moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
انیمیشن رنگو داستان زندگی یک آفتاب‌پرست (بزمجه) خانگی است که دچار بحران هویت می‌باشد. این فیلم که حال و هوایی وسترن و کمدی دارد با نقش بازی کردن آفتاب‌پرست در یک آکواریوم آغاز می‌شود و با بیرون آمدن اتفاقی‌اش از آکواریوم، وی وارد دنیایی متفاوت می‌شود. او به‌طور اتفاقی از یک اتومبیل به درون صحرایی خشک و بی‌آب و علف پرت می‌شود. بعد از آن با راهنمایی یک آرمادیلوی خردمند به یک شهر کوچک حیوانات می‌رسد که مردم آن در خشکی و بی آبی به سر می‌برند. بعد از آن اسم رنگو را برای خود انتخاب کرده و با داستان‌های خیالی که برای مردم شهر تعریف می‌کند و نیز کشته شدن اتفاقی یک شاهین به‌دست او، به کلانتر و منجی شهر تبدیل می‌شود. رنگو در قالب کلانتر شهر و در نتیجهٔ تحقیقات پی می‌برد که خشکسالی طبیعی نبوده و به صورت مصنوعی به مردم شهر تحمیل شده‌است و با کمک تعدادی از مردم...
انیمیشن «رنگو» هنگامی به دنیای بزرگسالان پا می‌گذارد که شخصیت آفتاب پرست (جانی دپ) به سئوالات تفکر برانگیزی در رابطه با هستی و معنای زندگی می‌پردازد. اما «وربینسکی» می گوید او از همان ابتدا قصد داشته انیمیشنی بسازد که هم برای بچه‌ها و هم برای بزرگسالان جذابیت داشته باشد:
«بچه‌ها دوست دارند رویاپردازی کنند اما وقتی بزرگ می‌شوند دیگر دنبال این جنبه‌های رویایی نمی‌گردند و همه چیز را خیلی جدی می‌گیرند. در این فیلم هم بچه‌ها و هم بزرگسالان می‌توانند این رویاها را با هم تقسیم کنند با این تفاوت که بچه‌ها احتمالاً خیلی بیشتر می‌توانند با این شخصیت‌های غیرقابل باور، مسخره و ساختگی ارتباط برقرار کنند».
جانی دپ در نقش صدا پیشه رنگو است. یک آفتاب پرست باهوش و قهرمان و البته کمی غیرعادی.
آیلا فیشر در نقش میس بینز (خانم لوبیا) یک ایگوانای بیابانی که زود از کوره در میرود اما قلب مهربانی دارد.
انیمیشن "رنگو" در هشتاد و چهارمین دوره مراسم اسکار برنده جایزه اسکار بهترین پویانمایی سینمایی گردید.
شهردار خطاب به رنگو:
صبار فرمانفرمائیان (۲۳ تیر ۱۲۹۱–۲۹ اردیبهشت ۱۳۸۵) پزشک و سیاستمدار ایرانی، وزیر بهداری دولت محمد مصدق و رئیس انستیتو پاستور ایران بود.
صبار فرمانفرما فرزند معصومه‌خانم همسر چهارم عبدالحسین میرزا فرمانفرما بود. عبدالحسین میرزا فرمانفرما نوه عباس میرزا و از شاهزادگان قاجار محسوب می‌شد که در دوره فترت مجلس بین دوره‌های سوم و چهارم نخست‌وزیر ایران بود. فرزندان فرمانفرما پس از اجرایی شدن قانون نام خانوادگی به نام‌های فرمانفرما و فیروز شناخته می‌شوند.فرمانفرمائیان، ستاره. دختری از ایران ص. ۲۵ -خاندان‌های الیگارشی در ایران- ابوالفضل قاسمی- خاندان فیروز - فرمانفرمائیان
برادران و خواهران تنی صبار عبارت بودند از: جباره، فاروق، غفار، رشید، همی، سوری و صحبت و خورشید و ستّاره.http://www.iichs.org/index.asp?id=1580&doc_cat=9 او پس از طی دوره ابتدایی در سن دوازده سالگی به پاریس رفت و در آنجا به تحصیل خود در مقاطع دبیرستان و سپس دانشگاه تا مقطع دکترای پزشکی در فرانسه و سوئیس (ژنو) ادامه داد و در شاخه مالاریا از انگلستان تخصص گرفت.http://grape.powerset.ir/باغ-انگور-دکتر-بسکی
صبار فرمانفرمائیان پس از بازگشت به ایران در وزارت بهداری مشغول به کار شد و تا سمت مدیرکلی وزارت بهداری پیش رفت. در کابینه دوم محمد مصدق ;سرپرست وزارت بهداری بود و سپس به سمت استاندار فارس منصوب شد.
پس از کودتای ۲۸ مرداد صبار فرمانفرماییان ایران را ترک گفت و به ایتالیا رفت. در ایتالیا به استخدام سازمان بهداشت جهانی درآمد و در کشورهای آفریقایی و جنوب شرق آسیا مشغول اجرای برنامه‌های این سازمان در خصوص ریشه‌کنی شد. سازمان بهداشت جهانی او را از جمله هشت مالاریاشناس برتر جهان معرفی کرد.http://childbirth.wikipici.ir/هزینه-زایمان-در-بیمارستان-عیوض-زاده-1
در سال ۱۳۵۰ فرمانفرماییان به دعوت دولت ایران برای سرپرستی انستیتو پاستور ایران به ایران برگشت و تا سال ۱۳۵۶ رئیس انستیتو پاستور ایران بود.https://www.isna.ir/news/8607-04658.61573/رييس-انستيتوپاستورايران-درايسنا-ايران-پيشگام-توليدمحصولات
فرمانفرمائیان در ۲۹ اردیبهشت سال ۱۳۸۵ در تهران درگذشت و در بهشت زهرا به خاک سپرده شد. او هیچ‌گاه ازدواج نکرد.
صبار فرمانفرمائیان بخشی از روستای پونک تهران را از پدرش به ارث برده بود. او پیش از فوت، ملک مسکونی خود را در رضوانیه تجریش وقف انستیتو پاستور ایران کرد که آن نیز موروثی از پدرش بود.
این یک فهرست از مکان‌های میراث جهانی یونسکو در آمریکا است.UNESCO World Heritage Centre - World Heritage List
این یک فهرست از مکان‌های میراث جهانی یونسکو در اروپا است.UNESCO World Heritage Centre - World Heritage List
سِر مایکل جان گمبون (؛ – ) بازیگر ایرلندی-انگلیسی بود. او در طول شش دهه فعالیت، سه جایزهٔ الیویه، دو جایزهٔ انجمن بازیگران فیلم، و چهار جایزهٔ بفتا کسب کرد. او در سال ۱۹۹۹ به‌پاس مشارکت‌های خود در نمایش، به دریافت عنوان شوالیه از سوی ملکه الیزابت دوم مفتخر شد. آکادمی فیلم و تلویزیون ایرلند در سال ۲۰۱۷ به او جایزهٔ یک عمر دستاورد هنری را اهدا کرد و "آیریش تایمز" در سال ۲۰۲۰ او را یکی از بزرگ‌ترین بازیگران سینمایی ایرلند نامید.
گمبون کار بازیگری را در سال ۱۹۶۲ به‌همراه لارنس الیویه به‌عنوان یکی از اعضای اصلی تئاتر ملی سلطنتی در نمایشنامه اُتلو آغاز کرد. او در بسیاری از نمایش‌های آثار ویلیام شکسپیر از قبیل "اتلو"، "هملت"، "مکبث" و "کوریولانوس" حضور یافت. با اینکه حضور او در یک رشته نقش‌های مهم تلویزیونی و سینمایی در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به خاطر با ستایش هنری روبرو شد اما او کار در تئاتر را مهمترین بخش حیات حرفه می‌دانست.
مایکل گمبون نامزد سیزده جایزهٔ الیویه شد و سه بار این جایزه را برای نمایش "گروه کر عدم تأیید" (۱۹۸۵)، "چشم‌اندازی از پل" (۱۹۸۷) و "مرد لحظه‌ها" (۱۹۹۰) کسب کرد. در سال ۱۹۹۷ گمبون برای نخستین بار به تئاتر برادوی رفت و در نمایش "نورگیر" اثر دیوید هر حضور یافت که برای آن نامزد جایزهٔ تونی بهترین بازیگر مرد در نمایش شد.
نخستین فیلم گمبون "اتلو" (۱۹۶۵) بود و دیگر فیلم‌های قابل توجه او شامل "آشپز، دزد، همسرش و عاشقش" (۱۹۸۹)، "بال‌های کبوتر" (۱۹۹۷)، "نفوذی" (۱۹۹۹)، "گاسفورد پارک" (۲۰۰۱)، "لطف حیرت‌آور" (۲۰۰۶)، "سخنرانی پادشاه" (۲۰۱۰)، "کوارتت" (۲۰۱۲) و "ویکتوریا و عبدل" (۲۰۱۷) می‌شوند. او همچنین در فیلم‌های "زندگی در آب با استیو زیسو" (۲۰۰۴) و "آقای فاکس شگفت‌انگیز" (۲۰۰۹) اثر وس اندرسن حضور داشت. گمبون پس از مرگ ریچارد هریس، بازی در نقش آلبوس دامبلدور (مدیر مدرسه هاگوارتز) در مجموعهٔ سینمایی "هری پاتر" (۲۰۰۴–۲۰۱۱) را پذیرفت. گمبون همچنین برای بازی در فیلم تلویزیونی "راهی به‌سوی جنگ" (۲۰۰۲) و مجموعهٔ "اما" (۲۰۰۹) نامزد دریافت جایزهٔ امی ساعات پربیننده شد.
مایکل گمبون زاده دوبلین بود. خانواده او وقتی کودک بود به لندن کوچ کردند. گمبون در سال ۱۹۶۲ که ۲۲ ساله بود با ریاضی‌دان اَن میلر ازدواج کرد. او که به حفظ حریم خصوصی خود شهرت داشت یک بار به سؤال مصاحبه‌کننده‌ای در مورد همسرش با پرسیدن «چه همسری؟» پاسخ داد. این دو در گریوزند، کنت زندگی می‌کردند. آن‌ها پسری به نام فرگوس داشتند.
گمبون در سال ۲۰۰۱ فیلیپا هارت (زنی که ۲۵ سال از او کوچکتر بود) را حین فیلم‌برداری "گاسفورد پارک" به صحنه فیلم‌برداری آورد و او را به‌عنوان دوست‌دخترش به هم‌بازی‌هایش معرفی کرد. هنگامی که رابطه آن‌ها در سال ۲۰۰۲ اعلام شد او از خانه مشترک با همسر خود خارج شد. او از سال ۲۰۰۰ با هارت زندگی می‌کرد. در فوریهٔ ۲۰۰۷ مشخص شد که هارت از گمبون باردار بوده و پسری به دنیا آورده‌است. هارت در سال ۲۰۰۹ سومین فرزند گمبون را به دنیا آورد.
در جشن سال نوی ۱۹۹۸ گمبون به‌پاس خدمات خود در نمایش، لقب شوالیه را کسب کرد.
گمبون خلبان شخصی دوره‌دیده بود. علاقهٔ او به خودروها باعث شد تا در سریال بی‌بی‌سی، "تخت‌گاز" ظاهر شود.
گمبون در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۳ در ۸۲ سالگی پس از ابتلا به سینه‌پهلو درگذشت.
گِنو آیس‌کَت که در گذشته با اسم گِنو آیس‌ویزل شناخته می‌شد نام یک مرورگر وب است. یک نرم‌افزار آزاد، که تغییر یافته‌ای از موزیلا فایرفاکس است و توسط پروژهٔ گنو منتشر می‌شود. این مرورگر وب متناسب با سیستم عامل‌های گنو/لینوکس و مک اواس ده (۱۰٫۴ و ۱۰٫۵) است. از مهم‌ترین تفاوت‌های این مرورگر با فایرفاکس موزیلا، وجود پلاگی‌ها و افزونه‌هایی است که تماماً نرم‌افزار آزاد بوده و افزونه‌های انحصاری جایی در فهرست مخازن آن ندارند.
پروژهٔ گنو، سعی در به‌روزرسانی آیس‌کت متناظر با آخرین انتشار فایرفاکس دارد.
حسین ماهینی (زادهٔ ۲۵ شهریور ۱۳۶۵) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع بازی می‌کند. او فوتبال را به شکل خیابانی و از کوچه‌های بوشهر آغاز کرده‌است. همچنین او از دوران کودکی، به همراه پدرش، محمدحسین ماهینی، بازیکن پیشین تیم فوتبال شاهین بوشهر، فوتبال را تجربه کرد. ماهینی، در نوجوانی، مدتی در تیم نوجوانان بسیج بوشهر، حضور داشت و پس از آن به مدت شش سال در تیم نوجوانان، امید و بزرگسالان ایران‌جوان بوشهر به ادامهٔ فوتبال خود پرداخت. ماهینی در تیرماه ۱۳۸۴، هنگامی که ۱۸ سال و نه ماه داشت، از تیم زیر ۱۹ سال ایران‌جوان بوشهر به تیم زیر ۱۹ سال استقلال اهواز پیوست و کمی بعد در شهریور همان سال، به تیم اصلی منتقل شد.
از فصل ۸۵–۱۳۸۴ تا ۸۹–۱۳۸۸ لیگ برتر فوتبال ایران، ماهینی ۹۵ بازی لیگ برای استقلال اهواز به میدان رفت و سه گل هم زد تا توجه دیگر تیم‌های لیگ، همانند ذوب‌آهن اصفهان را جلب کند؛ در تیر ۱۳۸۹، با پیوستن به ذوب‌آهن، تجربه‌ای موفق در این تیم، به دست آورد. او با این تیم، توانست به عنوان دومین تیم ایرانی، به فینال رقابت‌های جدید آسیایی برود و نایب قهرمان لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۰ شود. در خرداد ۱۳۹۱، ماهینی با بازیکنانی چون محسن بنگر و سید جلال حسینی به تیم فوتبال پرسپولیس پیوست تا خط دفاعی جدیدی در این تیم، پدید آید. در این سال، او با پرسپولیس، نایب قهرمان جام حذفی ۹۲–۱۳۹۱ شد. کمی بعد، او برای انجام خدمت اجباری سربازی، با قراردادی قرضی به ملوان پیوست و از ۲۹ مهر ۱۳۹۳، رسماً به سهمیهٔ ملوان، افزوده شد. او ۲۸ بازی در لیگ برای ملوان انجام داد، یک گل زد و در این مسابقات، از بازیکنان ترکیب ثابت این تیم بوده‌است و تنها دو بار، بیرون کشیده شد. از یک تیر ۱۳۹۵، دوباره به پرسپولیس بازگشت تا شاگرد برانکو ایوانکوویچ شود و یکی از بهترین آمار دفاعی تاریخ لیگ را با تیم آن دوران پرسپولیس، بسازد. او با پرسپولیس به سه قهرمانی لیگ، سه قهرمانی سوپر جام و یک قهرمانی جام حذفی رسید. همچنین در فصل ۲۰۱۷ لیگ آسیا، در تیم فصل قرار گرفت و در فصل ۲۰۱۸، نایب قهرمان آسیا شد.
ماهینی در دو ردهٔ ملی فوتبال ایران نیز بازی کرده‌است. در بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ که در دوحه قطر، برگزار شد، وی به همراه تیم ملی فوتبال امید ایران، به مدال برنز مسابقات، دست یافت. ماهینی برای نخستین بار، هنگامی که برای ذوب‌آهن اصفهان بازی می‌کرد، در ۶ خرداد ۱۳۹۰، توسط کارلوس کی‌روش به تیم ملی فوتبال ایران دعوت شد. نخستین بازی ملی او، در یک دیدار دوستانه برابر ماداگاسکار بود که با پیروزی ۱–۰ ایران، همراه شد. او همچنین از بازیکنان ایران، در مرحله مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ بود و توانست با این تیم، به جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴، راه یابد. هرچند که در جام جهانی، تنها یک نیمکت‌نشین بود. ماهینی در مجموع، ۲۳ بازی رسمی برای تیم ملی فوتبال ایران انجام داده‌است و آخرین آنان، در بازی‌های دوستانه بودند.
ماهینی بیشتر در پست‌های دفاعی عقب، بازی کرده‌است؛ جایی که با استفاده از سرعت و توانایی عبور خود، بسیار اثرگذار بوده‌است. او در تیم‌هایی که در آنان حضور داشته‌است، معمولاً جایگاه ثابتی در دفاع راست، داشت اما در پست دفاع چپ نیز به شکل قابل توجهی به کار گرفته شد و در آن منطقه از زمین نیز بسیار موفق بوده‌است. او به دلیل چند پسته بودن و به‌کار گرفته شدن در پست‌های گوناگون، به «آچار فرانسهٔ» پرسپولیس، معروف شد.
حسین ماهینی در ۲۵ شهریور ۱۳۶۵ در بوشهر زاده شد و در محلهٔ جلالی این شهر، زندگی می‌کرد. پدرش، محمدحسین ماهینی، از بازیکنان پیشین تیم فوتبال شاهین بوشهر است؛ او از دوران کودکی، با حسین ماهینی به بازی فوتبال می‌پرداخت. مادر وی، یک آموزگار بوده‌است و ماهینی یک برادر کوچک‌تر و یک خواهر بزرگ‌تر نیز دارد. وی خود را از هواداران پرسپولیس اعلام کرده‌است. ماهینی با انیس محمدی ازدواج کرده‌است و فرزندی دختر، با نام «مایسا» دارد. بنابر گزارشی در مرداد ۱۳۹۳ و طبق گفتهٔ یکی از مسئولان وقت پرسپولیس، ماهینی از دی‌ماه ۱۳۹۱، دانشجوی مرکز آموزش علمی کاربردی پرسپولیس بوده‌است. ماهینی از بازیکنان فعال ایرانی در توییتر است. او در اردیبهشت ۱۳۹۳ به این شبکه اجتماعی پیوست که با پیام تبریک ورود از جک دورسی، مدیر عامل توییتر روبرو شد. بر اساس گزارش و گفت‌وگویی در همشهری‌آنلاین، ماهینی نخستین فوتبالیست از میان بازیکنان پرسپولیس و استقلال (رقبای سنتی در شهرآورد تهران) بوده‌است که وارد اینستاگرام شد. او همچنین اعلام داشته‌است که برنامهٔ تلویزیونی "۹۰"، یک برنامهٔ ورزشی ایرانی، را پیگیری می‌کرده‌است.
جنجال سربازی بازیکنان فوتبال در ایران شامل ماهینی نیز می‌شد. پایان خدمت او، به دلیل استفاده از کارت پایان خدمت جعلی، باطل اعلام شد. سپس به دستور معاونت نیروی انسانی اداره کل نیروهای مسلح ایران، ماهینی از ۲۹ مهر ۱۳۹۳، برای انجام خدمت اجباری در سهمیه باشگاه فوتبال ملوان قرار گرفت.
حسین ماهینی فوتبال را به شکل خیابانی و از کوچه‌های شهر بوشهر آغاز کرده‌است. همچنین او از دوران کودکی، به همراه پدرش، محمدحسین ماهینی، بازیکن پیشین تیم فوتبال شاهین بوشهر، فوتبال را تجربه کرد. ماهینی که خود را از هواداران پرسپولیس اعلام کرده‌است، در نوجوانی، مدتی در تیم نوجوانان بسیج بوشهر، حضور داشت و پس از آن به مدت شش سال در تیم نوجوانان، امید و بزرگسالان ایران‌جوان بوشهر به ادامهٔ فوتبال خود پرداخت.
ماهینی در تیرماه ۱۳۸۴، هنگامی که ۱۸ سال و نه ماه داشت، از تیم زیر ۱۹ سال ایران‌جوان بوشهر به تیم زیر ۱۹ سال استقلال اهواز پیوست و کمی بعد در شهریور همان سال، به تیم اصلی منتقل شد.
نخستین باشگاه حرفه‌ای ماهینی، استقلال اهواز بوده‌است و از سال ۱۳۸۴، وی برای پنج فصل با شماره پیراهن ۵ برای این تیم به میدان رفت. ماهینی که در تیرماه ۱۳۸۴ به تیم زیر ۱۹ سال استقلال اهواز پیوسته بود، در ۱ شهریور ۱۳۸۴، رسماً وارد تیم اصلی استقلال اهواز شد و نام وی در فهرست پایانی تیم برای لیگ برتر، قرار گرفت. وی در ژوئیهٔ ۲۰۰۸ (تیر ۱۳۸۷) قرارداد خود را با این باشگاه تمدید کرد و تا تابستان ۲۰۱۰ (تیر ۱۳۸۹) در خدمت استقلال اهواز بود.
از دیدگاه میزان کاربرد، حسین ماهینی با گذشت هر فصل، بیش از پیش، در استقلال اهواز، بازی کرد. در لیگ برتر فوتبال ایران ۸۵–۱۳۸۴، او تنها در دو مسابقه به میدان رفت. در حالی که در فصل بعدی، شمار بازی‌های لیگ او، به عدد ۶ رسید. با آغاز لیگ برتر فوتبال ایران ۸۷–۱۳۸۶، ماهینی به بازیکن ثابت استقلال اهواز تبدیل شد و در حالی که شمار بازی‌های لیگ او پیش از این، دو رقمی نمی‌شد، در این فصل، ۲۸ بازی انجام داد و یک گل هم زد. در این فصل، تیم استقلال اهواز، در ردهٔ هشتم جدول ۱۸ تیمی لیگ ایران، جای گرفت. او این آمار قابل توجه را، در فصل ۸۸–۱۳۸۷ لیگ برتر نیز ادامه داد؛ فصلی که در آن، ۲۹ بازی و یک گل، حاصل کار ماهینی شد. در این فصل، استقلال اهواز شرایط مناسبی نداشت و در جایگاه ۱۴ جدول لیگ برتر ایران، جای گرفت تا با سقوط به دستهٔ پایین‌تر، تنها دو رده فاصله داشته باشد. همچنین این تیم در این فصل، ۵۴ گل خورده داشت که از بدترین آمار دفاعی آن فصل، بوده‌است.
در فصل ۸۹–۱۳۸۸ لیگ برتر فوتبال ایران، ماهینی همچنان یک بازیکن اثرگذار و ثابت برای استقلال اهواز بود و ۳۰ بازی و یک گل، پایان کار او، در این فصل از لیگ ایران، بود. جدا از این آمار ماهینی، تیم وی فصلی شکست‌آمیز را به خود دید و به عنوان تیم آخر، به ردهٔ پایین‌تر فوتبال ایران، سقوط کرد. استقلال اهواز در مجموع از ۹۵ بازی و ۳ گل ماهینی در لیگ، سود برد. از دیدگاه افتخارات (گرفتن جام یا مدال) ماهینی موفقیتی در استقلال اهواز، کسب نکرد.
در انتقالات تابستانی ۲۰۱۰، در تیر ۱۳۸۹، ماهینی به تیم فوتبال ذوب‌آهن اصفهان پیوست. ماهینی در ذوب‌آهن اصفهان تجربه‌ای موفق داشت و با فضای مناسبی که برای وی فراهم شد، توانست به اوج برسد و به تیم ملی فوتبال ایران، دعوت شود. آغاز این تجربهٔ موفق، از فصل ۹۰–۱۳۸۹ لیگ برتر فوتبال ایران بوده‌است؛ هنگامی که ماهینی از بازیکنان ثابت ذوب‌آهن در لیگ سطح نخست کشوری ایران شد و افزون بر انجام ۳۱ بازی، توانست ۲ گل بزند. در پایان این فصل، ذوب‌آهن در جایگاه سوم لیگ، ایستاد و به لیگ قهرمانان آسیا، راه یافت. در فصل پسین نیز، او همین شمار بازی را در مسابقات لیگ، انجام داد و توانست یک گل نیز بزند. در این فصل، ذوب‌آهن در جایگاه ششم لیگ برتر فوتبال ایران، قرار گرفت.
ماهینی همچنین توانست با تیم فوتبال ذوب‌آهن اصفهان، مدال دومی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۰ را به دست آورد. او در مسابقهٔ فینال نیز در ترکیب ثابت تیمش بود اما در پایان، تیم فوتبال سئونگنام موفق شد با نتیجهٔ ۳ بر ۱ در ورزشگاه ملی توکیو بر ذوب‌آهن و ماهینی غلبه کند. این دومین حضور تیم‌های ایرانی در فینال رقابت‌های جدید آسیایی بوده‌است.
در اردیبهشت ۱۳۹۱، ماهینی اعلام کرد که از تیم‌هایی از جمله پرسپولیس و سپاهان اصفهان پیشنهاد دریافت کرده‌است و به‌طور قطعی، به یکی از این دو تیم، خواهد پیوست. در مرداد ۱۳۹۱، بر اساس گزارشی از ایمنا، وی که از قرارداد آخرین فصل خود با ذوب‌آهن، ۱۸۰ میلیون از ۴۵۰ میلیون تومان را دریافت کرده بود، برای دریافت طلب خود، از این باشگاه شکایت کرد.
درخشش ماهینی در ذوب‌آهن اصفهان، باعث راه‌یابی این بازیکن به تیم ملی فوتبال ایران شد و توجه تیم‌های لیگ برتر فوتبال ایران، همانند پرسپولیس به سوی او جلب شد. در خرداد ۱۳۹۱، ماهینی به همراه بازیکنانی چون محسن بنگر و سید جلال حسینی به تیم فوتبال پرسپولیس پیوست تا خط دفاعی جدیدی در این تیم، شکل بگیرد. قرارداد وی، ۲ ساله بود. در فصل پرفراز و نشیب سرخ‌ها در لیگ برتر فوتبال ایران ۹۲–۱۳۹۱، که با تغییرات قابل توجهی در کادر فنی همراه شد، وی از بازیکنان ثابت تیم بود؛ در این فصل، ماهینی در ۳۰ مسابقه به میدان رفت، یک گل زد و تنها چهار بار، تعویض شد. در این سال، او توانست با پرسپولیس به فینال جام حذفی فوتبال ایران ۹۲–۱۳۹۱ برسد اما با شکست در ضربات پنالتی، در برابر سپاهان اصفهان، از دستیابی به عنوان قهرمانی این رقابت‌ها، بازماند. ماهینی، ۵ بازی در این سری از مسابقات جام حذفی برای پرسپولیس به میدان رفت و در مرحلهٔ یک‌هشتم پایانی در برابر نفت تهران زنندهٔ یکی از ۴ گل سرخ‌پوشان، بود.
دومین فصلی که ماهینی در خدمت سرخ‌های ایران بود، با درخشش این بازیکن و تیم فوتبال پرسپولیس در لیگ برتر فوتبال ایران ۹۳–۱۳۹۲ همراه شد. در این فصل که شاگردان علی دایی در یک‌قدمی قهرمانی، از رسیدن به‌جام، بازماندند، این بازیکن به‌عنوان یکی از ۴ مدافع ثابت پرسپولیس، با پاسداری از دروازهٔ این تیم، کمک کرد تا سرخ‌ها تنها ۱۵ گل در این لیگ، دریافت کنند و رکورد کم‌ترین گل خورده را تاریخ لیگ برتر (تا آن دوران) را به دست آورند. ماهینی در این فصل، ۲۴ بار برای پرسپولیس در لیگ برتر به عنوان بازیکن ثابت به میدان رفت، یک بار به عنوان یار تعویضی وارد زمین شد، یک بار بیرون کشیده شد و ۲ بازی در جام حذفی فوتبال ایران ۹۳–۱۳۹۲ به میدان رفت.
حسین ماهینی پس از انجام ۷ بازی برای پرسپولیس در لیگ برتر فوتبال ایران ۹۴–۱۳۹۳، به دلیل باطل شدن کارت معافیت خدمت اجباری خود، از حضور در میدان‌ها فوتبالی محروم شد. در نهایت، برای گذراندن خدمت اجباری سربازی، راهی باشگاه فوتبال ملوان گردید و تا پایان فصل پانزدهم در این تیم حضور داشت. جدایی وی از پرسپولیس، این تیم را برای مدتی با مشکلاتی در پست مدافع راست روبرو ساخت.
در حالی شایعاتی پیرامون پیوستن ماهینی به تراکتورسازی تبریز وجود داشت، اما او برای انجام خدمت اجباری سربازی و با قراردادی قرضی، از پرسپولیس به ملوان پیوست و از ۲۹ مهر ۱۳۹۳، رسماً به سهمیهٔ ملوان، افزوده شد. بر اساس اعلام ماهینی، وی هیچ اختیاری (با توجه به قوانین خدمت سربازی ایران) در گزینش میان تراکتورسازی و ملوان نداشته‌است.
ماهینی ۲۸ بازی رسمی در لیگ برتر برای تیم فوتبال ملوان انجام داد و در تمام این مسابقات، از بازیکنان ترکیب ثابت این تیم بوده‌است و تنها دو بار، بیرون کشیده شد. وی همچنین یک گل برای تیم فوتبال ملوان زد. او هنگام بازی برای ملوان، ۵ کارت زرد دریافت کرد که نسبت به آمار چند فصل پیش، نشانی از افزایش میزان خشونت بازی وی، در ملوان است. تک گل وی در این تیم، در ۹ آبان ۱۳۹۴ زده شد؛ جایی که در هفتهٔ یازدهم لیگ برتر، تیم فوتبال ملوان، با درخشش و تک گل حسین ماهینی، توانست از فولاد خوزستان بگذرد. ماهینی با ملوان نیز به قهرمانی یا دستاوردی نرسید و به جز ماندن در لیگ، دستاورد مهم دیگری برای ملوان آن دوران، در دسترس نبود؛ این تیم، در فصل ۹۴–۱۳۹۳، توانست به سختی، در حالی که ۳۰ امتیاز داشت و ۳۴ گل خورده بود، در لیگ برتر فوتبال ایران، خود را نگه دارد اما در فصل بعدی با ۳۵ گل خورده و ۲۷ امتیاز به دستهٔ پایین‌تر، سقوط کرد.
حسین ماهینی پس از گذراندن دوران سربازی در ملوان، از یک تیر ۱۳۹۵، دوباره به پرسپولیس بازگشت تا شاگرد برانکو ایوانکوویچ شود؛ او پس از بازگشت به پرسپولیس، در ۲۸ تیر ۱۳۹۵ در حالی که یک فصل دیگر قرارداد داشت، قرارداد خود را برای دو فصل دیگر تمدید کرد. در لیگ برتر فوتبال ایران ۹۶–۱۳۹۵، ماهینی در ۲۹ مسابقه برای سرخ‌های ایران به میدان رفت و یک گل هم زد. او همچنین در ۱۰ مسابقه در لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۷ به میدان رفت. خط دفاعی پرسپولیس که در فصل پیشین، با ۳۴ گل خورده، بسیار آسیب‌پذیر بود، در بازگشت ماهینی و مدافع میانی چون سید جلال حسینی، توانست بار دیگر توان‌مندی گذشته را به دست آورد و با دریافت تنها ۱۴ گل، یک رکورد تازه در فوتبال ایران، به‌جای بگذارد. در پایان فصل، ماهینی موفق شد که با پرسپولیس به نخستین قهرمانی دوران فوتبالی خود، در لیگ برتر دست یابد و با فاصله‌ای کوتاه، در رقابت‌های سوپر جام فوتبال ایران ۱۳۹۶ در برابر نفت تهران به پیروزی رسیده و دومین جام را بالای سر ببرد.
در هفته‌های نخستین لیگ شانزدهم فوتبال ایران، ماهینی در پست دفاع راست، جایگاه ثابتی داشت اما بعداً، برانکو او را در پست هافبک دفاعی، مدافع میانی و مدافع چپ نیز به کار گرفت که کمک کرد تا این بازیکن، دوباره به اردوی تیم ملی ایران، دعوت شود. حسین ماهینی، به عنوان مدافع چپ، در تیم منتخب فصلِ لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۷ نیز قرار گرفت؛ همچنین در این فصل، او برای سه هفته در تیم منتخب قرار داشت و آمار خوبی را ثبت کرده‌بود اما در پایان، با شکست برابر الهلال، از ورود به دومین فینال آسیایی،ماهینی در فینال لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۰ برای ذوب‌آهن اصفهان، به میدان رفته بود. بازماند.
در فصل هفدهم لیگ برتر خلیج فارس، ماهینی در پست‌های گوناگون دفاعی، ۲۷ بار برای پرسپولیس به میدان رفت، ۲ پاس گل فرستاد و به همراه دیگر مدافع‌های تیم پرسپولیس، عملکرد بسیار خوبی را از خود بر جای گذاشت؛ در این فصل، پرسپولیس با دریافت ۱۵ گل، عنوان برترین خط دفاعی لیگ هفدهم را از آنِ خود کرد و برای دومین سال پشت هم، چند هفته مانده به پایان فصل، قهرمان شد. ماهینی در جام حذفی این فصل نیز ۳ بار به میدان رفته‌است. پرسپولیس در این فصل، در سوپر جام فوتبال ایران ۱۳۹۷ نیز قهرمان شد.
ماهینی در لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۸ نیز در ۱۰ مسابقه (۸۶۲ دقیقه)، بازی کرد و ۳ بار از سوی کارشناسان ای‌اف‌سی، در تیم منتخب هفته قرار گرفت. در این لیگ، بار دیگر، تیمی که ماهینی در آن بازی می‌کرد، فینالیست آسیا شد و پرسپولیس به فینال لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۸ راه یافت اما در پایان، کاشیما آنتلرز توانست با زدن دو گل، این تیم را در کسب قهرمانی این رقابت‌ها، ناکام گذارد.
حسین ماهینی که تا پایان فصل هجدهم لیگ برتر خلیج فارس، با پرسپولیس قرارداد داشت، در ۲۷ تیر ۱۳۹۷، قراردادش را تا سال ۱۴۰۰ با این تیم، تمدید کرد. این مدافع که در ۷ دیدار نخست لیگ برتر فوتبال ایران ۹۸–۱۳۹۷، حاضر بود و مقابل نساجی مازندران، پاس گل نیز فرستاد، در نیمهٔ نخست شهرآورد هشتاد و هشتم تهران، دچار پارگی رباط صلیبی شد و ادامهٔ فصل را از دست داد. هرچند که ماهینی در بازی پایانی لیگ، برای چند دقیقه برابر پارس جنوبی بازی کرد.
این بازیکن در دوران حضور در پرسپولیس، پس از سید جلال حسینی، کاپیتان دوم سرخ‌های ایران، به‌شمار می‌رفت و به دلیل چند پسته بودن و به‌کار گرفته شدن در پست‌های گوناگون، به «آچار فرانسهٔ» پرسپولیس، معروف شد. حسین ماهینی، تا پیوستن به نساجی مازندران، ۱۵۴ بار برای پرسپولیس در رقابت‌های گوناگون، به میدان رفت، ۳ گل زد و ۱۴ پاس گل نیز برای این تیم، به ثبت رساند. ماهینی که با پرسپولیس در سه فصل پی‌درپی به قهرمانی لیگ برتر ایران، رسیده بود، پس از جراحی زانو و رفع مصدومیت، به شرایط ایدئال گذشته بازنگشت؛ او جایگاه ثابت خود را در پرسپولیس از دست داد و نهایتاً از این تیم کنار گذاشته شد.
قطع همکاری ماهینی با پرسپولیس، در ساعات پایانی انتقالات لیگ برتر رخ داد و امکان جذب پیشنهادهای گسترده‌ای را نداشت. وی در حالی که از شاهین بوشهر نیز پیشنهاد داشت، در نهایت در ۲۵ دی ۱۳۹۸، قراردادی را برای یک نیم‌فصل با باشگاه فوتبال نساجی مازندران به امضا رساند. بنا بر گزارش ورزش سه، ماهینی پس از جدایی از پرسپولیس، دچار افت نشد و ارائه‌گر بازی‌های خوبی برای نساجی مازندران بوده‌است. از نمایش‌های خوب او در هفته‌های پایانی لیگ برتر فوتبال ایران ۹۹–۱۳۹۸ رقم خورد؛ جایی که ماهینی، مدافع راست نساجی، از اثرگذارترین بازیکنان نساجی برابر فولاد خوزستان بود و بر روی هر سه گل تیم خود، اثر گذاشت. او در نساجی نیز، پرتاب‌های اوت خود را که در آنان شگرد داشت، ادامه داد. در این فصل از لیگ، نساجی در ردهٔ نهم جدول لیگ برتر فوتبال ایران، جای گرفت و ماهینی در ۱۳ مسابقه برای این تیم، به میدان رفت.
ماهینی در ۲۲ شهریور ۱۳۹۹ با عقد قراردادی یک‌ساله به تیم فوتبال سایپا پیوست. لیگ برتر ۱۴۰۰–۱۳۹۹ در حالی پایان یافت که سایپا در انتها و در ردهٔ ۱۵ جدول جای گرفته بود و ۱۹ گل زده و ۳۴ گل خورده داشت. ماهینی در این فصل لیگ برای سایپا در مجموع ۲۳۴۹ دقیقه در ۲۸ بازی به میدان رفت، یک گل زد و تنها ۲ کارت زرد دریافت کرد.
حسین ماهینی سابقهٔ عضویت در تیم ملی فوتبال امید ایران را دارد. در بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ که در دوحه قطر، برگزار شد، وی به همراه این تیم، به مدال برنز مسابقات، دست یافت. جایی که ملی‌پوشان زیر ۲۳ سال ایران، در ردهٔ مقدماتی این بازی‌ها، با مالدیو، هنگ‌کنگ و هند هم‌گروه بودند و با پیروزی در هر سه مسابقهٔ گروهی، به عنوان تیم نخست به ردهٔ یک‌چهارم پایانی، راه یافتند. در دیدار برابر چین، تیم امید ایران، با تساوی ۲–۲ به پنالتی رفت و با نتیجهٔ ۸–۷ پیروز شد. این تیم در نیمه‌نهایی با نتیجهٔ ۲–۰ در برابر میزبان مسابقات، قطر، شکست خورد و برای گرفتن مدال برنز در برابر کره‌جنوبی قرار گرفت و با پیروزی یک بر صفر، در جایگاه سوم رقابت‌ها جای گرفت.
ماهینی برای نخستین بار، هنگامی که برای ذوب‌آهن اصفهان بازی می‌کرد، در ۶ خرداد ۱۳۹۰، توسط کارلوس کی‌روش به تیم ملی فوتبال ایران دعوت شد. نخستین بازی ملی ماهینی، در یک دیدار دوستانه در در برابر تیم ملی فوتبال ماداگاسکار بود که با تک‌گل جلال حسینی، با پیروزی یک بر صفر تیم ایران، همراه شد. او در این مسابقه، از دقیقهٔ ۷۰ به جای هادی نوروزی به زمین آمد. این مسابقه، همچنین نخستین دیدار رسمی تیم ملی فوتبال ایران با سرمربیگری کارلوس کی‌روش بود. پس از این، ماهینی نقشی نیز در تیم کی‌روش، برای صعود به جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ داشت و از بازیکنان ایران، در مرحله مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ بود. در نخستین مرحلهٔ گروهی مقدماتی، ماهینی در برابر تیم‌های اندونزی، بحرین و قطر، برای ۵ بار به میدان رفت و تنها در یک مسابقه، غایب بود. ایران به عنوان صدرنشین این گروه، با ۳ برد و ۳ مساوی و تنها ۵ گل خورده، صعود کرد. پس از این، ماهینی در مسابقات دوستانه‌ای در برابر تیم‌های ملی موریتانی، موزامبیک و آلبانی به میدان رفت و تیم ملی ایران، تنها یک گل را در این مسابقات، دریافت کرد. در مرحلهٔ گروهی دوم مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۴، ماهینی در نیمی از مسابقات، به کار گرفته شد و به ترتیب، در برابر تیم‌های ملی ازبکستان، قطر، لبنان و کره جنوبی به میدان رفت. در پایان این رقابت‌ها، ایران ۵ برد، ۱ مساوی و ۲ باخت داشت و تنها ۲ گل دریافت کرد. پس از آن، در غالب مسابقاتی دوستانه، در برابر تاجیکستان و عمان برای ایران، به میدان رفت و ایران در این دو مسابقه، ۴ گل دریافت کرد. ماهینی برای مرحله مقدماتی جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۵ نیز به تیم ملی ایران، فراخوانده شد؛ او در سه مسابقه در برابر تایلند، لبنان و کویت به میدان رفت. در این رقابت‌های گروهی، ایران با ۵ برد و ۱ مساوی و ۵ گل خورده، به عنوان تیم نخست گروه، صعود کرد.
حسین ماهینی توسط کارلوس کی‌روش به تیم ملی فوتبال ایران برای جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ نیز فراخوانده شد. کمی قبل، برای آماده‌سازی تیم ملی ایران برای این رقابت‌ها، کی‌روش نخست با برگزاری اردویی در آفریقای جنوبی کار را شروع کرد. بازی با چند تیم غیر مطرح باشگاهی آفریقایی، به نقطهٔ شروع دیدارهای دوستانهٔ ایران، در این اردو، تبدیل شد؛ تیم ملی ایران، در این اردو چهار بازی انجام داد که یک باخت، یک تساوی و دو پیروزی نتایج آن بودند. پس از آن تیم ملی ایران، به اتریش رفت تا اردوی پایانی خود را پیش از جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ برزیل، در آنجا برگزار کند. این اردو هم سه دیدار دوستانه داشت که شامل دو تساوی و یک پیروزی می‌شد؛ ماهینی در این دیدارها نیز بازی کرد.
برابری بدون گل در مقابل تیم ملی فوتبال نیجریه، شکست یک بر صفر در برابر تیم ملی فوتبال آرژانتین و شکست سه بر یک در برابر تیم ملی فوتبال بوسنی و هرزگوین، نتایج پایانی تیم ملی فوتبال ایران، در برزیل بودند. این تیم، با دفاع چندلایه و انجام بازی منسجم و پیوستهٔ دفاعی، توانست از قهرمان آفریقااشاره به تیم ملی فوتبال نیجریه یک امتیاز بگیرد. اما در همان مرحلهٔ گروهی حذف شد و به عنوان تیم آخر جدول، با تنها یک امتیاز، از رقابت‌ها کنار رفت. ماهینی در هیچ‌کدام از این سه مسابقه، در ترکیب قرار نگرفت و تنها یک ذخیره بود. آخرین بازی‌های ماهینی برای تیم ملی ایران، در چهار بازی دوستانه رسمی در برابر بلاروس (۲۸ اردیبهشت ۱۳۹۳)، آنگولا (۹ خرداد ۱۳۹۳)، ترینیداد و توباگو (۱۸ خرداد ۱۳۹۳) و پاپوآ گینه نو (۲۰ آبان ۱۳۹۵) بوده‌اند؛ ایران در این مسابقات، تنها ۴ گل دریافت کرده‌است.
در بهمن ۱۳۹۶، ماهینی دربارهٔ حضور در تیم ملی فوتبال ایران، اعلام داشت که: «من با این جابه‌جایی پست‌هایم (در پرسپولیس) تقریباً تیم ملی را از دست دادم؛ البته فدای سر هواداران». وی همچنین اعلام داشت که مایل بوده‌است تا بیشتر در پست دفاع راست، به میدان برود. ماهینی در مجموع، ۲۳ بازی رسمی برای تیم ملی فوتبال ایران انجام داده‌است.
ماهینی در عقب (پست‌های دفاعی) بازی کرده‌است؛ جایی که با استفاده از سرعت و توانایی عبور خود، بسیار اثرگذار بوده‌است. در لیگ شانزدهم، ماهینی با انگیزه‌ای بالا به پرسپولیس افزوده شد و در هفته‌های ابتدایی، همانند دوران گذشته، در سمت راست دفاع تیم، جایگاه ثابتی به دست آورد. اما کمی بعد، در ادامهٔ آن فصل، «آچار فرانسه» سرخ‌پوشان لقب گرفت و در پست هافبک دفاعی و مدافع میانی و چپ نیز به کار گرفته شد. او نمایش موفقی داشت و توانست کمبود تیم در آن فضاها را پر کند.
آخرین نسخه‌ای که برانکو ایوانکوویچ برای حسین ماهینی تعریف کرد، به‌کارگیری در سمت چپ دفاعی و جایی که در آن دوران، به عنوان ضعف سرخ‌پوشان شناخته می‌شد، بود. ماهینی توانست نمایش بسیار موفقی در این پست داشته باشد و نیاز تیم را رفع کند. او توسط کارشناسان ای‌اف‌سی، چندین بار به عنوان مدافع چپ برتر هفته، انتخاب شد. بر اساس تحلیلی در سال ۱۳۹۶، ماهینی در لیگ قهرمانان آسیای آن سال، با دقت پاس ۸۴ درصدی یکی از بهترین بازیکنان پرسپولیس از این نظر بوده‌است؛ هرچند که دقت پاس بلند او در آن فصل، به ۶۰ درصد کاهش یافته‌است. در آن فصل، او یک پاس گل نیز به نام خود ثبت کرد و شش موقعیت خطرناک برای پرسپولیس به وجود آورد. ماهینی در کل، ۲۹۸ پاس در ۶۳۰ دقیقه‌ای که در این فصل، به میدان رفته‌است، ثبت کرد. پیروزی در ۴۲ دوئل با بازیکنان حریف و شکست در ۱۲ دوئل، او را به مدافعی قابل اتکا در سمت چپ دفاعی پرسپولیس تبدیل کرد. از مجموع ۱۳ تکل ماهینی در این فصل از رقابت‌ها، تنها ۳ مورد غیر موفق بوده‌اند و او ۱۶ بار نیز حملهٔ حریف را متوقف کرده‌است. آمار هجومی وی در این فصل نیز، می‌گوید که در فاز تهاجمی تنها دو اقدام به شوت به دروازه داشته که تنها یکی از آنان در چارچوب بوده‌است. در این فصل، او تنها سه بار بازیکن حریف را با خطا متوقف کرده‌است.
پرتاب‌های دستی، سال‌ها به عنوان حربه‌ای در فوتبال ایران، استفاده می‌شدند؛ پرتاب‌های دست ماهینی نیز گل‌ساز بوده‌اند و هنگام بازی در پرسپولیس، به عنوان روشی برای ایجاد موقعیت، استفاده می‌شدند.
سوم (۱): ۲۰۰۶
در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران ماهینی در شامگاه پنج‌شنبه هفتم مهر به دلیل حمایت از اعتراضات مردمی در شبکه‌های اجتماعی به وسیله نیروهای امنیتی بازداشت شد. رسانه‌های ایران اتهام وی را «تشویق به اغتشاش و همصدایی با دشمن» در اعتراضات اخیر عنوان کردند.
برخی ورزشکاران از جمله علی کریمی، مهدی مهدوی‌کیا، محمد تقوی، وریا غفوری، عارف غلامی و مهرداد پولادی نسبت به این دستگیری واکنش نشان داده و به حمایت از او پرداختند.
بیمارستان جم بیمارستانی خصوصی در مرکز تهران است که ساخت آن در سال ۱۳۴۷ خورشیدی با همکاری گروهی از پزشکان آغاز شد و در سال ۱۳۵۰ به بهره‌برداری رسید. در حال حاضر دکتر عبدالله ناصحی مدیر عامل این بیمارستان می‌باشد. بنای مفید بیمارستان بالغ بر ۹ هزار مترمربع است و دارای ۱۲۸ تخت بیمارستانی است.
در سال‌های میانی دهه ۱۳۴۰ شمسی، اساتید نامداری همچون «حسن هاشمیان» و «ابراهیم سمیعی» به تشویق «عبداله علیخانی» بر آن شدند تا با تأسیس گروه پزشکان «جم» بیمارستانی با فناوری به روز و پیشرفته را برای ارائه خدمات درمانی برتر تأسیس کنند.
پس از بررسی‌های لازم، زمین فعلی بیمارستان در مجاورت خیابان تخت طاووس (مطهری فعلی) به مساحت ۴۰۰۰ مترمربع خریداری شده و مسئولیت طراحی و اجراء ساختمان بیمارستان به شرکت مهندسی «گروه چهار» محول گردید. در شهریور ۱۳۴۷ ساخت بیمارستان آغاز شده و در سال ۱۳۴۹ پایان یافت و بیمارستان جم با زیربنای ۹۰۰۰ متر مربع، ۱۲۸ تخت بستری، ۳ اتاق عمل پیشرفته و مجهز به پیشرفته‌ترین دستگاه‌های رادیولوژی و تجهیزات قلبی در سال ۱۳۵۰ به بهره‌برداری رسید.
بیمارستان جم نخستین بیمارستان خصوصی تهران بود که مجهز به دستگاه رادیوایزوتوپ گردید و بدین ترتیب امکان بررسی بیماری‌های تیروئید که در ایران بسیار شایع بود میسر گردید. با گذشت زمانی کوتاه، شمار دیگری از پزشکان مشهور تهران نیز به هسته اصلی بیمارستان جم پیوستند و بدین ترتیب در اوایل دههٔ ۱۳۵۰ خورشیدی گروهی از پزشکان متخصص در این بیمارستان شروع به فعالیت نمودند.
کلینیک آلرژی و ایمونولوژی
کلینیک ارتوپدی
کلینیک اطفال و نوزادان
کلینیک اورولوژی
کلینیک بیهوشی
کلینیک پوست و مو
کلینیک تغذیه و رژیم درمانی
کلینیک جراحی عمومی
کلینیک جراحی زیبایی و پلاستیک
کلینیک جراحی مغز و اعصاب
کلینیک چشم‌پزشکی
کلینیک چکاپ
کلینیک خون و آنکولوژی
کلینیک داخلی
کلینیک داخلی مغز و اعصاب
کلینیک درد
کلینیک روان‌شناسی
کلینیک روماتولوژی
کلینیک ریه
کلینیک زنان و ناباروری
کلینیک سقط‌های مکرر جنین
کلینیک سلامت جنسی
کلینیک عفونی
کلینیک غدد
کلینیک قلب و عروق
کلینیک گوارش
کلینیک گوش و حلق و بینی
کلینیک نفرولوژی
آزمایشگاه - پاتولوژی
بازتوانی قلبی
پزشکی هسته ای
تصویربرداری (رادیولوژی - سونوگرافی)
سی تی آنژیو
شنوایی سنجی و سمعک
بخش CCU
بخش Day Care
بخش (ICU-G (General
بخش ICU-OH
بخش NICU
بخش اتاق‌های عمل جنرال و قلب
بخش اورژانس و تریاژ
بخش بلوک زایمان
بخش دیالیز
بخش زنان
بخش کت لب و الکترو فیزیولوژی قلب
بخش نوزادان
میلاد زنیدپور (زاده ۱ فروردین ۱۳۶۵ در اهواز) بازیکن فوتبال ایرانی است.
زنیدپور همچنین سابقه عضویت در باشگاه‌های فولاد، سایپا، پیکان، راه‌آهن٬ استیل‌آذین و داماش گیلان را نیز دارد.
وی در فصل ۹۲–۱۳۹۱ با قراردادی سه ساله به باشگاه فوتبال سپاهان اصفهان پیوست اما به دلیل عدم رضایت از شرایطش در سپاهان خیلی زود تصمیم به ترک این تیم گرفت و در ۲۷ آذر ۱۳۹۱به تیم پیکان پیوست.
او اولین بار در تاریخ ۲۲ اسفند ۱۳۸۶ توسط علی دایی به تیم ملی فوتبال ایران دعوت شد. وی همچنین اولین گل ملی خود را در مقابل تیم ملی قطر به ثمر رسانده‌است. او در زمان افشین قطبی و کارلوس کیروش هم نیز به تیم ملی دعوت شده و به میدان رفته‌است.
چهار سوار آخرالزمان که در مکاشفه یوحنا در عهد جدید از کتاب مقدس نام برده شده‌اند، چهار شخصیت هستند که بر اساس مکاشفه باب ۶ آیات ۱ الی ۸ هنگام باز شدن چهار مهر و موم از هفت مهروموم (متعلق به آخرالزمان) آزاد می‌شوند. این مهر و موم‌ها بر دستان فردی که در مکاشفه بره خداوند نامیده شده‌است و همان عیسی است باز می‌شوند. این سواران به ترتیب بر چهار اسب به رنگ‌های سفید، قرمز، سیاه و رنگ‌پریده سوارند و به ترتیب نمادهای بیماری، جنگ، قحطی و مرگ هستند.
بر اساس متن مکاشفه یوحنا سواری که بر اسب سفید است معمولاً نماد بیماری است.
طبیعت دقیق یا جاودانگی آن مبهم است و همچنین در بعضی منابع فردی خوب و در بعضی منابع شخصیت شیطانی تصویر شده‌است.
سوار اسب قرمز معمولاً به عنوان نماد جنگ شناخته می‌شود ویا نماد خشونت. او اسب قرمز را می‌راند (در بعضی منابع از قرمز آتشین یاد شده‌است) و شمشیری بزرگ در دست دارد و برای ریختن خون آمده‌است. اسب‌سوار دوم معمولاً باعث جنگ داخلی می‌شود تا در مقابل پیروزی‌هایی که اسب‌سوار اول بدست آورده‌است قد علم کند.
سوار سوم که اسبی به رنگ سیاه دارد معمولاً به‌عنوان نماد قحطی شناخته می‌شود. اسب‌سوار معمولاً یک ترازو را حمل می‌کند تا نانی بخش شود که هنگام قحطی است.
در مکاشفهٔ یوحنا مستقیماً از سوار چهارم نام برده شده‌است و آن نام مرگ است. برخلاف سه سوار دیگر این سوار چیزی را حمل نمی‌کند اما همراه وی یک سوار به نام هادس می‌آید. اگرچه در بعضی نقاشی‌ها سوار چهارم در حال حمل داس دسته‌بلند، شمشیر یا دیگر وسایل تصویر شده‌است.
رنگ این اسب در انجیل‌های اولیه (به زبان یونانی) "خلوروس" () نامیده شده‌استCodex Sinaiticus , Rev 6:8. که هر دو معنی سبز/سبز مایل به زرد و رنگ پریده را همزمان می‌دهد.Henry George Liddell and Robert Scott, "A Greek-English Lexicon": χλωρός. اما معمولاً به «رنگ‌پریده» ترجمه شده و دلیلش این است که مترجمان بیشتر بر این اصل تکیه داشته‌اند که رنگ‌پریده بیشتر به نماد مرگ نزدیکی دارد زیرا جسد انسان نیز رنگ‌پریده‌است.Case, Shirley Jackson. "The revelation of John: a historical interpretation". University of Chicago Press, 1919. 261-263. در بعضی از تصاویر جدید، این سوار به‌رنگ سبز تصویر شده‌است.See, for example, , , and .
جملهٔ «به آن‌ها اختیار و قدرت داده شد تا یک چهارم زمین را بوسیله جنگ، قحطی، بیماری و جانوران وحشی نابود کند» معمولاً اشاره به سوار چهارم و هادس تعبیر می‌شود،Gerhard Kittel, Geoffrey William Bromiley, and Gerhard Friedrich, "Theological dictionary of the New Testament", Wm. B. Eerdmans Publishing, 1968, p. 996. اما بعضی از منابع برداشت‌شان این است که به چهار اسب‌سوار این اختیار داده شده‌است.
در زکریا اشاراتی به اسب‌های رنگی شده‌است (باب ۱ آیه ۸–۱۷). اگرچه نوشته شده‌است که فقط سه اسب‌سوار است ولی بعداً چهارمی اضافه می‌شود.Mounce, Robert H. "The Book of Revelation (New International Commentary on the New Testament)". Grand Rapids, Michigan: Wm. B. Eerdmans Publishing Company, 1997. 140
امپریالیسم آمریکا اصطلاحی‌ است که به نفوذ سیاسی، اقتصادی، نظامی و فرهنگی ایالات متحده در سایر نقاط جهان گفته می‌شود. مفهوم امپریالیسم آمریکا نخستین بار پس از جنگ آمریکا و اسپانیا در سال ۱۸۹۸ و انضمام فیلیپین به خاک آمریکا آوازه یافت.
توماس جفرسون در دههٔ ۱۷۸۰ منتظر سقوط امپراتوری اسپانیا بود: «...تا زمانی که جمعیت [سربازان] ما به قدر کافی پیشروی کنند تا آن را قطعه قطعه از آن‌ها بگیرند». در نتیجه سیدنی لنز، تاریخ‌نگار آمریکایی، اشاره می‌کند که «میل به گسترش - حتی به قیمت جان انسان‌های دیگر - به آغاز شکل‌گیری خود ایالات متحده باز می‌گردد.»
آثار و نتایجی که تحت عنوان «امپریالیسم فرهنگی» طبقه‌بندی می‌شوند، بدون آن‌که در سیاست‌های آشکار دولت جایی داشته باشند روی می‌دهند. استوارت کریتون میلر اظهار می‌دارد که خوشبینی و بی‌اطلاعی عموم مردم از سیاست عملی (Realpolitik) شناسایی خوی و رفتار امپریالیسمی آمریکا را با مشکل مواجه می‌کند. مقاومت در برابر اشغال مستقیم سرزمین‌های خارجی منجر به در پیش گرفتن سیاستِ اعمال نفوذ از طرق دیگر شده‌است. یکی از این روش‌ها فرمانروایی کردن بر دیگر کشورها از طریق جانشین وابسته است. در این کشورها دولت‌های نامحبوب داخلی فقط و فقط به سبب حمایت ایالات متحده از آن‌ها سرپا می‌مانند.
گسترش سرزمین‌هایی که تحت کنترل سیاسی و نظامی ایالات متحده بودند پس از جنگ جهانی دوم و در دوره‌ای که آلمان و اتریش در مه و ژاپن و کره در سپتامبر ۱۹۴۵ تسلیم و اشغال شدند و پیش از استقلال فیلیپین در ژوئیهٔ ۱۹۴۶ به بیشترین مقدار خود رسید.
سعید دقیقی (زاده ۱ بهمن ۱۳۶۴ در قزوین) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل ایران است.
دقیقی همچنین سابقه عضویت در باشگاه‌های سیاه‌جامگان، صباباتری، پاس همدان، پیکان، شهرداری تبریز، سایپا، تراکتورسازی را نیز دارد.همچنین دقیقی در زمان کارلوس کی روش و در سال ۲۰۱۱ ، ۲ بازی ملی برای تیم ایران انجام داد و موفق به ثبت ۱ گل شد‌
دقیقی در سال آخر فوتبال خود با پیراهن کاسپین قزوین(شمس آذر) از دنیا فوتبال خداحافظی کرد
سعید دقیقی در ۲۹ اردیبهشت ماه ۱۳۹۶ در انتخابات پنجمین دوره شورای شهر قزوین شرکت کرد و توانست با کسب ۱۶۷۶۷ رأی به عضویت شورای شهر قزوین انتخاب شود. او در این انتخابات در لیست امید قرار داشت.
سعید دقیقی در فصل ۰۲–۱۴۰۱ به عنوان سرمربی شمس آذر قزوین با قهرمانی در لیگ دسته اول موفق شد این تیم دسته اولی را به لیگ برتر رساند و با همین تیم در کسوت سرمربی در بیست و سومین دوره از مسابقات لیگ برتر فوتبال ایران شرکت پیدا کند.
سعید دقیقی در سال ۱۳۸۷ از سوی کمیته مبارزه با دوپینگ ایران به دلیل استفاده از مواد نیروزای غیرمجاز به شش ماه محرومیت از فعالیت در فوتبال محکوم شده بود.
سعید دقیقی در انتخابات شورای شهر قزوین در لیست امید در انتخابات شوراهای شهر و روستا (۱۳۹۶) قرار گرفت و توانست آرای مورد نیاز(۱۶/۷۶۷) برای دستیابی به شورای شهر قزوین را کسب نماید.
فرشتهٔ مرگ در موارد زیر کاربرد دارد:
دلفین بینی‌بطری معمولی ، شناخته شده‌ترین عضو خانواده دلفین‌سانان و از گونه دلفین‌هایی است که به وفور در آکواریوم‌های دنیا جهت عملیات نمایشی به کار گرفته می‌شود.Leatherwood, S. , & Reeves, R. (1990). "The Bottlenose Dolphin". San Diego: Academic Press, Inc دلفین بینی‌بطری معمولی بزرگ جثه‌ترین گونهٔ گروه دلفین‌های با پوزه منقارمانند است.Ballenger, L. , & Lindsley, T. (2003). "Tursiops truncatus". Retrieved January 17, 2009, from Animal Diversity Web: http://animaldiversity.ummz.umich.edu/site/accounts/information/Tursiops_truncatus.htm آن‌ها در آب‌های معتدل و گرمسیری زمین زندگی می‌کنند و تنها در قطب‌ها دیده نمی‌شوند.Anonymous. (2002) "Bottlenose Dolphin". Retrieved January 17, 2009, from Sea World Web: http://www.seaworld.org/infobooks/Bottlenose/ Hammond, P. , Bearzi, G. , Bjørge, A. , Forney, K. , Karczmarski, L. , Kasuya, T. , et al. (2008). "Tursiops truncatus". Retrieved January 17, 2009, from IUCN Red List of Threatened Species: http://www.iucnredlist.orgKlinowska, M. (1991). "Dolphins, Porpoises and Whales of the World: The IUCN Red Data Book". Gland, Switzerland, U.K. : IUCN and Cambridge
همه دلفین‌های بینی‌بطری پیشتر با نام علمی ("T. truncatus") خوانده می‌شدند که به تازگی به دو گونه با نام‌های ("T. truncatus") و ("T. aduncus") تقسیم شده‌اند. با آنکه هر دو گونه در گذشته دلفین بینی‌بطری نامیده می‌شدند،American Cetacean Society Fact Sheet - Bottlenose Dolphin پژوهشگران بسیاری برای این گونه نام دلفین بینی‌بطری معمولی را به کار می‌برند تا با دلفین بینی‌بطری گرمسیریTursiops aduncus اشتباه نشود. به دلیل تفاوت‌های ژنتیکی فراوان در میان اعضای این گونه، تعدادی از دانشمندان بر این باورند که در میان خود دلفین‌های بینی‌بطری معمولی نیز چندین زیرگونه وجود دارند.
از دیدگاه پراکندگی در اکثر اقیانوس‌های جهان از جمله خلیج فارس وجود دارد با وزنی در حدود ۲۵۰ تا ۶۰۰ کیلوگرم طولی معادل ۲ تا ۴ متر و ردیف دندان‌هایی که در هر آرواره از ۲۲ تا ۲۶ دندان تشکیل شده. تقریباً هر ۲ سال یک بار بچه‌دار می‌شود و دلفینی به طول ۱ متر و وزنی معادل ۳۷ کیلوگرم را به مدت ۱ سال با شیر مادر تغذیه می‌کند و طول عمری معادل ۲۶ تا ۳۰ سال دارد.
مغز دلفین بینی‌بطری از مغز انسان بزرگتر است.
دانشمندان در آزمایش‌های بسیاری توانسته‌اند مهارت‌های مختلف را به این دلفین‌ها بیاموزند.
نیروی دریایی آمریکا هم از تعدادی از دلفین‌های بینی‌بطری برای کاوش و یافتن مین دریایی استفاده کرده‌است.
کنام یا آشیان یا پردازهمصوب فرهنگستان در دانش بوم‌شناسی مطابقت یک گونه با شرایط محیطی خاص برای ایفای نقش عملکردی خود در اکوسیستم است. به طور مثال، دلفین به طور واقعی، می‌تواند با تغییر مکان زندگی خود، همچنان خود را با اکوسیستم وفق دهد، به شرطی که در هماهنگ‌سازی خود با گونه‌های اکوسیستم جدید موفق باشد. درحقیقت، کنام یک گونه، به همه راه‌های ارتباطی آن گونه با زیستگاه گفته می‌شود و با مفهوم زیستگاه متفاوت است. کنام جانداران، توضیح دهنده چگونگی تقسیم منابع اکوسیستم میان آن‌ها و چگونگی پاسخ جاندار، به این تقسیم منابع است.
کنام جانداران به دوصورت بیان می‌شود. کنام بالقوه (بنیادی) به کنامی گفته می‌شود که درمیان تمام افراد یک گونه مشترک است و کنام بالفعل (واقعی) به کنامی گفته می‌شود که به افراد خاصی از همان گونه تعلق دارد. به طور مثال، کنام همه دلفین‌ها در زیستگاه آب است (کنام بنیادی) اما در میان افراد این گونه، زیستگاه‌های متفاوتی در شکل‌گیری کنام آن افراد وجود دارند (کنام واقعی).
گئورگ لئو گراف فون کاپریوی د کاپررا د مونته‌کوکولی (زادهٔ ۲۴ فوریه ۱۸۳۱ – درگذشتهٔ ۶ فوریه ۱۸۹۹) سرلشکر و دولت‌مرد آلمانی بود. وی پس از اتو فون بیسمارک میان سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۴ صدر اعظم آلمان بود.
فون کاپریوی در شارلوتنبورگ در نزدیکی برلین زاده‌شد. خانوادهٔ او تبار ایتالیایی و اسلوون داشتند و نام خانوادگی او نیز در پیوند با شهر کوپریونیک در اسلوونی بود. در آینده و در پی جنگ با عثمانی نیاکان او به سیلیزیا کوچیدند.
فون کاپریوی به ارتش پروس پیوست و در آن پیشرفت کرد. مدتی هم عهده‌دار وزارت جنگ بود. با برکناری بیسمارک در زمان ویلهلم دوم او به صدارت عظمی رسید. از دستاوردهای دورهٔ صدارت او برقراری تفاهم‌نامه‌های بازرگانی با روسیه و سیاست تعامل با بریتانیا بود.
او که در آغاز از پشتیبانی حزب لیبرال ملی آلمان برخوردار بود با گذشت زمان این پشتیبانی را از دست داد و سرانجام کنار گذاشته شد.
Wikipedia contributors, "Leo von Caprivi," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Leo_von_Caprivi&oldid=433371228 (accessed July 24, 2011).
نامتسو یا دریاچهٔ نام (به تبتی: "གནམ་མཚོ་"، به چینی سنتی: "納木錯"، به چینی ساده: "纳木错"، به پین یین: "Nàmù Cuò") که در زبان مغولی تنگری نور به‌معنای «دریاچهٔ آسمانی» نامیده می‌شود، دریاچه‌ای است کوهستانی و نمکی در منطقه خودمختار تبتِ چین در مرز بین دامشونگ در لهاسا و بنگور در ناگچو که تقریباً در فاصلهٔ ۱۱۲ کیلومتری شمال تا شمال شرقی لهاسا واقع شده‌است. این دریاچه که در نتیجهٔ حرکات ساختاری صفحهٔ هیمالیا در دورهٔ پالئوژن پدید آمده در ارتفاع ۴٬۷۱۸ متری قرار دارد و مساحتی پیرامون ۱٬۹۲۰ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد. میانگین عمق آن ۳۳ متر و حداکثر ژرفای آن ۱۲۵ متر اندازه‌گیری شده‌است. نامتسو را بزرگترین دریاچهٔ منطقهٔ خودمختار تبت می‌دانند با این‌حال، دریاچه چینگ‌های واقع در استان چینگ‌های چین، بزرگترین دریاچهٔ فلات چینگ‌های-تبت است که مساحتی بیش از دو برابر نامتسو دارد.
در دریاچه نامتسو علاوه بر دو برونزد سنگی، پنج جزیرهٔ غیر مسکونی نیز وجود دارد. در گذشته این جزیره‌ها مورد استفادهٔ زوار گوشه‌نشینی قرار می‌گرفت که در پایان زمستان با همراه‌داشتن آذوقهٔ خود پیاده از دریاچهٔ یخ‌زدهٔ نام می‌گذشتند، تابستان را در این جزایر می‌گذراندند و تا پیش از یخ بستن دوبارهٔ دریاچه در فصل زمستان بعد قادر به بازگشت به خشکی نبودند. امروزه دولت چین انجام این کار را ممنوع کرده‌است.
آب و هوا نامتسو دستخوش تغییرات ناگهانی است و بروز طوفان برف در کوه‌های نیااینچنتانگلها امری معمول است. نامتسو همچنین به‌عنوان یکی از زیباترین مکان‌های این کوهستان شناخته می‌شود.
منطقه خودمختار تبت، (به تبتی: ، نویسه‌گردانی «ویلی»: bod rang skyong ljongs، پین‌یین تبتی: Poi Ranggyong Jong)، و یا به چینی منطقه خودمختار شیزانگ (به چینی: 西藏自治区، به پین‌یین: Xīzàng Zìzhìqū) یکی از بخش‌های تشکیل دهنده کشور چین است. این منطقه در سابق به عنوان کشور مستقل تبت شناخته می‌شده‌است. همچنین چین بر منطقه مورد مناقشه آروناچال پرادش، ادعای حاکمیت دارد و آن را بخشی از منطقه خودمختار تبت میداند اما این منطقه تحت حاکمیت هند است.
شلودویگ کارل ویکتور، شاهزادهٔ هوهنلوهه-شیلینگفورست یا به کوتاهی شاهزادهٔ هوهنلوهه (زادهٔ ۳۱ مارس ۱۸۱۹ – درگذشته ۶ ژوئیه ۱۹۰۱) دولتمرد آلمانی، صدر اعظم این کشور و نخست‌وزیر پروس میان سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۹۰۰ میلادی بود. او در جایگاه‌های چندی از جمله نخست‌وزیری باواریا، سفارت در پاریس، وزارت خارجه و فرمانداری آلزاس-لورن خدمت کرده‌بود. او در زمان خود از برجسته‌ترین سیاستمداران لیبرال آلمان بود.
شلودویگ در روتنبورگ آن در فولدا در هسن و از دودمان هوهنلوهه زاده‌شد. عمهٔ او شاهزاده فئودورای لاینینگن خواهر ناتنی شهبانو ویکتوریا بود و او بدین واسطه می‌توانست به جایگاهی در بریتانیا دست‌یابد، ولی شلودویگ به دستگاه دیپلوماتیک پروس پیوست.
در ۱۸۶۶ او نخست‌وزیر باواریا شد و در جستجوی راهی بود تا بخش‌های جنوبی آلمان را با کنفدراسیون آلمان شمالی یکی سازد. در این سال‌ها او پس از بیسمارک برجسته‌ترین سیاست‌مدار آلمان گشته بود.
در ۱۸۹۴ ویلهلم دوم وی را جانشین لئو فون کاپریوی در جایگاه صدر اعظمی آلمان نمود. او در دورهٔ صدر اعظمی کمتر در میان عموم پدیدار شد. او در ۱۷ اکتبر ۱۹۰۰ از صدارت عظمی کناره‌گیری نمود. مرگ او در باد راگاتس سوئیس رخ‌داد.
Wikipedia contributors, "Chlodwig, Prince of Hohenlohe-Schillingsfürst," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Chlodwig,_Prince_of_Hohenlohe-Schillingsfürst&oldid=433709778 (accessed July 24, 2011).
دریاچه سیاه یک فیلم ترسناک و دلهره‌آور استرالیایی محصول سال ۲۰۰۷ به نویسندگی و کارگردانی اندرو تراوکی و دیوید نرلیچ است. این فیلم که محصول مشترک بین‌المللی استرالیا و بریتانیا است، در باتلاق‌های شمال استرالیا می‌گذرد و دایانا گلن، میو درمودی و اندی رودوردا از بازیگران اصلی این فیلم هستند. فیلمنامه با الهام از داستان واقعی یک حمله تمساح در قلمرو شمالی استرالیا در دسامبر ۲۰۰۳، یک زن باردار، همراه با دوست پسر و خواهرش، به گشت و گذار در یک باتلاق حرا با قایق می‌پردازند، جایی که توسط یک تمساح آب شور وحشت زده و مورد حمله قرار می‌گیرند نوشته شده‌است.
دنباله‌ای با عنوان در ۴ ژوئیه ۲۰۲۰ در بریتانیا و در ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۰ در استرالیا منتشر شد.
در یک تعطیلات، گریسی، همسرش آدام و خواهر کوچکترش لی، تصمیم می‌گیرند برای ماهیگیری به دریاچه سیاه بروند. آن‌ها از جیم که صاحب یک قایق موتوری است کمک می‌گیرند. به محض ورود به دریاچه یک تمساح به آن‌ها حمله کرده و جیم را از پای درمی‌آورد. زن، همسر و خواهرش هر سه از چنگ تمساح گریخته و به بالای درختی که داخل دریاچه روییده است پناه می‌برند. آن‌ها برآنند تا قایق را به سمت خود کشیده و از محل فرار کنند. اما قایق به مانعی گیر کرده و در چند متری آن‌ها میان آب قرار گرفته‌است. تمساح نیز هر از گاهی حضور خود را به این سه نفر اعلام می‌کند.
روزنامه‌نگاری فارس دیرینگی بیشتری از چاپ و نشر مطبوعات استان فارس دارد. ۴۳ سال قبل از انتشار مطبوعات در ایران و ۷۸ سال پیش از نشر "المنطبعه فی الفارس" (اولین روزنامهٔ فارس)، یک شیرازی، نخستین نشریهٔ ارمنی جهان را در مدرس هند منتشر کرد. بنا بر منابع ارمنی، نشریه آزاد "ارار" (خبرنامه) که اولین شماره‌اش در ۱۶ اکتبر ۱۷۹۲ میلادی به وسیله هارطون شماونیان شیرازی انتشار یافت، نخستین نشریه ارمنی‌زبان جهان است.
مطبوعات در ایران نیز به وسیله دو برادر از اهالی فارس بنیاد گرفت، میرزا محمدصالح شیرازی و محمدجعفر ادیب شیرازی.
اگر میرزامحمدصالح شیرازی را مدیر نخستین نشریهٔ فارسی‌زبان جهان در دوران محمدشاه قاجار بدانیم، باید از میرزا محمدجعفر ادیب نیز به عنوان اولین سردبیر یا دست‌کم معاون سردبیر اولین نشریهٔ به زبان فارسی یاد کنیم. این دو نفر به همراه میرزا اسدالله باسمه‌چی که او نیز زادهٔ فارس است، مثلث نشر روزنامه کاغذ اخبار، اولین نشریهٔ ادواری چاپی در ایران را تشکیل می‌دهند.
بنابراین نخستین مدیر روزنامه، نخستین سردبیر و نخستین چاپ‌کنندهٔ روزنامه در ایران هر سه از استان فارس بودند. این سه تن تا سال ۱۲۵۶ ه.قـ. به روزنامه‌نگاری اشتغال داشتند.
بعد از انتشار روزنامه کاغذ اخبار، که به همت سه‌تن از اهالی استان فارس، به عنوان اولین روزنامه ایران به چاپ رسید؛ نخستین گام در انتشار مطبوعات در ایران برداشته شد.
در سال ۱۲۵۶ ه.قـ. علی‌قلی مخبرالدوله به همراه خانواده از شیراز راهی تهران شد. وی که بنیان‌گذار و مدیر دانش نشریهٔ مدرسه دارالفنون تهران است، از قدمای مطبوعات در ایران به‌شمار می‌رود.
در جدول‌های زیر، مطبوعات فارس بر پایهٔ تقدم تاریخی دسته‌بندی شده‌اند.
دوران قاجار، دوره تاریکی در تاریخ اجتماعی ایران است. رفت‌وآمدهای ایرانیان به غرب و آگاهی از شیوه زندگی در انگلیس، فرانسه و آلمان باعث پیدایش روزنامه، ورود دستگاه‌های جدید نظیر دوربین عکاسی و فیلم‌برداری، دستگاه چاپ و ترجمه کتاب‌هایی شد و در دوران ناصرالدین شاه قاجار، زمزمه‌های مساوات، آزادی و عدالت به‌گوش رسید و به انقلاب مشروطه ختم شد.
در این دوران روزنامه‌ها در خیزش عمومی مردم نقش مهمی داشتند. دو روزنامه‌نگار اهل شیراز، میرزا جهانگیرخان شیرازی (معروف به میرزا جهانگیرخان صور اسرافیل) مدیر روزنامه صور اسرافیل و میرزا محمدرضا شیرازی مدیر روزنامه مساوات از جمله پیش‌گامان این حرکت بودند.
ایران در دوره قاجاریه افت و خیزهای زیادی را پشت سر گذاشت، اما یکی از میراث‌های دوره قاجاریان، آشنایی مردم با دستاوردهای جدید غرب در گذار از سنت به توسعه سیاسی و اجتماعی مدرن بود.
برآمدن رضاشاه به‌دلیل همین زمینه‌سازی اجتماعی و خواست دولت انگلیس بود؛ حتی انگلیس برای این مهم، حاضر به فدا کردن سید ضیاالدین طباطبایی شد. با اخراج سید ضیاء، دست و بال رضاخان برای قدرت‌نمایی بازتر شد. در دوران رضاشاه، بیشترین حمله به روزنامه‌نگاران و مطبوعات صورت پذیرفت. بسیاری از روزنامه‌ها تعطیل شدند و هرآنچه باقی ماند یا به سفارتخانه یکی از کشورهای خارجی وابسته بود یا عاملی برای تبلیغات رضاخان محسوب می‌شد. فارس نیز در این دوران تابع اتفاقات پایتخت بود.
از سال ۱۳۰۴ خورشیدی دوران تلخ محدودیت مطبوعات آغاز شد و تا سال ۱۳۲۰ نیز ادامه یافت، در این سال‌ها تسلط شهربانی بر مطبوعات به گونه‌ای بود که هیچ روزنامه‌ای شهامت کوچکترین تخلفی از دستورهای شهربانی را نداشت و اگر خیالی غیر از آن در سر می‌پروراند زندانی می‌شد و چه بسیار اتفاق می‌افتاد که در زندان جان می‌داد. شیراز بر این قاعده در زمینه نشر و چاپ مطبوعات به سکوت و ایستایی دل داده بود و والیان فارس جز تنی چند، تنها در اندیشه مال‌اندوزی و کسب قدرت بودند و مقابله آنان با جریان‌های فرهنگی، الگوپذیری از حکومت مرکزی بود.
چند تن از اصحاب مطبوعات که با سانسور به مقابله پرداخته بودند هم، نهایتاً از روزنامه‌نگاری دست شسته و سکوت اختیار کردند.
در دوره شانزده‌ساله حکومت رضاشاه پهلوی، ۲۵ روزنامه در فارس امتیاز انتشار دریافت کردند. بااین‌حال هفت روزنامه اصلاً منتشر نشدند و تنها ۱۸ نشریه از سال ۱۳۰۴ تا ۱۳۱۲ موفق به چاپ شدند و از سال ۱۳۱۲ تا ۱۳۲۰ هیچ کوششی در این زمینه در فارس صورت نپذیرفت و روزنامه‌ها یکی پس از دیگری تعطیل شدند و در سال‌های آخر دوران رضاشاه، تنها روزنامه گلستان (بازمانده از دوران قاجار) به‌چاپ می‌رسید.
در مقایسه زیر عدم تمایل اهالی مطبوعات در انتشار نشریه‌ها به وضوح مشخص است:
دوران ۳۷ ساله حکومت محمدرضا پهلوی از مقاطع پرفراز و نشیب مطبوعات است؛ گاهی آزادی باعث شکوفایی مطبوعات می‌شد و گاهی هم نفس‌ها در سینه حبس می‌گردید.
در سوم شهریور سال ۱۳۲۰، قوای انگلیس و روس از جنوب و شمال، وارد ایران شدند. رضاشاه ۲۲ روز دوام آورد و در روز ۲۵ شهریور ۱۳۲۰ متن استعفای وی در مجلس شورای ملی خوانده شد و محمدرضای جوان و تحصیل‌کرده خارج، رسماً پادشاه ایران شد.
فضای باز نشات گرفته از رفتن رضاشاه، تکاپو را به جامعه مطبوعات ایران بازگردانید.