moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ورزشگاه جدید کاستلین با ظرفیت ۱۸٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر کاستلین ایالت والنسیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۸۷ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال سی‌دی کاستلین در آن برگزار می‌گردد.
ورزشگاه جدید تاراگونا با ظرفیت ۱۲٬۰۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر تاراگونا ایالت کاتالونیا واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۷۲ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی |باشگاه فوتبال خیمناستیک تاراگونا در آن برگزار می‌گردد.
ورزشگاه جدید لوس پاخاریتوس با ظرفیت ۹٬۵۰۰ نفر یکی از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر سریا ایالت کاستیا و لئون واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۹۹ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال نومانسیا در آن برگزار می‌گردد.
ورزشگاه ویزیت مایورکا با ظرفیت ۲۳,۱۴۰ نفر ، ۲۶مین ورزشگاه بزرگ از ورزشگاه‌های فوتبال کشور اسپانیا است که در شهر پالما د مایورکا ایالت جزایر بالئارس واقع شده‌است. این ورزشگاه در سال ۱۹۹۹ بازگشایی شد و در حال حاضر بازی‌های خانگی رئال مایورکا در آن برگزار می‌گردد. این ورزشگاه در طول همه‌گیری کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۰ در تلاشی مشترک با کنسل دی مایورکا و سایر نهادهای عمومی برای فعال کردن مجدد فعالیت‌های توریستی در جزیره تغییر نام داد.
زبان ناپولی زبانی از شاخه زبانهای ایتالیک-دالماتی است که جزو زبان‌های رومی از خانواده هندواروپایی محسوب می‌شوند. این زبان در جنوب کشور ایتالیا و منطقه ناپولی و پالرمو در حدود هفت میلیون تن گویشور دارد. همچنین برخی گویشوران این زبان در کشورهای آمریکا، ونزوئلا، آرژانتین، استرالیا و کانادا به سر می‌برند.http://en.wikipedia.org/wiki/Neapolitan_language
شکارچی داینو و نام بازی رایانه‌ای از سری سری داینو کرایسیس است که توسط شرکت کپ‌کام و برای کنسول پلی‌استیشن ۲ منتشر شد. این بازی برای نخستین بار در ۲۷ ژوئن ۲۰۰۲ در ژاپن منتشر شد و در ۹ و ۲۰ سپتامبر همان سال به ترتیب در منطقه آمریکای شمالی و منطقه پال نیز منتشر گشت. سبک بازی ترس و بقاSurvival Horror است که به شکل تیراندازی اول شخص انجام می‌گیرد.
کارگردان این بازی ایرو شیراهاما است .
نوبورو سوگیمورا به همراه یاسویوکی سوزوکی داستان این بازی را نوشته است . نوبورو سوگیمورا نویسنده معروف ژاپنی که از آثار مهم اش می‌توان به نویسندگی بازی رزیدنت ایول ۲ و نویسنده اصلی و سرپرست نویسندگان سه گانه اونیموشا و داینو کرایسیس اشاره کرد، در سال ۲۰۰۵ درگذشت .
مایک، شخصیت اصلی این بازی بوده و دیلان مورتون و پاولا مورتون نیز از شخصیت‌های اصلی داستان این بازی هستند که آن‌ها در داینو کرایسیس ۲ حضور داشتند.
به یاد عارف که در گذشته با نام چاووش ۱ شناخته می‌شد، اولین مجموعهٔ موسیقی از مجموعه ۱۲ آلبوم چاووش است که با صدای محمدرضا شجریان و با همکاری گروه شیدا به سرپرستی محمدرضا لطفی در بیات ترک اجرا شد. غزل و تصنیف این اثر از ه. ا. سایه است این اثر توسط "جهان موزیک" در سال ۱۳۵۷ در قالب نوار صوتی با نام چاووش ۱ به بازار آمد و امروزه توسط موسسه فرهنگی و هنری آوای شیدا زیر نظر استاد محمدرضا لطفی در قالب سی دی منتشر شده‌است.پشت جلد آلبوم به یاد عارف، موسسه فرهنگی و هنری آوای شیدا، دارای مجوز انتشار ۲/۱۵۲۵ از وزارت فرهنگ و ارشاد. (شامل توضیحات محمدرضا لطفی درباره ساخت اثر و احیای مجدد موسیقی سنتی ایرانی، اطلاعات مقاله مطابق با این توضیحات می‌باشند)
آثار کانون چاووش غالبا در زمان وقوع انقلاب ۱۳۵۷ اجرا شده‌اند و محتوایات آن‌ها به جز تعداد اندکی غالبا انقلابی بوده و به یاد عارف یکی از همان آثار صرفاً هنری می‌باشد.
محمدرضا لطفی این اثر را در سال ۱۳۵۱ ساخت و شعر آن را هوشنگ ابتهاج (ه. الف. سایه) در سال ۱۳۵۴ سرود. این اثر ابتدا در سال ۱۳۵۵ به صورت کنسرت در دانشگاه کرمان اجرا شد و یکی از علت‌های اجرای موفق آن حضور هوشنگ ابتهاج در آن کنسرت بود. اما خود آن کنسرت ضبط نشد و این اثر در سال ۱۳۵۶ در استودیو بل اجرا و توسط ایرج حقیقی صدابرداری شده‌است. وظیفهٔ نظارت بر ضبط اثر در استودیو نیز برعهده فریدون شهبازیان بوده‌است. هم‌چنین انتشار این اثر مقدمه‌ای برای شروع فعالیت‌های کانون چاووش به سرپرستی محمدرضا لطفی بود و این کانون فرهنگی و هنری پس از آن به صورت مستقل به فعالیت‌های هنری خود ادامه داد و پس از آن، آن‌ها بسیاری از سرودهای انقلابی را اجرا کردند و کارهایشان متاثر از شرایط اجتماعی ایران در آن زمان بود.
چاووش ۵ ، پنجمین مجموعهٔ موسیقی از ۱۲ آلبوم چاووش است. که با صدای هنگامه اخوان و با همکاری گروه شیدا و عارف اجرا شد.
محتوی موسیقایی این آلبوم مرتبط با حوادث و شرایط اجتماعی ایران در زمان وقوع انقلاب اسلامی است.
کنسرت ۷۷، نام آلبومی است با صدای شهرام ناظری که در گرامی‌داشت یادروز حافظ در ۲۰ مهر ۱۳۷۷ با همکاری گروه کامکارها در شیراز اجرا شد. این اثر پس از آن چند قطعهٔ دیگر به آن افزوده شد و در سال ۱۳۷۸ به صورت لوح فشرده منتشر شد.
بخش نخست که در چهارگاه اجرا شد عبارت است از:
بخش دوم در راست پنجگاه اجرا شد:
"تذکر: تصنیف‌های واران وارانه، هی داد هی بیداد و شیرین شیرین در چاپ‌های لوح فشرده افزوده شده‌است."
سکوت قبرستانی یک فیلم دلهره‌آور روان‌شناختی استرالیایی محصول سال ۱۹۸۹ به کارگردانی فیلیپ نویس با بازی سم نیل، نیکول کیدمن و بیلی زین است. فیلمنامه تری هیز بر اساس رمانی به همین نام نوشته چارلز ویلیامز در سال ۱۹۶۳ ساخته شده‌است. این فیلم نشان دهنده اولین اقتباس سینمایی موفق از رمان پس از سال‌ها تلاش اورسن ولز برای تکمیل فیلم خود بر اساس آن با عنوان عمیق است. در خلاصه داستان که در اطراف دیوار مرجانی بزرگ فیلمبرداری شده‌است، بر روی یک زوج متأهل متمرکز است که پس از از دست دادن پسرشان به طرز غم‌انگیزی، مدتی را در دریا منزوی می‌گذرانند، وقتی با غریبه‌ای روبرو می‌شوند که کشتی در حال غرق شدن را رها کرده‌است.
فیلم دربارهٔ یک زوج استرالیایی با بازی سام نیل و نیکل کیدمن است که بعد از از دست دادن نوزادشان یه مسافرت دریایی می‌روند. در بین راه به جوانی مرموز با بازی بیلی زین که بازمانده یک کشتی غرق شده‌است پناه می‌دهند. در ادامه مرد برای جستجو در کشتی غرق شده همسرش را در قایق تنها می‌گذارد غافل از اینکه مرد جوان روانی است. افراد کشتی اش را به قتل رسانده و تا مرد متوجه این موضوع می‌شود و قصد بازگشت دارد مرد روانی سکان قایقش را به دست گرفته و مسیر قایق را عوض می‌کند و اینجاست که زن و شوهر دور از یکدیگر به دنبال با هم بودن و آرامش مرده خویش می‌گردند.
شایان ذکر است که کیدمن و زین جوان هر دو برای اولین بار استعداد خود را در این فیلم به معرض نمایش گذاشتند.
آستروفیلیت (Astrophyllite)، کانی کمیاب هیدروکسید پتاسیم، آهن، تیتانیم، سیلیکات است و به رنگ‌های قهوه‌ای تا طلایی-زرد دیده شده‌است. این کانی را می‌توان در گروه اینوسیلیکات‌ها، فیلوسیلیکات‌ها یا حالتی میان آن قرار داد. این کانی، سنگین، نرم و تُرد است.
آستروفیلیت نخستین بار در سال ۱۸۵۴ در نروژ یافت شد. در روسیه، گرینلند، آمریکا و کانادا نیز می‌توان آن را پیدا کرد.
چاگوسی‌ها یا شاگوسی‌ها یا مردمان ایلوا یا جزیره‌نشینان چاگوس بومیان جزایر چاگوس و قلمرو بریتانیا در اقیانوس هند می‌باشند. بیشتر چاگوسی‌ها امروزه در جزیره موریس و بریتانیا می‌زیند، زیرا دولت بریتانیا در دههٔ ۱۹۶۰ و آغاز دههٔ ۱۹۷۰ آنان را از سرزمین مادریشان بیرون رانده‌است. بیشتر چاگوسی‌ها در جزیرهٔ دیگو گارسیا می‌زیستند.
نژاد چاگوسی‌ها بیشتر به آفریقا و کشورهای ماداگاسکار، موزامبیک و موریس بازمی‌گردد. اینان به این جزایر کوچیده‌اند و با مهاجرانی از هندوستان درآمیخته‌اند. زبان این مردمان کرول چاگوسی و متأثر از زبان فرانسوی است. این زبان هنوز هم گویشورانی در موریس و سیشل دارد. چاگوسی‌های ساکن انگلستان به زبان انگلیسی سخن می‌گویند.
Wikipedia contributors, "Chagossians," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Chagossians&oldid=425140038 (accessed April ۳۰، ۲۰۱۱).
جان نَش معمار بریتانیایی قرن هجدهم و نوزدهم بود.
این طراح بسیار پرکار و اصیل بریتانیایی، ضمن ساخت خانه‌های اعیانی، ویلاهای بارودار، کاخ‌هایی با رگه‌های ملهم از سبک رنسانس (کرانک‌هیل، ۱۸۰۲) و اقامتگاه‌های کوچک ییلاقی و بسیار خوش‌منظره، مجموعهٔ بسیار گسترده‌ای از سبک‌های گوناگون و ایده‌های شهرسازی را به خدمت گرفت.
نَش در پاویون سلطنتی در برایتن، گونه‌ای خیال‌انگیز از سبک هندی را مورد استفاده قرار داد و آن را با عناصر نئوگوتیک، چینی و مغربی درآمیخت. شهرت او شاید بیش از هرچیز مدیون ساخت‌وسازهای منطقهٔ مارلیبُن در لندن باشد، به ویژه پارک ریجِنت (۱۸۱۲-۱۸۲۷) که مجموعه‌ای باعظمت بود از ساختمان های کاملاً کلاسیک. نَش با آنکه در چارچوب سبک نئوکلاسیسیسم انگلیسی کار می‌کرد، ولی در میان آغازکنندگان احیای سبک های تاریخی نیز بود که به یکی از شاخصه‌های فرهنگ معماری انگلیس در آن زمان تبدیل شد.
Francesca Prina، Elena Demartini. 1000 Years of World Architecture. Thames & Hudson، 2005. p. 401
علی بن کمال الدین محمد گیلانی معروف به حکیم گیلانی پزشک معروف ایرانی در سده شانزدهم میلادی بود.
آتش‌های مقدس زرتشتی به چند نوع آتش گفته می‌شود که به مراسم آیینی یا داستان‌های اساطیری مربوط می‌شوند.
آتش از دیرباز مورد پذیرش ایرانیان باستان و هندوها بوده‌است. هندوها آتش مقدس را آگنی می‌گفتند و برای آن قربانیانی تقدیم می‌داشتند. در ایران پیش از زرتشت افسانه‌هایی دربارهٔ آتش وجود داشت که برخی از آن‌ها در زامیاد یشت منعکس شده‌است؛ بنابراین یشت ستیزی میان آتر (ایزد نگاهبان آتش) و اژی دهاکه صورت میگیردو نیز جایی آمده که آتر دیوی که بدنبال بازداشتن باران است را با آتش صاعقه شکست می‌دهد.شناخت اساطیر ایران، ص ۴۹ در میان هندوایرانیان باستان آتش نمادی از نوعی ذات مینوی بوده که مانند رشته‌ای آسمان و فضا و زمین را بهم متصل می‌کرده‌است. این نماد در آسمان به صورت خورشید در فضا به صورت تندر و در زمین از سایش دوچوب خشک ایجاد می‌شده‌است.دین‌های ایران باستان، ص ۴۸ اهمیت آتش در عقاید مردم ایران در دوران باستان در برخی آثار بدست آمده نیز بچشم می‌خورد. در یک سنگ نگاره کهن موسوم به دکان داوود که بنظر می‌رسد به دورهٔ مادها مربوط شود، یک ایرانی برابر آتش دیده می‌شود. شاهان هخامنشی نیز در برخی نگاره‌ها در حال احترام برابر آتش ترسیم شده‌اند. در زمان ساسانیان نیز آتشدان بر روی بیشتر سکه‌های آنان نقش می‌بسته‌است.دین‌های ایران باستان، ص ۴۹
آتش در مزدیسنا از بهترین داده‌های اهورامزدا است و میانجی میان خالق و مخلوق محسوب می‌شود. نیایش‌های مردم گاهی آمده که توسط آتش به بارگاه اهورامزدا می‌رسد. (یسنا ۳۶. فقره۱، فروردین یشت۸۸) در یسنا آتش بارها بمثابه پسر اهورامزدا خوانده شده‌است. دین زرتشت قوانینی را برای آتش منظور کرده‌است. دمیدن بر آتش و آلوده ساختن آن شایسته نیست و حتی آذربان برابر آتش باید نقاب مخصوصی بر جلوی دهان و بینی خود می‌گذاشته که آن را پدام می‌گفتند. در اوستا بخش زامیادیشت نیز دربارهٔ آتش و ایزدی که نماد مینوی آن است، صحبت هایی شده است. در دوره‌های اسلامی زرتشتیان را گاهی آتش‌پرست نیز خوانده‌اند. استرابون در رساله "جغرافیا" در مورد اعتقادات مذهبی مردم ایران چنین می‌نویسد: «"مغان پاسدار آتشی هستند که هرگز خاموش نمی‌شود و روزها در آتشکده برابر آتش نیایش می‌کنند".»
در اساطیر ایرانی که در یشت‌های اوستا منعکس شده‌اند نام سه آتش اساطیری وجود دارد. آتش فرنبغ، آتش گشنسب و آتش برزین مهر. در اساطیر آمده که هرسه این آتش‌ها بر پشت گاو اساطیری سریشوک در دورهٔ تهمورث نگهداری می‌شد. شبی بر اثر طوفان این آتش‌ها به دریا می‌ریزند و از آنجا در حال سوختن به مردم روشنایی می‌بخشند.بندهش ۹۱–۹۰ فرنبغ با موبدان، گشنسب با جنگجویان و فرمانروایان و برزین مهر با کشاورزان پیوند داشت. این آتش‌ها جمشید را در رسیدن به تاج و تخت یاری می‌کنند و جمشید نیز فرنبغ را به جای اصلی خود بازمی‌گرداند. همین آتش فرنغ جمشید را در بازپس‌گیری فره خود یاری می‌دهد. آتش برزین مهر تا زمان گشتاسب راهنمای مردم بوده و پس از زرتشت او را در الهامات یاری بخشیده‌است.آتشکده آذر برزین مهر آتش گشتاسب در شیز آذربایجان هم گفته‌می‌شود و تا زمان خسروپرویز روشن بودهاست.
آتش آذرگشنسب آتشی اساطیری است که حسب روایت‌های سنتی ساخت آن را به کیخسرو نسبت می‌دهند. این آتش در آتشکده‌ای به همین نام در گنزک یا شیز آذربایجان جای داشته‌است و آتش خاندان شاهنشاهی ساسانی به‌شمار می‌رفته‌است. پژوهشگران بر این باورند که بقایای تخت سلیمان در کنار دریاچه، همان آتشکده آذرگشنسب دوره ساسانی است. شاهان معمولاً نذر و نذوراتی را به آنجا تقدیم می‌کرده‌اند. برای نمونه بهرام گور گوهرهایی که از خاقان ترک و همسرش گرفته بود را به آنجا داد. خسروپرویز هم آمده که نذر کرده بود اگر بر بهرام چوبین فایق آید زیورهای زرین و سیمین به آنجا بفرستد و نقل شده که چنین هم کرد.تاریخ تمدن ایران ساسانی، ص ۱۲
آتش دیگر آذرفرنبغ بوده‌است که مربوط به موبدان و روحانیان می‌شده و ظاهراً در کاریان لارستان قرار داشته‌است. عنوان شده که این آتش ابتدا در خوارزم بوده و سپس به فارس برده شده‌است. برخی انتقال آن به فارس مربوط به دورهٔ گشتاسب و برخی مربوط به زمان خسرو یکم انوشیروان می‌دانند. آتشکده کاریان در جنوب ایران در سر راه لار به سیراف قرار داشته و امروز نیز بقایای آتشکده‌ای عظیم در آنجا وجود دارد. در کتیبه‌ای که در آن آتشکده وجود دارد، نوشته‌شده که سی هزار دینار برای آنجا هزینه شده‌است.
معنای لغوی این آتشکده در فارسی به معنی «درخشانی ایزدی» بوده و از دو کلمه «آذر» و «فرنبغ» تشکیل شده‌است. همچنین آذرفرنبغ به معنای فره ایزدی نیز می‌باشد. در نهایت گفتنی است که تولیت آن آتشکده با ساسان نیای ساسانیان بوده‌است.ص ۱۸۹
آتش آذربرزین مهر از دیگر آتش‌های اساطیری دین زرتشتی می‌باشد که بنظر می‌رسد مکان اصلی آن در استان خراسان رضوی کنونی بوده‌باشد. این آتش مختص برزیگران و کشاورزان و پیشه‌وران بوده و ساخت آن را به گشتاسب نسبت داده‌اند. در برخی منابع مزدیسنی نیز آمده که زرتشت هنگام نزول به بارگاه گشتاسب آذر برزین مهر را در دست خود داشت و همو بود که آن آتشکده را مرمت نمود. خاورشناسان مکان روستاهای داورزن و نیز ریوند را به عنوان مرکز احتمالی این آتشکده یاد کرده‌اند. در دوره اسلامی نیز گزارش‌هایی مبنی بر وجود یک آتشکده عظیم در نیشابور وجود دارد.پیگولوسکایا، ن.و. «شهرهای ایران در روزگار پارتیان و ساسانیان»، ترجمه عنایت‌الله رضاف تهران، ۱۳۶۷ش
در بخشی از شاهنامه فردوسی، ماجرای "پیدا شدن زرتشت و پذیرفتن گشتاسپ دین او را" به نظم درآمده که گشتاسب پس از پذیرفتن دین زرتشت، موبدان را به سرتاسر گیتی روانه می‌کند و آذر به آتشکده‌ها (گنبدان) می‌نهد و نخستین آنان، "آذر برزین‌مهر" است که به "کِشمر" (کاشمر) بنیان گذارد و در جلوی آتشکده، سرو بهشتی را کاشت و آن را نماد پذیرفتن دین بهی قرار داد و موبدان را به سرتاسر جهان فرستاد و فرمان داد همه نامداران و بزرگان به سوی آن پرستشکده روی آورند. مناطق کاشمر و نیشابور در دوران شاهنشاهی اشکانی از نواحی حاصل‌خیز ایران به‌شمار می‌رفته و از آنجا که فرمانروایان اشکانی نسبت به حاکمان پیش از خود؛ یعنی سلوکیان اهمیت به‌مراتب زیادی برای دین مزدیسنا قائل بودند، سرو کشمر و آتشگاه آن را که یادگار زرتشت محسوب می‌شد مورد توجه بالایی قرار دادند. به استناد سنگ‌نبشته پایکولی، در دوران شاهنشاهی ساسانی کشمر جزء محدوده خراسان بزرگ به‌شمار می‌رفته و ساسانیان برای احیای آیین باستانی تلاش زیادی کردند و چون در آن زمان، دیگر از آتشکده کشمر چیزی برجای نمانده بود، شاهان ساسانی به ایجاد آتشکده دیگری دست می‌زنند که همچنان در چند کیلومتر بالاتر از شهر باستانی کشمر در مجموعه قلعه آتشگاه باقی مانده‌است. خرابه‌های این قلعه هم‌اکنون در ۵–۶ کیلومتری شمال غربی شهر کاشمر باقی است و از یادگارهای عصر ساسانی به‌شمار می‌رود.
از والاترین آتش در مراسم آیینی دین زرتشت است. برای تهیه این آتش شانزده آتش از شانزده منبع مختلف مانند آتش‌های خانگی و صنعتی گردآوری می‌شود و طی مراسمی آیینی و طولانی ۱۱۲۸ بار تطهیر و پاکیزه می‌شود. در این مراسم فقط موبدانی می‌توانند شرکت کنند که دشوارترین مراحل طهارت را گذرانده باشند. مراسم حمل آتش بهرام هم متفاوت است و آن را بر روی تختی می‌نشانند و چهار موبد آن را حمل می‌کنند و دعاهای آیینی می‌خوانند. این آتش به دلیل وقت‌گیر و پرهزینه بودن به ندرت برپا می‌شود.شناخت اساطیر ایران. ص179
این آتش به‌مراتب از نظر تهیه آسانتر از آتش بهرام است و به همین منظور بیشتر برپا می‌شود. برای تهیه این آتش تنها چهار منبع کافی است اما مراسم حمل آن تقریباً شبیه مراسم مربوط به آتش وهرام است.
ساده‌ترین نوع آتش است که در حقیقت نوع خانگی آتش مقدس نام دارد که برای گرما بخشیدن به کانون منازل از آن استفاده می‌شود. تطهیر این آتش باید توسط موبد انجام بگیرد اما افراد می‌توانند در خانه به آن خدمت کنند به نحوی که هیزم و بوی خوش بر روی آن قرار بدهند. در منابع پهلوی از آتش دادگاه بگونهٔ آدروگ نام برده‌شده‌است.آتشکده‌ها و مراسم نیایش در آن‌ها در ایران باستان (1)
در مزدیسنا از آتش‌هایی نام برده‌شده که شکل مجسم ندارند و از آن‌ها به آتش مینوی نیز یاد می‌شود. این‌گونه آتش‌ها به عالم علوی و جهان نامرئی تعلق دارند و تنها فره آنهاست که می‌تواند به این جهان برسد. از این آتش‌ها پنج مورد هستند که نامشان در یسنای هفدهم بند یازدهم آمده‌است.
جشن آذرگان از مراسم آیینی مزدیسناست که جشن احترام به آتش خوانده می‌شود. در روز نهم ماه نهم یعنی آذر رخ می‌دهد. به گزارش ابوریحان بیرونی مردم در این روز به زیارت آتشکده‌ها می‌رفتند. این جشن مربوط به آتش هنوز برگزار می‌شود.
آذرگان
حُنَیْن بن اسحاق (۸۰۹–۸۷۳م) دانشمند مترجم و پزشک مسیحی نسطوری قرن نهم میلادی بود. وی از اساتید نهضت ترجمه بوده‌است.
در بغداد زاده شد و در شام تحصیلات مقدماتی خود را انجام داد. در جوانی به بغداد بازگشت و در محضر یوحنا ابن ماسویه، پزشک و مترجم دربار هارون الرشید و مدیر بیت الحکمه، علم آموزی می‌کرد. از آنجا که بسیار باهوش بود اغلب با استاد به جدل می‌پرداخت که زیاده روی در اینکار باعث اخراج او شد.
سپس به یادگیری زبان یونانی پرداخت و به بصره نزد زبان‌شناس مشهور خلیل ابن احمد رفت.
در ۲۱۱ ق به بغداد بازگشت و به خدمت جبرئیل بن بختیشوع طبیب مأمون درآمد. به سفارش جبرئیل و یوحنا بن ماسویه، کتابهای جالینوس از جمله «اصناف الحمیات» و «کتاب فی القوی الطبیعة» را از یونانی به عربی ترجمه کرد.
در بغداد همزمان اقدام به مطالعه کتب پزشکی نموده و در علم طب متخصص شد.
سپس در دربار متوکل پزشکان مخصوص وی شده و به ریاست گروه اطبای بغداد منصوب شود.
بدستور متوکل گروهی برای ترجمه تشکیل شد و حنین به ریاست آن منصوب گردید و مترجمانی چون اصطفن بن بسیل و موسی بن خالد در این گروه همکاری داشتند.
حنین عضو دارالحکمه بغداد بود که مرکز ترجمه آثار علمی جهان بود. وی مهمترین مترجم نهضت ترجمه محسوب می‌شود که روش جدید مختص به خود داشته در اغلب ترجمه‌ها توضیحات اضافه می‌کرده تا خواننده را بهتر متوجه موضوع کند.
او از کشورهای یونانی‌زبان دیدار کرد و دست‌نوشته‌ها را گرد آورد و در دورهٔ مأمون، سرپرستیِ آماده ساختن ترجمه‌ها را بر عهده داشت.
حنین بن اسحاق مسیحی بود، واقعیتی که گواه آسان‌گیریِ در خور توجه دورهٔ خلفای عباسی است.تاریخ تمدن، هنری لوکاس، ترجمه ع. آذرنگ، جلد اول، فصل هیجدهم، صفحه 361
صفدی نقل کرده‌است، که مأمون در مقابل هر ترجمه‌ای که حنین انجام می‌داد، به مقدار وزن آن طلا پرداخت می‌کرد.
قاضی صاعد اندلسی می‌گوید: ترجمه‌های خوب و گرانسنگ حنین سبب شد تا بسیاری از مسائل و مشکلات کتاب‌های بقراط و جالینوس برای ما روشن گردد
ابن خلکان می‌نویسد: اگر ترجمه‌های حنین نبود بسیاری از علوم یونانی در منطقه خود مهجور مانده به دست ما نمی‌رسیدند
حنین بن اسحاق و دستیارانش آثار بقراط، جالینوس، دیوسکوریدس (دیسقوریدس)، افلاطون، ارسطو، و عهد عتیق (ترجمه هفتادی) را به عربی برگرداندند.
مکتب دیکتاتورها عنوان ترجمه‌ای از کتاب اینیاتسیو سیلونه است. سیلونه این کتاب را در سال ۱۹۳۸ نوشت. برگردان این کتاب به فارسی به دست مهدی سحابی انجام شده‌است.
مکتب دیکتاتورها همزمان با نان و شراب نوشته شده‌است و همانند آن، نخستین بار به زبان آلمانی در زوریخ انتشار یافت. این کتاب ۲۴ سال بعد، یعنی در سال ۱۹۶۲، برای اولین بار به زبان ایتالیائی در این کشور منتشر شد و مانند آثار پیشین سیلونه به دست خودش مورد تجدید نظر کلی قرار گرفت. ترجمهٔ فارسی از متن نهایی کتاب، که در سال ۱۹۷۹ چاپ شد، انجام گرفته‌است.
کتاب داستان دو آمریکایی مشکوک و عجیب را تعریف می‌کند که برای یادگیری رموز دیکتاتور شدن به اروپا سفر کرده‌اند.
احمد مهران‌فر (زاده ۱۰ خرداد ۱۳۵۴)، بازیگر سینما و تلویزیون، اهل ایران است.
مهران‌فر از سال ۱۳۷۸ اجرای حرفه‌ای تئاتر را آغاز و در کنار بازیگرانی مانند پرویز پرستویی، پانته‌آ بهرام، امیر جعفری، مهتاب نصیرپور و حبیب رضایی اجرای نقش‌های تئاتری را تجربه کرده‌است. وی برای اولین بار در فیلم «نان، عشق و موتور ۱۰۰۰» در سینمای ایران ظاهر شد و پس از آن در فیلم‌های «اقلیما»، «حقیقت گمشده»، «دربارهٔ الی…»، «کلبه» و «آتش‌بس» و تئاترهایی همچون «همه چیز دربارهٔ آقای ف»، «فنز»، «قهوه تلخ»، «شکلک» «۱۷ دی کجا بودی؟» و… به ایفای نقش پرداخته‌است. او نویسندگی و کارگردانی نمایش «ادیپ افغانی» را نیز در کارنامه هنری خود ثبت کرده‌است. احمد مهران‌فر در چند مجموعه تلویزیونی، از جمله سریال پایتخت بازی کرده‌است. بیشتر شهرت وی برای نقش آفرینی در نقش ارسطو عامل در سری مجموعه‌های پایتخت است. او همچنین در چک برگشتی به عنوان بازیگردان نقش داشت.
او افزون بر بازیگری به نویسندگی هم مشغول بوده و برای تئاتر نمایش‌نامه نوشته‌است. وی به همراه امیرحسین قاسمی نویسندگی سریال سال‌های دور از خانه را هم برعهده داشته‌است که کارگردان این سریال مجید صالحی است. احمد مهرانفر و هادی کاظمی دو بازیگری هستند که در نقش صولت خنجری و امیریل زهره خان (شخصیت‌های فرعی سریال شاهگوش) هستند. سال‌های دور از خانه، اسپین آف یا روایتی مشتق از سریال شاهگوش است که خنجری و امیریل زهره خان شخصیت اصلی محسوب می‌شوند.
ترانه‌شناسی جاستین بیبر، خوانندهٔ کانادایی شامل ۶ آلبوم استودیویی، ۵ آلبوم چندآهنگه، ۳ آلبوم گردآوری‌شده، ۳ آلبوم ریمیکس و ۷۵ تک‌آهنگ (شامل ۱۶ تک‌آهنگ مشترک با خواندگان دیگر) است.
دانشگاه کشاورزی تاجیکستان (به فارسی تاجیکی:Донишгоҳи аграрии Тоҷикистон) یکی از دانشگاه‌های این کشور است که در سال ۱۹۳۱ میلادی در شهر خجند پایه‌گذاری شده‌است. در سال ۱۹۴۴ میلادی به شهر دوشنبه منتقل شد. در سال ۲۰۰۴ میلادی دارای حدود ۴۰۰ تن عضو هیئت علمی بوده‌است. این دانشگاه هم‌اکنون دارای ۶۵۰۰ دانشجو می‌باشد و تا به کنون ۳۵ هزار نفر نیز از آن فارغ‌التحصیل شده‌اند. رئیس این دانشگاه د. م. میرزایف می‌باشد. این دانشگاه دارای ۳۱ رشتهٔ تحصیلی است.
دانشگاه دارای ۱۱گروه و دانشکده است که عبارت اند از:
بندر نَجیرُم از مهمترین بنادر آباد باستانی سواحل شمالی خلیج فارس در محدوده استان بوشهر جنوب ایران بوده‌است.
عده‌ای از محققان نجیرم را در دهانه رود مند ناحیه مندستان منطقه دشتی در میانه استان بوشهر دانسته‌اند.تاریخ تحولات سیاسی اجتماعی دشتی در دوران قاجار و پهلوی، ص ۵۸–۶۰. و بعضی آنرا در حوالی روستای زیارت ساحلی می‌دانند.
ابن بلخی، لسترنج و نهچیری این بندر را در مصب رودخانه مند (رود سکان) و در ساحل شمالی خور زیارت می‌دانند. آثار باقی مانده حکایت از آبادانی آن می‌کند. مقدسی نجیرم را در کنار دریا و دارای دو مسجد که شبستان یکی از آنها در سنگ کنده شدهجغرافیای تاریخی فارس، ص ۹۶. با بازاری در خارج از آبادی می‌داند و فاصله آن را تا شیراز (شصت فرسنگ) نزدیک به فاصله امروزی مصب رود مند نقل می‌کند.
نهچیری، نجیرم را بندر ناحیه ماندستان و لسترنج آنرا غرب سیراف در دهانه رود سکان در اول سیف مظفر می‌داند.
بندر نَجیرُم بنا به تحقیقات و نظر باستان‌شناسی معروف انگلیسی و سرپرست چند فصل کاوش سیراف دیوید وایتهاوس نام بندری تاریخی در غرب بندر دیر و منطقه بتانه و بی‌بی‌خاتون است.
اورل اشتاین در کتاب بررسیهای تاریخی در شمال غربی هندوستان و جنوب ایران در سال ۱۹۳۷ از منطقهٔ بی‌بی‌خاتون دیدن و آن را جایگزین نجیرم عنوان می‌کند.
اصطخری معروف به الکرخی، جغرافی‌دان مسلمان (وفات: ۳۴۶ قمری) در کتاب مسالک‌الممالک خود که بر اساس کتاب صورالاقالیم اثر ابوزید بلخی است، در ذکر بنادر سواحل خلیج فارس پس از مهروبان و سینیز و جنابه، از نجیرم در کنارهٔ دریا یاد کرده و سیف را میان جنابه تا نجیرم ثبت کرده و سیراف را در شرق نجیرم معرفی می‌کند. او نجیرم را دارای منبر و جزء سیراف معرفی می‌کند.
رضا طاهری در کتاب از مروارید تا نفت می‌نویسد: «نجیرم به قول استخری و ابن حوقل در فاصله ۱۲ فرسنگی سیراف قرار داشته‌است؛ و براساس گفتهٔ ابن بلخی در ۶۵ فرسنگی شیراز.
در کتاب حدود العالم (۳۲۷ هجری) نوشته شده‌است که: «نجیرم شهری است بر کران دریا و جای بازرگانان است». ابن حوقل: «اشاره می‌کند که در میان توج و نجیرم، مصب رودی است که شهرهای ملجان و کمارج در طرف چپ آن قرار دارند؛ و نیز در طرف چپ نجیرم مصب رودی است که از دریاچهٔ سکان می‌آید و در طرف راست این رود شهرهای کهرجان و نابند واقع است… وی سیراف را دارای دو منبر به نام‌های نجیرم و جم معرفی می‌کند. ابن حوقل فاصلهٔ سیراف تا نجیرم را دوازده فرسخ ثبت کرده‌است و نجیرم را جزء نواحی گرمسیر معرفی می‌کند» یاقوت حموی نجیرم را بر بلندی کوه در مسیر بصره به سیراف توصیف کرده و فاصلهٔ نجیرم تا سیراف را پانزده فرسخ عنوان می‌کند. نجیرم مرکز مهم تجارت دریایی بود که بی‌بی‌خاتون و بتانه و در غرب بندر دیر جایگزین آن شده‌است. و دریانوردان آن از یک طرف تا سواحل جنوبی عربستان و سواحل شرقی آفریقا، و از طرف دیگر تا سواحل هندوستان، چین، جزایر اقیانوس آرام و حتی تا جزایر ژاپن ارتباط برقرار می‌کردند؛ و نقش واسطه راه آبی ابریشم را به غرب داشته‌است.
پاول‌شواتس آلمانی نجیرم را در حوالی بندر دیر می‌جوید؛ و برخی بندر نجیرم را مدفون شده در آبرفت‌های رود مند در کناره‌های زیارت می‌جویند. پس از زوال سیراف، ظاهراً باید سیاحان به این بندرگاه کوچک بیش‌تر رفت و آمد کرده باشند. مقدسی و یاقوت حموی توصیف مختصری از آن به دست می‌دهند.
مقدسی می‌نویسد: نجیرم کنار دریا واقع است. دو مسجد در آن‌جا هست، شبستان یکی از آن‌ها در سنگ کنده شده‌است. در کنار این مسجد که در آبادی است بازار قرار دارد. مردم آب مشرب خود را از چاه و آبگیری که با آب باران پر می‌شود برمی‌دارند. مقدسی نیز فاصلهٔ تا شیراز را شصت فرسنگ ذکر می‌کند.
یاقوت حموی می‌گوید: نجیرم شهری است بر کران دریا و جای بازرگانان است هنگامی که از بصره بیایید نجیرم یکی از آبادی‌های کوچک و معروف سیراف است و بر بالای کوهی در ساحل دریا قرارگرفته. چند بار آن را دیده‌ام، بزرگ نیست. در آن‌جا ویرانه‌های مختصری هست و این نشانهٔ آن است که در گذشته بزرگ‌تر بوده‌است. ابن بلخی می‌گوید: نجیرم و حورشی (خورشی)، نجیرم شهرکی است و حورشی دهی و جمله از اعمال سیراف است و گرمسیر عظیم است. ابن حقول نیز در کتاب صورة الارض، بندر نَجیرم را از نواحی گرمسیرات فارس و یکی از منبرهای سیراف می‌داند. ادریسی در ذکر شهر سیراف می‌آورد: و دارای دو شاه‌نشین بوده یکی از آن دو شهر نجیرم است که بر کنار ساحل دریاست؛ و یاقوت از حورشی یا خورسیف نیز می‌نویسد: خورالسیف شهرکی است نزدیک سیراف که کشتی‌ها داخل آن می‌شوند چنان‌که وصف کردیم و آن از سرزمین فارس است.
رضا طاهری اعتقاد دارد نجیرم را در نزدیکی بردستان امروزی و بندر دیر می‌توان جست و بندرهای بتانه تا بردخون تا مرز تنگستان را زیر مجموعه‌ای از ماندستان باید دانست. نجیرم زیرمجموعه سیراف بوده و از نظر جغرافیایی نیز در محدوده اردشیر خره قرار گرفته‌است نه ماندستان و البته مسیر رود مند نیز تغییراتی داشته‌است. بنابرین نجیرم باید در نزدیکی بندر دیر و بردستان باشد نه خارج از محدودهٔ شهرستان دیر و خورسیف یا خورشیف در محدوده شهر امروزی کنگان.
احتمالاً با توجه به اینکه نجیرم در خورسیف مفظر واقع بوده‌است و خورسیف یا خورشیف یا حورشی، دهی بوده‌است در مسیر سیراف به نجیرم (دیر و بردستان) و در نزدیکی خور بردستان و بین خور شمال بندر کنگان و بَنَک، به این منطقه خورِ سیف مظفر گفته می‌شده‌است. پاول شواتس در بررسی خورشیف می‌نویسد: این سوی سیراف، خورسیف قرار داشت که احتمالاً همان خورشید است. نجیرم در زمان افول سیراف رونق بیشتری یافت اما این رونق تا سالیان دراز پایدار نبود و نجیرم که بارانداز و بندر کمکی در کنار سیراف بود و بازارچه و کاروانسرا داشت، با تغییر بندر اول ایران از سیراف به کیش و سپس هرمز به بوتهٔ فراموشی سپرده شد. به نظر می‌رسد جایگزین نجیرم در قرن‌های ششم و هفتم هجری، خورسیف یا خورشیف شده‌است. رونق نجیرم در زمان سیراف و آداب فرهنگی و وضعیت اجتماعی آن را می‌توان به عنوان گوشه‌ای از تمدن سیراف بررسی کرد و رونق خورشیف را در بازهٔ تاریخی عصر مغول و ایلخانانان؛ و در دورهٔ صفوی کنگان جایگزین خورشیف شد.»طاهری، رضا، از مروارید تا نفت، ص۷۰ تا ۷۳
نیشابور در دوران طلایی اسلامی یکی از مراکز بزرگ و مهم صنعت سفالگری، کوزه گری و صنایع وابسته به‌ شمار می‌رفته‌است. بسیاری از پژوهشگران، بر این باورند که هنر برجای مانده در سفالینه‌های نیشابور، در ادامهٔ روند هنر دوره ساسانی بر روی فلز است که بررسی در مهارت ساخت و به کار بردن تزیینات و عبارات مختلف و تحول خط را بر روی سفالینه‌ها ممکن می‌سازد.هنر سفالگری نیشابور، علاوه بر تنوع در تکنیک‌های ساخت، دارای تنوع‌های تازه طراحی نقوش و خوشنویسی روی آن نیز هست که بیانگر قدرت و تسلط هنرمندان این هنر است. شکل لعاب‌دهی، کتیبه‌های زیبای ظروف به خط کوفی، تزیینات نقوش گیاهی، حیوانات و انسان و نیز توانایی در ترکیب‌بندی تصویری هر یک از این عناصر در ظروف، این بخش از هنر اسلامی را دارای برتری کرده‌است. علاوه بر این، رابطه معنوی کلمات و جملات که شامل احادیث و روایاتی در خصوص رزق و روزی و انفاق می‌شود از جمله ویژگی‌های هنر این دوره‌است که به تزیینات صرف اکتفا نکرده و همسویی و معنادار بودن این هنر را دربر دارد. به سبب ویژگی‌های موجود در سفالینه‌های سدهٔ سوم و چهارم معروف به سفال سامانی، این نوع سفال به لعاب «گِلی» معروف شده‌است که بیش‌تر در شرق ایران، به ویژه نیشابور، ساخته می‌شده. سده سوم و چهارم هجری را اوج هنر سفالگری در نیشابور بوده‌است و نیشابور مهم‌ترین مرکز هنر و صنعت سفال گری در ایران و خراسان بزرگ در این دوره بوده‌است. در سال ۱۹۸۸ میلادی- سال ۱۳۶۷ شمسی طی پژوهش‌های باستان‌شناسی در نیشابور پیشینه سفال گری در نیشابور مشخص شد. حدود نیمی از جنس آثار کشف شده در این حفاری سفالین است. صنعتگرانِ نیشابوری با ترکیب نقوش ساسانی و هنر خوشنویسی اسلامی سفالینه‌هایی را به وجود آوردند که در تاریخ بی‌نظیر است. موضوع نقوش این ظروف، بسیار قابل توجه بوده و این مطلب را روشن می‌نماید که اگر چه از بعضی جهات، کوزه‌گران نیشابور احتمالاً از چینی‌ها اقتباس کرده‌اند ولی به‌طور کلی، هنر آنان، دنباله‌رو هنر ساسانی است.
آقای چارلز. ک. ویلکسون، موزه‌دار موزه متروپولیتن نیویورک، در طی حفاری‌هایی که در منطقهٔ نیشابور داشته‌است، در کتاب خود ظروف به دست آمده از تپه‌های باستانی نیشابور را این‌گونه تقسیم کرده‌است؛
در تعداد بسیار زیادی از ظروف بررسی شده به نقوش هندسی و مجرد اکتفا شده که اگر بیان‌کنندهٔ منظور خاص (نشانه یا هنر) نباشند در مجموعهٔ نقوش هندسی و انتزاعی طبقه‌بندی می‌شوند. از مهم‌ترین تکنیک‌های تزیین ظروف در نیشابور؛
آکسینیت (Axinite) کانی قرمز - قهوه‌ای، بنفش - قهوه‌ای که در گروه کانیهایی است که از کلسیم، آلومینیم، بور-سیلیکات تشکیل شده‌اند. آکسینیت دارای ویژگی‌های پیروالکتریسیته و پیزوالکتریسیته است. این کانی ترد است و دارای ساختار بلوری سه‌شیب می‌باشد و دارای لومینسانس اغلب بنفش است. در HF حل می‌شود و در برابر شعله ذوب می‌شود. آکسینیت، کمیاب است و می‌توان آن را در آلمان، فرانسه، سوئیس، روسیه، انگلیس و آمریکا جستجو کرد.
گروه آکسینیت عبارت است از:
مؤسسه ملی زبان‌ها و تمدن‌های شرقی (فرانسوی:Institut national des langues et civilisations orientales) که به اختصار اینالکو (فرانسوی: INALCO) خوانده می‌شود، یک مؤسسه آموزش عالی دولتی واقع در شهر پاریس است که در آن حدود صد زبان زنده دنیا (غیر از زبان‌های اروپای غربی) در سطح کارشناسی تدریس می‌شود. این مؤسسه به لحاظ شمار زبان‌ها و تمدن‌هایی که مورد پوشش قرار می‌دهد، در جهان منحصر به فرد است. در سطح کارشناسی ارشد و دکترا، حدود بیست گروه پژوهشی در چندین رشته علوم انسانی نظیر ادبیات، زبان‌شناسی، ترجمه پژوهی، پردازش زبان‌های طبیعی، جامعه‌شناسی، تاریخ، جغرافی، بازرگانی و روابط بین‌الملل، مجال تحقیق در باب زبان‌ها و فرهنگ‌های اقصی نقاط کره خاکی را از آلاسکا گرفته تا پرو و از چین تا یونان و تمام مناطق اروپای شرقی فراهم می‌آورند.
این مؤسسه در واقع در سال ۱۷۹۵ میلادی تحت عنوان مدرسه زبان‌های شرقی (فرانسوی|École spéciale des Langues orientales) با هدف آموزش زبانهای عربی، ترکی، فارسی و مالایی و به منظور تربیت مترجمان جوانی که بتوانند در عرصهٔ سیاست و تجارت به دولت یاری رسانند، بنیاد نهاده شده بود و صفت "شرقی" از آن روزگار به یادگار مانده‌است.
مدرسه زبان‌های شرقی از سال ۱۹۸۵ به مؤسسه ملی زبان‌ها و تمدن‌های شرقی یا اینالکو تغییر نام داده‌است.
از جمله استادان زبان فارسی مدرسه زبانهای شرقی می‌توان به لویی-متیو لانگلس، شارل شفر، باربیه دومنار، آنری ماسه، ژیلبر لازار و کریستف بالایی اشاره کرد. هانری کربن، آندره مالرو و نهال تجدد از دانش‌آموختگان این مدرسه بوده‌اند.
جغد جیغ‌کش یکی از جنس‌های جغدها است. جغد جیغ‌کش (نام علمی: Megascops) سرده‌ای (جنسی) از جغدهای راستینStrigidae است و در این سرده ۲۱ گونه زنده وجود دارد.
هنوز گونه‌های تازه‌ای از جنس جغدهای جیغ‌کش کشف و بازشناسی می‌شوند که بیشتر این کشف‌ها در کوهستان‌های آند صورت می‌گیرد.
در سدهٔ بیستم این سرده را با سردهٔ مرغ حق ادغام می‌کردند اما امروزه بررسی‌های زیستی، رفتاری و ژنتیکی نشان داده‌است که این‌گونه‌ها، جنس جدایی را تشکیل می‌دهند.
Wikipedia contributors, "Screech-owl," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Screech-owl&oldid=414289994 (accessed April 30, 2011).
لوئی دوازدهم ملقب به پدر ملت (زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۴۶۲ – درگذشتهٔ ۱ ژانویهٔ ۱۵۱۵) پادشاه فرانسه از ۱۴۹۸ تا هنگام مرگش در ۱۵۱۵ بود."Louis XII." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica, 2011. Web. 30 Apr. 2011. <http://www.britannica.com/EBchecked/topic/348919/Louis-XII> او تا پیش از رسیدن به پادشاهی مقام دوک اورلئان را داشت.
لوئی با شروع پادشاهی، ارتش دائمی تشکیل داد و با کمک بورژوازی، دربار مجلل برپا کرد. به دستور پادشاه سینورها یا ارباب‌ها به ژان تیوم یا نجیب‌زاده تغییر نام دادند. نجیب‌زادگان باید در دربار پادشاه خدمت می‌کردند.تاریخ اروپا در قرون جدید، علی بیگدلی
لوئی دوازدهم در ۲۷ ژوئن ۱۴۶۲ در بلوآی فرانسه زاده شد. او تنها پسر شارل، دوک اورلئان و ماری دو کلیو و نتیجهٔ شارل پنجم (حکومت ۱۳۸۰–۱۴۲۲) بود."Louis XII of France." Encyclopedia of the Early Modern World. The Gale Group, Inc, 2004. Answers.com 30 Apr. 2011. http://www.answers.com/topic/louis-xii-of-france او پس از پدرش در ۱۴۶۵ به مقام دوکی اورلئان رسید و از آنجا که در خانوادهٔ سلطنتی از نظر خونی، خویشاوند درجهٔ چندم شمرده می‌شد سخنی از به پادشاهی رسیدنش نبود. با این حال او در ۱۴۷۶ و به اجبار لوئی یازدهم، پادشاه وقت فرانسه با دختر معلول او به‌نام ژان ازدواج کرد. از آنجا که ژان توانایی فرزندآوری نداشت لوئی درصدد یافتن راهی بود تا این ازدواج را باطل نماید.
در ۱۴۸۳ لوئی یازدهم درگذشت و پسر خردسالش با عنوان شارل هشتم جانشین او گردید. در این زمان لوئی، دوک اورلئان وارد رقابت با آن دو بوژو، خواهر بزرگ شارل بر سر نایب‌السلطنه او شد و پس از آنکه در این راه توفیقی نیافت، شورشی موسوم به جنگ احمق‌ها را علیه سلطنت آغاز نمود. او با دوک بریتانی و داماد و جانشین آخرین دوک بورگوندی علیه پادشاه متحد شد ولی در ۱۴۸۸ در نبرد سنت اوبن در بریتانی شکست خورد و به مدت ۳ سال زندانی گردید. در ۱۴۹۱ شارل هشتم که سرانجام خود را از سلطهٔ خواهر و شوهرخواهرش رهانیده بود تصمیم به آشتی با دوک اورلئان گرفت و لوئی بار دیگر موقعیت خود را بازیافت. او سپس شارل هشتم را که مدعی پادشاهی ناپل بود در نخستین مرحله از حملات فرانسه به ایتالیا همراهی نمود و در این یورش که تا ۱۴۹۵ ادامه یافت رهبری نیروهای مستقر در استی را عهده‌دار شد.
شارل هشتم در آوریل ۱۴۹۸ درگذشت و چون تنها فرزندش نیز در ۳ سالگی مرده بود، در نتیجه دوک اورلئان با عنوان لوئی دوازدهم بر تخت پادشاهی فرانسه نشست. اما این تغییر قدرت باعث وحشت کسانی شد که در جنگ احمق‌ها در برابر او ایستادگی کرده بودند و اینک از انتقام او می‌ترسیدند. اما لوئی دوازدهم با گفتن این جمله که «برای پادشاه فرانسه کسر شأن است که بخواهد انتقام درگیری‌های دوک اورلئان را بگیرد» به آنان اطمینان داد که مشکلی برایشان پیش نخواهد آمد.
لوئی سپس با دادن طلا و القاب فرانسوی به چزاره بورجیا، پسر پاپ الکساندر ششم موفق به باطل ساختن ازدواج خود با ژان گردید و در ژانویهٔ ۱۴۹۹ با آن بریتانی، بیوهٔ شارل هشتم ازدواج نمود و از او صاحب دو دختر به نام‌های کلود و رنه شد. بدین ترتیب لوئی با انجام این ازدواج توانست اتحاد میان دو دوک‌نشین بریتانی و پادشاهی فرانسه را مستحکم‌تر سازد. با این حال ابطال ازدواج پیشین لوئی با ژان موجب ناخرسندی خداشناسان دانشگاه پاریس گردید و آنها او را به شدت مورد انتقاد قرار دادند. این انتقادها در نهایت منجر به بروز ناآرامی‌های دانشجویی در آنجا شد و لوئی در ۱۴۹۹ اقدام به سرکوب آنان نمود. او سپس تا حد زیادی از استقلال دانشگاه پاریس کاست.
لوئی دوازدهم که علاوه بر به ارث بردن ادعای شارل هشتم بر پادشاهی ناپل"Louis XII of France." Biographies. Answers Corporation, 2006. Answers.com 30 Apr. 2011. http://www.answers.com/topic/louis-xii-of-france
خودش نیز به واسطهٔ مادربزرگش والنتنیا ویسکونتی مدعی میلان بود پس از رسیدن به قدرت توجهش را متوجه ایتالیا ساخت. او در ۱۴۹۹ دور دوم حملات فرانسه به ایتالیا را آغاز نمود و سربازان فرانسوی عامداً دست به ایجاد رعب و وحشت در ایتالیا زدند تا آنجا که لودوویکو اسفورزا، دوک میلان در تابستان همان سال از میلان گریخت. لوئی سپس در ۱۵۰۰ عهدنامه‌ای را با نام عهدنامهٔ گرانادا به‌طور مخفیانه با فرناندوی دوم، پادشاه آراگون به امضا رساند که به موجب آن هر دو پادشاه بر سر همکاری با یکدیگر برای تصرف پادشاهی ناپل و تقسیم آن به توافق رسیدند.
فتح ناپل با موفقیت به انجام رسید اما دو متحد در ۱۵۰۲ با یکدیگر درگیر شدند و بروز بیماری و فرماندهی بهتر اسپانیایی‌ها سبب شد تا نیروهای فرانسوی در ۱۵۰۳ از ناپل بیرون رانده شوند.
در سپتامبر ۱۵۰۴ عهدنامه بلوآ با تشویق آن بریتانی بین فرانسه و ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم به امضا رسید. به موجب این عهدنامه ماکسیمیلیان، در ازای این وعده که دوک‌نشین میلان و دوک‌نشین بورگوندی به نوهٔ او، کارل پنجم و نامزدش کلود، دختر لوئی دوازدهم و وارث دوک‌نشین بریتانی می‌رسد (مگر آنکه لوئی صاحب پسری شود) لوئی دوازدهم را به عنوان دوک میلان به رسمیت شناخت. اما این موضوع خشم فرانسویان را برانگیخت زیرا احتمال از دست دادن بریتانی می‌رفت. در نتیجه لوئی نمایندگانی از هر سه مملکت را در مه ۱۵۰۶ در تور جمع کرد و آنان بر نامزدی کلود با فرانسوای آنگولِم، جانشین احتمالی لوئی دوازدهم اصرار ورزیدند. سرانجام نامزدی کلود به بهای از دست‌رفتن عهدنامهٔ بلوآ با کارل پنجم به هم خورد و او به نامزدی فرانسوا که بعدتر با عنوان فرانسوای یکم بر تخت پادشاهی فرانسه نشست درآمد."Louis XII of France." The Columbia Electronic Encyclopedia, Sixth Edition. Columbia University Press. , 2011. Answers.com 30 Apr. 2011. http://www.answers.com/topic/louis-xii-of-france
فرانسه در این مدت بیشتر در آرامش به سر می‌برد و لوئی دوازدهم تا حد چشمگیری از میزان مالیات‌ها کاست. همین موضوع در کنار دیگر کامیابی‌های او سبب شد تا شورای حکومتی در ۱۵۰۶ لقب «پدر مردم» را به او اعطا نماید. همچنین کاردینال ژرژ دامبواز، برجسته‌ترین مشاور لوئی دوازدهم در این زمان بود و او چنان جایگاه و نفوذی در حکومت داشت که گفته می‌شود اصطلاح «این کار را به ژرژ بسپارید» اشاره به او دارد.
در ۱۵۰۶ جنوایی‌ها سر به شورش برداشتند و لوئی دوازدهم در ۱۵۰۷ موفق به سرکوب آنان شد. او سپس در ۱۵۰۸ علیه ونیزی‌ها به اتحاد کامبره، متشکل از فرناندوی دوم، پادشاه آراگون، ماکسیمیلیان و پاپ ژولیوس دوم پیوست و توانست آنها را در آنیادلو در ۱۵۰۹ شکست دهد. با این حال لوئی دریافت که پاپ ژولیوس دوم اتحاد دیگری را سازماندهی کرده‌است تا او را از ایتالیا بیرون راند. لوئی دوازدهم سعی کرد تا با کمک خواستن از شورای تفرقه‌جویانهٔ پیزا در ۱۵۱۱ به مقابله با ژولیوس بپردازد که نتیجه‌ای نداشت. اما پس از پیروزی گاستون دو فوا، خواهرزادهٔ لوئی دوازدهم و شکست ارتش پاپ-اسپانیا در راونا در ۱۵۱۲ که به مرگ دو فوا نیز انجامید، کاردینال‌های شورای پیزا حکم به برکناری ژولیوس دوم از پاپی دادند و در صدد انتخاب پاپ جدید برآمدند. اما مرگ دوفوا مانع از حرکت ارتش فرانسه به سمت رم به منظور خلع ژولیوس از قدرت شد و پاپ با تکفیر لوئی دوازدهم، بخشی از خاک فرانسه را به سوییس، آراگون، انگلستان و امپراتوری مقدس روم که به اتحاد او پیوسته بودند، وعده داد.
فرناندوی آراگون جنوب نابارا را به اشغال خود درآورد و هنری هشتم انگلستان به شمال فرانسه یورش برد. ارتش فرانسه با عقب‌نشینی از میلان به سمت فرانسه حرکت کرد و میلان به دست سوییسی‌ها افتاد.
در ۱۵۱۳ ژولیوس دوم درگذشت و لئوی دهم جانشین او شد که این موضوع فرصتی را برای لوئی دوازدهم فراهم آورد تا با پاپ جدید صلح کند. همچنین او پس از مرگ همسرش آنای بریتانی در ۱۵۱۴ با ماری تودور، خواهر هنری هشتم ازدواج نمود و بدین ترتیب بین انگلستان و فرانسه صلح برقرار شد. درعین حال لوئی امیدوار بود تا شاید از این ازدواج صاحب فرزند پسری شود. او همچنین در ۱۵۱۴ با تمامی دشمنانش به جز ماکسیمیلیان وارد آتش‌بس شد.
لوئی دوازدهم در ۱ ژانویهٔ ۱۵۱۵ درگذشت و پس از او فرانسوای آنگولم که در ۱۵۱۴ با کلود، دختر لوئی ازدواج کرده بود با عنوان فرانسوای یکم جانشین او شد.
سنگاب ظرف سنگی بزرگی است که در گذشته آن را از آب پر می‌کرده‌اند و برای وضوگرفتن یا آشامیدن بکار میرفته‌است. محل نصب سنگاب معمولاً در حیاط مسجد یا امامزاده بوده‌است، ولی بر حسب نیاز در سایر مکان‌های عمومی هم از آن استفاده می‌کرده‌اند.
کلمه سنگاب در لغت‌نامه دهخدا چنین تعریف شده‌است: «ظرف بسیار بزرگ که تواند چند خروار آب گیرد از یک پاره سنگ تراشیده که در مسجدها برای آشامیدن یا وضو دارند. (یادداشت مؤلف). دوستکانی بزرگ که از یک پاره سنگ تراشیده و در مساجد و تکایا نهند برای آب خوردن و وضو ساختن. ظرف بزرگ از سنگ تراشیده که یک کُر و بیشتر آب گیرد و در مساجد و امامزاده‌ها نهند...». در فرهنگ معین تعریف زیر برای سنگاب آمده‌است: «ظرف بزرگ آب از جنس سنگ که در مساجد و جاهایی مانند آن قرار می‌دادند».
در مسجدها و امامزاده‌های شهر اصفهان مجموعاً بیش از ۵۰ سنگاب وجوددارد که مربوط به دورانهای صفویه و قاجاریه هستند.
مجموعاً هفت سنگاب در مسجد امام وجود دارد. این سنگاب‌ها از دوران صفویه هستند.سقاخانه‌ها و سنگابهای اصفهان. منصور دادمهر. انتشارات گلها. ۱۳۷۸.
۱- سنگاب در ورودی: این سنگاب بر روی پایه‌ای هشت‌ضلعب در برابر درِ ورودی مسجد قراردارد، و از سنگ یشم ساخته‌شده‌است. کتیبه‌ای بر روی این سنگاب وجود ندارد، و بر سطح خارجی آن، با فاصله‌ای از لبه، نقشهای برجسته گل و بته کنده‌کاری شده‌است. از اواخر دهه ۱۳۷۰ حفاظی چوبی برای جلوگیری از آسیب‌های احتمالی دور سنگاب نصب شده‌بود که در سال ۱۳۸۹ با حفاظی شیشه‌ای تعویض شد. با وجود حفاظ امکان لمس سنگاب وجود ندارد.
۲- سنگاب چهلستون غربی: این سنگاب هم از سنگ یشم ساخته‌شده و بر پایه‌ای هشت ضلعی در میان دو مربع سنگی پاشویه‌دار قرارگرفته‌است. علاوه بر نقش‌های گل و بته در سطح خارجی سنگاب، در اطراف لبه آن اشعاری به خط نستعلیق به صورت برجسته کنده‌کاری شده‌است، و در بین بیت‌های شعر اصلی، جملات شعرگونه دیگری در وصف علی نگاشته‌شده‌اند. متن اشعار به این قرار است:
۳- سنگاب چهلستون شرقی: این سنگاب از جنس سنگ آهک است و به این دلیل دارای نقش و رگه‌های طبیعی است. پایه آن هشت‌گوش است و در میان دو پاشویه چهارگوش قراردارد.
۴- سنگاب گنبد غربی: این سنگاب از جنس سنگ مرمر است و پایه‌ای چهارگوش دارد که در میان دو پاشویه قرار گرفته‌است. آب اضافی که از سنگاب بیرون می‌ریخته در پاشویه‌ها جمع می‌شده‌است. به علت نرم بودن جنس سنگ مرمر، در طول زمان مردم یادگاریهایی بر روی این سنگاب نوشته‌اند.
۵- سنگاب گنبد شرقی: این سنگاب قرینه سنگاب گنبد غربی است، و دارای همان جنس، شکل، و خصوصیات نصب است.
در حیاط امامزاده اسماعیل دو سنگاب وجود دارد که در دو نبش شرقی و غربی حوض قرار گرفته‌اند.
۱- سنگاب شرقی: کتیبه‌ای که شامل صلوات به چهارده معصوم است به صورت برجسته و به خط ثلث بر اطراف لبه این سنگاب تراشیده شده‌است، و بقیه بدنه حاوی نقوش گل و بته برجسته است. پایه سنگاب چهارگوش است. علاوه بر کتیبه ذکرشده، نوشته دیگری هم به این شرح بر روی سنگاب دیده‌می‌شود: «وقف نمود بر آستانه حضرت امامزاده اسماعیل این حوض را حاجیه شاهمر بنت حاج میرزا علی جزی برخواری سنه ۱۰۴۹». بر اساس این مدرک، سنگاب در سال ۱۰۴۹ (قمری) برابر با سال ۱۰۱۸ (خورشیدی) که مصادف با حکومت شاه صفی بوده ساخته‌شده‌است.
۲- سنگاب غربی: پایه این سنگاب همانند سنگاب شرقی است. بر روی بدنه خارجی سنگاب کتیبه صلوات بر چهارده معصوم به خط ثلث، و در زیر آن نقشهای تزئینی برجسته در سه ردیف مشخص وجوددارد. پنج کنده‌کاری دایره‌ای شکل (جامگاه) که محل قرارگرفتن کاسه‌های آبخوری بوده‌است در لبه سنگاب به چشم می‌خورد.
درمسجد جامع اصفهان چهار سنگاب قراردارند.
۱- سنگاب ایوان درویش: در ایوان شمالی مسجد جامع که ایوان درویش نام دارد، سنگابی از جنس سنگ پارسی قرار گرفته‌است. این سنگاب ابتدا در مجاورت مقبره علامه مجلسی قرارداشته و بعد به محل کنونی منتقل شده‌است. قطر دهانه سنگاب ۱۱۵ سانتیمتر است، ولی نیمی از آن بعلت شکستگی از بین رفته است. کتیبه بدنه این سنگاب به زبان‌های فارسی و عربی و به خط ثلث است. آنچه از متن کتیبه بجا مانده به شرح زیر است:
... و صل علی زین العباد علی و الباقر محمد و الصادق جعفر و الکاظم موسی و الرضا علی و التقی محمد و النقی...
لبه این سنگاب دارای پنج جامگاه بوده‌است که شکستگی نیمی از سنگاب باعث شده که تنها دوتا از آن‌ها باقی‌بمانند. نقشهای بدنه این سنگاب هم در اثر فرسایش تا حدودی از بین رفته‌اند.
۲- سنگاب ایوان صاحب: ایوان جنوبی مسجد جامع، ایوان صاحب نام دارد و سنگابی ساده در روبری آن قرار گرفته‌است. این سنگاب در میان حوضچه‌ای از سنگ چهارگوش قرارگرفته‌است و روی لبه آن پنج جامگاه طراحی شده‌است. سطح خارجی سنگاب در بالا شامل کتیبه صلوات بر چهارده معصوم به خط ثلث و نقشهای کنگره‌دار کوچک، و در قسمت پایین سنگاب نقشهای کنگره‌دار بزرگ است. همچنین بر روی بدنه سنگاب کتیبه‌ای به این مضمون نقش‌بسته‌است:
وقف شرعی نمود توفیق... استاد امین ولد اسمعیل... فی ۱۱۰۲
۳ و ۴- دو سنگاب کوچک دیگر هم در مسجد جامع اصفهان وجود دارند که یکی در کنار حوض میان حیاط مسجد، و دیگری در برابر ایوان استاد (ایوان غربی) قرار گرفته‌اند.
دو سنگاب در داخل مدرسه چهارباغ قرار دارند؛ یکی در سرسرای ورودی و دیگری در صحن مدرسه.
اولین رقص نام ترانه‌ای اثر خوانندهٔ نوجوان کانادایی، جاستین بیبر است که در نخستین اثر او با نام «دنیای من» منتشر شد. بیبر این ترانه را با همراهی خوانندهٔ سبک آر اند بی، آشر خوانده‌است.
سبک این ترانه آر اند بی و تین پاپ است.
نیویورک تایمز نوشته‌است که «موسیقی ترانهٔ "اولین رقص" همانند ترانهٔ تو تنها نیستی مایکل جکسون است.» این ترانه پس از انتشارش، در بدترین رده‌های جدول‌های موسیقی جهان قرار گرفت.
"اولین رقص" توسط بیبر، آشر جسی ویلسونJesse Wilson ریان لووته،Ryan Lovette دایقت ریلوندزDwight Reynolds و الکساندر پرتی بوی فرش پارم جی‌آرAlexander "Prettyboifresh" Parhm, Jr نوشته شده است.
این ترانه در استودیوی آیکونIcon Studios و در شهر آتلانتا، جورجیا توسط جرمی استونزJeremy Stevens ضبط شد و توسط جایسن جوشواJaycen Joshua و دیو پنسادوDave Pensado و با همکاری جیانکارلو لینوGiancarlo Lino در استودیوی لارابیLarrabee Studios در شمال هالیوود، کالیفرنیا میکس شد.
دایقت رینولدزDwight "Skrapp" Reynolds هم کیبورد ترانه را در دست داشت.
سبک "اولین رقص" آر اند بی ملایم است که کمی به سوی تین پاپ گرایش دارد.«جاستین بیبر, «اولین رقص» – ساخت و ترکیب لایه‌های موسیقی». Musicnotes.com. انتشارات آلفرد.
بیبر شرح می‌دهد:
نیویورک تایمز می‌نویسد: «اولین رقص، تقلیدی است از ترانهٔ «تو تنها نیستی» مایکل جکسون.»
بعد از انتشار آلبوم دنیای من و بعد از فروش دیجیتالی ترانهٔ "اولین رقص"؛ در آخر هفتهٔ ۵ دسامبر ۲۰۰۹، این ترانه در جدول بیلبورد ۱۰۰ اثر برتر و جدول ۱۰۰ اثر برتر کاناداCanada (Canadian Hot 100) به ترتیب در رتبه‌های ۹۹ و ۸۸ قرار گرفت.
اما در هفتهٔ بعد رتبهٔ "اولین رقص" در هر دو جدول، افول کرد.
همچنین این ترانه در هر دو جدول ذکر شده، پایین‌ترین رتبه را در بین ترانه‌های منتشر شده در آلبوم دنیای من داشت.
این ترانه در انگلستان هم در رتبهٔ ۱۵۶ قرار گرفت.
منبعجاستین بیبر "دنیای من" (دفترچهٔ دیجیتالی) ایسلند, آربی‌ام‌جی. (۲۰۰۹).
خندان می‌تواند به موارد زیر گفته شود:
عیسی خندان روزنامه‌نگار و فعال اجتماعی ایرانی است. او رئیس هیئت مدیره مجتمع مطبوعات تخصصی کشور و مدیر طرح کتابفروشی‌های سیار بود. خندان همچنین دبیر گروه اجتماعی روزنامه خرداد بود.بازخوانی پرونده تعطیلی مطبوعات در سال 79 / دوم خرداد بعدی روزنامه‌ها از صفر شروع نمی‌کنند
لس آنجلس داجرز یک تیم حرفه‌ای بیسبال مستقر در شهر لس آنجلس است.Los Angeles Dodgers - Dodgers Baseball Clubhouse - ESPN
این تیم در ۱۸۸۳(میلادی) تأسیس شده و تاکنون شش با مقام قهرمانی لیگ برتر بیسبال آمریکا (سری جهانی) را به دست آورده‌است.
دانشگاه آزاد اسلامی واحد اردبیل یکی از قدیمی‌ترین واحدهای دانشگاه آزاد اسلامی می‌باشد که در سال ۱۳۶۲ تأسیس شد. این واحد در حال حاضر دارای بیش از8238 دانشجو در مقاطع کاردانی تا دکترا است.
در آذرماه ۱۳۶۲ با موافقت عبدالله جاسبی ریاست وقت دانشگاه آزاد واحد اردبیل شروع به کار کرد و با برگزاری کنکور در ۲۴ بهمن ۱۳۶۳ اقدام به پذیرش ۷۱۷ دانشجو برای برای گذراندن کلاس‌های تکدرس در رشته‌های ریاضی، علوم تجربی، دینی و عربی و آموزش ابتدایی نمود.
در حال حاضر این واحد دانشگاهی بیش از 8238 هزار نفر دانشجوی در مقاطع مختلف تحصیلی مشغول به تحصیل هستند و تاکنون نزدیک به ۱۹ هزار نفر از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شده‌اند.
این دانشگاه دارای ۱۴۳ رشته تحصیلی می‌باشد که به تفکیک عبارتند از:
این واحد دانشگاهی دارای چهار دانشکده علوم پزشکی، علوم پایه، علوم انسانی و فنی و مهندسی می‌باشد.
این واحد دانشگاهی دارای ۲۱۰ نفر هیئت علمی و بیش از ۱۰۰ هزار متر مربع فضای آموزشی و رفاهی است. تاکنون در تلاش‌های علمی خود ۱۰۰ عنوان اختراع ثبت شده، بیش از ۷۰۰ مقاله ISI، تألیف و ترجمه کتاب ۳۴ عنوان، حدود ۳۷۵ طرح تحقیقاتی را به انجام رسانیده‌است.
این واحد دانشگاهی دارای دو مزرعه حسن باروق و بابلان، ۶۰ کارگاه و آزمایشگاه، ۴ باب کتابخانه، ۲ باب سلف سرویس مجهز با ظرفیت بیش از ۳ هزار نفر، بیمارستان ۹۶ تختخوابی در حال تجهیز، دو سالن ورزشی با سالن‌های جنبی برای رشته‌های مختلف ورزشی، مسجد، سالن اجتماعات بسیار مجهز و درمانگاه تخصصی می‌باشد.
http://www.iauardabil.ac.ir
http://pubr-azmoon.com/
سیده نفیسه (ربیع‌الاول ۱۴۵ ه‍.ق، مکه - رمضان ۲۰۸ ه‍.ق، مصر) محدث است. وی دختر حسن بن زید، نوه امام دوم شیعیان و عروس امام ششم شیعیان (همسر اسحاق بن جعفر) است. از وی به پارسایی و زهد در تاریخ نام برده شده‌است. آرامگاه وی در مصر قرار دارد و مورد زیارت مردم است.
وی پس از مراجعت از زیارت آرامگاه ابراهیم به مصر رفت. در منابع تاریخی نقل شده‌است که در قبری که خود در منزل حفر کرده بود به قرات قرآن می‌پرداخت و عمده روزها روزه و سحرگاهان به عبادت مشغول بود. در فرهنگ مسلمان منطقه کراماتی به وی نسبت داده شده‌است که شفای کودکی یهودی از آب وضوی وی از آن جمله است. برخی کرامات منسوب به وی در کتاب «مأثرالنفیسه» آمده‌است.
برخی از علما و در راس آنان محمد بن ادریس شافعی از وی حدیث اخذ می‌کردند. بنا به وصیت ادریس، سیده نفیسه در نماز میت پس از درگذشت وی حضور یافت. از انجا که بدلیل کهولت سن سیده نفیسه امکان خروج از منزل را نداشت، پیکر ادریس را به منزل وی آوردند او در حالیکه ماموم بود به امامت بویعقوب بُوَیطی در نماز حضور یافت.
برخی دیگران از قضات، عرفا و علما نیز با وی دیدار و گفتگو داشتند که از آن میان به ذوالنون مصری و بشر بن حارث اشاره شده‌است.
در هنگام درگذشت روزه بود، از وی خواستند روزه را بشکند گفت:«عجبا سی سال است تا بحال که از خداوند درخواست می کنم که با حال روزه از دنیا بروم و حال که روزه هستم افطار کنم؟» سپس شروع به تلاوت سوره انعام کرد، هنگامیکه پس از قرائت آیه ۱۲۷ «لهم دارالسلام عند ربهم؛ برایشان در نزد پروردگارشان خانه سلم و سلامت می باشد» درگذشت.
آرامگاه وی در قاهره واقع است .اولین بنای آنرا به عبیداللّه بن سری حاکم، حاکم مصر نسبت داده اند.در دوره فاطمیان مستنصر باللّه آنرا بازسازی کرد.
پارک ملی و جنگل های زیر در ایالت کالیفرنیا قرار داردند:
موبد اصطلاحی است که به روحانیون زردشتی اطلاق می‌شود. واژهٔ موبد در اوستا به صورت موغو یا مگه و در فارسی باستان موگو و در پهلوی موگ پت و در فارسی موبد گفته می‌شود. در دوره ساسانی بر قدرت و مکنت موبدان افزوده شد و در تصمیم گیری‌های سیاسی و گاهی انتخاب شاه آتی دخالت می‌کردند.
ماهداد نام اولین موبدان موبد دوره ساسانی است که در زمان اردشیر یکم به این مقام نائل آمد. مشخص نیست که این منصب پیش از ساسانیان نیز وجود داشته یا خیر.لغتنامه دهخدا-سرواژه ماهداد
ذوالنون مصری (شیخ ابوالفیض ثوبان ابن ابراهیم) (زاده: ۱۸۰ قمری - درگذشت:۲۴۶ قمری) از بزرگان صوفیان در مصر بود. وی در شهر اخمیم مصر در کنار رود نیل به دنیا آمده و در شهر مردگان (العرفه) در جنوب شرقی قاهره دفن شده‌است.
اصل او نوبی بود و مدتی را در دمشق و انطاکیه گذراند و در مکه نزد زهاد و محدثان اقامت گزید. پاره‌ای از منابع از سفر او به بغداد نیز گزارش داده‌اند. علت این سفر را این‌گونه نوشته‌اند که وی در برخی از علوم تصنیفاتی کرد که سبب شد مردم مصر به انکار او برخیزند و به او تهمت بزنند که علومی را مستحدث کرده که صحابه دربارهٔ آن‌ها سخن نگفته‌اند. از این رو، وی را به زندقه منسوب ساختند و از او در نزد متوکل خلیفه عباسی سخن چینی بسیاری کردند و متوکل او را به بغداد احضار کرد و ۴۰ روز در زندان نگاهداشت ولی در چند جلسه مباحثه‌ای که باوی داشت متوکل توبه کرده بسیار گریست و او را گرامی داشت. و سرانجام خلیفه او را با اکرام به مصر بازگردانید.
ذوالنون مذهب مالکی داشت و فقه خوانده بود و از آثاری که به او نسبت داده شده مشخص می‌شود که وی علاوه بر فقه در علومی مانند طب و کیمیا نیز دست داشته‌است و همچنین وی پیرو طریقه ملامت بود و در توکل بی‌نظیر بیشتر اهل مصر او را کافر و زندیق می‌دانستند و تا زنده بود منکر او بودند ولی پس از مرگ درستی احوال او مشخص گردید.
روزبهان بقلی:
ذوالنون مصری رئیس قوم بود، در همه مقامات کامل و صاحب تصانیف.شرح شطحیات، روزبهان ص ۳۶
هجویری:
سفینه تحقیق و کرامت و گنجینه شرف اندر ولایت، ابوالفیض ذوالنون بن ابراهیم مصری، از اخیار قوم و بزرگان و عیاران طریقت بود. راه بلا سپردی و طریق ملامت رفتی.کشف المحجوب، هجویری، ص ۱۲۴
ذوالنون مصری از بزرگان صوفیه و دانشمندان غیر عرب است. او شریعت را توأم با طریقت عمل می‌کرد، اما بیانش دربارهٔ صوفیه و احوال و مقامات صوفیه بود. ذوالنون اولین کسی بود که اصطلاحات عشق بازی را وارد تصوف کرد و معانی رمزی برای آنها قایل گردید. … او که از فلسفه یونان متأثر بود با عصای عقل و دانش تا پایان عمر در جستجوی علم و معرفت بیشتر می‌کوشید. از این رو هرکجا نشان پیری را می‌داند بی درنگ به سوی او می‌شتافت.نوربخش، پیشگفتار
آن پیشوای اهل ملامت، آن شمع جمع قیامت، آن برهان مرتبت و تجرید، آن سلطان معرفت و توحید، آن حجتٍ الفقر فخری، قطب وقت ذوالنون مصری - رحمةالله علیه - از ملوک طریقت بود و سالک راه بلا و ملامت. در اسرار توحید نظری داشت و روشی کامل و ریاضت و کرامات وافر.عطار، ۱۳۳۶ ص ۱۱۲
علاوه بر مطالب و اشعاری که در آثاری چون تذکرة الاولیای عطار، شرح شطحیات روزبهان، نفحات الانس جامی، کشف المحجوب هجویری، طبقات الکبرای شعرانی، مثنوی مولوی، هفت اورنگ جامی و مصیبت نامه عطار نیشابوری آمده، کتاب «ذوالنون مصری از مشاهیر دانشمندان و صوفیه مصری» در یازده بخش منتشر گردیده‌است.نوربخش ۱۳۸۳
در ویکی‌نبشته موجود است: