moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۲۰۱۶، افسران سرویس پلیس کوئینزلند از گروه ضربت آرگوس یک حکم جستجو فدرال را در محل اقامت یک مرد استرالیایی ۵۸ ساله اجرا کردند. مرد استرالیایی به تعداد زیادی از اتهامات مجرمانه اعتراف کرد، از جمله اغوا کردن کودک برای رابطه جنسی و رابطه جنسی با کودک زیر ۱۶ سال خارج از استرالیا. این مرد با استفاده از اسکایپ، سوءاستفاده جنسی «از راه دور» را انجام داد و از دو کودک جوان در فیلیپین بهره‌برداری کرد و در عین حال پرداخت‌هایی به مادر آنها انجام داد. این سوءاستفاده از زمانی آغاز شد که کودکان تنها ۲ و ۷ سال داشتند و این تا حدود پنج سال ادامه یافت. در ماه مه ۲۰۱۹، طبق گفته پلیس فدرال استرالیا (AFP)، موارد زیادی مربوط به استرالیایی‌هایی که به اتهام پرداخت و سوءاستفاده جنسی از کودکان متهم شده بودند نیز کشف شد. در نوامبر ۲۰۱۹، استرالیا، هنگامی که AUSTRAC علیه بانک وستپک در رابطه با بیش از ۲۳ میلیون مورد مشکوک به نقض "قانون مبارزه با پولشویی و تأمین مالی تروریسم 2006" (Cth) اقدام قانونی کرد، از طریق پخش زنده سوء استفاده جنسی از کودکان مطلع شد. از سال ۲۰۱۷، سازمان عدالت بین‌المللی (IJM) استرالیا در حال کار بر روی اصلاحات قانونی برای تقویت واکنش استرالیا به OSEC، که معمولاً به عنوان «قاچاق جنسی آنلاین کودکان» شناخته می‌شود، بوده‌است.
در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۰، هر دو مجلس پارلمان استرالیا لایحه اصلاحی جرم‌شناسی (جرایم جنسی علیه کودکان و تدابیر حفاظت اجتماعی) ۲۰۱۹ را تصویب کردند که در تاریخ ۲۲ ژوئن ۲۰۲۰ موافقت سلطنتی را دریافت کرد جیکوب سارکودی، مدیر عامل IJM استرالیا، خاطرنشان کرد که این قانون جدید رشد سهم استرالیایی‌ها را در تقاضای «قاچاق جنسی آنلاین کودکان» به رسمیت می‌شناسد. بر اساس گزارش جهانی OSEC در سال ۲۰۲۰،https://ijm.org.au/wp-content/uploads/2020/05/Final_OSEC-Public-Summary_05_20_2020.pdf استرالیایی‌ها سومین خریدار بزرگ قاچاق جنسی سایبری کودکان فیلیپینی هستند. بر اساس پیشنهاد ارائه شده توسط IJM، قانون جدید تصریح می‌کند که افرادی که به پخش زنده «قاچاق جنسی سایبری کودکان» مشغول می‌شوند، همان مجازات‌هایی را دریافت خواهند کرد که کسانی که «سوء استفاده جنسی از کودکان» را هدایت می‌کنند.
قاچاق جنسی سایبری، در مورد «کیس اتاق N» بین سال‌های ۲۰۱۸–۲۰۲۰ در کره جنوبی رخ داد. در مارس ۲۰۲۰، خبرگزاری‌های کره جنوبی جزئیاتی در مورد «کیس اتاق N» گزارش کردند: در برنامه‌های رمزنگاری مانند تلگرام و دیسکورد، "حداقل ۷۴ زن و ۱۶ نفر از کودکان عملیات "نمایش جنسی" را برای مخاطبان جهانی آنلاین که برای آن پول رمزارز می‌پرداختند، اجرا کردند". قربانیان توسط بینندگان تحت فشار قرار گرفته و شکنجه می‌شدند و از آنها به عنوان برده یاد می‌شد. دادگاه منطقه مرکزی سئول مغز متفکر یکی از بزرگ‌ترین شبکه‌های «قاچاق جنسی سایبری» این کشور، چو جو بین؛ را به ۴۰ سال زندان محکوم کرد. حداقل ۱۰۰۰۰ نفر از اتاق‌های گفتگو استفاده می‌کردند که برخی از آنها تا ۱۲۰۰ دلار (۱۰۰۰ پوند) برای دسترسی به این ویدیوها پرداخت می‌کردند. سندیکای جنایی چو ویدئوهایی را که از طریق باج‌گیری به دست آورده بود در چت روم‌های مخفی در اپلیکیشن تلگرام به فروش می‌رساند. این مورد به توسعه و دسترسی گسترده دوربین‌های جاسوسی (معمولاً به عنوان «مولکا» شناخته می‌شوند) در کره جنوبی مرتبط است.
زنان و دختران کره شمالی در «آشیانه‌های سکس سایبری» در چین مورد تجاوز جنسی واژینال و مقعدی، دستمالی و خودارضایی اجباری قرار گرفته‌اند.
در تجارت زنان کره شمالی، قاچاق سکس سایبری عنصری کوچک، اما به سرعت در حال رشد است. دختران ۹ ساله در «نمایش‌های جنسی» که به‌طور مستقیم و به شکل آنلاین برای مخاطبان پولی پخش می‌شود، مورد آزار و سوء استفاده جنسی قرار می‌گیرند که بسیاری از مخاطبان آنها مردان کره‌ای (کره‌جنوبی) هستند.
بر اساس طرح آینده کره ۲۰۱۹، تخمین زده می‌شود ۶۰ درصد از پناهندگان زن کره شمالی در چین برای صنعت سکس قاچاق می‌شوند، از این تعداد، حدود ۱۵ درصد به «آشیانه‌های سکس سایبری» فروخته می‌شوند تا توسط مخاطبان آنلاین جهانی مورد بهره‌برداری قرار گیرند. سرکوب چینی‌هایِ غیرقانونی در کره شمالی در ژوئیه ۲۰۱۷ و صنعت در حال توسعه سکس سایبری به گسترش سریع «آشیانه‌های سکس سایبری» دامن زده‌است.
قاچاق جنسی سایبری، به عنوان یک معامله بسیار سودآور در نظر گرفته می‌شود. بر اساس تحقیقات اولیه، تجربیات مددکاران و شهادت بازماندگان، ویدیوهای پخش زنده از سکس سایبری با حضور دختران کره شمالی در سنین ۹ تا ۱۴ سال می‌تواند به قیمت ۶۰ تا ۱۱۰ دلار باشد، در حالی که ویدیوهای حاوی دختران و زنان کره شمالی در سنین ۱۷ تا ۲۴ سال می‌تواند تا ۹۰ دلار هزینه داشته باشد. اعتقاد بر این است که مجرمان با استفاده از مواد مخدر و خشونت (جسمی و جنسی) قربانیان را تحت تأثیر قرار می‌دهند. در تحقیقی که از فوریه تا سپتامبر ۲۰۱۸ انجام شد، مشخص شد که وب‌سایت‌های کره جنوبی به ترویج سایبرسکس و پورنوگرافی کره شمالی می‌پرداختند، حتی درقالب تبلیغات «پاپ آپ». تقاضای بالای قربانیان سکس سایبری کره شمالی عمدتاً ناشی از مشارکت زیاد مردان کره جنوبی در جستجوی پورنوگرافی به زبان کره ای است. در کره جنوبی، در مقایسه با مجازات‌هایی که برای تولید و توزیع تصاویر سوء استفاده جنسی از کودکان اعمال می‌شود، مجازات کسانی که تصاویر پورنوگرافی کودکان را دارند بسیار کمتر از استانداردهای بین‌المللی است.
آژانس اتحادیه اروپا در حوزه همکاری قانونی (یوروپل) به بررسی و گسترش آگاهی دربارهٔ «سوء استفاده جنسی در پخش زنده» می‌پردازد. مرکز جرایم سایبری اروپا (EC3) یوروپل به ویژه برای مبارزه با جرایم سایبری مجهز شده‌است.
آژانس جرم‌شناسی ملی انگلستان (NCA) جرایم مرتبط با «قاچاق جنسی سایبری» در داخل و خارج از کشور را بررسی می‌کند.
اروپا دومین منبع بزرگ گزارش‌های سایبری مرتبط با «فریب آنلاین» به گزارش سایبرتیپ‌لاین است.International Justice Mission with 14 Implementing and Advisory Partners. (2020, May). "Full Length Report: Online Sexual Exploitation of Children in the Philippines: Analysis and Recommendations for Governments, Industry, and Civil Society". International Justice Mission. بر اساس ارزیابی تهدید جهانی ۲۰۱۸ که در تاریخ ۱۹ ژانویه ۲۰۲۲ بایگانی شده‌است، بسیاری از مشتریان سوء استفاده آنلاین از کودکان (OSEC) به همراه کسانی که قاچاقچیان و قربانیان OSEC هستند در اروپا متمرکز هستند.WePROTECT Global Alliance. (2018). Global Threat Assessment 2018: Working Together to End Sexual Exploitation of Children Online.
در سال ۲۰۱۹، اروپا ۱۴ درصد از کل سوء استفاده جنسی در سراسر جهان را به خود اختصاص داده‌است. کودکان معمولاً به منظور استثمار جنسی به اتحادیه اروپا قاچاق می‌شوند و بیشتر آنها کودکان دختر خارجی از نیجریه هستند. در اروپا، زنان و کودکانی که در صنعت سکس بهره‌برداری می‌شوند، به‌طور فزاینده‌ای در اینترنت تبلیغ می‌شوند و کودکان به عنوان بزرگسالان معرفی می‌شوند.
آزادی بزرگ اینترنت و هزینه‌های پایین میزبانی وب هلند را به یکی از کشورهای دارای بازار عمده برای سوء استفاده جنسی آنلاین تبدیل کرده‌است. در گزارش سالانه ۲۰۱۸، بنیاد دیده‌بان اینترنت (IWF) اعلام کرده‌است که حدود ۷۹ درصد (۸۲۸۰۳ از ۱۰۵۰۴۷) آدرس‌های اینترنتی مربوط به مواد سوء استفاده جنسی از کودکان در اروپا قرار دارند و اکثریت آن‌ها در هلند مستقر هستند."2018 Annual Report". "IWF". Retrieved 6 December 2021. این مواد از کشورهای مختلف در جهان تولید می‌شود، اما همه آنها بر روی سرورهای کامپیوتری در هلند میزبانی می‌شوند. IWF گزارش داده‌است که بیش از ۱۰۵۰۴۷ آدرس اینترنتی به تصاویر غیرقانونی سوء استفاده جنسی از کودکان مرتبط بوده‌است که هلند میزبان ۴۷ درصد از محتوا است.
دفتر تحقیقات فدرال (FBI) و تحقیقات امنیت داخلی (HSI)، بازوی تحقیقاتی وزارت امنیت داخلی ایالات متحده، عملیات مبارزه با «قاچاق جنسی سایبری» را انجام می‌دهند. اداره نظارت و مبارزه با قاچاق انسان (J/TIP) وزارت امور خارجه ایالات متحده با آژانس‌ها و سازمان‌های خارج از کشور برای نجات قربانیان قاچاق شده در رابطه با سکس سایبری همکاری می‌کند.
صندوق کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) فیلیپین را به عنوان مرکز جهانی «قاچاق جنسی سایبری» معرفی کرد. دفتر جرایم سایبری در وزارت دادگستری فیلیپین صدها هزار نکته از فیلم‌ها و تصاویر کودکان فیلیپینی را که مورد استثمار جنسی قرار گرفته‌اند در اینترنت دریافت می‌کند. پلیس ملی فیلیپین، همراه با مرکز حمایت از زنان و کودکان (WCPC)، مرکز جرایم اینترنتی علیه کودکان فیلیپین (PICACC), شورای بین سازمانی فیلیپین علیه قاچاق (IACAT، وزارت دادگستری (فیلیپین)، و وزارت رفاه اجتماعی و توسعه با «قاچاق جنسی سایبری» در کشور مبارزه می‌کنند رانچو نی کریستو (Rancho ni Cristo) در سیبو پناهگاهی است که به‌طور انحصاری به بازپروری کودکان در جریان پخش زنده سوءاستفاده جنسی قرار دارند، اختصاص داده شده‌است. به کودکان در این پناهگاه غذا، مراقبت‌های پزشکی، مشاوره، راهنمایی و آموزش مهارت‌های زندگی ارائه می‌شود.
کارگروه جرایم اینترنتی علیه کودکان پلیس سلطنتی تایلند (TICAC) با «قاچاق جنسی سایبری» در این کشور مبارزه می‌کند.
مقاماتی که در پزشکی قانونی آنلاین، رمزنگاری و سایر زمینه‌ها مهارت دارند، از تجزیه و تحلیل داده‌ها و به اشتراک گذاری اطلاعات برای مبارزه با قاچاق جنسی سایبری استفاده می‌کنند. یادگیری عمیق، الگوریتم‌ها و سیستم تشخیص چهره نیز برای مبارزه با جرایم سایبری امیدوار کننده هستند. دکمه‌های علامت‌گذاری یا وحشت در برخی نرم‌افزارهای ویدئو کنفرانس خاص، کاربران را قادر می‌سازد تا افراد مشکوک یا اعمال آزار جنسی را در جریان مستقیم گزارش دهند. برخی اوقات تحقیقات به دلیل قوانین حریم خصوصی که مانع نظارت و دستگیری مجرمان می‌شوند، مختل می‌شوند.
سازمان پلیس جنایی بین‌المللی (ICPO-INTERPOL) شواهدی را از پخش زنده آزار جنسی و سایر جرایم جنسی جمع‌آوری می‌کند. گروه کاری جهانی مجازی (VGT) متشکل از سازمان‌های مجری قانون در سراسر جهان است که با جرایم سایبری مبارزه می‌کنند. صندوق کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) به پلیس برای شناسایی و رسیدگی به جرایم سایبری کمک مالی می‌کند.
شرکت‌های فناوری چند ملیتی مانند گوگل، مایکروسافت و فیس‌بوک با یکدیگر همکاری می‌کنند، ابزارهای دیجیتالی را توسعه می‌دهند و به مجریان قانون در مبارزه با آن کمک می‌کنند.
ائتلافی از شرکت‌های فناوری بزرگ از جمله فیس‌بوک، مایکروسافت، گوگل و توییتر به رهبری ثورن، سازمانی که از فناوری برای مبارزه با اکتشافات جنسی کودکان در سطح جهان استفاده می‌کند، ابزارهای بسیار پیشرفته تر را برای مجریان قانون در سراسر جهان توسعه می‌دهند تا در هر سطحی با این مسئله مبارزه کنند.
وزارت آموزش و پرورش مالزی آگاهی از «قاچاق جنسی سایبری» را در برنامه‌های درسی مدارس متوسطه معرفی کرد.
تحقیقات نشان می‌دهد که شکارچیان زیر ۱۸ سال از اجبار و تهدید برای پنهان کردن سوء استفاده جنسی، استفاده می‌کنند، اما شکارچیان بالغ از آزار روانی استفاده می‌کنند. شکارچیان بالغ از آزار روانی استفاده می‌کنند تا کودک را به این باور برسانند که در واقع به رابطه جنسی با آنها رضایت داده‌اند یا کودک مسئول آنچه برایشان اتفاق افتاده، است.
آموزش خطرات چت آنلاین به کودکان برای کاهش خطر تبدیل شدن به «قربانی جنسی سایبری» بسیار مهم است. با چت آنلاین، یک شکارچی ممکن است با تعقیب صفحه کودک یا انتظار دیدن آنچه که یک کودک ارسال می‌کند، اطلاعاتی دربارهٔ سرگرمی‌ها و اقلام مورد علاقه کودک به‌دست آورد. پس از اینکه یک شکارچی این اطلاعات شخصی را به دست می‌آورد، به صحبت کردن با این کودک می‌پردازد و به تظاهر به علاقه‌مندی به همان سرگرمی‌ها به عنوان یک کودک دیگر، پس از به دست آوردن اعتماد، آنها را به خود جذب می‌کند. این موضوع خطری را به همراه دارد زیرا که کودک واقعاً هرگز نمی‌داند که چه کسی در طرف دیگر صفحه است و ممکن است به قربانی یک شکارچی تبدیل شود.
قاچاق جنسی سایبری، دارای ویژگی‌های مشابه یا همپوشانی با سایر جرایم جنسی است. با این حال، به گفته وکیل جاشوا تی. کاربک، این «یک تحول منحصر به فرد در تاریخ خشونت جنسی» است و «از چندین جنبه با مفاهیم سنتی پورنوگرافی آنلاین کودکان و قاچاق انسان متمایز است». ویژگی اصلی این است که قربانیان قاچاق می‌شوند یا منتقل می‌شوند و سپس در نمایش‌های جنسی زنده با به‌کارگیری وب‌کم، مورد سوءاستفاده یا تجاوز قرار می‌گیرند. دفتر مبارزه با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد، جرایم سایبری مربوط به قربانیان قاچاق در نمایش‌های جنسی با وب‌کم را به عنوان یک مشکل نوظهور شناسایی کرد. نمایش‌های پخش زنده غیرقانونی در «آشیانه‌های سکس سایبری» که اتاق‌هایی مجهز به وب‌کم هستند، انجام می‌شود. این جنایت سایبری گاهی به‌طور غیررسمی «تجاوز جنسی با وب‌کم» نامیده می‌شود.
سازمان مأموریت عدالت بین‌المللی یکی از برترین سازمان‌های غیرانتفاعی جهان است که فعالیت‌های مبارزه با قاچاق جنسی سایبری را انجام می‌دهد. انجمن پایان دادن به تن‌فروشی کودکان، فیلم‌های پورنوگرافی کودکان و قاچاق کودکان به منظور مقاصد جنسی (ECPAT)و مرکز توسعه یکپارچه صلح و سلامتی خلق یک سازمان غیرانتفاعی در فیلیپین، از عملیات قانونی علیه قاچاق جنسی سایبری حمایت می‌کنند.
مرکز ملی کودکان مفقود و مورد سوء استفاده قرار گرفته در ایالات متحده به مقامات در موارد قاچاق جنسی سایبری کمک می‌کند. این مرکز گزارش‌های CyberTipline را به سازمان‌های مجری قانون ارائه می‌دهد.
تِرِه دِس هومِس، یک سازمان غیرانتفاعی بین‌المللی است که با پخش زنده آزار جنسی کودکان مبارزه می‌کند.
دِ کُریا فیوچر اِنِشِتِو، یک سازمان مستقر در لندن است که شواهد و نقض حقوق بشر، از جمله قاچاق جنسی سایبری زنان و دختران کره شمالی در چین را منتشر می‌کند.
گام‌های زمین، گام سیاره‌ای زمین، یا فاز زمینی () شکل آن بخش قابل مشاهده از زمین است که به دلیل تابش نور خورشید بر آن از دیدگاه ماه (یا از هر دیدگاه فرازمینی دیگر) است. "فازهای زمین" به تدریج و به صورت چرخه‌ای در طول یک ماه قمری سینودی (حدود ۲۹٫۵۳ روزه) تغییر می‌کنند، زیرا موقعیت‌های مداری ماه به دور زمین و موقعیت زمین به دور خورشید در طول این چرخه پیوسته تغییر می‌کند.
فاز زمین در طول فصل‌ها به دلیل انحراف محوری زمین تغییر زاویه می‌دهد که در اینجا از دیدگاه مدار زمین ثابت مشاهده شده‌است.
حضور زمین از برجسته‌ترین ویژگی‌های آسمان ماه است. قطر زاویه‌ای زمین (۱٫۹ درجه) چهار برابر قطر ماه است آنگونه که از زمین دیده می‌شود، هرچند به دلیل خارج از مرکز بودن مدار ماه، اندازه ظاهری زمین در آسمان ماه حدود ۵٪ در هر طرف تغییر می‌کند (قطر آن از ۱٫۸ درجه تا ۲٫۰ درجه است).
درست مانند ماه برای ناظران زمینی، زمین نیز از خود فازهایی را در آنجا نشان می‌دهد. با این حال، مراحل مخالف هم هستند. هنگامی که ناظر زمینی ماه کامل را می‌بیند، ناظر از ماه یک «زمین نو» را می‌بیند ولی بالعکس. سپیدایی زمین سه برابر ماه است (تا حدی به دلیل پوشش ابر سفید آن)، و همراه با وسیع‌تر بودن پهنه تابش، زمین کامل از ماه بیش از ۵۰ برابر درخشان‌تر از ماه کامل در اوج خود برای ناظر زمینی، درخشنده‌تر است. این نور که از زمین بر نیمهٔ نزدیک ماه، بر آن بخش که نور خورشید بر آن نمی‌تابد، منعکس می‌شود، به اندازه‌ای روشن است که می‌تواند از زمین، حتی با چشم غیرمسلح، قابل رویت باشد - پدیده‌ای که به عنوان زمین‌تاب شناخته می‌شود.
در نتیجهٔ چرخش هماهنگ ماه، یک طرف ماه «سمت نزدیک» آن همیشه به سمت زمین می‌چرخد و سمت دیگر، «سمت دور» بخش عمدهٔ آن از زمین قابل مشاهده نیست. بنا بر این در ماه، زمین را تنها می‌توان از سمت نزدیک آن دید و همیشه از سمت دور ماه، زمین نامرئی خواهد ماند. از سطح نزدیک ماه- زمین در حال چرخش دیده می‌شود. این چرخش دوره‌ای تقریباً یک روز زمینی دارد که به دلیل حرکت مداری ماه اندکی متفاوت است.
اگر چرخش ماه کاملاً با زمین همزمان بود، زمین در آسمان ماه هیچ حرکت قابل توجهی نداشت. با این حال، به دلیل رخ‌گردی ماه، زمین از دیدگاه ناظر یک حرکت لرزشی آهسته و پیچیده انجام می‌دهد. آنگونه که از ماه دیده می‌شود، یک بار در ماه، زمین یک شکل بیضی تقریبی به قطر ۱۸ درجه را ترسیم می‌کند. شکل و جهت دقیق این بیضی به موقعیت مکانی فرد ناظر در ماه بستگی دارد. در نتیجه، در نزدیکی مرز دو طرف نزدیک و دور ماه، زمین گاهی در زیر افق و گاهی بالای آن قرار دارد.
باید توجه داشت: اگرچه عکس‌های واقعی از زمین مشاهده شده در ماه دد دست است، بسیاری از ناسا، برخی از عکس‌های به اشتراک گذاشته شده در رسانه‌های اجتماعی، که ادعا می‌شود مشاهدهٔ زمین از ماه هستند، ممکن است واقعی نباشند.
کولاتیو لوسترالیس () در امپراتوری روم مالیاتی بر «تجار به معنای وسیع» بود. این مالیات توسط کنستانتین بزرگ ایجاد شد، اگرچه برخی نشانه‌ها وجود دارد که چنین مالیاتی در زمان سلطنت کالیگولا وجود داشته‌است (به سوئتونیوس در باب زندگی قیصرها مراجعه کنید). هم برای امپراتوری غربی و هم برای شرق اعمال می‌شد. در ابتدا از طلا و نقره جمع‌آوری شد، اما فقط در اواخر قرن چهارم به صورت طلا جمع‌آوری شد. مانند بسیاری از مالیات‌های رومی، این مالیات نه سالانه، بلکه (در اصل) هر چهار سال یکبار جمع‌آوری می‌شد.
این قانون برای همه بازرگانان، وام دهندگان، صنعتگران و سایرین که برای کار خود هزینه دریافت می‌کردند، از جمله روسپی‌ها، اعمال می‌شد. تنها معافیت‌های اولیه پزشکان، معلمان و کشاورزانی بودند که محصولات خود را می‌فروختند.
این مالیات توسط آناستاسیوس یکم در سراسر امپراتوری روم شرقی در سال ۴۹۸ به عنوان بخشی از اصلاحات مالی و پولی او لغو شد.
روزهای در پیش () فیلمی درام به کارگردانی کارلوس مارکس-مارست است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. این فیلم دربارهٔ احساسات یک زن و شوهر در دوران بارداری است و زوج داوید برداگر و همسرش ماریا رودریگس (که واقعاً باردار است) در آن بازی می‌کنند.
لیبرتاد () یک فیلم درام اسپانیایی به نویسندگی و کارگردانی کلارا روگت است که در سال ۲۰۲۱ منتشر شد.
روایتی از دوران بلوغ دو دختر که تضاد طبقاتی را از دیدگاه طبقه ممتاز به تصویر می‌کشد، این فیلم داستان دوستی بین نورا (دختری ثروتمند از طبقهٔ ممتاز) و لیبرتاد (دختر روسانا، خدمتکار خانگی کلمبیایی) را دنبال می‌کند؛ در حالی که نورا تعطیلات را در خانه تابستانی مادربزرگش آنخلا در کوستا برابا می‌گذراند.
لکس مایستاتیس () شامل چندین قانون روم باستان در طول دوره‌های جمهوری‌خواهی و امپراتوری است که به جنایات علیه مردم، دولت یا امپراتور روم می‌پردازد.
ایستگاه کتابخانه ملی قطر ایستگاهی در خط سبز متروی دوحه در منطقه الشقب است. این ایستگاه به شهرداری الریان، به‌ویژه الشقب و سایر مناطق مرتبط با شهر آموزش و بنیاد قطر خدمات‌رسانی می‌کند. این ایستگاه در خیابان اللقطه، در کنار کتابخانه ملی قطر واقع شده‌است.
ایستگاه کتابخانه ملی قطر در حال حاضر فاقد مترولینک است. امکانات موجود در محل شامل سرویس بهداشتی و نمازخانه است.
این ایستگاه در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ به‌همراه سایر ایستگاه‌های خط سبز (که با نام "خط آموزش" نیز شناخته می‌شود) به روی عموم باز شد.
زنای تصادفی با محارم، فعالیت جنسی یا ازدواج بین افرادی است که از رابطه خانوادگی بین خود که محارم تلقی می‌شود بی اطلاع هستند.
قوانین بسیاری از حوزه‌های قضایی ازدواج با محارم را باطل می‌کند، حتی اگر بدون آگاهی از خویشاوندی منعقد شود. اگر مشکوک به رابطه محارم باشد، ممکن است از آزمایش ژنتیک استفاده شود. برخی از حوزه‌های قضایی اجازه دسترسی فرزندان اهدایی IVF به سوابق اهدایی یا سوابق فرزندخواندگی را می‌دهد.
افراد ممکن است در شرایطی از رابطه خویشاوندی بین خود بی اطلاع باشند. به عنوان مثال، لقاح مصنوعی با یک اسپرم اهدایی ناشناس ممکن است منجر به بی اطلاعی فرزندان از هر گونه روابط بیولوژیکی، مانند پدری یا خواهر و برادر ناتنی شود. برای کاهش احتمال زنا تصادفی با محارم، کلینیک‌های باروری معمولاً تعداد دفعات استفاده از اسپرم اهداکننده را محدود می‌کنند. برخی کشورها قوانینی دارند که تعداد فرزندانی را که یک اهداکننده می‌تواند داشته باشد، را محدود می‌کنند، در حالی که برخی دیگر، اهدای اسپرم را بر اساس تعداد خانواده‌ها محدود می‌کنند تا یک خانواده بتواند برادران و خواهران واقعی داشته باشد.
تایوان به کسانی که با روش‌های مصنوعی باردار شده‌اند این امکان را می‌دهد تا بفهمند که آیا با فردی که قصد ازدواج با آنها را دارند، نسبت دارند یا خیر.
زنا تصادفی با محارم، ممکن است در شرایط زیر نیز رخ دهد:
کشش جنسی ژنتیکی یک توضیح شبه علمی است که برای مواردی از جاذبه جنسی و روابط بین بزرگسالانی که از روابط خونی نزدیک خود آگاه نیستند ارائه می‌شود. در واقع دو نفر با یک رابطه بیولوژیکی ممکن است بعد از بلوغ همدیگر را ببینند و از نظر جنسی مجذوب یکدیگر شوند که به آن جاذبه جنسی ژنتیکی یا کشش جنسی ژنتیکی می گویند.
ایستگاه الشقب ایستگاهی در خط سبز متروی دوحه است. این ایستگاه برخلاف نامش، در خیابان حوار در الریان قدیم واقع شده‌است، اما در نزدیکی مرز با الشقب (که «الشاقوب» نیز نوشته می‌شود) قرار دارد. این شهر به شهرداری الریان، به‌ویژه شهر آموزش، الشقب، الریان قدیم، اللقطه و حومهٔ عین الرخیسه خدمات‌رسانی می‌کند.
در حال حاضر این ایستگاه فاقد مترولینک است. امکانات موجود در محل شامل سرویس بهداشتی و نمازخانه است.
این ایستگاه در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ به‌همراه سایر ایستگاه‌های خط سبز، که با نام "خط آموزش" نیز شناخته می‌شود، به روی عموم باز شد.
اتوبوس‌های خطوط ۴۲، ۴۵ و ۵۷ به این ایستگاه خدمات‌رسانی می‌کنند.
ایستگاه الریان القدیم ایستگاهی در خط سبز متروی دوحه است. این ایستگاه که به شهرداری الریان، به‌ویژه الریان قدیم، لبدای، و سایر مناطق حومهٔ شهر الریان خدمات‌سانی می‌کند، در خیابان الریان القدیم در منطقهٔ لبدی واقع شده‌است.
اتوبوس خطوط ۴۰ و ۴۵ دوحه به این ایستگاه خدمات‌رسانی می‌کنند.
ایستگاه المسیله ایستگاهی در خط سبز متروی دوحه است. این ایستگاه که به مناطق مرزی بین دوحه و الریان، به ویژه المسیله، السد، الهتمی جدید و لبدیع خدمات‌رسانی می‌کند، در جادهٔ الریان در السد، آن‌سوی خیابان روبروی مرز السد با المسیله واقع شده‌است.
این ایستگاه در حال حاضر دارای دو مترولینک است. امکانات موجود در محل شامل سرویس بهداشتی و نمازخانه است.
ایستگاه المسیله دارای دو مترولینک است. مترولینک شبکهٔ اتوبوس رایگان متروی دوحه است که به این ایستگاه خدمات‌رسانی می‌کند:
اتوبوس‌های خطوط ۴۰، ۴۱، ۴۲، ۴۳، ۴۵، ۱۰۴ و ۱۰۴آ به این ایستگاه خدمات‌رسانی می‌کنند.
ایستگاه بیمارستان حمد ایستگاهی در خط سبز متروی دوحه در قطر است. این ایستگاه که در جادهٔ الریان در منطقهٔ السد دوحه، روبروی بیمارستان حمد در شهر پزشکی حمد قرار دارد، به هر دو منطقهٔ مزبور خدمات‌رسانی می‌کند.
این ایستگاه در حال حاضر دارای یک مترولینک است. امکانات موجود در محل شامل سرویس بهداشتی و نمازخانه است.
ایستگاه بیمارستان حمد دارای یک مترو لینک است. مترولینک شبکهٔ اتوبوس رایگان متروی دوحه است که به این ایستگاه خدمات‌رسانی می‌کند:
اتوبوس‌های خطوط ۴۰، ۴۱، ۴۲، ۴۳، ۴۵، ۴۹، ۹۴، ۱۰۴، ۱۰۴آ و ۱۰۴ب به این ایستگاه خدمات‌رسانی می‌کنند.
ایستگاه قصر سفید ایستگاهی در خط سبز متروی دوحه در شهر پزشکی حمد است. این ایستگاه که به شهر پزشکی حمد و منطقهٔ الرمیله خدمات‌رسانی می‌کند، در خیابان احمد بن علی در شهر پزشکی حمد واقع شده‌است.
اتوبوس‌های خطوط ۴۰، ۴۱، ۴۲، ۴۳، ۴۵، ۴۹، ۵۵، ۵۶، ۱۰۴، ۱۰۴آ، ۱۰۴ب، ۱۵۶ و ۱۵۶آ به این ایستگاه خدمات‌رسانی می‌کنند.
ایستگاه البدع یک ایستگاه تبادلی بین خط سبز و خط قرمز متروی دوحه است که در پارک البدع در منطقهٔ البدع واقع شده‌است. این ایستگاه همچنین به مشیرب، فریج بن محمود، الرمیله و الجسره خدمات‌رسانی می‌کند.
این ایستگاه در حال حاضر فاقد مترولینک است. امکانات موجود در محل شامل دستگاه سلف سرویس اوریدو، سرویس بهداشتی و نمازخانه است.
این ایستگاه در ۱۰ مهٔ ۲۰۱۹ به‌همراه سایر ایستگاه‌های خط قرمز به روی عموم باز شد.
اتوبوس‌های خطوط ۳۱، ۳۴، ۴۰، ۴۱، ۴۲، ۴۵، ۵۵، ۵۶، ۱۰۰، ۱۰۱، ۱۰۲، ۱۰۲ایکس، ۱۰۴، ۱۰۴آ، ۱۰۴ب، ۱۵۶، ۱۵۶آ، ۱۷۰، ۱۷۰آ و ۱۷۲ به این ایستگاه خدمات‌رسانی می‌کنند.
ایستگاه مشیرب یک ایستگاه مترو در دوحه قطر است که بین مشیرب مرکز دوحه و مشیرب قرار دارد. این ایستگاه به‌عنوان یک ایستگاه انتقالی بین خطوط قرمز، طلایی و سبز متروی دوحه عمل می‌کند و بزرگ‌ترین ایستگاه در شهر دوحه محسوب می‌شود.
در سال ۲۰۱۵، برنامه‌ریزی شد که این ایستگاه تا اواسط سال ۲۰۱۸ تکمیل شود و شش مورد از ۱۲ گذر دستگاه حفاری تونل آن نیز تکمیل شود. تا فوریهٔ ۲۰۱۸، سازهٔ اصلی فولادی تکمیل شد و کار بر روی روکش سقف سنگی آغاز شد. در نوامبر ۲۰۱۸، کار تقریباً به پایان رسید و تنها کارهای جزئی احداث باقی مانده بود.
این ایستگاه به‌همراه باقی فاز اول خط قرمز در ۸ مهٔ ۲۰۱۹ افتتاح شد. خدمات‌رسانی در خط طلایی در ۲۲ نوامبر همان سال همزمان با افتتاح خط، و خدمات‌رسانی خط سبز نیز در ۱۰ دسامبر آغاز شد.
ایستگاه متروی مشیرب جایزهٔ ویژه طراحی داخلی ۲۰۲۰ را از سوی جایزه ورسای دریافت کرده‌است.
خطوط قرمز و سبز به‌طور مشترک از مجموعه‌سکوهای یکسان در کنار یکدیگر بهره می‌برند، اما سکوهای خط طلایی در شرق سایر سکوها و به‌شکل عمود بر آن‌ها قرار دارند.
‌حمید احمدی (زاده ۱۳۳۶ - مشهد) پژوهشگر و نظریه‌پرداز علوم سیاسی اهل ایران است. آثار متعدد او در زمینه‌های هویت، مسائل خاورمیانه و جامعه‌شناسی سیاسی مورد توجه محافل علمی بوده‌است. احمدی برنده نخستین دوره جایزه بین‌المللی حمید عنایت بوده و در ردیف پژوهشگران برجسته دانشگاه تهران قرار دارد.
حمید احمدی در سال ۱۳۳۶ در مشهد به دنیا آمد. تحصیلات متوسطه را در همان‌جا ادامه داد و در سال ۱۳۶۳ برای تحصیل در رشتهٔ علوم سیاسی به دانشگاه تهران رفت و سپس تحصیلات خود را در کانادا ادامه داد. او در سال ۱۳۷۴ در دانشگاه کارلتون کانادا از پایان‌نامه خود با موضوع «سیاست ناسونالیسم قومی در ایران» دفاع کرد. احمدی در سال‌های ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۹ به‌عنوان تحلیلگر و مترجم مسائل خاورمیانه در مطبوعات فعالیت می‌کرد. او هم‌اکنون پژوهشگر ارشد و مدیر گروه کشمکش و همکاری در خاورمیانه در مرکز مطالعات استراتژیک خاورمیانه و سردبیر فصل‌نامه مطالعات خاورمیانه است. حمید احمدی استاد تمام علوم سیاسی دانشگاه تهران است. او همچنین سابقه تدریس در دانشگاه لیون فرانسه و دانشگاه فنی خاورمیانه ترکیه را نیز دارد.
حمید احمد دارای تالیفات و ترجمه‌هایی در حوزه علوم سیاسی و روابط بین‌الملل است. از این استاد دانشگاه تهران تاکنون ۱۵ تألیف و ۱۸ ترجمه منتشر شده‌است. او همچنین دارای مقالاتی به زبان‌های فارسی، انگلیسی و عربی است.
تالیفات مشترک با دیگران
او از مدافعان ایده هویت ایرانی و منتقد تجزیه طلبی گروه‌های قومی در ایران است. هویت و تمامیت ارضی ایران در آثار او برجسته است.احمدی معتقد است هویت ملی در ایران متاخر تر از ایده دولت ملت در غرب بوده و بحث بازسازی ایده ایرانشهر به مثابه یک سازه معنایی در تاریخ ایران سابقه دارد.
حمید احمدی منتقد گروه‌های است که: از مسایل اقوام ایرانی به صورت ابزار رای آوردن و ایجاد پایگاه و حامی در انتخابات استفاده می‌کنند. او از جمله منتقدان نظام دانشگاهی و مدرک گرایی در نظام دانشگاهی ایران بوده و معتقد است دانشگاه به «مرکز رانت خواری نخبگان سیاسی در داخل حکومت شده‌است. برخی صرفاً به خاطر علاقه‌های سیاسی و اجتماعی، و نه علمی، وارد علوم انسانی شده‌اند».
ایستگاه المنصوره ایستگاه پایانهٔ شرقی فعلی در خط سبز متروی دوحه است. این ایستگاه که به منطقهٔ المنصوره و منطقهٔ نجمه خدمات‌رسانی می‌کند، در خیابان المنصوره در منطقه فریج بن درهم، درست در شمال خط مرزی شمالی المنصوره واقع شده‌است.
خط اتوبوس مترولینک ۱۱۵ از ایستگاه المنصوره عبور می‌کند. امکانات موجود در محل شامل سرویس بهداشتی و نمازخانه است.
این ایستگاه در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ به‌همراه سایر ایستگاه‌های خط سبز به روی عموم باز شد.
اتوبوس‌های خطوط ۱۰، ۱۲ و ۷۵۷ به این ایستگاه خدمات‌رسانی می‌کنند و خط مترولینک ۱۱۵ نیز از این ایستگاه عبور می‌کند.
خط قرمز یک خط متروی سریع‌السیر در متروی دوحه است که از شمال به جنوب دوحه امتداد دارد و پایانهٔ جنوبی آن در الوکره و پایانهٔ شمالی آن در لوسیل قرار دارد. یک انشعاب از این خط نیز به فرودگاه بین‌المللی حمد خدمات‌رسانی می‌کند. این خط نخستین خط سامانهٔ متروی دوحه است که نخستین بخش آن در ۸ مهٔ ۲۰۱۹ افتتاح شد.
این خط در ابتدا فقط از ساعت ۸ صبح تا ۱۱ شب یکشنبه تا پنجشنبه باز بود. بعداً، ساعات تعطیلات آخر هفته ۲ بعد از ظهر تا ۱۱ شب در روز جمعه و ۶ صبح تا ۱۱ شب در روز شنبه نیز به ساعات کاری خط اضافه شد. همچنین زمان‌بندی در روزهای هفته نیز به ۶ صبح تا ۱۱ شب تغییر یافت.
رابرت مارتین فریکز (؛ زادهٔ ) اهل ایالات متحده آمریکا و یک محقق کلاسیک آمریکایی است. او رئیس دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در بیکرزفیلد است، جایی که او همچنین استاد تاریخ است. تحقیقات او مربوط به «تاریخ سیاسی، حقوقی و مذهبی در امپراتوری روم» بعدی است. او فرزند مورخ آمریکایی جورج ادوارد فریکز است.
اینجنوی اصطلاح حقوقی روم باستان بود که به آن دسته از شهروندان آزادی اشاره می‌کرد که آزاد به دنیا می‌آمدند، آنها جدا از آزادگان (برده‌داری) بودند که زمانی برده بودند.
همجنس‌گرایی در روم باستان () اغلب به‌طور قابل توجهی با فرهنگ غربی معاصر متفاوت است. زبان لاتین فاقد کلماتی است که دقیقاً «همجنس‌گرایی» و «دگرجنس‌گرایی» را ترجمه کنند. دوگانگی اولیه جنسیت روم باستان فعال مسلط / مردانه و منفعل تسلیم / زنانه بود. جامعه رومی مرد سالار بود و شهروند مرد آزاد متولد شده دارای آزادی سیاسی لیبرتاس (libertas) بود و تحت عنوان پاتر فامیلیاس حق حکومت بر خود و خانواده اش را داشت.
رابرت مارتین فریکز پژوهشگر در زمینه تاریخ سیاسی، حقوقی و مذهبی می‌نویسد: به نظر می‌رسد که اولین قانون روم در مورد همجنس‌گرایی قانون اسکانتینیا بوده‌است که در مقطعی در جمهوری روم (شاید در قرن دوم قبل از میلاد) توسط مجلس روم تصویب شد. اگرچه متن این قانون به خودی خود باقی نمانده‌است، حقوقدانان رومی بعدی قرن دوم و سوم پس از میلاد توضیح می‌دهند که چگونه تجاوز همجنسگرایانه به شهروندان مرد جوان رومی غیرقانونی است. ادبیات رومی جمهوری و امپراتوری اولیه نشان می‌دهد که مردانی که در روابط توافقی شرکت می‌کردند اغلب به‌عنوان غیرمردانه بودن مورد تمسخر قرار می‌گرفتند، اما خود رابطه جنسی همجنس‌گرایی توافقی غیرقانونی نبود.
این در امپراتوری روم بعدی تغییر کرد. در حالی که در سه قرن اول امپراتوری تا آنجایی که مشخص شده‌است هیچ قانونی در مورد همجنس‌گرایی وجود نداشت، در قرن چهارم قوانین جدیدی به وجود آمد که همجنسگرایی مردان را محکوم می‌کرد. اکثر محققان قانون پیچیده‌ای از سال ۳۴۲ پس از میلاد به عنوان فرمانی از امپراتورهای مشترک مسیحی روم کنستانتیوس دوم و کنستانس یکم صادر شد اولین قانون علیه ازدواج همجنس گرایان در روم در نظر می‌گیرند که بر اساس آن روابط جنسی غیرطبیعی باید با دقت مجازات شود. این روند امپراتورها در محکوم کردن همجنس‌گرایی مردان در قوانین ادامه یافت. امپراتورهای والنتینیان دوم، تئودئوس یکم و آرکادیوس در قانون سال ۳۹۰، که این قانون در «قانون مجموعه قوانین تئودوسیوس» و Lex Dei (قانون خدا) یا با نام دیگر "مجموعه قوانین موسی و رومیان" یا (Collatio Legum Mosaicarum et Romanarum) باقی مانده بود، مقرر کردند که هر مردی که نقش یک زن را در رابطه جنسی داشته باشد، در ملاء عام سوزانده شود.‏
این قوانین قطعاً تغییری را نسبت به جمهوری روم نشان می‌دهد که در آن، مطمئناً تجاوز جنسی به شهروندان مرد محکوم می‌شد، اما رابطه جنسی همجنس‌گرای توافقی، حتی اگر گاهی مورد تمسخر قرار می‌گرفت، تحمل می‌شد. این تغییر در نهایت در نتایج اقدامات امپراتور مشهور روم کنستانتین بزرگ نهفته‌است. در سال ۳۱۲، این پدر امپراتورهای کنستانتیوس دوم و کنستانس یکم به مسیحیت به عنوان مبنایی برای اقتدار خود دست یافت. کنستانتین بزرگ در طول ۲۵ سال بعدی سلطنت خود از مسیحیت حمایت کرد و به کلیسا کمک مالی کرد. از آنجایی که پسرانش در جامعه‌ای که به‌طور فزاینده مسیحی می‌شد به بلوغ رسیدند، آنها و بسیاری از مشاورانشان با قوانین کتاب مقدس بزرگ می‌شدند؛ بنابراین، اظهارات کتاب لاویان (۱۸. ۲۲، ۲۰. ۱۳) علیه همجنس‌گرایی مردانه به‌عنوان یک امر ناپسند که در نظر خدا مجازات آن اعدام است، منطقاً بر نویسندگان قوانین امپراتوری روم تأثیر گذاشته‌است. چنین سخت‌گیری‌هایی در عهد جدید کتاب مقدس تقویت شد (رومیان ۱. ۲۴–۲۷). بنابراین، به نظر می‌رسد که نفوذ فزاینده کتاب مقدس در یک امپراتوری روم مسیحی به‌طور فزاینده ای باعث شد که امپراتورها همجنس‌گرایی را محکوم کنند.
انتقال امپراتوری روم از جامعه مشرک به مسیحی با عدم تحمل رو به رشد همجنسگرایی در آداب اجتماعی و قوانین مکتوب مطابقت داشت و احتمالاً به آن کمک کرد. این با این روند کلی همسو است که جوامع مشرک نگرش آزادتری نسبت به تمایلات جنسی نسبت به جوامع توحیدی دارند. دین روم پیش از مسیحیت چندخداپرستی بود: این مذهب عمدتاً توسط اساطیر یونانی شکل گرفت که چندین خدا را نشان می‌دهد که با یکدیگر و با فانیان روابط جنسی داشتند. چنین داستان‌هایی و خود خدایان تقریباً یکپارچه به دوران پیش از مسیحیت به دین در امپراتوری روم]دین رومی منتقل شدند. ب در واقع، نمونه‌هایی از مدارا نسبت به همجنس‌گرایی و بیان‌های مختلف تمایلات جنسی در امپراتوران اولیه امپراتوری روم مشهود است. در انتظارات اجتماعی، ادبیات و قوانین مکتوب، به نظر می‌رسد که همجنس‌گرایی به عنوان یک جرم تلقی نمی‌شد. اول، عقاید عمومی بر این باور بود که ابرازهای مختلف تمایلات جنسی قابل قبول است. شاید ملموس‌ترین شواهد مبنی بر تساهل امپراتوری روم اولیه در مورد همجنس‌گرایی از قانون مکتوب ناشی می‌شود. در امپراتوری اولیه، روابط همجنس‌گرایان قطعاً قانونی بود.
این نگرش‌های باز پس از ظهور مسیحیت به عنوان تغییر آهسته اما پیوسته دستخوش تغییرات می‌شوند مذهب غالب در امپراتوری روم مسیحیت یک دین توحیدی با خدای متعالی مفرد که کاملاً شبیه خدای یهوه در سنت عبری است. نفوذ فزاینده مسیحیت در امپراتوری روم روندی گسترده‌ای را تشکیل می‌دهد که برای قرن‌ها ادامه دارد، اما توسط امپراتور کنستانتین بزرگ (ح از سال ۲۷۲ تا ۳۳۷) آغاز شده‌است. در سال ۳۸۰ پس از انشعاب امپراتوری روم، مسیحیت، دین امپراتوری توسط امپراتور تئودئوس یکم و همتای غربی او گراتیان به عنوان رسمی شناخته شد. با رشد مسیحیت، امپراتوری روم تحمل کمتری نسبت به همجنسگرایی پیدا کرد. این عدم تحمل هم در بیان هم در نوشته‌های نخستین متفکران مسیحی و هم در قوانین مکتوب اواخر امپراتوری روم اول افزایش یافت. سنت فلسفی دوگانه‌انگاری - این ایده که خیر وجود دارد و نیروهای شیطانی که برای کنترل روح یک مرد می‌جنگند - به‌طور قابل توجهی مسیحیت اولیه را تحت تأثیر قرار داد. قدیس آگوستین سال‌ها عضو یک فرقه دوگانه پرستی بود و سپس به مسیحیت، گروید. بسیاری از اخلاق گرایان مسیحی آگاهانه یا ناخودآگاه تحت تأثیر جریان‌های فکری قدرتمند ثنویت قرار داشتند. دوگانه‌انگارها همه اشکال جنسیت را به عنوان سلاح نیروهای شیطانی در برابر خود نادیده می‌گرفتند. همجنس‌گرایی از نظر برخی از مسیحیان اولیه بدتر از لذت‌های جنسی دگرجنس‌گرا بود زیرا با طرح خالق در بازآفرینی نسل بشر مطابقت نداشت. از ابتدا، احساسات ضد همجنس‌گرایی و عدم تحمل عمومی جنسی بیان با قوانین اخلاقی مسیحی مرتبط بود. در سال ۳۴۲ پس از میلاد، امپراتوری روم قانونی را تصویب کرد که در آن اعلام می‌کرد که کسانی که وارد ازدواج‌های همجنس‌گرا شود مشمول «مجازات بدیع» می‌شود. «قانون ژوستینیان» ۵۳۳ بعد از میلاد روابط همجنس‌گرایان را به‌طور مطلق غیرقانونی اعلام کرد و آن را در ردهٔ طلاق و زنا قرار داد - که همگی آرمان ازدواج مسیحی با جنس‌های متفاوت را نقض می‌کنند. پدران اولیه کلیسا — به‌ویژه کلمنت، جروم، اوریجن و آگوستین — فلسفه پرهیز جنسی را توسعه دادند که هر نوع فعالیت جنسی برای تنها خود لذت منع شده بود. فلسفه فرهنگ پرهیز جنسی در آن زمان این بود که تنها هدف از فعالیت جنسی تولیدمثل است. در حالی که دشوار و مشکل است که ادعا شود ظهور مسیحیت تنها اثرگذرانده و مسئول این تغییرات در نگرش نسبت به تمایلات جنسی است.‏
گالیلئا مونتیخو (؛ زادهٔ ) بازیگر، کمدین، مدل و مجری تلویزیون اهل مکزیک است. وی از سال ۱۹۹۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
تن‌فروشی در روم باستان () قانونی و دارای مجوز بود. مردان با هر موقعیت اجتماعی آزاد بودند که با روسپی‌ها از هر جنس بدون تحمیل نارضایتی اخلاقی درگیر شوند، تا زمانی که در دفعات و لذت جنسی از خود کنترلی و میانه‌روی نشان می‌دادند. روسپی‌خانه‌ها بخشی از فرهنگ روم باستان، به عنوان مکان‌های محبوب سرگرمی برای مردان رومی بود.
قوانین اولیه‌ای که توسط جمهوری وضع شده بود، با روسپی‌ها به‌عنوان افراد پست رفتار می‌کردند که باعث شد مردم روم به آنها نگاه منفی داشته باشند. در نهایت جمهوری قوانین و به تبع آن دیدگاه‌ها در مورد روسپی‌ها را تغییر داد. قوانین بعدی اساساً با اجازه دادن به آنها برای اجتناب از فعالیت‌های جنسی غیرقانونی، روسپیگری را مشروعیت بخشیدند و در نهایت مالیاتی را بر روسپیگری بسیار شبیه به مشاغل معمولی آن زمان وضع کردند. این تغییرات در نحوه برخورد قانونی با روسپی‌ها باعث تغییر بزرگی در درک عمومی از آنها شد. روم با وضع مالیات بر فحشا، به مردم رم اجازه داد تا دیدگاه خود را نسبت به کارگران جنسی از موجودات کوچکتر به تاجران/زنان تجاری قانونی تغییر دهد. مالیات بر روسپی‌ها که توسط امپراتور کالیگولا وضع شد شواهد محکمی در مورد اهمیت اقتصادی آن و نگرش دولت امپراتوری به آن ارائه می‌دهد.‏
قوانین اولیه وضع شده توسط روم، با روسپی‌ها به عنوان افراد پست رفتار می‌شد، که این بر نحوه نگرش مردم روم به آنها تأثیر گذاشت. قانون لکس یولیا و پاپیا، به فاحشه‌ها یا دلالان محبت اجازه نمی‌داد که به غیر از برده‌های سابق با طبقه دیگری ازدواج کنند. دولت با ایجاد این قانون برای آنها یک شکاف اجتماعی قرار داده بود. از آنجایی که کارگران جنسی اجازه نداشتند با کسی که برده سابق نبود ازدواج کنند، هیچ فرصتی برای بالا رفتن از نردبان اجتماعی نداشتند. اساسنامه ای که تغییر بزرگ در دیدگاه در مورد روسپی‌ها و دلالان محبت را به وجود آورد، لکس یولیا در مورد کنترل زنا بود. این قانون که توسط امپراتور آگوستوس وضع شد، کارگران جنسی را از مجازات‌هایی که سایر شهروندان به خاطر روابط جنسی نامشروع دریافت می‌کردند، منع می‌کرد. این ممنوعیت باعث جدایی بیشتر بین شهروندان عادی و روسپی‌ها شد. در حالی که انتظار می‌رفت مردم عادی به شیوه‌های قدیمی تر و اخلاقی تر برگردند، روسپی‌ها و دلال‌ها اجازه داشتند به اعمال ناشایست خود ادامه دهند. در حالی که این قانون باعث می‌شد که شهروندان عادی به دلیل شکاف اجتماعی زیاد بین خود و آنها بیش از پیش به دیده تحقیر به آنها نگاه کنند، همچنین واضح است که همان قانون در مورد پذیرش فحشا به عنوان وسیله ای مشروع برای کسب درآمد از اهمیت بالایی برخوردار بود. از آنجا که آگوستوس فحشا را غیرقانونی نمی‌دانست، یا این افراد را از اعمال جنسی که می‌فروختند منع نمی‌کرد، به نظر می‌رسید که آنها را تأیید می‌کند.
امپراتور کالیگولا در سال ۳۷ پس از میلاد به قدرت رسید (و تا سال ۴۱ پس از میلاد حکومت کرد). او قانونی را وضع کرد که طبق آن روسپی‌ها باید برای اهداف مالیاتی و شناسایی باید ثبت نام کنند. این مالیات مستلزم پرداخت بخش بزرگی از درآمد یک روسپی (از هفده تا هفتاد و پنج درصد) به دولت بود. این مالیات کالیگولا را قادر ساخت تا از هر کسی که حتی با فحشا مرتبط است پول جمع‌آوری کند و از این طریق بتواند پول بیشتری برای دولت تهیه کند. در ابتدا، کالیگولا سود حاصل از این مالیات را بدون توجه به اینکه مالیات دهندگان در رم زندگی می‌کرد یا خیر، از طریق پوبلیکانی جمع‌آوری می‌کرد. این شغل در نهایت به گارد پرایتوری (نگهبانان برای امپراتوران روم) برای کسانی که در رم زندگی می‌کردند منتقل شد. در خارج از رم، پول از طریق نیروهای ارتش عادی جمع‌آوری شد و سپس به امپراتور منتقل می‌شد. این روش جمع‌آوری پول برای امنیت استفاده می‌شد و تضمین می‌کرد که حداکثر سود جمع‌آوری شود. ارتش بزرگ‌ترین و همچنین ترسناک‌ترین منبع نیروی انسانی بود که امپراتورها داشتند. جمع‌آوری پول از چنین امپراتوری بزرگی از راه دیگری بسیار دشوار بود. توماس مک گین، استاد کلاسیک در دانشگاه وندربیلت، مدعی است که کالیگولا با ایجاد سود از تجارت جنسی، به نوعی فحشا را مشروعیت بخشیده‌است. به نظر می‌رسید که امپراتور کالیگولا با اخذ مالیات از آن، حتی بیشتر از آنچه آگوستوس در قانون قبلی خود به آن داده بود، به فحشا تأیید می‌کرد. به نظر می‌رسد کالیگولا روسپی‌گری را در رده مشاغل قانونی قرار می‌دهد، زیرا او مالیات را بر میخانه‌ها، غذا، برده‌ها و صنعتگران را نیز اعمال می‌کرد. کالیگولا اولین امپراتوری بود که در قانون مالیات روم، به رابطه جنسی اشاره کرد. مالیات بر فحشا یکی از مؤثرترین مالیات‌های وضع شده توسط دولت بود. مالیات بر سایر مشاغل، در بیشتر موارد، زمانی لغو شد که امپراتور پس از کالیگولا، کلودیوس (که در سال‌های ۴۱ پس از میلاد تا ۵۴ پس از میلاد حکومت می‌کرد)، احساس کرد که دولت به اندازه کافی پول تولید کرده‌است. او حتی برخی از دلارهای مالیاتی را به مشاغل بازپرداخت کرد. با این حال، مالیات بر فحشا لغو نشد، زیرا کلودیوس احساس می‌کرد که این مالیات بسیار سودآور است. کلادیوس در این عقیده درست بود. الکساندر سوروس، امپراتور بعدی، توانست درآمد حاصل از مالیات فحشا را برای ساختن ساختمان‌ها در رم در زمان سلطنت خود (۲۲۲ م. - ۲۳۵ م) استفاده کند. در نهایت، دولت چنان به پولی که از این مالیات به دست می‌آمد، متکی شد که امپراتوران مسیحی تا سال ۴۵۰ پس از میلاد، این مالیات را باقی گذاشتند. اگرچه امپراتوران مسیحی از دین جدیدی پیروی می‌کردند که به نظر می‌رسید به بی بند و باری جنسی به دیده تحقیر می‌نگریست، اما همچنان به اجرای مالیات و جمع‌آوری پول از آن ادامه می‌دادند. علیرغم این واقعیت که مسیحیان ممکن است آن را صرفاً به دلایل پولی اعمال کرده باشند، با این کار به حمایت زیرکانه از فحشا ادامه دادند. به یک معنا، «تا زمانی که مالیات اخذ می‌شد، فحشا تا حدودی رسماً مشروعیت می‌یافت.» این تغییر نگرش ادعایی لزوماً به این معنی نیست که کل جمعیت روم به‌طور ناگهانی تن‌فروشی را پذیرفته‌اند، بلکه به این معناست که مشروعیت بخشیدن به کار جنسی باعث شده‌است که در نظر مردم قابل تحمل تر به نظر برسد. با ایجاد این قانون توسط کالیگولا و اجرای آن توسط بقیه امپراتورها، به مردم نشان داد که فحشا یک راه قانونی برای کسب درآمد است.‏
این مالیات تا حدود ۴۵۰ سال باقی ماند و در اواخر قرن چهارم در زمان امپراتور تئودئوس یکم لغو شد.‏
فرهنگ پاکی () خرده فرهنگ درون مسیحیت است که بر «پاکیت فردی» ذهنی تأکید دارد، که عموماً با عفت زنان مرتبط است.
فرهنگ پاکی تأکید زیادی بر پرهیز از آمیزش جنسی قبل از ازدواج دارد. قرار گذاشتن به‌طور کامل برای جلوگیری از رابطه جنسی قبل از ازدواج ممنوع است. به زنان و دختران گفته می‌شود که برای جلوگیری از برانگیختن میل جنسی در مردان و پسران، پوشیده و ساده بپوشند. فرهنگ پاکی نیز بر نقش‌های جنسیتی سنتی تأکید دارد.
خودارضایی برای زنان بیشتر از مردان ممنوع است.
سارا فرناندا جیرومینی (زاده ۱۸ ژوئن ۱۹۹۲)، معروف به سارا وینتر، یک فعال و سیاستمدار برزیلی است. او بنیانگذار نوع برزیلی گروه فمن بود، اما پس از نیمه دوم سال ۲۰۱۳ در گروه خودش BastardXs کار کرد. از سال ۲۰۱۵، او به «گروه طرفدار زنان» پیوست، در همان زمان که شروع به مبارزه با برنامه‌هایی کرد که زمانی از آن دفاع می‌کرد، از جمله ساخت اجتماعی جنسیت، فمینیسم و قانونی کردن سقط جنین.
سارا فرناندا جیرومینی با پدر و مادرش در شهر سائو کارلوس، در داخل ایالت سائوپائولو زندگی می‌کرد. سارا با سابقه خشونت خانوادگی گفته که انواع مختلف سوء استفاده از جمله آزار جنسی را تجربه کرده‌است. او یک فاحشه بود که ده ماه در فاحشه خانه کار کرده بود.
وینتر نامزد معاونت فدرال دموکرات‌ها در ریودوژانیرو در انتخابات ۲۰۱۸ بود که نتوانست انتخاب شود.Eleições 2018 – Candidatos a deputado federal do Rio de Janeiro. Acessado em October 2, 2018. در سال ۲۰۱۹، او هماهنگ‌کننده سیاست‌های زایمان در وزارت زنان، خانواده و حقوق بشر دولت بولسونارو بود.
موزه هنرهای کودکان (CMA) در پلاک ۱۰۳ خیابان چارلتون، منهتن، نیویورک، ایالات متحده در منطقه دهکده جنوبی واقع شده‌است. این موزه که توسط کاتلین اشنایدر در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد، با فضای جدید به مساحت ۱۰۰۰۰ فوت مربع در اکتبر ۲۰۱۱ افتتاح گردید.“History,” www.cmany.org
در این موزه، کودکان تا ۱۵ ساله با هنرمندانی که آثار هنری خلق کرده‌اند، از جمله طراحی، مجسمه‌سازی، هنر صوتی، پارچه، و انیمیشن استاپ‌موشن آشنا می‌شوند. این موزه همچنین به عنوان بخشی از مأموریت خود برای ترویج هنر به همه کودکان، از جمله برای کودکانی که توانایی یادگیری ندارند، کودکان بی‌سرپرست و بی‌خانمان طراحی شده‌است.http://www.thevillager.com/villager_439/childrensmuseum.html Children’s Museum of the Arts set to reopen in new Hudson Sq. home, The Villager, Volume 81, Number 17 | September 22–28, 2011
توماس آ. مک کین (; – ) نویسنده اهل آمریکا بود. نویسنده و مدرس طیف اوتیسم است. او شاعر، خواننده، ترانه‌سرا، سخنران بین‌المللی و نویسنده است.
پوبلیکانی یا باج‌گیران () در اروپای دوران باستان، (یونانی باستان) τελώνης telōnēs [مفرد]؛ لاتین publicanus [مفرد]؛ publicani [جمع]) پیمانکاران دولتی بودند که در مقام رسمی آنها اغلب لژیون‌های رومی و ارتش را تأمین می‌کردند، جمع‌آوری وظایف بندری را مدیریت می‌کردند و بر پروژه‌های ساختمانی عمومی نظارت می‌کردند. علاوه بر این، آنها به عنوان جمع‌آوران محصل مالیات برای جمهوری روم (و بعداً امپراتوری روم امپراتوری روم)، مالیات کشاورزی استان‌های روم، و مناقصه بر روی قراردادها (از طرف سنا در رم) برای جمع‌آوری انواع مالیات را انجام می‌دادند. نکته مهم این است که این نقش به عنوان جمع‌کننده مالیات تا اواخر تاریخ جمهوری (حدود قرن اول قبل از میلاد) مورد تأکید قرار نگرفت. باج داران معمولاً از طبقهٔ سوارکاران بودند.
علی محمودی خلخالی (انگلیسی: <bdi>Ali mahmoudi khalkhali</bdi>؛ زادهٔ21 June 1998 ) یک شناگر اهل ایران و عضو تیم‌ملی شنای ناشنوایان ایران است که توانست در بازی‌های ناشنوایان آسیا و اقیانوسیه  دومدال برنز کسب کند. علی محمودی خلخالی تاکنون اولین و تنها فردیست که توانسته نماینده ایران در مسابقات المپیک ناشنوایان در رشته شنا باشد و به فینال این مسابقات راه پیدا کند. وی توانست ٢ برنز بازیهای آسیایی و اقیانوسیه را کسب کند. که رکورد تاریخی در ورزش ناشنوایان ایران است. علی محمودی خلخالی به طور ابتلا ویروس سرخچه ناشنوا شد، از ٦سالگی به شنا مشغول بوده و از ١٥ سالگی عضو تیم ملی شنا ایران است. و عنوان نماینده این کشور در مسابقات شنای ٤ ماده در المپیک تابستانی ناشنوایان شرکت کرده است.
علی محمودی خلخالی در شادمان,تهران متولد شد. وی در سه سالگی به دلیل ابتلا ویروس سرخچه، ناشنوا شد. علی از ۷سالگی به دلیل علاقه ورزشهای ابی مشغول بوده و در ۱۲ سالگی مسابقات قهرمانی کشور چندین مدال کسب کرد. علی محمودی خلخالی در سن ۱۴ سالگی عضو تیم ملی شنای ناشنوایان ایرانشد. و در استخر بین المللی ۹دی (امجدیه) به تمرینات تیم ملی پرداخت. علی محمودی خلخالی در سال ۲۰۱۵ در اولین مسابقه ی برون مرزی خود در چین تایپه.تایوان (هشتمین دوره بازیهایی آسیا و اقیانوسیه ) شرکت و ۲ مقام سوم تیمی را کسب کرد. و در سال ۲۰۱۷ در مسابقات المپیک تابستانی ناشنوایان سامسون. ترکیه در ۴ ماده شنا شرکت کرد.
علی محمودی خلخالی از کودکی نیز سابقه ی بازیگری دارد و در چندین فیلم کوتاه نقش بازی کرده است. در آخرین فیلم، او در فیلم کوتاه [تشک مواج]به کارگردانی امین خنکال بازی کرده است.
جدایی در هند معمولاً به جدایی ایالتی اشاره دارد که خروج یک یا چند ایالت از جمهوری هند است. در حالی که برخی خواهان یک ایالت جداگانه، قلمرو اتحادیه یا یک تقسیم اداری خودمختار در هند هستند. بسیاری از جنبش‌های جدایی‌طلب با هزاران عضو وجود دارند، با این حال، برخی از آنها از حمایت محلی کم و مشارکت بالای رأی دهندگان در انتخابات دموکراتیک برخوردار هستند. با این حال، در همان زمان، درخواست کشوری جداگانه در داخل تحت اداره اتحادیه هند از یک ایالت موجود می‌تواند منجر به اتهامات جنایی تحت قانون جدایی در هند شود. هند در ماده ۱ قانون اساسی هند به عنوان «اتحادیه ایالت ها» توصیف شده‌است، یعنی کشوری از بین رفتن ناپذیر از ایالت‌های تخریب پذیر که در آن یک ایالت یا قلمرو اتحادیه هند به هیچ وجه نمی‌تواند از هند جدا شود.
شورش ناکسال-مائوئیست در هند با قیام ناکسلبری در سال ۱۹۶۷ در بنگال غربی آغاز شد. بعدها به ایالت‌های جنوبی هند نیز گسترش یافت. در حال حاضر توسط حزب کمونیست هند (مائوئیست‌ها) رهبری می‌شود و در برخی از مناطق ایالت‌های چاتیسگر، بیهار، جارکند، ماهاراشترا، اودیشا، آندرا پرادش و تلانگانا فعال هستند. مناطقی که Naxals در آن فعالیت می‌کنند به عنوان کریدور سرخ شناخته می‌شوند. حمایت آنها عمدتاً با جمعیت قبیله ای هند است که اغلب توسط دولت منتخب نادیده گرفته شده‌اند.
جنبش خلستان در پنجاب در دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ فعال بود، اما سرکوب شد و در نهایت از بین رفت. جنبش‌های جدایی‌طلبانه در شمال شرقی هند شامل چندین جناح جدایی‌طلب مسلح در ایالت‌های شمال شرقی هند می‌شوند که از طریق کریدور سیلیگوری به بقیه هند متصل هستند، نواری از زمین به عرض ۲۳ کیلومتر (۱۴٫۳ مایل). شمال شرقی هند از هفت ایالت آسام، مگالایا، تریپورا، آروناچال پرادش، میزورام، مانیپور و ناگالند تشکیل شده‌است. تنش‌هایی بین شورشیان در این ایالت‌ها و دولت مرکزی و همچنین در میان مردم بومی بومی آنها و مهاجران از سایر مناطق هند وجود داشت. شورش‌ها در سال‌های اخیر با کاهش ۷۰ درصدی حوادث شورش و کاهش ۸۰ درصدی مرگ و میر غیرنظامیان در شمال شرق در سال ۲۰۱۹ نسبت به سال ۲۰۱۳، به سرعت کاهش یافته‌است در انتخابات سراسری هند در سال ۲۰۱۴، دولت هند مدعی شد که مشارکت ۸۰ درصدی رای‌دهندگان در تمام ایالت‌های شمال شرقی هند داشته‌است، که بالاترین میزان در میان تمام ایالت‌های هند است. مقامات هندی ادعا می‌کنند که این نشان دهنده ایمان مردم شمال شرق به دموکراسی هند است. شورش به دلیل عدم حمایت عمومی محلی تا حد زیادی ناچیز شده‌است و منطقه خشونت در کل شمال شرق عمدتاً به منطقه ای کاهش یافته‌است که سه اتصال بین آسام، آروناچال پرادش و شمال ناگالند است.
جامو و کشمیر از سال ۱۹۸۹ به مدت طولانی توسط شورش‌ها شکسته شده‌است Quote: "Kashmir is claimed by India and Pakistan in full and ruled in part by both. An insurgency on the Indian-administered side has been ongoing for three decades, and tens of thousands of people have been killed." Quote: "Some of the recruits, like Bhat, are highly educated and have promising careers ahead of them; others are high school dropouts from rural villages. But each embraced violence, drawn to a three-decade insurgency against India's rule in its portion of Kashmir, the Himalayan region claimed by India and Pakistan." اگرچه شکست حکومت و دموکراسی هند در ریشه نارضایتی اولیه بود، پاکستان نقش مهمی در تبدیل این کشور به شورش کاملاً توسعه یافته ایفا کرد. Quote: "By 1989-90, the slogan of "aazadi" (freedom) came to symbolize popular resentment and protest against the denial of democracy, and the demand for freedom from Indian rule over Kashmiri land. In response to a militant-led mass movement for independence by Kashmiri Muslims, the Indian state embarked on an extraordinary military occupation, combined with high levels of violence and repression to contain the rebellion. Among the notable characteristics of Kashmir's revolt was the active participation of Kashmiri women during the most spontaneous phase of the struggle." Quote: "Popular discontent in Kashmir resulted largely from chronic mismanagement and malfeasance on the part of the Indian central government, as well as the Kashmiri National Conference. It was not a Pakistani creation. The Pakistanis actively capitalized on Kashmiri discontent, however, and played a crucial role in transforming spontaneous, decentralized opposition to Indian rule into a full-fledged insurgency dedicated to promoting an Islamist sociopolitical agenda and violently joining Kashmir to Pakistan" برخی از گروه‌های شورشی در کشمیر از استقلال کامل حمایت می‌کنند، در حالی که برخی دیگر به دنبال الحاق به پاکستان هستند. به‌طور واضح تر، ریشه‌های شورش به مناقشه بر سر خودمختاری محلی گره خورده‌است. توسعه دموکراتیک در کشمیر تا اواخر دهه ۱۹۷۰ محدود بود و تا سال ۱۹۸۸ بسیاری از اصلاحات دموکراتیک ارائه شده توسط دولت هند معکوس شد و کانال‌های غیر خشونت‌آمیز برای ابراز نارضایتی محدود شد و باعث افزایش چشمگیر حمایت از شورشیان شد که از جدایی خشونت‌آمیز از هند حمایت می‌کردند. . در سال ۱۹۸۷، یک انتخابات ایالتی مورد مناقشه که به‌طور گسترده تصور می‌شود تقلب شده‌است، یک کاتالیزور برای شورش ایجاد کرد. در سال ۲۰۱۹، وضعیت ویژه جامو و کشمیر لغو شد. از آن زمان، ارتش هند عملیات ضد شورش خود را تشدید کرده‌است. درگیری‌ها در نیمه اول سال ۲۰۲۰ ۲۸۳ کشته بر جای گذاشت. قرنطینه جامو و کشمیر ۲۰۱۹–۲۰۲۱ یک قرنطینه امنیتی و قطعی ارتباطات بود که در سرتاسر جامو و کشمیر اعمال شده بود که تا فوریه ۲۰۲۱ ادامه داشت، با هدف مهار پیشگیرانه ناآرامی، خشونت و اعتراضات. هزاران غیرنظامی، عمدتاً مردان جوان، در این سرکوب بازداشت شده و هستند. دولت هند اعلام کرده بود که اقدامات سختگیرانه قرنطینه و استقرار قابل ملاحظه نیروهای امنیتی با هدف مهار تروریسم صورت گرفته‌است. لغو و قرنطینه متعاقب آن با محکومیت چندین کشور به ویژه پاکستان مواجه شد.
هند چندین قانون مانند قوانین قدرت‌های ویژه نیروهای مسلح (AFSPA) را برای سرکوب شورش در بخش‌های خاصی از کشور معرفی کرده‌است. این قانون ابتدا در مانیپور اجرا شد و بعداً در سایر ایالت‌های شمال شرقی شورش زده به اجرا درآمد. در سال ۱۹۹۰ پس از وقوع یک شورش مسلحانه در سال ۱۹۸۹، به اکثر مناطق ایالت جامو و کشمیر هند گسترش یافت. هر قانون به سربازان در مناطق مشخص در برابر پیگرد قانونی تحت حکومت ایالتی مصونیت می‌دهد، مگر اینکه دولت هند برای چنین پیگرد قانونی تحریم قبلی را صادر کند. دولت معتقد است که AFSPA برای بازگرداندن نظم در مناطقی مانند سرزمین‌های هندی کشمیر و مانیپور ضروری است. این اقدام توسط دیده‌بان حقوق بشر به عنوان «ابزار سوء استفاده از دولت، سرکوب و تبعیض» مورد انتقاد قرار گرفته‌است."India: Repeal Armed Forces Special Powers Act" Human Rights Watch در ۳۱ مارس ۲۰۱۲، سازمان ملل متحد از هند خواست تا AFSPA را لغو کند، زیرا در دموکراسی هند جایی ندارد.
ماریلا گاریگا (زاده ۱۹۸۹) بازیگر کوبایی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های خط خون، و و همچنین مجموعه اشاره کرد.
لامبورگینی مارزال یک خودروی مفهومی است که نخستین بار توسط لامبورگینی در نمایشگاه خودروی ژنو در سال ۱۹۶۷ ارائه شد.
این خودرو که توسط مارچلو گاندینی از برتونه طراحی شده بود، برای تأمین یک خودروی چهار نفره واقعی برای فروچیو لامبورگینی برای خط تولید خود ساخته شد که قبلاً شامل ۴۰۰جی‌تی ۲+۲ و میورا بود. آقای لامبورگینی در ابتدا ایجاد مارزال را به‌عنوان یک مدل تبلیغاتی می‌نگریست تا یک مدل تولید، و اظهار داشت:
مارزال یک بار باقی ماند، اگرچه شکل کلی و بسیاری از ایده‌ها بعداً در لامبورگینی اسپادا مورد استفاده قرار گرفت.
استایل مارزال در زمان معرفی آن رادیکال بود، به‌طوری که مجله "رود اند ترک" آن را «طراحی برتونه آنقدر تازه که همه چیز قدیمی به نظر می‌رسد.» نامیده‌است. این خودرو با درهای لعابدار بال مرغ دریایی و یک موتیف شش ضلعی قوی در سرتاسر، از جمله در پنجره عقب، تزئینات داخلی و چرخ‌های منحصر به فرد منیزیم کامپانیولو متمایز بود. دیگر عناصر طراحی نوآورانه شامل روکش داخلی نقره‌ای و ۶ چراغ جلو باریک SEV Marchal در دماغه نازک گوه‌ای شکل بود.
چندین شرکت، از جمله Dinky Toys و مچ‌باکس، مدل‌های دایکاست را بر پایه مارزال ساختند. بسیاری از آنها در رنگ‌های دیگری مانند نارنجی بودند، علی‌رغم اینکه ماشین نمایش اصلی نقره‌ای رنگ شده بود.
مارزال برای نخستین بار در یک رویداد عمومی در جایزه بزرگ موناکو ۱۹۶۷ ظاهر شد، زمانی که شاهزاده رینیر سوم، همراه با همسرش، پرنسس گریس، ماشین را در دامان رژه سنتی خود قبل از شروع مسابقه رانندگی کرد.Grand Prix Historique 2018 – a view form the pit lane, classiccartrust.com Retrieved 23 Auguist 2018 این خودرو برای دومین بار در نمایشگاه ۱۹۹۶ مسابقات ایتالیایی در مونتری، کالیفرنیا به افتخار کاروزریا برتونه ظاهر شد. لامبورگینی آتون نیز در این زمان به نمایش گذاشته شد. این خودرو توسط شاهزاده آلبرت دوم در مراسم افتتاحیه جایزه بزرگ تاریخی موناکو در سال ۲۰۱۸ رانندگی شد.
مارزال برای مدت طولانی در موزه مطالعات طراحی برتونه قرار داشت. در حراج RM Sotheby's Villa d'Este در ۲۱ مه ۲۰۱۱ به قیمت ۱٬۵۱۲٬۰۰۰ یورو با احتساب حق بیمه خریدار فروخته شد.