moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مدتی بعد، برونهیلد و گودرون بر سر اینکه کدام یک بر دیگری تفوق دارد به جدال برخاستند. برونهیلد مدعی بود که شوهرش برتر است، زیرا از میان حلقه آتش عبور کرده تا او را نجات دهد. "گودرون" که از سخنان برونهیلد دربارهٔ همسرش به خشم آمده بود، حقیقت را دربارهٔ اینکه توسط چه کسی و چگونه آزاد شدنش از میان شعله‌های آتش را برای برونهیلد آشکار ساخت و برای اثبات حرفش حلقهٔ بزرگ را به او نشان داد. برونهیلد که متوجه شد فریب خورده است، از شدت خشم تصمیم گرفت نقشهٔ قتل زیگورد را ترتیب دهد. وقتی برادر گودرون، گوتورم زیگورد را به قتل رساند، پسرش زیگموند نیز در روز مراسم تدفین زیگفرید و برونهیلد کشته شد. برونهیلد که او را از پسرش محروم کرد و گودرون که دیگر تحمل زندگی با خانواده‌اش را نداشت، با دخترش سوانهیلد پا به فرار گذاشت. وی مدتی در بیابان پنهان شد، و سپس به حالت تبعید در دانمارک زندگی کرد و برای مدتی با شاه آلف، ناپدری زیگورد زیست.
سال‌ها بعد، آتلی (بر اساس آتیلا رهبر قوم هون) برادر برونهیلد خواستار ازدواج با گودرون شد. برادرش گونار و مادرش گریم‌هیلد سعی به تشویق وی برای ازدواج با آتلی شدند. اما گودرون که در رؤیاهای خود دیده بود، آتلی موجبات مرگ برادر و خانواده‌اش می‌شود، پیشنهاد او را رد کرد. برای بار دیگر گریم‌هیلد از معجون جادویی این بار بر روی دختر خود استفاده کرد و سبب فراموشی او شد. "گودرون" دخترش را رها کرد و با آتلی ازدواج نمود. آن‌ها صاحب دو پسر به نام‌های ارپر و ایتیلی شدند. اگرچه او از ازدواجش با آتلی ناراضی بود و بعدها دریافت که او فقط برای رسیدن به گنجینهٔ زیگورد (که در حال حاضر نزد برادرانش گونار و هوگنی قرار داشت) و انتقام مرگ خواهرش برونهیلد، با او ازدواج کرده است. سرانجام گودرون با کشتن هر دو پسرش و به آتش کشیدن دربار، آتلی و افرادش را سوزاند و سعی در غرق کردن خود نمود، اما توسط شاه یوناکر نجات پیدا کرد و همسر وی شد. او مادر سه پسر به نام‌های هامدیر، سورلی و ارپ شد. اما وقتی که دخترش سوانهیلد، به دست پادشاه پیر و خودکامه‌ای به نام یورمونرک به طرز وحشتناکی کشته شد، برای گرفتن انتقام، هر سه پسر خود را دقیقاً به همان شکل مجازات کرد.
همچنین داستانی دربارهٔ والکیری بودن گودرون وجود دارد، که عاشق هلگی، برادر ناتنی زیگورد شد و با او ازدواج کرد.
«ناخدا و فرمانده: آخر دنیا» () یک فیلم به کارگردانی پیتر ویر است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد.
سالن نیپون گایشی () یک استادیوم ورزشی سرپوشیده، واقع در ناگویا، ژاپن است.
دریایی کاراییب: مردگان حکایت نمی‌کنند () که همچنین با عنوان دزدان دریایی کاراییب: انتقام سالازار نیز شناخته می‌شودhttps://uk.movies.yahoo.com/johnny-depp-absent-from-first-pirates-of-the-caribbean-salazars-revenge-teaser-trailer-090445716.html فیلمی به کارگردانی اسپن سندبرگ و یواخیم رانینگ استhttp://www.mtv.com/news/articles/1712873/pirates-of-the-caribbean-5-directors.jhtmlکه در ۲۶ مه سال ۲۰۱۷ منتشر شد. این فیلم پنجمین قسمت از مجموعه فیلم‌های دزدان دریایی کارائیب است. مردان مرده قصه نمی‌گویند دهمین فیلم پرفروش سال ۲۰۱۷ می‌باشد.http://www.boxofficemojo.com/yearly/chart/?view2=worldwide&yr=2017&p=.htmزار دشمن قدیمی جک اسپارو، به همراه خدمهٔ اشباحش توانسته از «مثلث شیطان» فرار کند و حالا دارد دزدان دریایی را به قتل می‌رساند و برای پیدا کردن جک اسپارو، باربوسا را به کشتی خود می‌آورد. جک اسپارو هم برای غلبه بر سالازار دنبال نیزه اسطوره‌ای خدای دریاست (عصای پوزئیدون) تا کنترل دریا را بر دست گیرد و علیه سالازار از آن استفاده کند.https://en.wikipedia.org/wiki/Pirates_of_the_Caribbean:_Dead_Men_Tell_No_Tales#Synopsis در بخش پایانی فیلم می‌بینیم که به دلیل از بین رفتن عصای پوزئیدون همه طلسم‌های دریا شکسته شدند ویل ترنر از طلسم کشتی هلندی سرگردان رها شده و در حال استراحت است که ناگهان سایه دیوی جونز را بالای سر خود می‌بیند و فکر می‌کند که خواب می‌بیند ولی با اثر رد پای دیوی جونز متوجه می‌شود که نه تنها خواب نمی‌بیند بلکه دیوی جونز به دلیل از بین رفتن عصای پوزئیدون و شکسته شدن طلسم‌های دریا زنده است و برگشته... .
سیبیسکوت () فیلمی در ژانر درام و هیجانی به نویسندگی و کارگردانی گری راس است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد.
داستان فیلم درباره پسری است که در کودکی به علت فقر از خانواده جدا شده و به یک اصطبل سپرده می‌شود. او عاشق سوارکاری است و هر لحظه به قهرمانی نزدیک می‌شود، اما در این راه مشکلاتی را در پیش دارد و ...
پاستا یک مجموعه تلویزیونی محصول سال ۲۰۱۰ میلادی کره جنوبی است. کارگردان این سریال کوانگ سوگ جانگ بوده و گونگ هیو جین نیز در آن ایفای نقش کرده‌است. بنگاه پخش مونهوا این مجموعه را پخش کرده‌است.http://www.imbc.com/broad/tv/drama/pasta
سئو یوکیونگ به عنوان دستیار آشپز در رستورانی ایتالیایی کار می‌کند. او پس از سه سال به آرزویش می‌رسد و دستیار سرآشپز پاستا می‌شود. سرآشپز چوی هیون ووک است که کارش را در ایتالیا یادگرفته و یکی از بهترین سرآشپزهای کُره است. چوی هیون ووک که به جای سرآشپز اخراج شده آمده تصمیم می‌گیرد تمام زنان سرآشپز رستوران را اخراج کند. عقیده وی این است که زنان نباید در آشپزخانه او باشند. یک روز هم نوبت سئو یوکیونگ می‌شود و این موضوع ماجراهایی را پدیدمی‌آورد.
مقاومت فرانسه به مجموعهٔ فعالیت‌های مردم فرانسه علیه اشغال فرانسه به دست آلمان نازی و علیه همدستی رژیم ویشی با آلمان در خلال جنگ جهانی دوم گفته می‌شود. هسته‌های مقاومت گروه‌های کوچکی از مردان و زنان مسلح بودند که علاوه بر جنگ چریکی اقدام به پخش شب‌نامه‌ها، فراهم کردن اطلاعات سری دست اول و ایجاد شبکهٔ فرار برای سربازان متفقین و هوانوردان گرفتار در پشت خطوط دشمن می‌نمودند. این هسته‌های مقاومت در منطقه‌های روستایی ماکی نامیده می‌شد.Collins Weitz (1995), p. 50Kedward (1993), p. 30 از همهٔ طبقه‌های اقتصادی و رده‌های سیاسی جامعهٔ فرانسه از قبیل مهاجران، استادان دانشگاه، دانشجویان، اشراف، کشیش‌های کلیسای محافظه کار کاتولیک، لیبرال‌ها، آنارشیست‌ها و کمونیست‌ها در مقاومت فرانسه حضور داشتند.
مقاومت فرانسه نقش بسزایی در سرعت دادن به پیشروی متفقین به فرانسه و در پی آن حمله به نرماندی در ۶ ژوئیه ۱۹۴۴ و حمله به پرووانس در ۱۵ اوت همان سال داشت که این امر به وسیلهٔ دست پیدا کردن به اطلاعات سری نظامی مدافعان آلمانی که دیوار آتلانتیک نامیده می‌شد و اطلاعات نظامی در مورد استقرار ارتش آلمان نازی انجام شد. مقاومت فرانسه همچنین فعالیت‌های خرابکاری روی سیم توری‌های الکتریکی، امکانات ترابری و شبکه‌های ارتباطی را برنامه‌ریزی می‌کرد و انجام می‌داد.Ellis, Allen, Warhurst (2004), pp. 573–574Booth, Walton (1998), p. 191 مقاومت فرانسه هم از نظر سیاسی و هم از نظر اخلاقی چه در خلال اشغال فرانسه و چه دهه‌ها پس از آن به خاطر این که نمونه‌ای الهام بخش از میهن‌پرستی و انجام وظیفه ملی و مقابله با تهدیدات احتمالی ضد ملیت فرانسوی بود دارای اهمیت بود. فعالیت‌های مقاومت در تضاد آشکار با سازش رژیم ویشی با آلمانی‌ها بود.Moran, Waldron (2002), p. 239Holmes (2004), p. 14
پس از پیاده شدن متفقین در نرماندی و پروانس بخش‌های چریکی مقاومت دارای سازماندهی رسمی‌تری شد و دارای رده‌بندی یکان‌های عملیاتی با نام نیروهای داخلی فرانسه گردید. تخمین زده می‌شود که نیروهای داخلی فرانسه در ژوئن ۱۹۴۴ دارای صدهزار نفر نیرو بود که در ماه پس از آن این نیرو دو برابر شد و تا اکتبر آن سال تقریباً به ۴۰۰٬۰۰۰ نفر رسید.Sumner (1998), p. 37 گرچه ترکیب نیروهای داخلی فرانسه در برخی موارد آکنده از مشکلات سیاسی بود، ولی سرانجام نیروی موفقی بود و سبب شد که فرانسه چهارمین ارتش بزرگ در جنگ اروپا را (۱٫۲ میلیون نفر) تا روز پیروزی در اروپا در مه ۱۹۴۵ بازسازی کند.
پس از نبرد فرانسه و آتش‌بس دوم میان آلمان و فرانسه که در تاریخ ۲۲ ژوئن ۱۹۴۰ در نزدیکی کومپین امضا شد ابتدا زندگی برای بسیاری در فرانسه کمابیش به حال نرمال بازگشت، ولی پس از چندی مقامات آلمانی در فرانسهٔ اشغالی و همدستان آنان در رژیم ویشی آغاز به تاکتیک‌های وحشیانه و هولناک فزاینده‌ای برای اطمینان از تسلیم مردم فرانسه نمودند. گرچه بیشتر شهروندان فرانسه نه با آلمانی‌ها همکاری می‌کردند و نه مقاومت آشکاری از خودشان نشان می‌دادند، ولی اشغال فرانسه و سیاست‌های سختگیرانهٔ آلمانی‌ها اقلیتی ناراضی را بر آن داشت تا گروهی چریکی را برای مقاومت آشکار و نهان شکل دهند.Marshall (2001), p. 44Christofferson (2006), p. 83Kedward (1993), p. 155
یکی از شرایط آتش‌بس این بود که فرانسه هزینهٔ اشغال شدن خود را پرداخت کند؛ یعنی فرانسه می‌بایست هزینهٔ سرپا نگهداشتن سپاه اشغالگر ۳۰۰٬۰۰۰ نفری را پرداخت کند. این هزینه برابر بود با تقریباً روزانه ۲۰ میلیون رایش مارک آلمان. این مبلغ در مه ۱۹۴۰ تقریباً برابر بود با ۴۰۰ میلیون فرانک فرانسه.Jackson (2003), p. 169 نرخ برابری مصنوعی رایش مارک در برابر فرانک فرانسه یک مارک به ۲۰ فرانک بود.Kedward (1991), p. 5 به خاطر این ارزش‌گذاری افزودهٔ غیرواقعی روی پول رایج آلمان اشغالگران می‌توانستند درخواست‌ها و خریدهای به ظاهر عادلانه و شرافتمندانه‌ای داشته باشند، ولی اثر این ارزشگذاری برپایی سیستمی از غارت سازماندهی شده بود. قیمت‌ها بالا رفتFurtado (1992), p. 156 که منجر به کمبود گستردهٔ غذا و سوءتغذیه شد.Collins Weitz (1995), p. 442 به ویژه در میان بچه‌ها و طبقه کارگری که درگیر کار فیزیکی بود.Mercier, Despert (1939–41), p. 271 اقتصاد فرانسه دچار کمبود کارگر شد، زیرا صدها هزار کارگر فرانسه برای کار اجباری به آلمان اعزام شدند.Hayward (1993), p. 131Marshall (2001), p. 443
با نگه داشتن تعداد بسیاری از فرانسویان به‌عنوان اسیر جنگی در آلمان مشکل کمبود کارگر بدتر شد.Collins Weitz (1995), p. 51 مقررات سختگیرانه، سانسور شدید، تبلیغات پیوسته و منع رفت‌وآمد شبانه همگی در ایجاد یک فضای هراس و سرکوب نقش داشت. منظرهٔ زنان فرانسوی که با سربازان آلمانی معاشرت و نشست و برخاست می‌کردند بسیاری از مردان فرانسوی را خشمگین می‌کرد، ولی گاهی این تنها راهی بود که این زنان می‌توانستند برای خانوادهٔ خود غذای کافی فراهم کنند.Crowdy (2007), p. 8Jackson (2003), p. 336
برای تلافی فعالیت‌های مقاومت، مقامات آلمانی شکل‌های خشنی از تنبیه جمعی را ایجاد کردند؛ مثلاً با افزایش حضور نظامی مقاومت کمونیست‌ها در اوت ۱۹۴۱ هزاران نفر از مردم عادی گروگان گرفته شدند.Herbert (2000), p. 138 در چنین مواقعی اعلامیه‌هایی با این مضمون دیده می‌شد: «پس از هر عملیات تروریستی دیگر بسته به جدی بودن جرم تعدادی کشته خواهند شد.»Quoted in Herbert (2000), p. 139 در خلال اشغال تخمین زده می‌شود که ۳۰٬۰۰۰ شهروند گروگان فرانسوی کشته شدند تا افرادی که در فعالیت مقاومت نقش داشتند را بترسانند.Jackson (2003), p. 1 نیروهای آلمانی گاهگاهی در قتل‌عام‌ها نقش داشتند. قتل‌عام‌هایی از قبیل نابودی اورادور-سور-گلان که در آن یک دهکده کاملاً با خاک یکسان شد و مردم آن قتل‌عام شدند. علت این قتل‌عام مقاومت پی در پی و پیوسته در نزدیکی این روستا بود.Crowdy (2007), p. 56-7Jackson (2003), p. 546
در اوائل سال ۱۹۴۳ مقامات ویشی گروهی شبه نظامی به نام میلیس را ایجاد کردند تا با مقاومت مقابله کند.Jackson (2003), p. 230-1 آن‌ها در کنار نیروهای آلمانی کار می‌کردند. این گروه همکاری نزدیکی با نازی‌ها داشت و همتای نیروهای امنیتی گشتاپو در آلمان بود.DuArte (2005), p. 546 فعالیت‌های آنان اغلب بی‌رحمانه و شامل شکنجه و اعدام مظنونان به عضویت در مقاومت می‌شد. پس از آزادسازی فرانسه در تابستان ۱۹۴۴ فرانسویان تعداد بسیاری از نیروهای میلیس که تخمین زده می‌شود ۲۵۰۰۰ تا ۳۵۰۰۰ تن می‌شدند را به خاطر همدستی با آلمانی‌ها اعدام نمودند. بسیاری از میلیسین‌ها نیز به آلمان گریختند و به لشکر شارلمانی پیوستند.Jackson (2003), pp. 568–9
مقاومت فرانسه شامل مردان و زنانی از طبقهٔ گستردهٔ سنتی، طبقاتی، شغلی، دینی و گرایش سیاسی می‌شد. در سال ۱۹۴۲ یکی از رهبران مقاومت اعلام کرد که جنبش از سوی چهار گروه پشتیبانی می‌شود: طبقهٔ متوسط پایین و میانه، استادان دانشگاه و دانشجویان، طبقهٔ کارگر، بخش بزرگی از دهقانان. امانوئل داستیه دو لا ویژری یکی از رهبران مقاومت با نگاهی به گذشته می‌گوید مقاومت تشکیل شده بود از رانده شدگان اجتماعی و کسانی که در حاشیهٔ جامعه بودند. به گفتهٔ او «فقط کسی می‌توانست مبارز مقاومت باشد که مورد بی عدالتی قرار گرفته باشد.»Quoted in Jackson (2003), p. 403 گرچه بسیاری از عضوهای مقاومت از جمله خود داستیه در این توصیف می‌گنجیدند، ولی بسیاری از عضوها دارای پیش زمینهٔ سنتی و افرادی با ذهنی به گونه‌ای استثنایی نیرومند بودند که آماده برای گسستن از خانواده و دوستان برای رسیدن به یک هدف والاتر بودند.Jackson (2003), p. 404
این پرسش که چند نفر عضو مقاومت بودند همیشه وجود داشته‌است.Laffont (2006), p. 339 فرانسوا مارکو استاد تاریخ دانشگاه سوربن با اشاره به تقریبی بودن این آمار می‌گوید که تعداد کنشگران مقاومت ۲۰۰٬۰۰۰ تن بود و تعداد ۳۰۰٬۰۰۰ تن نیز در عملیات‌های مقاومت نقش چشمگیری داشتند. رابرت پکستون تاریخدان تعداد عضوهای فعال مقاومت را تقریباً ۲٪ جمعیت بزرگسال فرانسه (یعنی تقریباً ۴۰۰٬۰۰۰ تن) می‌داند. او می‌گوید که مصداق جرم بدون شک گسترده‌تر بوده‌است و اگر بخواهیم افرادی که شب‌نامه‌ها را می‌خواندند را نیز به این تعداد بیفزاییم چیزی حدود دو میلیون تن به این تعداد افزوده می‌شود که ۱۰٪ جمعیت بزرگسال فرانسه را تشکیل می‌دهدPaxton (1972), p. 294 و این ۱۰٪ برای انجام هر ریسکی حاضر بودند. دولت فرانسه پس از جنگ رسماً تعداد عضوهای مقاومت را ۲۲۰٬۰۰۰ مرد و زن اعلام کرد.Collins Weitz (1995), p. 10
دکترین گلیسم در خلال جنگ جهانی دوم به‌عنوان جنبش مقاومت میهن‌پرستان در برابر تهاجم ۱۹۴۰ آلمان پدید آمد. همهٔ طیف‌های سیاسی که می‌توانستند در برابر آدولف هیتلر بجنگند و مخالف آتش‌بس مارشال فیلیپ پتن بودند به گرد ژنرال شارل دو گل جمع شدند. پیامد این گرایش این بود که در تاریخ ۲ اوت ۱۹۴۰ دو گل به‌صورت غیابی به‌وسیلهٔ رژیم ویشی به مرگ محکوم شد.
بین ژوئیه و اکتبر ۱۹۴۰ دو گل قوانین برخلاف قانون اساسی، سرکوبگرانه و نژادپرستانهٔ پتن را رد کرد و نیک‌باوری را به‌عنوان مدافع اصلی ارزش‌های جمهوری خواهانهٔ قرار داد. او در فراخوان ۱۸ ژوئن ۱۹۴۰ اعلام کرد که هر میهن‌پرستی که توانایی رسیدن به خاک بریتانیا برسد باید چنین کند و به ارتش آزاد فرانسه بپیوندد و همراه با متفقین بجنگد. نیروهای فرانسهٔ آزاد در چند مستعمرهٔ فرادریایی فرانسه میتینگی برای جنگیدن با رژیم ویشی برگزار کردند. موافقت دو گل با پیوند میان مقاومت و مستعمره‌ها آن را مشروعیت بخشید.
نفوذ دو گل در فرانسه افزایش یافت و در سال ۱۹۴۲ یکی از رهبران مقاومت او را تنها رهبر ممکن برای فرانسهٔ در حال جنگ دانست. دیگر گلیست‌هایی که نمی‌توانستند به خاک بریتانیا دست یابند (یعنی اکثریت قاطع آن‌ها) در قلمرو ویشی باقی ماندند و شبکه‌هایی از تبلیغات چی‌ها، جاسوسان و خرابکاران را برای انجام عملیات ایذایی و ناآرام کردن اشغال گران به وجود آوردند. سرانجام رهبران همهٔ این سازمان‌های جداگانه و پاره پارهٔ مقاومت به وسیلهٔ ژان مولن و با پشتیبانی شورای ملی مقاومت که رابط رسمی دو گل با چریک‌ها در فرانسهٔ اشغالی بود، گرد هم جمع شده و هماهنگ شدند.
در خلال نبرد ۱۹۴۳ ایتالیا ۱۳۰٬۰۰۰ سرباز فرانسهٔ آزاد در کنار متفقین جنگیدند و به هنگام نبرد نرماندی تعداد نیروهای فرانسهٔ آزاد تقریباً به نیم میلیون چریک و ۱۰۰٬۰۰۰ تن نیروهای داخلی فرانسه رسید. لشکر دوم زرهی فرانسه آزاد با فرماندهی ژنرال فیلیپ لوکلرک در نرماندی پیاده شد و در تابستان ۱۹۴۴ به سوی پاریس حرکت کرد. نیروهای داخلی فرانسه در نرماندی منطقهٔ ایل-دو-فرانس که پاریس را در محاصره داشتند با بستن جاده‌ها و راه‌آهن‌ها، گذاشتن تله و انجام نبردهای سنتی به همراه متفقین آغاز به آزار نیروهای آلمانی نمودند.
لشکر دوم زرهی فرانسهٔ آزاد در تاریخ یکم اوت ۱۹۴۴ در نرماندی پیاده شد. این لشکر زیر نظر سپاه سوم ژنرال پاتن بود و نقش مهمی در عملیات کبرا که پیشروی از ساحل نرماندی بود داشت. در این عملیات این لشکر نقش پیوندی میان ارتش آمریکا و کانادا را بازی می‌کرد و پیشرفت سریعی به سوی نیروهای آلمانی داشت. لشکر دوم زرهی فرانسهٔ آزاد لشکر نهم زرهی آلمان‌ها را نابود کرد و چندین یکان دیگر آلمانی‌ها را نیز درهم کوبید. در خلال نبرد نرماندی این لشکر آلمانی ۱۳۳ کشته، ۶۴۸ زخمی و ۸۵ مفقودالاثر داشت و همچنین ۷۵ وسیلهٔ نقلیهٔ زرهی، ۷ توپ، ۲۷ نفربر نیمه شنی، ۱۳۳ دستگاه وسیلهٔ نقلیهٔ دیگر را این لشکر از دست داد.
مهم‌ترین لحظه در تاریخ این یکان لحظهٔ آزادسازی پاریس بود. استراتژی متفقین نابود کردن نیروهای آلمانی در حال عقب‌نشینی به سوی راین بود، ولی هنگامی که مقاومت فرانسه با فرماندهی سرهنگ رل در شهر شورش برپا کردند، شارل دو گل از ژنرال آیزنهاور خواست که کمک بفرستد. آیزنهاور موافقت کردو نیروهای لوکلرک به سوی پاریس روانه شدند. پس از یک نبرد سخت که بهای آن برای لشکر دوم ۳۵ تانک، ۶ مسلسل و ۱۱۱ وسیلهٔ نقلیه بود، دیتریش فون شولتیتس حاکم نظامی پاریس شهر را طی تشریفاتی در هتل موریس تسلیم کرد. انبوه مردم سرمست از پیروزی به استقبال نیروهای فرانسوی آمدند و دو گل رژهٔ مشهور پیروزی را در شهر ترتیب داد.
دو گل نه تنها مقاومت میهن‌پرستانه را زنده نگه داشت، بلکه برای برپایی دوبارهٔ استقلال و تمامیت ارضی فرانسه همهٔ کوشش خود را کرد. به‌عنوان رهبر، دولت‌های آمریکا و بریتانیا ژنرال ژیرو را که دارای محبوبیت کمتری در میان مردم بود، ولی کمتر خشن و کینه‌توز بود را به دو گل ترجیح می‌دادند، ولی برای مردم فرانسه دو گل تقریباً تنها رهبر واقعی بود که جهان او را به رسمیت شناخته بود و آن‌ها را به سوی پیروزیشان رهنمون شده بود. این رویدادها روزولت را وادار به به‌رسمیت شناختن کامل و نهایی دولت موقت دو گل در فرانسه نمود.
پس از امضای پیمان مولوتف-ریبن تروپ و آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ حزب کمونیست فرانسه به وسیلهٔ دولت ادوار دالادیه سازمانی ممنوعه اعلام شد.Jackson (2003), p. 114Atkin (2006), p. 31 بسیاری از رهبران آن دستگیر و زندانی شدند یا به فعالیت زیرزمینی روی آوردند.Collins Weitz (1995), p. 60 حزب کمونسیت فرانسه به دستور کمینترن در مسکو موضع ضدجنگ را در پیش گرفت که تا نخستین سال اشغال فرانسه پا بر جا بود و بازتاب دهندهٔ پیمان عدم مخاصمهٔ سپتامبر ۱۹۳۹ میان آلمان و شوروی بود.Crowdy (2007), p. 10Jackson (2003), p. 115Jackson (2003), p. 421 کشمکش‌هایی در حزب آغاز شد. از یک سو بسیاری از عضوهای آن مخالف سازش آلمانی‌ها بودند و از سویی برخی دیگر خط مشی بی‌طرفی به رهبری استالین را سرلوحهٔ خود می‌دانستند.Davies (2000), p. 60 در روز آتش‌بس که در تاریخ ۱۱ نوامبر ۱۹۴۰ انجام شد کمونیست‌ها در میان دانشجویان دانشگاه‌هایی بودند که در یک راهپیمایی در خیابان شانزلیزه علیه سرکوب آلمانی‌ها تظاهرات کردند.Jackson (2003), p. 422 فقط پس از تهاجم آلمان به اتحاد شوروی در سال ۱۹۴۱ بود که کمونیست‌های فرانسه فعالانه آغاز به سازماندهی یک مقاومت کردند.Collins Weitz (1995), p. 62Marshall (2001), pp. 41–2 آن‌ها از تجربیات خود در عملیات‌های پنهان در خلال جنگ داخلی اسپانیا بهره بردند.
در تاریخ ۲۱ اوت ۱۹۴۱ سرهنگ پیر ژرژ فابین نخستین کنش آشکار خشونت‌آمیز مقاومت کمونیست‌ها را با ترور افسر آلمانی در ایستگاه باربس-رشوشوار متروی پاریس انجام داد.Jackson 2003, p. 423 کنش‌های دیگری در هفته‌های پس از آن انجام شد که موجب اقدام خشن تلافی جویانهٔ آلمانی‌ها شد که اوج آن اعدام ۹۸ گروگان در پی ترور فرماندهٔ شهر نانت در تاریخ ۲۰ اکتبر بود.Crowdy (2007), p. 11
نیروی نظامی کمونیست‌ها تا اواخر سال ۱۹۴۱ هنوز نسبتاً ضعیف بود، ولی رشد سریع فران-تیرور ئه پارتیزان که جنبش مسلحانهٔ بنیادگرا بود باعث شد که کمونیست‌های فرانسه دوباره شهرت خود را به‌عنوان یک نیروی کارآمد ضدفاشیست به‌دست آورند.Ariès, Duby (1998), p. 341 عضویت در جنبش فران-تیرور ئه پارتیزان برای غیرکمونیست‌ها هم آزاد بود، ولی رهبری آن به دست کمونیست‌ها بودMarshall (2001), p. 40 و عضوهای آن عمدتاً درگیر فعالیت‌های خرابکاری و نبردهای چریکی بودند.Collins Weitz (1995), p. 148 تا سال ۱۹۴۴ فران-تیرور و پارتیزان‌ها دارای نیروی تخمینی صدهزار نفری بودند.Marshall (2001), p. 41
تا اواخر اشغال فرانسه حزب کمونیست فرانسه به بیشترین میزان نفوذ خود دست یافت و مناطق گسترده‌ای از فرانسه را به وسیلهٔ یکان‌های مقاومت زیر فرمان خود در کنترل گرفت. بخشی از حزب هنگامی که آلمانی‌ها در حال عقب‌نشینی بودند قصد به راه انداختن انقلاب را داشت،Marshall (2001), p. 42 ولی رهبری حزب با پیروی از دستورکار استالین با این کار مخالفت کرده و سیاست همکاری با نیروهای متفقین و پشتیبانی از دولت محبوب خط مقدم مبارزه را در پیش گرفت.Godin, Chafer (2004), p. 49
بسیاری از چهره‌های روشنفکر و هنرمند در خلال جنگ به حزب کمونیست جذب شدند که از میان این چهره‌ها می‌توان به پابلو پیکاسوی هنرمند و ژان پل سارتر نویسنده و فیلسوف اشاره نمود.Knapp (2006), p. 8 پس از تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بسیاری از روس‌های مهاجر سفید تحت تأثیر احساسات میهن پرستانه به پشتیبانی از مبارزان شوروی پرداختند. برخی از آن‌ها اتحادیه میهن پرستان روس را تشکیل دادند که موضع هواخواه شوروی را در پیش گرفته و با حزب کمونیست فرانسه همکاری نزدیک داشتند.
در پایان تابستان ۱۹۴۰ لئون بلوم از دانیل مایر خواست تا بخش فرانسوی بین‌الملل کارگران را از نو سازماندهی کند. در مارس ۱۹۴۱ دانیل مایر همراه با دیگر سوسیالیست‌ها مانند سوزان بوییسون و فلیکس گوئن در نیم کمیتهٔ کنش سوسیالیستی را پدیدآورد. همین سازمان به وسیلهٔ ژان باتیست لابا در نور-پا-دو-کاله (که بخشی از بلژیک بود) نیز در ژانویه ۱۹۴۱ پدید آمد. روزنامهٔ لو پوپولر، ارگان بخش فرانسوی کارگران که از ۱۹۲۱ تا ۱۹۴۰ چاپ می‌شد، چاپ آن در سال ۱۹۴۲ دوباره به صورت زیرزمینی آغاز شد. همان سال آندره فیلیپ کمیسر ملی داخلی فرانسهٔ آزاد گردید و فلیکس گوئن به شارل دو گل در لندن پیوست تا سوسیالیست‌ها را نمایندگی کند.
در الجزایر شبکه‌های چپگرای مقاومت قبلاً تشکیل شده بود. هنگامی که در سال ۱۹۴۲ دادگاه ریوم آغاز شده بود شور و اشتیاق و تعداد سوسیالیست‌ها در مقاومت افزایش سافت. کمیتهٔ کنش سوسیالیستی جنوب در مارس ۱۹۴۳ تبدیل به سازمان سری بخش فرانسوی بین‌الملل کارگران گردید.
بیشتر عضوهای لیبراسیون-نور از بخش فرانسوی بین‌الملل کارگران بود. لیبراسیون -نور یکی از هشت شبکهٔ بزرگ برای ایجاد شورای ملی مقاومت و در شبکهٔ بروتوس بود سوسیالیست‌ها همچنین در سازمان نظامی و غیرنظامی و لیبراسیون-سود نیز فعالی بودند. دیگر رهبران سوسیالیست در مقاومت عبارت بودند از: پیر بروسولت، گاستون دفر، ژان بیوندی، ژول مش، ژان-پیر بلوش، تانگی-پریژان، گی موله و کریستین پینو. فرانسوا کامل و مارکس دورموای ترور شدند، در حالی که ژان باتیست لوبا، ایزیدور تیوریه، آمده دونوا، کلود ژوردری و اگوستن مالرو به هنگام تبعید درگذشتند.
پیش از جنگ چندین سازمان راست افراطی در فرانسه وجود داشت که از میان آنان می‌توان به سازمان سلطنت طلب، ضدیهودی و بیگانه ستیز اکسیون فرانسز اشاره کرد.Atkin (2002), p. 17 از میان دیگر جناح‌های بسیار پرنفوذ راست می‌توان به چلیپای آتش اشاره کردWeiss (2006), p. 69 که به تدریج مواضع خود را در سال‌های نخست جنگ تعدیل کرد و به گونهٔ فزاینده‌ای در میان کهنه سربازان پا به سن گذاشتهٔ جنگ جهانی اول محبوبیت به دست آورد.Jackson (2003), pp. 72–4
با وجود برخی اختلاف‌های راستگرایان در برخی موضعگیری‌ها و موضوع‌ها آن‌ها در مخالفت با پارلمانتاریسم همگی با هم هم صدا بودندJackson (2003), p. 71 و همین اشتراک نظر سبب شد که آن‌ها متفقاً با هم در تظاهرات‌ها شرکت کنند که نمونهٔ قابل توجه این تظاهرات‌ها شوروش ۶ فوریهٔ ۱۹۳۴ بود.Jackson (2003), p. 72 در همین زمان بود که سازمان فاشیستی پارلمانتاریست لا کاگول فعالیت‌های مختلفی را با هدف بی‌ثبات کردن جمهوری سوم انجام داد. این کوشش‌ها ادامه پیدا کرد تا این که لا کاگول مورد نفوذ قرار گرفته و در سال ۱۹۳۷ از هم پاشیده شد.Jackson (2003), pp. 77–8
مانند بنیان‌گذار اکسیون فرانسز، شارل موراس، که برای او فروپاشی جمهوری طبق گفتهٔ مشهورش «یک معجزهٔ الهی» بودJackson (2003), p. 140 هزاران نفر دیگر نه تنها به رژیم ویشی خوش آمد گفتند،McMillan (1998), p. 136 بلکه با آن تا سطوح مختلفی همداستان شدند، ولی گرایش نیرومند ناسیونالیسم فرانسوی دیگران را به سوی مقاومت علیه اشغال نیروی آلمانی سوق داد.
در سال ۱۹۴۲ پس از یک دورهٔ نامعین سازش، رهبر پیشین چلیپای آتش، فرانسوا دو لا روک شبکهٔ کلان را بر پا کرد. این شبکه برای اینتلیجنس سرویس بریتانیا اطلاعات فراهم می‌کرد.Curtis (2002), pp. 50–1 ژرژ لوستنو-لاکو و ماری مادلن فورکاد که هر دو لا کاگول را پشتیبانی می‌کردند شبکهٔ متفقین را بر پا کردند و سرهنگ گروسار از سازمان جاسوسی ویشی شبکهٔ ژیلبر را بر پا نمود. برخی از اعضای اکسیون فرانسز با انگیزه‌های مشابه ناسیونالیستی به مقاومت پیوستند. از نمونه‌های برجستهٔ آن می‌توان دانیال کوردیه را نام برد که منشی ژان مولن گردید و همچنین سرهنگ رمی که کنفرری نوتر-دام را پایه‌گذاری کرد. از عضوهای برجستهٔ این گروه‌ها می‌توان همچنین پیر دو بنوویل را نام برد که با آنری فرونی گروه نبرد را رهبری می‌کرد و ژاک رنوون که گروه «آزادی» را پدیدآورد.
گاهی تماس با دیگر عضوها در مقاومت برخی از کنشگران را به سوی گرایش دیگر سیاسی سوق می‌داد. بسیاری به تدریج از پیش داوری‌های ضدیهودی خود و تنفر از دموکراسویل (دموکراسی کثیف) که آن را برابر با حکومت اوباش می‌دانستند می‌گسستند یا به عبارت ساده‌تر از ریشه‌های محافظه کاری سنتی خود جدا می‌شدند. بنوویل و ماری-مادلن فورکارد پس از جنگ در نمایندهٔ پارلمان فرانسه شدند. فرانسوا میتران به چپ گرایش پیدا کردو به مقاومت پیوست و آنری فرونی به سوی سوسیالیسم اروپایی چرخش کرد.Jackson (2003), pp. 513–4 دانیل کوردیه که خانواده اش مورا را برای سه نسل پشتیبانی می‌کردند نگرش‌هایش را به کناری گذاشت و ایدئولوژی جمهوری‌خواهانه ژان مولن را برگزید.
ژان-پیر آزمای تاریخدان اصطلاح ویشیستو-رزیستان را برای کسانی ساخت که در آغاز رژیم ویشی را پشتیبانی می‌کردند (بیشتر بر پایهٔ تصوری میهن پرستانه از پتن) ولی بعداً به مقاومت پیوستند.این اصطلاح به وسیلهٔ بسیاری از همکاران آزما به‌خصوص روبر بلو در مقاومت بدون دو گل، فایار، 2006، و آنری روسو در "اکسپرس" شمارهٔ ۲۸۷۱، ۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۰۶ به‌کار گرفته شد. موریس ریپوش، پایه‌گذار سو دو لا لیبراسیون، در آغاز از ویشی دفاع می‌کرد، ولی خیلی زود آزادی فرانسه را بالاترین هدف قرار داد و در سال ۱۹۴۱ درهای جنبش خود را به روی چپ‌ها باز نمود. در مقابل بسیاری از عضوهای راست افراطی مقاومت مانند گابریل ژانته و ژاک لو روآی لادوری هرگز از مدارا با ویشی چشم نپوشیدند.
آفیش سرخ پوستر تبلیغاتی مشهوری بود که به وسیلهٔ فرانسهٔ ویشی و مقامات آلمانی در بهار ۱۹۴۴ در فرانسهٔ اشغالی پخش شد. هدف از این پوستر بی‌اعتبار کردن یک گروه ۲۳ نفری از فران-تیرورها که به نام گروه مانوشیان شناخته شده می‌شد بود. پس از این که عضوهای آن دستگیر شدند شکنجه شده و به محاکمهٔ عمومی درآمدند. در ۲۱ فوریهٔ ۱۹۴۴ در باروی مون-والرین تیرباران شدند. این پوستر بر ترکیب عضویتی گروه که بسیاری از آن‌ها یهودی و کمونیست بودند تأکید می‌کند و مقاومت را در انگیزش‌ها و وفاداری‌های بنیادین به قدر کافی فرانسوی نمی‌داند.Jackson (2003), p. 497
رژیم ویشی هم در شمال فرانسه که در اشغال آلمانی‌ها بود و هم در جنوب آن که منطقهٔ آزاد بود و مرکز اداری رژیم در آن قرار داشت دارای اختیارات قانونی بود.Christofferson (2006), p. 35Moore (2000), p. 126 ویشی داوطلبانه و با اختیار کامل با آلمان نازی همکاری می‌کردKnapp (2006), p. 3 و سیاست تحت پیگرد قرار دادن یهودیان را که در اکتبر ۱۹۴۰ با قوانین ضدیهودی رسمی شده بود به اجرا درآورد. مجموعهٔ قوانینی که دربارهٔ یهودیان وجود داشت یهودیان فرانسه را یک طبقه تنگدست غیر فرانسوی می‌دانست و حق شهروندی را از از آن گرفته بود.Weisberg (1997), pp. 56–8Collins Weitz (1995), p. 29 بنا به گفتهٔ رئیس ستاد فیلیپ پتن آلمان سرچشمهٔ قوانین ضدیهودی ویشی نبود. این قوانین خودجوش و مستقل بودند.Curtis (2002), p. 111 این قوانین به مصادرهٔ اموال، دستگیری و انتقال به اردوگاه‌ها منجر می‌شد.Weisberg (1997), p. 2 در نتیجه ویشی و آلمانی‌ها حضور یهودیان در همهٔ سطح‌های مقاومت فرانسه را بزرگنمایی می‌کردند و تصویری غیرواقعی از آنان در مقاومت فرانسه به دست می‌دادند. مطالعات نشان می‌دهد که گرچه یهودیان فقط ۱٪ جمعیت فرانسه بودند، ولی ۱۵٪ تا ۲۰٪ عضوهای مقاومت را تشکیل می‌دادند.Suhl (1967), pp. 181–3 در میان این یهودیان، یهودیان مهاجر بسیاری از جمله هنرمندان و نویسندگان مجار بودند.
جنبش یهودیان جوان به نام دختران و پسران پیشاهنگ اسرائیلی فرانسه در نخستین سال‌های اشغال از ارزش‌های سنتی رژیم ویشی پشتیبانی می‌کردJackson (2003), p. 364 تا این که در سال ۱۹۴۳ ممنوع شده و عضوهای قدیمی تر آن یکان‌های مقاومت مسلحانه را تشکیل دادند.Jackson (2003), p. 368 یک سازمان مقاومت نظامی یهودی صهیونیست به نام ارتش یهودی در سال ۱۹۴۲ به وسیلهٔ آبراهام پولانسکی، لوسین لوبلن، داوید کنوت و همسرانشان پدید آمد.Julian Jackson, "France: The Dark Years, 1940-1944" آن‌ها زیر پرچم صهیونیسم به مقاومت مسلحانه ادامه دادند تا این که سرانجام فرانسه به آزادی رسید. ارتش یهودی مسیرهای فراری از میان کوه‌های پیرنه به اسپانیا سازماندهی می‌کرد و تقریباً ۳۰۰ یهودی را در خلال سال ۴۴–۱۹۴۳ از کشور خارج نمودند. آن‌ها میلیون‌ها دلار از کمیته توزیع مشترک آمریکا دریافت می‌کردند تا بتواند سازمان‌ها و یکان‌های در حال نبرد در فرانسه را سر پا نگه دارند.Rosen, Philip E. "Dictionary of the Holocaust: Biography, Geography, & Terminology". Westport, Connecticut, USA: Greenwood Publishing Group, Incorporated, 1997. p 13. در سال ۱۹۴۴ سازمان دختران و پسران پیشاهنگ اسرائیلی فرانسه و ارتش یهودی به هم پیوستند تا سازمان نبرد یهودی را شکل دهند. تا تابستان ۱۹۴۴ سازمان نبرد یهودی دارای ۴۰۰ عضو بود و در آزادسازی پاریس، لیون، تولوز، گرونوبل و نیس شرکت داشت.Zuccotti (1999), p. 275
در جنوب منطقهٔ اشغالی سازمان کوشش برای ایمن‌سازی کودکان که یک سازمان انسان دوست یهودی بود زندگی هفت هزار تا نه هزار کودک یهودی را با جعل مدرک، قاچاق به کشورهای بیطرف و سرپناه دادن آن‌ها در یتیم خانه‌ها، مدرسه‌ها و صومعه‌ها نجات داد.Jackson (2003), p. 370
جامعهٔ ارمنی‌های فرانسه نقش مهمی در مقاومت داشت.On les nommait des étrangers: les immigrés dans la Résistance. Gaston Laroche. Éditeurs français réunis, 1965 - 477 pages شاعر ارمنی و کمونیست میساک مانوشیان یکی از رهبران مقاومت فرانسه و فرماندهٔ گروه مانوشیان بود. خانوادهٔ شارل آزناوور از میساک و همسرش ملینه هنگامی که پنهان شده بودند مراقبت کرده بودند. از دیگر عضوهای ارمنی سرشناس در مقاومت می‌توان به آرپن تاویتیان یکی از عضوهای گروه مانوشیان که اعدام شد، ناپلئون بولوکیان صنعتگر (۱۹۸۴–۱۹۰۵)، شاعر کغام آتماجیان (۱۹۴۰–۱۹۱۰) و روبن ملیک اشاره کرد. سازمان میهن پرستان زیرزمینی ضدفاشیست نیز به وسیلهٔ افسران ارمنی فرماندهی می‌شد. نویسندهٔ ارمنی-فرانسوی لوئیزا اصلانیان (۱۹۴۵–۱۹۰۶) از دیگر کنشگران مقاومت فرانسه در سال ۱۹۴۴ با شوهرش آرپیار آصلانیاندستگیر شد و به وسیلهٔ نازی‌ها به اردوگاه برده شده و کشته شد. بسیاری از دستنوشته‌ها و دفترچه خاطرات او به وسیلهٔ نازی ضبط گردید.A Reference Guide to Modern Armenian Literature, 1500-1920: By Kevork B. Bardakjian, p. 295 الکساندر کازاریان و باردوخ پتروسیان از اعضای مقاومت بالاترین نشان‌های نظامی فرانسه را از ژنرال شارل دو گل دریافت کردند.Seven songs about Armenia, Gevorg Emin, Progress, 1981 - p. 37 آنری کاریان (۲۰۱۱–۱۹۲۱) یکی از عضوهای گروه مانوشیان در پخش غیرقانونی روزنامهٔ اومانیته در پاریس مشارکت داشت و در نبردهای مسلحانه تا آزادی فرانسه شرکت داشت. در سال ۲۰۱۲ آرسن شاکاریان ۹۵ ساله آخرین بازماندهٔ گروه مقاومت مانوشیان که علیه نیروهای اشغالگر آلمان نازی در خلال جنگ جهانی دوم می‌جنگید، به‌عنوان یک افسر مدال لژیون دونور را از دست رئیس‌جمهور فرانسه دریافت کرد.
گرچه نابرابری جنسیتی در جمهوری سوم فرانسه همچنان ادامه داشت، تغییرات فرهنگی پس از جنگ جهانی اول این تفاوت‌ها را در فرانسه به تدریج کمتر و کمتر نمودPollard (1998), p. 4 و از اوائل دههٔ ۱۹۳۰ برخی زنان مسئولیت‌های سیاسی را به عهده گرفتند. شکست فرانسه در سال ۱۹۴۰ و انتصاب فیلیپ پتن، رهبر محافظه کار رژیم ویشی فمینیسم را تضعیف کردهPollard (1998), p. 6 و فرانسه آغاز به بازسازی جامعه‌ای کرد که زن در آن در حاشیه و فقط در خانه بود.Furtado (1992), p. 160 پتن خطاب به مادران فرانسه وظائف میهن پرستانه‌شان را چنین یادآور شد:
با وجود مخالفت با رژیم سازشکار ویشی، مقاومت فرانسه معمولاً دارای گرایش ضدفمینیستی بود و مشارکت زنان در جنگ و سیاست تشویق نمی‌کرد.Quoted in Michalczyk (1997), p. 39 در نتیجه تعداد زنان در مقاومت بسیار کمتر از مردان بود و فقط به‌طور میانگین ۱۱٪ عضوها در شبکه‌ها و جنبش‌های رسمی را شامل می‌شد.Jackson (2003), p. 490Diamond (1999), p. 99 زنان مقاومت معمولاً مجبور به به عهده گرفتن نقش‌های فرعی تر بودند.Collins Weitz (1995), p. 65 اما همه زنان درگیر در مقاومت خود را به نقش‌های فرعی محدود نکردند. روشنفکرانی مانند ژرمن تیلیون و سوزان هیلترمن-سولومیاک که به شدت از ماهیت نازیسم و همکاری آگاه بودند، از معدود مقاومت‌کنندگان اولیه بودند. سوزان هیلترمن-سولومیاک نقش مهمی در جنبش هلندی-پاریس ایفا کرد و در نجات خلبانان متفقین تخصص داشت. لوسی اوبراک، نمونهٔ یک عضو مقاومت و یکی از بنیان‌گذاران لیبراسیون-سود هرگز برای نقش خاصی در سلسله مراتب جنبش منصوب نشد. الن ویانی یکی از بنیان‌گذاران دفاع فرانسه که با همسرش دارای دیدگاه‌های سیاسی مشترکی بود، هرگز اجازه نیافت تا عقایدش را در شبنامه‌ها بیان کند و شوهرش دو سال طول کشید تا به نتایج سیاسیی برسد که او سال‌ها پیش به آن نتایج رسیده بود.Jackson (2003), p. 491
ماری-مادلن فورکاد تنها رهبر مؤنث در مقاومت، شبکهٔ همبستگی را رهبری می‌کرد.Collins Weitz (1995), pp. 65–6 یکی از رهبران سازمان نظامی و غیرنظامی ماری هلن لوفوشو بودDuchen, Bandhauer-Schoffmann (2000), p. 150 که در برپایی اور دو سنت-فوای شرکت کرد تا به زندانیان در زندان‌های فرانسه و اردوگاه‌های آلمانی یاری رساند،Collins Weitz (1995), p. 175 ولی هیچ زنی برای رهبری هشت جنبش اصلی مقاومت برگزیده نشد. پس از آزادی فرانسه دولت موقت هیچ زنی را به وزارت و کمیسری جمهوری منصوب نکرد.Collins Weitz (1995), p. 66 با این حال، ژنرال دو گل به عنوان رئیس دولت موقت جمهوری فرانسه، برای به رسمیت شناختن و پاداش نقش زیان در مقاومت، در ۱۹۴۵به زنان حق رأی داد.
سازمان‌های مختلف مقاومت فرانسه را به دو دستهٔ شبکه و جنبش بخش‌بندی می‌کنند. شبکهٔ مقاومت به سازمانی گفته می‌شد که برای هدف‌های خاص نظامی از قبیل جمع‌آوری اطلاعات سری، خرابکاری یا کمک به سرنشینان هواپیماهای متفقین که پشت خطوط دشمن سرنگون شده بودند ایجاد شده بود.Moore (2000), p. 128Jackson (2003), pp. 408–10
جنبش مقاومت به سازمانی گفته می‌شد که تمرکز آن بر روی آموزش و سازماندهی و افزایش آگاهی گستردهٔ مردم بود.
در ژوئیه ۱۹۴۰ پس از شکست ارتش فرانسه و آتش‌بس با آلمان نخست‌وزیر بریتانیا وینستون چرچیل از دولت در تبعید فرانسهٔ آزاد به رهبری ژنرال شارل دو گل خواست تا یک آژانس اطلاعات و امنیت در فرانسهٔ اشغالی برای مقابله با تهدید عملیات آلمان با نام رمز عملیات شیر دریایی که عملیاتی برای تهاجم به بریتانیا با گذر از دریای مانش بود ایجاد کند.Marshall (2001), p. 24 سرهنگ آندره دواورن معروف به سرهنگ پاسی که قبلاً برای حفاظت اطلاعات ارتش فرانسه، اداره دوم، کار می‌کرد مسئولیت بر پا کردن چنین شبکه‌ای را بر عهده گرفت. هدف اصلی آن اطلاع‌رسانی به لندن دربارهٔ عملیات نظامی آلمان در ساحل اقیانوس اطلس و در دریای مانش بود. این شبکهٔ جاسوسی اداره مرکزی اطلاعات و اقدام نام گرفت و فعالیت‌های آن به وسیلهٔ داوطلبانی بود که با چتر در فرانسه فرود می‌آمدند تا سلول‌های محلی مقاومت را تغذیه کنند.Jackson (2003), p. 400
تا پایان جنگ تقریباً ۲۰۰۰ داوطلب در این شبکه فعال بودند و یکی از کارآمدترین و مشهورترین مأموران این شبکه ژیلبر رنو بود که مدال آزادی و بعداً مدال لوژیون دونور را برای فعالیت‌هایش در شبکه دریافت کرد. او بیشتر با نام مستعار سرهنگ رمی شناخته می‌شد. او در اوت ۱۹۴۰ پس از مدت کوتاهی از شکست فرانسه به فرانسه بازگشت و در نوامبر همان سال یکی از فعال‌ترین و مهم‌ترین شبکه‌های مقاومت ادارهٔ مرکزی اطلاعات و اقدام با نام کنفرری دو نوتر-دام را پایهٔ‌گذاری کرد. این شبکه عکس، نقشه و اطلاعات مهم درابرهٔ نیروهای دفاعی آلمان به‌طور کلی و اختصاصاً دربارهٔ دیوار آتلانتیک برای متفقین فراهم می‌کرد.Crowdy (2007), p. 12 از سال ۱۹۴۱ به بعد شبکه‌هایی از این قبیل شرایط را برای ادارهٔ مرکزی اطلاعات و اقدام فراهم می‌کردند تا چتربازهای مسلح، اسلحه و تجهیزات رادیویی برای انجام مأموریت‌ها به فرانسه بفرستد.
از دیگر فعالان مهم ادارهٔ مرکزی اطلاعات و اقدام یک افسر نیروی دریایی به نام آنری اونوره دستین دورو بود که شبکهٔ ۲۶نفره را در فرانسه پدیدآورد. او مورد خیانت قرار گرفت و در مهٔ ۱۹۴۱ دستگیر و در ۲۹ اوت ۱۹۴۱ تیرباران شد.
کریستین پینو از بنیان‌گذاران جنبش لیبراسیون-نور قبلاً از اعضای ادارهٔ مرکزی اطلاعات و اقدام بود. در خلال سفرش به لندن در آوریل ۱۹۴۲ دفتر مرکزی اطلاعات و اقدام به او مأموریت ایجاد دو سیستم اطلاعات و امنیت جدید به نام فالانکس و کوئورزآستوری را داد. بعداً ثابت شد که هر دو شبکه نقش بسیار مهمی در جنگ داشتند.
نهضت مقاومت ملی فرانسه یکی دیگر از سازمان‌های مقاومت فرانسه بود که در ژانویه ۱۹۴۳ از گروه‌بندی دوبارهٔ سه جنبش اصلی مقاومت یعنی «نبرد»، «فران-تیرور» و «لیبراسیون-سود» پدید آمد. بعداً در همان سال دفتر مرکزی اطلاعات و اقدام و نهضت مقاومت ملی فرانسه شبکهٔ اطلاعات و امنیت خود را با هم ادغام کردند.
از دیگر سازمان‌های وابسته به دفتر مرکزی اطلاعات و اقدام شبکهٔ گالیا بود که وظیفهٔ آن جمع‌آوری اطلاعات سری نظامی و فعالیت‌های پلیس بود. اهمیت آن در نیمهٔ دوم سال ۱۹۴۳ و بهار ۱۹۴۴ افزایش یافت و سرانجام با ۲۵۰۰ منبع، رابط، پیک و تحلیلگر بزرگ‌ترین شبکهٔ دفتر مرکزی اطلاعات و اقدام در منطقهٔ ویشی گردید. کار گالیا پس از پیاده شدن ۱۹۴۴ متفقین در نرماندی و پروانس به پایان نرسید و این شبکه برای متفقین اطلاعات فراهم می‌کرد که با آن اطلاعات متفقین می‌توانستند هدف‌های نظامی ارتش در حال عقب‌نشینی آلمان را بمباران کنند.
پس از شکست در جنگ داخلی اسپانیا در اوائل ۱۹۳۹ تقریباً نیم میلیون جمهوری‌خواه اسپانیایی از ترس زندانی شدن یا اعدام به فرانسه فرار کردند.Jackson (2007), p. 105 این پناهندگان در شمال رشته کوه پیرنه در اردوگاه‌هایی مانند اردوگاه گور و اردوگاه ورنه نگهداری می‌شدند. گرچه بیش از نیمی از این افراد هنگامی که پتن در سال ۱۹۴۰ برپایی رژیم ویشی را اعلام کرد به اسپانیا یا جاهای دیگر بازگردانده شدند،Crowdy (2007), p. 13 ولی ۱۲۰٬۰۰۰ تا ۱۵۰٬۰۰۰ تن از آنان باقی ماندندJackson (2007), p. 495 و زندانی سیاسی شدند و به خدمت کار اجباری و گروه کارگران خارجی برده شدهZuccotti (1999), p. 76 و از آنان به‌عنوان کارگر برده بهره‌برداری می‌شد. گروه کارگران خارجی به زندانیان اجازه می‌داد که در صورت موافقت با کار در کارخانه‌های آلمانی اردوگاه را ترک کنند.Collins Weitz (1995), p. 242 حدود ۶۰٬۰۰۰ جمهوری‌خواه داوطلب کار توانستند فرار کنند و به مقاومت فرانسه بپیوندند. ولی در عوض هزاران مظنون جمهوری‌خواه ضدفاشیست به اردوگاه‌های آلمانی بازگردانده شدند.Bowen (2000), p. 140 بیشتر آن‌ها به ماوتهاوزن فرستاده شدند. از ده هزار تن اسپانیایی که در این اردوگاه به ثبت رسیدند فقط ۲۰۰۰ تن توانستند تا پایان جنگ زنده بمانند.Bowen (2006), p. 237 بسیاری از فراریان اسپانیایی به گروه‌های مقاومت پیوستند و برخی دیگر گروه‌های مستقل خودشان را شکل دادند که این گروه‌ها به ماکی‌های اسپانیای معروف گردیدند. در آوریل ۱۹۴۲ کمونیست‌های اسپانیایی سازمانی را تشکیل دادند به نام گروه ۱۴ که یک جنبش چریکی مسلح بود و تعداد تقریبی مبارزان آن تا ژوئن ۱۹۴۴ به ۳۴۰۰ تن می‌رسید. این گروه در آغاز همکاری نزدیکی با فران-تیرور ئه پارتیزان داشت و بعداً در ۱۹۴۴ در قالب تشکیلاتی دیگری به نام گروه چریکی اسپانیایی فعالیت خود را ادامه داد.Beevor (2006), p. 420 هدف از تغییر نام این گروه نشان دادن ترکیب هویتی گروه بود: هدف نهایی این سربازان اسپانیایی سرنگونی ژنرال فرانسیسکو فرانکو بود. پس از این که ارتش آلمان از فرانسه بیرون رانده شد ماکی‌های اسپانیایی دوباره فعالیت‌های خود را بر روی اسپانیا متمرکز کردند.
از بهار ۱۹۴۳ ضدفاشیست‌های آلمانی و اتریشی که در خلال جنگ داخلی اسپانیا در تیپ‌های بین‌المللی می‌جنگیدند در لوزر و سون همراه با مقاومت فرانسه در فران-تیرور ئه پارتیزان فعالیت می‌کردند. رهبری این گروه به عهدهٔ کمونیست نظامی آلمانی اتو کونه بود. اتو کونه عضو پیشین رایشس‌تاگ در جمهوری وایمار بود و تا ژوئیهٔ ۱۹۴۴ دو هزار آلمانی را فرماندهی می‌کرد. او مستقیماً با نازی‌ها می‌جنگید و از جمله نبردهای مستقیم او با نازی‌ها نبرد آوریل ۱۹۴۴ در سنت-اتین-واله-فرانسز بود که در آن سربازان او یک یکان فلدژاندارمری را نابود کردند و همچنین تله‌ای که در تاریخ ۵ ژوئن ۱۹۴۴ برای نیروهای اس‌اس گذاشتند.Brès (2007), "Un maquis d'antifascistes allemands en France"
چهارصد مرد از لوگزامبورگ که بسیاری از آنان از خدمت کردن در ارتش آلمان نازی امتناع کرده بودند یا که از این ارتش ترک خدمت کرده بودند کشور کوچک خود را ترک کردند تا در ماکی فرانسه بجنگند. این افراد در منطقهٔ لیون، گرونوبل و آردن فعال بودند. بسیاری از آن‌ها در جنگ کشته شدند. برخی از آنان مانند آنتوان دیدریش در مقاومت به مرتبهٔ بالایی رسیدند. دیدریش که به کاپیتان باتیست معروف بود ۷۷ سرباز ماکی را فرماندهی می‌کرد. او برای عملیات حمله به زندان ریوم معروف است. در این حمله او و رزمندگانش همهٔ ۱۱۴ زندانی محکوم به اعدام را آزاد کردند.Raths, Aloyse 2008 - Unheilvolle Jahre für Luxemburg - Années néfastes pour le Grand-Duché pp. 375-377
بسیاری از مجارهای مهاجر که برخی از آن‌ها یهودی بودند هنرمندان و نویسندگانی بودند که در زمان اشغال در پاریس کار می‌کردند. بسیاری از آن‌ها به مقاومت پیوستند و بیشتر در مناطق لیون، گرنوبل، مارسی و تولوز فعال بودند. از میان مبارزان یهودی مجار می‌توان به ایمر اپشتاین در گروه مجاری در تولوز، گیورگی وادنای (که بعدها ربی لوزان شد) در لیون، امیل زیتیای نویسنده در لیموژ، ساندور پوشای نقاش، ایستوان هایدوی مجسمه‌ساز (اتین هایدو)، لازلو کوروس روزنامه‌نگار و ایمره گیومرای، آندور اشتاینر عکاس (۱۹۰۲–۱۹۴۴)، لوسین اروه و اروین مارتون اشاره کرد. توماس الک (۱۹۲۴–۱۹۴۴)، ایمره گلاز (۱۹۰۲–۱۹۴۴) و یوژف بکزور (۱۹۰۵–۱۹۴۴) در میان ۲۳ عضو مقاومتی بودند که به خاطر فعالیت در گروه افسانه‌ای مانوشیان اعدام شدند. آلمانی‌ها تقریباً ۱۱۰۰ عضو مقاومت یهودی از ملیت‌های مختلف را در خلال اشغال اعدام کردند و بسیاری دیگر نیز هنگام انجام عملیات کشته شدند."Art Proscrit", Exposition (April–August 2010), مرکز یادواره هولوکاست (بوداپست), "Mardi Hongrois" Blog (in French), 12 April 2010. Retrieved 29 August 2010."Art in Exile" series: "Belated Homecoming" , Works by Edit Bán Kiss, Béla Mészöly Munkás, Zsigmond Wittmann , 17 Apr – 15 August 2010, Holocaust Memorial Center (HDKE), Budapest. Retrieved 3 September 2010.
در سوم مارس ۱۹۴۳ نمایندگان حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا که به فرانسه پناهنده شده بودند پیمان لیون را مبنی بر آغاز مشارکتشان در مقاومت امضا نمودند. ایتالیایی‌ها در منطقهٔ صنعتی موزل که هیتلر آن را به آلمان ضمیمه کرده بود بی‌شمار بودند و نقش تعیین‌کننده‌ای در ایجاد سازمان مقاومت اصلی این شهرستان به نام گروه ماریو داشتند.Burger (1965), "Le Groupe Mario" ویتوریو کولیو یک نمونه از ایتالیایی‌ها در مقاومت فرانسه بود.
بیشتر سربازان لهستانی و تعدادی غیرنظامی لهستانی که پس از پیروزی آلمان در سال ۱۹۴۰ در فرانسه مانده بودند و همچنین یک خلبان لهستانی سرنگون شده در فرانسه (بسیاری از خلبانان لهستانی برای نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا پرواز می‌کردند) به مقاومت فرانسه پیوستند که از میان آنان تونی هالیک و الکساندر کاوالکوسکی سرشناس هستند.
سربازان کیجن فرانسوی زبان نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا خود را در فرانسه به‌جای شهروندان بومی فرانسه جا می‌زدند تا کانال ارتباطی کمک‌های آمریکا به نیروهای مقاومت باشند.
شارل دو گل در سخنرانی خود در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۰ از «مقاومت فرانسه» صحبت کرد.Appel du 18 Juin – "Quoi qu'il arrive, la flamme de la résistance française ne doit pas s'éteindre et ne s'éteindra pas." در زبان انگلیسی استفاده از عبارت «مقاومت» با اشاره به فعالیت‌های مقاومت فرانسوی‌ها حداقل به سال ۱۹۴۴ برمی گردد. بوریس کوالیوف بیان می‌کند که جنبش مقاومت در فرانسه و نام آن از مهاجران سفید در جنبش سفید سرچشمه گرفته‌است.Профессор Ковалев: Коллаборационизм в России в 1941 – 1945 годы 27 June 2012 – "Нельзя забывать, что в той же самой Франции движение Сопротивления начинается из среды русской иммиграции, а не из среды этнических французов. – Борис Вильде, выходец из Эстонии, например, придумал сам термин «Сопротивление»." [One should not forget that in France itself the Resistance movement began amongst the circle of the Russian immigration, and not from amongst ethnic French circles. – Boris Vildé, an arrival from Estonia, for example, himself invented the term 'Resistance'.] بوریس ویلده روسی یکی از اولین گروه‌های ضد اشغالگر را تأسیس کرد و در دسامبر ۱۹۴۰ شروع به انتشار مشترک روزنامه زیرزمینی "مقاومت" Résistan کرد.
نیکولوز موسْخِلیشْویلی (زادهٔ ۱۶ فوریهٔ ۱۸۹۱، درگذشت ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۷۶ میلادی)، ریاضی‌دان، فیزیک‌دان و مهندس گرجی، یکی از صاحب نظران در زمینه‌های کشسانی، معادلات انتگرال و مسائل ارزش کرانی و یکی از بنیانگذاران آکادمی علوم گرجستان بوده، که با تعداد زیادی از دانشگاه‌ها، آکادمی‌های علوم و انستیتوهای علمی در شوروی و خارج از آن همکاری داشته، در بعضی از آنان عضو افتخاری بوده و در بعضی نیز عضویت رسمی داشته‌است. او تعداد زیادی از جوایز ملی و بین‌المللی را کسب کرده و آثار بسیاری در زمینهٔ علوم ریاضیات، فیزیک و مکانیک به چاپ و انتشار رسانده‌است.
بارو بابلیون ، این بارو هم‌اکنون در قاهره پایتخت مصر نزدیک به ایستگاه مترو جرجیس واقع شده است که امپراتور تراژان، در قرن دوم میلادی دستور به ساختش داد. در قرن چهارم میلادی که رومیان مصر را اشغال کرده بودند، امپراتور روم آرکادیوس فرمان به بازسازی آن داد.http://www.coptichistory.org/new_page_1683.htm
در جمادی‌الاولی سال ۱۹ هـ برابر با می ۶۴۰م مسلمانان با رهبر عمروعاص این قلعه را محاصره کردند و پس از شش یا هفت ماه در تاریخ ژوئیه ۶۴۰م آن را تصرف کردند.مصر در دوره حکومت مسلمانان ، خبرگزاری تقرب. تاریخ بازبینی ۲۱ فوریهٔ ۲۰۱۵.
تیراندازی قهرمانی جهان ۲۰۱۴ پنجاه و یکمین دوره تیراندازی قهرمانی جهان است که از ۱۵ تا ۲۹ شهریور ۱۳۹۳ در گرانادا، اسپانیا برگزار شد. در این مسابقات، ۳۱۴۳ نفر (۲۱۴۸ نفر در رده بزرگسالان و ۹۹۵ نفر در رده جوانان) از ۹۲ کشور حضور داشتند و مسابقات در ۵۳ ماده انفرادی (به تفکیک: مردان ۱۸، زنان ۱۱، مردان جوان ۱۵، زنان جوان ۹) و ۴۹ ماده تیمی (به تفکیک: مردان ۱۸، زنان ۱۱، مردان جوان ۱۳، زنان جوان ۷) برگزار شد.خلاصه اطلاعات مسابقات
در رده‌بندی مدال‌های انفرادی، چین، آلمان و روسیه بیشترین مدال‌ها را گرفتند. در رده‌بندی مدال‌های تیمی نیز چین ، آلمان و ایتالیا در رتبه‌های اول تا سوم ایستادند.
«دختربچگی» () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی سلین سیاما است که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد.
پادشاه هیه جونگ (تولد ۹۱۲ - مرگ ۲۳ اکتبر ۹۴۵) دومین پادشاه از سلسله گوریو بود. او پسر پادشاه تائجو بود که در سال ۹۴۳ میلادی پس از پدرش به حکومت رسید و تا سال ۹۴۵ میلادی حکومت کرد
پادشاه هیه جونگ با نام وانگ مو در سال ۹۱۲ میلادی در ناجونگ به دنیا آمد. مادر او همسر اول تائجو وانگ گان ملکه جانگ هوآ که از خاندان اوه بود به دنیا آمد. زمانی که پادشاه تائجو در ناجونگ ژنرال بود عاشق معکع جانگ هوآ شد. در سال ۹۲۱ میلادی با پشتیبانی ژنرال بائک سول هو به ولیعهدی انتخاب شد هیه جونگ در تأسیس گوریو به پدرش تائجو وانگ گان بسیار کمک کرد. همچنین در نبرد ی بازماندگان باکجه عامل مهمی در پیروزی بود او در سال ۹۴۳ میلادی ی از مرگ تائجو به قدرت رسید زمانی که او پادشاه شد جنگ میان شاهزادگان بر سر قدرت شکل گرفت شاهزاده سوم
وانگ یو (جونگ جونگ اول) خواستار تخت سلطنت شد وانگ یو با قبیله چونگجو یو و شخصی به اسم وانگ شیک ریوم علیه هیه جونگ شورش کرد وانگ یو همچنین دست به تحریک هیه جونگ برای کشتن شاهزادگان وانگ وون و وانگ سو کرد.
در سال ۹۴۵ میلادی در سال دوم سلطنت هیه جونگ به خاطر بیماری اگزما شدیداز دنیا رفت اما دلیل مرگ او در روایات تاریخی مسمویت با جیوه در حمام گزارش شده‌است که بیشتر بدنش را لکه‌های چرکی و خونی گرفته بود و در تنفس مشکل داشت وی توسط برادرش وانگ یو عزل شد.
پدر: تائجو وانگ گان
مادر: ملکه جانگ هوآ
همسر اول: ملکه یی هوآ
همسر دوم: بانو گیونگ وو
همسر سوم: بانو هوآنگ جون
همسر چهارم: بانو چونگجو
بانو یی جو (معشوقه)
ولیعهد جی (در کودکی فوت شد)
بانو میونگ یی (معشوقه)
این پادشاه از بیماری پوستی رنج می‌برده‌است و بارها مورد سوء قصد قرار گرفت و سرانجام توسط جونگ جیونگ اول کشته شد
آرورا () هواپیمای شناسایی آمریکا است که شایعه ساخت آن از دههٔ ۱۹۸۰ میلادی شنیده شد. هیچ مدرک موثقی از ساخت یا پرواز آرورا وجود ندارد و آرورا یک افسانه نامیده شده‌است.
افسانه آرورا از مارس ۱۹۹۰ بر سر زبان‌ها افتاد، هنگامی که از قول مجله حمل و نقل هوایی و صنعت فضایی اعلام شد که اسم «آرورا» به صورت تصادفی در بودجه ۱۹۸۵ آمریکا به عنوان یک تخصیص ۴۵۵ میلیون دلاری برای «تولید هواپیمای سیاه» در سال مالی ۱۹۸۷ درج شده‌است. در هفته‌نامه حمل و نقل هوایی نوشته شده بود که پروژه آرورا به یک دسته از هواپیماهای عجیب و مدرن اشاره دارد، نه به یک مدل خاص. طبق اسناد سال ۱۹۸۶ که هفته‌نامه حمل و نقل هوایی آن‌ها را به‌دست آورده، ادعا شده بودجه این پروژه به ۲٫۳ میلیارد دلار در سال مالی ۱۹۸۷ می‌رسیده. در کتاب سال ۱۹۹۴ اسکانک ورکس، بن ریچ، رئیس سابق بخش اسکانک ورکز، لاکهید نوشت: آرورا، نام کد بودجه‌ای برای یک بمب‌افکن رادارگریز بود که منجر به تولید ب-۲ اسپیریت شد.
بسیاری از ناظران صنعت هوا فضا در اواخر ۱۹۸۰ میلادی، معتقد بودند که در حال حاضر، ایالات متحده توانایی تکنولوژیک برای ساخت هواپیمایی با سرعت ۵ ماخ جهت جایگزین نمودن با هواپیمای قدیمی لاکهید اس‌آر-۷۱ بلک‌برد را دارد. آزمایش‌های مفصل با هزینه بودجه دفاعی ایالات متحده باعث از بین رفتن منابع مالی یا به اصلاح سرازیر شدن در کانال پروژه‌های سیاه شده بود. در اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی، گزارش‌هایی مبنی بر مشاهده هواگردی با ظاهر عجیب و غیرمعمول در آسمان کالیفرنیا و انگلستان دریافت شده بود. بوم صوتی و ضمائم مرتبط که توسط ایالات متحده طرح شده بود باعث ایجاد یک چنین هواپیمای عجیبی شده بود. هیچ چیز این پرنده در ارتباط هر یک از این مشاهدات مربوط به هر برنامه‌های هوایی یا نوع خاصی هواپیما نبود، اما نام آرورا اغلب توضیح دهنده مشاهدات عجیب اعلام شده بود.
در اواخر ماه اوت سال ۱۹۸۹، یک مهندس در حال کار در گالوستون کی، در دریای شمال، بنام کریس گیبسون و فرد دیگری که همراه وی بود مشاهده خود را این‌طور توصیف کردند: یک هواپیمای ناآشنای دلتا شکل به صورت مثلث متساوی‌الساقین دیدم که ظاهراً در حال سوخت‌گیری از یک بوئینگ کی‌سی-۱۳۵ استراتوتانکر و همراه با یک جفت جنگنده-بمب‌افکن اف-۱۱۱ بود. گیبسون و دوستش برای چند دقیقه قادر به تماشای هواپیما شدند تا زمانی که از دید آن‌ها خارج شد. او متعاقباً طرحی از آنچه دیده بود کشید.
آرورا ، شناسایی استراتژیک
درباره آرورا
آرورا، شهروند نمونه
لی هانی (؛ زادهٔ ۲ مارس ۱۹۸۳) یک بازیگر، مدل، نوازنده کلاسیک و برندهٔ عنوان مسابقه زیبایی اهل کرهٔ جنوبی است.
لی دارای ایمان مسیحی است. وی مدتی رژیم غذایی گیاه‌خواری را دنبال کرد. اما به گفته خود او، برای آزادی خودش شروع به خوردن گوشت و ماهی کرد.
در ۸ نوامبر ۲۰۲۱، تأیید شد که لی با یک دوست پسر غیر مشهور قرار می‌گذارد. آنها از اوایل سال ۲۰۲۱ با هم قرار داشتند. در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۱، سارام انترتینمنت تأیید کرد که لی در آن روز ازدواج کرده‌است و مراسم عروسی در سئول برگزار شد که فقط اعضای خانواده در آن حضور داشتند. به گفته آژانس لی، شوهرش یک کارمند اداری کره‌ای-آمریکایی است.
در ژانویه ۲۰۲۲، آژانس لی اعلام کرد که لی اولین فرزندش را ۴ ماهه باردار است. در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۲، او یک دختر در بیمارستانی در سئول به دنیا آورد.
سنترال تیبل لندز ناحیه‌ای واقع در ایالت نیو ساوت ولز در استرالیا می‌باشد. از اصلی‌ترین شهرهای این ناحیه می‌توان به اورنج، باتورست، موجی، اسپرینگ‌وود، کاتومبا، لیتگو، بلکهیث، پورتلند، گولگونگ، ولینگتون، کوورا، اوبرون، و بن بولن اشاره کرد.
مونارو ناحیه‌ای واقع در ایالت نیو ساوت ولز در استرالیا می‌باشد.
نورثرن تیبل لندز یا فلات شمالی ناحیه‌ای واقع در ایالت نیو ساوت ولز در استرالیا می‌باشد.
اورانا (به انگلیسی: Orana) ناحیه‌ای واقع در ایالت نیو ساوت ولز در استرالیا می‌باشد. این ناحیه با در بر گرفتن ۲۵ درصد از مساحت نیو ساوت ولز بزرگترین ناحیه این ایالت محسوب می شود.
ساوت وست اسلوپس یا دامنه‌های شمال غربی، ناحیه‌ای واقع در ایالت نیو ساوت ولز در استرالیا می‌باشد. بیش از ۹۰ ٪ از این ناحیه در این ایالت و در حدود ۱۰ درصد آن در ایالت ویکتوریا واقع است.
ساوترن هایلندز یا ارتفاعات جنوبی ناحیه‌ای واقع در ایالت نیو ساوت ولز در استرالیا می‌باشد.
ساوترن تیبل لندز یا فلات جنوبی (به انگلیسی: Southern Tablelands) ناحیه‌ای واقع در ایالت نیو ساوت ولز در استرالیا می‌باشد.
بستنی چوبی یا نوعی بستنی‌ست که بدور تکه‌ای چوب شکل گرفته. بستنی چوبی معمولاً با لایه‌ای از شکلات پوشیده شده تا از آب شدن و ریختن بستنی جلوگیری شود.
بستنی چوبی نخستین بار توسط یک داروخانه‌دار در ایالت آیووا در سال ۱۹۰۵ ساخته شد. او این ایده را از کودکی که نمی‌توانست بین بستنی و آبنبات چوبی یکی را انتخاب کند الهام گرفت.
ریزکاو الکترونی () یا میکروپروب الکترونی وسیله‌ای برای تجزیهٔ شیمیایی است که در آن از باریکهٔ بسیار متمرکزی از الکترون برای برانگیختن و گسیل پرتوهای ایکس از نقطه‌ای انتخابی در نمونهٔ مشخصی استفاده می‌شود؛ ترکیب شیمیایی نمونه را از روی بیناب پرتوهای ایکس معین می‌کنند.
آنتروپی تنها کمیت در دانش فیزیک است (البته به جز برخی فرایندهای ذرات فیزیکی) که تغیرات آن بر اساس جهت مشخصی است که گاهی به آن پیکان زمان گویند می‌باشد. وقتی در طول زمان به پیش می‌رویم قانون دوم ترمودینامیک می‌گوید که در سامانه بی‌دررو آنتروپی می‌تواند افزایش یافته ولی نمی‌توان کاهش یابد. از این رو آنتروپی در زمان گذشته و آینده متمایز است.
اما در سامانه‌ای که بی دررو نباشد در طول زمان آنتروپی می‌تواند کاهش یابد. بسیاری از فرایندها سبب کاهش آنتروپی سامانه خود شده و موجب افزایش آنتروپی محیط بیرون می‌شوند که در نهایت موجب افزایش آنتروپی می‌گردد مانند فرایندهای موجودات زنده، یخچال‌ها و شکل گیری کریستال‌ها.آنتروپی نسبت به زمان در مسیری بی بازگشت زیاد می‌شود.
آنتروپی مانند دما یک مفهوم منحصر به فرد است. همه افراد حسی بصری برای درک تغیرات آنتروپی دارند. اگر در طول زمان به گذشته برگردیم شاهد فرایندها در مسیر بازگشت هستیم مانند شکل گرفتن شیشه شکسته شده یا تبدیل دوباره چوب از خاکستر. اگر بخواهیم بر روی کاغذ سفر به گذشته را طرح‌ریزی کنیم هیچ قانون فیزیکی نمی‌تواند طرح مان را نقص کند به جز قانون دوم ترمودینامیک که سبب غیرممکن شدن بازگشت به گذشته با توجه به قوانین کنونی فیزیک شده است.
در آیین دست‌گذاری، مسیحیان خود را وقف خدمت به جامعه مسیحیت می‌کنند. درجات اصلی روحانیت سه است:
سلیمان و سبا () فیلمی آمریکایی در سبک حماسی و درام به کارگردانی کینگ ویدور است که در سال ۱۹۵۹ منتشر شد.
مدت کوتاهی پیش از مرگ «داوود نبی»، پیامی از طرف خدا مبنی بر اینکه او باید پسر کوچکش «سلیمان» را به عنوان جانشینش انتخاب کند به او می‌رسد. اما «آدونیا» پسر بزرگترش که از این انتخاب راضی نیست سوگند می‌خورد تاج و تخت را پس بگیرد و…
نبرد دکل یا ذات‌الصواری نبردی دریایی است که در سال ۳۵ ه. ق برابر با ۶۵۵م بین مسلمان و امپراتوری روم شرقی درگرفت که با پیروزی مسلمانان به پایان رسید. این نبرد پایان اقتدار نیروی دریایی رومیان شرقی بر دریای مدیترانه و همچنین نخستین نبرد جدی دریایی مسلمانان به شمار می‌رود.