moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شرکت هوندا برای مدل سدان اختصاصی بازار ژاپن چهار موتور با اندازه‌های مختلف در نظر گرفته بود که موتورهای ۱٫۸ لیتری، ۲٫۰ لیتری، ۲٫۲ لیتری وی‌تک و ۲٫۲ لیتری دو میل‌سوپاپ وی‌تک را شامل می‌شد.
نسل پنجم آکورد اولین نسلی بود که در کشور فیلیپین ساخته می‌شد و به فروش می‌رسید.
آکورد در آمریکا با همان تیپ‌های دی‌ایکس، ال‌ایکس و ئی‌ایکس عرضه شد و مدل‌های ال‌ایکس، ئی‌ایکس و ئی‌ایکس-آر نیز مانند نسل قبلی برای کانادا در نظر گرفته شدند. جعبه‌دندهٔ پنج‌سرعتهٔ دستی تقریباً بدون تغییر باقی ماند؛ در حالی که جعبه‌دندهٔ چهارسرعتهٔ خودکار، که به سختی در تعویض دنده‌ها مشهور بود، به سیستم برنامه‌ریزی تعویض دندهٔ هوندا با نام «گرید-لوجیک» مجهز شد. این سیستم در مسیرهای شیب‌دار از تعویض معکوس دنده به دندهٔ مرده جلوگیری می‌کرد و دنده را در همان دندهٔ درگیر شده نگه می‌داشت. طراحی داخلی تمام مدل‌های این نسل از آکورد، ارگونومیک‌تر بودند و تجهیزات ایمنی همچون کیسه‌هوای دوگانه برای سرنشینان جلو و میله‌های تقویت‌شدهٔ محافظ برای برخورد جانبی در آنها به‌صورت استاندارد درآمد. امکانات اختصاصی برای تیپ ئی‌ایکس مواردی همچون موتور ۲٫۲ لیتری ۴ سیلندر نسل قبلی با یک میل‌سوپاپ و سیستم وی‌تک (با قدرت در مقایسه با در مدل ئی‌ایکس نسل قبل)، ترمزهای ضدقفل (قابل سفارش برای تیپ ال‌ایکس)، ترمزهای دیسکی در هر ۴ چرخ، رینگ‌های آلیاژی ۱۵ اینچی و میله تعادل عقب را شامل می‌شد. در این نسل و برای مدل ئی‌ایکس، تودوزی چرمی به عنوان یک گزینهٔ انتخابی در نظر گرفته شد. به مدل‌هایی با این نوع تودوزی، ئی‌ایکس-ال می‌گفتند. تیپ‌های دی‌ایکس و ال‌ایکس در نسل پنجم به امکاناتی برابر با نسل قبلی و همان پیشرانهٔ ۲٫۲ لیتری ۴ سیلندر بدون سیستم وی‌تک با طراحی بهبود یافته مجهز بودند. این موتور در مقایسه با نسل قبلی با قدرت ، توانایی تولید نیرو را داشت. در سال ۱۹۹۴ هوندا آکورد باری دیگر توسط مجلهٔ "موتور ترند" به‌عنوان خودروی وارداتی سال ایالات متحده انتخاب شد. طراحی ظاهری آکورد کوپه، همانند نسل قبل کاملاً با مدل سدان برابری می‌کرد. در پایان تولید نسل پنجم، و آغاز عرضهٔ نسل ششم، تولید مدل استیشن واگن در نهایت متوقف شد و هوندا آکورد تنها در مدل‌های سدان و کوپه عرضه شد.
در سال ۱۹۹۴ و برای مدل سال ۱۹۹۵، یک موتور وی۶ به موتورهای هوندا آکورد افزوده شد. این موتور که دارای حجم ۲٫۷ لیتر بود، از نسل اول آکیورا لجند در بازار ایالات متحده به عاریت گرفته شده‌بود. موتور وی۶ در هر دو تیپ ال‌ایکس و ئی‌ایکس سدان عرضه می‌شد. نصب موتور بزرگتر وی۶، تغییرات و اصلاحاتی را در طراحی دماغهٔ خودرو می‌طلبید؛ طراحی جدید دماغه و جلوپنجرهٔ جدید با تزئینات کرومی، از جمله تغییراتی بودند که بدین منظور بر روی هوندا آکورد اعمال شدند. همچنین در سال ۱۹۹۵، جعبه‌دندهٔ دستی نیز از فهرست تجهیزات مدل‌های استیشن واگن آکورد حذف شد. تیپ‌های ال‌ایکس و ئی‌ایکس مجهز به موتور وی۶، هر دو، جعبه‌دندهٔ ۴ سرعتهٔ خودکار داشتند. از جلوپنجره‌های مدل‌های وی۶ با تزئینات کرومی بعداً و در سال ۱۹۹۶ در مدل‌های چهار سیلندر نیز استفاده‌شد، همچنین در این سال طراحی سپرهای آکورد تغییر یافت و چراغ‌های عقب آن نیز بزرگ‌تر شدند. در مدل ئی‌ایکس-وی۶ از رینگ‌های ۱۵ اینچی ساخته‌شده از آلیاژ آلومینیوم ماشین‌کاری شده، و در مدل ال‌ایکس-وی۶ از رینگ‌های فولادی ۱۵ اینچی با قالپاق‌های کامل استفاده شده‌بود. بر خلاف انتظارات مبنی بر تغییرات عمده در رنگ‌بندی بیرونی و داخلی، هوندا آکورد در سال ۱۹۹۵ تغییرات اندکی را تجربه کرد.
در سال ۱۹۹۵، همانند نسل‌های گذشته، آکورد در میانهٔ نسل پنجم نیز دستخوش تغییراتی برای مدل سال ۱۹۹۶ شد. سپرهای منحنی‌تر، چهرهٔ جلویی تغییر یافته، چراغ‌های راهنمای جدید در جلو و چراغ‌های عقب با طراحی به‌روزتر، ظاهری ملایم‌تر به آکورد بخشیده بود.
برای مدل سال ۱۹۹۷، هوندا یک «نسخهٔ ویژه» از آکورد را معرفی کرد که با تیپ اس‌ئی متفاوت بود. از جمله رنگ‌های در نظر گرفته‌شده برای بدنهٔ این مدل، قرمز سن مارینو بود که با تودوزی خاکستری عرضه می‌شد و امکانات استانداردی نظیر سیستم امنیتی با ورود بدون کلید، پخش سی‌دی، ضربه‌گیرهای جانبی همرنگ بدنه، رینگ‌های متمایز آلیاژی و سقف بازشو داشت. در بخش فنی نیز این نسخهٔ ویژهٔ آکورد به موتور یکسان با تیپ ال‌ایکس مجهز بود و تنها با جعبه‌دندهٔ چهارسرعتهٔ خودکار قابل خریداری بود.
مدل‌های کوپه و استیشن واگن ساخته شده در ایالات متحده که به اروپا صادر می‌شدند، شامل هر دو نوع فرمان راست و فرمان چپ بودند، اما موتور وی۶ برای آن‌ها جزو گزینه‌های قابل انتخاب نبود.
نسل پنجم هوندا آکورد، یکی از خودروهایی بود که در ایالات متحده آمار دزدی زیادی را به خود اختصاص داده‌بود.
نسل پنجم آکورد برای بازارهای اروپایی در سپتامبر ۱۹۹۳ و با ساختاری غیرمرتبط با آکورد سری سی‌دی (نسل پنجم در ژاپن و آمریکای شمالی) رونمایی شد. این مدل در واقع همان اسکوت اینووای بازار ژاپن بود که بر اساس پلت‌فرم سی‌بی نسل چهارم آکورد ساخته شده‌بود. این خودرو محصول تلاش مشترک هوندا و گروه روور بود که منجر به ساخت سری ۶۰۰ روور نیز شد.
در سال ۱۹۹۶ طراحی بدنهٔ آکورد اروپایی دستخوش تغییرات مختصری شد و قطعاتی با طراحی جدید جای قطعات قدیمی را در نمای جلو (سپر، چراغ‌ها، جلوپنجره و درپوش موتور) و نمای عقب (چراغ‌های عقب) گرفتند. همچنین درهای بدون قاب دور نیز با مدل‌های مرسوم تعویض شدند. با وجود این تغییرات، سبک طراحی آکورد همچنان مشابه اسکوت اینووا و زبان طراحی آن مطابق با همان سبک طراحی بود که اولین بار در نسل پنجم هوندا سیویک به کار گرفته شده‌بود. نمای ظاهری آکورد اروپایی به‌طور چشمگیری با همتای خود در آمریکای شمالی، که بیشتر از سبک مرسوم طراحی خودروهای سدان بهره‌مند بود، متفاوت بود. این مدل به صورت استاندارد به دو کیسهٔ هوا مجهز شده‌بود.
آکوردهای اروپایی شامل مدل‌های کوپه و استیشن نبودند، لذا شرکت هوندا تصمیم گرفت مدل‌های کوپه و استیشن آکوردهای آمریکای شمالی را به بازار اروپا عرضه کند.
مدل‌های دیزلی آکورد از موتورهای سری اِل روور با سیستم تزریق مستقیم سوخت استفاده می‌کردند که بر روی خودروهای دیزلی سری ۶۰۰ روور نیز بکار می‌رفت.
شرکت هوندا به عنوان بخشی از روابطی که با گروه روور داشت، نسخهٔ اروپایی آکورد را با تغییراتی تحت نام روور ۶۰۰ جانشین مدل آستین مونتگو کرد و در سال ۱۹۹۳ آن را معرفی نمود. پلت‌فرم این مدل کاملاً با مدل اروپایی مشترک بود، اما طراحی بدنه آن در قسمت‌های سپر و چراغ جلو و عقب از آکورد متفاوت بود. اما با این‌حال نمای داخلی آن شباهت زیادی به آکورد داشت.
شرکت هوندا برای نسل ششم مدل آکورد سه مدل مختلف را برای عرضه در هریک از بازارهای ژاپن، آمریکای شمالی و اروپا در نظر گرفت. در زمان عرضهٔ این نسل در سال ۱۹۹۸، مدل استیشن واگن از فهرست مدل‌های آکورد حذف شد و تنها مدل‌های سدان در سه تیپ و کوپه در دو تیپ به بازار عرضه شدند. فضای داخل کابین آکورد در نسل ششم به میزان افزایش یافته‌بود و این خودرو به‌طور رسمی در کلاس خودروهای اندازه متوسط قرار گرفت. در سال ۱۹۹۹ تودوزی‌های جدید و آینه‌های تاشوی جانبی در تیپ‌های ئی‌ایکس و ال‌ایکس ارائه شدند و در سال ۲۰۰۰ نیز یک سیستم غیرفعال‌کنندهٔ احتراق موتور بر روی این خودرو نصب شد تا از روشن شدن موتور بدون سوئیچ اصلی ارائه‌شده توسط هوندا جلوگیری کند.
در مدل سال ۲۰۰۱، علاوه بر بهینه‌سازی کیسه‌های هوای جلو، کیسه‌های هوای جانبی نیز برای تمامی مدل‌های آکورد ارائه شد. مدل‌های سدان به جلوپنجره، چراغ‌های عقب و چراغ‌های راهنمای جدید مجهز شدند و یک سیستم صوتی پخش سی‌دی با ظرفیت ۶ سی‌دی نیز به امکانات استاندارد مدل‌های ئی‌ایکس افزوده شد. در میانه‌های سال ۲۰۰۱، شرکت هوندا یک بستهٔ امکانات ویژه را برای تیپ دی‌ایکس ارائه کرد که امکاناتی را نظیر تزئینات بدنه، تزئینات چوبی داخل کابین، کفپوش کابین، سامانهٔ تهویه مطبوع، پخش سی‌دی و یک جعبه‌دندهٔ خودکار در بر می‌گرفت.
برای مدل سال ۲۰۰۲، امکانات انتخابی جدیدی برای سطح امکانات اس‌ئی در مدل‌های کوپه و سدان در نظر گرفته‌شد. از جملهٔ این امکانات جدید می‌توان به مواردی مانند ترمزهای ضد قفل، سیستم ورود بدون کلید، رینگ‌های آلیاژی ۱۵ اینچی، تنظیم برقی ارتفاع صندلی راننده، و بهبود سیستم صوتی اشاره کرد.
در ابتدای عرضهٔ این نسل، شرکت هوندا نسخهٔ تیپ آر آکورد را معرفی کرد. در این نسخه از شاسی و بدنهٔ محکم‌تر استفاده شده‌بود و برای کاهش وزن بیشتر، مواردی همچون سقف بازشو، شیشه‌های لچکی عقب، سیستم تهویه مطبوع و بخشی از عایق‌های صدا از امکانات این خودرو حذف شدند. سیستم تعلیق و ترمز نیز تقویت شدند، و صندلی‌های ریکارو و کیت بدنه به همراه یک بالهٔ بزرگ در عقب برای این مدل در نظر گرفته‌شد. آکورد تیپ آر، که برای عرضه در بازارهای اروپا و ایالات متحده تولید می‌شد، از شاسی سی‌اچ۱ آکورد بهره‌مند بود و نیروی تولیدی موتور ۲٫۲ لیتری وی‌تک آن به ۲۲۰ اسب بخار می‌رسید.
نسخهٔ دیگری از نسل ششم آکورد که تنها در بازار ژاپن عرضه شد، خودروی آکورد یورو آر بود که موتور "اچ۲۲آ" نصب‌شده بر روی آن نیرویی برابر با ۲۱۷ اسب بخار داشت. شتاب ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت آکورد یورو آر ۷٫۱ ثانیه بود و می‌توانست به بیشینه سرعت ۲۴۳ کیلومتر بر ساعت دست یابد.
نسل هفتم هوندا آکورد در سال ۲۰۰۳ وارد بازار آمریکای شمالی شد. این نسل همانند نسل ششم شامل دو مدل متفاوت بود؛ یک مدل مخصوص بازارهای اروپا و ژاپن، و دیگری برای عرضه در بازار آمریکای شمالی. مدل طراحی شده برای بازار اروپا، در آمریکای شمالی نیز با نام آکورا تی‌اس‌ایکس به فروش می‌رسید. برای معرفی نسل هفتم هوندا آکورد، شرکت هوندا یک ویدئوی تبلیغاتی با نام «کاگ» را منتشر کرد.
آکوردهای اروپایی و ژاپنی در نسل جدید به‌جای سوئیندون انگلستان، در خود کشور ژاپن و در دو مدل سدان و استیشن واگن تولید می‌شدند؛ با این حال، مدل‌های نسل پیشین نیز همچنان در کارخانهٔ سوئیندون ساخته می‌شدند.
در زمان معرفی در سال ۲۰۰۳، هوندا آکورد با برگزیده‌شدن به‌عنوان خودروی سال ژاپن برای سومین بار، پس از هوندا سیویک، جایگاه دوم تعداد دفعات کسب این جایزه را به نام خود ثبت کرد و شرکت هوندا را با ۱۲ بار دریافت جایزهٔ خودروی سال ژاپن، به جایگاه اول کسب این جایزه در میان سایر خودروسازان رساند.
این خودرو در اروپا به موتورهایی از جمله یک پیشرانهٔ ۲٫۰ لیتری آی-وی‌تک با قدرت ، یک موتور ۲٫۴ لیتری آی-وی‌تک با توان ، و یک ۲٫۲ لیتری آی-سی‌دی‌تی‌آی توربو دیزل با قدرت ، گشتاور و مصرف سوخت مجهز شده‌بود.
این مدل در برخی بازارها مانند استرالیا با نام «هوندا آکورد یورو» و در آمریکای شمالی با نام آکورا تی‌اس‌ایکس فروخته می‌شد.
هوندا آکورد یورو آر (سی‌ال۷) در سال ۲۰۰۲ معرفی شد. آکورد یورو آر به موتور ۲٫۰ لیتری دو میل‌سوپاپ آی-وی‌تک سری کی هوندا با توان خروجی و گشتاور مجهز شد. این پیشرانه نیروی تولیدی خود را از طریق یک جعبه‌دندهٔ ۶ سرعتهٔ دستی، که تنها گزینهٔ قابل انتخاب برای آکورد یورو آر بود، به چرخ‌های خودرو جلوی منتقل می‌کرد. این موتور همچنین بر روی مدل اینتگرای تیپ آر نیز به کار رفته‌بود. از جمله امکاناتی که یورو آر را از سایر مدل‌های آکورد متمایز می‌کردند، می‌توان به صندلی‌های ریکارو، غربیلک فرمان مومو، رینگ‌های آلیاژی ۱۷ اینچی سبک و سر دسته‌دندهٔ آلومینیومی که فقط در مدل‌های تیپ آر یافت می‌شد، اشاره کرد.
فاصلهٔ بین محورها و عرض آکورد نسل هفتم آمریکای شمالی از نسل پیشین نسبتاً بزرگتر بود. این نسل در دو نوع سدان و کوپه عرضه شد و در سال ۲۰۰۵ یک مدل هیبریدی نیز به مجموعه مدل‌های آن اضافه شد.
موتور مدل‌های چهار سیلندر، یک موتور ۲٬۳۵۴ سی‌سی با قدرت و گشتاور (۱۸۸ اسب بخار و ۲۲۳ نیوتن متر برای مدل‌های سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷) و جعبه‌دندهٔ ۵ سرعتهٔ دستی یا ۵ سرعتهٔ خودکار بود و در آنها به‌جای تسمه تایم، از زنجیر استفاده می‌شد.
در سال ۲۰۰۳، هوندا مدل آکورد کوپه را با خصوصیات قدرتمندتری معرفی کرد که دارای موتور ۶ سیلندرِ وی‌شکل از سری جی هوندا با حجم ۲٬۹۹۷ سی‌سی بود. قدرت موتور شش سیلندر وی‌شکل این مدل برابر و گشتاور آنها بود. این مدل مجهز به جعبه‌دندهٔ ۶ سرعتهٔ دستی بود که مشابه نمونهٔ مورد استفاده در آکورا ۳٫۲سی‌ال تیپ اس بود. از دیگر امکانات این مدل کوپه می‌توان به رینگ‌های ۱۷ اینچی، صندلی‌های چرمی با تنظیم برقی و گرم‌کن، قطعات داشبورد از جنس فیبر کربن و سیستم صوتی جدید با قدرت ۱۸۰ وات اشاره کرد. بر اساس آزمایش‌های مجلهٔ "کار اند درایور"، به دلیل توانایی در فعال نگه‌داشتن سامانهٔ وی‌تک در تمام طول زمان شتاب‌گیری شدید، آکورد ئی‌ایکس وی۶ با جعبه‌دندهٔ ۶ دنده، شتاب ۰ تا ۹۶ کیلومتر بر ساعت (۰ تا ۶۰ مایل بر ساعت) را تنها در زمان ۵٫۹ ثانیه طی می‌کرد. این زمان بیش از ۱ ثانیه سریع‌تر از مدل مجهز به جعبه‌دندهٔ خودکار بود.
این مدل از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸ در ژاپن با نام هوندا اینسپایر نیز به فروش می‌رسید، در حالی که در کشور چین با نام گوانژو-هوندا آکورد شناخته می‌شد. نسخهٔ ویژه بازار چین که بر اساس نسخهٔ عرضه‌شده در بازار آمریکای شمالی ساخته شد، در ۲۵ ژانویه ۲۰۰۳ با قیمت ۲۵۹٬۸۰۰ یوان برای مدل‌های ۲٫۴ لیتری آی-وی‌تک وارد بازار چین شد.
سازمان ملی مدیریت امنیت بزرگراه‌های آمریکا (NHTSA) آزمایش تصادف را بر روی مدل‌های سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷ آکورد انجام داده‌است که نتایج این آزمایش‌ها در جدول زیر آمده‌است.
مؤسسهٔ بیمهٔ ایمنی بزرگراه‌ها (IIHS) اعلام کرده‌است که آکوردهای مدل سال ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ در میان سدان‌های غیرلوکس کلاس اندازه متوسط در جایگاه دوم کمترین میزان تلفات در تصادفات جاده‌ای قرار گرفته‌اند.
آکورد نسل هشتم در میانهٔ سال ۲۰۰۸ در بازار اروپا و ژاپن عرضه شد. این مدل همچنین به عنوان نسل دوم آکورد یورو در استرالیا، و با نام آکیورا تی‌اس‌اکس در آمریکای شمالی، و در تمامی بازارها در انواع سدان و استیشن واگن به فروش می‌رسید. در کشور چین نسخه‌ای از مدل سدان با نام هوندا اسپیریور موجود بود که بعداً نسل دوم این مدل با همین نام به صورت جداگانه وارد بازار شد. روند تولید نسل هشتم هوندا آکورد از ماه اوت سال ۲۰۰۹ و توسط شعبهٔ دانگ‌فنگ هوندا آغاز شد و آخرین خودروها از این نسل در اواخر سال ۲۰۱۴ در استرالیا (آکورد یورو) تولید شدند.
در اروپا، برای این خودرو دو موتور بنزینی ۲٫۰ لیتری و ۲٫۴ لیتری آی-وی‌تک (به ترتیب با قدرت ۱۵۴ و ۱۹۸ اسب بخار) ارائه شد، در حالی که یک موتور دیزل ۲٫۲ لیتری آی-دی‌تک با قدرت ۱۴۸ اسب بخار و گشتاور ۳۵۰ نیوتن متر در تیپ‌های استاندارد، و قدرت ۱۷۷ اسب بخار و گشتاور ۳۸۰ نیوتن متر در مدل تایپ-اس نیز در دسترس قرار گرفت. این موتور با وجود مصرف سوخت ترکیبی ۵٫۸ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر، می‌توانست آکورد را در مدت ۸٫۵ ثانیه از سرعت ۰ به ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برساند. فروش این نسل در اروپا در سال ۲۰۱۵ متوقف شد.
هوندا آکورد عرضه شده در بازار آمریکای شمالی نسبت به همتای خود در ژاپن از بدنه‌ای متفاوت بهره‌مند بود. آکورد با این چهره با نام هوندا اینسپایر در ژاپن به فروش می‌رسید. تولید این مدل در ژاپن در سال ۲۰۱۲ متوقف شد. به دلیل بهره‌مندی از اندازه‌های بزرگتر نسبت به نسل قبلی، این نسل در کلاس خودروهای اندازه بزرگ قرار گرفت. نام مدل آکورد کراستور فست‌بک که در سال ۲۰۱۰ با این نام عرضه شده‌بود، در سال ۲۰۱۲ به هوندا کراستور تغییر یافت. برای مدل‌های سدان ال‌ایکس و اس‌ئی یک موتور ۴ سیلند ۲٫۴ لیتری با قدرت و گشتاور ، و برای مدل‌های کوپه و سدان ئی‌ایکس، ئی‌ایکس-ال و کوپهٔ ال‌ایکس-اس با قدرت و گشتاور در نظر گرفته شده‌بود. همچنین یک پیشرانهٔ ۳٫۵ لیتری وی۶ با قدرت و گشتاور نیز برای آکورد ارائه شد.
نسل هشتم هوندا آکورد در آوریل ۲۰۰۸ در کشور مالزی عرضه شد. مدل‌های مجهز به موتورهای ۲٫۰ و ۲٫۴ لیتری به صورت بومی در این کشور مونتاژ می‌شدند؛ اما مدل وی۶ عرضه شده در این بازار، در کشور تایلند مونتاژ شده و به مالزی صادر می‌شد. مدل وی۶ آکورد در مالزی نسبتاً از قیمت بالاتر و عوارض جاده‌ای بیشتری برخوردار بود، اما سامانهٔ مدیریت متغیر سیلندرها در پیشرانهٔ این مدل، به کاهش مصرف سوخت و صرفهٔ اقتصادی آن کمک می‌کرد.
در کشور مالزی، مدل سال ۲۰۱۲ نسل هشتم آکورد از اوایل سال ۲۰۱۴ به پروتون پردانا بازنشانی شد و مورد استفادهٔ مقامات دولتی قرار گرفت.
رهبر پروژه نسل نهم آکورد، شوجی ماتسوی بود؛ مهندسی که از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۶ روی پلت‌فرم آکورد کار کرده بود. این نسل اولین نسل از سری آکورد بود که تحت نظارت و مدیریت کامل تاکانوبا ایتو، مدیر عامل شرکت هوندا، توسعه می‌یافت.
در سال ۲۰۱۲ و طی نمایشگاه بین‌المللی خودروی آمریکای شمالی در دیترویت، هوندا از مدل مفهومی آکورد کوپه رونمایی کرد. در ماه اوت ۲۰۱۲، این شرکت جزئیات مربوط به آکورد سدان مدل سال ۲۰۱۳ را منتشر کرد و در نهایت مدل‌های تولیدی آکورد سدان و کوپه در اوایل ماه سپتامبر ۲۰۱۲ به‌طور کامل به بازار معرفی شدند. فروش آکورد سدان در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۲ آغاز شد و به دنبال آن مدل کوپه نیز در ۱۵ اکتبر همان سال در دسترس خریداران قرار گرفت. تاریخ عرضهٔ مدل‌های سدان و کوپه در کانادا به ترتیب برابر با ۲۴ سپتامبر و ۱ نوامبر ۲۰۱۲ بود. در ماه اکتبر سال ۲۰۱۳، شرکت هوندا برنامهٔ خود را برای عرضهٔ آکورد در بازار روسیه اعلام کرد.
از سال ۲۰۱۴، هوندا خودروهای آکورد را از چین به کشورهای خاورمیانه و خاور نزدیک، آفریقا، اعضای اتحادیه کشورهای مستقل و دیگر بازارهای در حال توسعه صادر می‌کرد.
برای سدان تیپ اسپورت، رینگ‌های ۱۹ اینچی و برای سایر تیپ‌های سدان و همچنین برای مدل کوپه از رینگ‌های ۱۷ و ۱۸ اینچی استفاده شد. در این خودرو از سیستم کنترل پیمایش سازگار استفاده شد که قابلیت تنظیم فاصله با خودروی جلو را داشت. همچنین سامانهٔ هشدار خروج از مسیر، هنگام خطر، با ایجاد لرزش در فرمان خودرو، به راننده هشدار می‌داد و در صورت نیاز، خودرو را به‌صورت خودکار به مسیر بازمی‌گرداند.
نسل نهم هوندا آکورد، اولین خودروی تولید انبوه بود که به نرم‌افزار کارپلی اپل مجهز شد. این نرم‌افزار امکان استفاده از نرم‌افزارهای محبوب گوشی‌های آیفون را از طریق نمایش آن‌ها بر روی صفحه نمایش ۷ اینچی روی داشبورد فراهم می‌کرد. این نرم‌افزار به راننده این اجازه را می‌دهد که بدون چشم برداشتن از جاده یا برداشتن دست‌ها از روی فرمان، به امکانات گوشی؛ مانند برقراری تماس تلفنی، ارسال ایمیل، پیامک و مسیریابی دسترسی داشته‌باشد.
در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۷ و در آستانهٔ رونمایی از مدل سال ۲۰۱۸، شرکت هوندا برای برطرف کردن نقصی در سیستم برق‌رسانی و باتری نسل نهم آکورد، فراخوانی را منتشر کرد. این فراخوان، که برای تعویض حسگر شارژ باتری انجام گرفت، ۱٫۱۵ میلیون خودروی هوندا آکورد را شامل می‌شد.
از نسل دهم هوندا آکورد در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۷ رونمایی شد. تولید این نسل در سپتامبر ۲۰۱۷ و فروش آن در ایالات متحده در ماه اکتبر ۲۰۱۷ و با عنوان مدل سال ۲۰۱۸ آغاز شد. این نسل همچنین در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۱۷ وارد بازار کانادا شد. در تمامی مدل‌های این نسل از سیستم کنترل حرکت بین خطوط هوندا با نام «هوندا سنسینگ» استفاده شده‌است و پیشرانهٔ پایهٔ در نظر گرفته‌شده برای این خودرو یک موتور ۱٫۵ لیتری وی‌تک توربو چهارسیلندر با توانایی تولید نیرو و گشتاور است که به کمک یک جعبه‌دندهٔ ۱۰ سرعتهٔ متغیر پیوسته (CVT) یا یک نمونهٔ ۶ سرعتهٔ دستی نیروی تولیدی را به چرخ‌ها منتقل می‌کند. برای مدل ۲۰۱۸، یک موتور ۲٫۰ لیتری چهارسیلندر وی‌تک توربو نیز به عنوان گرینهٔ انتخابی در دسترس خریداران قرار گرفت. این موتور، که جایگزین موتور ۶ سیلندر وی‌شکل استفاده شده در نسل قبلی شده‌است، بر اساس موتور نصب شده بر روی هوندا سیویک تیپ آر طراحی شده‌است؛ با این تفاوت که موتور مورد استفاده در آکورد از یک توربوشارژر کوچکتر و یک میل‌سوپاپ معمولی بهره‌مند است. توان تولیدی این پیشرانه برابر با و گشتاور آن است که این نیرو به کمک جعبه‌دنده‌های ۶ سرعتهٔ دستی یا ۱۰ سرعتهٔ خودکار به محور خودرو منتقل می‌شود. در نسل دهم آکورد، این خودرو به‌طور انحصاری در قالب یک خودرو سدان عرضه می‌شود و تولید مدل کوپه متوقف شده‌است.
این نسل در تیپ‌های ال‌ایکس، اسپورت، ئی‌ایکس، ئی‌ایکس-ال و تورینگ عرضه می‌شود و یک موتور ۱٫۵ لیتری چهار سیلندر توربو برای تمام این تیپ‌ها در نظر گرفته شده‌است، هرچند که این موتور در مدل سال ۲۰۱۹ از گزینه‌های قابل انتخاب برای تیپ تورینگ حذف شده‌است. یک موتور ۲٫۰ لیتری چهار سیلندر مجهز به توربوشارژر نیز برای تیپ‌های اسپورت، ئی‌ایکس-ال و تورینگ در دسترس است. همچنین تیپ‌هایی که از پیشرانهٔ هیبریدی بهره‌مند هستند، شامل ئی‌ایکس هیبرید، ئی‌ایکس-ال هیبرید و تورینگ هیبرید می‌شوند.
در میان تیپ‌های مختلف نسل دهم آکورد، صندلی‌های چرمی تنها در تیپ تورینگ موجود بوده و باقی تیپ‌ها از صندلی‌های پارچه‌ای برخوردار هستند. تمامی مدل‌ها از صفحه‌نمایش لمسی ۷ یا ۸ اینچی به همراه اتصال بلوتوث و یواس‌بی بهره‌مند هستند. اما کارپلی اپل و اندروید اوتو تنها بر روی تیپ‌های مجهز به صفحه نمایش ۸ اینچی ارائه می‌شوند. در تیپ ئی‌ایکس-ال از سیستم صوتی با ۱۰ بلندگو و یک آمپلی فایر ۴۵۰ وات استفاده شده و سیستم‌های صوتی در تیپ‌های پایینتر از ۸ یا ۴ بلندگو برخوردار هستند. امکانات موجود در مدل تورینگ، که بالاترین تیپ این نسل از هوندا آکورد است، مواردی نظیر گرم‌کن و سردکن برای صندلی‌های جلو، گرم‌کن برای صندلی‌های عقب، و نمایشگر سر بالا (HUD) برای راننده را شامل می‌شوند. در تیپ تورینگ مجموعاً ۳ صفحه نمایش در فضای داخلی وجود دارد. اولین آن‌ها صفحه نمایش ۸ اینچی نصب‌شده در بخش میانی داشبورد است که با توجه به حاشیهٔ سیاه‌رنگ و وضوح بالا، بزرگتر از اندازهٔ واقعی به نظر می‌رسد. دومین صفحهٔ نمایشگر در داخل این خودرو، یک نمونهٔ هفت اینچی مورد استفاده در آمپر پشت فرمان است. در این نمایشگر تمام رنگی، اطلاعاتی از قبیل دورشمار موتور، جزئیات مصرف سوخت و سوخت باقی‌مانده، و همچنین اطلاعات موسیقی و تماس‌های تلفنی نمایش داده می‌شوند. سومین صفحه نمایشگر به کار رفته در تیپ تورینگ، نمایشگر هاد است که تنها توسط راننده قابل رؤیت است. این نمایشگر با بازتاب اطلاعاتی نظیر سرعت، اطلاعات مسیریابی و حتی اطلاعات تماس‌های تلفنی بر روی شیشهٔ جلوی خودرو، این قابلیت را در اختیار راننده قرار می‌دهد که بدون چشم برداشتن از جاده به اطلاعات مورد نیاز خود دسترسی پیدا کند.
آکورد نسل دهم مخصوص بازارهای کشورهای جنوب شرق آسیا در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۸ و در نمایشگاه خودروی بین‌المللی تایلند رونمایی شد. فروش این خودرو در تایلند از ماه مارس ۲۰۱۹، و پس از معرفی این خودرو به بازار در نمایشگاه خودروی بین‌المللی بانکوک در تاریخ ۲۷ مارس ۲۰۱۷، آغاز شد. در مارس ۲۰۱۹ شرکت هوندا اعلام کرد که از اواخر سال خودروی آکورد با هر دو نوع موتور بنزینی توربو و پیشرانهٔ هیبریدی وارد بازار استرالیا خواهد شد. علاوه بر این، نسل دهم آکورد طی نمایشگاه بین‌المللی خودروی اندونزی به بازار این کشور نیز معرفی شد. هوندا آکورد در بازار اندونزی تنها با پیشرانهٔ ۱٫۵ لیتری وی‌تک توربو با قدرت عرضه شده‌است.
در سال ۱۹۸۳ مجموع فروش هوندا آکورد از ابتدای تولید به ۱ میلیون دستگاه در سراسر جهان رسید، پس از آن در سال ۱۹۹۵ نیز مجموعاً ۵ میلیون دستگاه از این خودرو به فروش رسیده‌بود.
در جدول زیر آمار فروش سالانهٔ هوندا آکورد در ایالات متحده از سال ۱۹۷۶ تاکنون آمده‌است:
چدن نشکن، همچنین به عنوان چدن داکتیل و چدن گرافیت کروی شناخته می‌شود، نوعی از چدن غنی از گرافیت است که در سال ۱۹۴۳ توسط کیت میلیس کشف شد. در حالی که اکثر انواع چدن از نظر کشش ضعیف و شکننده هستند، چدن داکتیل به‌دلیل وجود گرافیت کره ای دارای مقاومت بسیار بیشتری در برابر ضربه و خستگی است. البته قطعات بسیار قدیمی چدنی در کشور چین نیز کشف شده‌است.
در تاریخ ۲۵ اکتبر سال ۱۹۴۹، کیت دویت میلیس، آلبرت پل گاگنبین و نورمن بدن پیلینگ چدن داکتیل را با استفاده از منیزیم کشف و در ایالات متحده به ثبت رساندند. آگوستوس اف. مههن در ژانویه سال ۱۹۳۱ به‌دلیل تلقیح آهن با CaSi2 برای تولید چدن داکتیل متعاقباً با عنوان Meehanite، که هنوز هم در سال ۲۰۱۷ تولید می‌شود، در ژانویه ۱۹۵۰ حق ثبت اختراع گرفت.
چدن داکتیل یک ماده واحد نیست بلکه بخشی از گروهی از مواد است که با کنترل ریزساختار آنها می‌تواند با طیف گسترده‌ای از خواص تولید شود. مشخصه مشترک این گروه از مواد، شکل گرافیت است. در چدن داکتیل، گرافیت به جای تیغه مانند در چدن خاکستری به شکل کره است. در حالی که تیغه‌های گرافیت تیز باعث ایجاد نقاط تمرکز تنش در ماتریس فلزی می‌شوند، کره‌های گرد باعث مهار رشد ترک می‌شوند و در نتیجه قابلیت انعطاف‌پذیری قابل توجه را ایجاد می‌کنند که نام آلیاژ نیز از همین موضوع نشات می‌گیرد. تشکیل گرافیت کروی با اضافه کردن عناصر مخصوص، معمولاً منیزیم حاصل می‌شود (منیزیم در دمای ۱۱۰۰ درجه سانتیگراد جوش می‌یابد و آهن در دمای ۱۵۰۰ درجه سانتیگراد ذوب می‌شود) و در موارد کمتر از سریم. از تلوریوم نیز استفاده شده‌است. همچنین یوتوریم (Y)به عنوان یک عنصر احتمالی مورد مطالعه قرار گرفته‌است.
چدن داکتیل آستمپر (ADI) در دهه ۱۹۵۰ کشف شد، اما تنها چند سال بعد تجاری سازی شد و به موفقیت دست یافت. در ADI، ساختار متالورژی از طریق یک فرایند پیچیده عملیات حرارتی حاصل می‌شود. بخش "aus" نام مربوط به آستنیت است.
سایر ترکیبات چدن داکتیل اغلب مقدار کمی گوگرد نیز دارند.
کربن ۳٫۲ تا ۳٫۶۰٪
سیلیکون ۲٫۲ تا ۲٫۸٪
منگنز ۰٫۱ تا ۰٫۲٪
منیزیم ۰٫۰۳ تا ۰٫۰۴
فسفر ۰٫۰۰۵ تا ۰٫۰۴
گوگرد ۰٫۰۰۵ تا ۰٫۰۲
مس <۰٫۴۰٪
عناصری از قبیل مس یا قلع ممکن است برای افزایش استحکام کششی و تسلیم به آن افزوده شود و همزمان از انعطاف‌پذیری کاسته شود. مقاومت در برابر خوردگی با جایگزینی ۱۵٪ به ۳۰٪ آهن موجود در آلیاژ با مقادیر مختلف نیکل، مس یا کروم حاصل می‌شود.
سیلیکون به عنوان یک عنصر تشکیل گرافیت می‌تواند تا حدی توسط آلومینیوم جایگزین شود تا از اکسیداسیون بهتر محافظت کند.
تمام عناصری که در فریت حل می‌شوند، آن را محکم کرده ولی اثرات متفاوتی بر افزایش استحکام و سختی دارند.
کربن: میزان کربن چدن‌های نشکن بین ۳–۴٪ تغییر می‌کند، اما گستره محدودتر ۳٫۶–۳٫۹٪ نیز معمول است. برای ایجاد چگالی زیاد گرافیت‌های کروی، نسبت به چدن خاکستری مقدار بیشتری کربن لازم است. اگر کربن معادل خیلی زیاد باشد (مثلا، بیشتر از ۴٫۶٪)، ممکن است کربن شناور شود.
سیلیسیوم: مقدار سیلیسیوم چدن نشکن بین ۱٫۸–۲٫۸٪ متغیر است، اما گستره کوچکتر ۲٫۲–۲٫۷٪ نیز معمول است. سیلیسیوم بر کربن معادل اثر می‌گذارد، بنابراین هرچه مقدار سیلیسیوم افزایش یابد، تعداد کره‌ها نیز افزایش می‌یابد. مقدار کم سیلیسیوم در چدن نشکن تمایل به تبرید را افزایش می‌دهد، اگر میزان سیلیسیوم خیلی کم باشد ممکن است در مقاطع نازک کاربیدهای اضافی تشکیل شود. سیلیسیوم باعث استحکام فریت در چدن نشکن می‌شود اما باید دقت داشت که موجب افزایش دمای انتقال شکست نرم به ترد می‌شود.
گوگرد: معمولاً مقدار گوگرد را در چدن نشکن به کمتر از ۰٫۰۳٪ محدود می‌کنند. افزایش مقدار گوگرد بدین معنی است که باید منیزیم بیشتری برای کروی کردن گرافیت‌ها اضافه شود. میزان گوگرد پس از عملیات کروی کردن حدود ۰٫۰۱۵٪ است.
فسفر: فسفر اثر قوی روی استحکام فریت دارد ولی به‌دلیل اثرات مضر این عنصر به ویژه اثر معکوس بر خواص ضربه‌ای و شکل‌پذیری، حداکثر مقدار فسفر در تولید چدن نشکن حدود ۰٫۱۰٪ مشخص شده‌است، اما معمولاً به کمتر از ۰٫۰۵٪ محدود می‌شود. اگر میزان این عنصر از حد فوق تجاوز نماید باعث اثر پدیده جدایش در منطقه مرزی بین دانه‌ها و تشکیل ساختار یوتکتیکی ترد استیدیت را می‌شود. جدایش فسفر در منطقه مرز بین دانه ای در قطعات ریختگی ضخیم کاملاً مشهود است.
از نقطه نظر ساختاری، افزایش مقدار فسفر، موجب افزایش میزان پرلیت شده و نیز سبب افزایش استحکام کششی و سختی و کاهش میزان ازدیاد طول نسبی و در نتیجه ترد شدن قطعه می‌شود.
مس: مس باعث بالارفتن استحکام فریت شده ولی با این هدف در تولید چدن نشکن به کار نمی‌رود زیرا مس عنصری پرلیت زا بوده و وجود آن موجب حساس تر شدن چدن به عناصر جزیی مضر می‌شود.
نیکل: می‌تواند استحکام فریت را بدون معایبی که عناصر دیگر وارد می‌کنند، افزایش دهد و در نتیجه اگر تولید چدن نشکن فریتی در حال ریختگی مد نظر باشد، تنها از آلیاژ سیلیسیوم-نیکل می‌توان استفاده کرد.
سایر عناصر: عناصری از قبیل سرب، تیتانیم، آلومینیوم، آنیتموان و زیرکونیم باید به دقت کنترل شوند زیرا این عناصر تشکیل گرافیت‌های رشته‌ای را تشویق می‌کنند. سایر عناصر که تشکیل پرلیت یا کاربید آهن را میسر می‌سازند مانند، ارسنیک، بور، کرم، قلع و وانادیم نیز باید کنترل شوند.
تأثیر عناصر آلیاژی روی پرلیت، مجموعه ای از اثرات آنها روی فریت، سمنتیت یا کاربید به اضافه تأثیر این عناصر روی دمای یوتکتوئید است.
نیکل، سیلیسیوم و منگنز عناصر اصلی هستند که در تولید چدن نشکن پرلیتی استفاده می‌شوند، نیکل و سیلیسیوم باعث محکم شدن ورق‌های فریت و منگنز باعث ایجاد ورق‌های سمنتیت در پرلیت شده و به این ترتیب ساختار پرلیتی به وجود می‌آید. نیکل و منگنز در کاهش دمای استحاله آستنیت به پرلیت مؤثر بوده که این کاهش باعث ثبات پرلیت می‌شود.
این چدن‌ها مقاومت به سایش خوبی داشته و برای تولید صفحات آستری بعضی از قسمت‌های آسیاب سیمان و بخش‌هایی از دستگاه سنگ‌شکن کاربرد دارد. می‌توان برای پرلیت زایی از مس و قلع استفاده کرد.
تأثیر عناصر آلیاژی روی کاربید اهمیت ویژه ای داشته چون اندازه و پخش کاربید روی خواص چدن نشکن تأثیر بسیار زیادی دارد. سیلیسیوم و نیکل تمایل به کاربیدزایی نداشته و گرافیت زا می‌باشند. منگنز کاربیدزای ضعیفی بوده و بیشتر در کاربید آهن حل می‌شود. در ساختار میکروسکوپی، کاربید ناشی از منگنز به صورت ورق‌های سمنتیت در پرلیت ظاهر می‌شود. کروم، مولیبدن و وانادیوم عناصر کاربیدزای قوی بوده و حلالیت آنها در سمنتیت محدود است. ذرات کاربید کروم نسبتاً درشت و سخت بوده و برای استحکام قطعه مضر هستند و باعث ترد شدن آنها می‌شوند. در بعضی موارد وجود کروم به میزان ۰٫۱۵٪ تأثیر کاملاً مشخصی روز تردی قطعه می‌گذارد. ذرات کاربیدهای مولیبدن، مخصوصاً اگر نیکل موجود باشد، کوچکتر هستند. به‌دلیل اندازه کوچک و پراکندگی ذرات کاربید مولیبدن، اثر آن بر چقرمگی محدود است. وانادیوم نیزی چون عنصر کاربیدزای قوی می‌باشد در تولید چدن نشکن استفاده کمی دارد. زیرا باعث تشکیل کاربیدهای درشت در مرز دانه‌ها شده که در نتیجه موجب کاهش چقرمگی و افزایش تردی قطعه می‌گردد.
گاهی نیاز به داشتن ساختار کاملاً پرلیتی یا بینایتی در قطعات ضخیم ریختگی بوده که با افزودن عناصر آلیاژی می‌توان به آنها رسید. عناصر آلیاژی از رشد اجزای استحاله آستنیت جلوگیری کرده و در نتیجه سختی پذیری قطعات افزایش می‌یابد. عناصری که قابلیت حل شدن در آستنیت را دارند، در قابلیت سختی پذیری تأثیر بسزایی دارند.
در ضمن این عناصر نباید گرافیت زای قوی و نیز قادر به تشکیل فازهایی در بین مرزدانه‌ها هم نباشد؛ بنابراین نحوه پخش عناصر آلیاژی در ساختار اهمیت زیادی دارد. از آنجاییکه خنک کردن در هوا احتمال ترک را کاهش می‌دهد، چدن نشکن آلیاژی که با خنک کردن در هوا سخت کاری می‌شود، مصرف زیادی دارد. چون سیلیسیوم گرافیت زای قوی می‌باشد برای سختی پذیری استفاده ندارد، فسفر نیز باعث تشکیل فاز استدیت شده که برای سختی پذیری مضر است. کروم و وانادیوم از عناصر کاربیدزای قوی بوده که هیچ کاربردی در سختی پذیری ندارند. نیکل، منگنز و مولیبدن به صورت جمعی عناصری هستندکه برای افزایش سختی پذیری به کار می‌روند که نیکل بشترین استفاده را دارد.
آهن معمولی سریعتر از چدن نشکن فرسایش پیدا می‌کند چرا که مقاومت آن در برابر خورندگی پایین‌تر است. به همین علت است که چدن نشکن در کاربردهای تحت فشار استفاده می‌شود، بخش اعظم تولید سالانه چدن داکتیل به شکل لوله قابل استفاده برای خطوط آب و فاضلاب است. این ماده با مواد پلیمری از قبیل PVC , HDPE , LDPE و پلی پروپیلن، که از فولاد یا چدن داکتیل بسیار سبک‌تر، نرم‌تر و ضعیف تر هستند و نیاز به محافظت در برابر آسیب دارند، رقابت می‌کند.
چدن داکتیل به ویژه در بسیاری از قطعات خودرو مفید است، جایی که مقاومت باید از آلومینیوم فراتر رود اما فولاد لزوماً مورد نیاز نیست. سایر کاربردهای مهم صنعتی شامل کامیون‌های دیزلی برون‌شهری، کامیون‌های کلاس ۸، تراکتورهای کشاورزی و پمپ‌های چاه نفت است. در صنعت انرژی نیز در توربین‌های باد از چدن گره ای برای توپی‌ها و قطعات ساختاری مانند قاب توربین استفاده می‌شود. چدن داکتیل برای اشکال بزرگ و پیچیده و بارهای زیاد (خستگی) مناسب است.
چدن داکتیل در بسیاری از نوارهای بزرگ پیانو استفاده می‌شود (صفحات آهنی که رشته‌های پیانو با فشار بالا به آن وصل شده‌اند).
آپاچی فیلمی کمدی و اجتماعی به کارگردانی آرش معیریان و نویسندگی اصغر نعیمی و تهیه‌کنندگی حسین زندباف محصول سال ۱۳۹۷ است.
کالج آیونا بیش از ۶۰ برنامه کارشناسی و ۴۵ دوره کارشناسی ارشد و دکترا را در دانشکده هنر و علوم و مدرسه کسب و کار لاپنتا (به انگلیسی LaPenta) ارائه می‌دهد. دانش آموزان برتر می‌توانند مدرک افتخاری دریافت کرده و از دوره‌های ویژه، سمینارها، مشاوره، و فرصت‌های خارج از دانشگاه، بهره ببرند. کالج همچنین دوره‌های تحصیلات بالاتر از کارشناسی را در منهتن ارائه می‌دهد و دارای ۱۴ برنامه تحصیلی در خارج از کشور است.
طبق آمار سال ۲۰۱۷، این مؤسسه تقریباً ۴۰۰۰ دانشجوی را با پیش‌زمینه‌های مختلف و از ۳۵ ایالت و ۴۷ کشور ثبت نام می‌کند.
کالج آیونا در سال ۱۹۴۰ توسط کنگره برادران مسیحی تأسیس شد. این کالج یک مؤسسه آموزشی خصوصی و مختلط منطبق با رسوم آموزش عالی کاتولیک آمریکایی است.
در سال ۱۹۱۹، مدیران و اعضای هیئت مدیره مدرسه ایونا -دبیرستانی که سه سال پیش توسط برادران مسیحی ایرلندی تأسیس شده بود - مذاکرات خرید زمین ۱۸ هکتار زمین را در محله بیچ‌مونت نیو راشل در ازای ۸۵٬۰۰۰ دلار با توماس هال، مالک زمین و کشیش بازنشسته پرسبیترینیسم، انجام دادند.
در سال ۱۹۴۰، هدف اصلی مؤسسان کالج، پایه‌گذاری یک کالج کوچک و مقرون به صرفه برای پسران طبقه کارگر نیویورک بود. در آن زمان، "برادران مسیحی" در ۷ دبیرستان در Archdiocese نیویورک، از جمله Iona Prep , All Hallows، دبیرستان Rice و Memorial Power تدریس می‌کردند. آنها متوجه شدند که بسیاری از فارغ التحصیلان آنها نمی‌توانند هزینه‌های دانشگاه‌های محلی را تأمین کنند و بنابراین کالج آیونا را تشکیل دادند.
در ماه ژوئن ۱۹۴۰ اعضای انجمن مدرسه ایونا، همراه با اعضای باشگاه مادران مدرسه، برای ایجاد یک ساختمان علمی جدید در محوطه مدرسه، ساختمانی که باشگاه مادران ۱۰۰٬۰۰۰ دلار برای ساخت آن اختصاص داده بود، گرد هم آمد. آنجا بود که آنها مطلع شدند که فقط یک روز پیش، نه تنها مجوز برای تشکیل کالج ایونا در همان محوطه مدرسه ایونا اعطا شد، بلکه کالج مالکیت ساختمان علمی جدید را برای خود را داشت. این ساختمان، به یاد اولین رئیس دانشکده خود، ساختمان کورنلیا هال نامگذاری شد.
در ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۰، کالج آیونا با نه برادران مسیحی و شش استاد غیر روحانی افتتاح شد. برادران مسیحی نام کالج را از ایونا، نام جزیره صومعه‌گون سنت کولومبا [در ایرلندی: سنت کلمکیل] واقع در ساحل غربی اسکاتلند بر گرفتند. کلومبا صومعه را در ۵۶۳ میلادی تأسیس کرده بود. کنگره برادران مسیحی در سال ۱۸۰۲ توسط ادموند ایگناتیس رایس در واترفورد ایرلند تأسیس شد.
پیش از افتتاحیه کالج آیونا در نیویورک، برادران مسیحی در کالج سن مری در هالیفاکس، نوا اسکوشیا تدریس می‌کردند. آنها از کالج Bonaventure در سینت جانز، نیوفاندلند و لابرادور منتقل شده بودند. آنها تا سال ۱۹۴۰ مؤسسه هالیفاکس را کار می‌کردند تا اینکه به دلیل اختلاف با اسقف اعظم جدید، جان تی مک نالی، طی یک خداحافظی اشکبار، راهی آیونا شدند.
در پاییز سال ۱۹۴۱، کالج آیونا سال تحصیلی خود را با ۱۲۱ دانشجوی سال اول و دوم آغاز کرد، اما ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم باعث شد تا ثبت نام آیونا تا پایان سال کاهش یابد. تنها سه نفر از ورودیان در اوت ۱۹۴۴ برای دریافت مدرک BA خود را دریافت کردند. با وجود این، حیات کالج ادامه پیدا کرد.
هنگامی که جنگ جهانی دوم به این پایان رسیدند، کهنه‌سربازان بازگشته از جنگ، به مدد قانون GI Bill و جذابیت رشته‌های عملی آیونا، باعث افزایش ظرفیت دانشکده شدند. در سال ۱۹۴۸، ۷۱ مرد فارغ‌التحصیل شدند؛ تا سال ۱۹۵۰، تعداد فارغ‌التحصیلان ۳۰۰ نفر بود.
در ژوئن سال ۱۹۶۶، کالج آیونا دیپلم خود را به اولین دانشجویان تحصیلات تکمیلی خود اعطا کرد که شامل دو روحانی بود که کارشناسی ارشد خود را در مشاوره معنوی به دست آوردند. تا سال ۱۹۶۸، کالج اولین دوره MBA خود را اعطا کرد.
در سال ۱۹۶۹، دانشکده یونا، که به‌طور سنتی مردانه بود، به نخستین ورودیان سال اول خود که شامل زنان نیز بود، خوش‌آمدگویی کرد و به‌طور رسمی تبدیل به یک کالج کاملاً مختلط شد. تقریباً ۲۰۰ زن، یک چهارم از کلاس تازه واردان، در آن ترم ثبت کرده‌اند. پیش از این، دانشجویان دختر به دلیل توافق با موسسات زنانه سنتی، طی برنامه‌های فارغ‌التحصیل، کلاس‌های تابستانی و قراردادهای تعویض دانشجو، در پردیس دانشگاهی حضور داشتند.
در سال ۱۹۸۹، کالج الیزابت ستون از یونکرز، نیویورک که یک کالج دو ساله بود، با دانشکده آیونا ادغام و تبدیل به دانشکده الیزابت ستون در رشته کالج شد. [4] این برنامه تا سال ۱۹۹۵ ادامه داشت ولی پس از آن خاتمه یافت زیرا کالج آیونا دوباره هدف خود را ارزیابی و مجدداً تأیید کرد که هدف آن فعالیت به عنوان یک مؤسسه چهار ساله است.
در سال ۲۰۱۱، کالج آیونا اشتباهات موجود در داده‌های عملکرد دانشجویی را، که از سال‌های ۲۰۰۲–۲۰۱۱ به سازمان‌های خارجی گزارش شده بودند، اعلام کرد.گزارش ممیزی نامه ، کالج Iona. 8 نوامبر 2011بازی رتبه‌بندی کالج، "نیویورک تایمز". 2012 ژانویه 31 پس از آگاهی از این اشتباهات، به منظور ایجاد اطمینان از صحت و دقت داده‌های گزارش شده توسط کالج، رئیس دانشگاه دکتر جوزف ای. نایر (Joseph E. Nyre)، کارگروهی موسوم به کارگره یکپارچگی در گزارشگری ایجاد کرد که سیاست‌ها و دستورالعمل‌های سازمانی را برای جمع‌آوری، گزارش دهی و استفاده از داده‌ها توسعه داد. کالج همچنین دفتر رسمی اثربخشی و برنامه‌ریزی نهادی و همچنین اداره ممیزی داخلی را تأسیس کرد تا اطمینان حاصل شود که صحت داده‌ها تداوم خواهد یافت.
در ۱۹ سپتامبر سال ۲۰۱۵، کالج هفتاد و پنجمین سالگرد تأسیس خود را جشن گرفت. از شروع بهار ۲۰۱۵، به افتخار سالگرد تأسیس، کالج آیونا یک جشن یکساله برگزار کرد. به منظور یادبود اولین سال تحصیلی کالج، ۱۹۴۰–۱۹۴۱، این مراسم به سال ۲۰۱۶ تعمیم داده شد.
کالج به دو واحد دانشگاهی اصلی تقسیم می‌شود: مدرسه هنر و علوم و مدرسه کسب و کار.
با داشتن ۲۲ گروه، دانشکده هنر و علوم بیش از ۴۰ مدرک BA, BS و BPS، بیش از ۲۵ مدرک کارشناسی ارشد و همچنین چند دوره آموزشی منتهی به گواهینامه‌های آموزشی (بدون ارایه مدرک تحصیلی) ارائه می‌دهد.
مدرسه کسب و کار آیونا در رشته‌های کارشناسی مدیریت امور مالی در حسابداری، مدیریت کسب و کار، امور مالی، سیستم‌های اطلاعاتی، کسب و کار بین‌المللی، مدیریت و بازاریابی دوره‌های منجر به مدرک ارایه می‌دهد. این مدرسه همچنین یکدوره فشرده مدیریت ارشد کسب‌وکار دارد که افرادی را که می‌خواهند در این رشته موفق شوند، هدف قرار داده‌است. این دوره فشرده، با ارائه دورس به ترتیبی که فارغ‌التحصیلی سریع را تضمین می‌کند، ۱۰ ماه از طول دوره سنتی را کم می‌کند. در وب سایت مدرسه، مأموریت خود را به این گونه تعریف کرده‌است: «تعهد مدرسه به آموزش عالی کاتولیک در سنت برادران مسیحی به همراه تاییدیه انجمن پیشبرد دانشکده‌های کسب و کار (AACSB) بین‌المللی تضمین می‌کند که دانشجو در مرکز همه کارهایی است که ما انجام می‌دهیم». در نوامبر ۲۰۱۵، رابرت لاپنتا، فارغ‌التحصیل آیونا، مبلغ ۱۵ میلیون دلار را برای گسترش و بازسازی تسهیلات مدرسه کسب و کار، هگان هال، به کالج هدیه داد. آقای لاپنتا مدتی بعد، به عنوان بخشی از یک هدیه چالشی ، ۲٫۵ میلیون دلار به هدیه خود اضافه کرد.
به لطف کمک ۱۵ میلیون دلاری جمعی از فارغ‌التحصیلان و رئیس هیئت امناء جیمز هینز و همسرش آن ماری، مؤسسه کارآفرینی و نوآوری هاینز (Hynes) در سال ۲۰۱۷ تأسیس شد.
برنامه تحصیل در خارج از کشور آیونا ۱۴ فرصت تنوع فرهنگی مختلف را ارائه می‌دهد:
سالن‌های سخنرانی در کالج آیونا عبارتند از مرکز مورفی، سالن مک‌اسپیدون (McSpedon)، سالن امند (Amend Hall)، سالن کورنلیا (Cornelia Hall)، سالن دورلی (Doorley Hall)، مرکز آریگونی (Arrigoni)، کتابخانه رایان (Ryan) و سالن هگان (Hagan). اتحادیه دانشجوی رابرت لاپنتا، مرکز ورزشی توسعه یافته هاینز (Hynes)، مؤسسه کارآفرینی و نوآوری هینس، سالن ایست (East)، که یک خوابگاه دانشجویی در قلب دانشگاه است، و خوابگاه دانشجویی نورث اونیو (North Avenue) اخیراً به محوطه دانشگاه افزوده شده‌است.
مرکز ورزشی هاینز میزبان سالن تمرین تیم‌های کالج در دسته ۱ است و علاوه بر این دارای یک سالن چند منظوره با ۲۶۱۱ صندلی است که میزبان فعالیت‌های مختلف در طول سال است.
کتابخانه‌های کالج آیونا دارای بیش از ۲۵۰٬۰۰۰ جلد و منابع چندرسانه ای و همچنین ۵۰۰ مجلات دوره‌ای به‌روز است. علاوه بر این، کتابخانه‌ها دسترسی به هزاران منبع الکترونیکی و مجلات را برای کاربران داخل و خارج از محوطه فراهم می‌کنند.
در سپتامبر ۲۰۰۱ آیونا اولین کالج نیویورک بود که پردیس آن کاملاً تحت پوشش اینترنت بی‌سیم قرار گرفت.Iona.edu
سالن لوفتوس، که برای اسکان دانشجویان سال اول طراحی شده، یک ساختمان ۱۰ طبقه است. هر طبقه دارای شش سوئیت دو خوابه (دو و سه نفره)، یک اتاق معلول، که دو نفر را اسکان می‌دهد، و اتاق ارشد خوابگاه است. سالن لوفتوس، دارای یک آزمایشگاه کامپیوتری کوچک، یک آشپزخانه، یک اتاق شستشو، یک اتاق مراقبه آرام، یک سالن مطالعه و یک سالن / اتاق بازی تلویزیون است.
سالن کانیس (قبلاً سالن شمالی) و سالن هیلز (قبلاً سالن جنوبی) در سال ۲۰۰۵ ساخته شدند. هر سالن دارای شش طبقه با چهار اتاق در هر طبقه هستند: یک سویت هفت نفره و سه سوئیت ده نفره. هر مجموعه دارای دو حمام، یک آشپزخانه کوچک و اتاق مشترک / اتاق نشیمن است. سالن شمالی در ۴ اکتبر ۲۰۰۸، به منظور تجلیل هدیه ۵ میلیون دلاری آنا می و یوجین پی کانیس (Anna May and Eugene P. Conese)، به سالن کانیس تغییر نام داده شد. در آوریل ۲۰۱۷، سالن جنوبی به افتخار آلیس ماری و توماس ایل هیلز، برای تعهد خود به کمپین "Iona Forever" و یک عمر حمایت سخاوتمندانه از کالج، تغییر نام داده شد.
سالن رایس که در گوشه ای آرام دانشگاه آیونا قرار دارد، عمدتاً یک خوابگاه یک‌نفره است، هر چند اتاق‌هایی برای دو، سه یا چهار نفر وجود دارد. این قدیمی‌ترین سالن اقامت در آیونا است و در اصل برای اسکان برادران مسیحی و همچنین برادران دانشجو استفاده می‌شود. این ساختمان چهار طبقه است و خدمات خشکشویی در زیرزمین ارائه می‌شود. امکانات شامل اتاق بازی، سالن تلویزیون، آشپزخانه، آزمایشگاه کامپیوتر و سالن بدنسازی است. در تابستان سال ۲۰۱۷، تهویه مطبوع به رایس اضافه شد، و تمام خوابگاه‌های اقامت کالج مجهز به کنترل آب و هوا شد.
سالن شرقی، واقع در مرکز محوطه دانشگاه در محل سابق سالن والش (ساختمانی که گروه روانشناسی آیونا در آن قرار داشت)، سه طبقه دارد و حدود ۱۱۲ نفر را اسکان می‌دهد. آسانسور در مرکز لابی و استراحتگاه در طبقه دوم و سوم وجود دارد. در این خوابگاه، در هر بال، حمام مشترک و اتاق برای گروه‌های سه و چهار نفره وجود دارد. هر طبقه توسط جنسیت جدا می‌شود. طبقه اول و سوم برای دانش آموزان دختر و دوم برای مردان تعیین می‌شود. از امکانات آن اینترنت بی‌سیم، تلویزیون کابلی و خط تلفن در هر اتاق می‌باشد. طبقه اصلی دارای یک منطقه آشپزخانه، یک اتاق پست و امکانات خشکشویی است.
آیونا ششمین سالن اقامتگاه خود، خوابگاه خیابان شمالی، را در ماه اوت ۲۰۱۶ افتتاح کرد. در طبقه شش فوقانی بیش از ۳۰۰ دانشجوی سال بالا اقامت دارند. هر مجموعه شامل دو اتاق دو نفره یا چهار اتاق تک نفره، دو حمام، یک هال مشترک و یک آشپزخانه می‌باشد. گوشه‌ای از ساختمان که در مقابل ورودی اصلی کالج قرار دارد، فضاهای باز با پنجره‌های شیشه ای دارد که به پردیس و مرکز شهر نی روشل (New Rochelle) اشراف دارد. طبقه همکف ساختمان به عنوان یک فضای تجاری تعیین شده‌است.
آیونا همچنین آپارتمان‌های متعددی در مجتمع آپارتمانی ایست‌چستر دارد که در محوطه دانشگاه قرار دارد.
در حال حاضر بیش از ۸۰ باشگاه، انجمن‌های برادری و خواهری یونانی و سازمان‌های رسانه ای فعال در محوطه دانشگاه وجود دارد.
زندگی یونانی (Greek Life) در آیونا شامل چهار انجمن محلی، یک انجمن ملی، یک برادری بین‌المللی، یک برادری ملی و یک برادری محلی است.
تیم ورزشی گیل دانشکده آیونا بخشی از کنفرانس اتلتیک مترو آتلانتیک (MAAC) است و در برنامه‌های دسته یک NCAA شرکت می‌کند.
سایر اعضای MAAC شامل کالج کانسیویوس، دانشگاه فیرفیلد، کالج منهتن، کالج ماریست، دانشگاه مونموث، دانشگاه نایگارا، دانشگاه کوینجیپ، دانشگاه رایدر، کالج سنت پیتر و کالج سینا هستند.
آیونا در حدود ۴۰٬۰۰۰ فارغ‌التحصیل در سراسر جهان دارد. فارغ التحصیلان کالج آیونا در حوزه هنر و سرگرمی عبارتند از: بورد کورت، بازیگر «هارولد و مول» و «مش»؛ تری فین، بازیگر برادوی و هالیوود؛ دان مک لین؛ خواننده / ترانه‌سرا آهنگ‌های مشهور «آمریکایی پای» و «وینسنت» نیز در Iona Prep حضور داشتند؛ ترانس وینچ، شاعر و نوازنده ایرلندی آمریکایی؛ آنتونیو بروکلی پورتو، هنرمند ایتالیایی-پورتوریکو، هنرمند و مجسمه‌ساز. جوزف جی. پونتروتو، روان‌شناس و نویسنده کتاب "بابی فیشر: درک نبوغ، رمز و راز و زوال روانی یک قهرمان شطرنج جهان" و دونالد اسپوتو، زندگی‌نامه نویس مشاهیر.
در زمینه کسب و کار، فارغ التحصیلان کالج آیونا شامل: لیندا برونو، کمیسیونر کنفرانس اسکای‌لاین؛ توماس ای. هالز، مدیر عامل شرکت سابق و رئیس شرکت USB Holding Inc. وینسنت A. جیرر جونیور، رئیس سابق و مدیر عامل شرکت UST Inc. ؛ اندی Dolce، مؤسس، رئیس و مدیر عامل هتل و استراحتگاه دولچه؛ لورنس بوشکتو، رئیس و مدیر عامل شرکت Draftfcb؛ رونالد دفئو (DeFeo)، رئیس و مدیر عامل بازنشسته شرکت Terex، که در حال حاضر رئیس و مدیرعامل، Kennametal است؛ رندی فالکو، رئیس و مدیرعامل Univision Communications Inc؛ رابرت گریفد، رئیس و مدیر اجرایی سابق NASDAQ؛ جیمز هاینز، بنیانگذار COLT Telecom Group؛ آلفرد کلی، رئیس سابق American Express و رئیس و مدیر عامل شرکت کمیسیون میزبان سوپر بال NY / NJ و رئیس فعلی ویزا،https://www.cnbc.com/2016/10/17/visa-ceo-charlie-scharf-resigns-effective-dec-1-alfred-kelly-to-replace-him.html کاترین کینینری، رئیس سابق بورس اوراق بهادار نیویورک؛ بریان مارکیسون (Brian A. Markison)، رئیس هیئت مدیره، رئیس و مدیر عامل شرکت دارویی کینگ؛ و پیتر اسکانلون (Peter R. Scanlon)، رئیس سابق و مدیر عامل Coopers & Lybrand.
فارغ التحصیلان کالج آیونا در حوزه‌های حقوق و سیاست عبارتند از: رابرت جک کرکان، قاضی دادستانی عالی سابق آریزونا؛ تیموتی آیدونی، سرهنگ Westchester County، شهردار سابق نیو راشل، نیویورک ؛ آنتونی ت. کین، قاضی دیوان عالی سابق نیویورک؛ رابرت جک مک گوری، کمیسر پلیس شهر نیویورک و مدیر عامل آژانس خبری ملی پینکرتون؛ کوین سالیوان، مدیر ارتباطات سابق کاخ سفید؛ و جان سوینی (رهبر کارگران)، دریافت کننده مدال آزادی ریاست جمهوری.
در زمینه ورزش نیز کالج آیونا فارغ التحصیلان برجسته‌ای دارد.
در حوزه رسانه، مفسر سیاسی کایل کولینسکی، کانال یوتیوب "Talking Secular" را با بیش از نیم میلیون مشترک اداره می‌کند.
پاستاریونی فیلمی به کارگردانی سهیل موفق و نویسندگی حمزه صالحی و تهیه‌کنندگی بیتا منصوری محصول سال ۱۳۹۷ است.
نام این فیلم (پاستاریونی) برگرفته از دو کلمهٔ پاستا و بریونی است. این فیلم دومین فیلم سینمایی "سهیل موفق" بوده و همچون شکلاتی یک کمدی خانوادگی است که کودکان همراه والدین خود به راحتی می‌توانند به تماشای آن بنشینند.
پاستاریونی داستان غذاهاست. فیلم با بریانی اصفهانی ها شروع می شود و هوشان وقتی رستوران پدرش در تهران را ورشکسته می بیند ، تصمیم می گیرد که یک بریانی به جای رستوران فست فود پدرش در تهران باز کند. رستورانی که به دلیل یک رقیب بسیار قدرتمند و مجلل در آن گوشه خیابان به نام پاستاداپیتزا رونق خود را از دست داده است و ...
عشق دیرین آلبومی با خوانندگی سالار عقیلی و آهنگسازی مهرداد دلنوازی است.
این آلبوم در تاریخ ۲۱ فروردین ۱۳۸۹ در ایران توسط شرکت صوتی و تصویری سروش شده‌است. در این آلبوم از اشعار عارف قزوینی، رهی معیری، علی‌اکبر شیدا، رحیم زریان، محمدسعید میرزایی و اسماعیل امینی استفاده شده‌است. این آلبوم در اسپاتیفای جزو آثار پربازدید بخش موسیقی فولکلور بوده‌است.
اولیویه مارشال (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، و مأمور پلیس اهل فرانسه است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "کژدم"، "به هیچکس نگو" و "پلیس خفته را بیدار نکن" اشاره کرد.
نُصَیر مزراوی (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آژاکس اشاره کرد و به تازگی به تیم بایرن بایرن مونیخ پیوسته است
موریس دو بـِـوِر (؛ ؛ – ) یک کارتونیست، تصویرگر، فیلم‌نامه‌نویس، و کارگردان فیلم اهل بلژیک بود.
شهرت او بواسطهٔ خلق شخصیت لوک خوش‌شانس است.
منزل و موزه جلیل محمدقلی - منزل و موزه جلیل محمدقلی زاده - منزل و موزه نویسنده و ناشر بزرگ آذربایجانی جلیل محمدقلی زاده است که در سالهای ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۲ در آن زیسته و به فعالیت ادبی پرداخته‌است.
این موزه به تصمیم حکومت جمهوری آذربایجان در سال ۱۹۷۸ در خانه ای به آدرس باکو، خیابان سلیمان تقی‌زاده پلاک ۵۶ (خیابان قدیمی پست) تأسیس و به تاریخ ۲۸ دسامبر سال ۱۹۹۴ در آستانه ۱۲۵-مین سالگرد تولد جلیل محمدقلی زاده افتتاح گردید. حیدر علی اف، سومین رئیس جمهوری آذربایجان در مراسم افتتاحیه شرکت و سخنرانی کرد.موزه ها، محافظات، گالری های باکو - دفترچه اداره ملی گسترش توریسم
در این موزه حدود ۳ هزار اثر در مورد زندگی و فعالیت جلیل محمدقلی زاده و سایر ادبای پیرو مکتب ملا نصرالدین جمع‌آوری گردید؛ و حدود ۵۰۰ تن از مجموع این آثار در نمایشگاه موزه معرفی و نمایش می‌گردد. این نمایشگاه در پنج اتاق (به مساحت عمومی ۱۸۵ مترمربع) واقع می‌باشد. در این موزه آثار مربوط به سالهای کودکی، جوانی و تحصیلی، فعالیت‌های تدریس، اقدامات و محیط خلاقانه، و نیز نخستین فعالیت‌های روزنامه‌نگاری و ادبی به نمایش درمی آید. در اتاق کاری نویسنده و تحریریه مجله «ملا نصرالدین» - اتاق یادبود نیز آثاری حاوی دوران سالهای ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۲ زندگی و فعالیت جلیل محمدقلی زاده و همچنین آثار مرتبط با فعالیت‌های ادبی ایشان جمع‌آوری گردید. در اینجا همچنین نقشه مربوط به جغرافیای گسترش آثار نویسنده در جهان تهیه گردید. این موزه در زمینه جمع‌آوری، مطالعه و تبلیغ میراث جلیل محمدقلی زاده و سایر ادبای پیرو مکتب ملانصرالدین فعالیت دارد. در سال ۲۰۰۰ حدود هشت هزار تماشاگر از نمایشگاه موزه بازدید کرده و بیش از ۵۰۰ تور تشکیل گردید.
این موزه در زمینه جمع‌آوری، مطالعه و تبلیغ میراث جلیل محمدقلی زاده و سایر ادبای پیرو مکتب ملانصرالدین فعالیت می‌نماید. این موزه به برگزاری شب‌های ادبی، نشست‌ها، روزهای یادبود، گفتگوها، مسابقات و سایر برنامه‌ها در ادارات و موسسات مبادرت می‌ورزد.
خانه و موزه جلیل محمدقلی زاده (نخجوان)وب سایت اولدوز گشت شرق
مقاله خانه و موزه جلیل محمدقلی زاده در باکو، دائرةالمعارف نخجوان، آکادمی علوم ملی آذربایجان، باکو، ۲۰۰۲، صفحهٔ ۳۱۰.
خانه و موزه جلیل محمدقلی زاده
وبسایت رسمی موزه.
لودویگ یورانسون متولد ۱ سپتامبر ۱۹۸۴ یک آهنگساز، کارگردان و سازنده سوئدی است. او برای کار خود در فیلم پلنگ سیاه در ژانر ابرقهرمان، جایزه گرمی را برای بهترین موسیقی متن فیلم نمایی برای رسانه‌های ویژوال و جایزه اسکار برای بهترین امتیاز اصلی و همچنین نامزدی برای جایزه گلدن گلوب برای بهترین جایزه به دست آورد. گرانسوناز برای کارهای خود را در سریال‌های کمدی تلویزیون آمریکا نظیر "جامعه"، "هپی اندینگ"، "پایان خوش" و "دختر جدید" شناخته شده‌است.
یورانسون در لینشوپینگ، سوئد متولد شده و بزرگ شده‌است. او یک خواهر به نام جسیکا دارد. او در سن نوجوانی درس موسیقی را شروع کرد و از کالج سلطنتی موسیقی در استکهلم فارغ‌التحصیل شد. در سال ۲۰۰۷ او به لس آنجلس نقل مکان کرد تا در دانشگاه کالج جنوبی کالیفرنیا برای برنامه فیلمسازی و تلویزیونی تحصیل کند. او در ایالات متحده آمریکا بود که لودویگ با رایان کوگلر ملاقات کرد. او موسیقی فیلم "انگاشته به کارگردانی کریستوفر نولان را هم می نوازد."
موسیقی فیلم های TENET و اوپنهایمر به کاگردانی کریستوفر نولان اثر اوست.
نائومی باتریک (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "خون"، "رسوایی‌ای بس انگلیسی" اشاره کرد.
«گنپی توما دن» () یک بازی ویدئویی در سبک بازی اکشن است که توسط نامکو و در سال ۱۹۸۶ و در پلت‌فرم‌های بازی آرکید، توربوگراف‌اکس-۱۶، و سیستم سرگرمی نینتندو منتشر شده‌است.
لویی باتلی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، خواننده و رقصنده اهل بریتانیا است. او در چورلی واقع در لانکاشر به دنیا آمده است. باتلی در مجموعه‌های چون هالیوکس و مجتمع مسکونی به ایفای نقش پرداخته است.
اسپری بدن، همچون بوزُدای هواپخش، از دستهٔ عطرها است، که برخلاف بوزُداهای هواپخش که برای زیر بغل طراحی شده‌اند، برای استفاده در سایر نقاط بدن در نظر گرفته شده‌اند. اسپری‌های بدن عمدتاً ارزان‌تر و کم‌قدرت‌تر از ادکلن‌ها هستند اما قدرت بوزداییشان دوبرابر است.http://www.boston.com/business/articles/2008/08/07/gillette_tries_to_capture_a_whiff_of_teen_market/؟page=2
برخی از مواد رایج موجود در اسپری بدن عبارتند از: بوتان، ایزوبوتان، پروپان، الکل و پاراف.http://eluxemagazine.com/beauty/raising-a-stink-about-body-sprays/
هلن لدرر (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، و کمدین اهل بریتانیا است. او در مجموعه‌های پخش زنده شنبه شب و هالیوکس حضور داشته است.
گورد هائیتی (به زبان بومی: goud ayisyen) با کد ایزوی HTG، یکای پول رایج در کشور هائیتی است. مسئولیت کنترل این یکای پول برعهدهٔ بانک جمهوری هائیتی قرار دارد.
بانک جمهوری هائیتی
بچه () یک فیلم در سبک درام و زندگی‌نامه‌ای به کارگردانی نیک موران است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد.
لوسیندا درایزک (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ""، "شهر اخگر"، "شاهد خاموش"، "دکتر هو"، "آدمکشان میدسامر" و "شهر هالبی" اشاره کرد.
زیه دیاباته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو بخارست، باشگاه فوتبال استاندارد لیژ، باشگاه فوتبال دیژون، باشگاه فوتبال خنت و باشگاه فوتبال آژاکسیو اشاره کرد.
گورد روستایی در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
گورد همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مارتین ایمیس (؛ زادهٔ ۲۵ اوت ۱۹۴۹ – درگذشتهٔ ۱۹ مهٔ ۲۰۲۳) رمان‌نویس، نویسنده داستان کوتاه، استاد دانشگاه، نویسنده، و فیلم‌نامه‌نویس اهل بریتانیا بود. در سال ۲۰۰۸، روزنامه تایمز او را یکی از پنجاه نویسنده بزرگ بریتانیایی از سال ۱۹۴۵ به بعد معرفی کرد. او یک بار برنده جایزه یادبود جیمز تیت بلاک شد و دو بار در فهرست نامزدهای دریافت جایزه ادبی من بوکر قرار گرفت.
ایمیس ضمن تأثیر پذیرفتن از سبک و آثار سال بلو و ولادیمیر ناباکوف و همچنین پدرش کینگزلی ایمیس، بر بسیاری از رمان‌نویسان بریتانیایی اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم، از جمله ویل سلف و زادی اسمیت، تأثیر گذاشت.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "باد سخت در جامائیکا" اشاره کرد.
لی یونین آگوتین (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان اهل روسیه است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
سرگی آلیمپیو (؛ – ) خواننده و هنرپیشه اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
امام علیم‌سلطانف (؛ ۱۹۵۷ – ۱۰ نوامبر ۱۹۹۶) موسیقی‌دان اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
آلگ اندرویچ (؛ – ) کارگردان فیلم، هنرپیشه، خواننده، آهنگ‌ساز، و شاعر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۲۰۱۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
لیف براشکف (؛ – ) موسیقی‌دان اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
الکساندر باریکین (؛ ۱۸ فوریه ۱۹۵۲ alexander barykin — biography – ۲۶ مارس ۲۰۱۱) alexander barykin has died of a heart attack in orenburg) خواننده، ترانه‌سرا اهل روسیه بود. وی بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۲۰۱۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
الکساندر باشلاچف (; – ) موسیقی‌دان اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
امین سابیتوغلو (؛ با نام کامل امین سابیت اغلو محمودف ؛ – ) موسیقی‌دان اهل جمهوری آذربایجان بود.
نصرالدین یک دهانه برخوردی در بزرگترین ماه پلوتون، کارون است. این دهانه اولین بار توسط کاوشگر فضایی نیوهورایزنزِ ناسا در سال ۲۰۱۵ مشاهده شد. این نام به‌واسطه ملانصرالدین، قهرمان داستان‌های طنز در سراسر خاورمیانه، جنوب اروپا و بخش‌های آسیایی، بر روی این دهانه گذاشته شده‌است. محل دهانهٔ نصرالدین در نیمکرهٔ شمالی پلوتون در کارون است.
مجذوبان نور پایگاه خبری نزدیک به دراویش گنابادی بود که بعد از سال ۱۳۸۴ به دنبال بازداشت‌های متعدد، سرکوب، تخریب حسینیه‌ها و یا اماکن مذهبی آنها در ایران تأسیس شد و مدتی پس از اعتراضات گلستان هفتم در سال ۱۳۹۷ به فعالیت خود پایان داد.