moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نیکولا پلو یک ریاضیدان انگلیسی و دانشمند حوزه فناوری اطلاعات است که یکی از نوزده عضو "پروژه‌ای تحت عنوان دبلیودبلیودبلیو (WWW)"در سرن، سوئیس بود که با تیم برنرز لی کار می‌کرد. او در نوامبر ۱۹۹۰ به این پروژه پیوست، در حالی که یک دانشجوی کارشناسی ریاضی در یک دوره کاراموزی در پلی تکنیک لستر (دانشگاه دی مونتفورت کنونی) ثبت نام کرد. نیکولا پلو به یاد می‌آورد که تجربه کمی با زبان‌های برنامه‌نویسی داشته‌است، «... جدا از استفاده از کمی پاسکال و فرترن به عنوان بخشی از دوره تحصیلی ام.»
او سرن را در پایان اوت ۱۹۹۱ ترک کرد اما پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۹۲ بازگشت تا با رابرت کالیو در پروژه،Screenshot of the first Mac web browser اولین مرورگر وب برای سیستم‌عامل مک کلاسیک کار کند.
آرشیو "افراد درگیر در پروژه جهانی وب"
ریزوند یا ریزاند یا رضاوند یا رضاوند همچنین ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
رادیا جوی پرلمن (زاده ۱۸ دسامبر ۱۹۵۱) یک برنامه‌نویس کامپیوتر و مهندس شبکه آمریکایی است. او بیشتر به خاطر اختراع پروتکل درخت پوشا (STP)، که برای عملکرد پل‌های شبکه اساسی است، در حالی که برای شرکت تجهیزات دیجیتال کار می‌کرد، مشهور است. او همچنین در بسیاری از زمینه‌های دیگر طراحی و استانداردسازی شبکه، مانند پروتکل‌های مسیریابی حالت پیوند، مشارکت زیادی داشت.
پرلمن در سال ۲۰۱۵ به دلیل مشارکت در پروتکل‌های مسیریابی اینترنت و پل زدن به عضویت آکادمی ملی مهندسی انتخاب شد.
اخیراً او پروتکل تریل را برای اصلاح برخی از کاستی‌های درختان پوشا در شبکه کامپیوتری اختراع کرده‌است. او در حال حاضر توسط دل ئی‌ام‌سی استخدام شده‌است.
پرلمن در دریاچه آربور، نیوجرسی بزرگ شد."Music Winners Feted", "Red Bank Register", December 27, 1968. Accessed September 20, 2021. "Mrs. Benjamin Nebman, 1308 Edgewood Ave. , hosted a party in her home to honor her students Adrienne Wigdortz, Wanamassa, and Radia Perlman, Loch Arbour, who were two of the winners of the Monmouth Arts Foundation Merit Award for piano." او یهودی است. هر دو والدین او به عنوان مهندس برای دولت ایالات متحده کار می‌کردند. پدرش روی رادار کار می‌کرد و مادرش ریاضیدانی بود که به عنوان برنامه‌نویس کامپیوتر کار می‌کرد. پرلمن در طول سال‌های تحصیلش، ریاضیات و علوم را «بی زحمت و جذاب» می‌دانست، اما برای کسب نمرات عالی در سایر دروس نیز مشکلی نداشت. او از نواختن پیانو و هورن فرانسوی لذت می‌برد. در حالی که مادرش در انجام تکالیف ریاضی به او کمک می‌کرد، آنها عمدتاً در مورد ادبیات و موسیقی صحبت می‌کردند.
پرلمن بهترین دانش آموز علوم و ریاضی در مدرسه اش بود. زمانی که پرلمن در کلاس برنامه‌نویسی در دبیرستان شرکت کرد، شروع به فکر کردن به حرفه ای کرد که شامل کامپیوتر بود. او تنها زن در کلاس بود و بعداً اینطور فکر کرد: «من آدم کارهای عملی نبودم. هرگز به ذهنم خطور نکرد که تجهیزات برقی و الکترونیکی را باز کنم. فکر می‌کردم یا برق می‌گیرم یا چیزی را می‌شکنم.» او در سال ۱۹۶۹ از دبیرستان اوشن تاونشیپ فارغ‌التحصیل شد."College's Chamber Chorus Presents Oratorio Tuesday", "Red Bank Register", December 12, 1968. Accessed September 20, 2021. "He will be accompanied by Radia Perlman, also an Ocean Township High School senior."
پرلمن در مقطع کارشناسی در موسسه فناوری ماساچوست برنامه‌نویسی را برای کلاس فیزیک آموخت. او اولین شغل حقوقی خود را در سال ۱۹۷۱ به عنوان برنامه‌نویس پاره وقت برای آزمایشگاه لوگو در آزمایشگاه هوش مصنوعی مؤسسه فناوری ماساچوست (آن زمان)، نرم‌افزار سیستم برنامه‌نویسی مانند دیباگرها دریافت کرد.
او که زیر نظر سیمور پیپرت کار می‌کرد، نسخه ای مناسب برای کودکان از زبان برنامه‌نویسی لوگو به نام تورتیس ("سیستم مترجم بازگشتی لاک پشت نوپا") ایجاد کرد. در طی تحقیقاتی که در سال‌های ۱۹۷۴–۱۹۷۶ انجام شد، کودکان خردسال - کوچک‌ترین آنها در سن ۳ و نیم سال، یک ربات آموزشی زبان برنامه‌نویسی لوگو به نام لاک پشت را برنامه‌ریزی کردند. پرلمن به عنوان یکی از پیشگامان آموزش برنامه‌نویسی کامپیوتر به کودکان خردسال توصیف شده‌است.
او به عنوان فارغ‌التحصیل ریاضی در موسسه فناوری ماساچوست نیاز به یافتن یک مشاور برای پایان‌نامه خود داشت و به گروه موسسه فناوری ماساچوست پیوست. در آنجا او ابتدا با طراحی پروتکل‌های شبکه درگیر شد. در سال ۱۹۸۸ پرلمن لیسانس و فوق لیسانس ریاضیات و دکترا در رشته علوم کامپیوتر از موسسه فناوری ماساچوست گرفت. پایان‌نامه دکترای او در موسسه فناوری ماساچوست به موضوع مسیریابی در حضور خرابی شبکه‌های مخرب پرداخت.
هنگامی که در اواخر دهه ۶۰ در موسسه فناوری ماساچوست تحصیل می‌کرد، یکی از ۵۰ دانشجوی زن بود، در کلاسی که حدود ۱۰۰۰ دانشجو داشت. برای شروع موسسه فناوری ماساچوست فقط یک خوابگاه زنان داشت که تعداد دانشجویان زن را که می‌توانستند تحصیل کنند محدود می‌کرد. هنگامی که خوابگاه‌های مردانه در موسسه فناوری ماساچوست تبدیل به اجبار شد، پرلمن از خوابگاه زنان به یک خوابگاه مختلط نقل مکان کرد، جایی که او به «زن مقیم» تبدیل شد. او بعداً گفت که آنقدر به عدم تعادل جنسیتی عادت کرده بود که عادی شد. تنها زمانی که او دانشجویان زن دیگر را در میان انبوهی از مردان دید، متوجه شد که «به نوعی عجیب به نظر می‌رسد».
او بیشتر به خاطر اختراع پروتکل درخت پوشا (STP)، که برای عملکرد پل‌های شبکه اساسی است، در حالی که برای شرکت تجهیزات دیجیتال کار می‌کرد، مشهور است. پرلمن نویسنده یک کتاب درسی در مورد شبکه و نویسنده کتاب دیگری در مورد امنیت شبکه است. او بیش از ۱۰۰ اختراع دارد. او عضو سان میکروسیستمز بود و دوره‌هایی را در دانشگاه واشینگتن، دانشگاه هاروارد و موسسه فناوری ماساچوست تدریس کرده‌است و سخنران اصلی رویدادها در سراسر جهان بوده‌است. پرلمن دریافت کننده جوایزی مانند جوایز یک عمر دستاورد از یوزنیکس و انجمن ماشین‌های محاسباتی گروه مورد علاقه ویژه در ارتباطات داده‌است.
پرلمن الگوریتم درخت پوشا و پروتکل درخت پوشا (STP) را اختراع کرد. در حالی که در سال ۱۹۸۴ به عنوان مهندس مشاور در شرکت تجهیزات دیجیتال (DEC) کار می‌کرد، وظیفه توسعه یک پروتکل ساده را داشت که پل‌های شبکه را قادر می‌ساخت تا حلقه‌ها را در یک شبکه محلی (LAN) پیدا کنند. لازم بود که پروتکل باید از مقدار ثابتی از حافظه در هنگام پیاده‌سازی بر روی دستگاه‌های شبکه استفاده کند، صرف نظر از اینکه شبکه چقدر بزرگ است. ایجاد و گسترش شبکه‌های پل شده دشوار بود زیرا حلقه‌هایی که در آن بیش از یک مسیر به یک مقصد منتهی می‌شود، می‌تواند منجر به فروپاشی شبکه شود. مسیرهای اضافی در شبکه به این معنی است که یک پل می‌تواند یک فریم را در جهات مختلف جلو ببرد؛ بنابراین حلقه‌ها می‌توانند باعث شوند فریم‌های اترنت نتوانند به مقصد خود برسند و در نتیجه شبکه را از کار بیاندازد. پرلمن از این واقعیت استفاده کرد که پل‌ها دارای آدرس‌های مک ۴۸ بیتی منحصر به فرد هستند و یک پروتکل شبکه ابداع کرد تا پل‌های داخل شبکه محلی با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. الگوریتم پیاده‌سازی شده روی همه پل‌های شبکه به پل‌ها اجازه می‌دهد تا یک "پل ریشه" در شبکه تعیین کنند. سپس هر پل شبکه را ترسیم کرد و کوتاه‌ترین مسیر را به پل ریشه تعیین کرد و سایر مسیرهای اضافی را غیرفعال کرد. علی‌رغم نگرانی‌های پرلمن مبنی بر اینکه پروتکل درخت پوشا حدود یک دقیقه طول می‌کشد تا وقتی تغییراتی در توپولوژی شبکه رخ می‌دهد واکنش نشان دهد، در این مدت یک حلقه می‌تواند شبکه را از بین ببرد، توسط موسسه مهندسین برق و الکترونیک (IEEE) به عنوان 802.1d استاندارد شد. پرلمن گفت که مزایای این پروتکل به این واقعیت تبدیل می‌شود که «شما لازم نیست نگران توپولوژی باشید». با این حال پرلمن از تغییراتی که در طول استانداردسازی پروتکل ایجاد شده بود انتقاد کرده‌است.
پرلمن در پیاده‌سازی پروتکل شبکه بدون اتصال (CLNP) کمک‌های بسیاری کرد. پرلمن با یاکوف رختر در توسعه استانداردهای مسیریابی شبکه، مانند پروتکل مسیریابی بین دامنه ای (IDRP), معادل پروتکل دروازه مرزی، همکاری کرده‌است. او همچنین بر انتقال از بردار فاصله به پروتکل‌های مسیریابی حالت پیوند نظارت داشت. پروتکل‌های مسیریابی وضعیت پیوند این مزیت را داشتند که سریع‌تر با تغییرات توپولوژی شبکه سازگار می‌شوند و پروتکل مسیریابی وضعیت پیوند دک، تنها پس از پروتکل مسیریابی وضعیت پیوند شبکه آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته (ARPANET) قرار داشت. در حین کار بر روی پروژه دک‌نت، پرلمن همچنین به بهبود پروتکل مسیریابی "سیستم میانی به سیستم میانی"، معروف به پروتکل حدواسط به حدواسط، کمک کرد تا بتواند پروتکل اینترنت (IP), اپل‌تاک و پروتکل تبادل بسته اینترنت ورک (IPX) را مسیریابی کند. پروتکل مسیریابی انتخاب کوتاهترین مسیر (OSPF) تا حدی بر تحقیقات پرلمن در مورد پخش متحمل خطا اطلاعات مسیریابی متکی بود.
یودوکسوس سیزیکوس (Eudoxus of Cyzicus) (۱۳۰ سال قبل از میلاد)، ناوبر یونانی بود که دریای عرب را برای بطلیموس هشتم، پادشاه سلسله بطلمیوسی در مصر کشف کرد.
بر اساس نوشته‌های پوسیدونیوس، که بعدها در کتاب جغرافیای استرابون گزارش شد،Strabo's Geography2 - Book II Chapter 3, LacusCurtius. سیستم باد موسمی اقیانوس هند ابتدا توسط یودوکسوس سیزیکوس در ۱۱۸ یا ۱۱۶ قبل از میلاد کشف شد. پوسیدونیوس گفت یک ناوبر به گل نشسته از هندوستان در دریای سرخ نجات پیدا کرد و به محضر بطلیموس چهارم در اسکندریه منتقل شد. این هندی بی‌نام و نشان پیشنهاد کرد ناوبران یونانی را به هند هدایت کند. بطلیموس یودوکسوس سیزیکوس را برای دو سفر از مصر به هندوستان منصوب کرد. اولین سفر در سال ۱۱۸ قبل از میلاد و به هدایت یک ناوبر هندی بود. اکسودوس با محموله‌ای از مواد معطر و سنگ‌های قیمتی برگشت، سفر دوم در سال ۱۱۶ قبل از میلاد انجام شد. اکسودوس بدون حضور هیچ راهنمایی سفر دوم را به تنهایی پیش برد.
استرابو که کتاب جغرافیایش منبع اصلی به جا مانده از این داستان است در مورد حقیقت این ماجرا تردید داشت. تحقیقات امروزی این داستان را نسبتاً قابل استناد می‌دانند. ناوبری بعد از آن به ندرت انجام می‌شد، در قرن دوم قبل از میلاد کشتی‌های یونانی و هندی برای داد و ستد در بندرهای عربی از جمله عدن (که یونانی‌ها آن یودایمون می‌نامیدند) دیدار می‌کردند. شامل سفر طولانی و پر زحمتی بود. ناوبران مدت زیادی بود که از بادهای موسمی اطلاع داشتند. کشتی‌های هندی از این بادها برای رفتن به عربستان استفاده می‌کردند اما هیچ کشتی یونانی تا آن موقع چنین کاری نکرده بود. اگر یونانی‌ها می‌خواستند به مهارت یک ناخدای هندی برسند به این معنی بود که باید از بندرهای عربی میان‌بر می‌زدند و مسیر تجاری مستقیمی با هند ایجاد می-کردند. حال می‌خواهد داستان ناخدای به گل نشسته هندی که موضوع بادهای موسمی را به اکسودوس تعلیم داده باشد درست باشد یا نه. چیزی نگذشت که کشتی‌های یونانی به زودی از بادهای موسمی استفاده کردند تا به هندوستان برسند. در سال ۵۰ قبل از میلاد، تعداد کشتی‌های یونانی و رمی که از دریای سرخ به اقیانوس هند می‌رفتند افزایش چشم‌گیری یافت.Greatest emporium in the world , CSI, UNESCO.
گاهی از یک ناوبر یونانی دیگر به اسم هیپالوس یاد می‌شود که اروپایی‌ها را با مفهوم مسیر بادهای موسمی به هندوستان آشنا کرد. گاهی تصور می‌شود وی بخشی از ماموریت‌های اکسودوس بوده‌است.For more on the establishment of direct sailing routes from Egypt to India, ancient knowledge of the monsoon winds, and details about Eudoxus and Hippalus, see: ; online at Google Books
وقتی اکسودوس از دومین سفرش به هند برمی‌گشت، باد او را از خلیج عدن دور کرد و تا فاصله‌ای از خلیج آفریقا برد. جایی که در امتداد شرق خلیج آفریقا، بقایای یک کشتی را پیدا کرد. اکسودوس با توجه به ظاهر ان و داستان‌هایی که بومیان تعریف کردند نتیجه‌گیری کرد این کشتی از قادص (کادیس امروزی در اسپانیا) بوده و به دور آفریقا سفر کرده‌است. همین مسئله الهام‌بخش سفری به دور آفریقا شد. مقدمات سفر را به تنهایی آماده کرد و از قادص عبور کرد و در خلیج آفریقا ناوبری کرد. با دشواری-های زیادی رو به رو شد و مجبور شد به اروپا برگردد.; online at Google Books
بعد از این شکست یک بار دیگر عازم ناوبری در آفریقا شد. سرنوشت نهایی او مشخص نیست. گرچه برخی مانند پلینیوس ادعا کردند، اکسودوس به هدفش رسید اما نتیجه محتمل این است که در مسیر سفر جانش را از دست داد.; online at Google Books
اکسودوس (با املای یونانی اسمش اوکسودوس) راوی رمان تاریخی ال. اسپراگ دی کمپ، باد طلایی است.
اِئوسِبیو فرانسیسکو کینو (Eusebio Francisco Kino) (ایتالیایی: Eusebio Francesco Chini) (اسپانیایی: Eusebio Francisco Kino) (زادهٔ ۱۰ اوت ۱۶۴۵ – درگذشتهٔ ۱۵ مارس ۱۷۱۱) که اغلب از وی به‌نام پدر کینو یادآوری می‌شود، یک یسوعی، مبلغ مذهبی، جغرافی‌دان، کاوشگر، نقشه‌نگار و اخترشناس اهل تیرول بود، او در قلمرو اسقفی ترینت که در آن زمان بخشی از امپراتوری مقدس روم بود، زاده شد. او ۲۴ سال آخر زندگی خود را در منطقه‌ای که در آن زمان معروف به پیمریا آلتا بود کار کرد، منطقه‌ای که امروزه شامل ایالت سونورا در مکزیک و آریزونای جنوبی در ایالات متحده است. او به کاوشگری در این منطقه پرداخته و با جمعیت مردمان بومی آمریکا کار کرد، از جمله با توهونو او ادهم، سوبایپوری و سایر مردمان قوم پیمای علیا. او با رهبری یک سفر اکتشافی زمینی به شبه‌جزیره باخا کالیفرنیا، ثابت نمود که این باخا کالیفرنیا یک جزیره نیست. تا زمان درگذشت خود، او ۲۴ پایگاه تبلیغ مذهبی و ویزیتا (کلیسای کوچک محلی یا پایگاه‌های دیدار از یکدیگر) تأسیس کرده بود.
کینو با نام اِئوسِبیو چینی (طرز نوشتار کینو، نسخه‌ای بود که بیشتر در مناطق اسپانیایی-زبان رایج بود) در دهکده سیگنو (حالا بخشی از شهرداری پریدایا) که در آن زمان تحت حاکمیت شهزاده- قلمرو اسقفی ترینت در امپراتوری مقدس روم بود، زاده شد. پس از بازیابی سلامت خود از یک بیماری، او برای برآورده سازی عهدی که کرده بود، در ۱۶۶۵ میلادی نام فرانسیسکو را برای ایمان به سنت فرانسیسکو خاویر، به عنوان نام میانی خود برگزید.
بعضاً نام او در زبان لاتین به‌گونه ایوسیبس فراسیسکوس کینوس یا حتی در زبان آلمانی به‌گونه ایوسیبیوس فرانز کوهن یافت می‌گردد.
والدین وی فرانسیسکو چینی و مارگریتا لوچی متعلق به خانواده‌های اشرافی محلی بودند. تاریخ تولد دقیق او مشخص نیست او در ۱۰ اوت ۱۶۴۵ در کلیسای محلی واقع در تائیو، غسل تعمید داده شد. کینو در کالجی یسوعی در هال این تیرول، اتریش آموزش دیده و پس از بازیابی سلامت خود از یک بیماری، او در ۲۰ نوامبر ۱۶۶۵ به انجمن عیسی پیوست. از ۱۶۶۴ تا ۱۶۶۹ میلادی، او به عنوان عضو این انجمن در شهرهای فرایبورگ، اینگولشتات و لاندسبرگ، باوریا آموزش دینی دریافت کرد. پس از اتمام آخرین مرحله آموزشی این انجمن که در جریان آن او مشغول تدریس ریاضی در اینگولشتات بود، او در ۱۲ ژوئن ۱۶۷۷ به درجه کشیش در مدارج تقدیس رسید.
هرچند کینو می‌خواست به خاور برود، اما او به اسپانیای نو فرستاده شد. بنابر تاخیرهای که در جریان سفر هنگام عبور از اروپا رخ داد، او کشتی را که قرار بود در آن سفر نماید از دست داد و او مجبور بود یک سال منتظر کشتی بعدی بماند. در خلال مدتی که او در کادیس، اسپانیا در حال انتظار بود، او مشاهداتی را که در اواخر ۱۶۸۰ تا اوایل ۱۶۸۱ از یک دنباله‌دار (بعداً به‌نام دنباله‌دار کرچ شناخته شد) انجام داده بود، نوشت و آنرا تحت عنوان Exposición astronómica de el cometa به چاپ رسانید. این مطالعه وی، بعدها به موضوع شعر سونِت شاعر و راهبه مستعمره‌نشین از اسپانیای نو به‌نام خواهر خوانا اینس د لا کروز، O.S.H، مبدل شد.Sor Juana Inés de la Cruz, Soneto. "Aplaude la ciencia Astronomica del Padre Eusebio Francisco Kino, de la Compañia de Jesus, que escrivió del Cometa..." Inundacion castalida de la unica poetisa, musa decima... ; Madrid, 1689
نخستین مأموریت کینو رهبری سفر اکتشافی آتوندو به شبه‌جزیره باخا کالیفرنیا در ولایت لاس کالیفرنیاس، اسپانیای نو بود. او پایگاه تبلیغ مذهبی سان برونو را در ۱۶۸۳ میلادی تأسیس کرد. پس از خشکسالی درازمدت در سال ۱۶۸۵ میلادی، کینو و سایر مبلغان مذهبی یسوعی مجبور گردیدند تا پایگاه تبلیغ مذهبی را رها نموده و به پایتخت نایب‌السلطنه در مکزیکو سیتی بازگرداند.
پدر کینو حرفه خود در پیمریا آلتا را در صبح ۱۴ مارس ۱۶۸۷، ۲۴ سال و یک روز قبل از مرگش در ۱۵ مارس ۱۷۱۱، آغاز کرد. حرفه وی از همان صبحی آغاز گردید که او کوکورپ را ترک کرد، شهرکی که زمانی «لبه مسیحیت» پنداشته می‌شد.
پس از اینکه پدر کینو در پیمریا آلتا رسید، بنا بر درخواست مردمان بومی، او به سرعت نخستین پایگاه تبلیغ مذهبی را در دره‌ای در کوه‌های سونورا تأسیس نمود. متعاقب آن، کینو به سراسر مناطق شمالی مکزیک و مناطق امروزی کالیفرنیا و آریزونا سفر کرد. او از مسیرهای تجارتی باستانی رفت که در هزاره قبل از مردمان بومی ایجاد شده بودند. این باریک‌راه‌ها بعداً به جاده توسعه داده شدند. او با سفرهای اکتشافی زیادی که انجام داد، مساحت بیش از ۲۵۰ مایل مربع (۱۳۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع) طی نموده و در این جریان از مساحتی با ۲۰۰ مایل (۳۲۰ کیلومتر) طول و ۲۵۰ مایل (۴۰۰ کیلومتر) عرض نقشه‌برداری کرد. نقشه‌های که کینو ترتیب داد تا ۱۵۰ سال پس از مرگ وی، صحیح‌ترین نقشه‌های این منطقه پنداشته می‌شدند. بیشتر نقاط جغرافیایی از جمله رود کلرادو برای اولین بار توسط کینو نام‌گذاری شده بودند. کینو نقش مهمی در رشد اقتصادی این منطقه داشت، با مردمان بومی که از قبل مشغول کشاورزی بودند، کار می‌کرد و آنها را با بذرها، میوه‌جات، گیاهان و غلات اروپایی آشنا نمود. او همچنین به آنها نحوه پرورش گاو، گوسفند و بز را به آنها آموخت. رمه‌ای که کینو در نخست به پایگاه تبلیغ مذهبی در پیمریا آلتا وارد کرده بود تنها بیست گاو داشت، اما در این جریان به ۷۰٬۰۰۰ گاو افزایش یافت. مورخ هربرت بولتون از کینو به عنوان نخستین مالدار آریزونا یاد کرد.
پدر کینو در جریان سفرهای خود در پیمریا آلتا با ۱۶ قوم مختلف تعامل نمود. برخی این قبایل در مرز پیمریا آلتا زمین داشتند، اما در بیشتر موارد نمایندگان قبایل از مرز زمین‌های پیما عبور می‌کردند تا با کینو ملاقات نمایند. بعضاً هم پدر کینو به زمین‌های آنها می‌رفت تا با آنها دیدار نماید. قبایلی که کینو با آنها دیدار نمود، شامل قبایل ذیل بود: کوکوپا، ایودیوا، هیا سیید او ادهام (کینو آنرا یومان‌ها خواند)، کامیا، کاولچادون، کیلیوا، ماریکوپا، مانتین پیما، اوپاتا، کویپان، گیلا ریور پیما، سری (کوماک)، توهونو او ادهام، سوبایپوری، ویسترن آپاچی، یاواپای و یاکی (یومی).Spicer, E. H. "The Yaquis: A Cultural History". University of Arizona Press, Tucson, Arizona: 1980.Seymour, Deni J. "Where the Earth and Sky are Sewn Together". University of Utah Press, Salt Lake City, Utah: 2011.
کینو نظام برده‌داری و کار اجباری در معادن نقره که اسپانیایی‌ها بر مردم بومی تحمیل کرده بودند، مخالفت داشت. این امر همچنین باعث مناقشه گسترده میان سایر مبلغان مذهبی همکار وی شد و بیشتر آنها در مطابقت با قوانینی که از سوی اسپانیا در این قلمرو وضع شده بود، عمل می‌کردند. کینو، نویسنده نیز بود و کتاب‌های در حوزه‌های دین، ستاره‌شناسی و نقشه‌نگاری می‌نوشت. او از ایالت امروزی سونورای مکزیک تا ۱۵۰ مایل (۲۴۰ کیلومتر) به سمت شمال شرق، منطقه امروزی آریزونا، پایگاه‌های تبلیغ مذهبی فراوانی تأسیس کرد که حتی امروزه، پایگاه مذهبی سن خاویر دل باک در نزدیکی منطقه توکسون، یک مکان باستانی تاریخی، به عنوان کلیسای محلی فرانسیسکن فعال است. کینو نزده رانچری (دهکده) تأسیس کرد که به سایر مناطق مسکونی گاو فراهم می‌کرد.
کینو در سایر حوزه‌ها نیز ماهر بود و براساس گزارش‌ها، او یک ستاره‌شناس، ریاضی‌دان و نقشه‌نگار حرفه‌ای بود که نخستین نقشه‌های صحیح از پیمریا آلتا، خلیج کالیفرنیا و باخا کلیفرنیا را نقاشی کرد. پدر کینو از ساختن کشتی‌های نمونه‌ای با استفاده از چوب، لذت می‌برد. دانش او از نقشه و کشتی موجب ایجاد این باور در وی شد که هندی‌های مکزیک به راحتی می‌توانند از طریق دریا به کالیفرنیا وارد شوند، نظری که مبلغان مذهبی به آن نگاه توأم با شک داشتند. زمانی که کینو پیشنهاد ساختن کشتی را که بتواند از بیابان سونورا به کرانه غربی مکزیک ارایه نمودن و کار ساخت آنرا آغاز نمود، بیشتر مبلغان همکار وی شروع به پرسیدن سؤال در مورد قابلیت او کردند. با در نظر داشت حرفه کینو، او ثروت غیرمعمولی داشت که از آن اساساً برای حمایت از فعالیت‌های تبلیغ مذهبی خود استفاده می‌کرد. هم‌عصریان وی گزارش‌های توأم با شک در مورد ثروت او ارایه نمودند.Lopez, George. "Non Nobis: The Servants of Bernard". Oxford University Press, Oxford: 1964.
کینو تا زمان مرگ خود در ۱۷۱۱ میلادی، در میان پایگاه‌های تبلیغ مذهبی خود باقی ماند. او در ۱۵ مارس ۱۷۱۱ به عمر ۶۵ سالگی بر اثر بیماری تب، در جاییکه امروزه ماگدالینا دی کینو، سونورا، مکزیک واقع شده‌است، درگذشت. بقایای اسکلتی وی در سردابه وی قابل دید بوده و یکی از بناهای مالی مکزیک است.
کینو هم در ایالات متحده و هم در مکزیک با نام‌گذاری شهرک‌ها، خیابان‌ها، مدارس، بناهای یادبود و نام‌گذاری مکان‌های جغرافی به افتخار وی مورد قدردانی قرار گرفته‌است. مواد معدنی سیلیکات مس، کینوایت به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. در ۱۹۶۵ میلادی، مجسمه کینو به کلکسیون سالن تندیس ملی کاخ کنگره آمریکا اهدا گردید و یکی از دو مجسمه‌ای است که از آریزونا نمایندگی می‌نماید. یکی دیگر از مجسمه‌های وی در بالای شاهراه کینو، یکی از شاهراه‌های بزرگ در توسان، قرار دارد. یک تندیس اسب‌سوار از کینو که در ۱۹۶۷ میلادی توسط ایالت سونورای مکزیک اهدا گردید، در میدان یادبود ویسلی بولین (Wesley Bolin Memorial Plaza) پهلوی کاپیتول ایالت اریزونا در فینیکس قرار داده شده‌است. یک کپسول زمان در پایه آن قرار داده شده‌است. یک تندیس اسب‌سوار دیگر از وی همچنین در نزدیکی کلیسای بزرگ در شهر ارموسییو، سونورا، مکزیک قرار داده شده‌است. شهرهای باهیا کینو، ماگدالینا دی کینو در ایالت سونورا و اجیدو پادری کینو در باخا کالیفرنیا به افتخار وی نام‌گذاری شده‌اند. پارکی در شهری نوگالس، آریزونا وجود دارد که مجلسمه کینو در آن قرار داده شده‌است. بزرگ‌ترین مجسمه کینو در امتداد مرز ایالات متحده و مکزیک در شهر تیخوانا، باخا کالیفرنیا قرار دارد. یک نوع شراب (پادری کینو) نیز به افتخار او نام‌گذاری شده‌است که توسط شرکت پرنو ریکارد در مکزیک در ارموسییو، سونورا تولید می‌گردد. استان‌های یسوعی مکزیکی و آمریکایی و قلمروهای اسقفی کاتولیک، خدمات پناهندگی یسوعی و خواهران مبلغ مذهبی ایوکاریست در ۲۰۰۹ میلادی سازمان ابتکار مرزی کینو را تأسیس نمودند، سازمانی خدمات و دادخواهی پناهندگی در نوگالس، سونورا و نوگلاس، آریزونا که به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. مجسمه‌ای از کینو در باغ پیتزا دانتی که درست خارج از مرکز تاریخی ترینتو، ایتالیا واقع شده‌است در ۲۰۱۵ میلادی بلند گردید. در ۱۹۶۳ میلادی، او با تشریفات رسمی در سالن غربی‌های بزرگ (Hall of Great Westerners) در موزه ملی میراث فرهنگی غربی و کاوبای (National Cowboy & Western Heritage Museum) قرار داده شد.
این مقاله، فهرستی است از عملکرد فصل به فصل باشگاه فوتبال اورتون در لیگ، بهترین گلزنان و میانگین تماشاگران این باشگاه از سال ۱۸۸۸، زمانی که لیگ فوتبال شکل گرفت تا اتمام آخرین فصل.
اورتون بنیانگذار لیگ فوتبال در سال ۱۸۸۸ بود و برای اولین بار در سال ۱۸۹۱ قهرمان این لیگ شد. با اتمام جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹، پنج بار قهرمان لیگ شدند و برخی از بزرگ‌ترین نام‌های فوتبال انگلیس را به میدان آورده بودند. از جمله تد سگار دروازه‌بان و دیکسی دین و تامی لاتون، دو مهاجم تیم. در مسیر قهرمانی اورتون در فصل ۲۸–۱۹۲۷، دین ۶۰ گل در لیگ به ثمر رساند که از آن زمان تاکنون، رکوردی دست‌نیافتنی باقی مانده‌است.
اولین رقابت‌های باشگاهی یوفا، جام اروپا که در حال حاضر با نام لیگ قهرمانان اروپا شناخته می‌شود، از فصل ۵۶–۱۹۵۵ آغاز شد.
فوتبال پرطرفدارترین ورزش در مراکش است. هیئت اداره‌کننده فوتبال در این کشور فدراسیون سلطنتی فوتبال مراکش است. تیم ملی فوتبال مراکش قهرمانی جام ملت‌های آفریقا ۱۹۷۶، دو قهرمانی در قهرمانی ملت‌های آفریقا و یک قهرمانی در جام عرب فیفا را در کارنامه دارد. این تیم شش مرتبه به جام جهانی فوتبال راه یافته‌است. بهترین نتیجه‌ای که این تیم در جام جهانی کسب کرده، در ۲۰۲۲ بوده که در این تورنومنت به نخستین تیم ملی آفریقایی و عرب بدل شد که به نیمه‌نهایی راه یافته‌است.
مومباسا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مامپیتیا () یک روستا در کشور سری‌لانکا است.
مالواناهینا () یک روستا در کشور سری‌لانکا است.
سرکان آلتون اوراک (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
باتوهان کارادنیز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الازیغ‌اسپور، باشگاه فوتبال ترابزون‌اسپور، باشگاه فوتبال سیواس‌اسپور، باشگاه فوتبال بشیکتاش، باشگاه فوتبال سنت گالن، و باشگاه فوتبال اسکی‌شهراسپور اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال جوانان ترکیه، جوانان ترکیه، زیر ۱۷ سال ترکیه، زیر ۲۱ سال ترکیه، و ترکیه بازی کرده‌است.
باشگاه فوتبال شانلی‌اورفه‌اسپور () یک باشگاه در شهر شانلی‌اورفه کشور ترکیه است که هم اکنون در لیگ دسته سوم این کشور حضور دارد.
ورزشگاه ۱۱ نیسان شانلی‌اورفه () یک ورزشگاه در شهر شانلی‌اورفه کشور ترکیه است. گنجایش آن ۲۸۹۶۵ نفر است. این ورزشگاه میزبان تیم باشگاه فوتبال شانلی‌اورفا اسپور است.
جهاد آرمان (; – ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه بود. http://www.istanbulsportd.org/wp-content/uploads/2019/05/c.arman_.jpg
یونس آلتون (؛ زادهٔ yunus altun tff.org , accessed 25 may 2010) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آلتای اسپور، باشگاه فوتبال بوکاسپور، باشگاه فوتبال قیصریه‌اسپور، باشگاه فوتبال هاتای‌اسپور، باشگاه فوتبال دیاربکرسپور، باشگاه فوتبال مرسین، باشگاه فوتبال الازیغ‌اسپور، باشگاه فوتبال چای‌کار ریزه‌اسپور، باشگاه فوتبال قونیه‌اسپور، باشگاه ورزشی کوکائلی اسپور، باشگاه ورزشی ساری‌یر، باشگاه فوتبال بورسااسپور، و باشگاه ورزشی مالاتیااسپور اشاره کرد.
جیحون اریش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی، باشگاه فوتبال گالاتاسرای، باشگاه فوتبال دنیزلی اسپور، باشگاه فوتبال آنکاراگوچو، باشگاه فوتبال قونیه‌اسپور، باشگاه فوتبال ترابزون‌اسپور، باشگاه فوتبال سیواس‌اسپور، باشگاه فوتبال چای‌کار ریزه‌اسپور، باشگاه فوتبال سئول، باشگاه فوتبال فنرباغچه، باشگاه فوتبال سامسون‌اسپور، و باشگاه ورزشی گوزتپه اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ترکیه، Turkey national football B team، و ترکیه بازی کرده‌است.
کامیل آلتان (; – ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گالاتاسرای اشاره کرد.
زکریا آلپ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
آدم آلکاشی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آنتالیااسپور، باشگاه فوتبال الازیغ‌اسپور، باشگاه فوتبال استانبول باشاک‌شهر، باشگاه ورزشی بولوسپور، و باشگاه فوتبال سامسون‌اسپور اشاره کرد.
قدری آیتاچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فاتح کاراگومروک، باشگاه فوتبال گالاتاسرای، باشگاه فوتبال مرسین، باشگاه فوتبال فنرباغچه، و باشگاه ورزشی گالاتاسارای اشاره کرد.
یالچین آیهان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال قاسم‌پاشا اسپور، باشگاه ورزشی کایسری ارجیسپور، باشگاه فوتبال آنتالیااسپور، باشگاه فوتبال غازی عینتاب‌اسپور، باشگاه فوتبال گالاتاسرای، باشگاه فوتبال مانیسااسپور، باشگاه فوتبال استانبول باشاک‌شهر، باشگاه ورزشی ساکاریاسپور، باشگاه ورزشی استانبول‌اسپور، و باشگاه فوتبال اردواسپور اشاره کرد.
اوغور بورال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی، باشگاه فوتبال آنکارا اسپور، باشگاه ورزشی کوکائلی اسپور، باشگاه فوتبال بشیکتاش، باشگاه فوتبال فنرباغچه، و باشگاه فوتبال سامسون‌اسپور اشاره کرد.
اشرف بیلگیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بشیکتاش و باشگاه ورزشی استانبول‌اسپور اشاره کرد.
نیهات بکدیک (؛ 1902 – ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه بود.
جعفر چاغاتای (؛ ۱۸۹۹ – ۲۴ آوریل ۱۹۹۱) بازیکن فوتبال اهل امپراتوری عثمانی بود.
پارک قله یکی از بوستان‌های شهر تبریز است که در محل گورستان تاریخی قلهٔ اخی‌سعد و در منطقهٔ ۱ شهرداری ایجاد شده‌است. از جمله آرمیدگان در قله، دو تن از امیران قره‌قویونلو هستند.
قله بر تمام محلهٔ بیلانکوه اشراف دارد و به «ساری داغ» (زردکوه) نیز معروف است. این محل، گورستانی تاریخی مربوط به بیش از ۸۰۰ سال قبل (سدهٔ پنجم و ششم هجری قمری)بزاز دستفروش و میرجعفری، ص ۱۹ است؛ البته امروزه بر اثر زمین‌لرزه‌ها و وقوع جنگ‌ها، هیچ اثری از مزارهای آن برجای نمانده‌است.شهر من تبریز، صص ۱۶۳، ۱۶۴
این محل بعضاً جزء محلهٔ بیلانکوه محسوب شده و بعضاً هم به همراه بیلانکوه، جزء محلهٔ بزرگ‌تر باغمیشه ذکر شده‌است.بافت تاریخی شهر تبریز، ص ۱۳۰
اخی سعدالدین تبریزی یکی از عارفان اهل تبریز بود که مورد توجه اتابکان هم‌عصر خود، از جمله قزل ارسلان، قرار گرفته بود. یکی از دلایل این بذل توجه، این حکایت و پیش‌بینی اخی‌سعد دربارهٔ حکومت قزل ارسلان است:منظر الاولیاء، ص ۱۲۱
اخی سعدالدین تبریز در سال ۵۷۰ هجری قمری فوت کرد و بنا به وصیت خودش در قله به خاک سپرده شد. قزل ارسلان، اتابک وقت آذربایجان، برخلاف رسم معمول در مراسم تشییع جنازهٔ اخی‌سعد به صورت پیاده شرکت نمود. از آن تاریخ به بعد، آن گورستان و محله به نام «قلهٔ اخی‌سعد» مشهور شد.
محمدامین حشری تبریزی در روضه اطهار دربارهٔ تعداد افراد مدفون در قله چنین می‌نویسد:حشری، ص ۶۳
حافظ حسین کربلایی مؤلف روضات الجنان و جنات الجنان از ۴ مجموعه مزار-گورستان در شهر تبریز خبر می‌دهد (ذکر نام قلهٔ اخی‌سعد در کنار ۳ گورستان معروف تبریز): گورستان شمال شهر (محلهٔ سرخاب: مقبرةالشعرا)، گورستان جنوب شهر (محلهٔ چرنداب: مقبرةالوزرا)، گورستان غرب شهر (محلهٔ گجیل: مقبرةالعرفا) و گورستان شرق شهر (محلهٔ بیلانکوه: قلهٔ اخی‌سعد).بلیلان اصل، ص ۵۲
امیران قره‌قویونلو:منظر الاولیاء، صص ۲۰۱ و ۲۰۲
دیگر آرمیدگان:منظر الاولیاء، صص ۱۲۱ و ۱۲۲
پل بیلانکوه یکی از آثار تاریخی مربوط به دورهٔ قاجاریان است و در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۲۶۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این پل در فاصلهٔ حدوداً ۳۰۰ متری در سمت غرب پارک قله واقع شده‌است.
در ساخت پایه‌های پل بیلانکوه، از حدود ۴۰ سنگ مزار صندوقی‌شکل به رنگ سیاه استفاده شده که با تخریب قبرهای قلهٔ اخی‌سعد به این محل انتقال داده شده‌اند. البته به جز یک مورد سنگ مزار که عبارت «هذه روضه … و سنه … سبعه مائه» در آن قابل قرائت است، کتیبهٔ بقیهٔ سنگ مزارها به دلیل فرسودگی به‌طور کامل از بین رفته‌است.
جهت جایگزینی چمن با گونه‌های گیاهی مناسب در راستای مصرف کمتر آب و تناسب با شرایط آب‌وهوایی و اکولوژیکی منطقه، چمن موجود در سطوح و تپه‌های محدودهٔ پارک قله با گونه‌هایی همچون رز، یاس، برگ نو، زرشک، کاج، کبوده و سرو خمره‌ای جایگزین شده‌است.
در سال ۱۳۸۹ خورشیدی، سومین جشنواره تابستانی تبریز در پارک قله برگزار گردید. در این جشنواره، بیش از ۲ هزار نفر از اهالی محله‌های بیلانکوه (در جنوب پارک) و خیابان عباسی (در شمال پارک) حضور پیدا کردند.
فیان پاول (Fiann Paul) (متولد ۱۵ اوت ۱۹۸۰)، کاوشگر، ورزشکار، هنرمند، سخنران و روان‌شناس تحلیلی اهل ایسلند است. او رکورد-شکن‌ترین کاوشگر جهان بوده و دارنده بیشترین رکوردهای عملکرد-محور کتاب گینس در جهان است که در تاریخ در یک رشته ورزشی به ثبت رسیده‌است (در مجموع ۴۱/۳۳ عملکرد-محور)، او تا ۲۰۲۰ میلادی از نظر رتبه‌بندی بالاتر از راجر فدرر (حداکثر و فعلی ۳۶/۲۷) و مایکل فلپس (حداکثر ۲۶/۲۴، فعلی ۲۱/۱۹) قرار داشت.
فیان به عنوان سریع‌ترین قایق‌ران روئینگ-در-اقیانوس (۲۰۱۶) و رکورد-شکن‌ترین قایق‌ران روئینگ-در-اقیانوس (۲۰۱۷) شناخته می‌شود. تا ۲۰۲۰ میلادی، او نخستین و تنها فردی بود که گرنداسلم اقیانوس کاوشگران را تکمیل نمود (عبور از آب‌های باز در هر کدام از پنج اقیانوس با استفاده از قایق‌های که توسط نیروی انسانی حرکت می‌کند). برای مقایسه، حدود ۷۰ نفر گرند اسلم زمینی کاوشگران را تکمیل نموده‌اند.
فیان بیشتر افتخارات بلند در تاریخ روئینگ-در-اقیانوس را از آن خود کرده‌است، از جمله داشتن بیشترین تعداد عناوین عملکرد-محور «نخست در دنیا» در کتاب گنیس (به‌طور مجموعی ۱۴ عنوان که از بیش از راینولد مسنر است، کسی که تا ۲۰۲۰ میلادی در مجموعه ۹ رکورد داشت). این عناوین که به «اولین‌های دنیا» نیز معروف است، معمولاً توسط کتاب رکوردهای گنیس برای دستاوردهای بی‌پیشینه مانند «نخستین فردی که در ۵ اقیانوس پارو زد» و «نخستین فردی کسی که رکورد دار فعلی سرعت در تمامی ۴ اقیانوس است» اعطاء می‌گردد. فیان چندین رکورد «نخست در دنیا» برای جهان‌گردی قطبی نیز دارد، مانند نخستین فردی که در شدیدترین دریاهای بزرگ مناطق قطبی هر دو قطب زمین پارو زده‌است.
او ناخدای رکوردشکن‌ترین سفر اکتشافی در تاریخ بود که رکورد سریع‌ترین قایق در تاریخ ورزش روئینگ-در-اقیانوس و رکورد سرعت کلی عبور از هر هریک از اقیانوس‌ها را زد. تا ۲۰۲۰ میلادی، در سفر اکتشافی به آب‌های باز مناطق قطبی هر دو قطب، او ناخدای تنها سه قایقی بود که توسط نیروی انسانی حرکت می‌کرد و توانست این چالش را تکمیل نماید.
دستاوردهای فیان نقش بزرگی در تبدیل شدن ایسلند به کشوری شد که در عرصه ورزشی دارای بیشترین تعداد رکوردهای جهانی گنیس به‌طور سرانه است. از سال ۲۰۱۷ به بعد، رکوردهای وی قسمت بزرگی از مجموع رکوردهای جهانی گنیس کشور ایسلند در بخش ورزش را تشکیل می‌دهد (تا ۲۰۲۰ میلادی، ۷۰ در صد).
فیان در حوزه‌های هنر و روان‌شناسی نیز فعال بوده و توجه مردم را به عنوان کسی که به‌طور منحصر به فرد حوزه‌های مختلف را باهم ترکیب می‌کند، جلب نموده‌است.
فیان از تمامی پنج اقیانوس در یک قایق پارویی بدون موتور متکی نیروی انسانی، با سرعت رکوردشکن عبور نموده و رکورد سرعت کلی در اقیانوس‌های اطلس، هند، آرام و اقیانوس منجمد شمالی را به‌نام خود ثبت کرد (او تنها کسی بود که از اقیانوس منجمد شمالی توسط قایق پارویی متکی به نیروی انسانی، عبور نمود و به دلیل اینکه هیچ رقیبی نبود، تقاضای برای ثبت سرعت نیز صورت نگرفت).
در ۲۰۱۱ میلادی، فیان با قایق سارا جی (Sara G) پارو زد که در نتیجه این قایق عنوان «سریع‌ترین قایق در تاریخ روئینگ-در-اقیانوس» را کسب نمود، رکورد سرعت کلی در اقیانوس اطلس را به نام خود ثبت کرده و جایزه نوار آبی (Blue Riband Trophy) روئینگ-در-اقیانوس را کسب نمود. این مسیر، The Atlantic Trade Winds I، رقابتی‌ترین مسیر روئینگ-در-اقیانوس است که اسطوره‌های چون جیمز کراکنل مفتخر به نشان امپراتوری بریتانیا و ورزشکاران پایداری چون مارک بیومونت مفتخر به مدال امپراتوری بریتانیا در آن مسیر به رقابت پرداخته‌اند.
در ۲۰۱۴ میلادی، فیان به نخستین فردی مبدل شد که به‌طور همزمان رکورد سرعت کلی برای سریع‌ترین روئینگ در دو اقیانوس (اطلس و هند) را به‌نام خود ثبت کرد. فیان در حل حرفه خود، چهار پارو را شکست. سه پارو بر اثر طوفان‌های دریایی شکسته شده و چهارمی در جریان یک عملیات نجات در اقیانوس هند هنگامی که او سوار بر قایق آوالون بود درهم شکست، این اتفاق زمانی رخ داد که یک نفت‌کش، رودخانه‌ی نوردیک، برای نجات یکی از اعضای مجروح تیم به ناحیه رسید اما به‌طور مصیبت‌باری شروع به کش کردن این قایق کوچک به سمت پروانه خود نمود و تا پنج برابر ارتفاع قایق، آن را به سمت خود کشید. پارو هنگامی که فیان تلاش می‌کرد تا قایق قایقرانها را از کشتی نفت‌کش دور نماید در دست او خرد شد و پس از اینکه ملوانان با نفت‌کش تماس گرفته و کشتی انجین خود را به موقع خاموش نمود، جان ملوانان از تصادم نجات پیدا کرد.
در یک تصادم دیگر، این بار با نهنگ آبی، کیبل مهم فرمان شکست و ملوانان را مجبور کرد تا به‌طور دستی قایق را هدایت نمایند، کاری که عرشه قایق روئینگ را تنها برای دو قایق‌ران در هر شفت تقلیل داد؛ نصف آنچه طراحی شده بود. پس از عبور از یک توفند با وجود جراحت‌های بادوام، در نهایت تعداد ملوانان به‌طور کلی به ۳ قایق‌ران (۱٫۵ در هر شفت) تقلیل یافت و آنها مجبور بودند، قایق سنگین ۲-تنی که طبق طراحی مستلزم نیروی ۸ قایق‌ران بود را حرکت دهند. ملوانان که تعداد آنها ناکامل بود، مجبور بودند در شفت‌های ۲ ساعت و ۴۰ دقیقه حرکت و ۱ ساعت و ۲۰ دقیقه استراحت، به عوض شفت معیاری ۲ ساعت حرکت و ۲ ساعت توقف، حرکت نمایند تا مسیر خود را طی نموده بتوانند. این چالش طاقت‌فرسا باعث دلیریوم بادوام ملوانان شد که به دلیل خستگی مفرط و کم‌خوابی، برای چندین روز دوام داشت.
در ۲۰۱۶ میلادی، فیان به نخستین قایق‌ران روئینگ مبدل شد که رکورد سرعت کلی در سه اقیانوس (اطلس، هند، میان-اطلسی) را ثبت نموده و تنها قایق‌ران روئینگ بود که هر سه رکورد را به‌طور همزمان در اختیار داشت. پس از کسب این دستاورد، رکوردهای جهانی گنیس عنوان «نخستین فردی که به‌طور همزمان دارنده رکورد سرعت کلی روئینگ-در-اقیانوس در هر سه اقیانوس است» را به او اعطاء نمود که یکی از بلندترین افتخارات در تاریخ روئینگ-در-اقیانوس است.
در ۲۰۱۷ میلادی، او با قایق‌رانی در اقیانوس منجمد شمالی، به نخستین فردی مبدل شد که در تمامی ۴ اقیانوس قایق‌رانی نموده‌است و دارنده رکورد سرعت کلی در اقیانوس منجمد شمالی شد.
جهت دریافت مجوزی برای قایق‌رانی تا سوالبار، فیان ملزم بود تا به حاکم سوالبار درخواست داده و یک ارزیابی از شانس‌ها و توانایی تیم برای نایل شدن به این سفر اکتشافی را معرفی نماید. فیان میانگین سرعت این سفر دریایی را ۲٫۷ گره (یکای سرعت) پیش‌بینی کرد. نماینده حاکم سوالبار این ادعا را بلوف خواند، چون تا آن زمان رکورد سرعت کلی روئینگ در اقیانوس منجمد شمالی ۰٫۷ گره و میانگین سرعت قایق‌های بادبانی کوچک ۴ گره بود. از این‌رو، آنها روی بالاترین بیمه ممکن را درخواست نمودند که به بزرگترین قلم بودجه این سفر اکتشافی مبدل شد. صحت زمان تخمینی رسیدن (ETA) که فیان اعلام نموده بود ۴ ساعت تفاوت کرد. طبق برنامه، قایق‌ران‌ها بدون هیچ درد سری از جذر و مد ۱۰۸ کیلومتری در امتداد آبدره ایسفیوردن پس از لونگ‌یربین استفاده کردند.
قایق‌رانی قطبی یکم (Polar Row I) بزرگترین درهم‌کوبی رکورد در تاریخ روئینگ-در-اقیانوس بود: رکورد موجود روئینگ در اقیانوس منجمد شمالی با افزایش ۳٫۵ برابر سرعت شکسته شد، علی‌رغم اینکه تیم قایق‌رانی قطبی یکم ۶۰ درصد اوقات با بادهای مخالف مبارزه می‌کردند. فیان اظهار داشت، بادهای مخالفی که ما با آن مواجه بودیم «تصدیقی از عملکرد متکی بر نیروی انسانی ما» بود. پس از این دستاورد او عناوین «نخستین فردی که در هر ۴ اقیانوس قایقرانی نموده‌است» و «نخستین فردی رکورددار فعلی سرعت کلی در هر ۴ اقیانوس است» در کتاب رکوردهای جهانی گنیس را کسب کرد.
لیچه که لیچه و لیچه نیز نوشته می‌شود، سکونت گاهی در اتیوپی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود. این شهر بازار بزرگی در شوآ و برای مدت کوتاهی پایتخت آن پادشاهی نیز بود. امپراتور آینده منلک مجبور شد در سال ۱۸۷۸ دربار خود را به عنوان بخشی از پیمان خود با یوهانس چهارم به دبرا برنام (دبره برهان مدرن) منتقل کند.
فردریک راسل برنهام (Frederick Russell Burnham) (۱۱ مه ۱۸۶۱ – ۱ سپتامبر ۱۹۴۷) پیشاهنگ و جهانگرد ماجراجوی آمریکایی بود. او به دلیل خدماتش به شرکت بریتانیایی آفریقای جنوبی و ارتش بریتانیا در مستعمره آفریقا و به دلیل آموزش صنایع چوبی به رابرت بی‌دن پاول در رودزیا، شناخته شده‌است. او به الهام بخشیدن به تأسیس جنبش بین‌المللی پیشاهنگی کمک کرد.
برنهام در ۱۱ مه ۱۸۶۱ در یک منطقه اختصاصی برای سرخ‌پوستان داکوتا سیوکس در مینه‌سوتا، در خانواده‌ای مبلغ مذهبی که در نزدیکی شهر کوچک جدید تیوولی (اکنون از بین رفته)، در ۲۰ مایلی (۳۲ کیلومتری) منکیتو، به‌دنیا آمد. پدرش، کشیش ادوین اتوی برنهام، یک کمک کشیش پروتستان بود که در نیویورک تحصیل کرده و منصوب شده بود. او در گنت، کنتاکی متولد شد. مادرش، ربکا راسل برنهام، اکثر کودکی‌اش را در آیووا گذراند و در سه سالگی همراه با خانواده‌اش از وست مینستر انگلستان مهاجرت کرده بود. در جنگ ۱۸۶۲ داکوتا، رئیس کلاغ کوچک و جنگجویان سیوکس به شهر همجوار نیو اولم، مینه‌سوتا حمله کردند. پدر برنهام در آن زمان برای خرید مهمات در مانکاتو بود، بنابراین وقتی مادر برنهام سیوکس را دید که با لباس جنگی به کابین او نزدیک می‌شود، می‌دانست که باید آنجا را ترک کند و هرگز نمی‌تواند در حال حمل نوزادش، فرار کند. او فردریک را در سبدی از پوسته‌های سبز ذرت در مزرعه ذرت، پنهان کرد و برای زندگی خودش، فرار کرد. هنگامی که حمله سیوکس دفع شد، او برگشت و متوجه شد که خانه آنها سوخته‌است، اما بچه، فردریک سالم بود و در سبد با پوسته‌های ذرت به خواب عمیق فرورفته بود.
برنهام جوان در مدارس آیووا تحصیل کرد. در آنجا با بلانش بلیک آشنا شد که بعدها با او ازدواج کرد.
برای چند سال بعد، برنهام به عنوان یک پیام‌رسان برای شرکت اتحاد تلگراف غرب، در کالیفرنیا و قلمرو آریزونا کار کرد.
در گلوب، آریزونا، برنهام قبل از شروع کشتار جمعی به‌طور ناخواسته به طرف بازنده جنگ دره دلپذیر پیوست و به سختی از مرگ نجات یافت. او هیچ سهمی در این دشمنی نداشت، اما به‌خاطر ارتباطش با خانواده گوردون، وارد درگیری شد. به محض شروع کشتار، او احساس کرد که مجبور است به عنوان تفنگدار مزدور، به یک جناح ملحق شود، اگرچه که او در سمت اشتباه قرار-گرفت. در میان یورش‌ها و تاخت و تازها، او بی‌وقفه با تپانچه خود تمرین می‌کرد. او تیراندازی را با هر دو دست و از پشت اسبی که در حال دویدن است، یادگرفت.
در این مدت او «با یک جوان خوب و سوارکار قوی به نام؛ کانسان آشنا شد که در یک حمله سرخ‌پوستان او را شناخته بود و قدرت او را بسیار تحسین می‌کرد.» کانسان جوان که یک ناظر بی‌وجدان معدن از او کلاه‌برداری کرده بود، نقشه‌ای داشت که گاوها و اسب‌های ناظر را جمع‌آوری و سرقت کند و آنها را به کرلی بیل (ویلیام بروسیوس)، یک یاغی که به‌طور غیرمستقیم با او در تماس بود، بفروشد. هر دو مرد در آن زمان شکست خورده بودند و کار آسان به نظر می‌رسید. اما برنهام همیشه زندگی به عنوان یک دزد را رد کرده بود و حتی به عنوان یک فرد تحت تعقیب، خود را یک جنایت‌کار نمی‌دید. برنهام متوجه شد که اگرچه برای کمک به دوستانش به دشمن پیوسته‌است، اما اشتباه کرده‌است که «انتقام گرفتن فقط منجر به انتقام بیشتر و حتی بی‌عدالتی بیش از آنچه در قوانین اغلب ناعادلانه اجرا شده در این سرزمین تحمیل شده‌است، می‌شود».
برنهام تصمیم گرفت، پیشنهاد کانسان جوان را رد کند (که نقشه‌اش را دنبال کرد و بعداً کشته شد) و اینکه او باید تونتو باسین را ترک کند. او یک مبارز شناخته شده جایزه در تمب استون و یکی از موفق‌ترین قاچاقچیان در امتداد مرز آریزونا- مکزیک بود. درگیری مسلحانه در ا.کی. کورال تنها چند ماه پیش از آن رخ داده بود، اما از آنجاییکه تمب استون یک شهر پررونق بود که معدن‌چیان نقره جدید را از همه قسمت‌ها استخراج می‌کردند، مکان آیده آلی برای مخفی شدن بود. برنهام چندین نام مستعار برای خود در نظر گرفت و گاهی برای مک‌لئود و شرکای قاچاقچی‌اش در سونورا، مکزیک، پیام می‌فرستاد. او بسیاری از ترفندهای ارزشمند را برای شناسایی نشدن، ارسال پیام‌های رمزگذاری‌شده و فرار از دست تعقیب‌کنندگان، از مک‌لئود آموخت.
برنهام سرانجام برای تحصیل در دبیرستان، به کالیفرنیا بازگشت، اما هرگز فارغ‌التحصیل نشد. او به آریزونا بازگشت و به عنوان معاون کلانتر شهرستان پینال منصوب شد، اما خیلی زود به گاوچرانی و اکتشاف بازگشت. پس از اینکه او به پرسکات، آیووا برای دیدار با معشوقه دوران کودکی خود؛ بلانچ رفت، باهم در ۶ فوریه ۱۸۸۴ ازدواج کردند. او ۲۳ ساله بود.
در طول دهه ۱۸۸۰، بخش‌هایی از مطبوعات آمریکا، این تصور را که غرب پیروز شده‌است و چیزی برای فتح در ایالات متحده باقی نمانده‌است، ترویج کردند.
در ۱۸۹۰، اداره سرشماری ایالات متحده به‌طور رسمی مرزهای آمریکا را بست و به سیستمی که براساس آن، زمین در قلمروهای غربی به صورت ارزان به پیشگامان فروخته می‌شد، پایان داد.
در سال ۱۸۹۳ به همراه همسر و پسر کوچکش عازم دوربان در آفریقای جنوبی شد و قصد داشت به پیشگامان رودز در ماتابل لند و ماشون لند بپیوندد.
پس از بهبودی، برنهام مدیر دفتر لندن برای سندیکای وا، یک نهاد تجاری با منافعی در ساحل طلایی و مناطق همجوار در غرب آفریقا، شد. او در سال ۱۹۰۱ سفر سندیکای وا را از طریق ساحل طلایی و ولتای بالا رهبری کرد و به دنبال مواد معدنی و راه-هایی برای بهبود کشتیرانی رودخانه بود. میان سال‌های ۱۹۰۲ و ۱۹۰۴ او توسط سندیکای آفریقای شرقی، برای رهبری کردن یک سفر بزرگ اکتشاف مواد معدنی در مستعمره شرق آفریقا (کنیا)، استخدام شد. او که به‌طور گسترده در منطقه اطراف دریاچه رودلف (دریاچه تورکانا امروزی) سفر می‌کرد، دریاچه بزرگ سودا را کشف کرد.
در این دوره، برنهام یکی از ۱۸ افسر برگزیده رئیس‌جمهور سابق آمریکا، تئودور روزولت بود تا در سال ۱۹۱۷، کمی پس از ورود ایالات متحده به جنگ، یک لشکر پیاده‌نظام داوطلب را برای خدمت در فرانسه تشکیل دهد. طرحی برای پرورش سربازان داوطلب از غرب ایالات متحده که از جلسه باشگاه کوه راکی مستقر در نیویورک بیرون می‌آمدند. برنهام مسئول سازمان‌دهی عمومی و استخدام شد. کنگره به روزولت اختیار داد تا چهار لشکر مشابه راف رایدرز، اولین هنگ سواره نظام داوطلب ایالات متحده و گردان ۲۵ ارتش بریتانیا (مرزداران)، گارد پادشاهی را تشکیل دهد، با این حال رئیس‌جمهور وودرو ویلسون، به عنوان فرمانده کل قوا، از استفاده از داوطلبان روزولت خودداری کرد.
در طول جنگ جهانی اول، برنهام در کالیفرنیا زندگی می‌کرد و در ضد جاسوسی برای بریتانیا، فعال بود.
برنهام کوتاه قد بود. ۵ فوت و ۴ اینچ (۱٫۶۲ متر) اما او همچنین عضلانی و برنزه بود، آرواره‌ای مربعی شکل داشت. او ظاهری پسرانه داشت که در موارد متعدد از مزایای آن استفاده می‌کرد. بارزترین ویژگی او، استواری و چشمان آبی خاکستری‌اش بود.
برنهام سیگار نمی‌کشید و به ندرت الکل می‌نوشیدند، زیرا می‌ترسید این عادت‌ها به تیزی حس بویایی او آسیب برسانند. او راه‌هایی برای تمرین تمرکز ذهنی پیدا کرد، به جای خواب طولانی، چرت‌های قدرتی انجام می‌داد و مایعات بسیار کمی می‌نوشید. او این پرهیزها را انجام می‌داد برای اینکه هنگام جستجو یا سفر به جاییکه آب وجود ندارد، بتواند زنده بماند و خود را برای تحمل وحشتناک‌ترین خستگی‌ها، گرسنگی، تشنگی و زخم‌ها، تربیت کند.
برنهام در ۱ سپتامبر ۱۹۴۷ در سن ۸۶ سالگی بر اثر نارسایی قلبی در خانه خود در سانتا باربارا کالیفرنیا درگذشت. او در یک مراسم خصوصی در تری رورز، کالیفرنیا، در نزدیکی چراگاه گاو قدیمی خود، لاکستا، به خاک سپرده شد.
ینس تودت (نروژی: Jens Tvedt) با تلفظ: ینس توّتْ، زاده ۱۴ ژوئن ۱۸۵۷ در وستلند؛ و درگذشته ۳ سپتامبر ۱۹۳۵م، در استاوانگر، یک آموزگار، نویسنده و کتابدار نروژی بود.
ینس تودت، در سال ۱۸۵۷م، در جنوب غربی نروژ در شهرکی به نام سانهوردلند، متولد شد. پدر وی یک کشاورز نسبتاً مرفه بود. به همین دلیل ینس، بر خلاف رسم معمول آن روزگار نروژ، در کودکی، اجباری به شراکت در امور مزرعه نداشت و خیلی زود و بیشتر، به مطالعهٔ نشریات و کتاب پرداخت. علاقه وی به مطالعه، در سراسر عمر با وی باقی ماند.
اولین اثر ادبی ینس تودت، تحت عنوانی که ترجمهٔ آن به فارسی چیزی شبیه «در داخل آبدره‌ها» است؛ در سال ۱۸۸۵م، منتشر شد. بسیاری از خصوصیات شیوهٔ نویسندگی وی همگی، در این کتاب، موجودند. فضای داستان‌های وی، عموماً فضایی روستایی؛ و شخصیتهای آنها، دهقانان نروژی هستند. اغلب داستان‌های وی، در اطراف آبدره‌های غرب نروژ، روی می‌دهند و به مردم محتاطی می‌پردازند که برای یافتن امنیت و ثبات در زندگی خود، تلاش می‌کنند. شهرت ینس تودت، به عنوان نویسنده، در اواخر عصر وی، به اوج خود رسید. در این دوره او بیشتر از دهقانان زیردست و مشکلات زنان روستایی نوشته‌است. در سال ۱۹۳۲م، زمانی که ینس تودت، ۷۵ساله بود؛ مجسمه نیم تنه ای از وی ساخته؛ و در بیرون کتابخانه استاوانگر قرارگرفت. بعدها یک کپی از این مجسمه در شهر زادگاه وی نیز قرار داده شد.
https://nbl.snl.no/Jens_Tvedt
جورج باس (George Bass) (۳۰ ژانویه ۱۷۷۱ - پس از ۵ فوریه ۱۸۰۳) پزشک نیروی دریایی بریتانیا و کاوشگر استرالیا بود.
باس در ۳۰ ژانویه ۱۷۷۱ در اسواربی، روستایی خرد در نزدیکی اسلیفوردِ لینکلن‌شر به‌دنیا آمد.Bishop's transcripts for Aswardby, 1561–1830 Church of England. Parish Church of Aswardby (Lincolnshire) پدرش، جورج باس، یک کشاورز مستأجر و مادرش زن مقبولی از همان روستا به‌نام سارا (نام تولد: نیومن) بود.Estensen, Miriam. "The Life of George Bass: Surgeon and Sailor of the Enlightenment", page 1. Published by Allen & Unwin, 2005. . پدرش در سال ۱۷۷۷، هنگامی که باس ۶ سال داشت، درگذشت. او در مدرسه گرامر بوستون تحصیل کرد و بعداً در بیمارستان بوستون در لینکلن شایر در رشته طب آموزش دید. باس در سن ۱۸ سالگی در لندن به عنوان عضوی از شرکت جراحان پذیرفته شد و در سال ۱۷۹۴ به عنوان جراح به نیروی دریایی سلطنتی پیوست.
باس در ۷ سپتامبر ۱۷۹۵ با کشتی اچ‌ام‌اس ریلاینس وارد سیدنی در نیو ساوت ولز شد.
همراهان او در این سفر متیو فلیندرز، جان هانتر، بنلونگ و دستیار جراحش ویلیام مارتین بودند.
باس یک قایق خرد با تیر ۸ فوت (۲٫۴ متر) و بیم ۵ فوت (۱٫۵ متر) با خود به ریلاینس آورده بود که به دلیل اندازه‌اش، آن را تام تامب نامید. در اکتبر ۱۷۹۵ باس و فلیندرز به همراه ویلیام مارتین، تام تامب را از بندرگاه جکسون به خلیج بوتانی رساندند و رودخانه ژرژ را بیش از مستعمره‌نشینان، در بالادست کاوش کردند. پس از بازگشت، گزارش‌های آنها منجر به پایه‌گذاری حومه شهر بنکس تاون شد.
همان گروه در مارس ۱۷۹۶ سفر دومی را با یک قایق بزرگ‌تر آغاز کردند که آن را تام تامب دوم نامیدند."The Journal of Daniel Paine 1794–1797" page 39 در طول این سفر آنها تا ساحل دریاچه ایلاوارا که آن را تام تامب لاگون می‌نامیدند، پیش رفتند. آنها همچنین خور بندرگاه هکینگ را کاوش کردند.
بعداً باس در همان سال زمین‌های خوبی را در نزدیکی پراسپکت هیل کشف کرد، چهارپایانی را که با ناوگان اول آمده اما گم شده بودند را پیدا کرد، ولی در نهایت نتوانست از کوه‌های آبی عبور کند.
باس در سال ۱۷۹۷، با یک قایق صید نهنگ روباز همراه با شش خدمه و بدون حضور فلیندرز، به کیپ هاو یعنی دورترین نقطه جنوب شرقی استرالیا سفر کرد. وی از کیپ هاو به سمت غرب در امتداد جاییکه اکنون ساحل منطقه گیپسلند ویکتوریا است، به سمت بندر غربی رفت؛ تقریباً تا ورودی بندرگاه فیلیپ که ملبورن کنونی در ساحل شمالی آن واقع شده‌است. مشاهدات دقیق باس از جزر و مد عاجل و موج طولانی جنوب غربی در دماغه ویلسون، اعتقاد او مبنی بر اینکه تنگه‌ای سرزمین اصلی را از سرزمین ون دیمن (تاسمانی کنونی) جدا می‌کند را تأیید کرد.
باس از ناحیه کیاما بازدید کرد و یادداشت‌های زیادی در مورد پیچیدگی گیاه‌شناسی و پدیده طبیعی شگفت‌انگیز حفره کیاما تهیه کرد و به زمین‌شناسی آتش‌فشانی اطراف آن اشاره نمود و به شناخته شدن آن کمک زیادی کرد.
زمانی که باس و فلیندرز در سال ۱۷۹۸ در نورفولک، به دور سرزمین ون دیمن گردش کردند، این نظریه تأیید شد. در طول این سفر، باس از مصب رودخانه دِروِنت که توسط کاپیتان جان هیز در سال ۱۷۹۳ کشف و نام‌گذاری شد، بازدید کرد. بعدتر بر اساس گزارش باس، شهر هوبارت در سال ۱۸۰۳ در همان‌جا تأسیس شد. وقتی باس و فلیندرز به سیدنی بازگشتند، فلیندرز به فرماندار جان هانتر توصیه کرد که گذرگاه میان سرزمین ون دیمن و سرزمین اصلی را تنگه باس نام‌گذاری کنند.
فلیندرز نوشت: «این تنها به معنای ادای احترام به دوست و همراه شایسته من بود؛ به دلیل خطرات و خستگی‌های شدیدی که او متحمل شد، در ابتدا با یک قایق صید نهنگ وارد آنجا شده بود و در نهایت توانست به کمک نشانه‌های مختلف، وجود شکاف گسترده‌ای میان سرزمین ون دیمن و نیو ساوت ولز را تأیید کند».
ژولیوس ارنست فون تتائو (; – ) فرد نظامی اهل آلمان بود.
هارتویگ اشه فون شاک (؛ ۱۶۴۴ – ۱۶۹۲) فرد نظامی اهل دانمارک بود.
فردریک فون موث (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل دانمارک بود.
کیلد هیلینگسو (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل دانمارک است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو و نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان شده‌است.
یوهان دیتریش فون هاکستاوزن (; – ) فرد نظامی اهل آلمان بود.
جت آلبینوس (؛ زادهٔ ) افسر اهل دانمارک است.
فردریک گوتولد مولر (; – ) افسر اهل دانمارک بود.
راینهولد فون هوون (; – ۲۱ مه ۱۶۸۲) فرد نظامی اهل نروژ بود.
مارکس فردریک هانری سوزان () فرد نظامی اهل فرانسه بود.
لاوه هوهندورف (; – ) فرد نظامی اهل دانمارک بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو شده‌است.
هانس جسپر هلسو (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل دانمارک است.
آلبرت بورگارد (; – ) نظامی و مهندس اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
فردریک-والدمار اولسن (; – ) سرباز و اهالی کسب‌وکار اهل دانمارک بود.
هانس کریستین ماتیسن (؛ زادهٔ ) افسر و سیاست‌مدار اهل دانمارک است.
یورگن لینگ (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل دانمارک است.
نیلز کریستین لوندینگ (; – ) فرد نظامی اهل دانمارک بود.
گریگوری نیکولایویچ پوتانین (Grigory Nikolayevich Potanin) (یا Grigorij Potanin) (روسی: Григорий Николаевич Потанин) (زادهٔ ۴ اکتبر ۱۸۳۵–درگذشتهٔ ۶ ژوئن ۱۹۲۰)، قوم‌نگار و مورخ طبیعی اهل روسیه بود. او کاوشگر آسیای داخلی و نخستین کسی بود که فهرست بیشتر گیاهان بومی این مناطق را ترتیب نمود. در رابطه با مسئله سرزمین مادری، پوتانین نویسنده و فعال سیاسی بود و خود را متعلق به جنبش جدایی‌طلبی سیبری می‌پنداشت.
پوتانین در یک مدرسه نظامی، پیج کورپس در شهر امسک که برای فرزندان خانواده‌های ثروتمند دایر شده بود، آموزش دید.
پوتانین هنگامی که در دهه ۱۸۵۰ میلادی در یک فرقه کازاک در آلتای خدمت می‌کرد، برای اولین بار به سیبری سفر نمود. او برای آموزش در رشته ریاضی فیزیک، در ۱۸۵۸ میلادی به سن پترزبورگ برگشت اما در ۱۸۶۱ میلادی برای شرکت در تظاهرات دانشجویان دستگیر شده و از دانشگاه سن پیترزبورگ اخراج شد. وی پس از سپری نمودن سه ماه در قلعه پیتر و پل، دوباره به سیبری بازگشت.
پس از آزادی از زندان، او در همراهی با نیکولای ام. یادرینتسف به سیبری سفر کرده و در آنجا به عنوان ناشر شروع به کار کرد. بنا بر حمایت وی از منطقه‌گرایی و حقوق مردمان سیبری، او به اتهام حمایت از جدایی‌طلبی سیبری در ۱۸۶۷ میلادی دستگیر گردید. پوتانین مجرم شناخته شده و به سه سال زندان و ۱۵ سال کار شاقه محکوم شد. مدت محکومیت کار شاقه وی به پنج سال تقلیل داده شده و در جریان این پنج سال، او کتابی در مورد تاریخ سیبری نوشت.
پوتانین در ۱۸۷۶ میلادی سفری اکتشافی را به مغولستان هدایت کرد. این سفر اکتشافی زمستان ۱۸۷۶–۱۸۷۷ را با تدارکات ناچیز و زمستان سخت در خاود سپری کرد. هنگام حضور در خاود، سفر اکتشافی انواع متنوع نمونه‌های زیست‌شناختی جمع‌آوری نموده و پژوهشی در مورد قوم‌نگاری آن منطقه انجام داد. هنگام ترک این شهر در میانه مارس ۱۸۷۷، سفر اکتشافی به دو گروه تقسیم شد. برخی اعضای گروه به هان-چای رفته و پوتانین و برخی دیگر عازم قومول و اولیاستی شد.
پوتانین همراه با آگستس اونوویچ سکاسی، از ۱۸۸۴ تا ۱۸۸۶ میلادی در مناطق شمالی چین سفر کرد. سفر اکتشافی وی در ۱۳ می ۱۸۸۴ پکن را ترک کرد. او در نخست از فراز کوه‌های ووتای عبور نموده و به هوهوت رسید. سفر اکتشافی در امتداد رود زرد سفر نموده و به بیابان اردوس رسید. پس از آن، آنها به خرابه‌های بوروبالگاسون سفر نموده و از آنجا به لانژو رفتند. او با گروهی از مردم ترک به‌نام قوم سالار روبرو شده و پوتانین اطلاعاتی را در مورد زبان آنها یادداشت کرد. پس از آن او مدت زمانی را برای ثبت رسوم مغول‌های آمدوس سپری کرد. از آنجا گروه اکتشافی به شهر شینینگ سفر نموده و با حاکم آن ملاقات نمود، کسی که به آنجا اجازه سفر به مناطق شرقی تبت را داد. آنها شهر شینینگ را ترک نموده و به شهرستان مین-چاو رفتند، از بلندی‌های فلات تبت عبور نموده و معلومات به‌دست آمده در مورد سبزیجات بومی آنجا را ثبت نمودند. قبل از اینکه سفر اکتشافی به مین-چاو برسد، از مناطق گوئی-دوئی، رونان، لابرانگ و جسی دیدار نمود. تدارکات سفر اکتشافی در شهرستان سونگپان تمام شد و آنها دوباره به لانژو برگشتند و در مسیر راه در مناطق لونگ-آن-فو، ون-هسین، تسی-چائو، هونگ-چانگ-فو و دی-دائو توقف داشتند. آنها قبل از اینکه به روسیه بازگردند، زمستان ۱۸۸۵ میلادی را در خانقاه کومبوم سپری نمودند.
هنگامی که در آنجا بود، او به نخستین خارجی مبدل شد که از زبان‌های یوغوری شرقی و یوغوری غربی گزارش داده و واژه‌نامه این زبان‌ها را ترتیب داد که در همکاری با واسیلی رادولف در کتاب وی در مورد این سفر اکتشافی تحت عنوان سرزمین مرزی تانگوت‌ها و تبتی‌ها ی چین و مغولستان مرکزی، در ۱۸۹۳ میلادی به چاپ رسید. این کتاب همچنین حاوی یک واژه‌نامه زبان سالاری است.