moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در فوریه سال ۱۹۹۳، شورای شهر درخواست یک ورزشگاه ۸۰۰۰۰ نفری دیگری را ارسال کرد، که طرح آن توسط مؤسسه آروپ ارائه شد، شرکتی که در انتخاب این مکان کمک نموده بود. در ۲۳ سپتامبر سال ۱۹۹۳، میزبانی این مسابقات به سیدنی رسید، اما در سال بعد، منچستر ساخت ورزشگاهی مشابه برای کمیسیون هزاره را به نام «ورزشگاه هزاره» ارائه داد، که دوباره این طرح رد شد. شورای مصمم شهر منچستر، بار دیگر میزبانی بازی‌های مشترک‌المنافع ۲۰۰۲ را پیشنهاد کردند، آن‌ها در این پیشنهاد طرح‌های درخواست المپیک ۲۰۰۰ را ارائه دادند، که با موفقیت روبه‌رو شد. این سال ۱۹۹۶، این ورزشگاه برای به دست آوردن بودجه ورزشگاه ملی، با ورزشگاه ومبلی در رقابت بود که نهایتاً ومبلی به عنوان ورزشگاه ملی انگلستان انتخاب و از نو بازسازی شد.
بعد از موفقیت ورزشی آن در بازی‌های مشترک‌المنافع، برخی ورزشکاران معروف مانند جاناتان ادواردز و سباستین کو از تبدیل این ورزشگاه به ورزشگاهی فوتبالی انتقاد کردند، زیرا بریتانیا هنوز فاقد برنامه‌هایی برای یک زمین ورزشی بزرگ بود، همچنین امید ایجاد امکانات دو و میدانی در ومبلی نو قطع شده بود. آروپ پیشنهاد توسعه هر دوی این ورزشگاه‌ها با بودجه را تأیید کرد و در نهایت منچستر قادر شد با به‌کارگیری سکوی متحرک، میزبانی مسابقات ورزشی بزرگ را نیز به عهده گیرد.
شورای شهر منچستر، برای دادن قابلیت مالی طولانی مدت به ورزشگاه، موافقت کرد که در تبدیل یک زمین دو و میدانی به یک ورزشگاه فوتبال، سرمایه‌گذاری کند. ورزش انگلستان انتظار داشت که شورای شهر و باشگاه منچستر سیتی، ۵۰ میلیون مورد نیاز را برای تبدیل ورزشگاه به یک ورزشگاه دو و میدانی و زمین فوتبال با سکوی متحرک، تأمین کنند. اما، شورای شهر پول کافی برای پرداخت هزینه سکوی متحرک را نداشت و باشگاه منچستر سیتی نیز تمایل چندانی نسبت به این طرح نشان نمی‌داد. معماران آروپ اعتقاد داشتند که تاریخ نشان می‌دهد یک زمین دو و میدانی به ندرت مورد استفاده قرار گرفته، و اغلب در کنار فوتبال کارایی چندانی ندارد (مثال ذکر شده، ورزشگاه دل آلپی و ورزشگاه المپیک مونیخ است، هم باشگاه فوتبال یوونتوس و هم بایرن مونیخ در کمتر از ۴۰ سال، مجبور به تغییر ورزشگاه خود شدند)
ورزشگاه در دسامبر سال ۱۹۹۹ و به دستور تونی بلر، نخست‌وزیر وقت بریتانیا بنا نهاده شد، و ساخت آن در ژانویه ۲۰۰۰ آغاز گشت. مؤسسه آروپ کار طراحی آن را انجام داد و ساخت آن به دست شرکت ساخت‌وساز جان لینینگ صورت گرفت. هزینه کل ساخت تقریباً ۱۱۲ میلیون پوند بود، که ۷۷ میلیون پوند آن را شورای ورزش انگلستان و بقیه آن را شورای شهر منچستر پرداخت کرد. در بازی‌های مشترک‌االمنافع این ورزشگاه دارای یک سکوی پایینی در سه طرف مسیر ورزشگاران و یک سکوی بالایی در دو طرف آن بود، و در انتهای شمالی یک جایگاه موقت نیز وجود داشت، این صندلی‌ها ظرفیت ۳۸ هزار نفر را تأمین می‌کردند، که در نهایت با نصب صندلی‌های موقت اضافی در شرق و جنوب ظرفیت ورزشگاه به ۴۱ هزار نفر رسید.
اولین رویداد ورزشی اتفاق افتاده در این ورزشگاه، افتتاحیه بازی‌های مشترک‌المنافع ۲۰۰۲ در ۲۵ ژوئیه سال ۲۰۰۲ بود. در میان مقامات حاضر در ورزشگاه، ملکه الیزابت دوم قرار داشت که با بیان یک سخنرانی، شروع بازی‌ها را اعلام کرد. در مدت ۱۰ روز، این ورزشگاه میزبان رویدادهای ورزشی مختلف و بازی‌های راگبی ۷ نفره بود. در این ورزشگاه ۴ رکورد در بازی‌های مشترک‌المنافع جابجا شد، که از جمله آن‌ها می‌توان به پرش سه‌گام و دو ۵۰۰۰ متر بانوان اشاره کرد.
مسیر دو و میدانی اطراف ورزشگاه حذف شد و به عهده سایر ورزشگاه‌ها قرار گرفت، و سطح زمین چمن داخلی پایین‌تر رفت تا سکوهای بیشتری در اطراف آن ساخته شود. دو جایگاه موقتی که در مجموع ظرفیت ۱۶ هزار نفر را دارا بودند، برچیده و با یک ساختار دائمی مشابه طراحی قسمت موجود در جنوب ورزشگاه جایگزین شدند. این مأموریت تقریباً یک سال طول کشید و در نهایت ۲۳۰۰۰ صندلی به ورزشگاه افزوده شد. باشگاه منچستر سیتی درست قبل از شروع لیگ برتر فوتبال انگلستان ۰۴–۲۰۰۳ به این مکان منتقل شد. هزینه این تغییرات بیش از ۴۰ میلیون پوند بود، که با تغییر مسیر دو و میدانی، زمین فوتبال و صندلی‌ها همراه بود و شورای شهر منچستر ۲۲ میلیون آن را تقبل کرد؛ ساخت بارها، رستوران‌ها و ایجاد امکانات تفریحی در مجموع سبب شد تا باشگاه منچستر سیتی نیز ۲۰ میلیون پوند هزینه کند. بازی موجب به دست آمدن سودی مازاد شد و ورزش انگلستان موافقت کرد که برای تغییر ورزشگاه به ورزشگاه کنونی، با ۶۰۰۰ صندلی بیشتر سرمایه‌گذاری کند، که هزینه آن نیز ۳٫۵ میلیون پوند بود.
اولین بازی فوتبال عمومی برگزار شده در این ورزشگاه، یک بازی دوستانه بین منچستر سیتی و بارسلونا بود که در ۱۰ اوت سال ۲۰۰۳ برگزار شد. منچستر سیتی این بازی را با نتیجه ۲ به ۱ برد و نیکولا آنلکا اولین گل را در این ورزشگاه به ثمر رساند.
اولین بازی رسمی نیز چهار روز بعد، و در سری مسابقات جام یوفا ۲۰۰۲-۰۳، بین منچستر سیتی و تیمی از لیگ برتر ولز به نام نیوسنتز برگزار شد. این بازی را نیز سیتی با نتیجه ۵–۰ به سود خود به پایان برد و اولین گل رسمی را تروور سینکلر به ثمر رساند. به دلیل اینکه اولین بازی منچستر سیتی در لیگ برتر، در خانه حریف بود، اولین بازی خانگی لیگ برتری در این ورزشگاه در ۲۳ اوت برگزار شد و در آن بازی سیتی با تیم پرتسموث به تساوی ۱–۱ رسید، و اولین گل لیگ برتری این ورزشگاه را پاکوبو ایگبنی به ثمر رساند.
تا به امروز، رکورد حضور در ورزشگاه، به بازی خانگی سیتی با باشگاه فوتبال کویینز پارک رنجرز بازمی‌گردد، که در ۱۳ مه ۲۰۱۲، میزبان ۴۷۴۳۴ تماشاگر بود. این فصل همچنین شاهد جابجا شدن رکورد پیروزی در لیگ برتر انگلستان بود و طی آن منچستر سیتی موفق شد در ۱۲ بازی خود، ۱۱ پیروزی کسب کند.
زمانی که شورای شهر منچستر در مسیر توسعه برنامه‌ریزی می‌کرد، تصمیم به ساخت یک سازه مستحکم برجسته گرفته شد که نمادی از احیای منطقه صنعتی معدن زغال‌سنگ برندفورد بود، تا در ورزشگاهی باز، نمایی خوب ایجاد کند. مؤسسه آروپ ورزشگاه را به گونه‌ای طراحی کرد که فضایی صمیمی و پرشور، و در عین حال تهدیدآمیز و گلادیاتوری داشته باشد، و روحیه اصلی باشگاه منچستر سیتی را تداعی کند؛ و با وجود سطحی در حدود ۶ متر پایین‌تر از زمین، میدان‌های گلادیاتوری رومی و آمفی‌تئاترها را یادآور باشد.
یک سقف چنبرهشکل بر روی استادیوم قرار گرفته‌است که وسیله به سیستم شبکه کابل‌های تنیده‌شده نگه داشته می‌شود و این موضوع برخلاف سقف خارجی ورزشگاه است که آن را تکیه‌گاه‌های طرهای و خرپایی نگه داشته‌اند. نقطه کانونی معماری ورزشگاه، سقف جاروبی و تیرهای کمکی آن می‌باشد که از کاسه بتونی است. کابل دانه زنجیری در اطراف محیط داخلی سقف قرار گرفته، و به وسیله کابل‌های پیش‌نگه‌دار به تیرها بسته شده‌است. کابل‌های پس‌نگه‌دار و رابط‌های گوش تیرها به زمین وصل شده‌اند و به استحکام سازه کمک می‌کنند.
کابل‌ها به دوازده تیر متصل شده‌اند که همراه با رفترها و پورلین‌ها استحکام بیشتری را برای ورزشگاه به ارمغان می‌آورند. به دلیل زیبایی ظاهری، تیرها دوتایی هستند و ارتفاعشان به ۷۵ متر می‌رسد. دست‌رسی به ردیف‌های بالایی صندلی‌ها به وسیله هشت پلکان دایره‌ای امکان‌پذیر است که دارای سقف‌های مخروطی می‌باشند. آن مسیرها مشابه پله‌های مارپیچی می‌باشند که پیرامون ۸ عدد از ۱۲ تیر ساخته شده و تا سقف ادامه یافته‌اند.
سقف جایگاه‌های جنوبی، شرقی و غربی که برای پیکره‌بندی ورزشی استادیوم طراحی شده بود، به وسیله سیستم شبکه کابلی حفظ می‌شد. جایگاه موقت قرار گرفته در انتهای شمالی در اطراف تیرها ساخته شده بود و کابل‌هایی را که در نهایت سقف جایگاه شمالی فعلی را مستحکم می‌کردند، به زمین متصل می‌کرد. بعد ار بازی مسیر دو و میدانی خارج می‌شد. سکوی موقتی که در انتهای شمالی قرار داشت، حذف شد و جایگاه شمالی و ردیف پایینی صندلی‌ها بر روی یک خاکبرداری آماده قرار گرفت. جایگاه شمالی با افزودن رفترها پرلین‌ها و روکش تکمیل شد. این تغییر حدوداً یک سال به طول انجامید و ظرفیت ورزشگاه را تا ۱۰۰۰۰ صندلی افزایش داد.
این ورزشگاه در زیرزمین جایگاه غربی، دارای امکاناتی برای بازی‌کنان و مقامات برگزاری مسابقه بود، همچنین آشپزخانه‌ای داشت که در روز مسابقه ۶۰۰۰ غذا آماده می‌کرد، به علاوه دارای اتاق مطبوعات، بخش قرارگیری کارکنان و یک سلول زندان بود. به جز امکانات پذیرایی، آشپزخانه‌ها، ادارات، و محل‌های اجتماع به دست گروه طراحی کی‌اس‌اس برنامه‌ریزی شده بود، و شامل نصب کابل‌های ارتباطات و سیستم کنترل دست‌رسی اتوماتیک می‌شد. این ورزشگاه نیز دارای امکانات کنفرانسی است و در جشن‌های ازدواج نیز به کار می‌رود.
برای ایجاد چمن بهینه در ورزشگاه، سقف به‌گونه‌ای طراحی شده بود که با استفاده از یک باند ده‌متری پلی‌کربنات در اطرافش، میزان دریافت نور خورشید را به حداکثر می‌رساند و گوشه‌های ورزشگاه دیوارهای سوراخ‌داری داشتند. برای ایجاد شرایط بهینه رشد چمن، سیستم آب‌یاری و گرمایش زیرزمینی تعبیه شده بود.
شورای شهر منچستر، قبل از آغاز ساخت این ورزشگاه در دسامبر سال ۱۹۹۹، نام آن را ورزشگاه شهر منچستر گذاشت، اما تعدادی نام معادل نیز دارد. ورزشگاه شهر منچستر را به‌طور خلاصه با CoMS نشان می‌دهند. استلند به منطقه ورزشگاه و خود آن اشاره دارد، که همانند شهرک ورزشی به کل آن اشاره می‌کند ولی نسبت به شهرک ورزشی کاربردش کمتر است. در اکتبر ۲۰۱۰، مالک جدید باشگاه ورزشی، برای ۲۵۰ سال، ورزشگاه را از شورای شهر اجاره کرد و در قبال افزایش میزان اجاره، حقوق نام‌گذاری را به دست آورد. در ژوئیه سال ۲۰۱۱، نام ورزشگاه به «اتحاد» تغییر یافت، این نام مربوط به اسپانسر ده‌ساله باشگاه یعنی هواپیمایی اتحاد است. این موافقت شامل نام ورزشگاه نیز می‌شود، و به مدت ده سال آن را در اختیار اسپانسر تیم قرار می‌دهد و شامل نقشه‌های نقل مکان آکادمی جوانان باشگاه و امکانات تمرینی به پردیس اتحاد می‌باشد، این توسعه در مجاورت ورزشگاه صورت خواهد گرفت.
در ورود به جای استفاده از درهای گردان سنتی، از کارت هوشمند بدون تماس استفاده می‌شود. این سیستم قادر است با استفاده از تمامی ورودی‌ها در هر دقیقه ۱۲۰۰ نفر را وارد ورزشگاه کند. یک تونل خدمات در زیر ورزشگاه، امکان ورود مستقیم ماشین‌های اورژانسی و اتوبوس برون‌شهری تیم مهمان را به درون ورزشگاه فراهم می‌کند. در داخل ورزشگاه، تماشاگران به ۶ رستوران، دست‌رسی دارد، دو عدد از آن‌ها به زمین فوتبال دید دارند و در بالای ردیف دوم صندلی‌های جایگاه‌های شمال، غرب و شرق، ۷۰ جایگاه ویژه وجود دارد.
داخل ورزشگاه شبیه یک کاسه بیضوی است که در اطراف دارای سه طبقه صندلی و در هر انتها دو طبقه صندلی می‌باشد. با این‌که صندلی‌ها متوالی‌اند، هر قسمت از ورزشگاه با الگوی زمین‌های فوتبال سنتی نام‌گذاری شده‌است. در ابتدا، تمام قسمت‌ها با توجه به جهت قطب‌نما نام‌گذاری شده بودند (جایگاه شمالی و جایگاه جنوبی برای دو انتها، جایگاه غربی و جایگاه شرقی برای اطراف). در فوریه ۲۰۰۴، در طی یک نظر سنجی از هواداران، نام جایگاه غربی به جایگاه کالین بل (بازی‌کن سابق منچستر سیتی) تغییر یافت. نام جایگاه جنوبی نیز به کلید ۱۰۳ تغییر یافت، که دلیل آن، اسپانسر باشگاه در سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ بود، اگرچه هواداران آن را نادیده گرفتند. بخشی از جایگاه شمالی به عنوان جایگاه خانواده تعیین شده بود، که خانواده‌های دارای فرزند را در خود جای می‌داد، ولی از فصل ۲۰۱۰–۲۰۱۱، کل جایگاه جنوبی به خانواده‌ها اختصاص یافت. جایگاه شرقی به‌طور غیررسمی و در میان هواداران به جایگاه کیپاکس نیز معروف است که به جایگاه مربوطه در ورزشگاه مین رود اشاره دارد. هواداران تیم میهمان در بخش‌هایی از جایگاه جنوبی قرار می‌گیرند.
این ورزشگاه دارای زمین فوتبالی به ابعاد استاندارد یوفا می‌باشد که عبارتست از ۸۹۳۲ متر مربع یا 116 x ۷۷ متر که سطح آن از چم مصنوعی ساخته شده توسط دسو گرس‌مستر پوشیده شده‌است. مناطق بدون صندلی در هر گوشه زمین دارای هواکش‌های متحرکی می‌باشند که امکان تهویه زمین ورزشی را فراهم می‌کنند. . این زمین فوتبال به عنوان یکی از بهترین زمین‌های فوتبال انگلستان شناخته می‌شود و در ۹ فصل اخیر، پنج بار نامزد بهترین زمین چمن لیگ برتر شده‌است، و سال ۲۰۱۰–۲۰۱۱، به علاوه چند جایزه دیگر، برنده آن جایزه نیز شد.
ورزشگاه اتحاد، ساختمان محوری شهرک ورزشی منچستر می‌باشد، که به جز آن، چند سالن ورزشی دیگر نیز دارد. در مجاورت ورزشگاه، زمین چمن محلی منچستر قرار دارد که در بازی‌های مشترک‌المنافع سال ۲۰۰۲، به عنوان مسیر دو و میدانی تمرینی مورد استفاده قرار می‌گرفت، و اکنون دارای ظرفیت ۶۱۷۸ نفر می‌باشد که از آن برای آزمون‌های ورزشی ملی استفاده می‌شود و تیم دوم منچستر سیتی نیز در آن زمین بازی می‌کند. ولودروم منچستر و مرکز اسکواش در نزدیکی ورزشگاه قرار دارند. در سپتامبر سال ۲۰۰۶، شهر منچستر مجوز ساخت یک توربین بادی ۸۵ متری را در این منطقه به دست آورد. این توربین که توسط نورمن فاستر طراحی شده بود، قابلیت تأمین برق ورزشگاه و خانه‌هایاطراف آن را داشت، ولی نگرانی از یخ جمع‌شده بر روی تیغه‌هایش، سبب متوقف شدن این طرح شد. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹، مجسمه B از Bang، اثر توماس هیثرویک، در روبه‌روی ورزشگاه قرار گرفت. این مجسمه که برای جشن افتتاحیه بازی‌های مشترک‌المنافع ساخته شده‌است، بلندترین مجسمه بریتانیا می‌باشد. در سال ۲۰۰۹، مشکلات مجسمه سبب برچیده شدن آن گشت. در ژانویه سال ۲۰۰۷، اعلام شد که اولین سوپر کازینو در شهرک ورزشی ساخته خواهد شد، اما به دلیل عدم صدور اجازه از سوی وزیر فرهنگ، رسانه و ورزش این طرح نیز لغو شد.
بازی‌های مشترک‌المنافع ۲۰۰۲ یک موفقیت بزرگ به حساب می‌آمد و ورزشگاه به دلیل جو و طراحی زیبای خود، مورد تحسین قرار گرفت. طراحی این ورزشگاه جوایز متعددی را به دست آورد که از جمله آن‌ها می‌توان به جایزه طراحی شامل مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیایی در سال ۲۰۰۴ برای طراحی شامل این سازه و جایزه ویژه ساختمانی مؤسسه مهندسین سازه در سال ۲۰۰۳ اشاره کرد.
پذیرش هواداران منچستر سیتی با برخی نظرات دربارهٔ انتقال از مین رود متضاد بود، این ورزشگاه به داشتن یکی از زمین‌های پرهیاهوی انگلستان معروف بوده، درحالی که برخی دیگر خواهان انتقال به ورزشگاهی بزرگتر و بازگشت به شرق منچستر و جایی که باشگاه در آن‌جا ساخته شده‌است، بودند. امروزه باشگاه در هر فصل دارای بیش از ۳۳۰۰۰ دارنده بلیط می‌باشد که این مقدار از حداکثر ظرفیت مین رود بیشتر است.
یک نظر سنجی در سال ۲۰۰۷ از هواداران نشان می‌دهد که این ورزشگاه بعد از ورزشگاه امارات، در لیگ برتر دارای دومین دید خوب از سکوها می‌باشد. هواداران مخالف، به‌طور عمومی نظرات مثبتی را داده‌اند، و در سال ۲۰۰۵، CoMS بعد از الد ترافورد در یک رای‌گیری دومین ورزشگاه محبوب بریتانیا شد. در سال ۲۰۱۰، ورزشگاه شهر منچستر، بعد از ورزشگاه‌های الد ترافورد و آنفیلد بیشترین تماشاگر خارجی را داشت.
این ورزشگاه در سال‌های اخیر خود از داشتن جوی فقیر رنج می‌برد، این مشکلی است که در ورزشگاه‌های جدید در مقایسه با ورزشگاه‌های قدیمی مانند مین رود به چشم می‌خورد. در نظرسنجی سال ۲۰۰۷، تماشاگران جو این ورزشگاه را از آخر دومین ورزشگاه برشمردند، اما از آن زمان تاکنون جو ورزشگاه بهبود یافته‌است.
این ورزشگاه در مالکیت شورای شهر منچستر بوده و باشگاه منچستر سیتی آن را اجاره نموده‌است. تغییر مالک باشگاه در سال ۲۰۰۸ سبب شد این باشگاه به یکی از ثروتمندترین باشگاه‌های جهان تبدیل شود، و این پیشنهاد مطرح شد که باشگاه قادر خواهد بود ورزشگاه را خریداری کند. در مارس سال ۲۰۱۰ منچستر سیتی قراردادی را با شورای شهر امضا کرد که طبق آن امکان توسعه دوباره ورزشگاه با هزینه ۱ میلیون پوند و به دست رافائل وینیولی فراهم می‌شد.
در طول تعطیلات فصل سال ۲۰۱۰، زمین فوتبال و امکانات پذیرایی ورزشگاه بازسازی شدند، و یک میلیون پوند سرمایه برای سطح زمین هزینه شد لذا اکنون برگزاری کنسرت‌ها و سایر رویدادها بدون هیچ خسارتی امکان‌پذیر است. باشگاه منچستر سیتی بار دیگر پیرامون اجاره ورزشگاه با شورا شهر مذاکره کرد و به این نتیجه رسید که سالانه مبلغ ثابت ۳ میلیون پوند را پرداخت کند که قبلاً تنها نیمی از درآمد حاصل از فروش بلیط را که بیش از ۳۵۰۰۰ بلیط بود به شورا می‌پرداخت. این قرارداد جدید به عنوان بخشی از بازبینی ۵ ساله اجاره اصلی صورت گرفت، و در مجموع سبب افزایش سالانه یک میلیون پوند در درآمدهای شورا از ورزشگاه شد.
در ژوئیه سال ۲۰۱۱، نام ورزشگاه با توجه به اسپانسری هواپیمایی اتحاد به ورزشگاه اتحاد تغییر یافت. برنامه‌های توسعه پردیس اتحاد در مجاورت ورزشگاه در اواسط سپتامبر ۲۰۱۱ مطرح شد. در عوض، باشگاه قول داد که یک مجتمع ورزشی جدید را در شرق منچستر بسازد که شامل یک مدرسه جدید، ۶ دانشکده و مرکز اجتماع بود. این باشگاه عکس‌هایی از آکادمی جوانان و امکانات تمرینی انتشار کرد که شامل یک مینی استادیوم ۷۰۰۰ نفره در مجاورت محل شهرک ورزشی بود. به نظر می‌رسد هواپیمایی اتحاد رقابت را از فورستال و سرمایه‌گذاری آبار برده‌است تا حق نام‌گذاری ورزشگاه را به دست آورد.
در این فصل و فصل گذشته، ورزشگاه تمام ۳۶۰۰۰ بلیط میزبانی فصل خود را به فرش رسانده‌است و توسعه‌های بعدی در راه‌اند. در ابتدا، جایگاه جنوبی با افزودن سومین ردیف در حال توسعه است تا ظرفیت کلی ورزشگاه را به ۵۴۰۰۰ صندلی برساند؛ ساخت‌وساز ار آوریل ۲۰۱۴ آغاز شده و قرار است تا تابستان ۲۰۱۵ به پایان رسد. فاز دوم، یعنی افزودن ردیف سوم به جایگاه شمالی و همچنین در صورت امکان فراهم کردن ردیف‌های صندلی کنار زمین فوتبال، ظرفیت کلی ورزشگاه را به ۶۲۱۷۰ نفر خواهد رساند، این طرح در همان زمان به تصویب رسید و می‌تواند بعد از پایان جام جهانی راگبی در سپتامبر ۲۰۱۵ آغاز شود.
این ورزشگاه در ۲٫۵ کیلومتری مرکز شهر منچستر و به سمت شرق آن قرار دارد. ایستگاه راه‌آهن پیکادلی منچستر که به خط اصلی قطارهای فرودگاه منچستر، لندن، بیرمنگام و ادینبرو متصل می‌شود، یک مسیر ۳۰ دقیقه‌ای با پای پیاده است که به وسیله تابلوهای نزدیک زمین نشان داده شده‌است. همچنین ایستگاه پیکادلی دارای یک واگن برقی خط مترو است؛ از طریق این خط، شرق منچستر به اشتون آندر لاین متصل می‌شود که به ورزشگاه و پردیس اتحاد خدمات‌رسانی می‌کند، در روزهای مسابقه نیز تعداد قطارها دو برابر می‌شود. ایستگاه مترو پردیس اتحاد که نزدیک مسیر جو مرکر است، در فوریه ۲۰۱۳ گشایش یافت، و در روزهای بازی، چندین هزار تماشاگر را به سمت ورزشگاه هدایت می‌کند؛ تماشاگرانی که با واگن از مرکز شهر منچستر به دیدن بازی می‌آیند می‌توانند در باغ‌های پیکادلی از خدمات استفاده کنند، که تقریباً ۱۰ دقیقه به طول می‌انجامد.
چندین خط اتوبوس از مرکز شهر و تمام مسیرهای دیگر در نزدیکی یا خود شهرک ورزشی ایستگاه دارند. در روزهای برگزاری بازی یا سایر رویدادهای ورزشی برخی خطوط اتوبوس ویژه از مرکز شهر به ورزشگاه خدمات‌رسانی می‌کنند. این منطقه دارای ۲۰۰۰ پارکینگ است، و در اطراف آن ۸۰۰۰ جای پارک برای کسب‌وکارهای محلی و مدارس وجود دارد.
طبق اجاره‌نامه، این ورزشگاه قادر است میزبان رویدادهای غیر فوتبالی مانند برگزاری کنسرت‌ها، مسابقات بوکس و راگبی باشد، که حق امتیاز آن در اختیار باشگاه منچستر سیتی است. منچستر سیتی در سال ۲۰۰۲، گواهی دائمی برگزاری رویدادهای غیر ورزشی را در ورزشگاه به دست آورد.
خارج از فصل بازی‌ها، ورزشگاه میزبان کنسرت‌های گاه‌به‌گاه می‌باشد، و یکی از سالن‌های موسیقی بزرگ بریتانیا تلقی می‌شود، و حداکثر ظرفیت ۶۰۰۰۰ نفر را برای اجراها دارد. قبل از ساخت ومبلی نو، این ورزشگاه بزرگ‌ترین سالن کنسرت بریتانیا بود.
رد هات چیلی پیرز، با حمایت جیمز براون، اولین کنسرت را در سال ۲۰۰۴ اجرا کرد. کنسرت اوئیسیز در زمین بر روی دی‌وی‌دی ضبط شده‌است، که عنوان آن «پادشاه! از سرعت من مکاه»، بود و کنسرت این گروه در سال ۲۰۰۵، رکورد ۶۰۰۰۰ تماشاچی را برجای گذاشت. گروه موسیقی تیک دت، در سال ۲۰۰۶، اجرایی را در این ورزشگاه بر روی دی‌وی‌دی ارائه کرد. هنرمندان فراوان دیگری نیز در این ورزشگاه اجرا داشته‌اند.
کنسرت‌ها و بازی‌های بوکس برای زمین چمن هزینه‌آور است. در سال ۲۰۰۸، نوسازی آخر فصل و آغاز سریع فصل بعدی موجب شد که زمین چمن، آماده اولین بازی خانگی نباشد، در نتیجه باشگاه مجبور شد اولین بازی خود در لیگ اروپا را در ورزشگاه اختصاصی باشگاه فوتبال بارنزلی یعنی اوئاکول انجام دهد.
در ماه مه ۲۰۱۰، باشگاه بر روی چمنی نو سرمایه‌گذاری کرد و در کنسرت‌ها تابستانی در سال ۲۰۱۱ آغاز شد و گروه تیک دت ۸ شب در آن کنسرت اجرا کرد و در مجموع تقریباً ۴۰۰۰۰۰ بلیط به فروش رسید.
یوفا این ورزشگاه را جزو ورزشگاه‌های نخبه برگزیده، که علاوه بر بازی‌های خانگی میزبان چند بازی فوتبال اصلی شده‌است. این ورزشگاه در بازی تیم ملی فوتبال انگلستان و تیم ملی فوتبال ژاپن که در ۱ ژوئیه سال ۲۰۰۴ برگزار شد، به ۵۰امین ورزشگاهی تبدیل شد که میزبان بازی‌های ملی انگلستان بود. در سال ۲۰۰۵، این ورزشگاه میزبان جام قهرمانی بانوان اروپا بود، و رکورد حضور ۲۹۰۹۲ تماشاگر را به جای گذاشت. همچنین این ورزشگاه میزبان فینال جام یورو ۲۰۰۸ بود که در آن باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ، باشگاه فوتبال رنجرز را با نتیجه ۲–۰ شکست داد.
در مه سال ۲۰۱۱، این ورزشگاه میزبان لیگ فوتبال کنفرانس ملی انگلستان و بازی بین باشگاه فوتبال ای‌اف‌سی ویمبلدون و باشگاه فوتبال لوتون تاون بود. ویمبلدون در ضربات پنالتی موفق شد به لیگ فوتبال راه یابد. از این ورزشگاه برای بازی پلی‌آف استفاده شد زیرا فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۱ قرار بود در ۲۸ مه ۲۰۱۱ در ورزشگاه ومبلی برگزار شود؛ قوانین یوفا تصریح می‌کند که ورزشگاهی که قرار است برای فینال لیگ قهرمانان مورد استفاده قرار می‌گیرد نباید تا دو هفته قبل از بازی، میزبان بازی دیگری باشد.
در اکتبر سال ۲۰۰۴، این ورزشگاه میزبان بازی لیگ بین‌المللی راگبی ۱۳ نفره بین تیم ملی راگبی بریتانیای کبیر و تیم ملی راگبی استرالیا در سری مسابقات تری‌نیشنز بود که در مقابل ۴۰۰۰۰ تماشاگر برگزار شد. این ورزشگاه میزبان هفته جادویی در ۲۶ و ۲۷ مه ۲۰۱۲ بود. این یک رویداد لیگ راگبی ۱۵ نفره است که در آن تمام ۱۴ عضو مسابقات سوپر لیگ در یک آخر هفته با هم رقابت می‌کنند. بعد از ثبت رکورد تاریخی از حضور تماشاگر در سال ۲۰۱۲، ورزشگاه اتحاد برای میزبانی هفته جادویی فصل‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ نیز انتخاب شد.
این ورزشگاه در جام جهانی راگبی ۲۰۱۵، در ۱۰ اکتبر آن سال، میزبان بازی تیم ملی راگبی انگلستان و اروگوئه خواهد بود.
در ۲۴ مه ۲۰۰۸، ورزشگاه میزبان بازی‌های قهرمانی وزن فوق سبک بوکس بود، و در طی آن ریکی هاتون با خوان لازکانو مسابقه داد. این بازی در مقابل ۵۶۳۳۷ هوادار برگزار شد و رکورد تعداد تماشاگر بوکس بعد از جنگ جهانی دوم را شکست.
ورزشگاه گودیسون پارک ورزشگاه خانگی باشگاه اورتون است که در شهر لیورپول، انگلستان قرار دارد.
علی دیواندری نقاش، کارتونیست، مجسمه‌ساز، طراح گرافیک، تصویرساز و روزنامه‌نگار با سابقهٔ ایرانی است. شروع فعالیت‌های وی در عرصهٔ طراحی و کاریکاتور به ۱۳۵۴ برمی‌گردد. شهرت دیواندری بیشتر به‌خاطر کسب جوایز متعدد، در نمایشگاه‌های جهانی‌است. او از اولین کارتونیست‌های ایرانی‌است که از ۱۳۶۹ و با محدود شدن فضای مطبوعاتی ایران به شرکت در نمایشگاه‌های بین‌المللی روی آورد و در طی چند سال جوایز متعددی را از آن خود کرد، به‌طوری‌که او را پر افتخارترین کارتونیست نمایشگاهی دههٔ هفتاد لقب دادند. در ۱۳۷۶، دیواندری به عنوان دبیر و مدیر اجرایی اولین جشنوارهٔ بین‌المللی کاریکاتور انسان و طبیعت در ایران به فعالیت پرداخت و در طی سال‌های فعالیت خود، در چندین نمایشگاه کاریکاتور در ایران و ترکیه عضو هیئت داوران بوده و آثارش در نمایشگاه‌ها، مجلات و روزنامه‌های ۳۴ کشور جهان منتشر شده‌است.
علی دیواندری در ۱۵ شهریور ۱۳۳۶ در سبزوار خراسان متولد شد. او فرزند بزرگ خانواده‌است و سه برادر و دو خواهر دارد. مادرش خانه‌دار و پدرش، محمد دیواندری (۱۳۸۸–۱۳۰۴) دندان‌ساز تجربی بود. سال‌ها قبل از تولد او، پدرش روستا را ترک و به شهر سبزوار مهاجرت کرد. کودکی و نوجوانی او در سبزوار گذشت و تابستان‌ها اغلب اوقاتش را در روستای اجدادی خود، دیواندر، به کار و گردش در میان روستاییان می‌گذراند. دیواندری دربارهٔ اولین نشانه‌های علاقه‌مندی‌اش به طراحی می‌گوید:
آغاز فعالیت‌های هنری او به سال‌های ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۴ برمی‌گردد. دیواندری در طی آن سال‌ها ضمن تحصیل در دبیرستان ابن یمین سبزوار به کشیدن کاریکاتور و طراحی نیز مشغول بود. اولین نشانه‌های حضور وی در مطبوعات نیز مربوط به همین سال‌هاست، که طرحی از او در تاریخ ۳۰ شهریور ۲۵۳۵ شاهنشاهی در صفحهٔ ۳ "روزنامه کیهان" شمارهٔ ۹۹۷۰ به چاپ رسید.
او همچنین با تشکیل "گروه بزرگچه" پا به عرصهٔ تئاتر گذاشت و به طراحی صحنه و بازیگری مشغول شد. پوستر نمایش‌ها را طراحی می‌کرد و اعضای گروه در سبزوار پخش می‌کردند. از اولین نمایشنامه‌هایی که توسط گروه بزرگچه روی صحنه رفت می‌توان به "بیگانه"، "توکائی در قفس"، "آدم آدم است" و "استثناء و قاعده" اشاره کرد.
با به پایان رسیدن دوره دبیرستان، در سال ۱۳۵۵، اولین نمایشگاه انفرادی دیواندری، در زیرزمین ساختمان فرهنگ و هنر سبزوار، که حالت مستقل‌تری به آن داده بودند و قرار بود "گالری کویر" را در آن تأسیس کنند، برپا شد؛ اما با مخالفت عده‌ای، گالری کویر شکل نگرفت و چندی بعد دیواندری به تهران مهاجرت کرد. در سال ۱۳۵۸ وارد دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد و با تعدادی از مجلات و روزنامه‌ها شروع به کار کرد.
دیواندری در طول سال‌های فعالیت خود، در کنار کاریکاتور و طراحی گرافیک به نقاشی نیز پرداخته‌است. او در اواسط دههٔ هشتاد، کاریکاتور را اولویت دوم خود قراد داد و بیشتر به نقاشی پرداخت. سورئالیسم، نقاشی اکشن، کوبیسم و آبستره از جمله مهمترین سبک‌هایی هستند که وی در مجموعه نقاشی‌هایش بیشتر به آن‌ها پرداخته‌است و غالباً با تکنیک رنگ روغن و آکریلیک روی بوم و فیبر کار شده‌اند. تا به امروز نمایشگاه کاملی از نقاشی‌های دیواندری در ایران برپا نشده ولی تعدادی از آن‌ها در نمایشگاه بین‌المللی طنز و کارتون مطبوعاتی سن-ژوست-لو-مارتل در فرانسه به نمایش درآمده‌اند.
فعالیت وی در زمینهٔ کاریکاتور با کارتون مطبوعاتی آغاز شد. بیش از ۳۰۰ کارتون در بین سال‌های ۱۳۵۴ تا ۱۳۶۱ از او در مطبوعات ایران به چاپ رسیده که غالباً موضوعات خبری روز را پوشش می‌دهد. آثار او در این سال‌ها با سبکی کاملاً متفاوت از آنچه در سال‌های بعد، از او در مطبوعات چاپ شد، منتشر شده‌است. کارتون‌های شرح دار او مختص همین سال‌هاست و دیواندری در سال‌های بعد کاملاً از این سبک فاصله گرفت و طرح‌هایی که از او چاپ شد صرفاً جنبهٔ هنری پیدا کرد.
از سال ۱۳۶۹ و با محدود شدن فضای مطبوعاتی ایران، او از جمله اولین کارتونیست‌هایی است که به نمایشگاه‌های جهانی کاریکاتور روی آورد و با کسب ۴۲ جایزهٔ جهانی و یک جایزهٔ داخلی، آثار خود را در ۳۴ کشور جهان منتشر کرد. دیواندری در سال ۱۳۷۶ اولین جشنوارهٔ بین‌المللی کاریکاتور انسان و طبیعت را در ایران برگزار کرد و در همان سال با سفر به کشور هلند به عنوان اولین کارتونیست ایرانی، در گردهمایی سالانه مدیران انجمن‌های کارتونیست‌های اروپایی شرکت کرد.
او همچنین عضو هیئت داوران اولین مسابقه بین‌المللی کاریکاتور در نهمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران ۱۳۷۵، "مسابقه بین‌المللی کاریکاتور سینوپ" ترکیه ۱۳۷۶، مسابقهٔ کاریکاتور بمب اتمی گل‌آقا در سال ۱۳۷۸، مسابقهٔ عکس و کاریکاتور "ترانه‌های تلخ میهن من" ۱۳۸۱ و دومین جشنواره کارتون "محله ما" ساری ۱۳۹۴ بوده‌است. او در تعریف خود از کاریکاتور می‌گوید:
کاریکاتورهای وی تاکنون در نشریات داخلی و خارجی بسیاری از جمله همشهری، ایران، آزاد، توانا، همبستگی، ندای قومس، محک، مهر، اطلاعات هفتگی، اختر، جستارهای شهرسازی، دنیای طنز، دنیای سخن، کتاب هفته، آفتابگردان، نوروز، ایران نیوز، پیام روز، پیام نو، حیات نو، یاس نو، طنز و کاریکاتور، ملت، اعتماد، تندیس، گل‌آقا، شرق، کلمه سبز و قانون، "من هوآ شیء جیه" (漫画世界)، "دو شیء من یو هوآ" (都市漫聿畫) و "ژان گو من هوآ" (中国漫画) در چین، Остен در مقدونیه، Перець در اوکراین، La Stampa در ایتالیا، Herêmî در کردستان، Penstuff در آمریکا و… به چاپ رسیده‌است.
آثار دیواندری همچنین توسط موزه‌های معتبر جهان همچون "موزهٔ فورته دی مارمی" ایتالیا، "موزهٔ اومیا" ژاپن، "موزهٔ طنز گابروو" لهستان، موزهٔ کاریکاتور استانبول ترکیه، موزهٔ ضد جنگ یوگسلاوی، "موزهٔ ساتیریکون لگنیکا" لهستان، "موزهٔ بین‌المللی کاریکاتور تولنتینو" ایتالیا، "موزهٔ جهانی کاریکاتور دانشگاه آنادولو" ترکیه، موزهٔ بین‌المللی کاریکاتور قبرس، موزه هنرهای معاصر ایران و خانه هنرمندان ایران نگهداری می‌شود و در جشنواره‌ها و نمایشگاه‌های بین‌المللی آرژانتین، آلمان، آمریکا، اسپانیا، انگلستان، اوکراین، برزیل، بلژیک، بلغارستان، پرتقال، تایوان، چین، روسیه، رومانی، سوئد، سوییس، فرانسه، کانادا، کرواسی، کره جنوبی، کلمبیا، کوبا، مصر، مکزیک، نروژ، هلند، هند و یونان به نمایش درآمده‌است.
دیواندری به عنوان یک کارتونیست در مجامع هنری جهان شناخته شده تر از عرصهٔ داخلی‌است. به گفتهٔ او، یک هنرمند ایرانی برای عرضهٔ آثارش سه راه عمده در پیش رو دارد؛ اول آنکه آثارش را در یک نگارخانه به نمایش بگذارد، دوم اینکه آن‌ها را در یک نشریه یا کتاب به چاپ برساند و راه سوم شرکت در نمایشگاه‌های جمعی داخلی و بین‌المللی است؛ به اعتقاد او در شرایط فعلی، آسان‌ترین و در دسترس‌ترین راه برای عرضهٔ سالم و هنری یک کاریکاتور، ضمن حفظ استقلال شخصی کارتونیست، شرکت در نمایشگاه‌های معتبر جهانی‌است.
اما با وجود این، دیواندری تا به حال در هیچ‌یک از دوره‌های دوسالانهٔ کاریکاتور ایران شرکت نکرده و علت این کناره‌گیری از عرصهٔ داخلی را ارجحیت تشکیل انجمن کارتونیست‌های ایران بر برگزاری دوسالانه اعلام می‌کند. او جزء معدود کسانی‌است که در این سال‌ها بر ضرورت تشکیل این انجمن پافشاری کرده‌است. دیواندری در مصاحبه‌ای در این باره، مهمترین وظیفهٔ این انجمن را تصویب آیین‌نامه‌هایی برای رعایت حقوق کارتونیست‌ها در مطبوعات ایران، در مقابل ارباب جراید می‌داند و می‌گوید:
در نگاه منتقدان دو دیدگاه متفاوت نسبت به آثار دیواندری وجود دارد؛ گروهی از آنان معتقدند که او در طراحی فرم‌ها هیچگاه به زبان بصری واحدی نرسیده و کارتونیستی بیشتر غریزی‌است تا تکنیکی، در آثار مختلف تغییر لحن و سبک داده و از این قطعات پراکنده به سختی می‌توان پازل شخصیت و تفکرات او را کامل کرد و از چیزی به عنوان «سبک دیواندری» در طراحی صحبت کرد. در مقابل این نگاه، دیدگاه دیگری کاریکاتورهای او را از نظر تکنیکی دارای قدرت در طراحی، پرکار، همراه با ورزیدگی در هاشور و ترکیب‌بندی چشم‌نواز می‌داند و معتقدند آثارش به جای اینکه به طرف اغراق‌های کاریکاتوری تمایل داشته باشد، بیشتر طرح‌های ورزیده‌ای‌است که در ترکیب‌بندی، با استفاده از تکنیک‌های تضاد، تناقض، ناهمگونی و عدم تجانس، کارتون را می‌سازد.
در جمع‌بندی این دیدگاه‌ها و با نگاهی کلی‌تر به مجموعه آثار وی می‌توان دریافت که دیواندری در کارهایش اهل تجربه و گاه آزمون و خطاست. طرحی با یک موضوع واحد را چندین بار با تکنیک‌های مختلف اجرا می‌کند و در معرض داوری نمایشگاه‌های جهانی قرار می‌دهد. چیزی که درروند ذهنی این هنرمند قابل تشخیص‌تر است، استفادهٔ دوره‌ای وی از یک عنصر خاص (المان، موتیف، نماد) در شرایط و وضعیت‌های گوناگون است. با ورق زدن کتاب لبخند بزن مونالیزای دیواندری می‌توان مجموعه‌ای از طرح‌ها را یافت که از یک سمبل واحد استفاده می‌کنند، به‌طور مثال مجموعهٔ دارآباد، صندلی‌ها، تابوت‌ها، گوسفندان، مورچه‌ها، هواپیما، شوالیه‌ها و… از طرفی کارهای زیادی هم در هیچ گروهی نمی‌گنجند و تکنوازی می‌کنند. برخی معتقدند، استفادهٔ دیواندری از نمادها باعث نشد که وی به سمت نوعی بیان دو پهلو و چندگانه گرایش پیدا کند تیزی طنز عیان آثار او جایی برای دو پهلو بودن کارهایش نگذاشته و می‌توان این را به حساب حضور مداوم وی در عرصهٔ کاریکاتور جهانی گذاشت که باعث شده بود، کاریکاتورهایش صریح‌تر و دلنشین‌تر شود. اما در بررسی کاریکاتورهای او نباید غفلت کرد که دیواندری با این که به جشنواره‌ها متمایل گشت، اما از کشیدن کاریکاتورهایی با بن‌مایه‌های سیاسی و اجتماعی دور نشد.
آثار او محدود به سبک خاصی نیست و از تکنیک واحدی پیروی نمی‌کند، گاهی با رنگ روغن، گاهی آکرلیک، مدادرنگی، آبرنگ، راپید، بوم، فیبر، مقوا، پارچه و حتی در برخی آثارش با چسباندن موکت روی بوم چمن را به بیننده نشان می‌دهد. برخی آثار وی را به سختی می‌توان به یکی از زمینه‌های تصویرسازی، کارتون یا نقاشی محدود کرد بلکه باید ترکیبی از آن‌ها دانست. اما گذشته از این فرم‌های متفاوت بصری، و نداشتن سبکی واحد که بتوان از آن به عنوان «سبک دیواندری» نام برد، مضمونی مشترک در مجموعهٔ آثار وی وجود دارد که می‌توان از روی آن پازل شخصیتی و تفکرات او را کامل کرد.
آغاز فعالیت‌های دیواندری در زمینهٔ طراحی گرافیک به سال ۱۳۵۴ برمی‌گردد، اما او در سال ۱۳۵۸ با شرکت در کنکور هنر وارد دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد و در رشتهٔ گرافیک شروع به تحصیل کرد. بعد از انقلاب فرهنگی در دانشگاه‌ها، در سال ۱۳۶۶ به دانشگاه بازگشت اما در سال ۱۳۷۰، در ترم آخر، دانشگاه را ترک کرد. دیواندری با تأسیس "مؤسسه اوج گرافیک ایران" در سال ۱۳۶۳ شکل رسمی‌تری به فعالیت‌های گرافیکی خود داد و متجاوز از ۳۰ پوستر برای "جامعهٔ ریخته‌گران ایران" طراحی و اجرا کرد. او همچنین در سال‌های ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۵ به عنوان طراح گرافیک، با مجلات "تدبیر" و "دانش مدیریت" همکاری می‌کرد. دیواندری در سال ۱۳۸۰ جایزهٔ بین‌المللی طنز گرافیکی "موزهٔ فورته دی مارمی" ایتالیا را به خاطر مجموعه آثار و فعالیت‌هایش از آن خود کرد.
از مهمترین فعالیت‌های او در این زمینه می‌توان به طراحی و اجرای تندیس اولین و دومین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران در سال‌های ۱۳۶۶ و ۱۳۶۸ و نقش برجستهٔ چهرهٔ محمود دولت‌آبادی به سفارش "انتشارات بزرگمهر" در سال ۱۳۶۷ اشاره نمود. او به صورت جست و گریخته به ترکیب سنگ، چوب و فلز می‌پرداخت و برخی از آن آثار در نمایشگاه‌های او به نمایش درمی‌آمد، اما فعالیت‌های دیواندری در زمینه مجسمه‌سازی به آثار چیدمان و مفهومی او محدود نمی‌شود؛ او در سال ۲۰۰۵ دست به تجربهٔ جدیدی زد و شروع به کار با دستگاه "حکاکی پنوماتیک" کرد که نتیجهٔ آن ساخت دو مجسمهٔ گرانیتی و مرمری در فرانسه بود.
در سال ۱۳۸۰ مجموعه‌ای از طرح‌ها و کاریکاتورهای او با نام لبخند بزن مونالیزا توسط انتشارات روزنه در ۲۷۰ صفحهٔ سیاه و سفید و به شماره شابک منتشر شد. طراحی گرافیک این مجموعه را جمال رحمتی بر عهده داشت. دیواندری در مقدمهٔ کتاب آورده‌است:
مقاله‌های دیواندری در زمینه‌های مختلف هنری و به‌ویژه معرفی کاریکاتوریست‌های مطرح دنیا، که اغلب همراه مصاحبه‌ای با آن‌ها نگاشته می‌شدند از سال ۱۳۷۴ در نشریاتی همچون ماهنامهٔ کیهان کاریکاتور، روزنامهٔ همشهری، کتاب ماه هنر و ماهنامهٔ گل‌آقا به چاپ رسیده‌اند، که مهمترین آن‌ها عبارتند از:
دیواندری برای دریافت جوایز خود و حضور در نمایشگاه‌های بین‌المللی کاریکاتور به ۱۱ کشور دنیا سفر کرده و خاطرات بعضی از آن‌ها را در قالب سفرنامه‌هایی در نشریات ایران به چاپ رسانده‌است. "علی بابا و چهل کارتونیست فرنگی" نام یکی از این سفرنامه‌ها است که با بیانی طنزگونه به مقدمات سفر و آشنایی با کارتونیست‌های حاضر در جشنوارهٔ جهانی سن-ژوست-لو-مارتل فرانسه می‌پردازد. این لحن طنزآمیز در سفرنامهٔ هلند او نیز وجود دارد، به‌طوری‌که دیواندری برای سفر به این کشور از هفت خان می‌گذرد. تنها دو قسمت اول این سفرنامه، با عنوان "سفر به سرزمین لاله‌ها" و "دون کیشوت ثانی در سرزمین آسیاب‌های بادی" با حذف قسمت‌های زیادی در نشریات ایران به چاپ رسیده‌است.
تیت مدرن نگارخانه هنرهای مدرن در لندن بریتانیا است. این موزه بخشی از مجموعه موزه‌های بریتانیا می‌باشد که شامل موزه تیت بریتانیا، موزه مدرن تیت، موزه سنت ایوز و تیت لیورپول می‌باشد.تاریخچه و توسعه "تیت در خط" این مجموعه پربازدیدترین موزهٔ هنرهای مدرن در جهان با بیش از ۴٫۷ میلیون بازدیدکننده در سال است. این موزه در جای قبلی نیروگاه بنک‌ساید، در منظقهٔ بنکساید مرکز لندن است.
کوترد (درگذشتهٔ ۷۵۶) شاه وسکس از حدود ۷۴۰ تا ۷۵۶ بود.Cuthred. Answers.com. A Dictionary of British History, Oxford University Press, 2001, 2004. بازدید در تاریخ ۲۲ آوریل ۲۰۱۱.
کوترد از خویشان و احتمالاً برادر اتلهرد بود که پس از او در حدود سال ۷۴۰ میلادی (۷۳۹ به روایت سیمیونِ دورهام و ۷۴۱ به گفتهٔ جانِ وُرچستر) بر تخت شاهی وسکس نشست. در این زمان پادشاهی مرسیا واقع در همسایگی وسکس در اوج قدرت خود به‌سر می‌برد"Cuthred." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica, 2011. Web. بازدید در تاریخ ۲۲ آوریل ۲۰۱۱. و اتلبالد، شاه مرسیا تمامی پادشاهی‌های جنوب انگلستان را در سلطهٔ خود داشت. کوترد در بیشتر دوران حکومت ۱۶ ساله‌اش در جنگ با مرسیایی‌ها و ویلزی بود با این‌حال او نیز احتمالاً تحت‌الحکومهٔ اتلبالد قرار داشت و دو پادشاه در ۷۴۳ در کنار هم وارد جنگ با ویلزی‌ها شدند.
در ۷۴۸ سینریک، پسر احتمالی کوترد بنا بر نوشته‌های هنریِ هانتنگنون طی بروز شورشی کشته شد و در ۷۵۰ نیز الدورمن اتلهون، شورشی نافرجام را علیه کوترد ترتیب داد.
سرانجام کوترد در ۷۵۲ موفق شد تا نیروهای مارسیایی را طی نبردی در بتل-اج وقع در برفورد در آکسفوردشایر شکست دهد و در نتیجهٔ این پیروزی توانست تا حکومتی مستقل از مرسیا داشته باشد. او همچنین ویلیزی‌ها را در ۷۵۳ قاطعانه شکست داد.
کوترد در ۷۵۶ درگذشت و پس از او یکی از خویشان دورش به‌نام سیگبرت جانشین او شد.
اخراج موریسکوها، فرمان بیرون راندن موریسکوها از خاک اسپانیا بود که در تاریخ ۹ آوریل ۱۶۰۹ میلادی به دستور فلیپه سوم، پادشاه اسپانیا اجراء شد. آنان از زمان سقوط آندلس در سال ۱۴۹۲ میلادی به دست فرناندوی دوم تا اخراج کامل در تاریخ ۹ آوریل ۱۶۰۹ به دستور فلیپه سوم، مشکلات و محدودیت‌های بسیاری را از سوی فرمانروایان کاتولیک متحمل شدند. پس از سقوط آخرین قلمرو مسلمانان در اسپانیا یعنی امارت غرناطه، یکدست‌سازی چهره مذهبی اسپانیا، به آرمان حاکمان مسیحی آنجا تبدیل شد. اگرچه مسیحیان، پس از سقوط آندلس، به مردم مسلمان ساکن در اسپانیا قول دادند که بدانها اجازهٔ برگزاریِ مناسکِ دینیشان را خواهند داد، ولی دیری نپایید که فشارهای مسیحیانِ متعصب برای گرواندن مسلمانان به مسیحیت، آغاز شد. در اثر این فشارها، بسیاری از مسلمانان اسپانیا، به آئین مسیحیت گرویدند. ولی اکثراً بر عربی سخن گفتن و انجام رسومِ عربی خود پافشاری می‌کردند. بسیاری از آنها در خفا، همچنان به انجام مناسک اسلامی مبادرت می‌ورزیدند. علاقهٔ موریسک‌ها به دشمنانِ مسلمانِ اسپانیا، باعث ایجاد تصویری تهدیدآمیز از آنان در ذهن شاهان اسپانیا شد. بر این اساس، ترکیبی از تبعیض علیه مسلمانان، ظن کمک موریسک‌ها به دشمنان اسپانیا مخصوصاً امپراتوری عثمانی و دیگر فشارهای مذهبی– فرهنگی، از قبیل ممنوعیتِ زبانِ عربی، مراسمِ مذهبیِ اسلامی و پوشیدنِ اجباریِ لباس‌هایِ اروپایی، باعث بروز شورش‌هایی به دست مسلمانان شد. فلیپه دوم این شورش‌ها را با تمام توان سرکوب کرد و موریسک‌ها را در سرتاسر اسپانیا پراکند. اما چندی بعد افزایش فشارها برای اخراج، بدبینی، طمعِ تَمَلُکِ اموال موریسک‌ها، جبران شکست سنگین اسپانیا از شورشیان پروتستان هلندی در جریان شورش هلند و بازسازی چهرهٔ حاکمیتی کاتولیک و مقتدر نزد مردم داخلی، باعث صدور فرمان اخراج موریسک‌ها به شمال آفریقا در آوریل ۱۶۰۹ شد. بدیهی‌ست بسیاری از موریسک‌ها در میانهٔ راه تبعید به شمال آفریقا، به دلیل گرسنگی و درگیری‌ها جان خود را از دست دادند.
ژاکلین «جکی» باروز (زادهٔ ۲ فوریهٔ ۱۹۳۹ – درگذشتهٔ ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۰) بازیگر انگلیسی‌الاصل کانادایی بود.
از به‌یادماندنی‌ترین کارهای او مجموعهٔ تلویزیونیِ "قصه‌های جزیره" است.
او در لانکاشر انگلستان به دنیا آمد. در سال ۱۹۶۰ با زال یانوسکی، از بنیان‌گذاران گروه موسیقی The Lovin' Spoonful، ازدواج کرد؛ اما پس از ۸ سال (در ۱۹۶۸) از وی جدا شد. آن دو یک دختر به نام «زو» دارند که نویسنده و صاحب رستورانی در کنیگستون است. او در عرصه تلویزیون و تئاتر در کانادا به موفقیت هایی دست یافت، هرچندعلت شهرت بین المللی او فقط سریال قصه‌های جزیره بود.
او از طریق سریال "قصه‌های جزیره" در ایران به محبوبیت رسید. باروز در این سریال بازیگر در نقش هتی کینگ (خاله هتی) بود که متین و تیززبان اما مهربان و بامزه بود.
باروز بعدازظهر چهارشنبه ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۰، پس از مدتی تحمل سرطان معده، در خانهٔ خود در تورنتو درگذشت.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی‌ای که او در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
اتلهرد (درگذشتهٔ ۷۴۰) پادشاه ساکسون غربی (وسکس) از ۷۲۶ تا ۷۴۰ بود.
Æthelheard. Answers.com. A Dictionary of British History, Oxford University Press, 2001, 2004. http://www.answers.com/topic/thelheard, accessed April 22, 2011.
اتلهرد بنا بر مدرکی مشکوک، برادر زن اینه ، شاه وسکس بود. اینه در ۷۲۶ از قدرت کناره‌گیری نمود و به رم رفت اما از آنجایی که او جانشینی برای خود مشخص نکرده بود درگیری‌هایی بر سر جانشینی او بین اتلهرد و رقیب مدعی دیگری به‌نام اُسوالد اتفاق افتاد. اُسوالد خود را از نسل سیولین، از نخستین شاهان وسکس می‌دانست و به‌همین سبب احتمالاً از شانس بیشتری برای جانشینی برخوردار بود، اما در نهایت اتلهرد که گمان می‌رود از حمایت اتلبالد، شاه مرسیا نیز برخوردار بود با غلبه بر اُسوالد به پادشاهی وسکس رسید.
اتلهرد پس از رسیدن به قدرت مطیع مرسیا بود و اتلبالد در ۷۳۳ بخش وسیعی از قلمروهای وسکس از جمله سامرتون را در اختیار خود گرفت. اتلهرد در ۷۴۰ درگذشت و یکی از خویشانش با نام کوترد جانشین او شد.
به من دروغ بگو نام یک مجموعه تلویزیونی جنایی درام آمریکایی است که اولین بار ۲۱ ژانویه ۲۰۰۹ از شبکه فاکس پخش شد.
در این مجموعه، دکتر کَل لایتمن (تیم راث) و همکاران وی در گروه لایتمن، قراردادهای کاری را برای کمک کردن طرف‌های سوم (مانند مقام‌های قضایی فدرال و محلی) در پیدا کردن حقیقت قبول می‌کنند. دکتر لایتمن و همکارانش متخصص زبان بدن هستند و همه احساس‌ها و عواطف و دروغ‌های دیگران را با توجه به صدا، حرکات صورت و بدن تشخیص می‌دهند. محوریت فیلم روی تشخیص حقیقت و انگیزه‌های افراد از روی زبان بدن است.
مجموعه تلویزیونی به من دروغ بگو دو بار نامزد جوایز برگزیده مردم شد و هر دو جایزه را به دست‌آورد.
موزهٔ دِل پرادو یکی از عظیم‌ترین و غنی‌ترین موزه‌های جهان است که در مادرید، اسپانیا واقع شده‌است. این موزه یکی از برجسته‌ترین موزه‌های جهان در زمینه هنر اروپایی از سده ۱۲ تا اوایل سده ۱۹ میلادی است و بر پایهٔ مجموعهٔ سلطنتی پادشاهی اسپانیا بنا نهاده شد.
این موزه به عنوان موزهٔ نقاشی و مجسمه تأسیس شد. در عین حال از کلکسیون مهم و بزرگی شاملِ ۵۰۰۰ تابلوی نقاشی، ۲۰۰۰ تصویر چاپی، ۱۰۰۰ عدد سکه و نشان و نزدیک به ۲۰۰۰ عدد آثار زینتی تاریخی تشکیل شده‌است.
این مجموعه در حال حاضر شامل ۸۲۰۰ نقاشی، ۷۶۰۰ نقاشی، ۴۸۰۰ چاپ و ۱۰۰۰ مجسمه، علاوه بر بسیاری از آثار هنری دیگر و اسناد تاریخی است. از سال ۲۰۱۲، این موزه حدود ۱۳۰۰ اثر را در ساختمان‌های اصلی به نمایش گذاشته‌است، در حالی که حدود ۳۱۰۰ اثر به‌طور موقت به موزه‌ها و مؤسسات رسمی مختلف به امانت داده شده‌است و بقیه در انبار بودند.See also "Museo del Prado, Catálogo de las pinturas", 1996, Ministerio de Educación y Cultura, Madrid, No ISBN, which lists about 7,800 paintings. Many works have been passed to the Museo Reina Sofia and other museums over the years; others are on loan or in storage. On the new displays, see El Prado se reordena y agranda. europapress.es here (in Spanish) این موزه در سال ۲۰۱۲ حدود ۲٫۸ میلیون بازدید کننده داشته‌است. "El Prado perderá un cuarto de sus visitantes" "El País". Retrieved 28 June 2013. این یکی از بزرگترین موزه‌های اسپانیا است.
مشهورترین اثری که در این موزه به نمایش درآمده است، تابلوی ندیمه‌ها اثر دیه‌گو ولاسکس است. ولاسکس و حساسیت و ذکاوت وی همچنین مسئول آوردن بسیاری از مجموعه‌های عالی استادان ایتالیایی موزه به اسپانیا بود که اکنون بزرگترین مجموعه در خارج از ایتالیا است.
ساختمانی که اکنون محل موزه ملی موزه است، در سال ۱۷۸۵ توسط معمار روشنگری در اسپانیا خوان د وییانوئبا به دستور کارلوس سوم اسپانیا برای استقرار کابینه تاریخ طبیعی طراحی شد. با این حال، کارکرد نهایی ساختمان تصمیم‌گیری نشد تا اینکه نوه سلطان، فردیناند هفتم اسپانیا، با تشویق همسرش، ملکه ماریا ایزابل دو براگانزا، تصمیم گرفت از آن به عنوان موزه سلطنتی نقاشی‌ها و مجسمه‌ها استفاده کند. موزه سلطنتی که به زودی به موزه ملی نقاشی و مجسمه‌سازی و متعاقب آن موزه ملی دل پرادو مشهور شد، برای اولین بار در نوامبر ۱۸۱۹ برای عموم باز شد. این موزه با دو هدف نمایش آثار هنری متعلق به تاج اسپانیا و نشان دادن آن به بقیه اروپا که هنر اسپانیایی از شایستگی هر مکتب ملی دیگری برخوردار است تأسیس شد.
اولین کاتالوگ موزه، که در سال ۱۸۱۹ منتشر شد و فقط به نقاشی اسپانیایی اختصاص داشت، شامل ۳۱۱ نقاشی بود، اگرچه در آن زمان موزه ۱۵۱۰ مورد از اقامتگاه‌های مختلف سلطنتی، Reales Sitios، شامل آثار دیگر مدارس را در خود جای داده بود. مجموعه سلطنتی فوق‌العاده مهم، که هسته موزه فعلی موزه دل پرادو را تشکیل می‌دهد، در قرن شانزدهم در زمان کارل پنجم به‌طور قابل توجهی افزایش یافت و تحت سلطنت پادشاهان هابسبورگ و بوربن ادامه یافت. تلاش و عزم آنها باعث شد که مجموعه سلطنتی توسط برخی از شاهکارهایی که اکنون در پرادو دیده می‌شوند، غنی شود. از این جمله می‌توان به «هبوط از صلیب» روخیر فان در ویدن، باغ لذت‌های دنیوی توسط هیرونیم بوش، شوالیه با دست روی سینه توسط ال گرکو، مرگ باکره توسط آندرئا مانتنیا، خانواده مقدس، معروف به «لا پرلا» اشاره کرد. توسط رافائل، کارل پنجم در مولهبرگ توسط تیتان، مسیح شستن پای مریدان توسط تینتورتو، خودنگاره آلبرشت دورر، ندیمه‌ها از دیه‌گو ولاسکس، سه الهه رحمت و خانواده کارلوس چهارم اسپانیا توسط گویا.
با به خاک سپرده شدن ایزابلای دوم اسپانیا در سال ۱۸۶۸، موزه ملی شد و نام جدید «موزه دل پرادو» را به دست آورد. این ساختمان مجموعه هنرهای سلطنتی را در خود جای داده بود و به سرعت بسیار کم اثبات شد. اولین بزرگ سازی موزه در سال ۱۹۱۸ انجام شد. از زمان ایجاد موزه دل پرادو، بیش از ۲۳۰۰ نقاشی در مجموعه آن گنجانده شده‌است، همچنین تعداد زیادی مجسمه، اثر چاپی، نقاشی و آثار هنری از طریق وصیت نامه، کمک‌های مالی و خریدها، که بیشتر خریدهای جدید را به خود اختصاص می‌دهد. وصیت‌های بیشماری باعث غنای دارایی موزه شده‌است، مانند مجموعه برجسته مدال‌هایی که پابلو بوش به موزه سپرده‌است. نقاشی‌ها و موارد هنری تزئینی به جا مانده از پدرو فرناندز دوران و همچنین شاهکار ون der Weyden , Duran Madonna. و وصیت نامه Ramón de Errazu از نقاشی‌های قرن نوزدهم. کمک‌های مالی ویژه مهم شامل هدیه بارون امیل د ارلانگر از نقاشی‌های سیاه گویا در سال ۱۸۸۱ است. از جمله آثار بی شماری که از طریق خرید وارد مجموعه شده‌اند، موارد برجسته ای است که در سال‌های اخیر خریداری شده‌است، از جمله دو اثر ال گرکو، افسانه و پرواز به مصر The Countess of Chinchon در سال ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ خریداری شد، The Countess of Chinchon از Goya در سال ۲۰۰۰ خریداری شد، پرتره Velázquez از Ferdinando Brandani، خریداری شده در سال ۲۰۰۳ و Fra Angelico's Madonna of the Pomegranate در سال ۲۰۱۶ خریداری شد.
موزه دل پرادو یکی از بناهایی است که در زمان کارلوس سوم اسپانیا به عنوان بخشی از یک طرح ساختمانی باشکوه ساخته شده‌است که برای اهدای فضایی شهری به یاد ماندنی به مادرید ساخته شده‌است. ساختمانی که موزه پرادو را در خود جای داده‌است، در ابتدا توسط خوزه موزینو و ردوندو، شماری از فلوریدابلانکا، تصور شد و در سال ۱۷۸۵ توسط کارلوس سوم برای ساخت مجدد موزه دل پرادو به بهره‌برداری رسید. برای این منظور، کارلوس سوم یکی از معماران مورد علاقه خود، خوان د وییانوئبا، سازندهٔ باغ گیاهشناسی و تالار شهر مادرید را فراخواند.
لولیان یک آلبوم موسیقی ایرانی است؛ با آهنگسازی حمید متبسم در آواز دشتی، با اجرای گروه دستان و آواز شهرام ناظری .
ساختار لولیان با ترکیبی از تحریرهای ریتمیک کلام مولانا به وجود آمده‌است. ضرورت استفاده از تحریرهای ریتمیک که زنجیروار جملات آهنگین را به هم متصل می‌نماید. در تشدید حس حرکت و هیجان یک قطعهٔ موسیقی نیاز به کلام کمتر و مدِّ نظر قرار دادن ماهیت اصلی موسیقی است. ناظری از سال ۱۹۸۹ در کنسرت‌های خارج از کشور خود تحریرهای ریتمیک را مطرح کرد و در کارهایش از آن استفاده نمود. این روش مورد توجه خوانندگان آن سوی مرز قرار گرفت و نمونه‌های فراوانی از این دست انتشار یافت که البته به دلیل عدم تسلط به موسیقی ایرانی به‌ویژه ردیف و نداشتن اطلاعات کافی از فلسفهٔ تحریر و ساختمان تشکیل‌دهنده آن که شامل ادوات تحریر، درون‌مایهٔ ریاضی و شکل هندسی آن است روی‌هم‌رفته اثر ماندگاری به وجود نیامد.
شهرام ناظری در بارهٔ تحریر در موسیقی ایرانی در ضمن این اثر می‌گوید:
پیسکو (کچوآ: "pisqu"، به معنای پرنده کوچک) برندی انگور قوی و بدون رنگ است که در شیلی و پرو تولید می‌شود. پیسکو در قرن ۱۶ میلادی به عنوان نوشیدنی ارزان‌تر از اورجو و برندی پوماک که از اسپانیا وارد می‌شد توسط مهاجران اسپانیایی رواج یافت. پیسکو در کشور شیلی و پرو نوشیدنی ملی است.
سِفر عُسرت (سِفر به معنی کتاب و عسرت به معنی دشواری و سختی) نام آلبومی است با صدای شهرام ناظری و آهنگسازی فرخزاد لایق . این اثر در کشور فرانسه و با نام «The Book of Austerity» منتشر شده‌است . این آلبوم جز آثاری موسیقی است که در آن از شعر نو بهره گرفته شده‌است. بیشتر اشعار این مجموعه در فضای اجتماعی حاکم بر ایران پس از سال ۱۳۳۲ سروده شده‌اند.
از نخستین واکنش‌ها، نقد کیاوش صاحب‌نسق در سال ۸۷ در نشریه‌ی فرهنگ و آهنگ بود که پیش از انتشار اثر در ایران نوشته شد: «فرخزاد لایق با ضبط اولین اثر خود سِفرعسرت، که خود آن را تجربه‌ای در حضور حجم و فضا در موسیقی می‌نامد، با هوشمندی تمام، قدم در حیطه‌ای از اینگونه تجربه‌ها میگذارد که به ظن یقین از لحاظ عمق دیدگاه و برداشت چند جانبه وی از تعامل موسیقی دستگاهی – بومی با طرح ساختاری و بدعت در رنگ آمیزی و انتخابی صحیح از ابزارهای شاخص تئوری موسیقی اروپا، جزو اولین قدم ها از این نوع محسوب می‌شود. استفاده از فضاهای تعلیق با استفاده از فیگورهای استیناتو و پدالها در اکثر قطعات این آلبوم به گوش می‌رسد و در هر قطعه به فراخور ایستایی و پویایی قطعه با طرح دیگری عجین می‌شود که هر بار ایفای این نقش با انتخاب ساز یا سازهایی دیگر همراه است. فضا یا اتمسفری که در این قطعات بستری برای موسیقی ایرانی شده ثمره همین کشش‌ها، کنش‌ها و تداوم‌های تماتیک، ریتمیک و یا اصواتی هستند که با کاراکتر ریتمیکِ رو به ایستایی شکل گرفته‌اند. ایده‌ی این گونه طرحها می‌تواند نتیجه برداشت و به عاریت گرفتن صحیح از فضاهایی باشد که دستمایه آهنگسازان مینیمال موسیقی اروپا و آمریکا قرار میگیرد. استفاده از الگوهای ملودیک و ریتمیک که در گردونه‌ای تکرار را تداوم می‌بخشند. بسترهایی با چند بنیه مُدال یا تونال که بر اساس و با تکیه به آنها میتوان خط سیر ملودی را در محدوده گسترده‌ای متحول کرد و تغییر جهت داد. فضاسازی‌های این آلبوم طرح‌هایی را از موسیقی جدی امروز اروپا به عاریت گرفته و آن را در چارچوب این موسیقی دوباره تعریف کرده است. اینگونه فضاسازی‌ها در موسیقی آهنگسازان دهه‌های ۵۰ و ۶۰ به این طرف طرح میشود مانند «لوئیجی نونو»، «کارل هاینس اشتوکهاوزن» و «بریو». که البته در ساختار و زیبایی شناسی دیگری طرح میشوند.»
مجله آفتاب مینویسد: این اثر به رغم تعلق به حوزه موسیقی کلاسیک، با برگزیدن شعر نو و نوع تألیف و اجرای اثر، پلی است میان موسیقی سنتی و مدرن، با نگاهی مدرن و برآمده از شناخت تئوریک موسیقی غرب.سفر عسرت در عسرت - آفتاب"https://www.aftabir.com › مقالات › فرهنگی و هنری › موسیقی"
ساز نو آواز نو نام آلبومی است در دستگاه راست پنج گاه با صدای شهرام ناظری و با همکاری گروه دستان.
در این اثر برخورد نوازنده با ساختار موسیقی و تک‌نوازی، همچنین برداشت خواننده از لحن آوازی، نوع فرم و حرکت تحریرها به گونه‌ای است که در آثار گذشته کمتر سابقه داشته‌است. بر همین اساس این اثر را «ساز نو آواز نو» نام نهاده‌اند.
۱- آواز به همراهی کمانچه: من که حیران ز ملاقات تو‌ ام از مولوی
من که حیران ز ملاقات تو ام
چون خیالی ز خیالات تو ام
نقش و اندیشه‌ی من از دم توست
گویی الفاظ و عبارات تو ‌ام
گاه شه بودم و گاهت بنده
این زمان هر دو نیم مات تو ام
۲- تصنیف مستی سلامت می‌کند از مولوی
مستی سلامت می‌کند پنهان پیامت می‌کند
آن کو دلش را برده‌ای جان هم غلامت می‌کند
ای نیست کرده هست را بشنو سلام مست را
مستی که هر دو دست را پابند دامت می‌کند
ماه از غمت دو نیم شد رخساره‌ها چون سیم شد
قد الف چون جیم شد وین جیم جامت می‌کند
در عشق زاری‌ها نگر وین اشک باری‌ها نگر
وان پخته کاری‌ها نگر کان رطل خامت می‌کند
ی باده خوش رنگ و بو بنگر که دست جود او
بر جان حلالت می‌کند بر تن حرامت می‌کند
۳-آواز به همراهی بربط: من عاشقی از کمال تو آموزم از مولوی
من عاشقی از کمال تو آموزم
بیت و غزل از جمال تو آموزم
در پردهٔ دل خیال تو رقص کند
من رقص خوش از خیال تو آموزم
۴-آواز با همراهی کمانچه و تار: اگر غم را چو آتش دود بودی از شهید بلخی
اگر غم را چو آتش دود بودی
جهان تاریک ماندی جاودانه
درین گیتی سراسر گر بگردی
خردمندی نیابی شادمانه
۵-آواز با همراهی کمانچه و تار: من ندانستم که عشق این رنگ داشت از خاقانی
من چه دانستم که عشق این رنگ داشت
وز جهان با جان من آهنگ داشت
دستهٔ گل بود کز دورم نمود
چون بدیدم آتش اندر چنگ داشت
۶- تصنیف کشتی شکستگان: فکر بلبل همه آنست از حافظ
فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش
گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش
دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند
خواجه آن است که باشد غم خدمتگارش
۷-تصنیف کشتی‌شکستگان: کشتی شکستگانیم از حافظ
دل می‌رود ز دستم صاحب دلان خدا را
دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا
کشتی شکستگانیم ای باد شرطه برخیز
باشد که باز بینیم دیدار آشنا را
ای صاحب کرامت شکرانه‌ی سلامت
روزی تفقدی کن درویش بی‌نوا را
لیلی و مجنون نام آلبومی است با صدای شهرام ناظری و ساخت و تنظیم با فرامرز پایور، با همکاری گروه اساتید. این اثر در سال ۱۳۶۸ ضبط شد ولی در سال ۱۳۸۱ منتشر شده است.
روی الف
روی ب
نوروز نام آلبومی است با صدای شهرام ناظری که ضبط شده از روی اجرای صحنه ای در شهر کلن آلمان، در بهار ۱۹۹۰ می‌باشد . این اثر در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. ناشر آن شرکت worldnetwork است.
تمامی قطعه‌ها به‌جز «نوروز» و «چهارمضراب» ساختهٔ حسین علیزاده است و قطعهٔ «سلام» نیز از ساخته‌های حسن کسایی می‌باشد .
روی الف: نوروز و موسیقی کرمانشاهی
روی ب: دستگاه چهارگاه
سخن تازه نام آلبومی است با صدای شهرام ناظری
شهرستان نای شهرستانی در نوادا، ایالات متحده است. طبق سرشماری سال ۲۰۰۰ ایالات متحده، جمعیت این شهرستان ۳۲٬۴۸۵ نفر بود و در سال ۲۰۰۷ جمعیت آن ۴۶٬۳۰۸ نفر تخمین زده شد. شهرستان نای با مساحت ۴۷٬۰۳۰ کیلومتر مربع سومین شهرتان بزرگ ۴۸ ایالت هم جوار آمریکا بر حسب مساحت است. مرکز این شهرستان توناپاه است. گرانیگاه جمعیتی ایالت نوادا در شهرستان نای، نزدیک کوه یوکا قرار دارد. بزرگ‌ترین شهر در شهرستان نای پهرامپ است که یک منطقهٔ ویژه می‌باشد.
شهرستان اسمرالدا شهرستانی در غرب نوادا، ایالات متحده است. مرکز این شهرستان گلدفیلد است. بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۰ ایالات متحده، جمعیت آن ۹۷۱ نفر و تراکم جمعیتش ۰٫۱۰۴۵ نفر بر کیلومتر مربع است که موجب می‌شود پس از شهرستان لاوینگ، تگزاس دومین شهرستان کم‌تراکم خارج از آلاسکا باشد. تا سال ۲۰۰۹ جمعیت آن به ۶۲۶ نفر کاهش یافت. این شهرستان مدرسه‌ای برای آموزش دوره متوسطه ندارد.
Esmeralda County, Nevada - Population Finder - American FactFinder
خسرو خان گرجی نام این افراد است:
گالری ملی پرتره یک گالری هنری در شهر لندن پایتخت انگلستان است که مجموعه‌ای از پرتره‌های بریتانیایی‌هایی که از شهرت و اهمیت تاریخی برخوردارند در آن به نمایش گذارده شده‌است. این گالری در سال ۱۸۵۶ افتتاح گردید و در زمان خودش نخستین گالری پرتره درجهان بود. گالری ملی پرتره که آنرا به‌اختصار NPG نیز می‌نامند در ۱۸۹۶ به مکان کنونیش در کاخ سنت مارتین، جنب گالری ملی منتقل شد.
فیلیپ هنری استَنهوپ، پنجمین ارلِ استنهوپ، تامس بَبینگتن مکالی، نخستین بارون مکالی و تامس کارلایل، سه نفری هستند که در بنیانگذاری این گالری نقش مهمی داشته‌اند و سردیس‌های آنان به‌احترامشان در ورودی اصلی گالری قرار داده شده‌است.
پرتره‌های به‌نمایش‌گذارده شده در گالری ملی پرتره بر اساس اهمیت و شهرت تاریخی همان فرد انتخاب شده و نام یا شهرت نگارگرش، نقشی در انتخاب آنها نداشته‌است. همچنین دراین گالری در کنار نقاشی‌ها، مجموعه‌ای نیز از عکس‌ها، کاریکاتورها و تندیس‌ها گردآوری شده‌است.
از جمله آثار این گالری می‌توان به خودنگاره‌هایی از ویلیام هوگارت و سر جاشوا رینولدز، پرترهٔ گروهی شرکت‌کنندگان در کنفرانس سامرست هاوس در ۱۶۰۴، پرترهٔ آنامورفیک ادوارد ششم اثر ویلیام اسکراتس، نقاشی پاتریک برانول برونته از خواهرانش شارلوت، امیلی و آن برونته و تندیس‌هایی از ملکه ویکتوریا و همسرش پرنس آلبرت که لباس‌هایی قرون وسطاایی بر تن دارند اشاره نمود. همچنین از سال ۱۹۶۹ اجازهٔ به‌نمایش درآمدن پرترهٔ افراد زنده نیز در این گالری داده شده‌است.