moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ریتوکسی‌مَب () دارویی است که جهت درمان برخی انواع بیماری‌های خودایمنی و سرطان‌ها بکار می‌رود.
این دارو در درمان لنفوم غیرهاجکین، لوسمی مزمن لنفاوی (CLL)، روماتیسم مفصلی، گرانولوماتوز وگنر، پورپورای ایمنی با کاهش پلاکت‌ها، پمفیگوس ولگاریس، میاستنی گراویس و زخم‌های مخاطی-دهانی ناشی از ویروس اپشتین–بار کاربرد دارد و به‌طریقهٔ تزریق وریدی آهسته تجویز می‌شود.
عوارض نسبتاً شایع که اغلب ظرف ۲ ساعت از آغاز تزریق به وجود می‌آیند، شامل راش پوستی، خارش، فشار خون پایین و تنگی نفس است. باقی عوارض که ممکن است شدید باشد، شامل «فعال‌شدنِ دوبارهٔ هپاتیت ب» در آن‌هایی که سابقهٔ ابتلا به این بیماری را داشته‌اند، «لکوانسفالوپاتی چندکانونی پیش‌رونده» (PML) و «نکرولیز سمی پوستی» است. هنوز معلوم نیست که مصرف این دارو در دوران بارداری چه تأثیراتی بر جنین دارد.
این دارو یک پادتن مونوکلونال کایمریک علیه پروتئین CD20 است که عموماً بر روی سطحِ لنفوسیت‌های B یافت می‌شود. ریتوکسی‌مب با اتصال به «CD20»، موجب مرگ سلولی می‌شود.
ریتوکسی‌مب در سال ۱۹۹۷ میلادی برای مصارف پزشکی مورد تأیید واقع شد. این دارو جزءِ داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت است که در واقع داروهای بسیار مؤثر و کم‌خطر در سیستم بهداشتی محسوب می‌شوند. حق امتیاز انحصاری این دارو در سال ۲۰۱۶ منقضی شد و اینک داروهای ژنریک مشابه در دسترس است.
به‌طور خلاصه، ریتوکسی‌مب هم لنفوسیت‌های بی سالم و هم لنفوسیت‌های بی سرطانی را که دارای CD20 است، تخریب می‌کند. این دارو در ترکیب با فلودارابین و سیکلوفسفامید در درمان لوسمی مزمن لنفاوی به کار می‌رود. ریتوکسی‌مب با متوترکسات در درمان روماتیسم مفصلی متوسط تا شدید که به درمان‌های پیشین ضد TNF پاسخ نداده‌اند، تجویز می‌شود. ریتوکسی‌مب در ترکیب با گلوکوکورتیکوئید برای درمان «پلی‌آنژیت میکروسکوپی» استفاده می‌شود.
ریتوکسی‌مب در ترکیب با هیالورونیداز انسانی که با نام‌های مَـب‌ترا اس‌سی و «ریتوکسین هایسلا» عرضه می‌شود، برای درمان «لنفوم فولیکولار منتشر سلول‌های بی» و «لوسمی مزمن لنفاوی» تجویز می‌گردد.
از ریتوکسی‌مب در درمان سرطان‌های گلبول‌های سفید (لوکمی‌ها و لنفوم‌ها) همچون لنفوم غیرهاجکین، لوسمی مزمن لنفاوی (CLL) و لنفوم هاجکین (از نوع لنفوسیت‌های غالب) و همچنین ماکروگلوبولینمی والدنشتروم استفاده می‌شود.
طی ۳ کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده مشاهده گردید که ریتوکسی‌مب در درمان آرتریت روماتوئید مؤثر است و اینک مجوز مصرف در موارد مقاوم این بیماری را داراست. در ایالات متحده آمریکا، سازمان غذا و دارو ریتوکسی‌مب را در ترکیب با متوترکسات (MTX) برای کاهش علائم و نشانه‌های بیماران بالغ مبتلا به آرتریت روماتوئید متوسط تا شدیدی که به درمان با داروهای ضد فاکتور نکروز توموری آلفا پاسخی نداده‌اند، مورد پذیرش قرار داده‌است. در اروپا این مجوز فقط برای موارد شدید این بیماری که به درمان‌های ضد TNF پاسخی نداده‌اند، تأیید شده‌است.
شواهدی مبنی بر کارایی (و نه لزوماً بی‌خطری) این دارو در زمینهٔ درمان برخی بیماری‌های خودایمنی موجود است و ریتوکسی‌مب به‌طور خارج‌ازدستور (Off-label) برای درمان موارد شدید ام‌اس، لوپوس منتشر، پلی‌نوروپاتی دمیلینه‌کنندهٔ التهابی مزمن و کم‌خونی‌های خودایمنی به‌کار می‌رود. خطرناک‌ترین و البته یکی از نادرترین عوارض این دارو، لکوانسفالوپاتی چندکانونی پیش‌رونده (PML) است که اغلب مرگبار است، اما تعداد بسیار اندکی از موارد این بیماری در جریان بیماری‌های خودایمنی ثبت شده‌است.
سایر بیماری‌های خودایمنی که در درمان‌شان از ریتوکسی‌مب استفاده شده‌است، شامل کم‌خونی همولیتیک خودایمنی، اریتروبلاستوپنی، پورپورای ترومبوتیک ترومبوسیتوپنیک، پورپورای ایمنی با کاهش پلاکت‌ها، سندرم ایوانس، واسکولیت‌ها (مثلاً گرانولوماتوز وگنر)، اختلالات تاولی پوست (مثلاً پمفیگوس و پمفیگوئید با نتایج بسیار امیدوارکننده طی یک پژوهش در سال ۲۰۰۶ که ۸۵٪ بهبودی فوری را در پمفیگوس نشان داد)، دیابت نوع ۱، سندرم شوگرن، انسفالیت ضد گیرندهٔ ان‌ام‌دی‌ای، سندرم دویک، افتالموپاتی گریوز، پانکراتیت خودایمنی، سندرم اُپوس‌کلونوس میوکلونوس و بیماری مرتبط با IgG4 است. برخی شواهد نشان می‌دهد که ریتوکسی‌مب در درمان بیماری‌های خودایمنی با واسطهٔ IgA کارایی چندانی ندارد.
ریتوکسی‌مب به‌طور خارج‌ازدستور در مدیریت درمانی پیوند کلیه (مثلاً عدم هماهنگی گروه خونی) کاربرد دارد. ریتوکسی‌مب در درمان القایی پیوند کلیه در افراد به‌شدت حساس به کار می‌رود.
عوارض جدی که ممکن است موجب ناتوانی و مرگ شوند عبارتند از:
دو بیمار مبتلا به لوپوس منتشر به دنبال درمان با ریتوکسی‌مب دچار لکوانسفالوپاتی چندکانونی پیش‌رونده و مرگ شدند. این بیماری نادر به دلیل فعال شدن مجدد ویروس جی‌سی که نوعی ویروس شایع و خاموش در مغز است، ایجاد می‌شود. فعال شدن این ویروس خاموش سبب آسیب شدید مغزی و مرگ می‌گردد.
دست‌کم یک بیمار مبتلا به آرتریت روماتوئید پس از درمان با ریتوکسی‌مب دچار لکوانسفالوپاتی چندکانونی پیش‌رونده شد.
ریتوکسی‌مب احتمالاً یکی از کوفاکتورهای ایجاد هپاتیت ئی مزمن در یکی از مبتلایان به لنفوم بود. هپاتیت ئی معمولاً یک بیماری حاد است و این موضوع نشان می‌دهد که این دارو در کنار اثرِ خودِ لنفوم، سبب تضعیف سیستم ایمنی بدن در پاسخ‌دهی به ویروس شده‌است.
ریتوکسی‌مب به پروتئین‌های CD20 سطح سلول متصل می‌شود. این مولکول بر سطح لنفوسیت‌های بی جوان و نابالغ و در تمامی مراحل تمایز آن دیده می‌شود، به‌جز پلاسماسل‌ها. با آنکه وظیفه CD20 به‌طور دقیق روشن نیست، اما احتمال دارد در درون‌ریزی یون کلسیم از خلال غشا پلاسمایی و حفظ غلظت درون‌سلولی آن و فعال کردن لنفوسیت‌های بی نقش داشته باشد.
ریتوکسی‌مب در حذف سلول‌هایی که مقادیر اندکی CD20 دارند، چندان مؤثر نیست. این دارو به یک سمت «لنفوسیت بی» که حاوی CD20 است رفته و یک سرپوش ایجاد نموده و سایر پروتئین‌ها را به آن سو می‌کشاند. این سرپوش، کارامدی یاخته‌های کشنده طبیعی (NK) را در تخریب «لنفوسیت‌های بی» تغییر می‌دهد، به نحوی که با اتصال به این سرپوش، با احتمال ۸۰٪ «لنفوسیت‌های بی» را می‌کشد. در مقایسه اگر ریتوکسی‌مب این سرپوش نامتقارن را ایجاد نکند، میزان موفقیت یاخته‌های کشنده طبیعی در کشتن «لنفوسیت‌های بی» تنها ۴۰٪ است.
اثرهای زیر از ریتوکسی‌مب مشاهده است:
مجموعهٔ اثرهای بالا در نهایت به حذف لنفوسیت‌های بی (از جمله انواع سرطانی آنها) از بدن منجر می‌شود و این اجازه را می‌دهد که لنفوسیت‌های جوان و سالم از یاخته‌های بنیادی لنفوئیدی تولید و جایگزین آنها شوند.
ریتوکسی‌مب به اسیدهای آمینه ۱۷۰ تا ۱۷۳ و ۱۸۲ تا ۱۸۵ از مولکول CD20 متصل می‌شود که به سبب پیوند دی‌سولفید میان ۱۶۷ و ۱۸۳، فاصله اندکی از یکدیگر دارند.
ریتوکسی‌مب توسط «نبیل هانا»، «میشل رِف» و همکاران پژوهشگرشان در بایوژن با نامِ اولیهٔ IDEC-C2B8 ساخته شد. مجوز انحصاری تولید این دارو در سال ۱۹۹۸ صادر و در ۲۰۱۶ میلادی منقضی شد.DrugBank DB00073
به سبب اثربخشی و بی‌خطری این دارو در کارآزمایی‌های بالینی، سازمان غذا و داروی آمریکا در سال ۱۹۹۷ برای درمان لنفوم‌های «غیر هاجکین لنفوسیت بی» که به سایر انواع شیمی‌درمانی پاسخ نداده‌اند، مورد تأیید قرار گرفت. ترکیب ریتوکسی‌مب و رژیم شیمی‌درمانی CHOP در «لنفوم گستردهٔ لنفوسیت‌های بی» و بسیاری از انواع «لنفوم‌های سلول بی» مؤثرتر از رژیم CHOP به‌تنهایی است."Harrison's Principles of Internal Medicine", Longo et al. "McGraw Hill Medical" 2011 page 931 کمیسیون اروپا این دارو را در سال ۲۰۱۰ برای درمان نگهدارندهٔ «لنفوم فولیکولار» پس از انجام درمان‌های اولیه آن، تأیید کرد.
بازاریابی این دارو در ایالات متحده آمریکا توسط شرکت‌های بایوژن و جننتک و در اتحادیه اروپا و کانادا توسط شرکت هوفمان-لا روش انجام می‌شود.
ریتوکسی‌مب یکی از داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت است.
این دارو که در سال ۲۰۱۶ به صورت تزریق وریدی (ظرف ۲٫۵ ساعت) در دسترس بود، جهت درمان لوسمی مزمن لنفاوی به صورت تزریق زیرجلدی هم مورد پذیرش واقع شد.
حق انحصاری تولید این دارو در فوریه ۲۰۱۳ در اروپا و در سپتامبر ۲۰۱۶ در آمریکا منقضی شد. تا نوامبر ۲۰۱۸ میلادی، چندین داروی ژنریک مشابه در اتحادیهٔ اروپا، سوئیس، ژاپن و استرالیا در دسترس است.
الگوهای تروریسم جهانی () گزارشی است که سالانه تا قبل از ۳۰ آوریل توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده منتشر می‌شود. این گزارش با عنوان گزارش‌های مربوط به تروریسم کشورها نامگذاری شده‌است. کنگره از وزیر امور خارجه می‌خواهد که یک برآورد دقیق در موارد زیر تهیه کند:
تعریف دقیق الزامات این گزارش در فصل ۲۲، بخش 2656f کد ایالات متحده آمریکا است.
تنها نسخه چاپی کامل، فهرست شده، به روز شده و تکمیل شده با نقشه‌ها و جداول، گزارش‌های سالهای ۱۹۸۵–۲۰۰۵، توسط گروه انتشارات برکشایر در سال ۲۰۰۵ منتشر شد.
هر گزارش شامل یک خلاصه آماری کوتاه است. در جدول بالا خلاصه‌ای از اقدامات تروریستی بین‌المللی که هر ساله از سال ۱۹۹۵ گزارش شده‌است آورده شده‌است. شمار کشته شدگان و مجروحین از این اقدامات نیز در جدول ذکر شده‌است.
لیست زیر شامل جداول گزارش است که مشخص می‌کند هر جدول شامل چه محتوایی است. توجه داشته باشید که در برخی از آمارها بعد از انتشار اولیه این گزارش تجدید نظر می‌شوند، لذا برخی از اعداد مورد استفاده با آنچه که در ابتدای گزارش آمده ممکن است متفاوت باشد.
گزارش سال ۲۰۰۳ دو بار منتشر شد، در ماه آوریل و ژوئن سال ۲۰۰۴. در نسخه آوریل ۲۹ قائم مقام وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا، ریچارد آرمیتاژ گفت:
در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۴، چند هفته پس از چالش‌های دو استاد (آلن کروگر از دانشگاه پرینستون و دیوید لایتین از دانشگاه استنفورد) و نماینده کنگره هنری وکسمن، وزارت امور خارجه اعلام کرد که گزارش قبلی سال ۲۰۰۳ که منتشر شده بود به‌طور کامل ناقص و نادرست است.
تجدیدنظرهای منتشر شده دوازده روز پس از آن شامل تغییرات قابل توجهی بود، از جمله دو برابر شدن تعداد کشته و زخمی که در نسخه آوریل ۲۰۰۴ ذکر شده بود. در اینجا نمونه‌هایی از بخش «سال در مرور» آمده‌است:
در نوامبر سال ۲۰۰۴، اخبار مربوط به یک گزارش داخلی از دفتر بازرس کل وزارت امور خارجه به "لس‌آنجلس تایمز" رسید. این گزارش خطاهای بیشتر از گزارش سال ۲۰۰۳ را برشمرد و نتیجه گرفت که حتی نسخه ژوئن «به دلیل آمار قابل ملاحظه‌ای در مورد حملات تروریستی و تلفات، و همچنین مسائل دیگر، قابل اعتماد نیست.»
زنی با موهای قرمز ، رمانی‌ست از اورهان پاموک که در سال ۲۰۱۶ منتشر شده‌است. اورهان پاموک موضوعات جاری را از طریق افسانه‌های زمان‌های مختلف درهم آمیخته و آن را با عشق، حسادت، و رابطه بین پدر و پسر، به وسیله تصاویری که از حوادث تاریخی ایجاد می‌کند، نشان می‌دهد. با مطالعه این کتاب می‌توان در مورد تجربیات آن دوره صاحب نظر شد.
پاموک در مورد «زنی با موهای قرمز» عبارات زیر را بیان کرده‌است:
«گفتم از کتاب سیاه خسته شدم و رمان کوتاهی خواهم نوشت، گفتم اقیانوس‌ها را درمی‌نوردم، گفتم مگر ممکن است که رمان کوتاهی بنویسم، این هنر و تجربه‌ای است که در خودم ندیده‌ام. اگر به من باشد، زنی با موهای قرمز هم کوتاه، هم نظریه‌ای در مورد هویت ملیت شرقی - غربی و هم به خاطر کشف موضوعاتی مانند ارتباط فردیت و تمدن، کاملاً متفاوت است.»
«جِم» یک دانش‌آموز دبیرستان است که در سال ۱۹۸۰ با مادرش در استانبول زندگی می‌کند. جم با مادرش صمیمی‌تر و از پدرش کمی دور است. پدر جِم داروخانه دارد، جم هر روز برای پدرش نهار می‌برد. مادرش روزی می‌گوید که پدرش دیگر باز نخواهد گشت، جم از این موضوع غصه‌دار می‌شود اما برای اینکه دچار مشکل مالی نشود و از آنجا که برای تحقق رؤیای ورود به دانشگاه، رفتن به کلاس‌های درس را ضروری می‌داند، شروع به جستجوی کار می‌کند و برای اولین بار در یک کتابخانه شروع به کار می‌کند. پس از آن بنا بر توصیه‌ای به کار چاه‌کنی مشغول می‌شود.
از دیگر قهرمانان رمان، می‌توان به خیری بیک اشاره کرد که قصد دارد یک کارخانه نساجی تأسیس کند، اما برای این کارخانه در منطقه کار حفاری لازم است. چون در آن زمان حفاری مکانیزه وجود نداشت به چاهکن مراجعه می‌کند و کار را به «اوستا محمود» برای پیدا کردن آب واگذار می‌کند. اوستا محمود به همراه جم و علی، کار حفاری را آغاز می‌کنند. در یک زمان کوتاه جم که به اوستامحمود وابستگی پیدا کرده و با دلبستگی شدیدی به او، او را مثل پدرش می‌بیند. کار پیدا کردن آب در منطقه احداث کار خانه نساجی به درازا می‌کشد و جم با زنی با موهای قرمز روبرو شده و عاشق او می‌شود. جم که هر روز تلاش می‌کند این زن را ببیند. پس از زمان اندکی می‌فهمد که او بازیگر تئاتر و همچنین متأهل میباشد.
جم و زن موقرمز، در یک روز که همسر زن در خانه نیست، با هم دیدار کرده و با یکدیگر وقت می‌گذرانند. در این بین علی شاگرد اوستا محمود کار را رها می‌کند. یک روز زمانی که جم با اوستا مشغول کار است، سطلی از ارتفاع بیش از ۲۰ متری بر سر استادش می‌افتد و جم تصور می‌کند که نمی‌تواند نجاتش دهد و سپس کار و شهر را رها می‌کند.
سال‌ها بعد که جم یک پیمانکار حرفه‌ای شده‌است، برای کاری به «اونگرن» (شهری که داستان در آن اتفاق می‌افتد) می‌رود و متوجه می‌شود که پسری به نام انور از زن مو قرمز دارد. انور خودش را فرد دیگری به پدرش معرفی می‌کند و در نزاعی که بین این دو رخ می‌دهد، انور پدرش را کشته و به زندان می‌رود.
اگرچه داستان حول محور رابطهٔ پدر و فرزندی می‌گذرد، پاموک سعی می‌کند با توسعهٔ این داستان، نگاهی تازه‌ به هر گونه رابطهٔ مرید و مرادی بیندازد؛ چه این رابطه، رابطهٔ پدر و فرزند باشد، چه رابطهٔ حکومت و شهروند و چه رابطهٔ خدا و بنده. ایدهٔ اصلی بسیاری از داستان‌های کلاسیک پیشگویی اتفاقات پیشِ‌روست؛ به پادشاهی می‌گویند فرزندت تو را خواهد کشت و او به خیال خودش از شر فرزند خلاص می‌شود. بعدها همان فرزند او را می‌کشد و تخت پادشاهی را سرنگون می‌سازد؛ درونمایهٔ رایج بسیاری از داستان‌های اسطوره‌ای در ملل و مذاهب مختلف. پاموک نیز در زنی با موهای قرمز  از همین مفهوم استفاده می‌کند. او در استانبول -محل تلاقی شرق و غرب- افسانه‌ای از شرق را با افسانه‌ای از غرب در هم می‌آمیزد و ضمن قرارگرفتن در جایگاه یک قصه‌گوی پُرگوی کلاسیک، سعی می‌کند از زاویه‌ای دیگر هم به شخصیت‌های داستانش نزدیک شود. برای پاموک تنها ارائهٔ روایتی از سرنوشت ادیپ «سوفکلس» یا سهراب «فردوسی» مطرح نیست، بلکه او بیش از هر چیز می‌خواهد با نزدیک‌شدن به فردیت ادیپ یا سهراب، فارغ از داستان کلی نگاهی بیندازد بر احوالات فردی آنها؛ اینکه بر آن‌ها چه گذشت و رنج‌ها، دغدغه‌ها، دلتنگی‌ها و مسائلشان چه بود. این چیزی بیشتر از نگاه به یک عنصر منفعل در داستان که سرنوشتش از پیش تعیین شده، است. اینجاست که برای پاموک، فردیت جِم زیر فرمان‌ها و تعالیم اوستا محمود چاه‌کن، مهم‌تر از پایان داستان خواهد بود؛ همان‌گونه که برای او فردیت فرد در برابر حاکمیت مهم‌تر است. در واقع پاموک سعی می‌نماید با نزدیک‌شدن به فردیت شکنندهٔ قهرمان‌های داستان‌ها به تماشای شکستن آن‌ها در برابر تقدیر، سرنوشت یا هر قدرت برتری که بر فرد مستولی می‌شود، بنگرد و آن را روایت کند.
این کتاب در ایران توسط ناشرین و مترجمین متعددی ترجمه شده‌است. از میان آن‌ها می‌توان به نمونه‌های زیر اشاره کرد:
(مژده الفت برای ترجمه این کتاب به عنوان مترجم برتر مؤسسه فرهنگی یونس امره ترکیه برگزیده شد )
همزمان با چاپ پنجم در ترکیه؛ «زنی با موهای قرمز» به ایران می‌رسد. تارنمای خبرگزاری مهر، ۳۱ شهریور ۱۳۹۵
نشست نقد و بررسی رمان جدید اورهان پاموک برگزار شد
نام شیمیایی آن N-آسیل اسفنگوزین می باشد.
سرامیدها () یک خانوادهٔ بزرگ از لیپیدهای مومی هستند. یک مولکول سرامید از یک اسفنگوزین و یک اسید چرب تشکیل شده‌است.
سرآمیدها به عنوان آبرسان مو خشک و نرم کننده و لطیف کننده در ماسک ها و محصولات آبراسان عمیق سالنی در بسیاری از برندها دیده میشود و نقش مهمی در ابریشم سازی مو ایجاد میکنند.
سرامیدها در غلظت بالا در غشاءِ سلول یافت می‌شوند؛ چراکه از اجزاءِ اسفنگومیلین‌ها در غشاء دولایه لیپیدی سلول هستند. بر خلاف پیش‌فرض‌های نادرست گذشته که سرامیدها و اسفنگولیپیدهای موجود در غشاءِ سلول را تنها در اسکلت‌بندی آن دخیل می‌دانستند، امروزه مشخص شده‌است که سرامیدها در پیام‌رسانی (سیگنالینگ) سلولی شرکت دارند که مشتمل بر تنظیمِ تکامل سلول، رشد سلول و همچنین مرگ برنامه‌ریزی‌شدهٔ سلول است.
واژهٔ سرامید برگرفته از کلمهٔ لاتینِ «سِـرا» (به معنای موم) و «آمید» است. سرامید یکی از اجزاءِ مادهٔ «ورنیکس کازئوزا» است، همان مادهٔ پنیری موم‌مانندی که بدن نوزاد انسان را در بدو تولد پوشانده‌است.
جماعت الفقرا () یا جامعه فقیر، سازمان مسلمانان عمدتاً آفریقایی - آمریکایی مستقر در پاکستان و ایالات متحده است. برخی از حدود ۳۰۰۰ عضو این سازمان برنامه‌های مختلف خشونت را برنامه‌ریزی می‌کنند، که اغلب شبیه به فرقه می‌باشد. دو نفر از اعضای الفقرا به توطئه قتل رشاد خلیفه در سال ۱۹۹۰ محکوم شدند، و برخی دیگر از این گروه ادعا می‌شود که در ترور رهبر احمدیه، مظفر احمد در سال۱۹۸۳ دست داشته‌اند.
در گزارش الگوهای تروریسم جهانی در سال ۱۹۹۹ توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده این گروه به عنوان یک سازمان تروریستی دسته‌بندی شد. این سازمان با دو گروه جلودار عمل می‌کند:
آن‌ها همچنین در کانادا،"Jamaat ul-Fuqra in Canada" "The Politics of CP", 21 February 2006 و کارائیب نیز شناخته شده هستند و فعالیت می‌کنند."Daniel Pearl's Murder: Questions without answers" , "South Asia Analysis Group", April 17, 2002
این گروه جدایی طلب است و توسط مؤسسه یادبود ملی پیشگیری از تروریسم (MIPT) و مشخصات مشابه در پایگاه پورتال تروریسم جنوب آسیا به عنوان یک فرقه توصیف شده‌است.
هرچند برخی از اعضای این گروه متهم به ترور و سایر اقدامات تروریستی در دهه ۱۹۸۰ و بعد از آن بوده‌اند و برخی از اعضای آن به اتهام توطئه برای قتل درجه یک درجهان و دیگر جنایات متهم شده‌اند. الفقرا توسط ایالات متحده یا اتحادیه اروپا به عنوان یک گروه تروریستی شناخته نشده‌است. این گروه در گزارش سال ۱۹۹۹ توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده در فهرست سازمان‌های تروریستی در گزارش الگوهای تروریسم جهانی گنجانده شد.
این گروه در پاکستان ممنوع شده‌است.
جماعت الفقرا در بمبگذاری برنامه‌ریزی شده یک معبد هندو در تورنتو کانادا در سال ۱۹۹۱ دست داشته‌است."Pre 9/11 Massive Terror Plot Targetting 4,500 Hindus and Sikhs in Toronto Forgotten" , "The Chakra", Sept 2006.
در ۲۹ ژوئیه ۱۹۸۳، استفان پل پاستر، یکی از اعضای الفقرا، بمبی را در هتل راینیش، یک هتل در پورتلند، اورگن، کار گذاری کرد. این هتل در جنوب غرب خیابان ۱۱ و خیابان اصلی واقع شده‌است و متعلق به گروه مذهبی راینیش بود و کلوب شبانه زوربا بودا نیز در آن محل قرار داشت. پاستر چندین بمب و ناپالم خانگی را در اتاق هتل قرار داده بود، اما یکی از بمب‌ها در دستان او در حالی که او آن را در میان ناپالم قرار می‌داد منفجر شد.
پاستر تقریباً بلافاصله پس از انفجار بمب دستگیر شد، زیرا او یکی از دو نفری بود که در انفجاری که ساعت ۱:۲۳ صبح بوقوع پیوسته بود زخمی شده بود. پس از تخلیه هتل دو انفجار دیگر در ساعت ۳ صبح رخ داد. پاستر به دلیل آتش‌سوزی که بر اثر انفجار بوقوع پیوست مجروح شده بود. پاستر مبلغ ۲۰٬۰۰۰ دلار را به عنوان ضمانت قرارداد ولی از اورگان فرار کرد و در ژوئن ۱۹۸۴ در انگلوود، کلرادو دستگیر شد. در نوامبر سال ۱۹۸۵، پاستر توسط یک قاضی به ۲۰ سال زندان محکوم شد.
دو دو مایل () (معادل ۱۰،۵۶۰ پا یا ۳،۲۱۸.۶۸۸ متر) یکی از رشته‌های تاریخی دو نیمه‌استقامت است. دو دو مایل بدلیل ارزش تاریخی آن همچنان در بعضی از مسابقات برگزار می‌شود اما تا حد زیادی با دو ۳۰۰۰ متر و دو ۵۰۰۰ متر جایگزین شده است. اتحادیه بین‌المللی فدراسیون‌های دو و میدانی (IAAF) دیکر رکوردهای جهانی این رشته را به طور رسمی ثبت نمی‌کند.
رکورد جهانی این رشته در بخش مردان با زمان ۷:۵۸.۶۱ توسط دانیل کومن از کنیا در ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۷ در اکتل-اکسل بلژیک و در بخش زنان با زمان ۸:۵۸.۵۸ توسط دونده اتیوپیایی مسرت دفار در تاریخ ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۷ در بروکسل بلژیک به ثبت رسید.
فهرست دیگر زمان‌های برابر یا بهتر از ۸:۰۷٫۴۶:
فهرست دیگر زمان‌های برابر یا بهتر از ۹:۱۳٫۲۷:
استیون امرسون (؛ زادهٔ an) روزنامه‌نگار، پدیدآور و متخصص در امنیت ملی، تروریسم و افراط گرایی اسلامی، اهل ایالات متحده آمریکا است.
برخی، امرسون را کارشناس تروریسم و اطلاعاتی نامیده‌اند، در حالی که منتقدان گفته‌اند که او یک اسلام‌هراس است.
امرسون لیسانس خود را در سال ۱۹۶۷ از دانشگاه براون و فوق لیسانس خود را در سال ۱۹۷۷ در رشته جامعه‌شناسی دریافت کرد. او در سال ۱۹۷۷ به واشینگتن دی سی رفت و قصد داشت تا بمدت یک سال تحصیلات خود را در زمینه حقوق به تعویق بیندازد.
او تا سال ۱۹۸۲ در قسمت اداری به عنوان یک محقق برای کمیته روابط خارجی مجلس سنای آمریکا کار کرد و بعد به عنوان دستیار اجرایی سناتور دموکرات فرانک چرچ از آیداهو مشغول کار شد.Emerson, Steven. "Secret Warriors: Inside the Covert Military Operations of the Reagan Era", G.P. Putnam's Sons, 1988.
امرسون یک نویسنده آزاد در نشریه "نیو ریپابلیک" بود که مجموعه مقالاتی را در سال ۱۹۸۲ در مورد تأثیر عربستان سعودی در همکاری با آمریکا، شرکت‌های حقوقی، سازوکارهای روابط عمومی و موسسات آموزشی نوشت. وی در مورد پیروی از قراردادهای بزرگ با عربستان سعودی، اظهار داشت که معاملات ایالات متحده به صورت غیررسمی و توسط لابی گران ثبت نشده برای منافع سعودی صورت می‌گیرد. او این موضوع را در سال ۱۹۸۵ در اولین کتاب خود بنام «خانه آمریکایی سعود: ارتباط دلارهای نفتی پنهان» منتشر کرد. امرسون از ماه ژوئیه ۲۰۰۹ تفسیرهای خود را در اختیار نیوزمگس که موضوعات مربوط به تروریسم را پوشش می‌دهد قرار داد.
او از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ به عنوان سردبیر ارشد متخصص در مسائل امنیت ملی برای "یواس نیوز اند ورلد ریپورت" کار کرد. در سال ۱۹۸۸، اثر «جنگجویان مخفی: درون عملیات‌های پنهان نظامی» دوران رونالد ریگان را منتشر کرد، که بازنگری بسیار انتقادآمیزی از تلاش‌های دوره رونالد ریگان برای تقویت قابلیت‌های دفاعی ایالات متحده می‌باشد. نیویورک تایمز در بررسی این کتاب نوشت: «در بین یادداشت‌های زیبای کتاب خوب آقای امرسون داستان‌های کوتاه بخوبی نقل شده‌ای وجود دارد». او در سال ۱۹۹۰، نویسنده مشترک «سقوط پرواز شماره ۱۰۳ پان‌آمریکن": در تحقیقات لاکربی"»، که روی تئوری اصلی که ایران در پشت انفجار هواپیمای پان امریکن پرواز ۱۰۳ قرار داشته‌است، بحث می‌کند.
نیویورک تایمز در بررسی کتاب، نوشت: «آقای امرسون و آقای دافی یک گزارش برتر از تحقیقات را تا امروز تهیه کرده‌اند که از نظر درام غنی بود و با داستانهای پندآموز مفصل نیز پشتیبانی شده بود که به آن عمق و وزن می‌بخشد.» این روزنامه آن را به عنوان «انتخاب سردبیران» در فهرست بهترین فروشندگان خود ذکر کرده و آن را به عنوان «کتاب برجسته سال» ذکر کرده‌است.
در سال ۱۹۹۰ به عنوان خبرنگار تحقیقی به سی‌ان‌ان پیوست و به نوشتن مقالات در مورد تروریسم ادامه داد. در سال ۱۹۹۱ وی کتاب «تروریست: داستان درونی تروریست‌های رده بالا عراقی که همیشه علیه غرب بوده‌اند» را منتشر کرد. در این اثر توضیح می‌دهد که چگونه عراق در دهه ۱۹۸۰ شبکه‌های ترور خود را با حمایت ایالات متحده گسترش و افزایش داد.
امرسون در سال ۱۹۹۳ سی ان ان را برای تهیه مستند «تروریست‌ها در میان ما: جهاد در آمریکا» ("Terrorists Among Us: Jihad in America)"، برای سرویس پخش عمومی (PBS) ترک کرد. این مستند در نوامبر ۱۹۹۴ به عنوان جبهه مقدم پخش تلویزیونی شد. در مستند، او در مقابل برجهای دوقلوی مرکز تجارت جهانی (۲۰۰۱–۱۹۷۳) ایستاد و هشدار داد:
امرسون در ابتدا خاطر نشان کرد که «اکثریت قریب به اتفاق مسلمانان عضو گروه‌های ستیزه‌جو نیستند». پیام مستند این بود که سازمان‌های مسلمان در ارتباط با ستیزه‌جویانی هستند که خشونت علیه مسلمانان معتدل و همچنین مسیحیان و یهودیان را تبلیغ می‌کند. همکاری و کمک‌های خیریه به این سازمان‌ها به‌طور ناگهانی آن‌ها را به تروریست تبدیل می‌کند. او دیدارهایی را در هتل‌های آمریکایی ثبت کرده‌است که مسلمانان در این دیدارها خواستار جنگ مقدس شده‌اند و وجوه برای سازمان‌های تروریستی را افزایش داده‌اند. او همچنین از برنامه‌های آموزش جوانان مسلمان آمریکایی با اسلحه در اردوگاه‌های تابستانی را فیلم‌برداری کرد و با حامیان تروریست که او مدعی است تحت پوش سازمان‌های خیریه فعالیت می‌کنند مصاحبه کرد.
او ویدئوهای سخنرانان مسلمان مانند عبدالله عزام در بروکلین را نشان داد که مخاطبانش را تحریک می‌کند که در آمریکا جهاد براه بیندازند.
اوباتا کاگه‌نوری، اوباتا کانبی ; تولد ۱۵۷۲ – مرگ ) یک محقق کنفوسیوسی و یکی از ملازمان خاندان تاکدا در طی دوره سنگوکو بود.
کویو گونکان یک کتاب تاریخی در مورد رخدادهای نظامی در خاندان تاکدا است که عمدتاً توسط کوساکا ماسانوبو نوشته شده و در سال ۱۶۱۶ توسط اوباتا کاگه‌نوری تکمیل شده‌است. اطلاعات این کتاب برخی توصیفات دقیق و آمار جنگ در دوره سنگوکو را در اختیار قرار می‌دهد. اصطلاح بوشیدو برای اولین بار در کویو گونکان استفاده شد.
برنامه ویژه جیدای‌گکی تی‌بی‌اس نام یک تله‌فیلم جیدای‌گکی (تاریخی ژاپنی) است. این مجموعه از فیلم‌های یک قسمتی توسط شبکه تلویزیونی تی‌بی‌اس به مدت ۱۰ سال و در سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۷ میلادی ساخته شده و در روز اول ژانویه پخش شده‌است. ساعت پخش هر قسمت ۱۸:۰۰–۲۲:۲۴ یا ۲۲:۵۴ بوده و از شبکه خبری ژاپن پخش شده‌است.
اودا نوبوناگا نام یک تله‌فیلم جیدای‌گکی (تاریخی ژاپنی) از سری فیلم‌های تاریخی برنامه ویژه جیدای‌گکی تی‌بی‌اس است؛ که توسط شبکه تلویزیونی تی‌بی‌اس در سال ۱۹۸۹ میلادی ساخته شده و در روز اول ژانویه پخش شده‌است. ساعت پخش این قسمت از ۱۸:۰۰ تا ۲۲:۵۴ ۲۹۴ دقیقه بوده و از شبکه خبری ژاپن پخش شده‌است. در این درام تلویزیونی نقش اودا نوبوناگا توسط واتانابه کن ایفا شده‌است.
تبلیغ اعمال یا تبلیغ از طریق اعمال () اقدام سیاسی ویژه‌ای است که هدف از آن ایجاد نمونه‌ای برای دیگران است و به عنوان کاتالیزوری برای انقلاب عمل می‌کند.
این موضوع در درجه اول با اعمال خشونت‌آمیزی مرتبط بود که توسط طرفداران آنارشیسم شورشی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم انجام می‌شد که شامل بمب‌گذاری و ترور بود اما برنامه‌های مقاومت بدون خشونت نیز داشت.Anarchist historian George Woodcock, when dealing with the evolution of anarcho-pacifism in the early 20th century, reports that "the modern pacifist anarchists, ...have tended to concentrate their attention largely on the creation of libertarian communities – particularly farming communities – within present society, as a kind of peaceful version of the propaganda by deed." George Woodcock. "Anarchism: A History of Libertarian Ideas and Movements" (1962)
یکی از اولین افرادی که تبلیغ برای اعمال را مفهوم بخشید، انقلابی ایتالیایی کارلو پیساکان (۱۸۱۸–۵۷) بود، که در «عهدنامه سیاسی» (۱۸۵۷) نوشت: «ایده‌ها از اعمال سرچشمه می‌گیرند و نه بر عکس». میخائیل باکونین (۱۸۶۶–۱۸۷۴) در «نامه‌های خود به مرد فرانسوی در بحران کنونی» (۱۸۷۰) اظهار داشت که: «ما باید اصول خود را گسترش دهیم، نه با کلمات بلکه با اعمال، زیرا این مردمی‌ترین، قوی‌ترین و محکم‌ترین شکل تبلیغات است.»"Letter to a Frenchman on the Present Crisis" (1870) by Mikhail Bakunin این مفهوم، در یک طیف گسترده‌تر، میراث غنی دارد. همان‌طور که کلمات فرانسیس آسیزی نشان می‌دهد: اجازه دهید آن‌ها با کارهایی که برای یکدیگر انجام می‌دهند عشق خود را نشان دهند، همان‌طور که رسول می‌گوید: بیایید عشق را نه در کلام یا با زبان، بلکه در عمل و در حقیقت نشان دهیم.
برخی از آنارشیست‌ها، مانند یوهان موست، از تبلیغ اقدامات خشونت‌آمیز علیه ضد انقلابیون حمایت کردند، زیرا «موعظه‌های ما نه تنها برای خود عمل، بلکه اقدام تبلیغاتی نیز می‌باشد.»"Action as Propaganda" by Johann Most, July 25, 1885 این حمایت برای قتل‌عام نبود، بلکه خواستار قتل هدفمند نمایندگان سرمایه‌داری و دولت در زمانی‌که چنین اقداماتی موجبات همدردی مردم را فراهم می‌کرد بود، مانند دوره‌های سرکوب دولت یا درگیری‌های کارگری، گرچه موست خود قبلاً افتخار کرده بود که «سیستم موجود سریع‌ترین بوده و توسط اجزای آن نابود خواهند شد؛ بنابراین کشتار دشمنان باید مردم را به حرکت درآورد.»
در سال ۱۸۸۵، او کتابچه علوم جنگ‌افزار انقلابی را منتشر کرد"Revolutionäre Kriegswissenschaft: Eine Handbüchlein zur Anleitung Betreffend Gebrauches und Herstellung von Nitro-Glycerin, Dynamit, Schiessbaumwolle, Knallquecksilber, Bomben, Brandsätzen, Giften usw. , usw." (The Science of Revolutionary Warfare: A Little Handbook of Instruction in the Use and Preparation of Nitroglycerine, Dynamite, Gun-Cotton, Fulminating Mercury, Bombs, Fuses, Poisons, Etc. , Etc.). New York: Internationaler Zeitung-Verein, 1885; Desert Publications, 1978 (reprint). که یک کتابچه راهنمای فنی برای خرید و انفجار مواد منفجره بود که بر اساس دانش خود با کار در یک کارخانه مواد منفجره در نیوجرسی آن را تدوین کرده بود. موست اولین تأثیرگذار بر روی آنارشیستهای آمریکایی، اما گلدمن و الکساندر برکمن بود. پس از مرگ چند تن از کارگران اعتصابی، برکمن در سال ۱۸۹۲ از طریق تبلیغ اعمال تلاش کرد تا هنری کلی فریک، که یک صنعتکار بود را به قتل برساند."Prison Memoirs of an Anarchist" (1912) by Alexander Berkman
بورلی گیج، استاد تاریخ ایالات متحده در دانشگاه ییل، در مورد معنی این ایده برای کسانی که خارج و داخل جنبش آنارشیست بوده، توضیح می‌دهد:
در دهه ۱۸۸۰، شعار «تبلیغ اعمال» در داخل و خارج جنبش آنارشیست استفاده می‌شد و به بمب‌گذاری‌های فردی، شاه کشی‌ها و ظالم کشی‌ها اشاره داشت. در سال ۱۸۸۶، کلمنت دووال که یک آنارشیست فرانسوی بود، یک شیوه تبلیغ اعمال ابداع کرد که در طی آن ۱۵۰۰۰ فرانک را از عمارت یک سوسیالیستی پاریسی به سرقت برد و این خانه را تصادفاً به آتش کشید. دو هفته پس از آن وی دستگیر شد و در حالی که فریاد می‌زد از دادگاه به بیرون کشیده شد و گفت: «زنده باد آنارشیسم!» وی محکوم به مرگ شد. بعد از آن، حکم دووال کاهش پیدا کرده و به کار سخت در جزیره شیطان، گویان فرانسه تغییر یافت. در روزنامه آنارشیستها به نام لو روولته (Révolte)، دوول معروف اعلام کرد: «سرقت فقط از طریق استثمار انسان توسط انسان است که صورت می‌گیرد … وقتی جامعه از شما حق بودن را دریغ می‌کند، شما باید آن را بپذیرید … پلیس من را به نام قانون دستگیر کرد، من به نام آزادی او را زدم.»
در اوایل سال ۱۸۸۷، چند شخصیت مهم در جنبش آنارشیست شروع به فاصله گرفتن از اقدامات فردی کردند. پیتر کروپوتکین در همان سال در لو روولته نوشت که «یک ساختاری که قرنها ریشه دارد را نمی‌شود با چند کیلو دینامیت نابود کرد».quoted in Billington, James H. 1998. "Fire in the minds of men: origins of the revolutionary faith" New Jersey: Transaction Books, p. 417. آنارشیست‌های متفاوتی از کنار گذاشتن این نوع تاکتیک‌ها ـ مثلاً از طریق سندیکا ـ به نفع اقدام انقلابی جمعی حمایت کردند، آنارکو-سندیکالیسم، فرناند پلوتیر، در سال ۱۸۹۵ این بحث را پیش آورد که دخالت آنارشیستی مجدد در جنبش کارگری بر این اساس که آنارشیسم می‌تواند بدون اتکا به فردی که دینامیت بکار می‌برد کار خود را انجام دهد.
سرکوب حکومت (از جمله ۱۸۹۴ فرانسوی لوئیز اسکلرات) در مورد جنبش‌های آنارشیست و کارگری پس از چندین بمب‌گذاری و ترور موفق، ممکن است به کنار گذاشتن این نوع تاکتیک‌ها کمک کرده باشد، هرچند سرکوب دولت‌ها، در ابتدا ممکن است در این اقدامات جداگانه نقش متقابلی بازی کرده باشد. تقسیم جنبش سوسیالیست فرانسوی به گروه‌های بسیاری و پس از سرکوب کمون پاریس ۱۸۷۱، اعدام و تبعید بسیاری از اعضای کمون به مستعمرات، باعث بیان سیاسی و اقدامات فردگرایانه شد.Historian Benedict Anderson thus writes: In March 1871 the Commune took power in the abandoned city and held it for two months. Then Versailles seized the moment to attack and, in one horrifying week, executed roughly 20,000 Communards or suspected sympathizers, a number higher than those killed in the recent war or during Robespierre’s ‘Terror’ of 1793–94. More than 7,500 were jailed or deported to places like New Caledonia. Thousands of others fled to Belgium, England, Italy, Spain and the United States. In 1872, stringent laws were passed that ruled out all possibilities of organizing on the left. Not till 1880 was there a general amnesty for exiled and imprisoned Communards. Meanwhile, the Third Republic found itself strong enough to renew and reinforce Louis Napoleon’s imperialist expansion—in Indochina, Africa, and Oceania. Many of France’s leading intellectuals and artists had participated in the Commune (Courbet was its quasi-minister of culture, Rimbaud and Pissarro were active propagandists) or were sympathetic to it. The ferocious repression of 1871 and thereafter, was probably the key factor in alienating these milieux from the Third Republic and stirring their sympathy for its victims at home and abroad. According to some analysts, in post-war Germany, the prohibition of the Communist Party (KPD) and thus of institutional far-left political organization may also, in the same manner, have played a role in the creation of the Red Army Faction.
ماکس نتلاو، مورخ آنارشیست مفهوم پیچیده‌ای از تبلیغات اعمال را بیان کرد. وی گفت:
بعدها نویسندگان آنارشیستی که شامل آنارشیست آلمانی و ایتالیایی اریکو مالاتستا و لویئجی گالیانی از تبلیغ اعمال حمایت کردند. برای گوستاو لانداور، تبلیغ اعمال به معنای ایجاد اشکال و جوامع اجتماعی آزادیخواه بود که به دیگران القاء می‌کنند تا جامعه را تغییر دهند.Gustav Landauer, "Anarchism in Germany," 1895 در مقاله «دولتمردان ضعیف، مردم ضعیف»، او نوشت که دولت چیزی نیست «که برای نابود کردن می‌تواند آن را خراب کند. دولت رابطه بین انسان‌ها است … کسی می‌تواند آن را از بین ببرد که وارد رابطه دیگران شود.»
در مقابل، اریکو مالاتستا تبلیغ اعمال را به مثابه شورش‌های جمعی خشونت‌آمیز توصیف کرد که هدف آن‌ها احیای انقلاب قریب‌الوقوع بود. با این حال، مالاتستا استفاده از تروریسم و نیروی جسمی خشونت‌آمیز را محکوم کرد و در یکی از مقالات خود اعتراف کرد که:
از سوی دیگر، لوئیجی گالیانی آنارشیست، که شاید مدافع‌ترین فرد «تبلیغ اعمال» از شروع قرن بیستم تا پایان جنگ جهانی اول بوده‌است، وی غرور خود را مخفی نکرده و در توصیف خود به عنوان یک تبعیض‌آمیز و تبلیغ گر انقلابی، از سرنگونی خشونت‌آمیز دولت و موسسات ایجاد شده با استفاده از «اقدام مستقیم» یعنی بمب‌گذاری و ترور حمایت کرد.Galleani, Luigi, "La Fine Dell'Anarchismo?", ed. Curata da Vecchi Lettori di Cronaca Sovversiva, University of Michigan (1925), pp. 61–62: Galleani's writings are clear on this point: he had undisguised contempt for those who refused to both advocate and "directly participate" in the violent overthrow of capitalism.Galleani, Luigi, "Faccia a Faccia col Nemico", Boston, MA: Gruppo Autonomo, (1914)
گالیانی از خشونت و تروریسم نه تنها علیه نمادهای دولت و نظام سرمایه‌داری، مانند دادگاه‌ها و کارخانه‌ها حمایت کرد، بلکه همچنین از قتل مستقیم «دشمنان مردم» یعنی سرمایه داران، صنعتگران، سیاستمداران، قضات و پلیس نیز حمایت کرد.Avrich, Paul, "Sacco and Vanzetti: The Anarchist Background", Princeton University Press (1991), pp. 51, 98–99 او علاقه ویژه‌ای به استفاده از بمب داشت، تا آنجا که فرمول نیتروگلیسیرین انفجاری را در یکی از جزوات خود که از طریق مجله ماهانه او به نام کروناکا سوورسیا منتشر کرد.
به هر حال، گالیانی سخنرانی بسیار مؤثر و طرفدار سیاست عمل خشونت‌آمیز بود و تعدادی از پیروان آنارشیست که ایتالیایی و آمریکایی بودند و خود را گالیانیست می‌نامیدند، را جذب کردند. کارلو بودا، برادر یک بمب ساز گالیانیست به نام ماریو بودا راجع به او چنین گفت: «شما صحبتهای گالیانی را شنیدید و آماده برای شلیک به اولین پلیس هستید».Avrich, Paul, "Anarchist Voices: An Oral History of Anarchism in America", Princeton: Princeton University Press (1996), p. 132 (Interview of Charles Poggi)
محمد یاسین رامین (متولد ۱۳۶۰ دزفول) مدیر سابق مرکز دارویی رشد و متهم یکی از پرونده‌های معروف فساد مالی ایران است. یاسین فرزند محمدعلی رامین مشاور مطبوعاتی احمدی‌نژاد و همسر مهناز افشار هنرپیشه سینما بود.
یاسین رامین در مرداد ماه سال ۹۵ با شکایت جمعیت هلال احمر بازداشت و در اسفند همان سال با وثیقه آزاد شد. او متهم شده‌است که دو میلیون یورو از جمعیت هلال احمر برای واردات دارو و تجهیزات پزشکی دریافت کرده، اما این مبلغ را به فروشنده تحویل نداده‌است. رامین در دادگاه بدوی به ۱۷ سال حبس محکوم شده که ۷ سال آن قابل اجراست.
یاسین رامین بعد از تغییر دولت و قاضی پرونده در آبان ۱۴۰۰ تبرئه شد.
یاسین رامین در رسانه‌ها به واردات و توزیع شیرخشک آلوده متهم شده‌است. با این حال او و همسرش مهناز افشار این اتهام را رد کردند و سازمان تدارکات پزشکی هلال احمر نیز اعلام کرده که پرونده‌ای در مورد شیرخشک‌های فاسد وجود ندارد.وضعیت مبهم پرونده محکومیت یاسین رامین فرارو
کومبیا می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
سینمای کلمبیا به صنعت فیلم در کشور کلمبیا اشاره دارد. سینمای کلمبیا در سال ۱۸۹۷ آغاز به کار کرد و اوایل شامل فیلم‌های صامت، انیمیشنی و بعضاً آثاری بین‌المللی می‌شد. پشتیبانی دولت شامل حمایت‌هایش در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی برای توسعه شرکت دولتی توسعهٔ سینماتوگرافی (به اسپانیولی: Compañia de Fo mento Cine matográfico یا به‌طور خلاصهً: "FOCINE")، به تولید برخی از فیلم‌ها کمک کرد لیکن تلاش برای حفظ خود به لحاظ مالی قابل قبول مبود. FOCINE نهایتاً در سال ۱۹۹۳ نابود شد. در سال ۱۹۹۷ کنگره کلمبیا قانون ۳۹۷ ماده ۴۶ معروف به "قانون کلی فرهنگ" را با هدف حمایت از توسعه صنعت سینمای کلمبیا تصویب کرد و به ایجاد یک صندوق حمایتی و تبلیغاتی به نام "Corporación PROIMAGENES en Movimiento" همت گماشت.Proimagenes en Movimiento: Origen proimagenescolombia.com Accessed 26 August 2007.در سال ۲۰۰۳ کنگره همچنین "قانون سینما" را تصویب کرد که به بازسازی صنعت سینما در کلمبیا کمک کرد.
سابقه سینمای کلمبیا در سال ۱۸۹۷ آغاز شد، زمانی که اولین سینماتوگراف در کشور، دو سال پس از اختراع سینما توسط برادران لومیر (آگوستو و لوئیز) در پاریس، وارد کشور شد. در ابتدا ابداع جدید وارد بندر کُلُن (در کشور پانامای امروزی که آن زمان جزئی از کلمبیا بود) و سپس بارانکیلا، بوکارامانگا و نهایتاً بوگوتا شد. در اوت همان سال برای نخستین بار در یک سالن تئاتر (که بعدها تخریب شده) یک فیلم نمایشی روی صحنه رفت.
به زودی پس از معرفی فیلمبرداری در کلمبیا، کشور وارد جنگ داخلی شد که به عنوان جنگ هزار روزه منجر به تعلیق تمامی تولیدات سینمایی شد. اولین فیلم‌های ضبط شده معمولاً طبیعت و لحظات زندگی روزمرهٔ مردم کلمبیا را نشان می‌دهند. این فیلم‌های ابتدایی توسط برادران دی دومینیکو، که برای سالن المپیا در بوگوتا کار می‌کردند، ضبط شده‌است. برادران دومینیکو همچنین نخستین فیلم مستند خود با نام "El drama del quince de Octubre" (به معنی: درام نیمهٔ اکتبر) را منتشر کردند که به گرامیداشت صدمین سالگرد نبرد بویاکا و همچنین ترور سیاستمدار سرشناس، Rafael Uribe Uribe، به تصویر کشیده شد. بر سر تاریخ اولین انتشار این اثر اختلاف نظر وجود دارد.Luis Ángel Arango Library: Fin del periodo "primitivo" Luis Ángel Arango Library Accessed 26 August 2007.
در طول سال‌های اولیه تولید فیلم‌های سینمایی کلمبیا تقریباً موضوع فیلم‌ها به‌طور انحصاری طبیعت و زندگی روزمره مردم بود. تا آن که در سال ۱۹۲۲، اولین فیلم داستانی به نام "ماریا" (هیچ نسخه‌ای از این فیلم وجود ندارد) منتشر شد. این فیلم توسط "مکسیمو کالوو اولمدو"، مهاجر اسپانیایی که به عنوان توزیع‌کننده فیلم در پاناما کار می‌کرد، کارگردانی شد. او این فیلم را در شهر کالی و بر اساس رمانی از جرج اسحاق با نام "ماریا" کارگردانی و مدیریت می‌کرد.Luis Ángel Arango Library: Calvo, Máximo; Biografía Luis Ángel Arango Library Accessed 26 August 2007.
یکی دیگر از پیشگامان سینمای کلمبیا، آرتورو آستوودو والارینو، تهیه‌کننده و تهیه‌کننده تئاتر از بخش انتیوکیا بود که در بوگوتا زندگی می‌کرد. بعد از معرفی فیلم‌های خارجی و شگفتی که در کلمبیا ایجاد می‌کردند، تئاترها دیگر به همان اندازهٔ قدیم سودآور نبودند، بنابراین آستوودو تصمیم گرفت تا یک شرکت تولید فیلم با نام "Acevedo Hijos" (پسران آستوودو) را بسازد.Luis Ángel Arango Library: Entrevista con Gonzalo Acevedo Luis Ángel Arango Library Accessed 26 August 2007. کمپانی پسران آستوودو پایداری خوبی داشت و از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۶ فعالیت می‌کرد و از تنها شرکت‌هایی بود که در رکود بزرگ دههٔ ۱۹۳۰ میلادی جان سالم به در برد. این کمپانی فیلم‌های "La tragedia del silencio" (تراژدی سکوت) در سال ۱۹۲۴ و "Bajo el Cielo Antioqueño" (زیر آسمان انتیوکیا) در سال ۱۹۲۸ را ساخت. زیر آسمان انتیوکیا توسط "Gonzalo Mejia" (گنزالو مخیا) کارگردان محلی تهیه شد. این فیلم به خاطر نخبه‌سالاری مورد انتقاد قرار گرفت ولی در میان عموم مردم پذیرفته شد. فیلم‌ها در کلمبیا عمدتاً بر مبنای تم‌هایی مانند طبیعت، فولکلور و ناسیونالیسم و در برخی موارد استثنایی پایه‌های ادبی شکل می‌گرفتند. در سال ۱۹۲۶ فیلم سینمایی "Garras de oro" (کلاغ‌های طلا) پخش شد، که بر پایهٔ مضامین سیاسی بود و به جدایی پاناما از کلمبیا و دخالت‌های ایالات متحده آمریکا در مسائل مرتبط با کلمبیا انتقاد می‌کرد.Hernando Martínez Pardo, "Historia del Cine Colombiano", Editorial América Latina, pages 50 to 55 and 80.
در سال ۱۹۲۸ کمپانی کلمبیایی سینه کلمبیا استودیوهای فیلم دی دومینیکو را خرید و وعدهٔ نمایش فیلم‌های بین‌المللی را، به خاطر فروش بالایشان، داد. فیلم‌های بین‌المللی بیش از فیلم‌های کلمبیایی مورد پذیرش مردم قرار گرفتند. بدین ترتیب، از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۴۰ آلبرتو سانتا (Alberto Santa) تنها یک فیلم در کلمبیا تولید کرد: "Al son de las guitarras" (به ریتم گیتار) که آن هم در تئاتر هرگز نشان داده نشد. کلمبیایی‌ها بیشتر علاقه‌مند به فیلم‌های «هالیوود» بودند. علاقه مندان به صنایع فیلم کلمبیا پول، تکنولوژی و لوازم توسعه سینمای ملی را نداشتند. در حالی که فیلم‌های کلمبیایی هنوز صامت بودند، صنعت بین‌المللی در حال حاضر از فیلم‌های رنگی و ناطق بهره‌برداری می‌کرد و در نتیجه سینمای کلمبیا به شدت تحت تأثیر قرار گرفت.
در دهه ۱۹۴۰ یک بازرگان بوگوتایی، به نام اسوالدو دوپرلی، شرکت "Ducrane Films" را تأسیس کرد و فیلم‌های متعددی را به این نام تولید کرد و با وجود رقابت شدید سینمای آرژانتین و مکزیک بعد از سال ۱۹۳۱، به جایگاه سوم در اولویت کلمبیایی‌ها قرار گرفت و فیلم‌های متعددی را تولید کرد.Cuadernos de cine colombiano Nº 23, pages 2–5 March 1987 Publicación periódica de la Cinemateca Distrital, Maria Elvira Talero y otros autores تنها کمپانی که از دوران رکود سینمای کلمبیا جان به در برد، پسران آستوودو بود که آن هم بعدها پایان کار خویش را دید.
طی دههٔ ۱۹۵۰ میلادی گابریل گارسیا مارکز و انریکه گرائو تلاش کردند صنعت فیلم کشور را دوباره بازسازی کنند. در سال ۱۹۵۴ این دو هنرمند، که یکی نویسنده و دیگری نقاش بودند، یک فیلم کوتاه سورئالیستی به نام "La langosta azul" (خرچنگ آبی) ساختند. گارسیا مارکز فعالیت‌هایش در صنعت سینما را به عنوان فیلمنامه‌نویس ادامه داد، در حالی که گرائو به ادامه نقاشی پرداخت.
"پورنومیسریا" (که نامش ترکیبی از porno و misery، پورن و بدبختی، است) در طول دهه ۱۹۷۰ به فیلم‌هایی با محتوای شدیدی از فقر و بدبختی انسان‌هایی که برای پول درمانده بودند، شناخت بین‌المللی به دست آورد. این اصطلاح در کشورهای همسایه مثل ونزوئلا و برزیل نیز مورد استفاده قرار گرفت و هدف از انتخاب این نام برایش انتقاد از اخلاق فیلمسازانی بود که رویکرد جنسی داشتند. در این عصر فیلم‌هایی که مخاطبان و منتقدان آن‌ها را مورد توجه قرار داده بودند، عمدتا در فستیوال‌های فیلم اروپایی نیز مورد توجه قرار گرفتند و واقعیت‌های آمریکای لاتین را به نمایش گذاشتند. فیلم‌هایی مانند "گیمین" (۱۹۷۸) توسط کیورو دران که فیلمی مستند دربارهٔ کودکان خیابانی بود، به این سبک تعلق دارند و شامل نظراتی هستند که ناشناخته بودند یا تحقیقات جدی در مورد مشکلات اجتماعی آن‌ها تصویر می‌کردند، وجود نداشت. این نوع فیلم‌سازی توسط گروه کالی، گروهی از فیلمسازان که عمدتاً توسط "کارلوس مایولو" و "لوئیس اسپینا" شکل گرفته بود، به نقد گرفته شد و اثر "Agarrando Pueblo" (1978) در مایهٔ کمدی این نوع فیلم‌ها را مورد تمسخر قرار داد.
منتقدان Pornomiseria ادعا می‌کنند که این فیلم‌ها موضوعات خود را عمیق و ژرف در نظر نمی‌گیرند و رویکردی سطحی برای این مسائل را به ارمغان می‌آورد. با این حال سینمای Pornomiseria به خصوص در کلمبیا و برزیل محبوب بود.
در ۲۸ ژوئیه ۱۹۷۸ Compañia de Fomento Cinematográfico" (FOCINE)" برای اداره صندوق فاینانس سینمایی که در سال ۱۹۷۷ ایجاد شده بود، تأسیس شد. FOCINE برای اولین بار در وزارت ارتباطات کلمبیا تصمیم گرفت که در یک دوره ده ساله از ۲۹ فیلم و تعدادی از فیلم‌های کوتاه و مستند حمایت کند؛ منتهی فساد در مدیریت آن منجر به بسته شدن FOCINE در سال ۱۹۹۳ شد.COLARTE: Historia del cine en Colombia Colarte.com Accessed 27 August 2007. در طول این دوره، کارهای کارلوس مایولو فرم‌های جدیدی از فیلم‌سازی به سینمای کلمبیا ارائه داد. گوستاو نیتئو نیز به ایجاد سبکی از کمدی با تأثیر از سینمای مکزیک کمک کرد.
در اواخر دههٔ قرن بیستم دولت کلمبیا FOCINE را تحت فشار قرار داد که فیلمسازان را مجبور به تولید فیلم‌هایی مشترک با کشورهای دیگر و استفاده از سرمایه‌گذاران اروپایی و سرمایه‌گذاران خصوصی کند. با وجود این، بعضی از محصولات مهم مانند "La estrategia del caracol" (استراتژی حلزون) توسط سرجیو کابررا، موفق به کسب جایزه‌های متعدد بین‌المللی شده و توانستند منافع ملی را در زمینه فیلم‌های ملی توجیه کنند. از دیگر فیلم‌های موفق کارهای کارگردان و تهیه‌کنندهٔ سرشناس، بیکتور گاویریا، بود که "La vendedora de rosas" (رُز فروش) را ساخت و جوایز مختلفی برای آن کسب کرد. همچنین "Bolívar soy yo" (من بولیوار هستم، ۲۰۰۲) توسط خرخه الی تریانا فیلم موفقی در این دوره بود.Senses of Cinema: Rescuing the Image: The 5th Ibero-American Film Festival, Santa Cruz de la Sierra, Bolivia Senseofcinema.com Accessed 27 August 2007.
در سال ۲۰۰۳، دولت کلمبیا قانون سینما را تصویب کرد تا به کمک به تولید فیلم‌های محلی اقدام شود. فیلم‌های متعددی توسط دولت حمایت شدند. به‌طور مثال "Soñar no Cuesta Nada" توسط رودریگو تریانا توانست ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ مخاطب را به تماشا بنشاند که در آن زمان یک رکورد محسوب می‌شدPro Imagenes Colombia: La taquillera Soñar no cuesta nada se lanza en DVD y gana premio del público en Chicago proimagenes colombia.com Accessed 27 August 2007. یا فیلم "El colombian dream" توسط فلیپه الخوره (به معنای «رؤیای کلمبیایی» که در تقارن با نام «رؤیای آمریکایی» ساخته شد) تکنیک‌ها و شیوه‌های بدیعی در صنعت فیلم را به فیلمسازان کلمبیایی معرفی کرد.
قانون ۸۱۴ در سال ۲۰۰۳, که با نام قانون سینما در کلمبیا شناخته می‌شود، پس از بحث دوم در سنای کلمبیا تصویب شد. سنا تأمین مالی سینمای کلمبیا را از طریق مالیات جمع‌آوری شده از توزیع کنندگان، غرفه داران و تولیدکنندگان فیلم تأسیس کرد. مجموعهٔ این اقدامات به منظور حمایت از تولیدکنندگان فیلم، مستندها، فیلم‌های کوتاه و پروژه‌های مشابه دیگر تعیین شده‌است. بودجه جمع‌آوری شده توسط صندوق تولید فیلم سینمایی PROIMAGENES اداره می‌شود.
در دورهٔ دوم ریاست جمهوری الوارو اوریبه دولت اصلاحات مالیاتی را برای کاهش بودجهٔ قانون سینما ارائه کرد، که به این اقدام رئیس جمهور انتقاد شدColombian newspaper "El Tiempo", printed edition of August 20, 2006, pages 2.1 and 2.2 اما وزیر فرهنگ، الویرا کوووو د جرامیلو، در وزارت مالیه برای جلوگیری از تداوم این قانون از تأثیرات مالی منابع سینمای کلمبیایی دفاع کرد. وزیر دارایی نیز موافقت کرد که از مزایای صنعت فیلم حمایت کند.MINCULTURA: La Ley de Cine en propuesta de Reforma Tributaria mincultura.gov.co Accessed 26 August 2007.
سینمای کلمبیا در رقابت‌های سینمایی جهانی خیلی موفق نبوده‌است. با این حال برخی آثار موفق خصوصاً در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی به جوایزی دست یافتند؛ مثلاً ""Chircales"" (۱۹۷۲) توسط مارتا رودریگوئز و خرخه سیلوا.
در طول دهه ۱۹۹۰، فیلم "La estrategia del caracol" (استراتژی حلزونی) از سیلوا و فیلم‌های بیکتور گاویریا و "Rodrigo D: No futuro" (۱۹۹۰) و "La vendedora de rosas" (۱۹۹۸), برای دریافت نخل طلا در جشنواره بین‌المللی فیلم کن نامزد شدند.
در دههٔ ۲۰۰۰ میلادی کاتالینا ساندینو مورنو برای فیلم تولید مشترک آمریکا-کلمبیا با نام "ماریا سرشار از برکت" نامزد یک جایزه اسکار شد. او همچنین جایزهٔ بهترین بازیگر زن در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین در سال ۲۰۰۴ بود که برای بازی در شارلیز ترون موفق به کسب این جایزه هم شد.
تولید مستند در کلمبیا با کیفیت متفاوت جریان دائمی داشته. با این وجود، به دلیل موانعی که صنعت فیلم در ارتباط با نمایشگاه و توزیع مواد در اختیار دارند، توزیع گسترده‌ای نداشته‌اند. بینندگان علاقه‌مند به نزدیک شدن به این موارد سمعی و بصری نادر هستند.
در طول دهه ۱۹۷۰، در شهر کالی یک «رونق» بسیار خوبی در فیلم‌سازی نه تنها در فیلم‌های مستند، بلکه در کل هنر وجود داشت. در آن زمان "Grupo de Cali" تشکیل شد که شامل کارلوس مایولو، لوئیس اسپینا، آندرس کیکدو، اسکار کامپو و سایر برنامه‌نویسان و مدیرانی بود که از طریق کار خود حس خاصی از واقعیت را نشان می‌دادند. در همان زمان، مستندسازانی مانند مارتا رودریگز و جورج سیلوا یک سری از مستند تولید کردند که به انسان‌شناسی نزدیک شده و تصویری از زندگی و واقعیت‌های ناشناخته بسیاری را نشان می‌دهد.
توسعهٔ پویانمایی در کلمبیا، مانند بقیه آمریکای لاتین، آهسته و نامنظم بوده‌است و تنها در سال‌های اخیر انیمیشن شروع به اهمیت نمود. ابتکارات در کشور در دهه ۱۹۷۰، به خصوص در تولید آگهی‌های تبلیغاتی تلویزیونی بود. با این وجود، در پایان دههٔ گذشته، فرناندو لاورده، پیشگام انیمیشن در کلمبیا بوده،"Patrimonio fílmico colombiano", Perfil de Fernando Laverde که از روش‌های تجربی و منابع محدود برای ایجاد قطعات متحرک استفاده کرد که در سطح ملی و بین‌المللی شناخته شده. کارلوس سانتا، اصالتاً بوگوتایی، جهان فیلم متحرک را به عنوان هنرهای زیبا مورد بررسی قرار داده و به عنوان پدر انیمیشن تجربی در کلمبیا شناخته شده‌است. با حمایت FOCINE"Revista Kinetoscopio", Págs. 114, 115 سانتا در سال ۱۹۸۸ فیلم "El pasajero de la noche" (مسافر شب), و در سال 1994 "La selva oscura" (جنگل تاریک) را ساخت و به جشنوارهٔ فیلم کاراکاس فرستاد. هر دو فیلم به خاطر شایستگی‌های هنری و رواییشان شناخته شده‌اند. کارلوس سانتا در سال ۲۰۱۰ نخستین فیلم متحرک بلند خود، "Los Extraños Presagios de León Prozak" (رازهای اسرارآمیز لئون پروزاک)، که در جشنواره بین‌المللی فیلم انیمیشن انسی برنده شده‌بود را پخش کرد. در دهه ۲۰۰۰ فعالیت انیمیشنی کلمبیا به دلیل علاقهٔ نسل جدید به این ژانر و ظهور تکنولوژی جدید رشد کرد. در سال ۲۰۰۳، فیلم انیمیشن "بولیوار: یک قهرمان" منتشر شد و جشنواره انیمیشن و بازی‌های ویدئویی LOOP تأسیس شد، جایی که کارهای انیماتورهای کلمبیایی و آمریکای لاتینی تشویق می‌شود.
بسیاری از جشنواره‌های فیلم در کلمبیا برگزار می‌شود، اما مهمترین آن‌ها جشنواره فیلم کارتاگنا، است که هر ساله از سال ۱۹۶۰ فعالیت می‌کند و جشنواره سینمایی بوگوتا، که از سال ۱۹۸۴ هر ساله فعالیت می‌کند و فیلم‌های آمریکای لاتین و سینمای اسپانیا را نمایش می‌دهد.
البته رقابت‌های دیگری نیز در طول سال در شهرهای مختلف کشور برگزار می‌شوند که اهمیت دو جایزهٔ فوق را ندارند.
در کلمبیا چهار کانال بزرگ تجاری در سینما وجود دارد: سینم کلمبیا، سینه‌مارک، پروسینال و رویال فیلمز. بسیاری نیز از سینمای مستقل حمایت می‌کنند.
Exhibición y distribución *1993 - 1999, "Impacto del sector fonográfico sobre la economía colombiana: situación actual y perspectivas" Zuleta, Jaramillo, Reina, Fedesarrollo, 2003.*2000 - 2006, Dirección de Cinematografía, Cinecolombiahttp://www.eltiempo.com/entretenimiento/cine-y-tv/analisis-del-cine-colombiano-en-el-2015/16470431
ابی استین (زاده ) وب‌نویس آمریکایی است.
سِر بدویر یکی از شوالیه های میز گرد است که شمشیر اکس‌کالیبور را به بانوی دریاچه بازگرداند. بدویر همان شخصی است که آرتور را با قایق به آوالون برد. از او به عنوان سریع‌ترین شوالیه میز گرد و فرمانده ارتش آرتور پس از خیانت لنسولات نام برده شده به همین دلیل دارای فرنام "روح‌باد" هم بوده است و او وفادارترین شوالیه آرتور بود.
یکی از این شب‌ها چهارمین آلبوم استودیویی از گروه ایگلز می‌باشد که در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۹۷۵ در سبک‌های راک، کانتری و فولکلور منتشر شد. این آلبوم در همان سال موفق شد به عنوان بهترین آلبوم ماه ژوئیه دست یابد. این آلبوم با چهار میلیون نسخه فروش توانست نامزد جایزه گرمی برای بهترین آلبوم سال شود. همچنین آهنگ چشمان ریاکار توانست نامزد جایزه گرمی برای بهترین ضبط سال شود. برای نخستین بار گروه ایگلز توانست جایزه گرمی برای بهترین اجرای پاپ را کسب کند.
یکی از این شب‌ها آخرین آلوم از گروه ایگلز است که برنی لیدن گیتاریست در آن حضور دارد، کسی که جو والش جای او را بعدها گرفت. لیدن پس از کنسرت یکی از این شب‌ها این گروه را ترک کرد. این آلبوم یک موفقیت تجاری برای گروه بود، آنه‌ا را به ستاره‌های بین‌المللی و به عنوان گروه شماره یک آمریکا تبدیل کرد. آن‌ها برای تبلیغ آلبوم به یک تور جهانی رفتند.
!scope="row" rowspan="4"|۱۹۷۶
چاک () در زبان کلاسیک مایا و قوم مایا، عنوان خدای باران را دارد، چاک دارای یک تبر آذرخش بود. در افسانه‌ها عنوان شده که با تبر آذرخش به ابرها می‌کوبید تا رعد و به دنبال آن باران تولید کند. همچنین وی را خدای خالق حاصلخیزی و خدای چهار ربع هم می‌دانند. همانند دیگر خدایان و ایزدان مایا، چاک نیز دوگانه و چندگانه است. ۴ چاک مستقر در مسیرهای (جهت‌ها) اصلی هستند و رنگ‌های جهت‌دار بر آنها پوشانده شده. در سده ۱۶ و در یوکوتان، چاک اصلی شرق به نام "سرخ‌مرد چاک" شناخته می‌شد و سوای این رنگ، تنها سه رنگ دیگر برای خدایان بازمانده (چاک‌های دیگر) وجود داشت.Landa, in Tozzer 1941: 137–138
پاتو هافمن (زاده ) بازیگر بولیویایی است.
استیو ریویس (زاده ) بازیگر آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم و "جاده به پالوما" اشاره کرد.
سر آنتونی داگلاس کرگ (متولد ۹ آوریل ۱۹۴۹) مجسمه‌ساز اهل بریتانیا است.
تونی کرگ زادهٔ سال ۱۹۴۹ در لیورپول، مدت کوتاهی پس از دریافت مدرک دیپلم‌اش، به عنوان دستیار در آزمایشگاه بیوشیمی کار می‌کرد؛ تجربهٔ مهمی که بعدها بر درک او از اشکال و ساختارهای طبیعی و مصنوعی تأثیر بسزایی گذاشت. همچنین هنگام فعالیتش در «مؤسسهٔ پژوهشی تولید کائوچوی طبیعی» نخستین طرح‌ها و دیدگاه های وی از کائوچو و تودهٔ مواد ترکیبی شکل گرفتند. بعد از دو سال کار در آزمایشگاه، کرگ عزمش را جزم کرد تا تمام توجه و تلاشش را به هنر معطوف کند و بی‌درنگ، در دوره‌های پایهٔ آموزش هنر نقاشی در کالج هنر و طراحی گلاسترشیر در چلتنهاموند وابسته به مدرسهٔ هنر ویمبلدون شرکت کرد؛ و به دنبال آن، کرگ در سال ۱۹۷۳در کالج سلطنتی هنر در لندن نام‌نویسی کرد و در آنجا تا سال ۱۹۷۷ مجسمه‌سازی و هنرهای تجسمی خواند.
هنگام تحصیل در لندن، ایده اصلی (کانسپت) هنری همکلاسی‌اش ریشارد لونگروسن بر کارهای اولیه‌اش تأثیر گذاشت. او هم‌زمان الهامات خود از هنر بومی انگلیسی و هنر پرفورمنس را آفرید و در آن زمان، جذب یافتن مواد و فرم در کارش شد. پس از آن کارهای روی سطح و مجسمه‌های ساخته شدهٔ وی از مواد حاضر-آمادهٔ برهم انباشته، فشرده و شکل داده شده از نخاله‌های ساختمانی، پاره‌های مواد صنعتی، زباله یا اسباب و اثاث خانه به وجود آمدند. در این دوره، هنرمند، مواد مستعمل ساخته شده یا کارشدهٔ دست انسان را از بافت اولیه و اصلی شان جدا می‌کند، اشیاء را از معنا و کارکرد اولیه‌شان تهی می‌سازد و به آن‌ها شکلی تازه و رها می‌بخشد. «کلیدهای سنگوارهٔ گذشته» کرگ، بدل به رسانه‌های انتقال به زمان حال شدند و در این میان، بیان‌ها و تعابیر تازه‌ای را شکل دادند. در آن زمان دیگر کرگ ماتریالیستی بود که امروزه همچنان در آثار تجسمی‌اش به دیدارمان می‌آید. در پایان سال‌های ۱۹۷۰، کرگ مجموعه کارهای تازه‌اش را معرفی کرد؛ کولاژهایی کنار هم چیده از بتون و پاره‌های متنوع رنگ‌کاری شدهٔ در قالب موزاییک، بر سطح زمین یا روی دیوار. کارهای زمینی‌اش یادآور مکان‌های حفاری باستانشناسی هستند که با زباله‌های تمدن پر شده‌اند.