moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گرچه بی رحمی افزایش یافت و در یک مورد پنج افسر پلیس در بنارس به دلیل «گزارش‌های ناگوار در خصوص استفاده از خشونت علیه داوطلبان جوان زن» از کار تعلیق شدند.
نیروهای بریتانیایی یک روستا را در درهٔ باجور در مارس ۱۹۳۲ بمباران کرده و عبدل غفار خان را به همراه بیش از ۴۰۰۰ نفر از خدمتکاران خدای دستگیر کردند. بمباران‌های بریتانیا در مناطق مرزی تا سال ۱۹۳۶–۱۹۳۷ ادامه پیدا کرد، به این دلیل که «هندوستان یک زمین تمرینی برای تمرینات نظامی فعالانه است که در هیچ جای دیگری از سرزمین‌های امپراطوری یافت نمی‌شود»، یک دادگاه بریتانیایی در ۱۹۳۳ چنین ادعایی کرد.
سایر شیوه‌ها از محدودهٔ مسموم کردن تا وحشی گری‌هایی نظیر اخته کردن علیه برخی فعالان خدمتکار خدای به کار گرفته می‌شد.
بعد از استعفای ضد جنگ کابینهٔ دکتر خان در ۱۹۳۹ به دلیل جنگ جهانی دوم، شیوه‌های بریتانیا در قبال جنبش به سیاست تفرقه بینداز- و - حکومت کن از طریق تحریک تنش‌های فرقه‌ای و عمومی بر فراز نیروی حماقت تغییر یافت. یادداشت سیاسی فرماندار جورج کانینگهام در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۲، خطاب به دولت که «به‌طور مداوم به مسلمانان دربارهٔ خطر چشم پوشی از بدنهٔ انقلابی هندوها موعظه کنید، به نظر می‌رسد بیشتر طوایف به این قضیه واکنش نشان می‌دهند». همچنین در صفحهٔ دیگری دربارهٔ دورهٔ زمانی ۱۹۳۹–۴۳ می‌گوید: «روش تبلیغی ما از ابتدای جنگ بیشتر موفق بوده‌است. این شیوه تماماً بر اساس زمینهٔ اسلامی بازی شده‌است».
جنبش با فشارهای شدیدی در ۱۹۳۰ مواجه می‌شود و تحت رهبری غفار خان فعالانه تلاش می‌کند که طرفداران سیاسی در هندوستان دست و پا کند تا به کاهش فشارهای موجود روی خود از طرف سردمداران بریتانیایی کمک کند. قبلاً در دسامبر ۱۹۲۸، وکیل مدافع محمد جان عباسی باچا خان را برای شرکت در کنفرانس خلافت دعوت کرده بود. نشستی که با بدی تمام شد که در آن نزدیک بود مولانا شوکت علی توسط یکی از اعضای پنجابی مورد هجوم قرار بگیرد.
با وجود نزدیکی اولیه میان غفارخان و علی، انتقاد خشونت‌آمیز آن‌ها از گاندی به‌طور حقیرانه‌ای با صبری که گاندی در برابر چشمان غفار خان نشان داد مورد مقابله قرار گرفت. تلاش دیگری که توسط رهبران قبلی (KK) صورت گرفت نزدیک شدن به سر فضلی حسین یکی از رهبران سابق پنجابی حزب اتحادگرایی برای اعاده درخواست کمک در برابر سرکوب‌هایی که اعمال می‌شد بود.
کنگره متعاقباً همهٔ کمک‌های ممکن به پاتان‌ها در مبادلهٔ سهم خودشان در پیوستن به حزب کنگره برای منازعه برای آزادی هندوستان ارائه داد. این پیشنهاد در استان مرزی مطرح شد و توسط خدمتکاران خدای در اوت ۱۹۳۱ پذیرفته شد. این حرکت سردمداران بریتانیایی را که مجبور شده بودند فشارها را بر (KK) آسان‌تر کنند شوکه کرد.
از جنبش توده تا حزب سیاسی
بعلاوه، با معرفی استقلال ایالتی تحت مصوبه دولت هندوستان در ۱۹۳۵، اولین دورهٔ محدود شدهٔ انتخابات در NWFP در سال ۱۹۳۶ برگزار شد. غفار خان از ایالت تبعید شد، برادرش دکتر خان صاحب، حزب را به یک پیروزی نزدیک رساند و نخست‌وزیر گشت. غفار خان پیروزمندانه در ۲۹ اوت ۱۹۳۷ به پیشاور بازگشت که روزنامهٔ Peshawar daily Khyber mail آن را شادترین روز زندگی اش نامید. در طول دو سال محدود کردن حزب کنگره توسط دکتر خان صاحب به عنوان نخست‌وزیر، اصلاحات بزرگی شامل اصلاحات ارضی، ارتقاء آموزش پشتو و آزادسازی زندانیان سیاسی مطرح گردید.
در ابلاغیه کنگره وزرای هشت استان از یازده استان در اعتراض به عدم اجرای قول بریتانیا مبنی بر استقلال هندوستان بعد از جنگ استعفا دادند. تصمیم به استعفا یک لحظهٔ محوری را در تاریخ هندوستان ثبت کرد، در پیشاپیش آن این موضوع برای فرصت دادن به آن دسته از گروه‌هایی که با جنبش خدمتکار خدای مخالف بودند جهت وسعت دادن به حیطهٔ فعالیت شان سودمند بود.
تا دوره‌های اخیر نقش فعالیت‌های جنبش (KK) در فرار سوبهاش چاندرا بوز در ۱۹۴۳ به‌طور گسترده‌ای نادیده گرفته شده‌است. در ۱۹۴۳، امیر خان ختاک به همراه چهار نفر دیگر از سوبهاش چاندرا بوز در ایستگاه قطار نوشرا (Nowshera) استقبال کردند. او آمده بود که فرارش را به آلمان نازی از طریق افغانستان پی ریزی کند.
سوبهاش با لباس مبدل یک مسلمان به درخواست میان اکبر شاه از خانهٔ فقیر چاند در پیشاور ختّاک داک اسماعیل خل برده شد، سوبهاش دو روز با امیر خان ماند پیش از آنکه در ظاهر یک پشتون به سفارت آلمان در کابل برای آغاز سفرش به آلمان و در نهایت به ژاپن برود. آقا حیدر علی از بانک ملی افغانستان، به بوز کمک کرد تا با منابع موثقی در کابل در ارتباط باشد و سفرش را برنامه‌ریزی کند [۱۱].
روند افزایشی جنبش آزادی‌خواهی با افزایش واکنش تند محافظه کاران به دلیل حمیت جنبش از حزب کنگره در میان رشد پشتیبانی از جنبش پاکستان روبرو گشت. تصمیم دکتر خان صاحب در حمایت از ازدواج دخترش با یک سرباز سیک منجر به رفتن برخی از هم پیمانان قدیمی باچاخان گردید [۱۲] [۱۳].
به‌طور مشابه‌ای انتقاد کردن پسرش غنی خان از ملاکان فئودال خشم بسیاری از نوابان و خان‌های محافظه کار را، که برخی قبلاً غمخوار جنبش بودند، برانگیخت [۱۰].
این موضوع با تلاش راسخ سلطنت بریتانیا برای بی‌اعتبار کردن جنبش با همکاری ملاها و علمایی که هم پیمان بریتانیا بودند هم‌زمان شد [۱۴]. فرماندار بریتانیایی، کانینگهام به خان‌های بزرگ آموزش داد که به صورت انفرادی به ملاقات هر ملا رفته و به ایشان بگویند که «هدف اسلام» را برای هر چیزی که وی به خاطرش به قدر کافی پول می‌پردازد به کار ببرند. به ملاها گفته شد که در صورت پیشرفت خوب می‌توانند به عنوان مستمری بگیر دولت در نظر گرفته شوند. در یک یادداشت سیاسی کانینگهام در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۲ می‌نویسد: «به‌طور مداوم به مسلمانان دربارهٔ خطر چشم پوشی از بدنهٔ انقلابی هندوها موعظه کنید، به نظر می‌رسد بیشتر طوایف به این قضیه واکنش نشان می‌دهند». همچنین در صفحهٔ دیگری دربارهٔ دورهٔ زمانی ۱۹۳۹–۴۳ می‌گوید: «روش تبلیغی ما از ابتدای جنگ بیشتر موفق بوده‌است. این شیوه تماماً بر اساس زمینهٔ اسلامی بازی شده‌است» [۱۰].
ویکی‌مدیا عمومی رسانه‌ای در رابطه با جنبش جدایی از هندوستان دارد.
زوال جنبش خدمتکاران خدای را می‌توان اثر گرفته از دو تصمیم برشمرد: اولی تصمیم کنگره در ۱۹۳۹ مبنی بر استعفای از قدرت در مخالفت با سیاست بریتانیا در قبال جنگ جهانی دوم بود. این حرکت به مسلم لیگ فرصتی برای پیشرفت و توسعه و به قدرت‌های بریتانیایی برای اصلاح استراتژی شان داد.
در ۱۹۴۰، در میان پاختون زلمای یک دو دستگی ایجاد شد، سازمان نوخاسته وابسته به جنبش خدمتکاران خدای باچاخان می‌شد. این قضیه بعد از اینکه باچا خان از پذیرش نتایج انتخابات داخلی حزب در سال ۱۹۴۰ که در آن سالار اسلم خانِ کوهَت رقابت را با به دست آوردن اکثریت به عنوان رئیس پاختون زلمای پیروز شده بود، امتناع کرد اتفاق افتاد. این امتناع از پذیرش سالار اسلم توسط باچا خان ضربه بزرگی بر پیکره حزب در نواحی جنوبی که در آن اعضای خدمتکاران خدای در انتخابات قبلی تمامی کرسی‌های مجامع ایالتی را به مانند مجامع ملی برده بودند وارد کرد.
سالار اسلم هم یکی از اعضای پیشرو بلوک بود و استدلال باچا خان این بود که وی نمی‌تواند به کسی جز پسر بزرگترش غنی خان، کسی که می‌خواست پاختون زلمای را رهبری کند، اعتماد کند. «این اشتباهی بود که باچاخان مرتکب شد. او بعدها از تصمیم خود خوشحال نبود، ولی مجبور بود که استدلال کند که در آن مرحلهٔ حساسِ منازعهٔ سیاسی، فقط می‌توانسته به غنی خان اعتماد کند» [۱۱].
حزب همچنین با تلاش‌هایی از طرف سلطنت بریتانیا برای محدود کردن تصویر حزب به عنوان یک گروه غیر دینی که تلاش می‌کند برنامه طرفداری از هند و کمونیست را ترویج دهد روبرو شد[۱۵]. با وجود این تلاش‌ها، شاخه سیاسی جنبش، در رقابت انتخاباتی شرکت کرد و در انتخابات استانی ۱۹۴۶ پیروز گشت.
یک استثنا بر خشونت پرهیز بودن جنبش وقتی اتفاق افتاد که پسر باچاخان، غنی خان، در ۲۶ و ۲۷ آوریل ۱۹۴۷ یک شاخه جدایی طلب پاختون زلمای (جوان پشتون) را تأسیس کرد و یک گروه جنگ طلب، سازمان جوان پشتون، سلاح‌های نظامی را حمل می‌کردند، و هدفشان محافظت از خدمتکار خدای بود و احزاب حزب کنگره در برابر ترس از خشونتی که در دستان عملگراهای مسلم لیگ وجود داشت، بود. هیچگونه ارتباطی بین این دسته و خدای خدمتکار وجود نداشت.
بازدید شوم نهرو در اکتبر ۱۹۴۶ و عواقب فاجعه بار بعدی آن در تحلیل تدریجی پایگاه مردمی وزارت خان صاحب بود.
با این وجود جنبش بر تمایلات غیر همگانی خود صادقانه پابرجا ماند، وقتی که خدمتکار خدای برای حفاظت از هزاران سیک و هندو که نگران مورد هجمه قرار گرفتن در پی افزایش خشونت‌ها پیش از جدایی بین هندوها و مسلمانان بودند، بیرون آمدند[۱۶].
اطلاعات تکمیلی: پاختونستان
استقلال پاکستان در ۱۹۴۷، نقطه شروعی بر پایان جنبش خدمتکار خدای گذاشت. زمانی‌که دولت کنگره مختصراً در قدرت باقی‌ماند سرانجام تحت فرمان مؤسس پاکستان، محمد علی جناح، توسط فرماندار از قدرت برکنار شد و دکتر خان صاحب با نماینده کنگره سابق، عبدل القیوم خان جایگزین شد. او موفق شد تلاش برای توافق مجدد بین محمد علی جناح و غفار خان را با ممانعت از ملاقات برنامه‌ریزی شده ما بین آن‌ها را با بکار بردن تمهیدات امنیتی متوقف کند [۱۷]. با آن جایگزینی، جناح به قیوم خان در برخورد با کنگره و خدمتکار خدای آزادی عمل داد. سرکوبی که با قتل‌عام ببرا شریف به اوج خود رسیده بود و علی‌رغم انگیزه و دلسردی آشکار از خلق پاکستان، رهبران خدمتکار خدای در سوم و چهارم سپتامبر ۱۹۴۷ در سردریاب دوباره گردهم آمدند و یک تصمیم را پذیرفتند [۱۸] که در آن بیان شد «خدمتکار خدای به پاکستان به عنوان کشور خود احترام می‌گذارند و متعهد می‌شوند که نهایت تلاش خود را برای تحکیم و تأمین مصلحت کشور بکار بندند و برای رسیدن به این هدف هرگونه فداکاری را انجام دهند». برکناری دکتر صاحب خان از صدارت و انتصاب عبدل القیوم خان غیر دموکراتیک است و اما از آنجایی که کشور ما در حال گذر از یک مرحله بحرانی است، خدمتکار خدای هیچ اقدامی که ممکن باشد مشکلاتی در مسیر حکومت مرکزی و هم حکومت استانی ایجاد کند انجام نخواهد داد. بعد از تقسیم کشور، خدمتکار خدای ارتباط خود را با تمام کنگره هندوستان قطع می‌کند و بنابراین به جای پرچم سه رنگ پرچم قرمز را به عنوان نماد حزب خود پذیرفتند.
«شما ما را (خدمتکار خدای) به میان گرگ‌ها پرتاب کرده‌اید.» -باچاخان بعد از تجزیه هندوستان خطاب به مهاتما بیان می‌کند.
اگرچه قیوم خان و دولت مرکزی پیش از این تصمیم گرفته بودند که هیچ همراهی و موافقتی نداشته باشند، سازمان خدمتکار خدای در اواسط سپتامبر ۱۹۴۸ غیرقانونی اعلام شد و بدنبال آن بازداشت‌های گسترده صورت گرفت و مرکز در سردریاب (مرکز جنبش خدمتکار خدای)، که در سال ۱۹۴۲ ساخته شده بود به دست حکومت ایالتی تخریب شد. این سرکوب نهایتاً به قتل‌عام ببرا شریف منجر شد[۱۹].
جنبش از جدایی و تفرقه نیز آسیب دید، از آنجایی که اعضای حزب به دلیل ترس یا منافع خود تغییر جهت دادند. آن دسته از اعضا که آرزوی بقای حیات سیاسی خود را به پشتیبانی هواداران قبلی خود داشتند، به مخالفان قیوم خان، پیر مانکی شریف پیوستند.
پیرف یک شاخه جدایی طلب مسلم لیگ خلق کرد، اگرچه اینکار رقیبی برای قیوم که انتخاب مجدد خود را در سال ۱۹۵۱ مهندسی کرده، ایجاد نکرد[۱۹].
جنبش تا سال ۱۹۵۵ که دوباره توسط دولت مرکزی به دلیل مخالفت غفارخان با یکپارچه شدن ممنوع اعلام شد، به تعویق افتاد.
یک تلاش نافرجام برای آوردن غفارخان به دولت به عنوان وزیر به مانند تبدیل کردن جنبش KK به یک سازمان ملی صورت گرفت، اگرچه غفارخان این پیشنهاد را نپذیرفت[۲۰].
اگرچه ممنوعیت جنبش در سال ۱۹۷۲ برداشته شد، اما جنبش خدمتکار خدای شکست خورده بود.
جنبش خدمتکار خدای یک موفقیت در زمینه مخالفتش با قوانین بریتانیایی محسوب می‌شود. اگرچه، اثرات اجتماعی جنبش باقی نمانده‌است. در حالیکه خانواده غفارخان فلسفه سیاسی جنبش را در تصرف خود نگهداری می‌کند.
تاریخ آن به‌طور وسیعی از حافظه رسمی پاکستان زدوده شده‌است. جنبش به دلیل مخالفتش با جداییف و با این دیدگاه خلق پاکستان، نکوهش نیز می‌شود. به همین دلیل این جنبش به عنوان یک جنبش جدایی طلب در پاکستان دیده شده‌است و در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به عنوان طرفدار کمونیست تلقی شده‌است، موضوعی که توسط عناصر محافظه کار برای بی‌اعتبار کردن آن‌ها به عنوان یک حرکت ضداسلام استفاده می‌شد. بنظر می‌رسد که ادعای جنبش در خصوص خشونت پرهیزی به کلی خدشه دار شد؛ برخی منتقدان استدلال می‌کنند از آنجایی که جنبش علیه بریتانیا به موفقیت دست یافته‌است، نمی‌توانند ادعای موفقیت مقابل قدرت سلطنتی دیگری چون سایر جنبش‌های خشونت پرهیز داشته باشد. این موضوع مفروضا با شکست آن‌ها برای رقابت کردن با دولت پاکستان در اقامه دعوی که در میان سرکوب جنبش توسط دولت پاکستان که به مراتب وحشیانه تر از اعمالی که توسط بریتانیا انجام شده بود، اثبات شد [۳]. دیگر منتقدان نیز اظهار می‌کنند که جنبش خدمتکار خدای در واقع به خشونت پرهیزی که طرفدارانش آنگونه که ادعا می‌کنند، نبوده‌است. نویسندگانی مانند Bannerjee Schofield به مواردی از حمله به مردم بریتانیایی‌تبار و سربازان استفاده کرده‌اند[۲۱].
فریبا شمس (۵ فروردین ۱۳۴۴، تهران) بازیگر و منشی صحنه سینما و تلویزیون ایران است.
وی متولد سال ۱۳۴۴ در تهران می‌باشد. فریبا شمس بازیگری را از سن ۱۷ سالگی در سال ۱۳۶۱ با سینما آغاز کرد و سپس وارد تلویزیون شد. در سال ۱۳۷۲ با حضور در کلاسهای آزاد بازیگری امین تارخ به تجربیات خود افزود. یکی از ماندگارترین کارهای ایشان بازی در سریال خاطره انگیز آینه عبرت می باشد. فریبا شمس بعد از مدتی زندگی در کشور سوئیس در سال ۱۳۹۸ وارد ایران شد.
اسامی برخی از کارهای فریبا شمس:
لیزا دفتری () یک خبرنگار تحقیقی آمریکایی ایرانی‌تبار است. وی با تمرکز بر روابط بین‌الملل در امور سیاست خاورمیانه و مبارزه با تروریسم با حضور در تلویزیون و رادیو تفسیر و تحلیل و گزارش‌ها ی ویژه ارائه می‌دهد.
دفتری تحلیلگر سیاسی شبکه فاکس نیوز است و در شبکه‌های سی‌بی‌اس، ان‌بی‌سی، پی‌بی‌اس، واشینگتن پست، ان‌پی‌آر، ای‌بی‌سی و صدای آمریکا حضور داشت. لیزا همچنین مؤسس و سردبیر The Foreign Desk (وب‌سایت خبری بین‌المللی و اخبار سیاست خارجی ایالات متحده)، فعالیت می‌کند. او به زبانهای انگلیسی، اسپانیایی و فارسی صحبت می‌کند و گزارشهای او بیشتر خاورمیانه و شمال آفریقا، تروریسم، امنیت ملی، بهار عربی، آزار و اذیت مسیحیان جهان، حقوق بشر، امنیت سایبری را پوشش می‌دهد.
لیزا دفتری برای نمایش فیلم مستندی که دربارهٔ یک جنبش سیاسی زیرزمینی ایرانی ساخته بود به کنگره آمریکا دعوت شد. وی برای نهادهای دولتی و خصوصی نیز نظرات کارشناسی ارائه کرده و برای تعدادی از اندیشکده‌ها در واشینگتن کار کرده و گزارش‌های انحصاری برای پنتاگون و سایر ادارات دولتی نوشته‌است.
لیزا در نیوجرسی از شان و سیمین دفتری به دنیا آمد. پدر او پزشک و استاد دانشگاه و مادرش دارای مدرک زبان و حسابداری بود. والدین او ایرانیان یهودی هستند که در آمریکا با یکدیگر آشنا و در ایران ازدواج کردند. او در حومه شهر نیویورک بزرگ شد و به مدرسه یهودی رفت و دوره دبیرستان خود را در دبیرستان یهودی نیوجرسی به پایان رساند. او از دانشگاه راتگرز با مدرک زبان اسپانیایی، مطالعات خاورمیانه و خوانندگی فارغ‌التحصیل شد. او مدرک فوق لیسانس خود را در زمینه خبرنگاری از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی دریافت کرد. لیزا برای تحصیلات خود در مورد چهار برادر که در ایران به جرم همکاری با گروه مجاهدین خلق در زندان بودند مقاله می‌نوشت. او مقاله خود را در شبکه پی بی اس در روز سالروز حادثه ۱۱ سپتامبر قرائت کرد.
لیزا حامی اسرائیل است و اعتقاد دارد که سرزمین اسراییل حق ادامه حیات دارد.
یک بودجهٔ متوازن (خصوصاً برای یک دولت) بودجه ایست که درآمد آن برابر با هزینه‌های آن باشد، نه کسری بودجه داشته باشد نه زیادی بودجه.
بودجه‌های متوازن، و موضوع مرتبط کسری بودجه، درون سیاست و اقتصاد دانشگاهی محل مناقشه هستند. اغلب اقتصاددانان موافقند که یک بودجهٔ متوازن نرخ‌های بهره را کم، میزان سپرده‌ها و سرمایه‌گذاری‌ها را زیاد، کسری تجاری را کم خواهد کرد و به اقتصاد کمک خواهد کرد در یک دوره زمانی طولانی تر سریعتر رشد کند.
مفهوم انضباط مالی نیز از این مفهوم استنباط می‌شود. انضباط مالی (به انگلیسی:Fiscal Discipline) بر حالتی از یک توازن ایده آل بین درآمدها و مخارج دولت در یک اقتصاد دلالت دارد. اگر انضباط مالی برقرار نباشد، هزینه‌های دولت از دریافتی‌های دولت تجاوز می‌کند. تحت این شرایط، دولت مجبور می‌شود از بانک مرکزی قرضه دولتی بگیرد که موجب کاهش دارایی‌های بانک مرکزی می‌شود. این ممکن است در یک اقتصاد، ارزش پول ملی را کاهش داده و سبب ایجاد تورم شود. در شرایطی که رکود وبحران و آثار ناشی از آن ها در ساختار اقتصاد نمایان می شود، ضرورت اقدام برای انضباط مالی بیشتر می گردد. وقوع بحران مالی اخیر در ایالات متحده امریکا و سرایت تدریجی آن به سایر بازارهای مالی بین المللی، سبب شد تا تمامی دولت ها به فکر چاره باشند و با استفاده از ابزارهای سیاستی مناسب، آثار منفی ناشی از بحران را کنترل نمایند.
انضباط مالی از دو دیدگاه قابل تأمل و بررسی است: یکی دیدگاه کلان که در آن دولت،مقامات دولتی و بانک مرکزی، و دستگاه ها و مؤسسات دولتی موظف به اجرای انضباط مالی در تصمیم گیری ها و انتخاب سیاست های پولی و مالی در سطح کشوری هستند؛ دیگری دیدگاه خرد است که در این دیدگاه انضباط مالی در سطح هر مؤسسه، شرکت و بنگاهی که دولتی یا تحت نظارت دولت باشد مورد توجه و اجرا قرار می گیرد.
خاندان تاکدا ، یکی از خاندان‌های فعال ژاپن از اواخر دوره هی‌آن (۱۱۸۵ - ۷۹۴) تا زمان استقرار شوگون‌سالاری توکوگاوا در سال ۱۶۰۳ بود. این خاندان در ولایت کای یا استان یاماناشی امروزی مستقر بود.
خوزه پابلو باتیه‌ای اوردونز رئیس جمهور موقت کشور اروگوئه در سال ۱۸۹۹ میلادی و رئیس جمهور از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۷ میلادی و دوباره از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۵ میلادی بود.
از ایران زرتشتی تا اسلام: مطالعاتی درباره تاریخ دین و تماس‌های میان فرهنگی کتابی است که شائول شاکد در ۱۹۹۵ نوشته است و مرتضی ثاقب‌فر در ۱۳۸۱ به فارسی برگردانیده است.
اندی ریکتر (زاده ۲۸ اکتبر ۱۹۶۶) بازیگر آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به فیلم دقیقه نیویورک، خط صورتی نازک، نیمه حرفه‌ای، اگر می‌دانستم یک نابغه هستم، دختر رئیس من و روز دوست دختر (۲۰۱۷) اشاره کرد.
شهر قومول یا قاملhttps://archive.org/stream/02076762.cn#page/n4/mode/2up (به اویغوری: قۇمۇل شەھىرى) یا شهر هامی (به چینی: 哈密市، به پین‌یین: Hāmì Shì) یک شهر در سطح ولایت در جمهوری خلق چین است که در منطقه خودمختار سین‌کیانگ واقع شده‌است.
در ژانویه سال ۲۰۱۶، «ولایت قومول» به «شهر در سطح ولایت» ارتقاء یافت. در همین تاریخ، «شهر در سطح شهرستان» قومول که تابع این ولایت بود نیز منحل شده. اراضی آن، شامل منطقهٔ شهری اصلی قومول، منطقه ایویرغول تاسیس شد.
آرشیو فدرال آلمان یا بوندس‌ارشیف (BArch) () آرشیو ملی آلمان است که در ۱۹۵۲ در محل کنونی آن در کوبلنتس تأسیس شد.
آرشیو ملی زیرمجموعهٔ وزیر فرهنگ ایالتی هستند و پیش از ۱۹۹۸ زیرمجموعه وزارت کشور فدرال بودند.
در سال ۲۰۰۸ بیش از ۱۰۰ هزار عکس به انبار ویکی‌مدیا اهدا کردند.
کارل برانت ( زاده ۸ ژانویه ۱۹۰۴ – مرگ ۲ ژوئن ۱۹۴۸) پزشک و ژنرال اس اس بود که به عنوان پزشک شخصی آدولف هیتلر کار می‌کرد. وی بعد از جنگ جهانی دوم به جرم جنایت علیه بشریت به مرگ محکوم شد و در ۲ ژوئن ۱۹۴۸ به دار آویخته شد.
هاینریش برلوئر (م ۱۹۴۲ در گلزنکیرشن) کارگردان و نویسنده آلمانی است. او غالباً در زمینه مستند درام در خصوص تاریخ آلمان فعالیت کرده و جوایز بسیاری برنده شده است.
هانس باور
(۱۸۹۷-۱۹۹۳) خلبان آدولف هیتلر، پیشوای رایش آلمان طی کارزارهای سیاسی او در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بود. او در انتهای جنگ جهانی دوم به اسارت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی درآمد و تا ۱۹۵۷ در زندان بود.
هرمان گیسلر (آوریل ۱۸۹۸، زیگن - ژانویه ۱۹۸۷، دوسلدورف) معمار آلمانی دوره ناسیونال سوسیالیسم و یکی از دو معمار محبوب آدولف هیتلر بود. (دیگری آلبرت اشپر بود)
گیسلر پس از جنگ توسط آمریکایی‌ها دستگیر شد و در ۱۹۴۸ به ۲۵ سال زندان محکوم شد ولی در ۱۹۵۲ آزاد شد.
^ Http://www.flickr.com/photos/horizonte_weimar/4763792488
میرزا محمدعلی خان شیرازی وزیر امور خارجهٔ ایران در اوایل پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار است.
او پسر «محمداسماعیل استاد» و برادرزادهٔ میرزا ابوالحسن خان شیرازی وزیر خارجهٔ ایران در زمان فتحعلی شاه و محمد شاه بود و در زمان وزارت عمویش در این وزارتخانه مشغول به کار بود. در اواخر پادشاهی محمد شاه به‌عنوان سفیر به پاریس فرستاده شد. به جهت مبادلهٔ تصدیق‌نامه‌های قرارداد ارزنةالروم به استامبول رفت و در آن جا عثمانی‌ها، روس‌ها و انگلیسی‌ها «ایضاحات چهارگانه» را به او تحمیل کردند که حقوق ایران را خدشه‌دار می‌نمود.
در زمان پادشاهی ناصرالدین شاه و پس از مرگ میرزا مسعود خان انصاری، امیرکبیر شخصاً زمام امور خارجه را در دست گرفت و میرزا محمدعلی خان نایب وزارت خارجه شد تا این که به موجب فرمان ۱۹ رمضان ۱۲۶۷ ه‍.ق (برابر ۲۷ تیر ۱۲۳۰ ه‍.خ) از سوی ناصرالدین شاه به وزارت امور خارجه برگزیده شد. چند ماه بعد امیرکبیر برکنار شد و نتوانست گشایش دارالفنون را ببیند. میرزا محمدعلی خان شیرازی نخستین رئیس دارالفنون شد ولی اندکی بعد در دوشنبه ۱۸ ربیع‌الثانی ۱۲۶۸ ه‍.ق (۲۰ بهمن ۱۲۳۰ ه‍.خ) در گذشت.
هفتاد و یکمین مراسم گلدن گلوب برای پاسداشت برترین فیلم‌های سینمایی و مجموعه‌های تلویزیونی در سال ۲۰۱۳، در هتل بورلی هیلتون در بورلی هیلز، کالیفرنیا در تاریخ ۱۲ ژانویه ۲۰۱۳ (۲۲ دی ۱۳۹۱) برگزار و از شبکه ان‌بی‌سی به صورت زنده پخش شد. جایزه سسیل بی دمیل به پاس یک عمر فعالیت هنری به وودی آلن تقدیم شد. تینا فی و امی پولر به مانند سال قبل، مجریان مراسم هستند.
نامزدهای جوایز، طی برنامه‌ای در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۳ توسط عزیز انصاری، زویی سالدانا و اولیویا وایلد معرفی شدند.
تهیه‌کنندگی این برنامه بر عهده دیک کلارک پروداکشنز و انجمن خبرنگاران خارجی هالیوود است.
نامزدهایِ هفتاد و یکمین دورهٔ مراسم به شرح زیر است.
۱۶ فیلم زیر برای چندین بخش نامزد شده‌بودند:
میرزا محمودخان قراگوزلو (زادهٔ ۱۲۰۷ – درگذشته ۱۲۶۶ خورشیدی) ملقب به ناصرالملک (در ۱۲۷۵ ه‍.ق) و فرمانفرما (در ۱۳۰۳ ه‍.ق) از رجال سیاسی ایران در دورهٔ قاجار بود.
میرزا محمودخان پسر فضل‌الله خان از بزرگان طایفهٔ سرابندی قراگوزلوی همدان و پدربزرگ ابوالقاسم ناصرالملک (دومین نایب‌السلطنهٔ احمد شاه قاجار) است.
در زمان امیرکبیر به نیاب آجودان‌باشی برگزیده شد. در ۱۲۷۰ ه‍.ق مصلحت‌گذار (کاردار) ایران در سن‌پترزبورگ شد. پس از چند سال به دربار احضار شد و در ۱۲۷۵ قمری به مقام فرماندهی کل سواره‌نظام منصوب گردید.
در ۱۲۷۶ ه‍.ق وزیر تجارت و صنایع گردید و به عضویت دارالشورای کبری دولتی درآمد. در همین سال نشان تمثال همایون را دریافت کرد. کمی بعد به منصب مشیری خاص حضور همایون نائل شد. در ۱۲۷۸ ه‍.ق موظف به اتمام ساخت راه گیلان شد.
در ۱۲۷۹ ه‍.ق وزیرمختار ایران در بریتانیا شد و تا ۱۲۸۱ ه‍.ق در آن جا ماند. سپس به‌عنوان سفیر فوق‌العاده به پاریس رفت.
در ۱۲۸۸ ه‍.ق باز به عضویت دارالشورای کبری درآمد. در ۱۲۸۹ ه‍.ق معاون صدراعظم (میرزا حسین‌خان سپهسالار) شد و با رتبهٔ امیرتومانی رئیس شورای عسکریه (شورای جنگ) گردید.
در ۱۲۹۲ ه‍.ق حاکم گیلان و در ۱۲۹۹ ه‍.ق حاکم کرمانشاهان و کردستان شد.
پس از فوت میرزا سعید خان انصاری به وزارت امور خارجه رسید.
در ۱۳۰۳ ه‍.ق حاکم خراسان شد و در ۱۳۰۴ ه‍.ق به تهران بازگشت.
ناصرالملک در ۸ ربیع‌الثانی ۱۳۰۵ ه‍.ق (۳ دی ۱۲۶۶ ه‍.خ) در گذشت.
ناصرالملک آثار بسیاری بر جای گذاشته از جمله در معماری و طراحی و راه‌سازی، حجاری، نجاری، چینی‌سازی، مجسمه‌سازی، سنگ‌بری و صنایع دستی، پرورش کرم ابریشم و کشاورزی، ایجاد چمنزار و باغچه به سبک اروپا، کشف و به‌کارگیری معادن زغال‌سنگ. وی همچنین نخستین کارخانهٔ نساجی ایران را به مبلغ نود هزار تومان خرید که ولی پس از مدتی از کار افتاد. در زمان وزیرمختاری وی در انگلستان، پنج تن برای تحصیل به انگلستان فرستاده شدند که بنا به نظر ناصرالملک، به تحصیل در رشتهٔ علوم دریایی پرداختند. اعتمادالسلطنه به خدمت ناصرالملک در ادارهٔ بنایی دیوان اعلی و ادارهٔ اوراق دولتی، بدون ذکر سال، اشاره کرده‌است.
آدولف یوزف فردینانت گالانت (۱۹ مارس ۱۹۱۲–۹ فوریه ۱۹۹۶) نظامی بلندپایه و خلبان تک‌خال آلمانی در دوره رایش سوم بود که در طول جنگ جهانی دوم در "لوفت‌وافه" خدمت کرد. او در بیش از ۷۰۰ پرواز رزمی خود ۱۰۴ پیروزی هوایی تأیید شده کسب کرد. به جهت این موفقیت‌ها یکی از تنها ۲۷ تنی بود که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها را دریافت کردند.
آدولف گالانت روز ۱۹ مارس سال ۱۹۱۹ در وسترهولت در وستفالی زاده شد. از یک خاندان با اصالتاً فرانسوی بود که اواسط سده هجدهم به آلمان مهاجرت کرده بودند. با علاوه به هوانوردی، به شکل ماهرانه‌ای پرواز با گلایدر را فراگرفت و خود به مربی بدل گشت. در دوره آموزش خلبانی تجاری در لوفت‌هانزا در برونشویک شرکت کرد و جز تنها ۲۰ نفری بود که پذیرفته شد.
گالانت سال ۱۹۳۲ وارد دانشکده هوانوردی غیرنظامی شد و دوره‌های آموزشی را در آلمان و ایتالیا گذراند. مدتی برای لوفت‌هانزا کار کرد. ماه دسامبر سال ۱۹۳۳ داوطلب خدمت نظامی شد. دوره آموزشی پایه را در هنگ ۱۰ پیاده‌نظام نیروی زمینی در درسدن گذراند. پس از این دوره در ماه اکتبر سال ۱۹۳۴، مجدداً آموزش پرواز دید. ماه مارس سال ۱۹۳۵ با درجه ستوان دومی به جناح ۲ جنگنده "لوفت‌وافه" پیوست. با هواگردهای دوباله هاینکل هائی ۵۱ و آرادو آر ۶۸ پرواز می‌کرد. ماه اکتبر سال ۱۹۳۵ در خلال یک پرواز نمایشی با هواگرد فوکه-وولف اف‌وه ۴۴ دچار سانحه و جراحت صورت و جمجمه شد.
ماه آوریل سال ۱۹۳۷ با درجه ستوان یکمی داوطلب خدمت در لژیون کوندور در جنگ داخلی اسپانیا شد و در قالب گروه ۳ جناح ۸۸ جنگنده با هواگرد هائی ۵۱ به نبرد پرداخت. در این دوران برای مخفی نگاه داشتن دخالت آلمان، لباس خلبانان اسپانیایی را می‌پوشید. در این زمان بنیان یک دوستی عمیق را با ورنر مولدرس، تک‌خال آینده "لوفت‌وافه"، را ریخت. بر خلاف مولدرس، زمینه فعالیت گالانت در این آوردگاه خلبانی جنگنده نبود. بلکه در عملیات‌های پشتیبانی نزدیک هوایی توانست عملکرد متمایزی در حمله به اهداف زمینی نشان دهد. با انجام بیش از ۳۰۰ مأموریت هوایی در اسپانیا، گزارش‌های عملیاتی متعددی در این باره نوشت که مورد توجه رهبران "لوفت‌وافه" واقع شد.
بدین شکل پس از بازگشت به آلمان ماه مه سال ۱۹۳۸، برخلاف میلش، در یک جایگاه ستادی در وزارت هوانوردی رایش قرار گرفت تا دستورالعمل‌ها و توصیه‌های عملیاتی خود را تکمیل کند. مدتی بعد مسئول سازمان و تجهیز مجدد دو جناح جدید پشتیبانی هوایی شد. از این یگان‌ها بعداً به شکل بسیار مؤثری در تهاجم به لهستان استفاده گردید.
سپس فرماندهی اسکادران ۴ جناح ۲ آموزشی با هواگردهای دوباله هنشل هااس ۱۲۳ به او محول شد. با آغاز جنگ جهانی دوم، گالانت بیش از ۵۰ پرواز رزمی در جریان نبرد لهستان در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ به انجام رساند. بدین منظور نشان درجه ۲ صلیب آهنین را دریافت کرد. در ابتلا به روماتیسم برای در به ویزبادن فرستاده شد. پزشک معالج پرواز در اتاقک سربسته را برای او تجویز نمود. بدین شکل به قوای جنگنده منتقل شد. گفته می‌شود تمامی این حوادث طرح خود او بود تا از عملیات‌های پشتیبانی هوایی خارج شود. ماه فوریه سال ۱۹۴۰ در قالب ستاد یک یگان هواگردهای ب‌اف ۱۰۹ در جناح ۲۷ جنگنده، در جریان جنگ تصنعی راهی جبهه غربی شد. گالانت هر گاه می‌توانست خود با جنگنده ب‌اف ۱۰۹ پرواز می‌کرد و به تمرین تاکتیک‌ها می‌پرداخت. پس از آغاز نبرد فرانسه، گالانت نخستین پیروزی هوایی خود را روز ۱۲ مه سال ۱۹۴۰ کسب و سه جنگنده هاوکر هاریکن را در دو مأموریت نخست در غرب لیژ در بلژیک ساقط کرد. مدت‌ها تصور می‌نمود این هواگردها متعلق به نیروی هوایی بلژیک بوده‌اند؛ سال پس از جنگ دریافت در این روز هواگردهای نیروی هوایی بریتانیا را سرنگون کرده است. تا پایان این درگیری‌ها او مجموعاً ۷ پیروزی هوایی حاصل نمود و متعاقباً نشان درجه یک صلیب آهنین به او اعطا شد. روز ۶ ژوئن به فرماندهی گروه ۳ جناح ۲۶ جنگنده با ۳۰ خلبان، منصوب گشت. او بلافاصله تغییرات بزرگی در نحوه عمل گروه ایجاد کرد و تاکتیک‌ها را بر طبق نظر خود به اجرا درآورد. گالانت ارتفاع گشت‌زنی خلبانان خود را از ۶ هزار متری به مقدار بسیار کمتری که آن را مناسب‌تر می‌دید، کاهش داد. او خود اغلب پیشاپیش افرادش در ارتفاع حدود ۵۰۰ متری به جنوب انگلستان می‌رفت. در این ارتفاع آتش ضدهوایی دشمن «وحشتناک» توصیف شده است. با این حال خلبنان همراه با اعتماد به توانمندی گالانت در فرماندهی به خوبی او را همراهی می‌کردند. روز ۱۸ ژوئیه به عنوان یکی از خلبانان نام‌آور نبرد بریتانیا، به درجه سرگردی ترفیع گرفت. روز ۲۹ ژوئیه، پس از کسب هفدهمین پیروی هوایی، مفتخر به دریافت نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین شد. روز ۲۲ اوت به فرماندهی جناح ۲۶ شکاری رسید. حصول چهلمین پیروی هوایی روز ۲۴ سپتامبر برگ‌های بلوط را برای نشان صلیب شوالیه او به ارمغان آورد. او سومین نظامی آلمانی بود که افزونه برگ‌های بلوط را دریافت می‌کرد.
هنگام آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱، با وجود انتقال بخش بزرگی از "لوفت‌وافه" به جبهه شرقی، جناح جنگنده تحت امر گالانت در غرب باقی ماند تا در کنار جناح ۲ جنگنده، به نبرد با بریتانیایی‌ها بر فراز کانال مانش و شمال فرانسه ادامه دهد. با ادامه یافتن موفقیت‌های او، با دستیابی گالانت به هفتادمین پیروزی هوایی شمشیرها روز ۲۱ ژوئن شال ۱۹۴۱ به نشان صلیب شوالیه او افزوده شد. با کشته شدن ورنر مولدرس در روز ۲۲ نوامبر، سرهنگ دوم گالانت در سن ۲۹ سالگی به عنوان بازرس نیروهای جنگنده برگزیده گشت تا تنها مستقیماً از رایشس‌مارشال هرمان گورینگ، فرمانده "لوفت‌وافه" فرمان بگیرد. گالانت روز ۵ دسامبر به درجه سرهنگی ترفیع یافت. عظمت جایگاه گالانت روز ۲۸ ژانویه سال ۱۹۴۲ با دریافت گیره الماس‌های نشان صلیب شوالیه به جهت نود و چهارمین پیروزی هوایی او افزون‌تر شد. گالانت در خاطراتش می‌آورد هنگامی که گورینگ نشان جدید او را دید اصرار داشت که کیفیت کمتری نسبت به نشان‌های از جنس جواهر دیگران دارد. گورینگ این عمل را گونه‌ای می‌خواند و شخصاً نشان دیگری از جنس بهتری برای گالانت تهیه می‌کند. با رسیدن این موضوع به گوش هیتلر به گالانت اطلاع داده شد که نمونه پیشین به شکل موقتی به او داده شده‌است تا الماس‌های اصلی آماده شود. پیشوا، بدون آگاهی از نشانی که گورینگ به او داده‌است، نشان دیگری با کیفیت بالا به گالانت داد تا بدین شکل چند نشان به او تعلق یافته باشد.
در جریان عملیات "سربروس" که کشتی‌های جنگی آلمانی اقدام به گذر از کانال مانش کردند، جنگنده‌های گالانت بین روزهای ۱۲ تا ۱۵ فوریه ۴۲ هواگرد دشمن را ساقط کردند درحالیکه تنها ۱۷ هواگرد را از دست دادند. در پی این موفقیت گالانت به درجه سرتیپی ترفیع یافت تا در سن سی سالگی به جوان‌ترین ژنرال نیروهای مسلح آلمان بدل گردد.
با برگشتن ورق جنگ علیه آلمان و کاهش توان "لوفت‌وافه" در سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳، گالانت که قدرت اجرایی چندانی برایش باقی نمانده بود، مکرراً با فرماندهی عالی "لوفت‌وافه" دچار درگیری می‌شد. در نهایت در کنفرانسی در اوایل سال ۱۹۴۳، گورینگ که به دنبال یک قربانی برای انداختن تقصیر به گردنش می‌گشت، خلبانان جنگنده‌ها را بزدلانی خواند که نشان‌های خود را با فریب‌کاری به دست آورده‌اند. گالانت که از این سخن برآشفته بود نشان صلیب شوالیه خود را همراه گیره برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها از گردن کند و در مقابل گورینگ بر روی میز انداخت. او برای شش ماه از آویختن این نشان‌ها به گردن خود امتناع کرد. در پی عزل سپهبد یوزف کامبوهر، با وجود بی‌میلی او، بازرسی جنگنده‌های شبانه نیز بر عهده گالانت قرار گرفت.
به درخواست ویلی مسرشمیت، گالانت روز ۲۳ مه سال ۱۹۴۳ نخستیم بار با هواگرد مسرشمیت ام‌ئی ۲۶۲، نخستین جنگنده عملیاتی جت جهان، در پایگاه هوایی لشفلت در نزدیکی آوکسبورک پراوز کرد. او از توسعه چنین هواگردی تا اوایل سال ۱۹۴۲ خبر نداشت. زان پس نیز به جهت مسائل امنیتی و حفظ محرمانگی جزئیات پیشرفت کار با او در میان نگذاشته شده بود. پس از این نخستین تجربه گالانت به شدت از ویژگی‌های پروازی ام‌ئی ۲۶۲ متاثر شد و به یکی عوامل اصلی کاربرد علمیاتی آن بدل گشت. او توصیه کرد تولید ب‌اف ۱۰۹ متوقف و تولید جنگنده‌های تک‌موتوره به اف‌وه ۱۹۰ محدود شود تا از طرفیت تولیدی آزاد شده برای تولید همه‌جانبه ام‌ئی ۲۶۲ استفاده شود. بدین شکل فرماندهی "لوفت‌وافه" روز ۲ ژوئن دستور به تولید انبوه این هواگرد داد. به هر صورت بنا بر تصمیم مقامات بالاتر این امر به تاخیر افتاد؛ چرا که فرماندهی عالی نمی‌خواست ریسک کند و علاوه بر این به دنبال تولید ام‌ئی ۲۶۲ به عنوان جنگنده-بمب‌افکن بود. گالانت که همچنان بر ایده تولید جنگنده اصرار داشت، درخواست کرد از هر چهار جنگنده‌ای که تولید می‌شود یکی جت باشد. او بر این تصور بود که هزار ام‌ئی ۲۶۲ با سه هزار جنگنده مرسوم برابر است. سال ۱۹۴۴ بمباران راهبردی بدنه اصلی خاک آلمان توسط متفقین شدت بسیار بیشتری گرفت. در همین حال جبهه‌های غربی و شرقی ورماخت نیازمند پوشش هوایی بیشتری بودند. با این حال ماه آوریل سال ۱۹۴۴ تصمیم بر تولید گونه بمب‌افکن گرفته شد. با ادامه فشار گالانت و چند تن دیگر از مقامات ارشد، مقرر گشت تنها یک بیستم از تولیدات از گونه جنگنده باشد. در نهایت ماه نوامبر همان سال مجوز تولید انبوه ام‌ئی صادر شد. در دو ماه پایانی این سال حدود ۵۶۰ و در سه نخست سال بعد ۷۴۰ فروند از این هواگرد تولید گردید.
گالانت روز ۱ نوامبر سال ۱۹۴۴ به درجه سرلشکری نائل آمد. او طرحی در سر داشت که بر اساس آن با تمرکز جنگنده‌های آلمانی حدود ۵۰۰ بمب‌افکن آمریکایی ساقط می‌شدند و تعداد زیادی از خدمه آن‌ها از بین می‌رفتند تا دشمن وادار به تجدید نظر شود. به هر صورت فرماندهی عالی "لوفت‎وافه" با این طرح مخالفت و از هواگردهای گردآمده برای تهاجم به پایگاه‌های هوایی متفقین (عملیات "بودن‌پلاته")، همزمان با تهاجم زمینی در آردن، به شکل کم‌فایده و پرخسارتی استفاده کرد. گالانت مدتی بعد از جایگاه خود به عنوان بازرس کل نیروهای جنگنده خلع شد. با دخالت شخصی هیتلر، گالانت اجازه یافت به پرواز رزمی بازگردد. گالانت اواخر ماه فوریه سال ۱۹۴۵ فرماندهی اسکادران شکاری ۴۴ با جنگنده‌های جت ام‌ئی ۲۶۲ را در دست گرفت. بسیاری از خلبانان این یگان تک‌خال‌های عالی‌درجه بودند. گالانت در این جایگاه کم‌وبیش مستقلانه عمل می‌کرد. یگان او از ماه آوریل عملیاتی شد. گالانت دو پیروزی آخر هوایی شخصی خود (صدوسومین و صدوچهارمین) را که سومین و چهارمین آن‌ها با یک هواگرد جت بود را روز ۲۶ آوریل کسب کرد. همان روز مجروح شد اما توانست در خلال حمله هوایی به پایگاه مونشن-رایم، در آن فرود بیاید. گالانت روز ۵ مه در بیمارستان تگرنزی به اسارت نیروهای آمریکایی درآمد.
پس از آزادی چند سال را در آرژانتین گذراند و در همکاری با طراح آلمانی کورت تانک هواگردهای جت را وارد نیروی هوایی این کشور کرد. سال ۱۹۵۵ به آلمان بازگشت و کسب‌وکار موفقی در زمینه هوانوردی داشت. سرلشکر گالانت در نهایت روز ۹ فوریه سال ۱۹۹۶ در ۸۳ سالگی در بن درگذشت.
دو تن از براداران آدولف نیز در طول جنگ جهانی دوم خلبان جنگنده بودند. هر دو تن در حین خدمت کشته شدند.
اوپن‌ان‌تی‌پی‌دی نام یک دیمن سیستمی برای سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس است. این برنامه یک پیاده‌سازی از پروتکل ان‌تی‌پی است که برای همگام‌سازی ساعت یک رایانه محلی با سرویس‌دهنده‌های راه دور مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر آن، این برنامه می‌تواند خود به عنوان یک سرویس‌دهنده ان‌تی‌پی عمل کند و به کلاینت‌هایی که با پروتکل ان‌تی‌پی سازگار هستند خدمت‌رسانی کند. این پروژه یکی از زیرپروژه‌های اوپن‌بی‌اس‌دی است و توسعه‌دهنده اولیه آن Henning Brauer بود. از اهداف این پروژه، ایمن بودن، راحت بودن پیکربندی و به اندازه کافی دقیق بودن برای مقاصد گوناگون است. کد منبع این برنامه تحت پروانه بی‌اس‌دی منتشر می‌شود و یک نرم‌افزار آزاد است. همانند پروژه اوپن‌اس‌اس‌اچ که یکی دیگر از زیرپروژه‌های اوپن‌بی‌اس‌دی است، اوپن‌ان‌تی‌پی‌دی هم در دو نسخه مختلف عرضه می‌شود که یکی مختص اوپن‌بی‌اس‌دی است و نسخه دیگر یک نسخه پرتابل است و برای دیگر سیستم‌عامل‌ها منتشر می‌شود. نسخه پرتابل به عنوان زیرمجموعه نسخه مختص اوپن‌بی‌اس‌دی توسعه می‌یابد و به شکل مستقل منتشر می‌شود. نسخه پرتابل توسط Darren Tucker توسعه می‌یابد. آخرین نسخه پرتابل از این برنامه در سال ۲۰۰۶ منتشر شده است.
استفاده از آب‌بند یا واتر استاپ به‌منظور آب‌بندی درزهای اجرایی و محل‌های قطع بتن (Construction Joint) متداول است. امروزه تمامی کشورهای توسعه‌یافته و پیشرفته از آب‌بندهای هیدروفیلیک یا بنتونیتی برای آب‌بندی درزهای اجرایی استفاده می‌کنند نه نوع P.V.C آن، زیرا محل ثابت‌سازی آب‌بندها در بین آرماتورها می‌باشد و با گذشت چند سال از عمر سازه و بررسی شرایط آرماتورها و بتن مشاهده می‌کنیم آرماتورهای طولی و عرضی که در سمت آبگیر سازه قراردارند به واسطه عبور آب از طریق درز سرد موجود بین مقاطع بتن ریزی شده و لوله‌های موئین ناشی از تبخیر آب بتن، دچار زنگ زدگی شده که در برخی از موارد با انبساط ۶ الی ۱۵ درصدی حجم آرماتورها، بتن دچار ترک خوردگی می‌گردد. این نقصان عاملی جهت تشدید نفوذپذیری و کاهش شدید طول عمر سازه بتنی می‌باشد. آب‌بندهای هیدروفیلیک یا بنتونیتی علاوه بر سهولت و سرعت بسیار زیاد در نصب تمامی نواقص یادشده را رفع می‌کنند.
برای آب‌بندی یک سازه بتنی باید دو کار اساسی صورت بگیرد:
که هر دو صورت می‌بایست برقرار باشد.
اصلاح منحنی دانه بندی و کنترل میزان فیلر (FILLER) بتن یعنی بیشتری نسبت به سایر مواد داشته باشد و تغییر نسبت مصالح درشت به ریز (در بتن‌های معمولی شن بیشتر است ولی در اینجا نسبتها برابر باید باشد)، نسبت آب به سیمان حداقل است، از دیگر عوامل مؤثر ویبرهٔ مناسب است و برای افزایش ضریب اطمینان لزوماً همه بتن‌ها نیاز به افزودنی ندارند البته اگرخوب اجرا شود.
کاربرد واتراستاپ‌ها برای آب‌بندی درزهای اجرایی و درزهای انبساط در سازه‌های بتنی آبی استفاده می‌شود.
اهمیت واتر استاپ‌ها را در سازه‌های آبی می‌توان به مانند بادبندها در سازه‌ها عنوان نمود.
واتر استاپ طول مسیر جریان و حرکت آب را طولانی می‌کند تا آب نتواند نشت کند. ضخامت بتن بر اساس میزان نفوذ پذیری از آن جهت اهمیت دارد که اگر ضخامتش بیشتر از میزان نفوذ پذیری آب باشد تا آب از آن عبور نکند.
یکی از نکات در طراحی، عرض واتر استاپ است، که عمق نفوذ بیشتر از یک دور رفت و برگشت باشد.
بنا به نوع درزها ۲ نوع واتر استاپ داریم که شامل تخت که در وسطش حفره نمی‌باشد.
همه واتر استاپ‌ها آج دارند که باعث چسبندگی و افزایش طول مسیر آب می‌باشند و نوع آنها با توجه به نوع درز تعیین می‌شوند.
در واتر استاپ‌هایی که در وسطش حفره دارند، حفره دقیقاً وسط درز حرارتی انبساطی می‌افتد که جلوگیری از بازی کردن درز می‌شود.
انواع واتر استاپ‌ها از لحاظ محل قرارگیری در مقاطع بتنی به انواع زیر تقسیم می‌شوند:
عوامل مؤثر در تعیین اشکال و ابعاد واتر استاپ‌ها
ساده‌ترین راه همپوشانی (Overlap) هرچقدر که Overlap زیاد باشد به خاطر آج‌ها دو سر کاملاً برهم منطبق نمی‌شوند.
بهترین راه Overlap توسط جوش لب به لب توسط دستگاه مخصوص تهویه برقی می‌باشد به این صورت است که دو سر واتر استاپ را ذوب می‌کنند و به هم می‌چسبانند.
هنگام ذوب کردن هر دو لبه به‌طور همزمان توسط المانی که وسطش می‌گذاریم و با گرما می‌شود.
واتر استاپ در محل عمود بر درز در کشش است و ما در مورد مقاومت کششی این محل اتصال نداریم.
دو قطعه I شکل از واتر استاپ در هر دو جهت آنها بریده می‌شود و مورد بررسی قرار می‌گیرد.
نکته: افزایش طول در زمان بریدگی و مقاومت مهم است.
در سال‌های گذشته از آب‌بندهای مسی استفاده می‌شد که راحت پاره می‌شدند و در جوش دادن آنها به مشکل برمی‌خوردند و در ضمن گران بودند و استفاده از آنها به‌صرفه نبود.
واتر استاپ‌های P.V.C در مقابل اشعه ماوراء بنفش خشک و شکننده می‌شوند.
از ویژگی‌های واتر استاپ‌های مرغوب می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
کفپوش‌های اپوکسی و پلی یورتان جز مواد عایق بوده که نفوذ رطوبت در آنها نزدیک به صفر می‌باشد. این رزین‌ها به صورت یک پارچه روی کف ریخته شده و تمام سطح را به‌طور کامل عایق می‌نمایند. ویژگی منحصر به فرد پوشش‌های اپوکسی و پلی یورتان نسبت به سایر مواد آب‌بند این است که از این مواد می‌توان به عنوان کف پوش نهایی دکوراتیو با مقاومت فشاری و سایشی بالا و ظاهری زیبا استفاده نمود.
عایق‌های رطوبتی پایه سیمانی پلیمری:
با توجه به معایب ذکر شده برای عایق‌های سنتی، محصولات نسل جدید تمامی معایب مذکور را بهبود بخشیده و سیستم آب‌بندی را مطمئن تر ساخته‌اند. از ویژگی عایق‌های نسل جدید می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
اجرای یکپارچه: اجرای آنها به صورت مایع بوده که موجب می‌گردد کل سطح مورد نظر به صورت یکپارچه پوشانده گردد و هیچ درز و همپوشانی روی سطح تشکیل نگردد
هم خانواده با بتن: عایق‌های جدید اغلب پایه سیمانی بوده و این موجب می‌گردد پوشش آب‌بندی اجرا شده با بتن و ملات سیمانی زیرسطح تشکیل جسم واحد و یکپارچه‌ای بدهد که در سرما و گرما عایق از سطح جدا نگردد.
سرعت اجرا: این عایق‌های با قلم مو و اسپری با سرعت بالا اجرا می‌شوند.
تمیزی: در مقایسه با قیرگونی و ایزوگام و ابزارآلات مورد نیاز برای اجرای آنها نظیر شعله پخش کن، کپسول، رول‌های سنگین و غیره، اجرای عایق‌های نسل جدید به مراتب ساده‌تر بوده و با یک سطل و قلم مو در کمترین زمان اجرا می‌شوند.
کارایی عالی برای تعمیرات: قابلیت اجرای آن به صورت مستقیم روی کاشی و سنگ و سطوح مختلف، موجب شده‌است عایق پایه سیمانی محبوب‌ترین مجریان و پیمانکاران آب‌بندی باشد.
عایق پایه قیری:
پوشش عایق بر پایه قیرهای امولسیون در آب می‌باشد؛ که به قیر سرد نیز شهرت دارد و محصول بروزرسانی شده مشابه قیر و گونی قدیمی می‌باشد. از این محصول در تمامی مکان‌هایی که از قیر و گونی استفاده می‌گردد می‌توان استفاده نمود.
مزیت این محصول نسبت به قیر و گونی، ضخامت بسیار پایین آن می‌باشد و تعمیر پذیری بسیار مناسب که در صورت آسیب به راحتی با اجرای یک لایه دیگر، به دلیل چسبندگی بالا و مناسب آن می‌توان اطمینان کامل حاصل نمود.
همچنین این محصول به عنوان پرایمر برای حفاظت بتن در برابر مواد خورنده موجود در خاک و همچنین به عنوان پرایمر و لایه چسباننده قوی زیر ایزوگام قابل اجرا می‌باشد.
عایق‌های رطوبتی نفوذگر:
مواد نفوذگر یکی دیگر از محصولات آب‌بندی جدید و مفید می‌باشند. ذرات میکروفعال نفوذگرها در حضور رطوبت با آهک و سیمانهای هیدراته نشده وارد واکنش شده و تولید کریستالهای غیر حلالی می‌نماید که تا عمق شیارهای موئینگی یا ترکهای مویی و کلیه خلل و فرج موجود نفوذ کرده و راه عبور آب را می‌بندد و در عین حال هوا و بخار آب جریان یافته و به بتن اجازه تنفس می‌دهد. از کابرد نفوذگرها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
در طبقات منفی و تمامی سطوحی که در معرض فشار منفی آب قرار دارند.
تمامی سازه‌های حساس و پراهمیت نظیر استخر، مخازن آب، تصفیه خانه‌ها، سدها، کانال‌های آب و سایر سطوحی که آب‌بندی بتن در آنها باید در عمق بتن انجام گردد
تفاوت عمده نفوذگرها با عایق‌هایی که به صورت سطحی اجرا می‌گردد در این نکته خلاصه می‌شود که نفوذگرها توسط لوله‌های مویینگی در عمق بتن نفوذ می‌کنند. به همین دلیل در صورت وارد شدن آسیب یا ضربه مکانیکی به روی سطح، سیستم آب‌بندی به مخاطره نمی‌افتد. این در حالی است که در عایق‌های نسل قدیم اگر آسیب فیزیکی به نقطه‌ای از سطح عایقکاری وارد گردد، همان نقطه موجب از بین رفتن مقاومت عایقکاری در برابر نفوذ آب می‌گردد.
مسابقات جهانی ژیمناستیک ریتمیک یکی از مسابقات جهانی ژیمناستیک است که از سال ۱۹۶۳ تاکنون برگزار می‌شود.
نیروگاه گازی هِسا (در منطقه شمال اصفهان و شرق شاهین شهر، در کیلومتر ۱۰ اتوبان اصفهان - شاهین‌شهر و واقع در شرکت صنایع هواپیماسازی ایران (هسا)، بهره‌برداری ۱۳۶۸)، یکی از نیروگاه‌های ایران از نوع گازی با ظرفیت تولید ۸۷٫۶ مگاوات است که شامل ۳ واحد گازی ۲۹٫۲ مگاواتی مدل Pratt & Whitney است. قدرت عملی هر یک از واحدها ۲۱ مگاوات است.
واحدهای این نیروگاه به جهت نوع خاص فن‌آوری بکار رفته از سوی شرکت سازنده که از سازندگان عمده توربین‌های جت هواگرد است، به‌شمار می‌رود.
اولین واحد نیروگاه هسا در بهمن ۱۳۶۷ راه‌اندازی و بهره‌برداری عملی از ۲ واحد این نیروگاه از سال ۱۳۶۹ آغاز شد. بهره‌برداری از واحد سوم نیروگاه به دلیل اعمال تحریم‌ها به مدت بیش از ۱۰ سال به تعویق افتاد و واحد دوم نیز از تیر ۱۳۸۲ از مدار خارج شد، با حمایت شرکت توانیر، همکاری شرکت برق منطقه‌ای اصفهان و تعمیر پره و کمپرسور در شرکت صها، در ۲۹ تیر ۱۳۸۶ هر سه واحد نیروگاه به‌طور هم‌زمان با شبکه پارالل شد. هم‌اکنون این نیروگاه دارای ۳ شیفت کاری است.
نیروگاه گازی هسا زیرمجموعه شرکت مدیریت تولید برق اصفهان تحت مالکیت شرکت توانیر بود که قرار بود در خرداد ۱۳۹۱، ۱۰۰ درصد سهام نیروگاه به ارزش کل پایه ۱۲ میلیارد و ۸۳۴ میلیون و ۶۴۶ هزار و ۳۴۱ تومان واگذار شود. (اطلاعی از واگذاری قطعی این نیروگاه در دست نیست)واگذاری نیروگاه هسا از طریق مذاکرهنیروگاه هسا واگذار می‌شود100 درصد سهام نیروگاه هسا واگذار می‌شود
مهدی هدایتی (متولد ۱۹ بهمن ۱۳۴۷ در تهران) بیوشیمیست ایرانی، عضو هیئت علمی و استاد بیوشیمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و پژوهشکده علوم غدد درون‌ریز و متابولیسم و رئیس مرکز تحقیقات سلولی مولکولی عدد درون ریز است. او دوره کارشناسی شیمی کاربردی را در دانشگاه صنعتی شریف، دوره کارشناسی ارشد بیوشیمی بالینی را در دانشگاه تربیت مدرس و دوره دکتری بیوشیمی را در دانشگاه تهران گذرانده است. همچنین وی علاقمند به فلسفه بوده و پژوهشگر حوزه فلسفه اخلاق می باشد.پژوهشکده علوم غدد درون‌ریز و متابولیسمگوگل اسکولار
پژوهش‌های او عمدتاً در حوزه بیوشیمی، ژنتیک و اپی ژنتیک سرطان تیروئید،علی الخصوص سرطان مدولاری تیروئید، ارتباط هورمون‌های بافت چربی (آدیپوکاین ها) با انواع سرطان، روش‌شناسی یا متدولوژی آزمایشگاهی به ویژه در حوزه ایمونو اسی ها، متابولومیکس و همچنین مبحث فلسفه بیوشیمی است.ریسرچ‌گیت
به‌توپ بستن مجلس، توپ‌بندی مجلس
در ساعت ۶ صبح ۲ تیر ۱۲۸۷، ۲۰ نفر از افراد بریگاد قزاق برای دستگیری سران جنبش مشروطه فرستاده‌شدند، اما با مقاومت و شلیک از سوی مسجد سپهسالار (در نزدیکی ساختمان مجلس) مواجه شدند. دستور تیراندازی را آیت الله سید عبدالله بهبهانی صادر کرده بود. در آن سو، نیروهای قزاق که اجازه تیراندازی نداشتند، تیر هوایی و تیر مشقی شلیک می‌کردند و مسجد و مجلس را محاصره کردند. چندی بعد نیروی کمکی بریگاد به همراه افسران روسی خود وارد عمل شدند. با تیراندازی‌های مشروطه‌خواهان، عدّه‌ای از قزاق‌ها کشته می‌شوند. پس از شلیک توپ باروتی بدون گلوله توسط قزاق ها، تیراندازی اعضای انجمن‌ها، به‌طور مشخص اعضای انجمن آذربایجان و انجمن مظفری شدت می‌گیرد و پرتاب بمب توسط آن‌ها، تعدادی دیگر از افراد قزاق را می‌کشد که منجر به درگیری شدیدی می‌شود.
قزاق‌ها با دریافت حکم تیر، به خانه ظل‌السلطان که مَقَر اصلی انجمن آذربایجان بود حمله می‌برند و نیروهای آن‌ها را فراری می‌دهند. به سرعت شرایط به نفع قزاق‌ها تغییر می‌کند و مسجد سپهسالار نیز به تصرف آن‌ها درمی‌آید. پس از فرار مشروطه‌خواهان به ساختمان مجلس، قزاق‌ها ساختمان مجلس را به توپ می‌بندند و مشروطه‌خواهان را شکست می‌دهند.
در هنگام محاصره مجلس توسط قزاق ها، ریاست مجلس بر عهده ممتازالدوله بود. او با مشاهده محاصره مجلس، درصدد برآمد به صورت تلفنی مراتب اعتراض خود را به محمدعلی شاه اعلام نماید که در همین هنگام، گلوله توپ به تلفنخانه مجلس اصابت و قسمتی از آن را تخریب نمود. پس از این واقعه وی نخست به روسیه و با دریافت پناهندگی فرانسه با کمک برادرش ممتازالسلطنه که وزیر مختار ایران در فرانسه بود به اروپا گریخت. ممتازالدوله در لندن تحت عنوان «رئیس متواری مجلس» با مطبوعات اروپا مصاحبه و به توضیح وقایع بمباران مجلس پرداخت. وی پس از برکناری محمدعلی شاه به تهران بازگشت و یک سال و چهار ماه بعد از واقعه بمباران مجلس، پس از شرکت در انتخابات، با عنوان نماینده تبریز به مجلس راه یافت و برای مدت کوتاهی دوباره رئیس مجلس شدهزار و یک حکایت تاریخی، محمود حکیمی، انتشارات قلم. - شرح حال رجال سیاسی و نظامی معاصر ایران، نشر علم..
مهدی ملک‌زاده از شاهدان عینی وقایع آن روز، می‌نویسد:
در وهلهٔ اول حمله و هجوم قوای دولتی به مجلس در مقابل یک مقاومت دلیرانهٔ مجاهدین راه آزادی در هم شکست و قشون مهاجم رو به فرار گذارد و قسمتی از میدان مجلس آزاد شد و در نتیجهٔ کشته شدن توپچی‌هایی که توپ‌های آن‌ها در صف مقدم بود، چند اراده توپ بدون محافظ در جلوخان مجلس باقی ماند. مجاهدین که از این پیشرفت خود تشجیع شده بودند، برای به غنیمت گرفتن توپ‌ها درب مجلس را باز کردند و چند نفر به سرکردگی مرحوم اسدالله خان جهانگیر، عمه‌زاده مرحوم میرزا جهانگیر خان (صور اسرافیل) در میان گلولهٔ توپ و تفنگ، خود را به توپ‌ها رسانیده و آن‌ها را در تصرف در آورده، به طرف مجلس کشیدند. ولی غفلتاً شلیک شدیدی از طرف قشون دولتی شد و اسدلله خان شهید گردید و چند نفر مجروح شدند...
با کمال تأسف در همان موقع که مجاهدین در نتیجهٔ پیشرفت مختصری که کرده بودند تشجیع شده و حرارتی در آن‌ها پیدا شده بود، آقایان بهبهانی و سایر علما که در مجلس بودند، عده‌ای را به آن سنگرها فرستادند و مجاهدین را قسم می‌دادند که برادرکشی نکنند و دست از جنگ بکشند. حتا از طرف مرحوم بهبهانی به آن‌ها پیغام داده شده بود که من فوراً با هر خطری هست به باغ شاه می روم و به جنگ و خون‌ریزی خاتمه می‌دهم.
عده‌ای از مجاهدین با حال تأسف سنگرها را ترک کردند و گریه‌کنان تفنگ‌های خود را دور انداخته، از درب عقب مجلس بیرون رفتند. عدهٔ دیگر گوش نداده، مردانه تا آخرین ساعت جنگ کردند و در راه وطن شهید شدند. آقایان طباطبایی و بهبهانی در هم موقع ای که آتش جنگ در کمال شدت شعله‌ور بود، به گزاردن نماز وحشت پرداختند و به جای اینکه مجاهدین را تشویق به پایداری و دفاع از مشروطیت نمایند، برای اینکه خون‌ریزی نشود، آن‌ها را مجبور به ترک جنگ و پایین آمدن از سنگرها کردند... در اینجا ناگفته نماند از صد و بیست انجمن که به نام طرفداری از مشروطیت در تهران منعقد می‌شد، فقط انجمن آذربایجان و انجمن مظفری در جنگ شرکت کردند و اکثر افراد آن دو انجمن جان خود را در راه آزادی فدا کردند...مهدی ملک‌زاده، زندگانی ملک‌المتکلمین، انتشارات علی‌اکبر علمی و شرکاء، تهران، اردیبهشت ۱۳۲۵، برگ‌های ۲۶۰ و ۲۶۱
پس از شکست، عده‌ای از مشروطه‌خواهان به پارک امین‌الدوله در شمال میدان بهارستان فرار می‌کنند اما با لو رفتنشان، ۳۹ نفر از آنان دستگیر شده و به باغ شاه منتق می‌شوند که ۴ نفر از آنان اعدام می‌شوند.
در زیر فهرست بعضی از مشروطه‌خواهان حاضر در این واقعه و سرنوشت آنان پس از این آمده‌است:
کِی‌پی‌اِم‌جی یکی از بزرگترین شرکت‌های خدماتی و سرویس‌دهنده در جهان است. سرویس‌های این شرکت دربرگیرندهٔ مشاوره، مشاورهٔ مالی، مالیات و حسابرسی است.
شرکت کِی‌پی‌اِم‌جی، همراه با شرکت‌های ارنست اند یانگ، دیلویت، و پرایس‌واترهاوس‌کوپرز، چهار شرکت بزرگ حسابرسی در جهان محسوب می‌شوند.
مسابقات جهانی ترامپولین یکی از مسابقات جهانی ژیمناستیک است که از سال ۱۹۶۴ تاکنون برگزار می‌شود.
World Championships Podium وبگاه فدراسیون جهانی ژیمناستیک
ده فرمان (اپیزود اول) اولین قسمت از مجموعهٔ ده‌قسمتی ده فرمان ساختهٔ کریشتوف کیشلوفسکی است
این مجموعه بین سالهای ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ میلادی ساخته شد. کیشلوفسکی به‌همراه کشیشتف پیسیویچ فیلمنامهٔ این مجموعه را به نگارش درآوردند.
حکایت، داستان پدر (کریشتف) و پسری‌ست که زمان را کنار هم، آنگونه که انتظارش را داری می‌گذرانند. پسرک (پاول)، باهوش است و عینک از چشمانش جدا نمی‌شود. از آن قشر کودکانی که کنجکاوی شیرینی دارند. پدر برنامه‌نویس است و با کامپیوترهای ذغالی آن زمان، به گذران زندگی مشغول است. داستان فرعی دلدادگی پسرک و دختر همسایه به نظر روتین و معمولی می‌آید. عمهٔ مذهبی پسرک، پدر گریزان از دین و پاول ماجراجو روزمرگی‌های از جنس زندگی اروپای شرقی دارند. گذر زمان و تقاضای پسرک برای پاتیناژ بر روی یخ‌های رودخانه، زندگی آنها را از روال طبیعی خود خارج می‌کند. برنامهٔ کامپیوتری که پدر نوشته و قطر یخ رودخانه را مناسب پاتیناژ می‌داند، اجازهٔ این پاتیناژ را به پاول می‌دهد، غافل از آنکه…
ده فرمان (اپیزود دوم) دومین قسمت از مجموعه ده قسمتی ده فرمان ساخته کریشتوف کیشلوفسکی است.
این مجموعه بین سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ میلادی ساخته شد، کریشتوف کیشلوفسکی به همراه کشیشتف پیسیویچ فیلمنامه این مجموعه را به نگارش درآوردند.
کیشلوفسکی در اپیزود هشتم، از زبان یکی از شخصیت‌های داستان، به زیبایی خلاصه‌ای از بخش دوم را به زبان آورده که خلاصهٔ کیشلوفسکی در این بخش، عیناً نقل شود: «داستان خاصی نیست. مردی داره از سرطان می‌میره. اون فقط داره می‌میره، این مرد تحت معالجهٔ یه دکتر درجه یکه که، همینش مهمه، به خدا عقیده داره. این دکتر با بیمارش توی یه بلوک آپارتمانی زندگی می‌کنه، زن این مرد شروع می‌کنه به کلافه کردن دکتر تا بگه شانس زنده موندن شوهرش چقدره. دکتر نه می‌تونه و نه می‌خواد که این رو بهش بگه. دکتر با آدم‌های زیادی برخورد کرده که به رغم اینکه به علوم پزشکی شانسی براشون قائل نبوده، ولی زنده موندن. زن خیلی سماجت می‌کنه. معلوم می‌شه که دلیل خاصی داره که می‌خواد بدونه سرنوشت شوهرش چی می‌شه. اون از یه مرد دیگه حامله شده. شوهرش از این موضوع خبر نداره. چون قبلاً زنش بچه دار نمی‌شده. زن بچهٔ متولد نشده رو به اندازهٔ شوهرش دوست داره. اگه شوهر زنده بمونه، زن احساس می‌کنه از لحاظ اخلاقی مجبوره که سقط جنین کنه. اگه بمیره، می‌تونه بچه رو به دنیا بیاره. همهٔ این‌ها رو به دکتر می‌گه و سرنوشت بچه رو به دست دکتر می‌سپره. اگه به زن بگه شوهرش زنده می‌مونه، در این صورت حکم مرگ بچه رو امضا کرده. اگه به زن بگه که شوهرش می‌میره، در این صورت بچه زنده می‌مونه. این کلیت داستانه.»
معماری موسیقی جامد است. همان موسیقی است که در عالم غیر مادی جریان دارد و معماری ایرانی مصداق بارز و عینی در جهان مادی دستگاه‌ها و نغمه‌های موسیقی ایرانی است. می‌توان عنوان نمود که هر بنایی علی الخصوص بناهایی که جایگاه ویژه‌ای را در فرهنگ ما دارا می‌باشند هر کدام تداعی‌کننده موسیقی در دستگاه خاص خود می‌باشد.
از سردر بازار قیصریه که وارد میدان می‌شوید اگر با موسیقی ایران آشنا باشید احساس می‌کنید که دستگاه شور را برای شما زمزمه می‌کند اول طاقنماهای موزون را می‌بینید و این در آمد شور است که در چند پرده نزدیک به هم نواخته می‌شود آرام آرام پیش می‌روید تا به عالی قاپو می‌رسیم که همان شهناز است بعد به زیر افکن و قرود می‌آید و می‌رسد به مسجد شاه که همان گوشه اوج است و بعد مسجد شیخ لطف‌الله که گوشه سلمک را تداعی می‌کند تا دوباره می‌رسد به سر در قیصریه. بی شک یکی ار عمده دلایل سحر انگیزی فضاهای ایرانی همین پیوند با موسیقی است.
همانگونه که در موسیقی، اجرای نت روان، سیال و متصل یا اجرای مقطع و ناپیوسته نت‌ها داریم، در بافت موسیقی نیز معماران در صورت ساختمان و نصب بازشوها با فواصل گوناگون، گاهی همچون هنر گوتیک در جستجوی کاهش آرتیکولاسیون بواسطة تداوم بوده‌اند و گاهی نیز همچون اکسپرسیونیسم آلمان در آغاز قرن بیستم در جست و جوی پیوستگی و تداوم کامل است.
معماری و موسیقی هنرهایی هستند که در صورت انتزاعی و در مفهوم مجرد شناخته می‌شوند و برخورد روزمره با آن‌ها نیز مجزا و مجرد می‌باشد. انتزاعی بودن خصیصه‌ای مشترک در بین هنرهاست؛موسیقی، هنری شنیداری می‌باشد و در مرحله آغازین ارتباط با مخاطب می‌تواند با ایجاد حالات صوتی، حس او را در لحظه بسازد یا ضمیر ناخودآگاه را به تداعی معانی وادارد. حالات موسیقی پیرو قواعد مشخصی منبعث از ریاضیات و فیزیک که از نظم طبیعت پدید می‌آید، قواعد ریاضی شناخته شده‌ای همچون اعداد طلایی و فرمول معروف فیبوناچی و اصول کشف شده تناسبات هندسی در تحلیل هندسی طبیعت جانداران در موسیقی به وفور یافت می‌شود.
معماری نیز انتزاعی است؛ چه عناصر طبیعی در معماری آنگونه که باید باشند نیستند و تغییر شکل یافته‌اند. ثبت و نگهداری معماری برای به وجود آوردن آن نیز در بستر هندسه و به نوعی هندسه در بعد دادن به عناصر ریاضی صورت می‌گیرد.
هر چند در هر طبقه از ساختمان ما می‌توانیم با نظاره‌گری بر پنجره‌ها و بازشوها و فضاهای خالی سکوت به ملودی آن گوش فرا دهیم، توأمان هم می‌توانیم با نگریستن به بدنة ضلع یک ساختمان، دو یا سه طبقه را به شکل یک هارمونی به یک چشم‌انداز دریافت کنیم. به زبان دیگر، همانگونه که دانش هارمونی ما را به خصیصه‌های آکوردها و توانایی پیوندشان با یکدیگر، با توجه به ارزش‌های ساختمانی، ملودیک و وزنی آن‌ها آگاه می‌سازد، کاوشگر نیز می‌تواند هارمونی بافت موسیقی را برداشت کند.
همه هنرها به‌طور عرضی با همدیگر ارتباط دارند، چراکه منشا همه آن‌ها تجلی زیبایی است. این زیبایی در معماری ومجسمه‌سازی به شکل نسبت‌های طول و عرض و ارتفاع اتفاق می‌افتد. در یک چهره، تناسبات هستند که زیبایی می‌آفرینند. گاهی هم تناسبات رنگ‌ها باعث ایجاد زیبایی می‌شوند که در آنجا هم مجموعه فرکانس‌های نوری، تناسبات دلپذیری را به وجود می‌آورند. در موسیقی هم نسبت‌های صوتی به زیبایی منجر می‌شوند؛ نسبت‌هایی که به تناسب می‌رسند. تناسب گاهی در وجه دیداری است و گاهی در وجه شنیداری. در مورد بویایی و بساوایی هم چیزهایی ذکر می‌شود، بنابراین همه هنرها یک وجه دارند و آن وجهی است که با هندسه دل ما از قبل طراحی شده‌است.