moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شورای اسلامی شهر تهران، نهاد قانون‌گذار و ناظر بر مدیریت شهری و شهرداری تهران، در برنامه پنج‌ساله سوم توسعه شهر تهران (۱۴۰۲–۱۳۹۸) مرکز ارتباطات و امور بین‌الملل را به انجام مأموریت دیپلماسی شهری پویا و ارتباطات رسانه‌ای اثربخش موظف کرده‌است.این سازمان شهرداری از چهار معاونت،‏ روابط عمومی،‏ رسانه،‏ امور بین‌الملل و‏ تبلیغات و انتشارات تشکیل شده‌است.‏‏ همچنین بخش دیگر این سازمان، تشکیلات اجرایی و حوزه ریاست،‏
نخستین‌بار سازمان ارتباطات در شهرداری تهران در نیمه دوم دهه چهل خورشیدی بنیاد نهاده می‌شود. سال ۱۳۴۶ واحد روابط عمومی به عنوان نهاد مستقل و زیر نظرشهرداری وقت تهران تأسیس شده‌است.‏ اواخر دهه پنجاه خورشیدی دفتر روابط عمومی در ساختار سازمانی شهرداری تهران تثبیت می‌شود. سال ۱۳۶۷ دفتر روابط عمومی در ساختار سازمانی به اداره کل ارتقاء یافت.
در فهرست زیر مدیران مرکز ارتباطات و روابط بین‌الملل از سال ۱۳۸۵ تا۱۴۰۰ فهرست شده‌است.
بر اساس برنامه پنج ساله سوم توسعه شهر تهران (۱۴۰۲–۱۳۹۸) مصوب شورای اسلامی تهران، مرکز ارتباطات و امور بین‌الملل مبتنی بر دو راهبرد «یکپارچگی ارتباطی در حوزه دیپلماسی شهری» و «تقویت و ساماندهی حوزه رسانه و ارتباطات شهری» به انجام سیاست‌های زیر مکلف شده‌است.
مرکز ارتباطات و امور بین‌الملل شهرداری دربرگیرنده چهار معاونت و تشکیلات حوزه ریاست است. معاونت‌های چهارگانه از روابط عمومی، رسانه، امور بین‌الملل و تبلیغات و انتشارات تشکیل شده‌است. همچنین شرکت پیام‌رسا نیز از مجموعه‌های زیر نظر این نهاد شهرداری تهران است.‏
حوزه ریاست مرکز به عنوان مجموعه اجرایی و پشتیبانی مرکز ارتباطات، علاوه بر هماهنگی و برنامه‌ریزی داخلی، ارتباطات، هماهنگی‌های برون سازمانی را نیز بر عهده دارد. برخی از وظایف این نهاد به شرح زیر است.
روابط عمومی در شهرداری تهران به عنوان سازمان اصلی ارتباط بین مدیران، کارکنان مدیریت شهری و شهروندان است. با شکل‌گیری ساختار جدید مرکز ارتباطات و امور بین‌الملل معاونت روابط عمومی با رویکرد ایجاد وحدت رویه، هماهنگی و انسجام در اجرای سیاست‌های ارتباطی و مأموریت‌های، روابط عمومی‌های واحدهای تابعه شهرداری تهران، ایجاد شده‌است. رئوس فعالیت‌های این معاونت در سه حوزه سیاست‌گذاری و برنامه‌ریزی، هماهنگی، نظارت و ارزیابی خلاصه می‌گردد. این معاونت از چهار اداره «هماهنگی امور مناطق، معاونت‌ها، سازمان‌ها و شرکت‌ها»، «اداره ارتباطات اجتماعی»، «اداره ارتباطات و افکار عمومی» و «اداره تشریفات» تشکیل شده‌است.‏ برگزاری نشست‌های دوره‌ای دورنگاه ارتباطات شهر تهران از اقدام‌های مستمر این معاونت در تحقق ایده‌های ارتباطی است.‏
برخی از مهم‌ترین وظایف و مأموریت‌های این معاونت شامل موارد ذیل است:
در راستای سیاست‌ها و برنامه‌های کلان شهرداری تهران، معاونت رسانه مرکز ارتباطات و بین‌الملل شهرداری تهران با رویکرد سه‌گانه «مخاطب»، «رسانه» و «پیام»، فعالیت خود را در سه قالب «اطلاع‌رسانی و آگاهی بخشی»، «ارتباط با رسانه‌ها» و «رصد و تحلیل اخبار» سازمان‌دهی و متمرکز نموده‌است. مدیریت پایگاه خبری شهر از جمله رسانه‌های زیر نظر این معاونت است.‏‏ برخی از مهم‌ترین وظایف و ماموریت‌های این معاونت شامل موارد ذیل است:
معاونت امور بین‌الملل مسئولیت ارتباط‌های خارجی و تعامل با دیگر کلان‌شهرهای جهان و همچنین سازمان‌های جهانی مدیریت شهری را بر عهده دارد. فعالیت‌هایش را با اداره‌های «امور سازمان‌ها و مجامع تخصصی بین‌المللی»، «ارتباطات و بررسی‌های تطبیقی» «روابط و همکاری‌های خارجی» دنبال می‌کند. برگزاری رویداد سالانه خشت طلایی نیز از دیگر فعالیت‌های این معاونت است.
این رقابت و رویداد بین‌المللی‏ در حوزه مدیریت شهری است.‏ خشت طلایی رقابتی در حوزه ایده‌های خلاقانه شهری به ابتکار و مدیریت مرکز ارتباطات و امور بین‌الملل شهرداری تهران از سال ۱۳۹۳ بنیان گذاشته شده‌است. مراسم پایانی آن و معرفی ایده‌های خلاقانه و متمایز مدیریت شهری هر سال روز نهم آبان‌ماه برابر با سی‌ویک اکتبر همزمان با روز جهانی شهرها در تهران برگزار می‌شود. پنجمین دوره این رقابت زمستان ۱۳۹۹ برگزار شده‌است.‏‏ در گزارش‌هایی اعلام شده بود که از دوره پنجم رقابت خشت طلایی، از رویدادهای حوزه مسائل شهری است که در تقویم جهانی نیز قرار گرفته‌است. مستند به گزارش‌هایی این اتفاق‏ به افزایش ضریب نفوذ شهرداری تهران در سازمان‌های جهانی کمک می‌کند.‏‏ پل طبیعت در تهران از جمله پروژه‌های مطرح برگزیده این رقابت است.‏
برخی از ماموریت‌ها و وظایف این نهاد به شرح زیر است.
اهمیت و حجم برنامه‌های تبلیغاتی، انتشاراتی، فرهنگی و هنری مدون و مصوب شهرداری تهران، علت اصلی ایجاد معاونت تبلیغات و انتشارات در مرکز ارتباطات و امور بین‌الملل بود. این معاونت با رویکرد نظارت بر حسن اجرای فعالیت‌های تبلیغاتی و فرهنگی در سطح شهر و مبتنی بر اهداف شهرداری شکل گرفت. «تبلیغات»، «تولیدات» و «دیداری و شنیداری» اداره‌های سه‌گانه این معاونت هستند. فرایند اجرایی و عملیاتی معاونت تبلیغات و انتشارات، بر محور اعتلا ترویج فرهنگ شهروندی، از سیاست‌گذاری تا برنامه‌ریزی، هدایت، سازمان‌دهی، پشتیبانی و نظارت بر تبلیغات در سطح شهر را شامل می‌شود.‏‏
این معاونت به مناسبت یک صدمین سال تأسیس نهاد شهرداری در تهران، اقدام به انتشار مجموعه کتاب سده کرد. مجموعه کتب سده به منظور تقویت هویت تهران تدوین شد. در این مجموعه به هنرمندانی پرداخته شد که در شکل‌گیری هویت شهری تهران نقش برجسته‌ای طی یک سده گذشته داشتند.‏ این مجمموعه شامل «صد سال نقاشی در تهران»، «صد سال عکاسی مناظر شهری»،‏ «صد سال گرافیک در تهران»، «صد سال کاریکاتور در تهران»، «صد سال شعر در تهران» و «صد سال نویسندگی در تهران» است.‏ برگزاری رقابت ادبی «جایزه داستان تهران» نیز از دیگر فعالیت‌های این معاونت بوده‌است.‏
روزی که دنیا را تکان داد () این فیلم دربارهٔ ترور آرشیدوک فرانتس فردیناند و همسرش سوفی خوتک در سارایوو در سال ۱۹۱۴ و شروع جنگ جهانی اول بلافاصله پس از آن است.
هنگ نورلند دراگون () هنگ عملیات ویژه زیرمجموعه ارتش سوئد است، که در سال ۱۶۴۶ تأسیس شد.
وزارت دفاع سوئد () از وزارتخانه‌های زیرمجموعه دولت سوئد است، که وظیفه پشتیبانی لجستیک از نیروهای مسلح سوئد را برعهده دارد.
پیتر هولتکویست (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل سوئد است، که هم‌اکنون به‌عنوان وزیر دفاع سوئد فعالیت می‌کند.
فرمانده عالی نیروهای مسلح سوئد () ارشدترین جایگاه نظامی در مجموعه نیروهای مسلح سوئد است، که در سال ۱۹۳۹ تشکیل شد.
مایکل بیدن (؛ زادهٔ ) نظامی اهل سوئد است، که هم‌اکنون به‌عنوان فرمانده عالی نیروهای مسلح سوئد فعالیت می‌کند.
جوناس هاگرن (؛ زادهٔ ) نظامی اهل سوئد است، که هم‌اکنون به‌عنوان فرمانده نیروی دریایی پادشاهی سوئد فعالیت می‌کند.
پارک‌های ملی بریتانیا ()، مناطقی با مناظر نسبتاً توسعه نیافته (کمتر دست خورده) و دارای مناظر و چشم‌اندازهایی هستند. بر خلاف نامی که دارند، آنها کاملاً با پارک‌های ملی در بسیاری از کشورهای دیگر متفاوت هستند. آنها در مالکیت و مدیریت دولت‌ها نیستند به عنوان منابع جامعه (اموال عمومی) حفاظت نشده‌اند. در انگلستان، منطقه‌ای که به عنوان پارک ملی تعیین می‌شود ممکن است شامل سکونتگاه‌های قابل توجه و کاربری‌های زمینی انسانی باشد که اغلب بخش جدایی ناپذیر منظره هستند. زمین در پارک‌های ملی عمدتاً در مالکیت خصوصی باقی می‌ماند؛ بنابراین، این پارک‌ها بر اساس استاندارد بین‌المللی پذیرفته‌شدهٔ IUCN واقعاً «پارک‌های ملی» نیستند، اما مناطقی با چشم‌انداز برجسته هستند که در آن‌ها سکونت و فعالیت‌های تجاری محدود شده‌است.
در بریتانیا چهارده پارک ملی و فضایی دیگر (Broads برودها) با «وضعیت معادل» آن وجود دارد. ده پارک ملی در انگلستان، سه در ویلز و دو در اسکاتلند قرار دارد.
سالانه حدود ۱۱۰ میلیون نفر از پارک‌های ملی انگلستان و ولز بازدید می‌کنند. تفریح و گردشگری بازدیدکنندگان و منابع مالی درآمدی را به پارک‌ها می‌آورد تا تلاش‌های حفاظتی آنها را پشتیبانی کنند و از مردم محلی از طریق مشاغل و مشاغل حمایت کنند. با این حال، این بازدیدکنندگان مشکلاتی مانند فرسایش و ازدحام ترافیک و درگیری بر سر استفاده از منابع پارک‌ها را نیز به همراه دارند.
دسترسی به زمین‌های زیر کشت محدود به حقوق عمومی عبور و مرور و از مسیرهای مجاز است. (طبق قانون روستایی و حقوق راه ۲۰۰۰، حق دسترسی پیاده‌روها به بیشتر مناطق؛ نه همهٔ مناطق غیر کشت‌نشده، در انگلستان و ولز وجود دارد)
جادی ( و ) به معنی پدران یا نیکان که گاهی به شب نیاکان هم تعبیر می‌شود، مجموعه‌ای از آداب و رسوم مربوط به دوران پاگان است که که پس از مسیحی شدن اسلاوها و بالت‌ها با ایمان به انجیل آمیخته شد. آیین جادی الهام‌بخش آدام میتسکیه‌ویچ برای خلق درام شاعرانه‌ای با عنوان "جادی" بوده‌است.
جوهر جادی، برقراری ارتباط زندگان با مردگان یا ارواح نیاکان، با این اعتقاد مرتبط بود که در طول تغییرات فصلی، به‌ویژه پاییز در آخر اکتبر و اول نوامبر، ارواح مردگان به دنیای زندگان بازمی‌گشتند. این مراسم آیینی بر سر گور کسانیکه مدت‌ها است رفته‌اند، احترام به آنها تلقی می‌شد و شامل گذاشتن غذا، اغلب نان و عسل، بر روی قبرهایشان به عنوان هدیه برای روحشان بود. روز همه قدیسین به‌عنوان معادلی صرفاً مسیحی هم تا اوایل قرن بیستم عناصری از جادی را در برخی مناطق لهستان دربرداشت.
بخش مهمی از جادی ماسک کرابوشکی است که از گل یا چوب ساخته می‌شد و آن را در طول مراسم برای نمایش شخص متوفی و هدایتش به جهان دیگر می‌پوشیدند. آیین جادی از این بابت به هالووین و سمبل آن کدو تنبل شباهت دارد.
سن ازدواج در ایالات متحده سنی است که در آن فرد می‌تواند به عنوان یک حق یا با رضایت والدین یا سایر مجوزها در ایالات متحده ازدواج کند. این سن توسط هر ایالت و قلمرو تعیین می‌شود، یا توسط قانون موضوعه یا کامن لا اعمال می‌شود. به‌طور کلی، یک فرد می‌تواند پس از رسیدن به سن ۱۸ سال در تمام ایالات ازدواج کند به جز نبراسکا، که در آن سن ازدواج به‌طور کلی ۱۹ است و می‌سی‌سی‌پی، که در آن سن ازدواج به‌طور کلی ۲۱ است. سن عمومی ازدواج معمولاً سن قانونی است، اگرچه در آلاباما سن ازدواج عمومی ۱۸ سال در حالی که سن قانونی ۱۹ سال است.
در سال‌های اخیر، روند کلی کاهش سن عمومی ازدواج و افزایش سن زنان به نسبت مردان بوده‌است. تا سال ۱۹۷۱، تقریباً ۸۰٪ ایالت‌ها سن عمومی ازدواج ۱۸ سال را برای زنان داشتند، در حالی که برای مردان سن ازدواج عمومی در تقریباً ۸۵٪ ایالت‌ها ۲۱ سال بود.
زمانی که حداقل یکی از زوجین زیر سن ازدواج باشد، ازدواج زیر سن قانونی تلقی می‌شود. شش ایالت ازدواج زیر سن قانونی را به‌طور کامل ممنوع کرده‌اند: دلاور، نیوجرسی، مینه سوتا، رود آیلند، پنسیلوانیا و نیویورک. سایر ایالت‌ها ممکن است از شریک زیر سن قانونی بخواهند رضایت والدین، مجوز قضایی یا هر دو را دریافت کند یا به «شرایط استثنایی» تکیه کنند. حداقل سن ازدواج زیر سن قانونی، زمانی که همه شرایط کاهش دهنده در نظر گرفته می‌شود، معمولاً از ۱۵ تا ۱۷ سال متغیر است، اما به‌طور بالقوه در کالیفرنیا و ماساچوست کمتر است. ۹ ایالت اجازه ازدواج افراد بالای ۲۱ سال با افراد زیر سن قانونی را نمی‌دهند. از ژانویه ۲۰۲۲، ۹ ایالت هیچ حداقل سنی را برای ازدواج تعیین نکرده‌اند.
در بسیاری از ایالت‌ها (اما نه در ماساچوست)، ازدواج یک خردسال به‌طور خودکار باعث رهایی خردسال می‌شود یا حقوق قانونی آنها را فراتر از اجازه دادن به خردسال برای موافقت با معالجات پزشکی خاص افزایش می‌دهد.
هنگامی که حداقل یکی از شرکای ازدواج زیر سن عمومی ازدواج باشد، ازدواج زیر سن قانونی تلقی می‌شود و ممکن است به رضایت والدین و/یا مجوز قضایی نیاز داشته باشد. همچنین نوجوانان می‌توانند در «شرایط استثنایی» ازدواج کنند.
دلاور، پنسیلوانیا، مینه سوتا، رود آیلند، نیویورک و نیوجرسی ازدواج زیر سن قانونی را مجاز نمی‌دانند. سایر ایالت‌ها به افراد زیر سن قانونی اجازه ازدواج در شرایط زیر را می‌دهند:
اگر یک یا چند مورد از موارد زیر قابل اعمال باشد:
یا در شرایط استثنایی اگر یک یا چند مورد از شرایط زیر اعمال شود:
در ۶ ایالت، فردی که ۲۱ سال دارد نمی‌تواند با فرد زیر ۱۸ سال ازدواج کند - میزوری، آریزونا، کلرادو، آیداهو، لوئیزیانا، نوادا. در یکی از ایالت‌ها به نام فلوریدا، فردی که ۲۰ سال دارد نمی‌تواند با افراد زیر ۱۸ سال ازدواج کند. در ۳ ایالت جورجیا، تنسی و اوهایو، فردی که ۲۲ سال دارد نمی‌تواند با افراد زیر ۱۸ سال ازدواج کند. در ایندیانا، نیزاین تا حد زیادی صادق است، اگرچه فردی که ۲۱ سال دارد می‌تواند با فردی که ۱۷ سال سن دارد ازدواج کند.
حداقل سن در ۵۰ ایالت:
از سال 2017 تا ۲۰۲۲، چندین ایالت قوانین خود را برای تعیین حداقل سن یا افزایش حداقل سن تغییر دادند.
در ماساچوست، سن عمومی ازدواج ۱۸ سال است، اما نوجوانان ممکن است با رضایت قضایی ازدواج کنند. برخلاف بسیاری از ایالت‌های دیگر، در ماساچوست، ازدواج یک نوجوان به‌طور خودکار خردسال را رها نمی‌کند، یا حقوق قانونی او را فراتر از اجازه دادن به کودک برای موافقت با درمان‌های پزشکی خاص افزایش نمی‌دهد.
پورتوریکو از قلمروهای ایالات متحده است و مردم آن شهروند آمریکایی هستند. در پورتوریکو، سن عمومی ازدواج ۲۱ سال است که سن قانونی است. سن عمومی ازدواج در پورتوریکو ۲۱ یا ۱۸ سال با رضایت والدین است. در گوام، سن عمومی ۱۸ سال است، اما افراد ۱۶ ساله می‌توانند با رضایت حداقل یکی از والدین یا قیم ازدواج کنند. در ساموآی آمریکایی، از سپتامبر ۲۰۱۸، سن ازدواج برای هر دو جنس ۱۸ سال است. پیش از این، سن ازدواج برای زنان ۱۴ سال بود. ساموآی آمریکا ازدواج زیر سن قانونی را مجاز نمی‌داند. در ناحیه کلمبیا، سن عمومی ۱۸ سال است، اما افراد ۱۶ ساله ممکن است با استثناء ازدواج کنند. در جزایر ویرجین ایالات متحده، از ژانویه ۲۰۲۰، سن ازدواج برای هر دو جنس ۱۸ سال است. قبل از ژانویه ۲۰۲۰، سن ازدواج برای زنان ۱۴ سال و برای مردان ۱۶ سال بود. در جزایر ماریانای شمالی، مردان برای ازدواج باید ۱۸ سال داشته باشند، در حالی که زنان می‌توانند در ۱۶ سالگی با رضایت والدین ازدواج کنند.
آیکانسیام () ساختمان اداری ۱۰ طبقه مستقر در شهر بانکوک است، که در سال ۲۰۱۸ احداث گردید.
استرالیا ۱۰۸ () آسمان‌خراش اداری ۱۰۰ طبقه مستقر در شهر ملبورن، استرالیا است، که پروژه ساخت آن در سال ۲۰۱۵ آغاز شد و در سال ۲۰۲۰ به بهره‌برداری رسید. برج استرالیا ۱۰۸ پس از برج کیو یک گلدکست، دومین ساختمان مرتفع در استرالیا می‌باشد.
اوشن هایتس () ساختمان مسکونی ۸۳ طبقه مستقر در شهر دبی است، که پروژه ساخت آن در سال ۲۰۰۷ آغاز شد و در سال ۲۰۱۰ به بهره‌برداری رسید. اوشن هایتس چهارمین ساختمان مرتفع در دبی است.
داماک () شرکت املاک و مستغلات اماراتی است، که در سال ۲۰۰۲ توسط حسین سجوانی تأسیس شد.
ازدواج کودک ازدواجی است که در آن حداقل یکی از طرفین زیر ۱۸ سال سن داشته باشند.
در ایالات متحده، هر ایالت، قلمرو و ناحیه فدرال سن ازدواج را در حوزه قضایی خود تعیین می‌کند. از ژانویه ۲۰۲۲، در ۹ ایالت، وقتی که تمام معافیت‌ها در نظر گرفته شود حداقل سن قانونی ندارند. این ایالت‌ها کالیفرنیا، ماساچوست، میشیگان، می‌سی‌سی‌پی، نیومکزیکو، اوکلاهاما، واشینگتن، ویرجینیای غربی و وایومینگ هستند.https://www.unchainedatlast.org/child-marriage-progress/
از ژوئیه ۲۰۲۱، شش ایالت ازدواج زیر سن قانونی را بدون استثنا ممنوع کرده‌اند،: نیوجرسی (۲۰۱۸)، دلاور (۲۰۱۸)، پنسیلوانیا (۲۰۲۰)، مینه سوتا (2020) رود آیلند. (2021) و نیویورک (2021). ساموآی آمریکایی و جزایر ویرجین ایالات متحده، که قلمروهای ایالات متحده اند، نیز در آن زمان به ازدواج کودکان پایان دادند. چندین ایالت دیگر آمریکا نیز قوانین مشابهی در دست بررسی دارند.
بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۸، نزدیک به ۳۰۰۰۰۰ خردسال به‌طور قانونی در ایالات متحده ازدواج کرده‌اند. اکثریت قریب به اتفاق ازدواج‌های کودکان در ایالات متحده بین یک دختر خردسال و یک مرد بالغ بوده‌است. <undefined /> در بسیاری از موارد، افراد می‌توانند زمانی که زیر سن قانونی رابطه جنسی که بسته به ایالت از ۱۶ تا ۱۸ سال متغیر است هستند ازدواج کنند. در برخی از ایالت‌ها، افراد زیر سن قانونی نمی‌توانند طلاق بگیرند یا همسر خود را ترک کنند، و پناهگاه‌های خشونت خانگی معمولاً افراد زیر سن قانونی را نمی‌پذیرند.Nicholas Kristof, "An American 13-Year-Old, Pregnant and Married to Her Rapist", "New York Times", June 1, 2018
از لحاظ تاریخی، ازدواج کودکان از نظر فرهنگی رسمی قابل قبول بوده‌است، اما امروزه به‌طور فزاینده ای به عنوان نوعی از سوء استفاده جنسی از کودکان تلقی می‌شود. برخی از سازمان‌های بین‌المللی، از جمله وزارت خارجه آمریکا، آن را نقض حقوق بشر اعلام کرده‌اند. برخی از محققان به این نتیجه رسیده‌اند که ازدواج کودکان پیامدهایی دارد. همراه با تهدید آزار جنسی، کودکان ممکن است در معرض کاهش تحصیلات، حاملگی‌های اولیه و آسیب‌های روانی قرار گیرند.
بر اساس اطلاعات گردآوری شده توسط مرکز تحقیقات پیو، ازدواج کودکان به‌طور کلی در برخی از جنوب ایالات متحده رایج تر است.
بیشترین موارد ازدواج کودکان در ویرجینیای غربی، فلوریدا، تگزاس، نوادا، اوکلاهما، آرکانزاس، کالیفرنیا، تنسی، و کارولینای شمالی است. بر اساس گزارش Frontline توسط Anjali Tsui, Dan Nolan و Chris Amico، ایالت‌های با بالاترین نرخ ازدواج کودکان در سال ۲۰۱۰ عبارتند از: آیداهو، یوتا، آریزونا، تگزاس، می‌سی‌سی‌پی، آلاباما، آرکانزاس، کنتاکی، ویرجینیای غربی و میزوری. ایالت‌های با کمترین نرخ عبارتند از دلاور، نیوجرسی، مونتانا، ایندیانا، داکوتای شمالی، اوهایو، نیویورک، ورمونت، نیوهمپشر و ماساچوست.
مطالعه Koski/Heymann نشان داد که شیوع ازدواج کودکان از بیش از ۱۰ در ۱۰۰۰ نفر در ویرجینیای غربی، هاوایی و داکوتای شمالی تا کمتر از ۴ مورد در ۱۰۰۰ در مین، رود آیلند و وایومینگ متغیر است.
موارد ازدواج کودکان در همه جمعیتهای نژادی/قومی وجود دارد، اما در برخی از آنها نسبت به بقیه شیوع بیشتری دارد. موارد ازدواج در میان کودکان سفیدپوست غیر اسپانیایی (۵٫۰ در ۱۰۰۰) کمتر از تقریباً در میان هر گروه نژادی یا قومی دیگری بود که مورد مطالعه قرار گرفت؛ به ویژه در میان کودکان سرخپوست یا چینی تبار (به ترتیب ۱۰٫۳ و ۱۴٫۲) زیاد بود علاوه بر این، دختران سیاهپوست متولد ایالات متحده حدود ۱٫۵ برابر بیشتر از دختران سفیدپوست متولد ایالات متحده در سنین زیر سن قانونی ازدواج می‌کنند. احتمال ازدواج دخترانی با اصالت هیسپنیک / لاتین نسبت به دخترانی که دارای اصالت سیاه یا سفید هستند در سن خردسالی بیشتر است.
رز سفید یورک () گل ملی یورک‌شر است. گونه دقیق یا رقم کشاورزی این گل سفید نامشخص است. گل رز سفید اولین بار به عنوان یک شیوه و نشان نجابت خانوادگی توسط ادموند، دوک یورک به تصویب رسید. این رسم برای نخستین بار توسط ادوارد چهارم انگلستان برگزیده شد که اولین پادشاه خاندان یورک بود. این نشان پس از نبرد میندن در سال ۱۷۵۹ به عنوان علامت و نماد یورک‌شر برگزیده شد.
اهالی گیلان نقشی اساسی در پیروزی انقلاب مشروطه ایران داشته‌اند. از دلایل اصلی مشارکت گیلانیان در مشروطیت ارتباط آنان با مردم قفقاز و روشنفکران و آزادی‌خواهان قفقاز و گرجی بود. در گیلان دو طبقه دهقانان و خرده بورژوای شهری صنعتگران، پیشه‌وران و تاجران خرد به‌عنوان نیروهای پیشران انقلاب مشروطه برجسته‌اند و همپیمانی این دو، نشان یک جنبش رادیکال در کرانه‌های جنوبی دریای خزر بود. شرکت دهقانان در ائتلاف انقلابی گیلان مشخصه منحصر به فرد جنبش مشروطه در این ولایت را رقم زد.‏
مقاومت دهقانی در منطقه خزر قدمت‌دار است و جغرافیای منطقه به آن کمک کرده. این منطقه که ارتفاعات البرز آن را از بقیه ایران جدا کرده، خانه قهرمانان اسطوره ایرانی است. ساکنان آن اغلب سرسختانه برای حفظ استقلال خود در برابر تهدیدات داخلی و خارجی تقلا می‌کردند. تلاش ناموفق پتر کبیر برای اشغال گیلان بین ۱۷۲۳ و ۱۷۳۲ تا حدی به خاطر اقلیم ناپذیرای آن شکست خورد. یک قرن بعد، در مراحل اولیه جنگ ایران و روسیه در ۱۸۰۴، نیروهای روسی از بندر انزلی به رشت پیشروی کردند، که آن دسته از اهالی که در جنگل‌ها و مرداب‌ها کمین کرده بودند به آنها حمله کردند و مجبورشان کردند عقب‌نشینی کنند. در پایان قرن نوزدهم، دولت بریتانیا ترسی از تسخیر مناطق جنوب دریای خزر از سوی نیروهای روس نداشت. نه تنها فتح ابتدایی دشوار بود، حفظ آن تقریباً محال بود چرا که خود را دچار آزار روز و شب دهقانان یا یک نیروی بومی شبه نظامی آشنا به این سرزمین و عادتمند به جنگ چریکی می‌کردند. وفور آب و زمین حاصلخیز که به معنای محصول بالاتر و تراکم بیشتر جمعیت بود، به دهقانان به خصوص در مقایسه با دهقانان مناطق خشک‌تر این کشور، استقلال بیشتری از زمینداران می‌داد. همانند اروپا و آمریکا، با پاکسازی زمین در منطقه خزر می‌توان زمین به دست آورد و نیازی به قنات که حفر و نگهداری آن پرهزینه است، نیست. رشد محصول درختی نیاز به سال‌ها کار داشت که مفاد قراردادهای اجاره را برای دهقانان نسبت به محصولات کشاورزی سالانه مانند گندم بهتر می‌کرد. فاصله کم روستاها از یکدیگر و از شهرها، باعث سرعت انتقال آگاهی روستاییان و آسانی رابطه آنها با شهرنشینان می‌شد و از عوامل رشد جنبش روستایی در گیلان بود. به جز گیلان و مازندران که جمعیت متراکم و بارش فراوان داشتند، در سایر مناطق ایران دهقانان بسیار پراکنده بودند و کنترل زمینداران بر زمین و خاک آن قدر زیاد بود که سازماندهی و هماهنگی جنبش‌های ناشی از نارضایتی را دشوار می‌کرد.
منطقه خزر در نیمه دوم قرن نوزدهم بیشتر از هر منطقه دیگری در کشور، بازرگانی شدن کشاورزی را تجربه کرده بود. در گیلان رشد کشاورزی بازرگانی به ویژه مورد تشویق سرمایه‌گذاران خارجی‌ای بود که مزارع بزرگ در آنجا گشودند. محصول عمده کشاورزی گیلان ابریشم بود و پس از ضرباتی که به تولید این محصول وارد شد، رونق به کشت برنج، تنباکو و چای آمد. درختان زیتون که صدها سال در گیلان می‌رویید، در سال ۱۸۹۰ توسط شرکتی یونانی به نام کوسیس و تئوفیلاکتوس که تحت حمایت روسیه قرار داشت اداره می‌شد. این شرکت انحصار ۲۵ ساله کل محصول زیتون شمال ایران را در اختیار داشت و در سال ۱۸۹۵ کارخانه مدرنی افتتاح کرد. از ۱۸۹۵ کشت مزارع چای شروع شد. تا سال ۱۹۰۲ کنف و چتایی توسط شرکت یوژنو-روسکوئه در گیلان کشت و به روسیه صادر می‌شد. صنایع بسیار مهم ماهیگیری و نوغانداری نیز اغلب در کنترل منافع خارجی بود. این صنعت مزرعه‌داری بزرگ به معنای استثمار بیشتر کارگران، مخصوصاً در مورد صنعت ماهیگیری بود، اما به آگاهی اجتماعی و همبستگی طبقاتی بیشتر در میان کارگران و دهقانان جدید که خود را در دوره انقلابی نشان دادند نیز انجامید.
در اوایل قرن بیستم دو تن از سکنه خارجی گیلان توصیفاتی از شرایط دهقانی برجای گذاشتند. هایسنت لویی رابینو (۱۸۷۷–۱۹۵۰)، نایب کنسول بریتانیا در رشت، توصیف مهمی از ایالت در ۱۹۱۷ برجای گذاشت. او به وجود دو نوع کشاورز اشاره می‌کند. یکی که علی الظاهر زیرک و مرفه و خرده مالک به نظر می‌رسد که زمین داشت و حتی کارگران فصلی استخدام می‌کرد. دیگری دهقان فقیر است، که یک باغ توت یا شالیزار را از ارباب اجاره کرد و در عوض، به‌طور نظری، یک سوم محصول را دریافت می‌کرد. دهقانان گیلان به راستی به نحو متمایزی موفق بودند. رابینو آنان را دارای مزیت‌های زیادی در تولید کشاورزی در مقایسه با دهقانان دیگر مناطق ایران می‌داند. علاوه بر این، زمینداران لازم نداشتند در تولید کشاورزی سرمایه‌گذاری زیادی بکنند یا در برابر هجوم عشایر که در سایر مناطق کشور ناامنی اقتصادی به همراه می‌آورد محافظتی به عمل آورند؛ ولی رابینو همچنین به یک نظام مالیاتی اختیاری اشاره می‌کند که در آن دهقانان می‌بایست به اشراف از ارباب و مباشرانش تا حکام محلی و منطقه‌ای پرداخت می‌کردند. رونق اقتصادی در تولید از یک سو و مالیات اختیاری از سوی دیگر، دهقانان گیلان را انقلابی کرد.
دیگر توصیف شرایط دهقانان را و.پ. نیکیتین، کنسول روسیه که در ۱۹۱۲، درست پس از انقلاب مشروطه وقتی که رابینو در حال ترک رشت بود وارد گیلان شد ارائه کرده‌است. نیکیتین برای نظام مالیات‌گیری، که بار سنگینی بر دهقانان اعمال می‌کرد، واژگان درشتی استفاده کرده‌است. مالیاتها در این نظام شامل مالیات‌های ایالتی و محلی بود، که اغلب به طمع حاکم محلی شخص و حجم پولی که او باید برای تضمین مقامش پرداخت می‌کرد بستگی داشت. علاوه بر این، حاکمان اغلب از هر بهانهٔ قابل تصور برای پر کردن خزانه‌شان استفاده کردند، در حالی که مباشران دهقانان را با هزینه‌های شخصی و سهم اضافه‌ای برای ارباب جریمه می‌کردند. نیکیتین شرایط دهقانان گیلان را چنان توصیف می‌کند که دهقانانی با پیوندهایی قوی منسجمند و می‌نویسد تا پایان انقلاب «بیشتر مزارع و دهکده‌ها خالی از سکنه و مخروبه شدند.»
ادامه‌دارترین قیام‌های دهقانی در دوره مشروطیت در منطقه خزر به وقوع پیوست.‏ یک جنبه جالب سیاست گیلان در دوره مشروطه شرکت فعال دهقانان در انقلابی بود که در اصل یک تمایل شهری بود. آنان کراراً با تفنگ‌ها و پرچم‌های سرخ شان به رشت راهپیمایی می‌کردند تا دیدگاه‌های خود را در مورد مسایل مهم سیاسی ابراز کنند. از سوی دیگر، نیروهای سیاسی رادیکال درگیر سیاست روستایی بودند. دهقانان به این ترتیب جنبش‌های شهری و روستایی را متحد کردند و انقلاب مشروطه در گیلان را به یک جنبش تلفیق کردند، که دقیقاً به خاطر درگیر بودن دهقانان به عنوان یک طبقه قوی، رادیکال و خوش ساخت در ایران منحصر به فرد بود.
تقاضاهای دهقانان در این زمان در سرباز زدن آنان از پرداخت مالیات‌ها یا عوارض متبلور شد. آنان خواستار حفاظت قانونی یک قانون اساسی برای پایان دادن به جایگاه قانونی شان به عنوان رعایای اربابان و حاکمانشان بودند. نمونه‌های بیشماری از نبود حقوق بشر برای دهقانان وجود دارد. در یک مورد رابینو در یادداشت‌هایش از این یاد کرده که خان تالش لبان شش دهقان را از آنجا که از قانون اساسی سخن گفته بودند به هم دوخته بود. ردپای کنشگری سیاسی دهقانان را می‌توان به اوایل سال ۱۹۰۷ که حدود ۵۰۰ نفر مسجدی در رشت را در اعتراض به پرداخت کرایه به اربابان اشغال کردند دید. در گیلان، مجاهدین انقلابی، موسوم به انجمن عباسی، از حقوق دهقانان دفاع می‌کردند. آنان فعالیت‌های خود را به روستاها گسترش داده بودند و چهارده شاخه در این ایالت داشتند.
جنبش زراعی توسط رحیم شیشه‌بر و سید جلال شهرآشوب رهبری می‌شد ولی نام‌های رهبران محلی دهقانان نامعلوم است. شیشه‌بر سوسیال دمکرات، که نمایندگی اصناف در انجمن ولایتی را نیز بر عهده داشت، علناً اعلام کرد که دهقانان نباید به اربابان مال الاجاره بدهند. در لشت نشا، شهرآشوب قیام بزرگی را رهبری کرد که هزاران دهقان در آن شرکت کردند و خان محلی را مجبور کرد بگریزد. رفتار شهرآشوب یادآورد رفتار دسته‌های اسطوره ای مانند رابین هود است. او مال‌الاجاره و مالیات هفت ساله دهقانان را بخشید، با یکی از زنان صیغه‌ای خان محلی ازدواج کرد و خود را سید جلال‌الدین شاه خواند.
اما در تالش، دهقانان تسلیم نشدند، آنان قصد داشتند زمینشان را نگه دارند. آنان اسلحه به دست گرفتند و شماری از نیروهای اعزامی را شکست دادند، خلع سلاح و اخراج کردند. ظهیرالدوله حاکم جدید منصوب شده از وضعیت تحقیق کرد و به تهران گزارش کرد. او توصیه کرد باید برای تسهیل زمینداران به تالش رویکرد مصالحه جویانه ای اتخاذ شود. خیزش دهقانی تا زمان ورود ارتش روسیه به این ایالت در سال ۱۹۱۱ برای مواجهه با کل انقلاب مشروطه ادامه یافت. از آنجا که خان تالش در بازپس‌گیری املاکش ناموفق ماند، او آن را به آ ام خوشتاریا، کارافرین گرجی و شهروند روس فروخت. ارتش روسیه دهقانان را شکست داد و خوشتاریا را به عنوان مالک محق زمین منصوب کرد. متعاقباً خوشتاریا شرکت‌های صنعتی خود را شروع کرد و بعدها حتی اجازه یافت نیروی پلیس گرجی خود را داشته باشد.
شدت تقلا ممکن است القا کند که دهقانان آگاهی طبقاتی متکاملی داشته‌اند اما چنین نبود. مثلا در کرگانرود ۳۰۰۰ دهقان علیه زمیندارشان قیام کرده بودند و نهایتاً به این رای دادند که زمیندار دیگری اگر قول بدهد جنایات سلفش را تکرار نکند نصب شود. اما در واقع حتی رهبران سوسیال دمکرات دهقانان آنچنان که آنان امید داشتند از آنها حمایت نکردند. حزب دمکراتیکی که سوسیال دمکرات‌ها نهایتاً در ۱۹۰۹ در تهران تأسیس کردند کار محسوسی برای بهبود دهقانان انجام نداد.
جدا از دهقانان، ماهیگیران بزرگ‌ترین گروه ناراضیان در گیلان بودند. تا پایان قرن نوزدهم، صیادی‌های لیانازوف امتیاز ماهیگیری خزر را دریافت کرد و در عمل انحصار ایجاد کرد. ماهیگیران مجبور شدند بخش بزرگی از صید خود را به قیمت کم و از پیش تعیین شده به لیانازوف، تاجر ارمنی، واگذارند؛ در همان زمان فعالیت‌های فزاینده یک ناوگان بزرگ ماهیگیری روس و تدابیر محدود کننده ماهیگیران را به کارکنان صرف یک کارافرین تبدیل کرد. روش‌های استثمارگرانه این شرکت، که به شدت مورد نفرت کارگران بود، آن را به شکوفایی بیشتری رسانده بود. تا سال ۱۹۰۶، صادرات ماهی آن به بین ۹۰۰٬۰۰۰ تا ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ روبل رسیده بود. سود خالص این شرکت در سال ۱۹۱۳، نیم میلیون روبل بود. بعدتر، سردار منصور، از زمینداران بانفوذ و سیاستمدار گیلانی انحصار خرید و فروش ماهی‌هایی که به‌طور سنتی وسیله معاش ماهیگیران مستقل بودند را به دست آورد و به این صورت شعله نارضایتی را در میان آنان برافروخت.
به‌طور کلی، فعالیت‌های صنعتی و تجاری روسیه یک طبقه کارگری بزرگ در گیلان ایجاد کرده بود. این کارگران بیشتر درگیر بخش‌های گوناگون صنعت ماهیگیری، در انزلی، در شرکت‌های گوناگون خوشتاریا و در جاده‌سازی و تولید الوار بودند. با این که بیش از ۵٬۰۰۰ روس، بیشتر ماوراقفقازی، در گیلان مشغول به کار بودند، طبقه کارگری بومی همچنان احتمالاً بزرگترینِ در ایران بود. در مورد دستمزدبگیران، نارضایتی خود را در همبستگی با همتایانشان در باکو نشان داد؛ و در مناطقی چون تالش که دهقانان در آنجا به عنوان کارگر استخدام شده بودند کارخانه لیانازوف به آتش کشیده شد. در واقع وقتی ارتش روسیه در سال ۱۹۱۱ وارد گیلان شد سرکوب اعتصاب عمومی که توسط کارگران انزلی رهبری می‌شد اولویت اولش شد.
درگیر شدن سوسیال دمکرات‌ها در انقلاب مشروطه علی الظاهر زمانی شروع شد که انقلاب اول روسیه هنوز در جریان بود. رابینو می‌نویسد که بیشتر سوسیال دمکرات‌ها مهاجرین ایرانی ای بودند که در قفقاز کار یا تجارت می‌کردند و او ادعا می‌کند که شمار آنها در حدود ۶۰۰۰ نفر بوده که ممکن است مبالغه آمیز باشد. سوسیال دمکرات‌ها تسلیحات و مواد منفجره تولید و به داخل ایران انقلابی قاچاق می‌کردند و از ضد مشروطه طلبان مقادیر زیادی پول اخاذی می‌کردند. آنها میتینگ‌های عمومی برگزار می‌کردند که «در آنها هر کسی می‌توانست صحبت کند» ولی انجمن‌های مخفی ای هم داشتند که قواعد سفت و سختی داشت. رابینو یازده انجمن را فهرست می‌کند. این انجمن‌ها ظاهراً کمتر از آنچه مورد انتظار بود در بین کارگران محبوب بودند، در حالی که در میان دهقانان بهتر مقبول بودند؛ مثلاً نشانه ای از انجمن ماهیگیران وجود ندارد و صنعتگران فقط یک انجمن داشتند. انقلابیون انجمن مجاهدین خود را داشتند، در حالی که انبوه رادیکال کارگران و پیشه وران همگی در انجمن ابوالفضل جمع می‌شدند، که بعدها فعالیت‌های خود را تحت نام انجمن عباسی پی گرفت. اربابان و روحانیان انجمن‌های فعال خود را داشتند. اضافه بر این، یک انجمن ولایتی ایجاد شده بود که حکومت مشروطه را نمایندگی کند.
سوسیال دمکرات‌های قفقاز جنوبی انقلابیون مشروطه را رادیکالیزه کردند ولی این این رادیکالیزاسیون چندان ایدئولوژیک نبود. آنان در مواجهه با یک حکومت مشروطه از زمینداران و نخبگان که اصلاً مشخصات بورژوازی نداشت، اساساً تابعان پوپولیست یک انقلاب بورژوایی باقی ماندند. رادیکالیزاسیون ماوراء قفقاز بیشتر سازمانی و نظامی بود. انجمن‌ها که در ابتدا انبوه مردم رادیکال را به هیجان می‌آوردند، بعدها کمیته‌های انقلابی ای تشکیل دادند که توانست جمیعت را سازماندهی کند. به اختصار، داستان انقلاب مشروطه در گیلان شامل تحریکات انقلابیون ماوراء قفقاز، فراخوان‌های اعتراضی انجمن‌ها و تظاهرات انبوه مردم رادیکال شهری در خیابان‌ها بود. علاوه بر این، کوشش‌های دهقانان بود که نماینده ارزش‌های بورژوایی بودند. درگیر شدن دهقانان نهایتاً تنها می‌توانست از یک انقلابی بورژوایی حمایت کند.
رادیکال‌های انجمن‌ها اسامی مذهبی برگزیدند و غالباً مراسم مذهبی برگزار می‌کردند که حتی انقلابیون ماوراء قفقاز در آنها شرکت می‌کردند. کنشگران اصلی آنها تولیدکنندگان، صنعتگران و تاجران خرد بودند. با این که به آنها مجاهدین، فداییان یا حتی سوسیال دمکرات‌ها گفته می‌شد، آنان پوپولیست‌های دارای ذهنیت خرده بورژوازی بودند. این دقیقاً پذیرش انقلاب بورژوازی توسط سوسیال دمکرات‌های ماورا قفقاز بود که بر خلاف اخلاف کمونیستشان، اعضای جمهوری شورایی گیلان بین ۱۹۲۰ و ۱۹۲۱، جایگاه آنان را در تاریخ به عنوان قهرمانان بی‌ضرر و دوست داشتنی ملی تضمین کرد.
سوسیال دمکرات‌های قفقاز نسبت به مشخصه واقعی انقلاب ایران توهمی نداشتند. یک نمونه شهادت عضو ماوراقفقازی حزب سوسیال دمکرات مسلمان (همت) و محمد امین رسول زاده مورخ است. او در آن زمان به عنوان خبرنگار روزنامه‌های عثمانی در ایران و در رشت کار می‌کرد.
همان‌طور که روند کلی انقلاب مشروطه نشان می‌دهد، الهام واقعی ایدئولوژیک در واقع ناشی از روشنگری بورژوازی ماوراء قفقاز بود. حتی مطبوعات سوسیال دمکرات‌های ماورا قفقاز که در حزب همت سازمان یافته بود، حرف رادیکال تری برای گفتن نداشت. در آن زمان، حتی تلاش‌های همتی‌ها به سوی کشاندن جماعت محلی مسلمان به سوی مدرنیسم و بیداری بورژوایی معطوف بود.
گزارش‌های روسی و بریتانیایی از وقایع گیلان شرح وقایع خود را از اوایل سال ۱۹۰۷، حدود یک سال پس از شروع انقلاب مشروطه در تهران، شروع می‌کنند. اما هر دو از وجود ناآرامی در میان دهقانان و یک جنبش در حال رشد انجمن‌های رادیکال و سازمان‌های انقلابی مرتبط با سوسیال دمکرات‌های قفقاز سخن می‌گویند. در فوریه ۱۹۰۷، سفارت بریتانیا به وزارت امور خارجه این کشور در لندن گزارش داد که گیلان در مجموع ۱۵٬۰۰۰ تومان مالیات اخذنشده دارد و آنان در نتیجه آن «انتظار خونریزی دارند.» همان گزارش بیان می‌کند که انقلابیون در رشت دو انجمن، یکی مخفی و یکی علنی، اداره می‌کنند که تابع دستورها از قفقازند. از انقلابیون همیشه به نام مجاهدین یا فدائیان یاد می‌شود، به جز گاه گاهی که به آنان سوسیال دمکرات گفته می‌شود که منعکس کننده اثر عظیم انقلاب ۱۹۰۵–۷ روسیه است. از آنجا که وقایع روسیه سوسیال دمکرات‌ها را برجسته کرده بود، هر حزبی از جمله محافظه کاران و حتی پیروان اتحاد اسلام، از خود آن گونه یاد می‌کردند.
با شناخته شدن شوروی‌های انقلاب روسیه در ایران به عنوان ابزارهای تحریک انقلابی و کنش سازمان یافته، انجمن‌های مخفی و بعدتر علنی توان تازه ای گرفتند. حضور سازمان‌ها و احزاب سوسیال دمکرات ماوراء قفقاز نیز به انجمن‌های انقلابی دلگرمی می‌داد. در سال ۱۹۰۵، شکست روسیه از ژاپن انقلابی را کلید زد که خود ایرانیان را به‌طور مستقیم و غیرمستقیم رادیکالیزه کرد. پس از سرکوب انقلاب اول روسیه پیوتر استولیپین، نخست‌وزیر تازه منصوب، با انجمن‌های انقلابی برخورد کرد و قفقازی‌های جنوبی روس به حمایت از ایرانیان آمدند. آنها امیدوار بودند که برنامه‌های امپراطوری تزاری در همسایه جنوبی شکست بخورد و این منجر به یک وضعیت انقلابی دیگر شود.
شورش‌ها و اعتصاب‌های کارگران از صنعت ماهیگیری گیلان که در کنترل لیانازوف تبعه روس بود شروع شد. در نوامبر ۱۹۰۶Afary, Janet. “Peasant Rebellions of the Caspian Region during the Iranian Constitutional Revolution, 1906-1909. ” International Journal of Middle East Studies, vol. 23, no. 2, Cambridge University Press, 1991, pp. 137–61, http://www.jstor.org/stable/164234. انزلی، بندر اصلی گیلان، شاهد اعتراض بیش از ۳۰۰۰ ماهیگیر دریای خزر بود که خواهان کنترل کامل بر صید خود بودند. نمایندگان آنان موفق شدند حیطه قدرت صیادی‌های لیانازوف و اداره گمرگ که بر صادرات ماهی نظارت داشت را محدود کنند. این ناآرامی منجر به خونریزی شد و مذاکرات نتیجه ای نداشت.
اعتصاب‌ها در گیلان ادامه و افزایش یافت. در ژوئن ۱۹۰۷، چندین نفر سعی کردند وارد سیلوهای گندم راهزن ایلیاتی ثروتمند و بدنام، رحیم خان، که در تهران محبوس بود بشوند. پسر رحیم خان در همکاری مخفیانه با شاه حملات خشونت باری را علیه مردم آذربایجان که در اعتصاب یک‌ماهه بودند انجام داد. با این که حمله راهزنان ناموفق بود و آنها در جریان آن کشته شدند، این وقایع منجر به اعتصاب عمومی در رشت شد. مردان مسلح به همراه چندین آذربایجانی راهبر اعتراضات مغازه‌های بازار را بستند و اعتراض خود را به انجمن رشت بردند.
ناآرامی‌های اصلی زراعی در بهار ۱۹۰۷ که مردم گیلان علیه تجارت ناعادلانه ابریشم و دیگر کالاها شروع به اعتراض و سعی به سازماندهی یک تحریم کردند آغاز شد. رشت مرکز تجارت ابریشم ایران بود و به خاطر تعداد زیاد تجار اروپایی جوی جهان وطنی پیدا کرده بود. در ۱۸۶۴، تولید محصول گیلان با ۲٬۱۹۰٬۰۰۰ پاوند با ارزش تخمینی یک میلیون پاوند به اوج خود رسید. به هر روی در همان سال بیماری موسکاردین به ایران رسید و تولید گیلان به شدت کم شد و یک دهم سال قبلش رسید. مودیان مالیاتی که روستاییان را همچون گذشته ارزیابی می‌کردند وضعیت را وخیم تر کردند. تا آغاز قرن بیستم تولید نه تنها به میزان قبلی خود بازگشت، بلکه از آن بیشتر شد. به هر روی، موقعیت گیلان در بازار جهانی در اثر رقابت شدید به ژاپن و دیگر کشورها که قیمت را پایین نگه داشتند واگذار شد و ارزش ابریشم صادراتی به فرانسه و ایتالیا از ۴۰۰٬۰۰۰ پاوند فراتر نرفت. مشکل نوغانداران گیلان دیگر قیمت بالای تخم‌های وارداتی کرم ابریشم بود. واردکنندگان تخمن تجار پیله هم بودند. آنه هنگام خرید محصول، با زمیندار وارد معامله شده و او را ملزم می‌کردند تخم سال بعد را از آنان بخرد. در سال ۱۹۰۶، واردکنندگان سندیکایی برای بالا نگهداشتن قیمت به‌طور مصنوعی ایجاد کردند. در پایان سال که ۳۰٬۰۰۰ جعبه تخم باقی بود، به جای فروختن آنها به قیمت کمتر نابودشان کردند و با این حال سود سرشاری کردند. مسئله تخم موضوع وخیمی بود که زمیندار، تاجر و دهقان را رو در روی یکدیگر قرار می‌داد. اعتصاب دهقانان به صورت اخراج اربابان و مباشران درآمد. در ۲۳ مارس ۱۹۰۷، ۵۰۰ دهقان در مسجدی در رشت بست نشستند و گفتند دیگر به زمینداران مال الاجاره نخواهند داد. انجمن‌ها فرماندار کل ولایت را ترساندند و مجبور به ترک آن کردند. برای یک ماه کامل، هیچ منبع کنترل مرکزی در رشت وجود نداشت، با این وجود زندگی به روانی و به نحو منظم جریان داشت. آنگاه فرماندار کل جدیدی از سوی تهران منصوب شد و او موقتاً موفق شد جنبش زراعی در تالش را متوقف کند. انجمن ولایتی که رهبر آن توسط گمنامی به نام حاجی میرزا محمدرضا رهبری می‌شد علناً اعلام کرد که کرایه‌ها باید پرداخت شود و شیشه‌بر را به خاطر حمایت از دهقانان اخراج کرد. شیشه‌بر و شهرآشوب بعدها هر دو زندانی شدند، که منجر به پاسخ خشونت بار انجمن عباسی در رشت شد. زندانی شدن این دو چنان خشم عمومی را برانگیخت که در هر دو در ژوئیه ۱۹۰۷ آزاد شدند. شهرآشوب به خاطر نقشش در قیام دهقانان در اکتبر ۱۹۰۷ به دادگاه در رشت فراخوانده شد. مقامات او را تهدید و تطمیع کردند و مناقشه بین آنها ادامه یافت.
انجمن ولایتی خیلی زود با حکومت نزدیک شد و با کمک حاکمان محلی با دهقانان و جنبش انقلابی مخالفت کرد. مشخصاً مجلس در تهران اجازه داد سربازان بریگاد قزاق که تحت رهبری روس‌ها بود برای برگماری مجدد حاکمان و زمینداران، بستن انجمن‌های دهقانی و جمع‌آوری مالیات‌ها، عوارض پرداخت نشده و جبرانی‌های اضافی برای زمینداران گسیل شود. در پاسخ، دهقانان یک بار دیگر با تفنگ‌ها و پرچم‌های سرخ خود به رشت راهپیمایی کردند، در حالی که انجمن عباسی خواستار اخراج مرتجعین اصلی از گیلان از جمله حاجی میرزا محمدرضا شد. منازعه شدیدتر شد و حسام الاسلام، از نمایندگان گیلان در مجلس برای ایجاد نظم به گیلان به خصوص طوالش فرستاده شد. به حسام السلطنه در جریان یک میتینگ عمومی گفته شد که «نخواهیم گذاشت زمین داران به دهقانان ستم کنند،» و او در پاسخ گفت «مجلس نخواهد گذاشت دهقانان املاک زمین داران را تصاحب کنند.» حسام الاسلام بر اثر این مناقشه حمایت موکلین خود را از دست داد و مجبور بود به خاطر نامه‌های تهدیدآمیزی که دریافت کرده بود تحت حمایت حاکم در خانه خود منزوی شود. بعدتر شهرآشوب حاکم رشت را به مرگ تهدید کرد و او هم در جواب گفت «دستی برای تو باقی نخواهم گذاشت تا مرا با آن بکشی.» مجلس سپس اولتیماتوم نهایی خود را فرستاد و اعلام کرد حکومت کشور را رها نخواهد کرد و بیشتر روستاها به زور تحت کنترل درآمده. پس از آن علی خان قاجار ظهیرالدوله، از دولتمردان اصلاح اندیش به عنوان حاکم کل گیلان منصوب شد.
بسیاری از روستاییان دولت مشروطه را مخالف استبداد و زمینداران تصور می‌کردند و امیدوار بودند مجلس از آنها در برابر زمینداران در رشت حمایت کند. اما مجلس به عنوان دشمن سرسخت تقلای طبقاتی درآمده بود. همزمان مجلس از سوی روشنفکران رادیکال، اعضای مجاهدین و برخی از دهقانان تحت فشار قرار داشت تا تیول را برچیند.‏ تقریباً همه نمایندگان موافق بودند که حکومت و نه تیولداران باید مال الاجاره زمین‌ها را جمه آوری کند و تیولداران از جمله روحانیان، باید در عوض سهم سالانه خود را از حکومت دریافت کنند. گزارش‌ها از اعتراضات و اعتصاب‌های دهقانی در صفحه‌های "مجلس" و دیگر روزنامه‌ها چند برابر شد. میرزا عبدالحسین فرمانفرما، وزیر عدلیه، چنان از دست رعیت‌های خود کلافه شده بود که شکایت خود را به مجلس آورد: «دهقانان ما چیزی نمی‌دادند و معنای مشروطیت را نمی‌دانند. فکر می‌کنند به معنای احتکار مال بقیه مردم و ندادن سود طلب مالک بر اساس شریعت است.» از آنجا که در همه بخش‌های گیلان از زمینداران سرپیچی می‌شد، آنان تلگرامی به مجلس در تهران فرستادند که در آن از این که «دهقانان فکر می‌کنند مشروطیت یعنی آزاد بودن و کرایه ندادن.» مجلس نهایتاً تیول را لغو کرد یا به اصطلاح خود برگرداند. بر اساس آن تیولداران کنترل روستاها را از دست می‌دادند و درآمد ناشی از محصولات به جای آنها به دولت مرکزی می‌رسید که بخشی از آن را به تیولداران سابق پرداخت می‌کرد و بقیه را به بودجه دولت مرکزی اضافه می‌کرد. قرار شد تفاوت عمل یا مالیات اعمال شده از سوی حاکمان محلی توسط دولت مرکزی جمع‌آوری شود. قرار شد مالیات‌گیری افراطی توسط کدخدا، مباشر و مقامات پایین رتبه منع شود که هیچگاه اجرایی نشد. رسم تسعیر یا پرداخت مالیات به دولت مرکزی توسط زمینداران به صورت نقدی لغو شد و زمینداران مجبور بودند خود محصول را به عنوان بخشی از مالیات به دولت بپردازند. محدود بودن اصلاحات مجلس باعث نومیدی شد که به حد کافی به دهقانان منفعت نرسانیده‌است. دهقانان و مجاهدین در گیلان نخستین کسانی بودند که کارزار شورش انبوه مداوم را با هدف حصول هدف دادن زمین به دهقانان شروع کردند.
اما شوق و حرارت انجمن تخفیف پیدا نکرد و تا انتهای سال ۱۹۰۷، به نظر می‌رسید صنعتگران بیشتر درگیر جنبش شده بودند. افزایش فعالیت انجمن‌ها همزمان بود با تلاش‌های شاه برای تحدید قدرت مجلس در تهران. حدود ۴۰۰۰ نفر در برابر دارالحکومه در رشت تجمع کردند و برخی حتی در برابر ساختمان‌های کارگزاری بست نشستند. نهایتاً فرماندار کل مجبور شد استعفا دهد، شاه در مقابله خود با مجلس شکست خورد و ناآرامی در رشت آرام شد.
اما ناآرامی در روستاها ادامه یافت. دهقانان تالش املاک یکی از اشراف زمین‌دار را تصاحب کردند ولی قشون اعزامی برای بازپس‌گیری املاک مفتضحانه در اوایل دسامبر ۱۹۰۸ شکست خورد. در اسالم و کرگانرود دهقانان شروع به فروش برنجی کردند که در املاک اربابانشان کاشته بودند و در فومن ارباب از ملک خود رانده و کشته شد. در همان زمان، مجاهدین به دستگیر کردن برخی ضد مشروطه خواهان ادامه دادند و بقیه را از طریق نامه‌های نفرت آمیز و حتی به گروگان گرفتن خویشاوندان آنها تهدید کردند. آنها کراراً داشتند مقادیر زیاد پول از اربابان و اشراف اخاذی کردند و آنها را مجبور کردند از این ولایت بگریزند. آنها همچنین علیه منافع روسیه دست به تحریکاتی زدند.
مقامات روس کراراً از فروپاشی اداری در گیلان یاد کرده‌اند، از آنجا که باعث خودگردانی شهرها شد و به دهقانان در روستاها دست باز داد. گرچه حکومت در تهران ظهیرالدوله را در اوایل مارس ۱۹۰۸ به عنوان حاکم کل منصوب کرد و به رشت گسیل داشت، تحریک مجاهدین و ناآرامی در میان دهقانان ادامه یافت. در مارس و آوریل ۱۹۰۸، مجاهدین کشتی‌های عمید همایون در انزلی را به آتش کشیدند؛ برخی دستگیر شدند و پس از انتقال به رشت نجات یافتند. در لنگرود دهقانان با خودداری از تحویل همه پیله‌های خام کرم ابریشم به جنبش پیوستند و سعی کردند با ارائه قراردادهای بهتر تخم کرم ابریشم را از یونانیان و ترک‌ها بخرند.
انجمن ولایتی سعی کرد دولت را نمایندگی کند و مرکب از نمایندگان بیشتر طبقه‌ها در گیلان بود:زمینداران، علما، تجار و صنعتگران؛ دهقانان کنار گذاشته شده بودند. تا حدی بورژوایی و حامی زمین‌دار و همچنین ضد روسی بود. اما وقتی جنبش انقلابیون رادیکال و دهقانان دور گرفت، انجمن آشکارا علیه آنان درآمد و در اساس زمینداران علی الظاهر میهن‌پرست گیلان را نشان داد. اصطکاک داخلی بسیاری هم در انجمن ولایتی وجود دارد. در یک سو، رادیکال‌هایی مثل رحیم شیشه‌بر و در دیگر سو رهبر انجمن حاجی میرزا محمدرضا از مخالفین اصولی سرسخت جنبش دهقانی بود. انجمن با همه کاستی‌هایش برای هر دوی شاه و روسیه بیش از حد تحمل بود.
در ژوئن سال ۱۹۰۸، محمدعلی شاه فرمانروای جدید قاجار دست به کودتا زد و موفق شد مجلس مشروطه را در تهران تعطیل کند. با نابودی مجلس، تحدید مطبوعات مشروطه خواه و محو انجمن‌ها، مرکز فعالیت‌ها به تبریز و ولایت گیلان که انجمن‌های باقیمانده در آنجا از همه جا قوی تر بودند منتقل شد.Sohrabi, Nader. “Historicizing Revolutions: Constitutional Revolutions in the Ottoman Empire, Iran, and Russia, 1905-1908. ” American Journal of Sociology, vol. 100, no. 6, University of Chicago Press, 1995, pp. 1383–447, http://www.jstor.org/stable/2782676. متعاقباً نیروهای حکومت انجمن ولایتی را در رشت اشغال کردند. اما مردم رشت و مجاهدین دست به نبرد زدند. در ۱۴ ژوئن، جمع بزرگی از تجار و صنعتگران در برابر ساختمان انجمن ولایتی تجمع کردند. با این حال قزاق‌های قاجار و سربازان روس، که پیشتر پرشمار وارد گیلان شده بودند و از قزاق‌ها حمایت می‌کردند، در میدان عمومی رشت با توپ در انتظار جمعیت بودند. آنها یکی از اعضای انجمن را دستگیر کردند و به درون جمعیت توپ شلیک کردند. برخی از مردم در کنسولگری عثمانی پناه گرفتند. بقیه سعی کردند در کنسولگری بریتانیا پناه بگیرند ولی رابینو معاون کنسول از پذیرش آنان خودداری کرد. در ۲۷ ژوئن نیروهای حکومت به انجمن ولایتی در رشت یورش بردند. تبادل آتش که تلفاتی به بار آورد، منجر به تعطیلی بازار شد. بدین ترتیب، انقلاب مشروطه موقتاً در گیلان معلق شد. ظهیرالدوله برکنار شد چرا که در کاستن از فعالیت‌های انجمن‌های رادیکال ناکام مانده بود. در ژوئیه ۱۹۰۸، شاه آقا بالا خان سردار افخم را به عنوان حاکم رشت و سردار امجد (عمیدالسلطنه)، ارباب کرگانرود را به عنوان حاکم تالش منصوب کرد. هر دو از اشراف حامی روسیه بودند.
در سپتامبر ۱۹۰۸ و در میانه جنگ داخلی در تبریز، سردار افخم و سردار امجد کارزاری را برای بازپس‌گیری کنترل منطقه با حمایت محمدعلی شاه آغاز کردند. نیروی آنان که بالغ بر ۱۰۰۰ نفر پیاده و سواره و نیز دو توپ بود مشتاق جنگیدن نبود. ساکنان محلی به آنان می‌گفتند حریف جنگاوران کوهستانی گیلانی نیستند. این لشکرکشی که شش هفته طول کشید به منطقه طوالش برسد، در عرض دو روز شکست خود و عقب‌نشینی کرد. آنان با یک مخالفت مسلحانه و مصمم رو به رو شدند. سربازان در این نبرد که برایش اصلاً آماده نبودند و یکی از نخستین نمونه‌های جنگ چریکی در قرن بیستم بود با بی نظمی عقب‌نشینی کردند. آنها بعدها روایت کردند: «کسی را نمی‌دیدیم، اما صدها گلوله بر ما می‌بارید.» نبرد طوالش با ریشه‌هایش در جنبش دهقانی و پیوندهایش با انجمن‌های انزلی و مجاهدین و نیز شیوه منحصر به فرد دفاع در جنگ‌های انبوه منطقه خزر، پیش‌درآمدی بر چیزی شد که بعدها به عنوان جنبش جنگل شناخته شد.‏
پاسخ انقلابیون گیلانی تقاضای کمک از باکو و تفلیس بود. مشروطه خواه جوان زمیندار میرزا کریم رشتی، از برادران کوچک سردار محیی معز السلطنه به قفقاز رفت. او بخش قابل توجهی از ثروت خود را مصروف خرید اسلحه و مواد منفجره و جذب انقلابیون ماوراقفقازی برای کمک به نبرد با دیکتاتوری نوتاسیس شده در ایران کرد. ورود مهمات و داوطلبان به گیلان در اواخر سال ۱۹۰۸ شروع شد و میرزا کریم خان در اوایل فوریه ۱۹۰۹ به رشت بازگشت. تفنگ‌ها و مهمات زیادی مصادره شد و شماری از انقلابیون شمالی هنگام تلاش برای ورود به این ایالت دستگیر شدند با این حال، در مجموع، شمار زیادی از گرجی‌ها، ارمنی‌ها و مسلمانان مخفیانه به رشت و انزلی راه پیدا کردند. سرگو اردژنیکیدزه بلشویک گرجی از مردان مشهوری بود که به گیلان رفتند. او دست راست استالین در باکو بود و ریاست گروهی متشکل از ۱۴۰ انقلابی را برعهده داشت، که ۴۰ نفرشان از گرجستان و ۱۰۰ نفرشان از باکو بودند. بقیه شامل یپرم خان ارمنی، که از اعضای شاخه ایرانی فدراسیون انقلابی ارمنی موسوم به داشناکسیون بود و فئودور پانوف آنارشیست بلغاری که خبرنگار روزنامه‌های روسی "رچ" و "روسکو اسلوو" بود می‌شدند. هر دو خود را انقلاب ممتاز کردند.Berberian, Houri. “The Dashnaktsutiun and the Iranian Constitutional Revolution, 1905-1911. ” Iranian Studies, vol. 29, no. 1/2, [Taylor & Francis, Ltd., International Society of Iranian Studies], 1996, pp. 7–33, http://www.jstor.org/stable/4310967. ارامنه گیلان نقش مهمی در انقلاب مشروطه ایفا کردند و برای احیای مجلس سرباز فرستادند.Aram Arkun. “Armenians and the Jangalis. ” Iranian Studies, vol. 30, no. 1/2, [Taylor & Francis, Ltd., International Society of Iranian Studies], 1997, pp. 25–52, http://www.jstor.org/stable/4311027. گروه‌های گرجی عازم رشت ابتدا به باکو و سپس با اوراق جعلی از طریق دریا به گیلان سفر کردند و توسط انقلابیون محلی مخفیانه در خانه ای امن جا داده شدند. این نیروهای گرجی با سابقه جنگیدن در جنگ روسیه و ژاپن و انقلاب روسیه، باتجربه و مهلک بودند. آنها مهارت استفاده از بمب و نارنجک را با خود آوردند که در بسیاری از مقاطع سیر تحولات را به سود انقلابیون برگرداند.Iago Gocheleishvili. “Georgian Sources on the Iranian Constitutional Revolution (1905-1911): Sergo Gamdlishvili’s Memoirs of the Gilan Resistance. ” Iranian Studies 40, no. 1 (2007): 59–85. http://www.jstor.org/stable/4311875. برخی از مشروطه‌خواهان گیلانی از طریق گریگور یقیکیان، سوسیال دمکرات و عضو حزب هنچاک با سوسیال دمکرات‌های روس ارتباط برقرار کردند.Afary, Janet. “The Contentious Historiography of the Gilan Republic in Iran: A Critical Exploration. ” Iranian Studies, vol. 28, no. 1/2, [Taylor & Francis, Ltd., International Society of Iranian Studies], 1995, pp. 10, http://www.jstor.org/stable/4310915.
در اوایل ۱۹۰۹، انقلابیون کمیته مخفی ستار خود را تشکیل دادند که به افتخار ستار خان نامگذاری شده بود. این کمیته شامل صنعتگران، روزنامه نگاران و اندکی از روشنفکران و چند زمیندار خرد بود. این کمیته تصمیم گرفت در دو گام اساسی انقلاب را دوباره شروع کند. اولی تسخیر رشت با زور به منظور تأسیس یک حکومت انقلابی در این شهر بود. کمیته مسئول ترور سردار افخم، حاکم رشت، در ۲۶ ژانویهIago Gocheleishvili. “Georgian Sources on the Iranian Constitutional Revolution (1905-1911): Sergo Gamdlishvili’s Memoirs of the Gilan Resistance. ” Iranian Studies 40, no. 1 (2007): 59–85. http://www.jstor.org/stable/4311875. به فرمان سردار محیی بود. در همان زمان، میرزا علی تربیت و میرزا حسین کسمایی به محل قزاق‌های قاجار حمله کردند و پس از چند ساعت آنان را تابع خود ساختند. متعاقباً پلیس و ژاندارم‌ها تسلیم انقلابیون شدند و دستگاه حکومتی به کنترل آنان درآمد. پس از سقوط رشت، بین ۱۵۰ و ۲۰۰ ضد مشروطه خواه در این شهر کشته شدند. سردار افخم، حاکم گیلان، از نخستین کسانی بود که پس از افتادن کنترل رشت به دست انقلابیون در نبردها با مجاهدین کشته شد. قیام در گیلان از ۱۶ محرم/۷ فوریه ۱۹۰۹ به رهبری سردار محیی، سه برادرش و علی محمد تربیت و نیز قفقازی‌ها که بیشترشان مبارزان آزادیخواه ارمنی داشناک بودند، آغاز شد.‏ گام دوم سازماندهی ارتشی انقلابی در گیلان بود، که نیروی نظامی ای شد که نهایتاً به تهران رفت و شاه را با کمک بختیاری‌ها سرنگون کرد.
کمیته ستار نجیبزاده شمالی سپهدار اعظم که مالک بیشتر ایالت مجاور مازندران بود را به رشت دعوت کرد تا حکومت را بپذیرد. با این که سپهدار خود عضوی از نخبگان بود، تازه علیه شاه درآمده بود. شاه حکومت تنکابن که خانواده سپهدار ۲۰۰ سال در آن بودند را به شخص دیگری داده بود. سپهبدار با یک نیروی مسلح بزرگ رفت تا به انقلابیون بپیوندد و روس‌ها در نتیجه آن به باکو و جلفا سرباز اعزام کردند. برخی از این سربازان وارد گیلان شدند و شمار نگهبانان پیرامون کنسولگری روسیه افزایش یافت. به هر روی هیچ‌یک از تدابیر روسیه جلوی کار انقلابیون را نگرفت. آنان فوراً یک کمیسیون جنگ در رشت انتخاب کردند تا ارتش انقلابی را سازمان دهد. هر گروه قومی (گیلانیان، تبریزی‌ها، ارمنی‌ها، گرجی‌ها، مسلمانان ماوراقفقازی) نماینده ای برگزیدند. پانوف را به خاطر قابلیت‌های ویژه اش به عنوان یک انقلابی حرفه ای گنجاندند. جنگجویان رشت نخستین کسانی بودند که فراخوان پیشروی به تهران را دادند.Amanat, Abbas. “The Constitutional Revolution: Road to a Plural Modernity (1905–1911). ” In Iran: A Modern History, 358. Yale University Press, 2017. https://doi.org/10.2307/j.ctv19prrqm.13. به باور فریدون آدمیت، مجاهدین گیلانی تعیین‌کننده سیاست حرکت انقلابی بودند‏ کمیسیون جنگ فوراً شروع به اعزام سرباز به قزوین کرد. از اولین مردان اعزام شده یپرم، سردار محیی و میرزا کوچک خان بودند که بعدها رهبر جنبش جنگل در گیلان شد. تا میانه ماه مارس، انقلابیون کنترل جاده قزوین را به استثنای ۶۰ کیلومتر آخر در دست گرفتند. تهران شروع به اعزام سرباز کرد و قزوین که در میانه رشت و پایتخت قرار داشت، تبدیل به رزمگاه اصلی شد.
انقلابیون بی درنگ حرکت به سوی تهران را با کمک و رهبری نامی سپهدار آغاز کردند، اما حرکت آنان آن طور که عموماً تصور می‌شود یا دوست داشتند باشد سریع نبود. رادیکال‌ها نه تنها نیاز داشتند زمین داران را رام کنند، از دشواری‌های مالی ای رنج می‌بردند که تلاش‌هایشان را کند می‌کرد. سپهدار سعی کرد با روس‌ها و بریتانیایی‌ها دیپلماتیک برخورد کند و مدعی میانه‌روی در انقلاب بود. متعاقباً او برای همه روشن کرد که از آنچه افراطی گری انقلابیون ماوراقفقازی که در ولایت محبوبیت بسیاری داشتند ناخرسند است. با این وجود بالای تقریباً هر خانه در رشت پرچم سرخ برافراشته بود و ارتش انقلابی هر روز قوی تر و مسلح تر می‌شد، چرا که داوطلبان بیشتری از گیلان و قفقاز به آن می‌پیوستند.
در ۵ مه، انقلابیون قزوین را با خونریزی کم تسخیر کردند. در تهران محمدعلی شاه عقب نشست و مشروطه را دوباره برقرار کرد. انقلابیون تا ۱۱ مه نزدیک تهران بودند و پیشروی شان حیرت بسیاری در دربار ایجاد کرد. ولی یک بار دیگر انقلاب با سرعت کمی حرکت می‌کرد، چرا که نیاز به جنبش‌های سازمان یافته تری با مقاومت تبریز و بختیاری‌ها بود. تنکابنی در پاسخ به نامه اعلام عفو از سوی شاه دستور داد قزوین را چراغانی کنند و سردار اسعد پیاده‌نظام بزرگ خود در اصفهان را منحل کرد. باور بر این بود که نیازی به جنگ بیشتر نیست.
دو ماه دیگر تا موفقیت ارتش انقلابی در تحقق هدف تسخیر پایتخت طول کشید. در ۸ ژوئن ۱۹۰۹، سپهدار به عنوان حاکم گیلان و مازندران منصوب شد. با قوت گرفتن مجدد انقلاب، او تقاضاهای خود را برای حکومت تهران ارسال کرد: سربازان روس و بریتانیایی باید از خاک ایران خارج شوند؛ انجمن‌های ولایتی وزرا را تا زمان انتخاب مجلس نامزد خواهد کرد؛ و انجمن‌های محلی حاکمان ولایتی را برخواهند گزید. اما زمانی برای پاسخ نبود، چرا که ارتش انقلابی در ۱۳ ژوئیه ۱۹۰۹ به تهران رسید و در میدان بهارستان وارد شهر شد. تنکابنی و فتح‌الله خان اکبر، سردار منصور، رهبری نیروهای گیلانی را بر عهده داشتند.KATOUZIAN, HOMA. “The Revolution for Law: A Chronographic Analysis of the Constitutional Revolution of Iran. ” Middle Eastern Studies, vol. 47, no. 5, Taylor & Francis, Ltd. , 2011, pp. 757–77, http://www.jstor.org/stable/23054262.جنگ چند روز تا تسخیر پایتخت ادامه یافت. در ۱۶ ژوئیه شاه در سفارت روسیه پناه گرفت. روز بعد، محمد علی شاه برکنار و پسر جوانش با عنوان احمد شاه جایگزین او شد. علاوه بر این یپرم خان که بی تردید بزرگ‌ترین رهبر نظامی مجاهدان گیلان بود، به عنوان رئیس پلیس تهران منصوب شد. مورگان شوستر یپرم را سر و شانه واقعی قشون رشت (گیلان) دانسته‌است.