moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
به این ترتیب قبل از اسلام دو نوع سال و ماه به‌طور موازی توسط ایرانیان استفاده می‌شد؛ یکی سال عرفی که سیار بود و دیگری سال مذهبی که ثابت نگه داشته می‌شد. اما اینطور به نظر می‌رسد که این سال ثابت جز برای امور مربوط به زراعت و تعیین اوقات فصول سال شمسی و انجام برخی امور مهم مذهبی و از آن جمله عید فروردگان که عید ارواح مؤمنین بود، و جشن‌های گاهنبارهای شش‌گانه (و شاید آیین مربوط به روز وفات زرتشت)، مورد استعمال نداشته و تنها موبدان (و نیز احتمالاً کارمندان و کارکنان دفاتر مالیاتی) به آن توجه می‌کردند. دانشمندان و روحانیون وقتی که روز یا ماهی از سال را ذکر می‌کردند، هرگاه مرادشان سال و ماه و روز عرفی بود، آن را به‌طور مطلق ذکر می‌کردند، مثلاً می‌گفتند: تیر ماه یا روز بهرام از ماه آذر، و هر وقت مقصودشان، سال و ماه و روز ثابت مذهبی کبیسه شده شمسی بود، آن را با لفظ "وهیککیگ" ("وهیکَک" یا "وهیگَک" یا "وَهیجَک" یا "وهیژَک" یا "وهیزَک" یا "بهیزَک") معادل لفظ "مَکبُوس" کتب و منابع عرب‌زبان تردیف می‌کردند، مثلاً می‌گفتند: «ماه وهیگک تیر» یا «روز وهیگک بهرام از ماه وهیگک آذر» یا «ماه وهیگک تیر و روز وهیگک خرداد»، یعنی روز مقدس یا مبارک خرداد از ماه مقدس یا مبارک تیر یا ۹۶ روز گذشته از اعتدال ربیعی.
هر یک از پنج فصل گات‌ها نیز به یکی از روزهای اندرگاه منسوب بوده‌است. این پنج روز عبارت بودند از: ۱) اَهْنَوَدگاه ۲) اَشْتَوَدْگاه ۳) سْپَنْتْمَدگاه ۴) وُهوخْشَتْرَگاه ۵) وهیشْتْواشْت‌گاه (یا: هیشْتْواشْت‌گاه)، که در واقع منطبق بر پنج وقت یا گاه شبانه‌روز و برگرفته از نام‌های آنها بودند، یعنی: ۱) هاونگاه ۲) رپیتونیگاه ۳) ازیرنیگاه ۴) اویسروترمگاه (یا: اویسروتریمگاه) ۵) اوشهنگاه (یا: اشهینگاه).
در دوران امپراتوری ساسانی، پنج روز اندرگاه به «نوروز کوچک» معروف بود و جزء روزهای جشن، تعطیلات و مراسم مذهبی محسوب می‌شد.http://www.bbc.co.uk/religion/religions/zoroastrian/holydays/khordadsal.shtml
به دلیل رعایت نکردن شش ساعت و اندی زمان در گاه‌شماری هر سال، بعد از مدتی، حساب سال قراردادی و سیار با حساب سال حقیقی اختلاف پیدا می‌کرد. چون سال شمسی حقیقی، کسری علاوه دارد و با کسور اعشاری، نزدیک به ۳۶۵/۲۴۲۲ روز است، به همین جهت سال ایرانیان هر چهار سال یک روز، یا در مقیاسی بزرگ‌تر در هر ۱۱۶ یا ۱۲۰ یا ۱۲۸ سال، ۳۱ روز نسبت به سال شمسی حقیقی و روال و روند عادی طبیعت و گردش معمول فصول، جلوتر می‌افتاد و کمتر از آن تمام می‌شد.
برای برطرف کردن این اختلاف بین سال حقیقی و سال عرفی و رفع مشکل، ایرانیان قدیم یک ماه سیزدهم به سال می‌افزودند که در واقع تکرار یکی از ماه‌های سال بود. این یک ماه کبیسه، در نوشته‌های قدیم بهیزک بزرگجشن‌های ایرانیان، عسکر بهرامی، ص ۲۱ گفته می‌شد و چنین سالی را که یک ماه اضافه داشت، وهگیک یا وهیژکی (بهیزکی؛ وهیگکی، ویهیجکی) می‌نامیدند و این نوع گاه‌شماری، گاه‌شماری بهیزکی یا گاه‌شماری ویهیژکیک نامیده می‌شد. منجمین و نویسندگان و دانشمندان دوره اسلامی، این سال را سال ناقصه می‌گفتند.گاه‌شماری و جشن‌های ایران باستان، ص ۱۵ مثلاً در ۱۲۰ سال نخست، دو ماه فروردین و در ۱۲۰ سال دوم، دو ماه اردیبهشت ایجاد می‌کردند. روزهای این ماه‌ها هم همان نام روزهای عادی را داشتند.گاه‌شماری و جشن‌های ایران باستان، ص ۸۲
در عدد ۱۲۰ میان منابع گوناگون، اختلاف است. برای نمونه ۱۱۶ و ۱۲۸ سال هم گفته شده‌است. این برمی‌گردد به احتساب این امر که اختلاف سال حقیقی با سال ۳۶۵ روزه دقیقاً یک‌چهارم روز نیست. البته پژوهشگران اظهار داشته‌اند که ۱۲۸ سال، حساب دقیق‌تری خواهد بود. اینک دقیق‌تر به این مسئله می‌پردازیم:
طول سال اعتدالی برابر با ۳۶۵٫۲۴۲۱۹۸۷۹ روز است (موسی اکرمی، گاه‌شماری ایرانی، تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی، ۱۳۸۰، ص ۳۳). اگر ۱۲۰ مبنا گرفته شود، نتیجه‌اش این می‌شود که سال معادل ۳۶۵٫۲۵ = ۳۶۵ +۳۰/۱۲۰ روز تقریب خورده‌است؛ اگر ۱۱۶ مبنا گرفته شود، نتیجه این می‌شود که سال معادل ۳۶۵/۲۵۸۶ = ۳۶۵ + ۳۰/۱۱۶ روز تقریب خورده، و اگر ۱۲۸ مبنا گرفته شود، نتیجه‌اش این می‌شود که سال معادل ۳۶۵/۲۳۴۳۷۵ = ۳۶۵ + ۳۰ /۱۲۸ روز تقریب خورده‌است. چنان‌که دیده می‌شود، تقریبِ ۱۲۸ از بقیه دقیق‌تر و ۱۱۶ به یک معنا از همهٔ تقریب‌ها غیردقیق‌تر است. اما بیرشک برای عدد ۱۱۶ خاصیتی ذکر کرده‌است، و آن این است که پس از ۱۳ دورهٔ ۱۱۶ساله = ۱۵۰۸ سال جمعِ کسرها تقریباً دقیقاً برابر با یک سال می‌شود (احمد بیرشک، گاه‌نامهٔ تطبیقی سه هزار ساله، بنیاد دانشنامهٔ بزرگ فارسی، چاپ دوم، ۱۳۷۳، ص ۲۲۲):
هرچه هست، در اکثر مآخذ، رقم ۱۲۰ سال ذکر شده‌است. این سؤال مطرح می‌شود که چرا برای جبران این کاستی ۱۲۰ سال صبر می‌کردند و چرا هر چهار سال یک روز به سال نمی‌افزودند. پاسخ به اعتقادات و تعصبات مذهبی مربوط می‌شود. زرتشتیان برای هر یک از روزهای ماه‌های سی‌روزه‌شان اوراد، ادعیه و مناسک و مراسمی داشتند. همچنین در هر یک از پنج روز اندرگاه، به سبب تقدس و تبرک دینی این روزها، یکی از پنج گاه مقدس گاهان زرتشت را می‌خواندند. از این رو نمی‌توانستند (و نمی‌خواستند هم) تعداد روزهای سال را کم و زیاد کنند. این دلیلی است که ابوریحان بیرونی آورده‌است (هاشم رضی، گاه‌شماری و جشن‌های ایران باستان، تهران، بهجت، ۱۳۸۰، صص ۵۸–۵۹ که بخشی از ترجمهٔ فارسی آثار الباقیه عن القرون الخالیه ابوریحان را نقل کرده‌است). با این حال در بعضی منابع، اشاره‌ای به کبیسه‌های چهارساله هم شده‌است. یعنی اندرگاه را به جای پنج روز، شش روز می‌گرفتند و به این روز ششم، اَوَرْداد به معنی روز زیادی می‌گفتند (هاشم رضی در کتابش، "گاه‌شماری و جشن‌های ایران باستان"، صفحهٔ ۵۲ به دو منبع، یکی دست‌اول و دیگری دست‌دوم اشاره می‌کند که به این مسئله اشاره داشته‌اند: یکی
Zoroastrian Calendar (Spiegel Memorial Volume) Bombay, 1908
و دیگری بحار الفضائل تألیف سال ۷۶۴ یزدگردی، فصل سوم).
به این ترتیب در گاه‌شماری وهیزکی هر ۱۲۰ سال، یک سال ۱۳ ماهی داشتند. یعنی به مدت ۱۱۹ سال، سال به صورت عادی بود و سال ۱۲۰اُم وهیزکی می‌شد. ماه اضافی در سال‌های وهیزکی میان ماه‌های دیگر در گردش بود. یعنی در سال ۱۲۰اُم، ماه اضافی را بعد از فروردین که ماه اول بود، می‌آوردند و در سال ۲۴۰اُم آن را پس از اردیبهشت قرار می‌دادند و الی آخر.
همچنین شواهدی در دست است که در سال سیزده‌ماهه، پنج روز اندرگاهی را نیز پس از ماه اضافی می‌آورند و در سال‌های غیر وهیزکی (تا وهیزک بعدی)، این پنج روز اضافه پس از ماهی که ماه اضافی (وهیزکی) پیشین به آن اضافه شده بود، می‌آمد. مکان روزهای اندرگاه در گاه‌شماری سیار یا شمسی ناقصه نیز بر همین مبنا تعیین می‌شد.
در پنج روز بهیزک کوچک، زرتشتیان مراسم خاص دینی و کارهای اجتماعی و خیرات و نذورات انجام می‌دادند و آغاز سال را بعد از پایان این پنج روز مبارک به حساب می‌آوردند، و با وجود اینکه این پنج روز به مردم اختصاص داشت و عمومی بود، روز اول فروردین ماه را روز نو یا نوروز سلطانی می‌نامیدند و آن را به سلاطین اختصاص می‌دادند. به عقیدهٔ برخی، عمل بهیزک‌گیری کوچک به خود زردشت منسوب است. او این اصول را به مؤمنین خود آموخت تا زمان اعمال دینی از مواقع خود دور نیفتد.
با اعمال بهیزک بزرگ و گردش دادن آن میان ماه‌های عادی سال، پس از گذشت یک دورهٔ ۱۴۲۰ ساله، یا اگر دقیق‌تر بگوییم ۱۴۶۱ ساله، بهیزک بزرگ دوباره به محل نخست خود بازمی‌گشت، تا اینکه در اواخر دورهٔ ساسانیان به انتهای ماه آبان یا ماه آذر رسید. چون در این زمان حکومت ساسانی به پایان خود رسید و دیگر این نوع گاه‌شماری و تقویم مورد توجه دستگاه حکومتی قرار نگرفت، و تنها به‌طور غیررسمی نزد زرتشتیان تداول و رواج خود را حفظ کرد، بهیزک کوچک نیز از حرکت بازایستاد و متوقف شد.
ظاهراً در مواقعی که اوضاع مملکت نامساعد و پریشان بود، وهیزک نمی‌کردند و کبیسه گرفته نمی‌شد؛ بنابراین بعضاً وهیزک‌ها عقب می‌افتاد. برخی مانند ابوریحان بیرونی گفته‌اند که برای جبران مافات در اینگونه موارد، چند وهیزک توأمان انجام می‌دادند. یعنی به‌طور یکجا ۲ ماه اضافی به سال می‌افزودند. او می‌گوید که در زمان یزدگرد اول (۴۲۰–۳۹۹ م)، پس از بسامان‌کردن اوضاع وهیزک‌ها، برای محکم‌کاری یک وهیزک اضافه هم انجام دادند تا به مدت ۲۴۰ سال آسوده باشند و پس از آن کبیسهٔ دیگری انجام نشد. بدین معنا که به جای اینکه بعد از سپری شدن ۱۲۰ سال، یک ماه را بهیزک کنند، بعد از سپری شدن ۲۴۰ سال، دو ماه را یکجا بهیزک گرفتند؛ چنان‌که در زمان یزدگرد اول ساسانی بعد از آبان، دو ماه زاید را به‌عنوان بهیزک، یکجا به تقویم اضافه کردند و بهیزک بزرگ محسوب نمودند.
«انجام وهیزک از روی محکم‌کاری» را ابوریحان آورده‌است، اما در صحت این قول، جای تأمل بسیار است و چه‌بسا پایه و اساسی نداشته‌باشد.گاه‌شماری و جشن‌های ایران باستان، ص ۲۷
با اینکه علت ایجاد و وضع بهیزک بزرگ و بهیزک کوچک، تطبیق سال دینی با سال نجومی و طبیعی بود تا بتوانند آغاز سال را در اعتدال ربیعی تثبیت کنند، اما علی‌الظاهر وهیزک‌گیری پس از سقوط ساسانیان متروک شد. چنان‌که گذشت، آخرین وهیزک به احتمال زیاد در زمان یزدگرد اول و در ماه آبان اتفاق افتاد. از این رو پنج روز اندرگاه پس از ماه آبان و پیش از ماه آذر قرار گرفت و پس از آن چون وهیزک نکردند، پنج روز اندرگاه میان این دو ماه باقی ماند. با این وجود در مورد تاریخ ترک وهیزک بین صاحب‌نظران اختلاف وجود دارد؛ برخی آن را در زمان پادشاهی یزدگرد اول دانسته‌اند، برخی در زمان پادشاهی پیروز و جز آن. لیکن اغلب صاحب‌نظران، انجام آخرین بهیزک را در دورهٔ پادشاهی یزدگرد اول می‌دانند، یعنی می‌گویند که به احتمال زیاد در این زمان، کبیسهٔ هفتم توأم با کبیسهٔ هشتم گرفته‌شده و دو ماه توأمان به سال افزوده شده‌است. الحقاق یک ماه اضافه به آخر آبان (ماه هشتم سال) قرینهٔ آن است که از ابتدای اجرای نظام گاه‌شماری بهیزکی تا آن هنگام، این عمل هفت بار انجام شده و از اولین کبیسه‌گیری به این روش هفت دورهٔ کامل به طول ۸۴۰ سال گذشته‌است.
پژوهشگران سعی کرده‌اند با استفاده از حساب قهقرایی و با احتساب این که وهیزک از کی متروک شده‌است، تاریخ آغازین استفاده از گاه‌شماری وهیزکی را مشخص کنند. یعنی فرضاً حسابی از این دست که: آبان، ماه هشتم سال است، پس ۸ بار وهیزک شده‌است، بنابراین ۹۶۰ سال این تقویم و شیوهٔ گاه‌شماری مورد استفاده بوده‌است. در این نوع محاسبه فرض‌هایی شده‌است که در صحت و سقم آنها، جای سخن بسیار است؛ از جملهٔ فرض‌ها این است که تا پیش از ترک عمل بهیزک‌گیری، تمام بهیزک‌ها به‌طور دقیق رعایت شده‌باشند.
قدیمی‌ترین و نخستین اطلاعی که از سیار بودن و وضعیت شناور سال قراردادی ایرانیان در دوران‌های باستان در دست داریم، این است که در سال جلوس به سلطنت یزدگرد سوم ساسانی (آخرین پادشاه آن سلسله) در ۶۳۲ میلادی و ۱۱ هجری قمری، نوروز، یعنی اول فروردین ماه، در ۱۶ حزیران (ژوئن) رومی یعنی در روز نود و یکم از اول بهار واقع بوده‌است.
سال سیار ایرانی، مختص ایران نبود، بلکه غالب ممالک و اقوامی که در قلمرو اقتدار شاهنشاهی ایران بودند (به‌استثنای مصر، بابل، فلسطین و سوریه که خودشان تمدن‌های قدیمی و مستقلی داشتند)، و ظاهراً تمام اقوام زردشتی‌مذهب آن را اتخاذ کردند و مراعات نمودند؛ چنان‌که سال و ماه‌های سغدی‌ها و خوارزمی‌ها و سیستانی‌ها در مشرق، و کاپادوکی‌ها و ارمنی‌ها در مغرب ایران، عیناً بدون کم و زیاد (جز در آنچه راجع به اختلاف موقع خمسه مسترقه است) همان سال و ماه‌های ایرانی است، منتها با اسامی دیگر که آن هم غالباً با تغییر کلمات به لهجه محلی، ولی با حفظ معنا است. از سال و ماه ارمنی‌ها بیش از همه اطلاع داریم و مخصوصاً به‌واسطه تحقیقات دولوریه آگاهی‌های زیادی دربارهٔ تواریخ ارمنی به دست آمده‌است، و می‌دانیم که ماه نَوَسَرد ارمنی، یعنی اولین ماه سال آنها عیناً مطابق همان فروردین ماه ایرانی بوده، و نیز سایر ماه‌هایشان، فقط با این اختلاف که چون ارمنی‌ها خمسه مسترقه را در آخر سال اضافه می‌کردند و ایرانیان در آخر یکی از هشت ماه اول سال، به همین جهت اول سال ارمنی همیشه ۵ روز دیرتر از اول سال ایرانی آغاز می‌شد. همچنین اوایل سایر ماه‌های سال ارمنی و ایرانی تا ماه‌هایی که ایرانیان خمسه را به جلو آن الحاق می‌کردند، پنج روز اختلاف داشت، ولی اوایل ماه‌های بعد تا آخر سال در بین هر دو ملت با هم یکی بود. مثلاً از نوشته‌های آگاثانگلوس مورخ ارمنی می‌دانیم که در سال ۳۰۴ میلادی، اول سال ارمنی، یعنی اول ماه نوسرد مطابق با ۱۱ سپتامبر رومی یولیانی بوده‌است، و نیز از مآخذ دیگر می‌دانیم که در مبدأ تاریخ ارمنی، یعنی سال ۵۵۲ میلادی، اول سال برابر با ۱۱ ماه ژوئیه رومی بوده‌است. همچنین چندین خبر دیگر دربارهٔ موقع ایام سال ارمنی در تواریخ مختلف داریم که هر کدام با اول سال ایرانی در همان تاریخ، لکن با پنج روز تفاوت یادشده، مطابق می‌آید، و واضح است که اگر اول سال ایرانی را در سال ۶۳۲ میلادی (تاریخ جلوس یزدگرد سوم) که همگی در ۱۶ حزیران (ژوئن) رومی ضبط کرده‌اند، مأخذ بگیریم و از آن تاریخ به عقب برگردیم، اول سال ایرانی در سال‌های قبل از آن تاریخ نسبت به ماه‌های رومی به‌دست می‌آید؛ به این طریق که در هر چهار سال، یک روز عقب‌تر بوده‌است.
پس از انقراض سلسلهٔ ساسانی و تسلط اعراب بر ایران، تقویم یزدگردی نزد پارسیان زرتشتی محفوظ ماند و زرتشتیان امروزی مقیم هند، پاکستان و ایران در مکاتبات و مراسلاتشان از آن استفاده می‌کنند. سال یزدگردی شمسی، اصطلاحی است. در این تقویم، سال را ۳۶۵ روز حساب می‌کنند و روزهای سال را به‌طور مساوی به ۱۲ ماه سی روزه بخش می‌کنند و پنجهٔ دزدیده را پس از اسپندارمذ یا پیش از فروردین قرار می‌دهند. اسامی ماه‌ها، همان نام‌های ماه‌های سال شمسی امروزی است. در تقویم یزدگردی نیز مانند تقویم مزدیسنا (اوستایی)، روزهای سی‌گانهٔ ماه‌ها هریک دارای نام خاص و مختص یکی از ایزدان یا فرشتگان است، و هر روز که نامش با نام ماه یکی و منطبق شود، مقدس و عید شمرده می‌شود. بنا به روایت حمزهٔ اصفهانی در تاریخ سنی ملوک الأرض و الأنبیاء (صفحهٔ ۹) و مطابق نقل مجمل التواریخ و القصص (صفحهٔ ۱۱)، مدت زمان سپری شده از زمان کیومرث تا یزدگرد معادل ۱۴۸۲ سال و ۱۰ ماه و ۱۹ روز بوده، و مسعودی نیز طول مدت پادشاهی ایرانیان را تا هنگام هجرت ۳۶۹۰ سال ذکر کرده‌است (مروج الذهب و معادن الجوهر، ج ۱، ص ۲۷۶).
اما بعد از اسلام، در ایران تقویم منظم و مناسبی وجود نداشت و در محافل سیاسی و علمی تحت حاکمیت بغداد، تقویم هجری قمری استفاده می‌شد، و سال مالی هم همچنان نامرتب بود تا اینکه گاه‌شماری جلالی در راستای اصلاح نظام گاه‌شماری ایرانی (گاه‌شماری یزدگردی) و محاسبهٔ دقیق نقطهٔ اعتدال ربیعی و انطباق آن بر لحظهٔ آغاز سال وضع و ایجاد گردید.
این که چرا به جای کبیسهٔ چهار ساله و افزودن یک روز در هر چهار سال، پس از گذشت ۱۲۰ سال با افزودن یک ماه، کبیسه می‌گرفتند، نزد ایرانیان توجیه دینی داشت. به موجب کتاب دینکرد کبیسه گرفتن کمتر از یک ماه جایز نیست. همچنین زیاده از ۵ ماه نیز روا نمی‌باشد. ابوریحان بیرونی می‌گوید که ایرانیان می‌گفتند کبیسه بر ماه واقع می‌شود؛ نه بر روز، زیرا زیاد شدن شمار روزها را نیک نمی‌دانستند. بیرونی علت دیگری هم برای این کار می‌آورد. وی نوشته‌است که ایرانیان برای هر روز آیین‌های خاصی داشتند؛ از جمله ذکر نام ایزدی که روز به نام اوست و پادشاهان ساسانی نیز برای هر روز، یک نوع خاص گل و شراب و نغمه داشتند و از این رو افزوده شدن بر تعداد روزها ترتیب را برهم می‌زد. برخی نویسندگان دلایل دیگری هم آورده‌اند، از جمله اینکه چون ایرانیان برای روزها سعد و نحس قائل بودند، نمی‌خواستند با جابه‌جا کردن آنها، روزهای سعد به روزهای نحس منتقل شوند و نوروز در اولین روز ماه نباشد.
غلامحسین محمدنیا عضو سابق تیم مذاکره کننده هسته‌ای است و از اوت ۲۰۱۶ تا اکتبر ۲۰۱۸ سفیر ایران در آلبانی بود. او در دسامبر ۲۰۱۸ به دلیل «لطمه زدن به امنیت ملی» آلبانی از این کشور اخراج شد.
برخی گزارشهای مطبوعاتی اخراج او را در ارتباط با یک عملیات ناموفق تروریستی در سال ۲۰۱۶ علیه تیم ملی فوتبال اسرائیل در تیرانا می‌دانند در حالی که برخی دیگر آن را به افزایش تنش میان ایران و آلبانی پس از پذیرفتن حدود ۳۰۰۰ عضو یک گروه تبعیدی ایرانی توسط تیرانا در سال ۲۰۱۶ ربط می‌دهند.
علم فِرَق، آگاهی از عقاید کلامی گروه‌های مختلف اسلامی و ماهیت آنها است.
پیشگامِ در این علم، هشام بن محمد بن کلبی (م ۲۰۶ ق) است. ابن سکّیت (م ۲۴۴ ق) معلم فرزندان متوکل نیز که به جرم تشیع به شهادت رسید، کتاب الفرق داشته‌است. از شیعیان دیگری که در این زمینه به تألیف پرداخته‌اند، می‌توان از نصر بن صباح (قرن ۳ق) و ابوالمظفر محمد بن احمد نُعیمی (از اصحاب حسن به علی عسگری) نام برد که هر یک، کتابی با عنوان فرق الشیعه داشته‌اند. سپس حسن بن موسی نوبختی (م ۳۱۰ ق) کتابهایی در این زمینه تدوین کرد. عنوان کتابهای وی ادیان العرب، کتاب الآراء و الدیانات و کتاب الفرق است که فرقه‌های شیعی را در آن، برشمرده است.
از دیگر کتابهایی که شیعیان در این موضوع تدوین کرده‌اند، المقالات و الفرق از سعد بن عبدالله اشعری (م ۲۹۹ یا ۳۱۰ ق) است. تشابه فراوان مطالب دو کتاب المقالات و الفرق و فرق الشیعه نوبختی (در حدود نود درصد مطالب). موجب شده تا عده ای همچون عباس اقبال، این دو کتاب را، یک کتاب دانسته و در نتیجه، فرق الشیعه موجود را از آنِ نوبختی ندانند و نسخه ای ناقص از المقالات و الفرق قلمداد کنند.
همچنین مسعودی (م ۳۴۶ق)، کتابهایی همچون المقالات فی اصول الدیانات و الابانه فی اصول الدیانات داشته‌است که از عناوین کتب پیداست به بحث در موضوع فِرَق، اختصاص داشته‌است. شیخ صدوق (م ۳۸۱ق) نیز کتاب الفرق داشته‌است.
در واقع، پس از گذشت سه قرن از حیات اسلام، ضرورت دسته‌بندی این فرقه‌ها و بیان تمایز هر یک از دیگری برای رهایی مراجعه کننده گان از سرگردانی احساس می‌شد. از این رو، نیاز به تدوین علمی که در آن عقاید و آرای گروه‌های مختلف منتسب به اسلام بیان شده باشد، بیش از پیش احساس شد؛ لذا رشد این علم از قرن چهارم آغاز شد.
آقای ماگو () فیلمی در ژانر کمدی به کارگردانی استنلی تانگ است که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد.
هانتز هال (; – ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "والنتینو"، "فرشتگانی با چهره‌های کثیف"، "بن‌بست، زبر و زرنگ‌ها و "مدرسه جنایت" اشاره کرد.
زبر و زرنگ‌ها () فیلمی به کارگردانی ژان یاربرو است که در سال ۱۹۵۶ منتشر شد. هانتز هال بازیگر اصلی این فیلم بوده است.
اظماره ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
پنج جزیره‌ی دریای غرب (کره ای: 西海五島/서해오도) که اشاره به پنج جزیره در دریای غرب (دریای زرد) دارد، جزوی از اینچئون از کره جنوبی است. نام‌های این پنچ‌جزیره، جزیره‌ٔ ، ، ، و جزیره‌ٔ U است. موقعیت‌های آن‌ها خیلی به کره‌ی شمالی نزدیک‌تر هستند و کره‌ی شمالی در مورد حق مالکیت آن‌ها ادعا دارد. کره شمالی به انجام آموزش به اشغال پنج غرب دریای سلیمان اما به دلیل این‌که سازمان ملل متحد خط حدی شمالی (NLL) را پس از جنگ دو کره ایجاد کرد، این جزایر را کره‌ٔ جنوبی اداره می‌کند.
نیروهای تاسیس شمالی خط حد (NLL) در شمال جزیره، در سال 1953 پس از جنگ کره.کره جنوبی انحراف از قوانین قبلی از نامزدی در غرب دریای برخورد
آبشار دودْوَزَن خرمکش آبشاری واقع در استان گیلان است که در فاصله ۲۴ کیلومتری از شهرستان شفت، در منطقه کوهستانی و ییلاقی "سیاهْمزْگی" قرار گرفته‌است. پوشش جنگلی انبوه، چشمه‌های آب، رودخانه پرآب و خروشان و همچنین آب و هوای خنک باعث شده از این آبشار به عنوان یکی از زیباترین آبشارهای گیلان نام ببرند. در رابطه با ارتفاع این آبشار پژوهش‌های دقیقی صورت نگرفته، اما ارتفاع آن حدود ۵۴ متر تخمین زده شده‌است. همچنین بر اساس تحقیقات زمین شناسان این آبشار چیزی حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰ سال قدمت دارد
ترنسفر مارکت () یک وبگاه اینترنتی است که اطلاعات مورد نیاز برای خرید و فروش بازیکنان و افتخارات تیم های فوتبال دنیا را جمع‌آوری و منتشر می‌کند. مالک این وبسایت اکسل اسپرینگر است. طبق اعلام یک نهاد بررسی گردش اطلاعات در آلمان (IVW) ترنسفرمارکت از جمله ۲۵ سایت پربازدید در آلمان است. این وبسایت یکی از بزرگترین وبسایت‌های ورزشی آلمان بعد از وبسایت مجله کیکر آلمان است.
این وبسایت در ماه مه سال ۲۰۰۰ میلادی توسط ماتیاس سیدل بنیانگذاری شده‌است. در سال ۲۰۰۸ میلادی انتشارات «اکسل اسپرینگر» ۵۱ درصد از سهام این سایت را خرید و سهم سیدل از این وبسایت به ۴۹ درصد رسید.
نسخه انگلیسی وبسایت ترنسفرمارکت در سال ۲۰۰۹ میلادی راه‌اندازی شد.
پلازا که در زبان اسپانیایی به معنی «میدان» است، به آن دسته از فضاهای عمومی اطلاق می‌شود که در دل شهرها قرار دارند و در واقع، فارغ از ابعاد تجاری، صرفاً کارکردی پاتوق‌گونه برای شهروندان دارند. پلازاها عمدتاً محل شکل‌گیری بخشی از خاطره‌های جمعی شهروندان هستند که در پاره‌ای از موارد، این خاطره‌ها می‌توانند شکل سیاسی هم به خود بگیرند.
پلازاها محلی برای جمع شدن شهروندان، قرار ملاقات و گفتگو هستند و به همین دلیل، برای لحظاتی شهروندان را از استرس‌های شهری دور می‌کنند.
مالکیت پلازاها هم معمولاً عمومی است و این اماکن در اکثر موارد کارکردی غیرتجاری دارند.
به عنوان نمونه‌ای از مشهورترین پلازاهای جهان، می‌توان به میدان سرخ مسکو و میدان التحریر در مصر اشاره کرد.
میدان نقش جهان در اصفهان نیز یکی از مهم‌ترین پلازاها در ایران و جهان به‌شمار می‌رود.
تهران هم البته پلازاهایی دارد: میدان آزادی و میدان امام حسین که به تازگی عبور و مرور در آن به روی اتوموبیل‌ها بسته شده و آیین‌های مذهبی عاشورا در آن انجام می‌گیرد. پل طبیعت هم نمونه‌ای مدرن از پلازاها است که فضای عمومی جدیدی در تهران ایجاد کرده‌است.
میدان نقش جهان، اصفهان
میدان امیرچخماق، یزد
میدان امام حسین (تهران)، تهران
ریگستان، سمرقند
پیازا د فراری، جنوا
میدان سن پیترو، واتیکان
پلاسا د کاتالونیا، بارسلون
میدان کنکورد، پاریس
میدان پیگال، پاریس
گراندپلیس، بروکسل
میدان تایمز، نیویورک
میدان مدیسون، نیویورک
پلازا د مایو، بوینس آیرس
لوسیانا کاپراسو (؛ زادهٔ ) خوانندگی، ترانه‌سرا، هنرپیشه، هنرمند اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
مورتال کامبت ۱۱ یک بازی ویدئویی به سبک مبارزه‌ای است که توسط ندررلم استودیوز توسعه یافته و بوسیلهٔ برادران وارنر در تاریخ ۲۳ آوریل ۲۰۱۹ برای پلتفرم‌های مایکروسافت ویندوز، نینتندو سوئیچ، اکس‌باکس وان و پلی استیشن ۴ عرضه شد. این بازی یازدهمین نسخه اصلی از مجموعه بازی‌های "مورتال کامبت" و دنبالهٔ "مورتال کامبت اکس" (۲۰۱۵) به‌شمار می‌رود. اولین پیش‌پرده معرفی بازی در طی مراسم گیم آواردز ۲۰۱۸ رونمایی شد همچنین نسخه نسل نهم این بازی در تاریخ ۱۷ نوامبر ۲۰۲۰ برایه پلی استیشن ۵ و اکس‌باکس سری اکس و سری اس منتشر شد همچنین نسخه التیمیت این بازی که شامل بخش داستانی جدید و و دو کامبت پک و کارکتر شائوکان در سال ۲۰۲۱ منتشر شد.
پیش خرید بازی به بازیکنان اجازه دسترسی به شخصیت شائو کان، و بر روی کنسول‌های اکس‌باکس وان و پلی‌استیشن ۴ دسترسی به مرحله بتا را خواهد داد.
این بازی شامل ۳۱ شخصیت قابل کنترل می‌باشد. شخصیت‌های پررنگ تازه به این بازی اضافه شده‌اند.
فارستن‌زوگ () یا صفوف شاهزادگان در شهر درسدن آلمان، یک نقاشی نصب شده بزرگ از صفوف حاکمان ساکسونی است. این نقاشی اولین بار بین سالهای ۱۸۷۱ و ۱۸۷۶ به مناسبت جشن هشتصدمین سالگرد سلسله وتین، خانواده حاکم ایالت ساکسونی، نقاشی شد. صفوف شاهزادگان، به منظور آببندی کردن، در سال ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۷ با حدود ۲۳۰۰۰ کاشی چینی جایگزین شد. این تابلو بعنوان بزرگترین آثار هنری پرسلن جهان با طول ۱۰۲ متر (۳۳۵ فوت) شناخته شده‌است.
این نقاشی دیواری پرتره اجدادی امرای انتخابگر، دوکها و پادشاهان وتین را بین سالهای ۱۱۲۷ تا ۱۹۰۴ به نمایش گذاشته‌است.
فارستن‌زوگ بر دیوار بیرونی استالهوف در قلعه درسدن قرار دارد.Fritz Löffler: "Das alte Dresden - Geschichte seiner Bauten". 16th ed. Leipzig: Seemann, 2006, Reinhard Delau: "Der Fürstenzug in Dresden." Edition Sächsische Zeitung, Dresden 2005,
دخمهٔ زرتشتیان کرمان یکی از آثار معماری بسیار ارزشمند آیینی در مجاورت شهر کرمان است که قدمت آن به سالهای ۱۲۳۳ تا ۱۲۶۱ هجری شمسی می‌رسد. در کنار آن دخمه قدیمی تر و اصلی قرار گرفته که تاریخ ساخت آن به دوران ساسانی است. از حدود سالهای ۱۳۲۰ هجری شمسی که شیوهٔ دفن زرتشتیان به دلایل بهداشتی و اجتماعی تغییر کرد، این دخمه نیز متروکه شده‌است.
پس از ورود اسلام با وجود محدودیتها زرتشتیان بخشهای زیادی از آیینهای خود را نگاه داشتند. به تدریج زرتشتیان فارس و خراسان به سیستان و مکران رفته و عدهای نیز به هند مهاجرت کردند زرتشتیان هند که توانسته بودند موقعیت اجتماعی قوی را به دست آورند پس از با خبر شدن از اوضاع زرتشتیان ایران در دوران قاجار انجمنی با عنوان انجمن بهبودی حال زرتشتیان ایران تشکیل داده و نماینده ای به نام مانکجی لیمجی هاتریا را به ایران فرستادند تا در جهت بهبود حال زرتشتیان ایران اقداماتی را انجام دهد. مانکجی در سال ۱۲۳۳ هـ. ش و در زمان ناصرالدین شاه قاجار به ایران آمده و نزدیک به ۲۸ سال در ایران به اصلاح امور زرتشتیان پرداخت که از جمله اقدامات وی بازسازی دخمه‌های کرمان و یزد بود. دخمه شهر کرمان معروف به دخمه مانکجی در حومهٔ شهر و در نزدیکی روستای سیدی در مسیر کرمان – زرند و در فاصلهٔ ۵ کیلومتری شمال شهر کرمان بر فراز کوهی کم ارتفاع و در کنار دخمه قدیمی کرمان قرار گرفته‌است.
در قسمت پایین این دخمه‌ها ساختمان‌های مربوط به آنها دیده می‌شوند. ساختمان‌هایی که در آنها مراسم آیینی و مذهبی انجام می‌شده و ساختمانی که دخمه بان در آن زندگی می‌کرده‌است. این محوطه تاریخی دربردارنده دو دخمه تقریباً مشابه با ساختار فیزیکی و معنایی اصیل است که در ادوار تاریخی متفاوتی (ساسانی و قاجاریه) شکل گرفته‌اند، به همان صورت اولیهٔ خود باقی مانده‌اند دخمه ساسانی آسیبهای فراوان دیده در صورتی که ساختمان دخمه مانکجی تقریباً سالم مانده‌است.
به‌طور کلی، معماری دخمه‌ها از لحاظ کالبدی شامل پنج قسمت است :دیوار برج دخمه، استودان، پاوی، پلکان و درب ورودی و اتاق دخمه بان.
از آنجا که دخمه باید سالیان طولانی دوام بیاورد، در ساخت آن از سنگ لاشه و ملات کاهگل استفاده شده‌است. در کف بنا نیز به منظور جلوگیری از آلوده شدن عنصر مقدس خاک از سنگ استفاده شده تا اجساد روی سنگ قرار بگیرند. از دیدگاه مکان‌یابی نیز با انتخاب محلی دور از شهر و آبادی و با تأکید بر قرار نگرفتن در معرض بادهای غالب شهر دخمه‌ها بر روی بلندی ساخته می‌شدند تا باد بوی مردار و آلودگی و میکروب را به شهر انتقال ندهد.
ارزش اجتماعی و فرهنگی مکان دخمه ساسانی که به نظر می‌رسد با نگاهی عملکرد گرایانه برای برآورده کردن نیاز آدمیانی که در یک سکونتگاه جمعی می‌زیسته‌اند را همراه با حرمت گذاری برای نوع انسان به شکلی بومی محلی پاسخگویی کند. در حالی که در دخمه مانکجی که با هدف تداوم و ساماندهی مفاهیم معنوی موجود در آیین زرتشت و جامعه زرتشتیان ایران بنا نهاده شده‌است به جنبه‌های فرمالیستی معماری نیز اهمیت داده شده تا اثر با تکرار الگویی یکسان (گزینش فرم دایره برای پلان دخمه‌های ساخته شده در دوران قاجار در مناطق مختلف ایران توسط زرتشتیان هند مانند دخمه‌های ساخته شده در هندوستان).
در تعالیم زرتشت دفن کردن مردگان گناهی بزرگ به‌شمار می‌رود زیرا جسد و هر چه را که با آن در تماس باشد آلوده و ناپاک می‌دانستند و معتقد بودند اگر جسد با خاک در تماس باشد آن را آلوده می‌کند. عناصر اربعه در آیین زرتشتی خاک و آب و آتش و باد بوده و در این دین آلوده کردن آنها جایز نیست. به همین دلیل باید جسد را در دسترس جانوران لاشه خوار یا در بالای برج‌های خاموش گذاشت. به همین منظور زرتشتیان برای دفن (از بین بردن) اجساد مردگان خود از محل‌هایی به نام دخمه (برج خاموش) استفاده می‌کردند و اجساد مردگان را درون دخمه می‌گذاشتند تا توسط پرندگان از بین رفته و سپس استخوان‌ها را در بخش میانی دخمه با عنوان استودان می‌ریختند.
منطق انگارشی (Default Logic) گونه ای منطق غیر یکنواخت است که به صوری سازی استنتاج کردن با پیش فرض گرفتن انگاره‌ها می‌پردازد.
عباراتی چون، به صورت پیش فرض چیزی درست است، به این نوع منطق اشاره دارد. برای نمونه «پرنده جانوری است که پرواز می‌کند» از این عباراتها است. این عبارت درست است در حالی که برای نمونه پنگوئن پرنده است و پرواز نمی‌کند. شاید عبارت بهتر بتواند این باشد: «پرنده‌ها بیشتر پرواز می‌کنند». افزودن واژگانی چون «بیشتر» و «به طور معمول» اشاره به پیش فرضی دارد که می‌گوید اگر استثناها را کنار بگذاریم، آن عبارت درست است.
منطق انگارشی از یک زوج (W, D) تشکیل می‌شود که در آن W «مجموعه‌ای از عبارت‌های منطقی است، که از آنها مطمئن هستیم» و D «مجموعه‌ای از قواعد منطقی پیش‌فرض است». به W نظریه پیش‌زمینه می‌گوییم و ممکن است به زبان منطق مرتبه اول یا به زبان منطق گزاره‌ای بیان شده باشند. هر یک از قواعد D به صورت زیر شامل سه بخش هستند:
که در آن Prerequisite بخش مقدم در قاعده است، و justification ها توجیهات هستند. اگر بخش مقدم از مجموعه W قابل استنتاج باشد (یعنی از دانش قطعی ما قابل نتیجه‌گیری باشد) و بخش توجیهات با آن سازگار باشد (یعنی دانش قطعی ما را نقض نکند) در این صورت ما می توانیم conclusion یعنی بخش تالی را به نظریه خود اضافه کنیم.
به عنوان مثال، اگر بر اساس نظریه بدانیم که موجودی پرنده است اگر در دانش پیش‌زمینه به طور صریح بیان نشده باشد که این پرنده پرواز نمی‌کند پس می‌توانیم نتیجه بگیریم این موجود پرواز می‌کند.
اعمال کردن یک قاعده منطق پیش‌فرض به معنای آن است که نتایجی که از آن منطق حاصل می‌شود را به نظریه خود اضافه کنیم. با اعمال کردن یک قاعده می‌توانیم بقیه قواعد را نیز به مجموعه پیش‌زمینه خود اضافه کنیم. زمانی که دیگر هیچ قاعده‌ای نباشد که بتوانیم آن را به مجموعه خود اضافه کنیم در آن زمان مجموعه به دست آمده را توسیع مجموعه خود می‌نامیم. ترتیب اعمال قواعد ممکن است باعث شود که مجموعه نتیجه ای که به دست می‌آوریم متفاوت باشد.
تیبو ژان-ماری میشل برلند (متولد ۵ اکتبر ۱۹۸۱ میلادی)، که بیشتر با نام هنری برک‌بات شناخته شده‌است، تهیه‌کننده موسیقی و دی‌جی فرانسوی است. او از مه سال ۲۰۰۹ میلادی تا اکنون با نشریه ای‌دی بنگر همکاری می‌کند.
خرس‌های مهربون یک مجموعه پویانمایی تلویزیونی است که بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸ میلادی در ۴ فصل و در ۶۰ قسمت پخش می‌شد. این اثر در ایران نیز پخش شده و شهرت دارد.
سریال درام بدون نام دیمین شزل یک سریال اینترنتی رو به پخش در ژانر درام است که توسط دیمین شزل خلق شده‌است. نویسندگی و کارگردانی سریال نیز به وسیله خود شزل انجام شده‌است. این سریال توسط شرکت اپل تهیه شده و قرار است که توسط همین شرکت به صورت جهانی پخش شود.
در تاریخ ۲۵ ژوئن ۲۰۱۸؛ خبر رسید که شرکت "اپل" تولید و پخش یک سریال بلند را در برنامه دارد. سپس اعلام شد که دیمین شزل سازنده این سریال خواهد بود. شزل فیلم‌نامه تمامی اپیزودهای فصل اول را نوشته و خودش نیز آن‌ها را کارگردانی خواهد کرد. شزل همچنین به همراه جردن هوروویتس و فرد برگر؛ یکی از تهیه‌کنندگان سریال نیز می‌باشد. این سه نفر پیش تر در فیلم لا لا لند با یکدیگر همکاری کرده بودند.
همسایگی دالانی در ریاضیات یک زیر خمینه یا زیرچندگونا از یک خمینه تمایزپذیر یک مجموعه باز در پیرامون آن است که برای آن حالتی مانند یک بقچه عادی دارد.
برای توصیف این مفهوم مثال ساده ای می‌توان زد. فرض کنید که یک منحنی روی یک صفحه وجود دارد که خودش را قطع نمی‌کند. از هر نقطه روی منحنی خطی را به شکل عمود رسم کنید. به استثنای فرض یک خط راست، در بقیه حالتها این خطها یکدیگر را به شکلی پیچیده قطع می‌کنند. اما اگر به اندازه کافی تنها خط‌های عمود را در اطراف منحنی در نظر بگیریم و به اندازه کافی به منحنی نزدیک باشیم، آنگاه این خطهای عمود به هم برخورد نکرده‌اند، و این خطها همه منحنی را بدون جای خالیبه شکل یک دالان پوشش می‌دهند. این دالان همان همسایگی دالانی است.
شیرینی مومیایی انسان (به انگلیسی: human mummy confection، یا mellified man)، دارویی افسانه‌ای است که با خواباندن جسد انسان در عسل درست می‌شده‌است. از این دارو در منابع طب چینی نام برده شده‌است، به خصوص در کتاب پن تسائو کانگ مو اثر پزشک و داروساز چینی، لی شیزن. لی در کتاب خود گزارش می‌کند که در شبه‌جزیره عربستان بعضی از افراد مسن در نزدیکی فرارسیدن زمان مرگشان به صورت داوطلبانه برای تولید این دارو، تن به مومیایی شدن در عسل می‌دادند.
آغاز فرایند ایدئال ساخت این دارو پیش از مرگ اهدا کننده است. اهدا کننده هیچ چیزی به غیر از عسل نمی‌خورد و حتی باید در عسل حمام می‌کرد. در مدت زمان کوتاهی پس از شروع این فرایند، مدفوع او (و بر اساس افسانه، حتی عرق او) تنها از عسل تشکیل می‌شده‌است. هنگامی که اهدا کننده سرانجام در اثر این فرایند جان خود را ازدست می‌داد، بدن او را درون تابوتی سنگی قرار می‌دادند و آن را با عسل پُر می‌کردند.
پس از گذشت حدود صد سال، مواد درون تابوت به ماده‌ای شیرینی مانند تبدیل می‌شده‌اند؛ که ادعا می‌شده می‌تواند شکستگی استخوان و بیماری‌های بسیاری را درمان کند.
نخستین بار تاریخ‌شناس یونانی، هرودوت، دربارهٔ این فرایند در کتاب خود نوشت. او گزارش کرد که آشوری‌ها مردگان خود را با عسل مومیایی می‌کردند. یک سده بعد گزارش شد که پیکر اسکندر در تابوتی پر شده از عسل قرارداده شده‌است. همچنین نشانه‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد مصری‌ها نیز با این عمل آشنایی داشتند.
گزارش دیگری نیز از مومیایی انسان در فارماکوپه پن تسائو کانگ مو نوشته لی شیزن (بخش ۵۲، انسان به‌عنوان دارو) وجود دارد. لی نقل‌قولی در کتاب چوگِنگ‌لو () از دانشمند یوآنی تائو زانگی (陶宗儀) یا تائو جیوچنگ (陶九成) را روایت می‌کند.
به‌گفته تاریخ‌شناسان طب چینی جوزف نیدهام و لو گوی جن، این مضمون عربی است اما با سنتی برمه‌ای که در آن بدن راهبان بودایی بزرگ را در عسل نگهداری می‌کردند، ترکیب شده‌است.Needham and Lu 1974: 76. ماری روچ در کتابش "زندگی‌های عجیب و غریب اجساد انسان" می‌نویسد که لی شیزن «مراقب است که اشاره کند به‌طور قطع نمی‌داند آیا داستان شیرینی مومیایی انسان حقیقت دارد یا نه.»
عسل در مراسم‌های خاکسپاری در فرهنگ‌های گوناگون استفاده می‌شده‌است راهبان برمه ای پیکر راهبان بزرگ را پس از مرگ در تابوتی پرشده از عسل قرار می‌دهند.http://www.myanmars.net/myanmar-culture/myanmar-monk-cremation.htm انسان‌ها از عسل حداقل برای بیش از ۲٬۷۰۰ سال برای درمان بیماری‌های گوناگون استفاده کرده‌اند. اما امروزه ویژگی ضد باکتریایی و ضدعفونی عسل از راه شیمیایی توضیح داده شده‌است. همچنین عسل ماندگاری بالایی دارد و حتی در مواردی تا سده‌ها باقی مانده‌است.
ویژگی ضد باکتری عسل نتیجه فعالیت کم‌آب است که سبب اثر اسمز، هیدروژن پراکسید و اسیدیته بالا می‌شود. ترکیبی اسیدی‌بودن، نم‌بینی و ویژگی ضد باکتری عسل سبب‌شده تا این ماده برای مومیایی کردن مردگان به‌کار رود؛ گرچه اسناد معتبری در تأیید مؤثر بودن آن وجود ندارد.
هم فارماکوپههای چینی و هم اروپایی از داروهایی که منشأ انسانی دارند سخن گفته‌اند؛ مانند ادرار درمانی و استفاده از شیر مادر. ماری روچ در کتاب خود با نام "زندگی‌های عجیب و غریب اجساد انسان "می‌نویسد که استفاده پزشکی از مومیایی‌ها و جزئیات فروش قطعه‌های واقعی و تقلبی آن‌ها در اروپا، در کتاب‌های پزشکی اروپایی مربوط به سده ۱۷ و ۱۸ میلادی آورده شده‌است؛ «اما پیکرهای اهدا کنندگان تنها در شبه‌جزیره عربستان یافت می‌شدند».
استفاده از مومیایی‌ها در قرون وسطا و تا سده ۱۸ میلادی متداول بود. از مومیایی‌ها نه تنها برای مصارف پزشکی، بلکه به به‌جای کود و حتی رنگ هم استفاده می‌شده‌است. استفاده از پیکر بی‌جان و اعضای بدن انسان به عنوان دارو به دوران امپراتوری روم بازمی‌گردد؛ که در آن دوران از خون گلادیاتورهای مرده برای درمان صرع استفاده می‌کردند.More than one of codice_1 and codice_2 specified ()
برنارد رید در کتابش به ارتباطی میان درمان‌های پزشکی اروپایی قرون وسطایی با درمان‌های پزشکی در چین و خاورمیانه اشاره می‌کند
ساب مارینو (submarino) (به معنی ""زیر دریایی"" در اسپانیایی) یک نوشیدنی سنتی در آرژانتین و اروگوئه است. این نوشیدنی شامل یک نوار شکلات تیره‌رنگ است که درون یک لیوان شیر داغ ذوب می‌شود و با یک قاشق بلند (شبیه قاشق چای سرد) مخلوط می‌شود تا وقتی که شکلات به‌طور کامل در شیر حل شود.
ساب مارینو معمولاً در زمستان وبه طور سنتی در یک لیوان بلند شیشه‌ای با پایه فلزی سرو می‌شود. پایه لیوان به نحوی طراحی شده که بتوان آن را به راحتی بدون سوختن در دست گرفت. ساب مارینو کاملاً داغ سرو می‌شود تا شکلات به راحتی در آن ذوب شود.http://fromargentinawithlove.typepad.com/from_argentina_with_love/2009/01/submarinoan-argentinean-hot-chocolate.html
تصاویر زیر طرز تهیه ساب مارینو به روش سنتی را نشان می‌دهد:
ارتش منظم () ارتش رسمی یک کشور است که در مقابل نیروهای نامنظم مانند شبه‌نظامیان داوطلب (نظیر ستاد جنگ‌های نامنظم در دوران جنگ ایران و عراق)، ارتش‌های خصوصی، مزدوران و غیره قرار دارد. ارتش منظم معمولاً به صورت یکی از حالت‌های زیر است:
مایکل تاورا (؛ زادهٔ ) آهنگساز سینما و تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
یامبیو (به لاتین: Yambio) شهری در شهرستان یامبیو در سودان جنوبی است. یامبیو ۳۱٬۶۸۵ نفر جمعیت دارد و ۶۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. این شهر در نزدیکی مرز این کشور با جمهوری دموکراتیک کنگو واقع شده است. یامبیو از راه جاده حدود ۴۴۴ کیلومتر با جوبا، پایتخت و بزرگترین شهر سودان جنوبی، فاصله دارد.
هشام جعیط (؛ (زادهٔ – درگذشتهٔ ۱ ژوئن ۲۰۲۱) تاریخ‌نگار، دانشگاهی و روشنفکر اهل تونس بود.
هشام جعیط درس‌های دبیرستان خود را در مدرسه الصادقیه به پایان رساند و در سال ۱۹۶۲ موفق به دریافت گواهینامه فارغ‌التحصیلی در تاریخ شد. وی متخصص تاریخ اسلام بود و در این زمینه اقدام به انتشار تعداد زیادی کتاب و مقاله و کارهای خودش در جهان عرب و اروپا نمود. وی در سال ۱۹۸۱ از طرف دانشگاه پاریس موفق به دریافت دکترا در تاریخ اسلامی گردید. وی تا پایان عمرش به عنوان استاد افتخاری در دانشگاه تونس، استاد سیار دانشگاه مک گیل، دانشگاه مونترال، دانشگاه کالیفرنیا، دانشگاه برکلی و انستیتو فرانسه درحال خدمت و تدریس بود. وی ریاست مجمع خانه حکمت را از فوریه سال ۲۰۱۲ تا دسامبر ۲۰۱۵ برعهده داشت.
سودابه سالم (زادهٔ ۱ بهمن ۱۳۳۳) موسیقی‌دان و آهنگساز اهل ایران است. او از آهنگسازان شناخته شده در زمینهٔ موسیقی کودکان است.
سودابه سالم ۱ بهمن ۱۳۳۳ در تهران متولد شد. پس از پایان فراگیری موسیقی در هنرستان موسیقی ملی، تحصیلات موسیقی خود را در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران پی گرفت. بعد از پایان تحصیلات، همکاری خود را با کانون پرورشی فکری کودکان و نوجوانان آغاز کرد.
او سال‌ها به‌طور مستمر در زمینه موسیقی کودکان با رویکرد استفاده از عناصر موسیقی ایرانی و بومی فعالیت کرده‌است. وی همچنین دوره‌هایی را در زمینه موسیقی درمانی، خلاقیت و آموزش موسیقی در اتریش گذرانده‌است. پشنگ کامکار همسر و نیریز و سیاوش کامکار فرزند وی هستند. او در سال ۱۳۷۷ جایزه بهترین موسیقی را از جشنواره تئاتر دریافت کرد.
مهر ۱۳۹۲، در مراسم جشن خانه موسیقی ایران، از سودابه سالم به همراه چند تن از چهره‌های پیشکسوت موسیقی ایران تجلیل و تقدیر بعمل آمد.
از جمله فعالیت‌های سودابه سالم به موارد زیر می‌توان اشاره کرد:
آموزش موسیقی کودک، آهنگسازی موسیقی کودک، پایه‌گذاری متد آموزشی «بازی‌های آوازی»، تأسیس و سرپرستی «ارکستر کودکان ایران زمین» (۱۳۷۴)، تشکیل و سرپرستی «گروه موسیقی کودکان بم»، تشکیل و سرپرستی گروه موسیقی «ودا»، پروژه موسیقی درمانی (به مدت ۱ سال) با همکاری یونیسف در کانون اصلاح و تربیت، موسیقی درمانی در شهرستان بم پس از زلزله (به مدت ۸ ماه)، همکاری با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوان، آموزش موسیقی درمانی، همکاری با مراکز درمانی کودکان استثنایی
از میان آثار موسیقی سودابه سالم می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
حذف تصادفی یک روشِ تنظیم مدل ، برای کاهش بیش‌برازش در شبکه‌های عصبی است. در این روش، درصدی از وزن‌های یک شبکه عصبی هر بار به صورت تصادفی از روند یادگیری حذف می‌شود. برای یادگیری وزن‌های شبکه عصبی از الگوریتم گرادیان کاهشی تصادفی استفاده می‌شود، و هر بار وزن‌های شبکه با استفاده از زیرمجموعه‌ای کوچک از داده‌ها به صورت متناوب بروز می‌شوند تا تابع ضررِ به اندازه کافی کوچک شود. در روش حذف تصادفی هر بار که وزن‌ها بروز می‌شوند یک سری از آن‌ها را به صورت تصادفی از پروسه یادگیری حذف می‌شوند.
کیکا فان اس (زادهٔ ۱۱ اکتبر ۱۹۹۱ میلادی) یک بازیکن زن فوتبال اهل کشور هلند است. پست وی مدافع است. وی همکنون برای باشگاه فوتبال زنان توئنته و در لیگ برتر فوتبال زنان هلند بازی می‌کند.
او کار خود را از تیم المپیا ۱۸ آغاز کرد و در سال ۲۰۰۸ به باشگاه فوتبال زنان ویلم دوم رفت و دو فصل را برای این تیم بازی کرد. در سال ۲۰۱۰ او با تیم تازه تأسیس وی وی وی فنلو قرار داد بست و تا زمان انحلال این تیم در سال ۲۰۱۲ که تمامی بازیکنان این تیم به تیم تازه تأسیس زنان باشگاه فوتبال زنان پی‌اس‌وی آیندهوون رفتند تا در به‌نه لیگ بازی کنند در این تیم باقی ماند. در سال ۲۰۱۶ او قراردادی را با تیم فوتبال زنان آشیل ۲۹ به امضا رساند.http://www.achilles29.nl/vrouwen/achilles29-presenteert-selectie-vrouwenelftal/پس از یک فصل بازی برای این باشگاه او در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۷ به باشگاه فوتبال زنان توئنته رفت.
کیکا فان یکی از اعضای تیم ملی فوتبال زنان هلند است. او نخستین بازی خود را برای این تیم در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۹ و در مقابل تیم ملی فوتبال زنان بلاروس انجام داده‌است. در ژوئن ۲۰۱۳ فان اس جزو سه نفر آخری بود که از تیم ملی توسط سرمربی این تیم راجر رینرز برای باری در مسابقات فوتبال زنان اروپا ۲۰۱۳ سوئد از فهرست خط خورد.https://www.uefa.com/womenseuro/news/newsid=1968233.html
وی در سال ۲۰۱۷ برای شرکت در مسابقات فوتبال زنان اروپا ۲۰۱۷ دوباره به تیم ملی دعوت شد. او هر شش بازی آغازین را در تیم حضور داشت و به هلند کمک کرد تا در این مسابقات به قهرمانی برسند.
سانسور در فنلاند () به سیاست‌های دولت در کنترل و تنظیم اطلاعات خاص اشاره دارد.
در سال ۱۶۸۶ دفتر سانسور کتابها، که برای نظارت بر ادبیات وارد شده و منتشر شده در فنلاند بود، تأسیس شد. ناشران مجبور به تأیید برای کتاب‌های خود شدند.
در قرن نوزدهم، سانسورها به مطبوعات هجوم آوردند. چند روزنامه پس از انتشار توقیف شد.
در سال ۱۸۲۹، یک قانون در مورد سانسور ایجاد شد که به شدت سانسور را افزایش داد. این قانون تا سال ۱۸۶۵ به اجرا گذاشته می‌شد. کمیته‌ای برای مراقبت از آن آماده شد؛ که مسئول این کمیته معاون دانشگاه بود.
در طول جنگ جهانی اول سانسور روسیه در شهرهای زیر انجام می‌شد: هلسینکی، تورنیو، کووپیو، واسا، پاری، تامپیر، تورکو، روما، اوولو و ویپیوری.
در دوران روانسینگ در فنلاند، چند روزنامه فنلاند از چاپ خارج شد.
در طول جنگ جهانی دوم یک سازمان دولتی برای مدیریت سانسور تأسیس شد.
پس از جنگ جهانی دوم، تعدادی از کتاب‌ها به دلیل فشار شوروی از کتابخانه‌های عمومی خارج شدند. این ممنوعیت عمدتاً پیش از جنگ و تبلیغات زمان جنگ بود که به عنوان ضد شوروی در نظر گرفته می‌شدند، اما این کتاب‌ها در بازار دست‌دوم در بازار آزاد باقی ماندند. در سال ۱۹۵۸، خاطرات انجمن کمونیستی وزارت کشور و وزارت امور داخله پس از انتشار به درخواست اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی توقیف و جمع‌آوری شدند. این کتاب در سال ۱۹۹۱ دوباره منتشر شد.
در طی دوره استقلال فنلاند، ناشران عمده فنلاند تمایل به اجتناب از کتاب‌هایی داشتند که تصور می‌کردند در معرض ناخرسندی شوروی قرار گیرد. برای مثال، اولین جلد ترجمه فنلاندی در مجمع‌الجزایر گولاگ (Gulag) در سوئد منتشر شد و دو جلد بعدی آن توسط یک ناشر کوچک فنلاندی به چاپ رسید.
مطبوعات فنلاند در حال حاضر از آزادی گسترده‌ای برخوردار هستند. شاخص سالانه آزادی مطبوعات گزارشگران بدون‌مرز فنلاند را به عنوان کشور با آزادترین مطبوعات به مدت شش سال در مقام اول بین سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۶ به ثبت رسانده‌است. در سال ۲۰۱۷، فنلاند به دنبال رویدادی به نام سیپیلاگیت (Sipilagate) نامیده شد، به مکان سوم سقوط کرد: نخست‌وزیر جوها سیپیلا (Juha Sipila)، تلویزیون ملی را هنگامی که تعارض منافع مربوط به او را پوشش داده بود، تحت فشار قرار داده بود. کریستوف دلویر (Christophe Deloire) دبیرکل سازمان ملل، از باخت فنلاند به‌عنوان مهم‌ترین توسعه در آزادی مطبوعات که در آن سال توسط شاخص مورد بررسی قرار گرفت، اشاره کرد.
Ǎ، ǎ نویسه‌ای است مرکب از حرف لاتین A که یک هفتک در بالای آن قرار دارد. زمینه‌ کاربرد این نویسه در نمایش آوای آ می‌باشد.
نخستین بار در سدهٔ پانزدهم میلادی، یان هوس با تدوین الفبای چک، این نماد را ساخت. برای مثال واژه آبی به صورت Ǎbi نوشته می‌شود.
هفتک از خیلی جهات نسبت به ماکرون برتری دارد. چون ممکن است اشتباهاً ماکرون بین دو حرف درج می‌شود. و یا ماکرون را بلندتر از حد معمول درج کرده و بر روی هردو حرف بنویسند. بنابراین معلوم نیست نشانگر ماکرون، متعلق به کدامیک از حروف می‌باشد. اما از برتری‌های هفتک نسبت به بقیهٔ نشانگرها می‌توان به این اشاره کرد که چون هفتک همانند یک فِلِش در جهت پایین بنظر می‌رسد، دقیقاً به حرف زیر خود اشاره می‌کند. بنابراین در دبیره‌هایی که از نشانگر کارُن (هفتک) برای حروفشان استفاده می‌کنند، اشتباهاتی از این دست رخ نمی‌دهد.
https://en.wikipedia.org/wiki/Caron
گاه‌شمارِ سلتی یا "سلتیک" یا "کلتیک"، یک گاه‌شمار و مجموعه‌ای از سیستم‌های پیشامسیحیتِ سلتی و گاهشمارِ کُلینی است که بوسیلهٔ کشورهای سلتی برای تعیینِ آغاز و پایانِ روز، هفته، ماه، سال و فصلها بکار می‌رفت.
تقویم سلتیک حاصل آمیخته شدن سیستم‌های سلتی پیش از مسیحیت است که شامل تقویم کلینی است که توسط کشورهای سلتی برای تعیین آغاز و طول روز، هفته، ماه، فصول، یک چهارم روز و فستیوال استفاده می‌شد.
تقویم کلینی گالی احتمالاً قدیمی‌ترین تقویم شمسی / قمری آیین و تشریفات سلتی است که در کلینی فرانسه کشف شده و اکنون در موزه Palais des Arts Gallo-Roman در Lyon نمایش داده می‌شود. این تقویم از قطعات بزرگ برنز، در یک صفحه بزرگ ساخته شده که در گالیس با علامت‌های لاتین و اعداد رومی استفاده می‌شد.
تقویم کلینی قصد دارد که چرخه ماه و خورشید را با یکدیگر هماهنگ سازد مانند تقویم گرگوی مدرن.
با این حال، تقویم کلینی صورت ماه را مهم می‌داند و هر ماه همیشه با همان صورت ماه شروع می‌شود.
این تقویم برای حفظ تقویم معمولی ۱۲ماهه از نظم ریاضی استفاده می‌کند که با ماه هماهنگ است و کل این سیستم را نیز با افزودن یک ماه اضافه در هر ۲ ۱/۲ سال هماهنگ نگه می‌دارد.
تقویم کلینی یک چرخه پنج ساله از ۶۲ ماه را ثبت می‌کند که هر دو هفته (یا نیمه ماه) تقریباً «روشن» و «تاریک» هستند. ماه‌ها احتمالاً برای شروع ماه نو آغاز شدند، و یک ماه تعطیل ۱۳ ماهه هر دو سال و نیم به هر سال اضافه شد.
فرمت نجومی سال تقویم که تقویم کلیگین را نشان می‌دهد ممکن است بسیار قدیمی تر باشد، زیرا تقویم معمولاً محافظه کارانه تر از مناسک و آیین‌ها هستند. تاریخ آغاز آن ناشناخته است، اما مطابقت تقویم جزیره سلتیک و قاره ای سلتیک نشان می‌دهد که برخی از فرم‌های اولیه ممکن است به زمان پروتکل سلتی تقریباً ۸۰۰ سال قبل از میلاد برسد. تقویم کلینی هماهنگ سازی پیچیده ماه‌های خورشیدی و ماه را انجام می‌دهد. این که آیا این کار را به دلایل فلسفی یا عملی انجام می‌دهد، به میزان قابل توجهی از پیچیدگی اشاره می‌کند.
در میان سلت‌های ساحلی، سال به نیمه نور و نیمه تاریک تقسیم شد.
بسیاری از اصطلاحات تقویم و زمان نگهداری که در زبان‌های سلتی قرون وسطی و مدرن مورد استفاده قرار می‌گیرند از لاتین قرض گرفته شده و تأثیر فرهنگ رومی و مسیحیت را بر کلیساهای جزیره نشان می‌دهند. واژه‌های قرض گرفته شده عبارتند از نام ماه Januarius (ایرلندی قدیمی Enáir، ایرلندی Eanáir، ویلز Ionawr), Februarius (فیرائیان قدیمی ایرلندی، ایرلندی Feabhra، ولز Chwefror)، مارتیوس (قدیمی ایرلندی مارت، ویلز مورث)، Aprilius (ایرلندی قدیمی Apréil، ایرلندی Aibreán، ولز آبریل)، مأیوس (ویلز مای)، آگوستوس (Auguist Old Irish, Welsh Awst)؛ اسامی روزهای هفته Solis, Lunae, Martis, Mercurii, Jovis, Veneris, Saturni؛ اصطلاح سپتیمای "هفته" (Breton sizun, Cornish seithun), Kalendae "اولین روز ماه" (Old Ireland callann, Calais vales, Breton kala)، زمان "tempore" (تمسس ولز)، matutina
در نئوپقانیسم
در برخی ادیان نئوپگان، یک "تقویم سلتیک" به آسانی بر اساس قرون وسطی ایرلند به منظور اهداف مراسم دیده می‌شود. پیروان سنت‌های بازسازی کننده می‌توانند جشن‌های چهار گله ای از سامحاین، ایمولک، بلاتین و لوخناساد را جشن بگیرند
برخی از Neopagansهای عجیب و غریب مانند Wiccans، جشنواره‌های آتش گائی را با استفاده از گل سرخ و جشن‌های اعتدالی به دست می‌آورند که از فرهنگ‌های غیر سلتیسی ساخته شده‌اند تا برای تولید مدرن ویلای سال نو [۱۲] بعضی از Neopagansهای عجیب و غریب نیز تحت تأثیر تقویم درخت سلتیک رابرت گریوز هستند، که در تقویم‌های تاریخی یا طالع بینی واقعی سلطنتی سلطنتی هیچ پایه ای ندارد.
تقویم قاره ای سلتیک
والویس بی (به لاتین: Walvis Bay) یک شهر در نامیبیا است که در منطقه ارونگو واقع شده‌است. والویس بی ۱٬۱۲۴ کیلومتر مربع مساحت و ۶۲٬۰۹۶ نفر جمعیت دارد.
شهرهای کریستیان‌ساند، Drakenstein Local Municipality، لوباتس، بوتسوانا، ان‌دولا، بخش استنونگسوند و ونژو خواهرخوانده‌های والویس بی هستند.
منطقه ارونگو (به لاتین: Erongo Region) یکی از منطقه‌های نامیبیا است که در غرب این کشور واقع شده‌است. منطقه ارونگو ۶۳٬۵۳۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵۰٬۴۰۰ نفر جمعیت دارد.
منطقه هارداپ (به لاتین: Hardap Region) یکی از منطقه‌های نامیبیا است. منطقه هارداپ ۱۰۹٬۷۸۱ کیلومتر مربع مساحت و ۷۹٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
کاوانگو شرقی (به لاتین: Kavango East) یکی از منطقه‌های نامیبیا است که در شمال شرقی این کشور واقع شده‌است.
کاوانگو غربی (به لاتین: Kavango West) یکی از منطقه‌های نامیبیا است که در شمال این کشور واقع شده‌است.
ناتالیا زابالا (زاده ۱۱ می ۱۹۸۳) مدل و ملکه زیبایی اسپانیایی است.
او در سال ۲۰۰۷ دختر شایسته اسپانیا شد.
منطقه خوماستلفظ در یوتیوپ (به لاتین: Khomas Region) یکی از منطقه‌های نامیبیا است که در مرکز این کشور واقع شده‌است. منطقه خوماس ۳۶٬۹۶۴ کیلومتر مربع مساحت و ۳۴۰٬۹۰۰ نفر جمعیت دارد.
منطقه کوننهتلفظ در یوتیوپ (به لاتین: Kunene Region) یکی از منطقه‌های نامیبیا است که در شمال غربی این کشور واقع شده‌است. منطقه کوننه ۱۱۵٬۲۶۰ کیلومتر مربع مساحت و ۸۸٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد.
منطقه اوهانگونا (به لاتین: Ohangwena Region) یکی از منطقه‌های نامیبیا است که در شمال این کشور واقع شده‌است. منطقه اوهانگونا ۱۰٬۷۰۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲۴۵٬۱۰۰ نفر جمعیت دارد.
آئروکاندور (به انگلیسی: ) (با نام رسمی ATA Aerocondor Transportes Aéreos Lda) یکی از نخستین شرکت‌های خصوصی در خطوط هوایی پرتغال بود که گواهی مؤسسه ملی حمل و نقل هوایی پرتغال() را برای جابجایی مسافر و همچنین آموزش خلبانی در شهر کشکایش را دریافت کرده بود. این شرکت هواپیمایی از سال ۲۰۰۸، مالکیت هیچ هواپیمایی را در اختیار ندارد و به فعالیت خود پایان داده‌است.
منطقه اصلی این خط هوایی از پرتغال به جزایر مادیرا برنامه‌ریزی شد. همین‌طور این خط هوایی جابجایی مسافر در فرانسه و همچنین پروازهای چارتری در انگلستان را از مبدأ لیسبون (فرودگاه لیسبون پورتلا) و جزایر مدیرا (فرودگاه بین‌المللی کریستیانو رونالدو) بر عهده دارد. همچنین مدرسه آموزش هوانوردی این شرکت در کشکایش قرار دارد.
این شرکت هواپیمایی از ژوئن ۲۰۰۸، به علت مشکلات مالی، هیچ‌گونه هواپیمایی را در اختیار ندارد. اگرچه برنامه‌های برای گسترش شرکت با خرید هواپیمایی بویینگ ۷۵۷ یا ۷۶۷ وجود داشت اما در سال ۲۰۰۸ این شرکت اعلام ورشکستگی کرد.
هواپیماهای پیشین این شرکت عبارتند از:
گیتی (به انگلیسی: The Universe) یک سریال مستند تلویزیونی است که از شبکه هیستوری پخش می‌شد. این سریال به جستارهای وابسته به کاوش در فضا، سامانه خورشیدی و اجرام آسمانی موجود در فضا می‌پردازد. همچنین دربردارنده گفتگوهایی با متخصصان رشته‌های کیهان‌شناسی، اخترشناسی و اخترفیزیک است. این برنامه توسط شرکت فلایت ۳۳ پروداکشنز و ورکاهولیک پروداکشنز ساخته شده‌است.
نخستین قسمت این سریال در ۲۹ مه سال ۲۰۰۷ میلادی از شبکه هیستوری پخش شد.
آمیزش جنسی در فضا به آمیزش جنسی انسان در شرایط بی‌وزنی در فضای بیرونی می‌گویند. امکان برقراری رابطه جنسی در فضا وجود دارد، اما این عمل با دشواری‌هایی همراه است؛ براساس قانون کنش و واکنش، اگر یکی از زوج‌ها به دیگری نیرو وارد کند، به دلیل عدم وجود نیروی گرانش زمین که آنها را در سر جایشان نگه دارد، زوجی که به او نیرو وارد شده سرعت می‌گیرد و از یکدیگر جدا می‌شوند. برای رفع این مشکل می‌توان زوج را به یکدیگر و به جسم ثابتی در فضاپیما بست یا از لباس‌های مخصوص استفاده نمود و در این صورت حرکات یکی از زوج‌ها سرعت دیگری را تغییر نخواهد داد، اما خطر برخورد آن دو با دیگر اجسام وجود دارد. مشکل دیگری که وجود دارد این است که در حالت گرانش صفر، خون بیشتر در بخش‌های بالایی بدن، در سر و قفسه سینه، جمع می‌شود و می‌تواند درنعوظ برای هر دوجنس مشکل ایجاد کند. در فضا  مردان دچار کاهش تستوسترون می‌شوند و این امر باعث کاهش میل جنسی آن‌ها خواهد شد. در فضا کارکرد قلب تحت تاثیر شرایط ریزگرانش، کاهش می‌یابد و باعث تضعیف عضلات و درنهایت خستگی بیشتر فضانوردان هنگام فعالیت خواهدشد. همچنین به دلیل شرایط نامناسب محیط‌های غیر زمینی و به ویژه اثر تابش‌های فضایی بر جنین، امکان موفقیت لقاح و بارداری در این محیط ها کم است.Seks in de ruimte: is het mogelijk?, By Caroline Hoek; 7 April 2012S’envoyer en l’air dans l’espace Par Kieron Monks, Metro World News; 11 Avril 2012
در سال ۲۰۰۹ میلادی ناسا برنامه‌ریزی ماموریتی بلند مدت را برای سکونت در ماه آغاز کرد؛ هدف این ماموریت، کاوش و سکونت انسان در فضا است. استیون هاوکینگ در سال ۲۰۰۶ میلادی بیان کرد که در آینده احتمال بقای انسان به موفقیت وی در چیره شدن بر شرایط سخت محیط‌های فضایی بستگی دارد.
تغییرات فیزیولوژیکی فراوانی هنگام پروازهای فضایی دیده شده‌اند؛ که بسیاری از تغییرات می‌توانند روی فعالیت‌های جنسی اثر بگذارند. این تأثیرات نتیجه عواملی مانند تغییرات گرانشی، تابش‌های فضایی، صدا، ارتعاش، انزوا، بهم ریختن چرخه‌های بدن، استرس یا ترکیبی از این عوامل هستند.بررسی چگونگی تأثیر محیط فضا بر مراحل حیاتی تولید مثل و رشد پستانداران و همچنین رویدادهای مربوط به لقاح، جنین زایی، بارداری، تولد، بلوغ پس از زایمان و نیز مراقبت والدین دارای اهمیت بسیار بالایی است.
جاذبه و ریزگرانش
یکی از دشواری‌های اولیه که در بازتولید خارج از زمین باید در نظر گرفته شود، عدم وجود شتاب گرانشی است. زندگی روی زمین، و در نتیجه فرآیندهای تولید مثلی و انتوژنتیکی همه حیات، تحت تأثیر دائمی میدان گرانشی ۱ "g" زمین تکامل یافته‌است.
۲تن‌پوش یا توسوت، جامه‌ای است که برای آسان کردن آمیزش جنسی انسان در شرایط بی‌وزنی در فضا، یا سیاره‌ای با گرانش کم، طراحی شده‌است. مخترع این لباس ونا بانتا است. به این لباس در یکی از قسمت‌های مستند "گیتی" به نام "سکس در فضا، "پرداخته شده‌است. موضوع این قسمت از مستند پیامدهای احساسی و بیولوژیکی مهاجرت و تولیدمثل انسان خارج از زمین بود.History Channel to air special on 'sex in space' New Scientist December 17, 2008
در فوریه سال ۲۰۱۳ میلادی، دنیس تیتو، مدیر بنیاد الهام از مریخ، اعلام کرد که این پروژه قصد فرستادن یک زن و شوهر را در سفری ۵۰۱ روزه به مریخ دارد.
شرکت پورن‌هاب در ژوئن سال ۲۰۱۵ میلادی اعلام کرد که قصد ساخت نخستین فیلم پورن را در فضا دارد. این شرکت یک کمپین سرمایه‌گذاری جمعی برای تامین هزینه این فیلم با هدف جمع‌آوری ۳/۴ میلیون دلار آمریکا، راه‌اندازی کرد؛ اما تنها موفق به تامین ۲۳۶/۰۸۶ دلار شد. در یک مقاله در سایت "Space.com" گفته شده‌است که در سال ۲۰۰۸ میلادی مبلغ ۱ میلیون دلار از طرف موسسه‌ای ناشناس به شرکت ویرجین گلکتیک برای ضبط یک فیلم پورن در اسپیس‌شیپ دو پیشنهاد شده، اما این شرک این درخواست را رد کرده‌است.
گروه رسانه‌ای پرایوت یک فیلم پورن با نام "آزمایش اورانوس: قسمت دو" را در شرایط گرانش صفر ساخت. برای ساخت این فیلم از مانور سهمی شکل هواپیما استفاده شد، به این صورت که هواپیما به ارتفاع ۳۳۵۰ متری زمین صعود کرد و سپس به سمت به صورت سهمی شکل به سمت زمین فرود آمد. سیلویا سینت و نیک لنگ در این فیلم بازی کرده‌اند.
سانسور در بولیوی () به سال‌های جنگ میان جمعیت بومی بولیوی و جمعیت ثروتمند نژاد اروپایی شناخت. تا زمانی که بولیوی در سال ۱۹۸۲ دموکراتیزه شد، رسانه‌ها تحت کنترل شدید بودند. هنگامی که اوو مورالس، اولین فرد بومی در سال ۲۰۰۶ رئیس‌جمهور شد، که این امر به احترام بیشتر برای آزادی رسانه‌ها، سخنرانی، اطلاعات و حقوق مردم بومی بولیوی تغییر یافت. در حالی که دولت وی اقداماتی را برای کاهش سانسور انجام داد، اما در مورد بی‌طرفی و تأثیرگذاری او بحث‌هایی وجود داشت.