moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۱۳۱۲ شمسی هنگامی که رضاشاه به دعوت آتاترک قصد سفر به ترکیه را داشت، به انجمن ادبی ایران تکلیف کرد که برای ایران سرودی ملی تهیه نمایند تا در مراسم رسمی نواخته شود. همان روز هیئت رئیسه انجمن ادبی ایران با حضور شیخ الرئیس افسر، ملک الشعرای بهار، شیخ‌الملک اورنگ، مرتضی میرزا قهرمان، بدیع‌الزمان فروزانفر، عبدالرحمن پارسا تویسرکانی، سعید نفیسی و عباس فرات تشکیل جلسه داده و اشعاری در سه قسمت (سه بند) سروده شد که شیخ‌الرئیس افسر سراینده اشعار بند اول "سرود شاهنشاهی" و بند سوم "سرود ملی" و عبدالرحمن پارسا تویسرکانی سراینده بند دوم آن "سرود پرچم" بودند. داوود نجمی‌مقدم نیز آهنگ آن را ساخت.
رضاشاه پس از شنیدن شعر شخصاً دو جای آن را اصلاح کرد. یکی آنجا که گفته بود: «از اجنبی جان می‌ستانیم» که رضاشاه گفت: «از دشمنان جان می‌ستانیم» و دیگر آنجا که گفته شده بود «شهنشه زنده بادا» که رضاشاه تغییر داد به «شاهنشه ما زنده بادا»هرچند بر اساس اوزان و آهنگ سرود ملی چنین چیزی نادرست به نظر می‌رسد.کتاب وراث یاوری، صفحه 139
سرود شاهنشاهی
سرود پرچم
سرود ملت
روباه قُطبی ("Vulpes lagopus") گونه‌ای روباه است که در نواحی قطبی اروپا، آسیا و آمریکای شمالی زندگی می‌کند. طول بدن این جانور بین ۴۶ تا ۶۸ سانتیمتر است و اندازهٔ دم آن‌ها تا ۳۵ سانتی‌متر می‌رسد.
روباه قطبی به خوبی برای زندگی در هوای بسیار سرد تکامل پیدا کرده و ضخیم‌ترین خز را دارد که باعث می‌شود بتواند حتی تا دمای منفی ۷۰ درجه را تحمل کند. آن‌ها بدنی مدور و پاهای کوتاه و پرمو دارند و گوش‌های آن‌ها کوچک و تقریباً گرد است تا دفع گرما به حداقل برسد. این روباه جوندگان کوچک، توله فک، ماهی، پرندگان آبزی و دریایی را شکار می‌کند و همچنین از لاشه‌ها و باقی‌مانده غذای خرس قطبی، میوه‌ها، گیاهان دریایی، حشرات و بی‌مهرگان دیگر هم تغذیه می‌کند.
در سرتاسر فصل زمستان، روباه‌های قطبی پوشش سفید رنگ زیبایی دارند. این پوشش به آن‌ها قابلیت پنهان شدن در برف‌های قطب شمال را می‌دهد. به طوری که روباه‌های قطب شمال به شکل مؤثری قادر به شکار خرگوش و ماهی هستند. در تابستان سال بعد رنگ آن‌ها قهوه ای می‌شود.
روباه‌های قطبی در ماه‌های مه و ژوئن پس از ۵۱ تا ۵۷ روز بارداری چهار تا یازده توله به دنیا می‌آورند و پدر و مادر هر دو از توله‌ها نگهداری می‌کنند. روباه قطبی حیوانی تک‌همسر است و لانه‌های زیرزمینی پیچیده‌ای برای بزرگ کردن توله‌های خود می‌سازند و گاهی اعضای دیگر خانواده نیز به آن‌ها در پرورش توله‌ها کمک می‌کنند.
این روباه‌ها در تابستان پوششی متفاوت دارند که به رنگ کوه‌ها و صخره‌هاست و در زمستان، سفید رنگ شده و به رنگ برف در می‌آیند. جانورانی چون عقاب طلایی، گرگها و خرس از دشمنان و شکارچیان اصلی روباه‌های قطبی هستند.
سد دره باغ یکی از بزرگ‌ترین سدهای خاکی لرستان با وسعت ۳۰۰۰۰ متر مکعب و با آب‌دهی ۲۰۰ متر مکعب در ثانیه است.
این سد حدود ۵۰ هکتار از زمینهای پایین دست خود را (دیمی) را سیراب می‌کند. طول تاج سد ۶۰۰ متر و باعرض ۱۶ متر وعرض پی ۸۰ متر باارتفاع ۱۶ متر می‌باشد.
هُزوارِش یا اُزوارش(هُز/اُز+وار+ش) در نوشته‌های پهلوی به واژه‌ها یا بخش‌هایی از یک واژه گفته می‌شود که به زبان آرامی و به خط پهلوی نوشته می‌شد اما هنگام خواندن آن‌ها برابر پارسی میانه آن‌ها تلفظ می‌شد. این کلمه نخستین بار به صورت «زوارش» در کتاب الفهرست ابن ندیم به کار رفته‌است.
اولین کتابی که هزوارش‌های پهلوی را گردآوردی نمود، فرهنگ پهلویک بود. در این فرهنگ حدود ۵۰۰ هزوارش، که در نوشته‌های پارسی میانه زردشتیان با خط پهلوی به کار می‌رفته، و معنی آن‌ها به پازند آمده است. این فرهنگ احتمالاً یا در اواخر دورهٔ ساسانی یا در قرن سوم هجری تألیف شده‌است
برای نمونه "ملکا" نوشته می‌شد و "شاه" خوانده می‌گشت. ابن مقفع می‌گوید که اگر کسی بخواهد گوشت بنویسد،lxm نوشته و gōsht می‌خواند و نان را bsrh نوشته و نان می‌خواندند. در تمام متن‌های پهلوی هزار و دویست هزوارش شناخته شده‌اند.
هزوارش یک عادتِ خطی است و نه یک عادت زبانی، از این رو با وام‌واژه تفاوت دارد و این واژه‌ها، نباید به عنوان لغات آرامیِ دخیل در زبان پهلوی دانسته شوند.
نظریات متفاوتی در ارتباط با ریشه و معنای «هزوارش» بیان شده‌است. ادوارد وِست در مقدمهٔ جلد پنجم از سلسله کتب مقدس مشرق‌زمین، هزوارش را از مصدر «زواریدن» به معنی "کهنه شدن و پوسیدن" می‌داند. جیمز دارمِستِتِر در کتاب مطالعات ایرانی این کلمه را از مشتق ریشه zur می‌داند و می‌گوید در اوستا zbar و در سانسکریت havr به معنی "اعوجاج و پیچیدگی" است و آن را به مفهوم "تغییر و تبدیل" تعبیر می‌نماید. هاینریش یونکر (Heinrich Junker) نیز در فرهنگ پهلویک این کلمه را به معنی "تعبیر و تفسیر" دانسته‌است. بارتولومه کلمهٔ اوزوارش را مرکب از uz+varəda اوستایی می‌داند که تحت‌اللفظی، "تعبیر و تفسیر" معنا می‌شود. زاخائو و هاوگ این کلمه را مرکب از uz+var می‌دانند و معنی آن را "آشکار کردن و بیان کردن" دانسته‌اند. در لغت‌نامهٔ دهخدا، هزوارش از ریشهٔ مصدر uzvârtan (اُزوارتَن) یا izvârtan (اِزوارتَن) به معنای "بیان کردن"، "شرح دادن"، "تفسیر کردن" دانسته شده‌است و اوزوارش یا هزوارش، اسم مصدر آن و به معنای شرح، تفسیر، توضیح و بیان است.
هنوز علت قطعی و معینی برای وجود هزوارش در زبان پهلوی یافت نشده است. یونکر معتقد است که در دربار پادشاهان اشکانی برای اینکه خود را از تودهٔ مردم متمایز کنند، زمانی رایج شده بود که در پارسی میانه، الفاظ سامی را به کار ببرند. شدر اما عقیده دارد که وجود کاتبان و دبیران آرامی‌نژاد از زمان داریوش بزرگ در دربار هخامنشی، سبب وارد شدن هزوارش به زبان فارسی میانه شده است. یکی دیگر از این حدس‌ها این است که از آن‌جا که سنت دبیری خاص آرامیان بوده است، بسیاری از این واژه‌ها در نوشتار وارد شده‌اند اما از آن‌جا که اربابان این دبیران آرامی نمی‌دانستند این واژه‌ها هنگام برخوانی از بهر ایشان به فارسی برگردانده می‌شدند. دیگر گمان، آن است که اهل ادب و قلم که به ممارست قلم و ادب ارتیاض یافته بودند، برای فضل‌فروشی و ساختن نوعی زبانِ زرگری میان خودشان واژه‌های آرامی را وارد زبان پهلوی می‌کرده‌اند و چه‌بسا دشواری‌های بی‌معنای خط پهلوی نیز علتی جز آن نداشته. متون مانوی تورفان هزوارش ندارند.
پس از فرهنگ پهلوی، در قرن دهم، جمال‌الدین حسین اینجو در فرهنگ جهانگیری و سپس محمدحسین خلف تبریزی در برهان قاطع این لغات را به خط عربی و با خوانش سنتی پارسیان هند، تحت عنوان «لغات زند و پازند» ضبط کردند. آنکِتیل دوپرون هم نسخه‌ای از فرهنگ پهلویگ را در سال ۱۷۷۱ معرفی کرد. پس از آن جاماسب جی آسانا (Jamasp-Asana) همراه مارتین هاوگ هم واژه‌هایی را معرفی نمودند. یونکر نیز در سال ۱۹۱۲ براساس ضبط‌های برهان قاطع این فرهنگ را با دقت بسیار بررسی و چاپ کرد. اِریش اِبِلینگ به زبان آلمانی هم بر اساس پژوهش‌های آشورشناختی و با بهره‌گیری از واژه‌های اکدی و سومری، این فرهنگ را به چاپ رساند. سرانجام کامل‌ترین پژوهش دربارهٔ هزوارش را محمدجواد مشکور در سال ۱۳۴۶ با عنوان «فرهنگ هزوارش‌های پهلوی» به چاپ رسانیده‌است. اخیراً هم فریدون جنیدی فرهنگ هزوارش‌های جدید را منتشر کرده‌است.
گریگوریوس ابوالفرج ملاطی شناخته شده به ابن عبری یا بار هبرائوس (به لاتین: Bar-Hebraeus) (زاده ۱۲۲۶م. در ملطیه - درگذشت ۳۰ ژوئیه ۱۲۸۶م. در مراغه) پیشوای نامدار فرقه مسیحی یعقوبیه و آخرین کسی بود که نوشته‌هایی از خود به زبان سریانی به جا گذاشت. پدر وی یک یهودی بود که به آیین مسیحیت درآمده بود و از این رو ابوالفرج را ابن عبری می‌خواندند. از او نوشته‌هایی از جمله دربارهٔ تاریخ از آفرینش آدم تا زمان خود او به جای مانده‌است که بخش‌هایی از آن دربارهٔ تاریخ باستان ایران ارزشمند است.
اثر معروف او تاریخ مختصرالدول است که توسط دکتر محمد علی تاج پور و دکتر حشمت الله ریاضی به فارسی ترجمه شده است.
زبان سُرْیانی ( '), که با نام‌های آرامی سریانی یا سریانی کلاسیک نیز شناخته می‌شود. یکی از گویش‌های زبان آرامی است. نخستین نشانه‌های استفاده از این زبان در اوایل سدهٔ یکم میلادی در شهر اِدِسا دیده شده‌است. سریانی در طول سدهٔ چهارم تا هشتم میلادی، یکی از زبان‌های مهم ادبی در خاورمیانه بوده‌است و آثار گوناگونی به این زبان وجود دارد. در واقع، ادبیات سریانی حدود ۹۰٪ از ادبیات آرامی را تشکیل می‌دهد. سریانی در گذشته در بخش‌های وسیعی از خاور نزدیک و آناتولی و همچنین در سرزمین بحرین تکلم می‌شده‌است.
زبان آرامی باستان پس از چیرگی امپراتوری آشوری نو بر ممالک سوری-هیتی مورد اقتباس قرار گرفت. شاهنشاهی هخامنشی که پس از امپراتوری آشور تشکیل شده بود نیز از این زبان در دستگاه دیوانی خود استفاده می‌کرد و آرامی به‌عنوان زبان میانجی این منطقه باقی ماند. در طول سده‌های سوم و چهارم میلادی باشندگان این منطقه به مسیحیت گرویدند.
در کنار زبان‌های لاتین و یونانی سریانی یکی از «سه زبان مهم علم و گاه‌شماری دوران مشترک» بود. در اوایل سدهٔ نخست میلادی سریانی موتور محرک مسیحیت سریانی، فرهنگ، و الهیات کلیسای ارتدکس سریانی بود.
مسیحیت سریانی در سراسر آسیا تا ساحل مالابار و شرق چین و حتی تا کیوتوی ژاپن نیز گسترش یافت و ابزار ارتباط و انتشار فرهنگ برای اعراب و به‌میزان کم‌تری برای شاهنشاهی اشکانی و شاهنشاهی ساسانی. عموماً سریانی تأثیری ژرف بر زبان عربی داشته‌است و تا امروز به‌عنوان زبان مقدس مسیحیت سریانی-آشوری باقی مانده‌است.
سریانی یا آشوری یکی از شاخه‌های زبان آرامی است و به این ترتیب یکی از زبان‌های سامی شمال‌غربی از زبان‌های آفروآسیایی به‌شمار می‌رود. این زبان به الفبای سریانی، یکی از گونه‌های الفبای آرامی، نوشته می‌شود.
سریانی به‌عنوان زبان مذهبی کلیسای ارتدکس سریانی و کلیسای کاتولیک آشوری - کلدانی و برخی از زیرشاخه‌های کلیسای سریانی‌های کلارای هندوستان مورد استفاده است و همچنین به‌عنوان یک زبان اقلیت در عراق به رسمیت شناخته شده‌است که روزگاری زبان رسمی بوده استفاده می‌شود و در مدارس عمومی عراق، فلسطین، سوئد، آوگسبورگ (آلمان) و کرالا (هند) نیز تدریس می‌شود. در منابع اسلامی ذکر شده که آدم، نوح و ابراهیم به زبان سریانی (آشوری) سخن می‌گفتند.
واژهٔ سریانی مأخوذ از واژهٔ یونانی Σύρος از سده پنجم میلادی به این سو به کار رفت. به نظر می‌رسد که ریشهٔ این نام عنوانی قومی است، که به‌تدریج جایگزین آرامی شد. تعریف‌های متفاوتی از زبان سریانی وجود دارد؛ مثلاً در "دانشنامهٔ بریتانیکا" سریانی در قالب لهجهٔ آرامی شرقی اِدِسا که در پایان سدهٔ دوم میلادی از مراکز مهم مسیحیت بود در نظر گرفته شده‌است و ذکر شده که کهن‌ترین کتیبه‌های سریانی از نیمهٔ نخست سدهٔ نخست میلادی به جای مانده‌اند. فیتز میر آن را یکی از لهجه‌های پنج‌گانهٔ آرامی میانه می‌داند.
این زبان در سدهٔ پنجم میلادی به دو لهجهٔ نسطوری و یعقوبی تقسیم شد. بر پایهٔ منظر و منبعی دیگر سریانی زبان متأخر آرامی ادسا است که مسیحیان میان‌رودان و سوریه برای جدا کردن آرامی که معنای «بت‌پرست» یا «کافر» می‌داد، نام یونانی سریانی را به این لهجهٔ آرامی دادند. این زبان در اوایل مسیحیت زبان ادبی شد و آثار فراوانی به این زبان نوشته شدند. از حدود سدهٔ سیزدهم میلادی به بعد این زبان به‌صورت زبان آیینی و موعظه باقی ماند.
سریانی یکی از لهجه‌های زبان آرامی در شهر اِدِسا بود که تحت تأثیر مسیحیت در شرق و کلیسای ارتدوکس سریانی، به حالت کنونی تحول یافت. پیش از آنکه عربی به زبان غالب تبدیل شود، سریانی در میان جوامع مسیحی در خاورمیانه، آسیای مرکزی و کرالا زبان غالب اصلی بود و تا امروز نیز در میان مسیحیان سریانی رواج دارد.
از سدهٔ هفتم میلادی تا کنون، سریانی به‌عنوان زبان گفت‌وگو در مناطقی که صحبت می‌شد، به‌تدریج جایش را به زبان عربی دارد (به‌جز شمال عراق). فتوحات مغول در سدهٔ سیزدهم میلادی و قتل‌عام مسیحیان سریانی توسط تیمور لنگ، به افول این زبان سرعت بخشید.
در بسیاری از سرزمین‌های خارج از منطقهٔ جزیره، سریانی حتی در متون مناجات و مذهبی، جایش را به عربی داد.
تاریخ زبان سریانی را می‌توان به سه دورهٔ مشخص تقسیم کرد:
در سال ۱۳۲ پیش از میلاد، پادشاهی اسروئن در اِدِسا تشکیل شد و نیا-سریانی (Proto-Syriac) در این پادشاهی تحول یافت. امروزه نیز بسیاری از گویشوران سریانی به ادسا به‌عنوان مهد زبانی‌شان توجه دارند. در این منطقه حدود ۸۰ کتیبهٔ سریانی وجود دارد که به سده‌های یکم تا سوم میلادی بازمی‌گردند (کهن‌ترین نمونهٔ سریانی، کتیبه‌ای متعلق به سال ۶ میلادی، و کهن‌ترین پوست‌نوشتهٔ سریانی مربوط به سال ۲۴۳ میلادی است). همهٔ این شواهد اولیه از زبان سریانی، غیرمسیحی هستند. به‌عنوان زبانی رسمی، سریانی به‌شکلی منسجم از سبک و دستورزبان متعلق به آرامی شرقی باستان استفاده‌کرد. زبان سریانی به دو شاخه تقسیم شده‌است: لهجهٔ غربی که توسط کلیسای ارتدکس سریانی در میان‌رودان شمالی و غرب سوریه مورد استفاده بود، و لهجهٔ شرقی که توسط کلیسای مشرق و در درون شاهنشاهی ساسانی استفاده می‌شد.
در سدهٔ سوم میلادی، کلیساهای ادسا استفاده از سریانی به‌عنوان زبان نیایش را آغاز کردند. شواهدی وجود دارد که اقتباس سریانی، زبان مردم آشوری، انجام مأموریت بود. تلاش‌های ادبی زیادی برای خلق ترجمه‌ای معتبر از کتاب مقدس به‌زبان سریانی، یعنی پشیطتا ( "") انجام شد. در همین زمان، افرایم سوری در حال خلق ارزشمندترین مجموعهٔ شعری و الهیات سریانی بود.
در سال ۴۸۹ میلادی، بسیاری از مسیحیان سریانی‌زبان که در مرزهای شرقی امپراتوری روم زندگی می‌کردند، به‌دلیل آزار و اذیت دینی و خصومت روبه‌رشد مسیحیان یونانی‌زبان با آن‌ها، به شاهنشاهی ساسانی فرار کردند. تفاوت‌های عقیدتی در تفسیر مسیحیت باعث شد که سریانی‌ها به دو لهجهٔ شرقی و غربی تقسیم شوند. اگرچه سریانی همچنان به‌صورت یک زبان واحد در نظر گرفته می‌شود و لهجه‌های شرقی و غربی لهجه‌های یکدیگر را تا حدود زیادی متوجه می‌شوند، اما تلفظ و سیستم نوشتاری متفاوتی دارند و در برخی واژه‌ها نیز این تفاوت وجود دارد.
سریانی غربی زبان رسمی و عبادی سریانی‌های غربی است که توسط کلیسای ارتدکس سریانی، کلیسای کاتولیک سریانی، کلیسای مارونی، کلیسای سریانی ارتدکس مالانکارا، کلیسای سریانی مستقل مالابار، کلیسای سریانی مار توبا و کلیسای کاتولیک سریانی-مالانکارا. مورد استفاده قرار می‌گیرد.
سریانی شرقی زبان رسمی و عبادی سریانی‌های شرقی است که امروزه نیز توسط آشوریان و پیروان کلیسای آشوری شرق، کلیسای پنطیکاستی آشوری، کلیسای باستانی شرق، کلیسای کاتولیک آشوری-کلدانی، و همچنین کلیسای کاتولیک سریانی-مالابار در هند مورد استفاده قرار می‌گیرد.
ادبیات سریانی با اختلاف زیاد، پراستفاده‌ترین لهجهٔ زبان‌های آرامی است. نوشته‌های این زبان موضوعاتی نظیر شعر، نثر، الهیات، مناجات، سرودهای مذهبی، تاریخ، فلسفه، علم، پزشکی و تاریخ طبیعی را پوشش می‌دهند. بسیاری از این آثار ویرایش‌های انتقادی یا ترجمه به‌زبان‌های مدرن ندارند.
تجدید حیات خط سریانی در زمان‌های اخیر باعث خلق روزنامه‌هایی به خط سریانی شده‌است که همچون استفاده از خط عربی مدرن، از دهه‌های نخستین سدهٔ بیستم میلادی، استفاده از خط مدرن سریانی نیز مرسوم شده‌است. خط سریانی مدرن نه‌تنها برای آثار مذهبی، بلکه حتی در ژانرهای سکولار توسط ملی‌گرایان آشوری مورد استفاده قرار می‌گیرد.
سریانی به‌عنوان زبان مذهبی کلیسای ارتدکس سریانی و برخی از زیرشاخه‌های این کلیسا مورد استفاده است. سریانی همچنین به‌عنوان یک زبان اقلیت در عراق به رسمیت شناخته شده‌است و در مدارس عمومی عراق، اسرائیل، سوئد، آوگسبورگ (آلمان) و کرالا (هند) تدریس می‌شود.
در سال ۲۰۱۴ میلادی، یک پیش‌دبستانی آشوری در استانبول تأسیس شد.Assyrian School Welcomes Students in Istanbul, Marking a New Beginning
بسیاری از واژگان سریانی، همچون دیگر زبان‌های سامی از طریق ریشه‌های ثلاثی ساخته می‌شوند که به‌صورت سه صامت سریانی با حرف صدادار متغیر (و برخی صامت) یک مجموعه را تشکیل می‌دهد. برای نمونه، ریشهٔ ، " معنای اولیهٔ «برداشتن» را دارد و واژه‌های زیر می‌توانند از همین ریشه مشتق شوند:
از نظر واج‌شناسی، سریانی نیز همچون دیگر زبان‌های سامی شمال‌غربی، دارای ۲۲ همخوان است که عبارتند از:
از لحاظ آواشناختی، در تلفظ سریانی در شکل‌های مختلف تغییراتی وجود دارد. بومیان گویشور آرامی شرقی مدرن تلفظ‌های کاملاً متفاوتی دارند، و این امر گاهی اوقات بر نحوهٔ تلفظ زبان کلاسیک تأثیر می‌گذارند. برای نمونه در دعاهای عمومی. سریانی کلاسیک دو جریان اصلی تلفظ دارد: غربی و شرقی.
راسل ایرا کرو (؛ زادهٔ ۷ آوریل ۱۹۶۴) بازیگر و فیلم‌ساز است. او که در نیوزیلند به دنیا آمده، ۱۰ سال از دوران کودکی خود را در استرالیا گذراند و از ۲۱ سالگی برای همیشه در آن‌جا ماند. کرو برای بازی در فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای شهرت دارد. او ابتدا برای بازی در فیلم جنایی و تحسین‌شدهٔ "محرمانهٔ لس آنجلس" (۱۹۹۷) شناخته شد و برای به تصویر کشیدن دانشمند جفری ویگاند در درام "نفوذی" (۱۹۹۹) توانست نظر منتقدان را به خود جلب کند و نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مرد شود. کرو در سال ۲۰۰۰ برای بازی در نقش یک فرماندهٔ رومی در درام تاریخی "گلادیاتور" ساختهٔ ریدلی اسکات مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مرد شد.
کرو برای به تصویر کشیدن ریاضی‌دان جان فوربز نش در درام زندگی‌نامه‌ای "ذهن زیبا" (۲۰۰۱) بار دیگر نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد و توانست جایزهٔ بفتای بهترین بازیگر مرد را کسب کند. او در فیلم جنگی "" (۲۰۰۳) ایفای نقش کرد و بوکسور جیم جی برادوک را در فیلم ورزشی "مرد سیندرلایی" (۲۰۰۵) به تصویر کشید. کرو همکاری با ریدلی اسکات را در فیلم کمدی "یک سال خوب" (۲۰۰۶)، فیلم تریلر "یک مشت دروغ" و فیلم اکشن "رابین هود" (۲۰۱۰) ادامه داد. فیلم‌های او، "گانگستر آمریکایی" (۲۰۰۷) و "" (۲۰۰۷) و "وضعیت فعلی" (۲۰۰۹) با نقدهای مثبت منتقدان همراه بود.
در دههٔ ۲۰۱۰، کرو در درام موزیکال "بینوایان" (۲۰۱۲) حضور داشت و نقش جور-ال را در فیلم ابرقهرمانی "مرد پولادین" (۲۰۱۳) ایفا کرد. او همچنین نقش اصلی درام دینی "نوح" (۲۰۱۴) و کمدی اکشن "مردان خوب" (۲۰۱۶) را بر عهده داشت. او در سال ۲۰۱۴ کارگردانی را با ساخت درام "آب‌شناس" تجربه کرد. او در سال ۲۰۱۹ برای به تصویر کشیدن راجر ایلز در مینی‌سریال "بلندترین صدا" برندهٔ جایزهٔ گلدن گلوب شد.
راسل کرو در ۷ آوریل ۱۹۶۴ در شهر ولینگتون، نیوزلند متولد شد، پسر ژاکلین ایون و جان الکساندر کرو، پدر و مادر وی هر دو در کار سینما بودند؛ پدرش همچنین مدیر یک هتل بود. پدربزرگ مادری کرو، استن ویمس، فیلم‌بردار بود که او یک جایزه برای فیلم‌برداری فیلم جنگ جهانی دوم را برد. پدربزرگ پدری کرو، جان دابلدی کرو، اهل ورکسام در ولز، همچنین مادربزرگ مادربزرگ مادربزرگ مادرش مائوری بود. کرو همچنین انگلیسی، آلمانی، ایرلندی، ایتالیایی، نروژی، اسکاتلندی، سوئدی و اصل نسب ولزی دارد. او هست یک پسرعموی کاپیتان سابق کریکت نیوزیلند مارتین کرو و جف کرو است، و برادرزادهٔ کریکت داو کرو. راسل یک رشتهٔ کریکت به نام عمواش ساخته‌است.
زمانی که او چهار ساله بود، خانواده‌اش حرکت کردند به سیدنی، استرالیا، جایی که والدین‌اش دنبال کردند حرفه‌ایشان را در یک مجموعه تنظیم غذا. سریال "" ساخته شده بود توسط شبکه استرالیا با حضور مادر مادربزرگ‌اش و کرو (در ۵ یا ۶ سالگی) استخدام شده بود برای یک خط دیالوگ در یک اپیزود، ستارهٔ مخالف سریال، جک تامپسون (در ۱۹۹۴ تامپسون بازی کرد نقش پدر کرو در جمع ما) کرو همچنین به‌طور مختصر در سریال دکترهای جوان حضور یافت.
کرو تحصیل کرد در مدرسه عمومی ووکلوز اما بعد به دبیرستان پسران سیدنی منتقل شد. زمانی او ۱۴ ساله بود، خانواده‌اش به نیوزیلند برگشتند، او تنها با برادرش تری در استرالیا و در دبیرستان اکلند ماند (همچنین پسرعموهایش مارتین کرو و جف کرو نیز حضور داشتند). او سپس تحصیلات ثانویه‌اش را در کوه رزکیل دبیرستان ادامه داد، که او در ۱۶ سالگی به دنبال جاه طلبی خود برای تبدیل شدن به یک بازیگر انصراف داد.
کرو حرفهٔ اش را به صورت تخصصی به عنوان یک موزیسین در اوایل سدهٔ ۱۹۸۰، با راهنمایی دوست خوبش تام شارلین زمانی که او تخت نام استیج "راس لی راک "را اجرا کرد، آغاز کرد. او چندین آهنگ نیوزی لندی شامل " من فقط می‌خواستم شبیه مارلون براندو باشم "، " پیر ۱۳ "، "شیشه خورد شوده "، "هیچ کدام از آن‌ها را فهرست نکرد". را منتشر کرد.
او یک محل برگزاری جشنواره Auckland معروف به " وینو " را در ۱۹۸۴مدیریت کرد. زمانی که او ۱۸ سالش بود یک فرد خیلی خاص بود و در یک ویدیو تبلیغاتی برای درس تئولوژی / مینستری در کالج آوندل، ارائه دهندگان آموزش عالی در هفتم دسامبر در نیو ساوت ولز استرالیا برجسته بود. کرو در ۲۱ سالگی به استرالیا بازگشت.
اولین حضور حرفه‌ای وی، بازی در اپیزودی از سریال تلویزیونی "نیروی جاسوس" بود در حالی‌که تنها ۶ سال داشت. از ۱۲ سالگی به‌طور جدی آموختن حرفه‌ای بازیگری را آغاز کرد و آن را تا ۱۸ سالگی ادامه داد.
اولین نقش‌های مهمش در درام‌هایی مانند "عبور" (۱۹۹۰) و مدرک بود. او با ایفای نقش از یک نژادپرست روانی در ساختهٔ فری رایت به نام رمپر استار شهرت جهانی یافت. او با کمک شارون استون به هالیوود راه یافت و با بازی در فیلم "برنده و بازنده" (۱۹۹۵) کار خود را در هالیوود آغاز کرد.
او با بازی در فیلم "گلادیاتور" (۲۰۰۰) به چهره‌ای جهانی تبدیل شد. هر چند در سال ۱۹۹۷ با بازی در فیلم "محرمانه لس آنجلس" خود را به عنوان یک بازیگر طراز اول مطرح نمود.
راسل کرو تنها بازیگری است که ۵ فیلم او در ۷ سال متوالی نامزد جایزه بهترین فیلم سال شده‌اند که سه سال آن متوالی بوده‌است. در سال ۱۹۹۹ برای فیلم "نفوذی" اولین نامزدی اسکار خود را تجربه کرد. او در این فیلم با یکی از بزرگترین بازیگران تاریخ سینما یعنی آل پاچینو همبازی بود. این فیلم در ۷ رشته نامزد جایزه اسکار بود. در سال ۲۰۰۰ در یکی از فیلم‌های به یاد ماندنی سینما بازی کرد. "گلادیاتور" فیلمی بود که برای او جایزه اسکار را به خاطر یک نقش آفرینی ماندگار به ارمغان آورد. در سال ۲۰۰۱ در فیلم "ذهن زیبا" نقش آفرینی برجسته‌ای انجام داد و برای سومین سال متوالی نامزد جایزه اسکار شد و نام خود را در کنار بازیگران بزرگی همچون مارلون براندو و آل پاچینو که سه سال متوالی نامزد اسکار شده بودند دید که البته به آن نرسید.
این سه فیلم او نامزد جایزه بهترین فیلم سال نیز بودند که دو فیلم آخر یعنی "گلادیاتور" و "ذهن زیبا" برنده بهترین فیلم سال شدند.
توشیبا شرکت خوشه‌ای ژاپنی چندملیتی است، که در زمینه طراحی و تولید تجهیزات ارتباطاتی، قطعات الکترونیکی، سامانه‌های برق و تجهیزات نیروگاهی، زیرساخت‌های شهری و صنعتی، لوازم خانگی، موتورهای الکتریکی، تجهیزات پزشکی، لوازم اداری و دفتری، خودروهای ریلی، جنگ‌افزارها، ابزارهای روشنایی، تجهیزات نورپردازی و نیز ارائۀ خدمات لجیستیک فعالیت می‌کند.
ریشه‌های تأسیس این کورپوریشن به سال ۱۸۷۵ و راه‌اندازی شرکت تاناکا سیزو-شا توسط تاناکا هیساشیگ بازمی‌گردد. شکل کنونی توشیبا در سال ۱۹۳۹ با ادغام شرکت‌های تاناکا سیزو-شا و توکیو دنکی (تأسیس: ۱۸۹۰) پدید آمد. هم‌اکنون توشیبا، پس از شرکت‌های ایچ‌پی، دل، ایسر و لنوو، در رتبه پنجم از بزرگترین تولیدکنندگان رایانه‌های شخصی قرار دارد. این شرکت همچنین پس از شرکت‌های اینتل، سامسونگ و تگزاس اینسترومنتس، به‌عنوان چهارمین تولیدکننده نیم‌رساناها در جهان، شناخته می‌شود.
دفتر مرکزی شرکت توشیبا در شهر توکیو، ژاپن قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس توکیو، بورس لندن، بورس ناگویا و بورس اوساکا معامله می‌شود و جزئی از شاخص نیکی ۲۲۵ و شاخص تاپیکس بشمار می‌آید.
در سال ۱۸۷۵ نخستین کارخانجات تولید تجهیزات و دستگاه‌های تلگراف در ژاپن، با نام محلی تاناکا سیزو-شو و به معنی "کارخانه مهندسی تاناکا"، به کار افتاد. مؤسس آن تاناکا هیساشیگ (۱۷۹۹-۱۸۸۱) به خاطر اختراعاتش که شامل عروسک‌های مکانیکی و یک ساعت که به وسیله رزونانس (تشدید) عمل می‌کرد، بسیار معروف بود. تحت عنوان شیبورا سیزاکو شو، شرکت او به یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان تجهیزات و دستگاه‌های سنگین الکتریکی تبدیل شد. در سال ۱۸۹۰ میلادی هاکونتسو نخستین شرکت بزرگ ژاپن در زمینه تولید لامپ‌های برقی تأسیس گردید. گام بعدی در راه توسعه این شرکت و تنوع محصولات، اضافه شدن کالاهای مصرفی به محصولات آن بود.
در ۱۸۹۹ میلادی نام شرکت به توکیو دنکی یا همان شرکت برق توکیو تغییر پیدا کرد. در سال ۱۹۳۹ این دو شرکت تقریباً معروف استراتژی‌های خود را نزدیک یافته و مدیران آن‌ها تصمیم به ادغام گرفتند. بدین ترتیب آن‌ها به یک کارخانجات مجتمع تجهیزات الکتریکی بدل شدند؛ با نام محلی توکیو شیبورا دنکی.http://www.shibaura.co.jp/e/company/history.html این شرکت بزرگ به زودی تحت عنوان توشیبا مشهور شد و در سال ۱۹۷۸ نام رسمی این شرکت به شکل کنونی تبدیل گشت. توکیو شیبورا دنکی در سال ۱۹۳۰ نخستین ماشین لباس‌شویی برقی و نیز یخچال، در ژاپن را ساخت. سال بعد، نخستین جارو برقی ژاپنی به بازار عرضه شد. سال ۱۹۴۲ نخستین رادار توسط توکیو شیبورا دنکی تکمیل و عرضه گردید. در سال ۱۹۵۵ پلوپز برقی و چهار سال بعد، نخستین تلویزیون ترانزیستوری و اجاق مایکروویو توسط توشیبا ساخته شد.
این در حالی است، که شرکت برق توکیو، پیش از ادغام و تشکیل رسمی توشیبا، نخستین موتور القایی و نیز ژنراتور برق چرخ آبی ۶۰ کیلووات را ساخته بود و در دهه‎‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰ موفق به تولید لوله پرتو اکس و پرتو کاتدیک شده بود.
در سال ۱۹۶۳ نخستین توربین نیروگاه هسته‌‎ای به قدرت ۱۲٫۵۰۰ کیلووات توسط توشیبا تکمیل و به کار گرفته شد. در فاصله این دو دهه، آزمایشگاه‌های پژوهشی بسیاری توسط شرکت راه اندازی شد.
تا سال ۱۹۷۸ که نخستین واژه‌پرداز ژاپنی توسط توشیبا به بازار آمد، کارخانه‎‌های نورد، توربین‌سازی، سیلیکون، لوازم خانگی و تجهیزات الکتریکی و تولید لامپ، توسط شرکت فعال شده و به کار مشغول بودند.
نخستین سامانه پزشکی ام‌آرآی در سال ۱۹۸۲ توسط توشیبا عرضه شد. دو سال بعد، بزرگترین نیروگاه سلول‌های خورشیدی ۵۰ کیلوواتی در ژاپن راه‌اندازی شد. نخستین رایانه شخصی کیفی (لپ‌تاپ) در سال ۱۹۸۵ توسط توشیبا ارائه گردید.
در ۱۹۹۵ دیسک‌های دی‌وی‌دی با چگالی بالا توسط شرکت توسعه یافت و سال بعد دستگاه دی‌وی‌دی و دی‌وی‌دی خوان عرضه شد. توشیبا نخستین تلویزیون تخت را نیز در سال ۱۹۹۸ به بازار ارائه کرد. با ورود به هزاره جدید تولید تلویزیون دیجیتالی در دستور کار شرکت قرار گرفت. در سال ۲۰۰۵، توشیبا در عرضه اچ‌دی – دی‌وی‌دی سرآمد گشت. امروزه شرکت توشیبا در حوزه صنعت الکترونیک و تجهیزات برقی پس از زیمنس، سامسونگ، هیتاچی، ماتسوشیتا، سونی و ال‌جی در مقام هفتم جهان ایستاده است.
در سال‌های آغازین هزاره نو، توشیبا همکاری مشارکتی با پاناسونیک را برای یکپارچه سازی کسب‌وکار تولید ال‌سی‌دی در دستور کار قرار داد. تولید حافظه‎‌های کوچک فلش با ظرفیت‌های مختلف از فعالیت‌های شرکت توشیبا بود. ظرفیت ۸ گیگابایتی این نوع حافظه‌ها در سال ۲۰۰۵ توسط این شرکت به بازار عرضه شد.
در سال ۲۰۰۴ کوچکترین سلول سوختی متانول با خروجی انرژی ۱۰۰ مگاوات تکمیل و توسعه یافت. توشیبا در سال ۲۰۰۶، کسب‌‎وکار نیروگاه هسته‌ای وستینگهاوس را خریداری کرد. این شرکت در سال ۲۰۰۹ بخش تولید دیسک سخت شرکت فوجیتسو را نیز، به‌دست آورد.
شرکت پزشکی توشیبا (Toshiba Medical) زیرمجموعه‌ دیگری از توشیبا است که به صورت اختصاصی در زمینه تولید دستگاه‌های تصویربرداری فعالیت می‌کند. Toshiba Medical در سال ۲۰۱۶ میلادی توسط شرکت کانن (Canon) خریداری شد. اکنون این شرکت، Canon Medical Systems نامیده می‌شود.
نخستین تلفن تصویری رنگی٬ تلویزیون رنگی گسترده، تلویزیون رنگی سی‌آرتی، نخستین دیسک نوری بایگانی اطلاعات٬ نخستین سامانه اوسی‌آر با قابلیت خواندن حروف چینی٬ نخستین دیسک‌های ۰٫۸۵ اینچی که در موبایل آی‌پاد به‌کار می‌روند و نخستین دی‌وی‌دی، نمونه‌هایی از نوآوری‌هایی است، که در طول دهه اخیر، توسط توشیبا عرضه شده‌است.
این شرکت دارای ۳۹ مرکز تحقیق و توسعه در سراسر جهان بوده، که بیش از ۴٫۱۸۰ نفر در این مراکز، مشغول به‌کارند.
شرکت توشیبا به عنوان برترین شرکت در زمینه ماشین‌های ادارای در سال ۲۰۰۲ معرفی شد. در سال ۲۰۰۶ از لحاظ میزان درآمد ۸۷امین شرکت جهان شناخته شد. در زمینه تولید تراشه، کارخانه‌های تراشه توشیبا پس از شرکت‌های اینتل، سامسونگ و تگزاس اینسترومنتس، چهارمین تولیدکننده بزرگ در حوزه تولید تراشه در جهان است.
این شرکت هم‌اکنون، (۲۰۱۲) دارای ۲۱۰ هزار پرسنل است، که در شعب، دفاتر و کارخانجات مختلف توشیبا که در بیش از ۳۰۰ نقطه جهان مستقر می‌باشند، اشتغال دارند.
عمده‌ترین حوزه‌های فعالیت توشیبا عبارت است از:
پایه حرکت تحقیق و توسعه در توشیبا، «فناوری انسان محور» است. اصلی‌ترین حوزه‌های تحقیق و توسعه در توشیبا عبارت است از:
۱۹۰٫۷۰۸ نفر کارکنان توشیبا در سال ۲۰۰۷ در بیش از ۵۲۰ کارخانه شرکت و در بیش از ۳۰ کشور جهان مشغول به کار هستند. با خرید کسب‌وکار نیروگاه هسته‌ای، از شرکت وستینگهاوس، شمار ۲۰ هزار نفر به این جمع اضافه شدند. همچنین بیش از ۴ هزار تأمین‌کننده داخلی، در ژاپن و هزار تأمین‌کننده خارج از ژاپن نیز، پشتیبانی تأمین شرکت توشیبا را بر عهده دارند.
توشیبا با فروش ۶۰٫۸ میلیارد دلار و سود خالصی معادل ۱٫۱۷ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۷، در فهرست فورچون جهانی ۵۰۰ در رتبه ۹۱ از پانصد شرکت برتر جهان، قرار گرفت.
تفکیک فروش منطقه‌ای این شرکت چنین است: ۵۱٪ درصد در ژاپن، ۲۰٪ درصد آسیا (به جز ژاپن)، ۱۵٪ درصد آمریکای شمالی، ۱۲٪ درصد اروپا و ۲٪ درصد سایر نقاط جهان.
ترکیب فروش براساس حوزه‌های فعالیت عبارت است از: محصولات دیجیتالی ۳۶٪ درصد؛ زیرساخت‌های اجتماعی ۲۷٪ درصد؛ دستگاه‌های الکترونیکی ۲۲٪ درصد؛ لوازم خانگی ۱۰٪ درصد و سایر موارد ۵٪ درصد.
یکی از بنیان‌گذاران توشیبا، تاناکا هیساشیگ از مخترعان بزرگ کشور ژاپن است. او در ۱۷۹۹ زاده شد. تا سال ۱۸۵۴ که تجهیزات تلگراف را اختراع کرد و کارخانه آن را در توکیو بنا نهاد، شمار بسیاری اسباب‌بازی‌های مکانیکی و ساعت‌های مکانیکی، جاشمعی، فانوس، زمان سنج، پمپ‌های مکانیکی، لوکوموتیو و کشتی بخار ساخت.
تلاش‌های او در گسترش سامانه تلگراف در ژاپن، همزمان با دوران امپراتور میجی، در توسعه اقتصادی و بهبود زیرساخت‌های شبکه ارتباطی کشور ژاپن، بسیار مؤثر بود. او در سال ۱۸۷۲ به توکیو رفت و سنگ بنای اولیه توشیبای امروزی را، در منطقه گینزای، توکیو بنیان نهاد.
کارخانه تولید تجهیزات تلگراف سه سال بعد افتتاح شد. تاناکا در ۱۸۸۱ درگذشت. شاگردش دای کیچی تاناکا، راه او را ادامه داد و او که به تاناکای دوم شهره بود، در ۱۸۸۲ کارخانه مهندسی تاناکا را راه‌اندازی کرد.
در ۱۹۰۴ این کارخانه به نام کارخانه مهندسی شیبارا تغییر نام داد. بنیان‌گذار دیگر توشیبا، پدر صنعت برق ژاپن، ایشی سوکی فوجیوکا در ۱۸۵۷ زاده شد. او علاقه وافری به رشته برق داشت و در این زمینه تحصیل کرد.
در سال ۱۸۸۴ در سفر به ایالات متحده آمریکا، با توماس ادیسون ملاقات کرد. پس از بازگشت به ژاپن، در سال ۱۸۸۶ از تدریس در دانشگاه دست کشید و چهار سال بعد، کارخانه ساخت لامپ را راه‌اندازی کرد. او نیروی برق را به ژاپنی‌ها شناساند و ژاپن را به عصر برق وارد کرد.
در سال ۱۹۱۱، موفق به تولید انبوه لامپ تنگستنی به نام «لامپ مزدا» شد. شرکتی که او تأسیس کرد، شرکت برق توکیو نام داشت. در سال ۱۸۹۰ فوجیوکا نخستین قطار برقی را در ژاپن راه‌اندازی کرد. او در ساخت نیروگاه‌های برق در توکیو مشارکت مؤثر داشت. در همان سال نخستین آسانسور برقی را در ساختمان‌های مرتفع توکیو، به کار انداخت. فوجیوکا در سال ۱۹۱۸ درگذشت.
توشیبا در سال ۲۰۱۱ بیش از ۱۷ میلیون دستگاه لپ‌تاپ فروخت. اما این شمار در سال ۲۰۱۷ به ۱/۹ میلیون دستگاه افت کرد. به دنبال این کاهش فروش، شرکت توشیبا در اوت ۲۰۲۰ با فروش سهام شرکت رایانه‌سازی داینابوک، پس از ۳۵ سال به ساخت لپ‌تاپ و رایانه پایان داد.
رییس هیئت مدیره کنونی شرکت توشیبا، آتسوتوشی نیشیدا است. او ضمن تأکید مستمر بر تداوم راه و پایبندی به ارزش‌هایی که بنیان‌گذاران شرکت بنا نهاده‌اند، بر محور سه موضوع توشیبا را به پیش می‌برد:
وی پیش از آن، چندین سال در منصب مدیرعامل توشیبا فعالیت نموده‌است. در حال حاضر نوریو ساساکی مدیر عامل اجرایی این شرکت می‌باشد.
ویلیس کریر (به انگلیسی ) مهندس و طراح کشور آمریکا می باشد که در 26 نوامبر سال 1876 در انگولا نیویورک (Angola New York) متولد شد. بیشتر شهرت ویلیس به دلیل ساخت اولین کولر گازی مدرن می باشد. او تا سال 1902 ساخت اولین کولر گازی الکتریکی را به پایان رساند. ویلیس سرانجام در سال 1915 موفق به تاسیس اولین شرکت خود به نام شرکت کریر شد که در ساخت و طراحی سیستم های با عملکرد گرمایی، تهویه و تجدید هوا و کولر های گازی تخصص داشت.
همانطور که گفته شد او در انگولا نیویورک چشم به جهان گشود. پدر او دوان ویلیام کریر (Duane Williams Carrier) و مادرش الیزابت آر هویلند (Elizabeth R.Haviland) نام داشتند. او تنها فرزند یک خانواده پر جمعیت بود و دوران کودکی خود را در میان افراد بزرگسال خانواده مانند مادربزرگ، عمه و عمو های خود سپری کرد. ویلیس کریر تحصیلات آکادمیک را در زادگاه خود آغاز کرد و در سال 1894 فارغ التحصیل شد. سپس در سال 1901 از دانشگاه کرنل (Cornell) با مدرک فوق لیسانس را در زمینه مهندسی تخرج یافت.
او در ماه ژوئن سال 1901 با مدرک مهندسی مکانیک خود توانست که در شرکت بوفالو استخدام شود و در آنجا به طراحی سیستم های حرارتی، جهت خشک کردن رطوبت قهوه و دیگر الوار پرداخت. در همان سال بود که کریر به این ذهنیت رسید که اطلاعات موجود برای طراحی یک سیستم مهندسی مطلوب، از کفایت لازم برخوردار نیستند.
به همین منظور بود که به تحقیق در زمینه حرارت هوای خروجی از لوله های بخار آب، روی آورد و به نتایج باور نکردنی رسید. این اقدام او منجر به صرفه جویی در هزینه تا حدود چهل هزار دلار برای شرکت شد و مبلغ مذکور صرف اصلاح سیستم های قبلی شد.
بدین ترتیب و در نتیجه تحقیق های چند ساله ویلیس کریر، نخستین سیستم تهویه هوای مطبوع جهان در سال 1902 به دست او ساخته شد که دارای قابلیت های منحصر به فردی بود که تا آن زمان در هیچ یک از سیستم های پیشین دیده نشده بود. از جمله این ویژگی ها عبارت بودند از:
شرکت های چاپ برای رهایی از معضل تغییر در همنشینی رنگ ها در نتیجه گرما و رطوبت محیط، به خریداران این سیستم تبدیل شدند. پس از آن، سرانجام در سال 1906 ویلیس هاویلند کریر اولین محصول اختراعی خود را که برای تصفیه هوا استفاده می شد، به ثبت رساند. این اختراع به موجب مشکل یک کمپانی چاپ با نام Sackett-Wilhelms در بروکلین، نیویورک صورت گرفت.
شرکت های نساجی جنوب آمریکا نیز از جمله اولین مشتریان محصول کریر بودند؛ زیرا کمبود رطوبت موجب افزایش بار الکتریسیته در پنبه شده و در نتیجه پارچه ای تیره و زبر ساخته می شد.
سیستمی که کریر مخترع آن بود با افزایش سطح رطوبت در سطح مطلوب باعث حل مشکل شرکت های نساجی شد. پس از آن بود که اولین مشتری خارجی تقاضای محصول او را مطرح کرد. این مشتری یک شرکت نساجی در یوکوهامای ژاپن بود که سیستم کریر را برای حل مشکل پنبه در سال 1907 خریداری کرد.
پدر نخستین کولر گازی جهان، ویلیس هاویلند کریر با اختراع خود سبب شد تا صنایع بسیاری به وجود بیایند و اقتصاد جهان را وارد مرحله جدیدی کرد. پس از سیستم تهویه هوای مطبوع ایشان، که دارای کنترل دما و رطوبت بود؛ اموری مانند ساخت مراکز خرید و پرواز بین اقیانوس ها به سرعت گسترش یافتند.
شرکت carrier به عنوان یک شرکت ایده گرا و متعهد به تحقیق و توسعه شناخته می شود و به عنوان یکی از بزرگترین و معتبر ترین برند تولید کننده سیستم های تهویه هوای مطبوع از آن یاد می شود. همچنین پایبندی به اصول محیط زیست از دیگر شاخص هایی است که این کمپانی را با آن می شناسند و کمپانی کریر همواره جزو حمایت کنندگان منابع طبیعی بوده است. این برند هم اکنون بخشی از کمپانی UTC () می باشد. این کمپانی به کنترل دمای ساختمان و سیستم های صنعتی و امنیتی مشغول است و در ارتقای کیفیت دستگاه های تولید شده توسط شرکت کریر نقش مهمی ایفا کرده است.
هدف نهایی این برند جهانی ارائه بهترین خدمات و سرویس ها به مشتریان خود و ارتقای آسایش و امنیت آنان می باشد. شعاری که کریر همواره به کار می گیرد، این است:
مشتریان حق انتخاب دارند و این عملکرد ما است که آنها کدام را انتخاب می کنند.
در اولين‌ کنفر‌انس‌ رياضى‌ ‌اير‌ان‌ که در فروردين‌ماه‌ سال‌ ۱۳۴۹ در د‌انشگاه‌ شير‌از برگز‌ار شد، پيشنهاد تاسيس ‌انجمن‌ رياضى‌ ‌اير‌ان‌ به‌ ‌اتفاق‌ ‌آر‌ا به تصویب رسید. در دومين‌ کنفر‌انس‌ رياضى‌ کشور که فروردين‌ماه‌ سال‌ ۱۳۵۰ در د‌انشگاه‌ صنعتى‌ شريف‌ برگزار شد، انجمن‌ رياضى‌ ‌اير‌ان‌ تأسیس گردید. به دنبال آن، دکتر مهدی بهزاد به‌ سمت‌ منشى‌ (رئيس‌) ‌انجمن‌ ‌انتخاب‌ گردید. در مدت‌ کوتا‌هى‌ جمع زیادی از ا‌عضا‌ى‌ ‌هيئت علمى‌ رياضى‌ د‌انشگا‌هها به ‌عضويت‌ ‌انجمن‌ در‌آمدند. انجمن ریاضی ایران اولین و پرسابقه‌ترین انجمن علمی ایران می‌باشد که با انجمن‌های ریاضی ایالات متحده و فرانسه در همکاری می‌باشد.
ریاست فعلی انجمن بر عهدهٔ دکتر محمد صال مصلحیان، استاد دانشگاه فردوسی مشهد و عضو فرهنگستان علوم ایران، می‌باشد.
این انجمن چهار نشریه منتشر می کند:
بولتن انجمن ریاضی ایران که توسط اشپرینگر منتشر می شود.
مجله انجمن ریاضی ایران
فرهنگ و اندیشه ریاضی
خبرنامه انجمن ریاضی ایران
مسابقات ریاضی این انجمن یکی از با اهمیت‌ترین فعالیت‌های انجمن در شناسایی استعدادهای درخشان در ریاضی است.
هِلسینکی (به فنلاندی: Helsinki و به سوئدی: ) پایتخت و بزرگ‌ترین شهر در کشور فنلاند است.
هلسینکی در سال ۱۵۵۰ میلادی بنا نهاده شد و پس از ۲۵۰ سال در سال ۱۸۱۲ میلادی به عنوان پایتخت فنلاند انتخاب گردید. این شهر در جنوبی‌ترین نقطه فنلاند و در ساحل خلیج فنلاند واقع شده و ۷۱۵ کیلومتر مربع (مجموعاً ۱۹۰ مایل مربع محدوده آبی و ۸۳ مایل مربع محدوده زمینی) وسعت و نزدیک به ۶۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد. هلسینکی به همراه شهرهای اسپو، وانتا و کاونیاینن کلان‌شهر هلسینکی بزرگ را تشکیل می‌دهند که که جمعیت آن حدود ۱٫۵ میلیون نفر برآورد می‌شود. از این منظر هلسینکی تبدیل به پرجمعیت‌ترین منطقه شهری فنلاند و همچنین مهم‌ترین مرکز این کشور برای سیاست، آموزش، امور مالی، فرهنگ و تحقیقات شده‌است.
هلسینکی در ۸۰ کیلومتری شمال تالین مرکز استونی، ۴۰۰ کیلومتری شرق استکهلم مرکز سوئد و ۳۰۰ کیلومتری غرب سن پترزبورگ در روسیه واقع شده‌است؛ و به لحاظ تاریخی و فرهنگی با این ۳ شهر ارتباط تنگاتنگی دارد.
در برخی منابع به این شهر به عنوان تنها کلان‌شهر فنلاند اشاره می‌شود. هلسینکی شمالی‌ترین سازه مترو در جهان با بیش از ۱ میلیون نفر مسافر است. متروی هلسینکی در سال ۱۹۸۲ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۲ خط و ۱۷ ایستگاه می‌باشد.
این شهر شمالی‌ترین پایتخت یک کشور عضو اتحادیه اروپا محسوب می‌شود. پس از استکهلم و اسلو، هلسینکی دارای سومین شهرداری بزرگ در کشورهای شمال اروپا است. فرودگاه بین‌المللی هلسینکی واقع در وانتا به بسیاری از مقصدهای اروپا و آسیا پرواز دارد.
هلسینکی میزبان بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۲، پایتخت فرهنگی اروپا در سال ۲۰۰۰، پایتخت طراحی جهانی در سال ۲۰۱۲ و میزبان ۵۲امین مسابقه آواز یوروویژن در سال ۲۰۰۷ بوده‌است.
این شهر یکی از بالاترین استانداردهای زندگی شهری در دنیا را دارد. بر اساس گزارش اکونومیست در سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۶ این شهر رتبه ۱ شاخص زندگی و رده ۹ رتبه‌بندی جهانی امید به زندگی بین ۱۴۰ کلان‌شهر دنیا را به خود اختصاص داده‌است.
سیگوین (Cygwin؛ تلفظ در آی‌پی‌آ: /ˈsɪɡwɪn/) مجموعه‌ای از ابزارهای نرم‌افزاری آزاد است که به نسخه‌های متفاوت از مایکروسافت ویندوز این امکان را می‌دهد که مانند سیستم‌عامل یونیکس عمل نمایند. این نرم‌افزار که در اصل توسط شرکت «سیگنوس سولوشنز» توسعه یافته است، تمرکز اصلی‌اش بر انتقال نرم‌افزارهایی که بر روی سیستم‌عامل‌های پازیکس (مانند لینوکس، بی‌اس‌دی و یونیکس) اجرا می‌شوند، است تا این نرم‌افزارها را بتوان در محیط سیستم‌عامل ویندوز نیز اجرا نمود.
سیگوین هم‌اکنون توسط کارکنان شرکت‌های ردهت و تایم‌سیس و دیگران پشتیبانی و نگهداری می‌شود.
این نرم‌افزار از یک کتابخانه پیوندی پویا (DLL) برای خدمات بنیادی‌اش استفاده می‌کند و استفاده ابزارهایی چون gcc, binutils, gdb, make که به‌طور معمول در نسخه‌های متفاوت سیستم‌عامل‌های پازیکسی موجودند را در محیط ویندوز فراهم می‌کند. باید توجه داشت که پرونده‌های اجرایی سیستم‌های دیگر (مانند لینوکس) تحت این محیط اجرا نمی‌شوند و برای اجرای آنها باید، کد منبع را بر روی سکوی مقصد (که در اینجا ویندوز است) مجدداً همگردانی نمود.
فهرست راهنمای نصب سیگوین مانند ریشه رفتار می کند و از یک طرح مشابه با سیستم موجود در شبه یونیکس که دارای فهرست های آشنا مانند bin/, /home, /etc, /usr, /var, است، پیروی می کند و به صورت پیش فرض صدها برنامه و ابزارخط فرمان را که معمولاً در دنیای یونیکس وجود دارد شامل می شود، به علاوه شبیه ساز ترمینال Mintty که ابزار پیش فرض واسط خط فرمان است برای تعامل با محیط ارائه می شود.
سیگوین ادغام بومی برنامه های مبتنی بر ویندوز، داده ها و سایر منابع سیستم را با برنامه ها ، ابزارهای نرم افزاری و داده های محیط شبه یونیکس فراهم می کند. بنابراین می توان برنامه های ویندوز را با استفاده از محیط سیگوین و ابزارها و برنامه های سیگوین  در بستر عملیاتی ویندوز استفاده کرد.
سیگوین از دو بخش تشکیل شده است: یک کتابخانه پیوند پویا (DLL) به عنوان یک لایه سازگاری API (رابط برنامه نویسی کاربردی) در قالب یک کتابخانه استاندارد سی که بخش قابل توجهی از عملکرد پازیکس API را ارائه می دهد ، و یک مجموعه گسترده از ابزارهای توسعه نرم افزار و برنامه هایی که نگاه و احساس شبه یونیکس را ارائه می دهند.
برنامه های سیگوین با اجرای برنامه "راه اندازی" سیگوین نصب می شود ، که برنامه های لازم و پرونده های بسته های ویژه را از مخازن موجود در اینترنت بارگیری می کند. راه اندازی می تواند برنامه ها و بسته های کد منبع آنها را نصب ، بروزرسانی و حذف کند. نصب کامل بیش از 36 گیگابایت فضای دیسک هارد خواهد داشت ، اما تنظیمات قابل استفاده ممکن است به 1 یا 2 گیگابایت نیاز داشته باشد.
سیگوین در سال 1995 به عنوان پروژه ای از استیو چمبرلین ، مهندس Cygnus آغاز شد، او مشاهده كرد كه ویندوز NT و 95 از COFF به عنوان فرمت آبجکت فایل خود استفاده می كنند و GNU قبلاً شامل پشتیبانی از x86 و COFF ، و newlib كتابخانه C بود. او فکر کرد که می توان GCC را مجدداً تنظیم کرد و یک همگردانی دوگانه را تولید کرد که می تواند بر روی ویندوز اجرا شود. این امر عملی بود و نمونه اولیه به سرعت توسعه یافت.
قدم بعدی تلاش برای راه اندازی مجدد کامپایلر بر روی یک سیستم ویندوز بود ، که نیاز به شبیه سازی کافی از یونیکس داشت تا بتواند اسکریپت پوسته اوتوکانف را تنظیم کند. یک مترجم فرمان سازگار با پوسته بورن ، مانند bash ، مورد نیاز بود و به نوبه خود یک سیستم شبیه سازی تماس با فراخوان سیستمی و ورودی / خروجی استاندارد بود. ویندوز دارای عملکردهای مشابه است ، بنابراین کتابخانه سیگوین فقط به ارائه یک API سازگار با POSIX و ترجمه صحیح فراخوان ها و مدیریت نسخه های خصوصی داده ها ، مانند توصیف گر پرونده ، نیاز داشت.
در ابتدا به سیگوین gnuwin32 گفته می شد. این نام برای تأکید بر نقش Cygnus در ایجاد آن به سیگوین32 تغییر یافته است. هنگامی که مایکروسافت مارک تجاری Win32 را ثبت کرد ، 32 مورد کاهش یافت و به سادگی به سیگوین تبدیل شد.
Wikipedia contributors, "Cygwin," Wikipedia, The Free Encyclopedia. (بازیابی ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۶).
زدبازی یک گروه موسیقی در رپ فارسی است که فعالیت خود را از سال ۱۳۸۱ آغاز کرد. این گروه از قدیمی‌ترین گروه‌های موسیقی رپ در ایران به‌شمار می‌رود و به عنوان پیشگام سبک گنگستا رپ در ایران شناخته می‌شود. اعضای زدبازی در تهران، لندن و پاریس فعالیت دارند.
ابتدا سه خوانندهٔ اصلی و اولیه گروه، سامان رضاپور (سامان ویلسون)، مهراد مستوفی‌راد (مهراد هیدن) و سهراب مصطفوی (سهراب ام‌جی) بودند. سیاوش جلالی (سیجَل)، علیرضا جزایری (علیرضا جی‌جی) و نسیم پاریزه (نسیم) نیز از سال ۱۳۸۴ به این گروه پیوستند.برنامه شب هفتم از بی‌بی‌سی پرشین_سوم نوامبر ۲۰۰۶
اولین آهنگ آلبوم "زاخارنامه" به‌نام «تهران مال منه» در ۱۸ فروردین ۱۳۹۱ پخش شد. این آلبوم در تاریخ ۱۶ خرداد ۱۳۹۱ منتشر شد. مهراد هیدن، سهراب ام‌جی، سیجل، علیرضا جی‌جی و نسیم در این آلبوم حضور دارند. همچنین هیچ‌کس، بهزاد لیتو و آرش دارا در این آلبوم به‌عنوان خوانندهٔ مهمان حضور دارند.
زدبازی، تنها گروه رپ فارسی است که پنج آهنگ با پلی میلیونی در اسپاتیفای دارد. تا سال ۱۴۰۰ خورشیدی، پنج آهنگ از آهنگ‌های زدبازی به‌نام "تابستون کوتاهه"، "بچه محل"، "سیگار صورتی"، "نکنی باور" و "چرا بدی" هر کدام بیش از یک میلیون بار در اسپاتیفای پلی شدند. "سیگار صورتی"، "نکنی باور" و "چرا بدی" جزئی از آلبوم زاخارنامه هستند. «سیگار صورتی»، ترانه‌ای است که نام آن با توجه به رواج سیگارهای رنگی میان دختران در آن زمان، انتخاب شده و بخشی از ورس مهراد هیدن در این آهنگ، اشاره به اوردوز نامزد سابقش دارد. «نکنی باور» با همراهی بهزاد لیتو خوانده شده و «چرا بدی» که دیس به پیشرو به‌شمار می‌رود، همکاری با سروش هیچ‌کس است.
در اسفند ۱۳۹۲ مهراد هیدن و تارا صلاحی آهنگی را به نام "پس چی شد" به نوید شاهسوندی اسکی‌باز و دوست صمیمی اعضای گروه زدبازی که بر اثر سانحه‌ای در پیست اسکی درگذشت، تقدیم کردند.
در سال ۲۰۱۴، آلبوم «"پیر شدیم ولی بزرگ نه ۱»" ساخته شد که خواننده‌های اصلی این آلبوم جی‌جی، سیجل، نسیم و خواننده‌های مهمان این آلبوم بهزاد لیتو، سامی لو، سیاوش راد، کرنلا، سینا مافی، سپهر خلسه، عرفان، مجیکو، پایا و سهراب ام‌جی بودند. این آلبوم، پس از آلبوم "زاخارنامه" اولین آلبومی بود که به نام زدبازی منتشر شد. این در حالی بود که مهراد هیدن و سامان ویلسون به دلایلی از علیرضا جی‌جی، سیجل و نسیم جدا شده بودند و در این آلبوم حضور نداشتند. دلیل اصلی این جدایی هم اختلاف هیدن و ویلسون با جی‌جی بود.
در ادامه نوبت به هیدن و ویلسون رسید تا آلبومی را منتشر کنند. آن‌ها آلبومی به نام "«بزرگ: جلد ۲"» منتشر کردند که سهراب ام‌جی هم در این آلبوم حضور داشت و این آلبوم تحت نام زدبازی نبود.
در بین همین چند آلبوم بود که جی‌جی، سیجل و نسیم، آلبوم "پیر شدیم ولی بزرگ نه ۲" را منتشر کردند.
در سال ۲۰۱۷ آلبوم بعدی که تنها به نام هیدن بود و "تونل" نام داشت منتشر شد. در این آلبوم ویلسون، ام‌جی، سیجل، آرش دارا، زخمی و کنیس به عنوان خوانندهٔ مهمان حضور داشتند.
در همین سال سهراب ام‌جی آلبومی به نام "یکسین" را منتشر کرد. هیدن، جی‌جی، سیجل، نسیم و بهزاد لیتو خواننده‌های مهمان این مجموعه بودند. ام‌جی در قطعهٔ "«ما»" از این آلبوم به منحل شدن زدبازی اشاره می‌کند. ساخت این آلبوم را علیرضا جی‌جی بر عهده داشت.خبر درباره آلبوم بزرگ شدیم ولی پیر نه ، بازبینی شده در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۴.
"«تابستون کوتاهه»" تک‌آهنگی است که در تابستان ۱۳۸۶ توسط گروه زدبازی اجرا شد و با استقبال مخاطبان همراه گردید. خوانندگان این آهنگ مهراد هیدن، نسیم، علیرضا جی‌جی، سیجل و سامان ویلسون بودند و همان‌طور که در مستند زدبازی بیان شد آهنگساز این قطعه علیرضا جی‌جی بوده‌است که ابتدا بیت را در پاریس ساخته و سپس در ایران کامل کرد و سامان ویلسون و مهراد هیدن بعد از شنیدن بیت، به آیندهٔ موفق آهنگ پی برده و خواهان حضور در آن شدند.مستند زدبازی در رادیو جوان
گروه زدبازی در مستندی به نام "«از زیرزمین تا بامِ تهران»"، ساخته اردشیر احمدی و منتشر شده توسط رادیو جوان، اظهار داشته‌اند که این کار یکی از بهترین کارهای گروه بوده و از مقبولیت عمومی نیز برخوردار است.
تا به حال تک‌آهنگ‌های بسیاری از اعضای گروه زدبازی منتشر شده‌است مانند "«تنگ‌بازی»" و "«منصفانه»" از علیرضا جی‌جی، "«فوق‌العاده»" از سامی بیگی و بهزاد لیتو که سیجل از گروه زدبازی در آن حضور داشت و "«اون یکیو میخواد»" و "«دروغ تعطیل»" که از سهراب ام‌جِی پخش شده‌است.
پس از بازگشت سامان ویلسون، در گروه اختلافات زیادی در جریان بود که سرانجام باعث دو تکه شدن آن شد و در تاریخ ۹ مهر ۱۳۹۳ در فیس‌بوک گروه اعلام شد که گروه به دو قسمت مختلف تقسیم شده‌است:
پس از گذشت سال‌ها از فروپاشی زدبازی، در اسفند ۱۳۹۸ تمامی اعضای گروه به‌طور مشترک عکسی از لوگوی گروه را در صفحات اینستاگرام خود منتشر کرده و به‌نوعی بازگشت زدبازی را اعلام کردند. سرانجام در خرداد ۱۳۹۹، دو تک‌آهنگ جداگانهٔ "بچه محل" و "یخ" را منتشر کردند. انتشار ترانهٔ "یخ" به دلیل رجزخوانی و انتقاد علیه هیچ‌کس و گروه ملتفت، حاشیه‌هایی را به همراه داشت. پیش از آن نیز اختلاف نظرهایی میان هیچ‌کس و گروه زدبازی دربارهٔ محتوا و مضمون ترانه‌های زدبازی، ارتباط زدبازی با سایت‌های شرط‌بندی و ریپورت شدن صفحهٔ امیر تتلو توسط هیچ‌کس وجود داشت که با انتشار این آهنگ، فضای موسیقی رپ در ایران تحت تأثیر اختلاف این رپرهای قدیمی قرار گرفت و ملتهب شد.
اشکان فدایی از اعضای سابق گروه ملتفت (که هیچ‌کس نیز در آن گروه عضو بود) در آهنگی به نام "دیگه تابلو شده" که پاسخ یا دیس‌بک به گروه زدبازی به‌شمار می‌رفت، این گروه را مرتبط با سپاه پاسداران و حکومت خواند و محتوای آهنگ‌های زدبازی را به باد انتقاد گرفت. ادعای اشکان فدایی از جایی شروع می‌شود که سهراب ام‌جی در اردوی راهیان نور حاضر شد و شبکه سه سیما نیز مصاحبه‌ای با او انجام داد.
در سال ۲۰۲۰، نسیم نیز مانند اعضای دیگر خبر از بازگشت زدبازی داد. با این حال، در هیچ‌یک از دو سینگل ترک منتشر شده حضور نداشت. نسیم پس از بازگشت گروه و انتشار دو آهنگ یخ و بچه محل در مصاحبه‌ای اظهار کرد که برنامه‌گذار، علیرضا جی‌جی و سیجل برای کنسرت‌های اخیر از او دعوت نکرده‌اند اما با این حال از صدای ضبط‌شده‌اش استفاده کرده‌اند. همین امر موجب عدم حضور نسیم در آلبوم علیرضا جی‌جی و سیجل شده و آن‌ها در زمان بازگشت زدبازی نیز به او اطلاع نداده‌اند. در ادامه هم پس از همکاری نسیم و پارسالیپ، سپهر خلسه که در چند سال اخیر با اعضای زدبازی همکاری‌های فراوانی داشته به فحاشی به نسیم پرداخت. با وجود اعلام جدایی از زدبازی توسط نسیم، سامان ویلسون (مؤسس گروه) در یک لایو اینستاگرام مدعی شد که نسیم هنوز گروه را ترک نکرده‌است و افراد گروه در حال گفتگو با نسیم هستند. چندی بعد اما علیرضا جی‌جی اعلام کرد که نسیم از زدبازی جدا شده‌است.
این گروه مدعی است که در آهنگ‌ها به شخص خاصی فحش نمی‌دهد یا به تعبیری فحش به هوا است. سهراب ام‌جی در مصاحبه‌ای با رادیو جوان گفته‌است که مخالف فحاشی ناموسی و فحش به‌صورت مستقیم به شخص خاصی است. مهراد هیدن نیز مدعی شد این کلمات همان چیزی است که ما و جوانان ایرانی در گفت‌وگو به کار می‌بریم. در ادامه نیز گفت بهتر است به جای خود کلمهٔ فحش به منظور پشت آن پی ببریم که ما منظور خاصی به شخصی نداریم.
هدایت‌قلی‌خان اعتضادالملک (زادهٔ ۱۲۵۲ در تهران، درگذشت ۱۳۳۲، تهران) از رجال قاجار، فرزند جعفرقلی نیرالملک، در سال ۱۲۵۲ خورشیدی در تهران متولد شد. تحصیلات خود را دارالفنون به پایان رساند. ابتدا در دارالفنون به‌عنوان معلم آغاز به‌کار کرد و پس از چندی به وزارت معارف منتقل شد. در سال ۱۳۰۶ خورشیدی، زمانی که مهدی‌قلی هدایت (مخبرالسلطنه) به نخست‌وزیری رسید، اعتضادالملک را به ریاست دفتر خود برگزید. پس از مخبرالسلطنه که محمدعلی فروغی به نخست‌وزیری رسید، اعتضادالملک در مقام خود باقی ماند، تا سال ۱۳۱۵ که در آن سمت بازنشست شد.
فرزندان و احفاد او، مانند برخی دیگر از اعضای این خاندان، نام خانوادگی هدایت را برای خود برگریدند.
محمد شمس آهنگ‌ساز، تنظیم‌کننده، رهبر ارکستر ایرانی است. او سازنده ترانه «خلیج فارس» (به خوانندگی ابی و شعری از عادل حسنی) و «سوییت ایرانی» برای فلوت و ارکستر (تکنواز: کوشیار شاهرودی) است.
محمد شمس در سال ۱۳۳۳ در تهران متولد شد. موسیقی را با ساز تنبک به صورت خودآموز آغاز کرد؛ سپس در هنرستان‌های ملی و عالی موسیقی تهران تحصیلات موسیقی خود را ادامه داد و در این سال‌ها از آموزش‌های استادانی مانند: حسین دهلوی، مرتضی حنانه، مصطفی کمال پورتراب، محمد پورتراب، اقدس پورتراب، علی رهبری، کامبیز روشن روان، محمد تقی مسعودیه، فرهاد فخرالدینی، توماس کریستین داوید، فریدون ناصری، حسن رادمرد، اسماعیل تهرانی، محمد اسماعیلی، اسماعیل واثقی، ابراهیم روحی‌فر، قاسم طالب‌زاده، رحمت‌الله بدیعی، جواد معروفی، افلیا پرتو، مهربانو توفیق، شهلا نیک فال، ارفع اطرایی، شیدا قرچه داغی، محمود کریمی، حسن ناهید بهره برد.
محمد شمس در ایران نوازندگی سازهای مختلفی را تجربه کرد که از جمله آن‌ها ویولون و پیانو بود. او هم‌اکنون هم در بسیاری از برنامه‌ها و ضبط‌هایش خود نوازندگی پیانو را به عهده دارد.
آثار محمد شمس، در فرمها و سبکهای بسیار متنوعی خلق شده که تعداد این آثار بیش از ۶۵۰ اثر است که شامل قطعاتی برای ارکستر بزرگ، موسیقی الکترونیک، ارکستر ایرانی، ارکستر تلفیقی و انواع ترانه، تصنیف و سرود است.
۱۹۶۴- ورود به هنرستان عالی موسیقی
۱۹۶۶- ورود به هنرستان موسیقی ملی
۱۹۶۸- ساخت اولین قطعه برای ارکستر زهی در دستگاه چهارگاه
۱۹۶۹- دعوت به همکاری با ارکسترهای صبا (به رهبری حسین دهلوی) به عنوان نوازنده ویولون
۱۹۷۳- دعوت به نوازندگی ارکستر رادیو (به رهبری فریدون شهبازیان و فرهاد فخرالدینی)، اولین تجربه تنظیم برای ارکستر سمفونیک و ارکستر ترانه شب ابی است که با شعری از اردلان سرفراز و ملودی منصور ایران نژاد اجرا شد.
۱۹۷۴- دیپلم موسیقی از هنرکده موسیقی ملی
۱۹۷۶- ساخت تیتراژ برای موسیقی رادیو
۱۹۷۹ -لیسانس موسیقی از هنرکده موسیقی ملی
۱۹۸۰- دعوت به رهبری، آهنگسازی ارکستر رادیو و تلویزیون
۱۹۸۱–۸۵ ساخت بیشتر از ۵۰ قطعه برای پیانو و کر و ارکستر
۱۹۸۵- سفر به پاریس
۱۹۸۵–۱۹۹۲ رهبری ارکستر هارمونی «le-havre» و اجرای قطعاتی مانند سوییت ایرانی، برای ارکستر هارمونی و فلوت (برای ضبط سی دی از ارکستر زهی، پیانو، بیس و تنبک و فلوت استفاده شد) و کنسرت در دانشگاه کن
۱۹۹۲–۱۹۹۵ آهنگساز و رهبر ارکستر نوآوران هنر با همکاری پری ثمر، محمد تقدسی، کوشیار شاهرودی در آلمان، این مجموعه حدود سه سال اجرای منظم کنسرت در اروپا داشت.
۱۹۹۵–۹۷ همکاری با انجمن فرانسوی هنر آزاد و برگزاری چندین کنسرت با این انجمن در کنسرتهای آلبرت هال، المپیا، همراه با ارکستر سمفونیک‌های معتبر جهان که برجسته‌ترین آن‌ها ارکستر فستیوال آلبرت هال لندن، ارکستر اپرای و کر پاریس، ارکستر سمفونیک بلغارستان و … با آواز مرضیه
۱۹۹۵–۲۰۰۰ بیشترین آثار کلاسیک و ترانه‌ای و همچنین آثار مختلف برای موسیقی بدون کلام ملی ایران، آثاری برای نی و ارکستر، تار و پیانو، سه تار و پیانو، سنتور ارکستر و …. موسیقی برای کودکان، موسیقی فیلم، آثار مهم تاریخی دربارهٔ ایران به نامهای «حقوق بشر»، «حرکت از این بیش»، «خلیج فارس»، «مثل جنگل» با همراهی ارکستر سمفونیک لندن و کر اپرای لندن با همراهی سازهای ملی
۲۰۰۰–۲۰۰۷ نوشتن هشت قطعه بر اساس موسیقی جز آمریکا با ترکیب موسیقی ایرانی. اجرای تنظیم جدید سرود ملی فرانسه با ارکستر اپرای پاریس و شرکت در ۱۵ فستیوال با ارکسترهای هارمونی و ارکسترهای مجلسی و سمفونیک
محمد شمس تاکنون رهبری بیش از ۲۵ ارکستر را به عهده داشته که اغلب آثار اجرا شده از ساخته‌های خود او بوده‌است. وی اکنون عضو شورای ملی مقاومت ایران است.
موسیقی متن فیلم تلویزیونی " خانه آقای حقدوست " ۱۳۵۹ (محمود سمیعی)
موسیقی مجموعه تلویزیونی باز مدرسم دیر شد ۱۳۶۲ (حسین افصحی)
موسیقی تیتراژ مجموعه تلویزیونی آئینه ۱۳۶۴ (غلامحسین لطفی) - ۱۳۶۶ (فریدون فرهودی)
میکروسکوپ الکترونی روبشی یا SEM نوعی میکروسکوپ الکترونی است که قابلیت عکس‌برداری از سطوح با بزرگنمایی ۱۰ تا ۵۰۰۰۰۰ برابر با قدرت تفکیکی کمتر از ۱ تا ۲۰ نانومتر (بسته به نوع نمونه) را دارد.
میکروسکوپ الکترونی روبشی، از مناسب‌ترین وسایل در دسترس برای آزمایش و آنالیز مورفولوژی نانو ساختارها و شناسایی ترکیبات شیمیائی است. توانائی SEM برای بررسی سطح مواد بی نظیر بوده و حائز برتری‌های فراوانی نسبت به میکروسکوپ‌های نوری است. در میکروسکوپ نوری تشکیل تصویر با استفاده از نورهای منعکس شده از سطح نمونه صورت می‌گیرد، در حالی که در SEM این مهم با بکارگیری الکترون‌ها میسر می‌شود. در واقع این میکروسکوپ یکی از روش‌های تولید تصاویر با روبش یک پرتو الکترونی روی سطح نمونه است. طول موج الکترون‌ها از فوتون‌های نور کوتاه‌تر بوده و طول موج کوتاه‌تر باعث ایجاد وضوح، قدرت تفکیک و حصول اطلاعات مناسب تر می‌شود. در حقیقت در SEM هیچ سیستم نوری-الکترونی برای تشکیل تصویر و بزرگنمایی وجود ندارد، بلکه تصویر از مشاهده نقطه به نقطه پدیده‌های سطح منتج از اثر متقابل پرتوی الکترونی با سطح نمونه تشکیل می‌شود. با این روش تصاویر سه بعدی از ساختار، نمونه به دست می‌آید.
نخستین تلاش‌ها در توسعهٔ میکروسکوپ الکترونی روبشی به سال ۱۹۳۵ بازمی‌گردد که نول و همکارانش در آلمان پژوهش‌هایی در زمینهٔ پدیده‌های الکترونیک نوری انجام دادند. آرْدِن در سال ۱۹۳۸ با اضافه کردن پیچه‌های جاروب‌کننده به یک میکروسکوپ الکترونی عبوری توانست میکروسکوپ الکترونی عبوری-روبشی بسازد.
استفاده از میکروسکوپ SEM برای مطالعهٔ نمونه‌های ضخیم اولین بار توسط زوُرِکین و همکارانش در سال ۱۹۴۲ در ایالات متحده گزارش شد. قدرت تفکیک میکروسکوپ‌های اولیه در حدود ۵۰ نانومتر بود.
میکروسکوپ الکترونی روبشی بر اساس نحوه تولید باریکه الکترونی در آن به دو نوع Field Emission و Thermoionic Emission تقسیم‌بندی می‌شود که نوع Fe-SEM دارای بزرگنمایی و حد تفکیک بسیار بالاتری بوده و تصاویری با بزرگنمایی ۷۰۰ هزار برابر را با آن می‌توان به دست آورد.