moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ابرتقارن، نیوترالینو یا نوترالینو ().: یک ذرهٔ بنیادی فرضی است. در مدل استاندارد یک حداقل مدل استاندارد اَبَرمتقارن (MSSM)، یک مدل متداول برای تحقق ابرتقارن در انرژی کم، چهار "نیوترالینو" وجود دارد که فرمیون هستند. آنها از نظر الکتریکی خنثی هستند که سبک‌ترین آنها در شرایط حفظ «برابری R» از MSSM پایدار است.
آنها معمولاً با این نمادها برچسب گذاری می‌شوند:
N͂0
4 (سنگین‌ترین)
است٬ هرچند که گاهی هم {\displaystyle {\tilde {\chi }}_{1}^{0},\ldots ,{\tilde {\chi }}_{4}^{0}}{\tilde {\chi }}_{1}^{0},\ldots ,{\tilde {\chi }}_{4}^{0} همچنین زمانی استفاده می‌شود که {\displaystyle {\tilde {\chi }}_{ i}^{\pm }}{\tilde {\chi }}_{i}^{\pm } برای اشاره به شارژینو استفاده می‌شود.
(در این مقاله،
C͂±
۱ برای شارژینو شماره ۱ و غیره استفاده می‌شود)
این چهار حالت ترکیبی از بینو و وینوی خنثی هستند (که گاوژینوهای الکتروضعیف خنثی هستند) و هیگزینوها خنثی هستند. از آنجایی که "نیوترالینوها فرمیون‌های مایورانا هستند، هر یک از آنها با پادذرهٔ خود یکسان است.
در مدل‌های ابرتقارن، همه ذرات مدل استاندارد، ذرات شریک را با اعداد کوانتومی مشابه به جز چرخش عدد کوانتومی، که با ۱۲ از ذره هم‌کار آن متفاوت است، دارند. از آنجا که شرکای اصلی زد بوزون (هیگزینوها)، فوتون (photino)و خنثی هیگز خنثی (higgsino) عدد کوانتومی یکسانی دارند، می‌توانند چهار حالت کوانتومی از عملگر جرم موسوم به "نیوترالینوها" را تشکیل دهند. در بسیاری از مدل‌ها، سبک‌ترین این چهار ذره سبک‌ترین ذره ابرمتقارن (lsp) هستند، هر چند که ذرات دیگر نیز ممکن است در این نقش داشته باشند.
قلم کلاقه (به انگلیسی: Canting) یا تجانتینگ (به انگلیسی: Tjanting) ابزاری شبیه قلم است که برای اعمال موم داغ مایع در فرایند ساخت چاپ کلاقه‌ای یا باتیک در اندونزی (به‌طور دقیق‌تر "باتیک نوشتاری")، بویژه در جزیرهٔ جاوه استفاده می‌شود. قلم تجانتینگ سنتی شامل مخزن موم مسی با دهانهٔ لوله‌ای سوزنی و دسته‌ای از جنس بامبو است. مخزن قلم سنتی از موادی چون مس، برنز، روی یا آهن ساخته می‌شد، اما در نسخه‌های امروزی ممکن است از تفلون استفاده کنند.
نام انگلیسی کَنتینگ (Canting) از کلمهٔ جاوه‌ای ꦕꦤ꧀ꦛꦶꦁ (آی‌پی‌اِی: t͡ʃɑnʈɪŋ) [از ریشۀ: غذاخوردن (Canthing)] گرفته شده‌است که به معنای ابزار کوچک جمع‌آوری است.
در این مقاله نیز انتخاب نام کلاقه به واسطهٔ استفادهٔ خاص این ابزار و مشابهت آن با تکنیک چاپ کلاقه‌ای بومی ایران بوده‌است.
قلم کلاقه شامل موارد زیر است:
نیامپلانگ: مخزن یا ظرف موم مایع گرد، ساخته شده از مس.
کیوکوک: لوله یا دهانه مسی کوچکی که به ظرف مسی متصل می‌شود، جایی است که موم مایع از آن روان می‌شود تا روی پارچه اعمال شود.
گاگانگ: دستگیره یا نگهدارندهٔ چوبی که معمولاً از بامبو یا چوب ساخته می‌شود.
اندازهٔ قلم کلاقه ممکن است با توجه به اندازهٔ نقاط یا ضخامت خطوط مورد نظر برای اعمال روی پارچه تغییر کند. یک صنعتگر چاپ باتیک از قلم کلاقه به روشی مشابه طراحی با قلم معمولی استفاده می‌کند.
ابتدا پارچه باید شسته شود، خیس شود و با یک پتک بزرگ کوبیده شود. موم داغ و مایع از تابهٔ کوچک (ووک) که روی اجاق گاز کوچک گرم می‌شود برداشته می‌شود. صنعتگر باتیک گاهی در نوک دهانهٔ قلم کلاقه می‌دمد تا موم مایع روان جریان داشته باشد و از گرفتگی جلوگیری کند، سپس با کمک خطوط یا نقطات نقوشی را روی پارچه می‌کشند و بدینوسیله موم مایع را روی پارچه اعمال می‌کنند. معمولاً از الگوها و تصاویری که قبلاً با استفاده از مداد بر روی پارچه کشیده شده بود، استفاده می‌کنند. پس از این‌که با موم داغ به نام "مالام" و با استفاده از قلم کلاقه، الگویی ترسیم شد (موم به عنوان یک مادهٔ مقاوم در برابر رنگ عمل می‌کند)، پارچه را در حمام رنگ حاوی اولین رنگ فرو می‌برند. پس از خشک شدن پارچه، موم را با تراشیدن یا جوشاندن پارچه از بین می‌برند. این فرایند به تعداد رنگ مورد نظر تکرار می‌شود. برای قسمت‌های بزرگ‌تری از پارچه که نیاز به پوشاندن دارند، موم با استفاده از ابزاری به نام تونیوک "نمبوکی/موپوکی" اعمال می‌شود.
ثروینگی، یا تروینگی یا تِرویینگی (گاهی به‌طور تروینگ‌ها هم جمع بسته می‌شود) مردمی گوتی‌تبار بودند که در دشت‌های پائین دست دانوب و غرب رود دنیستر در سده‌های سوم و چهارم می‌زیستند. (در سده پنجم از آنها به عنوان ثورینگی یاد می‌شود)
آنها همچنان با گرِتونگی‌ها، شاخه‌ای دیگر از مردمان گوت در شرق رود دنیستر، و امپراتوری روم در ارتباط بودند. آنها تنها بخشی از پاره ای از مهاجرت‌های انبوه گوت‌ها و مردمانی دیگر به آنسوی دانوب در سال ۳۷۶، و همچنین یکی از مهم‌ترین گروه‌های اجدادی ویزیگوت‌ها به‌شمار می‌آمدند.
بنا بر پیشنهاد مورتیز شونفلد در سال ۱۹۱۱ که هنوز هم به‌طور گسترده مورد استناد قرار می‌گیرد، نام "تروینگی" احتمالاً با واژه گوتی ""تریو"" که برابر انگلیسی آن ""tree"" به معنای درخت در انگلیسی مرتبط می‌باشد، بدینسان که آنها "مردمی جنگلی" بودند.Schöfeld, Wörterbuch der altgermanischen personen- und völkernamen, Wolfram, "History of the Goths", trans. T. J. Dunlop (Berkeley, University of California Press, 1988), p. 25. هرویگ ولفرام با موضوع پیشین فرانتس آلتهایم مبنی بر اینکه چنین نام‌های جغرافیایی برای تمییز گوت‌های شمال دریای سیاه پیش و پس از اسکان در همان‌جا به کار می‌رفت، و اینکه تروینگ‌ها گاهی نام‌هایی مربوط به جنگل بر روی خود می‌گذاشتند، از جمله ویدیگویا، ودوکو و ویدیمیر، که وی باور دارد بخش نخست این نام‌ها هم ریشه با "wood" انگلیسی به معنی چوب می‌باشد. در برابر آنها، نام‌های سایر مردم گوتی از جمله گرتونگی‌ها که با تروینگ‌ها هم دوره می‌باشند، شاید به معنی مردم استپ باشد، با یک ریشهٔ مرتبط با واژه ای برای شن یا ماسه. این دو نام تنها در منابع سده سوم تا اواخر سده چهارم و پنجم یافت می‌شوند.Wolfram pp.387–388 n58. (پس از این دوره، مردم گوت با نام‌های دیگری یاد می‌شوند که قابل توجه‌ترین آنها ویزیگوت‌ها و آستروگوت‌ها می‌باشند)
برخی اندیشمندان پیشنهاد کردند که نام «تروینیگی» شاید اصلیتی پیش از پونتیکی یا اسکاندیناویایی داشته باشد.
محتملا تروینگ‌ها در میان گوتی‌هایی بوده باشند که در سال ۲۶۸ به امپراتوری روم حمله کردند.Also Eutropius (in "Breviarium ab urbe condita", 9, 8) cites 320.000 armed;Santo Mazzarino. "L'impero romano". Bari, 1973, p. 560. and Zosimus, Historia Nova, I, 42.1 این تاخت و تاز سرتاسر استانهای رومی از جمله پانونیا و ایلیرکوم را فرا گرفت و حتی تهدیدی برای ایتالیا نیز به‌شمار می‌آمد. هرچند گوت‌ها در تابستان در جنگی در کنار مرز کنونی ایتالیا و اسلوانی شکست خورده و سپس در سپتامبر همان سال در نبرد نایسوس شکست خوردند. سه سال پس از آن، گوت‌ها توسط امپراتورانی چون کلودیوس گوتیکوس و اورلیان در چندین لشکرکشی به آنسوی رود دانوب رانده شدند.
در تاریخ آگوستی، مقاله ای که به امپراتور کلودیوس گوتیکوس اختصاص داده شده (حکومت از ۲۶۸ تا ۲۷۰) لیستی از مردمان ایرانی‌تبار سکا ارائه کرده که توسط کلودیوس فتح شده بودند فرنام «گوتیکوس» را از همین زمان به او می‌دهند:
""peuci trutungi austorgoti uirtingi sigy pedes celtae etiam eruli"" البته این نامها به‌طور سنتی توسط مردم نوین ویرایش شده تا مردمان بیشتر شناخته شده شامل شوند: "پِئوچی، گروتونگی، آستروگوتی، تروینگی، ویسی، گیپِدِس، سلتائه و ارولی." بنابراین گاهی استدلال می‌شود که این نخستین ثبت تاریخی تروینگ‌ها می‌باشد. هرچند تاریخدانان امروزی باور دادند این سند در نزدیکی سال ۴۰۰ یا شاید صد سال پس از آن نوشته شده باشد، هرچند نیاز به بازسازی‌هایی دارد.
تروینگ‌ها علی‌رغم سایر مردمان گوتی‌تبار دیگر، نخستین بار در مدحی برای امپراتور ماکسیمیان (ح. ۲۸۵–۳۰۵) در سال ۲۹۱ یا اندکی پس از آن ذکر یاد شده‌اند (احتمالا در ۲۰ آپریل سال ۲۹۲ در تری‌یر یاد شده‌اندGuizot, I, 357.).Wolfram, 24. این مدح به‌طور سنتی به کلادیوس مامرتینوس نسبت داده شده‌است."Genethl. Max." 17, 1.
این مدیحه را می‌توان به شیوه‌هایی مختلف تفسیر کرد. پس از ذکر اینکه مردمان موریش با یکدیگر می‌جنگیدند، به اروپا برمیگردد، جاییکه دو اختلاف در حال رخ دادن طوری تعریف شده‌اند که موضوع اینکه تروینگی‌ها در کدام یک از اختلافات شرکت داشتند را روشن نمی‌سازد: «گوتیک‌ها بورگوندی‌ها را به طور کامل از میان بردند، و دگربار آلمانی‌ها برای فتح شدگان سلاح پوشاندند، همچنین تروینگ‌ها، گروهی دیگر از گوت‌ها، که با کمک گروهی از تایفال‌ها وارد نبردی با وندال‌ها و ژپیدها می‌شوند».. See also footnotes. این متن به گونه‌ای نوشته شده که به خواننده آن این حس را می‌دهد که تروینگ‌ها گروهی از گوت‌ها بودند که به دومین از این دو نبرد پیوسته، و با وندال‌ها و ژپیدها مبارزه می‌کنند.
یک گزارش به احتمال بسیار قطعی که از سدهٔ سوم به وجود دارد، اثر خلاصهٔ اوتروپیوس، تاریخ‌نویس و مقام رومی است که به سال ۳۶۹ برمیگردد. او چنین نوشته‌است که استان داکیه (هم‌اکنون) دارای تایفال‌ها، ویکوتال‌ها و تروینگ‌ها می‌باشد. هرچند، نسخه‌های به جا مانده از این اثر گونه‌های گوناگونی دارند: تربینگی، تروولگی، ترویگینتی، و ترویتای (Τερβίται). این منبع تروینگی‌ها را نزد کارپی‌ها، در شمال دانوب قرار می‌دهد، که باعث می‌شود تا موقعیت تایفال‌ها و ژپیدها و وندال‌ها که در مدیجه نیز از آن یاد شده بود در تناقض نباشد.
بنابر ژوردانس، که از تروینگ‌ها یاد نمی‌کند، فرمانروای گوت‌ها، آریاریک در سال ۳۳۲، زمانیکه پسر کنستانتین بزرگ، یعنی کنستانتین دوم به‌طور قاطع گوتی‌ها را شکست داد، ناچار به امضای پیمان نامهٔ صلح با روم می‌شود. پس از آن زمان، تعداد قابل توجهی مدالهای طلای ارزشمند رومی در قلمروهای گوتی‌ها از هلند تا اوکراین پخش می‌شود، که سپس توسط باستان شناسان کشف می‌شود. این مدالها برتری و نفوذ رومی‌ها در میان گوتی‌ها را نشان می‌دهد.Aleksander BURSCHE (2000), Roman Gold Medallions in Barbaricum. Symbols of power and prestige of Germanic elite in Late Antiquity.
در سال ۳۷۶، امپراتور روم، یعنی والنس با هدف قصاص بخاطر پشتیبانی از پروکوپیوس غاصب، که در سال ۳۶۶ مرده بود، به تروینگ‌های شمال رود دانوب حمله می‌کند. هرچند او موفق نمی‌شود تا به آنها ضربه ای مستقیم وارد کند، چرا که توده ای از گوتی‌ها به کوهستان سِروروم (که احتمالاً جنوب کوه‌های کارپات را شامل می‌شود). در همان سال طغیان رود دانوب مانع گذر رومی‌ها به آنسوی رود می‌شود.
در سال ۳۶۹، والنس در نهایت موفق می‌شود تا به ژرفای قلمروی گوتی‌ها نفوذ کرده، و در چندین زد و خورد با گرتونگی‌ها پیروز شود و بدینسان برای نخستین بار در تاریخ کلاسیک جهان از آنها یاد می‌شود. آتاناریک، کسی که در این متن توسط آمیانوس مارسلینوس به عنوان قدرتمندترین دادرس آنها یاد می‌شود (دلالت ضمنی بر اینکه او یکی از رهبران گرتونگی‌ها بود) مجبور می‌شود تا گریخته، سپس در میان رود دانوب وارد یک پیمان نامهٔ صلح شود، و تعهد کند که دگربار پایش را به خاک امپراتوری روم نگذارد.Ammianus Marcellinus, "Res Gestae" book 27, chapter 5, 5-9; Further reading for this episode: Heather, Peter, 1996, "The Goths", Oxford, Clarendon Press, p.  62; Heather, Peter, 1991, "Goths and Romans 332–489", Oxford, Clarendon Press, p.  86; Heather, Peter & Matthews, John, 1991, "Goths in the Fourth Century", Liverpool, Liverpool University Press, pp.  17–26. هرچند در بخش‌های دیگر و پیش رو این متن، آمیانوس از آتاناریک را به عنوان قاضی (iudex) تروینگ‌ها یاد می‌کند، که توسط گرتونگی‌هایی که به هون‌ها پیوسته بودند به او حمله شده بود.Ammianus Marcellinus, "Res Gestae" book 31, chapter 4, 13.
تروینگ‌ها تا سال ۳۷۶، تا زمانی که فریتیگرن، یکی از رهبران آنها، از امپراتور روم، والنس در رابطه با اسکان دادن مردمش در بخش جنوبی رود دانوب درخواست می‌کند، در سکائستان غربی (احتمالا مولداوی و والاچیای کنونی) ماندگار شدند. این حقیقت که آنها می‌خواستند صرفاً برای در امان ماندن از حملات مکرر هون‌ها در این بخش پناه بگیرند، توسط تاریخدانان مورد مناقشه است. بیشتر اینگونه به نظر می‌رسد که آنها پیرو مذاکرات صلح در پایان نبرد جنگ یکم گوتیک، در این مکان سکنا گزیدند.Pieter Hoppenbrouwers and Wim Blockmans, "Introduction to Medieval Europe" 8th version, (Amsterdam: Bert Bakker, 2016): 43. والنس اجازه این کار را می‌دهد. هرچند، با درگرفتن یک قحطی سراسری در روم، روم تمایلی به بخشش آذوقه و نه زمین‌هایی که قولشان را به آنها داده بود نداشت؛ که شورشی آشکار در پی داشت و به غارتی ۶ ساله در سرتاسر بالکان، مرگ یکی از امپراتوران روم و نابودی کامل ارتش روم انجامید. نبرد آدریانوپل در سال ۳۷۸ نبرد تعیین‌کننده این جنگ بود. ارتش روم سلاخی شد؛ امپراتور والنس به هنگام نبرد کشته شد؛ و متأثر از این مرگ جهان رومی، رومی‌ها را در نهایت به مذاکره و اسکان آنها در سرزمین‌های رومی کشاند؛ یک روند نو با پیامدهایی گسترده تا فروپاشی کامل امپراتوری روم.
از نظر زمانی و موقعیت جغرافیایی، تروینگ‌ها و همسایگان آنها گرتونگی‌ها با فرهنگ باستانی سینتانا ده مورش-چِرنیاخوف مطابقت دارند.
آبادی‌های چرنیاخوف در زمین باز در دره رودخانه شاخه بندی می‌شود. خانه سازی‌ها آنها شامل مسکن‌هایی با کفپوشی ته کشیده، مسطح و غرفه خانه‌ها می‌شود. بزرگترین آبادی شناخته شده از آنها (بودِستی) ۳۵ هکتار می‌باشد.Heather, Peter & Matthews, John, 1991, "The Goths in the Fourth Century", Liverpool, Liverpool University Press, pp. 52–54. بسیاری از آبادی‌ها باز و بدون استحکامات هستند؛ چند دژ نیز به چشم می‌خورد.
گورهای سینتانا ده مورش بیشتر از آبادی‌های آن شناخته می‌شوند.Heather, Peter & Matthews, John, 1991, "Goths in the Fourth Century," Liverpool, Liverpool University Press, p. 54.
گورهای سینتانا ده مورش همان ویژگی‌های اساسی که در گورهای چرنیاخوف می‌بینیم را به ما نشان می‌دهد. اینها شامل هر دو شیوهٔ خاکستر کردن بدن یا به خاکسپاری هستند؛ با این تفاوت که در میان دومی، سر به سمت شمال است. برخی از گورها خالی گذاشته شده‌اند. در میان اشیایی که از گورها پیدا شده‌اند، کوزه، شانه‌های استخوانی و افزارهای آهنی دیده می‌شود، ولی تقریباً هیچ جنگ‌افزاری به چشم نمی‌خورد.Heather, Peter & Matthews, John, 1991, "Goths in the Fourth Century," Liverpool, Liverpool University Press, pp. 54–56.
دین اصلی تروینگ‌ها وودینیسم است، هرچند ممکن است "شهید شناسی" ساباس و برگردان کتاب مقدس اولفیلاس سرنخ‌هایی ارائه کند. برخی از ماه‌ها و روز مقدس بودند، و برگزاری آیین و تشریفات پارسایی اجباری بود. زندانی‌های رومی مسیحیت را به تروینگی‌ها آورد. به گواهی وِرِکا و باتوین و بسیاری از آنانی که به استان موئسیای امپراتوری روم گریخته بودند، آیین مسیحیت به قدری تند در میان تروینگ‌ها پخش شد که برخی از پادشاهان تروینگی یا حامیانشان تروینگ‌های مسیحی را آزار می‌دادند. اولفیلاس به هنگام تبعید، انجیل را به زبان گوتی برگرداند.Philostorgius, "Church History", book 2, chapter 5.
تروینگ‌های سکنا یافته در داکیه، یکی از مذاهب مسیحیت که در شرق امپراتوری به رسمیت شناخته شده بود را می‌پذیرند؛ یعنی همان آریانیسم که باور داشت عیسی، جلوه ای از خداوند نیست، بلکه نیمه خدا است. این باور بر ضد اصول کاتولیکیسمی بود که در سده‌های چهارم و پنجم به انحصار دینی رسیده بود.
به عنوان شاخه ای از زبانهای گوتیک، تروینیگی‌ها به گویش تروینیگی گوتی، که یک زبان ژرمنی شرقی منقرض شده‌است سخن می‌گفتند.
بنابر نویسنده سده میانی (قرون وسطایی) ژوردانس، فردی که پادشاهان ویزیگوتِ آلاریک یکم تا آلاریک دوم را جانشیشان قاضی تروینیگ، آتاناریک می‌دانست، ویزگوت‌ها به‌طور سنتی جانشینان تروینگی‌ها به‌شمار می‌آمدند.Heather, pp. 52–57, 300–301.
روتستئوس (نمایان شده در سده چهارم)، که با عناوینی همچون روتستس و رادیستیس نیز شناخته میشود، یک پادشاهی فرعی گوتی زیر نظر سر دستۀ تروینیگان، آتاناریک بود. او پدر آتارید بود، فردی که در کشتن شهید مسیحی ساباس نقش اصلی را داشت.
محمد عبداللهی داروشناس ایرانی و استاد داروشناسی دانشگاه علوم پزشکی تهران است. او از پراستنادترین دانشمندان جهان است.
عبداللهی سردبیری "نشریه علوم دارویی دارو" را بر عهده دارد.
محمد عبداللهی می‌تواند به افراد زیر اشاره کند:
آتارید (شناخته شده در سده چهارم پس از میلاد) یک سردستۀ گوتی زیر نظر رهبر تروینگی، آتاناریک بود. او پسر پادشاه فرعی، روتستئوس بود، شخصی که در رهبری برای کشتن شهید مسیحی ساباس نقش اصلی را بازی کرد.
امیرحسین صاحبکار داروشناس ایرانی اهل مشهد و استاد زیست فناوری (بیوتکنولوژی) در دانشگاه علوم پزشکی مشهد است.
کاستروپ (؛ ) یک مناطق حومه شهر کپنهاگ که در کمون تارنبی واقع شده‌است. شهرت این منطقه به‌خاطر آن است که فرودگاه کپنهاگ (که در سال ۱۹۲۵ بنا شد) در آنجا واقع شده‌است. جمعیت این منطقه در حدود ۴۳٬۰۰۰ نفر است.
سورن سوایستروپ (؛ زادهٔ ۷ ژانویهٔ ۱۹۶۸) فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "جنایت"، "کشتن" و "روزی خواهد رسید"اشاره نمود و مینی سریال جنایی دانمارکی به نام مرد شاه بلوطی نیز از روی کتابی از این نویسنده اقتباس شده است.
فرانکی آدامز (; –) بازیگر، بوکسور، و بازیگر سینما اهل کشور نیوزیلند بود.
او در سریال‌های تلویزیونی "فضای گسترده" و و فیلم سینمایی موتورهای مرگبار ایفای نقش کرده‌است.
مرکز پژوهش بین‌المللی اقلیم و محیط زیست () یک مرکز پژوهشی میان‌رشته‌ای اقلیم‌شناسی و علوم محیطی/مطالعات محیطی در اسلو است. این مرکز توسط دولت نروژ در سال ۱۹۹۰ به عنوان نهادی مستقل تأسیس شد و با دانشگاه اسلو همکاری دارد. مدیریت آن در حال حاضر به عهده کریستین هال‌ورسن است که پیش از این وزیر دارایی نروژ بود.
هلگا هرنس (؛ زادهٔ ) اندیشمند حوزه علوم سیاسی، سیاستمدار و دیپلمات نروژی است که در آلمان به دنیا آمد. او از عضو حزب کارگر نروژ است. هرنس تحصیلات خویش را در ایالات متحده انجام داد که در آنجا با گودموند هرنس، سیاستمدار و جامعه‌شناس نروژی آشنا شد و پس از ازدواج با او به نروژ نقل مکان نمود. او در دانشکده جامعه‌شناسی دانشگاه برگن طی دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ حضور داشت و مدیر پژوهشی برنامه‌های متعددی بود. پژوهش‌های او در آن زمان متمرکز بر سیاست بین‌الملل، مطالعات زنان و دولت رفاه بود که او را با تبیین مفهوم فمینیسم دولتی در سال ۱۹۸۷ مشهور ساخت. مطالعات اخیر او بر جنسیت، درگیری‌های مسلحانه و امنیت و اجرا قطعنامه زنان صلح و امنیت سازمان ملل متحد متمرکز است.
هلگا هرنس در سال ۱۹۸۸ وزیر امور خارجه دولت گرو هارلم بروندلاند بود. او پس از خروج از دولت در سال ۱۹۹۳ به مدیریت مرکز پژوهش بین‌المللی اقلیم و محیط زیست انتخاب شد و مدتی هم سفیر نروژ در اتریش، اسلواکی، سوئیس و سریر مقدس بود تا آنکه در سال ۲۰۰۵ به مؤسسه تحقیقات صلح اسلو پیوست. او همچنین در سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۸ استاد پاره‌وقت علوم سیاسی در دانشگاه اسلو بود.
هرنس در سال ۱۹۳۸ با نام هلگا ماریا یانکه در آلمان به دنیا آمد. بخشی که او در آن به دنیا آمده بود پس از پایان جنگ به لهستان تعلق گرفت و هلگا به عنوان پناهنده در سال ۱۹۴۵ به بایرن مهاجرت کرد. او طی یک برنامه تبادل دانش‌آموز در سال ۱۹۵۶ به آمریکا فرستاده شد و تحصیلات خود را در آنجا ادامه داد. مدرک کارشناسی خود را سال ۱۹۶۱ از کالج مونت هولیوکه در هدلی جنوبی، ماساچوست دریافت نمود و کارشناسی ارشد خود را سال ۱۹۶۷ از دانشگاه جانز هاپکینز بالتیمور اخذ کرد.
هلگا هرنس مدرک پی‌اچ‌دی خود در علوم سیاسی را با موضوع "مفهوم جامعه در نظریه‌های مدرن حقوق بین‌الملل" از دانشگاه جلنز هاپکینز اخذ نمود. همان سال او در دانشکده جامعه‌شناسی دانشگاه برگن پذیرفته و در سال ۱۹۷۴ دانشیار سیاست تطبیقی آنجا شد. تحقیقات او در دانشگاه برگن بر سیاست بین‌الملل، مطالعات زنان و دولت رفاه متمرکز بود. هرنس در سال ۱۹۸۰ میلادی دانشگاه برگن را برای کار در شورای پژوهشی نروژ به عنوان مدیر پژوهشی ترک کرد و سال ۱۹۸۳ مدیر پژوهشی مؤسسه پژوهش‌های اجتماعی نروژ شد. دو اثر معروف او در این سال‌ها عبارتند از "Staten - kvinner ingen adgang? (1982) and Welfare State and Woman Power. Essays in state feminism (1987)" که هر دو در حوزه مطالعات زنان هستند.
هرنس تا سال ۱۹۸۸ در مؤسسه پژوهش‌های اجتماعی ماند تا آنکه در آن سال به عنوان وزیر امور خارجه دولت نروژ انتخاب شد. با سقوط کابینه در سال ۱۹۸۹ میلادی هرنس به مؤسسه بازگشت اما با تشکیل دوباره کابینه در سال بعد دوباره به عنوان وزیر انتخاب گشت.
او در سال ۱۹۹۳ از دولت خارج شد و به عنوان مدیر مرکز تحقیقات بین‌المللی اقلیم و محیط‌زیست و استاد دانشگاه اسلو انتخاب گردید. سه سال بعد در ۱۹۹۶ با ترک مرکز پژوهش بین‌المللی اقلیم و محیط زیست به عنوان مشاور وزارت خارجه معین شد. هرنس در سال ۱۹۹۸ به عنوان سفیر نروژ در اتریش و اسلواکی انتخاب گردید و در سال‌های بعد سفیر نروژ در سوییس و سریر مقدس بود. او در سال ۲۰۰۴ به مؤسسه پژوهش‌های اجتماعی نروژ بازگشت و یک سال بعد به مؤسسه تحقیقات صلح اسلو پیوست که در آنجا پیرامون مسائل مربوط به جنسیت و مخاصمه پژوهش می‌نمود. از سال ۲۰۰۶ هرنس به ریاست کمیته نظارت بر طلاعات مجلس نروژ انتخاب شد که تا سال ۲۰۱۱ در این سمت بود.
هلگا هرنس دارای مدرک افتخاری از دانشگاه‌های ترومسو و استکهلم است. او سال ۱۹۹۹ نشان شایستگی سلطنتی نروژ را دریافت کرد.
هلگا هرنس همسر گودموند هرنس جامعه‌شناس و سیاست‌مدار نروژی است و پسر ایشان مشاور نخست‌وزیر نروژ ینس استولتنبرگ است.
تروئلس لیوبی (؛ ) بازیگر اهل دانمارک است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "کوتاه و بلند"، "پخمه‌ها"، "جنایت"، "قلمرو"، "اوکی، شب دوازدهم تولد مسیح (تعطیلات) و "متهم" اشاره کرد.
سوزان اولسن (؛ زادهٔ ۲۷ آوریل ۱۹۶۴) بازیگر اهل دانمارک است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "یک انسانِ به‌تمام معنا" اشاره نمود.
سامسونگ گلکسی آ۵۳ ۵جی (به ) یک تلفن هوشمند مبتنی بر اندروید است که توسط سامسونگ الکترونیکس طراحی و تولید شده‌است. این گوشی در ۱۷ مارس ۲۰۲۲ در کنار سامسونگ گلکسی آ۷۳ ۵جی و سامسونگ گلکسی آ۳۳ ۵جی معرفی شد.
صفحه نمایش این گوشی از کورنینگ گوریلا گلس ۵ بهره می‌برد. پنل پشتی و کناری آن نیز از جنس پلاستیک مات است.
طراحی این گوشی هوشمند بسیار شبیه به مدل قبلی خود است، اما مانند سامسونگ گلکسی آ۳۳ ۵جی و سامسونگ گلکسی آ۷۳ ۵جی در این نسل پنل پشتی کاملاً صاف است و انتقال بین پنل پشتی و واحد دوربین نرم‌تر است. گلکسی آ۵۳ ۵جی، برخلاف سامسونگ گلکسی آ۵۲، از رابط تی‌آراس بهره نمی‌برد. همچنین گلکسی آ۵۳ ۵جی دارای قابلیت محافظت در برابر رطوبت و گرد و غبار طبق گواهی آی‌پی۶۷ است.
در زیر سوکت شارژ یواس‌بی سی، بلندگو، میکروفون و بسته به نوع گوشی خشاب برای ۱ سیم کارت و کارت حافظه میکرو اس‌دی تا ۱ ترابایت یا خشاب هیبریدی برای ۲ سیم کارت یا ۱ سیم کارت و کارت حافظه با فرمت میکرو اس‌دی تا ۱ ترابایت وجود دارد. میکروفون دوم در بالا قرار دارد. در سمت راست دکمه های تنظیم صدا و دکمه قفل گوشی قرار دارند.
این گوشی با ۴ رنگ مشکی، سفید، آبی و هلویی عرضه می‌شود.
گلکسی آ۵۳ ۵جی درون خود سامانه روی یک تراشه اگزینوس ۱۲۸۰ با معماری ۵ نانومتری را قرار داده‌است. این قطعه دارای پردازنده‌ای هشت‌هسته‌ای با سرعت کلاک ۲ گیگاهرتز است که می‌تواند تا سرعت کلاک ۲٫۴ گیگاهرتز برسد. این دستگاه در چند نسخه با رم ۶ یا هشت گیگابایت و حافظه‌ی ذخیره‌سازی ۱۲۸ گیگابایت یا ۲۵۶ گیگابایت در دسترس خریداران قرار می‌گیرد و از کارت میکرو اس‌دی تا یک ترابایت پشتیبانی می‌کند.
گلکسی آ۵۳ از صفحه‌نمایش ۶٫۵ اینچی سوپر امولد Infinity-O با وضوح تصویر +FHD، نرخ تازه‌سازی ۱۲۰ هرتز و محافظ کورنینگ گوریلا گلس ۵ بهره می‌برد. افزون بر این، تراکم پیکسلی ۴۰۷ پیکسل‌ بر اینچ دارد، از نسبت تصویر ۲۰ به ۹ و کنتراست ۱۰۰۰۰۰۰:۱ بهره می‌برد و از ۱۶ میلیون رنگ نیز پشتیبانی می‌کند.
این گوشی به باتری بزرگ ۵۰۰۰ میلی‌آمپر ساعتی با پشتیبانی از شارژ سریع ۲۵ واتی مجهز است. البته سامسونگ شارژر را از جعبه‌ی این گوشی حذف کرده‌است و بنابراین کاربران باید شارژر را به‌طور جداگانه خریداری کنند و یا این که از شارژرهایی که از قبل دارند برای شارژ کردن این گوشی استفاده کنند.
گلکسی آ۵۳ ۵جی در پنل جلو دوربین سلفی ۳۲ مگاپیکسل و در پنل پشت دوربین چهارگانه متشکل از دوربین اصلی ۶۴ مگاپیکسل با لرزش‌گیر اپتیکال تصویر (OIS)، دوربین فوق عریض ۱۲ مگاپیکسل، دوربین ماکرو ۵ مگاپیکسل و دوربین عمق‌سنج ۵ مگاپیکسل را میزبانی می‌کند. سامسونگ برای بهبود عکاسی در نور کم، نرم‌افزار دوربین مجهز به هوش مصنوعی را بهبود بخشیده است. افزون‌براین، حالت Night mode بهبود‌یافته اکنون حداکثر ۱۲ تصویر را هم‌زمان برای ثبت تصاویر روشن‌تر در شب با نویز کمتر ترکیب می‌کند. از طرفی دیگر، برای فیلم‌برداری نرخ فریم گوشی به‌طور خودکار تنظیم می‌شود تا ویدئوهای گرفته‌شده در محیط‌های کم‌نور را بهبود بخشد.
آ۵۳ ۵جی به‌طور پیش‌فرض با اندروید ۱۲ و رابط‌کاربری وان یوآی ۴٫۱ عرضه می‌شود. سامسونگ وعدهٔ ارائهٔ ۴ سال به‌روزرسانی نرم‌افزاری و ۵ سال به‌روزرسانی امنیتی برای این گوشی را داده‌است.
خوزه د بوستامانته ایی گوئرا (José de Bustamante y Guerra) (۱ آوریل ۱۷۵۹ در کورورا د تورانزو، کانتابریا، اسپانیا- ۱۰ مارس ۱۸۲۵ در مادرید، اسپانیا)، که گاهی اوقات به سادگی با عنوان بوستامانته شناخته می‌شد، افسر نیروی دریایی، کاوشگر و سیاستمدار اسپانیایی بود.
او از تبار بوستامانته د تورانزو و گورا د ایبیو بود. پدرش خواکین آنتونیو د بوستامانته و روئدا، اهل آلسدا و مادرش کلارا گوئرا د لا وگا، اهل سانتاندر بود. در سال ۱۷۷۰ بوستامانته در سن ۱۱ سالگی در آکادمی گواردیاماریناس در کادیس به عنوان کارآموز کشتی مشغول به کار شد. او بعداً در ژوئن ۱۷۷۱ ستوان دوم ناوچه بود. او در چندین عملیات دریایی در اسکادران تحت رهبری پدرو د کاستیون خدمت کرد. او در دریای مدیترانه با دزدان دریایی بربر جنگید، پس از پایان تحصیلاتش در آنجا وارد سانتا اینس شد که عازم فیلیپین بود. اما کشتی توسط یک مرد جنگجوی انگلیسی مورد حمله قرار گرفت و اسیر شد. بوستامانته سرانجام آزاد شد و به اسپانیا بازگشت. در ۲۰ اکتبر ۱۷۸۲، او در نبرد دریایی جبل‌الطارق در برابر اسکادران لرد ریچارد هاوکه اولین کنت هاو نیز بود، شرکت کرد و مجروح شد. کشتی او در نبردی در نزدیکی کادیس به شدت آسیب دید. بوستامانته سپس پروژه فتح جامائیکا را آماده کرد که به واسطه صلح پاریس در سال ۱۷۸۳، انجام نشد. در سال ۱۷۸۴، با سابقه خدمتی درخشان به عنوان ناخدای ناوچه منصوب شد و در ۲۱ اکتبر ۱۷۸۴ به عنوان شوالیه نشان سانتیاگو را دریافت کرد. در آن زمان او با دوست خود الساندرو مالاسپینا، یکی از شخصیت‌های منحصر به فرد زمان خود، یک سفر علمی را در دنیای استعماری تحت نفوذ اسپانیایی‌ها برنامه‌ریزی کرد.
سفر اکتشافاتی از ۳۰ ژوئیه ۱۷۸۹ تا ۲۱ سپتامبر ۱۷۹۴.
در سال ۱۷۸۸ بوستامانته با الساندرو مالاسپینا شریک شد. آنها با هم به دولت اسپانیا پیشنهاد یک سفر علمی بزرگ را دادند که الگوبرداری از سفرهای جیمز کوک بود. این پروژه مورد تأیید قرار گرفت و دو ناوچه سبک به‌طور خاص برای سفر ساخته شدند. بوستامانته فرماندهی آترویدا به معنای «جسور» یا «شجاع» را برعهده داشت. در حالی که مالاسپینا فرماندهی دسکوبیرتا «کشف» را بر عهده داشت. این نام‌ها توسط مالاسپینا برای بزرگ‌داشت "دیسکاوری" و "رزولوشن" جیمز کوک انتخاب شد. سفر تحت «فرماندهی دوگانه» مالاسپینا و بوستامانته بود.
بوستامانته و مالاسپینا آن را «سفر علمی و سیاسی در سراسر جهان» نامیدند، اگرچه در میان مردم به عنوان «سفر به جهان» شناخته می‌شد، اما بعداً به دلیل عدم امکان تکمیل دور دنیا به دلیل اجبار به بازگشت به اسپانیا در آغاز جنگ روسیلون علیه اولین جمهوری فرانسه به‌طور رسمی به «سفر اولترامارین آغاز شده در ۳۰ ژوئیه ۱۷۸۹» تغییر نام داد. اما امروزه به عنوان سفر مالاسپینا یا سفر مالاسپینا-بوستامانته شناخته می‌شود. گروه اعزامی یک تیم منتخب و متشکل از بهترین افسران آن زمان بود که گیاه‌شناسان، نقاشان، پزشکان و سایر اومانیست‌های روشنفکر به آنها ملحق شده بودند.Premio Virgen del Carmen de la Armada a Laura García-Galán Barker por su trabajo "Curiosidades de la expedición científica de la Real Armada. Expedición Malaspina-Bustamente" http://boe.es/buscar/doc.php?id=BOE-A-2010-11389
از سال ۱۷۸۹ تا ۱۷۹۴ بوستامانته و مالاسپینا در اقیانوس‌اطلس و در سراسر اقیانوس آرام حرکت کردند و تقریباً در تمام مستعمرات اسپانیا توقف کردند و مناطق کمتر شناخته شده‌ای مانند آمریکای اسپانیایی (بوینس آیرس، مونته ویدئو، پاتاگونیا، جزیره مالویناس/جزایر فالکلند، جزیره چیلوئه، تالکاهانو، والپرایزو، سانتیاگو د چیلی، ال کالائو، گایاکوئل، نیووا گرانادا، آکاپولگو، کالیفرنیا) و به سمت شمال غربی اقیانوس آرام در اتصال میان اقیانوس آرام و اقیانوس‌اطلس (آلاسکا) و آسیای اسپانیایی (فیلیپین، جزایر مارسال و ماریاناس)، ماکائو در سواحل چین، گینه نو، سلبس، جزایر مولوکاس و تونگا، نیوزلند و استرالیا را کاوش کردند. این دو کشتی گاهی اوقات برای انجام وظایف مختلف از هم جدا می‌شدند. برای مثال، زمانی که بوستامانته از تالکاهوانو به والپارایسو (در شیلی کنونی) دریانوردی کرد، در ساحل به نقشه‌برداری پرداخت، در حالی که مالاسپینا به جزایر خوان فرناندز رفت. بین والپرایزو و کالائو، پروو مالاسپینا دوباره جزایر فراساحلی را مورد بررسی قرار داد در حالی که بوستامانته به ترسیم سواحل ادامه داد. همین اتفاق در اقیانوس‌اطلس افتاد، زمانی که بوستامانته به عرض جغرافیایی ۵۷ درجه جنوبی (نزدیک قطب جنوب) رسید. همین اتفاق یکی از دلایلی است که اروگوئه، آرژانتین و اسپانیا بر جنوبگان حق دارند.
بوستامانته با درجه کاپیتان (۱۷۹۱) جایزه گرفت و مدت کوتاهی پس از بازگشت به اسپانیا در سال ۱۷۹۴ به دریاسالار نیروی دریایی ارتقا یافت.
بوستامانته در طول سفر مالاسپینا یک دفتر خاطرات داشت که در سال ۱۸۶۸ در مجله رسمی اداره هیدروگرافی منتشر شد.J. Bustamante y Guerra, "Relación…", "Anuario de la Dirrección de Hidrografía," Madrid, vol.VI, 1868, pp.240–364.
پس از بازگشت به اسپانیا در سال ۱۷۹۴، بوستامانته به همکاری با مالاسپینا ادامه داد تا زمانیکه او به اتهام توطئه علیه دولت به زندان افتاد. بوستامانته دور از مشکلات سیاسی مالاسپینا باقی ماند.
در سال ۱۷۹۶ او به عنوان فرماندار سیاسی و نظامی پاراگوئه و فرمانده کل ریو د لا پلاتا (فرماندار مونته ویدئو) منصوب شد.
در ۵ اکتبر ۱۸۰۴ زمان صلح در حالی که با فرماندهی چهار ناوچه به سمت اسپانیا دریانوردی می‌کرد، بوستامانته پس از اینکه از پذیرش درخواست فرمانده انگلیسی برای اعزام اسکادران خود به بندر تحت کنترل بریتانیا برای بازرسی خودداری کرد، مورد حمله یک اسکادران انگلیسی قرار گرفت و دستگیر شد. او در نهایت آزاد شد و با دادگاه نظامی اسپانیا روبرو شد، اما بدون مشکل ظاهر شد. در آن حادثه فرض بر این بود که در ۱۴ دسامبر ۱۸۰۴، اسپانیا رسماً به بریتانیا اعلام جنگ کرده و با فرانسه در طرح حمله به بریتانیای کبیر (جنگ‌های ناپلئونی) متحد شده‌است.
در سال ۱۸۱۰ او به عنوان ژنرال کاپیتان گواتمالا منصوب شد. او تا سال ۱۸۱۷ در آن پُست باقی ماند. در زمان فعالیت بزرگ استقلال او یک سیاست اصلاح طلبانه به سبک روشنگرانه را در پیش گرفت. اما قبل از انقلاب هیدالگو و مورلوس در مکزیک، نیروهایی را در گواتمالا آماده کرد و «سپاه داوطلب فرناندو هفتم» را ایجاد کرد و از موقعیت خود با سرکوب شورشیان حفاظت کرد.
خوزه دی بوستامانته و گوئرا در سال ۱۸۲۵ در سن ۶۶ سالگی درگذشت.
او در وصیت‌نامه خود مقدار زیادی پول برای حمایت از مدارس کودکان در اونتاندا که توسط فرانسیسکو برادرش تأسیس شده بود، اهدا کرد.
سرزنده یک فیلم موزیکال آمریکایی با مضمون کریسمس به نویسندگی و کارگردانی شان آندرس و جان موریس است. این فیلم بازخوانی مدرن رمان "سرود کریسمس" اثر چارلز دیکنز در سال ۱۸۴۳ است. بازیگران اصلی فیلم رایان رینولدز، ویل فرل و اکتاویا اسپنسر هستند. این فیلم توسط کمپانی اپل تی‌وی پلاس در سال ۲۰۲۲ منتشر شد. این فیلم در ایران با نام سفر جادویی دوبله و پخش شده است.
نسخه‌ای موزیکال از داستان معروف چارلز دیکنز به نام سرود کریسمس است که در مورد مردی خسیس به نام کلینت می‌باشد که با همه اطرافیانش با خودخواهی رفتار می‌کند. او به طور غیرمنتظره‌ای با سه روح کریسمس (گذشته، حال و آینده) روبه‌رو می‌شود و آنها با یکدیگر راهی یک سفر جادویی و اسرارآمیز می‌شوند. کلینت در این سفر به گذشته، حال و آینده خود می‌رود تا بفهمد چرا اینقدر بدبخت و تنها شده است.
تصویربرداری اصلی این فیلم در ۶ ژوئیه ۲۰۲۱ آغاز شد. در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۱، رایان رینولدز اعلام کرد که فیلمبرداری به پایان رسیده است.
سامسونگ گلکسی آ۳۳ ۵جی (به ) یک تلفن هوشمند مبتنی بر اندروید است که توسط سامسونگ الکترونیکس طراحی و تولید شده‌است. این گوشی در ۱۷ مارس ۲۰۲۲ در کنار سامسونگ گلکسی آ۷۳ ۵جی و سامسونگ گلکسی آ۵۳ ۵جی معرفی شد.
با وجود تبلیغات زیاد سامسونگ، این تلفن هوشمند به دلیل افزایش قیمت هیچ وقت به موفقیت نسل پیشین خود یعنی گلکسی A32 نرسیده و فروش آن بسیار کاهش داشته است.
مانند سامسونگ گلکسی آ۵۳ ۵جی و سامسونگ گلکسی آ۷۳ ۵جی در این نسل پنل پشتی کاملاً صاف است و انتقال بین پنل پشتی و واحد دوربین نرم‌تر است. گلکسی آ۳۳ ۵جی، برخلاف سامسونگ گلکسی آ۳۲، از رابط تی‌آراس بهره نمی‌برد. همچنین گلکسی آ۳۳ ۵جی دارای قابلیت محافظت در برابر رطوبت و گرد و غبار طبق گواهی آی‌پی۶۷ است.
گلکسی آ۳۳ ۵جی درون خود سامانه روی یک تراشه اگزینوس ۱۲۸۰ را قرار داده‌است. این قطعه دارای پردازنده‌ای هشت‌هسته‌ای با سرعت کلاک ۲ گیگاهرتز است که می‌تواند تا سرعت کلاک ۲٫۴ گیگاهرتز برسد. این دستگاه در چند نسخه با رم ۶ یا هشت گیگابایت و حافظه‌ی ذخیره‌سازی ۱۲۸ گیگابایت یا ۲۵۶ گیگابایت در دسترس خریداران قرار می‌گیرد و از کارت میکرو اس‌دی تا یک ترابایت پشتیبانی می‌کند.
گلکسی آ۳۳ از صفحه‌نمایش ۶٫۴ اینچی سوپر امولد Infinity-U با وضوح تصویر +FHD و نرخ تازه‌سازی ۹۰ هرتز و محافظ کورنینگ گوریلا گلس ۵ بهره می‌برد.
دوربین اصلی این گوشی ۴۸ مگاپیکسلی است و از لرزش‌گیر اپتیکال تصویر (OIS) بهره می‌برد. به‌عنوان مکمل دوربین اصلی، دوربین فوق عریض با حسگر ۸ مگاپیکسلی، دوربین ماکرو با حسگر ۵ مگاپیکسلی و دوربین تشخیص عمق ۲ مگاپیکسلی برای تفکیک بهتر سوژه از پس‌زمینه در عکس‌های پرتره نیز در این گوشی استفاده شده‌است. فیلم‌برداری 4K با ۳۰ فریم بر ثانیه در این دستگاه پشتیبانی می‌شود. در دوربین سلفی آن نیز از لنز ۱۳ مگاپیکسلی استفاده شده‌است.
آ۳۳ ۵جی به‌طور پیش‌فرض با اندروید ۱۲ و رابط‌کاربری وان یوآی ۴٫۱ عرضه می‌شود. سامسونگ وعدهٔ ارائهٔ ۴ سال به‌روزرسانی نرم‌افزاری و ۵ سال به‌روزرسانی امنیتی برای این گوشی را داده‌است.
ژوزف نیکولاس نیکولت (Joseph Nicolas Nicollet) (زادهٔ ۲۴ ژوئیه ۱۷۸۶ – درگذشتهٔ ۱۱ سپتامبر ۱۸۴۳)، همچنین معروف به ژان-نیکولاس نیکولِت (Jean-Nicolas Nicollet)، جغرافی‌دان، ستاره‌شناس، ریاضی‌دان اهل فرانسه بود که به‌خاطر نقشه‌برداری از حوضه قسمت بالایی رود می‌سی‌سی‌پی در جریان دهه ۱۸۳۰ میلادی شناخته می‌شود. نیکولِت سه سفر اکتشافی را در منطقهٔ میان رود می‌سی‌سی‌پی و رود میزوری، اساساً در مینه‌سوتا، داکوتای جنوبی و داکوتای شمالی راه‌اندازی نمود.
قبل از مهاجرت به ایالات متحده، نیکولِت به عنوان استاد ریاضی در کالج لوئیس-لی-گراند و همراه با پیر سیمون لاپلاس به عنوان استاد و ستاره‌شناس در رصدخانه پاریس خدمت می‌کرد. تغییرات سیاسی و علمی در فرانسه نیکولِت را وادار نمود تا به ایالات متحده سفر نموده و به کاری بپردازد که موجب افزایش شهرت او در میان دانشمندان در اروپا شد. او در ۱۸۴۲ میلادی به عنوان عضو مجمع فیلسوفان آمریکا انتخاب گردید.
نقشه‌های نیکولِت صحیح‌ترین نقشه‌های دوران وی محسوب شده و اشتباهاتی انجام شده توسط زبلون پایک را تصحیح کرد و از آن به عنوان مبنای برای نقشه‌برداری بعدی مناطق داخلی آمریکا استفاده گردید. آنها از جمله نخستین نقشه‌های بودند که در آنها برای نمایش ارتفاعات از سایه استفاده شده بود و تنها نقشه‌های بود که نام‌های جغرافیایی بومی آمریکایی را به‌کار برد. «"نقشه هیدروگرافیک حوضه قسمت بالای می‌سی‌سی‌پی»" نیکولِت در ۱۸۴۳ میلادی، پس از مرگ وی، منتشر شد. برج نیکولِت که در سیسیتن، داکوتای جنوبی واقع شده‌است، بنای یادبودی از نیکولِت و کارهای وی بوده و در ۱۹۹۱ میلادی ساخته شد.
نیکولِت در کلوسیس در سرزمینی ساوی زاده شد. او دانش‌آموز بسیار درخشان بود و با استعدادی که در ریاضی و ستاره‌شناسی از خود نشان می‌داد، بورسیه تحصیلی به کالج یسوعی در شامبری کسب کرد. او در ۱۹ سالگی به تدریس ریاضی آغاز کرد. در ۱۸۱۷ میلادی، او به عنوان استاد و ستاره‌شناس در رصدخانه پاریس گماشته شده و همراه با دانشمند و ریاضی‌دان پیر سیمون لاپلاس کار کرد. هنگام کار در رصدخانه، نیکولت یک دنباله‌دار را کشف نموده و برای خود شهرتی به عنوان متخصص ستاره‌شناسی و جغرافیای طبیعی کسب کرد. در جریان دهه ۱۸۲۰ میلادی، او به عنوان استاد ریاضی در کالج لوئیس-لی-گراند خدمت کرد.
در نتیجه آشوب سیاسی در فرانسه متعاقب انقلاب ژوئیه (۱۸۳۰) و چیرگی در حال افزایش فیزیک به عنوان علم آزمایشگاهی، نیکولِت با مشکلات مالی و حرفه‌ای فراوانی مواجه شد. او که اصلاً پولی نداشت، در ۱۸۳۲ میلادی از بندر برست سوار بر کشتی شده و به ایالات متحده مهاجرت کرد. نیکولِت امیدوار بود از طریقی کاری که در ایالات متحده انجام می‌دهد، شهرت خود را در اروپا افزایش دهد. او تصمیم داشت تا به یک «سفر علمی» در سراسر آمریکا رفته و هدفش این بود تا با استفاده از تخصصی که داشت، نقشه صحیح از دره رود می‌سی‌سی‌پی فراهم نماید. او به واشینگتن DC رسید و در آنجا در مورد نقشه‌برداری علمی کشور با دانشمندان و مقامات حکومتی بحث و گفت‌وگو کرد. او به نیوارلئان سفر نموده و از آنجا می‌خواست به سوی سنت لوئیس، مِیزوری سفر کند، اما شیوع بیماری کلرا، از نظر عملی سفر توسط کشتی بخار را غیرممکن کرد. در عوض، او سه سال بعدی به سفر در مناطق جنوب، به‌ویژه میان نیوارلئان و بالتیمور پرداخت. نیکولِت در نهایت در ۱۸۳۵ میلادی به سنت لوئیس رسید.
پس از رسیدن به سنت لوئیس در ۱۸۳۵ میلادی، نیکولِت حمایت شرکت تجارت خز آمریکایی و خانواده ثروتمند چوتیئو (خانوادهٔ که به بنیان‌گذاری شهر سنت لوئیس همکاری کرده بود و از مدت طولانی بر مبنای قراردادهایی که با مقامات پیشین اسپانیایی و بعداً با نماینده هندی ایالات متحده داشت، امتیاز انحصاری تجارت خز با قبیله اوسیج را در دست داشت) را در راستای برنامه‌اش برای نقشه‌برداری از رود می‌سی‌سی‌پی به‌دست‌آورد. از سنت لوئیس، او با یک قایق خلاف جهت دریا به قلعه اسنلینگ در مینه‌سوتا سفر کرد. طی ۴ سال بعدی، نیکولِت سه سفر اکتشافی را رهبری نموده و به اکتشاف مناطق بالای رود می‌سی‌سی‌پی پرداخت که بیشتر مناطق فعلی مینه‌سوتا، داکوتای شمالی و داکوتای جنوبی را در بر می‌گیرد.
نخستین سفر اکتشافی در ۱۸۳۶–۳۷ میلادی انجام شده و منابع مالی آن به‌طور خصوصی توسط شرکت تجارت خز آمریکایی و خانواده چوتیئو فراهم گردید. نیکولِت در همراهی با چاگوبی که رئیس قبیله اوجیبوی بود، پسر نُه ساله وی و یک راهنمای نیمه فرانسوی به‌نام برونیا، در ۲۹ ژوئیه ۱۸۳۶ از طریق قایق کانو قلعه اسنلینگ را ترک کرد. نیکولِت رود می‌سی‌سی‌پی‌ی را تا سرچشمه آن در دریاچه آیتاسکا و ریزابه نزدیک رود می‌سی‌سی‌پی به‌نام رود سنت کروئیکس را مورد بررسی قرار داد. نتایج این سفر اکتشافی، اشتباهی که در نقشه ۱۸۰۵ زبلون پایک وجود داشت و دهانه رود کرو وینگ را به مراتب دور تر در غرب نشان داده بود را تصحیح نموده و در نتیجه تمامی نقشه‌های که از این ناحیه تهیه شده بود را اشتباه ثابت کرد.
هنگام بازگشت به واشینگتن دی‌سی برای گزارش یافته‌های خود، نیکولِت به عنوان رئیس اداره جدیدالتاسیس دسته مهندسان توپوگرافی گماشته شده و به وی مأموریت داده شد تا سفری اکتشافی که توسط وزارت جنگ ایالات متحده حمایت مالی می‌گردید را رهبری نماید و هدف از این سفر اکتشافی نقشه‌برداری از منطقهٔ میان رودهای می‌سی‌سی‌پی و مِیزوری بود تا نقشه‌های غربی که از اشتباه پایک متأثر شده بودند، تصحیح گردد. این سفر اکتشافی در ۱۸ ژوئن ۱۸۳۸ سفر خود را از تراورس دیس سیوکس آغاز کردند. هیئت متشکل از افراد ذیل بود: جان سی. فریمونت که از طرف وزارت جنگ ایالات متحده برای حمایت از سفر اکتشافی از نظر نظامی گماشته شده بود، جوزف رنوایل جونیور و جوزف لافرومبویس، نماینده شرکت خز آمریکایی که نیمه فرانسوی و نیمه بومی-آمریکایی بود. سفر اکتشافی در ۴ ژوئیه ۱۸۳۸ به پایپ‌استون کواری رسیدند، جاییکه اعضای گروه حروف اول نام خود را در سنگی حک کردند. از آنجا، گروه به سفر خود در امتداد رودهای مینه‌سوتا و بلو ارث به سوی اسپیریت لیک، آیووا ادامه دادند.
نیکولِت در سومین و آخرین سفر اکتشافی خود که توسط لوئیسون فرنیر راهنمایی می‌گردید، حمایت مالی فریمونت را حفظ نموده و همچنین مبلغ مذهبی یسوعی به‌نام پیر-ژان دی سمت، در بخشی از سفر وی با وی همراه بود. دی سمت، با استفاده از مهارت‌های که از نیکولِت آموخت، نقشه‌های از آبگیر رود مِیزوری را ترتیب نمود. در این سفر اکتشافی و سفر اکتشافی دومی، گیاه‌شناس چارلز گیر یادداشت‌های همه‌جانبه از وضعیت گیاه‌شناسی منطقه گرفته و فهرستی از گیاهان بومی این منطقه را تهیه کرد. این سفر نیز توسط دولت حمایت مالی می‌گردید و نیکولِت از آیووا در امتداد رود مِیزوری به سمت شمال‌غرب و قلعه پیر، داکوتای جنوبی رفت. تلاش‌های او به دلیل اینکه کشتی بخار پایرت که تدارکات وی را حمل می‌کرد در آوریل ۱۸۳۹ غرق شد، متوقف گردید. در ۱۱ ژوئیه ۱۸۳۹، بخش دوم سفر اکتشافی وی قلعه پیر را به مقصد دول لیک، داکوتای شمالی ترک کرد. از آنجا، نیکولِت هنگام بازگشت به اکتشاف سراسر منطقه کوتئو دیس پرایرس تا قلعه اسنلینگ پرداخت.
نیکولِت در ۱۱ سپتامبر ۱۸۳۹ به واشینگتن، دی.سی. برگشت و در آنجا روی یکپارچه سازی اطلاعات گردآوری شده کار نمود تا به سنای ایالات متحده گزارش دهد. او به‌طور کامل تصمیم داشت تا به مینه‌سوتا برگردد و کار خود را ادامه دهد، اما وضعیت سلامت ناگوار او مانع این کار شده و او در ۱۸۴۳ میلادی در واشینگتن درگذشت. او در قبرستان کانگریشنال به خاک سپرده شده و روی سنگ قبر وی این متن حکاکی شده‌است، «او بر کسی که می‌داند چگونه با والاترین مهارت مزایای گذشته را با نیازهای آینده آشتی داده و ترکیب نماید، ظفر خواهد یافت».tombstone photograph at https://www.findagrave.com/memorial/122128329#view-photo=104739713
خوان کاراسکو (Juan Carrasco)، افسر نیروی دریایی، کاوشگر و ناوبر اسپانیایی بود. او عمدتاً به خاطر کارهایش در شمال غربی اقیانوس آرام، در اواخر قرن هجدهم، شناخته می‌شود. او فرمانده دوم سفر ۱۷۹۱ خوزه ماریا ناوائز، در اولین اکتشاف اروپایی در تنگه جورجیا بود.
جزئیات زیادی از زندگی کاراسکو در دست نیست. او در زمانی میان سال‌های ۱۷۷۵ و ۱۷۸۰ در آکادمی سن تلمو در اسپانیا تحصیل کرد. تحت فرماندهی فرانسیسکو آنتونیو مورله در فیلیپین خدمت کرد و سپس در سال ۱۷۸۴ به شمال غربی اقیانوس آرام سفر نمود.
در سال ۱۷۹۰ کاراسکو به عنوان کشتیران در "پرنسس رئال"، تحت فرمان مانوئل کویمپر خدمت کرد. همچنین کشتی‌ران گونزالو لوپز د هارو در کشتی حضور داشت. این کشتی که توسط فرانسیسکو دی الیزا از پُست اسپانیا در نوتکا ساوند، با دستور کاوش در تنگه خوان دی فوکا فرستاده شد، در ۳۱ می ۱۷۹۰ به راه افتاد. آنها به سرعت از دورترین نقطه اکتشاف قبلی که تنها به غربی‌ترین قسمت نفوذ کرده بود، عبور کردند. آنها چندین روز را در سوک بیسین، یک خلیج عمیق در جزیره ونکوور لنگر انداختند. پس از ترک سوک، سفر به سمت شرق ادامه یافت، از میان ریس راکز و جزیره ونکوور گذر کرد و در نزدیکی اسکویمالت امروزی، در خط ساحلی امروزی به نام جاده‌های سلطنتی لنگر انداخت. کویمپرز، رویال رودز رادا د الیزا نام‌گذاری کرد. («رادا» به معنای کشتی‌گاه).
در ۴ ژوئیه ۱۷۹۰، اسپانیایی‌ها اسکویمالت را ترک کردند و به سمت جنوب تنگه خوان دی فوکا رفتند و در نزدیکی دانجنس اسپایت لنگر انداختند. در حالی که از قایق‌ها برای کاوش در انتهای شرقی تنگه، پیچ و خم جزایر و کانال‌هایی که در آنجا یافتند استفاده می‌شد، کشتی پرنسس رئال در لنگرگاه ماند.
در اواسط ژوئیه، کویمپر با کشتی‌ران‌های خود، کاراسکو و هارو، مشورت کرد که آیا آنها باید اکتشاف‌های بیشتری انجام دهند و خطر بازگشت دشوار به نوتکا را داشته باشند یا فوراً بازگردند. تصمیم به بازگشت گرفته شد. در راه، کانال بزرگ دیگری که به شمال منتهی می‌شد، پیدا شد و به نام کشتی‌ران هارو نام‌گذاری شد. امروزه نیز به نام تنگه هارو شناخته می‌شود و مسیر مرز بین‌المللی میان تنگه خوان دی فوکا و تنگه جورجیا است. پرنسس رئال اولین کشتی اروپایی بود که وارد بندر اسکویمالت شد. سپس گروه اعزامی به سمت جنوب تنگه خوان دی فوکا رفت و در امتداد ساحل به سمت غرب حرکت کرد و تا اوت به خلیج نئه رسید.
آنها در ۱ سپتامبر ۱۷۹۰ به مونتری رسیدند. کشتی اسپانیایی دیگری به نام سان کارلوس به زودی از آلاسکا به جنوب رسید. این دو کشتی با هم به سن بلاس، مکزیک رفتند و در ۱۳ نوامبر ۱۷۹۰ رسیدند.
در سال ۱۷۹۱ کاراسکو در یک سفر اکتشافی به رهبری ناوبان، فرانسیسکو دی الیزاکه فرماندهٔ جدید نوتکا ساوندبود، شرکت کرد. دو کشتی مورد استفاده قرار گرفت، سان کارلوسکه تحت هدایت الیزا بود و کشتی دو دکلی کوچکتر، سانتا ساتورنینا. کاراسکو به عنوان کشتی‌ران در سانتا ساتورنینا، ابتدا به عنوان فرمانده دوم زیر نظر خوزه ماریا نارواز و بعداً به عنوان فرمانده کشتی، خدمت کرد.
پس از حدود دو هفته کاوش در کلایوکوت ساند، سان کارلوس به سمت تنگه خوان دی فوکا و به سمت اسکویمالت رفت. سانتا ساترنینا چندین هفته را صرف کاوش در بارکلی ساند کرد که به افتخار خوان کاراسکو، بوکا د کاراسکو نام‌گذاری شد. این دو کشتی در ۱۴ ژوئن ۱۷۹۱ در اسکویمالت دوباره به یکدیگر ملحق شدند.
الیزا به کشتی‌رانان خوان پانتوجا و آریاگا دستور داد تا تنگه هارو را با سانتا ساترنینا و یک قایق دراز، کاوش کنند. آنها در ۱۴ ژوئن وارد تنگه شدند و به سرعت از جزیره ونکوور و جزیره سان خوان عبور کردند. در ۱۵ ژوئن آنها به سمت شمال شرقی چرخیدند و قبل از ورود به آب‌های آزاد تنگه جورجیا که اسپانیایی‌ها کانال د نسترا سینیورا دل روزاریو نامیدند، از سواحل جزیره پندر و جزیره ساتورنا عبور کردند. گروه به سمت شرق حرکت کرد و به‌زودی به نزدیکی جزیره لومی در انتهای شمالی تنگه روزاریو رسید. از آنجا، گروه از راهی که آمده بود به اسکویمالت بازگشت و خبر تنگه جورجیا را به الیزا رساند.
سپس پایگاه عملیات الیزا به سمت جنوب تنگه خوان دی فوکا در پورتو د کوادرا (بندر دیسکاوری) منتقل شد. سان کارلوس همچنان در آنجا لنگر انداخته بود در حالی که سانتا ساترنینا، زیر نظر نارواز، برای کاوش در تنگه روزاریو حرکت می‌کرد. کاراسکو کشتی‌ران نارواز و دومین فرمانده بود. آنها در ۱ ژوئیه ۱۷۹۱ به راه افتادند. به سرعت از تنگه روزاریو عبور کردند و به سمت شمال به تنگه جورجیا رفتند و به نقطه رابرتز رسیدند که فکر می‌کردند یک جزیره است و نام آن را ایسلا د زپدا گذاشتند. در ادامه به سمت شمال، پوینت گری و پوینت اتکینسون را دیدند، سپس در فاصله کوتاهی به ورودی بورارد در نزدیکی ونکوور کنونی، بریتیش کلمبیا رفتند.
سانتا ساتورنینا از شمال تا جزیره تگزادا، جزیره هورنبی و جزیره دنمن ادامه داد. آنها همچنین بندرگاه نانایمو را پیدا کردند و آن را بوکاس د وینسویسن نامیدند. با کشتی در امتداد جزیره گالیانو و جزیره والدس، گذرگاه پورلیه را نشانه‌گذاری کردند و نام کنونی آن را (انگلسایزد) به آن دادند.
در طول اکتشاف تنگه جورجیا، خدمه سانتا سانتورنینا، مقادیر زیادی آب شیرین را مشاهده کردند و به درستی دریافتند که دهانه یک رودخانه بزرگ در نزدیکی آن قرار دارد. رودخانه فریزر بود، اما گروه نتوانست مکان آن را معین کند. تعداد زیادی نهنگ در تنگه مشاهده شد که باعث شد الیزا بعداً به درستی پیوند دوم با اقیانوس را تشخیص دهد. علاوه بر این، الیزا دوباره به درستی مشکوک شد که نوتکا ساوند در سرزمین اصلی نیست، بلکه در یک جزیره است.
سانتا ساترنینا در اواخر ژوئیه به بندر دیسکاوری بازگشت. مسیر دقیق طی شده نامشخص است. در آن زمان، بسیاری از ملوانان الیزا و همچنین خود الیزا، بیمار بودند. کشف‌های بیشتر متوقف شد و کشتی‌ها به زودی به سمت نوتکا حرکت کردند. الیزا نارواز را به سن کارلوس منتقل کرد و به خوان کاراسکو فرماندهی سانتا ساتورنینا را سپرد.
دو کشتی اعزامی الساندرو مالاسپینا در آن زمان در مونتری بودند که پنج روز زودتر به آنجا رسیده بودند؛ بنابراین مالاسپینا، شخصیت قدرت‌مند نیروی دریایی اسپانیا در آن زمان، اولین کسی بود که از کشف تنگه جورجیا، غیر از ملوانان الیزا در نوتکا ساوند، مطلع شد. مالاسپینا بلافاصله به اهمیت استراتژیک اکتشافات بیشتر پی‌برد. امیدهای اروپایی‌ها برای کشف یک گذرگاه شمال غربی در آن زمان هنوز از نظر سیاسی مهم بود و تنگه جورجیا بسیاری از مسیرهای امیدوارکننده که به شرق و شمال منتهی می‌شد، یکی از آخرین احتمالات واقع بینانه را نشان می‌داد. مالاسپینا به تازگی جستجوی بی‌ثمری را برای گذرگاه شمال غربی در آلاسکا به پایان رسانده بود. اندکی پس از رویارویی با کاراسکو، مالاسپینا به سان بلاس و آکاپولکو رفت و در آنجا ترتیبی داد که دو تن از افسرانش، دیونیسیو آلکالا گالیانو و کایتانو والدس، فرماندهی دو کشتی را به منظور کاوش کامل در تنگه جورجیا به عهده بگیرند.
پس از برخورد با مالاسپینا در مونتری، کاراسکو با کشتی سانتا ساتورنینا به سن بلاس رفت. او حداقل تا سال ۱۸۰۳ به عنوان یکی از کشتیرانان اداره نیروی دریایی سن بلاس به خدمت در نیروی دریایی اسپانیا، ادامه داد.
جزیره محافظت شده در تنگه خوان دی فوکا در سال ۱۷۹۰ به نام اسلا د کاراسکو داده شد. نام کنونی آن توسط جورج ونکوور در سال ۱۷۹۲ داده شد. بارکلی ساوند، در ساحل غربی جزیره ونکوور، توسط اسپانیایی‌ها بوکا د کاراسکو نامیده شد.
خوان د اونیاتی ایی سالاسار (Juan de Oñate y Salazar) (۱۵۵۰ – ۱۶۲۶ میلادی)، کنکیستادور اسپانیایی از اسپانیای نو، کاوشگر و فرماندار مستعمراتی استان سانتافه دو نوومکزیکو در قلمرو نایب‌السلطنه اسپانیای نو بود. او نخستین سفرهای اکتشافی اسپانیا را به دشت‌های بزرگ و قسمت‌های پایینی دره رودخانه کلرادو رهبری نموده و با تعداد زیادی از اقوام بومی خطرناک در سرزمین مادری آنها مقابله نمود. اونیاتی زیستگاه‌های را در ولایتی بنیان‌گذاری نمود که حالا ایالت‌های جنوب‌غربی آمریکا است.
اونیاتی با قتل‌عام آکوما در ۱۵۹۹ میلادی، بدنام است. پس از مشاجرهٔ که منتهی به کمین زدن و مرگ سیزده اسپانیای از جمله برادرزاده/خواهرزاده اونیاتی خوان دی زالدیوار به دستان مردم آکوما شد، اونیاتی دستور انتقام وحشی را بر علیه پوئبلو آکوما [دهکده سرخ‌پوستان] صادر کرد. این پوئبلو کاملاً ویران شد. حدود ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ مرد آکوما به قتل رسیدند.
از میان ۵۰۰ مردی که زنده مانده بودند، اونیاتی در دادگاهی که در اوکی آوین برگزار شد، بیشتر مردان بیست ساله را به «بردگی شخصی» اجباری محکوم نموده و علاوه بر آن فرمان صادر نمود تا یک پای تمامی مردانی که بالای بیست و پنج سال هستند، قطع شود. پژوهش‌های اخیر نشان داده‌است که هیچ مدرکی مبنی بر انجام شدن این فرمان وجود نداشته و زندانیان در نهایت، تنها یک انگشت پای خود را ار دست دادند. نظریه دومی منطقی‌تر به‌نظر می‌رسد، چون درصورت قطع شدن تنها انگشت پا به عوض کل پا، زندانیان می‌توانند به عنوان خدمتکار مفید واقع گردند. اونیاتی در خاطرات شخصی خود، به‌طور مشخص به قطع کردن «las puntas del pie» (قسمت‌های از پا، انگشتان) به عنوان مجازات برای جنگ جویان آکوما اشاره می‌کند. در نهایت، او که از طرف حکومت اسپانیا به استفاده از «نیروی بیش از حد» در مقابل مردمان آکوما مجرم شناخته شد، برای پنج سال از نیو مکزیکو ممنوع شده و از مکزیک تبعید شد.
اونیاتی امروزه به عنوان یک شخصیت بحث‌برانگیز در تاریخ نیومکزیکو باقی مانده‌است: در ۱۹۹۸ میلادی، پای راست مجسمهٔ این کنکیستادور که در الکالاد، نیومکزیکو بلند شده بود در اعتراض به قتل‌عام قطع شد و مناقشه قابل توجه زمانی بلند شد که یک مجسمه اسب‌سوار اونیاتی در ۲۰۰۶ میلادی در ال پاسو، تگزاس بلند شد. در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۰، مجسمه اونیاتی که در الکالاد، نیومکزیکو قرار داشت با هدایت مقامات دولتی، به‌طور موقتی توسط کارگران شهرستان ریو آریبا برداشته شد. نهادهای مدنی تصمیم نهایی را در مورد آینده این مجسمه اتخاذ خواهند کرد.
اونیاتی در ۱۵۵۰ میلادی در شهر زاکاتکاس در اسپانیای نو (مکزیک استعماری) زاده شد، پدر وی، کریستوبال د اونیاتی یک کنکیستادور و بارون نقره‌ای اسپانیای-باسک و از خانواده اشرافی خانهِ هارو بود. مادر اونیاتی، دونا کاتالینا سالاسار ایی دی لا کادینا، در میان اجداد خود مسیحی‌های جدید با اصالت-یهودی داشت که «از اواخر دهه ۱۳۰۰ تا اواسط دهه ۱۵۰۰ در دربار شاهی پادشاهان اسپانیا خدمت می‌کردند».Simmons, Marc, "The Last Conquistador:Juan de Oñate and the Settling of the Far Southwest", University of Oklahoma Press, Norman, Oklahoma, 1991, p. 30Piety and privilege collide in Juan de Oñate’s Jewish-converso lineage.,BY JOSÉ ANTONIO ESQUIBEL, Fall 2016, "El Palacio The Magazine of the Museum of New Mexico", http://www.elpalacio.org/2016/09/blood-oaths/ مادر وی دارای اجداد اسپانیای بوده و در نزدیکترین شاخه‌های شجره خانوادگی وی یهودیان سابقی قرار داشتند که به مسیحیت گرویده بودند.Doña Teresa Confronts the Spanish Inquisition: A Seventeenth-Century New Mexican Drama, Frances LevineJune 27, 2016, University of Oklahoma Press یکی از این خویشاوندان وی که به مسیحیت گرویده بودند، پدربزرگ پدری وی دکتر گوادالوپ دی سالاسار بود که به عنوان پزشک دربار خدمت می‌کرد. سایر اعضای خانواده وی در دهه ۱۳۹۰ میلادی حدود ۱۶۰ سال قبل از به‌دنیا آمدن اونیاتی به مسیحیت گرویده بودند و این تغییر دین آنها به احتمال قوی در نتیجه موجی از خشونت‌های یهود-ستیزی بود که با کشتار ۱۳۹۱ میلادی پایان یافت و بعدتر منتهی به ایجاد اداره تفتیش عقاید اسپانیی به عنوان راهی برای مقابله با مسئله دین در چارچوب قانون و بدون پوگروم [حذف گروه‌های دینی] شد، کاری که ظاهراً در سایر نقاط اروپا نیز مروج بود. پدربزرگ مادری وی گونزالو دی سالزار بود، کسی که ریاست چندین شورای اداره‌کننده اسپانیای نو را هنگام سفر ارنان کورتوس به هندوراس در ۱۵۲۵–۲۶ میلادی بر عهده داشت.
خوان د اونیاتی با ازابل دی تولوسا کورتوس دی موکتزوما ازدواج کرد، همسر وی نوه ارنان کورتوس فاتح اتحاد سه‌گانه و نواده امپراتور آزتک، موکتزوما شوکویوتسین بود.L. Thrapp, Dan "Encyclopedia of Frontier Biography: G-O", University of Nebraska Press, 1991, p. 1083
در پاسخ به پیشنهادی از سوی خوان باوتیستا دی لوماس ایی کولمناریس که متعاقباً از سوی شاه رد گردید، نایب‌السلطنهِ فلیپه دوم در ۲۱ سپتامبر ۱۵۹۵، اونیاتی را از میان دو یا چند نامزد برگزید تا منابع قلمرو تازه تصرف‌شده را مدیریت نماید.
تفاهم با نایب‌السلطنه ولاسکو، برای اونیاتی دو هدف مشخص را در پی داشت؛ هدف که ظاهراً بیشتر معلوم بود، اکتشاف و استعمار اراضی ناشناخته بود که به شاهی جدید لئون ی کاستیلا (منطقه امروزی نیومکزیکو) و قلمرو نایب‌السلطنه اسپانیای نو ضمیمه شده بود. هدف دومی دستگیری کاپیتان فرانسیسکو لیوا دی بونیلا بود (کسی که به پادشاه خیانت کرده بود و قرار اطلاعات در همین منطقه حضور داشت)، چون او قبلاً انتقال سایر مجرمین به آن منطقه را آغاز کرده بود. اما، هدفی که او به ظاهر بیان می‌داشت، گسترش مذهب کاتولیک در این منطقه با تأسیس پایگاه‌های تبلیغ مذهبی در نیومکزیکو بود. از اونیاتی به عنوان بانی ولایت سانتافه دو نوومکزیکو یاد شده و او از ۱۵۹۸ تا ۱۶۱۰ میلادی به عنوان فرماندار این مستعمره خدمت می‌کرد. مقر فرمانداری او در اوکی آوین قرار داشت و او نام این دهکده را به «سن خوان دی لوس کابالروس» تغییر داد.
در اواخر ۱۵۹۵ میلادی، نایب‌السلطنه گاسپار دی زونیگا از توصیه خلف خود پیروی نموده و در تابستان ۱۵۹۶ سفر اکتشافی اونیاتی را به تأخیر انداخت تا مواد تفاهم‌نامه اصلی که پیش از ترک دفتر توسط نایب‌السلطنه قبلی به امضاء رسیده بود، را بررسی نماید. سفر اکتشافی اونیاتی در مارس ۱۵۹۸ حرکت خود را آغاز نموده و در اواخر آوریل از رودخانه ریو گرانده (ریو دیل نارتی) در جنوب منطقه امروزی ال پاسو و سیوداد خوارس، عبور کرد.
در ۳۰ آوریل ۱۵۹۸، روز جشن عروج از نظر تقویم کاتولیک، گروه اکتشافی در بستر جنوبی رودخانه ریو گرانده، گردهم آمدند. اونیاتی مراسم بزرگداشت از روز عروج را رهبری نموده و او برای ضمیمه تمامی قلمرو امتداد رودخانه را برای امپراتوری اسپانیا دعا کرد. مواد تفاهم‌نامه اولی اونیاتی این بود تا این قلمرو به یک نایب‌السلطنه مجزا برای شاهی اسپانیا مبدل شد؛ اما این تفاهم، پس از تجدید نظر در تفاهم‌نامه توسط زونیگا تحقق نیافت.
سفر اکتشافی اونیاتی در طول تابستان به سفر در میانه دره ریو گرانده تا منطقه امروزی مناطق شمالی نیومکزیکو ادامه داده و در آنجا با هندی‌های پوئبلو نشین درگیر شد. گاسپار پرز دی ولیگارا که یکی از کاپیتان‌ها در این سفر اکتشافی بود، تاریخ اشغال مناطق مردمان بومی نیومکزیکو را در شعر حماسی خود، Historia de la Nueva México، بیان نموده‌است.