moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس از پایان جنگ، سیاست حمایت از موسیقی رزمی جای خود را به سیاست حمایت از موسیقی ردیفی داد که از منظر حکومت، سنتی و عرفانی تلقی می‌شد. اما این نوع موسیقی و شعر کلاسیک همراه آن، پاسخگوی نیازهای همهٔ مخاطبان نبود و توده‌های کم‌فرهنگ‌تر جامعه، به موسیقی پاپ عامه‌پسند پیش از انقلاب یا تولیدات مشابه در خارج از کشور پناه بردند. در دههٔ ۷۰ خورشیدی و پس از حدود ۱۵ سال ممنوعیت، با سیاست‌گذاری‌های متفاوت دولت‌های هاشمی رفسنجانی و محمد خاتمی، صدور مجوز برای موسیقی پاپ بار دیگر از سر گرفته شد. در آن سال‌ها صدا و سیما با ایجاد شبکه‌های مختلف رادیویی و تلویزیونی و معرفی خوانندگان جدید که صدایی شبیه خوانندگان پاپ معروف به «لس آنجلسی» داشتند، سعی در ترویج موسیقی پاپ تولید داخل را داشت. این سیاست به رقابتی جدی میان دست‌اندرکاران موسیقی پاپ و سنتی، برای در دست گرفتن بازار منجر شد. در سالهای ریاست جمهوری خاتمی، وضعیت بازار موسیقی سنتی به گونه‌ای شد که بخش خصوصی رغبتی برای سرمایه‌گذاری روی آثار خوانندگان سنتی غیر از چهره‌های بسیار محبوب هم‌چون شجریان، ناظری و کامکارها نداشت. مرکز موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، (که تا سال ۱۳۷۸ «مرکز سرود و آهنگهای انقلابی» نام داشت) هم با راه‌اندازی ارکستر ملی به رهبری فرهاد فخرالدینی سعی کرد از موسیقی جدی و سنگین ایرانی حمایت کند. توجه هنرمندان موسیقی سنتی به بازارهای خارج از ایران و توفیق‌شان در آن عرصه و سرمایه‌گذاری دولتی روی موسیقی بومی نواحی ایران از دیگر دست‌آوردهای این رقابت بود.
پس از گذشت دو دهه از انقلاب و با فراگیر شدن تکنولوژی‌هایی مانند اینترنت و تلویزیون‌های ماهواره‌ای، به‌تدریج گروه‌های زیرزمینی در سبک‌های رپ، راک، و ژانرهای مختلف موسیقی متال در عرصهٔ موسیقی ایران ظهور کردند. مفهوم موسیقی زیرزمینی در ایران از تعریف روتین آن در غرب متفاوت است. در آمریکا و اروپا موسیقی زیرزمینی یا مستقل به ژانرهای خلاق و با ارزشی از موسیقی آوانگارد گفته می‌شود که در نفی الگوها و کلیشه‌های مسلط بر بازار و در نقد فرهنگ و مناسبات اجتماعی و سیاسی خلق می‌شوند. در ایران اما اصطلاح «موسیقی زیرزمینی» با موسیقی «غیرمجاز» مترادف است و زیرزمینی بودن اثر، لزوماً به‌معنی باارزش بودن یا صاحب تفکر بودن خالقان آن نیست. این اصطلاح به همهٔ آثار موسیقایی، از بازاری و تقلیدی تا نوآورانه و با ارزش گفته می‌شود که بدون مجوز وزارت ارشاد تولید، تکثیر و توزیع می‌شوند.
حسام محمودی فرید (۱ فروردین ۱۳۶۵ – ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۲) بازیگر سینما و تلویزیون اهل ایران بود.
حسام محمودی متولد ۱ فروردین ۱۳۶۵ بود. او هنرپیشه و دانش آموخته رشته حقوق قضایی و فوق لیسانس کارگردانی تئاتر از دانشگاه تربیت مدرس بود. محمودی، در سال ۱۳۹۱ در تست بازیگری برای حضور در فیلم سینمایی خسته نباشید پذیرفته و در سال ۱۳۹۴ با بازی در مجموعه گاهی به پشت سر نگاه کن وارد تلویزیون شد.
حسام محمودی ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۲ در سن ۳۷ سالگی به علت ایست قلبی درگذشت. آخرین نقش آفرینی او در سریال رحیل بود که در میانه تولید آن درگذشت و نقشش نا تمام ماند. آخرین نقش آفرینی کامل محمودی بازی در سریال سوران در نقش رستگار بود که چند روز قبل از درگذشت ناگهانی اش به اتمام رسیده بود و حدود یک ماه بعد از درگذشت وی از شبکه ۱ پخش شد.
فیلیپ اونوره ( درگذشت: ۷ ژانویه ۲۰۱۵) معروف به اونورِه (Honoré) یک طراح و کاریکاتوریست اهل فرانسه بود. وی طی حادثه تیراندازی در دفتر شارلی ابدو به دست افراد مسلح به قتل رسید.
اونوره ضمن کار در نشریه طنز شارلی اِبدو با لو موند، لیبراسیون، سود وست، لو مَتَن، مجله لیر و چندین روزنامه و نشریه دیگر نیز همکاری داشت.
شرایتون فونیکس داونتون یک هتل واقع در آریزونا، ایالات متحده آمریکا می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان ۲۸ مارس ۲۰۰۶ شروع شد و در سال ۲۰۰۸ به پایان رسید.
این هتل تعداد طبقاتش ۳۱، ارتفاع آن ۱۱۰ متر و دارای ۱۰۰۰ اتاق می‌باشد.
فریدون شهیدی (زاده ۲۹ خرداد ۱۳۲۶ در تهران)فریدون شهیدی در ویکی‌پدیا آلمانی ریاضیدان ایرانی و پروفسور ریاضیات در دانشگاه پردیو است. زمینه کاری شهیدی، نظریه نمایش و فرمهای اوتومورفیک و برنامه لنگلندز است. او بویژه به دلیل روشی در L-تابعهای اوتومورفیک که به نام خود او و رابرت لنگلندز، روش لنگلندز-شهیدی نامیده شده است، نامبردار است.فریدون شهیدی در ویکی‌پدیا انگلیسی او از سال ۲۰۱۰ عضو آکادمی هنر و دانش آمریکا می‌باشد. شهیدی از سال ۲۰۰۱ دارای رتبه دانشگاهی پروفسور برجسنه (Distinguished Professor) است.برگه شخصی فریدون شهیدی در دانشگاه پردیو
شهیدی تحصیلات دانشگاهی را در دانشگاه تهران تا مقطع لیسانس ریاضی ادامه داد. سپس در سال ۱۹۷۵ در دانشگاه جانز هاپکینز تحت راهنمایی جوزف شالیکا، مدرک دکتری ریاضی را بدست آورد.فریدون شهیدی در Mathematics Genealogy Project پس از آن شهیدی در دانشگاههای بسیاری از جمله دانشگاه ایندیانا، دانشگاه تورنتو، دانشگاه پاریس ۷ و دانشگاه کیوتو بعنوان پژوهشگر و استاد سرگرم آموزش و پژوهش بوده است. شهیدی در سال ۲۰۰۲ بعنوان سخنران مدعو در کنگره جهانی ریاضیدانان در پکن شرکت داشت (Automorphic L-functions and functoriality).
لافلین، نوادا (به انگلیسی: Laughlin, Nevada) یک منطقه مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کلارک، نوادا واقع شده‌است.
لافلین ۲۳۱٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۳۲۳ نفر جمعیت دارد و ۱۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جی‌دابلیو ماریوت ایندیاناپولیس یک هتل واقع در ایندیاناپولیس، ایالات متحده آمریکا می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان ۲۹ مه ۲۰۰۸ شروع شده و در ۴ فوریه ۲۰۱۱ تأسیس شده‌است، معمار این بنا هلموث، اوباتا و کاساباوم است.
این هتل تعداد طبقاتش ۳۴، ارتفاع آن ۱۱۵ متر و تعداد اتاق‌های آن ۱۰۰۵ عدد می‌باشد.
هتل ویندهام نیویورکر یک هتل واقع در منهتن، نیویورک، ایالات متحده آمریکا می‌باشد که در سال ۱۹۳۰ میلادی تأسیس شده است.
مساحت زیربنای این ساختمان ، تعداد طبقات آن ۴۳ طبقه می‌باشد که ۲۱ طبقه مخصوص هتل می‌باشد و در کل دارای ۱۰۸۳ اتاق، ۶۴ سوئیت و ۲ رستوران می‌باشد.
خود دیگر، دگرمن، یار غار، همزاد، خود اسطوره‌ای یا خود فانتزی به خود دومی گفته می‌شود که از شخصیت اصلی فرد متمایز باشد. در این حالت، تجربه فرد در هر دو حالت خود مشابه است.
در افراد مبتلا به اختلال تجزیه هویت، معمولاً خودهای دیگر از دسترسی به حافظه و خاطرات یکدیگر ناتوان هستند اما ممکن است بتوانند توانایی‌ها و تجربه‌های یکدیگر را به‌کار بگیرند.
افراد دارای خود دیگر در دوران کودکی، در صورت عدم درمان ممکن است وضعیت‌شان در بزرگسالی تشدید شود. چنین افرادی، واقعیت خود را با ایجاد رابطه با افرادی که دارای ارزشها، علائق و اعتقادات مشترک هستند برای خود ثابت می‌کنند.
مفهوم خودشناسی برای افرادی که خود دیگر دارند نه‌تنها بر شناخت خود درونی و اصلی، بلکه بر شناخت خود دیگر نیز استوار است.
شاپور بنیاد (زاده ۱۸ آبان ۱۳۲۶ در شیراز – درگذشته ۱۲ بهمن ۱۳۷۸ در شیراز)، شاعر ایرانی بود.
شاپور بنياد در پاريس سينما خوانده بود. وقتي به ايران آمد فضا و مجوز لازم را براي فيلمسازي به او ندادند. گرچه دو فيلم‌ كوتاه ساخت اما اين، همه آن چيزي نبود كه او مي‌خواست. اين بود كه ناچار شد مدتي كتابفروشي كند. بعد از آن، ديگر صرفا به كار شعر پرداخت.https://www.pishkhan.com/news/212320
سیمین دانشور یکی از کسانی است که در نوشته‌ای به نقد شعر این شاعر پرداخته و نوشته‌است:
«سونات نیلوفر جهان عجیبی است که در این تراکم بازار شعر هنوز هم جای توجه دارد. جهانی کروی که استحاله‌ای است از عشق، نیلوفر و سایه؛ پر از تحرک در لفافه لطیف تغزل و خارج از زبان‌بازی‌های دست‌نیافتنی.»
او بر اثر حمله قلبی در شیراز درگذشت.
از این شاعر مجموعه شعرهای زیر به جا مانده‌است.
«حکایت ماه در حیاط ما»
دیگر از ماه بگویم
ماهی که میوهٔ مشترک درخت‌های حیاط ما بود
ماهی که پدرم سحرها می‌شستش
و باز در آسمان رهایش می‌کرد
و ماه
از وقار
نسیم تبسمی
نصیب می‌برد
و ستاره‌های شیدا را
در امتداد نارنج‌ها پرتاب می‌کرد
این‌جا
سرنوشت خویش را جستجو می‌کرد
گاهی که با سبزهای حیاط گفتگو می‌کرد
لعبت والا، شاعر، ترانه‌سرا، روزنامه‌نگار و داستان‌نویس در روز بیستم آبان‌ماه سال ۱۳۰۹ خورشیدی در تهران متولد شد. پدرش محمدحسین والا، ملقب به ظهیرالسلطان، و مادرش منیر خلخالی بود.
او از اواخر دههٔ بیست شروع به فعالیت فرهنگی کرد و از سال ۱۳۴۰ به ترانه‌سرایی پرداخت. لعبت والا از نخستین دانش‌آموختگان دورهٔ روزنامه‌نگاری دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تهران است. سال‌ها در مجلهٔ هفتگی سیاسی و اجتماعی «تهران مصور» که برادرش مهندس عبدالله والا، مدیر مسئول هفته نامهٔ «تهران مصور» بود، کار می‌کرد و سردبیر مجلهٔ «کوچولوها» ی آن نشریه بود. این شاعر و نویسنده، پس از سال‌ها فعالیت در مجلهٔ «تهران مصور»، کارمند وزارت فرهنگ و هنر، سرپرست شورای تهیه و تنظیم برنامه‌های موسیقی ایرانی در رادیو و تلویزیون و از ترانه‌سرایان گروه‌های موسیقی این وزارتخانه شد. در کارنامهٔ هنری او علاوه بر فعالیت در زمینهٔ ادبیات، تجربه‌هایی نیز در زمینهٔ طراحی داستان اپرا و باله نیز به چشم می‌خورد.
لعبت والا در سال ۱۳۵۷ ایران را ترک و برای ادامهٔ تحصیل به استرالیا رفت و در رشتهٔ مطالعات خاور میانه لیسانس گرفت و سپس مقیم انگلستان شد. او مدتی بعد به همکاران روزنامهٔ «کیهان لندن» پیوست.
از این شاعر و نویسنده، تاکنون چهار مجموعهٔ شعر با نام «گسسته»، «رقص یادها»، «پرگشودن‌ها به هوای پرواز» و «فردایی دیگر» و یک رمان به نام «تا وقتی خروس می‌خواند» منتشر شده‌است. رقص یادها مجموعه دو کتاب قدیم و سروده‌های تازه این شاعر است که توسط نشر باران منتشر شده‌است
یکی از غزل‌های زیبای او غوغا نام دارد که با مطلع زیر شروع می‌شود:
شعله ولپی؛ زادهٔ ۶ مارس ۱۹۶۲) یک زبان‌شناس اهل ایران است.
شعله ولپی شاعر، نویسنده و مترجم ادبی ایرانی الاصل است. او در ایران به دنیا آمده و سال‌های نوجوانی را در ترینیداد و بریتانیا گذراند و سپس به ایالات متحده نقل مکان نمود و تحصیلات خود را در رشته سینما، تلویزیون و رادیو در دانشگاه نورت‌وسترن و نیز در رشته بهداشت عمومی در دانشگاه جان هاپکینز به پایان رسانیده‌است. وی هم‌اکنون در لس آنجلس زندگی می‌کند.
از شعله ولپی تاکنون چند مجموعه شعر به اضافه یک سی.دی. منتشر شده‌است. از آثار وی می‌توان به ترجمه گزیده‌ای از اشعار فروغ فرخزاد با عنوان «گناه» به زبان انگلیسی اشاره کرد. این کتاب توسط انتشارات دانشگاه آرکانزاس به چاپ رسیده‌است. شعله، گلچین اشعار فروغ را با عکسی از شاعر و شعری به خط او آغاز می‌کند و سپس تاریخچه کوتاهی از زندگی فروغ را به خوانندگانش معرفی می‌کند. بخش اول گناه برگرفته از کتاب‌های اسیر، دیوار و عصیان است، بخش دوم، اشعاری از تولدی دیگر را دربردارد و بخش پایانی برگردان شعرهایی از مجموعه ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد است.
در سال ۲۰۱۳ برنده "جایزه کتاب میدوست" (Midwest Book Award) و در سال ۲۰۱۰ برنده "جایزه Lois Roth Persian Translation prize شده‌است
ترانه‌شناسی هدیه
نصرت‌الله نوح با نام اصلی نصرت‌الله نوحیان (متولد ۱۳۱۰ در سمنان – ۲۱ مرداد ۱۳۹۹ در آمریکا) شاعر، روزنامه‌نگار و طنزپرداز اهل ایران بود.
نصرت الله «نوح» نوحیان به سال ۱۳۱۰ در سمنان متولد شد. در سال ۱۳۲۹ زادگاهش را ترک کرد و به تهران آمد و از همان زمان فعالیت‌های ادبی–سیاسی اش را نیز آغاز کرد. نخستین شعر او به سال ۱۳۳۰ در «روزنامه فکاهی–سیاسی چلنگر» (که با مدیریت محمدعلی افراشته منتظر می‌شد) انتشار یافت. پس از آن اشعار و آثار او در دیگر نشریات با امضای (نوح) منتشر می‌شد. با تشدید اختناق، پس از کودتای ۲۸ مرداد ۳۲ نوح دستگیر شد و پس از آزادی، اشعار خود را با امضاهای «سپند» و «میغ» منتشر می‌کرد. اولین کتاب شعرش، منظومه «گرگ مجروح» در سال ۱۳۳۳ پس از کودتای ۲۸ مرداد چاپ شد ولی مأموران فرمانداری نظامی آن را از چاپخانه جمع کردند. چون در آن از دستگاه سلطنت و اوضاع اجتماعی زمان به سختی انتقاد کرده بود، قبل از انتشار توسط شهربانی توقیف و نسخ آن ضبط گردید و نوح را نیز به زندان سپردند. از سال ۱۳۳۹ نوح ضمن کار مستمر در روزنامه کیهان (تا سال ۱۳۵۸) با اکثر مجلات و روزنامه‌های تهران همکاری داشت. در سال ۱۳۳۶ نخستین مجموعه اشعارش با عنوان «گل‌هایی که پژمرد» به چاپ رسید و دومین مجموعه شعرش «دنیای رنگ‌ها» به سال ۱۳۴۲ انتشار یافت. آثار تحقیقی او به ترتیب تذکره شهری سمنان (۱۳۳۷) ستارگان تابان (مقالات چاپ شده در مطبوعات پیرامون شعر فارسی ۱۳۳۸) دیوان رفعت سمنانی با مقدمه دکتر ذبیح‌الله صفا در سال ۱۳۳۹ منتشر شد. پس از انقلاب، مجموعه اشعار سیاسی نوح با عنوان «فرزند رنج» انتشار یافت. در همین سال‌ها، نوح مجموعه کارهای محمدعلی افراشته را در سه جلد با عنوان‌های «مجموعه شعر محمدعلی افراشته»، «چهل داستان»، «نمایشنامه‌ها، تعزیه‌ها و سفرنامه» گردآوری و چاپ کرد. همچنین تنظیم و چاپ «آثار عجم» اثر فرصت شیرازی همراه با بررسی آثار و زندگی‌نامه مولف در سال ۱۳۶۲ از دیگر کارهای نوح می‌باشد. در آمریکا نیز نوح، دوره «روزنامه فکاهی–سیاسی آهنگر» چاپ ایران را با مقدمه‌ای پیرامون پیدایش، انتشار و لغو و توقیف آن تجدید چاپ کرد. در سال ۱۳۷۳ کتاب بررسی طنز در ادبیات و مطبوعات فارسی را با مقدمه محمدجعفر محجوب در سن حوزه انتشار داد. «آتشکده سرد»، گزینه‌ای از اشعار او در سال ۱۳۷۷ در آمریکا انتشار یافت. مجموعه‌ای از اشعار سمنانی نوح نیز در دست تنظیم و چاپ است.
ردیف متهمان () فیلمی درام و جنایی به کارگردانی دان سیگل است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد.
این فیلم بازسازی یک نمایشنامه رادیویی پلیسی است که طی سال‌های ۱۹۵۳-۱۹۵۰ از شبکه رادیویی سی‌بی‌اس پخش شد و سپس یک مجموعه تلویزیونی بر اساس آن ساخته شد که طی سال‌های ۱۹۶۰-۱۹۵۷ از شبکه تلویزیونی سی‌بی‌اس پخش گردید.
کپلر-۴۳۸بی یک سیارهٔ فراخورشیدی و سنگی است که دور ستاره خورشید مانند کپلر۴۳۸ در حال چرخش است، در حدود از زمین فاصله دارد و در صورت فلکی شلیاق حضور دارد. این سیاره در ۵ ژانویه ۲۰۱۵ توسط فضاپیمای کپلر کشف شده است.
این سیاره ۱۲ درصد از زمین بزرگتر است و دمای آن بیش از هر سیاره خارجی که تاکنون کشف شده به زمین شبیه است. حرارتی که این سیاره از خورشیدش می‌گیرد احتمالاً ۴۰ درصد بیش از زمین است.
مایکل کورس (زادهٔ ۹ اوت ۱۹۵۹) طراح مد آمریکایی است. او مدیر اجرایی و افتخاری شرکت خود می‌باشد. مایکل کورس تاکنون برای افراد سرشناسی چون میشل اوباما، جنیفر لوپز، گوئینت پالترو و آلیشا کیز به طراحی لباس پرداخته است.
مایکل کورس در جزیره لانگ در شهر نیویورک متولد شد. مادر وی مدل بوده است و هنگامی که مایکل تنها ۵ سال داشت مجدداً ازدواج نمود. مایکل از مدرسهٔ جان اف کندی فارغ‌التحصیل شد. مادر او یهودی و پدرش سوئدی بودند. مایکل کورس آشکارا همجنس‌گراست. او در ۱۶ اوت ۲۰۱۱ با شریک زندگی خود، لنس لپر ازدواج نمود.بیوگرافی، مایکل کورس
مایکل هنگامی که تنها ۵ سال داشت لباس عروسی مادرش را که دوباره قصد ازدواج داشت را طراحی نمود. در سال ۱۹۷۷ هنگامی که همگان به استعداد وی در زمینه طراحی لباس پی بردند وی را در مؤسسه فشن و تکنولوژی نیویورک ثبت نام کردند. سرانجام در سال ۱۹۸۱ مایکل برند خود را وارد بازار نمود و از همان دوران به عنوان طراح لباس‌های اسپرت زنانه شناخته شد. و
حافظه غیرفرار بایوس که با نام حافظه سیماس نیز شناخته می‌شود، یک حافظه دائم با ظرفیت محدود است. در آن مشخصات بایوس و سخت‌افزارهای مهمی چون صفحه کلید و مادربورد و RAM در کنار ساعت و تاریخ رایانه ذخیره می‌شود.
آنابل یک فیلم فراطبیعی ترسناک آمریکایی محصول ۲۰۱۴ به کارگردانی جان آر. لئونتی، نویسندگی گری دابرمن و تهیه کنندگی پیتر سفرن و جیمز وان است. این فیلم یک پیش‌درآمد برای فیلم "احضار" از سال ۲۰۱۳ و دومین قسمت از فرانچایز احضار است. این فیلم با الهام از داستان عروسکی به نام آنابل توسط اد و لورین وارن ساخته شده‌است. در این فیلم آنابل والیس، وارد هورتون و آلفر وودارد به ایفای نقش پرداخته‌اند.
"آنابل" در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۴ در سالن نمایش چینی گرامن در لس آنجلس نمایش داده شد، و در ۳ اکتبر ۲۰۱۴ توسط برادران وارنر و نیو لاین سینما در ایالات متحده اکران شد. این فیلم اکثراً نقدهای منفی را از منتقدان دریافت کرد و بسیاری احساس می‌کردند که نسبت به نسخهٔ قبلی‌اش در رتبه پایین‌تری قرار دارد. یک فیلم پیش‌درآمد با عنوان "" در ۱۱ اوت ۲۰۱۷ و دنباله‌ای بر آن با نام "آنابل به خانه می‌آید" در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۹ منتشر شد.
"آنابل" با وجود نقدهای منفی عملکرد موفقی در گیشه داشت و با بودجه‌ای ۶٫۵ میلیون دلاری بیش از ۲۵۷ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت. سه‌گانهٔ "آنابل" در فهرست ۵۰ فیلم پرفروش ترسناک تمام زمان‌ها رتبه‌های ۳۶، ۲۸ و ۴۹ را به ترتیب تاریخ انتشار در اختیار دارند.
جان فرم (وارد هورتون) فکر می‌کند که هدیهٔ مناسبی را برای همسر آینده‌اش، میا (آنابل والیس) پیدا کرده‌است: یک عروسک قدیمی با لباس سفید زیبا؛ شادی این زوج با این حال زیاد طول نمی‌کشد: یک شب وحشتناک، شیطان‌پرستان به خانهٔ آنها حمله کرده و اقدامات خشونت‌آمیزی را علیه زوج آغاز می‌کنند. هنگامی که فرقه‌ها سعی می‌کنند یک شیطان را احضار کنند و نشان مرموز خونینی را روی دیوار مهد کودک می‌مالند، خون آن روی آنابل، عروسک میا می‌چکد و بدین ترتیب یک شیء زیبا تبدیل به یک وسیلهٔ شیطانی می‌شود.
فلمن در اکتبر ۲۰۱۴ به "واشینگتن پست" گفت که استودیو در حال بررسی سریالی بر اساس این فیلم است که دنبالهٔ آن در حال ساخت است. در اکتبر ۲۰۱۵ گزارش شد که گری دابرمن برای نوشتن فیلمنامه بازخواهد گشت. برادران وارنر در ۲۲ مارس ۲۰۱۶ این فیلم را برای اکران در ۱۹ مه ۲۰۱۷، با دیوید اف. سندبرگ کارگردان فیلم "در تاریکی"، برنامه‌ریزی کرد.
در ژوئن ۲۰۱۶، میراندا اتو و استفانی سیگمن برای بازی در پیش‌درآمد انتخاب شدند. داستان دربارهٔ یک عروسک‌ساز و همسرش (اتو) است که دخترش به طرز غم‌انگیزی می‌میرد. آنها دوازده سال بعد تصمیم می‌گیرند خانهٔ خود را به روی یک راهبه (سیگمن) و چند دختر از یک یتیم خانه دربسته باز کنند. هنگامی که آنابل، مخلوق تسخیرشدهٔ عروسک‌ساز، کودکان را مورد توجه قرار می‌دهد، پناهگاه آنها با طوفانی از وحشت روبرو می‌شود.
در آوریل ۲۰۱۸، برادران وارنر ۳ ژوئیه ۲۰۱۹ را به عنوان تاریخ اکران یک فیلم جدید هنوز بدون عنوان در فرانچایز "احضار" اعلام کرد. بعداً در همان ماه، اعلام شد که این فیلم سومین فیلم "آنابل" خواهد بود و گری دابرمن در اولین کارگردانی خود برای نویسندگی و کارگردانی قرارداد امضا کرد. جیمز وان و پیتر سافران این پروژه را به صورت مشترک تهیه خواهند کرد. عنوان فیلم، "آنابل به خانه می‌آید"، در مارس ۲۰۱۹ فاش شد. در مه ۲۰۱۹، تاریخ اکران فیلم به ۲۶ ژوئن ۲۰۱۹ تغییر یافت.
موش کور اروپایی نام یک گونه از تیره کورموش‌ها است. این گونه با نام‌های موش کور معمولی یا موش کور شمالی نیز شناخته می‌شود.
کبرای مصری که در عربی مصری با نام "اورائوس" نیز شناخته می‌شود، تلفظ می‌شود: Ouraeus "(برگرفته از کلمه یونانی باستان: οὐραῖος)" نام یک گونه از تیره کفچه‌ماران است. این گونه یکی از بزرگترین کبراهای بومی آفریقا است که به‌وسیله کارلوس لینه در سال ۱۷۵۸ میلادی کشف و نامگذاری شد.
بدن مار کبرای مصری استوانه‌ای و تنومند است و دمی دراز دارد. طولش تا حد زیادی بسته به گونه و منطقه جغرافیایی بوده و بین یک تا دو متر متغیر است. رنگ آن بسیار متنوع است اما اکثر آنها سایه‌های قهوه‌ای تیره و روشن دارند. رنگ برخی از آنها مسی متمایل به قرمز یا خاکستری مایل به قهوه‌ای است.
همستر طلایی یا همستر سوری نام یک گونه از زیرخانواده همستر است. طول جانور بالغ حدود ۱۳ تا ۱۸ سانتیمتر است و طول عمری دو تا سه ساله دارد. وزنشان نیز به حدود ۱۲۰ تا ۱۲۵ گرم می‌رسد.
این جانور تنها در شمال سوریه و جنوب ترکیه زندگی می‌کند و نسل آن به دلیل تخریب زیستگاه در خطر نابودی قرار دارد. با این وجود جمعیت همسترهای در اسارت که به عنوان حیوان دست‌آموز خانگی نگهداری می‌شوند رو به گسترش است. اغلب همسترهایی که در بازار حیوانات خانگی به فروش می‌رسند، از این گونه هستند که نژادهای گوناگون آن به رنگ‌های گوناگونی درآمده‌اند.
تبلیغات مجازی () استفاده از فناوری‌های دیجیتال برای درج تصاویر تبلیغاتی به برنامه‌های تلویزیونی زنده یا از پیش ضبط شده‌است. معمولاً از این فناوری در مسابقات ورزشی استفاده می‌شود. این فناوری به پخش کنندگان این اجازه را می‌دهد تا پنل‌های تبلیغاتی واقعی را با تصاویر غیر واقعی تعویض کنند.
شبح اپرا () یک فیلم صامت ترسناک سیاه‌وسفید به کارگردانی «روپرت جولیان»، «ادوارد سجویک» «لان چینی»، و «ارنست لامله» است که در سال ۱۹۲۵ منتشر شد. نام سه نفرِ آخر، در عنوان‌بندی فیلم نیامده است.
فیلمنامهٔ اولیهٔ این فیلم توسط «الیوت جی. کلاوسون»، «ریموند ال. شراک» و «تام رید»، بر پایهٔ رمان مشهورِ «شبح اپرا» اثر «گاستون لورو» نگاشته شده‌است و «لان چینی» در آن نقش شبحی را ایفا می‌نماید که در کاخ گارنیه حضور دارد"Harrison's Reports" film review; September 17, 1925, page 151. و برای آنکه معشوقه‌اش را مبدل به ستارهٔ اپرا و تئاتر کند، دست به هرکاری، از جمله تهدید، ارعاب و قتل می‌زند. در این فیلم همچنین، «نورمن کری»، «ماری فیلبین»، «آرتور ادموند کِی‌روی»، «گیبسون گولند»، «جان سنت‌پولیس» و «اسنیتز ادواردز» هنرنمایی می‌کنند. آخرین هنرپیشه بازماندهٔ این فیلم که در سال ۲۰۱۴ درگذشت، «کارلا لملی» (دختر کارل لملی) بود که هنگام ساخت فیلم و ایفای نقش «پریما بالرینا»، نزدیک به ۱۵ سال سن داشت.
شهرت فیلم به دلیل چهره‌پردازی دهشتناک و ابداعیِ «لان چینی» بر روی صورت خودش بود که تا زمان اکران عمومی فیلم، به صورت یک راز، مخفی نگاه داشته شد.
فیلم با صحنه‌هایی از نمایش «اپرای فاوست» اثر «شارل گونو» آغاز می‌شود. «کُنت فیلیپ دو شانی» (با بازی جان سن‌پالیس) و برادرش «ویکنت رائول دو شانی» (با بازی نورمن کری) در میان تماشاگران حضور دارند. رائول فقط به این دلیل به اپرا می‌آید تا اجرا و صدای هنرپیشهٔ مورد علاقه و معشوقه‌اش، «کریستین دائه» (با بازی ماری فیلبین) را ببیند و بشنود. «کریستین» مدتی است که به‌طور غیرمنتظره‌ای، در حرفهٔ بازیگری‌اش پیشرفتی چشمگیر داشته و از یک خواننده معمولی کُر به خواننده ذخیرهٔ «پریما دونا» (خواننده اصلی و برجسته زن در اپرا یا کنسرت) مبدل گشته‌است. سرانجام در یک موقعیت مناسب، رائول به پشت‌صحنه و اتاق آرایش کریستین رفته و ضمن ابراز علاقه، از او می‌خواهد دست از شغل فعلی‌اش بردارد و با او ازدواج کند. کریستین اما، اجازه نمی‌دهد که احساسات و روابط شخصی، سدی در مقابل حرفهٔ هنری‌اش باشد و این پیشنهادِ عجولانه را، رد می‌کند.
دراوج موفقیت این سالن نمایش، خبر می‌رسد که مدیران آن، خود را بازنشسته کرده و مالکیت سالن اپرا را به افراد دیگری واگذار کرده‌اند. آنان به گروه مدیریت جدید گوشزد می‌کنند که در این سالن نمایش یک «شبح» زندگی می‌کند که همواره باید درخواست‌هایش را اجابت نمود؛ از جمله آنکه «جایگاه ویژه ۵» در سالن نمایش، مخصوص این «شبح» است و نباید به تماشاگران دیگری داده شود. گروه مدیریت جدید که فکر می‌کنند این ماجرا یک شوخی است، به آن می‌خندند و آن را جدی نمی‌گیرند.
مسئله دیگر، حضور یک مرد مرموز است. پس از هر نمایش، دخترانی که در گروه رقص باله هستند از حضور مردی مرموز با فینه (با بازی آرتور ادموند کِی‌رو) شکایت دارند که همواره در زیرزمین‌های سالن نمایش دیده می‌شود و در این باره صحبت و تبادل نظر می‌کنند. آن‌ها شک دارند که آیا این مرد مرموز همان «شبح» است یا خیر و به همین دلیل برآن می‌شوند تا این موضوع را از یکی از کارگرانِ پشت صحنه به نام «ژوزف بوکه» پرس‌وجو کنند که تنها شخصی است که صورت «شبح» را شخصاً دیده‌است. «ژوزف» تصویر هولناکی از چهرهٔ یک اسکلت متحرک را برای دختران شرح می‌دهد و در این اثنا، سایه یک شخص مرموز بر دیوار ظاهر می‌شود. این شوخیِ یکی از کارگران صحنه به نام «فلورین پاپیون» (با بازی اسنیتز ادواردز) چندان به مذاقِ «سیمون» (با بازی گیبسون گولاند) که برادر ژوزف است خوش نمی‌آید و بدنبال فلورین که حالا از اتاق بیرون زده، می‌دود.
در این هنگام، بانوی اول آواز اپرا «مادام کارلوتا» (با بازی ویرجینیا پیرسون) با عصبانیت به اتاق مدیر سالن نمایش رفته و نامه‌ای را به او نشان می‌دهد که در آن، «شبح» از او خواسته تا کریستین به جای او (در نقش «مارگاریت») در نمایش شب آینده، خوانندگی کند، وگرنه عواقب سختی در انتظارش خواهد بود. در این حین، «کریستین» در اتاقش به صدای یک «شبح» گوش می‌دهد که به او می‌گوید، چهارشنبه شب، او در نقش «مارگاریت» خوانندگی خواهد کرد و فقط و فقط باید به فکر نقش خود و رهنمودهای استادش باشد. (تماشاگران، این شبح را به صورت سایه‌ای بر روی دیوار پشتی اتاق می‌بینند)
فردای آن روز، در یک باغ در نزدیکی محل سالن اپرا، «رائول»، «کریستین» را ملاقات کرده و به او می‌گوید در مورد پیشنهادش بیشتر فکر کند. «کریستین» در آنجا به رائول اعتراف می‌کند که مدتهاست تحت تعلیم و آموزش یک صدایِ آسمانی است که آن را «روح موسیقی» می‌نامد و دیگر راه بازگشت ندارد و نمی‌تواند دست از حرفه اش بردارد. «رائول» که فکر می‌کند کریستین او را دست انداخته، به او می‌گوید شاید کسی دارد سربه‌سر او می‌گذارد و پس از کمی گفتگو، با عصبانیت، باغ را ترک می‌کند.
شب چهارشنبه، «کارلوتا» اطلاع می‌دهد که ناخوش است و «کریستین» ایفای نقش او را در نمایش به عهده می‌گیرد. در خلالِ نمایش، مدیران تصمیم می‌گیرند سری به «جایگاه ویژه شماره ۵» بزنند و ببیند واقعاً چه کسی در آنجاست. خدمتکار این جایگاه، دقیقاً نمی‌داند این مشتری دائمی کیست، چرا که صورتش را هرگز ندیده‌است. وقتی مدیران وارد جایگاه می‌شوند از دیدن یک سایهٔ عجیب و مرموز بر روی صندلی، چنان جا می‌خورند که از وحشت پا به فرار می‌گذارند. سپس در بیرون درب، دوباره سعی می‌کنند خود را جمع و جور کرده و وقتی برای بار دوم به درون اتاقک می‌روند، کسی را نمی‌یابند. در این حین، «کریستین» چنان اجرای زیبایی از خود به نمایش می‌گذارد که با هیجان و تشویق بی اندازهٔ حضار مواجه می‌شود. هنگامی که رائول برای تبریک به اتاق او می‌رود، کریستین وانمود می‌کند که او را نمی‌شناسد، چرا که «شبح» در اتاق حضور دارد بدون آنکه سایرین (که برای تبریک آمده‌اند) قادر باشند صدای او را بشنوند یا او را ببیند. رائول تمام شب را پشت درب اتاق کریستین به انتظار می‌ماند و وقتی همه می‌روند، به آرامی وارد اتاق کریستین می‌شود که ناگهان صدایی را می‌شنود که در حال صحبت با کریستین است: "بزودی این روح، قالب جسمانی خواهد یافت و عشق تو را طلب خواهد کرد!" رائول که در گوشه‌ای، مخفیانه به این صدا گوش می‌دهد، کریستین را می‌بیند که به تنهایی اتاق را ترک می‌کند و وقتی بداخل اتاق می‌رود، کسی را در آنجا نمی‌یابد. چند روز بعد، «کارلوتا» دوباره نامه‌ای تهدیدآمیز دریافت می‌کند مبنی برآنکه، باید نقش اول را به کریستین واگذارد وگرنه از این پس در سالنی نفرین شده، آن‌ها همچون فاوست در لعنت ابدی خواهند زیست.
شب بعد، با وجودِ تهدیدهای «شبح»، «کارلوتا» خودش نقش اول را بازی می‌کند. در آغاز همه چیز به خوبی پیش می‌رود اما کم‌کم نفرینِ «شبح» خود را نشان می‌دهد و در اولین اقدام، لوستر کریستال غول‌پیکر سالن نمایش، به ناگهان بر سر تماشاگران سقوط می‌کند. «کریستین» به سوی اتاقش می‌شتابد و در آنجا صدایی اسرارآمیز او را به خود جلب می‌کند. او یک درب مخفی پشت آینه می‌یابد و از آنجا در سکانسی رویاگونه، نیمه‌هوشیار و سوار بر اسب، از یک پلکانی مارپیچ و طولانی به عمق زیرزمین سالن اپرا می‌رود. سپس سوار بر گوندولا، عرض دریاچه‌ای زیرزمینی را می‌پیماید تا به اقامتگاه «شبح» می‌رسد. شبح به پیشواز آمده و می‌گوید که نامش «اریک» است و عاشق اوست. «کریستین» در اینجا غش می‌کند و «اریک» او را در آغوش گرفته و به اتاقی می‌برد که اختصاصاً برای راحتی او مهیا شده‌است. «کریستین» صبح روز بعد از خواب بیدار شده و یادداشتی را در اتاقش می‌یابد که در آن، «اریک» نوشته‌است که او هروقت که دوست داشت می‌تواند بیاد و برود؛ فقط هرگز اجازه ندارد صورتک شبح را برداشته و چهره واقعی او را ببیند. در اتاق دیگر نیز، صدای موسیقی اریک شنیده می‌شود که مشغول نواختن قطعه «دون ژوانِ پیروز» است. حالا دیگر کریستین کنجکاو شده که ببیند که واقعاً چهرهٔ واقعی شبح چگونه است. به همین دلیل به آرامی وارد اتاق «اریک» شده و از پشت به او نزدیک شده و صورتک را از چهره‌اش می‌کشد و اینجاست که صورت زشت و رعب‌آور «اریک» نمایان می‌شود. «اریک» که بسیار خشمگین است، تصمیم می‌گیرد «کریستین» را تا ابد زندانی خود کند و پس از عجز و لابه‌های «کریستین»، به او اجازه می‌دهد فقط یکبار به دنیای واقعی خود بازگردد، به شرط آنکه با «رائول» دیداری نداشته باشد.
«کریستین» که اینک از آن سیاهچال زیرزمینی رهایی یافته، با رائول قرار ملاقاتی در یک مهمانی بالماسکه می‌گذارد. شبح نیز در این مهمانی و با لباس مبدلی به نام «مرگ سرخ» حضور دارد. (عنوان «مرگ سرخ» از نمایشنامه‌ای به همین نام اثر ادگار آلن پو وام گرفته شده‌است) «رائول»، «کریستین» را در مهمانی می‌یابد و هر دو بر بام کاخ گارنیه می‌روند. در آنجا «کریستین» تمام وقایعی را که پس از سقوط لوستر بر سر تماشاگران رخ داده، موبه‌مو برای «رائول» بازگو می‌کند، غافل از آنکه «شبح» بر روی مجسمهٔ آپولون در بالای سر آنان نشسته و به حرفهایشان گوش می‌دهد. «رائول» به «کریستین» می‌گوید قصد دارد پس از اتمام آخرین پردهٔ نمایش، هرچه سریعتر، او را از پاریس دور کرده و به لندن ببرد. سپس این دو عاشق، پشت بام را ترک می‌کنند و در این حال، آن مردی مرموز با فینه به آن‌ها نزدیک می‌شود. او که می‌داند «شبح» در طبقه پائینی منتظر آنان است، آن دو را از درب دیگری خارج می‌کند.
عصر روز بعد «رائول» به اتاق «کریستین» در سالن نمایش می‌رود. «کریستین» می‌گوید صدای شبح را شنیده‌است که به او گفته از نقشه‌شان خبر دارد. «رائول» می‌گوید که کالسکه‌ای را آماده کرده و از «کریستین» می‌خواهد نگران چیزی نباشد و به او اطمینان می‌دهد، خطری آن‌ها را تهدید نمی‌کند.
در این هنگام و در پشت صحنه، «سیمون» جسد برادرش را می‌یابد که از طناب دار آویزان است و با خود عهد می‌کند انتقام او را بگیرد. هنگام اجرای نمایش، ناگهان همه جا تاریک می‌شود و «شبح» در این فرصت «کریستین» را از روی صحنه می‌رباید.
«رائول» به سمت اتاق «کریستین» می‌دود و در آنجا، مردِ فینه به‌سر را می‌بیند که خودش را به «رائول» معرفی کرده و می‌گوید «سربازرس لِدو» نام دارد و یک افسر مخفی ادارهٔ پلیس است که حرکات «شبح» را از هنگامی که از «جزیرهٔ شیطان» (واقع در گویان فرانسه) گریخته‌است، زیر نظر دارد. «سربازرس لِدو» درب مخفی پشت آینه را پیدا می‌کند و به همراه «رائول» واردِ آن دخمهٔ زیرزمینی می‌شوند تا «کریستین» را نجات دهند، اما به جای یافتن اقامتگاه «شبح»، به سیاهچال او می‌افتند که در واقع شکنجه گاه اوست. از طرفی «فیلیپ» (برادر رائول) که نگران اوست و به دنبالش می‌گردد، این راه مخفی را پیدا کرده و سوار بر یک کانو در حال عبور از دریاچهٔ زیرزمینی است. با به صدا درآمدن زنگ‌های هشداردهنده، «شبح» از حضور ناخواندهٔ «فیلیپ» خبردار می‌شود و به سراغ او رفته و او را در دریاچه خفه می‌کند. سپس در راه بازگشت، دو مرد دیگر را در شکنجه گاه خود یافته و با زدن دکمه‌ای، آنان را در معرض حرارت شدید و کشنده‌ای در آن اتاق قرار می‌دهد.
«شبح» به نزد «کریستین» بازگشته و او را در مقابل دو اهرم قرار می‌دهد. یکی از آن‌ها به شکل کژدم است و آن دیگری به شکل ملخ. زدن یکی از این اهرم‌ها موجب «نجات» «رائول» خواهد شد، اما بابتِ آن، کریستین باید با «شبح» ازدواج کند. آن اهرم دیگر، سالن اپرا را منفجر و به کلی معدوم خواهد ساخت. کریستین اهرم کژدم‌شکل را انتخاب می‌کند. شبح می‌گوید با زدن این اهرم، آن‌ها «از حرارت سوزاننده نجات خواهند یافت»، اما به درون آب افتاده و غرق خواهند شد و این در واقع یک حقه بوده‌است و او قول نداده که «جان‌شان را نجات دهد.» «کریستین» به التماس می‌افتد و به «شبح» می‌گوید در ازای نجات جان «رائول»، حاضر است تن به هرکاری بدهد و به ازدواج او درآید. پس از کمی تأمل، شبح دریچه‌ای مخفی را باز می‌کند و «رائول» و «سربازرس لرو» نجات می‌یابند.
در این حین، گروهی از مردم خشمگین به سرکردگی «سیمون»، راه مخفی اقامتگاه «شبح» را یافته‌اند. هنگامی که زنگ‌های هشداردهنده، نزدیک شدن آنان را خبر می‌دهد، «شبح»، «کریستین» را با خود برده و تلاش می‌کند با آن کالسکه‌ای که «رائول» از قبل تهیه دیده بود، فرار کنند. «رائول» موفق می‌شود «کریستین» را از چنگال «شبح» درآورد. مردم خشمگین، «شبح» را تعقیب کرده و سرانجام او را بدام انداخته و می‌کشند و جسدش را به داخلِ رودخانه سن می‌اندازند. در خاتمه، «رائول» و «کریستین» را می‌بینیم که مشغول گذراندن ماه‌عسل در «ویروفِله» (منطقه‌ای در جنوب غربی پاریس) هستند.
در سال ۱۹۲۲ کارل لملی رئیس شرکت یونیورسال استودیوز به منظور گذراندن تعطیلات به پاریس رفت. در آنجا بود که دیداری نیز با گاستون لورو داشت و ضمن این دیدار به او گفت که سالن اپرای پاریس (کاخ گارنیه) مورد توجه‌اش واقع شده و آن را تحسین می‌کند. گاستون لورو نسخه‌ای از نمایشنامهٔ شبح اپرای خود را به او داد و کارل لملی همان شب، تمام آن را خواند و با در نظر داشتن هنرِ بازیگریِ لان چینی، حق ساخت فیلم از روی آن را، خریداری کرد.Preface to
مراحل اولیهٔ تولید فیلم، از اواخر سال ۱۹۲۴ آغاز شد؛ اما کارها به خوبی پیش نرفت. بنا به گفتهٔ «چارلز ون انگر» فیلمبردارِ فیلم، در مدت تصویربرداری، لان چینی و سایر بازیگران، روابط صمیمانه‌ای با روپرت جولیان کارگردان فیلم نداشتند. اولین نسخهٔ تدوین شدهٔ فیلم را در ۷ ژانویه و ۲۶ ژانویه ۱۹۲۵ در لس آنجلس بازبینی و برای عده‌ای معدود، اکران نمودند. موسیقی متنِ اولیهٔ را «جوزف کارل بریل» نوشت؛ اما مشخص نیست که اجزاء این موسیقی چه چیزی بود، بجز آنچه خودِ یونیورسال استودیوز اعلان نمود: ""یک موسیقی ارکسترال کامل، از «جوزف کارل بریل» سازندهٔ موسیقی متن فیلم تولد یک ملت"". آنچه دقیقاً در دفترچه راهنمای فیلم در روز نمایش نخستین این نسخه از فیلم، نوشته شده چنین است: ""خبرنامهٔ داخلی یونیورسال استودیوز مدعی است که ارکستر، مشتمل بر ۶۰ ساز و نوازنده است." مجلهٔ «دنیای فیلم» نوشت "موسیقی فاوست به عنوان موسیقی متن بکار رفته‌است.""
به دلیل نقدها و بازخورهای منفی، از نمایش عمومیِ این نسخه از فیلم منصرف شدند. سپس با توصیه‌های لان چینی و دیگران، یونیورسال استودیوز از روپرت جولیان خواست تا سکانس‌های فیلم، دوباره تصویربرداری شود و سبک و سیاق روایتِ داستان نیز تغییر یابد؛ چرا که بیم آن می‌رفت یک فیلم ملودرام گوتیک ترسناک، هزینهٔ سنگینِ ساخت فیلم را بازنگرداند. همین موضوع باعث شد که روپرت جولیان از ادامه همکاری و ساخت مجدد فیلم، سرباز زده و انصراف دهد.
این بار ادوارد سجویک مأموریت یافت تا بیشتر صحنه‌های فیلم را تصویربرداری و کارگردانی نماید. به درخواست او، فیلم‌نامه‌نویسان، صحنه‌های دیگری برای فیلم نوشتند. نتیجه آن شد که فیلم مبدل به یک کمدی رمانتیک با چاشنی اکشن گردید. برای لحظات خنده‌دار فیلم هم از حضور چستر کانکلین بهره گرفتند و در نهایت فیلم را در ۲۶ آوریل ۱۹۲۵ در سان فرانسیسکو، برای عده‌ای محدود از تماشاگران اکران نمودند. فیلم نه تنها مورد توجه قرار نگرفت، بلکه آن را در حین نمایش، هو کردند. یک منتقد فیلم اظهار داشت «فیلم به حدِ تهوع‌آوری، نازل است.»
نسخه سوم و نهایی فیلم حاصل کارِ دو تدوین‌کنندهٔ کهنه‌کار و کارکشتهٔ یونیورسال استودیوز یعنی «لوئیس وبر» و «موریس پیوار» است. این دو، کل فیلم را به ۹ حلقه کاهش دادند و اغلب صحنه‌های کارگردانی شده توسط ادوارد سجویک را حذف کردند؛ به استثنای سکانس آخر که در آن عده‌ای از مردم خشمگین، «شبح» را تعقیب کرده و سپس او را بداخل رودخانهٔ سن می‌اندازند. پس از آن، بیشتر صحنه‌های ساخته شده توسط روپرت جولیان را مجدداً تدوین نموده و به فیلم افزودند. با این حال چند صحنه مهم و تعدادی از شخصیت‌های داستان، همچنان ناقص مانده بود. این نسخه از فیلم در ۶ سپتامبر ۱۹۲۵ در «سینما استور» واقع در نیویورک اکران شد و بعد از آن در ۱۷ اکتبر ۱۹۲۵ در هالیوود نیز به نمایش درآمد. برای نسخه اکران شده در نیویورک در روز اول، قرار بود «پروفسور گوستاو هینریش» موسیقی بسازد، اما چون موسیقی‌اش در آن روز آماده نشده بود، «یوجین کونت» یک موسیقی انتخابی مشتمل بر آریاهای فرانسوی و قطعاتی کوتاه از موسیقی فاوست فراهم آورد.موسیقی ساخته شده توسط گوستاو هینریش در هنگام اکران عمومی و گستردهٔ فیلم آماده شد. (منبع: انیستیتو موسیقی شیکاگو (۲۰۰۷) یادداشت برنامه) یونیورسال استودیوز از هیچ هزینه‌ای برای این کار دریغ نکرد. آن‌ها حتی یک ارگ بزرگ خریدند و آن را در سال «سینما استور» نصب کردند. (در آن هنگام، سینماها برای اجرای موسیقی متن فیلم، یک ارکستر کوچک داشتند و فاقد ابزارآلات موسیقی نظیر ارگ بودند)
پس از موفقیت فیلم «گوژپشت نتردام» در سال ۱۹۲۳، به لان چینی اجازه دادند تا همچون فیلم‌های گذشته، چهره‌آرایی صورتش را خود به‌عهده بگیرد؛ عادت و روشی که دیگر همچون فیلم‌هایش زبانزد خاص و عام شده بود. چینی، گودی چشمهایش را تیره کرد و نمایی شبیه جمجمه به چشمانش داد. او نوک دماغش را با سیمهای مخصوص بالا کشید و حفرات بینی‌اش را بزرگ‌تر کرد و تعدادی دندانِ بزرگ و مُضرسِ مصنوعی در دهانش قرار داد تا آن قیافهٔ بدشکل و رنگ‌پریدهٔ شبح‌مانند ایجاد شود. می‌گویند هنگامی که تماشاگران برای نخستین بار، آنجا که شخصیت کریستین صورتک را از چهرهٔ شبح برمی‌دارد، این قیافهٔ دهشتناک را در سالن سینما دیدند، از وحشت فریاد کشیده یا غش کردند.
بازی چینی در این فیلم در نقش «شبح»، دقیق‌ترین تصویری است که از این شخصیتِ کتاب، نمایش داده شده‌است. در کتاب دقیقاً ذکر شده‌است که «شبح» قیافه‌ای جمجمه‌شکل دارد و چندین حلقه موی مشکی به دوطرف سرش ریخته شده‌است. همچنین در کتاب آمده‌است که «شبح»، به‌طور مادرزادی این قیافه وحشتناک را دارد و در این فیلم هم، این نکته رعایت شده‌است؛ حال آنکه در فیلم‌هایی که در سال‌های بعدی ساخته شد، قیافهٔ بدِ شبح را به سوختن با «آتش» یا «اسید» منتسب نموده‌اند.
برای ساخت صحنه‌های داخلی مربوط به «سالن اپرای پاریس»، کارل لملی قرارداد ساخت یک استودیوی عظیم ضد صدا را به امضا رساند که به استودیو ۲۸ شهرت یافت. چون قرار بود دکورها و آرایه‌های سنگین فراوانی در داخل این ساختمان بکار رود، این استودیو، اولین استودیویی است که در ساخت آن از بتُن و میل‌گرد فولادی استفاده شد و به همین دلیل، تا سال ۲۰۱۴ پابرجا بود و آن را خراب نکردند. در واقع، تا قبل از تخریب آن در سپتامبر ۲۰۱۴ میلادی، این ساختمان، قدیمی‌ترین دکور سینمایی بکار رفته در یک فیلم بود و بعدها در ساخت صدها فیلم و سریال نیز بکار گرفته شد. به عنوان مثال، در سال ۲۰۱۱ والت دیزنی از آن برای ساخت فیلم «ماپت‌ها» استفاده نمود. در سال ۲۰۱۴، دکور داخلی «سالن اپرای پاریس» را تعمیر و بازسازی نموده و آن را جهت حفظ و نگهداری به انبار شرکت یونیورسال استودیوز منتقل کردند. آنگاه در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۴، ساختمان استودیو ۲۸ کوبیده و تخریب شد.http://variety.com/2014/artisans/news/universal-to-demolish-phantom-of-the-opera-soundstage-but-preserve-silent-films-set-1201292227/
«موردانت هال» منتقد سینمایی روزنامهٔ «نیویورک تایمز»، دیدگاه مثبتی نسب به فیلم داشت و آن را فیلمی دیدنی توصیف کرد، اما معتقد بود داستان‌پردازی و بازی‌ها می‌توانست بهتر از این هم باشد.Mordaunt Hall, "The Screen", "The New York Times", September 7, 1925 مجله تایم دکور و صحنه آرایی را ستود، اما فیلم را تنها «خیلی خوب» ارزیابی کرد."Cinema: The New Pictures Sep. 21, 1925" , "TIME" (و نه عالی)
با وجودِ مشکلات پیش آمده در مراحلِ تولید و ساخت، این فیلم در گیشه موفق بود و در مجموع ۲ میلیون دلار فروش داشت.
پس از ابداع و ساخت موفقیت‌آمیز فیلم‌های ناطق در حوالی سال‌های ۲۹–۱۹۲۸، یونیورسال استودیوز اعلام نمود، حقوق قانونی ساخت دنبالهٔ این فیلم را نیز در اختیار دارد؛ فیلمی که قرار بود «بازگشت شبح» نام داشته باشد و ناطق و رنگی باشد."'U' to Make 'Phantom' Sequel in Sound and Color". Film Daily, May 5, 1929, Pg. 1. یونیورسال استودیوز دیگر نمی‌توانست از هنرنمایی لان چینی برای این فیلم جدید بهره بگیرد، چرا که وی اینک، با مترو گلدوین مایر قرارداد بسته بود"Chaney Not For 'U' Sequel." Film Daily, May 17, 1929, Pg. 6. و علاوه بر آن، بی‌آنکه آن‌ها مطلع باشند، به دلیل ابتلا به سرطان گلو، مریض‌احوال بود. بیماریی که، سرانجام یک سال بعد، او را از پا درآورد.
یونیورسال استودیوز از ساخت این دنباله، منصرف شد و تصمیم گرفت یک نسخه جدید از فیلم قبلی را با دیالوگ‌های نو، جلوه‌های ویژه و موسیقی متنِ جدید بازنشر کند. به همین منظور دو کارگردان به نام «ارنست لامله» و «فرانک مک‌کورمیک» در اواسط اوت ۱۹۲۹، حدود نیمی از صحنه‌های فیلم را به صورت ناطق کارگردانی کردند و برای باقیماندهٔ فیلم، موسیقی متن و جلوه‌های صوتی ویژه ساختند. موسیقی فیلم را «جوزف چرنیاوسکی» ساخت. ماری فیلبین و نورمن کری دوباره در نقش‌های قبلی خود ظاهر شدند و «ادوارد ارتیندل»، «جرج ب. ویلیس»، «فیلیپس اسمَلی» «ری هولدرنس» و «ادوارد دیویس» به جمع بازیگران این نسخهٔ جدید پیوستند تا خلاء برخی بازیگران قبلی را پر کنند."'Phantom' Dialogue Scenes Are Finished By Universal." Motion Picture News, August 24, 1929, P. 724. یونیورسال استودیوز نمی‌توانست به دلیل مسائل قانونی، از لان چینی و صدای او در صحنه‌های مربوط به خودش استفاده کند، در نتیجه مجبور شدند دیالوگ‌های او را با صدای شخص دیگری ضبط کرده و بر روی فیلم بگذارند. (در عنوان بندی فیلم نامی از این شخص برده نشده ولی احتمال دارد که صدای «فیلیپس اسمَلی» باشد) از آنجایی که علاقه‌مندان سینما منتظر بودند تا فیلمی با صدایِ واقعی لان چینی ببینید؛ در تبلیغات این فیلم تأکید شد که "صحنه‌های مربوط به نقش او، صامت است!"
نسخهٔ ناطق این فیلم سرانجام در ۱۶ فوریه ۱۹۳۰ نمایش داده شد که حدود ۱ میلیون دلار دیگر فروش کرد. این نسخهٔ ناطق اکنون از بین رفته و دیگر در دسترس نیست و تنها دیسک‌های صوتی آن باقی‌مانده‌است.
موفقیت فیلم «شبح اپرا» موجب شد تا یونیورسال استودیوز دست به تولید تعداد بیشتری فیلم ترسناک بزند که از آن میان، می‌توان به «دراکولا» (۱۹۳۱)، «فرانکنشتاین» (فیلم ۱۹۳۱)، «مومیایی» (۱۹۳۲)، «مرد نامرئی» (۱۹۳۳) و «مرد گرگ‌نما» (۱۹۴۱) اشاره نمود."The Phantom of the Opera" by Gaston Leroux, 1988 edition published by Dorset Press, New York. بیشتر این فیلم‌ها اکنون، فیلم‌های کلاسیک این سبک محسوب می‌شوند.
گرچه این نسخه از فیلم را، وفادارترین و نزدیک‌ترین نسخه تصویری به رمانِ «شبح اپرا» می‌دانند، اما همچنان، تفاوت‌های فاحش زیادی با داستانِ اصلی وجود دارد که برخی از آنان به شرح زیر است:
بهترین نسخهٔ این فیلم، نمونه‌ای بود که از نگاتیوهای موجود در بایگانی «موزهٔ جرج ایستمن» در اوایل دهه ۵۰ میلادی، توسط یونیورسال استودیوز تهیه شد. نسخه اصلی ۱۹۲۵ فیلم، تنها به صورت نمونه‌های ۱۶ میلی‌متری و «جهت نمایش در منزل» توسط یونیورسال استودیوز در دهه ۳۰ میلادی و با استفاده از نگاتیوهای اصلی فیلم، تهیه شده بود و تعدادی اندکی از آنان موجود است که هیچ‌یک کامل نیست.
چون نسخهٔ «موزهٔ جرج ایستمن» از همهٔ نمونه‌های دیگر بهتر است، بسیاری از نسخه‌های ویدئویی خانگی بعدی از این فیلم، از روی آن کپی شده‌است. در این نسخه «مری فابین» در نقش «کارلوتا» (خواننده اصلی اپرا) ایفای نقش کرده‌است و ویرجینیا پیرسون که در نسخهٔ اصلی، نقش «کارلوتا» را ایفا کرده بود، در اینجا، در نقشِ «مادر کارلوتا» ظاهر می‌شود. بیشتر بخش‌های صامت فیلم در نسخه ۱۹۳۰، از برداشت‌های یک دوربین ثانویه بود که در آن هنگام به منظور تصویربرداری و انتشار آن، در بازارهای خارجی بکار گرفته می‌شد. در واقع به بررسی دقیق دو نسخهٔ ۱۹۲۵ و ۱۹۳۰ در کنارهم، مشخص است که کادربندی این‌دو در صحنه‌های مشابه، اندکی متفاوت و از زاویه‌ای دیگر، اما نزدیک به هم است.
برای آن نسخه‌ای که در سال ۲۰۰۳ توسط «ایمیج انترتینمنت/فوتوپلی پروداکشنز» در ۲ دی‌وی‌دی عرضه شد، صدای بکار رفته در نسخه ۱۹۳۰ را ویرایش و تدوین مجدد نمودند تا هرچه بهتر، منطبق بر نسخه اصلی ۱۹۲۵ باشد؛ اگرچه اینکار خالی از اشکال نبود. به عنوان مثال، هیچ صوت و صدایی، برای سکانس «مرد فانوس به‌دست» موجود نبود. اگرچه بخش‌های صامت فیلم با موسیقی و جلوه‌های صوتی بکار رفته، همخوانی کامل دارد؛ اما بخش‌های ناطق دی‌وی‌دی، کوتاهتر از نسخهٔ اولیه است. (در نسخه ۱۹۳۰، حدود ۶۰ درصد از سکانس‌ها ناطق بودند). همچنین در نسخهٔ اولیه، صوت و تصویر، به صورت ۲۴ فریم در ثانیه ضبط شده بود؛ حال آنکه در دی‌وی‌دی سرعت پخش فریم‌ها در هر ثانیه، آهسته‌تر است و به همین سبب، صدای فیلم را به‌گونه‌ای تدوین کردند که با آن سرعت کم، همخوانی داشته باشد.
در ۱ نوامبر ۲۰۱۱، «ایمیج انترتینمنت» یک نسخه «بلو-ری» از نمونهٔ اصلاح شده توسط «انجمن حفظ و نگهداری فیلم» (متعلق به دیوید شپرد) را منتشر کرد.SilentEra website main page, New Releases
مشخص نیست که نگاتیوهای به کار رفته برای تهیه نسخهٔ «موزه ایستمن»، دقیقاً کدام نگاتیوها بودند و به چه منظور تهیه شده بودند. در این نسخهٔ بخصوص، نمایی از یک «مردِ فانوس به‌دست» وجود دارد که در یک برداشت طولانی و لاینقطع، تصویربرداری شده‌است؛ اما عنوان یا دیالوگی برایش وجود ندارد (یا باقی نمانده‌است). به نظر می‌رسد که این سکانس، جزء بخش‌های ناطق فیلم بوده‌است که در نسخه ۱۹۲۵ هم وجود داشته، ولی این‌بار آن را از بدنهٔ فیلم جدا کرده و یک نمای نزدیک جدید از این «مرد فانوس به‌دست» هم فیلمبرداری و بدان اضافه کرده‌اند. جالب اینکه این صحنه، بعلاوهٔ صحنهٔ مربوط به خوانندگی «مری فابین» در نقش «کارلوتا» و نیز اجرای ماری فیلبین در تالار اپرا، همگی با سرعت ۲۴ فریم در ثانیه (یعنی ویژهٔ نسخه‌های ناطق) ضبط شده‌است و بعداً به آن اضافه شده‌است (که بدان معناست که همگی دوباره تصویربرداری و کارگردانی شده‌اند). شخصیتِ «مرد فانوس به‌دست» هم به‌درستی معلوم نیست. احتمال دارد این شخصیت، همان «ژوزف بوکهٔ» داستان باشد، اما یک نمای نزدیک کوتاه، باقی‌مانده از سال ۱۹۲۵، نشان می‌دهد که بازیگر این شخصیت، «برنارد سیگل» (که نقش «ژوزف بوکه» را بازی کرده بود) نیست. در نسخه جدید ممکن است شخص دیگری را جایگزین کرده باشند، اما چون نمای نزدیکی از این شخص در نسخهٔ ۱۹۳۰ موجود نیست و به دلیل نحوهٔ نورپردازیِ صحنه نیز، صورت او محو است، هویت او مشخص نیست.
در آن هنگام مرسوم بود که سکانسها را با دو یا چند دوربین، به‌طور هم‌زمان و در کنار هم، فیلمبرداری می‌کردند: یک نسخه برای استفاده محلی در همان کشور سازنده و یک یا چند نسخه دیگر، برای نمایش در کشورهای خارجی. خوشبختانه راش‌هایی از این فیلم‌های هم‌زمان موجود است و با مقایسه دقیق آن‌ها، مشخص می‌گردد:
بنابراین، چند فرضیه برای منشأ اولیه این نگاتیو وجود دارد:
نمونه‌های بین‌المللی این فیلم، نسخه ناطق آن بود که کمپانی تهیه‌کننده به این نتیجه رسیده بود، دوباره ساختن فیلم به یک زبان دیگر، ارزش هزینه کردن ندارد. این نسخه از فیلم، به منظور فروشِ هرچه بهتر - در آن تب و اشتیاق عمومی برای تماشای یک فیلم صدادار - عرضه می‌شد. اصولاً در دهه ۳۰ میلادی هر فیلم ناطقی در فروشِ گیشه موفق بود؛ در حالی که بیشتر تماشاگران، دیگر رغبتی برای تماشای فیلم صامت نداشتند. البته این نسخه ناطق، در واقع بیشتر صامت بود و تنها سکانس‌های اندکی از «کلام» و «حرف‌زدن» داشت؛ اما چون با موسیقی و جلوه‌های صوتی هم‌زمان عرضه می‌شد، می‌شد آن را به عنوان یک فیلم ناطق، جا زده و برایش تبلیغ نموده و در بازارهای خارجی به فروش رساند.
برای تهیه آن، روی تمام صحنه‌های با کلام فیلم، (آنجا که شخصیت‌ها حرف می‌زنند) موسیقی گذاشته و به جای آن از چندین «میان‌متن» با زبان محلیِ مورد نظر استفاده کردند. بخش‌های آوازی و صحنه‌های بی کلام را تغییری ندادند.
دیسک‌های صوتی فعلی فیلم که باقی مانده، مربوط به نسخه آمریکایی آن است و در نتیجه همزمانی صوتی-تصویری با تصاویر نسخه بین‌المللی باقی ماندهٔ، ندارد (چرا که، بخش‌هایی از تصاویر فیلم خلاصه و کوتاه شده بود) البته هیچ مدرک معتبری وجود ندارد که نشان دهد نسخه بین‌المللی فیلم واقعاً چگونه و به چه صورت بوده‌است. وانگهی، تنها یک نسخه نگاتیو از این فیلم برای کل کشورهای اروپایی تهیه و ارسال شد. این نگاتیو در همان‌جا باقی ماند و هیچ اثری از آن بدست نیامده است. آنچه در حال حاضر موجود است، نگاتیوی است که هیچ اثری از فرسودگی و کهنگی در آن مشهود نیست. (و معلوم نیست از کجا آمده‌است)
در دوران‌گذار از فیلم‌های صامت به ناطق، پخش هم‌زمان نسخه صامت و ناطق فیلم در کنارهم در سینما رایج بود، به‌ویژه در مورد فیلم‌هایی که توسط یونیورسال استودیوز تهیه می‌شد که جزء کمپانی‌های فیلم‌سازی‌ای بود که سیاست صامت/ناطق خود را تا مدت‌ها حفظ کردند. یک فرضیه هم در مورد آن فیلم موجود در «موزهٔ ایستمن» آن است که آن فیلم، نسخه‌ای صامت بود که برای سینماهایی که تجهیزات صوتی و توانِ پخش صوت را نداشتند، تهیه شده بود.
از طرفی، با استناد به مجلات تخصصی سینما در آن دوران، فقط نسخه ناطق فیلم، در آن هنگام موجود بود. پس یک احتمال دیگر آن است که یونیورسال استودیوز با بهره‌گیری از راش‌های استفاده‌نشدهٔ فیلم، یک نسخه صامت ساخته‌است (نگاتیوهای اصلی فیلم، بر اساس آنچه در نسخ خانگی عرضه‌شده دیده می‌شود، بشدت آسیب دیده و از بین رفته بود) اما تصمیم گرفت تا آن را کنار بگذارد و پخش نکند. از این گذشته، در دهه ۱۹۳۰، صاحبان سینماها، دیگر تمایلی برای پخش فیلم‌های صامت نداشتند و استودیوهای فیلم‌سازی مجبور بودند بر روی فیلم‌های صامت خود، موسیقی و جلوه‌های صوتی بگذارند. در نتیجه، استودیوها دیگر مثل سابق، وقت و هزینه خود را برای ایجاد یک نسخه صامت اضافی از فیلم، تلف نمی‌کردند. (این گونه فیلم‌ها را برای مناطق دورافتاده که امکانات پخش صوت نداشتند، تهیه می‌کردند). در نتیجه، اگر نمونهٔ موجود فعلی، نسخه‌ای صامت از فیلم باشد، می‌توان فهمید که چرا یونیورسال استودیوز آن را نگه داشته‌است و آثاری از خرابی یا فرسودگی در آن دیده نمی‌شود.
با استناد به هفته‌نامهٔ سینمایی «هریسونز ریپورتز» در آن دوره، ۱۷ دقیقه از فیلم منتشر شده در ۱۹۲۵، رنگی بوده‌است و در نسخهٔ ناطق ۱۹۳۰ هم آن بخش‌ها را حفظ کرده بودند."Harrison's Reports" film review; February 15, 1930, page 27. یادداشتها و مدارک باقی‌مانده از کمپانی تکنی کالر، حاکی از وجود ۴۹۷ فوت فیلم رنگی است. با استناد به مطالب مجلات تخصصی سینما در آن دوره و همچنین نقدهای منتقدان، تمام صحنه‌های «اپرای فاوست» و نیز صحنه‌های مهمانی بالماسکه، با روش تکنی کالر ۲ رنگ، تصویربرداری شدند. (اینک، فقط صحنه‌های رنگی مربوط به بالماسکه باقی‌مانده‌است) شنلِ «شبح» را در صحنهٔ پشت‌بام، با روش رنگ‌آمیزی «هندشیگل» به رنگ قرمز درآوردند. در نسخه ترمیم شدهٔ ۱۹۹۶ توسط کمپانی «فوتوپلی پروداکشنز/کوین براونلو» همین کار را با روش «رنگ‌آمیزی کامپیوتری» انجام دادند.
همانند بسیاری از فیلم‌های سیاه و سفید آن دوران، سایر بخش‌های فیلم را با رنگ‌های گوناگون رنگ کردند تا حال و هوای مورد نظر را در صحنه‌ها ایجاد کنند. مثلاً «کهربایی» برای صحنه‌های داخل ساختمان، «آبی» برای صحنه‌های شب، «سبز» برای صحنه‌های رازآلود، «قرمز» برای آتش و تابش آفتاب و «زرد» برای صحنه‌های خارج ساختمان در روز.
کتابخانه کنگره این فیلم را «به‌لحاظ فرهنگی پُر اهمیت» قلمداد کرد و در سال ۱۹۹۸ آن را جهت حفظ و نگهداری دائمی به فهرست ملی ثبت فیلم افزود.
از آنجایی که یونیورسال استودیوز موفق نشد تا حق تکثیر این فیلم را در سال ۱۹۵۳ تمدید کند، این فیلم اکنون در مالکیت عمومی قرار دارد و دانلود آن از بایگانی اینترنتی برای عموم آزاد است. این فیلم همچنین دستمایهٔ شوخی و طنز در یک فیلم موزیکال کمدی به نام شبح بهشت و نیز در رمان «لباس مبدل» اثر تری پرچت بود.
«مجله براوو»، این فیلم را در رتبه ۵۲ از فهرست «۱۰۰ صحنه از ترسناک‌ترین فیلم‌ها» قرار دارد. همچنین بنیاد فیلم آمریکا آن را در فهرست «۱۰۰ سال…۱۰۰ فیلم» قرار دارد. «کلاب فوت ارکسترا» که یک گروه موسیقی آوانگارد جاز است، یک موسیقی فیلم جدید برای آن نوشته و آن را به صورت زنده و هم‌زمان با پخشِ کامل فیلم، برای حاضران اجرا کرد.
بعدها یونیورسال استودیوز، ۴ مرتبه در ساختِ اقتباس سینمایی از این رمان یا توزیع و پخش آن شرکت داشت. اولین بار خودشان در سال ۱۹۴۳، این فیلم را بازسازی نمودند. سپس در سال ۱۹۶۲ وظیفه پخش و انتشار نسخه‌ای دیگر از فیلم را به‌عهده گرفتند. همچنین پخش و انتشار نسخه ۲۰۰۴ فیلم در استرالیا و آمریکای لاتین، و پخش و انتشار نسخه نمایشی ۲۰۱۱ در رویال آلبرت هال، توسط یونیورسال استودیوز انجام پذیرفت.
منوچهر شاهسواری (زاده ۱۳۳۶ در تهران) تهیه‌کننده اهل ایران است. وی فارغ‌التحصیل سینما از مدرسه عالی تلویزیون و سینما است. سال ۱۳۶۸ فعالیت سینمایی خود را به عنوان دستیار کارگردان و برنامه‌ریز با فیلم تمام وسوسه‌های زمین به کارگردانی حمید سمندریان آغاز کرد.
در سال ۱۳۷۷ به همراه احمد رضا درویش، تقی علیقلی زاده و محمود بهمن پور مؤسسه فرهنگ تماشا را تأسیس کرد.
وی در تاریخ ۲۸ تیر ۱۳۹۵، پس از پذیرفته شدن استعفای رضا میرکریمی به عنوان مدیرعامل جدید خانه سینما برگزیده شد.
از دیگر فعالیت‌های او می‌توان به «قائم مقام خانه سینما»، «عضو شورای اتحادیه تهیه کنندگان و توزیع کنندگان فیلم ایران»، «رئیس شورای مرکزی اتحادیه»، «رئیس شورای صنفی نمایش»، نماینده خانه سینما در شورای صدور پروانه ساخت آثار سینمایی «مدیریت جشن یک صد سالگی سینمای ایران»، «مدیر بخش فیلم‌های خارجی بنیاد سینمایی فارابی» اشاره کرد.
ماشین تورینگ چندمسیره یا چندمجرایی نوع خاصی از ماشین تورینگ چندنواره است.
در یک ماشین تورینگ استاندارد با n نوار ،n کلاهک به صورت مستقل در امتداد n مسیر حرکت می‌کنند.
در یک ماشین تورینگ چند مجرایی با n مجرا یک کلاهک روی تمام مجراها عمل خواندن و نوشتن را به صورت هم‌زمان انجام می‌دهد.
هر موقعیت در این ماشین تورینگ شامل n نماد از حروف الفبا می‌باشد. این ماشین تورینگ، معادل ماشین تورینگ استاندارد است و زبان‌های شمارا را، که به صورت بازگشتی تعریف شده‌اند، می‌پذیرد.
یک ماشین تورینگ چند مجرایی به صورت رسمی توسط یک ۶ تایی به صورت formula_1
این اثبات معادل بودن ماشین تورینگ ۲مجرایی را با ماشین تورینگ استاندارد نشان می‌دهد و قابل تعمیم به ماشین تورینگ n مجرایی است.
با در نظر گرفتن زبان شمارای L، ماشین استاندارد M را اینگونه تعریف می‌کنیم: formula_10. این ماشین زبان L را می‌پذیرد.
حال، 'M را یک ماشین تورینگ ۲-مجرایی فرض می‌کنیم. برای اثبات معادل بودن، باید ثابت شود M formula_11 M و M' formula_11 M.
اگر همهٔ مجراهای 'M، به جز اولین مجرای آن، حذف شوند، به وضوح دیده می‌شود که M' و M با هم معادل هستند.
اگر بخواهیم یک ماشین تورینگ تک مجرایی معادل با ماشین تورینگ ۲ مجرایی بسازیم، الفبای آن به صورت زوج مرتب تعریف می‌شود.
نماد a از ماشین تورینگ 'M به شکل یک زوج مراتب [x,y] در ماشین تورینگ M تعریف می‌شود.
ماشین تورینگ تک نوارهٔ معادل به صورت زیر تعریف می‌شود:
M= formula_15 که تابع انتقال آن برابر است با formula_16
هاتف علیمردانی (زاده ۱۳۵۵ در تهران) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده اهل ایران است.
آدم‌ربایی گومسوری ۲۰۱۴ رویدادی به تاریخ ۱۳ دسامبر ۲۰۱۴ بود که در طی آن، بین ۱۷۲ تا ۱۸۵ نفر روستایی در روستای گومسوری توسط شبه نظامیان بوکوحرام ربوده شدند. بین ۳۲ تا ۳۵ نفر هم کشته شدند.
مردان مسلح شب‌هنگام با کامیون‌هایشان به روستا رسیدند و از دو جهت به روستا حمله کردند. آنها ابتدا به مردان روستا تیراندازی کردند. در حین حمله، آنها تکبیر می‌گفتند. سپس به دنبال زنان و کودکان گشتند. آنها نیمی از روستا را با بمب‌های بنزینی، به آتش کشیدند. آنها زنان و کودکان روستایی را با خود سوار کامیون کرد و بردند.
با وجود اینکه کشتار و آدم‌ربایی در ۱۳ دسامبر روی داد، ولی تا ۱۷ دسامبر هیچ خبری از آن درز نکرد، چرا که مردان مسلح برج‌های ارتباطاتی را در منطقه نابود کرده بودند. خبر این واقعه زمانی پدیدار شد که افراد زنده مانده روستایی، به شهر مایدوگوری رسیدند.
ایالات متحده آمریکا آدم‌ربایی را محکوم کرده و گفت: «ما از چنین جنایتی تبری می‌جوییم، که خسارت وحشتناکی به مردم نیجریه وارد کرده‌است و ما به قربانیان و خانواده‌هایشان تسلیت می‌گوییم».
تد ۲ نام فیلمی کمدی به کارگردانی ست مک‌فارلن می‌باشد. مک‌فارلن، الک سالکین و ولسلی وایلد فیلم‌نامهٔ این فیلم را نگاشته‌اند. این فیلم دنباله فیلم "تد" (۲۰۱۲) می‌باشد. ست مک‌فارلن، مارک والبرگ و آماندا سایفرد در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند.
این فیلم ۲۶ ژوئن ۲۰۱۵ در سینماهای آمریکا اکران شد.
رابطهٔ جان با نامزدش به هم خورده. تد و تامی-لین با هم ازدواج کرده و تصمیم می‌گیرند که بچه دار شوند. زمانی که اقدام برای بچه دار شدن می‌کنند متوجه می‌شوند که تد از لحاظ قانونی انسان حساب نمی‌شود و حق به سرپرستی گرفتن فرزند را ندارد، حال تد و جان با کمک وکیلشان (آماندا سایفرد) به دنبال احقاق حق تد و به رسمیت شناخته شدن او بعنوان یک انسان عادی و دارای حق شهروندی می‌روند...
محمدرضا غفاری (زادهٔ ۶ مرداد ۱۳۶۴) بازیگر اهل ایران است. او از سال ۱۳۸۴ توسط پوران درخشنده در فیلم "رویای خیس" وارد حرفهٔ بازیگری شد‌.
تاج الدين حسن بن امير حسين گوركان جلايرى ملقب به شیخ حسن بزرگ (درگذشته ۱۳۵۶ میلادی) پایه‌گذار دودمان جلایریان در ایران و عراق امروزی در سال ۱۳۳۶ میلادی بود. حسن جلایر یا حسن الجطایی اولین فرمانروا از چندین فرمانروای مستقل جلایری در عراق و مرکز ایران بود.