moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
جد بزرگش، فندق بن ایوب پس از آنکه از سوی محمود غزنوی به منصب قضا در نیشابور گمارده شد به این شهر مهاجرت کرد امّا اندکی بعد از این شغل کناره گرفته و در ناحیه بیهق سکنی گزید. در مورد پدرش زید (۵۱۷–۴۴۷ ق) اطلاعات چندانی در دست نیست جز آنکه خود بیهقی بیان می‌کند.
به گفته بیهقی سالیان درازی (بیست و اند سال) در بخارا سکنا داشته‌است و در این مدت ضمن معاشرت با علمای شهر از انواع علوم اطلاع کسب کرده‌است.
وی در زادگاه خود ادبیات عربی را فرا گرفت و در ۵۱۴ ق در نیشابور از حضور ابوجعفر بیهقی و احمد بن محمد میدانی بهره برد.
بعد از مرگ پدر در ۵۱۷ ق به مرو رفت و فقه را از ابوسعد یحیی بن عبدالملک صاحدی آموخت و پس از ازدواج در مرو در ۵۲۱ ق به نیشابور و پس از آن به بیهق بازگشت و از سوی شهاب الدین محمد بن مسعود حاکم وقت به مقام قضای بیهق رسید ولی اندکی بعد این شغل را کنار گذاشته و به مسافرتهایی دست زد و سپس به بیهق بازگشت تا در آنجا درگذشت. وفات وی را فصیح خوافی در مجمل فصیحی در سال ۵۴۸ ق ذکر کرده‌است.
بیهقی در حکمت و علوم جدلی دست داشت و فردی تیزبین و دقیق بود او از ریاضی‌دان‌های به نام عصر خود به حساب می‌آمد. وی شاعر نیز بود و قطعاتی از شعر او را یاقوت در معجم الادباءِ آورده‌است. وی هم عصر عمر خیام بود و در جلسات او نیز حضور داشته‌است
از او بیش از ۷۰ اثر در تاریخ -زبان - نجوم و فلسفه ذکر شده که تعدادی از آنها موجود است
زباری نگاشت. (این کتاب اولین منبعی است که وجود دختری به نام رقیه بنت حسین را برای حسین بن علی گزارش کرده‌است.)
آرامگاه ابوالحسن بیهقی مربوط به دوره معاصر است و در ۳۵ کیلومتری جنوب شهرستان سبزوار، غرب ششتمد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۶۰۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
(وبگاه )
"صفا، ذبیح‌الله، تاریخ ادبیات ایران (جلد دوم)، انتشارات فردوس، چاپ هفدهم"
در بسیاری از شناورها و انواع وسائل نقلیه دریایی نظیرکشتیها، زیر دریاییها و نیر انواع ربات زیرآبی، یک موتور نظیر توربین گازی یا دیزلی یا در اکثر ربات‌های زیردریایی انواع الکتروموتورها، پروانه‌هایی را از طریق اتصال یه یک محور انتقال قدرت به کار می‌اندازد تا نیروی پیشران لازم برای حرکت وسیله مربوطه فراهم شود. در اغلب ربات‌های زیرآبی از پیشران‌های الکتریکی برای ایجاد نیروی رانش استفاده می‌شود.
سویق، یک نوع خوراکی از آرد تفت داده شده‌است؛ مثل آردی که برای تهیه حلوا تفت می‌دهند.
کلمه «سویق» یا «صویق»، عربی است که در فارسی قدیم به آن «پِست / پَست» می‌گفته‌اند. در کتاب «ذخیره خوارزمشاهی» که در اوایل قرن ششم هجری و به زبان فارسی در طب نوشته شده، از همین واژه فارسی استفاده شده‌است.
شهرستان نخل به عربی ( ولایة نخل ) یکی از شهرستانهای استان باطنه در کشور پادشاهی عمان است.
جمعیت آن در حدود ۳۰۷ ۱۴ هزار نفر می‌باشد.
بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی جمعیت شهرستان ۱۱٫۲۵۹ نفر بوده است.
شهرستان عوابی یکی از شهرستان‌های استان باطنه جنوبی در منطقهٔ باطنه در کشور پادشاهی عمان است.
جمعیت آن در حدود ۹۵۰۹ هزار نفر می‌باشد.
شهرستان مصنعه یکی از شهرستانهای استان باطنه جنوبی در منطقهٔ باطنه در کشور پادشاهی عمان است.
جمعیت آن در حدود ۵۰۰۰۰ هزار نفر می‌باشد.
شهرستان برکاء یکی از شهرستانهای استان باطنه جنوبی در منطقهٔ باطنه در کشور پادشاهی عمان است.
جمعیت آن در حدود ۶۴۵۲۶ هزار نفر می‌باشد.
تونل کوهرنگ تونلی است که برای انتقال آب رود کوهرنگ به رودخانه زاینده‌رود در شهرستان کوهرنگ از توابع استان چهارمحال و بختیاری ساخته شده‌است. این تونل در سال ۱۳۳۲ برای انتقال آب به اصفهان بهره‌برداری شد و در سال ۱۳۶۴ تونل دوم به بهره‌برداری رسید. همچنین در سال ۱۳۷۷ عملیات ساخت سومین تونل کوهرنگ آغاز شد که تاکنون ادامه دارد.
تونل کوهرنگ یکی از جاذبه‌های مصنوعی در منطقه کوهرنگ است که به همراه دیگر جاذبه‌های طبیعی همچون چشمه دیمه، پیست اسکی چلگرد، دست لاله‌های واژگون کوهرنگ، غار یخی چما، آبشار نیاکان، آبشار شیخ علیخان و روستای پلکانی سرآقاسید (ماسوله زاگرس) هر ساله گردشگران بسیاری را خصوصاً در ماه اردیبهشت به خود جلب می‌نماید.
نخستین بار شاه عباس کبیر در سال ۱۰۲۹ه‍.ق میرجهانگیرخان بختیاری(۱۰۳۷–۹۷۴ه‍.ق) که حاکم بختیاری بود، را مأمور الحاق آب کارون به زاینده رود نمود و دراین خصوص کوه کارکنان نیز تا حدودی شکافته شد و پایه‌های سدی که بررودخانه کوهرنگ احداث گردید نیز موجود است ولی با مرگ شاه عباس، این طرح ناتمام ماند.
رود کوهرنگ یکی از سرچشمه‌های کارون است. در سال ۹۹۶ هجری قمری، شاه عباس کبیر مأموریت انتقال رود کوهرنگ به زاینده‌رود را به «میرجهانگیرخان بختیاری» سپرد. قرار بود که با حفر «کوه کارکنان» این کار انجام شود ولی بخاطر مرگ شاه عباس اول، ناتمام ماند.
علی‌رغم مخالفت‌های زیاد زیست‌محیطی و اجتماعی برای ساخت این سد، این طرح در سال ۱۳۹۱ مورد ارزیابی زیست‌محیطی سازمان محیط زیست قرار گرفت و توانست با بیش از ۲۰ شرط مجوز دریافت کند. در سال ۹۵ در نامه‌نگاری بین محیط زیست استان و دادستانی عمومی و انقلاب شهرستان کوهرنگ و اداره کل محیط زیست چهارمحال و بختیاری دربارهٔ سد و تونل کوهرنگ۳، غیرقانونی بودن این پروژه و ضرورت توقف آن روشن شد.
به زعم کارشناسان در این پروژه قواعدی که مانع از تخریب محیط زیست شود رعایت نشده‌است و علاوه بر آن به حقوق قانونی و شرعی توجه نشده‌است. به این ترتیب مجوز این طرح در سال ۹۳ باطل شد و در سال ۹۶ درخواست منع توقیف عملیات اجرایی سد کوهرنگ از سوی سازمان محیط زیست به قوه قضاییه اعلام و مجوز آن تمدید شد. به این ترتیب طی این سال‌ها اعتراضات زیست‌محیطی و مردمی از عملیاتی شدن آن جلوگیری کرده‌است.
در فرهنگ علوم رایانه متغیرهای از نوع اشاره‌گر ، به متغیرهایی گفته می‌شود که محتوای آن‌ها، آدرس خانه‌ای از حافظه یا نیلnil است. در عمل، اشاره‌گر متغیری است که به متغیر دیگری اشاره می‌کند.
اشاره‌گرها از پرکاربردترین نوع متغیرها در زبان‌های برنامه‌سازی محسوب می‌شوند. این امر به این علت است که اشاره‌گرها، گاهی تنها راه بیان محاسبه‌ای مشخص هستند و بخشی دیگر به این علت است که معمولاً باعث فشردگی و کارایی بیشتر قطعه برنامه‌ها نسبت به ایجاد آنها با روش‌های دیگر می‌شود.
در زبان سی اشاره‌گرها یکی از اجزای پایه زبان هستند و ارتباط اساسی با آرایه، ساختارها، و توابع دارند. چندین عملگر مختلف برای کار بر روی اشاره‌گرها وجود دارد که مهمترین آنها عملگرهای یکانی * و & هستند. عملگر & (عملگر "آدرس") آدرس عملوند خود را برمی‌گردد. عملگر * (عملگر "در آدرس") هم محتوای خانه‌ای که آدرس آن عملوندش قرار دارد را در دسترس می‌سازد. برای تعریف یک اشاره گر باید قبل از نام آن علامت * قرار گیرد.
int x = 1, y = 2;
int *ip;
ip = &x;
//آدرس متغیر x، درون اشاره گر ip قرار می‌گیرد.
y = *ip;//محتوای متغیر x به کمک اشاره گر ip درون متغیر y قرار می‌گیرد
y = 1;
در مثال بالا ip یک اشاره گر به عدد صحیح است، عبارت ip = &x آدرس متغیر x را در ip قرار می‌دهند. y = *ip هم محتوای آدرسی که در ip قرار دارد را به متغیر y منتسب می‌کند. به کمک اشاره گرها می‌توان از حافظه رایانه به صورت پویا استفاده کرد. بدین صورت که هر وقت احتیاج به حافظه داشتیم آن را به برنامه اختصاص می‌دهیم و هر وقت که کارمان تمام شد آن را به سیستم پس می‌دهیم. دو توابع کتابخانه‌ای به نام malloc و free برای انجام این کار وجود دارند. تابع malloc که بدین صورت اعلان شده:
به اندازه size بایت از سیستم فضا گرفته و اشاره گری به ابتدای این مکان را برمی‌گرداند. تابع free که بدین صورت اعلان شده:
حافظه ای که آدرس اولین بایت آن در ptr قرار دارد را به سیستم برمی‌گرداند.
در زبان سی، وقتی که متغیری را به عنوان آرگومان برای تابع ارسال می‌کنیم، در حقیقت مقدار آن متغیر در پارامتر تابع کپی می‌شود و کلیه عملیات بر روی آن کپی انجام می‌شود و متغیر اصلی بدون تغییر باقی می‌ماند. این کار به کمک یک پشته انجام می‌شود. برای اینکه تابع قادر باشد تا بر روی آرگومانها تغییر ایجاد کند، باید به جای مقدار، آدرس آرگومان را ارسال کنیم. چرا که به کمک آدرس تابع می‌تواند مستقیماً به سراغ حافظه رفته و محتوای آن را تغییر دهد. برای اینکه اشاره گری به تابع ارسال شود، پارامترهای تابع باید از نوع اشاره گر تعریف شوند. تابع زیر محتوای دو متغیر را با یکدیگر تعویض می‌کند.
در زبان سی نام یک آرایه، اشاره گری به اولین عنصر آرایه است. برای دستیابی به بقیه عناصر آرایه، شماره اندیس آن خانه با آدرس اولین خانه جمع می‌شود. (چون خانه‌های آرایه به صورت پشت سر هم در حافظه ذخیره می‌شوند)
ip = a;
ip[1] = 12;
در مثال بالا ip = a مقدار a (که اشاره گری به یک عدد صحیح است) را به اشاره گر ip انتساب می‌دهد؛ بنابراین از این به بعد می‌توان از طریق اشاره گر ip هم به محتویات آرایه دسترسی داشت. ip[1] = ۱۲ عدد ۱۲ را به دومین عنصر آرایه (چون در سی اندیس آرایه‌ها از صفر شروع می‌شود) انتساب می‌دهد.
در خط آخر، ابتدا ip (که آدرس یک خانه را دربردارد و آدرس هم یک عدد است) با ۲ جمع شده و سپس یک آدرس جدید به دست می‌آید که همان عنصر سوم آرایه است. سپس عدد ۶۷ در این آدرس قرار می‌گیرد.
همانند آرایه، نام یک تابع هم یک اشاره گر است. در زبان سی، نام یک تابع به ابتدای محلی از حافظه اشاره می‌کند که کدهای تابع در آنجا قرار دارند. در هنگام کار با اشاره‌گر به توابع بهتر است برای بالا بردن خوانایی از typedefها استفاده کنید.
typedef void (*func_t) (int*, int*);
اعلان بالا، نوع داده جدیدی به نام func_t تعریف می‌کند. این نوع داده یک اشاره گر به تابع است. اما فقط می‌تواند به توابعی اشاره کند که دو آرگومان از نوع int* دریافت می‌کنند و هیچ چیزی برنمی‌گردانند. (مانند تابع swap که قبلاً تعریف کردیم)
void swap(int*, int*);
دستور func_t exchg یک اشاره گر به تابع به نام exchg ایجاد می‌کند که exchg می‌تواند به توابعی که دو اشاره گر به عدد صحیح می‌گیرند و هیچ چیز برنمی‌گردانند اشاره کند. دستور exchg = &swap آدرس اشاره گر swap را در exchg قرار می‌دهد. حالا که آدرس تابع در اشاره گر exchg در دسترس است، می‌توان تابع را از طریق این اشاره گر فراخوانی کرد. اشاره گر به توابع را می‌توان به عنوان آرگومان به توابع دیگر ارسال کرد. همچنین می‌توان آنها را در آرایه ذخیره کرد؛ مثلاً در کتابخانه استاندارد سی تابعی به نام bsearch وجود دارد که عمل جستجوی دودویی را انجام می‌دهد. این تابع بدین شکل اعلان شده‌است:
پارامتر آخر این تابع، اشاره گر به تابعی است که یک عدد صحیح برمی‌گرداند و دو آرگومان از نوع اشاره گر دریافت می‌کند. اشاره گرها از نوع void تعریف شده‌اند تا بتوانند به هر نوع داده‌ای اشاره کنند.
اشاره گرهایی که هنوز مقدار دهی نشده‌اند و به جایی اشاره نمی‌کنند، می‌توانند برای برنامه‌ها خطرناک باشند. به مثال زیر توجه کنید:
int *x;
اشاره‌گر x هنوز مقداردهی نشده و به یک خانه تصادفی اشاره می‌کند؛ بنابراین دستور دوم سعی می‌کند عدد ۱۲ را در یک جای تصادفی از حافظه قرار دهد. اگر خوش اقبال باشید، این خانه به جایی در خارج از محدوده آدرس‌دهی برنامه اشاره می‌کند. چون در این صورت سیستم‌عامل اجازه دسترسی به آن خانه را نداده و پیغام segmentation fault نشان می‌‌دهد. اما اگر بد شانس باشید و آن خانه در محدوده آدرس‌دهی برنامه باشد، محتوای یکی از ساختمان داده برنامه خود را بازنویسی کرده‌اید. داده‌ها آسیب خواهند دید.
سی‌پلاس‌پلاس: چگونه آن را برنامه‌نویسی کنیم (چاپ ششم)
دکامرون اثر جووانی بوکاچیو نویسندهٔ قرن ۱۴ میلادی ایتالیایی است که از ۱۰۰ داستان تشکیل می‌شود.
بوکاچیو این کتاب را به سبک هزار و یک شب نگاشته و مواد خام این قصه‌ها را از افسانه‌های یونانی، رومی و کشورهای مشرق زمین و گاه از زندگی روزمره مردم گرفته‌است. او این کتاب را بلافاصله پس از شیوع طاعون سال ۱۳۴۸ در فلورانس نوشت.
چارچوب اصلی دکامرون را هفت زن و سه مرد تشکیل می‌دهند، که برای گریز از بلای طاعون، فلورانس را ترک کرده به خانه‌های ییلاقی اطراف شهر پناه می‌برند و در آن جا برای این که ذهن خود را از این واقعه منحرف کنند به قصه‌گویی برای یکدیگر می‌پردازند و چون خُلق و خوی داستانگویان متفاوت است داستان‌ها دارای گیرایی و تنوع بسیار است و از مجموع آن‌ها اوصاف شاعرانه، عبرت‌آموز و غم‌انگیز اما لطیف و شاعرانه فراوان به چشم می‌خورد. چون نویسنده واقف به روح بشری و اشخاص داستان بوده، همه قهرمان‌های آن زنده و پر از شور زندگی هستند حتی جانوران داستان‌های دکامرون.
دکامرون یک اثر تمثیلی قرون وسطایی است که بیشتر به خاطر داستان‌های هرزهٔ عشقی در تمامی انواع ممکن شهوانی و غم‌انگیز آن شناخته شده‌است. موضوعات دیگر مانند شوخی و بذله‌گویی، جوک‌های عملی و تشویق به زندگی دنیوی از دیگر اجزای ساختاری آن می‌باشند. فرای سرگرمی و شهرت ادبی، دکامرون یک سند مهم تاریخی از زندگی در قرن چهاردهم بوده و نویسندگان بعدی مانند جفری چاسر را مورد تأثیر قرار داده‌است. این کتاب بعدها در ادبیات برخی کشورها از جمله انگلستان مورد اقتباس و تقلید قرار گرفت. بسیاری از نویسندگان از جمله شکسپیر از قصه‌های آن در نوشتن نمایشنامه‌های خود استفاده کرده‌اند.
نام کتاب (یعنی دکامرون) الحاقی از دو کلمه یونانی ده و روز می‌باشد. بوکاچیو در کارهای بعدی خود نیز از ریشه‌یابی‌های لغتی مشابهی استفاده کرد. عنوان فرعی کتاب «پرنسیپ گالیه تو» می‌باشد که از مطالب سرآغاز آن نشأت می‌گیرد که در آن بوکاچیو کتاب خود را به زنان عصر خود تقدیم می‌کند که نمی‌توانستند همچون مردان علائق خود را منعطف به شکار، ماهیگیری، اسب سواری، و شکار با شاهین کنند و مجبور بودند که علایق عاشقانه خود را مخفی کرده و در اتاق‌های خود غیرفعال و مخفی باقی بمانند؛ بنابراین عنوان فرعی کتاب «پرنسیپ گالیه تو» می‌باشد، یعنی پروردگار جزایر دوردست، معلق بین یک شوالیه و یک ملکه، یعنی اشاره‌ای به کنایه «گالیه تو» در کمدی الهی – بند پنجم جهنم، که به خاطر برانگیختن شهوت در داستان پاولو و فرانسسکا مورد سرزنش قرار گرفت.
ساختار دکامرون به قالب یک روایت یا داستان به سال ۱۳۵۱ (و یا به روایتی به سال ۱۳۵۳) به پایان رسیده‌است. کتاب با شرحی از طاعون (مرگ سیاه) آغاز شده و به معرفی هفت زن و سه مرد جوان می‌رسد که به مدت دو هفته از فلورانس وبا زده به دهاتی در حواشی فیسل فرار می‌کنند. برای گذر زمان، هر شب، هر یک از اعضا داستانی را تعریف می‌کند. اگرچه چهارده روز می‌گذرد، دو روز در هر هفته برای کارهای دیگر اختصاص می‌یابد: یک روز برای وظایف و یک روز مقدس که هیچ‌کس در آن روز هیچ کاری نمی‌کند. بدین سان در پایان ده روز، صد داستان تعریف می‌شود.
هرکدام از شخصیت‌ها به نوبت برای یکی از آن ده روز به عنوان شاه یا ملکه انتخاب می‌شود. وظیفهٔ شاه یا ملکه شامل انتخاب موضوع داستان برای آن روز می‌باشد، و موضوعات همهٔ روزها به استثنای دو روز معین می‌گردند: قدرت دارایی، قدرت خواست آدمی، داستان‌های عاشقانه که غم‌انگیز به پایان می‌رسند، داستان‌های عاشقانه که پایانی خوش دارند، پاسخ‌های هوشمندانه‌ای که جان یک سخنگو را حفظ می‌کنند، حقه‌هایی که زنان به مردان می‌زنند، حقه‌هایی که مردم به‌طور عام به هم می‌زنند، و داستان‌هایی از عفت. فقط «دایو نیو» که هر روز داستان دهم را می‌گوید، به خاطر ذکاوتی که دارد حق آن را دارد که هر داستانی را که می‌خواهد تعریف کند. نویسنده‌های زیادی فکر می‌کنند که «دایو نیو» نقطه نظرات خود بوکاچیو را بیان می‌کند. هر روز همچنین شامل یک مقدمه و نتیجه مختصر می‌باشد تا قالب داستان‌ها به غیر از طریق داستانگویی و از راه توضیح فعالیت‌های روزانه ادامه یابد. این فاصلهٔ میان پرده‌ای مکرراً شامل استنساخ آوازهای محلی (فولکور) ایتالیایی می‌باشد. رابطهٔ بین داستان‌های یک روز یا روزهای متعدد آن گونه که بوکاچیو تنوعات و واژگونه‌های حوادث قبلی را به هم می‌تند، یک کلیت را تشکیل می‌دهند و نه فقط مجموعه‌ای از داستان‌های مختلف را. موضوعات پایه‌ای داستان‌ها عبارتند از ریشخند گرفتن شهوت و طمع کشیش‌ها، تنش بین طبقهٔ ثروتمند جدید تجار و خانواده‌های اشرافی، و خطرات و ماجراجویی‌های بازرگانان در سفر.
در تمامی دکامرون، اخلاقیات تجاری غلبه داشته و نقش مسلط را دارند. ارزش‌های شوخ‌طبعی فی‌البداههٔ شهری و تجارتی، پیچیدگی، و هوش و ذکاوت گرامی داشته می‌شوند، در حالی که عیب‌های حماقت و کندی یا معالجه گشته یا مورد تنبیه قرار می‌گیرند. درحالی که این خصوصیات و ارزش‌ها ممکن است که برای خوانندهٔ عصر جدید بدیهی به نظر برسند، در اروپا با گسترش مراکز شهری و سیستم اقتصادی پولی، این‌ها خصوصیاتی بودند در حال ظهور و فرای سیستم‌های سنتی فئودالی و صومعه‌های روستایی که ارزش بیشتری بر تقوا و صداقت می‌گذاشتند.
گذشته از وحدت داستانی، دکامرون وحدتی در بینش فلسفی نیز فراهم می‌کند. در تمامی آن، موضوع مشترک و قرون وسطایی الههٔ خوشبختی جریان دارد و اینکه چگونه یک فرد می‌تواند تحت نفوذ خارجی چرخهٔ خوشبختی سقوط کرده یا ترقی کند. بوکاچیو در سنت کمدی الهی دانته تربیت شده بود که از درجات مختلف تمثیلی استفاده می‌کرد تا روابط بین وقایع دقیق داستان و پیغام مسیحیت را نشان دهد. مع‌هذا، دکامرون از مدل دانته برای آن استفاده نمی‌کند که خواننده را آموزش دهد، بلکه این مدل از یادگیری را به ریشخند می‌گیرد. کلیسای کاتولیک رم، کشیش‌ها، و اعتقادات مذهبی در تمامی دکامرون منبع هزل‌های کمدی می‌شوند. این بخشی از یک روند وسیع‌تر تاریخی بعد از مرگ سیاه (وبا) بود که شاهد ناخشنودی گسترده‌ای از کلیسا بود.
بسیاری از جزئیات دکامرون با حس قرون وسطایی اهمیت اعجازی رمز اعداد درآمیخته بود. به عنوان مثال، به‌طور وسیعی اعتقاد بر آن بود که هفت زن جوان چهار فضیلت اصلی (احتیاط، عدالت، اعتدال و شکیبایی) و سه فضیلت الهی (ایمان، امید، و نیکوکاری/خیرات) را نمایندگی می‌کنند. بعلاوه این چنان مفروض است که سه مرد نمایندگان تقسیم سه گانهٔ کلاسیک یونانی ضمیر (منطق، روح، و شهوت، به کتاب چهارم جمهوریت رجوع کنید) می‌باشند. بوکاچیو خودش ذکر می‌کند که نام‌هایی که به این ده شخصیت داده‌است در حقیقت نام‌های مستعار انتخاب شده‌ای هستند که «مناسب کیفیتهای هر کدام آنها می‌باشد.» نام‌های ایتالیایی هفت زن به ترتیبی که در داستان آمده‌اند (به احتمال زیاد بر اساس اهمیت) عبارتند از: پام پی نیا، فیا مت تا، فی لو منا، امی لیا، لاو رت تا، نی فی له، و ا لیسا. مردان به ترتیب عبارتند از: پن فی لو، فیلوس تراتو، و دیو نه اٌ.
بوکاچیو با تلفیق و پیوند تجربیات جنسی با طبیعت به طبیعی بودن سکس تأکید کرد. بوکاچیو با طبیعی نشان دادن سکس و با تنیدن آن‌ها به گونه‌ای که او انجام می‌دهد، برای همیشه آن را در جهان طبیعت قرار می‌دهد.
به طریق قانع کننده‌ای که داستان‌ها نگاشته شده‌اند و خصیصهٔ تقریباً منحصراً رنسانسی آن، داستان‌های دکامرون را منبع غیرقابل مقاومتی ساخته‌است تا تمامی نویسندگان بعدی از او به عاریه بگیرند. مثال‌های برجستهٔ آن عبارتند از:
در طلیعهٔ انقلاب مشروطیت، نخستین بار احمد خان دریابیگی، کتاب دکامرون را قبل از انقلاب مشروطه در فاصله سال‌های ۱۲۸۲–۱۲۸۰ خورشیدی (۱۳۲۲–۱۳۲۰ ق) ابتدا به صورت یک سلسله در روزنامه مظفری بوشهر و بعداً به صورت یک کتاب در سال ۱۲۸۲ خورشیدی به چاپ رساند. ترجمهٔ دوم آن به دست حبیب شنوقی در دههٔ سی انجام شد که شامل کلیهٔ داستان‌ها می‌باشد. ترجمهٔ سوم به دست محمد قاضی صورت گرفت و انتشارات مازیار آن را پس از مرگ وی در سال ۱۳۷۹ منتشر کرد که به دلیل ممیزی تعدادی از داستان‌ها حذف شده‌است.
ژان بکاس یکی از نویسندگان ارپ و اصلاً از فلورانس ایطالیا است اغلب عمر عزیز خود را بلهو و لعب و نوشتن حکایات و روایات مضحک گذرانیده و بیشتر همُ خود را در استکشاف حالات و خیالات مخفیه و اعمال سخیفهٔ پیشوایان مذهب عیسوی صرف نموده و اسرار آنها را در صورت حکایات و کسوت روایات جلوه داده و منتشر نموده از جملهٔ مؤلفات او دکامرون که عبارت است از سرگذشت ده روزه ده نفر مرد و زن که هر یک از آنها روزانه یک حکایت نقل کرده‌اند؛ و این نسخهٔ دکامرون حاوی صد حکایت شیرین است که برای گذرانیدن اوقات تعطیلی و لیالی زمستانی بهترین مشغولیات است- لهذا با مزجات بضاعت و عدم استطاعت ارادهٔ قاصرانهٔ خود را در مقام فعلیت آورده از نکته سنجان ذوی المجد و الاحترام و اساتید اهل کلام معذرت می‌خواهم چنانچه اوراق این ترجمه از حشمت تحریر خارج گردیده یا سهو و قصوری ملحوظ فرمایند بعین اغماض غمض عین فرمایند و معذورم دارند که در لجّه شنا نکرده‌ام و بمهجه آشنا نشده العذر عند کرام الناس
مقبول سال تحریر و تسطیر ترجمهٔ این نسخه دکامرون در تاریخ هیجدهم شهر ذی القعده الحرام سنه ۱۳۲۱ هزار و سیصد و بیست و یک هجری است.
http://en.wikipedia.org/wiki/Cent_Nouvelles_nouvelles
http://en.wikipedia.org/wiki/One_Thousand_and_One_Nights
بازوهای مکانیکی (Manipulator) از رابط‌های صلبی تشکیل می‌شوند که به وسیلهٔ مفصل‌هایی که حرکت نسبی رابط‌های مجاور را ممکن می‌سازند، به یکدیگر اتصال یافته‌اند. بازوهای مکانیکی توانایی انجام عملیات از پیش برنامه‌ریزی شدهٔ متنوعی را در صنایع مختلف دارند.
بازوهای مکانیکی ماهر در طی سال‌های اخیر به شکل قابل ملاحظه‌ای تکمیل یافته و پیشرفت کرده‌اند. کار کردن با آن‌ها و نیز تعمیر و نگهداری‌شان آسان‌تر شده و ارتباط متناسب و بهینه‌ای میان توان، کنترل‌پذیری و مهارت آن‌ها ایجاد گشته‌است.
در انتهای زنجیره رابط‌های تشکیل دهنده بازوی مکانیکی مجری نهایی وجود دارد که بر حسب کاربردی که از ربات انتظار می‌رود می‌تواند گیره یا چنگک یا ابزارهای دیگری از جمله لوازم برشکاری، جوشکاری و نظیر آن باشد. از این لحاظ بازوهای مکانیکی ماهر متنوعی وجود دارند که گونه‌های وسیعی و متفاوتی از کاربردهای صنعتی و نیز تحقیقاتی را را پوشش می‌دهند. این کاربردها شامل انجام فعالیت‌های متنوع مونتاژ، برشکاری و جوشکاری در خطوط تولید تا انجام عملیات متنوع زیرآبی – نظیر نصب در ربات زیرآبی - مانند گرفتن و دنبال‌کردن کابل یا سیم، یا محبوس کردن اجسام یا نمونه‌های پیچیده‌ای چون برقراریِ اتصال‌های خطوط الکتریکی یا هیدرولیکی هستند.
در انتخاب بازوهای مکانیکی آنچه اهمیت دارد این است که ساده‌ترین نمونهٔ ممکن که بتواند وظیفه محوله را در زمان مطلوب انجام دهد، گزینش گردد. پیچیدگی طراحی ربات در عین افزایش قابلیت‌های عملکرد می‌تواند مشکلاتی در کنترل، هدایت و نیز اطمینان و دقت دستگاه و نیز تعمیر و نگهداری آن ایجاد نماید. انتخاب و تکمیل مجموعه بازوهای مکانیکی ماهر امر پیچیده‌ای است و طراح ربات باید نکات فراوانی را لحاظ نماید. تعداد و انواع بازوهای مورد نیاز، محل قرارگیری، نوع کنترلر، محدودهٔ فضای عملکرد، حداکثر و حداقل نقطه دست‌رسی و نوع و ساختار کنترل بازوها توسط کاربر، از آن جملهٔ این موارد است.
گیتار بیس (تلفظ: )نوعی ساز زهی است که صدایش به‌وسیلهٔ یک تقویت‌کنندهٔ الکتریکی (آمپلی‌فایِر) و پیکاپ تقویت می‌شود. تلفظ صحیح کلمه bass به انگلیسی بِیس می‌باشد.
این ساز که برای تولید صداهایی با فرکانس و تُنِ پایین استفاده می‌شود، از نظر ظاهری بسیار شبیه به گیتار الکتریک است، با این تفاوت که بدنهٔ بزرگ‌تری دارد، دسته و میزان‌بندی‌اش بلندتر است، و معمولاً دارای چهار سیم (و گاهی پنج یا شش) است که از نظر تُن، یک اُکتاو پایین‌تر از گیتار الکتریک، در محدودهٔ بیس کوک می‌شود. گیتار بیس، هم می‌تواند دارای پرده‌بندی باشد و هم نباشد، اما در اکثر موسیقی‌های عامه‌پسند، بیس‌های پرده‌بندی‌شده رایج‌اند. علاوه بر این‌ها، گیتار بیس آکوستیک توخالی نیز ساخته شده‌است.
از حدود سال ۱۹۵۰ به بعد، در موسیقی‌های راک و پاپ، گیتار بیس به‌صورت وسیعی جایگزین کنترباس شد و تولید صداهایی با تُن پایین را برعهده گرفت.گیتار بیس ، وبگاه reference.com. بازدید در ۶ نوامبر ۲۰۱۰. همچنین گیتار بیس به صورت تکی، در موسیقی‌های جاز، لاتین، فانک و فلامنکو استفاده می‌شود.
در دههٔ ۱۹۳۰ پاول توتمارک (به انگلیسی: Paul Tutmarc)، موزیسین و مخترع معروف (اهل سیاتل، واشینگتن، واشینگتن)، اولین گیتار الکتریک بیس را به‌صورت مدرن، از یک ساز پرده‌بندی‌شده که برای نگه داشتن در دست و نواخته شدن به‌صورت افقی طراحی شده‌بود ساخت. کاتالوگ فروش سازهای الکتریک کمپانی پاول توتمارک، آئودیووکس (به انگلیسی: Audiovox) شامل "مدل 736 Bass Fiddle" می‌شد که دارای ۴ سیم، پرده‌بندی شده‌بود و بدنه‌ای توپُر به طول ۳۰٫۵ اینچ داشت. تغییر شکل این ساز به فرم گیتارمانند باعث می‌شد که راحت‌تر نگه داشته شود و حمل‌ونقل آن آسان شود. اضافه شدن پرده‌های بیشتر باعث شد تا بیسیست‌ها آزادی عمل بیشتری در نواختن داشته‌باشند. حدود ۱۰۰ عدد از این نوع ساز در دههٔ ۱۹۳۰ ساخته شد.
در سال ۱۹۴۷، باد توتمارک (به انگلیسی: Bud Tutmarc) شروع به فروختن مدلی شبیه "Fiddle 736" برای شرکتی به نام سرنادر (به انگلیسی: Serenader) کرد و به‌صورت آشکارا به تبلیغ آن در کاتالوگ شمارهٔ ۴۸ شرکت هیتر (به انگلیسی: Heater Co) پرداخت؛ گرچه اختراعات خانوادهٔ توتمارک موفقیت زیادی در بازار کسب نکرد.
لئو فندر به کمک همکارش، جورج فولرتن (به انگلیسی: George Fullerton)، اولین گیتار بیس توپُر الکتریکی را تولید کرد. گیتار فندر پرسیژن (به انگلیسی:Fender Precision Bass) او در سال ۱۹۵۱ معرفی شد و به یک مدل استاندارد صنعتی تبدیل شد. پرسیژن بیس یا P-bass از یک تخته‌سنگ نتراشیدهٔ ساده که به مدل تلکستر (به انگلیسی: Telecaster) با پیکاپ تک‌سیم‌پیچ شبیه بود به گیتاری با بدنهٔ منحنی و لبه‌های تخت تبدیل شد که موجب راحتی نوازنده می‌شد. همچنین یک پیکاپ چهار قطبی (تک‌سیم‌پیچ) نیز روی آن سوار بود. پیکاپ چند تکه در سال ۱۹۵۷ معرفی شد.
ناتالی ساروت (۱۸ ژوئیه ۱۹۰۰تاریخ تولد او را ۱۹۰۲ نیز ذکر کرده‌اند. در ایوانوفو، روسیه - ۱۹اکتبر ۱۹۹۹ در پاریس، فرانسه) حقوق‌دان، رمان نویس و نظریه‌پرداز ادبی یهودی فرانسوی‌زبان بود.
ساروت یکی از برجسته‌ترین نویسندگان مکتب رمان نو در فرانسه است. اثر تئوریک او عصر بدگمانی (۱۹۵۶) در کنار کتاب درباره رمان نو نوشته آلن رب‌گریه مانیفست این مکتب شمرده می‌شوند.Wikipedia contributors. Nathalie Sarraute. Wikipedia, The Free Encyclopedia. June 14, 2008, 06:52 UTC. Available at:. Accessed July 10, 2008
ناتالی در خانواده یهودی روشنفکری در ایوانوفو شهری در ۳۰۰ کیلومتری شمال‌شرقی مسکو به دنیا آمد. پدرش شیمیدان و مادرش نویسنده بود. با جدایی پدر و مادرش دوران کودکی او در روسیه و فرانسه گذشت. در ۱۹۰۹ همراه پدر خود به پاریس رفت و در دانشگاه سوربن (حقوق و ادبیات)، در دانشگاه آکسفورد (تاریخ) و در برلین (جامعه‌شناسی) خواند.
او در ۱۹۲۵ با وکیلی به نام رمون ساروت ازدواج کرد. در ۱۹۴۱ با اشغال پاریس توسط نازی‌ها مجبور شد به‌طور مخفیانه زندگی کند و از همسرش جدا شود.
با پایان جنگ جهانی دوم او و همسرش زندگی خود را از سر گرفتند و ناتالی به شکل جدی‌تری نویسندگی را دنبال کرد.
ساروت در داستانهای خود همواره به دنبال کشف واقعیت روان‌شناختی نهفته در ورای مکالمات و رویدادهای روزمره است. عدم استفاده از پیرنگ داستانی محکم و بی‌توجهی به شخصیت پردازی نوشته‌های او را دیرفهم و سنگین کرده‌است. در آثار او بینشی شاعرانه، طنزآمیز و رنج‌آور از زندگی به چشم می‌خورد.باد می‌وزد، ترجمه:فرشته مولوی، تهران: نشر مرکز، ۱۳۷۵، ص ۸۵، 8-233-305-964 ISBN
تعدادی از مهم‌ترین رمان‌های ناتالی ساروت:
ابراهیم پورداوود (زادهٔ ۲۰ بهمن ۱۲۶۴، رشت – مرگ ۲۶ آبان ۱۳۴۷، تهران) ایران‌شناس معاصر، اوستاشناس، نخستین اوستا شناس و استاد فرهنگ ایران باستان و زبان اوستایی در دانشگاه تهران بود.
نام پدرش داوود بود و در ۲۰ بهمن ۱۲۶۴ خورشیدی (۲۸ جمادی‌الاولی ۱۳۰۳ ق) در رشت، در محلهٔ سبزه‌میدان در خانواده‌ای مَلّاک و بازرگان به دنیا آمد. در پنج یا شش سالگی به مکتب میرزا محمدعلی رفت که محل آن اکنون آرامگاه پدر و برادران و خود اوست. سپس تحصیلات مقدماتی فارسی و عربی را در مدرسه حاجی حسن رشت به مدیریت سید عبدالرحیم خلخالی انجام داد. زمانی که در مدرسهٔ حاجی‌میرزاحسن در سلک طلاب درس می‌آموخت، به مرثیه‌گویی پرداخت و دوستانش به وی تخلص «لسان» دادند. در ۱۲۸۴ ش، در ۲۰ سالگی، به همراه برادر و استادش عبدالرحیم خلخالی به تهران رفت و به آموختن طب قدیم پرداخت و از محضر محمدحسین‌خان سلطان‌الفلاسفه بهره برد. او در تهران با جوانی به نام محمدتقی خان پسیان آشنا شد و به همراه شمار دیگر از مشروطه‌خواهان، گروهی به نام «احرار» پدیدآورد. آنها آرمان سرفرازی مردم و برپایی قانون را در سر می‌پروراندند.
در سال ۱۲۸۷ از راه قم، سلطان‌آباد (اراک امروزی)، کرمانشاه، بغداد و حلب به لبنان رفت. در بیروت در مدرسهٔ لوئیکLuique به فراگرفتن زبان و ادبیات فرانسه پرداخت و در همان‌جا نام پورداوود را بر خود نهاد (برادرانش نام‌های داوودزاده و داوودی را برگزیدند). پس از دو سال و نیم اقامت در بیروت برای دیدار خانواده به رشت بازگشت و پس از مدتی در شهریور ۱۲۸۹ راهی فرانسه شد. در همان‌جا بود که با سید محمدعلی جمالزاده آشنا شد. سپس به ایران بازگشت و پس از اقامتی کوتاه در رشت، در رمضان ۱۳۲۸، از راه باکو و وین به فرانسه رهسپار شد و نخست در دبیرستان شهر بووه نام‌نویسی و خود را برای ورود به دانشکده حقوق آماده کرد، آنگاه در رشته حقوق دانشگاه پاریس به تحصیل پرداخت و از محضر درس شارل ژید و پلانول استفاده کرد.
در جمادی‌الاولی ۱۳۳۲ با یاری محمد قزوینی نشریه "ایرانشهر" را منتشر ساخت که در شعبان همان سال، پس از نشر سه شماره آن و آغاز جنگ جهانی اول، تعطیل شد. شش ماه نخست از دوره جنگ را در پاریس به سر برد، ولی بر اثر شور جوانی و میهن‌دوستی و تبلیغات آلمانی، بر آن شد که پاریس را ترک کند.
او به همراه جوانان پرشور دیگری همچون جمال‌زاده، کاظم‌زاده ایران‌شهر، وحیدالملک شیبانی، محمد قزوینی، حسن تقی‌زاده و شماری دیگر «کمیته میلیون ایرانی» را برپا کردند و برای رهایی ایران از اشغالگری روس‌ها و انگلیسی‌ها، دست به کوشش‌های بسیار زدند. تا بدان اندازه که پورداوود به همراه دوستش جمال‌زاده به بغداد و سپس کرمانشاه رفت تا عشایر و مردم بومی باختر ایران را به پایداری در برابر روس‌ها و انگلیسی‌ها برانگیزد.
در ۱۳۳۳ به بغداد رفت و در ۲۹ رمضان همان سال تا ۲۹ جمادی‌الاولای سال بعد به یاری محمدعلی جمال‌زاده روزنامه "رستخیز" را منتشر کرد. با پیشروی انگلیسی‌ها و تسخیر کوت‌العماره، پورداوود راهی کرمانشاه شد و چند ماهی آنجا ماند؛ و چون آن شهر به دست روسها افتاد، شبانه به قصر شیرین رفت و به بغداد بازگشت و در آن هنگام ترکان عثمانی از انتشار "رستخیز" جلوگیری کردند. ناگزیر وی از آنجا به حلب و سپس به استانبول رفت و چون در آنجا از خروج او ممانعت کردند پس از مدتی به قصد اقامت در سوئیس، از راه بالکان به برلین رفت. آلمانی‌ها نیز از خروج وی از کشورشان ممانعت کردند و او تا پایان جنگ جهانی اول و مدتی پس از آن در آنجا ماند.
در آن زمان، آلمان‌ها پشتیبان کمیته میلیون ایران بودند و کمک‌های مالی آنها دنباله کوشش‌های پورداوود و یارانش را شدنی می‌ساخت. پورداوود در سال‌های دیگر، زمانی که آتش جنگ خاموش شده بود، همکاری با آلمان‌ها را کاری ناروا برشمرد و آن اندازه دلیری در خود دید که لغزش‌های گذشته را در همراهی با سیاست آلمان‌ها نادرست بداند. اما به‌راستی او و دیگر جوانان کمیته میلیون ایران برای آگاهی‌بخشی به ایرانیان و برانگیختن آنان برای نگاهبانی از مرزهای کشور، راهی جز دست یاری به‌سوی آلمان‌ها دراز کردن، نداشتند. به‌ویژه آنکه آلمانی‌ها به‌دوراز آزمندی و خوی استعماری روس‌ها و انگلیسی‌ها بودند.
در سال ۱۲۹۵ در دانشگاه برلین، و سپس در دانشکدهٔ ارلانگن به ادامهٔ تحصیل در رشتهٔ حقوق پرداخت. در آنجا با سید حسن تقی‌زاده آشنا شد و در نشر "مجلهٔ کاوه" با او همکاری کرد. همکاری با تقی‌زاده و نیز با محمد قزوینی و آشنایی با خاورشناسان آلمانی از جمله یوزف مارکوارت تأثیری ژرف بر اندیشهٔ او نهاد و او را بیش از پیش به تحصیل و تحقیق دربارهٔ ایران باستان علاقه‌مند ساخت. در شهریور ۱۲۹۹ با دختر یک دندان‌پزشک آلمانی ازدواج کرد و در تیرماه ۱۳۰۱ یگانه فرزندش پوراندخت به دنیا آمد. پورداوود در ۱۳۰۳ به همراه خانواده به ایران بازگشت. در مهر ۱۳۰۴ به دنبال دعوت پارسیان هند به هندوستان رفت و دو سال و نیم در آنجا ماند و به انتشار بخشی از ادبیات مزدیسنا و گزارش "اوستا" پرداخت و چند سخنرانی دربارهٔ تمدن ایران باستان از جمله شرح آتش بهرام، پیشوایان دین مزدیسنا، تقویم و فرق دین مزدیسنا، زبان فارسی، فروردین، دروغ، و ایران قدیم و نو ایراد کرد.
در ۱۳۱۱ به دنبال درخواست رابیندرانات تاگور از سوی دولت ایران برای تدریس فرهنگ ایران باستان به هند رفت و در دانشگاه ویسوبهارتی به تدریس پرداخت. در ۱۳۱۲ در هفتمین کنگرهٔ شرقی هند در گروه اوستاشناسی عضویت یافت و ریاست شعبهٔ عربی - پارسی را نیز به عهده داشت و خطابه‌ای با عنوان «مراجعاتی چند دربارهٔ بودا در ادبیات و تاریخ ایران» به زبان انگلیسی ایراد کرد. زرتشتیان هند بسیار به او ارادت داشتند، تا جایی که به هنگام مراسم مذهبی مزدیسنا که به آن یزشن می‌گویند و بجز زرتشتیان فرد دیگری را به آن مراسم راه نمی‌دهند، از پورداوود دعوت کردند و او پس از خاورشناس آمریکایی، جکسن، خاورشناس آلمانی هاوگ، و بانوی خاورشناس فرانسوی منان، چهارمین غیر زرتشتی بود که تا آن روز به چنان مراسمی دعوت می‌شد.
در ۱۳۱۲ از بمبئی به آلمان رفت و به ادامه کار ترجمه و گزارش "اوستا" پرداخت. سرانجام در ۱۳۱۶ به ایران بازگشت و در دانشکدهٔ حقوق و دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران به تدریس پرداخت. در ۱۳۱۷ عضو پیوسته فرهنگستان ایران شد. به مناسبت شصتمین سال تولد پورداوود، مجلس جشن باشکوهی در تالار اجتماعات دانشسرای عالی تهران با حضور استادان و دانشمندان و دانشجویان و شخصیت‌های کشور برپا گردید و به همین مناسبت در شانزدهم مهر ۱۳۲۵ یادنامه‌ای در دو مجلد تدوین و طبع شد، یکی به فارسی با مقاله‌ای مفصل از محمد معین دربارهٔ پورداوود و دیگری حاوی مقالات خاورشناسان به زبان‌های بیگانه.
پورداوود به سبب مقام بلند علمی به عنوان نمایندهٔ دانشگاه تهران به بسیاری از کنگره‌های فرهنگی و ادبی دعوت می‌شد و از اعضای اصلی بسیاری از انجمن‌ها و مؤسسه‌های ادبی و فرهنگی بود و به احترام وی محافل بزرگ داشت بسیاری برگزار می‌شد. وی مدت ۴ سال ریاست انجمن روابط فرهنگی ایران و آلمان را برعهده داشت و از اعضای شورای فرهنگی سلطنتی ایران و نیز از اعضای هیئت امنای کتابخانهٔ بزرگ پهلوی بود. در ۶ مهر ۱۳۲۴ پورداوود انجمن ایران‌شناسی را دایر کرد که تنها انجمن غیردولتی آن زمان بود. در ۱۳۳۹ به عنوان رئیس هیئت نمایندگی ایران به همراه استادانی چون سعید نفیسی، محمد معین و مجتبی مینوی در بیست و پنجمین کنگرهٔ خاورشناسان که در مسکو تشکیل شده بود شرکت جُست و از آنجا به فنلاند، سوئد و هلند سفر کرد.
پورداوود در ۱۳۴۲ از دانشگاه تهران بازنشسته شد و در ۱۳۴۶ عنوان استاد ممتاز دانشگاه را به دست آورد. از زمان بازنشستگی به بعد، اوقات خود را به مطالعه و پژوهش گذراند و کمتر در مجامع دیده شد و سرانجام در بامداد ۲۶ آبان ۱۳۴۷ درگذشت و با تشریفات بسیار در رشت، در آرامگاه خانوادگی خود به خاک سپرده شد. پس از درگذشت وی مجالس بزرگ داشت و یادبود بسیاری در کشورهای آلمان، هند، پاکستان، فرانسه و در شهرهای مختلف ایران از جمله در تهران، رشت، شیراز، اصفهان و کرمان برگزار شد و بزرگان علم و ادب از دانش، بزرگواری، خدمات علمی و تلاش‌های این دانشمند در شناساندن فرهنگ ایران باستان تجلیل کردند.
پوراندخت پورداوود تنها فرزند استاد و همسر آلمانی‌اش گفت‌وگویی را با روزنامه اطلاعات (۲۳ اردیبهشت ۱۳۵۵) انجام داده که دربارهٔ پدر خود خاطراتی را بازگو می‌کند: «پدرم به‌عنوان یک ایران‌شناس، همیشه در کار غوطه‌ور بود و خانه ما مجمعی برای دانش‌پژوهان و دانشجویانی بود که در مکتب او به سوادآموزی مشغول بودند، حتی انجمن ایران‌شناسی در منزل ما تشکیل می‌شد، اما گرفتاری‌های شغلی پدرم باعث دوری وی از خانواده نمی‌شد. پدرم به‌هیچ‌وجه اهل ریا و تزویر نبود و در برخورد با افراد، به مقام آنها نمی‌اندیشید. مادرم همیشه می‌گفت: پدر، اول از همه عاشق ایران باستان و کارش است و بعد عاشق تو، سپس کتاب‌هایش و در آخر مرا دوست دارد. او یک قصه گوی توانا بود و همیشه برای من قصه می‌گفت، قصه‌هایی که خودش می‌ساخت و تنها پندی که همیشه به من می‌داد تکرار شعار پندار نیک، گفتار نیک، کردار نیک بود. بیشتر وقت پدرم به مطالعه و بحث می‌گذشت. هندوستان را به دلیل آثار باستانی‌اش بسیار دوست می‌داشت. از افتخارات پدرم دریافت جایزه تاگور بود. همچنین جایزه‌ای که از واتیکان و نشانی که از دولت آلمان به پاس مقام ادبی خود دریافت کرده بود.»
پورداوود مملو از عشق به ایران و تاریخ کهنش بود و همهٔ زندگی علمی‌اش در همین جهت بود. هنگامی که از او در مورد دین و مذهبش می‌پرسیدند می‌گفت: «اگر پرسی ز کیش پورداوود/جوان پارسی ایران پرستد». با این وجود، او در خانواده‌ای مسلمان به دنیا آمده‌بود، هیچگاه تغییر مذهب نداد، و در آلمان به شیوهٔ اسلامی ازدواج کرد. بعدها پیشنهاد اختصاص زمینی برای آرامگاهش توسط زرتشتیان را رد کرد و سرانجام در رشت به شیوهٔ اسلامی دفن گردید.
پورداوود را بنیادگذار ایران‌شناسی در سرزمین ایران، و زنده‌کنندهٔ فرهنگ و زبان‌های ایران باستان دانسته‌اند. وی از کودکی به دانستن اوضاع ایران قدیم علاقه‌مند بود و چون به سن رشد رسید، مطالعهٔ کتاب‌هایی را که راجع به ایران باستان بود، بر مطالعهٔ کتاب‌های دیگر ترجیح داد و به خصوص کتاب‌های مربوط به دین زردشتی بیش از همه توجه او را به خود جلب کرد و سال‌های دراز در این‌باره به تحقیق پرداخت (پورداود، مقدمه بر یشت‌ها، ۱۱–۱۲) و با آگاهی وسیعی که از زبان‌های فرانسه، آلمانی، انگلیسی، عربی و ترکی و دیگر زبان‌های کهن داشت، تمام کتاب‌های مربوط به ایران قدیم را - که به زبان‌های گوناگون نوشته شده بود - در کتابخانهٔ شخصی گرد آورد و تا آخرین دقایق حیات به مطالعه و بررسی سرگرم بود و در این راه از مباحثه و مکاتبه با دانشمندان بزرگ ایران‌شناسی دنیای غرب از جمله مارکوارت، مان، هارتمان، فرانک، شدر، براون، میتووخ، مینورسکی، ولف و بلوشه دریغ نمی‌کرد. بر اثر کوشش‌های پیگیر او ایرانیان می‌توانند "اوستا" را به زبان فارسی سادهٔ امروزی مطالعه کنند و از اوضاع و رسوم و اخلاق و مواعظ و حِکم، معتقدات دینی، روایت‌های تاریخی و اساطیری نیاکان خود آگاه شوند. خدمت بزرگ او دربارهٔ تفسیر "اوستا" به خدماتی تشبیه شده‌است که گروته و راولینسون در قرن نوزدهم نسبت به کشف الفبای میخی کردند و دنیا را از تاریخ قوم آریایی و ایران هخامنشی آگاه ساختند.
ترجمه و گزارش "اوستا" برجسته‌ترین اثر پورداوود به‌شمار می‌رود. با در نظر گرفتن سیاق عبارت‌های اوستایی و دور بودن آن‌ها از شیوهٔ زبان فارسی امروز و نیز با توجه به متن مشکل و پر از ابهام اوستای نخستین، اهمیت کار پورداوود روشن می‌شود. او می‌کوشید ترجمه‌ای روان از اوستا به دست دهد و بدون آنکه از حدود قواعد زبان فارسی دور شود، با استفاده از واژه‌های کهن، ترکیباتی رسا و خوش‌آهنگ پدیدآورد. امتیاز دیگر کار او مقدمه و توضیحاتی است که برای هر یک از بخش‌های "اوستا" نگاشته‌است. این مجموعه علاوه بر تفسیر و ترجمه، لغت‌نامهٔ بزرگی در ریشه‌شناسی واژه‌های ایرانی نیز هست و از بهترین مآخذ برای پی بردن به فرهنگ ایران باستان به‌شمار می‌آید.
پورداوود در تحقیقات خود روش دانشمندان آلمانی را به کار می‌بست و به خصوص از نظر نشان دادن مراجع متعدد و حواشی بسیار، تحت تأثیر آنان بود و نزد ایران‌شناسان جهان مقامی والا داشت. او به سبب احاطه کامل به زبان‌های آلمانی و فرانسوی و دانستن زبان‌های عربی و انگلیسی، و در پیروی از روش تحقیق اروپاییان در میان معاصران خود کم‌نظیر بود. دقت وسواس‌گونه در ذکر منابع، به کار بردن جمله‌های کوتاه و کامل، پرهیز از تصنع، سادگی، گنجاندن معانی بسیار در عبارت‌های مختصر، دوری از تکرار و پرهیز از اطناب از ویژگی‌های مهم وی در کار تألیف و ترجمه به‌شمار می‌آید. پورداوود از واژه‌سازی‌های نابهنجار و نامربوط پرهیز می‌کرد و اصراری در به کار بردن الفاظ عربی نداشت و آن‌ها را ساخته ایرانیان و جزو گنجینه زبان فارسی می‌دانست. پافشاری او در پارسی‌گویی در نظر برخی رنگ‌وبوی تعصب داشت و می‌پنداشتند با زبان عربی دشمنی دارد. پورداوود در طول سال‌ها معلمی خود، شاگردان فراوانی تربیت کرد که هریک خود معلمان و محققان نامدار در عرصهٔ ادب و فرهنگ ایران شمرده می‌شوند و از آن میان محمد معین، محمد مقدم، بهرام فره‌وشی، احسان یارشاطر و جلیل دوستخواه بیش از دیگران شناخته‌شده هستند.
کوشایی ستایش‌برانگیز پورداوود برای برگردان اوستا به زبان فارسی و آشنایی دیگربار ایرانیان با این کتاب مینویی، در نوشته‌های بسیاری آمده‌است. او در این راه دشوار دست به کوششی زد که به‌راستی شگفت‌انگیز است. ازاین‌رو، در سال ۲۰۱۶ میلادی مرکز ایران‌شناسی دانشگاه یوسی‌ال‌ای کالیفرنیا با کمک خانواده پورداوود «مرکز ایران‌شناسی پورداوود» را بنیاد گذاشت و در آوریل همان سال جشنی به بهانه بنیاد نهادن آن مرکز پژوهشی و دانشگاهی برپا کرد. سرپرستی مرکز ایران‌شناسی پورداوود را دکتر رحیم شایگان بر دوش دارد.
پورداوود از همان آغاز مکتب به سوی شاعری کشش داشت. در هنگام کودکی او نوحه‌سرایی رواج داشت و او هم نخستین شعرهایش را در قالب مرثیه سرود. در رشت در زمان سوگواری دسته‌های سینه‌زنی شعرهایش را می‌خواندند.
آثار ادبی ابراهیم پورداوود توسط برخی از سازمان‌ها و مراکز در ایران بازنشر شده‌است:
پورداوود فردی ملی‌گرا و میهن‌پرست بود. او همچنین دارای گرایش ضد پادشاهی قاجارها بود و چون برخی دیگر از ایرانیان او را بیگانه می‌دانست، چنان‌که در "پوراندخت‌نامه" در شعر «اندر سپری شدن روزگاری شهریاری آل قاجار» چنین سرود:
پورداوود در سال‌هایی که با سخت‌کوشی بسیار سرگرم انجام پژوهش‌های بنیادین و گسترده خود بود و دریچه‌ای نو بر روی ایرانیان گشود تا پیشینه دیرینه خود را بهتر بشناسند، از زخم‌زبان‌ها در امان نبود. زمانی که او در سال ۱۳۴۴، دو داستان از شاهنامه را به خواست شرکت نفت ایران چاپ کرد، جلال آل‌احمد به‌سختی بر او تاخت و آن مرد فرزانه و بی‌مانند را به تعصب نژادی و فرهنگی متهم کرد! درحالی‌که آل‌احمد شاگرد پورداوود در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران بود و از دانش استادش نکته‌ها آموخته بود.
طبل نوعی ساز موسیقی از دسته سازهای کوبه‌ای است.
طبل تشکیل شده از حداقل یک پوسته، به نام پوسته طبل، که به منظور ایجاد صدا بر روی بدنه آن کشیده شده‌است. طبل یکی از قدیمی‌ترین و پرکاربردترین سازهای دنیا به‌شمار می‌رود، و طرح اولیه آن طی صدها سال بدون هیچ تغییری ثابت مانده‌است.
دهانه بدنه که پوسته طبل بر روی آن کشیده می‌شود به‌طور ثابت دایره می‌باشد، اما شکلِ دیگر قسمت‌های آن بسیار گوناگون است. در موسیقی سنتی غرب، رایج‌ترین شکل آن استوانه است. سر دیگر طبل ممکن است باز باشد یا روی آن هم پوسته کشیده باشند، که به آن طبل دوسر می‌گویند. معمولاً در بین دو سر این نوع طبل‌ها حفره‌ای ایجاد می‌کنند تا صدا تشدید شود.
در گذشته طبل به جز کاربرد در زمینه موسیقی، در ارتباطات نیز کاربرد داشته، و بعضی مواقع از آن برای فرستادن پیام نیز استفاده می‌کردند.
درام کیت (به انگلیسی: Drum Kit) که درام سِت یا درام نیز خوانده می‌شود، مجموعه‌ای از طبل‌ها و دیگر سازهای کوبه‌ای (به‌طور معمول سنج) است که توسط یک نوازنده و با استفاده از دو چوبک طبل نواخته می‌شود و پدال‌هایی از طریق حرکت پا نواختن بیس درام (به انگلیسی: Bass Drum) و سنج های-هت را کنترل می‌کنند."OnMusic Dictionary" Archived from the original on 28 September 2013. Retrieved 28 July 2014. یک درام ست ترکیبی از چندین طبل (که به صورت کلاسیک به عنوان پوست‌صداها، از ردهٔ دو سیستم دسته‌بندی هورن‌بوستل-زاکس شناخته می‌شوند) و خودصداها (به صورت خاص سنج‌ها) است. با اینحال یک درام ست می‌تواند دارای اجزای دیگری همچون بلوک چوبی یا زنگوله (که در سطح ۱ سیستم دسته‌بندی هورن‌بوستل-زاکس قرار دارد) باشد.Remnant, M. (1989). Musical instruments. (pp. 159–174). London: B.T. Batsford Ltd. با ورود به دهه نخست هزاره سوم میلادی، برخی از درام‌ست‌ها به سازهای الکترونیکی (که در سطح ۵۳ سیستم هورن‌بوستل-زاکس قرار دارند) مجهز شدند. همچنین در این دوران هر دو حالت درام‌ست‌های دوگانه (ترکیبی از سازهای آکوستیک و الکترونیک) و تماماً الکترونیک مورد استفاده آهنگسازان قرار می‌گیرند.
یک درام ست استاندارد (برای یک نوازندهٔ راست دست)، طبق همان چینشی که در موسیقی‌های عامه‌پسند مورد استفاده قرار می‌گیرد، دارای اجزای زیر است:
تمام اجزای نامبرده به عنوان سازهای کوبه‌ای بدون تونالیتهٔ صوتی شناخته می‌شوند، که این امر به آهنگساز اجازه می‌دهد تا قطعات مربوط به درام را از طریق سیستم نت‌نویسی درام ثبت نماید. در حالیکه بسیار از سازها همچون گیتار و پیانو قابلیت نواختن ملودی و آکوردها را دارند، بسیاری از درام‌ست‌ها به خاطر تولید اصوات فاقد زیروبمی از این امکان عاجزند.Peter Magadini "The Drummers Guide to Music theory", 2004, published by Hal Leonard, on the 'Elements of Music' & 'Form'pp. 6–18;48–52 درام‌ست بخشی از ساختار ریتم آهنگ محسوب می‌شود و در بسیاری از سبک‌های موسیقایی از جمله راک، پاپ، بلوز و جَز مورد استفاده قرار گرفته‌است. دیگر سازهای استاندارد مورد استفاده در ساختار ریتم آهنگ‌ها شامل پیانو، گیتار الکتریک، گیتاربیس، و کیبورد می‌شود.
بسیار از نوازندگان درام، کیت مورد استفاده خود را از ترکیب استاندارد خارج کرده و با گسترش آن، طبل‌ها، سنج‌ها و قسمت‌های کوچک و بزرگ دیگری به آن اضافه می‌کنند. در برخی از سبک‌های موسیقی، استفاده از این الحاقیات لازم است. به عنوان مثال درامرهای راک و متال گاهی از بیس‌درام‌های دوتایی استفاده می‌کنند. برخی دیگر از نوازندگان نیز اجزای اصلی درام‌ست را حذف و ترکیبی به مراتب کوچک‌تر از حالت استاندارد به وجود می‌آورند.
پیش از شکل‌گیری درام‌ست، طبل‌ها و سنج‌ها در ترکیب موسیقی نظامی و ارکسترال به صورت جداگانه توسط پرکاشنیست‌های مختلف نواخته می‌شد. در دههٔ ۱۸۴۰ میلادی، نوازندگان پرکاشن شروع به آزمون و خطا در استفاده از پدال به منظور نواختن بیش از یک ساز در آن واحد نمودند. اما این ابزار تا حدود ۷۵ سال پس از اولین استفاده به تولید انبوه نرسید. در دههٔ ۱۸۶۰ نوازندگان شروع به ترکیب طبل‌های مختلف در قالب یک درام‌ست نمودند.
دابل-درامینگ (به انگلیسی: Double Drumming) به گونه‌ای ساخت و پرداخت شده بود که نوازنده را قادر به نواختن طبل با چوبک، و سنج‌ها با کوبش پا می‌نمود. با این رویکرد، طبل بزرگ معمولاً بر ضرب‌های ۱ و ۳ (در ضربآهنگ ۴/۴) نواخته می‌شد. با اینکه این سبک از اجرای سازهای کوبه‌ای در ابتدا برای رژه‌های نظامی طراحی شده بود، رویکرد سادهٔ آن موجب تولد موسیقی رگتایم گردید.
نوازندگی درام‌ست، چه به عنوان بخشی از ساختار ریتمیک یه آهنگ و چه در قالب یک تکنوازی دارای دو بخش اصلی است:
یک درام فیل (به انگلیسی: Drum Fill) خروجی از یک ساختار ریتمیک تکراری در یک آهنگ است. درام فیل به منظور «پرکردن» فاصلهٔ میان انتهای یک بخش از آهنگ تا بخش بعدی است. درام فیل‌ها از نمونه‌هایی کوتاه و ساده متشکل از چند ضرب تام-تام یا طبل کوچک، تا ریتم‌هایی متمایز برروی سنج های-هت متنوع هستند. درام فیل‌های در برخی موارد به تکنوازی‌هایی کوتاه از درام‌ست تبدیل می‌شوند. گذر از تأثیر درام‌فیل در افزودن زینت و تنوع به قطعات موسیقی، این جملات موسیقائی نقش بسزایی را در آماده‌سازی شنونده برای تغییرات قابل ملاحظه در ساختار موسیقی ایفا می‌کند. نوعی از درام فیل (به انگلیسی معروف به Vocal Cue) جمله‌ای کوتاه است که پیش از شروع صدای خواننده اجرا می‌شود. همچنین درام فیل پایانی با نواختن سنج کرَش برروی اولین ضرب، اغلب به ترجیع بند یا بخش جدید آهنگ منتهی به می‌شود.
یک درام ست به‌طور تخمینی به ۴ دستهٔ اصلی از اجزای تشکیل دهنده قابل تقسیم است:
طبل‌کوچک (به انگلیسی: Snare Drum) و سنج‌ها هستهٔ «شکستنی‌ها» در درام‌ست محسوب می‌شوند. از این رو:
ساختمان داکوتا یکی از قدیمی‌ترین و گران‌ترین ساختمان‌های مسکونی در محله منهتن شهر نیویورک است Birmingham, Stephen. که در مجاورت پارک مرکزی نیویورک قرار دارد.
شُهرت ساختمان داکوتا بیشتر بخاطر قدمت تاریخی آن و ساکنین معروف و مشهوری است که در آن زندگی کرده یا می‌کنند.
ساختن ساختمان داکوتا از سال ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۴ به طول انجامید. آرشیتکت ساختمان داکوتا، هنری هاردنبرگ بود که از طراحان بنام آنزمان در آمریکا بود. ساختمان داکوتا به شکل حرف U (که نوع خاصی از طراحی قرن ۱۸ میلادی است) طراحی و ساخته شده است.
از جمله افراد مشهوری که در ساختمان داکوتا زندگی می‌کردند، می‌توان به خواننده انگلیسی گروه بیتلز، جان لنون اشاره کرد که در جلوی ساختمان فوق به ضرب گلوله به قتل رسید.
همچنین در چند کتاب داستانی و فیلم به ساختمان داکوتا اشاره شده است.
ساختمان داکوتا خانه افراد مشهوری همچون:
زبان براهویی یکی از زبان‌های دراویدی است که عمدتاً توسط براهویی‌های ساکن در بلوچستان پاکستان، جمعیت‌های پراکنده در ایران، افغانستان، و ترکمنستان، و نیز توسط اجتماعات براهویی در قطر، امارات متحده عربی، و عراق تکلم می‌شود."International Journal of Dravidian Linguistics, Volumes 36-37" department of linguistics, University of Kerala
گویشوران این زبان با گویشوران زبان‌های دراویدی در جنوب هند فاصله دارند که از نظر جغرافیایی نزدیک‌ترین مسافت بین براهویی‌ها و دیگر اقوام دراویدی‌زبان است. ناحیهٔ کلات، شهرستان خضدار، ناحیهٔ مستونگ، ناحیهٔ کوئته، ناحیهٔ کچهی، و ناحیهٔ نصیرآباد در بلوچستان پاکستان، عمده‌ترین جمعیت براهویی زبان را در خود جای داده‌اند؛ براهویی در ایالت سند نیز تکلم می‌شود که گویشوران آن عمدتاً در لارکانه و نوابشاه حضور دارند.
زبان براهویی نام خود را از مردم براهویی گرفته‌است. با این وجود در منابع تاریخی و در میان مردم به نام‌های بروهی، بروهكی، كورگالّی و کُردگالی نیز شناخته می‌شود. این نام‌گذاری در حالی‌ست که این زبان به لحاظ زبان‌شناختی ارتباطی با زبان کُردی ندارد.مرکز دایره‌المعارف بزرگ اسلامی: "براهویی"، نوشتۀ بهروز محمودی بختیاری، نوشته‌شده در ۲۰ خرداد ۱۳۹۹؛ بازدید در ۵ آذر ۱۴۰۱.
براهویی
پاول دیوید هیوسن معروف به بونو وکس (Bono Vox)، خواننده ایرلندی گروه راک یوتو (U۲) است. وی یکی از مشهورترین خوانندگان روز دنیا محسوب می‌شود.
بونو همچنین دارای باورهای سیاسی و اجتماعی ممتاز و انسان دوستانه‌ای است که از آنجمله می‌توان به تلاشهای وی برای صلح میان ایرلند شمالی و جنوبی، فراهم کردن داروهای ارزان برای مردم فقیر قاره آفریقا که مبتلا به ویروس ایدز هستند و همچنین لابی‌گری برای بخشش بدهیهای کشورهای فقیر آفریقایی اشاره کرد.
در دسامبر سال ۲۰۰۶، مجله تایم، بونو را در لیست یکصد شخصیت تأثیرگذار جهان قرار داد.
همچنین در سالهای ۲۰۰۳، ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ نام بونو در فهرست نامزدان دریافت جایزه صلح نوبل قرار داشت.Bono given chance for Peace Prize - Scotsman.com News
ماریا شاراپووا (زاده ۱۹ آوریل ۱۹۸۷) تنیس‌باز سرشناس روس و دارنده ۵ عنوان قهرمانی مسابقات گرند اسلم تنیس جهان است که در سال ۲۰۲۰ از دنیای تنیس خداحافظی کرد. او در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۲ رتبه اول بین تنیس‌بازان زن دنیا را کسب کرد. او در سال ۲۰۰۸ با کنار زدن رقبایی مانند ژوستین آنه و آنا ایوانوویچ قهرمان اولین گرند اسلم سال یعنی مسابقات تنیس آزاد استرالیا شد.او جزء ده تنیس‌باز زن جهان است که توانسته هر ۴ مسابقات تنیس ویمبلدون ۲۰۰۴، آزاد آمریکا ۲۰۰۶، آزاد استرالیا ۲۰۰۸ و آزاد فرانسه ۲۰۱۴ را فتح کند. همچنین او برای نخستین‌بار در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ شرکت کرد و برنده مدال نقره شد. او در ۸ فینال گرند اسلم حضور داشته که در ۴ رقابت بازنده شده‌است. وی جزء ۳۰ تنیس‌باز برتر جهان در طول تاریخ است.شاراپووا نخستین زنی روسی است که در صدر جدول رتبه‌بندی انجمن تنیس زنان جهان قرار گرفت. در ۵۲ هفته رقابت‌های مختلف، او در بین شرکت‌کنندگان، بهترین نتیجه را کسب کرد. گفتنی است که ماریا پانزدهمین نفری است که موفق به تصاحب این عنوان در طول تاریخ ۳۰ساله حیات این انجمن شده‌است. شاراپووا بیشترین دستمزد را در بین زنان ورزشکار دریافت کرده‌است. با آن‌که در آمریکا زندگی می‌کند اما ملیت روسی خود را حفظ کرده‌است.
او از مارس ۲۰۱۶ تا آوریل ۲۰۱۷ به دلیل دوپینگ از شرکت در مسابقات، محروم بوده‌است.
ماریا شاراپووا روز ۱۹ آوریل سال ۱۹۸۷ در در شهر نیاگان در ناحیه خودگردان خانتی-مانسی کشور روسیه به دنیا آمد. پدر (یوری) و مادر (یلنا) وی اهل گومل کشور جمهوری سوسیالیستی بلاروس شوروی (بخشی از اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی) بودند. خانواده او کمی پیش از تولد ماریا به دلیل نگرانی از تبعات فاجعه چرنوبیل به شهر نیاگان در سیبری نقل مکان کرده بودند.
زمانی که در چهار سالگی، راکت تنیسی را به عنوان هدیه از دوست پدرش الکساندر کافلنیکوفپدر تنیس‌باز نامدار روس یوگنی کافلنیکوف دریافت کرد آن‌قدر در خانه و به تنهایی بازی کرد که پدر با دیدن علاقه فرزندش مجاب شد او را در کلاس تنیس نام‌نویسی کند.در سال ۱۹۹۳ مارتینا ناوراتیلووا متوجه استعداد و توانایی‌های ماریا شد و به پدر ماریا پیشنهاد کرد که آموزش وی را جدی و حرفه‌ای دنبال کند. به دنبال این پیشنهاد پدر ماریا او را در سن ۷ سالگی به آمریکا برد، اما مادرش به‌خاطر مشکل گرفتن روادید نتوانست آن‌ها را همراهی کند.
پس از ورود به آمریکا، ماریا در آکادمی بالتیری شروع به آموزش حرفه‌ای تنیس کرد در حالی‌که به مدت ۲ سال از دیدن مادرش محروم بود. وضعیت بد مالی یوری، وی را وادار کرد که برای گذران زندگی خود و دخترش در مشاغل کم‌درآمدی چون ظرف‌شویی مشغول به کار شود.
در سال ۲۰۰۱ و در حالی که ۱۴ سال داشت، پا به دنیای حرفه‌ای دنیای تنیس گذاشت و در سال ۲۰۰۲ وقتی که به فینال مسابقات جوانان اوپن استرالیا رسید، جوان‌ترین تنیس‌باز تاریخ شد که به این مهم دست یافت. شاراپووا در سال ۲۰۰۴ برای نخستین بار توانست به فهرست ۲۰ تنیس‌باز برتر جهان راه یابد و در ماه اوت ۲۰۰۵ او اولین زن روس بود که در صدر جدول رده‌بندی جهانی تنیس قرار گرفت.
راهنمایی: د. ۱: دور اول، د. ۲: دور دوم، د. ۳: دور سوم، د. ۴: چهارم، ی.چ. ن: یک‌چهارم نهایی، ن.ن. نیمه نهایی، ن. نهایی، ب.: برنده، غ.غایب
نکته: در "در تنیس آزاد استرالیا و آزاد فرانسه در سال ۲۰۱۶، شاراپووا به نیمه‌نهایی رسید. اما چند ماه بعد نتیجه آزمایش دوپینگ او مثبت اعلام شد؛ بنابراین فدراسیون بین‌المللی تنیس ضمن پس گرفتن مقام و پول پرداخت شده، امتیازهای کسب شده او را لغو کرد."
در مارس ۲۰۱۶ آزمایش دوپینگ او مثبت اعلام شد. شاراپووا در ۷ مارس ۲۰۱۶ در یک کنفرانس خبری در لس آنجلس تأیید کرد که از ماده ممنوعه استفاده کرده‌است. او از ماده‌ای به نام ملدونیوم استفاده کرده بود که تا ژانویه ۲۰۱۶ جز مواد ممنوعه نبوده و مطابق اظهاراتش، وی از این موضوع بی‌خبر بوده‌است. سازمان جهانی مبارزه با دوپینگ اعلام کرد دست کم طی ۵ نامه کتبی در مورد ممنوعیت استفاده از این ماده از ابتدای سال ۲۰۱۶ میلادی، به خانم شاراپووا هشدار داده بوده ولی این قهرمان روس اخطارها را جدی نگرفته‌است. پس از انتشار این خبر اکثر بازیکنان تنیس از او حمایت کردند. همچنین در پی این اتفاق یک آژانس وابسته به سازمان ملل متحد اعلام کرد که سازمان ملل همکاری خود با او به عنوان سفیر حسن نیت سازمان ملل را متوقف کرده‌است.
در پی این اتفاق فدراسیون بین‌المللی تنیس اعلام کرد، ماریا شاراپووا به دلیل مثبت اعلام شدن تست دوپینگ به مدت دو سال از حضور در مسابقات تنیس محروم است. این موضوع برای او تبعات مالی سنگینی داشت و بسیاری از حامیان مالی از همکاری با او انصراف دادند.
پس از پایان دوره محرومیت اعلام شد که ماریا شاراپووا، تنیس‌باز بدون رنک جهان بعد از ۱۵ ماه آماده بازگشت به مسابقات است و با استفاده از سهمیه آزاد (دریافت وایلد کارت) در مسابقات تنیس اشتوتگارت، مادرید و رم شرکت کند. همچنین شاراپووا در گفتگویی اظهار داشت: من دوران محکومیتم را سپری کردم، چرا نباید برای حضور در مسابقات پافشاری کنم؟ آیا دلیل دیگری برای تنبیه من وجود دارد؟ من دلیلی نمی‌بینم.
به دنبال اعلام این خبر، برخی مارک‌های تجاری مانند نایکی، حمایت مالی خود را از سر گرفتند. نایکی از یازده سالگی حامی مالی شاراپووا بوده‌است.
بر اساس نشریه فوربز، شاراپووا از ژوئن ۲۰۱۵ تا مارس ۲۰۱۶ مبلغ ۱/۹ میلیون دلار آمریکا از جوایز مسابقات تنیس و بیست میلیون دلار از حامیان مالی خود درآمد داشته‌است. از این نظر تنها رقیب او سرنا ویلیامز است.
مکس آیزنباد، مدیر برنامه‌های شاراپووا روز دوشنبه ۲۷ ژوئن ۲۰۱۶ اعلام کرد که شماره یک سابق دنیا در تابستان برای گذارندن دو دوره آموزشی تجارت به مدت دو هفته به دانشگاه هاروارد خواهد رفت. شاراپووا پیش از آن در حساب توییتر و فیس‌بوک خود عکسی منتشر کرده بود که در کنار تابلویی از دانشگاه هاروارد نشسته‌است.
حسینعلی لیالستانی سال ۱۳۴۰ در لیالستان از توابع شهرستان لاهیجان به دنیا آمد. کارگردانی را در دانشکده سینما و تئاتر دانشگاه هنر تحصیل کرد. او با چند کار کوتاه موفق از جمله «دوستی در بلندی‌ها» فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد.
جعفر حسنی (متولد ۱ فروردین ۱۳۴۵ شمسی در بروجرد) فیلم‌نامه‌نویس اهل ایران است.
حسنی فعالیت حرفه‌ای در زمینه سینما و تلویزیون را از سال ۱۳۶۸ با ورود به حوزه هنری آغاز نمود و در سی امین جشنواره فیلم فجر برنده «سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه» از بخش بین‌الملل برای «ریسمانی نزدیکتر از رگ» شد. از فیلم‌نامه‌های دیگری که به نگارش درآورده‌است می‌توان به: تلفن، سایه‌های بلند گناه، تشخیص هویت، دیوار یخی، رخنه، یک مرد ـ یک زن و جاده بهشت اشاره نمود. از دیگر آثار منتشر شده از وی می‌توان به نمایشنامه «کابوس» و فیلمنامه «تشخیص هویت» اشاره کرد.
این استان استانی تازه‌بنیاد است.
جمعیت آن در حدود ۷۶٫۸۳۸هزار نفر می‌باشد