moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تفاوت اساسی بین بانک‌های اطلاعاتی و دایرکتوری‌ها در سطح سیستم است، جایی که یک بانک اطلاعاتی با استفاده از یک مدل اطلاعات تخصیص یافته (نسبی) برای خودکار نمودن یک فرایند مورد استفاده قرار می‌گیرد اما یک دایرکتوری برای نگهداری از شئ‌های «شناخته شده» ای که می‌توانند توسط برنامه‌های کاربردی مختلفی به صورت تصادفی مورد استفاده قرار گیرند به کار برده می‌شود. یک دایرکتوری سرویس در جایی به کار می‌آید که «مدیریت متعدد» (توسط کاربران و برنامه‌های کاربردی متعدد) از اطلاعات یکسان به منظور اطمینان از صحت و کارائی، استفاده می‌کنند. این دیدگاه در طراحی سیستم انعطاف‌پذیری و مقیاس بندی را ارائه می‌دهد که توسط آن می‌توان کارکردهایی همچون «سیستمهای ارائهٔ خدمات» را که دارای مقیاس وسیعی می‌باشند به درستی مشخص نمود. «سیستمهای ارائهٔ خدمات» امروزه صدها میلیون شئ (HSS/HLR، دفاتر آدرس، میزان مالکیت کاربران، شماره تلفن‌های VOIP، اطلاعات کاربران و دستگاه‌ها، و غیره) را به صورت لحظهای و روش‌های اتفاقی پشتیبانی می‌کنند و می‌توانند از طریق سیستم‌های BSS/OSS/CRM یا برنامه‌های کاربردی خود گردان توسط کاربران مدیریت شوند.
از آثار بارز در خصوص طراحی بانک‌های اطلاعاتی می‌توان به این مسئله اشاره نمود که کمپانی‌های بزرگ دارای صدها (اگر نه هزارها) از این بانک‌های اطلاعاتی برای فرایندهای مختلف هستند و اکنون سعی بر این دارند تا کاربران و اطلاعات شناسائی خدمات و محصولات آنلاین و مدیریت خدمات خود را در یکجا گرد آورده و آن‌ها را به صورت لحظه‌ای و هزینهٔ اقتصادی با صرفه ارائه دهند؛ بنابراین یک دایرکتوری سرویس در مقیاس بزرگ باید در معماری راه حل آن‌ها جای گیرد.
دایرکتوری سرویس بخشی از لایحهٔ «ارتباط باز سیستم‌ها» بود که به منظور رسیدن به موافقت همه‌جانبه‌ای در استاندارهای مشترک شبکه برای ایجاد امکان کارکرد بین تولیدکنندگان مختلف ارائه شده بود. در دههٔ ۸۰ میلادی ITU و ISO مجموعه‌ای از استانداردها را به نام X.500 برای دایرکتوری سرویس‌ها ارائه دادند که هدف اولیهٔ آن پاسخگوئی به نیازهای تعریف شده برای ارسال و دریافت پیغام‌های الکترونیکی بین کاریرهای متفاوت و جستجو برای نام‌های شبکه بود. «پروتکل سبک دسترسی به دایرکتوری» یا LDAP بر اساس سرویس‌های اطلاعات دایرکتوری X.500 طراحی شده، اما از مجموعهٔ TCP/IP و طرح کد بندی X.509 پروتکل DAP استفاده می‌کند که این باعث می‌شود تا بیشتر با اینترنت همخوانی و مرتبط باشد.
انواع بسیار زیادی از پیاده‌سازی‌های دایرکتوری سرویس توسط تولیدکنندگان مختلف وجود داشته که از آن جمله می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
افزون بر این موارد، تعداد زیادی از ابزارهای مرجع آزاد وجود دارند که با استفاده از آن‌ها می‌توان دایرکتوری سرویس‌های مختلفی شامل پروتکل‌های LDAP و Kerberos، و همچنین نرم‌افزار Samba را که با پروتکل‌های یاد شده نقش کنترلر Domain را ایفا می‌کند را به وجود آورد.
IBM Directory Server: این دایرکتوری سرویس پیاده‌سازی شده توسط کمپانی IBM است.
۱. ^ جرالد، کارتر (۲۰۰۳) “LDAP System Administration”. O’Reilly صفحات ۴–۳
در رابطه با موضوعات مرتبط با این مطلب به مباحث زیر نیز مراجعه کنید:
انجمن هنری خروس جنگی انجمنی هنری در ایران بود که در سال ۱۳۲۸ توسط جلیل ضیاءپور با کمک همفکرانش بنیان‌گذاری شد. این انجمن، مجمعی پیشرو در زمینه طرح عرصه‌های هنر نو خاصه ادبیات، تئاتر، موسیقی و نقاشی بود و نیز چاپ مجله‌ای با همین نام اقدام کرد. محل انجمن آتلیه ضیاءپور در خیابان تخت جمشید بود. وی هدف انجمن خروس جنگی را «مبارزه در برابر کهنه پرستی و سنت گرایی به دور از واقعیات زمانه» بیان کرده و شعری از فرخی سیستانی را به عنوان شعار انجمن بر می‌گزیند:صابر تهرانی، ص ۵۴ و ۵۵
این نخستین انجمن سورئالیست‌های ایران بود."صد سال داستان‌نویسی ایران" ص. ۱۹۲ - ۱۹۷
ضیاءپور، پس از پایان تحصیلاتش و اولین بازگشت به ایران - سال ۱۳۲۸ - با چند تن از همفکران نوگرایش انجمن هنری خروس جنگی را بنیاد نهاد که مجمعی پیشرو در زمینه طرح عرصه‌های هنر نو، بوده‌است.حریری، ص ۵۸ از سال ۱۳۲۷ که بحث در زمینه نقاشی مدرن اوج گرفت، انجمن و مجله خروس جنگی مرکز مبادلات فرهنگی - هنری و نخستین پایگاه ترویج و معرفی نوگرایی در هنر ایران، بود.بقراطی، ص ۶۵ و ۶۶ ضیاءپور، در این انجمن ضمن برگزاری جلسات هفتگی پیرامون معرفی نقاشی مدرن و موقعیت نقاشی ایرانی، به ایراد دوازده کنفرانس درباره نقاشی مدرن پرداخت و تعدادی مقالهٔ کوبنده و آگاه ساز در برابر نقاشان کلاسیک و مبلغان غربی که به همراه هم در برابر نقاشی نو در یک جهت حرکت می‌کردند انتشار داد.ناسی، ص ۶ و ۷ این انجمن به زودی در میان هنردوستان اعتبار کسب کرد و به صورت مرکز تجمع هنرمندان نوگرای آن روز ایران درآمد. بدین ترتیب انجمن هنری خروس جنگی موج جدیدی را در راه هنر آغاز کرد. سخنرانی‌های پرشور ضیاءپور و ارائهٔ آثار نقاشان نوگرا در کاشانهٔ آپادانا، مراکز فرهنگی سفارتخانه‌های روس، انگلیس و فرانسه به جدلی ده ساله میان سنت گرایان و نوگرایان دامن زد، اما پس از کودتای مرداد ۱۳۳۲ و هماهنگ با برنامه‌های بعدی نوسازی، دولت به حمایت از نقاشان نوگرا پرداخت و بدین ترتیب مخالفت خوانی‌ها به ظاهر پایان گرفت.
اعضاء انجمن را در دو دوره می‌توان بررسی نمود:
همچنین از اعضاء میهمان که با انجمن همکاری می‌کردند می‌توان از نیما یوشیج، بهمن محصص، سهراب سپهری، منوچهر شیبانی، مصطفی کمال پورتراب، کاظم تینا تهرانی و بسیاری دیگر از روشنفکران و هنرمندان نوجوی آن دهه نام برد، که در دفتر این انجمن گرد هم جمع می‌شدند و به بحث و جدل و گفتگو می‌پرداختند. لازم است ذکر شود، نیما یوشیج به نشانهٔ همکاری با انجمن و مجلهٔ خروس جنگی از شعر «شهر صبح» شروع کرد که در شمارهٔ اول آن مجله چاپ شد.
انجمن چند هدف را دنبال می‌کرد:
۱. روشنگری و آشنایی مردم و هنرمندان به درست اندیشی در هنر.
۲. روشنگری اذهان نسبت به هنر نو.
۳. مبارزه در برابر کهنه پرستی و سنت گرایی به دور از واقعیات زمانه.
ضیاءپور در این خصوص می‌گوید: «من خواستم هویت ملی مان را با الهام گیری از مواریث خود، به دنیای نو وارد کنیم بی آنکه مقلد باشیم یا این که بگذاریم مقلد باشند، و این حرکت از روی هدف و بنیادین بود نه یک جنگ سلیقه‌ای.»
شعار انجمن، شعری از «فرخی سیستانی» بود:
ضیاءپور می‌گوید: «ما بر مبنای شعار خود، هیچ عقب گرایی و واپس گرایی را بی پاسخ نمی‌گذاشتیم و تا جایی که آگاهیهای ما اجازه می‌داد، عوامل بازدارندگی و سودجویی را به طور قاطع بر کنار می‌زدیم و افشاگری می‌کردیم.»
آرم انجمن که نقش روی جلد مجلهٔ خروس جنگی است، توسط جلیل ضیاءپور و
نام خروس جنگی، به پیشنهاد غلامحسین غریب انتخاب شده بود. علت انتخاب چنین نامی این است که خروس از نظر ظاهر اندام موجودی قرص و مهاجم، و از نظر رنگ آمیزی جلوه گر، از نظر هویت (در ادبیات قدیم ما) نمایندهٔ فرشته بهمن و به عنوان طلایه، وظیفه اش بیداری مردم بود. پس خروس (آن هم جنگی) را انتخاب کردند تا نمایندهٔ زیبایی و نیز مبارز بودن آنها باشد.
اعضای مؤسس انجمن هنری خروس جنگی برای ترویج افکار و عقاید هنری خود لازم دانستند که نشریه‌ای داشته باشند تا بتوانند گفتنی‌های خود را به وسیلهٔ آن منتشر کنند و بازگوی زبان حال با مردم باشد. بنابراین به انتشار مجله‌ای به نام «خروس جنگی» اقدام کردند و در آن مطالب تازه‌ای را عنوان کردند که تا آن زمان در مجلات ایران مطرح نشده بود. مجلهٔ خروس جنگی در دو دوره منتشر می‌گردد:
۲۹-۱۳۲۸: در این دوره ۵ شماره از مجله زیر نظر ضیاءپور، شیروانی، غریب و شیبانی منتشر شده و در پشت جلد شماره‌های آن، این نوشته آمده بود: «زیر نظر انجمن هنری خروس جنگی. هدف ما بالا بردن سطح معرفت عمومی است.»
از پیش آمدهای سال ۱۳۲۸ برای مؤسسان انجمن، استیضاح وزیر کشور توسط وکیل مجلس و محاکمهٔ اداری ضیاءپور بود که در آنجا مجله خروس جنگی را از نشریات توده ایها دانسته بودند و می‌پنداشتند که کوبیسم یعنی کمونیسم. در پی این ناآگاهی، که می‌بایست کار مخالفان بوده باشدصابر تهرانی، ص ۵۸ و ۵۹ مجله، پس از انتشار ۵ شماره در همان سال، به دستور دکتر عباس اقبال وزیر فرهنگ وقت در دولت ساعد توقیف شد.
پس از محاکمهٔ اداری ضیاءپور و آگاهی مسئولین مبنی بر عدم تبلیغ افکار توده ایها و انتشار مجلهٔ سیاسی توسط وی، مقرر شد مجلهٔ خروس جنگی که توقیف شده بود با نامی دیگر منتشر شود، بنابراین در سال ۱۳۳۰ «مجلهٔ کویر» توسط ضیاءپور، غریب و شیروانی، با همان اهداف گذشته در دو شماره تا سال ۱۳۳۱منتشر گردید و خروسانی که در زیر لوای خروس جنگی زره دار به یک صورت واحد نمودار بودند، این بار در «مجلهٔ کویر» چهره نمودند.صابر تهرانی، ص ۹۱ ضیاءپور در این مجلهٔ کم تیراژ و مهم، اولین تابلو کوبیسم آبسترهٔ خود با نام «حمام عمومی» را به عنوان یک هنرمند ایرانی تصویر کرد و مقاله‌ای به نام «نقاشی» به چاپ رساند که در حقیقت توضیح واضحات «حمام عمومی» اش بود و مهمتر اینکه اولین تئوری هنر مدرن در ایران نیز همین مقاله‌است.اسدی کیارس، ص آخر
پس از توقیف مجلهٔ کویر در اواخر سال ۱۳۲۹، مجلهٔ «پنجه خروس» جای آن را گرفت و ضیاءپور در آن نشریه به انعکاس افکار خود پرداخت. از جمله نقاشان جوانتری که با این مجله همکاری داشتند؛ می‌توان از سهراب سپهری و بهمن محصص نام برد.
۱۳۳۰: اهمیت «خروس جنگی» در شماره‌های دورهٔ دوم آن است؛ دوره‌ای که "منوچهر شیبانی" و "جلیل ضیاپور" به خواست خود، از آن بیرون می‌روند و "هوشنگ ایرانی" به هیأت تحریریهٔ مجله راه می‌یابد، و ناگهان «انقلاب جیغ بنفش» در «خروس جنگی» به راه می‌افتد و مجله، درست درخورِ نامش می‌شود. در این دوره، «خروس جنگی» که زیر نظر "غلامحسین غریب"، "حسن شیروانی" و "هوشنگ ایرانی" منتشر می‌شود پاسخ بخشی از مخالفین با هنر توده‌ای تحت رهبری مجلاتی نظیر «کبوتر صلح» و «اندیشهٔ نو» بود؛ بخشی رادیکال، با رهبرانی چون "هوشنگ ایرانی" و پیروانی چون "سهراب سپهری". در این دوره، قطع مجله بزرگ شده و در صفحهٔ پشت جلد آن یک بیانیه آمده بود به امضای «انجمن هنری خروس جنگی» - "غریب"، "شیروانی" و "ایرانی" - که ظاهراً بیشتر سطور آن منعکس‌کنندهٔ عقاید "هوشنگ ایرانی" و نوشتهٔ او بود. این بیانیه تحت عنوان «سلاخ بلبل» شامل ۱۳ بند بود.
مهم‌ترین اتفاق ادبی سال ۱۳۳۰، شاید انتشار مجدد «خروس جنگی» بود که در آن سال با بی‌اعتنایی کامل و دست‌بالا با طنز و تمسخر مواجه شد. هرچند شماره‌های نخست «خروس جنگی» - که تحت تأثیر سوررئالیسم اروپا تأسیس شده بود - هرج‌ومرج‌گرایانه بود، ولی بعدها تعادلی می‌یابد، و واقعیت این است که بخش مهمی از آیندهٔ شعر نوی ایران، ادامهٔ منطقی فلسفهٔ زیباشناختی "هوشنگ ایرانی"، شاعر جیغ بنفش «خروس جنگی» می‌شود.
«خروس جنگی» مطلقاً به هنر متعهد - حتی خودخواسته‌ترین تعهدها - اعتقادی ندارد. او همهٔ قید و بندها را فرومی‌ریزد و بر آن است که بر خرابهٔ دست‌آوردهای شعر نو موجود، شعر تازه‌ای بنیاد نهد؛ و اگر تا امروز «کلاسیک‌های جدید» از وضع راست و محافظه‌کارانه با "نیما" مخالفت می‌کردند، «خروس جنگی» - که رهبری جبههٔ شعرش با "هوشنگ ایرانی" است - از موضع شورشی و چپ با "نیما" دشمن است. "هوشنگ ایرانی" معتقد است که اگرچه "نیما" شعر فارسی را از بنیاد دگرگون کرد ولی خود به‌مرور به کهنگی و واپس‌ماندگی دچار شده‌است. البته شاید یکی از دلایل دشمنی "هوشنگ ایرانی" با "نیما" - جدا از خصلت هر نوآوری که مخالفت و دشمنی با پدیدهٔ تثبیت‌شده‌است -، حزبی‌کردن و مقاله‌ای‌کردن و فرمایشی‌کردن شعر نیمایی بود که توسط مجلاتی نظیر «کبوتر صلح» و «اندیشهٔ نو» (که مسئول صفحهٔ شعرش "فریدون توللی" بود) صورت می‌گرفت که اعتقادی به شعر نو و نیمایی نداشتند ولی در موقع لزوم با وسیله‌کردن "نیما" برای رسیدن به اهداف سیاسی‌شان او را «استاد نیما» می‌نامیدند. «خروس جنگی» از هر نظر نقطهٔ مقابل «کبوتر صلح» است.
"ایرانی" معتقد بود هنر هرگز خواست اثبات چیزی و به وجود آوردن پدیده‌ای مفید را ندارد بلکه برای لذت هنرمند آفریده می‌شود و هنرمند در همان هنگام که به آن دوستی می‌ورزد آن را به کناری می‌زند و در جستجوی تازه‌تر می‌رود تا خواهش لذت‌خواهی درون را، که هر آن در تغییر و جنبش است برآورد، و جز دریافت لذت برای خود، هدفی دیگر بر او فرمان نمی‌راند. به باور او برای هنرمند همه‌چیز تنها دست‌آویز هنر اوست و هرگز به بند اخلاق و اجتماع و سنت‌های باستانی تن درنمی‌دهد، و حتی اگر نمودهای هنریش نابخودانه مفید یا در بند اجتماع و سنت‌ها شناخته شود، بر او گناهی نیست. "ایرانی" زیبایی را تنها اکسیر حیات هنرمند برمی‌شمرد و آن را «آن» ی می‌داند آنی، فراگیرندهٔ همهٔ رویدادهای گذشته و برخوردار از چیزی تازه‌تر، که از درون می‌جوشد حتی اگر از بیرون دریافت می‌شود و نمودش تنها در فرمی اصیل است که بندیِ روش نیست.
در نخستین شمارهٔ دورهٔ دوم «خروس جنگی»، نمونه‌ای از اشعار مورد نظرشان چاپ می‌شود. شاعر این شعر "هوشنگ ایرانی" است. شعر «کبود» "هوشنگ ایرانی" نمونه‌ای تیپیک از نوع هنر «خروس جنگی» است که نخست با بی‌اعتنایی کامل روبه‌رو شده، و پس از چند سال غوغایی به پا کرد. «کبود» همان است که به پاس وجود ترکیب «جیغ بنفش» در مصراع هفتم آن به این نام معروف شده و پس از آن، کنایه‌ای بر همهٔ اشعار به‌ظاهر بی‌ربط می‌شود. هرچند نام «جیغ بنفش» برای همیشه با نام "هوشنگ ایرانی" گره خورده و بر همهٔ اشعار او باقی‌ماند، ولی او عملاً پس از سرودن چند شعر از این دست، این شیوه را رها کرد. برخورد خردکننده‌ای که آن سال تا سال‌ها بعد با او شد و تا حد فلج‌کردن ذهن او پیش رفت، مانع ادامهٔ این شیوه بود.
«خروس جنگی» بهانه‌ای برای گردآمدن هنرمندان بی‌هنر در وضعیت مخدوش ضدهنری نبود؛ دلیل این ادعا آثار اندک بعدی "هوشنگ ایرانی" است. او کتاب مفصلی در باب زیبایی‌شناسی و نقد هنری دارد که در همان سال‌ها چاپ شد و آرای هنری او در آن کتاب آمده است. علاوه بر این، "هوشنگ ایرانی" به چند زبان مسلط بود و موضوع تز دکترای او نشانگر عمق اندیشهٔ نوجوی اوست. شاید بشود این سؤال را مطرح کرد که آیا او در کارش موفق بوده است یا خیر، ولی نمی‌توان او را به جنجال‌آفرینی بی‌خردانه یا شهرت‌طلبی کاذب ژورنالیستی متهم کرد. حرکت او از درکی دیگر بود. درکی که در «خروس جنگی» تحریر می‌شد.
«جیغ بنفش» نتیجهٔ انتخاب آگاهانهٔ یک شیوهٔ هنری مدرن بود. شیوه‌ای که نظر بر «سیلان ذهن» و ناخودآگاه هنرمند داشت. اما از پیش پیدا بود «خروس جنگی» که نه پایگاهی در فرهنگ مردم دارد و نه مورد تأیید روشنفکران ایران است، دوام نخواهد آورد. «خروس جنگی» در این دوره چهار شماره منتشر شد؛ اولین شماره، اول اردی‌بهشت ۱۳۳۰ و آخرین آن، ۱۵ خرداد همان سال، و هر پانزده روز یک شماره. تنها شاعر خروس جنگی، "هوشنگ ایرانی" بود.
در فروردین سال ۱۳۳۱ یاران «خروس جنگی» به‌اتفاق "پرویز داریوش"، "منوچهر شیبانی" و "عبدالحسین احسانی" و چند تن دیگر، و با تلاش "هوشنگ ایرانی"، مجلهٔ «موج» را منتشر می‌کنند. «موج» نسبت به «خروس جنگی» بسیار ملایم و معتدل است. «موج» قرار بود فصلنامه باشد، ولی از آنجا که فاقد امکانات است پس از یک شماره تعطیل می‌شود. این یک شماره در ۵۰۰ نسخه چاپ شد و علاوه بر شعری از "ایرانی"، شامل ترجمه‌های وی از "گوته"، "هانری میشو"، "بودا" و "تاگور" نیز بود.
«آپادانا» فقط دو شماره، در خرداد و تیر ۱۳۳۵، منتشر شد. گردانندگان اصلی «آپادانا» همان افراد «خروس جنگی» بودند که با فروکش‌کردن تب و تاب جامعهٔ انقلابی و پر شر و شور، خروس جنگی‌ها هم، با آن‌که میانه‌ای با انقلاب سیاسی نداشتند و تمام همّ‌شان متوجه مسائل هنری بود، سردتر شده، و ملایم‌تر به ادامهٔ کار پرداخته بودند.
«آپادانا» در واقع تلفیقی از «خروس جنگی» و «جام جم» بود. در شمارهٔ اول آن، که در اول خرداد منتشر شد، مقالهٔ «منظری از قدمت نهصدسالهٔ تجرید در عرفان ایران» از "هوشنگ ایرانی" در کنار آثاری از "جلیل ضیاپور"، "سهراب سپهری"، "نیما یوشیج"، "هانری میشو"، "غلامحسین غریب" و دیگران به چاپ رسید.
شمارهٔ دوم «آپادانا» در تیرماه ۱۳۳۵ منتشر شد و شامل مقالات «راه برهمن و شرنگ شیخ»، «آفرینش» و «پیام جنگل» از "هوشنگ ایرانی" در کنار آثاری از "سهراب سپهری"، "نصرت رحمانی" و دیگران بود.
در دورهٔ «آپادانا» مجموعاً سه شعر چاپ شد از "سهراب سپهری"، "نصرت رحمانی" و "ابوالقاسم مسعودی" که هر سه شعر منثور بود. «خروس جنگی» و «آپادانا» پیشگام شعر منثور بوده‌اند.
شمارهٔ سوم و آخر «آپادانا» - در آذر ۱۳۳۵ با نام «هنر نو» منتشر شد. در این شماره شعر «چهارشنبهٔ خاکستر» "تی. اس. الیوت" به ترجمهٔ "ایرانی" در کنار آثار دیگران منتشر می‌شود. با توجه به این‌که در نیمهٔ دوم دههٔ سی، به سبب تعمیق یأس ناشی از شکست سیاسی، جوّ تیره‌ای بر زندگی روشنفکران حاکم بود، "الیوت" از جذاب‌ترین شاعران اروپایی برای شاعران و شعردوستان ایرانی بوده، و ترجمهٔ شعرهای او اثر انکارناپذیری بر روند شکل‌گیری شعر نو پس از کودتا داشته‌است. مقدمهٔ "ایرانی" بر این ترجمه، از مقالات خواندنی این مجله‌است. "ایرانی" در پایان مقدمهٔ مفیدش یادآوری می‌کند که: «در ترجمهٔ این اثر کوشیده شده‌است که نظم درونی کلمات و نقشه‌های ذهنی نگهداری شود.»
سه گروه به طور مشخص از دشمنان و مخالفان انجمن محسوب می‌شدند:
محل انجمن، آتلیهٔ ضیاءپور، واقع در خیابان تخت جمشید سابق، در بخش غربی دیوار کاخ شرکت نفت بود که در آن هر بعدازطهر جمعه در یکی از زمینه‌های هنری سخنرانی انجام می‌شد و در پایان جلسه حاضران به پرسش و پاسخ می‌پرداختند. نمایشگاهی در این محل برگزار نمی‌شد و فقط اختصاص به سخنرانی داشت.میرعمادی، ص ۸
رایانه رومیزی یا کامپیوتر دسکتاپ یا دسکتاپ، یک دستگاه الکترونیکی است که داده‌های خام را به داده‌های قابل فهم تبدیل می‌کند و برای استفاده روی میز در منزل یا محل کار ساخته شده‌است و با رایانه‌های قابل حمل مثل لپ‌تاپ‌ها و PDAها فرق می‌کند. به رایانه رومیزی، میکروکامپیوتر (Microcomputer) هم می‌گویند. چهار نوع رایانه رومیزی وجود دارد: رایانه خانگی، یا رایانه شخصی، واحدهای کاری work station، سرورهای اینترنتی و رایانه‌های خاص مخابراتی.
رایانه‌های رومیزی از نظر قیمت معقول‌ترین و قابل تهیه‌ترین هستند و هم در کار، هم در منزل و هم در مدارس حضور دارند و برای انجام وظایف اداری، سازمان دهی تصاویر دیجیتال، تدوین ویدئویی و دسترسی به اینترنت استفاده می‌شوند. تقریباً تمام رایانه‌های رومیزی از بخش‌هایی تشکیل شده‌اند که می‌توان به راحتی جایگزین یا به روزشان کرد.
رایانه‌های رومیزی انواع مختلف جعبه رایانه دارند از انواع بزرگ عمودی تا مدل‌های کوچک که می‌توان پشت نمایشگر LCD پنهان شان کرد.
رایانه‌های رومیزی معمولاً به یک ورودی برق متصل می‌شوند.
چرتکه را پدر رایانه می‌خوانند. رایانه‌های رومیزی در سال‌های دههٔ ۱۹۷۰ و ۱۹۹۰ بسیار تولید شدند. یکی از آن‌ها ماشین حساب قابل برنامه‌ریزی و گران‌قیمت و سطح بالای ساختهٔ hp بود به نام hp۹۸۳۰ که یک صفحه کلید، یک سیستم‌عامل basic خاص hp بر اساس ROM، درایو کاست، نمایشگر ال‌ئی‌دی ۳۲ کاراکتری و یک پرینتر سریع در آن دور هم جمع شده بودند و می‌توانست یک پلاتر گرافیکی را هم به کار گیرد. یک واحد تجاری در لاولند در کلرادو هست که این محصولات‌ها را تولید می‌کند و آن را «شعبهٔ رایانه رومیزی» hp می‌خوانند. IBM5100, Wang۲۲۰۰ و Tektronix۴۰۵۱ رایانه‌های سرهم شده‌ای بودند که برخی از آن‌ها رشد کردند و تبدیل به واحدهای علمی یا رایانه‌های کاری-تجاری کوچک شدند.
به جعبه‌های تشکیل شده از قطعات متعدد و مختلف که به حافظه و ترمینال خارجی نیاز داشتند میکرو کامپیوتر نام دادند تا از مینفریم‌ها و مینی کامپیوترهای دیگری که در آن زمان از شرکت‌های بزرگ رایانه‌ای قابل تهیه بودند تفاوت داشته باشند. در ۱۹۷۵ محصول Mits Alair ۸۸۰۰ اولین رایانه رومیزی آمادهٔ تحویل و سر هم شده وارد شد. به خاطر طراحی خاص این رایانه که برای سرگرمی آماده شده بود تقاضا و بهره‌وری آن را محدود کرد و در ۱۹۷۷ سه رایانه به صورت تقریباً هم‌زمان وارد بازار رایانه آمریکا شدند که به عنوان نسل‌های قبلی رایانه‌های امروزی قابل ذکر هستند: Apple II، کومودور PET و Tandy TRS-۸۰. هر کدام از این ماشین‌ها برای استانداردهای امروز زیادی نامناسب و سطح پایین هستند؛ مثلاً TRS-۸۰ که یک صفحه نمایش سبز ۱۲ اینچی فسفری، یک جعبهٔ امتداد (expansion box) با دوازده کیلوبایت حافظه، یک صفحه کلید و یک ضبط‌کنندهٔ نوار داشت. حدود ۶۹۵ دلار هم به فروش رسید. این رایانه‌ها هم چنین یک حافظهٔ نمایشی، یک صفحه کلید و گاهی حافظه و CRT را در یک واحد دور هم جمع می‌کردند.
در سال‌های دههٔ ۱۹۸۰ رایانه‌های دسکتاپ جای بیشتری در جامعه برای خود باز کرد. طیف گسترده مشتریان از بزرگ‌ترین شرکت‌ها تا کاربران خانگی رایانه را برای کارشان مفید دیدند و جنبه‌های جالب تری در آن کشف کردند. فروش آن بسیار بالا رفت و در نهایت هم با ورود اینترنت به عرصه در میانه دهه ۱۹۹۰ رایانه رومیزی در همه جای دنیای ما راه یافت.
جزئیات یک رایانه رومیزی شکافته شده:
سخت‌افزار رایانه خانگی، قطعه‌ای است طوری که فردی با دانش معمولی در مورد رایانه می‌تواند محتویات آن را تغییر دهد. قیمت رایانه‌های رومیزی متعادل تر از نوت بوک است چرا که برای به حداقل رساندن حجم قطعات و پیدا کردن راهی برای حل مسائل مربوط به مدیریت گرمای حاصل از استفاده از قطعات در یک محیط بسته و فشرده تلاشی صورت نمی‌گیرد.
همه رایانه‌های رومیزی درگاه‌هایی دارند که وسایل خارجی مثل نمایشگرها صفحه کلیدها، چاپگرها و اسکنرها از طریق آن به رایانه متصل می‌شوند. باس سریال جهانی (usb) برای اکثر وسایل جانبی به کار می‌رود و طوری طراحی شده‌است که جهانی باشد و به درد هر وسیله‌ای بخورد.
اترنتEthernet - برای تشکیل شبکه و اتصال باند پهن به اینترنت استفاده می‌شود.
مودم – برای دسترسی به اطلاعات از طریق خط تلفن (یعنی اتصال اینترنتیdial-up) البته کم‌کم با حذف فناوری dial-up در برابر اتصالات باندپهن کم‌کم آن هم جایگاه خود را از دست می‌دهد.
جک هدفون – برای اتصال وسایل صوتی (که می‌توان USBهم به جای آن استفاده کرد).
سریال – برای اتصال هر وسیله‌ای که از پارالل استفاده می‌کند. به جای این‌ها هم از USB استفاده می‌شود.
PS/۲ – برای موس‌ها و صفحه کلیدها به کار می‌رود. به جای این‌ها هم دیگر از USB استفاده می‌شود.
ویدئو (VGA) – برای اتصال نمایشگر / پروژکتور سیگنال آنالوگ
اینترفیس (ظاهر) ویدئویی دیجیتال(DVI) برای اتصال نمایشگر است اما فرمت دیجیتال سیگنال را حفظ می‌کند. معمولاً در LCDها استفاده می‌شود.
منبع تغذیه (power) برای اتصال به کابل برق
فایروایر/IEEE۱۳۹۴ برای اتصال درایوهای سخت خارجی و دوربین‌های دستی
کارت خوان – برای خواندن کارت‌های فلش مموری دوربین‌های دیجیتال، گوشی‌های تلفنی و پخش‌کننده‌های موسیقی و…
رایانه شخصی یکپارچه (All-in-one PC) به رایانه‌های رومیزی گفته می‌شود که نمایشگر آن به کیسی که پردازشگر و دیگر قطعات اصلی رایانه در آن قرار دارد، متصل است. رایانه اصلی (اوریجینال) مکینتاش اواسط دهه هشتاد میلادی و همچنین آی‌مک اواخر دهه ۹۰ و دهه اول قرن جدید شرکت اپل از رایانه‌های محبوب این گروه هستند. این نوع رایانه‌ها بیشتر از رایانه‌های رومیزی معمولی قابل حمل می‌باشند و فضای کمتری از میز را اشغال می‌کنند اما در زمینه ارتقاء کیفیت برای بالا بردن توانایی شان بسیار محدودند. گرچه تاحدودی این مشکلات در رایانه‌های یکپارچه جدیدتر رفع شده‌است.
کاوه یغمایی (زادهٔ ۲۱ آذر ۱۳۴۷ در تهران) خواننده، نوازنده، تنظیم‌کننده و آهنگ‌ساز راک ایرانی است.
کاوه در ۱۰ سالگی آشنایی با موسیقی و نوازندگی گیتار آکوستیک و نیز الکتریک در سبک‌های مختلف به ویژه راک را به عنوان سبک تخصصی و مورد علاقه نزد پدر (کورش یغمایی) در خانواده آغاز کرد. ورود به هنرستان عالی موسیقی در ۹ سالگی و آموزش تخصصی پیانوی کلاسیک نزد استاد نامدار نوین افروز و نیز آموزش هم‌زمان آهنگسازی، آرایش سازها و نوازندگی گیتار…
بعد از انقلاب ۱۳۵۷ و انحلال هنرستان عالی موسیقی و توقف اجباری تحصیل آکادمیک موسیقی فراگیری موسیقی را در هنرستان عالی موسیقی پسران و فارغ‌التحصیلی با ساز تخصصی فلوت ادامه داد. در سال ۱۳۷۳ با ورود به دانشگاه و فراگیری تخصصی گیتار کلاسیک فعالیت حرفه‌ای در زمینه ضبط موسیقی، آهنگسازی و آرایش سازها را آغاز کرد.
او همچنین با هنرمندان زیادی در آلبوم‌های مختلف موسیقی به عنوان آهنگساز، و آراینده سازها نوازنده گیتار، فلوت، کیبورد، درامز و پرکاشن همکاری کرد. او استاد گیتار الکتریک در دانشکده موسیقی است. وی همچنین استاد موسیقی افراد مشهوری مانند سیروان خسروی بوده‌است. اولین آلبوم او با نام مترسک با آهنگسازی، تنظیم، نوازندگی و خوانندگی خودش در سال ۱۳۸۲ منتشر شد
که این آلبوم کمک زیادی به سیروان خسروی کرد که او وارد موسیقی شود.
کاوه برای پیگیری موسیقی روز دنیا و همچنین ایجاد همکاری با موزیسین‌های بین‌المللی ایران را ترک کرد. او پس از آن در ونکوور کانادا اقامت گزید. آلبوم دوم خود را با نام سکوت سرد با کمپانی ترانه در سال ۱۳۸۶ منتشر کرد. او در تاریخ ۱۷ اسفند ۱۳۹۰ به ایران بازگشت و در سال ۱۳۹۵ آلبوم منشور را منتشر کرد.
آدم‌های شب زده (۱۴۰۰)
با او حرف بزن فیلمی اسپانیایی و در ژانر درام به کارگردانی پدرو آلمودُوار محصول سال ۲۰۰۲ است. این فیلم در سال ۲۰۰۳ موفق به کسب جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی شد.
«بنینیو مارتین» یک پرستار مرد است که در نزدیکی خانه اش یک سالن تمرین رقص وجود دارد. او هرروز تمرین‌ها را به خاطر وجود دختری به نام «آلیشیا» تماشا می‌کند و به او دل می‌بازد.
او هرگز با آلیشیا رو در رو صحبت نمی‌کند تا اینکه یک روز فرصت مناسب را می‌یابد؛ اما چند روز بعد او تصادف شدیدی می‌کند و به اغما فرومی‌رود. از طرفی مردی به نام «مارکو» که یک آرژانتینی است دوست دخترش «لیدیا» را که یک ماتادور (گاوباز) است را به دلیل صدمه در حین گاوبازی و در حال کما به همان مرکزی می‌برد که بنینیو در آن کار می‌کند…
آلبرتو ایگلسیاس ساختِ موسیقی این فیلم را بر عهده گرفت. در آخرین قطعهٔ این موسیقی که در تیتراژ فیلم پخش می‌شود، ویسنته آمیگو از گیتار اسپانیایی و سبک نیو فلامنکو استفاده کرده‌است.
کانال نقطه به نقطه با سرعت بالا با ارتباط کارت گرافیکی به مادر بورد کامپیوتر می‌باشد. بین سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۷ AGP جای خود را به PCI داده‌است.
با توسعهٔ گرافیکی بیشتر کامپیوترها نسل‌های بعدی آدابتورهای گرافیکی در سیستم‌های PCI ارائه شده‌اند این امر منجر به توسعهٔ AGP شده‌است.
با توجه به نیازهای‌های آدابتورهای مدرن گرافیکی AGP بر PCI اولویت دارد زیرا ارائه گر مسیر مناسب برای پردازشگر با PCI bus مشترک می‌باشد. در مجموع برای بارگیری محتووا کارت گرافیک PCI باید RAM سیستم را اشغال کند.
GART به کارت گرافیک امکان دسترسی مستقیم به بخش ذخیرهٔ متن را می‌دهد. بالاترین مقدار حافظهٔ سیستم برای AGP به‌عنوان AGP aperture معرفی می‌شود.
دو دلیل اصلی تولید کارت‌های گرافیکی با فاصل PCI این است که آن‌ها در هر PC به کاربرده شوند زیرا در حالی که برخی مادربوردها با آدابتورهای گرافیکی پیش ساخته فاقد AGP slot می‌باشند PCهای دسکتاپ مدرن فاقد slotهای PCI هستند. دوماً مصرف‌کننده با سیستم عملیاتی مناسب از چندین کارت گرافیک PCI استفاده می‌کند تا بازده‌های مختلفی را به همراه داشته باشد. این امر در موردACP ۱٫۰ و ۲٫۰ غیرممکن می‌باشد زیرا آن‌ها از بیش از یک AGP master حمایت نمی‌کنند. برخی از کامپیوترهای نوع سرور از slotهای AGP حمایت می‌کنند.
http://www.iis.net/default.aspx?tabid=2&subtabid=23&i=1223|Differences
http://en.wikipedia.org/wiki/Accelerated_Graphics_Port
عصر جدید فیلمی کمدی آمریکایی محصول سال ۱۹۳۶ به کارگردانی و نویسندگی چارلی چاپلین است. عصر جدید تقلای ولگرد کوچولو برای زندگی در دنیای مدرن و صنعتی است. این فیلم در مورد وضعیت اشتغال و مالی وخیم مردم در رکود بزرگ است. فیلمی که در آن چاپلین برای آخرین بار در نقش آقای ولگرد ظاهر شد، ستایشی بی دریغ از غنای سینمای صامت و هجوی بی رحمانه علیه سلطه ماشین بر انسان. ستارگان این فیلم عبارتند از: چارلی چاپلین، پولت گادرد، هنری برگمن، تاینی سندفورد و چستر کانکلین.http://www.imdb.com/title/tt0027977/
"عصر جدید" توسط کتابخانه کنگره و در سال ۱۹۸۹ از لحاظ فرهنگی قابل توجه و مهم ارزیابی شد. این فیلم در فهرست فهرست ملی ثبت فیلم قرار گرفت و چهارده سال بعد، در جشنواره فیلم کن ۲۰۰۳ در بخش خارج از مسابقه قرار گرفت.
"عصر جدید" چاپلین را در شخصیت ولگرد خود به عنوان یک کارگر کارخانه در خط مونتاژ به تصویر می‌کشد. در آنجا، او مورد بی مهری‌هایی قرار می‌گیرد که توسط «دستگاه تغذیه» معیوب و یک خط مونتاژ شتاب‌دهنده تغذیه می‌شود که در آن او مهره‌ها را با سرعت فزاینده ای روی قطعات ماشین آلات پیچ می‌کند. او سرانجام دچار یک ناراحتی عصبی می‌شود و بی حال می‌شود، درون دستگاه گیر می‌کند و کارخانه را به هرج و مرج می‌اندازد. وی را به بیمارستان اعزام می‌کنند. پس از بهبودی، کارگر کارخانه که اکنون بیکار شده به اشتباه به عنوان رهبر تظاهرات کمونیست دستگیر می‌شود. در زندان، او به‌طور تصادفی کوکائین قاچاق را بلعید و آن را با نمک اشتباه گرفت. در هذیان بعدی خود، از رفتن دوباره در سلول خودداری می‌کند. وقتی برمی گردد، به یک زندان فرار می‌کند و محکومان را بیهوش می‌کند. از او به عنوان یک قهرمان یاد می‌کنند و با او رفتار خاصی می‌کنند. وقتی به او اطلاع دادند که به دلیل اقدامات قهرمانانه اش به زودی آزاد خواهد شد، چاپلین می‌گوید که زندگی در زندان را ترجیح می‌دهد.
در خارج از زندان، او درخواست کار جدیدی می‌کند اما پس از اینکه باعث وقوع حادثه ای می‌شود آنجا را ترک می‌کند. او به یک دختر پابرهنه یتیم ولگرد، به نام الن ،(با نقش آفرینی پولت گادرد) برخورد می‌کند که پس از سرقت یک قرص نان از پلیس در حال فرار است. او که مصمم است به زندان بازگردد و دختر را نجات دهد، به پلیس گفت که او سارق است و باید دستگیر شود. شاهدی که ماجرا را دیده‌است، اصل ماجرا را فاش می‌کند و چاپلین آزاد می‌شود. برای دستگیری مجدد، او مقدار زیادی غذا در یک کافه تریا بدون پرداخت پول می‌خورد. او با الن در یک واگن شالی بلند ملاقات می‌کند، که تصادف می‌کند، و او را متقاعد می‌کند که با او فرار کند. او که در رؤیای زندگی بهتر است، به عنوان یک نگهبان شبانه در یک فروشگاه بزرگ شغل می‌گیرد، یواشکی با الن وارد فروشگاه می‌شود و با سه سارق روبرو می‌شود: یکی از آنها «بیگ بیگ»، یکی از همکاران کارخانه در ابتدای فیلم است، که توضیح می‌دهد که آنها گرسنه و ناامید هستند. وی پس از صرف نوشیدنی با آنها، صبح روز بعد در ساعات کاری از خواب بیدار می‌شود و یک بار دیگر به دلیل عدم با تماس پلیس برای دستگیری سارقین و خوابیدن با لباس فروشگاه روی میز، که باعث شوکه شدن مشتریان و صاحب فروشگاه می‌شود، دستگیر می‌شود.
ده روز بعد، الن او را به خانه جدیدی می‌برد - کلبه ای فرسوده که اعتراف می‌کند «کاخ باکینگهام نیست» اما به عنوان خانه کار خواهد کرد. صبح روز بعد، کارگر کارخانه در مورد بازگشایی یک کارخانه قدیمی می‌خواند و به عنوان دستیار مکانیک در آنجا کار می‌کند. رئیس او به‌طور تصادفی در ماشین آلات سقوط می‌کند، اما کارگر موفق می‌شود او را نجات دهد. سایر کارگران ناگهان تصمیم به اعتصاب می‌گیرند. در خارج، کارگر به‌طور تصادفی آجر را به سمت پلیس پرتاب می‌کند و او دوباره دستگیر می‌شود.
دو هفته بعد، او آزاد می‌شود و می‌فهمد که الن یک رقاص کافه است. او به عنوان خواننده و پیشخدمت شغلی پیدا می‌کند، جایی که او وظایف خود را کاملاً ناشیانه انجام می‌دهد. در حین نمایش خود، او دستهای خود را که متن ترانه او است، از دست می‌دهد، اما او با بداهه خوانی متن با استفاده از برهم زدن از چندین زبان، بعلاوه برخی از پانتومیمینگ، این عمل را نجات می‌دهد. عمل او اثبات یک ضربه است. هنگامی که پلیس برای دستگیری الن به دلیل فرار زودهنگامش وارد می‌شود، آنها دوباره فرار می‌کنند. الن ناامید می‌شود که هیچ فایده ای برای تلاش آنها وجود ندارد، اما کارگر کارخانه به او اطمینان می‌دهد که به نوعی از پس این کار برمی آیند. در یک طلوع روشن، آنها جاده را به سمت آینده ای نامشخص اما امیدوار می‌کنند.
دیکتاتور بزرگ فیلمی کمدی و درام، به کارگردانی، تهیه‌کنندگی و نویسندگی چارلی چاپلین با بازی چارلی چاپلین، پولت گادرد، جک اوکی، محصول سال ۱۹۴۰ ایالات متحدهٔ آمریکا است.http://www.imdb.com/title/tt0032553/
در سال‌های جنگ جهانی اول، سربازی به نام "چارلی" که پیش از ورود به ارتش آرایشگر بوده، بر اثر سقوط هواپیما حافظه‌اش را از دست می‌دهد. او وقتی چشم باز می‌کند خود را در یک آسایشگاه روانی می‌یابد و پس از مدتی، که طی آن حاکمیت کشور به دست دیکتاتوری به نام "آدنوید هینکل" (چارلی چاپلین) افتاده، از آنجا مرخص می‌شود.
شهر را فقر و بیکاری فرا می‌گیرد و مخالفان دیکتاتور به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده می‌شوند. خشم و خروش هینکل، دامن چارلیِ آرایشگر را نیز می‌گیرد و سربازان، مغازهٔ سلمانی‌اش را در منطقهٔ فقیرنشین شهر خراب می‌کنند و او را به یکی از اردوگاه‌ها می‌فرستند.
هینکل موافقت‌نامه‌ای را با یکی دیگر از دیکتاتورها، "ناپولینی" (جک اوکی) امضا می‌کند و هنگام حمله به کشور همسایه، چارلی با تغییر قیافه از اردوگاه می‌گریزد.
به اشتباه، چارلی را به‌جای هینکل می‌گیرند، و او از این فرصت استفاده می‌کند تا خطابه‌ای در ستایش صلح و انسانیت ایراد کند. در پایان، او به‌همراه یکی از ژنرال‌های خائن به هینکل، فرار می‌کند و سپس هینکل را به‌جای چارلی دستگیر می‌کنند.
"دیکتاتور بزرگ" به عنوان یکی از شاهکارهای چاپلین و همچنین از جنجالی‌ترین فیلم‌های او نیز شناخته می‌شود. این فیلم اثری ضدنازی است که روایتگر دیکتاتوری اروپایی و در واقع تاریخچهٔ زندگی «آدنوید هینکل»، دیکتاتور کشور خیالیِ «تامانیا» است که دست به قتل‌عام یهودی‌ها می‌زند. فیلم گرچه با تغییر نام‌های متعدد همراه بوده‌است، ولی در واقع شخصیت متزلزل هیتلر را نشان می‌دهد که احساسات کمترین نقشی در وجودش ندارد و آرزوی امپراطوری بر جهان، چشم و دلش را کور کرده‌است. فیلم، صحنه‌های زیبایی همچون اصلاح ریش مشتری هماهنگ با موسیقی توسط «چارلی آرایشگر» نیز دارد که به آن رنگ و لعاب بیشتری بخشیده‌است.
"دیکتاتور بزرگ" در مراسم جوایز اسکار ۱۹۴۱، نامزد پنج جایزه شد ولی به هیچ‌کدام از آن‌ها دست نیافت.
یکی از پرکاربردترین و بنیادی‌ترین ثابتهای فیزیک است
تامسون پس از اجرای آزمایش‌های بسیار بر روی لوله پرتوی کاتدی توانست مقدار نسبت بار به جرم الکترون را محاسبه و عدد آن را formula_1 اعلام نمود میلیکان نیز مقدار بار الکتریکی الکترون را formula_2 اندازه گرفت و از ترکیب این دو به راحتی جرم سکون الکترون معلوم شد
جرم سکون الکترون برابر است با:
که SI‌سازی آن چنین می‌شود:
روشنایی‌های شهر فیلمی صامت، به کارگردانی چارلی چاپلین با بازی چارلی چاپلین، ویرجینیا چریل، فلورنس لی، هری مایرز و تولید سال ۱۹۳۱ است.http://www.imdb.com/title/tt0021749/
این فیلم از احساسی‌ترین فیلم‌های چارلی چاپلین دانسته شده که ماجرای عاشقانه ولگرد کوچولو با یک دختر نابینا را به تصویر می‌کشد.ایران کلاسیک ، بازدید: مارس ۲۰۰۹. این فیلم از نگاه بنیاد فیلم آمریکا بهترین فیلم جهان در زمینه کمدی رمانتیک محسوب می‌گردد. همچنین در لیست ۱۰۰ سال… ۱۰۰ فیلم به انتخاب بفا (بازبینی ۲۰۰۷) که توسط بنیاد فیلم آمریکا تنظیم شد، به عنوان دهمین فیلم تاریخ سینما برگزیده شده‌است.
"روشنایی‌های شهر"، به گفته بسیاری، بهترین فیلم چاپلین محسوب می‌شود.
چارلی، با دختر گلفروش نابینایی آشنا می‌شود. او از دختر یک گل می‌گیرد و به او دل می‌بندد. در همان شب، یک ثروتمند مست که قصد خودکشی دارد را نجات می‌دهد و مرد ثروتمند با او دوست می‌شود (وقتی مست است چارلی را به خاطر می‌آورد و در حالت عادی او را نمی‌شناسد). چارلی سعی می‌کند برای اینکه هزینه بهبود چشمان دختر را به دست آورد، از مرد پول بگیرد. او رفتگر می‌شود تا پول به دست آورد و آن را خرج چشمان دختر گلفروش بکند ولی چون دیر سرکار حاضر می‌گردد از آنجا اخراج می‌شود.
چارلی به مسابقه بوکس می‌رود تا برنده شود و پول به دست آورد ولی درمسابقه می‌بازد و مأیوس می‌شود. در اواخر فیلم، چارلی در خانه مرد ثروتمند مست است که دو دزد به صورت مخفیانه وارد خانه می‌شوند. آن‌ها مرد را مضروب می‌کنند و چارلی از ترس به پلیس تلفن می‌کند. دزدها فرار می‌کنند و پلیس به خیال اینکه چارلی مرد را زده، قصد دستگیری او را دارد. مرد به هوش می‌آید و چون مستی از سر او پریده، می‌گوید که چارلی را نمی‌شناسد. چارلی به سختی از آنجا می‌گریزد و هرچه پول به دست آورده به دختر می‌دهد. دختر از او تشکر می‌کند و چارلی پس از مدت کوتاهی در خیابان توسط پلیس شناخته شده و به زندان می‌افتد.
او پس از مدت‌ها، از زندان آزاد می‌شود و به همان مکانی می‌رود که دختر گلفروش را در همان‌جا دید. او می‌بیند که دختر صاحب یک مغازه گلفروشی است و کارش هم رونق دارد. دختر بینایی اش را به دست آورده و چارلی در نظرش یک غریبه است و او را نمی‌شناسد. چارلی یک شاخه گل از دختر می‌خرد و وقتی دختر می‌خواهد بقیه پول را به چارلی بدهد، دستان او را لمس می‌کند و چارلی را می‌شناسد.
سیرک فیلمی صامت، به کارگردانی چارلی چاپلین با بازی چارلی چاپلین، ال ارنست گارسیا، مرنا کندی، هنری برگمن و تولید سال ۱۹۲۸ است.http://www.imdb.com/title/tt0018773/
چرخه زندگی انتشار نرم‌افزار مجموع مراحل «توسعه» و «بلوغ» برای یک قطعه نرم‌افزار رایانه‌ای است. دامنه این چرخه، از توسعه ابتدایی تا انتشار نهایی می‌باشد، و این دامنه شامل ویرایش‌های به‌روزرسانی‌شدهٔ منتشرشده است. دلیل وجود این چرخه، «بهبود نرم‌افزار» و/یا «رفع اشکالات نرم‌افزاری» است، که در ویرایش‌های پیشین وجود داشته‌است.
کاربران رایانه باید با «فاز بتا» آشنا شوند، و محصولات نرم‌افزاری گاهی به صورت مردمی به صورت «بتا» تبلیغ می‌شوند، به این دلیل که می‌خواهند انتظارات (جدید) کاربران را برای معتبر بودن آن پس از انتشار آن، کاهش دهند.
چرخه حیات نرم‌افزار از مراحل گوناگونی تشکیل شده که پایداری نرم‌افزار و میزان بهبود مورد نیاز، قبل از ارائهٔ نسخهٔ نهایی هم جزو آن است. تمام نسخه‌های اصلی یک محصول معمولاً هنگامی که یک ویژگی جدید اضافه می‌گردد، یا در حین مرحله آلفا عرضه می‌گردد، مرحله‌ای که آن (نرم‌افزار) اشکال‌زدایی می‌گردد همان مرحله بتا(Beta) است، و در نهایت مرحله‌ای که همهٔ اشکالات مهم برطرف شده‌است مرحلهٔ stable است. یک مرحله میانی نیز ممکن است وجود داشته باشد. مراحل ممکن است صریحاً توسط ارائه‌دهندگان پروژه تعدیل شوند یا اعلام گردند، اما گاهی مراحل تولید صریحاً توضیح داده نمی‌شوند. بر طبق قرارداد، اغلب code names قبل از ارائهٔ محصول توسط تعدادی از شرکت‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند، هرچند محصول واقعی و ویژگی‌هایش حقیقتاً محرمانه است.
گاهی قبل از ارائه نسخه Alpha یا Beta یک محصول که بنام Pre- Alpha شناخته می‌شود، انتشار می‌یابد. به همان وضوحی که نسخه‌های آلفا یا بتا متفاوتند نسخه Pre- Alpha یک مرحله کامل نیست، که همه فعالیت‌هایی که در پیش از پروژه تا تست نرم‌افزار انجام می‌گیرد را شامل می‌شود. این فعالیت‌ها می‌تواند شامل: تحلیل نیاز، طراحی نرم‌افزار، گسترش نرم‌افزار و مرحله آزمایش باشد.
در دنیای Open Source تعداد زیادی از نسخه‌های Pre- Alphaوجود دارد. نسخه‌های Milestone شامل مجموعه‌های مشخصی از قابلیت‌هاست و هنگامی که این قابلیت‌ها تکمیل می‌گردند ارائه می‌گردند. Nightly buildها نسخه‌هایی هستند که معمولاً به‌طور اتوماتیک توسط سیستم‌های کنترل، مثلاً شبها، آزمایش می‌شوند؛ این نسخه‌ها به آزمایش‌کنندگان این اجازه را می‌دهند تا قابلیت‌های جدید پیاده‌سازی شده را سریعاً آزمایش نمایند و اشکالات جدید را بیابند.
نسخه آلفای یک نرم‌افزار، برای آزمایش کنندگان نرم‌افزار -که اشخاصی غیر از مهندسین نرم‌افزار هستند- تهیه می‌گردد. این افراد معمولاً از داخل سازمان یا مجموعه‌ای هستند که نرم‌افزار در آن تهیه می‌شود. در مرحلهٔ ارائه به بازار، کمپانی‌های بیشتر و بیشتری تلاش می‌کنند تا در مرحله تست نسخه آلفا، توجه مشتریان خارجی بیشتری را جلب کنند؛ که این اجازه آزمایش کردن، قابلیت‌های گسترده‌ای را در حین مرحله آلفا می‌دهد. گسترش‌دهندگان در اولین مرحله معمولاً نرم‌افزار را با استفاده‌از تکنیک White Box آزمایش می‌کنند. تشخیص صحت بعدی معمولاً با استفاده از تکنیک‌های Black Box یا Grey Box به وسیله تیم آزمایش اختصاصی دیگری انجام می‌شود، گاهی هم، هم‌زمان.
در واقع، آزمایش Black Box در درون سازمان به عنوان آلفا (Alpha) شناخته می‌شود.
نسخهٔ بتا اولین نسخهٔ ارائه‌شده در خارج از سازمان مجموعهٔ تولیدکنندهٔ نرم‌افزار، به منظور ارزیابی واقعی آزمایش‌های Black / Grey-Box است. فرایند تحویل دادن نسخه بتا به استفاده‌کنندگان را، ارائهٔ نسخه بتا گویند. نرم‌افزار سطح بتا معمولاً همه ویژگی‌های نسخهٔ اصلی را داراست، اما امکان دارد اشکالات و عملکردهای شناخته شده در حد بسیار کمی باشد.
کاربرانِ نسخه بتا را، آزمایش‌کنندگان بتا گویند. آن‌ها معمولاً مشتریان فعلی یا آینده سازمان هستند که از نرم‌افزارها استفاده می‌کنند. آن‌ها نرم‌افزار را به‌طور رایگان یا با قیمت کم دریافت می‌کنند، درحالی‌که آزمایش‌کنندگانی رایگان هستند. نسخه‌های بتا پشتیبانی از محصولات را در مسیر راهیابی به بازار (درحالیکه مشتریان بتا در حال افزایشند) و فروش محصول‌ها، جریان‌ها و راه‌های دستیابی را آزمایش می‌کند.
نرم‌افزار نسخه‌های بتا، احتمالاً برای نمایش داخلی و پیش‌بینی انتخاب مشتریان مفید واقع می‌باشد، اما ناپایدارند و برای ارائه آماده نیستند. تعدادی از تولیدکنندگان به این مرحله به عنوان یک پیش‌نمایش، یک نسخه نمونه، یک پیش‌نمایش تکنیکی(TP) یا به عنوان یک دسترسی سریع نام می‌برند. دومین مرحله مهم در چرخه اولیه ارائه نرم‌افزار، که پس از مرحله آلفا قرار دارد، به نام حرف بعدی الفبای یونانی beta، که دومین حرف از الفبای یونانی است نامیده می‌شود.
اغلب این مرحله هنگامی شروع می‌شود که تهیه‌کنندگان اعلام می‌کنند که ویژگی‌های قابل تغییر دیگری در محصول وجود ندارد که تعیین‌کننده ویژگی‌های مورد نیاز این نسخه از محصولات باشد. فقط عملکرد نرم‌افزار یا اشکالات و قابلیت‌های پیاده‌سازی نشده برداشت خواهد شد.
تهیه‌کنندگان هریک از دونسخه close beta یا open beta را ارائه می‌دهند؛ نسخه‌های close beta برای انتخاب کاربرهای آزمایشی فردی ارائه می‌گردند در حالی که نسخه‌های open beta برای گروه‌های اجتماعی بزرگتر و معمولاً گروه‌های اصلی. آزمایش‌کنندگان تعدادی از اشکالاتی را که می‌یابند و گاهی ویژگی‌های فرعی دیگری را که تمایل دارند در نسخه نهایی ببینند گزارش می‌دهند.
یک نمونه از نسخه آزمایش اصلی عمومی هنگامی بود که مایکروسافت ارائه community technology previews (CTP) ویندوز ویستا را به آزمایش‌کنندگان بتا در ژانویه ۲۰۰۵ آغار نمود، که اولین آن Build 5219 بود. متعاقباً CTPها بیشتر ویژگی‌های برنامه‌ریزی شده مانند تعدادی از تغییرات واسط کاربری را در مبنای بازخوردهای آزمایش‌کنندگان بتا ایجاد می‌کنند. ویندوز ویستا در ۲۲ فوریه ۲۰۰۶ به توسط Build 5308 CTP نسخه کامل خود را ارائه داد، و بیشتر کارهای باقی‌مانده مابین Build 6219 و نسخه نهایی بر روی پایداری، کارایی، تطابق، درایوها، برنامه‌ها و مستندسازی متمرکز شد.
هنگامی‌که نسخه بتا آماده ارائه عمومی‌است اغلب به‌طور گسترده‌ای توسط خبرگان تکنولوژی، و هم‌رده‌های نسخه‌های قبلی، قبل از ارائه نسخه نهایی استفاده می‌شود. معمولاً تهیه‌کنندگان نسخه‌های رایگان نرم‌افزار یا open source بتاها را ارائه می‌دهند در حالی که مالکان نسخه‌های بتا به گروه کوچکی از آزمایش‌کنندگان مرتبط تعلق دارند. دریافت‌کنندگان نسخه‌های بتای با مالکیت بالا باید یک توافق‌نامه غیر بازرگانی را امضاء کنند.
یک ارابه، هنگامی کامل خوانده می‌شود که گروه تولیدکننده با تطابق نیازهای کاربردی سیستم و عدم نیاز اضافه نمودن ویژگی‌های جدید به نسخه، موافقت نمایند؛ اما اشکالات مشخص نرم‌افزاری همچنان وجود دارد. شرکت‌ها با فرایندهای نرم‌افزاری رسمی مایلند تا با لیستی از اشکالات شناخته شده که به منظور ارائه نسخه بتا باید برطرف گردند وارد مرحله بتا شوند، و تعدادی از شرکت‌ها این لیست را در اختیار مشتریان و آزمایش‌کنندگان قرار می‌دهند. هرچند که اینترنت اجازه انتشار ارزان و سریع نرم‌افزار را می‌دهد، شرکت‌ها شروع به استفاده از راهکاری قابل انعطاف‌تر برای استفاده جهانی بتا نموده‌اند.
Netscape communication به خاطر ارائه نسخه آلفای جستجوگر خود در سطح عمومی و بتا خواندن آن بدنام شده‌است. در فوریه ۲۰۰۵ ZDNet مقاله‌ای منتشر کرد در مورد پدیده اخیر که نسخه‌های بتا اغلب سال‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند و تولید می‌شوند. آن مقاله اشاره کرد که به عنوان مثال Gmail و Google News در مدت زیادی نسخه بتا بودند و تمایلی نداشتند وضعیت بتا را تغییر دهند، علی‌رغم این واقعیت که آن‌ها به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار می‌گرفتند، هرچند که Google News در ژانویه ۲۰۰۶ از نسخه بتا خارج شد. این روش همچنین به تولیدکننده امکان می‌دهد که ارائه پشتیبانی کامل یا مسئولیت انتشار عملکردهای باقی‌مانده را به تأخیر بیندازد. در بستر web ۲٫۰ مردم هنور در مورد بتاهای ماندگار صحبت می‌کنند که دلالت می‌کند بر اینکه تعدادی از نرم‌افزارها در مرحله بتا باقی می‌ماند. همچنین بتا گاهی برای مشخص کردن چیزی شبیه release candidate مانند
halo 3 public beta استفاده می‌شود.
دوره تست بتا در مورد نرم‌افزاری که قرارداد آزمایش محصول سخت‌افزاری جدید IBM را برای ماشین‌های جدول‌بندی کارت‌های پانچ شده و مرتب‌کننده آن‌ها به‌کار می‌رود استفاده می‌شود. سخت‌افزارها در ابتدا به صورت alpha test برای کاربرهای اولیه و با قابلیت انجام کار در مقیاس کوچک ارائه شد. سپس به عنوان نسخه beta test، جهت بررسی صحت عملکردهایی که باید پشتیبانی کنند، و امکان تولید در مقیاس مورد نیاز، به بازار عرضه شدند، و پس از آن نسخه c beta جهت بررسی امنیت آن. با ظهور کامپیوترهای قابل برنامه‌ریزی و برای برنامه‌های نرم‌افزاری قابل اشتراک همین اصطلاحات را برای آزمایش نرم‌افزار نیز به کار می‌برند. نسخه‌های تست بتا به وسیلهٔ گروهی غیر از تولیدکنندگان اجرا شده، هرچند که شرکت‌های دیگری شروع به تولید نرم‌افزار برای مقاصد خود و انتشار آن برای دیگران نموده‌اند. این مجموعه اصطلاحات تعمیم یافته و اکنون بخشی از واژگان عمومی‌است.
Seigo stage مرحله‌ایست در گسترش نرم‌افزار که مجموعه برنامه‌های آماده تولیدند (خیلی نزدیک آماده شدن) اما محصول نهایی هنوز نیاز به بهینه‌سازی دارد. مرحله‌ای که بین بتا و کاندیدای ارائه نرم‌افزار قرار دارد به دلیل اینکه محصول نرم‌افزاری هنوز برای محصول با توانایی نهایی آماده نیست، هرچند که مجموعه‌های نرم‌افزار باکیفیت ارائه شدند.
اصطلاحSeigo stage بعد از یک بحث داغ بر رویLinux Action Show! Podcast در خصوص نامگذاری کاندیدای نسخه دوم KDE۴ که توانایی استاندارد بودن آنچه که یک نسخه کاندیدا باید داشته باشد را دارا نبوده‌است، اختراع شد (بوجود آمد). آن بحث بین دوتن از ارائه کنندگان (مجریان) نمایش و Aaron segio توسط اتفاق افتاد.
آن‌ها نهایتاً موافقت نمودند که نسخه کاندیدا به همان عنوان به‌کار رود، به‌دلیل اینکه کیفیت نسخه بتا را ندارد، هرچند که مجموعه‌های نرم‌افزاری کیفیت ارائه کاندیدا را دارا باشند. در این وضعیت یکی از مجریان نمایش گفت که آن‌ها باید مرحله KDE۴ را تغییر نام دهند نامی که آن‌ها انتخاب نمودند Seigo stage بود.
پس از آنکه برنامه‌نویس/برنامه‌نویسان به این نتیجه می‌رسند که کار تمام شده و نرم‌افزار آمادهٔ انتشار است، و پیش از انتشار رسمی نسخهٔ جدید، معمولاً اقدام به انتشار یک نسخهٔ نامزد می‌کنند تا از عملکرد صحیح نرم‌افزار در بین جمع بزرگتری از کاربران اطمینان یابند.
نسخهٔ نامزد به نسخه‌ای که توانایی محصول نهایی شدن را داراست اشاره می‌کند، نسخه‌ای که آمادهٔ ارائه شدن بدون بروز اشتباهات بزرگ است. در این مرحله همه ویژگی‌های محصول به‌طور کاربردی طراحی شده‌اند. در این فاز محصول معمولاً code complete شرکت مایکروسافت اغلب از اصطلاح Release candidateاستفاده می‌کند
در دهه ۹۰، Apple Inc برای نسخه کاندیدای خود از اصطلاح golden master، و برای نسخهٔ دردسترس عموم از اصطلاح final golden master استفاده کرد.
دیگر واژه‌ها شامل gamma (و گهگاهی delta و شاید حتی سایر حروف یونانی (برای نسخه‌هایی که اساساً کامل هستند، اما هنوز در حال آزمایش‌اند و omega برای نسخه‌های نهایی آزمایش‌شده که ادعای بدون اشکال بودن دارند و ممکن است هر زمانی تولید شوند) omega و delta و Gamma، به ترتیب سومین، چهارمین و آخرین حرف از حروف یونانی هستند). بعضی از کاربران، به‌طور اهانت‌آمیز، نسخهٔ کاندید یا حتی نسخه‌های نهایی را به‌عنوان نرم‌افزار گیم نت (Game Net) می‌شناسند.
تولیدکنندگان مشتریان خود را برای تست نرم‌افزار به کار می‌گیرند، درحالی‌که هنوز برای ارائهٔ عمومی آماده نیستند. غالباً به آزمایش‌کننده‌های بتا که اختصاصاً انتخاب شده‌اند برای استفاده از نسخهٔ کاندید (نامزد) مبلغی پرداخت می‌گردد. وقتی که تیم موافقند کد منبع جدیدی به نسخه اضافه نخواهد شد آن نسخه (ارائه) Code Complete نامیده می‌شود. ممکن است هنوز Source Code برای برطرف کردن ایراد تغییر داده شود؛ و هنوز ممکن است برای مستندسازی، و فایل‌های اطلاعاتی و کد برای حالت آزمایشی یا موارد مفید، نیاز به تغییرات باشد. ممکن است به نسخه‌های آینده کدهای جدید اضافه شود.
انتشار پایدار که "انتشار تولید" نیز نامیده می‌شود، آخرین نامزد انتشار (RC) است که تمام مراحل تأیید و آزمایش را پشت سر گذاشته است. در این مرحله، باگ‌های باقی‌مانده قابل قبول در نظر گرفته می‌شوند. این نسخه به مرحله تولید می‌رود.
برخی از محصولات نرم‌افزاری (مانند توزیع‌های لینوکس) دارای نسخه‌های پشتیبانی بلندمدت (LTS) هستند که بر اساس نسخه‌های کاملی که قبلاً آزمایش شده‌اند و فقط به‌روزرسانی‌های امنیتی را دریافت می‌کنند، منتشر می‌شوند؛ این به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد تا به‌جای به‌روزرسانی کد یا یافتن و رفع اشکالات جدید معرفی شده به دلیل فرضیات منسوخ در مورد سیستم استفاده شده، زبان یا کتابخانه‌های زیربنایی، زمان بیشتری را به توسعه محصول اختصاص دهند.
گاهی شرکت‌های نرم‌افزاری پشتیبانی از تولیدات نرم‌افزار جدید را متوقف می‌کنند (یا بسته‌های جدید را ارائه نمی‌دهند). در این مرحله به این محصول گفته می‌شود که در وضعیت پایانی‌است یا در انتهای چرخه. به عنوان مثال شرکت اپل در ۱۵ اوت ۲۰۰۷ اعلام کرد که Apple Works به انتهای راهش رسید.
پارادوکس اولبرس نام یکی از پارادوکس‌های معروف است که نخستین بار توسط هاینریش البرس در سال ۱۸۲۳ پرسیده شد. صورت کوتاه این پارادوکس چنین است:
برهم نهی این دو عامل باعث می‌شود که ما هیچ وقت نتوانیم نور ستاره‌های دور و نزدیک را همزمان در همه جهات ببینیم.
نور دورترین ستاره‌ها هنوز به ما نرسیده‌است یا اگر برسد این سفر آن قدر طول می‌کشد که تعدادی از اجرام نزدیک در این فاصله خاموش می‌شوند.
تحلیل استنادی یکی از روش‌های کتاب سنجی است که به ارزیابی متون علمی براساس شمارش استنادهای تعلق گرفته به متون می‌پردازد. تحلیل استنادی به خود ارزیابی پژوهشگران کمک می‌کند و یک محقق با پیگیری استنادها و با پی بردن بر رد یا اثبات ادعاهای خود و دیگرن در مورد آثار منتشر شده با پیگیری استنادها می‌توانند روش‌های خود را بهبود بخشند.
تحلیل استنادی از استنادهای منابع علمی برای برقراری، تحلیل و درک میان منابع علمی یا محققان استفاده می‌کند. از این روش برای درک ریشه تاریخی یک اندیشه می‌توان استفاده کرد. از نگاه توسعه، رویکرد به تحلیل استنادی توسعه علم را به همراه دارد.
تحلیل استنادی به عنوان یک معیار بسیار مهم علم سنجی و ترسیم ساختار موضوعی رشته‌های مختلف علمی، موجب پیدایش رشته‌های مختلف علمی، موجب پیدایش رشته‌های علمی نو از طریق روابط استنادی بین رشته‌ای و یافتن مدارک استناد شده از رشته‌های مختلف به یکدیگر و در نتیجه یافتن رشته‌های ارتباط یافته با یکدیگر است. (عمرانی، ۱۳۸۶، ص ۴۷)
البته ذکر این نکته حائز اهمیت است که تحلیل استنادی ابزار کاملی برای سنجش کیفیت پژوهش نیست. تحلیل استنادی بر مقاله‌های علمی و رفتارهای استنادی تکیه می‌کند و نه مستقیماً بر کیفیت پژوهش (عمرانی، ۱۳۸۶، ص ۴۸).
موییج می‌نویسد: "با تحلیل استنادی، صاحبان تحقیق‌های ضعیف یا ادامه نمی‌دهند و کنار می‌روند یا اصلاح می‌شوند و به پژوهشگران خوبی تبدیل می‌شوند (عمرانی، ۱۳۸۶، ص ۴۸).
البته بسیاری از محققان کارایی تحلیل استنادی در ارزیابی پژوهش را کامل و کافی نمی‌دانند (عمرانی، ۱۳۸۶، ص ۴۸).
برخی محققان دربارهٔ استفاده از تحلیل استنادی در ارزیابی فعالیت‌های علمی افراد اظهار نگرانی کرده‌اند و معتقدند که این تحلیل ممکن است تفاسیر نادرستی در پی داشته باشد، زیرا کمیت و کیفیت لزومآ دارای همبستگی نیستند.
پیشینه استناد یا اِسناد را باید در قرون اولیه قمری و در علم‌الحدیث جست‌وجو کرد. در حدیث، اِسناد به زنجیره ناقلان (سلسله سند) عنصر اساسی تشخیص صحّت و اعتبار هر حدیث بوده‌است. سند را آنچه مورد اسناد قرار گرفته (یا زنجیره ناقلان) و متن را بیان آخرین راوی تعریف کرده‌اند؛ تعریفی که امروزه نیز در نمایه استناد (Citation index) به‌کار می‌رود. ظاهرآ در نسخه‌های خطی دینی و حقوقی عبری در قرن ۱۲ میلادی به‌کار می‌رفته‌است.
استفاده از تحلیل استنادی، در غرب، نخست در حوزه علم حقوق در سال ۱۷۴۳ برای تدوین کردن مرافعات حقوقی مورد استفاده قرار گرفت که نسخه مدوّنی از آن متعلق به ۱۸۲۱ در دست است. سپس در سال ۱۸۷۳ برای کشف چگونگی تصمیم‌گیری دربارهٔ مرافعات خاص حقوقی با استفاده از زنجیره استناد به موارد مشابه پیشین نیز از آن استفاده شد. با ظهور نمایه استنادی علوم (Science Citation Index)، که مؤسسه اطلاعات علمی (Institute for Scientific Information (ISI در سال ۱۹۶۳ منتشر ساخت، استفاده از این منبع به‌عنوان ابزاری برای مطالعات و تحلیل‌های گوناگون رونق یافت و امروزه از جمله فنون شناخته‌شده برای مطالعات کتابسنجی است.
تحلیل استنادی بر دو نوع عمودی و افقی است.
هدف از این نوع تحلیل، کشف قواعد حاکم بر رابطه متن و زنجیره اسناد آن است. هر مقاله علمی به‌عنوان حلقه‌ای از یک زنجیره در قیاس با مقالات قبل و بعد از خود سنجیده می‌شود. در این روش، فرض بر آن است که عمل استناد خود سبب می‌شود که، خواسته یا ناخواسته، شبکه‌ای میان اسلاف (اسناد) و اخلافِ (متون) یک زمینه پدید آید. هربار که نویسنده‌ای به مقالات پیشین استناد می‌کند نه تنها بر حجم انتشارات آن زمینه می‌افزاید، بلکه در بافت شبکه ارتباطی آن زمینه نیز اثر می‌گذارد. در نتیجه ارزش یک مقاله علمی بر مبنای تأثیر در مقالات و نوشته‌های بعدی (حضور در مجموعه مآخذ آنها) تعیین می‌شود.
هدف از این نوع تحلیل، کشف رابطه احتمالی میان خود مآخذ (سندها) یا خود مقالات (متن‌ها) است. هرگاه بپذیریم که میان یک مقاله و مآخذش رابطه‌ای هست، پس اگر دو مقاله در مآخذ خود مشترک باشند، یا دو مأخذ در مقالاتی پیوسته در کنار یکدیگر مورد استفاده قرار گیرند، باید میان آن دو مقاله با یکدیگر و این دو مأخذ با یکدیگر از لحاظ موضوعی شباهتی موجود باشد. نوع اول را «اشتراک در مأخذ» (Bibliographic coupling) و نوع دوم را «اشتراک در متن»(Co-citation) می‌نامند.
عمرانی، ابراهیم (۱۳۸۶). «شاخص‌های جدید علم سنجی و مقایسه پایگاه‌های وبگاه علوم و اسکوپوس و گوگل اسکولار»، رهیافت، شماره ۳۹، ص ۴۷–۴۸.
حکومت نظامی فیلمی ساخته کوستا گاوراس (فیلمساز یونانی الاصل سینمای فرانسه) محصول مشترک کشورهای فرانسه، ایتالیا و آلمان غربی در سال ۱۹۷۲ است.
چریکهای چپ‌گرای توپامارو (جنبش آزادیبخش ملی اروگوئه) کنسول کشور برزیل و یک آمریکایی را گروگان می‌گیرند و مورد بازجویی قرار می‌دهند. آنها معتقدند که این آمریکایی (مایکل سانتوره) در پوشش کارشناس سازمان همکاری‌های عمرانی، پلیس سیاسی اروگوئه را برای سرکوب جنبش‌های دانشجویی و مردمی تعلیم می‌دهد و کنسول برزیل نیز عامل دیکتاتور وقت این کشور در اروگوئه است. توپاماروها با ارائه اسنادی اثبات می‌کنند که دولت اروگوئه از شکنجه و ترور شخصیت‌های آزادیخواه این کشور توسط نیروهای تحت تعلیم مایکل سانتوره مطلع است و صلاحیت ادامه حکومت را ندارد ازین رو احزاب چپ مجلس خواستار استعفای رئیس‌جمهور و کابینه او می‌شوند. با گروگان گرفتن یکی دیگر از کارمندان آمریکایی سازمان همکاری‌های عمرانی، دولت دست نشانده آمریکا در اروگوئه در آستانه سقوط قرار می‌گیرد که ناگهان پلیس سیاسی اروگوئه چند تن از رهبران توپامارو را دستگیر می‌کند. توپاماروها پیشنهاد مبادله زندانیان را می‌دهند که این پیشنهاد از طرف دولت رد می‌شود تصمیم بعدی آنها اعدام سانتوره است. دولت به خیال تخریب وجه توپاماروها در برابر این تصمیم سکوت می‌کند و مایکل سانتوره اعدام می‌شود.
در فصلی از فیلم، بازجو (هوگو) خطاب به سانتوره اینچنین می‌گوید:
... شما (طرفداران امپریالیسم) مدعی هستید که از آزادی و دموکراسی دفاع می‌کنید ولی روشهای شما چیزی نیست جز جنگ، فاشیسم و شکنجه، با من هم عقیده‌اید آقای سانتوره؟
کوستا گاوراس می‌خواست که فیلم را حتماً در فضای آمریکای لاتین بسازد. کشور شیلی که در آن زمان، آلنده رهبری آنرا به عهده داشت برای فیلمبرداری انتخاب می‌شود (۱۹۷۲). یکسال پس از ساخت فیلم دولت آلنده به دست پینوشه سقوط می‌کند (۱۹۷۳). حدود ۳۰ نفر از بازیگران شیلیایی که در این فیلم نقش‌های اصلی و فرعی را به عهده داشتند در این زمان محکوم به اعدام. تبعیدهای بلند مدت و زندانی می‌شوند.
جورج زیمل (؛ (۱ مارس ۱۸۵۸–۲۸ سپتامبر ۱۹۱۸)، جامعه‌شناس آلمانی با گرایش نوکانتیجورج زیمل بریتانیکا دایرةالمعارف آنلاین است که از پیش‌گامان جامعه‌شناسی به‌شمار می‌رود.