moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
رشته دانشگاهی پلیمر یکی از گرایش‌های شیمی و مهندسی شیمی می‌باشد. این گرایش تا سال ۱۳۶۲ یکی از گرایش‌های مهندسی شیمی بود اما در حال حاضر به عنوان یک رشته مستقل با دو گرایش صنایع پلیمر و تکنولوژی و علوم رنگ در دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی ارائه می‌شود، البته هنوز نیز در شماری از دانشگاه‌های کشور مهندسی پلیمر یکی از گرایش‌های مهندسی شیمی است.
کاپّا (کانجی 河童 هیراگانا かっぱ، کاتاکانا カッパ) به معنی جن آب، جانور افسانه‌ای است. این جانور در فولکلور ژاپنی نوعی جن آب و خزندهٔ کامی است که به یوکای شباهت دارد. در دیانت شینتو کاپا خدائی از خدایان آب سویی‌جین 水神 به‌شمار می‌آید.
بیشتر نقاشی‌ها و نمایش‌ها "کاپا" را به صورت جانوری در حجم کودک و دارای اندام شبیه آدمیزاد به تصویر می‌کشند، ولی اندامش به شکل میمون یا قورباغه نزدیک‌تر است. بعضی نقاشی‌ها صورت آن را شبیه به میمون، و بعضی آن را نوک‌دار شبیه لاک‌پشت، یا شبیه به مرغابی به تصویر می‌کشند. معمولاً "کاپا" در نقاشی‌ها دارای کاسه‌ای کلفت (مانند کاسهٔ لاک‌پشت) و پوستی پولک‌دار می‌آید. رنگ پوست آن از سبز تا زرد تا آبی تغییر می‌یابد.
"کاپا" ساکن تالاب‌ها و رودخانه‌های ژاپن است و دارای ویژگی‌های گوناگونی است که برای سکونت در آب کمکش می‌دهند، همانند دست و پای پرده‌دار. گاهی گفته می‌شود که "کاپا" مثل ماهی حس بوئیدن دارد، و البته می‌تواند مثل آن در آب شنا کند.
برجسته‌ترین ویژگی "کاپا" تورفتگی پر از آب در سر اوست . این حفره را مویی کوتاه (مانند آرایش موی پسر بچه‌ها) احاطه می‌کند. راز نیروی عظیم "کاپا" در این آب موجود در حفرهٔ سر نهفته است، و هنگامی که کسی با "کاپا مواجه" می‌شود می‌تواند از این عیب استفاده کند. "کاپا" دارای حس لیاقت و سلیقهٔ عمیقی است، و بدین‌سان اگر کسی به او درود بگوید، وی ناچار به خم شدن ( شیوهٔ درود ژاپنی‌ها) می‌شود و آب موجود در حفره‌اش می‌ریزد، حتی در حالی که بداند که در نتیجه آن نیروی عظیمش را از دست خواهد داد. پس از ریختن آب، "کاپا" به صورتی ضعیف می‌شود که حتی ممکن است بمیرد. هرچند در داستان‌های دیگر آمده است که آب موجود در حفره برای این است که کاپا بتواند در خشکی حرکت کند، و هنگامی که آبش خشک می‌شود دیگر توانائی جنبش را از دست می‌دهد.
"کاپا" آشوبگر بدجنسی است. شوخی‌هایش از شوخی‌های ساده گرفته (مانند اخراج باد شکم و بدن خانم‌ها را دیدن) تا رفتارهای جدّی و بسیار بد را شامل می‌شود (مانند دزدی محصولات، بچه دزدی کردن، یا تجاوز جنسی به زنان). در حقیقت، کودکان از محبوب‌ترین غذاهای "کاپاهای" پرخور هستند، و با خوردن آدم‌های بالغ هم مشکلی ندارند. آنها روده‌ها، خون و جگر طعمه‌شان را با مکیدن از راه سوراخ مقعد می‌خورند.
تا امروز در بعضی از روستاها و شهرهای ژاپن تابلوهائی هشدار دهنده از خطر "کاپا" پیدا می‌شود. گفته می‌شود که "کاپا" از آتش می‌ترسد، و برای همین است که بعضی روستاها سالانه جشنی برپا می‌کنند که در آن از آتش‌بازی استفاده می‌کنند تا دیوها را برانند.
اما "کاپاها" تماماً با انسان دشمن نیستند. آنها دربارهٔ تمدن بشری کنجکاو هستند و به آسانی با زبان ژاپنی سخن می‌گویند و آن را می‌فهمند. "کاپاها" گاهی اگر با کسی روبرو شوند، از وی طلب می‌کنند که سومو یا شطرنج ژاپنی با ایشان بازی کند. "کاپا" حتی ممکن است که با انسان دوست شود (البته در مقابل هدیه و به ویژه خیار ! محبوب‌ترین خوراک پس از کودکان!). بعضی اوقات قبل از شنا در رودخانه‌ها و دریاچه‌ها، والدین نام خود و فرزندانشان را بر خیار می‌نویسند و آن را در آب می‌اندازند تا "کاپا"ها آرام شوند و آنان در آب ایمن باشند.
پس از دوست شدن با "کاپا"، وی در کارهای زیادی آدمیزاد را کمک می‌دهد، مانند آبیاری زمین. علاوه بر آن، "کاپاها" در پزشکی بسیار دانا هستند و حتی گفته می‌شود که آنها شکسته‌بندی استخوان را به آدمیزاد یاد دادند. به علت این کردارهای نیک، بعضی معابد برای عبادت بخصوص "کاپاهای" مفید پیدا می‌شود. اضافه بر آن، "کاپا" را می‌توان برای کمک گول زد. به علت حس لیاقت و سلیقهٔ عمیقی که "کاپا" دارد، اگر کسی توانست از وی قول بگیرد که کمکش دهد، "کاپا" سوگند و قولش را نخواهد شکست و ناچار به وعده‌اش عمل خواهد کرد.
بَسپارش یا پُلیمِریزاسیون یک واکنش شیمیایی است که در آن مولکول‌های کوچک و ساده یا همان مونومرmonomer...http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Monomer&oldid=433137185 با یکدیگر پیوند برقرار کرده و مولکولی بزرگ با جرم مولکولی چندین برابر مولکول اولیه به وجود می‌آورند.
روش‌های انجام پلیمریزاسیون را می‌توان به صورت‌های مختلف دسته‌بندی کرد:
دسته‌بندی بر اساس طریقهٔ عمل کرد:
واکنش پلیمریزاسیون با توجه به امکان تشکیل مولکول دیگری به دو دسته تقسیم می‌شود:
۱- پلیمریزاسیون تراکمیhttp://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Condensation_polymer&oldid=443004344 (=Condensation polymerization)
۲- پلیمریزاسیون افزایشی(=Addition polymerization)
در پلیمریزاسیون تراکمی، متصل شدن مونومرها به یکدیگر با حذف اتم‌ها یا گروه‌های اتمی همراه است (مانند آب و ...)Odian, G."Principles of polymerization",John Wiley and sons,(2004)
پلیمرهای زیر به روش تراکمی تولید می‌شوند:
پلی آمید(نایلونها), پلی استرها و بعضی پلی یورتان ها است.
در پلیمریزاسیون افزایشی مونومرها بدون از دست دادن مولکول، به یکدیگر متصل می‌شوند؛ بنابراین پلیمر تولید شده با این واکنش دارای واحدهای تکرار شونده‌ای همانند مونومر اولیه هستند.
پلیمرهای زیر به روش فرایند پلیمریزاسیون افزایشی تولید می‌شوند:پلی اتیلن (PE), پلی پروپیلن (PP), پلی استایرن (PS), پلی وینیل استات (PVAS) و پلی تترافلوئورواتیلن یا تفلون (PETFE) و بیشتر گرمانرم‌ها و برخی گرماسخت‌ها.
در سال ۱۹۵۲ فلوری طبقه‌بندی فوق را اصلاح و واکنش‌های پلیمریزاسیون را براساس مکانیسم بسپارش به دو گروه واکنش‌های بسپارش مرحله‌ایStep reaction و زنجیره‌ایChain reaction تقسیم‌بندی کرد. طبقه‌بندی یاد شده بر اساس این نظریه بود که در بسپارش‌های مرحله‌ای همهٔ مونومرهامونومر- monomer از ابتدا تبدیل به دی مر (دو مونومر به هم چسبیده)دیمر -dimer و سپس تری مر (سه مونومر به هم چسبیده)Trimer-تری مر و تترامر و … می‌شوند ولی در پلیمریزاسیون زنجیره‌ای تنها مونومرهایی قابلیت تبدیل شدن به دی مر را دارند که بتوانند در ابتدای واکنش (رادیکاله یا یونیده) شوند. در مرحلهٔ بعدی نیز همین دی مرها هستند که به مونومرهای دیگر حمله می‌کنند و طول زنجیر خود را می‌افزایند و به سرعت به زنجیر بلندی تبدیل می‌شوند.
واکنش‌های پلیمریزاسیون بر اساس محیط انجام واکنش به سه دسته تقسیم می‌شوند.
اونی یا اُنی (انگلیسی Oni، کانجی 鬼، هیراگانا おに و کاتاکانا オニ) نوعی یوکای، دیو، اورک، غول یا ترول در فولکلور ژاپنی است. اونی‌ها بیشتر به خاطر طبیعت خشن و شیطانی شان و تمایل به قتل و آدم‌خواری شناخته می‌شوند اما نمی‌توان از آنها به سادگی به عنوان شیطان نام برد. آنها به‌طور معمول با چهره‌هایی حجیم با یک یا چند شاخ در حال رشد از سر خود به تصویر کشیده شده اند. به طور کلیشه‌ای، آنها را قرمز، آبی، سیاه، زرد یا سفید رنگ تصور می‌کنند که لباس‌هایی از پوست ببر می‌پوشند و چماق‌های آهنی کانابو دارند. موجوداتی که ترس و خطر را با رفتارهایی وحشیانه و عجیب و قدرت هایی خطرناک نشان می دهند.“Oni.” "Handbook of Japanese Mythology", by Michael Ashkenazi, ABC-CLIO, 2003, pp. 230–233.
آنها شخصیت هایی محبوب در هنر، ادبیات و تئاتر ژاپنی هستند و در افسانه‌های معروفی مانند موموتارو (پسر هلو) به‌عنوان شخصیت های شرور حضور دارند. اگرچه اونی به عنوان موجودی ترسناک توصیف شده است، اما آنها در فرهنگ مدرن به موجودی رام شده تبدیل شده اند، زیرا مردم داستان های ترسناک کمتری در مورد آنها می گویند.
اونی غول پیکر، دارای ناخن‌های تیز، موی ناآراسته، و دو شاخ بلند است. اندامش تقریباً مانند اندام آدمیزاد است، ولی گاهی صفاتی غیرطبیعی مانند فرد بودن تعداد چشم‌ها (یک یا سه) یا انگشت و پنجه‌های پای بیش از اندازه یا اضافی در آن مشاهده می‌شود. آنها عمدتا مرد هستند، اما می توانند به دلیل احساساتی بودن یا حسادت زن باشند.
برخی روستاها سالانه (بالخصوص در فصل بهار) جشن می‌گیرند تا اونی را از روستایشان برانند. هنگام جشن گرفتن عید ستسوبون (節分)، مردم دانه‌های سویا را خارج از خانه‌هایشان می‌اندازند و داد می‌زنند:دیو بیرون! خوشبختی تو !
!"鬼は外！福は内"
" !Oni wa soto! Fuku wa uchi"
با این حال امروزه در فرهنگ مدرن، اونی نه تنها برخی صفات بد را از دست داده بلکه از آن به عنوان محافظ و دور کننده بدشانسی یاد می‌شود.
پلیمر شاخه‌ای پلیمری است که در اطراف زنجیر اصلی، زنجیرهایی از همان پلیمر متصل شده‌است. شاخه دار شدن به وسیله ناخالصی یا به وسیله مونومرهای موجود که چندین گروه فعال (واکنش دهنده) دارند، ایجاد می‌شوند. زنجیر پلیمرهایی که گروه‌های اطراف آن قسمتی از مونومرها هستند، همچون پلی استایرن و پلی پروپیلن، جزء پلیمرهای شاخه‌ای نمی‌باشند.
در این نوع پلیمرها دو یا چندین زنجیر به صورت اتصالات عرضی به هم متصل شده‌اند. با یک درجة کم از شبکه‌ای شدن، یک شبکه شل که اساس دو بعدی دارد، بدست می‌آید. درجه بالای شبکه‌ای شدن باعث شکل‌گیری یک ساختار سفت سه بعدی می‌شود. شبکه‌ای شدن معمولاً در اثر واکنش شیمیایی ایجاد می‌شود. یک مثال از ساختار شبکه ای دو بعدی ولکانش لاستیک است که به وسیلة اتم‌های گوگرد تشکیل می‌شود. پلاستیک‌های گرماسخت مثالهایی از شبکه‌ای شدن بالا هستند و ساختار آنها در اثر گرما به جای ذوب شدن، تجزیه می‌شود یا می‌سوزد.
منطقه ویژه اقتصادی بندر امام خمینی در اوایل دهمین دهه از آغاز فعالیتش، اکنون به عنوان یکی از مهم‌ترین قطب‌های حمل و نقل منطقه‌ای به ایفای نقش می‌پردازد. این بندر در سال 1390 پس از تغییر رژیم حقوقی خود از یک بندر عادی به منطقه ویژه اقتصادی و الحاق اراضی مجاور، هم اکنون با بالغ بر 11 هزار هکتار مساحت، بزرگ ترین منطقه ویژه اقتصادی کشور را تشکیل می‌دهد. این منطقه شامل ۴۰ اسکله فعال باعث شده بزرگ‌ترین بندر فعال ایران باشد و سالانه ۳۰ میلیون تن کالا را پذیرش می‌کند . این بندر پس‌ از بندر شهید رجایی بزرگترین بندر تجاری ایران است که آزادراه ۵ و راه‌آهن سراسری آن را به تهران پیوند می‌دهند.
عمق‌ خورموسی‌ در تمام‌ طول‌ ساحل‌، بیست‌ تا چهل‌ متر است‌، ازین رو کشتی های‌ اقیانوس‌پیما به‌ آسانی‌ وارد بندر می‌شوند و علت‌ عمدة‌ پیشنهاد مهندسان‌ و متخصصان‌ فنی‌، موقعیت‌ ممتاز طبیعی‌ این‌ تنگه‌ برای‌ ایجاد بندر بوده‌ است‌.
این منطقه با توجه به موقعیت طبیعی و جغرافیایی و همچنین برخورداری از تسهیلات قانونی مناطق ویژه، به منظور توسعه صنعت و تجارت به ویژه صنایع پتروشیمی و صنایع پایین دستی، تأمین منافع اقتصادی، اجتماعی و ملی، جذب تكنولوژی‌های جدید و افزایش اشتغال ایجاد گردیده است.
سازمان منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی جهت مدیریت و تحقق توسعه فعالیت‌های صنعتی و اقتصادی در منطقه از جمله صنایع پتروشیمی، به صورت زیر مجموعه‌ای از شركت ملی صنایع پتروشیمی، براساس شورای عالی مناطق آزاد تجاری-صنعتی فعالیت‌های خود را در سال ۱۳۷۷ آغاز كرده و از سرمایه‌گذاران داخلی و خارجی به منظور سرمایه‌گذاری در این منطقه مهم اقتصادی دعوت به عمل آورده است.
همزمان با احداث راه‌آهن سراسری کشور در سال ۱۳۰۶ هجری شمسی، در تهران، و ادامه احداث راه‌آهن سراسری به جنوب کشور، دو پست اسکله چوبی در شمال غربی خلیج فارس و در انتهای آبراه خورموسی (با موقعیت جغرافیایی ۳۰ درجه و ۲۵ دقیقه شمالی و ۴۹ درجه و ۵ دقیقه شرقی) ساخته شد که پس از چندی بندر شاپور نام گرفت.
از لحاظ تقسیمات کشوری این بندر به تصویب هیئت وزیران به بخش تبدیل شد.
نام بندر شاهپور پس از انقلاب ۵۷ به بندر امام خمینی تغییر داده شد که این تغییر نام در سال ۱۳۶۱ با تصویب هیئت وزیران، رسمیت یافت. با وقوع جنگ تحمیلی و کم‌رنگ شدن نقش صادرات و واردات بندرهای خرمشهر و آبادان و انتقال اداره کل بنادر و دریانوردی خوزستان از بندر خرمشهر به بندرامام، این بندر به مهم‌ترین مرکز ورود و خروج کالا تبدیل شد.
با تصویب‌ مجلس‌ در 1307 شمسی، مبنی‌ بر واگذاری‌ مطالعه‌ و نقشه‌برداری‌ راه‌آهن‌، بنادر، سد و پل‌ اهواز و احداث‌ بنادر موقتی‌ به‌ شرکتهای‌ خارجی‌، مطالعه‌ و تهیه‌ نقشه‌ برای‌ ساختمان‌ بندر شاه‌ (امروزه‌ بندر ترکمن‌) و بندر شاهپور (امروزه بندر امام خمینی) نیز به‌ یک‌ شرکت‌ خارجی‌ واگذار شد و حتی‌ مطالعه‌ و نقشه‌برداری‌ خط‌ آهن‌ از همدان‌ تا خور موسی‌ را امریکاییها به‌ عهده‌ گرفتند. این‌ قرارداد بعدها، به‌ دلیل‌ نقض‌ پاره‌ای‌ از مقررات‌ به‌ وسیلة‌ شرکت‌ طرف‌ قرارداد، فسخ‌ شد و راه‌آهن‌ دولتی‌ مستقیماً امور را برعهده‌ گرفت‌. با آغاز عملیات‌ ساختمانی‌ راه‌آهن‌ و خاکریزی‌ آن‌ از محل‌ کنونی‌ بندر شاهپور تا صالح‌آباد، اسم‌ خورموسی‌ را به‌ نام‌ شاهپور و صالح‌آباد را به‌ اندیمشک‌ تغییر دادند. اولین‌ اسکله چوبی‌ بندر به‌ وسیله راه‌آهن‌ دولتی‌ ایران‌ ساخته‌ شد. اسکلة‌ بندر در 1317 ش‌ تا 1318 ش‌، توسعه‌ یافت‌ و برای‌ پهلوگیری‌ دو فروند کشتی‌ اقیانوس‌پیما آماده‌ شد. این‌ اسکله‌ دارای‌ دو بارانداز بود و از تأسیسات‌ راه‌آهن‌ محسوب‌ می‌شد. پس‌ از ساخته‌ شدن‌ دومین‌ بارانداز در 1320ش‌، ظرفیت‌ بندر به‌ هزار تُن‌ در روز افزایش‌ یافت‌ ولی‌ سکنه آن‌ هنوز کمتر از هزار تَن‌ بود. در جنگ‌ جهانی‌ دوم‌ قوای‌ متفقین‌ اسکلة‌ دیگری‌ (شرقی‌) ساختند که‌ دارای‌ دو بارانداز بود و کشتیهای‌ 12.000 تُنی‌ می‌توانست‌ در آن‌ پهلو بگیرد و فانوس های‌ دریایی‌ برای‌ راهنمایی‌ کشتی ها در اطراف‌ دهانه خورموسی‌ نصب‌ شده‌ بود. از 1334 شمسی طرح‌ توسعة‌ بندر، به‌ منظور ازدیاد ظرفیت‌ و سرعت‌ تخلیه‌ و بارگیری‌، آغاز شد. در این‌ طرح‌ تعمیر بارانداز شرقی‌، توسعة‌ بارانداز غربی‌، احداث‌ بنای‌ اداری‌، تأمین‌ برق‌ و شبکه‌ توزیع‌، تعمیر و توسعة‌ انبارها و احداث‌ جادة‌ بندر به‌ دهکده سربندر و توسعة‌ این‌ دهکده‌ مورد توجه‌ قرار گرفت‌.
بندر امام خمینی در محدوده تقسیمات کشوری شهرستان ماهشهر و در جنوب غربی و بخش جلگه‌ای استان خوزستان قرار دارد که در طول جغرافیایی ۴۹ درجه و ۸ دقیقه شرقی و عرض جغرافیایی ۳۰ درجه و ۳۳ دقیقه شمالی به فاصله ۸۵ کیلومتری شرق آبادان و ۸ کیلومتری غرب بندرماهشهر و ۹۰ کیلومتری شهر اهواز واقع شده‌است. بندر امام خمینی از شرق و شمال به بخش مرکزی بندر ماهشهر با فاصله ۸کیلومتری، از جنوب به خورموسی در فاصله ۳۰ کیلومتری از شمال به رود جراحی محدود می‌شود. .
این بندر دارای ویژگی آب و هوایی متأثر از آب و هوای نیمه استوایی گرم و مرطوب بوده و دارای اقلیم فراخشک گرم می‌باشد. این منطقه همانند سایر مناطق ساحلی خلیج فارس دارای میزان بارندگی نسبتاً کم و رطوبت نسبی زیاد در هوا می‌باشد. دمای آن تقریباً همیشه بالای صفر درجه سانتیگراد است.
پوشش‌ گیاهی‌ منطقه‌ بسیار ضعیف‌ است‌ و به‌ علت‌ پست‌ بودن‌ زمین‌ و بالا بودن‌ سطح‌ سفره‌های‌ آب‌ شور زیرزمینی‌ و اثرات‌ جزر و مد، که‌ شوره‌زارهای‌ متعددی‌ پیرامون‌ این‌ بندر به‌ جای‌ می‌گذارد، هیچگونه‌ فعالیت‌ کشاورزی‌ در نواحی‌ اطراف‌ شهر وجود ندارد و در شهر نیز جز معدودی‌ درخت‌ کُنار و گز، پوشش‌ گیاهی‌ عمده‌ای‌ دیده‌ نمی‌شود.
این‌ بندر به‌ علت‌ وضع‌ طبیعی‌ مناسب‌ برای‌ لنگر انداختن‌ کشتیها و بارگیری‌ و تخلیه‌، و وجود مجتمعهای‌ پتروشیمی‌ در مجاورت‌ شهر، و فعالیت‌ بازرگانی‌ و صنعتی‌ آن‌، شهری‌ مهاجرپذیر است‌؛ فعالیت‌ عمده‌ در بندر تولید و صدور فرآورده‌های‌ پتروشیمی‌ و تولیداتی‌ است‌ که‌ مصرف‌ محلی‌ و بومی‌ ندارد. وجود همین‌ صنایع‌ صادراتی‌ سبب‌ افزایش‌ فعالیتهای‌ غیرپایه‌ای‌، بویژه‌ در خدمات‌ عمومی‌، شده‌ است‌.
اولین‌ مرحله ساخت‌ مجتمع‌ پتروشیمی‌ رازی‌ در 1349 شمسی به‌ بهره‌برداری‌ رسید. این‌ مجتمع‌ در زمینی‌ به‌ مساحت‌ هشتاد هکتار در شمال‌ شرقی‌ خورموسی‌ واقع‌ است‌ و یکی‌ از عظیمترین‌ کارخانه‌های‌ تولید کودهای‌ اَزُته‌ و فسفاته‌، و بزرگترین‌ تولیدکنندة‌ اَمونیاک‌، کود اوره‌، اسید سولفوریک‌، کودِ دی‌اَمونیوم‌ فسفات‌ در ایران‌ است‌ که‌ علاوه‌ بر تأمین‌ نیازهای‌ داخلی‌، گوگرد و اَمونیاک‌ را به‌ بازارهای‌ جهانی‌ صادر می‌کند. این‌ مجتمع‌ مجهز به‌ اسکله‌ عظیم‌ بارگیری‌ برای‌ صادرات‌ و واردات‌ است‌. واحد مهم‌ دیگر، مجتمع‌ عظیم‌ پتروشیمی‌ بندر امام‌ است‌ (مساحت‌ تقریبی‌ محوطة‌ آن‌: 285 هکتار) که‌ در مجاورت‌ پتروشیمی‌ رازی‌ قرار دارد. مقاوله‌نامة‌ این‌ مجتمع‌ در 1349 شمسی، میان‌ شرکت‌ ملی‌ صنایع‌ پتروشیمی‌ ایران‌ و شرکت‌ میتسویی‌ ژاپن‌ امضا و مبادله‌ گردید و قرارداد مشارکت‌ در 1351 شمسی در مجلسین‌ وقت‌ (شورا و سِنا) تصویب‌ شد. موضوع‌ این‌ قرارداد ایجاد شرکتی‌ به‌ صورت‌ سهامی‌ خاص‌ با هدف‌ «تولید و ذخیره‌، حمل‌ و نقل‌ و بازاریابی‌، صدور الفین‌ها و آروماتیک‌ها و سایر فراورده‌های‌ پتروشیمی‌» بود.پس‌ از پیروزی‌ انقلاب‌ اسلامی‌ (22 بهمن‌ 1357)، با خروج‌ پیمانکاران‌ ژاپنی‌ و سپس‌ در مدت‌ جنگ‌ تحمیلی‌، عملیات‌ ساختمانی‌ متوقف‌ شد. سرانجام‌ پس‌ از هفت‌ دور مذاکره‌، در 1368 ش‌ بر اساس‌ توافق‌ طرفین‌ کلیة‌ سهام‌ به‌ شرکت‌ ملی‌ صنایع‌ پتروشیمی‌ انتقال‌، و نام‌ شرکت‌ به‌ شرکت‌ سهامی‌ پتروشیمی‌ بندر امام‌ تغییر یافت‌. پس‌ از جنگ‌، برای‌ بازسازی‌ و تکمیل‌ واحدهای‌ خسارت‌ دیده هر دو مجتمع‌، اقدام‌ شد.
شرکت پتروشیمی بندر امام
شرکت پتروشیمی رازی
شرکت پتروشیمی مارون
شرکت پتروشیمی خوزستان
شرکت پتروشیمی فن آوران
شرکت پتروشیمی اروند
شرکت پتروشیمی کارون
شرکت پتروکیمیای ابن سینا
شرکت ره آوران فنون پتروشیمی
شرکت پایانه ها و مخازن پتروشیمی
شرکت پتروشیمی امیرکبیر
شرکت پتروشیمی تند گویان
شرکت پتروشیمی فجر انرژی خلیج فارس
شرکت پتروشیمی بوعلی سینا
شرکت پتروشیمی لاله
شرکت پتروشیمی غدیر
شرکت پتروشیمی شیمی بافت
شرکت پتروشیمی نوید زرشیمی
شرکت پتروشیمی شهید رسولی
شرکت پتروشیمی رجال
شرکت آریا فسفریک جنوب
شرکت پتروشیمی تخت جمشید
طرح های جدید شرکت های پتروشیمی https://nipc.ir/index.aspx?siteid=1&&siteid=1&pageid=3315
شرکت های میان دستی و پایین دستی صنایع پتروشیمی
شرکت سرمایه گذاری تدبیرگران اقتصاد اوراسیا
اداره کل بنادر و دریانوردی خوزستان (بندر امام خمینی)
شرکت لوله سازی ماهشهر
شرکت شیلات بندرامام
شرکت گمرک بندر امام
اسکله فولاد خوزستان
بندرامام خمینی
شهرداری بندر امام خمینی
اداره کل بنادر و دریانوردی استان خوزستان
بندر امام خمینی (نام قبلی: بندرشاهپور) - دانشنامه جهان اسلام
شهرستان بندر ماهشهر یکی از شهرستان‌های استان خوزستان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر بندر ماهشهر است. بندر ماهشهر دارای فاز های ۱،۲،۳،۴،۵،۶،۷ می باشد که فاز۷ یکی از بزرگترین منطقه این شهر می باشد
شهرستان بندر ماهشهر از شمال به شهرستان اهواز، از شمال شرقی با شهرستان رامشیر، از شرق با شهرستان امیدیه، از جنوب شرقی با شهرستان هندیجان، از جنوب با خلیج‌فارس و از غرب با شهرستان شادگان همسایه است.
شهرستان بندر ماهشهر شامل ۲ بخش، ۲ دهستان و ۳ شهر به شرح زیر است:
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان بندر ماهشهر برابر با ۲۹۶٬۲۷۱ نفر است.
گازو هیاکی یاکو (در ژاپنی: 画図百鬼夜行) به معنی «تصویر رژهٔ شبانهٔ صد دیو» اولین کتابی از سلسله‌ای به همین نام اثر هنرمند ژاپنی تری یاما سکیئن (انگلیسی: Toriyama Sekien ژاپنی: 鳥山石燕)، و چاپ و نشر شده در حدود سال ۱۷۸۱ میلادی است. این سلسله کتابها مقاله هائی دربارهٔ جانوران ما وراء طبیعی، جمع‌آوری شبح‌ها، روح‌ها، دیوها و هیولاها می‌باشد که تری یاما آنها را مبنی بر ادبیات، رسوم اجدادی و آثار هنری دیگری تهیه کرد. این سلسله اثر بسیار عمیقی بر شبیه‌سازی یوکای (روح، جن و دیو) داشت.
شهرستان کوهدشت مهد مَفرغ و بلوط و از اولین سکونتگاه های تاریخ بشر است.
این شهرستان از شهرستان های غرب ایران است که در استان لرستان قرار گرفته و مرکز آن شهر کوهدشت است، این منطقه آب و هوایی معتدل و کوهستانی دارد.
این شهرستان با جمعیت ۱۶۶٬۶۵۸ نفر، چهارمین شهرستان بزرگ استان لرستان پس از خرم‌آباد، بروجرد و دورود است.
مذهب مردمان این شهر اکثریت شیعه و اقلیتی نیز اهل حق هستند. از حیث طایفه و تیره‌های موجود در این شهرستان تنوع فراوانی وجود دارد که اکثراً به زبان زبان لکی و لری تکلم می‌کنند؛ که شامل: ۱- آدینه وند ۲- رئیس وند ۳- ایتیوند ۴- اولادقباد ۵- امرایی ۶- بازوند ۷- پادروند ۸- چهار قلعه ۹- خوشناموند ۱۰- دراویش که خود دو گروه هستند الف: دراویش بلوران و دراویش داود رشید، میشنان و رود بار ۱۱- رومیانی ۱۲- ریکا ۱۳- آزادبخت ۱۴- رشنو (طایفه) ۱۵- زالی ۱۶- زیو دار ۱۷- سادات که خود ۵ گروه هستند (سادات درب گنبد – سادات کره لان – سادات ابوالوفا – سادات ضرون – سادات آتش بگی) ۱۸- سوری ۱۹- شیراوند ۲۰- شاهیوند ۲۱- ضرونی ۲۲- عبدولی ۲۳- قرعلیوند ۲۴- کوشکی ۲۵- کونانی ۲۶- کولیوند ۲۷- گراوند ۲۸- گرمه‌ای ۲۹- میربگ ۳۰- مهکی ۳۱- نورعالی ۳۲- خلیفه (جز ایتیوند می‌باشند). ۳۳-طولابی و (تعدادی آهنگر نیز در سطح منطقه پراکنده‌اند). (عده‌ای نیز از لوطی‌ها و کولی‌ها زندگی می‌کنند).Rüdiger Schmitt: Die iranischen Sprachen in Gegenwart und Geschichte. Wiesbaden (Reichert) 2000.Rüdiger Schmitt (Hg.): Compendium Linguarum Iranicarum. Wiesbaden (Reichert) 1989,ethnologue: LakiBritannica Online Encyclopedia: Kurdish languageآیت محمدی. سیری در تاریخ سیاسی کرد. انتشارات پرسمان. ۱۳۸۲ناتل خانلریفرهنگ کردی کرمانشاهی، علی اشرف[htt://www.lakpress.com/News/print/195/ پایگاه خبری، تحلیلی لک پرس - آثار تاریخی و جاهای دیدنی کوهدشت]
مهمترین شاخص‌های شهرستان کوهدشت در بخش‌های مختلف اقتصادی بر اساس ارزیابی اداره کل آمار معاونت بر نامه ریزی استانداری استان لرستان در شهریور ۱۳۸۸ ماه به شرح ذیل می‌باشد. کل مساحت اراضی کشاورزی شهرستان ۱۹۱٬۵۷۲ هکتار، معادل ۲۵ درصد اراضی زراعی استان که از آن ۱۹۲۹۷ هکتار آبی و ۱۷۲۲۷۵ هکتار دیگر دیم می‌باشد که سالانه ۱۵۴۱۴۵ هکتار از آن زیر کشت محصولات کشاورزی می‌رود؛ میزان ۳۰۹۲۰۵ تن تولید یعنی ۷/۱۶د تولید محصولات زراعی استان و هم‌چنین با ۲٬۳۹۴ هکتار سطح باغات مثمر با تولید سالانه ۲۸۰۰۰ تن یعنی معادل ۵/۱۲ درصد تولید باغات استان و با دارا بودن ۶۵۰ هزار واحد دامی با تولید ۲۵ هزار تن محصولات دامی را به خود اختصاص داده‌است. هم‌چنین بیش از ۹۰ درصد باغات انار استان لرستان در شهرستان کوهدشت وجود دارد که عمدتاً در بخش طرهان و بخش کوهنانی به ویژه منطقهٔ زیرتنگ سیاب، چقاپیت سفلی چقاپیت علیا، گراب و رودبار قرار دارند.
اقلام زراعی که در این شهرستان کشت می‌شود، عبارتند از گندم، جو، برنج، ذرت، چغندرقند، نخود، عدس، کلزا، سبزیجات، محصولات جالیزی، میوه جات سردرختی از قبیل انار، سیب، انگور، هلو، شلیل، انجیر و زردآلو، توت است. همچنین طبق تحقیقات به دست آمده زمین‌های کشاورزی مستعد وشرایط آب وهوای مناسب، شرایط کشت زعفران و پسته را نیز داراست. دامپروری نیز به شیوه‌های صنعتی و سنتی در این شهرستان رواج کامل دارد.
از لحاظ منابع طبیعی دارای ۲۷۹۰۸۴ هکتار مرتع و جنگل است که ۱۵۹۶۰۹ هکتار آن مرتع و ۱۱۹۴۷۵ هکتار دیگر جنگل می‌باشد؛ یعنی معادل ۱۴/۵ درصد جنگل و مرتع استان را به خود اختصاص داده‌است.
اوج هنر ساکنین کوهدشت را باید در قلب تاریخ و مفرغ‌های کشف شده در کوهدشت جستجو کرد. مطالعات نشان می‌دهد که ساکنان کوهدشت در فاصله عصر مس تا آغاز کشف آهن در لرستان بزرگترین صنایع دست بشر را به وجود آورده‌اند. امروزه مفرغ‌های کوهدشت اعجاب و تحسین همگان را برانگیخته است، به گونه‌ای که آن دوره را (عصر طلایی تمدن مفرغ) نام نهاده‌اند و کوهدشت لرستان را به عنوان مهد این اختراع (مهد مفرغ) لقب داده اند.
این نقوش در شمال شهرستان کوهدشت واقع شده‌اند. نقاشی‌های مذکور نقش جادوی و سحر آمیزی داشتند و معمولاً افراد این نقوش رابر روی دیواره غارها ایجاد می نمودندو آرزو وآمال خویش راکه همانا شکار بود بر روی دیواره‌ها نقش می‌کردند تا شاید در عالم واقع بهتر بتوانند به آن‌ها دسترسی پیدا کنند به‌علاوه با ایجاد این نقوش که در زندگی آن‌ها مهم بودبا این عمل امید به فراوانی آن‌ها را در عالم واقع تسهیل می نمودندنقوش صخره‌ای میرملاس و هومیان ازجمله آثار بی‌نظیر در سطح کشور است که نشان از دیرنیکی و باستانی بودن این خطه دارد نقوش دره میرملاس با نقشی لنگرکشتی آغاز می‌شود پس نقشهایی از میدان‌ها شکار گوزن به صورتهای فردی و جمعی است تعداد آن‌ها در دره میرملاس ۱۸ و در هومیان ۱۰ نقش است که عمدتاً به رنگ سیاه اخرایی و زرد رنگ طراحی و اجرا شده‌اند. در هومیان (هومیون)، نقشی از گوزن و شکارچی اسب سوار با تیر و کمان به صورت زیبا و کاملی وجود داشته که گذشت زمان قسمتی از سوار و اسب شکارچی را خراب کرده‌است. این آثار مربوط به دوره پارینه سنگی می‌باشند.
این محوطه درقسمت شمالی دشت کوهدشت به فاصله ۶ کیلومتر از مرکز شهر و در دامنهٔ کوه چنگری واقع شده‌است. آثار موجود در آن نشان می‌دهد که وضعیت کوه در نحو انتخاب مکان نقش اساسی را ایفا نموده‌است. به‌طوری‌که حصار مکشوفه بنابر وضعیت کوه ساخته شده و در کنار پرتگاه‌های کوه عملکرد تدافعی آن را مشخص تر نموده‌است. این محوطه علاوه برحصار از تختگاه، شاه‌نشین و منازل مسکونی تشکیل گردیده که شاه‌نشین آن مسلط بر همه قسمت‌های حصار است. در این محوطه سنگ‌های حجاری شده با نقش شیر بالدار و درخت زندگی و همچنین قطعات سفالی از نوع سفال لعابدار با نقش کنده زیر لعاب متعلق به قرون ۷ و ۸ هـ. ق و سفالینه‌های هزاره اول بدست آمده‌است. کاوش‌های باستانشناسی در این محوطه از سال ۱۳۷۷ آغاز و تاکنون ادامه دارد. اشیاء بدست آمده علاوه بر چند قطعه سنگ با نقش شیر بالدار یک قطعه تابوت سفالی و یک هاون سنگی، دو کوزه سفالی کوچک و یک سنجاق مفرغی می‌باشند که در حفریات باستانشناسی بدست آمده‌اند. در فاصلهٔ ۳۰ کیلومتری این محوطه در دامنه کوه کر شوراب روستائی به اسم سرخ‌دم لری وجود دارد که در طی سال‌های قبل از انقلاب به سرپرستی آقای اشمیت مورد کاوش قرار گرفته‌است. این محوطه باستانی (احتمالا مربوط سده ۷الی۵ ق. م) است که به شماره ۳۶۳۸ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
در شرق شهر کوهدشت در روستای خوشناموند محوطه‌ای باستانی وجود داردکه به واسطه قرمز بودن خاک دامنه کوه به سرخ دم معروف است. این سایت عظیم باستانی که دکتر اشمیت اولین بار در أن حفاری نمود نتایج مهمی را پیش روی محققان گذاشت. کشف معبدی به شیوه و سبک آشوری در این نقطه دلیل برنفوذ و تأثیر هنر آشوری بر منطقه لرستان است. در این عبادتگاه اشیاء نذری که در داخل دیواره معبد کار گذاشته بودند کشف شد، همچنین آیینه‌های برنزی (مفرغی),مهره‌های استوانه‌ای و مجسمه‌های کوچکی از مرد و زن مشاهده وکشف شد. عبادتگاهی که در این مقطع زمانی وجود داشته‌است متعلق به گروه‌هایی بوده که از سراسر استان در این معبد اجتماع کرده و آداب خاص دینی خود را انجام داده‌اند. اشیا مفرغی سرخ‌دم لری اینک زینت بخش موزه‌های ملی و شخصی دنیاست.
این بنا در منطقه طرهان شهرستان کوهدشت بر روی رودخانه سیمره در حد فاصل استان لرستان و ایلام واقع شده‌است. پل در تنگترین بستر رودخانه سیمره، در محلی به نام سی پله Sipela واقع شده‌است این پل در مسیر یکی از راه‌های باستانی قرار داشته که سبب ارتباط کرمانشاهان، ایلام و لرستان (سرطرهان) بوده‌است. پل یاد شده دارای ۴ چشمه طاق بوده که اکنون تنها دو چشمه طاق آن باقی است. پن‌های هر پا یه آن ۵/۶ متر و طول آن ۱۷ متر است. اندازه سنگهایی که در پایه به کار رفته ۶۰×۶۰×۱۰۰ سانتیمتر و بعضی نیز بزرگترند. روی هریک از این سنگ‌ها علامت مشخصی کنده شده‌است. مصالح بنا از گچ و سنگ است. در آثار مورخان دوره اسلامی اشاره‌ای به این پل نشده‌است. این پل سترگ از آثار منحصر به فرد دوره ساسانی بوده و به شماره ۳۵۱۱ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
این بنا در بخش کوهنانی شهرستان کوهدشت واقع شده‌است. میل خسروآباد یا خسروأ که به نام میل صید صفربگ نیز معروف است. در گورستان قدیمی روستای خسروآباد واقع شده‌است. بلندای این میل حدود ۶متر و ۶۰ سانتیمتر می‌باشد قطر پایه آن حدود ۲ متر می‌باشد نمای ظاهری آن دارای انحنا بوده و به شکل هرمی ۶ وجهی می‌باشد در ساخت آن از مصالح قلوه سنگ، گچ و… استفاده شده‌است. این میل یکی از قدیمی‌ترین و منحصرترین میل‌های یادبود در لرستان بوده که برای نشان گور بکار برده شده‌است. براساس شواهد این بنا احتمالاً مربوط به دوره زندیه می‌باشد.
امامزاده محمد در ۶۰ کیلومتری شمال شرقی کوهدشت واقع شده‌است. آرامگاه این امامزاده یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های زیارتی، تفریحی شهرستان کوهدشت به‌شمار می‌رود. امام زاده محمد در شهری به نام درب گنبد واقع شده‌است.
امامزاده ابوالوفاء که در ۲۵ کیلومتری شمال شهر کوهدشت واقع شده‌است. سید محمدابوالوفاء فرزند زید و زید نیز فرزند علی بن حسین می‌باشد.
چشم‌انداز زیبای طبیعی شهرستان کوهدشتتنگه‌شیرز که به لحاظ زیبایی‌های طبیعی از آن به عنوان نگین سبز لرستان نام می‌برند. این تنگه بکر و دست نخورده در ۴۰کیلومتری شمال غربی کوهدشت و در کنار رودخانه سیمره واقع است.
کوهدَشت یک شهر در استان لرستان است و مرکز شهرستان کوهدشت است که در غرب ایران قرار دارد.
در شمال شهرستان کوهدشت خرابه‌های شهری نمایان است که شاید همان شهر قدیمی "کوزشت" باشد که حمدالله مستوفی به آن اشاره کرده‌است. از سوی دیگر کوهدشت در دشت بزرگی واقع شده‌است که اطراف آن را کوه‌ها احاطه کرده‌اند و ممکن‌است دلیل نامگذاری آن همین باشد.
ساکنان کوهدشت به زبان‌ لری و لکی صحبت می‌کنند.
مذهب مردمان این شهر اکثریت شیعه و اقلیتی نیز اهل حق هستند. از حیث طایفه و تیره‌های موجود در این شهرستان تنوع فراوانی وجود دارد که اکثراً به زبان زبان لری و لکی تکلم می‌کنند؛ که شامل: ۱- آدینه وند ۲- رئیس وند ۳- ایتیوند ۴- اولادقباد ۵- امرایی ۶- بازوند ۷- پادروند ۸- چهار قلعه ۹- خوشناموند ۱۰- دراویش که خود دو گروه هستند الف: دراویش بلوران و دراویش داود رشید، میشنان و رود بار ۱۱- رومیانی ۱۲- ریکا ۱۳- آزادبخت ۱۴- رشنو (طایفه) ۱۵- زالی ۱۶- زیو دار ۱۷- سادات که خود ۵ گروه هستند (سادات درب گنبد – سادات کره لان – سادات ابوالوفا – سادات ضرون – سادات آتش بگی) ۱۸- سوری ۱۹- شیراوند ۲۰- شاهیوند ۲۱- ضرونی ۲۲- عبدولی ۲۳- قرعلیوند ۲۴- کوشکی ۲۵- کونانی ۲۶- کولیوند ۲۷- گراوند ۲۸- گرمه‌ای ۲۹- میربگ ۳۰- مهکی ۳۱- نورعالی ۳۲- خلیفه (جز ایتیوند می‌باشند). ۳۳-طولابی و (تعدادی آهنگر نیز در سطح منطقه پراکنده‌اند). (عده‌ای نیز از لوطی‌ها و کولی‌ها زندگی می کنند.
بیشینهٔ مردم کوهدشت مسلمان و پیرو مذهب شیعهٔ دوازده‌امامی هستند و بخشی از شهر هم پیرو آییین یارسان. در گذشته اکثریت مردم پیرو آیین یارسان بودند و با تبلیغات روحانیون شیعه در ابتدای و اواسط قاجاریه به اسلام و مذهب شیعه گرویدند.Rüdiger Schmitt: Die iranischen Sprachen in Gegenwart und Geschichte. Wiesbaden (Reichert) 2000.Rüdiger Schmitt (Hg.): Compendium Linguarum Iranicarum. Wiesbaden (Reichert) 1989,ethnologue: LakiBritannica Online Encyclopedia: Kurdish languageآیت محمدی. سیری در تاریخ سیاسی کرد. انتشارات پرسمان. ۱۳۸۲ناتل خانلریفرهنگ کردی کرمانشاهی، علی اشرف
کوهدشت با داشتن ۸۹٬۰۹۱ نفر جمعیت بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ چهارمین شهر پرجمعیت استان لرستان بعد از خرم‌آباد، بروجرد و دورود محسوب می‌شود.
قدیمی ترین آثار بدست آمده در شهرستان کوهدشت توسط کارشناسان میراث فرهنگی مربوط ١۵ تا ١٧ هزار سال پیش در غار همیان ٢ کوهدشت است.
دومین اثر قدیمی شهرستان کوهدشت نقاشی های ۱١ هزار ساله غار میرملاس است. نشانه‌های بدست آمده در کاوش‌ها و بررسی‌های دیرینه شناسای و باستان‌شناسی غار میرملاس نشان دهنده سکونت ١۴٨ هزار ساله انسان در این غار است.
حمدالله مستوفی در کتابش تاریخ گزیده ، از کوهدشت و طرحان نام برده که قرن‌ها قبل از ورود عرب‌ها از بین رفته بودند وی در این زمینه می‌نویسد:
گدارپهن،شهرک پاسداران،شهرک امام،شهرک فرهنگیان،بوعلی،تازه آباد،باهنر، مسکن مهر
شهرستان بَردَسکَن از شهرستان‌های جنوب‌غربی استان خراسان رضوی می‌باشد. مرکز این شهرستان شهر بردسکن است. در سال ۱۳۹۵، این شهرستان تعداد ۷۵٬۶۳۱ نفر جمعیت در ۲۳٬۷۳۲ خانوار داشته‌است. این شهرستان در سال ۱۳۷۴ از شهرستان کاشمر جدا و مستقل شده‌است.
شهر: بردسکن
شهر: شهرآباد
شهر: انابد
شهرستان بردسکن در حاشیه شمالی کویر نمک، بین ۵۶ درجه و ۱۴ دقیقه تا ۵۸ درجه و ۱۵ دقیقه طول و ۳۴ درجه و ۴۲دقیقه عرض جغرافیائی گستردگی دارد. این شهر بخاطر داشتن باغات میوهای فراوان (انگور، انار، انجیرو..) به شهر میوه‌های بهشتی شهرت دارد. شهرستان بردسکن با مساحت تقریبی ۷۶۶۴ کیلومتر مربع واقع بر گستره جغرافیایی استان خراسان رضوی از سمت شمال با شهرستان ششتمد و شهرستان سبزوار، از شرق با شهرستان خلیل‌آباد و شهرستان کاشمر، از شمال شرقی با شهرستان کوهسرخ، از جنوب با شهرستان طبس در استان خراسان جنوبی و از غرب با شهرستان شاهرود در استان سمنان محدود بوده و مرکز آن شهر بردسکن در ۵۷ درجه و ۵۷ دقیقه طول و ۳۵درجه و ۱۵ دقیقه عرض جغرافیائی و در فاصله ۲۶۵ کیلومتری جنوب غربی مشهد مقدس قرار دارد.
ارتفاع این شهر از سطح دریا ۹۸۵ متر است و بر اساس آخرین تقسیمات کشوری دارای ۳ مرکزی، انابد و شهرآباد، هفت دهستان و سه شهر (بردسکن، انابد و شهرآباد) و ۳۹۳ روستای دارای سکنه و خالی از سکنه می‌باشد. شهرستان برداسکن تا سال ۱۳۷۴ بخشی از شهرستان کاشمر بوده‌است.
شهرستان بردسکن در حاشیه جاده ترانزیتی سبزوار - بجستان واقع شده‌است. این جاده، استان‌های کرمان، سیستان و بلوچستان، خراسان جنوبی و شهرستان‌های جنوبی استان خراسان رضوی را به تهران متصل می‌کند. در حوزه ریلی این شهرستان در مسیر راه‌آهن در دست مطالعه سبزوار - کاشمر قرار دارد. در صورت بهره‌برداری از این خط، شهرستان بردسکن به راه‌آهن سراسری تهران- مشهد و راه‌آهن سراسری مشهد- بندرعباس متصل می‌شود.
در شهرستان بردسکن معادن متعدد طلا، آهن، سرب، روی، مس و قلع و کانی‌های گچ و مرمر وجود دارد و مهم‌ترین معادن سرب، روی، مس و قلع آن در معادن تکنار، در ۲۸ کیلومتری ده زنگالو و ۶۱ کیلومتری شمال غربی بردسکن، قرار دارد که سنگ معادن آن به خارج از کشور صادر می‌شود.
از سوغات و ارمغان‌های شهرستان بردسکن می‌توان به انواع گلیم‌ها و قالیچه‌های خوش نقش و نگار اشاره کرد. همچنین گیوه‌های دست دوز و سبدهای حصیر باف این منطقه مورد توجه گردشگران و مسافران می‌باشد. بردسکن دارای محصولات باغی معروفی از جمله انار، انجیر، انگور، پسته و گردو است، کشمش و خشکبار این منطقه از شهرت بسزایی بر خوردار است. زعفران و زیره نیز جزو سوغات مهم این شهرستان به‌شمار می‌روند.
در شمال شهرستان بردسکن رشته کوه‌های کوهسرخ با جهت شرقی غربی قرار دارد این رشته کوه از مرز افغانستان شروع و تا کوه‌های کوه میش شهرستان ششتمد ادامه دارد. این رشته به رشته کوه نیمه جنوبی خراسان رضوی نیز معروف است. رشته کوه «کوهسرخ» از ۱۱/۵۸ تا ۵۷ طول شرقی در شهرستان بردسکن واقع است و این رشته کوه تا شهرستان‌های کوهسرخ، خلیل‌آباد، کاشمر، تربت حیدریه، خواف و تربت جام ادامه دارد. کوه سرتنگل با ۲۰۵۰ متر بلندا که این قله در دهستان کوهپایه واقع است و دهانه معروف بیجورد میان این قله و کوه بیجورد واقع است و کوه‌های دیگری به نام‌های کوه پتور دارو، کوه سیر، کوه عاشقان، کوه آهوبم و قله کمر تاجی در جنوب غربی شهرستان واقع است.
کوه‌های بَغل باغ (بقل باغ)، پِتُوگوژ دارو و باغدشت (بلندترین قله ترشیز ۲٬۴۸۳ متر) و کمر سیاه و قلعه چوق در مشرق و شمال، و کوه‌های زُوبَر (بلندترین قله ۱٬۸۵۰ متر) و چاه حیدر، و چاه نمک و چشمه زاغ در شمال، و کوه‌های آغُل کفتار، دل کن، کمر کاسه (یا کرم کَسه) و لاخ برقشی (برغشی)، قره سیاه چو (بلندترین قله ۲٬۱۳۱ متر)، سرهنگی و سفید در جنوب، و کوه یخاب (بلندترین قله ۱٬۶۵۰ متر) در مغرب آن قرار دارد. یک رشته کوه نیز در مرکز شهرستان با جهت شمال شرقی ـ جنوب غربی (بلندترین قله گُرتیجو یا گورتیجو ۱٬۹۰۷ متر) امتداد دارد. آبادی‌های شهرستان بیشتر در دره‌های این کوه‌ها واقع شده‌اند که جنگل‌های تُنُک دارد. بردسکن از پوشش گیاهی، گز و تاق و بُنه و بادام کوهی و گاوزبان و کتیرا دارد. اراضی مزروعی این شهرستان با رودهای موسمی مانند: بردسکن، بُرجک، دهن قلعه و چشمه‌ها و چاه‌ها آبیاری می‌شود.
دهانه بیجورد یکی دیگر از مناطق مفرح و خوش آب و هوای شهرستان بردسکن می‌باشد که در شمال این شهرستان در میانه کوه‌ها و کوهپایه‌های بیجورد واقع شده‌است؛ و در کنار جاده بین‌المللی قرار داردو دو چنار بزرگ به ارتفاع تقریبی پنجاه متر دارا می‌باشد و چندین هزار رهگذر و مسافر و توریست از منطقه تفریحی بیجورد دیدن می‌کنند و از هوای بسیار معتدلی دارا می‌باشداین منطقه بسیار سر سبز و خرم بوده و به علت داشتن چشمه‌ها و آب فراوان از پوشش گیاهی ویژه‌ای برخوردار است. از سایر جاذبه‌های طبیعی بردسکن می‌توان به آبشار سربرج اشاره کرد که در ناحیهٔ شمالی بردسکن واقع شده‌است.
توری‌یاما سکیئن (۱۷۱۲–۱۷۸۸، انگلیسی: Toriyama Sekien ژاپنی: 鳥山石燕) هنرمند تصویرگر روی کاغذهای اوکی‌یوئه متخصص در یوکای (روح، جن و دیو) است . او استاد اوتامارو است . اوتامارو از برجسته‌ترین و عظیم‌ترین اساتید گراور سازی به شمار می‌آید .
در دههٔ ۱۷۸۰ میلادی، سکیئن مشغول بررسی کاینات ما وراء طبیعی ژاپنی شد . نتیجهٔ این بررسی سلسله کتاب‌های هیاکی یاکو بود که شهرتِ پس از مرگ سکیئن به آن برمی‌گردد . اولین کتاب این سلسله به نام گازو هیاکی یاکو «تصویر رژهٔ شبانهٔ صد دیو» در سال ۱۷۸۱ میلادی به وجود آمد . پس از آن سه جلد دیگر نقاشی کرد : "کنجاکو گازو زکو هیاکی" «تصویر صد دیو گذشته و حال» ، "کنجاکو هیاکی شوی" «تکمیل تصویر صد دیو گذشته و حال» و "گازو هیاکی تسورزوره بوکورو" «تصویر کیف صد دیو اتفاقی» .
شهرستان گرگان یا «استرآباد» یکی از شهرستان‌های ایران است که در شمال ایران در استان گلستان قرار گرفته‌است. شهر گرگان مرکز این شهرستان است و جمعیت شهرستان در سال ۱۳۹۵، برابر با ۴۸۰٬۵۴۱ نفر (۱۵۰٬۶۴۹ خانوار) بوده‌است که شامل ۲۴۱٬۷۰۰ مرد و ۲۳۸٬۸۰۰ زن بود. مردم شهرستان گرگان با زبان طبری گرگانی و فارسی سخن می‌گویند.
اقوام اصیل و بومی گرگان شامل: گرگانی ها است. و اقوام غیر گرگانی شامل: مازنی ها، سیستانیها، ترکمنها، سبزواریها، کاشمریها، نیشابوریها، کُردها، آذریها و بلوچ‌های مهاجر می‌باشد.پایگاه اطلاع‌رسانی سازمان تبلیغات اسلامی: معرفی استان گلستان، بحثی پیرامون اقوام و فرق ساکن در استان گلستان، در تبیان استان گلستان ، بازدید: نوامبر ۲۰۰۹.
سوغات این شهرستان شامل نان خرمایی، حلوا اوماج، نان پادرازی، نان زنجبیلی و سرغربیلی و … می‌باشد.
شهرها: گرگان، جلین
شهرها: سرخنکلاته، قرق
شهرستان بویراحمد، یکی از شهرستان‌های استان کهگیلویه و بویراحمد است. مرکز این شهرستان، شهر یاسوج است.
شهرستان بویراحمد از شمال با شهرستان‌های دنا و مارگون، از شمال شرقی با شهرستان سمیرم استان اصفهان، از غرب با شهرستان کهگیلویه، از جنوب غربی با شهرستان چرام، از جنوب با شهرستان‌های رستم و ممسنی استان فارس و از شرق با شهرستان سپیدان استان فارس همسایه است.
مردم شهرستان بویراحمد از اقوام لر هستند و به زبان لری گویش بویراحمدی تکلم می‌کنند. امیریان، فریدون. گوشه‌هایی از فرهنگ مردم بویراحمد، تهران:فرهنگ مانا،1392
شهرستان بویراحمد شامل ۴ بخش، ۱۰ دهستان و ۵ شهر به شرح زیر است:
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان بویراحمد برابر با ۲۸۰،۰۰۹ نفر بوده‌است.
در تاریخ ۱۸ اردیبهشت سال ۱۴۰۲ شهر مادوان و روستاهای... با شهر یاسوج ادغام شد.
خواف (تلفظ: خاف) شهری در شمال شرقی کشور و جنوب شرقی استان خراسان رضوی است. نام قدیمی این شهر «رود» بوده‌است. این شهر مرکز شهرستان خواف است و ۲۷۰ کیلومتر با مشهد فاصله دارد.
نام این شهر، «خواف» نوشته می‌شود و «خاف» خوانده می‌شود. تمامی جغرافی‌دانان عصر اسلام همچون یاقوت در «معجم‌البلدان»، مقدسی در «احسن‌التقاسیم»، حمدالله مستوفی در «نزهةالقلوب» و حافظ ابرو در «جغرافیای تاریخی» خواف را به‌همین شکل ضبط کرده‌اند. امروزه شهرستان خواف وسعتی در حدود یک‌دهم منطقه خواف قدیم را دارد. در گذشته تربت حیدریه و بخشی از مناطقی که اکنون در خاک افغانستان است جزء خواف بوده‌اند. خواف از نظر پیشینه تاریخی، پیش از اسلام جزئی از قلمرو پارت‌ها بوده و سابقه تاریخی‌اش به چندین هزار سال می‌رسد. به گزارش دکتر مشکور صاحب کتاب «ایران در عهد باستان» خواف در عهد اشکانیان و ساسانیان نیز جزء شهرهای آباد ایران بوده که از توابع مهم ابرشهر (نیشابور) محسوب می‌شده‌است. حاکم این ولایت «کنارنگ» نامیده می‌شده‌است. حافظ ابرو دانشمند و مورخ قرن هشتم و نهم خواف را چنین توصیف کرده‌است: خواف ناحیه‌ای است مشهور که مردمان بزرگ از آنجا برخاسته‌اند. از علما و ملوک و وزراء، جد اعلای محمد مظفر شاه شجاع از دهستان نشتیفان خواف بوده و ملک زوزن که مدتی در اواخر دولت خوارزمشاهیان حکومت کرد از زوزن خواف بوده‌است. در خواف مزارع و قراء بسیار است و کانی آهن دارد. مردم در آنجا اکثرا سنی حنفی و شیعه جعفری مذهبند و آب ایشان بیشتر از کاریز است. رودهای آب اندکند و درختان بسیار و ابریشم تهیه می‌شود و از میوه همه نوع باشد به‌خصوص پنبه، و انار نیز بسیار باشد. خواف محل عبور شاخه‌ای از جاده ابریشم به طول ۱۰ هزار کیلومتر است که در قرن اول قبل از میلاد از شهر «سیان» پایتخت چین و از طریق هرات به ایران وارد می‌شده‌است. ولایت خواف از سال ۱۲۴۹ ه‍.ق که هرات از ایران جدا شد به تابعیت شهر مشهد (استان خراسان رضوی کنونی) درآمد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳۳٬۱۸۹ نفر (در ۸٬۹۹۹ خانوار) بوده‌است.
مسجد ملک زوزن تنها بنای آجری به جای مانده از بقایای شهر تاریخی زوزن و یادمانی ارزشمند از شکوه و عظمت این منطقه است. نام بنا برگرفته از ملک معظم ابوبکر بن علی زوزنی بزرگ‌ترین حکمران این خطه و دومین مسجد تاریخ دار دوره خوارزمشاهیان است که به استناد کتیبه موجود در سال ۶۱۵ ه‍.ق و یک سال پس از آن در حال ساختمان بوده‌است. آنچه از معماری بنا باقی‌مانده، دو ایوان کوچک و بزرگ مقابل هم در اضلاع شرقی و غربی است که هسته بنای عظیمی بوده که به عنوان مسجد- مدرسه بنیان گردیده و به دلیل حملات سپاهیان مغول در ۶۱۷ ه‍.ق کار بنای آن نیمه تمام رها شده است. نمای ایوان شرقی دارای کتیبه خط کوفی و تزئینات آجر کاری با تلفیقی از کاشی فیروزه‌ای رنگ مزین به نقوش هندسی و دو ستون نمای تزئینی است. نمای ایوان غربی نیز آراسته به محرابی ساده و عناصر تزئینی ارزشمند نظیر آجرکاری و تلفیق آن با کاشی هندسی و گیاهی است. این بنا در ۶۶ کیلومتری جنوب غربی خواف در زوزن واقع است.
مدرسه غیاثیه خرگرد در مجاورت روستای خرگرد و به فاصله ۵ کیلومتری خواف بر سر راه تایباد واقع است. این مدرسه تاریخی از جمله ابنیه چهار ایوانی و آجری است که در زمان شاهرخ تیموری به سعی پبر احمد خوافی توسط دو برادر معمار به نام‌های قوام الدین و غیاث الدین شیرازی به سال ۸۴۸ ه‍.ق ساخته شده‌است. بنا در دو طبقه و با ۳۲ غرفه و حجره، هشت تالار مربع در گوشه‌ها و دو تالار بزرگ در طرفین هشتی ورودی به عنوان مسجد و مدرسه ساخته شده‌است. نمای درونی و نمای بیرونی جلو بنا آراسته به کاشیکاری رنگارنگ معرق بسیار زیبا و کتیبه می‌باشد و داخل ایوانها و رویه تمامی دیوارها در بیرون با تلفیق کاشی و آجر زینت یافته‌است.
این بنا مدفن پبر احمد خوافی وزیر دانشمند شاهرخ تیموری است که به دستور وی ابنیه خیریه و عام‌المنفعه بسیاری بنیان گردید، از جمله مدرسه غیاثیه خرگرد، مزار زین الدین ابوبکر تایبادی، مسجد جامع هرات و ده‌ها اثر معماری دیگر. مکان مزبور درون شهر خواف واقع می‌باشد و دارای ورودی ایوان شکل است که دیوارهای پیرامون آن با ارتفاع ۵/۱ متر این قسمت را محصور نموده‌اند. مزار پیر احمد خوافی نیز در میان ۲ قبر دیگر در این محدوده دیده می‌شود.
شهاب‌الدین عبدالله بن زین‌الدین لطف‌الله بن عبدالرشید ملقب به حافظ ابرو در زمره مشاهیر مورخان ایران در عصر تیموری است. وی در جوانی به خدمت امیر تیمور راه یافت اما شهرت او در عصر سلطنت شاهرخ به اوج خود رسید. از وی تألیفات ارزشمندی چون زبده التواریخ، جغرافیای تاریخ خراسان، تاریخ ملکوت کرت و… برجای مانده‌است. مزار وی داخل شهر خواف و در محوطه‌ای به وسعت ۵/۱ هکتار قرار دارد. اطراف تربتش با نیم دیواری کوتاه محصور شده‌است. در کنار این قسمت مسجدی شامل یک ایوان کوچک، محراب و تزئینات آن دیده می‌شود. بنای مزبور منتسب به دوران قاجار است.
این مکان در ارتفاعات موسوم به «خواجه یار» مشرف به شهر خواف واقع است. مجموعهٔ تاریخی ـ فرهنگی خواجه یار مشتمل بر گورستانی منسوب به شهدای صدر اسلام، بنای کوچک دوطبقه و آب‌انباری از دوره قاجار است. به‌رغم جاذبه‌های تاریخی ارتفاعات خواجه یار با چشم‌انداز وسیعی به مرکز شهر، تفریحگاه کوهستانی خوافیان و مناطق مجاور به‌شمار می‌آید.
بنای جامع سنگان واقع در سنگان پایین خواف از یادگاری‌های معماری اوایل سده هفتم است. این اثر مذهبی در ابتدا به صورت دو ایوانی ساخته شده و در حال حاضر دارای یک ایوان در ضلع غربی و رواق‌های طرفین است. در مقابل ایوان قبله، ایوان دیگری در ضلع شرقی قرار داشته که تخریب و شبستانی جایگزین آن شده‌است. نکته حائز اهمیت در این بنا تغییر وضعیت پایه‌های ایوان قبله به علت زلزله‌های متعدد است، به‌طوری‌که فاصله پایه‌های ایوان در مبنا از فاصله آن در پاکار طاق کمتر است. این بنا از جمله مساجد سبک خراسانی و همانند و هم‌زمان با مساجد زوزن و گناباد است و آجرهای تراش تلفیق شده با هماهنگی، پایه‌ها و لچکی‌های ایوان و رواقها را زینت داده‌اند. بر لچکی‌های ایوان قطعات کتیبه و آجری‌های قالب زده‌ای نصب شده که متعلق به بنایی کهن‌تر از مسجد بوده‌است.
دهستان باستانی نشتیفان دارای دو مسجد جامع می‌باشد که یکی در ده سال اخیر تأسیس گردیده و محل مراجعه اهالی می‌باشد و دیگری در عصر تیموری توسط شیخ زین الدین تایبادی بنا گردیده که دو نمونه دیگر آن در بغداد و هرات می‌باشد. اما به سبب بلایای طبیعی و همچنین کم توجهی تا حدی تخریب گردیده‌است.
در جنوب شهر خواف و در جوار رودخانه خواجه یار، در ارتفاعات مشرف به شهر منطقه کوهستانی و ییلاقی خواجه یار قرار گرفته‌است. این منطقه دارای فضایی سرسبز و خرم و با آب و هوایی مفرح است و در آن پارکی کوهستانی احداث گردیده‌است. این منطقه به عنوان تفریحگاهی کوهستانی مورد توجه اهالی شهرستان خواف می‌باشد.
در پایین دست روستای سده رودخانه فصلی بر این منطقه اطلاق نموده‌اند، در حوضه آبریز کوهستان شمال شرقی روستا، رودخانه فصلی وجود دارد که با عنوان تنگل سده معروف بوده و از سرچشمه‌های بالادست منشأ گرفته و با طی مسیر از حوضه باخرز وارد محدود تنگل سده گشته و با ورود به دشت سده از طریق آبراهه از بخش سلامی خارج شده و با گذشتن از بخش زوزن و شهرستان قائنات وارد تالابی در افغانستان می‌شود.
از سال ۱۳۸۰ تا کنون با احداث سد خاکی در تنگل سده، آب این رودخانه فصلی ذخیره می‌گردد. این سد در زمان سرریز شدن ۴۰متر عمق آب دارد.
چشم‌اندازهای زیبای آبشار کفتر دره سده خواف در تنگل گله بید سده می‌باشد. تراکم پوشش گیاهی تنگل و سنگابه‌ها و آبگیرهای متعدد طبیعی در مسیر آبشار کفتر دره سده خواف، روح انسان را تازه می‌کند. در داخل این تنگل و ارتفاعات اطراف پرندگانی مثل زاغ نوک قرمز، سهره طلایی، کبوتر، بلبل توکا، سنگ چشم خاکستری و پستاندارانی مثل گراز، قوچ و میش وحشی، کل و بز وحشی و پلنگ مشاهده شده‌است. دسترسی به آبشار از طریق شهرستان خواف، روستای شهرک امکانپذیر است و از روستا تا محل آبشار نیز به ۲ ساعت پیاده‌روی است.
مجموعه گردشگری کبودانی در هشت کیلومتری شهرستان خواف و در منطقه‌ای جلگه‌ای واقع شده‌است. این مجموعه مشتمل بر آرامگاه سلطان محمد کبودانی، عارف قرن هشتم و مسجدی تاریخی می‌باشد. منطقهٔ کبودانی از آب و هوایی مفرح و زمینی سرسبز و خرم برخوردار است و در تابستان‌ها مامنی برای تفریح اهالی شهرستان خواف به‌شمار می‌آید.
چرخش این آسیاب‌ها محتاج بادی قوی، مداوم و طولانی ۱۲۰ روزه سیستان است که مناطق استان‌های خراسان، به ویژه خواف تا نهبندان را دربرمی گیرد. اراضی کوهستانی و ناهموار شمال خراسان (نیشابور قدیم) و جنوب خراسان (قهستان قدیم) را باریکه پست و همواری از هم جدا می‌کند که عرض آن به‌طور متوسط حدود ۱۰۰ کیلومتر و ارتفاع آن از سطح دریا بین ۷۰۰ تا ۸۵۰ متر است. این عارضه جلگه‌ای که به مانند گذرگاهی عظیم به طول بیش از ۵۰۰ کیلومتر است از غرب به کویر نمک و شرق به دامنه‌های غربی رشته کوه هندوکش در افغانستان منتهی می‌شود. رودهای این سرزمین به خاطر مختصر آب شوری که دارد کال شور نامیده می‌شود و به زمین‌های آن به سبب بی‌حاصلی و شوره زار بودن در اصطلاح محلی (دق) اطلاق می‌گردد و عمده‌ترین نعمت‌های آن باد است. این باد در بهار از ارتفاعات پر برف و سرد «کوه بابا» در سلسله جبال هندوکش می‌وزد و با شتاب بسیار جای هوای گرم و سبک شده کویر نمک را پر می‌کند و در اصطلاح محلی به «باد کوه» معروف است. در واقع شاخه ایست از باد معروف ۱۲۰ روزه سیستان که از اواسط اردیبهشت شروع شده و تا اوایل پاییز ادامه دارد. این باد با قدرتی بسیار، مداوم و شبانه‌روزی می‌وزد و تنها بادی است که می‌تواند آسیاب‌ها را به سرعتی بسیار به چرخش درآورد. برخی از پژوهشگران معتقدند بادهای ۱۲۰ روزه سیستان در دوره گرم سال یعنی از ۱۵ خرداد تا ۱۵ مهر به مدت ۱۲۰ روز می‌وزد. آس باد بنایی است شکل گرفته از خشت و گل و متشکل از دو واحد ساختمانی شامل سالن اصلی آس باد در طبقه همکف و محفظه محیط چرخ و پره در پشت بام. ورودی طبقه همکف در جهت مخالف وزش باد قرار دارد و در حقیقت اتاقی است که در آن قطعات متحرک آس باد و سنگ‌های بزرگ و مدور قرار دارد و در نقطه‌ای دیگر از این مکان انبارک گندم یا غله دیده می‌شود. بخش فوقانی آسخانه نیز شامل یک تیر عمودی و یک تیر افقی بر روی چرخ و پره می‌باشد. پره در مناطقی مانند خواف از چوب ساخته می‌شود اما در نهبندان و مناطق گرمسیر از شاخه‌های درخت خرما به عنوان پره استفاده می‌شود. آسبادها معمولاً در کنار هم و متصل به یکدیگر ساخته می‌شوند که یکی از دلایل آن مقاومت در برابر بادهای ۱۲۰ روزه است.
روستای زرداب در فاصله ۳۰ کیلومتری شمال خواف واقع شده‌است. این روستا در منطقه‌ای کوهستانی و خوش آب وهوا قرار دارد و دارای پوشش متنوع گیاهی در فصول باران می‌باشد. در این ییلاق آبشاری جاری است که به آبشار رزداب مشهور شده‌است. این آبشار در ناحیه زرداب مناظر چشم‌انداز و بدیعی را به وجود آورده‌است.
این مسجد جزئی از یک مجموعه معماری شامل رباط، خانقاه، آب‌انبار و سقابه می‌باشد که در ۷ کیلومتری روستای فدک واقع است و جاده آن از روستای فرح آباد (روح آباد) عبور می‌کند. معماری بنا مشتمل بر تالار وسیعی است که بر فراز دیوار سنگی آن قاب سرتاسری آجری ایجاد شده و کتیبه‌ای آجری به شیوه کوفی در داخل قاب جای داده شده‌است. در حال حاضر بخش جنوبی تالار و ایوان تبدیل به فضای معماری با کاربردی جدید شده اما از آثار و شواهد چنین برمی آید که در سمت شمالی تالارایوانی وجود داشته و در انتهای ایوان محرابی با کتیبه برجسته گچی بوده‌است. این بنا در بررسی‌های سال ۱۳۶۷ کشف و در همان سال تثبیت و استحکام بخشی شد.
تا پیش از سال ۱۳۲۶ ش این بنا در زیر تلی از خاک پنهان بوده تا اینکه خاک برداری و تجدید بنای آن آغاز می‌شود. کوشک مزبور مشتمل بر سه طبقه بوده که فوقانی‌ترین اشکو به آن بازسازی گردیده‌است. پس از آن محوطه سازی کوشک انجام شد. بنا بر شواهد طبقه دوم عمارت با وجود اتاق‌ها و فضاهای متعدد مکانی برای زندگی ساکنین در آن بوده و طرحی چلیپایی دارد. باز پیرایی بنای مزبور با نمای آجری سبب گردیده این بنا ظاهر ابنیه دوره صفویه را پیدا کند. اما به استناد متون دوران اسلامی این بنا از سده ششم در این مکان وجود داشته‌است.
این بنای تاریخی در ۶ کیلومتری شمال شرق روستای سلامه قرار دارد و مقارن با نظام الملک خوافی وزیر سلطان حسین بایقرا در اواخر سده نهم هجری بنیان گردید. دیواره بند از مصالح سنگ و ساروج ساخته و طول آن بیش از ۳۰۰ متر و عرض تاج آن حدود ۴ متر است. ساختار این سازه در مسیر کالی بنا شده که آبهای ارتفاعات جنوبی کردیال را از طریق خیرآباد به دشت سلامی می‌رساند. اما آب سد از طریق یک کانال انحرافی تأمین می‌گردد. امروزه این مکان به دلیل آب فراوان، خاک حاصلخیز و آب و هوای مطلوب به عنوان یک تفرجگاه آبی در خواف مشتاقان طبیعت را به سوی خود جلب می‌کند.
در فاصله ۴۵ کیلومتری شرق خواف و در ۱۹ کیلومتری جنوب سنگان منطقهٔ ییلاقی روستای نیازآباد واقع شده‌است. این ناحیه از باغات پسته پوشیده شده و بافت روستایی کهن زیبایی مضاعفی بخشیده‌است. در منطقه روستای نیازآباد تپه‌ای موسوم به قلعه شاپور و آرامگاه مجد ماضی نیز قرار دارد.
کانابو (تلفظ: Kanabo) (به کانجی: 鉄棒)، (به هیراگانا: かなぼう) یا تِتسوبو (تلفظ: Tetsubo) جنگ‌افزار (چماق) آهنین یا پولادین است که در زمان ژاپن فئودالی از آن استفاده می‌کردند. این جنگ‌افزار از نوعی چوب بلوط سنگین ساخته شده و از سر تا میانه‌اش با فلز پوشیده شده، و سپس مرصع به میخ می‌شود. معمولاً این جنگ‌افزار خیلی سنگین است.
در برخی منابع آمده‌است که «کانابو» بزرگ‌تر است و در انتهای دسته دارای حلقه می‌باشد و دارای بدنه‌ای مخروطی یا چند منشوری می‌باشد ولی «تتسوبو» کوچک‌تر از کانابو است و بدنه‌ای استوانه‌ای دارد و در انتها به جای حلقه دارای تسوکاگاشیرا است.
به علت سنگینی‌اش، عدد کمی از سپاهیان آن را به کار می‌بردند. کانابو بیشتر یک آلت افسانه‌ای به‌شمار می‌آید که به وسیلهٔ دیوهای غول پیکر «انی» به کار می‌رفت، چرا که انی‌ها بشدت نیرومند بوده و به راحتی می‌توانند از این اسلحه استفاده کنند.
کاربرد این اسلحه شکستن زرهٔ دشمن و شکستن پای اسبهای رزم‌آوران سوار است. هنر استفاده از این افزار طاقت‌فرسا در استادی توازن تن و نیرو هست: اگر استفاده‌کننده کانابو در ضربه‌اش موفق نشد، به زودی عرصهٔ حملهٔ متقابلهٔ دشمن می‌شود. به علت عهد و پیمان‌های بودائی که کشتن را حرام می‌دانند، کانابو مرجح‌ترین افزار نزد سهی (راهب بودائی رزم آور) و یامابوشی (مرتاض بودائی) بود که آن را به روش دفاعی به کار می‌بردند.
Wikipedia Contributers, "Tetsubo," Wikipedia, The Free Encyclopedia
http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tetsubo&oldid=98911251
شهرستان بهبهان یکی از شهرستان‌های استان خوزستان است که مرکز آن، شهر بهبهان است. شهرت بهبهان به خاطر لایه‌های گازی زیر زمینی و مناطق نفت خیز، زمین‌های وسیع کشاورزی و فراورده‌های لبنی مرغوب است. شهرستان بهبهان از طرف شمال و شمال شرقی به استان کهگیلویه و بویراحمد و از جنوب به استان بوشهر محدود می‌شود. شهرستان بهبهان کنونی تقریباً منطبق با استان اَرَّگان تاریخی است.دائرةالمعارف بزرگ اسلامی : سرواژهٔ بهبهان.استانداری خوزستان : استان ما. نقشه استان .
مردم شهر بهبهان به زبان لری و بهبهانیhttps://www.isna.ir/news/95111409855/%D9%84%D8%B2%D9%88%D9%85-%D8%AD%D9%81%D8%B8-%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D8%AD%D9%84%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%B9%D9%86%D9%88%D8%A7%D9%86-%DB%8C%DA%A9-%DA%AF%D9%86%D8%AC%DB%8C%D9%86%D9%87-%D9%88-%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%AB-%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86%DB%8C سخن می گویند که در شهر بهبهان زندگی می کنند.در شهرستان زبان لری میان تمامی بخش ها و روستانشینان بهبهان رایج است. معروف است كه ساكنان قدیم بهبهانی اصلیتی یهودی دارند.
تقسیمات کشوری این شهرستان، بنابرآنچه در نتایج آمارگیری سرشماری سال ۱۳۹۵ کل کشور آمده‌است، بر حسب بخش، شهر، دهستان و روستا به شرح زیر است:
در استان مرکزی شمال دشت بهبهان ، رشته کوه خائیز که بلندترین نقطه آن یک‌هزار و ۸۸۵ متر بر فراز تنگ شیخ و کوه حاتم با ارتفاع بیش از ۲ هزار و ۱۰۰متر قرار دارد؛ در جنوب این دشت پازنان و دریزه‌کوه با حداکثر ارتفاع ۶۰۰ متر در غرب آل‌کوه و زرد با ارتفاع حداکثر ۷۸۵ متر و در شرق کوه رمه‌چر (احمد و محمد) با حداکثر ارتفاع ۷۰۰ متر واقع شده ‌است؛ شاید بتوان رمز موجودیت و حیات شهر بهبهان با دیرینه تاریخی‌اش را در دو شریان طرفین آن یعنی مارون و خیرآباد جستجو کرد.
بهبهان یکی از سبزترین شهرهای استان خوزستان به‌شمار می‌رود که از این دید در میان دیگر شهرستان‌ها از جایگاه بالایی برخوردار است ولی تا رسیدن به استاندارد جهانی (۲۴ متر مربع) راه درازی در پیش دارد. نرگس و آفتابگردان و بابونه و محمدی و... از جمله گل‌های زیبایی هستند که در این خطه سر سبز از دشت خوزستان یافت می‌شوند. همچنین صیفی جات و مرکباتی همچون نارنج- زردآلو- انگور- سیب ترش- توت- زیتون و... به وفور در بهبهان به چشم می‌خورد و زیبایی خاصی را به این منطقه بخشیده‌است. اگر بخواهیم به‌طوری کلی انواع پوشش گیاهی شهرستان بهبهان را نام ببرید می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
۱- درختی:بادام کوهی، کُنار، کَهور، اکالیپتوس ریا، نخل، گز شاهی، سمر گیشدر
۲- درختچه: گون، کهورک، رملیک خرزهره، پنج انگشت، انجیر و...
۳- علوفه‌ای: تاج خروسی سفید، موتر، نوعی آفتاب پرست، گنجی، علف شور، کاهوسا، خارینه، هندوانه ابوجهل، رعنای زیبا، آرمک فریضون، منقار لک لکی، گون گل سفید، سداب، کوه فار، قیچ، تمامه و...
بهبهان به دلیل موقعیت خاص جغرافیایی و طبیعی که دارد دارای سدهای متعددی می‌باشد که همگی در شمال شهرستان احداث شده‌است و یکی از جاذبه‌های گردشگری و طبیعی این شهرستان می‌باشند. مانند: