moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سطح محلی، موعظه‌های نخستین جنگ صلیبی باعث برپایی و ارتکاب کشتار راینلند علیه یهودیان شد؛ برخی از مورخان از این واقعه به‌عنوان «نخستین هلوکاست» یاد می‌کنند. در پایان سال ۱۰۹۵ و آغاز سال ۱۰۹۶ و ماه‌ها پیش از حرکت و برپایی رسمی جنگ صلیبی؛ در ماه اوت، حمله‌هایی به جوامع یهودی در فرانسه و آلمان روی داد. در ماه مه ۱۰۹۶ امیچو فلونهایم (گاهی با امیچو لاینینگن اشتباه می‌شود) به یهودیان در اشپیر و ورمس حمله کرد. دیگر صلیبیون غیررسمی از شوابن، که بوسیلهٔ هارتمن دیلینگنHartmann of Dillingen رهبری می‌شدند، همراه با فرانسوی‌ها، انگلیسی‌ها، لوتارنژی‌ها و داوطلبان فلامان، که بوسیلهٔ دروگو نلDrogo of Nesle رهبری می‌شدند و ویلیام نجار، همراه با عده‌ای از محلی‌ها، به امیچو پیوستند و او را در انهدام جامعهٔ یهودیان ماینتس در پایان ماه مه، یاری رساندند. در ماینتس، یک زن یهودی وقتی این کشتار را دید، فرزندانش به دست خود کشت همچنین رئیس خاخام، کلونیموس بن مشولام، از آنجایی که کشته شدنش را نزدیک می‌دید، دست به خودکشی زد. پس از این، گروه امیچو در کلن و دیگران در تری‌یر، مس و دیگر شهرها به اقداماتشان ادامه دادند.. پیتر راهب ممکن است که در این خشونت‌ها علیه یهودیان شریک بوده‌باشد؛ و کمی دورتر، سپاهی که بوسیلهٔ کشیشی به نام فولکمار، هدایت می‌شد نیز به یهودیان در شرق بوهم حمله کرد. سپاه امیچو، بدون توقف به‌سوی مجارستان حرکت نمود، اما بوسیلهٔ سپاه کالمان، پادشاه مجارستان شکست خورد. پیروانش پراکنده شدند؛ گرچه امیچو خودش به خانه بازگشت اما برخی از آنان برای پیوستن به سپاه‌های اصلی به را افتادند. به نظر می‌رسد بسیاری از مهاجمان می‌خواستند با زور، دین یهودیان را تغییر بدهند، اگرچه کسب پول و ثروت از آنان، نیز برایشان انگیزه‌ای ایجاد کرده بود. خشونت فیزیکی علیه یهودیان هیچگاه از سیاست‌های رسمی مقامات کلیسا و برای جنگ صلیبی محسوب نمی‌شد؛ و اسقف‌های مسیحی مخصوصاً اسقف کلن، بیشترین تلاششان را برای محافظت از یهودیان انجام دادند. یک دهه پیش از این رویداد، اسقف اشپیر، گام‌هایی برای محافظت از یهودیان آن شهر با ساخت دیواری به دور محله‌شان و نیز محافظت از آنان دربرابر خشونت مسیحیان، انجام داد و همچنین به رئیس خاخام آن‌ها، حق کنترل موضوعات قضایی در آن محله را اعطا کرد. با این وجود، برخی نیز از آنان دربرابر محافظت کردن یهودیان، پول دریافت می‌کردند. این حملات ممکن است، در این اعتقاد آنان ریشه داشته باشد که آنان، یهودیان و مسلمانان را به یک اندازه دشمن مسیح می‌دانستند، و دشمنان مجبور بودند بجنگند یا به دین مسیحیت درآیند. شایعه شده بود که گادفری بوین، از یهودیان کلن و ماینتس پول اخاذی کرده‌است؛ همچنین تعداد زیادی از صلیبی‌ها از این مسئله که، چرا آن‌ها باید هزاران مایل سفر کنند تا با بی‌اعتقادان مبارزه کنند، درحالی‌که بی‌اعتقادان بسیاری در همان هنگام و در نزدیکی خانه‌هایشان وجود داشتند، شگفت زده شده‌بودند. اکهارت اورا و آلبرت اکس شخصاً حملات به یهودیان را نظاره‌گر بودند همچنین، شاهدان هم‌دورهٔ اصلی در میان جوامع یهودی، عبارت‌اند از: ناشناس ماینتس، الیزر بن ناتان و سلومون بار سیمسون.
در این حمله یک بمب‌گذار انتحاری یک خودرو ون بمب‌گذاری شده حاوی حدود ۹۱۰ کیلوگرم ماده منفجره را در حدود ساعت یک بعد از ظهر آوریل ۱۹۸۳ را وارد محوطه سفارت کرد و آن را زیر سردر ورودی ساختمان سفارت منفجر کرد. این ون در اصل در تگزاس فروخته شده بود و به کشورهای حوزه خلیج فارس حمل شده بود.Baer, Robert, "See No Evil: The True Story of a Ground Soldier in the CIA's War on Terrorism", Crown Publishers, 2002, pp.67–68 این انفجار نمای ساختمان وسطی سفارت را درهم ریخت. صدای انفجار در سراسر بیروت غربی شنیده شد و شیشه‌های ساختمانهایی با فاصله یک مایل را شکست. مأموران نجات پس از این انفجار برای کشف و نجات کشته شدگان و زخمی‌ها اقدام کردند.
مجموعاً ۶۳ نفر در این انفجار کشته شدند: ۳۲ نفر کارمند لبنانی ۱۷ نفر کارمند آمریکایی و ۱۴ نفر از مراجعان و رهگذران. از کشته شدگان آمریکایی، هشت نفر کارمند سیا بودند، از جمله تحلیلگر برجسته خاورمیانه و خاور نزدیک، رابرت ایمز و رئیس ایستگاه کنت هاس (Kenneth Haas). از افراد برجسته دیگر، ویلیام مکینتایر (William R. McIntyre)، معاون نمایندگی ایالات متحده آمریکا برای توسعه بین‌المللی و دو تن از دستیاران او بودند. حدود ۱۲۰ نفر نیز در این انفجار زخمی شدند.
رئیس‌جمهور ایالات متحده رونالد ریگان در ۱۸ آوریل این حمله را به عنوان «بمب‌گذاری تبهکارانه تروریستی» و «عملی بزدلانه» محکوم کرد و گفت: «این اقدام جنایتکارانه در یک محل دیپلماتیک ما را از اهدافمان برای صلح در منطقه منصرف نمی‌کند.»
روز بعد سفیر آمریکا در لبنان، رابرت دیلون که در این انفجار مجروح نشده بود گفت: «مهم‌ترین مأموریت ما خروج تمام نیروهای خارجی از لبنان است.» تنها با تأمین کنترل دولت لبنان در سراسر کشور «است که از تراژدیهایی وحشتناکی مانند آنچه ما دیروز تجربه کردیم می‌توان در آینده اجتناب کرد.»
رئیس‌جمهور لبنان امین جمیل در تلگرافی که ۱۸ آوریل به رونالد ریگان ارسال کرد گفت: «مردم لبنان و من عمیقترین تسلیت خود را به خانواده‌های قربانیان آمریکایی ابراز می‌کنیم. [بر پشت کشیدن] صلیب صلح بار [(مسوولیت)] شجاعان است.» همزمان لبنان از آمریکا، فرانسه و ایتالیا خواست که نیروهای حافظ صلح را دوبرابر کنند. در ۱۶ آوریل نیروهای حافظ صلح ۴۸۰۰ نفر شامل ۱۲۰۰ نفر از تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا ۱۴۰۰ نفر سرباز ایتالیایی، ۲۱۰۰ نفر چترباز فرانسوی و ۱۰۰ سرباز انگلیسی بودند.
ایران داشتن هرگونه نقشی در این حمله را نفی کرد. وزیر امور خارجه علی اکبر ولایتی گفت: «ما هر گونه دخالت را انکار می‌کنیم و باور داریم که این اتهام یک تبلیغ سیاسی دیگر علیه ماست.»Associated Press. "Iran Denies Any Involvement In Bombing of U.S. Embassy", "", 1983-05-20. Retrieved on June 13, 2008.
کمیته امور خارجه مجلس نمایندگان آمریکا در ۱۹ آوریل کمک اقتصادی و نظامی ۲۵۱ میلیون دلاری به لبنان را که دولت درخواست کرده بود، تصویب کرد اما اصلاحیه ای به آن اضافه کرد که گسترش نقش نظامی آمریکا در لبنان را منوط به تصویب کنگره می‌کرد.
کمیته روابط خارجی مجلس سنا در ۲۰ آوریل لایحه کمک به لبنان را تصویب کرد اما اصلاحیه ای نیز ضمیمه ساخت که رئیس‌جمهور را برای هرگونه گسترش قابل توجه تعداد نیروها یا تغییر در ماهیت عملیات آنها، یا ایجاد، گسترش یا تمدید نیروهای چندملیتی در لبنان را منوط به دریافت اجازه از کنگره می‌کرد.
سازمانی طرفدار ایران که خود را سازمان جهاد اسلامی (با جهاد اسلامی فلسطین اشتباه نشود) می‌نامید در یک تماس تلفنی با دفتر یک خبرگزاری بلافاصله پس از انفجار مسئولیت بمب‌گذاری را برعهده گرفت. تماس گیرنده ناشناس گفت: «این بخشی از مبارزه انقلاب ایران در مبارزه علیه اهداف امپریالیست در سراسر جهان هست. ما به حمله به حضور صلیبیون در لبنان، از جمله نیروهای بین‌المللی، ادامه خواهیم داد.» (این گروه قبلاً مسئولیت حمله با نارنجک که در آن پنج عضو آمریکایی نیروهای حافظ صلح زخمی شده بودند، را برعهده گرفته بود)
قاضی آمریکایی جان بیتس (John Bates) دادگاه منطقه ای در واشینگتن دی سی در ۸ سپتامبر سال ۲۰۰۳ در محکمه ای ۱۲۳ میلیون دلار به قربانیان آمریکایی و اعضای خانواده‌های کشته شدگان آمریکایی اعطا کرد. قاضی رویس لمبرت (Royce Lamberth) در دادگاه منطقه ای واشینگتن در ۳۰ مه سال ۲۰۰۳ قضاوت کرد که که بمب‌گذاری‌های انجام شده توسط گروه‌های شبه نظامی حزب‌الله با تصویب و تأمین مالی سران ایران انجام شده‌است. این قضاوت راه را برای دریافت غرامت قربانیان از ایران باز کرد. ایران در این دادگاه حضور نداشت.
پس از این حمله، سفارت آمریکا به منطقه ای به ظاهر امن‌تر در شرق بیروت منتقل شد. اما در ۲۰ سپتامبر سال ۱۹۸۴ یک حمله انفجاری دیگر منجر به کشته شدن ۲۲ لبنانی و ۲ سرباز آمریکایی شد.
انفجار آوریل یکی از اولین حملات انتحاری در منطقه بود. در طی هشت ماه پس از آن، حملات مشابه ادامه یافت که شامل انفجار انتحاری خودرو در برابر سفارتخانه‌های آمریکا و فرانسه در کویت، حمله دومی به مقر ارتش اسراییل در صور (ر.ک. احمد قصیر) و حمله بسیار مخرب به آسایشگاه‌های تفنگداران آمریکایی و چتربازان فرانسوی در بیروت در ۲۳ اکتبر سال ۱۹۸۳ می‌شود.
نبرد سویتت ()، نبردی از نبردهای جنگ صلیبی عوام‌الناس که در ۲۱ اکتبر سال ۱۰۹۶ و پس از محاصره زریگوردون بین ترکان سلجوقی به رهبری قلج ارسلان یکم و صلیبیون به رهبری والتر در نزدیکی ایزنیک رخ داد که با شکست قاطع صلیبیون و کشتار آن‌ها همراه بود و پس از این نبرد جنگ صلیبی عوام‌الناس به پایان رسید.
کوهستان روونزوری () یک رشته کوه در شرق استوایی آفریقا است که در مرز بین اوگاندا و جمهوری دموکراتیک کنگو واقع شده‌است. این کوه‌ها یخچال‌های طبیعی زیادی وجود دارد و یکی منابع از رودخانه نیل است.
پیش‌تر این رشته کوه به نام «دامنه روونزوری» () شهرت داشت که این نام حدود سال ۱۹۸۰ برای مطابقت بیشتر و نزدیک با نام محلی روونجورا "Rwenjura" تغییر یافت. در اروپای دوران قدیم گاهی این کوه‌ها به عنوان منبع رود نیل با نام افسانه‌ای «کوه‌های ماه» نام برده شده‌است.
بلندترین نقطه کوه‌های روونزوری به ارتفاع ۵٬۱۰۹ متر (۱۶٬۷۶۲ فوت) رسیده‌است. بالاترین قله کوه‌های روونزوری به‌طور دائم پوشیده در برف است. پارک ملی روونزوری و پارک ملی ویرونگا که به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌اند در محدوده کوه‌های روونزوری واقع‌اند.
کوه‌های روونزوری بالاترین و دائمی‌ترین منابع رود نیل هستند و حوضه‌های حیاتی نیل و منطقه را تشکیل می‌دهند. بسیاری از رودخانه‌های سریع آن، آبشارهای شکوهمند و پوشش گیاهی، منظره‌های زیبا و و کوه‌های متنوع در آفریقا را به نمایش می‌گذارند.
ویلی هاوک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال ای‌اف‌سی بورنموث، و باشگاه فوتبال آنژه اشاره کرد.
جیمی هاول (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال پورتسموث، باشگاه فوتبال نوتس کانتی، باشگاه فوتبال تورکی یونایتد، باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون، باشگاه فوتبال برجس هیل تاون، و باشگاه فوتبال برجس هیل تاون، اشاره کرد.
مارک هاورد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کاردیف سیتی، باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال آبردین، باشگاه فوتبال بلکپول، باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد، باشگاه فوتبال سوانزی سیتی، باشگاه فوتبال فالکیرک، و باشگاه فوتبال سنت میرن اشاره کرد.
پت هاورد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی، باشگاه فوتبال بری، باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال بارنزلی، و باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد اشاره کرد.
حمله عاشورا ۱۳۹۵ بلخ یک حمله مسلحانه در ولسوالی بلخ افغانستان بود که حدود ساعت ۳:۳۰ دقیقه بعدازظهر روز ۲۱ میزان/مهر ۱۳۹۵ هنگام خروج مردم از مسجد پس از عزاداری عاشورا رخ داد. در این حمله ۱۴ تن کشته و دستکم ۷۰ تن دیگر زخمی شدند. قربانیان این حمله از مردم هزاره و شیعیان تشکیل می‌داد و در بین قربانیان زنان و کودکان نیز حضور دارد.
حمله حوالی ساعت ۳:۳۰ دقیقه بعدازظهر روز ۲۱ میزان/مهر ۱۳۹۵ و هنگام خروج مردم از مسجد پس از مراسم روز عاشورا رخ داد. به گفته برخی شاهدان عینی، ابتدا به سمت عزاداران یک بمب دستی پرتاب شده و پس از آن صدای شلیک گلوله و انفجارهای دیگر نیز شنیده‌اند. برخی مقامات محلی در بلخ گفته‌اند که انفجار توسط یک بمب جاسازی شده که از طریق کنترل از راه دور، منفجر شده‌است. مسئولان درمانی محلی به رادیو آزاد اروپا گفته‌اند که بیشتر مجروحان این حمله را اطفال تشکیل می‌دهد.
لوبیا پخته خوراکی است بیشتر شامل لوبیا که گاهی تنوری شده اما معمولاً به صورت آب‌پز است و در سس خاصی قرار دارد. بیشتر کنسروهای لوبیا، از لوبیا چیتی تشکیل شده‌است. در ایرلند و بریتانیا لوبیا معمولاً در سس گوجه فرنگی ارائه می‌شود و معمولاً آن را دوباره سرخ می‌کنند یا به عنوان بخشی از صبحانه کامل انگلیسی، ایرلندی یا اسکاتلندی خورده می‌شوند.
لوبیا پخته بوستون در سسی که از ملاس و گوشت خوک نمک سود شده تهیه شده، ارائه می‌شود این نوع خوراک لوبیا چنان شهرت یافته که گاهی به شهر آن شهر لوبیا گفته می‌شود. در سراسر آمریکا لوبیای قرمز به همراه سسی از شکر قهوه‌ای، شکر، شربت ذرت به فراوانی یافت می‌شود.
خوراک لوبیای استان کبک کانادا با شیره درخت افرا درست می‌شود. این خوراک لوبیا کاملاً پخته‌است و بی درنگ پس از بازکردن در کنسرو می‌توان آن را خورد.
در ایران نیز لوبیا بیشتر در ساندویچی ها به صورت آماده با روغن حیوانی یا روغن زیتون و... سرو می شود.
نشان ملی ویتنام (به ) نشانی مدور با پس زمینهٔ قرمز و یک ستاره زرد رنگ در وسط است که حزب کمونیست ویتنام، تاریخ انقلابی و آینده روشن ویتنام را نمایندگی می‌کند. چرخ دنده و خوشه‌های برنج نشان دهنده همکاری کارگران بخش‌های کشاورزی و صنعت است.
برطبق قانون اساسی ویتنام:
ائتلاف پرتاب و راه‌اندازی ، (ULA) ارائه‌دهندهٔ خدمات پرتاب و راه‌اندازی فضاپیما به دولت ایالات متحده است. این شرکت به عنوان یک سرمایه‌گذاری مشترک بین سیستم‌های فضایی لاکهید مارتین و بوئینگ، دفاع فضایی و امنیتی در دسامبر ۲۰۰۶ با ترکیب تیم‌های دو شرکت شکل گرفت. مشتریان "ائتلاف پرتاب و راه‌اندازی" (ULA) دولت ایالات متحده شامل وزارت دفاع و ناسا و همچنین سازمان‌های دیگر هستند. با ULA، لاکهید و بوئینگ، بیش از یک دهه؛ تا زمانی که نیروی هوایی ایالات متحده قرارداد ماهواره‌ای GPS را به SpaceX در سال ۲۰۱۶ اعطا کرد، این گروه یک انحصار در راه‌اندازی اسپیس‌اکس داشته‌است. ULA. ک (ULA) خدمات راه‌اندازی را با استفاده از دو سیستم پرتاب و راه‌اندازی دلتا ۴-(Delta IV) و اتلس ۵(Atlas V). اجرا و راه‌اندازی می‌کند. خانواده‌های اتلس و دلتا برای بیش از ۵۰ سال برای حمل انواع مختلف مأموریت از جمله هوا، مخابرات و ماهواره‌های امنیت ملی و ماموریت‌های عمیق اکتشاف فضایی و بین‌المللی در حمایت از تحقیقات علمی استفاده می‌شوند. ULA همچنین سرویس‌های راه‌اندازی را برای ماهواره‌های غیردولتی فراهم می‌کند: لاکهید مارتین حقوق بازاریابی و ارائهٔ تجارتی اتلس را برای خود نگهداشته‌است.
کی (Ki) ایزدبانوی زمین در دین سومری است. کی و آنو با یکدیگر برادر و خواهرند و هر دو از فرزندان انشار و کیشار هستند. آنوناکی فرزند کی است. کی به همراه انلیل کنترل زمین را به دست گرفته‌ است.
بهرا سیاره (۱۳۲۳، شهرضا - ۲۰ مرداد ۱۳۹۰، شهرضا) شاعر طنزپرداز معاصر ایرانی بود. تخلص وی «پریش» بود.
سبک اشعارش آمیخته‌ای از اصفهانی و عراقی است و خمیر مایهٔ کلامش توحید، عاشقانه زیستن، آزادگی و بی‌نیازی است. در سروده‌هایش از مضمون‌های ابداعی و تازه به سبک غزل با همهٔ ترکیب‌ها بهره گرفته‌است ابتکار تازهٔ پریش سرودن اشعار فولکلور است که بسیار مورد علاقهٔ مردم بوده و هست.
بهرام فرزند قاسم سیاره یکی دیگر از شعرای شهرضا است. تخلص قاسم سیاره «آشفته» بود. این پدر و پسر در یک روز و به فاصله سه ساعت (نخست پسر و سپس پدر) از دنیا رفتند.
عشق را بی معرفت معنا مكن
عشق را بی معرفت معنا مكن زر نداری مشت خود را وا مكن
گر نداری دانش تركيب رنگ              بين گلها زشت يا زيبا مكن
خوب ديدن شرط انسان بودن است      عيب را در اين و آن پيدا مكن
دل شود روشن ز شمع اعتراف           با كس ار بد كرده ای حاشا مكن
ای كه از لرزيدن دل آگهی                هیچ كس را هیچ جا رسوا مكن
زر بدست طفل دادن ابلهی ست          اشك را نذر غم دنيا مكن
پيرو خورشيد يا آئينه باش                هرچه عريان ديده ای افشا مكن
ای بس آبادی که بوم یوم شد             بر سر یکمشت گل دعوا مکن
چون خدا بر تو خدائی میکند            اضطراب از روزی فردا مکن
متحد گردید وطوفان شد نسیم           دوستی با بیسر وبی پا مکن
پشت بر محراب دل کردن خطاست       قامتت را جای دیگر تا مکن
چون بشمعی میرسی پروانه باش         وز نگاه این آن پروا مکن
پیش بیرنگان که مست حیرتتند            گر دورنگی میکنی با ما مکن
گر زآب  برکه  میترسی  پریش            دعوی غواصی  دریا  مکن
قدر مادر
اوی بِچا قدر نه نا را بدونید/هوچ زمون با نه نه دون قهر نکنید
بچه تا مادِر دارِد غم ندارِد/با مادِر زندگی ماتم ندارد
همه وقت اونا بالا بالاش بنشونید/تاختی وخزید جا نومازشا پهن کنید
یه دعاشون تا خداتون می‌برد/اگه بفهمی تا کجادون می‌برد؟
منا اینجا یه دعا اوردِسُم/از خدا هر چی کو خواستم دادِسُم
بکنید کار که توقع ندارِد/خنده مادِر غما از دل می‌برد
مادِرس کو حق آب و گل دارِد/با نه نه ش هر بچه مُونگ دل دارد
بهرام از مفاهیم زرتشتی و از ایزدان ایرانی است.
بهرام همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ابوالفتح گیلانی، حکیم و دانشمند ایرانی متولد ۹۵۴ ه‍. ق در لاهیجان بود که پس از روی کار آمدن حکومت شیعه صفوی در ایران او هم مانند بسیاری از علمای ایرانی سنی از ترس جان خویش از گیلان به هند گریخت و صدراعظم اکبرشاه شد. از وی به عنوان ابداع‌کننده قلیان یاد می‌شود.
ابوالفتح گیلانی، در ۹۵۴ ه‍. ق در لاهیجاندانشنامه آریانیکا، ابوالفتح گیلانی.متولد شد. وی فرزند مولانا عبدالرزاق گیلانی،از دانشمندان بنام گیلان بود و مدت‌ها صدارت خان احمد کارکیا، حاکم بخش بزرگی از گیلان (بیه پیش)(چالوس تا لاهیجان) را بر عهده داشت، اما پس از فتح گیلان به دست شاه طهماسب صفوی، دستگیر و به بند کشیده شد و پس ازچندی در زندان درگذشت.
او به همراه دو برادر کوچکتر خود، حکیم نجیب‌الدین همام و نورالدین محمد قراری، پس از فتح گیلان و ترس از جانشان از گیلان به اردبیل گریختند و در مدرسه‌ای علوم دینی را آموختند، پس از مدتی به همراه بازرگانان، درحالی که بر جان خود بیم داشتند، روانه هندوستان شدند.
۳ برادر در ۹۸۳ق (۱۵۷۵م) به خدمت اکبرشاه رسیدند و به دربار وی راه یافتند.اکبرشاه به گرمی از آنان استقبال کرد. در این میان ابوالفتح، که برادر بزرگتر بود به سبب شایستگی علمی و آشنایی بیشتر با آداب دربار، نسبت به دیگر برادران منزلت بیشتری یافت. وی چند سال بعد به دستور اکبرشاه به صدارت رسید و در جنگ‌های بسیاری حضور داشت. ابوالفتح در ۹۹۷ هجری قمری در رکاب اکبر به جنگ با افغانان رفت. وی در این سفر به همراه دو تن دیگر مسئول انتظام اردو بود، اما چندی بعد در پی یک بیماری درگذشت و به دستور اکبر، جسد ابوالفتح به حسن ابدال در ۳۵ کیلومتری راولپندی انتقال یافت و در مقبره‌ای که خواجه شمس‌الدین خوافی برای خود ساخته بود، به خاک سپرده شد.
وی در دربار اکبرشاه، مناصبی همچون صدارت، مشاغل دیوانی (مانند نوشتن و ثبت فرمان‌ها، محاسبات دیوانی وامینی دیوان) را نیز برعهده داشت. اگرچه ابوالفتح خود سخنور چیره‌دستی بود و شعر می‌سرود اما بیشتر به جهت حمایت بی‌دریغ از شعرا، ادبا و دانشمندان زمان خود شهرت یافته‌است. یکی از مهم‌ترین انگیزه‌های مهاجرت شعرای ایرانی به هند، حمایت ابوالفتح از آنان بوده‌است. سخنوران بنامی مانند عرفی شیرازی، خواجه حسین ثنائی (که در مشهد از ابوالفتح حمایت کرده بود)، حیاتی گیلانی، قاضی نورالله شوشتری و بسیاری دیگر از بزرگان و دانشمندان آن دوره، پس از رسیدن به هند، به کمک ابوالفتح به خدمت اکبرشاه درآمدند، یا به مناصب دولتی دست یافتند.
ابوالفتح ازنظر علمی نیز در هند شهرت فراوانی یافت. در زمان اکبرشاه، تنباکو نخستین بار به هند رسید و به دربار وی راه یافت. ابوالفتح که این ماده را نمی‌شناخت، نخست، شاه را به شدت از کشیدن آن منع کرد. اکبرشاه نیز اگر چه به اطرافیان خویش اجازه کشیدن تنباکو را داد، ولی خود به احترام ابوالفتح از کشیدن آن اجتناب کرد، اما از او خواست تا دربارهٔ این ماده تحقیق کند. ابوالفتح پس از آزمایش، آن را زیان‌آور و مسموم‌کننده تشخیص داد، اما پس از چندی دود تنباکو را جهت خنک کردن و کاهش زیان آن از ظرف آبی گذراند و بدین گونه قلیان را اختراع کرد. ازسوی دیگر کمال‌الدین، پزشک ایرانی تأکید کرده‌است که تنباکو نخستین با در۱۰۱۴ ق/۱۶۰۵م، پس از مرگ ابوالفتح، به هند رسیده‌است، اما سید حسین نصر حتی رساله‌ای دربارهٔ قلیان و تنباکو به ابوالفتح نسبت داده‌است که به گفته او منشأ اقسام قلیان‌هایی است که اکنون در کشورهای اسلامی به کار می‌رود.
دوران نوسنگی و مس‌سنگی در ایران تقریباً از ۱۰۰۰۰ سال پیش آغاز می‌شود و تا حدود ۵۲۰۰ سال پیش ادامه می‌یابد. البته در همه مناطق ایران امروزی، این دوره بندی یکسان نیست. در این دوره انقلاب نوسنگی رخ می‌دهد، کشاورزی و دامپروری پدید می‌آید و یکجانشینی شکل می‌گیرد. بتدریج دولتشهرهای اولیه ظهور می‌کنند.
این دوره به دوره پیش‌ایلامی ختم می‌شود که تقریباً مقارن با اختراع خط و عصر برنز است.
دوره نوسنگی در ایران از ۱۰۰۰۰ سال پیش تا ۷۵۰۰ سال پیش را دربرمی گیرد. به علت سردی آب و هوا، تقریباً هزار سال طول کشید تا عصر نوسنگی از هلال حاصل‌خیز به فلات ایران برسد و امکان کشاورزی مهیا شود. سکونتگاه‌های نوسنگی یافت شده در ایران همگی در محل‌هایی هستند که امکان کشت دیم فراهم بوده‌است. از سوی دیگر، احتمالاً دامپروری از سرزمین کردستان آغاز شد و سپس به دیگر نواحی گسترش یافت. البته تا کنون فقط نواحی غرب و جنوب غرب ایران در کوه پایه‌های زاگرس و دشت خوزستان مورد کاوش قرار گرفته‌است.
جنگ‌های بیزانس و سلجوقیان ()، به مجموعه جنگ‌هایی در منطقه آسیای صغیر و سوریه و اروپا میان ترکان سلجوقی تازه مستقر شده در منطقه و امپراتوری بیزانس که به مدت ۳ قرن تا زمان سقوط سلجوقیان روم به درازا کشید. از مهم‌ترین این نبردها می‌توان به "نبرد ملازگرد" اشاره کرد که آلب ارسلان توانست امپراتور بیزانس را شکست و اسیر کند.
از مدت‌ها قبل از سلطنت طغرل، ترکمانان حملات متعددی به سرزمین آناتولی یا روم شرقی، بیزانس، داشتند؛ اما در دورهٔ سلطنت طغرل و برای نخستین بار در سال ۴۴۰ ه‍.ق، ترکمانان به سرکردگی ابراهیم ینال، بخش‌هایی از روم شرقی را آماج حملات خود قرار دادند. زمانی که گروهی از غزها تصمیم گرفتند که به قلمرو ابراهیم ینال وارد شوند، ابراهیم به این بهانه که سرزمین‌های تحت تصرف او ظرفیت سکونت آنان را ندارد، غزها را در جهت کسب غنیمت و جهاد در راه خدا، برای حمله به روم شرقی تحریض و دعوت نمود و وعدهٔ همراهی خود در این راه را به آنان داد. در نتیجه غزها، به سمت سرزمین روم گسیل شدند و ابراهیم ینال نیز به دنبال آنان رهسپار آن نواحی شد. آنان پس از وصول بدان مناطق، در نبردهای سختی که با سپاهیان پرتعداد رومی و اهالی آبخاز در مناطقی همچون ملازگرد (منازکرت)، ارزن روم (ارزنه‌الروم)، قالیقلا و طرابوزان داشتند، پس از تحمل شکست‌ها و کسب پیروزی‌هایی، سرانجام به همراه ابراهیم ینال، موفق به کسب پیروزی نهایی شدند که در طی آن بسیاری از رومیان کشته، اسیر یا متواری شدند.
در طی این نبردها، بسیاری از پاتریک‌ها در کنار قاریط، پادشاه آبخاز، به اسارت درآمدند. پس از این رخدادها، ابراهیم ینال با دست‌اندازی بر مناطق متعدد در سرزمین روم، توانست حتی تا فاصلهٔ پانزده روزه از پایتخت سرزمین روم یعنی قسطنطنیه، پیشروی کند. همچنین پس از نبردهای مذکور، مهاجمان توانستند مقدار زیادی از مردمان آن نواحی را به همراه چهارپایان، اموال و تجهیزات جنگی به چنگ آورند.
و نفوذ سلجوقیان در مرزهای شرقی قلمرو بیزانس و در پی لشکر کشی و پیشروی آلب ارسلان به قفقاز و آناتولی رومی‌ها را هراسان کرد. رمانوس دیوگنس امپراتور جدید، فکر کرد می‌تواند با عملی کردن اندیشه خود دولت نوپای سلجوقی را نابود کند به همین منظور با گرد آوری سپاهی مرکب از مقدونیها، بلغاریها، فرانکها و جز آنان به سوی انطاکیه حرکت کرد و شهر منبج (هیروپولیس) و ارتاح را تصرف کرد به حلب نزدیک شد، اما قحطی و سوزانده شدن مواد غذایی از سوی ترک‌ها موجب شد که دیوگنس بازگردد. به علت ناآرامی‌هایی که درمصر بود و دعوت مصریان از آلب ارسلان او به سوی سوریه لشکرکشید. او شهرهای سر راه از جمله ملازگرد و ارجیش را به سرعت فتح نمود؛ و از طریق دیار بکرو رها، به حلب حمله کرد و امیران حلب و دیار بکر را وادار به اطاعت کرد. آلب ارسلان می‌خواست به مصر برود که فرستاده امپراتور روم نزد او آمد و تخلیه شهرهای تصرف شده را خواستار شد و به. او لشکرکشی به مصر را نیمه تمام گذاشت و راهی آذربایجان شد و هنگامی که به خوی رسید به او خبر رسید که رمانوس با لشکری ۲۰۰هزار نفری به سمت او می‌آید. آلب ارسلان با لشکری که تعداد آن‌ها به ۱۵ هزار نفر می‌رسید در روزه جمعه ۲۷ ذیقعده که مبارک بودن آن روزتایید شده بود برای پیروزی یا شهادت در ملازگرد از توابع اخلاط با سپاه روم رو به رو شد این اولین رویارویی بزرگ میان رومی‌ها و ترک‌ها بود. آلب ارسلان ابتدا معتقد بود پروزی همه‌جانبه بر سپاه روم موقعیت را به نفع وی رقم خواهد زد او با اعقاد به این موضوع با سرعت و شجاعت به خط مقدم سپاه روم حمله کرد آن ر ا نابود کرد اما به زودی متوجه شد که جنگ با سپاه عظیم بی فایده است پس عقل و دانایی حکم می‌کرد که آلب ارسلان راه صلح را در پیش گیرد او این پیشنهاد را به امپراتور روم داد ولی او قبول نکرد. از خود گذشتگی سپاه آلب ارسلان باعث شد در این جنگ رمانوس شکست بخورد و اسیر شد آلب ارسلان با او با احترام رفتار کرد و او را به وطنش بازگرداند و البته عده ایی معتقد هستند که هنگامی پادشاه روم اسیر شد سربازان بسیار بر او تازیانه زدند. امپراتور روم پیش از رهایی از اسارت، آزادی اسیران مسلمان و پرداخت غرامت و مالیات دادن به دولت سلجوقی را به مدت ۵۰ سال پذیرفت. نبرد ملازگرد و پیروزی آلب ارسلان در این جنگ یکی از رویدادهای مهم تاریخ اسلام به‌شمار می‌رود، از این زمان به بعد مسلمانان و ترک‌ها به تدریج بر آسیای صغیر چیره شدند و این موضوع باعث شد تمدن اسلامی در آسیای صغیر جایگزین تمدن مسیحی شود و در آنجا استقرار پیدا کرد و پیروزی آلب ارسلان در این جنگ او در جهان اسلام به شهرت رساند.
اندکی پس از شورای کلرمونت و سخنرانی پاپ اوربان دوم، در سال ۱۰۹۵ میلادی، ارتش‌های غربی به سوی شرق رهسپار شدند. از آسیای صغیر عبور کردند، به انطاکیه رسیدند و آن‌جا را به تصرف درآوردند. آنگاه در دو مسیر ساحلی و داخلی (روج - معره نعمان - شیزر - مصیاف - اکراد) حرکت کردند، بار دیگر در طرابلس به یکدیگر پیوستند و از آن‌جا راهشان را به سوی بیروت و صیدا تا قیساریه و سپس به‌سوی اورشلیم ادامه دادند. پس از تسخیر اورشلیم، صلیبی‌ها به سازمان دادن دولت‌های خود پرداختند و پادشاهی اورشلیم و شاهزادنشین انطاکیه و کنت‌نشین ادسا را که حکومت‌هایی خودمختار بودند، شکل دادند. برخی از شهرها همانند معره نعمان در مقابل تهاجم صلیبیون مقاومت کردند ولی حاکمان برخی دیگر از شهرها مثل حماه، شیزر و طرابلس، حمص ترجیح دادند با مهاجمان از در صلح درآیند ولی کشتارهای صلیبیون، پس از رسیدن به آسیای صغیر، در طول مسیر و هنگام رسیدن به انطاکیه و در ادامه در اورشلیم و دیگر شهرهای فلسطین سبب خشم مسلمانان شد و این‌چنین خود را آماده نبرد با صلیبیون کردند.
در این دوران بود که امارت‌های پراکنده شام تضعیف شده و قدرت مقابله با مبارزطلبی صلیبیون را نداشتند. در شمال، قلیچ ارسلان از رهبران سلاجقه توان پایداری نداشت و پایتختش، نیقیه، توسط صلیبیون اشغال شد و در نتیجه قدرت خود را از دست داد.
آناتولی نیز تحت سیطره دانشمندیه بود که از نیرومندترین امارت‌های سلاجقه در بخش شمال شبه جزیره آسیای صغیر به‌شمار می‌رفت. امیر دانشمندی، ملک غازی که با پیروزی بر صلیبیون شهرت فراوانی کسب کرد، توانست بوهمند را در نبرد ملطین به اسارت درآورد و در شمار نخستین رهبران مسلمان قرارگیرد که بر یک سپاه صلیبی پیروز شده‌است.
در اواخر سال ۱۰۹۹، خبر بازپس‌گیری سرزمین اورشلیم بوسیلهٔ مسیحیان به اروپا رسید و مردم با شور و شادمانی از آن استقبال کردند. در زمستان سال بعد شمار بسیاری از فرماندهان صلیبی همراه سربازانشان به سرزمین‌های خود بازگشتند. سخن همه کسانی که به اروپا بازگشته بودند، این بود که شرق نیاز به جنگجو و آبادگرانی دارد تا کار خدا را ادامه دهند، و در مشرق اموال و املاک فراوانی است که در انتظار مردمان حادثه جو به سر می‌برد. آنان بر جنگ صلیبی جدیدی، که مردان کلیسا آن را تبرک می‌دانستند، اصرار می‌ورزیدند. به این ترتیب جنگ صلیبی دیگری با شرکت جنگجویان لمباردی‌ها، آلمانی‌ها و فرانسوی‌ها آغاز شد، اما این تهاجم به ویژه پس از حمله به آنقوره با مقاومت مستمر سلجوقیان روم روبه‌رو شد. سپس در سال ۱۱۰۱، جنگ سرنوشت‌سازی میان مسلمانان ترک و صلیبی‌ها در مرسیفان روی داد و ترکان موفق شدند نیروهای صلیبی را در هم شکنند. پس از آن دو حمله به وسیله آلمان‌ها و فرانسوی‌ها صورت گرفت، که چیزی بیش از حمله‌های پیشین نصیب آنان نشد و ترکان موفق شدند نیروهایشان را نابود سازند.
تثبیت دوبارهٔ قدرت ترکان در آناتولی مرکزی موجب افزایش نیروی آنان شد. سقمان، حاکم ارتقی ماردین، و جکرمش، اتابک موصل، که از تجاوزها و پیشروی‌های صلیبیون بیمناک بودند، درصدد یکپارچه ساختن نیروهای خود برآمدند. تلاش آنان برای حمله به ادسا منجر به حملهٔ پیش‌دستانهٔ صلیبیون به قلعهٔ حران شد و در نبردی در سال ۱۱۰۴ و بر ساحل رودخانه بلیخ،این نبرد در نزدیکی میدان نبرد کارهه یا حران "Carrhae" قدیم روی داد که طی آن پارتی‌ها بر ارتش امپراتوری روم به فرماندهی کراسوس پیروز شدند. ترک‌ها بر ضد صلیبی‌ها در سال ۱۱۰۴ مجموعه کمین‌ها و حمله‌های منظمی ترتیب دادند که طی آن ترک‌ها کفایت تاکتیکی درخشانی از خود نشان دادند و موفق شدند ارتش ادسا و انطاکیه را که شامل شش هزار سوار و ۱۸ هزار پیاده بود را نابود سازند که به نبرد حران، مشهور شده، باعث شکست صلیبیون شد. این چند شکست، افسانه «شکست ناپذیری صلیبیون» را از میان برد و امارت حلب نیز از خطر تهدید صلیبیون رهایی یافت.
در جنوب شام، یعنی مصر، فاطمیان از نظر سیاسی و نظامی قدرتمند بودند و نیروی دریایی نیرومندی در اختیار داشتند. با وجود این‌که فاطمیان در آغاز کوشیدند تا با صلیبیون به تفاهم برسند، اما با نظر منفی روبه‌رو شدند و اورشلیم را از دست دادند. به دنبال آن لشکر مصر درهم شکست و فاطمیان درصدد برآمدند تا از دو شکست اورشلیم و اشکلون انتقام بگیرند. وزیر فاطمی، افضل، سپاه نیرومندی را تدارک دید و فرماندهی آن را به غلام خود، سعدالدوله طواشی سپرد. این سپاه در مه ۱۱۰۱، به اشکلون رسید و چندین نبرد در رمله انجام شد که طی آن‌ها مسلمانان و صلیبیون، به تناوب، بارها پیروز شدند. در ماه مه ۱۱۰۲، فاطمیان ارتشی متشکل از بیست هزار نیروی عرب و سودانی به فرماندهی شرف المعالی، پسر افضل، بسیج کردند. این ارتش بر صلیبیون متمرکز در رمله پیروز شد. اما صلیبیون در یافا از پیروزی مصری‌ها جلوگیری کردند.
ردی به جا نگذار () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی دبرا گرانیک است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به بن فاستر، جف کوبر و دیل دیکی اشاره کرد.
پایین به سمت استخوان () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی دبرا گرانیک است که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به ورا فارمیگا و هوگو دیلون اشاره کرد.
زمین بازی فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی ویتراماران است. در این فیلم بازیگرانی همچون دنوش، تاپسی پانو، جایاپالان ایفای نقش کرده‌اند.
محاصره معرة نعمان ()، نبردی است که ذر اواخر سال ۱۰۹۸ در نزدیکی شهر معرة النعمان واقع در سوریه امروزی و در هنگام نخستین جنگ صلیبی رخ داد و با پیروزی صلیبیون به پایان رسید.
سران صلیبی در پی فروکش کردن بیماری در ماه سپتامبر و لزوم وجود رهبری قدرتمند و فراگیر در میان خود، تصمیم گرفتند تا با ارسال نامه ای به پاپ شرح اقدامات انجام گرفته را به اطلاعش رسانده و از او بخواهند تا به انطاکیه بیاید و آنان را رهبری کند. در این نامه که امضای بوهموند در بالای آن و پیش از امضای دیگران آورده شده بود از لزوم تکیه دادن بر تخت نخستین پاپ در کلیسای جامع پیتر مقدس، دیدار پاپ از شهر مقدس و شرح نامهربانی عیسویان بومی که از آنان با لقب کفار آورده شده بود، سخن رفته بود. انتظار دریافت پاسخ برای این نامه سبب شد مسئله تعیین فرمانروا برای انطاکیه تا مدتی فراموش شود.
در اثر جنگ طولانی مدت در انطاکیه و جلگه اطراف شهر هیچگونه کشت و کار و محصولی برداشت نشده و گرسنگی در حال غلبه بر سپاه صلیبی بود که ریموند تصمیم گرفت برای یافتن منابع غذایی مناطق مسلمان نشین اطراف را غارت کند. پیش از عملی شدن نیات ریموند و در همین هنگام، عمر، امیر اعزاز که بر سر راه ادسا به انطاکیه واقع شده بود، در برابر رضوان دست به خودرایی زده و از گادفری درخواست کمک کرد. گادفری نیز به همراه ریموند به کمک او شتافته و سپاه رضوان که از نزدیک شدن عیسویان آگاه شد از شهر عقب‌نشینی کرده و عمر دست نشانده گادفری شده و با او عهد وفاداری بست. این رویداد نشان داد علاوه بر اینکه مسلمانان در اختلافات خود از صلیبیون کمک جستند، صلیبیون نیز این آمادگی را کسب کردند تا دست نشاندگی مسلمانان را بپذیرند. در راه بازگشت ریموند توانست از آبادی‌های اطراف منطقه خواربار مناسبی را جمع‌آوری کند ولی در راه بازگشت، شمار زیادی از نیروهایش را در کمین‌های پی در پی سربازان ترک از دست داد.
با این وجود ریموند نسبت به آغاز حرکت هنوز تعلل می‌کرد و راضی به واگذاری انطاکیه به بوهموند نبود. بوهموند هم که نسبت به خشم سپاهیان ریموند برای آغاز حرکت آگاه بود پیشنهاد کرد حرکت سپاه تا روز عید پاک به عقب افتد. ریموند از سران صلیبی دعوت کرد تا به روج آمده و در آنجا قصد داشت تا آنان را با پرداخت مقادیری رشوه آنان را خریده و سپهسالاری خود را بر آنان تحمیل کند ولی پیشنهادهای او بی‌نتیجه ماند. در همین هنگام ذخایر آذوقه سپاه صلیبی که در معره نعمان حضور داشت به انتها رسید و وضعیت چنان وخیم گردید که سپاهیان به آدم‌خواری روی آوردند. آنان که از صبر کردن ناامید شده بودند باروهای شهر را منهدم کردند و شهر را به آتش کشیدند. ریموند با آگاهی از وضعیت به معره نعمان رفته و با مشاهده وضعیت در سیزدهم ژانویه ۱۰۹۹ در پیشاپیش سپاه و برای شبیه کردن هرچه بیشتر خود به رهبر زائران، با پای پیاده به سوی اورشلیم به راه افتاد. دست نشاندگان ریموند یعنی ریموند پیلت، اسقف باره و پادگان سربازان ریموند در انطاکیه نیز، همگی با شنیدن حرکت سپاه، موقعیت‌های خود را رها کرده و به او پیوستند. از سران صلیبی رابرت نرماندی، تانکرد و کمی بعد گادفری و رابرت فلاندرز هم همراه سپاه ریموند شدند ولی بوهموند و بالدوین در شهرهایی که تسخیر کرده بودند باقی ماندند. بدین ترتیب بوهموند فرمانروای انطاکیه و ریموند نیز سپهسالار کل سپاه صلیبی در حمله به اورشلیم شد.
آمپرالی فیلمی محصول سال ۱۹۶۶ و به کارگردانی لک تاندون است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویجینتی مالا، سونیل دات، پریم نات، کی.ان. سینگ، مادهوی ایفای نقش کرده‌اند.
خاندان کاپه یا کاپتی‌های اصلی که خاندان فرانسه نیز خوانده می‌شدند، از سال ۹۸۷ تا ۱۳۲۸ میلادی حاکم پادشاهی فرانسه بودند. این خاندان، خط ارشد دودمان کاپه بود که شاخه‌ای از روبرتی‌ها شمرده می‌شد. تاریخ‌نگاران سده نوزدهم از عنوان کاپتی‌ها هم برای خاندان حاکم بر فرانسه و هم محدوده وسیعتری از جانشینان مذکر هوگو کاپه استفاده می‌کردند. گاهی این خاندان را نسل سوم شاهان می‌خواندند که پس از مروونژی‌ها (نسل اول) و کارولنژی‌ها (نسل دوم) به حکومت رسیدند. نام کاپه از لقب هوگو که نخستین شاه کاپتی بود، گرفته شده‌است.
پس از آن که هیچ فرزند ذکوری از سه پسر فیلیپ چهارم (لوئی دهم، فیلیپ پنجم، شارل چهارم) نماند تا بر تخت پادشاهی فرانسه بنشیند، خط اصلی خاندان کاپه در سال ۱۳۲۸ مختومه شد. با مرگ شارل چهارم، حکومت به فیلیپ ششم (پسر شارل، کنت والوآ برادر کوچکتر فیلیپ چهارم)، دودمان والوآ منتقل شد. پس از آن نیز در سال ۱۵۸۹ با پادشاهی آنری چهارم به شاخه‌ای دیگر از کاپتی‌ها به نام خاندان بوربون که به روبر، کنت کلرمون کوچکترین پسر لوئی نهم منسوب بود و سپس به خاندان اورلئان انتقال یافت و طبق قانون سالیک پادشاهی فرانسه همواره در دست ارشدترین فرزندان پسر نسل هوگو کاپه ماند.
هوگو کاپه نخستین حاکم کاپتی بود. او یک اشراف‌زاده فرانکی اهل ایل-دو-فرانس بود که پس از مرگ لوئی پنجم آخرین شاه کارولنژی، برای حکومت بر فرانسه انتخاب شد. سپس با انتخاب و تاج‌گذاری پسرش روبر دوم، به عنوان شاه مشترک، حکومت را موروثی کرد. پس از مرگ هوگو، حکومت به صورت مسالمت آمیز به روبر رسید و او نیز مانند بسیاری از پیشینیان خود از همین روال پیروی کرد.
نخستین شاهان کاپتی حاکمان ضعیفی بودند که تنها بر مناطق کوچکی در ایل-دو-فرانس و اورلئان به صورت مستقیم حکومت می‌کردند و این مناطق نیز از شاه فرمان نمی‌بردند. بقیه فرانسه توسط والیان محلی مانند دوک نرماندی، کنت بلوا، دوک بورگوندی و دوک آکیتن کنترل می‌شد. همه این حاکمان نیز کم و بیش دچار مشکلاتی مشابه در مناطق زیر نظر خود بودند. البته خاندان کاپه به اندازه کافی خوش‌اقبال بود که از حمایت کلیسا برخوردار باشد و به استثنای سه حاکم (فیلیپ یکم، لوئی نهم و ژان یکم) سایر شاهان کاپتی در بزرگسالی به حکومت رسیدند.
در زمان حکومت لوئی هفتم (۱۱۲۰–۱۱۸۰)، قدرت کاپتی‌ها در فرانسه افزایش یافت. لوئی با الینور (۱۱۲۲–۱۲۰۴) وارث دوک‌نشین آکیتن ازدواج کرد و دوک آکیتن شد. البته این ازدواج ناموفق بود. حاصل آن تنها دو دختر بود و منجر به جدایی لوئی از الینور شد. (الینور بعداً با هنری دوم انگلستان (۱۱۳۳–۱۱۸۹) ازدواج کرد. لوئی دو بار دیگر ازدواج کرد تا این که در نهایت پسری از او زاده شد. این پسر را فیلیپ دیودون (خداداد) نام نهادند که با عنوان فیلیپ دوم (۱۱۶۵–۱۲۲۳) به حکومت رسید و قدرت خاندان آنژوین (خانواده الینور، دوشس آکیتن و هنری دوم پادشاه انگلستان) را در فرانسه در هم شکست.
لوئی هشتم (۱۱۸۷–۱۲۲۶) که بزرگترین پسر و وارث فیلیپ بود، با بلانش کاستیلی (۱۱۸۸–۱۲۵۲) از نوادگان الینور و هنری دوم، ازدواج کرد. سپس به نام او ادعای حکومت انگلستان را کرد، به دعوت بارون‌های انگلیسی به این کشور حمله کرد و برای مدت کوتاهی شاه انگستان خوانده می‌شد. هرچند کاپتی‌ها نتوانستند قدرت خود را در انگستان تثبیت کنند. لوئی وادار به امضای پیمان لمبت شد و قانوناً اعلام کرد هرگز شاه انگلستان نخواهد شد. سپس با سرافکندگی به نزد همسر و پدر خود در فرانسه بازگشت. رخداد مهمتری که در دوران کوتاه حکومتش اتفاق افتاد، فتح پواتو و بخشی از زمین‌های لانگداک بود. این مناطق در جنگ صلیبی کاتاری توسط پاپ از مالکان پیشین گرفته شده بود. این زمین‌ها به مالکیت فرانسه درآمد و باعث افزون شدن قدرت خاندان کاپه شد.
لوئی نهم (۱۲۱۵–۱۲۷۰) در کودکی جانشین لوئی هشتم شد و سال‌ها قادر به حکومت نبود. دولت در اختیار مادرش ملکه بلانش بود. بلانش توسط مادربزرگش الینور برای ازدواج با وارث تاج و تخت فرانسه انتخاب شده بود، زیرا او را برای قرار گرفتن در جایگاه ملکه فرانسه مناسب‌تر از خواهرش اوراکا می‌دانست. هنگامی که بلانش در مقام نایب‌السلطنه قرار گرفت، درستی تصمیم الینور را ثابت کرد. نه تنها در دوران کودکی پسرش، بلکه حتی در زمان حکومت او، در اداره حکومت همکاری می‌کرد. خود لوئی نیز نشان داد شاهی توانمند است. هرچند هزینه و تلاش زیادی برای جنگ‌های صلیبی تلف کرد، به عنوان شاه فرانک‌ها با ریاضت، قدرت، شجاعت، عدالت و وقف خود برای فرانسه تحسین می‌شد. دو دودمان کاپتی مهم از او منشعب شد: خاندان آنژو (با اهدای کنت نشین آنژو به برادرش شارل) و خاندان بوربون (با اهدای کلرمون به پسرش روبر در سال ۱۲۶۸ و پیش از ازدواج روبر با بئاتریس وارث بوربون). خاندان آنژو در سال‌های بعد حاکم سیسیل، ناپل و مجارستان شد و خاندان بوربون در نهایت تاج و تخت فرانسه را به دست آورد و ناوار را ضمیمه حکومت خود کرد.
هنگام مرگ لوئی نهم، فرانسه قدرت برتر غرب اروپا بود. پسرش فیلیپ سوم (۱۲۴۵–۱۲۸۵) و نوه‌اش فیلیپ چهارم (۱۲۶۸–۱۳۱۴) نیز این وضعیت را حفظ کردند. هر دو با کمک مشاوران خود به اداره کشور پرداختند و هر دو ازدواج قابل توجهی داشتند. نخستین همسر فیلیپ سوم، ایزابل (۱۲۴۷–۱۲۷۱) دختر خامس اول آراگون بود. سال‌ها پس از مرگ ایزابل، فیلیپ ادعای تخت حکومت آراگون را برای پسرش شارل (۱۲۷۰–۱۳۲۵) کرد. شوربختانه این تلاش با شکست روبرو شد.
فیلیپ چهارم با ژان وارث ناوار و شامپانی ازدواج کرد و به این ترتیب، این سرزمین‌ها را به قلمرو فرانسه افزود. او درگیر مشاجراتی با پاپ‌ها شد. در نهایت، بونیفاس هشتم را ربود و کشیشی فرانسوی به نام برتران دو گوت را با عنوان پاپ کلمنت پنجم به مقام پاپی منصوب کرد. از سوی دیگر در سال ۱۳۰۷ فرقه معبد را برانداخت و دارایی‌های آن را تصرف کرد. همچنین در سال ۱۲۹۵ پیمان اتحادی با اسکاتلند بست تا برابر سلطه انگلیس مقاومت کند. فیلیپ در سال ۱۳۱۴ و کمتر از یک سال پس از اعدام سران معبد درگذشت. گفته می‌شد توسط ژاک دو موله (درگذشته ۱۳۱۴) رهبر بزرگ شوالیه‌های معبد (که به عنوان مرتد سوزانده شده بود) به نزد خداوند احضار شده‌است. همچنین گفته می‌شد دو موله، شاه و خانواده اش را نفرین کرده‌است.
پایان خاندان کاپه با فیلیپ چهارم آغاز شد. ربع نخست سده چهاردهم شاهد حکومت پیاپی سه پسر فیلیپ بود: لوئی دهم (۱۳۱۴ تا ۱۳۱۶)، فیلیپ پنجم (۱۳۱۶ تا ۱۳۲۲) و شارل چهارم (۱۳۲۲ تا ۱۳۲۶).
فیلیپ چهارم که اطلاع یافته بود عروسانش با دو شوالیه زنا کرده‌اند، دو تن از آنان را در سال ۱۳۱۳ دستگیر و در زندان‌های پادشاهی محبوس کرد. (طبق برخی منابع، دخترش ایزابلا این خبر رو به او داده بود) مارگارت (۱۲۹۰–۱۳۱۵) همسر لوئی دهم که بزرگترین پسر و وارث بلافصل فیلیپ بود، از همسرش یک دختر به نام ژوان داشت که اکنون نسب دخترش مشکوک بود. از سوی دیگر، لوئی که تمایلی به حفظ زندگی خود با مارگارت نداشت، به دنبال ازدواج مجدد بود. پس از مرگ مشکوک مارگارت در سال ۱۳۱۵ (که گفته می‌شد به دستور شاه خفه شده‌است) لوئی با کلمانس مجاری ازدواج کرد. یک سال بعد، هنگام مرگ لوئی دهم، کلمانس باردار بود. فرانسوی‌ها که نمی‌دانستند چه کسی را جانشین لوئی کنند، فیلیپ (برادر لوئی که کنت پواتیه بود) را به عنوان نایب السلطنه انتخاب کردند و امیدوار بودند فرزند لویی پسر باشد. (دو مدعی اصلی ژوان و فیلیپ بودند) این چنین شد؛ ولی نوزاد که شاه ژان یکم نامیده شد، پس از پنج روز درگذشت و بحرانی برای جانشینی او ایجاد شد. در نهایت تصمیم گرفتند بر پایه چند دلیل قانونی (که بعداً به شکل قانون سالیک تفسیر شد) ژوان را فاقد صلاحیت به ارث بردن حکومت معرفی کنند و تخت حکومت فرانسه به فیلیپ رسید. او نیز از همسرش ژوان دوم کنتس بورگوندی پسر زنده ای از خود بر جای نگذاشت و پس از مرگش، حکومت به برادرش شارل چهارم رسید. فیلیپ با ازدواج با ژوان، این منطقه را به قلمرو خود افزوده بود و پس از مرگش بورگوندی دوباره مستقل شد.
شارل چهارم به سرعت همسر زناکارش بلانش بورگوندی را که فرزندی از او نمانده بود و از سال ۱۳۱۳ در زندان بود، طلاق داد و با ماری لوکزامبورگی فرزند امپراتور هاینریش هفتم ازدواج کرد. ماری در سال ۱۳۲۴ فرزندی مرده به دنیا آورد و خودش چند روز بعد درگذشت. سپس شارل با دخترعمویش ژان اورو ازدواج کرد؛ ولی از او تنها صاحب یک دختر شد. هنگامی که شارل درگذشت، ژان باردار بود و فیلیپ والوآ کنت آنژو و والوآ به عنوان نایب السلطنه تعیین شد. پس از آن که ژان یک دختر به دنیا آورد، فیلیپ با عنوان فیلیپ ششم به پادشاهی رسید و به دوران حکومت شاخه اصلی خاندان کاپه پایان داد. دودمان والوآ به عنوان شاخه ای از کاپتی‌ها وارث حکومت فرانسه شد.
آخرین اعضای شاخه اصلی کاپه دختران سه پسر فیلیپ چهارم و دختر فیلیپ چهارم به نام ایزابلا بودند. به دلیل زن بودن این وارثان، آنان نمی‌توانستند حکومت را به فرزندان خود منتقل کنند. ایزابلا که همسر ادوارد دوم شاه انگلستان بود، همسرش را به نفع پسر خود ادوارد سوم (۱۳۱۲–۱۳۷۷) و معشوقش راجر مورتیمر (۱۲۸۷–۱۳۳۰) عزل کرد؛ ولی ادوارد سوم مورتیمر را اعدام و ایزابلا را از قدرت خلع کرد. ایزابلا پس از مرگ برادرش شارل چهارم ادعای جانشینی پدرش را کرد و تقاضا کرد حکومت به پسرش (که هم مرد بود و هم به سن قانونی رسیده بود و می‌توانست مدعی خوبی برای تخت شاهی باشد) منتقل شود؛ ولی ادعای او رد شد و در نهایت دلیلی برای آغاز جنگ صدساله فراهم کرد.
ژوان (۱۳۱۲–۱۳۴۹) دختر لویی دهم پس از مرگ شارل چهارم به حکومت ناوار رسید. او آخرین حاکم مستقیم کاپتی ناوار بود و پس از مرگش، پسرش شارل دوم جانشین او شد. همسر ژوان، فیلیپ اورو عضو خاندان کاپتی اورو بود. ژوان و پسرش چند بار ادعای حکومت فرانسه و سپس دوک نشین بورگوندی را کردند.
از دختران فیلیپ پنجم و ژوان دوم، دو نفر به قدرت رسیدند. ازدواج ژوان سوم کنتس بورگوندی با اودوی چهارم دوک بورگوندی باعث اتحاد دوک نشین و کنت نشین بورگوندی شد. خط وراثت او با مرگ نوه اش فیلیپ یکم (۱۳۴۶–۱۳۶۱) به پایان رسید و دوباره اتحاد بورگوندی شکسته شد. خواهرش مارگارت (۱۳۱۰–۱۳۸۲) با لویی یکم کنت فلاندر ازدواج کرد و با مرگ فیلیپ یکم، وارث کنت نشین بورگوندی شد. نوه و وارثش مارگارت سوم (۱۳۵۰–۱۴۰۵) با پسر ژان دوم فرانسه به نام فیلیپ دوم، دوک بورگوندی ازدواج کرد و دوباره دو قلمرو را متحد کرد.
از فرزندان شارل چهارم، دختر کوچکش بلانش (۱۳۲۸–۱۳۹۲) که تولدش باعث پایان حکومت خاندان کاپه شد، به بزرگسالی رسید. او با فیلیپ والوآ پسر فیلیپ ششم ازدواج کرد؛ ولی فرزندی از او زاده نشد. با مرگ بلانش در سال ۱۳۹۲ خاندان کاپه منقرض شد.
قبه الهوا () یک کوه صخره‌ای است که در ناحیه غربی رود نیل در نزدیک اسوان واقع شده‌است. ارتفاع این کوه صخره‌ای تقریباً ۱۳۰ متر می‌باشد که در آن مقبره‌های کنده شده برای برجستگان و نخبگان و شخصیت‌ها و روحانیون مصریهای دوران قدیم و باستان کنده شده و ساخته شده‌است. کما اینکه در راس این کوه در سمت جنوب آن قبر یکی از رهبران مسلمانان به نام «سیدی علی بن الهوا» قرار دارد که این محل نیز به همین خاطر به این اسم نامیده می‌شود. این مقبره عبارت است از یک آرامگاه سفید با دو گنبد قوسی که از راه دور نیز دیده می‌شود، علاوه بر این در پایین همین محل می‌توان آثار باقی‌مانده از یک دیر قبطی به نام سان جورج را مشاهده نمود.
برای رسیدن به این مقبره‌های کنده شده در دل کوه صخره ای دو راه مایل در سمت رود نیل در سمت شرقی آن وجود دارد، این دو مسیر بدون هیچ پیچ و خمی مستقیم به سمت مقبره‌ها، برای بالا رفتن و پایین آمدن مردم درست شده‌اند، هر کدام از این دو مسیر دارای دو دیواره سنگی در طرفین خودش می‌باشد. مقبره برجستگان و نخبگان و شخصیت‌ها و روحانیون مصریهای دوران قدیم و باستان در سه طبقه در ارتفاع تقریبی وسط این کوه صخره‌ای قراردارند. تعداد این مقبره‌ها مربوط به مصریهای دوران باستان ۱۰۰ مقبره می‌باشد که در آن‌ها تقریباً ۱۰۰۰ نفر از مردان و زنان و کودکان دفن شده‌اند، اغلب آن‌ها به دوران حکومت و دولت باستان و قدیم مصر و دولت و حکومت عصر جدید مصر برمی‌گردد.
مقبره‌های قبه الهوا بخاطر اینکه مربوط به برجستگان و نخبگان و شخصیت‌ها و نگهبانان منطقه النوبه و همین‌طور اعیان و ثروتمندان شاغل در این منطقه در زمان فراعنه می‌باشد از بقیه مقبره‌های دیگر متمایز است. این مقبره‌ها عبارت است از اتاق‌های کنده شده و حفر شده در داخل سینه کوه با دیواره‌های تزیین شده و نقاشی شده و در ابعاد و طراحی‌های مختلف. نقاشی‌های تزیینی کشیده شده روی دیواره‌ها بیانگر نوع زندگی رایج در زمان مصریهای باستان می‌باشد مانند: منظره‌های ذبح گاوها، دیدار دوستان و آشنایان، نحوه صید ماهی، نحوه صید پرندگان، اشخاصی که کمان حمل می‌کنند و گروه‌های موسیقی در قدیم و… از مهم‌ترین وسایلی که در این نقطه یافت شده‌است می‌توان از قالبهایی نام برد که مصریهای باستان برای ریختن مواد معدنی مانند برنز و طلا و نقره بداخل آن برای درست کردن مجسمه از آن‌ها استفاده می‌کردند. این قالب‌های مجسمه‌سازی در یک ظرف سفالی بزرگ که در کنار تابوب سوبک حتب در مقبره او در قبه الهوا قرار داشت پیدا شد وکشف گردید، سوبک حتب یکی از فرمانداران و محافظین منطقه الفنتین در دوره سنوسرت دوم بوده‌است.
مصریهای باستان توانسته بودند که به فن ریخته‌گری برنز و دیگر فلزات گرانبها مانند طلا و نقره دست پیدا کنند، گواه این مسئله مجسمه پپی اول است که در موزه مصر قرار دارد، این مجسمه اولین مجسمه بزرگ برنزی است که در دوره خاندان ششم فراعنه مصر در ۲۳۰۰ سال قبل از میلاد درست شده‌است. تصور ما از ریخته‌گری برنز در نزد مصری‌های باستان با دیدن نقاشی‌های موجود بر دیواره مقبره مریروکا که به ۲۳۰۰ سال قبل از میلاد برمی‌گردد و مقبره رخمیرع که به ۱۴۵۰ سال قبل از میلاد بر می‌گردد تکمیل می‌کند.Friedrich Wilhelm Rösing: "Qubbet el-Hawa und Elephantine. Zur Bevölkerungsgeschichte von Ägypten." 1990.
مقبره‌های موجود در قبة الهوا شامل مقبره برگزیدگان و نخبگان و اشخاص برجسته در دولت‌های باستان مصر و حتی در زمان حکومت بطالمه (یونانی‌ها) در مصر و همین‌طور در زمان حکومت رومی‌ها بر مصر می‌باشد. بیشتر این مقبره‌ها به دودمان ششم مصر تا دودمان دوازدهم مصر برمی‌گردد. جزیره «ابو» که در حال حاضر «الفنتین» نامیده می‌شود در قسمت انتهایی مرز جنوبی مصر واقع شده‌است، در عین حال در همان زمان این محل یک محل تجاری مهم و یک مقر و مرکز برای اداره مناطق جنوبی مصر و برای ارتباط با کشورهای دیگر آفریقایی در جنوب بوده‌است. همیشه از طرف فرعون یک فرماندار و حاکم و امیر برای این منطقه تعیین می‌شدکه در عین حال فرمانده نیروهای نظامی در این منطقه نیز محسوب می‌شد.
جهانگرد آلمانی یوهان بورکارت که در نزد ساکنین محلی به نام شیخ ابراهیم بن عبدالله نیز شناخته می‌شود در سال ۱۸۱۹ از این محل «قبه الهوا» در کتابش یاد کرده‌است. بورکارت در کتابش از اماکنی که در سفرهایش در النوبه کشف کرده، نوشته‌است. عملیات جستجو و کاوش و حفاری در این منطقه در سال ۱۸۸۵ شروع گردید. باستان‌شناس و کاوشگر بریتانیایی سر فرانسیس حرینفیل در سال‌های ۱۸۸۵ و ۱۸۸۶ اقدام حفاری در این منطقه نمود و توانست تعدادی از این مقبره‌ها را کشف نماید، بعد از وی کاوشگر و باستان‌شناس ایتالیایی ارنستو شیابا ریلی در سال ۱۸۹۲ اقدام به حفاری در این منطقه نمود و توانست به مقبره حرخوف دست پیدا کند، باستان‌شناس جاک دی مورگان نیز توانست با اقدامات حفاری که در این منطقه انجام داد در سال ۱۸۹۴ تعداد دیگری از این مقبره‌ها را کشف نماید. در بین سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۴ خانم باستان‌شناس ولیام سیسیل توانست در حفاری‌هایی که انجام داد به یک طبقه دیگر از این مقبره‌ها دست پیدا کند.
در سال ۱۹۴۶ دانشمند باستان‌شناس مصری بنام لبیب حبشی شروع به عملیات حفاری در این منطقه نمود که تا سال ۱۹۵۱ طول کشید. بعد از آن دانشگاه بون در آلمان در سال ۱۹۵۹ یک هیئت به این منطقه برای حفاری اعزام نمود که در راس این هیئت المار ایدل قرار داشت، کار این هیئت تا سال ۱۹۸۴ ادامه داشت. کما اینکه در این اقدامات حفاری «ولیس بدج» و باستان‌شناس مصری «محی الدین» و «میشیل جنکینز» شرکت داشتند. کار این حفاری‌ها توسط انستیتو آلمانی برای کشف آثار تاریخی(DAI) و تحت سرپرستی و ریاست کارل سیفرید کماکان ادامه دارد.
مقبره‌های شماره ۲۵ و ۲۶ که متعلق به سابنی و محو می‌باشد، این دو مقبره مربوط به یک پدر و پسر می‌باشد که به هم وصل می‌باشند، این دو نفر در دوره فرعون پپی دوم از دودمان ششم مصر زندگی می‌کردند. بنظر می‌رسد که این دو از یک خانواده ثروتمندی بودند، مقبره این دو توسط دو نردبان به ساحل نیل راه دارد، این پدر و پسر از فرمانداران و کدخدایان منطقه الفنتین در آن زمان بوده‌اند.
ورودی مقبره با یک راهرویی شروع می‌شود که به یک هال بزرگی که به مقبره سابنی وصل می‌گردد ختم می‌گردد. این هال به یک اتاق بزرگ با سه ردیف ستون شش تایی راه دارد که محل مقبره محو می‌باشد. این مقبره تقریباً ۱۵۰ متر مربع مساحت دارد. بر روی دیوار پشتی آن یک درب اصلی ساختگی و مصنوعی در پشت اتاق عبادت قرار دارد، قبل از اتاق عبادت و پرستش، اتاق اصلی این مقبره قرار دارد که در آن یک میز سنگی از گرانیت برای نذر کردن و قربانی کردن قرار درد، کما اینکه این اتاق دارای ۴ درب مصنوعی دیگر نیز می‌باشد منجمله دو درب که در سمت غرب اتاق قرار دارد و یک درب در سمت جنوب و دو درب دیگر در نزدیکی درب اصلی روی دیوار پشتی این اتاق و مقبره.
محو با القابی مانند «سرپرست و مدیر و مسئول کشورهای غربی»، «فرمانروای وریث» و «تنها دوست» مورد خطاب قرار می‌گرفته‌است. محو در طول حکومت خود بر این منطقه چند حمله و تهاجم به مناطق مختلف در نوبه داشته‌است. وی در زمانی که یک حمله به کشور واوات انجام داد در صحرا به قتل رسید. فرزند وی سابنی اقدام به برگزاری مراسم‌های سوگواری برای محو نمود، برای دفن وی تعداد ۱۰۰ الاغ جنازه محو و روغن‌های معطر و عسل و لباسهایی ازکتان و بشکه‌های نوشیدنی و شراب را حمل می‌کردند.
مساحت مقبره سابنی تقریباً ۱۲۰ متر مربع است. این مقبره دارای یک هال بزرگ است که دارای ۱۴ ستون با اضلاع مستحکم است که در دو ردیف در کنار هم قرار گرفته‌اند. این مقبره دومین مقبره بزرگ این محل بعد از مقبره پدرش محو می‌باشد. وی نیز مانند پدرش سرپرست و مدیر و مسئول این منطقه بوده‌است و با القابی مانند فرمانروا و دارنده مهر پادشاهی (حکم پادشاهی) و استاندار شهرهای جنوبی کشور مصر و همین‌طور کاهن و روحانی مراسم‌ها و آیین‌ها، مورد خطاب قرار می‌گرفت.
از نوشته‌های نقاشی شده بر دیوارهای این مقبره برداشت می‌شود. او بعد از اینکه اقدام به بازگرداندن جسد پدرش که در صحنه نبرد در خلال حمله و ارسال هیئت به جنوب کشته شده بود، مورد کرم و بزرگداشت فرعون پپی دوم قرار گرفت. فرعون پپی دوم برای وی بهترین مواد مومیایی و نحوه مومیایی و مواد غذایی بسیار فرستاد.
در قسمت دیوار پشتی این مقبره تصویری از سابنی و دخترانش کشیده شده‌است که در حال صید پرندگان و ماهیها هستند. این نقاشی رنگی است و رنگ‌ها همچنان سرزنده و در حالت خیلی خوبی قرار دارند. این نقاشی از بهترین نقاشی‌هایی رنگی است که در این محل و مقبره‌ها وجود دارد.
مقبره سوبک حتب مقبره شماره ۲۹ در قبة الهوا می‌باشد. مساحت این مقبره تقریباً ۱۵ متر مربع می‌باشد. این مقبره شامل یک اتاق بزرگ است که در وسط آن یک ستون قرار دارد. این ستون باعث می‌شود که داخل مقبره از سمت دیوار پشتی که مجموعه ای از درب‌های مصنوعی است، دیده نشود. از این اتاق اصلی دو گودال ویا تونل منشعب می‌گردد. نقاشی‌ها و نوشته‌های روی دیوار در حالت خوبی قرار ندارد. در این مقبره تعداد ۵۵ قواره پارچه کشف گردید که روی آن‌ها نیز نقاشی و نوشته ترسیم شده‌است، تمامی نوشته‌ها و نقاشی‌ها دلالت بر کارهای صاحب مقبره دارد. این مقبره در زمان فرعون پپی دوم حفاری شده‌است.
در مقبره سوبک حتب در قبة الهوا تعداد زیادی قالب‌های مجسمه‌سازی و ریخته‌گری برنز یافت شده‌است. این قالب‌ها در یک ظرف سفالی بزرگ که در کنار تابوت سوبک حتب قرار داده شده بود یافته شده‌است و این موضوع بیشتر از مهم بودن این یافته‌ها دلالت برکار و صنعت ریخته‌گری و مجسمه‌سازی با برنز در زمان مصریهای باستان دارد.
مقبره سارنبوت اول مقبره شماره ۳۶ می‌باشد که جزو مقبره‌های پادشاهی میانه مصر می‌باشد. سارنبوت اول در دوره سنوسرت اول فرمانروا و استاندار النوبه بوده‌است. نقاشی‌ها و نوشته‌های موجود بر روی دیواره‌های این مقبره دلالت بر مطیع بودن تام و تمام وی به فرعون بوده‌است، کما اینکه سنوسرت اول حاکمی مسلط و حق‌شناسی برای سارنبوت بوده‌است.
مقبره سارنبوت یکی از مقبره‌های بزرگ در قبة الهوا می‌باشد. ورودی این مقبره به اتاق بزرگ با ۶ ستون و یک سکو برای محل قربانی کردن ختم می‌شود. بعد از بالا رفتن از یک نردبان با ۹ پله انسان وارد یک دهلیز (تونل) طویلی می‌شود که در طرفین آن ۶ اتاق کوچک قرار دارد، یعنی در هر طرف سه اتاق. بعد از آن انسان وارد یک هال بزرگ با ۴ ستون می‌گردد و سپس وارد یک اتاق خاص برای سوگواری می‌گردد، کما اینکه در یک طرف هال یک اتاق درازی قرار دارد که مخصوص قربانی کردن می‌باشد.
محمد حسین صومی (متولد ۱۳۴۱ - اهر، آذربایجان شرقی) فوق تخصص گوارش و کبد کشور ایران و مدیر خلاق، برجسته، توانمند و پر تلاش دانشگاه علوم پزشکی تبریز بود. تلاشها و اقدمات قابل توجه ایشان در زمینه ایجاد و ارتقا کلیت دانشگاه اعم از زیر ساختهای آموزشی، تحقیقاتی و درمانی دانشگاه، ارتقا قابل توجه زیر ساخت های فناوری اطلاعات و افزایش ضریب نفوذ سیستم های اطلاعاتی، ارتقای رتبه دانشگاه در تمام رتبه بندی های ملی و بین المللی و نیز تجهیز و راه اندازی مراکز بهداشتی و بیمارستان‌های متعدد در سراسر استان آذربایجان شرقی، خوابگاه‌های دانشجویی و بویژه خوابگاه 2500 نفری تلاش و هم چنین تلاش و پیگیری در ارتقای مراکز بهداشتی ودرمانی در سطح استان آذربایجان شرقی مورد توجه و تحسین عموم مردم و نخبگان استانی و کشوری قرار گرفته است. استفاده از ظرفیت و توانایی های نخبگان جوان و اساتید برجسته ای از قبیل پروفسور ابولقاسم جویبان، پروفسور سعید اصلان آبادی، محمد سمیعی، محبوب نعمتی، دکتر پیمان رضایی و سایر اساتید و نخبگان برجسته دنشگاهی و کشوری در اصلاح فرایندهای دانشگاهی، ارتقاء جایگاه ملی و بین المللی دانشگاه علوم پزشکی تبریز و نیز رویکرد مدیریت نوین و علمی محور دانشگاه در دوره ریاست ایشان و با همکاری، مشارکت و جلب نظر نیروهای کیفی و نخبگان جوان دانشگاهی صورت گرفت.
دکترای طب عمومی، متخصص داخلی (بورد)، فوق تخصص گوارش و کبد می‌باشد.
در سال ۱۳۹۵ فیش‌های دریافتی حق الزحمه چند ماه او به عنوان ریاست دانشگاه علوم پزشکی تبریز و مبالغ دریافتی به عنوان کارانه پزشکان به‌صورت مغرضانه، ناقص و جهت دار در یکی از سایت‌ها قرار گرفت که با ایشان دچار چالش شده بودند که با شکایت دکتر صومی و محکومیت سایت همراه بوده است.http://zeytunnews.com/News/18584/درآمد-نجومی-رئیس-دانشگاه-علوم-پزشکی-تبریز-و-معاونین---کارانه-ی-همتراز--روشی-برای-دریافت-غیرمتعارف--حق-محروم-از-مطب-و-گلگشت-فعال/?id=18584