moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اکثر تولیدکنندگان توصیه می‌کنند که دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکار را قبل از هر دوره استفاده یا به‌طور مرتب بررسی شود. برای بررسی برخی دستگاه‌ها لازم است دستگاه روشن شود و مورد آزمایش قرار گیرد. سایر مدل‌ها دارای یک سیستم خود چک هستند که دارای یک نشانگر قابل مشاهده است.
همه تولیدکنندگان پدهای الکترود، تاریخ انقضا آن‌ها بر آن حک می‌کنند، و این امر مهمی است که پدها منقضی نشد باشند. تاریخ انقضا معمولاً در قسمت خارجی پدها مشخص می‌شود. در برخی مدل‌ها برای نمایش این تاریخ یک "پنجره" طراحی شده‌است، اگرچه برخی دیگر برای یافتن تاریخ به باز کردن پوشش پد نیاز است.
همچنین اطمینان از عدم منقضی شدن باتری‌های دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکار امر بسیار مهمی است. تولیدکننده دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکار مشخص خواهد کرد که بعد از گذشت چه زمانی باتری باید تعویض شود. هر دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکار دارای یک برنامه تعمیر و نگهداری متفاوت است که در کتابچه راهنمای کاربر بیان شده‌است. با این وجود، بازرسی‌های متداول در هر چک لیست شامل بررسی ماهانهٔ قدرت باتری با بررسی چراغ نشانگر سبز هنگام روشن بودن، همچنین وضعیت و تمیز بودن کلیه کابل‌ها و بررسی منابع می‌باشد.
دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکار به دلیل توانایی در تجزیه و تحلیلبه صورت مستقل از وضعیت بیمار «اتوماتیک» گفته می‌شود. برای کمک به این امر، اکثر مدل‌های مختلف دستگاه پیامهای گفتاری دارند، و برخی نیز ممکن است دارای نمایشگرهای بصری برای راهنمایی کاربر باشند.
«خارجی» به این واقعیت اشاره دارد که اپراتور پدهای الکترود را روی سینه بیمار قرار می‌گیرد (بر خلاف دفیبریلاتورهای داخلی، که دارای الکترودهایی هستند که با جراحی در داخل بدن یک بیمار کاشته می‌شوند).
دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکار بلافاصله پس از روشن کردن دستگاه یا باز شدن جعبه آن، به کاربر دستور می‌دهد که الکترودها (پدها) را به بیمار متصل کند. پس از اتصال پدها، هیچ‌کس نباید با بیمار در تماس باشد، تا از بوجود آمدن اشتباه اندازه‌گیری توسط دستگاه جلوگیری شود. پدها به دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکار اجازه می‌دهند تا سیگنال الکتریکی قلب را دریافت و بررسی کند و تشخیص دهد که بیمار در shockable rhythm (یا فیبریلاسیون بطنی یا تاکی کاردی بطنی) قرار دارد یا خیر. اگر دستگاه تشخیص دهد که بیمار نیاز به شوک دارد، خازن توسط باتری داخلی شارژ شده و دستگاه آماده برای ارسال شوک می‌شود. سیستم دستگاه نه تنها ایمن است - و در صورت نیاز شارژ می‌شود بلکه امکان تحویل سریع تر جریان الکتریکی را نیز فراهم می‌کند.
هنگامی که خازن شارژ شد، دستگاه به کاربر دستور می‌دهد تا اطمینان حاصل کند که هیچ‌کس با بیمار تماسی ندارد و سپس یک دکمه را فشار می‌دهد تا شوک الکتریکی ارسال شود. برای جلوگیری از آسیب احتمالی به فرد دیگر (که این امر می‌تواند ناشی از تماس یا پاسخگوی بیمار در هنگام شوک باشد)، معمولاً مداخله انسانی لازم است تا بتواند به بیمار شوک داد. بسته به تولیدکننده و مدل دستگاه، بعد از تحویل شوک، بیشتر دستگاه‌ها وضعیت بیمار را بررسی می‌کنند یا تشخیص می‌دهند که بیمار نیاز به CPR دارد، یا آماده می‌شوند تا شوک الکتریکی دیگری بدهد.
بسیاری از واحدهای دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکار دارای " event memory " هستند که ECG بیمار به همراه جزئیات زمان فعال شدن دستگاه و تعداد و قدرت شوک‌های ارسال شده به بیمار را ذخیره می‌کند. بعضی از دستگاه‌ها همچنین صدا اطراف خود را ضبط می‌کنند برای نظارت بر اقدامات انجام شده توسط پرسنل و بررسی تأثیر آن‌ها بر نتیجه احیا. تمام این داده‌های ضبط شده را می‌توان در رایانه بارگیری یا چاپ کرد تا نهاد مسئول بتوانند اثربخشی CPR و Defibrillation را ببینند. برخی از دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکارها حتی در مورد کیفیت فشرده سازی‌هایی که توسط نجات دهنده ارائه می‌شود، بازخورد می‌دهند.HeartSine AED CPR Advisor detects Compressions depth and rate feedback
اولین دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکارهای تجاری موجود همه از نوع مونوفازیک بودند که شوک الکتریکی پرانرژی داشتند، بسته به مدل آن می‌تواند، ۳۶۰ تا ۴۰۰ ژول انرژی داشته باشد. این امر باعث افزایش صدمه‌های قلبی و در برخی موارد سوختگی درجه دوم و سوم در اطراف محل‌های پد شوک می‌شد. دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکارهای جدیدتر (تولید پس از اواخر سال ۲۰۰۳) تمایل به استفاده از الگوریتم‌های دو فازی دارند که دو شوک با انرژی پایین‌تر به صورت متوالی از ۱۲۰–۲۰۰ ژول ایجاد می‌کنند، در حالی که هر شوک در قطب‌های متضاد بین پدها حرکت می‌کند. این شکل موج با انرژی پایین در آزمایش‌های بالینی عوارض کمتر و همچنین زمان بهبودی کمتری نسبت به روش قدیمی دارد.
یک آرم استاندارد به وضوح منتشر می‌شود. مکان در OpenStreetMap با برچسب "emergency=defibrillator" "مشخص شده‌است".
دستگاه دفیبریلاتور خودکار خارجی بر خلاف دفیبریلاتورهای معمولی، نیاز به حداقل آموزش برای استفاده دارد. به‌طور خودکار ریتم قلب را تشخیص می‌دهد و نیاز یا عدم نیاز به شوک را تشخیص می‌دهد. مدل اتوماتیک، شوک الکتریکی را بدون دستور کاربر اجرا می‌کنند. مدل‌های نیمه اتوماتیک به کاربر اطلاع می‌دهند که شوک لازم است، اما کاربر باید با فشار دادن یک دکمه به دستگاه دستور این کار را بدهد. در بیشتر شرایط، کاربر نمی‌تواند توصیهٔ «عدم نیاز به شوک» که توسط دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکار بیان شده‌است را نادیده بگیرد. برخی از دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکارها مخصوص کودکان است - افرادی که وزن آن‌ها زیر ۵۵ پوند (۲۵ کیلوگرم) است یا سن آن‌ها کمتر ۸ سال است. اگر مدل خاصی از دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکار برای استفاده کودکان تأیید شود، تمام چیزی که لازم است استفاده از پدهای مناسب است.
همه دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکارهایی که برای استفاده در ایالات متحده تأیید شده‌اند، از صدای الکترونیکی استفاده می‌کنند تا کاربران از زمان انجام مرحله بعد آگاه شوند. از آنجا که ممکن است کاربر دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکار دارای اختلال شنوایی باشد، در حال حاضر بسیاری از دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکارها علاوه بر صدا شامل نشانه بصری نیز هستند. بیشتر دستگاه‌ها برای استفاده توسط اپراتورهای غیر پزشکی طراحی شده‌اند. سهولت استفاده از آنها باعث شده‌است تا مفهوم دفیبریلاسیون در دسترس عمومی (PAD) ایجاد شود.
مطالعات انحام شده نشان داده‌اند که به غیر از ایست قلبی در بیمارستان، ضربان سازهای در دسترس عموم هنگام استفاده باعث زنده ماندن ۴۰ درصد افراد بودند.
در سال ۲۰۱۲، دستگاه‌های دفیبریلاتور خودکار خارجی توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) مورد بررسی قرار گرفت که طبقه‌بندی مجدد دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکارها را به عنوان دستگاه‌های مورد تأیید پیش از تجاری سازی کلاس III در نظر گرفت. نقص فنی در دوره ۵ ساله بین ۲۰۰۴ و ۲۰۰۹ منجر به بیش از ۷۵۰ مرگ و میر شد، که در بیشتر موارد به علت خرابی قطعات یا خطای طراحی بوده‌است. در همین مدت، حداکثر ۷۰ نوع از دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکارها از رده خارج شده‌اند.
در ژانویه و فوریه سال ۲۰۱۵، FDA این خبر را منتشر کرد: "FDA دستور نهایی را صادر کرد که تولید کنندگان دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکار باید (premarket approval applications (PMAs را ارسال کنند، که بررسی‌های سختگیرانه تری نسبت به گذشته بر دستگاه‌ها انجام شود. آژانس بر روی قسمت‌های مهم مورد نیاز برای اطمینان از ایمنی و قابلیت اطمینان بودن دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکارها و لوازم جانبی مورد نیاز آنها، از جمله باتری، الکترود پدها، آداپتورها و کلیدهای سخت افزاری برای استفاده از کودکان، متمرکز خواهد بود. "
در انگلستان این نگرانی وجود دارد که نگهداری نامناسب ممکن است دستگاه دفیبریلاتور عمومی را غیرقابل اعتماد(unreliable) کند. "Henley Standard" در ۲۱ ژوئیه سال ۲۰۱۷ گزارش داد که بیش از نیمی از دفیبریلاتورها در Henley-on-Thames و اطراف آن در معرض خطر خراب شدن هستند، که می‌تواند به دلیل کمبود باتری یا خراب شدن چسب پدها باشد.
برای اولین بار از دستگاه دفیبریلاتور خارجی برای انسان‌ها در سال ۱۹۴۷ توسط کلود بک مورد استفاده قرار. مدل قابل حمل دفیبریلاتور در اواسط دهه ۱۹۶۰ توسط فرانک پانتریج در بلفاست، ایرلند شمالی (که پیشگام در اقدامات فوریت‌های پزشکی است) ساخته شد.
در مطالعه ای که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد، محققان در لهستان ورودی‌های اصلی ساختمان‌هایی که دارای دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکار بودند را انتخاب کردند، اگرچه خود محققان مکان دقیق دستگاه‌ها را نمی‌دانستند. در تمرین‌ها، حمله قلبی وانمود شده، به‌طور میانگین زمان برای آوردن دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکار برای بیمار ۹۶ ثانیه بود (مدت زمان آن بین ۵۲ تا ۱۴۴ ثانیه بود). که زمان هدف در اینجا سه دقیقه ای بود. در برخی موارد استفاده از دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکار نیازمند حضور مستمر پرسنل ساختمان بوده‌است. پیشرفت‌های این دستگاه در آینده می‌تواند شامل علائم آشکارتر و دستگاه شوک الکتریکی خارجی خودکارهایی که در دسترس عموم قرار گیرند و نیازی به فردی در آن ساختمان نداشته باشد که بتواند دستگاه را بازیابی یا استفاده کند.Automated external defibrillator use in public places: a study of acquisition time, "Kardio Pol.", Telec W, Baszko A, Dabrowski M, et. al, 2018; "76"(1):181-185. doi: 10.5603/KP.a2017.0199. Epub 2017 Nov 23. ' . . The study took place in the academic towns of Poznan, Lodz, and Warsaw, Poland. . '
دکستر بین (؛ زادهٔ ) راننده مسابقه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا است.
جان اوردک مدیر میلیاردر صندوق پوشش ریسک و خیر آمریکایی است. اوردک از هم‌بنیانگذاران و از روسای هیئت مدیره تو سیگما اینوستمنتس از صندوق‌های پوشش ریسک مستقر در نیویورک است که از روش‌های فناورانه گوناگونی از جمله هوش مصنوعی، یادگیری ماشینی، و محاسبه توزیع شده برای استراتژی‌های مبادله‌ای اش استفاده می‌کند. او در مارس ۲۰۱۶ به عنوان یکی از مدیران صندوق پوشش ریسک و مبادله‌گران دارای بیشترین درآمد معرفی شد.
او مدال نقره المپیاد جهانی ریاضی را در سال ۱۹۸۶ دریافت کرد.
بخش‌آباد روستایی در دهستان قهاب صرصر بخش امیرآباد شهرستان دامغان استان سمنان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۷۵ نفر (۳۳خانوار) بوده‌است.
دولت‌آباد روستایی در دهستان قهاب صرصر بخش امیرآباد شهرستان دامغان استان سمنان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۲۱ نفر (۴۹خانوار) بوده‌است.
شیراشیان روستایی در دهستان قهاب صرصر بخش امیرآباد شهرستان دامغان استان سمنان ایران است.
عوض‌آباد روستایی در دهستان قهاب صرصر بخش امیرآباد شهرستان دامغان استان سمنان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۰ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
باقرآباد روستایی در دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان دامغان استان سمنان ایران است.
عباسان روستایی در دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان دامغان استان سمنان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۷ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
عبیرآباد ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
تویه روستایی در دهستان رودبار بخش مرکزی شهرستان دامغان استان سمنان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۴۲۳ نفر (۱۵۱خانوار) بوده‌است.
مزرعه منصورکوه روستایی در دهستان رودبار بخش مرکزی شهرستان دامغان استان سمنان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۴۶ نفر (۱۷خانوار) بوده‌است.
میکی اوانز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بلکبرن روورز، باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل، باشگاه فوتبال وست برومویچ آلبیون، باشگاه فوتبال تورکی یونایتد، باشگاه فوتبال بریستول راورز، و باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون اشاره کرد.
پلیموث آرگیل
بنیاد تحقیقات دیابت نوجوانان ()
یک سازمان غیردولتی که در مورد دیابت تیپ یک تحقیق می کندو به افراد مبتلا به دیابت نوع یک خدمات وسیعی می دهداین بنیاد در ابتدا با عنوان بنیاد دیابت نوجوانان تاسیس شد و بعد ها به بنیاد تحقیقات دیابت نوجوانان تغییر نام داد
سید حسن افتخارزاده سبزواری، معروف آقای افتخار متولد ۱۳۲۱ در شهر سبزوار، فیلسوف، نویسنده، از شاگردان برجسته و نزدیک شیخ محمود حلبی و یکی از رهبران فعلی و معنوی انجمن حجتیه می باشد.https://www.tabnak.ir/fa/news/163468/تدریس-کتاب-انجمن-حجتیه-به-مدیران-دولتیhttps://www.parsine.com/fa/news/170702/رهبران-انجمن-حجتیه-چه-کسانی-هستندhttps://www.shahbazi.org/blog/Archive/8903.htmhttps://aftabnews.ir/fa/news/64144/اسامی-اعضای-رهبری-انجمن‌حجتیه
وی دوره تحصیلی ابتدایی را در زادگاهش گذراند. سپس به حوزه علمیه سبزوار رفت و در سال ۱۳۳۵ شمسی پس از فراگیری دروس مقدماتی، به حوزه علمیه مشهد مهاجرت کرد و درکلاس‌های: محمد تقی ادیب نیشابوری، حجت هاشمی، احمد مدرسی، احمد مهدوی دامغانی، حسین وحید خراسانی و سید ابوالحسن شیرازی شرکت کرد و به مدت چهار سال درس خارج فقه و اصول را از سید محمدهادی میلانی آموخت.
او در سال ۱۳۴۳ شمسی موفق شد از دانشکده علوم معقول و منقول (الهیات و معارف اسلامی) دانشگاه تهران دیپلم مدرسی بگیرد. به دنبال آن، به مدت سه سال، دوره مؤسسه وعظ و تبلیغ وابسته به دانشکده الهیات و معارف اسلامی را گذراند. وی تحصیلاتش را در رشته فلسفه و حکمت اسلامی پی‌گرفت و در سال ۱۳۴۹ خورشیدی از دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد لیسانس گرفت.
پس از گذراندن دوره نظام وظیفه، در سال ۱۳۵۱ هجری شمسی در رشته کارشناسی ارشد فلسفه و حکمت اسلامی دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه تهران پذیرفته شد و در سال ۱۳۵۳ با راهنمایی و مشاورت مرتضی مطهری و محمد مفتح از رساله‌اش دفاع کرد. این رساله ترجمه و تحقیقی بر شرح هدایه ابن اثیریه بود.
افتخارزاده تا سال ۱۳۵۶ در انجمن حکمت و فلسفه به تحصیل و تحقیق پرداخت و در زمینه عرفان و فلسفه در جلسات درس مهدی حائری یزدی، سید حسین نصر و توشی هیکو ایزوتسو شرکت کرد.
او در سال ۱۳۵۸ خورشیدی در دوره دکتری فلسفه دانشگاه تهران پذیرفته شد، اما با آغاز انقلاب فرهنگی و تعطیلی دانشگاه‌ها، در تحصیلش وفقه ایجاد شد و سرانجام در سال ۱۳۶۹ شمسی از رساله دکترایش، تحت عنوان «عدل الهی در فلسفه اسلامی و کلام» دفاع کرد.
تألیف عبدالفتاح عبدالمقصود.
آدام لو فوندر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ردینگ، باشگاه فوتبال بولتون واندررز، باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز، باشگاه فوتبال استوک‌پورت کانتی، باشگاه فوتبال روترهام یونایتد، باشگاه فوتبال روچدیل، باشگاه فوتبال کاردیف سیتی، و باشگاه فوتبال ویگان اتلتیک اشاره کرد.
اف‌سی سیدنی
نوید میهن‌دوست (زاده ۷ تیر ۱۳۵۱ در نوشهر) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس سینما و تلویزیون. او در ۱۳ آذر ۱۳۹۸ توسط وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی دستگیر شد و در بند ۲۰۹ زندان اوین به مدت حدود دو ماه در بازداشت بود و در ۱۴ بهمن با تودیع وثیقه ۸۵۰ میلیون تومانی به صورت موقت و تا پایان مراحل دادرسی از زندان آزاد شد. او برادرزادهٔ اسماعیل میهن‌دوست است. برای اجرای حکم از ۲۹ مرداد ۱۴۰۲ به زندان اوین فراخوانده شد و هم‌اکنون در زندان اوین زندانی است.
از دوران تحصیل در دانشگاه صنعتی شریف به فیلم‌نامه‌نویسی و ساخت فیلم کوتاه روی آورد. اما اولین فیلم حرفه‌ای خود را در ۱۳۷۹ با ساخت مجموعه تلویزیونی ردپای نسیم برای تلویزیون شروع کرد. پس از آن در چند فیلم سینمایی و مجموعهٔ تلویزیونی به عنوان کارگردان یا سایر عوامل نقش داشت.
به گفتهٔ فعالان حقوق بشر نوید میهن‌دوست در ۱۳ آذر احضار شده و به مدت دو ماه در بازداشت وزارت اطلاعات به سر برد. در این مدت او تنها چند بار اجازه تماس تلفنی پنج دقیقه‌ای با خانواده خود یافته‌است. به وکیلش اجازه حضور در مراحل تحقیقات داده نشده و مأموران امنیتی به خانواده میهن‌دوست گفته‌اند که اتهام او «اقدام علیه امنیت کشور» است. مأموران امنیتی هنگام مراجعه به منزل پدری و محل کار میهن‌دوست به دنبال دی‌وی‌دی این مستند بوده‌اند.
به گفتهٔ خواهر او، ندا میهن‌دوست، نوید پس از بازداشت دوستش، «علی‌رضا علی‌نژاد»، برادر مسیح علی‌نژاد، بارها خانواده او را در مراجعه به دادسرا، زندان و سایر مراجع قضایی همراهی کرده‌است. او پیش از بازداشت، با ضبط ویدئویی علت احضار و احتمال بازداشتش را دوستی با علی علی‌نژاد و کمک‌هایش به خانواده علی‌نژاد عنوان کرده‌است. این ویدئو توسط مسیح علی‌نژاد منتشر شده‌است.
او هم‌اکنون به ۳ سال و ۶ ماه حبس تعزیری محکوم شد و حکم عیناً در دادگاه تجدیدنظر تأیید شده‌است و هر لحظه احتمال اجرای حکم می‌رود.
نوید روز ۲۷ مرداد ۱۴۰۲ طی بیان کوتاهی در صفحه اینستاگرام خود گفت: احکام احکام اوین از او خواسته‌است در ۲۸ مرداد برای اجرای حکمش به این واحد در زندان اوین مراجعه کند. طبق خبری که خواهر او ندا میهن‌دوست در اینستاگرام خود منتشر کرد در تاریخ ۲۹ مرداد از دایره اجرای احکام به زندان اوین منتقل شد و هم‌اکنون در بند چهار زندان اوین دوران حبس خود را می‌گذراند.
۳۰ فروردین ۱۴۰۰، صد و هشتاد نفر از سینماگران و هنرمندان ایرانی، با امضای نامه‌ای خواستار لغو سریع حکم زندان ۴۲ ماهه برای «نوید میهن‌دوست» شدند.
در این نامه که به امضای هنرمندانی همچون «علی مصفا، شقایق دهقان، رضا کیانیان، حمیدرضا آذرنگ، کیومرث پوراحمد، همایون اسعدیان، مازیار میری و حمید نعمت‌الله» رسیده‌است، گفته شده؛ «تولید آثار فرهنگی و هنری، نه اقدام علیه امنیت ملی است و نه فعالیت تبلیغی علیه نظام و حکم دادگاه انقلاب علیه رضا میهن‌دوست و دیگر کنشگران فرهنگ و هنر، مصداق تداوم نقض آزادی بیان است و باید متوقف شود.»==
جعفرآباد، روستایی در دهستان روداب غربی بخش بروات شهرستان بم در استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۹ نفر (۸ خانوار) بوده‌است.
جبرآباد، روستایی در دهستان روداب غربی بخش بروات شهرستان بم در استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۵ نفر (۲۸ خانوار) بوده‌است.
آشکارساز لبه کنی یک عملگر لبه یابی است که از یک الگوریتم چند مرحله ای برای یافتن دامنه وسیعی از لبه در تصویر استفاده می‌کند. این روش در سال ۱۹۸۶ توسط توسعه یافت. همچنین Canny یک تئوری محاسباتی لبه یابی ایجاد کرد که توضیح می‌دهد روش چگونه کار می‌کند.
آشکارکننده لبه Canny روشی است برای استخراج اطلاعات ساختاری مفید از اشیا بصری و به طرز چشمگیری میزان داده‌هایی که باید پردازش شوند را کاهش می‌دهد. این روش به‌طور گسترده در سیستم‌های بینایی کامپیوتر استفاده شده‌است. Canny دریافت که لازمه‌های اعمال آشکارسازی لبه روی سیستم‌های بینایی گوناگون نسبتاً یکسان است. به این ترتیب، راهکار آشکارسازی لبه برای مشخص کردن این لازمه‌ها می‌تواند در رنج وسیعی از وضعیت‌ها پیاده‌سازی شود. معیارهای کلی برای لبه یابی شامل موارد زیر می‌شوند:
برای تحقق این لازمه‌ها Canny از حساب تغییرات – روشی که تابعی را برای بهینه‌سازی یک تابعی داده شده پیدا می‌کند – استفاده کرد. تابع بهینه در آشکارساز Canny به وسیله جمع ۴ مؤلفه نمایی توصیف می‌شود، اما می‌تواند با مشتق اول یک گاوسی تقریب زده شود.
در بین متدهای لبه یابی توسعه یافته تا کنون، الگوریتم آشکارساز لبه Canny یکی از روش‌های تعریف شده به‌طور دقیقی است که آشکارسازی خوب و قابل اعتمادی را فراهم می‌کند. به دلیل بهینه بودن آن برای تحقق ۳ معیار لبه یابی وسادگی فرایند پیاده‌سازی، این روش یکی از محبوبترین الگوریتم‌ها برای آشکارسازی لبه است.
فرایند الگوریتم آشکارسازی لبه Canny می‌تواند در ۵ مرحله مختلف خلاصه شود:
از آنجائیکه همه نتایج آشکارسازی لبه به سادگی تحت تأثیر نویز در تصویر قرار می‌گیرند، برای جلوگیری از آشکارسازی غلط ناشی از نویز، فیلتر کردن نویزها ضروری است. برای هموار کردن تصویر، یک کرنل گوسی با تصویر پیچش داده می‌شود. این مرحله تصویر را اندکی هموار می‌کند تا آثار نویزهای واضح روی آشکارساز لبه کاهش یابد. معادله کرنل یک فیلتر گوسی به اندازه (2k+۱)×(2k+۱) در زیر آورده شده‌است.
این مثالی از یک فیلتر گوسی ۵×۵، که برای ایجاد تصویر مقابل استفاده شده‌است، با ۱٫۴ = formula_2 می‌باشد. (ستاره عملگر پیچش را نشان می‌دهد).
درک این امر که انتخاب اندازه کرنل گوسی روی عملکرد آشکارساز اثر می‌گذارد مهم است. هر چه اندازه بیشتر باشد، آشکارساز حساسیت کمتری نسبت به نویز دارد. به علاوه خطای محلی سازی برای آشکارکردن لبه با افزایش اندازه کرنل فیلتر گوسی اندکی افزایش پیدا می‌کند. اندازه ۵×۵ در بیشتر موارد مناسب است اما می‌تواند بسته به شرایط خاص متفاوت باشد.
لبه یک تصویر ممکن است در راستاهای مختلفی باشد، در نتیجه الگوریتم Canny از 4 فیلتر برای تشخیص لبه‌های افقی، عمودی و قطری در تصویر هموار شده استفاده می‌کند. عملگر لبه یاب (برای مثال , یا )، مشتق اول در راستای افقی (Gx) و عمودی (Gy) بدست می‌دهد. با استفاده از آن‌ها می‌توان گرادیان و راستای لبه را مشخص کرد:
که G با استفاده از تابع و atan2 که تابع عکس تانژات با دو آرگومان است حساب می‌شود. جهت لبه به ۴ راستای عمودی، افقی و قطری (۲ راستا) رند می‌شود (°۰، °۴۵، °۹۰ و °۱۳۵). زاویه مشخصی به جهت لبه در هر ناحیه رنگی نسبت داده می‌شود برای مثال برای θ در بازه [°۰, °۲۲٫۵] یا [°۱۵۷٫۵,°۱۸۰] به °۰ نگاشت می‌شود.
سرکوب غیر بیشینه یک روش نازک کننده لبه است.
سرکوب نقاط غیر بیشینه یک روش برای نازک کردن لبه است. سرکوب نقاط غیر بیشینه برای یافتن «بزرگترین لبه» استفاده می‌شود. پس از اعمال محاسبات گرادیان، لبه بدست آمده از مقدار گرادیان همچنان به‌طور کامل تار است. با توجه به معیار ۳، تنها باید یک پاسخ دقیق به لبه وجود داشته باشد. به این ترتیب سرکوب نقاط غیر بیشینه می‌تواند به سرکوب همه مقادیر گرادیان (با صفر کردن آن‌ها) به جز بیشینه‌های محلی که نشان دهنده مکان‌هایی با سریعترین تغییر در مقدار روشنایی هستند کمک کند. این الگوریتم برای هر پیکسل در تصویر گرادیان به شرح زیر است:
در برخی از پیاده‌سازی‌ها، الگوریتم جهت‌های پیوسته گرادیان را به مجموعه ای از جهت‌های گسسته دسته‌بندی می‌کند، و بعد یک فیلتر 3x3 را روی خروجی مرحله قبل (که قدرت لبه و جهت گرادیان است) حرکت می‌دهد. در هر پیکسل، این الگوریتم قدرت لبه پیکسل مرکزی را سرکوب می‌کند (با صفر کردن مقدار آن) اگر اندازه آن بزرگتر از اندازه دو همسایه آن در راستای گرادیان نباشد. برای مثال،
در پیاده‌سازی‌های دقیقتر، از درون یابی خطی بین دو پیکسل همسایه که بین مسیر گرادیان قرار دارند استفاده می‌شود. برای مثال اگر زاویه گرادیان بین °۸۹ و °۱۸۰ باشد، درون یابی بین گرادیان‌ها در پیکسل‌های شمال و شمال شرق یک مقدار درون یابی شده و درون یابی بین پیکسل‌های جنوب و جنوب غرب یک مقدار دیگر بدست می‌دهد (با استفاده از قواعد پاراگراف آخر). اندازه گرادیان در پیکسل مرکزی باید بزرگتر از هر دو پیکسل که به عنوان لبه در نظر گرفته شده‌اند باشد.
دقت شود که علامت جهت اهمیتی ندارد، یعنی شمال-جنوب با جنوب-شمال و یه همین ترتیب برابر است.
پس از اعمال سرکوب غیر بیشینه، پیکسل‌های لبه باقی مانده، ارائه دقیقتری از لبه‌های واقعی تصویر دارند. اگرچه بعضی از پیکسل لبه‌ها به علت نویز و تغییرات رنگ باقی می‌مانند. برای در نظر گرفتن این پاسخ‌های غیر واقعی، فیلتر کردن پیکسل‌های لبه با مقدار گرادیان ضعیف و نگه داشتن پیکسل‌های لبه با مقدار گرادیان زیاد ضروری است. این کار با انتخاب آستانه کم و زیاد صورت می‌گیرد. اگر گرادیان یک پیکسل لبه بزرگتر از آستانه زیاد باشد پیکسل لبه قوی حساب می‌شود. اگر گرادیان یک پیکسل لبه کوچکتر از آستانه زیاد و بزرگتر از آستانه کم باشد پیکسل لبه ضعیف حساب می‌شود. این دو آستانه به صورت تجربی تعیین می‌شوند و تعریف آن‌ها بستگی به محتوای تصویر ورودی داده شده دارد.
تا اینجا پیکسل‌های لبه قوی قطعاً باید در تصویر لبه نهایی جای بگیرند، زیرا آن‌ها از لبه‌های واقعی در تصویر بدست آمده‌اند. اگر چه بحث‌هایی در مورد پیکسل‌های لبه ضعیف وجود دارد، زیرا این پیکسل‌ها می‌تواند هم از لبه واقعی و هم از تغییرات رنگ/نویز بدست آیند. برای رسیدن به نتیجه دقیق، لبه‌های ضعیف ناشی از تغییرات رنگ یا نویز باید حذف شوند. معمولاً یک پیکسل لبه ضعیف که ناشی از لبه‌های واقعی هستند به پیکسل لبه قوی متصل است در صورتی که پاسخ‌های نویز متصل نیستند. برای دنبال کردن اتصال لبه، به وسیله نگاه کردن به پیکسل لبه قوی و پیکسل‌های همسایگی ۸-اتصاله اعمال می‌شود. از آنجائیکه تنها یک پیکسل لبه قوی در blob نقش دارد، آن نقطه لبه ضعیف می‌تواند به عنوان نقطه ای که باید حفظ شود تشخیص داده شود.
در حالیکه لبه یابی قدیمی Canny روشی نسبتاً ساده ولی دقیق برای مسئله لبه یابی فراهم می‌آورد، برای رسیدن به دقت و مقاومت بیشتر در تشخیص، الگوریتم قدیمی دیگر نمی‌تواند مسئله لبه یابی سخت را حل کند. معایب اصلی الگوریتم قدیمی به صورت زیر خلاصه می‌شود:
برای برطرف کردن این نواقص، بهبود الگوریتم لبه Canny در زیر آمده‌است.
از آنجائیکه لبه و نویز به عنوان سیگنال فرکانس بالا شناسایی می‌شوند، فیلتر گوسی ساده هر دو را هموار می‌کند. اگرچه برای رسیدن به تشخیص لبه واقعی با دقت بالا انتظار می‌رود که همواری بیشتر باید به نویز و همواری کمتر باید به لبه اعمال شود. Bing Wang و Shaosheng Fan از Changsha University of Science and Technology یک فیلتر وفقی توسعه دادند که ناپیوستگی بین مقادیر greyscale در هر پیکسل را ارزیابی می‌کند. هرچه ناپیوستگی بیشتر باشد، مقدار وزن کمتری برای فیلتر هموارکننده در آن نقطه در نظر گرفته می‌شود. متقابلاً هر چه ناپیوستگی بین مقادیر greyscale کمتر باشد، مقدار وزن بیشتری برای فیلتر در نظر گرفته می‌شود. فرایند پیاده‌سازی این فیلتر وفقی در ۵ مرحله می‌تواند خلاصه شود:
برای هموار کردن تصویر که
اندازه و جهت گرادیان می‌تواند از طریق عملگرهای لبه یابی متفاوتی محاسبه شود و انتخاب عملگر بر کیفیت نتایج اثر می‌گذارد. به‌طور رایج فیلتر 3x3 انتخاب می‌شود. اگر چه فیلترهای دیگر ممکن است بهتر باشد از جمله فیلتر 5x5 Sobel که نویز را کاهش می‌دهد یا فیلتر که تقارن چرخشی بهتری دارد. انتخاب‌های رایج دیگر (استفاده شده توسط Zhou) و هستند.
برای برطرف کردن چالش‌هایی که در آن تشخیص آستانه دوگانه به صورت تجربی دشوار است، می‌تواند بر تصویر اندازه گرادیان که سرکوب غیر بیشینه شده‌است برای ایجاد آستانه زیاد اعمال شود. آستانه کم معمولاً نصف آستانه زیاد در این حالت تنظیم می‌شود. از آنجائیکه تصویر اندازه گرادیان مقادیر پیوسته بدون بیشینه مشخص دارد، روش Otsu باید برای استفاده از جفت‌های مقدار/تعداد به جای کل هیستگرام وفق داده شود.
با اینکه لبه یابی قدیمی Canny خروجی تشخیص خوبی را با در نظرگرفتن دو معیار اول بدست می‌دهد، اما پاسخ منفرد برای هر لبه را به‌طور دقیق برآورده نمی‌کند. ریخت‌شناسی ریاضی برای باریک کردن لبه شناسایی شده توسط Mallat S و Zhong توسعه داده شد.
به جای فیلتر گوسی و تخمین گرادیان از Curvelets برای محاسبه میدان برداری که جهت‌ها و اندازه‌های آن جهت و قدرت لبه‌ها در تصویر را تقریب می‌زند استفاده شده‌است که در مراحل ۳ تا ۵ الگوریتم Canny اعمال می‌شود. Curvelets سیگنال‌ها را به مولفه‌های جداگانه مقیاس‌های متفاوت تجزیه می‌کند و کاهش مؤلفه‌های مقیاس‌های نرمتر می‌تواند نویز را کاهش دهد.
روشی بهتر برای رسیدن به لبه‌های با دقت زیرپیکسل، استفاده از رویکرد است که سرکوب غیر بیشینه به صورت عبارات مشتق مرتبه دوم و سوم که از محاسبه می‌شوند فرمول بندی می‌شود (Lindeberg 1998). برای شرح با جزئیات مقاله دیده شود.
شرحی تغییرپذیر برای مؤلفه اصلی آشکارساز لبه Canny که پیداکردن گذر از صفر مشتق دوم در طول مسیر گرادیان است، به عنوان نتیجه کمینه سازی تابع Kronrod–Minkowski و بیشینه سازی انتگرال روی تطبیق لبه با میدان گرادیان نشان داده شده‌است (Kimmel and Bruckstein 2003). برای شرح با جزئیات مقاله on regularized Laplacian zero crossings and other optimal edge integrators دیده شود.
الگوریتم Canny شامل چند پارامتر قابل تنظیم است که می‌تواند روی زمان محاسبه و کارایی الگوریتم اثر گذارد.
الگوریتم Canny در شرایط مختلف تطبیق پذیر است. پارامترهای آن این امکان را می‌دهد که این الگوریتم برای شناسایی لبه‌های با مشخصات متفاوت بسته به نیاز خاص مناسب باشد. در مقاله اصلی Canny، مشتق فیلتر بهینه سبب ایجاد یک فیلتر با می‌شود که محاسبه در حوزه مکان را اگر میزان هموارسازی مورد نیاز مهم باشد کند می‌کند (فیلتر در این حالت معادل مکانی بزرگی دارد). به همین علت، معمولاً استفاده از فرم Rachid Deriche فیلتر Canny پیشنهاد می‌شود () که بازگشتی است و می‌تواند در زمان کوتاه و ثابت برای هر میزان از هموار سازی محاسبه شود. فرم دو برای پیاده‌سازی‌های real time در FPGA‌ها یا DSP‌ها یا PCها تعبیه شده مناسب است. در این حالت اگرچه پیاده‌سازی عادی بازگشتی اپراتور Canny تقریب خوبی از تقارن چرخشی نمی‌دهد و در نتیجه در لبه‌های افقی و عمودی بایاس داریم.
بانک تجارتی افغانستان، شرکت خدمات مالی و بانکداری افغانستانی است، که در سال ۲۰۰۶ میلادی توسط یک سرمایه‌گذار بنگلادشی تأسیس و شروع به فعالیت کرد.
با شروع اوضاع ناامنی در کشور و ایجاد تزلزل در اوضاع این شرکت کلیه سهام آن را سید جاوید اندیش در سال ۲۰۱۵ میلادی به ارزش ۲۲ میلیون دالر خریداری نمود.
نخستین نمایندگی یک بانک تجاری افغانی در ولایت هرات توسط بانک تجارتی افغانستان افتتاح گردید.افتتاح اولین نمایندگی بانک تجارتی افغانستان در هرات خبرگزاری صدای افغان(آوا) - کابل
شمار کارکنان بانک تجارتی افغانستان در حال حاضر ۶۰۴ نفر می‌باشد.
وای‌تریسیتی () شرکت فن‌آوری است که در ماساچوست سال ۲۰۰۷ تآسیس شد و در زمینه شارژ بی‌سیم وسایل برقی و ابزارآلات الکتریکی فعال است.
سرنوشت امگا (به انگلیسی: Omega Doom) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر اکشن و فیلم علمی تخیلی محصول سال ۱۹۹۶ میلادی به کارگردانی آلبرت پایون و با بازی روتخر هاور است.
داستان در آینده، مربوط به یک جنگجوی روبات است.Omega Doom/Blind Fury DVD Empire
دانشگاه چولالونگکورن (به تایلندی: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) با نام مستعار چولا، یک دانشگاه تحقیقاتی، عمومی و مستقل در بانکوک در تایلند است. این دانشگاه در ابتدا در زمان سلطنت پادشاه چولالونگ کورن به عنوان یک مدرسه برای آموزش سلطنتی و کارمندان دولت در سال ۱۸۹۹ (B.E. ۲۴۴۲) در کاخ بزرگ تایلند تأسیس شد. سپس در سال ۱۹۱۷ به عنوان یک دانشگاه ملی مجددا راه اندازی شد و به عنوان اولین و قدیمی‌ترین مؤسسه آموزش عالی در تایلند محسوب می‌شود. دانشگاه چولالونگکورن یک دانشگاه جامع و پرتحرک است و در بسیاری از نظرسنجی‌ها به عنوان بهترین دانشگاه تایلند از نظر کیفیت دانشجویان، کیفیت تحقیق و کیفیت در موضوعات خاص رتبه‌بندی شده‌است.
در رتبه‌بندی دانشگاهی کیواس در سال ۲۰۲۳، دانشگاه چولالونگکورن را در رده نخست تایلند و ۲۱۱ جهان قرار گرفته‌است. همچنین در رتبه‌بندی تایمز در سال ۲۰۲۳، این دانشگاه، رتبه ۱۰۰۰-۸۰۱ را در بین دانشگاه‌های جهان از آن خود کرده‌است.
دانشکده‌های دانشگاه چاولا عبارتند از:
آزاد فیلمی محصول سال ۱۹۷۸ و به کارگردانی پرامود چاکراوارتی است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، هما مالینی، پریم چوپرا، کشتو موکرجی، شوما آناند ایفای نقش کرده‌اند.
خون رسانی (به انگلیسی: Bloodmatch) فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر هنرهای رزمی محصول سال ۱۹۹۱ میلادی به کارگردانی آلبرت پایون است.
الماس قلب فیلمی محصول سال ۱۹۷۹ و به کارگردانی دولال گوها است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، هما مالینی، ساچین، آقا، راجش خانا ایفای نقش کرده‌اند.
سیاه‌ماهی مرکزی نام گونه‌ای از سرده سیاه‌ماهی است.
سیاه‌ماهی مرکزی یکی از نُه گونهٔ جنس سیاه‌ماهی در ایران و بومی حوضه دریاچه نمک است. درگذشته اعضای متعلق به گونه سیاه‌ماهی مرکزی به دلیل شباهت‌هایی که با گونه سیاه‌ماهی توئینی damascina. C داشتند در این گروه جای داده شده‌بودند.
ویژگی‌های استخوانی شامل شکل استخوان‌های آبشش‌پوش (زیرسرپوش آبششی و کمان لامی)، استخوان‌های قاعده‌ای لامی و اوروهیال (بخش‌های مختلف فک‌آویز)، استخوان‌های ساده و رجلی خارجی (و عناصر مربوط به باله‌ها)، خارهای خونی و عصبی باله دمی و پرتوپایه‌های (پتریگیوفورهای) باله پشتی را می‌توان به عنوان صفات قابل تشخیص برای گونه buhsei. C ارائه داد.
وظیفه یا تعهد فیلمی محصول سال ۱۹۷۹ و به کارگردانی موهان سهگال است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، وینود مهرا، ریکا، اوتپال دوت، آریونا ایرانی، رانجیت، نیروپا روی، سورش اوبروی ایفای نقش کرده‌اند.
ژاک لانگ با نام کامل ژک متیو امیل لانگ زاده ۲ سپتامبر ۱۹۳۹، در میرکورت به دنیا آمد. وی نظریه‌پرداز حقوق و مرد سیاست فرانسوی است. او بارها وزیر (فرهنگ و آموزش ملی) در دولت‌های سوسیالیست فرانسه بوده‌است. او مشاور شهر پاریس در سالهای (۱۰۰۳–۱۹۹۲)، نماینده لوار و شر بین سالهای (۲۰۰۰–۱۹۸۶) و نماینده (۲۰۱۲–۲۰۰۰) بوده‌است. او در انتخابات مجلس سال ۲۰۱۲ در دومین ناحیه شهر ووژ پیروز شد.
ژاک لانگ از طرف پدری برخاسته از خانواده ای یهودی و لاییک از شهر نانسی است. راژر لانگ، پدر ژک لانگ، مدیر تجاری شرکتی خانوادگی بود. پایه‌گذار و مدیر این شرکت پدربزرگ وی، آلبرت لانگ بود. راژر و آلبرت لانگ هردو فراماسون بودند. مادر وی ماری-لوس بوشه دختر امیل بوشه کاتولیک و متولد سال ۱۹۱۹ است. مادر ماری-لوس برت بوشه نام داشت که وی خود پرستار و همچنین فراماسون بود. از همان شروع سال ۱۹۳۸ به دلیل خطر جنگ با آلمان، آلبرت و راژر همسرانشان را به ویشی فرستاده بودند. بعد از هجوم آلمانی‌ها، آلبرت لانگ همراه همسرش در بریو لا گایارد در کورز مستقر می‌شوند. ژک لانگ که در زمان بسیار کوچک بود به همراه مادرش به کولت نزد مادر مادر بزرگش که در واقع مادر برت بولانژر بود می‌روند و سپس از آنجا به بوردو می‌روند، در حالیکه راژ ابتدا به لونویل رفته بود، به پدر و مادر و برادر زنش لوک بوشه در بریو بازمی‌گردد. ژک و مادرش بعد از بمباران بوردو به بریو می‌روند. پدر ژک به دلیل عدم اعلام فرزندانش به عنوان یهودی در دادگاه بریو محاکمه می‌شود. راژر لانگ به عنوان دفاع از خود اعلام کرد که بچه‌ها از طرف مادر یهودی می‌شوند. با اینحال راژ لانگ محبوس خانگی می‌شود. در این حین برت بوشه در آوریل سال ۱۹۲ به دیدار خانواده لانگ می‌آید و این در حالی است که دخترش سومین فرزند خود ماریان را وضع حمل می‌کند. برت که از سردمداران اولین لوژ ماسون مختلط بود در سال ۱۹۴۳ در نانسی به دنبال مخالفتهایی که داشته توسط پلیش گشتاپو دستگیر می‌شود. او به دلیل پروپاگاندا و مقاومت به راونسبروک تبعید شده و در آنجا در ۳۰ مارس ۱۹۴۵ با گاز کشته می‌شود.
ژاک تحصیلات متوسطه را در دبیرستان هانری پوانکره در نانسی به اتمام می‌رساند. او که در سال سال ۱۹۴۹ وارد سال ششم شده بود، دوباره این کلاس‌ها را از سر می‌گیرد و سپس به مدت دو سال به خوابگاه کالج لونویل فرستاده می‌شود. او برای تحصیلات سال چهارم به دبیرستان پوانکره بازمی‌گردد. او که در اولین ترم کلاس سال دوم علوم را انتخاب کرده بود، تغییر گرایش داده و در طول سال تقاضای گذراندن دروس اقتصادی و اجتماعی می‌دهد. ژک لانگ در سال ۱۵۵ پدرش را در سن ۱۵ سالگی از دست می‌دهد. او در سال ۱۹۵۷ دیپلم می‌گیرد و سپس در دانشکده حقوق دانشگاه نانسی و در مرکز دانشگاهی مطالعات سیاسی که وابسته مؤسسه مطالعات سیاسی دانشگاه پاریس بود ثبت نام می‌کند. او که با موفقیت دو سال اول تحصیلاتش را در مرکز پشت سر گذاشته بود، در سال ۱۹۵۹ به‌طور مستقیم وارد سال دوم تحصیلی در مؤسسه مطالعات سیاسی دانشگاه پاریس می‌شود. او در سال ۱۹۶۱ مدرکش را دریافت کرده و همزمان با مطالعاتش، در زمینه حقوق در دانشکده حقوق دانشگاه پاریس لیسانس در سال ۱۹۶۱ دریافت می‌کند. او با همسرش مونیک بوچنسکی که برخاسته از خانواده یهودی لهستانی‌تبار بود در کنسرواتور هنر دراماتیک نانسی در سال ۱۹۵۷ آشنا می‌شود. پدر مونیک پف ژک بوچسکی نام داشت که در سال ۱۹۰۰ در لیتوانی به دنیا آمده بود و مادرش الویر خان بود ژک در ۱۳ مارس ۱۹۶۱ با مونیک ازدواج می‌کند. آنها دو دختر دارند. دختر بزرگ آنها کارولین نام دارد که درسال ۱۹۶۱ به دنیا می‌آید. از جمله کارهای او می‌توان به معاون رئیس ارشد برادران وارنر و پخش تلویزیون بین‌المللی اشاره کرد. او همچنین کار کوچک بازیگری هم انجام داده. دختر کوچک آنها والری لانگ نام داشت که یک کمدین بود.
ژاک لانگ پس از اتمام تحصیلاتش در پاریس شغلی دانشگاهی در دانشکده حقوق نانسی شروع می‌کند. او دستیار استاد حقوق بین‌الملل، شارل شومون، می‌شود. در سال ۱۹۶۴ وفق به اخذ دیپلم تحصیلات عالی علوم سیاسی و حقوق اداری می‌شود. سپس بعد از اخذ دکتری در رشته حقوق در ژانویه ۱۹۶۷، دادرس دادگاه می‌شود. بعد از دو شکست پی در پی در مسابقه حقوق عمومی و مطالعات سیاسی پیروز شده و به عنوان رئیس کنفرانس‌ها دانشگاه نانسی ۲ در سال ۱۹۷۱ منصوب می‌شود. وی در سال ۱۹۷۶ به عنوان استاد کامل حقوق بین‌الملل منصوب شد و از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۰ رئیس واحد تدریس و تحقیقات در علوم حقوقی و اقتصادی شد. وی سپس خود را به دانشگاه پاریس X-Nanterre منتقل کرد.
تحول مهم برای افزایش دولت‌مداری در امور هنری و فرهنگی ریشه در دوران ژاک لانگ، وزیر فرهنگ فرانسوا میتران دارد. با روی کار آمدن ژاک لانگ در سال ۱۹۸۱، بودجه وزارت فرهنگ از ۲۹۷۷ میلیون فرانک به حدود دو برابر یعنی ۵۹۹۴ میلیون فرانک افزایش یافت. [۱]بدین ترتیب، بودجه دولت در مدت یک سال از ۴۷/۰ درصد به ۷۶/۰ درصد رسید. سوسیالیست‌ها با برنامه فرهنگی ۱۱۰ ماده‌ای که ژاک لانگ آن را تهیه کرده بود، زمام امور را به دست گرفته بودند. بنابر این، با به قدرت رسیدن فرانسوا، موج تازه‌ای از تحولات در این عرصه آغاز شد. این دگرگونی‌ها با افزایش بودجه وزارت فرهنگ و قدرت روزافزون دولت مسنا آغاز شد. لانگ با شعار «یک درصد کل بودجه دولت برای فرهنگ»، کارش را آغاز کرد و سرانجام این هدف در سال ۱۹۹۱ تحقق یافت.
از این پس، همه دولت‌ها بر اصل اختصاص یک درصد بودجه کل دولت به امور فرهنگی پایبند ماندند. فرانسوا میتران ساخت و سازهای بزرگ و ملی را در عرصه فرهنگ به عنوان «طرح‌های بزرگ»[۲] آغاز کرد و در دوران ریاست جمهوری‌اش کتابخانه ملی، مشهور به کتابخانه میتران را به پایان رساند. هزینه‌های این طرح، جداگانه و خارج از بودجه یک درصدی وزارت فرهنگ تأمین شد. ژاک شیراک، آخرین رئیس‌جمهوری فرانسه نیز این سنت را پاس داشت و در واپسین سال ریاست جمهوری‌اش موزه بزرگ کی برانلی[۳] را برای هنر تمدن‌های نخستین افتتاح کرد.
نگاه دوم به دموکراسی فرهنگی با سوسیالیست‌ها در سال ۱۹۸۱ شکل گرفت. با روی کار آمدن ژاک لانگ این اندیشه رواج یافت که مردمی کردن فرهنگ و دموکراسی فرهنگی فقط به معنای دسترسی همگانی به آفرینش‌های کلاسیک و فاخر هنری نست. دموکراسی فرهنگی از این دیدگاه، فرایندی است که فرصت برابری را برای همه رشته‌های هنری اعم از کلاسیک و معاصر فراهم می‌کند.
به همین دلیل نوآموزان، تازه‌کاران و هنرمندان رشته‌های مختلف در عرصه موسیقی و نمایش، پس از روی کار آمدن ژاک لانگ از حمایت‌های دولتی برخوردار شدند. جشن موسیقی در شب اول تابستان و راه‌اندازی جشنواره‌ها در سراسر کشور، تلاشی برای دسترسی همگان به موسیقی و ایجاد فرصت برای همه سبک‌های موسیقی اعم از کلاسیک، مدرن و معاصر بود (دومای، ۲۰۰۱، ۴۵۵).
لانگ با گفتمان دموکراسی فرهنگی، نهادهای سنتی تجسمی مانند آکادمی هنر فرانسه را به چالش کشید. او با تأکید بر خلاقیت و نوآوری، راه را برای نقاشی معاصر فراهم کرد و فضای تازه‌ای برای جوانان و نقاشان مدرن به وجود آورد (دوپلیکس و مارتین[۴]، ۲۰۰۱، ۴۶). اهتمام سوسیالیست‌ها به هنر پیشگام (آوان گارد) و راه‌اندازی مراکز متعدد هنرهای مدرن در سراسر کشور با چین رویکردی انجام شد.
در این باره هم درست مانند دیگر عرصه‌های می‌توان از رویکردی میانه در دوران کنونی سخن گفت. سرانجام سیاست‌گذاران فرهنگی دریافتند که باید برای سلیقه‌های گوناگون بیندیشند و تأکید به هنر فاخر و سنتی، به معنای نادیده گرفتن خواسته‌های بخش بزرگی از هنرمندان و هنردوستان جامعه است (کمین، ۲۰۰۴، ۱۱۵).
فرانسوا میتران با برنامه‌هایی معروف به ۱۱۰ برنامه فرهنگی پیروز شد و ژاک لانگ که برنامه‌های فرهنگی میتران را تنظیم کرده بود، به وزارت فرهنگ رسید. وزیر جدید فرهنگ و ارتباطات برداشت تازه‌ای از دموکراسی فرهنگی داشت که شرحش آمد. برای اجرایی شدن این رویکرد، تحولات تازه‌ای در سیاست‌گذاری فرهنگی به وجود آمد که به چند مورد اشاره می‌شود.
تأکید بر نوآوری و هنر معاصر، یکی از اهداف مهم ژاک لانگ و طرفداران نگاه دوم به دموکراسی فرهنگی، ایجاد بسترهای مناسب برای آفرینش‌های هنری است. دولت‌های مختلف و به ویژه چپگرایان با الهام از ژاک لانگ و پیش گرفتن سیاست‌های مناسب کوشیدند تا هنرمندان را برای آفرینش آثار هنری تشویق کنند.
چرا که لانگ به خوبی می‌دانست تأکید بر خلاقیت و نوآوری یعنی گسست از هنر فاخر و گسترش هنرهای معاصر و مردمی. با چنین شعار و رویکردی است که نمایش‌های خیابانی و مردمی، موسیقی‌های نو و هنرهای تجسمی مدرن مورد توجه خاص دولت قرار گرفتند. طرفداران این رویکرد معتقدند که رابطه هنر و فرهنگ را دوباره تعریف کردند. هنر از این دیدگاه، آفرینش است و هنرمند اگر چه نگاهی به تاریخ و گذشته دارد، در موارد بسیاری قالب‌شکن است و بر ضد زمانه‌اش شورش می‌کند.
هنر از جنس شورش است و ابزاری است برای بیان آزادانه آنچه درون هنرمند می‌گذرد. اما فرهنگ مجموعه‌ای از ارزش‌های برتر است که افراد جامعه را به هم پیوند می‌دهد. فرهنگ از آبشخور هنر و میراث فرهنگی روزی می‌گیرد ولی برخلاف هنر از جنس اجماع و تفاهم است (مولینیه، ۱۹۹۹، ۱۹).
هنر می‌تواند عامل گسست باشد ولی فرهنگ با استفاده از هنر به دنبال ایجاد وحدت و تفاهم است. انتقاد لانگ و طرفدارانش به گذشتگان این است که راستگرایان فرهنگ و هنر را یک مقوله می‌پنداشتند و بین این دو تمایزی نمی‌شناختند (فارشی و دوواروکس[۵]، ۱۹۹۴). ژاک لانگ با بهره‌گیری از این شعار توانست رشته‌های مختلف هنری را از انحصار هنرهای سنتی درآورد و به هنر مدرن در این دیار جایگاه وپژه‌ای بخشد.
ژاک لانگ یکی از راه‌های ایجاد علاقه در مردم برای استفاده از آفرینش‌های هنری را بهره‌گیری از رسانه‌ها، به خصوص رادیو و تلویزیون و آموزش‌های هنری در مدارس می‌دانست. برخلاف مالرو که معتقد بود هنر، عشق و احساس است نه آموزش و تدریس، جانشینان وی کوشیدند با استفاده از ابزار آموزش، دامنه فرهنگ و هنر را بیشتر گسترش دهند.
با روی کار آمدن سوسیالیست‌ها و دو دوره وزارت ژاک لانگ، دولت فرهنگی وارد مرحله جدیدی شد. گفتنی است نویسندگانی چون فیلیپ اورفالینو ۱۹۹۶ بر این باورند که فقط در سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ می‌توان از سیاست فرهنگی دولت در فرانسه سخن گفت. به نظر نویسنده کتاب تاریخ سیاست‌های فرهنگی، از سال هشتاد سیاست فرهنگی به معنای دولتی آن کمرنگ شد.
اورفالینو دوره ژاک لانگ را دوران محلی شدن، حرفه‌ای شدن واسطه‌ها و مشارکتی شدن برنامه‌های فرهنگی می‌نامد و معتقد است این دوران پایان سیاست فرهنگی و سرآغاز سیاست‌گذاری عمومی در عرصه فرهنگ است. او هم چنین این دوران را دوران پختگی و بلوغ در قلمرو فرهنگ می‌داند، به طوری که سیاست فرهنگی جایش را به مدیریت امور فرهنگی می‌دهد (پره و سائز، ۱۹۹۴، ۱۵).
ژاک لانگ قبل از تصدی وزارت فرهنگ، علاوه بر مسئولیت امور فرهنگی حزبش، ریاست جشنواره هنری شهر نانسی را عهده‌دار بود و ارتباط نزدیکی با دنیای فرهنگ و هنر داشت. او با استفاده از قدرتی که در ارتباطات داشت توانست وزارت فرهنگ را به یکی از وزارتخانه‌های مهم تبدیل کند و موجی جدید به ویژه در عرصه آفرینش‌های هنری به وجود آورد.
یکی از برنامه‌های اساسی فرانسوا میتران در انتخابات ریاست جمهوری، توسعه فعالیت‌های فرهنگی بود. در طول چهارده سال میتران بر این عهده خود باقی ماند. کمی پس از پیروزی، بودجه وزارت فرهنگ دو برابر شد و با توجه به افزایش چشم‌گیر درآمدهای فرهنگی رونق کم‌سابقه‌ای یافت.
میتران در سال ۸۲ طرح بزرگی را با عنوان «عملیات بزرگ معماری و شهرسازی» آغاز کرد. بازسازی لوور و ساخت منطقه مدرن لا دفانس[۶] که اکنون نماد معماری مدرن فرانسه است بخشی از این طرح‌ها بود و میتران شخصاً و بدون دخالت وزارت فرهنگ اجرایش را بر عهده گرفت. البته وزیر فرهنگ که احساس می‌کرد کاملاً دور خورده و مورد بی‌اعتنایی قرار گرفته، از این وضع چندان خشنود نبود.
با توجه به بزرگی طرح‌ها میتران بر آن شد مدیریتی به نام مدیریت طرح‌های بزرگ[۷] در ریاست جمهوری تأسیس کند. از جمله طرح‌های بزرگ میتران ساختن کتابخانه ملی بود که به کتابخانه میتران شهرت یافته، یکی از بناهای بزرگ و ستودنی فرانسه محسوب می‌شود.
با افزایش چشم‌گیر بودجه فرهنگی دولت، وزارت فرهنگ توانست نقش اصلی را در امور فرهنگی بر عهده گیرد. در دوره ژاک لانگ به جای تمرکززدایی می‌توان از تراکم‌زدایی سخن گفت. به این معنی که دولت در مناطق و شهرستان‌های بیشتری هدایت امور فرهنگی را عهده‌دار شد. مرکزی به نام دفتر نمایندگی استانی در امور فرهنگی این رهبری را با کمک متخصصان هنری اعمال می‌کرد. بنابر این دولت به جای اینکه کلیه امور فرهنگی را به مناطق و شهرها واگذار کند نقش تخصصی و رهبری را خود بر عهده گرفت.
بدون شک دوران ژاک لانگ در توسعه سیاست‌گذاری فرهنگی فرانسه بسیار مهم است. سیاست‌گذاری فرهنگی در این دوران میراث آندره مالرو است و فرانسه شاهد توسعه فرهنگی در عرصه‌های مختلف می‌باشد. محور اصلی سیاست فرهنگی این دوره را برخی اقتصاد مختلط فرهنگی نامیده‌اند. این سیاست مبتنی بر فعالیت بخش خصوصی از طرفی و حاکمیت اقتصاد رقابتی در عرضه کالاهای فرهنگی از طرف دیگر است. با وجود این نقش دولت بسیار برجسته و مداخله‌گری در عرصه فرهنگی است.
با چنین رویکردی دولت در بخش‌های مختلف سرمایه‌گذاری می‌کند و با سیاست‌های حمایتی به دنبال توسعه فرهنگی است. این سیاست در سال‌های بعد از ژاک لانگ هم‌چنان ادامه داشت و میراث آن سرلوحه سیاست‌گذاری فرهنگی در دوره‌های بعدی تا امروز شد. از طرفی دیگر کشورهای اروپایی از فرانسه الهام گرفتند و با الگوی فرانسوی وزارتخانه‌های فرهنگ را در ساختمان دولت ایجاد کردند.
بنابر این، اتفاق مهم این دوران نقش مهمی است که دولت در عرصه فرهنگی عهده‌دار می‌شود. دولت فرهنگی در این دوران را برخی دولت مبتکر امور فرهنگی[۸] نامیده‌اند (مولینیه، ۲۰۰۲، ۲۳).
و در زمان ژاک لانگ اراده سیاسی قوی برای توسعه امور فرهنگی در دولت وجود داشت و شخص رئیس‌جمهور بسیار فعال بود. وزیر فرهنگ این دوران نیز چون آندره مالرو با انگیزه و اراده قوی به دنبال اجرای طرح‌های بزرگ فرهنگی بود.
سائز معتقد است که ژاک لانگ رویکردی سنتی به تمرکززدایی داشت و بیشتر به تمرکززدایی هنری می‌اندیشید. به بیانی دیگر، او مانند مالرو بیشتر در اندیشه دموکراتیزه کردن هنر و فرهنگ بود. به همین دلیل، صندوق مناطق هنرهای مدرن یا فراک[۹] و صندوق مناطق امور موزه‌های یا فرام[۱۰] را تأسیس کرد.
ژاک لانگ اعتقاد داشت که در جریان تمرکززدایی نقش دولت مرکزی و وزارت فرهنگ بسیار کاهش یافته‌است. جمله معروفش که ما در کشور ۳۶ هزار وزیر فرهنگ داریم نشان دهنده این نگرانی است. لانگ کوشید نقش دولت را دوباره تعریف نموده، وزارت فرهنگ با انعقاد قراردادهایی با مناطق مختلف این نقش را در هماهنگی توسعه فرهنگی مناطق دوباره تعریف کند. ژاک لانگ برای نهادینه کردن نقش وزارت فرهنگ در توسعه فرهنگی مناطق، دراک (مدیریت فرهنگی امور مناطق) را تأسیس کرد.
دراک، در حکم نماینده دولت، نقش اساسی را در هماهنگی امور فرهنگی بر عهده گرفت. دراکها به یکی از نهادهای مهم فرهنگی در مناطق و استان‌ها تبدیل شده، هماهنگی امور توسعه فرهنگ و تمرکززدایی را عهده‌دار شدند. بر اساس منشور تمرکززدایی اول ژوئیه ۱۹۹۲ و تصمیمات سال ۱۹۹۸، دراکها هم‌چون بازوی فکری و اجرایی وزارت فرهنگ از نوعی استقلال در مدیریت بودجه فرهنگی مناطق برخوردار شدند (سائز، ۲۰۰۴).
همان‌طور که گفته شد، در دوران ژاک لانگ نیز تمرکززدایی نه فقط در دستور کار دولت هم‌چنان باقی ماند بلکه شتاب بیشتری گرفت. با این تفاوت که لانگ با ابتکارهای بسیار نقش دولت را دوباره تعریف کرد و ضمن کاهش تصدی‌گری دولت، وزارت فرهنگ را که به حاشیه رانده می‌شد به متن فعالیت‌های فرهنگی کشور بازگرداند. د
دل‌مشغولی اصلی لانگ همان دغدغه پایه‌گذار وزارت فرهنگ، یعنی آندره مالرو بود. او نیز چون همتایش بر دموکراتیزه کردن فرهنگ اصرار داشت و کوشید تا آنجا که ممکن است فرهنگ و هنر را در اختیار درصد بیشتری از مردم قرار دهد. ژاک لانگ نیز مانند مالرو به مردمی کردن هنر و آفرینش هنرهای مردمی و ساده می‌اندیشید و در تلاش بود هنر را از اشرافیت رهایی بخشد.
ژاک لانگ، مالرویی دیگر: راه بی‌برگشت دموکراسی فرهنگی
پس از مالرو مردمی شدن تئاتر از تب و تاب افتاد و مدتی این جریان به تأخیر افتاد. اما بار دیگر و این بار با روی کار آمدن رقیبان سیاسی آندره مالرو در سال ۱۹۸۱، چرخ روزگار به سود فرهنگ و هنر چرخید. با آمدن سوسیالیست‌ها و به وزارت رسیدن ژاک لانگ، سیاست‌گذاری فرهنگی در فرانسه روزگار تازه‌ای را آغاز کرد. اگر چه ژاک لانگ شیوه‌ای متفاوت از مالرو در دنیای سیاست داشت، از همان آبشخور فرهنگی فرهنگی او الهام می‌گرفت.
ژاک لانگ بسان مالرویی دیگر در دنیای فرهنگ ظهور کرد و اندیشه‌های مالرو را با شتاب و البته با پختگی بیشتر پی گرفت.
لانگ هم مانند مالرو به دموکراسی فرهنگی و دسترسی همگان به آفریده‌های هنری باور داشت. او بر این اعتقاد بود که هنر باید مردمی شود. یکی از مهم‌ترین ابزارهای مردمی کردن هنر از نگاه ژاک لانگ موسیقی، حرکات موزون و هنرهای نمایشی بود.
لانگ کوشید با تأسیس مراکز ملی تئاتر در مناطق مختلف از طرفی هنر و هنرمندان ملی را به استان‌های مختلف بکشاند و از طرف دیگر با اعمال نظارت بر کار این مراکز، از افت سطح هنری در این عرصه جلوگیری کند.
لانگ که شاید بتوان او را مالرویی دیگر نامید، مراکز توسعه فرهنگی را در شهرستان‌های مختلف تأسیس کرد و فضایی تازه برای اجرای برنامه‌های فرهنگی در این کشور آفرید.
ژاک لانگ رساله دکترای خود را دربارهٔ دولت و هنر نمایشی نوشت و در سال ۱۹۶۳ جشنواره تئاتر شهر نانسی را راه‌اندازی کرد. با روی کار آمدن ژاک لانگ سیاست‌گذاری فرهنگی در فرانسه وارد مرحله تازه‌ای شد و هنر نمایشی یاوری توانا یافت.
تمرکززدایی در عرصه هنرهای نمایشی ابتدا با ساخت و تأسیس مراکز مختلف دراماتیک و تئاترهای ملی در مناطق و شهرستان‌های مختلف آغاز شد. این فرایند به خوبی نتیجه داد و مناطق مختلف فرانسه صاحب مراکز ملی هنرهای نمایشی شدند. از جمله ویژگی‌های این فرایند در فرانسه دولتی بودن آن است و تمام اقدامات به ابتکار دولت مرکزی و با هزینه‌های نگهداری و آموزش از پاریس ارسال می‌شد و مناطق چندان تمایلی برای عهده‌دار شدن مدیریت این مراکز نشان نمی‌داند. چون نمایش هنری ملی بود و بیم آن می‌رفت که بدون مدیریت مرکز از اهمیت آن کاسته شود (پالمر[۱۱]، ۲۰۰۴).
اما از سال ۱۹۸۳ و تصویب قانون معروف به دوفر[۱۲] و تأسیس اداره کل امور فرهنگی مناطق (دراک)، مدیریت امور فرهنگی به گونه دیگری رقم خورد.
این ادارات در حقیقت نماینده وزارت فرهنگ در سطح مناطق محسوب می‌شدند و از اختیارات گسترده‌ای در امور فرهنگی و هنری برخوردار بودند. پس از شروع به کار این ادارات و به ویژه از زمانی که همه آنها اجازه یافتند در رشته‌های مختلف مشاورینی متخصص را به خدمت گیرند، اداره امور مراکز هنرهای نمایشی به این دفاتر واگذار شد.
بدین ترتیب، گرچه اداره کل فرهنگی مناطق (دراک) با انگیزه تمرکززدایی در امور فرهنگی و دادن اختیارات بیشتر به استان‌ها ایجاد شد، این دفاتر عملاً تراکم‌زدایی در عرصه هنرهای نمایشی را موجب شدند نه تمرکززدایی. چون مدیران از سوی مرکز منصوب می‌شوند و هیچ الزامی برای انتخاب آنها از دیارشان وجود ندارد. جانشینان ژاک لانگ نیز همین شیوه را پیش گرفتند.
ژاک لانگ پس از انتصاب در مقام وزیر فرهنگ، با سخنرانی‌اش در مجلس ملی فرانسه، یکی از مهم‌ترین اهدافش را آشتی بین بخش خصوصی و دولتی در امور فرهنگی اعلام کرد. لانگ اظهار داشت که فرهنگ را نباید حیات خلوت بخش عمومی دانست و بخش‌های خصوصی هم در این عرصه تلاش می‌کنند و چاره‌ای جز هماهنگی بین این دو بخش جهت پیشبرد امور فرهنگی وجود ندارد (پولو[۱۳]، ۲۰۰۳، ۱۳۰). جمله ژاک لانگ که: «اقتصاد و فرهنگ همرزم‌اند» به شعار این دوران تبدیل شد. او تنها راه مبارزه با «امپریالیسم فرهنگی آمریکا» را همکاری این دو بخش می‌داند (پولو، ۲۰۰۳، ۱۳۰).
ژاک لانگ تلاش کرد اندیشه صنعت فرهنگی را نهادینه کند. قوانین متعددی که از تصویب مجلس ملی گذشت، مانند قانون «حق مؤلف» سال ۱۹۸۵ از جمله این تلاش‌هاست. از دیگر اقدامات او باز تعریف رابطه سینما و تلویزیون است. با تلاش‌های وزیر فرهنگ دولت فرانسوا میتران، مالیات شبکه‌های تلویزیونی برای صندوق کمک به سینما دو برابر شد. اقدام مهم دیگر ژاک لانگ تمرکززدایی سیاست‌های سینمایی و گسترش سینما در مناطق بود. او کوشید با توزیع یارانه‌ها و حمایت از سالن‌های سینما، بازار سینما را در شهرهای مختلف رونق بخشد و به تمرکز همه امکانات فرهنگی در شهر پاریس پایان دهد.
جمله معروف ژاک لانگ در مقابل نمایندگان مجلس ملی در تاریخ اول آوریل ۱۹۸۲ که «نه دخالت، نه بی‌تفاوتی، نه سپردن همه امور به قانون بازار و نه یک سینمای دولتی» (لوموند، ۱۹۸۱، شماره ۱۰)، گویای این رویکرد جدید به امور سینمایی است. او هدفش را گام برداشتن به سوی سینمای فرانسوی اعلام کرد. این جمله لانگ رابطه بین اقتصاد و سینما را نیز به خوبی نشان می‌دهد. او تلاش می‌کرد سینما را از انحصار چند شرکت بزرگ درآورده، پای بخش‌های مختلف و سرمایه‌گذاران کوچک را هم به عرصه سینما بکشاند.
رویکرد این دوران دخالت دولت، کمک به بخش خصوصی و پاسداری از سینمای هنری و فرهنگی است. اما پایه اساسی سیاستی که سینما را صنعتی فرهنگی می‌داند در وهله نخست سرمایه‌گذاران این عرصه‌اند. به همین سبب حمایت از سرمایه‌گذاران جایگاه ویژه‌ای در سیاست‌های ژاک لانگ دارد.
حمایت از سرمایه‌گذاران برای صنعتی شدن سینمای فرهنگی
گفته شد که ژاک لانگ در تلاش بود بخش خصوصی را به سرمایه‌گذاری در عرصه فرهنگی به ویژه در حوزه سینما تشویق کند. مشکل اصلی پیش روی سینما این بود که هنر هفتم سود کمتری داشت و صنعتی دیر بازده و غیراقتصادی به‌شمار می‌رفت. به همین دلیل ژاک لانگ دخالت دولت را مشروع و ضروری می‌دانست و یکی از نخستین اقداماتش تشکیل ایفکیک (IFCIC) بود. ایفکیک شرکتی است خصوصی که با سرمایه‌گذاری و مشارکت دولت به میزان بیست درصد، مشارکت CEPME با سرمایه‌ای معادل بیست درصد و هشت بانک مهم و معروف فرانسه هر کدام با سهام هشت درصد به وجود آمده‌است. این شرکت نقش میانجی را عهده‌دار بود و مأموریت داشت با سرمایه‌گذاری و دادن وام به تهیه‌کنندگان و پیش‌پرداخت هزینه ساخت فیلم، عرصه سینما را یاری دهد.
این شرکت که ضامن اصلی‌اش دولت بود، در حقیقت به مثابه «بانک فرهنگ» عمل می‌کرد. ایفکیک با تشکیل کمیته‌ای تخصصی طرح‌های پیشنهادی را بررسی و آنها را به بانک‌ها و شرکت‌های سرمایه‌گذار برای گرفتن وام ارسال می‌کرد. بدین ترتیب، سینما در عرصه بازار و سرمایه‌گذاری از قوانین بازار آزاد پیروی می‌کرد و ضمانت دولت، امکان ورود بانک‌ها و شرکت‌های خصوصی را در این حوزه ممکن می‌ساخت.
پس از نه ماه از تشکیل ایفکیک، ۶۱ پرونده مورد بررسی قرار گرفت و برای ۵۸ شرکت ارسال شد. دولت با ضمانت ۳۱ میلیون فرانکی خود توانست مبلغ ۵۱ میلیون فرانک تسهیلات برای تهیه‌کنندگان دریافت نماید. در نتیجه این سیاست‌ها در این مدت، هفتاد فیلم با هزینه‌ای معادل ۲۵۵ میلیون فرانک ساخته شد (کلریس[۱۴]، ۲۰۰۵، ۲۶).
برنامه‌های ژاک لانگ در مدتی کوتاه موفقیت خود را نشان داد و دست‌اندرکاران بزرگ سینما مانند توسکان دوپلانتیر و مارتین کارمیتز،[۱۵] صاحب شرکت بزرگ ام کا دو این اقدام را تحسین گفته، آن را سرآغاز دوره‌ای تازه در تاریخ سینما دانستند (لوموند، پپ نوامبر ۱۹۸۱).
با گسترش وسایل نوین ارتباطات جمعی مانند شبکه‌های کابلی، ویدئوها و سی‌دی‌های صوتی و تصویری، ژاک لانگ قانونی را در سی‌ام ۱۹۸۴ به تصویب هیئت دولت رساند و به موجب آن حق مؤلف مصوب در سینما را به همه این عرصه‌ها گسترش داد. به موجب این قانون، حق مؤلف که پیش از این فقط شامل پخش فیلم در سالن‌های سینما بود به تمام بخش‌های یاد شده عمومیت یافت. هم‌چنین مالیات‌های جدیدی به سود تهیه‌کنندگان، کارگردانان و هنرمندان سینما به تصویب رسید. به موجب این قانون، کلیه تولیدکنندگان و توزیع کنندگان ویدئو، کاست و سی‌دی ملزم به پرداخت مالیات شدند. این امر اگرچه اهالی سینما را خشنود کرد، نارضایتی گسترده‌ای را بین دست‌اندرکاران عرصه‌های دیگر دیداری و شنیداری موجب شد (لوموند، ۲۶ ژوئن ۱۹۸۴). ژاک لانگ این اقدام را راهی برای آشتی و پیوند بین «فناوری و خلاقیت» اعلام کرد (لوموند، ۳۰ ژوئن ۱۹۸۴).
برای تشویق سرمایه‌گذاران سینما، ژاک لانگ در سال ۱۹۸۵ قانونی را به تصویب مجلس رساند که به موجب آن این عده از معافیت‌های مالیاتی برخوردار شدند. او در توجیه اقدامش اعلام کرد که درصدد است این فرهنگ را به وجود آورد تا «هر فرانسوی اثر سینمایی را متعلق به خود بداند و در مقابل آن احساس مسئولیت کند» (ژ. و، ۲۴ ژوئن ۱۹۸۵).
در سال‌های ژاک لانگ، فرهنگ به جایگاه پیشین خود بازگشت و امور فرهنگی دوباره جایگاهی شایسته در دولت پیدا کردند. قانون تمرکززدایی، مصوب سال ۱۹۸۲، در سیاست‌گذاری‌های قدرت‌های محلی به امور فرهنگی منزلتی شایسته بخشید. در بخش‌های مختلف فرهنگی، سینما جایگاهی ویژه داشت و اجرای پاره‌ای از سیاست‌های فرهنگی لانگ به ویژه در عرصه تراکم‌زدایی بدون سینما ناممکن بود.