moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
«درویش بی‌جا» یا «بی‌جا درویش» شتربان پرآوازه افغان بود که در سال ۱۹۵۷ (میلادی) در شهر پورت آگوستا در درگذشت. داگلاس استوارت شاعر سرشناس استرالیایی در شعری نام «افغان» ویژگی‌های بی‌جا درویش را توصیف می‌کند.
پس از پایان ساخت خط آهن، دولت استرالیا دستور داد تا شتربانان، شترهای خود را بکشند. اما آنها شترها را در طبیعت رها کردند. به همین دلیل، امروز بزرگ‌ترین جمعیت شترهای جهان که بیش از یک میلیون نفر تخمین زده می‌شود در سرزمین‌های مرکزی استرالیا زندگی می‌کند.
پس از نبردهای اولیه بین بومیان جزیره استرالیا و مهاجران اروپایی بر سر زمین، بومیان استرالیا را مجبور کردند در حاشیه جامعه اروپایی زندگی‌کنند. برخی از آنها در بیابان به پرورش گاو و گوسفند با دستمزد بسیار کم پرداختند که در بسیاری موارد، حتی همان هم به آنان پرداخت نشد. دولت‌های مستعمرات، مناطقی را برای زندگی بومیان، مشخص کردند اما حتی در آن مناطق هم اجازه زندگی به سبک سنتی را ندادند. برای نمونه، بومیان نمی‌توانستند آزادانه شکار کنند یا آنطور که می‌خواهند میوه جمع کنند.
در اواخر سده ۱۹ (میلادی) دولت‌های مستعمرات، حقوق بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس را از آنان گرفتند. این دولت‌ها جای زندگی و حتی کسی را که بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس می‌خواستند با او ازدواج کنند را کنترل می‌کردند. آنها بسیاری از فرزندان بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس را از والدین خود جدا کردند و به خانواده‌های سفیدپوست یا پرورشگاه‌های دولتی فرستادند. چنین سیاست‌هایی تا میانه سده ۲۰ (میلادی) ادامه داشتند. موضوع این «نسل دزدیده شده» هنوز هم دلیلی بر تاسف عمیق برای بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس و دیگر استرالیایی‌ها است و موضوع پوزش ملی در مجلس استرالیا در سال ۲۰۰۸ (میلادی) بود.
«سافرجت» (به معنی "حق رای") گزاره‌ای بود در سراسر جهان برای کارزار زنان برای گرفتن حق رأی زنان بکار می‌رفت. در دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰ (میلادی) هر مستعمره‌ای دستکم یک انجمن سافرجت داشت. سافرجت‌ها هزاران امضا برای دادخواست خود گردآوری کردند تا به مجالس مستعمرات خود ارائه کنند.
هنریتا داگدیل نخستین زن مدافع حق رأی زنان در استرالیا بود. تلاش‌های او منجر به اعطای حق رای به زنان استرالیا شد.
در ۱۸۹۵ (میلادی) زنان استرالیای جنوبی، در جنبش خود برای حق رای و داشتن نماینده در مجلس، پیروز شدند. در سال ۱۸۹۹ (میلادی) نیز زنان استرالیای غربی به حق رای رسیدند.
در سال ۱۹۰۲ (میلادی) استرالیا نخستین کشور جهان بود که زنان در آن هم حق داشتن رای، و هم حق نمایندگی در مجلس را داشتند. اما بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس تا سال ۱۹۶۲ (میلادی) چنین حقی را نداشتند.
در سال ۱۹۲۳ (میلادی) ادیث کوان نخستین نماینده زنی بود که در استرالیای غربی به نمایندگی رسید. در ۱۹۴۳ (میلادی) انید لیونز نخستین زنی بود که برای نمایندگی در مجلس استرالیا برگزیده شد.
پس از ورود بریتانیایی‌ها و تا پیش از ۱۹۰۱ (میلادی) استرالیا از ۶ مستعمره جداگانه و خودمختار زیر نظر دولت بریتانیا تشکیل شده بود که مستقل از هم توسعه یافتند. هر مستمعره، قانون اساسی و قانون ویژه خود در امور دفاعی، مهاجرت، پست، بازرگانی، و ترابری را داشت. این موضوع باعث دشواری‌هایی بین مستعمره‌ها می‌شد. برای نمونه، بازرگانی و ترابری بین مستمعره‌ها گران و کُند بود و اجرای قانون، در مستعمره‌ها سخت بود. همچنین، مستعمره‌های جدا از هم، نظام دفاعی ضعیفی داشتند. در نتیجه، مردم خواستند که مستعمره‌ها با یکدیگر متحد شوند. از آن مهمتر شکل‌گیری هویت ملی استرالیایی بود و حس ملی‌گرایانه فراگیری بین همه ساکنان استرالیا وجود اشت. در رقابت‌های بین‌المللی، تیم‌های ورزشی مستعمره‌ها همگی با هم با نام «استرالیا» شرکت می‌کردند و فرهنگ استرالیایی در ترانه‌ها، اشعار، داستان‌ها، و هنر، در حال گسترش بود.
در پایان سده ۱۹ (میلادی) ۲ بار تلاش شد که مستعمره‌ها با یکدیگر متحد شوند. نخستین بار در ۱۸۸۹ (میلادی) هنری پارکز برای تشکیل یک ملت تازه و قدرتمند، فراخوان داد. همایش فدراسیون استرالیا در ۱۸۹۰ (میلادی) برگزار شد تا دربارهٔ ایده فدراسیون استرالیا گفتگو کنند.
در سال ۱۸۹۳ (میلادی) و پس از کمی تأخیر، سرعت حرکت به سوی فدراسیون، افزایش یافت. رای‌دهندگان، اعضای کنوانسیون بعدی قانون اساسی را برگزیدند و در دو همه‌پرسی به پذیرش قانون اساسی تازه استرالیا رای دادند. دولت بریتانیا نیز پذیرفت که استرالیا می‌تواند خود را مدیریت کند.
لایحه قانون اساسی همسود استرالیا ۱۹۰۰ (قانون اساسی استرالیا) یک سند حقوقی است که قوانین پایه‌ای حکومت استرالیا را تعیین می‌کند. این قانون، آغاز به کار و چگونگی کارکرد مجلس استرالیا (مجلس نمایندگان و مجلس سنا)، و دادگاه عالی استرالیا را را تعریف می‌کند. این قانون، در اصل در سال ۱۹۰۰ (میلادی) به عنوان یک لایحه در مجلس بریتانیا به تصویب رسید. با اجرایی شدن این قانون در ۱ ژانویه ۱۹۰۱ مستعمره‌های استرالیا متحد شدند و کشور مستقل «همسود استرالیا» پدید آمد.
در ۱ ژانویه ۱۹۰۱ ادموند بارتون که جنبش فدراسیون استرالیا در نیو ساوث ویلز را رهبری می‌کرد نخستین نخست‌وزیر استرالیا شد. دولت او در برابر جمع بزرگی از مردم در سنتنیال پارک سیدنی سوگند خورد.
به این ترتیب، استرالیا ملتی مستقل در امپراتوری بریتانیا شد اما حاکمیت ملی خود در امور دفاعی و امور خارجه را تا سال ۱۹۳۱ (میلادی) نیافت. تا سال ۱۹۴۸ (میلادی) و تصویب لایحه شهروندی استرالیا بیشتر استرالیایی‌ها به‌جای شهروندی استرالیا هنوز شهروندی بریتانیا را داشتند. با اینکه احساس ملی‌گرایی در حال گسترش بود اما حس بریتانیایی بودن همچنان قوی بود.
در دهه ۱۸۸۰ (میلادی) کارگران استرالیایی، اتحادیه‌های کارگری قدرتمندی ساخته بودند. این اتحادیه‌ها در دوره‌های رکود اقتصادی و خشک‌سالی، اعتصاب‌هایی را برای حفاظت از دستمزدها و شرایط کاری، برگزار می‌کردند.
در ۱۸۹۱ (میلادی) این کارگران، حزب کارگر استرالیا را بنیان گذاشتند. تمرکز اصلی این حزب بر افزایش دستمزدها و بهبود شرایط کاری کارگران بود. مردم طبقه متوسط، شرایط زندگی بهتری نسبت به کارگردان داشتند اما متوجه شرایط کارگران شدند. هیئت‌های تخصصی برای تعیین دستمزد پدید آمدند تا از اعتصاب جلوگیری کنند. در سال ۱۹۰۷ (میلادی) دادگاه سازش و داوری کشورهای همسود، کمینه دستمزدی را فراهم کرد که جوابگوی هزینه‌های کارگر، همسر، و سه فرزند برای یک زندگی ساده و مرفه باشد.
در سال ۱۹۱۰ (میلادی) نخستین نسخه از حزب لیبرال استرالیا شکل گرفت. این حزب، در طول سال‌ها بارها نام خود را تغییر داده‌است که «حزب ملی‌گرایان» و «حزب استرالیای متحد» از آن جمله هستند. رابرت منزیس در سال ۱۹۴۴ (میلادی) حزب لیبرال را آنگونه که امروز وجود دارد بنیان نهاد. او بعدها طولانی‌ترین دوره نخست‌وزیری در استرالیا را به خود اختصاص داد.
پس از جنگ جهانی اول، «حزب کشور» تشکیل شد تا اهداف کشاورزان را پیش ببرد. امروز این حزب به نام «حزب ملی» نیز شناخته می‌شود و معمولاً با حزب لیبرال ائتلاف می‌کند.
سیاست استرالیای سفید با تصویب لایحه محدودیت مهاجرت در دسامبر ۱۹۰۱ به قانون تبدیل شد. این قانون، مهاجرت کاری و مردم غیر سفیدپوست به استرالیا را محدود کرد.
مردم با نژاد غیر اروپایی، باید امتحان دیکته ۵۰ واژه‌ای به یکی از زبان‌های اروپایی را قبول می‌شدند. اعضای اتاق بازرگای چین، وکیل دادگستری، ویلیام آ کت، و رهبر بازرگانان چینی، اعتراضات عمومی ترتیب داد اما نتوانستند این قانون را تغییر دهند.
مهاجران اروپایی در فدراسیون استرالیای تازه تأسیس، ارج نهاده می‌شدند. اگرچه، مشارکت‌های فرهنگی هندی‌ها، چینی‌ها، مردم اقیانوس آرام و خاور میانه، همان هنگام نیز بخشی از هویت اجتماعی استرالیا بود.
به غیر از درگیری بین مهاجران و بومیان، استرالیا تاریخ صلح‌آمیز تحسین‌برانگیزی داشته‌است. در تاریخ استرالیا جنگ داخلی یا انقلاب وجود نداشته‌است.
نسل‌های زیادی از استرالیایی‌ها به امپراتوری بریتانیا وفادار ماندند.
به عنوان یک پاسگاه اروپایی در نزدیکی آسیا، استرالیا از نظر تاریخی احساس آسیب‌پذیری می‌کرده‌است. این احساس پس از تبدیل امپراتوری ژاپن تبدیل به یک قدرت نظامی، بیشتر شد. تکیه استرالیا بر امپراتوری بریتانیا و نیروی دریایی آن برای دفاع از خود بود. استرالیا در هر دو جنگ برای حفظ قدرت امپراتوری بریتانیا و دفاع از خود جنگید.
استرالیا در اوت ۱۹۱۴ وارد جنگ جهانی اول شد و در سال ۱۹۱۵ (میلادی) در حمله به امپراتوری عثمانی که متحد امپراتوری آلمان بود مشارکت کرد. سربازان سپاه مشترک استرالیا و نیوزیلند (اَنزَک) در نبرد گالیپولی نقش مهمی ایفا کردند.
آنها مجبور بودند در حالیکه نیروهای ترک به سوی آنها شلیک می‌کنند از صخره‌های پرشیب بالا بروند. با وجود اینکه مردان جوان زیادی مردند اما بالاخره توانستند از صخره‌ها بالا بروند و پیروز شوند. استرالیایی‌ها به روحیه اَنزَک بسیار افتخار می‌کنند.
پس از نبرد گالیپولی، نیروهای استرالیایی در جبهه باختری در بلژیک و فرانسه جنگیدند. در آنجا بود که این سربازان را «بیل زَن» نامیدند. چون آنها وقت زیادی را برای کندن و تعمیر ترانشه‌ها صرف کردند. با فرماندهی ارتشبد جان موناش، بیل زن‌های استرالیایی به پیروزی‌های بزرگی در واپسین نبردها در برابر امپراتوری آلمان دست یافتند و فرانسوی‌ها به خاطر کمک استرالیایی‌ها به پیروزی، قدردانی ماندگاری از آنها کردند.
نیروهای استرالیا همچنین در خاور میانه نیز حضور داشتند و در دفاع از کانال سوئز و پیروزی نیروهای متفقین در شبه‌جزیره سینا و فلسطین نقش مهمی ایفا کردند.
سنت اَنزَک در شبه‌جزیره گالیپولی در ترکیه شکل گرفت.
با ورود سربازان استرالیایی به گالیپولی در ۲۵ آوریل ۱۹۱۵ یک رشته عملیات جنگی آغاز شد که ۸ ماه طول کشیدند و بیش از ۲۶٬۰۰۰ نفر تلفات داشتند. از میان این تلفات ۸۰۰۰ نفر کشته شدند یا به خاطر بیماری درگذشتند. شجاعت و روحیه این سربازان، افسانه اَنزَک را شکل داد و گزاره «Anzac» اَنزَک بخشی از زبان استرالیا و نیوزیلند شد.
در ۲۵ آوریل ۱۹۱۶ استرلیا، نیوزیلند، انگلستان، و نیروهای متحد در مصر، نخستین سالگرد ورود نیروهای استرالیایی به گالیپولی را گرامی داشتند. از آن پس، روز ۲۵ آوریل به عنوان روز اَنزَک شناخته می‌شود.
در دهه ۱۹۲۰ (میلادی) مراسم روز اَنزَک در سراسر استرالیا برگزار می‌شد و ایالت‌ها روز اَنزَک را تعطیل رسمی اعلام کردند.
یادمان‌های بزرگ جنگ در مراکز ایالت‌ها ساخته شدند. بناهای تاریخی در شهرها و شهرستان‌ها در سراسر کشور، ادای احترام به مردان و زنانی هستند که در آن جنگ و درگیری‌های بعدی کشته شدند.
روز اَنزَک، روزی است که یاد همه آنهایی که در جنگ‌ها، درگیری‌ها، و ماموریت‌های صلح کشته شده و حس دوستی، پایداری در برابر مشکلات، و فداکاری آنان برای آیندگان این کشور، گرامی داشته می‌شود. این روز همچنین روزی برای تأمل در معانی مختلف جنگ است.
امروز، روز اَنزَک در استرالیا و سراسر جهان، جشن گرفته می‌شود. سربازان زن و مرد استرالیایی، صلح‌بانان، و کهنه سربازان کشورهای دیگر که از جنگ بازگشتند همگی با افتخار در رژه روز اَنزَک شرکت می‌کنند.
در دوره رکود بزرگ، فشار بسیار زیادی به مردم استرالیا آمد. این رکود با سقوط بورس نیویورک در اکتبر ۱۹۲۹ آغاز شد. دلایل دیگر رکود در استرالیا سقوط قیمت کالاهای استرالیایی و ناآرامی‌ها در بخش صنعت به خاطر از دست رفتن کارها و درآمدها بودند. در میانه سال ۱۹۳۲ (میلادی) تقریباً ۳۲٪ استرالیایی‌ها بیکار بودند.
تأثیر رکود بر جامعه استرالیا ویرانگر بود. بدون کار و درآمد ثابت، بسیاری از مردم، خانه‌های خود را از دست دادند. آنها مجبور بودند در پناهگاه‌های موقت و بدون وسایل گرمایشی و بهداشتی زندگی کنند. برخی مردها خانواده خود را ترک کردند یا به الکلیسم رو بردند. بسیاری از کودکان طبقه کارگر، مدرسه را در ۱۳ یا ۱۴ سالگی ترک کردند. بسیاری از زنان در مشاغل سطح پایین کار کرده و به‌تنهایی از کودکان و خانه‌های خود مراقبت می‌کردند.
در زمان منتهی به رکود، دولت استرالیا برنامه‌ای برای پشتیبانی از بیکاران نداشت. به غیر از خیریه‌ها و برخی سازمان‌های خصوصی، مردم فقیر به فواید عامه و برنامه‌های استخدامی وابسته بودند. اقتصاد از ۱۹۳۲ دوباره بهبود یافت اما در بسیاری موارد، آسیب وارده به خانواده‌ها بهبود نیافت.
در دوره ررکود بزرگ، نقش اساسی خیریه‌ها و داوطلبان استرالیایی برجسته بود.
در جنگ جهانی دوم استرالیایی‌ها در جبهه نیروهای متحد علیه آلمان نازی در اروپا، مدیترانه، و شمال آفریقا جنگیدند. آنها همچنین در جنوب خاور آسیا و اقیانوس آرام نیز علیه امپراتوری ژاپن جنگیدند.
نیروهای استرالیایی در بیایان‌های شمال آفریقا در برابر محاصره طولانی مدت در برابر آلمان‌ها و ایتالیایی‌ها در شهر طبرق ایستادگی کردند که آخرین خط دفاعی در برابر نیروهای آلمانی در مصر بود. برای ۸ ماه طولانی، این مردان (که بیشترشان استرالیایی بودند) با زندگی در غارها و شکاف‌ها در برابر حملات سهمگین و شرایط دشوار، مقاومت کردند. عزم راسخ، شجاعت، و شوخ‌طبعی آنان، همراه با راهکنش تهاجمی فرماندهانشان، منبع الهام آنها در برخی از تاریک‌ترین روزهای جنگ بودند. آنها با این کار، به شهرت ابدی «The Rats of Tobruk» (به معنی "موش‌های طبرق") رسیدند.
در ۱۹۴۱ (میلادی) امپراتوری ژاپن، جنگ در اقیانوس آرام را آغاز کرد. در پی آن، سربازان استرالیایی به دفاع از پاپوآ گینه نو برخاستند. این وظیفه به عهده سربازان ساده و سربازان وظیفه جوانی سپرده شد که آموزش نظامی کمی دیده بودند. آنها با دشمن در جنگل و در طول گذر پُر شیب و گلی جنگیدند که به راه کوکودا شناخته می‌شود. نیروهای استرالیایی جلوی پیشرفت ژاپنی‌ها را گرفتند. مانند خلیج کوچک اَنزَک در گالیپولی، راه کوکودا نیز تبدیل به زیارتگاهی برای برخی استرالیایی‌ها شده‌است.
در ۱۹۴۲ (میلادی) ژاپنی‌ها پایگاه بریتانیایی‌ها در سنگاپور را تصرف کردند. نزدیک به ۱۵٬۰۰۰ نفر از نیروهای استرالیایی در بین اسیرشدگان بودند که برای کار در ساخت راه‌آهن تایلند-برمه به کار گرفته شدند. در هنگام ساخت این راه‌آهن، خیلی از استرالیایی‌ها مورد رفتار بی‌رحمانه ژاپنی‌ها قرار گرفتند. بااینکه زندانیان استرالیایی از یکدیگر پشتیبانی می‌کردند اما بیش از ۲٬۷۰۰ نفر از آنان جان خود را از دست دادند.
مدت کوتاهی پس از جنگ جهانی دوم، از ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳ نیروهای مسلح استرالیا در قالب نیروی چند ملیتی سازمان ملل متحد برای جنگ برای دفاع از کره جنوبی در برابر نیروهای کمونیست کره شمالی فرستاده شدند.
کمی پس از آن استرالیا به کمک ایالات متحده آمریکا در پشتیبانی از دولت ویتنام جنوبی در برابر نیروهای کمونیست ویتنام شمالی پیوست تا دوباره این کشور را متحد کنند. جنگ ویتنام، همچنان بزرگترین تعهد نیروهای مسلح استرالیا از هنگام جنگ جهانی دوم است. حضور استرالیا در این جنگ از ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۳ طولانی‌ترین جنگ استرالیا است. مشارکت استرالیا در این جنگ، جنجالی بود. بسیاری از استرالیایی‌ها با هدف نشان دادن مخالفت خود با جنگ و به‌ویژه، اعزام مردان جوان استرالیایی، به خیابان‌ها رفتند.
وزارت دفاع استرالیا همچنین در درگیری‌هایی در تیمور شرقی، عراق، سودان، و افغانستان شرکت کرده و در عملیات نیروهای صلح‌بان سازمان ملل متحد در بخش‌های زیادی از جهان در خاور میانه، و منطقه آسیا-اقیانوسیه حضور داشته‌است.
مانند روز اَنزَک، استرالیایی‌ها یاد و خاطره کسانی را که در جنگ، خدمت کرده و درگذشته‌اند را در روز بزرگداشت، گرامی می‌دارند. در ساعت ۱۱ صبح روز ۱۱ نوامبر (روز پایان جنگ جهانی اول) هر سال، استرالیایی‌ها دست از کار می‌کشند تا فداکاری مردان و زنانی را که در جنگ‌ها شرکت کرده، کشته شده یا آسیب دیده‌اند را گرامی بدارند و لباس قرمز می‌پوشند.
در دوره بین دو جنگ جهانی، محدودیت شرایط ورود به استرالیا باقی ماند. بااینحال مهاجرت به استرالیا و به‌ویژه مردان از جنوب اروپا افزایش یافت. این مهاجران با خود مهارت‌های زیاد، تحصیل، و ارزش‌های فرهنگی خود را آوردند. آنها به توسعه صنایع مناطق روستایی کمک کردند و راه و راه‌آهن ساختند. سنگ‌تراشان باتجربه ایتالیایی، نقش مهمی در ساخت ساختمان‌های دولتی و مسکونی داشتند.
در پایان دهه ۱۹۳۰ (میلادی) پناهندگان یهودی اروپایی که از تهدید آلمان نازی می‌گریختند وارد استرالیا شدند. آنها از آلمان، اتریش، چکسلواکی، مجارستان، و لهستان می‌آمدند. بسیاری از آنان افرادی با تحصیلات عالی بودند و به پیشرفت اقتصاد و فرهنگ استرالیا کمک زیادی کردند.
نزدیک به ۱۸٬۰۰۰ سرباز ایتالیایی که در جنگ جهانی دوم به اسارت درآمدند در کمپ‌های اسرای جنگی در استرالیا نگه داشته شدند. آنها تنها برای مدت کوتاهی در کمپ ماندند و در این مدت به خوبی با آنها رفتار شد. بسیاری از این اسرا چیزهای زیادی دربارهٔ کشور و مردم استرالیا آموختند. پس از جنگ، بسیاری از آنان به عنوان مهاجر به استرالیا بازگشتند.
پس از جنگ جهانی دوم، استرالیا برای افزایش جمعیت خود، مهاجرت از دیگر کشورهای اروپایی را تشویق کرد. میلیون‌ها نفر از آلمان نازی گریخته بودند یا چون اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی کشورشان را اشغال کرده بود دیگر نمی‌توانستند به کشور خود بازگردند. نزدیک به ۱۷۰٬۰۰۰ نفر از آورگان جنگ به استرالیا رفتند تا زندگی تازه‌ای را آغاز کنند.
همچنین کمبود شدید نیروی کارگر وجود داشت. در آن هنگام، دولت استرالیا فکر می‌کرد رشد جمعیت برای آینده کشور، ضروری است. مهاجران بالغ و سالم که کمتر از ۴۵ سال سن داشتند با داشتن ۱۰ پوند استرالیا می‌توانستند به استرالیا مهاجرت کنند و برای فرزندان آنها رایگان بود. اما همچنان مهاجرت به ملیت‌های اروپایی و بریتانیایی محدود بود.
در سال ۱۹۴۹ (میلادی) دولت استرالیا کار بر روی یک طرح جسورانه برای ذخیره آب‌های رودخانه برفی، پیش از ریختن به دریا در خاور ایالت ویکتوریا را آغاز کرد. آب این رود برای آبیاری و تولید برق آبی، به جای دریا به درون خشکی، تغییر مسیر داده شد. این کار، یک پروژه بزرگ ۲۵ ساله بود.
طرح برق آبی کوه‌های برفی، بزرگترین پروژه مهندسی در استرالیا است. همچنین یکی از بزرگترین طرح‌های برق آبی در جهان است و به عنوان یکی از عجایب مدرن مهندسی عمران شناخته می‌شود.
طرح برق آبی کوه‌های برفی در پارک ملی کوزیوسکو در ایالت نیو ساوث ویلز قرار دارد. این طرح، ۱۶ سد بزرگ، ۷ نیروگاه برق، یک ایستگاه پمپ، و ۲۲۵ کیلومتر تونل، لوله، و قنات را دربرمی‌گیرد. بیشتر این تأسیسات، زیرزمینی هستند.
طرح برق آبی کوه‌های برفی، نیاز اساسی آب برای کشتزارهای نیو ساوث ویلز و ویکتوریا را تأمین می‌کند. همچنین نیروگاه‌های آن، تا ۱۰٪ برق نیو ساوث ویلز را تولید می‌کنند.
کار روی این طرح در ۱۹۴۹ آغاز و در ۱۹۷۴ (میلادی) پایان یافت. بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر از بیش از ۳۰ کشور در این پروژه کار می‌کردند و ۷۰٪ آنان مهاجر بودند. پس از پایان پروژه، بیشتر کارگران اروپایی در استرالیا ماندند و به مشارکت ارزشمند خود در جامعه چندفرهنگی استرالیا ادامه دادند.
طرح برق آبی کوه‌های برفی نماد مهمی از هویت استرالیا به عنوان یک کشور مستقل، چندفرهنگی، و کاردان است.
در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ (میلادی) سیاست دولت استرالیا برای بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس، جذب آنان بود. به این معنی که به بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس گفتند آنها باید همانند مردم غیر بومی زندگی کنند. این کار، جواب نداد زیرا آنان نمی‌خواستند فرهنگ سنتی خود را فراموش کنند.
در دهه ۱۹۶۰ (میلادی) سیاست دولت به ادغام، تغییر کرد. در دهه ۱۸۵۰ بیشتر مردان، حق رای بدست آوردند اما حق رای کشورهای همسود تا پیش از ۱۹۶۲ به همه بومیان داده نشد. به عنوان بخشی از این ادغام، به بومیان، آزادی مدنی داده شد اما دولت هنوز انتظار داشت که آنان خود را با فرهنگ غیر بومی سازگار کنند.
در سال ۱۹۶۷ (میلادی) در یک همه‌پرسی تاریخی، بیش از ۹۰٪ مردم استرالیا به در نظر گرفتن بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس در سرشماری ۵ سالانه جمعیت و خانوار استرالیا رای آری دادند. این نشان داد که در آن هنگام بخش بزرگی از استرالیایی‌ها فکر می‌کردند بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس باید حقوقی برابر با دیگران داشته باشند.
این گسترش ارزش‌های اجتماعی و اعتراض شدید بومیان، منجر به پذیرش حق تعیین سرنوشت به عنوان یک اصل اساسی در سیاست‌گذاری برای بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس شد. دولت استرالیا اهمیت بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس در توسعه سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، و فرهنگی آنان را به رسمیت شناخت.
اعتراض‌ها به حق مالکیت زمین در دهه ۱۹۶۰ (میلادی) با اعتصاب گاریندجی و وِیو هیل در قلمروی شمالی، مورد توجه عمومی قرار گرفتند. بومیان ذی‌نفع به رهبری وینسنت لینگیاری در اعتراض به دستمزد و شرایط کاری، دست از کار در گاوداری کشیدند. این حرکت آنان، راه را برای ادی موبو و دیگران برای مبارزه برای حق مالکیت زمین باز کرد.
بر پایه لایحه حق بومیان بر مالکیت زمین (قلمروی شمالی) ۱۹۷۶ بخشی از زمین‌های صحرای استرالیا به مالکیت بومیان استرالیا درآمدند. در اوایل دهه ۱۹۹۰ (میلادی) تصمیم دادگاه عالی در پرونده مابو و لایحه عنوان بومی ۱۹۹۳ ادعای بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس بر مالکیت زمین بر پایه آداب و رسوم سنتی آنان را به رسمیت شناختند. بخش فزاینده‌ای از سرزمین استرالیا مشمول قانون عنوان بومی می‌شود. در این مناطق، جنبه‌های جامعه سنتی ادامه دارند.
در مه ۱۹۹۷ گزارش "آنها را به خانه بازگردانید" به مجلس استرالیا ارائه شد. این گزارش، نتیجه بررسی جدا کردن شمار زیادی از فرزندان بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس از خانواده‌هایشان بود. از این کودکان به «نسل دزدیده شده» یاد می‌شود. در نتیجه این گزارش، هزاران استرالیایی با راهپیمایی در نخستین «National Sorry Day» (به معنی "روز ملی پوزش‌خواهی") پشتیبانی خود از هموطنان بومی اعلام کردند.
در ۱۳ فوریه ۲۰۰۸ مجلس استرالیا یک مراسم ملی در پوزش‌خواهی از نسل دزدیده شده در مجلس، برگزار کرد و از طرف همه استرالیایی‌ها سخن گفت. نخست‌وزیر استرالیا (کوین راد) از رفتاری که با بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس در گذشته شده و به‌ویژه به خاطر جدا کردن فرزندان از والدینشان پوزش خواست.
این سخنرانی از شبکه‌های تلویزیونی و رادیویی پخش شد. هزاران نفر از استرالیایی‌ها در مکان‌های عمومی و محل کارشان گرد هم آمدند تا به سخنرانی پوزش‌خواهی گوش دهند. در این سخنرانی، بی‌عدالتی‌های گذشته نام برده شدند و رسماً از آنها پوزش خواسته شد. این کار، گام مهمی در بهبود روابط با بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس و اطمینان دادن به این بود که چنین بی‌عدالتی هرگز تکرار نخواهد شد. سخنرانی «پوزش» گام مهم رو به جلو برای همه استرالیایی‌ها بود.
امروز سهم ارزشمند مشارکت بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس در هویت استرالیایی به رسمیت شناخته شده و به‌طور گسترده‌ای جشن گرفته می‌شود. بسیاری از بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس، موقعیت‌های برجسته‌ای در جامعه استرالیا مانند نظام قضایی، سیاست، هنر، و ورزش دارند.
در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ یک جنبش رو به گسترش از آسیایی‌ها، مسیحیان، و دیگر گروه‌ها پدید آمد تا به سیاست استرالیای سفید پایان دهد.
در سال ۱۹۵۸ (میلادی) دولت استرالیا اجبار به قبولی در آزمون دیکته را پایان داد و در ۱۹۶۶ (میلادی) مهاجرت انتخابی غیر اروپایی و آسیایی‌های دارای مهارت را آغاز کرد. در نهایت، همه استرالیایی‌ها در همه جا ارزش درج همه کشورها در برنامه مهاجرت را به رسمیت شناختند.
در ۱۹۷۳ (میلادی) سیاست استرالیای سفید پایان یافت و کشور در مسیر جامعه چندفرهنگی قرار گرفت. از آن هنگام به بعد دولت استرالیا همه معیارهای نژادی برای مهاجرت را برداشته است. در ۱۹۷۵ (میلادی) پس از جنگ ویتنام، استرالیا شمار چشمگیری از مهاجران و پناهندگان آسیایی (بیشتر از ویتنام، چین، و هند) را پذیرفت.
از ۱۹۴۵ (میلادی) میلیون‌ها نفر از جمله پناهندگان کشورها ویران شده با جنگ به استرالیا آمده‌اند. امروز، مهاجران از سراسر جهان به استرالیا می‌آیند.
استرالیا سیاست فعالانه‌ای برای ادغام دارد که هر کس از هر نژاد، قومیت، یا فرهنگ، خود را بخشی از جامعه احساس کند. این سیاست در همه بخش‌های جامعه استرالیا از جمله سیاست‌گذاری دولت، جریان دارد. این سیاست در برنامه آموزش درسی از کودکی تا دانشگاه گنجانده شده و در هر محل کاری اجرا می‌شود.
کمیسیون حقوق بشر استرالیا و سازمان‌های ضد تبعیض دولتی در هر ایالت و قلمرو از حق رفتار برابر با هر شخص و بدون تبعیض، دفاع می‌کنند. تبعیض نژادی، علناً محکوم است و بر پایه قانون، بزه انگاشته می‌شود.
استرالیا به یک جامعه چندفرهنگی با حس هماهنگی و پذیرش تبدیل شده و کشوری است که مهاجران، بومیان، و هر کسی که در خاک این کشور، زاده می‌شود می‌تواند با خیال راحت، آرمان‌های خود را دنبال کند.
منور نام فیلمی جنایی-کمدی به کارگردانی وس اندرسن است که در سال ۱۹۹۶ ساخته شده‌است. فیلم توسط اندرسون و اوون ویلسون نوشته شد و علاوه بر اینکه اولین تجربه کارگردانی اندرسون بود بلکه اولین فیلمی بود که برادران ویلسون در کنار یکدیگر بازی کردند.
با اینکه فیلم از نظر اقتصادی یک شکست محسوب می‌شد اما توجه منتقدان را به اندروسن جلب کرد. مارتین اسکورسیزی این فیلم را در بین ده فیلم مورد علاقه خود در دهه نود قرار داده‌است.
منور همچنین نام فیلم کوتاهی از اندرسون است که برادران ویلسون در آن بازی کردند و فیلم اصلی بر اساس همان فیلم ساخته شد.
تا سال ۲۰۱۵، منور تنها فیلمی از اندرسون است که بیل موری در آن نقشی ندارد. موری حتی برای شخصیت آقای ابی هنری نیز در این فیلم انتخاب شده بود اما در نهایت در آن بازی نکرد.
فیلم کلا در دالاس، فورت وورث و هیلزبرو تگزاس فیلمبرداری شد. صحنه‌ای که در خانه باب مپلتروپ فیلمبرداری شد، اقامت‌گاه جان گیلیان بود که توسط فرانک لوید رایت طراحی شده‌است.
بعد از شکست فیلم در گیشه اوون ویلسون تصمیم جدی برای پیوستن به نیروی دریایی گرفته بود.
منور به‌طور کلی با بازخورد مثبت منتقدان مواجه شد. تا ژوئیه ۲۰۱۵ در راتن تومیتوز ۸۵٪ امتیاز "تازه" به فیلم دادند که منتقدان متوسط امتیاز ۶٫۸/۱۰ و مخاطبان امتیاز متوسط ۸۰٪ دادند.
اقتصاد اوکراین یک بازار آزاد نوظهور است. بعد از جدایی از شوروی و استقلال، در طی دهه ۹۰ میلادی، تولیدات خالص داخلی اوکراین برای ده سال به شدت سقوط کرد. در این دوران ابرتورم و افت خروجی اقتصاد به نصف سطح قبل از استقلال توامان بر اقتصاد اوکراین سایه افکنده بود و برای اولین بار تولید ناخالص داخلی در سال ۲۰۰۰ میلادی بود که رشد اقتصادی را به خود دید.Ukraine. Macroeconomic indicators National Bank of Ukraine
با این که اوکراین نوعاً به عنوان پایگاه صنعتی اتحاد شوروی مشهور بود، کشاوری بخش بزرگی از اقتصاد این کشور است. در واقع، اوکراین یکی از بزرگترین تولیدکنندگان و صادرکنندگان کشاورزی جهان است و به عنوان سبد نان اروپا شناخته می‌شود.
در سال ۲۰۰۸، این بخش سهم ۸٫۲۹٪ای از تولید ناخالص داخلی کشور را داشت و تا سال این سهم ۲۰۱۲ به ۱۰٫۴۳٪ رسیده بود. کشاورزی در سال ۲۰۱۲، ۱۳٫۹۸ میلیارد دلار ارزش به اقتصاد اوکراین اضافه کرد. اوکراین با وجود قرار گرفتن در میان ۱۰ تولیدکننده بزرگ چندین محصول کشاورزی از جمله گندم و ذرت در بین ۱۱۲ کشور از لحاظ تولید کلی کشاورزی در رتبه ۲۴ قرار دارد. اوکراین بزرگترین تولیدکننده روغن آفتابگردان جهان،German expert: Sunflower oil grows in price in Ukraine due to its low world reserves [UkrAgroConsult – BlackSeaGrain] و از تولیدکنندگان اصلی جهانی غلات و شکر، و از بازیگران آینده بازارهای گوشت و لبنیات است. این کشور همچنین یکی از بزرگترین تولیدکنندگان دانه‌های روغنیست. اوکراین همچنین از هر کشور اروپایی دیگری عسل بیشتری تولید می‌کندو یکی از بزرگترین تولیدکنندگان عسل در جهان است، در حدود ۱٫۵٪ از جمعیت این کشور درگیر تولید عسلند، بنابراین اوکراین دارای بالاترین میزان سرانه تولید عسل در جهان است. از آنجا که اوکراین ۳۰٪ از غنی‌ترین چرنوزم را داراست، صنعت کشاورزی آن پتانسیل عظیمی دارد. به هر روی زمین‌های کشاورزی همچنان تنها دارایی بزرگ اوکراین است که خصوصی‌سازی نشده.Ukraine: Land market, formation, development trends – Farmland now remains almost the only big asset that is not actually privatized yet [Black Sea Grain]
صنعت کشاورزی اوکراین بسیار سودآور است و سود ۴۰–۶۰٪ دارد، اما بنا بر تحلیلگران خروجی آن می‌تواند تا چهار برابر هم افزایش یابد.Russia's Collective Farms – Hot Capitalist Property [New York Times] اوکراین ششمین و بدون احتساب اتحادیه اروپا به‌طور مجزا، پنجمین تولیدکننده بزرگ ذرت در جهان و سومین صادرکننده بزرگ ذرت در جهان است. در سال ۲۰۱۲ اوکراین با چین، بزرگترین واردکننده ذرت در جهان، قراردادی برای تأمین ۳ میلیون تن ذرت در سال به قیمت بازار منعقد کرد، قراردادی که شامل ۳ میلیارد دلار خط اعتباری از چین به اوکراین می‌شد.
همایش جهانی سال ۲۰۱۰ پیرامون حرارت زمین در سال ۲۰۱۰ همایش جهانی زمین گرمایی در زمان ۲۵ الی ۳۰ آوریل در کنفرانس بالی واقع در کشور اندونزی برگزار شد. این بزرگترین کنفرانس انرژی زمین گرمایی جهان نامیده شد.
همایش زمین گرمایی- هر پنج سال توسط انجمن بین‌المللی ژئوترمال (زمین گرمایی) سازماندهی می‌شود. سه کنفرانس گذشته در فلورانس – ایتالیا.. موریکا- ژاپن.. و آنتالیا- ترکیه برگزار شد.
شرکت کنندگان از ۸۰ کشور در مورد راه‌های بهتر جهت افزایش انرژی زمین گرمایی به عنوان منبع انرژی سازگار با محیط زیست که می‌تواند با هزینهٔ کمتر در آینده ذخیره شود، بحث می‌کردند. جلسه توسط رئیس جمهور اندونزی سوسیلو بامبانگ یودهویونو در هتل وستین بالی افتتاح گردید. این افتتاحیه با امضای ۱۲ قرارداد مربوط به زمین گرمایی در حدود ۵ میلیارد دلار مشخص شده بود. در میان قراردادها توافق‌هایی بین شرکت‌های دولت اندونزی که شاخهٔ تجاری زمین گرمایی شرکت نفت و گاز محسوب می‌شد – جهت توسعهٔ چهار نیروگاه زمین گرمایی در سولاوسی و سوماترا انجام شد. در طول مراسم افتتاحیه همایش با بیش از ۲۰۰۰ نفر شرکت کننده به این نتیجه رسید که بیانیهٔ بالی را که حاوی انرژی زمین گرمایی جهت تغییر جهان بود را امضا کنند.
تئاتر مالی (به معنای کوچک، احتمالاً در مقایسه با تالار بولشوی)، نام سالن تئاتری است که ابتدا در سال ۱۸۰۶ در خانه پاشکوف و سپس در سال ۱۸۲۴ در ساختمان جدید آن در
میدان تئاتر واقع در منطقه تورسکوی مسکو بنیان گذاشته‌شد.
از قديمى ترين سالن هاى تئاتر روسيه است.
اكثر نمايشنامه هاى آلکساندر آستروفسکی برای نخستین‌بار در تئاتر مالی به روی صحنه رفتند."Hochmann" v. 4, p. 65 (article credit: Laurence Senelick), provides a complete list of plays and premiere venues and dates هم‌چنین نخستین اجرای اُپرای "یُوْگِنی آنِگِین" در ۲۹ مارس ۱۸۷۹ در تئاتر مالی به رهبری نیکلا روبینشتاین انجام گرفت.
استخوان‌ماهی نام یک گونه از تیره استخوان‌ماهی‌سانان است.
استخوان‌ماهی‌ها نام یک سرده از تیره استخوان‌ماهی‌سانان است.
سوسمارماهی آرواره‌کوتاه نام یک گونه از تیره سوسمارماهیان است.
پرآذین‌ماهی نام یک سرده از راسته لوله‌سانان است.
لوله‌ماهی تمساحی نام یک گونه از تیره سوزن‌ماهیان است.
چارگوش‌ماهی نرم نام یک تیره از راسته چارگوش‌ماهی‌سانان است.
چارگوش‌ماهی نرم سیاه نام یک گونه از تیره چارگوش‌ماهی نرم است.
گاوماهی نقب‌زن نام یک گونه از تیره گاوماهیان است.
گاوماهی‌های اصلی نام یک زیرخانواده از تیره گاوماهیان است.
گاوماهی‌های زبانی نام یک سرده از تیره گاوماهیان است.
جراح‌ماهی گونه‌سفید نام یک گونه از سرده جراح‌ماهی است.
ماهی چشم‌شیشه‌ای نام یک گونه از تیره تیبرماهیان است.
پروانه‌ماهی زینتی نام یک گونه از تیره پروانه‌ماهی است.
پروانه‌ماهی بیضی نام یک گونه از تیره پروانه‌ماهی است.
دوشیزه‌ماهی هاوایی نام یک گونه از تیره شقایق‌ماهیان است.
بوقلمون‌ماهی گورخری نام یک گونه از تیره عقرب‌ماهیان است.
بوقلمون‌ماهی هاوایی نام گونه‌ای از سرده خروس‌ماهی است.
پروانه‌ماهی خط‌خطی نام یک گونه از تیره پروانه‌ماهی است.
دم‌پرچمی مشبک نام یک گونه از سرده دم‌پرچمی هاوایی است.
لب‌لوله‌ماهی خال‌آبی نام یک گونه از سرده لب‌لوله‌ماهی است.
جراح‌ماهی خط‌خطی نام یک گونه از سرده جراح‌ماهی است.
پروانه‌ماهی گروه‌زی نام یک گونه از تیره پروانه‌ماهی است.
پروانه‌ماهی چهارخاله نام یک گونه از تیره پروانه‌ماهی است.
تک‌شاخ‌ماهی خاکستری نام یک گونه از سرده تک‌شاخ‌ماهی‌ها است.
کوسه گالاپاگوس نام یک گونه از تیره کوسه‌ماهیان درنده است.
ملکه‌ماهی دوخاله نام یک گونه از تیره گیش‌ماهیان است.
پروانه‌ماهی‌های بینی‌دراز (سرده) نام یک سرده از تیره پروانه‌ماهی است.
پروانه‌ماهی بینی‌دراز نام یک گونه از سرده پروانه‌ماهی‌های بینی‌دراز است.
پروانه‌ماهی بینی‌دراز زرد نام یک گونه از سرده پروانه‌ماهی‌های بینی‌دراز است.
پروانه‌ماهی هرمی نام یک گونه از تیره پروانه‌ماهی است.
پروانه‌ماهی دماغ‌سیاه نام یک گونه از تیره پروانه‌ماهی است.
پروانه‌ماهی آب سنگ نام یک گونه از تیره پروانه‌ماهی است.
پروانه‌ماهی راکون نام یک گونه از تیره پروانه‌ماهی است.
اقتصاد لیتوانی لیتوانی یکی از کشورهای عضو اتحادیه اروپاست و بزرگترین اقتصاد در میان کشورهای حوزه دریای بالتیک محسوب می‌شود. لیتوانی اولین کشوری بود که در سال ۱۹۹۰ میلادی از شوروی مستقل شد و خیلی سریع از اقتصاد دستوری به سمت اقتصاد بازار حرکت کرد و پس از آن بود که در کنار دو کشور دیگر حوزه دریای بالتیک رشد سریعی را تجربه کرد و به ببر بالتیک مشهور شد. در سال ۲۰۰۷ میلادی شد تولید ناخالص داخلی به بالاترین حد خود یعنی ۱۱.۱ رسید.
گرمایش تابشی یک تکنولوژی برای گرم کردن فضاهای داخلی و بیرونی است. گرمایش به‌وسیله انرژی تابشی هر روز مشاهده می‌شود، معمولی‌ترین مثال مشاهده شده گرمایش ناشی از آفتاب است. گرمایش تابشی غالباً به‌طور محدود به عنوان یک تکنولوژی معرفی شده‌است. این یک روش آگاهانه استفاده از اصول گرمای تابشی برای انتقال انرژی تابشی از یک منبع گسیل گرما به یک شیئ می‌باشد. طراحی با گرمایش تابشی به عنوان یک جایگزین برای گرمایش همرفتی معمول، به خوبی یک راه تأمین گرمایش خارجی محدود، دیده شده‌است.
گرمایش تابشی‌ها طی سال‌های متمادی تولید شده که در نسل‌های جدید، این محصول با تکنولوژی و فناوری‌های خاصی ارائه می‌شود. نسل قدیم گرمایش تابشی‌ها مصرف سوخت بسیاری داشتند، اما امروزه با تکنولوژی روز دنیا و بکار بردن دستگاه‌های تولید این محصولات با فناوری مدرن تولید شده و در فضاهای داخلی و بیرونی استفاده می‌شود.
گرمایشی تابشی را با نام سیستم گرماتاب نیز می‌شناسند که مدرن‌ترین نوع سیستم‌های تابشی در ایران است و در فضاهایی مثل کارخانه، گلخانه و فضاهای باز مورد استفاده قرار می‌گیرد. نوع فعالیت این سیستم همچون خورشید به صورت تابش حرارت است.
گرمایش تابشی از طریق گرمای تابشی یک ساختمان را به جای روش‌های مرسوم از قبیل رادیاتور (عمدتاً گرمایش همرفتی) گرم می‌کند. این تکنولوژی از زمان روم که از Hypocaust [سیستم حرارت مرکزی] استفاده می‌کردند وجود داشته‌است. گرمایش تابشی از کف به مدت طولانی در چین و کره متداول بوده‌است. مثال دیگر اتریشی/آلمانی، kochelofen یا بخاری سنگی است. انرژی گرمایی، به جای مستقیماً هوا را گرم کردن، از یک عنصر گرم از قبیل کف، دیوار یا پانل سقف تابیده می‌شود و افراد و دیگر اشیاء در اتاق را گرم می‌کند. دمای فضای داخلی برای ساختمان با گرمایش تابشی ممکن است پایین‌تر از ساختمان گرمایش مرسوم، برای رسیدن به یک سطح یکسان از آسایش بدن باشد، اما هنگامی که مطابقت داده شد دمای احساس شده در واقع یکسان بود. یکی از مزایای کلیدی سیستم‌های گرمایش تابشی کاهش بسیار گردش هوا در داخل اتاق است که با گسترش ذرات معلق در هوا همراه است.
سیستم‌های گرمایش تابشی را می‌توان به انواع زیر تقسیم کرد:
پلاک‌های سرامیکی گازسوز (شبیه به شعله دستگاه‌های پخت کباب ترکی) سیستم‌های تا بش دما بالا می‌باشد که برای گرمایش فضاهای باز یا مکان‌هایی با سقف بلند کاربرد دارد که البته در بعضی موارد نیار به تعویض پلاک‌های سرامیکی مشکل ساز است.
دستگاه‌های گرمایش تابشی لوله‌ای که در زمره سیستم‌های گرمایش دما متوسط قرار می‌گیرد و حدود ۴۰ سال است که در اروپا و آمریکا مورد استفاده بوده و «گرما» را همانند «نور» نامرئی منتقل می‌کند. این سیستم‌ها به‌طور معمول نیاز به تعمیر کمتری داشته و صرفه جویی قابل ملاحظه‌ای درمقایسه با بخاری‌های سنتی به همراه دارد و در مکان‌های مختلف برای گرمایش عمومی یا موضعی کاربرد دارد.
سیستم‌های گرمایشی کف و دیوار اغلب سیستم‌های دما پایین نامیده می‌شود. از آنجایی که سطح گرمایشی آن‌ها خیلی بزرگتر از دیگر سیستم‌ها هست، حرارت بسیار کمتری برای رسیدن به درجه یکسان انتقال حرارت مورد نیاز هست. این سیستم یک شرایط بهبود یافته هوای اتاق با درجه رطوبت سالمتر فراهم می‌کند. حداکثر درجه حرارت از سطح گرمایش می‌تواند متغیر بین ۲۹–۳۵درجه سانتیگراد (۸۴–۹۵درجه فارنهایت) بسته به نوع اتاق باشد. پنل‌های تابشی سقفی عمدتاً در تجهیزات تولید و انبارداری یا مراکز ورزشی استفاده می‌شود؛ آن‌ها چند متر بالاتر از سطح زمین آویخته می‌شوند و درجه حرارت صفحاتشان بسیار بالاتر است.
در مورد گرمایش فضاهای بیرونی، هوای اطراف دایماً حرکت می‌کند. اتکا بر گرمایش همرفتی در بیشتر موارد غیر عملی است. این استدلال وجود دارد؛ که شما یکبار هوای بیرون را گرم می‌کنید، آن با جابجایی هوا دور خواهد شد. حتی در شرایط بدون باد، اثرات شناوری [سبک شدن بر اثر گرما]هوای گرم را جابجا خواهد کرد. گرمایش تابشی بیرونی اجازه می‌دهد فضاهای خاصی را در بیرون هدف گرفته شده و تنها افراد و اشیاء در مسیر خودش را گرم می‌کند. سیستم‌های گرمایش تابشی ممکن هست بویلرهای گازی یا استفاده عناصر گرمایش الکتریکی مادون قرمز باشد.
یک مثال از بخاری‌های تابشی سقفی بخاری پاسیو، که اغلب در فضاهای باز خدمات دهی استفاده می‌شود. دیسک‌های فلزی بالا، گرمای تابشی را بر روی یک فضای کوچک بازتاب می‌دهد.
اقتصاد لیختن‌اشتاین یک اقتصاد ترکیبی و متنوع است. سیستم نظارتی مؤثر و کارآمد آن باعث رشد مؤثر بانکداری در آن شده‌است. میزان مالیات رقابتی به نسبت کشورهای دیگر اروپا، قانون کاری که اجازه تغییرات را می‌دهد و همچنین ثبات سیاسی و اجتماعی روی هم رفته بر قدرت رقابت اقتصادی لیختن اشتاین افزوده است.http://www.heritage.org/index/country/liechtenstein
ماچیکو اونو(متولد ۴ نوامبر ۱۹۸۱) یک بازیگر ژاپنی است. او در سریال میخک (مجموعه تلویزیونی) در نقش ایتوکو اوهارا و فیلم های سوزاکو (فیلم) و اورکا (فیلم) و جنگل سوگوار و پسر کو ندارد نشان از پدر بازی کرده است.
افستاتیوس خورافاس (؛ زادهٔ ۱۸۷۱، درگذشته نامشخص) یک شناگر اهل یونان بوده است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز ۵۰۰ متر آزاد و ۱۲۰۰ متر آزاد در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ اشاره کرد.
شهرستان دباکا، نیومکزیکو (به انگلیسی: De Baca County) یک شهرستان‌های نیومکزیکو در ایالات متحده آمریکا است که در نیومکزیکو واقع شده‌است.
شهرستان دباکا ۶٬۰۴۵٫۰۷ کیلومترمربع مساحت دارد.
اقتصاد مالت بر صنعت و خدمات استوار است و توسط صندوق بین‌المللی پول جزو کشورهای توسعه‌یافته طبقه‌بندی شده‌است. بانک جهانی نیز از آن به عنوان یکی از کشورهای پر درآمد نام برده است.
شهرستان کوئی، نیومکزیکو (به انگلیسی: Quay County) یک شهرستان در ایالات متحده آمریکا است که در نیومکزیکو واقع شده‌است.
شهرستان کوئی ۷٬۴۶۴٫۳۹ کیلومترمربع مساحت دارد.
آنتونیوس پپانوس (، زاده ۱۸۶۶ - درگذشته ۱۹۱۸) شناگر اهل کشور یونان بوده است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره ۵۰۰ متر آزاد در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ اشاره کرد.
اقتصاد لهستان دومین اقتصاد بزرگ اروپای مرکزی است، در اروپا از جایگاه ششم برخوردار است و بزرگترین در میان کشورهای اروپایی تازه استقلال یافته از شوروی سابق است.
اقتصاد مجارستان یک اقتصاد پر در آمد محسوب می‌شود و به لحاظ ساختار و سیاست گذاری یکی از اقتصادهای باز اروپای مرکزی محسوب می‌شود. آزاد سازی اقتصادی در مجارستان همانند اغلب دیگر کشورهای بلوک شرق از ۱۹۹۰ میلادی به بعد صورت گرفت. از سال ۱۹۹۵ میلادی مجارستان عضو سازمان همکاری اقتصادی و توسعه است و در سال ۱۹۹۶ میلادی این کشور به عضویت سازمان تجارت جهانی درآمد.
یوانیس آندرئو () یک شناگر اهل یونان بوده است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره ۱۲۰۰ متر آزاد در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ اشاره کرد.
یوانیس مالوکینیس (؛ ۱۸۸۰ – ۱۹۴۲) یک شناگر اهل یونان بود.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا ۱۰۰ متر آزاد ملوانان در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ اشاره کرد.
اسپیریدون خازاپیس (؛ زادهٔ ۱۸۷۲ - درگذشته نامشخص) یک شناگر اهل یونان بوده است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره ۱۰۰ متر آزاد ملوانان در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ اشاره کرد.
دیمیتریوس دریواس () یک شناگر اهل یونان است.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز ۱۰۰ متر آزاد ملوانان در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ اشاره کرد.
کوره‌ آزمایشگاهی ابزاری است جهت انواع عملیات حرارتی در مقیاس کوچک. کوره آزمایشگاهی معمولا دارای کنترل دما دقیق و یکنواختی گرمادهی در فضای داخلی می باشد. عملیات حرارتی معمولا شامل پخت قالب ، پخت لعاب سرامیکی، استریل کردن، خاکستر کردن و دیگر کاربردهای آزمایشگاهی می باشد.
ابعاد کوره آزمایشگاهی از یک لیتر تا 1000 لیتر و دما از 500 تا 1200 درجه سانتیگراد (وحتی بالاتر تا 1700 درجه سانتیگراد) می تواند باشد.
برخی کوره های آزمایشگاهی دارای قابلیت اتمسفر کنترل یا اتمسفر خلا ، هواگردشی یا خنک سازی سریع هستند.
آزمایشگاه های پزشکی ، کارگاه های دندانسازی ، آزمایشگاه مواد غذایی و آزمایشگاه های تحقیقاتی دانشگاهی از کوره های آزمایشگاهی استفاده می کنند. همچنین آزمایشگاه‌های مهندسی عمران از کوره‌ها برای خشک کردن آسفالت، خاک، سنگ یا نمونه‌های بتن استفاده می‌کنند.
خوزه آنتونیو آبرِئو (زاده – درگذشته )، رهبر ارکستر، نوازنده پیانو، اقتصاددان، آموزگار، کنشگر و سیاست‌مدار اهل ونزوئلا و پیرو کلیسای کاتولیک بود.
آبرئو در ۷ مه ۱۹۳۹ در شهر والرا در ایالت تروخیلای ونزوئلا به دنیا آمد. بیشتر خانواده او اهل موسیقی بودند. پدربزرگ او یک گروه موسیقی در ایتالیا داشت و مادرش پیانو و پدرش گیتار می‌نواخت. با وجود علاقه به موسیقی، به دلیل کمک به خانواده‌اش به کاراکاس پایتخت ونزوئلا رفت تا در دانشگاه کاتولیک آندرس بلو در رشته اقتصاد تحصیل کند.
آبرِئو در ۱۹۶۳ نماینده مجلس ونزوئلا شد. پس از پایان فعالیت سیاسی در دهه ۱۹۶۰ به تدریس اقتصاد در دانشگاه‌های سیمون بولیوار و دانشگاه کاتولیک آندرس بلو پرداخت. او بار دیگر در سال ۱۹۸۸ به عنوان وزیر فرهنگ به سیاست بازگشت که این سمت را تا ۱۹۹۴ حفظ کرد.
او به خاطر ترویج موسیقی رایگان در میان زاغه‌نشین‌ها و فرودستان، زبانرد بود. او برنامه موسیقی رایگان خود را با پایه‌گذاری اِل‌سیستِما در سال ۱۹۷۵ را در گاراژی با ۱۱ نوازنده آغاز کرد. این برنامه در دیگر کشورها و به‌خصوص در اسپانیا و اسکاتلند به موفقیت دست یافت.
گوستاوو دودامل رهبر پرآوازه ارکستر وئزوئلایی از جمله شاگردان اوست.
آبرِئو جوایز و افتخارات زیادی کسب کرده‌است. مانند:
رابرت مهرابیان (زاده ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۱ تهران) علم مواد دان ارمنی ایرانی -آمریکایی است، که هم‌اکنون به‌عنوان رئیس هیئت مدیره تله‌داین فعالیت می‌کند.
او از والدینی ارمنی در تهران که پدرش در آن کارخانه آلومینیوم سازی داشت متولد شد. پس از ۱۷ سال زندگی در آنجا به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و لیسانس و پی اچ دی علم و مهندسی مواد را از مؤسسه فناوری ماساچوست دریافت کرد.
او از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۸ به عنوان هفتمین رئیس دانشگاه کارنگی ملون در پیتسبرگ، پنسیلوانیا، پنسیلوانیا، ایالات متحده آمریکا فعالیت کرد. رابرت مهرابیان دومین ایرانی رئیس دانشگاه کارنگی ملون بوده‌است.
رابرت مهرابیان از اول ژانویه ۲۰۱۹ رئیس اجرایی Teledyne Technologies Incorporated را به عهده گرفت. وی از ۲۰۰۰ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۱۸ رئیس، رئیس و مدیر عامل شرکت و از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ رئیس و مدیر اجرایی بود. مهرابیان از ابتدای ماه جولای سمت‌های مختلف مختلف اجرایی را بر عهده داشت ۱۹۹۷، قبل از شروع فعالیت در نوامبر ۱۹۹۹ وی در هیئت مدیره چندین شرکت دولتی، از جمله ملون خدمت کرده‌است. شرکت مالی و جانشین آن، شرکت نیویورک ملون (۲۰۱۱–۲۰۱۱) و صنایع PPG از آن جمله هستند.
مهرابیان دارای هشت حق ثبت اختراع ایالات متحده و بیش از ۴۰ اختراع ثبت شده خارجی است. وی تألیف ۱۳۹ مقاله فنی و ویرایش شش کتاب در زمینه علوم و مهندسی مواد است. جوایز وی شامل انتخاب به آکادمی ملی مهندسی، عضو همکار و برجسته زندگی اعضای ASM، و دریافت کننده جایزه همکار و رهبری انجمن مواد معدنی، فلزات و مواد است. مدارک افتخاری وی شامل Sc.D. از کارنگی ملون و L.H.D. از کالج چاتم
بابک حسیبی (زادهٔ تهران ایران) مهندس برق ایرانی آمریکایی است در زمینه نظریه مخابرات، نظریه اطلاعات، پردازش سیگنال، و نظریه کنترل که هم‌اکنون استاد کرسی بایندر/امگن و رئیس سابق دانشکده مهندسی برق مؤسسه فناوری کالیفرنیا است.
حسیبی لیسانس خود را در ۱۹۸۹ از دانشگاه تهران و فوق لیسانس و دکترای خود را به سرپرستی تامس کیلات از دانشگاه استنفورد در ۱۹۹۳ و ۱۹۹۶ دریافت کرد.
او از برندگان جایزه ریاست جمهوری اوایل فعالیت برای دانشمندان و مهندسین در سال ۲۰۰۳ است. او نوهٔ کاظم حسیبی، از رهبران جبهه ملی ایران و مشاور نفت محمد مصدق نخست‌وزیر سابق ایران است.
بی جایانت بالیگا () مهندس برق هندیست که بیش از همه به دلیل کارش بر ادوات نیمه رسانا، و خصوصاً اختراع آی‌جی‌بی‌تی شناخته می‌شود.
بالیگا در روستای کوچکی در نزدیکی بنگلور، هند بزرگ شد. او لیسانس مهندسی برق خود را از مؤسسه فناوری هند، مدرس، و فوق لیسانس و دکترای خود را از مؤسسه پلی‌تکنیک رنسلیر دریافت کرد.
او ۱۵ سال در مرکز تحقیق و توسعهٔ جنرال الکتریک سکنکتدی، نیویورک کار کرد، و در ۱۹۸۹ به عنوان استاد تمام به دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی پیوست.
مؤسسه فناوری هند مدرس یا آی آی تی ام نهاد پژوهشی و مهندسی خودمختار دولتی است واقع در چنای (سابقاً مدرس)، تامیل نادو، هند. این نهاد از سوی دولت هند به عنوان یک مؤسسه با اهمیت ملی به رسمیت شناخته می‌شود.
این مؤسسه که با کمک دولت آلمان غربی در ۱۹۵۹ تأسیس شد سومین از مؤسسات فناوری هند بود که با لایحه مجلس توسط دولت هند به منظور فراهم آوری تأسیسات آموزشی و پژوهشی برای مهندسی و فناوری ایجاد شد.
مکتب لس آنجلس (به انگلیسی: Los Angeles School) یک جنبش یا نهضت علمی است که در اواسط ۱۹۸۰ میلادی در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی که بر تجزیه و تحلیل شهری در لس آنجلس، کالیفرنیا تمرکز دارد.
اولین هویت انتشاریافتهٔ مکتب لس آنجلس توسط مایک دیویس در تاریخ شهری مشهور خود –شهر کوارتز- لس آنجلس بود (۱۹۹۰). با توجه به دیویس، مدرسه به طور غیررسمی در اواسط ۱۹۸۰ میلادی است این انتشار یکی از انواع احداث شد زمانی که دانشمندان نئو مارکسیستی شروع به انتشار مجموعه‌ای از مقالات و کتاب به طور انحصاری با لس آنجلس کردند. در طول شکل گیری مدارس، دیویس با احتیاط تخمین زد که مدرسه حدود بیست نفر عضو دارد که از افراد جنوب کالیفرنیا و فراتر از آن هستند، به علاوهٔ برخی از اعضای ظاهراً ساکن در مناطق دور مانند فرانکفورت آلمان.Dear, Michael J (2002). "The Resistible Rise of the L.A. School" pp3-16 in Dear, Michael J. (ed.)"From Chicago to L.A. : Making Sense of Urban Theory". Sage Publications. بسیاری از کارهای انتشار یافته توسط اعضای مدرسهٔ لس آنجلس در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. با این حال، در حالی که برخی از اعضای (به عنوان مثال: ادوارد سوجا و مایک دیویس) در نظریۀ شهری نام‌های مطرحی هستند، اما آگاهی کمی از مدرسه به خصوص در خارج از لس آنجلس وجود دارد. این موضع در سال ۱۹۹۸ میلادی، با انتشار مقاله‌ای توسط مایکل جی اسکات و استیون فلاستی تغییر کرد که به طور علنی پیرامون وجود یک مکتب شهری بحث می‌کند نظیر نظریه‌های گوناگون، مفاهیم، و آثار تجربی که می‌تواند با هم به استدلال جدید شهرسازی پست مدرن برسند.Dear, Michael J. and Flusty, Steven (2000). “Postmodern Urbanism. ” "Annals of the Association of American Geographers." 90(1): 50-72 پس از انتشار دیر و فلاستی، دیر مکتب را محبوب کرد. با تولید مجموعه‌ای از مقالات و کتاب‌ها، از جمله یک جلد کامل ویرایش شده، مکتب لس آنجلس را با مکتب شیکاگو مقایسه کرد.Dear, Michael J. (ed.); 2002; "From Chicago to L.A. : Making Sense of Urban Theory"; Sage Publications
اگر چه بسیاری از آثار مکتب لس آنجلس در مطالعات شهری بسیار مورد مطالعه قرار می‌گیرد اما اعضای این مکتب در سالهای اخیر کاهش یافته است. در یک مهمانی بازنشستگی برای سوجا در سال ۲۰۰۸ که در آن بسیاری از اعضای حضور داشتند، تنها مایکل جی به نظر می مایل به ادامه کار مکتب بود. این وضعیت نشان دهنده اختلافات مفهومی بین اعضای مکتب و بین مایکل رسیدن و اعضای دیگر است.
هیچ لیست رسمی اعضای حاضر یا تاریخی از مکتب لس آنجلس شهرسازی وجود ندارد. برخی از متفکران که معمولاً اعضای مهمی هستند عبارتند از
مکتب لس آنجلس هیچ تعالیم رسمی ندارد، و تنوع زیادی در آثار اعضای مختلف آن وجود دارد. با این وجود، اثرات متعدد، تم‌ها، و مفاهیم که در بورس تحصیلی مکتب نسبتاً ثابت اند وجود دارند. شاید ویژگی اصلی این فک مکتب این باشد که تمرکز پایداری در لس آنجلس در هر دو کار تجربی و نظری وجود دارد، و اغلب با این ادعای اساسی که مکتب لس آنجلس شهر نمونهٔ آمریکایی در قرن ۲۰ و۲۱ است. بیش از این، مکتب لس آنجلس چالشی را به وجود آورده بود. در حالی که مکتب شیکاگو نظریه مدرنیستی شهرها را ارائه می‌دهد که بر اساس تلاش‌های اجتماعی برای فضای شهری می‌باشد،Dear, Michael J and Dahmann, Nicolas (2008). “Urban Politics and the Los Angeles School of Urbanism. ” "Urban Affairs Review." 44(2): 266-279 مکتب لس آنجلس دارای یک دیدگاه پست مدرنی است. در حالیکه تمام اعضای مکتب لس آنجلس پست مدرنیست نمی‌باشند (دیوید میلک)Davis, Mike (1985). “Urban Renaissance and the Spirit of Postmodernism” New Left Review. I/151 و در واقع مخالف این اصول هستند – تمرکز بر پست مدرنیسم برای بسیاری از اعضای مکتب که بر تئوری‌های مرتبط با پست مدرنیسم متکی هستند موضوعی اساسی است مثل بودریلارد، فوکالت، جیمسون ودریدا. شاخهٔ دیگری از مکتب لس آنجلس که توسط انتشارات استورپر و اسکات پیرامون تخصص – تراکم- نیروی محرک اقتصادی کلان شهر معاصر ارائه شده است. آثار اسکات و استوپر با آثار دیر و سوجا به دلیل تمرکز عمده بر دیدگاه پست فردیسم نسبت به پست مدرنیسم می‌باشد.
برخی از انتقادات علیه مکتب لس آنجلس مطرح شده است. شاید مهم‌ترین نقدها شک گرایی در اهمیت واقعی مکتب در مورد ادعای خودش باشد. برای مثال، یک انتقاد این است که ادبیات آن گاهی اوقات به طرز فریب آمیزی یا استناد به آثار مهم دیگر در مسائل شهری است تا به خوانندگان این تصور را که مکتب لس آنجلس منحصر آزادتر- اصیل تر و مهم تر است را بدهد. . به طور خاص، برخی از منتقدان فکر می‌کنند که اهمیت معاصر مکتب شیکاگو که به طرز اغراق‌آمیزی توسط نظریه پردازان لس آنجلس که توجه کمی به مباحث پژوهشگرایانهٔ در دوره‌های نابودی مکتب شیکاگو و بروز مکتب لس آنجلس داشتند -بیان شده‌اند- مانند نظریه پردازان شهری مارکسیس مانند کستل- دیوید هاروی- هنری لفبوری.Gottdiener, Mark. ; Urban Analysis as Merchandising: The ‘LA School’ and the Understanding of Metropolitan Development’ pp157-181 in Eade, John and Mele, Christopher (eds.) (2008). "Urban Analysis as Merchandising: The “LA School” and the Understanding of Metropolitan Development". Blackwell Publishers به طور مشابهی بسیاری از آثار مکتب لس آنجلس به دلیل ناهماهنگی و فقدان و روش تحقیق قابل توجه‌ای مورد انتقاد قرار گرفته‌اند.Sui, Daniel Z (1999). Postmodern Urbanism Disrobed: or Why Postmodern Urbanism is a Dead End for Urban Geography. "Urban Geography" 20(5): 403-411. نقد نهایی ادعای مکتب لس آنجلس را که لس آنجلس می‌بایست الگوی پست مدرن شهر آمریکایی در نظر گرفته شود را مورد سؤال قرار می‌دهد.Nijman, Jan (2000). The Paradigmatic City. "Annals of the Association of American Geographers" 90(1): 135-145.Bacon, Nicholas A (2010). “Lost in Dialectic: A Critical Introduction to Urban Space in Greater Hartford, 1633-2010. ” Undergraduate Honors Thesis, Trinity College, CT. https://www.trincoll.edu/NR/rdonlyres/5D63F612-3C18-4A87-AAAB-1290D1FF0308/0/Bacon_Dialectic.pdf pp.32-55. و دستاورد معین این نمود شهری در لس آنجلس با دیگر شهرهای آمریکاهماهنگ نمی‌باشد.
درون‌وند وندی است که دو ستاک را در یک واژهٔ ترکیبی پیوند می‌دهد. درون‌وند با میانوند تفاوت دارد. میانوند درون یک ستاک جای می‌گیرد ولی درون‌وند دو ستاک را به هم پیوند می‌دهد.
در واژه‌هایی نظیر سراسر، دمادم، و برابر، «ا» که در میان این واژه‌ها وجود دارد، درون‌وند به‌شمار می‌رود. آنجایی که در فارسی واژه‌هایی نظیر «سرسر»، «دمدم»، و «بربر» وجود ندارد، نمی‌توان «ا» را میانوند به‌شمار آورد.شقاقی، ۱۳۸۹: ص ۶۸.
مری چیس (؛ – ) یک فیلم‌نامه‌نویس، روزنامه‌نگار، و نمایش‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
یان بوروما (زاده ۲۸ دسامبر ،۱۹۵۱) نویسنده و تاریخ‌دان هلندی است که در ایالات متحده کار و زندگی می‌کند. بیشتر کار او روی فرهنگ آسیا، به‌ویژه چین و ژاپن قرن بیستم تمرکز کرده‌است. او از سال ۲۰۰۳ در کالج بارد استاد پاول وی. ویلیامز در حقوق بشر و روزنامه‌نگاری بوده‌است.
بوروما برای مشارکت همه‌جانبه بریتانیا در اتحادیه اروپا تلاش می‌کند به خاطر آن که آن‌ها قویترین مدافع اقتصاد آزاد در تجارت و سیاست هستند.
بروما در سال ۲۰۰۸ جایزه اراسموس را دریافت کرد. این جایزه به کسانی داده می‌شود که مشارکت استثنایی در فرهنگ، علوم اجتماعی اروپا یا بقیه دنیا داشته باشند.
در سال ۲۰۱۰ نام او در لیست ۱۰۰ متفکر برتر جهان که توسط مجلهٔ فارین‌پالیسی تهیه شده بود قرار گرفت.
جان رابرت وایتینگ ( ۱۵ نوامبر ۱۹۱۷ – ۱۶ ژوئن ۱۹۶۳) نمایش‌نامه‌نویس هنرپیشه و منتقد اهل انگلستان بود.
هر گونه ارزیابی یا آزمون خطر خودکشی از نظر اخلاقی و به صورت بالینی کاری سخت است. باید در نظر داشت که «پیش‌بینی خودکشی» یک موضوع بالینی و در عین حال حقوقی است. بدین معنی که درست است که متخصصین می‌بایست قادر باشند تا برای پیشگیری از خودکشی بیمار، اقدام‌های لازم برای پیش‌بینی رفتار خطر آفرین فرد را به انجام برسانند، اما در عین حال می‌بایست به آزادی‌هایی که قانون برای فرد تعیین کرده نیز احترام گذاشته شود؛ به نحوی که حقوق وی پایمال نشود. در حقیقت اگر متخصص بالینی به دنبال یک پیش‌بینی و در نتیجه پیش‌گیری دقیق و قابل دفاع از نظر قانونی باشد، می‌بایست از ابزار درست و قابل دفاع بهره گیرد. با این حال گفته می‌شود که دقت در پیش‌بینی اموری با نسبیت پایین همچون خودکشی منجر به مثبت کاذب می‌شود؛ یعنی شخص سالم، به اشتباه بیمار تشخیص داده شود. بیش‌تر آزمون‌های سنجش خطر خودکشی بدین منظور از بیمار گرفته می‌شود تا مشخص شود که دوره‌های درمانی و بالینی وی تا چه اندازه تأثیرگذار بوده‌اند.Barker, P. (2003). Psychiatric and Mental Health Nursing: "The craft of caring". Pg 230. New York, NY; Oxford University Press Inc.
افراط و تفریط در زمینه اهمیت دادن به خطر خودکشی خود خطرناک است. حساسیت بیش از اندازه نسبت به خطر خودکشی عواقب وخیمی دارد که از آن جمله می‌توان به هدر رفت منابع اندک روان‌درمانگاه‌ها و نیز نادیده گرفته شدن حقوق فرد خودکش اشاره کرد. از سوی دیگر عدم تشخیص به موقع خطر خودکشی به واسطه کم‌کاری تیم بالینی و متخصصین سبب زیر سؤال رفتن اعتبار روان‌درمانگاه‌ها می‌شود. برخی نگرانند که پرسش از فرد در رابطه با اینکه آیا به خودکشی فکر می‌کند یا نه خود کارایی بشود در جهت اینکه فرد واقعاً خودکشی کند. حال آنکه چنانچه این پرسش قبلاً به سبب کمک به فرد پرسیده شود، منجر به خودکشی وی نخواهد شد.Gelder, Mayou, Geddes (2005). Psychiatry: Page 170. New York, NY; Oxford University Press Inc. از جمله مسائلی که حتماً می‌بایست مورد ارزیابی قرار گیرند می‌توان به پیش‌آگهی رفتار منجر به خودکشی فرد، استرس‌زاهای زندگی او همچون از دست دادن شغل، مرگ نزدیکان و تغییر محل زندگی،Seaward 2006 نشانگان‌های روانی فرد، نامیدی، نوع تفکرهای خودکشی، رفتارهای تکانشی و مهار خود و کاراهای حمایت‌کننده اشاره کرد.
در ارزیابی خطر خودکشی می‌بایست بین موقعیت بحرانی و مزمن تفاوت قائل شد. موقعیت بحرانی زمانی است که به طول مثال به تازگی در زندگی فرد حادثه تلخی رخ داده باشد که منجر به خودکشی او شود. درحالی که موقعیت مزمن زمانی است که فرد دچار یک اختلال روانی باشد یا از نظر اجتماعی دچار مشکلاتی باشد. برایان و راد در سال ۲۰۰۶ مدلی ارائه کردند که گونه‌های خطر خودکشی را به ۴ طبقه دسته‌بندی کرده‌است: پایه‌ای، بحرانی، خطر بالای مزمن و خطر بالای مزمن همراه با خطر بحرانی پیشرونده. همچنین سطوح خطر خودکشی نیز به ۴ طبقه کم، متوسط، زیاد و شدید طبقه‌بندی شده که متخصصین می‌بایست بر همین اساس تشخیص‌گذاری کنند.