moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
گرچه این نوع لباس از سنت ماهیگیران منطقه سرچشمه می‌گیرد اما دختران تریکانا اغلب فرزندان پیشه‌ورانی چون کفاشان و درودگران و غیره بودند و خودشان نیز بیشتر در حرفه خیاطی مشغول بودند.
این دختران خیاط دانش دوزندگی را که به ارث برده و از آن در حرفه خود استفاده می‌کردند به مرور به جامه‌های شخصی خود هم منتقل کرده و این سبک از لباس را وارد زندگی خود کردند. در این دوره محله بایرو دامارتیز (Bairro da Matriz) به عنوان مرکز دوخت تریکاناهای زیبا مشهور بود.
در همین حال، زنان شاغل در صنعت ماهیگیری، لباس‌های سنتی خود را می‌پوشیدند که اگرچه ظاهری مشابه با دختران تریکانا داشت اما به وضوح فقیرانه‌تر و با دامن‌های بلندتر ساخته شده از پارچه‌هایی با کیفیت پایین و در رنگ‌های تیره‌تر بود.
سیک تریکانا لباس اصلی در میان نوجوانان طبقه متوسط این شهر بود تا زمانی که در دهه ۱۹۷۰ لباس‌های آماده به سبک جدید به بازار آمد. هم‌اینک تریکانا پوویرا تنها در برنامه‌های گروه‌های فرهنگی شهر و در دسته‌های جشن و غیره پوشیده می‌شود. امروزه این لباس‌ها گران هستند ولی توجه به آن‌ها هم‌چنان قوی است و هرساله در جشن‌های پطرس مقدس که ۲۸ و ۲۹ ژوئن در این شهر برگزار می‌شود می‌توان دختران تریکاناپوش را دید.
Wikipedia contributors, "Tricana poveira," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tricana_poveira&oldid=491700225 (accessed May 11, 2012).
گلوجه نام چند روستاست:
امیرهادی انواری (متولد ۲۵ اردیبهشت ۱۳۶۳، تهران) روزنامه‌نگار سیاسی و اقتصادی ایرانی. سابقه همکاری با روزنامه‌های: هم‌میهن، شرق، اعتماد ملی، اعتماد، آرمان، کارگزاران، جهان صنعت، پول، دنیای اقتصاد و مجلات شهروند امروز، ایران‌دخت، چلچراغ و همشهری ماه را در کارنامه دارد.
وی همچنین همکار سایت‌های آینده نیوز، بازتاب و عصر ایران بوده‌است.
در سال ۱۳۸۶ در حالی که در روزنامه کارگزاران مشغول به کار بود مطلبی تحت عنوان «هر دو روز یک انتصاب در ۲۸ روز در سازمان میراث فرهنگی» در روزنامه کارگزاران منتشر کرد. اندک زمانی پس از انتشار گزارش با شکایت اسفندیار رحیم مشایی رئیس وقت سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری به شعبه دوم بازپرسی کارکنان دولت فراخوانده شد.شکایت مشایی از پنج خبرنگار
دادگاه وی در بهمن ۱۳۸۷ برگزار شد، اما به دلیل واهی بودن اتهامات، وی از حضور در دادگاه خودداری کرد و دادگاه نیز با توجه به مستندات ارائه شده رای به تبرئه کامل وی داد.الف - دادگاه روزنامه کارگزاران برگزار شد
در سال ۸۹ به دنبال افشای صادرات خون ایرانیان به خارج کشور توسط این نویسنده سازمان انتقال خون از وی شکایت کرد، این پرونده هنوز مفتوح است.
در بهمن ماه سال ۸۸، سؤال و جواب چالشی وی با احمدی‌نژاد در مقابل دوربین زنده تلویزیون ایران که بر سر بازدداشت‌های بدون حکم وزارت اطلاعات ایران انجام شد، به موضوع مورد توجه رسانه‌ها تبدیل شد. پس از اعتراضات سال ۱۳۸۸ موسوم به جنبش سبز، این اولین بار بود که از تلویزیون ایران، خبرنگاری روی در روی احمدی‌نژاد از وی در مورد بازدداشت‌های بدون حکم و بازجویی‌های وزارت اطلاعات سؤال پرسیده بود.
در ۱۶ آذرماه ۱۳۸۹ به همراه علی خدابخش (سرمایه‌گذار روزنامه شرق) احمد غلامی (سردبیر روزنامه شرق)، کیوان مهرگان (دبیر سیاسی روزنامه شرق) مهران فرجی و ریحانه طباطبایی (خبرنگاران روزنامه شرق) به اتهام تبلیغ علیه نظام توسط نیروهای امنیتی در مقابل منزل بازدداشت شد.
دادگاه این روزنامه‌نگار به ریاست قاضی صلواتی در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تشکیل و وی به یک سال حبس تعلیقی محکوم شد.
همچنین، نام دو روستای زیر است:
ویدال ساسون (۱۷ ژانویه ۱۹۲۸ - ۹ مه ۲۰۱۲) طراح برجسته بریتانیایی مد و آرایش مو و خالق مدل موی معروف به باب بود.
ویدال ساسون مبتکر طرح آرایش بشور- بپوش است که انقلابی در آرایش زنانه بشمار می‌رفت. تا دهه شصت میلادی سلیقه و سبک عمومی، موی بلند زنان را می‌پسندید.
نوآوریهای ویدال ساسون در آرایش و پیرایش زنانه امروزه بعنوان یکی از مکاتب پایه‌ای آرایش در جهان شناخته می‌شود و از چین و ژاپن گرفته تا اروپا و آمریکا شیوه‌های او در آموزشگاه‌های آرایشی تدریس می‌شود. ویدال ساسون آرایشگر شماری از ستارگان سرشناس جهان موسیقی و سینما بوده و مدتی نیز مجری یک برنامه تلویزیونی در آمریکا بود.
آرایشگاه‌های زنجیره‌ای ویدال ساسون در لندن گرچه در دهه پنجاه از شهرت برخوردار بودند؛ اما تا زمانی که سبک و سلیقه عمومی آرایش را تغییر نداده بود؛ به شهرت جهانی دست نیافته بود.
ویدال ساسون در دهه پنجاه میلادی نخستین سالن آرایش خود را در لندن بنیان گذاشت، اما شهرت جهانی اش را مدیون نوآوریهایش در آرایش مدرن به هنگام اقامت در آمریکاست.
اما هنگامی که ساسون از لندن به لس آنجلس رفت تا میا فارو هنرپیشه آمریکایی را برای بازی در فیلم «بچه رزماری» ساخته رومن پولانسکی آرایش و پیرایش کند، با کوتاه کردن موهای میافارو آغازگر فصل نوینی در آرایش موی زنانه شد.
سبکی که به گفته او، زنان را از سیطره آرایشگاه‌ها رهانید. این رهایی انقلابی در شیوه آرایش زنانه ارزیابی شد و به زنان امکان داد وقت اندکی صرف آرایش موی خود کنند. این رویداد با هنگامه رشد شتابان اشتغال زنان در بیرون از خانه، همخوانی داشت. از این رو با استقبال زنان روبرو شد. طرحی که به بشور - بپوش مو، معروف شد.
او در زمینه آرایش و پیرایش موی زنان سه کتاب نیز تالیف کرده که همواره در شمار پرفروش‌ترین کتابهای حوزه آرایش زنانه بوده‌اند. «بانوی من متاسفم از این که معطل شدید»، «یک سال زیبایی و تندرستی» و «آرایش مو: راه ویدال ساسون» کتابهای او هستند.
تولید شماری از لوازم آرایش از جمله شامپو؛ رنگ مو؛ و ابزار آرایش از جمله محصولات شرکت آرایشی ویدال است.
ویدال که همواره دوستدار بازی فوتبال و یکی از هواداران تیم فوتبال چلسی بود، گفته بود در اصل می‌خواست فوتبالیست شود؛ اما مادرش اصرار داشت که آرایشگر شود. ویدال ساسون در ۸۴ سالگی در خانه‌اش در لس آنجلس درگذشت.
عبدالله روزبه النکتی قدیمی‌ترین شاعر پارسی‌گوی بومی هندوستان است که از او چند شعر به ما رسیده‌است. وی در روزگار سلطان مسعود غزنوی در لاهور زندگی می‌کرد.
سعید نفیسی در مقاله‌ای به عنوان «ادبیات فارسی در هندوستان» (مجلهٔ ارمغان شمارهٔ ۸-۹ سال دهم، ص ۵۶۹) می‌نویسد: «تخلص او را بعضی از تذکره‌نویسان به خطا «مکنتی» ضبط کرده‌اند ولی پس از مدتی تتبع بر من معلوم شد که «نکهتی» تخلص می‌کرده و «نکهتی» را «نکتی» تحریف کرده‌اند». دکتر محمد غنی در «The Early Persian Poets of India» تخلص وی را Alankati نوشته‌است.
محمد عوفی اولین تذکره‌نویسی است که نام نکتی را در «لباب‌الالباب» خویش درج کرده ولی متأسفانه اشعاری که از او داریم چندان کم است که نمی‌توان در مورد شعر و مقامش درست قضاوت کرد. به گفتهٔ عوفی «تقریر نکت نکتی کاری دراز است، چه نکات لطیف او از حد و عد افزون است و نقود شعر او لطیف و موزون» (لباب‌الالباب، ج۲، ص۵۷)
قصیده‌ای از او که در مدح سلطان محمود غزنوی سروده به نقل از عوفی:
نیز از اوست در توصیف منجنیق:
جوانشیر خلیل اوغلو جعفروف (۱۹۵۳ - ) رهبر ارکستر اهل جمهوری آذربایجان است. وی در سال ۱۹۷۷ فارغ‌التحصیل کنسرواتوار سنت پیترزبورگ شده‌است.
او در اکتبر ۲۰۰۰ لقب خادم هنر افتخاری آذربایجان و نیز در سال ۲۰۰۵ لقب هنرمند خلق آذربایجان را دریافت کرد.
شهادت ثالثه، یعنی سومین گواهی که بعد از شهادتین (دو گواهی قبلی: شهادت دادن به توحید و نبوت)، شهادت دادن به امامت و ولایت علی بن ابی طالب است.
مراجع تقلید شیعه هم معتقدند «أَشْهَدُ أَنَّ عَلِیًّا وَلِیُّ ٱللَّٰهِ» جزء شهادتین اسلام، و نیز جزء تشهد و اذان نیست؛توضیح المسائل ۱۲ مرجع، ج۱، ص ۱۲۵ و ۵۱۹؛ العروة الوثقی (المحشی)، ج۱، ص ۲۷۳. ولی در مورد این‌که آیا گفتن آنها به عنوان استحباب جایز است یا نه:
البته همراه با بیان این‌که شهادت به ولایت و امامت علی بن ابی طالب جزء اذان نیست، مراجع تقلید شیعه یادآوری کرده‌اند که امامت و ولایت امامان معصوم در تشیّع از ارکان دین است، و اقرار و شهادت به آن شعار شیعه است:
میرزا جواد تبریزی در پاسخ به این سؤال که «"أَشْهَدُ أَنَّ عَلِیًّا وَلِیُّ ٱللَّٰهِ" از کدام زمان در اذان رایج شده؟» می‌نویسد: گفتن «أَشْهَدُ أَنَّ عَلِیًّا وَلِیُّ ٱللَّٰهِ- صَلَوَاتُ ٱللَّٰهِ عَلَیْهِ-» از وقتی که شیعه از تقیه خارج شده رایج شد، و این شعار مذهب است.استفتاءات جدید (تبریزی)، ج ۱، ص ۷۱.
از ابوالفرج اصفهانی نقل کرده اند که در قطیعه که در مدینه واقع میباشد شنیده که کسی اذان میگفته و در اذان خود اشهد ان علیا ولی الله میگفته است ابوالفرج(۲۴۲_۲۸۹) بنقل از کتاب نشوار المجاضره و اخبار المذاکره
که اصل کتاب در کتابخانه موزه بریطانیا است نوشته قاضی تنوخی شافعی و مرگلیوث مستشرق معروف از روی نسخه موزه بریطانیا آنرا چاپ کرده
ابن بطوطه هم در سفرنامه خود اورده که در شهر قطیف عربستان در اذان شهادت بر ولایت امیرالمومنین علی بن ابیطالب را میگفته اند
علی بن حامد کوفی شاعر پارسی‌گوی ایرانی است که در قرن هفتم هجری به سند آمد و سکنی گزید.
با انقراض دودمان برهمنان و پس از استقرار عرب (۹۲ ه. ق) طبعاً زبان فاتحین به‌تدریج در سند رواج یافت، ولی چگونه و در چه تاریخ زبان فارسی جانشین زبان عربی گردیده‌است، هنوز هم بر ما روشن نیست. بعضی از نویسندگان معتقدند که زبان فارسی با سپاهیان عرب به سند آمد زیرا قسمت عمدهٔ سپاه محمد بن قاسم که در شیراز فراهم آمد از جنگجویان ایرانی تشکیل یافته بود.پروفسور غنی، Pre-Mughel Persian in Hindustan، ص۶۰ برخی دیگر بر این عقیده‌اند که زبان فارسی در اواسط سدهٔ سوم هجری در سند انتشار یافت زیرا یعقوب لیث که در آن هنگام در سند سلطه و نفوذی داشت زبان عربی نمی‌دانست و در اشاعهٔ زبان و ادب فارسی تعصب شدیدی داشت. بنا به نوشتهٔ دو جغرافیدان معروف عرب قرن چهارم هجری، ابن حوقل و محمد مقدسی، مردم سند در آن تاریخ به زبان‌های مادری و عربی تکلم می‌کرده‌اند.عرب و هند تعلقات، تألیف سیدسلیمان ندوی (ص۳۳۱ و ۳۴۸) خیلی عجیب است که مؤلف «Gzaetteer of the Province of sind» (ج۱۰، ص۹۱) وایلیوت «The Cambridge history of India» (ج۱، ص۲۹) می‌نویسد که در سال ۹۵۱ ه. ق. یعنی زمانی که استخری از سند مسافرت نمود مردم سند به زبان‌های فارسی و سندی سخن می‌گفتند بنابراین به احتمال قوی زبان فارسی هم در آنجا رواج داشته به سند راه یافته‌است. به هر حال، چون مدرک تاریخی در دست نیست نمی‌توان به طور قطع در این باره اظهار نظر کرد. حتی در دوره‌ای که قسمتی از سند تحت حکمفرمایی ناصرالدین قباچه بود (در سال ۶۲۵ هجری در آب غرقه شد) یا هنگامی که سند از طرف علاءالدین خلجی (۶۹۵-۷۱۵ ه. ق.) مورد حمله قرار گرفت. هیچ‌گونه اطلاعات صحیحی دربارهٔ چگونگی زبان و ادب فارسی در سند در دست نداریم.
ما فقط در تاریخ به نام دو شاعر خارجی برمی‌خوریم که در قرن هفتم هجری به سند آمدند و در آنجا اقامت گزیدند؛ یکی از آنان علی بن حامد کوفی است و دیگری عثمان مروندی.
چون علی‌بن حامد کوفی هنگام ترجمهٔ چچ‌نامه در ۶۱۳، ۵۸ ساله بوده، احتمالاً حدود ۵۵۵ متولد شده‌است. خاندان وی، چنان‌که نسبتش به کوفی نشان می‌دهد، اصالتاً اهل کوفه بودند و علی‌بن حامد هم در آن‌جا به دنیا آمد و پرورش یافت. وی اوایل عمرش را در زادگاهش در «فراغت و نعمت» گذراند. در دههٔ نخست سدهٔ هفتم، هنگامی که حدود پنجاه سال داشت، به سبب حوادث ناگوار، وطن را ترک کرد و به سند رفت و در ابتدای فرمانروایی ناصرالدین قُباچه (حک:۶۰۲-۶۲۴) در شهر اُچ، پایتخت وی، سکنی گزید. علی‌بن حامد نزد شرف‌الملک رضی‌الدین ابوبکربن محمد اشعری، وزیر ناصرالدین قُباچه، تقرب یافت و تا وی زنده بود، در حمایت او زندگی کرد. با درگذشت شرف‌الملک و به وزارت رسیدن پسرش، عین‌الملک فخرالدین حسین اشعری، اوضاع علی‌بن حامد به سبب رقابت و ستیزهٔ حاسدان دگرگون شد و با سختی مواجه گردید. از این‌رو، در ۶۱۳ کارهایی را که در دست داشت رها کرد و به مطالعه پرداخت. وی در اندیشهٔ تألیف کتابی دربارهٔ فتح سند به دست مسلمانان، از اُچ به شهرهای اَرور و بَکَّر (بَهکَر) رفت. او با مولانا قاضی اسماعیل‌بن علی‌بن محمد ثقفی، از بازماندگان محمدبن قاسم ثقفی (فاتح سند، متوفی ح ۹۸)، ملاقات کرد و ثقفی کتابی به عربی دربارهٔ فتح هند و بلاد سند به علی‌بن حامد نشان داد. این کتاب به خط یکی از اجداد ثقفی رونویسی یا تألیف شده بود. علی‌بن حامد این کتاب را از عربی به فارسی ترجمه کرد و به عین‌الملک فخرالدین، وزیر ناصرالدین قباچه، تقدیم نمود.
ظاهراً علی‌بن حامد بار دیگر به اُچ رفته تا کتاب خود را به وزیر تقدیم کند و گویا چندی در آن‌جا مانده‌است. بنا بر پاره‌ای قراین، وی به ارور بازگشت و باقی عمر را تحت حمایت قاضیان آن‌جا به تألیف گذراند و در همان‌جا وفات یافت. سیدمحب‌اللّه بَکَّری در تاریخ سند، به‌جز چچ‌نامه از آثار دیگر کوفی، از جمله ترجمهٔ تنقیح الاسناد فی تشریح الامصار و البلاد و تألیف کتاب الانساب، یاد کرده، اما نام کوفی را به اشتباه علی‌بن ابراهیم نوشته‌است.
علی بن حامد کوفی قدیمی‌ترین تاریخ موجود سند یعنی «منهاج‌الدین و الملک» را در سال ۶۱۳ ه. ق. به فارسی ترجمه کرد و نام آن را «چچنامه» نهاد. در این کتاب علی، برخی از اشعار خود را آورده که بیشتر در مدح ناصرالدین قباچه سروده‌است. وی ظاهراً پیشاهنگ شاعران فارسی‌زبان در سند است.
چچ‌نامه از نمونه‌های بسیار لطیف نثر پارسی است و اثر ترجمه از عربی به فارسی در آن آشکار است، ولی این امر به شیوهٔ پارسی‌گویی مترجم آسیبی نرسانده‌است. در دیباچهٔ کتاب، لغات و ترکیبات عربی بیشتری به کار رفته‌است، اما متن کتاب، همچون دیگر آثار پارسی قرن ششم، نثری ساده و روان، با جمله‌های کوتاه و استوار دارد. کاربرد آرایه‌های ادبی در این ترجمه محدود است، به‌طوری که معنا فدای لفظ نشده‌استد. ایرانیکا، همانجاها.. علی‌بن حامد کوفی که در نظم فارسی توانایی داشته، پاره‌ای ابیات خود را در چچ‌نامه درج کرده‌است.
یک نانوثانیه با نماد ns یک میلیاردم (۹-۱۰) یک ثانیه است. نسبت یک نانوثانیه به یک ثانیه مانند نسبت یک ثانیه به ۳۳٫۷ سال است.
کلمه نانوثانیه ترکیبی از پیشوند اس‌آی نانو و واحد ثانیه‌است.
یک نانوثانیه برابر ۱۰۰۰ پیکوثانیه یا یک میکروثانیه است. به این دلیل که واحد بعدی اس‌آی ۱۰۰۰ برابر بزرگتر است، زمان‌های ۸-۱۰ و ۷-۱۰ معمولاً به صورت ده یا صد نانوثانیه بیان می‌شوند.
از این زمان معمولاً در مخابرات، پالس لیزر و الکترونیک استفاده می‌شود. بعضی از اندازه‌گیری‌های مهم برحسب نانوثانیه عبارتند از:
چَچ‌نامه یا فتح‌نامهٔ سِند کتابی در تاریخ سند و فتح آن به دست مسلمانان، که در اوایل قرن هفتم هجری قمری به قلم علی بن حامدبن ابی‌بکر الکوفی بر اساس متن کهن‌تری که به زبان عربی بوده، به فارسی ترجمه و تالیف شده‌است.کوفی، علی بن حامد: کتاب فتح‌نامهٔ سند (چچ‌نامه). محقق: داود پوته، عمر بن محمد. ناشر: انتشارات اساطیر. تهران: ۱۳۸۴.
موضوع کتاب «چچ‌نامه»، تاریخ منطقهٔ سند در دوران پیش از اسلام و فتح این منطقه به دست اعراب مسلمان است. کتاب «فتحنامهٔ سند» افزون‌بر ارزش تاریخی، به لحاظ ادبی نیز پایهٔ بلندی دارد. نثر این کتاب ساده و سلیس است و در آن معنی فدای لفظ نشده‌است. کتاب حاضر یکی از متون کهن تاریخی منطقهٔ سند است که در خصوص گشودن سند به دست مسلمانان و اندکی از تاریخ پیش از آن در زمرهٔ منابع دست اول به شمار می‌رود.
به جز فصل‌های نخستین کتاب که در آن به تاریخ سلسلهٔ بدهگان (رایان) و برهمنان (آخرین خاندان‌های حاکم سند پیش از فتوحات مسلمانان) اشاره شده بقیهٔ مطالب کتاب، شرح جنگ‌ها و لشکرکشی‌های مسلمانان به سرزمین سند و نخستین حکمرانان مسلمان در آن نواحی است.
اگر زمان تألیف چچ‌نامه (نسخهٔ عربی) را سدهٔ سوم یا چهارم بدانیم، این کتاب را باید کهن‌ترین اثری دانست که دربارهٔ تاریخ مسلمانان در شبه‌قارهٔ هند تألیف شده‌است، ولی چون نسخهٔ عربی آن در دست نیست، چچ‌نامهٔ فارسی نخستین کتاب در تاریخ سند است که به دست ما رسیده‌است.
از نام مؤلف و عنوان اثر وی اطلاع دقیقی نداریم؛ احتمال داده شده‌است که تألیف شخصی به نام خواجه‌امام ابراهیم باشد.
چون علی‌بن حامد کوفی هنگام ترجمهٔ چچ‌نامه در ۶۱۳، ۵۸ ساله بوده، احتمالاً حدود ۵۵۵ متولد شده‌است. خاندان وی، چنان‌که نسبتش به کوفی نشان می‌دهد، اصالتاً اهل کوفه بودند و علی‌بن حامد هم در آن‌جا به دنیا آمد و پرورش یافت. وی اوایل عمرش را در زادگاهش در «فراغت و نعمت» گذراند. در دههٔ نخست سدهٔ هفتم، هنگامی که حدود پنجاه سال داشت، به سبب حوادث ناگوار، وطن را ترک کرد و به سند رفت و در ابتدای فرمانروایی ناصرالدین قُباچه (حک:۶۰۲-۶۲۴) در شهر اُچ، پایتخت وی، سکنی گزید. علی‌بن حامد نزد شرف‌الملک رضی‌الدین ابوبکربن محمد اشعری، وزیر ناصرالدین قُباچه، تقرب یافت و تا وی زنده بود، در حمایت او زندگی کرد. با درگذشت شرف‌الملک و به وزارت رسیدن پسرش، عین‌الملک فخرالدین حسین اشعری، اوضاع علی‌بن حامد به سبب رقابت و ستیزهٔ حاسدان دگرگون شد و با سختی مواجه گردید. از این‌رو، در ۶۱۳ کارهایی را که در دست داشت رها کرد و به مطالعه پرداخت. وی در اندیشهٔ تألیف کتابی دربارهٔ فتح سند به دست مسلمانان، از اُچ به شهرهای اَرور و بَکَّر (بَهکَر) رفت. او با مولانا قاضی اسماعیل‌بن علی‌بن محمد ثقفی، از بازماندگان محمد بن قاسم ثقفی (فاتح سند، متوفی ح ۹۸)، ملاقات کرد و ثقفی کتابی به عربی دربارهٔ فتح هند و بلاد سند به علی‌بن حامد نشان داد. این کتاب به خط یکی از اجداد ثقفی رونویسی یا تألیف شده بود. علی‌بن حامد این کتاب را از عربی به فارسی ترجمه کرد و به عین‌الملک فخرالدین، وزیر ناصرالدین قباچه، تقدیم نمود.
علی‌بن حامد از ترجمهٔ خود اغلب با عنوان فتحنامه یاد کرده‌است ولی پس از او، این کتاب با نام چچ‌نامه مشهور گشت، زیرا کتاب مذکور با شرح‌حال چَچ، راجای ارور، که حملهٔ مسلمانان به سند در عهد جانشینان او انجام گرفت، آغاز می‌شود. از چچ‌نامه با نام‌های دیگر نیز یاد شده‌است، از جمله منهاج‌المسالک، منهاج‌الدین و الملک، تاریخ قاسمی، تاریخ هند و فتح سند، تاریخ سند و فتحنامهٔ سندد. ایرانیکا، ذیل مادّه..
چچ‌نامه با دیباچهٔ مترجم آغاز می‌شود و پس از آن، شامل این مطالب است: گزارشی از تاریخ سند پیش از اسلام و دودمان‌های حاکم بر این ناحیه، مانند سلسلهٔ بودایی سیهَرس؛ شورش چچ‌بن سیلائج برهمایی و دستیابی وی بر تاج و تخت و تداوم سلسلهٔ سیلائج تا زمان فتح اسلامی؛ تاریخ والیان مسلمان ثَغر هند و سند و حملات مسلمانان به مُکران و سند در زمان خلفای راشدین و امویان تا روزگار ولیدبن عبدالملک؛ شرح و تفصیل لشکرکشی‌های مسلمانان و فتوح محمدبن قاسم ثقفی در سند و پیشروی او به نواحی شمالی هند، سرانجامِ وی و سرنوشت دو دختر داهر، پادشاه شکست‌خوردهٔ سند؛ و خاتمهٔ مترجم.
مطالب مربوط به تاریخ سند پیش از اسلام، که ربع اول کتاب را تشکیل می‌دهد و چچ‌نامه تنها منبع آن به‌شمار می‌رود، مبتنی بر روایات محلی ارور و احتمالاً بخشی از تاریخ شفاهی خاندان برهمایی چچ بوده‌است. این بخش، تحت‌تأثیر تاریخ‌نگاری هند در سده‌های میانه، متضمن پاره‌ای مطالب عاشقانه و افسانه‌ای است و عمدتاً در مورد مسائل نظام طبقاتی کاست در هند، یعنی پاکی و پلیدی در بین خاندان‌های رقیب شاهی سند، ترتیب یافته‌استد. ایرانیکا، همان‌جا.. به نظر می‌رسد که نویسنده در این بخش، با صحه گذاشتن بر حقوق و امتیازات برهمنها و وضع پَست طبقات پایین، خواسته شریعت اسلام را با ساختار اجتماعی هند، که در تضاد شدید با جهان‌بینی اسلامی است، سازگار نشان دهدد. اسلام، چاپ دوم، تکمله، ۳-۴، ذیل مادّه. افزون بر این، در بخش فتح سند، پاره‌ای روایات نشان‌دهندهٔ دیدگاه برهمایی دربارهٔ حوادث استد. ایرانیکا، همان‌جا.، از جمله گزارش منسوب به براهمه ارور و روایت رام سیه برهمن.
بخش مربوط به لشکرکشی‌های مسلمانان و فتوح ثقفی، که قسمت اعظم چچ‌نامه را شامل می‌شود، مبتنی بر روایات قدیم اسلامی، به‌ویژه روایات ابوالحسن علی‌بن محمد مدائنی (متوفی ۲۲۵ یا ۲۱۵) است. روایات مدائنی منبع اصلی مورخان بعدی، همچون بلاذری، دربارهٔ سند بوده‌است. مؤلف چچ‌نامه احتمالاً از آثار از میان رفتهٔ مدائنی، مانند ثغرالهند، عمّال الهند، فتح مکران و اخبار ثقیف، بهره گرفته‌است. چون هیچ‌یک از آثار مهم مدائنی برجای نمانده‌است، اهمیت چچ‌نامه به‌سبب گزارش جامع فتح سند و انتقال این روایت تاریخی مهم بیشتر آشکار می‌گرددد. ایرانیکا، ذیل مادّه.. مؤلف چچ‌نامه، به واسطهٔ مدائنی، از برخی راویان اولیه، مانند هُذَلی، نیز روایاتی نقل کرده‌است.
روایت چچ‌نامه دربارهٔ فتح سند، در بسیاری موارد با روایات ابن‌قتیبه، بلاذری، یعقوبی و خلیفه بن خیاط همخوانی دارد. با این حال، بلاذری، خلیفه‌بن خیاط، محمد جریر طبری و ابوریحان بیرونی گاه آگاهی‌هایی افزون‌تر از چچ‌نامه و متفاوت با آن به دست داده‌اندد. جهان اسلام، ذیل «ثقفی، محمدبن قاسم».د. ایرانیکا، همان‌جا.). پاره‌ای اطلاعات چچ‌نامه را در جای دیگر نمی‌توان یافت، از جمله حضور سپاهیان اسلامی در قَنْدابیل و فرماندهی ثاغربن ذُعْر بر لشکریان ثغر هند در زمان علی بن ابی‌طالب.
چچ‌نامه از نخستین تواریخ اسلامی به گونه‌ای دیگر نیز متمایز است، از جمله این‌که دربارهٔ برخی روایات، که در منابع دیگر به اختصار آمده، در چچ‌نامه به تفصیل صحبت شده‌است، مثلاً بلاذری (ص۴۳۷) از مبادلهٔ نامه‌هایی میان حجاج‌بن یوسف و محمدبن قاسم ثقفی به اشاره سخن گفته، اما در چچ‌نامه متن حدود بیست نامه آمده‌استد. ایرانیکا، همان‌جا.. بعضی اطلاعات چچ‌نامه، مانند آغاز خلافت علی بن ابی‌طالب در سال ۳۸ و آغاز خلافت معاویه در ۴۴، نادرست است و پاره‌ای روایات آن، مانند سرنوشت محمدبن قاسم ثقفی، از داستان‌پردازی خالی نیستد. جهان اسلام، ذیل «ثقفی، محمدبن قاسم..
چچ‌نامه مأخذ اصلی مورخان هندی-ایرانی برای تاریخ سند پیش از اسلام و آغاز دورهٔ اسلامی بوده‌است. سیدمحمد معصوم بکّری جزء اول کتاب خود، تاریخ سند یا تاریخ معصومی، را عمدتاً بر اساس چچ‌نامه نوشت. احمدبن محمد مقیم هروی در طبقات اکبری، عبدالباقی نهاوندی در مآثر رحیمی و میرعلی شیر قانع در تحفه الکرام (ج ۳، بخش ۱، ص ۱۱-۱۵) نیز مطالب چچ‌نامه را به اختصار نقل کرده‌اند.
چچ‌نامه نخستین بار در ۱۳۱۸ شمسی، به‌کوشش عمربن محمد داود پوته، بر اساس نسخ خطی متعدد و برخی ترجمه‌های انگلیسی، تصحیح و در دهلی به چاپ رسید. پس از آن، نبی‌بخش‌خان بلوچ چچ‌نامه را با مقابله با دو نسخهٔ دیگر و مراجعه به پاره‌ای منابع عربی و تاریخی، تصحیح و همراه با تعلیقات و حواشی به زبان انگلیسی، در اسلام‌آباد (۱۴۰۳ ه. ق. /۱۹۸۳ م.) به‌چاپ رساند. چچ‌نامه به برخی زبان‌ها ترجمه و منتشر شده‌است: ترجمهٔ انگلیسی از میرزا قلیچ بیگ (کراچی ح ۱۳۱۸/۱۹۰۰)؛ ترجمهٔ زبان اردو از الف. رِضوی (حیدرآباد، سند، ۱۳۴۲ ش/۱۹۶۳)؛ ترجمهٔ سندی از مخدوم امیراحمد و نبی‌بخش‌خان بلوچ (حیدرآباد، سند، ۱۳۴۵ ش/۱۹۶۶). ترجمهٔ جدیدی نیز به عربی از این کتاب در دست است (تحقیق سهیل زکّار، بیروت ۱۴۱۲/۱۹۹۲ ه. ق.). گزیده‌هایی از چچ‌نامه به صورت جداگانه ترجمه شده‌استد. ایرانیکا، ذیل مادّه، فهرست منابعد. اسلام، چاپ دوم، همانجا..
ویروس اوریون یا گوشک از خانواده paramyxovirus و عامل شناخته شده بیماری اوریون است. اوریون بیماری شایع دوران کودکی است که با تورم غدد پاروتید و دیگر بافت‌های اپیتلیال، باعث ناخوشی و در برخی موارد عوارض جدی تر از قبیل ناشنوایی می‌شود. به طور معمول این بیماری محدود به انسان است و ویروس از طریق تماس مستقیم، گسترش قطرات، یا اشیاء آلوده منتقل می‌شود.
میکروثانیه یک واحد اس‌آی و برابر با یک میلیونم (۶-۱۰) یک ثانیه و نماد آن µs است.
یک میکروثانیه برابر با ۱۰۰۰ نانوثانیه یا ۱/ میلی‌ثانیه است. به این دلیل که واحد بعدی اس‌آی ۱۰۰۰ برابر بزرگتر است معمولاً زمان‌های ۵-۱۰ و ۴-۱۰ به‌صورت ده و صد میکروثانیه بیان می‌شوند.
اودد فهر (زاده ۲۳ نوامبر ۱۹۷۰)، بازیگر اسرائیلی است که از مهم‌ترین نقش آفرینی وی می‌توان به حضور در فیلم‌های مومیایی، بازگشت مومیایی، و بازی در نقش کارلوس اولیویرا در رزیدنت ایول (، و ) اشاره کرد.
اپیزود:
این صفحه فهرست ترانه‌هایی است که در فهرست ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد که میزان فروش در ایالات متحده آمریکا است در سال ۲۰۰۹ حداقل به مدت یک هفته به رتبه یک دست یافتند.
Wikipedia contributors, "List of Hot 100 number-one singles of 2009 (U.S.)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_Hot_100_number-one_singles_of_2009_(U.S.)&oldid=487249814 (accessed May 11, 2012).
سویل اینشالا گزه حاجیوا (۲۳ آوریل ۱۹۷۵، باکو - ) رهبر ارکستر اهل جمهوری آذربایجان است. او فارغ‌الحصیل رشتۀ پیانو از مدرسۀ موسیقی شارویف است و در سال‌های ۱۹۹۳-۱۹۹۹ مدرک لیسانس و فوق‌لیسانس خود را در رهبری ارکستر از آکادمی موسیقی باکو دریافت کرده‌است و از سال ۲۰۰۳ سررهبر گروه کر آکادمی ملی اپرا و تئاتر باله آذربایجان است. او در سال ۲۰۰۵ لقب خادم هنر افتخاری جمهوری آذربایجان را دریافت نمود.
کالوین هریس (با نام اصلی آدام ریچارد وایلز;متولد ۱۷ ژانویه ۱۹۸۴) یک دی‌جی، خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی اهل اسکاتلند است. وی حرفه خود را به‌طور رسمی در سال ۲۰۰۷ آغاز نموده و به جوایزی چون جایزه گرمی، جایزه بریت و… دست یافته. او تاکنون بیش از دویست میلیون نسخه از تک آهنگ‌های خود را به فروش رسانده.
آدام ریچارد وایلز در تاریخ ۱۷ ژانویه ۱۹۸۴ در دامفریس، اسکاتلند به دنیا آمد. مادر و پدر او انگلیسی هستند و قبل از اینکه به اسکاتلند بروند در آکسفورد ازدواج کردند. او یک خواهر بزرگتر به نام سوفی و یک برادر بزرگتر به نام ادوارد دارد. او پس از ترک مدرسه در سوپرمارکت‌ها و در یک کارخانه ای مشغول به کار شد تا بتواند لوازم مربوط به دی جی را بخرد.
هریس برای اولین بار در دوران نوجوانی بود که به موسیقی الکترونیک علاقه پیدا کرد و در سن ۱۸ سالگی دو آهنگ به نام‌های "Da Bongos" و "Brighter Days" را منتشر کرد. هریس پس از این به انگلستان مهاجرت کرد به این امید که در آن جا چیزهایی را یاد بگیرد. در مدت زمانی که در لندن بود فقط یکی از آهنگ‌هایش به نام "Let Me Know" را انتشار داد. با کمبود فرصت‌های شغلی و همچنین نداشتن پول، هریس مجبور به بازگشت به خانه در دامفریس شد و در آنجا ضبط‌های انفرادیش را در مای اسپیس قرار داد.
در فضای مجازی هریس محبوبیت یافت و فردی به نام مارک گلیسپی، یک استعدادیاب، موفق شد تا با هریس در شرکت تازه تأسیس خود قرارداد ببندد که در واقع اولین قرارداد آن شرکت هم به حساب می‌آمد.
آلبوم اول وی با نام «من دیسکو را خلق کردم» در سال ۲۰۰۷ عرضه شد و به موفقیت تجاری دست یافت. دو سال بعد دومین آلبوم استودیویی خود را با نام «آماده برای آخر هفته» منتشر کرد و آهنگ‌های «من تنها نیستم» و «با من برقص» به صدر جدول‌های انگلستان رسیدند همچنین با من برقص بنده جایزه NME شد. در سال ۲۰۱۱ تک‌آهنگ خود را با نام «bounce» منتشر کرد. دومین تک‌آهنگ وی به اسم «حس نزدیکی» در آگوست سال ۲۰۱۱ منتشر شد به اولین آهنگ او در جدول (صد آهنگ برتر) بیلبورد تبدیل شد و محبوب‌ترین آهنگ هریس تبدیل شد. یک ماه بعد در سپتامبر ۲۰۱۱ تک‌آهنگ او با همکاری ریحانا به نام «ما عشق را پیدا کردیم» منتشر شد و در چارت‌های بیلبورد انگلستان و آیتونز به رتبه یک رسید و ۱۱ هفته را در رتبه یک جدول بیلبورد ماند و تبدیل به یکی از آهنگ‌های تاریخ شد که بیشترین مدت زمان را در رتبه یک ماند و با فروش بیش از ۱۴ میلیون نسخه در دنیا جایزه الماس را از طرف RIAA دریافت کرد. در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۲ سومین آلبوم خود را با نام «۱۸ ماه» (18months) منتشر کرد و نامزد جایزه بهترین آلبوم الکترونیک در the Grammys شد و تاکنون حدود یک میلیون نسخه از آن در سراسر دنیا فروش رفته همچنین تک‌آهنگ‌های «sweet nothing» و «بزن بریم» (let's go) نامزد بهترین آهنگ‌های الکترونیک/دنس در گرمی شد. کالوین هریس همچنین با داشتن نُه آهنگ در ده آهنگ برتر انگلستان رکورد مایکل جکسون را شکست و اسم خود را به این رکورد ثبت کرد. در سال ۲۰۱۳ ترانه تابستان را منتشر کرد و تبدیل به یکی از بزرگ‌ترین ترانه‌های او شد و رتبه ۷ را در جدول بیلبورد بدست آورد. در ۳۱ اکتبر سال ۲۰۱۴ چهارمین آلبوم خود را با عنوان حرکت منتشر کرد و رتبه چهار را در جدول ۲۰۰ آلبوم برتر بیلبورد گرفت. وی در این آلبوم با هنرمندانی چون الی گولدینگ، جان نیومن، بیگ شان همکاری داشته. در سال ۲۰۱۵ تک ترانه «عمق عشقت چقدر است» را منتشر کرد و با فروش شش میلیون نسخه تبدیل به یکی از بزرگ‌ترین ترانه‌های وی شد در سال ۲۰۱۶ تک‌آهنگ خود را با نام «این چیزی است که برایش آمدی» با همکاری ریحانا منتشر کرد و رتبه ۳ را در جدول ۱۰۰ آهنگ برتر بیلبورد دست یافت، مدت‌ها بعد کالوین هریس اعلام کرد که دیگر تمایلی به انتشار آلبوم ندارد و آخرین کار او با نام «راه من» که توسط وی خوانده شده در ماه اوت ۲۰۱۶ منتشر شد. وی آهنگی با Dua lipa به نام one kiss نیز به همراه دارد که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد و در مراسم brits برنده جایزه بهترین تک آهنگ بریتانیایی شد.
Wikipedia contributors, "Calvin Harris," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Calvin_Harris&oldid=491257263 (accessed May 11, 2012).
مومیایی: مقبره امپراتور اژدها عنوان یک بازی ویدئویی است که براساس برای پلی استیشن ۲، وی و نینتندو دی اس ساخته و در سال ۲۰۰۸ میلادی عرضه شد.
ساس‌های بوسه‌زن یا ساس‌های آدم‌کش (Triatominae) یک تیره از راسته نیم‌بالان و رده حشرات است که دارای ۱۳۰ گونه می‌باشد. این حشرات خون‌خوار هستند. این ساس‌ها هنگام خون‌خواری از میزبان، باعث بیماری شاگاس می‌شوند.
همانطور که در تصویر میبینید ساس بوسه زن دارای بدن صاف و تخت بوده که به آن این امکان را میدهد تا به راحتی خود را در درز ها و شکاف الیاف و وسایل منزل مانند بالش ، تشک خوش خواب ، تخت خواب ، پتو ، ملحفه ، مبلمان ، و لباس ها پنهان شود
ساس بوسه زن بالغ روزی 2 تا 3 تخم میگذارد ؛ که در طول زندگی جمعه 200 تا 500 تخم میرسد .
تخم های یک میلی متری سفید مروارید شکل اند .
و این تخم ها را میتوان در مکانهایی که این ساس ها پنهان میشوند یافت
ساس های بوسه زن فقط در هنگام خونخواری به طرف انسان میروند ، رد خون روی ملحفه ها و در مسیر مخفی گاه های ساس ها نشانه دیگری از وجود ساس است لکه های کوچک قهوه ای یا سیاه روی ملحفه ، دیوار و کاغذ دیواری نشانه ای احتمالی برای وجود ساس بوسه زن است .
این نوع ساس از طریق روش های ذیل به زندگی انسان ورود میکنند .
این کار ها از قبیل کار های عمده هستند که میتوانند شمارا دچار ساس بوسه زن کنند
بهترین روش برقراری ارتباط با متخصصین سم پاشی حشرات است تا در اسرع وقت اقدام به سم پاشی و پاکسازی منزل شما کنند .
رقاص چرخان یا خطای سیلوئت یک خطای دید متحرک است که در آن زنی بر روی یک پا می‌چرخد (حرکت Pirouette در رقص باله). این خطای دید که اولین بار در سال ۲۰۰۳ توسط طراح وب، نوبویوکی کایاهارا طراحی شد، در اثر جهتِ ظاهریِ حرکتِ شکل به وجود می‌آید. در نگاه اول برخی رقاص را در حال چرخش در جهت ساعتگرد می‌بینند (دید از بالا) و برخی در جهت پادساعتگرد.
این خطای دید به دلیل فقدان اطلاعات بصری از عمق ناشی می‌شود. مثلاً هنگامی که دستان رقاص از سمت چپ بیننده به سمت راست حرکت می‌کنند، ممکن است تصور شود که دستان رقاص از فضای بین رقاص و بیننده عبور می‌کنند (یعنی از جلوی تصویر که در این صورت رقاص در جهت پادساعتگرد و بر روی پای راست می‌چرخد) و همچنین ممکن است تصور شود که دستان رقاص از پشت بدنش عبور می‌کنند (یعنی از پشت تصویر که در این صورت رقاص در جهت ساعتگرد و بر روی پای چپ می‌چرخد).
هنگامی که رقاص رو به چپ یا راست ایستاده‌است، پستان‌ها و موهای دم‌اسبی‌اش جهتی را که رو به آن ایستاده‌است، به‌وضوح مشخص می‌کنند ولی نمی‌توان پای چپ یا راستش را از یکدیگر تشخیص داد. با این وجود، همان‌طور که رقاص از وضعیت ابتدایی‌اش منحرف می‌شود، می‌توان تصور کرد که رقاص رو به هر یک از دو راستای متفاوت قرار گرفته‌است (از دید دو بینندهٔ متفاوت و نه یک شخص خاص). در ابتدا، این دو راستا نسبتاً به هم نزدیک‌اند (مثلاً هر دو به سمت چپ ولی یکی اندکی رو به جلو و دیگری اندکی رو به عقب) اما به مرور زمان از یکدیگر فاصله می‌گیرند تا در نهایت به موقعیتی می‌رسیم که موهای دم اسبی و پستان‌های رقاص در یک امتداد با بیننده قرار می‌گیرند (در نتیجه نه پستان‌ها و نه موهای دم اسبی رقاص را نمی‌توان به آسانی دید). در این موقعیت، رقاص هم می‌تواند رو به بیننده قرار گرفته باشد و هم پشت به بیننده؛ در نتیجه، دو موقعیتی که دو بینندهٔ متفاوت می‌توانند ببینند، ۱۸۰ درجه نسبت به هم زاویه دارند.
ابوعُباده بُحْتُری (۸۲۲م-۸۹۹م) (نسب ولید بن عبیدالله بحتری) شاعر عربی شامی بود.
در مَنْبِجْ و در خانواده‌ای از بحتر، شاخه‌ای از قبیلة طَیّ، زاده شد (برخی زادگاه او را روستایی مجاور منبج به نام خُرْدُفنه می‌دانند). بحتری هرگز پیوند خود را با زادگاهش نگسست، بلکه با ثروت سرشاری که طی سالیان دراز از راه شاعری دربار فراهم آورده بود املاک فراوانی در آن شهر خرید و با استفاده از اصل و نسب خود مناسبات پرمنفعتی نیز با اولیای امور برقرار کرد.دانشنامه جهان اسلام، مدخل بحتری
هورست فاس (متولد ۲۸ آوریل ۱۹۳۳ در برلین - مرگ ۱۰ مه ۲۰۱۲) عکاس خبری آلمانی بود.
او دو بار موفق به دریافت جایزه پولیتزر شده‌است.
کارش را از سال ۱۹۵۱ آغاز کرد که دوران جنگ هندوچین و مذاکرات صلح در سال ۱۹۵۴ در ژنو در صدر اخبار بود. از سال ۱۹۵۶ به آسوشیتد پرس پیوست. هورست فاس از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۴ رئیس بخش عکاسی آسوشیتد پرس در جنوب آسیا بود و سال‌ها در سایگون زندگی کرد.
او علاوه بر جنگ انقلاب در کشورهای مختلف و المپیک را هم پوشش می‌داد.BBC فارسی - فرهنگ و هنر - آلبوم عکس: هورست فاس؛ یک عمر عکاسی جنگ
در سال ۱۹۶۷ از ناحیه پا بشدت آسیب دید. اولین جایزه پولیتزر را به خاطر عکسی که از یک کودک ویتنامی که در اثر بمب ناپالم دچار سوختگی شده و برهنه در حال دویدن است گرفت و در ابتدا گمان می‌رفت چون کودک لخت است عکس در روزنامه چاپ نشود. دومین جایزه پولیتزر را بخاطر مجموعه عکس‌هایش از جنگ بنگلادش دریافت کرد.
در سال ۲۰۰۵ در هانوی بشدت بیمار و فلج شد و سلامتی‌اش روز به روز بدتر شد و از ماه فوریه سال ۲۰۱۲ در بیمارستان بستری بود.Le Figaro - Flash Actu : Décès du photoreporter Horst Faas
بردگوری سرپیر ۶ از آثار تاریخی استان چهارمحال و بختیاری می‌باشد که در روستای سرپیر از توابع شهرستان اردل واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۸۸۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
پیکوثانیه برابر با ۱۲-۱۰ یک ثانیه است. یعنی یک تریلیونم ثانیه یا یک میلیون میلیونم ثانیه یا ۰٫۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۱ ثانیه. نسبت یک پیکوثانیه به یک ثانیه مانند نسبت یک ثانیه‌است به ۳۱٬۷۰۰ سال.
پیکوثانیه ترکیبی از پیشوند اس‌آی پیکو و واحد ثانیه است که به‌صورت ps نمایش داده می‌شود.
یک پیکوثانیه برابر است با ۱۰۰۰ فمتوثانیه یا ۱/ نانوثانیه. به این دلیل که واحد اس‌آی بعدی ۱۰۰۰ برابر بزرگتر است، مقادیر ۱۱-۱۰ و ۱۰-۱۰ معمولاً به‌صورت ده و صد پیکوثانیه بیان می‌شوند.
مینیرو (اسپل پرتغالی: minejˈɾɐ̃w)، نام رسمی ورزشگاه گورنادور ماگاهاس پینتو در سال ۱۹۶۵ در بلو هوریزونته تأسیس شد، بزرگترین ورزشگاه فوتبال در ایالت میناس گرایس، برزیل و دومین ورزشگاه بزرگ کشور بعد از ورزشگاه ماراکانا است. این ورزشگاه میزبان مسابقات جام جهانی ۲۰۱۴ بود.
این ورزشگاه میزبان دو رویداد دیگر نیز بوده‌است یکی جام کنفدراسیون‌ها ۲۰۱۳ و بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶.
عبدالله بن وهب راسبی از اولین بزرگان گروه خوارج بود و به علت سجده‌های زیادش، ملقب به ذوالثَفِنات (دارندهٔ پینه بر پیشانی) شده بود. در سال ۳۷ هجری/۶۵۸ میلادی، خوارج پس از آنکه از علی بن ابی‌طالب جدا شدند، وی را به خلافت منصوب کردند. وی در مه یا ژوئن همان سال در جنگ نهروان کشته شد.
علی محمد آزاد (زاده ایلام) استاندار پیشین استان سیستان و بلوچستان و استاندار پیشین استان همدان در دولت دهم و استاندار پیشین استان ایلام در دولت نهم بود. آزاد که سابقه فرماندهی سپاه پاسداران استان ایلام را در کارنامه خود دارد در شهرستان‌های مهران و دره‌شهر فرماندار بوده‌است.
وی رئیس ستاد بسیج اقتصادی استان ایلام، رئیس ستاد بازسازی مناطق جنگی استان ایلام و معاونت عمرانی استانداری را هم در کارنامه خود ثبت کرده‌است.
گفتنی است علی محمد آزاد در مبارزات انقلابی در دوران نظام شاهنشاهی به درجه جانبازی رسیده‌است.http://www.mehrnews.com/detail/News/1668943
فرزند وی، امیرحسین آزاد، در اسفند ۱۳۹۷ و تنها در سن 32 سالگی برای پرونده تعاونی‌های البرز ایرانیان و ولیعصر که در مجموع ۱۴۰۰ میلیارد تومان اختلاس و با ۹۱۰۰۰ نفر شاکی (۶۰۳۶ پرونده شکایت ثبت شده) با عنوان اتهامی اخلال عمده در نظام اقتصادی کشور در دادگاه حاضر شده‌است. وی، داماد «فریدون همتی» نماینده پیشین مجلس و استاندار فعلی هرمزگان است.
مؤسسه البرز ایرانیان در سال ۷۸ و به عنوان مؤسسه امیرالمومنین با سرمایه ۷ میلیون و ۵۰۰ هزار ریال و تعاونی ولیعصر در سال ۸۸ با سرمایه اولیه ۶ میلیون ریال تأسیس شده‌اند.
بانک مرکزي شاکي اصلي تعاوني البرز ايرانيان است. مسعود جمشیدی نائینی وکيل بانک مرکزی در جلسات دادگاه البرز ايرانيان با تشريح شکايات متعدد آن بانک عنوان دادستان تهران، همدان، کرمانشاه، سنندج و قروه به توضيح تخلفات آن تعاوني و دفاع از عملکرد بانک مرکزي در قبال تعاوني هاي اعتبار غيرمجاز پرداخت.
دیلمیان مردمی ساکن دیلم، طوایفی کوه‌نشین بودند که جغرافی‌دانان عرب قرن دهم میلادی آن‌ها را همان ساکنان منطقهٔ دیلمان در ارتفاعات گیلان می‌دانستند. گرچه می‌توان توزیع گسترده‌تری تا جنوب ارمنستان و قفقاز هم می‌توان نتیجه گرفت.In antiquity the Deylamites (Gk. Dolomîtai and variants) were mountain tribes, usually identified by 10th-century Arab geographers with the inhabitants of Deylam, the highlands of Gīlān. A considerably broader distribution extending as far as southern Armenia and the Caucasus can be deduced, however. http://www.iranicaonline.org/articles/deylamitesMichael Fishbein, "e History of Al-Tabari: The Victory of the Marwanids A.D. 685-693/A.H.", SUNY Press, 1990. Page 90 excerpt: "Note 336: The Daylamites were an Iranian People living in the highlands of Gilan in northern Iran. They had served the Sassanians as mercenaries and stubbornly maintained their independence despite many Muslim expeditions against them. این مردم که پیش از اسلام، تقیدات مذهبی خاصی نداشتند،ترکمنی آذر، ۱۳۸۴ پذیرای علویان شدند؛ به مذهب زیدیه گرایش یافتند و به طرفداری از آن برخاستند.
مطالب زیادی در خصوص مذهب دیلمیان در این دوره موجود نیست. تعداد کمی مسیحی و زرتشتی در بینشان بوده‌اند ولی غالباً پاگان بوده‌اندhttp://www.iranicaonline.org/articles/deylamites#pt1 که عملاً چیزی دربارهٔ آن طریقت پگان دیلمیان نمی‌دانیم. بنا بر گفتهٔ بیرونی در آثارالباقیه آن‌ها از قانون تعیین‌شده توسط افریدون افسانه‌ای پیروی می‌کردند که به مردها فرمان داده بود سرور خانواده‌شان باشند و آنان را کَذخُذا"kadhkhudha" می‌خواند. این به طرز معماواری توسط خالد الناصر الاطروش منسوخ شد و نتیجتاً آن‌ها به شرایطی که مردم در عصر ضحاک بیورسپ ظالم می‌زیستند بازگشتند، زمانی که در خانه‌هایشان شیاطین سکنیٰ داشتند و مردم در برابرشان بی‌دفاع بودند. جدا از کذخذاها که نقش رئیس خانواده را داشتند، دیلمیان حکمرانانی که از القابی چون وردان شاه، وهریز به وجودشان پی می‌بریم و حتی شاهانی (مانند موتا) داشتند. نقش این آخری در قرون نهم و دهم پس از میلاد و در ارتباط با همکاری آن‌ها با علویان فهمیده می‌شود.نوشته ولادیمیر مینورسکی امام زیدی «ناصرالحق» این قاعدهٔ فریدون را از بین برد و بین پیروانش قانون اسلام را اعمال کرد.
مسعودی، نوشته ساکنان کوهستان‌های دیلمان مردمانی بودند که هیچ اطلاعی از ادیان استقراریافته نداشتند. قدامه بن جعفر در مور دیلمیان می‌گوید آنان پس از اسلام آوردن چند بار از این دین برگشتند. در زمان وی دیلمیان کودکان خود را می‌کشتند و به مساجد احترام نمی‌گذاشتند و از نماز خواندن و دیگر تکالیف دینی سر باز می‌زدند. از ادامه دیلمان و گیلان به نظر می‌رسد که تعداد اسلام آوردگان در قرن اول هجری چندان زیاد نبوده‌است.محمد صابرخان، «آغاز تاریخ مذهب شیعهٔ زیدی در دیلمان و گیلان، آینده، سال ششم، خرداد و تیر ۱۳۵۹، شماره ۳ و ۴
در پایان عهد ساسانیان و هم‌زمان با آغاز حملهٔ اعراب به ایران دسته‌های دیلم در داخل ولایات مرکزی ایران تاخت‌وتاز می‌کرده‌اند و به غارت و راهزنی می‌پرداخته‌اند.
ورود مسلمانان به سرزمین دیلم، به‌علت موقعیت خاص جغرافیایی آن تقریباً با تأخیر صورت گرفت. دیلمیان که عادت و تمایل به استقلال داشتند، با کمک وضع طبیعی و کوهستانی سرزمینشان، حملات عرب‌ها را دفع می‌کردند. در فتوح اسلامی مسلمانان بارها به دیلم حمله‌ور شدند ولی کاری از پیش نبردند، دومین هجوم مسلمانان به آن ناحیه در روزگار معاویه بود که مردم طبرستان در موقع عبور آنان از گردنه‌های کوهستان، سنگ‌ها را از قُلَل کوه‌ها غلتانیده و همهٔ سپاه وی را در زیر خروارها سنگ بکشتند.الهامی، داود، بحثهای مشترک اسلام و ایران(۱)/ علویان و دیلمیان، درس‌هایی از مکتب اسلام» خرداد ۱۳۷۹، سال ۴۰ - شماره ۳ عرب‌ها نیز به‌علت صعب‌العبور بودن راه‌های منتهی بدین سرزمین و بارش‌ها و رطوبت بسیار که با محیط زیستی آنان متفاوت بود، میل چندانی به حملات و محاصره‌های طولانی سرزمین دیلم نداشتند؛ و بدین ترتیب، دیلمیان نه تنها تسلیم عرب‌ها نشدند، بلکه از مردم شهرهای مجاور، ری و قزوین، نیز در مقابل عرب‌ها حمایت کردند. با وجود فتوحات مسلمانان در ایران که از زمان عمر ـ خلیفهٔ دوم ـ آغاز شد، دیلمیان فقط در زمان معاویه بود که مجبور به پرداخت خراج شدند؛ ولی تا مدت‌های مدید بعد از آن حاضر به پذیرش اسلام نبودند و در مناطق کوهستانی مشکلاتی برای شهرهای مسلمان‌نشین اطراف، به‌خصوص قزوین، فراهم می‌ساختند. به همین جهت، خلفا یا حکومت‌های محلی همواره گروه‌هایی از مسلمانان مجاهد را مأمور مقابله با کفار متهاجم دیلمی می‌کردند. مقر اصلی مجاهدان مسلمان که در آن پایگاه نظامی مستقر کرده بودند، قزوین بودمذهب دیلمیان در دوره اسلامی، ترکمنی آذر، پروین، مجله فرهنگ، زمستان ۱۳۸۴ - شماره ۵۶ از صفحه ۱ تا ۱۶ که به آن دارالجنه (دروازه بهشت) می‌گفتند؛ چرا که معتقد بودند «هر مسلمانی که اقلاً ۲۴ ساعت در آن با نیت مشارکت در نبرد مقدس علیه کفار بماند، جایی در بهشت را نصیب خود خواهد کرد».Encyclopædia Iranica | Articles
در بخشی از دیلم که استقلال خود را از حکومت مسلمانان حفظ کرده بود، پراکنش اسلام مرتبط با جنبشی مردمی بود. به گفته اصطخری، حسن بن زید امام علوی نخستین مروج اسلام در دیلم بود. او در سال ۸۶۴، مردم چالوس و شهر همسایه آن کلار را در خیزش آنان علیه طاهریان رهبری کرد. دیلم منشأ بخش اصلی حمایت حکومت حسن بن زید و جانشینش محمد بود. آنان در دیلم سلسله جستانی در سوی خود یافتند. محمد بن زید در نبرد با سربازان سامانی در سال ۹۰۰ میلادی کشته شد و در سال ۹۰۲ حاکم جستانی دیلم از طبرستان اخراج شد ولی توانست خود را در مناطق ابتدایی خود حفظ کند.Barthold, V. 2014. An Historical Geography of Iran. Princeton: Princeton University Press. P.234, https://doi-org.wikipedialibrary.idm.oclc.org/10.1515/9781400853229
دیلمیان که پیش از ورود اسلام برخی شان زرتشتی و برخی شان پاگان بودند، ظاهراً تنها زمانی که جنبش علوی پیروزمندانه به نظر رسید به آن پیوستند اما تنها به طور سطحی با اسلام تماس پیدا کردند. اسلام زیدی به آنان آموخت که خلافت عباسی غصبی است. آنان به عنوان شورشیانی علیه حکومت مستقر وارد جهان اسلام شدند. وقتی نسبت به علویان بی علاقه شدند، پیوستگی اندکی نسبت به هر جماعت یا باور دینی داشتند. در این وضعیت، آموزه رادیکال اسماعیلی که پایان اسلام مستقر و فرارسیدن یک دوره جدید را اعلان می کرد، توانست بین آنان گروندگانی پیدا کند. افسار و شیرویه گزارش شده هر دو مدتی تحت تاثیر داعیان اسماعیلی بوده اند.Madelung, Wilferd. “The Assumption of the Title Shāhānshāh by the Būyids and ‘The Reign of the Daylam (Dawlat Al-Daylam).’” Journal of Near Eastern Studies 28, no. 2 (1969): 84–108. http://www.jstor.org/stable/543315.
تقریباً اولین مسلمانانی که از حدود قرن دوم هجری به بعد وارد این سرزمین شدند و توانستند در آن جا اقامت گزینند، علویان بودند که به‌علت مخالفت یا مبارزه با حکام عباسی بدان سرزمین روی آوردند. بدین ترتیب، پذیرش اسلام دیلمیان با مذهب تشیع آغاز شد و از فرق شیعه، مذهب زیدیه، اولین و پرطرفدارترین آنان بود. البته، مذهب اسماعیلیه با تبلیغات و فعالیت ابوحاتم رازی در دیلم، پیروانی پیدا کرد؛ و این مذهب در میان مردم دیلم همچنان پیروانی داشت. در زمان سلجوقیان نیز با استقرار حسن صباح در الموت، این مذهب رونق بسیاری در منطقه دیلم پیدا کرد. مذهب امامیه از طریق فرزندان ناصر کبیر وارد آن منطقه شد و طرفداران بسیاری یافت. حکام محلی دیلم، آل جستان و آل مسافر، در ارتباط سیاسی با زیدیان، به مذهب زیدیه تمایل یافتند و عده‌ای از آنان نیز به مذهب اسماعیلیه متمایل شدند. زیاریان در ابتدای کار به‌علت تصفیه حساب‌های سیاسی مردآویج با داعی صغیر، از زیدیان روی گرداندند. خاندان بویه که از نظر سیاسی و مذهب تشیع نقش مهمی در ایران دورهٔ اسلامی و جهان اسلام ایفا کردند، از مردم دیلم بودند. آنان ـ اگر نه در ابتدا - از معتقدان به تشیع امامی بودند که موجبات ارزش‌گذاری و اعتباریابی سیاسی مذهب تشیع را فراهم آوردند.مذهب دیلمیان در دوره اسلامی، ترکمنی آذر، پروین، مجله فرهنگ، زمستان ۱۳۸۴ - شماره ۵۶ از صفحه ۱ تا ۱۶
با وجود حضور و تبلیغات علویان در سرزمین دیلم و گرویدن عده‌ای از دیلمیان به اسلام شیعی، برخی از مردم ساکن در کوهستان‌های دیلم تا مدت‌ها در کفر باقی بودند. اصطخری اشاره می‌کند: «در کوه‌های دیلمان هنوز کافران هستند.». ابن حوقل نیز خبر می‌دهد: «هنوز در زمان ما (حدود سال ۳۶۷ ه‍.ق) کافرانی در کوه‌ها سکونت دارند.»مذهب دیلمیان در دوره اسلامی، ترکمنی آذر، پروین، مجله فرهنگ، زمستان ۱۳۸۴ - شماره ۵۶ از صفحه ۱ تا ۱۶
همان‌طور که گفته شد، وضع جغرافیایی و انسانی سرزمین دیلم در این منطقه، محیطی امن و مناسب برای دشمنان و مخالفان خلفای عباسی فراهم آورده بود. بدین جهت، در طول خلافت عباسیان، بارها علویان مخالف خلافت عباسی تحت تعقیب حکومت‌های وقت به این سرزمین پناه آورده بودند.مذهب دیلمیان در دوره اسلامی، ترکمنی آذر، پروین، مجله فرهنگ، زمستان ۱۳۸۴ - شماره ۵۶ از صفحه ۱ تا ۱۶
علویان که در عراق ـ سرزمین خلافت اموی و عباسی ـ در اقلیت قرار داشتند و با مخالفت‌های سیاسی و نظامی آنان روبه‌رو می‌شدند، برای یافتن مکان‌های امن به‌سوی شرق ـ قلمروی خلافت عباسی ـ رهسپار شدند. مسلماً آنان محلی را برای اقامت انتخاب می‌کردند که از تیررس و دسترس حکام خلفا در امان مانده باشد. بدین ترتیب، یکی از مکان‌های امن برای علویان، دیلم بود. خدمات علویان و دیلمیان به یکدیگر، خدماتی متقابل بود: علویان، دیلمیان را با اسلام و تشیع آشنا ساختند؛ دیلمیان نیز با گرویدن به تشیع، راه فعالیت سیاسی شیعیان را هموار کردند. دیلمیان و حکام محلی دیلم در تعاملات سیاسی و مذهبی با علویان قرار گرفتند و خدمات بسیاری به مذهب تشیع ارائه کردند. مهم‌ترین این خدمات از جانب آل بویه بود که چون به حکومت رسیدند، حتی می‌خواستند خلافت سنی عباسیان را به خلافت آل علی تغییر دهند. آنان هرچند بنا به ملاحظات سیاسی از این خواسته منصرف شدند، با غلبه بر خلافت و خلفای عباسی خدمات شایسته‌ای به مذهب تشیع، به‌خصوص شیعهٔ امامی، علما و فقهای شیعه و شیعیان کردند و راه ورود شیعیان را به میدان سیاست باز کردند.مذهب دیلمیان در دوره اسلامی، ترکمنی آذر، پروین، مجله فرهنگ، زمستان ۱۳۸۴ - شماره ۵۶ از صفحه ۱ تا ۱۶
یحیی بن عبدالله که در قیام صاحب فخ شرکت داشت و پس از شهادت صاحب فخ در خفا می‌زیست، برای در امان ماندن از مکر و کشتار عباسیان، به طرف شرق رهسپار و ابتدا وارد طبرستان شد و چون حاکم آن جا از او حمایت نکرد، به دیلمان رفت. او اولین فرد علوی بود که به دیلم پای گذاشت. حضور یحیی مسلماً در اسلام آوردن عده‌ای از مردم دیلم مؤثر بود. مُحلّی می‌گوید: «یحیی در دیلم مسجدی بنا کرد که اولین مرکز و پایگاه دین اسلام در آن سرزمین محسوب می‌شود.». بدین ترتیب، از این زمان، زمینه‌های قیام علویان در مناطق شمالی ایران و اطراف دریای خزر به‌وجود آمد تا سرانجام به تشکیل حکومت علویان انجامید. ابن طقطقی می‌نویسد: «یحیی به ناحیهٔ دیلم رهسپار شد. در آنجا مردم معتقد شدند که وی استحقاق پیشوایی دارد. سپس با او بیعت کردند و گروهی از مردم شهرها گرد وی جمع شدند و رفته‌رفته کارش بالا گرفت. رشید از این بابت در اندوه شد…». هارون‌الرشید ـ خلیفهٔ عباسی ـ «نامه‌ای تهدیدآمیز به شاه (امیر) دیلم نوشت و یحیی را از او خواست»(یعقوبی، ج۲، ص۴۱۲)؛ و سپاهی حدود پنجاه‌هزار نفر برای سرکوب او فرستاد. ارسال این تعداد از افراد برای سرکوب یحیی، از کثرت نفرات یحیی و اهمیت قیام او حکایت دارد. فضل بن یحیی برمکی ـ فرمانده سپاه خلیفه ـ یحیی بن عبدالله را به صلح دعوت کرد و سرانجام با تطمیع حاکم دیلمی و وعدهٔ امان از طرف خلیفه، یحیی تحویل فضل شد. خلفای عباسی سعی داشتند حکام و مردم دیلمی را به‌نوعی تطمیع کنند و از حمایت آنان برخوردار شوند؛ از جمله در اختلاف میان مأمون و امین، فرمانده نظامی امین «نامه‌ها برای پادشاهان دیلم و جبال و طبرستان و پادشاهان دیگر نوشت» و با دادن وعده‌هایی، از آنان خواست «راه خراسان را قطع کنند و هر کس را که درصدد کمک رساندن به طاهر است مانع شوند. آن‌ها پذیرفتند.». با وجود این، دیلم همچنان محلی امن برای علویان بود و گریز آنان به دیلم در سال‌های بعد نیز ادامه داشت. در سال ۲۰۳ ه‍. ق، بعد از درگذشت علی بن موسی الرضا، دیلم مأمن خویشاوندان و پیروان او بود که از مقابل سپاه مأمون می‌گریختند و بدانجا پناه می‌بردند؛ «چون خبر غدری که با رضا کرده، به راه به سادات رسید، هر جا که بودند، پناه به کوهستان دیلمان و طبرستان و ری نهادند. بعضی را همین‌جا شهید کردند و مزار ایشان باقی است و بعضی وطن ساخته.». در زمان طاهریان، ظلم و ستم عمال آنان، مردم برخی از نواحی طبرستان ـ از جمله رویان، چالوس و کلار ـ را به خشم آورد. پس، با کمک دیلمیان به نزد محمد بن ابراهیم علوی رفتند و بیعت با او را خواستار شدند. با راهنمایی او، از حسن بن زید معروف به داعی کبیر که در ری به‌سر می‌برد، دعوت کردند و رهبری او را گردن نهادند. با شروع نهضت حسن بن زید در طبرستان، از آن جا که محل استقرار اولیهٔ او کلار ـ در مجاورت سرزمین دیلم ـ بود، بیشتر مردم دیلم نیز با او بیعت کردند.مذهب دیلمیان در دوره اسلامی، ترکمنی آذر، پروین، مجله فرهنگ، زمستان ۱۳۸۴ - شماره ۵۶ از صفحه ۱ تا ۱۶
حکومت علویان در طول فعالیت همواره علیه حکومت عباسیان اقدام می‌کرد. وهسودان ـ حاکم دیلمی (آل جستان) ـ نیز از حسن‌بن‌زید حمایت کرد. او مذهب زیدیه را پذیرفت و رسماً با خلیفه عباسی مخالفت کرد. در سال ۲۵۲ ه‍.. ق. با متحدان علوی خود به ری حمله کرد و مردم بسیاری را کشته یا اسیر گرفت. حاکم ری گریخت؛ «مردم ری با تعهد پرداخت درم صلح کردند و پس از پرداخت آن ابن جستان از ری رفت.». وهسودان بعدها از مذهب زیدیه برگشت. در این زمان، تمایل به اسلام شیعی درمیان آنان چنان قوت گرفت که با وجود قطع حمایت حاکم دیلمی از حسن‌بن‌زید، دیلمیان همچنان به خدمت رهبر زیدی درمی‌آمدند. «چهار هزار نفر دیلم به مرگ او [وهسودان، حاکم دیلمی]پیش داعی حسن زید آمدند.». تشکیل حکومت علویان در طبرستان موجب رواج مذهب تشیع زیدی در منطقه شد. پسر وهسودان، جستان، نیز از زیدیان حمایت کرد و حسن‌بن‌زید را در مقابل سپاه خلیفه عباسی پناه داد. دیلمیان در این مبارزه تلفات جانی بسیاری را متحمل شدند. جستان نیز در سال ۲۸۹ ه‍.. ق. با ناصر کبیر، داعی زیدی دیگر، علیه سامانیان متحد شد؛ ولی برادر و جانشین جستان، علی‌بن‌وهسودان، به اطاعت عباسیان درآمد و مشکلاتی برای زیدیان فراهم آورد تا جایی که حسن‌بن‌قاسم ملقب به داعی صغیر را دستگیر کرد. طاهربن‌محمد، کاتب علی‌بن‌وهسودان ـ که تمایلات شیعی داشت ـ
مانع از آن شد که داعی را به بغداد بفرستد. او گفت: «مصلحت آن است با قلعه پدران خویش الموت فرستی». حکام بعدی آل جستان دیدگاه‌های متفاوتی در مورد زیدیان داشتند. خسرو فیروز ـ برادر و جانشین علی ـ داعی را «خلاص داد و با گیلان فرستاد».
مذهب امامیه با حضور و تبلیغات و فعالیت ناصر کبیر، موقعیت مهم و استواری درمیان دیلمیان یافت. ناصر کبیر، مذهب شیعه داشت؛ ولی در مورد زیدی یا امامی بودن او، خبر موثق و مؤکدی وجود ندارد. آنچه مسلم است، «احمدبن‌الناصر (پسر الناصر)، امامی‌المذهب بود» و علی فرزند دیگر ناصر کبیر از شاگردان حسن بن علی العسکری یازدهمین امام شیعه اثنی عشری بوده‌است.
پس از کشته‌شدن محمدبن‌زید علوی، ناصر کبیر به دیلمان پناه برد و درمیان آن‌ها زیست و آنان را به اسلام دعوت کرد. «او در سرزمین آنان مساجدی بنا کرد. مسلمانان درمقابل آنها، سرحدهایی مانند قزوین و چالوس داشتند.»
در طبرستان، حسین‌بن هارون ـ پدر ابوطالب یحیی و ابوالحسین ـ «امامی‌المذهب بود و در اول ایشان نیز همچنین…». ابوالحسین مردم را به تشیع دعوت کرد و «جمله گیل و دیلم برو بیعت کردند». ابوطالب یحیی که ابتدا مذهب امامی داشت، با پیوستن به قاضی‌القضات عبدالجبار، مذهب زیدی را پذیرفته بود. ابن اسفندیار می‌نویسد: «در میان زیدیه از او مبرز و محقق‌تر دانشمند نبود». مردم دیلم بعد از فوت ابوالحسین، «برو بیعت کردند». سید زاهد شرف‌الدین نیز مذهب امامیه داشت و «اظهار مذهب امامیه و بطلان مذهب زیدیه از شرف‌الدین قوت گرفت در آن حدود».
بدین ترتیب، مذهب امامیه، همراه مذهب زیدی و گاه قوی‌تر از آن، در این دوره در طبرستان و دیلمان رواج داشته‌است. خبرها حاکی است که دیلمیان همچنان به مذهب تشیع پای‌بند مانده‌اند؛ ولی در مورد نوع تشیع آنان، خبر صریحی وجود ندارد.مذهب دیلمیان در دوره اسلامی، ترکمنی آذر، پروین، مجله فرهنگ، زمستان ۱۳۸۴ - شماره ۵۶ از صفحه ۱ تا ۱۶
آل مسافر، حکام محلی دیگر دیلمی بودند که بیشتر به تشیع از نوع اسماعیلی گرایش داشتند. تبلیغات ابوحاتم رازی، داعی اسماعیلی (متوفی به سال ۳۲۲ه‍.. ق) درمیان دیلمیان، موجب این گرایش شد. زرین‌کوب در علت این گرایش می‌نویسد: «ظاهراً بیشتر بهانه اظهار مخالفت با مسوده عباسی بوده‌است تا گرایش واقعی به مذهب». به هر حال، سکه‌های به‌جای‌مانده از آنان فاقد نام خلیفه عباسی است و به‌جای آن عبارت «سیف آل محمد» آمده و اسامی امامان اسماعیلی نقش شده‌است. مسعودی که تألیف خود را در سال ۳۳۶ ه‍.. ق. نگاشته‌است، خبر می‌دهد: «اکنون مذهب آن‌ها تباهی گرفته و عقایدشان دگرگون شده و بیشترشان ملحد شده‌اند»؛ ولی به‌نظر می‌رسد پیروان این مذهب همچنان به عقاید خود پای‌بند بوده‌اند و تا چند قرن بعد نیز منطقه رودبار و طارم پیروان اسماعیلیه را پذیرا بوده‌است. پیروان اسماعیلی، همچنان در الموت صاحب قدرت بودند، در منطقه نفوذ داشتند و شاخه‌ای از آنان نیز در آذربایجان به‌حکومت رسیدند و مذهب اسماعیلی را تبلیغ کردند.مذهب دیلمیان در دوره اسلامی، ترکمنی آذر، پروین، مجله فرهنگ، زمستان ۱۳۸۴ - شماره ۵۶ از صفحه ۱ تا ۱۶
در طول تاریخ حکومت علویان، سرداران بزرگ دیلمی، ازجمله لیلی‌بن‌نعمان، در خدمت زیدیان بودند و از جهات سیاسی و نظامی از آنان در مقابل سامانیان حمایت می‌کردند. لیلی‌بن‌نعمان به همین مناسبت به لقب المؤید لدین الله و المنتصر لآل رسول‌الله منسوب شد. او در سال ۳۰۸ ه‍.. ق. نیشابور را فتح کرد و به‌نام داعی صغیر، حسن‌بن‌قاسم، خطبه خواند و در همین راه نیز جان ازدست داد. مرگ او نه تنها برای سامانیان، بلکه برای عباسیان نیز خوشایند بود؛ زیرا درصورت موفقیت لیلی‌بن‌نعمان، خراسان که نقش مرکزیت خلافت عباسی در شرق فتوحات را داشت، ازدست می‌رفت و قدرت علویان که تهدیدی برای خلافت عباسی محسوب می‌شد، توسعه بیشتری می‌یافت. درمقابل، کشته‌شدن لیلی‌بن‌نعمان خشم بسیاری از سرداران دیلمی را برانگیخت. آنان داعی صغیر را فاقد درایت لازم برای رهبری دانستند و اقدام به جنگ با سامانیان را نتیجه بی‌تدبیری و عدم شناخت صحیح از دشمن ازسوی او قلمداد کردند و درصدد مقابله با او برآمدند. ابن اثیر علت مخالفت دیلمیان با داعی صغیر را این‌گونه بیان می‌کند: «او آن‌ها را به استقامت می‌خواند و از ظلم به مردم و شرابخواری منع می‌کرد.».(ابن اثیر، ۱۳۹۹ ه‍.. ق. / ۱۹۷۹م. ج۸، ص۱۸۹) عامل اصلی تحریک دیلمیان علیه داعی صغیر، هروسندان گیلی ـ دایی مردآویج زیاری ـ بود. دیلمیان به فرماندهی او بر داعی شوریدند و خواستند به‌نام ابوالحسین‌بن‌اطروش خطبه بخوانند؛ ولی نماینده داعی در دامغان او را از توطئه دیلمیان باخبر کرد. او نیز طبق نقشه‌ای از پیش طراحی‌شده، سرداران بزرگ دیلمی، ازجمله هروسندان، را به کاخ خود دعوت کرد و سپس آنان را به‌قتل رساند. این امر نیز بر کینه دیلمیان حاضر در سپاه داعی افزود و به همین جهت، داعی در جنگ با سامانیان شکست خورد و کشته شد. مردآویج «به کینه خال خود ازپی داعی درآمد و زوبینی برو زد و از اسب فرود آورد و بکشت.» همکاری سرداران دیلمی با زیدیان بعد از مرگ لیلی‌بن‌نعمان نیز ادامه یافت. ماکان کاکی ـ پسر برادر نعمان ـ هم هر چند که در خدمت زیدیان شمشیر می‌زد، در اختلافات داخلی آنان نقش به‌سزایی داشت.