moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اطلاعات و معلومات درخور توجه و جالب دربارهٔ قالی‌ها و مشخصات هنری آن‌ها در مراجع مکتوب متعلق به قرون وسطی آمده‌است. مؤلف نامعلوم در اثر «حدود العالم» (مرزهای جهان) متعلق به قرن ۱۰ از قالیچه‌ها و زین‌های بافته شده در «موغان»، زیلوهای «نخجوان» خبر می‌دهند. افزون بر این، در حماسهٔ «کتاب دَده قرقود» فرش‌های ابریشمی آذربایجانی، در آثار «اب الاولی گنجوی»، «نظامی گنجوی» و «خاقانی» قالی‌های بخویی و بدون بخو ذکر شده‌است.
در قرن‌های ۱۳–۱۴ میلادی محصولات قالی‌بافی فراوانی از آذربایجان به کشورهای خارجی صادر می‌گردیده‌است. قالی‌های شهیر آذربایجانی که با زیورآلات ملیح و چشم‌نواز و قلابدوزی‌های لطیف و نفیس خود توجه‌ها را جذب می‌کند، در آثار و مینیاتورهای مصوران اروپایی نیز انعاکاس خود را یافته‌است. در قرن ۱۵ نقاشان هلندی «هانس مملینگ»، «یان وان آیک» و «هانس هلبی» (قرن ۱۵) نقاش آلمانی به ترتیب قالی «شیروان» را در پتره «مریم با نوزاد خود»، قالی «زِیوِه» را در اثر «مریم مقدس» و قالی‌های «قازاخ» را در اثر «سفرا» نقاشی نموده‌اند.
درنیمه دوم قرن هجدهم، بخش شمال آذربایجان شروع به تقسیم شدن به خانات‌ها همچوم «شکی»، «باکو»، «قوبا»، «قره‌باغ»، «ایروان»، «گنجه»، «نخجوان»، «شیروان»، «تبریز» و «اردبیل» گردید. رشد و توسعهٔ هنر قالی بافی در دوران خان نشینی‌ها زمینه ای در راستای ایجاد اسامی آموزشگاه‌های قالی بافی در سال‌های متعاقب ساخت.
بهترین نمونه‌های قالی‌ها و محصولات قالی بافی آورده شده از نواحی «باکو»، «شکی»، «قوبا»، «شاماخی»، «قازاخ»، «جواد» و سایر مناطق در نمایشگاه‌های «مسکو - پلیتکنیک» در سال ۱۸۸۲ در «مسکو» در سال ۱۸۷۲ و در نمایشگاه دیگری تحت عنوان «نمایشگاه صنعتی وهنری روسیه» در سال ۱۸۸۲ برندهٔ جوایز طلایی و نقره‌ای شدند. بخش اصلی از اشیای نمایشی به نمایش گذاشته شده در نمایشگاه‌هایی که در سال ۱۸۷۲ در «وین» (اتریش)، در سال ۱۹۱۱ در «تورین» (ایتالیا)، در سال ۱۹۱۳ در «لندن» و «برلین» برگزار شد، قالی‌ها و محصولات قالی بافی بودند که از آذربایجان بدان نمایشگاه‌ها برده شده بودند.
انواع فرش‌های بدون بخو. قالی‌های آذربایجانی بلحاظ ویژگی‌های تکنیکی خود بر دو قسمت – بخویی و بی‌بخو تقسیم می‌شوند. تاریخ شروع بافتن قالی‌های بی‌بخو به دوره اولیه هنر بافندگی بر می‌گردد. بافتن قالی‌های بدون بخو از نظر روش بافت، ساختار ترکیبی، کثرت زیورآلات و رنگش به تنوع‌هایی نظیر «پالاز»، «جاجیم»، «لادی»، «گلیم»، «شَدّه»، «وِرنی»، «زیلو» و «سماق» تقسیم می‌شود.
قالی‌های آذربایجانی به عنوان یک رشته و تخصص، هم از نظر موقعیت جغرافیایی و نیز از لحاظ نقش، ترکیب، رنگ، مشخصات فنی به‌طور مشروط بر ۷ مدرسه قالی‌بافی تقسیم می‌شود. آن‌ها به شرح ذیل می‌باشد:
در دوران شوروی سابق، قالی آذربایجانی جایگاه و اهمیت خود در بازارهای بین‌المللی را از دست داد. تا اوایل قرن نوزدهم و سال ۱۹۲۰ میلادی، قالی آذربایجانی حائز جایگاه مهمی در بازار قالی جهانی بود. قالی «قوبا» از نظر فنی و ترکیبش دارای رتبهٔ اول بود. این قالی‌ها بر روی کف‌های خانه‌ها و ساختمان‌ها، بیش از قرن‌ها به زندگی خود ادامه داده‌است. این تکنولوژی بافتی «بندینک سوزن ماند» نام داشت که این نیز قالی‌هایی بودند که بندینک آن‌ها به سطحشان خارج نمی‌شد. یک کارشناس با اشاره به اینکه در این قناوری ارتفاع بخو در مقایسه با دیگر تکنولوژی‌ها بلندتر بوده، افزوده‌است که پایین‌ترین ارتفاع بخوی قالی‌های آذربایجانی ۶ میلی‌متر بوده‌است که این نیز دلیل ماندگاری طولانی مدت آن‌ها شده‌است.
دوره توسعه بعدی قالی‌های آذربایجانی به اواسط قرن ۲۰ میلادی بر می‌گردد. دراین دوره توسعه هنر فرش آذربایجانی درچند محور ادامه داشته و جنبه چند چانبه به خود گرفته‌است. قالی‌بافان جداگانه کماکان به سنن قالی‌بافی آذربایجان ادامه می‌دهند. قالی‌های بافته شده بر اساس چاشنی‌های سنتی از سوی بافندگان فوق‌الذکر، ترکیب کلاسیک و رویکرد خلاقانه‌ای را به‌طور برجسته نمایش می‌دهد. همچنین در هنر قالی‌بافی ترکیب‌های جدید و عنصرهای نقش پدید می‌آید. در چاشنی‌های تازه به وجود آمده، می‌توان تمایل نسبتاً بیشتری به نقوش گلدار با خطوط منحنی، تصویرهای انسان، حیوان و پرنده، ترکیبات سوژه‌ای ساخته شده در سبک و سیاق غزلی یا عشقی را مشاهده کرد. یکی از دلیل‌های رشد و پیشرفت هنر قالی‌بافی، یگانگی تولیدی «آذرخالچا» می‌باشد. تصحیح خلاقانه بافندگان با بهره‌برداری از نقش و رنگ‌های سنتی، بر روی قالی‌های بافته شده در کارگاه‌های «آذرخالچا» بر ترکیب قالی افزوده و آن‌ها را سرشارتر می‌سازد.
قسمتی از هنر قالی‌بافی توسط نقاشان حرفه‌ای تداوم و رشد می‌یابد. قالی‌هایی که بر پایهٔ زینت آلات و چاشنی‌های ایجاد شده از سوی آن‌ها بافته می‌شوند، در غنی سازی ترکیب‌های سنتی از اهمیت بسزایی برخوردار می‌باشند.
اقدامات مهمی در راستای پیشبرد هنر قالی‌بافی در آذربایجان صورت پذیرفته‌است. هنر قالی بافی به عنوان رشته علم و هنر در مدرسه دولتی نقاشی آذربایجان به نام «ع. عزیمف» و دانشگاه دولتی فرهنگ وهنر آذربایجان و همچنین در کالج‌های هنر بنیاد تدریس می‌شود. قالی‌بافی مانند یک تخصص، در هنرستان‌ها، گالری‌های تصویری کودکان و سایر مراکز یاد داده می‌شود.
«لطیف کریموف» (۱۹۰۶–۱۹۹۱) بنیان‌گذار تدریس هنر قالی‌بافی به عنوان یک رشته علمی در جمهوری آذربایجان و با این روش دلیل پیشرفت مدرن در آفرینش نقاشان آذربایجانی می‌باشد. ایشان که کار آزموده ماهری در قالی‌های شرقی از جمله آذربایجانی و در هنر تزئینی– کاربردی، آرایشگر و نقاشی برجسته و محقق بودند، سال‌های مدیدی پژوهش‌هایی در رابطه با قالی‌های آذربایجانی انجام داده، هنرتزئینی آذربایجان را با زیورآلات جدیدی غنی ساخته و نقوش تزئینی جدید بر اساس عناصرتزئینی سنتی ایجاد کردند. فرش‌های تزئینی و پرتره‌ای همچون «افشان» (۱۹۳۲)، «قُوناق کَند» (۱۹۳۹)، «لَچَک تُورُونج» (۱۹۵۲)، «شوشی» (۱۹۵۳)، «گئگول» (۱۹۵۸)، «قره‌باغ» (۱۹۶۰)، «اسلیمی» (۱۹۶۴)، «بوتالی» (۱۹۶۵)، «بهار» (۱۹۶۶–۱۹۷۶)، «درجهان حیوانات» (۱۹۶۹)، «شب هجران» (۱۹۷۵)، «زرخارا» (۱۹۷۷)، «فردوسی» (۱۹۳۴)، «صمد وورغون» (۱۹۵۶)، «واقف» (۱۹۶۷)، «فضولی» (۱۹۷۲)، «نسیمی» (۱۹۷۴)، «صفی الدین اروموی» (۱۹۷۵)، «عجمی» (۱۹۷۶) و غیره… که بر اساس طرح‌های «لطیف کریمف» درست شده‌اند، بلحاظ انطباق عناصر تزئینی، تکمیل ترکیب، ظرافت نقش‌ها و سرشاری رنگ‌ها یکی از الگوهای ارزشمند هنر بالی بافی تلقی می‌شوند. ایشان به دلیل قالی «استالین» که در سال ۱۹۴۹ میلادی با مؤلفان جمعی خلق کرده بودند، برندهٔ جایزهٔ دولتی شوروی در سال ۱۹۵۰ میلادی شدند. در سال ۱۹۸۶ میلادی نمایشگاه وی در شهر «لندن» با موفقیت برگزار شده و در نمایشگاه مذکور آثار وی مثل «بند رومی» (۱۹۸۰–۱۹۸۱)، «لَچَک تُورُونج» (۱۹۸۱)، «خطایی» (۱۹۸۱–۱۹۸۵)، «آچما-یومّا» (۱۹۸۲)، «لچک بندلیک» (۱۹۸۳)، «کتبه بندلیک» (۱۹۸۴)، «نوای قرن‌ها» (۱۹۸۵) و غیره… به نمایش گذاشته شده‌است.
در سال ۲۰۱۰، یونسکو هنر سنتی بافت فرش آذربایجان به عنوان یک میراث فرهنگی ناملموس بشریت رسمیت شناخته شده.https://ich.unesco.org/doc/src/ITH-10-5.COM-CONF.202-Decisions-EN.doc
جلسه‌ای تحت عنوان «اقتضائات دوران مدرن، مسایل حفاظت» در موزه دولتی قالی و صنایع دستی جمهوری آذربایجان برگزار شد. به گزارش خبرگزاری «آپا»، «سودا محمد علی اوا» معاون وزیر فرهنگ و گردشگری جمهوری آذربایجان، طی سخنرانی خود در این جلسه با اشاره به اینکه تاریخ هنر قالی‌بافی آذربایجان از عصربرنز شروع به پیشرفت کرده و تا امروزه رسیده‌است، افزود: قالی‌های ما در موزه‌های «متروپلیتن» نیویرک، «ویکتوریا و آلبرت» لندن، «لوور» پاریس، «توپ قاپی» استانبول و همچنین در موزه‌های معروف روم، برلین، تهران، مسکو، قاهره و وین به نمایش گذاشته می‌شوند. جای تاسف دارد که، این فرش‌ها در برخی موارد در بعضی موزه‌ها به عنوان هنر مردمی که منسوب می‌شوند، معرفی نمی‌شوند، بلکه مانند «قالی ایران»، «قالی قفقاز» یا با نام‌های دیگر معرفی می‌شوند؛ ولی در این مورد کارهای لازمه توسط نهادهای ذی‌ربط در حال انجام شدن می‌باشد.
«رؤیا تاقی اوا» رئیس موزه دولتی قالی و صنایع دستی جمهوری آذربایجان ضمن سخنرانی خود در این جلسه خاطرنشان ساخت که امروزه در راستای پیشرفت هنر قالی‌بافی در آذربایجان کارهای سازنده و لازمه انجام می‌شود.
بعد «سودا محمد علی اوا» معاون وزیر فرهنگ و گردشگری جمهوری آذربایجان، اظهار داشت: قالی آذربایجانی در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو به ثبت خواهد رسید.
وی با تأکید بر اینکه دیگر، اقدامات مهمی در این راستا برداشته شده و اسناد مرتبط در مرحلهٔ آماده‌سازی است، افزود: مطمئن هستم که در این زمینه موفق خواهیم بود و جهت رسیدن به تبع خوبی باید بدون وقفه کار کرد.
ثابت شده‌است که قالی «داغ کَسَمَن» «قازاخ» که تا کنون در موزهٔ هنری «کیف» به عنوان قالی ارمنی معرفی می‌شد، متعلق به فرهنگ قرن هجدهم «قازاخ» می‌باشد. این اشتباه در نمایش برگزار شده در موزهٔ هنری «کیف» تصحیح گردیده‌است. در کنفرانس علمی- عملی ای که با حضور کارشناسانی از کشورهای اوکراین، آذربایجان، روسیه و لهستان در موزه مذکور برگزار شد، قالی بافان آذربایجانی ثابت نمودند که از اینکه زیورآلات موجود بر روی فرش‌ها، منتسب به روش قالی بافی آذربایجان می‌باشد، آن‌ها مال آذربایجان است.
در قرن سیزدهم میلادی صادرات قالی‌های فراوان آذربایجانی که دارای نقوش نفیس و لطیفی بودند، به اروپا آغاز گردید. بزودی با زیور آلات ظریف خود مورد توجه مصوران اروپایی قرار گرفت و در آثار خلق شده از سوی آن‌ها منعکس گردید. بدین دلیل امروزه نیز می‌توان قالی آذربایجانی را در آثار منتسب به قرون وسطی نقاشان ایتالیایی، هلندی و آلمانی دید.
از این نوع آثار می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
گَملا سْتان ، در زبان سوئدی به معنی "شهر قدیم"، به بافت تاریخی شهر استکهلم گفته می‌شود که بر روی چهار جزیره بنا شده‌است. این محدوده تا سال ۱۹۸۰ به‌طور رسمی "شهرِ میان پل‌ها" نامیده می‌شد.
از جمله ساختمان‌های تاریخی گملا ستان، می‌توان از کاخ سلطنتی استکهلم، کلیسای ریدارهولمن، کلیسای جامع استکهلم و موزه نوبل نام برد. همچنین میدان "ستور توریِت" که در زبان سوئدی به معنی "میدان بزرگ" است و محل وقوع حمام خون استکهلم بوده در گملا ستان واقع شده‌است.
اتاق جووانی دومین رمان جیمز بالدوین، منتشر شده در ۱۹۵۶ میلادی است. داستان آن دربارهٔ مرد مهاجر آمریکایی به نام دیوید در پاریس و کنار آمدن او با گرایش جنسیش است.
دیوید که در نوجوانی تجربه رابطه جنسی با پسری را داشته است، تمایل‌های خود را که در جامعه پذیرفته نشده‌اند، سرکوب می‌کند. او در پاریس دختری به نام هلا لینکلن را ملاقات و از او خواستگاری می‌کند. هلا مدتی به اسپانیا می‌رود تا به پیشنهاد او فکر کند. دیوید در این مدت عاشق پسری ایتالیایی به نام جووانی که متصدی بار است می‌شود. عشقی که تا چند ماه ادامه می‌یابد. دیوید که هنوز نمی‌تواند با موضوع همجنس‌گرایی خود کنار بیاید جووانی را رها می‌کند و با هلا به مسافرت می‌رود. هلا دیوید را همراه با دریانوردی در بار همجنس‌گرایان می‌یابد و او را ترک می‌کند. دیوید همچنان در پذیرفتن تمایلات خود در کشش است.
لوکیوس یونیوس بروتوس یک سردار رومی بود که از تجاوزِ سکستوس به لوکرتیا انتقام کشید و تارکوئینیوس متکبر، هفتمین پادشاه روم، را بیرون کرد و جمهوری روم را بنیان گذاشت و نخستین کنسولش شد. او یکی از اجداد خاندان رومی یونیا بود، خاندانی که شامل دکیموس یونیوس بروتوس آلبینوس و مارکوس یونیوس بروتوس ــ مبدعان اصلی ترور ژولیوس سزار ــ می‌شود.
او در زمان پادشاهی دایی‌ مستبدش، لوکیوس تارکوئینیوس متکبر، می‌زیست که از ۵۳۴ ق.م. تا ۵۰۹ ق.م. سلطنت کرد. دایی‌اش هفتمین و البته ستمگرترین پادشاه روم بود که علاقه‌ی زیادی به طرح‌های جاه‌طلبانه و جنگجویانه داشت. او بر دولت‌شهر گابیئیGabii (در جنوب‌غربی روم) و بر وُلسکیانVolsci (انگلیسی: Volscians) و روتولانRutuli (انگلیسی: Rutulians) هجوم برد و کوشید شهرشان آردئاArdea شهری در ایتالیا (در آن دوران، روم جوان بود و هنوز ایتالیا را تحت سیطرهٔ خودش در نیاورده بود) را باحمله‌ای تصرف کند، اما جنگ طول کشید و فرساینده شد. پس سعی کرد شهر را با محاصره تسلیم خود کند. برای همین، اردوگاه‌هایی پیرامون آن شهر برپا کرد و سپاهیان را در آن‌ها اسکان داد و خود نیز در اردوگاه ماند، و چون جنگْ بیشتر فرساینده بود تا خونین، به سربازان مرخصی بسیار می‌دادند. در جریان یک باده‌گساری در خیمهٔ فرماندهان، بحث همسرانِ هریک از شاهزادگان به‌میان آمد. آنگاه، هریک با گزافه‌گوییْ زیبایی و کمالات و اخلاقِ همسرِ خودش را ستود و بعد که مجادله داغ شد، لوکیوس تارکوئینیوس کولاتینوس ــ پسرِ پسر عموی پادشاه ــ پیشنهاد کرد که همگی به‌خانهٔ همدیگر بروند و یواشکی رفتار زنانشان را ببینند تا معلوم شود که همسر کدام‌یک از بقیه زیباتر و بااخلاق‌تر است ـ او مطمئن بود که همسر خودش، لوکرتیا، باکمالات‌تر و عفیف‌تر از همسر بقیه است. شاهزادگان پیشنهادش را پذیرفتند و از اردوگاه (در آردئا) به‌سوی روم راه افتادند تا یواشکی همسران یکدیگر را دید بزنند و ببینند که هریک، در غیاب شوهرش، به چه‌کاری مشغول است. آنان دیدند که همسرانِ هرکدامشان فقط مشغول عیاشی با همسالانشان هستند. سپس به‌سوی کولاتیالوکیوس تارکوئینیوس کولاتینوس و همسرش لوکرتیا در شهر کولاتیا منزل داشتند. اساساً «کولاتینوس» یک صفت نسبی به‌معنای «اهل کولاتیا» است. این شهر چندان فاصله‌ای با روم نداشت و، آنموقع، روم هنوز بدل به امپراتوری بزرگی نشده بود. (منزل کولاتینوس) تاختند تا به خانهٔ کولاتینوس هم بروند و همسر او، لوکرتیا، را هم ببینند و بعد دربارهٔ زنانشان جمع‌بندی کنند. شب‌هنگام، وقتی به خانهٔ کولاتینوس رسیدند، دیدند که لوکرتیا تا پاسی از شب مشغول رشتن پشم است و به کنیزانش هم کمک می‌کند. پس همسرِ کولاتینوس در مسابقهٔ فضیلت زنانه پیروز شد، و کولاتینوس به خودش بالید. سپس به‌سوی اردوگاه در آردئا بازگشتند.
اما چند روز بعد، جوان‌ترین پسرِ پادشاه، سکستوس تارکوئینیوس، مخفیانه و بی‌آنکه کولاتینوس بداند، به کولاتیا بازگشت و از آن زن عفیف و زیبا خواست به زنا رضایت دهد. چون زن مخالفت کرد، سکستوس شمشیر کشید و او را به تجاوز تهدید کرد، اما زن به‌قیمت جانش نیز تسلیم بدکاری نشد. پس سکستوس او را تهدید به آبروریزی، به‌عنوان آخرین حربه، کرد و گفت که وقتی او را کشت، جنازهٔ لختِ یک غلام را کنارش قرار می‌دهد تا همه بگویند که او در جریان یک زنا، آن هم با یک غلام، کشته شده‌است. لوکرتیا دید که نه‌تنها جان که آبرویش نیز در خطر است، به‌ناچار به زنا رضایت داد. پس از آن، سکستوس، شادمان از مقهور کردن عفت زن، از کولاتیا رفت. لوکرتیا، که بسیار افسرده شده بود، پیکی نزد شوهرش کولاتینوس، در اردوگاه آردئا، و نزد پدرش لوکرتیوس، در روم، فرستاد و از آنان خواست که باشتاب به کولاتیا بیایند، و البته هرکدام یک مرد صمیمی و قابل‌اعتماد با خودش بیاورد. پس آن دو لوکیوس یونیوس بروتوس و پوبلیوس والریوس پوبلیکولا را برگزیدند و با هم، چهار نفری، به منزل لوکرتیا درآمدند. آنجا، لوکرتیا ماجرای تجاوز پسر پادشاه را برایشان شرح داد و از آنان خواست که انتقام او را از سکستوس بِکشند. پس چون آن چهار مرد سوگند انتقام‌گیری خوردند، لوکرتیا خنجری را که زیر جامه‌اش پنهان کرده بود در قلبش فروکرد و خودکشی کرد تا ثابت کند که فقط به‌خاطر حفظ آبرویش مجبور به تن دادن به رابطه با سکستوس شده بود، و گرنه به‌هیچ‌روی راضی به رابطه نبوده‌است.
در حالی‌که همسر و پدرِ لوکرتیا مشغول شیون و زاری بودند، بروتوس خنجر را از قلب لوکرتیا درآورد و جلوی خود گرفت و به خون زن قسم خورد که انتقامش را می‌کشد و اجازه نمی‌دهد خاندان تارکوئینیان یا هر خاندان دیگری بر روم حکومت کنند. سپس، این چهار مرد جنازهٔ لوکرتیا را برداشته تا میدان عمومی شهر کولاتیادر روم‌باستان به میدان‌های مرکزی هر شهر «فروم» می‌گفتند (مشابه آگورا در شهرهای یونانی) بردند و در معرض دید عموم گذاشتند و هریک از ددمنشی و گستاخی خاندان شاه دادوناله سرداد و کمک خواست ـ خاصه بروتوس از آنان خواست که، به‌جای گریستن بر جنازهٔ زن، دست به شمشیر ببرند و خاندان فاسد شاه را خلع کنند. پس عدهٔ زیادی از جوانان داوطلب شدند و سپاهی تشکیل داده به‌سوی روم راه افتادند. از قضا، چنان‌که پیش‌تر گفته شد، سپاه روم و پادشاهش، چند کیلومتر دورتر، مشغول محاصرهٔ شهر آردئا بودند و از شورش اهالی کولاتیا و حرکتشان به‌سوی روم خبر نداشتند. وقتی سپاه داوطلب کولاتیا به روم درآمد، چون مردم روم می‌دیدند که بروتوس و کولاتینوس و لوکرتیوس و پوبلیکولا ـ چهار تن از اشراف روم ـ در خط مقدم آن سپاه می‌آیند، تعجب کردند. بروتوس رومیان را به میدان مرکزی فراخواند و همان نطقی که برای اهالی کولاتیا ایراد کرده بود را برای رومیان هم کرد و از آنان خواست شمشیر بدست بگیرند و رأی به خلع قدرت لوکیوس تارکوئینیوس متکبر و، کلاً، خاندان تارکوئینیان بدهند. رومیان نیز پذیرفتند و با همسر و پدر لوکرتیا همدردی کرده رأی به خلع قدرت تارکوئینیوس ــ که با پسرانش در آردئا بود ــ دادند. وقتی این اخبار انقلابی را به تارکوئینیوس رساندند، او دستپاجه و هراسان با گارد وفادارش به‌سوی روم به‌راه افتاد تا شورش را بخواباند. اما دروازه‌های روم را به رویش بستند و حکم تبعیدش را قرائت کردند و اکثریت سپاهش، که در اردوگاه آردئا مانده بود، نیز با انقلابیان همدلی کرد و به شاه پشت کرد، و او مجبور شد با پسرانش به کائره، از دولت‌شهرهای اتروسکان و واقع در شمال روم، برود. بدین‌سان، دوران پادشاهی روم (۷۵۳ تا ۵۰۹ ق. م) به‌پایان رسید و جمهوری روم تأسیس شد.
در حکومت جدید، بجای یک پادشاه مطلقه دو کنسول در رأس قدرت بودند که هر دو به‌دست مردم و در مجمعی موسوم به مجمع کنتوریاها گزینش می‌شدند و اقتدارشان محدود به یک‌سال بود. نخستین کنسولان این جمهوری بروتوس (انتقام‌جوی لوکرتیا) و کولاتینوس (شوهر لوکرتیا) بودند. تاریخ‌نگار رومی سده‌ی یکم قبل از میلاد، تیتوس لیویوس، در کتاب "از پیدایش روم" می‌گوید که پس از تأسیس جمهوری نمایان‌ترین تفاوتی که با دوران پادشاهی روم پدید آمد این بود که قدرت شخص اول مملکت (=کنسول) محدود به یک سال شد، و گرنه در باقی موارد نخستین کنسولانِ جمهوری از همان اقتدارات و امتیازات و نمادهای پادشاه (از جمله تبردار) برخوردار بودند؛ مثلاً به یکی از آن دو کنسول (=بروتوس) دوازده تبردار دادند که در دولت پادشاهی نیز همین تعداد تبردار همراه شاه بودند.
نخستین کاری که بروتوس کرد این بود که شهروندان روم را ــ که بسیار دوستدار آزادی نوپایشان بودند ــ واداشت که سوگند بخورند که «اجازه نمی‌دهند کسی در روم پادشاه باشد،» چه بیمناک بود مبادا خاندان شاه مخلوع با التماس یا وعده‌ی زر ایشان را بفریبند و آزادی‌شان را بخرند.
سپس بروتوس حواس خویش را معطوف امور دینی-روحانی کرد: در رژیم پادشاهی، خودِ پادشاهان شخصاً بعضی مناسک اعطای قربانی را به‌جای می‌آوردند؛ حالا که شاهی نبود، برای آنکه جای خالی پادشاهان احساس نشود، بروتوس منصبی به‌نام «پادشاه قربانیان»به لاتین: Rex Sacrificolum را ایجاد کرد که متصدی‌اش به‌جای پادشاهان قربان می‌کرد. برای آنکه کلمه‌ی «پادشاه» که در عنوانِ این منصب بود فرد متصدی‌اش را مستبد نکند و سودای پادشاهی در سرش نیفتد، این منصب را مادون منصب پونتیفکس قرار دادند.
ظاهراً، رومیان در پاسداری از آزادی نوپایشان بیش از اندازه حساس بودند: زیرا آقای لوکیوس تارکوئینیوس کولاتینوس، یکی از دو کنسول، فقط به‌سبب نام فامیلی «تارکوئینیوس» که داشت منفور شده بود، چه تارکوئینیوس نامِ پادشاهانِ پنجم و آخریِ روم نیز بود و، برای همین، توده‌ها از هرچه نام فامیلی تارکوئینیوس نفرت داشتند. ایشان گلایه می‌کردند که تارکوئینیوس‌ها بیش از حد به سلطنت خو گرفته‌اند؛ یعنی ابتدا تارکوئینیوس پریسکوس در ۶۱۶ ق.م. شاه شد و تا ۵۷۸ ق.م. سلطنت کرد و سرویوس تولیوس (ششمین شاه روم)جایش را گرفت، اما پسرِ شاه پیشین، تارکوئینیوس متکبر، تسلیم نشد و سلطنتی را که ارث پدری خود می‌دانست با زور و خدعه غصب کرد تا دومین تارکوئینیوسی شود که به سلطنت می‌رسد. یعنی حالا که تارکوئینیوس متکبر را از شهر رانده‌اند، یک تارکوئینیوس دیگر (لوکیوس تارکوئینیوس کولاتینوس) عالی‌ترین مقام جمهوری را دارد. کلاً، تارکوئینیوس‌ها بلد نیستند مثل یک شهروند عادی بزیند. پس کنسول بروتوس توده‌ها را به نشست فراخواند. در این نشست، او ابتدا سوگند توده‌ها مبنی‌بر اینکه «اجازه نمی‌دهند کسی بر روم حکومت کند یا خطری برای آزادی‌شان ایجاد کند» را بهشان یادآوری کرد و ایشان را سفارش کرد که این سوگند را با تمام وجود پاس دارند. سپس به توده‌ها حق داد که، با وجود اخراج خاندان شاه، خود را کاملاً آزادشده از استبداد ندانند؛ زیرا هنوز کسانی از خاندان شاه مخلوع نه‌تنها در شهرند بلکه بالاترین منصب را هم دارند، و همین امر خود خطری برای آزادیست. پس روی به همکارش تارکوئینیوس کولاتینوس کرده گفت:
بزرگان شهر از جمله لوکرتیوس، پدرزنِ تارکوئینیوس کولاتینوس، جلو آمدند و همان خواهش‌ها را کردند و از او خواستند تا در برابر اراده‌ی عموم ملت کوتاه بیاید. تارکوئینیوس کولاتینوس کم‌کم ترسید که مبادا وقتی یک‌سال سپری شد و مدت قانونی کنسولی‌اش به پایان رسید و یک شهروند عادی شد، ایشان باز سراغش بیایند و همین درخواست‌ها را تکرار کنند و، علاوه‌بر این‌ها، دارایی‌هایش را هم غصب کنند. پس محترمانه و در اوج قدرت سیاسی استعفا کرد و با جملگی دارایی‌اش روم را به‌مقصد لاوینیوم ترک گفت. بروتوس شهروندان را فرمود که هرکس که از خاندان تارکوئینیوس است از شهر برود. سپس مجمع کنتوریاها را تشکیل داد که در آن پوبلیوس والریوس، به‌جای کولاتینوس، به‌عنوان کنسول همکار بروتوس برگزیده شد.
درحالی‌که رومیان تردید نداشتند که به‌زودی تارکوئینیان بر سر بازپس‌گیری تاج‌وتختشان جنگی با ایشان به‌راه خواهند انداخت، تارکوئینیان به‌جای جنگ به توطئه متوسل شدند. ماجرا از این قرار بود که در روم چند جوانِ اشرافی بودند که در زمان سلطنت تارکوئینیوس همسن و هم‌بازی پسران پادشاه بودندپسران تارکوئینیوس متکبر تیتوس و آرونس و سکستوس (متجاوز به لوکرتیا) بودند. و به خوشگذرانی و آداب‌ورسوم شاهانه خو گرفته بودند؛ و حالا که ولی‌نعمتشان خلع و سفره‌شان برچیده شده بود، شاکی بودند که «آزادیِ شهروندان به اسارتمان انجامیده است.» ازقضا، همین زمان، تعدادی فرستاده ازجانب خاندان شاه آمدند که، بدون اشاره به بازگشت تارکوئینیان، خواستار استرداد اموال شاه مخلوع شدند. سنای روم در باب این تقاضا چند روز بحث و نظرخواهی کرد. سناتورها چنین حساب‌وکتاب می‌کردند که در صورت عدم استرداد اموال شاه، ممکن است خاندان شاه این عدم استرداد را بهانه‌ی جنگ قرار دهد، اما در صورت استرداد ممکن بود این اموال خرج تأمین لوازم و تدارکات جنگی شود. در این چند روزی که سنا مشغول بحث بود، آن فرستادگان به‌کار دیگری می‌پرداختند: آشکارا استرداد اموال را می‌خواستند اما در نهان مشغول طرح‌ریزی برای بازگرداندن خاندان شاه بودند و چند جوانان اشرافی را با خود همراه کردند.
قرار شد برادرانْ ویتلیانبه لاتین: Vitellii و اکوئیلیانبه لاتین: Aquilii کار توطئه را انجام دهند. از قضا، خواهرِ ویتلیانْ همسر بروتوس بود. این زن از ازدواجش با بروتوس دو پسر به‌نام‌های تیتوسTitus و تیبریوسTiberius داشت. دایی‌ها این دو پسر را نیز وارد توطئه کردند. در این میان، سنا تصمیم گرفت دارایی‌های تارکوئینیان را مسترد دارد؛ پس فرستادگان، به‌بهانه‌ی آماده کردن وسایط نقلیه‌ی لازم برای انتقال اموال تارکوئینیان، کمی دیگر در روم ماندند. این فرستادگان از توطئه‌گران خواستند که نامه‌هایی به خط خودشان برای تارکوئینیوس بنویسند تا او باور کند که ایشان واقعاً عزم قوی برای اجرای توطئه دارند و در هنگام ورود احتمالی خود و خاندانش به روم دستشان را در پوست گردو نمی‌گذارند. اما وقتی رسولان با توطئه‌چینان بر سر ضیافت شامی بودند، یکی از غلامان از ماجرا اطلاع یافت و کنسولان را خبر کرد. پس کنسولان فوراً از خانه راهی شدند و تمام توطئه‌گران را، به‌انضمام سفرای تارکوئینیوس، زنجیر کردند و توطئه خنثی شد.این‌بار، خشم سناتورها را فرا گرفت و ایشان تصمیم گرفتند اموال تارکوئینیان را بازپس ندهند، بلکه میان توده‌ها تقسیمش کنند تا نفرت میان خاندان شاهی و توده‌ها زیاد شود و هرگونه شانس صلح با شاه از بین برود.
توطئه‌گران نیز به مرگ محکوم شدند. آنچه محکومیت آنان را جالب‌تر کرده بود این بود که منصب کنسولیْ بروتوس را وادار کرده بود شخصاً پسرانش را مجازات کند. در میان محکومان به مرگ، جوانان اشرافی زیادی دیده می‌شدند، لیکن این پسران بروتوس بودند که توجهات را به خود جلب می‌کردند؛ زیرا مردم از خود می‌پرسیدند که چطور در سالی که جمهوری تأسیس شده و میهن آزاد گشته و بروتوس آزادی‌بخش آن بوده و اولین کنسول جمهوری شده است پسرانش باید به جمهوری و پدرشان خیانت بکنند. پس کنسولان بر کرسی کورولی‌شان نشستند و لیکتورها (تبرداران) را جلو فرستادند. ایشان نیز محکومان را لخت کردند و شلاق زدند و سپس با تبر گردنشان را قطع کردند؛ و در تمام این مدت احساسات پدرانه‌ی بروتوس مشهود بود. پس از مجازات خائنان، برای آنکه درس عبرتی برای جلوگیری از تکرار این حوادث داده باشند، به غلامِ برملاکننده‌ی توطئهْ آزادی و حق شهروندی و پول از خزانه‌ی دولت جایزه دادند.
نیکولو ماکیاولی، اندیشمند سیاسی ایتالیایی، اقدام بروتوس در کشتن فرزندانش را تأیید می‌کند و آن را سبب بقای جمهوری می‌داند:
پس چون تارکوئینیوس از ماجرا باخبر شد، در خشم شد و بر آن شد این‌بار تاج‌وتختش را نه با حیله و توطئه، که با جنگ علنی بازپس بگیرد. پس ملتمسانه به شهرهای گوناگون اتروریامنطقهٔ تحت سلطهٔ اتروسکان در شمال روم. رفت. بیش از همه، اهالی شهرهای ویئی و تارکوئینیئیبه لاتین: Tarquinii را (هر دو از قوم اتروسکان) التماس کرد و از ایشان خواست که اجازه ندهند که «من و فرزندانم، که همین تازگی‌ها شاه بودیم و حالا به خواری و دربه‌دری افتاده‌ایم، از بی‌خانمانی تلف شویم؛ چه ما نیز از نژاد اتروسکان و خویشاوند شماییم.» و گفت که قصد دارد از شهروندان ناسپاسش انتقام بکشد، و ایشان را تشویق کرد که یاری‌اش کنند، چه با یاری کردن به او می‌توانند از آن‌همه شکست‌هایی که از رومیان خورده‌اند انتقام بکشند. از یک‌سو، وینت‌هابه اهالی ویئیْ وِیِنت‌ها (لاتین: Veientes) می‌گفتند. تحت‌تأثیر انتقام‌جویی‌اش واقع شدند و کینه‌های گذشته‌شان با رومیان را به‌یاد آوردند و بر آن شدند که دعوتش را بپذیرند تا شاید رومیان را با سرداری یک رومی شکست دهند، از آن‌سو نیز اهالی تارکوئینیئی ــ که تاکنون با رومیان نجنگیده بودند ــ به اینکه شخصی خویشاوند و هم‌نامشان در روم پادشاهی کند افتخار می‌کردند.توضیح آنکه پدرِ تارکوئینیوس، همانطور که از نام فامیلی‌اش برمی‌آید، از اهالی شهر تارکوئینیئی (از شهرهای اتروسکان) بود که در سده‌ی هفتم قبل از میلاد و در زمان سلطنت آنکوس مارکیوس، چهارمین شاه روم، به روم کوچید و با زرنگی جایگاهی برای خود دست‌وپا کرد و در ۶۱۶ ق.م. شاه شد. برای همین، خاندان تارکوئینیان اصالتاً اتروسک بودند نه رومی. پس دو شهرِ اتروسکیِ نامبرده سپاهی در اختیارش نهادند تا تاج‌وتختش را بازپس گیرد. وقتی به سرحدات روم رسیدند، کنسولان برضد ایشان به‌راه افتادند: والریوس پیاده‌نظام را و بروتوس سواره‌نظام را رهبری می‌کردند. در سوی دشمن، آرونس تارکوئینیوس، فرزند شاه مخلوع، فرماندهی سواره‌نظام را و پدرش نیز فرماندهی پیاده‌نظام را داشت. نخست، سواران هر دو ارتش جلو آمدند. آرونس از روی لیکتورها توانست بروتوس را بشناسد. پس با دیدن اویی که خانواده‌اش را از روم تبعید کرده و تاج‌وتخت را از آنان گرفته بود برانگیخته شد و اسبش را مهمیز زد و، سرشار از انتقام‌جویی، به‌سویش تاخت. آن دوره، مشارکت شخصی سرداران در جنگ نشانه‌ی شرافت و غرورشان بود. پس بروتوس مبارزطلبی‌اش را پذیرفت و به‌سویش تاخت. در جنگ تن‌به‌تنی که روی داد، هر دو کشته شده از اسبشان به زمین افتادند. آنگاه سواران و سپس پیادگان نیز وارد کارزار شدند. و در این جنگ هیچ‌یک از دو طرف پیروز نشد. اما اتروسکان (وینت‌ها و اهالی تارکوئینیئی) چنان ترسیدند که کار را ول کرده شبانگاه به خانه‌های خود بازگشتند. داستانی خرافی می‌گوید که سبب این کارشان صدای سیلوانوس بود که شبانگاه از جنگل برآمد و گفت «اتروسکان یک نفر بیشتر کشته داده‌اند، پس پیروز این نبرد رومیانند.» پس چون صبح شد اثری از دشمن نیافتند.
کنسولِ باقی‌مانده، والریوس، پس از بازگشت به روم، برای همکار متوفی‌اش یک مراسم ترحیم باشکوه برگزار کرد، اما آنچه بزرگ‌ترین زینت این مراسم بود عزاداری شهروندان به‌مدت یک‌سال بود، مخصوصاً بانوان که بر او چونان یک پدر گریستند، پدری که از عفتِ هتک‌حرمت‌شده‌ی لوکرتیا انتقام سختی کشیده بود.
دست چپ تاریکی (The Left Hand of Darkness) کتابی علمی‌تخیلی نوشته اورسولا لو گویین است و یکی از کتاب‌های تحسین شده علمی-تخیلی به شمار می‌رود. این کتاب رمانی باریک‌بین، جدی و خوش‌پرداخت است. کتابی که بیشتر به‌خاطر تحلیل به‌جا و به‌هنگامش از سیاست‌های روابط جنسی مورد ستایش و بحث بسیار قرار گرفته‌است. این اثر جزو اولین آثار جدی در زمینه داستان‌های علمی تخیلی فمینیستی است.
کتاب اولین بار در سال ۱۹۶۹ به چاپ رسید و بعدها، در سال ۱۹۹۴ نسخهٔ تجدید چاپ شده آن از سوی انتشارات واکر Walker شامل مؤخره‌ای اضافه که شامل ۶۰ صفحه مطلب در ۴ ضمیمه است، منتشر شد.
در این کتاب، انسان‌ها در دنیای زمستان (Winter) دوجنسی هستند و قادر به گسترش مادینگی یا نرینگی شخصیت‌های جنسی خود در طول فازهای باروری هستند. فرستاده‌ای از اجتماع کهکشانی سیاست‌های محلی را آشفته کرده و مجبور می‌شود تجربیاتش را در روابط با انسان‌ها تغییر دهد.
دست چپ تاریکی جایزه نبولا سال ۱۹۶۹ و جایزه هوگو سال ۱۹۷۰ را از آن خود کرده‌است. همچنین در سال ۱۹۸۷ مجلهٔ Locus آن را دومین رمان برتر علمی‌تخیلی همهٔ دوران‌ها به انتخاب خوانندگان اعلام کرد.
در همین سال هارولد بلوم نقدی بر کتاب نوشت و گفت «در دوران ما اورسولا لوگویین، بیشتر از تالکین ادبیات خیال‌پردازانه را به ادبیات فاخر ارتقا داده است.»
خط اپسوم داونز برانچ یکی از خطوط راه‌آهن در کشور انگلستان است.
این خط از شهر لندن شروع شده و در شهر اپسوم اند اول به پایان میرسد.
هم‌بافی طناب ایجاد نوعی اتصال است که در آن رشته‌های دوسر یک طناب بریده‌شده با رشته‌های سر یک طناب به رشته‌های سر طناب دیگر در یک راستا به هم بافته می‌شود.
ار هم‌بافی طناب برای اتصال دو طناب، ایجاد توپی در انتهای طناب، یا ایجاد چشمی در انتهای طناب استفاده می‌شود. هم‌بافی معمولاً بر گره زدن دو طناب ترجیح دارد زیرا با گره زدن ۲۰ تا ۴۰ درصد از استحکام طناب کاسته می‌شود اما در هم‌بافی استحکام حفظ می‌شود.
خط همپتون کورت برانچ یکی از خطوط راه‌آهن در کشور انگلستان است.
این خط از شهر تیمز دیتون شروع شده و در شهر المبریج به پایان میرسد.
الا ماریا لانی یلیچ-اوکانر (؛ زادهٔ ۷ نوامبر ۱۹۹۶) که به‌طور حرفه‌ای با نام لرد () شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌نویس نیوزیلندی است. او در انتخاب نام هنری خود، از آریستوکراسی الهام گرفت، و برای به کار بردن سبک‌های موسیقایی غیرمتعارف و ترانه‌سرایی درون‌گرایانه مشهور است.
لرد در اوایل نوجوانی به موسیقی علاقه نشان داد. او در سال ۲۰۰۹ قراردادی با گروه موسیقی یونیورسال (یوام‌جی) بست و در سال ۲۰۱۱ با تهیه‌کنندهٔ موسیقی، جوئل لیتل برای ضبط موسیقی همکاری کرد. نتیجهٔ تلاش آن‌ها آلبومی چندآهنگه (ئی‌پی) تحت عنوان "ئی‌پی کلاب عشق" بود که ابتدا در سال ۲۰۱۲ به صورت ناشر مؤلف برای دانلود رایگان در ساوندکلاود در دسترس قرار گرفت و در سال ۲۰۱۳ یوام‌جی آن را به صورت تجاری منتشر کرد. این ئی‌پی با تک‌آهنگ پرفروش «سلطنتی‌ها» همراه بود که لرد برای آن به شهرت دست یافت.
نخستین آلبوم استودیویی لرد، "قهرمان محض" (۲۰۱۳) به موفقیت تجاری و هنری دست یافت. سال بعد، او ِ فیلم "" را گردآوری و برای آن چندین قطعه شامل «شراره‌های زرد آتش» ضبط کرد. آلبوم بعدی او، "ملودراما" (۲۰۱۷)، با تحسین گسترده‌ای از سوی منتقدان مواجه شد و به صدر جدول "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده رسید. او در آلبوم "سولار پاور" (۲۰۲۱)، سبک‌های ایندی فولک و سایکدلیک را تجربه کرد که منتقدان و طرفداران نظرات و دیدگاه متفاوتی راجع به آن داشتند.
افتخارات لرد شامل دو جایزهٔ گرمی، دو جایزهٔ بریت و یک نامزدی در مراسم گلدن گلوب می‌شود. نام لرد در فهرست تأثیرگذارترین نوجوانان مجلهٔ "تایم" در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ و همچنین ۳۰ شخص زیر ۳۰ سال "فوربز" در سال ۲۰۱۴ قرار گرفت. تا سال ۲۰۱۷، او بیش از پنج میلیون آلبوم در سراسر جهان فروخته بود.
الا ماریا لانی یلیچ-اوکانر در ۷ نوامبر ۱۹۹۶ در تاکاپونا (یکی از حومه شهرهای اوکلند) به دنیا آمد. مادرش، سونیا یلیچ شاعر و پدرش، ویک اوکانر مهندس امور شهری است. مادرش از مهاجران کرواتی‌تبار بود که در منطقهٔ دالماسی به دنیا آمد، در حالی که پدرش اصالت ایرلندی دارد. آن‌ها پس از ۳۰ سال رابطه، نامزدی‌شان را در سال ۲۰۱۴ اعلام و در سال ۲۰۱۷ در مراسم خصوصی در ساحل چلتنهام ازدواج کردند. لرد دارای شهروندی دوگانهٔ نیوزیلند و کرواسی است.
لرد دومین فرزند از چهار فرزند است: او یک خواهر بزرگتر به‌نام جری، یک خواهر کوچکتر به‌نام ایندیا و یک برادر کوچکتر به‌نام آنجلو دارد. آنها در حومهٔ نورث شور اوکلند در دوونپورت و بیسواتر بزرگ شدند. او در پنج سالگی به یک گروه نمایشی پیوست و مهارت‌هایش در سخنرانی عمومی را توسعه داد. مادرش او را تشویق کرد که طیفی از ژانرها را بخواند که لرد از آن‌ها به‌عنوان تأثیر غنایی بر خود یاد کرد. به بیان دقیق‌تر، او از رمان ویران‌شهری "فید" اثر ام. تی. اندرسون و نیز از مؤلفان جی. دی. سلینجر، ریموند کارور و جنت فریم به‌عنوان تأثیرگذار بر ترانه‌سرایی خود یاد کرده‌است.
پس از پیشنهادی از سوی آموزگار مدرسه، مادرش از لرد خواست تا تست‌های توانایی‌های شناختی وودکاک-جانسون را برای تعیین هوش خود انجام دهد. نتایج نشان می‌داد که لردِ ۶ ساله، کودک تیزهوشی بود. او برای مدت کوتاهی در مرکز جورج پارکین، سازمانی که برای آموزش تیزهوشان بود، ثبت نام کرد. با این حال، مادرش با استناد به نگرانی‌های رشد اجتماعی، نام‌نویسی او را لغو کرد. لرد در کودکی به مدرسهٔ واکسهال و سپس در اوایل دورهٔ نوجوانی به مدرسۀ بلمونت اینترمدیت رفت. در حالی که لرد در واکسهال حضور داشت، او در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ در مسابقات گفتار مدارس ابتدایی نورث شور که رقابتی ملی بود، به ترتیب سوم و اول شد. لرد و تیمش از مدرسهٔ بلمونت در سال ۲۰۰۹ در فینال جهانی مسابقهٔ کیدز لیت کوئیز (مسابقهٔ جهانی ادبیات برای دانش‌آموزان ۱۰ تا ۱۴ ساله) به‌عنوان نایب قهرمان انتخاب شدند.
در مهٔ ۲۰۰۹، لرد و دوستش لوئیس مک‌دونالد به‌عنوان گروه دو نفره در شوی استعدادیابی سالیانهٔ مدرسهٔ بلمونت اینترمدیت برنده شدند. در آگوست همان سال، لرد و مک‌دونالد به‌عنوان مهمان در برنامهٔ "بعد از ظهر" جیم مورا در رادیو نیوزیلند حضور یافتند. آن‌ها در این برنامه بازخوانی ترانه‌های «ماما دو (اوه اوه، اوه اوه)» اثر پیکسی لات و «از کسی استفاده کن» اثر کینگز آو لئون را اجرا کردند. سپس پدر مک‌دونالد ضبط‌های فرزندش از دوئت‌های بازخوانی «ماما دو» و «راه وارویک» اثر دافی را برای اسکات مک‌لاکلن، مدیر اجرایی استعدادیاب هنرمندان گروه موسیقی یونیورسال (یوام‌جی) فرستاد. مک‌لاکلن مدتی بعد به‌منظور پیشرفت لرد، برایش قراردادی در یوام‌جی اخذ کرد.
همچنین لرد بخشی از گروه موسیقی مدرسه بلمونت اینترمدیت، یعنی اکستریم بود؛ این گروه در مراحل نهایی مسابقات بهترین گروه که نوامبر ۲۰۰۹ در تاکاپونا، آوکلند برگزار شد، در رتبهٔ سوم قرار گرفت. در سال ۲۰۱۰، لرد و مک‌دونالد گروهی دو نفره به‌نام «الا و لوئیس» تشکیل دادند و به‌طور منظم بازخوانی‌هایی را به‌صورت زنده در مکان‌های محلی، از جمله کافه‌های آوکلند و تئاتر ویکتوریا در دوونپورت اجرا کردند. در سال ۲۰۱۱، یوام‌جی مربی آواز، فرانسیس دیکینسون، را استخدام کرد تا به‌مدت یک سال دو بار در هفته به او آموزش آواز خواندن بدهد. در طول این مدت، مک‌لاکلن تلاش کرد لرد را با چند تهیه‌کننده و ترانه‌سرای مختلف هم‌یار کند، اما کوشش او موفقیتی نداشت. هنگامی که لرد شروع به نوشتن ترانه کرد، یادگرفت که چطور با خواندن داستان‌های کوتاه «کلمات را کنار هم بگذارد».
لرد ترانه‌های اصلی خود را برای اولین بار در نوامبر ۲۰۱۱ در تئاتر ویکتوریا اجرا کرد. در دسامبر همان سال، مک‌لاکلن لرد را با جوئل لیتل، ترانه‌سرا، تهیه‌کنندهٔ موسیقی و خوانندهٔ سابق گودنایت نورس جفت و جور کرد. این زوج پنج ترانه را برای یک آلبوم چندآهنگه (ئی‌پی) در استودیوی گلدن ایج لیتل در مورنینگساید، آوکلند ضبط کردند و در عرض سه هفته به پایان رسید. در حالی که لرد روی حرفه موسیقی خود کار می‌کرد، او از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ به مدرسهٔ گرامر تاکاپونا رفت و سال ۱۲ را به پایان رساند. او بعدتر در سال ۲۰۱۴ به‌منظور شرکت در سال ۱۳ تمایلی به بازگشت به تحصیل نداشت.
هنگامی که لرد و لیتل نخستین تلاش مشارکتی خود، یعنی "ئی‌پی کلاب عشق"، را به پایان رساندند، مک‌لاکلن آن را به‌عنوان «قطعهٔ مؤثر موسیقی» تشویق کرد اما نگران این بود که آیا این ئی‌پی بتواند منفعت ببرد زیرا لرد در آن زمان ناشناخته بود. در نوامبر ۲۰۱۲، لرد این ئی‌پی را از طریق حساب ساوندکلاود خود برای دانلود رایگان منتشر کرد. یوام‌جی به صورت تجاری "ئی‌پی کلاب عشق" را در مارس ۲۰۱۳ پس از ۶۰٫۰۰۰ بار دانلود منتشر کرد که نشان داد لرد طیف وسیعی از مخاطبان را به خود جذب کرده بود. این ئی‌پی در نیوزیلند و استرالیا در رتبه دوم قرار گرفت. تک‌آهنگ این ئی‌پی، یعنی «سلطنتی‌ها»، با موفقیتی تجاری و هنری مواجه شد و بالغ بر ۱۰ میلیون نسخه در سراسر جهان به فروش رساند. موفقیت این تک‌آهنگ باعث شد تا لرد به شهرت جهانی برسد. این تک‌آهنگ به صدر جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ رسید و لردِ ۱۶ ساله به جوان‌ترین هنرمندی تبدیل شد که از زمان تیفانی درویش در سال ۱۹۸۷ موفق به کسب تک‌آهنگ شماره یک در ایالات متحده شد. همچنین از انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا گواهی‌نامهٔ الماس دریافت کرد. این قطعه در مراسم گرمی برندهٔ جوایز بهترین اجرای پاپ تک‌نفره و ترانه سال شد. از اواخر ۲۰۱۳ تا اوایل ۲۰۱۶، لرد با جیمز لو، عکاس نیوزیلندی، در رابطه بود.
آلبوم استودیویی آغاز به کارِ لرد، "قهرمان محض" (حاوی تک‌آهنگ «سلطنتی‌ها») در سپتامبر ۲۰۱۳ منتشر شد که مورد تحسین منتقدان قرار گرفت؛ این آلبوم در چندین فهرست پایان سال از بهترین آلبوم‌ها ظاهر شد. این آلبوم بابت به تصویر کشیدن ناامیدی نوجوانان حومه شهری و نقد فرهنگ جریان اصلی مورد توجه قرار گرفت. در ایالات متحده، این آلبوم در فوریهٔ ۲۰۱۴ بیش از یک میلیون نسخه فروخت و نخستین آلبوم یک هنرمند زن پس از آلبوم سال ۲۰۰۸ ادل یعنی "۱۹" بود که به این رکورد دست یافت. "قهرمان محض" نامزد دریافت جایزهٔ گرمی بهترین آلبوم آواز پاپ شد و تا مهٔ ۲۰۱۷ چهار میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته بود. سه تک‌آهنگ دیگر از این آلبوم منتشر شد: «زمین تنیس» در نیوزیلند به رتبهٔ یک رسید، در حالی که «تیم» در رتبه ششم جدول ایالات متحده قرار گرفت، و «شکوه و خون» منحصراً به رادیوی ایالات متحده فرستاده شد.
در نوامبر ۲۰۱۳، لرد پس از جنگ تعیین قیمت بین شرکت‌ها، شامل سونی میوزیک انترتینمنت و ناشر خودش یعنی یوام‌جی، قراردادی نشر با انتشارات سانگز میوزیک امضا کرد که ارزش آن ۲٫۵ میلیون دلار آمریکا گزارش شد. این توافق به ناشر این حق را می‌داد که مجوز موسیقی لرد را برای فیلم و تبلیغات بدهد. بعداً در همان ماه، لرد برای موسیقی متن فیلم سال ۲۰۱۳ "" ترانهٔ سال ۱۹۸۵ تی‌یرز فور فی‌یرز یعنی «همه می‌خواهند بر جهان حکومت کنند» را بازخوانی کرد. مجلهٔ "تایم" نام او را در فهرست تاثیرگذارترین نوجوانان جهان در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ قرار داد. همچنین "فوربز" او را در نسخهٔ سال ۲۰۱۴ از ۳۰ شخص زیر ۳۰ سال قرار داد؛ او جوان‌ترین فردی بود که نامش در این فهرست به نمایش درآمد. "بیلبورد" او را در فهرست ۲۱تای زیر ۲۱ سال خود در سال‌های ۲۰۱۳، ۲۰۱۴، و ۲۰۱۵ معرفی کرد.
در میانهٔ نخست سال ۲۰۱۴، لرد در چند جشنوارهٔ موسیقی، شامل جشنوارهٔ لین‌وی در سیدنی، سه نسخهٔ آمریکای جنوبی از لالوپالوزا — شیلی، آرژانتین و برزیل — و جشنوارهٔ کواچلا در کالیفرنیا اجرا کرد. او سپس تور کنسرتی بین‌المللی را آغاز کرد که در اوایل سال ۲۰۱۴ در آمریکای شمالی آغاز شد. لرد در میان فعالیت‌های انفرادی‌اش، به اعضای بازمانده نیروانا پیوست تا در مراسم معارفهٔ این گروه در تالار مشاهیر راک اند رول در آوریل ۲۰۱۴ «سراپا عذرخواهی» را اجرا کنند. اعضای گروه، کریست ناواسلیک و دیو گرول بیان کردند که لرد را انتخاب کردند زیرا ترانه‌های او نمایانگر فلسفهٔ «زیبایی‌شناسی نیروانا» برای اشعار هوشمندانهٔ آنان بود. لرد همچنین سرپرستی فیلم "" (۲۰۱۴) را بر عهده داشت و بر گردآوری محتوای آلبوم و همچنین ضبط چهار ترانه شامل تک‌آهنگ آغازین آن «شراره‌های زرد آتش» نظارت داشت. لرد برای ضبط این تک‌آهنگ نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب بهترین ترانه غیراقتباسی شد. بعدتر در همان سال، او در ترانهٔ «آهن‌رباها» از گروه دونفره الکترونیکی بریتانیایی دیسکلوژر حضور داشت.
در ژانویهٔ ۲۰۱۶، لرد به هرن بی (حومهٔ شهری مرفه در اوکلند) نقل مکان کرد. در جوایز بریت فوریه همان سال، لرد و آخرین گروه برگزاری تور دیوید بویی، اجرای تجلیلی برای ترانهٔ ۱۹۷۱ بویی، یعنی «زندگی در مریخ» داشتند. پیانیست مایک گارسون که عضو طولانی‌مدت گروه بویی بود، بیان کرد که خانواده و مدیر برنامهٔ بویی لرد را انتخاب کردند زیرا بویی او را تحسین می‌کرد و عقیده داشت که لرد «آیندهٔ موسیقی» بود. بعدتر در همان سال، لرد مشترکاً ترانهٔ «خطوط قلب» را برای گروه موسیقی دونفرهٔ نیوزیلندی برودز در آلبوم سال ۲۰۱۶ آن‌ها، "هوشیار"، نوشت.
«چراغ سبز» — تک‌آهنگ آغازین دومین آلبوم استودیویی لرد، "ملودراما" — در مارس ۲۰۱۷ منتشر شد که با تحسین منتقدان همراه بود. چند نشریه آن را به‌عنوان یکی از بهترین ترانه‌های سال رتبه‌بندی کردند؛ "ان‌ام‌ئی" و "گاردین" «چراغ سبز» را در صدر جایگاهِ فهرست مربوطهٔ خود قرار دادند.
در "ملودراما"، ترانه‌نویسی لرد شاهد پیشرفت هنری در رابطه با موضوعات درون‌گرایی و پس از جدایی بود. این آلبوم در ژوئن ۲۰۱۷ با ستایش گستردهٔ منتقدان منتشر شد؛ متاکریتیک در فهرست خود از آثار به‌خوبی نقدشدهٔ سال ۲۰۱۷ بر اساس گنجانیدن در فهرست‌های پایان سال نشریات، آن را پس از "لعنتِ" کندریک لامار در رتبه دوم قرار داد. این آلبوم به صدر جدول ایالات متحده، استرالیا، کانادا و نیوزیلند رسید و نخستین آلبوم او بود که در رتبهٔ نخست "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده قرار گرفت.
برای پشتیبانی از "ملودراما"، لرد شروع به برگزاری تور کنسرتی بین‌المللی کرد. نخستین قسمت آن در اواخر سال ۲۰۱۷ در اروپا برگزار شد و خالید به‌عنوان هنرمند مکمل در آن حضور داشت. او بعداً قسمت آمریکای شمالی را اعلام کرد که در مارس ۲۰۱۸ برگزار شد و ران د جولز، میتسکی و توو استایرک به‌عنوان هنرمندان افتتاحیه در آن اجرا کردند. جنجالی سیاسی در دسامبر ۲۰۱۷ رخ داد که لرد کنسرت برنامه‌ریزی‌شدهٔ ژوئن ۲۰۱۸ خود در اسرائیل را به‌دنبال کمپین آنلاین فعالان همبستگی فلسطین که از بایکوت، عدم سرمایه‌گذاری و تحریم اسرائیل حمایت می‌کردند، لغو کرد. در حالی که لرد به صراحت دلایل خود را برای لغو اعلام نکرد، او اعلام کرد که از آشفتگی سیاسی آن‌جا بی‌اطلاع بوده و «تصمیم درست در حال حاضر لغو است». گروه‌های طرفدار فلسطین از تصمیم او استقبال کردند، در حالی که گروه‌های طرفدار اسرائیل از لغو این اجرا انتقاد داشتند. مجلهٔ "بیلبورد" نام لرد را در نسخهٔ سال ۲۰۱۷ از ۲۱تای زیر ۲۱ سال خود گنجاند. "فوربز" نیز او را در فهرست ۳۰تای زیر ۳۰ سال آسیایی خود قرار داد.
لرد در مهٔ ۲۰۲۰ اعلام کرد که ساخت سومین آلبوم استودیویی‌اش را به‌دنبال مرگ سگش آغاز کرده‌است. او در نوامبر ۲۰۲۰ از چاپ کتاب "به‌سوی جنوب" خبر داد؛ این کتاب شرح حالی از سفر لرد به جنوبگان و شامل تصاویری از این سفر بود. او در ژوئن ۲۰۲۱ ترانهٔ «سولار پاور» را منتشر کرد که تک‌آهنگ آغازین سومین آلبوم استودیویی‌اش به همین نام به‌شمار می‌رفت. این آلبوم دو ماه بعد منتشر شد که سبک‌های متفاوتی مانند ایندی فولک و سایکدلیک را تجربه کرد اما منتقدان نقدهای متفاوتی در مورد آن داشتند. سپس «نشئه در سالن ناخن» و «حلقهٔ مود» به‌عنوان تک‌آهنگ‌های بعدی آلبوم منتشر شدند. لرد در حمایت از این آلبوم، تور سولار پاور را در آوریل ۲۰۲۲ تا مارس ۲۰۲۳ برگزار کرد. او در سال ۲۰۲۳ اعلام کرد که در حال نوشتن موسیقی جدید است.
لرد با شنیدن آثار موسیقی‌دانان جاز و سول آمریکایی، یعنی بیلی هالیدی، سم کوک، اتا جیمز و اوتیس ردینگ بزرگ شد که موسیقی آن‌ها را نیز تحسین می‌کرد. او همچنین در سال‌های اولیهٔ زندگی، موسیقی مورد علاقهٔ والدینش از قبیل کت استیونز، نیل یانگ و فلیتوود مک را گوش می‌داد. در طول ساخت "قهرمان محض"، لرد به تأثیر گرفتن از تهیه‌کنندگان موسیقی الکترونیک شامل اس‌بی‌تی‌آرکی‌تی، گرایمز، و سلیگ بلز اشاره کرد که تحت تأثیر آوازشان قرار گرفت. لرد همچنین گفته‌است که از هویت‌های در ابتدا پنهان بوریال و د ویکند الهام گرفته‌است. سایر منابع الهام شامل گریس جونز، جیمز بلیک، یی‌سایر، انیمال کالکتیو، بون ایور، اسمیتز، آرکید فایر، لوری اندرسون، کانیه وست، پرینس، و دیوید بویی می‌شود.
از نظر اشعاری، لرد از مادرش که شاعر است، به‌عنوان تأثیر اصلی در ترانه‌سرایی خود یاد کرد. او همچنین از چندین مؤلف شامل کرت وانه‌گت، ریموند کارور، ولز تاور، توبیاس وولف، کلر وای واتکینز، سیلویا پلات، والت ویتمن و تی. اس. الیوت نام برد که برای اشعار از آن‌ها الهام گرفت و اساساً به ساختار بیان نظر آن‌ها اشاره کرد. لرد هنگامی که دومین آلبوم خود "ملودراما" را می‌نوشت، از سبک‌های ملودیک انواع موسیقی دانان از قبیل فیل کالینز، دان هنلی، ریانا، فلورنس اند د مشین، تام پتی، جونی میچل، لئونارد کوهن و روبین الهام گرفت. در طول فرایند ضبط مذکور، لرد اظهار داشت که آلبوم سال ۲۰۱۶ فرانک اوشن، یعنی "بلوند"، الهام‌بخش او برای اجتناب از «ساختارهای ترانهٔ سنتی» بود. او مکرراً هنگام سوار شدن بر مترو در شهر نیویورک و سوار شدن بر تاکسی در راه بازگشت به خانه از مهمانی‌ها در زادگاهش اوکلند، به آلبوم سال ۱۹۸۶ پل سایمون تحت عنوان "گریسلند" گوش می‌داد. او از داستان کوتاه علمی تخیلی سال ۱۹۵۰، یعنی «باران‌های ملایم خواهد آمد» نوشتهٔ ری بردبری به‌عنوان الهام بخش بسیاری از داستان "ملودراما" یاد کرد و آن را به واقعیت‌های خودش که با آن مواجه بود ربط داد.
لرد برای آوای پاپ خلافِ عرف و سبک ترانه‌سرایی خویشتن‌نگرانه مورد توجه است. در مصاحبهٔ سال ۲۰۱۷ با "ان‌ام‌ئی"، او اعلام کرد «به ماندن در مسیر ژانر خودم فکر نمی‌کنم». استیون تامس ارلوین در آل‌میوزیک سبک او را اساساً الکتروپاپ توصیف کرد. از سوی دیگر محقق تونی میچل او را خوانندهٔ آلت-پاپ شناسایی کرد. به‌دنبال انتشار "قهرمان محض"، منتقدان معاصر موسیقی او را الکتروپاپ، آرت پاپ، دریم پاپ، ایندی پاپ، و ایندی الکترو، با تأثیراتی از هیپ هاپ توصیف کردند. "ملودراما" شاهد تغییر از سبک مینیمالیستی مبتنی بر هیپ هاپِ "قهرمان محض" و نیز دربرگیرندهٔ سازهای پیانو و بیت‌های الکترونیکی ماکسیمالیست بود.
لرد از گسترهٔ صوتی کنترآلتو برخوردار است. پیش از "ملودراما"، لرد فقط آواز می‌خواند و آلات موسیقی را بر روی موسیقی یا در صحنه نمی‌نواخت؛ او گفت «صدای [من] باید تمرکز داشته باشد. فضای آواز من واقعاً مهم است». "پاپ‌مترز" آواز لرد را «بی‌نظیر و بسیار جذاب» و "بیلبورد" آن را «پویا، گرفته و کنترل‌شده» توصیف کرد. اما برای تور جهانی ملودراما، او در برخی از اجراها، روی صحنه نوعی سمپلر و زیلوفون می‌نواخت. بلافاصله پس از پایان تور، لرد گفت که شروع به یادگیری نواختن پیانو کرده‌است. "وایس" بیان کرد که ترانه‌های او حالت میکسولیدین در خود جای داده‌است؛ یعنی ساختاری ملودیک که در موسیقی «مبتنی بر بلوز و آلترناتیو راک» استفاده می‌شود و ترانه‌های او را از آثار موسیقی پاپ متمایز می‌کند زیرا آکورد ماژور یا مینور معمولی ندارند.
لرد در مورد روند ترانه‌سرایی خود توضیح داد که اساس ترانه‌های او با اشعار شروع می‌شود. این اشعار برخی اوقات می‌تواند از یک کلمه منحصر به فرد به معنای خلاصه کردن ایده خاصی نشات گرفته باشد که او سعی کرده‌است آن را شناسایی کند. لرد برای «زمین تنیس» موسیقی را پیش از متن آن نوشت. او گفت که ترانه‌سرایی "قهرمان محض" از دیدگاه یک بیننده شکل گرفته‌است. به همین شیوه، لرد در مصاحبه‌ای با "ان‌ام‌ئی" اذعان کرد که در نخستین آلبومش از کلمات خاصی استفاده کرد. در حالی که در آلبوم بعدی، یعنی "ملودراما" تغییری به روایت اول‌شخص ارائه و اشعار خویشتن‌نگرانه‌تری با الهام از مبارزات شخصی لرد پس از جدایی و دیدگاه‌های مربوط به بلوغ پسانوجوانی به کار گرفت. کرومستزیای وضعیت عصب‌شناختی لرد بر ترانه‌نویسی او در این آلبوم تأثیر گذاشت؛ این وضعیت باعث شد که او رنگ‌ها را بر اساس تم و احساسات هر ترانه هماهنگ کند.
نام هنری لرد، شیفتگی او به «سلطنتی‌ها و آریستوکراسی» را نشان می‌دهد؛ او یک «e» بعد از نام Lord (که احساس می‌کرد بیش از حد مردانه بود) اضافه کرد تا آن را زنانه‌تر سازد. او وجههٔ عمومی خود را به‌عنوان چیزی توصیف کرد که «خود به خود» به او رسید و با شخصیت واقعی خود همسان بود. لرد به‌عنوان فمینیست شناخته می‌شود. "نیوزیلند هرالد" عقیده داشت که ایدئولوژی فمینیستی لرد به‌دلیل بی‌علاقگی او به اجراهای جنسی، متمایز از هم عصرانش است. او در مصاحبه‌ای با مجلهٔ "وی" خود را «شخصی بسیار مثبت‌نگر» توصیف کرد و گفت «من هیچ مشکلی با کسی که برهنه شود ندارم. … فکر نمی‌کنم واقعاً به هر شکلی تکمیل‌کنندهٔ موسیقی من باشد یا به من کمک کند داستانی را بهتر بگویم».
بازخورد منتقدان به لرد به‌طور کلی مثبت است، به‌طوری که تحسین‌ها بر تکامل او هم از نظر موسیقایی و هم از نظر غنایی تمرکز دارد. "نیویورک تایمز" او را «اعجوبه پاپ» نامید که با حد و مرزها مطابقت نداشت و همواره به دنبال تجربه‌گرایی بود. "بیلبورد" با معرفی آثار او به رادیوی راک و آلترناتیو که سلطهٔ مردانه مرسومی را به خود دیده بود، لرد را به‌عنوان سخنگوی «احیای راک زنانه» به رسمیت شناخت. این نشریه همچنین در سرمقالهٔ سال ۲۰۱۳ از او به‌عنوان «ملکه جدید آلترناتیو» نام برد. روزنامه‌نگار رابرت کریستگاو علاقهٔ کمتری نسبت به سبک‌های لرد داشت و او را «یک دارایی پاپ» نامید که از دیگر هنرمندان جریان اصلی متمایز بود.
انتقاد لرد از فرهنگ جریان اصلی در "قهرمان محض"، عنوان «صدای نسلش» را برای او به ارمغان آورد. او این لقب را نادیده گرفت و گفت که «جوانان هرگز به سخنگوی خاصی نیاز نداشته‌اند». جان کارامانیکا که در "نیویورک تایمز" می‌نویسد، لرد را بابت ایجاد «موج شورش زنان» برای مخاطبان جریان اصلی که گرایش «ضدپاپ» را پذیرفته بودند، اعتبار می‌بخشد. "رولینگ استون" و ان‌پی‌آر با ارائهٔ دیدگاهی مشابه، آلبوم استودیویی آغاز به کار او، یعنی "قهرمان محض" را پایه و اساس این تحول دانستند. چندین تحلیل‌گر نیز به تأثیر لرد بر روند موسیقی دههٔ ۲۰۱۰ اشاره کردند و عقیده داشتند که او راه را برای نسل فعلی هنرمندان پاپِ متمایل به آلترناتیو هموار کرده‌است. او در نظرسنجی خوانندگان ان‌پی‌آر در سال ۲۰۱۸ از تأثیرگذارترین موسیقی‌دانان زن قرن بیست و یکم در رتبهٔ ۱۲ قرار گرفت. آثار او بر چندین هنرمند معاصر شامل بیلی آیلیش، اولیویا رودریگو، سابرینا کارپنتر، کنن گری، و تروی سیوان تأثیر گذاشته‌است.
شخصیت لرد روی صحنه، به‌ویژه رقص از پیش طرح‌ریزی‌نشدهٔ او، مورد توجه است. مخاطبان نظرات متفاوتی در مورد رقص او داشته‌اند. منتقدان حرکات رقص او را در مقایسه با اجراکنندگان معاصر «ضایع» توصیف کرده‌اند.
لرد در چندین اهداف خیرخواهانه نقش داشته‌است. ترانهٔ «کلاب عشق» در آلبوم نیکوکاری "ترانه‌هایی برای فیلیپین" که در حمایت از مردم آسیب‌دیدهٔ فیلیپین از تیفون هایان گردآوری شده بود، قرار گرفت. در سال ۲۰۱۵، لرد تک‌آهنگ خیریهٔ «تیم بال پلیر ثینگ» را به عنوان بخشی از ابرگروه کیوی کیور باتن ضبط کرد. تمام مبلغ فروش این ترانه صرف تحقیقات برای درمان بیماری باتن، (نوعی اختلال عصبی کشنده) شد. بعدتر در همان سال، او در آلبوم گردآوری‌شدهٔ "هنر صلح: ترانه‌هایی برای تبت ۲" به‌منظور جمع‌آوری بودجه برای حفظ فرهنگ تبت حضور یافت. سال بعد، لرد مبلغ ۲۰٫۰۰۰ دلار نیوزیلند به مؤسسهٔ خیریه نیوزیلندی به‌نام فوئل د نید که برای دانش‌آموزان محروم غذا تهیه می‌کند، اهدا کرد. در سال ۲۰۱۸، او به‌منظور تأمین بودجهٔ خرید «پنج مانیتور عصب‌پزشکی قابل حمل جدید»، ۵٫۰۰۰ دلار نیوزیلند به بیمارستان استارشیپ اهدا کرد. لرد در نوامبر ۲۰۱۸ یکی از حامیان میوزیک‌هلپز (پیش‌تر بنیاد موسیقی نیوزیلند) شد. این مؤسسه خیریهٔ موسیقی به نیوزیلندی‌هایی که در برابر مشکلات جدی سلامتی آسیب‌پذیر یا با آن‌ها مواجه هستند، کمک می‌کند.
لرد پس از کسب موفقیت چشمگیر، چهار جایزه در جوایز موسیقی نیوزیلند برنده شد. تک‌آهنگ «سلطنتی‌ها» جایزهٔ سیلور اسکرول ای‌پی‌آرای و دو جایزهٔ گرمی در رشتهٔ بهترین اجرای پاپ تک‌نفره و ترانه سال کسب کرد. او به‌عنوان ترانه‌نویس «شراره‌های زرد آتش» نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب در رشتهٔ بهترین ترانه غیراقتباسی شد. آلبوم "ملودراما" در مراسم گرمی نامزد دریافت جایزهٔ آلبوم سال شد. لرد دو جایزهٔ بریت در رشتهٔ هنرمند انفرادی زن بین‌المللی دریافت کرده‌است.
نخی ساده یا جفت‌رشته و موم‌اندود که برای جلوگیری از باز شدن رشته‌های طناب از یکدیگر به دور سر طناب می‌بندند سربند نامیده می‌شود. تاباندن سربند به دور سر طناب برای جلوگیری از باز شدن رشته‌های طناب از یکدیگر را سَربَندی می‌گویند.
سربندی برای طناب‌های طبیعی و مصنوعی رشته‌ای و بافته و هم‌چنین برای کابل‌ها مناسب است. این شامل طناب‌های سه‌رشته، کابل‌های چهاررشته، و مولتی‌پلیت‌های هشت‌رشته‌ای هم می‌شود.
آلفرد رجینالد رادکلیف براون به انگلیسی Alfred Reginald Radcliffe-Brown؛ (۱۷ ژانویه ۱۸۸۱–۲۴ اکتبر ۱۹۵۵) انسان‌شناس اجتماعی اهل انگلستان بود که نظریه کارکردگرایی ساختاری را توسعه بخشیده است.
آلفرد در بیرمنگام، انگلستان به دنیا آمد. وی پسر دوم از آلفرد براون کارمند یک کارخانه سازنده، و همسرش هانا (موسوم به رادکلیف) بود. او بعدها نام خانوادگی خود را به رادکلیف براون تغییر داد. رادکلیف بودن نام قبل از ازدواج مادرش است. او در مدرسه کینگ ادوارد، بیرمنگام، و ترینیتی کالج، کمبریج تحصیل کرده بود.
رؤیا افشاری‌نسب (زادهٔ ۱۳۳۹) بازیگر ایرانی است. افشار با "شاید وقتی دیگر" (۱۳۶۶) به سینما آمد و در چند فیلم و سریال به ایفای نقش پرداخت. وی اواخر دهه ۱۳۶۰ ممنوع‌الکار و ممنوع‌التصویر شد؛ ولی در دهه ۱۳۸۰ دوباره به عرصه فعالیت به سینما و تلویزیون بازگشت.
افشار برای بازی در "مامان" (۱۳۹۸) برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن از سی و نهمین دوره جشنواره فیلم فجر شد. او برای بازی در مجموعهٔ "آنتن" (۱۴۰۱) برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر زن کمدی از جشن حافظ شد.
نرم‌افزار Maxwell ابزاری بسیار مفید برای آنالیز میدان‌های مغناطیسی اجسام الکترومغناطیسی نظیر موتورها، ژنراتورها، ترانسفورماتورها، سیم‌پیچ‌ها و کلا دستگاه‌هایی که به صورت مغناطیسی کار می‌کنند، استفاده می‌شود؛ به صورت ۲ و ۳ بعدی می‌باشد. پایه این نرم‌افزار مبتنی بر روش روش اجزاء محدود یا (FEM) استوار است.
این نرم‌افزار توسط شرکت «Ansoft» ایجاد شده‌است اما بعد از خریداری این شرکت، توسط شرکت «Ansys» اسم نرم‌افزار به «Ansys Maxwell» تغییر کرد.
خط هرتفورد لوپ یکی از خطوط راه‌آهن در کشور انگلستان است.
این خط از شهر لندن شروع شده و در شهر واتون ات استون به پایان می‌رسد.
به تاباندن نخ به دو سر یک طناب یا دو طناب یا محور بخو برای جلوگیری از افشان شدن سر طناب یا طناب‌ها هم‌بندی می‌گویند.
هم‌بندی نوعی بستن نیمه‌موقت طناب‌ها به هم است و به ویژه برای طناب‌هایی مربوط به بارهای سنگین توصیه می‌شوند.
کشور انگلیس در بازی‌های المپیک توانسته ۷۸۰ مدال در بازی‌های المپیک تابستانی و ۲۲ مدال در بازی‌های المپیک زمستانی کسب کند.
کشور نروژ در بازی‌های المپیک توانسته ۱۴۸ مدال در بازی‌های المپیک تابستانی و ۳۰۳ مدال در بازی‌های المپیک زمستانی کسب کند.
پازوواژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان سال ۱۳۸۹ (مجموع هشت دفتر فرهنگ واژه‌های مصوّب فرهنگستان) ابزار نوک تیزی است که با آن الیاف طناب یا سیم را از هم جدا می‌کنند.
پازو وسیله‌ای مخروطی و نوک تیز و بلند از فلز یا چوب است که برای فاصله انداختن میان رشته‌های طناب یا بافهٔ فلزی و رد کردن رشته‌های طناب یا بافهٔ فلزی دیگر به‌منظور در هم بافتن آن‌ها استفاده می‌شود.
طناب‌کاران از پازو برای محکم کردن روکش طناب نیز استفاده می‌کنند.
به پازو طناب‌شکاف و سیم‌شکاف هم گفته شده‌است.فارسی۱۲۳.
خِفت پازو خفتی بسیار ساده و درعین‌حال محکم که طناب‌کاران از آن برای بستن طناب به دور طنابی دیگر یا پازو یا شیء مشابه استفاده می‌کنند.
برزافره (در پارسی امروزین: فریبرزلغت‌نامه دهخدا، در لاتین: BarzapharnesFARĪBORZ، Encyclopædia Iranica) سردار اشکانی در نیمه دوم سده اول پیش از میلاد بود با که همراهی پاکور یکم به روم حمله برد و برای مدت کوتاهی بر منطقه گسترده‌ای از قلمرو روم استیلا یافت.attalus.org Josephus: Jewish Antiquities, Book 14 - Sections 324 - 491.