moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس از تصرف نانت، جان مونتفورت به تصرف خزانه دوک در لیموژ رفت و در اواسط ماه اوت، بیشتر دوک‌نشین، از جمله سه شهر اصلی، نانت، رن و وان را در اختیار داشت. فیلیپ فرانسوی از چارلز بلوآ به عنوان نامزد رسمی حمایت کرد. ژان مونتفورت از ترس اینکه ارتش فرانسه او را خلع کند، به انگلستان گریخت تا از ادوارد سوم درخواست حمایت کند.
با وجود اینکه آتش‌بس اسپلچین هنوز برقرار است، ادوارد سوم موافقت کرد که کمک کند. ژان مونتفورت به بریتانی بازگشت و منتظر تأیید این کمک از سوی پارلمان انگلیس بود. در همین حال، فیلیپ ششم ارتش بزرگی را برای حمایت از شارل بلوآ به بریتانی فرستاد و تا نوامبر آنها جان مونتفورت را در نانت به دام انداختند. با احتمال محاصره طولانی، شهروندان نانت تصمیم گرفتند جان مونتفورت را به ارتش فرانسه تسلیم کنند. سپس در پاریس زندانی شد.Neillands. The Hundred Year War. p. 88
اکنون بر عهده همسر ژان، جوانا از فلاندر قرار گرفت تا آرمان مونفورتیست را رهبری کند. او مقر فرماندهی را در Hennebont در جنوب بریتانی ایجاد کرد و در طول زمستان ۱۳۴۱–۱۳۴۲ از آن در برابر ارتش شارل دو بلوا دفاع کرد. نیروهای او توانستند جاده بین بندر برست و هنبونت غرب بریتانی را باز نگه دارند، که به یک نیروی کوچک انگلیسی اجازه داد در برست فرود آیند و با نیروهایش ترکیب شوند تا ارتش فرانسه را دور کنند و قلمرویش را پس بگیرند.
در اوت ۱۳۴۲، یک نیروی انگلیسی دیگر به فرماندهی ارل نورث‌همپتون رسید و در بندر برست فرود آمد. این نیرو در سراسر بریتانی پیشروی کرد و ونس را تصرف کرد. نیروهای انگلیسی با گروه‌هایی به فرماندهی ریچارد دو آرتوآ در ۳۰ سپتامبر ۱۳۴۲ یک ارتش فرانسوی به فرماندهی شارل بلوآ را در نزدیکی مورلا شکست دادند.رابرت د آرتوآ به انگلستان رفت و در آنجا بر اثر جراحات وارده به وان درگذشت. بدتر از آن برای ادوارد سوم، ونس توسط یک نیروی فرانسوی به فرماندهی اولیویه کلیسون بازپس گرفته شد.Neillands. The Hundred Year War. pp. 89–92
در اواخر اکتبر ۱۳۴۲، ادوارد سوم با ارتش اصلی خود به برست رسید و ونس را بازپس گرفت. سپس به سمت شرق حرکت کرد تا رن را محاصره کند. یک ارتش فرانسوی برای درگیری با او به راه افتاد، اما در آن زمان از یک نبرد بزرگ جلوگیری شد.
دلیل رسمی چنین آتش‌بس طولانی، فرصت دادن به کنفرانس صلح و مذاکره برای صلح پایدار بود، اما هر دو کشور از فرسودگی جنگ نیز رنج می‌بردند. در انگلستان بار مالیاتی سنگین بود و علاوه بر آن تجارت پشم به شدت دستکاری شده بود. ادوارد سوم سال‌های بعدی را به آرامی برای پرداخت بدهی عظیم خود سپری کرد.
در فرانسه، فیلیپ ششم مشکلات مالی خود را داشت. فرانسه هیچ نهاد مرکزی با اختیار اعطای مالیات برای کل کشور نداشت. در عوض، ولیعهد مجبور شد با مجامع استانی مختلف مذاکره کند. طبق آداب و رسوم فئودالی باستانی، اکثر آنها در حالی که آتش‌بس وجود داشت از پرداخت مالیات خودداری می‌کردند. در عوض فیلیپ ششم مجبور شد به دستکاری ضرب سکه متوسل شود و دو مالیات بسیار نامطلوب را معرفی کرد، ابتدا «fouage» یا مالیات بر شومینه، و سپس «gabelle»، مالیاتی بر نمک.salt.
در سال ۱۳۴۳، الیور اینگام، سنشال گاسکونی به انگلستان فراخوانده شد و نیکولاس د لا بچه جایگزین شد.Malcolm Vale, 'Ingham, Oliver, Lord Ingham (c.1287–1344)', Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004; online edn, Jan 2008 accessed 18 Feb 2013Nicholas de la Beche Britannia Biographies. Retrieved 18 February 2013 بچه آتش‌بس Malestroit را در دوک‌نشین تا جایی که می‌توانست حفظ کرد. بین فوریه ۱۳۴۳ تا ژوئن ۱۳۴۵ هیچ لشکرکشی بزرگی صورت نگرفت، اما او نتوانست آرامش مدنی را بازگرداند و با اسکورتی متشکل از چهل نفر دست به کار شد، سلف او فقط نیمی از این تعداد را داشت.Sumption. Hundred Years War Vol. I p. 423
هنگامی که یک معاهده یا آتش‌بس برقرار می‌شد، بسیاری از سربازان را بیکار می‌کرد، بنابراین به جای بازگشت به زندگی فقیرانه، در شرکت‌های رایگان یا «روتیرز» متحد می‌شدند. شرکت‌های مسیریاب متشکل از مردانی بودند که عمدتاً از گاسکونی و همچنین از بریتانی و سایر بخش‌های فرانسه، اسپانیا، آلمان و انگلیس آمده بودند. آنها از آموزش نظامی خود استفاده می‌کردند تا از غارت، کشتار یا شکنجه در حومه شهر زندگی کنند، زیرا برای تهیه آذوقه می‌رفتند. با اجرای آتش‌بس Malestroit، گروه‌های مسیریاب به یک مشکل فزاینده تبدیل شدند. آنها به خوبی سازماندهی شده بودند و گاهی اوقات به عنوان مزدور برای یک یا هر دو طرف عمل می‌کردند. یک تاکتیک می‌تواند تصرف یک شهر یا قلعه با اهمیت استراتژیک محلی باشد. از این پایگاه، مناطق اطراف را غارت می‌کردند تا چیزی با ارزش باقی نماند، و سپس به مکان‌های تازه می‌رفتند. اغلب آنها شهرها را برای باج دادن نگه می‌داشتند که برای رفتن به آنها پول می‌داد. مشکل راه انداز حل نشد تا زمانی که سیستم مالیات در قرن پانزدهم به ارتشی منظم اجازه داد که از بهترین مسیریاب‌ها استفاده کند.Wagner. Encyclopedia of the Hundred Years War. pp. 272–273
در ۵ ژوئیه ۱۳۴۶، ادوارد با حدود ۷۵۰ کشتی و ۷هزار تا ده‌هزار مرد از پورتسموث به راه افتاد. ,Prestwich. Plantagenet England. p. 315 – There are several estimates for the actual number of men. For example Prestwich suggests 14,000 شروع یک تهاجم بزرگ در سراسر کانال. با او پسر تقریباً ۱۶ ساله‌اش، ادوارد، شاهزاده سیاه (ادوارد ووداستاک)، شاهزاده ولز بود. در ۱۲ ژوئیه، ادوارد در لاهه در شبه‌جزیره کوتنتین نرماندی فرود آمد. ژان فروآسار در «تواریخ» خود نوشت که:
.Froissart. The Chronicles of Froissart. Chap. CXXII. pp. 94–95
ارتش از طریق نورماندی پیشروی کرد. فیلیپ ارتش بزرگی را برای مقابله با او جمع کرد و ادوارد ترجیح داد به جای تلاش برای تصرف و حفظ قلمرو، به سمت شمال به سمت کشورهای سفلی حرکت کند و در حالی که پیشروی می‌کرد، غارت کند. در طول این مدت، او دو اقدام موفق را انجام داد، طوفان کان و نبرد بلانشتاک. در نهایت که ادوارد نتوانست بر فیلیپ مانور دهد، نیروهای خود را برای نبرد قرار داد و ارتش فیلیپ در نبرد معروف کرسی به او حمله کرد. ارتش بسیار بزرگتر فرانسه یک سری حملات مقطعی را علیه انگلیسی‌ها و ولزی‌ها که کمانداران متخصص ارتش انگلیس بودند، انجام داد و همه حملات با تلفات سنگین پراکنده شدند تا اینکه فرانسوی‌ها مجبور به عقب‌نشینی شدند. کرسی شکستی سخت برای فرانسوی‌ها بود.Prestwich. Plantagent England. pp. 316–319
ادوارد بدون مخالفت به سمت شمال حرکت کرد و شهر ساحلی کاله در کانال مانش را محاصره و آن را در سال ۱۳۴۷ تصرف کرد. پیروزی انگلیس در مقابل اسکاتلند در نبرد نویل صلیب منجر به دستگیری دیوید دوم، پادشاه اسکاتلند شد و خطر اسکاتلند را بسیار کاهش داد.Prestwich. Plantagent England. p. 245
در سال ۱۳۴۸، مرگ سیاه سراسر اروپا را فرا گرفت و هم در انگلیس و هم در فرانسه عواقب بزرگی به همراه داشت. این امر انگلیس را از تأمین مالی و انجام هرگونه حمله بزرگ بازداشت. در فرانسه، فیلیپ ششم در سال ۱۳۵۰ درگذشت و پسرش ژان دوم (ژان خوب) جایگزین او شد.Arnold-Baker. The Companion to British History. pp. 1005–1006 (Philip VI) p. 748. (John II)
در آن زمان احساس تلخی بین انگلیسی‌ها و اسپانیایی‌ها به دلیل اعمال خشونت‌آمیز و غارت‌های مختلفی که اسپانیایی‌ها علیه کشتی‌های انگلیسی در دریا مرتکب شده بودند، وجود داشت. در سال ۱۳۵۰، زمانی که اسپانیایی‌ها برای مقاصد تجاری در فلاندر بودند، به آنها گفته شد که انگلیسی‌ها قصد دارند آنها را در سفر خود به خانه بازگردانند. آنها کشتی‌های خود را که در اسلویز قرار داشتند، به انواع سلاح‌ها و توپخانه‌های قدرتمند مجهز کردند و با مزدوران، کمانداران و تیراندازان متقابل که مایل بودند در ازای دریافتی به آنها خدمت کنند، تجهیز شدند. وقتی ادوارد از این آمادگی‌های جنگی شنید، با عصبانیت گفت: ناوگان اسپانیایی مسیری را در امتداد سواحل جنوبی انگلستان دنبال کرد، به این امید که در یک شهر به‌طور غافلگیرانه پیاده شوند. آنها توسط ناوگان ادوارد در نزدیکی وینچلسی در بعدازظهر ۲۹ اوت ۱۳۵۰ متوقف شدند. نبرد تا غروب طول کشید و در مقیاس کوچک تکرار Sluys بود، با کمانداران که دریانوردان اسپانیایی را قبل از نزدیک شدن به همدیگر سلاخی کردند. تقریباً نیمی از کشتی‌های اسپانیایی دستگیر شدند و بقیه زیر پوشش تاریکی فرار کردند.
درگیری‌های پراکنده در بریتانی ادامه یافت، از جمله حوادث قابل توجه نبرد شوالیه‌ها مانند نبرد سی در سال ۱۳۵۱. این نبرد در واقع یک تورنمنت صحنه‌سازی شده بود. ک از سال ۱۳۴۷ آتش‌بس برقرار بود، بنابراین قرار نبود درگیری صورت بگیرد. دو تن از رهبران مخالف، بریتانی، روبر دوبومانوار که پادگان را در ژوسلین نگه می‌داشت و ریچموند بامبرو انگلیسی که پادگان را در پلورمل نگه می‌داشت، موافقت کردند که یک مبارزه خصوصی با ۳۰ شوالیه از هر طرف که با آنها می‌جنگیدند، برگزار کنند. سلاح‌های تیز شده در میان شوالیه‌های بامبرو دو مرد معروف به نام‌های رابرت نولز و هیو کالولی وجود داشتند، اما او نتوانست سی انگلیسی را پیدا کند، بنابراین مجبور شد اعداد را با مردان مسلح آلمانی بسازد.Coulton. Social Life in Britain. p. 295 – The composition of the English 30 is not particularly reliable Coulton says: "Brambro, however, was not able to raise more than 20 English and made up the number with 6 Germans and 4 Brabançons (or, according to another account, 6 Flemings and 4 Bretons of the English faction)" نبرد تمام روز ادامه داشت و با پیروزی فرانسه به پایان رسید. طبق سنت شوالیه‌ها، فرانسوی‌ها باج بسیاری از انگلیسی‌های شکست خورده را گرفتند.Neillands. The Hundred Years War. p. 118
مرگ سیاه در سال ۱۳۴۸ به انگلستان رسیده بود. تأثیرات گسترده طاعون عملاً جنگ را متوقف کرده بود. با این حال، در اواسط دهه ۱۳۵۰، این بیماری به حدی کاهش یافت که به کشور اجازه داد تا بازسازی مالی خود را آغاز کند؛ بنابراین در سال ۱۳۵۵، پسر ادوارد، ادوارد، شاهزاده سیاه جنگ را از سر گرفت و از گاسکونی تحت کنترل انگلیسی‌ها به فرانسه حمله کرد و تا اوت همان سال یک لشکرکشی وحشیانه از حملات موسوم به «chevauchée» را آغاز کرد. این کارزار برای ایجاد وحشت و تضعیف روحیه مردم، بی‌اعتبار کردن رهبران آنها و تخلیه منابع مالی پادشاه فرانسه طراحی شده بود. هر چیزی که قابل حمل بود غارت شد و هر چیزی که قابل برداشت نبود شکسته یا سوزانده شد. یکی از ناظران در آن زمان دربارهٔ شاهزاده سیاه گفت که «هنگامی که او به تولوز می‌رفت هیچ شهری وجود نداشت که او خراب نکرده باشد». ."Lynn. Battle: A History of Combat. pp. 85–90
در اوت ۱۳۵۶، شاهزاده سیاه توسط ارتش بزرگتری تحت رهبری ژان دوم تهدید شد. انگلیسی‌ها سعی کردند عقب‌نشینی کنند اما راه آنها در پواتیه مسدود شد. شاهزاده سیاه سعی کرد با فرانسوی‌ها مذاکره کند، اما ارتش ژان در ۱۹ سپتامبر ۱۳۵۷ به انگلیسی‌ها حمله کرد. کمانداران انگلیسی توانستند سه حمله اول سواره‌نظام فرانسوی را خنثی کنند. در زمانی که تیرهای تیراندازان انگلیسی تمام شد و بسیاری مجروح یا خسته شده بودند، پادشاه فرانسه نیروهای ذخیره خود را به کار گرفت، نیروهای زبده‌ای از مردان. به نظر می‌رسید که فرانسوی‌ها آن روز را پیروز می‌شوند، با این حال، نجیب‌زاده گاسکونی Captal de Buch توانست با رهبری یک جنبش جانبی، با گروه کوچکی از مردان، فرانسوی‌ها را ناکام گذاشته و موفق شد ژان دوم و بسیاری از بزرگان همراهش را دستگیر کند.Rogers. The Oxford Encyclopedia of Medieval Warfare and Military Technology. Vol. 1 pp. 88–89 ژان با ادوارد سوم آتش‌بس امضا کرد و در غیاب او بسیاری از ارکان دولت شروع به فروپاشی کرد. باج ژان دو میلیون تعیین شد، اما ژان معتقد بود که ارزش او بیش از این است و اصرار داشت که باج او به چهار میلیون اکو افزایش یابد.Robison/ Fritze. Historical Dictionary of Late Medieval England. pp. 325–326
اولین معاهده لندن در سال ۱۳۵۸ امضا شد و اساساً قراردادی بود که باج ژان را ۴ میلیون اکو تعیین می‌کرد. اولین قسط قرار بود تا اول نوامبر ۱۳۵۸ پرداخت شود، اما فرانسوی‌ها از این قرارداد سر باز زدند. معاهده دوم لندن در ۱۲ مارس ۱۳۵۹ امضا شد و این بار این معاهده اجازه می‌داد که به جای ژان، گروگان‌ها را نگه دارند. گروگان‌ها شامل دو پسرش، چند شاهزاده و اشراف، چهار تن از ساکنان پاریس و دو شهروند از هر یک از نوزده شهر اصلی فرانسه بودند.در حالی که این گروگان‌ها نگهداری می‌شدند، ژان به فرانسه بازگشت تا تلاش کند تا برای پرداخت باج کمک مالی جمع‌آوری کند. همچنین، تحت شرایط این معاهده، انگلستان مالکیت نورماندی، بریتانی، آنژو، مین و تمام خط ساحلی از فلاندر تا اسپانیا را به دست آورد، بنابراین امپراتوری آنژوین سابق را احیا کرد. گروگان‌ها در «اسارت شرافتمندانه» نگهداری می‌شدند که تحت «رمز جوانمردی» به این معنی بود که به آنها آزادی عمل داده می‌شد تا جابجا شوند. در سال ۱۳۶۲، پسر ژان، لوئی آنژو، گروگانی در کاله تحت کنترل انگلیس، از آزادی مشروط خود فرار کرد و از بازگشت خودداری کرد. هنگامی که ژان متوجه شد، شرمنده از اقدامات پسرش، احساس وظیفه کرد که به اسارت بازگردد. او پاریس را ترک کرد و خود را به کاپیتان کاله سپرد که او را به اسارت شرافتمندانه‌اش در انگلستان بازگرداند. او بقیه دوران سلطنت خود را در آنجا گذراند و در ۸ آوریل ۱۳۶۴ در لندن درگذشت. تشییع جنازه ژان در انگلستان یک مراسم بزرگ جوانمردی بود و او به عنوان مردی بزرگ توسط پلانتاژنت‌ها مورد تجلیل قرار گرفت.Guignebert. Volume 1. A Short History of the French People. pp. 304–307Neillands. The Hundred Years War. pp. 159–160
در سال ۱۳۵۸ شورش دهقانان در فرانسه به نام ژاکری روی داد. علت آن محرومیت‌هایی بود که مردم کشور در طول جنگ متحمل شدند و رفتار شرکت‌های آزاد و اشراف فرانسوی، به ویژه، پس از نبرد پواتیه بود.Jean Birdsall edited by Richard A. Newhall. "The Chronicles of Jean de Venette" (N.Y. Columbia University Press. 1953) p.66 به رهبری گیوم کاله (Carle یا Cale)، آنها با نیروهای خود به نیروهای روستاهای دیگر پیوستند و از منطقه Beauvais، در شمال پاریس شروع کردند، اقدامات وحشیانه علیه اشراف انجام دادند و بسیاری از قلعه‌ها را ویران کردند. اما در منطقه. همه گروه‌های شورشی در اواخر همان تابستان در نبرد ملو شکست خوردند و تلافی‌جویی‌ها به دنبال داشت.Jones. The Jacquerie "in" Mckay/ Ditchburns. Atlas of Medieval Europe. p. 226
ادوارد با بهره‌گیری از نارضایتی در فرانسه، ارتش خود را در اواخر تابستان ۱۳۵۹ در کاله جمع‌آوری کرد. اولین هدف او تصرف شهر رنس بود. با این حال، شهروندان رنس قبل از رسیدن ادوارد و ارتشش، دفاع شهر را ساخته و تقویت کردند. ادوارد رنس را به مدت پنج هفته محاصره کرد، اما استحکامات جدید ادامه یافت. او محاصره را برداشت و ارتش خود را در بهار ۱۳۶۰ به پاریس منتقل کرد. حومه پاریس غارت شد اما شهر مقاومت کرد. ارتش او از آزار و اذیت شرکت‌های فرانسوی و همچنین بیماری ضعیف شده بود، بنابراین پس از چند درگیری، ادوارد ارتش خود را به شهر شارتر منتقل کرد. در شارتر، فاجعه دوشنبه سیاه رخ داد. زمانی که یک طوفان تگرگ عجیب ارتش ادوارد را ویران کرد و حدود هزار سرباز انگلیسی و شش‌هزار اسب را کشت. به دنبال این پدیده، پادشاه یک دوره مذهبی را سپری کرد و در آنجا با خدا عهد کرد که با فرانسه صلح کند. هنگامی که دوفین پیشنهاد مذاکره را داد، او آماده موافقت بود. نمایندگان دو پادشاهی در دوک‌نشین بریتانی با همدیگر ملاقات کرده و در عرض یک هفته با پیش نویس معاهده موافقت کردند. پیمان برتینی بعدها توسط دو پادشاه ژان دوم و ادوارد به عنوان معاهده کاله در ۲۴ اکتبر ۱۳۶۰ به تصویب رسید. طبق مفاد این معاهده، ادوارد موافقت کرد تا از تاج و تخت فرانسه چشم پوشی کند. در ازای آن، او حقوق کامل حاکمیتی بر آکیتن و کاله را به دست آورد. .Le Patourel. Feudal Empires. XIII. pp. 32–33Keen. England in the Later Middle Ages: A Political History. pp. 112–113
توماس کرین (Thomas Crean) (ایرلندی: Tomás Ó Cuirín) (زادهٔ حدود ۱۶ فوریه ۱۸۷۷ – درگذشتهٔ ۲۷ ژوئیه ۱۹۳۸)، ملوان و کاوشگر ایرلندی قطب جنوب بود که مدال آلبرت را برای نجات زندگی (AM) دریافت کرد. کرین، یکی از اعضای گروهی بود که به سه سفر مهم، برای کاوش قطب جنوب در دوران قهرمانانه اکتشاف جنوبگان انجام شد که شامل سفر اکتشافاتی ترا نووا توسط رابرت فالکون اسکات در سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۳ بود. در رقابت این سه گروه اکتشافی برای رسیدن به قطب جنوب، برنده اصلی گروه روئال آمونسن بود، اسکات و گروهش در پایان این سفر جان خود را از دست دادند. در طول این سفر، کرین ۳۵ مایل رسمی (۵۶ کیلومتر) را به تنهایی و پیاده در امتداد یخ‌تاق راس، طی کرد تا بتواند جان ادورا د ایوانز را نجات دهد؛ او برای این کارش مدال آلبرت را دریافت کرد.
کرین زمین خانوادگی خود را در نزدیکی آناس‌کاول در کانتی کری، ترک کرد تا در ۱۶ سالگی در نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا ثبت نام کند. او در سال ۱۹۰۱، زمانی که بر روی کشتی رینگاروما در نیوزیلند کار می‌کرد، به‌شکل داوطلبانه در سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴ به عضویت گروه سفر اکتشافی دیسکاوری به قطب جنوب درآمد که همین اتفاق، آغاز مسیر حرفه‌ای او بود.
کرین پس از کسب تجربه در سفر به "ترا نووا"، در سفر سوم و آخرش به قطب جنوب در مقام افسر دوم در گروه ارنست شکلتون، در سفر اکتشافی سلطنتی به قطب جنوب، انجام وظیفه کرد. بعد از اینکه کشتی اندورانس در احاطه یخ قرار گرفت و غرق شد، کرین و گروه حاضر در کشتی، قبل از اینکه بتوانند سفرشان را با قایق‌های نجات کشتی به جزیره الفنت ادامه دهند، ۴۲۹ روز را روی یخ‌های شناور گذراندند. کرین در این مسیر یکی از خدمه‌ای بود که با قایقی کوچک ۸۰۰ مایل دریایی (۱۵۰۰ کیلومتر) را از جزیره الفنت به جزیره جورجیای جنوبی طی کردند تا برای بقیه گروه کمک بی‌آورند.
کرین پس از اینکه در سال ۱۹۲۰ با سلامتی کامل از نیروی دریایی بازنشسته شد، آب‌جوفروشی‌اش را در قطب جنوب و در کانتی کری به همراه همسر و دخترانش راه انداخت. او در سال ۱۹۳۸ درگذشت.
کرین در حدود ۱۶ فوریه سال ۱۸۷۷ در منطقه کشاورزی گورتوچران در نزدیکی روستای آناسکاول در دینگل پنینسوالا در کانتی کری ایرلند متولد شد. والدین او پاتریک و کاترین (نی کورتنی) کرین بودند و تام یکی از ۱۱ فرزند آن‌ها و دارای ۷ برادر و ۳ خواهر بود. او در مدرسه محلی کاتولیک (در نزدیکی برکلویین) درس خواند و در ۱۲ سالگی مدرسه را برای کمک به خانواده‌اش بر روی زمین کشاورزی ترک کرد. منابع بسیاری، از جمله اسمیت، تاریخ تولد کرین را ۲۰ ژوئیه ۱۸۷۷ عنوان می‌کنند، اما اخیراً بورسیهٔ تحصیلی‌اش نشان می‌دهد که این اطلاعات باتوجه به اسناد محلی ثبت شده، متفاوت است.Smith, p. 16
کرین احتمالاً پس از مشاجره با پدرش، در ۱۶ سالگی در نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا در ایستگاه دریایی نزدیکی خلیج مینارد نام‌نویسی کرد.Smith, p. 18 ثبت نام او به عنوان دریانورد کلاس ۲ در اسناد نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا در ۱۰ ژوئیه ۱۸۹۳ ثبت شده‌است.Smith, p. 19
کارآموزی ابتدایی کرین در کشتی آموزشی اچ‌ام‌اس هاو در دوون پورت بود. در نوامبر سال ۱۸۹۴، کرین به اچ‌ام‌اس دواستاشن (Devastation) انتقال یافت و در نوامبر همان سال به اچ‌ام‌اس وایلد سوان، یک اسلوپ پروانه‌ای، رفت. این کشتی به عازم آمریکای جنوبی بود تا به ایستگاه اقیانوس آرام ملحق شود. در سال ۱۸۹۵، کرین در آمریکا بر روی کشتی رویال آرتور مشغول به کار بود. این ناو سرفرماندهی در اسکوییمالت کانادا به عنوان پایگاه اصلی استفاده می‌شد. کرین در این زمان درجه دریانورد معمولی را دریافت کرد. کمتر از یک سال بعد، در زمانی که برای دومین دوره خدمت بر روی کشتی وایلد سوان کار می‌کرد، به درجه سرناوی رسید. او بعدها به دفیانس، کشتی آموزشی اژدرافکن نیروی دریایی، ملحق شد. کرین تا سال ۱۸۹۹ به درجه افسر خرده‌پا درجه دوم رسید و مشغول خدمت در کشتی ویوید شد. در سال ۱۹۰۰ کرین به رزم ناو اچ ام اس رینگاروما فرستاده شد، این کشتی متعلق به ناو سلطنتی سپاه استرالیا در سیدنی بود. او در ۱۸ دسامبر سال ۱۹۰۱، به دلایل نامشخص تخطی از قانون، از درجه سرناوی تنزل درجه پیدا کرد. در دسامبر سال ۱۹۰۱، وقتی کشتی دیسکاوری در لیتلتون هاربر پهلو گرفت تا به قطب جنوب سفر کند، به کشتی رینگاروما دستور داده شد تا با این کشتی به کمک رابرت فالکون اسکات برود. وقتی که یکی از دریانوردهای توانای کشتی اسکات، به یک درجه دار مهناوی اعتراض کرد، کشتی را ترک کرد اما کسی باید جایگزین او می‌شد؛ کرین داوطالبانه در خواست جایگزین کرد و درخواستش پذیرفته شد.Smith, pp. 20–21Smith, p. 29Smith, p. 31
کرین پس از بازگشت به بریتانیا در نوامبر سال ۱۹۱۶، وظایف دریانوردی‌اش را از سر گرفت. در ۱۵ دسامبر ۱۹۱۶ به‌خاطر خدماتش در کشتی اندورانس (به عنوان سرناوی) به درجه ناوبان یار ارتقای کرد و سومین مدال قطبی‌اش را دریافت نمود. او یک ماه بعد در آوریل، گواهی‌اش را برای فروش و مصرف الکل در خانه مسکونی‌اش دریافت کرد؛ خانه‌ای که او در سال ۱۹۱۶ خریداری کرده بود. زمانی که او در نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا خدمت می‌کرد، کسب و کارش را به‌خاطر مراقبت از خانواده‌اش رها کرد.Admiralty Certificate of Qualification for Warrant Officer, 17 August 1917, referenced in Smith, p. 300
کرین در ۵ سپتامبر ۱۹۱۷ با الن هرلیهی از آناسکاول ازدواج کرد. در اوایل دهه ۱۹۲۰، شکلتون در حال برنامه‌ریزی برای سفر اکتشافی دیگری به قطب جنوب بود. این سفر بعدها با نام سفر اکتشافی شکلتون-رووت شناخته شد. شکلتون از کرین و افسران دیگر کشتی اندورانس خواست تا به او ملحق شوند. اما در این زمان دختر دوم کرین به دنیا آمده بود و برنامه‌هایی برای راه‌اندازی کسب‌وکار به دنبال حرفهٔ دریانوردی خود داشت. کرین دعوت شکلتون را نپذیرفت. او در آخرین مأموریت دریایی‌اش، با کشتی اچ‌ام‌اس هکلا، در سانحه‌ای دچار سقوط بدی شد که اثرات ماندگاری بر بینایی‌اش داشت. در نتیجه به دلایل پزشکی در ۲۴ مارس ۱۹۲۰ بازنشسته شد. او به همراه همسرش الن، می‌خانه کوچکی را در آناسکاول باز کردند که کرین نام آن را مهمان‌خانه قطب جنوب گذاشت. آن‌ها سه دختر به نام‌های مری، کیت و آیلین داشتند که البته کیت در سه سالگی از دنیا رفت.Smith, p. 308Smith, p. 304Smith, p. 309Smith, p. 306
کرین در طول زندگی‌اش فردی بسیار متواضع بود. زمانی که به کری بازگشت، تمام مدال‌هایش را کنار گذاشت و هیچ وقت دربارهٔ تجربیات‌اش در قطب جنوب صحبت نکرد. هیچ شواهد معتبری مبنی بر مصاحبه کرین با مطبوعات وجود ندارد. اسمیت اعتقاد دارد که احتمالاً این موضوع به دلیل بودن کری، برای فعالیت‌های مربوط به ناسیونالیسم ایرلندی و بعدها جمهوری‌خواهی ایرلندی، در کنار کانتی کورک مرکز فعالیت‌های خشونت‌آمیز بود. خانواده کرین یک بار در طول جنگ استقلال ایرلند مورد هجوم سربازهای انگلیسی اعزام شده به ایرلند قرار گرفتند. سربازها مهمان‌خانه آن‌ها را غارت کردند تا اینکه پس از پیدا کردن اتفاقی قاب عکس کرین که در آن یونیفورم نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا پوشیده بود و مدال‌هایش، آنجا را ترک کردند. در ۱۳ آوریل ۱۹۲۰، تام کرین در میان جمعیتی که در ترالی، برای اعتراض علیه رفتار ناعادلانه با زندانیان جمهوری‌خواه که در زندان ماونتی دست به اعتصاب غذا زده بودند، حاضر شد.Smith, p. 312Interview with his daughter, Mary O'Brien "RTÉ – Charlie Bird on the trail of Tom Crean"
کورنلیوس کرین، برادر بزرگتر کرین، گروهبان ژاندارمری سلطنتی ایرلند RIC بود. او در کانتی کورک سکونت داشت و در زمان جنگ استقلال ایرلند در ژاندارمری سلطنتی ایرلند خدمت می‌کرد. گروهبان کرین در شبیخون ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در ۲۵ آوریل ۱۹۲۰ در آپتون کشته شد.Frank McNally, 'An Irishman's Diary', "The Irish Times", p. 17. Dublin, Saturday, 23 April 2016.
کرین در سال ۱۹۳۸ به علت ترکیدن آپاندیس بیمار شد. او را به نزدیک‌ترین بیمارستان در ترالی بردند، اما به علت نبودن جراح در آنجا، کرین به بیمارستان بون سکورز در کورک منتقل شد و آپاندیسش برداشته شد. بدن کرین به علت تأخیر در جراحی، عفونت کرد و بعد از یک هفته در تاریخ ۲۷ ژوئیه ۱۹۳۸ در بیمارستان درگذشت. کرین در مقبره خانوادگی‌اش در آرامگاهی در بالیناکورتی، کورکاگوینی کانتی کری دفن شد.
ارگومترین ، که با نام ارگونووین نیز شناخته می‌شود و با نام‌های تجاری Ergotrate Ergostat و Syntometrine به فروش می‌رسد، دارویی است که برای ایجاد انقباضات رحم برای درمان خونریزی شدید واژن پس از زایمان استفاده می‌شود. می‌توان آن را به صورت خوراکی، تزریق عضلانی یا تزریق وریدی تجویز کرد. این دارو در مدت ۱۵ دقیقه از طریق خوراکی شروع به اثر می‌کند و در صورت استفاده از طریق تزریق، این اثر سریعتر اتفاق می‌افتد. اثر بین ۴۵ تا ۱۸۰ دقیقه باقی می‌ماند.
عوارض جانبی شایع شامل فشار خون بالا، استفراغ، تشنج، سردرد و فشار خون پایین است. سایر عوارض جانبی جدی شامل ارگوتیسم است. این دارو در اصل از قارچ ناخنک چاودار تهیه می‌شد اما می‌تواند از لایزرژیک اسید نیز تهیه شود. از ارگومترین می‌توان برای سنتز اسید لیسرژیک دی اتیل آمید (LSD) نیز استفاده کرد.
ارگومترین در سال ۱۹۳۲ کشف شد. این دارو در فهرست داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت قرار دارد.
دانشگاه مریم یک دانشگاه خصوصی است که در سال ۲۰۰۷ (میلادی) در شهر کابل، افغانستان تأسیس شده‌است.
لیسانس حقوق (LLB)
لیسانس علوم سیاسی (BPS)
لیسانس مدیریت بازرگانی (BBA)
لیسانس فناوری اطلاعات (BIT)
CEL/DEL در زبان انگلیسی
ویلیام هیلی دال (William Healey Dall) (زادهٔ ۲۱ اوت ۱۸۴۵ – ۲۷ درگذشتهٔ مارس ۱۹۲۷)، طبیعت‌گرا و نرم‌تن‌شناس آمریکایی و یکی از اولین دانشمندانی بود که درون آلاسکا را کشف کرد. او بسیاری از نرم‌تنان شمال غربی آرام آمریکا را شناسایی و توصیف کرد. او برای سال‌های متمادی از مؤلفان پیشرو در زمینه نرم‌تنان زنده و فسیل بود.
دال همچنین کمک‌های قابل توجهی به علوم پرنده‌شناسی، جانورشناسی، انسان‌شناسی فیزیکی و فرهنگی، اقیانوس‌شناسی و دیرین‌شناسی داشته است. علاوه بر این موارد مشاهدات هواشناسی او در آلاسکا برای مؤسسه اسمیتسونین هم قابل توجه است.
دال در بوستون ماساچوست به‌دنیا آمد. پدرش چارلز هنری اپلتون دال (۱۸۱۶ تا ۱۸۸۶) کشیش مورج یونیتارینیسم بود که در سال ۱۸۵۵ به عنوان مبلغ مذهبی به هند نقل مکان کرد. با این حال خانواده او در ماساچوست ماندن و مادر دال، کارولین ولز هیلی معلم بود. فردی مدافع تعالی گرایی، اصلاح‌طلب و از پیشروان جنبش فمینیسم بود.
پدر دال در سال ۱۸۶۲، زمانی که برای سر زدن به خانواده‌اش آمده بود، پسرش را با چند تن از دانشمندان طبیعت‌شناسی دانشگاه هاروارد که محل تحصیل خودش هم بود، آشنا می‌کند و در سال ۱۸۶۳ زمانی که دال از دبیرستان فارغ‌التحصیل می‌شود، علاقه خاصی به مطالعه دربارهٔ نرم‌تنان پیدا می‌کند. دال در سال ۱۸۶۳ زیر نظر لوییس آگاسیس در موزه جانورشناسی تطبیقی هاروارد، در رشته علوم طبیعی به تحصیل ادامه می‌دهد. آگاسیس در آن زمان که علاقه دال نسبت به نرم‌تن‌شناسی را دیده بود، بسیار به او در این زمینه کمک می‌کند. در آن زمان این رشته خیلی شناخته شده نبود. دال همچنین زیر نظر جفریز وایمن و دنیل برینرد به تحصیل و مطالعه در زمینه کالبدشناسی و پزشکی پرداخت.Short biography and bibliography of W.H. Dall
دال در شیکاگو کاری پیدا کرد و آنجا با رابرت کنیکات (۱۸۳۵ – ۱۸۶۶) طبیعت‌شناس معروف، در موزه آکادمی علوم شیکاگو آشنا شد. در سال ۱۸۶۵ اتحادیه تلگراف غرب سفری را تدارک دید تا از طریق دریای برینگ مسیرهای ممکن برای خط تلگراف را میان آمریکای جنوبی و روسیه کشف کند، کنیکات به عنوان دانشمند راهنمای این سفر انتخاب شد و با نظر اسپنسر فولرتون بیرد از مؤسسه اسمیتسونین، دال را هم به عنوان دستیار با خود به همراه برد. دال به‌خاطر تخصص‌اش در زمینه بی‌مهره گان و آبزیان برای این سفر انتخاب شد.
در این سفر با کشتی نایتینگل که تحت نظارت چارلز ملویل سامون، طبیعت‌شناس هدایت می‌شد، در توقف‌های اول در آلاسکا دال به کاوش ساحل سیبری پرداخت (که در آن زمان هنوز در قلمرو روسیه بود). اسکمون بی در آلاسکا از روی اسم چارلز اسکومن به این نام گذاشته شد.
در سال ۱۸۶۶ دال کاوش‌هایش را در سفر اکتشافی به سیبری ادامه داد. او در یکی از توقف‌هایش در سنت میشل آلاسکا مطلع شد که کنیکات، زمانی که در حال شناسایی مسیرهای تلگراف در امتداد رود یوکون بوده‌است، بر اثر حمله قلبی در ۱۳ می ۱۸۶۶ درگذشت. دال که تصمیم گرفته بود کار ناتمام کنیکات در رودخانه یوکون را به اتمام برساند، فصل زمستان را در همان‌جا ماند. او به دلیل لغو شدن برنامه سفرش مجبور شد تا پاییز ۱۸۶۸ تحقیقیات را با هزینه‌های خودش پیش ببرد.
در همین زمان، در سال ۱۸۶۷، ایالات متحده حق مالکیت آلاسکا را با قیمت ۷٫۲ میلیون دلار از روسیه خریده بود؛ منطقه‌ای کشف نشده با حیوانات و گیاهانی که دال به تنهایی به عنوان پژوهشگر و دانشمند کشف آنها را بر عهده گرفت.
دال با بازگشت به مؤسسه اسمیتسونین، طبقه‌بندی هزاران گونه‌ای که در طول این سفر جمع‌آوری کرده بود را آغاز کرد. او در سال ۱۸۷۰ گزارش خود را دربارهٔ اولین سفرها با عنوان آلاسکا و منابع طبیعی آن منتشر کرد. او در این گزارش به توصیف رودخانه یوکونف جغرافیا و منابع طبیعی آلاسکا و ساکنان آنجا پرداخت. او همچنین در سال ۱۸۷۰ به عنوان دستیار موقت تحقیقات ساحلی ایالات متحده انتخاب شد که نام آن در سال ۱۸۷۸ به تحقیقات ساحلی و کره سنجی ایالات متحده تغییر پیدا کرد)
دال در سال‌های ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۴ به مأموریت‌های اکتشافی و تحقیقاتی دیگری رفت. مأموریت اصلی او انجام پژوهش‌هایی در سواحل آلاسکا بود، اما او از این فرصت برای جمع‌آوری تعداد فراوانی از نمونه‌ها استفاده کرد. در سال‌های ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۲ برای انجام تحقیقات به جزیره آلوتیان رفت. در سال ۱۸۷۴ از طریق شونر مؤسسه تحقیقات ساحلی ایالات متحده، به نام یوکون، در خلیج لیتوا بی لنگر انداخت. این منطقه از نظر او به دره یوسمیت در کالیفرنیا شباهت داشت و یخچال طبیعی‌اش را حفظ کرده بود.
دال مجموعه جمع‌آوری شده خود از نرم‌تنان، خارپوستان و فسیل‌ها را برای لوییس آگسیز در موزه جانورشناسی تطبیقی هاروارد ارسال کرد؛ او مجموعه گیاهان را هم برای آساگری در هاروارد فرستاد؛ اشیاء مرتبط نژادشناسی و باستان‌شناسی را نیز به مؤسسه اسمیتسونین ارسال شدند. در سال‌های ۱۸۷۷ تا ۱۸۷۸ او با سفرهای اکتشافی بلیک شناخته می‌شد که در امتداد سواحل شرقی ایالات متحده انجام شده بود.
دال در اوت ۱۸۷۸ برای شرکت در جلسه انجمن پیشرفت علوم بریتانیا در دوبلین در اروپا اقامت داشت. او از این فرصت برای بازدید از مجموعه نرم‌تنان استفاده کرد و با دانشمندان اروپایی ملاقات کرد.
دال در سال ۱۸۸۰ با آنت ویتنی ازدواج کرد. آنها برای ماه عسل به آلاسکا سفر کردند. بعد از اینکه به سیتکا رسیدند، همسرش به خانه شان در واشینگتن برگشت. دال آخرین مرحله از پژوهش‌هایش را در شونر یوکان آغاز کرد. در این سفر چند نفر دیگر، از جمله ماهی‌شناسی به نام تارلتون هافمن میان (۱۸۴۶ – ۱۹۱۶) او را همراهی می‌کردند.
دال در سال ۱۸۸۲ در کمیته مبارزات انتخاباتی جمهوری‌خواهان شرکت کرد.Box 18 Folder 40 William Healey Dall Archives Smithsonian Archives
در سال ۱۸۸۴ دال پروژه تحقیقاتی سواحل و کره‌سنجی آمریکا را رها کرد. او تا آن زمان بیش از ۴۰۰ مقاله نوشته بود. در سال ۱۸۸۵ او به پژوهشکده زمین‌شناسی ایلات متحده که به تازگی تأسیس شده بود، ملحق شد و در آنجا به عنوان باستان‌شناس مشغول به کار شد. او در موزه ملی آمریکا هم سمت افتخاری سرپرست گروه دیرین‌شناسی بی‌مهرگان را دریافت کرد و در آنجا به مطالعه بی‌مهرگان فسیلی و بی‌مهرگان جدیدتر می‌پرداخت. او تا آخر عمر خود در همین سمت مشغول به کار بود.
دال به عنوان بخشی از کارش برای پژوهشکده زمین‌شناسی ایالات متحده، سفرهای برای مطالعه زمین‌شناسی و فسیل‌ها داشت؛ سفرهایی به نورث وست (۱۸۹۰، ۱۸۹۲، ۱۸۹۵، ۱۸۹۷، ۱۹۰۱ و ۱۹۱۰) فلوریدا (۱۸۹۱) و جورجیا (۱۸۹۳)
در سال ۱۸۹۹ دال به همراه گروهی از دانشمندان نخبه، مثل جان مویر، متخصص یخبندان‌شناسی، در سفر اکتشافی هریمان آلاسکا حضور داشتند. آنها با کشتی بخار تک پیچه جرج دبلیو الدر در امتداد آبدره یخبندان در سواحل آلاسکا، جزایر آلوتیان و تنگه برینگ حرکت کردند.
بسیاری از سرده‌ها و گونه‌های جدید در این سفر تشریح شدند. دال در آلاسکا دانشمندی بی‌رقیب بود و دانشمندان دیگر اغلب هم به خاطر دانش او در زیست‌شناسی و هم به دلیل شناخت او از فرهنگ مردم بومی آلاسکا، شگفت زده می‌شدند. مقالات و گزارش‌های او در راه سفر اکتشافی هریمن آلاسکا که شامل یک فصل است به نام توصیف و اکتشاف آلاسکا و جلد ۱۳، نرم‌تنان خشکی و آب‌های شیرین.
دال دو ماه را در موزه بیشاپ در هاوایی گذراند تا مجموعه صدف‌های آنجا را مورد بررسی قرار دهد.
دال عضو برگزیده بیشتر انجمن‌های علمی ایالات متحده آمریکا بود، او همچنین نایب‌رئیس آکادمی هنر و علوم آمریکا (۱۸۸۲، ۱۸۸۵) یکی از مؤسسان انجمن ملی جغرافیا و انجمن فلسفه واشینگتن هم بود. در سال ۱۸۹۷ او به عنوان عضوی از آکادمی ملی علوم انتخاب شد. دال همچنین یکی از اعضای خارجی انجمن زمین‌شناسی لندن بود. جایگاه علمی او باعث شد که او مدارک افتخاری مختلفی را نیز دریافت کند. ماونت دال، قله‌ای با ارتفاع ۸۳۹۹ فوت (۲۵۶۰ متر) در رشته کوه آلاسکا که حالا بخشی از پارک ملی و منطقه حفاظت شده دنالی است، به احترام دال توسط ای اچ بروکس در سال ۱۹۰۲ در پژوهشکده زمین‌شناسی ایالات متحده نام‌گذاری شده‌است.
جرارد گامبائو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که برای الچه سی اف بازی می‌کند. او عمدتاً یک هافبک میانی است ولی می‌تواند به عنوان هافبک دفاعی یا دفاع میانی نیز بازی کند.
گامبائو که در کمپلونگ، خیرونا، کاتالونیا به دنیا آمد و اولین بازی خود را برای بزرگسالان باشگاه فوتبال ژیرونا با ذخیره‌ها در فصل ۲۰۱۲–۱۳ در سگنا کاتالانا انجام داد.
فلچر کریستین (Fletcher Christian) (۲۵ سپتامبر ۱۷۶۴ تا ۲۰ سپتامبر ۱۷۹۳ میلادی)، یکی از مسترز میت‌های روی عرشه‌ای HMS بونتی طی سفر دریایی ناوبان یکم ویلیام بلای به تاهیتی در سال‌های ۱۷۸۷–۱۷۸۹ برای درخت نان بود. در شورش در بونتی، کریستین حکم کشتی را از بلای در ۲۸ آوریل ۱۷۸۹ میلادی دریافت کرد. برخی از متمردان در تاهیتی رها شدند، در حالی که کریستین، هشت متمرد دیگر، شش تاهیتی مرد و یازده تاهیتی زن در جزایر پیت‌کرن استقرار یافته و «بونتی» سوزانده شد. پس از اینکه در ۱۸۰۸ میلادی زیستگاه کشف شد، متمرد بازمانده گزارش‌های متعارضی را در رابطه به نحوه مرگ کریستین ارائه نمود.
کریستین در ۲۵ سپتامبر ۱۷۶۴ میلادی بدنیا آمد. منزل خانوادگی او در «مورلند کلوز»، ایگلزفیلد نزدیک کوکرموث در کامبرلند انگلستان بود. سمت پدری فلچر از جزیره من نشأت گرفته بود و بسیاری از نسل اجداد پدری او از نظر تاریخی دیمسترها بودند که نام خانوادگی اصیلشان مک‌کریستین بود.
فلچر برادر ادوارد و هامفری بود. او یکی از سه پسر چارلز کریستین اهل مورلند کلوز و اهل ملک «اوانریگ هال» در دیرهام، کامبرلند بود که از نسل «attorney-at-law» با تربیت مانکس و همسرش آن دیکسون بود.Glynn Christian, "Fragile Paradise: The discovery of Fletcher Christian, Bounty mutineer"; 2nd ed. (US: Bounty Books, 2005), p. 11.
ازدواج چارلز با آن باعث شد که بخشی از املاک کوچک مورلند کلوز نصیبش گردد: «تل مستطیلی از ساختمان‌ها … نصف قلعه، نصف مزارع و ابنیه.» این املاک را می‌توان در سمت شمالی جادهٔ کاکماوت به اگرمونت A5086 دید. چارلز در ۱۷۶۸ میلادی هنگامی که فلچر هنوز چهار سال هم نداشت فوت کرد. آن نشان داد که نسبت به مدیریت پول به شدت مسئولیت ناپذیر است. تا ۱۷۷۹ میلادی، هنگامی که فلچر پانزده سال داشت، بدهی آن به ۶۵۰۰ پوند (معادل ۸۹۳٬۱۱۶ پوند امروزی) رسید و دچار سرنوشت زندان بدهکاران گردید. مورلند کلوز گم شد و آن و سه فرزند جوانش مجبور به فرار به «آیسل آف من» شدند که از املاک خویشاوندان او بود، جایی که طلبکاران انگلیسی در آنجا قدرتی نداشتند.
سه تا از پسران بزرگتر کریستین توانستند ۴۰ پوند (معادل ۵٬۴۹۶ پوند امروزی) را برای مادرشان سالانه جمع‌آوری کنند که به خانواده امکان داد تا در فقر نجیبانه‌ای زندگی کنند. کریستین هفت سال را از سن نه سالگی در مدرسه آزاد کاکرماوت سپری نمود. یکی از هم عصری‌های جوان‌ترش در آنجا ویلیام وردزورث بود که از اهالی کاکرماوت به‌شمار می‌رفت. اغلب پیشنهاد شده که این دو نفر «دوستان مدرسه‌ای» بوده‌اند، در حقیقت کریستین شش سال بزرگتر از وردزوورث بود. مادرش «آن» در ۱۸۱۹ میلادی در «آیسل آف من» فوت کرد.
فلچر کریستین حرفه دریایی خویش را در سن بالا شروع کرد و به نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا، به عنوان پسر کابین پیوست، هنگامی که به سن هفده سالگی رسیده بود (میانگین سنی برای این موقعیت بین ۱۲ تا ۱۵ سال بود). او بیش از یک سال را در یک کشتی خطی درجه سوم همراه با فرمانده آینده‌اش ویلیام بلای خدمت کرد. ویلیام بلای به عنوان ناوبان ششم کشتی گماشته شد. سپس کریستین در کشتی پست درجه ششم HMS ائورودیکه مبدل به میدشیپمن شد و شش ماه پس از این که به دریا رفت «مسترز میت» شد. فهرست نقش‌های HMS ائورودیکه نشان می‌دهد که کریستین برای یک سفر دریایی ۲۱ ماهه به هند ثبت نام شده بود. همچنین این فهرست نشان می‌دهد که کریستین بیش از انتظارات ظاهر شده بود چرا که: «حدود هفت ماه خارج از انگلستان، از میدشیپمن به مسترز میت ارتقاء یافته بود».
پس از بازگشت «ائورودیکه» از هند، کریستین به میدشیپمن تنزل درجه داده شد و با نیروی دریایی تسویه حساب شد. او که قادر نبود تا برای سمت میدشیپمن دیگری را بیابد، تصمیم گرفت تا به ناوگان تجاری بریتانیایی پیوسته و و در کشتی «بریتانیا» متعلق به ویلیام بلای مشغول به کار شد. خود بلای نیز از نیروی دریایی بریتانیا بیرون رفته و اکنون ناخدای یک کشتی تجاری شده بود. بلای کریستین را در دفتر کشتی به عنوان سرناو ثبت کرده و پذیرفته بود، اما به او تمامی حقوق یک افسر کشتی شامل غذاخوردن و استراحت در اقامتگاه افسران را به او داد. کریستین در سفر دریایی دوم به جامائیکا به همراه بلای، به عنوان میت دوم رتبه‌بندی‌شد.
بلای در ۱۷۸۷ میلادی از کریتستین خواست که در عرشه HMAV بونتی برای مدت دو سال سفر دریایی اتنقال درختنان از تاهیتی به ایندیز غربی خدمت کند. بلای ابتدا تماماً انگیزه داشت تا کریستین به عنوان مستر خدمت کند، اما هیئت دریایی خواسته او را به دلیل کم بودن سال‌های خدمت به عنوان یک بالارتبه رد کرده و جان فرایر را به جای او گماشت. کریستین به عنوان مسترز میت نگه داشته شد. سال بعد آن، در میانه سفر دریایی بونتی، بلای کریستین را به عنوان ناوبان کنشگر گماشته و ازین رو ارشد فرایر کرد.
در ۲۸ آوریل ۱۷۸۹ میلادی، فلچر کریستین شورشی را بر روی عرشه بونتی رهبری کرده و ازین نقطه به بعد به عنوان یک یاغی در نظر گرفته شد. او به صورت رسمی از رتبه دریایی‌اش در مارس ۱۷۹۰ میلادی خلع شده و پس از بازگشت بلای به انگلستان اخراج شده و شورش را به هیئت دریاسالاری گزارش نمود.
در ۱۷۸۷ میلادی، کریستین به توصیهٔ بلای به عنوان مسترز میت در بونتی جهت سفر اکتشافاتی درخت نان به تاهیتی گماشته شد. طی سفر رفت دریایی، بلای او را به عنوان ناوبان یکم کنشگر گماشت. بونتی در ۲۶ اکتبر ۱۷۸۸ میلادی رسید و کریستین پنج ماه بعدی را در آنجا سپری نمود.
بونتی با محموله درخت نان در ۴ آوریف ۱۷۸۹ میلادی سفر دریایی اش را آغاز نمود. در حدود ۱۳۰۰ مایل غرب تاهیتی نزدیک تونگا، شورشی در ۲۸ آوریف ۱۷۸۹ میلادی شکل گرفت که توسط کریستین رهبری می‌شد. براساس گزارش‌ها، ملوانان به زندگی «بی‌نقص» و فرصت‌های جنسی که در جزیره تاهیتی واقع در اقیانوس آرام وجود داشت جذب شده بودند. همچنین دلیل آورده‌اند که آن‌ها تحت رفتارهای تند بلای برانگیخته شده بودند. هجده شورشی بلای را در قایق کوچکی به همراه هجده تا از بیست و دو خدمه وفادار به او شناور ساختند.
پس از این شورش، کریستین تلاش نمود تا یک مستعمره در توبوای بسازد، اما در آنجا شورشیان با بومیان دچار تنش شدند. هنگام با ترک جزیره، او اندکی در تاهیتی درنگ کرد و با مایمیتی در ۱۶ ژوئن ۱۷۸۹ میلادی ازدواج کرد که دختر یکی از رؤسای محلی بود. در حالی که در تاهیتی بود، ۱۶ تا از افراد عرشه را پیاده کرد. این شانزده نفر شامل چهارتا از وفادارن بلای بودند که از بونتی بیرون انداخته شده بودند و دو نفر دیگر که نه مشارکتی در شورش داشته و نه مقاومت کرده بودند. سپس نه شورشی دیگر، شش مرد تاهیتی و یازده زن تاهیتی به سمت شرق دریانوردی نمودند. در این زمان، آن‌ها در جزیره پیتکیرن لنگر انداختند و در آنجا بونتی را از تمامی چیزهایی که می‌توانست شناور باشد پیش از «متیو کوینتال» خالی کرده و به آتش کشیدند. در نتیجه عدم تعادل جنسی و به بردگی گرفتن مردان تاهیتی توسط شورشیان، طفیانی رخ داد و بسیاری از مردان کشته شدند.
برای مطالعه بیشتر
اطلاعات شجره‌نامه‌ای
The following genealogical information about Fletcher Christian and the other "Bounty" crew members comes from descendants of the "Bounty" crew, who may not be reliable and from historical archives.
اطلاعات مرتبط
ناخدا جورج کومر (George Comer) (آوریل ۱۸۵۸–۱۹۳۷ میلادی)، یکی از معروف‌ترین ناخدایان صید نهنگ آمریکایی در خلیج هادسون به‌شمار می‌رفت و طی اوایل قرن بیستم میلادی به عنوان پیشروترین مرجع در اینوئیت خلیج هادسون به حساب می‌رفت.
کومر کاوشگر قطبی، شکارچی نهنگ/شکارچی خوک آبی، قوم‌شناس، نقشه‌نگار، مؤلف و عکسبردار بود. او ۱۴ سفر دریایی در شمالگان و سه سفر دریایی در طول عمرش در جنوبگان صورت داد. این سفرهای اکتشافاتی (در حدود ۱۸۷۵–۱۹۱۹ میلادی) اغلب در نیو لاندن، کنتیکت یا نیوبدفورد، ماساچوست صورت می‌پذیرفت. دایرهٔ دوستان و همکاران کومر شامل سایر کاوشگران سرشناس هم عصرش همچون رابرت پری و ناخدا فردریک کوک و مربی‌اش فرانتس بوئاس، ُ «پدر انسان‌شناسی آمریکایی» می‌شد.
کومر در استان کبک، در سال ۱۸۵۸ میلادی به دنیا آمد. پدر او انگلیسی و مادرش ایرلندی بودند. این خانواده در ۱۸۶۰ میلادی به ایالات متحده مهاجرت کردند و کومر در شرق هدم، کنتیکت پرورش یافت. او تنها به مدت دو سال در مدرسه شرکت نمود. پس از این که پدر کومر در دریا گم شد، مادر او نتوانست از فرزندش پشتیبانی و حمایت نماید. در پی آن، کومر یتیم شده و دوران خویش را در پرورشگاه هدم شرقی سپری نمود. در ۱۸۷۷ میلادی، کومر (در سن ۱۹ سالگی) با جولیا چیپمن (سن ۲۰ سالگی؛ متولد پنسیلوانیا) ازدواج کرده و این زوج خانه‌شان را در جاده کوهستان پارناسوس در هدم شرقی ساختند. حاصل این ازدواج دو فرزند بود: دخترشان نلی جی. (متولد آوریل ۱۸۷۸) و پسرشان توماس ال. (آوریل ۱۸۸۶–۱۹۳۰ میلادی) که یک افسر کشتی بود.
کومر اولین سفرهای دریایی خویش را در سن ۱۷ سالگی بر روی کشتی صید نهنگ «نیل» برای کامبرلند ساوند، جزیره بافین در ۱۸۷۵ میلادی صورت داد. او از ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۱ میلادی سه گشت دریایی در اسکونری به نام «ارا» به مقصد جزیره جنوب شرقی بافین انجام داد. این سفرها پس از ۱۵ ماه صید نهنگ بر روی «کانتون» طی سال‌های ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۴ صورت پذیرفت.
کومر پس از ۲۰ سال دریانوردی، مبدل به ناخدای اولین کشتی خود در ۱۸۹۵ میلادی شد. از ۱۸۹۵ تا ۱۹۱۲ میلادی، کومر طی شش سفر صید نهنگ در خلیج هادسون شامل قشلاق کردن در «روز ولکام ساوند» در «ارا» (که در ۱۹۰۶ در نیوفاندلند غرق شد) (ابر، ۱۹۸۹، صفحه ۲۵) و «ای تی گیفورد» به مهارت رسید.Whaling Masters, compiled by the Federal Writers Project of the Works Progress Administration of Massachusetts. New Bedford, MA: Old Dartmouth Historical Society, 1938.
کومر در حالی که در خلیج هادسون قشلاق می‌کرد با آیویلینگمیوت، نتسیلینگمیوت و قائرنرمیوت آشنا گردید. کومر مردان «کاریبو اینوئیت» را به عنوان دستیار صید نهنگ استخدام کرده و این افراد هم به خدمه کشتی گوشت گوزن دادند تا از توسعه بیماری اسکوربوت نجات پیدا کنند. کومر در بسیاری از موقعیت‌ها از اینوئیت‌ها عکسبرداری کرده و به همین دلیل به او نام «انگاکوق» (به معنی «شمن») را دادند، چرا که این عکس‌ها واقعیتی نبودند که به راحتی توسط اینوئیت‌ها درک گردند.
کومر با یک زن آویلیک به نام نیویاتسیاناق (یا نیویساناق) پیوندی برقرار ساخت که در میان اینوئیت‌ها از آن به «شوفلی کومر» یاد می‌گردد. او به مدت چندین سال در سفرها کومر را همراهی کرده و پسرش «اودلاناک» را که به او «جان ال» گفته می‌شد را همراهش آورد که طبق شایعه‌ای از او به عنوان پسر زیست‌شناختی کومر یاد کردند.(Eber, 1989, pp. 178) کومر حداقل یک فرزند دیگر را هنگامی که در خلیج هادسون بود را از زنی به نام «اوکتوک» حاصل نمود به نام «لورنت پامئولیک» (۱۹۱۱-؟). پامئولیک توسط شوفلی و شمنی به نام «آنگوفیماریک» پس از مرگ مادرش به فرزندی گرفته شد.
تاجر خزی به نام اف.ان. مونجو در ۱۹۰۶ میلادی، «ارا» را خریده و ناخدا کومر را به عنوان ناخدا استخدام نمود، اما کومر کشتی را در جزیره میکلون-لانگلند نزدیک نیوفاندلند در همان سال غرق نمود. سپس کومر ناخدای اسکونری که مونجو پس از آن خرید به نام «ای.تی. گیفورد» شده که از ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۲ میلادی فرماندهی نمود. این صیاد خارج از نیو لاندن، کنتیکت در سفر دریایی ۱۹۰۷ میلادی عملیات کرد، همچنین در سفر دریایی نیوبدفورد، ماساچوست در ۱۹۱۰ میلادی نیز برای شکار نهنگ و خز و قشلاق در دماغه فولرتون حضور داشت.NY Times July 7, 1907
سفر اکتشافاتی «آنتونی فیالا» ی او در ۱۹۰۷ میلادی جهت استقرار پایگاه‌های تدارکاتی در شمالگان برنامه‌ریزی شد تا مایحتاج گروه دومی که قرار بود تلاش کنند تا به قطب شمال دست یابند را تهیه کند. کومر در ۱۹۱۲ میلادی از صید نهنگ بازنشسته شد.
کومر در ۱۹۱۵ میلادی به عنوان استاد یخ در «جورج بی. کلوئت» خدمت کرد که توسط موزه تاریخ طبیعی آمریکا برنامه‌ریزی شده بود تا افراد «دونالد مک‌میلان» را از «سفر اکتشافاتی کراکر لند» در ایتاه در گرینلند شمالی بازگرداند. در مسیر، کلوئت به مدت دو سال در یخ گیر افتاد و به کومر این فرصت را داد تا در «کوهستان دونداس»، (Umánaq, Uummannaq یا Umanak)، تپه‌ای نزدیک پیتوفیک حفاری‌های باستان‌شناختی کند، آنجاکه شواهدی را از زیر خاک بیرون آورد از مردمانی که امروزه به مردمان تولی از آنها یاد شده که همان اجداد اینوئیت‌هایند. یافتهٔ او به «تودهٔ زبالهٔ کومر» معروف شده‌است، چرا که شامل تل زبالهٔ مربوط به آشپزخانه است.
آخرین سفر شمالگان کومر در ۱۹۱۹ میلادی رخ داد که بخشی از آن به دلیل وداعی بر دوستان اینوئیتش بود. این از برنامه‌هایی بود که توسط کاوشگر/رفتارشناس شمالگان به نام کریستین لیدن برنامه‌ریزی شده بود تا در میان اینوئیت‌ها به مطالعه بپردازد. اما اسکونری به نام «فینبک» در دماغه فولرتون به گل نشسته و گم شد. تحقیقاتی در مورد این سانحه صورت پذیرفت و شرایط به نظر مشکوک می‌آمد. برای کومر، فایدهٔ این حادثه این بود که می‌توانست مدت زمان طولانی تری را با دوستان اینوئیتش سپری نماید.
زن‌کشی یک اصطلاح جنایی ناشی از نفرت است که به‌طور کلی به عنوان قتل عمدی زنان یا دختران تنها به دلیل زن بودن تعریف می‌شود، اگرچه تعاریف آن بسته به بافت فرهنگی آن متفاوت است. دایانا ای اچ راسل اولین کسی بود که این اصطلاح را در دوران مدرن در سال ۱۹۷۶ تعریف و منتشر کرد. او این کلمه را اینگونه تعریف می‌کند: «کشتن زنان توسط مردان به دلیل زن بودن آنها». برخی دیگر بر نیت یا هدف این عمل که به‌طور خاص متوجه زنان می‌شود، تأکید می‌کنند زیرا آنها زن هستند. موارد دیگر شامل کشتن زنان توسط زنان است.
خشونت علیه زنان از هر ۱۰ زن، ۳ نفر را در طول زندگی تحت تأثیر قرار می‌دهد و تخمین زده می‌شود که ۱۳٫۵ درصد از قتل‌ها در سراسر جهان مربوط به شرکای صمیمی است که قتل‌های جنسیتی را شامل می‌شود.Stockl, H., Devries, K., Rotstein, A., Abrahams, M., Campbell, J., Watts, C., & Garcia Moreno, C. (2013). The global prevalence of intimate partner homicide: A systematic review. "The Lancet", 382, 859-865. accessed 14 September 2019 مخالفان استدلال می‌کنند از آنجایی که بیش از ۸۰ درصد از همه قربانیان قتل مرد هستند، این اصطلاح تأکید زیادی بر قتل کمتر زنان دارد. با این حال، در شریک‌های زندگی تقریباً در ۴۰ درصد از قربانی‌ها زنان هستند در حالی که در قتل‌های که مردان کشته می‌شوند ۶ درصد است. علاوه بر این، مطالعه زن کشی یک چالش اجتماعی است.
یک اصطلاح جایگزین ارائه شده کشتار جنسیتی است که دوسوگراتر و فراگیرتر در نظر گرفته می‌شود. با این حال، برخی از فمینیست‌ها استدلال می‌کنند که اصطلاح "جنسیت کشی" تابوی موضوع قتل زنان را تداوم می‌بخشد و قدرت خاموش کردن مداوم ساختارهای مردانه مسلط در جامعه را ثابت می‌کند. انگیزه‌های زن‌کشی با انگیزه‌های آندروسیت بسیار متفاوت است. به جای تمرکز بر خشونت خیابانی، بیشتر زن کشی در خانه رخ می‌دهد، یعنی خشونت خانگی که همچنین شامل سقط جنین انتخابی نیز می‌شود.
اصطلاح زن "کشی" برای اولین بار در سال ۱۸۰۱ در انگلستان به معنای «کشتن یک زن» استفاده شد. در سال ۱۸۴۸، این اصطلاح در واژگان حقوقی وارتون منتشر شد."The Oxford English Dictionary", 2nd ed. (1989) p. 285 اصطلاح دیگری که مورد استفاده قرار می‌گیرد "feminicide" است که از کلمه لاتین "femina" به معنای زن تشکیل شده‌است.
استفاده کنونی با جنبش‌های فمینیستی دهه ۱۹۷۰ پدیدار شد، که هدف آن بالا بردن آگاهی و مقاومت زنانه در برابر ستم جنسیتی بود.Josie Kaye, Femicide, Online Encyclopedia of Mass Violence, [online], ISSN 1961-9898, published 3 November 2007, accessed 18 March 2013. این اصطلاح همچنین توسط فمینیست‌های رادیکال ابداع شد تا خشونت علیه زنان را آشکار کند. نویسنده آمریکایی، کارول اورلاک، به‌طور گسترده‌ای به عنوان آغاز کننده استفاده از این اصطلاح در این زمینه شناخته می‌شود. دایانا راسل این اصطلاح را در دادگاه جنایات علیه زنان در سال ۱۹۷۶ در حالی که «در اولین دادگاه بین‌المللی جرایم علیه زنان در بلژیک شهادت می‌داد» منتشر کرد.Russell, Diana. "Femicide." Crimes Against Women: Proceedings of the International Tribunal. Ed. Diana Russell and Nicole Van de Ven. "www.dianarussell.com", Berkeley, California: Russell Publications, 1990. 104-108. Web. 18 Mar. 2013.. از سوزاندن جادوگران در گذشته، تا رسم رایج‌تر جدیدتر از نوزادکشی دختران در بسیاری از جوامع، تا کشتن زنان به عنوان «ناموس»، متوجه می‌شویم که زن‌کشی مدت‌هاست ادامه داشته‌است. اما از آنجایی که فقط شامل زنان می‌شود، تا زمانی که کارول اورلاک کلمه زن‌کشی را اختراع کرد، نامی برای آن وجود نداشت. تا همین اواخر، زن کشی در بسیاری از متون علمی وجود نداشت. زن‌کشی را می‌توان با استفاده از شدت خشونت، مانند دسترسی و تهدید با سلاح گرم، رابطه جنسی اجباری، تهدید به قتل، و خفه کردن شناسایی کرد. تعریف زن کشی نیز بر نابرابری جنسیتی از نظر تحصیلات، سطح اقتصادی و اشتغال متکی است.
دیانا راسل، نویسنده فمینیست، تعریف زن کشی را به «کشتن زنان توسط مردان به دلیل زن بودن» محدود می‌کند. راسل بر این ایده تأکید می‌کند که مردان با انگیزه‌های جنسیتی مرتکب زن کشی می‌شوند.Russell, Diana E.H. and Harmes, Roberta A, (Eds.), Femicide in Global Perspective New York: Teachers College Press, 2001, Ch. 2, p. 13-14 او همچنین برای نشان دادن اینکه زن کشی هم برای دختران و هم برای نوزادان ممکن است رخ دهد، کلمه زن (woman) را با زنانگی (female) جایگزین می‌کند. راسل بر این باور است که تعریف او از زن کشی در مورد همه انواع قتل‌های جنسی خواه با انگیزه زن ستیزی (نفرت از زنان)، احساس برتری نسبت به زنان، لذت جنسی، یا با فرض مالکیت بر زنان صدق می‌کند. تعریف گسترده‌تر راسل از زن‌کشی این است: «زن‌کشی در انتهای زنجیره‌ای از ترور ضد زن است که شامل طیف گسترده‌ای از آزارهای کلامی و فیزیکی، مانند تجاوز، شکنجه، بردگی جنسی (به ویژه در فحشا)، آزار و اذیت جنسی (از طریق تلفن، در خیابان، اداره و کلاس)، ختنه کردن دستگاه تناسلی (کلیتوریدکتومی، برداشتن، انفیبولاسیون)، عمل‌های غیرضروری زنان (هیسترکتومی)، دگرجنس‌گرایی اجباری، اجباری عقیم سازی، مادر شدن اجباری (با جرم انگاری پیشگیری از بارداری و سقط جنین)، جراحی‌های روانی، محرومیت از غذا در برخی فرهنگ‌ها، جراحی‌های زیبایی و سایر ناقص سازی‌ها به نام زیباسازی می‌شود. هرگاه این اشکال تروریسم منجر به مرگ شود، تبدیل به زنان کشی می‌شود.»Russell, Diana E.H. "The Origin and the Importance of the Term Femicide" Dec 2011 "www.dianarussell.com", Accessed Mar 2013.
تعریف دایانا راسل توسط همه محققان به عنوان تعریف استاندارد برای زن کشی پذیرفته نشده‌است. ژاکلین کمپبل و کارول رانیان از واژه زن کشی برای اشاره به «همه قتل‌های زنان بدون توجه به انگیزه یا وضعیت مرتکب» استفاده می‌کنند این نویسندگان استدلال می‌کنند که تعیین انگیزه همیشه از نظر تجربی امکان‌پذیر نیست.
زن‌کشی شامل قتل شریک صمیمی، لزب‌کشی (lesbicide)، زن‌کشی نژادی، زن‌کشی سریالی، زن‌کشی دسته‌جمعی، زن‌کشی مرتبط با قتل ناموسی و موارد دیگر است. هر گونه اقدام به قتل جنسی که منجر به مرگ زنان شود، زن کشی محسوب می‌شود. زن کشی پنهان همچنین در جرم انگاری سقط جنین منجر به مرگ مادر، گسترش عمدی ایدز،Russell, Diana E.H. and Harmes, Roberta A, (Eds.), Femicide in Global Perspective New York: Teachers College Press, 2001, Ch. 2, p. 13-14 یا مرگ در نتیجه ختنه زنان شکل می‌گیرد.
رایج‌ترین شکل زن کشی در جهان، آن چیزی است که توسط شریک جنسی یک زن انجام می‌شود. که دست کم ۳۵ درصد از کل قتل زنان در جهان را تشکیل می‌دهد.WHO, Pan American Health Organization. Femicide: Understanding and Addressing Violence against Women. Publication no. WHO/RHR/12.38. N.p. : n.p. , 2012.
مناطق مختلف جهان زن‌کشی را به‌طور متفاوتی تجربه می‌کنند، به عنوان مثال، خاورمیانه و جنوب آسیا دارای نرخ‌های بالاتری از قتل ناموسی هستند: قتل زنان توسط خانواده‌شان به دلیل تجاوز جنسی یا رفتاری واقعی یا فرضی مانند زنا، آمیزش جنسی یا حتی زنانی که مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند.WHO, Pan American Health Organization. Femicide: Understanding and Addressing Violence against Women. Publication no. WHO/RHR/12.38. N.p. : n.p. , 2012.
زن کشی شریک صمیمی، که گاهی به آن زن کشی عاشقانه می‌گویند، به «قتل یک زن توسط شریک صمیمی یا شریک صمیمی سابقش» اشاره دارد که می‌توانند شامل دوست پسر، شوهران یا شریک فعلی باشند.
۵ تا ۸ درصد از کل قتل‌هایی که توسط مجرمان مرد انجام می‌شود، موارد قتل شریک جنسی است.Monckton, Smith Jane. Murder, Gender and the Media: Narratives of Dangerous Love. New York: Palgrave Macmillan, 2012. Print. به عنوان مثال، بررسی منابع رسانه‌ای و اینترنتی در مورد هر قتل یک زن مسن بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۵ نشان داد که تمام موارد قتل زنان در اسرائیل منحصراً زن‌کشی شریک جنسی بوده‌است.
جنبش امید، زن‌کشی نژادپرستانه را به‌عنوان کشتن زنان با انگیزه‌های نژادی توسط مردانی از نژادهای مختلف تعریف می‌کند. به گفته دایانا راسل و نویسنده همکار جیل رادفورد، نژادپرستی با خشونت علیه زنان ارتباط برقرار می‌کند و هم خود زن کشی و هم روش‌هایی را که جامعه محلی، پلیس، رسانه‌ها و سیستم قانونی به آن پرداخته‌اند، شکل می‌دهد.Radford, Jill, and Diana E. H. Russell. Femicide: The Politics of Woman Killing. New York: Twayne, 1992. Print. راسل، رادفورد و بسیاری دیگر از فعالان فمینیست بیان می‌کنند که وقتی به‌طور خاص به زن‌کشی در ایالات متحده نگاه می‌کنیم، باید سیاست جنسیت‌گرایی و نژادپرستی را در قتل‌های زنان سیاه‌پوست و عدالت کمی که اغلب اجرا می‌شود در نظر گرفت.Radford, Jill, and Diana E. H. Russell. Femicide: The Politics of Woman Killing. New York: Twayne, 1992. Print. 145 پوشش رسانه‌ای به‌ویژه هنگام پوشش دادن قتل‌های سیاه‌پوستان در برابر زنان سفیدپوست می‌تواند نشان دهنده سوگیری در ابن مورد باشد. جیمی گرانت در مورد قتل ۱۲ زن جوان در بوستون می‌نویسد «... نژادپرستی در پوشش رسانه ای، که عملاً این قتل‌ها را در ابتدا نادیده می‌گرفت و بعداً قربانیان را با کلیشه‌های نژادپرستانه و جنسیتی به عنوان فراری یا روسپی نشان می‌داد، افشا می‌کند.» علاوه بر این، پاسخ پلیس و تحقیقات اغلب بر اساس نژاد قربانی متفاوت است.
به گفته دایانا راسل و جیل رادفورد، لزب‌کشی که به عنوان زن‌کشی همجنس‌گرا هراسی نیز تعریف می‌شود، سابقه طولانی در قتل قانونی لزبین‌ها در زمینه‌های فرهنگی مختلف دارد:Radford, Jill, and Diana E. H. Russell. Femicide: The Politics of Woman Killing. New York: Twayne, 1992. Print.
امروزه، لزبینیسم دیگر یک جنایت بزرگ نیست، اما همچنان توسط بسیاری از دولت‌ها جرم انگاشته شده و توسط اکثر ادیان محکوم می‌شود.Radford, Jill, and Diana E. H. Russell. Femicide: The Politics of Woman Killing. New York: Twayne, 1992. Print. شکنجه و قتل همجنس‌گرایان در همه نقاط جهان حتی در کشورهای توسعه‌یافته اتفاق می‌افتد. لزبین‌ها اغلب کشته یا شکنجه می‌شوند یا به‌طور کلی از حقوق آنها به دلیل نادیده گرفتن آنها از نظر قدرت سیاسی و نمایندگی اجتماعی محروم می‌شود. وقتی صحبت از کمپین‌های خشونت علیه زنان می‌شود، لزبین‌ها یا کنار گذاشته می‌شوند یا فقط در پاورقی شامل می‌شوند.