moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
وردین (به انگلیسی: Virden) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در منیوبا واقع شده‌است. وردین ۳٬۱۱۴ نفر جمعیت دارد و ۴۳۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اوک لیک، منیتوبا (به انگلیسی: Oak Lake, Manitoba) یک شهرک در کانادا است که در منیتوبا واقع شده‌است. اوک لیک ۲٫۶۳ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰۷ نفر جمعیت دارد.
اوک بی، بریتیش کلمبیا (به انگلیسی: Oak Bay, British Columbia) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در بریتیش کلمبیا واقع شده‌است. اوک بی ۱۰٫۵۳ کیلومتر مربع مساحت دارد ۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پسر با دختر ملاقات می‌کند نام یک فیلم درام فرانسوی به کارگردانی لئوس کاراکس محصول ۱۹۸۴ است.این اولین فیلم بلند لئوس کاراکس بود که در هفته منتقدان جشنواره فیلم کن سال ۱۹۸۴ به نمایش درآمد.
دپارتمان الپ-مریتیم () شامل دو بخش به شرح زیر است:
گرینوود، نوا اسکوشیا (به انگلیسی: Greenwood, Nova Scotia) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در شهرستان کینگز، نوا اسکوشیا واقع شده‌است. گرینوود ۵٬۳۶۹ نفر جمعیت دارد و ۲۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فریپورت، نوا اسکوشیا (به انگلیسی: Freeport, Nova Scotia) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در خلیج فاندی واقع شده‌است. فریپورت ۷٫۵۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲۳ نفر جمعیت دارد.
بخش‌های دپارتمان ان () شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
دالهوزی، نیوبرانزویک (به انگلیسی: Dalhousie, New Brunswick) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در ریستیکوش واقع شده‌است. دالهوزی ۳٬۵۱۲ نفر جمعیت دارد.
بخش‌های دپارتمان انه () شامل ۵ بخش به شرح زیر است:
کلیسای سینت اَلفِج () یک کلیسای انگلیسی در مرکز گرینویچ، منطقه سلطنتی گرینویچ در لندن است.
بخش‌های دپارتمان الیه () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
شلبرن، انتاریو (به انگلیسی: Shelburne, Ontario) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در شهرستان دافرین واقع شده‌است. شلبرن ۸٬۱۲۶ نفر جمعیت دارد.
بودن، آلبرتا (به انگلیسی: Bowden, Alberta) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در آلبرتا واقع شده‌است. بودن ۱٬۲۴۰ نفر جمعیت دارد و ۹۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش‌های دپارتمان استان الپ-دو-اوت () شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان آردن () شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
ارن، انتاریو یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در شهرستان ولینگتون، انتاریو واقع شده‌است. ارن ۲۹۷٫۷۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰٬۷۷۰ نفر جمعیت دارد.
بخش‌های دپارتمان اوب () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بولتون، انتاریو (به انگلیسی: Bolton, Ontario) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در کالدون، انتاریو واقع شده‌است. بولتون ۲۵٬۹۵۴ نفر جمعیت دارد.
بخش‌های دپارتمان اود () شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
استوایک یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در شهرستان کالچستر، نوا اسکوشیا واقع شده‌است. استوایک ۱۷٫۶۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۳۷۳ نفر جمعیت دارد و ۱۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش‌های دپارتمان اورون () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
تکامسا، انتاریو (به انگلیسی: Tecumseh, Ontario) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در شهرستان اسکس، انتاریو واقع شده‌است. تکامسا ۲۳٬۲۲۹ نفر جمعیت دارد.
شهر فروزینونه خواهرخواندهٔ تکامسا، انتاریو هست.
کینگزول، انتاریو (به انگلیسی: Kingsville, Ontario) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در شهرستان اسکس، انتاریو واقع شده‌است. کینگزول ۲۱٬۵۵۲ نفر جمعیت دارد و ۲۰۰٫۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش‌های دپارتمان با-رن () شامل ۵ بخش به شرح زیر است:
گور بی، انتاریو (به انگلیسی: Gore Bay, Ontario) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در بخش منیولین واقع شده‌است. گور بی ۸۵۰ نفر جمعیت دارد و ۱۹۳٫۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بخش‌های دپارتمان کلودو () شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان کانتل () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان شرانت () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان شرانت-مریتیم () شامل ۵ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان شر () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان کورس-دو-سود () شامل ۲ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان کروز () شامل 2 بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان دوردونی () شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
شاه و پرنده () یک پویانمایی به روش سِل به کارگردانی پل گریمو Paul Grimaulet و محصول ۱۹۸۰ فرانسه است. این فیلم ابتدا قرار بود در سال ۱۹۴۸ با عنوان چوپان و شومینه (بر اساس افسانه ای به همین نام نوشته هانس کریستین اندرسن) با همکاری بین گریمو و ژاک پرور (شاعر و فیلمنامه نویس محبوب فرانسوی) ساخته شود. اما تولید آن ناگهانی و بدون هیچ توضیحی توسط تیم سازنده متوقف شد. در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ گریمو حقوق فیلم را به دست آورد و قادر به تکمیل نسخه جدید شد. این فیلم نهایتاً ۳۰ سال پس از آغاز به پایان رسید.
کم‌وزنی به حالتی گفته می‌شود که شخصی . این حالت متضاد بیش‌وزنی است. این افراد معمولاً تا ۱۵–۲۰٪ نسبت به افراد هم‌سن و هم‌قد خود وزن کمتری دارند. کم‌وزنی با افزایش خطر مرگ مرتبط است وممکن است به خاطر ژنتیک، تغذیهٔ نامناسب یا نوعی بیماری باشد.
برای افراد بزرگسال یک تعریف طبق BMI یا شاخص تودهٔ بدنی مطرح شده‌است که اگر این عدد زیر ۱۸ (زیر ۱۸٫۵ طبق منابع دیگر) باشد، بسته به این که از زیر ۱۸ تا چه عددی باشند به آن "underweight" یا کم‌وزن گفته می‌شود.
بخش‌های دپارتمان دوب () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان اسون () شامل a بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان اور () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان اور-ا-لوار () شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان گر () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان ژر () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان ژیروند () شامل ۶ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان گودلوپ () شامل ۲ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان گویان () شامل ۲ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان اوت-رن () شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
۱۵۰ میلی‌گرم یک فیلم درام فرانسوی به کارگردانی امانوئل برکو محصول ۲۰۱۶ است. این فیلم اولین بار در جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۱۶ به نمایش درآمد. فیلم بر اساس کتابی نوشته ایرن فراشون به نام "مدیاتور ۱۵۰ میلی‌گرم" است.
در بیمارستانی در برست، یک پزشک متخصص ریه رابطه ای مستفیم بین مرگ مشکوک چند نفر و یک داوری معتبر کشف می‌کند. او به تنهایی برای کشف حقیقت می‌جنگد. قصه زندگی ایرن فراشون، کسی که ماجرای مدیاتور را افشا کرد.
بخش‌های دپارتمان اوت-کورس () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان اوت-گرون () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
مرتضی صمدیهٔ لباف (زاده ۱۳۲۵ اصفهان - درگذشته ۱۱ بهمن ۱۳۵۴) از رهبران و اعضای برجستهٔ سازمان مجاهدین خلق ایران به ویژه در دورهٔ تغییر ایدئولوژی سازمان در سال ۱۳۵۴ بود.
وی به همراه مجید شریف‌واقفی که در آن دوره از رهبران سازمان بود به دلیل پافشاری بر عقاید اسلامی خود که همان راه و روش اصلی سازمان قبل از تغییر ایدئولوژی سازمان به مارکسیسم بود با رهبر اصلی سازمان تقی شهرام به اختلاف برخوردند و به‌طور مخفیانه به ایجاد و عضوگیری در شاخهٔ اسلامی سازمان (همان روش اولیه و اصیل سازمان) پرداختند و همین باعث ترور هر دوی آن‌ها توسط رأس سازمان، تقی شهرام، در اردیبهشت ۱۳۵۴ شد. در این ترورها و تصفیه‌های خونین درون‌سازمانی مجید شریف‌واقفی به قتل رسید، اما مرتضی که از ناحیهٔ فک دچار آسیب شده بود، ترورش ناکام ‌ماند. جسم زخمیش را به بیمارستان سینا ‌رساند و در آنجا توسط نیروی ساواک بازداشت شد.
مرتضی صمدیهٔ لباف در سال ۱۳۲۵ در یک خانوادهٔ کاملاً مذهبی در شهر اصفهان به دنیا آمد. بعد از تحصیلات ابتدائی و متوسطه در زادگاهش، در رشتهٔ فیزیک مهندسی در دانشگاه آریامهر (دانشگاه صنعتی شریف) مشغول بتحصیل شد. در دانشگاه با محمد یزدانیان عضو سازمان مجاهدین آشنا شد و در ۱۳۵۰ به عضویت سازمان مجاهدین خلق ایران درآمد. وی بعد از ضربهٔ سال ۵۰ که تعداد زیادی از اعضای سازمان دستگیر شدند مجبور شد زندگی مخفیانه‌ای در خانه‌های تیمی سازمان آغاز کند. در بسیاری از عملیات‌های این سازمان شرکت داشت، اما ساواک تا سال ۵۳ از مخفی شدن وی اطلاعی نداشت و گفته می‌شود در مدت دو سال (۵۲–۵۰) مجبور شده‌ است ۱۱ بار خانه خود را تغییر دهد. در سال ۵۳ رهبران سازمان متشکل از تقی شهرام، بهرام آرام و مجید شریف‌واقفی بودند. بعد از تغییر ایدئولوژی سازمان به مارکسیسم توسط تقی شهرام، مجید شریف‌واقفی که به دلیل اعتقادات مستحکم مذهبی‌ای که داشت با شهرام به مشکل برخورد و ظاهراً اعلام جدائی از سازمان کرد. مرتضی هم که مانند مجید اعتقادات مذهبی قوی‌ای داشت، تغییر ایدئولوژی را نپذیرفت و مخفیانه با مجید شریف واقفی و سعید شاهسوندی شروع به عضوگیری در شاخهٔ اسلامی سازمان کردند. مرتضی به ظاهر با شاخهٔ اعضای تقی شهرام همکاری می‌کرد، به قصد دریافت اسلحه و مهمات. وی حتی در ترورهای مهمی هم با وحید افراخته (که خودش پیش‌تر تحت مسؤولیت مجید شریف‌واقفی بود و حالا بعد از حذف شریف‌واقفی از سازمان، جایگزین او شده بود) همکاری کرد، از جمله در ترور تیمسار رضا زندی‌پور (رئیس کمیتهٔ مشترک ضد خرابکاری ساواک) و ترور چند مستشار آمریکائی همکاری داشت. «"مرتضی صمدیهٔ لباف"» در تیراندازی و استفاده از سلاح و مهمات، مهارت بسیار بالائی داشت. مرتضی و مجید و سعید شاهسوندی در مدت کوتاهی افراد زیادی را در شاخهٔ اسلامی سازمان عضوگیری کردند، ولی در نهایت لیلا زمردیان همسر مجید که در شاخهٔ مارکسیستی سازمان فعالیت می‌کرد این اقدام آن‌ها را به تقی شهرام اطلاع داد و شهرام نیز مجید شریف‌واقفی را خائن شماره ۱، مرتضی صمدیه لباف را خائن شماره ۲ و سعید شاهسوندی را خائن شماره ۳ نامید و از آنجائیکه در سازمان‌های چریکی حکم خیانت، اعدام است، به‌ طور غیابی برای آن‌ها حکم اعدام صادر کرد و وحید افراخته را مسؤول ترور مجید و مرتضی کرد. از طرفی لیلا زمردیان که خواهان حل مسائل همسرش مجید و تقی شهرام بود از هر دو خواست که طی ملاقاتی صحبت‌های نهائی خود را بکنند و لیلا این قرار ملاقات سازمان با مجید و مرتضی را ترتیب داد. اما شهرام که حکم اعدام آن‌ها را صادر کرده بود قصد حذف هرچه زودتر آن‌ها را داشت. سرانجام در روز ۱۶ اردیبهشت ۱۳۵۴ وحید افراخته به همراه حسین سیاه‌کلاه و سید محسن خاموشی، مجید شریف‌واقفی را که بر سر قرار در سه‌راه خیابان بوذرجمهری حاضر شده بود با تیر از پای درآوردند.
عصر همان روز که با مرتضی قرار ملاقات داشتند، وحید افراخته و مرتضی در خیابان گرگان یکدیگر را دیدند و از آنجا به خیابان فرعی سلمان فارسی وارد شدند. پس از طی مسافتی، مرتضی که از حدود ۵۰ متری یک نفر را دیده بود که از داخل کوچه‌ای به این سو سرک می‌کشید به وحید افراخته گفت: «منطقه پلیسی است برگردیم.» وحید قبول نکرد بالاخره مرتضی گفت: «من بر می‌گردم.» هنگام برگشتن وحید افراخته برای از دست ندادن فرصت، اسلحه‌اش را کشید و به سوی او شلیک کرد. تیراندازی وحید در سازمان شهرت داشت، ولی سرعت حرکت صمدیهٔ لباف فرصت‌های دیگر را از وحید گرفت. صمدیه خود در این زمینه می‌گوید: «در همان تاریکی، دیدم وحید دست به اسلحه برد. من هم پیش‌دستی کردم و تیراندازی کردم و چون صدای شلیک تیر بلند شد، او فرار کرد.» در این ماجرا فک و صورت مرتضی صمدیه تیر خورد. وحید بعداً در کمیتهٔ مشترک گفت: «مرتضی می‌توانست مرا بزند، ولی به دور و بر من شلیک می‌کرد». وقتی مأموران از صمدیه پرسیدند که چرا وحید را نزدی؟ پاسخ داد: «تیراندازیم فقط برای ترساندن او بود.». مرتضی پس از مجروح شدن، سوار یک وانت شد، سلاح خود را ضمن حرکت در جوی خیابان انداخت و به منزل برادرش رفت. چون وضع جسمانیش وخیم بود، برادرش او را با يكى از دوستانش ابتدا نزد يک پزشک محلى بردند، ولى آن پزشک از ترس امنيتى بودن مسأله، مرتضى را معالجه نكرد. از این رو برادر مرتضى او را تا جلوى در بیمارستان سینا رساند و طبق قراری که با مرتضی گذاشت، منطقه را ترک کرد. مرتضی وانمود کرد که خودش به بیمارستان آمده‌ است و با این ترفند که سارق مسلح بوده و با همکارانش اختلاف پیدا کرده و آن‌ها او را زده‌اند در آنجا بستری شد. پلیس مستقر در بیمارستان به وی مشکوک شده، به ساواک اطلاع داد. ساواک که عکس‌های فراری‌ها را در اختیار داشت، وی را شناسائی و پس از معالجات اولیه مرتضی را به کمیتهٔ مشترک منتقل کرد.
مرتضی صمدیهٔ لباف در آنجا اعلام داشت که: «عده‌ای در سازمان مارکسیست شده‌اند و چون من دیگر نمی‌خواستم کار کنم و به دنبال زندگیم بودم قصد ترور مرا داشتند.» با دستگیری وحید افراخته در مرداد ماه ۱۳۵۴ وضع صمدیهٔ لباف به عنوان ورزیده‌ترین عنصر نظامی سازمان که در ده‌ها عملیات نظامی شرکت داشت، به کلی تغییر کرد. وحید تمام اطلاعاتی را که از او داشت، لو داد و ساواک را شوکه کرد. به دنبال اعترافات وحید افراخته (که با لو دادن تمامی اطلاعات سازمان قصد نجات خودش از اعدام را داشت)، صمدیهٔ لباف به شدت تحت فشار و شکنجه قرار گرفت. طاهره سجادی (همسر غیوران) در کتاب خاطراتش (خورشیدواره) در رابطه با صمدیه می‌نویسد: «من را که به داخل اتاق بازجوئی بردند، حسینی و عضدی نشسته بودند. شروع کردند به هتاکی کردن، فحش‌های رکیک دادن و حرف‌های زشت زدن و بعد گفتند صمدیهٔ لباف را بیاورند. صمدیه فقط یک پیژامه پایش بود، صورتش آنقدر زرد شده بود، مثل اینکه آن را داخل زردچوبه کرده‌اند، زنجیر به دست‌ها، پاها و گردنش بود. با این وضع و صدای زنجیر او را داخل آوردند. صمدیه با اینکه در آن وضعیت بود، اما مشخص بود از روحیهٔ بسیار بالائی برخوردارست. برقی را در چشمانش می‌شد دید. من چند بار که صمدیهٔ لباف را در حال بازجوئی و شکنجه دیدم، حالت خاصی داشت، بسیار صبورانه شکنجه‌ها را تحمل می‌کرد و نسبت به بازجوها با بی اعتنائی و تمسخر روبرو می‌شد.» وی در بخش دیگری از خاطراتش می‌نویسد: «بعد از دو روز مرا به قسمتی از کمیته که عکاسی در آن قرار داشت بردند. در گوشه‌ای از این محل بر روی یک تخت فلزی فنری، مرد برهنه‌ای (از کمر به بالا) را بسته بودند و بازجو چراغ الکلی لوله بلندی را در دست داشت که شعله آن را زیر تخت می‌گرفت. با حرارت چراغ، فنر داغ می‌شد و بدن او را می‌سوزاند، قلبم فشرده شد، نمی‌دانم که بود، به نظرم رسید صمدیهٔ لباف است.» طبق گفتهٔ هم‌رزمان مرتضی صمدیه، از جمله سعید شاهسوندی، او و مرتضی تلاش بسیاری در عدم ارائه‌ی اطلاعات سازمان به ساواک کردند و در زیر شکنجه هم فقط اطلاعات سوخته می‌دادند، اما با لو رفتن کامل اطلاعات سازمان و همچنین ترورهای انجام‌شده توسط سازمان که توسط وحید افراخته به ساواک فاش شد، در نهایت مرتضی صمدیهٔ لباف به اعدام محکوم شد و در ۱۱ بهمن ۱۳۵۴ به همراه وحید افراخته، سید محسن خاموشی و جمعی دیگر از اعضای دستگیرشدهٔ سازمان (منیژه اشرف‌زاده کرمانی، محمدطاهر رحیمی، محسن بطحایی، ساسان صمیمی بهبهانی، مرتضی لبافی‌نژاد، عبدالرضا منیری‌جاوید) تیرباران شدند.
در فیلم سیانور ساخته بهروز شعیبی این شخصیت با بازی بابک حمیدیان به تصویر کشیده شده‌ است.
بخش‌های دپارتمان اوت-لوار () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان اوت-مرن () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان اوت-سوا () شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان اوت-وین () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان اوت-الپ () شامل ۲ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان اوت-دو-سن () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان ایله-ویلن () شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
فرقه مذهبی، شاخه مذهبی، دسته مذهبی ، یک دودمان جوامع و سازمان‌های مردمی است که به نحوی جدا از جامعه زندگی می‌کنند و مطابق با عبادت دینی خاص خود زندگی می‌کنند که معمولاً با اصول اعمال مذهبی بنیانگذار آن مشخص می‌شود. معمولاً متشکل از افراد غیرروحانی و در برخی دسته‌ها روحانیون است. چنین فرقه‌هایی در بسیاری از ادیان جهان وجود دارد.
در کلیسای کاتولیک، اعضای مؤسسات مذهبی، مگر شماس یا کشیش که در راسته مقدس باشند، روحانی نیستند، بلکه وابسته به غیرمذهبی‌ها هستند.cf. The Code of Canon Law 1983, canon 207 در حالی که وضعیت زندگی وقفی نه روحانی است و نه غیر روحانی، مؤسسات خود به عنوان این یا آن دیگری طبقه‌بندی می‌شوند، مؤسسه روحانی مؤسسه‌ای است که «به دلیل هدف یا طرح مورد نظر مؤسس یا به موجب سنت مشروع، تحت هدایت روحانیان، اجرای دستورهای مقدس را بر عهده می‌گیرد و توسط مرجعیت کلیسا به چنین عنوانی شناخته می‌شود.»Code of Canon Law, canon 588
مؤسسات مذهبی شناخته‌شده کاتولیک رومی که همه آنها به‌جای «جمعیت» به‌عنوان «راسته‌ها» طبقه‌بندی نشدند، شامل آگوستینیان، باسیلیان، بندیکتین‌ها، بیت‌لحمی‌ها، بریجتین‌ها، کامالدوزی‌ها، کارملیت‌ها، کارتوسیان‌ها، سیسترسی‌ها، مفهوم‌گرایان، دومینیکن‌ها، فرنسیسکن‌ها، هیرونیمیت‌ها، یسوعی‌ها، مینیها، پیاریست‌ها، سالسی‌ها، الیوتن‌ها، تئاتین‌ها، تراپیست‌ها و ویزیتندین‌ها هستند.
بخش‌های دپارتمان اندر () شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان اندر-ا-لوار () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
مردان گناهکار نام یک فیلم درام کلمبیایی به کارگردانی ایوان دی گائونا محصول ۲۰۱۶ است. این فیلم نماینده کشور کلمبیا در نودمین دوره جوایز اسکار بود. اما نتوانست جزو نامزدان نهایی قرار بگیرد.
ماریانا، عشق ابدی ولینگتون، خود را برای ازدواج با رنه آماده می‌کند اما ولینگتون در تلاش است او را منصرف کند. شایعهٔ دزدی و به قتل رسیدن چند نفر در شهر گذشته‌ای تلخ را برای آ نها تداعی می‌کند و در عین حال خانواده جدید ماریانا را هم به خطر می‌اندازد.
بخش‌های دپارتمان ژورا () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان لانده () شامل ۲ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان لوا-ا-شر () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان لوار () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان لوار-آتلانتیک () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان لواره () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش کاور (به فرانسوی: Arrondissement de Cahors) یک بخش در فرانسه است که در لو واقع شده‌است.
بخش‌های دپارتمان لوت () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان لوت-ا-گرون () شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان من-ا-لوار () شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
چری تیگو ۳ایکس که با نام چری تیگو ۲ هم شناخته می‌شود یک خودروی کراس‌اوور در کلاس کامپکت کوچک از شرکت چری است که بر اساس چری ای۱۳ ساخته شده‌است. این خودرو در ایران با نام ام وی ام x22 به بازار عرضه شد.
چری تیگو ۳ایکس در نمایشگاه خودرو پکن ۲۰۱۶ رونمایی شد. قیمت این خودرو در زمان عرضه از ۵۸ هزار و ۹۰۰ یوان تا ۸۳ هزار و ۹۰۰ یوان متغیر بود که همین موضوع این کراس‌اوور را به ارزان‌ترین محصول سری کراس‌اوورهای چری تیگو بدل کرد. چری تیگو ۳ایکس در ابتدا تنها با یک موتور ۱٫۵ لیتری بنزینی با قدرت ۱۰۶ اسب بخار و گشتاور ۱۳۵ نیوتن متر و همراه با یک جعبه‌دنده پنج دنده دستی یا یک جعبه‌دنده چهار دنده اتوماتیک در دسترس بود. یک موتور ۱٫۲ لیتری توربو با قدرت ۱۵۰ اسب بخار از اوایل سال ۲۰۱۷ در دسترس قرار گرفت. موتور ۱٫۲ لیتری توربو به‌همراه جعبه‌دنده شش دنده دستی یا سی‌وی‌تی قابل انتخاب است. تیگو ۳ایکس مستقیماً در زیر تیگو ۳ قرار داشت و با وجود اینکه یک خودروی کاملاً متفاوت بود، هدف از خلقت آن بدل شدن به مدل اسپورت‌تر تیگو ۳ بود. این خودرو در ایران با نام ام‌وی‌ام ایکس۲۲ عرضه شده‌است.
نسخه فیس‌لیفت چری تیگو ۳ایکس در اوت ۲۰۲۰ با نام چری تیگو ۳ایکس پلاس عرضه شد. تیگو ۳ایکس پلاس با زبان طراحی «Life In Motion 3.0» طراحی شده و دارای نمای جلویی بازطراحی شده در مقایسه با مدل قبل از فیس‌لیفت است. این نسخه با دو موتور عرضه می‌شود: موتور اول یک موتور ۴ سیلندر ۱٫۵ لیتری تنفس طبیعی با قدرت ۱۱۶ اسب بخار و گشتاور ۱۴۳ نیوتون متر که با جعبه‌دنده دستی یا سی‌وی‌تی جفت می‌شود و موتور دوم یک موتور ۳ سیلندر ۱ لیتری توربوشارژر با قدرت ۱۰۲ اسب بخار و گشتاور ۱۵۰ نیوتن مترکه با جعبه‌دنده سی‌وی‌تی ۹ سرعته (شبیه‌سازی شده) جفت می‌شود. این خودرو در ایران با نام ام‌وی‌ام ایکس۲۲ پرو عرضه شده‌است.
دومین فیس‌لیفت تیگو ۳ایکس در مه ۲۰۲۳ معرفی شد. در این فیس‌لیفت نمای جلو و عقب بازطراحی شده‌اند. این نسخه همچنان از موتور ۱٫۵ لیتری تنفس طبیعی چهارسیلندر خطی با قدرت ۱۱۶ اسب بخار و گشتاور ۱۴۳ نیوتن متر بهره می‌برد که به یک جعبه‌دنده سی‌وی‌تی متصل شده‌است. یک نوع شیک‌تر با بدنه دو رنگ و گزینه‌های قابل انتخاب بیشتر با نام چری اومودا ۳ نیز در دسترس است. پیشرانه اومودا ۳ با مدل معمولی یکسان است. این خودرو قرار است در ایران با نام ام‌وی‌ام ایکس۳۳ کراس عرضه شود.
چری تیگو ۳ایکس‌ئی یا چری تیگو ۳ایکس ئی‌وی خودرویی برقی است که بر اساس تیگو ۳ایکس ساخته شده‌است. استایل بیرونی تا حد زیادی یکسان باقی مانده‌است؛ با این حال وجود برخی خطوط آبی رنگ در چراغ‌های جلو و جلوپنجره آن را از مدل بنزینی متمایز می‌کند. تیگو ۳ایکس ئی‌وی از یک موتور الکتریکی با قدرت ۱۲۱ اسب بخار نیرو می‌گیرد.
کوری نام یک فیلم درام لهستانی به کارگردانی ریشارد بوگایسکی محصول ۲۰۱۶ است.
فیلم قسمت گنگ و مبهمی از زندگی جنایتکاری استالینست به نام جولیا بریستیژر را نمایش می‌دهد. او افسر سازمان امنیت عمومی است و به دلیل شکنجه وحشیانه زندانیان هنگام بازجویی با نام مستعار «لونای خونخوار» شناخته می‌شود. اوایل دهه ۶۰ میلادی سر کله جولیا در موسسه‌ای برای نابینایان نزدیک ورشو پیدا می‌شود. این مؤسسه محل رفت‌وآمد کاردینال استفان وژنسکی، اسقف اعظم لهستان است. کاردینال وژنسکی بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۶ تحت نظارت جولیا بریستیژر زندانی بوده‌است. جولیا در گفتگویی سخت و پرهیجان با کاردینال به ایدئولوژی کمونیست پشت و برای جنایت‌هایش طلب بخشش می‌کند.
بخش‌های دپارتمان مانش () شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان مرن () شامل ۵ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان مرتینیک () شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان مین () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان مورت-ا-موزل () شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان موس () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
پاریس سفید نام یک فیلم درام فرانسوی به کارگردانی لیدیا ترکی محصول ۲۰۱۶ است.
رقیه در ۷۰ سالگی تصمیم می‌گیرد تا روستایش در منطقه قبائل الجزایر را ترک کند و به پاریس برود. او به تنهایی در طول مدیترانه سفر می‌کند تا همسرش نور را به خانه بازگرداند. از بندر الجزیره تا میدان پیگال در پاریس تنها با آدرس یک هتل روی تکه ای کاغذ و البته کمک دوستانی تازه و باورنکردنی او سرانجام نور را در حومه شهر پیدا می‌کند. اما قهرمان او، کهنه سرباز جنگ، فردی که در ۴۰ سال گذشته مخارج خانواده را از آن سوی مرزها تأمین می‌کرده، تبدیل به یک بیگانه شده‌است.
نبرد صخره‌های سرخ، یکی از نبردهای سرنوشت ساز اواخر دوران امپراتوری هان می‌باشد که درست قبل از شروع دوران سه امپراتوری در تاریخ چین رخ داده‌است.
در اواخر قرن دوم میلادی امپراتوری هان به شدت دچار ضعف شده بود. از سال ۱۸۹ امپراتور دیگر قدرتی نداشت و بیشتر یک مقام تشریفاتی بود تا یک فرمان‌روا. در این دوران ژنرال‌های وی به صورت خودمختار بر سرزمین‌های خود حکومت می‌کردند. یکی از این ژنرال‌های قدرتمند، سائو سائو بود. او در سال ۲۰۷ مناطق شمالی چین را متحد کرد و به سادگی کنترل تمامی این مناطق را به دست گرفت. در زمستان همان سال سائو سائو به ووهوآن لشکرکشی کرد و توانست امنیت مرزهای مناطق شمالی را تأمین کند. نهایتاً پس از بازگشت وی در سال ۲۰۸ به عنوان صدراعظم امپراتوری هان انتخاب شد و کمی پس از این انتصاب و در پاییز سال ۲۰۸ او لشکرکشی خود را به سرزمین‌های جنوبی آغاز کرد. او در ابتدا به ایالت جینگ لشکر کشید و لیو بی، فرمانروای ایالت جینگ را در نبرد چانگ بن شکست داد و بر پایگاه دریایی جیانگ لینگ مسلط شد.لیوبی با باقیمانده سپاهش و افراد غیرنظامی همراهش به جنوب رو یانگ تسه گریخت. در این زمان لو سو به سون کوان، مرزبان ایالت وو پیشنهاد داد تا با لیو بی ضد سائو سائو متحد شود. سپس او مشاورش ژوگه لیانگ را به چی سانگ فرستاد تا مذاکراتی با سون کوآن پیرامون جنگی علیه سائو سائو و با همکاری ایالت وو ترتیب دهند. در نهایت لیوبی و سون کوآن تصمیم به اتحاد علیه سائو سائو گرفتند.پس از آن او ژو یو، چنگ پو و لو سو را به همراه ۳۰ هزار مرد جنگی برای کمک به لیو بی فرستاده شد. البته ژو یو قوای رزمی سائو سائو را تنها ۲۲۰ هزار نفر برآورد کرد که حتی قسمتی از آن‌ها چون از قوای تسلیم شده به سائو سائو بودند، مسلماً به وی وفادار نبودند. با بیست هزار مرد جنگی که لیو بی جمع کرده بودند در جمع قوای متفقین به ۵۰ هزار نفر می‌رسید.
اولین درگیری در جایی رخ داد که به آن صخره‌های سرخ گفته می‌شد. قوای پیشتاز سائو سائو ابتدا به این نبرد جنگ رسیدند و سپس لشکرهای متفقین از ژیاکو و فان کو و از طریق رودخانه خود را به محل درگیری رساندند و به شدت با قوای کائو کائو درگیر شدند. افراد کائو کائو که به شدت دریازده شده بودند و همچنین به خاطر پیاده‌روی‌های بسیار طولانی که کرده بودند دارای روحیهٔ ضعیفی بودند، شکست سنگینی از قوای متحد لیو بی و سان کوان خوردند و به سرعت به وولین عقب‌نشینی کردند. قوای متفقین هم به پایگاه‌های خود در جنوب بازگشتند.پس از شکست اولیه سائو سائو کشتی‌های خود را تغییر داد و آنها را به هم متصل کرد تا از میزان دریازدگی سربازانش بکاهد. دلیل این دریازدگی شدید هم این بود که لشکرهای کائو کائو تجربه هیچ نبرد دریایی را نداشتند و این نیز یکی از دلایل شکست‌های پی در پی او بود.
هیوآنگ گای یکی از فرماندهان کائو کائو نامه ای به وی نوشت و در آن وانمود نمود که در می‌خواهد نبرد را ترک کند تا در فرصتی که بدست می‌آورد بهترین کشتی‌هایش را آماده نبرد کند. او کشتی‌های منگ چونگ دوجیان را به مواد آتش زا مسلح کرد تا در نبرد با متفقین این کشتی‌ها را آتش بزند و به دل نیروهای متفقین بفرستد تا کشتی‌های متفقین در آتش بسوزند.اکنون قسمت دوم نبرد شروع می‌شود. نیروهای هیوآنگ گای سوار بر کشتی‌هایشان به سمت جنوب رودخانه حرکت می‌کنند ولی زمانی که به میانهٔ رودخانه می‌رسند، نیروهای هیو آنگ گای بدون آنکه همه خدمه کشتی‌ها سوار قایق شوند، شروع به آتش زدن کشتی‌ها کردند ولی ناگهان باد مخالف شروع به وزیدن کرد و باعث شد آنها سمت ناوگان دریایی کائو کائو بروند و بسیاری از سربازان و اسب‌ها یا به وسیلهٔ آتش زنده زنده سوزانده یا در دریا غرق شدند.وقتی ژو یو این بی نظمی شمالی‌ها را دید، با عده ای کوچک از نیروهایش به سمت نیروهای کائو کائو حرکت کرد تا کار آن‌ها را یکسره کند و باعث شد تا شمالی‌ها شکست سنگینی از جنوبی‌ها بخورند.زمانیکه کائو کائو این آشفته بازار را دید دستور عقب‌نشینی کلی و نهایی را صادر کرد و قبل از عقب‌نشینی تعدادی از کشتی‌هایش را نیز نابود کرد. در راه برگشت، کائو کائو مجبور بود تا از دریاچه دونگ تینگ عبور کند. اما راه وی به دلیل باران شدید به چیزی شبیه یک باتلاق تبدیل شده بود، به همین دلیل سربازان با خود علف حمل می‌کردند تا سوار نظام بتوانند از این راه نیز عبور کنند و همین باعث شد تا بسیاری از نیروهای کائو کائو در این راه کشته شوند.لیو بی و ژو یو هم آن‌ها تا فرماندهی نان تعقیب کردند و با یک حملهٔ نهایی کار تمام نیروهای کائو کائو را تمام کردند و کائو کائو برای اینکه جیانگ لینگ را حفظ کند مجبور شد تا چندین پایگاه دیگرش را تخلیه کند.
بخش‌های دپارتمان موربیان () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان موزل () شامل ۵ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان شمال فرانسه () شامل ۶ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان اواز شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان اورن () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
امراود توبیا (متولد ۱ مارس ۱۹۸۹) یک بازیگر و مدل آمریکایی است. از جمله آثاری که وی در آنان ایفای نقش کرده‌است می‌توان به سریال شکارچیان سایه اشاره کرد. وی برای بازی در این سریال نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر فانتزی در جشنواره Teen Choice Awards شد.
آندره‌آ دل کاستانیو (; زاده ۱۴۲۱ – درگذشته ) نقاش اهل ایتالیا بود.
وی تحت تاثیر مازاتچو و جوتو دی بوندونه نقاشی را آموخت، نقاشی‌های دیواری وی در کلیسای جامع فلورانس وجود دارد.
بخش‌های دپارتمان پد-کله () شامل ۷ بخش به شرح زیر است:
مهدیین عنوانی برای دوازده نفر هدایتگر بعد از ظهور حجت ابن الحسن است.همچنین طبق روایت وصیت محمد و روایتی دیگر در کتاب غیبت طوسی مهدی اول در زمان ظهور پدرش حضور دارد و اولین ایمان آورندگان به اوست.
برخی روایات که دال بر وجود مهدی اول میباشند.
شخصی به نام احمد اسماعیل صالح حسین ملقب به احمدالحسن سال‌هاست که ادعا دارد که مهدی اول مذکور در روایت وصیت محمد‌ می‌باشد.هم‌چنین این شخص ادعا دارد شخصیت مهدی اول و یمانی که در برخی روایات شیعه به آن اشاره شده است شخصیتی واحد می‌باشد.
کلاژن ۶ () نوعی کلاژن است که با ماتریکس برون‌یاخته‌ای در ماهیچه اسکلتی مرتبط است و از سه زنجیرهٔ آلفا تشکیل شده‌است.
این کلاژن با ژن‌های COL6A1 ، COL6A2 ، COL6A3 و COL6A5 در ارتباط است.
نقص در این نوع کلاژن را، با بروز بیماری‌های میوپاتی بث‌لم و دیستروفی عضلانی مادرزادی اولریش مرتبط دانسته‌اند. In
بخش‌های دپارتمان سرت () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
تلمبه سربرزی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در استان یزد واقع شده‌است. تلمبه سربرزی 237 نفر جمعیت و حدود۲۰ خانوار دارد که سال ۷۰ پرجمعیت ترین روستای منطقه بوده که کمک‌های انسان دوستانه زیادی به جبهه حق علیه باطل کرده(ماشینهای محصول کشاورزی هندوانه و خربزه و ...)
چاه واگذاری شماره یک یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در استان فارس واقع شده‌است. چاه واگذاری شماره یک ۲۵۶ نفر جمعیت دارد.
چاه شورک ۲ یا عاشقان حسینی روستایی در دهستان گنبد علوی بخش مرکزی شهرستان دلگان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۳۷۳ نفر (۷۵خانوار) بوده‌است.
مزرعه باقر شیبانی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان کربال واقع شده‌است. مزرعه باقر شیبانی ۸۶ نفر جمعیت دارد.
تلمبه هاشم شیبانی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان کربال واقع شده‌است. تلمبه هاشم شیبانی ۷۸ نفر جمعیت دارد.
بخش‌های دپارتمان سوا () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان سن-ا-مرن () شامل ۵ بخش به شرح زیر است:
فیلیپینو لیپی (; ۱۵ آوریل ۱۴۵۷ – ۲۰ آوریل ۱۵۰۴) نقاش اهل ایتالیا بود. بیشتر آثار وی در زمینه چهره افراد بوده‌است.
بخش روئن (به فرانسوی: Arrondissement de Rouen) یک بخش در فرانسه است که در سن-ماریتیم واقع شده‌است.
بخش‌های دپارتمان سن-مریتیم () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان سن-سن-دنی () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان سم () شامل ۴ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان ترن () شامل ۲ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان ترن-ا-گرون () شامل ۲ بخش به شرح زیر است:
بخش‌های دپارتمان ول-دواز () شامل ۳ بخش به شرح زیر است:
تیم مهندسی جایزه بزرگ ویلیامز که در حال حاضر در فرمول یک با نام ویلیامز ریسینگ مسابقه می‌دهد، یکی از تیم‌ها و سازنده‌های بریتانیایی مسابقات اتومبیل‌رانی فرمول یک است. این تیم توسط فرانک ویلیامز و پاتریک هد تأسیس شد. این تیم پس از تلاش ناموفق فرانک ویلیامز در فرمول یک، در سال ۱۹۷۷ شکل گرفت. همهٔ بدنه‌های ویلیامز به صورت «اف‌دبلیو» و سپس یک عدد نام‌گذاری می‌شوند. اف‌دبلیو مخفف فرانک ویلیامز، مالک تیم، است.
نخستین مسابقهٔ تیم جایزه بزرگ اسپانیای ۱۹۷۷ بود که رانندهٔ آن با بدنهٔ مارچ می‌راند. سال بعد، ویلیامز شروع به ساخت خودروهای خود کرد و نخستین پیروزی خود را در جایزه بزرگ بریتانیای ۱۹۷۹ به دست آورد. ژاک ویلنوو کانادایی صدمین پیروزی تیم را در جایزه بزرگ بریتانیای ۱۹۹۷ کسب کرد. بین سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۷ ویلیامز ۹ بار برندهٔ مسابقهٔ قهرمانی سازندگان شد.
ویلیامز با موتورسازان بسیاری همکاری کرده و بیشترین موفقیت را با رنو به دست آورده‌است. ویلیامز به همراه رنو، فراری، مک‌لارن و بنتون، پنج سازنده‌ای هستند که همهٔ جایزه‌های مسابقهٔ قهرمانی سازندگان را بین سال‌های ۱۹۷۹ و ۲۰۰۸ و همهٔ جایزه‌های مسابقهٔ قهرمانی رانندگان را بین سال‌های ۱۹۸۴ و ۲۰۰۸ کسب کردند.
پس از آن که پروژه پیشین فرانک ویلیامز با نام خودروهای مسابقه‌ای فرانک ویلیامز شکست خورد، تیم فعلی ویلیامز را در سال ۱۹۷۷ تأسیس کرد. با وجود قول مالک تازهٔ تیم یعنی میلیونر کانادایی به نام والتر وولف و تغییر نام تیم به وولف–ویلیامز در سال ۱۹۷۶، خودروها رقابتی نبودند. در نهایت، ویلیامز تیم قبلی را رها کرد و برای بازسازی تیم خود به دیدکات رفت. سپس مهندس جوانی به نام پاتریک هد را ترغیب کرد که با تیم او همکاری کند و شراکت ویلیامز–هد را ایجاد کرد.
در ۲۰ نوامبر ۲۰۰۹ رویترز گزارش داد ویلیامز و هد بخشی از سهام تیم را به یک شرکت سرمایه‌گذاری به مدیریت توتو وولف اتریشی فروخته‌اند. به گفتهٔ وولف، خرید سهام تیم، تصمیمی کاملاً اقتصادی بوده‌است.
در فوریهٔ ۲۰۱۱ ویلیامز برنامه‌های خود را برای افزایش سرمایه با عرضه اولیه سهام در بورس فرانکفورت در مارس ۲۰۱۱ اعلام کرد؛ به گونه‌ای که فرانک ویلیامز سهام‌دار عمده و مدیر تیم بماند.
ویلیامز با خودروی مارچ ۷۶۱ در فصل ۱۹۷۷ شرکت کرد. پاتریک نیو تنها رانندهٔ تیم بود که در ۱۱ مسابقه حضور یافت. تیم در نخستین فصل خود هیچ امتیازی کسب نکرد و بهترین نتیجه‌اش رتبهٔ هفتم در جایزه بزرگ ایتالیا بود."Williams Grand Prix Engineering – 1977 results" www.f1db.com. Retrieved 22 August 2006.
پاتریک هد نخستین خودروی ویلیامز خود را برای فصل ۱۹۷۸ طراحی کرد. این خودرو اف‌دبلیو۰۶ نامیده شد. ویلیامز با راننده‌ای استرالیایی به نام آلن جونز که در فصل گذشته برندهٔ جایزه بزرگ اتریش شده‌بود، قرارداد بست. نخستین مسابقهٔ جونز برای تیم، جایزه بزرگ آرژانتین بود. دو مرحله بعد، ویلیامز توانست نخستین امتیاز خود را با چهارم شدن جونز در جایزه بزرگ آفریقای جنوبی به دست آورد. همچنین با دوم شدن جونز در جایزه بزرگ ایالات متحده، نخستین سکوی تیم ویلیامز کسب شد. در پایان فصل، ویلیامز با ۱۶ امتیاز در رتبهٔ نهم مسابقهٔ سازندگان قرار گرفت. آلن جونز نیز در رده‌بندی رانندگان یازدهم شد. در اواخر فصل، فرانک ویلیامز توانست فرانک درنی را ترغیب به پیوستن به هد در دفتر طراحی کند.
هد خودروی اف‌دبلیو۰۷ را برای فصل ۱۹۷۹ طراحی کرد. درنی نیز توسعهٔ وضعیت آیرودینامیکی و طراحی پیرامونی را انجام داد. ویلیامز به عضویت اتحادیهٔ سازندگان فرمول یک درآمد و اجازه یافت دو خودرو در مسابقات شرکت دهد. کلی رگاتسونی سوئیسی به عنوان رانندهٔ دوم به تیم پیوست. نخستین فرصت پیروزی تیم در مرحلهٔ هفتم در جایزه بزرگ موناکو به دست آمد؛ ولی رگاتسونی با فاصلهٔ کمتر از یک ثانیه نسبت به جودی شکتر، دوم شد. ویلیامز توانست نخستین پیروزی خود را در جایزه بزرگ بریتانیا توسط رگاتسونی کسب کند.
این پیروزی موفقیت‌های بزرگتری را به دنبال داشت. در مسابقهٔ بعدی در آلمان، جونز و رگاتسونی بر سکوی اول و دوم ایستادند. جونز سه پیروزی دیگر تا پایان فصل کسب کرد و در رتبهٔ سوم رده‌بندی رانندگان قرار گرفت. تیم ویلیامز نیز با ارتقای هفت پله‌ای نسبت به فصل گذشته، رتبهٔ دوم رده‌بندی سازندگان را به خود اختصاص داد.
در فصل ۱۹۸۰ کارلوس رویتمان آرژانتینی جایگزین رگاتسونی شد. نخستین جایزه بزرگ فصل در آرژانتین با پیروزی جونز همراه بود. جونز در چهار مسابقهٔ دیگر نیز پیروز شد و قهرمانی مسابقهٔ رانندگان را کسب کرد. رویتمان نیز یک پیروزی به دست آورد و فصل را در سکوی سوم به پایان رساند. تیم ویلیامز نیز در مسابقهٔ سازندگان با ۱۲۰ امتیاز قهرمان شد.
در فصل ۱۹۸۱ جونز و رویتمان چهار پیروزی برای ویلیامز به دست آوردند. در پایان فصل، ویلیامز برندهٔ مسابقهٔ سازندگان شد. رویتمان و جونز نیز به ترتیب در سکوی دوم و سوم مسابقهٔ رانندگان ایستادند.
آلن جونز از رقابت‌های فرمول یک بازنشسته شد و به جای او ککه روسبرگ فنلاندی که در فصل پیش هیچ امتیازی به دست نیاورده‌بود، به تیم ویلیامز پیوست. در فصل ۱۹۸۲ روسبرگ تنها در یک مسابقه پیروز شد؛ ولی در پایان فصل، قهرمان مسابقهٔ رانندگان شد. رویتمان که در مسابقهٔ اول فصل بر سکوی دوم ایستاده‌بود، پس از مسابقهٔ دوم فرمول یک را ترک کرد و ماریو اندرتی برای مسابقهٔ سوم جانشین او شد. تیم ویلیامز مانند چند تیم دیگر از حضور در مسابقهٔ چهارم در سان مارینو کنار کشید. از مسابقهٔ پنجم تا پایان فصل، درک دیلی رانندهٔ دوم تیم بود. در پایان فصل، ویلیامز در رتبهٔ پنجم مسابقهٔ سازندگان ایستاد.
در پایان فصل، فرانک ویلیامز به این نتیجه رسید که برای رقابت در بالاترین سطح فرمول یک، نیاز به حمایت توسط یک سازندهٔ عمده مانند رنو یا بی‌ام‌دبلیو برای تأمین موتور توربوشارژر دارد.
فرانک ویلیامز به سوی هوندا متمایل شد. هوندا در آن زمان در حال توسعهٔ موتور توربوشارژ وی۶ خود در تیم اسپیریت بود. قرارداد هوندا و ویلیامز در اوایل سال ۱۹۸۳ به امضا رسید و مقرر شد تیم از سال ۱۹۸۴ از موتور هوندا استفاده کند. در فصل ۱۹۸۳ ویلیامز به بهره‌گیری از موتور فورد ادامه داد و تنها در مسابقهٔ آخر از موتور هوندا استفاده کرد. ژاک لافیت به تیم پیوست و هم‌تیمی روسبرگ شد. تیم ویلیامز فصل را با رتبهٔ چهارم به پایان رساند.
هد خودروی اف‌دبلیو۰۹ را برای فصل ۱۹۸۴ طراحی کرد. روسبرگ در یک مسابقه پیروز شد و در پایان فصل در رتبهٔ هشتم ایستاد؛ ولی تنها شش مسابقه از ۱۶ مسابقه را به پایان رساند. لافیت نیز تنها در پنج مسابقه از خط پایان گذشت. ویلیامز در پایان فصل در رتبهٔ ششم مسابقهٔ سازندگان قرار گرفت.
در فصل ۱۹۸۵ خودروی اف‌دبلیو۱۰ توسط هد طراحی شد و نخستین خودروی ویلیامز بود که در بدنهٔ آن فناوری فیبر کربن به کار می‌رفت. نایجل منسل بریتانیایی به تیم پیوست. دو پیروزی توسط روسبرگ و دو پیروزی توسط منسل در این فصل به دست آمد. ویلیامز در پایان فصل ۷۱ امتیاز کسب کرد و رتبهٔ سوم مسابقهٔ سازندگان را به خود اختصاص داد.
در مرحلهٔ تعیین خط جایزه بزرگ بریتانیا در سیلورستون، روسبرگ مسیر ۴٫۷۱۹ کیلومتری پیست را در مدت ۱ دقیقه و ۵ ثانیه و ۵۹۱ هزارم ثانیه با سرعت متوسط ۲۵۹٫۰۰۵ کیلومتر بر ساعت طی کرد و رکورد سریع‌ترین دور تاریخ فرمول یک را شکست.
از فصل ۱۹۸۵ تا پایان ۱۹۹۳ خودروهای ویلیامز به رنگ کانن زرد، آبی و سفید رنگ‌آمیزی می‌شدند.
فرانک ویلیامز در مارس ۱۹۸۶ هنگام بازگشت به فرودگاه در شهر نیس فرانسه بر اثر تصادف رانندگی فلج شد و تا نزدیک به یک سال دور از فرمول یک بود. با وجود غیبت او در کنار پیست، تیم ویلیامز توانست در پایان فصل به قهرمانی برسد. منسل در پنج مسابقه پیروز شد و نلسون پیکه که جانشین روسبرگ شده‌بود، چهار مسابقه را با پیروزی پشت سر گذاشت. در مسابقهٔ پایانی فصل در جایزه بزرگ استرالیا منسل در آستانهٔ قهرمانی بود؛ ولی چرخ عقبش ترکید و کنار رفت. پیکه نیز در رقابت با آلن پروست شکست خورد و دوم شد. به این ترتیب، در مسابقهٔ رانندگان منسل با دو امتیاز اختلاف نسبت به پروست دوم شد.
نلسون پیکه نخستین و تنها قهرمانی شراکت ویلیامز-هوندا در مسابقهٔ رانندگان را در فصل ۱۹۸۷ به دست آورد. پیکه سه پیروزی به دست آورد و با ۷۳ امتیاز صدرنشین شد. منسل نیز در شش جایزه بزرگ پیروز شد و با ۶۱ امتیاز بر سکوی دوم ایستاد. با وجود قهرمانی پیکه و قهرمانی ویلیامز در مسابقهٔ سازندگان هوندا به شراکت خود با ویلیامز خاتمه داد تا با شریک مک‌لارن شود و به همکاری با لوتوس ادامه دهد.
ویلیامز نتوانست برای فصل ۱۹۸۸ با سازندهٔ بزرگی به توافق برسد و از موتور تنفس طبیعی جاد استفاده کرد. این مسئله باعث کاهش قابل توجه عملکرد تیم در مقایسه با رقبایی شود که از موتورهای توربو استفاده می‌کردند. پیکه از ویلیامز جدا شد و به لوتوس پیوست. ریکاردو پاترسه ایتالیایی جانشین او شد. تیم در هیچ مسابقه‌ای پیروز نشد و در رتبهٔ هفتم سازندگان ایستاد. بهترین نتیجهٔ تیم، دو سکوی دومی توسط منسل بود. منسل تنها در ۲ مسابقه از ۱۴ مسابقه‌ای که شرکت کرده‌بود، به خط پایان رسید. او دو مسابقه را نیز به دلیل بیماری از دست داد و مارتین براندل و ژان-لوئی شلسه جانشین او شدند.
در سال ۱۹۸۹ تیم ویلیامز تأمین موتور خود را به رنو سپرد. موتورهای رنو قدرتی دوباره به رانندگان ویلیامز داد و تا سال ۱۹۹۷ که رنو از فرمول یک خارج شد، چهار قهرمانی مسابقهٔ رانندگان و پنج قهرمانی مسابقهٔ سازندگان را به دست آوردند. ترکیب موتور رنو و تجربهٔ طراحی ایدرین نیوئی منجر به سلطهٔ ویلیامز بر فرمول یک در نیمهٔ دههٔ ۱۹۹۰ شد. برخی عقیده دارند خودروهای ویلیامز اف‌دبلیو۱۴بی و اف‌دبلیو۱۵سی پیشرفته‌ترین خودروهایی هستند که در تاریخ فرمول یک رقابت کرده‌اند.
عصر رنو در فصل ۱۹۸۹ آغاز شد. پاترسه در تیم ماند و تیری بوتسن جانشین منسل شد. در نخستین مسابقه در جایزه بزرگ برزیل، هر دو راننده به دلیل خرابی خودرو انصراف دادند. در مسابقهٔ چهارم در جایزه بزرگ مکزیک، نخستین سکوی تیم با موتور رنو توسط پاترسه کسب شد. تا پایان فصل، بوتسن در دو مسابقه پیروز شد. در جایزه بزرگ کانادا ویلیامز توانست سکوی اول و دوم را به دست آورد. ویلیامز در مسابقهٔ سازندگان دوم شد و پاترسه بر سکوی سوم مسابقهٔ رانندگان ایستاد. با پیروزی بوتسن در آخرین مسابقهٔ فصل در استرالیا ویلیامز به رکورد منحصر به فرد پیروزی در نخستین و آخرین مسابقهٔ دههٔ ۱۹۸۰ دست یافت.
در فصل ۱۹۹۰ ویلیامز دو رانندهٔ خود را نگه داشت. بوتسن و پاترسه هر کدام یک پیروزی کسب کردند و ویلیامز فصل را با رتبهٔ چهارم به پایان رساند. در مسابقهٔ رانندگان نیز بوتسن ششم و پاترسه هفتم شدند.
در آغاز فصل ۱۹۹۱ بوتسن از ویلیامز جدا شد و نایجل منسل دوباره به تیم پیوست. ویلیامز با دیمون هیل نیز به عنوان رانندهٔ آزمایشی قرارداد بست. در نخستین مسابقهٔ فصل در فونیکس، هر دو رانندهٔ تیم به دلیل مشکل گیربکس کناره‌گیری کردند. در مسابقهٔ بعد، پاترسه پس از آیرتون سنا بر سکوی دوم ایستاد. پاترسه نخستین پیروزی فصل تیم را در مسابقهٔ ششم در مکزیک کسب کرد. سه مسابقهٔ بعدی با قهرمانی منسل به پایان رسید. تا پایان فصل، سه پیروزی دیگر برای تیم به دست آمد و ویلیامز پس از مک‌لارن رتبهٔ دوم رده‌بندی سازندگان را کسب کرد. در چهار جایزه بزرگ مکزیک، آلمان، مجارستان و اسپانیا هر دو رانندهٔ ویلیامز روی سکو قرار گرفتند. در پایان، منسل و پاترسه در مسابقهٔ رانندگان به ترتیب دوم و سوم شدند.
ترکیب تیم برای فصل ۱۹۹۲ ثابت ماند. پنج مسابقهٔ نخست فصل، با پیروزی نایجل منسل به پایان رسید که در چهار مسابقه آن، پاترسه دوم شد. این عملکرد او رکورد تازه‌ای در فرمول یک بود. منسل در چهار مسابقهٔ دیگر نیز پیروز شد و با کسب ۹ پیروزی در ۱۶ مسابقه، قهرمانی رده‌بندی رانندگان را با ۱۰۸ امتیاز کسب کرد. همچنین رکورد بیشترین پیروزی در یک فصل را به خود اختصاص داد. پاترسه نیز تنها یک پیروزی به دست آورد؛ ولی با ۵۶ امتیاز پس از منسل در رتبهٔ دوم رده‌بندی نهایی ایستاد. به این ترتیب، تیم ویلیامز با اقتدار قهرمان مسابقهٔ سازندگان شد.
با این که منسل قهرمان شد و ۹ پیروزی به دست آورد، جایگاهش برای فصل بعد تضمین‌شده نبود و تیم ویلیامز به دنبال جذب آلن پروست یا آیرتون سنا بود. موقعیت پاترسه نیز محکم نبود و برای فصل بعد به تیم بنتون پیوست. آلن پروست به تیم ملحق شد و منسل که هنگام هم‌تیمی بودن با پروست در فراری رابطهٔ خوبی با او نداشت، از تیم جدا شد و به مسابقات اتومبیل‌رانی کارت رفت. از سوی دیگر، پروست که رقابت شدیدی با آیرتون سنا داشت، تمایلی به هم‌تیمی شدن با او نداشت و در قراردادش شرطی گذاشت که از پیوستن سنا به تیم ویلیامز جلوگیری کند. دیمون هیل ارتقا یافت و به عنوان رانندهٔ اصلی تیم، جانشین پاترسه شد.
ویلیامز اف‌دبلیو۱۵سی خودرویی بسیار قدرتمند بود و سامانه‌های تعلیق فعال و کنترل چسبندگی آن بسیار فراتر از دسترس سایر تیم‌ها بود. پروست در نخستین مسابقهٔ خود برای ویلیامز در جایزه بزرگ آفریقای جنوبی به پیروزی رسید. در مسابقهٔ دوم، پروست تصادف کرد؛ ولی هیل دوم شد. در مسابقهٔ سوم، هیل و پروست پس از سنا در سکوهای دوم و سوم قرار گرفتند. از هفت مسابقهٔ بعدی، شش مسابقه با پیروزی پروست خاتمه یافت. سپس در سه مسابقهٔ پیاپی، هیل برنده شد. در سه مسابقهٔ پایانی فصل، هیچ پیروزی نصیب ویلیامز نشد؛ ولی پروست سه بار بر سکوی دوم ایستاد و در پایان فصل، قهرمانی مسابقهٔ رانندگان را کسب کرد. سنا با دو پیروزی آخر فصل خود، جای هیل را در رتبهٔ دوم گرفت و هیل با چهار امتیاز کمتر از سنا سوم شد. در مسابقهٔ سازندگان نیز ویلیامز با امتیاز دو برابر تیم دوم، قهرمان شد. فصل ۱۹۹۳ آخرین فصلی بود که کانن حامی اصلی ویلیامز بود.
در فصل ۱۹۹۴ ویلیامز از خودروهای اف‌دبلیو۱۶ و اف‌دبلیو۱۶بی (تطبیق یافته با تغییر قوانین در میانهٔ فصل) استفاده کرد. پس از جدایی کانن، تیم با شرکت راتمنز اینترنشنال قرارداری امضا کرد که تا سال ۱۹۹۷ حامی مالی اصلی تیم باشد.
با بازنشسته شدن پروست در پایان فصل ۱۹۹۳، ویلیامز با آیرتون سنا قرارداد بست. تیم در دو فصل گذشته قهرمان شده‌بود و خودروهای قدرتمندی در اختیار داشت؛ بنابراین سنا پیش از آغاز فصل بخت قهرمانی محسوب می‌شد. قرار بود دیمون هیل نیز رانندهٔ دوم باشد.
تمرینات پیش‌فصل نشان داد که خودروی اف‌دبلیو۱۶ سرعت خوبی دارد؛ ولی راندن آن سخت است. فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی کمک‌های الکترونیکی مانند تعلیق فعال، کنترل چسبندگی و ترمز ضد قفل را تحریم کرد تا ورزش را «انسانی‌تر» کند. بدنهٔ ویلیامز در سال‌های گذشته حول این پیشرفت‌های فناورانه ساخته شده‌بود و با حذف آن‌ها در سال ۱۹۹۴، خودروی ویلیامز به خوبی قابل راندن نبود. سنا چند بار دربارهٔ تناقضاتی که باید برطرف می‌شد، تذکر داده‌بود. روشن بود که پس از تحریم تعلیق فعال و کنترل چسبندگی، خودروی اف‌دبلیو۱۶ توانایی‌های خودروهای پیشین تیم را نداشت. شگفتی پیش‌فصل خودروی بنتون-فورد بود که علی‌رغم قدرت کمتر نسبت به ویلیامز، چابک‌تر از آن بود.
چهار مسابقهٔ نخست فصل با پیروزی میشائیل شوماخر از تیم بنتون-فورد به پایان رسید. در سه مسابقهٔ نخست، سنا از خط یک آغاز کرد؛ ولی هیچ‌کدام را به پایان نرساند. در جایزه بزرگ سان مارینو که سومین مسابقهٔ فصل بود و در پیست ایمولا برگزار می‌شد، سنا تصادف کرد و کشته شد. دادستان‌های ایتالیایی به اتهام قتل از تیم و فرانک ویلیامز شکایت کردند و پرونده تا سال ۲۰۰۵ در جریان بود. در مسابقهٔ بعدی تنها دیمون هیل در خط شروع قرار گرفت و در همان دور نخست، کناره‌گیری کرد.
در مسابقهٔ بعدی در اسپانیا دیوید کولتارد رانندهٔ آزمایشی ویلیامز، هم‌تیمی هیل شد. در همین مسابقه، هیل نخستین پیروزی فصل را برای ویلیامز کسب کرد. در فرانسه، نایجل منسل جانشین کولتارد شد. پس از اخراج و محروم شدن شوماخر به دلیل زیر پا گذاشتن قوانین در جایزه بزرگ بلژیک، هیل در سه مسابقه پیروز شد و به یک امتیازی شوماخر رسید.
در حالی که سه مسابقه تا پایان فصل مانده بود، منسل از مسابقات کارت بازگشت و جانشین کولتارد شد. منسل برای هر مسابقه تقریباً ۹۰۰ هزار پوند دریافت می‌کرد؛ در حالی که دستمزد هیل در کل فصل ۳۰۰ هزار پوند بود. با این وجود، هیل رانندهٔ اصلی تیم ماند.
در جایزه بزرگ اروپا شوماخر جلوتر از هیل اول شد. در جایزه بزرگ ژاپن هیل پیروز شد و شوماخر دوم شد. به این ترتیب، پیش از مسابقهٔ آخر در آدلاید، شوماخر یک امتیاز جلوتر از هیل بود. در میانهٔ مسابقه، شوماخر کنترل خودروی خود را از دست داد و به دیوار کنار پیست برخورد کرد. پس از بازگشت به پیست، هیل تلاش کرد در پیچ بعدی از او سبقت بگیرد. شوماخر به داخل پیچ متمایل شد و با هیل برخورد کرد. هر دو راننده از ادامهٔ مسابقه بازماندند و شوماخر قهرمان فصل ۱۹۹۴ شد. برخی از جمله پاتریک هد اعتقاد داشتند شوماخر عمداً به هیل برخورد کرده‌است تا او را از مسابقه خارج کند.'Ruthless' Schumi blasted. Retrieved 2 August 2006. نایجل منسل آخرین پیروزی حرفه‌ای خود را در این مسابقه به دست آورد. در پایان فصل، ویلیامز برای سومین سال پیاپی قهرمان مسابقهٔ سازندگان شد.
در فصل ۱۹۹۵ کولتارد در تیم و در کنار هیل ماند. در مسابقهٔ نخست فصل، شوماخر و کولتارد اول و دوم شدند؛ ولی پس از مسابقه به دلیل استفاده از نوعی سوخت الف که قبلاً نمونهٔ آن برای فدراسیون بین‌المللی فرستاده نشده‌بود، رد صلاحیت شدند. البته پس از فرجام‌خواهی رتبهٔ هر دو بازگردانده شد؛ ولی امتیازات تیم‌های ویلیامز و بنتون برگردانده نشد. هیل در چهار مسابقه پیروز شد که آخرین آن، جایزه بزرگ استرالیا بود. در این مسابقه، هیل دو دور جلوتر از سایر رانندگان از خط پایان گذشت و یکی از مقتدرانه‌ترین پیروزی‌های تاریخ فرمول یک را به دست آورد. تنها پیروزی کولتارد نیز در پرتغال کسب شد.
بنتون که در این فصل از موتور رنو استفاده می‌کرد، توانست روند قهرمانی‌های پیاپی ویلیامز را متوقف کند. در مسابقهٔ سازندگان، ویلیامز پس از بنتون در رتبهٔ دوم قرار گرفت. در مسابقهٔ رانندگان نیز هیل پس از شوماخر دوم شد.
در فصل ۱۹۹۶ ویلیامز سریع‌ترین و اعتمادپذیرترین خودرو یعنی اف‌دبلیو۱۸ را در اختیار داشت. کولتارد از تیم جدا شد و ژاک ویلنوو که در سال ۱۹۹۵ قهرمان کارت شده‌بود، جانشین او شد. پنج مسابقهٔ نخست فصل با پیروزی ویلیامز به پایان رسید. پس از کناره‌گیری دو خودروی تیم در جایزه بزرگ موناکو و کناره‌گیری هیل در جایزه بزرگ اسپانیا دو مسابقهٔ بعدی با کسب سکوی اول و دوم برای ویلیامز همراه بود. از مجموع ۱۶ جایزه بزرگ فصل ۱۹۹۶ دوازده مسابقه با پیروزی ویلیامز خاتمه یافت که سهم هیل هشت پیروزی و سهم ویلنوو چهار پیروزی بود. در شش مسابقه، رانندگان ویلیامز رتبه‌های ۱ و ۲ را به دست آوردند.
اقتدار ویلیامز در این فصل به اندازه‌ای بود که چند مسابقه پیش از پایان فصل، از نظر ریاضی تنها رانندگان این تیم بخت قهرمانی داشتند و قهرمانی تیم در مسابقهٔ سازندگان قطعی بود. در همان زمان، فرانک ویلیامز اعلام کرد که قرارداد هیل را علی‌رغم قهرمانیش تمدید نخواهد کرد. ایدرین نیوئی تمایل داشت مدیر فنی تیم باشد؛ ولی با وجود پاتریک هد که مؤسس و سهامدار تیم بود، چنین درخواستی اجرایی نبود. بنابراین نیویی از تیم جدا شد تا به مک‌لارن بپیوندد.
فصل ۱۹۹۷ آخرین فصل همکاری ویلیامز و رنو بود و آخرین فصلی بود که از خودروی طراحی شده توسط نیوئی استفاده می‌شد. هاینتس-هارالد فرنتسن آلمانی که در چند فصل حضورش در فرمول یک تأثیر خوبی بر ویلیامز گذاشته بود، به تیم افزوده شد. البته عملکرد او ناامیدکننده بود و در دو فصل حضورش در ویلیامز تنها یک پیروزی به دست آورد. در این فصل، ویلنوو هفت پیروزی به دست آورد و قهرمان مسابقهٔ رانندگان شد. صدمین پیروزی تاریخ ویلیامز نیز در جایزه بزرگ بریتانیا کسب شد. تا پیش از مسابقهٔ پایانی در خرز، شوماخر یک امتیاز جلوتر از ویلنوو بود. در دور ۴۸ این مسابقه، شوماخر و ویلنوو با هم برخورد کردند و شوماخر به دلیل آنچه که تصادف قابل جلوگیری خوانده شد، رد صلاحیت شد و رتبهٔ دوم خود در مسابقهٔ رانندگان را از دست داد. بنابراین فرنتسن جانشین شوماخر در سکوی دوم فصل شد.
پس از فصل ۱۹۹۷ با خاتمهٔ همکاری تمام‌وقت رنو با فرمول یک و جدایی ایدرین نیوئی، تیم ویلیامز هرگز نتوانست قدرت پیشین خود در فرمول یک را بازیابد. در این فصل ویلیامز از موتور مکاکروم استفاده کرد که همان موتور قدیمی بازتولید شدهٔ رنو بود. بنابراین خودروی اف‌دبلیو۲۰ هم از نظر آیرودینامیکی و هم از نظر موتور مشابه خودروی سال گذشته بود و برخی عقیده داشتند همان خودروست که بر پایهٔ قوانین ۱۹۹۸ اصلاح شده‌است. شرکت راتمنز تصمیم گرفت برند وینفیلد خود را تبلیغ کند و نام تیم را به وینفیلد ویلیامز تغییر داد. ازاین‌رو رنگ‌آمیزی بدنه از آبی و سفید به قرمز تغییر یافت. ویلیامز هر دو رانندهٔ فصل گذشته‌اش را نگه داشت؛ ولی توفیقی به دست نیاورد. بهترین نتیجهٔ ویلیامز در فصل ۱۹۹۸ دو رتبهٔ سومی ویلنوو در آلمان و مجارستان و رتبهٔ سومی فرنتسن در استرالیا بود. در پایان فصل، ویلیامز در رتبهٔ سوم سازندگان ایستاد. ویلنوو و فرنتسن نیز در مسابقهٔ رانندگان پنجم و هفتم شدند.
در فصل ۱۹۹۹ ویلیامز از موتور سوپرتک که نسخهٔ بازسازی شده موتور مکاکروم-رنو بود، استفاده کرد. رالف شوماخر جانشین هم‌وطن خود فرنتسن شد. الکس زاناردی ایتالیایی که قهرمان دو دورهٔ گذشتهٔ کارت شده‌بود نیز به جای ویلنوو به تیم پیوست. رالف شوماخر در سه مسابقه روی سکو ایستاد و در پایان فصل، ششم شد. زاناردی نیز هیچ امتیازی به دست نیاورد. در مسابقهٔ سازندگان، ویلیامز رتبهٔ پنجم را کسب کرد که بدترین نتیجهٔ تیم در دههٔ ۱۹۹۰ بود.
در فصل ۱۹۹۸ ویلیامز قراردادی شش‌ساله با ب‌ام‌و برای تأمین موتور امضا کرد. بخشی از قرارداد، ویلیامز را ملزم به استفاده از دست‌کم یک رانندهٔ آلمانی می‌کرد. جذب رالف شوماخر در فصل ۱۹۹۹ نیز به همین منظور انجام شد. در فصل ۱۹۹۹ تیم از خودرویی با موتور بی‌ام‌و به صورت آزمایشی در پیست‌ها استفاده می‌کرد.
در دورهٔ ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ تغییرات اساسی در حامیان مالی تیم رخ داد. راتمنز اینترنشنال توسط بریتیش امریکن توباکو خریداری شد و مالک جدید، تصمیم گرفت قرارداد راتمنز با ویلیامز را تمدید نکند. بی‌ام‌و حامی مالی ویلیامز شد و رنگ خودروهای تیم به آبی و سفید تغییر یافت. حامی مالی دوم تیم، کامپک بود و با مالکیت کامپک، تیم از جایزه بزرگ بریتانیای ۲۰۰۲ از حمایت مالی هیولت پاکارد (اچ‌پی) نیز برخوردار شد. پس از انتقاداتی که به قرارگیری لوگوی اچ‌پی روی بال عقب ابراز شد، از فصل ۲۰۰۳ این لوگو با خط برچسب اچ‌پی جایگزین شد.
با تصویر پاک جدیدی که از ویلیامز ارائه شد، تیم می‌توانست برند ضد تمایل به سیگار به نام نیکیتین"GlaxoSmithKline". Retrieved 19 July 2006. و برند ماءالشعیر بادویزر محصول انهایزر-بوش"Anheuser-Busch, Inc.: Budweiser sponsors BMW WilliamsF1 Team". Retrieved 19 July 2006. و پارک تفریحی سی ورلد"SeaWorld Adventure Parks To Be Featured With BMW WilliamsF1 Team". Retrieved 19 July 2006. را تبلیغ کند.
ویلیامز تمایل داشت برای فصل ۲۰۰۰ خوان پابلو مونتویای کلمبیایی را به جای زاناردی به خدمت گیرد؛ ولی یک سال از قرارداد مونتویا با تیم چیپ گاناسی مانده‌بود. بنابراین جنسون باتن بریتانیایی هم‌تیمی رالف شوماخر شد. فصل نخست شراکت ویلیامز و بی‌ام‌و با هیچ پیروزی همراه نبود. تنها سه سکو توسط شوماخر به دست آمد و در پایان فصل، ویلیامز در رتبهٔ سوم سازندگان قرار گرفت.
در فصل ۲۰۰۱ باتن به بنتون-رنو پیوست و مونتویا به تیم افزوده شد. خودروی اف‌دبلیو۲۳ در چهار مسابقه پیروز شد. شوماخر سه پیروزی و مونتویا یک پیروزی به دست آوردند. در چند مسابقه، اف‌دبلیو۲۳ نشان داد که از خودروهای فراری و مک‌لارن سریع‌تر است. ولی فصل ۲۰۰۱ با رتبهٔ سوم برای ویلیامز به پایان رسید.
ترکیب تیم ویلیامز برای فصل ۲۰۰۲ حفظ شد. این فصل کاملاً تحت سلطهٔ رانندگان فراری یعنی میشائیل شوماخر و روبنس باریکلو بود. شوماخر در همهٔ ۱۷ مسابقه روی سکو رفت و برندهٔ ۱۱ مسابقه شد. تنها پیروزی ویلیامز در مسابقهٔ دوم فصل در جایزه بزرگ مالزی توسط رالف شوماخر به دست آمد. در پایان فصل، مونتویا با وجود این که هیچ پیروزی به دست نیاورد، در رتبهٔ سوم مسابقهٔ رانندگان ایستاد. رالف شوماخر نیز چهارم شد. در مسابقهٔ سازندگان نیز ویلیامز پس از فراری در رتبهٔ دوم قرار گرفت.
در مرحلهٔ تعیین خط جایزه بزرگ ایتالیا در پیست مونزا، مونتویا با خودروی ویلیامز اف‌دبلیو۲۴ مسیر ۵٫۷۹۳ کیلومتری پیست را در مدت ۱ دقیقه و ۲۰ ثانیه و ۲۶۴ صدم ثانیه با میانگین سرعت ۲۵۹٫۸۲۷ کیلومتر بر ساعت طی کرد و رکورد سریع‌ترین دور را که به میزان ۲۵۹٫۰۰۵ کیلومتر در ساعت توسط ککه روسبرگ با خودروی ویلیامز اف‌دبلیو۱۰ در پیست سیلورستون در جایزه بزرگ بریتانیای ۱۹۸۵ ثبت شده‌بود، شکست.
فصل ۲۰۰۳ موفق‌ترین سال شراکت ویلیامز و بی‌ام‌و بود. فرانک ویلیامز اطمینان داشت خودروی اف‌دبلیو۲۵ می‌تواند برای قهرمانی رقابت کند. تیم در چهار مسابقه پیروز شد که سهم هر راننده، دو پیروزی بود. مونتویا تا آخرین مسابقه بخت قهرمانی داشت و در نهایت، با ۱۱ امتیاز اختلاف نسبت به میشائیل شوماخر سوم شد. ویلیامز نیز با برتری دو امتیازی نسبت به مک‌لارن، رتبهٔ دوم سازندگان را به دست آورد.
در آغاز فصل ۲۰۰۴ خبر انتقال مونتویا به مک‌لارن در فصل ۲۰۰۵ اعلام شد. تیم با خودرویی با دماغهٔ مخروطی که به نام «دماغهٔ گراز دریایی» مشهور شده‌بود، آغاز کرد. پس از این که غیر رقابتی بودن این طراحی مشخص شد، در نیمهٔ دوم سال از طراحی رایج‌تری استفاده شد. فراری برای سومین سال پیاپی اقتدار خود را نشان داد و در ۱۵ مسابقه از ۱۸ رقابت، پیروز شد. ویلیامز یک پیروزی توسط مونتویا در آخرین مسابقه یعنی جایزه بزرگ برزیل به دست آورد که آخرین پیروزی ویلیامز تا جایزه بزرگ اسپانیای ۲۰۱۲ بود. اتفاق دیگری که در این فصل افتاد، رد صلاحیت خودروهای ویلیامز و تویوتا در جایزه بزرگ کانادا بود. این خودروها از ترمزهای غیرمجاز استفاده کرده‌بودند. ویلیامز فصل را با رتبهٔ چهارم به پایان رساند و شش سکو به دست آورد.
در فصل ۲۰۰۵ شوماخر و مونتویا از تیم جدا شدند و مارک وبر استرالیایی و نیک هایدفلد آلمانی جای آن‌ها را پر کردند. جنسون باتن قرار بود در سال ۲۰۰۵ برای ویلیامز رانندگی کند، ولی به دلیل قوانین فدراسیون بین‌المللی وادار شد در تیم فعلی خود بماند. آنتونیو پیتزونیا رانندهٔ آزمایشی تیم در این فصل بود. باتن نیز قراردادی برای پیوستن به ویلیامز در فصل ۲۰۰۶ امضا کرد.