moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اداره گرانت در خصوص این‌که آیا مداخله کند یا نکند منقسم شده بود. وزیر جنگ جان راولینگ و دانیل سیکلز سفیر در اسپانیا، طرفدار مداخله در کوبا بودند. خود رئیس‌جمهور گرانت با هدف شورشیان هم‌نظر بود. با این حال، کسان دیگری در سیاست آمریکا، به‌ویژه وزیر خارجه همیلتون فیش بیشتر در خصوص مداخله ابهام داشتند. آن‌ها مداخله زودهنگام بعد از جنگ داخلی آمریکا را بی‌تدبیری می‌دانستند و فکر می‌کردند که مداخله آمریکا در امور کوبا می‌تواند آمریکا را در یک وضعیت دشوار دیپلماتیک قرار دهد. به روابط نژادی آمریکا و توانایی مردم کوبا در حکومت بر خود به دیده شک می‌نگریستند. نتیجتاً، رئیس‌جمهور گرانت پیشنهاد کرد که تحت شرایط خاص، از جمله اعطای استقلال کوبا و براندازی برده‌داری کوبا، به عنوان میانجی میان مادرید و شورشیان کوبایی عمل کند. ایالات متحده فراتر از این پیشنهاد، مداخله‌ای نکرد.
هنری هایلند گارنت و دیگران به دلیل شاهد بودن تعداد زیاد برده‌های قبلی که بنابر وضعیت جاری از کوبا فرار کرده و به ایالات متحده آمدند، کمیته ضد برده‌داری را شکل دادند. گارنت و دیگران در حمایت از جنبش کوبا سریع عمل نمودند، زیرا جنبش آزادی‌خواهی کوبا چند-نژادی و براساس مدلی بود که می‌خواستند در آمریکا پیاده نمایند. اولین جلسه در مؤسسه کوپر در منهتن برگزار گردید. در فاصله کوتاهی بعد از آن، جلسه دیگری در بوستون گرفته شد.
در اولین جلسه طیف گستردهٔ از افراد حضور یافتند. در حالی‌که آفریقاییان آمریکایی‌تبار و مهاجرین کوبا اکثریت حاضرین را تشکیل می‌دادند، گزارش‌گران و سایر افراد که آنجا حاضر بودند، تلاش می‌کردند تا این گردهم‌آیی به‌صورت گسترده پخش شده و دارای تنوع باشد. گارنت سخنان اصلی را در سالون بزرگ مؤسسه ارائه کرد که حاضرین از آن بسیار استقبال کردند. این جلسه منتج به ایجاد کمیتهٔ گردید که هدف آن جمع‌آوری امضا در سراسر کشور در حمایت از براندازی برده‌داری در کوبا بود. به عین ترتیب، جلسات بعدی در شهرهای دیگر، از جمله بوستون، فلادلفیا، بالتیمور، سانفرانسیسکو و واشینگتن دی سی طرح گردید.
کمیته یاد شده اساساً به منظور جمع‌آوری حمایت برای یک کمپاین فشار، به هدف رسمیت‌شناسی و حمایت ایالات متحده از جنگجویان کوبایی، ایجاد گردید. اعضای بنیان‌گذار آن جنگ کوبا را یک جنگ علیه برده‌داری و استعمارگرایی جهان قدیم با دسته‌بندی تمام نیم‌کره، می‌دانستند. بادرنظرداشت ساختار چندنژادی قوای شورشی، آن‌ها این را به عنوان یک مدل برای کمک میان‌نژادی و برابری در ایالات متحده قلم‌داد می‌نمودند.
عامل بزرگ الهام بخش برای بیشتر افراد در کمیته این امید بود، که پشتیبانی از جنبش‌های براندازی در خارج می‌تواند برابری بیشتر نژادی را در کشور به ارمغان بیاورد. مردم آفریقایی آمریکایی با وجودی‌که از برده‌داری آزاد شده بودند، هنوز هم در این دوران، به شیوه‌های مختلف تحت ستم بودند؛ بنابراین، آن‌ها اغلب حس می‌کردند که موفقیتشان ناتمام است. به‌دست آوردن موفقیت‌های بیشتر آزادی مدنی در خارج از کشور می‌توانست در تعیین اولویت‌بندی قوی فعالیت مردمی در ایالات متحده کمک کند. بسیاری از افراد، بر اساس اصول ذکر شده در اعلامیه آزادی، همچنین حس می‌کردند که جنگیدن برای براندازی برده‌داری در خارج از کشور، وظیفه ذاتی ایالات متحده است.
فعالیت کشیش گارنت با سازمان، به صورت خاص، وقف توسعه این پیشنهاد بود، که برده‌داری تا زمانی که در همه‌جا شکست نخورد، مغلوب نشده‌است و کار فعالان آفریقایی آمریکایی تا زمانی‌که برده‌داری از آمریکا محو نشود، به انجام نرسیده‌است. در پرتو این دیدگاه، انقلاب کوبا تداوم تلاش‌های براندازی برده‌داری بود که جدیداً در ایالات متحده موفق شده بود.
ساموئل ریموند اسکاترون از اعضای بنیان‌گذار و رهبر کمیته بود. اسکاترون، حدوداً در سال ۱۸۴۳ میلادی متولد شده و یک عضو برجسته جامعه آفریقایی آمریکایی در شهر نیویورک بود و به‌خاطر کشف میله پرده معروف است. او در تمام عمر و تا زمان مرگ در ۱۴ اکتوبر ۱۹۰۸ به‌صورت گسترده در علل حقوق مدنی فعال بود.
هنری هایلند گارنت، منشی و یکی از اعضای بنیان‌گذار کمیته بود. او که قبلاً برده بود در ۲۳ دسامبر ۱۸۱۵ متولد شده و بعد از کسب آزادی با خانواده‌اش در شهر نیویورک بزرگ شده بود. گارنت از مؤسسه اونایدا در سال ۱۸۴۰ میلادی فارغ‌التحصیل و کشیش کلیسا بود. گارنت در ۱۲ فوریه ۱۸۸۲ هنگام خدمت به عنوان وزیرمختار و کنسولگری عمومی ایالات متحده در لیبریا از دنیا رفت. تمام عمر او پر از فعالیت‌ها در راستای پیروزی بر نابرابری‌های نژادی در ایالات متحده و خارج از آن بود.
پی بی اس پینچبک از رهبران مهم دیگر کمیته بود. او در جریان جنگ‌های داخلی در اردوی متحده خدمت کرده و زمانی که به عنوان فرماندار لویزیانا ایفای وظیفه می‌کرد، اولین فرماندار آفریقایی آمریکایی ایالات متحده شد.
اسکاترون، یک هفته قبل از جلسه با رئیس‌جمهور، در بالتیمور در جاده مدیسون کلیسای پروتستانت جلسهٔ را ترتیب داد. در این جلسه، او به جمع‌آوری امضا برای نمایندگی از کمیته در کنگره پرداخت. جلسه بالتیمور همچنین به دلیل این‌که حضور گسترده زنان محلی را در خود داشت، یک نشان برابری در جنبش بود.
گارنت و دیگران از کمیته، به تعداد نامعلوم امضا را که تخمیناً به چندین هزار می‌رسید، از جلسات نیویورک و سایر جاها به رئیس‌جمهور گرانت و کنگره ارائه کردند. رئیس‌جمهور گرانت با هیئت کمیته جلسهٔ داشت، اما بعد از مشورت با کابینه، هیچ اقدامی از سوی اداره گرانت صورت نگرفت که باعث بی‌میلی گارنت و سایرین از کمیته گردد.
سایر اعضای هیئت به قصر سفید عبارت از اسکاترون، جورج داونینگ و جی ام لانگستون بود. ممکن است که این دادخواهی شامل بیشر از ۵٬۰۰۰ اسم شده و به ده‌ها هزار افزایش یافت.
دادخواهی یادشده خواستار اعطای رسمیت از سوی دولت ایالات متحده به جنگجویانی بود، که جنبش آزادی‌خواهی کوبا را رهبری می‌کردند. هرچند هنری تورنر یکی از اعضای کمیته در قصر سفید واضح ساخت که حداقل ۵٬۰۰۰ اسم که در دادخواهی آمده بود و آماده بودند، تا با قوای جنگجوی کوبایی برای سقوط اسپانیا و براندازی برده‌داری در منطقه بپیوندند.
این دادخواهی که به رئیس‌جمهور گرانت ارائه گردید، جنبش بزرگی را در سراسر کشور تشویق کرد، که تعداد امضاهای جمع‌آوری شده تخمیناً قریب به ده‌ها هزار تا نیم میلیون رسید. رویدادها در ساکرامنتو، سانفرانسیسکو، شهر ویرجینیا (نیوادا)، نیو اورلینز، بوستون، فیلادلفیا، نیویورک، واشینگتن دی سی وغیره برگزار گردیدند.
کمیته حس می‌کرد از آنجایی که جنبش آزادی‌خواهی در کوبا به مدت چهار سال ادامه داشته‌است، جنگجویان مستحق این هستند، که از حمایت و به‌رسمیت‌شناسی آمریکا برخوردار شوند.
این کمیته در اوایل سال ۱۸۷۳ میلادی رسالهٔ را با عنوان برده‌داری در کوبا به‌چاپ رسانید. این رساله حاوی صورت جلسه مؤسسه کوپر در ۱۳ دسامبر ۱۸۷۲ و همچنین گل‌چینی از سخنرانی‌های جلسه، رسالهٔ در مورد برده‌داری کوبا بود که در بریتانیا برای ارائه به پارلمان تهیه شد، اگاهی‌ها برای جلسه، یک شعر و مراسلات میان جامعه ضد برده‌داری برتانیا و خارج از از آن و لارد گرانویل بود. این رساله در دفاتر «نیویورک سان» چاپ شده و از دفتر کمیته در گوشه جاده برآوری و کانال به فروش می‌رسید. کل شمارگان تکثیر شده آن مشخص نبوده و تأثیرات آن غیرقابل تعریف است اما از نظر ارائه اهداف کمیته و روش‌هایی که فعالان آفریقایی آمریکایی از آن برای پیشبرد مدافعه نژادی در آستانه جنگ داخلی استفاده می‌کردند، به کار می‌رفت. نشر برده‌داری در کوبا به عنوان مثالی دیده می‌شود که چگونه فعالان آفریقایی آمریکایی شبکه‌های قدیمی جنبش براندازی برده‌داری قبل از جنگ داخلی را برای استمرار مدافعاتشان بازتعریف کردند.
رهبران کمیته، به امید ایجاد یک استراتژی مؤثر اغلب با انقلابیون کوبا در ارتباط بودند. رهبران کمیته همچنین از سوی انقلابیان برجسته کوبا تحسین می‌شدند، که مثال برجسته آن تمجید گارنت توسط خوزه مارتی است. به‌رسمیت‌شناسی مهم دیگر برای پیشبرد جنبش زمانی به‌وجود آمد که جنرال مشهور انقلابی کوبا، خوزه آنتونیو ماسیو با رهبران جامعه ضد برده‌داری خارجی، سازمان جانشین کمیته، ملاقات کرد که یقیناً اعضای برجسته کمیته را دربرداشت.
دولت اسپانیا عمیقاً نگران حمایت داخلی ایالات متحده بود، که در کوبا بر علیه آن‌ها عمل می‌کرد. آن‌ها مأمورانی را برای مشاهده و احتمالاً منقطع ساختن جلسات کمیته می‌فرستادند. مأموران همچنین برگه‌هایی را پخش می‌کردند که آمریکایی‌ها را نسبت به خطرات احتمالی حمایت از جنبش آزادی‌خواهی کوبا، هشدار می‌داد.
رجینالد پل (۱۲ مارس ۱۵۰۰ — ۱۷ نوامبر ۱۵۵۸) کاردینال اهل انگلستان و آخرین فرد کاتولیک بود که به مقام اسقف اعظم کانتربری رسید.
رجینالد سومین پسر ریچارد پل و همسرش مارگارت پل. پدر او پسرخالهٔ هنری هفتم و مادرش، برادرزادهٔ ادوارد چهارم و ریچارد سوم و همچنین نوهٔ ریچارد نویل، شانزدهمین ارل واریک بود. او ابتدا در کالج مگدالن، آکسفورد و سپس در دانشگاه پادووا تحصیل کرد. هزینه تحصیل او در پادووا از طریق همکاری او در آکسفورد تامین می‌شد که بیش از نیمی از آن از طرف شخص هنری هشتم پرداخت شده بود. وی بعدا به دلیل مخالفت با ازدواج هنری هشتم با آن بولین و جدایی او از کلیسای کاتولیک، به دشمن هنری تبدیل شد.
پاپ پائولوس سوم در ۲۲ دسامبر ۱۵۳۶ پل را به مقام کاردینال منصوب و او را به عنوان نمایندهٔ خود در انگلستان تعیین کرد که باعث خشم بیشتر هنری گردید. مادر و برادر رجینالد در زمان حیات هنری هشتم به اتهام خیانت دستگیر و اعدام شدند، اما او که در خارج از انگلستان زندگی می‌کرد از این اتفاقات در امان ماند.
پس از مرگ ادوارد ششم در سال ۱۵۵۳، خواهر ناتنی او ماری یکم به سلطنت رسید و مذهب رسمی انگلستان را به کاتولیک بازگرداند. رجینالد در این دوران و در سال ۱۵۵۶ به مقام اسقف اعظم کانتربری منصوب شد.
پل در ۱۷ نوامبر ۱۵۵۸، دوازده ساعت بعد از ملکه ماری و در خلال یک همه‌گیری آنفلوانزا، در لندن درگذشت. جسد او در کلیسای جامع کانتربری دفن شده است.
جاوید تقی‌اف (؛ زادهٔ ۶ اکتبر ۱۹۸۱) ورزشکار بوکس اهل جمهوری آذربایجان است.
جاوید تقی‌اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال توران تووز، باشگاه فوتبال قره‌باغ، و باشگاه فوتبال آزال باکو اشاره کرد.
جاوید تقی‌اف ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مشفق شاه‌وردی‌اف (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کشور جمهوری آذربایجان است.
ایلقار محمدوف (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل جمهوری آذربایجان است.
آیتن مصطفی‌زاده (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل جمهوری آذربایجان است.
ارکین قدیرلی (؛ زادهٔ ) وکیل، سیاستمدار اهل جمهوری آذربایجان است.
ساحل بابایف (؛ زادهٔ ۱۹۸۰) سیاستمدار اهل جمهوری آذربایجان است.
«چه کسی روحت را نجات خواهد داد» ترانه‌ای است که جوئل، خواننده/ترانه‌سرای اهل آمریکا آن را سروده‌است. این اولین تک‌آهنگ آلبوم آغازین جوئل با نام "قطعه‌هایی از تو" (۱۹۹۵) بود که در زمان انتشارش در آمریکای شمالی با استقبال مواجه شد.
«چه کسی روحت را نجات خواهد داد» ترانه‌ای است که بیشتر طرفداران جوئل اولین مرتبه از او شنیدند و یکی از آهنگ‌های امضایش به‌شمار می‌آید. این ترانه در سال ۱۹۹۶ نامزد دریافت جایزهٔ گرمی «بهترین اجرای آواز پاپ زن» بود که در نهایت به «دلم را بند بزن» تونی برکستون رسید.
جوئل که فرزند دو نوازنده‌است، نوجوانی‌اش را به آوازخوانی همراه پدر و برادرانش در بارهای آلاسکا گذراند. مدتی بعد سفری به‌مقصد مکزیک را آغاز کرد، اما چون پولی نداشت روزگارش را با اجرا کنار خیابان می‌گذراند و با رایگان‌سواری ادامهٔ مسیر می‌داد. او «چه کسی روحت را نجات خواهد داد» را همان دوران اجراهای خیابانی و به این قصد نوشت تا بتواند با اجرایش پول کافی برای ادامهٔ سفرش به‌دست‌آورد.
«چه کسی روحت را نجات خواهد داد» در ابتدا و پیش از آن‌که در آلبوم ۱۲بار پلاتینیوم "قطعه‌هایی از تو" گنجانده شود، حدود ۳۰۰ بیت شعر داشت که جوئل به‌مرور آن را تعدیل کرد.
موسیقی «چه کسی روحت را نجات خواهد داد» مبتنی بر تکرار ۴ آکورد رماژور، لامینور، دوماژور و سُل‌ماژور است.
فیلم‌برداری ویدئوی «چه کسی روحت را نجات خواهد داد» در توالت عمومی شهرداری لس آنجلس انجام شده‌است. انتخاب این لوکیشن به دوران خیابان‌گردی جوئل بازمی‌گردد.
به‌گفتهٔ جف مور کارگردان ویدئو، بیشتر افرادی که در ویدئو دیده می‌شوند در واقع از دوستانش بوده‌اند و شخص زن‌پوش حاضر در ویدئو نوهٔ رکس هریسون است. این ویدئو در مراسم سال ۱۹۹۶ جوایز اِم‌تی‌وی نامزد دریافت جایزهٔ «بهترین موزیک ویدئوی زنانه» بود.
استیون توماس ارلواین در آل‌میوزیک طی نقدی بر "قطعه‌هایی از تو"، ضمن توصیف جوئل به‌عنوان خواننده‌ای که صدایی غنی و فریبندگی‌ای معصومانه دارد، اشعار ملایم و ساده و ملودی‌های جذاب ۳ ترانهٔ آلبوم از جمله «چه کسی روحت را نجات خواهد داد» را ستوده‌است.
سی‌دی و کاست نسخهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا
سی‌دی نسخهٔ بریتانیا، اروپا و استرالیا
کاست نسخهٔ بریتانیا
حافظ محمدوف (; – ) مدیر کارآفرین، و اهالی کسب‌وکار اهل جمهوری آذربایجان است.OCCCR report 2013
الشان عروج‌اف (؛ زادهٔ ) بازیگر، مجری تلویزیون، و بازیگری اهل جمهوری آذربایجان است.
الجان رسول‌اف (؛ زادهٔ ) بازیگر، مجری تلویزیون، و شومن اهل جمهوری آذربایجان است.Elcan Rəsulov: Ssenariyə uyğunlaşan aktyor deyiləmŞəhid övladları üçün təşkil olunan “Qaliblər düşərgəsi”nin iştirakçıları səmərəli vaxt keçiriblər
ذوالفقار بیتانه (زاده ۱۳۴۰ در فردوس، خراسان جنوبی)، نوازنده پیشکسوت دوتار و سازنده سازهای سنتی و میراث‌دار موسیقی خراسان که از سوی کمیته ثبت ملی میراث فرهنگی ناملموس به عنوان حامل میراث فرهنگی در فهرست گنجینه‌های زنده بشری قرار گرفته‌است.
ذوالفقار بیتانه در سال 1340 در فردوس دیده به جهان گشود و پدر وی که علی نام داشت از سازسازان مطرح منطقه بوده به طوریکه در ساخت دو تار و نی‌لبک الگو و مدل خاص خود را داشته است.ذوالفقار از 7 سالگی نوازندگی را نزد پدر آموخت و از 10 سالگی کار ساخت دو تار را فرار گرفت، او شوریدگی و نوازندگی را سینه به سینه از پدر به ارث برد.متاسفانه زندگی بیتانه از کودکی سراسر غم و رنج و سختی بوده است و تاکنون نیز ادامه دارد...
او در زمره استادان به نام موسیقی خراسان جنوبی است و نام او در صفحه 278 اطلس فرهنگی-هنری خراسان ذکر شده است.
ذوالفقار بیتانه انسانی است بسیار قانع که به جهت رنگین کردن سفره‌اش سال‌هاست که حتی در عروسی‌ها به جهت درآمد، ساز نمی‌زند.صداقت و پاکی که در نوای ساز او وجود دارد در کمتر نوازنده‌ای از جنوب خراسان سراغ داریم؛ وی صاحب پنجه‌ای پر مایه است و در موسیقی خراسان به ویژه شرق و جنوب آن جایگاه فنی دارد.
پنجه ذوالفقار بیتانه شباهت بسیار زیادی به پنجه ذوالفقارعسگریان دارد البته نسبت فامیلی با استاد عسگریان و همنشینی با ایشان در این امر بی‌تاثیر نبوده است.بی‌شک بیتانه از گنجینه‌های خاص موسیقی خراسان محسوب می‌شود چراکه پنجه او حلقه وصل موسیقی شرق و جنوب استان است.همچنان که تسلط وی بر مقام‌های شرق و آگاهی‌اش بر ریتم‌ها و نغمات خراسان از او استادی چیره‌دست و صاحب کسب ساخته است، نشنیده باشید که فردوس دارای سه مقام ویژه به نام‌های دولا، چکه و دوره است.
در میان آثار وی تصانیفی در وصف پیامبر اعظم (ص)، حضرت علی ابن موسی الرضا(ع) و 14 معصوم(ع) بر اساس سرمقام‌های خراسانی خودش ساخته است.
متاسفانه یا خوشبختانه هم‌نشینی او با اساتید به نام ادبیات و عرفان منطقه از وی شخصیتی خاص ساخته است به نحوی که حاضر نیست در مسابقات و فستیوال‌های هنری شرکت کند و اصلا تمایلی به کسب مقام و جایزه ندارد.
نکته‌ای که برای نگارنده این مطلب جالب بنظر آمد نظر اساتید بزرگ موسیقی ایران درباره بیتانه است که هر کدام با واسطه یا بی‌واسطه صدای ساز او را شنیده‌اند و با تعجب گفته‌اند " این نوازنده تا به حال کجا بوده است؟"
او به اصرار هنرمندان، سال 75 به تهران رفت و تاثیر به انجمن موسیقی را دریافت کرد و در دو سال به خاطر نام شهرستان در چندین مسابقه شرکت کرده و در گروه نوازی مقام نخست یا دوم را نیز کسب کرده است.وی در سال‌های 79 تا 81 فرصت همنوازی با ارکست دانشجویی کرمان و اجرا در دانشگاه هنر تهران را به خاطر همین روحیه عرفانی از عزلت‌نشینی‌اش را از دست داد.اما دردی که اهالی هنر را رنج می‌دهد مشاغلی است که این استاد هنرمند برای گذران زندگی به آن‌ها روی آورده... شاید با اندکی توجه مسئولان به این گنجینه‌های هنر، روزگار روی خوش دیگری به استاد بیتانه نشان می‌داد.
اما با نگاهی به مشاغل وی از جمله رنگ‌آمیزی، گچ‌بری، کارگری ساختمان و در این اواخر میوه‌فروشی می‌توان دریافت که وی با مشکلات فراوانی دست و پنجه نرم می‌کند.فقر و تنگدستی در فراز و نشیب زندگی‌اش چنان تاثیر گذار بوده که بارها و بارها دو تارش را برای تامین معاش فروخته است.
ذوالفقار بیتانه در خانواده‌ای که در طی چند نسل، همگی اهل فرهنگ و موسیقی بودند، در فردوس خراسان جنوبی متولد شد. پدر وی از سازندگان ساز محلی بود و در ساخت دوتار و نی‌لبک الگو و مدل خاص خودش را داشت. وی از کودکی نوازندگی و ساخت ساز را از پدرش آموخت.
ذوالفقار بیتانه در اواخر سال ۱۳۹۸، از سوی کمیته ثبت ملی میراث فرهنگی ناملموس به عنوان حامل میراث فرهنگی در فهرست گنجینه‌های زنده بشری قرار گرفته‌است.
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، در تیرماه ۱۴۰۰، از ذوالفقار بیتانه هنرمند دوتار ساز سنتی خراسان جنوبی تقدیر کرد.
بوقلمون اهلی ماکیان بزرگ است، یکی از دو گونه در سردهٔ "بوقلمون" و همان گونه به عنوان بوقلمون وحشی است. اگرچه تصور می‌شد که اهلی‌سازی بوقلمون حداقل ۲۰۰۰ سال پیش در میان آمریکای مرکزی رخ داده‌است، تحقیقات اخیر احتمال وقوع دومین رویداد اهلی‌سازی را در منطقه‌ای که اکنون در جنوب غربی ایالات متحده بین سال‌های ۲۰۰ قبل از میلاد تا ۵۰۰ پس از میلاد است، نشان می‌دهد. با این حال، همه نژادهای اصلی بوقلمون اهلی امروزه از بوقلمونی که در مرکز مکزیک پرورش یافته‌است، که متعاقباً توسط اسپانیایی‌ها در قرن شانزدهم به اروپا وارد شد، می‌آیند.
بوقلمون اهلی شکل مردم‌پسند از ماکیان است و در سراسر مناطق معتدل جهان پرورش داده می‌شود، تا حدی به این دلیل که کشاورزی صنعتی آن را نسبت به مقدار گوشتی که تولید می‌کند، بسیار ارزان کرده‌است. به بوقلمون‌های ماده اهلی "مرغ" و به جوجه‌های بوقلمون جوجه بوقلمون می‌گویند. در کانادا و ایالات متحده به بوقلمون‌های نر "toms" می‌گویند. در انگلستان و ایرلند آنها "stags" هستند.
بیشتر بوقلمون‌های اهلی برای داشتن پرهای سفید پرورش داده می‌شوند، زیرا پرهای سوزنی آن‌ها هنگام پوشاندن لاشه کمتر دیده می‌شود، اگرچه انواع پرهای قهوه‌ای یا برنزی نیز رشد می‌کنند. برآمدگی گوشتی در بالای نوک نوک‌آویز و برآمدگی که به قسمت زیرین نوک چسبیده‌است به نام غبغبک شناخته می‌شود.
نام انگلیسی بوقلمون به دلیل شناسایی اشتباه اولیه پرنده با گونه‌ای غیرمرتبط است که از طریق کشور ترکیه به اروپا وارد شده‌است."Webster's II New College Dictionary". Houghton Mifflin Harcourt 2005, , p. 1217 نام گونه لاتین به معنی «طاووس مرغ» است.
بوقلمون اهلی هشتمین گونه پرنده زنده از نظر حداکثر جرم با ۳۹ کیلوگرم (۸۶ پوند) است.
طومارهای داوز (Dawes Rolls) (یا طومار نهایی شهروندان و آزادشدگان پنج قبیله متمدن یا کمیسیون طومار نهایی داوز) توسط کمیسیون داوز ایالات متحده ایجاد گردید. این کمیسیون در سال ۱۸۹۳ میلادی توسط کنگره ایالات متحده مجاز شد، تا «مصوبه تخصیص عمومی سال ۱۸۸۷» را اجرا کند.
به‌طور سنتی، زمین در این جوامع قبیله‌ای به‌صورت اشتراکی مورد استفاده قرار می‌گرفت. با ایجاد کمیسیون داوز، حکم توسط عوامل استعماری به تقسیم زمین به قطعات و ایجاد یک سیستم مالکیت فردی مطابق با قوانین ایالات متحده، نادیده گرفتن معاهده و قوانین قبیله‌ای منطقه صادر شد.Angie Debo, "And Still the Waters Run: The Betrayal of the Five Civilized Tribes" (Princeton: Princeton University Press, 1940; new edition, Norman: University of Oklahoma Press, 1984), p.39 . به‌منظور تخصیص زمین‌های اشتراکی، شهروندان پنج قبیله متمدن (چروکی، چیکاسو، چاکتا، کریک و سمینول) باید توسط دولت ایالات متحده سرشماری و ثبت می‌شدند. این شمارش‌ها همچنین شامل آزادگان–برده‌های سابق آفریقایی-آمریکایی که پس از جنگ داخلی آمریکا آزاد شده بودند و فرزندان آن‌ها می‌شد. از این طومار برای تخصیص سهم به رئیس خانواده و ارائه تقسیم عادلانه تمام پول‌های به‌دست آمده از فروش زمین‌های مازاد استفاده می‌شد. این طومار به نام طومارهای داوز شناخته شدند. وقتی خبر پخش شد که مردم می‌توانند زمین بگیرند، بسیاری از افراد غیر بومی در دفاتر ظاهر شدند و ادعای کاذب بومی بودن را کردند. اکثر این مدعیان دروغین ادعا کردند که چروکی هستند. افسانه‌های خانوادگی هنوز هم در مورد «پنهان شدن در تپه‌ها» یا «رد شدن از طومارها» یا «امتناع از ثبت نام» در زمانی که دلیل ثبت نام نشدن آن‌ها این است که متقاضیان بومی آمریکایی نبودند، وجود دارد. Note: The fact many tried to understandably avoid this, plus the fact that there were multiple waves of departure on the Trail of Tears, each less and less "voluntary", has led to the myth that "enrollment" was somehow optional. If they refused, warrants were issued and people were hunted down by soldiers. They had to sign up or face criminal charges.
کمیسیون داوز برای به دست آوردن لیست عضویت به سراغ قبایل منفرد رفت، اما برای به دست آوردن چیزی نزدیک به شمارش دقیق، تلاش‌های زیادی انجام شد. در سال ۱۸۹۸ میلادی، کنگره قانون کورتیس را تصویب کرد، که بیان می‌کرد یک طومار جدید گرفته شده و جایگزین همه طومارهای قبلی گردد. مشکلات در شمارش جمعیت شامل مهاجرت‌های اجباری آن دوره و همچنین جنگ داخلی آمریکا بود. علاوه بر این، مسؤلین سرشماری افراد غیربومی ایده کوانتوم خون را معرفی کردند، مفهومی که قبلاً برای جوامع قبیلهٔ بیگانه بود. کسانی که این درصد اصل و نسب را ثبت می‌کردند، تخمینی را براساس ظاهر فیزیکی و در صورت حضور فرد بر اساس نظر شخصی خود، می‌نوشتند.
شهروندان قبیله‌ای تحت طبقه‌های مختلفی فهرست می‌شدند:
بیش از ۲۵۰۰۰۰ نفر برای عضویت درخواست دادند و کمیسیون داوز تنها بیش از ۱۰۰۰۰۰ نفر را ثبت نام نمود. اکثر آن‌ها رد شدند چون غیربومیانی بودند که خواستار زمین بودند. اما نتوانستند هیچ ارتباطی را با جامعه بومی موجود ثابت کنند، مانند نام‌بردن از خویشاوندان زنده یا صحبت به زبان بومی. کمیسیون که با مدعی‌های احتمالی بیش از حد مواجه گردید، مجبور شد، دستورالعمل‌هایی را وضع کند:
قانون کنگره در ۲۶ آوریل ۱۹۰۶، طومارها را در ۵ مارس ۱۹۰۷ بست. ۳۱۲ تن دیگر بر اساس قانون مصوب ۱ اوت ۱۹۱۴ ثبت نام گردیدند.
در حالی‌که برخی در ابتدا از نام‌گذاری خودداری کردند، تقریباً همه آن‌ها بعداً دستگیر و بر خلاف میل شان ثبت نام گردیدند. ثبت نام موضوع «انتخاب» نبود. امتناع از سرشماری و حتی فرار، به معنای صدور حکم برای دست‌گیری فرد بود. آن‌ها بعداً در روند ثبت نام به‌زور، مورد رفتار خشن قرار گرفته و به‌زور زندانی می‌شدند. هنوز هم به دلیل بی‌اعتمادی قابل درک به دولت، کسانی بودند که سعی کردند از سرشماری سر باز زنند. از جمله افرادی که مقاومت کردند، ماسکوگی چیتو هارجو (مار دیوانه) و چروکی ردبرد اسمیت بودند. اما هرجو و اسمیت در نهایت مجبور به ثبت نام گردیدند. به گفته استاد چروکی، استیف راسل، برخی از بومی‌ها پنهان شده در تپه‌های کوکسون هرگز ثبت نام نکردند،Russell (2002) p72 اما برخی از آن‌ها بعداً دست‌گیر و به‌زور ثبت نام شدند، در حالی که برخی دیگر از سوی افراد جامعه شان ثبت نام گردیدند. علاوه بر این، همه افراد در فهرست سرشماری ۱۸۹۶ میلادی بدون اطلاع‌رسانی به طرف‌های ذیدخل ثبت نام شدند."Redbird Smith " at the Cherokee Nation website. تنها انتخاب واقعی برای اجتناب از سرشماری به‌طور کامل به معنای ترک کامل جامعه بود. از آن‌زمان به بعد، قبایل به عنوان بخشی از فرایند استحقاق عضویت، به طومارهای داوز اتکا کردند و از آن‌ها به‌عنوان سوابق شهروندان در یک زمان خاص استفاده نمودند و از اعضای جدید می‌خواهند که نسب مستقیم شان را از یک شخص یا افراد این طومار ثابت کنند. دادگاه‌ها این قانون را تأیید کرده‌اند، حتی زمانی که ثابت شده‌است که برادر یا خواهر اجدادی در طومار ذکر شده‌است. اما خود جد مستقیم نیست.
موضوع دیگری که در طومارهای داوز وجود دارد افرادی هستند که به آن‌ها «سرخ‌پوستان پنج دالری» می‌گویند. برخی از سفیدپوستان به‌منظور دریافت زمین‌های اختصاصی به مقامات دولتی رشوه می‌دادند، اما این امر به آن اندازه که برخی تصور می‌کردند گسترده نبود.
گرگوری اسمیترز، دانشیار تاریخ در دانشگاه مشترک المنافع ویرجینیا، اظهار داشت: «این‌ها مردان سفیدپوست فرصت طلبی بودند که می‌خواستند به زمین یا جیره غذایی دسترسی داشته باشند… این‌ها افرادی بودند که از سوء استفاده از کمیسیون داوز-ماموران دولتی خوشحال بودند، برای ۵ دلار، حاضر بودند چشم خود را بر اختلاس و فساد ببندند». برای اقلیت کوچکی که این امر را مدیریت کردند، این ثبت نام تقلبی ممکن است برای سفیدپوستان مزایای بالقوه‌ای برای خود و فرزندان‌شان به هم‌راه داشته باشد، اما همچنین می‌تواند آن‌ها را در معرض حذف، جابه‌جایی یا حبس بیشتر قرار دهد. همچنین در طول این مدت، گسترش زمین‌ها و راه‌های دیگری برای سفیدپوستان برای گرفتن زمین وجود داشت. اکثر سفیدپوستان در طومارهای داوز به دلیل ازدواج با یکی از اعضای قبیله و داشتن فرزندان سرخ‌پوست شامل افراد طومارهای داوز گردیدند.
طومارهای داوز اگرچه ناقص پنداشته می‌شود، هنوز هم برای فرایند شهروندی کشورهای که آن‌ها را در قوانین خود لحاظ می‌کنند، ضروری است. دولت فدرال از آن‌ها برای تعیین وضعیت کوانتومی خون افراد برای گواهی درجه خون سرخ‌پوستان استفاده می‌کند.
کی‌دی‌ئی نئون (به انگلیسی:KDE Neon) یک سیستم عامل بر پایه اوبونتو است که اولین نسخه رسمی‌اش در سال ۲۰۱۷ میلادی منتشر شد. این سیستم عامل به‌طور پیش فرض از دسکتاپ کی دی ئی پلاسما استفاده می‌کند. هدف اصلی این توزیع فراهم نمودن رابط کاربری کاربر دوستانه ای برای کسانی که از سیستم عاملی مانند ویندوز می‌خواهند به دبیان یا اوبونتو تغییر مسیر دهند می‌باشد.
مهدی کامارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال پایه و زیر ۱۹ سال فرانسه بازی کرده‌است.
تاریخچه دولت ایالات متحده به شکل‌گیری، رشد، توسعه و تکامل دولت ایالات متحده در تمام مدت، بعد از تأسیس ایالات متحده اشاره دارد که شامل وظایف، ساختار و سیاست دولت در تمامی جوانب از جمله تکامل ساختار دولت، شکل‌گیری نهادها و وزارت‌های جدید، مفروضات، نقش‌ها و فعالیت‌ها، تصویب کدها، مقررات، قوانین و ایجاد نقش‌های کاملاً جدید دولت‌داری در جامعه آمریکا است.
تاریخی که دولت ایالات متحده تحت قانون اساسی جدید آغاز به‌کار کرد، توسط کنگره ایالات متحده، کنگره کنفدراسیون براساس اصول کنفدراسیون مشخص شده بود. قطعنامه ۱۳ سپتامبر ۱۷۸۸ آن اعلام داشت که قانون اساسی برحسب نیاز تصویب شده‌است و به تاریخ ۴ مارس ۱۷۸۹ به عنوان تاریخ «آغاز حکومت» بر اساس قانون اساسی جدید تعیین گردید.
با این حال، کنگره در ۴ مارس به حد نصاب نرسید، چون تا آن‌زمان تعداد کافی سناتورها و نمایندگان حاضر نشده بودند. زمانی‌که حد نصاب به‌دست آمد، رای‌های انتخاباتی برای رئیس‌جمهور و معاون رئیس‌جمهور در ۶ آوریل شمارش شد.
جرج واشینگتن در ۳۰ آوریل ۱۷۸۹ به عنوان اولین رئیس‌جمهور آغاز به‌کار کرد.
قوه قضائیه فدرال، اولین بار توسط مصوبه قضائی ۱۷۸۹ که بعداً در ۲۴ سپتامبر امضا شد و شکل قانون را به‌خود گرفت، سازمان یافت. واشینگتن، جان جی را به عنوان اولین قاضی‌القضات دادگاه عالی معرفی نمود. جی در ۱۹ اکتوبر ۱۷۸۹ تحلیف به‌جا آورد.
در جریان اداره جورج واشینگتن به عنوان اولین رئیس‌جمهور ایالات متحده، کابینه شامل سه مقام بود، که وزارت‌های واقعی کابینه را اداره می‌کردند. توماس جفرسون به عنوان وزیر خارجه، الکساندر همیلتون به عنوان وزیر خزانه، هنری ناکس به عنوان وزیر جنگ و دادستان کل ادموند راندولف نیز بخشی از کابینه بود. اما در آن‌زمان هیچ وزارتی مربوط به شغل او وجود نداشت. بعدها وزارت عدلیه یک وزارت مجزای دولت گردید.
دفتر مارشال ایالات متحده توسط اولین کنگره ایجاد شد. این اولین شغل یک مقام فدرال بود، که وظایف و فعالیت‌های دولتی تعمیم یافته منطقهٔ را در سراسر کشور انجام می‌داد. رئیس‌جمهور جورج واشینگتن در ۲۴ سپتامبر ۱۷۸۹ قانون قضایی را امضا کرد. این قانون بیان می‌داشت که شغل اساسی مارشال ایالات متحده، اجرای کلیه حکم‌های قانونی صادر شده برای او تحت اقتدار ایالات متحده بود. قانون، یاد شده مارشال‌ها را به عنوان افسران دادگاه‌ها تعریف کرد که شغل دارند دادگاه‌های فدرال را در امر تنفیذ قانون کمک کنند. مارشال‌های فدرال برای تنفیذ قانون بسیار مشهور هستند، اما این یک بخش کوچک حجم‌کار شان بود. بخش اعظم کار آن‌ها رسیدگی به اوراق رسمی–ارائه‌نامه (مانند احضاریه، ابلاغیه، حکم) و سایر قرایندها صادر شده توسط دادگاه، دست‌گیری و رسیدگی به همه‌زندانیان فدرال بود. آن‌ها همچنین طبق دستور دادگاه وجوه پرداخت می‌کردند. مارشال‌ها هزینه‌ها و دستمزدهای کارمندان دادگاه، سارنوالان ایالات متحده، هیئت منصفه و شاهدان را پرداخت می‌کردند. آن‌ها اتاق‌های دادگاه و فضای زندان را اجاره می‌کردند و ضابطان، جارچیان و سرای‌داران را استخدام می‌کردند و از حضور زندانیان، هیئت منصفه و حضور به موقع شاهدها اطمینان حاصل می‌کردند.
بنابراین مارشال‌ها در محلات خود نماینده محلی دولت فدرال بودند. آن‌ها تا سال ۱۸۷۰ میلادی سرشماری ملی را انجام می‌دادند، اعلامیه‌های ریاست جمهوری را توزیع می‌کردند، اطلاعات آماری مختلفی را در رابطه با تجارت و تولید جمع‌آوری می‌کردند، اسامی کارمندان دولتی را برای راجستر ملی فراهم می‌کردند. برای فعالیت مؤثر دولت مرکزی سایر کارهای روزمره را انجام می‌دادند.
خدمات تنفیذ قوانین عایدات ایالات متحده در ۴ اوت ۱۷۹۰ میلادی توسط قانون کنگره (1 Stat. ۱۷۵) بر اساس توصیه وزیر خزانه آلکستاندر هامیلتون به عنوان نیروی دریایی عایدات تأسیس شد، تا به عنوان خدمات اجرای گمرکی نظامی عمل کنند. با گذشت زمان، این خدمات به تدریج به‌صورت داوطلبانه یا توسط قانون که شامل ماموریت‌های که ماهیت نظامی داشتند، مأموریت می‌گرفت. خدمات تنفیذ قوانین عایدات تحت امر وزارت خزانه ایالات متحده عمل می‌نمود. (در ۲۸ ژانویه ۱۹۱۵، این خدمات بر اساس مصوبهٔ از کنگره با خدمات نجات ایالات متحده مدغم شده و گارد ساحلی ایالات متحده را ساخت).
در سال ۱۸۴۹ میلادی، پس از آن‌که رابرت جی واکر وزیر خزانه‌داری، اظهار داشت که دفاتر متعدد فدرال در وزارت‌های جا داده شده‌اند که مربوط به آن نمی‌شوند، وزارت داخله تأسیس گردید. او بیان داشت که اداره کل زمین با خزانه‌داری ارتباط چندانی ندارد و همچنین دفتر امور هند، بخشی از وزارت جنگ و اداره ثبت اختراع، بخشی از وزارت خارجه را انگشت‌نما ساخت. واکر استدلال نمود که این‌ها و سایر ادارات باید در وزارت جدید داخله یک‌جا ساخته شوند.
به دنبال تلاش‌های ناموفق سال‌های ۱۸۳۰ و ۱۸۴۶ میلادی برای ایجاد شغل تمام وقت دادستان کل، در سال ۱۸۶۹ میلادی کمیته قضایی مجلس نمایندگان آمریکا به رهبری نماینده کنگره ویلیام لارنس، پژوهشی را برای ایجاد یک «اداره حقوقی» متشکل از وکلای ادارات مختلف و دادستان‌ها ایالات متحده، به ریاست لوی سارنوال انجام داد. در ۱۹ فبروری ۱۸۶۸ میلادی، لارنس لایحهٔ را به کنگره معرفی کرد تا وزارت عدلیه ایجاد گردد. رئیس‌جمهور اولیسیس اس گرانت لایحه را در ۲۲ جون ۱۸۷۰ میلادی امضا کرده و به قانون مبدل کرد.
وزارت تجارت و کار ایالات متحده در ۱۴ فوریه ۱۹۰۳ میلادی ایجاد گردیده و متعاقباً در ۴ مارس ۱۹۱۳ میلادی زمانی‌که ادارات و نهادهای اختصاص یافته به‌کار در وزارت کار منتقل شدند، وزارت تجارت تغییر نام یافت. اداره ثبت و علایم تجارتی ایالات متحده از وزارت داخله به وزارت تجارت منتقل شد. در سال ۱۹۴۰ میلادی، اداره هواشناسی (حالا خدمات ملی هواشناسی) از وزارت زراعت انتقال یافته و اداره هوانوردی ملکی به آن مدغم گردید.
معامله جدید مجموعهٔ از برنامه‌ها، پروژه‌های عام‌المنفعه، اصلاحات مالی و مقرراتی است که توسط رئیس‌جمهور فرانکلین دی. روزولت بین سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۶ در ایالات متحده وضع گردید. معامله جدید به نیازها برای تسکین، اصلاحات و بهبودی از رکود بزرگ پاسخ داد. این مجموعه افزایش قابل ملاحظهٔ را در اندازه و تعداد برنامه‌ها و نهادهای فدرال مانند اردوی محافظت از غیرنظامیان (CCC)، اداره امور ساختمانی (CWA)، اداره امنیت زمین (FSA)، قانون بازیابی صنعتی ملی 1933 (NIRA) و اداره امنیت اجتماعی (SSA) به میان آورد. آن‌ها به دهاقین، افراد بیکار، جوانان و کهن‌سالان کمک فراهم می‌کردند. معامله جدید شامل محدودیت‌ها و تدابیر محافظتی جدید در صنعت بانک‌داری و تلاش برای تورم مجدد اقتصاد پس از کاهش شدید قیمت‌ها بود. برنامه‌های معامله جدید در جریان اولین دور ریاست جمهوری فرانکلین دی روزولت، هم شامل قوانین تصویب شده توسط کنگره می‌شد و هم فرمان‌های اجرایی رئیس‌جمهور.
روسلان صابرلی (؛ زادهٔ ) بازیگر، بازیگر تلویزیون، بازیگر سینما، و ترانه‌سرا اهل جمهوری آذربایجان است.
مراد داداش‌اف (؛ زادهٔ ) بازیگر، و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل جمهوری آذربایجان است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند خلق آذربایجان شده‌است.
سیاوش اصلان (; – ) بازیگر اهل جمهوری آذربایجان بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۲۰۱۱ میلادی فعالیت می‌کرد.Səyavuş Aslan
فخرالدین مناف‌اف (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
توران میرزایف (؛ زادهٔ ) ورزشکار وزنه‌برداری اهل جمهوری آذربایجان است.
کنترل اجاره در ایالات متحده به قوانین یا فرامینی اشاره دارد که مقدار اجاره خانه‌های مسکونی را به عنوان سقف قیمت، کنترل می‌کنند. میان اقتصاددانان مبنی بر این‌که کنترل اجاره باعث کاهش کیفیت و کمیت واحدهای مسکونی اجاره‌ای می‌گردد، اتفاق نظر وجود دارد.
به‌طور ساده‌تر، «کنترل اجاره» چندین نوع کنترل قیمت را توضیح می‌دهد:
از سال ۲۰۱۹ میلادی، پنج ایالت (کالیفرنیا، نیویورک، نیوجرسی، [[مریلند، [[اورگن]]) و ناحیه کلمبیا مناطقی دارند، که در آن برخی از انواع کنترل‌های اجاره مسکونی اجرایی می‌شود (برای ساختمان‌های عادی، به استثنای [[خانه سیار|خانه‌های سیار]]). ۳۷ ایالت یا کنترل اجاره را ممنوع کرده یا از آن جلوگیری می‌کنند و هشت ایالت به شهرهای‌شان اجازه می‌دهند تا کنترل اجاره را اعمال نمایند، اما هیچ شهری ندارند که آن را اجرا کرده باشد. در مناطقی که کنترل اجاره دارند، این کنترل اغلب درصد زیادی از واحدهای اجاره‌ای آن شهر را پوشش می‌دهد: به‌طور مثال، در برخی از بازارهای بزرگ: در شهر [[نیویورک]] در سال ۲۰۱۱ میلادی، ۴۵ درصد واحدهای اجاره‌ای یا دارای «اجاره ثابت» یا «اجاره آن کنترل شده بود»، (این‌ها در شهر نیویورک دسته‌های حقوقی مختلفی هستند)، در ناحیه کلمبیا در سال ۲۰۱۴ میلادی، چیزی بیشتر از ۵۰ درصد واحدهای اجاره‌ای دارای کنترل اجاره بودند، در [[سانفرانسیسکو]] از سال ۲۰۱۴ میلادی، تقریباً ۷۵ درصد تمام واحدهای اجاره‌ای دارای کنترل اجاره بوند و در [[لس آنجلس]] در سال ۲۰۱۴ میلادی، ۸۰ درصد واحدهای چند خانوار کنترل اجاره داشتند.
در سال ۲۰۱۹ میلادی قانون‌گذاران [[اورگن]] لایحه‌ای را تصویب کردند، که این ایالت را اولین ایالتی در سطح کشور ساخت که سیاست کنترل اجاره را در سطح ایالت اتخاذ کرده‌است. این قانون جدید افزایش اجاره سالانه را به تورم اضافه ۷ درصد محدود می‌سازد و شامل برداشتن کنترل (نرخ بازار میان دو اجاره نشین) می‌گردد، ساختمان‌های جدید را برای ۱۵ سال معاف می‌کند و ممانعت فعلی ایالتی بر سیاست‌های محلی کنترل اجاره (ممانعت‌های سطح ایالتی) را پابرجا نگه می‌دارد.
در جریان [[جنگ جهانی اول]] در ایالت متحده، اجاره‌ها از طریق ترکیبی از فشار مردم و تلاش کمیته‌های محلی ضد سودجویانه «کنترل» می‌شدند. میان سال‌های ۱۹۱۹ و ۱۹۲۴، تعدادی از شهرها و ایالت‌ها قوانین کنترل اجاره و تخلیه را تصویب کردند. کنترل‌های مدرن اجاره اولین بار در واکنش به رکود بزرگ و کاستی‌های دوران [[جنگ جهانی دوم]] به کار گرفته شد. به‌خاطر همین کاستی‌ها و بحران کلی اقتصادی در سطح ملی، دولت فدرال در سال ۱۹۴۲ میلادی خواستار کنترل اضطراری قیمت کالاهای مصرفی و کنترل اجاره شد. با این حال، تمامی ایالت‌ها تصمیم به تطبیق این قوانین کنترل اجاره نگرفتند.
در دهه ۱۹۷۰، در جریان رکود اقتصادی، [[ریچارد نیکسون]] به‌طور موقت کنترل‌های ملی دست‌مزد و قیمت را برای مبارزه با تورم فوق‌العاده به اجرا درآورد، اما این کنترل‌ها به مدت طولانی دوام نیاوردند. در سال ۱۹۷۳ میلادی شروع به حذف تدریجی کردند. با این وجود، اجاره نشینان به‌ویژه در برکلی به سازماندهی ادامه داده و اجاره‌ها را به رای L972 در ۶ ژوئن ۱۹۷۳ به ثبات رسانیدند. آن‌ها پیروز شدند و برکلی اولین شهری در کالیفرنیا شد، که پس از جنگ جهانی دوم دارای کنترل اجاره بودند. سایر شهرها در سراسر کشور از آن پیروی کردند و برخی هنوز پیروی می‌نماید یا در تعدادی از شهرها که جمعیت کثیری اجاره نشینان در آن وجود دارد مانند شهر نیویورک، سانفرانسیسکو، لاس آنجلس، [[واشینگتن، دی.سی.|واشینگتن دی سی]] و [[اوکلند، کالیفرنیا|اوکلند کالیفرنیا]] دوباره معرفی شد. بسیاری از جوامع کوچکتر نیز دارای کنترل اجاره هستند. به ویژه شهرهای کالیفرنیا سانتا مونیکا، برکلی و وست هالیوود–به همراه بسیاری از شهرهای کوچک در نیوجرسی. در اوایل دهه ۱۹۹۰، کنترل اجاره در برخی شهرها، مانند بوستون، کمبریج و ماساچوست با همه‌پرسی ایالتی پایان یافت. بر اساس مطالعه‌ای که توسط مرکز املاک MIT انجام شد. وقتی کنترل اجاره در کمبریج به پایان رسید، این شهر افزایش ۲۰ درصدی در توسعه جدید را تجربه کرده و ارزش ملک آن افزایش یافت.
تاریخ بیان می‌دهد، که این مقررها دائماً در حال تغییر و تطبیق با موقعیت‌های مانند بلایای طبیعی، بحران‌های اقتصادی و بیماری‌های همه‌گیر هستند. این تغییرات همیشه یک‌سان به نظر نمی‌رسند و در هر ایالت و شهر متفاوت هستند. به عنوان مثال، به دلیل کووید-۱۹، اوکلند، کالیفرنیا یک تواقف را اجرا کردند تا از اخراج‌ها جلوگیری کنند، که در فوریه ۲۰۲۱ به پایان رسید. در ماساچوست توقف اخراج‌ها در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۰ به پایان رسید و یک مهلت قانونی CDC وجود داشت که اخراج فیزیکی را، در مواردی که اجاره نشینان به دلیل بیماری یا از دست دادن شغل تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۰ بدهکار اجاره بودند، متوقف کرد.
ایالت نیویورک از سال ۱۹۴۳ بدین‌سو طولانی‌ترین تاریخ کنترل اجاره را داشته‌است. شهر نیویورک اکثر واحدهای تحت پوشش کنترل اجاره را دارد. قوانین کنترل اجاره به دلیل عرضه ناکافی «مسکن مناسب و مقرون به صرفه» برای چندین دهه در نیویورک روی کار مانده‌است. بدترشدن بازار اجاره منجر به تصویب قانون تثبیت اجاره در سال ۱۹۶۹ میلادی شد که هدف آن کمک به افزایش تعداد واحدهای اجاره‌ای موجود بود. سیستم فعلی بسیار پیچیده‌است و اکثر اجاره نشینان تحت حمایت سالمندان هستند. ویلیام ای موزس، بنیان‌گذار برنامه بهبود مسکن جامعه، انجمن تجاری که نماینده مالکان بیش از ۴۰۰۰ ساختمان آپارتمان در شهر نیویورک است، در سال ۱۹۸۳ میلادی گفت که کنترل اجاره «دلیل اصلی وخامت محله» است و بدون آن حداقل ۳۰۰۰۰۰ واحد آپارتمان می‌توانست در شهر نیویورک ساخته شود. موزس استدلال می‌کرد که اگر صاحب‌خانه‌ها اجازه دریافت اجاره مناسب را نداشته باشند، ممکن است ملک خود را حفظ نکنند. پژوهشگر [[برنامه‌ریزی شهری]] پیتر مارکوزه در سال ۱۹۸۳ میلادی گفت که کنترل اجاره دلیلی نیست که برخی از صاحب‌خانه‌ها املاک خود در نیویورک را در انتهای بازار رها کنند–در عوض، چنین رهاسازی ناشی از ناتوانی اجاره نشینان کم‌درآمد در پرداخت حداکثر اجاره مجاز است. قانون نیویورک کنترل اجاره را در سال ۲۰۱۹ از طریق تصویب قانون ثبات مسکن و حفاظت از اجاره نشینان ۲۰۱۹، گسترش داد. از آن‌زمان، مخالفان استدلال کرده‌اند که این مقررات جدید کنترل اجاره، مانع سرمایه‌گذاری در املاک چندخانواری در شهر نیویورک شده‌است. قوانین کنترل اجاره در نیویورک همچنین به دلیل اعطای سود ناخواسته به اجاره نشینان ثروتمندی که ممکن است در غیر این صورت نیازی به کمک نداشته باشند، مورد انتقاد قرار گرفته‌است. علاوه بر این، یک نظرسنجی از صاحبان املاک در شهر نیویورک که مالک واحدهای با اجاره تثبیت شده هستند یا آن را مدیریت می‌کنند، نشان داد که مقررات اجاره منجر به پیشرفت‌های غیر ضروری کم‌تر و نگهداری پیش‌گیرانه ساختمان‌هایشان می‌شود.
در کالیفرنیا، به دنبال تورم بالای دهه ۱۹۷۰ (که باعث افزایش پایدار اجاره شد) و پیشنهاد ۱۳ سال ۱۹۷۹ در سطح ایالت که نرخ [[مالیات بر دارایی]] را ۱ درصد و افزایش سالانه را ۲ درصد تعیین کرد، کنترل اجاره توسط شهرداری تنفیذ گردید. هاوارد جارویس، سیاست‌مدار کالیفرنیایی که رهبری کمپینی برای تصویب پیشنهاد ۱۳ را بر عهده داشت، با این ادعا که صاحب‌خانه‌ها پس‌اندازهای مالیاتی را به اجاره نشینان منتقل می‌کنند، تلاش کرد، تا اجاره نشینان را به حمایت از پیشنهاد ۱۳ تشویق کند. هنگامی که اکثراً موفق به انجام این کار نشدند، به یک عامل انگیزشی اضافی برای کنترل اجاره تبدیل شد.
در سال ۱۹۸۵ میلادی، کالیفرنیا، پس از حکم دادگاه عالی کالیفرنیا در پرونده ناش علیه شهر سانتا مونیکا، مبنی بر این‌که شهرداری‌ها می‌توانند مانع «خروج از تجارت» صاحب‌خانه‌ها و بیرون کشیدن املاک آن‌ها از بازار اجاره شوند، قانون الیس را تصویب کرد که بر اساس آن توانایی شهرداری‌ها برای ممنوع کردن و بیرون کشیدن املاک از فعالیت‌های اجاره‌ای، لغو گردید. مطالعه جدید خواستار اصلاح قانون الیس است.New Study Calls for Ellis Act Reform
قوانین کنترل اجاره «قوی» یا «کنترل خانه‌های خالی» در پنج شهر کالیفرنیا (وست هالیوود، سانتا مونیکا، برکلی، پالو آلتوی شرقی و کوتاتی) در سال ۱۹۹۵ میلادی به اجرا درآمد، زمانی‌که AB 1164 (معروف به قانون مسکن اجاره‌ای کاستا هاوکینز) مانع برخی از عناصر فرامین کنترل اجاره شهرداری شد و کنترل قوی اجاره را در کالیفرنیا حذف کرد (به جز در موارد خاص مانند پارک-خانه‌های سیار).
در سال ۲۰۱۸، یک ابتکار در سطح ایالت (پیشنهاد ۱۰) تلاش کرد، تا قانون کاستا-هاوکینز را لغو کند، که در صورت تصویب، به شهرها و شهرداری‌ها اجازه می‌داد تا سیستم‌های «قوی» یا «کنترل خانه‌های خالی» را اعمال کنند، اجازه می‌داد کنترل اجاره به تعمیرهای ساخته شده پس از سال ۱۹۹۵ میلادی اعمال شده و کنترل اجاره بر خانه‌های تک خانواده را امکان‌پذیر می‌کرد. در حال حاضر همه این موارد توسط کاستا-هاوکینز ممنوع اند. این پیشنهاد با ۵۹ درصد در مقابل ۴۱ درصد شکست خورد. تلاش دیگری برای کنترل بیشتر اجاره، پیشنهاد ۲۱ کالیفرنیا ۲۰۲۰، با اختلاف مشابهی شکست خورد.
[[رده:اسکان در ایالات متحده آمریکا]]
[[رده:بضاعت تهیه مسکن]]
[[رده:قانون اسکان]]
[[رده:قانون تملک حقیقی در ایالات متحده]]
[[رده:مقررات تنظیم اجاره]]
[[رده:مقررات در ایالات متحده]]
جان‌علی اکبروف (; – ) موسیقی‌دان اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و جمهوری آذربایجان بود.
عابد شریف‌اف (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل جمهوری آذربایجان است. او از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۸ میلادی معاون نخست وزیر جمهوری آذربایجان بوده است.
عاکف جعفر حاجی‌اف (; – ) ریاضی‌دان، و آموزشگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
وی از سال ۲۰۱۳ میلادی تا زمان مرگش به عنوان نایب رئیس آکادمی ملی علوم جمهوری آذربایجان فعالیت می‌کرد.
ورزشگاه بیسبال شهرداری تایپه یک ورزشگاه بیسبال در تایپه، تایوان بود که در سال ۱۹۵۹ تاسیس و در ۱ دسامبر ۲۰۰۰ تخریب شد.
دفکُن (که با نام DEFCOИ و گاهی اوقات با نام فرعی همه می‌میرند در نسخه آمریکای شمالی و جنگ جهانی گرما هسته ای در نسخه اروپایی) یک بازی استراتژیک بلادرنگ است که توسط توسعه‌دهنده بازی مستقل بریتانیایی Introversion Software ایجاد شده‌است. گیم پلی بازی شبیه‌سازی یک جنگ هسته ای جهانی است و صفحه نمایش بازی یادآور «تخته‌های بزرگ» است که به صورت بصری جنگ حرارتی هسته ای را در فیلم‌هایی مانند "Dr. Strangelove"، "Fail-Safe" و به خصوص "WarGames نشان می‌دهد".
این بازی از ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۶ از طریق فروشگاه اینترنتی Introversion و استیم به صورت دانلود در دسترس است. در ۵ آوریل ۲۰۰۷، ناشر Encore اعلام کرد که این بازی را در ایالات متحده منتشر خواهد کرد و ۵۰۰۰۰ نسخه اولیه از بازی را برای خرده فروشی سفارش داده بود. در بریتانیا در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۷ برای خرده فروشی عرضه شد و برای مدت محدودی شامل اولین بازی سازنده "Uplink بود".
خورخه لوئیس گابریچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل آرژانتین است که در مسابقات قهرمانی جوانان جهان در سال ۱۹۸۳ بازی می‌کرد و در این مسابقات همراه با تیم ملی فوتبال آرژانتین مقام دوم را کسب کرد و همچنین جایزه کفش برنز را به‌خاطر عملکرد خوبش دریافت کرد.
گابریچ در چاوت، سانتافه به‌دنیا آمد، فوتبال حرفه‌ای را با تیم محلی نیولز اولد بویز در سن ۱۶ سالگی شروع کرد.Goleador: Jorge Gabrich juega en San Diego
گابریچ پس از عملکرد خود در مسابقات قهرمانی جوانان در سال ۱۹۸۳، با باشگاه فوتبال بارسلونا در لالیگا اسپانیا قرارداد امضا کرد. با این حال، به دلیل محدودیت در تعداد بازیکنان خارجی در تیم، او در تیم "B" بازی خود را آغاز کرد و پس از مصدومیت دیگو مارادونا تنها دو بازی در لالیگا برای این باشگاه بازی کرد.
گابریچ بعداً در لیگ فرانسه و سپس در مکزیک بازی کرد و پس از آن به آرژانتین بازگشت تا دوباره برای نیولز بازی کند. او در ۳۲ سالگی بازنشسته شد.
قلمروهای ایالات متحده روی تمبرها، در مورد مسائل یادبود تمبرهای پُستی بحث می‌کند که مربوط به اراضی واگذار شده به ملت در خلال جنگ و صلح بوده یا آن قلمروهایی که در معاهدات خریداری شده اند. سیزده ایالت از سرزمین‌های استعماری، دو ایالت از جمهوری‌های مستقل، چهار ایالت از ایالت‌های قبلی اتحادیه و سی و یک ایالت دیگر از قلمروهای ایالات متحده ایجاد شده‌اند.
بسیاری از جنبه‌های تصرف، اسکان و اکتشاف بر روی تمبرهای پُستی مورد یادبود قرار گرفته‌است. این موارد در زیر در شماره‌هایی که قبل از سال ۱۹۷۸ میلادی منتشر شده‌اند نشان داده شده‌اند (تصاویر تمبرهای بعدی تحت حق چاپ توسط خدمات پُستی ایالات متحده باقی می‌مانند و نمی‌توانند تکثیر شوند).
از قلمرو واگذار شده توسط بریتانیای کبیر در معاهده پاریس سال ۱۷۸۳، پنج ایالت از قلمرو شمالغرب و دو ایالت از قلمرو جنوب غربی ایجاد شده‌اند. ایالت‌ها براساس اصول کنفدراسیونی، ادعاهای خود بر سرزمین‌های غربی را واگذار کرده و به کنگره اجازه دادند تا سرزمین‌ها را تا زمان تشکیل دولت اداره کند. این عمل طبق قانون اساسی تمدید شد. از قلمرو شمال غربی اوهایو، ایندیانا، ایلینوی، میشیگان و ویسکانسین و از قلمرو جنوب غربی می‌سی‌سی‌پی و آلاباما شکل گرفتند.
یک تمبر ۳ سنتی در ۱۳ ژوئیه ۱۹۳۷ برای بزرگداشت از ۱۵۰همین سالگرد قلمرو شمال غربی که توسط فرمان ۱۷۸۷ تعریف شده بود، صادر شد. این قلمرو شامل زمین‌های شمال دریای اوهایو و شرق دریای میسیسیپی می‌شد، که توسط ایالت‌های شرقی واگذار شده بود. این فرمان قلمرو را تأسیس کرد، برده‌داری را ممنوع خوانده و تصریح کرد که زمین باید از سرخ‌پوستان خریداری شده و توسط ایالات متحده برای فروش عرضه گردد. فرمان یاد شده همچنین در مورد دولت‌های موقت، دائم و ایالتی شدن مناطق بر اساس جمعیت آن حکم کرد. این تمبر نقشه‌ای از قلمرویی را نشان می‌دهد که در دو طرف آن ماناسه کاتلر کسی که مسوده این فرمان را تهیه کرده و روفوس پاتنام، سرپرست اسکان در آن قلمرو، قرار داده شده‌اند.Trotter, Gordon T. , "Ordinance of 1787 Sesquicentennial Issue", Arago: people, postage & the post, National Postal Museum online. Viewed March 7, 2014. 150همین سالگرد تأسیس قلمرو میسیسیپی با تمبر ۳ سنتی در ۷ آوریل ۱۹۴۸ مورد یادبود قرار گرفت. این تصویر نقشه کلی از منطقه میسیسیپی و آلابامای امروزی را نشان می‌دهد. میسیسیپی فعلی با رنگ تیره‌تر نشان داده شده‌است. این نقشه به سه بخش با تاریخ‌های ۱۷۹۸، ۱۸۰۴ و ۱۸۱۲ میلادی تقسیم می‌شود که رشد قلمرو را نشان می‌دهد. روی نقشه مهر اصلی قلمرو است که روی آن دومین "s" دوتایی میسیسیپی (Mississippi) به صورت یک "s" نوشته شده‌است. شخصی که در تصویر دیده می‌شود وینتروپ سارجنت، اولین فرماندار منطقه میسیسیپی است.Trotter, Gordon T. , "Mississippi Territory Issue", Arago: people, postage & the post, National Postal Museum online. Viewed March 7, 2014.
اولین گسترش فراتر از مرزهای معاهده پاریس با خرید لوئیزیانا از فرانسه در سال ۱۸۰۳ در زمان رئیس‌جمهور توماس جفرسون، معروف به معمار خرید لوئیزیانا، رخ داد. تصویر او بر روی دومین شماره تمبر نمایشگاه خرید لوئیزیانا گنجانیده شد.Haimann, Alexander T. , "2-cent Jefferson", Arago: people, postage & the post, National Postal Museum online. Viewed March 7, 2014. شماره سال ۱۹۰۴ میلادی نیز دارای تمبر ۱۰ سنتی با طرح کلی قلمرو خرید لوئیزیانا است که بر روی نقشه سیاسی ایالات متحده قرار گرفته‌است.Haimann, Alexander T. , "10-cent Map of Louisiana Purchase", Arago: people, postage & the post, National Postal Museum online. Viewed March 7, 2014. تمبر ۱۵۰همین سالگرد خرید لوئیزیانا در سال ۱۹۵۳ میلادی جیمز مونرو، رابرت آر. لیوینگستون و فرانسوا باربه ماربوا را در خود داشت «که انتقال لوئیزیانا را در سال ۱۸۰۳ میلادی در پاریس امضا کردند»."150th Anniversary of the Louisiana Purchase Issue", Arago: people, postage & the post, National Postal Museum online. Viewed March 7, 2014.
نقشه‌ای از قلمرو فلوریدا در صدمین سالگرد مراسم یادبود ایالت شدن آن در سال ۱۸۲۲ میلادی از مُهر اصلی ایالت توسط تمبر ۳ سنتی در ۳ مارس ۱۹۴۵ به تصویر کشیده شد. دروازه‌های سنت آگوستین در سمت چپ و کاخ کنگره در تالاهاسی در سمت راست تصویر هستند.Trotter, Gordon T. , "Centenary of Florida Statehood", Arago: people, postage & the post. National Postal Museum. Online, viewed March 10, 2014. تگزاس در سال ۱۸۴۵ میلادی توسط دادخواست جمهوری تگزاس به ایالات متحده تحت ریاست جیمز کی. پولک ضمیمه شد. صدمین سالگرد ایالت تگزاس با تمبر ۳ سنتی در ۲۹ دسامبر ۱۹۴۵ مورد یادبود قرار گرفت. جمهوری تگزاس در سال ۱۸۳۶ میلادی پس از شورش علیه اقتدار مکزیکی تأسیس شد. شمالی‌ها که با گسترش برده‌داری مخالف بودند، در برابر الحاق تگزاس به ایالات متحده مقاومت کردند. اما در طول حکومت پولک، تگزاس به عنوان یک ایالت برده ضمیمه شد. این امر به‌طور مستقیم به جنگ مکزیک و آمریکا منجر شد زیرا مکزیک برای محافظت از ادعاهای ارضی خود در برابر توسعه آمریکا دست به‌کار شد.Trotter, Gordon T. , "100th Anniversary of Texas Statehood Issue", Arago: people, postage & the post, National Postal Museum online. Viewed March 7, 2014.
جنگ مکزیک و آمریکا که در زمان رئیس‌جمهور جیمز پولک آغاز شد، دارای سه مرحله عملیاتی مجزا بود. لشکرکشی کرنی (به انگلیسی: Kearny Expedition) از طریق قلمرو مکزیک برای رسیدن به اقیانوس آرام، حمله به مکزیک از شمال به رهبری زکری تیلور و حمله به مکزیک از ورا کروز تحت رهبری وینفیلد اسکات برای تصرف مکسیکوسیتی. تمبر ۳ سنتی "Kearny Expedition" در ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶، برای بزرگداشت از صدمین سالگرد لشکرکشی سرهنگ استفان واتس کرنی در نیومکسیکو در جریان جنگ مکزیک آمریکا صادر شد. کرنی در سانتافه اقتدار آمریکا را تأسیس کرده و خودش فرماندار نظامی شد. او چندین لشکرکشی را در قلمروهای غربی فرمان‌دهی کرد و در کالیفرنیا درگیر چندین نبرد بود و دوباره فرماندار نظامی باقی‌ماند.Trotter, Gordon T. , "Kearny Expedition Issue", Arago: people, postage & the post, National Postal Museum. تمبر ۲ سنتی ارتش در ۱۵ ژانویه ۱۹۳۷، اندرو جکسون (سمت چپ) و وینفیلد اسکات، قهرمان جنگ مکزیک کسی که رهبری لشکرکشی را از ورا کروز به مکسیکوسیتی بر عهده داشت، را نشان می‌دهد.Trotter, Gordon T. , "2-cent Jackson & Scott", Arago: people, postage & the post, National Postal Museum online. Viewed March 7, 2014. پس از معاهده صلح گوادالوپ-هیدالگو، مکزیک به قلمرو ایالات متحده که از غرب تا اقیانوس آرام امتداد دارد، واگذار شد.
منازعه قلمرو اورگان توسط معاهده اورگان بین ایالات متحده و بریتانیای کبیر در سال ۱۸۴۶ میلادی تحت ریاست جمهوری پولک حل و فصل گردید. قلمرو اورگان در صدمین سالگرد خود با یک تمبر ۳ سنتی در ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۶ مورد یادبود قرار داده شد. این منطقه ایالت‌های فعلی اورگان، واشینگتن، آیداهو و بخش‌های از مونتانا و وایومینگ را شامل می‌شد. این تمبر نقشهٔ از قلمرو، از جمله ردی از مسیر اورگان را در کنار یک صحنه بومیان آمریکا و یک قطار سرپوشیده نشان می‌دهد.Trotter, Gordon T. , "Oregon Territory Issue", Arago: people, postage & the post, National Postal Museum online, viewed March 13, 2014. یادبودی ۳ سنتی از صدمین سالگرد خرید گادزدن در ۳۰ دسامبر ۱۹۵۳ صادر شد. ایالات متحده گادزدن (۱۸۵۴ میلادی) را از مکزیک خریداری کرد. مساحت آن ۲۹۶۷۰ مایل مربع بود که بعداً بخشی از آریزونا و نیومکسیکو شد."Gadsden Purchase", Arago: people, postage & the post, National Postal Museum. viewed March 7, 2014. با خرید گادزدن، قلمرو هم‌جوار که به «چهل و هشت» ایالت هم‌جوار ایالات متحده تبدیل می‌شد، کامل شد.
نمایشگاه آلاسکا-یوکان-اقیانوس آرام، قلمرو شمال غربی کشور را در دهمین سالگرد هجوم کلوندایک گولد در سال ۱۸۹۷ میلادی و چهلمین سالگرد خرید آلاسکا در سال ۱۸۶۷ میلادی، مورد یادبود قرار داد. از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ میلادی به تعویق انداخته شد تا از رقابت با نمایشگاه جیمزتاون جلوگیری صورت گیرد. وزیر امور خارجه ویلیام اچ سیوارد نشان که او با روسیه برای خرید ۸ میلیون دلاری آلاسکا مذاکره کرد. مطبوعات مشهور در سال ۱۸۶۷ میلادی از این خرید به عنوان «حماقت سیوارد» یاد کردند، اما در سال ۱۹۰۹ اهمیت این خرید شناخته شد.Brody, Roger S. , "Alaska-Yukon-Pacific Exposition Issue", Arago: people, postage & the post. National Postal Museum. Online, viewed March 10, 2014.
رونالد دیکسون وودروف (؛ ۳ فوریهٔ ۱۹۵۰ – ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۲) مردی آمریکایی بود که در مارس ۱۹۸۸ باشگاه خریدار دالاس را ایجاد کرد؛ این باشگاه یکی از چندین باشگاه خریداران ایدز بود که در آن زمان شکل گرفت. پس از ابتلا به ویروس نقص ایمنی انسانی (اچ‌آی‌وی) در سال ۱۹۸۵، او این گروه را به عنوان بخشی از تلاش‌های خود برای یافتن و توزیع داروهایی برای درمان اچ‌آی‌وی در زمانی که این بیماری به خوبی شناخته نشده بود، ایجاد کرد.
او از سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) به دلیل ممنوعیت پپتید تی، دارویی که استفاده می‌کرد، شکایت کرد. در سال ۲۰۱۳ فیلمی آمریکایی با عنوان "باشگاه خریداران دالاس" بر پایهٔ سال‌های آخر زندگی وودروف ساخته شد.
در مخابرات، اتلاف جایگذاری عبارت است از اتلاف توان سیگنال ناشی از قراردادن یک قطعه در یک خط انتقال یا فیبر نوری و معمولاً در دسی‌بل (dB) بیان می‌شود.
اگر توان ارسال‌شده را قبل از ورود به بار "P" است و توان دریافت شده توسط بار پس از جای‌گذاری "P"‌ سپس اتلاف جایگذاری در دسی‌بل است داده شده‌است،
اتلاف جایگذاری یک شاخص شایستگی برای یک فیلتر الکترونیکی است و این داده‌ها به‌طور کلی با یک فیلتر مشخص می‌شوند. اتلاف جایگذاری به عنوان نسبت سطح سیگنال در پیکربندی آزمایشی بدون فیلتر نصب‌شده (|"V"|) به سطح سیگنال با فیلتر نصب‌شده (|"V"|) تعریف می‌شود. این نسبت بر حسب دسی‌بل با معادله زیر توصیف می‌شود:
در صورتی که دو پورت اندازه‌گیری از امپدانس مرجع یکسان استفاده کنند، افت جایگذاری (formula_3) به این صورت تعریف می‌شود:Pozar, David M.; "Microwave Engineering, Third Edition"Collin, Robert E. ; "Foundations For Microwave Engineering, Second Edition"
«آزار جنسی» دومین قسمت از فصل دوم مجموعه تلویزیونی کمدی آمریکایی "اداره" و در کل هشتمین قسمت مجموعه است. این قسمت توسط بی جی نواک نوشته شده و کن کواپیس آن را کارگردانی کرده‌است. این قسمت برای نخستین بار در تاریخ ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۵ در ایالات متحده آمریکا از شبکه ان‌بی‌سی پخش شد. «آزار جنسی» شخصیت تاد پکر با بازی دیوید کوچنر را معرفی کرد که چندین بار دیگر در مجموعه حضور دارد.
این مجموعه زندگی روزمره کارمندان اداره‌ای در اسکرانتون، پنسیلوانیا در شرکت ساختگی داندر میفلین را به تصویر می‌کشد. در این قسمت، مایکل اسکات (استیو کارل) نگران می‌شود که آیا داندر میفلین او را در برنامه آموزشی آزار جنسی قرار داده‌است یا نه. در همین حال، پم بیزلی (جنا فیشر) مشتاقانه منتظر آمدن مادرش است و دوست نفرت‌انگیز مایکل، تاد پکر (دیوید کوچنر) روزش را در اداره می‌گذراند.
نواک در سمینار آزار و اذیت جنسی که توسط ان‌بی‌سی برگزار شده بود شرکت کرد و ایده نوشتن فیلمنامه این قسمت را از آن جا گرفت. شوخی‌ها و تجربیات شخصی زیادی در مورد آزار جنسی به فیلمنامه افزوده شد. این قسمت با هشدار داشتن صحنه‌ها و محتوای بزرگسالانه پخش شد که معمولاً برای یک مجموعه تلویزیونی کمدی نادر است. نواک گفت که با ان‌بی‌سی برای اجازه پخش کردن واژه "Boner" جنگید. یکی از ایستگاه‌ها به دلیل فحش‌دادن از پخش این قسمت خودداری کرد. «آزار جنسی» نقدهای مثبتی از سوی منتقدان تلویزیونی دریافت کرد. این قسمت توسط ۷٬۱۳ میلیون بیننده دیده شد.