور رسیدند که کسانی که در برخی از مناسک مخفی فرقه‌های اسرارآمیز، پاگشایی شده بودند، می‌توانند انتظار وجود پربرکت‌تری نسبت به کسانی که پاگشایی نشده بودند، داشته باشند. کلمه انگلیسی «راز» (mystery) در واقع از mustês به معنی «تازه‌وارد شده» یا «کسی که نخستین قدم را برداشته» می‌آید.
با توجه به این ایده، آمادگی برای مرگ نباید چیزی بیش از رفتار خوب نیاز داشته باشد. اما تعداد کمی از مردم زندگی با فضیلت کامل داشتند، و بنابراین بیشتر آنها نگران آنچه در انتظارشان بود باقی ماندند. شاید به همین دلیل، در آغاز دوره باستانی متاخر، این ایده رواج پیدا کرد که می‌توان از اثرات پس از مرگ رفتار بد فرار کرد و حتی با وارد شدن به یک یا چند فرقه به اصطلاح «اسرارآمیز» در حالی که هنوز زنده است، سعادت پس از مرگ را تضمین می‌کرد. افراد شروع کننده می‌توانند انتظار داشته باشند که زندگی پس از مرگ را در یک چمنزار یا مکان‌های دلپذیر دیگر با خوردن، نوشیدن و رقصیدن سپری کنند. افراد غیر آغازگر، هر چند رفتارشان در طول زندگی مثال زدنی باشد، برای همیشه در منجلاب غوطه‌ور می‌شوند.
برخی از مردم اعتقاد داشتند که با گنجاندن خود در یک فرقه خصوصی، یک فرد می‌تواند خود را به عنوان متفاوت از توده‌ها مشخص کند و به سرعت راه خود را به دنیای زیرین دنبال کند. گذرنامه مردگان؛ توسط چنین فرقه‌هایی به مردم داده می‌شد. آنها لوح‌هایی از طلا هستند که متن کوتاهی دارند که وضعیت ویژه مردگان را اعلام می‌کند و راهنمایی برای سفر آنها به دنیای زیرین ارائه می‌دهد. قدمت بیشتر آنها بین قرن‌های چهارم و اول قبل از میلاد است.‏
افراد بسیار کمی یکی از این الواح طلا را در اختیار داشته‌اند. آنها دارای عقایدی بوده‌اند که برای معاصرانشان باطنی و التقاطی به نظر می‌رسید. افلاطون در کتاب "جمهور" خود از اواسط دهه ۳۷۰ قبل از میلاد توضیح می‌دهد:
اسطوره‌ها، فلسفه و دیدگاه‌های مذهبی یونانیان تأثیر عمیقی بر ایده‌های رومی اولیه در مورد زندگی پس از مرگ داشت. مانند یونانیان متأخر، بسیاری از رومیان به جاودانگی یا حیات جاودانی روح اعتقاد داشتند. آنها همچنین تا حدی به ایده تناسخ - تولد دوباره روح در بدن جدید - اعتقاد داشتند. این ایده‌ها در آثار نویسندگان مختلف روم باستان و در آیین‌های رومی و شیوه‌های دفن مردگان منعکس شده‌است.‏