moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کینگزلی دو کتاب در مورد تجربیاتش نوشت: مسافرت به غرب آفریقا (۱۸۹۷)، که بسیار پر فروش بود و مطالعات غرب آفریقا (۱۸۹۹). او از این طریق در جامعه علمی احترام و اعتبار به دست آورد. با این حال، برخی از روزنامه‌ها، مانند «فلورا شوا»، از انتشار آثار او خو داری کردند. اگرچه برخی معتقدند که این رویکرد احتمالاً به دلیل اعتقادات ضد امپریالیستی او علیه امپراتوری بریتانیا و این دیدگاه بوده که آفریقایی‌ها مردمی نابالغ هستند، بوده‌است ولی این نظرگاه کاملاً درست نیست؛ زیرا او از طرفداران بریتانیا و حاکمیت غیرمستقیم آن در آفریقا بود.
در جنگ بوئر دوم کینگزلی به عنوان یک پرستار به کیپ تاون سفر کرد و در بیمارستان سایمونز تاون در مداوای مجروحین جنگی شرکت کرد. بعد از دو ماه آثار بیماری حصبه در او دیده شد و نهایتاً در سوم ژوئن سال ۱۹۰۰ درگذشت. یکی از شاهدان می‌گوید هنگام مرگ از اطرافیانش خواست تا او را تنها بگذارند تا در تنهایی جان دهد. او می‌گفت نمی‌خواهد که کسی او را در حالت ضعف ببیند. بنا به خواسته اش او را بجای دفن کردن به دریا انداختند.
داستان و افکار کینگزلی برای زندگی در آفریقا مورد توجه پادشاهی بریتانیا قرار گرفت. حزب تجارت منصفانه پس از مرگ او تشکیل شد. این حزب برای بهبود شرایط زندگی بومیان در مستعمرات بریتانیا کار می‌کرد. به افتخار او چندین انجمن اصلاح طلب شکل گرفت و به تسهیل تغییرات دولتی کمک کرد. مدرسه پزشکی گرمسیری لیورپول یک مدال افتخاری به نام او درست کرد. در غنا نیز به افتخار او مدرسه آچیموتا به نامش نامگذاری شد.
مونیکا ارتل (؛ – ) دختر فیلمبردار هانس اورتل، عضو جنبش زیرزمینی مسلحانه در بولیوی و اهل آلمان بود.
مونیکا ارتل در ۷ اوت ۱۹۳۷ در مونیخ متولد شد. پس از جنگ جهانی دوم، پدرش به بولیوی مهاجرت کرد و مدتی به کار فیلم‌برداری ادامه داد و سپس شغل کشاورزی را انتخاب کرد. در آن زمان مونیکا نوجوان بود. مونیکا در ۱۹۵۲ به همراه خانواده اش از آلمان به بولیوی رفت. او در بولیوی با پدرش در چندین فیلمبرداری همکاری کرد و شیوه به‌کارگیری دوربین فیلمبرداری و سلاح گرم را آموخت. مونیکا در سال ۱۹۵۸ با یک مهندس معدن بولیویایی - آلمانی ازدواج کرد و همراه وی به نزدیکی محل اقامت کارگران معادن مس به شمال شیلی رفت وی مدتی بعد از او طلاق گرفت.
مونیکا در بولیوی با جوانانی آشنا شد که با دیدگاه‌های چپ خواهان آزادی کشورشان از سرکوب نظامیان بودند. در همان سالها او به این جوانان نزدیکتر شد و این نزدیکی دیدگاه‌های سیاسی او را رادیکال تر کرد.
در دهه شصت با ورود چه گوارا به بولیوی، مونیکا به این جنبش نزدیک شد. وی پس از کمک‌های جزئی به جنبش چه گوارا و جنبش چریکی که زیر زمینی شده بود پیوست و مدتی بعد یک عضو فعال ارتش آزادیبخش بولیوی شده بود.
پس از کشته شدن چه گوارا در نهم اکتبر ۱۹۶۷، سرهنگ روبرتو کینتانیا پرز به منفورترین و تحت تعقیب‌ترین فرد توسط انقلابیون تبدیل شد. چهار سال بعد در آوریل سال ۱۹۷۱ در حالی که کینتانیا روبرتو به عنوان کنسول بولیوی در هامبورگ خدمت می‌کرد در دفتر کارش با مونیکا روبرو شد. گفته می‌شود مونیکا با شلیک چند تیر انتقام چه گوارا را از قاتل او گرفت.
در هامبورگ آلمان، مونیکا به دلیل اتهام به قتل سرهنگ روبرتو کینتانیا به‌عنوان قاتل او شناخته شد. هرچند این هرگز به‌طور کامل اثبات نشد ولی پس از این واقعه مونیکا به یکی از فعالان خطرناک تبدیل شد و توسط دولت بولیوی و مقامات بین‌المللی تحت تعقیب قرار گرفت.
اسوالدو چاتو پره دو Osvaldo "Chato" Peredo رهبر پیشین ارتش آزادیبخش ملی بولیوی، در مصاحبه ای که در سال ۱۹۸۸ توسط کارگردان آلمانی کریستین بودیسین فیلمبرداری شده تأیید کرد که سرهنگ روبرتو کینتانیا هدف اصلی آنها بود، زیرا او دستور داده بود تا دستهای چه گوارا را قطع کنند و برای شناسایی بیشتر به لا پاز فرستاده شود. او همچنین می‌گوید ارتل پس از انجام مأموریت در هامبورگ به کوبا بازگشت و با رژی دبره ملاقات کرد.
به گفته رژی دبره، مونیکا ارتل همچنین آماده ربودن کلاوس باربی رئیس سابق گشتاپوی لیون بود تا او را به شیلی و سپس به فرانسه ببرد و در دادگاه جنایتکاران نازی به عدالت بسپارد. در آن زمان کلاوس باربی به عنوان مشاور پلیس مخفی بولیوی شناخته می‌شد.
معروف است این جمله از آن مونیکا است: «نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم.»
در ۱۲ مه ۱۹۷۳ درحالی‌که مونیکا ارتل در حال تجدید سازماندهی ارتش آزادیبخش ملی بولیوی در شهر ال آلتو واقع در استان لاپاز بود پس از چندین روز تعقیب مخفیانه، او و چند چریک دیگر، توسط نیروهای امنیتی بولیوی دستگیر و کشته شد.
مونیکا ارتل پس از کشته‌شدن به خانواده‌اش تحویل داده نشد تا به خاک سپرده شود. جسد او هرگز پیدا نشد و در گوری نامعلوم آرمیده‌است. در ورودی یکی از گورستان‌های لاپاز لوحی آویزان است که بر آن نوشته شده‌است: «مونیکا ارتل در اینجا آرمیده‌است».
میرزا علی‌محمد خراسانی، معروف به «ابن اصدق» و «شهید بن شهید»، فرزند ملا صادق مقدس خراسانی بود.
وی نویسنده، یکی از مبلغان پیشین دین اسلام و نیز جزو ۱۹ حواری حسین‌علی نوری (نخستین پیروان بهاءالله) بود. که سرانجام، خود نیز مانند پدرش به دلیل بهائی بودن، کشته شد.
توفاسیتینیب () دارویی متعلق به خانوادهٔ بازدارنده‌های جانوس کیناز» است که توسط مؤسسه ملی سلامت و شرکت دارویی فایزر کشف و تولید شد.
این دارو هم‌اکنون برای درمان روماتیسم مفصلی در ایالات متحده آمریکا و برخی کشورهای دیگر بکار می‌رود و به‌نظر می رسد در درمان پسوریازیس و اسپوندیلیت انکیلوزان هم مؤثر باشد. پژوهش‌هایی جهت به‌کارگیری این دارو در درمان بیماری التهابی روده و برخی بیماری‌های ایمونولوژیک دیگر و همچنین جهت جلوگیری از رد پیوند اعضاء انجام شده است.
پژوهش‌هایی نیز جهت به‌کارگیری این دارو در درمان پیسی، طاسی منطقه‌ای، درماتیت آتوپیک و اسپوندیلیت آنکیلوزانAS: Is Tofacitinib the Next Big Thing? Nov 2016 در حال انجام است.
این دارو، بازدارندهٔ آنزیم‌های «JAK1» و «JAK3» است که در رونویسی دی‌ان‌ای مؤثرند.
شایع‌ترین عوارض جانبی این دارو، سردرد، اسهال، نازوفارنژیت (التهاب و عفونت بینی و گلو) و عفونت‌های مجرای فوقانی تنفسی است.
من تونیا هستم یک فیلم کمدی سیاه مستندنمای ورزشیِ زندگی‌نامه‌ای آمریکایی به کارگردانی کریگ گیلسپی و نویسندگی استیون راجرز است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به مارگو رابی در نقش اسکیتر نمایشی تونیا هاردینگ، سباستین استن، جولیان نیکلسون، بوجانا نوواکوویچ، بابی کاناوله و الیسون جنی اشاره کرد.
نخستین نمایش جهانی "من تونیا هستم" در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۱۷ و در طی جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو بود، این فیلم توسط نئون در ۸ دسامبر ۲۰۱۷ اکران گسترده خود را در ایالات متحده و دیگر کشورها آغاز کرد. این فیلم ۵۳ میلیون دلار فروش داشت و نقدهای مثبتی کسب کرد. جنی برای نقش‌آفرینی در آن برندۀ جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. رابی نیز نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر زن شد و خود فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین تدوین شد.2018|Oscars.org
تونیا هاردینگ (با بازی مارگو رابی) دختر اسکیت بازی است که مادرش از کودکیش مربی او بوده ولی با تمسخر کردن و آزار و اذیت او مجبورش کرده‌است به این رشتهٔ ورزشی علاقه پیدا کند. زمانی که او با پسری که در حال تماشای بازیش بوده‌است آشنا می‌شود و با او ازدواج می‌کند تازه می‌فهمد چه کار مزخرفی انجام داده‌است. بنابراین تصمیم می‌گیرد که دوباره در مسابقات اسکیتی که بازنده می‌شد شرکت کند.
تیروزین-پروتئین کیناز TXK () نام یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «"TXK"» کُد می‌شود.
شَدو یک شخصیت خیالی کماندار در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس است. این شخصیت توسط نویسنده مایک گرل و طراح لورین هینس خلق شده‌است که برای اولین بار، در شمارهٔ ۱ مجلهٔ کمیک‌های "پیکان سبز: شکارچیان کمان بلند" (اوت ۱۹۸۷) معرفی شد. "شدو" به خاطر ایفای نقش هماورد و معشوقه شخصیت ابرقهرمان گرین ارو (الیور کوئین) در کتاب‌های کامیک شناخته شده‌است. او یک بوشیدو و کیودو آموزش دیده است و با تیر و کمان تبدیل به سلاحی کشنده می‌شود. او همچنین مادر یکی از پسران گرین ارو است.
سلینا جید نقش "شدو" را در مجموعه تلویزیونی "اَرو" از شبکهٔ سی‌دابلیو ایفا کرده‌است.
شقایق یادبود یک گل مصنوعی است که از سال ۱۹۲۱ برای یادبود و بزرگداشت پرسنل نظامی که در جنگ جان داده‌اند استفاده می‌شود و نشان دهنده یک خشخاش (شقایق) معمولی یا مزرعه Papaver rhoeas است. با الهام از شعر جنگ جهانی اول «در سرزمین فلاندرز» و توسط موینا مایکل ترویج شد، آنها برای اولین بار توسط لژیون آمریکایی به یادبود سربازان آمریکایی که در جنگ جهانی اول (۱۹۱۸–۱۹۱۴) کشته شدند، نخستین بار به رسمیت شناخته شدند. سپس این نماد توسط گروه‌های سربازان نظامی در بخشی از امپراتوری بریتانیا به تصویب رسید.
در ادبیات غرب، پس از نبرد سنگر به سنگری که در کنار مزارع شقایق فلاندر در جنگ جهانی اول رخ داد و شعری که جان مک‌کری به نام در دشت فلاندرز سروده، شقایق تبدیل به نماد سربازانی شده که در طول جنگ کشته شده‌اند.
شقایق یادبود از شعر جنگ جهانی اول «در دشت فلاندرز» الهام گرفته شد. خطوط ابتدایی آن به شقایق‌های زیادی اشاره می‌کند که اولین گل‌هایی بودند که در سرزمین فاسد گورهای سربازان در فلاندر بلژیک رشد می‌کردند. این شعر از منظر سربازان مرده نوشته شده‌است و در آخرین ابیات آن، آنها زندگی را برای ادامه جنگ ادامه می‌دهند.Fox, James. "Poppy Politics: Remembrance of Things Present", in "Cultural Heritage Ethics: Between Theory and Practice". Open Book Publishers, 2014. pp.23-28 این شعر توسط پزشک کانادایی، سرهنگ دوم جان مک کری، در تاریخ ۳ می ۱۹۱۵، پس از مرگ دوست سربازش نوشته شده بود. شعر برای اولین بار در تاریخ ۸ دسامبر ۱۹۱۵ در مجله پانچ، مستقر در لندن، منتشر شد.
در سال ۱۹۱۸، موینا مایکل، که از شغل استادیش در دانشگاه جورجیا انصراف داده بود و به عنوان کارمند داوطلب مؤسسه ضدنژادپرستی آمریکایی کار می‌کرد، از شعر الهام گرفته بود و شعری از خود را با عنوان «ما ایمان را حفظ می‌کنیم» منتشر کرد. با توجه به شعر مک کری، وی سوگند یاد کرد که همیشه شقایق‌های قرمز را به عنوان نمادی از یادآوری برای کسانی که در جنگ و کمک به جنگ بودند، بر سینه بزند.
این نماد در کشورهای بریتانیا، نیوزیلند، استرالیا و ایرلند مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در انگلستان، نماد شقایق یادآوری توسط لژیون سلطنتی بریتانیا فروخته می شود. این نهاد یک خیریه است که حمایت مالی، اجتماعی، سیاسی و عاطفی را برای کسانی که در جنگ خدمت کردند یا در حال حاضر در نیروهای مسلح انگلیس و وابستگان آنها خدمت می کنند انجام می دهد.آنها در هفته های قبل از روز یادبود توسط داوطلبان در خیابان ها فروخته می شوند. نماد شقایق تحت علامت تجاری لژیون سلطنتی بریتانیا است.
در کانادا، شقایق نماد رسمی یادآوری در دو هفته پیش از ۱۱ نوامبر استفاده می‌شود. این نماد در سال ۱۹۲۱ به تصویب رسیده‌است. لژیون سلطنتی کانادایی که علامت تجاری آن است، نشان می‌دهد که نماد شقایق در لبه چپ پوشیده شده‌است، یا به عنوان قلب ممکن است به کار رود.
در نیوزیلند، اغلب شقایق‌های یادبود در روز انزک (۲۵ آوریل) به منظور یادبود سربازان نیوزیلندی که در جنگ جان سپردند، بر سینه نصب می‌شوند.
بر اساس درخواست لژیون سلطنتی بریتانیا، در روزهای یاد شده، تیم‌های فوتبال بریتانیا شقایق‌های مصنوعی را به روی پیراهن‌های خود نصب می‌کنند. این باعث شده‌است که برخی اختلاف نظرها وجود داشته باشد.
در ماه نوامبر ۲۰۱۰ در بازی سلتیک و ابردین به این نماد اعتراض شد.
موزه لوور ابوظبی یک موزه هنر و تمدن است که در ابوظبی، امارات متحده عربی واقع شده‌است. این موزه در ۸ نوامبر ۲۰۱۷ توسط امانوئل مکرون رئیس‌جمهور فرانسه گشایش یافت.https://www.thenational.ae/uae/watch-live-emmanuel-macron-and-uae-leaders-formally-open-louvre-abu-dhabi-1.674159. تأسیس این موزه بخشی از توافق سی ساله دو شهر ابوظبی و پاریس پایتخت دولت فرانسه بود. این موزه در منطقه فرهنگی جزیره سعدیات قرار دارد.
این موزه که پروژه ساخت آن ده سال در جریان بوده حاوی ۶۰۰ اثر هنری دایمی و ۳۰۰ اثر قرضی از فرانسه است.
این پروژه که فرانسه و ابوظبی در سال ۲۰۰۷ بر سر آن توافق کردند ابتدا قرار بود در سال ۲۰۱۲ کامل شود اما به دلیل بحران مالی جهانی و سقوط بهای نفت عقب افتاد و هزینه ساخت آن از ۳۴۰ میلیون پوند به رقم فعلی رسید.
ساختمان لوور ابوظبی را ژان نوول، معمار برجسته فرانسوی، با الهام از معماری عربی در سال ۲۰۰۸ در سبک عربی- فوتوریستی طراحی کرده‌است. ژان نوول برنده جایزه پریتزکر است؛ جایزه‌ای که همانند نوبل برای معماری است. هیچ‌کدام از ۵۵ سالن آن از جمله ۲۳ گالری دایمی اش مثل هم نیست.
منتقدان این ساختمان را یک اثر «مسحورکننده» هرچند کمی «پرزرق و برق» توصیف کرده‌اند. سقف و بام موزه یک گنبد مشبک است که ضمن دفع حرارت زیاد محیط بیابانی، گالری‌ها را با نور طبیعی روشن می‌کند. ژان نوول موزه لوور ابوظبی را جزیره‌ای در یک جزیره دیگر توصیف کرده. گنبد توری هندسی موزه لوور ابوظبی چون برگ‌های به هم پیچیده درخت خرما است. این برگ‌ها در گذشته‌های دور به عنوان مصالح سقف ساختمان‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفتند.
موزه همچنین در کانون جنجالی در مورد وضعیت رفاهی کارگرانی که ساختمان آن را می‌ساختند بوده‌است.
مساحت این موزه حدود است که گالریhttp://www.louvre.fr/en/louvre-abu-dhabi آن را به بزرگترین موزه هنر در شبه جزیره عربستان تبدیل کرده‌است.
انتظار می‌رود که هزینه نهایی ساخت و ساز بین ۸۳ تا ۱۰۸ میلیون یورو باشد. علاوه بر این ابوظبی ۵۲۵ میلیون دلار آمریکا برای استفاده از نام موزه لوور پرداخت کرده و ۷۴۷ میلیون دلار دیگر نیز برای امانت گرفتن آثار هنری، نمایشگاه‌های ویژه و دریافت مشاوره‌های مدیریتی پرداخت خواهد شد.
موزه لوور ابوظبی کپی لوور پاریس نخواهد بود، بلکه موزه جدیدی است و به رغم وجود آثار بسیار نفیس هنرمندان جهانی، بیشتر توجه‌اش به تاریخ تمدن کشورها و ادیان جهان خواهد بود.
آثار هنری این موزه شامل اقلام تاریخی و مذهبی از اطراف جهان است که با رویکرد ایجاد پلی بر روی شکاف بین هنر شرق و غرب در این موزه قرار داده شده‌است.
موزه‌های معتبر فرانسه متعهد شده‌اند آثار هنری برجسته خود را به مدت ۱۰ تا ۱۵ سال به موزه لوور ابوظبی قرض بدهند. در موزه لوور ابوظبی ۶۰۰ قطعه نفیس به نمایش درمی‌آید.
گالری لوور ابوظبی، نمونه‌هایی از هنر پیش از تاریخ تا دوران معاصر را از اطراف جهان به نمایش می‌گذارد، از جمله آثاری از نقاشان مشهور مانند لئوناردو داوینچی، ون گوگ، پل گوگن، پابلو پیکاسو، سای تومبلی و آی وی‌وی هنرمند معاصر چینی.در این موزه نقاشی‌ها، مجسمه‌ها، نسخ خطی، یافته‌های باستان‌شناسی و هنرهای تزئینی بسیاری قرار دارند.
مقام‌های فرانسوی اعلام کرده‌اند که هیچ محدودیتی برای نمایش آثار مجموعه لوور، که شامل نقاشی بدن‌های برهنه، نقاشی‌های اسلامی و مسیحی و آثار شاخص مذاهب آسیایی است، در نظر گرفته نشده‌است.
محمد بن زاید آل نهیان، ولیعهد ابوظبی و امارات عربی متحده، در یک پیام توییتری موزه لوور ابوظبی را «مهد هنر و فرهنگ» خوانده‌است. محمد خلیفه المبارک، رئیس اداره گردشگری و فرهنگ ابوظبی وظیفه این موزه را بیشتر در ارتباط با فرهنگ مدارا ارزیابی می‌کند و می‌گوید: «در عصر ما، تأیید دیدگاه مداراجویانه بسیار پراهمیت است.»
مدیران این موزه امیدوار هستند که موفق شوند سالانه میلیون‌ها بازدید کننده را به پایتخت کشور امارات متحده عربی جذب کنند.
گریس چاتو (زاده ۱۰ دسامبر ۱۹۸۵) نوازنده ویولنسل انگلیسی است.
او عضو گروه کلین بندیت است.
تاریخ جنایتکارانه مسیحیت () اثر اصلی نویسنده و منتقد کلیساها کارلهاینز دیشنر است که سوء رفتارهای بعمل آمده در دوران گسترش مسیحیت در آن توصیف می‌شود و آنها را با کلیساهای مختلف مسیحی، فرقه‌ها، فرقه‌های مسیحی، تاریخ فرمانروایان مسیحی، و نیز نمایندگان و مسیحیان در طول تاریخ مسیحیت مقایسه می‌کند. این اثر، تمام تاریخ مسیحیت را از ابتدای کتاب مقدس تا کنون در برمی گیرد و در ده جلد در سال ۱۹۸۶ منتشر شده که آخرین جلد آن در مارس ۲۰۱۳ منتشر شد.Karlheinz Deschner: Kriminalgeschichte des Christentums, Bd. 9". Rowohlt Magazin (in German). Rowohlt Verlag. Retrieved 2013-01-25.Einer singt falsch beim Halleluja
بخشی یا تمام این کتاب به زبانهای دیگر مانند ایتالیایی،"Storia criminale del Cristianesimo" (in Italian). Edizioni Ariele. Retrieved 2013-01-25. اسپانیایی، روسی، لهستانی و عربی نیز ترجمه و منتشر شده‌است.
کارلهاینز دیشنر در مقدمه‌ای از کتاب که آغاز جلد اول است، هدف خود را نسبت به شروع آنچه ممکن است در اثرش مشاهده نشود توضیح می‌دهد: طرف مشرق مسیحیت، او به این سؤال پاسخ نمی‌دهد و می‌گوید «آدمی بایستی به طرف دیگر نیز گوش فرا دهد» کارلهاینز دیشنر به این ترتیب می‌خواهد عظمت ظهور و شکوفایی مسیحیت را متعادل کند. برای اینکه او نمی‌خواست فقط دربارهٔ ادعاهایی مبنی بر آثار مثبت مسیحیت «آنهم در بعضی موارد» گفته باشد. در عوض، او می‌خواهد ثابت کند که طرفداران آرمان‌های اخلاقی بنیادی نه تنها تا حدی، بلکه کاملاً در آن شکست خورده‌اند.Karlheinz Deschner (2002-01-18). "Christianity's Criminal History". Deschner.info. Retrieved 2013-01-21.
کارلهاینز دیشنر پیشاپیش انتقادات اصلی اثرش را می‌پذیرد و آنرا ناشی از انتخاب حقایق می‌داند؛ بنابراین انتقادات را به وضوح پاسخ می‌دهد که هدف او تاریخچه کلیساها نیست، بلکه روشن شدن تمام مظاهر مسیحیت است. آنچه در این اثر آمده‌است را نباید با اصطلاحات عام و رایج مانند جنایات یا انسانیت یا افکار و اخلاقیات محوری که در انجیل آمده‌است قیاس کرد.
وی همچنین به دیدگاه محتوایی مسیحیت به اعتبار مذهب بشارت دهنده محبت و صلح انتقاد می‌کند.
این کتاب در ده جلد بزرگ می‌باشد، هر جلد حاوی هزار صفحه است، هر جلد یک دوره تاریخ کلیسا را نشان می‌دهد و آخرین جلد از کلیسای تا زمان حال صحبت می‌کند.
پل برنار (؛ ۲۱ دسامبر ۱۸۹۸ – ۴ مه ۱۹۵۸) هنرپیشه اهل فرانسه بود.
از فیلم‌هایی که در آن نقش داشته می‌توان به "بانوان جنگل بولونی" اشاره کرد.
لوس ۸۰ یک مجموعهٔ تلویزیونی شیلیایی درام است که توسط کانال ۱۳ شیلی تولید شده و به مناسبت دویستمین سالگرد شیلی پخش شده‌است بازیگران این سریال دانیل مونیوز، تامارا آکوستا، دانیل آلکاینو، لورتو آراونا، توماس وردخو و لوکاس اسکوبار. این سریال با الهام از مجموعه ای اسپانیایی به همین نام در سال ۲۰۰۴ میلادی، منتشر شد اما نمونهٔ حاضر با تمرکز بر حوادث در شیلی ساخته شده‌است. این سریال چندین بار تمدید شد و نهایتاً فصل هفتم، آخرین فصل آن، در بهار و تابستان ۲۰۱۴ پخش شد.
این سری با بازی دانیل مونز و تامارا آکوستا داستانی از خانوادهٔ هررا، یک خانواده با درآمد متوسط، را نقل می‌کند که زندگی معمولی در سانتیاگو شیلی دارند. طرح داستان بین سال‌های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۹ در دوران دیکتاتوری نظامی رخ می‌دهد و حول محور وقایع تاریخی در طول دههٔ ۸۰ میلادی، به خصوص بحران اقتصادی سال ۱۹۸۲ و زلزله هشت ریشتری در سانتیاگو، می‌گذرد.
الینا لابوردت (؛ ۲۱ مه ۱۹۱۹ – ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۴) هنرپیشه اهل فرانسه بود.
از فیلم‌هایی که در آن نقش داشته می‌توان به "پنج مایل مانده به نیمه‌شب"، "بانوان جنگل بولونی و "به سوی پاریس با عشق" اشاره کرد.
سرژ دنِی (; – ) منتقد برجستهٔ سینما و تلویزیون اهل فرانسه و از چهره‌های مطرح "کایه دو سینما" بود.
او از نقد فیلم به نقد تلویزیون و سپس به نظریه‌ای شخصی دربارهٔ تصویر رسید. دنی با وجود نقش تاثیرگذارش در کشورهای انگلیسی‌زبان کمتر شناخته‌شده‌است.
تلویزیون آهسته واژه‌ای است برای اشاره به برنامه‌های تلویزیونی ماراتون‌واری که یک رویداد معمولی طولانی‌مدت را به‌طور کامل به نمایش می‌کشند. اولین برنامهٔ تلویزیون آهسته، پخش سفر هفت‌ساعتهٔ یک قطار در سال ۲۰۰۹ بود که توسط بنگاه سخن‌پراکنی نروژ پخش شد.
آمریکای اسپانیایی‌زبان (به اسپانیایی: "Hispanoamérica" یا "América hispana" یا "América española") شامل کشورها و نواحی اسپانیایی‌زبانی است که در قارهٔ آمریکا واقع هستند.All of the following dictionaries only list "Spanish America" as the name for this cultural region. None list "Hispanic America." All list the نام اهلیت for the people of the region discussed in this article as the sole definition, or one of the definitions, for "Spanish American". Some list "Hispanic," "Hispanic American" and "Hispano-American" as مترادفs for "Spanish American." (All also include as a secondary definition for these last three terms, آمریکایی‌های اسپانیایی‌تبار و لاتین.) "فرهنگ واژگان زبان انگلیسی آمریکن هریتیج" (3rd ed.) (1992). Boston: Houghton Mifflin. . "Merriam-Webster's Collegiate Dictionary" (11th ed.) (2003). Springfield: Merriam-Webster. . "The Random House Dictionary of the English Language" (2nd ed.) (1987). New York: Random House. . "Shorter Oxford English Dictionary on Historical Principles" (2007). New York: Oxford University Press. . "Webster's New Dictionary and Thesaurus" (2002). Cleveland: Wiley Publishing. "Hispanic America" is used in some older works such as Charles Edward Chapman's 1933 "Colonial Hispanic America: A History" and 1937 "Republican Hispanic America: A History" (both New York: The Macmillan Co.); or translated titles that faithfully reproduce "Hispanoamérica", such as Edmund Stephen Urbanski (1978), "Hispanic America and its Civilization: Spanish Americans and Anglo-Americans", Norman: University of Oklahoma Press. The Cambridge University Press textbook by two distinguished historians of early Latin America, James Lockhart and Stuart B. Schwartz is entitled, "Early Latin America: A History of Colonial Spanish America and Brazil" 1983.
این کشورها مشترکات قابل توجهی با یکدیگر دارند و همچنین با اسپانیا، که خلف امپراتوری اسپانیا است، دارای اشتراکات فرهنگی هستند. در تمامی این کشورها، زبان اسپانیایی زبان اصلی و اکثریت مردم است، در بعضی نواحی در کنار اسپانیایی دیگر زبان‌ها نیز رسمیت دارند؛ به‌طور مثال زبان‌های بومی آمریکا (مانند زبان گوارانی، کچوا، آیمارا یا مایایی)، یا زبان انگلیسی (به‌طور مثال در پورتوریکو). مسیحیت کاتولیک نیز مذهب اغلب مردمان این مناطق است.
کشورهای آمریکای اسپانیایی‌زبان همراه با کشور برزیل تحت عنوان «» شناخته می‌شوند، که به معنای کشورهایی است که در قارهٔ آمریکا هستند ولی فرهنگشان به شبه جزیره ایبری (دو کشور پرتغال و اسپانیا) بازمی‌گردد.The adjective "Ibero-American" usually refers only to countries of the Western Hemisphere, but in the title of the Organization of Ibero-American States it refers to Iberian "and" (Ibero-)American countries, plus Equatorial Guinea. عبارت آمریکای اسپانیایی‌زبان همچنین مشترکات فراوان و تفاوت‌هایی جزئی با عبارت «آمریکای لاتین» دارد، که شامل کشورهای اسپانیایی‌زبان قاره آمریکا، برزیل و مستعمره‌های فرانسه در نیم‌کرهٔ غربی می‌شود (اغلب دو کشور ایالات متحده آمریکا و کانادا را در میان این تعریف نمی‌شمارند). عبارت آمریکای لاتین اشاره به زبان‌های لاتین دارد که علاوه بر اسپانیایی و پرتغالی، شامل فرانسوی و ایتالیایی نیز می‌باشند."Latin America" The Free Online Dictionary ("American Heritage Dictionary of the English Language", 2000, 4th ed. Houghton Mifflin Company. Updated in 2003.)
استعمارگری اسپانیا در قاره آمریکا در سال ۱۴۹۲ میلادی آغاز شد. این روند به طیف گسترده‌ای از اکتشافات توسط اروپایی‌ها انجامید که در قرون ۱۵ تا ۲۰ میلادی موجب استعمار ملل بسیاری در قاره‌های آمریکا و آسیا گشت. در نتیجهٔ این روند امپراتوری اسپانیا، با کولونی بزرگی در قارهٔ نوین، شکل گرفت.
جنگ شبه‌جزیره که توسط ناپلئون بناپارت در سال ۱۸۰۸ میلادی موجب ضعف امپراتوری اسپانیا شده‌بود، باعث شد جنگ‌های استقلال‌طلبانه‌ای علیه امپراتوری به جریان افتد و اکثر مستعمرات آن در قارهٔ آمریکا به استقلال سیاسی دست یابند. چنان‌که در سال ۱۸۳۰، تنها مستعمرات باقی مانده برای اسپانیایی‌ها، فیلیپین و برخی جزایر آنتیل مانند کوبا و پورتوریکو بودند، که تا سال ۱۸۹۸ در خلال جنگ آمریکا و اسپانیا، در کولونی اسپانیا برقرار ماندند.
علاوه بر کشورهای اسپانیایی‌زبان قاره آمریکا، در دیگر کشورهای این قاره نیز اقلیت‌های اسپانیایی‌زبان فراوان هستند. چنانچه اقلیت اسپانیایی‌ها در کشور ایالات متحده آمریکا جمعیت بسیار زیادی را پوشش می‌دهد.
زبان اسپانیایی زبان رسمی در اکثر کشورهای اسپانیایی قارهٔ آمریکا است و توسط اکثریت قریب به اتفاق مردم صحبت می‌شود. زبان‌های بومی آمریکا نیز به شکلی گسترده در پرو، گواتمالا، بولیوی، پاراگوئه و مکزیک، و با درجه‌ای کمتر در پاناما، اکوادور، کلمبیا، ونزوئلا، آرژانتین، شیلی و غیره، گویشورانی دارند. در برخی از کشورهای اسپانیایی‌زبان آمریکا، تعداد متکلمان به زبان‌های بومی بسیار کوچک و حتی غیرقابل شمارش است (مثل اروگوئه). مکزیک احتمالاً تنها کشوری است که نسبت به هر کشور دیگر اسپانیایی آمریکا، دارای تعداد بسیار زیادی از انواع زبان‌های بومی است و زبان مادری اکثریت مردمانش ناهواتل است.
در کشور پرو، زبان کچوا در کنار اسپانیولی یک زبان رسمی است و دیگر زبان‌های محلی نیز در مناطق مختص خود رسمیت دارند. در اکوادور، گرچه هیچ رسمیتی برای زبان کیچوا وجود ندارد، ولی این زبان نزدیک برای بومیان اکوادور توسط قانون اساسی به شناخته شده‌است. در بولیوی، زبان‌های آیمارا، کچوا و گوارانی در کنار اسپانیولی رسمی هستند. زبان گوارانی، به همراه اسپانیایی، در کشور پاراگوئه رسمی است و توسط اکثریت جمعیت (که اکثراً دو زبانه هستند) صحبت می‌شود و همراه با اسپانیایی در مناطقی از آرژانتین شامل استان کورینتس قرابت دارد. در نیکاراگوئه، زبان رسمی اسپانیایی است، اما در سواحل کارائیب کشور زبان انگلیسی و زبان‌های بومی مانند مایکسیتو، سومو و راما نیز دارای مقام رسمی هستند. کلمبیا تمامی زبان‌های بومی را که در قلمرو خود به‌عنوان زبان مادری صحبت می‌شوند، را به رسمیت می‌شناسد، هر چند کمتر از ۱٪ جمعیت آن زبان مادریشان بومی است. زبان ناهواتل یکی از ۶۲ زبان مادری است که توسط افراد بومی در مکزیک صحبت می‌شود و به‌طور رسمی توسط دولت این کشور به‌عنوان زبان ملی، به همراه اسپانیایی، به رسمیت شناخته شده‌است.
دیگر زبان‌های اروپایی نیز در آمریکای اسپانیایی‌زبان وجود دارند: زبان انگلیسی، توسط گروه‌هایی در پورتوریکو و کشورهای دیگری در حوضهٔ کارائیب مانند بلیز و گویان، زبان آلمانی، در جنوب شیلی، و بخش‌هایی از آرژانتین، ونزوئلا و پاراگوئه; زبان ایتالیایی در آرژانتین، ونزوئلا و اروگوئه؛ زبان‌های اوکراینی، لهستانی و روسی در آرژانتین، و زبان ولزی، در جنوب آرژانتین گویشوران قلیلی دارند.
دو زبان ییدیش و عبری در شهرهای بوئنوس آیرس و سائوپائولو توسط اقلیت‌های مذهبی یهودی صحبت می‌شوند. زبان‌های غیر اروپایی دیگری همچون زبان ژاپنی در پرو، بولیوی و پاراگوئه، زبان کره‌ای در آرژانتین و پاراگوئه، زبان عربی در آرژانتین، ونزوئلا، کلمبیا و شیلی و زبان چینی در جنوب آمریکا سخنورانی دارند.
در چندین کشور، به‌ویژه‌ در منطقه کارائیب، زبان کریول صحبت می‌شود. این زبان در سرزمین اصلی آمریکای لاتین ساخته شده و ترکیبی مشابه زبان‌های اروپایی و زبان‌های مختلف آفریقایی است. زبان گاریفونا و برخی زبان‌های آفریقایی‌تبار دیگر نیز در سواحل کارائیب به خصوص در هندوراس، گواتمالا، نیکاراگوئه و بلیز توسط نسل‌هایی از زامبوها سخن گفته می‌شوند.
در حالی که این پرچم نسبتاً ناشناخته است، پرچمی است که به نمایندگی از کشورهای آمریکایی اسپانیایی‌زبان، مردم آن‌ها، تاریخ و میراث فرهنگی مشترکشان ساخته شده‌است.
این پرچم در اکتبر ۱۹۳۳ توسط انگل کبرول، سروان ارتش اروگوئه، طراحی شد و در تمامی کنفرانس‌های پان آمریکا در همان سال در مونته‌ویدئو، اروگوئه وجود داشت و توسط همه سرزمین‌های اسپانیایی‌زبان پذیرفته شد.
زمینهٔ سفید به نشانهٔ صلح، خورشید مه، نشانهٔ اینتی ایزدبانوی خورشید در اساطیر اینکا و نمادی از درخشش و طلوع آمریکای لاتین، با سه صلیب به نمادی از کاراول کریستف کلمب، "نینیا", "پینتا", و "سانتا ماریا"، که در سفرنامه کریستف کلمب در سال ۱۴۹۲ به بر جدید آمده‌اند، با رنگ نیلک که شیرها روی نقوش پرچمی قرون وسطی تاج کاستیا داشتند، همراه است.Image of the
محمدبن حسن زوزنی ملقب به بوسهل زوزنی از وزیران سلطان محمود و پسرش سلطان مسعود غزنوی بود.
او در زمانی که سلطان مسعود به عنوان ولی‌عهد در هرات به سرمی‌برد نزدیک‌ترین شخص به او بود. بوسهل زوزنی دارای مزاجی صفراوی بود و با زیردستانش رفتاری تند داشت. بیهقی در مورد او می نویسد:
این بوسهل مردی امامزاده و محتشم و فاضل و ادیب بود، اما شرارت و زعارتی درطبع وی مؤکد شد و بآن شرارت دلسوزی نداشت و همیشه چشم نهاده بودی، تا پادشاهی بزرگ و جبار بر چاکری خشم گرفتی و آن چاکر را لت زدی و فرو گرفتی، این مرد از کرانه بجستی و فرصتی جستی و تضریب کردی و المی بزرگ بدین چاکر رسانیدی و آنگاه لاف زدی که: فلان را من فرو گرفتم. و اگر چنین کارها کرد کیفر دید و چشید و خردمندان دانستندی که نه چنانست و سری می‌جنبانیدندی و پوشیده خنده می‌زدندی که نه چنانست اند.
از سویی دیگر نزدیکی او به سلطان مسعود باعث حسادت دیگر وزرا و دبیران به او می‌شد در نتیجه آنان نسبت قرمطی بودن به وی دادند و به دستور سلطان محمود او را از هرات به غزنین آوردند و به زندان افکندند. وقتی که سلطان محمود درگذشت او نیز از زندان فرار کرد و در نزدیکی نیشابور به سلطان مسعود پیوست و به او در سرنگونی امیر محمد غزنوی برادر سلطان مسعود کمک شایانی کرد. پس از سرنگونی امیر محمد او از جمله کسانی بود که با حسنک وزیر به دشمنی پرداخت و باعث بدار آویختن او گردید. همچنین در باب کردار زشت و رفتار پست او با زیر دستان، سخنان پراکنده گفته اند.
تاریخ بیهقی
کونارد لاین یک کروز لاین آمریکایی بریتانیایی است که در خانه کارنوال در ساوت‌همپتون مستقر بوده و توسط شرکت کارنوال کورپوریشن مدیریت می‌شود.
در سال ۱۸۳۹ ساموئل کونارد یکی از کشتی داران جزیره پرنس ادوارد نخستین قرارداد پست سلطنتی بریتانیا را در بریتانیا دریافت کرد و سال آینده شرکت سلطنتی اکسپد پارتی بیت بریتانیا و آمریکای شمالی را با همکاری رابرت نپیر، طراح و سازنده موتور قایق معروف اسکاتلند برای راه‌اندازی چهار کشتی بخار پیشگام در خط مسیر لیورپول-هالیفاکس-بوستون به راه انداخت. برای بیش از ۳۰ سال کونارد برای رسیدن به سریع‌ترین سفر اقیانوس اطلس بلو ریباند را برگزار کرد. با این حال، در ۱۸۷۰ کونارد پشت رقبای خود، خط سفید ستاره و خط اینمان سقوط کرد. در سال ۱۸۷۹ شرکت به عنوان شرکت کشتی بخار کونارد با مسئولیت محدود دوباره سازمان یافت.
در سال ۱۹۰۲ شرکت وایت استار به شرکت بین‌المللی تجارت دریایی متعلق به آمریکا پیوست و دولت بریتانیا کونارد را با وام‌های قابل توجه و یارانه برای ساخت دو کشتی اقیانوس‌پیما مورد نیاز برای حفظ موقعیت رقابتی خود قرار داد. کشتی آرام‌اس موریتانی بین سالهای ۱۹۰۹ تا ۱۹۲۹ به شرکت بلو ریباند تعلق داشت. غرق شدن کشتی آرام‌اس لوزیتانیا خواهر کشتی آرام‌اس موریتانی در سال ۱۹۱۵ میلادی یکی از دلایل ورود ایالات متحده آمریکا به جنگ جهانی اول بود. در اواخر دهه ۱۹۲۰ کونارد با رقابت‌های جدیدی روبرو شد که آلمانی‌ها، ایتالیایی‌ها و فرانسوی‌ها خطوط معتبر بزرگ را ایجاد کردند. به علت رکود بزرگ کونارد مجبور شد که ساخت کشتی اقیانوس‌پیما خود را متوقف کند. در سال ۱۹۳۴، دولت انگلیس وام‌های کونارد را برای پایان دادن به ساخت کوئین ماری و ساختن یک کشتی دوم، کوئین الیزابت، با این شرط که کونارد با خط وایت استار متحد شود و کونارد-وایت استار را تشکیل دهد پرداخت کرد. کونارد متعلق به دو سوم شرکت جدید است. کونارد سهم وایت استار را در سال ۱۹۴۷ خریداری کرد؛ این نام در سال ۱۹۵۰ به خط کونارد بازگشت.
پس از پایان جنگ جهانی دوم کونارد موقعیت خود را به عنوان بزرگترین خطوط مسافربری آتلانتیک به دست آورد. تا اواسط دهه ۱۹۵۰ کونارد ۱۲ کشتی را به ایالات متحده و کانادا اداره می‌کرد. پس از سال ۱۹۵۸ کشتی‌های مسافری آتلانتیک به دلیل معرفی هواپیماهای جت به طور فزاینده‌ای ناخوشایند بود. کونارد از خدمات گردشگری سال ۱۹۶۸ خودداری کرد تا تمرکز خود را بر سفرهای دریایی و گردشگری دریایی برای مسافران فراهم کند. کوئین‌ها با کوئین الیزابت ۲ جایگزین شدند که برای نقش دوگانه طراحی شده بود.
در سال ۱۹۹۸ کونارد توسط شرکت کارنوال کورپوریشن اداره شد و ۸٫۷ درصد از درآمد این شرکت را در سال ۲۰۱۲ به خود اختصاص داد. پنج سال بعد آرام‌اس کوئین مری ۲ جایگزین کوئین الیزابت ۲ در برنامه‌های آتلانتیک شد. در حال حاضر کونارد تنها شرکت کشتیرانی است که خدمات مسافری برنامه‌ریزی شده بین اروپا و آمریکای شمالی را اجرا می‌کند.
در زیر فهرستی از بخشی از ناوگان کونارد با تاریخ خدمت ناوگان قرار دارد.
تنها عربیا یک تنه چوبی داشت و فقط عربیا، پرشیا و اسکوشیا کشتی پدالی بودند.
همچنین ببینید: خطوط وایت استار: آرام‌اس المپیک، آرام‌اس مجستیک (۱۹۱۴)، اس‌اس لارنتیک (۱۹۲۷)، ام‌وی بریتانیک (۱۹۲۹) و ام‌وی گورجیک (۱۹۳۲)
چوسوکابه نوبوچیکا (; – ) سامورایی، پسر ارشد چوسوکابه موتوچیکا اهل ژاپن بود که در اواخر دوره سنگوکو زندگی می‌کرد. وی در نبرد هتسوگیگاوا کشته شد.
آمریکای اسپانیایی () به قلمروهای اسپانیایی در قاره آمریکا اشاره دارد.
اصطلاح «آمریکای اسپانیایی» به‌طور خاص در دوران امپراتوری اسپانیا قلمروها بین سده پانزدهم میلادی و سده نوزدهم میلادی مورد استفاده قرار گرفت. اسپانیا تا پایان فرمانروایی امپراتوری خود، متصرفات خارج از کشور خود در قاره آمریکا و فیلیپین را «هند» نامید، که باقیمانده‌ای ماندگار از تصور کلمب مبنی بر اینکه او با کشتیرانی به سمت غرب به آسیا رسیده‌است.
دارشیل سفری (زادهٔ ۹ مارس ۱۹۹۷) بازیگر اهل کشور هند است. او با بازی در اولین فیلمش به نام ستاره‌های روی زمین نامش بر سر زبان‌ها افتاد. سفری توسط نویسندهٔ اسکریپت و مدیر خلاق آمل گوپت در اواخر سال ۲۰۰۶ کشف شد، زمانی که او به دنبال یک بازیگر مرد برای فیلم «Taare Zameen Par»(ستاره‌های روی زمین)بود.گوپت بعد از جستجوی بسیار، سفری را در مدرسهٔ رقص «شیماک داور» کشف کرد.او همچنین در سال ۲۰۱۲ در بچه‌های نیمه‌شب (فیلم) نیز ایفای نقش کرد.
ایچجو تاداماسا (; – ) پسر ایچیجو کانه‌سادا یکی از اهالی ژاپن در دوره سنگوکو بود. پس از از بین رفتن خاندان ایچیجو وی با دختر رهبر خاندان چوسوکابه، چوسوکابه موتوچیکا ازدواج کرد. اما بعد از پیوستن به شورش هاداکاوا کیومونه ( 波川 清宗) بر ضد خاندان چوسوکابه کشته شد.
یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی است که به سفارش شبکه تلویزیونی هیستوری ساخته شده است.
این سریال زندگی روزانه جنگجویان یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا روایت می‌کند.
حمله به شیکوکو ، تسخیر شیکوکو ، به جریاناتی اشاره دارد که سرانجام در سال ۱۵۸۵ منجر به تسخیر شیکوکو در حمله شیکوکو (۱۵۸۵) به دست تویوتومی هیده‌یوشی شد. مقدمات حمله به شیکوکو چند سال قبل توسط اودا نوبوناگا، جنگ سالار قدرتمند دوره سنگوکو فراهم شده بود اما با مرگ نوبوناگا در سال ۱۵۸۲ در حادثه معبد هوننو این حمله متوقف ماند.
جام ملت‌های آفریقا ۲۰۰۲ () بیست و سومین دوره از رقابت‌های جام ملت‌های آفریقا بود که به میزبانی کشور مالی برگزار شد. ۱۶ تیم در ۴ گروه ۴ تیمی به رقابت پرداختند. تیم ملی فوتبال کامرون در این دوره از رقابت‌ها برای چهارمین بار در جام ملت‌های آفریقا به مقام قهرمانی رسید.
فود ولی نام منطقه‌ای در هلند است که شرکت‌های بین‌المللی موادغذایی، موسسات پژوهشی و نیز دانشگاه واخنینگن در آن مستقر هستند. فود ولی تعدادی از شرکت‌های بزرگ و چندملیتی غذایی را در خود دارد. همچنین ۱۵۰۰۰ کارشناس و متخصص در علوم مرتبط با موادغذایی و توسعه فناوری در این منطقه فعالیت دارند. شهر واخنینگن بخش مرکزی این منطقه است. فود ولی با هدف ایجاد بستری به همکاری بین بخش علمی و کسب‌وکارهای مرتبط با موادغذایی به منظور نوآوری در این حوزه شکل گرفت. سازمان فود ولی (که مدیریت این منطقه را بر عهده دارد) عضو اتحادیه نوآوری غذایی اروپا است.
«تا زمانی‌که رفته باشد» (به انگلیسی: Until It's Gone) یک ترانه از گروه راک آمریکایی لینکین پارک است. این ترانه توسط مایک شینودا و براد دلسون تهیه شده‌است؛ چستر بنینگتون نیز خوانندگی آن را بر عهده دارد.
لینکین پارک برای این ترانه یک موزیک ویدئو ساخت و در ۵ می ۲۰۱۴ در کانال رسمی یوتیوب خود قرار داد. بعداً با کارگردانی جو هان، یک موزیک ویدئوی رسمی ساخته شد و در حال حاضر این موزیک ویدئو تنها در خود کانال رسمی لینکین پارک ۳۰ میلیون بازدید دارد؛ پیام‌های احساسی هواداران نیز قابل توجه است برای نمونه:
این ویدئو در صفحه رسمی لینکین پارک در فیسبوک نیز منتشر شده‌است.
میرزا آقا اصفهانی یا میرزا آقا اسلامبولی (تولد ۱۲۸۲ ه.ق.) از رجال دوره مشروطیت و نماینده دوره اول مجلس شورا از تبریز بود.
میرزا آقا در تهران به تجارت نفت مشغول بود به همین جهت به میرزا آقا نفتی مشهور بود. در سال ۱۳۱۳ قمری به استانبول رفت و به تجارت پرداخت و در همانجا با نشریات فارسی‌زبان اختر و حبل‌المتین آشنا گردید و این آشنایی اندیشه تجددگرایی را در وی بیدار کرد. در سال ۱۳۲۳ همزمان با سفر مظفرالدین شاه به پاریس او نیز در این شهر بود و موفق به ملاقات با رجال دربار ایران بخصوص صدراعظم وقت عبدالمجید میرزا عین‌الدوله شد و تصمیم گرفت که به عین الدوله که نماد قدرت بود نزدیک شود. میرزا آقا در ۱۳ رجب ۱۳۲۳ به تهران برگشت و بلافاصله فعالیت سیاسی خود را آغاز کرد.
پس از ورود به تهران مقالاتی در روزنامه حبل‌المتین منتشر کرد و نقطه نظرات خود در مورد علل عقب ماندگی ایران مطرح و راه حل را در تقویت حس وطن‌پرستی و بازگشت به دوران پرشکوه و جلال باستانی می‌جست. در این مقالات میرزا آقا تأسیس مشورت خانه ملی به شکل غربی را تجویز می‌کرد و این در حالی بود که هنوز حرکتی در تهران برای تقاضای مشروطه خواهی یا تشکیل مجلس شورای ملی صورت نگرفته بود. در این زمان میرزا با انجمن‌های مخفی ارتباط یافت و مخفیانه در جلسات این انجمن شرکت می‌نمود همچنین میرزا آقا اصفهانی در راستای فعالیتهای خود به لژ بیداری ایرانیان که اولین لژ رسمی فراماسونری در ایران بوده پیوست.
فعالیت‌های میرزا بر ضد دربار و عین‌الدوله باعث گردید که در ربیع‌الثانی ۱۳۲۴ وی به همراه میرزا حسن رشدیه و مجد الاسلام به کلات تبعید شوند. چندی بعد پس از کناره گیری عین الدوله آزاد گردید و به استانبول رفت. در استانبول بدنبال اختلافات بین او و ارفع الدوله سفیر ایران مجبور به بازگشت به ایران شد و در تبریز مورد استقبال اعضای انجمن تبریز و مردم شهر قرار گرفت؛ و در تاریخ ۱۴ رمضان ۱۳۲۵ به عنوان نماینده مردم به مجلس شورای ملی اعزام شد.
نطق‌های مخالف وی در مجلس و اعتراض‌های او به فعالیت انجمن‌ها باعث بروز اختلافات وی با دیگر نمایندگان و مشروطه خواهان شد. از طرفی وی متهم به ارتباط با دربار محمدعلی شاه و مخالف مشروطه قلمداد گردید و روزنامه مساوات و دیگر روزنامه‌های ملی مطالبی را برضد وی منتشر نمودند. در ربیع‌الاول ۱۳۲۶ مجلس بنا به درخواست انجمن تبریز او را از نمایندگی تبریز عزل نمود.
پس از فتح تهران وی به همراه عده ای دیگر دستگیر و به مدت یکسال در حبس بود و در سال ۱۳۲۸ قمری آزاد گردید.
کشتی دام‌بر یک کشتی بزرگ برای صادرات دامی مانند گوسفند، گاو و بز است. آن‌ها یا به طور خاص جدید ساخته شده و یا از کشتی‌های کانتینری تبدیل شده‌اند.
کشتی‌های دریایی اصلاح شده و یا ساخته شده برای حمل حیوانات زنده است.
با توجه به مقررات مناسب حیوانات زنده ممکن است به عنوان بخشی از محموله در کلاس‌های مختلف کشتی حمل و نقل شوند. این روش ترابری در گذرگاه‌های کوتاه دریایی شایع است و معمولاً تعداد کمی از حیوانات را شامل می‌شود. کشتی‌های دام‌بر کشتی‌هایی هستند که به طور انحصاری در حمل و نقل تعداد زیادی از حیوانات زنده همراه با الزامات مورد نیاز برای مسافرت هستند. (غذا، آب، بستر خاکی، دارو، و غیره). سفرهای کشتی‌های دام‌بر از سه روز تا سه تا چهار هفته ادامه دارد.
در عمل تهویه طبیعی تنها برای تمام شرایط مناسب نیست. یک عامل محدودکننده آشکار در شرایط باد در دریا خواهد بود زمانی که هوا با سرعت مشابه کشتی حرکت می‌کند. در این شرایط جریان طبیعی هوا برای تهویه حیوانات می‌تواند ناکافی باشد. در بیشتر دام‌برها نوعی مکمل تهویه مکانیکی برای شرایط بحرانی و همچنین تجهیزات پشتیبان مناسب برای موارد اضطراری وجود دارد.
گونه‌های مختلفی به این ترتیب حمل شده‌اند اما تا حد زیادی بیشتر نژادهای گوسفند و گاو هستند. در نیمه دوم قرن بیستم میلیون‌ها گوسفند و هزاران گاو به کمک دام‌بر منتقل شدند. دیگر گونه‌های اهلی شده که حمل می‌شوند هرچند در تعداد کمتر شامل اسب‌ها، شترها، گوزن‌ها، بزها و حداقل یک بار شترمرغ‌ها هستند. ترابری ماهی‌های زنده در کشتی‌های تخصصی یک تجارت مشابه است که در ارتباط با ماهی‌های کشاورزی ایجاد شده است.
اندازه این نوع کشتی‌ها با توجه به تقاضای بازار در نقاط مختلف جهان در زمان‌های مختلف متفاوت است. در نیمه دوم قرن بیستم کشورهای صادرکننده اصلی دام استرالیا و نیوزیلند بودند و واردکنندگان اصلی کشورهای خاورمیانه بودند. کشتی‌هایی که در این تجارت مشغول به کار هستند از ۲٬۰۰۰ تناژ وزن مرده تا ۲۵٬۰۰۰ تناژ وزن مرده وزن دارند. عوامل محدودکننده در اندازه کشتی پیچیده است. کشتی‌های بزرگتر می‌توانند در عملیات خود به مقیاس‌های اقتصادی مناسبی دست یابند اما همچنین به امکانات وسیعی از بندرگاه برای رسیدگی به تعداد بیشتری از دام‌ها که احتمال دارد بارگیری یا تخلیه شوند نیاز دارند.
تعداد کل دامداران مورد نیاز با توجه به تعداد حیوانات متفاوت است و همچنین بستگی به عوامل نظیر ترتیب قلم‌های حیوانی و میزان سیستم‌های خودکار برای تغذیه و آبیاری دارد.
اثر ژول-تامسون () در ترمودینامیک به تغییرات دمای ایجاد شده در اثر تغییرات فشار در آنتالپی ثابت نسبت داده می‌شود، که بیانگر تغییرات ترمودینامیکی در گاز یا مایع، هنگام عبور از یک ولو یا دریچه متخلخل می‌باشد. به مقدار نسبت این تغییرات نیز ضریب ژول- تامسون گویند.
ترانهٔ یار مَسچاهی یا کمرباریک یا یار تاجیک مربوط به ۶۰ تا ۹۰ سال پیش در ۱۹۲۵ میلادی از سروده‌های ابوالقاسم لاهوتی است.
این ترانه توسط خوانندگان متعددی از جمله فرامرز آصف، ظاهر هویدا، امیر سرایی و نسیم هاشمی اجرا شد و بسیاری از مردم به باور اشتباه سراینده این ترانه را ظاهر هویدا می‌پندارند. ظاهر هویدا پس از قسمت «شام تاریک من» که به معنی شب تاریک من است و در تضادش باید صبح باشد به جای اینکه بگوید «صبح و صفا کن» اشتباها می‌گوید «صلح و صفا کن» و این اشتباه را رایج کرد. در ساختمان رادیو و تلویزیون ملی تاجیکستان در شهر دوشنبه نخستین نسخهٔ اجرا شدهٔ این ترانه با مدت ۲ دقیقه و ۱۵ ثانیه با خوانندگی تحفه فاضلُوا و انور ملا قندُف و رهبری ارکستر سرکیسُف از گروه سازهای ملی تاجیکستان موجود است.
عبدالخالق نبوی، پژوهشگر ادبیات «انستیتوت زبان، ادبیات، شرق‌شناسی و میراث خطی بنام رودکی» می‌گوید که از سلسله‌بانو همسر وی روایت است که زمانی که لاهوتی در قطار با خانمی به نام «گل مومنوا» که یک دختر مست‌شاهی بوده آشنا می‌شود از او می‌شنود که در زادگاه وی، مست‌شاه، وقتی پسر و دختر عاشق می‌شوند، در زمان ملاقات برای یکدیگر شعر می‌گویند و این برای لاهوتی الهام‌بخش این شعر می‌شود. از اشتباهات رایج عموم مردم دربارهٔ این شعر دو اصطلاح «صلح و صفا کن» و «دو تا زلف پریشان» هستند که در واقع در شعر اصلی «صبح و صفا کن» و «تو تا زلف پریشان» بوده‌اند.
مست‌شاه، در رشته‌کوه زرافشان تاجیکستان واقع است و دلشاد رحیمُف مردم‌شناس انستیتوت شرق‌شناسی تاجیکستان می‌گوید این منطقه مردمی سُغدی‌تبار دارد که در دوران باستانی تاجیکستان از سمرقند و بخارا به سمت کوهستان مهاجرت کردند. این منطقه به مناظر زیبا و مردم زیبارو به ویژه گل‌دختران مست‌شاه با لباس‌های محلی مشهور است.
رافع بن هرثمه الیساری، یا ابن نومَرْد، یکی از سرداران آل طاهر و حاکم خراسان از جانب محمد بن طاهر از سال ۲۷۱ هجری بود. وی بر طبرستان در سال ۲۷۷ در دوران موفق عباسی چیره شد.
رافع نوه ولایتمدار اموی خراسان، نصر بن سیار بود و از طرفداران سابق طاهریان، که علیه ظلم و استبداد حکومت علی بن عیسی شورش کرده بود. او متحدان زیادی داشت از جمله ترکان قرلق و تغوزا غوزه. رافع تسلیم مأمون نشد مگر در سال ۱۹۳ هجری قمری که چاره دیگری نداشت.
مأمون پس از آن تصمیم گرفت تا حسن برادر فضل بن سهل را والی بغداد کند اما مردم بیشتر از قبل احساس اسارت داشتند و ناراضی بودند. رافع بن هرثمه به نزد خلیفه رفت تا این خبر را به او برساند و خلیفه از شورش مردم جنوب عراق و حجاز باخبر کند. فضل خلیفه را وادار کرد که ضمن ورود رافع او را به بند بکشد. از طرفی مردم با باقی‌مانده سپاه بغداد متحد شدند و حسن را از بغداد بیرون کردند اما پس از مدتی میان این دو صلح صورت گرفت و حسن به بغداد بازگشت. در زمانی که کشورگشایی‌های یعقوب و عمرو رو به فزونی بود کسانی مثل رافع بن هرثمه و اسماعیل بن احمد بودند که در مقابل آن‌ها ایستادند و خراسان را از سلطهٔ صفاریان خارج کردند. در سال ۲۷۱هجری قمری خلیفه معتمد، محمد بن طاهر را والی خراسان کرد اما او پایهٔ این حکومت را لرزان می‌دید پس زحمت آمدن به خود نداد و رافع بن هرثمه را جانشین خود کرد.
عمرو برادر و جانشین یعقوب، دیگر برادر خود را که علی نام داشت در کرمان زندانی کرد. علی به برادرش عمرو خیانت کرد و با خجستانی دشمن او متحد و نزد رافع بن هرثمه در طبرستان که یکی دیگر از دشمنان او بود گریخت. در زمانی‌که خجستانی کشته شد یکی از موانع صفاریان برای تسلط به خراسان از بین رفت اما لشکریان خجستانی رافع بن هرثمه را به عنوان سردار خود برگزیدند و او راه خجستانی را که بازگرداندن طاهریان بود ادامه داد.
قدرت رافع روز به روز افزایش پیدا می‌کرد او به کمک علی بن حسین مروروزی و لشکریان سامانی، ابو طلحه را از مرو و نایب او را در سال ۲۷۲هجری قمری از هرات بیرون کرد. رافع در همان سال به خوارزم حمله کرد و با غنایم بسیار زیادی برگشت. در سال ۲۷۵ هجری قمری به گرگان و طبرستان لشکرکشی کرد و حکومت محمد بن زید را تمام کرد. محمد به استرآباد فرار کرد و رافع به مدت دو سال او را محاصره کرد. نرخ خواربار گران شد و وضعیتی بحرانی به وجود آمد. دیگر هیچ خوراکی باقی نمانده بود و یک مثقال نمک برابر با دو مثقال سیم بود. محمد بن زید به ساری فرار کرد و رافع لشکری را به دنبال او فرستاد و در چالوس محمد بن هارون، علی بن کالی را محاصره کرد. خبر که به رافع رسید با لشکریانش به محمد بن زید حمله برد و به دنبال او به دیلمان رفت. سرتاسر دیلم را نیز تصرف کرد. در سال بعد به قزوین و سپس به ری رفت و تا مرگِ موفق در آنجا بود.
در سال ۲۷۹ قمری که معتضد به خلافت رسید رافع را شخصی مطیع نمی‌دانست و او را از ایالت و امارت کل خراسان برکنار کرد به این خاطر که رافع روی املاک سلطانی در ری دست گذاشته بود. معتضد به او نامه نوشت که دست از این زمین‌ها بردارد. اما رافع نپذیرفت این شد که احمدبن عبدالعزیز بن ابی‌دلف به او حمله برد و پیروز شد و از طرفی امارت خراسان را به عمرو بن لیث واگذار کرد تا با کمک او رافع را شکست دهد. در سال ۲۸۰ احمد بن عبدالعزیز مرد و رافع به ری بازگشت.
رافع که از نیت خلیفه باخبر شده بود با محمد بن زید علوی متحد شد و همچنین منصور بن محمد بن نصر که یکی از فرماندهان مخالف عمرو بود به او پناه آورد. رافع در این زمان قدرت بسیار زیادی پیدا کرد. وی با دو پسر علی برادر عمرو، و سپاهیانش به خراسان رفت، آنجا را تصرف کرد. از طرفی عمرو، محمد بن زید را نسبت به رافع بدبین کرد و او از پشتیبانی رافع دست برداشت این بود که حکومت طبرستان به محمد بن زید رسید؛ در جنگی که بین رافع و عمرو رخ داد ابتدا پیروزی نصیب رافع شد اما بعد از آن شکست خورد و مجبور شد به خوارزم فرار کند. معتضد حکومت فارس، کرمان، خراسان، زابلستان، کابل و شرطگی بغداد را به عمرو داد در عوض کشتن رافع را از او خواست. در سال ۲۸۳ هجری قمری رافع کشته شد. در زمانی‌ که با تمام دارایی و مال و سپاهیان به سمت خوارزم می‌رفت، شاه خوارزم ابوسعید را برای استقبال او فرستاده بود. ابوسعید که متوجه تعداد کم یاران رافع شد تمام اموال او را غارت کرد و سر بریده رافع بن هرثمه را برای عمرو فرستاد. پس عمرو آن را برای خلیفه فرستاد و خلیفه حکومت ری را همراه با خلعت و پرچم‌های بسیار به او داد.
رافع در طبرستان و گرگان به نام علویان خطبه خواند. این کار رافع باعث شد که عمرو حمایت اهل سنت و طبقات مذهبی خراسان را در برابر او به دست آورد. او همچنین پس از فتح خراسان به نام علویان (طبرستان) خطبه خواند و جامعه سیاه را که برای عباسیان بود به جامعه سفید که شعار علویان بود تغییر داد.
آذرنوش صدر سالک (زادهٔ ۱۳۳۴ در تهران)، موسیقی‌دان و نوازندهٔ چنگ اهل ایران است. وی همسر مجید انتظامی موسیقی‌دانِ ایرانی است.
آذرنوش صدر سالک در سال ۱۳۳۴ در تهران متولد شد. پدر او «حسن صدر سالک» از شاعران و ترانه‌سرایان روزگار خود بود. او تحصیلات ابتدایی خود را در «مدرسه ژاندارک» طی کرد و به هنرستان موسیقی ملی راه یافت.در ۱۰ سالگی آموختن ساز پیانو را آغاز کرد و در ۱۲ سالگی شروع به فراگیری نوازندگی ساز چنگ نمود. همچنین او در ۱۲ سالگی به عضویت گروه کر تلویزیون درآمد و در ۱۵ سالگی به گروه کر تالار وحدت پیوست. وی هم‌زمان با گرفتن دیپلم هنرستان موسیقی، به صورت شبانه موفق به اخذ «دیپلم ادبی» از در «دبیرستان طبری» شد و در رشته حقوق اسلامی دانشگاه تهران مشغول به تحصیل شد. از جمله استادان او در حقوق اسلامی می‌توان به «محمد مفتح» و «مرتضی مطهری» اشاره نمود. مهم‌ترین استاد هارپ او در هنرستان موسیقی «آرنا‌و‌دوا» از کشور بلغارستان بوده‌است.
وی از سال ۱۳۵۷ به ارکستر سمفونیک تهران به رهبری «فرهاد مشکات» راه یافت و تا زمان بازنشستگی در این ارکستر مشغول فعالیت بود و پس از آن نیز به صورت مهمان با ارکستر سمفونیک همکاری داشته‌است. وی در سال ۱۳۵۷ با «مجید انتظامی» ازدواج کرد و به عنوان «دستیار آهنگساز» و نوازنده در آثار او همکاری داشته‌است.آذرنوش صدر سالک از سال ۱۳۷۵ تا ۱۳۷۶ رئیس هنرستان موسیقی ملی دختران بود و در سال ۱۳۹۲ «مدرک درجه یک هنری» را از شورای ارزشیابی آثار هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت نمود. در سال ۱۴۰۰، مراسم بزرگداشت آذرنوش صدر سالک از طرف سی و هفتمین جشنواره موسیقی فجر برگزار و از وی تقدیر شد.
آذرنوش صدر سالک در بسیاری از آلبوم‌های موسیقی سمفونیک و موسیقی فیلم به عنوان نوازنده چنگ فعالیت داشته که به موارد زیر می‌توان اشاره کرد:
نادیا ملادجو مشهور به ایمانی (؛ زادهٔ ) خواننده-ترانه‌پرداز موسیقی سول و پاپ اهل فرانسه است. او از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده و نخستین آلبومش، "شکل یک قلب شکسته" ("The Shape of a Broken Heart") که سال ۲۰۱۱ منتشر شد با فروشی فوق‌العاده در کشورهای فرانسه، یونان و لهستان گواهینامه پلاتین گرفت.
ژاک پل مین ( – ) یک کشیش فرانسوی بود که کارهای فراگیری در زمینه الهیات و گسترش متون مربوط به پدران کلیسا با هدف ایجاد یک کتابخانه جهانی کاتولیک انجام داد.Claude Langlois and François Laplanche, eds. "La Science catholique: 'L'Encyclopédie Théologique' de Migne (1844-1873) entre apologétique et vulgarisation" (Paris: Cerf) 1992.
مین در سنت فلور فرانسه به‌دنیا آمد و در اورلئان به مطالعه الهیات پرداخت. او در سال ۱۸۲۴ میلادی به‌عنوان کشیش اصلی پوساو انتخاب شد؛ اما دیدگاه‌های شدید کاتولیک او با میهن‌پرستی محلی و پادشاهی جدید لوئی فیلیپ سازگار نبود. در سال ۱۸۳۳ میلادی به دلیل انتشار یک مقاله از کشیشی برکنار و به پاریس رفت و در سوم نوامبر همان سال مجله‌ای با نام "جهان مذهبی" را بدون هرگونه مطلب سیاسی پایه‌گذاری کرد. این مجله به‌سرعت رشد کرد و ۱۸۰۰ مشترک به‌دست‌آورد.
هایدرو-کبک () شرکت برقی است که تولید، انتقال و توزیع برق را در استان کبک مدیریت می‌کند.
این شرکت در سال ۱۹۴۴ از سوی حکومت کبک با در دست‌گیری شرکت‌های خصوصی شکل گرفت. پس از آن سرمایه‌گذاری عظیمی در پروژه‌های برقابی انجام شد. امروزه ظرفیت مجموع آن ۳۶۹۱۲ مگاوات برق آبی از ۶۳ نیروگاه برقابی تولید می‌شود. توان اضافی از این استان صادر می‌شود.
هایدرو کبک یک شرکت دولتی مستقر در مونترآل است. نرخ‌های قدرت مسکونی آن از ارزانترین‌ها در آمریکای شمالی است.
بیش از ۴۰ درصد منابع آبی کانادا در کبک هستند و هایدرو کبک چهارمین تولیدکننده بزرگ برقابی در جهان است.
جام ملت‌های آفریقا ۲۰۰۴ () بیست و چهارمین دوره از رقابت‌های جام ملت‌های آفریقا بود که به میزبانی کشور تونس برگزار شد. ۱۶ تیم در ۴ گروه ۴ تیمی به رقابت پرداختند. تیم ملی فوتبال تونس در این دوره از رقابت‌ها برای اولین بار در جام ملت‌های آفریقا به مقام قهرمانی رسید.
در تاریخ ۴ سپتامبر ۲۰۰۰ در نشست کمیته اجرایی کنفدراسیون فوتبال آفریقا (CAF) در قاهره مصر میزبانی جام ملت‌های آفریقا ۲۰۰۴ به تونس اهدا شد.
رأی‌گیری بین چهار کشور انجام شد: مالاوی و زامبیا (پیشنهاد میزبانی مشترک)، تونس و زیمبابوه. کشورهای بنین و توگو هم خواستار میزبانی مشترک بازی‌ها بودند که قبل از جلسه ۴ سپتامبر ۲۰۰۰ اعلام انصراف کردند.
این برای سومین بار بود که تونس پس از جام ملت‌های آفریقا ۱۹۶۵ و جام ملت‌های آفریقا ۱۹۹۴ میزبان این رویداد می‌شد.
۱۶ تیم راه یافته به مرحله نهایی عبارت بودند از:
جام ملت‌های آفریقا ۲۰۰۶ () بیست و پنجمین دوره از رقابت‌های جام ملت‌های آفریقا بود که به میزبانی کشور مصر برگزار شد. ۱۶ تیم در ۴ گروه ۴ تیمی به رقابت پرداختند. تیم ملی فوتبال مصر در این دوره از رقابت‌ها برای پنجمین بار در جام ملت‌های آفریقا به مقام قهرمانی رسید.
در تاریخ ۲۴ اکتبر ۲۰۰۲ در رای‌گیری نشست کمیته اجرایی کنفدراسیون فوتبال آفریقا (CAF) در قاهره مصر میزبانی جام ملت‌های آفریقا ۲۰۰۶ از بین چهار کشور متقاضی شامل مصر، ساحل عاج و لیبی و الجزایر به مصر اهدا شد.
این برای چهارمین بار بود که مصر پس از جام ملت‌های آفریقا ۱۹۵۹، ۱۹۷۴ و ۱۹۸۶ میزبان این رویداد می‌شد.
این دوره از رقابت‌ها با پنجاهمین سالگرد تأسیس کنفدراسیون فوتبال آفریقا مصادف شد.
مسابقات مقدماتی این دوره از رقابت‌ها با مسابقات مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ آلمان به صورت یکجا برگزار شد.
شیوه برگزاری و انتخاب تیم‌ها بدین صورت بود که ابتدا ۴۲ کشور به صورت رفت و برگشت بازی‌های مرحله اول را برگزار کردند. ۲۱ تیم راه یافته به همراه ۵ تیم راه یافته به جام جهانی قبلی (جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲) و ۴ تیم برتر قاره آفریقا در رده‌بندی فیفا، ۳۰ تیم مرحله دوم را تشکیل دادند. دراین مرحله تیم‌ها در ۵ گروه ۶ تیمی به رقابت پرداختند. تیم‌های اول هر گروه به بازیهای جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ آلمان راه یافتند و ۳ تیم برتر هر گروه به مرحله نهایی جام ملت‌های آفریقا ۲۰۰۶ راه یافتند که با تیم ملی فوتبال مصر به عنوان میزبان بازیها، ۱۶ تیم برگزارکننده مرحله نهایی را تشکیل دادند.
کشور مصر میزبان رقابت‌ها بود و به دلیل این که جزء ۳ تیم اول گروه خود قرار گرفت تیم چهارم (تیم ملی فوتبال لیبی) به مرحله نهایی راه پیدا کرد.
در این دوره از رقابت‌ها برای نخستین بار قهرمان دوره قبل (تیم ملی فوتبال تونس) به صورت مستقیم وارد بازی‌های مرحله نهایی نمی‌شد و باید در بازیهای مقدماتی شرکت می‌کرد.
۱۶ تیم برگزارکننده بازیهای مرحله نهایی عبارت بودند از:
لئونارد آداموف (؛ – ) یک بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو و باشگاه فوتبال دینامو مینسک اشاره کرد.
آرسن چیلینگاریان (؛ ۱۲ اکتبر ۱۹۶۵ – ۱۴ می ۲۰۱۳) یک بازیکن فوتبال در پست مدافع اهل ارمنستان بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال میکا و باشگاه فوتبال آرارات ایروان اشاره کرد.
یوری دهتریوف (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شاختار دونتسک اشاره کرد.
والری هوربونوف (؛ – ) یک بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود.
ماشاالله احمدوف (؛ زادهٔ ۱۹۵۹) یک بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نفتچی باکو و باشگاه فوتبال کپز اشاره کرد.
شوتا یامانیدزه (؛ – ) یک بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو تفلیس اشاره کرد.
مارک آنتونی ویگلی (زاده ۱۹۶۵) معمار و نویسنده نیوزلندی است. او از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۴ رئیس دانشکده معماری، برنامه‌ریزی و حفاظت دانشگاه کلمبیا، نیویورک بود.
ویگلی هر دو مدرک لیسانس معماری (۱۹۷۹) و دکتری خود(۱۹۸۷) را از دانشگاه آکلند، نیوزیلند گرفت. استاد مشاور دکترای او مایک آستین بود. ویگلی در سال ۱۹۸۶ آکلند را ترک کرد و در دانشگاه پرینستون تدریس کرد، همچنین از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۹ به عنوان مدیر بخش مطالعات تحصیلات تکمیلی در دانشکده معماری پرینستون مشغول به کار بود.