moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
فرانکو در طول مدت تصدی در پارلمان، سه لایحهٔ مهم را ارائه کرد که دو لایحهٔ مرتبط با بهداشت، یکی با هدف افزایش توجه دولت به افراد مبتلا به دیابت و دیگری با تمرکز بر تهیهٔ درمان‌های جدید برای سرطان دهانه رحم از جملهٔ آن‌ها بودند. با این حال، قابل توجه‌ترین پیشنهاد او مربوط به سال ۲۰۱۶ بود، که شامل لایحه‌ای برای تصویب مجازات آزار و اذیت خیابانی با حداکثر هشت ساعت بازداشت توسط پلیس و جریمهٔ ۵۰۰ بولیویانو می‌شد. فرانکو منتقد سرسخت قانون شمارهٔ ۳۴۸ بولیوی بود که به ظاهر حقوق مدنی و سیاسی زنان را تضمین می‌کند و این‌طور استدلال می‌کرد که علاوه بر کمبود منابع عمومی برای اجرا، این قانون نتوانسته‌است به رسیدگی به مسائل عمدهٔ زنان نیز کمک کند. او به‌ویژه اظهار کرده‌است که برای جلوگیری از آزار و اذیت کلامی، کاهش شکاف جنسیتی دستمزدها، افزایش دسترسی و ماندگاری زنان در آموزش و اطمینان از آموزش یکسان مهارت‌ها به دختران و پسران، باید تغییرات فرهنگی وضع شود. لایحهٔ فرانکو در مورد آزار و اذیت خیابانی به‌عنوان بخشی از اصلاحات دولت در سال ۲۰۱۷ در قانون مجازات گنجانده شد، اما کل قانون در نهایت به‌دلیل اعتراض به بخش‌های غیرمرتبط لغو شد. با این وجود، فرانکو بعداً از اینکه حداقل یک بحث ملی را در این زمینه آغاز کرده‌است، ابراز خرسندی کرد.
فرانکو، علیرغم ورود به پارلمان به‌عنوان یکی از حامیان حزب وحدت ملی، روابط خود را با دیگر بخش اصلی وحدت دموکراتیک، یعنی جنبش سوسیال دموکراتیک نیز تقویت کرد، و به گفتهٔ معاون این حزب، جیمنا کوستا، مشاهده شده‌است که او از نخستین روز حضورش در اداره، در جلسات داخلی حزب شرکت کرده‌است. رابطه بین حرب وحدت ملی و جنبش سوسیال دموکراتیک «در نخستین روزی که آنها (قانونگذاران) در سال ۲۰۱۵ بر کرسی‌های خود نشستند، پایان یافت» و بسیاری از کارهای فرانکو به ناچار به مبارزه با گروه بی‌ضابطه و بی‌نظمی که به‌واسطهٔ این اختلافات داخلی ایجاد شده بود، اختصاص یافت. با نزدیک شدن به پایان دورهٔ تصدی او، و با در پیش بودن انتخابات عمومی ۲۰۱۹، این مسائل با شکاف میان حزب وحدت ملی و جنبش سوسیال دموکراتیک بر سر اینکه چه کسی باید گزینهٔ این ائتلاف برای نامزدی در انتخابات ریاست‌جمهوری باشد، برجسته‌تر شد. در نهایت، اسکار اورتیز از جنبش سوسیال دموکراتیک به‌عنوان نامزد ریاست‌جمهوری ائتلاف تازه‌تاسیسی با نام «بولیوی می‌گوید نه» (BDN) معرفی شد، در حالی که ساموئل دوریا مدینا، رهبر حزب وحدت ملی، خروج کامل حزب خود از رقابت را اعلام کرد. فرانکو مدعی شد که این تصمیم در همکاری با نمایندگان فعلی حزب وحدت ملی در پارلمان مورد بحث قرار نگرفته‌است و این موضوع باعث شد که او رسماً از این حزب جدا شود.
در اوایل سال ۲۰۱۹ و در جریان انتخابات سالانهٔ داخلی برای رهبری وحدت دموکراتیک، فرانکو نامزدی خود را برای ریاست این گروه اعلام کرد و وارد رقابت با نامزد از پیش منتخب وحدت ملی، ماریا یوجنیا کالسینا شد. در یک جلسه پرحاشیه، فرانکو با آرای حمایتی جنبش سوسیال دموکراتیک انتخاب شد که باعث تحکیم جدایی او از حزب وحدت ملی شد. نزدیک شدن فرانکو به جنبش سوسیال دموکراتیک زمانی سودمند بود که در ماه ژوئیه، ادوین رودریگز، معاون اورتیز، به‌طور ناگهانی از رقابت کنار گذاشته شد و پراکندگی احتمالی آراء به نفع حزب حاکم، به‌عنوان دلیل این تصمیم اعلام شد. در حالی که ائتلاف بولیوی می‌گوید نه برای انتخاب یک نامزد جدید برای نخست‌وزیری تلاش می‌کرد، نام فرانکو به عنوان یکی از رقبای مهم معرفی شد. پس از محدود کردن فهرست نامزدهای احتمالی به سه نامزد نهایی، فرانکو برای همراهی اورتیز در بلیت این ائتلاف انتخاب شد. با این حال و در نهایت، جذابیت فرانکو به‌واسطهٔ جوان بودنش نتوانست شانس انتخاباتی این ائتلاف را به‌طور قابل توجهی تقویت کند و این ائتلاف در روز انتخابات جایگاه چهارم را کسب کرد.
در مواجهه با موفقیت فاجعه‌بار چهار درصدی در نظرسنجی‌ها، چشم‌انداز جنبش سوسیال دموکراتیک به سرعت بازگشت، زیرا اتهامات تقلب در انتخابات باعث فروپاشی دولت اوو مورالس و الحاق جانین آنیس، سناتور جنبش سوسیال دموکراتیک، به ریاست‌جمهوری شد. با در رأس قرار گرفتن آنیس، این حزب مجدداً کمپین خود را برای انتخابات عمومی ۲۰۲۰ آغاز کرد. در کوچابامبا، جنبش سوسیال دموکراتیک در تلاش برای تصدی فرانکو برای دومین دوره در مجلس نمایندگان، او را در انتخابات نامزد کرد. با این حال، نامزدی او همراه با نامزدی کل برگهٔ پارلمانی حزب پس از تصمیم آنیس برای کناره‌گیری از رقابت، باطل شد. فرانکو مدت کوتاهی پس از پایان دورهٔ تصدی خود، به‌عنوان نامزد شهرداری کوچابامبا از جنبش سوسیال دموکراتیک معرفی شد، اما به دلیل «تفرق شدید» آراء به نفع حزب حاکم از شرکت در انتخابات خودداری کرد.
جان‌محمد بازار، روستایی در دهستان تلنگ بخش تلنگ شهرستان قصرقند در استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۶ نفر (۳۴ خانوار) بوده‌است.
لامبورگینی کالا (به انگلیسی: Lamborghini Calà؛ همچنین با نام ایتال‌دیزاین کالا شناخته می‌‌شود) یک خودروی مفهومی بود که توسط ایتال‌دیزاین برای لامبورگینی طراحی شد. این خودرو اولین بار در نمایشگاه خودرو ژنو ۱۹۹۵ نشان داده شد. این یک نمونه اولیه کاملاً کاربردی بود که هرگز به تولید نرسید. نام آن برگرفته از گویش پیدمونتی‌‌ شمال ایتالیا بود و به معنای "نگاه کن، آن طرف!"
کالا توسط ایتال‌دیزاین برای رفع نیاز لامبورگینی به جایگزینی برای جالپا در نظر گرفته شد که تولید آن در سال ۱۹۸۸ به‌دستور صاحبان آن زمان شرکت، کرایسلر، متوقف شد. زمانی که کرایسلر لامبورگینی را در سال ۱۹۹۴ به مگاتک فروخت، طراحی کالا شکل گرفت، اما زمانی که مگاتک در سال ۱۹۹۸ لامبورگینی را به گروه فولکس‌واگن فروخت، این مفهوم کنار گذاشته شد. پانزده سال پس از پایان تولید، جالپا سرانجام در سال ۲۰۰۳ با گایاردو جایگزین شد که از اصول کالا به‌عنوان الهام‌بخش استفاده می‌کرد.
کالا توسط یک موتور وی۱۰ در وسط نصب شده بود که حداکثر توان خروجی را تولید می‌کرد. این خودرو با یک جعبه‌دنده ۶ سرعته دستی که چرخ‌های عقب را به حرکت در می‌آورد، با شاسی آلومینیومی و بدنه فیبر کربنی دست‌ساز متصل شده بود. این خودرو عناصری را از برخی از خودروهای تولیدی نمادین لامبورگینی، مانند چراغ‌های جلوی میورا و صفحه‌نمایش عریض کانتاش به عاریت گرفته‌است. حداکثر سرعت تخمین زده شد، درحالی‌که شتاب کمتر از ۵ ثانیه بود. کالا بر اساس نمونه اولیه پی۱۴۰ قبلی به سبک گاندینی ساخته شد.
این خودرو روی جلد و در بازی ویدئویی "جنون سرعت ۲" در سال ۱۹۹۷ به نمایش درآمده است.
دانشگاه پزشکی تایپه (TMU) در تایوان در منطقه Xinyi تایپه واقع شده‌است. کالج پزشکی تایپه در سال ۱۹۶۰ تأسیس شد و در سال ۲۰۰۰ به دانشگاه پزشکی تایپه تغییر نام داد. دانشگاه پزشکی تایپه با ده کالج، ۶۰۰۰ دانشجو در سال، پنج بیمارستان (بیمارستان TMU، مرکز پزشکی Wan Fang، بیمارستان Shuang-Ho، مرکز سرطان تایپه، مرکز پزشکی TMU NingBo) و بیش از ۴۰۰۰۰ فارغ‌التحصیل در سراسر جهان به یک دانشگاه در سطح جهانی شناخته می‌شود.
در جولای ۲۰۱۷، "مجله ماهانه Global Views" رتبه‌بندی بهترین دانشگاه‌های تایوان را منتشر کرد که در آن دانشگاه پزشکی تایپه رتبه ۹ را کسب کرد. در این رده‌بندی دانشگاه پزشکی تایپه در هر دو بخش نسبت استاد به دانشجو و متوسط بودجه سالانه برای هر بخش دانشجو در رتبه اول قرار گرفت. در فوریه ۲۰۱۷، "مجله Cheers" لیست ۲۰ دانشگاه برتر عملکرد عالی را منتشر کرد. دانشگاه پزشکی تایپه در رده‌بندی کل کشور در جایگاه دهم قرار گرفت. علاوه بر این، بر اساس رتبه‌بندی دانشگاه آسیایی Times Higher Education (THE) در سال ۲۰۱۷، دانشگاه پزشکی تایپه در رتبه ۹۱ قرار گرفت.
کاتلین بلیک «کیت» کولمن (۲۰ فوریه ۱۸۵۶–۱۶ مه ۱۹۱۵) روزنامه‌نگار و ستون‌نویس روزنامه با اصلیت ایرلندی-کانادایی بود. کلمن اولین خبرنگار معتبر زن جنگی جهان بود که جنگ اسپانیا و آمریکا را برای "گلوب اند میل" در سال ۱۸۹۸ پوشش داد. کلمن همچنین به عنوان اولین رئیس باشگاه مطبوعات زنان کانادا خدمت کرد.
کیت کولمن کاترین فرگوسن از خانواده پاتریک و مری فرگوسن (با نام خانوادگی بورک) در ماه مه ۱۸۵۶ در کسل‌بلیکنی، شهرستان گالوی به دنیا آمد، تولد او اغلب به اشتباه در سال ۱۸۶۴ ذکر می‌شود. پدرش یک کشاورز از طبقه متوسط بود. کاترین در لورتو ابی درراتفارنهام از توابع دوبلین و در یک مدرسه تکمیلی در بلژیک تحصیل کرد. او بعدها عنوان داشت که والدینش بر عشق او به فعالیت‌های خلاق تأثیر گذاشته‌اند. پدرش عشق خود را به کتاب به او داده بود و مادرش که نابینا بود به او علاقمندی و کشش به موسیقی و همچنین نواختن چندین ساز را به او آموخت. قوی‌ترین تأثیر بر زندگی فکری او از عمویش توماس نیکلاس بورک، کشیش دومینیکن و یک لیبرال و خطیب مشهور بود که به او مدارای مذهبی و اجتماعی آموخت، نگرشی که در روزنامه‌نگاری او در بزرگسالی منعکس شد.
کلمن جوان با توماس ویلیس که مردی مسن و ملاک و ثروتمند بود ازدواج کرد، منابع تضاد دارند که ازدواج وی در سن ۱۶ یا ۲۰ سالگی بوده‌است؟ با این همه توماس ویلیس ۴۰ سال از او بزرگتر بود. این زوج یک فرزند داشتند که در اوایل کودکی از دنیا رفت و خود ویلیس نیز بلافاصله پس از آن درگذشت. این ازدواج با خوشبختی همراه نبود و در نتیجه خانواده شوهرش نیز ارثی به وی ندادند. او در سال ۱۸۸۴ به عنوان یک بیوه جوان به کانادا مهاجرت کرد. او در کانادا تا زمانی که با رئیسش ادوارد واتکینز ازدواج کرد به عنوان منشی کار کرد. او در تورنتو و وینیپگ زندگی می‌کرد و در آنجا دو فرزند (تادی و پاتریشیا) از شوهر دومش به دنیا آورد.
در سال ۱۸۸۹، پس از مرگ واتکینز، یا به احتمال زیاد، طلاق آنها، کلمن ابتدا به نظافت خانه‌ها روی آورد تا زندگی خود و دو فرزندش را تأمین کند، سپس شروع به نوشتن مقاله برای مجلات محلی، عمدتاً "شنبه شب" تورنتو کرد.
کلمن سپس در سال ۱۸۹۰ به تورنتو رفت تا روزنامه‌نگاری را دنبال کند. او اولین روزنامه‌نگار زنی بود که مسئول بخش خودش در یک روزنامه کانادایی بود. او توسط "گلوب اند میل" استخدام شد. در دهه ۱۸۹۰ و اوایل دهه ۱۹۰۰، او یک صفحه هفت ستونی در "تورنتو میل" داشت. به نام «پادشاهی زن» که هفته‌ای یک بار منتشر می‌شد. او با نوشتن مقاله‌هایی دربارهٔ موضوعات سبک‌تر و معمولی ستون‌های زنانه که در آن زمان در روزنامه‌ها معمول بود، شروع کرد، موضوعاتی مانند نقد تئاتر، و همچنین یادداشت‌ها و دستورالعمل‌های مد. او علیه فرضیات ویراستاران خود مبنی بر اینکه زنان فقط به خانه‌داری، مد و ستون مشاوره اش علاقه‌مند هستند، شورید و اصرار داشت که دربارهٔ چیزهای دیگری بنویسد که معتقد بود به آنها علاقه دارد: سیاست، تجارت، مذهب و علم. ستون او به قدری صریح بود که طرفداران زیادی از جمله ویلفرد لوریه نخست‌وزیر کانادا را به خود جلب کرد. ستون‌های او همچنین موضوعاتی مانند اصلاحات اجتماعی و مسائل زنان، بررسی مناقشاتی مانند خشونت خانگی و شرایط بد کاری که زنان تحمل می‌کنند را پوشش می‌داد. ستون‌های کیت کلمن در روزنامه‌های سراسر پوشش داده شد. او تا سال ۱۹۱۱ برای "گلوب اند میل" کار می‌کرد.
کاتلین بلیک واتکینز به‌طور فزاینده‌ای شروع به ستون نویسی و پوشش اخبار کرد، و به زودی به یکی از خبرنگاران مهم "روزنامه" تبدیل شد. در سال ۱۸۹۱ او با بازیگر مشهور فرانسوی سارا برنارد که در کانادا اجرا داشت مصاحبه کرد. او خبرنگار ویژه "تورنتو میل" در طول نمایشگاه جهانی شیکاگو، ۱۸۹۳ بود. حضور در نمایشگاه نیمه زمستان، سانفرانسیسکو، ۱۸۹۴، هند غربی بریتانیا، ۱۸۹۴، و جشن الماس ملکه ویکتوریا، لندن، ۱۸۹۷ باعث شهرت او در سطح بین‌المللی شد.
در طول جنگ اسپانیا و آمریکا در سال ۱۸۹۸، کاتلین داوطلب شد تا به کوبا برود تا فعالیت‌های جنگی در جبهه را پوشش دهد. "تورنتو میل" او را به کوبا فرستاد و از این فرصت برای به دست آوردن تبلیغات هیجان‌انگیز استفاده کرد. با این حال، سرپرستانش به او گفته بودند که ویژگی‌ها و به قول خودش «گاف» بنویسد، نه اخبار مربوط به جنگ واقعی، ظاهراً معتقد بود که این برای یک زن مناسب نیست. او گواهینامه خبرنگار جنگی خود را از دولت ایالات متحده دریافت کرد و به این ترتیب اولین خبرنگار معتبر جنگی زن در جهان شد.
پس از بازگشت از کوبا، واتکینز با تئوبالد کلمن ازدواج کرد و به کپر کلیف، انتاریو نقل مکان کرد، جایی که همسرش پزشک شرکت مس کانادا بود. در سال ۱۹۰۱ کلمن‌ها به همیلتون، انتاریو نقل مکان کردند.
در سال ۱۹۰۴، به منظور مبارزه با تبعیض علیه زنان در حرفه روزنامه‌نگاری، به تأسیس باشگاه مطبوعاتی زنان کانادا کمک کرد و اولین رئیس آن شد. با وجود کار پیشگامانه خود به عنوان یک روزنامه‌نگار در یک حرفه مردانه، و همچنین نوشتن فعال او در مورد بسیاری از موضوعات حقوق زنان، کلمن تا سال ۱۹۱۰ علناً از فمینیسم و حق رأی زنان حمایت نکرد بسیاری از روزنامه نگاران زن دیگر، کلمن را یک پیشگام و یک الگو می‌دانستند. کلمن شاعر بود و کتاب‌های شعر منتشر کرد.
کلمن به ذات الریه مبتلا شد و در ۱۶ مه ۱۹۱۵ در همیلتون ، انتاریو درگذشت.
آثاری از کلمن درکتابخانه و بایگانی‌های کانادا وجود دارد.
در سال ۲۰۲۳، ضرابخانه سلطنتی کانادا از یک دلار نقره و یک سکه ۹۹٫۹۹ درصد طلای خالص به مناسبت صد و بیست و پنجمین سالگرد موقعیت او به عنوان اولین خبرنگار جنگی معتبر زن آمریکای شمالی رونمایی کرد.
جزیره سانتا کاتالینا (به انگلیسی: Santa Catalina Island) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لس آنجلس، کالیفرنیا واقع شده‌است. جزیره سانتا کاتالینا ۴٬۰۹۶ نفر جمعیت دارد و ۶۳۹٫۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زنان دارای معلولیت، مانند سایر زنان دارای مشکلات سلامتی، نیاز به غربالگری‌های معمول مانند سرطان پستان و سرطان دهانه رحم دارند. زنان مبتلا به اختلال حرکتی اغلب به دلیل کمبود تجهیزات در دسترس، آزمایش‌های اولیه مانند پایش وزن را انجام نمی‌دهند.
زنان دارای معلولیت، به‌ویژه افرادی که به گروه‌های اقلیت تعلق دارند یا در محیط‌های روستایی زندگی می‌کنند، اغلب از نظر نیازهای مراقبت‌های بهداشتی تحت مراقبت قرار می‌گیرند. علاوه بر این، زنان دارای معلولیت بیشتر در فقر زندگی می‌کنند که آنها را در معرض خطر بیشتری برای سلامتی قرار می‌دهد. به‌طور کلی، به دلیل عدم ارتباط اجتماعی که بسیاری از زنان معلول تجربه می‌کنند، اغلب از منابع حمایتی که می‌تواند شامل ارائه‌دهندگان مراقبت سلامت باشد، منتفع نمی‌شوند. در برزیل، زنان دارای معلولیت نیز به دلایل مختلف، از جمله نگرش‌های فرهنگی و هزینه، کمتر به دنبال مراقبت‌های بهداشتی زنان هستند.
ماده ۱۲ کنوانسیون سازمان ملل متحد از بین بردن همه اشکال تبعیض علیه زنان، حمایت از زنان در برابر تبعیض جنسیتی را هنگام دریافت خدمات بهداشتی و حق زنان از مقررات خاص مراقبت‌های بهداشتی مرتبط با جنسیت را مشخص می‌کند. ماده ۲۵ کنوانسیون حقوق افراد دارای ناتوانی تصریح می‌کند که «افراد دارای معلولیت حق دارند بدون تبعیض بر اساس معلولیت از بالاترین استانداردهای سلامتی قابل دستیابی برخوردار شوند».
از آنجایی که به‌طور سنتی از مردان برای مدل‌سازی و آزمایش درمان‌های بهداشتی استفاده می‌شد، رویکردهای خدمات بهداشتی، مانند فیزیوتراپی، به‌درستی با نیازهای زنان ناتوان هماهنگ نبوده‌است. پس از دهه ۱۹۹۰ بود که مسائل مربوط به سلامت زنان در ایالات متحده به‌طور عمیق مورد مطالعه قرار گرفت. علاوه بر این، تحقیق در مورد مسائل بهداشتی زنان دارای معلولیت نیز مورد مطالعه قرار نگرفته‌است. از اوایل دهه ۲۰۰۰، مطالعه در مورد مسائل بهداشتی برای افراد دارای معلولیت در ایالات متحده شروع شد. اولین مطالعه بلندمدت شامل تجربیات زنان دارای معلولیت و خدمات زنان و زایمان در سال ۲۰۰۱ منتشر شد.
هنگامی که زنان ناتوان برای هر چیزی غیر از آسیب (های) اصلی خود نیاز به دسترسی به خدمات معمول دارند، می‌توانند توسط ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی به عنوان «بیماران مشکل ساز» تلقی شوند. زنان دارای معلولیت گزارش کرده‌اند که ابتدا از دیدگاه ناتوانی و در مرحله دوم به عنوان یک فرد محتاج مراقبت‌های بهداشتی دیده می‌شوند. یک زن مبتلا به فلج مغزی گزارش داد که توسط پزشکش دریافته بود که هر نگرانی سلامتی، از جمله دندان درد، به دلیل فلج مغزی او بود. برعکس، یک گزارش در سال ۲۰۰۳ نشان داد که نه تنها ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی به‌طور کلی نگرش مثبتی نسبت به افراد دارای معلولیت جسمی در عربستان سعودی بدون توجه به جنسیت دارند و به این موضوع اشاره می‌کند که اکثر متخصصان مراقبت‌های بهداشتی در سراسر جهان نگرش مثبتی دارند.
در کشورهایی با تفکیک جنسیتی شدید، مانند عربستان سعودی، زنان باید از کلینیک‌های مختص زنان استفاده کنند، که بسیاری از آنها برای افراد دارای معلولیت جسمی دسترسی مناسبی ندارند.
زنان، از جمله زنان جوان دارای معلولیت، به دلایل مختلف از داروهای ضدبارداری استفاده می‌کنند. این موارد شامل پیشگیری از بارداری، سرکوب قاعدگی یا به دلیل استفاده از داروهای تراتوژنیک است.[۱۸] زنان دارای ناتوانی ذهنی (ID) بیشتر احتمال دارد از داروهای ضدبارداری استفاده کنند یا حتی برای مدیریت قاعدگی درخواست هیسترکتومی کنند. انواع مختلفی از پیشگیری از بارداری برای زنان دارای معلولیت در دسترس است، با این حال، تجویز نوع خاصی از پیشگیری از بارداری تا حد زیادی به نوع ناتوانی یک زن و انواع عوارض جانبی مرتبط با روش پیشگیری بستگی دارد.
چرخه‌های قاعدگی گاهی تحت تأثیر انواع مختلف ناتوانی‌ها قرار می‌گیرند. علاوه بر این، زنانی که در اواخر عمر ناتوان می‌شوند، گاهی دچار اختلالات قاعدگی زودگذر می‌شوند.
متخصصان مراقبت‌های بهداشتی کمتر احتمال دارد که زنان دارای معلولیت را برای غربالگری‌های مختلف زنان معرفی کنند. این یک مانع نگرشی است که می‌تواند ناشی از ناآشنایی ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی با معلولیت باشد یا به این دلیل باشد که آنها تصور می‌کنند زنان دارای معلولیت طبیعت بی‌جنس‌گرا هستند. زنان دارای معلولیت کمتر از زنان بدون معلولیت، آزمایش پاپ اسمیر توصیه شده را دریافت می‌کنند. زنانی که دارای آسیب طناب نخاعی در بالای مهره T6 هستند ممکن است در طول معاینه لگن دچار دیس رفلکسی خودکار شوند که می‌تواند تهدید کننده زندگی باشد. به زنان مبتلا به ناتوانی ذهنی کمتر احتمال دارد که آزمایش پاپ اسمیر داده شود زیرا این فرایند ممکن است برای بیمار ناراحت‌کننده باشد.
اگر جدول معاینه را نتوان پایین آورد، زنان دارای ناتوانی جسمی ممکن است نتوانند آزمایش پاپ اسمیر را انجام دهند. تعدادی از روش‌های معاینه جایگزین وجود دارد که می‌توان از آنها استفاده کرد، از جمله وضعیت زانو-سینه، وضعیت الماسی شکل، وضعیت M شکل و وضعیت V شکل. جدول ولنر، طراحی شده توسط متخصص زنان و زایمان آمریکایی و فعال حقوق معلولان، ساندرا ولنر، یک جدول معاینه طراحی شده با طیف وسیع تری از تنظیمات و موقعیت‌ها برای تسهیل دسترس‌پذیری برای بیماران و پزشکان دارای معلولیت جسمی است. ولنر همچنین کتاب راهنما، راهنمای ولنر، برای مراقبت از زنان دارای معلولیت را گردآوری کرد. ولنر قبل از اتمام کتاب درگذشت، فلورانس هاسلتین آن را تکمیل کرد.
مطالعه ای که در سال ۱۹۸۹ انجام شد نشان داد که تنها ۱۹ درصد از زنان دارای ناتوانی جسمی در یک محیط پزشکی در مورد مسائل جنسی مشاوره شده بودند و به ندرت اطلاعاتی در مورد داروهای ضدبارداری به آنها ارائه می‌شد. زنان مبتلا به ناتوانی ذهنی اغلب آموزش در مورد سلامت جنسی و حتی توانایی یادگیری در مورد آن را به‌طور غیررسمی ندارند. علاوه بر این، ارائه دهندگان پزشکی آنها کمتر احتمال دارد که در مورد پیشگیری از بارداری با آنها صحبت کنند.
زنان در زیمبابوه، جایی که افراد دارای معلولیت اغلب به عنوان شهروندان درجه دوم رفتار می‌شوند، با موانع بیشتری در دسترسی به خدمات برای سلامت جنسی روبرو هستند. هنگامی که سیاست ملی بهداشت باروری در سال ۲۰۰۶ اجرا شد، زنان دارای معلولیت عملاً نادیده گرفته شدند. زنان دارای معلولیت زیمبابوه با نگرش‌های منفی در مورد سلامت باروری خود مواجه بودند، به ویژه از سوی پرستاران زن که این ایده را بیان می‌کردند که «سکس برای معلولان نیست.»
به برخی از زنان ناتوان توصیه شده‌است که عقیم شوند یا سقط جنین انجام دهند، زیرا پزشکان احساس می‌کنند که برای مادر شدن مناسب نیستند. در ایالات متحده، یک پرونده دیوان عالی ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۲۷، عقیم سازی اجباری زنان دارای ناتوانی‌های ذهنی را مجاز دانست. در سنگاپور، قانون عقیم سازی داوطلبانه در سال ۱۹۷۰ به تصویب رسید و به هر همسر، والدین یا قیم افرادی که «مبتلا به هر نوع بیماری ارثی که مکرر، بیماری روانی، نقص روانی یا صرع است» اجازه می‌دهد رضایت عقیم سازی از طرف آنها را بدهد. در برزیل، بسیاری از ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی و افراد دارای معلولیت، عقیم سازی را تنها گزینه پیشگیری از بارداری می‌دانند.
یک مطالعه در سال ۱۹۹۶ در مورد زنان باردار دارای معلولیت نشان داد که بیش از ۵۰ درصد از بیمارستان‌ها در ایالات متحده به دلیل مشکلات دسترسی نمی‌توانند از زنان دارای ناتوانی جسمی پذیرایی کنند.
مطالعه‌ای که در مجله تحقیقات کاربردی در زمینه ناتوانی‌های ذهنی منتشر شد، نشان داد که زنان باردار و مادران مبتلا به ناتوانی ذهنی از همراه زائو (زنی که معمولاً بدون آموزش رسمی زنان و زایمان برای ارائه راهنمایی و حمایت از زن باردار در حین زایمان استخدام می‌شود) قبل و بعد از زایمان سود می‌برند. این رویکرد در تضاد با خدمات «بحران محور» است که اغلب به والدینی که دارای ناتوانی ذهنی هستند ارائه می‌شود. شرکت کنندگان در این مطالعه کوچک احساس کردند که رابطه ای قابل اعتماد با همراه زائو خود به دست آوردند و این به آنها کمک کرد هم در حین زایمان و هم بعد از آن آرام بمانند. زنان به دلیل اطلاعات و حمایتی که از همراه زائو خود دریافت می‌کردند، می‌توانستند انتخاب‌های بهتر و آگاهانه تری در مورد مراقبت از خود داشته باشند. در هلند، زنان دارای شناسنامه برای تبدیل شدن به والدین موفق حمایت می‌شوند.
در برنامه‌ریزی برای مراقبت از کودک پس از تولد، برخی از پزشکان بیش از حد برنامه‌ریزی می‌کنند و اختیار را از زنان دارای معلولیت می‌گیرند. ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی به جای کمک به مادر جدید یا کمک به سازگاری او، برای مردم برنامه‌ریزی می‌کنند تا کارهایی را برای مادر جدید انجام دهند.
بسیاری از زنان دارای ناتوانی به‌طور منظم غربالگری سرطان پستان را دریافت نمی‌کنند یا به‌طور منظم به آنها ارجاع نمی‌شوند. زنان دارای برخی ناتوانی‌های جسمی ممکن است نیاز به ارجاع به مراکز ویژه ماموگرافی داشته باشند زیرا اکثر تجهیزات برای پذیرش زنانی که قادر به ایستادن نیستند طراحی نشده‌اند. برخی از زنان دارای معلولیت به دلیل نگرانی‌های مالی غربالگری سرطان سینه را انجام نمی‌دهند. اختلال افسردگی عمده نیز عارضه ای است که در انجام یا عدم انجام ماموگرافی سالانه زنان دارای معلولیت نقش دارد.
مدل سالخوردگی موفقیت‌آمیز اغلب شامل ایده مشکل ساز (و احتمالاً آبروگرایانه) رهایی از بیماری مزمن است. مطالعات محدودی که پیری موفق را در میان افراد دارای معلولیت بررسی می‌کنند، نشان می‌دهند که آن‌ها نیز می‌توانند با موفقیت پیر شوند، هرچند به شیوه‌ای تا حدودی متفاوت از افراد غیر معلول. احتمال ناتوانی در زنان مسن‌تر از زنان جوان‌تر بیشتر است. شایع‌ترین ناتوانی زنان مسن در سراسر جهان، آرتروز است. زنان مسن‌تری که دارای معلولیت‌هایی هستند که بر تحرک آن‌ها تأثیر می‌گذارد، در معرض خطر از دست دادن ارتباط با جوامع خود هستند و پیامدهای زندگی با کیفیت پایینی دارند.
زنان دارای ناتوانی جسمی در معرض خطر بیشتری برای داشتن تراکم استخوان کمتر و در معرض خطر پوکی استخوان قرار دارند. زنان مبتلا به ناتوانی ذهنی و سندرم داون اغلب در سنین پایین‌تری نسبت به سایر زنان یائسه می‌شوند.[۵۰] زنان با ناتوانی‌های مختلف گاهی علائم متفاوتی از کاهش سطح استروژن در دوران یائسگی نشان می‌دهند.
از دست دادن استروژن پس از یائسگی نیز می‌تواند منجر به احتمال بیشتر دچار بی‌اختیاری ادرار شود مداخلات درمانی برای بی‌اختیاری زنان دارای معلولیت آزمایش یا انجام نشده‌است.
دیوید کانوور (; – ) عکاس، و روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
پجنت یک مجله سدهٔ بیستمی ماهانه بود که از نوامبر ۱۹۴۴ تا فوریهٔ ۱۹۷۷ در ایالات متحده آمریکا منتشر می‌شد.
سلامت و حقوق جنسی و باروری () مفهوم حقوق بشر است که در میل جنسی در انسان و تولیدمثل اعمال می‌شود. ترکیبی از چهار حوزه است که در برخی زمینه‌ها کم و بیش از یکدیگر متمایز هستند، اما در زمینه‌های دیگر کمتر یا اصلاً متمایز نیستند. این چهار زمینه عبارتند از: سلامت جنسی، حقوق جنسی، سلامت باروری و حقوق باروری. در مفهوم سلامت و حقوق جنسی و باروری، این چهار زمینه مجزا اما ذاتاً در هم تنیده شده‌اند.
تمایز بین این چهار زمینه همیشه ایجاد نمی‌شود. گاهی سلامت جنسی و بهداشت باروری مترادف یکدیگر تلقی می‌شوند، همان‌طور که حقوق جنسی و حقوق باروری نیز مترادف یکدیگر هستند. در برخی موارد، حقوق جنسی در اصطلاح سلامت جنسی گنجانده شده‌است یا برعکس. نه تنها سازمان مردم‌نهاد مختلف و سازمان‌های دولتی از اصطلاحات متفاوتی استفاده می‌کنند، بلکه اصطلاحات مختلفی اغلب در یک سازمان استفاده می‌شود.
برخی از سازمان‌های غیردولتی جهانی که برای سلامت و حقوق جنسی و باروری مبارزه می‌کنند عبارتند از: IPPF (فدراسیون بین‌المللی برنامه‌ریزی شده والدین)، ILGA (سازمان بین‌المللی همجنس‌گرایی، دوجنس‌گرایی، تراجنسی و دوجنسی)، WAS (انجمن جهانی برای سلامت جنسی - که قبلاً به عنوان انجمن جهانی جنسی‌شناسی شناخته می‌شد)، مرکز سلامت و برابری جنسیتی، و اتحاد بین‌المللی ایدز.
برنامه‌های تنظیم خانواده توسط دولت برای اولین بار در دهه ۱۹۵۰ آغاز شد. با این حال، اهداف اصلی این برنامه‌ها اغلب حول محور کنترل جمعیت برای رشد و توسعه اقتصادی بود. در سال ۱۹۹۴، کنفرانس بین‌المللی جمعیت و توسعه (ICPD) در قاهره، مصر تغییر چشمگیری را در دیدگاه بهداشت باروری نشان داد و به عنوان تولد جنبش مدرن سلامت و حقوق جنسی و باروری در نظر گرفته می‌شود. در طول کنفرانس، بحث‌های پیرامون تنظیم خانواده از اقتصاد به بهداشت عمومی و حقوق بشر تغییر یافت. یک برنامه اقدام (PoA) در پایان کنفرانس بین‌المللی جمعیت و توسعه ایجاد شد و توسط ۱۷۹ کشور تصویب و تصویب شد. برنامه اقدام سلامت جنسی و باروری را به عنوان یک حقوق جهانی بشر تأیید کرد و اهداف جهانی را برای بهبود سلامت باروری مبتنی بر موضوعات اصلی انتخاب آزاد، توانمندسازی زنان و نگاه کردن به سلامت جنسی و باروری از نظر رفاه جسمی و عاطفی ترسیم کرد. برنامه اقدام مجموعه ای از اهداف را بر اساس یک مأموریت مرکزی دستیابی به دسترسی همگانی به سلامت باروری در سرتاسر جهان ترسیم کرد که قرار بود تا سال ۲۰۱۵ محقق شوند. در سال ۲۰۰۰، اهداف توسعه هزاره تدوین شد، و اگرچه بهداشت باروری به صراحت به عنوان یکی از اهداف ذکر نشده بود، اما جزء مهم اهداف ۳، ۴ و ۵ شد. در سال ۲۰۱۰، برنامه اقدام اصلی مجدداً توسط سازمان ملل متحد مورد بازبینی قرار گرفت و به روز شد تا منعکس کننده هدف آنها برای دستیابی به مراقبت‌های بهداشت باروری جهانی تا سال ۲۰۱۵ باشد. هنگامی که اهداف توسعه هزاره و برنامه اقدام کنفرانس بین‌المللی جمعیت و توسعه در سال ۲۰۱۵ حذف شدند، اهداف بعدی برای سلامت و حقوق جنسی و باروری در سند ۲۰۳۰ یونسکو (اهداف توسعه پایدار) قرار گرفتند، تکرار بعدی اهداف توسعه هزاره که اهداف مبارزه با فقر را تا سال ۲۰۳۰ ترسیم می‌کند.
سازمان جهانی بهداشت سلامت جنسی را اینگونه تعریف می‌کند: «سلامت جنسی وضعیتی از رفاه جسمی، روانی و اجتماعی در رابطه با تمایلات جنسی است که نیازمند رویکرد مثبت و محترمانه نسبت به روابط جنسی و روابط جنسی و همچنین امکان داشتن تجارب جنسی لذت بخش و ایمن، عاری از اجبار، تبعیض و خشونت است.»
ابتکار سلامت زنان () مجموعه‌ای از مطالعات بالینی بود که توسط مؤسسه ملی سلامت ایالات متحده (NIH) در سال ۱۹۹۱ برای رسیدگی به مسائل بهداشتی مهمی که باعث عوارض و مرگ‌ومیر در زنان یائسه می‌شوند، آغاز شد. این شامل سه کارآزمایی بالینی (CT) و یک مطالعه مشاهده ای (OS) بود. به‌طور خاص، کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده طراحی و تأمین مالی شدند که به بیماری قلبی-عروقی، سرطان و پوکی استخوان پرداختند.
به‌طور کلی، WHI بیش از ۱۶۰,۰۰۰ زن یائسه ۵۰ تا ۷۹ ساله (در زمان ثبت نام در مطالعه) را در طی ۱۵ سال ثبت نام کرد، که آن را به یکی از بزرگ‌ترین مطالعات پیشگیری در نوع خود با بودجه ۶۲۵ میلیون دلار تبدیل کرد. یک تجزیه و تحلیل در سال ۲۰۱۴ برآورد کرد بازده اقتصادی خالص سرمایه‌گذاری که فقط روی بازوی استروژن به اضافه پروژسترون در آزمایش هورمونی متمرکز بود ۳۷٫۱ میلیارد دلاراست. این یک مورد قوی برای ادامه استفاده از این نوع از مطالعات جمعیتی بزرگ و با بودجه عمومی ارائه کرد. در سال‌های پس از ابتکار سلامت زنان، مطالعات، کاهش نرخ سرطان سینه را در زنان یائسه نشان داده‌است که به کاهش استفاده از درمان جایگزینی هورمون نسبت داده می‌شود.
با این حال، تفسیر اولیه و ارتباطات در مورد یافته‌های مطالعات مورد انتقاد شدید قرار گرفته‌است، زیرا نتوانسته ‌است توضیح دهد که مطالعات مربوط به زنان ۶۰ ساله یا بالاتر (میانگین سن ۶۳ سال) بوده‌است. این بدان معناست که زنان در دهه ۵۰ خود که تمایل به سلامت بیشتری دارند (و علائم یائسگی بیشتری دارند)، کمتر حضور داشتند. هورمون درمانی سیستمیک از زمان انتشار نتایج ابتکار سلامت زنان در بین زنان ایالات متحده به‌طور چشمگیری کاهش یافته‌است، زیرا این یافته‌ها در تصمیمات درمانی برای زنان ۴۰ و ۵۰ ساله که علائم ناراحت‌کننده وازوموتور دارند به اشتباه استفاده می‌شود.
در دهه ۱۹۸۰، آشکار شد که تحقیقات زیست‌پزشکی گذشته به‌طور نامتناسبی بر روی مردان سفیدپوست متمرکز شده بود، و اغلب از مطالعات پیشگیری و درمان بیماری‌هایی که در زنان و اقلیت‌ها منحصر به فرد هستند یا در میان اقلیت‌ها شایع‌تر هستند، غفلت می‌کردند. در سال ۱۹۸۵، گروه ویژه خدمات بهداشت عمومی در مورد مسائل مربوط به سلامت زنان توصیه‌هایی را صادر کرد که تحقیقات زیست پزشکی و رفتاری باید گسترش یابد تا بیماری‌ها و شرایطی را که در بین زنان در همه گروه‌های سنی شناسایی شده‌است، فراهم کند. در سال ۱۹۸۶، مؤسسه ملی سلامت توصیه‌هایی مبنی بر اینکه زنان در تمام مطالعات تحقیقاتی گنجانده شوند، صادر کرد. برای ترویج بیشتر مطالعه زنان، در سال ۱۹۹۰، مؤسسه ملی سلامت دفتر تحقیقات در مورد سلامت زنان را ایجاد کرد.
با این حال، در سال ۱۹۹۰، گزارشی توسط اداره حسابداری عمومی (GAO) به درخواست گروه کنگره در مورد مسائل زنان منتشر شد که بیان می‌کرد این سیاست مؤسسه ملی سلامت به اندازه کافی برای درخواست‌های کمک هزینه تحقیقاتی اعمال نمی‌شود. در نتیجه، در آغاز در سال ۱۹۹۱، مؤسسه ملی سلامت سیاستی را تقویت کرد که به جای توصیه، شامل کردن زنان در تحقیقات بالینی (در صورت لزوم) به منظور به دست آوردن بودجه، نیاز باشد.
این تغییرات در نگرش‌ها و سیاست‌های اجتماعی در قبال تحقیقات سلامت زنان، علاوه بر این نشان داد که چنین مطالعه بزرگی نه تنها امکان‌پذیر است، بلکه می‌تواند از نظر اقتصادی نیز انجام شود، لذا باعث پیشرفت ابتکار سلامت زنان شد.
در میان زنان یائسه، بیماری‌های قلبی عروقی، سرطان و پوکی استخوان از علل اصلی مرگ و میر و همچنین اختلال در کیفیت زندگی هستند. در میان زنان در تمام گروه‌های سنی، سرطان و بیماری‌های قلبی عروقی علل اصلی مرگ و میر هستند. از آنجایی که میزان بروز این بیماری‌ها با توجه به سن افزایش می‌یابد، زنان بالای ۵۰ سال بیشتر بار بیماری را تحمل می‌کنند.
به‌طور کلی پذیرفته شده بود که کمبود استروژن پس از یائسگی ممکن است در این عوارض نقش داشته باشد و مداخلات غذایی، رفتاری و دارویی ممکن است از پیشرفت آنها جلوگیری کند. با این حال، این یافته‌ها تنها بر اساس مطالعات مشاهده ای اپیدمیولوژیک شناسایی شدند. چنین مداخلاتی نیاز به آزمایش از طریق کارآزمایی‌های بالینی دارد، قبل از اینکه آنها، همراه با طیف کاملی از خطرات و مزایای آنها، به عنوان مبنایی برای تنظیم خط مشی بهداشت عمومی و ایجاد دستورالعمل‌های پیشگیری مورد استفاده قرار گیرند.
با این حال، نگرانی‌هایی در مورد امکان‌سنجی چنین کارآزمایی بالینی پیچیده در میان شرکت‌کنندگان در این جمعیت‌شناسی زنان مسن‌تر وجود داشت، به‌ویژه با توجه به استخدام کافی و پایبندی به رژیم‌های غذایی و هورمون درمانی.
در سال ۱۹۸۷، مؤسسه ملی سلامت مداخله پس از یائسگی استروژن/پروژستین (PEPI) را تأمین مالی کرد. این کارآزمایی ۸۷۵ زن را دنبال کرد که تحت درمان با استروژن، استروژن و پروژسترون، یا دارونما قرار گرفتند، و - حتی در اوایل مطالعه - هم بکارگیری موفقیت‌آمیز و هم حفظ/پایبندی شرکت‌کننده در یک محیط هورمون‌درمانی (HT) را نشان دادند. بسیاری از روش‌های عملیاتی PEPI، از جمله دوز داروی مورد مطالعه، در کارآزمایی بالینی بزرگتر ابتکار سلامت زنان حفظ شدند.
در سال ۱۹۸۴، مؤسسه ملی سلامت بودجه ای را برای یک مطالعه امکان‌سنجی مربوط به رعایت رژیم غذایی، که توسط کارآزمایی سلامت زنان (WHT) انجام شد، فراهم کرد. کارآزمایی سلامت زنان، که در سال ۱۹۸۶ آغاز شد و شامل ۳۰۳ زن بود که به‌طور تصادفی در گروه‌های مداخله غذایی و کنترل قرار گرفتند، نتایجی را نشان داد که بر اساس پرسشنامه‌های دریافت غذا و یافته‌های آزمایشگاهی بالینی درجه بالایی از پایبندی را نشان می‌دهد. کارآزمایی سلامت زنان کارآزمایی کامل خود را ادامه نداد، زیرا بودجه بیشتری از مؤسسه ملی سلامت بر اساس ناتوانی بالقوه مطالعه برای آزمایش فرضیه در گروه بزرگتری از زنان به آن تعلق نگرفت. با این حال، در سال ۱۹۹۰، علاقه به تأثیر رژیم غذایی بر سرطان و بیماری‌های قلبی عروقی در زنان تجدید شد و کارگاه مشترک مؤسسه ملی سرطان (NCI) و مؤسسه ملی قلب، ریه و خون (NHLBI) به این نتیجه رسید که یک رژیم غذایی در مقیاس کامل آزمایش، با تمرکز بر این دو بیماری، ضروری بود.
در ۱۹ آوریل ۱۹۹۱، دکتر برنادین هیلی، که به تازگی به عنوان اولین مدیر زن مؤسسه ملی سلامت منصوب شده بود، برنامه خود را برای ابتکار سلامت زنان اعلام کرد. برنامه‌ریزی برای مطالعه WHI CT/OS در همان سال آغاز شد. به منظور ارتقای همکاری بین نهادی و جلوگیری از اتلاف بودجه برای سایر مطالعات مرتبط با سلامت زنان، بودجه درخواست شد و مستقیماً از کنگره در قالب یک ردیف گسسته با بودجه پیش‌بینی شده ۶۲۵ میلیون دلاری با از عمر مطالعه بیش از ۱۵ سال.
مؤسسه ملی سلامت، نقش مرکز هماهنگی بالینی (CCC) را به مرکز تحقیقات سرطان فرد هاچینسون (FHCRC) واقع در سیاتل، واشینگتن اعطا کرد. مسئولیت‌های مرکز هماهنگی بالینی شامل هماهنگی ۴۰ کلینیک مطالعاتی که در نهایت زنان را در سراسر کشور استخدام می‌کردند و همچنین اطمینان از پایبندی مداوم آنها به طرح و دستورالعمل‌های مطالعه بود.
برنادین پاتریشیا هیلی (۴ اوت ۱۹۴۴ – ۶ اوت ۲۰۱۱) یک متخصص قلب آمریکایی و اولین مدیر زن مؤسسه ملی بهداشت (NIH) بود.
هیلی در طول زندگی حرفه‌ای‌اش سمت‌های رهبری را در دانشگاه جانز هاپکینز، کلینیک کلیولند، دانشگاه ایالتی اوهایو و دانشگاه هاروارد داشت. او همچنین رئیس صلیب سرخ آمریکا و انجمن قلب آمریکا بود. او سردبیر بهداشت و ستون نویس "یواس نیوز اند ورلد ریپورت" و یک مفسر مشهور در رسانه‌های خبری در مورد مسائل بهداشتی بود.
هیلی در ۴ اوت ۱۹۴۴ در شهر نیویورک در خانواده ویولت مک گراث و مایکل هیلی، دومین دختر از چهار دختر آنها به دنیا آمد. او در شهر لانگ آیلند، کوئینز بزرگ شد. پدر و مادرش بر اهمیت تحصیل تأکید کردند و او در تحصیلات عالی بود. در سال ۱۹۶۲، او از دبیرستان کالج هانتر در منهتن فارغ‌التحصیل شد. او با بورسیه تحصیلی کامل به کالج واسار رفت و در سال ۱۹۶۵ در رشته شیمی و در رشته فلسفه فارغ‌التحصیل شد. او به عنوان فی بتا کاپا انتخاب شد. او سپس با بورسیه کامل به دانشکده پزشکی هاروارد رفت و یکی از تنها ده زن از ۱۲۰ دانشجوی کلاس خود بود. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکده پزشکی هاروارد در سال ۱۹۷۰، دوره کارآموزی و رزیدنتی خود را در رشته پزشکی داخلی و فلوشیپ قلب و عروق در دانشکده پزشکی جان هاپکینز و بیمارستان جانز هاپکینز به پایان رساند. پس از پایان دوره فوق دکتری، او اولین زنی بود که به دانشکده تمام وقت آن در رشته قلب و عروق پیوست و به سرعت به درجه استادی پزشکی رسید.
او به مدت هشت سال سرپرستی بخش مراقبت‌های عروق کرونر در بیمارستان جانز هاپکینز را بر عهده داشت. در دانشکده پزشکی، او به عنوان دستیار رئیس برای برنامه‌های فوق دکترا و توسعه دانشکده خدمت کرد. در آن زمان، او سمپوزیومی تحت پوشش ملی مری الیزابت گرت در مورد زنان در پزشکی ترتیب داد که فرصت‌ها و موانع پیش روی زنان پزشک را تقریباً ۹۰ سال پس از تأسیس دانشکده پزشکی در سال ۱۸۹۳ مورد بررسی قرار داد و در همان زمان از گرت، جامعه اجتماعی ویکتوریا تقدیر کرد. و بشردوستی که اطمینان حاصل کرد که دانشکده پزشکی جان هاپکینز پذیرش خود را برای زنان باز کرد (دانشکده پزشکی درهای خود را در اکتبر ۱۸۹۳ باز کرد؛ و سه نفر از هجده کاندید اصلی برای مدرک MD زن بودند) و در نهایت زنان و مردان را دقیقاً در دانشگاه پذیرفت. همان شرایط
هیلی در زمانی که در جانز هاپکینز بود، چندین سمت رهبری در سازمان‌هایی مانند فدراسیون تحقیقات بالینی آمریکا، کالج آمریکایی قلب و انجمن قلب آمریکا داشت، سازمانی که او بعداً به عنوان رئیس داوطلب آن را رهبری کرد، و در کمیته‌های مشاوره ای خدمت کرد. مؤسسه ملی قلب، ریه و خون
سازمان غیرانتفاعی Age of Autism در سال ۲۰۰۸ او را به عنوان شخص سال به دلیل نظر علنی اعلام کرد مبنی بر اینکه نشان داده نشده‌است که واکسیناسیون محرک یا علت اوتیسم نیست، و به دلیل اصرار شدید او بر انجام علم کافی برای حل این مشکل، او را به عنوان شخص سال انتخاب کرد. موضوع. اجماع علمی این بود و هست که هیچ ارتباطی بین واکسن و اوتیسم یافت نشده‌است.
در سال ۱۹۸۵ هیلی واشینگتن را ترک کرد و به کلیولند نقل مکان کرد و در آنجا رئیس مؤسسه تحقیقاتی کلیولند کلینیک لرنر شد و همچنین کاردیولوژی را انجام داد. او علاوه بر ایجاد برنامه‌های جدید بزرگ در زیست‌شناسی مولکولی، علوم اعصاب و زیست‌شناسی سرطان، سرپرستی یک برنامه تحقیقاتی بزرگ با بودجه NIH در زمینه فشار خون بالا را بر عهده داشت و محقق اصلی مشارکت کلینیک کلیولند در یک مطالعه تحقیقاتی بالینی بزرگ بود که آنژیوپلاستی را با عروق کرونر مقایسه می‌کرد. عمل جراحی بای پس. او ریاست هیئت مشاوره NIH را برای یک مطالعه بالینی چند مرکزی دیگر بر عهده داشت که نشان داد استاتین‌ها می‌توانند سیر آترواسکلروز را در پیوندهای بای پس عروق کرونر کاهش دهند. در طول این مدت او یک برنامه دانشجویی پزشکی را در اتحاد با دانشگاه ایالتی اوهایو آغاز کرد که به عنوان پیشرو برای تأسیس کلینیک کلیولند لرنر کالج پزشکی در سال ۲۰۰۴ بود.
هیلی در اواخر سال ۱۹۹۹ از ایالت اوهایو به عنوان رئیس و مدیر عامل صلیب سرخ آمریکا استخدام شد و جانشین الیزابت دول شد. او از همان ابتدا تلاش کرد تا خدمات و داوطلبان مختلف را تحت عنوان «با هم می‌توانیم یک زندگی را نجات دهیم» متحد کند.
دوران تصدی او در صلیب سرخ ناپایدار بود. در بهار سال ۲۰۰۱، FDA جریمه‌ای بی‌سابقه به صلیب سرخ برای سوء استفاده از محصولات خونی آلوده به CMV صادر کرد.
صلیب سرخ آمریکا در رسانه‌های خبری، به ویژه توسط بیل آوریلی، مجری کانال فاکس نیوز، الیوت اسپیتزر، دادستان کل ایالت نیویورک و برخی در کنگره به دلیل گمراه کردن اهداکنندگان از طریق درخواست و دریافت کمک‌های مالی به ارزش ۵۶۴ میلیون دلار پس از ۱۱ سپتامبر مورد انتقاد قرار گرفت. پس از آن که مشخص شد اکثریت وجوه دریافتی به جای حمایت از قربانیان و داوطلبان، برای استفاده طولانی مدت سازمان کنار گذاشته شده‌است. صلیب سرخ مجبور شد سیاست خود را تغییر دهد.
هیلی همچنین از کسر عوارض از فدراسیون بین‌المللی جمعیت‌های صلیب سرخ و هلال احمر به دلیل اجازه ندادن به انجمن صلیب سرخ اسرائیل (Magen David Adom) برای پیوستن به این نهاد بین‌المللی بدون استفاده از صلیب یا هلال به عنوان نماد آن حمایت کرد. هیئت مدیره صلیب سرخ او را به عنوان «عامل تغییر» استخدام کرد، اما از سبک مدیریتی فولادین او و «از دست دادن کنترل هیئت مدیره بر تصمیم‌گیری‌های روزانه» ناراحت شد هیئت مدیره در پی این اختلافات و اختلافات او را مجبور به استعفا کرد. هیلی در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۱ به عنوان رئیس سازمان را ترک کرد.
رئیس‌جمهور رونالد ریگان، هیلی را به عنوان معاون دفتر سیاست علم و فناوری کاخ سفید منصوب کرد. او به‌عنوان رئیس گروه بیوتکنولوژی کابینه کاخ سفید، دبیر اجرایی پانل شورای علمی کاخ سفید در مورد سلامت دانشگاه‌ها و عضوی از چندین گروه مشاوره در زمینه تدوین دستورالعمل‌های دولتی برای تحقیقات در مورد موضوعات انسانی و برای امور انسانی خدمت کرد. درمان حیوانات در تحقیقات او متعاقباً در دوران ریاست جمهوری جورج اچ دبلیو بوش و جورج دبلیو بوش در شورای مشاوران رئیس‌جمهور در علم و فناوری خدمت کرد.
هیلی مدیر مؤسسه تحقیقاتی در بنیاد کلینیک کلیولند بود، زمانی که رئیس‌جمهور جورج اچ دبلیو بوش در سال ۱۹۹۱ از او برای منصوب شدن به عنوان مدیر NIH، اولین رئیس زن آن انتخاب کرد. او در طول دو سال ریاست خود، ابتکارات بسیاری را انجام داد، از جمله توسعه یک آزمایشگاه بزرگ درون دانشگاهی برای ژنومیک انسانی. یک تیم مشهور جهانی را برای سرپرستی پروژه ژنوم انسانی استخدام کرد، از جمله مدیر فعلی NIH دکتر فرانسیس کالینز. افزایش تحقیقات پرستاری به یک مؤسسه مستقل NIH. و سیاستی را ایجاد کرد که به موجب آن NIH فقط آن دسته از کارآزمایی‌های بالینی را که شامل مردان و زنان می‌شد، زمانی که شرایط مورد مطالعه بر هر دو جنس تأثیر می‌گذارد، تأمین مالی می‌کرد.
به گفته فرانسیس کالینز، هیلی مسئول تحت فشار قرار دادن جیمز واتسون برای بازنشستگی به عنوان مدیر پروژه ژنوم انسانی به دلیل اعتقاد عمومی واتسون مبنی بر اینکه توالی‌های ژنی شناسایی شده DNA باید به‌جای اجازه دادن به توالی‌های DNA برای ثبت اختراع، برای جلوگیری از بیماری‌ها در دسترس باشند، بود. ایده ای که واتسون آن را دیوانه و دیوانه توصیف کرد و ایده ای که هیلی ترجیح داد.
در سال ۱۹۹۱، او مطالعات ابتکار سلامت زنان را آغاز کرد. مطالعه WHI توسط Healy تصور و طراحی شد و همچنان بزرگ‌ترین کارآزمایی بالینی تصادفی شده در تاریخ است که فقط زنان را شامل می‌شود و اثرات استراتژی‌های پیشگیری خاص را بر علل اصلی مرگ و ناتوانی در زنان پس از یائسگی مطالعه می‌کند. اندکی پس از آغاز مطالعات WHI، هیلی بر اثر تومورهای مغزی ناشی از گلیوبلاستوم درگذشت. او هرگز نتیجه ابتکار خود را ندید.
به عنوان رئیس انجمن قلب آمریکا از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹، او تلاش کرد هم جامعه و هم جامعه پزشکی را متقاعد کند که بیماری قلبی نیز بیماری زنانه است، «نه یک بیماری مردانه پنهان». هیلی که در سال ۱۹۹۹ به عنوان رئیس صلیب سرخ آمریکا منصوب شد، همزمان با نظارت بر توسعه برنامه واکنش به سلاح‌های کشتار جمعی، برای بهبود ایمنی و در دسترس بودن منبع خون آمریکایی کار کرد. او در سال ۲۰۰۱ پاسخ سازمان به حملات ۱۱ سپتامبر را رهبری کرد.
در سال ۱۹۹۴، هیلی نامزد جمهوری خواهان برای نمایندگی اوهایو در سنای ایالات متحده بود. او در انتخابات مقدماتی GOP شرکت کرد و در یک مسابقه چهار نفره دوم شد. ستوان فرماندار مایک دی واین در انتخابات عمومی پیروز شد و پیروز شد.
هیلی از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹ به عنوان استاد و رئیس دانشکده پزشکی خدمت کرد. در طول تصدی وی، کالج برنامه‌های بهداشت عمومی خود را گسترش داد تا به یک دانشکده بهداشت عمومی تبدیل شود و کالج پزشکی را دوباره به دانشکده پزشکی و بهداشت عمومی تبدیل کرد.
تلاش‌های او منجر به تعیین دانشکده پزشکی به عنوان مرکز ملی تعالی در سلامت زنان شد. یک بخش جدید ارتوپدی همراه با توسعه برنامه‌ریزی شده یک مؤسسه اسکلتی عضلانی ایجاد شد. مرکز سرطان جیمز با استخدام دکتر کلارا بلومفیلد، انکولوژیست و محقق سرطان خون، و همسرش دکتر آلبر د لا شاپل ، ژنتیک دان مشهور جهان، تلاش‌های خود را در تحقیقات پایه گسترش داد: آنها با هم برنامه‌های کالج را در تحقیقات سرطان گسترش دادند. و ژنتیک تومور تحقیقات و تمرین قلبی عروقی با استخدام دکتر رابرت میشلر از دانشگاه کلمبیا، که به احیای برنامه‌های جراحی قفسه سینه و پیوند قلب کمک کرد و یکی از اولین برنامه‌های جراحی قلب روباتیک را توسعه داد، رشد کرد. دکتر پاسکال گلدشمیت، متخصص قلب و پژوهشگر، که از جانز هاپکینز استخدام شده بود، به ایجاد مؤسسه قلب و ریه کمک کرد.
هیلی در طول دوران حرفه ای خود در کمیته‌ها و هیئت‌های مشاوره پزشکی متعددی خدمت کرد. آنها شامل کمیته‌های مؤسسه پزشکی آکادمی ملی علوم، که او یکی از اعضای آن بود، و آکادمی ملی مهندسی بودند. وزارت انرژی، ناسا، و مؤسسه ملی بهداشت. او برای مدت کوتاهی در هیئت مشورتی The Advancement of Sound Science Coalition (سازمانی که بعدها نشان داده شد که توسط فیلیپ موریس تأمین مالی شده‌است) شرکت کرد و در گروه‌های مشاوره و هیئت‌های متعدد انجمن قلب آمریکا و کالج آمریکایی قلب و عروق خدمت کرد. منتقد صریح سیگار و اثرات آن بر سیستم قلبی عروقی بود.
هیلی در طول دوران حرفه‌ای خود به عنوان مفسر و مشاور پزشکی برای CBS، PBS و MSNBC خدمت کرد و در شبکه‌های CNN، C-SPAN و کانال فاکس نیوز ظاهر شد. هیلی ستونی با عنوان «دربارهٔ سلامت» برای "US News & World Report" در سال ۲۰۰۳ در مورد طیف گسترده‌ای از موضوعات پزشکی از سلامت زنان گرفته تا ماری جوانا، بیماری عروق کرونر تا سرطان، خالکوبی تا ختنه مردان و آمادگی پزشکی برای اصلاح سلامت نوشت.
هیلی زمانی که یافته‌های مؤسسه پزشکی در سال ۲۰۰۴ مبنی بر قطعی بودن شواهدی که ارتباط بین واکسیناسیون دوران کودکی و اوتیسم را رد می‌کند، مورد بحث قرار گرفت. در یک مصاحبه تلویزیونی ملی CBS با شریل اتکیسون، او ادعا کرد که دولت از مطالعه اینکه آیا زیرگروه‌های جمعیتی مستعدی وجود دارد که در آنها واکسیناسیون ممکن است منجر به اوتیسم شود، پرهیز کرده‌است، زیرا می‌ترسد که اگر چنین ارتباطی بین واکسن‌ها و واکسن‌ها پیدا شود. اوتیسم، مردم واکسیناسیون را متوقف می‌کنند.
هیلی با جراح قلب فلوید دی. لوپ، مدیر عامل سابق کلینیک کلیولند، اوهایو ازدواج کرد. او و همسرش یک دختر به نام ماری مک گراث لوپ داشتند. او یک دختر دیگر به نام بارتلت باکلی از ازدواج قبلی خود داشت.
هیلی در ۶ اوت ۲۰۱۱ در گیتس میلز، اوهایو درگذشت و به یک بیماری ۱۳ ساله با سرطان مغز پایان داد.
مهر طلایی (به آلمانی: goldene Bulle، به انگلیسی: Golden Bull) نام سندی است که به عنوان قانون اساسی امپراتوری مقدس روم، در زمان کارل چهارم در سال ۱۳۵۶ میلادی تصویب شد تا از دخالت پاپ در امور داخلی امپراتوری جلوگیری کند. این سند، به ویژه، به چگونگی گزینش امپراتوران مقدس روم می‌پردازد.
دادستان کل اوکراین () سرپرستی سیستم تعقیب رسمی در دادگاه‌ها را بر عهده دارد که به عنوان دفتر دادستان کل (به اوکراینی: Офіс Генерального прокурора) شناخته می‌شود. دادستان کل توسط رئیس‌جمهور با موافقت ورخونا رادا (پارلمان اوکراین) منصوب و عزل می‌شود.[۴] مدت خدمت دادستان شش سال است[۵] و ممکن است با رای عدم اعتماد مجلس مجبور به استعفا شود.[۴] دادستان کل فعلی، از ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۲، آندری کوستین است.
اسلام‌گرایی در نوار غزه شامل تلاش‌هایی برای ترویج و تحمیل قوانین و سنت‌های اسلامی در نوار غزه است. نفوذ گروه‌های اسلامی در نوار غزه از دهه ۱۹۸۰ افزایش یافته‌است. پس از پیروزی حماس در انتخابات ۲۰۰۶ فلسطین و درگیری با حامیان حزب رقیب فتح، حماس کنترل کامل نوار غزه را به دست گرفتMilitants torch Gaza water park shut down by Hamas , Haaretz 19-09-2010Gunmen torch Gaza beach club shuttered by Hamas , AFP 19-09-2010 و «پایان سکولاریسم و بدعت در نوارغزه» را اعلام کرد ".Khaled Abu Toameh, "Haniyeh Calls for Palestinian Unity", "Jerusalem Post", June 15, 2007 برای اولین بار از زمان کودتای سودان در سال ۱۹۸۹ که عمر البشیر را به قدرت رساند، یک گروه اخوان المسلمین بر یک قلمرو جغرافیایی قابل توجهی حکومت کرد. گروه‌های حقوق بشر غزه حماس را به محدود کردن بسیاری از آزادی‌ها در جریان این تلاش‌ها متهم می‌کنند.
اسماعیل هنیه اتهاماتی مبنی بر اینکه حماس قصد دارد یک امارت اسلامی ایجاد کند را رسماً تکذیب کرد. با این حال، جاناتان شانزر نوشت؛ که در دو سال پس از کودتای ۲۰۰۷، نوار غزه ویژگی‌های طالب‌سازی را نشان داد، روندی که در آن دولت حماس قوانین سخت‌گیرانه‌ای را بر زنان تحمیل کرد، از فعالیت‌هایی که معمولاً با فرهنگ غربی مرتبط بود، ممانعت کرد، اقلیت‌های مسلمان و غیره را سرکوب کرد، قوانین شرعی را تحمیل کردند و پلیس مذهبی را برای اجرای این قوانین مستقر کردند.
به گفته یک محقق دیده‌بان حقوق بشر، دولت غزه تحت کنترل حماس در سال ۲۰۱۰ تلاش‌های خود را برای «اسلامی کردن» غزه افزایش داد، تلاش‌هایی که شامل «سرکوب» جامعه مدنی و «نقض شدید آزادی شخصی» بود."In Gaza, prisoners twice over; Palestinians are being squeezed by the Israeli blockade and Hamas' 'Islamizing' actions," Bill Van Esveld (a Middle East researcher for Human Rights Watch), June 27, 2010, "Los Angeles Times". روزنامه‌نگار اسرائیلی خالد ابو توامه در سال ۲۰۰۹ نوشت که «حماس به تدریج نوار غزه را به یک نهاد اسلامی به سبک طالبان تبدیل می‌کند».Khaled Abu Toameh, As Hamas Tightens Its Grip , HudsonNY.org 07-08-2009 به گفته مخایمر ابوسادا، استاد علوم سیاسی در دانشگاه الازهر غزه، «حماس با حکومت خود به خود می‌تواند عقاید خود را بر همه مهر بزند. . . اسلامی کردن جامعه همواره بخشی از استراتژی حماس بوده‌است.»Hamas Bans Women Dancers, Scooter Riders in Gaza Push By Daniel Williams, Bloomberg, November 30, 2009
اجبار موفقیت‌آمیز زنان توسط بخش‌هایی از جامعه برای پوشیدن لباس اسلامی یا حجاب در غزه گزارش شده‌است، جایی که مجامع اسلامی، سلف حماس، بنا بر گزارش‌ها، ترکیبی از رضایت و اجبار را برای «بازگرداندن» حجاب بر زنان تحصیل‌کرده شهری در اواخر دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ در غزه به کار برده‌است. ."Women and the Hijab in the Intifada", Rema Hammami "Middle East Report", May–August 1990 حماس در انتفاضه اول نیز چنین رفتاری از خود نشان داد.Rubenberg, C. , "Palestinian Women: Patriarchy and Resistance in the West Bank" (USA, 2001) p.230 حماس برای پوشیدن حجاب در کنار سایر اقدامات، از جمله اصرار زنان در خانه ماندن، جدایی از مردان و ترویج چندهمسری، مبارزات انتخاباتی انجام داد. در جریان این کمپین، زنانی که بی‌حجابی را انتخاب کردند مورد آزار و اذیت کلامی و فیزیکی قرار گرفتند که در نتیجه حجاب «فقط برای جلوگیری از بروز مشکلات در خیابان» صورت گرفت.Rubenberg, C. , "Palestinian Women: Patriarchy and Resistance in the West Bank" (USA, 2001) p.231
پس از تسلط بر نوار غزه در ژوئن ۲۰۰۷، حماس تلاش کرد تا قوانین اسلامی را در این سرزمین اجرا کند و حجاب را بر زنان در دادگاه‌ها، مؤسسات و مدارس تحمیل کند.Women, the Hijab and the Intifada , Middle East Research and Information Project
برخی از تلاش‌های اسلامی‌سازی با مقاومت روبرو شد. زمانی که عبدالرئوف الحلبی، قاضی دادگاه عالی فلسطین، به وکلای زن دستور داد تا در دادگاه روسری به سر کنند، وکلای دادگستری با شبکه‌های تلویزیونی ماهواره ای از جمله العربیه تماس گرفتند تا اعتراض کنند و باعث شد وزارت دادگستری حماس این دستورالعمل را لغو کند.Hamas Bans Women Dancers, Scooter Riders in Gaza Push By Daniel Williams, Bloomberg, November 30, 2009
در سال ۲۰۰۷، گروه اسلامی شمشیرهای حقیقت تهدید کرد که عدم استفاده از لباس‌های اسلامی، سر بریدن زن را در پی خواهد داشت. در بیانیه آنها آمده‌است: «در صورت نیاز برای حفظ روحیه و اخلاق این ملت، از رگ به رگ بریده می‌شویم». این گروه همچنین زنان خبرنگار تلویزیونی را متهم کرد که «بدون هیچ … شرم و اخلاقی هستند». تهدیدهای شخصی نیز به تلفن‌های همراه زنان ارسال شده‌است، اما مشخص نیست که آیا این تهدیدات از سوی همان گروه بوده‌است یا خیر. مجریان غزه که با آسوشیتدپرس مصاحبه کردند گفتند که از بیانیه شمشیرهای حقیقت ترسیده بودند.Hamas tries to detain woman walking with man , July 8, 2009, Diaa Hadid, The Guardian
در سال ۲۰۰۹، حماس دختران را از سوار شدن بر روی اسکوتر پشت سر مردان و زنان را از رقصیدن منع کرد. , Reuters 8-10-2009
دولت تحت رهبری حماس برای مدت کوتاهی ممنوعیت سیگار کشیدن زنان در اماکن عمومی را اجرا و سپس لغو کرد.Gaza ban on women smoking pipes , Reuters, 19 July 2010, The Independent. در سال ۲۰۱۰، حماس کشیدن قلیان توسط زنان در ملاء عام را ممنوع اعلام کرد و اعلام کرد که این کشیدن قلیان برای کاهش افزایش طلاق است.
در مارس ۲۰۱۰، حماس با صدور دستورات فتحی حماد، وزیر کشور و تهدید مجرمان به دستگیری و محاکمه، تلاش کرد تا زنانی را که از آرایشگاه‌های مردانه استفاده می‌کنند، ممنوع کند. این گروه پس از نارضایتی عقب‌نشینی کردند. در فوریه ۲۰۱۱، به گفته مرکز حقوق بشر فلسطین، حماس تلاش کرد تا این ممنوعیت را تمدید کند، و از پنج آرایشگر مرد در شهر غزه بازجویی کرد و آنها را مجبور به امضای اعلامیه‌هایی مبنی بر عدم کار در سالن‌های زنانه کرد. به گفته یکی از آرایشگران، پلیس این پنج نفر را به اتاقی فراخواند که در آن یک زندانی غیرمرتبط با مچ دست به دیوار بسته شده بود و به آنها گفته شد که تعهدی را امضا کنند که از حرفه خود دست بکشند وگرنه دستگیر خواهند شد و ۲۰۰۰۰ شیکل جریمه نقدی خواهند داشت. این مرد ابتدا نپذیرفت، اما پس از تهدید اسیرکنندگانش امضا کرد که «شما را به سلول‌ها خواهند برد، زیرا کاری که انجام می‌دهید خلاف شرع [شریعت] است». در طول سلطه حماس بر این نوار، چندین سالن زیبایی و آرایشگاه هدف انفجارها و حملات دیگری قرار گرفته‌اند که حماس گروه‌های مخالف را مسئول آن می‌داند. آرایشگاه‌های مردانه برای زنان در قلمرو محافظه کار نادر است.Hamas orders male hairstylists out of lady salons , Associated Press (published in the Jerusalem Post 21-02-2011)Hamas bans men from women's hair salons in Gaza , Reuters 05-03-2010Gaza police order male hairdressers to quit working , The Guardian 23-02-2011
در سال ۲۰۱۳ آژانس امدادرسانی و کاریابی برای آوارگان فلسطینی در خاور نزدیک، ماراتن سالانه خود در غزه را پس از اینکه حاکمان حماس زنان را از شرکت در این مسابقه منع کردند، لغو کرد.
در سال ۲۰۱۵، حماس جشن‌های شب سال نو را ممنوع کرد و اعلام کرد که چنین جشن‌هایی «توهین به ارزش‌ها و سنت‌های مذهبی سرزمین» است.
در سال ۲۰۰۹، اسماء الغول، یک روزنامه‌نگار زن فلسطینی، اظهار داشت که پلیس حماس به بهانه اینکه او با لباسی نامتعارف به یکی از سواحل غزه آمد و در ملاء عام در حال خندیدن دیده شد، تلاش کردند او را دستگیر کنند. غول به یک سازمان حقوق بشر در نوار غزه گفت: «آنها من را متهم کردند که هنگام شنا با دوستم بلند می‌خندم و حجاب نداشتم. آنها همچنین می‌خواستند هویت افرادی را که همراه من در ساحل بودند و اینکه آیا آنها از بستگان من بودند، بدانند. الغول افزود که مأموران پاسپورت او را ضبط کردند و در پی این حادثه از سوی تماس گیرندگان ناشناس تهدید به مرگ شد.Khaled Abu Toameh, 'They accused me of laughing in public' , Jerusalem Post 04-08-2009 در رابطه با این حادثه، فرماندهان امنیتی حماس در ابتدا گفتند که الغول و دوستانش به دلیل برگزاری یک مهمانی مختلط در ساحل مرتکب خلاف شدند. بعداً یکی از فرماندهان گفت که الغول به دلیل بی حجابی هنگام شنا توفیق شد. یکی دیگر از فرماندهان می‌گوید که جرم او کشیدن قلیان در مهمانی در مکان عمومی بوده‌است. اسلام شاهوان، سخنگوی پلیس حماس، بازداشت الغول را تکذیب کرد.Hamas tries to detain woman walking with man , July 8, 2009, Diaa Hadid, The Guardian
با وجود کاهش نرخ کلی ازدواج، چندهمسری در دولت حماس رشد کرده‌است.
از اکتبر ۲۰۰۶، در جریان درگیری‌های فتح و حماس، و تا اواسط سال ۲۰۰۷، ده‌ها کافی‌نت و مغازه‌های موسیقی در غزه مورد حمله مهاجمان ناشناس قرار گرفتند که شبانه بمب‌های کوچکی را در بیرون شرکت‌ها منفجر کردند. رمزی شاهین، سخنگوی پلیس غزه در سال ۲۰۰۷ به هاآرتسگفت که روش عملیات همیشه یکسان بوده‌است، اما آنها هیچ مدرک محکمی در مورد اینکه چه کسی پشت این حملات بوده و هنوز دستگیر نشده‌اند، ندارند. رمزی ابوهلائو، مالک سالن استخر که یکی از مکان‌های منفجر شده بود، گفت که هیچ هشدار قبلی دریافت نکرده‌است، اما «پیام کتبی پس از بمب‌گذاری از سوی گروهی به نام «شمشیرهای حقیقت» دریافت کردم که با آیه ای از قرآن آغاز شد. و گفتند که می‌خواهند رفتار بد در جامعه فلسطین را اصلاح کنند. پلیس گفت که هیچ مسئولیت موثقی در قبال این حملات به عهده نگرفته‌است، و بیانیه ای را که در ماه دسامبر در یک وب سایت خبری از سوی یک گروه ناشناس به اتهام ارتباط با القاعده منتشر شد، رد کرد. هاآرتس خاطرنشان کرد: «هیچ مدرک قطعی دال بر تأسیس شاخه غزه توسط القاعده وجود ندارد. ناظران بر این باورند که این تیم به احتمال زیاد داخلی است."
روزنامه القدس العربی چاپ لندن نوشت: در سال ۲۰۰۷، کمیته ترویج فضیلت و جلوگیری از منکر نوار غزه، که در آن زمان مدعی بود مستقل از دولت حماس است، یک خواننده محلی در غزه را پس از برگزاری کنسرت در خان یونس مورد ضرب و شتم قرار داد.Gaza gets its own 'religious police' , Al-Arabiya 08-10-2007