moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
زبان ساموگیتی از زبان‌های بالتیک میباشد که آنرا گویشی جداشده از زبان لیتوانیایی دانسته‌اند.این زبان در کشور لیتوانی و بویژه در ناحیه ساموگیتیا رایج است.این زبان بشدت زیر تاثیر زبان کوری قرار داشته است.به این نحو که بیشتر ساکنان ساموگیتیا مهاجران کوری تشکیل میداده اند. زبان کوری از میان رفت و زبان ساموگیتی جای آن را گرفت.نخستین نگارش های این زبان در حدود قرن نوزدهم پدید آمد. هم‌اینک نزدیک به پانصد هزار تن گویشور داردhttp://en.wikipedia.org/wiki/Samogitian_dialect.
زبان گالیندی زبانی مرده و بسیار ناشناخته است که احتمالاً از شاخه زبان‌های بالتیک بوده است.این زبان که در شمال لهستان و مناطقی از روسیه رایج بوده در حدود قرن چهاردهم میلادی از میان میرود.هیچ نوشته‌ای تاکنون از این زبان بدست نیامده است.
موزه ملی کره با ۲۲۰ هزار اثر در شهر سئول، کره جنوبی از سال ۱۹۴۵ میلادی شروع به کار کرد. این مجموعه پرچم‌دار معرفی و بسط تاریخ و هنر کره است و در زمینه مطالعات و تحقیقات فعال در مورد باستانشناسی، تاریخ، هنر و برگزاری کلاس‌ها و نمایشگاه‌های موقت فعالیت دارد.
طی مجموعه پروژه‌های عمرانی در اکتبر ۲۰۰۵ موزه در ساختمان جدید واقع در باغ فامیلی یونگسان با ۱۳ هزار اثر که برای اولین بار نمایش داده شده‌اند بازگشایی شد و همچنین ساختمان قدیمی موزه در مقابل زلزله ۶ ریشتری مقاوم‌سازی شد.
این موزه دارای بخش‌های: نمایشگاه‌های موقت، امکانات آموزشی، موزه کودکان، نمایشگاه روباز به وسعت زیاد، رستوران، کافی‌تریا، فروشگاه و موارد دیگر می‌باشد.
کفش پاشنه‌بلند کفشی است که پاشنه‌هایی بلندتر از دیگر انواع کفش‌ها دارد. از این‌گونه کفش در مهمانی‌ها به دلیل زیبایی، بیشتر استفاده می‌شود. در بیشتر کفش‌های پاشنه بلند، پاشنه کفش را به صورت باریک و بلند می‌سازند که خود انواع مختلفی دارد.
پاشنه نزدیک شش سانتی‌متر را پاشنه کوتاه و پاشنه ۸٫۵ سانتی‌متر را پاشنه متوسط بیش از این را پاشنه بلند می‌گویند. گرچه کفش پاشنه‌بلند امروزه به صورت انحصاری توسط زنان و دختران استفاده می‌شود اما در سده‌های گذشته، مردان از طبقات مختلف اجتماع، از کفش‌ها و چکمه‌هایی با پاشنهٔ بلند استفاده می‌کردند.
نخستین کفش‌های پاشنه‌بلند، گونه‌ای پای‌افزار نظامی بودند. در آغاز، تنها، مردان کفش پاشنه بلند می‌پوشیدند. در سده ۱۵ (میلادی) ایرانیان (صفویان) و عثمانی‌های برای ایستادن و کشیدن کمان و تیر‌انداختن، نیاز به کفش‌هایی با پاشنه‌های محکم داشتند که پاهای آنها را به خوبی بر رکاب اسب نگه دارد. در سال ۱۵۹۹ هنگامیکه شاه عباس یکم برای جلب اتحاد اروپایی‌ها در برابر عثمانی‌ها بود فرستادگانی را با کفش پاشنه‌بلند روانه اروپا کرد و از همانجا کفش‌پاشنه بلند رایج شد. موجی از علاقه به آنچه ایرانی‌ها با خود داشتند اروپای غربی را فرا گرفت. ثروتمندان اروپایی به کفش‌های طرح ایرانی روی آوردند تا به ظاهر خود جلوه‌هایی از مردانگی بدهند. به نظر می‌رسید که فقط کفش‌های پاشنه‌بلند می‌توانند چنین جلوه‌ای را برای آنان فراهم کنند. الیزابت یکم انگلستان نیز برای نشان‌دادن همپایی خود با مردان، کفش پاشنه بلند می‌پوشید.
در سده ۱۷ (میلادی) در شهرهای بزرگ اواخر دوران رنسانس، ونیز و فلورانس و اسپانیا کفش‌هایی می‌پوشیدند که گاهی به بلندی ۷۵ سانتیمتر هم می‌رسید. این کفش‌ها "چوپینز" نامیده می‌شدند و نشانهٔ ثروتمندی افراد بود. هرچه پاشنه، بلند‌تر بود پوشاک بلند‌تر و تزئین‌شده‌تری نیاز بود که آنها را بپوشاند و خدمتکاران بیشتری برای کمک به راه‌رفتن نیاز داشتند. بلند‌ترین چوبینزی که تا به امروز باقی مانده، یک جفت کفش ونیزی است که نزدیک نیم‌متر پاشنه دارد و صاحب آن باید دو خدمتکار در دو طرف خود داشت که بتوانند او را سرپا نگه دارند.
لوئی چهاردهم محبوبیت کفش پاشنه‌بلند را به اوج رساند. او این کفش‌ها را به خاطر قد کوتاه خود می‌پوشید. کفش‌های پاشنه‌بلند قرمز رنگ او، منبع الهام کریستین لوبوتین، برای طراحی کفش‌های زنانه شدند. رنگ قرمز پاشنه، نشانگر جایگاه طبقاتی دارنده آن بود زیرا ساخت آن رنگ، گران تمام می‌شد و به نوعی، جنگاوری و رزم‌آور بودن فرد را نیز نشان می‌داد. در دهه ۱۶۷۰ (میلادی)، لوئی چهاردهم فرمانی صادر کرد مبنی بر آنکه تنها اعضای دربارش اجازه داشتند «کفش‌های پاشنه‌بلند قرمزرنگ» بپوشند. از دهه ۱۷۴۰ (میلادی) مردان، دیگر، کفش پاشنه‌بلند نپوشیدند. ۵۰ سال پس از آن و با انقلاب فرانسه، زنان اروپایی هم کفش پاشنه‌بلند نپوشیدند. اما در میانه سده ۱۹ (میلادی) و با پیدایش و گسترش عکاسی، بار دیگر پوشیدن کفش پاشنه‌بلند مد شد.
تا سال ۱۹۵۰ پاشنه کفش‌ها بیشتر از چوب ساخته می‌شدند. این چوب باید بسیار محکم و در عین‌حال سبک می‌بود. بنابراین در انگلستان بهترین چوب برای پاشنه کفش پاشنه‌بلند، درخت راش و در ایالات متحده آمریکا درخت افرا بود. همچنین موادی به دور پاشنه‌ها افزوده می‌شد که تا جای ممکن، آن را محکم می‌کردند. از سال ۱۹۵۷ به جای چوب برای ساخت پاشنه بلند از پلی‌استر فشرده استفاده شد. امروزه در ساخت پاشنه‌های بلند از میلهٔ فولادی با نوک فلزی استفاده می‌شود.
در دوره نوشته‌شدن رمان غرور و تعصب، مردها شبیه شلوار‌های تنگ تا مچ پا می‌پوشیدند. این شلوارها حلقه‌ای در کف پا داشتند. برای آنکه آن حلقه در کف پا ثابت بماند، باید کفش‌ پاشنه می‌داشت که شلوار در آن، گیر کند. ویژگی‌های ظاهری فیتس‌ویلیام دارسی در داستان غرور و تعصب نیز مانند شلوارهای همان دوران بوده است. بنابراین احتمالا او هم کفش پاشنه‌بلند می‌پوشید.
کفش‌های پاشنه‌بلند باعث می‌شوند زنان از نظر جنسی "پذیراتر" به نظر برسند. زیرا باعث می‌شوند کمر شکل قوس شده و نشیمنگاه برآمده شود. این ویژگی‌ها بین پستانداران از نشانه‌های آمادگی برای داشتن آمیزش جنسی هستند.
با اختراع عکاسی، انقلابی در پورنوگرافی رخ داد و پورن از شکل توصیفی و نوشتاری یا نقاشی، نگاره‌های واقعی از آدم‌ها منتشر می‌شدند. از همان نخستین نگاره‌های پورنوگرافی، سوژهٔ بیشتر نگاره‌های فرانسوی حتی اگر کاملا برهنه بودند چکمه و کفش‌های پاشنه بلند دارند. به زودی، پاشنهٔ بلند نشانه‌ای از شهوت و تن‌کامگی شد.
یک مایل در کفش‌های او یک راهپیمایی است که در آن مردان برای پشتیبانی از قربانیان خشونت خانگی، با کفش‌های پاشنه‌بلند قرمز، را می‌دوند.
استیلتو نوعی کفش پاشنه‌بلند است که در سال ۱۹۵۳ در ایتالیا طراحی و ساخته شد. پاشنه این کفش، بسیار نازک و مانند تیغ چاقو یا خنجر استیلتو است. استیلتو نام گونه‌ای چاقو یا خنجر است که از اوایل سده ۱۷ (میلادی) در ایتالیا استفاده می‌شود. به خاطر همانندی این پاشنه با ظاهر آن چاقو یا خنجر، طراح کفش، نام استیلتو را بر آن نهاد.
پوشیدن کفش پاشنه‌بلند باعث افزایش خطر بیماری‌های عضلانی و استخوانی، پینه و تاول و درد می‌شود. این کفش‌ها برای راه‌رفتن و پیاده‌روی ساخته نشده‌اند و بهتر است از کفش ورزشی استفاده شود.
میانگین زمانی که فرد می‌تواند کفش پاشنه بلند بپوشد یک ساعت و شش دقیقه و ۴۸ ثانیه است. اما یک پنجم آدم‌ها می‌گویند فقط ده دقیقه می‌توانند آن را تحمل کنند.
شهر گنگجو یا گنگجو-سی که همچنین کنگجو نیز تلفظ میشود در استان چونگچانگ جنوبی در کشور کره‌جنوبی واقع شده‌است.
هلند ممکن است مفاهیم زیر را داشته باشد:
زبان لاتگالی از زبان‌های بالتیک است که در کشور لتونی حدود یکصد و پنجاه هزار تن بدان سخن میگویندEndangered languages | United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization.
این زبان در حدود قرن هجدهم توسط مردم مناطق شرقی لتونی به عنوان زبان ادبی و نوشتاری تا حد زیادی ارتقا پیدا کرد.نخستین کتاب این زبان در سال 1753 نوشته شد که ترجمه‌ای بر انجیل بود.سیستم نگارش این زبان از خط لهستانی وام گرفته شد و ابتدا برای نگارش متون عهد عتیق بکار میرفت.بیشتر کتاب‌های زبان لاتگالی توسط کشیش‌های کاتولیک در قرن نوزدهم نوشته شد که به ادبیات و تقویم مسیحی اختصاص داشتند.پس از استقلال لتونی تلاش برای حفظ و بهبود وضعیت این زبان افزایش یافت و امروزه کتاب‌های قدیمی و جدید بسیاری از این زبان چاپ و منتشر می‌شودhttp://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Latgalian_language&action=submit.
این زبان نیز به نوبه ی خود به سه گویش مختلف شمالی - مرکزی و جنوبی تقسیم بندی می‌شود که هرکدام از این گویش‌ها بر حسب منطقه لهجه هایی درون خود دارند.شمار اندکی از گویشوران این زبان نیز در روسیه و صربستان بسر میبرند.زبان ادبی قرن هجدهم بیشتر تحت تأثیر گویش جنوبی این زبان ارتقا یافت.
برای این زبان الفبای لاتین را با رسم الخطی وام گرفته از خط لهستانی بکار میبرند.نوشتار این زبان تا حد زیادی نزدیک به لاتویایی است با این تفاوت که چند حرف این زبان در لاتویایی موجود نیست.حروف الفبای لاتگالی بدین شرح است:
این زبان آثار ادبی و شعری قابل توجهی دارد.آرماند کوچنس از شاعران به نام لاتویایی به این زبان اشعاری را سروده است.برای نمونه به این قطعه میتوان اشاره کرد:
Tik skrytuļam ruodīs: iz vītys jis grīžās,
A brauciejam breinums, kai tuoli ceļš aizvess,
Tai vuorpsteite cīši pret sprāduoju paušās,
Jei naatteik - vacei gi dzejis gols zvaigznēs.
Pruots naguorbej ramu, juos lepneibu grūžoj,
Vys jamās pa sovam ļauds pasauli puormeit,
I ramaņu jumtus līk īguodu kuormim.
Na vysim tai sadar kai kuošam ar speini,
Sirds narymst i nabeidz par sātmalim tēmēt,
A pruots rauga skaitejs pa rokstaudža zeimem,
Kai riedeits, kod saulei vēļ vaiņuku jēme.
زبان سلونی زبانی مرده از شاخه زبان‌های بالتیک است که در حدود قرن شانزدهم میلادی ازمیان رفته است.این زبان در حدود امروزی کشورهای لاتویا و لیتوانی رایج بوده استhttp://en.wikipedia.org/wiki/Selonian_language.
زبان سمیگالی زبانی مرده از شاخه زبان‌های بالتیک بوده که در حدود قرن شانزدهم میلادی از میان رفت.بنظر میرسد علت نابودی این زبان که در شمال لتونی رواج داشته‌استحاله و همگون شدن با لتونی‌ها بوده باشد.منابع شناخت این زبان نوشته‌هایی هستند که پیش از قرن شانزدهم نگارش یافته‌اندhttp://en.wikipedia.org/wiki/Semigallian_language.
کاخ آشور بنایی در سبک معماری پارتی (اشکانی) ساخته شده در قرن یکم میلادی است. در شرق عراق .این بنا بعدها در قرن سوم میلادی گسترش یافت.
کاخ آشور یک بنای چهار ایوانی است. این نقشه صدها سال در معماری ایران بکار گرفته شده‌است. البته چهار ایوان آن در یک زمان ساخته نشده و دو ایوان آن بعدها در دوره پارتی احتمالاً در قرن دوم میلادی به آن اضافه شده‌است. کاخ دارای سه میانسرا (حیاط) است که رواقی گرداگرد یکی از آنها قرار گرفته‌است.
در کاخ الحضرا نیز ترکیب ایوان، میانسرا و فضاهای وابسته دیگر دیده می‌شود.
بیشتر این محققین بر این اعتقاد هستند که این طرح از خراسان به این منطقه آمده‌است.
گارد سفید نام رمانی از میخائیل بولگاکف رمان‌نویس روس که به خاطر رمان برجسته مرشد و مارگاریتا معروف شد.
داستان در اوکراین، در پایان سال ۱۹۱۸ آغاز می‌شود، و به سرنوشت خانواده توربین در طول جنگ ارتش‌های مختلف جنگ روسیه -سفیدها، قرمزها، ارتش پادشاهی آلمان، و ناسیونالیست‌های اوکراین- بر سر کی‌یف می‌پردازد. شخصیت‌های تاریخی مثل پیوتر ورانگل، پتلیورا و پاولو اسکوپادسکی در حالی که خانواده توربین در این شرایط ناپایدار گرفتار آمده‌اند، در داستان پدیدار می‌شوند.
رمان گارد سفید پیش از چاپ و نشر در روزنامه روسیا به صورت پاورقی چاپ می‌شد؛ سپس، بولگاکف موفق شد آن را در دو جلد در پاریس به چاپ برساند اما در اتحاد جماهیر شوروی ۴۰ سال بعد به چاپ رسید. طرح بولگاکف از داستان، گویا نوشتن یک سه‌گانه بود که کتاب‌های مختلف آن با فازهای بزرگ انقلاب در ارتباط بوده‌اند. در عنوان‌های این سه‌گانه (صلیب نیمه‌شب یا گارد سفید، بیرق زرد و گام سرخ) طبعاً سه رنگ سفید، زرد و سرخ ارزش نمادین داشته‌اند.گارد سفید، مقدمه مترجم
در این داستان نشانه‌های اتوبیوگرافیک فراوانی وجود دارد. اصل داستان متأثر از مرگ مادر نویسنده (زنی مقتدر و دارای کمالات) است که پس از مرگش خانواده مستاصل و یتیم شد، همانند خانواده توربین‌ها. نیکولا نام برادر کوچک بولگاکف است که به ارتش دنیکن پیوسته است و خانواده بیش از یک سال از او بی‌خبر است، و برادر سومش ایوان نیز همین سرنوشت را دارد. همه فکر می‌کنند این دو کشته شده‌اند. هر دو سالمند، یکی در زاگرب است و دیگری در کی‌یف. بعدتر دو برادر به فرانسه مهاجرت می‌کنند. نیکولا در انستیتو پاستور فرانسه بیولوژیست است. النا هم خیلی ویژگی‌های مادر را به ارث برده است، خواهری که شوهرش از ولخرجی و گستاخی بولگاکف انتقاد دارد، این فرد الهام‌بخش تالبرگ است. میشلایوسکی و شروینسکی هم دو تن از وابستگان و نزدیکان خانواده بولگاکف‌اند. حتی پدر الکساندر هم در دنیای واقعی، عقد ازدواج بولگاکف (۱۹۱۳) و انجام مراسم خاکسپاری مادرش(۱۹۲۲) را به عهده دارد. واسیلی پاولویچ لیستوویچی مالک واقعی آپارتمان شماره ۱۳ است و نویسنده در این دوران در کی‌یف زندگی می‌کرد. آپارتمان، مجموعه‌ای از عناصر جان‌دار و بی‌جان است که در کلیت روح کانون خانواده را تشکیل می‌دهند: النا، آنیوتا، خدمتکار، اتاق‌های مجزا و کتابخانه در مرکز آمدوشد بین این اتاق‌ها و حتی پارتیشن فاوست که در تمام طول رمان روی پیانو بازمانده است. ساختار رمان، از سه بخش نامساوی تشکیل شده که اولی سرگشتگی‌ها، دومی سقوط شهر و سومی تلاش برای رستاخیزی دیگر را شرح می‌دهد.
کمیته یهودیان آمریکا در سال۱۹۰۶ (۱۲۸۵) تأسیس گردید. این سازمان هدف خود را ایجاد اتحاد در میان یهودیان آمریکا برای دفاع از حقوق یهودیان در آمریکا و جهان اعلام داشته‌است. این سازمان یکی از قدیمی‌ترین ارگانهای یهودیان آمریکا به شمار می‌رود.Speaking to Power: Nathan Abrams assesses the changing fortunes of Commentary magazine , "Jewish Quarterly". نیویورک تایمز این سازمان را «پیش کسوت سازمانهای یهودی آمریکا» ارزیابی می‌کند.
دیوید هریس رئیس و کنت بندلر سخنگوی این کمیته هستند.
بان کی‌مون دبیر کل سازمان ملل در پیامی ویدئویی به مناسبت نشست سالانه این کمیته در سال۲۰۰۷ تعهد خود برای امنیت اسرائیل و ارائه راه حل‌های منصفانه در سازمان ملل را ابراز داشت.
کارشناس این سازمان در سال ۲۰۰۸ از روابط رو به گسترش ایران و ونزوئلا ابراز نگرانی کرده و آن را تهدیدی برای امنیت آمریکا دانست.
زبان پنهان گونه‌ای از زبان رمزگونه است که به وسیلهٔ گروه‌های مختلف شامل جوانان، نوجوانان، سارقان (و سایر مجرمان) و ... به منظور پیشگیری از درک دیگران مورد استفاده قرار می گیرد.
زیستگاهی قدیمی‌تر توسط یک سریانی به نام پرت دی مایشان در همسایگی نزدیک شناخته شده‌است. شهر کنونی در سال ۶۳۶ به عنوان یک اردوگاه و پادگان برای مردان عرب ایلیاتی که ارتش امیر عمر بن خطاب را تشکیل می‌دادند، در چند مایلی جنوب شهر کنونی تأسیس شد؛ جایی که محل آن را هنوز یک گفته مشخص می‌کند. در زمان شکست نیروهای ساسانی در آنجا، فرمانده مسلمان اتبع ابن غزوان ابتدا اردوگاهی را همانجا بر روی محل یک زیستگاه قدیمی‌تر پارسیان (که واهستاباد ارداسیر نامیده می‌شد) برپا نمود، که به واسطهٔ هجوم اعراب ویران شدنظر به «دائرةالمعارف ایرانیکا»، احسان یارشاطر، دانشگاه کلمبیا، صفحهٔ ۸۵۱. نام ال–بصره، که در زبان عربی به معنای «دیده بانی برفراز» یا «دیدن هرچیزی»، به جهت نقش بصره به عنوان یک پایگاه نظامی در برابر پادشاهی ساسانی به آن داده شده‌است. به هر حال دیگر منابع می‌گویند مبدأ پیدایش نام آن از کلمه فارسی بس – راه یا بسوراه به معنای «جائی که بسیاری راه‌ها به یکدیگر می‌رسند» می‌باشدمحمدی ملایری، م. «دیل – ای ایرانشهر» را ملاحظه نمائید..
عمر این اردوگاه را به عنوان شهری با پنج ناحیه بنا نمود و ابو موسی ال – اشعری را به عنوان اولین فرماندار آن گمارد. ابو موسی فتح خوزستان را از سال ۶۳۹ تا سال ۶۴۲ رهبری نمود. پس از این عمر به او دستور کمک به عثمان ابن العس را داد، سپس با ایران از یک منطقه شرقی تر جدید «مصر» در توواج به جنگ پرداخت.
در سال ۶۵۰، امیر عثمان مرز فارسی را مجدداً سازمان داد، عبداله ابن عمیر را به عنوان فرماندار بصره منصوب نموده، و جناح جنوبی تهاجم را تحت مسئولیت بصره قرار داد. ابن عمیر قوای خویش را تا پیروزی نهائی ایشان بر یزدگرد سوم، پادشاه پارسی رهبری نمود. در نتیجه بصره نزاعهائی چند با عثمان داشت و بنابراین در سال ۶۵۶ چند مرد را به نمایندگی در برابر او فرستاد. در قتل عثمان، بصره به رسمیت شناختن علی ابن ابوطالب را رد نموده، در عوض به حمایت از حکومت اشرافی مکه که در آن هنگام توسط عایشه، ال – زبیر، و طلحه رهبری شد پرداخت. علی این قوا را در جنگ جمل شکست داد.
امام علی در ابتدا عثمان ابن حنیف و سپس عبدالله ابن‌عباس را به عنوان فرماندار بصره منصوب نمود. این مردان شهر را تا اواخر عمر در سال ۶۶۱برای علی نگاهداری نمودند.
سفیانی‌ها بصره را تا مرگ یزید در سال ۶۸۳ در دست داشتند. اولین فرماندار ایشان یک بنی امیه‌ای به نام عبدالله بود، کسی که ثابت کرد ارتشبدی بزرگ می‌باشد (تحت فرماندهی او، کابل مجبور به پرداخت خراج شد) اما شهرداری ضعیف بود.
در سال ۶۶۴ معاویه او را با زیاد ابن ابو سفیان که اغلب «ابن ابیهی» (پسری از خود او دارای پدری ناشناخته)" نامیده می‌شد، تعویض نمود، که به جهت روش‌های بی‌رحمانه‌اش در نظم عمومی مشهور شد.
به علت مرگ زیاد در سال ۶۷۳، پسر او عبیدالله ابن زیاد فرماندار شد. در سال ۶۸۰، یزید اول به عبیدالله فرمان برقراری نظم در کوفه را در واکنش عمومی آنجا نسبت به حسین ابن علی داد؛ امام حسین پیش از این به‌سرعت از شهر خارج شده بودند، بنابراین عبیدالله پسر عموی او مسلم ابن عقیل را اعدام نمود. (مترجم: مسلم به عنوان سفیر امام حسین و قبل از ایشان به کوفه فرستاده شده بودند که عبیدالله ایشان را شهید کرد)
در سال ۶۸۳، عبدالله ابن زبیر به عنوان خلیفه جدید در حجاز اعلام شد. در سال ۶۸۴ اهالی بصره عبیدالله را مجبور به پناه دادن به مسعود العضدی نموده و عبدالله ابن الحریث را به عنوان فرماندار خود برگزیدند. ابن الحریث به‌سرعت دعوی ابن ال – زبیر را تصدیق نموده، و مسعود اقدامی نابهنگام و مهلک بابت عبیدالله انجام داد، و بنابراین عبیدالله مجبور به فرار شد.
ابن الحریث سال خویش را صرف اشتغال به سعی در خواباندن شورش خارجیت نفیع ابن الرزاق در خوزستان نمود. عرف اسلامی او را به عنوان بیگانه سست و فاسد در خانه محکوم نموده، اما به علت ماهیت عقیده و نمازخوان بودن او را می‌ستاید.
در سال ۶۸۵، ابن ال – زبیر نیاز به مردی اهل عمل داشت، بنابراین عمر ابن عبیدالله ابن معمر را منصوب نمود(میدلانگ صفحه. ۳۰۳–۴)
در نهایت ابن ال-زبیر برادر خود مصعب را منصوب نمود. در سال ۶۸۶، مختار به خون خواهی حسین بن علی در کوفه قیام کرد، و در جنگی نزدیکی شهر موصل به کار عبیدالله ابن زیاد پایان داد. در سال ۶۸۷، مصعب او را به کمک کوفی‌هائی که به مختار خیانت کرده بودند شکست داد(بروک صفحه. ۶۶)
عبدالمالک بصره را در سال ۶۹۱ دوباره فتح نمود، و بصره در طول زمان تمرد ابن اشعث از سال ۶۹۹–۷۰۲ به فرماندار خویش الحجاج وفادار باقی ماند. به هر حال بصره از تمرد یزید ابن ال – محلب در برابر یزید دوم در طی سال ۷۲۰ حمایت کرد. در سال ۷۴۰، بصره به سود السفاح (از عباسیان) سقوط نمود.
طی مدت زمانی طولانی تا زمانی‌که به وسیلهٔ امپراتور عثمانی در سال ۱۶۶۸ تسخبر شد،
یک مرکز آباد تجاری و فرهنگی بود، پس از این از اهمیت آن کاسته شد، اما توسط ترک‌ها و فارس‌ها مورد جنگ واقع شد و صحنه تکرار سعی و تلاش‌ها در مقاومت شد.
در سال ۱۹۱۱، «دائرةالمعارف بریتانیکا» گزارش کرد که برخی یهودیان و تعداد کمی مسیحی در بصره زندگی می‌کنند، اما غیر از افسران عثمانی هیچ ترکی زندگی نمی‌کند. «نقیب» یا سردسته طبقه نجبا (مثل اولاد خاندان پیامبر، کسانی که به پوشیدن عمامه سبز رنگ ملقب شده بودند)، ثروتمندترین و بانفوذ قدرت‌ترین شخصیت در بصره بود. در سال ۱۸۸۴ عثمانی‌ها به فشار داخلی شیعیان جنوب به واسطهٔ جداسازی مرزهای جنوبی ولایت بغداد و ایجاد یک ولایت جدید از بصره پاسخ دادند.
پس از نزاع بصره در سال (۱۹۱۴) در طی جنگ جهانی اول توسط انگلستان اشغال شد. کارهای طراحی شده توسط آقای جرج بوچانان، بندر را به طرز نوین درآورد، و بصره بندر اصلی عراق شد.
در طی جنگ جهانی دوم بندری کاملاً مهم بود که بسیاری از کالاها و تدارکات از طریق آن توسط دیگر متحدانش به روسیه فرستاده شد. در پایان جنگ جهانی دوم جمعبت در حدود ۹۳۰۰۰- نفر بود.
دانشگاه بصره در سال ۱۹۶۷ تأسیس شد.
تا سال ۱۹۷۷ جمعیت این شهر به حدی بالا و در حدود ۵/۱ میلیون نفر رسیده بود. در طی جنگ ایران و عراق میزان جمعیت کاهش پیدا کرد. دراواخر سال ۱۹۸۰ تا زیر ۹۰۰۰۰۰ نفر رسید، ممکن است در طی بدترین شرایط جنگ به یک حد پائینی تنها بالای ۴۰۰۰۰۰ نفر رسیده باشد، شهر بارها توسط ایران گلوله‌باران شد و و محل بسیاری از نزاع‌های سهمگین، همچون عملیات رمضان بود، اما سقوط نکرد.
پس از اولین جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ بصره مکان شورشی گسترده در برابر صدام حسین بود، که با کشتار و خرابی بسیاری (که به شهر ضربه وارد کرد) سرکوب شد.
دومین شورش در سال ۱۹۹۹ منتج به توقیف عده کثیری در داخل و اطراف بصره شد، متعاقباً دولت عراق عمداً از شهر غفلت نمود و بیشتر تجارت‌ها به ام قصر معطوف شد. این سواستفاده‌های ذکر شده جهت نمایاندن جمله اتهامات در برابر رژیم قبلی جهت در نظر گرفته شدن توسط دیوان عالی عراق اقامه شده به وسیلهٔ دولت موقت عراق متعاقب تهاجم سال ۲۰۰۳ می‌باشند.
کارگران در صنعت نفت بصره در سازمانی گسترده و منازعات کارگری گرفتار شده‌اند. آن‌ها در اوت سال ۲۰۰۳ یک اعتصاب دو روزه برگزار نمودند، و در ژوئن میلادی یک هسته مرکزی مستقل تشکیل دادند؛ اتحادیه کل کارگران نفت (جی یو او ای). اتحادیه در ژوئیه ۲۰۰۵ یک اعتصاب یک روزه برگزار کرد، و به‌طور عمومی طرح‌هایی را جهت خصوصی کردن صنعت ارائه داد.
در تهاجم سال ۲۰۰۳به عراق، از ابتدای مارس تا انتهای ماه مه سال ۲۰۰۳، حومه بصره صحنه نزاعی سنگین بود. نیروهای بریتانیایی، توسط ائتلافی از هفتمین تیپ مسلح انگلیسی هفتمین تیپ مسلح رهبری شد، در ۶ آوریل سال ۲۰۰۳ شهر گرفته شد. این شهر در طی تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳، اولین مکان توقف آمریکا و بریتانیا بود.
در ۲۱ آوریل سال ۲۰۰۴، انفجارهای بمب در میان شهر به صدا درآمده فضای شهر را شکافته، تعداد قابل توجهی از مردم را کشت. بخش چند ملیتی (جنوب – شرق) (عراق)، تحت فرمان بریتانیایی‌ها، به‌طور جاری متعهد امنیت و ثبات نیروهای اعزامی صلح به فرمانداری بصره و نواحی اطراف شد.
علی‌رغم ضدیت سنی‌های عراقی و کردهای مادی تر، گزارش داده شده‌است گروه‌های سیاسی وایدئولوژی آن‌ها که در بصره قدرت دارند ارتباطات نزدیکی با احزاب سیاسی پیشین در قدرت در حکومت عراق، دارند. در انتخابات ژانویه سال ۲۰۰۵ چند سیاستمدار افراطی، که توسط احزاب مذهبی حمایت می‌شدند، قدرت را به دست آوردند.
تا نیمه اول سال ۲۰۰۵، بصره به عنوان یک هسته مرکزی رویارویی‌های فرهنگ عراقی عامه و مسلمانان شیعه مورد توجه واقع شده بودIraq's Basra Gives View of what a Shia State May Be Like - Jihad Watch . در مارس ۲۰۰۵، گروهی از دانشجویان دانشگاه بصره جهت نواختن موسیقی و رقصیدن، و به جهت سرگرم شدن به آنچه که روابط بدون قید میان زن و مرد تصور می‌شود مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. تصاویر ویدئویی اخیرالذکر که درست پیش از زد و خورد گرفته شده نشان می‌دهد که مردان با یکدیگر می‌رقصیده‌اند، و زنان در کناری ایستاده بودند.
افراد شبه نظامی، احتمالاً از نظامیان مهدی از مقتدی صدر چند دانشجو را زده، و یک زن جوان را چنان به‌شدت زدند که گزارش شده‌است که بینایی خویش را از دست داده‌است. بر خلاف گزارش‌های اخیر، هیچ دانشجوئی عملاً نمرده‌است. یکی از بحث‌ها راجع به این ماجرا این بود که افراد پلیس عراقی (آی پی‌ها) ایستادند بدون اینکه کاری انجام دهند. این در بصره کاملاعادی بوده و باقی است، هر دو به دلیل این که به‌شدت در داخل پلیس عراق توسط گروه‌های شبه نظامی گوناگون نفوذ وجود دارد، و عمل به تنهائی یا در قالب گروه‌های کوچک بی‌نهایت برای افراد پلیس خطرناک می‌باشد.
طرفداران مقتدی صدر فعالیت‌های شبه نظامیان را مورد ستایش قرار داده‌اندFreemuse: Iraq: Students beaten to death for playing music . نواختن موسیقی و فروشگاه‌های لوازم موسیقی غالباً هدف گروه‌های شیعه می‌باشد، کسانی که معتقدند موسیقی مخالف اصول اسلام است. چند فروشگاه لوازم موسیقی بمب‌گذاری شده‌است.Shiite Morality Is Taking Hold in Iraq Oil Port - New York Times.
در سوم اوت سال ۲۰۰۵، یک روزنامه‌نگار آمریکایی در بصره به قتل رسید. استیون وینسنت نویسنده‌ای آزاد برای نیویورک تایمز و کریستین ساینس مانیتور بود و در آن زمان به صورت ناشناس در بصره فعالیت می‌کرد. او کتابی دربارهٔ تاریخ بصره می‌نوشت و با افراد محلی مصاحبه می‌کرد. او و مترجمش توسط افرادی که اعتقاد بر این بود احتمالاً از افراد نیروی پلیس عراقی باشند، ربوده شدند. صبح بسیار زود روز بعد، او را مرده یافتند، سه گلوله به او اصابت کرده بود. مترجم او زنده مانده بود، رها شده بود تا بمیرد. چند روز پیش از آن آقای وینسنت مقاله‌ای بسیار هشدار دهنده راجع به فساد و نفوذ شبه نظامیان در دولت محلی و نیروی پلیس بصره در نیویورک تایمز منتشر کرده بود.
در ادامه تعقیب یک ماشین دو سرباز بریتانیایی در بصره توسط پلیس عراقی دستگیر شدند. مقامات رسمی پلیس آن‌ها را به کشتن یک پلیس و مجروح کردن دیگری در حالی که ملبس به لباس غیرنظامیان بودند کردند. طبق گزارش‌ها دو سرباز پس از قرار گرفتن در دسترس پلیس عراقی، به روی پلیس آتش گشودند، پس از این که آن‌ها توقیف شدند که باعث بروز درگیری هائی شد که در آن دو خودرو زرهی مورد حمله قرار گرفتند. بنا به گزارش واصله دو غیرنظامی کشته شده و سه سرباز بریتانیایی مجروح شدند. توقیف دو مقام بلندپایه ارتش مهدی مقتدی صدر بازداشت‌هایی را در پی داشت.
مقامات رسمی وزارت دفاع بریتانیا جهت تأمین هدف آزادی مردان، که طبق گزارش‌ها تحت پوشش کار می‌کردند، اصرار به مذاکره با مقامات عراقی داشتند. عضو ارتش بریتانیا که در عکس‌های مربوطه زخمی به نظر می‌رسید، تنها جهت جراحت‌های جزئی مورد درمان قرار گرفت. اما آن‌ها اعتراف کردند که در حالیکه نیروهای بریتانیایی سعی در «دستگیری» مردان داشتند، یک دیوار منفجر شده‌است. به هرحال، منابع داخلی وابسته به وزارت خارجه به عراق گفتند در عملیات نجات، شش تانک جهت درهم شکستن دیوار مورد استفاده قرار گرفته‌اند. شاهدان به آسوشیتد پرس گفتند در طی عملیات حدود ۱۵۰ زندانی فرار کردند؛ مقامات رسمی عراقی اخیراً فرار هر زندانی را تکذیب کردند.
دو خودرو زرهی مورد تعقیب مبارزان مسلح بریتانیایی که توسط بمب‌های بنزینی متعدد در تصادمات مورد اصابت گلوله قرار گرفت، به ایستگاه پلیس جایی که سربازان نگهداری می‌شدند فرستاده شدند. مقامات رسمی بریتانیا این موضوع را اعلام نکردند که دو مرد تحت پوشش انجام می‌شده‌است. جمعیت معترضان خشمگین بمب‌های بنزینی و سنگهائی پرتاب کردند که موجب مجروح شدن سه نظامی و چند غیرنظامی شد. تصاویر تلویزیونی سربازان را در میان ادوات جنگی در حال بالا رفتن از یکی از ای اف وی‌های شعله‌ور و نجات خودشان نشان می‌دهد. به عبارتی، وزیر دفاع جان رید بریتانیا اظهار داشت سربازانی که از خودروها فرارکردند جهت جراحت‌های جزئی درمان شدند. آقای رید افزود که مطمئن نیست چه چیزی باعث آشوب شده بود. این مقام سیاسی افزود «ما جهت کمک به حکومت عراقی به اعزام نیرو ادامه خواهیم داد برای یک مدت طولانی آنان تشخیص خواهند داد که حضور یک ائتلاف جهت تأمین امنیت لازم است،». گزارش‌های اخیر خبرگزاری وزارت دفاع بریتانیا اظهار داشت سربازان علی‌رغم دستورات وزارت داخله عراق، توسط افراد پلیس عراقی به دست شورشیان عراقی افتادند. از آنجایی که نیروهای پلیس در استان بصره به نفوذ شدید توسط شبه نظامیان معروف شده‌اند این گزارش کلاً عین حقیقت می‌باشد. سطح نفوذ آنقدر بالا بود که حتی ایستگاه‌های پلیس اختصاصی جهت گروه‌های خاص، بیشتر گروه‌های بدر مجلس اعلای انقلاب عراق (اس سی آی آر آی) یا شاخه بصری شبه نظامیان مهدی مقتدی صدر، خویشاوندی‌ها را حفظ کرده بودند. تیم کولینز، فرمانده سابق یگان‌های عراق، حادثه ازدحام جمعیت را همچون یک «شب شلوغ در بلفاست توصیف کرد»
در فوریه سال ۲۰۰۶ نمایش ویدئویی گروهی از سربازان بریتانیایی در حال زدن چند نوجوان عراقی روی اینترنت، و کمی بعد، روی شبکه‌های تلویزیونی مهم دنیا منتشر شد.
×نبرد بصره (۲۰۰۸)
لبخند بزن مونالیزا عنوان کتابی از طرح‌ها و کاریکاتورهای علی دیواندری کاریکاتوریست با سابقهٔ ایرانی است که در سال ۱۳۸۰ توسط انتشارات روزنه در ۲۷۰ صفحه، به صورت سیاه و سفید و به شماره شابک ۸-۰۸۴-۳۳۴-۹۶۴ منتشر شد. طرح‌ها و کاریکاتورهای این مجموعه گزیده‌ای است از آثار وی در بین سال‌های ۱۳۵۵ تا ۱۳۸۰ که بدون رعایت تقدم و تأخر زمانی صفحه آرایی شده‌اند. در صفحات انتهایی کتاب نیز بیوگرافی او به چند زبان به نقل از کاتالوگ‌ها و نشریات متعدد خارجی همراه با چهرهٔ دیواندری به قلم کاریکاتوریست‌های برجستهٔ دنیا آورده شده است. طراحی گرافیک این مجموعه را جمال رحمتی بر عهده داشته است. دیواندری در مقدمهٔ کتاب آورده است:
لبخند بزن مونالیزا در نشر روزنه
تسخیر نیشابور یا ابرشهر اشاره گر بر ورود سپاه دولت راشدین به فرماندهی احنف بن قیس در دورهٔ خلافت عمر بن خطاب و در زمان امپراتوری ساسانیان به محدوده ابرشهر(شهر نیشابور) و تسخیر بدون جنگ آن در سال ۲۲ هـ ق-۶۴۳ (میلادی) دارد. در کتاب تاریخ نیشابور نوشته ابوعبدالله الحاکم تسخیر نیشابور توسط صحابه پیامبر ضبط شده‌است.
تاریخ تسخیر نیشابور توسط مسلمانان به دو صورت نوشته شده‌است. بیشتر تاریخ نویسان، تسخیر نیشابور را در سال ۲۲ هـ ق-۶۴۳ (میلادی)- به هنگام خلافت عمر بن خطاب و به سرداری عبداله ابن عامر ثبت کرده‌اند.The city in the Islamic world, Volume 1. By Salma Khadra Jayyusi, Renata Holod, Attilio Petruccioli, André Raymond
برخی نیز، از جمله یاقوت حموی در معجم البلدان رویداد را در زمان حکومت عثمان بن عفان در سال ۲۹ ه‍. ق-۶۵۰ (میلادی)- نوشته‌اند؛ الحاکم نویسنده تاریخ نیشابور، فتح این شهر را به صلح می‌داند.
وجود تعدادی از صحابه پیامبر در سپاه مسلمانان برای تسخیر نیشابور یکی از دلایل فتح بدون جنگ این شهر ذکر شده‌است. همچنین این اصحاب پیامبر اسلام نقش مهمی در اقبال مردم نیشابور به دین اسلام و علوم اسلامی داشتند.
مارگارت جورجینا تاد (زاده ۱۸۵۹ - درگذشته ۱۹۱۸) یک نویسنده و دکتر اسکاتلندی بود که در سال ۱۹۱۳ پیشنهاد عبارت ایزوتوپ را به فردریک سودی که یک شیمی‌دان بود داد.
سدیم سولفات نمک سدیم سولفوریک اسید است. در صورتی که بی‌آب باشد کریستالی سفید با فرمول NaSO تشکیل می‌دهد که آن را تناردیت نیز می‌نامند; و هنگام آب‌پوشی به فرمول NaSO·10HO (دکاهیدرات) تبدیل می‌شود که به آن نمک گلوبر نیز می‌گویند. جامد دیگری از آن هپتاهیدرات(NaSO·7HO) است. با تولید سالانه ۶ میلیون تن از پرمصرف‌ترین مواد شیمیایی است.
این ماده در تولید مواد شوینده و تهیه خمیر کاغذ کاربرد دارد. معمولاً در طبیعت به شکل دکاهیدارت یافت می‌شود.
سولفات سدیم | Sodium Sulfate
سولفات سدیم: نمک سدیم سولفوریک اسید
فرمول شیمیایی : Na2SO4
سدیم سولفات تناردیت با فرمول Na2SO4
سدیم سولفات دکاهیدرات با فرمول Na2SO4·۱۰H2O
سدیم سولفات هپتاهیدرات با فرمول (Na2SO4·۷H2O) نمک گلوبر
سدیم سولفات یکی از عمومی‌ترین مواد بسیاری از آب‌های معدنی همانند آب دریا می‌باشد، همچنین سولفات در ریزش‌های جوی وجود داشته و یکی از اصلی‌ترین محلول‌های موجود در برف و باران می‌باشد. بسیاری از دریاچه‌های شور در سرتاسر دنیا مقادیر مختلفی سولفات سدیم دارند. این ماده از نظر شیمیایی بسیار پایدار است.
سولفات سدیم به عنوان یک ماده معدنی در طبیعت یافت می‌شود و یا از طریق برخی از فرایندهای صنعتی به عنوان یک محصول جانبی تولید می‌شود. سولفات سدیم در رده مواد شیمیایی غیرسمی در شرایط عادی قرار گرفته و کاربردهای صنعتی فراوانی دارد . این ماده با گرید و خلوص مختلف در صنایع مختلفی همچون شیشه سازی، دارو سازی، بافندگی ، مواد شوینده و …. کاربرد فراوان دارد.
صنایع داروسازی
صنایع شیشه سازی
صنایع پودر شوینده و پاک‌کننده
صنایع بافندگی و صنعت رنگرزی
صنایع نظامی ,عکاسی, سولفور سدیم
صنایع کاغذ ( کاغذ کرافت ) و غیره ….
بخش عمده‌ای از مصرف سولفات سدیم در مواد شوینده در طول سالیان اخیر به عنوان یک ماده پرکننده بوده‌است. البته کاربرد سولفات سدیم به عنوان پرکننده در شوینده‌های پودری رو به کاهش است که این موضوع ناشی از رویکردی است که در زمینه استفاده از شوینده‌های مایع غلیظ به جای استفاده از فرمول‌های پودری که حجیم تر هم هستند پدید آمده‌است.
سالانه صدها هزار تن سولفات سدیم در جهان در صنایع نساجی برای رنگرزی پارچه‌ها استفاده می‌شود. این ماده موجب نفوذ یکنواخت و هم سطح رنگ درون بافت‌های پارچه می‌شود و بر خلاف کلرید سدیم موجب زنگ زدگی لوله‌های فولادی نمی‌شود. سولفات سدیم در رنگرزی به عنوان تعدیل‌کننده بارهای روی سطح منسوج و پارچه، در چاپ کالاهای نساجی کاربرد دارد.
سولفات سدیم کاربرد فراوانی در صنعت کاغذ و چوب (پالپ چوب) در فرایند کرافت (فرایند سولفات) به منظور تولید پالپ چوب دارد و به‌طور گسترده در ساخت کاغذ و برخی از مواد ساختمانی استفاده می‌شود.
سولفات سدیم صنایع شیشه‌سازی و شیشه‌آلات نیز کاربرد دارد. سولفات سدیم مانع از به وجود آمدن سفیدی توسط شیشهٔ مذاب در طی پالایش می‌شود. سولفات سدیم به عنوان عامل استخراجی در شیشهٔ ذوب شده عمل می‌نماید و موجب حذف حباب‌های کوچک هوا در فرایندهای دمیدن و قالب‌سازی شیشه می‌شود.
اگرچه سدیم سولفات به عنوان یک مادهٔ غیرسمی شناخته می‌شود, اما باید با دقت استفاده شود. غبار آن می‌تواند به آسم موقت یا صدمات چشمی منجر شود اما به راحتی با محافظ چشم یا ماسک می‌توان از آن جلوگیری کرد. حمل و نقل آن محدود نشده‌است و در فهرست ایمنی و حفاظتی قرار ندارد.
ورزشگاه ناگای یک ورزشگاه ورزشی در اوساکا، ژاپن.میزبان بازی های خانگی باشگاه سرزو اوزاکا در رقابت های جی لیگ است و گنجایش ۵۰٬۰۰۰ هزار نفر دارد.
وقتی ورزشگاه ناگای در سال ۱۹۶۴ افتتاح شد، گنجایش ۲۳٬۰۰۰ هزار نفر داشت و مراسم افتتاح آن مسابقه فوتبال بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ بود. ورزشگاه در سال ۱۹۹۶ بعد توسعه یافتن به گنجایش ۵۰،۰۰۰ هزار نفر رسید که برای پنجاه دومین دوره ورزش ملی ژاپن در سال ۱۹۹۷.
ورزشگاه ناگای یکی از مکانهای برگزاری بازی های جام جهانی ۲۰۰۲ بود. و مسابقات زیر را برگزار کرده
تنگهٔ اوترانتو (به ایتالیایی: "Canale d'Otranto"، به آلبانیایی: "Kanali i Otrantos") گذرگاهی آبی بین جنوب شرقی ایتالیا و غرب آلبانی است که دریای آدریاتیک را به دریای ایونی متصل می‌سازد."Strait of Otranto." The American Heritage® Dictionary of the English Language, Fourth Edition. Houghton Mifflin Company, 2004. Answers.com 27 Apr. 2011. این تنگه که منطقه‌ای برابر با ۱۳۱٬۰۵۰ کیلومتر مربع (۵۰٬۵۹۰ مایل مربع) را در بر می‌گیرد در حدود ۸۰۰ کیلومتر (۵۰۰ مایل) طول
"Strait of Otranto." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica, 2011. Web. 27 Apr. 2011. و بین ۷۱ کیلومتر (۴۴ مایل) تا ۱۶۰ کیلومتر (۱۰۰ مایل) عرض دارد و عمق آن در عمیق‌ترین قسمت به ۱۳۲۴ متر (۴٬۰۳۵ فوت) می‌رسد.
زبان یاتوینگی یا زبان سودووی از زبان‌های مرده بالتیکی است که در حوالی لیتوانی امروزی تکلم میشده و در قرن هفدهم از میان رفته استhttp://en.wikipedia.org/wiki/Sudovian_language.
زبان پروسی باستان یک زبان مرده از زبان‌های بالتیک است که تا قرن هجدهم نیز در منطقهٔ پروس در شمال‌شرق اروپا و نزدیکی لهستان و حتی در بخش‌هایی از آلمان امروزی بدان تکلم می‌شده‌است. این زبان تا حد زیادی به زبان‌های یاتوینگی، گالیندی و کوری شباهت دارد.http://en.wikipedia.org/wiki/Old_Prussian_language
ورزشگاه راین پارک یا ورزشگاه ملی لیختن‌اشتاین که در شهر فادوتس، لیختنشتاین قرار دارد.این ورزشگاه میزبان بازی های تیم ملی فوتبال لیختنشتاین است و میزبان بازی های خانگی باشگاه اف‌سی فادوتس در بلاترین مرحله رقابت های لیختنشتاین است.
کوئینسی جونز (زادهٔ ۱۴ مارس ۱۹۳۳) آهنگساز، تنظیم‌کننده و تهیه‌کننده موسیقی اهل آمریکا است.
بیشتر معروفیت او به‌خاطر تهیه‌کنندگی سه آلبوم مایکل جکسون با نام‌های "غیر معمول"، "تریلر" و "بد" و همچنین ترانهٔ «ما دنیاییم» است.
جونز تا به امروز ۷۹ بار نامزد دریافت جایزهٔ گِرَمی شده که ۲۷ بار را برنده شده‌است. او از بزرگ‌ترین برندگان مراسم جوایز گِرَمی می‌باشد.
نام وی در تالار مشاهیر راک اند رول ثبت شده‌است.
ورزشگاه کاشیما ساکر یک ورزشگاه فوتبال در شهر کاشیما، استان ایباراکی، ژاپن است.
این ورزشگاه میزبان بازی‌های خانگی باشگاه کاشیما آنتلرز در رقابت‌های جی‌لیگ است. گنجایش این ورزشگاه ۴۰٬۷۲۸ هزار نفر است.ورزشگاه کاشیما ساکر یکی از مکان‌های برگزاری بازی‌های جام جهانی ۲۰۰۲ بود.
ورزشگاه کاشیما ساکر یکی از مکانهای برگزاری بازی‌های جام جهانی ۲۰۰۲ بود؛ و مسابقات زیر را برگزار کرده
این فهرست بزرگ‌ترین بازارهای مصرف‌کننده جهان است. کشورها در مصارف خانگی خود را در مصرف نهایی (HFCE) که نشان دهنده هزینه‌های مصرف‌کننده در شرایط اسمی است مرتب شده‌اند.ارقام از سازمان ملل متحد بخش آمار منتشر شده‌است.
آرمین زارعی (زادهٔ ۵ اردیبهشت ۱۳۶۵) معروف به آرمین که پیش‌تر با نام آرمین 2AFM شناخته می‌شد، خواننده و ترانه‌نویس ایرانی است که در ژانر رپ، موسیقی تلفیقی و پاپ فعالیت می‌کند. او فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۱۳۸۶ آغاز کرد.
"2AFM" کوتاه شدهٔ نام خود او (آرمین) و سه نفر دیگر از دوستان همکار او در عرصهٔ موسیقی است (علی، فرهاد و مِهراد).
وی از ابتدای فعالیت خود در موسیقی تا سال ۱۳۹۵ بدون داشتن مجوزی از سوی نهادهای دولتی در ایران، آهنگ منتشر کرد و در حالی که بیش از سه‌سال از عدم فعالیت وی در موسیقی می‌گذشت، در اسفند ۱۳۹۸، نخستین آهنگ خود با نام "رفت" را با مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منتشر کرد.
وی فعالیت هنری خود را با همکاری رضایا شروع کرد. آرمین و رضایا، ترانهٔ «نازی، ناز گل من» را با همکاری شاهین فلاکت اجرا کردند؛ اما پس از مدتی رضایا تصمیم گرفت که دیگر با خوانندگان دیس لاو همکاری نکند و این دو نفر از هم جدا شدند.http://www.youtube.com/watch?v=Ey8ta0l_hOE مصاحبهٔ تصویریِ آرمین با بی‌بی‌سی فارسی
وی پس از چند سال فعالیت هنری بدون مجوز در ایران، در پی گرفتن مجوز از وزارت ارشاد جمهوری اسلامی اقدام کرد و پس از سه سال و هشت ماه سکوت و عدم فعالیت هنری، سرانجام توانست مجوز فعالیت رسمی در ایران را از وزارت فرهنگ و ارشاد دریافت کند. پس از سال‌ها عدم فعالیت، در ۱۴ اسفند ۱۳۹۸ نخستین تک آهنگ رسمی آرمین به نام «رفت» با مجوز وزارت ارشاد و توسط شرکت ترانهٔ شرقی منتشر شد. آرمین زارعی نخستین کنسرت خود را در ۲۶ اسفند ۱۴۰۱ در سالن همایش میلاد، تهران برگزار کرد.
در شهریور ۱۳۹۵، آرمین به دادسرای فرهنگ و رسانه احضار شد.
چیدوریگافوچی خندقی است که در شمال غربی کاخ امپراتوری توکیو واقع شده‌است. این خندق در دوره ادو ساخته شده‌است. در سال ۱۹۰۰ میلادی بعضی از قسمت‌های این خندق برای ساخت خیابان پر شد و از آن زمان این خندق به صورت چندین قسمت مجزا در آمده‌است. پارک چیدوریگافوچی و نیپون بودوکان در نزدیکی آن واقع شده‌اند. خندق و اطراف آن یکی از زیباترین و معروفترین مکان‌های توکیو جهت دیدن ساکورا بخصوص از نوع یاما-زاکورا در اوایل بهار است. در خندق امکان قایقرانی وجود دارد.
فروپاشی یوگسلاوی یا تجزیهٔ یوگسلاوی به مجموعه‌ای از دگرگونی‌ها و درگیری‌هایی اشاره دارد که به چندپارگی یوگسلاوی انجامید.
یوگسلاوی کشوری بود گسترده‌شده از اروپای مرکزی تا بالکان، متشکل از مردمان گوناگونی که در درازای تاریخ با هم درگیری‌هایی هم داشته‌اند و روی هم رفته مجموعه‌ای نامتجانس را تشکیل می‌دادند از شش جمهوری منطقه‌ای صربستان، اسلوونی، کرواسی، بوسنی و هرزگوین، مقدونیه و مونته‌نگرو و دو استان خودمختار کوزوو و وویوودینا. این مجموعه در دههٔ ۱۹۹۰ به چندین کشور مستقل تجزیه‌شد. در میان این مناطق بوسنی با داشتن جمعیت پیرامون ۵۰ درصدی صرب و کروات بیشترین مورد مناقشه را دارا بود.
ریشهٔ اختلافات این سرزمین‌ها به تشکیل پادشاهی یوگسلاوی، جنگ داخلی این کشور، تشکیل دولت مستقل کرواسی در گرماگرم اشغال نظامی یوگسلاوی به دست نازی‌ها در جنگ جهانی دوم و نسل‌کشی‌های سازمان‌یافته در این کشور به دست اوستاشه (حزب فاشیست کروات)، ایدهٔ صربستان بزرگ و رواج پان اسلاویسم در بالکان بازمی‌گردد.
فروپاشی یوگسلاوی با درگیری‌ها و چندین جنگ همراه بود، جنگ استقلال کرواسی میان سال‌های ۱۹۹۱تا ۱۹۹۵، جنگ بوسنی ۱۹۹۲–۱۹۹۵ و جنگ کوزوو در ۱۹۹۸. سرانجام یوگسلاوی به هفت کشور مستقل تبدیل شد. آخرین این کشورها کوزوو بود که در ۲۰۰۸ مستقل‌شد ولی هنوز هم بر سر استقلال آن درگیری‌هایی وجود دارد.
Wikipedia contributors, "Breakup of Yugoslavia," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Breakup_of_Yugoslavia&oldid=421577219 (accessed April 28
لیدفیلد ، یک محدوده ثبت‌نشده تاریخی و معدنی در شهرستان اینیو، کالیفرنیا بود. این شهر که هم‌اکنون به شهر ارواح تبدیل شده‌است در کانیون تیتوس در کوه‌های گریپ‌وین، شرق دث ولی در پارک ملی دث ولی قرار دارد. لیدفیلد که ۱٬۲۳۷ متر از سطح دریا ارتفاع دارد جزء مکان‌های تاریخی ثبت‌شده در ایالات متحده به حساب می‌آید.
از سال ۱۹۰۵ از کانیون تیتوس سنگ‌های معدنی استخراج می‌شد، ولی قدمت شهر لیدفیلد به سال ۱۹۲۵ و ۱۹۲۶ بر می‌گردد. شهر در نتیجهٔ تبلیغات گسترده و دروغین شرکت معدن سرب غربی و سی.سی. جولیان به یک‌باره توسعه یافت. پوسترهای تبلیغاتی او قایق‌هایی را نشان می‌داد که در رودخانهٔ آمارگوسا به سوی لیدفیلد در حرکت بودند و کاملاً از این حقیقت که رودخانهٔ آمارگوسا در اغلب اوقات خشک است و حداقل در بیست مایلی لیدفیلد جریان دارد، چشم‌پوشی می‌کرد.
یک جادهٔ ۱۵ مایلی در دره ساخته شد تا لیدفیلد را به بیتی، نوادا متصل کند. هم‌چنین پی بتونی یک آسیاب ریخته شد و تیرهای برق برای کشاندن خطوط برق به منطقه نصب شد.
عکس‌های تاریخی وجود تعدادی ساختمان فلزی را تأیید می‌کند و شواهدی مبنی بر وجود تعدای خندق نیز موجود است، اما اکثریت ساکنین لیدفیلد در چادرهایی با اندازه‌ها و ساخت‌هایی گوناگون زندگی می‌کردند. جمعیت لیدفیلد در سال ۱۹۲۶ با رسیدن به تقریباً ۳۰۰ نفر به اوج خود رسید. در اوت همان سال یک دفتر پست در لیدفیلد افتتاح شد، با این وجود در فوریهٔ ۱۹۲۷ دفتر پست تعطیل و شهر خالی از سکنه شد.
جولیان ناپدید شد و ساکنین لیدفیلد به زودی سرخورده و پراکنده شدند. اهمیت این مکان در این نکته نهفته است که به عنوان از یک از ترفندهای زود پولدار شوی دههٔ ۱۹۲۰ به شمار می‌آید.
جونیچی واتانابه نویسنده ژاپنی است که عشقبازی خارج از ازدواج مردمان میان سال را به تصویر می‌کشد. رمان ۱۹۹۷ او بهشتی گمشده پرفروش‌ترین در ژاپن و آسیا شد. این کتاب به فیلم در آمده‌است و یک سری تلویزیونی از آن ساخته شده‌است.
جزیرهٔ استرومبولی (به ایتالیایی: "Isola di Stromboli"، به لاتین: "Strongyle") شمال شرقی‌ترین جزیره از مجمع‌الجزایر آتشفشانی لیپاری (ایولی) در دریای تیرنی (بخشی از دریای مدیترانه) در شمال شرقی سیسیل در جنوب ایتالیاست.
"Stromboli Island." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica, 2011. Web. 28 Apr. 2011.
استرومبولی کوه آتشفشانی فعال به ارتفاع ۹۲۶ متر (۳٬۰۳۸ پا) از سطح دریا است که درجزیرهٔ استرومبولی واقع شده است.
"Stromboli." Britannica Concise Encyclopedia. Encyclopædia Britannica, Inc., 1994-2010. Answers.com 28 Apr. 2011. از نظر تاریخی نخست فعالیت‌های این آتشفشان به ۲۴۰۰ سال پیش باز می‌گردد و مطالعات سن‌یابی با استفاده از کربن پرتوزا نشان می‌دهد که استرومبولی برای دست‌کم ۱۴۰۰ سال به‌طور مداوم فعال بوده است. در عصر حاضر نیز فوران‌های این آتشفشان از سال ۱۹۳۲ میلادی تا کنون بدون وقفه ادامه دارد و به‌همین دلیل به‌عنوان یکی از فعالترین آتشفشان‌های اروپا شناخته می‌شود. فوران‌های کوچک و ادواری استرومبولی توده‌هایی از گدازهٔ تابان را به بیرون می‌راند"Stromboli Volcano." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica, 2011. Web. 27 Apr. 2011. و فوران‌هایش تا مسافت‌های طولانی در شب قابل مشاهده هستند.
آتشفشان استرومبولی برای فوران‌های دیدنیش که فواره‌هایی از از سنگ مذاب را از دهانهٔ گدازه‌پوشش به بیرون پرتاب می‌کند شهره است و همین موضوع سبب شده تا زمین‌شناسان، اصطلاح «آتشفشان‌های نوع استرومبولی» را برای توصیف فعالیت‌های مشابه آتشفشانی در دیگر کوه‌ها به کار برند.
جورج ایوانویچ گورجیف , , , (زادهٔ ۱۴ ژانویه ۱۸۶۶ – درگذشته ۲۹ اکتبر ۱۹۴۹) را عارف دانسته‌اند که آموزهٔ خود را «کار»آسپنسکی، در جستجوی معجزه‌آسا، ص. ۴۸۷ – ۸۸ ترجمهٔ فارسی، "مکتبهای راه چهارم برای نیازهای کار هستی دارند… اما مهم نیست که هدف بنیادین کار چه باشد… وقتی کار انجام می‌پذیرد مکتب بسته می‌شود." (به معنای "کار روی خود")De Penafieu, Bruno (1997). Needleman, Jacob; Baker, George. eds. Gurdjieff. Continuum International Publishing Group. p. 214. . "اگر قرار شود که من از کار دست کشم… تمامی این دنیاها تباه می‌شوند." بنا به اصول و رهنمودهای گورجیف، یا" راه چهارم"Gurdjieff International Review نامید. در یک جا آموزه‌اش را «مسیحیت رازورمزگرا» توصیف کرد.An Anthology of Quotations on The Fourth Way and Esoteric Christianity Bardic-press.com
گورجیف در دوران زندگی خود بارها برای آموزش کار، کلاسهایی در سراسر بنیاد نهاد و بست. می‌گفت که آموزه‌ای را که از تجربه‌ها و سفرهای آغازین خود به باختر برده بیانگر حقیقتی است که در دین‌های باستانی و آموزه‌های خرد و فرزانگی یافته که به آگاهی از خود در زندگی روزمره مردمان و جایگاه مردمیت در عالم مربوط می‌شود.آسپنسکی در جستجوی معجزه‌آسا، ترجمهٔ رؤیا منجم و سامان سجادی، نشر علم، ۱۳۸۵ نام سلسلهٔ سوم نوشته‌هایش "زندگی واقعی است، تنها زمانی‌که "من هستم""، بیانگر جوهر آموزه‌هایش است. سلسلهٔ نخست کتابهایش "قصه‌های بلزباب برای نوه‌اش" همه و همه چیز نام دارد.
گورجیف در دامن مادری ارمنی و پدری یونانی در الکساندروپل (گیومری، ارمنستان امروز) به دنیا آمد، که در آن زمان بخشی از امپراطوری روسیه بود.GURDJIEFF: ARMENIAN ROOTS, GLOBAL BRANCHES " books, news, reviews مسلمانان پیرامون گورجستان، به مردم آن سرزمین گورجی می‌گویند که ممکن است ریشه نام «گورجیف» از آن گرفته شده باشد.
تاریخ دقیق به دنیا آمدنش ندانسته باقی می‌ماند گمانه‌زنی‌ها میان ۱۸۶۶ (۱۲۴۵) تا ۱۸۷۷ (۱۲۵۶) است. نویسندگانی (مانند مور) به شکل ترغیب‌کننده‌ای ۱۲۴۵ را به عنوان تاریخ احتمالی پیش می‌کشند و شماری دیگر (مانند پِتِرسون) ۱۲۵۶ را؛ در پاسپورتی تاریخ تولد ۲۸ نوامبر ۱۸۷۷ (۱۲۵۶) ثبت شده، اما گورجیف گفته که درست نیمه شب سرآغاز سال نو (تقویم جولین) به دنیا آمده است. او در کارس یا شهر قارص بزرگ شد و پیش از بازگشت به روسیه برای چندسالی در ۱۹۱۲ (۱۲۹۱) به بخش‌های زیادی از دنیا سفر کرد (از جمله آسیای مرکزی، مصر و رم). دیرتر گفته بود: «از روسیه شروع کن، با روسیه تمام کن.»جیمز مور، گورجیف: آناتومی یک اسطوره، ص. ۱۳۸
تنها شرحی که از زندگی گورجیف پیش از پدیدار شدنش در مسکو در ۱۲۹۱ (۱۹۱۲) وجود دارد، در کتابش با نام "ملاقات با مردمان برجسته" است. با این حال، این متن را نمی‌توان خود ـ زندگی‌نامه‌نویسی صاف و پوست‌کنده پنداشت.ولبیلاود، گورجیف، ستاره‌شناسی و قصه‌های بلزباب، صص. ۹–۱۳ در دورهٔ پیش از ۱۲۹۱ در سفری که خود در ملاقات با مردمان برجسته روایت کرده با نقشهٔ «مصر پیش از شن» روبه‌رو می‌شود که او را در جهت مطالعه با گروهی رازورمزگرا، همان به اصطلاح انجمن برادری سارمونگ رهنمون می‌سازد.
از ۱۲۹۲ تا ۱۳۲۸ (۱۹۱۳–۱۹۴۹) گاهشماری بر پایهٔ موادی است که از راه اسناد، شاهدان عینی، منابع قابل مقایسه و دریافت و نتیجه‌گیری بخردانه تأییدشدنی است. در روز سال نو ۱۲۹۱ گورجیف به مسکو می‌رسد و نخستین شاگردانش را به سوی خود می‌کشاند. در همان سال با جولیا اوستروسکای لهستانی در سنت‌پترزبورگ عقد زناشویی می‌بندد. در ۱۲۹۳ باله‌اش کشاکش جادوگران را تبلیغ و بر نوشتن طرح «آن‌هایی از حقیقت» از سوی شاگردانش نظارت می‌کند. در ۱۲۹۴ پی.دی. آسپنسکی را در مقام شاگرد می‌پذیرد، و در ۱۲۹۵ توماس دو هارتمن موسیقیدان و همسرش اولگا را. در این زمان کمابیش سی شاگرد داشته‌است.
در ۱۲۹۶ در هنگامهٔ شورش انقلابی در روسیه، پتروگراد را ترک می‌کند تا به خانهٔ خانواده‌اش در الکساندروپل بازگردد. در زمان انقلاب بلشویکی اجتماعات مطالعاتی ناپایداری در اسنتوکی در قفقاز، و سپس در توآپسه، مایکوپ، سوچی و پُتی در کرانهٔ دریای سیاه در جنوب روسیه برپا و به شکل فشرده‌ای با بسیاری از شاگردان روسی خود کار می‌کند.
در ماه مارس ۱۲۹۷ پی.دی. آسپنسکی از گورجیف جدا می‌شود. چهار ماه بعد بزرگ‌ترین خواهر گورجیف و خانواده‌اش به عنوان پناهنده نزد او به اسنتوکی می‌روند و به او خبر می‌دهند که ترکها در کشتار همگانی ارمنی‌ها (۱۲۹۴–۱۳۰۲) پدرش را در ۱۵ ماه مه با گلوله می‌کشند. از آنجا که جنگ داخلی پیوسته بیشتر بر اسنتوکی سایه می‌انداخت، گورجیف داستانی از خود می‌سازد و در روزنامه منتشر می‌کند و در آن از «سفر علمی مطالعاتی» به کوه ایندوک در آیندهٔ نزدیک سخن می‌گوید. خود را دانشمند جامی‌زند و با چهارده همراه (که خانوادهٔ خودش و پی.دی. آسپنسکی را دربرنمی‌گرفت) رهسپار این سفر می‌شود. آن‌ها با قطار به مایکوپ می‌روند که به مدت سه هفته دشمنی‌ها در آنجا به تأخیر می‌افتد. در بهار ۱۲۹۸ گورجیف با الکساندر سالزمنِ هنرمند و همسرش ژان ملاقات می‌کند و آن‌ها را به شاگردی می‌پذیرد. در همان سال گورجیف با دستیاری ژان سالزمن نخستین نمایش رقصهای مقدس خود را به روی صحنه می‌برد (حرکات در تالار اپرای تفلیس، ۲۲ ژوئن).
در پائیز ۱۲۹۸، گورجیف و نزدیک‌ترین شاگردانش به تفلیس رفتند. آنجا همسر گورجیف، جولیا اوستروسکا، آقا و خانم استجوئرنوال، آقا و خانم دو هارتمن و آقا و خانم دو سالزمن بسیاری از زیربناهای آموزهٔ او را گردآوری کردند. گورجیف روی بالهٔ هنوز بر صحنه نرفتهٔ خود کشاکش جادوگران متمرکز بود؛ توماس دو هارتمن (که نخستین پاگشایی هنری (دِبو) خود را سال‌ها پیش به نام سزار تمام روسیه پشت سر گذاشته بود) روی موسیقی این باله کار می‌کرد؛ و الگا ایوانوونا لازوویچ میلانف هینزنبرگ (که سالاها بعد با فرانک لوید رایت آرشیتکت آمریکایی عقد زناشویی بست) رقصهای باله را تمرین می‌کرد.جیمز مور (۱۹۹۹)، گورجیف، "به چنین نهادی چه نامی می‌دهید؟" در ۱۲۹۸ گورجیف نخستین نهاد برای تکامل هماهنگ مردم (انسان) را بنیاد نهاد. گفته شده که انگار نیکولای مار، باستان‌شناس و تاریخدانی گورجی تأثیر زیادی روی او داشته‌است.
در اواخر ماه مه ۱۲۹۹ زمانی که شرایط سیاسی در گورجستان تغییر کرد و نظم کهن در حال فروریختن بود، گورجیف و یارانش پای پیاده به باتومی در کرانهٔ دریای سیاه و سپس به استانبول رفتند. گورجیف آپارتمانی در خیابان کومباراجی در پرا اجاره کرد و سپس در خانهٔ شمارهٔ ۱۳ خیابان عبدالطیف یمنسی سوکاک نزدیک برج گالاتا منزل کرد."In Gurdjieff’s wake in Istanbul" , Gurdjieff Movements, March 2003 این آپارتمان نزدیک خانقاه فرقهٔ مولویه درویشان بود، جایی‌که گورجیف، پی.دی. آسپنسکی و توماس دوهارتمن سماع چرخ درویشان را تجربه کردند. در استانبول گورجیف با کاپیتان جان جی بِنِت ملاقات کرد که در آن زمان رئیس سازمان مخفی ارتش انگلیس در قسطنطنیه بود. دیرتر بِنِت از پیروان گورجیف و آسپنسکی شد. (۱۹۸۳)، شاهد
در ماه اوت ۱۳۰۰ و ۱۳۰۱ گورجیف در اروپای باختری به سفر پرداخت، در عین حال که سخنرانی هم می‌کرد و کارش را در شهرهای گوناگون مانند برلن و لندن به نمایش می‌گذاشت. بسیاری از شاگردان برجستهٔ پی.دی. آسپنسکی (از همه چشمگیرتر ا.آر. اوراژ) در همین زمان وفاداری خود را به او اعلام کردند. پس از آنکه در دادخواست قانونی مدنی خود برای خرید املاک هلرو در بریتانیا شکست خورد، نهاد تکامل هماهنگ مردم (انسان) را در جنوب پاریس در پریوره دِ بَسه در فونتن‌بلو ـ آون نزدیک کاخ پرآوازهٔ فونتن‌بلو بنیاد نهاد. پس از مرگ کاترین مَنسفیلد که در ۹ ژانویه ۱۳۰۲ تحت مراقبت گورجیف به دلیل بیماری سل درگذشت، این اتهام به گورجیف زده شد که او باعث مرگ کاترین منسفیلد شده‌است.جیمز مور (۱۹۸۰) گورجیف و منسفیلد "در شرحهای بیشماری با سادگی سرد و سختی تعریف می‌شود مانند "مردی که کاترین منسفیلد را کشت." با این حال، جیمز مور (نقل قول دقیق لازم است) و آسپنسکیآسپنسکی، در جستجوی معجزه‌آسا، فصل ۱۸. به شکل خاطرجمع‌کننده‌ای نشان می‌دهند که کاترین منسفیلد می‌دانست که به زودی از این دنیا رخت برمی‌بندد و این‌که این گورجیف بود که آخرین روزهای این زن پژوهشگر را کامیابانه و خرسندکننده ساخت.
از ۱۳۰۳ گورجیف شروع به دیدار از آمریکای شمالی کرد که در نهایت شاگردانی را که آلفرد ریچارد اوراژ درس می‌داد، به زیر بال خود گرفت. در ۱۳۰۳ هنگام رانندگی، تنها از پاریس به فونتن‌بلو تصادف مرگباری با ماشین داشت. با پرستاری همسر و مادرش، آرام‌آرام ـ برخلاف انتظار پزشکی روز ـ بهبود یافت. هنوز در حال بازیافتن تندرستی خود بود که در ۲۶ اوت نهادش را «از هم پاشاند» (در واقع تنها شاگردانی را که کمتر به او وفادار بودند پراکنده کرد) و شروع به نوشتن "همه و همه چیز" کرد.
در ۱۳۰۴ همسر گورجیف به بیماری سرطان دچار شد و در ژوئن ۱۳۰۵ با وجود پرتودرمانی و درمانهای مغناطیسی گورجیف رخت از این جهان بربست. پی.دی. آسپنسکی هم در مراسم خاکسپاری او شرکت داشت.جیمز مور (۱۹۹۳) گورجیف ـ زندگینامه: آناتومی یک اسطوره
در ۱۳۱۴ گورجیف از نوشتن "همه و همه چیز" دست کشید. دو بخش نخست این سه‌تایی را کامل کرده بود، و سلسلهٔ سوم را آغاز کرد (که با نام "زندگی واقعی است، تنها زمانی‌که "من هستم"" به چاپ رسید). در سراسر جنگ جهانی دوم در آپارتمان شمارهٔ ۶ خیابان کلنل رنارد در پاریس ماند و به آموزش ادامه داد.
گورجیف در ۲۹ اکتبر ۱۳۲۸ در بیمارستان آمریکایی در نویی ـ سور ـ سن، فرانسه چشم بر این دنیا فروبست. مراسم به خاک‌سپاری او در کلیسای اعظم سنت الکساندر نورسکی ارتدکسهای روسی در شمارهٔ ۱۲ خیابان دارو پاریس برگزار شد و در گورستان فونتن‌بلو ـ آون به خاک سپارده شد.
گورجیف باور داشت که مردمان نمی‌توانند واقعیت را در حالات در جریان خود ببینند زیرا آگاهی ندارند، بلکه بیشتر در حالت «خواب بیداری» هیپنوتیسمی زندگی می‌کنند.
«مردم (انسان) زندگیش را در خواب زندگی می‌کند؛ و در خواب می‌میرد.»آسپنسکی، در جستجوی معجزه‌آسا در نتیجهٔ چنین شرایطی، هر کس چیزها را از چشم‌اندازی به‌طور کامل ذهنی‌فردی درک‌ودریافت می‌کند. گورجیف می‌گفت که رویدادهای زیانبار مانند جنگ‌ها و این و آن نمی‌توانستند پیش آیند اگر مردمان بیشتر بیدار بودند. می‌گفت مردمان در حالت نمونه‌وارشان به صورت مردم‌ماشینی‌های خودکار ناخودآگاه زندگی می‌کنند، اما می‌توان «بیدار شد» و گونهٔ به کلی متفاوتی از مردم (آدم) شد.Jacob Needleman, G. I. Gurdjieff and His School
مقالهٔ اصلی: راه چهارم
بحث گورجیف این بود که بسیاری از شکلهای موجود سنت دینی و معنوی روی زمین، پیوند خود را با معنا و سرزندگی آغازین خود از دست داده‌اند و بنابراین دیگر نمی‌توانند از راهی به مردمیّت خدمت کنند که در زمان شکل‌گیریشان نیت آن را داشتند. در نتیجه مردمان در بازشناسی راستی‌ودرستی‌ها (حقایق) آموزه‌های باستانی کوتاهی می‌کردند و بیشتر بیشتر همانند مردم‌ماشین‌های خودکاری می‌شدند که می‌شد آن‌ها را از بیرون کنترل کرد و به شکل فزاینده‌ای توانایی نشان دادن رفتارهای برخاسته از روان‌پریشی توده‌ای می‌یافتند که در جنگ جهانی ۱۹۱۴–۱۹۱۸ شاهدش بودیم. در بهترین حالت، فرقه‌ها و مکتب‌های گوناگون بازمانده تنها می‌توانستند تکاملی یک‌سویه فراهم کنند که پیامدش مردمی به‌طور کامل یک‌پارچه شده نبود. بنا به گورجیف، تنها یک بُعد از سه بُعد شخص ـ یعنی یا عواطف، یا تن فیزیکی یا ذهن ـ می‌توانستند در چنین مکتب‌ها و فرقه‌هایی تکامل یابند و در کل به بهای قوا یا به قول گورجیف مرکزهای دیگرشان. در نتیجه این مسیرها نمی‌توانند مردمی درست متوازن شده تولید کنند. از این گذشته، هر کس که می‌خواهد یکی از مسیرهای رسیدن به دانش و شناخت معنوی را بپیماید (که گورجیف آن‌ها را به سه مسیر ـ یعنی مسیر فقیر یا مرتاض، مسیر راهب و مسیر یوگی ـ کاهش می‌داد) لازم است از زندگی در دنیا کناره بگیرد؛ بنابراین گورجیف به "راه چهارم" تکامل بخشید"آسپنسکی، در جستجوی معجزه‌آسا، فصل ۲ که می‌توانست پاسخگوی نیازهای مردمان نوینی باشد که زندگی نوینی را در اروپا و آمریکا زندگی می‌کنند. به جای تکامل بخشیدن به تن، ذهن یا عواطف به‌طور جداگانه؛ آموزهٔ گورجیف روی هر سه کار می‌کرد تا تکامل درونی همه‌سویه و متوازن هر سه را به بار آورد.
گورجیف موازی با سنت‌های معنوی دیگر، یاد می‌داد که هر کس باید تلاش چشمگیری نشان دهد تا آن گونه دگرگونی و تحولی را به وجود آورد که به بیداری برسد. گورجیف به تلاشی که هر کس در عمل نشان می‌دهد، کار یا کار روی خود می‌نامید.Gurdjieff International Review بنا به گورجیف: «... کار روی خود به اندازهٔ آرزو و خواستن کار کردن و آهنگ آن کردن دشوار نیست.»گورجیف، جورج، دیدگاه‌هایی از دنیا واقعی هر چند گورجیف هیچ‌گاه روی «راه چهارم» پافشاری نمی‌کرد و هیچ‌وقت این اصطلاح را در نوشته‌هایش به کار نبرد، شاگردش پی.دی. آسپنسکی این اصطلاح از ۱۹۲۴ (۱۳۱۳) تا ۱۹۴۷ (۱۳۲۶) نام آموزهٔ خود از انگاره‌های گورجیف و کاربردش را نکتهٔ کانونی آموزهٔ خود ساخت. پس از مرگ پی.دی. آسپنسکی، شاگردانش کتابی به نام "راه چهارم" را بر پایهٔ آموزش‌هایش به چاپ رساندند.