moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
فاکس در خانواده ای ارمنی با نام کاتلین ویکتوریا هتزکیان در سانتا مونیکا کالیفرنیا به دنیا آمد. او در یک خانواده بدرفتار بزرگ شد. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، قبل از اقامت در شهر نیویورک، مدت کوتاهی در تگزاس زندگی کرد، جایی که به عنوان دستیار گرتا گاربو مشغول به کار شد. او بعداً نام خود را تغییر داد و به کانزاس سیتی مکس، یک کلوپ شبانه محبوب منهتن رفت و آمد کرد و در فیلم اندی وارهول بد (۱۹۷۷) به کارگردانی اندی وارهول ظاهر شد.
تاد هری راندگرن (؛ زادهٔ ) یک نوازنده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۶۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
والیبال قهرمانی زیر ۱۹ سال پسران جهان مسابقات والیبال بین‌المللی تیم‌های ملی نوجوانان جهان است. اولین دوره این رقابت‌ها در دبی، امارات متحده عربی در سال ۱۹۸۹ برگزار شد.
نانسی کووَک (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۷۶ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "قهرمان شهر ما"، "جیسن و آرگونات‌ها" و "تارزان و وادی طلا" و الماس ۳۳ ساخته داریوش مهرجویی اشاره کرد.
آیوکستی ( ; یونانی: "Ιοκάστη") که با نام ژوپیتر XXIV نیز خوانده می‌شود، یکی از قمرهای نامنظم و مخالف گرد مشتری است. این قمر به وسیله تیمی از منجمان دانشگاه هاوایی به سرپرستی اسکات اس.شپرد در سال ۲۰۰۰ میلادی کشف شد
این گروه برای آن نام موقت اس/۲۰۰۰ جی ۳ را در نظر گرفتند.IAUC 7555: "Satellites of Jupiter" January 5, 2001 (discovery)MPEC 2001-A28: "S/2000 J 2, S/2000 J 3, S/2000 J 4, S/2000 J 5, S/2000 J 6" January 5, 2001 (discovery and ephemeris)
این قمر با مدار ۲۰٬۷۲۳ مگامتر هر ۶۰۹٫۴۲۷ روز زمینی، یک بار به دور مشتری می‌چرخد. انحراف آن ۱۴۷ درجه نسبت به دائرةالبروج است. (۱۴۶ درجه نسبت به استوای مشتری) و خروج از مرکز مدار آن ۰٫۲۸۷۴ است.
در ماه اکتبر سال ۲۰۰۲ این قمر به نام آیوکستیIAUC 7998: "Satellites of Jupiter" 2002 October 22 (naming the moon) مادر/زن ادیپ در اساطیر یونانی نامگذاری شد.
این قمر به گروه اننکه تعلق دارد و عقیده بر این است که از باقیمانده‌های سیارکی است که به دور خورشید می‌چرخیده است.Sheppard, S. S. ; Jewitt, D. C.; "An Abundant Population of Small Irregular Satellites Around Jupiter" , Nature, Vol. 423 (May 2003), pp. 261–263Nesvorný, D. ; Alvarellos, J. L. A.; Dones, L.; and Levison, H. F.; "Orbital and Collisional Evolution of the Irregular Satellites" , The Astronomical Journal, Vol. 126 (2003), pp. 398–429
قطرآیوکاستی ۵ کیلومتر است،Sheppard, S. S. ; Jewitt, D. C. ; Porco, C. C.; "Jupiter's Outer Satellites and Trojans" , in "Jupiter: The Planet, Satellites and Magnetosphere," edited by Fran Bagenal, Timothy E. Dowling, and William B. McKinnon, Cambridge Planetary Science, Vol. 1, Cambridge, UK: Cambridge University Press, , 2004, pp. 263–280 و به رنگ خاکستری (شاخص رنگ B-V=۰٫۶۳، R-V= ۰٫۳۶) شبیه سیارک سی دیده می‌شود. Grav, T. ; Holman, M. J.; Gladman, B. J.; and Aksnes, K.; "Photometric survey of the irregular satellites", Icarus, Vol. 166 (2003), pp. 33–45
لوئیس سارجنت (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۴۹ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به ماجراهای جدید تارزان و الیور توئیست اشاره کرد.
مریل مک‌کورمیک (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌های او می‌توان به ماجراهای جدید تارزان اشاره نمود.
هری نیومن () (زاده – درگذشته ) یک فیلم‌بردار اهل ایالات متحده آمریکا بود
ندونگ () یک موشک با سوخت مایع تک مرحله‌ای است که توسط کره شمالی توسعه داده شده است. طرح این موشک بر پایه موشک اسکاد ساخت اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی هست اما به مقیاس ثابت اندازه آن بزرگتر شده است و در نتیجه برد و قابلیت حمل بار بیشتری نسبت به موشکهای اسکاد دارد.
اشتون دی‌یرهولت (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به ماجراهای جدید تارزان اشاره کرد.
اونها ( به معنی کهکشان) یک سامانه یک بار مصرف پرتاب کره شمالی است.
موسودان بی‌ام ۲۵ () که به اسم تائپدونگ هم شناخته می‌شود، یک موشک میان‌برد بالستیک کره شمالی است.
بی ام بیست و پنج موسادان اولین موشک بدون بالک کره شمالی است که شباهت فراوانی به موشک زیردریایی پرتاب ار27 ساخت شوروی دارد ؛ احتمال میرود پس از فروپاشی شوروی کره شمالی توانسته باشد به طرح ها و نقشه های این موشک دسترسی پیدا کرده و موشک موسادان رو از روی آن بسازد. اطلاعات رسمی از این موشک منتشر نشده و اکثر اعداد و ارقام مربوط به آن تخمین های کارشناسان بر اساس موشک ار 27 است.
آلن نِیپی‌یر (؛ – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود.
مردی که اسب شد فیلمی به کارگردانی و نویسندگی امیرحسین ثقفی محصول سال ۱۳۹۳ است. این فیلم در استان‌های مازندران، گیلان و گلستان فیلمبرداری شده است.
مِیدی نورمن (؛ – ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ریچارد ریوز (؛ – ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌های او می‌توان به "جنگل پنهان تارزان" و "پول از خانه" اشاره نمود.
جستر هِیرستون (; – ) آهنگ‌ساز، هنرپیشه، ترانه‌سرا و رهبر موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۹۹ میلادی فعالیت می‌کرد.
آیک جونز (؛ – ) یک تهیه‌کننده و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۸۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌های او می‌توان به جنگل پنهان تارزان اشاره نمود.
رابرت داگلاس (؛ – ) یک هنرپیشه و کارگردان اهل بریتانیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به آیوانهو، معمای زیردریایی و تارزان مرد گوریلی اشاره کرد.
بیانیهٔ سوئیس دربارهٔ راه حل‌های لازم جهت نیل به برنامه جامع اقدام مشترک یا تفاهم هسته‌ای سوئیس که به تفاهم هسته‌ای لوزان نیز معروف است، بیانیه ای شامل خلاصه‌ای از مجموع راه حل‌های تفاهم شده برای رسیدن به برنامه جامع اقدام مشترک پیرامون برنامه هسته‌ای ایران تا ضرب الاجل ۱۰ تیر ۱۳۹۴ است که پس از دو دور مذاکره در بازهٔ زمانی ۲۵ اسفند ۱۳۹۳ تا ۱۳ فروردین ۱۳۹۴ در ۱۳ فروردین ۱۳۹۴ (برابر با ۳ آوریل ۲۰۱۵) میان ایران و گروه ۱+۵ در لوزان سوئیس منعقد شده و در دانشگاه پلی تکنیک فدرال لوزان با حضور محمد جواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران و فدریکا موگرینی، نماینده عالی اتحادیه اروپا در سیاست خارجی و امور امنیتی قرائت شد.Iran And World Powers Agree On Framework For Nuclear Deal "Huffington Post"
مجموعه متضمن این راه حل‌ها جنبه حقوقی نداشته و صرفاً راهنمای مفهومی تنظیم و نگارش برنامه جامع اقدام مشترک را فراهم خواهد ساخت. بر این اساس تدوین برنامه جامع اقدام مشترک با مبنا قرار دادن این راه حل‌ها در آینده نزدیک آغاز خواهد گردید.
براساس راه حل‌های به دست آمده ایران برنامه تحقیق و توسعه خود را بر روی ماشین‌های پیشرفته ادامه خواهد داد و مراحل آغاز و تکمیل فرایند تحقیق و توسعه سانتریفیوژهای IR-4، IR-5 ،6IR- و IR-8 را در طول دوره زمانی ده ساله برنامه جامع اقدام مشترک ادامه خواهد داد.خلاصه‌ای از راه‌حل‌های تفاهم‌شده بین ایران و ۱+۵ انتخاب
بر اساس راه حل‌های بدست آمده تأسیسات هسته‌ای فردو به مرکز تحقیقات هسته‌ای و فیزیک پیشرفته تبدیل خواهد شد. بیش از هزار ماشین سانتریفیوژ و تمامی زیرساخت آن‌ها در فردو حفظ و نگهداری خواهند شد که از این میان دو آبشار سانتریفیوژ در چرخش خواهند بود. همچنین نیمی از تأسیسات فردو با همکاری برخی از کشورهای (۱+۵) به انجام تحقیقات پیشرفته هسته‌ای و تولید ایزوتوپ‌های پایدار که مصارف مهمی در صنعت، کشاورزی و پزشکی دارد، اختصاص پیدا می‌کند.
مطابق راه حل‌های موجود؛ راکتور تحقیقاتی اراک، آب سنگین باقی خواهد ماند و با انجام بازطراحی ارتقاء یافته و روزآمد خواهد شد. در باز طراحی رآکتور ضمن کاهش میزان تولیدی پلوتونیوم، کارایی رآکتور اراک به میزان قابل توجهی افزایش پیدا خواهد کرد. بازطراحی رآکتور اراک در چارچوب یک برنامه زمان‌بندی مشخص و در قالب یک پروژه بین‌المللی مشترک تحت مدیریت ایران آغاز و پس از آن بلافاصله ساخت آن شروع و در چارچوب یک برنامه زمان‌بندی تکمیل خواهد شد. تولید سوخت رآکتور اراک و اعطای گواهی بین‌المللی سوخت رآکتور از جمله موارد این همکاری‌های بین‌المللی خواهد بود. از طرف دیگر، کارخانه تولید آب سنگین نیز مانند قبل به کار خود ادامه خواهد داد.
براساس راه حل‌های بدست آمده، پس از اجرایی شدن برنامه جامع اقدام مشترک، تمامی قطعنامه‌های شورای امنیت لغو خواهد شد و همه تحریم‌های اقتصادی و مالی چند جانبه اروپا و یکجانبه آمریکا از جمله تحریم‌های مالی، بانکی، بیمه، سرمایه‌گذاری و تمامی خدمات مرتبط با آن‌ها در حوزه‌های مختلف از جمله نفت، گاز، پتروشیمی و خودروسازی فوراً لغو خواهند شد. همچنین تحریم‌ها علیه اشخاص حقیقی و حقوقی، سازمان‌ها، نهادهای دولتی و خصوصی تحت تحریم‌های مرتبط هسته‌ای ایران از جمله؛ بانک مرکزی، سایر موسسات مالی و بانکی، سوئیفت، کشتیرانی و هواپیمایی جمهوری اسلامی، کشتیرانی نفت به‌طور همه‌جانبه فوراً برداشته خواهند شد. همچنین کشورهای عضو گروه (۱+۵) متعهد هستند از وضع تحریم‌های جدید در موضوع هسته‌ای خودداری نمایند.
همکاری‌های بین‌المللی هسته‌ای با جمهوری اسلامی ایران از جمله با اعضای ۱+۵ در حوزه ساخت نیروگاه‌های هسته‌ای، رآکتور تحقیقاتی، گداخت هسته‌ای، ایزوتوپ‌های پایدار، ایمنی هسته‌ای، پزشکی و کشاورزی هسته‌ای و ... امکان‌پذیر و ارتقاء پیدا خواهند کرد. بر اساس برنامه جامع اقدام مشترک، دسترسی ایران به بازار جهانی، عرصه‌های تجاری، مالی، دانش فنی و انرژی نیز فراهم خواهد شد.
مقام‌های اسراییلی به رسمیت شناختن رژیم صهیونیستی را به عنوان شرط رسیدن به توافق با ایران عنوان کردند که از سوی اوباما با پاسخ منفی روبرو شد.
چزاره دانووا (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا بود.
استرلینگ سیلیفنت (؛ ۱۶ ژانویه ۱۹۱۸ – ) یک فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده، و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
سیمی گَریوال (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، کارگردان، و مجری تلویزیون اهل هند است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به تارزان به هند می‌رود اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که سیمی گریوال در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
نبرد بیاویستوک–مینسک نبردی در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود که در پی اقدام نیروهای ورماخت در جریان عملیات بارباروسا برای به محاصره درآوردن نیروهای ارتش سرخ در شرق لهستان و غرب بلاروس بین شهرهای بیاویستوک و مینسک اتفاق افتاد. نبرد با گذر نیروهای گروه ارتش مرکز به فرماندهی فیلد مارشال فدر فون بک از مرز مشترک و برخورد آن‌ها با قوای جبهه غربی شوروی به فرماندهی ارتشبد دمیتری پاولوف در ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ آغاز شد. این نبرد در نهایت با وجود تلاش ارتش سرخ برای جلوگیری از آن، با تصرف مینسک، پایتخت بلاروس شوروی توسط نیروهای آلمانی و محاصره و انهدام سه ارتش میدانی و بخش بزرگی از یک ارتش دیگر شوروی در ۳ ژوئیه به پایان رسید و راه برای پیشروی نیروهای مهاجم به سمت اسمولنسک و مسکو باز کرد.
فرمان شماره ۲۱ هیتلر، پیشوای آلمان به عنوان تأیید نهایی طرح عملیاتی بارباروسا با صدور در روز ۱۸ دسامبر سال ۱۹۴۰، با وجود اشاره به اهداف جغرافیایی متعدد از جمله مسکو، یه روشنی هدف نهایی عملیات را انهدام توان نظامی شوروی دانسته بود. بر اساس این طرح گروه ارتش مرکز بار اصلی تهاجم آلمان به شوروی را عهده‌دار بود. این گروه ارتش با هدف اولیه انهدام نیروهای دشمن در بلاروس، می‌بایستی به سرعت در جناحین منطقه محدب بیاویستوک پیشروی می‌کرد و دو گروه زرهی آن در شرق مینسک به یکدیگر ملحق می‌شدند تا نخستین حلقه محاصره عمده در جریان عملیات بارباروسا را به وجود آورند. دو ارتش چهارم و نهم این گروه ارتش، وظیفه داشتند به ترتیب در جناحین جنوبی و شمالی در نزدیک‌ترین فاصله ممکن، دو گروه زرهی را دنبال کنند و پس از تکمیل محاصره مناطق تحت محاصره را پاکسازی کنند. ارتش چهارم ورماخت همچنین مسئولیت حفاظت از بخش میانی برآمدگی بیاویستوک جهت جلوگیری از نفوذ دشمن به سمت غرب، را بر عهده داشت. لشکر یکم سواره‌نظام این ارتش نیز مسئولیت پیشروی در حاشیه منطقه مردابی پریپیات و دفاع از جناح جنوبی گروه ارتش مرکز در مقابل حملات ارتش سرخ را داشت. این لشکر نهایتاً روز ۸ مارس سال ۱۹۴۱ با یک سپاه پیاده‌نظام در این موقعیت و مأموریت جایگزین شد.
طرح دفاعی شوروی بر حفظ خط مرزی با دفاع فعالانه تأکید داشت و دنباله آن را ضد حملات در نظر گرفته بود. در این طرح به نیروهای زرهی آلمان اجازه داده می‌شد که به مناطق شرقی نفوذ کنند و سپس هر سرنیزه زرهی به تنهایی منهدم می‌شد. این طرح، دفاعی بود که با حمله به اراضی داخلی آلمان ادامه پیدا می‌کرد. بدین ترتیب، طرح مورد نظر با وجود این که از منظر راهبردی حالتی تدافعی داشت اما ذاتاً از طبیعتی تهاجمی برخوردار بود. بر اساس این طرح و طرح بسیج مرتبط به آن، شوروی ۲۳۷ لشکر از مجموع ۳۰۳ لشکر خود را در سه منطقه ویژه دفاعی در غرب و یک ارتش نهم مجزا مستقر می‌ساخت؛ که در صورت آغاز جنگ چهار جبهه شمال غربی، غربی، جنوب غربی و نهایتاً جنوبی را تشکیل می‌دادند. به صورت کلی نیروهای ارتش سرخ می‌بایست در دو قسمت راهبردی مستقر می‌شدند. قسمت نخست با ۱۸۶ لشکر به چهار جبهه عملیاتی اختصاص می‌یافت و قسمت دوم با ۵۱ لشکر در غالب پنج ارتش در اختیار فرماندهی عالی قرار می‌گرفت. هر یک از چهار جبهه عملیاتی می‌بایستی قوای خود را به شکل سه کمربند پشت‌سرهم در طول مرزهای جدید و پشت آن آرایش می‌دادند. کمربند نخست نیروی پوششی در طول مرز بود و دو کمربند دیگر تقریباً با اندازه برابر دفاع در عمق را تشکیل می‌دادند و اقدام به ضد حمله می‌کردند. پنج ارتشی که در نهایت شامل ۵۷ لشکر می‌شدند و در طول رودهای دوینا و دنیپر مستقر شده بودند، وظیفه اجرای ضد حمله در هماهنگی با ضد حملات نیروهای خط مقدم را داشتند. به هر صورت مشکلات بسیج نیرو سبب شد این طرح به شکل کامل اجرا نشود و تا هنگام آغاز تهاجم آلمان، هیچ‌یک از دو بخش عمده یعنی نیروهای مناطق دفاعی و نیروهای پنج ارتش فرماندهی عالی بر اساس طرح بسیج و استقرار، به صورت کامل در جایگاه خود قرار نگیرند.
ترکیب یگان‌های ورماخت در روز ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱:
ترکیب یگان‌های ارتش سرخ در روز ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱:
عملیات بارباروسا روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ با گذر نیروهای فیلدمارشال فون بک در گروه ارتش مرکز از خط مرزی با پشتیبانی هوایی ۱۵۰۰ هواگردبیش نیمی از ۲۷۷۰ هواگرد اختصاص یافته به کل عملیات ناوگان دوم هوایی "لوفت‌وافه" آغاز شد. تهاجم گسترده هوایی "لوفت‌وافه" علیه فرودگاه‌ها و سایر مواضع دشمن در همان روز نخست کمر سپاه ۴ هوایی شوروی به عنوان پشتیبان نیروهای جبهه غربی شوروی را شکست و بسیاری از هواگردهای آن را بر روی زمین نابود کرد. جبهه غربی شوروی در همین روز نخست ۷۳۸ فروند از هواگردهای خود، معادل چهل درصد از مجموع توان اولیه آن، را از دست داد. ناوگان دوم هوایی آلبرت کسلرینگ در عرض دو روز تقریباً تمامی نیروی هوایی شوروی را در بخش مرکزی از صحنه محو نمود تا سرهنگ ایوان کوپتس، فرمانده نیروی هوایی جبهه غربی شوروی که ساعاتی پیش از آغاز تهاجم آلمانی‌ها نیروهایش را «در آمادگی کامل» وصف کرده بود، مدتی بعد دست به خودکشی بزند.
آغاز تهاجم آلمان هرج و مرج شدیدی بین نیروهای ارتش سرخ در منطقه نظامی غرب به فرماندهی ارتشبد دمیتری پاولوف که با شروع جنگ به جبهه غربی تغییر نام داد، ایجاد کرد. ساختار فرماندهی جبهه غربی تقریباً از همان ابتدا با از دست رفتن نزدیک به تمامی ظرفیت ارتباطی در بیشتر سطوح فرماندهی، تا حدود زیادی از کار افتاد. نابسامانی کامل از کسب آگاهی لازم از شرایط موجود و در نتیجه طراحی و اجرای واکنش هماهنگ توسط ارتش سرخ، جلوگیری می‌کرد. در کنار سرعت بالای نیروهای زرهی آلمانی، بزرگ‌ترین مشکل مدافعان نبود هر گونه اطلاعات از شرایط خط مقدم بود. این بی‌اطلاعی باعث شد رهبران شوروی به یگان‌هایی دستور به ضد حمله بدهند که از پیش منهدم شده بودند و دیگر وجود نداشتند. فرماندهان محلی از ترس متهم شدن به نافرمانی، این فرامین را حتی با آگاهی از شرایط، به رده‌های پایین‌تر ابلاغ می‌کردند.
پاولوف برای کسب اطلاع از شرایط، معاون خود، سرلشکر ایوان بولدین را صبح روز نخست با هواگرد به بیاویستوک فرستاد. همین که بولدین از هواگرد پیاده شد و چند متر از آن فاصله گرفت، این هواگرد توسط بمب‌های شیرجه‌ای آلمانی منهدم شد. او خود را عصرگاه به قرارگاه ارتش دهم شوروی در نزدیکی بیاویستوک رساند. سرتیپ کنستانتین گولوبف، فرمانده این ارتش گزارش از شرایط دشوار نیروهایش داد. در این حال ارتباط با قرارگاه جبهه غربی شوروی در مینسک مجددا برقرار شد و پاولوف، بر مبنای فرمان مارشال سیمیون تیموشنکو، کمیسار خلق در امور دفاع شوروی، دستور به ضدحمله صادر کرد. بولدین عمل به این دستور را غیر ممکن می‌دید.
گروه ارتش مرکز به دنبال کشیدن دیواری مستحکم به دور مناطق بین بیاویستوک و مینسک بود. گروه زرهی ۳ به فرماندهی ارتشبد هرمان هوت در جناح شمال در روز نخست موفق شد با گذر از بین نیروهای جبهه شمال غربی در منطقه بالتیک و جبهه غربی شوروی در بلاروس هر چهار گذرگاه بر روی رودخانه نمان در منطقه عملیاتی خود یعنی سه پل پراهمیت در شهر اولیتا و پل چهارم در مرکینه را به شکل تخریب نشده تصرف کند. با تلاش شدید لشکرهای ۱۲۶ام تفنگدار و پنجم تانک شوروی برای دفاع از این پل‌ها، "لوفت‌وافه" تأثیر بالای خود در مقابله با تانک‌های دشمن را ثابت کرد. با وجود این که فرصت زیادی برای انهدام این پل‌ها وجود داشت و فرمانی نیز ساعت ۲ بعد از ظهر روز ۲۳ ژوئن بدین منظور خطاب به تیپ ۴ پل‌ساز ارتش یازدهم شوروی نیز صادر شد، امتناع فرماندهان یگان‌های کرانه غربی رود در اجازه دادن به اجرای این فرمان و عدم آمادگی لازم در مهندسان برای چنین اقدامی، سبب شد در نهایت نیروهای آلمانی قادر به گذر از آن شوند. گروه زرهی ۳ با گذر سریع از این رود بالقوه مشکل آفرین، امکان پیشروی با سرعت به سمت دریاچه ناراچ و شهر مالاژکنا و نزدیک شدن از جانب شمال غربی به مینسک را میافت. شکست ارتش سرخ در حفظ خط دفاعی رود نمان موجب تصرف سریع ویلنا، پایتخت جمهوری لیتوانی شوروی توسط لشکر هفتم زرهی از سپاه ۳۹ موتوریزه ورماخت در ساعات اولیه صبح ۲۴ ژوئن شد. همان روز گروه زرهی ۳ از محدود شدن حرکت نیروهایش به یک ستون به جهت شرایط وخیم راه‌ها و کاهش یافتن سرعت کل نیروها به سرعت آهسته‌ترین خودروها خبر داد که در صورت گیر کردن کامیون‌ها با بار سنگین در گل اوضاع را بدتر می‌کرد و افزود تمام آنچه در آن منطقه «جاده» خوانده می‌شود مسیرهایی خاکی و شنی هستند که مورد رسیدگی قرار نگرفته‌اند. به هر صورت پیشروی نیروهای هوت پهنای شکاف بین ارتش سوم در جبهه غربی و ارتش یازدهم آن در جبهه شمال غربی شوروی را به نزدیک ۱۶۰ کیلومتر افزایش داد.
همزمان در جناح جنوبی، گروه زرهی ۲ به فرماندهی ارتشبد هاینتس گودریان با گذر از رود بوگ و عبور از کنار قلعه برست، تا ساعت ۱۵ روز نخست خود را به کوبرین در عمق ۴۵ کیلومتری رساند و سپاه ۲۴ موتوریزه آن ساعت ۲ بامداد روز بعد موفق به عبور از رود شارا در نزدیکی سلونیم شد. اقدام سپاه ۱۴ مکانیزه شوروی در سد کردن راه پیشروی نیروهای گودریان در این موقعیت بی‌نتیجه بود و در عرض چهار روز به از دست رفتن قریب به ۴۵۰ تانک از مجموع ۴۸۰ تانک آن انجامید. گودریان روز ۲۵ ژوئن یورش خود به جانب باراناویچی را ادامه داد. در همین حال، راه‌های پیش روی سپاه ۲۴ موتوریزه نیز «در شرایطی فاجعه‌بار» و غیرقابل عبور گزارش شدند. در نتیجه لشکرهای سوم و چهارم زرهی ورماخت وادار گشتند از یک راه مشترک که عبور از آن برای خودروهای چرخ‌دار مشکل بود، استفاده کنند. این شرایط به اندازه‌ای برای این نیروها تأخیر ایجاد کرد که از مجموع ۸۰ کیلومتر پیشروی تعیین شده برای روز نخست تنها ۱۸ کیلومتر محقق شد. در ادامه، سپاه ۴۷ موتوریزه این گروه زرهی اطلاع از کمبود سوخت در یگان‌های پیشین خود داد که حاصل از مشکل عبور خودروهای چرخ‌دار تدارکاتی حامل سوخت از رود بوگ و ترافیک حاصل از آن در جانب غربی این رود بود.
بیشتر نیروهای ارتش‌های سوم، چهارم و دهم شوروی که بر طبق طرح دفاعی این کشور می‌بایست حمله اولیه نیروهای آلمانی را دفع می‌کردند و در جانب غربی برآمدگیمنطقه‌ای که بخشی از نیروها در محاصره کامل نیستند اما با وجود استقرار جلوتر از بقیه نیروها، از سه طرف با دشمن روبرو هستند و هر لحظه ممکن است به محاصره کامل بیفتند بیاویستوک متمرکز شده بودند، در بین مسیر پیشروی دو گروه زرهی ۲ و ۳ ورماخت قرار گرفتند. همین مسئله بخشی از دلیل برخورد ضعیف یا عدم برخورد یگان‌های زرهی آلمانی در ساعات اولیه عملیات با نیروهای دشمن بود. از طرفی پیش از آغاز جنگ، کشنده‌های توپ‌های ارتش سرخ برای به‌کارگیری در ساخت خط دفاعی جدید در مرزهای غربی، از آن‌ها جدا شده بودند و در نتیجه این ادوات دیگر قادر به جابه‌جایی و مشارکت در نبرد نبودند. با سقوط گذرگاه رود شارا در سلونیم، راه عقب‌نشینی ارتش چهارم شوروی قطع شد. با وجود این که این ارتش قابلیت رهبری متمرکز خود را از دست داده بود، یگان‌های آن شروع به عمل به صورت آرایش‌های مستقل کردند.
جهت سلطه بر اراضی بین رودهای دوینا و دنیپر و ناحیه ویتبسک-اورشا، ارتشبد هوت به دو سپاه ۳۹ و ۵۷ موتوریزه فرمان به تصرف مالاژکنا و ادامه حرکت به سمت گلبوکوئه در ۱۳۰ کیلومتری شمال شرقی آن را صادر کرد. این عمل تنها دو لشکر پیاده‌نظام موتوریزه چهاردهم و بیستم را در جانب شمالی منطقه بیاویستوک-مینسک جهت جلوگیری از خروج نیروهای ارتش سرخ از محاصره باقی می‌گذاشت. روز ۲۴ ژوئن فرماندهی گروه ارتش مرکز هوت را از تصمیم فیلدمارشال والتر فون براوخیچ، فرمانده کل نیروی زمینی برای چرخش نیروهای زرهی تحت امر او از ویلنا به سمت جنوب و شرق به جانب مینسک به جای حرکت در جهت شمال و شرق مطلع ساخت. درحالیکه فون بک و هوت هر دو پاکسازی این منطقه را نسبت به سلطه بر اراضی بین دو رود دوینا و دنیپر پیش از سازماندهی نیروی کافی توسط ارتش سرخ برای برقراری دفاعی مستحکم، کمتر ضروری و آن را تأخیری غیر هوشیارانه و تاکتیکی امن اما تلف کننده وقت می‌دیدند. اعزام سرهنگ دوم والتر فون هونرسدورف، رئیس ستاد گروه زرهی ۳ به مقر فرماندهی عالی نیروی زمینی در پروس شرقی نیز باعث تغییر این تصمیم نشد. با این وجود در حقیقت نظر ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی آلمان با عقیده هوت و فون بک از منظر پیشروی به سمت ویتبسک-اورشا و در نهایت مسکو تفاوت بنیادی نداشت اما هالدر نیاز بیشتری به حفظ جانب احتیاط درباره مدیریت منطقه وسیع به محاصره درآمده حوالی مینسک می‌دید. با این حال دیوید استاهل، تاریخ‌دان آمریکایی، هدف فون براوخیچ و هالدر از این اقدام را کشیدن نیروهای زرهی فون بک به مرکز خط مقدم پیش از ادامه پیشروی برای دور کردن آن‌ها از اطراف جهت اجتناب از فراهم آوردن شرایط مناسب برای طرح هیتلر در منحرف کردن این نیروها به سمت لنینگراد و اوکراین و دنبال کردن طرح خود در تمرکز بر مسکو، می‌داند.
با این حال و درحالیکه ارتش نهم ورماخت قصد داشت در همکاری با ارتش چهارم ورماخت، محاصره دیگری اطراف بیاویستوک ایجاد کند، فون بک روز ۲۵ ژوئن به ارتش نهم ورماخت دستور داد یک سپاه کامل خود را به سمت ویلنا به منظور پشتیبانی از پیشروی هوت به سمت ویتبسک-اورشا، ارسال کند. بعد از ظهر همان روز، سرهنگ رودولف اشمونت، آجودان ارشد نظامی هیتلر با پرواز به قرارگاه ارتش نهم ورماخت و ابلاغ موافقت کامل پیشوا با مخالفت ارتشبد آدولف اشتراوس، فرمانده ارتش نهم ورماخت با دستور فون بک، فرمان چرخش تمام این ارتش به سمت جنوب را صادر کرد. پس از شکست در قانع کردن اشمونت جهت گسترش محاصره تا اسمولنسک، تلاش فون بک بدین منظور از طریق فون براوخیچ که روز بعد برای بازدید از گروه ارتش مرکز به مقر او آمده بود، نیز به جایی نرسید. فون بک در نهایت با نگرانی از امکان تصمیم برای بستن حلقه محاصره نیروهای زرهی در نوووگرودوک و با تلاش هماهنگ با هالدر برای هر چه بزرگ‌تر کردن محاصره تا جای ممکن، به نیروهای زرهی تحت امرش فرمان حرکت به سمت مینسک را داد. بدین ترتیب گروه زرهی ۳ مأموریت سلطه بر ارتفاعات شمال مینسک و همکاری با گروه زرهی ۲ در پاکسازی نیروهای در محاصره دشمن در این منطقه را یافت.
تا این زمان، بزرگترین مشکل برای آلمانی‌ها در ناحیه ارتش نهم ورماخت پدید آمده بود که در آن سپاه ۲۰ این ارتش عصر روز ۲۴ ژوئن در جانب شرقی رود لوسوسنا حوالی گرودنو بدون داشتن توان زرهی از سه جهت زیر حمله تانک‌های ارتش سرخ قرار گرفته بود. در همین نقطه ناکارآمدی توپ‌های ضد تانک ۳۷ میلی میلی‌متری کاملاً عیان و سپاه ۲۰ ورماخت خواهان دریافت تسلیحات و مهمات بیشتر ضد تانک شد که بخشی از آن توسط "لوفت‌وافه" از طریق هوایی تأمین گردید. روزهای ۲۴ و ۲۵ ژوئن سپاه هوایی ۸ "لوفت‌وافه" به فرماندهی سپهبد ولفرام فون ریشتوفن با پاسخ سریع به درخواست کمک سپاه ۲۰ ورماخت، نقش به سزایی در جلوگیری از وارد آمدن آسیب جدی به جناح راست ارتش نهم ورماخت بازی کرد. سپاه هوایی فون ریشتوفن توانست تا پایان روز ۱۰۵ تانک دشمن را در این موضع منهدم کند.
حملات به ارتش نهم ورماخت در پی دستور ارتشبد پاولوف به دو سپاه ۶ و ۱۱ مکانیزه و سپاه ۶ سواره‌نظام شوروی به رهبری سرلشکر بولدین برای ضد حمله به سمت گرودنو با هدف نهایی شهر اوگوستوو به وقوع پیوست. پاولوف که با این ضد حمله قصد داشت بر طبق طرح دفاعی پیش از جنگ، از به محاصره افتادن بخش شمالی نیروهایش در اطراف بیاویستوک و به خواست فرماندهی عالی شوروی از سقوط گرودنو جلوگیری کند، بدون داشتن ارتباط و تسلطی بر ارتش‌های خود و با فقدان اطلاعات از میدان‌های نبرد، تصور می‌کرد جناح جنوبی گروه زرهی ۳ را هدف قرار داده‌است، درحالیکه با پیشروی سریع نیروهای هوت و گذر آن‌ها از رود نمان، تانک‌های ارتش سرخ ضمن برخورد نسبی با این نیرو در سلونم غالباً با جناح راست ارتش نهم ورماخت برخورد کردند. این نیروها مخصوصاً در ناحیه لشکر بیست و نهم تانک شوروی در ابتدا مقداری موفقیت کسب نمودند اما حملات هوایی متعدد و شدید آلمانی‌ها اجازه برتری به آن‌ها نداد. با نابودی تجهیزات ارتباطی ارتش سرخ در گرودنو در اثر بمباران‌های "لوفت‌وافه"، با وجود همه تلاش‌ها، ادامه ضد حملات هماهنگ برای نیروی‌های پاولوف غیرممکن شد. ضد حملات پاولوف بدون برخورداری از ارتباطات مؤثر، پوشش هوایی، پشتیبانی تدارکاتی و تانک‌های مدرن کافی و با گرفتاری به ناتوانی در آماده‌سازی و جهت دهی مناسب، با وجود تحمل خسارات و تلفات سنگین، بی تأثیر بود و آشفتگی حاکم بر نیروهای این جبهه اکثر اقدامات مقابله‌ای توسط آن را محکوم به شکست می‌ساخت. سپاه ۶ سواره‌نظام شوروی در این درگیری‌ها نیمی از نیروهای خود را از دست داد که اغلب نتیجه حملات هوایی دشمن بود. از مجموع ۳۲ هزار نفر نیرو و ۳۰۵ تانک سپاه ۱۱ مکانیزه شوروی، پس از چهار روز نبرد تنها ۳۰ تانک و ۶۰۰ نفر باقی ماند. البته همین ضدحملات، نیروهای زرهی و پیاده ورماخت را مجبور به توقف و دفع آن‌ها کرد و به بخشی از نیروهای شوروی فرصت داد با گریز موقت از محاصره در بیاویستوک، به سمت مینسک عقب بنشینند.
روز ۲۵ ژوئن مارشال تیموشنکو به ناچار به پاولوف دستور داد نیروهای خود را به خط لیدا-سلونم-پینسک عقب بکشد. پاولوف سعی داشت با گسترش این خط در شمال تا رادون، شب ۲۵–۲۶ ژوئن یگان‌های خود را در مواضع دفاعی پشت رود شارا مستقر کند اما امکان عمل منظم به چنین فرمانی وجود نداشت. تعداد اندکی از یگان‌هایی که در واقع فرمان عقب‌نشینی را دریافت کردند، قادر به انجام آن نبودند. نیروهای پاولوف در حالیکه بیشتر ذخایر سوخت خود را به اتمام رسانده و ادوات موتوری خود را از دست داده بودند، به شکل آشفته‌ای به صورت پیاده و زیر حملات مداوم هوایی دشمن اقدام به عقب‌نشینی به سمت شرق کردند. در این میان قرارگاه ارتش سیزدهم شوروی در کمین نیروهای آلمانی افتاد و اسناد طبقه‌بندی‌شده به غنیمت مهاجمان درآمد. با منهدم شدن بیشتر پل‌های رود شارا توسط "لوفت‌وافه"، اغلب نیروهای ارتش دهم شوروی موفق به گذر از آن نشدند. پاولوف با گرفتاری به ناچاری، ۲۶ ژوئن دستور به تهاجم مشترک زمینی و هوایی سپاه‌های ذخیره ۲۰ مکانیزه و ۴ هوابرد شوروی جهت متوقف ساختن پیشروی نیروهای آلمانی در سلوتسک داد که با شکست مواجه شد. پاولوف به اشتباه خیال می‌کرد تانک‌های هوت به جای پیشروی بیشتر به طرف شرق و مالاژکنا، از لیدا به سمت جنوب خواهند چرخید. ضدحمله پاولوف با مابقی نیروهای خود در جهت شمال، مینسک را بدون حفاظت زرهی رها کرد تا رخنه نیروهای هوت در ۲۶ ژوئن به سمت این شهر از جانب مالاژکنا تا حدود زیادی بدون مانع صورت بگیرد. پاولوف حتی به جای آماده‌سازی دفاعی کافی در مینسک، سپاه ۲۱ تفنگدار را از لایه میانی دفاعی ذخیره از غرب این شهر به لیدا منتقل کرد. با وجود نتایج بد تصمیمات پاولوف در نقاط دیگر، ضد حمله نیروهای مکانیزه او باعث افزایش پهنای شکاف بین نیروهای گروه زرهی ۳ و یگان‌های پیاده‌نظام ارتش نهم ورماخت در پشت سر آن‌ها شد تا شوروی بتواند با استفاده از تأخیر به وجود آمده یگان‌های مهمی را با رهایی از محاصره به سمت شرق و شمال انتقال دهد.
درحالیکه نیروهای آلمانی در حال به محاصره درآوردن صدها هزار نفر از نیروهای ارتش سرخ در این منطقه بودند و از طرفی بسیاری از این نیروها قصد داشتند راه خود را به بیرون از منطقه باز کنند و این امر برای محاصره کنندگان مشکل بزرگی آفریده بود، فون بک همچنان از مسئله زود بسته شدن حلقه محاصره ناخوشنود بود و این موضوع را در دیدار ۲۶ ژوئن خود با فون براوخیچ، به او ابراز نمود.
همان روز نیروهای گودریان سلوتسک در صد کیلومتری جنوب مینسک را به زیر سلطه خود درآوردند. همزمان نیروهای هوت به ۳۰ کیلومتری شمال مینسک رسیدند. روز ۲۷ ژوئن ارتشبد گئورگی ژوکوف، رئیس ستاد کل ارتش سرخ، به پاولوف دستور داد بدون رها کردن تانک‌ها و ادوات توپخانه، مینسک و بابرویسک را تخلیه کند. در نتیجه روز بعد یعنی ۲۸ ژوئن مینسک بدون وجود هیچ مدافعی تصرف و همزمان محاصره پیاده‌نظام ارتش‌های چهارم و نهم ورماخت حوالی بیاویستوک تکمیل شد. روز بعد طلایه‌داران دو گروه زرهی ورماخت با الحاق به یکدیگر حلقه محاصره دیگری را در حومه شرقی مینسک در ۳۰۰ کیلومتری عمق خاک شوروی بستند تا سه ارتش سوم، چهارم و دهم شوروی و بیشتر ارتش سیزدهم آن را به دام بیندازند. بدین ترتیب بر خلاف طرح اولیه برای ایجاد تنها یک محاصره، نیروهای ارتش سرخ در دو منطقه مجزا یکی توسط پیاده‌نظام بدون نیروی زرهی در اطراف بیاویستوک و دیگری توسط نیروهای زرهی با تنها شش لشکر پیاده‌نظام موتوریزه بین نووگورودوک و مینسک به محاصره درآمدند. در این شرایط اختلال در ارتباطات شوروی به اندازه‌ای شدید بود که استالین برای نخستین بار سه روز بعد از طریق یک مخابره رادیویی آلمانی از به وقوع پیوستن این محاصره‌ها مطلع شد. به هر صورت محاصره کاملاً موفقیت‌آمیز نبود و پیاده‌نظام نتوانست فاصله خود را با نیروهای زرهی حفظ کند. بدین ترتیب بخش‌هایی از چهار ارتش شوروی قادر شدند به سمت شرق عقب بنشینند. یگانی‌هایی از ارتش سرخ نیز از جنگل‌های فشرده بلاروس برای گریختن از این دام استفاده کردند. پس از گرفتار شدن در محاصره، بولدین و صرفاً دو هزار نفر از کل نیروهای سه سپاه او توانستند پس از ۴۵ روز راهپیمایی، از مهلکه به سمت شرق اسمولنسک بگریزند.
مقاومت شدید نیروهای در محاصره باعث ایجاد تأخیر در ادامه پیشروی پیشروی نیروهای زرهی ورماخت به سمت شرق شد. تقریباً نیمی از قوای گروه ارتش مرکز ورماخت درگیر انهدام نیروهای درون محاصره بودند که شامل تمام نیروهای ارتش چهارم آن می‌شد. گزارش ارتش چهارم ورماخت به فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان این مقاومت را نه برای حفظ جان خود بلکه جهت خریدن زمان برای سایر نیروهای شوروی توصیف کرد.
نهایتاً با پاکسازی مناطق تحت محاصره توسط نیروهای آلمانی تا روز ۳ ماه ژوئیه، ۲۹۰ هزار نفر به اسارت درآمدند ، قریب به ۳۳۰۰ دستگاه تانک و ۱۸۰۰ قبضه توپ ارتش سرخ منهدم گردید یا به غنیمت گرفته شد و دو ارتش شوروی به همراه بخش‌های زیادی از سه ارتش دیگر شامل ۲۲ لشکر تفنگ‌دار، ۷ لشکر تانک و ۶ تیپ مکانیزه کاملاً منهدم شدند تا جبهه غربی شوروی به عنوان یک نیروی سازمان یافته از بین برود.. همه معدود یگان‌های ارتش سرخ که از نظر تسلیحاتی تماماً تأمین شده و در این مناطق مستقر گشته بودند، جزو این نیروها بودند. بسیاری از این تسلیحات در نهایت به عنوان غنیمت به دست آلمانی‌ها افتاد.
در پی این شکست سنگین، پاولوف که خود از محاصره گریخته بود، از مقام خود در فرماندهی جبهه غربی عزل، به مسکو احضار و دستگیر شد تا نهایتاً در دادگاه نظامی محاکمه و به همراه سرتیپ کلیموفشیخ، رئیس ستاد و چندین تن از مشاورین ارشدش از جمله سرلشکر کوروبکوف، فرمانده ارتش چهارم، به اتهام «رفتار مجرمانه در مواجهه با دشمن» تیرباران شود.
جبهه غربی شوروی تمرکز اصلی استقرار نیروهای شوروی نبود؛ بلکه ارتش سرخ، با اشتباه اطلاعاتی، نیروهای عمده خود را به جهت محافظت از مراکز اقتصادی پر اهمیت و به امید اجرای ضد حمله به درون اراضی تحت سلطه رایش، در مناطق جنوبی یعنی اوکراین مستقر کرده بود. با این حال در حقیقت این جبهه غربی شوروی بود که در یک موقعیت خطرناک جغرافیایی درون برآمدگی بیاویستوک و با جناحینی باز، در مقابل تهاجم نیروهای اصلی ورماخت قرار گرفت. احتمال زیادی می‌رود که با اجازه دادن شدن به نیروهای زرهی آلمانی برای نفوذ در اراضی شرقی بر پایه طرح ژوکوف، او و استالین از ابتدا قصد داشته‌اند منطقه نظامی غرب را بدین گونه فدا کنند تا جبهه ذخیره را در طول خط استالین نیروی اصلی دفاعی در نظر بگیرند.
بدین ترتیب نیروهای فون بوک در عرض ۱۸ روز ۶۰۰ کیلومتر پیشروی کردند و خود را به رودهای دوینای غربی و دنیپر رساندند. آن‌ها همچنین منطقه بلاروس را تصرف و ۴۱۸ هزار نفر به شوروی تلفات وارد آوردند.
مراد (؛ زادهٔ ۱۹۰۱ در هند، وفات در ۱۹۹۵) یک هنرپیشه اهل هند بود که از اوایل دههٔ ۱۹۴۰ میلادی تا اواخر دههٔ ۱۹۸۰ میلادی در ۲۱۹ فیلم بالیوودی ایفای نقش نمود.
از فیلم‌های او می‌توان به تارزان به هند می‌رود، غرور، سبک، داستان ، کاروان، معیار، مرگ و زندگی، راجپوت، انتقام از آتش، به خاطر شما، نیلوفر آبی، جاویدان، دلسوز، قسمت، چه احمقی، کمی بی‌وفایی و عشق در توکیو اشاره نمود.
دیوید اُپاتوشو (؛ – ) یک هنرپیشه و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
او فرزند نویسنده یهودی، «جوزف اُپاتوشو» است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به پرده پاره، کاردینال، تعمیرکار، خروج، تارزان و وادی طلا و دختر مهمانی اشاره کرد.
وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه امی ساعات پربیننده (برترین هنرپیشهٔ مردِ مهمان در یک سریال درام تلویزیونی) شده است.
زهتابی ممکن است اشاره به یکی از موارد زیر باشد:
بانک مرکزی جمهوری ارمنستان () به اختصار (CBA) بانک مرکزی کشور ارمنستان می‌باشد که مقر آن در شهر ایروان می‌باشد. CBA نهادی است مستقل که مسئولیت صدور اسکناس‌ها و سکه‌ها را در این کشور برعهده دارد. «بانک مرکزی ارمنستان» در تاریخ ۲۷ آوریل ۱۹۹۳ بنیانگذاری شده است. در حال حاضر مارتین گالستیان رئیس «بانک مرکزی ارمنستان» (CBA) می‌باشد
دکتر ایکس () فیلمی در ژانر ترسناک به کارگردانی مایکل کورتیز است که در سال ۱۹۳۲ منتشر شد.
والیبال قهرمانی زیر ۱۸ سال دختران جهان () مسابقات والیبال قهرمانی تیم‌های ملی زیر ۱۸ سال دختران جهان است که هر دو برگزار می‌شود. این رقابت‌ها برای اولین بار در کوریتیبا برزیل در سال ۱۹۸۹ برگزار شد.
نحمیا پرسوف (؛ زادهٔ – ۵ آوریل ٢٠٢٢) بازیگر و نقاش آمریکایی اهل اسرائیل بود. او در بیش از ۲۰۰ سریال تلویزیونی، فیلم و نمایشنامه ظاهر شد و همچنین یک هنرمند صداپیشه حرفه‌ای به مدت ۵۵ سال بود، او فعالیتش را پس از خدمتش در نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا در طول جنگ جهانی دوم آغاز کرد. وی بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۹ میلادی فعالیت داشت.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "بعضی‌ها داغشو دوست دارن، مرد عوضی، آخرین وسوسه مسیح، ینتل، دوقلوها، ساکنان برهوت، هر چه سخت‌تر به زمین می‌خوری، کومانچروها"، "همسر اوهارا" و "یک رابطه همه‌جانبه" اشاره کرد.
هنری دانیل (؛ – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به شورش در کشتی بونتی، دیکتاتور بزرگ، شاهدی برای تعقیب، شرلوک هولمز و سلاح سری، داستان فیلادلفیا، شرلوک هولمز در واشنگتون، تماشای راین، زن سبزپوش، کمیل، شرلوک هولمز و بانگ وحشت، جین ایر، شور زندگی، سینوهه، همه اینها به اضافه بهشت، ماری آنتوانت، کومانچروها، "در لباسی خیره‌کننده" و سفر به قعر دریا اشاره کرد.
اینا بلین (; – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بیشتر به خاطر بازی در فیلم از تراس شناخته شده‌است، که برای آن نامزد دریافت دو جایزه گلدن گلوب و یک جایزه بهترین بازیگر زن شد.
بالین در بروکلین نیویورک از پدر و مادری یهودی به دنیا آمد. پدرش سام روزنبرگ، رقصنده، خواننده و کمدین بود که در شرکت بلت بورشت در استراحتگاه‌های تابستانی کوه‌های کاتسکیل کار می‌کرد. وی مدتی بعد این حرفه را ترک کرد و به تجارت مشغول شد. مادر او یک رقاص حرفه ای متولد مجارستان بود که با ازدواجش در سن ۱۵ سالگی توانست از یک زندگی در خانواده ای آشفته فرار کند. مادر بالین در ۲۱ سالگی سه ازدواج ناموفق داشت و در حالی که اینا و برادرش، ریچارد بالین هنوز خردسال بودند، این زندگی نیز منجر به طلاق شد. این خواهر و برادر، در همین زبان در مدارس شبانه‌روزی تحت نظر قرار گرفتند تا این که مادرشان برای چهارمین بار ازدواج کرد.
کومانچروها () فیلمی در ژانر وسترن به کارگردانی مایکل کورتیز و جان وین است که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد.
فهرست کشورها بر پایه میزان شیوع اچ آی وی/ایدز در بزرگسالان دربرگیرنده آمار و اطلاعات مربوط به این بیماری در کشورهای مختلف جهان است.
بر پایه برآوردها در سال ۲۰۰۹ نزدیک به ۳۳ میلیون نفر در سراسر جهان دچار این بیماری بوده‌اند.
ریچارد کارلسن (؛ – ) یک فیلم‌نامه‌نویس، هنرپیشه، و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به موجودی از باتلاق سیاه، روباه‌های کوچک، معادن شاه سلیمان، تور آبی، داستان هلن مورگن اشاره کرد.
نبرد هنگ کنگ نبردی است در جنگ جهانی دوم که با حمله ارتش امپراتوری ژاپن به هنگ کنگ بریتانیا آغاز شد و در نهایت با تسلیم فرماندار بریتانیایی هنگ کنگ و اشغال هنگ‌کنگ توسط ارتش امپراتوری ژاپن به پایان رسید.
والتر وینچل (؛ – ) یک مجری تلویزیون، و روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
دان مِگاوِن (؛ – ۲۶ ژوئن ۱۹۸۱) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌های او می‌توان به تارزان و وادی طلا اشاره نمود.
داستان هلن مورگن () فیلمی در ژانر زندگی‌نامه‌ای و موزیکال به کارگردانی مایکل کورتیز است که در سال ۱۹۵۷ منتشر شد.
"The Helen Morgan Story" at the Internet Movie Database
نبرد برودی که نبرد دوبنو و نبرد منطقه لوتسک-برودی-دوبنو نیز نامیده می‌شود، نبردی زرهی در مقیاسی بزرگ در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود که بین روزهای ۲۳ تا ۳۰ ژوئن سال ۱۹۴۱ میان ورماخت و ارتش سرخ رخ داد و در نهایت با پیروزی آلمان به پایان رسید.
طبق طرح عملیاتی بارباروسا، گروه ارتش جنوب ورماخت که در فضای تنگ بین مرداب‌های پریپیات و کوه‌های کارپات متمرکز شده بود، با در اختیار داشتن ۶۰۰ تانک و پشتیبانی هوایی ۷۷۰ هواگرد ناوگان چهارم هوایی "لوفت‌وافه"، به فرماندهی فیلدمارشال گرت فن روندشتت می‌بایستی بر منطقه راهبردی اوکراین مسلط می‌شد. قوای این نیرو می‌بایستی با شکستن دفاع مرزی شوروی و نفوذ پر شتاب ۶۵۰ کیلومتری در عمق اراضی آن، خود را به رود دنیپر می‌رساندند و عمده نیروهای ارتش سرخ در اوکراین را در غرب این رود به محاصره درمی‌آوردند. در جناح قدرتمندتر شمالی گروه ارتش جنوب ورماخت ارتش‌های ششم و هفدهم با جلوداری گروه زرهی ۱ قرار داشتند. ارتش ششم ورماخت به فرماندهی فیلدمارشال والتر فن رایشناو می‌بایست با شکستن خط دفاعی مرزی، راه را برای گروه زرهی ۱ به فرماندهی ارتشبد اوالت فن کلایست باز می‌کرد و پس از دستیابی به هدف اولیه لوتسک، به سمت کیف، پایتخت اوکراین شوروی پیش می‌رفت.
در طرف مقابل، فرماندهی عالی شوروی می‌دانست که تمرکز اصلی آلمان بر شمال مرداب‌های پریپیات خواهد بود اما ژوزف استالین، رهبر شوروی، اصرار داشت که تأکید شوروی بر جنوب باشد. از این رو، با صرف توجه ویژه به آن برای مقابله با قوای زرهی ورماخت، جبهه جنوب غربی شوروی تحت امر ارتشبد میخائیل کیرپونوس در اوکراین به عنوان قدرتمندترین جبهه در مرزهای غربی شوروی، در مجموع چهار ارتش میدانی با پشتیبانی سه سپاه مکانیزه در خط مقدم، یک سپاه مکانیزه در جایگاه ذخیره و دو سپاه مکانیزه دیگر در موقعیت ذخیره راهبردی در اختیار داشت. در هنگام آغاز عملیات‌های رزمی، جبهه جنوب غربی دارای حدود ۴۵۰۰ تانک و ۱۰۰۰ خودروی زرهی بود. کیرپونوس بر اساس طرح دفاعی پیش از جنگ شوروی، دو گروه شوک هر یک با سه سپاه مکانیزه با مجموعاً ۳۷۰۰ تانک برای ضد حمله به عمق اراضی آلمان ترتیب دیده بود. لشکرهای بسیاری از سپاه‌های مکانیزه شوروی در اوکراین اغلب با فاصله ۱۶۰ کیلومتری از یکدیگر مستقر شده بودند. به هر صورت، این سپاه‌های مکانیزه به شکل کاملی از نظر تجهیزات تأمین نشده و بسیاری از لشکرهای آن‌ها تنها شامل تانک‌های آموزشی بودند. با وجود آگاهی اطلاعاتی از قصد آلمان برای تهاجم، به منظور اجتناب از «تحریک» آلمان، حرکت کلی نیروهای شوروی به سمت مرز تا روزهای پایانی پیش از آغاز جنگ، منع شده بود. با این حال تعدادی از فرماندهان محلی به ابتکار خود و بدون گزارش به مقامات بالاتر، مخفیانه دست به آماده‌سازی زده و بخشی از نیروها را روانه مواضع مرز کرده بودند.
۲۷ ژوئن، از شمال به جنوب:
با آغاز عملیات بارباروسا از ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، گروه ارتش جنوب ورماخت اوکراین را مورد هجوم قرار داد. ساعات اولیه روز نخست لشکرهای جلودار گروه زرهی ۱ با پشتیبانی نزدیک پیاده‌نظام ارتش ششم ورماخت، در مقابل مواضع ارتش پنجم شوروی، از رود بوگ جنوبی به طرف شرق عبور کردند. با شکستن خط دفاع مرزی شوروی، لشکرهای ۴۴ و ۲۹۸ پیاده‌نظام ورماخت راه را در جناح شمالی در محور لوتسک—ریونه برای سپاه ۳ موتوریزه ورماخت و لشکرهای ۵۷ و ۷۵ پیاده‌نظام ورماخت راه را در جناح جنوبی در محور دوبنو–اوستروگ برای سپاه ۴۸ موتوریزه ورماخت باز کردند.
نیروهای ارتش سرخ در این ناحیه دست به دفاعی شدید زدند و با وجود کمبودهای جدی در زمینه سوخت و مهمات، از جانب فرماندهان عالی موظف به اجرای بلافاصله ضد حملات شدند. لشکر چهاردهم زرهی ورماخت با برخورد به تیپ ۱ ضد تانک شوروی، بین ولادیمیر-ولینسکی و لوتسک متوقف شد. با تلاش پیاده‌نظام ورماخت برای دور زدن مواضع ضد تانک ارتش سرخ در این نقطه، نیروهای شوروی، درحالیکه با فاصله اندکی توسط لشکر چهاردهم زرهی ورماخت دنبال می‌شدند، دست به اجرای مبارزه در حین عقب‌نشینی زدند.
با آغاز عملیات بارباروسا بیش از چهارصد هواگرد ناوگان چهارم هوایی "لوفت‌وافه" در عرض دو ساعت ۲۴ پایگاه هوایی جبهه جنوب غربی شوروی را مورد هدف قرار دادند. در طول روز نخست جنگ، جبهه جنوب غربی شوروی ۳۰۱ هواگرد خود معادل ۱۵ درصد توان اولیه را از دست داد که حدود دو سوم از آن‌ها بر روی زمین از بین رفتند یا آسیب دیدند. با توجه به اتفاق افتادن حمله در روز تعطیل یکشنبه، بسیاری از خلبانان شوروی در مرخصی بودند و این باعث پاسخ بسیار ضعیف نیروی هوایی شوروی شد. سپاه ۵ هوایی "لوفت‌وافه" در این ناحیه، با اجرای ۱۶۰۰ سورتی، در عرض سه روز به ۷۲ پایگاه هوایی شوروی حمله و ۷۷۴ هواگرد ارتش سرخ را منهدم کرد. این سپاه هوایی هچنین تعداد زیادی از کاروان‌های زمینی را دشمن را هدف قرار داد. خسارت یگان‌های هوایی شوروی در این ناحیه تا دهمین روز تهاجم آلمانی‌ها به حدود ۱۲۰۰ هواگرد رسید. در پی این شکست، سرلشکر پوشکین، فرمانده نیروی هوایی شوروی در منطقه، خلع و روز ۱ ژوئیه اعدام شد.
به دستور مارشال سیمیون تیموشنکو، کمیسار خلق در امور دفاع شوروی، ارتش‌های تحت امر کیرپونوس مأمور به ضد حمله، به محاصره درآوردن و انهدام نیروهای دشمن و سپس تهاجم در عرض دو روز به لوبین در عمق خاک اراضی تحت سلطه آلمان در لهستان شدند. هنگامی که این فرمان شب ۲۲ ژوئن توسط کیرپونوس دریافت شد، نیروهای جبهه جنوب غربی شوروی در حال سازمان‌یافتن از مواضعی تا عمق ۴۰۰ کیلومتری بودند و می‌بایستی زیر حملات مداوم هوایی دشمن خود را به خط مقدم منتقل می‌کردند. کیرپونوس برای چهار روز به شدت در حال آماده‌سازی جهت اجرای ضد حمله بر اساس فرمان تیموشنکو بود.
با فراخوانده شدن هر سه سپاه ۸، ۹ و ۱۹ مکانیزه ذخیره و تمرکز آن‌ها در شمال شرقی ریونه، نخستین ضد حمله نیروهای جبهه جنوب غربی شوروی در محور ولادیمیر-ولینسکی، دوبنو و ریونه با پنج سپاه ۸، ۹، ۱۵، ۱۹ و ۲۲ مکانیزه به وقوع پیوست. توان این سپاه‌ها در اثر مشکلات مکانیکی پیش از رسیدن به میدان نبرد به شدت کاهش یافته بود. سه سپاه تفنگ‌دار در جایگاه ذخیره جبهه جنوب غربی شوروی که مقرر شده بود به ضد حمله ملحق گردند، هنوز به خط مقدم نرسیده بودند؛ بدین شکل سپاه‌های مکانیزه شوروی با ساختاری ناقص می‌بایست بدون پشتیبانی پیاده‌نظام دست به عملیات می‌زدند. به هر صورت شرایط کیرپونوس را وادار کرد نیروهایش را تکه‌تکه وارد میدان کند. بر این اساس به فرمان کیرپونوس سپاه‌های ۲۲ و ۱۵ مکانیزه شوروی می‌بایست به جناحین شمالی و جنوبی قوای دشمن حمله می‌کردند و اراضی مرزی را پس می‌گرفتند. در همین حین، لشکر یازدهم زرهی از سپاه ۴۸ موتوریزه ورماخت توانست روز ۲۳ ژوئن خود را به برستچکو در ۶۰ کیلومتری عمق خاک شوروی برساند. روز بعد، در نهایت لشکرهای دویست‌وپانزدهم موتوریزه و نوزدهم تانک سپاه ۲۲ مکانیزه شوروی لشکرهای سیزدهم و چهاردهم زرهی سپاه ۳ موتوریزه ورماخت را شرق ولادیمیر-ولینسکی مورد حمله قرار دادند. پس از درگیری‌های شدید که لشکرهای شوروی را متحمل تلفات سنگین از جمله سرلشکر سمیون کوندروسف، فرمانده سپاه ۲۲ مکانیزه و تمامی فرماندهان هنگ‌های لشکر نوزدهم تانک شوروی، کرد، نیروهای آلمانی به حومه لوتسک در کرانه رود استیر رسیدند. سپاه ۱۵ مکانیزه شوروی نیز نتوانست موفقیتی کسب کند و لشکرهای دهم و سی‌وهفتم تانک آن قادر به متوقف ساختن لشکر یازدهم زرهی ورماخت که ۳۰ کیلومتر دیگر پیشروی کرده بود، نشدند. روز ۲۴ ژوئن سپاه ۴ مکانیزه شوروی لشکر هفتادویکم پیاده‌نظام ورماخت را در یک منطقه شهری در شمال غربی لویو مورد هدف قرار داد. نبردگاه نامناسب امکان تحرک و حتی عقب‌نشینی را در این موقعیت از سپاه ۴ مکانیزه شوروی گرفت و موجب از دست رفتن ۵۰ تانک آن شد.
با وجود مقاومت سپاه ۲۲ مکانیزه شوروی، لشکرهای سیزدهم و چهاردهم زرهی ورماخت روز ۲۶ ژوئن بر لوتسک مسلط شدند. همان روز لشکر یازدهم زرهی ورماخت با دفع ضد حملات بی‌تأثیر سپاه ۱۵ مکانیزه شوروی، دوبنو را نیز به تصرف درآورد.
در همین حال کیرپونوس در تلاش برای اجرای یک ضد حمله متمرکز بود. با این وجود سه سپاه تفنگ‌دار شوروی که قرار بود در این اقدام مشارکت کنند، هنوز به مواضع خود نرسیده بودند. به جهت ساده‌سازی نظام فرماندهی در جناح شمالی، جبهه جنوب غربی شوروی سپاه‌های ۹ و ۱۹ مکانیزه را تحت امر ارتش پنجم خود قرار داد. این دو سپاه که بدون لشکرهای موتوریزه همچنان از ریونه در حال حرکت به سمت غرب بودند، فرمان یافتند به مواضع پیشین آلمانی‌ها در دوبنو و لوتسک یورش ببرند و سپاه‌های ۸ و ۱۵ مکانیزه موظف گشتند به سمت دوبنو در جناح راست آلمانی‌ها حرکت کنند. با وجود تأمین پشتیبانی هوایی کافی از سوی کیرپونوس، افسران ستاد ارتش پنجم شوروی بی‌تجربه‌تر از آن بودند که بتوانند این پشتیبانی را به شکل مؤثری با نیروی زمینی هماهنگ کنند. در این شرایط صدور فرامین سردرگم‌کننده از سوی فرماندهان عالی‌رتبه موجب پخش شدن نیروهای سپاه ۴ مکانیزه شوروی و عدم امکان پشتیبانی آن از حمله سپاه ۸ مکانیزه شوروی شد. به هر صورت، آغاز این ضد حملات در شمال و جنوب دوبنو از روز ۲۶ ژوئن موجب به پا شدن یک نبرد زرهی در مقیاسی بی‌سابقه بین بیش از ۲ هزار تانک در خط مقدمی به طول ۷۰ کیلومتر شد.
در جناح جنوبی، در ابتدا سپاه‌های ۸ و ۱۵ مکانیزه شوروی به جناح لشکر پنجاه و هفتم پیاده‌نظام ورماخت یورش بردند و آن را وادار به عقب‌نشینی ۱۰ کیلومتری کردند. همان شب سپاه ۸ مکانیزه شوروی موظف شد مستقیماً به حرکت به سمت دوبنو، مواضع لشکر شانزدهم زرهی ورماخت، ادامه دهد. گروه متحرکی از لشکر سی و چهارم تانک شوروی صبح روز ۲۷ ژوئن تلاش کرد این فرمان را به اجرا درآورد اما حملات هوایی، توپخانه‌ای و زرهی ورماخت ضربه سختی به نیروهای مشتت این سپاه وارد کرد. بقایای سپاه ۸ مکانیزه شوروی به زحمت تا ۱ ژوئیه توانستند از مهلکه به سمت شرق بگریزند. سپاه ۱۵ مکانیزه شوروی نیز با عملیات در ناحیه مردابی و زیر حملات هوایی ورماخت دستاورد اندکی حاصل نمود.
در جناح شمالی لشکرهای چهلم و چهل و سوم تانک سپاه ۱۹ مکانیزه شوروی در تلاش برای پیشروی، مستقیماً با لشکرهای در حال تهاجم یازدهم و سیزدهم زرهی ورماخت برخورد کردند و به طرف ریونه عقب رانده شدند. سپاه ۹ مکانیزه شوروی ضد حمله خود را از روز ۲۷ ژوئن آغاز کرد اما نتوانست اتصالش را سپاه ۱۹ مکانیزه شوروی حفظ کند و تلفات سنگینی متحمل شد. هنگامی که روز بعد مأمور به تجدید حملات گشت، روکوسوفسکی، فرمانده سپاه ۹ مکانیزه شوروی، تصمیم به گرفتن حالت تدافعی و گذاشتن کمین برای نیروهای جلودار لشکر سیزدهم زرهی ورماخت در جهت ریونه گرفت. در این موضع، احتمالاً برای نخستین بار در جنگ، نیروهای آلمانی زیر آتش متمرکز توپخانه دشمن قرار گرفتند و تلفات شدیدی به آن‌ها وارد آمد. پس از دو روز حملات زمینی و هوایی ورماخت، روکوسوفسکی فرمان به عقب‌نشینی دریافت کرد.
در مجموع، این ضد حملات که به صورت تکه‌تکه و با گرفتاری به مشکلات فرماندهی و بی‌تجربگی افسران ارتش سرخ در کنترل توده نیروهای زرهی، به اجرا درمی‌آمدند، در رسیدن به اهداف تعیین شده ناموفق بودند و باعث از بین رفتن بسیاری از نیروهای ذخیره شوروی در منطقه شدند. گروه زرهی ۱ ورماخت در عرض ۱۰ روز ۱۲۰۰ تانک ارتش سرخ را در این منطقه منهدم کرد.
موفقیت اولیه گروه ارتش جنوب ورماخت در عملیات بارباروسا را می‌توان در متوقف ساختن و دفع این ضد حملات نیروهای دارای برتری عددی شوروی دید. این نبردهای شدید هر دو طرف را متحمل خسارات و تلفات زیادی کرد. بدین ترتیب، با توجه به این درگیری‌های مرزی در ماه ژوئن، گروه ارتش جنوب ورماخت از سایر نیروهای آلمانی در پیشروی عقب ماند و در نهایت موجب تصمیم آدولف هیتلر، پیشوای آلمان و فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان در چرخش بخشی از نیروهای گروه ارتش مرکز ورماخت پس از نبرد اسمولنسک، به سمت اوکراین در جنوب گشت.
در طرف مقابل پیروزی آلمانی‌ها در دوبنو و برودی در جناح شمالی جبهه جنوب غربی شوروی، دفاع از اراضی جنوب لویو را برای کیرپونوس غیرممکن ساخت تا ارتش ششم شوروی جهت گریز از افتادن در محاصره توسط گروه زرهی ۱ ورماخت از طرف شمال، روز ۳۰ ژوئن این شهر را رها کند. همان روز "استاوکا"، فرماندهی عالی شوروی، به کیرپونوس دستور داد نیروهای خود را تا ۹ ژوئیه تا استحکامات دفاعی موسوم به خط استالین در مرز پیشین شوروی و لهستان، عقب بکشد. با عقب‌نشینی ارتش پنجم شوروی به سمت مرداب‌های پریپیات در شمال، شکاف ایجاد شده بین آن و ارتش ششم شوروی را برای گروه زرهی ۱ به سمت کیف باز کرد.
نبرد روستوف نبردی در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود میان ورماخت و ارتش سرخ رخ داد. در جریان این نبرد شهر روستوف-نا-دونو ابتدا به تصرف آلمانی‌ها درآمد اما با ضدحمله نیروهای شوروی، این شهر مجدداً پس گرفته شد.
درحالی۲که نبرد کی‌یف همچنان در جریان بود، اواخر ماه سپتامبر سال ۱۹۴۱، ارتش‌های نهم و هجدهم شوروی اقدام به ضدحمله بین سر پل بریسلاو و ملیتوپول علیه پشت ارتش یازدهم ورماخت که قصد ورود ورود به شبه‌جزیره کریمه را داشت، کردند. سپهبد اریش فون مانشتاین، فرمانده ارتش یازدهم ورماخت، به‌نحوی توانست اوضاع را مدیریت کند. در این حال گروه زرهی ۱ ورماخت تحت امر ارتشبد ایوالت فون کلایسن، در حهت آماده‌سازی برای ادامه حرکت به سمت شرف، نیروهای خود را در گذرگاه دنیپروپتروفسک بر رود دنیپر گردآورد. آلمانی‌ها با بهره‌گیری فرصت پدید آمده برای محاصره نیروهای دشمن، رو به جنوب آوردند. سپاه ۱۴ موتوریزه ورماخت از گذرگاه پتریکوفکا و سپاه ۳ موتوریزه آن از گذرگاه دنیپروپتروفسک رو به جنوب به پشت سر ارتش‌های نهم و هجدهم شوروی یورش بردند. گروه زرهی ۱ روز ۱ اکتبر زاپوروژه را تصرف کرد. فرماندهی عالی شوروی با دریافت خطر متوجه به دو ارتش خود، روز بعد سعی کرد آن‌ها را عقب بکشد. با این حال روز ۷ اکتبر نیروهای فون مانشتاین و فون کلایست در نزدیکی اوسیپنکو به یکدیگر متصل شدند و این دو ارتش را به دام انداختند. پس از پاکسازی منطقه در محاصره حدود بیش از صدهزار نفر از قوای شوروی به اسارت آلمانی‌ها درآمدند. بدین شکل راه ورماخت به سمت دونباس و روستوف-نا-دونو باز شد.
به هر صورت مشکلات تدارکاتی و بارندگی شدید سرعت ادامه حرکت آلمانی‌ها را کاهش داد. در این زمان نزدیک‌ترین سر ریل تدارکاتی ورماخت در پرفومایسک، حدود ۴۰۰ کیلومتر پشت خط مقدم، بود. برای افزایش تحرک‌پذیری گروه زرهی ۱، کامیون‌هایی از سایر یگان‌های گروه ارتش جنوب ورماخت گرد آمد. به هر شکل، سپاه ۳ موتوریزه تا روز ۱۱ اکتبر خود را به تاگانروگ در کرانه رود میوس رساند.
والتر کَتلِت (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ریچارد آیر (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، و آموزگار اهل ایالات متحده آمریکا است.
فیلیس لاو (؛ – ) یک هنرپیشه، و آموزگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۲۰۱۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به ترغیب دوستانه اشاره کرد.
پیتر مارک ریچمن (؛ زادهٔ ) یک فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده، بازیگر سینما، و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "ترغیب دوستانه"، "" و "مأمور ه.ا.ر.م" اشاره کرد.
عملیات سقوط عملیات طراحی شده متفقین برای حمله به امپراتوری ژاپن بود که پس از محاصره ژاپن و بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی این عملیات لغو شد.
این عملیات دو بخش داشت: عملیات المپیک و عملیات کورونت. قرار بود در ماه نوامبر سال ۱۹۴۵، عملیات المپیک سوم قرار بود ثلث جنوبی‌ترین جزیره اصلی ژاپن، کیوشو، را به تصرف درآورد که جزیره به تازگی تسخیر شده اوکیناوا به عنوان منطقه حمایت استفاده شود. در اوایل سال ۱۹۴۶ قرار بود عملیات کورونت، حمله برنامه‌ریزی شده به دشت کانتو، در نزدیکی توکیو، در جزیره اصلی هونشوی ژاپن انجام شود. پایگاه‌های هوایی موجود در کیشوی که در عملیات المپیک تسخیر شده بودند، اجازه پشتیبانی هوایی زمینی-پایه برای عملیات کورونت را می‌دادند. اگر این عملیات رخ داده بود، این بزرگترین عملیات آبی-خاکی در تاریخ می‌شد..
هیروشی آندو (؛ زادهٔ ) کارگردان اهل ژاپن است. از فیلم‌های وی می‌توان به "آبی" اشاره کرد.
جان ولز (؛ – ) یک طنزنویس فیلم‌نامه‌نویس، هنرپیشه و پدیدآور اهل بریتانیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به ، کازینو رویال، کازانووا و انقلاب اشاره کرد.
ریتا تاشینگهم (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل انگلستان است.
شریل کمبل (؛ تلفظ نام‌خانوادگی: ؛ زادهٔ ) یک بازیگر اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "مأمور مخفی"، "ارابه‌های آتش"، "راه و رسم زندگی ما"، "خرده‌پولی از بهشت"، "فانلند"، "ویلیام و مِـری" و "" اشاره کرد.
آنتونی گیبز (؛ زادهٔ - درگذشته ) تدوین‌گر سینما و تلویزیون اهل انگلستان بود.
جان بلوم () (زاده ) یک تدوین‌گر فیلم اهل بریتانیا بود.
وی برادر کلیر بلوم هنرپیشه سینما می‌باشد
جان بلوم در سال ۱۹۸۲ برای تدوین فیلم گاندی برنده جایزه اسکار بهترین تدوین فیلم شده است
سال کبیسه نام اولین آلبوم محسن یگانه است که بدون مجوز رسمی از جانب وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی روانه بازار شد. یگانه علاقه ای به پخش کار در بازار غیرمجاز نداشت اما وقتی چند اثر آلبوم به سرقت رفت، ناچار به انتشار غیررسمی این آلبوم شد.
هیلتون مک‌رِی (؛ زادهٔ ) بازیگر تئاتر، تلویزیون و سینما اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۷۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به ، زن ستوان فرانسوی، "روایت نلی"، "حس یک پایان" و مکبث اشاره کرد.
او همچنین در قسمت پنجم مینی‌سریال "چرنوبیل" نقش قاضی دادگاه را در محاکمه مسئولان انفجار فاجعه چرنوبیل بازی کرد.
لینزی دانکن (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۷۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
پل بروک (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا است.
اندرو دیوُف (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و بدل‌کار اهل ونزوئلا است.
یوژف بوژیک (به ، زادهٔ ۲۸ نوامبر ۱۹۲۵– درگذشتهٔ ۳۱ مه ۱۹۷۸) بازیکن فوتبال، و سیاست‌مدار اهل مجارستان بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان همراه با پوشکاش بازی می‌کرد.
کیم کرازبی ( زادهٔ ) یک هنرپیشه و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است.
او دانش‌آموختهٔ «دانشگاه متودیست جنوبی» و «مدرسهٔ موسیقی منهتن» است و فعالیت‌های هنری‌اش را با ایفای نقش در نمایشنامهٔ موزیکال «دختران جِری» در تئاتر برادوی در سال ۱۹۸۶-۱۹۸۵ آغاز نمود.Rich, Frank. "Theater Review, 'Jerry's Girls'" "New York Times", December 19, 1985