moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس از پایان نبرد فرانسه، هنگام سازمان‌دهی مجدد لشکرهای زرهی و دو برابر شدن تعداد آن‌ها، شمار یگان‌های زرهی این لشکر کاهش پیدا کرد. به هر صورت، بر خلاف سایر آرایش‌های زرهی، توان لشکر ششم زرهی از طریق یگان‌های پیاده‌نظام آن تقویت شد. بدین ترتیب تیپ ۶ پیاده‌نظام لشکر مجدداً سازمان یافته و شامل گردان ۶ موتورسوار و دو هنگ ۴ و ۱۱۴ پیاده‌نظام هر یک با دو گردان موتوریزه و یک گروهان توپخانه با توپ‌های ۷۵ میلی‌متری شد تا این لشکر در کنار سه گردان زرهی خود مجموعاً پنج گردان پیاده‌نظام داشته باشد. نفربرهای نیمه‌شنی زرهی جدید تنها به یکی از گروهان پیاده‌نظام‌های لشکر تعلق یافت. سومین گردان نیز به هنگ توپخانه آن اضافه گردید. البته این گردان از ماه مارس سال ۱۹۴۰ در کنار این هنگ بود. گردان ۴۱ ضد تانک تیز تعدادی توپ ضد تانک ۵۰ میلی‌متری دریافت نمود که آن را قادر ساخت یک دسته از گروهان خود را به آن‌ها مجهز کند. مابقی یگان‌های ضد تانک همچنان از توپ‌های ۳۷ میلی‌متری قدیمی استفاده می‌کردند.
روز شمار سلطه بر شهرها در شوروی:
پیش از آغاز آماده‌سازی برای عملیات تهاجم به شوروی، این لشکر از منطقه بین ترون و دویچ‌آیلائو به منطقه بین ریزنبورگ و اوستروده منتقل شد. در جهت آماده‌سازی و انتقال به مناطق مرزی، راهپیمایی‌ها به صورت شبانه و در چهار شب متوالی صورت پذیرفت. تراکم بالای سایر یگان‌ها در پروس شرقی و تلاقی مسیر آن‌ها با یکدیگر، این امر را بسیار دشوار ساخته بود. به هر صورت کل فرایند انتقال بدن توقف بزرگی، انجام گرفت و قرارگاه لشکر در عصر روز ۲۱ ژوئن در ستسوگکن بر پا گردید. نیروهای لشکر در دو لایه در مرز لیتوانی مستقر شدند. یگان‌های جلودار لشکر در روز ۲۱ ژوئن در مواضع خود آرایش دفاعی گرفتند. تنها در شب پیش از آغاز عملیات بود که تمامی نیروها در جایگاه تهاجمی خود مستقر گشتند.
لشکر ششم زرهی به فرماندهی سرتیپ فرانتس لنتگراف به عنوان بخشی از سپاه ۴۱ موتوریزه در جناح شمالی گروه زرهی ۴ از گروه ارتش شمال، با آغاز عملیات بارباروسا منطقه بالتیک را مورد تهاجم قرار داد. این لشکر می‌بایست پس از شکستن خط دفاعی دشمن در جنگل‌های متراکم جنوب تاوراگه و عبور از مرز، از طریق کانگایلیای خود را به راسینیای می‌رساند و به عنوان هدف روز نخست بر گذرگاه رود دوبیسا در شمال شرقی راسینیای مسلط می‌شد. بدین منظور نیروهای جلودار لشکر به دو گروه‌رزمی تقسیم شدند. در جناح راست گروه‌رزمی ضعیف‌تر سرهنگ دوم اریش فرایهر فن زکندورف با هنگ ۱۱۴ پیاده‌نظام موتوریزه، گردان ۶ موتورسوار، گردان ۵۷ شناسایی زرهی و یک گروهان از گردان ۴۱ ضد تانک، وظیفه جلوداری تهاجم و بازکردن راه کانگایلیای را بر عهده داشت. گروه‌رزمی قدرتمندتر سرهنگ ارهارد راوس در جناح چپ با هنگ ۱۱ زرهی، گردان ۱ هنگ ۴ پیاده‌نظام موتوریزه، گردان ۲ هنگ ۷۶ توپخانه، یک گروهان از گردان ۵۷ مهندسی زرهی، یک گروهان از گردان ۴۱ ضد تانک و یک آتشبار از گردان ۲ هنگ ۴۱۱ ضدهوایی، نیز می‌بایست با حرکت پس از گروه‌رزمی دیگر، با شکستن استحکامات مرزی پیشروی خود را بر اساس فرامین بعدی لشکر آغاز می‌کرد. یکی از گروهان‌های تانک لشکر ششم زرهی برای تقویت آن، به لشکر دویست و شصت و نهم پیاده‌نظام ملحق گشته و در عوض دو گردان‌های ۲ هنگ ۵۹ توپخانه و ۲ هنگ ۴۱۱ ضدهوایی از طرف سپاه ۴۱ موتوریزه به لشکر ششم زرهی سپرده شده بود. دلیل الحاق گردان‌های پیاده‌نظام به گردان‌های زرهی لشکر، استفاده آن‌ها از تانک‌های منسوخ و قدیمی پنتسر ۳۵(تی) با زره و تسلیحات ضعیف بود که با وجود برخی مزیت‌ها شامل وزن سبک که عبور آن‌ها از پل‌ها راحت‌تر و تحرک‌پذیری آن‌ها را بیشتر می‌کرد، باعث اجتناب فرمانده لشکر از به‌کارگیری آن‌ها به صورت تجمیع شده و مستقل می‌گردید. در این زمان لشکر ششم زرهی تنها لشکر زرهی نیروی زمینی آلمان بود که همچنان به این تانک‌ها مجهز بود. تأمین قطعات یدکی این تانک‌ها به جهت توقف تولید آن‌ها، رفته‌رفته سخت‌تر می‌شد؛ از همین رو تعداد تانک‌های عملیاتی لشکر با وجود وارد آمدن خسارت اندکی در اثر اقدامات طرف دشمن، مداوما در حال کاهش بود.
عملیات ساعت ۳ بامداد روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ آغاز شد. پس از گلوله‌باران مواضع دشمن توسط توپخانه، لشکر ششم زرهی در برخورد با مقاومت ضعیف، توانست از خط مرزی در جنوب تاوراگه عبور کند اما بلافاصله با مقاومت شدیدی در مناطق جنگی مجاور آن مواجه گشت. گروه‌رزمی زکندورف موفق شد با تصرف آبادی سیلینه، راه کانگالیای را پاکسازی کند و ساعت ۶ صبح بر پل رود ششوویس در کانگالیای در ۴ کیلومتری جنوب تاوراگه مسلط شود. گروه رزمی راوس در شرق کانگالیای با مقاومت شدیدی‌تری توسط دو گروهان شوروی برخورد نمود. عبور از این نقطه برای نیروهای لشکر تا میانه بعد از ظهر به طول انجامید. این لشکر نهایتاً تا عصر همان روز خود را به ارژویلکاس رساند. تصرف این شهر ساعت ۲۲:۳۰ توسط گروه‌رزمی زکندورف انجام گرفت. بدین ترتیب در مواجهه با مشکلات تدارکاتی، کمبود مهمات و شرایط بد راه‌ها، هدف دستیابی به گذرگاه روز دوبیسا در شمال شرقی راسینیای در روز نخست، برای لشکر ششم زرهی محقق نشد. در مجموع از نفرات این لشکر در روز نخست، ۲۰ تن کشته، ۲۲ تن زخمی و دو تن دیگر مفقود شدند.
سرتیپ لنتگراف ساعات پایانی روز ۲۲ ژوئن قرارگاه خود را به مشکای منتقل نمود. روز ۲۳ ژوئن، هر دو گروه‌زرهی بدون مواجهه دیگری با دشمن، با پیشروی سریع به جانب شرق، به دنبال رسیدن به رود دوبیسا و جلوگیری از اتخاذ موضع توسط دشمن در ارتفاعات راسینیای بودند. نهایتاً گزارش استقرار نیروهای پرشمار دشمن در ارتفاعات جنوب راسینیای مخابره شد که راه گروه‌رزمی پیشتاز زکندورف به سمت این شهر را سد کرده بودند. نیروهای زکندورف اندکی بعد تحت حمایت توپخانه، با این قوای دشمن درگیر شدند. مبارزه بر سر این موضع با توجه به باز و مردابی بودن محیط و دشواری در پیشروی و دور زدن دشمن، دو ساعت به طول انجامید. در همین حال گروه‌رزمی راوس که از ارژویلکاس راهی راسینیای بود، در شرق پائیشلینیس با ورود به محیط باز گرفتار کمین دشمن مستقر در جنگل‌های جناح چپ شد. با از پا درآمدن فرمانده گروهان جلودار راوس در اثر برخورد گلوله تک‌تیرانداز دشمن در پیشانی او، نخستین تلفات این درگیری به وقوع پیوست. دو گروهان پیاده‌نظام راوس قصد داشتند با ورود با تسلیحات سبک به این جنگل‌ها، دشمن را به محاصره دربیاورند که فشردگی درختان این اجازه را به آن‌ها نداد تا سربازان کم‌تعداد شوروی با وجود نسبت سه به یک موفق شوند با تحمل تلفات اندک، به جانب شمال عقب بنشینند. البته در نهایت مشخص شد از نیروهای راوس نیز تنها همان فرمانده گروهان کشته و تعداد اندک دیگری زخمی شده‌اند. با وجود این که قصد نیروهای شوروی از ایجاد کمین، به تأخیر انداختن پیشروی آلمانی‌ها بود، به هر صورت این نیروها بدون تأخیر و به موقع خود را به راسینیای رساندند. در ادامه گردان شناسایی لشکر با پیشروی در پیش‌رو، گذرگاه‌های رود دوبیسا را در شمال شرقی راسینیای به سلطه خود درآورد. در مواجه با مقاومت پراکنده و ناهماهنگ دشمن، گروه‌های رزمی پیشروی خوبی انجام دادند و راسینیای را به سرعت تصرف کردند. گردان شناسایی با گذر از رود دوبیسا در کرانه شرقی آن جای پایی برای لشکر باز کرد. زکندورف یگان‌های خود را به جانب پل‌های تحت کنترل گردان شناسایی پیش برد و راوس راه جانب شمالی را برای به دست آوردن گذرگاه‌های بیشتر در نزدیکی کاتائوسکیای، پیش گرفت. تانک‌های راوس با گذر از رود دوبیسا، ناحیه پیرامون کیبارتلیای را پاکسازی کنند. هنگ ۴ پیاده‌نظام این گروه‌رزمی نیز با عبور از رود و استقرار در ارتفاعات آن سوی آن، گذرگاهی برقرار کرد. بدین ترتیب لشکر ششم زرهی تا عصر روز دوم ۵۵ کیلومتر را طی کرد و با گذر از رود دوبیسا هدف اولیه را محقق ساخت. شب‌هنگام نیروهای لشکر با توقف در همان محل، پل‌های تحت سلطه خود را بدون درگیری دیگری، جهت تسهیل ادامه تهاجم، عریض‌تر کرده و بهبود بخشیدند. در همین احوال رسیدن بدنه اصلی لشکر به این موضع، در اثر عبور مکرر قوای لشکر دویست و شصت و نهم پیاده‌نظام از مسیر آن‌ها، با تأخیر قابل توجهی مواجه شده بود.
در این هنگام قرارگاه لشکر مداوما اطلاعاتی از شناسایی هوایی نزدیک شدن پرسرعت تعداد زیادی تانک دشمن به جانب این لشکر، دریافت می‌کرد. صبح روز ۲۴ ژوئن مشخص شد این نیروهای دشمن در حال حرکت به سمت دو گذرگاه در کنترل دو گروه‌رزمی لشکر، هستند. سرتیپ لنتگراف سعی کرد جهت تقویت دو گروه‌رزمی و جلوگیری از عبور نیروهای شوروی از رود دوبیسا، به سرعت از بدنه اصلی لشکر نیروی کمکی به سوی راسینیای ارسال کند. این برنامه طبق انتظار پیش نرفت؛ چرا که مسیر این نیروهای علاوه بر لشکر دویست و شصت و نهم پیاده‌نظام، هم‌اینک با مسیر لشکر یکم زرهی نیز تلافی پیدا کرده بود. در نهایت اندکی بعد مواضع گردان ۶ موتورسوار گروه‌رزمی زکندورف پس از گلوله‌باران شدید توپخانه، زیر حمله تانک‌های دشمن از لشکر دوم تانک از سپاه ۳ مکانیزه شوروی، قرار گرفت که منجر به مرگ سرگرد شلیکمان، فرمانده گردان شد. این نیروهای شوروی در عرض بیست دقیقه این گردان را منهدم کردند و ضربه سختی به هنگ ۱۱۴ پیاده‌نظام موتوریزه وارد آورد. تانک‌های غول‌پیکر کی‌وی-۱ و کی‌وی-۲ با زیر گرفتن همه‌چیز و همه‌کس و با نبود هیچ سلاحی در گذرگاه برای متوقف کردن آن‌ها، پیش‌می‌رفتند. با رسیدن تانک‌های شوروی به مابقی نیروهای گروه‌رزمی زکندورف در غرب رود، این نیرو با عجله با ایجاد یک خط دفاعی حالت تدافعی به خود گرفت. تانک‌های کی‌وی-۱ ارتش سرخ در مقابل آتش توپ‌های تانک‌های پنتسر ۳۵(تی) آلمانی و توپ‌های ۳۷ میلی‌متری ضد تانک آن‌ها کاملاً ایمن بودند. این تانک‌ها با شکستن خط دفاعی، خود را به مواضع توپخانه در اراضی پشت آن رساندند. تعداد بسیار اندکی از این تانک‌ها با اصابت گلوله‌های ضد تانک به شنی‌هایشان غیر متحرک و با گلوله توپخانه از فاصله نزدیک منهدم شدند. علاوه بر این نیروهای آلمانی سعی داشتند با تمرکز آتش مسلسل‌های خود بر ابزار دید و حلقه برجک تانک‌ها، موجب گرفته شدن دید از خدمه و گیر کردن برجک آن‌ها شوند.
با درخواست کمک سرهنگ زکندورف از قرارگاه لشکر، سرتیپ لنتگراف که دیگر هیچ ابزار مؤثری در اختیار نداشت، از او خواست تا رسیدن پشتیبانی از سپاه ۴۱ موتوریزه، موضع خود را حفظ کند. با وجود خوشبینی اولیه قرارگاه سپاه ۴۱ موتوریزه نسبت به اوضاع لشکر ششم زرهی، با دیدار سپهبد گئورگ-هانس راینهارت، فرمانده این سپاه از خط مقدم و با آگاهی از شرایط بحرانی آن، وعده ارسال چندین آتشبار توپ‌های ۸۸ میلی‌متری ضدهوایی که تنها سلاح مؤثر علیه تانک‌های دشمن فرض می‌شد، به این لشکر داده شد. ضد حمله مختصر هنگ ۱۱ زرهی آسیب چندانی به تانک‌های شوروی وارد نیاورد اما آن‌ها را جهت دفع آن، وادار به توقف نمود تا از شدت تهاجم کاسته شود. ساعت ۱۵ نخستین آتشبار توپ‌های ۸۸ میلی‌متری خود را به لشکر ششم زرهی رساند و به رهبری سرتیپ لنتگراف راهی خط مقدم شد تا علیه دشمن به کار گرفته شود. در همین زمان تانک‌های شوروی در حال نزدیک شدن به ارتفاعات شرق راسینیای بودند. این توپ‌ها با جای‌گیری و استتار مناسب شروع به هدف قرار دادن تانک‌های دشمن کردند که با از بین بردن تعدادی از آن‌ها، منجر به توقف مجدد دشمن شد. اقدام نیروهای شوروی در همکاری با پیاده‌نظام برای دور زدن مواضع زکندورف نیز کار به جایی نبرد. تانک‌های از رمق افتاده شوروی نهایتاً پیش از ورود به شهر، در شرق راسینیای متوقف شدند. در همین حال نیروی‌های لشکر ششم زرهی به سرعت در حال بازیابی خود و نیروهای گروه‌رزمی راوس در آن سوی رود دوبیسا، در حال حرکت به سمت موضع اولیه آغاز نبرد بودند. لشکر یکم زرهی که به دستور راینهارت به موقعیت عازم شده بود، پس از گذر از رود دوبیسا در لیدوونای و تعقیب یگان‌های راوس در طول این رود، به حرکت خود به جانب شرق و جنوب پشت سر تانک‌های دشمن ادامه داد و ساعت ۸:۴۰ روز ۲۵ ژوئن با الحاق به مابقی نیروهای لشکر ششم زرهی در شوکایچیای، لشکر دوم تانک شوروی را کاملاً به محاصره انداخت. تقریباً همه نیروهای لشکر دوم تانک شوروی داخل حلقه محاصره بودند و با اتمام سوخت خودروهایشان نتوانستند عقب‌نشینی کنند. در پایان نبرد بسیاری از نیروهای دشمن به همراه فرمانده آن‌ها از بین رفتند و بیش از ۲۰۰ تانک آن‌ها منهدم شد یا به غنیمت درآمد.
لشکر ششم زرهی با تصرف آوگسپیلس در ۴ ژوئیه، اقدام برای گذر از خط استالین را آغاز کرد. عملیات شناسایی خبر از وجود استحکامات متعدد بتنی در دو طرف جاده می‌داد که نیروهای دشمن به شکل ویژه‌ای در بخش جنوب شرقی در جانب شرقی رود لژا در آن مستقر بودند. فرمانده لشکر با وجود اصرار سپهبد راینهارت بر ادامه و تحکیم حرکت سریع لشکر یکم زرهی که عناصر پیشین آن خود را به جنوب اوستروف رسانده بودند، با اتمام پیشروی در همان روز، طرح تهاجمی گذر از این مناطق از روز بعد را ریخت. دو عامل لزوم تمرکز نیروها پس از پراکندگی آن‌ها در اثر پیشروی سریع دو روز قبل و درگیری‌های اطراف بالتیناوا در کنار افزایش مقاومت نیروهای دشمن، بزرگ‌ترین علل این تصمیم بودند. ادامه داشتن خط دفاعی استالین به سمت جنوب امکان دور زدن آن را از نیروهای سرتیپ لنتگراف گرفته بود. با آغاز تهاجم مقاومت شدید مدافعان تا آخرین لحظه باعث توقف نیروهای لشکر در برخورد با خط استحکامات و وادار شدن آن‌ها به ورود به مبارزات نزدیک تن به تن برای پاکسازی یک به یک سنگرها و مواضع دشمن شد. گذر از این محل تا ساعات پایانی بعد از ظهر ۶ ژوئیه پس از سلطه بر بیش از بیست نقطه از استحکامات دشمن با پانزده ساعت درگیری، به طول انجامید. نبردهای این موضع شدیدترین نبردهای لشکر ششم زرهی با اختلاف زیاد نسبت به درگیری‌های قبلی از زمان شروع عملیات بارباروسا به حساب می‌آمد. با ورود به خاک روسیه و گذر از خط استالین وضعیت راه‌های پیش‌روی لشکر ششم زرهی بدتر از گذشته شد. در ادامه، این لشکر با قرار دادن پیاده‌نظام در جناحین خود، پیشروی به سمت اوستروف را آغاز کرد. دو گروه‌رزمی لشکر هر یک با جای دادن ۵۰ تانک به عنوان سرنیزه زرهی خود در پیش رو و پیاده‌نظام در اطراف، بدون توقف به تعقیب نیروهای در حال عقب‌نشینی دشمن پرداختند. این نیروها با برخورد به مقاومت ضعیف دشمن، همان روز خود را به استروف رساندند. با وجود عدم موفقیت حملات هوایی دشمن به گذرگاه روستوف، ترافیک نیروها در این محل مشکل آفرین شده بود. روز ۷ ژوئیه قوای لشکر ششم زرهی پس از ده تا پانزده کیلومتر پیشروی به سمت شمال شرقی، در اثر فرسودگی در پی دو روز راهپیمایی سریع، وادار به توقف شدند. با این همه مواضع این نیروها مداوما زیر ضدحملات دشمن قرار داشت. گروه‌رزمی "راوس" حرکت خود از عصر همین روز از سر گرفت. روز ۸ ژوئیه لشکر ششم زرهی موظف شد در عین کاهش فاصله خود در شمال با لشکر یکم زرهی، به شکل محدودی به سمت پورخوف در ۱۰۰ کیلومتری شمال شرق استروف، یورش ببرد. بدین ترتیب گروه‌رزمی "رواس" در جناح راست در مواجهه با مقاومت ضعیف، خود را به اسلاوکوویچی رساند اما با نرسیدن به موقع یگان‌های لشکر دویست و شصت و نهم پیاده‌نظام برای محافظت از جناحین آن، زیر ضد حمله شدید نیروهای پر شمار زرهی دشمن قرار گرفت. این گروه‌رزمی به هر صورت موفق شد موضع خود را حفظ کند. در طرف دیگر گروه‌رزمی "زکندورف" راه به جانب شمالی را گشود و گذرگاهی بر رود چرخا در شمال اوسیپووت برقرار کرد. شب ۸ ژوئیه گروه‌رزمی "راوس" به طرف این گذرگاه حرکت نمود.
پس از عبور از خط آهن پسکوف-پورخوف، لشکر ششم زرهی با همان دو گروه‌رزمی به پیشروی به سمت شرق ادامه داد. روز ۹ ژوئیه گروه‌رزمی "راوس" زاگوسکا در ۵۰ کیلومتری شرق پسکوف، را به تصرف خود درآورد. گروه‌رزمی "زکندورف" در این زمان بیشتر صبح را درگیر مقاومت دشمن بود. حرکت لشکر عصر این روز با افزایش مقاومت دشمن متوقف گشت. روز بعد با مقاومت شدید دشمن در اراضی جنگلی، در نخستین مواجهه با تانک‌های سنگین کی‌وی-۱ پس از راسینیای، تهاجم برای تصرف سه‌راهی یامکینو در ۵ کیلومتری شرق زاگوسکا، به نتیجه‌ای نرسید. در این موقعیت لشکر هیچ توپ ۸۸ میلی‌متری در اختیار نداشت؛ چرا که روز گذشته با وجود اعتراض لنتگراف، آتشبارهای این توپ‌ها به سپاه ۴۱ موتوریزه ملحق شده بودند. بدین جهت هنگ ۷۶ توپخانه با وجود دشواری در جابه‌جایی، اقدام به هدف قرار دادن مستقیم تانک‌های سنگین دشمن با توپ‌های ۱۰۰ میلی‌متری خود کرد. توپ‌های ۵۰ میلی‌متری گردان ۴۱ ضد تانک نیز در شرایط خاصی مؤثر واقع می‌شدند. به هر حال سرتیپ لنتگراف تصمیم به دور زدن یامکینو گرفت. روز بعد با مشاهده این حرکت، نیروهای دشمن از یامکینو به سمت بوروویچی در ۲۰ کیلومتری شرق، عقب نشستند. در این زمان گروه‌رزمی "راوس" به عنوان سرنیزه زرهی لشکر از اوستروف به سمت پورخوف و دنو در شمال شرقی پیشروی می‌کرد.
روز ۱۱ ژوئیه به فرمان سپهبد راینهارت، لشکر ششم زرهی مسیر رو به شرق خود را جهت یاری‌رسانی به لشکر یکم زرهی که در مسیر بزرگراه لنینگراد، در نووسلیه در ۵۰ کیلومتری شمال شرقی پسکوف، با مقاومت شدید دشمن روبرو شده بود، تغییر داد. نیروهای لشکر می‌بایست با چرخش ۹۰ درجه‌ای به سمت شمال، از مسیرهایی شنی و مردابی به طرف این محل می‌رفتند. در این شرایط قدیمی بودن نقشه‌ها عمل مسیریابی را دشوار ساخته بود. با شکستن پل‌های ضعیف و گیر کردن خودروها در گل‌ولای، حرکت ستون نیروهای لشکر در راه‌های کم‌عرض به کندی صورت می‌گرفت و مکرراً متوقف می‌شد. سرعت متوسط پیشروی به حدود تنها ۱٫۵ کیلومتر بر ساعت رسیده بود. طی طاقت‌فرسای این مسافت ۶۰ کیلومتری، بدون برخورد با دشمن، یک روز به طول انجامید. در نهایت صبح روز ۱۲ ژوئیه گروه‌رزمی "راوس" خود را به نووسلیه رساند و با یک درگیری سخت و کوتاه دشمن را از بزرگراه لنینگراد عقب راند. در میانه سازماندهی مجدد، به این گروه‌رزمی دستور داده شد پل رود پلیوسا در لیادی را تسخیر و سر پلی آن سوی رود ایجاد کند. بدین حرکت آهسته گروه‌رزمی تنها پس از سه ساعت خواب شبانه، اوایل روز ۱۳ ژوئیه از میان اراضی مردابی از سر گرفته شد. به هر صورت پس از طی ۹ ساعته ۶۰ کیلومتر دیگر، حمله غافلگیرانه عناصر پیشتاز لشکر، بدون درگیری، مأموریت محوله را محقق کرد.
با حضور شخصی راینهارت در گذرگاه لیادی و صدور فرمان، لشکر ششم زرهی در موازات مسیر لشکر یکم زرهی، به حرکت در جانب شمال ادامه داد. به نقل از سرهنگ راوس هنگام پیشروی در عمق اراضی دشمن، درحالیکه یگان‌های ارتش سرخ در دو طرف مسیر حضور پررنگی داشتند، هواگردهای شوروی برگه‌هایی را بر سر نیروهای او ریختند که از آن‌ها می‌خواست خود را معرفی کنند. به نظر می‌رسد موقعیت نیروهای موتوریزه لشکر، دشمن را در شناسایی آن‌ها با نیروهای خودی به شک انداخته بود. در نهایت ادامه حرکت یگان و عدم دریافت پاسخ سبب تصور خودی بودن آن‌ها در این هواگردها شد. گروه‌رزمی "راوس" آن روز ۱۴ ژوئیه با غافل‌گیر کردن دشمن و بدون درگیری دو پل بر رود ناروا در ناحیه ایوانوفسکویه را تصرف و گذرگاهی در آن سوی رود ایجاد کرد.
در جریان عملیات تایفون، تهاجم ورماخت به مسکو، لشکر ششم زرهی به عنوان بخشی از سپاه ۴۱ موتوریزه از گروه زرهی ۳ از روز ۲ اکتبر سال ۱۹۴۱ حرکت خود را آغاز کرد. برای شکستن خط دفاعی دشمن با ترکیب هنگ ۱۱ زرهی این لشکر و هنگ ۲۵ زرهی لشکر هفتم زرهی، تیپ زرهی "کول" با ۲۶۰ تانک و تعدادی نفربر زرهی به رهبری فرمانده هنگ ۱۱ زرهی ایجاد گردید. این تیپ با پشتیبانی هوایی "لوفت‌وافه" نفوذ عمیقی در دفاع دشمن در شمال ویازما صورت داد و روز ۳ اکتبر از رود دنیپر گذشت. روزهای آینده با محاصره نیروهای دشمن مسیر مسکو برای یگان‌های لشکر باز شد. به هر صورت، بارندگی مداوم پاییزه راه‌های خاکی منطقه را به دریایی از گل بدل ساخت و حرکت را بسیار دشوار کرد. با این وجود عناصری از لشکر خود را به کالینین رساندند. در این نقطه دیگر امکان پیشروی وجود نداشت و عملیات عملاً متوقف شد. با فرا رسیدن یخبندان زمستانه و سفت شدن سطح راه‌ها، لشکر با تعداد اندک تانک‌های باقی مانده و قوای فرسوده خود مجدداً حرکت به سمت شرق از سر گرفت و مقداری پیش رفت. هیچ نیروی جایگزینی از ماه ژوئن دریافت نشده بود. در این هنگام دمای هوا به منفی سی درجه سانتیگراد رسید و با توجه به نبود میزان کافی البسه و تجهیزات زمستانی به فلج شدن نیروها انجامید. تلفات در اثر سرمازدگی بالا بود.
با آغاز ضد حمله زمستانی ارتش سرخ در ناحیه مسکو، لشکر ششم زرهی نقش محافظت پسین را برای ارتش سوم زرهی در حین عقب‌نشینی ایفا می‌نمود. در کنار صدها توپ و تهجیزات دیگر، آخرین تانک لشکر که نام «آنتونیِ آخر» بر آن نهاده شده بود، روز ۱۰ دسامبر در نزدیکی کلین از کار افتاد و پشت سر باقی گذاشته شد. جابه‌جایی در شرایط سخت زمستانی تا حدود زیادی به اسب‌ها متکی شد. لشکر در میان نیروهای خود به «لشکر ششم زرهی پیاده» لقب گرفت. هنگامی که لشکر در نهایت نیروهای خود را ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ هفتاد کیلومتر پشت خط مقدم بین اسمولنسک و ویازما سازمان مجدد داد برای آن کمتر از هزار نیروی آماده‌به‌رزم و تنها سه قطعه توپخانه باقی مانده بود.
لشکر ششم زرهی ماه آوریل سال ۱۹۴۲ از خط مقدم عقب کشیده شد و برای بازسازی راهی ناحیه پاریس در فرانسه گردید. با انحلال گردان ۶۵ زرهی، هنگ ۱۱ زرهی لشکر به دو گردان تقلیل یافت. این هنگ پیش از رسیدن تجهیزات جدید برای مدتی به عنوان نیروی دفاعی موقتاً به تانک‌های فرانسوی سوموآ اس۳۵ و اوچکیس اس۳۵ مجهز شد. قرارگاه تیپ ۶ پیاده‌نظام نیز منحل گردید و دو هنگ پیاده‌نظام آن به «هنگ پانتسرگرنادیر» تغییر عنوان دادند. گردان ۴۱ ضدتانک لشکر به توپ‌های ۷۵ میلی‌متری ال/۴۸ پاک ۴۰ مجهز شد. توپ‌های یک گروهان خودکششی بر پایه شاسی تانک پنزر ۲ بودند. 'گردان ۶ موتورسوار و گردان ۵۷ شناسایی با یکدیگر ترکیب شدند تا گردان ۶ شناسایی زرهی را تشکیل دهند.
لشکر ماه ژوئن به منطقه برتانی در نزدیکی رن منتقل شد تا در ناحیه گوئیتکیدان به آموزش و تمرین بپردازد. روز ۵ نوامبر دستور به آماده‌سازی جهت بازگشت به جبهه شرقی داده شد. در این میان با پیاده شدن نیروهای متفقین در شمال آفریقا، ادوات لشکر سوار بر قرار شدند تا به جنوب فرانسه بروند اما در نهایت روز ۱۴ نوامبر حرکت به سمت شرق تأیید شد. این بار لشکر ششم زرهی با دریافت البسه و تجهیزات ویژه زمستانی آماده بیشتری بدین منظور داشت.
لشکر ششم زرهی پس از نوسازی، مجدداً به همراه حدوداً ۱۶۰ تانک، عموماً پنزر ۳ و ۴، ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ به روسیه بازگشت. در مسیر طولانی انتقال ریلی، چندین حمله غافلگیرانه توسط پارتیزان‌ها صورت گرفت که تلفاتی را متوجه نفرات لشکر کرد. این لشکر ابتدا در دونتسک و سپس در موروزوفسک و کوتلنیکوفو در غرب و جنوب غربی استالینگراد که نیروهای آلمانی با ضد حمله قوای شوروی به محاصره افتاده بودند، مستقر شد. در تلاش برای شکستن محاصره، این لشکر، به عنوان بخشی از گروه ارتش دن اریش فون مانشتاین، با یک نفوذ قدرتمند در عمق خطوط دشمن موفق شد خود را به ۴۸ کیلومتری استالینگراد برساند اما نهایتاً متوقف شد. لشکر ششم زرهی فرمان یافت جهت سد کردن پیشروی دشمن بین رودهای دن و دونتس عقب بنشیند. وارد آمدن خسارت تجهیزاتی سنگین به آلمانی‌ها، آن‌ها را مجبور به ایجاد آرایش‌های جدیدی تحت عنوان گروه‌رزمی زرهی متشکل از تانک‌ها و سایر خودروهای زرهی چندین لشکر کرد. عناصر لشکر ششم رزهی در ابتدا جزوی از گروه‌رزمی "فن هوئنرسدورف" و سپس گروه‌رزمی "بِکه" بودند.
لشکر هفتم زرهی یکی از لشکرهای زرهی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جبهات غربی و شرقی جنگ جهانی دوم به نبرد پرداخت.
لشکر هفتم زرهی به فرماندهی سرتیپ اروین رومل در جریان نبرد فرانسه، از روز ۱۰ مه سال ۱۹۴۰ نقش سرنیزه زرهی ارتش چهارم از گروه ارتش آ، در بلژیک را ایفا کرد. نخستین مقاومت جدی در مقابل این لشکر در رود موز پدیدار شد که انهدام پل‌های روی آن به توقف لشکر در روز ۱۲ مه انجامید. روز بعد، هنگ ۷ پیاده‌نظام لشکر در تلاش برای گذر از رود متحمل تلفات سنگین گشت. با توجه به نبود مهمات دودزا، رومل جهت پوشش عبور نیروها، دستور به به‌آتش کشیده شدن ساختمان‌های آن سوی رود با گلوله‌باران توپخانه داد. همان شب تانک‌های هنگ ۲۵ زرهی لشکر از موز عبور کردند تا تهاجم صبح روز بعد از سر گرفته شود.
با آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، در روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، لشکر هفتم زرهی به عنوان بخشی از سپاه ۳۹ موتوریزه از گروه زرهی ۳ از گروه ارتش مرکز، تا میانه روز نخست خود را به الیتاس رساند و دو پل کلیدی بر رود نمان در این شهر را به سلطه خود درآورد. این لشکر هنگام اقدام برای گذر رود، با مواضع آماده نیروهای زرهی دشمن در ارتفاعات شرقی مواجه و متحمل تلفات سنگین گشت. در ادامه با وجود ضد حملات مکرر ارتش سرخ، هر دو گذرگاه حفظ و دشمن عقب رانده شد. پس از سپری شدن شب جهت بازیابی و تعمیر خودروهای آسیب دیده، لشکر هفتم زرهی صبح روز بعد در مقابل حضور ضعیف دشمن، به یورش به سمت ویلنا ادامه داد. گردان شناسایی لشکر در حومه غربی ویلنا با مقاومت شدیدتری روبرو شد اما ضمن دور زدن آن، بر پل‌های این ناحیه چیره گشت. تا هنگام عصر عناصر شناسایی با پشتیبانی تانک‌ها، ارتفاعات جنوب شرقی شهر را پاکسازی کردند. پیش از پایان روز ستون‌های زرهی لشکر با حرکت به سمت شمال، بخش شرقی ویلنا را تصرف نمودند. صبح روز بعد، ۲۴ ژوئن، گردان موتورسوار لشکر بر فرودگاه ویلنا در خارج از شهر مسلط و پیاده‌نظام وارد مرکز شهر شد. نیروهای لشکر درون شهر با استقبال اهالی آن مواجه گشتند. مقادیر قابل توجهی تسلیحات و مواد غذایی در ایستگاه راه‌آهن ویلنا و ۵۰ هواگرد در فرودگاه آن به غنیمت درآمد. تمامی ضد حملات زرهی دشمن از جانب جنوبی شهر نیز دفع گردید.
لشکر هفتم زرهی به جهت بدی راه‌ها خسارات بسیار زیادی در تجهیزات خود متحمل شد و تنها پس از یک هفته نیمی از تانک‌های پنزر ۲ و پنزر ۳ و ۷۵ درصد از تانک‌های پنزر ۴ خود را از دست داد. این لشکر جنگ با شوروی را با ۳۰۰ تانک آغاز کرد اما تا روز ۲۱ ژوئیه ۱۲۱ دستگاه از این مقدار در حال تعمیر و ۷۷ دستگاه دیگر به کلی از دست رفته بودند. بدین ترتیب تا این زمان تنها یک سوم مقدار اولیه تانک‌های این لشکر باقی مانده بود.
لشکر هشتم زرهی یکی از لشکرهای زرهی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در سال ۱۹۴۰ تشکیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در جبهه‌های شرقی و غربی به نبرد پرداخت.
این لشکر سال ۱۹۳۸ تحت عنوان لشکر سوم سبک مشتکل از گردان ۶۷ زرهی، هنگ‌های ۹ و ۱۰ سواره‌نظام مکانیزه و یک هنگ شناسایی ایجاد گردید.
لشکر هشتم زرهی در جریان نبرد فرانسه، با عبور از جنگل‌های آردن و ورود به خاک این کشور، روز ۱۵ مه سال ۱۹۴۰ از رود موس در نوزونویل گذر کرد و مقاومت دشمن در اتصال خط آهن در شارویل را بی‌تاثیر ساخت.
در جریان تهاجم آلمان به یوگسلاوی لشکر هشتم زرهی به عنوان بخشی از ارتش دوم، شامگاه روز ۱۲ آوریل سال ۱۹۴۱ از جانب شمالی وارد شهر بلگراد، پایتخت یوگسلاوی شد. برای مقابله با تهدید بقایای ارتش یوگسلاوی، این لشکر راهی سارایوو در بوسنی شد و این شهر را در کنار سایر نیروهای آلمانی در ۱۵ آوریل به تسخیر درآورد.
روز شمار سلطه بر شهرها:
در جهت آماده‌سازی برای عملیات تهاجم به شوروی، لشکر هشتم زرهی از عصر روز ۱۶ ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ به کمک ۱۰۱ واگن قطار و در عرض ۵۱ ساعت از اطراف پراگ به شمال اینستربورگ در پروس شرقی منتقل شد.
لشکر هشتم زرهی تحت امر سرلشکر اریش براندنبرگر به عنوان بخشی از سپاه ۵۶ موتوریزه اریش فن مانشتاین از گروه زرهی ۴ گروه ارتش شمال، با آغاز عملیات بارباروسا در ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، موظف بود در منطقه بالتیک پل‌های بر روی رود دوینا را پیش از انهدام توسط نیروهای در حال عقب‌نشینی دشمن به سلطه خود درآورد. براندنبرگر و ستادش با مطالعه نقشه‌های عوارض جغرافیایی منطقه عملیاتی خود ضمن آگاهی از شرایط بد شبکه راه‌های آن و وجود جریان‌های متعدد آب در مسیر، درخواست واحدهای بیشتر پل‌ساز کرد که با آن موافقت شد. هدف اولیه این لشکر رود دوبیسا بود. براندنبرگر بدین منظور نیروهای خود را به چند گروه‌رزمی تقسیم کرد. در جناح راست، گروه‌رزمی سرهنگ دوم کریزولی به همراه غالب نیروهای هنگ ۸ پیاده‌نظام، گردان ۸ موتورسوار، یک گردان تانک از هنگ ۱۰ زرهی، یک گروهان مهندسی رزمی و نیروهای ضدهوایی قرار داشت. در جناح چپ، گروه‌رزمی قدرتمندتر سرهنگ شلر مستقر بود که هنگ ۲۸ پیاده‌نظام، گردان ۱ تانک از هنگ ۱۰ زرهی، یک یگان شناسایی، نیروهای ضدهوایی و مهندسان رزمی و نیروهای دیگری در اختیار داشت. گروه‌رزمی بودِن‌هازِن نیز آماده یاری رسانی به هر کدام از دو گروه‌رزمی دیگر بود. پیشبینی می‌شد نفوذ اصلی در اراضی دشمن توسط گروه‌رزمی "شلر" صورت بگیرد. بدین منظور یک گردان از لشکر مجاور دویست و نودم پیاده‌نظام می‌بایست با شکستن مواضع دفاعی خط مرزی راه را برای نیروهای زرهی باز می‌کرد. خود براندنبرگر نیز همراه گروه‌رزمی شلر بود.
روز ۲۳ ژوئن بیشتر توان لشکر به گروه‌رزمی کریزولی منتقل شد، تا بیشترین استفاده از پیشروهای آن شود. با این حال در ابتدا با لغو فرمان پیشروی به سمت کداینیای، کریزولی به فرمان براندنبرگر جهت رسیدن مابقی نیروهای لشکر و واحدهای تدارکات که با توجه به شرایط بد راه‌ها و ترافیک در مسیر با کندی پیش می‌آمدند، در آریوگالا باقی ماند و با احتمال مواجهه با لشکر دوم تانک شوروی که در حال پیشروی به سمت شمال غربی بود، به عنوان نزدیک‌ترین یگان آلمانی به آن در نزدیکی این شهر حالت تدافعی گرفت. در همین حال گروه‌رزمی شلر که شتابان در حال رساندن خود به کریزولی بود، در اثر همین شرایط راه‌ها، با اولویت عبور نیروهای امنیتی سپاه و سوم پیاده‌نظام موتوریزه، برای دو ساعت از جاده اصلی خارج گردید. در نهایت نیمه بعد از ظهر مشخص شد لشکر دوم تانک ارتش سرخ بی‌توجه به لشکر هشتم زرهی ورماخت و بدون آگاهی از حضور آن، قصد حرکت به طرف راسینیای را دارد تا هوپنر با از نظر گذراندن انتقال لشکر هشتم زرهی به این شهر، نهایتاً با توجه به اهمیت حرکت سریع به سمت رود دوینا، تصمیم به ادامه پیشروی آن به سمت هدف اصلی بگیرد. در نتیجه ساعت ۱۷ به این لشکر دستور داده شد با گذر از کداینیای به سمت شتا یورش ببرد. براندنبرگر بلافاصله گردان شناسایی و پشت سر آن مابقی لشکر را راهی کداینیای کرد. نیروهای لشکر ساعت ۳:۳۰ بامداد روز ۲۴ ژوئن بر کداینیای و پل حیاتی سالم آن مسلط شدند و به حرکت به سمت شرق ادامه دادند تا با وجود مقاومت نیروهای باقی‌مانده از لشکرهای پنجم و سی و سوم تفنگدار ارتش سرخ در شتا، همان روز به این شهر نیز دست یابند. در این موقعیت نیروهای لشکر هشتم زرهی ۴۵ کیلومتر با نزدیک‌ترین یگان‌های خودی فاصله گرفته بودند. براندنبرگر با در نظر گرفتن بی‌نظمی که پیشروی سریع نیروهای او بین قوای دشمن ایجاد کرده بود، توقف را خطرناک‌تر از ادامه دادن به پیشروی دانست. از این رو تا پایان روز خود را به اوکمرگه در ۷۰ کیلومتری آریوگالا رساند. لشکر هشتم زرهی با وجود قرار گرفتن زیر حملات دشمن از هر طرف، نخستین مواجهه با تانک‌های قدرتمند کی‌وی-۱ در شتا و شکاف قریب به ۶۰ کیلومتری بین نیروهای پیشین و پسین آن، گروه‌رزمی کریزولی را پیش از اتمام حرکت در روز دوم، ۱۰ کیلومتر دیگر نیز به پیش هدایت کرد.
پس از یک توقف مختصر برای دریافت تدارکات ضروری شامل سوخت و مهمات در اواخر روز ۲۴ ژوئن، براندنبرگر جهت ادامه پیشروی سازمان نیروهای خود را تجدید کرد. کریزولی موظف شد در جناح راست، در سپیده دم روز ۲۵ ژوئن مستقیماً به سمت دونابورگ حرکت کند. درحالیکه همچنان به نیروهای خط مقدم نرسیده بود، شلر نیز می‌بایست در سریع‌ترین زمان ممکن به نیروهای در حال پیشروی ملحق می‌گشت. یگان‌های کریزولی پس از تنها ۱۵ کیلومتر پیشروی در مقابل مقاومت شدید عناصر ارتش سرخ در تراکینیای موقف شدند. نیروهای آلمانی موفق شدند با عبور از یک گدار و دور زدن دشمن، مقاومت آن‌ها را که قصد حفظ خط دفاعی در طول یک رود کوچک داشتند، بشکنند. براندنبرگر همراه گروه‌رزمی کریزولی با پشت سر گذاشتن ۴۵ کیلومتر دیگر به سمت شرق، اوایل بعد از ظهر وارد اوتنا شد تا نیمی از راه هدف آن روز خود را طی کرده باشد. دراین موقعیت گروه‌رزمی کریزولی زیر گلوله‌باران کوتاه اما شدید توپخانه دشمن مستقر در ارتفاعات اطراف شهر قرار گرفت. در ادامه تانک‌های سبک شوروی با پشتیبانی پیاده‌نظام، نیروهای براندنبرگر را از جانب شرقی مورد حمله قرار دادند. با فرارسیدن مستمر تانک‌های لشکر، براندنبرگر در خط مقدمی فراخ، با حمایت هر پیاده‌نظامی که در دسترس بود، دشمن را از دو طرف شهر مورد یورش قرار داد و عقب راند. نیروهای او در تعقیب دشمن در مسافتی ۳۵ کیلومتری، خود را به دگوچیای رساندند.
در این موقعیت دونابورگ و دو پل حیاتی آن در برد تهاجمی لشکر هشتم زرهی قرار گرفته بود. براندنبرگر به منظور تسخیر این پل‌ها، گروه‌رزمی کریزولی را هر چه بیشتر تقویت نمود و توان آن را به بخش اعظم هنگ زرهی لشکر، چهار گردان پیاده‌نظام (از جمله یک گردان از لشکر سوم پیاده‌نظام موتوریزه)، یک گردان موتورسوار و یک گردان توپخانه افزایش داد. هشت گروهان از هنگ نیروهای ویژه "براندنبورگر" نیز برای به حداکثر رساندن احتمال سلطه بر پل‌ها به شکل سالم، به گروه‌رزمی کریزولی ملحق شدند. این نیروهای "براندنبورگر" به فرماندهی ستوان دوم کناک، با تسلط کامل به زبان روسی در لباس سربازان ارتش سرخ و با دو کامیون به غنیمت گرفته شده شوروی، در پیش‌روی مهاجمان پیشروی می‌کردند. روز ۲۶ ژوئن، پس از گذر از میان خطوط دشمن، با تمرکز نیروهای زرهی شوروی بر پل راه‌آهن این گروه موفق نشد بر آن دست یابد اما خود را به پل جاده اصلی رساند و با از بین بردن مدافعان و برهم زدن قصد دشمن در انهدام آن، بر پل مسلط شد.با اصابت گلوله توپ ضد تانک به خودروی کناک در پیش‌روی نیروها، خود او به شدت زخمی شد و در نهایت جان باخت. نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین پس از مرگ به او اعطا گردید. بدین ترتیب، با وجود ایجاد حفره‌ای بزرگ در پل راه‌آهن توسط آتش توپخانه دشمن، تانک‌های لشکر هشتم رزهی موفق شدند بدون توقف از پل جاده اصلی بگذرند. با ورود این نیروها به شهر دونابورگ، نبرد سنگینی بین دو طرف درگرفت. با فرا رسیدن هنگ پیاده‌نظام موتوریزه لشکر، اوضاع در این شهر کاملاً به نفع آلمانی‌ها شد. بخشی از نیروهای پیاده‌نظام برای تقویت خط دفاعی در مقابله با ضد حمله ارتش سرخ، در جانب شمال شرقی شهر مستقر گشتند. این اقدام به موقع، به دفع ضد حمله شدید ارتش سرخ کمک شایانی کرد. به هر صورت یک گروه از تانک‌های شوروی موفق شدند در خط دفاعی آلمانی‌ها نفوذ کرده و تقریباً خود را به پل جاده اصلی برساند اما در برخورد با یک آتشبار ضد تانک ورماخت که به تازگی از پل عبور کرده بود، متوقف گشتند. تا عصر همان روز تمامی ضد حملات دشمن توسط نیروهای آلمانی دفع شد. یگان‌های شلر نیز در طول شب خود را به دونابورگ رساندند. تا این نقطه نیروهای لشکر هشتم زرهی موفق شده بودند تنها در عرض ۵ روز از خط مرزی ۳۰۰ کیلومتر پیشروی نمایند. به جهت این دستاورد خارق‌العاده براندنبرگر، کریزولی و فرونهوفر، فرمانده هنگ ۱۰ زرهی این لشکر، مفتخر به دریافت نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین شدند.این نشان همچنین پس از مرگ به ستوان دوم فن فلوتوو که رهبری نفربرهای زرهی لشکر هشتم زرهی را بر عهده داشت و در نبردهای پاکسازی ساحل شمال شرقی رود کشته شد، نیز اعطا گردید.
فن مانشتاین و هوپنر به عنوان فرماندهان بلافصل براندنبرگر، دیگر میلی برای پیشروی سریع نداشتند. به نظر می‌رسید این حالت محتاطانه از قرارگاه گروه ارتش شمال نشات گرفته بود. فیلد مارشال ویلهلم ریتر فن لیب، فرمانده این گروه ارتش، با شخصیتی محافظه‌کار، تا این زمان از پایگاه‌های خط مقدم نیروهای زرهی دیدار نکرده بود. از این رو، از شرایط و روحیات این نیروها و دفاع در حال فروپاشی شوروی آگاهی کاملی نداشت و تهاجم زود هنگام را بسیار پرخطر تلقی می‌کرد. او اصرار داشت نیروهای زرهی تا هنگام رسیدن لشکرهای پیاده‌نظام ارتش شانزدهم، موضع خود را در کرانه رود دوینا حفظ کنند. بدین ترتیب، هوپنر با صدور فرمانی پیشروی به سمت لنینگراد را منع کرد. به هر صورت، براندنبرگر با تفسیر این فرمان به این صورت که با حفظ گذرگاه دوینا، اجازه دارد خط مقدم خود را گسترش دهد، ۲۹ ژوئن لشکر خود را ۳۰ کیلومتر دیگر در مقابل مقاومت ضعیف دشمن، به جانب شمالی پیش برد تا مجدداً فرمان به توقف او داده شد. بدین ترتیب لشکر هشتم زرهی دو روز در همان موضع ساکن بود.
نهایتاً روز یکم ماه ژوئیه فن مانشتاین مجوز حرکت لشکر هشتم زرهی را صادر نمود و هدف پیشروی آن از روز بعد را کارساوا در ۸۰ کیلومتری شمال شرقی، مشخص ساخت. در این هنگام هوای آفتابی جای خود را به بارندگی شدید داده بود. این مسئله که وضعیت راه‌ها را وخیم‌تر کرده بود، در کنار مقاومت سرسختانه دشمن، دیگر از فرض یک پیشروی برق‌آسای همانند روزهای اولیه، جلوگیری می‌نمود. روز سوم ژوئیه، با فائق آمدن تدریجی بر مدافعان، دو گروه‌رزمی لشکر هشتم زرهی با باز کردن راه به رزکنه، این شهر را تا عصر آن روز به سلطه خود درآوردند و با یک پیشروی سریع دیگر روز بعد کارساوا را نیز تصرف نمودند. در این موضع لشکر هشتم زرهی فرمان یافت با چرخش بیشتر به سمت شرق از جناح راست گروه زرهی ۴ محافظت کند. بارندگی فروان سبب کندی حرکت و انهدام پل رود لکا لژا در مرز لتونی و روسیه در نزدیکی گولیشوا، توسط نیروهای در حال عقب‌نشینی ارتش سرخ، موجب توقف کامل نیروها شد.
لشکر هشتم زرهی پس از ورود به خاک روسیه، روز ۱۱ ژوئیه پورخوف را تصرف کرد و ۱۳ ژوئیه خود را به سولتسی رساند. پس از سلطه بر این شهر، نیروهای لشکر روز بعد به مشاگا در شمال دریاچه ایلمن نیز دست یافتند. این لشکر در حال پیشروی در پیش روی سپاه ۵۶ موتوریزه، بدون حفاظت در جناحین، صبح روز ۱۵ ژوئیه در شرق سولتسی، از جناح چپ زیر ضد حمله پیاده‌نظام دشمن با پشتیبانی صد تانک تی-۲۶، توپخانه قدرتمند و مقداری پشتیبانی هوایی، قرار گرفت و به سمت سولتسی عقب نشست. تهاجم نیروهای دشمن از محور جنوبی موجب قطع شدن جاده اصلی پشت سر این لشکر شد تا نیروهای آن کاملاً به محاصره بیفتند. فن مانشتاین دستور به اقدام لشکر در خروج از محاصره داد و توانست مقداری حمایت تدارکاتی هوایی برای آن ارسال کند. مردابی بودن منطقه و شرایط بد راه‌ها، در این وضفیت تحرک مناسب را از لشکر گرفته بود. در عرض دو روز لشکرهای سوم پیاده‌نظام موتوریزه و توتن‌کوپف اس‌اس خود را برای نجات لشکر هشتم زرهی به این موقعیت رساندند. با وجود دریافت نیروی کمکی از سپاه ۴۱ موتوریزه، چهار روز به طول انجامید تا فن مانشتاین بتواند حصار دور لشکر هشتم زرهی را بشکند. این لشکر با تحمل ضربه‌ای جدی، در جریان درگیری‌های این مدت ۷۰ تانک از مجموع ۱۵۰ تانک عملیاتی خود را از دست داد. به جهت این آسیب وارد شده، لشکر هشتم زرهی جهت بازسازی به جایگاه ذخیره گروه زرهی منتقل شد تا از آن در پاکسازی اراضی پشت خطوط مقدم از عناصر پارتیزانی دشمن استفاده گردد؛ امری که به هیچ وجه مناسب آن نبود. به هر حال تعداد تانک‌های عملیاتی این لشکر تنها پس از چند روز دوباره به ۱۵۰ تانک افزایش پیدا کرد. در ادامه، فیلد مارشال فن لیب، فرمانده همیشه محتاط گروه ارتش شمال، مجدداً دستور به توقف نیروهای خود و بهبود اوضاع نامرتب پیش از ادامه پیشروی، داد.
با از سرگرفته شدن پیشروی در هشتم ماه اوت، به دستور ارتشبد هوپنر، لشکر هشتم زرهی به نیروهای سپاه ۴۱ موتوریزه راینهارت ملحق گشت. این لشکر پس از چند روز پیشروی مشکل و آهسته در کنار سایر نیروهای سپاه راینهارت به سمت شرق، ۱۴ اوت برای ایجاد اتصال با نیروهای فن مانشتاین که از لوگا در جنوب در حال حرکت به سمت شمال بودند، به طرف جنوب چرخید. این حرکت یک ماه بعد موجب به محاصره افتادن ۹ لشکر دشمن به همراه سپاه ۴۱ تفنگ‌دار ارتش سرخ در نزدیکی ویریتسا گردید که بزرگ‌ترین محاصره در حوزه عملیاتی گروه ارتش شمال به حساب می‌آمد. با پاکسازی این محاصره ۲۵ هزار تن از نیروهای شوروی به اسارت درآمدند.
اواخر ماه اوت، در جریان آغاز تلاش نیروهای آلمانی برای به محاصره درآوردن لنینگراد، لشکر هشتم زرهی مجدداً به جایگاه ذخیره منتقل شد. پس از قطع آخرین مسیر زمینی و تکمیل محاصره لنینگراد، سپهبد راینهارت لشکر هشتم زرهی را برای کمک به سپاه ۳۹ موتوریزه سپهبد اشمیت که به تازگی از گروه ارتش مرکز به شمال منتقل شده و در جنوب شرقی لنینگراد قرار داشت، عازم آن محل ساخت. با وجود انتقال گروه زرهی ۴ از میانه ماه سپتامبر به گروه ارتش مرکز، لشکر هشتم زرهی همچنان در بین نیروهای گروه ارتش شمال باقی‌ماند.
لشکر هشتم زرهی به فرماندهی سرتیپ سباستین فیشتنر ۱۲ ژوئیه سال ۱۹۴۳ به عنوان یگان ذخیره گروه ارتش مرکز در جناح شمالی منطقه محدب کورسک مستقر شد. پس از شکست عملیات آلمانی‌ها در نبرد کورسک، ۲۷ اوت این لشکر در نوویامسکویه در مقابل حملات نیروهای شوروی قرار گرفت و در همکاری با دو لشکر پیاده‌نظام موقتاً آن‌ها را دفع کرد. با بحرانی شدن اوضاع در سووسک، ۲۸ اوت ژنرال وایس دستور به انتقال این لشکر به آن نقطه داد. حرکت بخش اعظم نیروهای لشکر از ۲۹ اوت آغاز گشت.
روز کریسمس (۲۴ دسامبر) سال ۱۹۴۳، تهاجم جبهه یکم اوکراین شوروی در جنوب بزرگراه کیف-ژیتومیر آغاز شد. پس از یک ساعت گلوله‌باران سنگین توپخانه، نیروهای ارتش سرخ موفق شدند مواضع لشکر تضعیف شده هشتم زرهی را در کنار لشکر نوزدهم زرهی در هم شکسته و با وجود مقاومت آن‌ها، این دو لشکر را به محاصره درآورند. شب همان روز به دو لشکر فرمان داده شد حلقه محاصره را به سمت غرب بشکنند. حمله این دو لشکر موجب به هم ریختن سازمان نیروهای دشمن و توقف تهاجم آن‌ها گردید.
لشکر نهم زرهی یکی از لشکرهای زرهی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت.
لشکر نهم زرهی فرماندهی سرلشکر آلفرد ریتر فن هوبیکی، در جریان تهاجم آلمان به فرانسه به عنوان بخشی از سپاه ۲۶ از ارتش هجدهم از گروه ارتش ب، در قالب طرح عملیاتی مورد زرد، در تهاجم ایذایی به هلند مشارکت نمود. این لشکر روز ۱۰ مه سال ۱۹۴۰ مجموعاً ۱۵۳ تانک شامل ۳۰ پنزر ۱، ۵۴ پنزر ۲، ۴۱ پنزر ۳، ۱۶ پنزر ۴ و ۱۲ پنتسر شعله‌افکن در اختیار داشت. نیروهای لشکر می‌بایست پس از شکسته شدن دفاع مرزی توسط پیاده‌نظام سپاه ۲۶، خود را به چتربازان ورماخت که پشت خطوط دشمن در پل‌های نزدیک روتردام فرود می‌آمدند، می‌رساند. لشکر نهم زرهی به عنوان تنها آرایش زرهی ورماخت در تهاجم به هلند، با توجه به فقدان زره‌پوش در نیروهای هلندی، رزم نسبتاً آسانی را تجربه کرد. لشکر تا شب روز نخست ۱۵ کیلومتر پیش رفت و به شهر میل رسید. روز بعد مسافت خارق‌العاده ۵۰ کیلومتر به سمت غرب طی شد و تیلبورخ به تصرف درآمد. این لشکر تا روز ۱۳ مه خود را به مدخل شهر موردیک رساند و سپس در روتردام به چتربازان متصل گشت.
لشکر نهم زرهی برای ادامه عملیات در فرانسه، به سپاه ۱۴ موتوریزه ملحق گردید. این لشکر به عنوان جلودار ارتش هجدهم، عصر روز ۲ ژوئن تهاجم را از سر گرفت و بر سپیکر در شمال شرقی فرانسه مسلط شد. لشکر با حرکت به سمت جنوب روز ۵ ژوئن از رود سم در آمین گذشت و سر پلی بر آن ایجاد کرد. لشکر نهم زرهی در عرض دو روز بعدی ۳۰ کیلومتر دیگر به سمت جنوب غربی پیش رفت.
لشکر نهم زرهی در عملیات "تایفون"، تهاجم پاییزه ورماخت به مسکو، پایتخت شوروی، به عنوان بخشی از سپاه ۴۸ موتوریزه از گروه زرهی ۲ هاینتس گودریان در جناح جنوبی گروه ارتش مرکز، مشارکت داشت. در اثر شرایط بد آب‌وهوایی این لشکر روز ۷ اکتبر گزارش از «مشکلات غیرقابل باور» کرد و افزود به جهت این که لشکر از راه‌های خارج از جاده استفاده می‌کند «هر گونه تحرکی غیرممکن است.» لشکر نهم زرهی بار اصلی تهاجم سپاه ۴۸ موتوریزه به سمت کورسک را بر دوش داشت. این لشکر با شکستن خط مقدم دشمن در مناطق پشت سر آن نفوذ نمود. به هر صورت لشکر در یادداشت‌های جنگی خود آورد در این تهاجم «میزان بی‌شماری» از خودروی خود را از دست داد. روز ۱۲ اکتبر لشکر با کورسک همچنان ۸۰ کیلومتر فاصله داشت. لشکر نهم زرهی از هنگام عبور از رود دنیپر در کرمنچوک در جریان نبرد کی‌یف، تا این زمان مداوما در حالت رزم قرار داشت و توان رزمی آن فرسوده شده بود. یادداشت‌های جنگی لشکر در روز ۱۶ اکتبر بسیاری از نیروها را دچار «فروماندگی» می‌داند. روز ۲۰ اکتبر فرمانده لشکر اعتراض خود مبنی بر ادامه تهاجم را به دلیل افزایش طول جناح بدون محافظ آن، بدی راه‌ها و ضعف نیروهایش از منظر نظامی به سپاه ابراز نمود. او اعلام کرد برای لشکر تنها ۷ تانک عملیاتی و برای یکی از هنگ‌های موتوریزه آن از مجموع ۲۸۷ کامیون اولیه تنها ۵۱ کامیون باقی مانده‌است. بدین شکل لشکر نهم زرهی در این زمان تنها در نام یک لشکر زرهی بود. همان روز یادداشت‌های جنگی سپاه ۴۸ موتوریزه یگان‌های تدارکاتی لشکر نهم زرهی را «در حال نبرد با پارتیزان‌ها بسیار عقب‌تر از خط مقدم» گزارش می‌نماید. در این حال یگان‌های لشکر در خطی به طول ۲۶۰ کیلومتر در طول مسیر پیشروی کشیده شده بودند. نبرد بر سر کورسک روز ۱ نوامبر آغاز شد و برای چهار روز به طول انجامید.
تلفن ماهواره‌ای () یا سَت فون یک نوع از تلفن همراه است که از طریق ارتباط مستقیم با ماهواره‌هایی که در مدار زمین قرار دارند امکان تماس را برقرار می‌کند. مزیت تلفن ماهواره‌ای این است که برای برقراری تماس نیازی به دکل‌های تلفن همراه ندارد و در بیشتر یا همه‌ی نقاط جغرافیایی زمین قابل استفاده است.
تلفن ماهواره ای پیوند صوتی یا داده ای را برای ارتباط ماهواره ای دو طرفه فراهم می کند. اتصال به دستگاه نهایی (تلفن ، "تلفن همراه") از طریق رادیو مستقیماً به ماهواره انجام می شود. از لحاظ تئوری می توان تماس ها را در هر کجای دنیا و حتی در مناطق بدون پوشش سلولی زمینی برقرار کرد. ماهواره تماس ورودی را به یک ایستگاه زمینی هدایت می کند ، که تماس را به شبکه تلفن عمومی منتقل می کند.
لشکر ۲۳ موتوریزه پنزر () عنوان منتسب به واحد بیست‌وسوم از لشکر پنزر ارتش آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم می‌باشد که در نبردهای موتوریزه مشارکت عمده‌ای داشت
لشکر بیستم زرهی یکی از لشکرهای زرهی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت.
لشکر بیستم زرهی روز ۱۵ اکتبر سال ۱۹۴۰ از دو هنگ ۵۹ و ۱۱۲ پیاده‌نظام با مجموعاً ۴ گردان پیاده‌نظام شکل گرفت. بخش زرهی اصلی لشکر را هنگ ۲۱ زرهی با سه گردان تشکیل می‌داد. یگان‌های متحرک دیگر لشکر شامل گروه شناسایی زرهی و گردان موتورسوار می‌شد. هنگ ۹۲ توپخانه نیز پشتیبانی از لشکر را برعهده داشت. یک گروه مخابرات، یک گردان مهندسی، یک گروه اختصاصی ضد تانک و یگان‌های تدارکاتی شامل خدمات بهداری، گروهان‌های نانوایی و قصابی نیز جزو ساختار لشکر بودند. سرتیپ هورست اشتومپف روز ۱۳ نوامبر به عنوان نخستین فرمانده این لشکر منصوب شد. پس از گردآوری بخش‌های مختلف لشکر یک برنامه جامع و شدید آموزشی با تأکید بر رزم متحرک در طول زمستان سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ برای آن اجرا شد.
در جریان نبرد اسمولنسک لشکر بیستم زرهی در جناح شمالی نیروهای آلمانی به عنوان سرنیزه زرهی گروه زرهی ۳ روز ۷ ژوئیه سال ۱۹۴۱ به رود دوینا رسید. کاهش سرعت لشکر در اثر بارندگی شدید فرصت کافی را به نیروهای دشمن جهت آماده‌سازی دفاعی در طول کرانه شرقی رودخانه مخصوصاً در ناحیه اولا داده بود. با از دست دادن مزیت تهاجم غافلگیرانه، سرلشکر هورست اشتومپف، فرمانده لشکر تصمیم به یورش همه‌جانبه با پشتیبانی کامل آتش گرفت. مقرر گشت پس از تهاجم سپاه ۸ هوایی و ۱۵ دقیقه گلوله‌باران توسط هنگ ۹۲ توپخانه و سایر یگان‌های توپخانه ملحق‌شده به لشکر، هنگ ۵۹ پیاده‌نظام از بخش شمالی اولا از رود بگذرد. طبق برنامه بمباران هوایی سپاه ۸ هوایی ساعت ۲ بعد از ظهر و ۴۵ دقیقه بعد گلوله‌باران توپخانه آغاز شد. ساعت ۳ بعد از ظهر نخستین قایق‌های تهاجمی گردان مهندسی لشکر شروع به گذراندن هنگ پیاده‌نظام از رود کردند. تهاجم و گلوله‌باران هوایی و توپخانه‌ای کوتاه اما شدید نیروهای دشمن را با موفقیت زمین‌گیر کرده بود تا مقاومت ضعیفی از خود نشان دهند. بدین ترتیب نیروهای پیاده‌نظام قادر به عبور از دوینا در محلی که مواضع دفاعی دشمن فاصله بیشتری با کرانه رود داشت، گشتند. همزمان گردان ۲۰ موتورسوار یک حمله ایذایی به سمت اولا ترتیب داد. هنگ ۱۱۲ پیاده‌نظام لشکر در مواجهه با مقاومت ضعیف، تسلیحات سنگین خود را نیز تا ساعت ۴:۳۰ بعد از ظهر از رودخانه گذراند و شروع پیشروی در جاده اصلی کرد. با حمله هنگ ۵۹ پیاده‌نظام پل ناحیه اولا ساعت ۷:۳۰ نیز به تصرف درآمد. قریب به ۲۰۰ تن از نیروهای این هنگ در جریان این درگیری کشته و زخمی شدند. کار عناصر پل‌ساز گردان ۹۲ مهندسی برای احداث یک پل بر روی دوینا تا ساعت ۹ صبح روز ۸ ژوئیه به اتمام رسید. دقایقی بعد عناصر جلودار لشکر حرکت خود به سمت ویتبسک را آغاز کردند.
لشکر بیستم زرهی در کنار سپاه ۲ موفق شد تا اواخر ماه اوت سال ۱۹۴۱ مقادیر زیادی از نیروهای دشمن را حوالی دمیانسک به محاصره درآورده و منهدم کند و سپس خود را به اوستاشکوف برساند تا شکاف بین گروه ارتش شمال و گروه ارتش مرکز پوشش داده شود.
لشکر بیستم زرهی در جریان نبرد مسکو روز ۱۶ اکتبر حمله به خط دفاعی موژائیسک را آغاز کرد. این لشکر در این زمان تنها ۳۴ تانک عملیاتی از جمله تنها چهار تانک پنزر ۴ در اختیار داشت.
لشکر ۲۲ موتوریزه پنزر () عنوان منتسب به واحد بیست‌ودوم از لشکر پنزر ارتش آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم می‌باشد که در نبردهای موتوریزه مشارکت عمده‌ای داشت
هلموت فون در چوالیر (؛ ۹ نوامبر ۱۸۹۶ – ) فرد نظامی اهل آلمان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب شوالیه آهنین شده‌است.
لشکر بیست و چهرم زرهی یکی از لشکرهای زرهی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جنگ جهانی دوم به نبرد پرداخت.
در جریان عملیات ورماخت در جنوب روسیه موسوم به مورد آبی، لشکر بیست و چهارم زرهی به فرماندهی سرتیپ برونو ریتر فن هاوئنشیلت روز ۱۲ اوت سال ۱۹۴۲ فرمان به الحاق از ارتش ششم به ارتش چهارم زرهی دریافت کرد. این لشکر می‌بایست با طی مسافتی طولانی، از ناحیه چیر در غرب استالینگراد با گذر از رود دن خود را به سایر لشکرهای زرهی ارتش چهارم زرهی می‌رساند. لشکر در قالب سه گروه، روز بعد در محل مقرر شده به رود دن رسید. استفاده از جاده‌های مشترک با لشکر دویست و نود و هفتم پیاده‌نظام موجب ایجاد راهبندان در مسیر لشکر بیست و چهارم زرهی شد. با توجه به نقش جلوداری نیروهای زرهی، این لشکر در اولویت عبور از پل رود دن بود. همان روز لشکر بیست و چهارم زرهی تحت امر سپاه ۴۸ زرهی قرار گرفت و موظف به حرکت به سمت ناحیه آکسای در صد کیلومتری جنوب استالینگراد شد تا در جایگاه ذخیره قرار بگیرد. لشکر با راهپیمایی چند روزه در هوایی گرم و پر از گرد و غبار در اراضی استپ، با طلایه‌داری گردان ۴ موتورسوار در موقعیت مورد نظر در مجاورت خط‌آهن روستوف-استالینگراد قرار گرفت. کمبود سوخت در این راهپیمایی‌ها کُندی می‌آفرید. در این موضع، لشکر بیست و چهارم زرهی مسئول حفاظت از جناح شرقی سپاه ۴۸ موتوریزه شد. بدین منظور گروه‌رزمی "هِلِرمَن" لشکر در خط مقدمی به طول ۲۵ کیلومتر مستقر گردید تا از جناح راست سپاه که خط مقدم آن رو به شمال بود، محافظت کند. مابقی نیروهای لشکر نیز جهت استراحت و تعمیر خودروها در ناحیه آکسای گرد آمدند.
کورت فلد (؛ ۲۲ نوامبر ۱۸۹۷ – ) فرد نظامی اهل آلمان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب شوالیه آهنین شده‌است.
لشکر ۲۵ موتوریزه پنزر () عنوان منتسب به واحد بیست‌وپنجم از لشکر پنزر ارتش آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم می‌باشد که در نبردهای موتوریزه مشارکت عمده‌ای داشت
لشکر ۲۷ موتوریزه پنزر () عنوان منتسب به واحد بیست‌وهفتم از لشکر پنزر ارتش آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم می‌باشد که در نبردهای موتوریزه مشارکت عمده‌ای داشت
جنبش‌های ضمیمه‌سازی کانادا به آمریکا () خواستار ضمیمه‌کردن بخشی از خاک کانادا یا کل آن به خاک ایالات متحده آمریکا هستند. این جنبش‌ها از زمان استقلال آمریکا از بریتانیا وجود داشته‌اند.
در سال‌های اولیه ایالات متحده آمریکا، بسیاری از شخصیت‌های سیاسی طرفدار اشغال و ضمیمه‌کردن کانادا بودند. کار تا جایی پیش رفت که ضمیمه‌سازی کانادا برای قرار گرفتن در اصول کنفدراسیون پیش تأیید شد. اما تلاش‌های ناکام در حین انقلاب آمریکا و جنگ ۱۸۱۲ باعث شد ضمیمه‌طلبی دیگر به طور جدی دنبال نشود.
نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد جمعیت محدودی از کانادا با ضمیمه‌سازی موافق هستند. یک نظرسنجی سال ۲۰۰۱، درصد موافقان را ۲۰ درصد و نظرسنجی دیگری در سال ۲۰۰۴ درصد موافقان را ۷ درصد اعلام کرد.
در عصر معاصر هیچ سیاستمدار رسمی کانادایی یا آمریکا به‌طور رسمی ضمیمه‌سازی را مطرح نکرده‌است، اما این جنبش‌ها در قالب اندیشکدهها و نهادهای مردمی هنوز وجود دارند.برای مثال در سال ۲۰۱۴ در مورد «ادغام آمریکا و کانادا» در مرکز وودرو ویلسون نظریه‌هایی مطرح شد.
لایحه ضمیمه‌سازی کانادا به آمریکا در ۲ ژوئیه ۱۸۶۶ در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا معرفی شد، اما هیچ‌گاه به رای گذاشته نشد. این لایحه که توسط ناتانیل پی بنکس معرفی شد، خواستار ضمیمه‌سازی آمریکای شمالی بریتانیایی به وسیله خریداری بود. با وجود شکست خوردن لایحه ضمیمه‌سازی نواحی کانادای کنونی، یک سال بعد یعنی در ۱۸۶۷، ایالات متحده آمریکا منطقه آلاسکا را از روسیه خریداری کرد. در همان سال به فرمان ملکه انگلیس، نواحی آمریکای شمالی بریتانیایی متحد شده و کنفدراسیون مستعمره کانادا را تشکیل دادند.
نقشه جنگی قرمز با نام کامل‌تر «نقشه بنیانی مشترک نیروی دریایی و زمینی ایالات متحده آمریکا» از مجموعه نقشه‌های جنگی رنگ‌نشان بود که روش یک جنگ فرضی ایالات متحده آمریکا با بریتانیا را ترسیم می‌کرد. براساس این برنامه که به طور سری در دهه ۲۰ و ۳۰ میلادی تهیه شد، در صورت حمله بریتانیا به آمریکا، ارتش آمریکا به کانادا حمله پیش‌دستانه کرده و نقاطی از آن را اشغال می‌کرد. این نقشه در سال ۱۹۳۹ و بعد از شروع جنگ جهانی دوم از دستور کار آمریکا خارج و در سال ۱۹۷۴ مهر محرمانه آن برداشته‌شد.
طاق صلح (; ) یک یادمان در مرز ایالات متحده آمریکا و کانادا است. این طاق بین سوری، بریتیش کلمبیا و بلاین، واشینگتن قرار دارد. ساخت این طاق که ۲۰٫۵ متر ارتفاع دارد توسط وکیلی به نام سم هیل انجام شد و در سال ۱۹۲۱ وقف آن صورت پذیرفت. طاق صلح در سال ۱۹۹۶ در ثبت ملی اماکن تاریخی قرار گرفت. این طاق یاد پیمان گنت را که در سال ۱۸۱۴ امضا شد، گرامی‌می‌دارد و به عنوان نمادی بر رابطه صلح‌آمیز بلندمدت بین ایالات متحده و کانادا به کار می‌رود. اطراف این طاق پارکی با نام «پارک طاق صلح» قرار داشته و در نزدیکی آن یکی از بزرگ‌ترین مناطق عبوری مرزی بین کانادا و آمریکا قرار دارد.
سینماهای توهو () یک گروه سینمایی زنجیره‌ای در کشور ژاپن متعلق به شرکت توهو است.
این گروه سینمایی که در سال ۱۹۹۷ تاسیس شده دارای ۶۶ مجموعه سینمایی در کشور ژاپن است.
لوتوس الیس یک خودروی دو نفرهٔ رودستر موتور وسط عقب-محور عقب است که اولین بار در سال ۱۹۹۴ رونمایی شد و پس از آن در سال ۱۹۹۶ توسط شرکت خودروسازی بریتانیایی لوتوس کارز به بازار معرفی شد. بدنهٔ الیس از جنس فایبرگلاس ساخته شده و بر روی یک شاسی آلومینیومی قالب‌ریزی شدهٔ محکم نصب شده‌است. این شاسی آلومینیومی که هزینهٔ تولید پایین و وزن بسیار کمی دارد، یک سکوی مستحکم را برای نصب قطعات سیستم تعلیق خودرو فراهم می‌کند. بیشینه سرعت این خودرو به می‌رسد. لوتوس الیس نام خود را از الیسا، نوهٔ رومانو آرتیولی، که در زمان معرفی این خودرو رئیس شرکت‌های لوتوس و بوگاتی بود، به ارث برده‌است.
در سال ۱۳۹۵ شمسی، دو مدل الیس اس و کاپ ۲۲۰ از سری ۳ لوتوس الیس با موتور ۱٫۸ لیتری به بازار ایران عرضه شدند.
لوتوس الیس ۱۹۹۶ وزن داشت و به دلیل برخورداری از این وزن پایین، و با وجود قدرت کم موتور ()، قادر بود به شتاب ۵٫۸ ثانیه دست یابد. وزن کم این خودرو در عین حال باعث بهبود مصرف سوخت و عملکرد ترمزها نیز شده‌بود. ارتفاع مرکز ثقل این خودرو برابر با بود که باعث بهبود عملکرد و چسبندگی خودرو در پیچ‌های مسیر شده‌بود.
الیس سری ۱ توسط جولیان تامسون، سرپرست بخش طراحی لوتوس در آن زمان، و ریچارد رکهام، مهندس ارشد لوتوس طراحی شده‌بود.
در کنار انواع دیگر این خودرو با عملکرد بالا، شرکت لوتوس نسخه‌های محدود دیگری از این خودرو را نیز عرضه کرد. از جمله این مدل‌های می‌توان به اسپورت ۱۳۵ (۱۹۹۸/۹) با قدرت حدودی ، اسپورت ۱۶۰ (۲۰۰۰) با قدرت ، و اسپورت ۱۹۰ با قدرت اشاره کرد. مدل‌های ویژهٔ دیگری که از سری ۱ الیس عرضه شدند، شامل نسخهٔ پنجاهمین سالگرد (سبز/طلایی) برای بزرگداشت ۵۰ سال فعالیت شرکت لوتوس کارز، تیپ ۴۹ (دو رنگ قرمز و سفید با نام «برگ طلایی»)، و تیپ ۷۹ (جی‌پی‌اس مشکی/طلایی) که اشاره به شماره خودروهای موفق در مسابقات گرند پری داشتند، می‌شوند.
سری ۱ لوتوس الیس ۸۰ در یک خط تولید اختصاصی در کارخانهٔ شرکت پروتون واقع در شاه عالم مالزی بین سال‌های ۱۹۹۷ و ۲۰۰۰ به تولید رسید. از آنجا که مدل مونتاژ شده در مالزی بیشتر با استفاده از قطعات بومی تولید شده با منابع داخلی مالزی ساخته می‌شد، در مقایسه با نمونه‌های مشابه که در بریتانیا مونتاژ می‌شدند، دارای هزینه‌های ساخت کمتری بود. خودروهایی که در مالزی مونتاژ می‌شدند همچنین به بازارهای منطقه‌ای از جمله ژاپن، هنگ‌کنگ، استرالیا و نیوزیلند نیز صادر می‌شدند. با این حال شرکت مادر، یعنی شرکت پروتون، به شدت تحت تأثیر بحران مالی ۱۹۹۷ آسیا قرار گرفته بود و این موضوع در نهایت و تنها پس از گذشت سه سال از شروع مونتاژ و فروش حدود ۱۵۰ دستگاه، به پایان مونتاژ الیس در مالزی در اواخر سال ۲۰۰۰ میلادی انجامید. نمونه‌های تولید شده توسط پروتون دارای یک حرف «بی» انگلیسی در نویسهٔ یازدهم شماره شناسایی (وین) خود بودند؛ در حالی که خودروهایی که در هثل مونتاژ می‌شدند دارای کد «اچ» بودند.