moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در آغاز سال ۱۴۵۲، پاپ نیکلاس پنجم و جانشین او، کالیکستوس سوم، سیاست قبلی بی‌طرفی سریر مقدس را اصلاح و یک سری فرمان پاپی به نفع پرتغال صادر کردند. آنها به پرتغال کنترل تجاری و اختیارات مذهبی فراوانی بر سرتاسر گینه و در مناطق «بیشتر از آن» دادند. سریر مقدس در مورد جزایر قناری که فتح آنها نسبتاً معلق مانده بود داوری نکرد. پادشاه پرتغال سیاست تجاری آزادتری را اتخاذ کرد که به افراد خارجی اجازه داد در سواحل آفریقا در ازای دریافت مالیات تجارت کنند.
در اوت ۱۴۷۵، پس از شروع جنگ، ایزابلا ادعا کرد که بخش‌هایی از آفریقا و گینه به حق متعلق به کاستیا است و بازرگانان کاستیلی را تحریک کرد تا به سمت آنها حرکت کنند. که آغازگر یک جنگ دریایی در اقیانوس اطلس بود.
معاهده ای که به جنگ پایان داد در شهر آلکاچواس پرتغال (امروز در ویانا دو آلنتخو) در ۴ سپتامبر ۱۴۷۹ امضا شد. این قرارداد توسط پادشاه پرتغال در ۸ سپتامبر ۱۴۷۹ و توسط پادشاهان کاستیا و آراگون در تولدو در ۶ مارس ۱۴۸۰ تصویب شد. همچنین به عنوان معاهده آلکاچواس-تولدو شناخته می‌شود.
در آن، آفونسو پنجم از ادعاهای خود برای تاج و تخت کاستیا چشم پوشی کرد و در مقابل ایزابلا و فردیناند نیز از هرگونه ادعایی برای تاج و تخت پرتغال چشم پوشی کردند. دو تاج مناطق نفوذ خود را در اقیانوس اطلس تقسیم کردند: پرتغال کنترل بیشتر مناطق را به دست آورد، به استثنای جزایر قناری (جزایر گران کاناریا، لا پالما و تنریف هنوز فتح نشده بودند).
جوآنا لا بلترانجا تمام القاب کاستیلی خود را کنار گذاشت و به او این اختیار داده شد که با وارث ایزابلا و فردیناند، شاهزاده خوآن، ازدواج کند یا در صومعه ساکن شود. جوآنا دومی را انتخاب کرد، اگرچه تا زمان مرگش در سیاست فعال بود.
ایزابلا، شاهزاده آستوریاس (۱۴۷۰–۱۴۹۸)، دختر ایزابلا و فردیناند، با آفونسو، شاهزاده پرتغال، وارث تاج و تخت پرتغال ازدواج کرد. والدین عروس جهیزیه زیادی پرداخت کردند که در عمل نشان دهنده غرامت جنگی بود که پرتغال دریافت می‌کرد.
آنا ساترلند بیسل (Anna Sutherland Bissell) (زادهٔ ۱۸۴۶ ـ درگذشت ۱۹۳۴)، اولین CEO زن در ایالات متحده و عضو هیئت‌مدیرهٔ شرکت بیسل بود که به‌خاطر جارو‌های برقی و جاروی فرش آن معروف است.
در ۲ دسامبر ۱۸۴۶، بیسل در ریور جان، نوا اسکوشیا چشم به جهان گشود. پدر بیسل، ویلیام ساترلند (زادهٔ ۱۸۱۱- درگذشت ۱۹۰۷)، ناخدا بود. مادر بیسل، النور (نی پوتنام) ساترلند (زادهٔ ۱۸۱۷- درگذشت ۱۸۵۳) بود.
در سنین کودکی، خانوادهٔ او به دی پر، ویسکانسین نقل‌مکان کردند و در آنجا ساکن شدند.
بیسل تا ۱۶ سالگی معلم مدرسه بود.
پس از ازدواج بیسل با ملویل آر. بیسل در ۱۹ سالگی، آن‌ها در کسب‌وکار ظروف سفالی و چینی جات شریک شدند. وبسایت Bissell Sweeper نقل می‌کند که خانم بیسل در مورد خاک اره‌ای که در فرش‌های آن‌ها جمع شده بود و به‌سختی زدوده می‌شد، به شوهرش گلایه کرد. در نتیجه او با اصلاح و بهسازی‌های بسیار توانست اختراعی جدید به‌نام جاروی فرش را به ثبت برساند. وقتی شوهر بیسل در سال ۱۸۷۶، جارو فرش بیسل را اختراع کرد، بیسل به فروشنده‌ای تبدیل شد که برای فروش این جارو از شهری به شهر دیگر رفت‌وآمد می‌کرد. بیسل فروشندهٔ چیره‌دستی بود.
بیسل پس از مرگ شوهرش در سال ۱۸۸۹ و درحالی‌که پنج فرزند داشت، مسئولیت این کسب‌وکار را برعهده گرفت و مدیر اجرایی شرکت بیسل شد.
بیسل دستورالعمل‌های جدیدی در مورد علائم تجاری و حق ثبت اختراع بنیان نهاد و جارو فرش بیسل را به بازار بین‌المللی عرضه کرد. تا سال ۱۸۹۹، او بزرگ‌ترین سازمان در نوع خود در جهان را ایجاد کرد.
در سال ۱۹۱۹، بیسل همچنین به ریاست شرکت بیسل رسید. او در مقام رئیس شرکت و رئیس هیئت‌مدیره، سیاست‌های مترقی نیروی کار ازجمله برنامه‌های پرداخت حقوق کارکنان و حقوق بازنشستگی کارگران را مدت‌ها قبل از این‌که این رویه‌ها در صنعت فراگیر شود، مطرح کرد.
در مورد بیسل می‌گویند: «او به روشی که سایر زنان زمان خود فرانسوی می‌خواندند، در بازرگانی تحصیل کرد». او با پیچیدگی‌های فزایندهٔ صنعت‌گرایی همگام بود و از تمام جنبه‌های تولید در شرکت بیسل آگاه بود.
بیسل یکی از اعضای اصلی باشگاه ادبی بانوان، عضو دائمی باشگاه شهر زنان و عضو فعال زونتا بود. او در هیئت‌مدیرهٔ The Clark Memorial Home فعالیت کرد و سال‌ها تنها بانوی عضو انجمن ملی لوازم فلزی خانگی مردان بود.
بیسل بشردوستی سخاوت‌مند بود. او نخستین زن معتمد کلیسای اسقفی پروتستان بود و در خانهٔ بیسل که برنامه‌ای تفریحی و آموزشی برای گرند رپیدز، جوانان میشیگان و زنان مهاجر بود، فعالانه مشارکت داشت. او همچنین در هیئت‌مدیرهٔ آنچه که قرار بود بعدها خانهٔ کودکان بلاجت شود، فعالیت کرد.
بیسل همسر ملویل روبن بیسل بود. آن‌ها پنج فرزند به نام‌های آنا دوتل بیسل (زادهٔ ۱۸۶۸)، لیلی می بیسل (زادهٔ ۱۸۷۱)، ملویل روبن بیسل (زادهٔ ۱۸۸۲)، هاروی بیسل (زاده‌ی۱۸۸۵) و ایروینگ جوی بیسل (زادهٔ ۱۸۸۸) داشتند. در سال ۱۸۸۹، شوهر بیسل بر اثر ابتلا به ذات‌الریه درگذشت.
بیسل در ۸ نوامبر ۱۹۳۴، در گرندرپیدز، میشیگان چشم از جهان فروبست. بیسل در قبرستان اوک هیل در گرند راپیدز، میشیگان آرمیده است.
در ژوئیه ۲۰۱۶، از مجسمهٔ هفت فوتی (۱/۲ متری) بیسل رونمایی شد. این مجسمه خارج از گالری بزرگ دِواس پلِیس در گرند رپیدز، میشیگان قرار دارد. مجسمهٔ برنزی «آنا بیسل (زادهٔ ۱۸۴۶ ـ درگذشت ۱۹۳۴)» را آن هیرش طراحی کرده‌است. خانوادهٔ پیتر سکیا منابع مالی ساخت آن مجسمه را تأمین کرده‌است.
اکنون دیگر اثری از خانهٔ بیسل که به نام خانهٔ بیسل در گرند رپیدز، میشیگان معروف است، وجود ندارد. بااین‌حال، امروزه محل آن از سوی ایستگاه وابسته به تلویزیون NBC WOOD-TV تصرف شده است.
تاریخ مشارکت‌های تجاری در قرون وسطی ، عنوان رساله دکترای ماکس وبر (۲۱ آوریل ۱۸۶۴–۱۴ ژوئن ۱۹۲۰) اقتصاددان و جامعه‌شناس آلمانی در سال ۱۸۸۹ در دانشگاه نوشته شده‌است. نسخه اصلی به زبان آلمانی بود که به "تاریخ مشارکت‌های تجاری در قرون وسطی" ترجمه شده‌است.
وبر در این رساله، اصول حقوقی مختلف را بر اساس سود، ریسک و هزینه یک شرکت بررسی کرد که توسط چندین شرکت در قرون وسطی انجام شد.
بعدها این رساله با اضافه شدن مطالبی با عنوان «در تاریخ شرکت‌های تجاری در قرون وسطی، بر اساس منابع جنوب اروپا» منتشر شد.
آنتونی جوزف درکسل بیدل سنیور (.Anthony Joseph Drexel Biddle Sr) (زادهٔ ۱۸۷۴- درگذشت ۱۹۴۸)، میلیونری بود که ثروتش او را به سمت تئاتر، نوشتجاتی که خود منتشر می‌کرد، ورزش و پرداختن به مسیحیت به صورت تمام وقت سوق داد.p.253 Baltzell, Edward Digby "Philadelphia Gentlemen: The Making of a National Upper Class" 1958 Free Press
کتاب «"پدر فیلادلفیایی من"» و نمایشنامه و فیلم «"شادترین میلیونر"» از آن او است. او مردانی را برای مبارزه تن به تن در جنگ جهانی اول و دوم تعلیم داد، عضوی از جامعه جغرافیای آمریکا بود و جنبشی را به نام «Athletic Christianity» بنا کرد که در نهایت ۳۰۰ هزار عضو از سراسر جهان جذب نمود. مقاله‌ای منتشر شده در مجله "<bdi>اسپورتس ایلاستریتد</bdi>" درسال ۱۹۵۵ او را «بزرگترین آماتورِ بوکس» و نیز «عامل اصلی در بنیان‌گذاری مجدد بوکس به عنوان ورزش قانونی و در زمان خودش، قابل توجه» نامید.
او در ۱ اکتبر ۱۸۷۴ در فیلادلفیا، پنسیلوانیا از ادوارد بیدل دوم و امیلی درکسل متولد شد. او نوه بانکداری به نام انتونی جوزف درکسل و نوه-نوهٔ بانکداری به نام نیکولاس بیدل بود. بیدل فارغ‌التحصیل دانشگاه هایدلبرگ بوده است."The National Cyclopaedia of American Biography", v.7, 1897"Philadelphia Inquirer", Friday Morning, 28 May 1948
بیدل افسر سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا، متخصص جنگ رو در رو و نویسنده کتاب یا انجام بده یا بمیر: کتاب راهنمای مبارزه فردی بود. این کتاب به نحوه مبارزه از جمله چگونگی استفاده از چاقو، به‌کارگیری مهارت جنگیدن با دست خالی، می‌پردازد. و به نیروی دریایی ایالات متحده در جنگ‌های جهانی اول و دوم و مأموران ویژه اداره تحقیقات فدرال (FBI) آموزش می‌دهد. او را می‌توان در مستند کوتاه Soldiers of the Sea محصول شرکت RKO دید که در حال آموزش است. او نه تنها متخصص جنگ بلکه پیشکسوت تعلیم نیروی دریایی ایالات متحده در جنگ با سرنیزه و جنگ تن به تن به‌شمار می‌رود. وی سبک خود را بر پایه شمشیر بازی نهاد، هر چند این روش به دلیل غیر واقعی بودن در نبردهای نظامی غیر واقعی می‌نمود، بعضاً مورد انتقاد قرار می‌گرفت.
او در سال ۱۹۱۷در سن ۴۱ سالگی به نیروی دریایی پیوست و مافوقان خود را ترغیب کرد تا بوکس را در آموزش به تازه سربازان نیروی دریایی بگنجاند. او در سال ۱۹۱۹، به درجه سرگردی و در سال ۱۹۳۴ به درجه سرهنگ دومی نایل شد. بیدل در لندزداون، پنسیلوانیا درست خارج از فیلادلفیا، یک مرکز آموزش نظامی افتتاح کرد و ۴ هزار نفر را آموزش داد. آموزش او شامل ساعت‌های طولانی تمرین ورزش سوئدی و ژیمناستیک و مهارت‌هایی از قبیل استفاده از قمه، شمشیر نظامی، خنجر، سرنیزه در جنگ و نیز کار با نارنجک دستی، بوکس، کشتی، ساوات و جوجیتسو بود. او به مدت دو سال در گارد ملی خدمت کرد.
بیدل که بوکسور ورزیده‌ای بود با جک جانسون مبارزه کرد و بوکس را به جین تونی آموزش داد. او حتی میزبان مهانی چای با طعم بوکس در منزلش بود، جاییکه بوکسورهای دیگر در چند راند به مصاف او می‌رفتند و در نهایت به صرف شام به این خانواده ملحق می‌شدند. مسابقه‌ای در فوریه ۱۹۰۹ با فیلادلفیا جک اوبراین با حضور سران اجتماع از جمله زنان درلباس شب شیک و مد روز برگزار شد.
او در چهارم ژوئیه ۱۹۱۹، داور نبرد میان جک دمپسی و جس ویلارد شد.
بیدل، در پنجم فوریه ۱۹۲۰، در کسوت ریاست هیئت نظارت بر بوکس غیر نظامیان و نیروی دریایی نیویورک، به عضویت اتحادیه بین‌المللی بوکس درآمد.
بیدل در طی جنگ جهانی دوم، به سمت خود با درجه سرهنگی به نیروی دریایی بازگشت و به آموزش نبرد تن به تن به تازه سربازان پرداخت.
بیدل در نشریات هم‌دستی برآتش داشت. او وقتش را صرف گزارشگری ورزشی برای Public Ledger کرد و به شوخی خود را «فقیرترین و پولدارترین گزارشگر در فیلادلفیا» نامید. او نیز Philadelphia Sunday Graphic را برای مدت کوتاهی احیا کرد قبل از این‌که این دفتر مطبوعاتی مجبور به بستن شود و نشریه کوتاه هفتگی به نام The People را تأسیس کرد. او پس از ساماندهی انتشارات درکسل بیدل، به مدت دو سال سرپرست آن بود.
بیدل درسال ۱۸۹۵ با کوردلیا راندل بردلی ازدواج کرد. حاصل این ازدواج:
او در ۲۷ می ۱۹۴۸ بر اثر خونریزی مغزی و مسمومیت ناشی از اورمیک در گذشت و در قبرستان وودلندزدر فیلادلفیا به خاک سپرده شد.Woodlands Cemetery
دخترش، کوردلیا درکسل بیدل، با کایل کرایتون (پدر رابرت کرایتون) در نگارش رمانی با مضمون خانواده‌اش در سال ۱۹۵۵ همکاری کرد. در سال ۱۹۵۶ این رمان به نمایش‌نامه‌ای با بازیگری والتر پیجون تبدیل شد. در سال ۱۹۶۷، فیلم موزیکالی که بر مبنای داستان خوش بخت‌ترین میلیونر ساخته شد، آخرین فیلم موزیکال بود که والت دیزنی شخصاً به دست گرفت. بیدل در این فیلم از سوی فرد مک موری به ایفای نقش پرداخت.
موزه هنر اسنایت موزه هنرهای زیبا در پردیس دانشگاه نوتردام، در نزدیکی ساوت بند، ایندیانا است. این موزه داری مجموعه ای با حدود ۳۰۰۰۰ اثر هنری که می‌توان گفت تمامی فرهنگ‌ها، دوره‌ها و رسانه‌ها را دارا است و آن را به عنوان منبعی غنی برای مخاطبان در محوطه دانشگاه است. این موزه با استفاده از برنامه‌ها، سخنرانی‌ها، کارگاه‌ها و نمایشگاه‌ها، از تدریس و پژوهش حمایت می‌کند و فرصت‌های فرهنگی ارزشمندی را برای دانشجویان و بازدیدکنندگان فراهم می‌کند. دانشجویان هم نقش مهمی به عنوان راهنمای گالری و همچنین اعضای مشاور دانشجویی در برنامه‌نویسی ایفا می‌کنند.
آترتون بلایت (Atherton Blight) (زادهٔ ۱۰ نوامبر ۱۸۳۴ – درگذشت ۴ نوامبر ۱۹۰۹)، وکیل، بازرگان، مؤلف، روزنامه‌نگار و نوع‌دوست اهل فیلادلفیا بود که در اواسط قرن نوزدهم سفرهای بسیاری به اروپا و خاورمیانه داشت. بلایت همچنین یکی از اعضای مؤسس باشگاه هنری فیلادلفیا، یکی از سهام‌داران عمده در کازینوی نیوپورت و از اعضای باشگاه میلیونرهای عصر طلایی بود.
بلایت در فیلادلفیا چشم به جهان گشود. پدرش جورج جیمز بلایت (زادهٔ ۱۷۷۲ ـ درگذشت ۱۸۳۶) و مادرش ماریا گیلینگهام (زادهٔ ۱۷۹۸ ـ درگذشت ۱۸۶۵) بودند. او از نسل طولانی بازرگانان و وکلای فیلادلفیا بود. واضح است که او به افتخار یک وکیل اهل فیلادلفیا و یکی از خویشاوندانش، همفری آترتون (زادهٔ ۱۷۸۸ ـ درگذشت ۱۸۴۵)، نام‌گذاری شده‌است. بلایت در خانواده‌ای با ثروت و امتیازات سرشار متولد شد. پدرش اندکی قبل از تولدش درگذشت و بلایت به‌عنوان یکی از پنج فرزند بازمانده، سهم عادلانه‌ای از اموال پدری به میراث برد که مجموعاً حدود ۱۲۳۰۰۰ دلار آمریکای بود. این مبلغ تا سال ۲۰۲۱، معادل ۴٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار آمریکای رسید.
بلایت در فیلادلفیا به مدرسه رفت و به هنر و موسیقی علاقه‌مند بود. او یکی از مشتاقان همیشگی شکسپیر در خانهٔ ویلیام هنری فرنس بود که پسرش هوراس هاوارد فرنس دوست صمیمی و پژوهشگر دانشگاه هاروارد بود. آن‌ها در هاروارد هم‌اتاقی بودند. در طول این مدت، بلایت مجموعه‌ای از مقاله‌هایی دربارهٔ موسیقی در نیویورک منتشر کرد.
او در سال ۱۸۵۴ از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شد. بلایت در جوانی، وقتی بیست‌وچند سال بیشتر نداشت، سفرهای بسیاری به خارج از کشور داشت. در ۲۰ سالگی، او با همراهی هوراس، یک تور فرهنگی دو ساله در اروپا را آغاز کرد. آن‌ها ابتدا در اکتبر ۱۸۵۴ به لندن و سپس به پاریس رفتند. بلایت متعاقباً با جیمز ساویج جونیور، یکی از دانش‌آموختگان دورهٔ دانشگاه هاروارد، ملاقات کرد. او خود را در فرهنگ آلمان و اتریش غوطه‌ور کرد. بلایت با الهام از دورانی که در آیگن، سالزبورگ گذراند، در سال ۱۸۵۵، مزرعهٔ اردنهایم را در شهرستان مونتگومری، پنسیلوانیا خرید، اما برای امضای سند برنگشت و آن را به شخص ثالثی واگذار کرد. خواهرش اندکی بعد درگذشت. او بازهم تصمیم گرفت به فیلادلفیا بازنگردد و سفر خود را به اسپانیا، خاور نزدیک و مصر ادامه دهد. بلایت پس از سفر به ترکیه و کریمه، به یونان و کورفو رفت که در آن زمان تحت‌الحمایهٔ بریتانیا بود. او خاطرات سفرهای بسیار خود به اروپا، خاورمیانه و کریمه که میان سال‌های ۱۸۵۵ و ۱۸۵۶ انجام شد، ثبت کرد. بلایت هنگام اقامت در بیت‌المقدس، با واردر کرسون، عضو سابق کلیسای کواکر و همچنین یکی از اهالی سابق فیلادلفیا، ملاقات کرد. در سال ۱۸۴۴، او پس از انتصاب به‌عنوان اولین کنسول ایالات متحده در بیت‌المقدس به یهودیت گروید و صهیونیستی متعصب شد. مشخص نیست که بلایت چه زمانی به ایالات متحده بازگشت، اما در سال ۱۸۵۸ مدرک کارشناسی هنر را از هاروارد دریافت کرد.
گرچه بلایت مالک مزرعه بود، رغبتی به فعالیت در حوزهٔ کشاورزی نداشت و در عوض، شیفتهٔ پیچیدگی‌های دنیای حقوق بود. او در سال ۱۸۵۹ در کانون وکلای پنسیلوانیا پذیرفته شد. در اکتبر ۱۸۶۲، مزرعهٔ اردنهایم به آریستید ولچ فروخته شد و سپس این مزرعه برای پرورش اسب‌های مسابقه اهمیت بسیاری یافت. او طی جنگ داخلی آمریکا به‌عنوان یکی از مدیران کمیسیون بهداشتی ایالات متحده فعالیت کرد؛ این کمیسیون، آژانس امداد خصوصی بود که در ۱۸ ژوئن ۱۸۶۱ از طریق قانون فدرال با دسترسی بلایت به ژنرال جورج بی. مک‌کلن برای حمایت از سربازان بیمار و مجروح ایجاد شد. شناخت بلایت از کمیسیون بهداشت بریتانیا و حضور وی در این کمیسیون که در طول جنگ کریمه (۱۸۵۳ تا ۱۸۵۶) شکل گرفته بود، الهام‌بخش تشکیل همتای آمریکایی این آژانس شد. او همچنین در سال ۱۸۶۳ در کمیته‌ای برای ارتقای استخدام اقلیت‌ها فعالیت کرد. پس از جنگ داخلی آمریکا، بلایت با دفتر فریدمن همکاری کرد.
اهداف بشردوستانهٔ وی در فیلادلفیا، حول نیازهای کهنه‌سربازان جنگ و الزامات بهداشتی یک شهر با رشدی سریع بود. بلایت در برخی بهسازی‌های زیرساختی که به‌نفع همهٔ ساکنان شهر بود، نقش اساسی ایفا کرد. او عضو انجمن فوارهٔ فیلادلفیا بود. بلایت همچنین به‌عنوان خزانه‌دار در راستای آرمان‌های خیرخواهانهٔ مختلف فعالیت کرد.
هنگامی که بلایت در اواسط دههٔ ۱۸۷۰ ازدواج کرد و خانواده تشکیل داد، به مجموعه‌ای از خانواده‌های ثروتمند پیوست که تابستان‌ها به نیوپورت، رود آیلند می‌رفتند. با توجه به این‌که نسیم تازهٔ دریا برای کسانی که توانایی مالی داشتند جذاب بود، این رویه به سیاحتی سالانه تبدیل شد. سرانجام او در این مکان، سکنا گزید.
مقاله‌های آترتون بلایت (۱۸۴۹ تا ۱۸۵۸) در انجمن تاریخی پنسیلوانیا نگهداری می‌شود. این مقاله‌ها شامل مجموعه‌ای از مکاتبه‌ها، ازجمله خاطرات سفر و دفتری بیانگر هزینه‌های سفر است. او در دفتر خاطرات شخصی خود، میدان‌های نبرد و کهنه‌سربازان جنگ کریمه را توصیف می‌کند که در فوریه ۱۸۵۶ به پایان رسیده بود. مکاتبه‌های او با چارلز الیوت نورتون از طریق کتابخانهٔ هاتون انجام شده‌است.
گالری پرترهٔ ملی در واشینگتن دی.سی. میزبان مجسمه‌ای مرمری از بلایت است که در سال ۱۸۷۸ ریچارد سالتونستال گریناف (زادهٔ ۱۸۱۹ ـ درگذشت ۱۹۰۴) آن را ساخته‌است. احتمالاً معروف‌ترین اثر گریناف، مجسمه‌ای از بنجامین فرانکلین است که در مقابل تالار قدیمی شهر (بوستون) چشم‌ها را خیره می‌کرد. بلایت در سفر به اروپا به دختر گریناف علاقه‌مند شد و در نهایت آن‌ها ازدواج کردند. گریناف بخش عمدهٔ دوران بزرگسالی خود را در رم سپری کرد.
بلایت مجموعه‌داری مشتاق هنر و کتاب بود. او همچنین حامی بسیاری از رویدادهای هنری بود و منابع مالی آن‌ها را تأمین می‌کرد. در سال ۱۸۹۰، بلایت تابلوی «اورستس تحت تعقیب الاهگان انتقام» اثر ویلیام آدولف بوگرو را اهدا کرد و از خود به میراث گذاشت. از سال ۲۰۲۱، بخشی از مجموعهٔ موزهٔ هنر کرایسلر است. او علاوه بر ثبت و ضبط دفتر خاطرات شخصی، مقاله‌های متعددی ازجمله «دورهٔ انتقادی، بازتابی» را در سال ۱۹۰۱ به رشتهٔ تحریر درآورد.
شوهر دوم نوهٔ او راجر ماری وینسنت فیلیپ لوک د ویلمورین، پسر نامشروع آلفونسو سیزدهم بود.
مادرش در سال ۱۸۶۵ دیده از جهان فروبست. بلایت در سال ۱۸۷۲ در ۳۸ سالگی، با آنا لورینگ «نینا» گریناف (زادهٔ ۱۸۴۷ـ درگذشت ۱۸۹۷)، دختر مجسمه‌ساز معروف ریچارد سالتونستال گریناف، ازدواج کرد که ۱۳ سال از او کوچک‌تر بود. آن‌ها سه دختر داشتند. برخی از فرزندان آن‌ها در اروپا به دنیا آمدند. دخترش اِولین به‌دلیل لحنش هنگام صحبت‌کردن اغلب با بریتانیایی‌ها اشتباه گرفته می‌شد که البته به‌خاطر سال‌های زیادی بود که او در اروپا و زیر نظر پرستاران کودک بریتانیایی گذرانده بود.
در سال ۱۸۷۶، بلایت کلبه‌ای در نیوپورت به نام «شَدی نوک» از شارلوت دی. هاردی خرید و در سال ۱۸۸۰ به‌طور دائم در خانه‌ای در منطقهٔ تاریخی خیابان بلوو در نیوپورت سکنا گزید. در همان سال، کازینوی نیوپورت به روی اولین مشتریان خود گشوده شد و بعدها در دوران طلایی، به مرکز زندگی اجتماعی تبدیل شد.
در تابستان سال ۱۸۹۳، او و خواهرانش به‌عنوان محبوب‌ترین مجموعه‌داران جوان در نیوپورت معرفی شدند.
در اول سپتامبر ۱۸۹۷، دخترش ادیت بلایت با ویلیام پین تامپسون، از خانواده‌ای ثروتمند اهل وستبری، لانگ آیلند ازدواج کرد.
یک ماه بعد، در ۱۲ اکتبر ۱۸۹۷، همسرش کمی پس از دیدار با پرستار با تپانچه خودکشی کرد. او در ۱۵ سال آخر عمرش به سل ریوی مبتلا شده بود.
بلایت هرگز دوباره ازدواج نکرد و زمان بیشتری را در اروپا سپری کرد. او تابستان‌ها را در نیوپورت می‌گذراند و در جمع بزرگان آنجا شرکت می‌کرد. دختر او، آلیس آترتون بلایت، پس از یک دورهٔ نامزدی سه ساله، در سال ۱۹۰۵ با سر جرارد آگوستوس لوتر، بارونت اول (زادهٔ ۱۸۵۸ ـ درگذشتهٔ ۱۹۱۶) ازدواج کرد. لوتر در آن زمان سفیر بریتانیا در امپراطوری عثمانی بود. تصاویر دختر او بخشی از گالری پرترهٔ ملی لندن را تشکیل می‌دهد. جان سینگر سارجنت در سال ۱۹۰۵، تصویر آلیس را با قلم سیاه کشیده‌است.
در سال ۱۹۰۶، دخترش، اِولین بلایت که در روزنامه‌ها به او لقب «زیبای رز وحشی» دادند، با ماهلون آلنسون سندز، برادر کوچک‌تر اتل سندز، همسایهٔ تابستانی سابق نیوپورت، پسر مالون ساندز فقید ازدواج کرد. مالون ساندز دبیر سابق جنبش تجارت آزاد آمریکا بود که در سال ۱۸۸۸ در سانحهٔ تصادف در لندن کشته شد. اقامتگاه سابق ساندز در نیوپورت، لندز اند، چندین دست چرخیده بود و ازجمله مالکان آن، رابرت لیوینگستون بیکمن و در اختیار ادیت وارتون در زمان ازدواج وی بودند."Mahlon Sand's Death: A Fatal Accident in London, While Starting for a Ride." "New York Times". May 9, 1888. Retrieved March 12, 2014.
تا سال ۱۹۰۷، بلایت خانهٔ شمارهٔ ۹۵–۸۹ خیابان وبستر، نیوپورت، در نزدیکی خیابان بلوو را خریده بود. این ملک به محل سکونت خودش، شَدی نوک، نزدیک بود و به‌عنوان اقامتگاه فرانک دبلیو اندروز شناخته می‌شود، که قبلاً متعلق به آگوستوس وایتینگ (زادهٔ ۱۷۹۶ ـ درگذشتهٔ ۱۸۷۳)، بازرگان اهل نیویورک و نیواورلئان بود.
بلایت یکی از معروف‌ترین میلیونرهای انجمن آمریکایی عصر طلایی بود که در ۸ نوامبر ۱۹۰۹ بر اثر نارسایی قلبی چشم از جهان بست. سال‌های پایانی عمر او با فعالیت‌های اجتماعی گسترده و تمایل به اصلاحات سیاسی مصادف بود که آغاز دورهٔ مترقی بود. او در قبرستان جزیره، نیوپورت، رود آیلند آرمیده‌است. آگهی درگذشت او در نیویورک تایمز منتشر شد. برخی اقلام دارایی او در سال ۱۹۱۱ به حراج گذاشته شد.
فیلیپ کریستیسون (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
جان لیون چاپل (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
نویل بولز چمبرلین (؛ ۱۰ ژانویه ۱۸۲۰ – ۱۸ فوریه ۱۹۰۲) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
مایکل پاور کارور (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
چارلز جیمز بریگز (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (فرمانده) شده‌است.
اریک لوئیس بولز (؛ ۸ ژوئن ۱۹۰۴ – ۱۴ ژوئن ۱۹۸۵) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ستاره نقره‌ای شده‌است.
رابرت بیدولف (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
هری بارون (؛ ۱۱ اوت ۱۸۴۷ – ) سیاست‌مدار و نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
آرتور آرنولد بارت (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
مایکل جورج هنری بارکر (؛ ۱۵ اکتبر ۱۸۸۴ – ۲۱ مه ۱۹۶۰) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده‌است.
نایجل بگنال (; – ) فرمانده نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است. بگنال دوره‌ای رئیس ستاد کل بریتانیا بود.
توبی آستین ریچارد ویلیام لو (; – ) اهالی کسب‌وکار، سیاستمدار و نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
فابیان آرتور گولستون ور (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی، نشان امپراتوری بریتانیا، و نشان حمام شده‌است.
جورج هی (؛ ۱ فوریه ۱۷۸۷ – ۱۰ اکتبر ۱۸۷۶) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان گل خار شده‌است.
جولیان تامپسون (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
پن سایمونز (؛ ۱۷ ژوئیه ۱۸۴۳ – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
هربرت استوارت (؛ ۳۰ ژوئن ۱۸۴۳ – ۱۶ فوریه ۱۸۸۵) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
لی الیور فیتزموریس استک (؛ ۱۵ مه ۱۸۶۸ – ۱۹ نوامبر ۱۹۲۴) افسر و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
جان جورج اسمیت (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی و صلیب ویکتوریا شده‌است.
رودولف آنتون کارل (; – ) افسر (ارتش) و گردشگر اهل اتریش-مجارستان بود.
راجر هیل شیف (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
لارنس راجر لاملی (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌است.
بارتولومیو فوسل (Bartholomew Fussell) (زادهٔ ۱۷۹۴ ـ درگذشتهٔ ۱۸۷۱)، از مخالفان برده‌داری بود که با احداث پناهگاهی به بردگان فراری در خانهٔ امن خود در میدان کنت، پنسیلوانیا و مکان‌های دیگری در پنسیلوانیا و اوهایو در راه‌آهن زیرزمینی کمک کرد. او به حدود ۲۰۰۰ برده در فرار از بردگی کمک کرد. فوسل یکی از پایه‌گذاران انجمن مبارزه با برده‌داری آمریکا بود. او مدافع زنانی بود که در کسوت پزشک فعالیت می‌کردند و در تأسیس کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا مؤثر بود. فوسل به‌عنوان پزشک مشغول به فعالیت بود و به بردگان فراری خدمات پزشکی ارائه می‌داد.
فوسل در خانواده‌ای عضو کلیسای کویکر در چستر، ایالت پنسیلوانیا چشم به جهان گشود. پدرش، بارتولومیو فوسل و مادرش، ربکا فوسل (با نام باند) بود. پدر و خواهرش استر، فوسل را به‌غایت تشویق کردند تا تحصیلات عالی را دنبال کند. او با تصور این‌که در مریلند فرصت‌های تحصیلی بهتری به دست خواهد آورد، در عنفوان جوانی به این شهر نقل‌مکان کرد. فوسل در آنجا مدرسه‌ای را در لیتل فالز مریلند راه‌اندازی کرد و به تدریس پرداخت. او شب‌ها در رشتهٔ پزشکی تحصیل می‌کرد و در نهایت در کسوت پزشک از کالج پزشکی بالتیمور فارغ‌التحصیل شد. فوسل همچنین یک مکتب مذهبی یکشنبه‌ها در بوش ریور نک، مریلند، برای بردگان آفریقایی-آمریکایی راه‌اندازی کرد و خواندن کتاب مقدس را به آن‌ها آموزش داد. در آن زمان، چنین فعالیتی بسیار بحث‌برانگیز بود. در این مدت، او از طریق روابط خانوادگی با اعضای کلیسای کواکر در جنبش محلی مبارزه با برده‌داری، به‌ویژه الیشا تایسون، آشنا شد. خود فوسل علیه نهاد برده‌داری سخن گفت که البته مورد انتقاد برده‌داران محلی قرار گرفت.
فوسل پس از فارغ‌التحصیلی، به چستر، پنسیلوانیا بازگشت و در آنجا مطب پزشکی دایر کرد. کمی بعد، در ۲۶ مه ۱۸۲۶، فوسل با لیدیا موریس پیوند زناشویی بست و خانه‌ای در میدان کنت، پنسیلوانیا بنا نمود که بعدها به «کاج‌ها» معروف شد و به‌عنوان خانه‌ای امن برای راه‌آهن زیرزمینی استفاده می‌شد. او «کاج‌ها» را از جاناتان و آن توماس خرید که از قبل در راه‌آهن زیرزمینی فعالیت داشتند و از سال ۱۸۰۵ تا ۱۸۳۰ از آن به‌عنوان پناهگاهی برای بردگان فراری استفاده می‌کردند.
سوزان فوسل، دختر بارتولومیو فوسل و لیدیا موریس بود. او در کسوتِ معلم و پرستار در جنگ داخلی ایالات متحده فعالیت کرد و بشردوستی برجسته بود. او پس از مرگ زودهنگام مادرش مسئول انجام کارهای خانه بود. فرزندان دیگر آن‌ها جاشوا لانگسترث فوسل، موریس فوسل، لیدیا آدا فوسل و بنجامین لوندی فوسل بودند.
لیدیا، همسر فوسل، در سال ۱۸۴۰ چشم از جهان فروبست. او در ۲ سپتامبر ۱۸۴۱، با ربکا چرچمن هیوز ازدواج کرد و از او صاحب یک فرزند به نام ادوارد چرچمن فوسل شد.
فوسل در پنسیلوانیا رابطه‌ای شغلی با توماس گرت، فعال محلی مبارزه با برده‌داری برقرار کرد. در آن زمان، فوسل به بردگان فراری که از پناهگاه قبلی‌ای که با گرت داشت به خانهٔ او آورده می‌شدند، پناه می‌داد. او علاوه بر پناه‌دادن به بردگان، از خانه‌اش، «کاج‌ها»، برای ارائهٔ خدمات پزشکی به بردگان فراری بیمار یا مجروح استفاده کرد. خانهٔ او تقریباً در یک مایلی شرق دهکدهٔ تاریخی میدان کنت قرار داشت که مرکز جنبش مبارزه با برده‌داری در جنوب‌شرقی پنسیلوانیا بود. «کاج‌ها» یک انبار زیرزمینی داشت که به‌عنوان مخفیگاه بردگان فراری استفاده می‌شد و همچنین یک خروجی دوم برای فرار سریع داشت. فوسل و همسرش لیدیا مدام در «کاج‌ها» میزبان سایر طرفداران مبارزه با برده‌داری بودند.
در سال ۱۸۳۳، فوسل یکی از امضاکنندگان اصلی بیانیهٔ عقاید انجمن ضد برده‌داری آمریکا بود. این بیانیه اصول مبارزه با برده‌داری این سازمان را اعلام می‌کرد. این امضا در اولین جلسهٔ این سازمان رخ داد که در فیلادلفیا، پنسیلوانیا برگزار شد.
در اواخر دههٔ ۱۸۳۰، فوسل تقریباً به ۲۰ مایلی شمال میدان کنت یعنی وست وینسنت، پنسیلوانیا، به مزرعهٔ مجاورخواهرش استر لوئیس نقل‌مکان کرد. در آنجا، او با لوئیس، دخترانش و نیز گرت و جان ویکرز و الیجا پنی پکر از طرفداران مبارزه با برده‌داری در پیشبرد روند راه‌آهن زیرزمینی، همکاری کرد.
لیدیا، همسر فوسل، در سال ۱۸۴۰ دیده از جهان فروبست. او یک سال بعد با ربکا هیوز ازدواج کرد و در همان زمان فوسل و همسر جدیدش به یورک، پنسیلوانیا رفتند. در آن زمان، برادر و برادرزاده‌اش برای ادامهٔ فعالیت در راه‌آهن زیرزمینی به خانهٔ فوسل در وست وینسنت نقل‌مکان کردند تا به خانه‌های فوسل و لوییس بروند.
فعالیت‌های راه‌آهن زیرزمینی پس از تصویب قانون برده‌های فراری در سال ۱۸۵۰ افزایش یافت و مجازات کمک به بردگان فراری را افزایش می‌داد. فوسل نیز به نوبهٔ خود، فعالیتش را بیشتر کرد. در سال ۱۸۵۱، او به فرار سه نفر از شرکت‌کنندگان در شورش کریستیانا کمک کرد و به فراری‌ها در خانهٔ خانوادگی لوییس در چستر پناه داد. فوسل تا پایان جنگ داخلی ایالات متحده عضو فعال انجمن ضد برده‌داری پنسیلوانیا باقی ماند.
او در جایگاه گردانندهٔ یک خانهٔ امن، نمونه‌ای از کنترلچی (یا کمک‌راننده) و فرماندهٔ ایستگاه در راه‌آهن زیرزمینی است، در نتیجه، اصطلاحات راه‌آهن اغلب در این متن به کار رفته‌است.
فعالیت فوسل در راه‌آهن زیرزمینی در رسالهٔ اولیه‌ای دربارهٔ این موضوع، سوابق راه‌آهن زیرزمینی، در سال ۱۸۷۲ به قلم ویلیام استیل، آفریقایی-آمریکایی مستند شده‌است. کنت تاون شیپ در سال ۲۰۱۶، خانهٔ فوسل، «کاج‌ها»، را برای محافظت از تاریخ خرید.
فوسل به‌دلیل تلاش‌های سرکوب‌شدهٔ خواهرش استر در دنبال‌کردن حرفهٔ پزشکی، در رابطه با فرصت‌های محدودی که زنان زمانه‌اش در زمینهٔ پزشکی داشتند، حساس شده بود. به همین دلیل، در سال ۱۸۴۰، فوسل کلاس‌هایی را با هدف آموزش اصول اولیهٔ پزشکی به زنان آغاز کرد. او سپس کارزاری برای پیشبرد آرمان زنان در کسوت پزشک راه انداخت. در سال ۱۸۴۶، فوسل جلسه‌ای متشکل از شش پزشک محلی و خواهرزاده‌اش گریسیانا لوییس برای بحث دربارهٔ ضرورت فعالیت زنان در حرفهٔ پزشکی ترتیب داد. شرکت‌کنندگان شامل شش پزشک ازرا میچنر، ادوین فوسل (شوهرخواهر گریسیانا، ربکا لوییس)، فرانکلین تیلور، الوود هاروی، سیلوستر بردسال و نیز خواهرزادهٔ فوسل بودند. این جلسه در نهایت منجر به پایه‌گذاری کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا در سال ۱۸۵۰ شد، اگرچه او مستقیماً در ایجاد آن نقشی نداشت.
پس از جنگ داخلی ایالات متحده و ممنوعیت برده‌داری، فوسل بیشتر وقت خود را در پندلتون ایندیانا در خانهٔ پسرش جاشوا فوسل سپری کرد. بااین‌حال، او در وست پیکلند، پنسیلوانیا، در خانهٔ پسرش موریس فوسل چشم از جهان فروبست. فوسل در کنار همسرش لیدیا در آرامگاه پیلند فرندز در فینیکسویل، پنسیلوانیا در ایالات متحده آمریکا به خاک سپرده شد.
هیو مایکل رز (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
برایان هوبرت رابرتسون (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
اندرو پیتر ریدوی (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است.
هوبرت رانس (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود.
فردریک کاوندیش پونسونبی (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جاناتان پیل (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
چاینا مینشنگ تراست () شرکت خدمات مالی و مدیریت سرمایه‌گذاری چینی است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد.
بوهای تراست () شرکت خدمات مالی و مدیریت سرمایه‌گذاری چینی است، که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد.
برایان پی. برنز (Brian P. Burns) (زادهٔ ۱۲ ژوئیه ۱۹۳۶ – درگذشتهٔ ۱۲ اوت ۲۰۲۱)، کارآفرین، وکیل و نوع‌دوست آمریکایی بود. او رهبر جامعهٔ ایرلندی-آمریکایی و مجموعه‌دار سرشناس هنر ایرلندی بود. در دسامبر ۲۰۱۶، طبق گزارش مگی هابرمن در روزنامهٔ "نیویورک تایمز"، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور منتخب آن زمان، قصد داشت برنز را به‌عنوان سفیر بعدی ایالات متحده در ایرلند معرفی کند. با این حال، در ژوئن ۲۰۱۷، برنز به‌دلیل بیماری از پذیرش این سمت انصراف داد.
برایان پی. برنز که در بوستون، ایالت ماساچوست به‌دنیا آمد، از نسل سوم آمریکایی‌های ایرلندی‌تبار بود که اصل‌ونسب آن‌ها به شهرستان کری در منطقهٔ جنوب‌غربی ایرلند بازمی‌گشت. پدر برنز، ارجمند جان جی. برنز (زادهٔ ۱۹۰۱- درگذشتهٔ ۱۹۵۷)، در ۲۹ سالگی استاد حقوق در مدرسه حقوق هاروارد و در ۳۰ سالگی عضو دادگاه عالی ماساچوست شد. پدرش اولین مشاور کل در کمیسیون بورس و اوراق بهادار به ریاست جوزف پی. کندی سنیر بود که در سال ۱۹۳۴، فرانکلین دی. روزولت آن را تأسیس کرده بود. در سال ۱۹۳۶، پدرش از سمت خود استعفا داد و به‌عنوان شریک ارشد به شرکت حقوقی برنز، کری، ریچ و رایس در نیویورک پیوست.
برایان پی. برنز و همسرش آیلین صاحب هشت فرزند، چهار فرزند از ازدواج‌های قبلی و پانزده نوه هستند. چهار فرزند برایان از ازدواج اولش با شیلا اوکانر برنز بودند. در زمان اعطای مدال اقتصاد آزاد آمریکایی به برایان برنز در سال ۲۰۱۲، در دانشگاه آتلانتیک پالم بیچ، سناتور سابق ایالات متحده جورج لمیوکس بیان کرد که برنز و همسرش آیلین دومین زوجی بوده‌اند که عالی‌ترین جوایز دانشگاه آتلانتیک پالم بیچ یعنی مدال اقتصاد آزاد آمریکایی و جایزهٔ زنان ممتاز را دریافت کرده‌اند؛ آیلین در سال ۲۰۱۱، جایزهٔ زنان ممتاز را دریافت کرده بود.
در سال ۱۹۵۹، برایان در ۲۳ سالگی، از دانشکدهٔ حقوق هاروارد فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۵۷، تحصیلات خود را در کالج صلیب مقدس با موفقیت به پایان رساند. برنز دانش‌آموختهٔ مدرسهٔ سنت سباستین در نیدهام، ایالت ماساچوست بود.
برایان پی. برنز رئیس شرکت حقیقی توسعهٔ املاک و مستغلات BF Enterprises بود. او در چندین شرکت حقوقی در سان‌فرانسیسکو شریک بود، ازجمله شرکت برنز و وایتهد (۱۹۷۸–۱۹۸۶)، شرکت کولینان، برنز و هلمر (۱۹۷۵–۱۹۷۸) و شرکت کولینان، هنکاک، روترت و برنز (۱۹۶۵–۱۹۷۴). برنز از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹، مدیر شرکت کلوگ در بتل کریک، میشیگان بود و به‌عنوان اولین رئیس کمیتهٔ مالی در آنجا فعالیت کرد. او همچنین مدیر و رئیس کمیتهٔ اجرایی در شرکت کوکاکولا باتلینگ در نیویورک بود. برنز فعالیت خود را به‌عنوان شریک در شرکت حقوقی وبستر، شفیلد، فلیشمن، هیچکاک و بروکفیلد در نیویورک آغاز کرد، (۱۹۶۰–۱۹۶۴). در سال ۱۹۵۸–۱۹۵۹، او دستیار ویژهٔ مدیر بخش کمیسیون بورس و اوراق بهادار در دفتر نیویورک بود.
در سال ۱۹۶۳، رئیس‌جمهور جان اف. کندی، اولین رئیس‌جمهور کاتولیک ایرلندی‌ـآمریکایی، از زادگاه اجدادی خود در وکسفورد، ایرلند بازدید کرد. طی این بازدید، او و رئیس‌جمهور ایرلند، ایمون دو والرا، بنیاد ایرلندی-آمریکایی را برای تسهیل جمع‌آوری کمک‌های مالی برای مؤسسات و خیریه‌های ایرلندی و ایرلندی-آمریکایی تأسیس کردند. کندی در سال ۱۹۶۳، برایان پی. برنز را به‌عنوان اولین مدیر بنیاد ایرلندی-آمریکایی منصوب کرد. او به‌عنوان مدیر بنیاد، نقشی مهم در جمع‌آوری کمک‌های مالی برای بازسازی کتابخانهٔ مارش در محوطهٔ سنت پاتریک در دوبلین ایفا کرد. برنز همچنین کتابخانهٔ حقوق آمریکا در کالج دانشگاه کورک را به افتخار پدر مرحومش تأسیس کرد.
برایان برنز برای گسترش دامنهٔ فعالیت بنیاد ایرلندی-آمریکایی، آن را با صندوق ایرلند ادغام کرد. صندوق ایرلند را دن رونی از تیم پیتسبورگ استیلرز و سر آنتونی آوریلی، رئیس ایرلندی‌الاصل شرکت هاینز تأسیس کرده بودند. در سال ۱۹۸۷ و در روز سنت پاتریک، این دو سازمان در مراسمی در کاخ سفید ادغام شدند و صندوق ایرلندی-آمریکایی تشکیل شد. رئیس‌جمهور رونالد ریگان که ریاست این مراسم را برعهده داشت، بیان کرد:
صندوق ایرلندی-آمریکایی، بزرگ‌ترین صندوق از ۱۲ صندوق تشکیل‌دهندهٔ صندوق‌های ایرلندی است. این صندوق‌ها نهادهایی خصوصی هستند که به‌منظور جمع‌آوری پول برای خیریه‌های ایرلندی و رفاه مهاجران ایرلندی تخصیص یافته‌اند. برنز متولی مادام‌العمر این سازمان بود.
در ۲۱ مارس ۲۰۱۳، برایان پی. برنز به همراه معاون سابق رئیس‌جمهور (و رئیس‌جمهور کنونی) ایالات متحده، جو بایدن، به تالار مشاهیر آمریکایی-ایرلندی راه یافت. جان ال. لاهی، در این مراسم او را به‌عنوان رئیس دانشگاه کوینیپیاک معرفی کرد.
در ۸ نوامبر ۲۰۱۲، برنز مدال اقتصاد آزاد آمریکایی را از دانشگاه آتلانتیک پالم بیچ دریافت کرد.
در سال ۲۰۱۳، به برنز جایزهٔ The Order of St. Patrick اعطا شد، جایزهٔ معتبری که انتشارات هریتیج برای تجلیل از دست‌آوردهای مهم آمریکایی‌های ایرلندی‌تبار در نظر گرفته‌است.
در سال ۲۰۰۰، پاتریشیا هارتی در کتاب خود به نام بزرگ‌ترین آمریکایی‌های ایرلندی‌تبار قرن بیستم، از برنز نام برده‌است. در سال ۱۹۹۶، مجلهٔ Arts and Antiques، از برنز به‌عنوان یکی از ۱۰۰ مجموعه‌دار برتر آثار هنری یاد کرد.
همچنین در سال ۱۹۹۶، برنز جایزهٔ مدال طلای جامعهٔ ایرلندیِ بوستون را دریافت کرد، افتخاری که او با دیگر چهره‌های مشهور ایرلندی و ایرلندی-آمریکایی، ازجمله کولم توبین (نویسنده) و رئیس‌جمهور سابق ایرلند، مری مک‌آلیس، شریک است.
در سال ۱۹۸۶، برایان و خانوادهٔ برنز، کتابخانهٔ جان جی. برنز را در کالج بوستون بنا نهادند. این کتابخانه گنجینه‌ای از کتاب‌های کمیاب، مجموعه‌های منحصربه‌فرد و بایگانی‌هاست. مجموعهٔ ایرلندی این کتابخانه که به‌طور رسمی در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد، یکی از بهترین منابع تاریخ، ادبیات و فرهنگ ایرلند در جهان است. کتابخانهٔ برنز در ۲۲ آوریل ۱۹۸۶ با تعهد به گسترش آثار ادبی ایرلندی افتتاح شد. کتابخانهٔ برنز که به‌عنوان نگهبان فرهنگ ایرلند از آن یاد می‌شود، به حفظ میراث تاریخی، ادبی، موسیقی و هنری ایرلند و دسترسی آزاد برای پژوهش، آموزش و درک همگانی از طریق منابع آنلاین و نمایشگاه‌های مستقر در محل متعهد شده‌است. این کتابخانه همچنان به غنابخشی و تنوع‌بخشی مجموعه‌های ایرلندی با خریدهای هدف‌مند و اهداییه‌ها ادامه می‌دهد. امروزه این کتابخانه بیش از ۵۰۰۰۰ جلد کتاب از تاریخ، ادبیات و فرهنگ ایرلند، ده‌ها مجموعهٔ دست‌نویس و بایگانی‌شده و نسخه‌های مهمی از عکس‌ها، آثار هنری، نقشه‌ها و چیزهای گذرای ایرلندی را در خود جای داده که آن را به بزرگ‌ترین و جامع‌ترین مجموعه از اسناد پژوهشی ایرلندی در خارج از این کشور تبدیل کرده‌است.
دارایی‌های این کتابخانه شامل بیش از ۳۰۰۰۰۰ کتاب و ۱۷ میلیون نسخهٔ خطی و صنایع‌دستی کمیاب است. این کتابخانه بزرگ‌ترین مجموعه از کتاب‌ها و دست‌نوشته‌های کمیاب ایرلندی را در نیمکرهٔ غربی دارد. دکتر رابرت کی. اونیل اولین کتابدار آنجا بود و طی ۲۶ سال فعالیت خود شماری از مهم‌ترین مجموعه کتاب‌ها و بایگانی‌های مربوط به چهار نویسندهٔ ایرلندی را که تاکنون برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات شده‌اند، گردآوری کرده‌است: ویلیام باتلر ییتس (۱۹۲۳)، جورج برنارد شاو (۱۹۲۵)، ساموئل بکت (۱۹۶۹) و شیموس هینی (۱۹۹۵). بقیهٔ دارایی‌های بی‌نظیر شامل بایگانی‌های بابی هانوی، عکاس خبری ایرلند شمالی است که مشتمل بر بیش از ۷۵۰۰۰ تصویر می‌شود؛ تصاویری از درگیری‌های شبه‌نظامیان و زندگی روزمره در دهه‌های «درگیری‌های ایرلند شمالی» و نیز تعدادی از پرتیراژترین عکس‌های شیموس هینی و دیگر اسطوره‌های فرهنگی ایرلند.
برایان از طریق بنیاد برنز، برنامهٔ پژوهشگر مهمان برنز در برنامه مطالعات ایرلندی (Burns Visiting Scholar in Irish Studies) را در سال ۱۹۹۱ برپا کرد. این برنامه سرمایه‌گذاری مشترک میان کتابخانه‌های دانشگاه کالج بوستون و مرکز برنامه‌های ایرلندی است. کتابخانهٔ برنز در هر سال تحصیلی، پذیرای اساتید، نویسندگان یا هنرمندان برجسته‌ای است که نقشی مهم در حیات فرهنگی و فکری ایرلند داشته‌اند. این برنامه از زمان شروع، میزبان دانشمندان ایرلندی و بریتانیایی، ازجمله دو مدیر اسبق کتابخانهٔ ملی ایرلند، مورخان، زبدگان علوم سیاسی، متخصصان فرهنگ قرون وسطا، منتقدان ادبی و ویراستاران، متخصصان و شاعران زبان ایرلندی و یک نوازنده و موسیقی‌دان بوده‌است. این دانش‌پژوهان برای فعالیت‌های‌شان کمک مالی دریافت کرده و در پیشبرد پیوندهای فرهنگی ایرلندی-آمریکایی سهیم بوده‌اند. جرالد داو، دانش‌پژوه برنز در سال ۲۰۰۵–۲۰۰۴ می‌گوید: «مطالعات ایرلندی، هاله‌ای خاص از دانش فرهنگی و ادبی است.» کولمن اوکلابیگ، راهب بندکتین و دانش‌پژوه برنز در سال ۲۰۱۶، از فرهنگ ایرلند قرون وسطایی برای پژوهش دربارهٔ تأثیر مذهب بر جنبه‌های زندگی در میان مردم عادی بهره می‌برد. مارگارت کلهر، دانش‌پژوه برنز در سال ۲۰۰۳–۲۰۰۲، با استاد فیلیپ اولری از کالج بوستون در زمینهٔ بررسی پیشینهٔ کمبریج در ادبیات ایرلندی همکاری کرد که اولین تاریخ جامع ادبیات ایرلندی بوده که به هر دو زبان ایرلندی و انگلیسی نوشته شده‌است. این دو جلد کتاب پانزده قرن دستاورد ادبی، از اولین متون لاتین قرون وسطایی تا اواخر قرن بیستم، را دربرمی‌گیرد و منبعی مهم در پژوهش‌های ایرلندی به‌شمار می‌رود.
بیشتر مجموعهٔ آثار هنری برایان، به‌جز چند استثنا، آثاری را شامل می‌شود که پس از قحطی بزرگ ایرلند پدید آمده‌اند. این مجموعه در موزه‌ها و مؤسسات فرهنگی مختلف در سراسر ایالات متحده و ایرلند به نمایش گذاشته شده‌است، ازجمله در موزهٔ هنر مک مولن، کالج بوستون، گالری هیو لین دوبلین، مرکز هنر بریتانیا در ییل در شهر نیوهیون، ایالت کنتیکت، مرکز کندی در واشینگتن دی. سی و موزهٔ هنر فینیکس در آریزونا. در سال ۲۰۱۴، این مجموعه در سرکنسولگری ایرلند در نیویورک، در نمایشگاهی با میزبانی شرکت Turlough McConnell Communications به نمایش گذاشته شد.
کیت رابینسون هدف برنز از جمع‌آوری آثار هنری ایرلندی را چنین توصیف می‌کند: «روشی برای مشارکت در توسعهٔ فرهنگی کشور آبا و اجدادی‌اش و تصحیح این تصور که ما ملتی [ایرلند] بدون ذوق و استعداد هنری بوده‌ایم». این مجموعه شامل نقاشی‌ها و مجسمه‌هایی از هنرمندانی نظیر اف.جی. دیویس، ارسکین نیکول، موریس مک‌گونیکال، والتر چتوود آیکن، رودریک اوکانر، هنری رابرتسون کریگ، سر جان لاوری، فرانک مک کلوی، لئو ویلان، جک باتلر ییتس و روآن گیلسپی است.
داگلاس جیمز بورگم (Douglas James Burgum) (زادهٔ اول اوت ۱۹۵۶)، کارآفرین و سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۱۶ به‌عنوان سی‌وسومین فرماندار داکوتای شمالی فعالیت می‌کند و یکی از اعضای حزب جمهوری‌خواه است.
در سال ۱۹۸۳، بورگم به شرکت نرم‌افزاری گریت پلیِنز پیوست و در سال ۱۹۸۴ به ریاست آنجا رسید. در سال ۲۰۰۱، او شرکت را به مبلغ ۱٫۱ میلیارد دلار به مایکروسافت فروخت. در مایکروسافت، او رئیس بخش مشاورهٔ تجاری این شرکت شد. در سال ۲۰۱۲، داگ به‌عنوان رئیس هیئت‌مدیرهٔ شرکت اتلاسیان فعالیت نمود. همچنین از سال ۲۰۰۷، او عضو هیئت‌مدیرهٔ شرکت "ساکسس فکتورز" و از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲، به ریاست آنجا رسید. بورگم بنیان‌گذار شرکت "کیلبورن گروپ"، شرکت توسعهٔ املاک در فارگو و همچنین یکی از بنیان‌گذاران شرکت آرتور ونچرز است.
در سال ۲۰۱۶، بورگم اعلام کرد که قصد نامزدی برای تصدی منصب فرمانداری داکوتای شمالی به‌عنوان یک جمهوری‌خواه دارد. او که هیچ سابقهٔ رسمی در سیاست نداشت و به‌رغم این‌که در اجلاس حزب در آوریل، حمایت حزب ایالتی را به دادستان باسابقه، وین استنجم، واگذار کرد، بااین‌حال در انتخابات مقدماتی، استنجم را شکست داد و نامزد جمهوری‌خواهان شد. داگ در انتخابات عمومی نوامبر با ماروین نلسون از حزب دموکرات و مارتی ریسکه از حزب آزادی‌خواه رقابت کرد و با کسب بیش از ۷۵ درصد آرا پیروز شد. در سال ۲۰۲۰، بورگم با کسب ۶۶ درصد آرا دوباره انتخاب شد.
بورگم در اول اوت ۱۹۵۶ در آرتور، ایالت داکوتای شمالی، جاییکه پدربزرگش در سال ۱۹۰۶ یک سیلو برپا کرده بود، چشم به جهان گشود. او پسر کاترین (کیلبورن) و جوزف بوید بورگم است. او در سال ۱۹۷۸، مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه ایالتی داکوتای شمالی دریافت کرد. زمانی که بورگم سال آخر دانشگاه بود، برای ادامهٔ تحصیل به مدرسه عالی کسب‌وکار استنفورددرخواست داد. او همچنین کسب‌وکار تمیزکاری دودکش را راه‌اندازی کرد. او بعدها خاطرنشان کرد «داستانی دربارهٔ شغل من، تمیزکاری دودکش، در روزنامه منتشر شد. عکسی از من چاپ شده بود که در هوای یخبندان فارگو، روی دودکشی یخ‌زده نشسته‌ام. خبرگزاری آسوشیتدپرس آن را منتشر کرد. بعدها به من گفتند که در دفتر پذیرش استنفورد جنجال زیادی به پا کرده‌است: آهای، یک دودکش‌پاکن از داکوتای شمالی درخواست داده‌است».
بورگم برای تحصیل در رشتهٔ بازرگانی در استنفورد پذیرفته شد. او در آنجا با استیو بالمر آشنا شد که بعدها به مدیرعاملی مایکروسافت رسید. بورگم در آخرین سال تحصیلی خود در استنفورد، «کل سه ماههٔ آخر سال تحصیلی را روی یک پروژه با بالمر گذراند». در سال ۱۹۸۰، او موفق به اخذ مدرک MBA از دانشکدهٔ بازرگانیِ دانشگاه استنفورد شد. در سال ۲۰۰۰، بورگم دکترای افتخاری از ایالت داکوتای شمالی و در سال ۲۰۰۶، دکترای افتخاری از دانشگاه مری دریافت نمود.
بورگم پس از فارغ‌التحصیلی از استنفورد، به شیکاگو رفت تا به‌عنوان مشاور در شرکت مک‌کینزی اند کامپنی، فعالیت کند. سپس او با وثیقه‌گذاشتن زمین زراعی، ۲۵۰۰۰۰ دلار گرفت تا سرمایهٔ اولیه برای نرم‌افزار حسابداری در شرکت نرم‌افزاری گریت پلینز در فارگو، ایالت داکوتای شمالی را فراهم کند. بورگم در سال ۱۹۸۳ به این شرکت پیوست و در سال ۱۹۸۴ به کمک سرمایه‌گذاری از سوی اعضای خانواده‌اش، باقی سهام شرکت را خرید و ریاست آنجا را عهده‌دار شد.
در دههٔ ۱۹۸۰، مجلهٔ فورچون بارها شرکت نرم‌افزاری گریت پلینز را در میان ۱۰۰ شرکت برتر برای فعالیت در ایالات متحده قرار داد. بورگم تا سال ۱۹۸۹، کارمندان شرکت را به حدود ۲۵۰ نفر و فروش سالانهٔ آن را به حدود ۳۰۰ میلیون دلار رساند. در سال ۱۹۹۷، او با کمک اینترنت، شرکت را فراتر از داکوتای شمالی توسعه بخشید و به عرضهٔ عمومی رساند. در سال ۲۰۰۱، بورگم شرکت را به قیمت ۱٫۱ میلیارد دلار به مایکروسافت فروخت. بورگم بیان کرده‌است که علت تأسیس شرکت در فارگو، مجاورت آن با دانشگاه ایالتی داکوتای شمالی بوده و او می‌توانسته دانشجویان مهندسی آنجا را استخدام کند.
پس از فروش شرکت، بورگم به‌عنوان معاون ارشد در گروه مشاورهٔ تجاری مایکروسافت منصوب شد که این شعبه به‌دلیل ادغام شرکت نرم‌افزاری گریت پلینز در شرکت مایکروسافت به وجود آمد. او تا سال ۲۰۰۷ در مایکروسافت ماند و در دوران تصدی خود، مسئول اولویت‌بندی برنامه‌های سازمانیِ مایکروسافت بود. ساتیا نادلا، مدیرعامل کنونی مایکروسافت، با تمجید از بورگم، او را «الهام‌بخش خود در درک روح ما یکروسافت» دانسته‌است.
بورگم عضو هیئت مشاوران دانشکدهٔ بازرگانی استنفورد بود. او در دههٔ ۲۰۰۰، عضو هیئت‌مدیرهٔ شرکت ساکسس فکتورز و از سال ۲۰۰۷ تا زمان واگذاری آن به شرکت SAP در سال ۲۰۱۱، ریاست آنجا را برعهده داشت. در سال ۲۰۱۲، بورگم اولین رئیس هیئت‌مدیرهٔ شرکت اتلاسیان شد، پس از آن‌که اعضای اولیهٔ هیئت‌مدیره که شامل سه نفر بودند، افزایش یافتند (هیچ‌کدام از آن‌ها به‌عنوان رئیس رسمی فعالیت نکرد) در سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۴، دو بار و به‌مدت چند ماه، مدیرعامل موقت شرکت اینتلجنت این‌سایتس شد، شرکتی که از سال ۲۰۰۸ در آنجا به‌عنوان رئیس اجرایی هیئت‌مدیره فعالیت کرده‌است. در آن سال، بورگم همچنین به عضویت هیئت‌مدیرهٔ شرکت آوالارا درآمد.
بورگم بنیان‌گذار شرکت توسعهٔ املاک کیلبورن گروپ در فارگو است. در سال ۲۰۱۳، او تصمیم گرفت که مرتفع‌ترین ساختمان با ۲۳ طبقه و کاربری چندمنظوره به نام بلوک ۹ یا دیار داکوتا را در فارگو بسازد. این شرکت همچنین حامی احداث یک مرکز همایش در مرکز فارگو بوده‌است. این شرکت بسیاری از املاک فارگو ازجمله کلیسای سنت مارک لوتران و دبیرستان نمونهٔ وودرو ویلسون را خرید و بازسازی کرد. بورگم یکی از بنیان‌گذاران شرکت آرتور ونچرز، یک شرکت سرمایه‌گذاری خطرپذیر بود. چندین شرکت که او در آن‌ها سرمایه‌گذاری کرده‌است، در فارگو واقع شده‌اند.
بورگم حامی اهداف نیکوکارانه ازجمله موزهٔ هنر پلینز است. در سال ۲۰۰۱، او مدرسه‌ای بازسازی‌شده که در سال ۲۰۰۰ خریده بود، به دانشگاه ایالتی داکوتای شمالی اهدا کرد. اسم ساختمان را تالار رنسانس گذاشتند و به دپارتمان هنرهای تجسمی دانشگاه، زیرمجموعهٔ اصلی دپارتمان معماری و معماری محوطه‌سازی و دفتر دانشگاه ترای‌ـ کالج تبدیل شد. در سال ۲۰۰۸، بورگم صندوق خانوادهٔ دوگ بورگم را راه‌اندازی کرد که هدف آن انجام فعالیت‌های نیکوکارانه در حوزهٔ جوانان، آموزش و بهداشت است.
در سال ۲۰۱۶، بورگم اعلام کرد که قصد نامزدی برای تصدی منصب فرمانداری داکوتای شمالی به‌عنوان یک جمهوری‌خواه دارد. او که هیچ سابقهٔ رسمی در سیاست نداشت و به‌رغم این‌که در اجلاس حزب در آوریل، حمایت حزب ایالتی را به دادستان باسابقه، وین استنجم، واگذار کرد، بااین‌حال در انتخابات مقدماتی، استنجم را شکست داد و نامزد جمهوری‌خواهان شد. بورگم در انتخابات عمومی نوامبر با ماروین نلسون از حزب دموکرات و مارتی ریسکه از حزب آزادی‌خواه رقابت کرد و با کسب بیش از ۷۵ درصد آرا پیروز شد.
بورگم دوباره در سال ۲۰۲۰ نامزد شد. او با کسب بیش از ۶۵ درصد آرا توانست بر شلی لنز، دام‌پزشک، پیروز شود. North Dakota gubernatorial election results
در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۶، بورگم به‌عنوان سی‌وسومین فرماندار داکوتای شمالی در کنار معاون خود، برنت سانفورد، سی‌وهشتمین معاون فرماندار داکوتای شمالی، سوگند یاد کرد.
در ۱۲ نوامبر۲۰۲۱، بورگم قانونی را به تصویب رساند که نظریهٔ انتقادی نژاد را از برنامه‌های درسی مدارس دولتی حذف می‌کرد.
بورگم که در میان جمهوری‌خواهان منحصربه‌فرد است، هدفی را برای ایالت داکوتای شمالی تعیین کرده مبنی بر این‌که تا سال ۲۰۳۰ به شرایط کربن خنثی دست یابد. او می‌خواهد این هدف را در حین حفظ صنعت سوخت فسیلی، از طریق استفاده از فناوری جذب و ذخیرهٔ کربن برای کنترل و جداسازی دی‌اکسید کربن موجود در سازندهای زمین‌شناختی ایالت داکوتای شمالی دنبال کند. بورگم حامی استفاده از دی‌اکسید کربن برای ازدیاد برداشت از مخازن نفتی است، فرایندی که در آن برای افزایش تولید، به میادین نفتی تخلیه‌شده، دی‌اکسید کربن تزریق می‌شود. او همچنین حامی شیوه‌های کشاورزی است که کربن را در خاک ذخیره می‌کنند. بر اساس اظهاراتی که بورگم در نشست سالانهٔ شورای نفت داکوتای شمالی اعلام کرد، انتشار این خبر منجر به سرمایه‌گذاری ۲۵ میلیارد دلاری در بخش خصوصی شد.
بورگم از طرح دسترسی خط لولهٔ نفتی داکوتا حمایت می‌کند.
در ژوئیه ۲۰۲۰، بورگم خط مشی حزب جمهوری‌خواه را دربارهٔ مسائل دگرباشان «تفرقه‌انگیز و نفاق‌افکن» نامید.MacPherson, James (Associated Press). "North Dakota Governor Blasts Party's Anti-LGBTQ Resolution", "U.S. News & World Report", 23 July 2020.Bollinger, Alex. "North Dakota GOP platform says LGBTQ people “recruit” children & “prey” on women", "LGBTQ Nation", 23 July 2020.
در سال ۱۹۹۱، بورگم با همسر اول خود، کارن استوکر، ازدواج کرد. آن‌ها سه فرزند دارند و در سال ۲۰۰۳ از هم جدا شدند. در سال ۲۰۱۶، بورگم با کاترین هلگاس پیوند زناشویی بست.Ingersoll; Archie; As a recovering addict herself, ND's first lady hopes to tackle addiction issues; Inforum; Februally 11, 2017;
ادموند بیلینگز (Edmund Billings) (زادهٔ ۱۴ ژانویه ۱۸۶۸ – درگذشتهٔ ۷ فوریه ۱۹۲۹)، سرمایه‌گذار، بانکدار، جامعه‌شناس، نوع‌دوست و مقام دولتی آمریکایی متولد کانادا بود که در چندین کمیتهٔ امداد فعالیت کرد و در جنگ جهانی اول، مأمور وصول گمرکات بندر بوستون بود.
بیلینگز در ۱۴ ژانویه ۱۸۶۸ در سینت جورج، نیوبرانزویک چشم به جهان گشود. پدرش ادموند و مادرش الیزابت (ساترلند) بیلینگز بود. بیلینگز پنج‌ساله بود که خانواده‌اش به بوستون نقل‌مکان کردند. او در مدرسهٔ بریمر و دبیرستان شبانه تحصیل کرد و در کلاس‌های شبانه در دانشگاه هاروارد حاضر شد. بیلینگز پیش از شروع فعالیت در امور خیریه در نقش پیام‌رسان برای وسترن یونیون و منشی در فروشگاه هنری کار می‌کرد. او در اول اکتبر ۱۸۹۶ با الیزابت چایلد از استمفورد، کنتیکت ازدواج کرد. آن‌ها دو فرزند به نام‌های ادموند جونیور و کاترین داشتند.
بیلینگز در بیست‌ویک سالگی به‌عنوان سرپرست مؤسسهٔ بزرگداشت ولز برگزیده شد. او بعدها در سمت خزانه‌دار در آن مؤسسه فعالیت کرد. پس از مرگ بنیان‌گذار آن، رابرت تریت پین در سال ۱۹۱۰، بیلینگز به ریاست این مؤسسه رسید. او این سمت را تا زمان ترک این مؤسسه در سال ۱۹۲۲ عهده‌دار بود. بیلینگز همچنین به‌عنوان سرپرست مؤسسهٔ مردم فعالیت کرد.
بیلینگز یکی از اعضای کمیتهٔ امداد بود که به قربانیان زلزلهٔ ۱۹۰۶ سان‌فرانسیسکو، آتش‌سوزی بزرگ چلسی در سال ۱۹۰۸، آتش‌سوزی بزرگ سالم در سال ۱۹۱۴، زلزلهٔ سال ۱۹۰۸ مسینا و انفجار هالیفاکس یاری رساند. بیلینگز در جنگ جهانی اول، در جایگاه یکی از اعضای کمیتهٔ بحران بخش بوستون صلیب سرخ آمریکا فعالیت کرد. او به پاس خدماتش پس از زلزلهٔ مسینا، به حضور پادشاه ویکتور امانوئل سوم شرفیاب شد، مدالی از سوی دولت ایتالیا به وی اعطا شد و به افتخارش، اولین خیابانی را که پس از زلزله در مسینا ساختند به نام او مزیّن شد. پس از بازگشت بیلینگز، آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار در بوستون مدالی به او اهدا کردند.
در سال ۱۹۱۱، بیلینگز به پایه‌گذاری دانشگاه بوستون کمک کرد که یک باشگاه اجتماعی با تمرکز بر «شهر بوستون و مشکلات رشد آن» بود. او از سخنرانان افتتاحیهٔ کمیتهٔ اجرایی باشگاه بود. بیلینگز همچنین پایه‌گذار انجمن دولت خوب بوستون و انجمن مدارس دولتی بود. بیلینگز همچنین مدیر انجمن کمک به کودکان، از متولیان اتحادیهٔ آموزشی و صنعتی زنان و از اعضای انجمن ورزشی بوستون، باشگاه تبادل ملی، لیگ ملی شهری و آکادمی علوم سیاسی و اجتماعی آمریکا بود.Boston Evening Transcript, May 27, 1905; p.2.
بیلینگز در شرکت لی هیگینسون، یک بانک سرمایه‌گذاری در بوستون، کار کرد. در سال ۱۹۱۱، او به ریاست شرکت پول ریور تراست انتخاب شد. بیلینگز همچنین به‌عنوان مدیر شرکت دولتی استریت تراست، بانک پس‌انداز خانگی، انجمن ساختمان کارگران و رئیس و مدیر انجمن وام کارگران فعالیت کرد.
در جنگ اسپانیا و آمریکا، بیلینگز به‌عنوان ستوان دوم در هنگ ۵ موقت ماساچوست خدمت کرد.
بیلینگز در چند کارزار سیاسی شهرداری در بوستون مشارکت داشت. در سال ۱۹۰۹، او به‌عنوان مدیر کارزار انتخاباتی ناموفق جیمز جی. استرو برای تصدی منصب شهرداری بوستون فعالیت کرد.
در ۸ اکتبر ۱۹۱۳، رئیس‌جمهور وودرو ویلسون، بیلینگز را به‌عنوان مأمور وصول عوارض گمرک بندر بوستون گماشت.
در ۲۳ ژانویه ۱۹۱۵، بیلینگز و سایر مقامات گمرک به برج جدید گمرک نقل‌مکان کردند که پس از چهار سال و نیم و با صَرف هزینه‌ای بالغ بر ۱٫۸ میلیون دلار تکمیل شده بود. در سپتامبر ۱۹۱۵، پس از این‌که مردی با پریدن از عرشهٔ دیدبانی برج گمرک خودکشی کرد، بیلینگز دستور داد تا زمان نصب حفاظ، بالکن در معرض دید عموم قرار بگیرد. در ظهر ۶ آوریل ۱۹۱۶، بیلینگز ساعت برج گمرک را نصب کرد.
قبل از مشارکت ایالات متحده در جنگ جهانی اول، بیلینگز تلاش می‌کرد که بی‌طرفی این کشور را حفظ کند. در مارس ۱۹۱۵، او یک سیگنال رمز برای کشتی‌های خارجی که بندر بوستون را به مقصد اروپا ترک می‌کردند، ایجاد کرد. در ۵ فوریه ۱۹۱۷، بنا به دستور ارسالی از واشینگتن، بیلینگز محافظانی را برای ممانعت از خروج خدمهٔ یک کشتی اتریشی و پنج کشتی آلمانی در بندر مستقر کرد. روز بعد، او کنفرانسی با ناخداهای کشتی‌ها داشت که به‌موجب آن توافق شد تا ناخداها و افسران اول پنج کشتی از شش کشتی اجازه داشته باشند آزادانه حرکت کنند، اما به‌طور منظم به کشتی‌های خود گزارش دهند. خدمه در صورت دریافت مجوز از افسر مهاجرت، اجازهٔ خروج داشتند. ساعت ۱۱ شب نیز برای خدمهٔ کشتی مقررات منع رفت و آمد برقرار شد. در ۶ آوریل ۱۹۱۷، بیلینگز با پیش‌بینی اعلام جنگ از سوی کنگره علیه آلمان، دستور توقیف پنج کشتی آلمانی (آمریکا، سینسیناتی، ویتکیند، کلن و اوکنفلز) را صادر کرد.
در سال ۱۹۱۸، بیلینگز حقوق کارکنان بندر را که کمترین دستمزد دریافت می‌کردند، افزایش داد. در همان سال، ویلسون دوباره او را به همان سمت منصوب کرد. در سال ۱۹۲۱، بیلینگز از مقام خود به‌عنوان مأمور وصول گمرک استعفا داد تا به کسب‌وکار بیمه بپردازد.
قبل از اعتصاب پلیس بوستون در سال ۱۹۱۹، شهردار اندرو جیمز پیترز، بیلینگز را برای فعالیت در کمیتهٔ شهروندان منصوب کرد تا مراقب باشد که در صورت اعتصاب از مردم محافظت می‌شود. در سال ۱۹۲۱، پیترز او را به ریاست کمیسیون حمل‌ونقل بوستون گماشت. در سال ۱۹۲۷، شهردار بوستون مالکوم نیکولز، بیلینگز و همسرش را برای فعالیت در کمیته‌ای برای کمک به او در جشن روز لیندبرگ برگزید. در همان سال، چارلز اچ. مک گلو، رئیس دموکرات ایالتی، بیلینگز را برای خدمت در کمیته‌ای منصوب کرد که بر اقداماتی مذبوهانه برای آوردن کنوانسیون ملی دموکرات‌های ۱۹۲۸ به بوستون فعالیت می‌کرد.
از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۸، بیلینگز معاون و خزانه‌دار شرکت جان پاولدینگ مید بود؛ این شرکت در حوزهٔ بیمه فعالیت می‌کرد. او سپس به شرکت فیلد اَند کوولز پیوست که یک شرکت بیمهٔ دیگر بود.
در سال ۱۹۲۳، به آپارتمان بیلینگز دستبرد زدند و جواهراتی به ارزش ۲۰۰ دلار از آنجا به سرقت رفت.
در سال ۱۹۲۹، بیلینگز به تأسیس انجمن حوضهٔ رودخانهٔ چارلز کمک کرد و به ریاست این انجمن انتخاب شد. این انجمن برای مخالفت با ساخت جاده در امتداد سمت بوستون از حوضهٔ رودخانهٔ چارلز و نیز حمایت از بهبود امکانات تفریحی در آن حوضه ایجاد شده بود.