moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ۱۸ ژانویه سال ۱۷۰۳، بحث و طرح‌ریزی در مورد جزئیات حمله به عمارت کیرا در «جلسه فوکاگاوا» در چایخانه روبروی معبد فوکاگاوا هاچیمان در ادو انجام شد. بر حسب اطلاعات به دست آمده در ۳۰ ژانویه، مراسم چای ژاپنی در محل سکونت کیرا برگزار می‌شد و مشخص بود که خود کیرا در آن روز در خانه حضور دارد؛ بنابراین تاریخ حمله در نیمه شب تعیین شد.
در ماه دسامبر، درست قبل از حمله نهایی، رونین‌هایی که در این حمله شرکت داشتند، نامه‌هایی برای خانواده‌هایشان ارسال کردند. در میان آنها، تعداد کمی نوشتند که شرکت در این حمله را برای انتقام گرفتن از مرگ ارباب آسانو انجام می‌دهند. اما بیشترِشان دلیل کارشان را با نوشتن جملاتی نظیر «وظیفه به عنوان یک سامورایی» یا «پیروی از آیین سامورایی» یا «این کاری است که یک سامورایی باید انجام دهد»، «فرار از این برای کودکان و برادران کوچک‌تر نیز خوب نیست» ابراز کردند. به‌طور خلاصه به نظر می‌رسد حفظ عزت و احترامشان به عنوان یک سامورایی برای آنان ارزش و اهمیت داشته‌است.
یک سال و نه ماه بعد از کشته شدن آسانو، در ۳۰ ژانویه ۱۷۰۳ ، اُوایشی، یک گروه چهل و شش نفری از رونین‌ها را برای حمله به عمارت کیرا رهبری کرد. آنها جهت حمله لباس آتش‌نشان‌ها را بر تن کرده بودند. در آن زمان ادو غالباً دچار آتش‌سوزی می‌شد، بنابراین حرکت گروهی آتش‌نشان سوء ظنی ایجاد نمی‌کرد و به علت گشادی لباس آنان، سلاح‌ها بدون مشکل در زیر لباسشان پنهان می‌شد. آنها حدود ساعت ۴ صبح به عمارت کیرا در ادو وارد شدند. یک گروه با شکستن دروازه اصلی جلویی و گروه دیگر از در عقب وارد عمارت کیرا شدند. در درون عمارت حدود ۱۰۰ نفر از سامورایی‌ها و خدمه ساختمان حضور داشتند اما گمان می‌رود که تنها ۴۰ نفر از آنان در نبرد با مهاجمان خود را درگیر کردند. ملک کیرا حدود ۸۶۰۰ متر بزرگی داشت و یافتن او در این ملک آسان نبود. تا رسیدن رونین‌ها به اتاق خواب کیرا، او از این اتاق گریخته بود. از آنجایی که رختخواب او هنوز گرم بود، رونین‌ها به جستجوی او در عمارت مشغول شدند. سرانجام هنگامی که به اتاقی مانند انبار در پشت آشپزخانه می‌خواستند وارد شوند، دو تن از ملازمان کیرا به قصد حمله بیرون آمدند که توسط رونین‌ها کشته شدند. سپس تاکه‌بایاشی تاکاشیگه در انبار پیرمردی با لباس سفید یافت و نیزه را بر بدن او فروکرد. او دست به شمشیر کوتاه خود برد قصد مقاومت داشت اما هازاما میتسواوکی سر او را گرفت و از تن جدا کرد. از آنجایی که حدس زده می‌شد شخص کشته شد کیرا باشد، شانه او را بررسی کردند و چون اثر زخم شمشیر بر روی شانه باقی مانده و همچنین یکی از خادمان عمارت هویت او را تأیید کرده بود، با بلند کردن صدای سوت دیگران را باخبر کردند، ساعت ۶ صبح رونین‌ها عمارت را ترک کردند. از طرف مدافعان کیرا ۱۶ نفر کشته و ۲۱ نفر زخمی شده بودند، اما از طرف دیگر رونین‌ها هیچ کشته‌ای نداشتند و تنها دو نفر زخمی شده بودند.
به یکی از رونینها، تراساکا نوبویوکی، دستور داده شد که به قلمروی آکو سفر کند و گزارش دهد که انتقام آنها به اتمام رسیده‌است. اگرچه نقش کیچیئمون به عنوان یک پیام‌رسان، در بیشتر نسخه‌های این داستان پذیرفته شده‌است، اما نسخه‌های دیگری از داستان هم وجود دارد که او قبل یا بعد از نبرد فرار می‌کند، یا اینکه دستور گرفته قبل از اینکه رونین‌ها خود را تحویل دهند، بگریزد. در نتیجه تعداد رونین‌های دستگیر شده ۴۶ نفر بود. تراساکا ۴۵ سال بعد از این حادثه زندگی کرد تا اینکه در سال ۱۷۴۷ در سن ۸۳ سالگی به مرگ طبیعی درگذشت.
پس از کشته شدن کیرا یوشیناکا و خروج رونین‌ها از عمارت، رونین‌ها به طرف قبر ارباب خود آسانو ناگانوری در سِنگاکُو (واقع در محله تاکاناوا در توکیوی کنونی) روانه شدند. در ساعت ۹ صبح رونین‌ها سر بریده‌‌شده کیرا را بر روی قبر آسانو گذاشتند. دو نفر از آنها که قبل از رسیدن به معبد جدا شده بودند جهت گزارش دادن حادثه و تسلیم از طرف گروه نزد یک مقام شوگون‌سالاری به نام سنگوکو هیسانائو رفتند. سنگوکو هیسانائو به اظهارات دو رونین گوش داد و سپس برای اطلاع‌رسانی به طرف قلعه ادو رفت. مقام‌های شوگون‌سالاری پس از آن وارد بحث شدند. ارباب هوسوکاوا تسوناتوشی به‌طور اتفاقی در آن روز در قلعه ادو بود. از طرف مقام روجو (ریش سفید شوگون‌سالاری)، به وی دستور داده شد که از ۱۷ نفر از رونین‌ها در عمارت اربابی خود در ادو نگهداری کند. در مدتی که رونین‌ها در عمارت هوسوکاوا در اسارت بودند، او به عنوان مهمانان عالی‌رتبه با آنان رفتار کرد و تا زمان اعلام فرمان مرگ، پذیرایی کاملی از آنان به عمل آورد. اُوایشی در کنار دیگر رونین‌ها در همان عمارت هوسوکاوا پس از صدور حکم دست به سپوکو زد.
رونین‌ها پس از دستگیری تقسیم شدند و به عمارت اربابی چهار دایمیو زیر فرستاده شدند. باقیماندهٔ تمامی این چهار عمارت در بخش میناتو در توکیو قرار دارند و از مناطق تاریخی این شهر به‌شمار می‌آیند.
یک نقل و داستان در مورد تعیین مجازات ۴۷ رونین در "گنجینه خاطرات خاندان یاناگیساوا" آمده‌است، طبق این منبع تاریخی، مقام روجوی شوگون‌سالاری عقیده داشت که باید این ۴۷ نفر سر بریده شوند؛ زیرا حمله رونین‌ها مانند دزدان شب بوده‌است. در ابتدا، چنین مجازاتی در نظر گرفته شد. با این حال، از آنجایی که یاناگیساوا یوشی‌یاسو، ملازم پرنفوذ شوگون از این تصمیم ناراضی بود، با عالم آیین کنفوسیوسی، اوگیو سورای مشورت کرد. او گفت، عمل رونین‌ها در راستای مسیر شوگون توکوگاوا تسونایوشی و آنچه شوگون به عنوان اولین اصل امور سیاسی می‌پندارد یعنی وفاداری بوده و آنان نباید عیناً مانند دزدی که به ضرب و شتم دست زده مجازات شوند. اگر به آنان مجازات سپوکو (خودکشی آئینی) داده شود، آرمان رونین‌ها پابرجا خواهد ماند. گفته شده‌است که وقتی شوگون تسونایوشی این نظر را شنید، خوشحال شد و در تصمیم قبلی تجدید نظر کرده و مجازات را سپوکو قرار داد.
رونین‌ها در ۲۰ مارس ۱۷۰۳ میلادی، به فرمان شوگُون دست به سِپُّوکُو (شکم-دری آئینی) زدند و در کنار سرورشان در صحن معبد سِنگاکُو دفن شدند.
در همان ماه مصادره اموال و تبعید کیرا یوشیچیکا، نوهٔ حقیقی و فرزندخوانده کیرا یوشیناکا، از ادو به قلعه تاکاشیما در استان ناگانو امروزی به دستور شوگون سالاری انجام شد. علت این دستور رفتار بزدلانه کیرا یوشیناکا در حادثه راهروی بزرگ کاج و رفتار ناشیانه و زیر پا گذاشتن غرور در هنگام حمله رونین‌ها به عمارتش اعلام شد. بدین ترتیب شوگون سالاری در تصمیم خود در مورد کیرا که پس از حادثه راهروی کاج که هیچ مجازاتی برای او قائل نشده بود، تجدید نظر کرد. نوهٔ او کیرا یوشیچیکا در سال ۱۷۰۶ میلادی در سن ۲۰ سالگی درگذشت و به این ترتیب این شعبه از خاندان کیرا نابود شد. پس از اضمحلال این خاندان، در سال ۱۷۳۲ میلادی، نوه برادر کوچکتر کیرا یوشیچیکا از شوگون‌سالاری احیای خاندان کیرا را تحت رهبری خود درخواست کرد که مورد موافقت قرار گرفت.
پس از مرگ رونین‌ها، ۴ پسر باقیمانده از آنان که سن آنها بیشتر از ۱۵ سال بود به ایزواوشیما به تبعید کیفری فرستاده شدند اما پس از آن شهرت رونین‌ها به این جزیره نیز رسید و از پذیرایی خوبی در جزیره بهره‌مند شدند. همچنین ۱۹ فرزند پسر یتیم‌شده رونین‌ها که سن آنها کمتر از ۱۵ سال بود، ابتدا برای نگهداری، آنها را به نزد اقوامشان فرستادند و پس از رسیدن به سن ۱۵ سالگی تبعید شدند. زنان و دختران باقیمانده از رونین‌ها مجازات نشدند.
در سال ۱۷۰۹، پس از مرگ شوگون پنجم، توکوگاوا ایه‌نوبو (زمان شوگونی ۱۷۰۹–۱۷۱۲) جانشین وی شد. او دستور بخشودگی برادر کوچکتر ناگانوری، آسانو ناگاهیرو از تبعید و اهدای ۵۰۰ ککو به وی و انتصاب به مقام هاتاموتو را صادر کرد. او همچنین توانست خاندان آسانو را به نام شعبه آسانو ناگاهیرو ادامه دهد. همچنین فرزندان یتیم رونین‌های حادثه آکو از بودن در تبعید بخشوده شدند. اُوایشی دایسابورو (۱۷۰۲–۱۷۷۰) پسر سوم اُوایشی که چند ماه پس از طلاق پدر و مادرش متولد شده بود، برابر با دارایی پدرش، ۱۵۰۰ ککو از شعبه اصلی خاندان آسانو که پایگاه آن در هیروشیما بود، دریافت کرد.
آرامگاه آنان هنوز یکی از زیارتگاه‌های پرزائر ژاپنی است. خبر این کین‌ستانی به سرعت در همهٔ ژاپن پیچید. عمل این چهل و شش رونین (سامورایی‌های بی‌سرور) با قبول عمومی روبرو شد و مردم آنان را گیشی (سلحشوران برحق) خواندند. این کین‌ستانی همگان را، به شدت تحت تأثیر قرار داد. این حادثه از آن زمان تبدیل به یک افسانه شده‌است.
دلیل اینکه آسانو، کیرا را زخمی کرد، به عنوان یک واقعیت تاریخی مشخص نیست. در درام‌ها و فیلم‌هایی که به حادثه آکو پرداخته‌اند، آسانو به دلیل امتناع از دادن رشوه درخواستی کیرا، مورد آزار و اذیت او قرار می‌گیرد.
در حادثه راهروی بزرگ کاج کسی که به عنوان مجرم شناخته شد و به عنوان مجازات به انجام سپوکو محکوم شد، آسانو بود، در حالی که کیرا به هیچ وجه مورد سرزنش قرار نگرفت. حتی شوگون پیامی خطاب با او جهت دلجویی فرستاد.
بر اساس قانون مجازات هر دو طرف دعوا، رونین‌ها عقیده داشتند که طرف دیگر دعوا، کیرا، نیز باید مجازات شود. عدم مجازات کیرا بود که بعدها منجر به انتقام رونین‌ها و طرفداری از آنان در نقل داستان چوشینگورا شد. این قانون به دلیل این واقعیت به وجود آمده بود که سامورایی‌ها همیشه شمشیر به تن داشتند و می‌توانستند به راحتی شمشیرهای خود را بیرون آورده و فاجعه به بار بیاورند. در پی آن، پای خانواده‌ها و بستگان آنها نیز به ماجرا کشیده می‌شد. به همین جهت هر نوع دعوا و مشاجره مابین آنان خطرناک دانسته می‌شد. قانون مجازات هر دو طرف، به عنوان یک عامل بازدارنده در برابر دعوا در نظر گرفته شده بود. قانون مجازات هر دو طرف دعوا از دوره جنگ‌های داخلی ژاپن بر جا مانده بود اما تفسیر واضحی در مورد آن وجود نداشت.
هنگامی که این حادثه رخ داد، آسانو بدون اینکه هیچ گفتگویی در راهرو رد و بدل شود، به صورت یک جانبه با شمشیر کوتاهش به کیرا حمله کرده بود و کیرا بدون اینکه شمشیرش را از غلاف بیرون بکشد، سعی کرده بود بدون جنگیدن فرار کند؛ بنابراین کیرا با اتکا به اسناد جمع شده، در وقایع راهروی بزرگ کاج هیچ عمل خلافی انجام نداده بود و از نظر شوگون‌سالاری، حمله یک طرفه بود و دلیلی بر اجرای قانون مجازات هر دو طرف دعوا در مورد این حادثه وجود نداشت. با این حال، به نظر رونین‌ها دلیلی که آسانو برای حمله ذکر کرده بود، «کینه» بود و اعمالی که موجب به وجود آوردن «کینه» می‌شوند، نوعی «نزاع» محسوب می‌شوند و در نتیجه کیرا را مستحق مجازات می‌دانستند؛ بنابراین استدلال، بررسی محتوای «کینه» در این مورد مهم تلقی می‌شود.
هوریبه کانامارو، یکی از چهل و هفت رونین، قبل از حمله نهایی در «گزارش شخصی هوریبه کانامارو یاهی» نوشته‌است که دلیل اصلی کینه سخنان تحقیرآمیز کیرا بوده‌است. هرچند هوریبه قادر به آگاهی از نحوه صحبت کردن کیرا نبوده‌است و این اطلاعات جزو شنیده‌های او به‌شمار می‌آید و اعتبار آن شک برانگیز است، اما حداقل می‌توان استنباط کرد که رونین‌ها اعتقاد داشتند که سخنان تحقیرآمیزی به اربابشان گفته شده‌است.
پس از بروز حادثه طبق نوشته‌های معاصران، علت اختلاف بین این دو نفر این بود که کیرا به‌طور ضمنی رشوه می‌خواست، اما آسانو حاضر نبود به او رشوه بدهد. از طرف دیگر، کیرا مسئول آموزش به دایمیوی ثروتمندی مانند آسانو با ۵۰ هزار ککو ثروت قرار داده شده بود. هر چند کیرا از نظر مقام بسیار بلندپایه بود اما دارایی‌اش نسبتاً کم و حدود ۴۲۰۰ ککو بود. در آن زمان رسم بود که هزینه راهنمایی یا نوعی هدیه می‌دادند و این انتظار کیرا موضوعی طبیعی بود.
در یک منبع تاریخی به نام اوموروچوکی، نوشته آساهی شیگه‌آکی در مورد رشوه چنین ذکر شده‌است:
آساهی شیگه‌آکی در آن زمان در ناگویا بود، بنابراین به نظر می‌رسد که این شایعه‌ای بود که در سراسر کشور گسترش یافته بود.
یک تئوری وجود دارد که کیرا و آسانو در مورد تولید و کانال‌های فروش نمک در منطقه کیرا و قلمروی آکو با یکدیگر رقابت و درگیری داشتند. نمکی که در قلمروی آکو تولید می‌شد، نسبت به نمک منطقه کیرا کیفیت بهتری داشت. کیرا جهت پی بردن به شگرد تولید نمک، یک جاسوس به قلمروی آکو فرستاد، اما این جاسوس دستگیر و اعدام شد. این حادثه باعث خصومت کیرا شد و در نتیجه آسانو را مورد اذیت و آزار قرار داد. صحت تاریخی این تئوری رد شده‌است.
طبق گمانه‌زنی‌های موجود در کتاب «"هیده‌کی آکو"» (نوشته یوشینوری سوگیموتو، اهل قلمروی کاگا در سال ۱۶ گنروکو) که تاریخ واقعی را با افسانه در هم آمیخته، کیرا در اصل فردی حریص و طعنه‌زن بود که همیشه هنگام حرف زدن مبالغه می‌کرد و از دادن راهنمایی کافی به کسانی که به وی هدیه ناکافی می‌دادند، کوتاهی می‌کرد یا پشت سرشان بد می‌گفت.
جراحی که معالجه کیرا را بعد از حادثه برعهده داشت، در دفتر روزانه خود نوشته‌است شاید چیزی بود که آسانو نمی‌توانست تحمل کند. آسانو معمولاً زودرنج و ناشکیبا بود. به نظر آسانو، کیرا را پیدا کرد و یک دفعه با شمشیر صورت او را برید. وی افزود که رابطه کیرا یوشیناکا و آسانو برای مدتی بد بوده‌است.
آسانو ناگانوری از سه روز قبل از حادثه، از عود بیماری مزمن خارش بدن در رنج بوده و در روز پذیرایی از نظر جسمی و روحی حال مساعدی نداشته‌است.
این رویداد برای مردم عادی در آن زمان بسیار پرشور بود و عموم مردم علاقهٔ شدیدی به رونین‌های آکو که تجسم وفاداری بودند، از خود نشان دادند. بلافاصله پس از حادثه آکو، آثار بسیاری با نقش و نگار دربارهٔ آن خلق شد.
افکار عمومی همچنین بقیه رونین‌ها را که پیمان‌نامه را امضا کرده بودند اما در حمله نهایی شرکت نکردند، به ترسو بودن متهم می‌کردند. زندگی این رونین‌ها در جامعه، که تعدادشان به حدود ۷۰ نفر می‌رسید، به سختی افتاد. برخی از آنان، نام خود را تغییر دادند و گذشته خود را پنهان کردند، برخی هم به کشاورزی روی آوردند و در مناطق دور از شهر به زندگی ادامه دادند. مردم نه تنها خود آنان را، بلکه خانواده‌شان را نیز مقصر می‌دانستند. برای نمونه عموی اُوایشی یُوشیئو، اویاما یوشیمورو از آنجا که با او اختلاف نظر پیدا کرد، پیمان‌نامه را از او پس گرفت. پس از موفقیت انتقام، دامادش دختر او را به عنوان اینکه دختر یک ترسو است، طلاق داد.
حادثه آکو به یکی از بزرگترین موضوع‌های بحث و جدال در دوره ادو تبدیل شد. در زمان وقوع رویداد نظر دانشمندان درجه یک به شدت با یکدیگر تفاوت داشت. فیلسوفانی مانند هایاشی هوگو و مورو کیوسو استدلال می‌کردند که چهل و هفت رونین یک انتقام موجه انجام دادند و صالح بودند. در حالی که فیلسوفانی مانند ساتو نائوکاتا و دیگران با این نظریه مخالفت می‌کردند. نظر اوگیو سورای از علمای کنفسیوس‌گرایی، این بود که حادثه اکو از نظر شخصی وفاداری و از نظر جامعه جرم و گناهکاری شمرده می‌شود و از نظریه عادل و برحق بودن ۴۷ رونین انتقاد کرد. او نظر داد که اگر نظر شخصی مقدم بر نظر جامعه شود، پس از آن دیگر نمی‌توان قانون را در جامعه پابرجا نگه داشت.
دازای شوندای محقق کنفسیوس‌گرایی در نوشته‌ای به نام مبحث "چهل و هفت آکوروشی"، به‌طور کامل نظریه «سامورایی‌های صالحْ بودنِ» چهل و هفت رونین را مورد انتقاد قرار داد. طبق گفتهٔ او مجازات سپوکو برای آسانو ناگانوری به علت زخم سبکی که به کیرا یوشیناکا زده بود، نامناسب بود؛ بنابراین، رونین‌ها به جای این که از کیرا کینه به دل بگیرند باید از شوگون‌سالاری کینه می‌گرفتند. به نظر او بهتر بود که آنان با فرستادگان شوگون که برای تحویل قلعه آکو آمده بودند می‌جنگیدند و پس از آتش زدن قلعه، خود سپوکو انجام می‌دادند.
چند دهه بعد نیویی میتسوگی (۱۷۹۲ – ۱۷۱۲)، رونین‌ها را مورد انتقاد قرار داد و نوشت «هر چند رونین‌ها کار و موقعیت خود را به عنوان یک سامورایی از دست داده بودند، اما کار و مسئولیت آنان به عنوان یک انسان پایان نیافته بود. آنان احتمالاً مسئولیت تأمین هزینه‌های زندگی همسر و فرزندان و حفظ خانواده خود را بر عهده داشتند.»
همین‌طور قتل کیرا توسط ملازمان خاندان آسانو نیز غالباً در قالب آدائوچی به تصویر کشیده شده‌است. آدائوچی در آن زمان به معنای انتقام گرفتن مشروع از کشته شدن خویشاوندان بزرگسال‌تر بود. در مورد اینکه آیا عملکرد ملازمان باید «انتقام» صرف یا «آدائوچی» در نظر گرفته شود، اختلاف نظر وجود دارد.
تا مدت‌ها پیش، هر ساله در ۱۴ دسامبر به مناسبت یادبود این حادثه درام‌ها و مستندهایی از تلویزیون پخش می‌شد، اما اخیراً به نظر می‌رسد این موضوع محبوبیت خود را از دست داده‌است. در سال‌های اخیر افکار عمومی در مورد این حادثه و همچنین داستان چوشینگورا به‌طور قابل توجهی تغییر کرده‌است. هر چند داستان چوشینگورا از نظر قدرت دراماتیک شگفت‌انگیز است اما با واقعیت تاریخی موضوع فاصله زیادی دارد. در این داستان تلاش شده‌است که یک تصویر خوب از آسانو و یک تصویر بد از کیرا ارائه شود. برخلاف اینکه دلایل حمله آسانو به کیرا روشن نیست دلایل قانع کننده‌ای برای این حمله، برای مردم دوره ادو که چیزی از جزئیات واقعیت حادثه نمی‌دانستند، به داستان افزوده شده‌است همچنین به نظر می‌رسد که آسانو از نوعی بیماری زمینه‌ای رنج می‌برده و در مقابل فشار روانی بسیار آسیب‌پذیر بوده‌است. در عصر حاضر پژوهشگرانی مانند ریوجی یاماگیشی، مدیر انجمن باستان‌شناسی ژاپن، اصل حادثه را به عنوان یک حادثه تروریستی و کشته شدن یک پیرمرد در منزلش توسط ۴۷ مرد تفسیر می‌کنند. یاماگیشی نوشته‌است که در داستان چوشینگورا پیرمردی که برای شوگون‌سالاری کار می‌کرد، یک ارباب معصوم و بی‌گناه را مورد اذیت و آزار قرار می‌دهد. این موضوع باعث کینه او (آسانو) و بروز حادثه در راهروی بزرگ کاج (داخل قلعه ادو) شد که صدور حکم قتل او را در پی داشت. با این حال، برخلاف قانون مجازات هر دو طرف دعوا، طرف مقابل (کیرا) تبرئه شد و به این ترتیب شوگون‌سالاری عدالت را اجرا نکرد. ملازمانِ ارباب سابق از این بی‌عدالتی خشمگین شدند و حوادث تحقیرآمیزی را تحمل کردند و سرانجام با کشتن دشمن اربابشان، عدالت را به دست خود اجرا کردند. این داستان نشاط‌آور عدالت شاعرانه و مجازات بدکاران حتی با گذشتن از اعصار هنوز ما را تحت تأثیر قرار می‌دهد اما چوشینگورا فقط داستانی است که از حادثه آکو الگو گرفته‌است و بازتولید صادقانهٔ همهٔ وقایع واقعی نیست.
بلافاصله پس از این واقعه، در مورد مناسب بودن این انتقام‌جویی، احساسات مختلفی در میان روشنفکران به وجود آمد. با این حال، با گذشت زمان، داستان به نمادی از وفاداری به ارباب و بعداً، وفاداری به امپراتور تبدیل شد و این رویداد به عنوان موضوع درام، داستان‌سرایی و هنرهای تجسمی مورد توجه قرار گرفت. فضایل سامورایی، که ظاهراً در طی سال‌های طولانی صلح فراموش شده بودند، دوباره مطرح شدند. شعرها و مقاله‌های بی‌شماری حادثه آکو را توصیف کردند و تا سال ۱۸۴۴ کمتر از ۴۷ نمایشنامه در مورد رونین‌ها نوشته شده بود.
حادثه چهل و هفت رونین یکی از محبوب‌ترین موضوعات در هنر ژاپن بوده‌است. دونالد کین، پژوهشگر و نویسنده در مورد ادبیات ژاپن، دلیل اجتماعی محبوبیت داستان چوشینگورا را در نزد مردم دوره گنروکو؛ اوضاع اجتماعی آن زمان می‌داند. در دوره گنروکو، نزدیک به ۱۰۰ سال از نبرد سکیگاهارا گذشته بود و در طی این مدت مردم در صلح کامل زندگی می‌کردند و اعتقاد بر این بود که بوشیدو (راه و رسم سامورایی) مربوط به گذشته‌است؛ داستانی است که دیگر هرگز برنمی‌گردد. با این حال، رؤیای گذشته کاملاً ناگهانی بازگشت؛ و آن انتقام مرگ ارباب توسط ۴۷ رونین بود.
به تازگی این داستان حتی به هنر غربی هم وارد شده‌است. در جهان غرب برای سال‌های متمادی، نسخه‌ای از وقایع این داستان توسط الگرنن فریمن‌میتفرد در قصه‌های ژاپن قدیم بازگویی شد که به‌طور کلی معتبر قلمداد می‌شد. توالی رویدادها و شخصیت‌های این روایت محبوب، مورد استقبال مخاطبان مختلف در کشورهای غربی قرار گرفت. میتفورد خوانندگان خود را دعوت می‌کرد تا داستانی که او در مورد چهل و هفت رونین ارائه کرده‌است را یک رخداد تاریخی دقیق تصور کنند. برای مدت‌های طولانی نسخه میتفورد به عنوان یک اثر استاندارد در نظر گرفته می‌شد اما اکنون برخی از جزئیات آن زیر سؤال رفته‌است.
این حادثه بلافاصله الهام‌بخش نمایشنامه‌های کابوکی و بونراکو شد؛ گفته می‌شود که در همان ماه مرگ ارباب آسانو ناگانوری، نمایشی به نام «هیگاشی یاما ایگا بوتای» (نمایش افتخار کوه‌های شرق) و سپس بلافاصله پس از مرگ ۴۷ رونین نمایشی به نام «آکه‌بونو سوگا نو یوچی» (حمله شبانه سوگا) در نمایشخانهٔ ناکامُورا در اِدو به روی صحنه آمده‌است اما چون ثبتی از اجرای این دو نمایشنامه باقی نمانده‌است، صحت آن مورد تردید است. «کیسی یاتسو نو هاناکاتا» اولین نمایش ثبت شده بر اساس این رویداد است که در پاییز سال ۱۷۰۳ میلادی در اوساکا روی صحنه رفت.
روایت خیالی و اقتباس گرفته از حادثه چهل و هفت رونین به عنوان "چوشینگورا" شناخته می‌شود. موفق‌ترینِ این اقتباس‌ها، نمایشنامه عروسکی بونراکو بود که به نام "کاناده‌هون چوشینگورا" (اکنون به سادگی چوشینگورا یا خزانه نگهبانان وفادار) خوانده می‌شود که در سال ۱۷۴۸ توسط تاکدا ایزومو و دو دستیار نوشته شد بعداً در یک نمایش کابوکی اقتباس شد که هنوز هم یکی از محبوب‌ترین‌های ژاپن است. در نمایش، برای جلوگیری از توجه سانسورگران، وقایع به گذشته‌های دور، به فرمانروایی آشیکاگا تاکائوجی و دوره موروماچی (۱۳۳۶–۱۵۷۳) منتقل و نام اشخاص تغییر داده شده‌است.
در ایران نمایشنامه چوشینگورا در سال ۲۰۰۹ برای نخستین بار توسط علی فردوسی به فارسی برگردانده و به چاپ رسیده‌است.
این داستان توسط شیگه‌آکی سائه‌گوسا در سال ۱۹۹۷ به یک اپرا تبدیل شد.
تا زمان ظهور تلویزیون، داستان چوشینگورا محبوب‌ترین ژانر در فیلم مدرن ژاپنی بود. بسیاری از نمایش‌های تلویزیونی ژاپن، از جمله برنامه‌های تک قسمتی، سریال‌های کوتاه، تک فصلی و حتی مجموعه‌های یک ساله مانند "دای چوشینگورا" و چندین قسمت از مجموعه تلویزیونی تایگا، "آکوروشی" (۱۹۶۴)، "سرگذشت صلح دوره گنروکو" (۱۹۷۵)، "جمعی در قله" (۱۹۸۲) و "گنروکو ریوران" (۱۹۹۹) بر اساس این رویداد ساخته شده‌اند. برخی از این فیلم‌ها کاملاً به چوشینگورا وفادار هستند، درحالی‌که برخی دیگر از عناصر غیر مرتبط نیز استفاده می‌کنند یا جزئیات را تغییر می‌دهند. به‌علاوه، اسپین-آف رویدادها و شخصیت‌هایی را که در چوشینگورا نیستند، نیز در نمایش داخل داده می‌شوند. اولین فیلم بر اساس این حادثه با بازی اونوئه ماتسونوسوکه بود که تاریخ اکران فیلم مورد تردید است، اما احتمالاً بین سال‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۱۷ بوده‌است. اما در دهه ۱۹۳۰ یک رویکرد متمایز مدرن فیلم ایجاد شد، که مستقیماً بیشتر از واقعه تاریخی آکو استفاده می‌کردند در حالی که از بسیاری از عناصر افسانه‌های آخرالزمانیِ سنت قصه‌گویی کادان را نیز در خود جای داده بودند؛ درست همان‌طور که سنت کابوکی تعداد بی‌شماری از چرخش از موضوع اصلی کانادهون چوشینگورا را به وجود آورده بود، بسیاری از فیلم‌ها نیز به بهره‌برداری از موضوع فرعی انتقام می‌پرداختند. یکی از فیلم‌های پرشماری که با نام "چوشینگورا" ساخته شده‌است را کینوگاسا تینوسوکه نوشته و کارگردانی کرده‌است. این فیلم در دسامبر سال ۱۹۳۲ منتشر شد. در سال ۱۹۴۱، ارتش ژاپن به کارگردان کنجی میزوگوچی، که بعداً فیلم‌های باارزشی مانند "اوگتسو مونوگاتاری" را کارگردانی کرد، ساخت "چهل و هفت رونین" (۱۹۴۱) را سفارش داد. آنها خواهان تقویت روحیه مردم بر اساس درام تاریخی وفاداری ۴۷ رونین بودند. در عوض، کنجی میزوگوچی برای منبع خود «مایاما چوشینگورا» را انتخاب کرد، یک نمایش مغزی که با این داستان سروکار داشت. این فیلم یک شکست تجاری بود، زیرا یک هفته قبل از حمله به پرل هاربر در ژاپن اکران شد. این فیلم دارای دو بخش بود. بخش نخست در دسامبر ۱۹۴۱ و بخش دوم فوریه ۱۹۴۲ اکران شد.
نسخه دیگر فیلم در سال ۱۹۶۲ به کارگردانی هیروشی ایناگاکی، "" ساخته شد که برای مخاطبان غربی شناخته شده‌است. توشیرو میفونه در زندگی حرفه‌ای خود بارها به این ماجرا پرداخت. در سال ۱۹۷۱ او در مجموعه تلویزیونی ۵۲ قسمتی "دای چوشینگورا" به عنوان قهرمان اصلی اُوایشی ظاهر شد، در حالی که در "سقوط قلعه آکو" (۱۹۷۸) در نقش دایمیو تسوچیا میچینائو ایفای نقش کرد. کن ایچیکاوا، "چهل و هفت رونین" (۱۹۹۴) را کارگردانی کرد. در فیلم هیروکازو کورئیدا به‌نام "هانا" از این داستان به عنوان زیرلایه استفاده شده‌است.
در سال ۲۰۱۳، یک فیلم آمریکایی با عنوان "چهل و هفت رونین" با بازی کیانو ریوز ساخته شد و سپس نسخهٔ دیگری الهام گرفته از این داستان با عنوان "آخرین شوالیه‌ها" در سال ۲۰۱۵ اکران شد.
رونینها شخصیت‌های اصلی در یک مینی سریال طنز کارتون هستند که در ۲۰۱۴ توسط ستان ساکای (کارتونیست) و مایک ریچاردسون (نویسنده) ساخته شده‌است.
چهل و هفت رونین یکی از محبوب‌ترین مضامین چاپ‌نقش چوبی یا اوکی‌یوئه است و بسیاری از هنرمندان مشهور از وقایع اصلی، صحنه‌های نمایش یا بازیگران چاپ‌هایی را به تصویر کشیده‌اند. از جمله هنرمندانی که چاپ‌هایی در این زمینه انجام داده‌اند، اوتامارو، کونی‌سادا، کاتسوشیکا هوکوسائی، هیروشیگه، یوشی‌توشی هستند. اوتاگاوا کونی‌یوشی حداقل یازده مجموعه کامل جداگانه در این زمینه به همراه بیش از بیست سه‌لتی تولید کرده‌است.
همچنین در سال ۱۹۰۲ اوگاتا گکو مجموعه ای به نام "چهل و هفت رونین" را خلق کرد.
اولین گزارش شناخته شده از حادثه آکو در جهان غرب در سال ۱۸۲۲ در کتاب ایزاک تیتسینگ منتشر شد. این کتاب پس از مرگ وی منتشر شد. قوانین سانسور شوگون‌سالاری توکوگاوا ۷۵ سال پس از وقایع مورد بحث در اواخر قرن هیجدهم، هنگامی که ایزاک تیتسینگ، ژاپن‌شناس، برای اولین بار داستان چهل و هفت رونین را به عنوان یکی از وقایع مهم دوره گنروکو ثبت کرد، تا حدودی سهل‌گیرانه‌تر شده بود.
در دوره ادو، امکان بزرگداشت چهل و هفت رونین وجود نداشت، اما در سال ۱۸۶۸ (اولین سال دوره میجی)، پس از آنکه امپراتور میجی یک پیام‌رسان، معبد سنگاکو، به جایی که مقبره آکوروشی/رونین‌ها در آنجا بود، فرستاد و تسلیت و همدلی خود را با آنان نشان داد. دو معبد اُوایشی در کیوتو و آکو، هیوگو برای احترام و عبادت رونین‌ها ساخته شد.
۴۷ رونین () عنوان اصلی فیلمی به کارگردانی کن ایچیکاوا است که در سال ۱۹۹۴ اکران شد. از بازیگران آن می‌توان به کن تاکاکورا، کی‌ایچی ناکای، کوئیچی ایواکی، ریودو اوزاکی، و میسا شیمیزو اشاره کرد.
تاتسوئو ماتسومورا (; – ) یک هنرپیشه، و بازیگر سینما اهل ژاپن بود. در سال ۱۹۷۲ با مرگ شین موریکاوا، بازیگر نقش «اوی‌چان» (ریوزو کوروما) عموی تورا-سان در نسخه سریال تلویزیونی از قسمت نهم و فیلم "خانه قدیمی تورا-سان"، تاتسوئو ماتسومورا برای ایفای نقش اوی‌چان در سری فیلم‌های "اوتوکو وا تسورای یو" برای نسل دوم انتخاب شد. او حتی پس از ترک پروژه فیلم "مرد بودن سخت است" به دلیل بیماری، بارها در نقش‌های مختلف در همان سریال ظاهر شد.
آسمان و زمین یک فیلم به کارگردانی کودوکاوا کاروکی است که در سال ۱۹۹۰ اکران شد. از بازیگران آن می‌توان به آتسوکو آسانو و ماساهیکو تسوگاوا اشاره کرد.
بر اساس زندگی یک فئودال در ژاپن، «کاگه‌تورا» باید از سرزمین‌ها و مردم خود در برابر جاه طلبی‌های تاکدا شینگن محافظت کند.
«کاگه‌تورا» به عنوان اوئه‌سوگی کنشین نیز شناخته می‌شود. در این فیلم، کاگه‌تورا باید از ولایت اچیگو در مقابل تاکدا شینگن دفاع کند. این فیلم نمایشی از جنگ‌های معروف نبردهای کاواناکاجیما است.
زاتوئیچی یک شخصیت داستانی (شخصیت (آثار هنری) برجسته در یکی از طولانی‌ترین سری فیلم و برنامه تلویزیونی که در هر دو اواخر دوره ادو (دهه ۱۸۳۰ و دهه ۱۸۴۰) را به نمایش گذاشته‌است. این شخصیت، یک ماساژدهندهٔ نابینا و استاد کنجوتسو است که توسط رمان‌نویس کان شیموزاوا ایجاد شده‌است.
هات‌اسپات شیلد یک نرم‌افزار کاربردی ساخته‌شده توسط AnchorFree, Inc است که به کاربر اینترنتی اجازه اتصال به شبکه خصوصی مجازی را می‌دهد.
زمان ارمنستان () منطقه زمانی است که در جمهوری ارمنستان و جمهوری آرتساخ به کاربرده می‌شود. زمان ارمنستان در چهار ساعت از ساعت هماهنگ جهانی جلوتر است. تعدیل صرفه‌جویی در زمان نور روز زمان تابستانی ارمنستان (AMST) از سال ۲۰۱۲ متوقف شده است
سامورایی شوگون یا مطابق با ترجمه لفظی ژاپنی دسیسه خاندان یوگی فیلمی به کارگردانی کینجی فوکاساکو است که در سال ۱۹۷۸ اکران شد.
سقوط قلعه آکو () فیلمی به کارگردانی کینجی فوکاساکو است که در سال ۱۹۷۸ اکران شد. داستان این فیلم ۴۷ رونین (چوشینگورا) را به تصویر می‌کشد. این فیلم یکی از سری فیلم‌های درام تاریخی است که سونی چیبا در آن نقش ایفا کرده‌است.
افسانه هشت سامورایی فیلمی در ژانر اکشن به کارگردانی کینجی فوکاساکو است که در سال ۱۹۸۳ اکران شد.
هیتوکیری () فیلمی به کارگردانی هیدئو گوشا است که در سال ۱۹۶۹ اکران شد. از بازیگران آن می‌توان به شینتارو کاتسو، تاتسویا ناکادای، یوکیو میشیما، یوجیرو ایشی هارا، و میتسوکو بایشو اشاره کرد.
شمشیر عذاب فیلمی در ژانر درام به کارگردانی کی‌هاچی اوکاموتو است که در سال ۱۹۶۶ اکران شد. از بازیگران آن می‌توان به تاتسویا ناکادای، میچیو آراتاما، توشیرو میفونه، ریوسوکه کاگاوا، و کونیه تاناکا اشاره کرد.
ماجرای فیلم شمشیر عذاب، داستان زندگی ریونوسوکه تسوکو (تاتسویا ناکادای) یک سامورایی بی‌اخلاق و یک استاد شمشیر زن غیر متعارف را دنبال می کند. فیلم با صحنه قتل یک پیرمرد بودایی در گذرگاه کوهستانی به توسط ریونوسوکه آغاز می‌شود. این پیرمرد به همراه نوه‌اش که دختری نوجوان است سفر می‌کرد. در این گذرگاه پیرمرد در خلوت برای مرگ خود دعا می‌کند. چهره ریونوسوکه در حین ارتکاب قتل خونسرد است و به نظر می رسد او هیچ احساسی ندارد. فردای آن روز قرار است مسابقه شمشیربازی برگزار شود و همسر حریف در قبال ارایه رشوه جنسی به ریونوسوکه از او می‌خواهد در مسابقه مغلوب شوهرش شود. حریف وی قبل از مسابقه از این ماجرا اطلاع می‌یابد و همسرش را طلاق می‌دهد. عصبانیت وی از ریونوسوکه در طول مسابقه باعث می شود که وی پس از اعلام داور مبنی بر تساوی، اقدام به حمله غیرقانونی کند و ریونوسوکه که شمشیر زن قابلی است، او را با یک ضربه می‌کشد. وی پس از کشته شدن مرد، از شهر می‌گریزد و در راه هواداران مقتول به او حمله می‌کنند ریونوسوکه همه را از دم تیع می‌گذراند و با همسر سابق مقتول همراه می‌شود.
دو سال می‌گذرد. ریونوسوکه به شینسنگومی می‌پیوندد، نوعی پلیس نیمه رسمی متشکل از رونین ها (رونین: سامورایی بی پناه پس از مرگ اربابش) که از خاندان جنگ سالاران توکوگاوا حمایت می‌کنند. ریونوسوکه در تمام تعاملات خود، خواه کشتن مرد یا در خانه با معشوقه و فرزند خرسال خود، بندرت احساسات را دخیل می‌کند. در چهره او یک خیرگی شیشه‌ای ثابت شده است که حاکی از جنون آرام اوست.
سرانجام ریونوسوکه مطلع می‌شود که برادر کوچکتر مقتول به دنبال او برای انتقام است. او قصد دارد این جوان را ملاقات کند و او را بکشد، اما قبل از اینکه دوئل برگزار شود، دو اتفاق رخ می‌دهد که اعتماد به نفس او را لرزاند. در یک عملیات ترور، گروه او بطور ناخواسته با یک استاد شمشیربازی شیمادا تورانسوکه (توشیرو میفونه) برخورد می‌کنند که واقعاً شکست‌ناپذیر است. در همان شب، معشوقه ریونوسوکه، در اقدامی جنون آمیز، سعی می‌کند او را در خواب با خنجر بکشد. ولی ریو پیشدستی کرده او را با فروکردن شمشیر در قلبش می‌کشد. کودک شیرخوارش در بستر خود شروع به داد و فریاد می‌کند و بعد از آن مشخص نمی‌شود که برای کودک چه اقدامی کرد. شبانه خانه را ترک کرده و در صحنه بعد همراه گروهی سامورایی در خانه ایریان (منزل گیشا ها) در منطقه شیمابارا در کیوتو نشسته است. در آنجا، در یک اتاق آرام (و به او گفته می شود خالی از سکنه) ، او شروع به دیدن ارواح همه افرادی می‌کند که قبلاً به قتل رسانده است. علاوه بر این، سخنان شیمادا را نیز در گوش خود می‌شنود: "شمشیر روح است. "روح خود را بشناسید تا شمشیر را بشناسید. ذهن شیطانی، شمشیر شیطانی خواهد داشت". ضربه نهایی وقتی به وی اصابت می‌کند که متوجه می‌شود که خدمتگذاری که برای او فرستاده شده است، نوه همان پیرمردی است که وی در ابتدای فیلم به قتل رسانده است.
بعد از آن رفتارهای ریونوسوکه به گونه‌ای است که به نظر می رسد دچار جنون تمام عیار شده است. او به سایه ارواح اطرافش با شمشیر حمله می‌کند و پس از تخریب تمام دیوارهای نازک کاغذی و حصیری با گروهی سامورایی مسلح که به نظر می رسد تعداد آنها صدها نفر است، مبارزه‌ای طولانی را شروع می‌کند. خانه در حال سوختن است و ریونوسوکه مشعول دروکردن سامورایی‌ها است. گرچه همه را از دم می‌کشد ولی آنها توانستند زخمهای متعدد غیرکاری بر او وارد کنند. خونریزی، چهره عصبانی، لنگیدن، استفاده از شمشیر به‌عنوان عصا همه دلالت بر زخمهایی هستند که می‌توانند کم‌کم ریونوسوکه را از پای در آورند. او به کلیسا می رود، برای آخرین بار شمشیر خود را بالا می‌برد و فیلم به پایان می رسد در حالی که تصویر قاب فریز ریونوسوکه در میانه تصویر دیده می‌شود.
شمشیر دیو () فیلمی در ژانر جیدایگکی به کارگردانی هیدئو گوشا است که در سال ۱۹۶۵اکران شد. از بازیگران آن می‌توان به گو کاتو، شیما ایواشیتا، میکیجیرو هیرا و کونیه تاناکا اشاره کرد.
زاتوئیچی و یوجیمبو یک فیلم درام ژاپنی به کارگردانی کی‌هاچی اوکاموتو است که در سال ۱۹۷۰ اکران شد. از بازیگران آن می‌توان به شینتارو کاتسو، توشیرو میفونه، و آیاکو واکائو اشاره کرد.
حلول سامورایی فیلمی به کارگردانی کینجی فوکاساکو است که در سال ۱۹۸۱ اکران شد.
پس از قتل‌عام هزاران تن از مسیحیان توسط سربازان شوگون‌سالاری توکوگاوا پس از شورش شیمابارا، آماکوسا شیرو رهبر شورش احساس می‌کند که خدا آنها را ترک کرده و روح خود را با نیروهای تاریکی برای گرفتن قدرت جهت انتقام معامله می‌کند.
کنجی ساوادا یک خواننده، آهنگساز، ترانه سرا و هنرپیشه اهل ژاپن است، بیشتر برای خوانندگی برای گروه راک ژاپنی ببرها شناخته می‌شود. از فیلم‌های او می‌توان به "حلول سامورایی" و "تورا-سان، کارشناس" اشاره کرد. او همسر یوکو تاناکا بازیگر (نقش اوشین) است.
در زیر فهرست تعطیلات و یادمان‌های رسمی جمهوری ارمنستان () آورده شده‌است:ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՕՐԵՆՔԸ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՏՈՆԵՐԻ ԵՎ ՀԻՇԱՏԱԿԻ ՕՐԵՐԻ ՄԱՍԻՆ http://www.parliament.am/legislation.php?sel=show&ID=1274&lang=arm
فاطمه دائمی خشکنودهانی (زادهٔ ۱۳۶۷) معروف به آتنا دائمی، فعال مدنی، فعال حقوق کودکان، فعال حقوق بشر و از زندانیان سیاسی سابق است. دائمی از آذر ۱۳۹۳ در زندان بود و پس از پنج سال از زندان آزاد شد.
فاطمه دائمی خشکنودهانی که به آتنا دائمی مشهور است در ۱۳۶۷ در تهران به دنیا آمد. وی دو خواهر دارد. پدر و مادرش هر دو به شغل آزاد اشتغال داشتند. دائمی تا مقطع دیپلم درس خواند و به سبب مشکلات اقتصادی پدر، به جای رفتن به دانشگاه، مشغول به کار شد و در باشگاه ورزشی انقلاب، در سمت منشی فعالیت کرد. دائمی همچنین در کنار مادرش فعالیت‌های آرایش‌گری نیز انجام می‌داد تا اینکه با تعدادی از همسن و سالان و دغدغه‌مندانی مانند خود در شبکه‌های اجتماعی آشنا شد؛ افرادی که گرایش‌های اعتراضی مشترکی داشتند و بر سر علائقی چون ترانه‌های شاهین نجفی، خواننده معترض ایرانی گردهم آمده بودند، علاقه‌ای که بعدها یکی از اتهامات او نیز شد. دائمی و دوستانش سعی کردند دغدغه‌های خود را در خیابان جاری کنند. با گروه‌های مختلف مدنی ارتباط گرفتند و در برگزاری و برپایی تجمعات نیز شرکت کردند؛ از جمله دو تجمع مربوط به اتفاقات کوبانی. حوزه مربوط به حقوق کودکان نیز از جمله دل مشغولی‌های اصلی وی بود و برپا کردن کلاس‌های آموزشی نقاشی یا نمایشگاه‌های نقاشی برای کودکان کار و خیابان، از جمله کارهایی بود که او در این حوزه انجام داد. پخش یک شب‌نامه در اعتراض به یک حکم اعدام نیز از دیگر فعالیت‌های آن‌ها بود. این فعالیت‌ها که به گفته یکی از دوستان و هم‌بندیان سابق آتنا دائمی، در عرض چندماه انجام شده بود، نگاه‌های سنگین امنیتی را متوجه او کرد و دائمی در مهر ۱۳۹۳ بازداشت و به بند دو-الف سپاه پاسداران منتقل شد.
آتنا دائمی، ۲۹ مهر ۱۳۹۳ بازداشت و ۸۶ روز در سلول انفرادی بند دو الف تحت بازجویی بود. وی در ۲۸ دی ۱۳۹۳ پس از پایان بازجویی‌ها به بند زنان زندان اوین منتقل شد.
این فعال مدنی پس از چندین‌بار به تعویق افتادن جلسه دادگاه ۲۳ اسفند ۹۳ در دادگاهی به ریاست مقیسه، قاضی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران، با حضور وکیل خود و دیگر متهمین این پرونده به نام‌های امید علی‌شناس، ئاسو رستمی و علی نوری محاکمه شد. وی به دلیل فعالیت‌های مدنی مسالمت‌آمیز، به اتهام «تبلیغ علیه نظام، اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی، توهین به رهبری، توهین به بنیانگذار جمهوری اسلامی و اختفای ادله جرم» به ۱۴ سال زندان محکوم شد.
پیش‌تر، قاضی دادگاه تجدیدنظر با تبدیل قرار بازداشت به وثیقه موافقت کرد و به این ترتیب این فعال مدنی پس از شانزده ماه بازداشت در تاریخ ۲۶ بهمن‌ماه سال گذشته از بند زنان زندان اوین آزاد شد.
در شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران بر اساس حکم قضات قمی‌زاده و حوزوان برای چهار فعال مدنی، حکم این فعال مدنی به ۷ سال تقلیل یافت.
خرداد ۱۳۹۹ بر اساس گزارش صدای آمریکا، پدر دائمی گفته‌است، هفتمین پرونده به اتهام «اخلال در نظم زندان از طریق شعار علیه جمهوری اسلامی در شب ۲۲ بهمن سال ۹۸» برای دخترش، آتنا، تشکیل شده‌است.آخرین وضعیت آتنا دائمی در گفتگو با پدرش؛ تشکیل هفتمین پرونده برای این فعال مدنی زندانی
در ۱۱ تیر ۱۳۹۹ به وکیل آتنا دائمی حکمی ابلاغ شد که در آن آتنا به ۲ سال زندان اضافه بر حکم قبلی و ۷۴ ضربه شلاق به اتهام «تبلیغ علیه نظام و اخلال در نظم زندان» محکوم شد. این حکم بنابر شکایت وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی بوده‌است.پرونده‌سازی جدید در زندان؛ آتنا دائمی به ۲ سال حبس و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد
دائمی بهمن ۱۳۹۴ شانزده ماه پس از بازداشت با قرار وثیقه از زندان آزاد شد، قاضی دادگاه تجدیدنظر با تبدیل قرار بازداشت به وثیقه موافقت کرده بود.
مادر آتنا دائمی پس از آزادی او در مصاحبه‌ای گفته: او فقط ۲۷ سال دارد. معلوم نیست چقدر دیگر باید در زندان بماند. آتنا اصلاً جایش زندان نیست چون نه فعال سیاسی بود، نه عضو حزب و گروه سیاسی و نه اصلاً الفبای سیاست را می‌دانست.
این آزادی نزدیک به یکسال ادامه یافت تا آذر ۱۳۹۵ دائمی برای اجرای حکم هفت سال حبس خود بار دیگر بازداشت و زندانی شد.
در ۲۷ اسفند ۱۳۹۹، آتنا دائمی از زندان اوین به زندان لاکان در رشت منتقل شد. انسیه دائمی خواهر آتنا در حساب توئیتر خود نوشت:
آتنا دائمی از ۱۹ فروردین تا ۱۰ خرداد ۱۳۹۶ به مدّت ۵۴ روز در اعتصاب غذا بود. دائمی به نشانه اعتراض به محکومیت اعضای خانواده‌اش اعتصاب غذا کرده بود که در نهایت با اعلام حکم برائت خواهرانش به وی، اعتصاب خود را شکست. ۲۷ اردیبهشت نامه‌ای از طرف عفو بین‌الملل نوشته شد مبنی بر لزوم انتقال آتنا دائمی به بیمارستان و همچنین اتفاقاتی که در زندان برای وی رخ داده نشان می‌دهد این فعال مدنی در شب چهلم اعتصاب غذا تهوع خون داشت.
در ۲۱ مرداد ۱۴۰۰ وی در زندان لاکان رشت به گفتهٔ خودش دست به اعتصاب غذای نامحدود زد، او در اعتراض به قطعی مکرر تلفن و مدیریت ناکارآمد زندان اعتصاب غذا کرده بوداعتصاب غذای دو زندانی در ایران؛ عفو بین اللمل خواستار محاکمه مجدد یک زندانی محکوم به اعدام شد و ۲۶ مرداد ۱۴۰۰ به این اعتصاب غذا پایان داد.پایان اعتصاب غذای آتنا دائمی در زندان لاکان رشت
به دنبال اعتصاب غذای زندانیان سیاسی زندان گوهردشت کرج در اعتراض به فشارهای اعمال‌شده از سوی مسئولین زندان و انتقال آن‌ها به بند فوق امنیتی، آتنا دائمی، گلرخ ایرایی و مریم اکبری منفرد از زندان اوین در نامه‌ای خواستار رسیدگی به وضعیت این زندانیان شدند.
دائمی از سرگیجه و بی‌حسی در ناحیه چشم راست رنج می‌برد. پزشکی در زندان قرچک ورامین در سال ۲۰۱۸ میلادی برای او ام‌آرآی درخواست کرده بود اما برای این آزمایشها و معاینات به بیمارستان منتقل نشد. همچنین، مقامات قضایی ناظر بر زندان، درخواست خانواده وی برای ملاقات و انتقال او به بیمارستان را نپذیرفته‌اند.https://women.ncr-iran.org/2019/03/02/female-political-prisoners-inhuman-treatment/
اسکرین جمز یک استودیو ساخت و توزیع فیلم آمریکایی و زیرمجموعه سونی پیکچرز موشن پیکچر گروپِ شرکت سونی پیکچرز انترتینمنت است که از زمان پیوستگی‌اش برای بیش از چندین دهه، اهداف مختلفی را برای شرکت‌های مادر خود به ارمغان آورده است.
مترجمان مقدس (؛ ) گروهی است از چهره‌های ادبی و قدیس کلیسای حواری ارمنی که الفبای ارمنی را بنیان نهاده، کتاب مقدس را ترجمه کرده و یک جنبش نگارشی را شروع کرده و آثاری مهمی را به زبان ارمنی ترجمه کرده‌اند.
مترجمان مقدس عبارتند از:
ترجمه کتاب مقدس در سال ۴۲۵ میلادی توسط مترجمان مقدس به پایان رسید. نخستین کلمات نوشته به زبان ارمنی خط آغازین امثال سلیمان بود:
نخستین ترجمه کتاب مقدس به زبان ارمنی از جمله آثاری قدیمی‌ترین است که باقی مانده‌است و هنوز نیز مناجات‌نامه کلیسای ارمنی مورد استفاده قرار می‌گیرد.The heritage of Armenian literature, by Agop Jack Hacikyan, Gabriel Basmajian, Edward S. Franchuk and Nourhan Ouzounian, Wayne State University Press, 2005, p. 96
کلیسای حواری ارمنی یادبود مترجمان مقدس را در ماه اکتبر جشن می‌گیرد. کلیساهای مترجمان مقدس درارمنستان و جوامع مختلف دیاسپورای ارمنی (ایالات متحده آمریکا، ایرانArmenian Churches in Asia و غیره) بنیان نهاده شده‌است.
به گفته دنیس پاپازیان (Dennis Papazian), «"مترجمان مقدس" در کلیسای حواری ارمنی بسیار مورد احترام هستند. بسیاری از آثاری ترجمه شده نسخه اصلی یونانی و سیریک گمشده‌اند لیکن ترجمه ارمنی محفوظ مانده‌اند.»Armenians , by Prof. Dennis R. Papazian
نبرد حلب ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
رانده‌شده فیلمی است محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی رنی هارلین است. در این فیلم بازیگرانی همچون سیلوستر استالونه، برت رینولدز، کیپ پاردیو، تیل شوایگر، جینا گرشان، استلا وارن، کریستیان د لا فوئنته، استیسی ادواردز، رابرت شان لئونارد، ژاک ویلنوو، آدریان فرناندز و خوان پابلو مونتویا ایفای نقش کرده‌اند.
لوییز هکتور (؛ – اکتبر ۱۹۶۸ (aged ۸۵)) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۵ تا ۱۹۵۴ میلادی فعالیت می‌کرد. او برای بازی در هولمز از ان‌بی‌سی در سال ۱۹۳۷ میلادی انتخاب شده بود."The Adventures of Sherlock Holmes - 23 Old-time Radio Shows with Various Actors"; at amazon.com; retrieved May 2016 این اولین بار بود که شرلوک هولمز در تلویزیون نقش پردازی می‌شد."First Actor to Portray Sherlock Holmes on TV"; Guinness World Records online; retrieved November 2016
وی در ۱۹۶۸ در نیویورک درگذشت.
کایدان () فیلمی در ژانر ترسناک و فانتزی به کارگردانی هیدئو ناکاتا است که در سال ۲۰۰۷ اکران شد. از بازیگران آن می‌توان به کومیکو آسو، آساکا ستو، هیتومی کوروکی، و مائو اینوئه اشاره کرد.
رایانه مرد کوچک ، یک مدل سفارشی از رایانه است، که توسط دکتر استوارت مادنیک در سال ۱۹۶۵ میلادی ساخته شد. این رایانه در حالت کلی برای آموزش دانشجویان مورد استفاده قرار می‌گیرد، زیرا یک رایانه با معماری ون نیومن ساده – که شامل تمامی ویژگی‌های اساسی رایانه‌های مدرن است - را مدل می‌کند. این نوع رایانه قابلیت برنامه‌ریزی شدن در زبان ماشین (دهدهی به جای دودویی) یا زبان اسمبلی را دارد.
این مدل بر اساس مفهوم حبس کردن یک مرد کوچک در یک اتاق پستی دربسته تعریف شده‌است (مشابه با یک رایانه در این طرح). در یک سوی انتهایی اتاق ۱۰۰ جعبهٔ نامه (حافظه) وجود دارد که از ۰ تا ۹۹ شماره‌گذاری شده‌اند، که هر کدام می‌تواند شامل یک دستورالعمل یا دادهٔ ۳ رقمی باشد (از رنج ۰۰۰ تا ۹۹۹). به‌علاوه دو جعبهٔ نامه در سمت دیگر انتهایی اتاق قرار دارد که با برچسب‌های INBOX و OUTBOX برچسب‌گذاری شده‌اند و برای ارسال و دریافت داده‌ها استفاده می‌شوند. در مرکز اتاق یک محوطهٔ کاری وجود دارد که شامل ۱) دو دستورالعمل سادهٔ محاسباتی است (جمع و تفریق) که آن را به نام انباره و ۲) یک شمارش‌گر قابل بازنشاندن که با نام «شمارش‌گر برنامه» می‌شناسیم. این شمارش‌گر برنامه آدرس دستورالعمل بعدی که مرد کوچک آن را انجام خواهد داد، نگاه می‌دارد. افزایش یک واحدی شمارشگر برنامه در حالت عادی بعد از اجرای هر دستورالعمل، به مرد کوچک اجازه می‌دهد تا در طی یک برنامه به‌طور متوالی فعالیت داشته باشد. دستورالعمل‌های انشعاب اجازهٔ قراردادن تکرار (حلقه) و ساختارهای برنامه ایی شرطی را در یک برنامه می‌دهند. قرار دادن شمارشگر برنامه بر روی یک آدرس غیر متوالی در صورت رخداد یک شرط خاص (نوعاً در اینجا وقتی مقدار داخل انباره صفر یا مثبت شود).
هر جعبهٔ نامه (نشان دهندهٔ یک مکان حافظهٔ منحصر به فرد) شامل هردوی دستورالعمل‌ها و داده هاست. در نتیجه بایستی مراقب بود تا زمانی‌که یک آدرس حافظه شامل داده است، شمارشگر برنامه را از افزایش بازداریم (مرد کوچک تلاش می‌کند تا آن را برای یک دستورالعمل متوقف نکند). این مزیت نی تواند با نوشتن دستورالعمل‌ها در جعبهٔ نامه بدست آید که به معنی آن است که کد مورد وقفه قرار گرفته تا یک کدِ خوداصلاحگر ایجاد نماید. برای استفاده از رایانه مرد کوچک، کاربر داده‌ها را در جعبه‌های نامه بارگذاری می‌نماید و سپس برای شروع اجرا به مرد کوچک اطلاع می‌دهد؛ که با دستورالعمل ذخیره شده در خانهٔ صفر حافظه آغاز می‌شود. در یک حالت متفاوت، ریست کردن شمارشگر برنامه به صفر، باعث راه اندازی مجدد برنامه می‌شود.
مرد کوچک برای اجرای یک برنامه مراحل زیر را اعمال می‌کند:
در حالی که رایانه مرد کوچک منعکس‌کنندهٔ عملکرد واقعی پردازنده دودویی می‌باشد، سادگی اعداد اعشاری انتخاب شده برای به حداقل رساندن پیچیدگی برای دانش آموزانی که ممکن است در کار با دودویی/هگزادسیمال مشکل داشته باشند.
برخی از شبیه‌سازهای این نوع رایانه به‌طور مستقیم با استفاده از ۳ دستورالعمل عددی و برخی دیگر با استفاده از ۳-کد حفظی نامه و برچسب، برنامه‌ریزی شده‌اند. در هر صورت این مجموعه دستورالعمل به‌طور عامدانه برای ساده کردن درک، بسیار محدود است ("به‌طور معمول حدود ده دستورالعمل"). اگر این رایانه از کد حفظی و برچسب استفاده کند سپس هنگامی که برنامه اسمبل شده‌است، این‌ها به ۳ دستورالعمل عددی تبدیل می‌شوند.
جدول زیر یک نمونه مجموعه دستورالعمل عددی و کدهای حفظی معادل آن را نشان می‌دهد.
این برنامه (دستورالعمل ۹۰۱ به دستورالعمل ۰۰۰) فقط با استفاده از کدهای عددی نوشته شده‌است. این برنامه دو عدد را به عنوان ورودی و خروجی متفاوت می‌گیرد. توجه کنید که اجرا در صندوق پستی ۰۰ شروع می‌شود و پس از آن در صندوق پستی ۰۷ اتمام می‌یابد. معایب برنامه‌نویسی رایانه مرد کوچک، استفاده از کدهای دستورالعملی عددی مورد بحث در زیر است.
زبان اسمبلی یک زبان برنامه‌نویسی سطح پایین است که به جای کدهای دستورالعمل عددی از حفظیات و برچسب‌ها استفاده می‌کند. اگرچه رایانه‌های مرد کوچک تنها از یک دستهٔ محدود از حفظیات استفاده می‌کنند، راحتی استفاده از یک حفظی برای هر دستورالعمل از زبان اسمبلی همان برنامه-که در زیر نشان داده شده-روشن می‌سازد. برنامه‌نویس نیازی به بخاطر سپردن یک مجموعه از کدهای عددی بینام ندارد و اکنون می‌تواند بوسیلهٔ یک مجموعه از کدهای بیشتر حفظی قابل یادآوری برنامه‌ریزی شود. اگر این حفظی یک دستورالعمل شامل یک آدرس حافظه باشد (یک دستور انشعاب یا بارگیری/ذخیره داده) سپس یک برچسب برای نامگذاری آدرس حافظه استفاده می‌شود.
بدون برچسب‌ها برنامه‌نویس نیازمند به محاسبهٔ دستی آدرس‌های صندوق پستی (حافظه) است. در مثال کد عددی، اگر یک دستورالعمل جدید قبل از دستورالعمل HLT پایانی، وارد شود، سپس این دستورالعمل HLT از آدرس ۰۷ به ۰۸ انتقال می‌یابد (برچسب‌گذاری آدرس از مکان ۰۰ شروع می‌شود). فرض کنید کاربر ۶۰۰ را به عنوان اولین ورودی وارد کند. دستورالعمل ۳۰۸ معنی می‌دهد که این مقدار در آدر ۰۸ ذخیره خواهد شد و دستورالعمل 000 (HLT) بازنویسی می‌شود؛ بنابراین ۶۰۰ معنی می‌دهد "انشعاب به صندوق پستی آدرس ۰۰" برنامه به جای توقف، در یک چرخهٔ بی پایان قرار خواهد گرفت.
برای کار روی این مشکل، اکثر زبان‌های اسمبلی (شامل رایانه مرد کوچک) شامل محفوظات و برچسبهاست. یک برچسب به‌طور ساده یک کلمه است که برای نام یک آدرس حافظه که یک دستورالعمل یا داده ذخیره شده‌اند، یا ارجاع به آدرس داخل دستورالعمل.
زمانیکه یک برنامه اسمبل می‌شود:
در این مثال زبان اسمبلی که از حفظیات و برچسب‌ها استفاده می‌کند، اگر یک دستورالعمل قبل از دستورالعمل HLT پایانی وارد شود سپس مکان آدرس با FIRST برچسب‌گذاری شده اکنون به جای ۰۸ در مکان آدرس ۰۹ باید باشد و دستورالعمل STA FIRST زمانی‌که برنامه اسمبل می‌شود به جای 308 (STA 08) به 309 (STA 09) تبدیل می‌شود.
از این رو برچسب‌ها استفاده می‌شوند برای:
این برنامه یک ورودی از کاربر دریافت کرده و آن را تا صفر به‌طور کاهشی می‌شمارد.
این برنامه یک ورودی از کاربر گرفته، آن را مربع کرده، و پاسخ را برمی‌گرداند و سپس تکرار می‌کند. وارد کردن صفر منجر به اتمام برنامه خواهد شد. (نکته: یک ورودی که خروجی را به بیش از ۹۹۹ نگاشت دهد، باعث بروز یک خطا به دلیل محدودیت تعداد ۳ رقم LMC می‌شود).
"نکته: اگر بعد از دستور DAT داده‌ای نباشد آنگاه بطور پیش‌فرض عدد صفر در آدرس حافظه ذخیره می‌شود."
در مثال بالا، [BRZ ENDLOOP] وابسته به یک رفتار تعریف نشده‌است، از آنجایی که COUNT-VALUE می‌تواند منفی باشد، بعد از اینکه مقدار انباره undefined شد، نتیجه BRZ یا انشعاب می‌یابد یا هیچ (انباره می‌تواند صفر باشد، یا پوشیده شود). برای سازگاری کد با مشخصات، جایگزین کنید:
بوسیلهٔ نسخهٔ پیش رو، که VALUE-COUNT جایگزین COUNT-VALUE شده اس، مطمئن می‌شویم که انباره هرگز پاریز نخواهد شد:
مثال دیگر quine است، کد ماشین خودش را چاپ می‌کند (چاپ کردن منبع غیرممکن است زیرا حروف نمی‌توانند به خروجی روند):
این کواین با استفاده از کد خوداصلاحگر کار می‌کند. مکان ۰ در هر تکرار اضافه می‌شود، آن خط کد را به خروجی برده، تا زمانی‌که خروجی کد ۱ شود، در این نقطه به مکان ONE پرش می‌کند. مکان ONE با یک ۰ شروع شده، بنابراین به عنوان یک دستور HALT/COB تفسیر می‌شود.
آکو روشی () یک فیلم رنگی ژاپنی در مورد ۴۷ رونین به کارگردانی ساداتسوگو ماتسودا است که در سال ۱۹۶۱ اکران شد.
ساداتسوگو ماتسودا ، ساداجی ماتسودا (۲ ۱۹۰۶ نوامبر– ۲۰ ژانویه ۲۰۰۳، توکیو، ژاپن) یک کارگردان فیلم ژاپنی بود. وی فیلم‌هایی را از دهه ۱۹۲۰ تا دهه ۱۹۶۰ کارگردانی کرد. از فیلم‌های او می‌توان به آکو روشی (۱۹۶۰) اشاره کرد.
داستان زاتوایچی () فیلمی به کارگردانی میزومی کنجی است که در سال ۱۹۶۲ اکران شد. از بازیگران آن می‌توان به شینتارو کاتسو اشاره کرد.
زاتوئیچی و قفسه سینه‌ای از طلا فیلمی است که در سال ۱۹۶۴ اکران شد. از بازیگران آن می‌توان به شینتارو کاتسو و تومیسابورو واکایاما اشاره کرد.
مَاندینگو فیلمی است محصول سال ۱۹۷۵ و به کارگردانی ریچارد فلایشر است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیمز میسون ، سوزان جرج ، پری کینگ ، لیلیان هایمن، ریچارد وارد، براندا سایکس ، کن نورتون ، پال بندیکت ، بن مسترز ، دبی مورگان ، سیلوستر استالونه ایفای نقش کرده‌اند.
جشن کاترین مقدس جشنی است که از قرن دهم میلادی، هرساله در روز ۲۵ نوامبر برگزار می‌شود و یاد و خاطره شهادت کاترین اسکندریه را گرامی می‌دارد. این جشن به ویژه در استونی محبوب است و نشانه‌ای برای فرارسیدن زمستان است. از سوی دیگر، این جشن نزد لوتریانیسمها به کاترین، همسر هنری هشتم انگلستان نیز مربوط می‌شود.
در بلژیک و فرانسه ضرب‌المثلی وجود دارد که می‌گوید: «در روز کاترین مقدس، هر درختی ریشه می‌گیرد». براساس همین باور عام نیز، این روز زمانی ایده‌آل برای کاشت درختان است.
ادامه داستان زاتوایچی یک فیلمی به کارگردانی کازوئو موری است که در سال ۱۹۶۲ اکران شد. از بازیگران آن می‌توان به شینتارو کاتسو، تومیسابورو واکایاما، و ایجیرو یاناگی اشاره کرد.
مبارزه، زاتوایچی، مبارزه فیلمی در ژانر ماجراجویی به کارگردانی میزومی کنجی است که در سال ۱۹۶۴ میلادی اکران شد. از بازیگران آن می‌توان به شینتارو کاتسو اشاره کرد.
دنیای گمشده سندباد ، دای توزوکو، فیلمی به کارگردانی تانیگوچی سنکیچی است که در سال ۱۹۶۳ اکران شد. از بازیگران آن می‌توان به توشیرو میفونه و می هاما اشاره کرد.
به من برس فیلمی است محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی جان هرتسفلد است. در این فیلم بازیگرانی همچون سیلوستر استالونه، کیرا سجویک، کریستف ام. اورت، توماس جین، کلسی گرمر، کوین کانلی، تام برنگر، دنی آیلو، عمری هاردویک، نلی، دیوید اوهارا، دنی ترخو، رایان کوانتن، تام سایزمور، کری الویس، الیزابت هنستریج و چاک زیتو ایفای نقش کرده‌اند.
بازاریابی بشارتی (به : Evangelism marketing) فرم پیشرفته بازاریابی دهان‌به‌دهان است که در آن شرکت مشتریانی که به‌شدت به یک محصول خاص یا خدمات باور قوی دارند را توسعه می‌دهد. این مشتریان آزادانه تلاش می‌کنند تا دیگران برای خرید و استفاده از محصول یا خدمات شرکت فوق متقاعد کنند.
واژه بشارتی یا مبلغانه از سه کلمه «آوردن خبرهای خوب» یا همان «مژده» می‌آید و بازاریابی بشارتی ریشه گرفته از احساسات مذهبی است، در بازاریابی بشارتی مصرف‌کنندگان توسط باورهای خود در مورد یک محصول یا خدمات به حرکت درمی‌آیند تا با موعظه و آگاهی‌رسانی دیگران را نیز از محصول و خدمت درست منتفی نمایند. بازاریابی بشارتی تبلیغ و تمجید مثبت از برند و اظهارنظرهای تحقیرآمیز و تبلیغ منفی دربارهٔ برندهای رقیب توسط برخی مشتریان است. تبلیغات دهان‌به‌دهان ناشی از بشارت برند ریشه در دل‌بستگی روانی و عاطفی افراد به برند مربوطه دارد.
محققان، ارتباط برند با مصرف‌کنندگان را همانند روابط بین افراد در زمینه‌های اجتماعی تفسیر می‌کنند و هنجارهای اجتماعی را هدایت‌کننده مصرف‌کنندگان در تعاملات با برند می‌دانند. مشتریان ممکن است به‌صورت فعال رفتارهایی مثل احساس نزدیکی و قرابت یا جذابیت در مورد برند از خود نشان دهند یا رفتارهای ضد برند مانند احساسی منفی و دوری یا فاصله گرفتن از برند را نشان دهند. در صورت ارتباط مؤثر برند با مصرف‌کننده، این امر باعث انتشار و تبلیغ برند در میان ارتباطات مصرف‌کنندگان با یکدیگر می‌شود و نیز رفتارهای مرتبط با برند را در پی خواهد داشت. به عبارت دیگر ارتباط مؤثر برند با مصرف‌کننده همبستگی مثبتی با تبلیغات دهان‌به‌دهان یا موارد قویی‌تری مانند حمایت از برند، دارد.
بسیاری از سازمان‌ها علاقه‌مندند تا با درک روابط مصرف‌کننده و برندهای خود بتوانند رفتارهایی که برای برندشان سودمند است را پرورش و تشویق نمایند. به همین منظور سازمان‌ها توجه خود را بر گروه کوچکی از مصرف‌کنندگان که مبشران یا مبلغان برند خوانده می‌شوند متمرکز نموده‌اند. مبلغان برند، علاقه شدیدی به برند شرکت دارند و به‌طور فعالی به تبلیغ در مورد آن می‌پردازند و تجربیات مثبت خود در رابطه برند را با دیگران به اشتراک می‌گذارند، آن‌ها با کاهش حس ابهام دیگران را برای استفاده از برند و تجربه کردن آن تشویق می‌نمایند و حتی تلاش می‌کنند افراد را از مصرف برندهای رقیب منصرف نمایند. مصرف‌کنندگان پرشور و برونگرا به احتمالی زیاد مبلغان و مبشران برندهای خود هستند. مبشران و مبلغان برند نه‌تنها برند را عاشقانه تبلیغ می‌کنند بلکه تعهد خود را با تکرار خرید برند نشان می‌دهند؛ بنابراین وفاداری به برند دل‌بستگی عاطفی به برند و نیت تکرار خرید برند تعریف می‌شود.
«بشارت» یا همان Evangelism در دوره شکوفایی اینترنت در دهه ۱۹۹۰ تبدیل به اسم رمز کسب‌وکارها شده بود. بسیاری از مردم معتقدند گای کاوازاکی، رئیس مبلغان سابق اپل کامپیوتر، پدر بازاریابی بشارتی است. کاوازاکی در کتاب‌های خود "هنر شروع" و "چگونه رقابت خود را به دیوانگی بکشانیم"، می‌گوید:مشتریان مبلغ از روی اعتقاد خالص خود به گسترش توصیه و جذب مشتریان جدید می‌پردازند، نه برای کالا یا پول
بازاریابی بشارتی گاهی اوقات با بازاریابی رابطه‌ای (به : affiliate marketing) اشتباه گرفته می‌شود. درحالی‌که در برنامه‌های رابطه‌ای مشوق‌هایی در قالب پول یا محصولات ارائه می‌شود ولی در بازاریابی بشارتی مشتریان از روی اعتقاد خالص نه برای دریافت کالا یا پول به توصیه و جذب مشتریان جدید می‌پردازند، هدف مشتری مبلغ به‌سادگی ارائه خدمتی به افراد دیگر جامعه است. همان‌طور که مشتریان مبلغ به‌طور مستقل عمل می‌کنند، آن‌ها اغلب به تأثیرگذاران کلیدی تبدیل می‌شوند. واقعیت این است که به مبلغان پولی پرداخت نمی‌شود یا در ارتباط با هیچ شرکتی نیستند تا باورهای خود را با دیگران به‌عنوان باوری معتبر و درست به اشتراک بگذارند.
گای کاوازاکی در مقاله هنر بشارت می‌گوید: بنا به تجربه من، سه راه برای بشارت مؤثر وجود دارد: گپ‌وگفت، صحبت در عموم و رسانه‌های اجتماعی.
بشارت دادن به افرادی که از قبل می‌شناسید بسیار راحت‌تر است. فرایند ایجاد و پرورش این ارتباطات اجتماعی همان چیزی است که به آن گپ‌وگفت می‌گوییم. برای اینکه افراد بیشتری شما را بشناسند باید:
سخنرانی کردن بخش مهمی از بشارت است چراکه شما را وادار می‌کند پیام منسجمی طراحی کنید و به گروه بزرگی از افراد اعلام کنید. برای دست‌یابی به این هدف باید:
رسانه‌های اجتماعی می‌توانند طی چند هفته شما را در معرض دید هزاران نفر قرار دهد. برای دست‌یابی به این هدف باید:
یکی از راه‌های قوی دیگر برای مبلغان در قالب جوامع مشتریان است. جوامع مشتریان گروهی از کاربران یک محصول یا خدمت را برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات و بحث در مورد مسائل مشترک باهم در یکجا جمع می‌نماید.
برخی از شرکت‌ها به چنین رویدادهایی کمک می‌کنند، به‌عنوان‌مثال جنرال موتورز پیک‌نیک تابستانی سالانه‌ای برای هزاران نفر از مشتریان اتومبیل‌های ساترن خود در تنسی سازماندهی می‌کند. مثال دیگر گروه صاحبان هارلی (HOGS) است که توسط هارلی دیویدسون سازماندهی‌شده و موتورسواران محلی و جهانی را از طریق جلسات ماهه و سالانه‌ای که در سراسر جهان برگزار می‌کند به هم متصل می‌نماید.