moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بختیار به گفتهٔ خود قصد داشت قبل از به تغییر رژیم و خمینی برای حفظ منافع مملکت و جلوگیری از سقوط جنبش مردم در دست روحانیون، در خصوص مسائل و مصائب کشور با خمینی گفتگویی دوبه‌دو ترتیب دهد.بختیار در خاطراتش می‌گوید: «من فکر می‌کردم اگر هیچ قدمی به سوی خمینی برندارم ممکن است تاریخ مرا محکوم کند که چرا کوشش نکرد شخصاً او را ببیند؟» بختیار مقصود خود را از گفتگوی دوبه‌دو این‌طور بیان کرد: «این ملاقات صرفاً از جانب دو شخص به عنوان شاپور بختیار و روح‌الله خمینی است و من هیچ تعهدی مبنی بر پذیرش استعفا یا پذیرش خمینی به عنوان رهبر ملت ایران نمی‌دهم.»
از سوی دیگر بنا به گفته عباس امیر انتظام وی به عنوان واسطه گفتگو با بختیار از سوی مهندس بازرگان و شورای انقلاب برای تغییرات مسالمت آمیز وارد گفتگو شده و متنی به رغم عدم مخالفت خمینی و تأیید نخست‌وزیری وی آماده می‌شود. قرار بر این می‌گردد که پس از دیدار با آیت‌الله خمینی این نامه منتشر گردد. از سوی دیگر روحانیونی مانند صادق خلخالی، حسینعلی منتظری در مخالفت با این نظر و مصالحه خمینی در تهران با نوفل لوشاتو تماس گرفته و اعتراض خود را به این عمل اعلام می‌کنند، علی‌رغم تأیید این عمل از سوی اعضای شورای انقلاب در تهران با این دیدار، نیروهای سیاسی در پاریس مانند ابوالحسن بنی صدر، اسماعیل فردوسی‌پور با این موضوع مخالفت می‌کنند. خمینی در توضیح موضوع اعلام می‌کند که هدف اش آمدن بختیار به پاریس بوده و قبل از دیدار از او می‌خواهد تا استعفا داده و سپس او را منصوب خواهد کرد. پس از اعلام این نظر خمینی موضوع به تهران اعلام شده و با اعلان عمومی بختیار از این امر منصرف می‌شود.خاطرات سیاسی- اجتماعی دکتر صادق طباطبایی ج. 3 -ص 1153-157 منتظری در تماس تلفنی خود با بختیار بر خلاف مصوبه شورای انقلاب اعلام می‌کند که تنها راه دیدار وی با خمینی استعفا بوده و در صورت استعفای بختیار وی حاضر بوده شخصاً به همراه بختیار به پاریس رفته و فرمان نخست‌وزیری وی را از خمینی دریافت کند.خاطرات آیت‌الله طاهری خرم‌آبادی، انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی، جلد ۲، صفحات ۲۷۸ و ۲۷۹ بازرگان بر این عقیده بود که اگر این امر میسر می‌شد بسیاری از خرابی‌های پس از انقلاب اتفاق نمی‌افتاد.
بختیار در کتاب "۳۷ روز پس از ۳۷ سال" از بنی‌صدر چنین نقل قول می‌کند:
از سوی دیگر بنی صدر مدعی است که بختیار پیشنهاد او مبنی بر استعفا از نخست‌وزیری شاه و پذیرش نخست‌وزیری انقلاب از طرف خمینی را قبول کرده و از سوی دیگر خمینی موافق این دیدار بود اما در آخر کار بختیار از پذیرش این پیشنهاد منصرف می‌شود چراکه بنا بر خاطرات منتشر شدهٔ کارتر و قره‌باغی، بختیار در این خصوص از آمریکایی‌ها استعلام کرده و کارتر به او گفته‌است با آدم‌های خمینی هرگز.
تضاد خمینی و بختیار در عدم مشروعیت و غیرقانونی‌بودن نخست‌وزیری بختیار (از دیدگاه خمینی) و درخواست استعفای او پیش از پیش نمایان شد. خمینی پس از ۱۳ سال تبعید در روز ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ به ایران بازگشت و در همان روز در بهشت زهرا اعلام کرد «در دهان بختیار و دولت‌اش می‌زند و دولت تعیین خواهد کرد.» در ۱۵ بهمن ۱۳۵۷ خمینی با استناد به حق شرعی و قانونی خود، دولت اپوزیسیونی با نخست‌وزیری مهدی بازرگان تشکیل داد و اعلام کرد که هر دولت منصوب شاه غیرقانونی است و پیروی از بختیار همانند پیروی از ارباب او -شیطان- است.
بختیار و بازرگان هر دو در پی اثبات مقام مشروعیت خود و ارائهٔ ادله در خصوص عدم مشروعیت رقیب برآمدند. بازرگان منشأ مشروعیت مقام نخست‌وزیریش را، انتصاب توسط فرمان خمینی می‌دانست و با این توجیه مشروعیت ملی مقام نخست‌وزیری بختیار را رد کرد. او در این مورد گفت:
بختیار مشروعیت حکومت خود را صرفاً نه مبتنی بر فرمان شاه یا رأی اعتماد از مجلسینی که نمایندگانشان در انتخابات غیر آزاد تعیین شده بودند بلکه پشتوانه خودش را بیش‌تر بر اساس قانون اساسی مشروطه (که خود حاصل اعمال حاکمیت ملی در انقلاب مشروطه بود) می‌دانست. او در ۱۷ بهمن ۱۳۵۷ در سخنرانی در شورای ملی در جواب بازرگان چنین گفت: بختیار به درخواست استعفا از جانب خمینی، نه مطلق گفت و هر گونه سازشی را رد کرد. او امکان هر گونه تغییر را فقط در چارچوب قانون و از طریق انتخابات آزاد و رأی عدم اعتماد مجلس به او پذیرفت.اگر بختیار استعفای خود را می‌پذیرفت و تقدیم خمینی می‌کرد در واقع بر مشروعیت مقام ولایت فقیه صحه می‌گذاشت و به ۳۰ سال مبارزهٔ خود در راه مصدق و پدر مشروطه‌خواهش خیانت می‌کرد. در دیدگاه بختیار این تنها مقامی بود که حق پذیرش یا رد استعفا او را داشت.
اعتصابات و تظاهرات مردم ایران و اتحاد طبقهٔ متوسط شهری و طبقهٔ کارگر با فراخوان خمینی بیش از پیش گسترش یافت. روحیهٔ ارتش که بر اثر ۱۶ ماه درگیری‌های خیابانی، ۶ ماه راهپیمایی توده‌ای و ۵ ماه اعتصاب فلج‌کننده، به شدت تضعیف شده بود. از مهم‌ترین اقدامات خمینی تشکیل یک شورای انقلاب مخفیحدود یک سال بعد آشکار شد که اعضای اصلی شورای انقلاب عبارت بودند از: بنی‌صدر (مشاور اصلی خمینی از هنگام اقامتش در پاریس)، بازرگان، ابراهیم یزدی، صادق قطب‌زاده (۳ تن از سخنگویان نهضت آزادی ایران)، بهشتی، رفسنجانی، باهنر و مطهری (از شاگردان پیشین خمینی در قم). برای گفتگوهای پنهانی و متقاعد کردن رؤسای ستاد ارتش، در جهت عدم حمایت از بختیار بود. در ساعت ۲ بعدازظهر ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، رئیس ستاد کل ارتش اعلام کرد که در مبارزهٔ میان بختیار و شورای انقلاب، ارتش بی‌طرف است و به یگان‌های نظامی دستور داده شد که به پادگان‌های خود برگردند. بختیار اعلام بی‌طرفی ارتش را یک ننگ بزرگ دانست و امیرانی که این فرمان را صادر کرده بودند به خیانت متهم کرد. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد دولت‌های غربی و به خصوص آمریکا تمایل داشتند که بختیار از ایران برود و کشور را به خمینی و بازرگان تحویل دهند. در همین راستا، در ۱۵ دی ۱۳۵۷ جیمی کارتر بدون اطلاع شاه یا بختیار، رابرت هایزر را به ایران فرستاد. وظیفهٔ او این بود که به فرماندهان ارتش ایران تفهیم کند، اگر بخواهند عکس‌العملی در برابر انقلاب خمینی از خود نشان دهند، دولت آمریکا دیگر توان حمایت از آنان را ندارد.الکساندر دومارانش هم که به مدت ۱۲ سال رئیس سازمان اطلاعات فرانسه و مشاور امنیتی بین‌المللی چند تن از سران کشورهای جهان آزاد است این را در کتاب خاطرات خود نوشته‌است.
عباس میلانی می‌نویسد اصلاحات، سخنان و تمهیداتی که ناشی از ترس بختیار از قشر متوسط جامعه بود نتوانست باعث ثبات قدرتش شود. نه تنها وی نتوانست که مخالفان سرشناس خمینی را به کابینه خود ملحق کند، بلکه وزیران بختیار نیز به علت اعتصاب‌های کارکنان و کارگران، نتوانستند در پست تعیین شده خود شروع به کار کنند. حتی هیئت نایب رئیسه‌ای که در ۲۳ دی ۱۳۵۷ تشکیل داد، نتوانست کاری از پیش ببرد. چون رئیس این هیئت که به منظور مذاکره با خمینی به پاریس رفته بود، به محض ورود به پاریس از سمت خود استعفا نمود.
پس از معرفی مهندس بازرگان بعنوان نخست وزیر در ۱۵ بهمن بختیار بفاصله اندکی با حضور در مجلس و سخنرانی و سپس مصاحبه اعلام کرد حاضر است یک حکومت جمهوری تاسیس کند.
در ساعت یک بعدازظهر ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ اعلامیه بی طرفی ارتش پخش شد. دلیل سران ارتش ناتوانی نیروهای مسلح و اعلام تصمیم بختیار در مجلسین و در مصاحبه با روزنامه ها برای تغییر قانون اساسی بود که تعهد آنها را به یک نخست وزیر برمیداشت. بختیار یک ربع مانده به ساعت ۲ بعدازظهر ساختمان نخست‌وزیری را قبل از آن‌که به دست انقلابیان بیفتد ترک کرد . وی با هلی‌کوپتر به مخفیگاه رفت و چند هفته‌ای در آن‌جا ماند. بختیار معتقد بود که اگر ارتش چند هفته بیش‌تر از وی حمایت می‌کرد، می‌توانست اوضاع را آرام کرده و قدرت را در دست گیرد. به گفتهٔ عباس میلانی، بختیار بعد از این‌که مدتی در مخفیگاه خود در تهران ماند، به کمک سرویس جاسوسی خارجی و دوستانش از ایران گریخته و دیری نگذشت که یکی از قدرتمندترین مخالفان جمهوری اسلامی شد.
بختیار هیچگاه تمایلی به خروج از کشور از خود نشان نمی‌داد. اما رأی‌زنی‌های دختر وی ویویون بختیار و نگرانی‌های رضا حاج مرزبان و جواد خادم باعث نرمی او شد و تصمیمش را عوض کرد. برای خروج وی چندین و چند نقشه مطرح شد. ابتدا طرح خروج از عراق در کنار دریادار مدنی مورد بررسی قرار گرفت که به خاطر بی‌اعتمادی به دولت عراق منتفی شد. همچنین سپردن وی به قاچاقچیان برای خروج از مرزهای شرقی هم معقول نبود. مرزهای شمالی هم به‌طور کلی خط قرمز محسوب می‌شد. فقط خروج از طریق پرواز در فرودگاه مهرآباد و ترک کشور از طریق ترکیه ممکن بود. چراکه دولت ترکیه از حامیان بختیار محسوب می‌شد.
یکی دیگر از چهره‌هایی که در خروج بختیار همکاری داشت اعتبار بود که در نخست‌وزیر شدن بختیار هم نقش فعالی بازی کرد. وی برای تهیهٔ گذرنامه غیر ایرانی ابتدا به سراغ دولت انگلیس رفت اما بریتانیا به دلیل روابط آینده با ایران از کمک اجتناب کرد. وی در ادامه و با کمک یکی از دوستانش توانست با رایزنی با اسرائیل از موساد برای خروج وی کمک بگیرد. موساد که در ان دوره هنوز رابط‌های زیادی در ایران داشت موفق شد با ایجاد پاسپورت فرانسوی برای بختیار وی را از ایران خارج کند. بختیار هیچگاه متوجه نشد و ندانست که خروج وی به واسطهٔ کمک موساد صورت پذیرفته‌است چون اعتبار تأکید اکید نموده بود که وی نباید از نحوه خروجش آگاه شود چراکه می‌دانست شاپور بختیار با آن مخالفت می‌کند.
شاپور پس از انقلاب درایران ۶ ماه زندگی مخفیانه‌ای داشت اما در این مدت هم از مبارزات سیاسی دست برنداشت. در عید نوروز به وسیلهٔ کاست پیامی فرستاد و ۲ ماه بعد هم در جهت مبارزه با حکومت ایران پیامی دیگر فرستاد. بختیار در این مدت حتی یک کنفرانس مطبوعاتی هم تشکیل داد. به کمک سازمان‌های اطلاعاتی خارجی و دوستانش در میانهٔ فروردین ۱۳۵۸ به فرانسه رفت و در آن‌جا نهضت مقاومت ملی ایراننام نهضت مقاومت ملی ایران به پیشنهاد شاپور بختیار و به واسطهٔ عضویتش در نهضت مقاومت ملی فرانسه انتخاب شد. را بنیان گذاشت. او در این نهضت به مخالفت صریح با جمهوری اسلامی و خمینی پرداخت و به صراحت براندازی نظام فعلی را چارهٔ کار ایران دانست.
بختیار در خارج از کشور فعالیت سازمان‌یافته و منسجمی را علیه نظام رژیم تازه تأسیس جمهوری اسلامی آغاز کرد. وی نخست با ارسال کمک مالی از حامیان کودتای نوژه استقبال کرد. همچنین وی به بغداد و دیدار با صدام حسین دعوت شد و با وی ملاقات‌های متعددی داشت و نیز از وی کمک مالی دریافت می‌کرد. این کمک‌ها در تمام سال‌های جنگ ادامه داشت. دربارهٔ محتوای مذاکرات بختیار با صدام و تشویق یا منع وی از حملهٔ نظامی به ایران دیدگاه‌های متفاوتی اظهار شده‌است.رادیو فردا بختیار؛ ۹ - کودتا با پول صدامرادیو فردا بختیار؛ ۱۰ - نقش شاپور بختیار در حمله عراق به ایران
بختیار در فراخوانی در ۱۴ مرداد ۱۳۵۹ از تمامی یاران و هم‌رزمان سابق خود در جبههٔ ملی و کسانی که دغدغهٔ دست‌یابی به اصولی چون آزادی، استقلال، عدالت اجتماعی و دموکراسی به معنای واقعی کلمه، در ایران را دارند خواست که به نهضت مقاومت ملی ایران بپیوندند و مبارزه علیه جمهوری اسلامی ایران را در این راه ادامه دهند.
با واسطه‌گری مهدی سمیعی، بختیار و علی امینی و رضا پهلوی درصدد تشکیل اپوزیسیونی با اهداف اصلاح‌طلبی صلح‌آمیز علیه جمهوری اسلامی ایران برآمدند اما به دلایلی که هرگز مشخص نشد، این اتحاد شکست خورد. بعد از آن بختیار توانست در غرب کابینه‌ای از مخالفان حکومت ایران که توانسته بودند با موفقیت فرار کنند تشکیل دهد. این کابینه به‌طور مرتب تشکیل جلسه می‌داد و بختیار هم به آن‌ها حقوق پرداخت می‌کرد. هم‌چنین بختیار ماهیانه منابع مالی قابل توجهی به شاعران، روزنامه‌نگاران، محققان و نویسندگان تبعید شده به غرب و ۳ تن از سران ایلات و عشایر ایران که در آوارگی به سر می‌بردند، در جهت کمک و حمایت از او و برنامه‌هایش پرداخت می‌کرد.
بختیار معتقد بود مبارزهٔ سیاسی باید توأمان با ساختار سازی فرهنگی باشد. در همین راستا توانست ۲ نشریهٔ "قیام ایران"به سرپرستی و نویسندگی ایرج پزشک‌زاد. و "نهضت"به نویسندگی پرویز نقبی. را به چاپ برساند و هم‌چنین یک برنامهٔ رادیویی در قاهره و بعدها در بغداد و پاریس راه‌اندازی کند.
در سپتامبر ۱۹۸۰ با بختیار در خانه جدیدش در حومه غربی پاریس، مصاحبه شد. بختیار گفت که نمی‌تواند لغو یکجانبه معاهده ۱۹۷۵ توسط عراق را تأیید کند و با واگذاری «یک سانتی متر مربع» از خاک ایران به کسی موافق نیست. اما حمله عراق با شیوه تهاجمی خمینی «و دسته اش» علیه عراق «و همه کشورهای مسلمان» اجتناب ناپذیر شد.
او گفت که به نفع خلاصی ایران از شر خمینی و همه آخوندها، «قرص‌های تلخی» وجود دارد که باید بلعید. او مثالی از شارل دوگل، رهبر مقاومت فرانسه در زمان جنگ دوم را ذکر کرد که مجبور شد اهانت‌های بزرگی را به افتخار ملی فرانسه بپذیرد. از جمله غرق شدن ناوگان فرانسه در الجزایر توسط انگلستان در سال ۱۹۴۰ و از دست دادن ۱۳۰۰ ملوان فرانسوی و اینکه دوگل نیز مجبور به پذیرش کمک مالی از انگلیس شد.
بختیار گفت که به دعوت دولت عراق به بغداد رفته‌است. وی گفت: ما منافع مشترک داریم. ما بر سر یک نکته توافق داریم که در امور داخلی یکدیگر دخالت نکنیم.» در مقابل، حسن نزیه، یکی از معدود چهره‌های اپوزیسیون که به‌طور علنی با بختیار در ارتباط است، امروز ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۰ (در مصاحبه ای گفت: «هیچ گروهی نباید هیچ گونه حمایت مالی خارجی را بپذیرد. دیر یا زود این امر منجر به وابستگی اخلاقی، سیاسی یا اقتصادی به خارجی می‌شود.».
در تابستان ۱۳۵۹ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تیمی به رهبری انیس نقاش (یک تبعهٔ لبنانی) مأمور ترور شاپور بختیار کردند که با هوشیاری محافظان و مأموران پلیس فرانسه نافرجام ماند. هرچند بختیار از این سوءقصد جان سالم به در برد اما در این ماجرا یک پلیس جوان زخمی و فلج شد و یکی از همسایگان خانهٔ بختیار به قتل رسید. انیس نقاش توسط پلیس فرانسه دستگیر و به حبس ابد محکوم شد اما پس از مدتی و در تبادل با گروگان‌های فرانسوی در لبنان از طرف دولت فرانسه مورد عفو قرار گرفت و به جمهوری اسلامی تحویل داده شد. انیس نقاش بعد از آزادی و در ایران اعلام کرد که این تیم، از سوی مسئولان جمهوری اسلامی برای قتل شاپور بختیار اعزام شده بودند. نقاش در خصوص برنامهٔ ترورشبه روایت نقاش حکم ترور بختیار توسط صادق خلخالی صادر شده‌بود. می‌گوید:
در ۱۵ مرداد ۱۳۷۰ (برابر با ۶ اوت ۱۹۹۱) شاپور بختیار و منشی وی، سروش کتیبه در خانهٔ مسکونی بختیار در اطراف پاریس به صورت وحشتناکی به قتل رسیدند. ترور توسط گروهی ۳ نفره، فریدون بویراحمدی، محمد آزادی و علی وکیلی‌رادپلیس فرانسه اسامی این سه تن را که آخرین افرادی هستند که وارد خانهٔ بختیار شده‌اند، از روی دفتر ثبت اسامی کسانی که وارد خانهٔ بختیار می‌شوند پیدا کرد. که در قالب حامیان و دوستداران بختیار توانسته بودند به اقامتگاه وی نفوذ کنند صورت گرفت. فریدون بویراحمدی عضو شورای نهضت مقاومت ملی ایران بود و از سال‌ها پیش به منزل بختیار رفت‌وآمد داشت.France Vows to Press for Release of Newly Taken Hostageٓ. نیویورک تایمز، ۱۰ اوت ۱۹۹۱ با وجود محافظت شبانه‌روزی از خانهٔ بختیار و با وجود ۱۳ محافظ مسلح، قاتلان از خانهٔ وی خارج شده و متواری شدند. جسد شاپور بختیار و سروش کتیبه در حدود ساعت ۱۱:۵۰ صبح روز ۱۷ مرداد ۱۳۷۰ در حالی که ۴۸ ساعت از مرگ آن‌هادر این خصوص به نقش دولت فرانسه و سیاست‌های این دولت اعتراضات زیادی صورت گرفت. گذشته بود، پیدا شد. بعد از چند روز علی وکیلی‌راد در لوزان، سوئیس دستگیر شد و به فرانسه تحویل داده شد. او در جریان محاکمه‌اش در ۱۳۷۲ بیان کرد که «این ترور با دستور مسئولان وقت جمهوری اسلامی ایران انجام شده‌است.»
زمانی که فرضیهٔ دست‌داشتن حکومت ایران در ترور بختیار مشخص شد یکی از دختران او توانست در دادگاهی از سران جمهوری اسلامی ایران به جرم شرکت در ترور بختیار شکایت کند. شهین‌تاج بختیار (همسر دوم بختیار) و گودرز بختیار (پسر بختیار) هم توانستند به همین اتهام از جمهوری اسلامی ایران در دادگاه‌های آمریکا شکایت کنند. هم‌چنین بنی‌صدر علی‌رغم اختلافات دیرینه‌ای که با بختیار داشت در دادگاه بختیار حاضر شد و به نفع او شهادت داد.
بنا به گفتهٔ وزیر خارجهٔ فرانسه، محمود احمدی‌نژاد در اوایل دی ۱۳۸۸ به دولت فرانسه پیشنهاد کرده‌است که علی وکیلی‌راد را با کلوتیلد ریس، معلم فرانسوی که در حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۳۸۸) در ایران دستگیرشده بود، معاوضه کند؛ ولی دولت فرانسه این درخواست را رد کرد. در حالی که وکیلی‌راد به حبس ابد محکوم شده بود تنها چند روز بعد از آزادی ریس با حکم دادگاهی در فرانسه پس از ۱۹ سال از زندان آزاد شد.وزارت خارجه ایران:آمریکایی‌ها به درخواست کشورهای دوست آزاد شدند. بی‌بی‌سی فارسی، ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۱ شماری از مقامات جمهوری اسلامی ایران نظیر حسن قشقاوی و کاظم جلالی عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی از وکیلی‌راد استقبال کردند.
به گفتهٔ نیکلا سارکوزی رئیس‌جمهور وقت فرانسه، آزادی وکیلی‌راد مطابق با مرّ قانون و کاملاً عادی بوده‌است و او در این خصوص از حق عفو که در چارچوب اختیارات ریاست جمهوری فرانسه است، استفاده کرده‌است. بی‌بی‌سی می‌نویسد به باور بسیاری از فعالان سیاسی هم‌زمانی آزادی وکیلی‌راد با کلوتیلد ریس نشان از عمل معاوضهٔ غیرمستقیم میان سران جمهوری اسلامی ایران و دولت فرانسه دارد و این آزادی نه تنها اتوماتیک و طبیعی و در چارچوب اقدامات قضایی نبوده بلکه نشان از تابعیت آن از عوامل سیاسی (فشار دیپلماتیک) بوده‌است.وزارت خارجه ایران:آمریکایی‌ها به درخواست کشورهای دوست آزاد شدند. بی‌بی‌سی فارسی، ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۱
اکبر هاشمی رفسنجانی در کتاب خاطرات سال ۱۳۷۰ خود، صفحه ۲۵۹ ذیل یادداشت روز ۱۶ مرداد ۱۳۷۰ به اطلاع‌رسانی علی فلاحیان از ترور بختیار اشاره می‌کند؛ در حالی که طبق گزارش رسمی پلیس فرانسه کشته‌شدن شاپور بختیار و منشی او، تنها ساعت ۱۱:۵۰ صبح روز ۱۷ مرداد ۱۳۷۰، یعنی ۴۸ ساعت بعد از قتل ایشان، معلوم شده (یعنی اطلاع پلیس فرانسهٔ حاضر در محل از قتل بختیار ۲۴ ساعت پس از اطلاع هاشمی رفسنجانی از آن در تهران است). به این ترتیب هاشمی رفسنجانی در کتاب خاطرات خود صریحاً به آگاه‌بودن وزارت اطلاعات کشور از موضوع قتل بختیار یک روز پیش از کشف جسد وی اعتراف می‌کند. جالب اینکه هاشمی رفسنجانی هم‌زمان با اشاره به خبر قتل بختیار بر «بی‌خبری» رسانه‌های جهانی از مرگ شاپور بختیار نیز تأکید می‌کند:
در هنگام اشغال سفارت آمریکا توسط دانشجویان خط خمینی در آبان سال ۱۳۵۸ شاپور به جرایم بسیار مهمی متهم شد. دانشجویان با انتشار اسنادی مدعی شدند که بختیار از سال ۱۳۴۰ با آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) مرتبط بوده‌است. بنا بر ادعای آن‌ها در این اسناد هم‌چنین اطلاعاتی در خصوص سفرهای محرمانهٔ بختیار به مصر برای رایزنی با محمدرضا پهلوی و سفرهایی به عراق در جهت اتحاد و تشویق صدام حسین برای حمله به ایران دیده می‌شود. بختیار در ۲۱ مهر ماه بیانیه‌ای صادر کرد و علی‌رغم این‌که حکومت جمهوری اسلامی ایران را به نامردی و بی‌عدالتی متهم کرده بود مقاومت مردم ایران و ارتش را در برابر حملهٔ عراق ستود.
از آن‌جا که بختیار حاضر بود نظرات سیاسی جبههٔ ملی را به سفارتخانه‌های انگلیس و آمریکا اعلام کند و در جلساتی به همین منظور شرکت می‌کرد، منتقدان بسیاری به او اتهام انگلیس‌دوستی زدند. یکی از مهم‌ترین این منتقدان مظفر بقایی، از مهم‌ترین هم‌پیمانان جبهه ملی در سال ۱۹۵۱، مدعی شد که فعالان حزبش در حمله به خانهٔ سدان (اقامتگاه رئیس شرکت نفتی ایران و انگلیس) اسنادی را یافته‌اند که در آن نشان از خدمات بختیار به انگلیس است. هم‌چنین بقایی مدعی شد متن بعضی از سخنرانی‌های بختیار توسط مقامات انگلیسی تهیه می‌شده‌است. بختیار این اتهامات را رد کرده‌است و اسناد را تقلبی می‌داند و در این خصوص گفت: «این اسناد را تنها بقایی دیده‌است.»
جمهوری اسلامی ایران همواره و در همه جا از بختیار به عنوان فردی سلطنت‌طلب و طرفدار و سرسپردهٔ نظام آریامهری و بیگانه یاد می‌کند. در وبگاه اسناد انقلاب اسلامی در خصوص زندگی‌نامهٔ بختیار نوشته شده‌است: هم‌چنین در زندگی‌نامهٔ او نوشته شده‌است، عاقبت شاپور پس از نزدیک به ۱۲ سال عملیات علیه آرمان‌های جمهوری اسلامی ایران، به دست افراد ناشناس به قتل رسید. در تبلیغات رسمی جمهوری اسلامی ایران سعی شده تا ۳۷ روز نخست‌وزیری او را به حساب همان ۳۷ سال سلطنت محمدرضا شاه بگذارند. جمهوری اسلامی ایران تاکنون مسئولیت قتل شاپور بختیار را بر عهده نگرفته ولی آن را هم محکوم نکرده‌است.
به عقیدهٔ بختیار در آن زمان کشور در شرایط حساسی قرار گرفته بود. بختیار بر این باور بود که از یک طرف خمینی با سوءاستفاده از پولی که در اختیار داشت و گماشتن بی‌حد و حصر آخوند و شیعه در بغداد و تهدید به لغو پیمان‌نامه ۱۹۷۵ الجزایر (صرفاً به این دلیل که شاه آن را امضا کرده بود) شروع به تحریکات داخلی در عراق می‌کند. از سوی دیگر ارتش بر اثر اقدامات خمینی به شدت تضعیف و تحقیر شده و دیگر آن انسجام لازم را ندارد. از همین‌جا بود که خطا و اشتباه عراق شروع می‌شود. عراق به این دلیل که می‌خواست از دست خمینی هرچه زودتر راحت شود به خیال خود در پی استفاده از وضعیت تضعیف ارتش برآمد، غافل از این‌که ایران و خمینی دو مقولهٔ جدا از هم هستند. وقتی به ایران حمله‌ای شود هر ایرانی، جدا از هر عقیده و مذهبی که دارد در دفاع از آب و خاک میهن با دیگران هماهنگ می‌شود. هیچ‌کس نمی‌تواند یک جنگ میهنی را جنگ امپریالیستی جلوه دهد.
بختیار معتقد بود این جنگ هدیه‌ای است بر جمهوری اسلامی و وسیله‌است برای تقویت و تداوم آن، چه این نظام آن را وسیله‌ای قرار خواهد داد برای سرپوش‌گذاشتن بر ناتوانی‌های خود در ادارهٔ مملکت و سرکوب اعتراضات مردم. نهضت مقاومت ملی ایران و شاپور بختیار از معدود گروه‌ها و شخصیت‌های مخالف حکومت ایران بودند که از همان روز اول از تصویب قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت استقبال و بر اجرای آن اصرار ورزیدند.
در سال ۱۳۹۰ مجید تفرشی از رادیو فردا در مقاله‌ای مدعی شد مطابق اسناد تازه‌آزادشده در آرشیو ملی بریتانیا بختیار در دیدار با جولیان ایمری معاون وزیر امور خارجه بریتانیا، که یک ماه پیش از حمله عراق به ایران انجام شد، از ایمری خواست برای جلب حمایت حکومت صدام حسین از تلاش وی برای سرنگونی جمهوری اسلامی در ایران میانجی‌گری کند.
به نقل از مقاله منتشرشده در فوریه ۲۰۱۱ در رادیو فردا، «... در همین ارتباط، کریس رندل یکی از مسئولان بخش تحقیقات خاورمیانه وزارت خارجه بریتانیا در یک گزارش توصیفی محرمانه که در ابتدای نوامبر ۱۹۸۰ تهیه شده و مهر بایگانی هفتم نوامبر/ ۱۶ آبان بر آن خورده، در بررسی تحولات گذشته و حال خوزستان نوشت: و یکی از دلایل یورش بی‌محابای حکومت عراق به خاک ایران، اطلاعات گمراه‌کننده ایرانیان تبعیدی از جمله شاپور بختیار، مبنی بر این بود که احتمالاً به دلیل وجود اغتشاش در ارتش و بی‌ثباتی رژیم به دلیل مخالفت مردم، به ویژه در خوزستان، ایران قادر به جنگ نخواهد بود و مخالفت مردم موجب برافراشته‌شدن پرچم نیروهای آزادی‌بخش خواهد شد.»
مقاله در ادامه می‌افزاید «بر اساس گزارش‌های تازه‌آزادشده دربارهٔ نخستین روزهای آغاز جنگ ایران و عراق شماری از کشورهای عربی و اپوزیسیون ایرانی خارج از کشور، به خصوص اویسی و بختیار، بر این باور بودند که با حمله عراق به ایران ظرف یک هفته ارتش ایران شکست خواهد خورد و در طول یک ماه حکومت اسلامی سرنگون شده و دولت جدید تحت حمایت عراق در تهران، یا دست کم مناطق اشغالی مستقر خواهد شد.» هرچند نویسنده مقاله مدرکی برای اثبات ادعای خود ارائه نمی‌دهد.
به عقیدهٔ لادن برومند و افشین مبصر مهم‌ترین ویژگی‌های بختیار در تمامی دوران مبارزات سیاسیش، ایستادگی در برابر حکومت خمینی و عدم امکان هرگونه سازش با او، احیای مشروطه، اعتقاد و اصرار به اجرای قانون اساسی مشروطه است.
مسعود فراستی (زادهٔ ۱۹ فروردین ۱۳۳۰) فعال سیاسی سابق، مترجم، مدرس و منتقد سینما و سردبیر مجله "فرم و نقد" است. او در برنامه تلویزیونی "هفت" به عنوان مجری کارشناس ثابت دربخش میز نقد حضور داشت.
همچنین در تصاویری که از میزگردهای زندانیان حزب توده از او منتشر شده، نام خانوادگی وی با پسوند «پور» آمده و نام خانوادگیش فراستی‌پور بوده‌است.
مسعود فراستی در "دبستان تشویق" و سپس در "دبیرستان اندیشه" در رشتهٔ ریاضی تحصیل کرده‌است و در انجمن ایران و فرانسه، زبان فرانسوی را آموخته‌است. از اواخر تحصیل در دبیرستان به مدت دو سال به عنوان مترجم مشغول به کار بوده‌است. وی در ۱۹ سالگی به ایتالیا رفته و پس از یادگیری ایتالیایی در شهر پروجا به دانشگاه بولونیا رفته و در آنجا مدت دوسال در رشتهٔ "فلسفه و نمایش" تحصیل کرده‌است، وی دانش آموختهٔ رشته‌ها و مقاطع زیر است:
وی پس از گذشت حدود هشت سال در اسفند ۵۷ به ایران بازگشت.
فراستی سابقاً یک فعال سیاسی کمونیست و سخنگوی انشعابی مائویستی از حزب توده با عنوان حزب رنجبران ایران بود و پس از انقلاب زندانی و به اعدام محکوم شد. اما در نهایت تواب شد.http://www.ensani.ir/fa/content/47942/default.aspx
از کارهای وی می‌توان به نگارش و تألیف آثار و مقالات هنری و سینمایی، تدریس در دانشکده‌های مختلف، تألیف و ترجمهٔ کتاب‌های گوناگون، مسئول بخش سینما و تلویزیون، عضو تحریریه مجلات سروش و سوره، سردبیری نقد سینما، دبیر هیئت تحریریه نقد سینما دوره تازه، عضو هیئت داوران سینمای دفاع مقدس، عضو هیئت مؤسس و رئیس دوره دوم انجمن منتقدان و سینماگران ایران، عضو هیئت رییسهٔ کانون منتقدان فیلم اشاره کرد. وی همچنین تهیه‌کنندهٔ برنامه‌های گفتگو با سینمای دفاع مقدس بود.
فراستی در پاسخ به این سؤال روزنامه شرق که منتقدانش می‌گویند او آدم حکومتی است گفت:«اگر حکومتی بودن به معنی دفاع ملی است، بله من حکومتی هستم. اگر حکومتی بودن به معنی دفاع از مصالح و منافع ارضی و ملی است، بله من حکومتی هستم. اگر حکومتی بودن یعنی جیره‌خوار دولتی بودن و انتقاد نکردن است، آنها حکومتی هستند و من نیستم. من که به هر دولتی انتقاد دارم. به تمام دولت‌های بعد از انقلاب سر مسئله سینما انتقاد می‌کنم و کارهایشان را قبول ندارم. شما که با این نگاه دولتی سازگارید. نانتان در آن است. کدام بیشتر حکومتی هستیم؟ هر دو. شما بیشترید.»
فراستی ۲۲ کتاب تألیف و ترجمه کرده‌است. از جمله:
در وبگاه سوره
فرودگاه قونیه یک فرودگاه مسافری-نظامی است که از سال ۲۰۰۰ پروازهای مسافری در آن آغاز شده‌است. این فرودگاه که در زمینی به مساحت ۱۴۱۰۰۰ متر مربع ساخته شده‌است در عین حال مرکز فرماندهی منطقه سوم نیروی هوایی ترکیه است.
در سال ۲۰۱۰ بیش از نیم میلیون مسافر از طریق این فرودگاه جابجا شده‌اند.
جنگ‌های ایلام و آشور از زمان سارگن دوم (دوران حکمرانی ۷۲۲–۷۰۵ پ. م)تاریخ دقیق و مشخص هر واقعه، بر اساس منابع مختلف، ممکن است تفاوت داشته باشد. آغاز شد و به غیر از جنگ‌های پراکنده و کوچک، ۷ دورهٔ جنگی مشخص را شامل می‌شود. آخرین این جنگ‌ها در ۶۴۵ پ.م. حادث شد و با پیروزی آشور بانیپال پادشاه نیرومند آشور و نابودی عیلام به پایان رسید.
در زمان تیگلات پیلیسر سوم دولت مردمان کوهستانی که مابین عیلام و آشور زندگی می‌کردند، مطیع دولت آشور شدند و پس از آن این دو دولت با یکدیگر همسایه گردیدند. در این زمان بابل تحت تسلط آشور قرار داشت. دولت عیلام قصد داشت با مردم بابل که از اشغال کشورشان ناراضی بودند، متحد شود. سارگن دوم (دوران حکمرانی ۷۲۲–۷۰۵ پ. م) امپراتور آشور، همین که از این اتحاد آگاهی یافت، فرصت به متحدین نداد و به هر دو جناح حمله کرد، اما نتوانست در داخل عیلام پیشرفتی حاصل کند و جنگ بدون نتیجه برای هر دو طرف به پایان رسید و در معنی آشوریان شکست خوردند. این جنگ به جنگ دوریلو موسوم است.
بعد از سارگون دوم، سناخریب به پادشاهی رسید. در این اوان شورشی در عیلام روی داد و پادشاه عیلام کال‌لودوش، در این شورش کشته شد. پادشاه آشور از فرصت استفاده کرد و از طرف جنوب عیلام، یعنی سواحل خلیج فارس داخل جلگهٔ شوش شد. در کتیبه‌های بجا ماندهٔ آشوری آمده‌است که آشوری‌ها ۳۶ قلعه و برج را گرفتند و خراب کردند و برخی از اهالی را به اسارت به آشور بردند.
در سال ۶۹۲ پیش از میلاد عیلامیان هوما منانو را به پادشاهی انتخاب کردند. این پادشاه سر و سامانی به قشون عیلام داد. او قشون چشمگیر و نیرومندی از مردمان دیگر فلات ایران که در این زمان آریاییان نیز جزو آنان بودند، مهیا کرد. در سال ۶۹۰ ق.م. دوباره با آشور جنگ درگرفت با وجوداینکه سردار قشون عیلام کشته شد، عیلامیان آن قدر پافشاری کردند که جنگ بی‌نتیجه ماند. سال بعد آشور به بابل حمله کرد و آنجا را تصرف کرد.
هومبان هالتاش شاه عیلام که آشور را در جاهای دیگر گرفتار دید، به بابل تاخت و تا شهر سیپ‌پار پیش رفت و با غنائمی به شوش مراجعت کرد و بعد از چند روز مرد و ب جای او، برادرش اورتاکو به تخت نشست. وی با آشور روابطی برقرار کرد؛ بدین معنی که آشور کمکی به عیلام نمود و دولت عیلام تندیس "ایزد سیپ پار" را که جزو غنائم آورده بود، مسترد داشت.
در زمان پادشاهی اسارهادون امپراتور آشور، این دولت به حد اعلای قدرت خود رسید. آشوریان مصر را تسخیر کردند و شاهزاده خانم‌های مصری را به اسارت به آشور بردند. غیر از عیلام در آسیای غربی دیگر دولتی نمانده بود که تابع یا دست نشاندهٔ آشور نباشد.
در سال ۶۸۹ ق. م؛ و در زمان پادشاهی پسر سارگون سناخریب، عیلام و بابل و قبایل آرامی و پارسوآش و انزان و الیپی و دیگران در مخالفت با آشور ائتلافی را ترتیب دادند. گمان نمی‌رود که پارسواش همان استان پارسوا باشد که مدت‌ها پیش به وسیلهٔ آشور اشغال گردیده‌بود، بلکه به احتمال فوی پارسوآش همان پارسیان بعدی یا بخشی از ایشان هستند. در این صورت این اولین بار است که نامی از پارسیان در تاریخ برده می‌شود. انزان (انشان، آنزان، آنچان) نیز به قسمتی از سرزمین ایلام اطلاق می‌شد، با این حال تعیین مرزهای دقیق آن تقریباً غیرممکن است.
با مرگ سارگون و در حدود سال ۷۰۰ پیش از میلاد، توجه آشوریان به نقطه‌ای دور از نجد ایران معطوف شد، این فرصت با بیم همیشگی از حملهٔ آشور موجب تشکیل اتحادیه‌ای از شاهزادگان و شهریاران ماد شد. این خود پایه‌ای بود برای تشکیل شاهنشاهی ماد، رهبران این جنبش، پیروان دیاکو (دیوکس منابع یونانی، دوران تقریبی حکمرانی از ۷۰۹ تا ۶۵۶ ق. م) نخستین پادشاه ماد بودند.
در سال ۶۶۹ پیش از میلاد آشور بنی پال به تخت آشور نشست و تمام حواس خود را به خوابانیدن شورش مصری‌ها متوجه داشت. عیلامیان از فرصت استفاده کردند و به تاخت و تاز در سرزمین بابل پرداختند و غنائمی از آنجا به دست آوردند. پس از آن که اورتاکو شاه عیلام درگذشت، برادرش تئومن بر تخت نشست. این تغییر پادشاهی برای عیلام بسیار شوم بود. شاه جدید چون می‌خواست برادرزادگان خود را به قتل برساند، پس ۶۰ تن از شاهزادگان عیلامی فرار کردند و به دربار آشور پناه بردند و پادشاه آشور با آغوش باز از آنها پذیرایی کرد، با این مقصود که بتواند از جنگ خانگی استفاده کند و عیلام را ضعیف نماید و درهم شکند. از طرف دیگر تئومن به آشور تکلیف کرد که فراریان عیلامی را مسترد دارد. آشوربانی پال جواب رد داد و بین طرفین جنگ درگرفت.
جنگ توللیز یا جنگ نخست آشوربنی پال با عیلام در سال ۶۵۹ پیش از میلاد رخ داد و شاه عیلام ت‌اومان که در این جنگ شخصاً جنگ می‌کرد، بعد از زخمی شدن به دست یک شاهزادهٔ عیلامی به دست آشوریان سر بریده شد و جنگ با شکست عیلامیان به پایان رسید. بعد از کشته شدن تئومن پسر بزرگ اورتاکو به نام خوم بان ایگاش به پادشاهی عیلام نامزد شد و آشوریان باج و خراج از عیلام گرفته به نینوا مراجعت کردند.
بعد از جنگ توللیز برادر آشور بنی پال که در بابل پادشاه بود، بر او یاغی گردید. در ابتدا پادشاه عیلام که دست نشاندهٔ آشور بود، بی‌طرف ماند، ولی پادشاه آشور خواست عیلامیان تندیس نانای را مسترد دارند، پادشاه عیلام در موقع بسیار ناگواری واقع شد، چه این مجسمه قرن‌ها در شوش بود و چون مورد پرستش بسیاری از مردم عیلام بود، رد کردن آن با منافع پادشاهی عیلام مباینت داشت. در این احوال بابل به پادشاه عیلام باز وجهی از خزانه به بابلی‌ها داد و از جهت موقعیت سخت و بدی که داشت، مجبور شد با بابل متحد شود.
در سال ۶۵۱ پیش از میلاد روابط دو کشور در موقعیت جنگی قرار گرفت، در واقع جنگی که قطعی باشد، مابین طرفین روی نداد، بلکه آشور به اغتشاشات داخلی عیلام دامن می‌زد، چنان‌که بر اثر آن تام ماری تو برادر پادشاه عیلام، او را گرفته کشت و به تخت نشست. بعد از چندی این پادشاه هم گرفتار طغیان یکی از دست نشانده‌های خود موسوم به ایندابوغاش گردید و از او شکست خورده به طرف خلیج فارس فرار کرد و بالاخره گرفتار گردیده به نینوا به اسارت رفت. آشور بانیپال با او به مهربانی رفتار نمود زیرا او را برای اجرای خیالات خود راجع به عیلام لازم داشت.
آشور بانیپال پس از آنکه قشون‌کشی به بابل کرد، آن را گرفت و کشتار و غارت زیادی در شهر نمود سپس تصمیم گرفت به کار عیلام خاتمه داده، خیال خود را از طرف این دشمن موروثی راحت کند. در این اوان اوضاع داخلی عیلام طوری بود که هر آن پادشاه آشور می‌توانست از اختلافات داخلی استفاده نماید. از طرف دیگر ایندابوغاش که برای کمک کردن به بابل اقدامی نکرده‌بود، پس از سقوط این شهر سفیرانی نزد پادشاه آشور فرستاد ولیکن پادشاه مزبور آنها را خوب نپذیرفت و خواست که کلدانی‌هایی را که در زمان طغیان بابل به آن کمک نموده و بعد به عیلام فرار کرده بودند، به آشور استرداد شوند و ضمناً تهدید کرد که اگر آنها را مسترد ندارد، شهرهای عیلام را خراب نموده، مردم را به اسارت خواهد برد.
در این احوال ایندابوغاش را نجبا کشته، خوم بان کالداش را به جای او بر تخت نشاندند و همزمان پادشاه آشور نیز از موقع استفاده کرد، تام ماری تو را به تخت عیلام نشانید؛ ولیکن همین که او به تخت نشست کنگاشی بر ضد آشوری‌ها ترتیب داد. مطلب قبل از اجرای آن افشا شد و بر اثر آن او را بازگرفته و در محبس انداختند و آشوریان پس از آن مملکت را غارت و با غنایم زیاد به نینوا مراجعت کردند. از جریان وقایع پیداست که نفاق داخلی برای عیلام رمقی باقی نگذاشته بود.
در مورد زمان این جنگ و زمان سقوط عیلام اختلاف در منابع وجود دارد. زمان این جنگ در سال ۶۴۵ پیش از میلادی و ۶۳۶ پیش از میلادی ذکر شده‌است. پادشاه آشور که از نتایج جنگ‌های قبلی ناراضی بود، باز در پی بهانه برای جنگ با عیلام گردید و با این مقصود تام ماری تو را به عیلام فرستاده از خوم بان کالداش استرداد کلدانیان مزبور و تندیس نانای را مطالبه کرد. پادشاه عیلام دید قبول کردن این تکالیف با مرگ او مساوی است، بنابراین تصمیم گرفت که مقاومت کند و آشوریان قشون قوی خود را به طرف عیلام حرکت داده وارد شوش شدند و در این شهر آنچه توانستند، کردند. خزانهٔ پادشاهان عیلامی که از غنایم جنگ‌های سابق آنها با سومر و اکد پر بود، به دست آشوریان افتاد همچنین طلا و نقره‌ای که بابل در موقع اتحاد به عیلام داده بود، با مجسمه‌ها و اشیاء نفیس معابد عیلامی و آنچه در خانه‌ها از ثروت و اشیاء قدیمی بود، به نینوا منتقل گردید. آشوریان به کشتار و غارت اکتفا نکرده، استخوان‌های پادشاهان و اشخاص نامی عیلام را از قبور بیرون آورده و به نینوا فرستادند و ۳۴ مجسمهٔ پادشاهان عیلام که از طلا و نقره و مرمر و غیره ساخته شده‌بود، جزو غنایم آشوری گردید. مجسمهٔ نانای که ۱۶۳۵ سال در عیلام بود، به دست پادشاه آشور افتاد و برای شهر ارخ پس فرستاده شد. آشوریان پس از کشتار و غارت شهرها اسرای بی‌شماری را چه از شوش و چه از شهرهائی که تسلیم بودند، به آشور بردند. مملکت عیلام پس از انقراض به صورتی درآمده‌بود که حزقیل یکی از پیامبران بنی اسرائیل از کثرت کشتار و غایت خرابی آن را به گورستان تشبیه کرده‌است.
سالنامه‌های آشور بنی پال به ذکر این هشتمین لشکرکشی پرداخته‌اند، خوم بان کالداش پادشاه عیلام که پس از شکست تحت تعقیب مهاجمین بود، به شهری که امروزه هم به همان نام زمان آشوربنی پال ایدیدیه نامیده می‌شود و باقی‌ماندهٔ آن، با نام ده‌نو از بالای چغازنبیل به خوبی مشهود است، پناهنده می‌شود. احتمالاً او می‌اندیشیده که بخاطر رودی که مابین گسترده شده، دسترسی به او دشوار خواهد بود، ولی علی‌رغم باور وی، سپاه آشوری از این رود می‌گذرد و او دوباره متواری و تعقیب می‌شود. این تعقیب تا کوهسارانی که شاه عیلامی به آن پناه برده بود، با غارت و چپاول سربازان آشوری همراه بوده‌است. در کتیبه آمده‌است:
خوم بان کالداش بعد از چندی به دست آشوریان افتاد. به دستور آشور بنی پال او و تام ماری تو را که هر دو پادشاه سابق عیلام بودند، به عرابه بسته شدند و ارابه را تا معبد آشور کشیدند.
چهل منبر یکی از آیینهای عزاداری عاشورا در ایران است که درخرم آباد، بروجرد، گرگان، اصفهان، لاهیجان و چند شهر دیگر برگزار می‌شود. آئین چهل منبری به‌عنوان یک اثر معنوی در فهرست آثار ملی کشور ثبت شده‌است؛
خرم آباد در فهرست آثار جهانی ثبت گردیده.
ناظم الاسلام کرمانی دربارهٔ این رسم نوشته‌است: «در آغاز، این رسم منحصر بود به همان دو منبری که در دههٔ عاشورا در محله رازون و صوفیون بروجرد روضه می‌خواندند، بعد هر جا منبری می‌گذاشتند تا مردم رویش شمع روشن کنند.
مهرداد اوستا از مشاهیر بروجردی مینویسد که «آیین چهل منبر در بروجرد مربوط به قبل از اسلام و در زمانی بود که از آتشکده جامع بروجرد در میدان جعفری فعلی که هنوز وجود دارد تا به آتشگاه چغا در هر ۱۰۰ گام یک منبر گذاشته و در آن آتش روشن می‌کردند برای آمرزیده‌شدن گناهان و چهلمین آن منبر بر تپه چغا بوده به نوعی فاصله چغا تا آتشکده که ۴ کیلومتر است ۴۰ تا آتش روشن میکردند.
چهل منبر در بروجرد در نوع خود بی‌سابقه هست. چهل منبر در بروجرد در عصر تاسوعا و تا پاسی از نیمه شب ادامه دارد. این آیین معمولاً در محلات قدیم بروجرد همچون (صوفیون، قدقون، رازان، حافظیه، جعفری، یخچال) برگزار می‌شود که بیشتر در سقاخانه‌های محلات صوفیون و رازان است.
در این آیین زنان و مردان ضمن پوشاندن صورت‌هایشان به تکرار نام خدا و روشن کردن شمع به یاد کشتگان کربلا می‌پردازند. افرادی که نذر دارند بعد از آیین چهل منبر به آیین استکان(از دیگر رسوم مردم بروجرد) که در خانه تاریخی آقا معمولاً و در شب غروب تاسوعا برگزار می‌شود می‌روند.
در این آیین در بروجرد صاحب سقاخانه‌ها با شیرینی و شربت و گاهی چای در زمستان از که نذری هستند پذیرایی می‌شوند.
رسم بر این است که اولین شمع را در خانه تاریخی آقا روشن کنند و آخرین شمع را در امام زاده شاهزاده ابوالحسن روشن نمایند. بعد از گذاشتن ۴۰ تا شمع در چهل منبر معمولاً بعد از گرفتن حاجت در سال بعد ۴۱ عدد شمع می‌گذارند که اصطلاحاً ۴۱ منبر گفته می‌شود.
گاهی اوقات با پای برهنه و صورت پوشیده و با کسی نیز سخن نمی‌گویند البته بسته به نذر به چهل منبر می‌روند.
در مراسم چهل منبر در بروجرد هر سقاخانه بسته به نظر پذیرایی می‌کنند از منبرگزاران به بجز شیر بسته به رسم در هر سقاخانه هست، شربت شیرینی، چای، خرما،... پذیرایی می‌شود.
مراسم چهل منبر بروجرد به شماره ۳۲۶ در آثار ملی و به ثبت ملی رسیده.
مراسم چهل منبر در لاهیجان در این شهر، چهل منبر در شب تاسوعا و چند ساعت قبل از اذان مغرب در این شهر برگزار می‌شود. در این شب خانه‌هایی که در طی سال گذشته مراسم روضه برپا کرده بوده‌اند، منبر آن را در جلوی خانه قرار داده و مقداری برنج، مجمری از آتش و دو ظرف خالی کنارش می‌گذارند. پس از تاریکی هوا، حاجت‌مندان با ۴۰ شمع مخصوص رشته‌ای و ۴۰ دانه خرما از ۴۰ عدد از این منبرها می‌گذرند، در هر یک شمعی روشن می‌کنند، دانه‌ای خرما بر آن می‌گذارند و مشتی برنج از آن برداشته و برای ادای حاجتشان دعا می‌کنند.چهل منبر لاهیجان قدیم، روزنامه شرق
این مراسم در اصفهان و شهرضا تحت عنوان چهل و یک منبری شناخته می‌شود.
جنگ شوش آخرین جنگ از مابین عیلام و دولت آشور بود که با پیروزی آشور بانیپال پادشاه نیرومند آشور، به پایان رسید. زمان این جنگ در سال ۶۴۵ پیش از میلادی
و ۶۳۶ پیش از میلادی ذکر شده‌است. در مورد زمان این جنگ اختلاف در منابع وجود دارد.
کتیبه آشور بانیپال در باره فتح و نابودی عیلام چنین می‌گوید:
به نظر می‌رسد که فرگشت پرندگان از دوران ژوراسیک آغاز شده باشد و نخستین پرندگان از گروه دایناسورهای ددپا باشند. در دسته بندی‌های زیست‌شناسی پرندگان برای خود تشکیل دهندهٔ یک رده اند.
در مقایسه با دیگر سرده‌های پرندگان، غازسانان دارای فسیل‌های پیدا شده به نسبت بیشتری هستند، اگرچه بیشتر این فسیل‌ها ناکاملند و شامل استخوان‌های گوناگون و پراکنده از یک پرنده باستانی می‌شوند. برپایه داده‌های فسیلی، هاوارد عنوان کرد که پرندگان آبزی در آغاز ائوسن در ۳۷ تا ۵۵ میلیون سال پیش پدید آمدند. این یافته‌ها همچنین دلیلی بر اینکه پرندگان آبزی در دوره ژوراسیک وجود داشتند ارائه نمی‌دادند.
بزرگ‌باله‌ایان، که با نام‌های شیارنهنگان و رورکوال‌ها نیز شناخته می‌شوند، بزرگترین گروه نهنگ‌های بی‌دندان هستند که شامل ۹ گونه در ۲ سرده می‌شوند. بزرگ‌باله‌ایان بزرگترین نهنگ‌های روی زمین را در خود جای می‌دهند؛ از جمله نهنگ آبی که بزرگترین جانداری است که بر روی زمین پای گذاشته است. وزن نهنگ نیزه‌ای معمولی که کوچکترین عضو این خانواده به شمار می‌رود به بیش از ۹ تن می‌رسد.
روش غذا خوردن بزرگ‌باله‌ایان مبتنی بر مجبور کردن گروه ماهیان و کریل‌ها به ایجاد یک توپ بزرگ از خود و سپس حمله به این توپ طعمه‌ برای تغذیه است. گمان می‌رود که روش تغذیه‌ای این نهنگان بزرگترین رویداد بیومکانیکی بر روی زمین باشد.
وزارت امنیت دولت موسوم به اشتازی ، سازمان اطلاعاتی آلمان شرقی بود که مرکزش در برلین شرقی قرار داشت. اشتازی حدود ۴۰ سال به نظارت و بررسی فعالیت‌های شهروندان آلمان شرقی مشغول بود، و با استفاده از اطلاعات به دست آمده هرگونه نا آرامی را در نطفه خفه می‌کرد. در سال ۱۹۸۹ میلادی، اشتازی برای ۱۰ میلیون شهروند این کشور پرونده داشت. اشتازی بیش از ۹۱ هزار افسر داشت، و شبکه گسترده خبرچین‌های فعالش نزدیک به ۲۰۰ هزار نفر را شامل می‌شدند.از امپراتوری روم تا سازمان امنیت ملی آمریکا: تاریخچه جاسوسی دولت‌ها در جهان، بی‌بی‌سی فارسی به ازای هر ۶۳ نفر از جمعیت آلمان شرقی یک نفر با اشتازی همکاری داشت.
مأموران اشتازی وظایف خود را در چارچوب شعار «دشمن کسی است که دگراندیش باشد» انجام می‌دادند.بفرمائید تو؛ به اتاق رئیس سازمان امنیت آلمان خوش آمدید!، دویچه وله فارسی
اشتازی نه‌تنها مخالفان، بلکه احزاب کمونیست «برادر»، مانند حزب توده ایران را هم زیر نظر گرفته بود و در این احزاب هم جاسوسانی داشت. بنا به نوشتهٔ تحقیقی چارلی و رضا؛ از سازمان افسران حزب توده ایران تا سازمان امنیت آلمان شرقی، نوشته بهمن زبردست در شماره ۱۱۳ فصلنامه نگاه نو، محمد پورهرمزان و امیر شفابخش، از اعضای سابق سازمان افسران حزب توده ایران، در سال‌های مهاجرت با اشتازی همکاری می‌کردند.http://raahak.com/?p=13215
اشتازی در تاریخ ۸ فوریه ۱۹۵۰ میلادی تشکیل و در تاریخ ۴ اکتبر ۱۹۹۰ رسماً منحل شد.
پس از فروپاشی جمهوری دمکراتیک آلمان و وحدت دو آلمان، کارکنان ارشد وزارت امنیت آلمان شرقی دیگر نمی‌توانستند به عنوان «مقامات مهم» در دولت آلمان فدرال مشغول به کار باشند؛ با این حال گفته می‌شود که بیش از ۱۷ هزار نفر از کارکنان سابق اشتازی پس از اتحاد دو آلمان، در نهادهای دولتی این کشور مشغول به کار شدند.اختلاف نظر درباره میراث «اشتازی»، دویچه وله فارسی
هم‌اکنون موزه اشتازی در لایپزیگ و برلین قرار دارند.
ابوعبدالله یک کنیه در زبان عربی است و کنیه افراد سرشناس زیر است:
استیل در شیمی آلی یک گروه عاملی با فرمول شیمیایی COCH است که گاهی برای نمایش آن از نماد Ac استفاده می‌شود. (باید دقت کرد که با عنصر اکتینیم اشتباه گرفته نشود.) گروه استیل خود دارای یک گروه متیل است که با تک پیوند به یک کربونیل پیوند خورده است. مرکز کربونیل یک اسیل دارای تک الکترون آزاد است (بدون پیوند) که با کمک آن با دیگر مواد "R" پیوند برقرار می‌کند. در آیوپاک برای استیل نام اتانویل (ethanoyl) برگزیده شده‌است ولی این نام کمتر شنیده می‌شود. ترکیب های آلی بسیاری می توانند در نیمهٔ دیگر استیل جای گیرند، مانند: استیل کولین کلراید (پیامرسان عصبی)، استیل کوآنزیم A یا Acetyl-CoA، استیل سیستئین، استامینوفن ضد درد و اسید استیل‌سالیسیلیک (acetylsalicylic acid) با نام شناخته شدهٔ آسپرین.
ابوالحسن یک کنیه در زبان عربی است و کنیه افراد سرشناس زیر است:
عَمرو () نامی عربی است که می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
خلیفه بن شخبوط بن ذیاب آل نهیان (درگذشتهٔ ۱۸۴۵) پنجمین شیخ ابوظبی است. او جانشین طحنون بن شخبوط بن ذیاب بن عیسی آل نهیان شد و از سال ۱۸۳۳ تا سال ۱۸۴۵ حکمرانی کرد
چُپ تعزیه نوعی تعزیه در هند و پاکستان است که به مناسبت کشته شدن حسن عسکری در روز کشته شدن او (۸ ربیع‌الاول)اجرا می‌گردد. چُپ در زبان اردو به معنی سکوت است.
سعید بن طحنون آل نهیان ششمین شیخ ابوظبی است. او جانشین خلیفه بن شخبوط بن ذیاب آل نهیان شد و از سال ۱۸۴۵ تا سال ۱۸۵۵ حکمرانی کرد
دستجرده روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
دستجرده معرّب «دستگرده» است. هم‌اکنون نیز در محل به «دستگرده» معروف است.
در حال حاضر از نظر جغرافیایی جزء روستاهای دهستان سیاوشان می‌باشد. دهستان سیاوشان تابع شهرستان آشتیان است.
این روستا دارای امکانات آب، برق، گاز و تلفن است. قنات‌های آن خشک شده و کشاورزی آن به صورت دیم است. دارای راه آسفالته به اراک از طریق داودآباد و به آشتیان از طریق سیاوشان است.
جمعیت آن از سال‌ها پیش به‌مرور به تهران مهاجرت کرده‌اند. شغل تعداد کثیری از این مردم صنعت سیم لاکی، دستگاه‌های جوش، ترانسفورماتور، اسقاط خودروهای فرسوده و بازیافت است.
در ایام تعطیلات و مراسم مذهبی و نوروز مراجعاتی به روستا دارند. اخیراً در زمینهٔ جداول کوچه‌ها اقداماتی صورت گرفته‌است.
این روستا در دهستان سیاوشان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۷۷ نفر (۷۲ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
آیت الله سید مرتضی موسوی قزوینی (زاده:۱۹۳۱ کربلا) مجتهد و مرجع مذهبی فعلی در کربلا و امام جماعت حرم امام حسین است.وی سابقه تبعید و زندگی در ایران، کویت و آمریکا را داشته‌است.وی از خطیبان و علمای معروف عراق می باشد.
الگوریتم ادموندز کارپ : در علوم کامپیوتر و نظریه گراف الگوریتمEdmonds_Karp پیاده‌سازی ای برای الگوریتم فورد–فالکرسون برای محاسبهٔ مسئله بیشینه جریان در شبکه شاره در زمان formula_1 است. این الگوریتم از الگوریتم ارسال-برچسب که در زمان formula_2 انجام می‌شود سریع تر است. این الگوریتم اولین بار توسط دانشمند شوروی Yefim (Chaim) Dinic در سال ۱۹۷۰ ^ E. A. Dinic (1970). "Algorithm for solution of a problem of maximum flow in a network with power estimation". Soviet Math. Doklady (Doklady) 11: 1277–1280 منتشر شد؛ و به‌طور مستقل توسط جک ادموند و ریچارد کارپ در سال ۱۹۷۲^ Jack Edmonds and Richard M. Karp (1972). "Theoretical improvements in algorithmic efficiency for network flow problems". Journal of the ACM 19 (2): 248–264. doi:10.1145/321694.321699. با کاهش زمان الگوریتم قبلی به formula_1 انتشار یافته‌است.
در این اگوریتم می‌خواهیم بیشینه شاره را از مبدأ s تا مقصد t پیدا کنیم این الگوریتم شبیه به الگوریتم الگوریتم فورد–فالکرسون است و تفاوتش این است که در این الگوریتم محدودیت الگوریتم فورد–فالکرسون بهبود می‌یابد
چرا که که محاسبهٔ مسیر افزایشی را با جستجوی سطح اول پیاده‌سازی می‌کنیم. حال آنکه در الگوریتم فورد–فالکرسون جستجوی عمق اول را اجرا می‌کردیم و به محدودیت زمانی بیشتری نیاز داشت. مسیر پیدا شده باید کوتاه‌ترین مسیر باشد که ظرفیت آماده‌ای دارد؛ که توسط جستجوی سطح اول پیدا می‌شود؛ که ما اجازه می‌دهیم یال‌ها اندازهٔ واحدی داشته باشند. بیشترین شاره معادل با برش کمینه است.
ویژگی دیگر این الگوریتم این است که طول کوتاه‌ترین مسیر هر سری افزایش می‌یابد. اثبات را می‌توان ار منبع ذکر شده مشاهده کرد ^ Thomas H. Cormen, Charles E. Leiserson, Ronald L. Rivest and Clifford Stein (2001). "26.2". Introduction to Algorithms (second ed.). MIT Press and McGraw–Hill. pp. 660–663. .
کاری که در این الگوریتم می‌کنیم این است که با جستجوی سطح اول مسیر افزایشی را می‌یابیم و هر سری اگر که مسیر افزایشی (مسیری که یال پر ندارداین مسئله هم در کد سطح اولی که در زیر آمده مشخص است) داشتیم کمترین ظرفیت را پیدا می‌کند و مینیمم ظرفیت را به جریان همهٔ یال هااضافه می‌کند و از آن کم می‌کند. به این صورت بیشینه شار بین مبدأ و مقصد را پیدا می‌کند که معادل با برش کمینه است. در کد زیر نحوهٔ انجام این الگوریتم نشان داده می‌شود.
ورودی الگوریتم:
ورودی این الگوریتم یک گراف است که یک راس مبدأ s دارد و یک راس مقصد t و روی همهٔ یال‌ها ظرفیت هر یال نوشته شده‌است.
خروجی الگوریتم:
بیشترین جریان از s به t تا زمانی که مسیر افزایشی با ویژگی‌های بالا وجود دارد.
زمان اجرای این الگوریتم formula_1 است. به این علت که هر مسیر در زمان اجرای formula_5 بدست می‌آید. در هر زمان حداقل یکی از E یال سیر می‌شوند؛ که فاصله از یال سیر شده تا مبدأ باید طولانی‌تر از آخرین باری باشد که سیر شده و این طول حداکثر برابر با V تعداد راس‌ها است.
algorithm EdmondsKarp
در شکل زیر گرافی داده شده‌است که روی یال‌هایش ظرفیت هر یالی قرار دارد و جریان اولیهٔ گذر کرده از یال‌ها برابر با ۰ است می‌خواهیم جریان بیشینه که از A به G می‌رود را پیدا کنیم.
در شکل‌های زیر مراحل مختلف الگوریتم قرار گرفته و در هر شکل یک مسیر با ویژگی‌های ذکر شده با جستجوی عمق اول پیدا شده و در زیر هر شکل مراحل مختلف مربوط به آن قرار گرفته.
در زیر هر شکل ظرفیت باقی‌مانده محاسبه شده که برابر با (cf(u,v) = c(u,v) − f(u,v است و طبق الگوریتم بالا بین ظرفیت‌های باقی ماندهٔ یال‌های الگوریتم مقدار حداقلی یافت می‌شود.
در آخر می‌خواهیم بیشینه جریان را پیدا کینم. می‌دانیم که جریان بیشینه برابر با برش کمینه است. در این شکل یک برش کمینه وجود دارد که راس‌ها را به راس‌های A B C E وو D F G تقسیم می‌کند با ظرفیت زیر:
c(A,D)+c(C,D)+c(E,G)=۳+۱+۱=۵
تعداد متفاوتی الگوریتم برای حل مسئلهٔ مارپیچ وجود دارد که آن‌ها، روش‌های خودکاری برای حل مارپیچ‌ها هستند. الگوریتم‌های موشی تصادفی، دنبال کنندهٔ دیوار، تضمینی و الگوریتم تریماکس برای این طراحی شده‌اند که درون مارپیچ و توسط سیاری استفاده شوند که هیچ دانش قبلی نسبت به توپولوژی مارپیچ ندارد، در حالی که پر کردن بن بست و الگوریتم‌های کوتاه‌ترین راه برای این طراحی شده‌اند که به وسیلهٔ شخص یا برنامهٔ رایانه‌ای که می‌تواند در لحظه کل مارپیچ را ببیند، استفاده شوند.
مارپیچ‌هایی که هیچ حلقه‌ای ندارد به مارپیچ‌های استاندارد یا کامل شناخته می‌شوند و با مفهوم درخت در نظریهٔ نظریه گرافها هم ارزهستند. به همین دلیل بسیاری از الگوریتم‌های حل مارپیچ به نظریهٔ گراف مربوط هستند. به طوری که اگر کسی مسیرهای مارپیچ را در جهت درست بکشد، نتیجهٔ حاصل می‌تواند تبدیل به یک درخت شود.
این یک روش بدیهی برای این مسئله است که توسط یک روبات غیر هوشمند یا شاید یک موش می‌تواند پیاده‌سازی شود و آن به سادگی حرکت کردن در یک مسیر مستقیم تا رسیدن به یک تقاطع است و بعد انتخاب یک مسیر به صورت تصادفی است تا در آن جهت حرکت شود. گرچه چنین روشی همواره در نهایت به یک پاسخ درست می‌رسد، اما این الگوریتم می‌تواند بسیار کند باشد.
دنبال کنندهٔ دیوار، معروف‌ترین قاعده در طی کردن مارپیچ است که به آن قاعدهٔ دست چپ یا قاعدهٔ دست راست نیز می‌گویند. اگر مارپیچ یک فضای همبند ساده باشد، یعنی تمام دیوارهایش به هم یا به دیوارهٔ خارجی مارپیچ متصل باشند، با گرفتن یک دست به یک دیوار مارپیچ تضمین می‌شود که بازی‌کننده گم نمی‌شود و اگر که خروجی وجود داشته باشد به خروجی می‌رسد؛ در غیر این صورت، او دوباره به ورودی بازمی‌گردد در حالی که هر تونل مارپیچ را حداقل یک بار طی کرده باشد.
یک دیدگاه دیگر برای این که چرا دنبال کنندهٔ دیوار نتیجه می‌دهد، دیدگاه توپولوژی است. اگر دیوارها متصل باشند، ممکن است به صورت یک حلقه یا دایره تغییر شکل دهند آنگاه دنبال کردن دیوار به حرکت کردن دور دایره از نقطهٔ آغاز تا پایان خلاصه می‌شود. برای پیشبرد این ایده ملاحظه شود که با گروه کردن مؤلفه‌های همبند دیوارهای مارپیچ، مرزهای آن‌ها به‌طور دقیق همان جواب هستند، حتی اگر بیش از یک جواب وجود داشته باشد. (شکل‌های سمت راست)
اگر مارپیچ پیوستهٔ ساده نباشد (یعنی اگر نقطهٔ شروع یا نقاط پایان در مرکز ساختار مارپیچ باشد یا مسیرها از رو یا زیر هم بگذرند.) این روش تضمینی ندارد که در رسیدن به هدف کمک کند.
دنبال کردن دیوار می‌تواند در مارپیچ‌های سه بعدی یا با بعدهای بیش تر انجام شود اگر امکانش باشد که به صورت قطعی مسیرهای آن روی صفحهٔ ۲بعدی تصویر شود. برای مثال در یک مارپیچ ۳ بعدی می‌توان مسیرهایی که به سمت خارج می‌آیند را به سمت شمال غربی و مسیرهایی که به داخل می‌روند را به سمت شمال شرقی در نظر بگیریم.
مارپیچ‌های نا پیوسته را نیز می‌توان با الگوریتم دنبال‌کننده دیوار حل کرد به شرط اینکه درگاه‌های ورود و خروج در دیواره بیرونی مارپیچ قرار داشته باشند. اما اگر به‌طور مثال نقطه شروع در داخل صفحه باشد، ممکن است در یک بخش جدا از بخش خروجی باشد ؛ در این صورت تعقیب‌کننده دیوار به‌طور دائمی به دور خود خواهد گشت. الگوریتم تضمینی (به نام Jon Pledge این نام‌گذاری شده‌است) این مشکل را حل خواهد کرد.
الگوریتم تضمینی طوری طراحی شده‌است که موانع احتمالی را رفع می‌کند و نیازمند انتخاب یک جهت دلخواه حرکت است. هنگامی که یک مانع دیده می‌شود یک دست را (برای مثال دست راست) به‌طور ثابت به دیواره مانع گرفته و حرکت می‌کنیم و به ازای تمام چرخش‌ها زاویهٔ چرخش را به مجموع زوایای چرخش اضافه می‌کنیم و هنگامی که به جهت حرکت اولیه بازگشتیم و مجموع زوایای چرخش صفر شد، یعنی مانع را دور زده‌ایم و مسیر را ادامه می‌دهیم.
در این الگوریتم هنگامی دست را از دیوار برمی‌داریم که مجموع زوایای چرخش و جهت فعلی(نسبت به جهت اولیه) برابر صفر شده باشد. این کار این امکان را به الگوریتم می‌دهد که در مسیرهای تله دار به شکل حرف "G" گیر نیفتد.
فرض کنید که الگوریتم(در حرکت روی G) از دیوار اولی به سمت چپ بپییچد آنگاه به وسیلهٔ دیوارها مجبور می‌شود۳۶۰ درجه بچرخد.
الگوریتمی که تنها جهت فعلی را دنبال کند در حلقه بی‌نهایت می‌افتد. این چنین که هنگامی که راست‌ترین دیوار پایین را ترک کند، دوباره وارد بخش منحنی سمت چپ می‌شود. الگوریتم تضمین‌کننده راست‌ترین دیوار را به دلیل اینکه مجموع زوایای چرخش در آن نقطه صفر نشده، ترک نمی‌کند و دیوار را همچنان دنبال می‌کند تا در نهایت با حرکت به سمت چپ و دقیقاً زیر شکل حرف از آن خارج می‌شود.
ین الگوریتم به یک فرد به همراه قطب نما این امکان را می‌دهد که از هر نقطه درونی، بدون در نظر گرفتن مکان اولیه، به یک خروجی در بیرون هر مارپیچ متناهی دوبعدی راه یابد. اما قابلیت یافتن مسیر برای حالاتی که نقطه شروع خارج صفحه و نقطه پایان داخل صفحه باشد را دارا نیست.
الگوریتم تریماکس که توسط چارلز پیر ترماکس معرفی شده، یک روش بهینه برای پیدا کردن راه خروجی مارپیچ است که لازمهٔ آن کشیدن خط‌هایی روی زمین است که مسیری را مشخص کند و تضمین شده‌است که برای تمام مارپیچ‌هایی که مسیرهای خوش تعریفی دارند کار می‌کند. یک مسیر یا هنوز بازدید نشده یا یک بار علامت زده شده یا دو بار. هر بار مسیری انتخاب می‌شود با زدن علامت روی زمین (از انشعاب تا انشعاب) مشخص می‌شود. از ابتدا یک مسیر اتفاقی انتخاب می‌شود (اگر بیش از یک مسیر وجود داشته باشد) در هنگام رسیدن به انشعابی که هنوز بازدید نشده (هیچ مسیر علامت داری نیست) یک مسیر اتفاقی انتخاب می‌شود (و مسیر را علامتگذاری می‌کنیم). در هنگام رسیدن به انشعاب علامت دار، اگر مسیر کنونی یک علامته باشد مسیر رفته را برمی‌گردیم (و مسیر بازگشت را برای بار دوم علامت گذاری می‌کنیم) اگر این حالت نبود مسیری که کمترین علامت دارد را انتخاب می‌کنیم (و طبق معمول آن را علامت گذاری می‌کنیم)، وقتی بالاخره به نتیجه رسیدیم مسیرهایی که دقیقاً یک بار علامت گذاری شده‌اند یک مسیر مشخص به شروع را نشان می‌دهند. اگر خروجی وجود نداشته باشد، این روش، مسیر را تا شروع نشان می‌دهددر حالی که تمام مسیرها دو علامته هستند. در این حالت هر مسیر دقیقاً دو بار طی می‌شود، در هر جهت یک بار. نتیجهٔ این حرکت ردیابی ۲طرفه نام دارد.
این الگوریتم در حقیقت نوعی از الگوریتم جستجوی عمق اول است...
پرکردن بن بست‌ها الگوریتمی است برای حل مارپیچ‌ها که در آن تمام مسیرهای بن‌بست غیر از مسیر درست پر می‌شود. برای مواقعی که مارپیچ بر روی کاغذ است یا توسط رایانه قصد حل آن را از این روش می‌توان استفاده کرد . در این الگوریتم تمام صفحه مارپیچ یکجا دیده می‌شود بنابراین برای فردی که داخل یک مارپیچ نامعلوم قرار دارد مفید نمی‌تواند باشد . روش کلی کار این است که اول تمام بن بست‌ها را پیدا کرده و سپس از یک بن بست تا اولین انشعاب را پر می‌کند. ویدئوی اجرای عملی این روش در اینجا قابل مشاهده است..
الگوریتم پرکردن بن‌بست نمی‌تواند به‌طور اتفاقی یک مسیر را از ابتدا حذف کند و باید برای تمام بن بست‌ها اجرا شود زیرا در هر مرحله توپولوژی مارپیچ حفظ می‌شود. علاوه برآن، این رویه به دلیل اینکه پاسخ نهایی نمی‌تواند هیچ بن‌بستی را شامل شود طولانی!!!! خواهد بود . اگر این الگوریتم بر روی مارپیچی کامل (مارپیچی که دور نداشته باشد) اجرا شود، جوابی یکتا خواهد داد اما در صورت وجود دور تنها می‌تواند مسیرهای احتمالی مسئله را به ما بدهد.