moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
فاطمهٔ آجرلو (متولد ۱۳۴۵ در تهران) یکی از نمایندگان زن در دوره هفتم و دوره هشتم مجلس شورای اسلامی بود. آجرلو دارای مدرک کارشناسی روان‌شناسی بالینی و کارشناسی ارشد روان‌شناسی شخصیت است. آجرلو در حوزه علمیه نیز تحصیل کرده و پیش از انتخابش به سمت نمایندگی مجلس، مسئول بسیج دانشجویی در دانشگاه آزاد اسلامی کرج و مسئول بسیج دانشجویی واحد خواهران استان تهران بوده‌است.احمدی‌نژاد دو زن را به عنوان وزیر معرفی کرد وبگاه بی‌بی‌سیزندگینامه: فاطمه آجرلو (1345-)
فاطمه آجرلو در انتخابات یازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه کرج ثبت نام کرد و در مرحله دوم از راه‌یابی به مجلس ناکام ماند.
فاطمه آجرلو سابقه پرستاری در سپاه پاسداران و عضویت افتخاری سپاه در زمان جنگ ایران و عراق را در کارنامه خود دارد.فاطمه آجرلو؛ مهره سوخته؟ "خبرگزاری فردا"
آجرلو، در جریان رای اعتماد مجلس به صادق محصولی در حالیکه به گفته خود دارای روابط خانوادگی با محصولی بود و پیش‌تر از او حمایت کرده بود به عنوان نماینده مخالف نطق کرد. این نطق با مخالفت برخی نمایندگان مواجه شد. عباس‌علی نورا نماینده زابل در تذکری شفاهی گفت: «محتوای صحبت‌های آجرلو در موافقت با محصولی است نه در مخالفت با وی و این توهین به مجلس است و وقت نمایندگان مخالف را هدر می‌دهد»روزنامه سرمایه محصولی با فاصله یک رای وزیر شد او در جریان معارفه محصولی به عنوان وزیر کشور نیز حضور داشت.احمدی‌نژاد: دیگر کوتاه نخواهم آمد روزنامه دنیای اقتصاد، کد خبر: DEN- ۱۳۳۵۲۸ تاریخ چاپ: یکشنبه ۳ آذر ۱۳۸۷
فاطمه آجرلو جزو سه زنی است که برای نخستین بار در تاریخ جمهوری اسلامی ایران، برای تصدی وزارت رفاه و تأمین اجتماعی در دولت دهم از سوی محمود احمدی‌نژاد به مجلس معرفی شدند.آیا این زن رای اعتماد می‌گیرد؟ فرارو، ۲۶ مرداد ۱۳۸۸
وی در تاریخ ۱۲ شهریور ماه ۱۳۸۸ پس از بررسی‌های ۵ روزه مجلس شورای اسلامی در مورد وزرای پیشنهادی رئیس‌جمهور موفق به کسب رای اعتماد از مجلس نشد و با دریافت ۷۶ رای موافق، ۱۸۱ رای مخالف و ۲۹ رای ممتنع از راه‌یابی به وزارت رفاه و تأمین اجتماعی بازماند.وزیر پیشنهادی وزرات رفاه به کابینه راه نیافت فارس نیوز، ۱۲ شهریور ۱۳۸۸
ایوِکو ان.وی. شرکت خودروسازی ایتالیایی چندملیتی است، که در زمینه طراحی و تولید انواع کامیون و اتوبوس فعالیت می‌کند و دفتر مرکزی و کارخانه اصلی آن، در شهر تورین، ایتالیا قرار دارند. این شرکت به‌واسطه شرکت تابعه خود یعنی اف‌پی‌تی اینداستریال، طراح و سازنده انواع گیربکس، اکسل و موتورهای دیزل نیز می‌باشد.
این شرکت، شاخه‌ای از شرکت سی‌ان‌ایچ اینداستریال محسوب می‌شد که در ژانویه سال ۲۰۲۲ از این شرکت جدا گردید. ایوکو سالیانه حدود ۲۰۰،۰۰۰ خودروی تجاری و ۴۶۰،۰۰۰ موتور دیزلی تولید می‌کند. از آغاز تا پایان سال ۲۰۰۷ میلادی، این شرکت ۱۱٫۱۹ میلیارد یورو از فروش محصولاتش به‌دست‌آورده بود.
نام ایوکو؛ مخفف ابرشرکت صنعتی وسیله‌نقلیه است. این شرکت از مشارکت، ادغام و سرمایه‌گذاری چند شرکت اروپایی در صنعت خودروهای ترابری بار و مسافر، از جمله فیات، لانچیا و افیسینه مکانیکه، یونیک و ماگیروس در سال ۱۹۷۵ تشکیل شد.
امروزه شرکت ایوکو نقش پررنگی را در بازار خودروهای تجاری و بازار موتورهای دیزلی از جمله موتورهای دریایی، موتورهای لکوموتیو و دیزل‌ژنراتورها با ظرفیت‌هایی تا قدرت ۱۰۰۰ اسب‌بخار، بازی می‌کند. بیشترین فروش این شرکت را خودروهای ترابری مسافر، وسایل نقلیه تجاری، ماشین‌آلات نظامی و کامیون‌های ۳٫۵ تنی، تشکیل می‌دهند.
اکنون اکسور ان.وی. مالک ۲۷٫۱٪ از سهام ایوکو است. بخشی از سهام ایوکو در بورس سهام ایتالیا معامله می‌شود.
گارفیلد (Garfield) یک کمیک‌استریپ آمریکایی است که توسط جیم دیویس (Jim Davis) خلق شده و از ۱۹ ژوئن ۱۹۷۸ به صورت روزانه منتشر می‌شود. در ابتدا به صورت محلی در سال ۱۹۷۶ به عنوان جان منتشر شد و سپس در اتحادیه سراسری از ۱۹۷۸ به عنوان گارفیلد، این کمیک‌ها شرح زندگی یک گربه، گارفیلد (از نام پدربزرگ دیویس گرفته شده)، صاحبش، جان آرباکل (Jon Arbuckle) و سگ جان، اودی (Odie) می‌باشد. از سال ۲۰۱۳، آن را در تقریباً ۲۸۵۰ روزنامه و مجله همگام سازی کرده بود، و رکورد جهانی گینس را به دلیل هماهنگ‌ترین کمیک‌استریپ جهان در اختیار داشت.
اگرچه این امر به ندرت در چاپ ذکر می‌شود، طبق گفته کارتون ویژه تلویزیون "تولد مبارک، گارفیلد!"، گارفیلد در زادگاه جیم دیویس در مونسی، ایندیانا قرار دارد. مضامین رایج در استریپ شامل تنبلی گارفیلد، وسواس در خوردن غذا، عشق به قهوه و لازانیا، بی اعتنایی به دوشنبه‌ها و رژیم‌های غذایی است. همچنین نشان داده شده‌است که گارفیلد مردم را دستکاری می‌کند تا هرچه را می‌خواهد بدست آورند. تمرکز این نوار بیشتر روی تعامل بین گارفیلد، جان و اودی است، اما سایر شخصیت‌های مکرر که تکرار می‌شوند نیز ظاهر می‌شوند. در ابتدا با هدف ایجاد "شخصیت خوب و قابل بازاریابی" ایجاد شده‌است، گارفیلد کالاهایی را تولید کرده‌است که سالانه ۷۵۰ میلیون دلار تا یک میلیارد دلار درآمد کسب می‌کند. علاوه بر کالاهای مختلف و کراوات‌های تجاری، این نوار چندین کارتون ویژه تلویزیونی انیمیشن، دو مجموعه تلویزیونی انیمیشن، دو فیلم انیمیشن با طول زنده و اکشن / کامپیوتری با طول بلند تئاتر و سه فیلم کاملاً کامپیوتری را به‌طور مستقیم ویدئو با فیلم متحرک ایجاد کرده‌است.
بخشی از جذابیت گسترده فرهنگی پاپ به دلیل عدم تفسیر اجتماعی یا سیاسی است. اگرچه این قصد اصلی دیویس بود، او همچنین اعتراف کرد که «درک سیاسی او قوی نیست»، با شوخی اینکه سالها فکر می‌کرد «اوپک چسب دندانی است»
در تاریخ ۶ آگوست ۲۰۱۹، ویاکام سی بی اس، مستقر در نیویورک اعلام کرد که شرکت پاوز (Paws.Inc) را از جمله حق رای دادن به حقوق گارفیلد (کارتون‌های طنز، کالا و انیمیشن) به دست می‌آورد. جیم دیویس به ساخت کمیک ادامه می‌دهد و یک سری جدید انیمیشن گارفیلد برای شرکت تابعه نیکلودئون سی بی اس در حال تولید است و در سال ۲۰۲۴ منتشر می شود.
در سال ۱۹۷۳، درحالی که او به عنوان دستیار کمیک‌استریپ تاج خروس‌ها تی. کی ریان (T.k Ryan's Tumbleweeds) کار می‌کرد، کمیک استریپ گنورم گنت (Gnorm Gnat) را ایجاد کرد که فقط از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵ در پاندلتون تایمز پندلتون، ایندیانا راه اندازی شد و با موفقیت اندکی روبرو شد. یکی از سردبیران مشهور گفت: «هنر [دیویس] خوب بود، کارش عالی بود، اما کسی با اشکالات قابل شناسایی نیست.»
دیویس تصمیم گرفت نگاهی طولانی و سخت به نوارهای طنز فعلی داشته باشد تا مشخص کند که چه گونه از شخصیت‌های ستاره حیوانات ممکن است محبوب‌تر باشد. او احساس کرد که سگ‌ها خوب کار می‌کنند اما متوجه گربه‌های برجسته‌ای نشده‌است. دیویس فهمید که می‌تواند یک ستاره گربه بسازد و در مزرعه‌ای با بیست و پنج گربه بزرگ شده‌است.
گارفیلد، ستاره، مبتنی بر گربه‌هایی بود که دیویس در اطرافش بزرگ شد. او نام و شخصیت خود را از پدربزرگ دیویس، جیمز آ. گارفیلد دیویس، که به قول دیویس "گرفته بود -" مرد بزرگ و قاری "بود گرفت. نام جان آرباکل از یک تبلیغ بازرگانی قهوه در دهه ۱۹۵۰ به دست آمد. او همچنین هم اتاقی جان، لیمان را اضافه کرد تا کسی بتواند با او گفت‌وگو کند، نام برداشته شده آن از شخصیت قبلی گنورم گنت هست. شخصیت نهایی سگ لیمان اسپات بود که بعداً به ادی تغییر نام یافت. از سال ۱۹۷۶ تا اوایل سال ۱۹۷۸، این شخصیت‌ها در استریپی به نام جان ظاهر شدند که در تایمز نیز اجرا شد. نوارهای اولیه اولیه به‌طور کلی مستند نشده بودند و تا سال ۲۰۱۹ که یک کانال یوتیوب با نام کوینتون ریویو (Quinton Review) توانست چند اسکن دیجیتالی انتشارات جان را از کتابخانه انجمن پندلتون پس از جمع‌آوری اطلاعات از طریق مبهم بازیابی کند، رسانه ای گمشده به حساب می‌آمدند. منبع بلاگ پست (blogpost) در یک سایت ویکی رسانه گمشده است. این استریپ برای اولین بار در پندلتون تایمز در ۸ ژانویه ۱۹۷۶، فقط در دو هفته پس از پایان یافتن گنورم گنت ظاهر شد.
اتحادیه ویژه ایالات متحده استریپ توزیع ملی را که قبلاً از گارفیلد در تاریخ اول سپتامبر ۱۹۷۷ بازخوانی شده بود، در مارس ۱۹۷۸ (پایان کار خود در تایمز در تاریخ ۲) پذیرفت و در ۱۹ ژوئن همان سال اولین بار در ۴۱ روزنامه را آغاز کرد (با این حال، پس از یک آزمایش، شیکاگو سان-تایمز ((chicago Sun-Times)) آن را رها کرد، فقط برای بازگرداندن آن پس از شکایت خوانندگان).
استریپ گارفیلد یکشنبه در ۲۵ ژوئن ۱۹۷۸ راه‌اندازی شد؛ آن را فقط در اندازه صفحه سوم تا ۲۲ مارس ۱۹۸۱ در دسترس بود. یک صفحه نیمه نخستین روز یکشنبه، ۲۹ مارس آغاز شد. استریپ‌های یکشنبه برای ۱۴ مارس و ۲۱ مارس ۱۹۸۲، یک قالب نه تابلوی منحصر به فرد را امتحان کرد، اما یو اف اس استفاده بیشتر از آن را محدود کرد. (یو اف اس، با این حال، به دیویس اجازه داد که از قالب برای استریپ یو اس آکرس ((U.S Acres)) بعدی خود استفاده کند).
استریپ دچار تغییراتی در سبک و سبک شد، از سبک استریپ‌های ۱۹۷۶–۱۹۷۸، به چهره‌ای کارتونی‌تر از سال ۱۹۸۴ به بعد. این تغییر عمدتاً بر طرح گارفیلد تأثیر گذاشته‌است، که تحت یک «تکامل داروینی» قرار گرفت که در آن او شروع به راه رفتن روی پاهای عقب خود، «لاغر به پایین»، و «متوقف به نگاه … از طریق چشمان کوچک چرام» تحول او، به گفته دیویس، شد. برای «آسانتر کردن ادیه از روی میز» یا «رسیدن به یک تکه پای» آسان‌تر است.
گارفیلد به سرعت موفقیت تجاری شد. در سال ۱۹۸۱، کمتر از سه سال از راه‌اندازی سراسر کشور، این نوار در ۸۵۰ روزنامه ظاهر شد و بیش از ۱۵ میلیون دلار کالا جمع کرد. برای مدیریت کالاها، دیویس، شرکت پاوز را تأسیس کرد که در سال ۱۹۸۲ استریپ در بیش از ۱۰۰۰ روزنامه ظاهر شد.
تا سال ۲۰۰۲، گارفیلد تبدیل به سندیکایی‌ترین استریپ جهان شد، که در ۲۷۵۰ روزنامه با ۲۶۳ میلیون خواننده در سراسر جهان ظاهر می‌شد؛ تا سال ۲۰۰۴، گارفیلد در نزدیک به ۲۶۰۰ روزنامه ظاهر شد و از ۷۵۰ میلیون دلار به ۱ میلیارد دلار ارزش کالا در ۱۱۱ کشور فروخت. در سال ۱۹۹۴، شرکت دیویس پاوز (Paws.Inc)، کلیه حقوق نوارها را از ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۳ از یونایت فاینانت خریداری کرد. این استریپ درحال حاضر توسط یونیورسال پرس سندیکا توزیع شده‌است، درحالی که حقوق این استریپ با شرکت پاوز باقی مانده‌است.
دیویس درحالی که همچنان کنترل خلاق را حفظ کرده و تنها امضا کننده آن است، فقط طرح‌های خشن را می‌نویسد و معمولاً انجام می‌دهد. از اواخر دهه ۱۹۹۰ بیشتر کارها توسط دستیاران طولانی مدت برت کوت و گری بارکر انجام شده‌است. کار جوهر و رنگ آمیزی توسط سایر هنرمندان انجام می‌شود، درحالی که دیویس بیشتر وقت را صرف نظارت بر تولید و تجارت کالاها می‌کند.
گارفیلد در ابتدا توسط دیویس ایجاد شد و قصد داشت شخصیتی خوب و قابل بازاریابی به وجود آورد. اکنون گارفیلد هماهنگ‌ترین کمیک‌استریپ جهان، گارفیلد کالاهای تبلیغاتی از جمله لباس، اسباب بازی، بازی‌های ویدئویی، کتاب، سفرهای دریایی کارائیب، کارت‌های اعتباری، عروسک‌ها، دی‌وی‌دی فیلم‌ها یا تلویزیون را تولید کرده‌است و سری و رسانه‌های مرتبط را دارد.
سایت گارفیلد (Garfield.com) وب‌سایت رسمی این استریپ است که شامل بایگانی استریپ‌های گذشته به همراه بازی‌ها و یک فروشگاه آنلاین است. جیم دیویس همچنین برای ایجاد سایت پروفسور گارفیلد (www.ProfessorGarfield.org)، وب‌سایت آموزشی با بازی‌های تعاملی با تمرکز بر مهارت‌های ریاضی و خواندن با دانشگاه بال استیت (Ball State) و سایت دیجیتال یادگیری پرسون (Pearson Digital Learning) همکاری کرده‌است که گروه فناوری کودکان مایندوالکر (MindWalker) را ایجاد کند، یک مرورگر وب که به والدین امکان می‌دهد وب‌سایت‌هایی را که فرزندانشان می‌توانند در یک لیست از پیش تعیین‌شده مشاهده کنند، محدود کنید.
انواع استریپ‌های ویرایش شده گارفیلد در اینترنت موجود است که برخی از آنها در سایتهای اختصاصی و غیررسمی خود میزبانی می‌شوند. قدمت سال ۲۰۰۵، سایتی به نام "Garfield Randomizer" با استفاده از تابلوهایی از نوارهای قبلی گارفیلد، استریپ سه تخته ایجاد کرد. رویکرد دیگری که به "سکوت گارفیلد" معروف است، شامل از بین بردن بادکنک فکر گارفیلد از استریپ‌ها است. برخی از نمونه‌ها از سال ۲۰۰۶ میلادی است. وب‌سایتی به نام آرباکل موارد فوق را انجام می‌دهد، اما اصالت‌ها را با سبک هنری متفاوت بازنویسی می‌کند. خالق سایت آرباکل می‌نویسد: "گارفیلد" از اینکه کمیک در مورد یک گربه خنده‌دار و خنده‌دار باشد، تغییر می‌کند و به تصویری قانع کننده از یک مرد تنهایی، احساساتی و مضحک تبدیل می‌شود که با حیوانات خانگی خود صحبت می‌کند. در نظر بگیرید که جان طبق گفته‌های گارفیلد نمی‌تواند. افکار گربه او را بشنوید. این جهان است که او آن را می‌بیند. این داستان اوست ". تغییر دیگر در همان خطوط، به نام "رالفیلد" یا "گارفیلد واقع گرایانه"، ترسیم دوباره گارفیلد به عنوان یک گربه واقعی و همچنین از بین بردن بادکنک‌های فکرش است. هنوز هم رویکرد دیگری برای ویرایش نوارها شامل حذف گارفیلد و سایر شخصیت‌های اصلی از اصالت به طور کامل و ترک جان با او است. درحالی که نوارهایی در این زمینه از اوایل سال ۲۰۰۶ به صورت آنلاین یافت می‌شود، سایت ۲۰۰۸ گارفیلد منهای گارفیلد توسط دن والش توجه کافی آنلاین را برای پوشش رسانه‌های خبری دریافت کرد. استقبال عمدتاً مثبت بود: در اوج خود، سایت روزانه ۳۰۰٬۰۰۰ بازدیدکنندگان، بازدید کرد. هواداران با "تنهایی و ناامیدی" جان در ارتباط بودند و "مورچه دیوانه" او را طنزآمیز یافتند. جیم دیویس خود نوارهای والش را "کاری الهام بخش برای آنجام" خواند و گفت که "بعضی از [استریپ‌ها] بهتر از اصالت کار می‌کنند". شرکت بالانتاین بوکز (Ballantine Books)، که کتاب‌های گارفیلد را منتشر می‌کند، یک جلد استریپ گارفیلد منهای گارفیلد را در تاریخ ۲۸ اکتبر ۲۰۰۸ منتشر کرد.
اولین انیمیشن گارفیلد در فیلم سرگرمی‌های خارق‌العاده (The Fantastic Funnies) بود که در تاریخ ۱۵ مه ۱۹۸۰ با ابراز بازیگر اسکات بیچ در سی بی اس پخش شد. گارفیلد یکی از استریپ‌هایی بود که به عنوان تازه‌وارد معرفی شد (استریپ آن زمان فقط دو سال داشت). از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۱، دوازده فیلم تلویزیونی ویژه کارتونی گارفیلد برتر و یک ساعت مستند برتر شبانه روز با تجلیل از ۱۰ سالگی این شخصیت پخش شد. لورنزو موزیک در همه آنها از گارفیلد ابراز کرد. یک برنامه کارتونی صبح شنبه، گارفیلد و دوستان (Garfield and Friends)، در هفت فصل از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴ پخش شدند. این اقتباس همچنین موزیک را به عنوان صدای گارفیلد به نمایش گذاشت. نمایش گارفیلد (The Garfield Show)، یک سریال انیمیشنی کامپیوتری، در سال ۲۰۰۷، شروع به توسعه کرد که مصادف با سیمین سالگرد استریپ در سال بعد شود. این سری در دسامبر ۲۰۰۸ در فرانسه پخش شد و پخش آن در ایالات متحده در شبکه کارتون نت‌ورک در ۲ نوامبر ۲۰۰۹ آغاز شد. پس از کسب حقوق از شرکت مادر والدین نیکلودئون، ویاکام سی بی اس، یک سری جدید در نیکلودئون هم‌اکنون درحال ساخت است.
۱. «گارفیلد و دوستان» (۱۷ سپتامبر ۱۹۸۸–۱۰ دسامبر ۱۹۹۴) (در سی بی اس)
۲. «نمایش گارفیلد» (۲ نوامبر ۲۰۰۹–۲۴ اکتبر ۲۰۱۶) (در کارتون نت‌ورک بعداً در شبکه آمریکایی بومرنگ)
۳. «سریال انیمیشنی بدون عنوان نیکلودئون گارفیلد» (تاریخ پخش این سریال بزودی اعلام خواهد شد)
۱. "گارفیلد می‌آید!" (۲۵ اکتبر ۱۹۸۲) (نامزد شد)
۲. «گارفیلد در شهر» (۲۸ اکتبر ۱۹۸۳) (برنده شد)
۳. «گارفیلد خشن» (۲۶ اکتبر ۱۹۸۴) (برنده شد)
۴. «ماجرای هالووینی گارفیلد» (۳۰ اکتبر ۱۹۸۵) (برنده شد)
۵. «گارفیلد در جزیره» (۲۷ مه ۱۹۸۶) (نامزد شد)
۶. «گارفیلد به هالیوود می‌رود» (۸ مه ۱۹۸۷) (نامزد شد)
۷. «کریسمس گارفیلد» (۲۱ دسامبر ۱۹۸۷) (نامزد شد)
۸. «گارفیلد: ۹ تا از زندگیش» (۲۲ نوامبر ۱۹۸۸) (نامزد شد)
۹. «بچه‌ها و بولدار‌های گارفیلد» (۲۳ مه ۱۹۸۹) (برنده شد)
۱۰. «شکرگزاری گارفیلد» (۲۲ نوامبر ۱۹۸۹) (نامزد شد)
۱۱. «فانتزی‌های گربه گارفیلد» (۱۸ مه ۱۹۹۰) (نامزد شد)
۱۲. «گارفیلد جان می‌گیرد» (۸ مه ۱۹۹۱) (نامزد شد)
گارفیلد (فیلم) در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۴ در سینماها اکران شد. دنباله آن، گارفیلد ۲، در ۱۶ ژوئن ۲۰۰۶ اکران شد. گارفیلد توسط بیل موری در هر دو فیلم ابراز شد. سه فیلم مستقیم به فیلم منتشر شد، فیلم گارفیلد واقعی می‌شود در ۹ آگوست ۲۰۰۷، فیلم جشنواره سرگرمی گارفیلد در ۵ اوت ۲۰۰۸ و فیلم نیروی حیوان خانگی گارفیلد در ۱۶ ژوئن ۲۰۰۹ اکران شد. در ۲۴ مه ۲۰۱۶ اعلام شد که آلکون اینترتینمنت (Alcon Entertainment) یک فیلم جدید انیمیشن کامپیوتری گارفیلد به همراه جان کوهن و استیون پی. وگنر آماده تولید خواهد کرد و به کارگردانی مارک دینال، کارگردان فیلم «گربه‌ها نمی‌رقصند»، «شیار جدید امپراتور» و «جوجه کوچولو» ساخته خواهد شد. در آگوست ۲۰۱۹، ویاکوم حقوق گارفیلد را بدست آورد و وضعیت فیلم نامشخص است.
یک بازی ویدئویی گارفیلد توسط شرکت آتاری (Atari.Inc) برای کنسول بازی ویدئویی خانگی آتاری ۲۶۰۰ ساخته شده‌است و در فهرست ۱۹۸۴ آنها ظاهر می‌شود. با این حال، پس از اسپین آف آتاری و فروش بخش بازی‌های خانگی و رایانه‌های خود، مالک جک ترامیل تصمیم گرفت با توجه به وضعیت نزولی صنعت بازی‌های ویدئویی در آن زمان، حق امتیاز شخصیت خیلی گران باشد و بازی لغو شد. تصویر رام از بازی با برکت جیم دیویس منتشر شد.
گارفیلد: معامله پری بزرگ چربی یک بازی ویدئویی در سال ۱۹۸۷ برای کنسول‌های آتاری اس تی، اسپکتروم، کمودور ۶۴، آمستراد سی پی سی و آمیگا بر اساس کمیک‌استریپ است. توا چیکی (Towa Chiki) بازی «یک هفته از گارفیلد» را برای کامپیوتر خانواده (Family Computer) ساخته بود، که تنها در سال ۱۹۸۹ در ژاپن منتشر شد. سگا همچنین بازی‌های ویدئویی را بر اساس گارفیلد برای جنسیس «گارفیلد: گرفتار عمل» (Garfield: Caught in Act) و رایانه‌های ویندوز ۳٫۱ ساخت. شرکت‌های دیگر بازی‌هایی نظیر داستان دو گربه برای نینتندو دی اس را ساختن که توسط گیم فاکتوری (Game Factory) منتشر شدند، بازی کابوس گارفیلد برای نینتندو دی اس، جشنواره سرگرمی گارفیلد برای نینتندو دی اس و «هزارتوی گارفیلد» برای گیم بوی. در پلی استیشن ۲، گارفیلد و گارفیلد ۲ (که در ایالات متحده با نام‌های گارفیلد، یک داستان دو گربه شناخته می‌شدند) بودند. «تور جهانی گارفیلد لازانیا» برای پلی استیشن ۲ نیز ساخته شده‌است. و بازی‌های اضافی اخیر برای دستگاه‌های تلفن همراه عبارتند از: «شام گارفیلد» و «دفاع زامبی گارفیلد» و غیره.
در سال ۲۰۱۲، مجموعه‌ای از بازی‌های ویدئویی گارفیلد توسط ناشر فرانسوی آنومان اینتراکتیو منتشر شدند از جمله پازل‌های من با گارفیلد!، جداول ضرب با گارفیلد، گارفیلد کارت و مسابقه گارفیلد آغاز شد!
در تاریخ ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۹، گزارش شد که گارفیلد کارت قصد دارد دنباله ای با عنوان گارفیلد کارت: مسابقه خشمگین را بدست آورد. این بازی در تاریخ ۷ نوامبر ۲۰۱۹ برای مایکروسافت ویندوز و مک او اس از طریق استریم (Steam) و در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۹ برای پلی استیشن ۴، ایکس باکس وان و نینتندو سوئیچ منتشر شد.
جوزف پاپ، تولید کنندهٔ فیلم خط کوروس (Chorus Line)، در مورد ساخت یک موزیکال گارفیلد صحبت کرد، اما به دلیل برخی عوارض، هیچگاه از زمین خارج نشد. یک قطعه موسیقی کامل با عنوان "Garfield Live"، برای سپری کردن تور ایالات متحده در سپتامبر ۲۰۱۰ برنامه‌ریزی شده بود، اما در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۱، جایی که در مونسی، ایندیانا پخش شد، حرکت کرد. این کتاب توسط جیم دیویس، با موسیقی و اشعار مایکل دانیسکر و بیل مید، نوشته شده‌است و توسط AWA Touring Services رزرو شده‌است. آهنگ افتتاحیه "Cattitude" را می‌توان در وب سایت ملی تور، همراه با دو نفر دیگر، "بر روی حصار" و "رفتن به خانه" شنیده‌ام. هنگامی که تور آمریکای شمالی در سال ۲۰۱۲ به پایان رسید، آن را در سراسر آسیا سفر کرد.
با توافق با پاوز، شرکت بوم! استودیو (Boom!Studio) در ماه مه ۲۰۱۲ یک کتاب کمیک گارفیلد را راه اندازی کرد که اولین موضوعی است که توسط یک داستان نوشته شده توسط مارک ایوانیر (که نظارت بر گارفیلد و دوستان و نمایشگاه گارفیلد را داشته‌است) منتشر شده‌است و نشان داده شده توسط‌گری بکرر (Davis) است.
در سال ۲۰۱۶، هرمس مطبوعاتی با Paws, Inc را امضا کرد تا یک کتاب هنری در زمینه هنر نویسنده جیم دیویس، تحت عنوان «هنر جیم دیویس گارفیلد» منتشر کند. این کتاب شامل یک مقاله توسط نویسنده R.C. هاروی و دیگر مواد اصلی و در ژوئیه ۲۰۱۶ برای سان دیه گو کمیک-کان منتشر شد.
در سال ۲۰۱۸، رستوران ارواح پس از افتتاح حق رای دادن به برنامه گارفیلد می‌خورد (GarfieldEATS) در دبی با مضمون. این رستوران توسط بنیانگذار و "مدیر ارشد بازرگانی" ناتن مازری به عنوان "رستوران سریع موبایل" توصیف شده‌است. مازری ادعا می‌کند که این رستوران "کارآفرین" است، یک اسلحه از کلمات "سرگرم کننده" و "جذاب" است. مشتریان غذا را از طریق برنامه رسمی موبایل سفارش می‌دهند که شامل بازی‌ها نیز می‌باشد و به کاربران اجازه می‌دهد قسمت‌های کارتون گارفیلد و دوستان را خریداری کنند. در این رستوران لازانیا، پیتزا به شکل گارفیلد، "Garfuccinos" و میله شکلات تیره شکل گارفیلد سرو می‌شود. مکان دوم در سال ۲۰۱۹ در تورنتو افتتاح شد.
اولین حضور: ۱۹ ژوئن ۱۹۷۸
یک گربهٔ نارنجی، چاق، خودخواه و تنبله که از خوردن و خوابیدن لذت زیادی می‌بره. گارفیلد در آشپزخانهٔ یک رستوران ایتالیایی به نام مامالئون متولد شد و از روز اول تولدش عاشق لازانیا شد! به گفتهٔ پدربزرگش، وقتی به دنیا اومد ۲/۴ کیلوگرم بوده که با شگفتی تمام توی تخت‌خواب کوچیکش جا شده.
اون عاشق لازانیا، کش رفتن غذای جان، لگد پروندن به اودی و پرت کردنش از بالای میز، سرگرم کردن یا آزار دادن شبونهٔ همسایه‌ها با اجرای نمایش روی پرچینه (که اکثر مواقع چیزی به سمتش پرتاب می‌شه)!
گارفیلد از رژیم غذایی و دوشنبه‌ها متنفره چون فردای یکشنبه‌ست و دائم تو اون روز بدشانسی می‌آره! اون از عنکبوت‌ها هم متنفره و گاهی با روزنامه یا هر چیزی که دم دستش باشه اونقدر می زنه رو سرشون تا مثل پن‌کیک نازک بشن. گاهی اوقات پرده‌های خونهٔ جان رو پاره می‌کنه و سرخس جان رو می خوره یا تکه‌تکه می‌کنه. این جور مواقع جان خیلی از دستش عصبانی می‌شه.
تفکر گارفیلد در مورد خودش و اطرافیانش باعث شده از خیلی از موجودات دیگه از جمله انسان‌ها و سگ‌ها و حیوانات دیگه باهوش‌تر به نظر بیاد. این روزها گارفیلد بیشتر آدمه تا گربه. سه سال بعد از شروع کمیک‌ها، دیویس اندامش رو اندکی تغییر داد و گارفیلد شروع به راه رفتن روی دو پا کرد و از اون موقع تا به حال روز به روز رفتارش بیشتر به آدم‌ها شبیه شده.
صاحب گارفیلد و مثلاً ارباب خونه‌ست، که البته گارفیلد قبلاً بهش ثابت کرده ارباب واقعی خونه کیه! جان یک ناشی به تمام معناست. اون به گارفیلد و اودی غذا می‌ده و هم‌صحبت گارفیلد به حساب میاد. با اینکه نمی‌تونه حرف‌های اونو بشنوه ولی به نظر میاد به خوبی می‌تونه ذهن‌خونی کنه و صحبت‌های گارفیلد رو حدس بزنه. اون تو ارتباط برقرار کردن با دیگران، مخصوصاَ لیز، مشکل داره. اکثر مواقع قربانی شوخی‌های گارفیلد می‌شه. جان یه کارتونیسته و اونقدر پول در میاره که می‌تونه شکم گارفیلد رو سیر نگه داره! جان متولد ۲۸ جولایه و از سال ۱۹۷۸ با گارفیلد زندگی می‌کنه.
اولین حضور: ۸ آگوست ۱۹۷۸
سگ دوست داشتنی اما کودن لیمان. اودی همراه لیمان به خونهٔ جان نقل مکان کرده و مسلمه که گارفیلد از این موضوع خوشحال نشده. موهای بدنش زرد رنگه و گوش‌های قهوه‌ای‌رنگی داره. تندتند نفس می‌کشه و بیشتر مواقع زبون بزرگش بیرون از دهنشه. گارفیلد اغلب اونو از بالای میز به پایین پرت می‌کنه یا با مشت و لگد اونو از خودش دور می‌کنه فقط چون ازش خوشش نمیاد. اودی تنها موجودیه که نمی‌تونه حرف بزنه ولی حرف‌های دیگران رو متوجه می‌شه. البته گاهی دیده شده کلمات کوتاهی از ذهنش می‌گذره که نشون می‌ده لال نیست، فقط یه خرده کم‌حرفه! اودی همیشه قربانی شوخی‌های گارفیلد می‌شه.
پوکی خرس عروسکی گارفیلده که به نظر گارفیلد بهترین دوست خودشه! گارفیلد معتقده که پوکی مثل خودش فکر می‌کنه!
گارفیلد پوکی رو تو کشوی اتاق جان پیدا کرد که معلوم نیس صاحب قبلیش کی بوده. گارفیلد خیلی به پوکی وابسته س و آرزو داره تو بغلش بخوابه که البته معلومه که نمی‌تونه!
لیز کتر الیزابت ویلسون، دامپزشک گارفیلده. جان با نگاه اول عاشقش می‌شه و دائم سعی می‌کنه باهاش ارتباط برقرار کنه و باهاش بیرون بره. لیز هم سعی می‌کنه بهش بفهمونه هیچ علاقه ای به این کار نداره ولی تلاشش بیهوده ست. البته گهگاه به دعوت هاش پاسخ مثبت می‌ده ولی پایان تمام این گردش‌ها به بلا و مصیبت منتهی می‌شه! بعدها جان رو توی یک رستوران می‌بینه و اونجا جلوی چند نفر دیگه اعتراف می‌کنه که به جان علاقه پیدا کرده.
آرلین دوست دختر گارفیلد هست. یگ گربهٔ مادهٔ صورتی لاغر که به نظر می‌رسه تنها موجود زنده آیه که می‌تونه با موفقیت سر به سر گارفیلد بگذاره. بین دندون‌های جلوش فاصله هست که گارفیلد تا می‌تونه به اون اشاره می‌کنه چون تنها چیزیه که در برابر کنایه‌های آرلین داره! به نظر گارفیلد، آرلین دومین گربهٔ زیبای دنیاست. آخه اولیش خودشه!
لیمان (lyman) دوست جانه که برای مدتی پیش اون زندگی کرد. سیبیل‌های لیمان یکی از محبوب‌ترین قسمت‌های کمیکهائیه که لیمان توش وجود داره! لیمان کمی خنگه. تو لباس پوشیدن هیچ سلیقه ای نداره و به گفتهٔ دیویس هدف اصلی از حضور لیمان، وجود شخصی بود که جان بتونه واقعاً باهاش صحبت کنه و نظراتش رو بهش بگه که این وظیفه با گذر زمان به عهدهٔ خود گارفیلد گذاشته شد و لیمان بدون هیچ توضیحی ناپدید شد! آخرین باری که لیمان دیده شد توی جشن تولد ده سالگی گارفیلد بود.
نرمال (nermal) بچه گربهٔ ناز ملوسیه که مدام ملوسیش رو به رخ گارفیلد می‌کشه و می‌گه گوگولی‌ترین گربهٔ دنیاست. یا می‌گه گربه تا بچه ست خوشگله، وقتی بزرگ می‌شه زشت می‌شه. در کل زبونش دائم برای نیش و کنایه باز می‌شه. گارفیلد از حرفهاش به شدت عصبانی می‌شه.
ایرما از معدود دوستهای جانه که تو کمیک‌ها ظاهر می‌شه. اون صاحب یکی از غذا خوری‌های تزدیک خونهٔ جانه که گاه‌وبیگاه غذاهای بی کیفیت و مدیریت بدتر غذاخوریش موضوع خندهٔ بعضی کمیک‌ها می‌شه. چهرهٔ جذابی نداره و یه کم دیر انتقاله و یه کمی هم خل و چل می زنه ولی فرز و سریعه. اکثر اوقات با کارهاش همه رو غافلگیر می‌کنه.
خونهٔ جان محل سکونت چندین موشه. تمام اون‌ها دوستان گارفیلد هستن. اکثرشون اسم ندارن ولی گارفیلد اسم سه تا از اون‌ها رو گذاشته اسکویک، هرمن و فلوید. اون‌ها می‌دونن که گارفیلد تنبل‌تر از اونیه که بتونه اون‌ها رو بگیره. جان هم بعضی اوقات اون رو تهدید می‌کنه که اگه موش‌ها رو نگیره بهش شام نمی‌ده. مسلماً گارفیلد هم روش‌های خودش رو داره.
منیره علی مشهور بهمنیره گرجی (زاده ۱۳۰۸، تهران) با تحصیلات سطح حوزویمنیره گرجی فرد تنها زن منتخب در مجلس خبرگان ناظم سرا تنها زن عضو مجلس خبرگان قانون اساسی بود او تنها زنی است که در ایران به عضویت مجلس خبرگان درآمده است.
منیره گرجی در خانواده‌ای هشت نفره بزرگ شد. در سن ۱۵ سالگی با مهدی گرجی که به پیشه کفاشی اشتغال داشت، ازدواج کرد و به همین دلیل، تحصیلاتش در دوره متوسطه متوقف شد اما بعدها در سن ۳۵ سالگی تحصیل و تحقیق در متون اسلامی را آغاز کرد و تنها کتاب او با عنوان «نگرش قرآن به حضور زن در تاریخ انبیاء» توسط نشر سوین و در سال ۱۳۸۷ چاپ شد.مهرنامه، ماهنامه فرهنگ و اندیشه، سال هفتم، خرداد 1395
انتخاب وی به عنوان تنها زن مجلس خبرگان قانون اساسی، اعتراض برخی از منتخبان این مجلس را برانگیخت. آنان تهدید کردند: این زن باید برود وگرنه ما مجلس را ترک می‌کنیم؛ و او پاسخ داد: من بر مسوولیتی که مردم به من واگذار کرده‌اند، استوارم؛ هرکس نمی‌تواند حضور یک زن را تحمل کند، برود. او روز دوشنبه ۵ شهریورماه در جلسه علنی مجلس خبرگان در دفاع از حقوق زنان عنوان سخنرانی کرد. خانم گرجی در این سخنان با یادآوری جایگاه حقوقی زن در اسلام و نیز ذکر تاریخی وضعیت زنان ایرانی، خطاب به دیگر همکاران خویش در مجلس خبرگان گفت: «چون در پیشگاه قرآن مسئول هستم، به حکم آیه «و من لم یحکم بما انزل‌الله» که سه بار در سوره مائده تکرار می‌شود این را توجه داشته باشیم که در این موقع، در این نشست مهم و عظیم، حقوق این گروه، که بنیاد اجتماع بر پایه زن است، ضایع نشود. ما زن‌ها محروم مانده‌ایم، این شعار نیست، واقعیت است.»
پس از اتمام دوره مجلس خبرگان قانون اساسی او از مشاغل دولتی کناره‌گیری کرد. در حال حاضر (۱۳۸۲) حوزه علمیه خدیجه کبری در تهران به تدریس فقه، تفسیر، احکام و اخلاق مشغول است و در مرکز تربیت معلم شهید رجایی، مدرس درس عرفان امام است.
او مجلس‌های وعظ و خطابه‌ای در سال‌های ۵۶، ۵۷ و ۵۸ داشته‌است؛ مجالسی که با تأثیر از دکتر شریعتی، زنان و گاهی مردان را آماده مبارزه می‌کرد. گرجی از جمله واعظانی بود که پا به عرصه مبارزه فرهنگی گذاشت.
منیره گرجی همچنین نخستین سازمان غیردولتی در حوزه تخصصی زنان را با عنوان مؤسسه مطالعات و تحقیقات زنان، تأسیس کرده‌است.Hamshahri Newspaper
داستان اسباب‌بازی () یک فیلم کمدی پویانمایی رایانه‌ای آمریکایی، محصول سال ۱۹۹۵ است که توسط پیکسار ساخته شد و والت دیزنی پیکچرز آن را منتشر کرد. این فیلم، اولین قسمت از فرنچایز "داستان اسباب‌بازی"، اولین فیلم بلند پویانمایی تمام رایانه‌ای و همچنین اولین فیلم بلند پیکسار است. این فیلم به کارگردانی جان لستر، نوشتهٔ جاس ویدون، اندرو استنتون، جوئل کوهن و الک سوکولو، براساس داستانی از لستر، استنتون، پیت داکتر و جو رنفت بوده‌است. ساخت موسیقی فیلم برعهدهٔ رندی نیومن، تهیه‌کنندگان آن بونی آرنولد و رالف گوگنهایم و استیو جابز و ادوین کتمول نیز تهیه‌کنندگان اجرایی این فیلم بوده‌اند. صداپیشگیِ تام هنکس، تیم آلن، دان ریکلس، والاس شاون، جان راتزنبرگر، جیم وارنی، آنی پاتس، آر. لی ارمی، جان موریس، لاری میت کالف و اریک ون دتن در این فیلم صورت می‌گیرد. فیلم در دنیایی روایت می‌شود که اسباب‌بازی‌ها، وقتی انسان‌ها حضور ندارند، جان می‌گیرند و داستان بر رابطهٔ وودی، عروسک گاوچران قدیمی با بند کشیدنی و باز لایتیر، اکشن فیگور فضانورد نوین متمرکز است که از دو حریف که برای محبت‌های صاحبشان، اندی با هم رقابت می‌کنند، به دوستانی تبدیل می‌شوند که با هم کار می‌کنند تا پس از جدایی از اندی، به او ملحق شوند.
پس از موفقیت فیلم کوتاه "اسباب‌بازی فلزی" در سال ۱۹۸۸، دیزنی به پیکسار پیشنهاد همکاری داد تا یک فیلم پویانمایی رایانه‌ای تولید کند که از منظر اسباب‌بازی کوچک روایت می‌شد. لستر، استنتون و داکتر پیش‌نویس اولیه را نوشتند که دیزنی آن را رد کرد؛ زیرا می‌خواستند لحن فیلم «پرتنش‌تر» باشد. پس از چندین حلقهٔ داستان فاجعه‌بار، تولید متوقف و فیلم‌نامه بازنویسی شد تا لحن و موضوع موردنظر پیکسار را بهتر منعکس کند: «اسباب‌بازی‌ها عمیقاً می‌خواهند بچه‌ها با آن‌ها بازی کنند و… این میلِ امیدها، ترس‌ها و اعمال است که آن‌ها را برمی‌انگیزد.» استودیو که در آن زمان متشکل از تعداد نسبتاً کمی کارمند بود، فیلم را تنها تحت محدودیت‌های جزئی مالی تولید کرد. "داستان اسباب‌بازی" در ۱۹ نوامبر ۱۹۹۵ در تئاتر ال کاپیتان در لس آنجلس به نمایش درآمد و در ۲۲ نوامبر ۱۹۹۵ در سینماهای آمریکای شمالی اکران شد. فروش کلی این فیلم بیش از ۳۷۳ میلیون دلار در سراسر جهان بود و دومین فیلم پرفروش سال ۱۹۹۵ شد. این فیلم مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و در سایت راتن تومیتوز دارای امتیاز ۱۰۰٪ است. "داستان اسباب‌بازی" به دلیل نوآوری فنی پویانمایی سه بعدی، شوخ‌طبعی و پیچیدگی موضوعی فیلم‌نامه، موسیقی و اجراهای آوازی (به‌ویژه هنکس و آلن) مورد ستایش قرار گرفت. این فیلم توانست نامزد دریافت سه جایزهٔ اسکار برای بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی (اولین پویانمایی که نامزد دریافت این جایزه شد)، بهترین ترانه برای «من دوست تو هستم» و بهترین موسیقی فیلم شود و موفق شد جایزهٔ اسکار دستاورد ویژه را دریافت کند. موفقیت: "داستان اسباب‌بازی" ایجاد فرنچایز چندرسانه‌ای و مجموعه‌ای متشکل از سه دنباله را رقم زد که با "داستان اسباب‌بازی ۲" (۱۹۹۹) شروع شد.
در یک دنیایی که اسباب‌بازی‌ها در غیاب انسان‌ها زنده می‌شوند. گروهی از اسباب‌بازی‌ها درحال آماده شدن برای نقل مکان به یک خانه جدید به همراه صاحبشان، اندی دیویس (پسربچه‌ای شش ساله)، خواهرش (مالی) و مادرش می‌شوند، اسباب‌بازی‌ها از اینکه اندی جشن تولدش را یک هفته زودتر به‌خاطر اسباب‌کشی برگزار می‌کند، ناراحت می‌شوند؛ وودی یک عروسک گاوچران و دارای یک جعبه صدا و عروسک موردعلاقه اندی و رهبر تمام اسباب‌بازی‌هایش است. به امید آرامش بقیه اسباب‌بازی‌ها، او گروهبان را به‌همراه سربازهای سبزش به جاسوسی هدیه‌های اندی به‌وسیله یک بی‌سیم اسباب‌بازی می‌فرستد. بقیه اسباب‌بازی‌ها که شامل آقای سیب‌زمینی، اسلینکی، رکس (دایناسور)، هَم (قلک خوکی) و بو پیپ می‌شوند. بعد از اینکه اندی هدیه‌ای دریافت نکرد که باعث جایگزینی با آن‌ها شود، آسوده‌خاطر شدند. دقایقی بعد اندی توسط مادرش هدیه‌ای غیرمنتظره دریافت می‌کند. آن یک باز لایتیر است. یک تکاور فضایی که باور دارد که او یک فضانورد واقعی است. باز با ویژگی‌های خارق‌العاده‌اش اسباب‌بازی‌ها را تحت‌تاثیر قرار می‌دهد و تبدیل به اسباب‌بازی موردعلاقه اندی می‌شود و این موضوع باعث حسادت وودی می‌شود.
دو روز قبل از حرکت، خانواده اندی برای خوردن شام در سیاره پیتزا برنامه‌ریزی می‌کنند. جایی که اندی فقط می‌تواند یک اسباب‌بازی با خودش ببرد. وودی تلاش می‌کند که با ماشین کنترلی آرسی باز را به پشت کمد بندازد، اما ناگهان او را از پنجره به بیرون می‌اندازد. بقیه اسباب‌بازی‌ها گمان می‌کنند که وودی عمداً تلاش می‌کرد تا باز را بکشد، اما اندی قبل از اینکه اسباب‌بازی‌ها از وودی انتقام بگیرند، او را برمی‌دارد و با خودش می‌برد. باز به‌طور خشمگینانه به داخل ماشین می‌رود و در مسیر سیاره پیتزا، بعد از اینکه ماشین در پمپ بنزین می‌ایستد، با وودی روبرو می‌شود. هردو شروع به دعوا می‌کنند که سرانجام از ماشین می‌افتند و از مسیر جا می‌مانند.
پس از یک بحث و جدل، هردو سوار یک کامیون سفارش‌بر سیاره پیتزا و مخفیانه وارد رستوران می‌شوند. با این حال، باز به اشتباه وارد یک دستگاه جرثقیل پنجه‌ای می‌شود و با تعداد زیادی آدمک سبز فضایی روبرو می‌شود درحالی‌که وودی او را تعقیب کرده‌است. در همین حال، همسایه خرابکار اندی سید فیلیپس، آن دو را به همراه یک آدمک سبز برنده می‌شود و با خودش به خانه می‌برد. وودی و باز با سگ او اسکاد (نژاد بول تریر) و بعضی اسباب‌بازی‌های جهش‌یافته او که از اجزای اسباب‌بازی‌های دیگر که سید آن‌ها را خراب کرده‌است روبرو می‌شوند.
درحالی‌که وودی تلاش می‌کند راهی برای فرار پیدا کند، باز با دیدن یک تبلیغ تلویزیونی اسباب‌بازی باز لایتیر شوکه می‌شود و متوجه می‌شود که درواقع او یک اسباب‌بازی است. در انکار، او سعی می‌کند پرواز کند، اما شکست می‌خورد و دستش می‌شکند و دچار پریشانی می‌شود. بعد از اینکه اسباب‌بازی‌های جهش‌یافته باز را تعمیر کردند، سید برمی‌گردد و باز را به یک موشک می‌بندد و قصد دارد او را پرتاب کند اما به‌علت نامساعد بودن هوا مجبور است تا صبح صبر کند. وودی باز را متقاعد می‌کند که او برای خوشحال کردن اندی ساخته شده‌است درحالی که به با ارزش بودن او اعتراف می‌کند. حرف‌های وودی عزم باز را برمی‌گرداند، و هردو تلاش می‌کنند تا از خانه سید خارج شوند. در همین حال، سید، باز را برای پرتاب او آماده می‌کند. وودی اسباب‌بازی‌های جهش‌یافته را جمع می‌کند و نقشه می‌کشد تا سید را بترساند تا دیگر آسیبی به اسباب‌بازی‌ها نزند و این باعث می‌شود که او و باز آزاد شوند.
وودی و باز کامیون اسباب‌کشی اندی را تعقیب می‌کنند، اما اسکاد آن‌ها را می‌بیند و پای وودی را گاز می‌گیرد و باز تلاش می‌کند تا با اسکاد مبارزه کند، زمانی که وودی وارد کامیون می‌شود ماشین کنترلی آرسی را به بیرون می‌اندازد تا به‌وسیله آن حواس اسکاد را پرت کند و باز را نجات دهد. بقیه اسباب‌بازی‌ها فکر می‌کنند که وودی این کار را می‌کند تا از دست آرسی خلاص شود، آنها وودی را به خیابان پرتاب می‌کنند. وودی با استفاده از ماشین کنترلی اسکاد را فراری می‌دهد و بقیه اسباب‌بازی‌ها متوجه می‌شوند که در اشتباه بودند. وودی به‌همراه باز کامیون را تعقیب می‌کند، ناگهان باتری‌های آرسی تمام می‌شوند، وودی مجبور می‌شود که موشک را روشن کند. همان‌طور که آنها به‌طرف کامیون نزدیک می‌شوند، هوابرد می‌شوند و وودی آرسی را به داخل کامیون می‌اندازد. باز بال‌هایش را باز می‌کند تا موشک را که به پشتش بسته شده بود را جدا کند تا قبل از اینکه منفجر شود؛ او و وودی از جلوی کامیون رد می‌شوند و از سقف ماشین اندی به داخل آن می‌پرند و با خیال راحت در ماشین اندی فرود می‌آیند.
در روز کریسمس، در خانه جدید، گروهبان و دیگر سربازان در باز کردن هدیه‌ها دوباره جاسوسی می‌کنند. آقای سیب‌زمینی، بعد از اینکه مالی یک هدیه خانم سیب‌زمینی دریافت می‌کند، خوشحال و هیجان‌زده می‌شود و باز به‌شوخی فکر می‌کند چه هدیه‌ای ممکن است از او بدتر باشد. بعد از اینکه اندی یک سگ داشهوند هدیه می‌گیرد، هردو لبخند مضطربانه‌ای به‌هم می‌زنند.
اولین تجربهٔ جان لستر از پویانمایی رایانه‌ای، زمانی بود که به‌عنوان پویانما در استودیو انیمیشن والت دیزنی کار می‌کرد و دوستانش صحنه‌ای از موتورسیکلت نوریِ "ترون" را به او نشان دادند. این یک تجربهٔ چشم‌نواز بود که لستر را از امکاناتی که به‌وسیلهٔ تولیدات رایانه‌ای ارائه می‌شد، آگاه کرد. لستر سعی کرد تا "توستر کوچولوی شجاع" را به‌عنوان یک فیلم پویانمایی تمام رایانه‌ای به دیزنی ارائه کند اما این ایده رد و لستر اخراج شد. او سپس به کار در لوکاس فیلم ادامه داد و در سال ۱۹۸۶، یکی از اعضای مؤسس پیکسار شد. در سال ۱۹۸۶، استیو جابز، کارآفرین و بنیان‌گذار اپل پیکسار را خریداری کرد. لستر در پیکسار فیلم‌های کوتاه پویانمایی رایانه‌ای ساخت تا توانایی‌های رایانهٔ تصویرساز پیکسارPixar Image Computer را به نمایش بگذارد. لستر در سال ۱۹۸۸، فیلم کوتاه "اسباب‌بازی فلزی" را از منظر یک اسباب‌بازی ساخت که به عشق لستر به اسباب‌بازی‌های کلاسیک اشاره دارد. این فیلم توانست جایزهٔ اسکار بهترین پویانمایی کوتاه را از شصت و یکمین دورهٔ جوایز اسکار کسب کند؛ اولین فیلم کوتاه پویانمایی رایانه‌ای که توانست این جایزه را برنده شود.
"اسباب‌بازی فلزی" توجه دیزنی را به خود جلب کرد و مایکل آیسنر به‌عنوان مدیرعامل و جفری کاتزنبرگ، مدیر بخش فیلم که تیم مدیریتی جدید دیزنی را تشکیل می‌دادند، تلاش برای بازگشت لستر را آغاز کردند. لستر که از اعتماد جابز به خودش سپاسگزار بود، مجبور شد تا در پیکسار بماند. او به ادوین کتمول، بنیان‌گذار پیکسار گفت: «من می‌توانم به دیزنی بروم و کارگردان شوم یا اینجا بمانم و تاریخ را بسازم.» کاتزنبرگ متوجه شد که نمی‌تواند لستر را به دیزنی بازگرداند و به همین علت، برنامه‌هایی را برای امضای قرارداد تولید با پیکسار برای ساخت فیلم آغاز کرد. دیزنی همیشه تمامی فیلم‌های خود را به‌صورت داخلی ساخته بود و از تغییر این رویه خودداری می‌کرد، اما وقتی تیم برتون که پیشتر در دیزنی کار می‌کرد، قصد داشت تا حقوق "کابوس قبل از کریسمس" را بازخرید کند، دیزنی قراردادی منعقد کرد که به او اجازه می‌داد تا فیلمش را به‌عنوان فیلم دیزنی، خارج از استودیو بسازد. این اقدام درها را برای پیکسار گشود تا بتواند فیلم‌های خود را خارج از دیزنی بسازد.
هر دو طرف مایل به همکاری بودند. کتمول و آلوی ری اسمیت،Alvy Ray Smith یکی دیگر از بنیان‌گذاران پیکسار، مدت‌ها بود که می‌خواستند پویانمایی رایانه‌ای تولید کنند اما تنها در اوایل دههٔ ۱۹۹۰، رایانه‌ها به اندازهٔ کافی ارزان و قدرتمند بودند که این امکان را فراهم کنند. علاوه بر این، دیزنی مجوز سیستم تولید انیمیشن رایانه‌ای پیکسارComputer Animation Production System (سی‌ای‌پی‌اس یا کپس) را صادر کرده بود و باعث شد که این شرکت به بزرگ‌ترین مشتریِ رایانه‌های پیکسار تبدیل شود. جابز برای کاتزنبرگ آشکار کرد که گرچه دیزنی از پیکسار راضی است اما برعکس این موضوع برای پیکسار صدق نمی‌کند. جابز به او گفت: «ما می‌خواهیم با شما یک فیلم بسازیم. این ما را خوشحال می‌کند.» در همان زمان، پیتر اشنایدر،Peter Schneider رئیس استودیو انیمیشن والت دیزنی به‌طور بالقوه به ساخت فیلمی بلند با پیکسار علاقه داشت. هنگامی که کتمول، اسمیت و رالف گوگنهایم،Ralph Guggenheim رئیس بخش پویانمایی در تابستان ۱۹۹۰ با اشنایدر ملاقات کردند، فضا را گیج‌کننده و بحث‌برانگیز یافتند. آنان بعدها فهمیدند که کاتزنبرگ قصد دارد اگر دیزنی با پیکسار فیلمی بسازد، خارج از حوزهٔ اختیارات اشنایدر خواهد بود که اشنایدر را عصبانی کرد. پس از اولین جلسه، گروه پیکسار با توقعات کم به خانه رفتند و وقتی کاتزنبرگ برای کنفرانس دیگری خبرشان کرد، شگفت‌زده شدند. بیل ریوزBill Reeves (رئیس بخش تحقیق و توسعهٔ پویانمایی)، جابز و لستر به کتمول، اسمیت و گوگنهایم پیوستند. آنان با خود ایده‌ای برای ویژه برنامهٔ تلویزیونی نیم ساعته به نام "کریسمس اسباب بازی فلزی"A Tin Toy Christmas آوردند. آنان معتقد بودند که یک برنامهٔ تلویزیونی، راهی معقول برای کسب تجربه، پیش از پرداختن به فیلمی بلند خواهد بود.
آنان کاتزنبرگ را در میز کنفرانس در ساختمانی در استودیوهای والت دیزنی در بربنک ملاقات کردند. کتمول و اسمیت معتقد بودند که حفظ کاتزنبرگ به همکاری با شرکت در طول زمان دشوار خواهد بود. آنان فروش لستر و پویانماهای جوان را در مورد ایدهٔ همکاری با دیزنی که به دلیل نحوهٔ رفتار آنان با پویانماهایش شهرت بدی داشت و کاتزنبرگ که به‌عنوان یک زورگوی مدیریت خرد شهرت داشت را دشوارتر می‌دانستند. کاتزنبرگ خودش در این جلسه بیان کرد: «همه فکر می‌کنند من زورگو هستم. من زورگو هستم اما معمولاً حق با من است.» او ایدهٔ ویژه برنامهٔ نیم ساعته را کنار گذاشت و به لستر، به‌عنوان استعداد اصلی اتاق نگاه کرد و با صراحت خطاب به او گفت: «جان، تو حاضر نشدی با من کار کنی، می‌خواهم از این راه با تو کار کنم.» او از شش بازدیدکننده دعوت کرد تا با پویانماها هم‌صحبت شوند و آنان متوجه شدند که همگی از اظهارات کاتزنبرگ حمایت می‌کنند. پیکسار در این زمان در آستانهٔ ورشکستگی بود و به قرارداد با دیزنی نیاز داشت. کاتزنبرگ اصرار داشت که حقوق فناوری اختصاصی پیکسار برای ساخت پویانمایی سه‌بعدی به دیزنی داده شود اما جابز نپذیرفت. در موردی دیگر، جابز از طرف مقابل مطالبه کرد که پیکسار مالکیت بخشی از فیلم و شخصیت‌ها را داشته باشد و در کنترل حقوق ویدئو و دنباله‌های آن سهیم باشد اما کاتزنبرگ نپذیرفت. دیزنی و پیکسار در قراردادی در تاریخ ۳ مه ۱۹۹۱ بر سر شرایط قرارداد به توافق رسیدند و قرارداد در اوایل ژوئیه امضا شد. در نهایت، در این قرارداد مشخص شد که دیزنی به‌طور کامل مالک تصویر و شخصیت‌های آن و کنترل خلاقانه‌ای در فیلم خواهد داشت و حدود ۱۲٫۵ درصد از درآمدهای حاصل از فروش بلیت را به پیکسار می‌پردازد. دیزنی این قرارداد را برای تولید سه فیلم با پیکسار منعقد کرد و در درآمدهای "داستان اسباب‌بازی" و دو فیلم بعدی شریک بود.
توافق برای تولید یک فیلم بلند بر اساس "اسباب‌بازی فلزی" با عنوان رسمی "داستان اسباب‌بازی" نهایی و تولید آن به زودی آغاز شد.
پیش‌نویس اصلی برای "داستان اسباب‌بازی" که لستر، اندرو استنتون و پیت داکتر نوشته بودند، شباهت چندانی به فیلم‌نامهٔ نهایی نداشت. در آن طرح، تاینی، گروه تک‌نفرهٔ "اسباب‌بازی فلزی" با وودی که آدمک شکم‌گویی بود، زوجی را تشکیل می‌دادند که به سفری گسترده فرستاده شدند. از نظر کاتزنبرگ که خواهان هیجان بیشتر در داستان فیلم بود، شخصیت مهربان و جسور وودی، به مرور منفی‌تر شد؛ نوعی حسادت که در نهایت باعث تجمع اسباب‌بازی‌های دیگر می‌شود. مدیران دیزنی استوری‌بردها را دیدند و کنترل خلاقانه را به پیکسار واگذار کردند. ایدهٔ اصلی "داستان اسباب‌بازی" از اولین پیش‌نویس فیلم‌نامه به بعد وجود داشت: «اسباب‌بازی‌ها عمیقاً می‌خواهند بچه‌ها با آن‌ها بازی کنند و این میلِ امیدها، ترس‌ها و اعمال است که آن‌ها را هدایت می‌کند.» کاتزنبرگ احساس کرد که پیش‌نویس اصلی مشکل دارد و به لستر گفت که "داستان اسباب‌بازی" را به فیلمی فراتر از فیلم‌های زوج هنری تغییر دهد و به آنان پیشنهاد داد تا چند فیلم کلاسیک با موضوع اصلی دو رفیق را ببینند. فیلم‌هایی مانند "ستیزه‌جویان" و "۴۸ ساعت" که در آن دو شخصیت اصلی فیلم که نگرش‌های متفاوتی دارند، در کنار هم قرار می‌گیرند و باید با هم کنار بیایند و به هم ملحق شوند. لستر، استنتون و داکتر در اوایل سپتامبر ۱۹۹۱ با دومین پیش‌نویس ظاهر شدند. اگرچه شخصیت‌های اصلی فیلم هنوز هم تاینی و آدمک بودند اما طرح کلی فیلم در حال شکل‌گیری بود.
فیلم‌نامه تا پیش از نسخهٔ نهایی، تغییرات زیادی را تجربه کرد. لستر به این نتیجه رسید که تاینی «بیش از حد قدیمی» است. شخصیت ابتدایی داستان به یک اکشن فیگور نظامی تغییر یافت و سپس به آن درون‌مایه‌ای فضایی داده شد. نام تاینی به لونار لری، سپس تمپوس از مورف و در نهایت به باز لایتیر (به‌نام فضانورد باز آلدرین) تغییر یافت. بازلایتیر با الهام از لباس‌هایی که فضانوردان آپولو می‌پوشیدند و پوشش اکشن فیگورهای جی.آی. جوG.I. Joe طراحی شد. همچنین طرح رنگ ظاهری بازلایتیر به لستر و همسرش، نانسی مربوط می‌شود که رنگ‌های موردعلاقه‌شان به ترتیب سبز و بنفش است. وودی تحت تأثیر عروسک کسپر روح مهربانCasper the Friendly Ghost بود که لستر در کودکی داشت؛ آدمک شکم‌گویی که بند کشیدنی‌ای در پشت خود دارد. این ایده تا زمانی باقی ماند که طراح شخصیت، باد لاکی پیشنهاد کرد وودی را می‌توان به آدمک گاوچران تبدیل کرد. لستر از تضاد بین ژانرهای وسترن و علمی-تخیلی خوشش آمد و بلافاصله شخصیت داستان تغییر کرد. در نهایت، تمام جنبه‌های ساختگی شکم‌گویی از شخصیت حذف شد زیرا «فریب‌کارانه و بدجنسی» به نظر می‌رسید. با این حال، نام وودی را برای ادای احترام به بازیگر وسترن، وودی استرود حفظ کردند.
فیلم‌نامهٔ "داستان اسباب‌بازی" به شدت تحت تأثیر ایده‌های فیلم‌نامه‌نویس، رابرت مک‌کی قرار گرفت. اعضای تیم داستان پیکسار که از لستر، استنتون، داکتر و جو رنفت تشکیل می‌شد، می‌دانستند که بیشترِ آنان در فیلم‌نامه‌نویسیِ فیلم‌های بلند مبتدی هستند. هیچ‌کدام از آنان به غیر از رنفت که کلاس داستان در کل‌آرتس تدریس می‌کرد و کارهای استوری‌بردی انجام داده بود، هیچ داستان بلندی ننوشته بودند یا نام آن‌ها در عنوان فیلم‌ها نیامده بود. به‌دنبال جستجوی بینش، لستر و داکتر در سمینار سه روزه‌ای که مک‌کین در لس آنجلس ارائه می‌کرد، شرکت کردند. اصول او که براساس "فن شعر" از ارسطو استوار بود، برای نمونه حکم می‌کرد که تصمیمات یا اقداماتی که یک شخصیت برای حل مشکلاتش انجام می‌دهد، مؤلفه‌ای مناسب برای ارزیابی میزان واقع‌گرایی یا عقیدهٔ او است. دیزنی همچنین جوئل کوهنJoel Cohen و الک سوکولوAlec Sokolow و سپس جاس ویدون را برای کمک به توسعهٔ فیلم‌نامه منصوب کرد. ویدون متوجه شد که فیلم‌نامه، ساختاری عالی دارد اما دست‌وپاشکسته است. او شخصیت رکس را به داستان اضافه کرد و به‌دنبال نقشی محوری برای عروسک باربی بود؛ عروسکی که به بو پیپ تغییر یافت، زیرا متل مجوز شخصیت را نمی‌داد. ویدون همچنین شخصیت بازلایتیر را مورد بازنگری قرار داد و او را از شخصیتی کم‌هوش اما شاد و خودآگاه به شخصیتی اکشن که نمی‌داند اسباب‌بازی است، تغییر داد که این امر فیلم را متحول کرد. درحالی‌که ساخت فیلم در حال انجام بود، تیم داستان به ترمیم و بررسی فیلم‌نامه ادامه داد. از جمله مواردی که بعدها به فیلم‌نامه اضافه شد، روبروشدن باز با موجودات بیگانهٔ فضایی در سیارهٔ پیتزا بود که از جلسهٔ طوفان فکری با ده‌ها کارگردان، طراح استوری‌برد و پویانمای دیزنی به وجود آمد.
مدیران دیزنی پس از شنیدن ایدهٔ اصلی فیلم و برگزاری چند جلسه، در ژانویه ۱۹۹۳ به جان لستر و گروهش اجازه داد تا نوشتن فیلم‌نامه را آغاز کنند و همان زمان بود که گزینش صداپیشگان نیز آغاز شد.
پل نیومن که پس از آن نقش دکتر هادسون را در "ماشین‌ها"، یکی دیگر از فیلم‌های پیکسار پذیرفت و همچنین رابین ویلیامز و کلینت ایستوود را برای صداپیشگیِ نقش وودی در نظر گرفته بودند. لستر همیشه می‌خواست تام هنکس صداپیشهٔ شخصیت وودی باشد و ادعا می‌کرد که هنکس «توانایی دارد احساسات را بپذیرد و آن‌ها را لمس کند» و تحت تأثیر بازی موفق او در "لیگ خودشان" قرار گرفت. برای سنجش اینکه چگونه صدای یک بازیگر ممکن است با شخصیت مطابقت داشته باشد، لستر تکنیک رایج دیزنی را به عاریت گرفت: یک مونولوگ آوازی از یک بازیگر شناخته شده را متحرک کنید تا صدای بازیگر را با ظاهر یا اعمال شخصیت پویانمایی ترکیب کنید. برای آزمایش فیلم خام، از صدای هنکس در "ترنر و هوک" استفاده شد و هنکس متقاعد شد تا وارد پروژه شود.
گروه تولید بیلی کریستال را برای صداپیشگیِ باز لایتیر در نظر گرفتند و در آزمایش، از صدایش در "وقتی هری سالی را دید…" استفاده کردند اما او این نقش را نپذیرفت. کریستال معتقد بود که این سبک از پویانمایی جدید است و به آزمایشی شباهت دارد که ممکن است شکست بخورد. او بعداً قبول کرد تا صداپیشهٔ مایک وازوفسکی در "شرکت هیولاها"، یکی دیگر از فیلم‌های پیکسار باشد. کاتزنبرگ این نقش را به تیم آلن که در "بهبود" ایفای نقش می‌کرد، پیشنهاد کرد و او پس از جلسهٔ آزمایشی در دیترویت، این نقش را می‌پذیرد. نقش‌آفرینی هنکس و آلن در "داستان اسباب‌بازی"، اولین حضور آنان در فیلم پویانمایی بود.
لستر از دان ریکلس خواست تا صداپیشگیِ شخصیت آقای کله سیب‌زمینی را برعهده بگیرد. برای متقاعدکردن او، لستر، توماس شوماخرThomas Schumacher و چند نفر دیگر با مجسمه‌ای از آقای سیب‌زمینی به دیدار ریکلس رفتند. انتخاب صداپیشه برای اسلینکی کمی طولانی‌تر شد، زیرا تیم تولید به‌دنبال بازیگری با لهجهٔ کنایه‌آمیز بود. جان کلیز برای صداپیشگیِ این شخصیت انتخاب شد اما در نهایت این نقش را به جیم وارنی دادند. قبل از آنکه والاس شاون برای صدای رکس انتخاب شود، تهیه‌کنندگان ریک مورانیس را به‌عنوان صداپیشهٔ این شخصیت در نظر داشتند. مورانیس در مجموعه‌فیلم‌های "شکارچیان" نقش شخصیتی ترسو و وحشت‌زده را بازی کرده بود.
لستر و گروهش هر دو هفته یک‌بار استوری‌بردها و فیلم‌های خام را به مدیران دیزنی نشان می‌دادند. پیکسار با نوآوری فنی خود دیزنی را تحت تأثیر قرار داد اما این موضوع دربارهٔ طرح داستان صدق نمی‌کرد. در جلسه‌های معرفی و نمایش، کاتزنبرگ بخش زیادی از فیلم را پاره می‌کرد و نکاتی را گوشزد می‌کرد تا در فیلم اعمال شود. او می‌خواست دو شخصیت اصلی فیلم «آسیب‌پذیرتر» باشند. دیزنی می‌خواست این فیلم که "داستان اسباب‌بازی" نام دارد برای بزرگسالان نیز جذاب باشد. پس از یادداشت‌ها و نکاتی که کاتزنبرگ و سایر کارشناسان دیزنی اظهار کردند، قرار شد تا وودی شخصیتی کاملاً دوست‌داشتنی نباشد. لستر و گروهش پیش‌نمایشی از فیلم را در ۱۹ نوامبر ۱۹۹۳ به دیزنی ارائه کردند. رخدادی که اعضای گروه از آن به‌عنوان «جمعهٔ سیاه» یاد می‌کنند. نتیجه فاجعه‌بار بود و وودی به‌عنوان شخصیتی غیرقابل تحمل معرفی شد. پیتر اشنایدر، رئیس استودیو انیمیشن والت دیزنی که با ایده‌های کاتزنبرگ برای راه‌دادن غریبه‌ها به شرکت مخالف بود، دستور داد تا تولید فیلم به‌سرعت متوقف شود. کاتزنبرگ نیز پذیرفت و توماس شوماخر، همکار اشنایدر بعدها اظهار کرد که اجرای دستورهای کاتزنبرگ باعث شده بود تا فیلم از مسیر اصلی خود خارج شود.
لستر از آنچه نمایش یافته بود شرمنده شد و بعدها درباره‌اش گفت: «چیزی که نمایش داده شد حسابی شرمنده‌ام کرد. قصه‌ای بود پُر از پَست‌ترین و غمگین‌ترین شخصیت‌هایی که تا آن زمان دیده بودم.» دیزنی خواهان تعطیلی پروژه شد و از گروه پیکسار خواست تا بخش بزرگی از کارکنان را اخراج کنند و گروه داستان نیز به بربنک منتقل شود تا فیلم زیرنظر دیزنی تولید شود. لستر از دیزنی فرصتی دو هفته‌ای خواست تا روی اصلاح و بازنویسی فیلم‌نامه کار کنند و کارکنان نیز پیش از تعطیلات آخر سال در واحد تبلیغات مشغول به کار بمانند. با توقف تولید از سوی مدیران دیزنی، جابز تولید فیلم را با هزینهٔ شخصی ادامه داد و به‌جای دخالت در امر تولید، به مدیریت همکاری پیکسار و دیزنی پرداخت. پیکسار پس از گذر از این دوران که بی.زی. پتروف،B.Z. Petroff مدیر بخش داستان از آن به‌عنوان روزهای ترسناک یاد می‌کند، توانست نسخهٔ جدید فیلم‌نامه را آماده کند. با حضور جو رنفت، فیلم‌نامه‌نویس کهنه‌کار، وودی به شخصیت دوستانه‌تری تغییر یافت و از رئیس زورگوی اسباب‌بازی‌های اندی به رهبری عاقل تبدیل شد. حسادت وودی پس از ورود باز لایتیر به داستان نیز شکل دلسوزانه‌تری به خود گرفت. صحنه‌ای که در نسخهٔ قبلی وجود داشت که وودی باز را از پنجره به بیرون پرتاب می‌کند و سپس می‌گوید: «اینجا دنیایی است که اسباب‌بازی، اسباب‌بازی را می‌خورد.» دوباره نوشته شد تا سقوط باز تصادفی نشان داده شود که با برخورد به چراغ مطالعه‌ای که در "چراغ مطالعه کوچک‌تر" ظاهر شده بود به بیرون پرت می‌شود. آغاز فیلم نیز با مقدمه‌ای ساخته شد که اندی را در حال بازی با وودی نشان می‌دهد تا احساسات بیشتری دیده شود.
کاتزنبرگ و اشنایدر رویکرد تازهٔ فیلم‌نامه را تأیید کردند و تولید فیلم از فوریه ۱۹۹۴ از سر گرفته شد. با چراغ سبز مدیران دیزنی، اعضای گروه تولید اخراج نشدند و به‌سرعت بر تعدادشان افزوده شد؛ به‌طوری‌که کارکنان از ۲۴ نفر به ۱۱۰ نفر افزایش یافت. کاتزنبرگ به دلیل ترس از دفع تماشاگران نوجوان، عنوان نهایی فیلم را برای گنجاندن عبارت «اسباب‌بازی» رد می‌کند. او به دلیل اختلاف نظر با مایکل آیسنر، مدیرعامل وقت دیزنی، این شرکت را ترک می‌کند و جانشین او با استفاده از عنوان "داستان اسباب‌بازی" مخالفت نمی‌کند.
"داستان اسباب بازی" در ۲۲ نوامبر ۱۹۹۵ اکران شد. اما در اکتبر ۲۰۰۹ بعد از ۱۴ سال به همراه قسمت دوم این انیمیشن با عنوان "داستان اسباب بازی ۲" روی سیستم جدید سه بعدی رفت.
این کار در سال ۱۹۹۶ نامزد دریافت ۷ جایزه و برندهٔ ۹ جایزه در زمینه‌های مختلف از جمله بهترین موسیقی و فیلمنامه شد.
دو سال پس از تولید داستان اسباب بازی، پیکسار شروع به ساخت قسمت دوم این اثر کرد و چهار سال بعد، منتشر کرد. پس از داستان اسباب بازی ۲، پیکسار شروع به ساخت قسمت سوم کرد و در سال ۲۰۱۰ منتشر کرد. بنابراین، ماشین ها ۲ محصول ۲۰۱۱، اولین دنباله‌ی پیکسار غیر از داستان اسباب بازی است. پس از این، پیکسار گفت دیگر بر روی اسباب بازی ها کار نمی کند. صداپیشگان وودی و باز (تام هنکس و تیم آلن) برای ساخت قسمت چهارم ابراز علاقه کردند. نه سال پس از ساخت قسمت سوم، پیکسار داستان اسباب‌بازی ۴ را منتشر کرد. سپس، به گفته‌ی جاش کولی ‌کارگردان قسمت چهارم و تام هنکس صداپیشه‌ی کاراکتر وودی، قسمت پنجمی در کار نخواهد بود. اما تیم آلن صداپیشه‌ی باز، نظر نویسندگان را عوض کرد و در سال ۲۰۲۳، باب ایگر مدیرعامل شرکت دیزنی از ساخت یخ زده ۳، زوتوپیا ۲ و داستان اسباب بازی ۵ خبر داد.
اتحادیهٔ بین‌المللی شیمی محض و کاربردی که آیوپاک کوتاه‌شدهٔ آن است، یک سازمان غیردولتی است که در سال ۱۹۱۹ میلادی (سال ۱۲۹۸ ه‍. خ)، به‌دنبال نشست‌های بین‌المللیِ شیمی کاربردی به‌منظور ارتقای دانش شیمی پایه‌گذاری شد. اعضای این اتحادیه را انجمن‌های شیمی ملی تشکیل می‌دهند.
بسیاری از انتشارات آیوپاک بر روی اینترنت قابل مشاهده است. دفتر مرکزی این تشکل، که عضوی از آکادمی بین‌المللی علوم یا به عبارت صحیح (International Council for Science) به‌شمار می‌رود، در «پارک تحقیقاتی مثلث» در کشور آمریکا واقع شده‌است.
در سال ۱۸۶۰ اولین نیازها به وجود تشکل متمرکزی در حوزهٔ دانش شیمی احساس می‌شد که در پی آن دانشمندی آلمانی به نام فردریش آگوست ککوله چنین کمیته‌ای را افتتاح کرد که اولین و تنها تشکلی بود که نامگذاری ترکیبات آلی را به‌طور تخصصی برعهده گرفت.
طی سال‌های جنگ جهانی دوم، آیوپاک همکاری نزدیکی با نیروهای متفقین داشت که البته در نتیجهٔ نهاییِ جنگ تأثیر زیادی نگذاشت. پس از اتمام جنگ نیز مجدداً به آلمان غربی برای عضویت در آیوپاک اجازه داده شد. در طی جنگ نیز این سازمان تلاش‌های بی‌وقفهٔ خود را بر روی استانداردسازی نامگذاری عناصر متمرکز کرد.
آیوپاک و یونسکو سازمان‌هایی هستند که به‌طور متمرکز نشست‌ها و اهداف پروژه‌های ویژه برای این منظور را اداره می‌کنند. در سال ۲۰۱۱ که سال جهانی شیمی نام‌گذاری شده‌ بود، بر طبق نظر آیوپاک، بشر شاهد پیشرفت‌های چشمگیری در زمینهٔ شیمی بوده‌است. شعار نشست‌های این سال نیز «شیمی، زندگی ما، آیندهٔ ما» بود.
در زیر، فهرست پرفروش‌ترین آلبوم‌های موسیقی جهان آورده شده‌است. برای حضور در لیست، رقم فروش باید توسط یک منبع معتبر منتشر شده باشد و آلبوم حداقل ۲۰ میلیون نسخه فروخته باشد. این لیست می‌تواند شامل هر نوع آلبومی باشد، از جمله آلبوم‌های استودیویی، آلبوم چندآهنگه، آلبوم بهترین‌ها، آلبوم گردآوری‌شده، آلبوم موسیقی متن و آلبوم ریمیکس. ارقام داده شده فروش مجدد آلبوم‌های دست دوم را شامل نمی‌شود.
آلبوم تریلر مایکل جکسون، که تخمین زده می‌شود ۷۰ میلیون نسخه از آن در سراسر جهان فروخته شده، پرفروش‌ترین آلبوم است. اگرچه تخمین‌های فروش تریلر تا ۱۲۰ میلیون نسخه هم رسیده‌است، اما این آمار فروش غیرقابل اعتماد هستند. جکسون در حال حاضر با ۵ آلبوم بیشترین تعداد آلبوم در این لیست را هم داراست. پس از او سلین دیون با ۴ آلبوم و ویتنی هیوستون، بیتلز، پینک فلوید و مدونا هر کدام ۳ آلبوم در این لیست دارند. پرفروش‌ترین آلبوم موسیقی متن، "بادیگارد" از ویتنی هیوستون، پرفروش‌ترین آلبوم گردآوری‌شده، "بهترین‌هایشان (۱۹۷۱-۱۹۷۵)" از ایگلز، پرفروش‌ترین آلبوم زنده، "آنپلاگد" از اریک کلپتون و پرفروش‌ترین آلبوم گروهی، "سیاه‌پوش برگشتم" از گروه ای‌سی/دی‌سی است.
آلبوم‌های لیست زیر به ۴ نوع تقسیم شده‌اند:
"*همه ارقام نوشته شده به میلیون هستند"
از سال ۲۰۰۱، جداول پرفروش‌ترین آلبوم‌های جهان در هر سال، به‌صورت سالانه توسط فدراسیون بین‌المللی صنعت فونوگرافی ارائه می‌گردد. این جداول به‌صورت دو گزارش سالانه منتشر می‌شوند، "گزارش موسیقی دیجیتال" و "صنعت ضبط در قالب اعداد". "گزارش موسیقی جهان" از سال ۲۰۱۶، جایگزین این دو شد.