moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مقبره تیموری، متعلق به یکی از سرداران معروف امیر تیمور گورکانی است. مقبره دارای سنگ قبر سیاه رنگی بوده که دزدیده شده‌است. بر دو روی سنگ، خطوطی حک شده بوده که به علت ساییدگی دقیقاً خوانده نمی‌شده؛ اما کلمه «عید خواجه» تا اندازه‌ای واضح‌تر از بقیه خطوط بوده‌است. (در کتب تاریخی، از عید خواجه به عنوان یکی از سرداران تیمور نام برده شده‌است.
عده دیگری از محققان اعتقاد دارند که این بنا، احتمالاً از دوره شاهرخ میرزا، فرزند تیمور بر جای مانده‌است.
بعضی از معمرین، مقبره مذکور را به شیخ تیمور نسبت می‌دهند که نمی‌تواند مورد قبول باشد؛ زیرا طبق وقف نامه موجود امام زاده حمزه رضا (ع) به تاریخ «شهر ذیقعده الحرام سنه ۱۰۴۵ هـ.ق.» که با خط بسیار زیبایی نگاشته شده‌است. واقف املاک، شخصی به نام امیر محمد شیخ تیموری، پسر شیخ حسن تیموری از اعقاب میر درویش حسن زیارتی، متولی و خادم امام زاده حمزه رضا (ع) ذکر شده که بیش از ۲۰ نفر از بزرگان و معتمدان محلی وقت، این وقف نامه با ارزش را امضاء و مهر کرده‌اند. البته این احتمال وجوددارد که جنازه میردرویش حسن ـ جد بزرگ شیخ تیمور ـ را داخل مقبره تیموری دفن کرده باشند.آرامگاه تیموری
محمدنظام العلما مشهور به نظام العلما اصطهباناتی (زادهٔ ۱۶ دی ۱۲۲۸ - استهبان و درگذشتهٔ ۲۹ آذر ۱۳۲۱ - استهبان فارس) ادیب، فقیه و از بزرگان و علمای سرشناس اواخر دوره قاجار و پهلوی اول که هم در کتاب فارسنامه ناصری و هم در کتاب «وقایع اتفاقیه» از او به احترام و نیکی تمام یاد شده است.حسن حسینی فسائی. فارسنامه ناصری. به تصحیح منصور رستگار فسائی. چاپ چاپ سوم. تهران: امیرکبیر، ۱۳۸۲, شابک : ۱-۰۴۴۲-۰۰-۹۶۴علی‌اکبر سعیدی‌سیرجانی، وقایع اتفاقیه: مجموعه گزارشهای خفیه‌نویسان انگلیس در ولایات جنوبی ایران از سال 1291 تا 1322 قمری، ناشر : ذهن‌آویز، ۱۳۸۷، شابک : 978-964-7390-51-4
کتاب فارسنامه ناصری، یکی از متون تاریخی معتبر در شرح تاریخ، جغرافیا و جغرافیای تاریخی سرزمین فارس، تألیف حاج میرزا حسن فسایی (۱۲۳۷–۱۳۱۶ قمری) که در فاصله سال‌های ۱۳۰۰ تا ۱۳۱۱ (قمری) به درخواست ناصرالدین‌شاه به رشته تحریر درآمده است، از محمدنظام العلمای اصطهباناتی، به عنوان یکی از بزرگان منطقه، به احترام و نیکی تمام یاد کرده و او را "ادیب اریب محمدنظام العلمای اصطهباناتی" خطاب می‌کند.
کتاب "«وقایع اتفاقیه»: مجموعه گزارشهای خفیه‌نویسان انگلیس در ولایات جنوبی ایران از سال ۱۲۹۱ تا ۱۳۲۲ (قمری)"، مشتمل بر مجموعه‌ای از یادداشت‌هایی که توسط عاملین و مخبرین اطلاعاتی انگلستان در سال‌های آخر پیش از انقلاب مشروطیت ایران از رویدادها و اوضاع و احوال مملکت و به ویژه حکومت فارس و با تمرکز بر تحولات سیاسی و مذهبی در فارس، نوشته می‌شده و برای سفارت انگلستان در تهران و مسوولین دولت انگلستان ارسال می‌گردیده است؛ بر این مطلب اذعان و تأکید می‌ورزد که هر چه سعی کرده‌اند بیهوده و بی‌فایده بوده و به هیچ وجه نتوانسته‌اند بر محمدنظام العلمای اصطهباناتی کمترین نفوذی داشته باشند.
حکمرانی خوب یا حکمرانی مطلوب، در سه دهه اخیر به شدت مورد توجه محققان علوم اجتماعی بوده‌است. علی مختاری (۱۹۸۹) در گزارشی به بررسی اثرات حاکمیت نامطلوب بر تأخیر رشد اقتصادی کشورهای در حال توسعه پرداخته‌است. در این گزارش، که ناشی از نگرانی‌های مربوط به رابطه توسعه، دموکراسی و موضوعات متنوع اجتماعی می‌باشد، مفهوم حکمرانی خوب مطرح گردیده‌است. نتایج گزارش بر این موضوع استوار است که ضعف در به‌کارگیری و عملی نمودن اصول حکمرانی خوب، یکی از مهمترین موانع رشد و توسعه در کشورهای آفریقایی می‌باشد.
آنها مهمترین وظایف دولت در قبال جامعه را بر سه دسته تقسیم می‌نمایند:
الف) روابط توسعه‌ای؛ به این معنی که دولت‌ها با مدیریت اقتصاد به منظور نیل به حداکثر رشد اقتصادی، قادر به ایجاد تغییرات بنیادین در زمینه‌های مختلف هستند.
ب) روابط دموکراتیک و حقوق شهروندی ج) حقوق اجتماعی و فراهم نمودن زمینه مشارکت در امور مربوط به اداره کشور.
بر طبق جدیدترین تعریف بانک جهانی، حکمرانی خوب، در اتخاذ سیاست‌های پیش‌بینی شده، آشکار و صریح دولت (که نشان‌دهنده شفافیت فعالیت‌های دولت است)؛ بوروکراسی شفاف؛ پاسخگویی دستگاه‌های اجرایی در قبال فعالیت‌های خود؛ مشارکت فعال مردم در امور اجتماعی و سیاسی و نیز برابری همه افراد در برابر قانون، تبلور می‌یابد.
به‌طور کلی می‌توان گفت که حکمرانی خوب، تمرین مدیریت (سیاسی، اقتصادی، اجرایی و…) منابع یک کشور، برای رسیدن به اهداف تعیین شده می‌باشد. این تمرین دربر گیرنده راهکارها و نهادهایی است که افراد و گروه‌های اجتماعی از طریق آن، توانایی دنبال کردن علایق و حقوق قانونی خود را با توجه به محدودیت‌ها داشته باشند.
اگر چه در برخی از متون، حکمرانی خوب (Good Governance) به معنی دولت خوب (Good Government) نیز تعریف شده‌است، اما نمی‌توان این دو مفهوم را مترادف دانست، زیرا همه نهادهای جامعه در قوه مجریه خلاصه نشده و سایر نهادها نیز در روند اداره یک کشور به اندازه خود سهیم می‌باشند. اما در میان بسیاری از اندیشمندان این اتفاق نظر وجود دارد که وجود دولت خوب، شرط لازم برای حکمرانی خوب است.
کمیسیون اقتصادی، اجتماعی آسیا و اقیانوس آرام (ESCAP) اصول مهم حکمرانی خوب و عوامل مؤثر در تقویت این اصول را تبیین نموده‌است؛ حکومت‌ها با احترام نهادن به این اصول و اجرایی نمودن آنها، می‌توانند گام‌های مؤثری در روند توسعه پایدار بردارند. ESCAP، اصول حکمرانی خوب را به شکل زیر تعریف می‌نماید:
۱- مشارکت:
میزان مشارکت مردم در امور جامعه یکی از کلیدی‌ترین پایه‌های حکمرانی خوب به‌شمار می‌رود. مشارکت می‌تواند به صورت مستقیم یا غیرمستقیم (از طریق نهادهای قانونی) صورت گیرد. البته نمی‌توان انتظار داشت که در نظام تصمیم‌گیری یک کشور، تمامی نظرات موجود مد نظر قرار گیرد، بلکه مفهوم مشارکت در اینجا، اشاره به آزادی بیان و تنوع دیدگاه‌ها و سازماندهی یک جامعه مدنی دارد.
۲- حاکمیت قانون:
حکمرانی خوب نیازمند چارچوب عادلانه‌ای از قوانین است که در بر گیرنده حمایت کامل از حقوق افراد (بویژه اقلیت‌ها) در جامعه بوده و به صورت شایسته‌ای اجرا گردد. لازم است ذکر شود که اجرای عادلانه قوانین، مستلزم وجود نظام قضایی مستقل و یک بازوی اجرایی (پلیس) فساد ناپذیر برای این نظام می‌باشد.
۳- شفافیت:
شفافیت، به معنی جریان آزاد اطلاعات و قابلیت دسترسی سهل و آسان به آن برای همه‌است. همچنین شفافیت را می‌توان آگاهی افراد جامعه از چگونگی اتخاذ و اجرای تصمیمات نیز دانست. در چنین شرایطی، رسانه‌های گروهی به راحتی قادر به تجزیه و تحلیل و نقد سیاست‌های اتخاذ شده در نظام تصمیم‌گیری و اجرایی کشور خواهند بود.
۴- پاسخگویی:
پاسخگویی نهادها، سازمان‌ها و موسسات در چارچوب قانونی و زمانی مشخص در برابر اعضاء خود و ارباب رجوع، از جمله عواملی است که به استوار شدن پایه‌های حکمرانی خوب در یک جامعه منجر می‌شود.
۵- شکل‌گیری وفاق عمومی:
همانگونه که بیان گردید، فراهم نمودن زمینه ظهور نظرات متفاوت در عرصه‌های مختلف سیاسی، اجتماعی و اقتصادی، از جمله اصول حکمرانی خوب می‌باشد. حکمران خوب، باید نظرات مختلف را در قالب وفاق ملی عمومی به سمتی رهنمون گردد که بیشترین همگرایی را با اهداف کل جامعه داشته باشد. ایفای این نقش حیاتی نیازمند شناخت دقیق نیازهای بلندمدت جامعه در مسیر حرکت به سمت توسعه پایدار می‌باشد.
۶- حقوق مساوی (عدالت):
رفاه و آرامش پایدار در جامعه، با به رسمیت شناختن حقوق مساوی برای تمامی افراد ممکن خواهد بود. در جامعه باید این اطمینان وجود داشته باشد که افراد، به تناسب فعالیت خود در منافع جامعه سهیم خواهند بود. به عبارت دیگر در حکمرانی خوب، همه افراد باید از فرصت‌های برابر برخوردار باشند.
۷- اثر بخشی و کارایی:
از حکمرانی خوب به عنوان ابزاری برای تنظیم فعالیت نهادها در راستای استفاده کارا از منابع طبیعی و حفاظت از محیط زیست نیز یاد می‌شود. کارایی و اثر بخشی در مقوله حکمرانی از جمله مباحثی است که با گذشت زمان، اهمیت بیشتری پیدا نموده‌است.
۸- مسئولیت پذیری:
مسئولیت‌پذیری را می‌توان یکی از کلیدی‌ترین مولفه‌های حکمرانی خوب به‌شمار آورد. درکنار موسسات و نهادهای حکومتی، سازمان‌های خصوصی و نهادهای مدنی فعال در جامعه نیز باید در قبال سیاست‌ها و اقدامات خود پاسخگو باشند. باید عنوان نمود که اصول حکمرانی خوب به‌صورت زنجیرای متصل به هم بوده و اجرایی شدن هرکدام از آنها، مستلزم اجرای سایر اصول می‌باشد. برای مثال نمی‌توان انتظار داشت که مسئولیت‌پذیری و پاسخگویی بدون وجود شفافیت و حاکمیت قانون جنبه اجرایی چندانی در جامعه داشته باشد.
۱. کرمانی، مجید؛ مهدی باسخا؛ نقش حکمرانی خوب در بهبود کارکرد هزینه‌های دولت: مطالعه موردی بخش بهداشت و آموزش کشورهای اسلامی؛ تحقیقات اقتصادی بهار ۱۳۸۸; ۴۴(۸۶):۱۰۹-۱۳۰.
2. نفری%۲۰ندا;مدیریت%۲۰دولتی;پاییز%۲۰و%۲۰زمستان%۲۰۱۳۸۸;۱;۳;۳;۱۸ دباغ سروش،ندا نفری؛ تبیین مفهوم خوبی در حکمرانی خوب، مدیریت دولتی پاییز و زمستان ۱۳۸۸; ۱(۳):۳-۱۸.
3. میدری احمد؛ مقدمه‌ای بر نظریه حکمرانی خوب، رفاه اجتماعی پاییز ۱۳۸۵; ۶(۲۲):۲۶۱-۲۸۷.
دیوید جفری گریفیث ، فیزیک‌دان آمریکایی، نویسنده و استاد بازنشستهٔ کالج رید است.
او فارغ‌التحصیل رشتهٔ فیزیک از دانشگاه هاروارد است (کارشناسی ۱۹۶۴، کارشناسی ارشد ۱۹۶۶ و دکتری ۱۹۷۰).
"گریفیث" عمدتاً در مقام نویسندهٔ سه کتاب درسی مطرح مربوط به دوره کارشناسی فیزیک شناخته شده‌است. هم‌اکنون این کتاب‌ها به عنوان مرجع استاندارد آموزش پذیرفته شده و در بسیاری از دانشکده‌های فیزیک در سراسر دنیا به عنوان کتاب اصلی مورد استفاده قرار می‌گیرند. این سه کتاب با مشخصات زیر به فارسی ترجمه شده‌است:
"آشنایی با الکترودینامیک"، ترجمهٔ حسین فرمان، تهران، مرکز نشر دانشگاهی، ۱۳۸۲؛
"آشنایی با ذرات بنیادی"، ترجمهٔ حمیدرضا مشفق و سلیمه کیمیاگر، تهران، مرکز نشر دانشگاهی، ۱۳۸۵؛
"آشنایی با مکانیک کوانتومی"، ترجمهٔ حمیدرضا مشفق و سعید واشهری و فرشاد نژادستاری، تهران، نشر کتاب دانشگاهی، ۱۳۸۸.
گریفیث همچنین در سال ۱۹۹۷ جایزه رابرت میلیکان را که به دستاوردهای استثنایی در آموزش فیزیک اختصاص دارد دریافت کرد.List of Robert A. Millikan Award Winners at the American Association of Physics Teachers website
ناشر: جان وایلی و پسران
ناشر: دانشگاه کمبریج
ناشر: ادیسون-وایسلی
ماجرای سوکال، که به شوخی فریب‌دهنده سوکال نیز معروف است
، مربوط می‌شود به چاپ یک مقاله در باب مفاهیم پسانوگرا توسط آلن سوکال، استاد فیزیک دانشگاه نیویورک. در سال ۱۹۹۶، وی مقاله‌ای در نشریه پسانوگرای متن اجتماعی به چاپ رساند. هدف وی آزمودن سخت‌گیری علمی دبیران این نشریه و نشان دادن امکان سوءاستفاده از مفاهیم علمی در متون پسانوگرا بود.
اصل این ماجرا از آن جایی شروع می‌شود که سوکال، برای آزمودن جامعه متفکر پست‌مدرن، مقاله‌ای (تحت عنوان «تجاوز از مرزها: به سوی هرمنوتیک دگرگون‌کننده گرانش کوانتومی»)
آکنده از لفاظی‌های فلسفی، برخی آسمان‌ریسمان‌های پسانوگرا و استفاده‌های کاملاً نارسا، نابه‌جا یا نادرست بعضی متفکران از مفاهیم علوم طبیعی و نظری - از جمله آشوب، نسبیت عام، فیزیک کوانتوم، ، برخال، هندسه نااقلیدسی، مکانیک سیالات و مانند آن - و پیوند دادن آن به هرمنوتیک، جامعه‌شناسی، روان‌شناسی، فمینیسم و نظایر آن را به رشته تحریر درمی‌آورد و در نشریه Social Text به چاپ می‌رساند.
طنز ماجرا این جا است که این مقاله بی‌اندازه مغلق و به همان اندازه بی‌معنا و بی‌ربط است، ولی چنان روشنفکرمآبانه و ژرف می‌نماید که هیچ‌یک از اعضای تحریریه این نشریه جرئت ایراد گرفتن به هیچ بخشی از آن را پیدا نمی‌کنند و چشم‌بسته دست به انتشارش می‌زنند.
بعد از چاپ مقاله توسط این نشریه پسانوگرا، سوکال قضیه را رو کرده و شروع به اثبات این می‌کند که چطور به‌سادگی توانسته دبیران نشریه را با متنی چنین بی‌ربط ولی درست‌نما مرعوب و آنان را بی‌هیچ زحمتی راغب به چاپ چنین چرندیاتی بکند. وی سپس همراه با ژان بریکمون، مجموعه تاملات خود را در زمینه سوءاستفاده‌هایی که برخی از متفکران و نظریه‌پردازان پسانوگرا از مفاهیم و نظریه‌های علمی کرده‌اند، در قالب این کتاب چرندیات پست‌مدرن؛ سوءاستفاده روشنفکران پست‌مدرن از علم (با ترجمه فارسی عرفان ثابتی) گرد می‌آورد و به چاپ می‌رساند. ماجرای سوکال در سال‌های بعد مبنای کشمکشی شد که به آن «جنگ بین علوم» می گویند.احسان شاه قاسمی (1392). پدیدارشناسی پل ویریلیو. نشریه جهانی رسانه، پاییز و زمستان 1392 - شماره 16. http://gmj.ut.ac.ir/Attachments/20143912358676.pdf
ژان بریکمون Jean Bricmont، متولد سال ۱۹۵۲ میلادی، فیزیکدان نظری بلژیکی و استاد است. کار اصلی وی بر گروه‌های بازنرمال‌شده و معادلات دیفرانسیل غیرخطی متمرکز است.
برای مخاطبین غیردانشگاهی، او را بیشتر به خاطر همکاریش با آلن سوکال در نگارش کتاب چرندیات پست‌مدرن؛ سوءاستفاده روشنفکران پست‌مدرن از علم می‌شناسند. این کتاب در باب سوءاستفاده‌های برخی از روشنفکران پسانوگرا از مفاهیم و نظریات علمی است. بریکمون در پیامی به احسان شاه قاسمی در مورد پل ویریلیو متفکر پست مدرن فرانسوی می‌نویسد «پل ویریلیو یک حقه باز واقعی است.»احسان شاه قاسمی (1392). پدیدارشناسی پل ویریلیو. نشریه جهانی رسانه، پاییز و زمستان 1392 - شماره 16. http://gmj.ut.ac.ir/Attachments/20143912358676.pdf
چرندیات پست‌مدرن؛ سوءاستفاده روشنفکران پست‌مدرن از علم عنوان کتابی است از آلن سوکال و ژان بریکمون که در مورد سوءاستفاده برخی روشنفکران و فیلسوفان پست‌مدرن از مفاهیم و نظریه‌های علمی برای نوگرانمایی یا بالاتر نشان دادن بار علمی نظریات و مقالات خود صحبت می‌کند.
این کتاب در سال ۱۹۹۷ میلادی به زبان فرانسه و سپس در سال ۱۹۹۸ به زبان انگلیسی به چاپ رسید.
ترجمه فارسی این کتاب نیز در سال ۱۳۸۴ به ترجمه عرفان ثابتی و توسط انتشارات ققنوس چاپ و منتشر شده‌است.
در حلقه فیلسوفان پسانوگرا و سکولارهایی با گرایش فلسفه قاره‌ای، از این کتاب انتقادهای بسیاری شده‌است. «بروس فینک» (که اولین ترجمه کامل Ecrits اثر ژاک لاکان را به انگلیسی برگردانده است)، در کتابی به نام «لاکان، واژه‌به‌واژه» ، سوکال و بریکمون را متهم می‌کند به این که از "نگارش جدی" چیزی جز "حمل معنای شفاف" اراده نمی‌کنند. وی می‌گوید برخی مفاهیمی که نویسندگان اثر آن‌ها را اختیاری یا بی‌معنا دانسته‌اند، ریشه در تاریخ زبان‌شناسی دارند و این که لاکان از مفاهیم ریاضی در کاربرد استعاری آن‌ها استفاده می‌کند، نه این که ادعا کند که مفاهیمش بنیان ریاضی دارند.
از دیگر کسانی به کتاب ایراد گرفته‌اند، می‌توان به «آرکادی پلاتنیتسکی» (که در مقاله‌ای جنجالی سوکال، که به ماجرای سوکال منجر شده، ذکری از او هم رفته‌است) اشاره کرد. وی می‌گوید: «برخی از ادعاهای ایشان دربارهٔ موضوعات ریاضی مورد بحث در کتاب، به‌خصوص اعداد مختلط، نادرستند.» علی‌الخصوص وقتی که ادعا می‌کنند که اعداد مختلط و اعداد گنگ هیچ ربطی به هم ندارند.Sokal and Bricmont, p. 25. پلاتنیتسکی از دیدگاه لاکان دفاع می‌کند: «مفوم اعداد موهومی بسط مفهوم اعداد گنگ است؛ هر دو، در معنایی مفهومی و عمومی، عدد را تا منشأ باستانی ریاضیات و فلسفه را گسترش می‌دهند … و همچنین در معنای جبر نوین.»Plotnitsky, 2002, p. 146
در ایران، رضا داوری اردکانی در مقاله‌ای تحت عنوان «فلسفه در مواجهه با غرور و حماقت»فلسفه در دادگاه ایدئولوژی و مهدی پارسا در مقاله‌ای تحت عنوان «مقابله به مثل» به نقد این کتاب پرداختند.مقابله به مثل، خردنامه همشهری، خرداد ۱۳۸۵، شماره ۳
این اثر با واکنش مثبتی از سوی بسیاری از دانشمندان مواجه شده‌است. پروفسور تامس نیگل، فیلسوف، با توصیف این کتاب به عنوانی اثری که هم پر از نقل‌قول‌هایی قلمبه‌سلمبه از روشنفکران بزرگ فرانسوی است و هم آکنده از توضیحات بسیار صبورانه‌ای که چرا این گفته‌های چرندیات هستند، از سوکال و بریکمون حمایت کرده‌است.
وی اظهار می‌کند که «ظاهراً در صحنه پاریسی چیزی هست که آن را برای گزافه‌گویی‌های بی‌پروا مهمان‌نواز می‌کند.»Nagel, p. 165.
از دیگر دانشمندانی که احساس مشابهی نسبت به قضیه داشته‌اند، می‌توان از ریچارد داوکینز نام برد که در مقاله‌ای تحلیلی بر این کتاب، در مورد بخش لاکان می‌نویسد: «لازم نیست تبحر سوکال و بریکمون را در ریاضیات داشته باشیم تا بفهمیم که نویسنده چنین چیزهایی «ساختگی» است. شاید، وقتی از مفاهیم غیرعلمی صحبت می‌کند، اصالت داشته باشد، اما، وقتی یک فیلسوف "عضو نعوظ‌کننده بدن" مرد را با "ریشه دوم عدد منهای یک" برابر می‌کند، در زمینه مباحثی که من سررشته‌ای از آن‌ها ندارم، در چشم من تمام اعتبار خود را از دست می‌دهد.»
در زیر نمونه‌هایی از نوشته روشن‌فکرانی که مورد نقد این کتاب بوده؛ آورده شده‌است:
واکامه یک نوع جلبک دریایی خوراکی است. ریشهٔ واکامه به صخره‌ها چسبیده و گیاه، شکلی برگ مانند دارد و طول آن به ۲ متر می‌رسد.
واکامه به علت تکثیر بی‌رویه، یکی از انواع گونه‌های مهاجم به شمار می‌آید و نام آن در فهرست جهانی ۱۰۰ گانه مضرترین گونه‌های مهاجم که توسط اتحادیه بین‌المللی حفاظت از محیط زیست تهیه می‌شود، آمده‌است.
واکامه را توسط نمک سود یا خشک کردن می‌توان به مدت طولانی‌تری حفظ کرد. قبل از شستن نمک آن زدوده می‌شود. واکامه بیشتر برای درست کردن میسوشیرو و غذاهای سوپی، سالاد، ناماسو بکار برده می‌شود. کالری واکامه بسیار کم بوده و برای رژیم غذایی مناسب است. واکامه بخصوص در نزد مردم کشور کره بسیار محبوب است و به‌طور تقریبی کره‌ای‌ها سه برابر مردم ژاپن واکامه را به عنوان مادهٔ غذایی مصرف می‌کنند. قبلاً در چین خوردن واکامه چندان مرسوم نبود ولی اخیراً تحت تأثیر فرهنگ ژاپن خوردن واکامه در این کشور نیز رواج پیدا کرده‌است.
مراقبت تسکینی بنا به تعریف سازمان بهداشت جهانی دربرگیرنده همه اقدامات فعال و کامل برای کاستن از رنج و درد و بهبود کیفیت زندگی در بیمار است. در حالت عمده این روش مختص به بیماران مبتلا به یک بیماری خاص است که به درمان پاسخ نمی‌دهند و نتیجه مستقیم بیماری، مرگ است و تنها به آرام نمودن بیمار و کم کردن نشانه‌های بیماری در وی برمی‌گردد. در کنار نام مراقبت "پالیاتیو" می‌توان به داروهای تسکینی اشاره کرد که دربرگیرنده تجویز دارو برای ازبین بردن درد یا کاهش یک سمپتوم می‌شود برای مثال به دارودرمانی در رفع تهوع پس از شیمی‌درمانی یا حتی کاستن سمپتوم‌ها در آنفلوانزا اشاره نمود.National Council for Hospice and Palliative Care Services WHO-OMS
هدف عمده در مراقبت تسکینی، دادن معنا و مفهوم زندگی و شأن و منزلت به زندگی بیمار تا پایان آن، در اولین قدم تسکین خود درد، کمک و حمایت بیمار ولی نه فقط در زمینه پزشکی، فهماندن این نکته به بیمار که همیشه مهم بوده و مهم خواهد بود تا پایان زندگی. این روش درمانی نه تنها به مراقبت‌های پزشکی ساده به جای اتاق‌های سی‌سی‌یو نیاز دارد، بلکه می‌تواند یک مسیر آرامش و صلح‌آمیز در طول زندگی بیمار و خانواده بیمار فراهم می‌کند. به‌این‌دلیل با نظر متفق کارشناسان بین‌المللی، روش مراقبت تسکینی بهترین پاسخ انسانی به بیماری‌های بدون درمان و سخت مانند برخی سرطان‌ها و نیز پاسخی به طرفداران اتانازی یا کشتن از سر ترحم است. اهداف مراقبت‌های تسکینی به شرح زیر:دانشگاه شاهد: برنامه استراتژیک مرکز تحقیقات آموزش و مدیریت مددجوCancer Pain Relief and Palliative Care", World Health Organization Technical Report Series, 1990
تن گوسا نام یک تیره کوچک از جلبک‌های قرمز است. رنگ آن به رنگ بنفش است که در اثر شستن به رنگ سفید در می‌آید. در دوره ادو در منطقهٔ ایزو به عنوان کود مصرف می‌شد اما در سال ۱۹۲۲ مصرف آن به عنوان کود ممنوع شد و از آن پس به عنوان مادهٔ غذایی بکار می‌رود. در حال حاضر برای ساختن آگار (یک نوع ژلاتین) و تورون‌تن (یک نوع مادهٔ غذایی رشته‌ای و ژله مانند) بکار می‌رود.
آئونوری یک نوع جلبک دریایی خوراکی است. معمولاً از برخی از خلیج‌های واقع در کشور ژاپن مانند خلیج ایسه به دست می‌آید. این جلبک از نظر داشتن موادمعدنی نظیر کلسیم، منیزیم، لیتیم، ویتامین، آمینو اسید مانند متیونین غنی است. در هوای آزاد معمولاً خشک شده و در سوپ‌ها و تمپورا (یک نوع غذای سنتی ژاپنی) بکار می‌رود. همچنین از مواد لازم برای تولید جلبک نوری و تسوکودانی است. بعد از خشک شدن تبدیل به ورقه ای با ۲ تا ۳ میلیمتر ضحامت می‌شود و بعد به صورت پودر درآمده و در شیرینی و غذاهای ژاپنی برای رنگ دهی بکار می‌رود.
توروروکونبو یک از فرآورده های غذایی است که از جلبکی به نام کونبو تهیه می‌شود. به آن کِزوری کونبو به معنی کونبوی رنده شده هم گفته می‌شود. توروروکونبو و اوبوروکونبو در یک گروه از موادغذایی قرار می‌گیرند؛ منتهی توروروکونبو نخ مانند نیست.
والتر ترنس استیس (زاده ۱۷ نوامبر ۱۸۸۶ - مرگ ۲ اگوست ۱۹۶۷) فیلسوف انگلیسی بود.عرفان و فلسفه پژوهش‌های او عمدتاً در زمینه فلسفه هگل، عرفان و نسبی‌گرایی اخلاقی است. استیس تحصیلات خود را به ترتیب در باث کالج انگلستان، فتر کالج اسکاتلند و ترینیتی کالج ایرلند به پایان رساند. در سال ۱۹۳۲ به دانشیاری فلسفه در دانشگاه پرینستون آمریکا و در سال ۱۹۳۵ به سمت استادی در همان دانشگاه منصوب شد.
هیجیکی یک نوع جلبک دریایی خوراکی است. از قدیم گفته می‌شد که خوردن هیجیکی باعث طولانی شدن عمر می‌شود به همین خاطر روز پانزدهم سپتامبر روز سالمندان در ژاپن روز هیجیکی نامگذاری شده‌است.
هیجیکی یکی از مواد غذایی اصلی است و در بسیاری از غذاها مانند سالاد، تمپورا و ناماسو بکار می‌رود. هیجیکی معمولاً به صورت خشک شده در مراکز خرید به فروش می‌رسد. هیجیکی خشک را نخست در آب خیسانده و سپس با شکر و سس سویا (شویو) می‌پزند. هیجیکی خاصیت سوزاندن چربی‌های بدن را دارد.
ولسوالی علی‌آباد یکی از ۷ ولسوالی‌‌‌‌ ولایت کندز، به مرکزیت شهر علی آباد در شمال افغانستان است. علی‌آباد از ولسوالی‌های درجه دوم ولایت کندز بوده، پهناوری آن ۷۳۴ کیلومتر مربع است و با ۶۱٬۲۷۴ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، ششمین ولسوالی پر جمعیت ولایت کندز می‌باشد.
ولسوالی علی‌آباد این ولسوالی از جنوب با ولایت بغلان، از باختر با ولسوالی چهاردره، از شمال با ولسوالی‌های قندوز و خان‌آباد و از خاور با ولایت تخار همسایه است. این ولسوالی عموماً تهیدست و به‌سختی از خشکسالی صدمه دیده است. گروه بازسازی آلمانی مشغول ساخت یک سد است.
ولسوالی اَرچی یا ولسوالی دشتِ اَرچی یکی از ۷ ولسوالی‌‌‌‌ ولایت کندز، به مرکزیت شهر ارچی در شمال افغانستان است. دشتِ اَرچی از ولسوالی‌های درجه اول ولایت کندز بوده، پهناوری آن ۹۷۴ کیلومتر مربع است و با ۱۰۳٬۳۹۴ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، چهارمین ولسوالی پر جمعیت ولایت کندز می‌باشد.
ولسوالی دشتِ اَرچی در شمال باختری ولایت قندوز قرار دارد و با ولسوالی‌های خان‌آباد و قندوز از جنوب باختری، با ولسوالی امام‌صاحب از شمال باختری، با ولایت تخار از خاور و با تاجیکستان از شمال محدود است.
غذای سنتی به غذاهایی که از مواد و فراورده‌های غذایی خاص یک منطقه یا با روش تهیهٔ خاص یک منطقهٔ مشخص تهیه می‌شوند، گفته می‌شود. در یک غذای سنتی بیشتر مواد غذایی خاص آن منطقه هستند و روش تهیه دارای ویژگی‌هایی است که در مناطق دیگر مشاهده نمی‌شود.
در نام‌گذاری جانوری، نام سه جمله‌ای، اشاره به نام یک زیرگونه دارد. نام سه‌جمله‌ای متشکل از سه بخش است: نام سرده، نام گونه و نام زیرگونه. دو بخش اول به تنهایی نام دوجمله‌ای یا نام گونه هستند.
عَرعَریان تیره‌ای از ناتَرَک‌سانان با سیزده سرده درختی و ۹۵۰ گونه که در تمامی نواحی گرمسیری می‌رویند؛ برگهای آنها که از تعدادی برگچه حول یک محور تشکیل شده‌است به صورت متناوب در طول ساقه قرار گرفته‌اند؛ بیشتر گونه‌های این تیره گلهای کوچک و پوست تلخ و میوه‌های گوشتی دارند که گاهی بالدار هستند.
هتل میامی گرگان در استان گلستان شهر گرگان قرار داشته و یکی از اصیل‌ترین آثار معماری دوره‌های پهلوی گرگان می‌باشد که دیگر وجود خارجی ندارد . این اثر را به لحاظ کارشناسی شاید بتوان روایت تاریخی عینی از دورهٔ مدرنیسم متاخر و وارداتی بزرگانی چون وارطان هوانسیان دانست. تراسی‌های کنسول شده، عناصر خاص و خالص و موتیف‌های متناسب، استفاده از مصالح دورهٔ مدرنیته چون سیمان به روی نما و حجم ستودنی آن به همراه قاب‌بندی متناسب با نسبت‌هایی مدرن و در حاشیه اصلی‌ترین گره شهری که همان میدان شهرداری گرگان می‌باشد قرار داشته‌است.
عکاسی با وجودی که در فرانسه اختراع شده‌است امّا توسط یک فرد کشف و تکمیل نشده‌است، بلکه نتیجهٔ تلاش بسیاری از افراد در زمینه‌های مختلف و اکتشافات و نوآوری‌های آنان در طول تاریخ است. سال‌ها قبل از اختراع عکاسی، اساس کار دوربین عکاسی وجود داشته‌است؛ موزی فیلسوف چینی، ارسطو و اقلیدس ریاضی‌دانان یونانی در سدهٔ ۵ و ۴ پیش از میلاد نحوهٔ کارکرد دوربین سوراخ سوزنی را شرح داده‌بودند. در یونان باستان عقیده بر این بود که نور از چشم به سمت اشیا می‌تابد و بازتاب آن باعث دیدن می‌شود. ارسطو و اقلیدس با استفاده از تئوری سوراخ‌سوزنی تلاش کردند خلاف آن نظریه را ثابت کنند؛ آن‌ها در پشت دوربین‌های سوراخ سوزنی صفحه‌ای نیمه‌مات قرار می‌دادند تا تصویر بازتاب‌شده روی آن با چشم دیده شود. در قرن ششم میلادی، آنتمیوس ریاضی‌دان بیزانسی در آزمایش‌های خود از دوربین تاریکخانه‌ای استفاده کرد.
رابطهٔ عکاسی و هنر از آغاز با دشواری‌هایی درآمیخته بوده‌است. نقاشان همواره عکس را چیزی در حد یک پیش طرح مقدماتی، منبع پیش پا افتادهٔ اندیشه‌ها یا ثبت مضامینی دانسته‌اند که تدریجاً تکمیل شود و به صورت یک اثر کامل درمی‌آید.هنر در گذر زمان، هلن گاردنر، قسمت تاریخچه عکاسی
در سال ۱۷۵۷ یکی از مهم‌ترین عوامل قطعی برای پیشرفت در عکاسی فراهم شد و آن این بود که بکاری تأثیر نور را روی یک طبقه نقره کلرید کشف نمود و سپس در سال ۱۸۰۲ شوسیه تأثیر هیپوسولفیت دوسود را روی املاح نقره کشف کرد.لوروکا، تاریخ سینما، صفاری حسن، 1327، ص 6 بعدها در سال ۱۸۲۲ مخترعی فرانسوی به نام ژوزف نیسفور نیپس (۱۷۶۵–۱۸۳۳) در ۵۷ سالگی توانست نخستین تصویر تثبیت شدهٔ دائمی را تولید کند. نخستین کار بر جای مانده از او به ۴ سال بعد از این تاریخ مربوط می‌شود. نیپس بعدها با یک عکاس جوان‌تر به نام لوئی ژاک ماندداگر (۱۷۸۹–۱۸۵۱) که طراح دوربین عکاسی پیشرفته تری بود به همکاری پرداخت.
پس از ۱۰ سال دیگر که صرف تحقیقات شیمیایی و مکانیکی شد دستگاه داگرئوتیپ ساخته شد. این دستگاه که تصویر مثبت تولید می‌کرد در سال ۱۸۳۹ به نمایش گذاشته شد و بدین ترتیب عصر عکاسی آغاز گردید. اعلام این خبر نیز ویلیام فاکس تالبوت (۱۸۰۰–۱۸۷۷) انگلیسی را ترغیب کرد تا روش عکاسی خود را تکمیل نماید. در روش او نیز از یک نگاتیو کاغذی استفاده می‌شد که امکان تهیهٔ تصویر مثبت از آن وجود داشت و مراحل تکمیل آن از سال ۱۸۳۳ مستقلاً توسط تالبوت آغاز گردیده بود. اگر پرسیده شود عکاسان اولیه با چه انگیزه‌ای فعالیت می‌کردند می‌توان در پاسخ به این سؤال چنین گفت که آنان در جستجوی یک محمل هنری بودند نه در اندیشهٔ دست یافتن به ابزار یا دستگاهی مفید. با آن که نیپس بیشتر یک شیمیدان تجربی بود تا یک نقاش دستاوردش قدمی فراتر از تلاش‌های او در جهت اصلاح روش لیتوگرافی به‌شمار می‌رفت.
داگر خود نقاشی ماهر بود که احتمالاً برای عمیق‌تر کردن پرسپکتیو دیوراماهای نقاشی شدهٔ عظیم خویش که در دهه‌های سوم و چهارم قرن ۱۹ در پاریس رواج داشت به دوربین عکاسی روی آورد. فاکس تالبت پس از آنکه در جریان تعطیلاتش از یک اتاق تاریک عکاسی به عنوان ابزاری برای ثبت مناظر استفاده کرد. عکاسی را جانشین طراحی و وسیله‌ای برای تکثیر تصاویر پنداشت. علاقهٔ همه بنیان‌گذاران عکاسی به قدرت هنری محمل یا بازاری که کشف کرده بودند در عکس‌هایشان بازتاب یافته‌است.
نخستین عکس داگر تقلیدی است از طبیعت بی‌جان که شاردن مبتکر آن بود. قایق بادبانی اثر فاکس تالبت به نقاشی‌های دریایی نقاشان انگلیسی همان دوره شباهت دارد.
اینکه احساس می‌شد این ابزار جدید باید دارای جنبه‌های مکانیکی باشد مخصوصاً به جا بود چنین به نظر می‌رسید که گویا انقلاب صنعتی پس از دگرگون‌سازی‌های نهایی شیوهٔ زندگی در تمدن بشر مجبور شده بود ابزار خاص خویش را برای ثبت این دگرگونی اختراع کند. هر چه گذرایی زندگی‌نوین از طریق متوقف ساختن حرکت تا دههٔ ۱۰، قرن ۱۹ صید و ثبت نشده بود.
عکاسی دست‌خوش یک رشته اصلاحات سریع مانند اختراع عدسی‌های بهتر، نگاتیوهای شیشه‌ای و روش‌های جدید شیمیایی شد که به تولید امولسیون‌های حساس تر و تصاویر پایدارتر انجامید. از آنجا که بسیاری از محدودیت‌های اولیهٔ عکاسی در اواسط آن قرن از میان برداشته شد بازگویی تاریخ اولیهٔ این ابزار به صورت پیشرفت‌های فنی (هر چند مهم) در اینجا گمراه‌کننده خواهد بود.
باید به خاطر داشت که مبانی مکانیکی و شیمیایی عکاسی نیز از مدت‌ها پیش روشن و شناخته شده بود. سابقهٔ تاریخی اتاق تاریک یا جعبه‌ای که سوراخی کوچک در یک طرفش ایجاد می‌شد به روزگار قدیم بازمی‌گردد. در قرن ۱۶ همه جا از این ابزار برای نمایش تصاویر استفاده می‌شد. در دورهٔ باروک یا عصر پیشرفت‌های بزرگ در علوم بصری تا رسیدن به فیزیک نیوتنی دوربین عکاسی به یک آیینه و سپس یک عدسی مجهز شد. در دههٔ سوم قرن ۱۸ دوربین نقش ابزاری کمکی در طراحی صحنه‌های معماری را پیدا کرده بود و در همان سال‌ها حساس بودن املاح نقره در برابر نور کشف شد.
عکاسی نه در تاریخ تکنولوژی اجتناب ناپذیر بود نه برای تاریخ هنر ضرورت داشت با این حال اندیشه‌هایی بود که زمان شکستنش فرارسیده بود اگر لحظه‌ای بکوشیم که در تصویر آوریم که عکاسی یک قرن زودتر اختراع شده‌است فقط به دلایل هنری و صرف نظر از دلایل تکنولوژیکی متوجه خواهیم شد که چنین چیزی غیرممکن است.
قرن ۱۸ بیش از آن در خیال پردازی غرق شده بود که بتواند علاقه‌ای به دقت موشکافانهٔ عکاسی داشته باشد؛ مثلاً چهره‌پردازی روکوکو بیشتر به ساختن چهره‌ای متملق توجه داشت تا عکاسی دقیق و ثبت صریح جزئیات توسط دوربین عکاسی نمی‌توانست محلی از اعراب پیدا کند. حتی در نقاشی معماران هنرمند عمداً در بازنمایی حقیقت جغرافیایی یا مکانی راه افراط می‌پیمود.
اختراع عکاسی پاسخی به کشش‌های هنری و نیروهای تاریخی تشکیل دهندهٔ شالودهٔ رمانیستیم بود. بخش بزرگی از انگیزهٔ مخترعان زاییدهٔ تلاش برای رسیدن به عنصر حقیقی و عنصر طبیعی بوده‌است.
اشتیاق به تصاویر ساخت طبیعت را از یک طرف می‌توان در ترکیب بندی‌های لکه مرکبی الگزاندر کوزنس (طبیعی به این دلیل که تصادفاً ساخته می‌شدند) و از طرف دیگر در علاقهٔ همگانی رایج به چهره‌های سیلوئت (که خطوط کناری آن را از سایهٔ نیمرخ مدل می‌کشیدند) در اواخر قرن ۱۸ جستجو کرد که خود به تلاش برای ثبت این گونه سایه‌ها بر سطح مواد حساس به نور انجامید. واقع گرایی تند داوید در پردهٔ مرگ‌ها را آرمان حقیقت صریح را اعلام کرده بود.
انگر نیز در تابلوی لوئی برتن که معیارهای تجسم واقعیت فیزیکی و شخصیت را برای عکاسان پی‌ریزی کرده همان کار را انجام داده‌است.هنر در گذر زمان " هلن گاردنر "، بخش تاریخچه عکاسی
ابداع کلمه «فتوگرافی» معمولاً به سر جان هرشل در سال ۱۸۳۹ نسبت داده می‌شود. این کلمه بر اساس واژه‌های‌یونانی φῶς ("phōs"; genitive "phōtos") به معنای «نور» و γραφή (graphê) به معنای «نگارش» است که از ترکیب آن دو «نگارش با نور» استخراج می‌شود.
ابن هیثم تئوری دوربین سوراخ‌سوزنی را گسترش داد و در مشاهدات خورشید گرفتگی خود از وسیله‌ای به نام «جعبه تاریک» استفاده کرده بود. بسیاری او را علاوه بر پایه‌گذار عکاسی، نخستین دانشمندی می‌دانند که فیزیک را به‌طور کامل به دانشی تجربی تبدیل کرد. او که مخترع ذره‌بین است، برای نخستین‌بار از دوربین سوراخ سوزنی و دوربین تاریکخانه‌ای در آزمایش‌هایش جهت بررسی خواص نور استفاده کرد.
آلبرتوس ماگنوس در قرن سیزدهم میلادی نیترات نقره و ژرژ فابریسیوس نقره کلرید را کشف کرد. و دانیل باربارو در سال ۱۵۶۸ میلادی نحوهٔ عملکرد دیافراگم و کارکرد عدسی در دوربین تاریکخانه‌ای را شرح داد. ویلهلم هومبرگ در سال ۱۶۹۴ میلادی توضیح داد که نور چگونه برخی از مواد شیمیایی را تاریک می‌کند و در سال ۱۸۰۲ میلادی توماس وجوود انگلیسی توانست بر روی سطح‌های حساس شده با نیترات نقره تصویر شفافی به دست آورد.
اتاق تاریک منجر به تکامل عکاسی و پیدایش دوربین عکاسی شد. اتاق تاریک عبارت از اتاقی بدون پنجره‌است که به جز روزنه‌ای که بر یکی از دیوارهای اتاق تعبیه شده، هیچ نوری به آن وارد نمی‌شود. تصاویر یا چشم‌اندازهای روبه‌روی روزنه به صورت وارونه بر دیوار روبرویش بازتاب می‌یابد که قابل دیدن است. بعضی از نگارگران از تصاویر بازتاب یافته به عنوان الگوی نقاشی استفاده می‌کردند. بعدها همین اتاق تاریک در ابعاد کوچک‌تر تبدیل شد به دوربین عکاسی، یعنی در برابر روزنه‌ای که وجود داشت ماده حساس به نور قرار می‌دادند تا تصاویر بازتابش یافته، ثبت و ضبط شوند.
اولین تصویر لیتوگرافی نوری در سال ۱۸۲۲ میلادی توسط مخترع فرانسوی، ژوزف نیسه فور نیپس تولید شد اما در هنگام رونوشت‌برداری از بین رفت. اما نیپس در سال ۱۸۲۶ دوباره توانست عکسی دائمی از طبیعت به نام اصطبل و کبوترخانه را خلق کند. ولی زمان نوردهی این عکس هشت ساعت بود که زمان بسیار درازی است، و مشکل دیگر هم این بود که تصویر نگاتیو بود یعنی هرچه سفید بود را سیاه هرچه سیاه بود را سفید نشان می‌داد. به همین دلیل او به دنبال یافتن فرایند بهتری بود و با همکاری لوئی داگر، آزمایش‌هایی را بر ترکیبات نقره براساس یافته‌های یوهان هاینریش شولتز در سال ۱۸۱۶ میلادی انجام دادند؛ در آن سال شولتز مشاهده کرد که مخلوطی از نیترات نقره و آهک در مقابل نور، تیره می‌شوند.
نیپس در سال ۱۸۳۳ درگذشت؛ ولی داگر در سال ۱۸۳۷ توانست روش داگرئوتیپ را اختراع کند. داگرئوتیپ بدین‌گونه بود که به صفحه‌ای نقره‌ای مدتی بخار ید داده تا نسبت به نور حساس شود، سپس آن را درون یک دوربین جعبه‌ای گذاشته و با برداشتن عدسی حدود ۱۵ تا ۳۰ دقیقه نور از شی موردنظر به صفحهٔ نقره ای تابانده می‌شد. برای ظهور تصویر، صفحه را در محلول جیوه با حرارت ۶۵ درجه قرار می‌داد تا با چسبیدن ذرات نقره و جیوه، عکس به وجود آید؛ سپس صفحه را در آب سرد فرومی‌برد تا سطح آن پایدار گردد، در نهایت صفحه را در آب‌نمک (سدیم کلرید) قرار می‌داد و تصویر ظاهر می‌شد. یکی از مشکلات روش داگرئوتیپ این بود که فقط می‌شد یک نسخهٔ پوزیتیو یا مثبت (عکس دائمی) از سوژه ثبت کرد.
در سال ۱۸۳۵ میلادی، چند ماه پس از اینکه نتیجهٔ آزمایش‌های داگر اعلام شد، شیمی‌دان انگلیسی، هنری فاکس تالبوت گزارشی از روند عکاسی خود که آن را «طراحی نوری» نامیده بود منتشر کرد؛ تالبوت این روش را در سال ۱۸۳۵ ابداع کرده بود اما آن را مخفی نگه داشت و روش خود را کامل و در سال ۱۸۴۰ با عنوان کالوتایپ معرفی کرد.
در این روش، به‌جای استفاده از صفحات فلزی، از کاغذ حساس‌شده به نیترات نقره با ترکیبی از سدیم کلرید و اسید گالیک استفاده کرد. کاغذ حساس‌شده به مدت دو دقیقه نوردهی می‌شد و پس از آن یک تصویر پنهان به وجود می‌آمد که آن را با استفاده از پتاسیم یدید و سدیم سولفات به صورت نگاتیو (منفی) در اندازه‌های کوچکتر ثبت می‌کرد. سپس با استفاده از آن می‌شد نسخه‌های دائمی فراوانی در اندازه‌های مختلف تهیه کرد؛ تا پیش از این عکاسان مجبور بودند صفحهٔ حساس را به اندازهٔ شی موردنظر بسازند و امکان تغییر در اندازه وجود نداشت. تا سال ۱۸۶۰ روش داگرئوتایپ به کلی منسوخ شد و عکاسی مبتنی بر نسخه‌های نگاتیو و پوزیتیو جایگزین آن شد.
در سال ۱۸۳۹ شیمیدان و ستاره‌شناس انگلیسی، جان هرشل با استفاده از سدیم تیو سولفات روشی را برای تهیهٔ نسخهٔ نگاتیو روی شیشه ابداع کرد که به‌مرور جایگزین نگاتیوهای کاغذی شد.
تئوری عکس رنگی سه‌رنگ، توسط جیمز کلرک ماکسول فیزیک‌دان انگلیسی در سال ۱۸۵۵ پیشنهاد شده بود. برپایهٔ نظریهٔ او، نور مرئی از سه رنگ اساسی قرمز، زرد و آبی، تشکیل شده‌است. پس فیلمی از سه لایه ساخت که هر لایهٔ آن نسبت به یکی از سه رنگ‌های اولیه حساس بود و توانست نخستین عکس‌رنگی را در سال ۱۸۶۱ به ثبت برساند.
بالاخره در سال ۱۸۷۴، یک شرکت انگلیسی اولین شیشه‌های خشک عکاسی را به بازار عرضه کرد و عکاسی جنبهٔ عملی به خود گرفت. اما حمل و نقل مقدار زیادی شیشه، از لحاظ سنگینی و شکنندگی، یکی از مشکلات پیش روی بود تا اینکه در سال ۱۸۷۱ ریچارد مادوکس، فیزیک‌دان و عکاس انگلیسی با ابداع فیلم عکاسی ژلاتینی، زمان عکسبرداری را کوتاه کرد و جابه‌جایی فیلم‌های عکاسی را راحت نمود که نقطهٔ عطفی در تاریخ عکاسی محسوب می‌شود.
جورج ایستمن آمریکایی در سال ۱۸۸۴ فیلم رول را که فیلمی از جنس پلاستیک آغشته به امولسیون ژلاتینی است را ابداع کرد و با ساخت دوربین جعبه‌ای در سال ۱۸۸، عکاسی را برای مردم عادی مقرون به صرفه نمود و تحول مهمی در عکاسی ایجاد کرد؛ شعار تبلیغاتی کمپانی کداک برای دوربین‌هایش چنین بود که «شما دکمه را فشار دهید، بقیه‌اش را ما انجام می‌دهیم. »
تصاویر دیجیتال در دههٔ ۱۹۶۰ و در جریان پیاده‌کردن انسان در ماه، تکامل پیدا کرد. دستگاه‌های گیرندهٔ امواج آنالوگ، اطلاعاتی که در مورد عکس از فضا ارسال می‌شد را بسیار دشوار دریافت می‌کردند. با دیجیتالیزه سیگنال‌ها و تقویت آن‌ها، پارازیت‌ها حذف می‌شدند و تصاویر واضح به‌دست می‌آمد.
با کشف فردریک آرچر، به نام «کلودیون» گام بزرگی در صنعت عکاسی برداشته شد. آرچر یدور پتاسیم را در کلودیون حل کرده سپس با این مخلوط سطح یک شیشه پاک را می‌پوشانید و بلافاصله شیشه را در محلول نیترات نقره حساس می‌کرد. پس از عکسبرداری در موقعی که شیشه هنوز خیس بود، فوراً آن را در محلول پیروگالول و نیترات نقره ظاهر و با محلول هیپوسولفیت سدیم ثابت می‌نمود.
نگاتیوهایی که بدین طریق به دست می‌آمد روی کاغذ آلبومین پوش چاپ می‌شد و سپس عکس به وسیله طلا به رنگ قهوه‌ای قشنگی درمی‌آمد.
«لگری» و «راسل» طریقه‌ای یافتند که مانع زوال حساسیت کلودیون در اثر خشکی می‌شد. با این عمل عکاسی یک قدم دیگر به سوی تکامل برداشت.
در سال ۱۸۷۱ «مداکس» و چند دانشمند دیگر امولسیون ژلاتینو برمور را به دست آوردند و در سال ۱۸۷۴ میلادی «چارلز بنت» به وسیله گرم کردن برمور نقره در مجاورت آمونیاک حساسیت صفحات ژلاتینو برمورنقره را بالا برد.
در این زمان سرعت عکسبرداری به یک صدم ثانیه و در ۱۸۹۵ به یک هزارم ثانیه رسید. اختراع فلاشهای الکترونی به سرعت عکاسی در شب و جاهای کم نور کمک بسیاری کرد.
یک دستگاه عکاسی، در آغاز پیدایش، وزن و حجم بسیاری داشت به‌طوری‌که حمل آن مشکل بود؛ ولی امروزه دوربین‌های بسیار ظریفی ساخته شده که در جیب جا گرفته و کار با آن نیز بسیار آسان است. حساسیت امولسیون‌ها نیز در طی این مدت در برابر نور زیادتر شد. در اوایل فقط تشعشعات آبی و بنفش صفحه را متأثر می‌ساخت ولی در سال ۱۸۷۳ فوگل موفق شد که تأثیر اشعه با طول‌موج کوتاه (آبی و بنفش) را به تأخیر اندازد تا اشعه دیگر بتواند صفحه را سیاه کند. با این ابتکار رنگ سبز به صورت خاکستری درمی‌آید. این امولسیون را «اورتوکروماتیک» نامیدند. بعد نور قرمز درروی صفحات تأثیر نمود و امولسیون آن را پانکروماتیک panchromatic نام نهادند. حساسیت صفحه حساس با این طریق باز هم به حساسیت چشم آدمی نزدیکتر گردید.
قسمت اعظم بسط و رواج عکاسی آماتوری مدیون ابتکارات جرج ایستمن بود که فیلم عکاسی و شیشه را ساخت. در سال ۱۸۸۹ فیلم شفاف جانشین کاغذ شد.
عکاسی در عرصه پست مدرنیسم مضمون تصویر را همچون متن برگزیده است. با توجه به پیوند نزدیک بین کلمات و عکس‌ها در هنر ادراکی شاید بتوان گفت که چنین حرکتی اجتناب‌ناپذیر بوده باشد. لیکن پس از آنکه اهمیت تازه‌ای به علم نشانه‌شناسی داده شد و موجب بازشدن مسیرهای ثمربخش جدیدی در تحقیقات به روی هنرمند گردید عکاسی نیز در این حرکت جدید مصمم‌تر شد.
باشگاه فوتبال شریف تیراسپول با ۷ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می‌آید.
الگولاگنیا () یا درد دوستی یا درد طلبی در لغت، به معنای دوست داشتن درد است. این واژه گاهی مترادف آزارطلبی هم به کار می‌رود.آرتور اس. ربر(۱۹۹۵). فرهنگ روان شناسی توصیفی. ترجمه یوسف کریمی و همکاران(۱۳۹۰)، انتشارات رشد، تهران، صفحه ۲۹
انحرافی که در آن لذت جنسی از طریق درد کشیدن، زیر سلطه رفتن، و مورد بدرفتاری واقع شدن به دست می‌آید.اروین جی. ساراسون؛باربارا آر. ساراسون(۲۰۰۵). روان شناسی مرضی. ترجمه بهمن نجاریان و همکاران(۱۳۹۰)، انتشارات رشد، تهران، صفحه ۷۱۹
جیمز آگوستین شَنون (زاده ۱۹۰۴ و مرگ ۱۹۹۴) پزشک آمریکایی که ۱۳ سال (۱۹۶۸ـ۱۹۵۵) ریاست اِن‌آی‌اِچ را به عهده داشت.Saxon, Wolfgang (May 24, 1994). James A. Shannon, 89, Is Dead; Ex-Director of Health Institutes. "نیویورک تایمز"
شنون در سال ۱۹۶۲ مدال رفاه عمومی را از آکادمی ملی علوم آمریکا دریافت کرد.
باشگاه فوتبال واردار با ۵ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می‌آید.
ساشا ایلیچ (زاده ۵ سپتامبر ۱۹۷۰ - اسکوپیه) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل مقدونیه است.
وی سابقه بازی در چند تیم اروپایی و آسیایی از جمله پرسپولیس، استقلال اهواز و پگاه گیلان را دارد.
سه بازی ملی در کارنامه این بازیکن دیده می‌شود. که یکی از آنها در مقابل ایران بود. آن بازی با درخشش ایلیچ ۲ بر ۱ به سود مقدونیه پایان یافت.
وی با بسته نگه داشتن ۱۱۵۷ دقیقه ای دروازهٔ خود در سال ۱۳۸۵ در لیگ یک و با تیم پگاه گیلان رکورددار کلین شیت فوتبال ایران است که این رکورد به اشتباه به سید حسین حسینی نسبت داده می‌شود.
فهرستی از قسمت‌های سریال آمریکایی سوپرانوز (The Sopranos). این سریال در شش فصل ساخته شده‌است.
http://tviv.org/Category:The_Sopranos/Episodes
خوزه ماریا کایخون بوئنو بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که برای باشگاه گرانادا بازی می‌کند.
او ابتدا در تیم پایهٔ رئال مادرید بازی می‌کرد سپس در سال ۲۰۰۸ به تیم بزرگسالان اسپانیول رفت. بازی خوب او در این تیم باعث شد که سران باشگاه رئال مادرید برای به خدمت گرفتن او مشتاق شوند تا بالاخره در ۲۳ مهٔ ۲۰۱۱ به رئال بازگشت. بعد از سه سال حضور در این تیم با ۱۰ میلیون یورو به ناپولی پیوست. کایخون پس از پیوستن به تیم ناپولی پیشرفت فوق‌العاده‌ای داشته و به عنوان دومین بازیکن برتر در تیمش در فصل ۲۰۱۴–۲۰۱۵ انتخاب شد. همچنین در سال ۲۰۱۴ از سوی نشریه معتبر کیکر در بین پنج مهاجم برتر سال قرار گرفت.
رئال مادرید:
لالیگا: (1)
جام حذفی: (1)
سوپرجام: (1)
ناپولی:
جام حذفی : (1)
سوپرجام : (1)
آنتی‌متر یک گروه دارک راک انگلیسی است. این گروه در سال ۱۹۹٧ توسط دانکن پترسون (آهنگساز سابق / ترانه سرا آناتما) و میک ماس تشکیل شد. این زوج سه آلبوم را با هم منتشر کردند - Savior ، Lights Out و Planetary Confinement. اندکی پس از اتمام Planetary Confinement، پترسون برای راه اندازی گروه دیگری به نام left on ترک کرد. ماس ادامه داد و آلبوم چهارم پروژه ، Leaving Eden با تحت لیبل Music in Stone منتشر کرد.
شوابی نام گروهی از گویش‌های آلمانیش از شاخه آلمانی بالاست. گویشوران آن بیشتر در دو ایالت جنوبی آلمان یعنی بادن-وورتمبرگ و بایرن زندگی می‌کنند.
دامنه این گویش‌ها از شوابی استاندارد (در شهر اشتوتگارت) تا گویش‌های غلیظ تر در مناطق روستایی تغییر می‌کند. افراد مسن تر قادرند تنها با شنیدن لهجه فرد، روستای محل زندگی وی را تشخیص دهند. فهمیدن گویش شوابی برای گویشوران زبان آلمانی استاندارد دشوار است، به خصوص که واژگان شوابی تفاوت بسیاری با واژگان آلمانی استاندارد دارد.
گویش شوابی به گروه زبان‌های آلمانیش تعلق دارد. زبان‌های آلمانیش خود به همراه زبان‌های اتریشی-باواریایی خانواده زبان‌های آلمانی بالا را تشکیل می‌دهند. شوابی را می‌توان به سه دسته اصلی شوابی شرقی، شوابی غربی و شوابی مرکزی تقسیم‌بندی کرد.
عیار واحد اندازه‌گیری خلوص آلیاژهای طلا و دیگر فلزات گران‌بها است. هر چند که برای سایر مواد هم به کار می‌رود.
عیار طلا معمولاً از واحد کامل ۲۴ بیان می‌شود. برای مثال طلای ۲۴ عیار طلای خالص با حداقل ۹۹٬۹ درصد طلا، و طلای ۱۸ عیار از ۷۵ درصد طلا و ۲۵ درصد فلز دیگر تشکیل شده‌است.
برای محاسبه عیار از فرمول زیر استفاده می‌شود:
که در آن formula_2 عیار آلیاژ، formula_3 جرم خالص طلا یا پلاتین در جسم، و formula_4 . جرم کل جسم است
در زبان انگلیسی و دیگر زبان‌های اروپایی «عیار» را «قیرات» (carat یا Karat) با حرف اختصاری "K" می‌نامند که این قیرات را نباید با قیراط که یک یکای جرم برای اندازه‌گیری جرم سنگ‌های قیمتی و مروارید است اشتباه گرفت. هر قیراط ۲۰۰ میلی‌گرم (۰٫۲ گرم) است.
قیراط (املای ایالات متحده، نماد k یا Kt) یا قیراط (املای بریتانیا، نماد c یا Ct) یک معیار کسری از خلوص آلیاژهای طلا است. سیستم قیراط استانداردی است که توسط قانون فدرال ایالات متحده پذیرفته شده‌است.
عیار طلا به روش‌های مختلف قابل تعیین است که در ادامه برخی از آنها تشریح شده‌است.
در این روش طلا را به روی سنگ کوارتز یا سنگ محک می‌کشند. عیارهای پایین‌تر از ۱۴ را توسط اسید نیتریک خالص با غلظت‌های مختلف و عیارهای بالاتر از ۱۴ را توسط تیزاب سلطانی یا مخلوط اسید نیتریک و نمک طعام سنجیده و خورندگی نمونهٔ مجهول را در برابر اسیدها، در مقایسه با کلیدهای نمونه معین می‌کند.
مقدار معینی طلا را وزن نموده و در تیزاب سلطانی حل کرده سپس با مقایسهٔ استانداردهای مختلف و با کشیدن منحنی، عیار نمونهٔ مجهول را معین می‌کنند.
طلای خالص با توجه به نرمی زیاد برای ساخت بیشتر وسایل مناسب نیست و به همین جهت بیشتر طلایی که در جواهرات به کار می‌رود، طلای خالص نیست. در کشورهای مختلف یک یا چند عیار برای طلاسازی مرسوم است. در کشورهای اروپایی طلای عیار پایین به دلیل قیمت کم‌تر رونق زیادی دارد اما در کشورهای شرقی به دلیل نگاه سرمایه‌ای مردم به طلا از عیارهای بالاتر برای تولید استفاده می‌شود. البته شرایط اقلیمی نیز در این مورد مؤثر است چراکه رطوبت بالا باعث تیرگی طلاهای عیار پایین‌تر می‌شود در نتیجه در هوای شرجی و گرم طلاهای عیار بالا محبوبیت بیشتری پیدا می‌کنند. در ایران معمولاً از عیار ۱۸ استفاده می‌شود و عیارهای ۲۰ و ۲۲ هم به رسمیت شناخته می‌شوند اما تولید طلا با عیار پایین‌تر از ۱۸ فقط برای صادرات مجاز است و عرضه آن در بازار داخل ممنوع است. البته در گذشته طلاهای ۱۷ عیار هم در ایران ساخته می‌شدند. عیار سکه‌ها معمولاً بالاتر از عیار جواهرات است و گاهی از طلای خالص هم در سکه‌زنی استفاده می‌شود. در ایران تمام انواع سکه‌های بهار آزادی با عیار ۲۱٫۶ (۹۰٪) ضرب می‌شوند.
رایج‌ترین عیارهای‌های مورد استفاده برای فلزات گرانبها و رایج‌ترین اصطلاحات مرتبط با آنها شامل موارد ذیل است.
ایرج گرگین (زاده ۱۵ بهمن ۱۳۱۳ – درگذشته ۲۳ دی ۱۳۹۰) روزنامه‌نگار و از مدیران پیشین تلویزیون ملی ایران بود.
ایرج گرگین روزنامه‌نگاری را از نوجوانی با انتشار روزنامه دانش‌آموز در سال ۱۳۳۰ در تهران آغاز کرد و در انتشار روزنامه جوانان دموکرات فعالیت داشت.
همزمان با تحصیل در رشتهٔ ادبیات فارسی در دانشگاه تهران، هم فعالیت‌های تئاتری داشت و هم کار حرفه‌ای مطبوعاتی را در روزنامه کیهان شروع کرد و مدت کوتاهی نیز مدیر داخلی مجله کیهان فرهنگی بود.
گرگین در سال ۱۳۳۷ به عنوان تهیه‌کننده و گویندهٔ خبر به رادیو ایران پیوست و در همان سال طرح ایجاد یک رادیوی فرهنگی در تهران را ارائه داد که پس از تصویب به اجرا درآمد و رادیو تهران ایجاد شد. او در سال ۱۳۴۰ برای تحصیل در رشتهٔ تلویزیون به ژاپن رفت و زود به ایران برگشت.
گرگین در سال‌های نخستین دههٔ ۴۰ شمسی سرپرست و مسئول «برنامه دوم رادیو تهران» شد. این ایستگاه رادیویی پایگاه طرح مباحث اجتماعی، فرهنگی و هنری بود. هنرمندانی مانند احمد شاملو، فروغ فرخزاد، نادر نادرپور، سیمین بهبهانی، مهدی اخوان‌ثالث، و فریدون رهنما در این شبکهٔ رادیویی، که مخاطب آن بیشتر اهالی و علاقه‌مندان فرهنگ و هنر بودند، حضور یافتند.
وی در سال ۱۳۴۵ به همکاری با تلویزیون ملی ایران که تازه تشکیل شده بود پرداخت و اولین گوینده خبر آن بود. در سال ۱۳۴۶ مدیر روابط عمومی و انتشارات تلویزیون ملی ایران شد. در سال ۱۳۴۹ مدیریت خبر تلویزیون را برعهده گرفت و انتشار مجله تماشا توسط تلویزیون و با همت وی آغاز شد. در سال ۱۳۵۰ مدیریت تولید تلویزیون بر عهده وی گذارده شد. در سال ۱۳۵۱ برای ادامه تحصیل به کالیفرنیا رفت و در رشته مدیریت ارتباطات در دانشگاه USC تحصیل کرد. در بازگشت به ایران در سال ۱۳۵۳ مدیریت شبکه دوم تلویزیون را بر عهده گرفت. طی سالهای ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ به ساخت چند فیلم از موزه‌های مختلف دنیا پرداخت با عنوان «حضور ایران» که از جمله به دلیل وقایع و تحولات سیاسی در ایران ناتمام ماند. در سال ۱۳۵۹ از ایران خارج شد و در کالیفرنیا اقامت گزید. در سال ۱۳۶۱ رادیو امید را در جنوب کالیفرنیا بنیان نهاد. در سال ۱۳۷۷ در راه‌اندازی رادیو آزادی (بخش فارسی رادیو اروپای آزاد) در پراگ، جمهوری چک مشارکت داشت و سال‌ها مدیریت آن را برعهده داشت. این رادیو بعداً تبدیل به رادیو فردا شد. ایرج گرگین در سال ۱۳۸۸ بازنشسته شد و مقیم ویرجینیای شمالی در ایالات متحده شد. او صبح جمعه ۱۳ ژانویه بعد از یک دوره طولانی بیماری سرطان در بیمارستان فیرفکس در ویرجینیای شمالی درگذشت.
عنوان رادیو زمانه نیز به پیشنهاد ایرج گرگین انتخاب شده‌است.
تنها اثر مکتوب از گرگین کتابی ست با نام «امید و آزادی» که ماندانا زندیان، در گردهمایی سی و پنجمین سالگرد مجله «ره آورد» دربارهٔ آن می‌آورد: «در سه سال و در هفت شماره رهاورد مصاحبه‌هایی درآوردیم که روایت ایرج گرگین از رادیو و تلویزیون در ایران بود و این شد مرکز و هسته تنها اثر مکتوبی که به جا ماند از ایرج گرگین، کتابی به نام «امید و آزادی» که زندگی‌نامه حرفه‌ای شان بود.»https://www.youtube.com/watch?v=anLyVuQ1pkU
روزنامه‌نگاران هم‌دوره آقای گرگین و کسانی که از او آموخته‌اند، این روزنامه‌نگار پیش‌کسوت را به اعتدال، دقت، و تعهد به اصول حرفه‌ای روزنامه‌نگاری معرفی کرده‌اند.
ایرج گرگین در یکی از آخرین مصاحبه‌هایش در برنامه پارازیت تلویزیون صدای آمریکا، از روزنامه‌نگاران رسانه‌های فارسی‌زبانی که وابسته به دولت‌های غربی هستند انتقاد کرد که در روایت‌کردن وقایع و ارائه خبرها گاه «کاسه‌های داغ‌تر از آش» می‌شوند؛ در حدی حتی بیش از آنچه مورد انتظار دولت‌های حمایت‌کننده از این رسانه‌هاست. او گفت که علت چنین گرایشی، خصلت دولتی روزنامه‌نگاری در ایران است که روزنامه‌نگاران عادت به تلاش برای برآورده‌کردن انتظارات دولت تأمین‌کننده بودجه داشته‌اند.
مسعود بهنود، روزنامه‌نگار ایرانی، دربارهٔ ایرج گرگین گفته‌است:
او جایی دیگر دربارهٔ گرگین گفته‌است:
مدیریت بر مبنای هدف به مشارکت افراد در تعیین هدف تأکید می‌شود. این هدفها باید قابل لمس، قابل تأیید وقابل سنجش یا اندازه‌گیری باشندمبانی رفتار سازمانی استیفن. پی. رابینز ترجمه پارسایان / اعرابی ص96 یا به عبارت دیگر فرایندی که به واسطهٔ آن رئیس و زیر دست با کمک هم اهداف را شناسایی کرده همچنین معیار عملکرد و مسؤلیت افراد را تعریف می‌نمایند.زبان تخصصی مدیریت (مقدماتی) نویسنده دکتر داور ونوس
نخست این نظریه توسط پیتر دراکر ارائه شد. گرچه پیتر دراکر به عنوان پدر مدیریت بر مبنای هدف شناخته می‌شود امّا این جورج اودیورن بود که با بیان چهار فرضیه اساسی خود مدیریت بر مبنای هدف را به عموم شناساند.
در این سیستم لازم است پیش از هرکاری ابتدا اهداف تعیین بشوند. برای مشخص شدن این اهداف لازم است از یک سری باید، نباید و اصول پیروی بشود.
سیستم های هدف گذاری فراوانی وجود دارند. مانند اسمارت، OKR، سیستم چابک و... که هرکدام اصول خاص خودشان را دارند که آنها را به سیستمی متفاوت و خاص تبدیل کرده است، اما اصول و باید و نباید های فوق آنهایی است که در تمام آنها مستتر است و لازم است از ابتدا لحاظ بشوند.
پس از هدف گذاری شما می توانید به مدیریت بر اساس سیستم خودتان روی بیآورید.
یکی از بهترین سیستم ها OKR است. جان دوئر در کتاب خودش به معرفی کامل این سیستم پرداخته است.
ارزش مدیریت بر مبنای هدف در این است که می‌توان به وسیله آن هدفهای کوچک سازمانی را به صورت هدفهای خاص برای واحد سازمان و اعضای آن درآورد. به وسیله این روش کل هدفهای سازمان به صورت هدفهایی خاص درآمده که در سطوح سازمانی قرار می‌گیرند. ازآنجایی که مدیران واحدهای پایین ترسازمان در تعیین هدفهای مربوطه مشارکت می‌کنند، باید گفت مدیریت برمبنای هدف، در سازمان، مسیر پایین به بالا می‌پیماید، و نه مسیر بالا به پایین.
هنگامی که از مدیریت بر مبنای هدف را با نظریه تعیین هدف مقایسه می‌کنیم، اگر هدفهای مورد نظر مشکل باشند به گونه‌ای که فرد احساس کند به همکاری دیگران نیاز دارد، در آن صورت مدیریت بر مبنای هدف کارسازتر خواهد بود. تنها مورد اختلاف مدیریت بر مبنای هدف و نطریه تعیین هدف، مربوط به مسئله مشارکت دادن افراد است.
۱. ^ Drucker, Peter F. ، "The Practice of Management", 1954.
۲. ^ Odiorne, George S. ، "Management by Objectives; a System of Managerial Leadership", New York: Pitman Pub. ، ۱۹۶۵.
۳. ^ Deming, W. Edwards, "Out of the Crisis", The MIT Press, 1994,
۴. ^ Deming’s 14 Points and Quality Project Leadership J. Alex Sherrer, March ۳، ۲۰۱۰
۵. ^ Drucker, Peter, "Management Tasks, Responsibilities, Practices", Harper & Row، ۱۹۷۳
در گراف نشاندن گراف formula_1 بر روی سطح Σ نمایش formula_1 بر روی Σ است که نقطه‌های Σ به راسهای گراف و منحنی‌های Σ (همسان‌ریختی تصویری در بازه [0,1]) به یالهای گراف متناظر شده‌اند به طوریکه:
در این تعریف سطح فشرده و همبند و ۲-خمینه است.
مدیریت علمی
از اواخر قرن چهاردهم هجری شمسی مقارن با اواخر قرن نوزدهم میلادی، گروهی تلاش کرده‌اند اصول مدیریت را با به کارگیری روش‌های مهندسی در طراحی شغل علمی‌تر سازند. این گروه تلاش خود را بر طراحی اثر بخشی کارکنان متمرکز کرده‌اند.
در واقع جستجو در جهت یافتن روش‌های اثربخش و کارا در سازمان‌ها موجب ظهور مکتب کلاسیک در مدیریت شد که به تدوین مدیریت علمی به دست فردریک وینسلو تیلور انجامید این مکتب بر نگرش سازمانی بر مبنای تقسیم کار و تخصص، با توجه به سلسله مراتب اداری تأکید دارد. وی مدیریت علمی را تحت چهار اصل ارائه کرده‌است.
۱- جایگزینی علم با قوانین سر انگشتی
۲- انتخاب دقیق کارکنان بر اساس شایستگی و آموزش و توسعه آنها
۳- تهیه دستورالعمل کامل انجام کار و نظارت هر کارگر بر عملکرد خاص هر کار
۴- تقسیم مسؤلیت‌ها بین مدیران و کارکنان به نحوی که مدیران اصول مدیریت علمی را در برنامه‌ریزی کارها به کار برده و کارگران آن کارها را انجام دهند.
مکتب مدیریت علمی که به نام بنیان‌گذار آن فردریک وینسلوتیلور معروف شد
اولین حرکت مشخص در زمینه تدوین پایه‌های تئوری مدیریت علمی در آمریکا و
جهان غرب به‌حساب می‌آید
فلسفه تیلوریسم سازمان و مدیریت بر پایه نگرشی تک‌بعدی به انسان به‌عنوان
موجودی اقتصادی استوار است.
در چنین مکتبی می‌توان با تشخیص روش‌های مختلف انجام هر کاری و به کار بردن
فنون و تکنیک‌های مربوط به کار سنجی، بهترین طریق انجام هر کاری را کشف
کرد. تیلور کلید عوامل مختلفی که می‌توانستند در باره کار مؤثر باشند از
قبیل خصوصیات نیروی کارگران، عوامل محیط باز، ابزار و ادوات کار و بالاخره
روش‌های گوناگون انجام کار را تعیین نموده و اندازه‌گیری کرد. هدف اصلی
مدیریت علمی تیلور، افزایش کارایی خصوصاً در سطح کارگاه بوده‌است. او اعتقاد
دارد که به جای حدس و گمان باید اطلاعات صحیح و واقعی و علمی درباره
ماهیت امور جمع‌آوری کرده و آن‌ها را اساس و پایه حل مسئله و مشکلات
سازمانی و مدیریت قرار داد.
در کل در نظریه تیلور باید تماماً کارهای فرعی را حذف کرده و به جای آن فقط
به کار اصلی پرداخت.
به عنوان مثال: اگر کارگری موظف است در طی روز تعدادی جعبه جابه جا کند در
نظریه تیلور برای افزایش کارایی به افزایش تعداد جعبه‌های جا به جا شده
فرد می‌کند. یعنی اگر کارگر در حالت عادی در هر روز ۲۰ جعبه جابه جا می‌کند
با استفاده از این نظریه می‌توان کارایی آن را افزایش داد به گونه‌ای که باید
فرصت‌های استراحت حذف شود و صرفاً در ساعت کار با اعمال ابزارهای مختلف به
کارگر فشار آورد تا افزایش کارایی داشته باشد.
در واقع اگر خوب نگاه کنیم، این مکتب‌ها به دنبال منافع کارفرما هستند و
نه کارگر. کارگر تیلوری، کارگری فاقد هرگونه خلّاقیّت است.
مهمترین وسیله هم برای رسیدن به این هدف، پاداش شخصی نقدی و پول است.
امروزه بسیاری از فرضیّات تیلور زیر سؤال رفته است. مثلاً خیلی ساده نمی‌توان
گفت که پاداش‌های اقتصادی و پول انگیز، محرک انسان‌ها برای کار است.
انگیزه‌های انسانی، ماهیّتی پیچیده دارند و نمی‌توان با ساده‌انگاری و با
مادی انگاشتن آنها، انگیزه‌ها را به وجه اقتصادیشان تقلیل داد. ضمن
اینکه، فرض دیگر او مبنی بر اینکه مردم در انجام وظایف شغلیشان خواستار
رضایت شخصی هستند و آن را برتر از اتحاد با همکاران می‌دانند، نیز مورد
پرسش جدی قرار گرفت و مکتب دیگری به اسم مکتب روابط انسانی پا گرفت که
نظری خلاف این فرض تیلور داشت.
عبارت از شاخصه‌های است که تیلور و محققان مدیریت بعد از وی نظر به مشاغل در نظر گرفته‌اند.
هر نظریه سازمانی در مورد رفتار انسان در محیط سازمان به‌طور مستقیم و یا
غیر مستقیم بر مفروضات یا مدلی استوار است. مدل تیلور مدل ماشینی
است. تیلور و بسیاری از پیروانش به حرفه مهندسی اشتغال داشته‌اند سازمان
را از دیدگاه مهندسی مورد بررسی قرار داده‌اند. آن‌ها انسان را مانند وسیله و ابزار تولید تلقی می‌کردند. در چنین قالبی توجهی به احساسات، عواطف، خلق و خو، طرز برداشت و منظور و مقصود شخصی و خصوصی فرد نمی‌شود.
انسان‌ها به علت زندگی در جوامع مختلف با هم متفاوتند. خصوصیات انسان‌ها
یکسان و برابر نیست به علاوه هیچ‌گاه موقعیت‌ها و مشکلات سازمانی آنها
باهم مشابه نمی‌باشند. پس چگونه می‌توان بهترین روش انجام کار واحدی را
برای همه کارکنان تحت اوضاع و احوال زمانی و مکانی ارائه نمود؟
اما این امر در مورد امور معنوی گاهی اثری معکوس خواهد داشت·