moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سپاه زرهی مصر () سپاه زرهی نیروی زمینی مصر است، که در سال ۱۸۲۸ تحت عنوان سپاه پیاده مصر تأسیس شد و از سال ۱۹۶۱ تاکنون تحت عنوان سپاه زرهی مصر فعالیت می‌کند و فرماندهی و نظارت بر تیپ‌ها و لشکرهای زرهی ارتش مصر را برعهده دارد. ستاد فرماندهی سپاه زرهی مصر در شهر هلیوپلیس قرار دارد.
زمان استاندارد مالزی () یا زمان مالزی (MYT) زمان استاندارد است که در مالزی استفاده می‌شود. ۸ ساعت جلوتر از ساعت هماهنگ جهانی (یو تی سی) است. زمان میانگین محلی کوالالامپور در ابتدا جی ام تی +۶:۴۶:۴۶ بود. شبه‌جزیره مالزی این زمان میانگین محلی را تا روز ۱ ژانویه ۱۹۰۱، هنگامی که به زمان میانگین سنگاپور جی ام تی +۶:۵۵:۲۵ تغییر یافت، استفاده می‌کرد. مابین پایان جنگ جهانی دوم تا هنگام تشکیل مالزی در روز ۱۶ سپتامبر ۱۹۶۳، به عنوان زمان استاندارد مالایای بریتانیا که جی ام تی +۷:۳۰ بود، شناخته می‌شد. در ساعت ۲۳:۳۰ دقیقه روز ۳۱ دسامبر ۱۹۸۱، مردم شبه‌جزیره مالزی ساعت‌های خود را ۳۰ دقیقه جلو کشیدند تا به ساعت محلی ۰۰:۰۰ روز ۱ ژانویه ۱۹۸۲ تبدیل شود و با زمان مورد استفاده در مالزی شرقی تطبیق پیدا کند، که یو تی سی +۸:۰۰ است.
گیاه‌پارچ باریک ، یک گونه از سرده گیاه‌پارچ‌ها و بومی مناطق مرتفع شبه‌جزیره مالزی می‌باشد.
"گیاه‌پارچ باریک" شکل "رامیسپینا" (۲۰۰۰) (گیاه‌پارچ شاخه‌مهمیز)
"گیاه‌پارچ باریک" جوره "ماجور" (۱۹۲۴)
لشکر ۴ کانادا () لشکر پیاده زرهی (بازوی ترکیبی) نیروی زمینی کانادا است، که در سال ۱۹۱۶ تأسیس شد. این لشکر در دو جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم در نبرد شرکت داشت.
کوین آلوارس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است.
رودولفو کاستا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است.
خراردو آرتاگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است.
لوییس چاوز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است.
اوربلین پیندا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گوادالاخارا و باشگاه فوتبال کرتارو اشاره کرد.
میلیگان (به انگلیسی: Milligan) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان پارک، ایندیانا واقع شده‌است. میلیگان ۲۴۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گارد ساحلی مصر () گارد ساحلی زیرمجموعه نیروی زمینی مصر است، که در سال ۱۸۷۷ تأسیس شد.
یوبیلینویه (به لاتین: Yubileynoye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
اولما (به لاتین: Ulma) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
اوگلوویه (به لاتین: Uglovoye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
آبایکان (به لاتین: Abaykan) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
کولتسوفکا (به لاتین: Koltsovka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
کوزلوفکا (به لاتین: Kozlovka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
کراسنویاروو (به لاتین: Krasnoyarovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
لئونتیفکا (به لاتین: Leontyevka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
مارگاریتوفکا (به لاتین: Margaritovka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
مایسکی (به لاتین: Maysky) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
مازانوو (به لاتین: Mazanovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
مولچانوو (به لاتین: Molchanovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
بلویاروو (به لاتین: Beloyarovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
پراکتیچی (به لاتین: Praktichi) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
ساپرونوو (به لاتین: Sapronovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
اسلاوا (به لاتین: Slava) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
سوخاتینو (به لاتین: Sokhatino) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
نووکیفکا (به لاتین: Novokiyevka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
پائوتوفکا (به لاتین: Pautovka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
پتروفکا (به لاتین: Petrovka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
ایوانوفسکی (به لاتین: Ivanovsky) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
کانیچی (به لاتین: Kanichi) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
خریستینوفکا (به لاتین: Khristinovka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
دروژنویه (به لاتین: Druzhnoye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
بیچورا (به لاتین: Bichura) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
پوتیاتینو (به لاتین: Putyatino) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
پوپوفکا (به لاتین: Popovka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
پیونرسکی (به لاتین: Pionersky) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
رومانکائوتسی (به لاتین: Romankautsy) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
نووکیفسکی اووال () یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
گیاه‌پارچ مکفارلن ، یک گونه از سرده گیاه‌پارچ‌ها و بومی شبه جزیره مالزی است. نام گیاه از گیاه‌شناس "جان مویرهد مکفارلن" () گرفته شده است. پارچ‌های خال قرمز جذابی تولید می‌کند. پارچ‌های پایینی در نیمه پایینی بیضی شکل یا بی‌پایه و در بالا کروی یا استوانه‌ای شکل و تا ارتفاع ۲۵ سانتی‌متر هستند. پارچ‌های بالایی (هوایی) رنگ روشن‌تری دارند و بال‌های آن با مالش کاهش می‌یابد. سطح زیرین درپوش با موهای کوتاه و سفید پوشیده شده است. این ویژگی ریخت‌شناسی مشخصه این گونه است، اما در حال حاضر عملکرد آن ناشناخته است.Clarke, C.M. 2002. "A Guide to the Pitcher Plants of Peninsular Malaysia". Natural History Publications (Borneo), Kota Kinabalu.
دورگه‌های طبیعی زیر از گیاه‌پارچ مکفارلن ثبت شده است.
گیاه‌پارچ مکفارلن × گیاه‌پارچ شاخه‌مهمیزClarke, C.M. 2001. "Nepenthes of Sumatra and Peninsular Malaysia". Natural History Publications (Borneo), Kota Kinabalu.
گیاه‌پارچ مکفارلن × گیاه‌پارچ خون‌سرخ
نووروسیکا (به لاتین: Novorossiyka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
رازدولنویه (به لاتین: Razdolnoye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آمور واقع شده‌است.
گیاه‌پارچ شاخه‌مهمیز ، یک گونه از سرده گیاه‌پارچ‌ها و بومی ارتفاعات شبه‌جزیره مالزی است. زمانی شبیه گیاه‌پارچ باریک در نظر گرفته می‌شد، اما مطالعات روی این دو گونه در طبیعت نشان داده است که آنها به راحتی در انزوا قابل تشخیص هستند.McPherson, S.R. 2009. "Pitcher Plants of the Old World". 2 volumes. Redfern Natural History Productions, Poole.McPherson, S.R. & A. Robinson 2012. "Field Guide to the Pitcher Plants of Peninsular Malaysia and Indochina". Redfern Natural History Productions, Poole.، گیاه‌پارچ باریک به راحتی با گیاه‌پارچ مکفارلن در مرحله رزت خود اشتباه گرفته می‌شود.
گیاه‌پارچ شاخه‌مهمیز × گیاه‌پارچ خون‌سرخ
آراکانی (به لاتین: Arakani) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
زیرانی (به لاتین: Zirani) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
آشیلتا (به لاتین: Ashilta) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
بالاخانی (به لاتین: Balakhani) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
بتلی (به لاتین: Betli) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
اینکوالیتا (به لاتین: Inkvalita) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
ایرگانای (به لاتین: Irganay) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
ایشتیبوری (به لاتین: Ishtiburi) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
کاخابروسو (به لاتین: Kakhabroso) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
گیاه‌پارچ خون‌سرخ ، یک گونه از سرده گیاه‌پارچ‌ها و بومی شبه جزیره مالزی و جنوبی‌ترین تایلند است که در ارتفاع ۳۰۰ تا ۱۸۰۰ متری رشد می‌کند.McPherson, S.R. 2009. "Pitcher Plants of the Old World". 2 volumes. Redfern Natural History Productions, Poole. Catalano, M. 2010. "". Prague.McPherson, S.R. & A. Robinson 2012. "Field Guide to the Pitcher Plants of Peninsular Malaysia and Indochina". Redfern Natural History Productions, Poole. پارچ‌ها از نظر اندازه متغیر هستند، از ۱۰ تا ۳۰ سانتی‌متر ارتفاع دارند و از سبز و زرد تا نارنجی و قرمز متغیر هستند. داخل پارچ‌ها معمولاً با دو رنگ اصلی آن خالدار است. این گیاه‌پارچ بزرگ و مقاوم، در حدود سال ۱۸۴۷ توسط شکارچی گیاهان کورنیشی و گیاه‌شناس "توماس لوب" () از طریق نهالستان ویتچ () به بریتانیای دوره ویکتوریا معرفی شد.
این گیاه‌پارچ کوهستانی را می‌توان روی طاقچه پنجره یا در مناطق نیمه‌سایه بیرون و همچنین در تراریوم پرورش داد، مشروط بر اینکه به اندازه کافی بزرگ باشد که بتواند این گیاه‌پارچ را در خود جای دهد.
گیاه‌پارچ یقه‌سفید × گیاه‌پارچ خون‌سرخShivas, R.G. 1985.   "Carnivorous Plant Newsletter" 14(1): 13–14.
گیاه‌پارچ مکفارلن × گیاه‌پارچ خون‌سرخClarke, C.M. 2001. "Nepenthes of Sumatra and Peninsular Malaysia". Natural History Publications (Borneo), Kota Kinabalu.
پارس گیمر (به انگلیسی:pars gamer) پارس گیمر در زمینه یوتیوب و گیم فعالیت می کند.
خاراچی (به لاتین: Kharachi) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
میدانسکویه (به لاتین: Maydanskoye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
موکسوخ (به لاتین: Moksokh) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
تساتانیخ (به لاتین: Tsatanikh) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
کولوب (به لاتین: Kolob) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
یک فرد عوام (به انگلیسی: commoner)، دانشجویی در برخی از دانشگاه‌ها در جزایر بریتانیا است که از نظر تاریخی هزینه‌های آموزش و تغذیه خود را می‌پردازد، معمولاً برخلاف پژوهشگران و بورسیه‌بگیران است که از آنها حمایت مالی می‌شد.
دانشجویان عوام در دانشگاه کمبریج به عنوان مستمری بگیران نیز شناخته می‌شدند. مستمری بگیران هزینه آموزش و تغذیه خود را پرداخت می‌کردند.
یک شخص عوام یک رتبه دانشجویی بالاتر از مستمری بگیران اما پایین‌تر از نجیب‌زادگان بود. آنها دو برابر شهریه پرداخت می‌کردند و از امتیازات بیشتری نسبت به مستمری بگیران برخوردار بودند، مانند معاشرت با دیگر دانشجویان عوام. از آنجایی که این افراد دارای ثروت قابل توجهی بودند، واجد شرایط دریافت بورسیه تحصیلی و کمک هزینه تحصیلی در برخی کالج‌ها نبودند.Bristed, p. 133 کسانی که به جای کلاه لبه‌دار از کلاه معمولی استفاده می‌کردند به عنوان دانشجوی عمومی یا عوام شناخته می‌شدند. آنها اغلب پسران دوم یا سوم اشراف بودند، برخلاف پسران نخست، که از درجه «نجیب» برخوردار بودند.Bristed, p. 17 امروزه، یک شخص عوام در کمبریج کسی است که از دسترسی به اتاق مشترک سال‌بالاها بدون عضویت لذت می‌برد.
از لحاظ تاریخی، اکثریت اعضای جدید کالج ترینیتی، دوبلین، عوام (یا مستمری بگیران) هستند که باید هزینه‌های مشترک و شهریه را متمایز از دانش پژوهان و سیزارها بپردازند که هر دو اشتراک رایگان و در مورد دانش پژوهان، شهریه رایگان دریافت می‌کنند.
قبلاً، افراد عوام نیز وجود داشتند ("Socii Comitates" یا به احتمال زیاد "Sociorum Commensales") که دو برابر هزینه‌های معمولی می‌پرداختند اما می‌توانستند مدرک خود را یک سال زودتر شروع کنند، پشت میز غذا می‌خوردند و یقه و آستین‌های مخملی می‌پوشیدند. بالاتر از اینها، اعیان (اشراف و پسران اعیان) بودند که چهار برابر شهریه می‌پرداختند و از امتیازات زیادی برخوردار بودند، از جمله منگوله‌های طلا و نقره بر جامه."Alumni Dublinenses", Dublin, Alex. Thom & Co. Ltd. , 2 Crown Street, 1935
در دانشگاه آکسفورد، یک دانشجوی معمولی بدون بورسیه یا حمایت مالی است.
یک جنتلمن عوام در دانشگاه آکسفورد، معادل شخص عوام در کمبریج، از نظر تاریخی در رتبه ای بالاتر از افراد عادی اما پایین‌تر از نجیب‌زاده‌ها قرار داشت. براساس مریام وبستر، اولین استفاده شناخته شده از «جنتلمن-عوام» در سال ۱۶۸۷بوده‌است.
"استروشن" (نام کامل: باشگاه فوتبال استروشن) یکی از قدیمی‌ترین باشگاه‌های فوتبال تاجیکستان است که در سال ۱۹۳۸ در شهر استروشن تأسیس شد. این باشگاه یکی از پرطرفدارترین باشگاه‌های فوتبال تاجیکستان به حساب می‌آید.
«استروشن» قهرمان ۴ دورهٔ جام تاجیکستان SSR و قهرمان یک دورهٔ جام ÇŞS تاجیکستان است.
https://fc-istaravshan.ucoz.com/
شهر مرده () یک فیلم درام یونانی محصول ۱۹۵۱ به کارگردانی فریکسوس ایلیادیس است. این فیلم در جشنواره فیلم کن ۱۹۵۲ حضور داشت.
مردی از قاهره () یک فیلم نوآر محصول مشترک بین‌المللی بریتانیایی/ایتالیایی/آمریکایی محصول ۱۹۵۳ با بازی جرج رفت است که نقش مردی را بازی می‌کند که با کارآگاه اشتباه گرفته می‌شود و علی‌رغم عنوان فیلم، برای یافتن طلای گمشده جنگ جهانی دوم به الجزیره فرستاده می‌شود.
این فیلم آخرین فیلم بلند کارگردان ری انرایت و اولین فیلم آمریکایی ایرنه پاپاس بود.
زنان تروآ () یک فیلم درام آمریکایی-بریتانیایی-یونانی محصول ۱۹۷۱ به کارگردانی مایکل کاکویانیس و با بازی کاترین هپبورن، ونسا ردگریو، ژنویو بوژو و ایرنه پاپاس است. این فیلم با حداقل تغییرات در ترجمه ایدث هملتن از نمایشنامه اصلی اوریپید ساخته شده‌است، به جز حذف خدایان، زیرا کاکویانیس می‌گوید فیلمبرداری و واقع گرایانه ساختن آنها سخت بوده‌است.
ایدث هِمِلتِن (; – ) یک معلم آمریکایی و نویسنده مشهور بین‌المللی و یکی از مشهورترین کلاسیک نویسان عصر خود در کشور ایالات متحده آمریکا بود.
ژان-میشل ریب (؛ زادهٔ ) نمایشنامه نویس، فیلمنامه‌نویس، کارگردان تئاتر، فیلمساز و بازیگر فرانسوی است. از سال ۲۰۰۲ او مدیر عامل تئاتر دو روند پوینت است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "علف‌های وحشی"، "یک روز در موزه، و "جرج کی؟" اشاره کرد.
ژرالدین مارتنو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کشور فرانسه است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "هلفون"، "لئا، و "یک روز در موزه" اشاره کرد.
جائو له‌جی (; متولد ۸ مارس ۱۹۵۷) یکی از رهبران ارشد چینی حزب کمونیست چین (ح‌ک‌چ) است که رئیس کمیته دائمی کنگره ملی خلق و عضو رتبه سوم کمیته دائمی پلیتبوروی ح‌ک‌چ، بالاترین نهاد تصمیم‌گیری حزب است.
او در اوایل زندگی سیاسی خود، به عنوان دبیر حزب کمونیست چینگهای، دبیر حزب شاآنشی و رئیس اداره تشکیلات ح‌ک‌چ خدمت کرد. او در سال ۲۰۱۲ وارد پلیتبورو شد و پنج سال بعد به کمیته دائمی پلیتبورو ارتقا یافت. او بین سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۲ دبیر کمیسیون مرکزی بازرسی انضباطی، بالاترین نهاد مبارزه با فساد این حزب بود.
معاون رئیس‌جمهور جمهوری خلق چین ( 'معاون رئیس جمهوری خلق چین' که به عنوان معاون رئیس دولت نیز شناخته می‌شود () یک مقام ارشد در دولت جمهوری خلق چین است. قبلاً به عنوان معاون رئیسِ جمهوری خلق چین از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۷۵ ترجمه شده بود.
وظایف معاون رئیس‌جمهور شامل کمک به رئیس‌جمهور و جایگزینی وی در صورت استعفا یا فوت وی در مقام ریاست جمهوری است. در واقع، سمت معاون رئیس‌جمهور بیشتر تشریفاتی است. زنگ چینگ‌هونگ، هو جین تائو، و شی جین پینگ، معاونان رئیس‌جمهور، اعضای کمیته دائمی پلیتبوروی حزب کمونیست چین (ح‌ک‌پی) و دبیرخانه مرکزی، نهادهای اصلی تصمیم‌گیری این کشور، بوده‌اند. این سه نفر همزمان به عنوان دبیر رتبه اول دبیرخانه و مسئول امور حزب فعالیت می‌کردند.
معاون رئیس‌جمهور ممکن است نقش مهمی در امور خارجی داشته باشد. به عنوان مثال، معاون رئیس‌جمهور به‌طور کلی در گروه رهبری امور خارجه، یک نهاد هماهنگ‌کننده سیاست ح‌ک‌چ، حضور دارد. معاون رئیس‌جمهور معمولاً در گروه مرکزی هماهنگی امور هنگ کنگ و ماکائو نیز حضور دارد؛ بنابراین، در حالی که ممکن است معاون رئیس‌جمهور در واقع از اختیارات ماهوی آنطور که در قانون اساسی تعریف شده‌است، برخوردار نباشد، با این وجود، این مقام دارای اهمیت و اعتبار است. صاحبان این مناصب همگی افرادی با درجه ای از نفوذ سیاسی بوده‌اند.
معاون رئیس‌جمهور لی یوانچائو تا سال ۲۰۱۷ عضو دفتر سیاسی ح‌ک‌چ بود، اما نه در کمیته دائمی عضو نبود. جانشین او، وانگ کیشان، در زمان رسیدنش به این مقام از اعضای بازنشسته کمیته دائمی بود.
هیوا مسعودی فعال مدنی و از فعالان سابق دانشجویی اهل سنندج است که به سبب فعالیتهای خود تاکنون چندین بار بازداشت و زندانی شده‌ است.‏ وی در جریان اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ بار دیگر توسط اداره اطلاعات سنندج بازداشت شد.
هیوا مسعودی در دی‌ ماه سال ۱۳۸۹ در درپی یورش نیروهای امنیتی به منزل حبیب‌الله لطیفی، زندانی سیاسی کُرد، در سنندج به همراه ۱۹ فعال دیگر بازداشت شده بود.‏‏‏
هیوا مسعودی همزمان با ادامه اعتراضات سراسری پس از کشته‌شدن مهسا امینی در روز ۴ مهر ۱۴۰۱ از سوی اداره اطلاعات شهر سنندج در منزل خانوادگی‌اش در همین شهر‏ بازداشت شد.‏ وی از زمان بازداشت فقط ۱ بار در تماسی کوتاه با خانواده خود خبر بازداشتش را اعلام کرده بود و از حق دسترسی به وکیل و سایر حقوق یک متهم مندرج در ماده ۵ آئین دادرسی کیفری حقوق بشر محروم بود.‏
مسعودی ۵۰ روز در بازداشت موقت در سلول‌های انفرادی اداره اطلاعات بود و در این مدت تحت شکنجه‌های روحی و بازجویی‌های شدید روزانه قرار داشت. وی در روز شنبه ۲۱ آبان با قید وثیقه و به صورت موقت آزاد شد. اتهام این فعال مدنی «تبانی و اجتماع علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» عنوان شده‌است.‏
بدفوردویو () حومه‌ای غنی در اکورهولنی غربی است که دارای مرز اداری با شهرداری شهری ژوهانسبورگ، خائوتنگ، آفریقای جنوبی است. "بدفوردویو" از سال ۲۰۰۰ بخشی از شهرداری کلانشهر اکورهولنی بوده‌است. مرکز خرید Eastgate که یکی از بزرگ‌ترین مرکزهای آفریقا در اولین ساخته شد نیز در اینجا قرار دارد.
موجودیت‌های شیمیایی مورد علاقه در زیست‌شناسی، یا به اختصار، "ChEBI"یک پایگاه داده شیمیایی و هستی‌شناسی از موجودیت‌های مولکولی متمرکز بر ترکیبات شیمیایی «کوچک» است که بخشی از تلاش هستی‌شناسی‌های زیست‌پزشکی باز (OBO) در مؤسسهٔ بیوانفورماتیک اروپا (EBI) است. اصطلاح «موجودیت مولکولی» اشاره می‌کند به: هر «اتم، مولکول، یون، جفت یون، رادیکال، یون رادیکال، کمپلکس، صورت‌بندی و غیره که به‌عنوان موجودیت جداگانه‌ای قابل تشخیص است و از نظر ساختاری یا ایزوتوپی متمایز است.» موجودیت‌های مولکولی مورد بحث یا محصولات طبیعی یا محصولات مصنوعی هستند که دارای زیست‌فعالی بالقوه هستند. مولکول‌هایی که مستقیماً توسط ژنوم کدگذاری می‌شوند، مانند اسیدهای نوکلئیک، پروتئین‌ها و پپتیدهای مشتق شده از پروتئین‌ها توسط برش پروتئولیتیک، به‌عنوان یک قاعده در ChEBI گنجانده نمی‌شوند.
ChEBI از نام‌گذاری، نمادگرایی و اصطلاحات تأیید شده توسط اتحادیه بین‌المللی شیمی محض و کاربردی (آیوپاک) و کمیتهٔ نام‌گذاری اتحادیه بین‌المللی بیوشیمی و زیست‌شناسی مولکولی (NC-IUBMB) استفاده می‌کند.
تمام داده‌های این پایگاه داده، غیر اختصاصی هستند یا از یک منبع غیر اختصاصی مشتق شده‌اند؛ بنابراین آزادانه در دسترس همه هستند. علاوه بر این، هر مورد داده، کاملاً قابل ردیابی است و صریحاً به منبع اصلی ارجاع داده شده و با پایگاه‌های دادهٔ دیگری مانند ChEMBL، کم‌اسپایدر، دراگ‌بنک، MetaboLights و پاب‌کم مرتبط است.
شعر برای هزاره ()، () مجموعه منتخب شعر چندزبانه و شعر مشترک است که از آثار ۱۲۵ شاعر شناخته‌شده بین‌المللی از ۶۸ کشور جهان جمع‌آوری و چاپ گردیده‌است. اشعار این کتاب به زبان‌های انگلیسی، اسپانیایی، کاتالانی، ژاپنی، نروژی، ترکی، هزارگی، ایتالیایی، یونانی، آلمانی، ایرلندی، عبری، رومانیایی، فرانسوی، ارمنی، مجارستانی و پرتغالی است. تمام اشعار غیر انگلیسی به انگلیسی ترجمه شده‌است. «شعر برای هزاره‌ها» شامل مجموعه شعر و یک شعر مشترک است که شامل مشارکت‌های ۲۳ شاعر بین‌المللی است. نامه سرگشاده ۳۵۴ شاعر مشهور از جمله جایزه نوبل، جایزه پولیتزر، برندگان جوایز ادبی قاره‌ای و ملی و همچنین روسای انجمن‌های قلم و انجمن‌های نویسندگان از ۹۷ کشور در پایان گنجانده شده‌است. این نامه خطاب به رهبران جهان در حمایت از مردمان هزاره است. سردبیر این برنامه شاعر، روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر هزاره، کامران میرهزار است.
تعدادی از ۱۲۵ شاعر که برای گلچین ادبی هزاره شعر نوشتند:
جلد این کتاب دربردارنده عکس بودا در بامیان، توسط نجیب‌الله مسافر و پرچم هزارستان توسط کامران میرهزار است.
شعر برای هزاره اخیراً در قسمت ۳۵ پادکست ویکی کست مورد بحث قرار گرفت.
شرکت توییتر یا ایکس به یک شرکت ارتباطات آمریکایی مستقر در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا می‌باشد. این شرکت خدمات میکروبلاگینگ و شبکه‌های اجتماعی توییتر و پیش از آن برنامه ویدیویی کوتاه واین و سرویس زندگی پریسکوپ را اجرا می‌کرد.
توییتر در مارس ۲۰۰۶ توسط جک دورسی، نوآ گلس، بیز استون و اوان ویلیامز ایجاد شد و در ژوئیه همان سال راه اندازی شد. تا سال ۲۰۱۲، بیش از ۱۰۰ میلیون کاربر روزانه ۳۴۰ میلیون توییت ارسال کردند و این سرویس به‌طور متوسط ۱٫۶ میلیارد پرس و جو جستجو در روز انجام می‌داد. این شرکت در نوامبر ۲۰۱۳ به بازار عرضه شد. با آغاز سال ۲۰۱۹، توییتر بیش از ۳۳۰ میلیون کاربر فعال ماهانه داشت.
در ۲۵ آوریل ۲۰۲۲، هیئت مدیره توییتر با خرید ۴۴ میلیارد دلاری توسط ایلان ماسک، مدیرعامل اسپیس‌اکس و تسلا موافقت کردند که به‌طور بالقوه آن را به یکی از بزرگ‌ترین معاملات برای تبدیل یک شرکت خصوصی تبدیل کرده‌است.در ۸ ژوئیه ۲۰۲۲، ماسک این توافق را خاتمه داد. در نتیجه، سهام توییتر سقوط را تجربه کرد و شرکت یک مؤسسه حقوقی ایالات متحده را برای اقدام قانونی علیه ماسک استخدام کرد و در تاریخ ۱۲ ژوئیه دادخواست علیه وی را در دادگاه صدراعظم دلاور آغاز کرد. ماسک قصد خود را برای بستن این توافق‌نامه اعلام کرد که توافق شده‌است در ۴ اکتبر، با ۵۴٫۲۰ دلار در هر سهم، معادل خرید ۴۴ میلیارد دلار. این توافق‌نامه در تاریخ ۲۷ اکتبر بسته شد و ماسک را به صاحب شرکت تبدیل کرد و توییتر را از بورس اوراق بهادار نیویورک حذف کرد. پس از خریده‌شدن توسط ایلان ماسک، توییتر با اکس کرپ ادغام شد. در تاریخ ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۳ نام توئیتر به ایکس تغییر پیدا کرد.
منشأ توییتر در «جلسه طوفان مغزی روزمره» که توسط اعضای هیئت مدیره شرکت پادکست Odeo برگزار می‌شود، نهفته‌است. جک دورسی، که در آن زمان دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه نیویورک بود، ایده یک فرد را با استفاده از سرویس پیامکی برای برقراری ارتباط با یک گروه کوچک معرفی کرد. کار روی این پروژه از ۲۱ مارس ۲۰۰۶ آغاز شد، هنگامی که دورسی اولین پیام توییتر را در ساعت ۱۲:۵۰ بعد از ظهر منتشر کرد. PST (): «فقط TWTTR من را تنظیم کنید». اولین نمونه اولیه توییتر، که توسط دورسی و پیمانکار فلورین وبر تهیه شده‌است، به عنوان یک سرویس داخلی برای کارمندان ODEO استفاده شد."How Twitter Was Founded". نسخه کامل در ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۶ به صورت عمومی معرفی شد. در اکتبر ۲۰۰۶، بیز استون، اوان ویلیامز، دورسی و سایر اعضای اودو شرکت آشکار را تشکیل دادند و ODEO را به همراه دارایی‌های آن از جمله Odeo.com و twitter.com— به دست آوردند. از سرمایه گذاران و سهامداران. ویلیامز گلس را شلیک کرد، که تا سال 2011 در مورد بخشی از فعالیت خود در توییتر سکوت کرد. توییتر در آوریل ۲۰۰۷ به شرکت خود رفت.
نکته مهم برای محبوبیت توییتر کنفرانس ۲۰۰۷ جنوب از جنوب غربی (SXSWI) بود. در طول این رویداد، استفاده از توییتر از ۲۰٬۰۰۰ توییت در روز به ۶۰٬۰۰۰ افزایش یافت. استیون لوی از نیوزویک اظهار داشت: "افراد توییتر هوشمندانه دو صفحه پلاسما ۶۰ اینچی را در راهروهای کنفرانس قرار دادند و به طور انحصاری پیام‌های توییتر را پخش کردند." "صدها نفر از افراد کنفرانس از طریق Twitters ثابت، برگه‌ها را روی یکدیگر نگه داشتند. پانل‌ها و سخنرانان این سرویس را ذکر کردند و وبلاگ نویسان در حضور آن را مورد حمایت قرار دادند." واکنش در کنفرانس بسیار مثبت بود. اسکات بیل، وبلاگ نویس گفت که توییتر «کاملاً حاکم» SXSWI است. محقق نرم‌افزار اجتماعی دانا بوید گفت توییتر «صاحب» کنفرانس است.
در آوریل ۲۰۱۲، توییتر اعلام کرد که با هدف کار با مارک‌های خودرو و آژانس‌های تبلیغاتی، در حال افتتاح یک دفتر در دیترویت است. توییتر همچنین دفتر خود را در دوبلین گسترش داد. در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۲، توییتر اعلام کرد که از ۲۰۰ میلیون کاربر فعال ماهانه پیشی گرفته‌است. توییتر در سپتامبر ۲۰۱۱ به ۱۰۰ میلیون کاربر فعال ماهانه رسید.
این شرکت در تاریخ ۷ نوامبر ۲۰۱۳ پیشنهاد عمومی اولیه خود را در بورس اوراق بهادار نیویورک داشت.
در سپتامبر ۲۰۱۶، سهام توییتر پس از گزارشی مبنی بر دریافت رویکردهای تصاحب، ۲۰٪ افزایش یافت. خریداران بالقوه آلفابت (شرکت مادر گوگل)، مایکروسافت،Salesforce.com, ورایزن کامیونیکیشنز و شرکت والت دیزنی. بودند. هیئت مدیره توییتر برای معامله ای باز بود، که می‌توانست تا پایان سال ۲۰۱۶ به دست بیاید. با این حال، هیچ معامله ای انجام نشده‌است، با گزارش‌هایی در ماه اکتبر اظهار داشت که همه خریداران بالقوه به دلیل نگرانی در مورد سوءاستفاده و آزار و اذیت در این سرویس، بخشی از آن را کنار گذاشته‌اند و در ژوئن سال ۲۰۱۷، توییتر برای بهبود تجربه جدید کاربر داشبورد خود را دوباره اصلاح کرد.
در آوریل ۲۰۲۱، توییتر اعلام کرد که در حال ایجاد دفتر مرکزی آفریقایی خود در غنا است.
در ژانویه ۲۰۲۲، توییتر فروش MoPub به AppLovin را نهایی کرد. این معامله برای اولین بار در اکتبر ۲۰۲۱ اعلام شد و قیمت فروش آن ۱٫۰۵ میلیارد دلار گزارش شد.
ایلان ماسک، غول تجاری، فاش کرد که در ۴ آوریل ۲۰۲۲، ۹٫۱ درصد از توییتر را به قیمت ۲٫۶۴ میلیارد دلار خریداری کرده‌است. در پاسخ، سهام توییتر تا ۲۷ درصد افزایش یافت و سهام توییتر بزرگ‌ترین افزایش روزانه را از زمان عرضه اولیه سهام توییتر در سال ۲۰۱۳ تجربه کرد. به عنوان بخشی از قراردادی که او را از خرید بیش از ۱۴٫۹ درصد از شرکت منع می‌کرد، به ماسک یک کرسی در هیئت مدیره توییتر پیشنهاد شد. اما ماسک تصمیم گرفت قبل از اینکه انتصابش در ۹ آوریل اجرایی شود، به هیئت مدیره نپیوندد.
ماسک سپس در ۱۴ آوریل پیشنهادی ناخواسته برای خرید توییتر به مبلغ ۴۳ میلیارد دلار و خصوصی کردن شرکت ارائه داد. او به اهمیت آزادی بیان برای دموکراسی در سراسر جهان اعتقاد دارد. ماسک در مصاحبه‌ای با TED علاقه چندانی به مبارزه با سانسور اینترنتی در سراسر جهان نشان نداد و گفت که «توئیتر باید با قوانین کشور مطابقت داشته باشد». در عوض، نگرانی ماسک در مورد آزادی بیان تقریباً به‌طور کامل به سیاست‌های اعتدال توییتر معطوف شده‌است. هیئت مدیره توییتر یک استراتژی «قرص سمی» را در ۱۵ آوریل معرفی کرد که به سهامداران امکان می‌دهد در صورت وقوع یک تصاحب خصمانه به عنوان ابزاری برای جلوگیری از تصاحب ماسک، سهام بیشتری خریداری کنند. در ۲۰ آوریل، ماسک ۴۶٫۵ میلیارد دلار را به عنوان یک پیشنهاد مناقصه برای خرید توییتر تضمین کرد. در ۲۵ آوریل، گزارش شد که توییتر آماده پذیرش پیشنهاد ماسک است. هیئت مدیره این پیشنهاد را در اواخر همان روز به‌طور عمومی پذیرفت.
ماسک اعلام کرده‌است که اولین برنامه او این است که به منظور افزایش شفافیت، الگوریتمی را که توییت‌ها را در فید محتوا رتبه‌بندی می‌کند منبع باز کند. او اعلام کرده‌است که قصد دارد ربات‌های اسپم را حذف کند و همه انسان‌های واقعی را احراز هویت کند.
در ۸ ژوئیه، ماسک اعلام کرد که به‌طور یکجانبه خرید پیشنهادی را فسخ می‌کند و در یک پرونده نظارتی مدعی شد که توییتر با امتناع از انجام درخواست‌های ماسک برای داده‌های اکانت هرزنامه‌ها و اخراج کارکنان رده‌بالا، چندین بخش از توافق را «نقض اساسی» کرده‌است. در پاسخ، برت تیلور، رئیس هیئت مدیره توییتر، متعهد شد که با هدف تکمیل خرید، اقدام قانونی علیه ماسک در دادگاه سلطنتی دلاور دنبال کند. در ۱۰ ژوئیه، توییتر شرکت حقوقی واکتل، لیپتون، روزن و کاتز را برای وکالت پرونده آنها، از جمله «وکلای کلیدی» ویلیام ساویت و لئو استرین، استخدام کرد. ماسک پس از انجام این کار برای آنسورث v. ماسک و سک v. ماسک دوباره از خدمات کوین امانوئل اورکوهارت و سالیوان استفاده کرد. توییتر به‌طور رسمی شکایت خود را علیه ماسک در روز ۱۲ ژوئیه آغاز کرد. در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲، سهامداران توییتر رای مثبت دادند تا تصاحب شرکت ایلان ماسک را تأیید کنند.
در ۴ اکتبر ۲۰۲۲، گزارش شد که ماسک پیشنهاد داده‌است که معامله را با قیمت پیشنهادی اولیه ۵۴٫۲۰ دلار برای هر سهم ادامه دهد. این معامله در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۲ بسته شد، زمانی که ایلان ماسک کنترل شرکت را به دست گرفت، پرداخت ۵۴٫۲۰ دلار به ازای هر سهم یا حدود ۴۴ میلیارد دلار. او متعاقباً مدیرعامل پاراگ آگراوال و مدیر مالی ند سگال را برکنار کرد.
شرکت اکس کورپ که توسط اکس هلدینگ کرپز ساخته شده و بنیان‌گذار آن هم ایلان ماسک است در ۹ مارس ۲۰۲۳ تأسیس و جایگزین شرکت توییتر شد، پس از این کار در ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۳ نام شبکه اجتماعی توییتر هم به ایکس تغییر پیدا کرد.
ایلان ماسک می‌گوید: ایکس (توییتر سابق) با هدف حفظ آزادی بیان و شتاب‌بخشی به پروژهٔ «ایکس، اپلیکیشنِ همه‌چیز» به زیرمجموعهٔ ایکس کورپ تبدیل شد. ایکس با توییتر سنتی تفاوت‌های زیادی دارد و تغییرات فقط در سطح نام‌گذاری انجام نشده‌است.
همچنین ایلان ماسک به کارمندان توییتر سهام ایکس کورپ داده‌است
توییتر یک سرویس میکروبلاگینگ و شبکه اجتماعی است که در آن کاربران پیام‌هایی به نام «توئیت» را پست می‌کنند و با آنها ارتباط برقرار می‌کنند.
رِویو سرویسی است که به نویسندگان اجازه می‌دهد خبرنامه‌های ایمیلی بسازند و اشتراک‌های رایگان یا پولی را به آنها ارائه دهند. رِویو در سال ۲۰۱۵ در هلند تأسیس شد و در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۱ توسط توییتر خریداری شد.
در ۵ اکتبر ۲۰۱۲، توییتر یک شرکت کلیپ ویدیویی به نام واین را خریداری کرد که در ژانویه ۲۰۱۳ راه اندازی شد. توییتر واین را به‌عنوان یک برنامه مستقل منتشر کرد که به کاربران اجازه می‌دهد کلیپ‌های ویدیویی حلقه‌ای شش ثانیه‌ای ایجاد و به اشتراک بگذارند. ویدیوهای واین که در توییتر به اشتراک گذاشته می‌شوند مستقیماً در فیدهای توییتر کاربران قابل مشاهده هستند. در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۶، توییتر اعلام کرد که همه آپلودها را غیرفعال می‌کند، اما مشاهده و دانلود به کار خود ادامه می‌دهد. در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۷، توییتر یک آرشیو اینترنتی از تمام ویدیوهای Vine که تا کنون منتشر شده بود راه اندازی کرد. آرشیو رسماً در آوریل ۲۰۱۹ متوقف شد.
در ۱۳ مارس ۲۰۱۵، توییتر اعلام کرد که پریسکوپ را خریداری کرده‌است، برنامه ای که امکان پخش زنده ویدیو را فراهم می‌کند. پریسکوپ در ۲۶ مارس ۲۰۱۵ راه اندازی شد. به دلیل کاهش استفاده، تنظیم مجدد محصول و هزینه‌های بالای نگهداری، سرویس در ۳۱ مارس ۲۰۲۱ متوقف شد. با این حال، ویدیوهای گذشته پریسکوپ هنوز هم از طریق توییتر قابل تماشا هستند و اکثر ویژگی‌های اصلی آن اکنون در برنامه گنجانده شده‌است.
توییتر کرش‌لیتیکس، یک ابزار گزارش خرابی برای توسعه دهندگان را در ۲۸ ژانویه ۲۰۱۳ به قیمت بیش از ۱۰۰ میلیون دلار خریداری کرد که بزرگ‌ترین خرید آن در آن زمان بود. توییتر متعهد شد که به پشتیبانی و گسترش این سرویس ادامه دهد.
در اکتبر ۲۰۱۴، توییتر فابریک را معرفی کرد، مجموعه‌ای از ابزارهای توسعه‌دهنده موبایل که بر اساس کرش‌لیتیکس ساخته شده‌اند. فابریک کرش‌لیتیکس، پاسخ‌ها (تجزیه و تحلیل اپلیکیشن موبایل)، بتا (توزیع اپلیکیشن موبایل)، Digits (هویت اپلیکیشن موبایل و خدمات احراز هویت) را گرد هم آورده‌است. MoPub و TwitterKit (ورود به سیستم با قابلیت نمایش توییتر و توییت) در یک SDK واحد و مدولار، به توسعه دهندگان این امکان را می‌دهد که ویژگی‌های مورد نیاز خود را انتخاب کرده و در عین حال سهولت نصب و سازگاری را تضمین کنند. با ساخت فابریک در بالای کرش‌لیتیکس، توییتر توانست از مزیت پذیرش گسترده و ردپای دستگاه کرش‌لیتیکس برای مقیاس سریع استفاده از MoPub و TwitterKit استفاده کند. فابریک تنها ۸ ماه پس از راه‌اندازی به توزیع فعال در ۱ میلیارد دستگاه تلفن همراه رسید.
در اوایل سال ۲۰۱۶، توییتر اعلام کرد که فابریک بر روی بیش از ۲ میلیارد دستگاه فعال نصب شده و توسط بیش از ۲۲۵۰۰۰ توسعه دهنده استفاده شده‌است. فابریک به‌عنوان محبوب‌ترین گزارش‌دهنده خرابی و همچنین راه‌حل شماره ۱ تجزیه و تحلیل تلفن همراه در میان ۲۰۰ برنامه برتر iOS شناخته می‌شود و از گوگل آنالیتیکس، Flurry و MixPanel پیشی می‌گیرد. در ژانویه ۲۰۱۷، گوگل فابریک را از توییتر خریداری کرد و بعداً آن را در پلتفرم فایربیس خود ادغام کرد.
در ۱۱ آوریل ۲۰۱۰، توییتر Atebits، توسعه دهندگان سرویس گیرنده توییتر Tweetie برای مک و آیفون را خریداری کرد.
در ۲۸ ژانویه ۲۰۱۳، توییتر کرش‌لیتیکس را خریداری کرد تا بتواند محصولات توسعه دهنده موبایل خود را بسازد. در ۲۸ اوت ۲۰۱۳، توییتر Trendrr را تصاحب کرد. به دنبال آن MoPub در ۹ سپتامبر ۲۰۱۳ خریداری شد.
در ۴ ژوئن ۲۰۱۴، توییتر اعلام کرد که نامو مدیا، یک شرکت فناوری متخصص در «تبلیغات بومی» برای دستگاه‌های تلفن همراه را خریداری می‌کند. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۴، توییتر اعلام کرد که به یک معامله نامعلوم برای خرید SnappyTV، سرویسی که به ویرایش و اشتراک‌گذاری ویدئو از پخش‌های تلویزیونی کمک می‌کند، دست یافته‌است. این شرکت به پخش‌کنندگان و دارندگان حقوق کمک می‌کرد تا محتوای ویدیویی را هم به صورت ارگانیک در شبکه‌های اجتماعی و هم از طریق برنامه Amplify توییتر به اشتراک بگذارند. در ژوئیه ۲۰۱۴، توییتر اعلام کرد که قصد دارد یک شرکت جوان به نام CardSpring را با مبلغی نامشخص خریداری کند. CardSpring به خرده فروشان این امکان را داد تا به خریداران آنلاین کوپن‌هایی ارائه دهند که می‌توانند به‌طور خودکار با کارت‌های اعتباری خود همگام سازی کنند تا هنگام خرید از فروشگاه‌های فیزیکی تخفیف دریافت کنند. در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۴، توییتر اعلام کرد که یک استارتاپ امنیتی کوچک با رمز عبور به نام Mitro را خریداری کرده‌است. در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۴، توییتر همکاری جدیدی را با IBM اعلام کرد. این مشارکت برای کمک به کسب‌وکارها برای استفاده از داده‌های توییتر برای درک مشتریان، کسب‌وکارها و سایر گرایش‌ها در نظر گرفته شده بود.
در ۱۱ فوریه ۲۰۱۵، توییتر اعلام کرد که Niche، یک شبکه تبلیغاتی برای ستارگان رسانه‌های اجتماعی را که توسط راب فیشمن و دارن لچتمن تأسیس شده بود، خریداری کرده‌است. قیمت خرید ۵۰ میلیون دلار گزارش شده‌است. توییتر اعلام کرد که TellApart، یک شرکت فناوری تبلیغات تجاری را با سهام ۵۳۲ میلیون دلاری خریداری کرده‌است. در ژوئن ۲۰۱۶، توییتر یک استارت آپ هوش مصنوعی به نام Magic Pony را به قیمت ۱۵۰ میلیون دلار خریداری کرد.
در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۱، توییتر Revue را خریداری کرد، یک سرویس خبرنامه ایمیل برای رقابت با پلتفرم‌هایی مانند Substack.
در نوامبر و دسامبر ۲۰۲۱، توییتر دو رقیب را خریداری کرد و بلافاصله آن را تعطیل کرد: threader.app، سرویسی برای تبدیل رشته‌های توییتر به صفحات وب در دسترس، و Quill، یک سرویس پیام‌رسان. به کاربران Threader.app دستور داده شد تا در عوض سرویس Twitter Blue را خریداری کنند، که در آن زمان فقط در برخی کشورها در دسترس بود.
دورسی به‌عنوان مدیر اجرایی، استارت‌آپ را از طریق دو دور تأمین مالی توسط سرمایه‌گذاران خطرپذیر که از شرکت حمایت می‌کردند، دید. در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۸، ویلیامز نقش مدیرعامل را بر عهده گرفت و دورسی رئیس هیئت مدیره شد. در ۴ اکتبر ۲۰۱۰، ویلیامز اعلام کرد که از سمت مدیرعاملی کناره‌گیری می‌کند. دیک کستالو، مدیر عامل سابق توییتر، مدیرعامل شد. در ۴ اکتبر ۲۰۱۰، ویلیامز اعلام کرد که در شرکت باقی خواهد ماند و «کاملاً بر استراتژی محصول متمرکز خواهد شد».
به گفته نیویورک تایمز، زمانی که ویلیامز نبود، «آقای دورسی و کستالو رابطه نزدیکی برقرار کردند». به گفته مجله پی‌سی مگزین، ویلیامز «دیگر درگیر اتفاقات روزمره شرکت نبود». او روی توسعه یک استارتاپ جدید متمرکز بود و به عضویت هیئت مدیره توییتر درآمد و قول داد «به هر طریقی که می‌تواند کمک کند.» دورسی در مارس ۲۰۱۱ مجدداً به توئیتر ملحق شد، به عنوان رئیس اجرایی که بر توسعه محصول تمرکز داشت. در آن زمان، او برنامه خود را با اسکویر (جایی که او مدیرعامل است) تقسیم کرد، که دفاترش در فاصله کمی از توییتر در سانفرانسیسکو قرار دارند.
در سپتامبر ۲۰۱۱، اعضای هیئت مدیره و سرمایه گذاران فرد ویلسون و بیژن ثابت از هیئت مدیره توییتر استعفا دادند. در اکتبر ۲۰۱۲، توییتر اعلام کرد که مت درلا، مدیر سابق گوگل را به عنوان مدیر توسعه آژانس تجاری جدید استخدام کرده‌است. توییتر در ژوئیه ۲۰۱۴، مدیر سابق گلدمن ساکس، آنتونی نوتو را به عنوان مدیر مالی شرکت با «حقوق سالانه ۲۵۰۰۰۰ دلار و یکبار اختیار سهام محدود از ۱٫۵ میلیون سهم به ارزش ۶۱٫۵ میلیون دلار» معرفی کرد. در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۵، توییتر اعلام کرد که دیک کستالو، مدیرعاملش در ۱ ژوئیه ۲۰۱۵ استعفا می‌دهد. گفته می‌شود که نوتو به عنوان جایگزینی بالقوه برای مدیرعامل مستعفی کستالو در نظر گرفته می‌شود. در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۵، امید کردستانی، مدیر ارشد بازرگانی سابق گوگل، رئیس اجرایی شد و جایگزین دورسی شد که مدیرعامل باقی ماند. در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۶، لزلی برلند، معاون اجرایی سابق تبلیغات جهانی، بازاریابی و مشارکت‌های دیجیتال در امریکن اکسپرس، به عنوان مدیر ارشد بازاریابی منصوب شد. در نوامبر ۲۰۱۶، آدام بین، مدیر ارشد اجرایی استعفای خود را اعلام کرد و آنتونی نوتو، مدیر مالی، نقش بین را بر عهده گرفت. یک ماه بعد، در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۶، CTO آدام مسینجر اعلام کرد که او نیز ترک می‌کند.
در فوریه ۲۰۲۰، گزارش شد که شرکت مدیریت الیوت سهامی را در توییتر به دست آورده‌است و انتظار می‌رود پل سینگر، سهامدار فعال و حامی حزب جمهوری‌خواه، به دنبال برکناری دورسی از سمت مدیرعاملی باشد. توییتر با انتصاب یک مدیر مستقل جدید و دو عضو هیئت مدیره جدید و انجام بازخرید سهام ۲ میلیارد دلاری موافقت کرد.
در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۱، جک دورسی از سمت مدیرعاملی کنار رفت. او توسط مدیر ارشد فناوری پاراگ آگراوال جایگزین شد. در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۲، ایلان ماسک قرارداد خرید شرکت را بسته و آگراوال، ند سگال، مدیر ارشد مالی، ویجایا گاد، مدیر ارشد حقوقی و شان ادجت، مشاور عمومی را اخراج کرد.
توییتر بیش از ۵۷ میلیون دلار از بودجه رشد سرمایه‌گذاری خطرپذیر جمع‌آوری کرد، اگرچه ارقام دقیق به‌صورت عمومی فاش نشده‌است. اولین دور سرمایه‌گذاری توییتر برای مبلغی نامشخص بود که شایعه شده‌است بین ۱ تا ۵ میلیون دلار آمریکا بوده‌است. دور دوم بودجه B آن در سال ۲۰۰۸ به مبلغ ۲۲ میلیون دلار آمریکا بود و سومین دور C سرمایه‌گذاری آن در سال ۲۰۰۹ به مبلغ ۳۵ میلیون دلار از طرف نهادی شرکای سرمایه‌گذاری و بنچمارک کپیتال همراه با مبلغی فاش نشده از سایر سرمایه گذاران از جمله یونین اسکوئر ونچرز، اسپارک کپیتال و شرکای سرمایه‌گذاری بینش بود. توییتر توسط یونین اسکوئر ونچرز، گاراژ دیجیتال، اسپارک کپیتال و بزوس اکسپدیشنز پشتیبانی می‌شود.
این شرکت در دسامبر ۲۰۱۰، ۲۰۰ میلیون دلار سرمایه جدید با ارزش تقریباً ۳٫۷ میلیارد دلار افزایش داد. در اوت ۲۰۱۰ توییتر یک سرمایه‌گذاری «قابل توجه» به رهبری فناوری‌های آسمان دیجیتال را اعلام کرد که با ۸۰۰ میلیون دلار، بزرگ‌ترین دور سرمایه‌گذاری در تاریخ گزارش شد. در دسامبر ۲۰۱۱، شاهزاده سعودی ولید بن طلال ۳۰۰ میلیون دلار در توییتر سرمایه‌گذاری کرد. ارزش این شرکت در آن زمان ۸٫۴ میلیارد دلار بود.
در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۳، توییتر اعلام کرد که اسنادی را قبل از عرضه برنامه‌ریزی شده در بازار سهام به کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده (SEC) ارسال کرده‌است. این دفترچه خود را در یک پرونده ۸۰۰ صفحه ای فاش کرد. توییتر قصد داشت یک میلیارد دلار به عنوان مبنایی برای اولین حضور خود در بازار سهام جذب کند. در بایگانی عرضه اولیه عمومی (IPO) آمده‌است که «بیش از ۲۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کاربر فعال ماهانه» به توییتر دسترسی دارند و «۵۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰+ توییت در روز» پست می‌شود. در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۳، اصلاحیه ای در پرونده SEC S-1 آنها، توییتر اعلام کرد که در بورس نیویورک (NYSE) عرضه خواهد شد و گمانه زنی‌ها مبنی بر معامله سهام آنها در بورس نزدک را رد می‌کند. این تصمیم به‌طور گسترده واکنشی به عرضه اولیه ناموفق فیس بوک بود. در ۶ نوامبر ۲۰۱۳، ۷۰ میلیون سهم قیمت آنها ۲۶ دلار آمریکا بود و توسط شرکت اصلی گلدمن ساکس صادر شد.
در ۷ نوامبر ۲۰۱۳، اولین روز معامله در NYSE، سهام توییتر با قیمت ۲۶٫۰۰ دلار باز شد و در ۴۴٫۹۰ دلار آمریکا بسته شد که ارزش شرکت را در حدود ۳۱ میلیارد دلار آمریکا نشان داد. در نتیجه، مدیران اجرایی و سرمایه گذاران اولیه سرمایه خود را به میزان اندکی افزایش دادند، از جمله بنیانگذاران ویلیامز و دورسی که به ترتیب مبلغی معادل ۲٫۵۶ میلیارد دلار و ۱٫۰۵ میلیارد دلار دریافت کردند، در حالی که پرداخت کستالو ۳۴۵ میلیون دلار بود. در ۵ فوریه ۲۰۱۴، توییتر اولین نتایج خود را به عنوان یک شرکت سهامی عام منتشر کرد که نشان دهنده زیان خالص ۵۱۱ میلیون دلاری در سه‌ماهه چهارم سال ۲۰۱۳ بود.
در نوامبر ۲۰۱۷، اسناد پارادایس، مجموعه‌ای از اسناد الکترونیکی محرمانه مربوط به سرمایه‌گذاری فراساحلی، فاش کرد که توییتر یکی از شرکت‌هایی است که با استفاده از شرکت‌های برون مرزی از پرداخت مالیات اجتناب کرده‌است. بعداً نیویورک تایمز گزارش داد که یوری میلنر میلیاردر روسی-آمریکایی از حمایت قوی کرملین برای سرمایه‌گذاری‌های خود در فیس بوک و توییتر برخوردار است.
سازمان مرکزی تعاون روستایی ایران یکی از سازمان‌های زیرمجموعهٔ وزارت جهاد کشاورزی است که وظیفهٔ توسعه روستایی و بخش کشاورزی از طریق تعاونی‌ها و تشکل‌ها را بر عهده دارد.
در سال ۱۳۴۲، سازمان مرکزی تعاون روستایی ایران با ماهیت شرکت سهامی و وابسته به وزارت کشاورزی تأسیس شد. این سازمان در سال‌های ۱۳۵۰–۱۳۴۶ زیرمجموعهٔ وزارت اصلاحات ارضی و تعاون روستایی و در سال‌های ۱۳۵۶–۱۳۵۰ زیرمجموعهٔ وزارت تعاون و امور روستاها بود و بعد از آن ذیل وزارت کشاورزی و عمران روستایی (وزارت جهاد کشاورزی کنونی) قرار گرفت.
اساسنامهٔ سازمان در سال ۱۳۴۸ به تصویب کمیسیون‌های دو مجلس رسید.
ارکان سازمان شامل مجمع عمومی، شوری، هیئت مدیره و بازرسان می‌باشد که وزیر جهاد کشاورزی ریاست جلسات مجمع عمومی را برعهده دارد. مدیرعامل سازمان، رئیس هیئت مدیره نیز محسوب می‌شود.
این سازمان دارای سه معاونت با نام‌های زیر می‌باشد:
وزیر مسکن و شهرسازی وزیر وزارت‌خانهٔ مسکن و شهرسازی و یکی از اعضای هیئت دولت جمهوری اسلامی ایران بود.
استانداری خراسان جنوبی یک نهاد مرتبط سازمان امور اداری کشور و نمایندهٔ دولت جمهوری اسلامی ایران در استان خراسان جنوبی است که در شهر بیرجند واقع شده‌است.
استان خراسان جنوبی دارای ۱۱ فرمانداری و ۲۹ بخشداری می‌باشد. با تصویب هیئت وزیران در زمستان ۱۳۹۱، فرمانداری طبس به فرمانداری ویژه ارتقا یافت.
درآمد عمومی استان خراسان جنوبی در سال ۱۳۹۹، ۴۸۳ میلیارد تومان و هزینه‌های استانی ۲۵۶۶ میلیارد تومان بوده‌است. همچنین در این سال استان خراسان جنوبی ۱٫۵ درصد بودجه کشور را به خود اختصاص داد.
شوراهای قبیله ای هیئت‌های حاکم بر قبایل خاصی در ایالات متحده یا جاهای دیگر (از زمان‌های قدیم) می‌باشند که به‌طور کلی بر اساس قومیت یا زبانی در مسیر خطوط منطقه ای ایجاد شدند. برخی قلمروهای مستقل سرخپوستان آمریکا در ایالات متحده به عنوان شوراهای قبیله ای سازماندهی شده‌اند. سازمان این شوراها همه یکسان و یک فرم نیستند. برای نمونه اقوام ناواهو و دیگری به نام «دینه» به‌طور رسمی توسط شورای قبیله ای ناواهو اداره می‌شد که امروزه به عنوان شورای ملت ناواهو بر این قبایل حاکمیت دارد. ملت کلاغ در ایالت مونتانا زمانی به عنوان شورای قبیلهٔ کلاغ ترتیب داده شده بود. اما در اواخر قرن بیستم، با تغییراتی در قانون اساسی خود، این قبیله به عنوان یک دولت سه شاخه ای با یک ژنرال تشریفاتی سازمان یافت.
در ایالات متحده قبایلی که توسط دولت فدرال به رسمیت شناخته شده‌اند به عنوان "ملت‌های وابسته داخلی" شناخته می‌شوند و دارای موقعیت حکومتی خاصی هستند که تا حدودی با هر یک از ایالات دیگر کشور آمریکا شباهت دارند. این اصطلاح شورای قبیله ای معمولاً اشاره به هیئت حاکمه یک قبیله دارد که از نظر جغرافیائی، زبان مادری، مذهب و فرهنگ معمولاً از سایر قبایل متمایز است. قبیله، واحد اساسی حکومت است، که معمولاً شامل یک منطقهٔ اختصاصی سرخپوستی یا رزرو واحد است. (اگرچه برخی از قبایل در بیش از یک رزرو زندگی می‌کنند، و بسیاری دیگر هیچ منطقه خاصی ندارند). قبایل مختلف ممکن است ساختارهای حکومتی سنتی و غیره را برای خود انتخاب کنند، اما اکثر قبایل حکومت‌های دموکراتیک را برگزیده اند که در آن یک شورای قبیله‌ای یا مشابه آن به‌عنوان یک نهاد قانونگذاری و یک رئیس منتخب یا منتصب، نقش اجرایی قابل مقایسه با رئیس‌جمهور یا نخست‌وزیر دارد. در چندی از مناطق رزرو، توسط دولت فدرال برای اسکان بومیان اولیه ایالات متحده، مانند محل اسکان قبیله‌های «هوپی» و «هُدینُ شُنی» (ایروکوا)، یک حکومت قبیله ای که به‌طور دموکراتیک انتخاب شد، توسط دولت فدرال به رسمیت شناخته شده و با بودجه اهدائی ایالات متحده آمریکا به موازات دولت فدرال، و در برخی موارد، مغایر با آن عمل می‌کند.
https://www.ncai.org/tribal-directory/tribal-organizations
https://www.glitc.org/
شهرداری بوشهر یک سازمان عمومی غیردولتی است که مسئولیت اداره شهر بوشهر را بر عهده دارد. بالاترین مقام اجرایی این سازمان شهردار بوشهر است که توسط شورای شهر بوشهر انتخاب می‌گردد. شهر بوشهر به ۲ منطقه تقسیم شده‌است. بر اساس درجه‌بندی منتشرشده توسط سازمان شهرداری‌ها و دهیاری‌های کشور در سال ۱۴۰۰، درجهٔ شهرداری بوشهر ۱۰ است.
پس از تصویب تأسیس اولین بلدیه قانونی در سال ۱۲۸۶ خورشیدی، بلدیه بوشهر در سال ۱۲۸۹ با عنوان «انجمن بلدیه بوشهر» شروع به کار کرد. در سال ۱۲۹۱، سید حسین سیادت به‌عنوان اولین رئیس بلدیه بوشهر برگزیده شد.
شورای اسلامی شهر بوشهر، بودجهٔ شهرداری بوشهر را برای سال ۱۴۰۱، ۹۴۰ میلیارد تومان تصویب کرد.
بر اساس آمار ارائه‌شده توسط سازمان شهرداری‌ها و دهیاری‌های کشور در نیمه دوم دهه ۱۳۹۰، ناوگان حمل‌ونقل عمومی بوشهر شامل ۴۳ اتوبوس، ۵۹۲ تاکسی و ۲۸ ون بوده‌است.
کوپا ریو (جام ریو) اولین تورنمنت بین قاره‌ای فوتبال باشگاهی با حضور تیم‌هایی از اروپا و آمریکای جنوبی بود که در دو نوبت در سال‌های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۲ در برزیل برگزار شد. هر دو نسخه توسط کنفدراسیون ورزشی برزیل، فدراسیون فوتبال برزیل و بدنه اصلی ورزش سازماندهی و تأیید شدند. این مسابقات اغلب در برزیل به عنوان یک تورنمنت رسمی در نظر گرفته می‌شود، حداقل تا آنجا که به باشگاه‌های برزیل مربوط می‌شود (از سال ۱۹۵۵، اساسنامه فیفا، مسابقات باشگاهی بین‌المللی را که منحصراً توسط اتحادیه‌های ملی فوتبال تأیید می‌شود، رسمی تلقی نمی‌کند). نام کوپا ریو، ادای احترامی به شهر ریو دو ژانیرو بود. نسخه ۱۹۵۱ این رقابت‌ها نیز توسط اتحادیه فوتبال برزیل و مطبوعات به عنوان «جام جهانی باشگاه‌ها» یا «جام قهرمانان جهان» مورد استقبال قرار گرفت. اگرچه ممکن است برخی از رقابت‌های باشگاهی قبلی (قهرمانی فوتبال جهان، جام سیر توماس لیپتون، کوپا ملت‌ها) به عنوان «مسابقه باشگاه‌های جهان» شناخته شده باشند، کوپا ریو اولین تلاش برای ایجاد جام جهانی باشگاه‌ها با دامنه بین قاره‌ای بود.
دو دوره کوپا ریو در سال‌های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۲ برگزار شد. باشگاه برزیلی پالمیراس قهرمان تورنمنت ۱۹۵۱ شد و فلومیننزه از برزیل و یکی از سازمان‌دهنده‌های دوره ۱۹۵۲، در سال ۱۹۵۲ برنده رقابت‌ها شد. در سال‌های ۱۹۵۱ و ۱۹۵۲، کوپا ریو با برگزاری جام لاتین مواجه شد، زیرا برخی از باشگاه‌های اروپایی از شرکت در جام لاتین خودداری کردند تا در جام دوم شرکت کنند. در سال ۱۹۵۲، کوپا ریو با برگزاری جام باشگاه‌های جهان کوچک ۱۹۵۲ مواجه شد، زیرا میلوناریوس و رئال مادرید از شرکت در جام باشگاه‌ها به منظور شرکت در دومی خودداری کردند. جانشین کوپا ریو ۱۹۵۱–۱۹۵۲، جام اکتوگونال ریواداویا کوریا مایر بود که در سال ۱۹۵۳ برگزار و واسکو دوگاما برنده شد. اتحادیه فوتبال اروگوئه جام باشگاه‌های بین قاره‌ای خود را بر اساس کوپا ریو راه اندازی کرد و به نام کوپا مونته ویدئو نام گرفت که در سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۴ در اروگوئه انجام شد و به ترتیب تیم‌های ناسیونال و پنیارول برنده شدند. آخرین تلاش اتحادیه فوتبال برزیل برای ایجاد جام باشگاه‌های بین قاره‌ای در سال ۱۹۵۵ رخ داد، که با قهرمانی کورینتیانس در جام چارلز میلر، در همان سال جام باشگاه‌های اروپا راه‌اندازی شد و به اولویت اصلی بین‌المللی باشگاه‌های فوتبال اروپا تبدیل شد. در سال ۱۹۶۰، لیگ بین‌المللی فوتبال در ایالات متحده به عنوان تلاش دیگری برای ایجاد یک «جام جهانی باشگاهی» در امتداد خطوط کوپا ریو افزایش یافت، اما، به عنوان یک «افتخار قهرمان جهان»، اهمیت آن تحت الشعاع جام بین قاره‌ای قرار گرفت.
این مسابقه زاییده فکر ماریو فیلهو، روزنامه‌نگار ورزشی برزیلی از روزنامه جورنال دوس اسپورتس بود که آن را به عنوان یک جام جهانی برای باشگاه‌ها (بر اساس جام جهانی فوتبال برای کشورها، که در سال ۱۹۵۰ در برزیل برگزار شد) در نظر گرفت که به‌طور دائم در برزیل برگزار می‌شود؛ که این کار، ریو دو ژانیرو را تبدیل به "پایتخت فوتبال باشگاهی جهان" می‌کند. ماریو فیلهو این ایده را در سال ۱۹۵۰ و در جریان جام جهانی فوتبال ۱۹۵۰ مطرح کرد و این ایده را به عنوان یک "نسخه باشگاهی" احتمالاً امیدوارکننده از جام جهانی فوتبال مطرح کرد، زیرا این ایده توسط ژول ریمه، اوتورینو باراسی و استنلی راس تحسین شد. اتحادیه فوتبال برزیل ایده ماریو فیلهو را تأیید کرد و مسابقات را با هدف ایجاد جام جهانی باشگاه‌ها برگزار کرد. دو مقام عالی‌رتبه فیفا به سازماندهی مسابقات کمک کردند، مدل مسابقات را شکل دادند و به متقاعد کردن باشگاه‌های اروپایی برای شرکت در آن کمک کردند: اوتورینو باراسی و استنلی روس (دومی فقط برای مسابقات سال ۱۹۵۱ شرکت کرده بود، در حالی که اولی در هر دو تورنمنت و همچنین برای تورنمنت جانشین سال ۱۹۵۳ حضور داشت. به همین دلیل باراسی اغلب در سال ۱۹۵۱ شخصاً به ریو دو ژانیرو می‌آمد) ژول ریمه، رئیس فیفا، اظهاراتی در مورد ستایش و آرزوی موفقیت برای ابتکار فدراسیون فوتبال برزیل ارائه کرد. فدراسیون فوتبال و مطبوعات برزیل، در زمان برگزاری مسابقات در سال ۱۹۵۱، آن را «جام جهانی باشگاهی» یا «جام قهرمانان جهان» نامیدند، برچسبی که بعداً به جام بین قاره‌ای (۱۹۶۰–۲۰۰۴) و جام باشگاه‌های جهان فیفا اطلاق شد.
ایده این بود که قهرمانان فعلی لیگ‌های ملی فوتبال جهان دور هم جمع شوند تا قهرمان باشگاه‌های جهان را بر اساس مدل «جام قهرمانان» مسابقاتی مانند جام لاتین و جام قهرمانان آمریکای جنوبی مشخص شود. مدلی که در سال ۱۹۵۵ برای ایجاد لیگ قهرمانان اروپا مورد استفاده قرار گرفت. در ابتدا، با توجه به تعداد شرکت کنندگان در نظر گرفته شده در جام جهانی، یک جام ۱۶ باشگاهی در نظر گرفته شد. با این حال، این پیشنهاد به زودی به یک جام ۸ باشگاهی کوتاه شد. در سال ۱۹۵۱، نه رده‌بندی فیفا وجود داشت و نه هیچ «تورنمنت صلاحیت‌داری» برای باشگاه‌ها برای راهیابی به رقابت‌های باشگاهی بین قاره‌ای (از سال ۱۹۶۰ به بعد، جام‌های لیگ قهرمانان اروپا و لیبرتادورس به عنوان «تورنمنت‌های مقدماتی» برای جام بین قاره‌ای عمل می‌کردند). در سال ۱۹۵۱، سازمان دهندگان کوپا ریو (فدراسیون فوتبال برزیل، اوتورینو باراسی، استنلی روس، ماریو فیلهو) مجبور شدند به دیدگاه خود در مورد تاریخ فوتبال (عمدتا تاریخ جام جهانی فوتبال) تکیه کنند تا بتوانند قوی‌ترین لیگ‌های ملی فوتبال را انتخاب کنند که باشگاه‌های قهرمان آن به کوپا ریو دعوت خواهند شد. به گزارش روزنامه‌های برزیلی او استادیو ده سائو پائولو و جورنال دو برزیل و روزنامه اسپانیایی ال موندو دپورتیوو، برنامه اولیه ۸ باشگاهی اتحادیه فوتبال برزیل (سازمان‌دهنده کوپا ریو) سازماندهی رقابت با باشگاه‌های قهرمان فعلی لیگ‌های ایالتی ریو دو ژانیرو و سائوپائولو (اولین جام ملی برزیل با نام تاچا برزیل تا سال ۱۹۵۹ تأسیس نشد و لیگ‌های ایالتی ریو دو ژانیرو و سائوپائولو قوی‌ترین لیگ‌های ایالتی برزیل بودند - و هنوز هم هستند) بود. به عنوان قهرمان باشگاهی از اروگوئه، ایتالیا، اسپانیا، انگلیس (شرکت کنندگان در جام جهانی فوتبال ۱۹۵۰، که در برزیل برگزار شد، بدون ذکر وضعیت اروگوئه و ایتالیا به عنوان قهرمانان سابق جام جهانی فوتبال و انگلیس به عنوان بنیانگذاران این ورزش)، پرتغال (قهرمانان پرتغال به منظور جلب رضایت جامعه عظیم پرتغالی ساکن در ریو دو ژانیرو و سائوپائولو دعوت شدند) و اسکاتلند (براساس موفقیت اسکاتلند در مسابقات قهرمانی خانگی بریتانیا).
باید در نظر داشت که در سال ۱۹۵۱، برخی از کشورها (مانند هلند، بلژیک، دانمارک، کلمبیا، شیلی، مکزیک و غیره) هنوز به عنوان کشورهای قدرتمند فوتبال در نظر گرفته نمی‌شدند (با توجه به تاریخچه جام جهانی ۱۹۳۰–۱۹۵۰). و آلمان و کشورهای پرده آهنین (اتحاد جماهیر شوروی، مجارستان، لهستان، چکسلواکی، بلغارستان و رومانی) به دلیل تنش‌های اوایل جنگ سرد، از فوتبال بین‌المللی حذف شدند. اگرچه آرژانتین قبلاً کشوری بسیار مرتبط در فوتبال بود، فدراسیون فوتبال برزیل از تیم‌های آرژانتینی برای شرکت در کوپا ریو دعوت نکرد، زیرا آرژانتینی‌ها ترجیح دادند در جام جهانی فوتبال ۱۹۵۰ که در برزیل برگزار شد شرکت نکنند (انجمن‌های فوتبال برزیل و آرژانتین روابط خود را قطع کردند. پس از نزاع در سال ۱۹۴۶ در مسابقه‌ای بین دو تیم ملی که منجر به غیبت آرژانتین در جام جهانی ۱۹۵۰ و از این رو در کوپا ریو ۱۹۵۱ شد.
برخی از کشورهای دیگر به‌طور مختصر توسط اتحادیه فوتبال برزیل به عنوان احتمالات برای کوپا ریو در نظر گرفته شدند (به عنوان مثال سوئد، مقام سوم در جام جهانی فوتبال ۱۹۵۰ که قهرمان آن، مالمو دعوت نشد، زیرا این باشگاه در بازدید قبلی تماشاگران فوتبال برزیل را خشنود نکرده بود) اما برنامه نهایی فدراسیون فوتبال برزیل برای سازماندهی کوپا ریو شامل یک جام ۸ تیمی با قهرمانان حاکم (فصل ۱۹۵۰ آمریکای جنوبی و فصل ۱۹۵۰/۱۹۵۱ اروپا) ریو دو ژانیرو، سائوپائولو، پرتغال، اسپانیا، انگلیس، اسکاتلند، ایتالیا و اروگوئه ختم شد. با این حال، هیچ باشگاه انگلیسی یا اسپانیایی شرکت در کوپا ریو را نپذیرفت: تاتنهام، نیوکاسل یونایتد، هیبرنین، بارسلونا و اتلتیکو مادرید همگی به کوپا ریو ۱۹۵۱ دعوت شدند و از شرکت در آن خودداری کردند (در مورد تیم مادریدی، آنها ظاهراً به دلیل نزدیکی تاریخ‌های آن به جام لاتین، شرکت در کوپا ریو را رد کردند).
بنابراین، اتحادیه فوتبال برزیل از تیم‌های دیگر کشورها برای شرکت در کوپا ریو دعوت کرد: نیس از فرانسه، آستریا وین از اتریش (در آن زمان، موفق‌ترین فدراسیون در جام میتروپا بود)، و ستاره سرخ بلگراد از یوگسلاوی (رتبه بعدی در جام جهانی ۱۹۵۰). با این حال، نماینده اتریش، قهرمان ملی قبلی (فصل ۱۹۴۹–۵۰) بود، درحالی که باشگاه دیگری، راپید وین، قهرمان اتریش (فصل ۱۹۵۰–۵۱) بود. راپید وین توسط اتحادیه فوتبال برزیل به کوپا ریو دعوت نشد زیرا این باشگاه در تور قبلی خود به این کشور تماشاگران برزیلی را ناراضی کرده بود. در مورد نماینده ایتالیا، اتحادیه فوتبال برزیل از آث میلان (قهرمان ۱۹۵۰–۵۱) ایتالیا دعوت کرد که از شرکت در مسابقات امتناع کرد (ظاهراً به دلیل نزدیکی تاریخ بین کوپا ریو و جام لاتین) و در نتیجه برگزارکنندگان مسابقات قبلی را دعوت کردند. قهرمان ایتالیا، یوونتوس در کوپا ریو شرکت کرد. همچنین در سال ۱۹۵۱، برای اولین دوره مسابقات، باشگاه مکزیکی اطلس درخواست شرکت کرد و رد شد، در حالی که فدراسیون فوتبال هند درخواست شرکت یک باشگاه نماینده را داد و همچنین رد شد؛ بنابراین، لیست نهایی شرکت کنندگان در کوپا ریو ۱۹۵۱ به این شرح شد: واسکو دوگاما (قهرمان ایالتی ریو دو ژانیرو ۱۹۵۰)، پالمیراس (قهرمان ایالت سائوپائولو ۱۹۵۰)، اسپورتینگ (قهرمان پرتغال ۱۹۵۰–۵۱)، آستریا وین (قهرمان اتریش ۱۹۴۹–۵۰)، ناسیونال (قهرمان اروگوئه ۱۹۵۰)، ستاره سرخ بلگراد (قهرمان یوگسلاوی ۱۹۵۱)، یوونتوس (قهرمان ایتالیا ۱۹۴۹–۵۰) و نیس (قهرمان فرانسه ۱۹۵۰–۵۱). نمایندگان ریو دو ژانیرو، سائوپائولو، پرتغال، اروگوئه، یوگسلاوی و فرانسه قهرمانان لیگ‌های خود نیز بودند. پالمیراس قهرمان کوپا ریو ۱۹۵۱ شد.