moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۱۹۹۹، جیک ادلشتاین، دانشجوی آمریکایی به توکیو نقل مکان کرد و باید امتحان کتبی زبان ژاپنی را بگذراند تا شانس پیوستن به کارکنان یک روزنامه بزرگ ژاپنی را داشته باشد. او موفق می‌شود اولین روزنامه‌نگار خارجی آن‌ها شود و از پایین‌ترین نقطه شروع می‌کند. او که زیر بال یک کارآگاه کهنه‌کار در جوخه فساد گرفته می‌شود، شروع به کشف دنیای تاریک و خطرناک یاکوزاهای ژاپنی می‌کند.
"فساد تکویو" ابتدا در سال ۲۰۱۳ به عنوان یک فیلم اعلام شد و دنیل ردکلیف در نقش ادلشتاین اعلام شد. آنتونی ماندلر قرار بود آن را کارگردانی کند و توسعه آن به اندازه کافی پیش رفت تا جایی که شروع تولید اواسط سال ۲۰۱۴ تعیین شد. در ژوئن ۲۰۱۹، این پروژه دوباره به عنوان یک مجموعه تلویزیونی تغییر داده شد و مجموعهٔ ۸ قسمتی مستقیماً به صورت سریال به سفارش وارنر مدیا برای پخش در سرویس اچ‌بی‌او مکس انتخاب شد. انسل الگورت قرار بود تهیه‌کننده اجرایی سریال باشد و جی.تی. راجرز نویسندگی و دستین دنیل کرتون کارگردانی آن را بر عهده داشته باشد. در اکتبر ۲۰۱۹، مایکل مان برای کارگردانی قسمت آزمایشی و همچنین به عنوان تهیه‌کننده اجرایی سریال استخدام شد. این سریال در ۷ آوریل ۲۰۲۲ برای اولین بار پخش شد و سه قسمت اول بلافاصله در دسترس بود و پس از آن دو قسمت به صورت هفتگی تا پایان فصل در ۲۸ آوریل ۲۰۲۲ عرضه شد
انسل الگورت به‌عنوان بازیگر نقش اصلی انتخاب شد و قرار بود تهیه‌کنندهٔ اجرایی آن نیز باشد. در سپتامبر ۲۰۱۹، کن واتانابه به جمع بازیگران اضافه شد. در فوریه ۲۰۲۰، اودسا یانگ و الا رامپف به بازیگران اضافه شدند. در مارس ۲۰۲۰، اعلام شد که رینکو کیکوچی به بازیگران پیوست و فیلم‌برداری از ماه قبل در توکیو آغاز شد. در اکتبر ۲۰۲۰، ریچل کلر به عنوان جایگزین یانگ انتخاب شد. در سپتامبر ۲۰۲۱، هیده‌آکی ایتو، شو کاتاماستسو و توموهیسا یاماشیتا به‌عنوان بازیگران دائمی معرفی شدند و شون سوگاتا، ماساتو هاگیوارا، آیومی تانیدا و کوسوکه تویوهارا به‌عنوان تکرارشونده به آن ملحق شدند.
مراحل تصویربرداری اصلی این مجموعه در ۵ مارس ۲۰۲۰ آغاز شد. در ۱۷ مارس ۲۰۲۰، اعلام شد که تولید به دلیل همه‌گیری کووید-۱۹ در توکیو متوقف شده‌است. تولید در ۲۶ نوامبر ۲۰۲۰ از سر گرفته شد و در ۸ ژوئن ۲۰۲۱ به پایان رسید.
اچ‌بی‌او مکس و سرویس خواهر اچ‌بی‌او گو حق پخش سریال را در کشورهایی که هر کدام از این سرویس‌ها در دسترس هستند، از جمله ایالات متحده، آمریکای لاتین، و برخی بازارهای اروپایی و آسیایی را دارند. سرویس WOWOW که یکی از تهیه‌کنندگان آن است، حق پخش سریال را در ژاپن دارد. در جای دیگر، توزیع‌کننده بین‌المللی اندیور حق پخش تلویزیونی/ استریمی را به کریو در کانادا، کانال+ در فرانسه، پارامونت+ استرالیا، اواس‌ان+ در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا و استارزپلی در بازارهای منتخب اروپایی از جمله بریتانیا و ایرلند فروخته‌است. بی‌بی‌سی حق پخش سریال را در بریتانیا خریداری کرده‌است و قصد دارد آن را در اواخر سال ۲۰۲۲ پخش کند
وبسایت بازبینی جمعی منتقدان راتن تومیتوز، بر اساس ۴۰ بررسی، امتیاز تأییدی ۸۵٪ با میانگین نمرهٔ ۷٫۶/۱۰ را به این مجموعه داده‌است. اجماع منتقدان این وب‌سایت می‌گوید: «شخصیت اصلی "فساد توکیو" کم‌جذاب‌ترین عنصر آن است، اما دسیسه دنیای اموات ژاپن و واقعی بودن فضای آن، یک تکه اغواکننده از نئون نوآر را ایجاد می‌کند». متاکریتیک که از رای‌گیری میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس ۲۵ منتقد، امتیاز ۷۵ از ۱۰۰ را به این مجموعه داده‌است که نشان دهنده «بررسی‌های عموماً مطلوب» است.
هیرو سرتیفاید برگر () شرکت رستوران‌های زنجیره‌ای کانادایی است، که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شد.
سوئیس شَلِی () شرکت رستوران‌های زنجیره‌ای کانادایی است، که در سال ۱۹۵۴ تأسیس شد.
پیپر بگ رکوردز () شرکت انتشارات موسیقی کانادایی است، که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد.
آنتونی بو منا شناخته شده به تونی بو (انگلیسی: Antoni Bou i Mena؛ متولد ۱۷ اکتبر ۱۹۸۶) یک موتورسوار حرفه ای اسپانیایی است. او از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۲۱ قهرمان بلامنازع مسابقات جهانی موتور تریال فدراسیون بین‌المللی موتورسواری در فضای باز و داخل سالن بوده‌است. با کسب این ۳۰ عنوان جهانی (۱۵ عنوان در فضای باز و ۱۵ عنوان در داخل سالن)، تونی بو موفق‌ترین موتورسوار تاریخ است و از دوگی لامپکین، نفر دوم لیست با کسب ۷ قهرمانی در فضای باز و ۵ قهرمانی در داخل سالن و همین‌طور جوردی تارس نفر سوم با ۷ عنوان قهرمانی در فضای باز پیشی گرفت. او در سن ۲۰ سالگی و ۵ ماهگی، دومین موتورسوار جوانی بود که تا به حال موفق به کسب عنوان قهرمانی مسابقات داخل سالن شده،Indoor Trial, Bou second youngest champion ever و جوانترین کسی بود که این عنوان را با موتور ۴ زمانه انجام داد.
اولین پیروزی تونی بو در مسابقه ای در سال ۱۹۹۹ بود، زمانی که او در سن ۱۲ سالگی عنوان قهرمانی مسابقات کاتالونیا را کسب کرد او همچنین در سال ۲۰۰۱ قهرمان مسابقات نوجوانان اسپانیا شد. سال ۲۰۰۳ در بانگور، ایرلند اولین حضور تونی بو در مسابقات جهانی بود. سال ۲۰۰۶ تونی بو اولین پیروزی در مسابقات جهانی را کسب کرد که در مسابقات قهرمانی جهان در فضای باز مقام پنجم و در مسابقات داخل سالن سوم شد. در همان سال او همچنین قهرمان مسابقات فضای باز اسپانیا شد.
در سال ۲۰۰۷ او برای اولین بار در مسابقات قهرمانی جهان داخل سالن و خارج سالن قهرمان جهان شد. تونی بو این رکورد را از همان سال تا به امروز، یعنی سال ۲۰۲۱ ادامه داد.
در رابطه با دستاوردهای او در تیم ملی لازم است ذکر شود که تونی بو در سال‌های ۲۰۰۵، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷، ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ عضوی از تیم ملی اسپانیا بوده‌است که قهرمان Trial des Nations یا همان مسابقات تیم ملی قهرمانی جهان شد. او همچنین در سال‌های ۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ عضو تیم ملی اسپانیا بود که در مسابقات تیم ملی داخل سالن قهرمانی جهان مقام اول را کسب کرد.
سال ۲۰۰۹ برای او یک فصل عالی بود و بو در آن فصل به تمام اهدافش دست یافت،International Motorcycling Federation, Interview with Toni Bou زیرا او تمام ۵ عنوان اصلی، از جمله کسب مقام اول در مسابقات قهرمانی جهان داخل سالن و خارج از سالن، کسب مقام اول در مسابقات قهرمانی اسپانیا داخل سالن و خارج از سالن و عنوان قهرمانی مسابقات تیم ملی را به دست آورد. این موفقیت تنها یک بار قبل توسط آدام راگا در سال ۲۰۰۵ به دست آمده بود.
در پایان فصل ۲۰۱۷، بو قرارداد خود را با هوندا مونتسا تمدید کرد و طبق قرارداد جدید تا سال ۲۰۲۱ در تیم هوندا مونتسا موتورسواری خواهد کرد.
در سال ۲۰۱۸، در حالی که با رقبای موتورسوار اسپانیایی‌تبار خودجرونی فاجاردو و آدام راگا روبرو بود، بو بار دیگر عنوان‌های داخل سالن و خارج سالن خود را حفظ کرد."Biography". hondaracingcorporation.com. Retrieved 31 December 2018.
تونی بو برای تیم موتورسواری Repsol Montesa HRC موتورسواری می‌کند.
هولت رنفری () شرکت خرده‌فروشی پوشاک کانادایی است، که در سال ۱۸۳۷ توسط ویلیام هندرسون تأسیس شد.
زیر چراغ‌های استادیوم یک فیلم درام و ورزشی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی تاد راندال با بازی میلو گیبسون، لارنس فیشبرن و نوئل گوگلیمی است. این فیلم بر اساس کتاب غیرداستانی برادران نگهبان نوشته آل پیکت و چاد میچل ساخته شده‌است.
داستان واقعی تیم فوتبال آمریکایی ۰۹ آبیلن را به تصویر می‌کشد که برای دست یافتن به قهرمانی در میان دبیرستان‌های آمریکا، سختی‌های زیادی را پشت سر گذاشته و…
در نوامبر ۲۰۲۰، صبان فیلمز حقوق آمریکای شمالی و بریتانیا را برای این فیلم به دست آورد و نام آن را به زیر چراغ‌های استادیوم تغییر داد. در ۴ ژوئن ۲۰۲۱ در سینماهای منتخب و دیجیتال منتشر شد. در ۳ اوت ۲۰۲۱ به صورت دی‌وی‌دی منتشر شد.
تصویربرداری اصلی قبل از همه‌گیری کووید ۱۹ به پایان رسیده‌است. و فیلمبرداری در ابیلین، تگزاس در اوایل سال ۲۰۱۹ به پایان رسید.
این فیلم بر اساس هفده نقد در راتن تومیتوز امتیاز ۱۲٪ دارد.
فصل ۵۲–۱۹۵۱ برای تاتنهام هاتسپر، تداوم موفقیت‌های فصل گذشته آنها بود؛ پس ار قهرمانی در دسته دوم که صعودشان را به دسته اول در پی داشت، در همان اولین فصل پس از صعود، قهرمان این دسته شدند که اولین آنها در تاریخ این باشگاه بود. از دور سوم وارد رقابت‌های جام حذفی فوتبال انگلستان شدند و با شکست ۲–۰ مقابل هادرزفیلد تاون از این جام، کنار رفتند.
"(C)"
تاتنهام پس از پیروزی ۱–۰ مقابل شفیلد ونزدی در یک هفته مانده به پایان فصل، عنوان قهرمانی را کسب کرد.
ارل شروزبری () ()That is, not . --"Debrett's" "Correct Form", 2002 edition یک عنوان نجیب‌زادگی برای اشراف انگلستان است. این عنوان در دو دوره تاریخی ۱۰۷۴ میلادی به راجر ده مونتگومری و ۱۴۴۲ میلادی به جان تالبوت اهدا شده است.
جیمز گارارد (James Garrard) (زادهٔ ۱۴ ژانویه ۱۷۴۹ – درگذشتهٔ ۱۹ ژانویه ۱۸۲۲)، مزرعه‌دار، کشیش کلیسای باپتیست و سیاستمدار آمریکایی بود که به عنوان دومین فرماندار کنتاکی از سال ۱۷۹۶ تا ۱۸۰۴ خدمت کرد. به دلیل تصویب قانون محدودیت دورهٔ توسط قانون اساسی ایالتی در سال ۱۷۹۹، گارارد آخرین فرماندار کنتاکی بود که برای دو دورهٔ متوالی انتخاب شد، تا اینکه این محدودیت با لایحهٔ اصلاحیه در سال ۱۹۹۲ تسهیل و امکان انتخاب مجدد پل ای. پاتون را در سال ۱۹۹۹ فراهم کرد.
گارارد پس از خدمت در جنگ انقلاب آمریکا، به‌سوی غرب و بخشی از ویرجینیا که امروزه شهرستان بوربن، کنتاکی است، نقل مکان کرد. او چندین پُست دولتی درون‌شهری داشت و نمایندهٔ منطقه در مجلس نمایندگان ویرجینیا بود. او به عنوان نماینده در پنج اجلاس از ده اجلاس ایالتی حضور داشت که جدایی کنتاکی از ویرجینیا را به‌دست‌آورد و به نگارش اولین قانون اساسی این ایالت کمک کرد. گارارد از جمله نمایندگانی بود که در تلاشی ناموفق، خواستار منع تعهد تداوم برده‌داری در قانون اساسی بودند. در سال ۱۷۹۵، او جانشین آیزک شلبی به عنوان فرماندار شد. در رقابتی سه مرحله‌ای، بنجامین لوگان توانست رأی اکثریت، اما نه اکثریت آرای الکترال را به دست آورد. از آنجایی که قانون اساسی ایالت تعیین نکرده بود که آیا به اکثریت آرا یا به رأی اکثریت نیاز است، انتخاب‌کنندگان میان دو نامزد برتر - لوگان و گارارد – رأی‌گیری دیگری برگزار کردند و در این رأی‌گیری، گارارد رأی اکثریت را به دست آورد. لوگان به دادستان کل ایالت، جان برکینریج و مجلس سنای ایالت بابت انتخاب گارارد اعتراض کرد، اما هر دو ادعا کردند که هیچ اختیاری مبتنی بر قانون اساسی برای مداخله ندارند.
گارارد از حزب دموکرات-جمهوری‌خواه، مخالف قوانین بیگانگان و فتنه‌انگیزی و حامی تصویب جداسازی کنتاکی بود. او برای آموزش عمومی، اصلاحات وابسته به نیروهای شبه‌نظامی و زندان، سوبسیدهای بازرگانی و قوانین سازگار با گروه بدهکاران بزرگ ایالتی، رایزنی کرد. در سال ۱۷۹۸، اولین عمارت فرماندار ایالتی ساخته و گارارد اولین ساکن آنجا شد. گارارد تا حدی به خاطر آشفتگی ناشی از انتخابات ۱۷۹۵، حامی برگزاری کنوانسیون قانون اساسی در سال ۱۷۹۹ بود. او به خاطر عقاید ضد برده‌داری‌اش، به عنوان نماینده برای این کنوانسیون انتخاب نشد. بر اساس قانون اساسی منتخب، فرماندار به صورت مستقیم انتخاب و نباید دو دورهٔ متوالی انتخاب می‌شد، هرچند، گارارد شخصاً از این ماده مستثنی و در سال ۱۷۹۹ دوباره انتخاب شد. گارارد در دورهٔ دوم انتصاب خود، ابتیاع لوئیزیانا از فرانسه توسط توماس جفرسون به منظور مقابله با بسته‌شدن بندر نیواورلئان به روی کالاهای آمریکایی را تحسین کرد. دبیر ایالت، هری تولمین، گارارد را در اواخر دورهٔ انتصابش متقاعد کرد که برخی از آموزه‌های وحدت گرایی را بپذیرد و با خاتمهٔ دورهٔ کشیشی‌اش، از کلیسای باپتیست اخراج شد. او همچنین با مجلس بر سر تعیین سرپرست برای ادارهٔ ثبت املاک ایالتی درگیر شد که این موضوع او را رنجیده خاطر کرد و پس از پایان دورهٔ انتصابش تمایلی به ادامهٔ فعالیت در سیاست نداشت. او به ملک خود، مونت لبنن، رفت و تا زمان مرگش در ۱۹ ژانویه ۱۸۲۲ به کشاورزی و فعالیت‌های تجاری پرداخت. شهرستان گارارد، کنتاکی، که در اولین دورهٔ انتصاب او شکل گرفت، به افتخار او نام‌گذاری شد.
جیمز گارارد در ۱۴ ژانویه ۱۷۴۹ در شهرستان استافورد، ویرجینیا چشم به جهان گشود.Harrison in "The Kentucky Encyclopedia", p. 363 او دومین فرزند از سه فرزند سرهنگ ویلیام و مری (نوتی) گارارد بود.Des Cognets, p. 6 مادرش میان سال‌های ۱۷۵۵ و ۱۷۶۰ درگذشت. پس از آن، پدرش با الیزابت ماس ازدواج کرد و صاحب چهار فرزند شدند. ویلیام گارارد ستوان بخش شهرستان استافورد بود که به موجب آن به درجهٔ سرهنگی رسید و فرماندهی شبه‌نظامیان شهرستان را بر عهده گرفت. خانوادهٔ گارارد نسبتاً ثروتمند بودند و دادگاه شهرستان استافورد در زمین آنها ساخته شد.Billings and Blee, p. 58 جیمز در دوران کودکی در مزرعهٔ پدرش کار می‌کرد.Everman in "Kentucky's Governors", p. 7 او در مدارس دولتی شهرستان استافورد تحصیل کرد و با علاقه‌مند شدن به کتاب‌خوانی، در خانه به مطالعه پرداخت. او در سنین جوانی به کلیسای باپتیست هارتوود در نزدیکی فردریکزبورگ، ویرجینیا پیوست.Des Cognets, p. 9
در ۲۰ دسامبر ۱۷۶۹، گارارد با عشق کودکی‌اش، الیزابت مانتجوی ازدواج کرد.Johnson, p. 721 اندکی پس از آن، خواهرش مری‌آن با برادر مانتجوی، سرهنگ جان مانتجوی ازدواج کرد.Everman in "Governor James Garrard", p. 1 گارارد و همسرش صاحب پنج پسر و هفت دختر شدند.Des Cognets, p. 15 یک پسر و دو دختر آنها پیش از رسیدن به دو سالگی از دنیا رفتند. از چهار پسر بازمانده، همگی در جنگ ۱۸۱۲ شرکت و همگی در مجلس شورای ایالتی کنتاکی خدمت کردند.Des Cognets, p. 14 تعدادی از نوه‌هایش در جنگ داخلی حضور داشتند، از جمله ژنرال کنر گارارد و ژنرال تئوفیلس تی گارارد.Des Cognets, pp. 31, 62 نوهٔ دیگرش، جیمز اچ. گارارد، برای پنج دورهٔ متوالی به عنوان خزانه‌دار دولتی انتخاب شد و از سال ۱۸۵۷ تا زمان مرگش در سال ۱۸۶۵ خدمت کرد.Des Cognets, pp. 61–62
گارارد در جنگ انقلاب آمریکا در نیروهای شبه نظامی پدرش در شهرستان استافورد خدمت کرد، هرچند، تعداد نبردهای او مشخص نیست."James Garrard". "Dictionary of American Biography" گارارد زمانی که سوار کشتی در رودخانهٔ پوتوماک بود، به دست نیروهای انگلیسی اسیر شد. اسیرکنندگانش در ازای دریافت اطلاعات نظامی به او پیشنهاد آزادی دادند، اما او نپذیرفت و مدتی بعد فرار کرد.Everman in "Governor James Garrard", p. 2
در سال ۱۷۷۹، گارارد در حالی که در نیروی شبه‌نظامی خدمت می‌کرد، به نمایندگی شهرستان استافورد در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب شد و مسند خود را برای جلسهٔ قانون‌گذاری ۱۷۷۹ به عهده گرفت. دست‌آورد مهم او در این جلسه حمایت از لایحه‌ای بود که به تمام ساکنان ویرجینیا آزادی مذهبی می‌داد. تصویب این لایحه به آزار و شکنجهٔ پیروان مذاهب دیگر توسط پیروان کلیسای انگلستان پایان بخشید و با پایه‌گذاری کلیسای انگلستان به عنوان کلیسای رسمی ویرجینیا مخالفت کرد.Johnson, p. 720 او پس از این جلسه به وظایف نظامی خود بازگشت. در سال ۱۷۸۱، گارارد به درجهٔ سرهنگی رسید.
اختلاف گارارد با مجلس شورای ایالتی بر سر تعیین سرپرست ادارهٔ ثبت املاک باعث عصبانیتش شد و او پس از پایان دورهٔ دوم انتصاب خود، از سیاست کناره‌گیری کرد. او در خفا از نامزدی کریستوفر گرین‌آپ برای انتخابات سال ۱۸۰۴ حمایت کرد و آرای شهرستان بوربن برای گرین‌آپ رکورددار بود.Everman in "Governor James Garrard", p. 79 پسران گارارد، ویلیام و جیمز در دههٔ ۱۸۳۰ همچنان برای پُست‌های دولتی کاندیدا می‌شدند، هرچند، گارارد دیگر تمایلی به نامزدی مجدد از خود نشان نداد.Everman in "Governor James Garrard", p. 81
گارارد به ملک خود، مونت لبنن، بازگشت و در آنجا به عنوان کشاورزی سرشناس، شهرت یافت. پسرش جیمز بر عملکرد روزانهٔ مزرعه نظارت داشت و اغلب جوایزی برای نوآوری‌هایش در نمایشگاه‌های کشاورزی محلی می‌برد.Everman in "Governor James Garrard", p. 80 ملک مونت لبنن در یکی از زمین لرزه‌های نیومادرید در سال ۱۸۱۱ به شدت خسارت دید، اما گارارد اصرار داشت که آنجا را تا حد امکان به‌طور کامل بازسازی کرده تا بتواند باقی عمرش را در آنجا سپری کند. او احشام مرغوبی - از جمله اسب‌های اصیل و چهارپایان-را به مزرعهٔ خود آورد و در چندین شرکت تجاری از جمله چندین کارخانهٔ نمک‌سازی سرمایه‌گذاری کرد که پس از مرگش به پسرانش رسید. گارارد در ۱۹ ژانویه ۱۸۲۲ پس از چندین سال ناخوشی درگذشت.Des Cognets, p. 13 او در محوطهٔ ملک خود، مونت لبنن، به خاک سپرده شد و ایالت کنتاکی بنای یادبودی روی قبرش برپا کرد.
فینال جام حذفی فوتبال انگلستان ۲۰۲۱ صد و چهل و یکمین فصل از رقابت‌های جام حذفی فوتبال انگلستان بود. این مسابقه در ۱۴ مه ۲۰۲۲ بین لیورپول و چلسی در ورزشگاه ومبلی در لندن برگزار شد.که در نهایت باشگاه فوتبال لیورپول برای هشتمین بار قهرمان جام حذفی فوتبال انگلستان شد.
نیام زیرخاری (Infraspinous fascia) یک غشای فیبری متراکم است که ماهیچه زیرخاری (اینفراسپینوس) را می‌پوشاند و به پیرامون فرورفتگی زیرخاری ثابت می‌شود. نیام زیرخاری از طریق سطح عمیق خود به برخی از رشته‌های آن ماهیچه متصل می‌شود. این نیام به‌طور نزدیک به نیام دالی (فاسیای دلتوئید) در امتداد مرز هم‌پوشان ماهیچه دالی متصل است.
عبدالله عبدی نسب (زاده ۱۳۵۴ در تهران) عکاسوب‌سایت انجمن صنفی عکاسان سینمای ایران ومدیر فیلم‌برداریانتقاد عبدالله عبدی نسب از عدم برنامه‌ریزی مسئولان در تجهیز امکانات فنی حوزه سینما ایرانی است. عبدالله عبدی نسب دارنده مدرک تحصیلی دیپلم می‌باشد از سال ۱۳۶۸ ساخت چند فیلم کوتاه ۸ میلیمتری را تجربه کرد و از سال ۱۳۷۶ به صورت حرفه‌ای در سینما و تلویزیون مشغول به کار شد. در ابتدا با دستیار تصویربرداری کارش را شروع کرد و از همان زمان عکاسی فیلم را تجربه کرد و بعد از مدتی به کار عکاسی فیلم روی آورد و چند کار کوتاه را تصویربرداری کردو سپس به عنوان مدیر فیلمبرداری مشغول به فعالیت شد.
غلاف زیربغلی غلافی رشته‌ای است که سرخرگ زیربغلی و سه طناب شبکه بازویی را در بر می‌گیرد تا بسته عصبی‌عروقی را تشکیل دهد. این غلاف توسط چربی زیر بغل احاطه شده‌است. این غلاف امتداد نیام (فاسیای) پیش‌مهره‌ای نیام گردنی عمقی است.
بلوک عصبی شبکه بازویی را می‌توان با تزریق ماده بی‌حس کننده در این ناحیه به دست آورد.
کرم‌ماهی دندان‌به‌هم‌ریخته (نام علمی: Aplatophis zorro) Common names for "Aplatophis zorro" at www.fishbase.org. مارماهی‌ای از خانواده کرم‌ماهیان است. "Aplatophis zorro" at www.fishbase.org. این جاندار نخستین بار در سال ۲۰۰۱ کشف شد.
جیمز منینگ (James Manning) (زادهٔ ۲۲ اکتبر ۱۷۳۸ – درگذشتهٔ ۲۹ ژوئیه ۱۷۹۱) کاهن باپتیست، معلم و قانون‌گذار آمریکایی اهل پراویدنس، رودآیلند (ایالتی در نیوانگلند منطقه شمال شرقی ایالات متحده) بود. او اولین رئیس دانشگاه براون و یکی از مهم‌ترین بنیان‌گذاران آن بود و به عنوان کشیش اولین کلیسای باپتیست در آمریکا خدمت کرد.
جیمز منینگ در الیزابت تاون نیوجرسی به‌دنیا آمد. در ۱۸ سالگی، در آکادمی هپ‌ول در هپ‌ول، نیوجرسی زیر نظر کشیش، ایزاک ایتان برای آماده شدن برای مطالعات مذهبی خود شرکت کرد. در ۱۷۶۲ از کالج نیوجرسی که بعدها به دانشگاه پرینستون تبدیل شد، فارغ‌التحصیل گشت. در پرینستون، منینگ زیر نظر رئیس، ساموئل فینلی تحصیل کرد، کسی که زیر نظر هیئت امنایی خدمت می‌کرد، آن‌ها اعلام کرده بودند: «ایده ما این است که دانشمندان خوب و اعضای مفید جامعه را به جهان بفرستیم». یکی از ۱۳۰ فارغ‌التحصیلی که فینلی در طول پنج سال ریاست خود فرستاد، کشیش جیمز منینگ بود.A Princeton Companion http://etcweb.princeton.edu/CampusWWW/Companion/finley_samuel.html او در سال فارغ‌التحصیلی از پرینستون با مارگارت استایتز ازدواج کرد و چند هفته پس از ازدواج، به‌طور عمومی توسط کلیسای باپتیست اسکاچ پلین، نیوجرسی منصوب شد.
در ۱۷۶۴، منینگ توسط انجمن باپتیست فیلادلفیا برای تأسیس یک کالج در رودآیلند، به مهد باپتیست‌های آمریکایی، فرستاده شد. منینگ با همراهی اهالی برجسته رودآیلند، یکی از بنیان‌گذاران کالج در مستعمره انگلیسی رودآیلند و مزرعه پراویدنس (دانشگاه براون امروزی) در دوران استعمار بریتانیا بود. منینگ به عنوان اولین رئیس دانشگاه براون از ۱۷۶۵ تا ۱۷۹۱ خدمت کرد. او ابتدا دانشگاه را در محل قلمروی کشیشی خود و خانه ملاقات باپتیست در وارن، رودآیلند به راه انداخت. دانشگاه در ۱۷۷۰ به پراویدنس نقل مکان کرد و در دوران تصدی او اولین ساختمان‌های خود را در تپه کالج با کمک خانواده براون ساخت. کشیش جیمز منینگ در حالی به عنوان اولین رئیس براون خدمت می‌کرد که «به همراه یک برده شخصی وارد رود آیلند شد».
کشیش منینگ اولین کتاب خود را به کتابخانه کالج داد، فرهنگ لغت والنتین شیندلر پنتاگلتون عبری، کلدانی، سیراکوم، تلمودی‌خاخامی و عربی (در این کتاب واژگان عبری و چهار زبان سامی دیگر به لاتین ترجمه شده‌است) که در ۱۶۱۲ در هانوفر آلمان چاپ شد.
در فوریه ۱۷۸۶، رابرت کارتر سوم، ویرجینیایی برجسته در مزرعه نومانی هال در ویرجینیا، به رئیس منینگ در مورد دو پسرش جورج و جان تسکر کارتر که قرار بود در دانشگاه ثبت نام کنند و با منینگ همراه شوند، نوشت: «آن‌ها بلافاصله از بوستون برای ورود به دانشگاه شما در پراویدنس فرستاده می‌شوند. من از شما خواهش می‌کنم که شما را به عنوان پدر رضاعی منصوب کنم، با بیان اینکه آرزوی من این است که هر دو پسر باید شخصیت‌های فعال در زندگی شوند».
منینگ در ۱۷۶۹ اولین ریاست براون را بر عهده گرفت که در آن زمان هفت دانشجو مدرک لیسانس هنر و ۲۱ نفر درجهٔ افتخاری دریافت کردند. در دوران تصدی وی، ۱۶۵ مرد؛ شامل ۴۳ روحانی، ۲۹ وکیل، ۱۹ پزشک، ۱۹ دبیر، ۱۲ قاضی، ۱۲ بازرگان، ۶ استاد، ۶ نماینده کنگره، ۲ رئیس دانشکده، ۲ وزیر ایالات متحده، ۱ کنسول ایالات متحده آمریکا، ۱ فرماندار و ۱ کتابدار، مدرک دریافت کردند.
طبق گزارش‌ها، در ۱۷۷۴، منینگ در یک سخنرانی در تالار کارپنتر (تالار گردهمایی نجاران) فیلادلفیا که شخصیت‌های برجسته‌ای از ماساچوست، نیوجرسی، پنسیلوانیا و مستعمرات دیگر، حضور داشتند، استدلالی به نفع آزادی مذهبی ارائه کرد:
نویسندهٔ مشهوری در سیاست گفته که دو چیز ارزش بحث کردن را دارد: دین و آزادی. برای دومی، در حال حاضر شرافت‌مندانه خودمان در تمام این قارهٔ گسترده تلاش می‌کنیم، مطمئناً هیچ‌کس نیست که در سینه‌اش گرمای میهن‌پرستی را به نمایندگی از آزادی مدنی احساس کند و بتواند در برابر شعلهٔ نجیب‌تر آزادی مذهبی، بی‌تفاوت بماند.
در جریان انقلاب آمریکا، منینگ به عنوان رئیس براون در ۱۷۸۰ در زمانی خدمت می‌کرد که نیروهای فرانسوی به فرماندهی کنت دو روکامبو که نیروهای اعزامی توسط پادشاه لویی شانزدهم فرانسه را رهبری می‌کرد، در نیوپورت، رودآیلند برای کمک به نیروهای آمریکایی در جنگ انقلابی آمریکا به فرماندهی ژنرال جورج واشینگتن، وارد شدند. این نیروهای متحد به مدت یک سال در رودآیلند مستقر بودند تا قبل از اینکه در ۱۷۸۱ یک لشکرکشی (مسیر انقلابی واشینگتن) ۶۰۰ مایلی (۹۷۰ کیلومتری) از رودآیلند تا ویرجینیا را آغاز کنند، جاییکه آن‌ها با نیروهای بریتانیایی فرستاده شده توسط پادشاه جورج سوم از یونایتد کینگدم در یورک تاون، شبه جزیره ویرجینیا، در نبرد چساپیک جنگیدند و آن‌ها را شکست دادند. در طول سال آماده‌سازی در رود آیلند، زمین کالج براون به محل اردوگاه سربازان تبدیل شد و عمارت کالج در براون (که بعدها به تالار دانشگاه تغییر نام داد) به یک بیمارستان نظامی تبدیل شد.
در ۱۷۸۶، مجمع عمومی رود آیلند با اکثریت آرا، جیمز منینگ را به عنوان نمایندهٔ خود در هفتمین کنگرهٔ کنفدراسیون انتخاب کرد. در آن سمت، او در کمیتهٔ بزرگ که اصلاحات اساسی برای اصول کنفدراسیون پیشنهاد می‌کرد، خدمت نمود. منینگ همراه با رئیس‌جمهور آینده؛ جیمز مونرو و سناتور آینده ایالات متحده و فرماندار کارولینای جنوبی؛ چارلز پینکنی، در کنگره خدمت کرد.
در تاریخ باپتیست‌ها، گزارش شده که رئیس منینگ، نقش الهام‌بخشی در متقاعد کردن مجمع تصویب‌کنندهٔ ماساچوست، برای تصویب قانون اساسی ایالات متحده داشته‌است:
وقتی قانون اساسی ایالات متحده برای تصویب به استان‌ها ارائه شد، در مورد تصویب آن تردید وجود داشت. ماساچوست و ویرجینیا استان‌های محوری بودند. ماساچوست به‌طور مساوی تقسیم شد و تنها با تلاش منینگ، استیلمن و بکوس بود که قانون اساسی توسط آن استان تصویب شد. اکثریت نوزده رأی بود. در آخرین روز جلسه، ۱۸۷ موافق و ۱۶۸ مخالف وجود داشت و «قبل از طرح سؤال نهایی، فرماندار هنکوک، رئیس، از منینگ دعوت کرد تا دعوت رسمی را با دعا ببندد. دعای میهن‌پرستی رفیع بود و هر دلی پر از حرمت شد».
زمانی که منینگ به عنوان رئیس براون خدمت می‌کرد، ابتدا کشیش کلیسای باپتیست در وارن بود و سپس برای دورهٔ ژوئیه ۱۷۷۱ تا آوریل ۱۷۹۱ به خدمت اولین کلیسای باپتیست در آمریکا در پراویدنس درآمد. مانند دانشگاه، در ۱۷۷۴–۱۷۷۵، منینگ کلیسا را در ساختمان رهبری کرد. ساختمان کنونی آن به «عبادت عمومی» و برای «برگزاری مراسم» اختصاص یافته‌است. استفان گانو برادرزاده منینگ در ۱۷۹۲ کشیش شد.
دفتر روحانیون و زندگی مذهبی دانشگاه براون هر ساله بر اساس توضیحات جایزه که در فرم نامزدی توضیح داده شده‌است، به افتخار منینگ به یکی از اعضای فارغ‌التحصیل کلاس، مدالی اعطا می‌کند:
مدال رئیس جیمز منینگ به یک [فارغ‌التحصیل ارشد] اعطا می‌شود که در مطالعه و عمل به دین نمونه و متعالی است. این جایزه به افتخار اولین رئیس براون که نمونه‌ای از ترکیب دقت فکری و مشارکت معنوی بود، اعطا می‌شود. مطالعه آکادمیک دین، به دانشجویان این توانایی را می‌دهد تا متفکرانی انتقادی شوند و فراتر از تقوای شخصی، به سمت رهبری مسئولانه حرکت کنند و به تعادلی میان ویژگی‌های سنت‌های مذهبی مربوطه و احساس مسئولیت اجتماعی و جهانی دست یابند.
کریس هولدسورث (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است.
نورمن پارک (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و جودوکار اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
فیلیپ نوور (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و پرستار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۷ میلادی فعالیت می‌کرد.
آفرین اسکودرو (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل مکزیک است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
دن بابیش (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی‌گیر اهل ایالات متحده آمریکا است.
استیو جنوم (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است.
دنیس هالمن (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است.
در کالبدشناسی انسان، ماهیچهٔ کوتاه بازکننده شست دست یا عضله اکستانسور پولیسیس برویس (Extensor pollicis brevis) یک ماهیچه اسکلتی در سمت پشتی ساعد است. ماهیچه کوتاه بازکننده شست دست در سمت داخلی ماهیچه دراز دورکننده شست دست (ابداکتور پولیسیس لونگوس) قرار دارد و ارتباط نزدیکی با آن دارد. ماهیچه کوتاه بازکننده شست دست (EPB) متعلق به گروه عمقی بخش خلفی نیامی (فاسیال) ساعد و بخشی از مرز جانبی انفیه‌دان دست است.
ماهیچه کوتاه بازکننده شست دست از استخوان زند زیرین دیستال به ماهیچه دراز دورکننده شست دست، از غشای بین استخوانی ساعد و از سطح پشتی زند زبرین (رادیوس) منشأ می‌گیرد.
جهت آن مشابه جهت ماهیچه دراز دورکننده شست دست است، زردپی آن از همان شیار در سمت جانبی انتهای پایینی زند زبرین عبور می‌کند تا در قاعده بند اول انگشت شست قرار گیرد.
ماهیچه کوتاه بازکننده شست دست در برخی افراد غایب است. گاه نیز زردپی آن با زردپی ماهیچه دراز بازکننده شست دست یا ماهیچه دراز دورکننده شست دست ادغام می‌شود.
ماهیچه کوتاه بازکننده شست دست در رابطه نزدیک با ماهیچه دراز دورکننده شست دست، هم اکستنشن و هم ابداکشن انگشت شست را در مفاصل مچ‌دستی‌کف‌دستی (کارپومتاکارپ) و مفصل کف‌دستی‌بندانگشتی (متاکارپوفالانژیال) انجام می‌دهد.
نیت کواری (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۰ میلادی فعالیت می‌کرد.
الویس سینوسیک (؛ زادهٔ ۱۹۷۱) کشتی‌گیر، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و تکواندوکار اهل استرالیا است.
رایان هال (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است.
انریکه مارین (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل اسپانیا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
انریکه بارزولا (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل پرو است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
چاد لاپریس (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل کانادا است.
رونی جیسون (؛ زادهٔ ) جودوکار، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و تکواندوکار اهل برزیل است.
رمزی نجم (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی آمریکایی فلسطینی است. وی بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
کورت مک‌گی (؛ زادهٔ ) بوکسور، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کاراته‌کا اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
پاتریک اسمیت (; – ۲۰۰۹) بوکسور، کاراته‌کا، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و تکواندوکار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
لیگ مبارزان حرفه‌ای () یک لیگ هنرهای رزمی ترکیبی آمریکایی است، که در سال ۲۰۱۸ توسط دون دیویس و شرکت سرمایه‌گذاری ام‌ام‌ای‌اکس تأسیس شد. لیگ مبارزان حرفه‌ای اولین سازمان بزرگ هنرهای رزمی ترکیبی است که در آن ورزشکاران انفرادی در طول یک فصل عادی، در مسابقات قهرمانی با یکدیگر رقابت می‌کنند. شرکت پی‌اف‌ال ام‌ام‌ای مالک این لیگ ورزشی می‌باشد. در پایان هر فصل از مسابقات، هر یک از قهرمانان شش وزن، هر کدام یک میلیون دلار جایزه قهرمانی کسب می‌کنند.
دون دیویس (؛ زادهٔ ) کارآفرین و مدیر ورزشی اهل ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۲۰۰۸ لیگ مبارزان حرفه‌ای را تأسیس کرد و هم‌اکنون مالک آن به‌شمار می‌آید.
برزیلین تاپ تیم () یک آکادمی تخصصی در رشته جوجیتسو برزیلی و هنرهای رزمی ترکیبی است، که در آوریل ۲۰۰۰ توسط موریلو بوستامانته، ریکاردو لیبوریو، ماریو اسپری و لوئیس روبرتو دوارته، اعضای سابق آکادمی کارلسون گریسی، با هدف توسعه و ایجاد تکنیک‌های آموزشی جدید برای رشته‌های جوجیتسو برزیلی، کشتی تسلیمی و هنرهای رزمی ترکیبی تأسیس شد.
ریکاردو لیبوریو (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل برزیل است، که در سال ۲۰۰۰ باشگاه برزیلین تاپ تیم را تأسیس کرد. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به امریکن تاپ تیم اشاره کرد.
ماریو اسپری (؛ زادهٔ ۱۹۶۶) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل برزیل است، که در سال ۲۰۰۰ باشگاه برزیلین تاپ تیم را تأسیس کرد.
کاستریوت مهدی یا ژرژ مهدی (; – ) جودوکار و استاد هنرهای رزمی ترکیبی اهل برزیل بود.
انجمن ملی اوکراینی (به اختصار: یو‌ان‌ای) ، که قبل از سال ۱۹۱۴ میلادی به عنوان اتحادیۀ ملی روتنی‌ها شناخته می‌شد، یک سازمان برادری آمریکای شمالی است که در شاموکین، پنسیلوانیا در ۲۲ فوریه ۱۸۹۴ میلادی تأسیس شد. هنگامی که موج اول مهاجران از مناطق غرب اوکراین امروزی به ایالات متحدۀ آمریکا و کانادا آمدند.
این انجمن در اصل اتحادیۀ ملی روتنی‌ها نامیده می‌شد، و تا حدی برای مقابله با نفوذ اتحادیۀ کاتولیک یونانی مجاری ایالات متحده آمریکا تأسیس شد. اتحادیه، روزنامۀ "اسوبودا" (آزادی) را به عنوان ارگان خود پذیرفت و به دنبال توسعۀ یک هویت مشخص اوکراینی بود. اتحادیه پیشنهادهایی برای تأمین نیازهای مادی، مانند هزینه‌های تشییع جنازه و مراقبت از اعضای بی‌بضاعت و در عین حال ترویج فرهنگ اوکراینی را ارائه می‌کرد.
اتحادیه بعداً نام خود را به انجمن ملی اوکراینی تغییر داد تا به‌ طور خاص بر هویت فرهنگی قومی اوکراینی تاکید کند.
در طول جنگ سرد، یو‌ان‌ای (انجمن ملی اوکراینی) به نمایندگی از استقلال اوکراین حمایت کرد. همچنین از ایجاد یک مرکز مطالعات اوکراین در دانشگاه هاروارد، برپایی بنای یادبود تاراس شوچنکو در واشینگتن دی.سی. و انتشار "اوکراین: فرهنگ‌نامۀ مختصر" حمایت کرد.
یو‌ان‌ای رابطه نزدیکی با کلیسای ارتدکس اوکراین ایالات متحدۀ آمریکا دارد.
عضویت برای کسانی که تبار اوکراینی دارند یا با فردی اوکراینی ازدواج کرده‌اند آزاد است. افراد زیر شانزده سال باید به بخش جوانان بپیوندند.
در سال ۱۹۶۵ میلادی یو‌ان‌ای، ۸۴/۴۱۴ عضو داشت. تا سال ۱۹۷۹ میلادی این تعداد به ۸۱/۰۰۰ کاهش یافت. این تعداد در سال ۱۹۹۵ میلادی به ۶۹/۰۰۰ عضو رسید. اکنون بیش از ۵۰/۰۰۰ عضو در ایالات متحدۀ آمریکا و کانادا دارد که بیش از ۱۷۰ میلیون دلار بیمۀ عمر در یو‌ان‌ای دارند.
در سال ۱۹۷۹ میلادی یو‌ان‌ای دارای ۴۶۵ واحد محلی در بیست و نه ناحیۀ ایالات متحدۀ آمریکا و کانادا بود. مقر آن در شهر جرسی، نیوجرسی بود.
در سال ۱۹۵۲ میلادی، این سازمان مرکز میراث سویوزیوکا را در کتزکیلز برای استفاده به عنوان یک مرکز فرهنگی توسط اعضای خود تأسیس کرد. این انجمن هفته‌نامۀ انگلیسی زبان، هفته‌نامۀ اوکراینی و روزنامۀ اوکراینی زبان "اسوبودا" و ماهنامۀ "وسلکا" را تأسیس کرد. همچنین از مدرسۀ تابستانی، رقص‌های محلی، رویدادهای فرهنگی و اهدای خیریه حمایت می‌کند.
پهنهٔ بازکننده (Extensor expansion) یا پهنه پشتی (Dorsal expansion) یا کلاهک پشتی پیوست‌های همبند ویژه‌ای هستند که توسط آن زردپی‌های بازکننده وارد استخوان‌های بند انگشت (فالانژها) می‌شوند.
این زردپی‌های صاف (زردپی پهن، آپونوروزیس) ماهیچه‌های بازکننده (اکستانسور)، فالانژهای پروگزیمال و میانی را می‌پوشاند.
در انتهای دیستال استخوان‌های کف‌دستی (متاکارپ)، زردپی بازکننده منبسط می‌شود و یک کلاهک (هود) تشکیل می‌دهد که پشت و کناره‌های سر کف‌دستی‌ها و استخوان بند انگشت پروگزیمال را می‌پوشاند.
پهنه بازکننده از اوایل خود به سه نواره تقسیم می‌شود:
پهنه بازکننده اجازه می‌دهد تا نیروهای انقباضی از ماهیچه‌های محفظه بازکننده به بندهای انگشت منتقل شوند. همچنین نیروها را در سراسر بندهای انگشت متعادل می‌کند.
جرارد گوردو (؛ زادهٔ ۱۹۵۵) کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کاراته‌کا اهل پادشاهی هلند است.
دستهٔ متحرک (یا دسته متحرک هِنری) (mobile wad of Henry) گروهی از سه ماهیچه زیر است که در قسمت جانبی ساعد یافت می‌شوند:Baek 2004, pp 508–509
گاهی به این دسته از ماهیچه‌ها، «دستهٔ سه»،Biel 2019, p138 «محفظه جانبی»،DuParc 2003, 55–030–A-10 یا «گروه زِبَرزَندی»Platzer 2004, p 164 ساعد نیز می‌گویند.
این سه ماهیچه به عنوان خم‌کننده در مفصل آرنج عمل می‌کنند.
ماهیچه‌های کوتاه و دراز بازکننده مچ به زند بالایی هر دو خم‌کننده ضعیفی در مفصل آرنج هستند. ماهیچه کوتاه بازو را از ابداکشن اولنار به حالت میانی حرکت می‌دهد و به سمت پشت خم می‌شود. ماهیچه دراز یک پروناتور ضعیف در بازوی خم‌شده و یک ماهیچه برون‌گردان (سوپیناتور) در بازوی کشیده‌است. در مفاصل کارپ، ماهیچه دراز در دورسی‌فلکشن با ماهیچه بازکننده مچ به زند پایینی (اکستانسور کارپی اولناریس) و در ابداکشن زند زبرین با ماهیچه خم‌کننده مچ به زند زبرین (فلکسور کارپی رادیالیس) عمل می‌کند. به این دو عضله «گره‌کننده مشت‌ها» می‌گویند، زیرا باید در حین فشردن کمی به سمت پشت خم شوند تا حداکثر خم شدن را فراهم کنند.
ماهیچه بازویی‌زبرزندی (براکورادیالیس) به صورت دیستال در انتهای زند زبرین وارد می‌شود، بنابراین، بر خلاف دو ماهیچه قبلی، فقط روی ساعد عمل می‌کند. ساعد را در موقعیت میانی بین سوپیناسیون و پروناسیون قرار می‌دهد و در این حالت به عنوان خم کننده عمل می‌کند. در حرکات آهسته و در ساعد به پشت بازو دارای حداقل عمل خم کننده است.
نیام سینه‌ای در قسمت بالایی ماهیچه سینه‌ای بزرگ (پکتورالیس ماژور) بسیار نازک است، اما در فاصله بین آن و ماهیچه پشتی بزرگ (لاتیسیموس دورسی) ضخیم‌تر است، جایی که در فضای زیر بغل بسته می‌شود و نیام زیربغلی (Axillary fascia) را تشکیل می‌دهد. نیام (فاسیای) زیربغلی، همراه با پوست، پایه زیر بغل را تشکیل می‌دهد.
گورو استودیو () شرکت رسانه‌ای کانادایی است، که در سال ۲۰۰۰ توسط فرانک فالکون تأسیس شد.
ربل نیوز () شرکت انتشارات و خبرگزاری کانادایی است، که در سال ۲۰۱۵ توسط ازرا لوانت تأسیس شد.
ازرا لوانت (; – ) وکیل، روزنامه‌نگار، فعال سیاسی، مدیر اجرایی، کارآفرین و ستون‌نویس اهل کانادا است، که در سال ۲۰۱۵ شرکت ربل نیوز را تأسیس کرد. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
اصطلاح خودتنظیمی هیجانی (به انگلیسی: ) از دو جنبه مختلف تعریف می‌گردد. برخی بر روی کارکردهای تنظیم هیجان‌ها در سازماندهی فرآیندهای درونی (مانند توجه، حافظه، آمادگی برای اقدام) و ارتباطات اجتماعی تمرکز می‌کنند که به فرد اجازه می‌دهد به سرعت به نیازهای مربوط به یک موقعیت واکنش نشان دهد و از طرفی تعریف دیگر بر توانایی تنظیم هیجان‌ها تاکیید می‌کنند (مانند کنترل شناختی) که به فرد اجازه می‌دهد تا بر واکنش‌های لحظه‌ای نظارت کند، زمان انجام را تنظیم کند و آنها را با پیچیدگی‌ها و ملاحظاتی که اقتضای موقعیت ایجاب می‌کند، تطبیق دهد. تعدادی از روان‌شناسان نیز برای تعریف این موضوع بر هر دو جنبه تأکید دارند.
ضعف در خودتنظیمی هیجانی، یکی از اصلی‌ترین دلایل بروز اهمال کاری می‌باشد
روزا (روزانا) وانیایی سیرونیان (؛ زادهٔ ) اقتصاددان اهل ارمنستان است.
وی در ۸ اکتبر ۱۹۶۲ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علم اقتصاد ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان و مدال گریگور نارکاتسی شد.
اهمال کاری یک پدیده مرتبط با استرس و ضرب الاجل است که تشکیل شده از دو بخش تأخیر در شروع وظایف ضروری و عدم وجود پشتکار در برخی از جنبه های یک کار می‌باشد.
افزایش تعداد نقاط انتخاب با احتمال وقوع اهمال کاری رابطه مستقیم دارد. فرد تعلل‌کننده در هنگام اهمال کاری پیامدهای درازمدت این رفتار را نادیده می‌گیرد، در عین حال که وی همچنان معتقد است که انتخاب ممکن است، گاهی اوقات جهت فرار از انجام کار به سراغ انجام کار های مطلوب دیگر برود.
در نتیجه در طول زمان، تصور شخص اهمال‌گر از خود بدتر می‌شود، زیرا احساس می‌کند کنترل کمتری بر رفتار خویش دارد.
اسوبودا (به اوکراینی: «Свобода» — «آزادی») قدیمی‌ترین روزنامۀ اوکراینی موجود و پرخواننده‌ترین روزنامه در جهان غرب است.
اسوبودا در شهر جرسی، نیوجرسی در ۱۱ سپتامبر ۱۸۹۳ میلادی توسط پدر هریهوری هروشکا تأسیس شد. در ۲۲ فوریه ۱۸۹۴ میلادی، انجمن ملی اوکراینی (یو‌ان‌ای) روزنامه را به عنوان ارگان رسمی خود پذیرفت. این روزنامه در ۱ مارس ۱۸۹۴ میلادی به دو هفته‌نامه تبدیل شد، در ۸ اوت ۱۹۱۴ میلادی به سه هفته‌نامه و در ۳ ژانویه ۱۹۲۱ میلادی به یک روزنامۀ روزانه تبدیل شد. "اسوبودا" به عنوان «سخنگویی» برای اوکراینی‌های آمریکای شمالی عمل کرد و در بحث و حل مشکلات مهاجران نقش مهمی ایفا کرد. قبل از تأسیس نشریات اوکراینی-کانادایی (مانند: "کانادایسکی فارمر")، این تنها روزنامۀ اوکراینی زبان با هر یادداشتی در کانادا بود؛ اما در طول جنگ جهانی دوم به خاطر همدردی‌ طرفداران نازی‌ها، توسط این کشور توقیف شد.
در خارج از آمریکای شمالی، اوکراینی‌های برزیل، گالیسیا و بوکووینا نیز مشترک آن بودند. این یک کانال ارتباطی برای روشنفکرانی بود که به مهاجرت دهقانان اوکراینی و زندگی در دنیای جدید اهمیت می‌دادند؛ آن‌ها از این روزنامه برای راهنمایی آن‌ها به سمت بهبود شیوه‌های زندگی و انطباق با آرمان‌های تمدن اروپایی استفاده کردند. "اسوبودا" به واسطۀ یک برنامۀ روشنگری، تأسیس مدارس اوکراینی و همچنین یادگیری زبان و تاریخ اوکراینی را ترویج کرد.
اوج تیراژ آن تقریباً ۱۸/۰۰۰ مجلد بود.
زردپی بازکننده مشترک یا تاندون اکستانسور مشترک زردپی‌ای است که به اپی‌کوندیل کناری بازو متصل می‌شود.
زردپی بازکننده مشترک به عنوان اتصال فوقانی (تا حدی) برای ماهیچه‌های سطحی که در قسمت خلفی ساعد قرار دارند عمل می‌کند:
زردپی بازکننده ماهیچه کوتاه بازکننده مچ به زند بالایی معمولاً عمده‌ترین زردپی‌ای است که زردپی‌های دیگر به آن ادغام می‌شوند.
زردپی بازکننده مشترک نقطه اتصال اصلی ماهیچه‌های بازکننده ساعد است. این کار صاف کردن (اکستنشن) انگشت را ممکن می‌کند و به باز کردن (سوپیناسیون) ساعد کمک می‌کند.
درد جانبی آرنج می‌تواند ناشی از آسیب‌شناسی‌های مختلف زردپی بازکننده مشترک باشد. صدمات ناشی از استفاده بیش از حد می‌تواند منجر به التهاب شود. آرنج تنیس‌بازان یک مشکل رایج با زردپی بازکننده مشترک است.
سیارهٔ ستارهٔ دوگانه () سیاره‌ای است که به‌جای دور زدن یک ستاره به دور دو ستاره می‌چرخد؛ دو ستاره‌ای که در یک منظومهٔ ستاره‌ای دوگانه خود به دور یکدیگر می‌چرخند، در حالی که این سیاره معمولاً دورتر از مرکز منظومهٔ دوگانه، نسبت به هر یک از دو ستاره می‌چرخد، هرچند که سیاره‌هایی در مدارهای پایداری به دور یکی از دو ستاره در یک سامانهٔ ستاره‌ای دوگانه شناسایی شده‌اند. پژوهش‌ها در سال ۲۰۱۳ نشان داد که نشان‌های قوی وجود دارد که چنین سیاره و ستارگانش از یک دیسک مشترک منشأ می‌گیرند.Recent Kepler Results On Circumbinary Planets, William F. Welsh, Jerome A. Orosz, Joshua A. Carter, Daniel C. Fabrycky, (Submitted on 28 Aug 2013)
اچ۳کی۲۷ () بیست و هفتمین اسید آمینه در هیستون اچ۳ و در واقع یک لیزین است که در معرض پیرایش پساترجمه‌ای با اثرات اپی‌ژنتیک است:
در مهندسی قدرت، کاهش کرون () روشی برای کاهش یا حذف گره مورد نظر بدون نیاز به تکرار مراحل مانند حذف گاوسی است. این نام به افتخار مهندس برق آمریکایی گابریل کرون گرفته شده است.
جیمز مک‌هنری (James McHenry) (زادهٔ ۱۶ نوامبر ۱۷۵۳ – ۳ مه ۱۸۱۶)، جراح ارتش، سیاستمدار آمریکایی اسکاتلندی ایرلندی و از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده آمریکا بود. او یکی از امضاءکنندگان قانون اساسی ایالات متحده آمریکا از مریلند بود که آغازگر ارائهٔ پیشنهاد تشکیل نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا به کنگره و دلیل نام‌گذاری فورت مک‌هنری نیز بود. او نمایندگی مریلند را در کنگرهٔ قاره‌ای برعهده داشت و نمایندهٔ انجمن ایالت مریلند در سال ۱۷۸۸ بود تا به اینکه مریلند باید قانون اساسی پیشنهادی ایالات متحده را تصویب کند یا نه، رأی دهد. وی از سال ۱۷۹۶ تا ۱۸۰۰ به عنوان وزیر جنگ ایالات متحده آمریکا خدمت کرده و سیاست‌های جورج واشینگتن و جان آدامز را هماهنگ می‌نمود.
مک‌هنری در یک خانوادهٔ پرسبیترینیسم، اسکاتلندی-ایرلندی/اولستر اسکات در بالی‌منا، شهرستان آنتریم، ایرلند و در سال ۱۷۵۳ چشم به جهان گشود. خانواده‌اش مطلع شدند که او به دلیل زیاده‌روی در مطالعه بیمار شده‌است و به همین دلیل او را برای بهبود به آمریکای شمالی فرستاند. بورس تحصیلی جدیدی پیشنهاد شد که به واسطهٔ آن، خانواده او را به عنوان پیشاهنگ جلو افتاده به مستعمرات فرستادند تا ببینند آیا کل خانواده تمایل دارند به آنجا نقل مکان کنند یا خیر. آنها یک سال بعد به مستمرات مهاجرت کردند. مک‌هنری به محض رسیدن تا زمان اتمام تحصیلات مقدماتی در آکادمی نیویورک در دلاور با یک دوست خانوادگی در فیلادلفیا زندگی کرد. پس از آن به فیلادلفیا بازگشت و در آنجا تحت نظر بنیامین راش به کارآموزی پرداخت و پزشک شد.
مک‌هنری در طی جنگ انقلاب آمریکا به عنوان یک جراح ماهر خدمت و خود را وقف این کار کرد. او در روز ده اوت ۱۷۷۶ به سمت جراح گردان پنجم پنسیلوانیا که در واشینگتن مستقر بود، منصوب شد. او در ماه نوامبر هنگامی که دژ توسط ویلیام هاو گرفته شد، به زندان افتاد. در دورانی که به دست بریتانیایی‌ها دستگیر شده بود، دید که توجه و مراقبت پزشکی بسیار ضعیفی نسبت به زندانیان به عمل می‌آید و شروع به ارسال گزارش‌هایی کرد که نتیجه‌ای هم در پی‌نداشت.
او در ژانویه ۱۷۷۷ آزادی مشروط و سپس در مارس ۱۷۷۸ آزادی کامل را به دست آورد و در حالی که به خوبی جورج واشینگتن را تحت تأثیر قرار داده بود، در مه ۱۷۷۹ در مقام یکی از یاران او به سمت منشی فرماندهٔ رأس منصوب شد. او در نبرد مونموث حضور داشت. مک‌هنری در اوت ۱۷۸۰ به افسران ژیلبر دو موتیه دو لافایت پیوست و تا پاییز ۱۷۸۱ که از ارتش بازنشسته شد، در آنجا ماند.
مک‌هنری علی‌رغم واجد شرایط بودن، در زمان تأسیس جامعهٔ سینسیناتی در سال ۱۷۸۳ به آن نپیوست اما پسرش، جان به نمایندگی از او به عنوان یک عضو در ایالت مریلند در سال ۱۸۱۶ پذیرفته شد.Metcalf, Bryce (1938). "Original Members and Other Officers Eligible to the Society of the Cincinnati, 1783-1938: With the Institution, Rules of Admission, and Lists of the Officers of the General and State Societies." Strasburg, VA: Shenandoah Publishing House, Inc. , p. 216.
مک‌هنری در ۱۷ سپتامبر ۱۷۸۱ به عنوان عضو مجلس سنای مریلند و در ۲ دسامبر ۱۷۸۴ به عنوان نمایندهٔ کنگره توسط مجلس انتخاب شد. او در سال ۱۷۸۷ نمایندهٔ مریلند و منشی مجمع قانون اساسی ایالات متحده آمریکا که پیش‌نویس قانون اساسی آمریکا را تهیه می‌کرد، بود. او در ده اکتبر ۱۷۸۸ پس از یک کمپین مجادله‌آمیز به عنوان عضو مجلس نمایندگان مریلند انتخاب شد. وی دو سال بعد از زندگی سیاسی بازنشسته شده و یک سال را با فعالیت در حیطهٔ تجارت، گذراند. او در ۱۵ نوامبر ۱۷۹۱ یک دوره انتصاب جدید در مجلس سنای مریلند را پذیرفت و به مدت پنج سال مشغول به خدمت شد.United States Army Center of Military History, 1985, pp. United States Army Center of Military History, 1985, pp. 1— 2, 6.
در دور دوم ریاست جمهوری واشینگتن میان سال‌های ۱۷۹۳ تا ۱۷۹۷ رخدادهای سیاسی منجر به ایجاد چند پُست بلاتصدی در کابینهٔ او شدند. پس از آنکه چند کاندیدای دیگر از قبول این منصب سرباز زدند، واشینگتن، مک‌هنری را در سال ۱۷۹۶ به عنوان وزیر جنگ منصوب کرد و سریعاً به او مسئولیت تسهیل فرایند تغییر ناظر پُست‌های ارتش غربی از بریتانیای کبیر به ایالات متحده مطابق شرایط معاهده جی نمود.
مک‌هنری به کمیتهٔ سنا توصیه کرد که نیروهای ارتش را کاهش ندهند. او در سازماندهی مجدد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا به چهار هنگ پیاده‌نظام، سربازان سواره‌نظام و گروه توپخانه نقش آفرین بود. یکی از دلایل خوشنامی وی تأسیس وزارت نیروی دریایی ایالات متحدهٔ آمریکا بر اساس پیشنهاد خودش در ۸ مارس ۱۷۹۸ بوده مبنی بر آنکه «وزارت جنگ ایالات متحده آمریکا باید توسط هیئت مأموران عالی دریایی همراهی شود».
در دورهٔ ریاست جمهوری جان آدامز میان سال‌های ۱۷۹۷ تا ۱۸۰۱، مک‌هنری همچنان به عنوان وزیر جنگ مشغول به کار بود زیرا آدامز تصمیم گرفت نهاد تازه تأسیس کابینهٔ ایالات متحده آمریکا را دست نخورده نگه دارد. جان آدامز رفته رفته متوجه شد که سه نفر در کابینه پیوسته به مخالفت با او می‌پردازند: مک‌هنری، وزیر امور خارجه، تیموتی پیکرینگ، وزیر خزانه‌داری، الیور ولکات جونیور. به نظر می‌رسید آنها بیش از آنکه تابع رئیس‌جمهور باشند از الکساندر همیلتون تبعیت می‌کنند و آشکارا در مورد سیاست خارجی به ویژه در مورد فرانسه به مخالفت با جان آدامز می‌پردازند. آنها به جای استعفا، به ادامه کار مخالف سیاست رسمی او ادامه می‌دادند. مشخص نیست که آیا آدامز می‌دانست که آنها وفادار نیستند. گرچه بسیاری به مک هنری علاقه داشتند، گفته می‌شود واشینگتن، همیلتون و ولکات از بی‌کفایتی او به عنوان یک مدیر شکایت داشتند.
مک‌هنری، مشکلات آدامز به عنوان مدیر اجرایی را به غیبت‌های طولانی و پرتکرار او و رها کردن کلیهٔ کارها برای وزیرانی می‌دانست که از مسئولیت بدون قدرت هدایت مناسب به ستوه آمده بودند. آدامز پس از یک ملاقات پر جنجال با کابینه‌اش در مه ۱۸۰۰، خواستار استعفای مک هنری شد که در ۱۳ مه این کار انجام شد. پس از مک هنری، آدامز ساموئل دکستر را فراخواند. مک‌هنری در طی انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سال ۱۸۰۰ همیلتون را ترغیب کرد که علیه رئیس‌جمهور کیفرخواستی اعلام کند و وفاداری و میهن‌پرستی آدامز را زیر سؤال برده و خصومت عامهٔ مردم را به سوی کاندیداهای اصلی برانگیزد تا نهایتاً مسیر توماس جفرسون برای ریاست جمهوری هموار شود. این مطلب از طریق مخاطبان مورد نظرش درز کرده و به مردم دلیل مورد نظر برای مخالفت با حزب فدرالیست را داد که به نظر می‌رسید در حال تقسیم به جناح‌های تندرو بود.
مک‌هنری در سال ۱۷۹۲ یک قطعه زمین به مساحت ۹۵ جریب فرنگی از ریجلی دیلایت خریداری کرد و نام آن را به افتخار دوستش ژیلبر دو موتیه دو لافای، فایتویل نهاد. او بقیهٔ عمر خود را در آنجا زیست و در آن دوران، زود به زود با دوستان و وابستگان خود مکاتبه می‌کرد به ویژه با پیکرینگ و بنیامین تالماج که به همراهشان ایده‌آل‌های حزب فدرالیست را ابقا کرد و جریان جنگ ۱۸۱۲ را تغییر داد.
یک حملهٔ فلج‌کننده در سال ۱۸۱۴ منجر به درد شدید و ناکارآمدی کامل پاهای او شد و دو سال بعد چشم از جهان فروبست. خانم مک‌هنری در مورد مرگ همسر محبوبش نوشت:
در اینجا به پایان زندگی یک انسان خوش‌خلق، بزرگ‌منش با روحی قوی و زیرک و مسیحی محترم رسیده‌ایم. او انسانی بی‌نقص نبود اما در رخدادهای مهمی شرکت کرده و مردان بزرگی به او علاقه‌مند بودند و تمام افراد خوبی و خلوص نیت او را درک می‌کردند. مهم‌ترین موضوعاتی که از او به یادگار مانده آن است که او نسبت به هر مسئولیتی راسخ بوده و از دوستان صمیمی و قابل اعتماد لافایت، همیلتون و واشینگتن بود.
جیمز مرسر (James Mercer) (۲۶ فوریه ۱۷۳۶–۳۱ اکتبر ۱۷۹۳)، وکیل، افسر نظامی، مَلآک، حقوقدان و سیاستمدار اهل ویرجینیا بود.
مرسر در تاریخ ۲۶ فوریه ۱۷۳۶ در املاک خانوادگی‌شان واقع در کشتزار مارلبرو شهرستان استفورد ایالت ویرجینیا به دنیا آمد. مادرش که پیش‌تر با نام کاترین میسون شناخته می‌شد، کوچکترین دختر جورج میسون دوم، از ملاّکان سرشناس و همسر دومش، الیزابت وا، فرزند کشیش جان وا (۱۶۳۰–۱۷۰۳)، بود. پدر جیمز، جان مرسر از ایرلند به آن جا مهاجرت کرده و به تدریج به یکی از مباشران، ملاکان و دلالان سرشناس زمین در منطقه تبدیل شده بود. او دو بار ازدواج کرد، با این حال اغلب فرزندانش پیش از رسیدن به سن قانونی از دنیا رفتند. کاترین، مادر جیمز که در سال ۱۷۵۰ درگذشت (زمانی که جیمز ۱۴ سال داشت) ده فرزند به دنیا آورد و نامادری‌اش، آن روی (دختر دکتر مونگو روی از اهالی منطقه اسسِکس) صاحب نُه فرزند شد و تا دو سال پس از مرگ همسرش نیز در قید حیات بود.
بدین‌ترتیب جیمز مرسر در یکی از خانواده‌های سرشناس مهاجر ویرجینیا متولد شد و متناسب با طبقه خانوادگی‌اش تحت تعلیم خصوصی قرار گرفت. افزون بر آن، وی به کتابخانه پدرش نیز دسترسی داشت که شاید غنی‌ترین نبود ولی در زمره یکی از بهترین کتابخانه‌های آن منطقه قرار می‌گرفت. در آن زمان، قانون نخست‌زادگی در ویرجینیا اعمال می‌شد و بنا بر آن دارایی‌های ملکی در اختیار پسر ارشد خانواده قرار می‌گرفت که مطمئناً این فرزند نمی‌توانست جیمز باشد؛ زیرا وی کاملاً نسبت به این موضوع آگاه بود که قیمومیت و مسئولیت آموزش عموزاده‌اش، جورج میسون، نیز بر عهده پدرش است. او پسر ارشد جورج میسون سوم بود که در یک سانحه کشتی جان باخت. در سال ۱۷۵۳، جان مرسر پسرش جیمز را برای شاگردی نزد یک استاد معمار و نجار به نام ویلیام ویت فرستاد تا از این طریق تمهیدی برای آینده او اندیشیده باشد. به علاوه چهار برده سیاه‌پوست را نیز همراه وی به خدمت گماشت تا با اتمام دوره کارآموزی، مرسر بتواند ساخت خانه، کلیسا، ساختمان محکمه و دیگر سازه‌ها را در آن ناحیه عهده‌دار شود.Pamela C. Copeland and William MacMaster, The Five George Masons (1975: University Press of Virginia for Gunston Hall) pp. 76, 96-97 ویرجینیا تا سال ۱۷۸۵ اقدامی در جهت لغو قانون نخست‌زادگی انجام نداد، معلوم هم نیست که آیا این دوره کارآموزی مسیر شغلی جیمز را دستخوش دگرگونی کرد یا پدرش تغییر عقیده داد ولی با این وجود دیری نپایید که جیمز (همانند دو برادر ارشدش که دوران خردسالی را به سلامت طی کرده بودند و در ادامه به آنها خواهیم پرداخت) برای فراگیری تحصیلات عالی تحت نظر وکیل بلندآوازه‌ای به نام جورج وِیت و سایر اساتید به ویلیامزبرگ نقل مکان کرد و در حدود سال ۱۷۵۵ از کالج ویلیام و مری فارغ‌التحصیل شد.
برادر ارشدش جورج مرسر که با گذر از دوران طفولیت توانسته بود به سنین بزرگسالی برسد، پیش از اینکه به عنوان نماینده شرکت اوهایو (و از حامیان تاج و تخت در جنگ استقلال آمریکا) به انگلستان عزیمت کند، در کسوت یک ملّاک، سیاستمدار، سرباز (در نبرد میان فرانسویان و سرخ‌پوستان) و دلال زمین در غرب مشغول به کار بود. او ازدواج هم کرد ولی بدون اینکه فرزندی داشته باشد، از دنیا رفت. برادر ناتنی کوچکترش، جان فرانسیس مرسر نیز همچون برادرانش زمین‌دار و افسر نظامی بود (در جنگ انقلاب آمریکا)، جان فرانسیس در منطقه محل سکونتش، آن آروندل مریلند، با زنی ازدواج کرد که وارث ثروت هنگفتی بود و سپس تا مرتبه فرمانداری ایالت ارتقا یافت. کوچکترین برادر جیمز، رابرت مرسر (۱۷۶۴–۱۸۰۰) نیز وکیل و همچنین ویراستار روزنامه بود. وی با دختر یکی از ملّاکان سرشناس ناحیه کینگ جورج به نام لاندن کارتر، ازدواج کرد. او نیز همچون برادر بزرگترش جورج، فقط یک دوره در مجلس نمایندگان ایالت ویرجینیا و مریلند حضور داشت. سارا آن میسون مرسر (۱۷۶۴–۱۷۰۹)، خواهر جیمز مرسر، به عنوان همسر دوم به ازدواج سرهنگ ساموئل سلدن درآمد و صاحب پسری شد که توانست به سنین بزرگسالی برسد. خواهر دیگرش مری مرسر (۱۷۶۴–۱۷۴۰) با دنیل مک‌کارتی جونیور ازدواج کرد ولی هیچ‌یک از فرزندانش زنده نماندند. سرانجام جیمز مرسر ثروتش را میان پسرانش (که هیچ‌یک از آنها ازدواج نکرده بودند)، فرزندان خواهر ناتنی‌اش، گریس فنتون مرسر (۱۸۱۴–۱۷۵۱ که با مسکو گارنت از زمین‌داران اهل اسسِکس ازدواج کرد)، آنا مرسر (؟ -۱۷۶۰ که به همسری بنجامین هریسون جونیور درآمد که پسر یکی از امضاءکنندگان اعلامیه استقلال ایالت متحده آمریکا بود) و ماریا مرسر (؟ -۱۷۶۱ که با ریچارد بروک از اهالی ناحیه کینگ و کوئین ازدواج کرد) تقسیم نمود.Wesley E. Pippinger, John Alexander: A Northern Neck proprietor (Gateway Press 1990) pp. 71-73
در سال ۱۷۷۲، جیمز مرسر با مری النور دیک، دختر سرگرد چارلز دیک از اهالی فردریکزبورگ ازدواج کرد. پیش از مرگ مری النور در سال ۱۷۸۰، آنها صاحب دو پسر به نام‌های جان فنتون مرسر (۱۷۷۳–۱۸۱۲) و چارلز فنتون مرسر (۱۷۷۸–۱۸۵۸) شدند که پس از رسیدن به سن بزرگسالی، سنت سیاسی خانواده خود را ادامه دادند. جیمز و النور دخترانی نیز داشتند. مری النور دیک مرسر (۱۷۷۴–۱۸۳۷ که به ازدواج عمه‌زاده خود جیمز مرسر گارنت درآمد) و لوسیندا مرسر (که با سالمون بتون از اهالی ناحیه لودون وصلت کرد).Pippinger, p. 71 پسر کوچک‌تر جیمز و همسرش، چارلز فنتون مرسر مسیر حقوقی و نظامی خانواده (در جنگ ۱۸۱۲) ادامه داد. به علاوه دردوران حیات عمویش و پیش از حضور بلند مدتش در مجلس نمایندگان ایالت متحده آمریکا، چندین دوره به خدمت مجلس نمایندگان ایالت جورجیا و مریلند درآمد. چارلز پس از مرگ عمویش، اقدام به توسعه آبراهه چساپیک و اوهایو نمود که برای خانواده منافع بلند مدت و مستمری در اراضی غربی به ارمغان آورد (وی مدتی مسئول این آبراهه بود).
در سال ۱۷۵۰، شرکت اوهایو که جورج واشینگتن و پدرش از سرمایه‌گذاران آن بودند، اقدام به تأسیس فروشگاه و انبار مستحکمی در ریدگلی، غرب کوه‌های آپالاچین کردند. با آغاز جنگ میان فرانسه و قبایل سرخ‌پوست این انبار برای مقاصد نظامی مصادره و به فورت اوهایو تبدیل شد. مجلس، سرهنگ جورج واشینگتن را به سمت «مدافع مرزها» منصوب کرد و بنا بر دستور او مجموعه دژهایی در مرزها به منظور محافظت از بازرگانان و ساکنان این مناطق احداث شد. واشینگتن، فورت لودون واقع در وینچستر را به عنوان مقر اصلی خود برگزید.Seldon W. Brannon, Historic Hampshire: A symposium of Hampshire County and its People (1976: McClain Printing Company, West Virginia) pp. 30-31 ستوان جورج مرسر که کارش ارزیابی زمین بود از جراحات نبرد فورت نسِسیتی در سال ۱۷۵۴ جان سالم به در برد و به درجه سروانی رسید ولی برادر دیگر، سروان جان فنتون مرسر (۱۷۳۵–۱۷۵۶) در ۸ آوریل ۱۷۵۶ در فورت ادوارد کشته شد و بنا بر سنت جنگ‌های آن دوره پوست سرش را جدا کردند. عده‌ای از این نبرد با نام «نبرد رودخانه کاکاپون» یا «قتل‌عام مرسر» یاد می‌کنند چرا که طی آن ۳۴ نفر از افراد مستقر در دژ کشته شدند و تنها ۶ نفر از آنها توانستند از یورش سرخ‌پوستان بگریزند.Maxwell and Swisher, History of Hampshire County p. 340 جیمز مرسر همچون دو برادر ارشدش، پس از فارغ‌التحصیلی از کالج به دریافت درجه افسری نائل شد.
قاضی جیمز مرسر در تاریخ ۳۱ اکتبر ۱۷۹۳ در دفتر کارش واقع در ریچموند و حدود یک سال پس از مرگ دوست و همکارش در شرکت اوهایو، یعنی جورج میسون، درگذشت. او در ریچموند در کلیسای اسقفی تاریخی سنت جان در ریچموند و در جوار دوست حقوقدانش، ادوارد کارینگتون به خاک سپرده شد.findagrave.com no. 6994194
از آنجاییکه همسرش سال‌ها قبل فوت کرده بود و دو دختر و یکی از پسرانش هنوز به سن قانونی نرسیده بودند، لازم بود تا افرادی به عنوان قیم اداره دارایی‌های او را عهده‌دار شوند. هرچند او در وصیت‌نامه‌ای که درتاریخ ۲۳ می ۱۷۹۱ تنظیم شده بود این موضوع را پیش‌بینی کرده و همسران خواهرانش، مسکو گارنت اهل اسکس و بنجامین هریسون از ریچموند را برای این مسئولیت انتخاب کرده بود ولی آنها علی‌رغم حکم صادره از محکمه شهرستان اسپوتسیلوانیا، از انجام وظایف خود به عنوان قیم سر باز زدند. سرانجام، هر چهار فرزند او به سن بزرگسالی رسیدند ولی هیچ‌یک از پسرانش ازدواج نکردند.Virginia County Court Records: Deed Abstracts of Fredericksburg City Hustings Court 1794-1804 (The Antient Press, McLean, VA 1992) pp. 19-20William Armstrong Custer (ed.), Virginia County Records: Spotsylvania County 1721-1800 vol. 1; will book E 1772-1798 (Genealogical Publishing Co. , Inc. 1978) p. 51Pippenger p. 73