moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
طبق گزارشی که از بیمارستان کسرای تهران به دست منابع آگاه رسیده‌است، مهسا به محض رسیدن به بیمارستان از لحاظ پزشکی مرده بود. او بر اثر ضربه شدیدی که به سرش خورده بود دچار مرگ مغزی شده بود. مژگان افتخاری، مادر مهسا، اندکی پیش از درگذشت مهسا گفت: «او پیش از بازداشت کاملاً سالم بوده‌است.»
بامداد ۲۶ شهریور پیکر امینی به سقز انتقال داده شد و با حضور گسترده مردم و همچنین نیروهای امنیتی، او را در گورستان آیچی به خاک سپردند. در حالی که نیروهای امنیتی قصد داشتند او را شبانه و بدون حضور مردم خاکسپاری کنند که با ممانعت خانواده او مواجه شدند. همچنین در روز خاکسپاری نیروی انتظامی راه‌های منتهی به شهر سقز را مسدود کردند تا جلوی حضور بیشتر مردم را بگیرند. معترضان در مراسم خاکسپاری وی شعارهایی نظیر «قتل به خاطر روسری؟ تا کی چنین خاک به سر باشیم؟» و «مرگ بر دیکتاتور» سر دادند. پدربزرگ مهسا امینی در مراسم خاکسپاری او شعری از شیرکو بیکس با عنوان «"تهران برای هیچ‌کس نمی‌خندد»" قرائت کرد.
چند تن از افرادی که خود از بازداشت‌شدگان بودند و در همان ون گشت ارشاد همراه مهسا امینی حضور داشتند طی مصاحبه‌هایی، خشونت فیزیکی و ضرب و شتم شدید نیروهای پلیس علیه مهسا امینی که باعث شکستگی جمجمه او شد را تأیید کردند، همچنین آنها اعلام کردند که مهسا را دیر به بیمارستان رساندند.
دو روز پس از ادعای سکته مغزی و حمله قلبی مهسا امینی در ساختمان پلیس امنیت اخلاقی خیابان وزراء تهران، فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی در اطلاعیه‌ای بدرفتاری با او را «اخبار و ادعاهای رسانه‌های معاند دربارهٔ این حادثه» خواند و آن را رد کرد. واکنشی که کاربران شبکه‌های اجتماعی آن را «سناریوی تکراری» خواندند.
در اطلاعیه پلیس پایتخت دربارهٔ مهسا امینی، بدون ذکر نام او، آمده‌است: «خانمی برای «توجیه و آموزش» به یکی از بخش‌های پلیس تهران بزرگ هدایت شده بود که «ناگهان» در جمع سایر افراد هدایت شده، «به‌طور ناگهانی» دچار عارضه قلبی شد.»
چندین پزشک با بررسی عکس‌ها و ویدئوهای منتشر شده از مهسا امینی در شبکه‌های اجتماعی اعلام کردند که با توجه به جراحات مشهود در صورت و خونریزی از گوش او، عامل بستری شدن به هیچ وجه نمی‌توانسته مشکل قلبی باشد بلکه برخورد جسمی سخت باعث این شکل از آسیب‌دیدگی شده‌است. همچنین در بررسی که شماری از پزشکان مستقل با مشاهده سی‌تی اسکن مغزی او و بررسی وجود خون در ریه او انجام دادند، ثابت شده‌است که ضرباتی شدید به سر او وارد شده‌است که این بررسی، ادعای حکومت ایران را به‌طور کامل رد می‌کند.
پدر مهسا نیز با اشاره با آثار ضرب و جرح در جاهای مختلف بدن او در رد ادعای پلیس گفت: «دخترم هیچ‌گونه مشکلی نداشت و او را از بین بردند. من به همه می‌گویم که درخواست رسیدگی دارم.» دیگر بستگان او نیز با اشاره به این ادعا، این‌گفته‌ها را تکذیب کردند و پلیس ایران را قاتل مهسا خواندند، دایی او ادعای بیماری قلبی او را دروغ محض خواند و گفت او کاملاً سالم بوده‌است. مادر او نیز در رابطه با به قتل رسیدن مهسا توسط پلیس گفت: «فرشته من را کشتند.»
به گفته پدر مهسا امینی، نیروی انتظامی ابتدا به همسایه‌ها گفته بود که بگویید مهسا مقابل بیمارستان کسری خودکشی کرده‌است. در مقابل درخواست فیلم بازداشت و حضور مهسا امینی در ون، نیروی انتظامی برخلاف تمامی شواهد موجود اعلام می‌کند که آن زمان دوربین‌ها شارژ نداشته‌اند و چیزی ضبط نشده‌است. به گفته او چندین زن دیگر که در ون بوده‌اند اعلام کردند که مهسا امینی مورد ضرب و شتم مأموران قرار گرفته‌است. او می‌گوید که «یک فیلمی در وزرا به من نشان دادند که در آن وقتی مهسا از هوش می‌رود، مأمور زن گشت ارشاد او را روی زمین می‌کشد و کشان کشان دخترم را به اتاق می‌برد یعنی حتی به خودشان زحمت ندادند که دختر من را بلند کنند بلکه او را روی زمین می‌کشیدند! من خودم با چشمانم دیدم که خون بسیار زیادی از چشم، گوش و گردن آمده بود؛ سمت چپ بدن مهسا سیاه و کبود شده بود!» همچنین معاون پزشکی قانونی در رابطه با گزارش پزشک قانونی به پدر مهسا امینی گفته‌است که «من هر چه دلم بخواهد، هر چه به صلاح مملکت باشد را می‌نویسم به تو هم هیچ ربطی ندارد!».
پزشکی قانونی جمهوری اسلامی ایران، ۲۱ روز پس از مرگ مهسا امینی اعلام کرد که علت مرگ «اصابت ضربه به سر و اعضا و عناصر حیاتی بدن نبوده‌است.» پزشکی قانونی ایران گفت با توجه به «بیماری زمینه‌ای» مهسا امینی «توانایی لازم جهت جبران و تطابق با وضعیت ایجاد شده را نداشته، لذا در شرایط مذکور دچار اختلال ریتم قلب و کاهش فشار خون و متعاقب آن کاهش سطح هوشیاری شده که به دلیل انجام عملیات احیای قلبی ـ تنفسی غیرموثر در دقایق حساس اولیه، دچار هیپوکسی شدید و در نتیجه آسیب مغزی شده‌است.» بر اساس این گزارش «علیرغم برگشت عملکرد قلبی متعاقب عملیات احیای پرسنل اورژانس، حمایت تنفسی انجام شده کارساز نبوده» و با وجود انتقال به بیمارستان مهسا امینی «به علت نارسانی چند ارگانی (M.O.F) ناشی از هیپوکسی مغزی در تاریخ ۱۴۰۱/۶/۲۵ فوت می‌نماید.» پیش از انتشار این گزارش، پزشکی قانونی برای اعلام نظر نهایی، روی یک جراحی خال در سابقه پزشکی امینی دست گذاشته بود که پس از انتشار گزارش نهایی «جراحی خال» به «جراحی تومور مغزی» تبدیل شد.
امجد امینی پدر مهسا صحت ادعاهای پزشکی قانونی را به کلی رد کرد. او دربارهٔ سوابق بیماری دخترش گفت: «دروغ است! به خدا قسم [مهسا] هیچ نوع مریضی نداشته و حتی درمانگاه هم نرفته، مگر برای سرماخوردگی ساده. او ورزشکار بود.» وی در عین حال گزارش خبرگزاری فارس مبنی بر «بیهوشی» چندباره دخترش در محل کارش را نیز رد کرده و گفت که مهسا «فقط دو ماه بود که در یک مغازه این پاساژ شاغل شده بود و چندین مورد بیهوشی در این مدت کوتاه عملاً امکان‌پذیر نبوده‌است.» آقای امینی خواستار ارائه «شاهد» برای اثبات این ادعا شد.
محمدصالح نیکبخت وکیل خانوادهٔ امینی هم اعلام کرد که به علت «عدم مشورت» با پزشکان معتمد این گزارش را نمی‌پذیرد و بعد از اینکه اصل پرونده و نه بدل آن را بخوانند، می‌توانند با نظر کمیسیون پزشکی مورد اعتماد خانواده آنچه موجب مرگ شده را اعلام کنند. او در ۱۰ مهر ۱۴۰۱ در مصاحبه‌ای با روزنامه «اعتماد» گفته بود: «بر اساس اعلام پزشکان متخصص و کارشناسان مستقل، مرگ مهسا هیچ ارتباطی با بیماری قبلی ایشان که برداشتن یک خال یا غده کوچک در بالای چشم ایشان بوده، ندارد. ضمن این‌که مهسا در گذشته هیچ سابقه بیماری قلبی و عروقی و کلیوی نداشته‌است. نمی‌توان مرگ آنی او را (یک ساعت پس از دستگیری) به بیماری‌های قبلی و زمینه‌ای ارتباط داد. خانواده او می‌خواهند بدانند، خونی که از پایین جمجمه پشت گردن و گوش او تراویده‌است، ناشی از چه نوع بیماری یا تروما (یعنی ضربه خارجی) است». وی افزود مهسا به بیماری تیروئید هم مبتلا بود که با توجه به وضعیت آب و هوایی غرب ایران در آن منطقه رایج است اما این بیماری هم هیچ تأثیری در حادثه‌ای که برای او به وجود آمده نداشته‌است.
پوشش خبری به کما رفتن مهسا امینی از سطح شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های خارج از ایران، وارد رسانه‌ها و خبرگزاری‌های داخلی و رسمی شد. مقام‌های حکومتی در ایران تلاش کردند فضای خبری جان باختن او را در اختیار بگیرند و نظام قضایی، اجرایی، قانونگذاری و امنیتی ایران را در قبال این حادثه پاسخگو و حساس نشان دهند. منتها حکومت و رسانه‌های حکومتی قدرت کنترل ابعاد و پتانسیل این رویداد را نداشته و نتوانستند افکار عمومی را قانع و سیل خشم و اعتراض‌های عمومی را مهار کنند.
صالح نیکبخت، وکیل مدافع خانواده مهسا امینی، در ۶ مهر اعلام کرد والدین مهسا از عاملان دستگیری او شکایت کردند. صالح نیکبخت همراه با علی رضایی وکالت اولیای دم پرونده مهسا امینی را برعهده دارند.
مراسم چهلم مهسا امینی که با فراخوان گروه‌های مختلف در ایران همراه شد با وجود تلاش نیروهای امنیتی حکومت ایران برای جلوگیری از برگزاری مراسم، چهارشنبه ۴ آبان ۱۴۰۱ برگزار شد. خانواده امینی توسط دستگاه‌های امنیتی جمهوری اسلامی تهدید شدند. پدر، مادر و برادر مهسا تحت‌الحفظ مأموران امنیتی در خانه خود در حبس بودند و به آن‌ها اجازه خروج از خانه و رفتن به مزار مهسا داده نشد. اینترنت شهر سقز قطع و درگیری‌هایی در سقز انجام شد.
دستگیری و ضرب‌وشتم مهسا امینی توسط گشت ارشاد و به کما رفتن او، خشم عمومی مردم را در جامعه و شبکه‌های اجتماعی در پی داشت. مرگ او باعث واکنش‌های گسترده‌ای در سطح داخلی و بین‌المللی شد. بسیاری از سیاستمداران، هنرمندان، شخصیت‌ها، احزاب و نهادهای ایرانی و جهانی به آن واکنش نشان دادند و بسیاری از هنرمندان و ورزشکاران ارتباط خود را با صدا و سیما و تیم‌های ورزشی جمهوری اسلامی قطع کردند. هشتگ #مهسا_امینی در توییتر رکورد تاریخ هشتگ‌ها در این سایت را شکست و تا ۹ مهر بیش از ۲۰۰ میلیون بار از آن استفاده شد. می‌شود.
استفاده از #مهسا_امینی در اعتراض به کشته‌شدن او رکورد استفاده از یک هشتگ در توییتر را شکست. تا ۱۳ مهر ۱۴۰۱ این هشتگ بیش از ۲۷۵ میلیون بار استفاده شد.
شماری از زنان ایرانی در اعتراض به جان‌باختن مهسا امینی در حرکتی نمادین، با ابراز خشم و سوگ، موهای خود را قیچی کردند. آیین گیسوبران از رسوم دیرینه ایرانیان باستان است.
کارزار آتش‌زدن روسری به عنوان نماد حجاب به نشانه مخالفت با حجاب اجباری در اعتراضات پس از کشته‌شدن مهسا امینی رخ داد. این حرکت نمادین با واکنش‌ها بسیاری مواجه شده‌است. شمار بسیاری از زنان در اعتراضات روسری از سر برداشتند و برخی روسری خود را آتش زدند.‏
با اعلام خبر قتل امینی، اولین تجمع‌ها اطراف بیمارستان کسری که او در آن درگذشت، شکل گرفت. مردم در روز جان باختن او خشم‌گینانه شعارهایی نظیر «مرگ بر دیکتاتور»، «گشت ارشاد گشت کشتار»، «می‌کشم می‌کشم، کسی که خواهرم کشت»، «قسم به خون مهسا، ایران می‌گردد آزاد»، «خامنه‌ای قاتله، حکومتش باطله» و «از کردستان تا تهران ستم علیه زنان» سردادند. می‌دادند و اعتراض کردند، این اعتراضات با سرکوب توسط نیروهای نظامی مواجه شد و عده‌ای نیز بازداشت شدند.
مهسا امینی در بامداد ۲۶ شهریور در آرامستان آیچی سقز دفن شد. حکومت سعی داشت او را شبانه و بدون حضور مردم دفن کند که با ممانعت پدر او مواجه شد. شمار زیادی از افراد در گورستان حضور یافتند، در مراسم او زنان حجاب از سر خود برداشتند. با دفن مهسا، اعتراضات گسترش یافت. عده زیادی از زنان به خیابان آمدند مردم شعار «زن، زندگی، آزادی» سر دادند و به تصویر سید علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، سنگ پرتاب کردند که نشان دهنده این است خامنه‌ای و حکومتش را مسئول قتل او می‌دانستند. اعتراضات به سنندج و شهرهای دیگر استان کردستان کشیده شد. نیروهای امنیتی در مرکز کردستان آرایش نظامی گرفته بودند. صبح آن روز هم در تهران، مشهد و چند شهر دیگر دانشجویان تجمع کرده و علیه حکومت جمهوری اسلامی شعار داده بودند. احزاب کُرد در این اعتراضات چند روز اعتصاب عمومی اعلام کردند.
در ۲۶ شهریور ۱۴۰۱ به‌دنبال کشته‌شدن امینی، اعتراضاتی آغاز شده. این اعتراضات از تهران به استان کردستان و در روزهای بعد به تمام استان‌های ایران گسترش یافت و تا به امروز ادامه دارد. در حین این اعتراضات، اینترنت و شبکه‌های اجتماعی به‌طور گسترده‌ای از دسترس خارج یا فیلتر شدند. بسیاری از فعالان سیاسی، روزنامه‌نگاران و دانشجویان بازداشت شده و بیش از هفتاد نفر به شلیک مستقیم کشته‌شده‌اند. با ادامه تظاهرات حکومت سعی بر این داشت که از اعتراضات بکاهد و تأکید بر این داشت که ضربه‌ای به سر مهسا امینی نخورده‌است، همچنین سید ابراهیم رئیسی با خانواده امینی تماس گرفت و تسلیت گفت. اما این تلاش‌ها نتیجه‌ای نداشت و نتوانست افکار عمومی را منحرف کند. شعارها در این تظاهرات تنها مربوط به حجاب نبود و خامنه‌ای و حکومتش را نشانه می‌گرفت. در بلوار کشاورز تهران، زنان و مردان معترض شعار «عدالت، آزادی، حجاب اختیاری» سر دادند. در این تظاهرات گاز اشک‌آور شلیک و با ماشین آب‌پاش به معترضان حمله شد. بسیاری از زنان بدون حجاب حضور یافتند و زنان روسری‌هایشان را آتش زدند.
در ادامه تظاهرات به بسیاری از شهرهای ایران گسترش یافت و شکلی سراسری به خود گرفت در تهران مردم شعار «ننگ ما ننگ ما رهبر الدنگ ما» سر دادند. در تبریز مردم از کردها حمایت کردند و شعار می‌دادند «از کردستان تا تبریز، صبر ما شده لبریز». آمار کشته‌شدگان توسط حکومت گسترش می‌یافت و در شهرهایی مانند همدان نیروهای امنیتی به‌طور مستقیم به معترضان شلیک می‌کردند. سرعت اینترنت در ایران به‌شدت کاهش یافته و در بسیاری از نقاط قطع شده بود. دسترسی شهروندان ایران به اینستاگرام هم محدود شد. صبح چهارشنبه خامنه‌ای سخنرانی کرد اما هیچ اشاره‌ای به اعتراض‌ها و مرگ مهسا امینی نکرد. ساعاتی بعد ابراهیم رئیسی، در سازمان ملل متحد سخنرانی کرد اما او هم از مهسا امینی نام نبرد فقط به یک اتفاق در ایران اشاره کرد که آن را بزرگنمایی می‌کنند.
همچنین خامنه‌ای به سپاه دستور رسمی سرکوب اعتراضات را صادر کرد و به فرماندهان سپاه گفت که «به این معترضان رحم نباید کرد» او همچنین حکم اقدام زنان به آتش زدن روسری‌های خود را محاربه اعلام کرد و گفت: «معنی ندارد زنان حجاب خود را در خیابان آتش بزنند. این یعنی محاربه با اسلام.»
در هفته‌های بعد، اعتراض‌های سراسری در ایران با حمایت‌های گسترده ایرانیان خارج از کشور ادامه یافت و در اقدامی کم‌سابقه جمع کثیری از هنرمندان، روشنفکران کنشگران سیاسی و اجتماعی و سیاستمداران ایرانی و بین‌المللی از آن‌ها پشتیبانی کردند. روز جمعه هشتم مهر ماه و بعد از نماز جمعه زاهدان، شماری از شهروندان این شهر در اعتراض به «قتل حکومتی» مهسا امینی و همچنین تجاوز فرمانده انتظامی چابهار به یک دختر ۱۵ ساله، تجمع اعتراضی برگزار کردند اما نیروهای امنیتی به سوی معترضان تیراندازی کردند. که به «جمعه خونین» و «جمعه سیاه زاهدان» شهرت یافت. خبرگزاریهایی که اخبار این منطقه را پوشش می‌دهد از کشته شدن ۹۱ نفر خبر دادند که در میان کشته‌شدگان نام هفت کودک و نوجوان به چشم می‌خورد. در ادامه، این اعتراضات به دانشگاه‌ها و سپس مدارس درسراسر کشور رسید و «جنبش دانش‌آموزی» بخشی از اعتراض‌های سراسری ایران شد. در پی سرکوب این اعتراضات صدها تن دستگیر و دها نفر کشته شدند که بیشتر آن‌ها نوجوان بودند اما ناآرامی‌ها خاموش نشد. انتشار نام و تصاویر برخی از آن‌ها مانند حدیث نجفی، نیکا شاکرمی و سارینا اسماعیل‌زاده بیش از همه در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی منتشر شد که کمتر از ۱۸ سال داشتند و بعد جدیدی به این اعتراض‌ها بخشید.
پارلمان اروپا، ۲۷ مهر ۱۴۰۲، جایزه حقوق بشری اتحادیه اروپا، "ساخاروف"، را به مهسا امینی و جنبش زن، زندگی، آزادی در ایران اهدا کرد. پیشنهاد اعطای جایزه از طرف دیوید لِگا، عضو سوئدی پارلمان اروپا از گروه حزب مردم اروپا، ارائه شده بود. جایزه آزادی تفکر و عقیده ساخاروف عالی‌ترین جایزه‌ای است که اتحادیه اروپا سالانه به فعالان حقوق بشر یا مجموعه‌ای از فعالیت‌های حقوق بشری اهدا می‌کند. مراسم اهدای این جایزه ۲۲ آذرماه ۱۴۰۲ در شهر استراسبورگ فرانسه برگزار خواهد شد.
امجد امینی، پدر مهسا، در واکنش گفت «نام ژینا به نماد آزادی‌خواهی و برابری‌طلبی در جهان تبدیل شده است.» کمی قبل هم مژگان افتخاری، مادر مهسا، گفت «ژینا گیان دختر شیرینم، از خواب برخیز تا ببینی امروز نامت در سراسر جهان طنین‌انداز شده است. چشمانت را باز کن تا ببینی امروز خانواده‌ای به بزرگی همه مردم دنیا داری.» روبرتا متسولا، رئیس پارلمان اروپا، نیز بعد از اعلام خبر اعطای جایزه به امینی گفت که «قتل بی‌رحمانه ژینا مهسا امینی ۲۲ ساله یک نقطه عطف بود و به یک جنبش تاریخ‌ساز تحت هدایت زنان منجر شد.»
پوسته تردک گراهام () سبکی از پوسته پای یا خمیر بریزه است که از تردک‌های خرد شدهتردک گراهام تهیه می‌شود. کراکر گراهام یک تردک شیرین آمریکایی است که از آرد سفیدنشده، گندم کامل آرد گراهام تهیه می‌شود.
پای خامه‌ای () نوعی پای پر شده با کاستارد یا پودینگ است که از شیر، خامه، شکر، آرد گندم و تخم‌مرغ درست می‌شود.
پای کاستارد () هر نوع مخلوط کاستارد نپخته است که به پوستهٔ پای نپخته یا نیمه پخته اضافه شده و با هم پخته می‌شود.
پای استیک () یک پای گوشت سنتی است که در بریتانیا سرو می‌شود. از خورش استیک و گوشت گاو یا سس گریوی که در پوسته شیرینی محصور شده‌است درست می‌شود. در برخی انواع سبزیجات مخلوط در پر کردن پای گنجانده می‌شود.
پای ریواس () یک پای پر شده با ریواس (رابارب) است. محبوب در بریتانیا، جایی که ریواس از قرن ۱۶۰۰ کشت شده‌است، و ساقه‌های برگ از سال ۱۷۰۰ خورده می‌شود. علاوه بر ریواس خرد شده، تقریباً همیشه حاوی مقدار زیادی شکر است تا ترشی شدید گیاه را متعادل کند. پای ریواس توت‌فرنگی نوعی پای تارت و شیرین است که با پر کردن توت‌فرنگی و ریواس درست می‌شود. گاهی از تاپیوکا نیز استفاده می‌شود.
پای گردوی آمریکایی () یک پای از آجیل گردو آمریکایی است که از تخم‌مرغ، کره (لبنیات) و شکر (معمولا شربت ذرت) پر شده‌است.
در یک سیستم اقتصادی سرمایه‌داری،کالا شدن یا کالایی شدن عبارت است از تبدیل چیزهایی مانند اجناس، خدمات، ایده‌ها، طبیعت، اطلاعات شخصی، افراد یا حیوانات به کالاها و مبادلات تجاری. به گفته آرجون آپادورای، یک کالا در ابتدایی‌ترین حالت خود، «هر چیزی است که برای مبادله در نظر گرفته شده‌است» یا هر شیءای که دارای ارزش اقتصادی است.For the quote, Arjun Appadurai, "Definitions: Commodity and Commodification," in Martha Ertman, Joan C. Williams (eds.
کالایی سازی اغلب به این دلیل مورد انتقاد قرار می‌گیرد که برخی چیزها نباید به عنوان کالا در نظر گرفته شوند و با آنها برخورد شود - برای مثال، آب، آموزش، داده‌ها، اطلاعات، دانش، زندگی انسان‌ها حیوانات.
مفاهیمی که تجاری‌سازی شده‌اند شامل موارد گسترده‌ای مانند میهن‌پرستی، ورزش، صمیمیت، زبان، طبیعت یا بدن است.
کالایی شدن انسان‌ها در زمینه‌های مختلف، از برده داری تا رحم اجاره‌ای مورد بحث قرار گرفته‌است. "کالای انسانی" اصطلاحی است که در تجارت اعضای بدن انسان، رحم اجاره ای (که به عنوان کالایی شدن رحم نیز شناخته می‌شود) و قاچاق انسان استفاده می‌شود. تجارت برده نیز به عنوان شکلی از کالایی کردن انسان است شناخته می‌شود. حتی کارکردن نیز به عقیده برخی، نوعی کالایی شدن انسان است. برای مثال به گفته گوستا اسپینگ-آندرسن، افراد هنگام ارائه کار در بازار، کالایی می‌شوند یا «به اشیاء تبدیل می‌شوند»، اشیائی که کارشان را به یک کارفرما می‌فروشند.
حتی کالاهای عمومی مانند هوا و آب نیز می‌توانند کالایی شوند.
تعریف مارکس از "کالا" با معنای آن در تجارت متمایز است. کالا در سراسرِ آثار کارل مارکس نقش کلیدی‌ای ایفا می‌کند. به عقیده مارکس، کالا جزئی اصلی در نظام سرمایه‌داری و همچنین نقطه شروعی برای تحلیل یک نظام سیاسی-اقتصادی است. مارکس به‌طور گسترده از تأثیر اجتماعی کالایی شدن تحت عناوین فتیشیسم و بیگانگی انتقاد کرد.
هر شیء قبل از کالا شدن، دارای «ارزش استفاده برای فردی خاص» است.Hearn, A. (2017). هرچند پس از تبدیل شدن به کالا، همان شیء ارزش متفاوتی دارد: مقداری که می‌توان آن را با کالای دیگری مبادله کرد. به عقیده مارکس، این ارزش جدید، صرفاً از زمان صرف شده برای تولید کالا ناشی می‌شود و تمامی ملاحظات دیگر نادیده گرفته می‌شوند. از جمله اخلاقیات، تأثیرات زیست‌محیطی و جذابیت زیبایی‌شناختی.
مارکس مدعی بود که همه چیز در نهایت کالایی خواهد شد: «هر آنچه تا آن زمان ابزارهای برقراری ارتباط بوده‌اند اما هرگز خریده و فروخته نمی‌شدند – فضیلت، عشق، وجدان – سرانجام همگی وارد معاملات تجاری خواهند شد.»
مسابقات کشتی ۹۲ کیلوگرم آزاد مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۲ بود، در ۲۵ و ۲۶ شهریور (۱۶ و ۱۷ سپتامبر) در بلگراد صربستان برگزار شد.
کیش لورن () یک تارت فرانسوی است که با پر کردن خامه، تخم مرغ، و بیکن یا ژامبون، در یک پوسته خمیری است. تا اواسط قرن بیستم در خارج از منطقه فرانسوی لورن کمتر شناخته شده بود. با گسترش محبوبیت آن، در سطح ملی و بین‌المللی، افزودن پنیر رایج شد، اگرچه به عنوان غیراصولی بودن آن مورد انتقاد قرار گرفت. این غذا ممکن است داغ، گرم یا سرد سرو شود.
کمیسار () در زبان انگلیسی، ترجمه «کمیسار» اغلب به‌طور خاص به کمیسار سیاسی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و ارتش‌های بلوک شرق یا کمیسارهای مردم (عملاً وزیران دولت اشاره دارد) در حالی که به افسران اداری «کمیسار» می‌گویند.
کلمه روسی комисса́р از واژه فرانسوی commissaire در روسیه برای مقامات سیاسی و اداری استفاده می‌شد. این عنوان در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و در روسیه از زمان امپراتور پتر یکم (ح. ۱۶۸۲–۱۷۲۵) استفاده می‌شده‌است.
بی‌مبالاتی‌های بتی یک فیلم صامت کمدی کوتاه آمریکایی است که در سال ۱۹۱۰ منتشر شد. وضعیت این فیلم امروزه نامشخص است. یک سال بعد میبل نورماند در فیلم "بیداری او" به کارگردانی دی. دبلیو. گریفیث بازی کرد.
بیداری او () یک فیلم صامت درام کوتاه به کارگردانی دی. دبلیو. گریفیث است که در سال ۱۹۱۱ منتشر شد.
CHIMERE (به فرانسوی CHIMERE) یک مدل شبیه سازی انتقالات آلاینده های شیمیایی در اتمسفر است. این مدل یک مجموعه کد کامپیوتری است که گروهی از معادلات را گرد هم می‌آورد که می توانند انتقالات و واکنش های شیمیایی آلاینده های شیمیایی موجود در اتمسفر را شبیه سازی کنند و امکان کمی‌سازی تکامل توده‌ای از آلاینده‌ها را به عنوان تابعی از زمان در مناطق مختلف (از شهر تا قاره‌) فراهم می‌کند. با استفاده از داده های هواشناسی و شار انتشارات مختلف به اتمسفر، CHIMERE امکان محاسبه میدان های سه بعدی غلظت آلاینده ها در جو را فراهم می سازد. با توجه به داده های ورودی استفاده شده و تعداد معادلات حل شده و فیزیکوشیمی استفاده شده در این مدل، CHIMERE یک مدل در مقیاس متوسط محسوب می شود که قادر به شبیه سازی تروپوسفر (از سطح زمین تا حدود یا ارتفاع ) است. رزولوشن افقی مدل می تواند به صورت اختیاری بین 1 تا انتخاب شود، بدین معنی که مدل توانایی شبیه سازی در سطح شهر تا نیمکره را دارد.
آلاینده ها مولکول های گازی یا ذرات معلق هستند که در جو زمین به فراوانی وجود دارند. در صورتی که غلظت آنها از آستانه خاصی بالاتر باشد، حضور آنها در هوا می تواند برای سلامتی مضر باشد. این آستانه ها برای هر آلاینده متفاوت است و مقدار آنها در نزدیکی سطح زمین هر ساعت بررسی می شود. CHIMERE حدود صد آلاینده شیمیایی گازی و ذرات معلق را شبیه‌سازی می‌کند، از جمله آلاینده هایی که به‌صورت روزانه پایش می‌شوند: ازون O ، اکسیدهای نیتروژن NO و NO ، ذرات PM (ذرات معلق)، مونوکسید کربن CO و دی اکسید گوگرد SO .
این مدل عددی می تواند کاربردهای مختلفی داشته باشد:
مدل CHIMERE از سه قسمت اصلی تشکیل شده است: مرحله آماده سازی داده ها (پیش پردازش) که براس شروع شبیه سازی ضروریست، مدل برای محاسبه غلظت های جوی و فاز بهره برداری از نتایج. این قسمت ها برای همه ابزارهای عددی از این نوع صادق است (شکل را ببینید).
قسمت پیش پردازش شامل آماده سازی اطلاعات لازم برای یک مدل شیمی اتمسفری در طول شبیه سازی است (چند روز یا هفته با یک مرحله زمانی چند ثانیه محاسبه می شود): اطلاعات هواشناسی و انتشارات به اتمسفز. اطلاعات دیگری که در این مرحله آماده سازی می شوند شامل شرایط اولیه و مرزی (غلظت اولیه آلاینده های شیمیایی) و شرایط جغرافیایی (انواع خاک و سطح، پوشش گیاهی) می باشد.
پس از خواندن تمام داده های ورودی، سیستم های معادلات دیفرانسیل شامل تمام واکنش های شیمیایی (با گونه های شیمیایی که از چند میکروثانیه تا چند روز طول عمر در اتمسفر دارند) در زمان و مکان به صورت عددی حل می شوند. در عین حال، حمل و نقل (فرار و جابجایی)، انتقال در جریانات هوایی، انتشارات و رسوبات خشک و مرطوب در نظر گرفته می شوند که باعث افزایش یا کاهش غلظت آلاینده های هوا می شوند.
پس پردازش امکان بهره برداری از نتایج را فراهم می کند. میدان های غلظت خروجی مدل در هزاران نقطه و ساعت به ساعت اطلاعات زیادی را شامل می شوند که اغلب نمی توان مستقیماً از آنها نتیجه گیری کرد. این مرحله امکان محاسبه اطلاعات آماری (در مقایسه با ایستگاه های مشاهدات سطحی، برای تعیین دقت محاسبات مدل در مقابل مشاهدات)، نقشه های سنتز شده (به عنوان مثال حداکثر ازون یا ذرات معلق در طول یک روز) را می دهد.
مدل CHIMERE در حال توسعه مداوم است و نسخه جدیدی از کد سالی یک بار در دسترس کاربران قرار می گیرد . در حالی که شبیه سازی گازها در مدل های منطقه ای به طور به نسبت دقیق انجام می شود، ابهامات زیادی در مدل‌سازی ذرات معلق وجود دارد. ذرات معلق می توانند منشأها (ذرات انسانی و شهری، ذرات احتراق آتش، یا ذرات معدنی) و طول عمر متفاوتی داشته باشند که مدل‌سازی دقیق آنها را پیچیده می‌کند. تحقیقات کنونی به تأثیرات بر سلامتی، از جمله طراحی مدل‌های مواجهه جمعیت انسانی با آلاینده‌های مختلف، و همچنین بررسی ذرات جدیدی که باید در نظر گرفته شوند (مانند گرده‌ها که بسیار حساسیت‌زا هستند) می‌پردازند. آخرین نسخه از مدل CHIMEREشبیه سازی اثرات به اصطلاح "آنلاین" را به همراه دارد. تا همین اواخر، این نوع مدل فقط در حالت "آفلاین" قابل استفاده بود، بدین معنی که داده های هواشناسی از قبل محاسبه و سپس برای محاسبه آلاینده های شیمیایی و انتقال آلاینده ها استفاده می شد. در آخرین نسخه مدل، 2020 ، بازخوردهای بین متغیرهای هواشناسی و آلاینده های شیمیایی برای محاسبه واقع بینانه تر تأثیر تشعشعی ذرات معلق در هوا (اثرات مستقیم) و تشکیل ابر (اثرات غیر مستقیم) نیز در نظر گرفته می شوند.
این مدل توسط محققان موسسه P. S. Laplace CNRS (IPSL) و INERIS توسعه یافته است. این کد تحت مجوز نرم افزار رایگان GNU GPL می باشد و در وب سایت http://www.lmd.polytechnique.fr/chimere قابل دسترسی است.
هری هاید () بازیگر سینمای صامت اهل ایالات متحده آمریکا بود که مابین سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۰ در ۷۳ فیلم بازی کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "بانگی از ژرفنا" و "بیداری او" اشاره نمود.
صندلی ۴۰/۴ نمونهٔ اولیه صندلی انباشتۀ جمع و جور است. طرحی توسط هری سبل در سال ۱۹۵۳ میلادی احتمالاً اولین نمونه از صندلی انباشتۀ جمع و جور است. دیوید رولند صندلی ۴۰/۴ را در سال ۱۹۶۴ میلادی طراحی کرد. چهل صندلی را می‌توان در ارتفاع ۴ فوتی (۱۲۰ سانتی‌متر) روی هم چید و همین انگیزۀ نامگذاری این صندلی بود. با گذشت زمان، این صندلی تعدادی از جوایز طراحی را دریافت کرده‌ است و در مجموعهٔ دائمی موزۀ هنر مدرن نیویورک و همچنین سایر موزه‌های بین‌المللی قرار دارد.
ویلیام جی. باتلر (؛ ۱۸۶۰ – ۲۷ ژانویه ۱۹۲۷) بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایرلند بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "بانگی از ژرفنا"، "تنبیه"، "بیداری او"، "رام کردن زن سرکش"، "محتکر گندم"، "نبرد، و "در ایتالیای کوچک" اشاره کرد.
فرانک اوانس (؛ ۱۸۴۹ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "محتکر گندم"، "تجربه"، "بیداری او" و "در ایتالیای کوچک" اشاره کرد.
ویوین پریسکات () بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دشمن انسان" و "بیداری او" اشاره نمود.
گیرنده α-آمینو-۳-هیدروکسی-۵-متیل-۴-ایزوکسازول‌پروپیونیک‌اسید (همچنین به عنوان گیرنده AMPA، گیرنده کوئیسکوالات یا AMPAR شناخته می‌شود) یک گیرنده گذرغشایی یونوتروپیک برای گلوتامات (iGluR) می‌باشد که واسطه انتقال سریع سیناپسی در دستگاه عصبی مرکزی(CNS) است. به‌طور سنتی به عنوان یک گیرنده غیر NMDA، همراه با گیرنده کاینات طبقه‌بندی می‌شود. نام آن از توانایی آن برای فعال شدن توسط آنالوگ مصنوعی گلوتامات، AMPA، گرفته شده‌است. این گیرنده برای اولین بار توسط واتکینز و همکارانش پس از یک آگونیست کوئیسکوالات طبیعی، «گیرنده کوئیسکوالات» نام گرفت و بعداً پس از آگونیست انتخابی که توسط تاگه هونره و همکارانش در دانشکده داروسازی سلطنتی دانمارک در کپنهاگ ایجاد شد، «گیرنده AMPA» نامگذاری شد. هسته اتصال لیگاند گیرنده AMPA رمزگذاری شده با "GRIA2" (GluA2 LBD) اولین دامنه کانال یونی گیرنده گلوتامات بود که متبلور شد.
دابلیو. سی. رابینسون (؛ ۲۲ آوریل ۱۸۷۳ – ) بازیگر فیلم‌های صامت اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مدیسن اسکوئر گاردن"، "روشنایی‌های شهر"، "قهرمان من"، "وراثت"، "دوستان"، "برای پسرش"، "نبرد" و "بیداری او" اشاره نمود.
در بیوشیمی فنول‌های طبیعی به گروه عاملی فنول گفته می‌شود که در محصولات طبیعی یافت می‌شوند. ترکیبات فنولی توسط گیاهان و میکروارگانیسم‌ها تولید می‌شوند. ارگانیسم‌ها گاهی در پاسخ به فشارهای زیست‌محیطی مانند حمله پاتوژن‌ها و حشرات، اشعه ماوراء بنفش و زخم، ترکیبات فنولی را سنتز می‌کنند. از آنجایی که آنها در غذاهای مصرف شده در رژیم غذایی انسان و در گیاهان مورد استفاده در طب سنتی چندین فرهنگ وجود دارند، نقش آنها در سلامت و بیماری انسان مورد تحقیق است.Robert E.C. Wildman, Editor. Handbook of Nutraceuticals and Functional Foods, Second Edition. CRC Press; 2 edition, 2006. برخی از فنول‌ها، میکروب‌کش هستند و در فرمولاسیون مواد ضدعفونی‌کننده استفاده می‌شوند.
ماریون سانشاین (؛ – ) بازیگر و ترانه‌پرداز اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دختر قرمز" و "بیداری او" اشاره نمود.
تریپ ترپ (که قبلاً به نام کیندرتسیئات در آمریکای شمالی شناخته می‌شد) یک صندلی پایه‌بلند چوبی قابل تنظیم برای کودکان است. این توسط طراح مبلمان اهل نروژ، پیتر اوپسویک برای شرکت استوکه ای‌اس توسعه داده شد. در سال ۱۹۷۲ میلادی راهی بازار شد، به مرور زمان به یکی از پرفروش‌ترین کالاها تبدیل شد. پیتر اوپسویک همچنین طراح صندلی زانویی اصلی "بالانس" با همکاری هانس کریستین منگسهول است.
پیتر اوپسویک متوجه شد که پسرش تور هیچ صندلی ندارد که بتواند او را در ارتفاع مناسب کنار میز شام خانواده قرار دهد و او را قادر سازد تا با بقیهٔ اعضای خانواده باشد. او سپس صندلی‌ای ساخت که قابل تنظیم بود و با بزرگ‌تر شدن پسرش با اندازهٔ پسرش تغییر می‌کرد.
تریپ ترپ در ابتدا فروش خوبی نداشت، اما یک بخش خبری در تلویزیون نروژ در سال ۱۹۷۴ میلادی علاقه‌ای را میان مردم برانگیخت که در طول سال‌ها قوت گرفت. تا سال ۲۰۱۶ میلادی تریپ ترپ بیش از ۱۰ میلیون صندلی فروخته بود.
تریپ ترپ دارای یک صندلی و زیرپایی است که هم در ارتفاع و هم از نظر عمق قابل تنظیم است؛ بنابراین صندلی را می‌توان با رشد کودک سازگار کرد. علاوه بر این، صندلی ابعاد مناسبی دارد و به قدری پایدار است که حتی یک کودک نوپا می‌تواند به تنهایی با خیال راحت از روی صندلی بالا برود. صندلی پایه‌بلند تریپ ترپ از چوب راش و با تعدادی نسخهٔ محدود از چوب بلوط ساخته شده‌ است.
پادشاه ژوآنگ‌شیانگ از چین (۲۸۱-۲۴۷ پ. م) با نام های شخصی یی رن و زیچو، فرمانروای ایالت چین در قرن سوم پیش از میلاد در دوره ایالت‌های جنگ‌طلب در چین باستان بود.‘‘Records of the Grand Historian: Qin Dynasty" (English translation). (1996). Ssu-Ma, Ch'ien. Sima, Qian. Burton Watson as translator. Edition: 3, reissue, revised. Columbia. University Press. , 9780231081696. pg 35. pg 59.
ییرن پسر لرد آنگو و بانو شیا، صیغه لرد آنگو بود. لرد آنگو پسر دوم و وارث پادشاه ژائوشیانگ بود. ییرن به عنوان گروگان سیاسی به ایالت ژائو فرستاده شد. او در هاندان (پایتخت ژائو) با تاجری به نام لو بووی آشنا شد، لو بووی ییرن را خارق‌العاده و دارای پتانسیل زیادی برای تبدیل شدن به پادشاه آینده چین دید. لو بووی با ییرن به خوبی رفتار کرد و صیغه خود بانو ژائو را به ییرن اهدا کرد. بانو ژائو بعدها پسری به نام یینگ ژنگ به دنیا آورد.
لو بووی با رشوه و دسیسه به ییرن کمک کرد تا به چین بازگردد. او همچنین با موفقیت همسر اصلی لرد آنگو، بانو هوایانگ که بدون فرزند بود، را مجاب کرد تا ییرن را به عنوان پسر خود بپذیرد؛ بدین ترتیب ییرن به وارث قانونی لرد آنگو تبدیل شد. از آنجایی که بانو هوایانگ اهل ایالت چو بود، نام ییرن را به "زیچو" (به معنای "پسر چو") تغییر داد. پس از مرگ پادشاه ژائوشیانگ در سال ۲۵۱ پ. م، لرد آنگو بر تخت نشست و با عنوان "پادشاه شیائو ون" شناخته شد، ولی او سال بعد تنها سه روز پس از تاجگذاری خود درگذشت. زیچو جانشین پدرش به عنوان پادشاه چین شد و با عنوان "پادشاه ژوآنگ‌شیانگ" شناخته شد. او، لو بووی را به عنوان صدراعظم خود، بانو ژائو را به عنوان همسر ملکه خود و یینگ ژنگ را به عنوان ولیعهد خود اعلام کرد.
ژوانگ شیانگ پس از سه سال سلطنت در سال ۲۴۷ پ. م درگذشت و یینگ ژنگ جانشین او شد. یینگ ژنگ چین را متحد کرد و دودمان چین را در سال ۲۲۱ پ. م بنیان گذاشت و با عنوان "چین شی هوانگ" (نخستین امپراتور چین) شناخته شد.
او پس از مرگ توسط یینگ ژنگ به عنوان تایشنگ هوآنگدی (امپراطور سابق) معرفی شد.
کیت تانکری (؛ ۱۸۶۷ – ۶ دسامبر ۱۹۲۷) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۲۵ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "نبرد"، "برای پسرش"، "بیداری او"، "چکمه‌ها" و "وراثت" اشاره کرد.
پادشاه شیائوون از چین (۳۰۲–۲۵۰ پ. م) یک پادشاه چینی بود که سلطنت بسیار کوتاهی در ایالت چین داشت. او همچنین با عنوان لرد آنگو (安國君) شناخته می‌شود. نوه او امپراتور چین شی هوانگ بود.
شیاپوون پسر پادشاه ژائوشیانگ از چین و ملکه تانگ و نوه ملکه ژوآن بود.
او کمتر از یک سال پادشاه چین بود و سه روز پس از تاجگذاری درگذشت.
این اتفاق باعث ایجاد نظریه‌های بسیاری در مورد سلطنت کوتاه او شد. مورد قبول‌ترین آنها این است که او هنگام به تخت نشستن بسیار پیر بود (پدرش بیش از ۵۰ سال حکومت کرد).Nicola Di Cosmo, "The Northern Frontier in Pre-Imperial China//The Cambridge History of Ancient China", p. 961
با این حال، یک تئوری توطئه وجود دارد؛ که لو بووی پادشاه را مسموم کرده یا حداقل مرگ او را تسریع بخشیده تا پادشاه بعدی، ژوانگ‌شیانگ، را بر تخت بنشاند. این امر که ژوانگ‌شیانگ تنها سه سال ‍‍‍‍پس از بر تخت نشستن مرد، این تئوری را قوی‌تر می‌کند.
پادشاه ژائوشیانگ از چین (به چینی، 秦昭襄王؛ ۳۲۵–۲۵۱ پ. م) یا همچنین پادشاه ژائو از چین (秦昭王)، زاده با نام یینگ جی؛ پادشاه چین از ۳۰۶ پ. م تا ۲۵۱ پ. م بود. او پسر پادشاه هوی‌ون و برادر کوچک‌تر پادشاه وو بود.Nicola Di Cosmo, "The Northern Frontier in Pre-Imperial China//The Cambridge History of Ancient China", p. 961
پادشاه ژائوشیانگ به مدت ۵۷ سال بر چین سلطنت کرد و موجب شد که ایالت چین بر شش ایالت اصلی دیگر تسلط استراتژیک دست یابد. در طول سلطنت وی، چین در سال ۲۷۸ پ. م، پایتخت چو، یینگ را تصرف کرد، ایالت ژیرونگ را از ییچو در ۲۷۲ پ. م فتح کرد، در سال ۲۶۰ پ. م یک ارتش چهارصد و پنجاه هزار نفری ژائو را در چانگپینگ سلاخی کرد و دودمان ژو خاوری را در ۲۵۶ پ. م سرنگون کرد. این گسترش سرزمینی تهاجمی و تضعیف استراتژیک سایر کشورهای رقیب، راه را برای اتحاد نهایی کشور چین در سه دهه آینده توسط ایالت چین به وسیله نتیجه‌اش یینگ ژنگ هموار کرد.
شاهزاده یینگ جی پسر یکی از صیغه‌های رده پایین پادشاه هوی‌ون به نام بانو می (羋八子) بود. به عنوان یک کودک غیررسمی، شاهزاده جی اولویت پایینی در سلسله‌مراتب جانشینی داشت، و به عنوان یک کودک زیر سن قانونی، زمینی به وی اعطا نمی‌شد؛ زیرا ایالت چین از نظام شایسته‌سالاری پیروی می‌کرد که در آن حتی شاهزاده‌ها زمین‌های خود را از راه خدمات ملی به دست می‌آورند. او در سنین جوانی به عنوان گروگان سیاسی به ایالت یان فرستاده شد، این امر رویه دیپلماتیک رایج در میان ایالت‌های تابعه دودمان ژو بود.
در سال ۳۰۷ پ. م، برادر ناتنی بزرگ‌تر یینگ جی، پادشاه وو، برای خودنمایی نیروی بدنش یک دیگ برنزی سنگین را در قصر ژو در وانگ‌چنگ بلند کرد که باعث شکستن استخوان‌های ساق پایش شد، همین شکستگی باعث مرگ وی شد. پادشاه وو در جوانی و بدون فرزند مرد؛ از این رو ایالت چین وارد یک بحران جانشینی شد و شاهزادگان زیادی مدعی تاج و تخت شدند. در آن زمان، شاهزاده جی هنوز در ایالت یان گروگان بود و به تخت نشستن او بعید به نظر می‌رسید. با این حال، پادشاه وولینگ ژائو تصمیم گرفت از این موقعیت استفاده کند و در سیاست داخلی همسایه غربی خود مداخله کند. پادشاه وولینگ به صدراعظم خود، ژائو گو (趙固) دستور داد تا جی را به چین بازگرداند و از او در رقابت تاج و تخت حمایت کند. او شاهزاده جی را به صورت پنهانی از یان به قلمرو ژائو برد. علاوه بر این، دایی شاهزاده جی، وی ران (魏冉)، فرماندهٔ نیروهای نظامی مهمی در چین را برعهده داشت و اکثر مخالفان سیاسی برادرزاده‌اش سرکوب کرد. در نتیجه شاهزاده جی در سن هجده سالگی با موفقیت به عنوان پادشاه ژائوشیانگ چین به سلطنت رسید.
از آنجایی که پادشاه ژائوشیانگ هنوز از نظر قانونی به بلوغ نرسیده بود (سن بلوغ در چین باستان ۲۰ سالگی بود)، مادرش که اکنون به عنوان ملکه مادر ژوان شناخته می‌شد، نایب السلطنه شد. ملکه توسط برادرانش، وی ران و می رونگ (羋戎) و همچنین دو پسر دیگرش، شاهزاده یی (公子悝) و شاهزاده فو (公子巿)، که در مجموع «چهار نجیب»(四貴) شناخته می‌شدند، حمایت می‌شد.
در اولین سال فرمانروایی‌اش (۳۰۶ پ. م)، او طبق مشاورهٔ صدراعظم راست، گان مائو (甘茂)، منطقه ووسوی (武遂) را به ایالت هان بازگرداند. این طرح با مخالفت دو مقام دیگر شیانگ شو (向壽) و گونگسون شی (公孫奭)، که هر دو به شدت گان مائو را تحقیر می‌کردند و بارها به او بدگویی کردند، روبرو شد. این امر باعث شد که گان مائو از ترس جانش از چین به چی بگریزد.
در سال ۳۰۵ پ. م، دو تن از برادران ناتنی بزرگ‌تر پادشاه ژائوشیانگ، شاهزاده ژوانگ (公子壯) و شاهزاده یونگ (公子雍) که یک سال پیش هر دو رقیب تاج و تخت او بودند، برای انجام کودتا با ملکه هوی‌ون (惠文后؛ مادر پادشاه فقید وو)، ملکه وو (悼武王后، همسر بی فرزند پادشاه وو که یک شاهدخت از وی بود) و ده‌ها فرمانروای محلی دیگر و مقامات درباری که مخالف جلوس پادشاه ژائوچیانگ بودند، توطئه‌چینی کردند. شورش به سرعت توسط وی ران سرکوب شد، او همه توطئه‌گران به جز ملکه وو، که به وی تبعید شد، قتل‌عام کرد. با نابودی مخالفان، سلطنت پادشاه ژائوشیانگ تضمین شد. در همان سال، پادشاه ژائوشیانگ مراسم بلوغ خود را برگزار کرد و شخصاً به امور دولتی رسیدگی کرد.
در سال ۳۰۴ پ. م، پادشاه ژائوشیانگ با پادشاه هوآی چو در هوانگچی (黃棘) برای مذاکره اتحاد، دیدار کرد و شانگ یانگ (上庸) را برای نشان دادن حسن نیت واگذار کرد. در سال ۳۰۳ پ. م، ایالت‌های چی، وی و هان اتحاد قبلی خود را با چو شکستند و به چو حمله کردند و چو مجبور شد در ازای یاری چین، ولیعهد خود، شیونگ هنگ، را به عنوان گروگان به چین بفرستد. پادشاه ژائوشیانگ نیروهایی را برای حمله به وی و هان فرستاد و پوبان (蒲阪)، یانگچون (陽春) و فنگلینگ (封陵) را از وی تصرف کرد و ووسوی را از هان پس گرفت. در سال ۳۰۲ پ. م، پادشاه ژائوشیانگ با پادشاه شیانگ وی و ولیعهد یین از هان (韓太子嬰) در لینجین (臨晉) ملاقات کرد و با بازگرداندن زمین‌های تصرف شده در ازای ملغی کردن اتحاد ضد چین توسط دو ایالت موافقت کرد. در همان زمان، ولیعهد چو مخفیانه از چین به چو برگشت.
در سال ۳۰۱ پ. م، چهار ایالت چین، هان، وی و چی با هم متحد شدند تا به چو حمله کنند، آن‌ها ارتش چو را در ژونگ کیو (重丘) شکست دادند و ژنرال چو، تانگ می (唐眜) را کشتند. در سال ۳۰۰ پ. م، پادشاه ژائوشیانگ دایی خود می رونگ را برای تصرف شیان‌چنگ (襄城) فرستاد و در این راه سی هزار سرباز دشمن و ژنرال چو، جینگ کوئه (景缺) را کشت.
به دلیل این شکست، در سال ۲۹۹ پ. م، پادشاه هوآی چو، مجبور شد برای مذاکره با چین به گذرگاه وو (武關) برود، ولی میان راه ربوده شد و به جای آن به شیان‌یانگ منتقل شد. هنگامی که او از واگذاری قلمرو فرمانداری وو (巫郡) و فرمانداری کیانژونگ (黔中郡) خودداری کرد، تبدیل به گروگان شد. پادشاه ژائوشیانگ سپس سال بعد به چو حمله کرد و شانزده شهر را تصرف کرد و پنجاه هزار سرباز چو را کشت.
در سال ۲۹۷ پ. م، زمانی که گذرگاه هانگو چین تحت محاصره مشترک وی و هان بود؛ شاه هوآی چو موفق به فرار شد، اما پس از پناه ندادن ژائو به او و حین پوییدن پناه در وی، دوباره دستگیر شد. او یک سال بعد در اسارت درگذشت و سرانجام چین جسد او را به چو بازگرداند.
پادشاه بعدی چو، چینگ‌شیانگ، حتی از پدرش هم فرمانروایی ضعیف‌تری بود. در سال ۲۸۰ پ. م، نیروهای چین دوباره ارتش چو را شکست دادند و آنها را مجبور کردند که شانگ‌یانگ و هانبی (漢北) را به چین واگذار کنند. در سال ۲۷۹ پ. م، سرداران چین بای چی (白起) و ژانگ رو (張若) حملات دوجانبه به چو را آغاز کردند و شهرهای دنگ (鄧)، یان (鄢، پایتخت دوم چو در آن زمان) و زیلینگ (西陵) را به تصرف خود درآوردند. طی فتح یان، بای چی مسیر یک رودخانه را به شهر یان تغییر داد و صدها هزار نفر از مردم شهر را غرق کرد. این لشکرکشی موفقیت‌آمیز راه بای چی برای محاصره و تصرف شهر یینگ (郢)، پایتخت چو در ۲۷۸ پ. م را هموار کرد، در آن‌جا بای چی مقبره اجدادی چو در ییلینگ را به آتش کشید. ایالت بسیار ضعیف چو مجبور شد پایتخت خود را به چن (陳) منتقل کند. پس از آن، چین سرزمین‌های وسیع اطراف دریاچه دونگینگ، در جنوب رودخانه یانگ تسه و شمال آنلو (安陸)، را برای همیشه ضمیمه کرد و فرماندهی جدید نان (南郡) را در آنجا تأسیس کرد.
در سال ۳۰۱ پ. م، چین با رهبری دایی پاشاه ژائوشیانگ، وی ران، دوباره به هان حمله کرد و شهر رانگ (穰城) را اشغال کرد. این شهر بعداً به وی ران که شش سال بعد صدراعظم شد، داده شد. با این حال، در ۲۹۸ پ. م، چین پس از حمله اتحاد سه ایالت چی، هان و وی، مجبور به عقب‌نشینی به گذرگاه هانگو و واگذاری ووسویی و فنگ‌لینگ که اخیراً اشغال شده بودند، شد.
در سال ۲۹۳ پ. م، ایالت‌های هان، وی و ژو شرقی با هم متحد شدند تا به چین حمله کنند. پادشاه ژائوشیانگ بای چی جوان را به عنوان فرمانده گماشت که دو ایالت بزرگ را در ییچو شکست داد و دویست و چهل هزار نفر از دشمن را کشت و فرمانده کل دشمن گونگسون شی (公孫喜) را دستگیر کرد (سپس اعدام کرد). این ویرانگرترین ضربه‌ای بود که چین به دو ایالت شرقی تا به آنروز وارد کرده بود. در سال ۲۹۲ پ. م، بای چی دوباره با رهبری ارتش به وی حمله کرد و ویچنگ (魏城) را تصرف کرد و یوانچو (垣邑) را غارت کرد. سپس در سال ۲۹۱ پ. م، چین دوباره به هان حمله کرد و شهر وان (宛城) و یه (葉) را تصرف کرد. در سال ۲۹۰ پ. م، پادشاه ژائوشیانگ سیما کوئو (司馬錯) را فرستاد که ژی (軹) را از وی و دنگ (鄧) را از هان تصرف کرد، سپس به بای چی برای تصرف دوباره یوانچو پیوست. این پیروزی‌های پی‌درپی وی را مجبور کرد که دویست کیلومتر از زمین‌های هدونگ و هان صد لی از زمین‌های ووسوی را به چین واگذار کند.
در سال ۲۸۹ پ. م، پادشاه ژائوشیانگ، بای چی و سیما کوئو را برای حمله به وی فرستاد و ۶۱ روستای اطراف ژی را تصرف کردند. با این حال، در سال ۲۸۸ پ. م، پنج ایالت شرقی با هم متحد شدند و تهدید به حمله مجدد به چین کردند که چین مجبور به عقب‌نشینی شد. طولی نکشید که چون دوباره به وی حمله کرد و شین‌یوان (新垣) و چویانگ (曲陽) را در ۲۸۷ پ. م و پایتخت سابق وی، آن‌ییی (安邑) را در ۲۸۶ پ. م تصرف کرد. در سال ۲۸۳ پ. م، چین با ژائو متحد شد و دوباره به وی حمله کرد و آنچنگ (安城) را با پیش‌قراولان گرفت؛ آن‌ها حتی به نزدیکی پایتخت وی دالیانگ (大梁) نیز رسیدند.
در سال ۲۷۶ پ. م، پادشاه ژائوشیانگ بار دیگر بای چی را برای حمله به وی فرستاد. سال بعد۱ در سال ۲۷۵ پ. م، او دایی‌اش، وی ران، را برای حمله به دالیانگ فرستاد و چهل هزار نیروی کمکی هان را که برای شکستن محاصره فرستاده شده بودند را کشت و وی را مجبور کرد که هشت دژ در ونچنگ (溫城) را واگذار کنند. وی ران در سال ۲۷۴ پ. م، دوباره به وی حمله کرد و چهار شهر را تصرف و چهل هزار سرباز را کشت. در سال ۲۷۳ پ. م، وی و ژائو با هم متحد شدند تا به شهر هان، هوایانگ (華陽) حمله کنند. پادشاه ژائوشیانگ نیروهایی را برای شکستن محاصره فرستاد و صد و سی هزار سرباز وی را در خارج از هوایانگ کشت و بیست هزار اسیر ژائو را غرق کرد؛ وی مجبور به درخواست آتش‌بس شد؛ و همچنین نانیانگ (南陽) را واگذار کرد. چین در سال ۲۶۸ پ. م، دوباره به وی حمله کرد و هوایچنگ (懷城) را تصرف کرد.
در سال ۲۶۶ پ. م، فن جو (范雎) شهروند وی، پس از آزار و شکنجه توسط صدراعظم وی، وی چی (魏齊) به چین گریخت و عهد کرد که از ایالت خود انتقام بگیرد. او به پادشاه ژائوشیانگ استراتژی «همپیمانی با ایالت‌های دور و حمله به ایالت‌های نزدیک» (遠交近攻) را توصیه کرد. این توصیه پادشاه ژائوشیانگ را چنان تحت تأثیر قرار داد که او را به عنوان صدراعظم چین منصوب کرد. در سال ۲۶۴ پ. م، پادشاه ژائوشیانگ، بای چی را برای حمله به هان فرستاد، او نه شهر از جمله شینگ‌چنگ(陘城) را تصرف کرد و پنجاه هزار نفر از دشمن را کشت و چین را قادر ساخت تا مسیرهای اطراف کوهستان تایهانگ جنوبی را مسدود کند. در سال ۲۶۲ پ. م، بای چی به هان حمله کرد و یوانگ (野王) را تصرف کرد و منطقه شانگدانگ را از سرزمین اصلی هان جدا کرد. پادشاه هوآهوی هان از قدرت نظامی چین ترسید و تصمیم گرفت شانگدانگ را واگذار کند، اما فرماندهان محلی از انجام این کار خودداری کردند و در عوض منطقه را به ایالت ژائو تسلیم کردند. مبارزه برای کنترل شانگ‌دانگ باعث درگیری مستقیم بین چین و ژائو شد که در آن زمان دو قدرت نظامی بزرگ در میان ایالت‌های جنگ‌طلب بودند؛ این درگیری منجر به نبرد ویرانگر چانگ‌پینگ شد.
در سال ۲۵۶ پ. م، یک فرمانده چین به نام جیو (摎) به هان حمله کرد و چهل هزار نفر از دشمن را کشت و یانگچنگ (陽城) و فوشو (負黍) را تصرف کرد. دو سال بعد در سال ۲۵۴ پ. م، جیو به وی حمله کرد و ووچنگ (吳城) را تصرف کرد و وی را مجبور کرد که به عنوان یک ایالت دست‌نشانده تسلیم چین شود.
در سال ۳۰۶ پ. م، پادشاه جوان ژائوشیانگ به سلطنت رسید و مادرش ملکه ژوآن به عنوان نایب السلطنه حکومت می‌کرد. ملکه ژوآن که می‌دانست چین نمی‌توانست زمانی که ایالت‌های جنگ‌طلب شرقی وجود داشتند؛ روی ریشه‌کن کردن ییچو تمرکز کند، همچنین حکومت پسرش به دلیل تعداد زیادی از شاهزادگان رقیب که مشتاق به غصب تاج و تخت بودند، هنوز متزلزل بود، ملکه بیوه ژوان تصمیم گرفت از رویکرد آشتی‌دروغین استفاده کند. او پادشاه ییچو را برای زندگی طولانی مدت در کاخ گانکوان دعوت کرد و با او وارد رابطه شد که حاصل آن دو پسر بود. این به‌طور کامل خصومت پادشاه ییچو را نسبت به چین از بین برد، زیرا پادشاه فریب خورده، همهٔ احتیاط خود را در اطراف ملکه مادر از دست داده بود. در همان زمان، پادشاه ژائوشیانگ برای تضعیف ایالت‌های جنگ‌طلب رقیب در شرق و جنوب باخشونت عمل می‌کرد و ملکه ژوآن با پسرش مخفیانه برای نابودی نهایی ییچو برنامه‌ریزی می‌کرد.
سرانجام در سال ۲۷۲ پ. م، ملکه ژوآن پنجه‌های خود را بیرون آورد. او دوباره پادشاه ییچو فریفته را به کاخ گانکوان دعوت کرد و او را در همان لحظه ورود ترور کرد. اندکی پس از آن، ارتش چین به ییچو بدون رهبر حمله کرد و آن را تحت کنترل خود درآورد، و به‌طور دائم تمام قلمرو آن را به فرمانداری‌های تازه تأسیس لانگشی و بیدی (北地) ضمیمه کرد. تهدید شیرونگ که بیش از پنج قرن ایالت چین را درگیر کرده بود برای همیشه از بین رفت.
چین در واقع هیچ مرز مشترکی با ایالت چی نداشت، اما با این وجود به دلیل دیپلماسی پیچیده در دوره ایالت‌های جنگ‌طلب، با یکدیگر درگیر می‌شدند. در سال ۲۹۹ پ. م، پادشاه ژائوشیانگ، لرد منگ‌چانگ را به قصد منصوب کردن او به عنوان صدراعظم به چین دعوت کرد. با این حال، پس از شنیدن هشدارهایی (شاید بدخواهانه) از وزرای خود مبنی بر اینکه لرد منگ‌چانگ همچنان به ایالت خود یعنی چی (که به تازگی روابط دیپلماتیک خود را با چین تیره کرده بود) وفادار است، پادشاه ژائوشیانگ دستور داد لرد منگ‌چانگ در حبس خانگی قرار گیرد. لرد منگ چانگ که درمانده شده بود، فرستاده‌ای برای دادن رشوه به صیغه مورد علاقه شاه ژائوشیانگ فرستاد، او خواستار یک کت خز روباه برفی شد، که لرد منگ‌چانگ قبلاً آن را در بد ورودش به عنوان هدیه به پادشاه ژائوشیانگ داده بود و مجبور به دزدیدن آن از خزانه سلطنتی شد. به لطف درخواست‌های صیغه، لرد منگ‌چانگ در عرض دو روز آزاد شد و سریعاً خود را قاچاقی از چین خارج کرد، و به سختی از ارتش کوچکی که پادشاه ژائوشیانگ دستور تعقیب او را داده بود فرار کرد. در سال ۲۹۸ پ. م، لرد منگ‌چانگ ناخرسند، که صدراعظم جدید چی شده بود، برای ایجاد نیروی مشترک با چو، هان و وی رایزنی کرد و استحکامات چین در گذرگاه هانگو را محاصره کرد. ارتش متحدین موفق شد به گذرگاه هانگو رخنه کند و تا یانشی (盐氏) پیشروی کند؛ این پیشروی چین را مجبور به مذاکره برای آتش‌بس کرد که شامل بازگرداندن فنگ‌لینگ و ووسویی به وی و هان بود.
در سال ۲۸۸ پ. م، پادشاه ژائوشیانگ با پادشاه مین چی تماس گرفت و اتحادی را پیشنهاد کرد که در آن هر دو عنوان «دی» را ادعا کنند و قصد داشتند با هم به ایالت تازه تقویت شده ژائو حمله کنند. با این حال، پادشاه مین توسط سو چین متقاعد شد که عنوان دی خود را کنار بگذارد، و در عوض با سایر ایالت‌ها متحد شد تا به چین حمله کند، پادشاه ژائوشیانگ مجبور شد عنوان دی خود را نیز کنار بگذارد. در همان زمان، چی از این فرصت استفاده کرد تا ایالت رقیب خود یعنی سونگ را فتح کند، که باعث شد چو به یک تهدید فوری بزرگ در چشم سایر ایالت‌ها تبدیل شود.
در سال ۲۸۴ پ. م، پادشاه ژائوشیانگ نیرویی متحد متشکل از ۵ ایالت چین، یان، ژائو، وی و هان به رهبری ژنرال یان یو یی برای حمله به چی فرستاد. بیش از هفتاد شهر، از جمله پایتخت آن لینزی (臨淄) در مدت شش ماه تصرف شدند، که منجر به قتل پادشاه مین چی توسط متحد او چو شد. دو شهر باقی مانده چی، جو و جیمو به مدت پنج سال توسط نیروهای متفقین محاصره شدند. چی در نهایت نیروهای متحد را شکست داد و پس از پیروزی در جیمو توسط تیان دان با استفاده از گاوهای شعله‌ور، زمین‌های از دست رفته را پس گرفت. با این حال، چی هرگز قدرت و نفوذ سابق خود را به دست نیاورد و دیگر نمی‌توانست هیچ گونه تهدید ژئوپلتیکی برای چین ایجاد کند.
در سال ۲۸۳ پ. م، پادشاه ژائوشیانگ پیشنهاد معاوضه یشم هشیبی، که در اختیار ایالت ژائو بود، با پانزده شهر داد. پادشاه هوی‌ون ژائو مجذوب این پیشنهاد شد و با معامله موافقت کرد. با این حال، سفیر ژائو، لین شیانگرو (藺相如) متوجه شد که چین هرگز قصد ندارد به معامله عمل کند و موفق شد یشم را به ژائو بازگرداند. طی سه سال بعد (۲۸۲ ال ۲۸۰ پ. م)، چین چندین بار به ژائو حمله کرد و شهرهایی مانند شیچنگ (石城)، لین (藺)، لیشی (離石)، چی (祁) و گوانگ‌گلانگ (光狼城) را تصرف کرد. بیست هزار مرد را کشت و ژائو را مجبور کرد در ازای بازگرداندن شهرهای تسخیر شده با فرستادن گروگان و واگذاری زمین‌ها موافقت کند. در طول جلسه آتش‌بس که در میانچی (澠池) برگزار شد، پادشاه ژائوشیانگ تلاش کرد تا پادشاه هوی‌ون را تحقیر کند، اما وقتی لین شیانگرو تهدید کرد که به پادشاه چین آسیب می‌زند، دست نگه داشت. در ۲۷۳ پ. م، وی و ژائو با هم متحد شدند تا به هوایانگ از هان (華陽) حمله کنند. چین به هان کمک نظامی کرد و صد وسی هزار سرباز وی را شکست داد و کشت و بیست هزار سرباز ژائو را در رودخانه زرد غرق کرد. در ۲۶۹ پ. م، هوی‌ون، پادشاه ژائو، قول قبلی خود مبنی بر فرستادن گروگان‌ها و واگذاری زمین را پشت گوش انداخت. در پاسخ، چین به ژائو حمله کرد و یویو (閼與) را محاصره کرد. این محاصره پس از اینکه ژنرال ژائو، ژائو شی (趙奢) به ارتش چین شبیخون زد و قاطعانه ارتش مهاجم چین را شکست داد، برداشته شد. در ۲۶۵ پ. م، چین به ژائو حمله کرد و سه شهر را به تصرف خود درآورد و پادشاه هوی‌ون ژائو به فرستادن پسرش به ایالت چی در ازای کمک چی متوسل شد که ارتش چین را مجبور به عقب‌نشینی کرد.
در سال ۲۶۳ پ. م، بای چی به فرمانداری شانگدانگ حمله کرد و آن را از سرزمین اصلی هان جدا کرد. پادشاه هوآن‌هویی هان از قدرت نظامی چین می‌ترسید و تصمیم گرفت شانگدانگ را واگذار کند. با این حال، فرماندار محلی جین تائو (靳黈) از انجام این کار خودداری کردند، بنابراین پادشاه هوآن‌هویی یک فرمانده جدید، فنگ تینگ (馮亭) را جایگزین او کرد، اما او نیز نپذیرفت و در عوض پیشنهاد تسلیم منطقه به ایالت ژائو، به قصد ایجاد درگیری بین چین و ژائو را داد. با وجود مخالفت برادرش لرد پینگ‌یانگ (平陽君)، پادشاه شیائوچنگ ژائو و لرد پینگ‌یوآن هر دو تصمیم گرفتند الحاق شانگدانگ را بپذیرند.
همان‌طور که انتظار می‌رفت، این موضوع در چین به نیکی یاد نشد؛ بنابراین، سال بعد (۲۶۱ پ. م)، ژنرال چین وانگ هه (王齕) به شانگ‌دانگ حمله کرد؛ ژنرال ژائو، لیان پو (廉頗)، دویست هزار سرباز را برای تقویت و دفاع از منطقه رهبری کرد و بزرگ‌ترین و خونین‌ترین درگیری بین این دو کشور قدرتمند نظامی آغاز شد. پس از اینکه نیروهای پیشتاز او شکست‌های متعددی را متحمل شدند، لیان پو متوجه شد که ارتش ژائو در نبردهای میدانی در برابر دشمن خود، چین، ضعیف‌تر است، بنابراین استراتژی‌ها جدیدی پیش برد و با یک خط دفاعی پنجاه کیلومتری در نزدیکی چانگ‌پینگ ساخت و تصمیم گرفت منتظر بماند و مسیر تأمین آذوغه چین را بفرساید (مسیری که حداقل سه برابر طولانی‌تر از ژائو بودند، بنابراین برقرار داشتن آن دشوارتر بود). این استراتژی کارساز بود، زیرا حملات چین به مدت بیش از یک سال به مواضع مستحکم ژائو موئر واقع نشد. ارتش چین که از نظر راهبردی تحت فشار بود، سعی کرد در نبردهای تن به تن شرکت کند، اما لیان پو به‌طور مداوم از ملاقات با آنها در نبردهای باز خودداری می‌کرد. در این مرحله، هر دو طرف تعداد نیروهای خود را در چانگ‌پینگ افزایش دادند و تعداد ژائو به چهارصد و پنجاه هزار و چین به پانصد و پنجاه هزار سرباز رسید.
چین که قادر به خروج از بن‌بست نبود، شروع به استفاده از جاسوسان مستقر در ژائو کرد تا شایعاتی در مورد پیر، ترسو و بی کفایت بودن لیان پو منتشر کنند. پادشاه شیائوچنگ شایعات را باور کرد و تصمیم گرفت لیان پو را برکنار کند و ژائو کو (趙括)، پسر ژائو شی فقید را، علیرغم مخالفت صدراعظم لین شیانگرو و مادر خود ژائو کو، جایگزین او کند. ژائو کو که یک جوان متکبر با دانش فلسفی عالی در مورد استراتژی‌های نظامی اما بدون تجربه واقعی رزمی بود، بلافاصله پس از رسیدن به خط مقدم، تمام ترتیبات استراتژیک لیان پو را تغییر داد. او ارتش ژائو را از حفاظت از ساختارهای دفاعی لیان پو دور کرد و سعی کرد مرتب با چین نبردهای تن‌به‌تن داشته باشد.
در همان زمان، پادشاه ژائوشیانگ شین مخفیانه بای چی مخوف را به عنوان سردار جدید ارتش چین گماشت و هر مرد چینی بالای پانزده سال را به عنوان نیروی کمکی اجباری به میدان فرستاد. سپس بای چی از شکست‌های ساختگی استفاده کرد تا ژائو کو که بیش از حد اعتماد به نفس داشت به کمین بکشد و بیش از چهارصد هزار سرباز ژائو را در یک دره به دام انداخت. ارتش ژائو کو که از لشکرگاه اصلی خود جدا شده بود، به مدت ۴۶ روز بدون آذوغه بود و به شدت تضعیف شد. پس از چندین تلاش ناموفق برای شکستن خطوط چین، ژائو کو یک یورش نهایی را رهبری کرد که در آن به همراه دویست هزار نفر از چهارصد هزار سرباز ژائو توسط کمانداران چین کشته شد. سپس بای چی دویست هزار اسیر باقیمانده ژائو را زنده به گور کرد و تنها ۲۴۰ نفر از جوانترین سربازان ژائو را برای انتشار خبر قتل‌عام ارتش ژائو رها کرد. شکست ویرانگر در چانگ‌پینگ، ایالت ژائو را به شدت شوکه کرد، ژائو در ناامیدی و اندوه فرورفت.
بای چی بلافاصله پس از پیروزی در چانگپینگ، پایتخت ژائو، هاندان (邯鄲) را محاصره کرد. این امر ایالت‌های ژائو و هان را به شدت ترساند، بنابراین آنها سو دای (蘇代، برادر سو چین) را برای رشوه دادن به فن جو (范雎 یا فن سوئی 范睢) که در آن زمان صدراعظم چین بود و به دستاوردهای نظامی بای چی حسادت می‌کرد، فرستادند. فن جو پادشاه ژائوشیانگ را متقاعد کرد که حملات را متوقف کند و دلیلش این بود که سربازان پس از سال‌ها جنگ به استراحت نیاز دارند. چین در ازای واگذاری اراضی ایالت‌های ژائو و هان با آتش‌بس موافقت کرد.
بای چی از این موضوع خشمگین بود زیرا معتقد بود چین فرصتی را برای نابودی همیشگی ژائو از دست داده‌است و در اعتراض از سمت خود استعفا داد. با این حال، ژائو به سرعت نظر خود را تغییر داد و از واگذاری زمین‌هایی که وعده داده بود خودداری کرد و تلاش کرد تا با سایر ایالت‌ها اتحادی علیه چین ایجاد کند. سپس پادشاه ژائوشیانگ دستور حمله به ژائو را در اواخر سال ۲۵۹ پ. م صادر کرد و هاندان را محاصره کرد. او می‌خواست بای چی حمله را رهبری کند، اما بای چی که هنوز عصبانی بود، صراحتاً به دلیل بیماری از تصدی این موقعیت خودداری کرد. در عوض، او به پادشاه ژائوشیانگ توصیه کرد که محاصره را متوقف کند زیرا فرصت برای یک پیروزی آسان از بین رفته بود، زیرا لرد پینگ‌یوان موفق شده بود نیروهای کمکی نظامی را از چو و وی به رهبری لرد چونشن و لرد شینلینگ تأمین کند. پادشاه ژائوشیانگ توصیه‌های او را نپذیرفت و در عوض وانگ لینگ (王陵) را به عنوان فرمانده محاصره منصوب کرد.