moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
وود تصریح می‌دارد که «شمار اندکی از اعضای اشراف آمریکا قادر بودند، همانند آریستوکراسی در انگلستان، از طریق اجاره‌های زمین به مستأجرین زندگی کنند». برخی زمین‌داران، مشخصاً در نواحی هلندی بالاایالت نیویورک، زمین‌های خود را به مستأجرین اجاره داند ولی به‌صورت کلی- «مردم دشت قدیمی جنوب» - زمین‌های زراعتی خود را به‌طور عادی کشت می‌کردند.Charles C. Bolton, "Planters, Plain Folk, and Poor Whites in the Old South." in Lacy K. Ford, ed. , A Companion to the Civil War and Reconstruction, (2005) pp 75-93.
نخستین خانواده‌های ویرجینیا اساساً از مستعمره‌نشینانی انگلستان هستند که عمدتاً در جریان قرن هفدهم در جیمزتاون و در امتداد رودخانهٔ جیمز و کنار سایر مناطق کشتی‌رانی در مستعمره ویرجینیا ساکن شدند. از آنجاییکه برای چندین نسل، علاقه‌مندی به ازدواج در چارچوب اجتماعی خود آن‌ها وجود داشت، نام خانوادگی بسیاری فرزندان آنان در ناحیه مستعمره رو به افزایش بود.
شماری زیادی مستعمره‌نشینان اصلی که اعضای نخستین خانواده‌های ویرجینیا محسوب می‌شوند، در جریان جنگ داخلی انگلیس و دوره حکومت موقت انگلستان (۱۶۶۰–۱۶۴۲) به مستعمره ویرجینیا مهاجرت کردند. بعد از این‌که الیور کرامویل (Oliver Cromwell) بر اریکه قدرت تکیه زد و پارلمان را از آن خود کرد، سلطنت‌طلبان انگلستان را ترک کردند. چنان‌که بیشتری خانواده‌های با نام و نشان ویرجینیا، چارلز دوم را پس از اعدام چارلز اول در سال ۱۶۴۹ به رسمیت شناختند، سپس چارلز دوم ویرجینیا را «قلمروی قدیم» اعلام کرد؛ لقبِ که تا اکنون پابرجاست. علاقه‌مندی شدیدی ساکنان اولیه اشراف ویرجینیا به تاج پادشاهی، باعث شد تا اصطلاح «کاوالیرز پریشان» اغلباً برای الیگارشی ویرجینیا به‌کار برود. بسیاری کاوالیرانی که در پادشاهی چارلز اول کار می‌کردند، به ویرجینیا فرار کردند. ازین‌رو، نخستین خانواده‌های ویرجینیا آن را «کشور کاوالیر» می‌نامند. پادشاه چارلز دوم برای این افراد زمین وغیره اعطاء کرده بود که سبب شد، در ویرجیینا ساکن شوند و همین بود که در ویرجینیا ماندنی شدند.
بیشتری مهاجران نخستین در ویرجینیا به اصطلاح «پسران دوم» نامیده می‌شدند. چون حق اولویت نخستین فرزند (Primogeniture) حقی است که به وسیله قانون یا رسم به بزرگ‌ترین فرزند خانواده داده می‌شود که طبق آن این فرزند دارایی خانواده و مقام را در انگلستان به ارث می‌برد.
اکثریت دودمان بزرگ ویرجینیا نَسَب خود را به خانواده‌های همچون لی‌ها و فیتژوگ‌ها نسبت می‌دهند؛ خانواده‌های که اصل و نسب خود را به خانواده‌های شهرنشین و میراث‌های بارونی انگلستان متصل می‌دانستند. هرچند برخی‌های شان از اصلیت بسیار متواضع و فروتن بودند؛ مثلاً، خانواده‌های شاکل‌فوردها (Shackelfords) که نام خود را در یک دهکده ویرجینیا گذاشتند، از یک خانواده ساده و فروتن در انگلستان به ویرجینیا فلک مانند رسیدند. برخی دیگرشان همچو گیلیام‌ها (Gilliams) در قرن هفدهم به عنوان خدمت‌کاران قراردادشده به ویرجینیا آمدند و اما در اواخر قرن هجدهم صاحب چندین زمین زراعتی از جمله وستون منور شدند و به اشراف زمین‌دار مبدل گشتند. خانواده‌های چون متیوها (Mathews) که مهاجرین اسکاتلندی-ایرلندی بودند نیز دودمان سیاسی را در ویرجینیای قدیمی تشکل دادند. در همان زمان، سایر خانواده‌های بزرگ آن زمان، نه تنها از اثر جنگ داخلی انگلستان بلکه به‌خاطر قدرت بزرگ بازرگانان لندن که از آن‌ها قرضدار بودند و می‌توانستند بازارها را «با ضربه قلم» دگرگون کند، نابود شدند.
خانواده‌های مستعمره‌نشین مریلند از خانواده‌های مهمی در شهر مریلند بودند. چندین خانواده دیگر نیز علاقه زندگی در مستعمره ویرجینیا داشتند که دو مستعمره آن‌ها به عنوان مستعمرات چیساپیک (Chesapeake Colonies) یاد می‌شوند. بسیاری از ساکنان اولیه از میدلندز غربی انگلستان به آنجا آمدند. این درحالی‌است که بسیاری خانواده‌های مریلند علاوه بر انگلیسی بودن، ترکیبی از ملیت‌های مختلف اروپایی؛ مثلاً، فرانسوی، ایرلندی، ولزی، اسکاتلندی و سویدنی بودند.
خانواده کارول نمونهٔ خانواده برجسته سیاسی مریلند با تبار ایرلندی است که اصالتاً ریشه در پادشاهی باستانی ایل (Éile) که به انگلیسی ایلی (Ely) نوشته می‌شود، دارند و از شاخهٔ خانواده اوکارول به حساب می‌آیند. خانواده دیگری آن، خانواده مسون ویرجینیا است که از قبیلهٔ مسون، جورج مسون اول، اعضای کاوالیر پارلمان انگلستان، متولد شهر وسسترشر، انگلستان می‌باشد. خانواده ریگین مریلندی که در سواحل شرقی ویرجینیا صاحب دارایی بودند، از تبار ایرلند هستند که ریشه در پادشاهی (Kingdom of Munster) مونستر دارند. خانه الیشا ریگین که توسط کریسفیلد، کشتی‌ساز الیشا ریگین ساخته شده‌است، در فهرست اماکن ملی تاریخی ثبت شده‌است.
چارلز اول انگلستان ولایت/استان پالاتن را طبق سیسیلیوس کالورت، بارون بالتیمور دوم اعطا کرد. منشور بنیادی، آریستوکراسی اربابان را در مریلند به‌وجود آورد و این شهر به‌صورت بی‌نظیری مستعمرهٔ برای آریستوکراسی کاتولیک و اشراف زمین‌دار شد ولی در نهایت انگلیکانیزم تا حدودی از طریق نفوذ ویرجینیای هم‌جوار، بر آن تسلط پیدا کرد.
کا سا وا (؛ زادهٔ ) فعال حقوق بشر اهل میانمار است. وی یکی از اعضای گروه بومی حقوق بشر کارن می‌باشد. او به همراه همسرش، کیتی ردفورد که وکیل حقوق بشر و محیط زیست است، از بنیانگذاران و مدیران انجمن بین‌المللی حق‌زمین می‌باشند، سازمانی که بر حقوق بشر در برمه و سایر مناطق تمرکز دارد، «جایی که حمایت از حقوق بشر و محیط ذاتاً به هم مرتبط است.» کا ساو وا و کیتی ردفورد دو فرزند خردسال دارند.
کا سا وا با نام دیگری متولد شد اما آن را مخفی نگه داشته تا از خانواده خود در میانمار محافظت کند. او بیش از ۱۵ سال است که پدر و مادرش را ندیده‌است. کا سا وا در زمان تبعید در ایالات متحده نام «کا سا وا» را به معنای «فیل سفید» برای خود برگزید. فیل‌های سفید به‌طور سنتی توسط مردم کارن به عنوان نماد درستکاری و قدرت و همچنین منادی تغییرات شگرف تصور می‌شوند.
کا سا وا پدرش یک پزشک بود و در برمه بزرگ شد، وی در جوانی از امتیاز اقتصادی نسبی برخوردار بود. با این حال، هنگامی که او وارد کالج شد، به زودی در زمینه‌های سیاسی فعال شد و به سرعت به یک رهبر دانشجویی تبدیل گردید. دولت برمه در ۱۹۸۸ وحشیانه به دانشجویان حمله کرد و بسیاری را کشت. کا سا وا دستگیر و شکنجه شد. او پس از آن برمه را ترک کرد، اما دوباره به میانمار بازگشت تا در یک کمپین عکاسی طولانی مستند شرکت کند و از تخریب محیط زیست و بومیان، و همچنین نقض شدید حقوق بشر، از جمله قحطی، تجاوز به عنف سیستماتیک، و تخریب کل روستاها گزارش تهیه کند. بیشتر مشکلاتی که او مستند کرد مربوط به ساخت و بهره‌برداری از یک خط لوله نفت در منطقه یادانا برای شرکت‌های نفتی یونوکال (مستقر در ایالات متحده) و شرکت توتال (مستقر در فرانسه) بود.
کا سا وا و همسرش کتی ردفورد از طریق انجمن بین‌المللی حق‌زمین و به‌کارگیری یک استراتژی حقوقی منحصربه‌فرد از قانون شکنجه خارجیان ایالات متحده در ۱۷۸۹، که می‌گوید «محاکم فدرال صلاحیت رسیدگی به تخلفاتی را دارند که نقض قانون ملل باشد،» کارزار قضایی فدرال را علیه یونوکال به راه انداختند. که شامل نقض اساسی حقوق بشر و نسل‌کشی می‌شود، تا شرکت را مجبور کند مسئولیت نقض حقوق بشر ناشی از اقدامات خود را بر عهده بگیرد. در این پرونده، یونوکال در نهایت موافقت کرد که به ۱۵ روستایی ناشناس که متحمل کار اجباری، تجاوز جنسی و قتل شده بودند، غرامت بپردازد. کا سا وا حدود ۳۰ سال است که داستان‌های مردم را مستند می‌کند تا نقض حقوق بشر در سرزمین خود را افشا کند.
فعالیت‌های خط مقدم کا سا وا در ۲۰۰۶ در فیلمی با نام انکار کامل به نمایش درآمد. توضیحات بر اساس نقش او در این فیلم به شرح زیر است:
«کا سا وا زندگی خود را وقف فعالیت‌های حقوق بشری کرد، به زبان انگلیسی و برمه‌ای روان صحبت می‌کند، در حالی که با مرزبانان برای ورود به کشور موش و گربه‌بازی داشت با یک همکار حقوقی‌اش ازدواج کرد و تشکیل خانواده داد. او برای زندگی می‌جنگد تا از وطن خود حفاظت کند. در یک نقطه فیلم او نحوه شکنجه شدن خود را توصیف می‌کند. وقتی به مناطق دشوار جنگل می‌رود، اسلحه حمل می‌کند تادر صورت دستگیری برای جلوگیری از شکنجه به زندگی خود پایان دهد.»
کا سا وا و انجمن بین‌المللی حق‌زمین، در مبارزات برای دموکراسی و حقوق بشر در برمه، که در آن تعدادی از معترضان، از جمله راهبان، کشته و صدها معترض دستگیر شدند مشارکت داشتند. آنها برای پایان دادن به خشونت فعلی علیه مردم تلاش می‌کنند. کا سا وا در پاسخ به اعتراضات سال ۲۰۰۷ گفته‌است:
«من به عنوان کسی که وحشیگری این رژیم را در ۱۹۸۸ تجربه کردم، خوشحالم که این بار، جهان به تماشای آن نشسته‌است. اما این کافی نیست. جامعه بین‌المللی، از جمله شرکت‌های چند ملیتی، باید از هم‌اکنون برای جلوگیری از خونریزی بیشتر در میانمار اقدام کنند. مردم. برای مدت طولانی رنج عمیقی کشیده‌اند — آنها قبلاً فداکاری زیادی کرده‌اند و متوقف نخواهند شد.»
انجمن بین‌المللی حق‌زمین () یک سازمان غیرانتفاعی حقوق بشر و محیط زیست آمریکایی است که در ۱۹۹۵ توسط کیتی ردفورد، کا سا وا و تیلور جیانینی تأسیس شد.
نمای اول در ریاضیات، یک عدد اول به توان یک عدد صحیح مثبت است. برای مثال ، ، و همه نمای اول هستند، درحالیکه ، و نمای اول نیستند (عدد ۱ یک نمای اول محسوب نمی‌شود).
ترتیب نماهای اول به این شیوه شروع می‌شود: ۲، ۳، ۴، ۵، ۷، ۸، ۹، ۱۱، ۱۳، ۱۶، ۱۷، ۱۹، ۲۳، ۲۵، ۲۷، ۲۹، ۳۱، ۳۲، ۳۷، ۴۱، ۴۳، ۴۷، ۴۹، ۵۳، ۵۹، ۶۱، ۶۴، ۶۷، ۷۱، ۷۳، ۷۹، ۸۱، ۸۳، ۸۹، ۹۷، ۱۰۱، ۱۰۳، ۱۰۷، ۱۰۹، ۱۱۳، ۱۲۱، ۱۲۵، ۱۲۷، ۱۲۸، ۱۳۱، ۱۳۷، ۱۳۹، ۱۴۹، ۱۵۱، ۱۵۷، ۱۶۳، ۱۶۷، ۱۶۹، ۱۷۳، ۱۷۹، ۱۸۱، ۱۹۱، ۱۹۳، ۱۹۷، ۱۹۹، ۲۱۱، ۲۲۳، ۲۲۷، ۲۲۹، ۲۳۳، ۲۳۹، ۲۴۱، ۲۴۳، ۲۵۱، … .
نماهای اول اعداد صحیح مثبتی هستند که دقیقاً توسط یک عدد اول قابل‌تقسیم هستند؛ به نماهای اول اعداد اساسی هم گفته می‌شود، مثلاً در این موضوع رخ می‌دهد.
کوایل یک معماری مجموعه دستورهای کوانتومی است که در ابتدا یک مدل حافظه کوانتومی/کلاسیک مشترک را معرفی نمود. کوایل را رابرت اسمیت (Robert Smith)، مایکل کورتیس (Michael Curtis) و ویلیام زنگ (William Zeng) در مقاله «"معماری مجموعه دستورهای کوانتومی عملی» (A Practical Quantum Instruction Set Architecture)" معرفی کردند. بخش بسیار زیادی از الگوریتم‌های کوانتومی (از جمله تله‌پورت کوانتومی، تصحیح خطای کوانتومی، شبیه‌سازی، و الگوریتم‌های بهینه‌سازی) نیاز به معماری حافظه مشترک دارند. کوایل برای استفاده در پردازنده‌های کوانتومی ابررسانا توسعه یافته‌است که این پردازنده‌ها توسط Rigetti Computing از طریق API های برنامه‌نویسی کوانتومی Forest توسعه داده شده‌اند. codice_1 یک کتابخانه پایتون است که برای توسعه برنامه‌های کوایل با ساختارهای سطوح بالاتر معرفی شده‌است. البته بک اند کوایل توسط محیط‌های برنامه‌نویسی دیگر که کوانتومی هستند نیز پشتیبانی و ساپورت می‌شود.
در مقاله ای که ارائه شده توسط اسمیت، کورتیس و زنگ، کوایل مجموعه دستورهای یک ماشین انتزاعی کوانتومی (ْQuantum Abstract Machine)، شبیه به ماشین تورینگ را مشخص و بیان می‌کند، اما با وجود انتزاعی بودن، هنوز هم برای انجام کارهای کاربردی قابل استفاده تر است. وضعیت QAM را می‌توان به صورت ۶ تاپلی نشان داد formula_1 به طوری که:
معناشناسی QAM به وسیله ضرب تانسور فضاهای هیلبرت و نقشه‌های خطی میان آن‌ها تعریف شده‌اند.
کوایل برای تعریف دروازه‌های پارامتری شده احتمالی به شکل ماتریسی (کوایل راهی برای تأیید واحد بودن ماتریس‌ها، که شرط لازم برای امکان ساخت گیت تعریف ‌شده‌ است ارائه نمی دهد) و کاربرد آن‌ها در کیوبیت‌ها پشتیبانی دارد. این زبان همچنین از ویژگی های زیر پستیبانی میکند:
همچنین مجموعه استانداردی از گیت‌ها به عنوان یکی از کتابخانه‌ها تأمین شده‌است.
Rigetti Computing یک ماشین مجازی کوانتومی را در بستر Common Lisp توسعه داده‌است که ماشین کوانتومی انتزاعی یاد شده را در یک کامپیوتر کلاسیک شبیه‌سازی می‌کند و قادر به تجزیه و اجرای برنامه‌های کوایل که از راه دور توسط HTTP اجرا می‌شوند میباشد.
مثال زیر جریان کنترل کلاسیکی که نیاز است تا انتقال کوانتومی کیوبیت در ثبات ۲ به ثبات ۱ انجام شود را نشان می‌دهد:
DECLARE ro BIT[2]
CNOT 0 1
CNOT 2 0
MEASURE 2 ro[0]
MEASURE 0 ro[1]
JUMP-UNLESS @SKIP ro[1]
LABEL @SKIP
JUMP-UNLESS @END ro[0]
LABEL @END
نمونه‌هایی دیگر از پیاده‌سازی تبدیل فوریه کوانتومی و حل ویژه کوانتومی متغیر در مقاله یاد شده آورده شده‌است.
آنه ترسه گالاقر (Anne Therese Gallagher)، رئیس کمیسیون بین‌المللی مهاجرت کاتولیک و مدیر کل بنیاد مشترک المنافع، سازمان بین دولتی کشورهای مشترک‌المنافع است که مسؤلیت حمایت از جامعه مدنی در ۵۳ کشور عضو آن را بر عهده دارد. آنه یک حقوق‌دان، متخصص و دانشمند استرالیایی است و یکی از افراد با صلاحیت بین‌المللی در راستای حقوق کیفری فراملی، مهاجرت و حقوق بشر به حساب می‌آید. او همچنین طبق گزارش قاچاق انسان در سال ۲۰۱۲ که از سوی وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا ترتیب داده شده بود، «متخصص برجسته جهانی در عرصه قوانین بین‌المللی قاچاق انسان» شناخته شد.
گالاقر در دانشگاه مک‌کواری، سدنی در رشته هنرها (علوم سیاسی و روابط بین‌الملل) به تحصیل پرداخت و سند لیسانس‌اش را در هنرها در سال ۱۹۸۴ و لیسانس حقوق‌اش در سال ۱۹۸۷ به‌دست‌آورد. او کارشناسی ارشد خود را در رشته حقوق بین‌المللی در دانشگاه ملی استرالیا در سال ۱۹۹۱ به پایان رساند. سپس برای ادامه تحصیل وارد دانشگاه اوترخت، هلند شد و دکترای خود را از این دانشگاه به‌دست‌آورد.
گالاقر در شهر سدنی و در کالج سانتاسابینا تحصیل کرد و در دانشگاه مک‌کواری و دانشگاه ملی استرالیا تحصیلات عالی خود را تکمیل نمود. او در سال ۱۹۸۸ به عنوان سلیسیتر (solicitor) ستره محکمه/دادگاه عالی نیوساوت ولز، در سال ۱۹۸۸ به عنوان سلیسیتر و بریستر (barrister) دادگاه عالی استرالیا و در سال ۱۹۹۰ در دادگاه عالی قلمروی پایتخت استرالیا پذیرفته شد.
او در سال‌های ۱۹۹۰ الی ۱۹۹۲ در رشته حقوق بین‌الملل در دانشگاه ملی استرالیا تدریس می‌کرد.
گالاقر (۱۹۹۲–۲۰۰۳) یکی از مقامات سازمان ملل بود و در سال‌های ۱۹۹۸ الی ۲۰۰۲ به عنوان مشاور مری رابینسون، کمیشنرعالی حقوق بشر سازمان ملل متحد ایفای وظیفه کرد. او در جریان اجرای وظیفه به عنوان مشاور، نماینده مری رابینسون در مذاکرات کنوانسیون سازمان ملل متحد علیه جرایم سازمان یافته فراملی و همچنین پروتوکول‌های آن دربارهٔ قاچاق انسان و قاچاق مهاجرین بود. گالاقر در سال‌های ۲۰۰۱ الی ۲۰۰۲ پروسه ترتیب و تدوین اصول و رهنمود حقوق بشر و قاچاق انسان را رهبری کرد و در آن زمان رئیس گروه بین آژانسی سازمان ملل متحد در زمینه قاچاق انسان و قاچاق مهاجرت بود.
او از سال‌های ۲۰۰۳ الی ۲۰۱۸ در مقام‌های مختلف و بلند رهبری در نهادهای منطقهٔ که توسط برنامه کمک‌های بین‌المللی دولت استرالیا تمویل می‌شدند و هدف آن تقویت مراجع تقنینی و عدالت کیفری برای رسیدگی به قاچاق انسان و موارد مرتبط با سوءاستفاده در ۱۰ کشور عضو انجمن ملل آسیای جنوب شرقی (ASEAN) بود، ایفای وظیفه نموده‌است. وزارت امور خارجه آمریکا نیز دربارهٔ سهم و همکاری گالاقر در این پروژه اظهار نظر نموده و گفت که «به دلیل تأثیر مثبت او بر قوانین، سیاست‌ها و اصول در داخل و خارج انجمن ملل آسیای جنوب شرقی» در منطقه مورد تحسین قرار گرفته‌است. دکتر سورین پیتسوان، دبیرکل انجمن ملل آسیای جنوب شرقی همچنین دربارهٔ مشارکت و همکاری گالاقر اظهار داشت و گفت: «تخصص و مهارت دکتر گالاقر در این زمینه، مشخصاً در راستای عدالت کیفری جهت رسیدگی به قاچاق انسان در تمام منطقه انجمن ملل آسیای جنوب شرقی تصدیق شده و عمیقاً تحسین و قدردانی می‌شود… اشتباه نیست اگر بگویم دستاوردهای که انجمن ملل آسیای جنوب شرقی در منطقه در راستای عدالت کیفری جهت رسیدگی به جنایات فجیع قاچاق دست‌یافته‌است، بخشِ از تلاش کوچک، شفقت و مهربانی دکتر گالاقر نسبت به این انجمن است».
کالاگر همچنین یک محقق مستقل و خودتمویل است که سابقه تحقیقات و نشرات در زمینه‌های مرتبط با حقوق بشر، عدالت کیفری و حاکمیت قانون و قوانین بین‌المللی در راستای قاچاق انسان دارد. علاوه بر مقالات متعدد در مجله‌های مطرح از جمله بررسی بین‌المللی عدالت کیفری، مجله حقوق بشر، ژورنال حقوق بین‌الملل ویرجینیا و بررسی ضد قاچاق، او نویسنده حقوق بین‌الملل قاچاق انسان است که توسط انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر شده‌است و در سال ۲۰۱۱ تصدیق‌نامه شایستگی انجمن حقوق بین‌الملل آمریکا را به‌دست‌آورد. او همچنین نویسنده اصلی اثر «حقوق بین‌الملل در مورد قاچاق مهاجر» است که توسط انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر شد و از سوی مجله حقوق بین‌المللی آمریکا به عنوان «نمایش نبوغ» توصیف شده‌است.Anti-Trafficking Review
گالاقر به عنوان یک پنلیست، متخصص و گزارش‌گر در نهادهای ملی و بین‌المللی دولتی و غیردولتی، نشست‌های مشورتی، جلسات، ورکشاپ‌ها و سایر موارد به عنوان سخنران مهمان و مدرس در دانشگاه‌های سراسر جهان دعوت شده‌است. او همچنین به‌صورت مکرر نظریات خود را در رسانه‌های بزرگ جهان از جمله گاردین و مجمع جهانی اقتصاد (World Economic Forum) ارائه کرده‌است. علاوه بر این، گالاقر نظردهنده و منتقد گزارش سالانه وزارت امورخارجه ایالات متحده آمریکا دربارهٔ قاچاق انسان است و به‌طور علنی از تلاش‌های مربوط به تعیین کمیت مشکل «برده‌داری نوین» انتقاد نموده و واکنش‌های ملی را ارزیابی می‌نماید. گالاقر گزارش داده‌است که پس از انتقاد او در هافنگتن پُست از «یک سازمان مستقر در آمریکا که عملیات‌های نجات با مشخصات بالا و اخلاقی را در کشورها انجام می‌دهد، به اقدام قانونی تهدید شده‌است. گالاقر از سال ۲۰۱۴ بدین‌سو به‌صورت تقریباً منظم با مجله اسپکتیتور (The Spectator) از طریق نوشتن موضوعات مختلف از جمله سازمان ملل متحد آزادی بیان و مهاجرت همکاری می‌کند.
کالاگر حتی پس از این‌که از سمت خود کنار رفت، ارائه مشوره برای سازمان ملل را همچنین ادامه داد. کارها او شامل تفسیر اصول و رهنمود سفارش شده سازمان ملل متحد دربارهٔ حقوق بشر و قاچاق انسان و مجموعهٔ از مقالات حقوقی است که از سوی سازمان ملل متحد دربارهٔ مواد مخدر و جرایم ارائه شده‌است: سوءاستفاده از موقعیت آسیب‌پذیری و سایر «موار» در چارچوب تعریف قاچاق انسان؛ «نقش» «رضایت در پروتوکول قاچاق انسان»؛ مفهوم استفاده‌جویی در پروتوکول قاچاق انسان؛ مفهوم منفع مالی یا سایر منافع مادی در پروتوکول قاچاق مهاجرت «و» تعریف بین‌المللی حقوقی قاچاق انسان: یکی سازی یافته‌های تحقیق و بازتاب در موضوعات به‌وجود آمده.Abuse of a position of vulnerability and other “means” within the definition of trafficking in persons "The role of "consent" in the trafficking in persons Protocol "; "The concept of exploitation in the trafficking in persons Protocol" ; "The Concept of Financial or other Material Benefit in the Smuggling of Migrants Protocol" and "The International Legal Definition of Trafficking in Persons: consolidation of research findings and reflection on issues raised".
گالاقر در سال ۲۰۱۱ جایزه آزادی ضد برده‌داری استرالیا در یافت کرد. او در ماه ژوئن ۲۰۱۲ مأمور نشان استرالیا (AO) – دومین نشان عالی و افتخاری کشور- تعیین شد. منصوب شدن او به این سمت به‌خاطر: خدمات منحصر به فرد در راستای قانون و حقوق بشر، به عنوان یک متخصص، استاد و دانشمند، مشخصاً در زمینه‌های رسیدگی به قاچاق انسان و عدالت جنایی/کیفری او بود. او همچنین در ماه ژوئن ۲۰۱۲، از سوی دولت ایالات متحده به دلیل کار و فعالیت‌اش در راستای مبارزه جهانی علیه قاچاق انسان، نامزد کسب مدال «قهرمان گزارش قاچاق انسان ۲۰۱۲» شد.
گالاقر در چندین پُست مشاوریت رسمی تعیین شده‌است. او در سال ۲۰۱۴ کار خود را به عنوان رئیس اداره جرایم سنگین قاچاق انسان در کانون وکلای بین‌المللی (International Bar Association) آغاز نمود. او همچنین در سال ۲۰۱۴ عضو هیئت مشورتی مهاجرت سازمان بین‌المللی مهاجرت که توسط دبیرکل آن، ویلیم لیسی سوینگ ایجاد شده بود، منصوب شد. گالاقر در سال ۲۰۱۶ به عنوان متخصص علمی در دوتی استریت چمبرز (Doughty Street Chambers) – یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های حقوقی آزادی‌های مدنی در جهان شروع به کار کرد. او همچنین یکی از اعضای مؤسس گفت‌گوی آسیایی دربارهٔ مهاجرت اجباری است.Presidential Task Force on Human TraffickingInternational Migration Organization's Migration Advisory BoardDoughty Street ChambersAcademic Expert
ریاست کمیسیون بین‌المللی مهاجرت کاتولیک
گالاقر در ماه مارس ۲۰۱۸ پس از پیترساترلند، رئیس سابق گلدمن ساکس و نماینده ویژه سازمان ملل در امور مهاجرت، به عنوان رئیس کمیسیون بین‌المللی مهاجرت کاتولیک انتخاب شد. او نخستین رئیس زن از زمان تأسیس این کمیسیون در سال ۱۹۶۱ است و در حال حاضر او تنها زنی است که یک سازمان وابسته به واتیکان را رهبری می‌کند. کالاگر در اعلامیه عمومی‌اش به عنوان رئیس این سازمان، خواستار «گفتگوی صادقانه» در مورد مهاجرت شد تا بتواند با «جهانی شدن بی‌تفاوتی «مقابله بکند.
دبیرکل بنیاد مشترک‌المنافع
گالاقر در ماه ژوئن ۲۰۱۹ از سوی ۴۶ دولت عضو به عنوان دبیرکل بنیاد مشترک‌المنافع
باورهای مذهبیِ فردوسی اغلب موضوع پژوهش‌ها و گمان‌های فراوانی بوده است.
برپایهٔ بیت‌هایی در خود "شاهنامه" و منابع نخستینی چون گزارش‌های نظامی عروضی و نصیرالدین قزوینی، فردوسی یک مسلمان شیعه بود؛ اما برخی از پژوهشگران در سال‌های اخیر دربارهٔ کیش وی اظهار تردید کرده‌اند. برخی تنها او را شیعه نامیده‌اند؛ برخی دیگر همچون ملک الشعرای بهار این پرسش را بیان کرده‌اند که آیا فردوسی شیعهٔ زیدی، اسماعیلی یا دوازده امامی بوده‌است. نولدکه بر این باور بود که فردوسی شیعه بود، ولی او را جزو غلات شیعه(فرقه‌های افراطی شیعه) نمی‌دانست. شیرانی فردوسی را سنّی یا شیعهٔ زیدی می‌خواند، ولی شیرانی بیشتر دغدغهٔ پشتیبانی از سنی‌مذهب بودن سلطان محمود را دارد. محیط طباطبایی نیز فردوسی را شیعهٔ زیدی می‌دانست. عباس زریاب خویی بحث می‌کند که فردوسی شیعهٔ اسماعیلی است، درحالی‌که احمد مهدوی دامغانی بر این باور است که فردوسی شیعهٔ اسماعیلی است به نظر اکثر مورخان دوازده امامی بودن فردوسی به کلی اشتباه است زیرا که فردوسی با این که در طوس زندگی می کرده ولی هیچ اشاره ای به علی بن موسی الرضا نکرده است. تنها گواهی که برای سنّی یا زیدی‌مذهب بودن فردوسی آورده شده‌است همان بیت‌هایی است که در ستایش ابوبکر، عمر و عثمان در بخش آغازین "شاهنامه" آورده‌شده، ولی این بیت‌ها هم‌چنان‌که از سیاق آن‌ها برمی‌آید با متن همخوانی ندارند و افزودنی هستند. با کنار گذاردن این بیت‌ها، شکی باقی نمی‌ماند که فردوسی شیعه بوده‌است. افزون بر این، باید این مطلب را در نظر داشت که طوس از دیرباز کانون تشیع بوده‌است و نیز خاندان ابومنصور محمد بن عبدالرزاق هم به‌ظاهر شیعه بوده‌اند.
همچنین چندین پژوهشگر ( مانند بهرام مشیری) با بررسی ابیاتی که در تحسین علی بن ابی طالب بود دریافتند که آن ابیات با متن همخوانی ندارد و افزودنی است و این پرسش را مطرح کردند اگر فردوسی شیعه بود چرا ناصر خسرو به شیعه اسماعیلی بودن او اشاره ای نکردند و اگر فردوسی شیعه بود چرا عناصر اسلامی در شاهنامه وجود ندارند
به اعتقاد اکثر مورخان فردوسی یک اسماعیلی بوده زیرا که اکثر شیعیان خراسان و قهستان و اکثرا شعرا و دهقانان آنجا اسماعیلی بوده اند دلیل دیگر اینکه اگر فردوسی دوازده امامی بود و در طوس زندگی می کرد باید حداقل اشاره ای به علی بن موسی الرضا می کرد و زیدی بودن او نیز به کلی اشتباه است زیرا زیدیه در خراسان وجود نداشته اند و اکثرا در جنوب ایران بوده اند.سنی بودن او نیز به کلی رد شده زیرا فردوسی در هزاران بیت شعرش علی بن ابی‌طالب را مورد ستایش قرار داده و تنها در یک بیت در اول شاهنامه از ۴ خلیفه راشدین را مورد ستایش قرار داده و فقط گفته که آنها عادل بودند که اسماعیلیه هم بر همین معتقدند که ۴ خلیفه راشدین عادل بودند و بزرگوار که این هم دلالتی بر دوازده امامی نبودن فردوسی است و نکته بعدی اینکه فردوسی خدا را جوهر دانسته که در همه ی جهان جاری است و این دقیقا عقیده اسماعیلیه است که در بین اهل سنت و شیعیان دوازده امامی و زیدی وجود ندارد و او در بسیاری از ابیات با ناصرخسرو وجه اشتراک دارد.
فردوسی در مورد مذهب آسان‌گیر بود و کیش نیاکان خویش را پاس می‌داشت. افزون بر این، به‌نوشتهٔ نولدکه و خالقی مطلق، نشانه‌های ایمان اسلامی ژرف از خود اظهار نمی‌داشت. در واقع فردوسی در "شاهنامه" گهگاه به ثبت لحظاتی می‌پردازد، که حتی اگر هم برگرفته از منابع ایران باستان بوده‌اند، نمی‌بایست در نوشته‌های یک مسلمان پایبند بیایند. بااین‌حال فردوسی در مورد مذهب خود، تشیع، تعصب داشت و هم‌چنان‌که از دیباچهٔ "شاهنامه" برمی‌آید او کیش خود را اسلام راستین می‌دانست. یک توضیح این دوگانگی این است که در سده‌های نخستین اسلام در ایران، باور شیعی با مبارزه‌های میهنی در خراسان آمیخته شده‌بود. به‌گونه‌ای‌که خلفای بغداد و طرفداران‌شان در ایران هیچ‌گاه بین «مجوس» (زرتشتیان)، «زندیق» (مانویان)، «قرمطی» (اسماعیلیان) و «رافضی» (شیعیان به‌طور کلی) فرقی نمی‌گذاشتند. فردوسی همان‌گونه که نولدکه بیان می‌دارد بالاتر از همهٔ این گفتگوها «یک یکتاپرست بود که پیوندش را با نیاکانش پابرجا نگاه داشته‌بود.» در برابر این دیدگاه، رسول جعفریان پیوند دادن شعوبیه و تشیع، به‌ویژه غلات و اسماعیلیه را، به‌طور خاص از زمان سلجوقیان می‌داند و بر این باور است که برخی مانند خواجه نظام‌الملک در سیاست‌نامه می‌کوشند با پیونددهی شعوبیه با جنبش‌های ضداسلامی سده‌های دوم و سوم ه‍. ق، باطنیان را با زندیقان و در نهایت شعوبیه را با تشیع مرتبط سازند.
فردوسی به‌راستی خداپرست و یکتاپرست است و این باور بنیادین خود را دربارهٔ همه پهلوانان خود، حتی دربارهٔ اسکندر که در کتاب او یک نفر ترسا خوانده می‌شود، نیز شامل می‌دارد. درهرحال به‌هیچ‌روی نمی‌توان نشانه‌ای یافت که برپایهٔ آن بتوان فردوسی را متعصب مذهبی نامید. بااین‌حال، در برخی جاهای دیگر فردوسی به‌طور قطع و یقین خود را مسلمان قلمداد می‌کند. اما از سویی باید در نظر داشت که بدون چنین اقراری او متهم به روی‌گرداندن از اسلام و در نتیجه محکوم به اعدام می‌شد. چنین به‌نظر می‌رسد که او نسبت به علی بن ابی‌طالب تمایل و دوستی شدیدی داشته؛ که با توجه به این‌که در زمان سلطان محمود تشیع متهم و مظنون بود، پس این‌گونه گفتار و رفتار فردوسی نیازمند علت‌های بیرونی مانند جلب توجه سلطان نبوده‌است. نولدکه این پرسش را بیان می‌کند که چگونه فردی مانند فردوسی که پرستش ایران باستان در جانش ریشه دوانده، دشمن عرب است و با نرمی دربارهٔ دیگر کیش‌ها داوری می‌کند و دست بالا نیمه‌مسلمانی بیش نیست، این‌گونه نسبت به داماد محمد، پیامبر اسلام، ابراز ارادت می‌کند؛ و ادامه می‌دهد که این‌گونه اندیشه در میان ایرانیان برجسته فراوان است. مانند بیرونی که با این‌که خود را ایرانی می‌داند و اعراب را دوست ندارد، اما تمایل به تشیع دارد. در توضیح این رویکرد، شاپور شهبازی می‌گوید برای بسیاری از ایرانیان که هنوز در اندیشهٔ روزگار پادشاهی باستان بودند و یادگارهای آن را گرامی می‌داشتند و خود را وارث آنان یا بزرگان آن دوران می‌دانستند، اندیشهٔ شیعی، به‌ویژه باور به میراثی‌بودن امامت جذاب بود. این ادعای وراثت پادشاهان یا بزرگان، به خاندان علی بن ابی‌طالب نیز گسترش یافت و امامان شیعه از طریق شهربانو، همسر حسین بن علی، وارث فرّهٔ شاهان ایرانی دانسته شدند. این هماهنگی میان اندیشه‌های شیعی و احساسات میهنی به‌دست بزرگان طوس و دیگر شهرها چنان بود که بسیاری از آنان به زرتشتی‌گری متهم شدند. از سوی دیگر، شهبازی و نیز عبدالحسین زرین کوب بر این باورند که آنچه در "شاهنامه" از دشمنی با عرب یا اسلام، طرفداری از زرتشتی‌گری یا حتی ضدایرانی بودن به‌چشم می‌آید، همه از منابع کار فردوسی سرچشمه می‌گیرد و از آن‌رو که فردوسی به‌شدت به منابع وفادار بوده، نمی‌توان قاطعانه اندیشه‌های موجود در "شاهنامه" را با باورهای فردوسی یکی دانست. افزون بر این‌که فردوسی خود هیچ‌گاه از اسلام بدگویی نمی‌کند و در مقام بیان باورهای خویش، از پیامبر اسلام و خاندان او با احترام فراوان یاد می‌کند.
اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا (Army and Navy Union of the United States of America)، قدیمی‌ترین سازمان سربازان اسبق در آمریکا است. این سازمان در سال ۱۸۸۶ شکل گرفت و مفهوم نهفته در آن از گروه‌های جنگی قرن نوزدهم که منافع مشترک داشتند، به‌وجود آمد. نام این سازمان با گذشت زمان از اتحادیه یک سرباز تغییر نمود تا تمامی ملوانان و سربازان را در همه بخش‌های نیروی‌های مسلح ایالات متحده آمریکا تحت پوشش قرار دهد.
اخذ عضویت این سازمان برای تمامی افرادی که به‌صورت افتخاری در ارتش این کشور خدمت کرده‌اند یا در حال خدمت اند، آزاد است. مأموریت و هدف سازمان متذکره این‌است تا از طریق ارائه خدمات مورد نیاز و با کمک برادرانه و دوستانه مشکلات و رنج سربازان اسبق این کشور را کاهش دهد.
مبنای این سازمان از سال ۱۸۴۱ به‌وجود آمد. اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا از سازمان‌های جنگی دیگر مانند انجمن عمومی جنگ ۱۸۱۲، ارتش بزرگ جمهوریت و فرمان جنگ‌های هند به این نام و نشان تغییر شکل داده‌است. تمامی این سازمان‌ها فلسفه و زمینه مشترک داشتند. در سال ۱۸۸۶ درک کردند که اگر کاری برای احیای این سازمان‌ها روی دست گرفته نشود، این سازمان‌ها به‌صورت طبیعی به دلیل مرگ سربازان سابق منقرض می‌شوند. لذا این ایده به‌وجود آمد که تمامی این سازمان‌ها باید به یک سازمان واحد و دائمی تغییر شکل دهد. لذا سازمان‌های جنگی مزبور اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا را تأسیس نمودند که وارد شدن یا اخذ عضویت آن برای همه سربازان که در ارتش ایالات متحده آمریکا خدمت نمودند یا در حال خدمت کردن هستند، باز باشد.
لایحهٔ در ۱۷ ژوئیه سال ۱۹۸۵ در کنگره نود و نهم (۱۹۸۵–۱۹۸۶) ارائه شد تا اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا به رسمیت شناخته شود. این لایحه از سوی رونالد ریگان، رئیس‌جمهور وقت آمریکا امضاء شد تا از تاریخ ۶ نوامبر سال ۱۹۸۶ نافذ شود. این سازمان وطن‌پرست اساساً توسط ۳۰ مرد در اوهایو تحت نام «اتحادیه سربازان منظم» در ۳۱ مارس سال ۱۸۸۸ شکل گرفت. سپس نام این سازمان در ۱۱ نوامبر سال ۱۸۹۱ به «اتحادیه ارتش و نیروی دریایی منظم ایالات متحده آمریکا» تعدیل نام کرد و در ۱۵ اکتبر سال ۱۸۹۷ یک‌بار دیگر در قانون ایالت اواهایو درج گردید و در ۱۹ اکتبر سال ۱۸۹۹ در تمام ایالات متحده آمریکا رسمی شد.
در ماه فوریه سال ۱۸۹۷ در روزنامه سانفرانسیسکوکال منتشر شد که بنای سنگی به یاد سربازان و ملوانان کشته شده در قبرستان ملی ایالات متحده آمریکا واقع در پارک پریدیسیو (Presidio) سانفرانسیسکو، کالیفورنیا اعمار می‌گردد. این بنای تاریخی در شمال‌شرقی آفیسرز سیرکل (Officer's Circle) بنا نهاده شد و کار ساخت آن در ۳۰ ماه می به پایان رسید. بنای مزبور روز بعد آن، روز یادبود، به یاد سربازان، ملوانان و نیروهای زیرزمینی ارتش ایالات متحده آمریکا وقف شد. کتیبهٔ سنگی در مقابل این بنای تاریخی قرار دارد که در آن نوشته شده‌است بنای هذا توسط پادگان ساحل اقیانوس آرام ساخته شده‌است.
این بنای تاریخی که ۱۷٫۲ فوت (۵٫۲ متر) دارد، در قسمت بر پایهٔ قرار گرفته‌است که ارتفاع آن ۸٫۴ فوت (۲٫۶ متر) می‌باشد و مجسمه از سرباز مدافع بیرق در بالای آن قرار گرفته‌است. در این پایه نشان ایالات متحده آمریکا و انبوهی از اسلحه نشان داده شده‌است و در قسمت پایان و روبروی آن تصویری از توپ سبک مجسم شده‌است. در قسمت راست کلاه، یک سپر شعله‌ور، در روی پرچم آمریکا و جک، طبل و مرمی توپ قرار دارد. ابتکار ساخت این بنا از سوی ۱۱ پادگان کالیفورنیا مطرح شد.
بخش ویسکانسن اتحادیه ارتش و نیروی دریایی اعلام کرد که این بنا در ماه اوت ۱۹۳۰ به عنوان حامی گزینه دولت دربارهٔ لغو هجدهمین تعدیل قانون اساسی ایالات متحده آمریکا ثبت شد. این دیپارتمنت می‌خواست تا تعهد خود را نسبت به کنوانسیون ملی در بوفالو، نیویورک در ماه اکتبر انتقال دهد که آن‌ها از قوانین ایالتی خود به جای مشروبات الکولی حمایت نمایند.
اتحادیه ارتش و نیروی دریایی آمریکا در سال ۱۹۴۵برای ویلیم راندولف هرست (William Randolph Hearst)، مدال افتخاری طلا را به دلیل خدمات قابل ملاحظه‌اش اعطاء کرد. بخش اتحادیه مزبور در ایالت کینگز در ۲۴ ماه می ۱۹۴۶ مدالِ را برای خدمات بزرگ‌اش برای ملوانان بازگشته از مأموریت توسط بیمارستان بروکلین نوال اعطاء نمود. پادگان یارد نیروی دریایی بروکلین در ۲۵ ماه می ۱۹۴۶ ستوان چارلز دبلیو. شی، دریافت کننده مدال افتخاری و سرهنگ ریچارد ای. کول را که به تازگی از مأموریت در خارج از کشور برگشته بودند، بدرقه و پذیرایی نمود. اتحادیه از طریق بخش خود در سینسنتی، اوهایو قطع‌نامهٔ را در ۱۳ ماه اوت تصویب کردند که در آن از دولت خواستند تا برای سربازان اسبق جنگ جهانی دوم تخفیف و امتیازی روی دست بگیرد.
قاضی ارشد دادگاه عالی یک ایالت در پایان سال ۱۹۰۶ تصمیم گرفت که یک سازمان عالی نمی‌تواند دارایی یکی از پادگان‌های اتحادیه را مصادره کند. اما این تصمیم، پذیرفتن کسی یا وجوه که مستحق آن‌ها بود را برای پذیرش در یک پادگان مشخص، محدود نکرد.
اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۰۵ برای برخی از سربازان اتحادیه که داوطلبانه آماده اجرای وظایف بالاتر از وظیفه بودند، مدال افتخار تفویض نمود. خدمات این سربازان که در بدل آن پولی به‌دست نی‌آوردند، در جریان جنگ داخلی سال ۱۸۶۳ در ایالت مریلند و پنسلوانیا صورت گرفت.
به‌تاریخ ۳۰ ماه می ۱۹۰۶ تئودور روزولت، رئیس‌جمهور وقت آمریکا سخنرانی یادبودی را برای هزاران نفر در پورتسموث، ویرجینیا در همایشی از سوی اتحادیه نیروی دریایی آمریکا ارائه کرد که با بیان نمودن از یک بنای یادبود در قبرستان محلی نیروی دریایی به پایان رسید. این اتحادیه، کنوانسیون هر دوساله خود را در ۱۷ ژوئیه سال ۱۹۰۷ در صالون گار(GAR) در چهارراهی پنسلوانیا در واشینگتن‌دی‌سی آغاز کرد که همین سال، نهمین سال‌یاد جنگ سانتیاگو دی کوبا (Battle of Santiago de Cuba) نیز بود. اتحادیه مزبور در همان صبح، تلگرافِ مملو از تبریکات و تهنیات دوستانه را برای روزولت فرستاد و چند ساعت بعد تلگرافی از جانب دفتر سکرتریت رئیس‌جمهور نیز دریافت کرد؛ تلگرافی که حاوی تشکری و آرزوی مؤفقیت برای اتحادیه بود.
اتحادیه ارتش و نیروی دریایی آمریکا ۸ ماه سپتمبر سال ۱۹۰۹ چهاردهمین کنوانسیون هر دو ساله خود را در ایری، پنسلوانیا و در اتاق‌های تجارت این محل برگزار نمودند. در این همایش، بیش از ۲۰۰ نماینده اشتراک نموده بودند که در میان آن‌ها سربازان سابق جنگ داخلی آمریکا نیز حضور داشتند. در آغاز برنامه، سرود «پرچم پرستاره» خوانده شد. همچنین برخی زنان نیز در این همایش اشتراک نموده بودند که اعضای کمکی اتحادیه ارتش و نیروی دریایی بودند. در همایش نام‌برده پیشنهاد شد که کنگره باید برای حرکت و ترمیم کشتی قدیمی نیاگارا پیری دادخواهی نمایند.
همین‌گونه، اتحادیه ارتش و نیروی دریایی در ۱۷ ژانویه سال ۱۹۱۱ نیز تجلیل از پانزدهمین کنوانسیون هر دو ساله خود را در روچستر، نیویورک و در اتاق‌های تجارت محلی و مدتی بعد در ماه اوت همین سال اعلام کرد. زمان برگزاری همایش به دلیل پیشنهاد کنوانسیون کمیته از ماه تعیین شده به ماه سپتمبر تغییر نمود. دو کنوانسیون دیگر؛ ارتش بزرگ جمهوریت و بانوان حمایوی اتحادیه ارتش و نیروی دریایی در همان زمان در ماه اوت برگزاری برنامه را تعیین نموده بودند. در پانزدهمین کنوانسیون دو ساله این اتحادیه که در هفته سوم ماه اوت برگزار شده بود، ده هزار عضو از اتحادیه توپچی‌های دریایی نیز به جمع آنان پیوسته بودند. موضوعی که در این کنوانسیون مورد بحث قرار گرفت این بود که آیا هر زن صادق از بخش زنان حمایوی می‌تواند عضویت اتحادیه را کسب کند.
در ۸ سپتامبر سال ۱۹۱۳، اتحادیه ارتش و نیروی دریایی شانزدهمین کنوانسیون هر دو ساله خود را در فیلادلفیا، پنسلوانیا دایر نمود. بعضی نمایندگان از طریق کشتی سفر نمودند و از راه دریای دلاور از سمت محل بارگیری جاده آرچ به بندر ریچموند رسیدند. سپس برای آن‌ها اسکله‌های مختلف و محل‌های کشتی سازی نشان داده شد و در جزیره لیگ توقف نمودند. سرهنگ اچ. اوگدن لیک (H. Ogden Lake) پس از آن به عنوان فرمانده سازمان ملی معرفی گردید که فرمانده داونز (Commander Downs) از سمت خود باز نشسته شد. در حدود هزار نماینده در این کنوانسیون اشتراک نمودند.
یاردلی، پنسیلوانیا () یک بخش در شهرستان باکس، پنسیلوانیا، ایالات متحده آمریکا است. جامعه کوچک یاردلی هم‌مرز رود دلاور و اوینگ، نیوجرسی است. در سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا، جمعیت یاردلی ۲٬۴۳۴ تن بود.
کلاود اوینگ راسک (Claude Ewing Rusk) (20 نوامبر، ۱۸۷۱ – ۳ فوریه، ۱۹۳۱) که همچنین به نام سی.ای. راسک (C. E. Rusk) شناخته می‌شود، یک کوهنورد، وکیل و مؤلف اهل واشینگتن بود که مسیرهای کوه ادامز، کوه بیکر و قله یخچال (Glacier Peak) را نخستین بار طی نمود. او همچنین بسیاری قله‌های دیگر در واشینگتن، اورگن و کالیفرنیا را نیز پیموده است.
راسک در ۲۹ نوامبر سال ۱۸۷۱ میلادی در شهر ناکس، ایلینوی در خانواده جیمز ای. و جوزی ای. راسک چشم به جهان گشود. خانواده او در پاییز سال ۱۸۷۴ از ایلینوی به ایالت واشینگتن عزیمت کردند و در شرق ایالت کلیکتات در ناحیه معروف به وود گلچ اقامت گزیدند. در سال ۱۸۷۸ لیه، یگانه خواهر راسک به دنیا آمد. پس از سپری کردن چندین سال در این محل، به دامنه تپه‌های کلمبیا در قسمت پایینی دریه کلیکتات و در نزدیکی واریک نقل مکان کردند. سال بعد، پدر راسک ایستگاه هپی هوم (Happy Home) را ساخت. راسک نیز غالباَ به بالای تپه‌های کلمبیا می‌رفت تا به قله‌های رشته کوه کسکیدز نگاه کند. خانواده او در این محل تا ۱۵ سالگی راسک زندگی کردند. آن‌ها سپس در ژانویه سال ۱۸۸۷ به خانهٔ در سواحل دریای کلیکتات در نزدیکی سودا اسپرینگس نقل مکان نمودند.
راسک در مدرسه دولتی درس خواند و در سال ۱۸۸۸ که در آن زمان ۱۷ سال سن داشت کار خود را به عنوان استاد در مدرسه کاماس پریری (Camas Prairie) در دره گلین‌وود آغاز کرد. او سپس تا سال ۱۸۹۲ در مدرسه کراس‌رود (Crossroads) خارج از گلدندیل (Goldendale) تدریس کرد تا این‌که سردبیر " Goldendale Courier" شد. او این کار را تا یک سال ادامه و به کار تدریس خود بازگشت. راسک تقریباً در همان زمان در دفتر نلسون بی. بروکس و سنور تحصیل خود در را رشته حقوق آغاز کرد. در ۳۰ اکتبر سال ۱۸۹۸، راسک با راچل ان. گیلمور، از فرزندان نخبگان، ازدواج کرد. او سپس در سال ۱۹۰۲ تحصیل خود را در رشته حقوق را تکمیل کرد و در کانون وکلای ایالت واشینگتن پذیرفته شد. بدین ترتیب، راسک در سال ۱۹۰۲ یکی از عضای مؤسس کلپ آلپاین آمریکا بود. راسک و خانم او در سال ۱۹۰۳ به همیلتون، واشینگتن نقل مکان کردند ولی قبل از عزیمت به خلیج چالن (Lake Chelan) و خریدن یک خانه در امتداد ناحیه دورافتاده خلیج، تنها یک سال در آنجا ماندند. راسک عضویت کلپ مازاماس را به‌دست‌آورد و تا سال ۱۹۱۰ در شهر چلان وکالت کرد. هنگامی‌که خانواده او در خلیج چلان می‌زیستند، رودنی ال. راسک (Rodney L. Rusk)، تنها پسری آن‌ها در ۱۰ ژوئن سال ۱۹۰۵ به دنیا آمد.
او در سال ۱۹۱۰ سفر کوهنوردی را به کوه مک‌کینلی رهبری کرد و هنگامی‌که از آن بازگشت به منطقه گرنت پاس در شهر اورگن نقل مکان کرد؛ محل که پدر و مادرش در آنجا زندگی می‌کردند. راسک در آنجا به والدینش از طریق کار کردن در معدن طلای لکی اسپات (Lucky Spot) کمک کرد. او در سال ۱۹۱۲ به دره یاکیما در واشینگتن مجدداً نقل مکان نمود و متعاقباً سردبیر روزنامه بنتون ایندیپیندنت (Benton Independent) که در شهر پروسر منتشر می‌شد، تعیین گردید. راسک در این سمت قبل از فروش روزنامه و فعالیت مجدد در بخش وکالت یک سال را سپری کرد. او هنگامی‌که در یک دوره چهار ساله به عنوان گیرنده در اداره اراضی ایالات متحده، یاکیما مقرر شد، کار خود را تا بهار سال ۱۹۱۵ ادامه داد و مدتی که در یاکیما بود، به یک حامی محیط زیست مبدل شد. از جمله ستایش‌گران تئودور روزولت بود و مبارزهٔ را آغاز کرد تا کوه ادامز را به «پارک ملی» تبدیل کند. او احساس کرد که زمان مناسب فرار رسیده‌است تا این محل به عنوان پارک ملی به رسمیت شناخته شود، زیرا مستحق آنست. راسک در سال ۱۹۱۹ رساله کوتاهی را تحت نام کوه ادامز – نگهبان سر به فلک کشیده حوضه کلمبیا پایین (Mount Adams–Towering Sentinel of the Lower Columbia Basin) نوشت که در آن خواست خود را برای اعلام شدن پارک ملی یاکیما مطرح کرد. او در سال ۱۹۲۰ اعضای مؤسس کلپ کوهنوردی کسکدینز بود که به عنوان رئیس این نهاد تعیین شد. متعاقباً او به عنوان رئیس کمیته رهبری کوهنوردی ایفای وظیفه نمود و با برخی دوستان نزدیک‌اش در جریان تصدی این بست دیدار کرد. در سال ۱۹۲۲، اعضای کسکدینز یک تبر یخ‌شکن سوئیسی را به عنوان هدیهٔ برای رهبری الهام‌بخش و نخستین رئیس کلپ، برای او اهدا کردند.
پدر راسک در سال ۱۹۲۳ درگذشت و راسک دو باره به گرنتس پاس رفت. پس از این بازگشت، او دوباره فعالیت وکالت‌ش را شروع کرد. در سال ۱۹۲۴، او داستان‌های کوهنورد غربی را به رشته تحریر درآورد و تنها کتابی از او بود که منتشر شد. بعد از آن‌که کتابش منتشر شد، راسک کتابِ دیگری را تحت نام «آتش اردوگاه درخت‌زار» نوشت. کلکسیون مقالات و داستان‌های کوتاه او هرگز منتشر شد، به استثنای یک فصل، «داستان شگفت‌آور ابی لنکن» که در سال ۱۹۴۶ در مجله آمریکایی آلپاین منتشر شد. پس از گذشت مدتی در گرنتس پاس، راسک به عنوان قاضی صلح منصوب شد. او به عنوان طرف‌دار منع مسکرات (prohibitionist) شناخته می‌شد و کتاب را به سمت پرچون فروشان مشروبات می‌انداخت. افزون بر تصدی بست قاضی صلح، راسک آخر هفته‌ها در معدن لکی اسپات پدرش کار می‌کرد که ۱۴ مایل می‌رفت و برمی‌گشت. راسک در سال ۱۹۳۰ سعی کرد تا سفر کوهنوردی را به کوه سنت الیاس سازمان‌دهی کند؛ ولی هیچ‌کسی قادر نبود او را در این سفر همراهی کند، همین بود که او خود به تنهایی راه سفر را در پیش گرفت. در جریان این سفر، او به سرماخوردگی گرفتار شد که به گفته راسک دچار مشکلات قلبی شد و در ۲ فوریه ۱۹۳۱ بر اثر بیماری قلبی در گرانس پاس، اورگن در گذشت. راسک حدود دو ماه قبل از مرگ‌اش وصیت کرده بود تا برخی اعضای کسکدینز خاکستر جسد او را انتقال دهند و در سنگ‌چینِ در قلهٔ کوه دوست داشتنی او؛ کوه ادامز بگذارند. بعد از آن‌که مرگش فرارسید، کلارنس ترویت و کلارنس استارچر این وصیت راسک را در ۲۷ ژوئیه سال ۱۹۳۱ به‌جا آوردند. این بنای تاریخی کوچک تا اکنون پابرجاست.
حرفه کوهنوردی راسک باعث شد تا او سراسر سواحل غربی ایالات متحده را طی کند و این شغل محبوب خود را از سال ۱۸۸۹ الی ۱۹۳۰ ادامه داد. او طی سفرهای متعدداش با افراد زیادی دیدار کرد؛ هرچند برخی محدود آن‌ها دوست نزدیک راسک شدند و از زندگی شخصی او چیزهای را دانستند. آن‌عده افراد معدودی که او را می‌شناختند، راسک را یکی از متخصص‌ترین و شجاع‌ترین کوهنوردان غرب توصیف کردند. او در حالی‌که در شرایط خطرناک و هلاکت‌باری قرار گرفت، در جریان بالا شدن با حوادث اندکی مواجه شد و حتی سایر دوستانش را نیز از چنین شرایطی شدیداً خطرناک حفاظت کرد. راسک همچنین دربارهٔ شغل خود فخرفروشی نمی‌کرد و در واقع صرف جواب‌های حقیقی را دربارهٔ حوادث و چالش‌های کوهنوردی ارائه می‌نمود. او در کار خود راسخ و مستحکم بود و در همان حال درتعامل به دیگران با طبع و خلق خوش رفتار می‌کرد. رکس به دلیل بالا شدن مکرر و کشف نواحی اطراف کوه ادامز، بیشتر معروف و شناخته شد.
سرتیپ فیلومینو دا پایکساو دی جسوس (Filomeno da Paixão de Jesus) (متولد ۲۷ مارس ۱۹۵۳) یک سیاستمدار اهل تیمور شرقی و افسر پیشین در نیروهای دفاعی تیمور شرقی (F-FDTL) بوده‌است. او از ماه ژوئیه ۲۰۱۸ به بعد به عنوان وزیر دفاع در حکومت سوم قانونی تیمور شرقی به رهبری تائور ماتان رواک خدمت می‌کند. از اکتبر ۲۰۱۱ تا ژوئیه ۲۰۱۸، او به عنوان معاون نیروهای دفاعی تیمور شرقی خدمت می‌کرد.
فیلومینو در بوبونارو، در قسمت غربی (جای که بنام لورو مونو یاد می‌گردید) تیمور پرتغالِ آن زمان، زاده شد. او در ۱۹۷۳ میلادی، پس از به اتمام رساندن هفت سال آموزش ثانوی، از لیسو دکتر فراسسکو ماکادو فارغ‌التحصیل گردید.
از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵ میلادی، فیلومینو در اداره مالی استعماری تیمور پرتغال کار کرد. در ۱۹۷۴، وی یکی از اعضای بنیانگذار انجمن اجتماعی دموکراتیک تیمور بود که بعداً در سپتامبر ۱۹۷۵ به فریتلین تغییر نام داده شد. در نوامبر ۱۹۷۵، فریتلین به‌طور یکجانبه استقلال تیمورِ پرتغال را اعلام کرد و کمیته مرکزی آن فیلومینو را در سمت معاون وزیر دادگستری گماشت تا به جستینو موتا کمک کند.
پس از یورش نظامی اندونزی به تیمور شرقی در ۱۹۷۵ میلادی، فیلومینو به فالنتیل (FALINTIL) که در آن وقت واحد نظامی فریتلین بود، پیوست. از مارس تا ژوئن ۱۹۷۶، او به عنوان فرمانده دسته و از ژوئن تا سپتامبر ۱۹۷۶ به عنوان فرمانده نظامی شهرداری کوچک لیکویچا خدمت کرد. از سپتامبر تا نوامبر ۱۹۷۶، وی به عنوان شهردار شهرستان لیکویچای آن وقت و از ژانویه تا اکتبر ۱۹۷۷ میلادی به عنوان معاون سیاسی در بخش مرزی شمالی (پرتغالی: Fronteira Norte) خدمت کرد.
در اواخر ۱۹۷۷ میلادی، فیلومینو به عنوان فرمانده دوم بخش مرزی شمالی گماشته شد. مدت کوتاهی پس از آن، او به فرمانده آن بخش ترفیع داده شد. پس از اینکه اوضاع بسیار بحرانی گردیده و خطر مرگ ناشی از امراض و گرسنگی وجود داشت، او با نیروهای مسلح اندونزی در فاتوبیسی، ارمیرا به تماس شد. در ۷ فوریه ۱۹۷۹، بیشتر رهبران نظامی و غیرنظامی تیمور شرقی، مرز شمالی را به گردان ۵۱۲ اندونزی تسلیم نمودند.
در نتیجه دیدار پاپ ژان پل دوم از تیمور شرقی در ۱۹۸۹ میلادی، ارتش اندونزی اخلالگرهای بالقوه را استخدام نمودند تا از تظاهرات‌ها در حمایت از استقلال تیمور شرقی جلوگیری نمایند. یکی از این افراد فیلومینو بود، کسی که در ژوئن ۱۹۹۰ میلادی دستگیر گردیده و سپس به یک پایگاه نظامی در دیلی برده شده بود.
در ۱ فوریه ۲۰۰۱، طبق فرایندی که در ۱۹۹۹ میلادی آغاز شده بود، FALANTIL قرار بود به نیروهای دفاعی جمهوری دموکراتیک تیمور شرقی تحت نظارت سازمان ملل متحد، تغییر داده شود. همزمان با آن، فیلومینو به درجه نظامی سرهنگ دوم ترفیع داده شده و به عنوان رئیس لوژستیک گماشته شد. او در فوریه ۲۰۰۴ فرمانده نیروهای دریایی شده و در ۲۰۰۶ به عنوان وزیر دفاع گماشته شد. در سپتامبر ۲۰۰۷، او به سِمت معاون نیروهای دفاعی تعیین گردید، سمتی او تا ۲۰۰۸ میلادی در آن باقی ماند و پس از آن به عنوان رئیس اداره توسعهٔ برنامه‌ریزی برای پروژه «نیروی ۲۰۲۰» گماشته شد.
همزمان، فیلومینو در اوایل ۲۰۰۸ میلادی به عنوان فرمانده اول عملیات هیلبور خدمت می‌کرد، عملیات هیلبور یک فرماندهی مشترک نیروهای دفاعی تیمور شرقی و چندین آژانس دیگر بود.
پاور پاپ () شکلی از پاپ راک است که بر اساس موسیقی اولیه گروه‌هایی مانند د هو، بیتلز، بیچ بویز، و بیردز ساخته شده‌است. این موسیقی در دهه ۱۹۶۰ سرچشمه گرفت و عمدتاً در میان نوازندگان آمریکایی که در طول تهاجم بریتانیا به بلوغ رسیدند، توسعه یافت زیرا آنها شروع به شورش علیه ادعاهای نوظهور موسیقی راک کردند. این ژانر معمولاً شامل قلاب‌های ملودیک، هارمونی‌های آوازی، اجرای پرانرژی و موسیقی با صدای «شاد» است که زیربنای حس اشتیاق یا ناامیدی است.
همبستگی مکانیکی و ارگانیک از نظریات جامعه‌شناختی امیل دورکیم (۱۵ آوریل ۱۸۵۸–۱۵ نوامبر ۱۹۱۷) جامعه‌شناس فرانسوی است که در کتاب «درباره تقسیم کار اجتماعی» (۱۸۹۳) مطرح شده‌است. «همبستگی مکانیکی» و «همبستگی ارگانیک» دو نوع همبستگی اجتماعی هستند که برای تشریح توسعه جوامع ارائه شده‌است. به باور دورکیم، نوع جامعه با نوع همبستگی، خواه «مکانیکی» یا «ارگانیک» همبستگی دارد. این دو نوع همبستگی را می‌توان با ریخت‌شناسی و ویژگی‌های جمعیتی، نوع هنجارهای موجود و شدت و محتوای "وجدان جمعی" از هم تشخیص داد.
شفیق الوزان (؛ – ) سیاست‌مدار اهل لبنان بود. وی از ۲۵ اکتبر ۱۹۸۰ تا ۳۰ آوریل ۱۹۸۴ نخست‌وزیر این کشور بود.
شفیق الوزان در ۸ ژوئیه ۱۹۹۹، در سن ۷۴ سالگی بر اثر سکته قلبی درگذشت.
آرنا راک () که همچنین با نام‌های راک سرود، ای‌او‌آر، راک ملودیک، راک با شکوه، راک استادیوم، راک شرکتی و داد راک; ; نیز شناخته می‌شود، سبکی از موسیقی راک است که در اواسط دهه ۱۹۷۰ ایجاد شد. با محبوبیت فزاینده‌ای گروه‌های هارد راک و آن‌هایی که نوع ملایم‌تر و در عین حال سخت‌تر پاپ راک می‌نوازند، گروه‌ها شروع به ساخت موادی کردند که ذاتاً برای مخاطبان بزرگ طراحی شده بود، و آرنا راک از استفاده آنها از صداهای تجاری‌گرا و سازگار با رادیو توسعه یافت. موسیقی‌هایی که اغلب تولید می‌شوند، شامل آهنگ‌های شاد، دراماتیک و تصنیف‌های آرام‌تر، تاکید زیادی بر ملودی دارند و اغلب از گروه‌های کر سرود استفاده می‌کنند. سایر ویژگی‌های اصلی شامل جلوه‌های برجسته گیتار و استفاده از سازهای کیبورد است.
کریستوفر دنینگر (Christopher Deninger) (متولد ۸ آوریل ۱۹۵۸) یک ریاضی‌دان آلمانی در دانشگاه مونستر است. وی در تحقیقات خود بر هندسه حسابی، شامل کاربردهای توابع L متمرکز است.
در سال ۱۹۸۲ دنینگر دکترای خود را زیر نظر کرت مایر از دانشگاه کلن دریافت کرد. وی در سال ۱۹۹۲، پاداش گوتفرید ویلهلم لایب نیتس را به‌طور اشتراکی با مایکل راپوپورت، پیتر اشنایدر و توماس زینک برنده شد. دنینگر در سال ۱۹۹۸ سخنران عمومی در کنگره بین‌المللی ریاضی‌دانان در برلین بود. وی در سال ۲۰۱۲ به عضویت انجمن ریاضی آمریکا درآمد.List of Fellows of the American Mathematical Society, retrieved 2012-11-10.
بین سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۷، دنینگر در مجموعهٔ از مقالات، توسیع‌های دوگانگی آرتین-وردیه را مورد مطالعه قرار داد. به‌طور کلی، دوگانگی آرتین-وردیه که نتیجه نظریه میدان رده‌ای است، یک آنالوگ حسابی از دوگانگی پوانکاره می‌باشد. این دوگانگی برای کوهمولوژی شیف در منیفلد فشرده در نظر گرفته شده‌است. در این راستا، (طیف) حلقه اعداد صحیح در یک میدان عددی با منیفلد سه بُعدی مطابقت دارد. دنینگر (۱۹۸۴) به دنبال کار مازور، دوگانگی آرتین-وردیه را به میدان‌های توابع توسعه داد. دنینگر بعدتر نتایج حاصل را به زمینه‌های مختلف مانند شیف‌های غیر-تابدار (۱۹۸۶)، سطوح حسابی (۱۹۸۷) و همچنین میدان‌های موضعی با ابعاد بالاتر (با وینگبرگ، ۱۹۸۶) تعمیم داد. ظهور مجتمع‌های موتیویک بلوخ که در مقاله‌های بعدی مورد توجه قرار گرفتند، بر کار چندین نویسنده از جمله گیسر (۲۰۱۰) تأثیر گذاشت. گیسر از مجتمع‌های بلوخ به عنوان مجتمع‌های دوگانه‌ساز نسبت به اسکیم‌هایی با ابعاد بالاتر یاد نمود.
کلیسای سان جیووانی دگلی ارمیتی () یک کلیسا در پالرمو، سیسیل در نزدیکی کاخ سلطنتی پالرمو است.
ریشه کلیسا به سده ششم بر می‌گردد. پس از تثبیت شدن سلطه نورمن‌ها در جنوب ایتالیا، در نهایت راجر دوم، حدود سال ۱۱۳۶، کنترل کلیسا را به دستور مونته ورجینه سپرد.
این کلیسا در طول سده‌ها اصلاح شد و در حدود سال ۱۸۸۰ برای بازسازی آن به ظاهر اصلی قرون وسطایی آن تلاش‌هایی شد.
کری بست (؛ ـ – ) روزنامه‌نگار کانادایی و فعال اجتماعی بود.
کری در نیو گلاسکو، نوا اسکوشیا به دنیا آمد. او دختر جیمز و جورجینا اشه پریو بود. در سال ۱۹۲۵ با آلبرت تی بست ازدواج کرد. آنها با هم صاحب یک پسر شدند که در سال ۱۹۲۶ جیمز کالبرت بست نام داشت. آنها بعداً ۴ فرزند خوانده را قبول کردند.
در سال ۱۹۴۳، او با جداسازی نژادی تئاتر روزلند در نیو گلاسکو درگیر شد. او دو بلیط برای صندلی طبقه پایین تئاتر خرید و سعی کرد با پسرش جیمز کالبر بست فیلمی را تماشا کند. هر دو دستگیر شدند و در تلاش برای به چالش کشیدن توجیه قانونی جداسازی تئاتر، با اتهامات وارده مبارزه کردند. تلاش آنها ناموفق بود و مجبور شدند به صاحبان روزلند خسارت بپردازند. با این حال، این تجربه به کری بست کمک کرد تا "در" سال ۱۹۴۶ روزنامه "شیپور" یا کلاریون (The Clarion) را تأسیس کند که اولین روزنامه نوا اسکوشیا که متعلق به سیاهپوستان بود. این صدا به صدای مهمی در افشای نژادپرستی و کاوش در زندگی سیاهپوستان نوااسکوشیایی تبدیل شد."Mainstreet", CBC Radio Halifax, January 19, 2015 در اولین نسخه "کلاریون" "،" او داستان ویولا دزموند را که او هم جداسازی نژادی را در تئاتر روزلند به چالش کشید و داستانش به یک پرونده مهم حقوق بشری در کانادا تبدیل شد، را بیان کرد. در سال ۱۹۵۲، کری بست یک برنامه رادیویی با "نام The Quiet Corner را شروع کرد" که به مدت ۱۲ سال پخش شد. او از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۵ ستون نویس "The Pictou Advocate"، روزنامه ای مستقر در پیکتو، نوا اسکوشیا بود.
پسر او جیمز کالبرت بست، که در تأسیس کلاریون "کمک" کرد"،" تبدیل به یک فعال اتحادیه، کارمند ارشد دولتی و کمیساریای عالی به ترینیداد و توباگو شد.
او در سال ۱۹۷۷ زندگی‌نامه ای به نام «"آن جاده تنهایی» (That Lonesome Road) منتشر کرد".
در سال ۱۹۷۴، او به عضویت نشان کانادا درآمد و در سال ۱۹۷۹ به درجه افسر ارتقا یافت. پس از مرگ در سال ۲۰۰۲ به او نشان نوا اسکوشیا اعطا شد. تمبر پستی یادبود او توسط پست کانادا در ۱ فوریه ۲۰۱۱ منتشر شد، بست در سن ۹۸ سالگی به مرگ طبیعی در زادگاهش نیو گلاسکو درگذشت.
کاخ پیچولومینی () یک کاخ در پینتزا، ایتالیا است.
کلیسای کوچک پالاتین () یک عبادتگاه با معماری نورمنی در پالرمو سیسیل است. این ساختمان آمیزه‌ای از سبک‌های معماری بیزانس، نورمن و فاطمی است که وضعیت سه فرهنگ مسلط در سیسیل قرن دوازدهم و دوران پس از فتح توسط راجر اول و رابرت گیسکارد را نشان می‌دهد.
این بنا همچنین به عنوان "کلیسای کاخ" یا "قصر کلیسای کوچک" نیز شناخته می‌شود. عمارت توسط راجر دوم سیسیلی در سال ۱۱۳۲ بر روی یک کلیسای کوچک قدیمی‌تر (دخمه فعلی) که در حدود سال ۱۰۸۰ ساخته شده بود، بنا نهاده شد. احداث این ساختمان جدید هشت سال زمان برد.
کلیسای سانتا ماریا دل‌آمریگالیو () که "مارتورانا" نیز نامیده می‌شود، مقر کلیسای سن نیکولو دی گرسی () است. این کلیسا مشرف به میدان بلینی در پالرمو، سیسیل، جنوب ایتالیا قرار دارد.
این کلیسا یک کلیسای جامع است که که به یک اسقف‌نشین شامل جوامع ایتالیایی-آلبانیایی ("Arbëreshë") در سیسیل تعلق دارد و بر اساس آیین بیزانسی مراسم عبادت برپا می‌کند. زبان یونانی باستان و زبان آلبانیایی در این مکان رایج است.The liturgical languages of the parish are ancient Greek (as is the tradition for مسیحیت شرقی) and Albanian (the language of the Italo-Albanian faithful, the Arbëreshë people). کلیسا شاهد فرهنگ مذهبی و هنری شرقی است که امروزه در ایتالیا هنوز وجود دارد و بیشتر توسط تبعیدیان آلبانیایی که از قرن پانزدهم تحت فشار تُرک‌ها به جنوب ایتالیا و سیسیل پناه بردند، حیات یافته. آزار و اذیت عثمانی در آلبانی و بالکان تأثیر قابل توجهی در نقاشی نمادها، در آیین مذهبی به زبان محلی و در آداب و رسوم سنتی آلبانیایی‌های استان پالرمو به جا گذاشته‌است. این جامعه بخشی از کلیسای کاتولیک هستند، اما از سنت‌های آیینی و معنوی پیروی می‌کنند که عمدتاً در کلیسای ارتدکس شرقی رواج دارد.
ویژگی بنای این کلیسا تعدد سبک‌هایی است که با یکدیگر تلفیق شده، زیرا با گذشت قرن‌ها، سلایق مختلف هنری، معماری و فرهنگی گوناگون این مکان را غنی‌تر کرده‌اند. امروزه، بنای کلیسای سانتا ماریا دل‌آمریگالیو به عنوان یک بنای تاریخی-مذهبی در معرض حفاظت است.
کلیسای اصلی به شکل یک صلیب فشرده مربعی ("پلان صلیبی یونانی") ساخته شده‌است؛ که یک سبک رایج در کلیساهای بیزانسی دوره میانه بوده‌است.Kitzinger, "Mosaics", 29–30. در قرن اول بنای اولیه کلیسا در سه مرحله مجزا گسترش یافت. ابتدا از طریق افزودن یک طاق برای نگهداری مقبره‌های جورج انطاکیه و همسرش. بعدی از طریق افزودن صحن. و در نهایت از طریق ساخت یک برج ناقوس با تراز مرکزی در غرب. برج ناقوس که با سه ردیف طاق و لژ با پنجره‌های جرزدار تزئین شده‌است، هنوز به عنوان ورودی اصلی کلیسا عمل می‌کند. از دیگر افزوده‌های مهم بعدی به کلیسا نمای باروک است که امروزه رو به میدان قرار گرفته. در اواخر قرن نوزدهم، مرمت‌گرانی که دارای تفکر تاریخی بودند، تلاش کردند تا کلیسا را به حالت اولیه خود برگردانند، اگرچه بسیاری از عناصر تغییرات باروک باقی مانده‌است.Kitzinger, "Mosaics", 42ff.
برخی از عناصر کلیسای اصلی، به ویژه تزئینات بیرونی آن، تأثیر معماری اسلامی را بر فرهنگ نورمن سیسیل نشان می‌دهد. خط دیواری که دارای کتیبه وقفی است در امتداد بالای دیوارهای بیرونی قرار دارد. اگرچه متن آن به زبان یونانی است، اما شکل معماری آن به معماری اسلامی شمال آفریقا شباهت دارد.For the text of the inscription, see Lavagnini, "L'epigramma." طاقچه‌های فرورفته روی دیوارهای بیرونی نیز برگرفته از سنت معماری اسلامی هستند. درون کلیسا، یک سری تیرهای چوبی در پایه گنبد دارای کتیبه‌ای به زبان عربی است. متن آن از دعای مذهبی مسیحی (سرود اپینیکیوس و دکسولوژی بزرگ) گرفته شده‌است. این کلیسا همچنین دارای یک جفت درهای چوبی حکاکی شده‌است که امروزه در نمای جنوبی الحاقیه غربی نصب شده‌اند که به شدت به سنت‌های هنری فاطمیان شمال آفریقا مرتبط هستند.Kitzinger, "Mosaics", 35ff. با توجه به این عناصر «عربی»، مارتورانا با هم عصر پالرمیتی خود، کلیسای پالاتینا، مقایسه شده‌است که ترکیبی مشابه از معماری بیزانسی و اسلامی را به نمایش می‌گذارد.Kitzinger, "Mosaics", 66.
جیمز مارک بالدوین (زاده: ۱۲ ژانویه ۱۸۶۱ در ایالات متحده آمریکا - درگذشته: ۸ نوامبر ۱۹۳۴در سن ۷۳ سالگی در فرانسه)، یک روانشناس و فیلسوف آمریکایی بود. بالدوین در گسترش وتعمیق روانشناسی اجتماعی و رشد، به خصوص در ارتباط با نظریه فرگشت، اهمیت زیادی داشته‌است. وی مؤلف آثار ارزشمندی در زمینه روانشناسی رشد کودکان است و در تکمیل و گسترش نظریه‌های ژان پیاژه تآثیر مهمی داشته‌است.