moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
احمد سعید حق‌پرست راد در ۴ آبان ۱۳۲۳ در محله سنگلج، تهران به دنیا آمد. پدر او اهل جونقان و از افسران حزب توده بود که در زمان کودکی راد در جریان یک پرواز آزمایشی سقوط کرد. او بعد از پنج سالگی به همراه خانواده به محله‌ای در شمیران، درکوچهٔ «فردوسی» که در حوالی خانهٔ جلال آل‌احمد، نیما یوشیج، علی آزاد و داریوش رفیعی بود. او دوران تحصیلات ابتدایی را در مدرسهٔ نیکی علاء و دوران دبیرستان را در مدرسهٔ شاپور تجریش (نام دیگر رشید یاسمی) که محل کنونی موزه سینما است، گذراند. جلال مقدم دبیر انشاء او در مقطع اول دبیرستان بوده‌است.
رشته تحصیل راد طبیعی (تجربی) بود. پس‌از پایان تحصیلات متوسطه، مقطع دانشگاهی را در دانشگاه کشاورزی کرج (پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران) ادامه داد. او در ادامهٔ جوانی از جذب خود به رشتهٔ بولینگ می‌گوید و در این رشته به قهرمانی نیز رسید. از اساتیدش در این رشته از کامبیز کیانی و محمد شهریاری یاد می‌کند. پاتوق او در مجموعه فرهنگی ورزشی شهید چمران (بولینگ پرسپولیس: علی عبدُه) بوده‌است. از خاطراتش در این مجموعه پیرامونِ دیدار علی زرین‌دست می‌گوید که از طرف او به سعید راد پیشنهاد بازیگری شده‌است که در جواب نه می‌گوید.
همچنین به حضور برادر علیرضا زرین‌دست، محمد زرین‌دست (تونی) در آنجا اشاره می‌کند که هاشم خان (محمد زرین‌دست) را در آنجا به نمایش گذاشته‌است. از سال ۱۳۴۷ به فعالیت در سینما پرداخت. در سال ۱۳۵۰، با بازی در فیلم "فاتحین صحرا" بازیگری را آغاز کرد.
راد در گفتگو با فریدون جیرانی در برنامه آپارات شماره ۱۱ به این نکته اشاره می‌کند که عباس شباویز به دلیل همزمانی ساخت فیلم "همای سعادت" (تاپی چاناکیا، ۱۳۵۰)، این پروژه باعث شد مدتی متوقف بشود که در نهایت سعید راد به دلیل همذات‌پنداری بسیار با کلیت و سوژهٔ فیلم سهم خود را در یک آژانس تبلیغاتی فروخت و در این کار تزریق کرد. اما باز در نهایت کار به اتمام نرسید و مجدداً فیلم دچار وقفه شد. این‌بار باربد طاهری (داماد عباس شباویز) به پروژه اضافه می‌شود و سهم راد را تسویه می‌کند و تهیه‌کنندگیِ دوم را برعهده می‌گیرد.
راد در فیلم "هزار بار مردن" در کنار علی آزاد و مهدی فخیم‌زاده نقش آفرینی کرد. او اواسط دههٔ ۱۳۶۰ بعد از ممنوع‌التصویر شدن، ایران را ترک کرد و مدتی در لاهور، پاکستان، هند، کانادا و ایالات متحدهٔ آمریکا زندگی کرد. او در سال ۱۳۷۸ به وطن بازگشت و پس از سال‌ها دوری از سینما، در "دوئل" به کارگردانی احمدرضا درویش ایفای نقش کرد. او همچنین پدربزرگ آدام همتی، بازیکن فوتبال ایران، است.
اوستاشناسی دانش بررسی، واکاوی و خوانش متن‌های کهن اوستا ، نسک آسمانی زرتشتیان است که آنگونه که دهخدا می نویسد یورشگران به ایران. در گذر زمان از شمار آنان کاسته اند و کم شمار ازین ماتیکان مانده است. هزوارش و همچنین شناخت زبان اوستایی نیز از اهداف است . این دانش در دوره نوین از سال ۱۷۵۸ (میلادی) که اروپاییان با اوستا انجام شدند آغاز شد.
یک فرانسوی به نام انکتیل دوپرون در سال ۱۷۵۸ در هندوستان اوستا را نزد یک موبد پارسی به نام "دستور داراب" آموخت، وی در بازگشت به فرانسه به برگردان اوستا به فرانسوی پرداخت و در ۱۷۷۱ اوستای خود را به چاپ رساند. هم‌میهن دیگر او بورنوف در سال ۱۸۸۳ یسنا را به فرانسوی برگرداند و نشر نمود. از این تاریخ بود که اوستاشناسی پایه علمی گرفت چرا که بورنوف برای برگردان و فهم واژگان دست به روشی تازه زد، او برای دانستن معنای واژگان به سانسکریت که بسیار به اوستایی نزدیک است روی آورد و از همین راه دستور زبان اوستایی را نیز یافت.
نخستین اوستا شناس ایرانی ابراهیم پورداوود بود. او آموزگار دانشگاه تهران در سده ۱۲ و ۱۳ هجری بود و کاووش و جویش های بسیار برای شناخت و ترجمه اوستا کرد. چند نوشته او در هند نیز به چاپ رسیده است
محوطه باستانی بندیان مربوط به دوره ساسانیان است و در شمال‌غربی شهر درگز واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۸۴۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این اثر یکی از قدیمی ترین آثار باستانی خراسان و شرق کشور است که نشان دهنده قدمت بسیار بالای شهرستان درگز میباشد.
سید حسن نصرالله (زاده ۳۱ اوت ۱۹۶۰) روحانی شیعه و سومین دبیرکل حزب‌الله لبنان است. او پس از ترور شدن سید عباس موسوی به دست نیروهای نظامی اسرائیل در سال ۱۹۹۲ میلادی به مقام دبیرکلی حزب‌الله لبنان رسید.
نصرالله در ۳۱ اوت سال ۱۹۶۰ در شهرک البازوریه از محله‌های شرق صور در جنوب لبنان به دنیا آمد. نام مادرش «مهدیه صفی الدین» و نام پدرش «عبدالکریم» است. در زمان کودکی سید حسن نصرالله، پدرش به شغل سبزی و میوه‌فروشی مشغول بوده‌است. وی سه برادر و ۵ خواهر دارد و سید حسن نصرالله فرزند ارشد خانواده می‌باشد. به دلیل فقر اقتصادی و شرایط نامساعد کاری، خانوادهٔ وی به منطقهٔ الکرنتینا در جنوب بیروت رفتند. خانوادهٔ وی در سال ۱۹۷۵ میلادی، هم‌زمان با آغاز جنگ داخلی لبنان، به البازوریه برگشتند. سید حسن از کودکی شدیداً به سید موسی صدر علاقه‌مند بود.
محمدهادی (۱۹۷۹ م. بارزویه لبنان – ۱۹۹۷ اقلیم تفاح)، فرزند بزرگ نصرالله است. در سال ۱۹۷۹ در البارزویه از توابع لبنان متولد شد. تحصیلات ابتدایی را از مدرسه ناصر شهر بعلبک آغاز کرد و چند سال بعد یعنی سال ۱۹۸۵ به همراه پدرش در سفری به ایران آمد. اما یکسال بعد به علت وجود بحران در لبنان به زادگاهش بازگشت و به تحصیلات خود ادامه داد. او در سال ۱۹۹۴ با جلب رضایت پدر به جمع رزمندگان حزب‌الله لبنان در جبهه‌های جنوب لبنان پیوست. او که به تازگی ازدواج کرده بود در عملیاتی که در منطقه اقلیم التفاح از توابع منطقه جبل‌الرفیع انجام شد به همراه چند تن دیگر از همرزمانش در سپتامبر سال ۱۹۹۷ در سن ۱۸ سالگی کشته شد. در اولین سالروز کشته شدن هادی حسن نصرالله در ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۸، «خیابان شهید هادی حسن نصرالله» با حضور رفیق حریری رئیس‌جمهور وقت و عده‌ای از وزیران و نمایندگان مجلس لبنان، در شهر بیروت پایتخت این کشور افتتاح شد.
حسن نصرالله تحصیلات مقطع ابتدائی را در زادگاهش سپری کرد و دورهٔ راهنمایی را در محله‌ای به نام سن‌الفیل در شرق بیروت گذراند. مقطع دبیرستان را در روستای البازوریه در جنوب لبنان به پایان رسانید و در سال ۱۹۷۶، در سن ۱۶ سالگی برای تحصیلات حوزوی به شهر نجف در عراق رفت و بعد از ۲ سال اقامت و تحصیل در این شهر، مجدداً به لبنان بازگشت و در مدرسهٔ الامام منتظر در بعلبک مشغول به فراگیری علوم حوزوی شد. مشوق اصلی وی برای عزیمت به نجف و فراگیری علوم اسلامی سید محمد غروی، امام جمعه شهر صور بوده‌است. نصرالله در سال ۱۹۸۹ برای تکمیل دروس حوزوی به قم رفت، اما با گذشت یک سال، به دلیل شدت تنش‌ها در لبنان، به درخواست شورای حزب‌الله به بیروت بازگشت.
نصرالله با اتمام دورهٔ دبیرستان و هم‌زمان با آغاز جنگ داخلی لبنان وارد جنبش امل شد و به‌عنوان مسوول سازمانی جنبش شیعی امل در روستای البازوریه به فعالیت پرداخت. وی در زمان تحصیل در حوزه امام منتظر نیز به فعالیت سازمانی در جنبش امل می‌پرداخت که در همان زمان، به‌عنوان عضو دفتر سیاسی آن انتخاب شد.
در روزهای پایانی سال ۲۰۲۲ در پی انتشار بیانیه‌ای که از شبکه المنار پخش شد سخنرانی نصرالله در سال‌گرد کشته‌شدن قاسم سلیمانی، به دلیل ابتلای او به آنفولانزا لغو شد. که این مسئله گمانه‌زنی‌هایی دربارهٔ سکته مغزی وی را شدت بخشید.
در همین ارتباط حسین الغاوی روزنامه‌نگار عربستانی در توییتی نوشت «عارضه‌ای که باعث شد حسن نصرالله در بیمارستان بستری شود برخلاف شایعات آنفولانزا نیست، بلکه برای دومین بار سکته کرد و به بیمارستان پیامبر اعظم در بیروت منتقل شده‌است.»
همچنین به نقل از کیهان لندن "منابع غیررسمی یک هفته پیش در اوایل دی‌ماه به نقل از کارکنان فرودگاه بیروت گزارش دادند که چند نفر در لباس‌های استریل با پرواز شرکت هواپیمایی «معراج» (متعلق به ارتش) از تهران به بیروت اعزام شده بودند."
در دیداری که سید حسن نصرالله در سال ۱۳۶۰ با سید روح‌الله خمینی در تهران داشت، خمینی وی را به‌عنوان نماینده خود در امور حسبیه و اخذ امور شرعیه در لبنان منصوب کرد. نصرالله در زمان دریافت این حکم ۲۱ ساله بود و اولین نفر از رهبران حزب‌الله لبنان بود که چنین حکمی را از روح‌الله خمینی دریافت کرده‌است. نصرالله در سال ۱۳۶۱ هم به‌عنوان سرپرست تیم ورزشی جنبش امل به تهران سفر کرد که به دلیل درگرفتن جنگ ۱۹۸۲ لبنان این سفر نیمه‌تمام ماند.ورزش در مسیر انقلاب - شبکه ۳ سیمای جمهوری اسلامی ایران
وی بارها در سخنرانی‌ها و جلسات خود به حمایت‌های ایران از حزب‌الله تصریح کرده‌است.سید حسن نصرالله: پهپاد ساخت ایران بود و ما آن را فرستادیم در سال ۱۳۹۵ و پس از آن‌که دولت آمریکا تحریم‌های بانکی علیه گروه حزب‌الله وضع کرد نصرالله اعلام کرد این تحریم‌ها بی‌اثر هستند چون آن تشکل همهٔ نیازهایش از خوراک و پوشاک گرفته تا موشک و راکت را مستقیماً از جمهوری اسلامی دریافت می‌کند. او تصریح کرد تا زمانی که ایران پول داشته باشد، حزب‌الله هم پول و امکانات دریافت خواهد کرد.
نصرالله در سخنرانی‌هایش از انقلاب اسلامی ایران دفاع می‌کند و آن را وظیفه‌ای بر اساس قانون وفاداری می‌داند.سید حسن نصرالله: من سخنگوی ایران نیستم معاون سید حسن نصرالله در پاسخ به سؤالی مبنی بر واکنش حزب‌الله در صورت حمله اسرائیل و حامیان آن به ایران گفت: رابطه ما با جمهوری اسلامی ایران مثل پدر و فرزند است و در صورت حمله متجاوزان از ایران دفاع خواهیم کرد، حتی اگر شود خودمان را فدای بقای جمهوری اسلامی بکنیم، این کار را خواهیم کرد و این کار نه از روی تعصب، بلکه به خاطر مصالح حقیقی جهان اسلام است.
در آبان ۱۳۸۹ ویدئویی از یکی از سخنرانی‌های تلویزیونی نصرالله در یوتیوب منتشر شد که واکنش خشم‌آلود بسیاری از ایرانیان را برانگیخت. در این ویدئو او با اشاره به وجههٔ عربی لبنان و حامیان منطقه‌ای حزب‌الله در مورد ایران گفت:
پس از انتشار ویدئو، برخی به‌دلیل هماهنگ نبودن صدا و تصویر در صحت آن شک کردند اما انتشار متن این اظهارات در وبسایت شبکهٔ تلویزیونی المنار وابسته به گروه حزب‌الله صحت این گفته‌ها را تأیید کرد.
در سال ۱۹۸۲ هم‌زمان با حملات اسرائیل به جنوب لبنان و پس از ربوده شدن امام موسی صدر، به علت اختلافات سیاسی-نظامی میان رهبران جنبش امل، سید حسن همراه برخی دیگر از مقامات جنبش امل به رهبری سید عباس موسوی -که تمایلاتی به انقلاب ایران داشتند- از این گروه خارج شدند که در واقع این خروج مقدمه‌ای برای تأسیس حزب‌الله شد. در همان سال ۱۹۸۲ به رهبری موسوی، هستهٔ اولیهٔ حزب‌الله شکل گرفت.
سید حسن نصرالله از ابتدای شکل‌گیری حزب‌الله در آن به فعالیت پراخت، در سال ۱۹۸۵ وی با انتقال به بیروت مسئولیت‌های سنگین‌تری را عهده‌دار شد. نخستین مسئولیت جدی نصرالله آماده‌سازی نیروهای مقاومت و تأسیس هسته‌های نظامی و در عین حال معاون ابراهیم امین از نمایندگان حزب‌الله در پارلمان لبنان بود.
در سال ۱۹۸۷ و هم‌زمان با تشکیل کمیتهٔ اجرایی حزب‌الله، نصرالله به ریاست کمیته انتخاب شد. در عین حال او در شورای تصمیم‌گیری حزب‌الله نیز وارد شد و مسئول اجرایی آن نیز بود.
پس از ترور سید عباس موسوی به وسیلهٔ بالگردهای اسرائیلی در ۱۶ فوریه سال ۱۹۹۲ (۲۷ بهمن ۱۳۷۰)، با اجماع شورای تصمیم‌گیری حزب‌الله، حسن نصرالله برای دبیرکلی حزب‌الله انتخاب شد.
سید حسن نصرالله از همان آغاز هدایت حزب‌الله لبنان موضعی تهاجمی علیه اسرائیل اتخاذ کرد. یک سال پس از دبیرکلی وی در حزب‌الله در سال ۱۹۹۳، تعداد ۲۶ سرباز اسرائیلی در نزاع طرفین توسط حزب‌الله کشته شدند. جنگ حزب‌الله علیه اسرائیل برای عقب راندن اسرائیل از جنوب لبنان ادامه پیدا کرد. تعداد کشته‌های سربازان اسرائیلی در سال ۱۹۹۷ به ۴۰ تن رسید. با سخت شدن شرایط اسرائیل مجبور به ترک خاک لبنان در سال ۲۰۰۰ میلادی شد. پیروزی حزب‌الله در خارج کردن اسرائیل از جنوب لبنان و کشته شدن پسر نصرالله در جنگ در سال ۱۹۹۷، موجب محبوبیت سید حسن نصرالله در جنوب لبنان شد.
سید حسن نصرالله به دلیل همین تهدیدات در سال‌های اخیر کمتر در انظار عمومی حاضر می‌شود و تیم حفاظتی ۱۵۰ نفره مسئولیت حفاظت وی را بر عهده دارد.صحیفة معاریف تنشر تقریراً مخابراتیاً مفصلاً عن حیاة حسن نصرالله و أمنه
این تیم حفاظت را عماد مغنیه ایجاد کرد. و اکنون ابو علی جواد مسئولیت این تیم را بر عهده دارد. وی که داماد سید حسن نصرالله است و به سپر سید معروف است دوره‌های متعدد و پیچیده نظامی را در ایران گذرانده‌است.
کافِر، دین‌ناباور، بی‌کتاب، ناگرونده، ناگرویده یا ناخستولغتنامه دهخدا به کسی گفته می‌شود که از نظر پیروان یک دین، به آن دین اعتقاد نداشته باشد. در قدیم، زندیق هم می‌گفتند.
از دیدگاه دین اسلام، اسلام‌ناباوران چند گونه‌اند:
از دیدگاه مراجع تقلید، در دین اسلام، به کسی کافر گفته می‌شود که خدا، معاد، پیغمبری محمّد یا یکی از ضروریات دین (مثل نماز و روزه…) را قبول نداشته باشد.توضیح‌المسائل روح‌الله خمینیتوضیح‌المسائل وحید خراسانی
پس از استیلای حکومت اسلام بر یک منطقه، به دین‌گرایان (فقط) کتابی‌ای که اسلام را نپذیرفته و در عین حال، برای محفوظ ماندن جان و مال و ناموس‌شان، به حکومت اسلامی، جزیه می‌دهند، اسلام‌ناباور (کافر) ذِمی یا اهل ذِمه، گفته می‌شود که به معنای کسانی هستند که تحت ذِمه و ولایت و کفالتِ دیگری‌اند.
تاج خروس دم گربه‌ای، باروتک، بستان‌افروز گونه‌ای از گیاهان گلدار سالانه است، از تیره تاج‌خروسیان با گل‌آذین بلند کشیده و گاهی آویزان.
کنگرگون گیاهی است علفی از راستهٔ گل‌های ساعت (Ranunculales)، تیرهٔ آلاله‌ها (Ranunculaceae)، جنس خربق (Helleborus).
کنگرگون برگ‌های نوک‌تیز و بریده شبیه به کنگر دارد. برخی منابع آن را از تیرهٔ پای خرسیان (آکانتاسه) دانسته‌اند.
فرهنگستان زبان فارسی. (پایین صفحه، در قالب پی‌دی‌اف)
مَشعَلی گیاهی علفی زینتی تیره پای خرسی‌ها (آکانتاسه) با گل‌آذین زردرنگ و مشعل‌شکل.
تیم ملی برزیل به نمایندگی از برزیل به میدان می رود.تیم ملی برزیل در تمام دوران جام جهانی فوتبال حضور داشته است. تیم ملی برزیل تاکنون ۵ بار قهرمان جام جهانی در سال های ۱۹۵۸ ، ۱۹۶۲ ، ۱۹۷۰ ، ۱۹۹۴ ، ۲۰۰۲ شده است. دو بار نایب قهرمان جام جهانی در سال ۱۹۵۰ ، ۱۹۹۸ شده است.
تیم ملی فوتبال برزیل با نام مستعار سلسائو، به تیم ملی فوتبال مردان برزیل گفته می‌شود که زیر نظر فدراسیون فوتبال برزیل نهاد حاکم بر فوتبال در کشور برزیل اداره می‌شود. آنها از سال ۱۹۲۳ به عضویت فیفا درآمده اند و از سال ۱۹۱۶ عضوی از کنفدراسیون فوتبال آمریکای جنوبی( کونمبول)هستند.
برزیل موفق ترین تیم ملی در جام جهانی فوتبال است که پنج بار قهرمان: ۱۹۵۸، ۱۹۶۲، ۱۹۷۰، ۱۹۹۴ و ۲۰۰۲ شده است. سلسائو همچنین بهترین عملکرد کلی را در رقابت های جام جهانی، هم به نسبت و هم به صورت مطلق دارد. با رکورد ۷۶ پیروزی در ۱۱۴ مسابقه، ۱۲۹ تفاضل گل، ۲۴۷ امتیاز و ۱۹ باخت است. این تنها تیم ملی است که در تمام دوره های جام جهانی بدون غیبت و یا بدون نیاز به پلی آف بازی کرده است، و تنها تیمی است که جام جهانی را در چهار قاره مختلف: یک بار در اروپا (۱۹۵۸ سوئد)، یک بار در جام جهانی آمریکای جنوبی (۱۹۶۲ شیلی)، دو بار در آمریکای شمالی (۱۹۷۰ مکزیک و ۱۹۹۴ ایالات متحده)، و یک بار در آسیا (۲۰۰۲ کره جنوبی/ژاپن) برده است. برزیل همچنین موفق ترین تیم در جام کنفدراسیون‌های فیفا است که چهار بار در سال های ۱۹۹۷، ۲۰۰۵، ۲۰۰۹ و ۲۰۱۳ قهرمان شده است.
در جدول رده بندی فیفا، برزیل دارای بالاترین میانگین امتیاز الو فوتبال، و چهارمین رتبه اوج الو فوتبال در تمام دوران است که در سال ۱۹۶۲ تأسیس شد. در سیستم رده‌بندی فیفا ، برزیل با ۱۳ برد ، رکورد بیشترین پیروزی تیم سال در رده‌بندی اول را دارد. بسیاری از مفسران، کارشناسان و بازیکنان سابق تیم برزیل ، تیم ملی برزیل در سال ۱۹۷۰ را بهترین تیم تمام دوران می دانند. در سال ۱۹۹۶ ، تیم ملی برزیل به ۳۵ بازی متوالی بدون شکست دست یافت، شاهکاری که آنها به مدت ۲۵ سال به عنوان یک رکورد جهانی در اختیار داشتند.
به طور کلی اعتقاد بر این است که بازی افتتاحیه تیم ملی فوتبال برزیل، مسابقه ای در سال ۱۹۱۴ بین یک تیم منتخب ریو دو ژانیرو و سائو پائولو و اکستر سیتی بود که در ورزشگاه فلومیننزه برگزار شد. برزیل ۲–۰ با گل های اسوالدو گومز و عثمان پیروز شد ، اگرچه ادعا می شود که بازی ۳–۳ مساوی بود.
برخلاف موفقیت های بعدی تیم ملی ، حضورهای اولیه تیم ملی درخشان نبود. دیگر بازی‌های اولیه که در آن زمان انجام شد شامل چند بازی دوستانه مقابل آرژانتین (شکست ۳–۰)، شیلی (در ۱۹۱۶) و اروگوئه(در ۱۲ ژوئیه ۱۹۱۶) بود. با این حال، با رهبری توانایی های گلزنی آرتور فریدنریش، آنها در خانه در مسابقات قهرمانی آمریکای جنوبی در سال ۱۹۱۹ پیروز شدند و پیروزی خود را در خانه خود در سال ۱۹۲۲ تکرار کردند.
در سال ۱۹۳۰، برزیل در اولین جام جهانی که در اروگوئه برگزار شد، شرکت کرد. بولیوی را شکست داد اما به یوگسلاوی باخت و از مسابقات حذف شد.
آنها در دور اول به اسپانیا در سال جام جهانی ۱۹۳۴ در ایتالیا شکست خوردند، اما در سال ۱۹۳۸ در فرانسه به نیمه نهایی رسیدند و با نتیجه ۲–۱ از ایتالیا برنده نهایی شکست خوردند. برزیل تنها تیم آمریکای جنوبی بود که در این مسابقات شرکت کرد.
پس از آن، برزیل برای اولین بار با میزبانی ۱۹۵۰ به شهرت بین المللی دست یافت. این تیم به آخرین بازی دور نهایی، مقابل اروگوئه در ورزشگاه دو ماراکانا در ریو رفت و برای قهرمانی در جام جهانی تنها به یک تساوی نیاز داشت. اروگوئه اما در بازی معروف به ماراکانازو برنده مسابقه و جام شد که این مسابقه به یک دوره عزای ملی منجر شد.
برای ۱۹۵۴ در سوئیس ، برزیل تقریباً به طور کامل بازسازی شد ، با رنگ های تیمی (به طرحی جدید از آلدیر شلی) از سفید به زرد ، آبی و سبز پرچم ملی تغییر کرد تا ماراکانازو فراموش شود. برزیل به یک چهارم نهایی رسید، جایی که آنها در یکی از زشت ترین مسابقات تاریخ فوتبال، معروف به نبرد برن ، با نتیجه ۴–۲ توسط مجارستان شکست خوردند.
برای جام جهانی ۱۹۵۸ برزیل با انگلیس ، اتحاد جماهیر شوروی و اتریش همگروه شد. آنها در اولین بازی خود اتریش را ۳–۰ شکست دادند، سپس با انگلیس ۰–۰ مساوی کردند. قبل از بازی، مربی ویسنته فئولا سه تعویض انجام داد که برای برزیل برای شکست شوروی بسیار مهم بود: زیتو ، گارینشا و پله ، از همان ابتدای بازی، آنها بی امان فشار را ادامه دادند و پس از سه دقیقه که بعداً به عنوان بهترین سه دقیقه تاریخ فوتبال توصیف شد ، برزیل را به برتری رساند. آنها در این دیدار با نتیجه ۰–۲ پیروز شدند. پله تنها گل بازی یک چهارم نهایی خود را مقابل ولز به ثمر رساند و در نیمه نهایی فرانسه را با نتیجه ۵–۲ شکست داد. سپس برزیل در فینال ۵–۲ سوئد را شکست داد و اولین قهرمانی خود در جام جهانی را به دست آورد و اولین کشوری شد که در خارج از قاره خود قهرمان جام جهانی شد. پله با گریه آن را به عنوان ملتی به سن بلوغ توصیف کرد.
در جام جهانی ۱۹۶۶ برزیل بدترین عملکرد خود را در یک جام جهانی داشت. این تورنمنت به خاطر بازی بیش از حد بدنی اش به یادگار ماند و پله یکی از بازیکنانی بود که بیشتر تحت تأثیر قرار گرفت. در مقابل پرتغال، چندین تکل خشن مدافعان پرتغال باعث شد پله بازی و مسابقات را ترک کند. برزیل در این دیدار شکست خورد و برای اولین بار از سال ۱۹۳۴ در دور اول جام جهانی حذف شد و از آن زمان تاکنون موفق به صعود به مرحله حذفی این رقابت ها نشده است. برزیل پس از ایتالیا در سال ۱۹۵۰ دومین کشوری بود که در دور اول حذف شد و کاپ جام جهانی را در دست داشت. پس از پایان مسابقات، پله اعلام کرد که نمی خواهد دوباره در جام جهانی بازی کند. با این وجود، او در سال ۱۹۷۰ بازگشت.
نایب قهرمانی: 2021
ممد تیرینیسک
فهرست ۲۶ بازیکن اصلی دعوت شده به تیم ملی برای بازی‌های مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ مقابل و در مهر ۱۴۰۰
کاترین زیتا جونز (؛ زادهٔ ۲۵ سپتامبر ۱۹۶۹) بازیگر اهل ولز است. او دریافت‌کنندهٔ افتخارات مختلفی از قبیل یک جایزهٔ اسکار، یک جایزهٔ فیلم بفتا و یک جایزهٔ تونی بوده‌است. او در سال ۲۰۱۰ به دلیل فعالیت‌های سینمایی و بشردوستانه‌اش به مقام فرماندهٔ والا مقام امپراتوری بریتانیا (CBE) منصوب شد.
زیتا جونز از سنین پایین به بازیگری علاقه نشان داد. او در کودکی در تولیدات وست اند از موزیکال‌های "آنی" و "باگزی مالون" به روی صحنه رفت. او تئاتر موزیکال را در مدارس آموزشی هنر لندن فرا گرفت و نقش برجستهٔ او بر روی صحنه با نمایش "خیابان ۴۲" در سال ۱۹۸۷ رقم خورد. اولین فعالیت او بر روی پردهٔ سینما مربوط به بازی در فیلم ناموفق فرانسوی-ایتالیایی "۱۰۰۱ شب" (۱۹۹۰) بود و با بازی در مجموعهٔ تلویزیونی بریتانیایی "جوانه‌های دوست‌داشتنی می" (۱۹۹۱–۱۹۹۳) موفقیت بیشتری را کسب کرد. او از سبک بازیگری خود که معمولاً نقش دختران زیبا را ایفا می‌کرد دلزده شده بود و به لس آنجلس رفت. او با بازی در نقش‌هایی که بر جذابیت جنسی او تأکید داشت، مانند فیلم اکشن "نقاب زورو" (۱۹۹۸) و فیلم دزدی "تله‌گذاری" (۱۹۹۹)، خودش را در هالیوود مطرح کرد.
زیتا جونز برای بازی در نقش زن باردار انتقام‌جو در "قاچاق" (۲۰۰۰) و خواننده‌ای قاتل در موزیکال "شیکاگو" (۲۰۰۲) مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و برای فیلم دوم برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. او در این دهه در بسیاری از فیلم‌های پرمخاطب مانند کمدی سیاه "ظلم تحمل‌ناپذیر" (۲۰۰۳)، فیلم دزدی "دوازده یار اوشن" (۲۰۰۴)، کمدی "ترمینال" (۲۰۰۴)، و کمدی رمانتیک "بدون رزرو" (۲۰۰۷) ایفای نقش کرد. سپس حضور او در سینما کمتر شد که در آن زمان به تئاتر بازگشت و در نمایش "موسیقی شبانه کوتاه" (۲۰۰۹) نقش یک بازیگر پیر را ایفا کرد که برایش جایزهٔ تونی را به همراه داشت. او در دههٔ ۲۰۱۰ فعالیت خود را ادامه داد و در چند فیلم و سریال مانند "عوارض جانبی" (۲۰۱۳)، "رد ۲" (۲۰۱۳) و "ونزدی" (۲۰۲۲) ایفای نقش کرد.
جدا از بازیگری، زیتا جونز یکی از تبلیغ‌کنندگان برجستهٔ برندهای تجاری است و از اهداف مختلف خیریه حمایت می‌کند. مبارزه او با افسردگی و اختلال دوقطبی نوع دو به خوبی از سوی رسانه‌ها مستند شده‌است. او با بازیگر مایکل داگلاس ازدواج کرده‌است و از او صاحب دو فرزند شده‌است.
کاترین جونز در سپتامبر ۱۹۶۹ به دنیا آمد. با مایکل داگلاس در سال ۲۰۰۰ ازدواج کرده (او ۲۵ سال از همسرش کوچکتر است) و از وی دارای دو فرزند است. او می‌گوید داگلاس در اولین دیدارشان از وی خواسته تا مادر فرزندانش باشد. ازدواج آن‌ها در ۱۸ نوامبر ۲۰۰۰ در هتل پلازای شهرنیویورک صورت گرفت. اولین پسرشان در ۸ اوت ۲۰۰۰ و در ۲۰ آوریل ۲۰۰۳ نیز اولین دخترشان به دنیا آمد. درسال ۲۰۱۳ مایکل داگلاس و کاترین زیتا جونز تصمیم گرفتند پس از ۱۳ سال ازدواج «برای مدتی از یکدیگر جدا زندگی کنند» تا دربارهٔ زندگی مشترکشان تصمیم بگیرند. وی مبتلا به اختلال دوقطبی است.بی‌بی‌سی فارسی همچنین او در زمینه خوانندگی نیز مستعد است.
در "شیکاگو" (۲۰۰۲) به کارگردانی راب مارشال که از موزیکال به همین نام ساخته شد، او در کنار رنی زلوگر نقش خوانندهٔ کلوپ‌شبانهٔ قاتل، ولما کلی، را ایفا کرد. او نگاه و طرز رفتار شخصیت خود را بر مبنای بازیگر لوئیز بروکس ایفا کرد و از آنجایی که فیلم‌نامه داستانی را برای کلی ارائه نمی‌کرد، او تلاش کرد تا «زرق وبرق» و «استیصال» شخصیت خود را از طریق «ظواهر مختصر و تفاوت‌های جزیی» به نمایش بگذارد. این فیلم و نقش‌آفرینی او مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. "شیکاگو" ۳۰۶ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت و دریافت‌کنندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین فیلم بود. او برای بازی در این فیلم برندهٔ جوایز اسکار، انجمن بازیگران فیلم و بفتای بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.
موفقیت "شکوفه‌های دوست‌داشتنی می" (۱۹۹۱–۱۹۹۳) زیتا جونز را یک سلبریتی در بریتانیا ساخت، و زندگی شخصی او از آن زمان از سوی رسانه‌ها نگاشته شده‌است. روابط او در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ با شخصیت تلویزیونی جان لزلی، خواننده دیوید اسکس و ستارهٔ پاپ مایک هکنال از سوی مطبوعات بریتانیایی بسیار گزارش شده بود. در اواسط دههٔ ۱۹۹۰، او برای مدتی کوتاه با بازیگر اسکاتلندی انگوس مک‌فادین نامزد شد. در مصاحبهٔ سال ۱۹۹۵ با "دیلی میرور"، او سبک زندگی خود را چنین توصیف کرد: «من می‌نوشم، من بددهنی می‌کنم، من سکس را دوست دارم».
زیتا جونز در اوت ۱۹۹۸ در جشنواره فیلم آمریکایی دوویل در فرانسه پس از معرفی کردن به‌وسیلهٔ دنی دویتو با بازیگر آمریکایی مایکل داگلاس (که با هم در یک تاریخ متولد شده‌اند و ۲۵ سال از او بزرگ‌تر است) آشنا شد. آن‌ها در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹ نامزد کردند و پس از اینکه طلاق داگلاس قطعی شد، در ۱۸ نوامبر ۲۰۰۰ در هتل پلازا در شهر نیویورک ازدواج کردند. این مراسم مورد توجه که هزینهٔ آن ۱٫۵ میلیون پوند تخمین زده می‌شود، از سوی بی‌بی‌سی به‌عنوان «جشن عروسی سال» نام‌گذاری شد. آن‌ها قراردادی ۱ میلیون پوندی با مجلهٔ "اوکی!" برای انتشار عکس‌های این رویداد امضا کردند و سایر مطبوعات اجازه ورود به آن را نداشتند. به رغم این موضوع، روزنامه‌نگاران مجله "هلو!" به‌طور مخفیانه از مراسم عکس گرفتند و این زوج با موفقیت از مجله به دلیل تجاوز به حریم خصوصی طرح دعوی کردند. زتا جونز و داگلاس دو فرزند دارند: یک پسر، دیلن مایکل (زادهٔ اوت ۲۰۰۰)، و یک دختر، کریس زتا (زادهٔ آوریل ۲۰۰۳). این خانواده تا سال ۲۰۰۹ در برمودا و تا سال ۲۰۱۶ در روستایی در ایالت نیویورک زندگی می‌کردند. این خانواده دارای یک ملک ساحلی در نزدیکی وایده‌موسا، مایورکا است.
در سال ۲۰۱۰، داگلاس به سرطان زبان تشخیص داده شد و زیتا جونز با دورانی از لحاظ احساسی آشفته مواجه گردید. این عامل منجر به ابتلای او به افسردگی شد و به رغم درک اولیه، او علناً در مورد ابتلا به اختلال دوقطبی نوع دو صحبت کرد. او در سال ۲۰۱۱ و بار دیگر در ۲۰۱۳ با مراجعه به بیمارستان به دنبال معالجه بود. به دلیل استرس ناشی از بیماری هر دو، این زوج در سال ۲۰۱۳ تصمیم گرفتند به‌طور جداگانه زندگی کنند، اما بدون اقدام قانونی برای جدایی یا طلاق. آن‌ها در سال ۲۰۱۴ آشتی کردند و داگلاس گفت آن‌ها «قوی‌تر از همیشه» بودند.
امین معلوف زاده ۲۵ فوریه ۱۹۴۹ در بیروت، نویسنده لبنانی است. زبان مادری وی عربی است، اما به زبان فرانسه می‌نویسد و آثارش به زبان‌های بسیار ترجمه شده‌است. وی در ۱۹۹۳ جایزه گنکور را برای رمان صخره تانیوس دریافت کرد.
امین معلوف فرزند رشدی معلوف - سیاستمدار و شاعر برجسته دهه شصت - است. پدرش در مجلات الجزیره و صفا کار می‌کرد. امین در لبنان و در دانشگاه فرانسوی سن ژوزف (مدرسه الاباء الیسوعین) تحصیل کرد. کار مطبوعاتی را در ۱۹۷۱ با روزنامه النهار آغاز کرد و تا ۱۹۷۶ به همکاری با این روزنامه ادامه داد. سپس از ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹ در مجله المستقبل قلم زد و در همین سال به پاریس مهاجرت کرد. معلوف پس مدتی کار در سمت سردبیری مجله ژون آفریک (Jeune Afrique) روزنامه‌نگاری را رها کرد و خود را وقف رمان‌نویسی نمود.
نخستین کتابش «جنگ‌های صلیبی از دیدگاه اعراب» (۱۹۸۳) اثری غیر داستانی بود که بر اساس نوشته‌ها، دیده‌ها و گزارش‌های نویسندگان و تاریخ‌نگاران عرب سعی در تحلیل جنگ‌های صلیبی داشت. این کتاب تا آن زمان، دست کم به زبان فرانسه، نخستین کتابی بود که این رویداد تاریخی را بر اساس آرای نویسندگان مسلمان بررسی می‌کرد. معلوف در نگارش این کتاب از مشاهدات جهانگردانی چون ابن اثیر، ابن القلانسی، ابن منقذ و ابن جبیر و مورخانی چون بهاالدین شداد و عمادالدین اصفهانی و ابوالفدا استفاده کرده بود.
دومین کتاب معلوف، لئوی آفریقایی (۱۹۸۶)در قالب رمانی مهیج به شرح زندگانی جهانگردی تقریباً ناشناخته از سده شانزدهم به نام حسن بن محمد وزان مشهور به جیووانی لئو دی مدیجی، معروف به لئوی آفریقایی می‌پرداخت. طی دو سال، سیصد هزار نسخه از این کتاب به فروش رفت و به چندین زبان ترجمه شد.
دومین اثر داستانی معلوف به نام سمرقند در ۱۹۸۸ منتشر شد، داستانی گیرا از سرگذشت دست‌نوشته خیام که در قالب آن دوره‌ای از تاریخ ایران (از ۴۱۱ ق تا ۱۲۹۱ ش) روایت می‌شود. عشق به خیام و رباعیات او بنژامن اُ لوساژ، روزنامه‌نگار و پژوهنده آمریکایی، را به ایران می‌کشاند. او پس از پشت سر گذاشتن حوادث بسیار، سرانجام این دست‌نوشته گرانقدر را به دست آورده و تصمیم دارد تا آن را با خود به آمریکا ببرد. اما تایتانیک، کشتی حامل او و همسرش، غرق شده و با خود صندوقچه طلایی حاوی دست‌نوشته را نیز به اعماق اقیانوس می‌برد.
باغ‌های روشنایی (۱۹۹۱)، چهارمین کتاب معلوف که توانست جایزه خانه انتشارات پاریس را به خود اختصاص دهد، شرح زندگانی مانی است. به گفته معلوف قصد وی از نوشتن این کتاب، که به زندگی و آموزه‌های این پیامبر و نگارگر آشتی‌خواه ایرانی و نقش ستودنی شاپور اول ساسانی در گسترش آیین او می‌پردازد، شرح حالات روحی انسان و عطش او برای آزادی بوده‌است.
نخستین سده پس از بئاتریس (۱۹۹۲) نتوانست بر خلاف آثار پیشین معلوف توجه چندانی برانگیزد و گمنام ماند. گمنامی این اثر یک سال بعد با کتاب صخره تانیوس جبران شد. صخره تانیوس که برنده جایزه گنکور شد، شرح مجاهدت‌های پدر و پسری برای اعاده حیثیت خود است و از خلال ماجرایی روستایی به واقعیت‌های امروز لبنان می‌پردازد.
هفتمین اثر معلوف، بندرهای شرق، رنج‌های لبنان را در قالب زندگی جوانی به نام عصیان روایت می‌کند. اما این کتاب با آثار پیشین معلوف تفاوتی بنیادین دارد؛ این بار شخصیتی تاریخی در مرکز اثر نیست و نویسنده نیز چندان به تاریخ پایبندی نشان نمی‌دهد.
ویژگی برجسته سبک معلوف، مقطع‌نویسی است. در نوشته‌های او هر جمله حیات مستقل دارد، به این شکل که وقتی او می‌تواند-و حتی در برخی موارد باید- جملات را به هم متصل کند، با نقطه از هم جدایشان می‌کند.
امین معلوف از کسانی است که در جایگاه روزنامه‌نگار، در ماجرای انقلاب اسلامی سال ۵۷ روح‌الله خمینی را از پاریس تا تهران همراهی کرد.
رمان سرگشتگان ترجمه حمیدرضا مهاجرانی ا نشر روزنه ۱۳۹۷
تهرانجلس () یا پارس کوچک () یک تکواژ چندوجهی است که از ترکیب «تهران» پایتخت ایران و «لس آنجلس» مشتق شده‌است. پیشینه ایرانیان لس آنجلس در وست‌وود، لس آنجلس به پس از انقلاب ۱۳۵۷ بر می‌گردد که باعث شد هزاران ایرانی به ایالات متحده مهاجرت کنند.
تقاطع بلوار وست‌وود و خیابان ویلکینز توسط شهرداری لس‌آنجلس به‌عنوان چهارراه پارسی شناخته می‌شود.
طبق گزارشِ رادیو ملی آمریکا (NPR)، تا ۲۰ درصد جمعیت کل بورلی هیلز را مقیمان ایرانی تشکیل می‌دهند.Living in Tehrangeles: L.A.'s Iranian Community : NPR سایت گوگل در سال ۲۰۱۲ این منطقه را با نام تهرانجلس ثبت کرد.تهرانجلس در گوگل-انتخاب کد تلفن این منطقه ۳۱۰ است که با پیش‌شماره ۴ آن مختص این منطقه‌است. کد پستی این منطقه ۹۰۲۱۰ و ۹۰۲۱۱ است.
این اصطلاح به کنایه در مورد خود لس آنجلس به دلیل حضور بسیار ایرانی‌ها نیز به کار می‌رود و به خصوص پس از وقوع انقلاب سال ۱۳۵۷و موج ورود مهاجرین ایرانی به این نواحی شایع شد. اوایل یک جمعیت کوچک ایرانی در وست‌وود، لس آنجلس محله وست‌ساید در دهه ۱۹۶۰ متمرکز بود. بعداً به علت حوادث انقلاب ۱۹۷۹ ایران، مهاجرت به این منطقه چندین برابر شد. همچنین داستان کوتاه طنزی نیز از سید ابراهیم نبوی در مجموعه داستانی به همین نام وجود دارد.تهرانجلس. سید ابراهیم نبوی. انتشارات روزنه. شابک (ISBN 964-6176-59-3) تهران ۱۳۷۸ بلوار وست‌وود به دلیل وجود مغازه‌ها و رستوران‌های ایرانی بسیار معروف شده‌است. ایرانیان مقیم خارج لس آنجلس وارد طیف گسترده‌ای از رسانه‌ها از جمله مجلات، روزنامه‌ها، رادیو و ایستگاه‌های تلویزیونی شد و در زمان زندگی در خارج از کشور به تولید فرهنگ مدرن جهانی ایرانی کمک زیادی کرد. گورستان معروفی به نام گورستان وست وود در این منطقه وجود دارد که محل دفن افراد مشهوری همچون مرلین مونرو، هایده، نادر نادرپور و مهستی می‌باشد.
لازم به یادآوری است که در سال ۱۳۵۰ خورشیدی و پیش از انقلاب سال ۵۷، دو شهر تهران و لس آنجلس شهرهای خواهر خوانده اعلام شده بودند.مجله خواندنیها. ۱۰ مهرماه.
آراگورن () یک شخصیت و یک قهرمان در "ارباب حلقه‌ها" نوشتهٔ جی. آر. آر. تالکین است. آراگورن که تکاوری از شمال بود، نخست با نام استرایدر معرفی شد و بعداً معلوم شد که وارث ایسیلدور، پادشاهی گاندور است. او یکی از دوستان مورد اعتماد گندالف بود و بخشی از جستجوگران برای از بین بردن حلقه یگانه بود و ارباب تاریک سائورون را شکست داد. همان‌طور که در داستان آراگورن و آرون گفته شده‌است، او عاشق الف جاویدان، آرون، شد؛ پدر آرون، الروند، آن‌ها را از ازدواج منع کرد مگر این‌که آراگورن پادشاه آرنور و گوندور شود.
پس از از دست دادن گندالف در معدن‌های موریا، آراگورن هدایت یاران حلقه را بر عهده گرفت. هنگامی که یاران از هم جدا شدند، او هابیت‌های مریادوک برندی‌باک و پرگرین توک را با کمک لگولاس الف و گیملی دورف در جنگل فنگورن تعقیب کرد. او سپس در نبرد درهٔ هلم و دشت‌های پله‌نور شرکت کرد. پس از شکست نیروهای سائورون در گوندور، او ارتش گوندور و روهان را در مقابل دروازهٔ سیاه موردور رهبری کرد و توجه سائورون را پرت کرد و فرودو بگینز و سم‌وایز گمجی را قادر ساخت تا حلقهٔ یگانه را نابود کنند. آراگورن توسط مردم گوندور به عنوان پادشاه مورد قبول قرار گرفت و پادشاه گوندور و آرنور شد. او سپس با آرون ازدواج کرد و ۱۲۲ سال حکومت کرد.
تالکین این شخصیت را در یک دوره طولانی توسعه داد و از هابیتی با نام مستعار تروتر آغاز کرد. او پیش از رسیدن به انسانی به نام آراگورن، نام‌های زیادی را امتحان کرد.
مفسران چهره‌های تاریخی نظیر پادشاه اسوالد نورثومبریا و پادشاه آلفرد بزرگ را به عنوان منابع الهام آراگورن مطرح کرده‌اند و و به موازی‌هایی مانند گذراندن وقت در تبعید و افزایش ارتش برای بازپس‌گیری پادشاهی‌های خودشان اشاره کرده‌اند. آراگورن با شخصیت کرایست به عنوان پادشاه مقایسه شده‌است و با استفاده از نبوت به موازات پیشگویی عهد عتیق دربارهٔ مسیحا کامل شد. دیگران وضعیت ادبی او را با استفاده از طبقه‌بندی نورتروپ فرای ارزیابی کرده‌اند و می‌گویند در حالی که هابیت‌ها در حالت «میمتیک کم» هستند و شخصیت‌هایی مانند ایومر در حالت «میمتیک بالا» قرار دارند، آراگورن به سطح قهرمان «رمانتیک» می‌رسد، زیرا از نظر توانایی و طول عمر نسبت به اطرافیان خود برتر است.
آراگورن در ۱ عصر سوم ۲۹۳۱ دیده به جهان گشود؛ و تنها دو سال بعد از تولدش هنگامی که پدرش آراتورن دوم توسط اُرکها کشته شد شانزدهمین سالار دونه داین گشت. مادر آراگورن گیل رائن او را به منزل الروند در ریوندل برد تا در آنجا زندگی کند. الروند آراگورن را به عنوان پسر خوانده‌اش می‌پذیرد و نام استل را برای او برمی‌گزیند. آگورن تا سال ۲۹۵۱ از نام واقعی و جد و سلسله‌اش آگاه نشد تا هنگامی که او به بیست سالگی رسید الروند تشخیص داد که او دیگر برای خودش مردی شده‌است و در این زمان دو گنجینه سلسله ایسیلدور را به او واگذار کرد: حلقه باراهیر و تکه‌های شمشیر نارسیل.
روز بعد آراگورن، آرون را می‌بیند که از لوتلورین به ریوندل بازگشته تا پدرش الروند را ببیند. هنگامی که آراگورن آرون را دید او را تینوویل خواند، چرا که زیبایی خیره‌کننده‌اش یادآور لوتین تینوویل، الفی که زندگی جاودانه‌اش را فدای عشق برن فانی نمود، آراگورن در عشق آرون گرفتار می‌شود. الروند به آرون تذکر می‌دهد که اگر او آراگورن را انتخاب نماید می‌بایست همانند لوتین فانی شود و همچنین سن و تجربه و به علاوه دودمانش بسیار فراتر از آراگورن است. الروند به آراگورن می‌گوید که آزمایش‌ها و وقایع بسیاری در انتظار او است:
آراگورن ریوندل را ترک می‌کند و برای کسب دانش و تجربه به ماجراجویی در سرزمین میانه می‌پردازد. ابتدا به دورترین نقاط شرق رون و سپس به جنوب به هاراد می‌رود. حتی یکبار از موریا از دروازه دیمریل می‌گذرد و حتی در اطراف موردور پرسه می‌زند تا دربارهٔ نقشه‌های ساورون آگاه شود. در ۲۹۵۶ او گندالف خاکستری را ملاقات می‌کند و دوست و متحد هم می‌شوند و مدتی را هم با یکدیگر سفر و طی طریق می‌کنند.
آراگورن مدتی در خدمت پادشاه روهان، تنگل بود و همراه آنان می‌راند؛ و مدتی هم از افسران اکتالیون دوم. کارگزار گاندور بود. در آنجا آراگورن هویتش را مخفی نگه می‌داشت و او را تورونگیل (شاهین ستاره) می‌خواندند. چرا که سرعت و دید زیادی داشت و ستاره‌ای نقره‌ای را با خود حمل می‌نمود. او به اکتالیون اخطار داد تا به سارومان جادوگر اعتماد نکند و پس از آن به جنوب رفت تا دزدان دریایی آمبار را مهار کند. اکتالیون به افسر مرموز خودش حتی بیشتر از فرزندش دنه تور علاقه داشت ولی آراگورن یک روز ناگهان گاندور را ترک کرد همان‌طور که ناگهان آمده بود.
سال ۲۹۸۰ آراگورن به سمت ریوندل بر می‌گردد تا اندکی بیاساید. چرا که بسیار خسته بود. هنگامی که به لوتلورین رسید آرون را در آنجا یافت. آن‌ها فصلی را با هم در جنگل نقره‌ای گذراندند و در جشن نیمه تابستان (۲۴ ژوئن) بر فراز کرین آمروت با یکدیگر نامزد شدند. اما در برگشت آراگورن به ریوندل الروند به او گفت که آرون با کسی کمتر از پادشاه گاندور و آرنور ازدواج نمی‌کند. برای همین دوباره آراگورن راهی حیات وحش شد. (البته این شرط در مقایسه با شرطی که تینگول برای ازدواج برن فانی و لیتویین مبنی بر باز پس‌گیری سیلماریل از چنگال مورگوت شرط سبکی به حساب می‌آمد و در هر دو مورد بهای بسیاری که همانا فانی گشتن آرون و لیتویین بود می‌بایست پرداخت گردد)
وقتی آراگورن از منزل مادرش در اریادور دیدن کرد او به آراگورن گفت که او نمی‌تواند با سایه که هر آن در حال فزونی است مواجه شود و برای همین به زودی خواهد مرد.
آراگورن تلاش کرد تا او را آرام کند. از همین رو به او گفت: «شاید در ورای تاریکی نور نیز باشد؛ و اگر چنین شد، خواهانم که تو نیز آن را بینی و خوش باشی» اما جوابش تنها این بود. Onen i-Estel Edain, ú-chebin estel anim (من به دونه داین امید دادم؛ ولی امیدی برایم نمانده‌است)
گیل رائن قبل از بهار بعدی در ۳۰۰۷ از دنیا رفت.
پس از آنکه بیلبو بگینز حلقه جادویش را به فرودو داد در سال ۳۰۰۱ گندالف ترسش را مبنی بر اینکه حلقهٔ یکتا دوباره پیدا شده‌است با آراگورن در میان گذاشت. دونه داین تمام مدت مراقب شایر بودند و آراگورن به گندالف پیشنهاد کرد تا دنبال گالوم بگردند. سال‌ها آراگورن به دنبال گالوم در سرزمین‌های وحشی میرکوود یا دره‌های اندویین تا به دروازه‌های سیاه و دره مورگول در اطراف موردور گشت. تا سرانجام آراگورن رد گالوم را که از موردور تا به باتلاق‌های مرگ می‌رسید یافت. او گالوم را دستگیر کرد و با خودش به میرک وود آورد. جایی که آن موجود تا پیش از فرارش در ژوئن ۳۰۱۸ زندانی بود.
در ۱ می ۳۰۱۸ آراگورن با گندالف در سارن فورد بر روی برندی و این در جنوب شایر ملاقات می‌کند. او در ملاقاتش با جادوگر مطلع می‌شود که فرودو شایر را در پایان سپتامبر ترک می‌کند. با باور به اینکه فرودو با وجود گندالف در آمان است آراگورن به سفر می‌رود و برای ماه‌ها بر نمی‌گردد. بعد آراگورن از گیلدور مطلع می‌شود که گندالف غیبش زده و اشباح حلقه در سفرند و فرودو در جاده در حال طی طریق است در حالی که تنها رفقای هابیتش او را همراهی می‌کنند.
آراگورن در غروب ۳۰ سپتامبر جستجویش را برای فرودو آغاز کرد. او دربارهٔ هابیت‌ها از تام بامبادیل شنید که در جاده شرقی در نزدیکی بری در حال سفراند. آراگورن برای یافتن فرودو به مهمانخانه اسبچه راهوار می‌رود و او را بعد از استفاده تصادفی فرودو از حلقه می‌یابد.
آراگورن به فرودو اخطار می‌دهد که اشباح حلقه در تعقیب او هستند و هدایت و حمایتش را به آن‌ها پیشنهاد می‌نماید. سپس بارلیمن نامه گندالف را که دربارهٔ آراگورن می‌باشد را به فرودو می‌دهد. در این نامه شعری وجود داشت که سروده بیلبو بود.
و از آن پس آراگورن با فرودو و دوستانش همراه می‌شود. در این زمان او ۸۷ سال دارد و نقش خویش را در جنگ حلقه بر عهده می‌گیرد. با این کار نه تنها فرودو را در به انجام رساندن مأموریتش کمک می‌کند بلکه خود را نیز به پادشاهی نزدیک تر.
فرودو و آراگورن به همراه دوستانشان راهی ریوندل می‌شوند و در ودرتاپ توسط اشباح حلقه مورد حمله قرار گرفته و پادشاه جادوپیشه فرودو را با شمشیرش زخمی می‌کند. آن‌ها به ریوندل می‌روند و در آنجا فرودو به کمک ارباب الروند نجات پیدا می‌کنند. در آنجا آراگورن دوباره با آرون ملاقات می‌کند و شورای الروند در ۲۵ اکتبر تشکیل می‌گردد. در ریوندل آراگورن خودش را به عنوان نواده الندیل معرفی و تصمیمش را بررفتن به میناس تیریت ابراز می‌کند. تکّه‌های شمشیر نارسیل را در آهنگری‌های الف‌ها دوباره به هم جوش می‌دهند و آراگورن از آن پس آن را آندوریل، شعله غرب، می‌خواند. آراگورن در ۲۵ دسامبر ۳۰۱۸ با یاران حلقه از ریوندل خارج می‌شوند و به سمت جنوب می‌روند.
یاران به کمک آراگورن و بورومیر از میان کولاک‌ها از درگاه ردهورن می‌گذرند اما پیش روی برایشان بسیار سخت می‌گردد و برای همین بنا بر پیشنهاد فرودو مسیر موریا را انتخاب می‌کنند. گروه در ۱۵ ژانویه ۳۰۱۹ به معادن موریا وارد می‌شوند و در تالار مزربول توسط ارکها مورد حمله قرار می‌گیرند. آن‌ها به سمت پل خزد-دوم فرار می‌کنند و در آنجا گندالف با بالروگ روبرو می‌شود. او پل را فرو می‌ریزد تا مسیر عبور بالروگ را نابود کند ولی خودش هم به درون مغاک سقوط می‌کند.
از آن پس آراگورن رهبری گروه را بر عهده می‌گیرد و گروه را به سمت لوتلورین می‌برد. جایی که گالادریل بانوی جنگل طلایی را می‌شناخت. در هنگام عزیمت گالادریل جواهری سبز راکه بر روی زمینه نقره پرداخته شده بود و به سان سنجاقی با نمای عقاب را بود، به آراگورن داد. چرا که آرون این را برای آراگورن در آنجا گذاشته بود. آن اله سار یا جواهر الفی بود. همان نامی که آراگورن بعد از پادشاه شدنش به آن نام شناخته شد.
آراگورن لوتلورین را در ۱۶ فوریه ترک کرد و با قایق در رودخانه اندوین به سمت جنوب رفتند تا به آرگونات (ارگون‌ها) رسیدند. دو مجسمه سنگی بسیار عظیم از آناریون و ایزیلدور.
افراد در کرانه غربی آندوین در پارت گالن اردو زدند. ارک‌ها به آن‌ها حمله کردند و مری و پیپین را به اسارت بردند و بورومیر کشته شد. فرودو و سم به سمت موردور حرکت کردند ولی آراگورن، گیملی و لگولاس به تعقیب ارک‌ها پرداختند تا دو هابیت (مری و پیپین) را از چنگال آن‌ها نجات دهند. سه شکارچی ۲۰۰ کیلومتر را در کمتر از ۴ روز طی کردند تا در ۳۰ فوریه به روهان رسیدند. در آنجا با ائومر، سومین فرمانده ریدرمارک و سوارانش ملاقات کردند. در آنجا مطلع شدند که روهیریمها ارک‌ها را کشته‌اند ولی نشانه‌ای از هابیت‌ها در آنجا ندیدند و به آن‌ها دو اسب، هاسوفل برای آراگورن و آرود برای لگولاس و گیملی، می‌دهند. آراگورن به مرز جنگل فنگورن می‌تازد و در آنجا با گندالف که دوباره فرستاده شده بود ملاقات می‌کند و همراه می‌شود.
از اینجا آراگورن وارد قلمرو تئودن پادشاه روهان می‌شود. گندالف در ۲ مارس به کاخ تئودن وارد شده و روح او را از چنگال سارومان نجات می‌دهد. سپس روهیریمها بنا بر نصیحت گندالف برای رهایی از حملات آیزنگارد به استحکامات هلم پناه می‌برند. در نبرد دژ هلم پادشاه تئودن و آراگورن در کنار هم می‌تازند و در نبرد هورن برگ با کمک افراد فانگورن و گندالف سپید پیروز می‌شوند و در بازدید از آیزنگارد که توسط اِنت‌ها تصرف شده‌است مری و پیپین را دوباره می‌بیند و در آنجا پلانتیر ارتانک یافت می‌شود و آراگورن آن را تحت اختیار خود می‌گیرد. بعد پادشاه روهان تصمیم می‌گیرد برای کمک به گاندور به سمت آنان حرکت کند تا بتواند به آن‌ها در برابر هجوم موردور کمک کند.
آراگورن دونه داین و پسران الروند را ملاقات می‌کند. آن‌ها همراه خودشان اسب آراگورن روهرین و پرچمی را که بانو آرون برایش ساخته را تحویل می‌دهند. او خودش را در پلان تیر به ساورون نمایش می‌دهد و بنا بر گفتار الروند تصمیم می‌گیرد تا جاده مردگان را در پیش گیرد.
گروه در ۸ مارس وارد مسیر مردگان شد؛ و آراگورن به عنوان وارث ایزیلدور پیمان شکنانی را که عهدشان را با ایزیلدور مبنی بر مبارزه با سایرون شکسته بودند به نشانهٔ سنگ ارخ فراخواند و به کمک آن‌ها سپاه دزدان دریایی را در پله گیر که از بیش از ۵۰ کشتی جنگی ساخته شده بود شکست داد و پس از آن مردگان را آزاد کرد. او در آنجا ارتشی بیش از ۴۰۰۰ نفر تهیه کرد و به رهبری آنگبور، از لامدون به سمت میناس تیریت فرستاد.
آراگورن با کشتی به سمت شمال آندوین راند و در ۱۵ مارس در میانه نبرد په له نور به میناس تیریت رسید؛ و تا پایان نبرد و پیروزی در آنجا مبارزه کرد. در ۱۶ مارس آراگورن امراهیل و ائومر را فراخواند تا دربارهٔ عملیّات جنگی رای زنی کنند و تصمیم بر آن شد برای آنکه حامل حلقه بتواند مأموریت خویش را انجام دهد سپاه به دروازه سیاه حمله کند تا چشم ساورون را گمراه کنند. آراگورن سپاه غرب را در ۱۸ مارس از میناس تیریت به سمت دروازه سیاه راند. شمار آن‌ها در حدود ۷۰۰۰ نفر بود. هنگامی که به خرابه‌های مورانون رسیدند آراگورن به کسانی که ضعیف تر بودند یا ترسیده بودند فرمان داد که به جای رفتن به جنگ موردور به تصاحب کایر آندروس اقدام ورزند.
در ۲۵ مارس سپاه به دروازه سیاه رسید. در نبرد مورانون در جلوی دروازه سیاه سپاه به دستور آراگورن به دو دسته تقسیم شد. این نبرد به فرماندهی آراگورن آنقدر ادامه داشت تا سر انجام فرودو توانست حلقه را نابود کند و حکومت سائورون را پایان دهد.
در فلق ۱ می آراگورن به دروازه میناس تیریت وارد شد و کارگذار فارامیر مقدم شاه را گرامی داشت و مراسم تاج‌گذاری را سامان داد. در هنگام تاج‌گذاری آراگورن سخنانی را گفت که الندیل به هنگام ورود به سرزمین میانه بر زبان رانده بود: "Et Eärello Endorenna utúlien. Sinome maruvan ar Hildinyar tenn' Ambar-metta! (از دریای بزرگ به سرزمین میانه آمدم. در اینجا اقامت خواهم گزید؛ و نیز وارثان من تا آخرین بازپسین روز جهان؛ و از آن پس آراگورن فرزند آراتورن شاه خوانده شد)
آرون و پدرش الروند در جشن وسط تابستان ۲۴ ژوئن به میناس تیریت رسیدند؛ و عصای سلطنتی شمال از طرف الروند به آراگورن تقدیم شد. در روز بعد آراگورن با آرون ازدواج کرد.
دوره سلطنت پادشاه اله سار ۱۲۰ سال به طول انجامید. در این دوره پادشاه کلیّه موجودات اهریمنی را از بین برد و صلح و دوستی را به سرزمین میانه بازآورد. دو قلمرو آرنور و گاندور دگرباره متحد شدند و پایتخت شمالی آنومیناس دوباره ساخته شد. پادشاه اله سار جنگل درودان را به مردم قان-بوری-قان بخشید و مردان را از ورود به آنجا منع کرد. سرزمین‌های دیل و کوه تنها را تحت فرمان او بودند. پادشاه فارامیر را فرمانده ایتیلین گرداند و شورای عالی گاندور را با فارامیر، شاهزاده ایمراهیل و باقی اربابان و مالکان و فرماندهان جنگی تشکیل داد. در سال ۶ دوره چهارم، آراگورن، شایر را سرزمینی آزاد تحت حمایت عصای سلطنتی شمال اعلام و در سال ۱۳ تاین، ارباب باکلند و مایور از میشل دلوینگ را جزو مستشاران شمال اعلام کرد.
پادشاه و ملکه در سال ۱۵ به شمال سفر کردند و با سام، مری و پیپین در پل برندی و این ملاقات کردند. سام و خانواده‌اش به گاندور در جنوب رفتند و در سال ۲۱ در آنجا زندگی کردند. مری و پیپین نیز شایر را ترک گفتند و به گاندور آمدند و تا سال ۶۴ تا هنگام مرگشان در آنجا ساکن بودند.
در سال ۱۲۰ دوران چهارم پادشاه اله سار آگاه شد که پایان عمرش نزدیک است. از همین رو به منزل پادشاهان در خیابان خاموش رفت. او با پسرش الداریون و دخترانش بدرود گفت و تاج و عصا را به الداریون تحویل داد. آرون تا زمان مرگ آراگورن در کنار او همراهش بود.
در فیلم سه گانهٔ ارباب حلقه‌ها ساختهٔ پیتر جکسون یک تغییر بزرگ در شخصیّت آراگورن (با بازی ویگو مورتنسن) وجود دارد. در کتاب علّت اینکه چرا آراگورن برای رسیدن به پادشاهی به عنوان نواده ایزیلدور تلاش می‌کند کاملاً مشخص است و خود آراگورن نیز خواهان این امر است ولی در فیلم به گونه‌ای نشان داده شده که آراگورن در ابتدا برای گرفتن تاج و تخت دچار شکّ و تردید است و می‌ترسد پادشاه شود تا آنکه ناگهان در نیمه شبی لرد الروند از ریوندل به روهان می‌آید و از او می‌خواهد که پادشاهی را بپذیرد.
آراگورن ۲:
معنی آراگورن دوّم دقیقاً معلوم نیست. با توجّه به برخی یادداشت‌های ج.ر.ر. تالکین در دانشگاه مارکویت معنی «دلاوری شاهانه» مناسب به نظر می‌رسد؛ و پدرش ورا آراگورن نام نهاد. نامی که قبلاً در خاندان سپه سالاران استفاده شده‌بود. انا آیوورون در نامش بایستاد و گفت «دلاوری در خور شاهان» (گویا نام از همین تفسیر شده‌است) «بادا همان شود. اما من بر سینه او سنگ سبز را می‌بینم و از آن نام حقیقی او باید مشتق شود و دولتش دوباره آوازه یابد. تا باشد که یک درمانگر و تجدیدکننده شود.»تاریخ سرزمین میانه. جلد ۱۲. مردمان سرزمین میانه. دیباچه
بخش آرا از آران به معنای پادشاه می‌آید. امّا معنای قسمت دوّم دقیق نیست. در بخش مشتقات گون به معنای دلاوری است در حالی که گورن بی پروا معنی شده‌است. از همین رو شاه بی پروا نیز معنای ممکن دیگری برای آراگورن به‌شمار می‌آید. اگرچه با توجه به ماهیّت این شخصیّت چندان مناسب نیست. (تاریخ سرزمین میانه. جلد ۵. مدخل‌های کانKAN و گورGOR)
در کتاب راهنمای سرزمین میانه از رابرت فاستر معنای پادشاه درخت (_ورن به معنای درخت است) را گفته‌است ولی تالکین در نامه ۳۴۷ گفته‌است که نام آراگورن از _ورن به معنای درخت مشتق نشده. تالکین معنای آراگورن را در آن نامه نگفت ولی در مقابل نوشت که او فرصت توضیح معانی تمام اسامی سلسله آرته داین را ندارد!
آراگورن دوّمین وارث ایزیلدور است که این نام را دارد. جدّ او آراگورن اوّل در سال ۲۳۲۷ توسط گرگ‌ها کشته شد.
استل :
الروند هنگامی که آراگورن را به عنوان فرزند خوانده خود در سال ۲۹۳۳ پذیرفت این نام را بر او نهاد. استل به معنای امید است. (ارباب حلقه‌ها: ضمیمه الف)
شاید این با آخرین جملات گیل رائن مادر آراگورن مرتبط بوده و منظور از استل (البته استل نخست) در آن سخنان آراگورن باشد.
Onen i estel edain // ú-chebin estel anim
من به دونه داین امید (=آراگورن) دادم // اما امیدی برایم نمانده
سالار دونه داین
آراگورن در سال ۲۹۳۳ با مرگ پدرش سالار دونه داین شد و در آن زمان تنها ۲ سال داشت. اما تا سال ۲۹۵۱ که به ۲۰ سالگی رسید در این باره چیزی به او گفته نشد. (ارباب حلقه‌ها: ضمیمه الف)
دون آدان
به عنوان سالار دونه داین اراگورن توسط بیلبو و باقی ساکنان ریوندل دون آدان خوانده می‌شد. معنای دون آدان مرد غربی یا همان نومه نوریان است. دون در زبان الفی یعنی غرب و آدان یعنی انسان (جمع آن اداین می‌شود)
وارث ایزیلدور
آراگورن نواده مستقیم ایزیلدور فرزند الندیل بود. الندیل آخرین ارباب آندوین از نومه نور و اولین پادشاه گاندور و آرنور.
تورونگیل
تورونگیل نامی بود که توسط مردان گاندور در زمان خدمت او به اکتالیون دوّم به او داده شد؛ و به معنای شاهین ستاره است. مربوط است به سرعت و تیزبین بودن او و ستاره نقره‌ای که او می‌پوشید.
استرایدر (راه‌ور)
استرایدر نامی بود که در بری و مناطق اطراف به اراگورن اطلاق می‌شد زیرا که او مناطق اطراف و دهکده‌ها را با قدم‌های بلند خویش می‌پیمود.
«این که اسمش چیه رو هیچ وقت نشنیدم؛ ولی این اطراف صداش می‌کنن استرایدر. چون با قدم‌های بلندش این ور و اون ور شلنگ میندازه. اگرچه به هیچ کی نمیگه چی باعث شده اینقدر عجله داشته باشه.»
ارباب حلقه‌ها: یاران حلقه
آراگورن در شؤرای الروند روشن می‌سازد که نام استرایدر توهین آمیز است. اما او خودش را اوّلین بار به این نام به فرودو و بقیه هابیت‌ها معرّفی کرد؛ و آن‌ها هم او را به همین شکل صدا می‌زدند (در میناس تیریت وقتی یکی از هابیت‌ها آراگورن را استرایدر صدا زد ایمراهیل انرا به شکلی توهین شمرد و تعجب کرد). بعدها آراگورن معادل کوینیایی تلکونتار را به عنوان نام سلطنتی خویش برگزید.
اله سار
آراگورن وقتی که به عنوان پادشاه گاندور و آرنور تاجگذاری کرد نام اله سار را برگزید. این نام از جواهر سبزی به شکل شاهین که توسط بانو گالادریل در هنگام ترک لوتلورین به او هدیه داده شده بود می‌آید.
«در این ساعت من نامی را که برایت پیشگویی کرده بودند بر تو می‌نهم. اله سار، گوهر الفی خاندان الندیل» ارباب حلقه‌ها: یاران حلقه وداع با لورین
الف استون (گوهر الفی)
گوهر الفی معادل محاوره‌ای اله سار است.
و او را به خاطر جواهر سبزی که می‌پوشید گوهر الفی نام نهادند؛ و همان نامی که در تولّدش پیشگویی شده بود که به آن ملقب خواهد شد توسط مردمان خودش برایش انتخاب شد.
ارباب حلقه‌ها: بازگشت پادشاه. دوا خانه‌ها
انوینیاتار
به معنای تجدیدکننده.
«در حقیقت به گویش باستان من اله سار هستم. گوهر الفی. انوینیاتار و تجدیدکننده.» و جواهر سبزی را که بر سینه‌اش نشان بود برداشت.
ارباب حلقه‌ها: بازگشت پادشاه – دوا خانه‌ها
تجدیدکننده
تجدیدکننده معادل محاوره‌ای انوینیاتار است.
تلکونتار
تلکونتار نامی بود که آراگورن برای خاندانش انتخاب کرد. تلکونتار معادل کوینیایی استرایدر است. بخش تلکو در کوینیا یعنی پا و –ونتارو به معنای مولّد، والدین است.
«اما استرایدر نام خاندان من خواهد بود. اگر زمانی این خاندان بنیان نهاده شود. در زبان برین چندان هم بی مسمّیٰ نیست؛ و نام من و نام همه وارثان شخص من تلکونتار خواهد بود.»
پادشاه سرزمین‌های متّحد آرنور و گاندور
در ۱ می۳۰۱۹ در روز تاجگذاری، آراگورن تاج پادشاهی گاندور و عصای سلطنتی آرنور را گرفت و دو قلمرو تحت فرماندهی او متحد شدند.
ارباب سرزمین‌های غربی
گندالف آراگورن را پادشاه گاندور و ارباب سرزمین‌های غربی خواند. (ارباب حلقه‌ها: بازگشت پادشاه)
پادشاه غرب
آراگورن به نام "پادشاه غرب" نیز خوانده شده‌است. (ضمیمه ب)
ارباب درخت سپید
لگولاس آراگورن را به نام ارباب درخت سپید صدا زد. به نشان درخت سپید که سمبل گاندور بود (ارباب حلقه‌ها: بازگشت پادشاه)
سبک پا (وینگ فوت)
ائومر وقتی آگاه شد که سه مرد حدود ۲۰۰ کیلومتر را در کمتر از ۴ روز در پی تعقیب یوروک=هی‌های که مری و پیپین را به اسارت برده بودند طی کرده‌است آراگورن را سبک پا خواند.
ساق دراز (!) لانگ شنکس
بیل فرنی آراگورن را ساق دراز صدا زد؛ که علّت آن پاهای دراز ان نگهبان بود.
استرایدر فضول بی‌ارزش (!)
بیل فرنی همچنین آراگورن را استرایدر فضول بی‌ارزش خطاب کرد. شاید اشتباهاً فکر می‌کرده او غیرقابل اعتماد است. شاید هم به علّت رفت‌وآمدهای بدون اخطار آراگورن بوده‌است.
تروتر (چابک)
در دستنوشته‌های اوّلیّه ارباب حلقه‌ها شخصیّتی که قرار بود آراگورن باشد هابیتی به نام تروتر بود. (این ربطی به آراگورن که درباره‌اش داریم صحبت می‌کنیم ندارد ولی بد نیست بدونید) (تاریخ سرزمین میانه – جلد ششم)
"«ای مردان گاندور، اکنون سخنان کارگزار این قلمرو را بشنوید! بنگرید! سرانجام کسی آمده‌است که خود را وارث سلطنت می‌داند. اینک آراگورن پسر آراتورن، سرکرده دونه داین آرنور، فرمانده سپاه غرب، صاحب ستاره شمال، به کارگیرنده شمشیری که از نو ساخته‌اند، فاتح نبرد، کسی که دستانش شفابخش است، گوهر الفی، اله سار از تبار والاندیل، پسر ایزیلدور، پسر الندیل نومه نوری، ...»
۲۹۳۱
۱ مارس: تولد آراگورن
۲۹۳۳
مرگ پدر آراگورن. آراتورن دوم. مادر او گیل رائن او را به ریوندل می‌برد و الروند او را به عنوان پسر خوانده‌اش می‌پذیرد و او را استل (به معنی امید) نام می‌نهد.
۲۹۵۱
آراگورن نام حقیقی و تبارش را از زبان الروند می‌شنود و تکه‌های نارسیل را دریافت می‌دارد. آراگورن با آرون در ریوندل آشنا می‌شود؛ و ماجراهایش در دنیای وحشی بیرون آغاز می‌شود.
۲۹۵۶
آراگورن با گندالف آشنا می‌شود.
۲۹۵۷–۸۰
آراگورن در سرزمین میانه سفر می‌کند و به پادشاه روهان تنگل و کارگزار گاندور اکتالیون خدمت می‌کند
۲۹۸۰
آراگورن آرون را در لوتلورین می‌بیند و با هم درعید ۲۴ ژوئن نامزد می‌شوند.
۳۰۰۱
آراگورن بنا به درخواست گندالف شروع به یافتن گالم می‌کند
۳۰۰۷
بهار: فوت مادر آراگورن گیل رائن
۳۰۰۹
آراگورن جستجویش را برای گالم از سر می‌گیرد.
۳۰۱۸.
۱ فوریه: آراگورن گالم را در باتلاق‌های مرگ اسیر می‌کند
۲۱ مارس: آراگورن گالم را به نزد تراندویل پادشاه جنگل میرک می‌برد تا از او در بند نگهداری کنند.
۱ می: آراگورن گندالف را در گدار سارن می‌بیند و مطلع می‌شود که فرودو در سپتامبر شایر را ترک می‌کند
۲۹ سپتامبر: آراگورن با فرودو بگینز در بری آشنا می‌شود.
۳۰ سپتامبر: آراگورن هابیت‌ها را به خارج از بری هدایت می‌کند.
۶ اکتبر: پنج تن از اشباح حلقه به اردوگاه آن‌ها در ودرتاپ حمله می‌کنند.
۱۳ اکتبر: آراگورن نشانه‌هایی از گلورفیندل را در آخرین پل می‌یابد.
۲۰ اکتبر: فرودو از گدار برونین به ریوندل می‌گریزد. آراگورن و باقی هم به دنبال او.
۲۵ اکتبر: شورای الروند. آراگورن تکه‌های نارسیل را به نمایش می‌گذارد و مقصودش را رفتن به میناس تیریت اعلام می‌دارد.
۱۸ دسامبر :آراگورن به یاران حلقه می‌پیوندد.
۲۵ دسامبر: یاران از ریوندل خارج می‌شوند.
۳۰۱۹
۱۱ ژانویه: طوفان در کارادهراس.
۱۳ ژانویه:یاران بر خلاف پیشنهاد آراگورن به موریا می‌روند.
۱۵ ژانویه:گندالف در هنگام مبارزه با بالروگ سقوط می‌کند. آراگورن یاران را به بیرون از موریا هدایت می‌کند و به لوتلورین می‌روند.
۱۷ ژانویه: یاران توسط بانو گالادریل و سله بورن خیر مقدم داشته می‌شوند.
۱۶ فوریه: یاران لوتلورین را ترک می‌گویند و آراگورن مفتخر به نام اله سار می‌شود.
۲۵ فوریه: یاران از میان آرگونات می‌گذرند.
۲۶ فوریه: پراکنده شدن یاران حلقه. آراگون تصمیم می‌گیرد تا یوروک-های‌هایی که مری و پیپین را اسیر کرده‌اند تعقیب نماید.
۳۰ فوریه: سه شکارچی ائومر را می‌بینند و به مرزهای فانگورن می‌رسند.
۱ مارس: سه شکارچی به گندالف می‌پیوندند و راه مدوسلد را پیش می‌گیرند.
۲ مارس :گندالف و سه شکارچی (آراگورن، لگولاس و گیملی) به مدوسلد می‌رسند.
۳ مارس: روهیریم‌ها به دژ هلم پناه می‌برند و نبرد هورن برگ آغاز می‌شود.
۴ مارس :آراگورن با پادشاه تئودن بیرون می‌تازد. در نبرد هورن برگ با کمک افراد فانگورن و گندالف سپید پیروز می‌شوند.
۵ مارس: سه شکارچی دوباره مری و پیپین را می‌یابند. آراگورن پلانتیر ارتانک را تحت اختیار خود می‌گیرد.
۶ مارس: آراگورن دونه داین و پسران الروند را ملاقات می‌کند. او خودش را در پلان تیر به ساورون نمایش می‌دهد و سپس تصمیم می‌گیرد تا جاده مردگان را در پیش گیرد.
۷ مارس: لشکر به دون هارو می‌رسد. آراگورن تصمیم به ترک ائووین می‌گیرد.