moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
هر شش پادشاه پس از عبدالعزیز از فرزندان او بوده‌اند. «حصه بنت احمد سدیری» هفدهمین زن ملک عبدالعزیز و از خاندان «سدیری» بود. او مادر ملک فهد پادشاه اسبق و ملک سلمان پادشاه کنونی عربستان است. دو ولیعهد متوفای ملک عبدالله یعنی شاهزاده سلطان و شاهزاده نایف هم پسران این مادر بودند.
تعدادی از فرزندان ملک عبدالعزیز:
بقیع از دیرباز مکان دفن بزرگ‌ترین شخصیت‌های اسلام بوده است که در چند قدمی مسجد النبی در مدینه منوره قرار دارد.
ابن سعود تحت تأثیر عقاید وهابیت و سلفی‌گری که زیارت اهل قبور و ساختن قبه و ضریح و زیارتگاه بر روی قبور بزرگان را شرک و بت‌پرستی قلمداد می‌کند، به فتوای جمعی از علمای وهابی، دستور تخریب بارگاه و قبور بقیع را در ۸ شوال ۱۳۴۴ هـ.ق برابر با ۳۱ فروردین ۱۳۰۵ هـ.ش (۲۰ آوریل ۱۹۲۶ م) صادر نمود.
از جمله کسانی که در قبرستان بقیع دفن گردیده‌اند عبارتند از:
آرون کوپلند از آهنگسازان سده بیستم آمریکا در ۱۴ نوامبر ۱۹۰۰ در بروکلین به دنیا آمد و در ۲ دسامبر ۱۹۹۰ در تاری تاون شمالی، نیویورک در گذشت.
مریم نام فیلمی محصول آمریکا به سال ۲۰۰۰ (و پخش ۲۰۰۲) میلادی است. این فیلم درام که به وقایع یک خانواده ایرانی مقیم آمریکا در زمان اوایل سالهای پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ می‌پردازد، ساختهٔ رامین سری است و بازیگران چون مازیار جبرانی، شهره آغداشلو و شان توب در آن به نقش‌آفرینی می‌پردازند.
«Cultures clash. Hearts break. People change.»
«فرهنگ‌ها برخورد می‌کنند. دلها می‌شکنند. مردم تغییر می‌کنند.»
داستان فیلم در جامعهٔ آمریکا در زمان انقلاب ۱۳۵۷ ایران اتفاق می‌افتد، و یک خانوادهٔ ایرانی مقیم آمریکا را نشان می‌دهد. انقلاب ایران به تازگی رخ داده و مردم آمریکا در برابر واقعه تصرف سفارت آمریکا در تهران واکنش نشان می‌دهند.Maryam (2002) - Movie Info - Yahoo! Movies
مریم آرمین دختریست در دبیرستان در نیوجرسی در آمریکا که خود را یک آمریکایی می‌داند. تا اینکه پسر عمویش علی از ایران به منظور تحصیلات عالیه وارد آمریکا می‌شود. او یک اصولگرای مذهبی و از طرفداران پر و پا قرص روح الله خمینی است. اما رفته رفته مریم متوجه می‌شود که بین علی و پدرش گذشتهٔ دردناکی مدفون شده‌است. از سوی دیگر، در حالیکه دانشجویانی در ایران سفارت آمریکا را تصرف کرده‌اند، علی نیر در صدد ترور محمدرضا شاه پهلوی در مرکز سرطان مموریال اسلون-کترینگ در منهتن می‌شود، جایی که شاه در آن بستری است، و پدر مریم پزشکی در آن مرکز است...
مسکیوت یک شهرک یهودی‌نشین است که در بخش شمالی دره اردن در کرانه باختری رود اردن واقع شده است.
این شهرک توسط تیپ پیاده‌نظام نهال، متعلق به نیروهای دفاعی اسرائیل و با هدف اسکان بخشی از شهرک‌نشینان تخلیه‌شده از نوار غزه ساخته شد.توسعه شهرک‌ها همزمان با سفر نتانیاهو به آمریکا, بی‌بی‌سی فارسی
سازمان ملل متحد، استان یهودا و شومرون و شهرک‌های یهودی‌نشین مستقر در آن را که به «کرانه باختری رود اردن» مشهور است را به رسمیت نمی‌شناسد. دولت اسرائیل با چنین تفسیری مخالف است.اسرائیل شهرک‌های جدید در کرانه غربی می‌سازد, بی‌بی‌سی فارسی
موزه پرگامون یکی از غنی‌ترین موزههای جهان است که در شهر برلین، پایتخت کشور آلمان واقع شده‌است. موزه پرگامون بخشی از جزیره موزه‌ها است.
هر ساله بیش از یک میلیون نفر از سراسر جهان از این موزه دیدن می‌کنند. در موزه پرگامون مجموعه‌های نفیسی از آثار هنری مربوط به دوره یونان باستان تا منطقه جنوب غربی و مرکز آسیای میانه، آثاری از عصر هلنیسم، مصر باستان، آشوریان، بابل و ایران باستان نگهداری می‌شود.موزه پرگامون در برلین ، "دویچه وله فارسی"
مجموعهٔ منحصر به فردی از آثار حفاری‌شده در منطقه تیسفون و طاق کسری در موزه پرگامون نگه‌داری می‌شود.طاق کسری؛ مغضوب حکومت‌ها در تاریخ معاصر، "بی‌بی‌سی فارسی" همچنین مجموعه آثار دوره تاریخی هنر اسلامی بخش ویژه‌ای را در این موزه به خود اختصاص داده‌است.سی و پنج سالگی دانشنامه ایرانیکا، "بی‌بی‌سی فارسی"
مجموعه‌ها و آثار جمع‌آوری شده در موزه پرگامون، یکی از غنی‌ترین‌ها در جهان می‌باشد. برخی از ارزشمندترین آثار تاریخی متعلق به موزه پرگامون عبارتند از:
موزه زنکنبرگ بزرگ‌ترین موزه تاریخ طبیعی در کشور آلمان است. این موزه در شهر فرانکفورت واقع شده است.موزه طبیعی سنکنبرگ در فرانکفورت , دویچه وله فارسی
در این موزه اسکلت انواع دایناسورها و ماموت‌های مربوط به عصرهای گوناگون مربوط به دوران مختلف زمین‌شناسی قرار دارد.
عبدالحسین سرداری (۱۲۹۳–۱۳۶۰) دیپلمات دولت ایران در پاریس در خلال سال‌های جنگ جهانی دوم بود. او پسر سلیمان خان ادیب‌السلطنه (نوهٔ محمدحسن خان سردار ایروانی) و برادر سرپاس یحیی رادسر (امیر سرداری، رئیس شهربانی کل کشور) و افسرالملوک سرداری (مادر امیرعباس و فریدون هویدا) بود. از طرف مادری نوهٔ ملک‌نسا خانم عزت‌الدوله (خواهر ناصرالدین شاه) از صلب یحیی خان مشیرالدوله بود. سرداری از ۱۰ مهر ۱۳۲۴ تا ۱۳۲۷ وزیرمختار ایران در بلژیک بود.
او که در آن زمان مسئول امور کنسولگری ایران در پاریس بود، توانست با استناد به توافق‌نامهٔ حقوق شهروندی که بین دولت شاهنشاهی ایران و آلمان نازی منعقد شده بود، جان عده قابل توجهی از یهودیان ایرانی را نجات دهد. علاوه بر این او توانست جان بسیاری از یهودیان غیر ایرانی مقیم فرانسه و سایر نقاط تحت اشغال آلمان نازی را نیز با صدور گذرنامهٔ ایرانی برای آن‌ها نجات دهد. داستانی که سرداری در قالب مجموعه‌ای از نامه و گزارش برای نازی‌ها روایت می‌کرد، این بود که در سال ۵۳۸ قبل از میلاد مسیح، کوروش، امپراتور ایران، یهودی‌های تبعیدی در بابل را آزاد کرد و آنها به سرزمین خود بازگشتند اما با این حال تعداد کمی از ایرانیان به آموزه‌های حضرت موسی علاقمند شدند و به دین یهود گرویدند و این یهودیان یا پیروان ایرانی موسی، عضو نژاد یهود نبوده و با یهودیان اروپا نسبتی ندارند. وقتی که بریتانیا و روسیه در سپتامبر ۱۹۴۱ به ایران حمله کردند، اقدام‌های بشردوستانه سرداری از این هم پرخطرتر شد. ایران با متفقین توافقنامه امضا کرد و تهران به سرداری دستور داد که به سرعت به ایران بازگردد. سرداری با وجود اینکه امنیت و جایگاه دیپلماتیک خود را از دست داده بود، موفق شد که در فرانسه بماند و همچنان به یهودیان ایرانی و غیر‌ایرانی کمک کند. او این کار را با هزینه شخصی خودش می‌کرد؛ با پولی که به او به ارث رسیده بود. اولین گام او برای کمک به یهودیان ایرانی در فرانسه، صدور گذرنامه‌های جدید بود که مذهب آنها را نشان نمی‌داد. او به حدود ۲۰۰۰ یهودی کمک کرد تا پاسپورت بگیرند. اقدامات عبدالحسین سرداری بعدها به تأیید و تشویق دولت ایران نیز رسید. او همچنین توسط موسسات یهودی متعددی مورد قدردانی قرار گرفته‌است. با توجه به شباهت اقدامات عبدالحسین سرداری با اسکار شیندلر در نجات جان یهودیان به او لقب «شیندلر ایران» داده‌اند.http://www.bbc.com/news/magazine-16190541 "معمای سرداری" (Sardari's Enigma) نام فیلم مستندی است به کارگردانی مهدیه زردینی که با اتکا به اسناد و انجام مصاحبه با نجات‌یافتگان به ابعاد زندگی شخصی و سیاسی این شخصیت پرداخته‌است.
هندو می‌تواند به موارد زیر گفته شود:
موزه آلمان بزرگ‌ترین موزه علوم و فناوری جهان استMunich Attractions, The New York Times که در شهر مونیخ آلمان واقع شده‌است. این موزه در تاریخ ۲۸ ژوئن ۱۹۰۳ میلادی، تأسیس شد.
در این موزه ۲۸۰۰۰ شیء از ۵۰ حوزه مختلف علوم فنی و طبیعی به نمایش گذاشته شده‌است. گستردگی نمایش ابزارهای علمی و برنامه‌های آموزشی موزه آلمان، سالیانه بیش از یک میلیون و پانصد هزار نفر بازدیدکننده را به سوی خود می‌کشاند.موزه علوم شهر مونیخ, دویچه وله فارسی
موزه مصرشناسی برلین یکی از غنی‌ترین موزه‌های مصرشناسی و آثار مربوط به مصر باستان است که در شهر برلین، پایتخت کشور آلمان واقع شده است.
تندیس نفرتیتی، همسر آمن هوتپ چهارم و ملکه مصر باستان، که معروف‌ترین تندیس مربوط به مصر باستان است، در موزه مصرشناسی برلین نگاه‌داری می‌شود. لودویگ بورشارت، مصرشناس مشهور آلمانی در حفاری‌های سال ۱۹۱۲ میلادی، تندیس نفرتیتی، ملکه مصر باستان را کشف کرد و آن را به آلمان فرستاد.مصر خواهان استرداد مجسمه نفرتیتی است, بی‌بی‌سی فارسی
جام کشور های عرب حوزه خلیج فارس با عنوان خلیجی هم شناخته می‌شود. این جام یک مسابقات چندجانبهٔ«مسابقات چندجانبه»، از واژه‌های مصوّب فرهنگستان زبان و ادب فارسی است؛ همسنگ واژهٔ فرنگی tournament. فوتبالی است که هر دو یا سه سال میان کشورهای عرب پیرامون خلیج فارس بعلاوه یمن و بدون ایران برگزار می‌گردد.
این جام در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی، توسط بحرین، کویت، عربستان سعودی و قطر پایه‌گذاری شد. نخستین مسابقات چندجانبه جام خلیج در بحرین برگزار شد که در آن کویت قهرمان شد.
"گل‌های بازی‌های به‌هم‌خورده یا نیمه‌کاره رها شدهٔ بازی‌های ۱۹۷۲ بحرین و ۱۹۸۲ و ۱۹۹۰ عراق به حساب نیامده‌اند."
"بازی‌های دور مقدماتی ۱۹۷۴ به حساب آمده‌اند."
"گل‌های زده شده در ضربات پنالتی به حساب نیامده‌اند."
یک شبکه ارتباطی در برابر نقص دارای قدرت تحمل است اگر دارای مسیرهای دیگری میان راس‌ها باشد. هر چه مسیرهای مجزا بیشتر باشد٫ بهتر است. این مثال دقیقا مفهوم گراف چند همبند است.
گراف دوهمبند حالت خاصی از گراف چند همبند است.
گراف دوهمبند٫ یک گراف همبند است با این خصوصیت که غیر جداشدنی باشد٫ یعنی با حذف یک راس همبند باقی بماند.
این خاصیت برای مدیریت یک گراف با افزونگی دوگانه Two-fold redundancy سودمند است به این منظور که از ناهمبند شدن گراف با حذف یک یال آن جلوگیری شود.
به جهت خاصیت افزونگی٫ استفاده از گراف دوهمبند در زمینه شبکه (ببینید شبکه شارهNetwork flow)٫ بسیار مهم است.
قضیه. (ویتنیWhitney [۱۹۳۲]) یک گراف بیسوی G که دارای حداقل سه راس باشد٫ دوهمبند است اگر٫ و فقط اگر٫ هر جفت formula_1 به وسیلهٔ دو مسیر درونی مجزا٫ یعنی مسیری که به غیر از u و v راس مشترک دیگری ندارد٫ به هم وصل شوند.
اگر G یک گراف k-همبند باشد و formula_2 از formula_3 با افزودن یک راس جدید y مجاور با حداقل k راس از G٫ یه دست آید٫ آن گاه formula_2 k-همبند است.
قضیه. اگر ۳formula_5٫ آن گاه شرایط زیر برای گراف‌های دوهمبند برقرار و هم ارز هستند.
الف) G همبند است و دارای هیج راس برشی نیست.
ب) به ازای هر formula_6 مسیرهای درونی مجزا وجود دارد.
پ) به ازای هر formula_6 یک دور میان x و y وجود دارد.
ت) ۱formula_8٫ و هر جفت از یال‌ها در ٫G روی یک دور مشترک قرار می‌گیرند.
زیرتقسیم یال formula_9 از یک گراف بیسوی G عبارت است از حذف formula_9 و افزودن مسیر جدید formula_11 میان یک راس جدید formula_12.
فرع. اگر G دوهمبند باشد٫ آن گاه گراف formula_2 به دست آمده از زیر تقسیم یک یال ٫G دوهمبند است.
یک مسیر افزودن به ٫G افزودن مسیری است به G با طول ۱formula_14 میان دو راس از G ٫ که formula_15 راس جدید را ارایٔه می‌کند. مسیر افزوده شده را دسته می‌گویند.
یک تجزیه دسته عبارت است از افراز formula_16 به مجموعه‌های formula_17 به طوری که formula_18 یک دور باشد٫ و formula_19 به ازای ۱formula_20 یک مسیر افزودن به گراف تشکیل شده به وسیلهٔ formula_21 باشد.
قضیه. (ویتنی [۱۹۳۲]). یک گراف دو همبند است اگر٫ و فقط اگر٫ دارای یک تجزیه دسته باشد. علاوه بر این٫ هر دور در یک گراف دوهمبند٫ دور آغازی در یک تجزیه دسته‌است.
هندو نام یکی از روزنامه‌های انگلیسی‌زبان عمده هند است. این روزنامه با شمارگان ۱٫۱۷ میلیون نسخه در روز، سومین روزنامه انگلیسی پرانتشار در هند پس از تایمز آو ایندیا و هندوستان تایمز و دارای شمارگانی کمی بیشتر از اکونومیک تایمز است. روزنامه هندو دارای بیشترین انتشار در جنوب هند به‌ویژه در ایالت تامیل نادو است.
عمو عبدالله کارلادانی یا عمو عبدالله سقلابی (یا صقلایی)عارفی از پارسایان قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری قمری بود که در عمارت منارجنبان واقع در محله کارلادان شهر اصفهان آرمیده‌است.
بر سنگ مزار وی چنین نوشته شده‌است: «هذا قبر الشیخ الزاهد البارع المتورع السعید المتقی عمو عبداﷲ بن محمد بن محمود سقلابی رحمةاﷲ علیه و توفی فی السابع عشرة من شهر ذیحجة سنة ست عشرة و سبعمائة.»
بنابر آنچه بر سنگ مزار وی نوشته شده، وفات او در تاریخ هفدهم ذی الحجه سال ۷۱۶ (قمری) بوده‌است که مربوط به دوره سلطان محمد خدابنده الجایتو، ایلخان مسلمان است.
شایان ذکر است که اهالی محل کارلادان معتقدند که حرکت مناره‌های عمارت منارجنبان، کرامت عمو عبدالله کارلادانی است. این مطلب در لغت‌نامه دهخدا نیز اشاره شده‌است. علامه دهخدا می‌نویسد: «متولی قبر مرحوم عمو عبدالله که در زیر طاق منارجنبان مدفونست گفت: «از کرامت صاحب این قبر است.» گفتم ممکن است کرامتی کند که یک مرتبه هم حرکت نکند.»
متولی قبر عمو عبداﷲ که در عبارت علامه دهخدا اشاره شده‌است، سید جمال الدین عالم کارلادانی است.
حجت‌الاسلام سید جمال الدین عالم کارلادانی، آخرین متولی عمارت منارجنبان، واقع در محله کارلادان شهر اصفهان، تا قبل از واگذاری آن به دولت بود. در تأیید این مطلب قسمتی از گزارش هفته نامه «چهلستون» منتشر شده در سال ۱۳۳۱ خورشیدی در مورد دیدار وزیر فرهنگ وقت، دکتر محمود حسابی، از منارجنبان درج می‌گردد.
«عصر روز دوشنبه بود که وزیر فرهنگ برای افتتاح دبستان سروش سده به آنجا تشریف بردند و پس از آنکه مراسم افتتاح دبستان پایان یافت چون قدری به غروب و رسیدن ساعت هفت و ملاقات با فرهنگیان باقی‌مانده بود، قسمتی از وقت خود را صرف دیدن منارجنبان اصفهان نمودند. اتومبیل نمره شش وزارتی جلوی در حیات منارجنبان توقف کرد و همراهان نیز از اتومبیل‌های خود پیاده شده و به داخل حیاط رفته و از پله ها به سطح بام رفتند. رعیتی که آنجا بود داخل منار شد و بشدت منار را تکان داد.
دکتر حسابی که روزی در امریکا، در شهر نیویورک در مقابل انشتین ریاضی‌دان معروف نشسته و با او در باره فرضیه‌های مختلف مباحثه نموده، وقتی دید این منار با این عظمت حرکت می‌کند نتوانست از تعجب خودداری نماید. در حالیکه حاضرین همه با تعجب زیاد حرکت مناره را تماشا می‌کردند آقای دکتر حسابی در ذهن خود می‌خواست فرضیه حرکت منار را ثابت کند.
در باره حرکت منارجنبان مطالب مختلف گفته شده. عالم‌زاده کارلادانی که عنوان متولی آنجا را برای خود حفظ کرده، معقتد است حرکت منار از برکت قبر عمو عبدالله سقلابی است که در زیر دو منار دفن است. حتی مدعی است که وقتی حاکمی خواست لک‌لکی را که بالای منار آشیانه داشت صید کند گرفتار دلدردی شدید شد و فوت کرد.»
مقصود از عالم‌زاده کارلادانی در گزارش فوق همان سید جمال الدین عالم کارلادانی است. وی بسیار مورد احترام بود و مسؤولیت ثبت احوال و اسناد محلی را نیز بر عهده داشت.
پدر وی سید محمد نام دارد. سید محمد امام جماعت محله کارلادان شهر اصفهان بوده است و آرامگاه وی در حیاط عمارت منارجنبان اصفهان می باشد.بعد از بازسازی محوطه عمارت منارجنبان تمامی قبور به غیر از قبر سید محمد و یک قبر دیگر تخریب شدند.
برادر وی آیت‌الله سید جلال الدین عالم از بزرگان علمای اصفهان بوده است. وی در مسجد سید اصفهان مدرس علوم حوزوی بوده است و علاوه بر آن در مکتب خانه خود به تدریس می پرداخته است. آیت‌الله سید جلال الدین در سفر حج فوت میکند و در مدینه به خاک سپرده می شود.
آرامگاه وی در تخت پولاد اصفهان قرار دارد.
آرام‌اس المپیک نخستین کشتی اقیانوس‌پیمای کلاس المپیک کمپانی وایت استار لاین بود. خواهران این کشتی بریتانیک و تایتانیک بودند که هر دو کشتی غرق شدند. این کشتی یکی از برجسته‌ترین کشتی‌های سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۳۵ بود که در جنگ جهانی دوم بسیار مورد استفاده قرار می‌گرفت.
ژوزف بروس ایزمی رئیس شرکت ستارهٔ سفید و ویلیام پیری رئیس کارخانهٔ کشتی‌سازی هارلاند اند ولف برای ساخت کشتی‌های کلاس المپیک و پیش افتادن از رقیب خود شرکت کونارد و برای ساخت کشتی‌های عظیم مانند کشتی‌های آراِم‌اِس لوستینیا و آراِم‌اِس مورتینیا که این دو کشتی بسیار لوکس و بزرگ بودند نامزد شدند.
برای ساخت المپیک از کشتی آرام‌اس تایتانیک الگوبرداری شد. کشتی المپیک را در ۲۰ اکتبر ۱۹۱۰ به آب انداختند. اولین سفر المپیک در ۱۴ ژوئن ۱۹۱۱ بود. المپیک در ۲۴ ساعت در حدود ۶۵۰ تن زغال‌سنگ مصرف می‌کرد و با سرعت ۲۱٫۷ گره دریایی سفر می‌کرد در حالی که کشتی‌های لوستینیا و مورتینیا در ۲۴ ساعت ۱٬۰۰۰ تن زغال‌سنگ مصرف می‌کردند و این کاهش مصرف سوخت، موفقیتی بزرگ بود.
نخستین رویداد ناگوار المپیک در ۲۰ سپتامبر ۱۹۱۱ اتفاق افتاد. المپیک با ناو جنگی انگلیسی اچ‌ام‌اس هاوک (۱۸۹۱) در جزیره وایت تصادف کرد و به دو قسمت از کشتی و پروانه کشتی آسیب رسید ولی المپیک توانست به بندر ساوت‌همپتون بازگردد. در پرس و جوهایی که نیروی دریایی بریتانیا به عمل آورد کشتی المپیک را عامل اصلی این حادثه خواندند. در هنگام وقوع حادثه، کاپیتان ادوارد اسمیت (کاپیتان تایتانیک) ناخدای المپیک بود. حادثهٔ هاوک یک مصیبت مالی برای صاحب کشتی المپیک بود. المپیک برای تعمیر با سرعت زیادی به بندر بلفاست برگشت و شرکت هارلند اند ولف اتمام تایتانیک را به تأخیر انداخت و برای تعمیر پروانه‌های المپیک از پروانه‌های تایتانیک استفاده کرد. در فوریهٔ ۱۹۱۲ پروانه المپیک گم شد و دوباره برای تعمیر برگشت و شرکت هارلند اند ولف دوباره اتمام تایتانیک را از ۲۰ مارس ۱۹۱۲ به ۱۰ آوریل ۱۹۱۲ به تأخیر انداخت.
در ۱۴ آوریل ۱۹۱۲ فرماندهٔ کشتی هربرت هادوک سیگنال‌های خطر از خواهر کشتی المپیک، تایتانیک دریافت کرد اما آن‌ها خیلی از محل حادثه دور (بیش از ۵۱۰ مایل) بودند.
المپیک شباهت بسیاری به تایتانیک داشت اما به اندازهٔ کافی قایق نجات حمل نمی‌کرد و بیشتر قایق‌های نجات آن خراب بود و خدمه کشتی از مدیر شرکت وایت استار لاین تقاضای قایق‌های نجات چوبی و سالم کردند ولی مدیر شرکت گفت این درخواست، غیرممکن است، همهٔ قایق‌های نجات در دریا امتحان شدند ولی خدمهٔ کشتی از این موضوع راضی نبودند و از کار دست کشیدند. در ۲۵ آوریل، نمایندگان اعتصاب‌کنندگان از شرکت خواستند قایق‌های نجات را آزمایش کنند ولی باز هم فایده‌ای نداشت. سرانجام بیشتر اعتصاب‌کننده‌ها برگشتند و به کشتی رفتند.
در ۹ اکتبر ۱۹۱۲ شرکت وایت استار لاین المپیک را از خدمت فعال خارج کرد و برای تعمیر، به بلفاست برد تا به حادثه‌ای مشابه حادثه کشتی تایتانیک دچار نشود. ۶۴ قایق نجات را تعمیر کردند و به عرشه بردند و لایه‌هایی در موتورخانه و عرشه B برای نفوذ نکردن آب به داخل کشتی به آن اضافه کردند و وزن کشتی ۴۶٬۳۵۹ تن شد یعنی ۳۱ تن بیشتر از تایتانیک. در ۱۹۱۳ المپیک به سرویس برگشت و دستور داده شد که برای شرکت در جنگ جهانی اول نام آن را عوض کنند.
در جنگ جهانی اول المپیک در خدمت تجاری باقی‌ماند و کاپیتان کشتی در آن موقع هربرت هادوک بود. با وجود این المپیک تعداد اندکی مسافر حمل کرد ولی آلمانی‌ها گفتند که تمایل به غرق کردن المپیک با زیردریایی‌های خود دارند و باید کاربرد مسافربری این کشتی، متوقف شود.
در ششمین روز از سفر دریایی المپیک، نیروی دریایی سلط‌نتی بریتانیا به کاپیتان هادوک هشدار داد که چهار زیردریایی در تعقیب المپیک هستند.
در اوت ۱۹۱۹ المپیک برای آماده‌سازی به بلفاست برگشت و برای خدمت تجاری و غیرنظامی، داخل المپیک را مدرن‌تر کردند و دیگ‌هایی که با زغال‌سنگ کار می‌کردند تعویض و دیگ‌های نفتی، جایگزین آن‌ها شد. نفت خیلی گران‌تر از زغال بود ولی از میزان سوخت مورد نیاز آن کم می‌کرد و تعداد کارکنان موتورخانه را هم از ۳۵۰ نفر به ۶۰ کاهش داد.
تعمیر المپیک به پایان رسید اما دچار افزایش وزن شد و وزنش ۴۶٬۴۳۹ تن شده بود.
این کشتی در سال ۱۹۲۰ به خدمت مسافربری برگشت و در یک سفر، ۲٬۴۰۳ مسافر حمل کرد. او به کشتی‌های آرام‌اس مجستیک (۱۹۱۴) و آر ام اس هومریک برای خدمت پرسرعت در سال ۱۹۲۲ ملحق شد.
در سال ۱۹۲۸ جهانگردها تمایل داشتند به کابین‌های درجه سه بروند و از کابین‌های درجه دو و درجه سه بسیار راضی بودند. یک سال بعد، کابین‌های درجه یک المپیک دوباره اصلاح شد و تعدادی حمام، سالن رقص، اتاق نهارخوری و امکانات دیگر به آن اضافه شد.
در پایان سال ۱۹۳۲، از تعداد رفت‌وآمد مسافران کاسته شد و المپیک به تعمیرگاه رفت. این کشتی در مارس ۱۹۳۳ به خدمت فعال برگشت. موتورهای المپیک به بهترین نحو کار خود را انجام می‌دادند و این کشتی دوباره سرعت ۲۳ گره دریایی را ثبت کرد. مسافران المپیک در آن سال‌ها ۶۱۸ نفر از کابین‌های درجه یک، ۴۴۷ نفر جهانگرد و فقط ۳۸۲ نفر در کابین‌های درجه سه بودند. سال ۱۹۳۳ بدترین سال برای المپیک از نظر تجاری بود و جمعاً کمتر از ۱۰٬۰۰۰ نفر مسافر سوار کرد. در سال ۱۹۳۴ شرکت وایت استار با شرکت کنارد یکی شد و این یکی شدن باعث شد سرمایه‌هایشان را برای کشتی آرام‌اس کوئین مری بگذارند. المپیک از سرویس کنار کشیده شد و در سال ۱۹۳۵ به سر جان جارویس به قیمت ۱۰۰٬۰۰۰ پوند فروخته شد و اندکی بعد در سال ۱۹۳۷ تخریب و اوراق شد.
لوازم و وسایل المپیک به حراج گذاشته نشد. بعضی از وسایل و لوازم کابین‌های درجه یک و بعضی از قسمت‌های پلکان آن به هتل وایت سوان در آلنویچ انگلستان برده شد. بعضی از لوازم دیگر آن پراکنده شد. در سال ۲۰۰۰ چوب‌های اصل المپیک را خریدند و در رستوران از آن استفاده شد. در سال ۲۰۰۴ موزهٔ تایتانیک در برانسون آمریکا کابین درجه یک المپیک را به‌عنوان نمونهٔ یک کابین درجه یک، به‌کار گرفت.
همجنس‌گراهراسی، همجنس‌گراستیزی یا هوموفوبیا (، از ترکیب واژه‌های یونان باستان "هوموس": خود و همسان و "فوبوس": ترس و وحشت)، دامنه‌ای از نگرش‌های منفی شامل ترس و بیزاری یا تبعیض نسبت به همجنس‌گرایان است.
روان‌شناس و فعال حقوق همجنس‌گرایان، جرج وینبرگ (George Weinberg)، واژهٔ "هوموفوبیا" را در کتاب "جامعه و همجنس‌گرای سالم"، در سال ۱۹۷۲، یک سال پیش از رأی انجمن روان‌پزشکی آمریکا نسبت به حذف همجنس‌گرایی از فهرست اختلالات روانی، به کار برد. واژهٔ مورد استفادهٔ وینبرگ به ابزاری پراهمیت برای فعالان حقوق همجنس‌گرایی، وکیلان و دیگر همراهانشان تبدیل گردید. او این مفهوم را به عنوان یک فوبیا تفسیر کرد:
«فوبیا در مورد همجنس‌گرایان ترسی از همجنس‌گرایان است که به نظر می‌رسد با ترس سرایت به خود، ترس از دست دادن چیزهایی که برایش مبارزه کرده - خانه و خانواده - مرتبط است. این ترس یک وحشت مذهبی است که باعث سبعیت عظیمی که وحشت‌ها همیشه موجب می‌شوند شده‌است.»
به مفهوم درآوردن تعصب نسبت به گی‌ها و لزبین‌ها به عنوان یک معضل اجتماعی که برای جلب توجه مطالعات دانشگاهی ارزشمند باشد چیز جدیدی نیست، اما وینبرگ اولین فردی بود که برای آن نام تعیین کرد.
دو واژهٔ برگرفته از هوموفوبیا: هوموفوبیک و هوموفوب، در توصیف شخصی است که نشان همجنس‌گراستیزی دارد.
به گفتهٔ "دانشنامه بریتانیکا"، تمایل همجنس‌گرایانه، به خصوص در مورد مردان، در بین تمدن‌های باستانی مورد احترام و پذیرفتنی بود ولی در قرون وسطی، عدم تحمل این روابط، در بین پیروان مسیحیت و اسلام فزونی یافت. در اواخر قرن نوزدهم میلادی، برخی از روان‌شناسان در کشورهای غربی، همجنس‌گرایی را چیزی بیشتر از یک رفتار موقت تلقی کردند و دریافتند که تغییرپذیر نیست. با گسترده‌تر شدن انقلاب صنعتی و افزایش مهاجرت روستاییان به شهرها و درنتیجه افزایش جمعیت شهری، افراد همجنس‌گرا توانستند در بین خود انسجام و سازماندهی ایجاد کنند؛ هرچند که پیوستن افراد به این گروه‌ها در ابتدا به صورت ناشناس صورت می‌گرفت اما در نهایت منجر به بیشتر دیده شدن و مطالعه علمی پدیده همجنس‌گرایی شد.
از اصطلاح "homosexuality" (که در فارسی به همجنس‌گرایی ترجمه می‌شود)، برای نخستین بار در سال ۱۸۶۸ استفاده شد و دو دهه بعد، تحقیقات ریشارد فون کرافت-ابینگ نشان داد که همجنس‌گرایی میل جنسی ثابتی است. به گفته بریتانیکا، زیگموند فروید در سال ۱۹۰۵، «این تصور نادرست را ترویج کرد» که همجنس‌گرایی، محصول تربیت کودک است و به والدین نکاتی را گوشزد کرد تا فرزندان خود را دگرجنس‌گرا بار بیاورند. او حضور پدر و مادر را در تربیت فرزند ضروری دانست و گفت: «فقدان یک پدر قدرتمند در دوران کودکی در خیلی از مواقع احتمال بروز وارونگی عاطفی را تشدید می‌کند.» به تاسی از نظر فروید، از آنجا که پدران در دوران صنعتی می‌بایست ساعات طولانی را در محیط کار سپری کنند، نهادهای اجتماعی تک‌جنسیتی (مانند گروه‌های پیشاهنگی و باشگاه‌های ورزشی) ایجاد شدند تا در غیاب پدران، پسران را با الگوهای رفتاری دگرجنس‌گرایانه آشنا کنند. فلسفه این نهادهای اجتماعی این بود که با آموزش مردانگی به پسران و زنانگی به دختران، می‌تواند از همجنس‌گرا شدن آنها جلوگیری کند. انجمن روان‌پزشکی آمریکا، در نخستین ویرایش از "راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی"، که در سال ۱۹۵۲ منتشر شد، همجنس‌گرایی را در طبقه «بیماری‌شناسی» قرار داد و این طبقه‌بندی در ویرایش‌های بعدی این مرجع، تا سال ۱۹۷۳ پابرجا ماند.
در سال ۱۹۷۳، جرج وینبرگ، روان‌شناس آمریکایی، در مقاله‌ای کتاب "جامعه و همجنس‌گرای سالم"، عبارت همجنس‌گراهراسی را به کار برد و اتلاق «مشکل» به همجنس‌گرایی را به چالش کشید. انتقاد به خصومت با همجنس‌گرایان، از دهه‌ها قبل از او در اروپا و آمریکا مطرح بود، اما نامی که او بر این پدیده نهاد، به گسترش این باور کمک کرد که همجنس‌گراهراسی یک مشکل اجتماعی است که ارزش مداخله و تحقیق علمی دارد.
همجنس‌گراهراسی در غرب، در دهه ۱۹۸۰ با گسترش ایدز به اوج رسید. در آن زمان ابتلا به ایدز، نوعی برچسب همجنس‌گرا بودن را به همراه داشت و از این رو، افراد جامعه سعی کردند آگاهی خود را نسبت به این که افراد همجنس‌گرا در کدام نهادهای اجتماعی حضور دارند، افزایش دهند. مردم از این که افراد دیگر را به صورت پیش‌فرض، دگرجنس‌گرا بینگارند، دست برداشتند. از سوی دیگر، تقویت بنیادگرایی مسیحی در آمریکا، مردان را بر آن داشت که بیش از گذشته، رفتار و کردار خود را با دگرجنس‌گرایی تطبیق دهند؛ نمودهایی که زنانه تلقی می‌شد در بین مردان کنار گذاشته شد. اما از سوی دیگر، حمایت‌های سیاسی از حقوق همجنس‌گرایان و لغو قوانین ضد همجنس‌گرایی نیز صورت می‌گرفت.
در آغاز قرن بیستم، معلوم شد که شانس ابتلا به ایدز، در همجنس‌گرایان و دگرجنس‌گرایان یکسان است و در اکثر کشورهای غربی، قوانین ضد همجنس‌گرایی منسوخ شد. در اروپا و آمریکای شمالی، به مرور با کاهش همجنس‌گراهراسی در بعضی شاخه‌های مسیحیت، توسعه ارتباطات گی‌ها و لزبین‌ها با دگرجنس‌گرایان در بستر اینترنت و علنی کردن گرایش جنسی توسط شمار بیشتری از همجنس‌گرایان، همجنس‌گراهراسی تا حد زیادی کاهش پیدا کرد و اقلیت‌های اجتماعی از حقوق برابر با دگرجنس‌گرایان برخوردار شدند.
با این حال، کاهش همجنس‌گراهراسی فرهنگی و حقوقی در کشورهای مختلف، آهنگ یکسانی نداشته‌است. در حالی که همجنس‌گرایی در آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی، اروپا و استرالیا جرم‌زدایی شده، این چشم‌انداز در آفریقا و بخش‌هایی از آسیا هنوز محقق نشده‌است. در بیشتر مناطق خاورمیانه، قوانینی علیه همجنس‌گرایان وجود دارد و حتی در برخی از کشورهای تابع قوانین اسلامی محافظه‌کارانه، رفتارهای همجنس‌گرایانه ممکن است مجازات اعدام داشته باشد.
تا قبل از وینبرگ، واژه "هموفوبیا" در معناهای دیگری به کار رفته بود. از آنجا که پیشوند "homo" را می‌توان به واژه لاتین یا یونانی در مفهوم «مرد» ربط داد، می‌شود مفهوم «ترس از مردان» را برای آن در نظر گرفت؛ چنان‌که در دهه ۱۹۲۰، به صورت محدود، در چنین مفهومی به کار برده شده بود. در سال ۱۹۹۷ مایکل کیمل، جامعه‌شناس، با پیروی از گفتاری از کلارک و نیکولز که در نشریه اسکرو در سال ۱۹۶۹ منتشر شد، معنای اصلی آن را «ترس مردان از مردان دیگر» دانسته‌است؛ یعنی ترس یک مرد از این که مردان دیگر او را به‌اندازه کافی مردانه نبینند.
بیشترین کاربرد این واژه با تعریفی که وینبرگ ارائه کرد، سازگاری دارند. در این مفهوم، پیشوند homo از ریشه یونانی اخذ شده‌است و با phobia، که از واژه یونانی phobos به معنای ترس ریشه گرفته‌است، تناسب بیشتری دارد. با پذیرش این تعبیر، معنای لغوی این واژه، «ترس از همانندی» یا «ترس از شباهت» خواهد بود. جان باسول، تاریخ‌دان اشاره دارد که برای معنای «ترس از همجنسگرایی»، عبارت homosexophobia عبارت مناسب‌تری است اما از آنجا که در فرهنگ آمریکایی، واژه homo به عنوان یک اصطلاح موهن علیه مردان و زنان همجنسگرا به کار می‌رود، کاربرد آن در واژه homophobia، مفهوم «ترس از همجنسگرایی» را به ذهن متبادر می‌سازد.
فرهنگستان زبان و ادب فارسی، واژه "هم‌جنس‌گراهراسی" به معنای «ترس از وجود تمایل به هم‌جنس در خود یا دیگران» را به عنوان معادل فارسی برای این واژه مصوب کرده‌است.
بعضی از اکتیویست‌ها و صاحب‌نظران مانند ویکتوریا براون‌ورث (۲۰۰۱)، الیوت (۱۹۹۸)، جانسون (۱۹۹۳) و مایکل لرنر (۱۹۹۳) از همجنسگراهراسی به عنوان یک آسیب روان‌شناختی یاد کرده‌اند. تحلیل‌های این افراد، عمدتاً کلامی بوده‌است اما بعضی از روانشناسان بالینی از جمله مارتین کانتور (۱۹۹۸) نیز همجنسگراهراسی را، دست کم در مورد برخی افراد، به عنوان یک آسیب روانی تلقی کرده‌اند. با این حال، به گفته گرگوری هرک، داده‌های تجربی برای تأیید کند همجنسگراهراسی به عنوان آسیب روانی کم است. وی ضمن تأیید این مطلب که در بعضی از بیماران روانی، ترس غیرمنطقی یا بیزاری شدید نسبت به همجنسگرایان مشاهده شده‌است، اتلاق کردن برچسب بیماری به همجنسگراهراسی را نشان دادنِ یک موضع‌گیری سیاسی به عنوان یک نتیجه‌گیری علمی تلقی می‌کند و معتقد است از آنجا که ذهن عموم جامعه تمایل دارد بیماری روانی را با «شر» عجین بداند، چنین رویکردی باعث تقویت این سوگیری نادرست اجتماعی می‌شود.
در سال ۱۸۹۵، اسکار وایلد، نویسنده ایرلندی در دادگاه به بی‌عفتی محکوم شد. ظاهر متفاوت اسکار وایلد در کنار علاقه‌اش به هنر و زیبایی‌شناسی، باعث شد سوء ظن همجنسگرایی به مردانی شبیه به او تسهیل شود. محکوم شدن اسکار وایلد، به ترویج این کلیشه کمک کرد که مردانی با روحیه لطیف یا زنانه، همجنسگرا هستند و مردانی با روحیه مردانه از همجنسگرایی مبری هستند. به این ترتیب علاوه بر همجنسگرایانی که برای دوری جستن از انگ‌های اجتماعی، تمایل جنسی خود را آشکار نمی‌کنند، دگرجنس‌گرایان هم از آسیب همجنسگراهراسی بر کنار نیستند؛ چون دگرجنسگرا بودن را نمی‌شود اثبات کرد. درنتیجه، علاوه بر همجنسگراهایی که تمایل به ابراز خود ندارند، دگرجنس‌گرایان نیز ناچارند از رفتارهایی که مرتبط با همجنسگرایی مرتبط پنداشته می‌شود، بر حذر باشند؛ مثلاً ورزش‌های رقابتی، خشونت، اتومبیل، آبجو و عدم بروز احساسات، کدهای فرهنگی مردانه و در مقابل، درک هنری، غذای خوب، ورزش انفرادی و برون‌ریزی عاطفی کدهای فرهنگی زنانه تلقی می‌شوند. مردان با نمایش این کدهای فرهنگی مردانه، دگرجنس‌گرا و با نمایش کدهای فرهنگی زنانه، همجنسگرا پنداشته می‌شوند. در مورد زنان نیز همین وضعیت، به صورت معکوس برقرار است.
جامعه‌ای که آگاهی چندانی در مورد همجنسگرایی نداشته باشد (دانشنامه بریتانیکا کشورهای خاورمیانه از جمله ایران را مثال زده‌است و به‌طور خاص، به سخنرانی محمود احمدی‌نژاد در مورد وجود نداشتن همجنسگرایی در کشور اشاره کرده‌است)، پدیده هموهیستری پدید نمی‌آید. به‌طور مثال در این جوامع مردان ممکن است دست در دست هم در خیابان حرکت کنند و این کار، برخلاف فرهنگ‌های هموهیستریک (دانشنامه بریتانیکا کشورهای غربی را مثال زده‌است)، نشانه همجنسگرا بودن شمرده نمی‌شود.
همجنس‌گراهراسی در میان برخی سیاست‌مداران نیز دیده می‌شود. در سال ۲۰۱۲ و در پی انتقادهای حقوق بشری اتحادیهٔ اروپا به حکومت الکساندر لوکاشنکو در بلاروس، او با خطاب قرار دادن گیدو وستروله، وزیر امور خارجهٔ وقت آلمان، گفت «دیکتاتور بودن بهتر از همجنس‌گرایی است،» سخنی که به طعنه نسبت به گرایش جنسی وسترووله زده شد. در پی این حرف سخنگوی وقت دولت آلمان به آن واکنش نشان داد:
در پی تصویب لایحه‌ای در پارلمان اوگاندا که در آن همجنس‌گرایان مورد تعقیب دولتی قرار می‌گیرند، یوری موسونی رئیس‌جمهور جمهور اوگاندا، در گفتگویی با کریستین امانپور ادعا کرد که همجنس‌گرایی را اروپاییان به این کشور آوردند.
از گذشته، وجود رفتارهای همجنس‌گرایانه و همجنس‌خواهانه در میان جانوران آشکار بوده‌است و گله‌داران و نگهداری‌کنندگان از جانوران اهلی به وجود چنین گرایش‌هایی در میان جانوران، به ویژه پستانداران، آگاه بودند. با این حال، گزارش وجود چنین گرایش‌هایی در میان جانوران در ژورنال‌های علمی اغلب یا انجام نمی‌شد یا به صورت «موارد غیرطبیعی» گزارش می‌شد. صفت‌ها و واژگانی همچون «غیرعادی»، «عجیب»، «منحرف»، «غیرطبیعی» و «بی‌شباهت» از جمله تعابیری بودند که در دهه‌های گذشته برای گزارش کردن رفتارهای همجنس‌گرایانه در جانوران مورد استفاده قرار می‌گرفتند.
لیندا وولف، نخستی‌شناس، گزارش می‌کند که:
ازجمله گزارش‌های جانورشناسان نسبت به رفتارهای همجنس‌گرایانه در جانوران می‌توان به نمونه‌هایی چون «روند رو به کاهش ارزش‌های اخلاقی در پروانه‌ها» یا «جانوران همگی دگرجنسگرا هستند، مگر آنکه گناهشان ثابت شود» اشاره کرد.
ورزش تخصصی از جمله فعالیت‌های انسانی بوده که از دیرباز با مفهوم‌های مردانگی و ماسکولینیته در هم‌آمیخته‌است. به دلیل فضای اغلب مردانه ورزش‌های پرهواداری چون فوتبال، تحمل دگرباشی از سوی بازیکنان و هواداران کمتر بوده‌است و چنین چیزی باعث شده تا همجنس‌گرایان کمتر توانسته باشند در چنین محیط‌هایی رشد و ابراز وجود کنند. این محیط‌ها همچنین مکان‌های مناسبی برای برخورد خشونت‌آمیز با همجنس‌گرایان و سر دادن شعار و دشنام ضد آن‌ها بوده‌اند. بسته بودن محیط‌های ورزشی چون فوتبال سبب آن شده‌است که بازیکنان دگرباش، جرئت آشکارسازی پیدا نکنند.
تاکنون تلاش‌هایی از سوی گروه‌های هوادار حقوق دگرباشان در زمینهٔ برخورد با همجنس‌گراهراسی در تیم‌ها و استادیوم‌های ورزشی صورت گرفته‌است. در سال ۲۰۱۳ میلادی، گروه «فوتبال علیه همجنس‌گراگریزی» از ۱۳۴ باشگاه لیگ برتر انگلستان درخواست کرد تا با بستن بند کفش رنگین کمان پشتیبان‌شان را از بازیکن همجنس‌گرا در فوتبال نشان دهند. این درخواست با موافقت باشگاه فوتبال اورتون همراه شد.
افراد و گروه‌های با استفاده از این لفظ مخالفت کرده‌اند.
پژوهشگران الفاظ جایگزین را برای توصیف تعصب و تبعیض علیه همجنس‌گرایان پیشنهاد کرده‌اند. برخی از این جایگزین‌ها شفافیت معنایی بیشتری دارند و برخی دیگر فوبیا را ندارند:
استفاده از هوموفوبیا، هوموفوبیک، و هوموفوب علیه مخالفان حقوق همجنس‌گرایان دارای بار منفی دانسته و مورد انتقاد قرار گرفته‌است. دانشمندان رفتاری ویلیام ا. داناهیو و کریستین کسلز می‌گوید «کاربرد معمول آن یک ارزیابی منفی نامشروع از جایگاه‌های ارزشی باز و قابل بحث مشخص، شبیه برساخته بیماری سابق برای خود همجنس‌گرایی» است، و استدلال می‌کنند که لفظ می‌تواند به عنوان حمله شخصی علیه کسانی که از ارزش‌ها یا جایگاه‌هایی هواداری می‌کنند که کاربر قبول ندارد به کار رود.
مخالفان حقوق همجنس‌گرایان لفظ دگرجنسگراهراس (انگلیسی: Hetrophobia) را برای نامگذاری تبعیض معکوس یا گرایش‌های منفی علیه دگرجنسگرایان و روابط با جنس مخالف رایج کردند. این واژه که پاسخی مستقیم به کاربرد «همجنس‌گرا» است، مثالی از عکس‌العمل‌های ضد همجنس‌گرایان است.
جنبش دانشجویی، عمل جمعی دانشجویان که زیرمجموعهٔ جنبش‌های اجتماعی محسوب می‌گردد. این نوع حرکت، با ویژگی‌های خاص خودش به عنوان مؤثرترین فعالیت‌ها جهت اعتراضات و ایجاد تحولات در زمینه‌های گوناگون در تاریخچهٔ نه چندان بلندمدت خود ایفای نقش کرده‌است.عملی جمعی به‌صورت یکصدا و یکپارچه که بیشتر بر حسب وقایع مرتبط اجتماع صورت میگیرد.
جنبش به حرکتی جمعی گویند که داوطلبانه یا به صورت برنامه‌ریزی شده روی می‌دهد و در آن قصد ایجاد تغییر و تحول وجود دارد، تحولی که می‌تواند در سطح فکر و اندیشه باشد تا دگرگونی نظام اجتماعی، سیاسی، اقتصادی.Fletcher, A. (2005) "Guide to Social Change Led By and With Young People" Olympia, WA: CommonAction.
این حرکت پس از مدتی حالت سازمان یافته به خود گرفته، باعث ایجاد تشکیلاتی خواهد گردید که دارای رهبری نه لزوماً منحصر باشد.Fletcher, A. (2006)"Washington Youth Voice Handbook" Olympia, WA: CommonAction.
افراد شرکت‌کننده در جنبش دارای جهت‌گیری مشخص و اهداف معینی می‌باشند که به‌طور آهسته به یک حرکت منظم و منسجم تبدیل شده، تحت گفتمانی غالب به سوی اهداف و آرمان‌ها حر کت می‌کند.
بنابراین پیداست که هر عمل جمعی افراد لزوماً جنبش نیست. و هر عمل جمعی دانشجویان را هم نمی‌توان جنبش دانشجوئی نامید. ممکنست فعالیت جمعی دانشجویان در مقطعی جنبش محسوب نگردد یا در مقاطع مکرر کوتاه مدت با فواصل زمانی زیاد شاهد جنبش دانشجوئی باشیم. شکل متکامل آن حرکتی پیوسته است که در مفهوم جنبش بگنجد.
عمل جمعی دانشجویان می‌تواند شامل فعالیت‌های دانشجوئی، تحرکات دانشجوئی و مبارزات دانشجوئی باشد که می‌توانند جنبش نباشند. البته هر کدام از این‌ها می‌توانند قابلیت تبدیل به جنبش دانشجوئی داشته باشند و زمینه‌ساز آن گردند. وجود سازمان‌های دانشجوئی و اتحادیه‌های دانشجوئی نیز به هیچ وجه بیانگر وجود جنبش دانشجوئی نیستند.
از جمله خصوصیات جنبش‌های اجتماعی که شامل جنبش دانشجوئی می‌شود عبارتند از:
برای بررسی تاریخچهٔ جنبش دانشجوئی، اجباراً جریان پیوسته‌ای از حرکات و فعالیت‌های دانشجوئی بایستی بررسی شود که شامل نشان دادن فراز و فرودهاست و تنها در مقاطعی عنوان جنبش را یدک می‌کشد.
در جنبش دانشجوئی هم مجموعه‌ای از دانشجویان به صورت داوطلبانه حرکتی جمعی را برای ایجاد تغییر و تحولات در دانشگاه و جامعه صورت می‌دهند. تغییرات مورد نظر ممکنست در حیطه‌های مختلف فرهنگی، ارزشی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی باشد.
جنبش دانشجوئی، کوششی است در راستای رسیدن به اهداف و آرمان‌های مشترک، که با شبکه‌های تعامل غیررسمی انجام می‌شود. این حرکت، رهبری مشخصی ندارد و معمولاً دارای چند رهبر از سلول‌های مختلف است.
باورها و تعلقات خاص مشترک جنبش دانشجوئی است که سبب شکل‌گیری هویت جمعی دانشجوئی گردیده، سبب انسجام و همبستگی مؤثر و کارآمد در جهت فعالیت‌های سیاسی می‌شود.
جنبش دانشجوئی با ورود در منازعات سیاسی، فرهنگی واجتماعی جامعه تغییرات تند در این زمینه‌ها را طلب می‌کند و همین باعث ایجاد منازعات و اختلافات بین آن‌ها و حکومت و حتی برخی گروه‌های خارج حکومت می‌گردد.
از تفاوت‌های جنبش دانشجوئی با سایر گروه‌ها اینست که در صدد ایجاد تحولات یا اعمال فشار جهت کسب منافع خاص گروهی نیست و قدرت را نمی‌طلبد، بلکه در پی فضاسازی و فشار برای پیدایش تغییرات جهت حرکت به سوی منافع عمومی جامعه است.
با توجه به خصوصیات جنبش دانشجوئی می‌توان گفت که این جنبش‌ها، میان دوره‌های بلند مدت نهفتگی و کوتاه مدت کنش شدید در نوسان هستند.
جنبش دانشجوئی بر اساس شرایط حاکم بر جامعه و دانشگاه، ایدئولوژی خاصی را دنبال می‌کند که این ایدئولوژی اهداف و آرمان‌ها را معین می‌کند. جهت‌گیری جنبش دانشجوئی و آهنگ حرکتش توسط ایدئولوژی آن تعیین می‌شود. و همین ایدئولوژیست که وفاداران و مخالفان را خود به خود از هم جدا می‌کند.
فعالان جنبش دانشجوئی از جمله روشنفکران جامعه محسوب می‌گردند و بالطبع قبض و بسط تابع جریان روشنفکری هستند. آن‌ها به تناسب این نقش خود دارای دغدغه‌های انسانی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی هستند که با توجه به آن به موضع‌گیری در رابطه با مسائل حساس جامعه خود و جامعهٔ جهانی اقدام می‌کنند. دانشجویان جنبش دانشجوئی هرگز حاضر به ورود در قدرت نیستند و به اصطلاح سیاسی بیرون از سیاست هستند؛ یعنی در عین حال که خود را موظف به موضع‌گیری می‌دانند، ولی از هیچ گروه خاصی جانبداری نمی‌کنند و حتی به گروه‌هائی که در راستای آرمان آن‌ها عمل می‌کنند، وابستگی ندارند. این به جهت آنست که گروه‌ها، شیر کنترل آرمان‌ها و اهدافشان نشوند.
فعالان دانشجوئی همواره نیرویی بالقوه و انقلابی اصیل محسوب می‌گردند. آن‌ها نه تنها تحول خواه و تغییرساز هستند، بلکه در هر جریان اصلاحگری، قلب حرکت را تشکیل می‌دهند.
فَخَر زَمان نویسنده، سیاست‌مدار و روزنامه‌نگار پاکستانی است.
وی در زمان حکومت بی‌نظیر بوتو نماینده مجلس پاکستان بود و اکنون رهبر حزب خلق پاکستان (PPP) است.
از دیگر منصب‌های او ریاست فرهنگستان ادب پاکستان و کمیسیون ملی تاریخ و فرهنگ است.
فخر زمان ۱۸ کتاب منتشر کرده که به سه زبان اردو، پنجابی (زبان مادری او) و انگلیسی نوشته شده‌اند.
پنج کتاب پنجابی او در سال ۱۹۷۸ میلادی توسط رژیم نظامی ممنوع اعلام شد.
وی پس از کودتای ۵ ژوئیه ۱۹۷۷ و اعلام دیکتاتوری نظامی در پاکستان، به زندان افتاد و کتاب‌هایش ممنوع شدند. چهار کتاب او پس از ۱۸ سال اجازه انتشار یافتند.
از آثار مهم او که به چندین زبان دیگر نیز ترجمه شده‌اند می‌توان به رمان‌های زیر اشاره کرد:
Fak̲h̲r Zamān، and G̲h̲ulām Jīlānī. ۱۹۹۵. The outcast: a novel. Lahore [Pakistan]: Book Traders.
اریش آلفرد هارتمان (۱۹ آوریل ۱۹۲۲ – ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۳) نظامی بلندپایه و خلبان تک‌خال آلمانی در دوره رایش سوم بود که در طول جنگ جهانی دوم در "لوفت‌وافه" خدمت کرد. او ۱۴۰۴ مأموریت جنگی انجام داد و در ۸۲۵ موقعیت در نبردهای هوایی شرکت کرد. وی با سرنگونی ۳۵۲ هواگرد دشمن غالباً در مقابل نیروی هوایی شوروی، یکی از پرافتخارترین و موفق‌ترین خلبان تک‌خال در تاریخ رزم هوایی است. به جهت این موفقیت‌ها یکی از تنها ۲۷ تنی بود که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها را دریافت کردند. هارتمان پس از جنگ به اسارت شوروی در آمد و ده سال را در تحت فشار در زندان گذراند. پس از آزادی وارد نیروی هوایی آلمان غربی شد.
اریش هارتمان روز ۱۹ آوریل سال ۱۹۲۲ به عنوان فرزند نخست خانواده در وایساخ در وورتمبرگ متولد شد. با توجه به شرایط بد اقتصادی جمهوری وایمار پس از جنگ جهانی اول، به توصیه اکید عموزاده پدرش که کنسول آلمان در شانگهای بود، خانواده اریش در هنگام سه سالگی او برای مدتی به چین نقل مکان کردند و در چانگشا ساکن شدند. پدرش آلفرد هارتمان طبابت می‌کرد و حضور در چین را یک فرصت شغلی مناسب می‌دانست. به هر صورت پس از چند سال با پدیداری احساسات ضد استعماری در چین و بروز ناامنی برای آن‌ها، اریش به همراه مادر و برادرش در سفری چند هفته‌ای و سخت از طریق سیبری به آلمان بازگشت و در وایل ایم شونبوخ در نزدیکی اشتوتگارت سکنی گزیدند. شش ماه بعد پدر با نوشتن نامه‌ای شرایط را عادی توصیف کرد و از خانواده خواست به چین بازگردند اما مادر او را راضی نمود خود به آلمان بیاید. مادرش الیزابت ماشتهولف از پیشروان هوانوردی زنان در آلمان بود و با توجه به تمکن مالی خانواده سال ۱۹۳۶ یک باشگاه گلایدر در وایل ایم شونبوخ تأسیس کرد. او اریش را به تماشای مسابقات تشویق می‌نمود. اریش با مهارت در زمینه فعالیت‌های بدنی و نشان دادن «توانایی ذاتی» از همان ابتدا به پرواز علاقه داشت و در سن ۱۵ سالگی به یک خلبان و مربی پیشرفته گلایدر در سازمان جوانان هیتلری بدل گشت. در مدرسه در روتوایل و کُرنتال دانش آموزی متوسط بود که تمامی وقت آزاد و انرژی خود را صرف ورزش و پرواز می‌کرد.
با توجه به آغاز جنگ جهانی دوم و با آگاهی از این که قطعاً برای جنگ به نیروهای مسلح فراخوانده خواهد شد، با تجربه فراوان در زمینه پرواز قصد ورود به نیروی هوایی را کرد. پدر و مادرش با وجود بی‌میلی به این کار، تصمیم را به خود او سپردند. بدین شکل روز ۱۵ اکتبر سال ۱۹۴۰ به هنگ ۱۰ آموزش نظامی "لوفت‌وافه" در نویکورن در نزدیکی کونیگسبرگ در پروس شرقی، ملحق شد. دوره آموزش پرواز را از ماه مارس سال ۱۹۴۱ در دانشکده هوایی برلین-گاتوو گذراند. در این مکان برای خلبانی جنگنده مناسب تشخیص داده شد. پس از مدتی بازگشت به خانه، روز ۳۱ ژانویه سال ۱۹۴۲ جهت آموزش پیشرفته خلبانی به دانشکده شماره ۲ جنگنده در سربست در آنهالت فرستاده شد. او که تا این زمان پرواز با ۱۷ نوع هواگرد موتوری را آموخته بود، هم‌اکنون برای نخستین بار سوار جنگنده مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹ شد و آموزش جامعی در زمینه‌های مختلف فنی و مهارتی آن دریافت کرد. هارتمان روز ۳۱ مارس ۱۹۴۲ درجه ستوان دومی رسماً وارد خدمت در "لوفت‌وافه" گشت. ماه ژوئن آمورش با تیراندازی هوایی ادامه یافت و هارتمان توانایی ویژه‌ای از خود در آن نشان داد. در جریان این دوره، روز ۲۴ اوت با انجام حرکات آکروباتیک خطرناک به کسر دو سوم از دریافتی سه ماه و یک هفته حبس در اتاقش محکوم شد. عصر همان روز هم‌اتاقی‌اش جایگزین او در تمرین تیراندازی با همان هواگرد گردید. این شخص مدت کوتاهی پس از برخاستن از زمین در اثر نقص فنی هواگرد سقوط کرد و کشته شد.
پس از اتمام دوره آمورش به پایگاه هوایی تدارکاتی "لوفت‌وافه" در کراکوف در لهستان فرستاده شد تا راهی ناحیه عملیاتی جناح ۵۲ شکاری در جبهه شرقی گردد. با توجه به یافت نشدن هیچ جایگاه خالی جایگزینی برای خلبان‌های ب‌اف ۱۰۹ در این جناح، با وجود نداشتن تجربه پرواز با آن، نخستین مأموریت او و سه خلبان جوان دیگر انتقال بمب‌افکن‌های یو ۸۷ به ماریوپول در نزدیکی مایکوپ تعیین گردید. در نخستین پرواز با این هواگرد، با نقص در سامانه ترمز، به اتاقک چوبی مراقبت در انتهای باند برخورد کرد و باعث تخریب آن شد. با ناراحتی فرمانده پایگاه از این حادثه، مأموریت پیشین لغو و قرار بر انتقال این خلبانان به مایکوپ با یک هواگرد ترابری یو ۵۲ با خلبانی شخص دیگری گردید. در نهایت ماه اکتبر سال ۱۹۴۲ هارتمان به جناح ۵۲ شکاری در شمال قفقاز در قسمت جنوبی جبهه شرقی منتقل گشت. هارتمان با قرار گرفتن در اسکادران ۷ گروه ۳ این جناح، اصول اولیه پرواز رزمی را از استوار ادمونت روسمان به عنوان هم‌بال خود فرا گرفت. روسمان خلبان زبده و به شدت مورد احترامی بود که تا بدان زمان ۸۰ هواگرد دشمن را به ساقط کرده بود.
هارتمان در نخستین مأموریت رزمی خود روز ۱۴ اکتبر نخستین تجربه رزم هوایی در ناحیه بین گروزنی و دیگورا را کسب کرد. پس از دریافت فرمان از قرارگاه برای درگیر شدن با ده هواگرد دشمن که در حال حمله به مواضع آلمانی‌ها بودند، به نقل از خاطراتش، در همراهی با روسمان، چند جنگنده دشمن را در فاصله یک کیلومتری مشاهده نمود. به امید دستیابی به نخستین پیروزی هوایی، با تمام سرعت از رهبر خود جلو زد. هارتمان که با سرعت زیادی به هدف نزدیک می‌شد، از فاصله حدود سیصد متری اقدام به تیراندازی نمود اما با وجود صرف شدن تمام مهمات، هواگرد دشمن مورد اصابت قرار نگرفت. پیش از آن که دو هواگرد به یکدیگر برخورد کنند، هارتمان ارتفاع خود را افزایش داد. با تعقیب شدن توسط جنگنده‌های دشمن به درون ابرها پناه برد. روسمان از او خواست به ارتفاع پایین بازگردد تا به او ملحق شود. هارتمان با مانورهای متوالی از چنگ جنگنده‌های دشمن گریخت اما در حین آن سوخت خود را کاملاً به پایان رساند تا مجبور به یک فرود سخت در یک مزرعه گل‌های آفتابگردان گردد. به کمک سربازان نیروی زمینی که در این ناحیه حضور داشتند، به پایگاه بازگردانده شد. هارتمان که در این مأموریت تمامی قوانین رزم هوایی را نقض کرده و هواگرد خود را از دست داده بود، سه روز از پرواز محروم و محکوم به کار با عوامل تعمیرات شد. به هر صورت این مجازات سبب افزایش دانش فنی او از مکانیک هواگرد گردید. به دستور سرگرد هوبرتوس فون بونین، فرمانده گروه ۳، هارتمان هم بال استوار آلفرد گریسلاوسکی شد تا شرایط انضباطی شدیدی بر او اعمال کند. گریسلاوسکی نیز خلبان توانمندی بود و تا پایان جنگ توانست ۱۳۳ پیروزی هوایی کسب کند.
دو و نیم هفته بعد، روز ۵ نوامبر هارتمان در همراهی با سه جنگنده دیگر، با ۱۰ جنگنده لاگگ-۳ و ۱۸ هواگرد تهاجمی ایل-۲ شوروی در شرق شهر دیگورا برخورد کرد. با تهاجم از ارتفاعی بالاتر، هارتمان هواگرد ایل-۲ منتهی‌الیه سمت چپ را برگزید. با سرعت زیادی به آن نزدیک شد و از فاصله کمتر از ۱۰۰ متری آتش گشود. با وجود چندین اصابت، حتی گلوله‌های توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری او بر زره سنگین ایل-۲ کارگر نیفتاد. هارتمان با آگاهی از نقطه ضعف آن، این بار با رفتن به زیر این هواگرد و شلیک از فاصله کمتر رادیاتور آن را هدف گرفت. هواگرد دشمن درحالی که در تلاش برای گریز به سمت شرق بود، طعمه حریق شد و انفجاری در بال چپ آن اتفاق افتاد. همزمان در اثر برخورد تکه‌های پرتاب شده از هواگرد دشمن انفجار بزرگی نیز در موتور هواگرد هارتمان که با فاصله نزدیکی همچنان ایل-۲ را تعقیب می‌کرد، پدید آمد که دود آن وارد اتاقک شد. با خاموش کردن موتور، مجدداً وادار به فرود سخت در یک مزرعه در نواحی تحت سلطه آلمانی‌ها شد. در این زمان هواگرد ایل-۲ مذکور نیز، به عنوان نخستین قربانی هارتمان، سه کیلومتر دورتر سقوط کرد. با از دست رفتن هواگرد، باز هم نیروی زمینی او را به پایگاهش منتقل نمود. هارتمان دو روز بعد دچار تب شدید شد و دو هفته را در بیمارستان گذراند.
در این زمان هارتمان نقش هم‌بال محافظ از رهبر گروه جفت جنگنده را ایفا می‌کرد و فرصت چندانی برای درگیری مستقیم نداشت. بدین شکل دست یافتن به پیروزی بعدی برای او سه ماه دیگر به طول انجامید. در این مورد هارتمان روز ۲۷ ژانویه سال ۱۹۴۳ یک جنگنده میگ را ساقط و به سلامت به پایگاه مراجعت کرد. تا روز ۳ آوریل با بیش از ۱۰۰ مأموریت رزمی شمار پیروزی‌های هوایی هارتمان تنها به هفت مورد رسید. با این حال در عرض سه ماه بعدی با صورت گرفتن ۱۰۰ مأموریت رزمی دیگر این مقدار را به ۳۴ پیروزی هوایی افزایش یافت.
روز ۳۰ آوریل با سرنگون کردن دو جنگنده لاگگ-۳، نخستین پیروزی هوایی چندگانه خود را رقم زد. هارتمان ۷ ژوئیه هفت هواگرد دشمن شامل ۴ لا-۵ و سه ایل-۲ را در یک روز ساقط نمود. با کسب تجربه و افزایش مهارت او، رفته‌رفته روزهایی که تنها یک پیروزی هوایی نصیبش می‌گشت نادرتر می‌شد. هارتمان هر روز تا چهار مأموریت و اغلب بیشتر از آن به انجام می‌رساند. ماه اوت سال ۱۹۴۳ با حضور گروه جنگنده او در ناحیه عملیاتی خارکوف موفقیت‌های هارتمان شروع به رشد فزاینده کرد؛ به شکلی تنها در عرض این ماه ۴۹ هواگرد شوروی را ساقط نمود. روز ۳ اوت تعداد پیروزی‌های هوایی او به ۵۰ و در ۱۷ اوت به ۸۰ مورد رسید.
با صورت گرفتن تهاجم گسترده توسط دشمن و شکسته شدن خط نیروی زمینی در حوالی منطقه پایگاه هوایی، هارتمان رو ۲۰ اوت از طرف سرهنگ دیتریش هراباک، فرمانده جناح ۵۲ شکاری موظف به پاکسازی آسمان از هواگردهای دشمن و تأمین حفاظت برای بمب‌افکن‌های شیرجه‌ای "لوفت‌وافه" با اسکادران خود شد. هارتمان به همراه هفت جنگنده دیگر یگانش خود را به موقعیت رساند و چهل هواگرد تهاجمی ایل-۲ و چهل جنگنده یاک-۹ و لا-۵ دشمن را شناسایی کرد. ابتدا تصمیم به ساقط کردن هواگردهای تهاجمی گرفت. در پی سرنگون شدن دومین ایل-۲ تکه‌هایی از آن به هواگرد هارتمان اصابت نمود و باعث کنده شدن قسمت بزرگی از موتور آن گردید. قصد داشت به سمت غرب بازگردد اما با میسر نبودن این امکان وادار به فرود در یک مزرعه گل‌های آفتاب گردان شد. هم‌بال او خروج دود از هواگرد هارتمان را مشاهده کرده بود اما در گرما گرم نبرد تعداد زیادی هواگرد دشمن، هیچ‌یک از خلبانان آلمانی قادر به تأیید از دست دادن او نشدند. هارتمان با مشاهده یک کامیون آلمانی در ابتدا تصور می‌کرد در جانب آلمانی‌ها فرود آمده‌است. با نزدیک شدن کامیون متوجه شد کامیون به غنیمت دشمن درآمده و اسارت او غیرقابل اجتناب است. هارتمان تصمیم به تمارض به جراحت گرفت و شروع به سر دادن ناله نمود. دو سرباز شوروی با باور این مسئله، او را با احتیاط از هواگرد خارج کردند. هارتمان خود را به زمین زد تا در یک برانکارد در پشت کامیون قرار داده شود. سربازان او را پیش یک پزشک بردند اما توانست آن‌ها را قانع به جدی بودن جراحت خود کند. چند ساعت بعد هنگام انتقال به اراضی داخلی‌تر در حالیکه یک سرباز رانندگی و دیگری در کنار او بود، با آشفتگی حاصل از حمله یک هواگرد اشتوکای آلمانی، با زدن نگهبان موفق به گریز و رفتن به داخل مزرعه آفتاب‌گردان‌های بلند شد. سربازان در تعقیب هارتمان اقدام به تیراندازی نمودند اما در نهایت او را گم کردند. در این حال، هاینتس مرتنس، سر مکانیک هواگرد هارتمان، با وجود مخالفت دیگران و بیهوده خواندن این کار، با نگرانی از وضعیت او با برداشتن یک تفنگ در جست‌وجوی او بود. هارتمان زور خود را مخفی و شب حرکت کرد تا در نهایت موفق به رساندن خویش به خط خودی گردید. در این موقعیت شب‌هنگام با یک گشتی آلمانی مواجه گردید که اقدام به تیراندازی به طرف او نمود. با خوش‌شانسی گلوله پارچه شلوارش را سوراخ نمود اما به او اصابت نکرد. گشت با نشانه گرفتن تفنگ به سمت هارتمان، او را با خود نزد فرمانده یگانش برد. او که مدارک شناسایی خود را به وسیله دشمن از دست داده بود، نمی‌توانست هویتش را به اثبات برساند. هارتمان با دادن اطلاعات از افسر فرمانده خواست با قرارگاه جناح شکاری تماس بگیرد اما او تلفنی برای این کار نداشت. صبح فردا به همراه یک سرباز به قرارگاه بالاتر رفت و در تماس با هراباک هویت او تأیید شد تا بتواند به پایگاه بازگردد. مرتنس نیز که نتوانسته بود او را بیاید، فردای آن روز فرسوده و ناامید به پایگاه بازگشت. او بعدها مشاهده هارتمان با سلامتی کامل در پایگاه را «خوش‌حال‌ترین لحظه زندگی» خود توصیف نمود.
به دستور سروان گونتر رال، جانشین فون بونین در فرماندهی گروه ۳، هارتمان روز ۲۹ اوت به فرماندهی اسکادران ۹ موسوم به "کارایا" منصوب گشت. در این جایگاه میزان خارق‌العاده ۲۱۱ پیروزی هوایی کسب کرد. روز ۲۰ سپتامبر صدمین پیروزی هوایی او محقق گردید. ماه اکتبر ۳۳ هواگرد دیگر دشمن قربانی این خلبان تک‌خال ۲۱ ساله آلمانی شدند. روز ۲۹ اکتبر سال ۱۹۴۳، با ۱۴۸ پیروزی هوایی، مفتخر به دریافت نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین گشت. تا این زمان حداقل‌ها جهت دریافت نشان افزایش زیادی یافته بود؛ به وجهی که ورنر مولدرس دز سال ۱۹۴۱ با ۱۰۰ پیروزی هوایی گیره الماس‌های صلیب شوالیه را نیز دریافت کرده بود.
پس از مدتی مرخصی، هارتمان به گروه جنگنده خود بازگشت. با پیشروی ارتش سرخ، یگان او تا ناحیه کی‌یف عقب‌نشینی کرده بود. هارتمان در روز ۲ مارس سال ۱۹۴۴ توانست ۱۰ هواگرد دشمن را سرنگون کند تا با رساندن شمار پیروزهای خود به ۲۰۲ مورد، گیره برگ‌های بلوط صلیب شوالیه به او اعطا گردد. روز ۱۸ مارس، با اندکی تأخیر، به درجه ستوان یکمی نائل آمد. یگان او با پیشروی هر چه بیشتر دشمن، چندین بار در آخرین لحظات جابه‌جا شد. با وجود شکست‌های فاجعه‌بار نیروی زمینی آلمان در جبهه شرقی، هارتمان در این موقعیت پر درگیری موفقیت‌های فراوانی به دست آورد. هارتمان روز ۴ ژوئیه سال ۱۹۴۴ با ۲۳۹ پیروزی هوایی، شمشیرهای صلیب شوالیه را دریافت کرد. تا روز ۱۸ ژوئیه شمار پیروزهای هوایی او از مرز ۲۵۰ مورد گذشت. در ماه‌های پایانی جنگ، موفقیت‌های هارتمان همچنان ادامه داشت. او تا روز ۲۳ اوت سال ۱۹۴۴ مجموعاً ۳۰۱ پیروزی هوایی کسب کرد تا به نخستین و یکی از دو خلبان تاریخ بدل گردد که به ۳۰۰ پیروزی هوایی رسیده‌است. این موفقیت‌ها دو روز بعد، یعنی ۲۵ اوت سال ۱۹۴۴ گیره الماس‌های صلیب شوالیه را برای او از دستان آدولف هیتلر، پیشوای آلمان به ارمغان آورد. هارتمان با ترفیع به درجه سروانی، روز ۳۰ سپتامبر فرماندهی گروه ۴ جناح ۵۲ شکاری و اوایل ماه فوریه سال ۱۹۴۵ فرماندهی گروه ۱ این جناح را بر عهده گرفت. در همین هنگام، برای چند روز موقتاً گروه ۱ جناح ۵۳ شکاری را نیز فرماندهی کرد.
اوایل ماه مارس سال ۱۹۴۵ فرمان گرفت برای گذراندن دوره آموزشی هواگرد مسرشمیت ام‌ئی ۲۶۲ عازم شود اما به شدت به ترک خط مقدم معترض بود. به هر صورت به پایگاه هوایی لشفلت رفت و به سرعت کار با هواگرد جدید را فراگرفت. آدولف گالانت از او دعوت کرد به اسکادرانی متشکل از بهترین خلبانان جنگنده مجهز به هواگردهای ام‌ایی ۲۶۲ بپیوندد تا به مقابله با بمب‌افکن‌های متفقین بپردازد. هارتمان که تمایلی به این کار نداشت با دریافت فرمان از جانب هرمان گراف، فرمانده جدید جناح مبنی بر مراجعت بلافاصله و با کسب موافقت گوردون گولوب، ژنرال جنگنده‌ها، مجدداً به گروه ۱ جناح ۵۲ شکاری که هم‌اینک در چکسلواکی مستقر بود، بازگشت. در این موقعیت غالباً با بمب‌افکن‌های آمریکایی که قصد حمله به تأسیسات نفتی رومانی در پلوشتی را داشتند و جنگنده‌های پی-۵۱ محافظ آن‌ها درگیر بود. در یکی از این درگیری‌ها، در مواجهه با هواگردهای دارای برتری عددی آمریکایی، پس از اتمام مهمات و سوخت، اقدام به پرش به بیرون با چتر نجات کرد. با یار بودن بخت با هارتمان، درحالیکه جنگنده‌های آمریکایی می‌توانستند با مسلسل‌هایشان خود او را بین زمین و آسمان هدف بگیرند، چنین نشد و او به سلامت با چتر نجات فرود آمد. با وجود نجات یافتن هارتمان، تقریباً نیمی از جنگنده‌های گروه او با مرگ دو خلبان، در این روز از دست رفتند. به هر صورت هارتمان روز ۱۷ آوریل سیصد و پنجاهمین پیروزی هوایی خود را نیز رقم زد.
هارتمان روز ۸ مه سال ۱۹۴۵، آخرین روز جنگ در اروپا، در آخرین مأموریت خود موظف به عملیات شناسایی و تعیین مواضع یگان‌های ارتش سرخ شد. او و هم‌بالش ساعت ۸:۳۰ صبح به هوا برخواسته و رو به شرق آوردند. هشت جنگنده یاک-۱۱ شوروی بر فراز شهر برون مشاهده شدند. هارتمان با گشودن آتش از فاصله حدود ۲۰۰ متری یکی از این جنگنده‌ها را به عنوان سیصد و پنجاه و دومین و آخرین قربانی و آخرین قربانی خود از آسمان به زمین ساقط کرد. با نزدیک شدن دوازده جنگنده آمریکایی پی-۵۱، هارتمان و هم‌بال او با صرف نظر درگیری با هواگردهای پرشمار دشمن، به درون پوشش دود غلیظ برخواسته از شهر رفتند و با خروج از سمت دیگر آن با سرعت تمام به پایگاه بازگشتند. هارتمان قصد داشت سوخت‌گیری و مجدداً به صحنه نبرد بازگردد اما هرمان گراف دستوری را از جانب سپهبد هانس زایده‌مان، فرمانده سپاه هوایی به او ابلاغ کرد که بر اساس آن می‌بایست بلافاصله به دورتموند می‌رفت تا تسلیم بریتانیایی‌ها شود. مابقی نیروها در پایگاه هوایی می‌ماندند تا به اسارت قوای شوروی درآیند. هارتمان با رد این فرمان پیش هم‌قطارانش باقی ماند.