moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
برخی اعتقاد دارند استفاده بیش از حد از فراورده‌های آرایشی به ویژه انواع غیرمجاز آن ممکن است موجب پیری زودرس، تغییر رنگ پوست و ایجاد بیماری و حساسیت‌های پوستی گردد.حساسیت پوستی؛ شایع‌ترین عارضه مواد آرایشی . [خبرگزاری جمهوری اسلامی(ایرنا) http://www.irna.ir]
همچنین بر اساس تحقیقات به عمل آمده «استرس» یکی عوامل تأثیر گذار در ایجاد یا تشدید برخی از بیماری‌های پوستی می‌باشد.https://vrgl.ir/9fDah
ضایعات اولیه مانند لکه پوستی (Macule)، کژنه (Patch)، سفت‌دانه (Papule)، لوحک یا پلاک (Plaque)، گرهک (Nodule)، آبدانه (Vesicle)، آب‌کیسه (Bulla)، چرکدانه (Pustule)، کیست (Cyst)، اروزیون (Erosion)، اولسر (Ulcer)، فیسور (Fissure)، ویل (Wheal)، گشادشدگی مویرگ‌ها (Telangiectasia)، بارو (Burrow) و پسوریازیس (psoriasis).
ضایعات ثانویه مانند پوسته یا اسکیل (Scale)، دلمه یا کراست (Crust)، لیکنیفیکاسیون (Lichenification)، اکسکوریاسیون (Excoriation)، اندوراسیون (Induration)، آتروفی (Atrophy)، ماسراسیون (Maceration) و اومبیلیکاسیون (Umbilication).
رافد احمد الوان الجنابی یک شهروند و مهندس شیمی عراقی بود که در سال ۱۹۹۹ مجبور به ترک این کشور شد و ادعای کار کردن در کارخانه‌های تولید بمب شیمیایی قابل حمل را داشت. ادعاهای او در گزارش نهایی گروه تحقیق عراق تکذیب شد.
استخراج اسید–باز گونه‌ای از استخراج مایع-مایع است که برای استخراج اسیدها و بازها به کار می‌رود.
جنگ گرانادا یا سقوط گرانادا محاصرهٔ شهر گرانادا بود که در یک دورهٔ ۱۰ ساله رخ داد و تا تسلیم ۲ ژانویه ۱۴۹۲ به درازا کشید. نیروهای متحد شدهٔ دو پادشاهی آراگون و کاستیا این شهر را از چنگ نیروهای مسلمان امارت گرانادا درآوردند. گرانادا آخرین پایگاه نیروهای مورو و سقوط آن پس از ۷۸۰ سال، به کنترل مسلمانان بر اندلس پایان داد.
شبکه آ تی وی بین‌الملل(به ترکی آذربایجانی:Azad Azerbaijan International Televiziyası) از شبکه های تلویزیونی جمهوری آذربایجان و جزء گروه کانال های خصوصی(ملی) که در ۲۰۱۰ افتتاح شده است.شبکهٔ آ تی وی بین‌الملل تنها شبکهٔ بین‌الملل جمهوری آذربایجان می‌باشد که به ۵ زبان زنده دنیا انگلیسی ، ترکی آذربایجانی ، فارسی ، روسی و ارمنی به صورت متناوب در طول روز برنامه گوناگون پخش می‌کند. Haber kaynağı|ilk=Kamala|son=Guliyeva|başlık=ATV International opened officially|iş=APA|tarih=24 Aralık 2009|erişimtarihi=5 Mayıs 2012|url=http://www.en.apa.az/news.php?id=113069|dil=İngilizce
شبکه تلویزیونی مدنیت(به ترکی آذربایجانی:Mədəniyyət TV) از شبکه‌های تلویزیونی جمهوری آذربایجان و جزء گروه کانال‌های ملی(دولتی) که در ۱۴ فوریهٔ ۲۰۱۱ توسط صداوسیمای جمهوری آذربایجان تأسیس شد.از مدنیت در فرهنگ لغات جمهوری آذربایجان به فرهنگ یاد می‌شود و تولیدات این برنامه در زمینه امور فرهنگی استوار می‌باشد.
نبرد تاننبرگ بین امپراتوری روسیه و امپراتوری آلمان در نخستین روزهای جنگ جهانی اول درگرفت. در این نبرد، ارتش دوم امپراتوری روسیه با ارتش هشتم امپراتوری آلمان در ۲۶ تا ۳۰ اوت ۱۹۱۴ میلادی جنگیدندhttp://www.britannica.com/EBchecked/topic/582679/Battle-of-Tannenberg که تقریباً به نابودی کامل ارتش دوم روسیه و خودکشی فرمانده اش، ژنرال سامسنوف منجر گردید. رشته درگیری‌های پس از این نبرد (از جمله نبرد دریاچه مازور) سبب شد که اکثریت ارتش اول روس‌ها نیز نابود شده و روس‌ها تا بهار ۱۹۱۵ توازن خود را از دست دهند. این نبرد خاصاً به خاطر عملکرد آلمانی‌ها در انجامِ پرشتابِ نقل و انتقالات به وسیله راه‌آهن، که آنها را قادر ساخت پس از اعزام دو سپاه از جبههٔ غرب (فرانسه) به شرق سریعاً در مقابل هر دو ارتش روسیه موضع گرفته و متمرکز شوند، و نیز به خاطر ناتوانی روس‌ها در رمز گذاری پیام‌های رادیویی شان قابل توجه است. پیروزی در این نبرد، اعتباری قابل توجه برای ژنرال هیندنبورگ و افسر ستاد در حال ظهورش یعنی ژنرال لودندورف به ارمغان آورد.
با وجود اینکه نبرد عملاً در نزدیکی آلنشتاین (اولستین در لهستان امروزی) به وقوع پیوست، ژنرال هیندنبورگ بعدها نام تاننبرگ (واقع در فاصلهٔ ۳۰ کیلومتر به سمت غرب) را بر آن نهاد تا انتقام شکست «شوالیه‌های توتونی» از اتحادیه لهستان_لیتوانی در نبرد گرونوالد (۵۰۰ سال قبل) را بستاند.
آلمان بیشتر با تکیه بر نقشه اشلیفن وارد جنگ اول جهانی شد. نقشه ای که یک دهه قبل در واکنش به احتمال جنگ دو جبهه ای در برابر روسیه و فرانسه طراحی شده بود، این نقشه بر تفاوت‌های سرعتِ بسیجِ نیروهای این سه ملت در آغاز جنگ متکی بود. ایدهٔ اساسی آلمان این بود که از مزیت سرعتِ بیشترِ خود سود برده و سریعتر از فرانسه نیروهایش را بسیج کند، و پیش از اینکه فرانسه نیروهایش را بسیج کنند آنها را شکست بدهد، سپس نیروهایش را چرخانده و به شرق برای شکست دادن روسیه بفرستد؛ روسیه ای که فرض شده بود کُندتر از فرانسه نیروهای خود را بسیج کند. به‌طور خلاصه، آلمان می‌توانست پیش از اینکه دشمنانش آماده شوند، یک یا دو ضربهٔ تعیین‌کننده بدان‌ها وارد کند. دیگر اینکه، این نقشه بر ورود کُند روسیه به جنگ نیز متکی بود.
از سوی دیگر، طرح فرانسویان به نام "طرح ۱۷" یا Plan XVII بر پایه بسیج سریع نیروها و حمله ای فوری جهت بیرون راندن آلمانی‌ها از ایالات آلزاس و لورن بنا شده بود. اگر بر حسب پیمان اتحاد، نیروی اعزامی بریتانیایی نیز در کنار فرانسه وارد جنگ شد، باید جناح چپ فرانسویان را پُر کنند. متحد روسی آنها در شرق قطعاً نیروهای غول آسایی داشت (بیش از ۹۵ لشکر) اما سرعت بسیج آنها به طرز اجتناب ناپذیری کُندتر می‌بود. افزون بر این، وارد کردن این نیروها به جبهه نیز به علت پراکندگی نسبی آنها و راه‌آهن غیرقابل اتکایشان، به نوبهٔ خود امری زمان بَر بود. (برای مثال سه چهارم از راه‌آهن ارتش روسیه هنوز تک قطاره بودند.Strachan, H. (2001) "The First World War. Volume I. To Arms". Oxford University Press, p. 298.) روسیه قصد داشت ۲۷ لشکر در روز ۱۵اُم بسیج و ۵۲ لشکر در روز ۲۳اُم آماده کند اما پیش از حاضر کردن ۹۰ لشکر باید ۶۰ روز سپری می‌شد.Strachan (2001) p.312. به رغم همه مصائب، روس‌ها به فرانسویان وعده دادند که شخصاً ارتش‌های اتریش_مجارستان در جنوب را فوراً به خود مشغول کرده و در روز ۱۵اُم به پروس شرقی یورش ببرند.Herwig, H. L. (1997). "The First World War, Germany and Austria-Hungary 1914–1918". Arnold, London, p. 53.
پروس شرقی نقطه ضعفی بود که به صورت یک پیشرفتگی در درون سرزمین روسیه جلوه خودنمایی می‌کرد. این ناحیهٔ تاریخی از شمال به دریای بالتیک و از جنوب به روسیه (امروزه لهستان) امتداد داشت. قسمت مرکزِ شرقیِ آن به شکل یک دماغهٔ مستحکم و سنگربندی شده بود؛ جایی که مرکز استان یعنی کونیگسبرگ (اکنون کالینینگراد در روسیه) قرار داشت.
روس‌ها به دو تا از سه راه‌آهن خود که هر یک می‌توانست یک ارتش را منتقل کند و تا مرز آلمان امتداد داشت، متکی بودند. این راه‌آهن یا رسیدن به مرز آلمان به پایان می‌رسید، افزون بر آن روس‌ها از استاندارد فاصلهٔ ریلی متفاوتی نسبت به کشورهای اروپای غربی پیروی می‌کردند. متعاقباً ارتش صرفاً تا مرز آلمان می‌توانستند منتقل شوند و فقط با تصرف لوکومتیوها و قطارهای پروس می‌توانستند از راه‌آهن دشمن بهره گیرند. راه‌آهن ارتش اول روسیه از ویلنیوس (در لیتوانی) فعلی آغاز و تا ۱۳۶ کیلومتری جنوب شرقی کونیگسبرگ امتداد داشت؛ راه‌آهن ارتش دوم از ورشو شروع و تا ۱۶۵ کیلومتری این شهر کشیده شده بود. این دو ارتش روسیه قادر بودند ژرمن‌ها را در پروس شرقی با یک گاز انبر به دام اندازند. زنجیرهٔ تدارکات روس‌ها اما مسیر مناسبی نداشت چرا که در روسیه (به جهت دفاع از قلمرو خود) تنها تعداد کمی راه شنی به جای راه‌های استاندارد و آسفالت شده وجود داشت. افزون بر مشکلات تدارک و پشتیبانی، روسیه تعداد زیادی سواره نظام و قزاق در اختیار داشت، یک اسب هر روزه ده بار به منابع غذاییِ مورد نیاز یک انسان احتیاج داشت.Van Creveld, M. (1977). "Supplying War. Logistics from Wallenstein to Patton." Cambridge University Press. فرمانده ارتش اول روس‌ها ژنرال پاول فون رننکمپف(Paul von Rennenkampf) یک آلمانی_بالتیک بود، کسی که در جنگ روسیه و ژاپن ۱۹۰۵_۱۹۰۴ شرکت کرده و با «انرژی استثنایی، قاطعیت، شهامت و توانمندی نظامی اش» شهرتی به هم زده بود.Gourko, G.B. (1918) "Memories & Impressions of war and revolution in Russia, 1914–1917". John Murray, London, pp. 10–11. ارتش دوم تحت هدایت ژنرال الکساندر سامسونوف قرار داشت، کسی که «صاحب ذهن و فکری درخشان و با پشتوانهٔ تحصیلات نظامی ممتاز» توصیف شده بود. به خاطر هدایت یک لشکر در جنگ روس و ژاپن، وی از ۱۹۰۹ فرماندار نظامی ترکستان روس بود. دو ارتش نامبرده مشترکاً تحت هدایت فرماندار نظامی ورشو بودند، کسی که در هنگامهٔ جنگ، قرارگاه منطقه ای شمال غربی امپراطوری را رهبری کرد؛ یعنی ژنرال یاکوف (یعقوب) ژیلینسکی. مأموریت‌های وی در منچوری بیشتر دیپلماتیک بودند تا نظامی. پیش از اعزام به ورشو، از ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۴ ریاست ستاد ارتش امپراطوری روسیه را برعهده داشت. او قرارگاه (مقر ستاد) خود را در ولکوویسک(Volkovysk اکنون تحت نام Vawkavysk در بلاروس) در ۴۱۰ کیلومتری کونیگسبرگ قرار داده بود.
ارتباطات و مخابرات نیز خود مسئلهٔ دیگری بود. منابع و ذخایر کابل و سیم در ارتش تزار برای راه اندازی خطوط تلفن و تلگراف در عقب جبهه کفایت نمی‌کرد، یعنی چیزهایی که تصاحب آنها برای ایجاد ارتباطات صحرایی لازم بود؛ بنابراین آنها به ایستگاه‌های مخابراتی سیار متکی بودند، که ژیلینسکی را به فرماندهان دو ارتش خود و باقی فرماندهان سپاه مرتبط می‌کرد. روس‌ها آگاه بودند که آلمان‌ها رمز پیام‌هایشان را شکسته‌اند اما تا آغاز جنگ به استفاده از این کدها ادامه دادند. رموز جدیدی حاضر شده بود اما هنوز فاقد کتابچهٔ کد بود. ژیلینسکی و رننکمپف هر کدام یک رمز داشتند، اما سامسونوف نداشت.Norman, B. (1973). "Secret warfare: the battle of codes and ciphers." David & Charles, Newton Abbot, p. 62. در نتیجه بسیاری از پیام روس‌ها بی پرده [و بدون رمز]منتقل شده و تازه امیدوار بودند که توسط آلمان‌ها ردگیری نشوند.
طرح اشلیفنِ آلمانی‌ها پیشنهاد کرده بود در زمانی که روس‌ها مشغول بسیج نیروهای خود هستند، به سرعت فرانسه را شکست دهند. آنگاه این کشور به سرعت می‌توانست ارتش‌های خود را با سیستم راه‌آهن پیشرفته اش به جبهه شرق جهت تقابل با روسیه انتقال دهد. از همین رو، ارتش هشتم آلمان تحت فرماندهی ماکسیمیلیان فون پریتویتس در پروس شرقی مستقر شده بود که قرار بود روس‌ها را عقب براند. مشخصهٔ ظاهری پروس شرقی، انبوهی از دریاچه‌ها، باتلاق‌ها و درختان متراکم بودند، چیزی که کار را برای مدافعین آسان می‌کرد. زمانی که جنگ آغاز شد، اکثریت ارتش هشتم آلمان در جنوب غربی کونیگسبرگ مستقر و آماده دفاع از جنوب غربی یا جنوب شرقی این شهر بود. ۴۸۵٬۰۰۰ روسی در برابر ۱۷۳٬۰۰۰ آلمانی روبرو می‌شدند. بیش از نیمی از افراد هر دو متخاصم صرفاً بسیج شده و بنابراین هنوز برای جنگیدن مناسب نبودند.
ارتش یکم رننکَمپف در روز ۱۷ اوت از مرز گذشت و به آهستگی به سوی غرب حرکت کرد. این اقدام زودتر از پیش‌بینی ژرمن‌ها انجام گرفت چرا که بسیج نیروهای روس، به ویژه در نواحی بالتیک و ورشو، نه با فرمان عمومی تزار در ۳۰ ژوئیه بلکه در روز ۲۵اُم و آنهم به‌طور سری آغاز شده بود.McMeekin, S. (2011) "The Russian Origins of the First World War". Harvard University Press, p. 67. این ارتش در نزدیکی اشتالوپونه توسط یک لشکر از سپاه اول آلمان تحت فرماندهی ژنرال هرمان فون فرانسوا مورد حمله قرار گرفت، آنها روس‌ها را عقب زده و ۳٬۰۰۰ نفر اسیر گرفتند، اما سپاه یکم آلمان که بدون دستور ژنرال پریتویتس حمله کرده بود، از وی دستوری مبنی بر عقب‌نشینی به گامبینن برای تمرکز قوا دریافت کرد. پیشروی روس‌ها در عصر ۱۸ اوت و روزهای پسین ادامه یافت.
پریتویتس وقتی پس از ردگیری پیام رادیویی روس‌ها دانست که پیاده‌نظام رننکمپف در حال استراحت است، در ۲۰ اوت به گامبینن حمله برد. سپاه اول آلمان تحت فرماندهی ژنرال فرانسوا روبروی جناح چپ رننکمپف، سپاه هفدهم تحت رهبری ژنرال مکنسن در میانه و سپاه یکم ذخیره تحت فرماندهی اتو فون بلو نیز در جناح راست روبروی وی قرار داشتند. یک حرکت شبانه، یکی از لشکرهای فرانسوا را قادر ساخت که به جناح راست سپاه بیستم روسیه در ساعت چهار بامداد ضربه ای وارد کند. ارتش رننکمپف تکانی به خود داد تا مصراً در برابر حمله مقاومت کند. توپخانهٔ آنها دائماً در حال تخریب مواضع دشمن بود تا بالاخره مهماتشان به پایان رسید و بمباران را متوقف کردند. جهت استراحت دادن مردانی که بر اثر گرمای داغ تابستان تحلیل رفته بودند، در ساعت ۱۶:۰۰ حملهٔ سپاه یکم آلمان موقتاً متوقف شد. فرانسوا اطمینان داشت که روز آینده نبرد را خواهد برد. در جناح چپ وی سپاه هفدهم ژنرال مکنسن حمله ای پُرتوان و سرراست به روس‌ها انجام داد اما پیاده‌نظام روس‌ها ایستادگی کرد. در هنگامهٔ عصر، توپخانه سنگین روسیه حمله ای متقابل انجام داد و پیاده‌نظام آلمان به همراه توپخانه اش با دستپاچگی گریخت. پریتویتس به سپاه اول و سپاه اول ذخیره دستور داد کار را متوقف کرده و آنها هم عقب بنشینند. وی در نیم روز به ژنرال مولتکه_ریاست ستاد کل ارتش امپراتوری آلمان_ تلفن کرد و گزارش داد همه چیز خوب پیش می‌رود؛ عصر همان روز تلفن کرد که فاجعه ای را گزارش دهد. مشکلات وی رو به تزاید گذاشتند زمانی که یک پیام ردگیری شدهٔ روس‌ها نشان داد که ارتش دوم روسیه با استعداد پنج سپاه و یک لشکر سواره نظام در حال پیشروی است و تجسس هوایی آلمان نیز ستون‌های این ارتش را در حال ورود به مرز آلمان مشاهده کردند.Showalter, 1991, pp. 91–94. این ارتش با یک سپاه منزویِ تقویت شدهٔ آلمانی (سپاه بیستم) تحت هدایت فریدریش فون شولتس مورد حمله قرار گرفت. پریتویتس در همان صبح با حالتی مرکب از هیجان و سردگمی مرتباً و فریاد کشان گزارش‌های ناخوشایندی را به ژنرال مولتکه تقدیم می‌کرد. در ۲۰:۲۳ ارتش هشتم پریتویتس به ستاد کل تلفن کرد که به پروس غربی عقب خواهد نشست.Showalter, 1991, p. 195
در هر صورت صبح روز ۲۱ اوت ستاد ارتش هشتم آلمان پی برد که چون ارتش دوم ژنرال سامسونوف به گذرگاه‌های ویستولا نزدیکتر است باید اکثریت نیروهای خود را جابجا کرده تا به سپاه بیستم آلمان_پیش از اینکه هرچه بیشتر عقب‌نشینی کند_ یاری برسانند. اکنون به اطلاع مولتکه رسید که روس‌ها تنها مسافتی کوتاه را عقب خواهند نشست؛ فرانسوا در انتقاد از مافوق‌های دستپاچه و ترسوی خود، مستقیماً به قیصر اعتراض کرد.Showalter, 1991, p. 196. عصر این روز پریتویتس گزارش کرد که لشکر اول سواره نظام آلمان ناپدید شده‌است؛ گزارشات بعدی وی فاش ساخت که با ۵۰۰ اسیر از موضع خود رانده شده بودند. مولتکه احتمالاً از قبل تصمیم داشت هر دوی پریتویتس و رئیس ستادش آلفرد فن والدرزه (با آلفرد فن والدرزه رئیس ستاد ارتش آلمان از ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۱ اشتباه نشود) را از کار برکنار سازد. در صبح روز ۲۲ اوت جانشینان آنها یعنی ژنرال هیندنبورگِ بازنشستهٔ ۶۷ ساله و ژنرال لودندورف ۴۹ ساله حکم انتصاب خود را دریافت کردند.
ارتش هشتم آلمان حالا دستورهایی مبنی بر حرکت به سوی ارتش دوم ژنرال سامسونوف صادر کرد. سپاه اول فرانسوا بیش از باقی نیروها به راه‌آهن نزدیک بود بنابراین قرار بر این شد که با قطار به راه افتاده و جناح راست سپاه بیستم را حمایت کند، در حالی که باقی سپاه ها باید مسافتی کوتاه‌تر را پیاده طی می‌کردند تا جناح چپ این سپاه را پوشش دهند. لشکر یکم سواره با تعدادی نیروی مسن تر جهت رصد هرگونه تحرک ارتش اول روسیه باقی گذاشته شد. در عصر ۲۲ اوت متصدی راه‌آهن ارتش هشتم با تلگرافی اطلاع یافت که فرماندهان جدید با قطاری مخصوص در حال آمدن هستند. تلگرام برکناری پریتویتس بعداً به دست وی رسید. سپاه یکم با راه‌آهنی به طول بیش از ۱۵۰ کیلومتر صبح و شب در حال حرکت بود، قطارها هر ۳۰ دقیقه تعوض می‌شدند و برای تخلیه بار که یک یا دوساعت پیش‌بینی شده بود، تنها ۲۵ دقیقه وقت تلف کردند.Lincoln, W. B. , (1986) "Passage through Armageddon. The Russians in war & revolution 1914-1918". Simon & Schuster, pp. 72–73.
پس از نبرد گامبینن در ۲۰ اوت، رننکمپف تصمیم گرفته بود نیروهایش را جهت تجدید تدارکات یا آمادگی در صورت حمله بعدی آلمان‌ها در موضعی مناسب قرار دهد. هر دو ارتش روسیه از مشکلات جدی تدارکاتی رنج می‌بردند؛ تمامی تجهیزات آنها باید پس از تخلیه در راه‌آهن روسیه با گاری حمل می‌شدند چرا که نمی‌توانستند به دلیلی که ذکر شد از راه‌آهن پروس استفاده کنند، بسیاری از واحدها نیز به خاطر کمبود نان پزی، مهمات، گاری‌ها و امثالهم در مضیقه بودند. ارتش دوم سامسونوف همچنین با سازمان ستادی ضعیف و ارتباطات نامناسبش در تنگنا بود. ضعف سازمان ستادی نه تنها بر مشکلات تدارکات می‌افزود بلکه مهم‌تر از آن، سبب شد سامسونوف در طول نبرد، هرگونه کنترل عملیاتی بر نیروهای تحت فرمانش، به جز سپاه‌های سیزدهم و پانزدهم که در مجاورت ستادش بودند، را از دست دهد.
فرماندهان جدید یعنی ژنرال هیندنبورگ و ژنرال لودندورف، کسانی که کمتر کسی فکر می‌کرد در دو سال پایانی جنگ تمامی امور سیاسی و نظامی آلمان را در پنجهٔ خود قبضه کنند، اولین بار یکدیگر را در شب ۲۲ اوت و در قطاری ویژه ملاقات کردند. در ساعت چهارده روز ۲۳ اوت به مارینبورگ رسیده و با کارکنان ستاد ارتش هشتم خود جلسه ای برگزار کردند. هیندنبورگ هیچ‌یک را نمی‌شناخت. لودندورف اما معاون ستاد یعنی ماکس هوفمان که همرزم سابق و همسایه اش در برلن بود، به علاوهٔ تنی چند از افسران جزء را می‌شناخت. اولین قدم فرماندهان جدید، تنظیم و طبقه‌بندی دستورهایی مبنی بر تمرکز بخش اعظم ارتش هشتم در برابر ارتش دوم سامسونوف بود، چیزی که ستاد را به ستوه آورد. در هر حال، به دلیل اوضاع و شرایط، دستورها تقریباً به یکدیگر شبیه بودند. سپاه یکم فرانسوآ هنوز با قطار در حال انتقال بود. ارتش هشتم به این سپاه دستور داده بود که به سوی غرب پیش رود تا گذرگاه‌های ویستولا را سد کند اما اکنون قرار شد در ایلائو پیاده شود، جایی که می‌توانست به جناح راست سپاه بیستمِ شولتس یاری رساند. سپاه هفدهم مکنسن و سپاه یکم ذخیره نیز قرار بود به جناح چپ آن یاری رسانند. ژنرال لودندورف، پیاده رویِ دو سپاه نامبرده را برای استراحت دادن تا یک روز به تأخیر انداخت، در حالی که اینکار می‌توانست سبب حمله ارتش یکم رننکمپف شود. لشکر یکم سواره با برخی نفرات مسن خود در جنوبِ منتها الیهٔ شرقیِ استحکامات کونیگسبرگ باقی ماند تا با ارتش رننکمپف رودررو شود. بخش شرقی استحکامات کونیگسبرگ تنها قسمتی بود که تماماً به سرباز مجهز بود در حالی که قسمت جنوبی شهر کاملاً باز بود.
اکنون فرماندهان جدید به نحوی رؤیایی بر حساسیت اوضاع افزودند.Hindenburg, P. von, (1921) "Out of my life", Harper, vol. 1, p. 109. آنها می‌بایست کاری بیش از متوقف نمودن سامسونوف انجام دهند، چنان‌که کوشیده بودند ارتش رننکمپف را سد کرده و آن را پس بزنند. ارتش سامسونوف باید حتماً پیش از حرکت به سوی ارتش رننکمپف مضمحل می‌شد.Showalter, 1991 pp. 106–23 فعلاً سامسونوف باید فقط با نیرویی که در مقابلش می‌دید بجنگد، یعنی با سپاه بیستمی که اکثراً از سربازان اهل پروس شرقی ای تشکیل شده بود که از ولایت خود دفاع می‌کردند. اکثریت ارتش وی هنوز در حال رسیدن به خط مقدم بودند؛ اگر لازم می‌شد، اجازه می‌یافتند به قلب این استان رسوخ کنند در حالیکه نیروهای تقویتی در جناحین آنها موضع گرفته بودند و آماده بودند متجاوزین را محاصره کنند، تاکتیکی که توسط ژنرال اشلیفن ترویج شده بود. خطر این بود که اگر ارتش یکم رننکمپف به سوی جنوب غربی حرکت کند، آنگاه منتها الیه جناح چپ ارتش هشتم با خطر روبرو می‌شود. با چنین آرایشهایی، مشخص بود که نبرد بعدی با آمار ۱٫۸ سرباز روسی در برابر هر سرباز آلمانی به وقوع خواهد پیوست. ستاد ارتش هشتم به ستاد کل ارتش آلمان اطلاع داد که قصد دارند ارتش دوم را محاصره کنند.
ژیلینسکی با پیشنهاد سامسونوف مبنی بر آغاز پیشروی ای فراتر از آنچه در طرح اولیه شان توافق شده بود، موافقت کرد؛ اقدامی که ارتش دوم را هرچه بیشتر از ارتش اول دور می‌ساخت. در ۲۲ اوت نیروهای سامسونوف در طول خط جبهه شان با آلمانی‌ها مواجه شده و آنها را در چند موضع به پس راندند. ژیلینسکی به وی دستور داد با قدرت بتازد. ظرف شش روز آنها در گرمای داغ تابستان با میانگین روزانه ۲۴ کیلومتر بدون استراحت کافی پیشروی می‌کردند تا منابعشان به پایان رسید.Lincoln, 1986, p. 73. در ۲۳ اوت آنها به سپاه بیستم آلمان حمله کردند، سپاهی که همان شب به خط اورلائو_فرانکنائو عقب نشسته بود. روس‌ها پیشروی را ادامه داده و در ۲۴ اوت مجدداً یورش بردند؛ اکنون که سپاه بیستم تا حدودی سنگر گرفته بود موقتاً پیشروی آنان را متوقف کرد و سپس جهت اجتناب از محاصرهٔ احتمالی بار دیگر عقب نشست.
سامسونوف اکنون فرصتی شگفت‌انگیز در پس دیدگانش می‌دید زیرا تا آنجا که اطلاع داشت، هیچ‌یک از جناحین وی مورد یورش قرار نگرفته بود. وی به اکثر واحدهایش فرمان داد به شمال غربی به سوی ویستولا پیشروی کنند، و فقط سپاه ششم خود را برای پیشروی به سوی هدف اولیهٔ سیبورگ جا گذاشت. او فاقد هوابرد کافی یا سواره نظام ماهری بود که مواضع آلمان در جناح چپش را شناسایی کنند. رننکمپف اشتباهاً گزارش کرده بود که دو سپاه ژرمنی در مواضع کونیگسبرگ پناه گرفته‌اند.Asprey, R. B.(1991) "The German High Command at War; Hindenburg and Ludendorff conduct World War I". London: William Morrow, p. 74.(درحالی که چنان‌که ذکرش رفت، فقط لشکر یکم سواره آلمان در برابر ارتش وی حضور داشت)
در ۲۴ اوت هیندنبورگ، لودندورف و هوفمان سوار بر خودرو، در طول خطوط نیروها برای ملاقات با شولتس (فرمانده سپاه بیستم) و افراد تحت امرش دیدن کردند؛ برای این کار از راه‌هایی که پناهجویانِ دستپاچه و جنگ زده اشغال کرده بودند، عبور کردند. منظرهٔ ستون‌های دودِ برخواسته از روستاهای بمباران شده با توپخانه نیز قابل مشاهده بود. آنها توانستند در حین بازدید، کنترل ارتش تحت امر خود را حفظ کنند چرا که بسیاری از اپراتورهای محلی تلفن در محل کار خود باقی مانده و همراه خودروی این دو حرکت می‌کردند. در طول مسیر آنها و اسکورت‌هایشان از روستای تاننبرگ گذشتند؛ جایی که شکست سلحشوران توتونی ژرمن از لهستانی‌ها و لیتوانیایی‌ها در ۱۴۱۰ میلادی را در یادها زنده کرد. ژنرال هیندنبورگ در حالی که در نزدیکی ویرانه‌های کاخ سلحشوران توتونی قدم می‌زد، در اندیشهٔ آن نبرد تاریخی بود. (در ۱۹۱۰ اسلاوها پیروزی خود را در این نبرد گرامی داشته بودندEgremont, Max, (2011) "Forgotten land: journeys among the ghosts of East Prussia". London: Picador.)با یک تلفن از سوی ستاد، هیندنبورگ و لودندورف اطمینان یافتند که ارتش رننکمپف در حال پیشروی بود، اما به آهستگی، چرا که گاری‌های سنگینش در شن‌های پروس شرقی فرومی‌رفتند. آنها از پیشنهاد پیشروی سامسونوف که قبلاً توسط آلمان‌ها ردگیری شده بود و با کاغذهای مکشوف از جسد یک افسر روسیِ مقتول در نبرد گامبینن نیز کاملاً همخوانی داشت، اطلاع یافتند. زمانی که این دو ژنرال با فرانسوا ملاقات کردند، به وی گفته شده بود که سامسونوف در حال پیشروی به سوی شمال غربی است تا با جناح راست ارتش آلمان (یعنی سپاه یکم خودش) رودررو گردد. به این سپاه دستور داده شد که در ۲۵ اوت به جناح چپ ارتش سامسونوف یورش ببرد. فرانسوا قویاً مخالفت کرد: تنها بخشی از سپاهش فرا رسیده بودند و توپخانهٔ اش تا روز ۲۶اُم تخلیه و آماده نخواهد شد. ژنرال لودندورف فریادی بر سر وی کشید تا اینکه بالاخره پذیرفت حمله کند.
در راه بازگشت به ستاد، هوفمان پیام رادیویی ردگیری شدهٔ دیگری دریافت کرد. دستورهایی که رننکمپف اخیراً از ژیلینسکی دریافت کرده بود، عبارت بودند از ادامه پیشروی به سوی غرب_نه چرخش به جنوب برای کمک به سامسونوف_ و سامسونوف نیز به نوبهٔ خود دستور داشت به شمال غربی پیشروی کند. در راه بازگشت، هیندنبورگ به ستادش گفت: «آقایان، آمادگی مان عالیست به گونه ای که امشب را می‌توانیم آسوده بخوابیم.»Showalter, 1991, p. 233.
وقتی نبرد در حال آغاز بود، ستاد کل ارتش آلمان به ستاد ارتش هشتم خود تلگراف زد که سه سپاه و یک لشکر سواره را به پروس شرقی خواهد فرستاد. لودندورف در پاسخ گفت که آنها خیلی دیر به این نبرد خواهند رسید اما اگر هم امکان دارد آنرا بدهند، قدمش خیر است. ژنرال مولتکه هم که نسبت به پیشروی شان در فرانسه و بلژیک خوشبین بود، دو سپاه و یک لشکر سواره را به آنجا فرستاد.
سواره نظام سامسونوف مواضع ژرمن‌ها در جناح چپ خود را مورد شناسایی قرار دادند، بنابراین وی نیروهای ذخیره را برای گسترش طول جبهه اش خواستار شد، اما ساعت‌ها و حتی روزها طول می‌کشید که آنها فرا رسند. اکنون قطارهای حامل توپخانهٔ سپاه یکم فرانسوآ از راه رسیدند. سرانجام در ۲۶ اوت وی چنان‌که قول داده بود حمله ای به جناح چپ سامسونوف انجام داد و آنها را عقب زد اما در ۱۵:۴۵ جهت سازماندهی حمله ای قوی با مردانی سیر و مهمات پُر، حمله را موقتاً متوقف نمود. شولتس نیز کوشید مطمئن گردد که روس‌ها مخفیانه جناحین او را درنمی‌نوردند، در غیر اینصورت فرار از این دام مشکل می‌شد. در جناح راستش، حمله ای جهت پس زدن لشکر دوم روسیه انجام داد که تقریباً آنرا منهدم کرد. در جناح چپش لشکر سوم ذخیره (با نماد 3R قرمز رنگ در نقشه) حملهٔ سپاه ششم روس ها (با نماد VI آبی رنگ) را پس زد. (هر چند که در نقشه چنین چیزی دیده نمی‌شود) اما داستان در مرکز این جبهه تفاوت می‌کرد، جایی که سپاه سیزدهم روسیه (با نماد XIII) تقریباً بدون درگیری تا جادهٔ آلنشتاین(Allenstein) به پیش تاخت.
فرماندهی کل قوای روسیه یعنی گرانددوک نیکلای نیکلایویچ رومانوف (پسر عموی تزار سابق، الکساندر سوم) با ژیلینسکی دیدار کرد و به او دستور داد از سامسونوف پشتیبانی کند.Asbury, 1991, p. 78. بنابراین رننکمپف به دو سپاه خود امر کرد بر کونیگسبرگ تمرکز کرده، و از سوی دیگر به دو سپاه بعدی دستور داد به جنوب شرقی برای مرتبط شدن با ارتش سامسونوف پیشروی کنند. این دستورات نیز بدون رمز با پیام وایرلس صادر شدند. روز بعد بر طبق این دستور، سواره نظام ارتش یکم به سوی ارتش دوم حرکت کرد اما پیاده‌نظام آن تا دریافت تدارکات منتظر ماند.
عصر آن روز ستاد ارتش هشتم حالتی پرتنش و عصبی داشت. در طول روز گزارشاتی اندک به دستش رسیده بود آن هم در زمانی که می‌خواست از دامی که ارتش دوم بر وی می‌گستراند، بگریزد. سپاه بیستم(XX قرمز رنگ) در یک روز داغ دیگر بازهم کارش را به نحو احسن انجام داد اما اکنون کم توان شده بود. این سپاه خبر داشت که سپاه هفدهم فون مکنسن و سپاه یکم ذخیره در فاصله ای دور در جناح چپش، در حال فرا رسیدن هستند اما قرارگاه این سپاه راجع به میزان پیشروی این دو سپاه نامبرده اطلاع زیادی نداشت. درحقیقت سپاه هفدهم آلمان، سپاه ششم دشمن را شکست داده بود و آنها را وادار به فرار در طول جاده‌ها کرده بود. (در نقشه سپاه هفدهم مکنسن با رنگ قرمز و نماد رومی XVII و سپاه ششم روس با نماد VI قابل مشاهده است) سپاه هفدهم راه‌پیمایی در آن هوای به‌غایت گرم را تاب آورده بود و برخی نفراتش هنوز به حدی توان داشتند که با دوچرخه‌هایی که از غیرنظامیان قرض کرده بودند، راه را ادامه دهند.Showalter, 1991, p. 263. در ادامهٔ مشکلات آلمان‌ها، تجسس هوایی آلمان گزارش کرد که اکثر ارتش سامسونوف هنوز در راه‌آهن مشغول تخلیه بار است. یک تجسس هوایی دیگر به اشتباه گزارش کرد که پیاده‌نظام رننکمپف اکنون روبروی آنهاست. ارتش هشتم در خطر به دام افتادن بود.
هوفمان که خود در کنار ژاپنی‌ها شاهد جنگ این کشور با روسیه در ۱۹۰۵_۱۹۰۴ بود، کوشید اعصاب ستاد را با گفتن این که سامسونوف و رننکمپف چگونه در طول آن جنگ با یکدیگر به معارضه برخواسته بودند و بنابراین امکان ندارد رننکمپف به کمک سامسونوف بشتابد، آرام کند. این داستان خوبی بود که هوفمان مکرراً آنرا میسرائید و بنابراین در بسیاری از منابع تاریخی نیز ذکر آن رفته‌است اما نه در خاطرات هیندنبورگ و نه خاطرات لودندورف چنین اشاره ای دیده نمی‌شود.
به گفته هیندنبورگ:"... تصمیمات قاطع [به تدریج] خود را تسلیم دودلی کردند…"Hindenburg, 1921, p. 117 در هنگامهٔ شام، ژنرال لودندورف آشکاراً پریشان و مضطرب بود و دائماً با نانی که در دست داشت ورمی‌رفت، سرانجام با حالتی غیردوستانه خواست که شخصاً با هیندنبورگ صحبت داشته باشد. با پایان گفتگو، وی بازگشته و فرمانهایی مبنی بر ادامه حمله به ارتش سامسونوف را صادر کرد. اکنون ارتش دوم سامسونوف در خط جبه ای به طول ۱۰۰ کیلومتر با آلمان‌ها رو در رو شده بود.
فرانسوآ آماده بود که در ۲۷ اوت با قاطعیت به جناح چپ روس‌ها یورش ببرد و سپاه یکم آنها را شکست دهد. توپخانهٔ سپاهش درهم کوبنده بود، و به زودی شهر کلیدی اوسدائو(Usdau) را متصرف شد. در مرکز، روس‌ها کوشیدند به سپاه بیستم آلمان(XX) یورش برده و به شمال غربی پیشروی کنند. سپاه هفدهم و سپاه یکم ذخیره، جناح راست روس‌ها را عقب راندند. ژنرال باسیل گورکو، فرمانده لشکر اول سواره از ارتش یکم (که از ۱۷_۱۹۱۶ نیز به ریاست ستاد کل رسید) بعدها مطلع شد که سامسونوف از آنچه در جناحین ارتشش می‌گذشت بی اطلاع بود زیرا سیر عملیات را بر بالای تپه ای که دور از مقر مخابراتش بود مشاهده می‌کرد و گزارش‌ها نیز به دستش نمی‌رسیدند.Gourko, General Basil, (1918) "Memories & Impressions of war and revolution in Russia, 1914–1917." London: John Murray. وقتی دانست که ارتش وی در خطر محاصره شدن توسط سپاه‌های هفدهم و یکم ذخیرهٔ دشمن (از راست) و سپاه یکم (از چپ) قرار دارد دیگر دیر شده بود.
در صبح ۲۸ اوت فرماندهان آلمانی در طول جبهه با موتور گشتی زدند آنهم در زمانی که از یک تجسس هوایی، گزارشی مبنی بر پیشروی ارتش رننکمپف به سوی عقب شان به دست رسید. لودندورف هشدار داد که حمله به ارتش دوم باید متوقف گردد. هیندنبورگ وی را به کنار درختچه‌هایی که در نزدیکی بود، کشاند و با او صحبتی کرد. وقتی بازگشتند، هیندنبورگ با خونسردی اعلام داشت که عملیات به همان صورت که طراحی شده‌است، ادامه میابد.Showalter 1991, p. 291.(یعنی حمله به ارتش دوم سامسونوف را از سر می‌گیرند) مدت زیادی نگذشت که اطلاع یافتند اخبار پیشروی ارتش رننکمپف نادرست بوده‌است. سپاه یکم سامسونوف در چپ و سپاه ششم وی در راست هر دو در حال عقب‌نشینی بودند. مرکز وی (یعنی سپاه سیزدهم با علامت XIIIآبی رنگ) مواد غذایی و مهمات بسیار قلیلی دریافت کرده و قادر به ادامهٔ حمله نبود. به وی دستور عقب‌نشینی داده شد تا ابتدا به تدارکات لازم مجهز شود. سامسونوف از فرماندهی کل قوا درخواست کرد به رننکمپف دستور دهند به کمکش بشتابد؛ اما برای چنین تقاضایی دیر شده بود. سپاه یکم فرانسوآ به موقع پیشروی اش به سمت شرق را انجام می‌داد و برای آنکه خط جبهه ای در جنوب روس‌ها بین نایدنبورگ و ویلنبرگ ایجاد کند، فراتر از اوامر ستاد پیشروی می‌کرد، سپاه هفدهم نیز جهت مرتبط شدن با وی به جنوب غربی خزیده بود. اکنون کمند را انداخته بودند. روس‌هایی که در نیمه اوت مهاجم بودند، اکنون در پایان ماه خود را تحت محاصره دیدند.
در ۲۹ اوت نیروهای ارتش دوم روسیه در مرکز، که می‌خواستند به جنوب عقب بنشینند، با خط دفاعی غیرمنتظره آلمان‌ها مواجه شدند. وضعیت آنها اکنون مشابه این بود که در دیگی به مرکزیت شهر Frogneau گیر افتاده باشند، آنها در تمام این روز بی وقفه با توپخانهٔ ژرمن‌ها بمباران می‌شدند. چنان عده ای محاصره شدند که جاده‌هایی که بیرون از صحنهٔ نبرد بودند مملو از ستون‌های این ارتش شدند. هیندنبورگ و لودندورف از بالای تپه ای نظاره گر اوضاع بودند. در ۳۰ اوت آن دسته از نیروهای روسی که هنوز در بیرونِ این تلهٔ دیگ مانندِ آلمان‌ها قرار داشتند، بیهوده کوشیدند رخنه ای به خارج این کمند بیابند. ژنرال الکساندر سامسونوف، فرمانده ارتش دوم روسیه تزاری، به جای آنکه محاصره و شکست نیروهایش را به اطلاع نیکلای دوم روسیه برساند، در همان شب در جنگل‌ها غیب شده و اقدام به خودکشی کرد. جسد وی یکسال بعد مکشوف و توسط صلیب سرخ به روسیه بازگردانده شد.
در آخرین روز ماه اوت، ژنرال هیندنبورگ در گزارشی رسمی به قیصر اطلاع داد که سه سپاه روسیه (سیزدهم و پانزدهم و بیست و سوم) مضمحل شده‌اند. دو سپاه جناحی (یکم و ششم) نیز که در دام نیفتاده بودند، با تحمل تلفات فراوان به لهستان عقب نشستند. او تقاضا کرد که نام این نبرد را تاننبرگ نهند. (پیشنهادی که البته هر دوی لودندورف و هوفمان آنرا به خود نسبت دادند)Hindenburg, 1921, vol. 1, p. 114. ارتش دوم سامسونوف تقریباً به کل تار و مار گردید: ۹۲٬۰۰۰ نفر اسیر، ۷۸٬۰۰۰ کشته یا زخمی و تنها ۱۰٬۰۰۰(اکثراً از اعضای جناحینی که در حال فرار بودند) از چنگ آلمان‌ها دررفتند. روس‌ها همچنین ۳۵۰ سلاح سنگین از دست دادند. تلفات آلمانها تنها ۱۲٬۰۰۰ از تعداد کل ۱۵۰٬۰۰۰ آلمانیِ شرکت کننده در جنگ بود.Hastings, Max, (2013) "Catastrophe: Europe goes to war 1914." London: William Collins, 2013; p. 281. حدود ۶۰ قطار جهت انتقال غنائم روسی به آلمان فرا خوانده شدند.
کتاب یا کتابچه ای سری که معنا و منظور هر کد بیان کرده‌است.
سپاه هفدهم فون مکنسن و سپاه یکم ذخیرهٔ فون بلو.
بیمارستان فاطمه زهرا واقع در استان بوشهر، شهرستان بوشهر بیمارستانی است دانشگاهی و درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی بوشهر با ۳۵۰ تخت ثابت که در سال ۱۳۴۵ شمسی تأسیس گردید. این بیمارستان در سال ۱۳۹۱با تأسیس بیمارستان شهدای خلیج فارس تعطیل شده‌است.
هم اکنون این بیمارستان دارای بخش‌های جراحی مغز واعصاب، قلب، post icu، post ccu، ارتوپدی، ارولوژی، اطفال، جراحی زنان و زایمان، جراحی عمومی، چشم، داخلی، داخلی اعصاب (نورولوژی)، روانپزشکی، CCU، ENT، ICU جراحی، ICU داخلی، NICU، بخش نوزادان، POST CCU، قلب و عروق، اورژانس اطفال، آنژیوگرافی، اتاق عمل عمومی، زایمان، اورژانس بزرگسالان، تالاسمی، لیبر، دیالیز، اورژانس مامایی، اورژانس کودکان، post angio، اتاق عمل زنان و دیگر واحدهای پاراکلینیکی و درمانگاهی می‌باشد.
برایم ناراحت نباش یک سریال درام تلویزیونی به کارگردانی سرکان بیرینجی است که از ۶ نوامبر ۲۰۱۲ از شبکه آت‌و ترکیه در حال پخش است. این مجموعه آخرین سریال ساخته‌شده توسط ماهسون کیرمیزیگول است. صحنه‌های این سریال در قارص ترکیه و باتومی گرجستان فیلمبرداری شده‌است.
فرزند دو خانواده‌ی اصیل در دریای سیاه به نام‌های نیازی و هارون عاشق بوکه می‌شوند که به همراه پدرش به عنوان کارگر فصلی برای کار به ناحیه دریای سیاه آمده‌است. این عشق هر دو خانواده را به تلخی‌های بسیاری دچار می‌کند.
حوزه انتخابیه چهاردهم تگزاس برای مجلس نمایندگان آمریکا یک حوزه انتخابیه کنگره است که در جنوب و جنوب غرب منطقه هیوستون بزرگ از جمله گلوستون را در ایالت تگزاس در بر می‌گیرد.
در اوایل قرن بیستم جمهوریخواهان پیروزیهای اندکی در این حوزه داشتند، که با توجه به خصلتهای جمعیتی وقت تگزاس نامعمول بود. گلوستون بندری ورودی برای مهاجرین بود که بسیاریشان از جنوب و شرق اروپا می‌آمدند.
در دهه ۱۹۸۰ با پیروزیهای انتخابانی رونالد ریگان این حوزه به سوی حزب جمهوریخواه چرخش کرد. اندک دموکراتهایی در ددهه ۱۹۹۰ توانستند در انتخابات محلی و ایالتی به پیروزی برسند. در حال حاضر رندی وبر از حزب جمهوریخوا نمایندگی این حوزه را بر عهده دارد.
بیمارستان بنت الهدی واقع در استان بوشهر، شهرستان بوشهر بیمارستانی است دانشگاهی و درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی بوشهر با ۸۰ تخت ثابت که در سال ۱۳۷۴ شمسی تأسیس گردید.
هم اکنون این بیمارستان دارای بخش‌های CCU، POST CCU و قلب، POST آنژیوگرافی، ICU قلب باز،جراحی زنان و زایمان و دیگر واحدهای پاراکلینیکی و درمانگاهی می‌باشد.
یادمان الشهید بنای یادبودی در بغداد پایتخت عراق است که به یاد سربازان عراقی کشته شده در جنگ ایران و عراق ساخته شده‌است. این بنا در ۱۹۸۳ افتتاح شد و اسماعیل فتاح الترک طراح آن بود. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی دولت صدام حسین بودجه بسیاری به پروژه‌های یادمانی از جمله یادمان الشهید اختصاص داد.این بنا در مرکز دریاچه‌ای مصنوعی در کرانه رود دجله در نزدیک کانال ارتش که شهرک صدر را از بقیه شهر جدا می‌کند قرار دارد.
این سازه بر مرکز سکویی به قطر ۱۹۰ متر جایگذاری شده‌است. ارتفاع سازهٔ فیروزه‌ای گنبدی‌شکل ۴۰ متر است که از وسط به دو نصف تقسیم و هر نیمه کمی از مرکز دوراُفت (آفست) شده‌است. در بین دو نیمه گنبد یک آتش جاودان قرار داده شده‌است. جنس پوسته‌های گنبد از گالوانیزه گرم و روی آن سرامیک فیروزه‌ای و جنس حجم از بتن مسلح است.
لیست زیر فهرستی از کانال‌های تلویزیونی به تفکیک کشورهای مختلف می‌باشد که به صورت انحصارا یا مشترک با زبان‌های دیگر به زبان کردی برنامه پخش می‌کنند.
ان‌آر‌تی
۹لیست زیر فهرستی از کانال‌های تلویزیونی به تفکیک کشورهای مختلف می‌باشد ، که به صورت انحصارا یا مشترک با زبان‌های دیگر به زبان ترکی آذربایجانی برنامه پخش می‌کنند.
▪ایران
▪جمهوری آذربایجان
▪آمریکا
▪سوئد
▪عراق
هنسی بزرگترین شرکت تولیدکننده کنیاک در جهان است، که دفتر مرکزی آن در شهر کنیاک، فرانسه قرار دارد.
شرکت هنسی، در سال ۱۷۶۵ توسط یک ایرلندی بنام ریچارد هنسی تأسیس شد„Im Reich der Stille und Beschaulichkeit“, manager-magazin.de, 14. Dezember 2001. و هم‌اکنون از شرکت‌های زیر مجموعه شرکت ال و ام هاش، محسوب می‌شود.
امروزه، شرکت هنسی در حدود ۵۰ میلیون بطری در سال، به سراسر جهان عرضه می‌کند، که معادل ۴۰٪ درصد از کنیاک مصرفی جهان را، شامل می‌شود.
خودرو زره‌پوش رزمی به وسایل نقلیه نظامی زمینی گفته می‌شود که برای عملیات‌های جنگی فاصله نزدیک طراحی شده‌اند و برخوردار از سطح مناسبی بقاپذیری، مرگ آوری و تحرک هستند تا قادر به انجام مأموریت در مناطق پرخطر باشند. از این خودروها هم در ماموریت‌های چندمنظوره و هم در نقش‌های خاص استفاده می‌شود و ممکن است چرخ‌دار یا شنی‌دار باشند.,Defence Industrial Strategy: Defence White Paper, Great Britain: Ministry of Defence The Stationery Office, 2005, , Page 76
خودروهای زرهی جنگی به انواع مختلفی مانند تانک اصلی میدان نبرد، تانک سبک، نفربر زره‌پوش، خودرو جنگی پیاده‌نظام، خودرو شناسایی زرهی و توپ خودکششی تقسیم می‌شوند.
مفهوم خودروی زره‌پوش رزمی قدمتی تقریباً به اندازه تاریخ جنگ‌های بشری دارد. از آرایش‌های فالانژ در یونان و ادوات محاصره در روم تا نوآوری‌های لئوناردو داوینچی در این زمینه، را می‌توان بخشی از این تاریخچه دانست. به هر صورت مسئله تأمین نیرو محرکه کافی جهت پیش بردن وزن سنگین زره این ادوات همواره بزرگ‌ترین مشکل در این زمینه به حساب می‌آمد. با ابداع موتور بخار و نخستین خودروی بخار در اواخر سده هجدهم راه حل این مشکل شروع به پدیداری کرد. تا میانه سده نوزدهم موتورهایی با مصرف معقول سوخت نیز قدم به عرصه گذاشتد. بدین شکل با حصول ابداعات فنی فراوان و همچنین گسترش ظرفیت تولید، توسعه این‌گونه ابزارهای رزمی از اوایل سده بیستم شتاب بیشتری گرفت. وضعیت میدان‌های نبرد در جنگ جهانی اول سبب افزایش اهمیت آن‌ها شد.
نعیمه اشراقی (زاده ۱۳۴۴)، از اصلاح‌طلبان ایران است که پیش از انتخابات دوره یازدهم ریاست جمهوری به عنوان یکی از نوه‌های سید روح‌الله خمینی مواضع سیاسی‌اش بازتاب زیاد یافت. پیشهٔ او مربوط به لجستیک است.
نعیمه اشراقی سومین فرزند شهاب‌الدین اشراقی و صدیقه خمینی و هفتمین نوه سید روح‌الله خمینی است. او مهندس پتروشیمی و کارشناس ارشد صنایع از دانشگاه امیرکبیر، معاون مدیر عامل و عضو هیئت مدیره شرکت خدمات مهندسی نفت کیش است. همسر او سید محمدحسن طاهری فرزند جلال‌الدین طاهری اصفهانی است.وبگاه خبری فرارو - تاریخ بازدید ۲۸ مهر ۱۳۹۲
خواهر وی زهرا اشراقی همسر محمدرضا خاتمی برادر سیدمحمدخاتمی رئیس‌جمهور پیشین ایران است.
نعیمه اشراقی عکس‌های دخترش را که در یک مسابقه دانشجویی در کانادا جایزه دریافت می‌کرد در فیس بوک خود با دستکاری در لباس دخترش و محجبه‌تر کردن او منتشر کرد. نعیما طاهری دختر نعیمه اشراقی که در دانشگاه مک مستر کانادا دانشجو است در مسابقه استانی ایالت انتاریو برای پروژه «پلی دیل - یک مدل جدید بیزنس روزانه» به همراه چند دانشجوی دیگر جایزه‌ای دریافت کرد. در مراسم اعطای جایزه نعیما طاهری با روسری و لگ زنانه ظاهر شد که مادرش در عکس فیسبوک لگ زنانه را به طرز ناشیانه‌ای با یک دامن جایگزین کرد. این کار باعث واکنش برخی کاربران فیس‌بوک شد.
برجسته‌ترین نیای پدری وی حاج میرزا محمد ارباب قمی از مراجع وقت از شاگردان برجسته میرزای شیرازی بود.
جد مادری پدرش (شهاب‌الدین اشراقی) دختر احمد طباطبایی قمی برادر بزرگ حسین طباطبایی قمی از مراجع وقت بود.
از طرف مادری هم پدربزرگش سید روح‌الله خمینی بنیان‌گذار جمهوری اسلامی ایران است.
پارمالات شرکت ایتالیایی و چندملیتی مواد غذایی و محصولات لبنی است، که دفتر مرکزی آن، در شهر پارما، استان پارما، ایتالیا قرار دارد.
شرکت پارمالات برای چند دهه، به عنوان یکی از بزرگترین عرضه‌کنندگان شیر و فراورده‌های لبنی، در اروپا و جهان محسوب می‌شد، تا اینکه در سال ۲۰۰۳ این شرکت با ۱۴ € میلیارد یورو (معادل ۲۰ میلیارد دلار، ۱۳ میلیارد پوند) کسری بودجه مواجه شد، که بزرگترین ورشکستگی، در تاریخ شرکت‌های اروپایی به‌حساب می‌آید.
امروزه، شرکت پارمالات فعالیت‌های بین‌المللی خود را از سر گرفته‌است، که عملیات عمده آن، در اروپا، آمریکای لاتین، آمریکای شمالی، استرالیا، جمهوری خلق چین و آفریقای جنوبی است. از سال ۲۰۱۱، پارمالات، یک شرکت تابعه از شرکت فرانسوی لاکتالیس گروپ محسوب می‌شود.
این شرکت، دارای ۱۴۰ مرکز تولیدی، با بیش از ۳۶٬۰۰۰ کارمند است و در کشور ایتالیا بالغ بر ۵٬۰۰۰ مرکز پرورش حیوانات اهلی، وابسته به این شرکت می‌باشند، که بخش عمده‌ای از کسب‌وکار پارمالات را، شامل می‌شوند.
شرکت پارمالات مالک اصلی باشگاه فوتبال پارما، همچنین حامی مالی (اسپانسر) باشگاه فوتبال پالمیراس می‌باشد. سهام شرکت پارمالات، در بازار بورس ایتالیا دادوستد می‌شود و جزئی از شاخص اف‌تی‌اس‌ای ایتالیا به‌حساب می‌آید.
دوکودو به معنی "طریقت تنهایی" یا "راه رفتن به تنهایی" اثری از میاموتو موساشی (宮本 武蔵) است که یک هفته پیش از مرگش در سال ۱۶۴۵ میلادی آن را نوشت. این نوشته اثر کوتاهی است که دربرگیرنده ۱۹ یا ۲۱ پند است؛ پندهای ۴ام و ۲۰ام از نسخه قدیمی برداشته شده‌بودند. او زمانی این کتاب را نوشت که برای مرگ آماده می‌شد و از تمام دارایی خود دل‌بریده بود. این اثر را به شاگرد وفادارش "ترائو ماگونوجو" تقدیم کرد. (او همان کسی بود که کتاب قبلیش، گو رین نو شو را نیز به او تقدیم کرده بود) دوکودو، دیدی زاهدانه و سختگیرانه از زندگی را به نمایش می‌گذارد.
۱- همه چیز را همان‌طور که هست بپذیر.
۲- به دنبال لذت نباش.
۳- تحت هیچ شرایطی، هیچگاه بر احساسات گذرا تکیه مکن.
۴- به خودت کم فکر کن اما در کار دنیا بسیار بیندیش.
۵- از میل و آرزو در تمام عمرت بپرهیز.
۶- بر کاری که کرده‌ای افسوس مخور.
۷- هیچگاه حسود مباش.
۸- برای دوری و جدایی از کسی غمگین نباش.
۹- رنجش یا دلخوری از خود و دیگران نداشته باش.
۱۰- اجازه نده که عشق یا هوس تو را راهنمایی کند.
۱۱- در هیچ چیزی اولویتی نداشته باش.
۱۲- به جایی که زندگی می‌کنی تعصبی نداشته باش.
۱۳- به دنبال طعم بهتر غذاهایت نباش.
۱۴- چیزی را که دیگر به آن احتیاج نداری پیش خود نگه مدار.
۱۵- پیرو عقاید مرسوم مردم نباش.
۱۶- جنگ‌افزاری را که بیشتر از نیازت باشد نگه مدار. تمرینی که برایت سودمند نیست انجام نده.
۱۷- از مرگ نترس.
۱۸- بدنبال اموال و دارایی برای دوران پیری‌ات نباش.
۱۹- به بودا و خدا احترام بگذار بدون اینکه بر کمک آن‌ها امیدی بسته باشی.
۲۰- می‌توانی بدنت را ترک کنی اما شرافتت را هرگز.
۲۱- هیچگاه از طریقت و دین دور نشو.
بیمارستان پایگاه هوایی یا (بیمارستان امیرالمومنین (ع) نهاجا) واقع در استان بوشهر، شهرستان بوشهر بیمارستانی است نظامی و درمانی وابسته به نیروی هوایی ارتش با ۴۷ تخت در سال ۱۳۷۰ تأسیس که بعد از چند سال به ۱۹۰ تخت ثابت ارتقاء یافت.
هم اکنون این بیمارستان دارای بخش‌های جراحی گوش حلق و بینی، کلیه و مجاری ادراری، چشم، مغز و اعصاب، داخلی، اطفال، دندانپزشکی، قلب، خون، سرطان، جراحی زنان و زایمان، جراحی عمومی، CCU، ارتوپدی، چشم، اتاق عمل، اورژانس، زایمان و دیگر واحدهای پاراکلینیکی و درمانگاهی می‌باشد.
بیمارستان نیروگاه اتمی بیمارستانی است مجهز به (اورژانس هسته‌ای) واقع در استان بوشهر، شهرستان بوشهر بیمارستانی است دانشگاهی و درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی بوشهر با ۱۰۰ تخت در سال ۱۳۵۸ تأسیس گردید.
هم اکنون این بیمارستان دارای بخش‌های جراحی، داخلی، دندانپزشکی، ارتوپدی، اتاق عمل، اورژانس و دیگر واحدهای پاراکلینیکی و درمانگاهی می‌باشد.
صنایع فیات شرکت صنایع سنگین ایتالیایی، متعلق به شرکت فیات بود، که بخش تولید خودروهای سنگین، مانند انواع کامیون‌ها، اتوبوس‌ها، ماشین‌آلات عمرانی و ماشین‌آلات کشاورزی این گروه را برعهده داشت. بزرگترین سهامدار فیات، شرکت اکسور بود که ۳۰٪ درصد از سهام این شرکت را در اختیار داشت.
سکان رهبری شرکت صنایع فیات، در دست سرجیو مارکیونه بود، که به عنوان رییس هیئت مدیره این شرکت، فعالیت می‌کرد. وی همچنین مدیر عامل اجرایی گروه فیات نیز بود.
صنایع فیات مالک شرکت اویکو بود، که در زمینه تولید انواع کامیون، فعالیت می‌نمود و کامیون‌های این شرکت، با برند ایوکو عرضه می‌شدند. صنایع فیات همچنین مالک ۸۹٫۳٪ درصد از سهام شرکت سی‌ان‌ایچ گلوبال بود، که تولیدکننده ماشین‌آلات کشاورزی بود. شرکت تابعه فیات پاورترین تکنالوجیز نیز، وظیفه تولید انواع گیربکس و موتورهای دیزلی لکوموتیو، دیزل‌ژنراتورها و موتورهای دریایی سبک را برای شرکت صنایع فیات، برعهده داشت.
این شرکت در سپتامبر ۲۰۱۳ با سی‌ان‌ایچ ادغام شد تا سی‌ان‌ایچ اینداستریال را تشکیل دهد.
فیات شرکت خودروسازی ایتالیایی بود، که در زمینه طراحی و تولید انواع خودرو، وسایل نقلیه تجاری، قطعات و موتور خودرو فعالیت می‌کرد. این شرکت همچنین ارائه‌دهنده خدمات مالی و صنعتی بود، که دفتر مرکزی آن، در شهر تورین، در شمال ایتالیا قرار داشت.
شرکت فیات در سال ۱۸۹۹ توسط جووانی آنیلی تأسیس شد. این شرکت که گریدر، تانک، لوکوموتیو، تراکتور، هواپیما و بالگرد نیز تولید کرد، در سال ۲۰۰۹ به‌عنوان بزرگ‌ترین خودروساز ایتالیا و ششمین خودروساز بزرگ جهان، معرفی شد.
دارایی‌های گروه خودروسازی فیات بیشتر در بیرون از خاک ایتالیا قرار داشتند، که بخش اعظم آن، در کشور برزیل مستقر بود. شرکت فیات همچنین در کشورهای آرژانتین و لهستان نیز دارای کارخانجات تولیدی بود. شرکت فیات پیشینه طولانی در واگذاری حق امتیاز به دولت‌ها و دیگر شرکت‌ها، بدون در نظر گرفتن سیاست محلی در کشور آن‌ها، داشت. این شرکت ایتالیایی همچنین، در شرکت‌های خودروسازی مستقر در فرانسه، ترکیه، مصر، آفریقای جنوبی، هند، صربستان، پاکستان و چین سرمایه‌گذاری‌های مشترک داشت.
گروه صنعتی فیات در طول بیش از یک سده فعالیت، موفق به خریداری شرکت‌های بسیاری شد. فیات در سال ۱۹۶۸ لانچیا را به‌دست آورد، در ۱۹۶۹ فراری و در ۱۹۸۶ شرکت آلفا رومئو را از دولت ایتالیا خریداری نمود، در ۱۹۹۳ خودروسازی مازراتی را تصاحب کرد، در سال ۲۰۱۱ نیز به‌ترتیب کرایسلر، دوج و جیپ را به‌دست آورد. این شرکت، از طریق شرکت تابعه خود، صنایع فیات، نیز مالک ۸۹٫۹٪ درصد از سهام شرکت ایوکو بود. از تاریخ ۲۷ ژانویه ۲۰۱۴ درپی تأسیس گروه فیات کرایسلر اتومبیلز، شرکت فیات و کرایسلر، به‌همراه کلیه شرکت‌های تابعه، زیرمجموعه و فرعی آن‌ها، زیر چتر این گروه خودروسازی، که توسط فیات مدیریت می‌شد، قرار گرفتند. سپس در ژانویه سال ۲۰۲۱ از ادغام پی‌اس‌ای و فیات‌کرایسلر، استلانتیس تأسیس گشت.
شرکت فیات در سال ۱۸۹۹ به وجود آمد. در آن زمان جووانی آنیلی به همراه چند سرمایه‌گذار دیگر، شرکتی را تأسیس کردند و آن را فابریکا ایتالیانا اتومبیلی تورینو نام نهادند. در سال ۱۹۰۶ نام شرکت به فیات (سرنام) تغییر پیدا کرد، که مختصرشده نام نخست شرکت بود. شرکت فیات با مدیریت آنیلی کار خود را آغاز کرد و پس از تأسیس نخستین کارخانه خود در ایتالیا، آغاز به تولید کرد و هشت نمونه از نخستین خودروهای خود که از یک مدل خودرو بنز، الهام گرفته شده بود را ساخت.
نخستین کامیون فیات در سال ۱۹۰۳ عرضه شد. در سال ۱۹۰۸ نخستین خودروی فیات به ایالات متحده آمریکا صادر شد، که آغازی برای گسترش فعالیت‌های شرکت بود. همچنین در همان زمان، نخستین موتور هواپیمای این شرکت نیز ساخته شد، در طول سال‌های بعد، تاکسی‌های فیات در اروپا به راه افتادند.
در اواخر دهه ۱۹۱۰ جووانی آنیلی، با هنری فورد ملاقات نمود و در پی آن، از کارخانه فورد در ایالات متحده آمریکا بازدید کرد و بسیار تحت تأثیر قرار گرفت. او تصمیم گرفت تولید انبوه به سبک آمریکایی را در شرکت خود استفاده کند، سپس کارخانه لینگوتو را راه‌اندازی کرد، که در آن زمان بزرگترین کارخانه در اروپا بود. این کارخانه سریعاً به نماد صنعت ایتالیا تبدیل شد. تولید به سرعت افزایش یافت و به ساخت دومین کارخانه در تورین منجر شد. پیش از آغاز جنگ جهانی دوم، فیات ۵۰،۰۰۰ کارمند را در استخدام داشت و به عنوان انگیزه‌ای در اقتصاد کشور ایتالیا محسوب می‌شد.
در سال ۱۹۱۰ کارخانه فیات در نیویورک تأسیس شد، که تولید آن با آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۷ متوقف شد. در سال ۱۹۲۸ مدل فیات ۵۰۹ تولید گردید. در ۱۹۳۰ فیات دو خودرو کم‌مصرف را عرضه کرد، که با استقبال خوبی مواجه شدند. با آغاز جنگ جهانی دوم، شرکت فیات دچار رکود شد و جووانی آنیلی نیز در سال ۱۹۴۵ درگذشت. در همین زمان، شرکت مجبور به تولید خودروهای نظامی برای ارتش ایتالیا شد و حتی هواپیمای نظامی سی‌آر.۴۲ را نیز عرضه کرد.
پس از آنیلی، ریاست فیات به ویتوریو والتا رسید. نخستین خودروی تولید شده پس از ریاست وی، فیات ۴ اچ‌پی بود. این مدل نیز از خودروهای طراحی شده توسط کارل بنز، ساخته شد.Georgano, p. 24 cap. پس از پایان جنگ، فیات با مدیریت ویتوریو والتا کار خود را ادامه داد و همچنین آغاز به پژوهش برای استراتژی‌های جدید نمود. در سال‌های بعد نیز با تولیدات جدید خود بسیار مشهور گردید و به قطب صنعتی و اقتصادی در ایتالیا تبدیل شد.
شرکت فیات در دهه ۱۹۶۰ به دنبال موفقیت‌های مکرر، مدل‌های فیات ۱۳۰۰، فیات ۱۵۰۰ و فیات ۱۸۰۰ را نیز عرضه کرد و با صادرات محصولاتش، به بازارهای جهانی راه یافت.
از آنجا که شرکت فیات از ابتدا به صورت خانوادگی اداره می‌شد، در سال ۱۹۶۶ جیانی آنیلی نوه جووانی به ریاست شرکت برگزیده شد و راه پدربزرگش را ادامه داد. این شرکت طی چند سال یک مجموعه از خودروهای اقتصادی موفق مانند نوا ۵۰۰ و ۶۰۰ عرضه کرد. در طول یک دهه موفق، بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۹، تولید این شرکت از ۴۲۵،۰۰۰ دستگاه، به ۱٫۷۵۱٫۴۰۰ خودرو افزایش یافت. در سال ۱۹۷۲ نیز با تولید خودرو مدل فیات ۱۲۷ به شهرت زیادی رسید.
در دهه ۱۹۷۰ فیات به دلیل اعتصاب و چند طراحی ناموفق ضربه خورد. بحران نفتی سال ۱۹۷۳ می‌توانست به این شرکت که دارای تخصص در تولید خودروهای کم‌مصرف بود، کمک کند، اما پیش از آن فیات مجموعه محصولات خود را در جهت خودروهای بزرگ همچون فیات ۱۳۰ و فیات دینو، با موتور فراری توسعه داده بود. علاوه بر این اعتبار شرکت به دلیل استفاده از استیل زنگ زده روسیه و مسائل مربوط به کنترل کیفیت، خدشه دار شد. نه تنها فروش شرکت آسیب دید، بلکه مجبور شد از بازار آمریکای شمالی نیز عقب نشینی کند.
این شرکت در سال‌های ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۰ پروژه‌های گوناگونی را اجرا و خودروهای متنوعی را عرضه کرد. فیات، لانچیا را در سال ۱۹۷۸ جذب کرد و کنترل کامل آلفا رومئو را در سال ۱۹۸۶ در دست گرفت. زودتر از این در سال ۱۹۶۹ با انزو فراری بر سر خرید ۵۰٪ از سهامش در فراری به توافق رسید تا این امکان برای انزو فراهم شود تا بدون نگرانی در خصوص موضوع مالی، بر مسابقات اتومبیلرانی متمرکز شود. در سال ۱۹۹۳ دی توماسو ۵۰٪ از سهام مازراتی را به فیات فروخت. سهام باقی‌مانده در سال ۱۹۹۷ هنگامی که فیات از فراری درخواست کرد تا مازراتی را از طرف خودش بخرد و کنترل کند، حفظ شد.
در دهه ۱۹۸۰ مدیرعامل جدید سزار رومیتی با معرفی خط‌های تولید اتوماتیک و استاندارد کردن اجزا (موتورهای گرمایی و جایگاه‌های نوع چهار)، باعث رونق فیات شد. این رونق در مقام مؤثرترین تولیدکننده خودرو، باعث اعتبار این شرکت شد. فیات با کمک مدل‌های پاندا و یونو (که هر دو توسط جورجتو جیجیارو طراحی شدند) خیلی زود به دوران شکوفایی خود بازگشت.
خودرو فیات پاندا که در فیات طراحی شده بود، توانست جایزه خودرو سال ۲۰۰۴ اروپا را از آن خود کند. پس از آن فیات به تولید خودروهای تمام الکتریکی پرداخت. این شرکت در جریان بحران مالی جهانی سال ۲۰۰۸ با مشکلات زیادی مواجه و آسیب زیادی به عملکرد اقتصادی آن وارد شد. رئیس شرکت فیات از دولت این کشور خواست تا طرحی مشابه طرح حمایت ایالات متحده آمریکا از صنعت خودروسازی در نظر بگیرد، تا از این طریق شرکت فیات نیز همچون دیگر شرکت‌های خودروسازی جهان تحت پوشش حمایت‌های مالی دولت قرار گیرد. در پی این بحران، جان الکان نوه دختری جیانی آنیلی که هم‌اکنون رییس هیئت مدیره و مالک انتخابی فیات می‌باشد، در آن روزها، در منصب رئیس شرکت خودروسازی فیات ایتالیا گفت: شرکت‌های خودروسازی در جهان برای غلبه بر پیامدهای بحران اقتصادی جهانی مجبور به ادغام شدن در یکدیگر خواهند شد. به‌طوری‌که همه این شرکت‌ها تحت پوشش شش شرکت بزرگ خودروسازی قرار خواهند گرفت. سرجیو مارکیونه، مدیر عامل اجرایی شرکت نیز معتقد است؛ تنها شرکت‌هایی در بخش خودروسازی قادر به ادامه حیات خواهند بود که بتوانند هر سال بیش از ۵٫۵ میلیون دستگاه خودرو تولید کنند.
سرجیو مارکیونه، مدیرعامل شرکت فیات در سال ۲۰۰۹ اعلام کرد این شرکت تمایل دارد بخش اروپایی جنرال موتورز، سومین غول خودروسازی جهان را خریداری کند. فیات که چندی پیش هم شرکت ورشکسته کرایسلر را تصاحب کرده بود، با این خرید قصد داشت یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های خودروسازی را ایجاد کند. در صورت تشکیل چنین شرکتی، میزان فروش آن به بیش از ۶ میلیون خودرو و درآمد آن نیز به بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار در سال می‌رسید. در اوایل سال ۲۰۱۱ میلادی شرکت خودروسازی فیات اعلام کرد بیش از ۵۰۰ هزار دستگاه از خودروهای این شرکت را به علت نقص فنی از بازار اروپا جمع‌آوری خواهد کرد. این ۵۰۰ هزار دستگاه خودرو معیوب شامل مدل‌های فیات گراند پونتو و گراند پونتو آبراس بود که قرار شد از بازار ایتالیا و دیگر کشورهای اروپایی جمع‌آوری شود.
شرکت خودروسازی فیات که در ایتالیا متولد شد و خودروهای معروفی را نیز به جهان عرضه کرد، از بهترین خودروسازان جهان بود و با داشتن حدود ۲۱۴ هزار کارمند در سراسر جهان، درآمدی بالغ بر ۸۳ میلیارد یورو را در سال ۲۰۱۲ میلادی به دست آورد.
سهامداران اصلی شرکت خودروسازی فیات به‌صورت زیر بود:
فراری شرکت خودروسازی ایتالیایی است، که در سال ۱۹۲۹ توسط انزو فراری راه‌اندازی شد. این شرکت در سال‌های نخست فعالیتش به‌عنوان حامی مالی راننده‌ها و در زمینه طراحی و ساخت خودروهای مسابقه‌ای متمرکز بود و از سال ۱۹۴۷ تولید خودروهای جاده‌ای را با برند فراری آغاز نمود و امروزه در حوزه طراحی و تولید خودروهای سوپر اسپورت فعالیت می‌نماید.
سال ۱۹۶۹ فیات، اقدام به خریداری ۵۰٪ درصد از سهام شرکت فراری نمود، که در سال ۲۰۰۸ به ۸۵٪ درصد افزایش پیدا کرد. هم‌اکنون شرکت فیات با در اختیار داشتن ۹۰٪ درصد از سهام فراری، مالک اصلی آن به‌شمار می‌آید. پیرو فراری (فرزند انزو) نیز ۱۰٪ درصد از سهام فراری را در اختیار دارد.
مازراتی توسط برادران مازراتی به نام‌های آلفری، بیندو، کارلو و اتوره تأسیس شد. سال ۱۹۹۳ فیات با سرمایه‌گذاری در مازراتی هدایت آن را به دست گرفت. در سال ۱۹۹۷ فیات ۵۰٪ درصد سهام مازراتی را به شرکت فراری فروخت، هر چند که بخشی از سهام فراری نیز در اختیار فیات بود. از آن پس شرکت مازراتی دست به تولیدات محبوب‌تر و موفق‌تری زد و در حال حاضر به عنوان یکی از شرکت‌های تحت کنترل فیات به تولید خودرو مشغول است و تولید خودروهای لوکس فیات را بر عهده دارد.
شرکت آلفا رومئو در سال ۱۹۱۰ در شهر میلان، ایتالیا بنیان‌گذارده شد. نام اولیه این شرکت آلفا بود که از عبارت به معنای کارخانه خودروسازی لومباردا گرفته شده؛ سپس در سال ۱۹۱۸ که تمام کارخانه توسط مهندسی به نام نیکولا رومئو مالک گروه صنعتی “نیکولا رومئو شرکت”، خریداری شد، نام شرکت به آلفا رومئو تغییر یافت. از سال ۱۹۸۶ تا به امروز این شرکت توسط فیات اداره می‌شود.
فیات اتومبیلز، کارخانه تولید خودرو ایتالیایی است، که پس از تجدید ساختار این گروه صنعتی، به‌عنوان بخش تولید خودروهای سواری فیات، تأسیس گردید. فیات اتومبیلز هم‌اکنون بزرگترین تولیدکننده خودرو در ایتالیا می‌باشد و دفتر مرکزی آن در شهر تورین قرار دارد.
شرکت خودروسازی لانچیا، در سال ۱۹۰۶ توسط وینچنزو لانچیا پایه‌گذاری شد و بعدها در سال ۱۹۶۹ توسط شرکت فیات خریداری گردید.
شرکت لانچیا به‌خاطر تولید خودروهای ممتاز و نیز خودروهای مخصوص رالی شناخته شده‌است. محصولات لانچیا معمولاً به‌عنوان خودروهای لوکس و گران‌قیمت شناخته می‌شوند.
صنایع فیات، که بخش تولید خودروهای سنگین گروه فیات، از قبیل انواع کامیون‌ها، ماشین‌آلات راه‌وساختمان، ماشین‌آلات کشاورزی و... را بر عهده دارد. سکان رهبری شرکت صنایع فیات، در دست سرجیو مارکیونه است، که به عنوان رئیس هیئت مدیره این شرکت، فعالیت می‌کند.
زاستاوا، شرکت خودروسازی و تجهیزات نظامی صربستانی است، که دفتر مرکزی آن، در شهر کراگویواتس، قرار دارد. معروف‌ترین خودروی تولیدی این شرکت، مدل زاستاوا ۱۰ می‌باشد، که از مدل توسعه یافته فیات پونتو به‌شمار می‌رود. شرکت زاستاوا همچنین طیف گسترده‌ای از تجهیزات دفاعی و سلاح‌های نظامی را نیز تولید و عرضه می‌نمود، که در سال ۲۰۱۱ پس از خریداری بخش تولید خودروی زاستاوا توسط شرکت فیات، بخش تسلیحات آن، تفکیک شد. این شرکت در حال حاضر از زیرمجموعه‌های فیات به‌شمار می‌رود.