moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
موفقیت‌های کرچمر ماه‌های آغازین سال ۱۹۴۰ به تدریج افزایش یافت و او توانست تانکر ۱۰٬۵۱۷ تنی "دانمارک"، کشتی باری "پولزِلا" و کرانه‌رو "بالتانگلیا" را غرق کند. روز ۱۸ فوریه در نزدیکی دماغه دانکنزبی در شمال اسکاتلند با مشاهده یک کاروان دریایی به سطح آب آمد اما خود را میان دو ناوشکن دشمن در حال محافظت جناحین کاروان، یافت. می‌دانست اگر به عمق برود به سرعت مورد شناسایی دستگاه ردیاب "آسدیک" دشمن قرار خواهد گرفت. او که راه فرار خود را نیز مسدود می‌دید به سمت راست چرخش و دو اژدر به سمت یکی از ناوشکن‌ها شلیک کرد. سپس از کاروان رو برگرداند و به طرف دریا رفت. کمتر از دو دقیقه بعد اژدرها به ناوشکن "درینگ" اصابت نمودند که منجر به غرق شدن آن شد. پس از آن که از این کاروان فاصله گرفت با "تیبرتون"، کشتی باری ۵٬۲۲۵ تنی برخورد کرد که با دو اژدر آن را نیز غرق نمود. دو شب بعد "لوک‌مَدی"، کشتی ۴٬۹۹۴ تنی را هم شرق اورکنی راهی کف دریا کرد. تا این زمان غرق کردن ۹ شناور با مجموع تناژ بیش از ۳۰٬۰۰۰ تن در کارنامه کرچمر ثبت شده بود.
کرچمر روز ۱۱ آوریل سال ۱۹۴۰ فرماندهی او-۹۹ از نوع ۷ب را بر عهده گرفت. در بدو آغاز کار یک هواگرد آب‌نشین متعلق به نبردناو "شارن‌هورست" آن را با یک زیردریایی بریتانیایی را اشتباه گرفت و مورد حمله قرار داد. به پریسکوپ او-بوت آسیب وارد شد اما همچنان به عملیات ادامه داد. کرچمر در نخستین گشت رزمی با این او-بوت ۱۱ کشتی دشمن را غرق کرد. به جهت این موفقیت‌ها بزرگ‌دریابد اریش ردر، فرمانده کل "کریگس‌مارینه" نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را در لوریان به او اعطا نمود.
روز ۱۷ مارس سال ۱۹۴۱ به کاروان‌های او-ان ۲۹۳ و اچ‌ایکس ۱۱۲ حمله برد. او-بوت او در این حین به شدت مورد حمله خرج‌های عمقی ناوشکن‌های بریتانیایی "وانوک" و "واکر" قرار گرفت. آسیب وارد آمده امکان شیرجه را از او-بوت گرفت. کرچمر و خدمه‌اش او-بوت را به دست خود غرق کردند و به اسارت دشمن درآمدند. او به یک اردوگاه اسیران جنگی در کانادا منتقل شد. کرچمر شمشیرهای صلیب شوالیه را که توسط فرماندهی عالی آلمان به او اختصاص داده شد، از فرمانده اردوگاه اسیران جنگی بومن‌ویل تحویل گرفت. او تمامی مابقی دوران جنگ را در اردوگاه‌های اسیران جنگی گذراند.
پس از جنگ، سال ۱۹۴۸ با لوئیزه-شارلوته موزِن-هینریش ازدواج کرد که خود بیوه جنگ بود. کرچمر سال ۱۹۵۵ به نیروی دریایی آلمان غربی پیوست و سال ۱۹۷۰ با درجه دریادار بازنشسته شد. در پنجاهمین سالگرد ازدواجش به همراه همسرش سفری در رودخانه دانوب داشت. در این سفر در تلاش برای بالا رفتن از یک نردبان لیز خورد و سقوط کرد که منجر به ضربه مغزی شد. دیگر هیچگاه به هوش نیامد. دریادار اتو کرچمر در نهایت روز ۵ اوت سال ۱۹۹۸ در بیمارستانی در اشتراوبینگ در بایرن درگذشت.
در فیزیک ذرات، بار رنگ یک خصوصیت کوارک‌ها و گلوئون‌هاست که مرتبط با نیروی هسته‌ای قوی در کرومودینامیک کوانتومی (QCD) است. بار رنگ مشابه بار الکتریکی است و از قانون پایستگی پیروی می‌کند ولی به علت پیچیدگی‌های ریاضی کرومودینامیک کوانتمی مباحث زیادی برای آن وجود دارد.
بار رنگ در میان گلوئون‌ها و کوارک کاملاً با مفهوم رنگ متفاوت است، برای اینکه در ابعاد کوچکتر از هسته اتم مفهوم رنگ کاملاً بی‌معنی است. انتخاب کلمه رنگ برای آن به این دلیل بود که با مفهوم رنگ‌های بنیادین در نور مشابه درآید: قرمز، سبز و آبیClose (2007) گونه دیگر آن نیز به صورت «قرمز، زرد و آبی» است
تمام رنگ‌ها می‌توانند با یکدیگر یا رنگ مکمل آنها ترکیب شوند. در صورتی که هر سه رنگ در یک ذره وجود داشته باشند آن ذره بی‌رنگ یا سفید نامیده می‌شود (مشابه آنکه اگر در یک ذره به یک اندازه بار مثبت و منفی وجود داشته باشد آن ذره خنثی تلقی می‌شود). ذرات برای خود پادذره دارند و بنابرین ذراتی که رنگ قرمز، سبز یا آبی دارند پادذره آنها رنگی (به ترتیب) پادقرمز، پادسبز یا پادآبی خواهد داشت.
همه باریون‌ها بی‌رنگ (یا سفید) هستند بدین‌گونه که سه کوارک تشکیل دهنده هر کدام یک رنگ دارد. مزون‌ها که شامل یک کوارک و یک پادکوارک هستند نیز بی‌رنگند بدین گونه رنگ کوارک و پادکوارک یکی است و این دو همدیگر را خنثی می‌کنند.
اولین بار این نماد در ۱۹۶۴ توسط اسکار وی گرینبرگ پیشنهاد شد تا از نقض اصل طرد پائولی در خود هادرون‌ها جلوگیری کند.
کارل آگوست پتر کورنلیوس (؛ زاده در ماینتس - درگذشته در ماینتس) یک آهنگساز، نویسنده آثاری دربارهٔ موسیقی، شاعر و مترجم اهل آلمان بود.
هانس-یواخیم مارسِی (۱۳ دسامبر ۱۹۱۹ – ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۲) نظامی و خلبان تک‌خال آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم در "لوفت‌وافه" خدمت کرد. او با حصول ۱۵۸ پیروزی هوایی در جبهات غربی و شمال آفریقا، جزو یکی از تنها ۲۷ تنی بود که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها را دریافت کردند. مارسی به جهت عملکرد متمایز در رزم هوایی علیه هواگردهای متفقین به «ستاره آفریقا» شهرت یافت.
هانس-یواخیم مارسِی روز ۱۳ دسامبر سال ۱۹۱۹ در برلین-شارلوتنبورگ زاده شد. مارسی ماه اکتبر سال ۱۹۳۸ به عنوان سرباز وظیفه در کوئدلیندبورگ وارد دوره آموزشی پیاده‌نظام شد و یک سال به عنوان درجه‌دار به "لوفت‌وافه" پیوست.
در پی آغاز جنگ جهانی دوم، مارسی ابتدا مدتی با جنگنده ب‌اف ۱۰۹ بر فراز نواحی صنعتی در لوینا پرواز حفاظتی کرد.
ماه اوت سال ۱۹۴۰ در گروه ۱ شکاری جناح ۲ "لِر" قرار گرفت. چند هفته بعد به اسکادران ۴ جناح ۵۲ شکاری منتقل شد و به عنوان افسر جز در نبرد بریتانیا مشارکت کرد. مارسی نخستین پیروزی هوایی خود را با ساقط کردن یک جنگنده هاریکن در روز ۲۴ اوت سال ۱۹۴۰ رقم زد. گفته می‌شود در سخن با هم‌قطارانش از سرنوشت دشمنی که این روز سرنگون کرده بود، بسیار ابراز تاسف و ناراحتی کرده‌است. به هر صورت روز عملیاتی بعد با سرنگون کردن هواگرد دیگری نشان درجه ۲ صلیب آهنین به او اعطا شد. پس از حصول سومین و چهارمین پیروزی هوایی نشان درجه ۱ صلیب آهنین را نیز دریافت کرد. هنگام بازگشت از یک پرواز حفاظتی برای بمب‌افکن‌ها در دوور، در اثر نقص فنی در قسمت موتور در کانال مانش فرود اضطراری کرد. برای سه ساعت بر روی آب معلق بود تا این که توسط یک قایق نجات از آب گرفته شد. مدتی را در بیمارستان بستری بود. تا پایان این کارزار مجموعاً شش پیروزی هوایی حاصل کرد تا به یک خلبان تک‌خال بدل شود. در جریان این پیروزی‌ها خود نیز چهار بار سرنگون شد.
مارسی با علاقه به «مشروب، زن و ترانه»، افسر چندان منظمی نبود. با مشغول بودن به این مسائل، خسته‌تر از آنی بود که بتواند صبحگاه به پرواز درآید. رابطه چندان مناسبی با افسران مافوق خود نداشت. بدین جهت ترفیع درجه او به رده افسران به تأخیر افتاد. به سبب بی‌انضباطی‌هایش چندین روز را در بازداشتگاه گذراند. در صحبت با مادرش فرماندهان را فقط به فکر موفقیت‌های خود دانست که او را تنها یک «درجه‌دار کوچک» می‌دیدند. در نهایت با ستوان یکم یوهانس اشتاینهوف، فرمانده اسکادران ۴ درگیر و متعاقباً، پس از کمتر از دو ماه، با گروه ۱ جناح ۲۷ شکاری ماه آوریل سال ۱۹۴۱ به لیبی در شمال آفریقا فرستاده شود.
اشتاینهوف بعدها دربارهٔ مارسی گفت:
ستوان دوم ادوارد نویمان، مافوق جدیدش بهتر می‌دانست چگونه با مارسی رفتار کند و بیشتر قدر توانایی‌های او را می‌دانست. به هر صورت در پایگاه‌های صحرایی "لوفت‌وافه" زنی نبود که او را مشغول خود کند. در این موقعیت آموزه‌های زیادی از نویمان فراگرفت و رفته‌رفته تلاش کرد چشمان خود را بدون عینک آفتابی به آسمان درخشان صحرای غربی عادت دهد. پس از حصول چند پیروزی هوایی خود مجدداً روز ۲۳ آوریل ساقط شد. به توصیه و اصرار نویمان در نهایت اوایل ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ به درجه ستوان دوم ترفیع گرفت. ماه دسامبر همان سال نشان صلیب آلمانی طلایی به او اعطا شد. در این هنگام ۳۳ پیرزوی هوایی در کارنامه داشت.
وقفه در عملیات‌های شمال آفریقا به یگان او فرصت داد به آلمان بازگردد و ادوات خود را به جنگنده‌های ب‌اف ۱۰۹اف تبدیل کند. هواگردی که مارسی همواره در اسکادران ۳ بر آن سوار می‌شد به "زرد ۱۴" موسوم بود.
مارسی هر گاه به آسمان برمی‌خاست دست کم یک هواگرد دشمن را سرنگون می‌کرد. در چندین مورد تمامی هواگردهای یک اسکادران دشمن که شامل سه تا پنج فروند می‌شدند، را از بین برد. او با شیرجه پرسرعت از ارتفاع حلقه دفاعی هواگردهای دشمن را هدف می‌گرفت و یک یا چند فروند از آن‌ها را سرنگون می‌ساخت. در جریان این درگیری‌ها مهمات خود را هدر نمی‌داد تا بتواند در یک سورتی چندین پیروزی هوایی به دست آورد. به‌طور میانگین تنها ۱۵ گلوله صرف هر قربانی می‌کرد و گاهی با نیمی از مهمات اولیه به پایگاه بازمی‌گشت. مارسی روز ۲۲ فوریه سال ۱۹۴۲ با پنجاه پیروزی هوایی مفتخر به دریافت نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین شد و ماه آوریل به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت. در جریان پشتیبانی از تهاجم زمینی فیلدمارشال اروین رومل به خط الغزاله، خارق‌العاده‌ترین موفقیت مارسی هنگامی رقم خورد که روز ۶ ژوئن سال ۱۹۴۲ با حمله به گروهی از شانزده جنگنده پی-۴۰ در عرض تنها ۱۱ دقیقه شش فروند از آن‌ها را ساقط نمود که پنج فروند از آن‌ها مربوط به ۵ دقیقه نخست بود و دو مورد از آن‌ها تنها ۱۵ ثانیه با یکدیگر فاصله داشت. خلبانانی که از چنگال او گریختند گزارش از مورد حمله قرار گرفتن توسط «نیرویی قدرتمندتر» کردند. این موفقیت شمار پیروزی‌های هوایی مارسی را به ۷۵ مورد رساند و بلافاصله گیره برگ‌های بلوط صلیب شوالیه را برای او به ارمغان آورد. تنها دوازده روز بعد، روز ۱۸ ژوئن سال ۱۹۴۲، با قرار گرفتن تعداد پیروزی‌های هوایی او بر عدد ۱۰۱ شمشیرها نیز به صلیب شوالیه او افزوده شد. مارسی روز ۱۵ ژوئن به فرماندهی اسکادران ۳ منصوب و برای دو ماه راهی مرخصی گردید.
وزارت تبلیغات یوزف گوبلس بهره کامل را از موفقیت‌های مارسی برای ارتقای روحیه عمومی برد و او را به یک قهرمان ملی بدل ساخت. مارسی نامه‌های فراوانی از هواداران خود دریافت می‌کرد و ایتالیایی‌ها لقب «عقاب آفریقایی» و «ستاره آفریقا» را بر او نهادند.
او هفته پایانی ماه اوت با درجه سروان به محل خدمتش بازگشت. مارسی در سن ۲۲ سالگی جوان‌ترین سروان "لوفت‌وافه" به حساب می‌آمد. تا این زمان نبرد زمینی برای رومل در مصر به بن‌بست کشیده شده بود. به هر صورت فیلدمارشال آلمانی دست به آخرین تلاش خود زد که نبرد علم حلفا انجامید. در جریان پشتیبانی از پیشروی رومل، در سه مأموریت در روز ۱ سپتامبر هفده هواگرد دشمن قربانی مهارت مارسی شدند که ده مورد از آن‌ها در عرض تنها ۱۰ دقیقه اتفاق افتاد. این اتفاق تا آن زمان گونه‌ای از رکورد در مقابل هواگردهای نیروی هوایی بریتانیا به حساب می‌آمد. خلبان یکی از این هواگردهای دشمن بعداً نقل می‌کند که وقتی با چتر بیرون پرید، مارسی چند دور به دور به او چرخید و حتی دستی برای او تکان داد. این خلبان مارسی را که می‌توانست کار او را بین زمین و آسمان تمام کند اما این کار را نکرد، «پسر منصف لعنتی» توصیف کرده‌است. مارسی از پیش قصد دشمن را پیش‌بینی می‌کرد و به شکل مناسب عکس‌العمل نشان می‌داد. گزارش شده‌است به اندازه‌ای دقیق به سمت حریف آتش می‌گشود و به اندازه‌ای از کار خود مطمئن بود که منتظر دیدن نتیجه نمی‌ماند و بلافاصله به سراغ هدف بعدی می‌رفت. بدین شکل روز بعد، ۲ سپتامبر سال ۱۹۴۲، الماس‌های صلیب شوالیه، بالاترین نشان رزمی آن زمان آلمان، در قرارگاه پیشوا به مارسی با ۱۲۵ پیروزی هوایی تعلق گرفت. چند روز بعد در سفر رم، بنیتو موسولینی، نخست‌وزیر ایتالیا، متحد آلمان، نیز نشان طلایی شجاعت نظامی را به مارسی اعطا کرد. او یکی از تنها دو خارجی بود که این نشان به آن‌ها داده می‌شد. نشانی که حتی رومل هم آن را دریافت نکرد. در طول این ماه ۵۴ پیروزی هوایی، از جمله هفت مورد در هر یک از روزهای پانزدهم، بیست و ششم و بیست و هشتم، به‌شمار موفقیت‌های او افزوده شد تا عدد آن‌ها به ۱۵۸ برسد. او بیش از هر کس دیگری در تاریخ هواگردهای بریتانیایی را سرنگون کرده‌است. میانه ماه سپامبر فیلدمارشال رومل مارسی را به قرارگاه ارتش زرهی آفریقا دعوت کرد تا از تلاش‌های او قدردانی کند. این تنها دیدار بین این دو بود. به هر صورت سیر سریع پروازهای رزمی آشکارا او را مستهلک ساخته بود. به نوشته گوردون ویلیامسون، تاریخ‌نگار نظامی بریتانیایی، مارسی در همان سن ۲۲ سالگی به درجه سرگرد ترفیع یافت تا به جوان‌ترین سرگرد "لوفت‌وافه" نیز تبدیل گردد. با این حال منابع دیگر آخرین درجه او را همان سروان نقل کرده‌اند.
مارسی روز ۲۸ سپتامبر یک تماس تلفنی از فیلدمارشال رومل دریافت کرد که از او می‌خواست برای شرکت در یک مراسم ورزشی با حضور هیتلر، همراه او به برلین بازگردد. مارسی با اذعان به این که مقدار مرخصی‌های او زیاد بوده‌است، با این درخواست مخالفت کرد. به رومل گفت که قصد دارد مرخصی‌هایش را برای مراسم عروسی خود در روزهای کریسمس ذخیره کند. اواخر ماه سپتامبر نمونه‌ای از مدل جدید هواگرد ب‌اف ۱۰۹گه برای او فرستاده شد. مارسی ابتدا قصد نداشت با این هواگرد پرواز کند تا این که با دستور مستقیم از فیلدمارشال آلبرت کسلرینگ وادار به آن شد. روز ۳۰ سپتامبر سال ۱۹۴۲ برای گشت‌زنی بر فراز اراضی بریتانیایی‌ها به آسمان برخاست. هیچ هواگردی از جانب دشمن مشاهده نشد. مارسی در راه بازگشت گزارش از بروز مشکلات فنی در هواگرد خود کرد. یک لوله شکسته سوخت موجب آتش گرفتن موتور هواگرد و پر شدن اتاقک با دود شد. مارسی که نزدیک بود خفه شود چاره‌ای جز بیرون پریدن نداشت. با سر ته کردن هواگرد از اتاقک خارج شد اما از بدشانسی با دم هواگرد برخورد نمود. سرگرد هانس-یواخیم مارسی در پی نیمه‌باز شدن چتر نجات از آسمان به زمین سقوط کرد و جان باخت. جسد او در شش کیلومتری جنوب سیدی عبدالرحمان کشف و همان‌جا دفن شد.
اجداد او فرانسوی‌های لوترن بودند که به جهت عقاید خود به براندنبورگ پناه بردند. پدرش خلبان جنگ جهانی اول بود که در دوره میان‌دوجنگ با درجه سرهنگ در پلیس خدمت کرد و بعداً در ورماخت به درجه سرتیپ رسید و در نهایت ماه ژانویه سال ۱۹۴۴ در جبهه شرقی کشته شد. نزدیک بود هانس-یواخیم در بدو تولد در اثر ابتلا به آنفولانزا بمیرد. پس از بهبودی به اندازه‌ای ضعیف شده بود که در سن سه‌سالگی مجدداً راه رفتن را فرا گرفت. پدر و مادرش در سنین کودکی او از یکدیگر جدا شدند.
ویلهلم دوم وورتمبرگ (؛ زاده درگذشته ) از پادشاهان پادشاهی وورتمبرگ بود.
الکساندرینه (؛ زاده درگذشته ) یک Queen consort of Iceland اهل آلمان بود.
ارنست تولر (؛ زاده درگذشته ) یک نمایشنامه نویس آلمانی و همچنین برای مدت کوتاهی رئیس جمهور جمهوری شورائی باواریا بود.
هلموت اتو لودویگ وایدلینگ (۲ نوانبر ۱۸۹۱ – ۱۷ نوامبر ۱۹۵۵) یک نظامی آلمانی در دوره امپراتوری آلمان، جمهوری وایمار و رایش سوم بود که به عنوان آخرین فرمانده مدافعان برلین در جنگ جهانی دوم نام گرفت.
وی فردی بودی که خبر خودکشی پیشوا، اعلان آتش‌بس و اتمام جنگ را در حضور نیروهای روس قرائت کرد و پیام صوتی وی ضبط و توسط خودروهای نظامی مجهز به بلندگو در داخل شهر پخش شد.
گوتفرید بن (؛ زاده ۲ مهٔ ۱۸۸۶ – درگذشته ۷ ژوئیه ۱۹۵۶) یک مقاله‌نویس، شاعر و رمان‌نویسhttp://d-nb.info/gnd/118509047/about/html اهل آلمان بود.
بن تاثیر عظیمی بر عرصه شعر در آلمان پیش از جنگ جهانی اول داشت؛ به عنوان یک اکسپریونیست و پس از جنگ جهانی دوم؛ به عنوان شاعر استاتیک.
میراواس بی‌اس‌دی که در ابتدا میربی‌اس‌دی هم نامیده می‌شد، یک سیستم‌عامل آزاد و متن‌باز است. این پروژه در آگوست ۲۰۰۲ از اوپن‌بی‌اس‌دی ۳٬۱ منشعب شده است. از اهداف این پروژه این است که پشتیبانی بهتری از زبان‌های محلی اروپایی داشته باشد، در حالی‌که هنوز هم مجهز به قابلیت‌های امنیتی اوپن‌بی‌اس‌دی است و از این رو این پروژه کدهای منبع خود را به طور مداوم با کدهای اوپن‌بی‌اس‌دی همگام و بروز می‌کند.
Wikipedia contributors. MirOS BSD. Wikipedia, The Free Encyclopedia. February 20, 2014, 07:04 UTC. Available at: http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=MirOS_BSD&oldid=596302208. Accessed April 7, 2014.
امیل آرتین (؛ زاده ۳ مارس ۱۸۹۸ درگذشته ۲۰ دسامبر ۱۹۶۲) یک ریاضی‌دان ارمنی‌تبار اهل اتریش و فعال در زمینه جبر بود.
وی فرزند امیل آرتین فروشنده آثار هنری و اما لائورا آرتین خواننده اپرا بود در راشنبرگ بوهمیا (اکنون لیبرتس چکسلواکی) رشد کرد و در همان‌جا در ۱۹۱۶ امتحان پایان دوره تحصیلی را گذراند پس از گذراندن یک نیم‌سال در دانشگاه وین به خدمت نظام احضار شد در ژانویه ۱۹۱۹ تحصیلات خود را در دانشگاه لایپزیک از سر گرفت و در آنجا عمدتاً زیر نظر گوستاو هرگلوتس کار می‌کرد در ۱۹۲۱ درجه دکتری گرفت متعاقب این وضع یک سال در دانشگاه گوتینگن گذراند و سپس به دانشگاه هامبورگ رفت و در آنجا نخست به سمت مدرس در ۱۹۲۳ سپس به عنوان استاد فوق‌العاده در ۱۹۲۵ و استادی عادی در ۱۹۲۶ منصوب شد ریاضیات مکانیک و نظریه نسبیت تدریس می‌کرد در ۱۹۲۹ با ناتالیئه یاسنی ازدواج کرد ۸ سال بعد آنها با دو فرزند خود به آمریکا مهاجرت کردند و فرزند سومشان در آنجا به دنیا آمد آرتین یک سال در دانشگاه از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۶ در دانشگاه ایندیانا در بلومینگتن و از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۸ در پرینستن تدریس کرد در ۱۹۵۸ به دانشگاه هامبورگ بازگشت. تا پایان عمر در آنجا به تدریس اشتغال داشت در ۱۹۵۹ با همسر خود متارکه کرد سرگرمی‌هایش عبارت بود از ستاره‌شناسی و زیست‌شناسی. وی در موسیقی نیز ضاحبنظر بود و شخصاً نی هارپیسکورد و کلاویکورد می‌نواخت در ۱۹۶۲ در سیصدمین سال درگذشا بلز پاسکال دانشگاه کلرمون فران فرانسه دکتری افتخاری به آرتین اعطا کرد.
ویلهِلم فورت‌وِنگلِر ( زادهٔ ۲۵ ژانویهٔ ۱۸۸۶ – درگذشتهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۵۴) آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر اهل آلمان بود.
فورت‌ونگلر از بزرگ‌ترین و پرافتخارترین رهبران ارکستر در سدهٔ بیستم به‌شمار می‌رود.
فانی مندلسون (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک آهنگساز و نوازنده پیانو اهل آلمان بود.
او خواهر بزرگ‌ترِ فلیکس مندلسون، آهنگساز و پیانیست نامدار بود.
یوهان فرانتس انکه (؛ زاده درگذشته ) یک دانشمند در زمینه اخترشناسی اهل آلمان بود.
ویلهلم تمپل (؛ زاده درگذشته ) یک ستاره‌شناس اهل آلمان بود.
هانس گرت-پترینگ (آلمانی: Hans-Gert Pöttering؛ زاده ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان است.
آنت فن درسته-هولسهوف (؛ زاده ۱۰ ژانویهٔ ۱۷۹۷ - درگذشته ۲۴ مه ۱۸۴۸) یک نویسنده، شاعر، و آهنگساز اهل آلمان بود.
پیچک در گیاه‌شناسی سرده‌ای از پیچکیان شامل ۲۵۰ تا ۳۰۰ گونه است. همچنین می‌تواند در اشاره به موارد زیر باشد:
در گیاه‌شناسی
اریش فریتس امیل میلکه (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاستمدار کمونیست اهل آلمان و از ۱۱ دسامبر ۱۹۵۷ تا ۱۸ نوامبر ۱۹۸۹ رئیس اشتازی بود.
پتر وایس (؛ زاده درگذشته ) یک نمایش‌نامه‌نویس اهل آلمان بود.
وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه گئورگ بوشنر شده است.
روبرت میخلز (آلمانی: Robert Michels؛ ۹ ژانویهٔ ۱۸۷۶، کلن، آلمان –۳ مه ۱۹۳۶، رم، ایتالیا) یک جامعه‌شناس ایتالیایی متولد آلمان بود که در مورد رفتار سیاسی نخبگان فکری نوشت و به پیدایش نظریه نخبگان کمک کرد. او بیشتر به خاطر کتاب «احزاب سیاسی»، که در سال ۱۹۱۱ منتشر شده‌است معروف است. «قانون آهنین الیگارشی» از آن اوست.
او دوست و شاگرد ماکس وبر، ورنر سامبارت و آچیل لوریا بود و در دورانی که فعالیت سیاسی می‌کرد ابتدا به حزب سوسیالیست آلمان پیوست اما بعداً از آن جدا شد به حزب سوسیالیست ایتالیا رفت. میخلز به جناح سندیکالیست انقلابی ایتالیا و بعداً (در اواخر عمر) به فاشیسم ایتالیایی پیوست، او جناح فاشیست ایتالیا را به عنوان شکل دموکراتیک سوسیالیسم تلقی می‌کرد. ایده‌های او مبنایی برای نظریه اعتدال بود و فرایندهایی را تعیین می‌کرد که از طریق آن گروه‌های سیاسی رادیکال در سیستم سیاسی موجود گنجانده می‌شدند.
مهمترین اثرش، جامعه‌شناسی احزاب سیاسی است که در ایران با ترجمه احمد نقیب زاده توسط نشر قومس به چاپ رسیده‌است.
ویکی‌پدیای انگلیسی روبرت میخلز []
آنتون پرتریوس (؛ زاده ۱۵۶۰ درگذشته ) یک زندگی‌نامه‌نویس و روحانی اهل آلمان بود.
آرتور آوورس (؛ زاده درگذشته ) یک اخترشناس اهل آلمان بود.
ارنست موریتس آرندت (؛ زاده درگذشته ) یک نویسنده میهن‌پرستانه و شاعرhttp://d-nb.info/gnd/118504118/about/html اهل آلمان بود.
گوستاو نسکه (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان و از فوریه ۱۹۱۹ تا مارس ۱۹۲۰ وزیر دفاع آلمان بود.
هانس اریش پفیتسنر (آلمانی: Hans Pfitzner؛ زاده – درگذشته ) یک آهنگساز اهل آلمان بود.
یوهان فریدریش فون برانت (؛ زاده درگذشته ) یک زیست شناس اهل آلمان بود.
توماس دی مزیر () (زاده ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان است.
نیکولاوس برونس (؛ زاده ۱۶۶۵ درگذشته ) یک آهنگساز اهل آلمان بود.
لاله آندرسن (؛ زاده – درگذشته ) یک خواننده-ترانه‌سرا و هنرپیشه اهل آلمان بود.
او نماینده آلمان در یوروویژن ۱۹۶۱ بود.
آلبرت مارت (؛ زاده - درگذشته ) یک ستاره‌شناس اهل آلمان بود.
آنا زگرس (؛ زاده ۱۹ نوامبر ۱۹۰۰ – درگذشته ۱ ژوئن ۱۹۸۳) یک نویسندهٔ اهل آلمان بود. او برای اولین بار در سال ۱۹۲۸ و با انتشار کتاب قیام ماهیگیران سن باربارا مورد توجه منتقدان قرار گرفت. وی پس از روی کار آمدن هیتلر به فرانسه رفت. پس از اشغال فرانسه آنا زگرس با سختی تمام خود را به مکزیک رساند.
برخی از آثار آنا زگرس به زبان فارسی ترجمه شده‌ و با مشخصات زیر به چاپ رسیده‌اند.
مارکوس یوهانس ولف (؛ زاده – درگذشته ) سیاستمدار و دولتمرد کمونیست آلمانی بود که به مدت ۳۴ سال نفر دوم وزارت امنیت آلمان شرقی بود.
آنکه هوبر (؛ زاده ) یک تنیس‌باز اهل آلمان است.
ویلهلم شیکارد (؛ زاده درگذشته ) یک ستاره‌شناسhttp://d-nb.info/gnd/118607421/about/html اهل آلمان بود.
فریدریش ویلهلم والدمار فروم (۸ اکتبر ۱۸۸۸ – ۱۲ مارس ۱۹۴۵) نظامی بلندپایه اهل آلمان در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم ارتش جایگزینی را فرماندهی کرد. او اواخر جنگ به دلیل مسامحه در مقابل توطئه‌گران کودتای ۲۰ ژوئیه برای ترور آدولف هیتلر، اعدام شد.
فریدریش فروم روز ۸ اکتبر سال ۱۸۸۸ در محله شارلوتنبورگ در برلین زاده شد. اواخر ماه دسامبر سال ۱۹۰۶ در هنگ ۵۵ توپخانه صحرایی به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست. سال ۱۹۰۸ با درجه ستوان دوم وارد سلک افسران شد. هنگام آغاز جنگ جهانی اول آجودان گردان ۱ هنگ بود. ماه نوامبر سال ۱۹۱۴ به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت. به عنوان بخشی از لشکر سی‌وهشتم پیاده‌نظام آلزاس در بلژیک، پروس شرقی و لهستان میدان نبرد را تجربه کرد و دست کم یک بار زخمی شد. سال ۱۹۱۵ به ستاد کل رفت و سپس آجودان تیپ ۳۸ توپخانه در لشکر سی‌وهشتم شد. در ادامه در وردون، سوم و فلاندر جنگید. بهار سال ۱۹۱۶ ترفیع درجه تعجیلی به سروان دریافت کرد. دو سال پایانی جنگ را در ستاد لشکر سی‌ام پیاده‌نظام آلزاس گذراند و در نبرد کمبره حاضر بود.
فروم پس از جنگ در رایشسور ماند و تا سال ۱۹۲۰ فرمانده یک آتشبار در هنگ ۳ توپخانه پروس در فرانکفورت/اودر شد. سال ۱۹۲۲ به ستاد لشکر سوم پیاده‌نظام در همان فرانکفورت/اودر و سپس سال ۱۹۲۷ به وزارت دفاع منتقل گردید. سال ۱۹۲۷ به درجه سرگردی و سال ۱۹۳۱ به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت. از ماه ژوئن سال ۱۹۳۲ تا ماه ژانویه سال ۱۹۳۳ گردان ۴ هنگ ۳ توپخانه در پوتسدام را فرماندهی کرد.
فروم روز ۱ فوریه سال ۱۹۳۳، دو روز پس از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر، ضمن ترفیع به درجه سرهنگ، به ریاست دفتر دفاع در وزارت دفاع منصوب شد. مابقی دوران خدمت را در برلین بود و به مراتب بالاتری در وزارت جنگ و فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان رسید. در این مدت روز ۱ نوامبر سال ۱۹۳۵ سرتیپ، ۱ ژانویه سال ۱۹۳۸ سرلشکر و ۲۰ آوریل ۱۹۳۹ سپهبد (ژنرال توپخانه) شد. در این مدت، با وجود داشتن برخی انتقادات، از پیوستن به طرح کودتای عده‌ای از افسران ارشد موسوم به «توطئه سپتامبر» در سال ۱۹۳۸ برای جلوگیری از وقوع جنگ، خودداری کرد. با آغاز بسیج آلمان برای جنگ، فروم از روز ۳۱ اوت سال ۱۹۳۹ در جایگاه فرماندهی ارتش جایگزینی قرار گرفت. قرارگاه او در ساختمان بزرگی در بندلراشتراسه بود. او همچنین، با حفظ سمت‌های پیشین، از ماه نوامبر همان سال رئیس بخش مهمات و تجهیزات نیروی زمینی شد. بدین شکل فروم در این زمان یکی از مهم‌ترین جایگاه‌های فرماندهی را در نیروی زمینی آلمان در اختیار داشت. در نهایت ماه ژوئن سال ۱۹۴۰ ریاست دفتر دفاع را به سپهبد فریدریش اولبریخت سپرد.
به هر حال، به خوبی از پس وظایف خود برآمد و جذب و سازمان نیرو به شکل مناسبی انجام گرفت. فروم در جریان جنگ جهانی دوم مسئول نظارت بر مناطق نظامی، آموزش سربازان و افسران و بازسازی لشکرهای آسیب‌دیده و ایجاد لشکرهای جدید بود. او با آگاهی از ظرفیت محدود جایگزینی نیروی انسانی (مجموعا ۴۳۰ هزار نفر) از مخالفان عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی مخالف بود. مطابق پیش‌بینی او، این مقدار نیروی ذخیره تا تنها سه ماه پس از آغاز عملیات مصرف شد. اوایل ۱۹۴۳ با انتصاب ارتشبد هاینتس گودریان به عنوان بازرس کل نیروهای زرهی، فروم همچنان تا حدودی بر نیروها، جایگزنی و تأسیسات یگان‌های زرهی نظارت داشت. با وجود تلاش گودریان، فروم که خود از حامیان قوای زرهی بود اما با نظرات گودریان در نحوه به‌کارگیری آن‌ها مخالف بود، اجازه نداد توپ‌های تهاجمی (مانند اشتوگ ۳) از رشته توپخانه به قوای زرهی منتقل شود. به هر صورت از پیش سازمان مناسب و روانی در ارتش جایگزینی برای توپ‌های تهاجمی وجود داشت و به نظر نمی‌رسد تغییر در آن به چیزی ببهبود می‌بخشید. به جهت تقدیر از عملکرد مناسب فروم و نقشی که ارتش جایگزینی در پیروزی‌های اولیه آلمان در جنگ داشت، هیتلر روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۰ او را به درجه ارتشبدی ترفیع داد و نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را که معمولاً به نیروهای رزمی اختصاص داشت، دریافت کرد.
به هر صورت در ادامه مشکلات و درگیری‌های شخصی بین فروم و مقامات دیگر نظیر هاینریش هیملر، فرمانده کل اس‌اس و فیلدمارشال ویلهم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت پدید آمد. فروم سرهنگ دوم کلاوس فون اشتاوفنبرگ را که به تازگی از شمال آفریقا بازگشته بود، با وجود معلولیت‌های جسمی، به عنوان فردی توانمند به ریاست ستاد خود منصوب کرد و به درجه سرهنگ ترفیع داد. به زودی متوجه شد فون اشتاوفنبرگ عملاً رهبری توطئه‌گران برای سرنگونی هیتلر را بر عهده دارد. فروم که از شرایط جنگ ناراضی بود و آلمان را در مسیر شکست می‌دید، اجازه داد طرح‌ریزی توطئه ادامه پیدا کند. به هر حال خود شخصاً به آن‌ها نپیوست و اعلام کرد تنها در صورت موفقیت همراه خواهد شد.
فون اشتاوفنبرگ روز ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۴۴ اقدام به بمب‌گذاری در قرارگاه هیتلر در نزدیکی راستنبرگ نمود. با بازگشت فون اشتاوفنبرگ به برلین، توطئه‌گران یک کوتای نظامی علیه حاکمیت به راه انداختند بدون این که فروم را از آن با خبر کنند. فروم که از زنده ماندن هیتلر مطلع شده بود، از فون اشتاوفنبرگ خواست دست به خودکشی بزند. فون اشتاوفنبرگ در عوض فروم را دستگیر کرد. عصر هنگام کودتا شکست خورد و نیروهای وفادار به نظام فروم را از بازداشتگاه رهاندند. با مجوز او، ارتشبد لودویگ بک، رئیس سابق ستاد کل نیروی زمینی که در کودتا نقش داشت، اقدام به خودکشی ناموفق کرد. به دستور فروم فرد دیگری تیر خلاص را به بِک زد. فروم اعلام کرد دادگاه نظامی چهار افسر دیگر از عوامل کلیدی کودتا را به اعدام محکوم کرده‌است. سرگرد اتو ارنست رمر، فرمانده گردان محافظ برلین به این حکم که در تضاد با فرمان هیتلر برای زنده دستگیر کردن کودتا گردان بود، اعتراض کرد اما فروم به شدت با او مخالف بود. ده دقیقه پس از نیمه شب ۲۱ ژوئیه جوخه آتش فون اشتاوفنبرگ، اولبریخت، ستوان ورنر فون هفتن و سرهنگ آلبرخت مرتس فون کوئیرنهایم را تیرباران کرد. فروم در حال آماده‌سازی برای اعدام چند تن دیگر بود که سرهنگ اتو اسکورتسنی، از عوامل اس‌اس، فرا رسید و جلوی او را گرفت.
فروم به نزد یوزف گوبلس، وزیر تبلیغات و اطلاعات رایش رفت تا سرکوب کودتا را به اسم خود بزند. گوبلس که به سخنان او باور نداشت گفت: «خیلی عجله داشتی که شاهدان را زیر خاک بکنی.» سپس فروم را در زیرزمین زندانی کرد. با وجود این دادگاه شرافت فروم را از نیروی زمینی اخراج کرد اما دادگاه خلق و گشتاپو مدارک کافی برای محکوم کردن او به خیانت نداشتند؛ چرا که بسیاری شاهدان از پیش مرده بودند. به دستور هیتلر، فروم به اتهام بزدلی محاکمه و روز ۷ مارس سال ۱۹۴۵ به مرگ محکوم گردید. ارتشبد فریدریش فروم در نهایت روز ۱۲ مارس سال ۱۹۴۵ در زندان براندنبورگ-گوردن توسط جوخه آتش اعدام شد. او در آخرین جمله خود گفت: «من می‌میرم جون دستور بوده‌است. من همیشه فقط بهترین را برای آلمان خواسته‌ام.»
اویگن یُخوم () ( – ) رهبر ارکسترhttp://d-nb.info/gnd/118712225/about/html اهل آلمان بود.
هانس کناپرتسبوش (آلمانی: Hans Knappertsbusch؛ زاده درگذشته ) یک نوازندهhttp://d-nb.info/gnd/118723707/about/html اهل آلمان بود.
گئورگ پنجم (؛ زاده درگذشته ) آخرین پادشاه هانوور http://d-nb.info/gnd/118690485/about/html بود. دوران سلطنت او با ضمیمه شدن هانوور به پروس در طی فرایند یگانگی آلمان، پایان یافت.
کارل فریدریش گردلر (؛ زاده ۳۱ ژوئیهٔ ۱۸۸۴ درگذشته ۲ فوریه ۱۹۴۵) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود. وی از اعضای شرکت در کودتای ۲۰ ژوئیه بود و قرار بود در صورت پیروزی صدراعظم شود. وی در دوم فوریه ۱۹۴۵ اعدام شد.
آوگوست کپف (؛ زاده درگذشته ) یک ستاره‌شناس اهل آلمان بود.
هاینریش هوفمان (؛ زاده – درگذشته ) عکاس اهل آلمان بود. وی عکاس رسمی آدولف هیتلر بود.
کارل یکم وورتمبرگ (؛ زاده درگذشته ) از پادشاهان پادشاهی وورتمبرگ بود.
ویکتور کلِمْپرِر ( – ) زبان‌شناس و لغت‌شناس آلمانی و عضو هیئت علمی دانشگاه هومبولت برلین بود.
او پسرعموی اتو کلمپرر، رهبر ارکستر و آهنگساز نامدار بود.
گونتر شابفسکی (؛ – ۱ نوامبر ۲۰۱۵) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود.
در اکتبر ۱۹۸۹ شابفسکی بعنوان سخنگوی دولت آلمان شرقی انتخاب شد. در ۹ نوامبر ۱۹۸۹ شابفسکی، کنفرانس مطبوعاتی حاضر شد تا به سوالات خبرنگاران پاسخ دهد. در کاغذی که به او داده شده بود دربارهٔ قوانین موقت سفر توضیحاتی داده شده بود. در کاغذ گفته شده بود که شهروندان آلمان شرقی می‌توانند بدون رفتن به کشور سومی تقاضای ورود به آلمان غربی دهند. اتفاقی که تا ۲۸ سال پیش از آن امکان‌پذیر نبود. (۱۴۰ نفر جانشان را به خاطر عبور از دیوار برلین از دست داده بودند و هزاران نفر به زندان انداخته شدند)
متن قرار بود که فردا آن روز اجرا شود. اما شابافسکی بعد از خواندن متن با سؤالی از خبرنگاری رو به رو شد که از چه زمان اجرایی خواهد بود. او که اطلاع نداشت که از فردا قرار بود این تغییرات اضافه شود با کمی مکث گفت «تا جایی که من می‌دانم… از همین الان… بدون تأخیر»
با پخش این خبر، افراد زیادی از مردم شرق برلین به سمت دیوار رفتند و خواستار عبور از مرز بودند. در ابتدا تعداد مأمورین پلیس بیشتر از جمعیت بود اما به زودی مردم بسیار زیادی به سمت دیوار برلین آمده بودند. بالاخره در ۱۱:۳۰ نیم شب مأموران در ورودی را باز کردند و مجبور شدند به مردم اجازه ورود به برلین غربی را بدهند.
ویکتور سبستین، مورخ، عنوان کرد بعد از آن جمله شابفسکی باعث از بین بردن موجودیت آلمان شرقی شد. حتی همکاران شابافسکی مشکوک بودند که او شاید جاسوس آمریکا یا آلمان غربی بوده‌است.
ویلهلم بورگدورف (۱۵ فوریه ۱۸۹۵ – ۲ مه ۱۹۴۵) یک نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی و ریاست یگان‌ها و ستادهای مختلفی را در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. بورگدورف به عنوان یکی از وفادارترین افسران ورماخت، از روز ۱ اکتبر سال ۱۹۴۴ رئیس دفتر پرسنل نیروی زمینی و همچنین آجودان هیتلر در امور نیروی زمینی بود و تا پایان جنگ با پیشوا باقی ماند.
ویلهلم بورگدورف روز ۱۵ فوریه سال ۱۸۹۵ در فورستنوالده/اشپری زاده شد. روز ۳ اوت سال ۱۹۱۴، مصادف با روزهای آغازین جنگ جهانی اول، به عنوان افسر دانشجو به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست و در هنگ ۱۲ گرنادیر از لشکر پنجم پیاده‌نظام قرار گرفت. خدمت بورگدورف از سال ۱۹۱۵ با دریافت درجه ستوان دومی آغاز و او در جبهه شرقی وارد کارزار شد. او در جایگاه آجودان گردان فوسیلیر خود قرار داشت. رزمگاه در جبهه غربی را نیز در فرانسه و بلژیک در نبردهای وردن و سم تجربه کرد. بورگدورف به عنوان آجودان یک هنگ منصوب شد و تا پایان جنگ در این جایگاه به رزم در نواحی آلزاس، کامپانیه، روسیه و ایتالیا پرداخت.
پس از جنگ به رایشسور پیوست و آجودان هنگ‌های ۵۴ و ۱۰ گرنادیر شد. مدتی بین سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۲۳ یک دسته را در هنگ ۸ پیاده‌نظام فرماندهی کرد. اوایل سال ۱۹۲۳ آجودان گردان ۱ این هنگ شد. پاییز همان سال دوره آموزش ستاد کل را آغاز نمود. ترفیع بورگدورف به درجه ستوان یکمی تا سال ۱۹۲۵ به طول انجامید. پس از پایان دوره آموزشی به هنگ ۸ پیاده‌نظام بازگشت و تا سال ۱۹۳۳ در جایگاه‌های افسر ارتباطات، آجودان هنگ و فرمانده گروهان قرار گرفت. سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ را در ستاد لشکر چهارم پیاده‌نظام در درسدن خدمت کرد. اواخر این سال رئیس ستاد منطقه نظامی شماره ۹ در کاسل بود. سال‌های ۱۹۳۰ به درجه سروانی، ۱۹۳۵ درجه سرگردی و اوت ۱۹۳۸ درجه سرهنگ دومی ترفیع گرفت.
روزهای آغازین جنگ جهانی دوم آجودان سپاه ۹ در جبهه غربی بود. پس از نبرد فرانسه به فرماندهی هنگ ۵۲۹ پیاده‌نظام منصوب شد و در جریان تهاجم به غرب در سال ۱۹۴۰ این یگان را در بلژیک و فرانسه هدایت کرد. ماه سپتامبر سال ۱۹۴۰ به درجه سرهنگ تمامی نائل آمد. با همین هنگ در تهاجم به شوروی از سال ۱۹۴۱ تا ماه آوریل سال ۱۹۴۲ در قسمت مرکزی جبهه شرقی حضور یافت. بورگدورف ماه مه سال ۱۹۴۲ به ریاست بخشی در دفتر پرسنل نیروی زمینی در فرماندهی عالی ورماخت رسید. روز ۱ اکتبر همان سال به درجه سرتیپی ارتقا یافت و نایب رئیس دفتر پرسنل نیروی زمینی شد. ماه اکتبر سال ۱۹۴۳ به درجه سرلشکری رسید. پایبندی آشکار به حزب ناسیونال سوسیالیست نقش بسزایی در این پیشرفت‌های سریع داشت.
در پی مرگ سپهبد رودولف اشمونت در اثر انفجار در قرارگاه پیشوا در جریان کودتای ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۴۴، بورگدورف به عنوان جانشین او به ریاست دفتر پرسنل نیروی زمینی و همچنین آجودان هیتلر در امور نیروی زمینی منصوب شد. در این جایگاه وارد حلقه داخلی هیتلر گشت. در جریان پاکسازی عوامل کودتا، بورگدورف به عنوان فردی وفادار به حاکمیت در مأموریتی سری از جانب فیلدمارشال ویلهلم کایتل، موظف به ابلاغ پیام به فیلدمارشال اروین رومل که تصور می‌شد در کودتا نقش داشته‌است، مبنی بر انتخاب بین خودکشی یا محاکمه در دادگاه خلق شد. بورگدورف به همراه سرلشکر ارنست مایزل، معاون خود، روز ۱۴ اکتبر با یک نامه و یک جعبه سَم به خانه رومل در هرلینگن رفت. رومل نزد او اذعان به توطئه برای خلع هیتلر کرد تا بورگدورف گزینه‌های مقرر شده را به او ارائه کند. رومل خودکشی را برگزید و به زندگی خود پایان داد.
بورگدورف روز ۱ نوامبر سال ۱۹۴۴ به درجه سپهبدی (ژنرال پیاده‌نظام) ترفیع گرفت. به توصیه او سپهبد هانس کربس ماه مارس سال ۱۹۴۵ جایگزین ارتشبد هاینتس گودریان در ریاست ستاد کل نیروی زمینی شد. دو ماه پایانی جنگ تلاش زیادی کرد اوضاع را در بخش مربوط به خود به سامان نگاه دارد. با وجود غضب هیتلر در این زمان نسبت به بسیاری از افسران ورماخت و حتی اس‌اس، هیچ نشانه‌ای از بروز چنین رفتاری از طرف او در برابر بورگدورف نقل نشده‌است. بورگدورف تا به آخر نسبت به هیتلر و رایش سوم وفادار باقی ماند. او از کسانی بود که در روزهای پایانی در پناهگاه هیتلر حضور داشت. پیش از رسیدن نیروهای ارتش سرخ به این محل، غالباً عقیده بر این است که سپهبد ویلهلم بورگورف روز ۱ مه سال ۱۹۴۵ با شلیک یک گلوله خودکشی کرده‌است. جسد او در آشفتگی سقوط برلین مفقود شد و آرامگاه او مشخص نیست.
ولفگانگ فون تریپس (؛ زاده درگذشته ) یک اتوموبیل‌ران فرمول ۱ اهل آلمان بود.
۱۹۶۱گرند پریکس ایتالیا در ۱۰ سپتامبر باعث شد تا فون تریپس در آن سال به همراه هم تیمی خود فیل هیل در نبرد برای مسابقات قهرمانی مسابقات فرمول یک قهرمانان جهان کاملاً قفل شود. در طول مسابقه در مونزا ، فراری او با لوتوس جیم کلارک برخورد کرد. اتومبیل او در هوا قرار گرفت و با یک مانع جانبی برخورد کرد و فون تریپس را از اتومبیل به بیرون پرت کرد و پانزده تماشاگر را کشت.
کلارک در مورد این حادثه توضیح داد و گفت:
"فون تریپس و من مستقیماً در حال مسابقه بودیم و به یکی از پیچ های حاشیه ای که در انتهای جنوبی بود نزدیک می شدیم. ما حدود 100 متر از ابتدای پیچ فاصله داشتیم. فون تریپس نزدیک به داخل پیست در حال اجرا بود. من از نزدیک او را دنبال می کردم ، بیرون را نگه می داشتم. در یک مرحله ، فون تریپس به پهلو تغییر مسیر داد ، به طوری که چرخ های جلویم با چرخ های عقب او برخورد کرد. این لحظه مهلک بود. ماشین فون تریپس دو بار چرخید و به داخل نرده در داخل گاردریل رفت. سپس آن را برگشت ، به ماشین شخصی من برخورد کرد و به داخل جمعیت برگشت.
تصاویر فیلم از تصادف که بعد از مسابقه ظاهر شد نشان داد که حرف کلارک درباره این حادثه نادرست بود: پس از برخورد با کلارک ، اتومبیل فون تریپس مستقیماً از خاکریز بیرون پیست بالا رفت و به حصاری برخورد کرد که تماشاگران از پشت آن نزدیک بودند.
در زمان مرگ فون تریپس رهبری مسابقات جهانی فرمول یک را پیست ناتزیوناله مونتزا برعهده داشت.
فریدریش کارل آلبرت دولمان (۲ فوریهٔ ۱۸۸۲ – ۲۸ یا ۲۹ ژوئن ۱۹۴۴) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم ارتش هفتم را در نیروی زمینی فرماندهی کرد.
فریدریش دولمان روز ۲ فوریهٔ سال ۱۸۸۲ در وورتسبورگ در پادشاهی بایرن زاده شد. سال ۱۸۹۹ به عنوان افسر دانشجو به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست. سال ۱۹۰۱ با درجه ستوان دوم در هنگ ۷ توپخانه صحرایی بایرن به سلک افسر درآمد. بین سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۵ دوره توپخانه و مهندسی را در دانشکده شارلوتنبورگ گذراند. سپس تا سال ۱۹۰۹ آجودان یک گردان بود. برای دوره ستاد کل به دانشکده جنگ فرستاده شد. سال ۱۹۱۰ به درجه ستوان یکم و سال ۱۹۱۳ به درجه سروان ترفیع گرفت. اوایل سال ۱۹۱۳ مدت کوتاهی آجودان یک تیپ بود. سپس دیده‌بان هوایی شد و دو سال نخست جنگ جهانی اول را در این جایگاه خدمت کرد. اواخر سال ۱۹۱۶ به فرماندهی یک گردان توپخانه منصوب شد. از ماه نوامبر سال تا پایان جنگ۱۹۱۷ افسر ارشد اطلاعات لشکر ششم پیاده‌نظام در جبهه غربی بود.
با وجود عملکرد پیشین غیر متمایز، دولمان پس از جنگ در رایشسور پذیرفته شد و به جهت تسلط بر زبان‌های فرانسوی و انگلیسی، عضو بخش اجرایی کمیسیون صلح در سال ۱۹۱۹ بود. بین سال‌های ۱۹۲۳ تا ۱۹۳۳ در مونشن خدمت می‌کرد. در این موقعیت روابطی با حزب ناسیونال سوسیالیست برقرار کرد. تا ماه فوریه سال ۱۹۳۰ به درجه سرهنگ ترفیع گرفت و رئیس ستاد منطقه نظامی شماره ۷ در مونشن بود. روز ۱ فوریه سال ۱۹۳۱ فرماندهی هنگ ۶ توپخانه به او سپرده شد. یک نیم سال بعد به عنوان فرمانده توپخانه ۷ و نایب فرمانده لشکر هفتم پیاده‌نظام در مونشن منصوب گشت. روز ۱ فوریه سال ۱۹۳۳ به عنوان بازرس توپخانه در وزارت دفاع در برلین برگزیده شد. دولمان روز ۱ اکتبر سال ۱۹۳۲ به درجه سرتیپ و دقیقاً یک سال بعد به درجه سرلشکر ترفیع گرفت.
دولمان تعلق به حزب ناسیونال سوسیالیست نداشت اما از روابط خود درون حزب برای پیشرفت استفاده می‌کرد. تا حدودی بدین جهت روز ۱ مه سال ۱۹۳۵ فرمانده منطقه نظامی شماره ۹ در کاسل شد. او در این جایگاه از افسران می‌خواست همکاری خوبی با حزب ناسیونال سوسیالیست داشته باشند و به آن اعتماد کنند. دولمان روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۶ به درجه سپهبد (ژنرال توپخانه) ترفیع گرفت. روز ۲۵ اوت سال ۱۹۳۹ به فرماندهی ارتش هفتم منصوب شد. این ارتش میدانی متشکل از لشکرهای غیر موتوریزه غالباً نیروهای ذخیره با سن بالا و آموزش کم بود.
در پی آغاز جنگ جهانی دوم در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹، یگان دولمان در نبرد لهستان مشارکتی نداشت و در آلمان مستقر بود. در جریان نبرد فرانسه در سال ۱۹۴۰ ارتش هفتم قسمت جنوبی خط دفاعی وست‌وال را در مقابل خط ماژینو پوشش می‌داد. این ارتش تنها در پایان کارزار حالت تهاجمی گرفت و در شمال بلفور از خط ماژینو گذشت. نیروهای دولمان از سد مقاومت ضعیف نیروهای بی‌روحیه فرانسوی عبور کردند و روز ۱۹ ژوئن به لشکر یکم زرهی از گروه زرهی گودریان متصل شدند تا محاصره ۴۰۰٬۰۰۰ تن از نیروهای دشمن را در کوه‌های ووژ تکمیل کنند. فرانسه دو روز دیگر رسماً تسلیم شد. در پی این پیروزی، دولمان روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۰، در میان چندین تن دیگر از فرماندهان ارشد، به درجه ارتشبد ترفیع گرفت.
دولمان چهار سال آینده (۱۹۴۴–۱۹۴۰) را در وظایف حفاظت از مناطق تصرف‌شده، در فرانسه در غرب گذراند. در این مدت بیشتر تمرکز ورماخت بر جبهه شرقی بود. با کش‌دار شدن جنگ و سخت‌گیرانه‌تر شدن رفتار آلمانی‌ها با مردمان مناطق اشغالی، دولمان به مرور نسبت به سیاست‌های حاکمیت رایش سوم تجدید نظر کرد. او کمتر فرمان‌های بالادستی در این ارتباط را به نیروهای خود ابلاغ می‌نمود. پریشانی فکری حاصل از این شرایط سلامتی جسمانی او را تحلیل برد. دولمان که به مدت طولانی درگیر هیچ رزمگاه فعالی نبود، رفته‌رفته توجه کمتری نسبت به وظایف خود از جمله دفاع ساحلی ناحیه مختص او، نشان می‌داد. به هر صورت ارتش هفتم، تحت فشار فیلدمارشال اروین رومل، فرمانده گروه ارتش ب، از اوایل سال ۱۹۴۴ شروع به ایجاد موانع ساحلی کرد. به هر حال ممکن نبود چند سال عدم فعالیت در عرض چند ماه جبران شود. بدین شکل هنگام پیاده‌سازی متفقین در نرماندی در ماه ژوئن سال ۱۹۴۴ دولمان آمادگی زیادی برای مقابله نداشت.
در گونه‌ای از بدشانسی، رومل به آلمان رفته بود و دولمان دقیقاً روز ۶ ژوئن، با بیشتر فرماندهان لشکرها و سپاه‌های ارتش هفتم، در حال اجرای یک شبیه‌سازی عملیاتی در رن بود. در غیاب رومل، دولمان بلافاصله اقدام به ضدحمله با تنها لشکر بیست و یکم زرهی که داشت کرد اما موفقیت چندانی حاصل نشد و این لشکر در این میانه آسیب شدیدی دید. هنگامی که لشکر زرهی نخبه "لِر" به موقعیت رسید، دولمان دستور به حمله آن در روشنایی روز داد. سرلشکر فریتس بایرلاین، فرمانده این لشکر که در کنار رومل در شمال آفریقا تأثیر مخرب برتری هوایی متفقین را تجربه کرده بود، نسبت به این دستور اعتراض کرد که البته به خرج دولمان نرفت. او تصور می‌کرد چنین تأخیر چند ساعته‌ای در این شرایط حساس می‌تواند باعث فروپاشی خط مقدم شود. او همچنین فرمان به سکوت رادیویی این لشکر داد. پس از آغاز حرکت، لشکر به سرعت توسط دشمن شناسایی شد و زیر حملات هوایی شدید قرار گرفت. لشکر زرهی "لر" تنها ۵ تانک از دست داد اما آسیب زیادی به ادوات تدارکاتی و دیگر بخش‌های آن وارد آمد. لشکر در حالتی بی‌سازمان و متفرق به خط مقدم رسید و نتوانست کاری پیش ببرد. وقتی رومل به فرانسه بازگشت هدایت لشکرهای زرهی را دولمان گرفت. ارتش هفتم در این هنگام مسئول جناح چپ خط مقدم بود. نیروهای دولمان در سه هفته بعدی جز کاهش سرعت تهاجم دشمن، دستاورد دیگری نداشتند و خود متحمل خسارات سنگین شدند.
دژ شربورگ با پایداری نسبتاً اندکی روز ۲۶ ژوئن سقوط کرد. این اتفاق موجب برآشفتگی هیتلر شد. فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت دستور به بررسی علت سقوط این شهر در یک دادگاه نظامی داد. دولمان به‌شکل سفت‌وسختی در این رابطه بازجویی شد. او متهم به قصور در این رابطه بود. هیتلر رومل را به قرارگاه خود احضار کرد و از او خواست دولمان را به جهت مسئله شربورگ محاکمه کند. با مقاومت فیلدمارشال گرت فون روندشتت، فرمانده کل جبهه غربی در مقابل این اقدام، هیتلر به رومل گفت دست کم دولمان را از مقام خود خلع کند. به هر صورت رومل او را فرمانده‌ای وفادار به اجرای فرمان می‌دید و از این کار اجتناب کرد. بدین ترتیب هیتلر خود شخصاً دستور به عزل دولمان داد. او با اس‌اس-اوبرگروپن‌فورر پاول هاوسر جایگزین شد. البته این خبر هیچگاه به اطلاع دولمان نرسید. او پیش از تمامی این سخنان، صبح روز ۲۸ ژوئن سال ۱۹۴۴ زیر فشار و اضطراب و نگران از تحقیقات در حال انجام، در قرارگاه خط مقدم خود دچار حمله قلبی شد. ارتشبد فریدریش همان روز یا روز بعد جان باخت. او را روز ۲ ژوئیه در فرانسه به خاک سپردند. به هر صورت، به جهت خدمات پیشین، مراسم حکومتی نیز برای او گرفته شد.
یوخن ماس (؛ زاده ) یک اتوموبیل‌ران فرمول ۱ اهل آلمان است.
ویلهلم گوستلوف (؛ زاده درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود.
کورت شوماخر (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدارhttp://d-nb.info/gnd/118611615/about/html اهل آلمان بود.
اتو لیمان فن زاندرس (؛ زاده درگذشته ) یک فرد نظامی اهل آلمان بود.
نوربرت لامرت (؛ زاده ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان است که تا سال ۲۰۱۷ ریاست بوندستاگ را برعهده داشت.
هانس شارون (؛ زاده – درگذشته ) معمار اکسپرسیونیست اهل آلمان بود که عمدهٔ شهرتش به خاطر طراحی تالار کنسرت فیلارمونیک برلین است.
تئودور مُرِل (؛ زاده درگذشته ) پزشک اهل آلمان و از پزشکان شخصی آدولف هیتلر بود. وی را در آلمان بواسطه رفتارهای غیرمعمول می‌شناسند. او برای چندین سال به صورت روزانه و حتی در واپسین روزهای نبرد برلین در کنار هیتلر بود.
مورل داروهایی مختلفی از جمله یوکدال و تسترون را به هیتلر خوراند و در طول سال‌های جنگ و شکست‌های هیتلر همواره او را مورد درمان با دوز بالای دارویی قرار می‌داد. در خصوص شخصیت این پزشک آلمانی او را شارلاتان و بی رحم توصیف کرده‌اند. بعد از شکست آلمان‌ها در جنگ مورل بازداشت و تحت بازجویی توسط امریکایی‌ها قرار گرفت وی سرانجام سه سال بعد از پایان جنگ و در سال ۱۹۴۸ در گذشت.
فریدریش کارل آرنولد اشواسمان (؛ زاده درگذشته ) یک ستاره‌شناس اهل آلمان بود.
رزماری آکرمان (؛ زاده ) یک ورزشکار، و دو و میدانی اهل جمهوری دمکراتیک آلمان است.
کارل اشتومپف (؛ زادهٔ درگذشتهٔ ) فیلسوف، روان‌شناش و موسیقی‌شناس اهل آلمان بود.http://d-nb.info/gnd/118933299/about/html
هِرمان آبِندرُت (زادهٔ – درگذشتهٔ ) رهبر ارکسترhttp://d-nb.info/gnd/11600245X/about/html اهل آلمان بود.
کریستیان تومازیوس (؛ زاده درگذشته ) یک فیلسوفhttp://d-nb.info/gnd/11862220X/about/html اهل آلمان بود.
اتو ارنست رمر (۱۸ اوت ۱۹۱۲–۴ اکتبر ۱۹۹۷) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم یگان‌های مختلفی را فرماندهی کرد. او عموماً به جهت نقشش در سرکوب کودتای ۲۰ ژوئیه علیه حاکمیت آدولف هیتلر شناخته می‌شود. رمر پس از جنگ حزب رایش سوسیالیست را بنیان نهاد.
اتو ارنست رمر روز ۱۸ اوت سال ۱۹۱۲ زاده شد. در ۲۰ سالگی به نیروی زمینی پیوست. سال ۱۹۴۲ به درجه سرگردی رسید و فرمانده گردان نیمه‌شنی هنگ نخبه گرنادیر "گروس‌دویچلانت" شد. با این یگان در نبرد سوم خارکوف در ماه مارس سال ۱۹۴۳ عملکرد خوبی نشان داد. بدین جهت روز ۱۸ مه سال ۱۹۴۳ مفتخر به دریافت نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین شد. در نبرد کورسک و کیریوف روگ این گردان را فرماندهی کرد و برگ‌های بلوط صلیب شوالیه را نیز ماه نوامبر سال ۱۹۴۳ دریافت نمود.
ماه مارس سال ۱۹۴۴ به فرماندهی یگان نخبه محافظ برلین در لشکر نخبه "گروس‌دویچلانت" منصوب شد. در جریان کودتای ۲۰ ژوئیه، از جانب توطئه‌گران و در راس آن‌ها سرهنگ کلاوس فون اشتاوفنبرگ فرمان گرفت یوزف گوبلس، وزیر تبلیغات و اطلاع‌رسانی را دستگیر و ساختمان‌های وزارتی را پاکسازی کند. به هر حال، گوبلس موجب مکالمه تلفنی رمر با آدولف هیتلر شد. هیتلر او را همان‌جا به درجه سرهنگی ترفیع و فرمان به سکوب شورشی‌ها داد. رمر بلافاصله دست به اقدام زد و تا پایان روز بیشتر توطئه‌گران کشته یا بازداشت شدند.
پاداش رمز انتصاب به فرماندهی تیپ نخبه محافظان پیشوا در جبهه شرقی در ماه اوت سال ۱۹۴۴ بود. با ارتقا سطح یگان به لشکر در قالب سپاه زرهی "گروس‌دویچلانت" در روز ۳۱ ژانویه سال ۱۹۴۵، رمر نیز به درجه سرتیپ ترفیع گرفت. این لشکر در تهاجم آردن شرکت داشت و متحمل تلفات سنگین شد. این مسئله به بی‌کفایتی رمر که به بیش از سطح توان خود ترفیع یافته بود، نسبت داده می‌شود.
رمز پس از جنگ با همان رویکرد راست افراطی وارد دنیای سیاست شد. با وجود این که حزب او توانست چند کرسی در مجلس به دست آورد اما بعداً فعالیت آن ممنوع و رمر وادار به زندگی در تبعید برای مدت طولانی شد. پس از آن که به آلمان بازگشت از سال ۱۹۹۲ برای ۲۲ ماه به اتهام سخرانی در انکار هولوکاست زندانی شد. سرتیپ اتو ارنست رمر مجدداً به تبعید رفت و در نهایت سال ۱۹۹۷ در اسپانیا درگذشت.
فرانتس یوزف یونگ (؛ زاده ) یک سیاست‌مدارhttp://d-nb.info/gnd/137080905/about/html اهل آلمان است.
ارنست لویی (۲۵ نوامبر ۱۸۶۸ – ۹ اکتبر ۱۹۳۷) آخرین دوک بزرگ دوک‌نشین هسن در آلمان بود که از سال ۱۸۹۲ تا ۱۹۱۸ بر این دوک‌نشین حکومت کرد. http://d-nb.info/gnd/118530933/about/html
چارچوب آزمون خودکار یک چارچوب تست برای آزمودن و رفع کردن اشکالات نرم‌افزارهاست که در ابتدا در سال ۲۰۰۷ در پروژه تابستان پر از کد گوگل برای نت‌بی‌اس‌دی نوشته شد. این چارچوب همچنین در بسیاری از کمپانی‌های تولیدکننده دستگاه‌های تلفن همراه هم به منظور تست کردن آخرین نسخه از سیستم‌عامل یا برنامه‌های کاربردی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این چارچوب، ابزاری مفید برای تست کردن نرم‌افزارهاست که بسیاری از کارهای ساده و وقت‌گیر از جمله کلیک کردن و تعویض کردن برنامه‌ها را به صورت خودکار برای توسعه‌دهندگان نرم‌افزار انجام می‌دهد. به علاوه به کمک آزمون رگرسیون روزانه هم شانس پی بردن و کشف کردن باگ‌ها قبل از منتشر کردن نسخه جدید نرم‌افزار بالا می‌رود. آزمون‌ها را می‌توان به زبان‌های سی، سی++ یا یک پوسته سازگار با پازیکس نوشت. از جمله اهداف این پروژه این است که آزمون‌ها به صورت جامع باشند و کاربر نهایی بتواند آنها را به صورت دوره‌ای اجرا کند. این چارچوب یک نرم‌افزار آزاد است و تحت پروانه بی‌اس‌دی عرضه می‌شود.
Wikipedia contributors. Automated Testing Framework. Wikipedia, The Free Encyclopedia. November 19, 2013, 12:32 UTC. Available at: http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Automated_Testing_Framework&oldid=582364773. Accessed April 7, 2014.
آزمون رگرسیون نوعی روش برای آزمون نرم‌افزار است که هدف از آن پیدا کردن اشکالات نرم‌افزاری جدید یا "رگرسیون‌ها" در نواحی مشغول به کار و همینطور نواحی غیر فعال سیستم، پس از اعمال کردن تغییراتی نظیر بهینه‌سازی، اعمال وصله، ایجاد تغییر در پیکربندی نرم‌افزار و ... است. مقصود از آزمون رگرسیون این است که این اطمینان حاصل شود که تغییرات جدید مانند تغییرات ذکر شده، باعث ایجاد نقص و خطای جدیدی در نرم‌افزار نخواهد شد. یکی از اصلی‌ترین دلایل برای انجام آزمون رگرسیون این است که مشخص شود آیا ایجاد یک تغییر در یکی از قسمت‌های سیستم، دیگر قسمت‌های سیستم را هم تحت تأثیر قرار می‌دهد یا خیر. از جمله روش‌های معمول برای انجام آزمون رگرسیون این است که آزمایش‌هایی که قبل از اعمال کردن تغییرات جدید به‌خوبی و با موفقیت بر روی نرم‌افزار انجام می‌شدند، مجدداً پس از اعمال کردن تغییرات جدید هم بر روی نرم‌افزار اعمال شوند و بررسی شود که آیا رفتار برنامه پس از اعمال تغییرات جدید تغییر کرده و همینطور معلوم شود که آیا نواقص از قبل برطرف شده مجدداً پدیدار شده‌اند یا خیر.
پسرفت نرم‌افزاری یک اشکال نرم‌افزاری است که باعث می‌شود یک خصیصه پس از بوقوع پیوستن یک رویداد خاص (مانند بروزرسانی سیستم، اعمال کردن وصله جدید در سیستم یا تغییر دادن به ساعت تابستانی) از کار بیفتد. دلیل این نامگذاری این است که رویداد پدیدآورندهٔ این اشکال معمولاً به منظور ایجاد «بهبود» در نرم‌افزار طراحی می‌شود ولی برعکس، اشکالی در نرم‌افزار ایجاد می‌کند که آن را بدتر (دچار پسرفت) می‌کند. پسرفت کارایی نرم‌افزاری حالتی است که در آن نرم‌افزار هنوز به‌درستی عمل می‌کند، اما به‌آهستگی اجرا می‌شود یا در مقایسه با قبل حافظه بیشتری مصرف می‌کند (یعنی دچار پسرفت کارایی شده‌است). پسرفت‌ها اغلب توسط هات‌فیکس‌ها به وجود می‌آیند. یک رویکرد برای حل کردن این مشکل آزمون پسرفت است. یک برنامه‌ریزی آزمون خوب تدوین شده، از بوقوع پیوستن این نوع مشکلات قبل از انتشار یافتن نسخه جدید نرم‌افزار جلوگیری می‌کند. آزمون خودکار و مورد تستی خوب نوشته شده می‌تواند احتمال به وجود آمدن یک پسرفت را کاهش دهد. یک پسرفت نرم‌افزاری می‌تواند یکی از سه مورد زیر باشد:
هربرت استوتهارت (زاده ۱۱ سپتامبر ۱۸۸۵ – درگذشته ۱ فوریه ۱۹۴۹) تنظیم‌کننده، ترانه‌سرا و آهنگساز آمریکایی و برنده جایزه اسکار بهترین موسیقی اوریژینال سال (۱۹۳۹) بود.
تلخ و شیرین نام یک مجموعه تلویزیونی ایرانی است که در سال ۱۳۵۳ و به کارگردانی «منصور پورمند» ساخته شد و از تلویزیون ملی ایران پخش گردید.فرهنگ سریالهای تلویزیونی ایران از آغاز تا امروز؛ ماهنامه سینمایی «فیلم»، شماره ۲۴۵، ۱۵ آذر ۱۳۷۸
حسنعلی خان به همراه همسر و دخترش به تهران می‌آیند و در منزل دامادش ساکن می‌گردند. او اموال و دارایی‌های خود را ازدست داده است؛ به نحوی که حتی برای تهیهٔ امکانات ازدواج دختر دومش - پروانه - نیز درمانده‌است و بدین ترتیب امیدوارند در تهران بتوانند زندگی و آیندهٔ بهتری برای خود بسازند. او دست به سوی اقوام و وابستگان دور و نزدیک دراز می‌کند، اما هریک از آنان به نحوی، از کمک به او خودداری می‌کنند، تا آنکه …
این مجموعه تلویزیونی، شیوه زندگی و طرز تفکر سه نسل پیاپی را به تصویر می‌کشد. از طرفی، عشاق جوانی که پس از ازدواج، به فکر آینده خود و تهیهٔ مسکن و پرداخت قسط و پس‌انداز هستند و از سوی دیگر نسلی قدیمی، که در افکار کهنه و مال‌ومنال خود غوطه‌ور هستند. ماجراهای این مجموعهٔ تلویزیونی ۱۳ قسمتی، از برخورد و تداخل آرای این نسل‌های گوناگون شکل می‌گیرد و پیش می‌رود.فرهنگ سریالهای تلویزیونی ایران از آغاز تا امروز؛ ماهنامه سینمایی «فیلم»، شماره ۲۴۵، ۱۵ آذر ۱۳۷۸
هزار و یک شب نام یک مجموعه تلویزیونی است که در سال ۱۳۵۳ و به کارگردانی پرویز نوری ساخته شد و از تلویزیون ملی ایران پخش گردید.
تلخ و شیرین ممکن است به یکی از موارد ذیل اشاره داشته باشد:
پری‌شاهرخ پشت‌زیتونی نام یک گونه از سرده پری‌شاهرخ است.
مرغ‌انجیر (نام علمی: "Sphecotheres") نام یک سرده از تیره پری‌شاهرخان است. این پرندگان در جنگل‌های شمال و شرق استرالیا، پاپوآ گینه نو، جزایر سوندای کوچک، و جزایر کای در اندونزی همچنین جزایر تیمور و روتی زندگی می‌کنند.
اعضای سردهٔ مرغ‌انجیر عبارتند از:
مرغ‌انجیر سبز (نام علمی: "Sphecotheres viridis") نام یک گونه از سرده مرغ‌انجیر است.
مرغ‌انجیر وتار (نام علمی: "Sphecotheres hypoleucus") نام یک گونه از سرده مرغ‌انجیر است.
مرغ‌انجیر استرالیایی (نام علمی: "Sphecotheres vieilloti") نام یک گونه از سرده مرغ‌انجیر است.
ماموت کلمبیایی (نام علمی: "Mammuthus columbi") یک گونه از سرده ماموت است.
این ماموت یکی از بزرگ‌ترین انواع ماموت در جهان بوده که در حدود ۱٫۵ میلیون سال پیش در آمریکای شمالی از ماموت استپ فرگشت یافت و در همان قاره نیز زندگی می‌کرده است. همچنین ماموت کوتوله که ساکن برخی جزایر آمریکای شمالی بوده نیز از ماموت کلمبیایی فرگشت یافته است.
همانند بیشتر پستانداران در این گونه از فیلان نیز نرها بزرگ‌تر از ماده‌ها بودند و قدی در حدود ۴ متر و وزنی تا حدود ۱۰ تن داشته‌اند. ماموت‌های کلمبیایی همچنین دارای عاج‌هایی بزرگ و دارای انحنا بوده‌اند. این گونه از جمله قربانیان انقراض هولوسن بود که در حدود ۱۱٫۰۰۰ هزار سال پیش منقرض شد. تغییر اقلیم و شکار این جانور توسط انسان اغلب به عنوان عاملان انقراض ماموت کلمبیایی معرفی می‌شوند.
موس پرشاخ (نام علمی: "Cervalces") نام یک سرده از تیره گوزنان است.
پدرو اول پرتغال معروف به Peter The Just یا The Cruel هشتمین پادشاه پرتغال ( ۱۳۵۷ – ۱۳۶۷) از دودمان بورگوندی
فرناندو اول پرتغال معروف به the handsome یا the inconstant نهمین پادشاه پرتغال (۱۳۶۷ – ۱۳۸۳) از دودمان بورگوندی
آفونسو چهارم که با لقب شجاع هم شناخته می‌شود، هفتمین پادشاه پرتغال (۱۳۲۵ – ۱۳۵۷) از دودمان بورگوندی بود.
دنیس پرتغال ششمین پادشاه پرتغال (۱۲۷۹ – ۱۳۲۵) از دودمان بورگوندی
آفونسو سوم پادشاه پرتغال (۱۲۴۸ – ۱۲۷۹) از دودمان بورگوندی بود. وی دومین پسر آفونسو دوم بود که بعد از مرگ برادرش سانچو دوم به سلطنت رسید.
سانچو اول پرتغال دومین پادشاه پرتغال (۱۱۸۵ – ۱۲۱۱) از دودمان بورگوندی
آفونسو دوم معروف به Afonoso The Fat سومین پادشاه پرتغال (۱۲۱۱ – ۱۲۲۳) از دودمان بورگوندی بود.
سانچو دوم پرتغال معروف به Sancho The Cowled یا The Capuched چهارمین پادشاه پرتغال (۱۲۲۳ - ۱۲۴۸) از دودمان بورگوندی
آتش بدون دود یک مجموعه تلویزیونی ایرانی است که در سال ۱۳۵۳–۱۳۵۴ و به کارگردانی نادر ابراهیمی ساخته شد و از تلویزیون ملی ایران پخش شد. این مجموعه بر پایهٔ "آتش بدون دود" نوشتهٔ ابراهیمی ساخته شده است.
این مجموعه تلویزیونی، بر اساس رمان "آتش بدون دود" نوشتهٔ نادر ابراهیمی و در سه بخش ساخته شد:
بروک اسمیت (زاده ۳۰ آوریل ۱۹۸۴) ورزشکار زن رشتهٔ بسکتبال اهل کشور ایالات متحده آمریکا است.
جسی ویلیامز (زاده ۲ نوامبر ۱۹۹۰) ورزشکاراسترالیایی رشتهٔ فوتبال آمریکایی است.
نامورا هولدینگز شرکت هلدینگ خدمات مالی و بانکداری ژاپنی است، که اصلی‌ترین شرکت تابعه کمپانی نامورا به‌شمار می‌آید. این شرکت در زمینه بانکداری خرد، بانکداری سرمایه‌گذاری، مدیریت سرمایه‌گذاری و مدیریت دارایی فعالیت می‌نماید.
ویل پولتر (زاده ۲۸ ژانویه ۱۹۹۳) بازیگر و هنرپیشه اهل انگلستان است. از کار های شاخص وی بازی در سری فیلم های دونده مارپیچ، و بازگشته (فیلم ۲۰۱۵) است.
خودمراقبتی عملی است که در آن، هر فردی از دانش، مهارت، و توان خود به عنوان یک منبع استفاده می‌کند تا "به‌طور مستقل" از سلامت خود مراقبت کند.
منظور از "بطور مستقل"، تصمیم‌گیری دربارهٔ خود و با اتکا به خود است. البته این تصمیم‌گیری می‌تواند شامل مشورت و کسب کمک تخصصی یا غیرتخصصی از دیگران (چه متخصص، چه غیرمتخصص) نیز باشد. اگرچه خودمراقبتی، فعالیتی است که مردم برای تأمین، حفظ و ارتقای سلامت خود انجام می‌دهند؛ ولی گاهی این مراقبت به فرزندان، خانواده، دوستان، همسایگان، هم‌محلی‌ها و همشهریان آنها نیز گسترش می‌یابد. به‌ هر حال، در تعریف خود مراقبتی ۵ ویژگی زیر مستتر است: