moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
جایزه بزرگ هلند یکی از مسابقات اتومبیل‌رانی فرمول یک بود که از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۸۵ در پیست زندورت در منطقه هلند شمالی در هلند برگزار می‌شد. این رقابت از سال ۱۹۵۲ جزء مسابقات قهرمانی جهان بود و دو بار در سال‌های ۱۹۶۲ و ۱۹۷۶ عنوان افتخاری جایزه بزرگ اروپا به آن اختصاص یافت.
پیست زندورت در شهر ساحلی زندورت در کرانه دریای شمال قرار دارد. در سال‌های دهه ۱۹۳۰ مسابقات کوچکی در پیستی خیابانی در شهر برگزار می‌شد، ولی با حمله آلمان به هلند، وضعیت تغییر یافت. شهردار زندورت که تلاش می‌کرد فرستاده شدن همشهریان خود را به آلمان برای کار اجباری متوقف کند، آلمانی‌ها را راضی کرد به آن‌ها اجازه دهند جاده مستقیمی از میان تپه‌های شنی بسازند که پس از دستیابی به پیروزی بتوانند در آنجا رژه پرشور پیروزی خود را برگزار کنند. بعدتر این جاده به راه‌های دیگری که برای دسترسی به موقعیت‌های دفاعی ساحلی استفاده می‌شد، متصل شد.
پس از جنگ، برخی از این جاده‌ها عریض شدند و به یکدیگر متصل شدند تا پیست مسابقه‌ای طراحی شود. گروهی از مسئولان انجمن موتورسواری پادشاهی هلند طراحی پیست را انجام دادند. نخستین مسابقه در سال ۱۹۴۸ با نام جایزه بزرگ زندورت برگزار شد و با پیروزی یک شاهزاده تایلندی به پایان رسید.http://www.grandprix.com/gpe/cir-075.html در سال ۱۹۵۲ جایزه بزرگ هلند جزء مسابقات فرمول یک شد. آلبرتو اسکاری در این سال و سال بعد برنده جایزه بزرگ شد. در سال ۱۹۵۴ مسابقه به دلیل نبود بودجه کافی برگزار نشد. مسابقه سال بعد عرصه قدرت‌نمایی دو راننده مرسدس بنز یعنی خوان مانوئل فانخیو و استرلینگ ماس بود. مسابقات ۱۹۵۶ و ۱۹۵۷ نیز به دلیل مشکل مالی که غیرمستقیم ناشی از بحران سوئز بود، لغو شد. در جایزه بزرگ ۱۹۶۰ دن گرنی تصادف کرد و یک تماشاگر کشته شد.
در جایزه بزرگ ۱۹۷۰ پیرز کارج بریتانیایی در یک پیچ سریع تصادف کرد. یکی از چرخ‌ها از جا کنده شد و به سر او برخورد کرد که باعث مرگ کارج شد. سپس خودروی او آتش گرفت و از بین رفت. آخرین مسابقه پیست قدیمی در سال ۱۹۷۱ در شرایط بارانی برگزار شد و با پیروزی ژاکی ایکس به پایان رسید. در سال ۱۹۷۲ جایزه بزرگ جزء تقویم فرمول یک بود؛ ولی به دلیل خودداری رانندگان از مسابقه دادن در پیست زندورت برگزار نشد. به اعتقاد آنان، تجهیزات و شرایط پیست، برای برگزاری جایزه بزرگ تاریخ‌گذشته بود.
در مدتی که پیست زندورت از تقویم خارج شده‌بود، تغییرات وسیعی در آن انجام شد. کناره آن با گاردریل پوشانده شد تا خودروها از تپه‌های شنی و موانع مجاور پیست محافظت شوند. گاراژهای تازه‌ای ساخته شد و پیچانه‌ای پیش از پیچ بسیار پرسرعت بوسویت افزوده شد. مسابقه ۱۹۷۳ جشنی غیررسمی برای تلاش‌های انجام شده در زمینه اصلاح پیست بود، ولی حادثه‌ای رخ داد که نقطه سیاه دیگری در تاریخ پیست زندورت رقم زد. در مسابقه‌ای که گمان می‌شد یکی از بهترین جایزه بزرگ‌ها از نظر برگزاری باشد، بی نظمی حاکم شد و باعث ایجاد حادثه شد. در دور هشتم، راجر ویلیامسون بریتانیایی تصادف کرد و خودرویش آتش گرفت. ویلیامسون در زمان تصادف آسیب ندیده‌بود، ولی نتوانست خود را از خودرو خارج کند. هم‌وطنش دیوید پرلی توقف کرد و به سوی خودروی در حال سوختن رفت. او تلاش کرد خودرو را برگرداند. مارشال‌ها که لباس نسوز نداشتند، به دلیل حرارت شدید به او کمک نکردند. مرکز کنترل مسابقه گمان کرد خوردوی پرلی تصادف کرده و او بدون آسیب از آن خارج شده‌است. بسیاری از رانندگان که پرلی را در حال کمک خواستن می‌دیدند، گمان می‌کردند پرلی به سلامت از خودروی خود خارج شده و تلاش می‌کند آتش آن را خاموش کند؛ بنابراین در حالی که پرلی تلاش می‌کرد جان ویلیامسون را نجات دهد، مسابقه با سرعت معمول خود ادامه یافت. عوامل مسابقه که پیرامون خودروی ویلیامسون ایستاده بودند، افزون بر این که کمکی به پرلی نکردند، مانع کمک رسانی او نیز شدند. در نهایت، ویلیامسون نه به دلیل سوختگی، بلکه به دلیل خفگی کشته شد. پرلی بعداً به دلیل تلاش‌های خود مدال جورج را دریافت کرد.
مسابقه ۱۹۸۵ آخرین جایزه بزرگ هلند بود که با پیروزی نیکی لائودا به پایان رسید. شرکت برگزارکننده مسابقه فعالیت خود را متوقف کرد و دوران بهره‌برداری پیست قدیمی زندورت خاتمه یافت. پیست که در مالکیت شهرداری زندورت بود، برای مدتی کاربری نداشت و بخش‌هایی از زمین و حدود نیمی از مسیر آن در سال ۱۹۸۷ به وندورادو فروخته شد. در نهایت، مسیر دوباره طراحی شد و اکنون برای سایر مسابقات ورزش‌های موتوری مورد استفاده قرار می‌گیرد.
زمینه صورتی نشان می‌دهد که مسابقه جزء فرمول یک نبوده‌است.
بُهرِن اند د کلوب آو گُور () گروه موسیقی آلمانی است که سال ۱۹۹۲ در مولهایم آن در رور شکل گرفت. آثار آرام و تیره‌وتار این گروه در سبک امبینت/جاز جای می‌گیرد.
شارل فرانسه ممکن است به یکی از افراد زیر اشاره داشته باشد:
برت دنتون ایرمان (زاده ۵ اکتبر ۱۹۵۵) یک آمریکایی پژوهشگر کتاب مقدس است که در زمینه تصحیح متون عهد جدید، عیسی (شخصیت تاریخی) و مسیحیت اولیه. او تألیف و ویرایش ۳۰ کتاب از جمله سه کتاب درسی دانشگاه را به رشته تحریر درآورده است. او همچنین شش کتاب در فهرست کتاب‌های پرفروش نیویورک تایمز را تألیف کرده‌است. او پروفسور ممتاز در زمینه دین‌شناسی در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل است.
در فرهنگ‌های توحیدی مدرن، دین منحصر به یک خدا است. اگر یکی از یهودیان ارتدوکس باشد، آنها به خدای یک مورمون اعتقاد ندارند. و حتی در میان فرقه‌های مسیحی، اگر یکی از گروه‌های کاتولیک رومی باشد، احتمالاً یک ماردار آپالاچی را قبول ندارند. با این حال، ادیان شرک آلود در دوران باستان تقریباً همیشه شامل عدم انحصار بودند. در دنیای باستان، نیازی به انتخاب نبود. این همان معنای مشرک بودن بود. اگر کسی یک خدا را می‌پرستید، باز هم می‌توانست خدایان دیگر را بپرستد. آنها مجبور نبودند تنها به یک خدا معتقد باشند. اگر کسی زئوس را می‌پرستید، می‌توانست آتنا و آپولون و هر خدای دیگری را که می‌خواست پرستش کند. اگر کسی می‌خواست پرستش خدای جدیدی را شروع کند، او را به خدایی که قبلاً می پرستیدش اضافه می‌کرد. در نتیجه، ادیان باستانی تقریباً همیشه نسبت به یکدیگر بسیار مدارا می‌کردند، نه عدم تحمل. آنها فراگیر بودند تا انحصاری.
نکته قابل توجه این است که ادیان پاگانیسم باستان به جای زندگی پس از مرگ بر زندگی کنونی تمرکز داشتند. به نظر می‌رسد که بسیاری از مشرکان، احتمالاً، به سادگی باور نداشتند که زندگی پس از مرگ وجود داشته باشد. مطمئناً در کلاسیک‌های باستان داستان‌هایی از زندگی پس از مرگ وجود داشت، در اشعاری مانند ادیسه هومر یا آئنید ویرژیل، اما این اشعار به عنوان داستان‌های خوبی شناخته می‌شدند. دیده نمی‌شد که آنها توصیفی از واقعیت باشند. این که بسیاری از مشرکان اصلاً به زندگی پس از مرگ اعتقاد نداشتند، در برخی کتیبه‌هایی که بر روی سنگ قبرهای باستانی یافت شده‌است، گواهی می‌دهد. آنها روی سنگ قبرهای باستانی اختصاراتی داشتند، از جمله یکی که یک مخفف ساده هفت حرفی لاتین بود. هفت حرف nffnsnc بود که مخفف کلمات لاتین — «من نبودم. من بودم؛ من نیستم؛ من اهمیتی نمی‌دهم.» یا به عبارت دیگر «تو نبودی، به وجود آمدی، دیگر نیستی و مهم نیست.» ین یک دیدگاه رایج در دنیای باستان بود. اما، اگر این درست است، اگر زندگی پس از مرگ وجود ندارد، چرا مردم احتمالاً می‌خواهند مذهبی باشند؟ آیا به این دلیل است که آنها می‌خواستند زنده بمانند، و احتمالاً حتی در زندگی کنونی شکوفا شوند؟ در عصری که فاقد پزشکی مدرن، حمل و نقل، فناوری و ارتباطات بود، خود زندگی در حاشیه بود. در آن دنیا هیچ درمانی برای بیماری یا بارداری و زایمان سخت وجود نداشت. اگر یک سال باران نمی‌بارید، یک روستا در سال آینده گرسنگی می‌کشید. هیچ روش مدرن آبیاری وجود نداشت و هیچ تضمینی برای زنده ماندن دام وجود نداشت. دانواع چیزهایی وجود داشت که مردم نمی‌توانستند در دنیای باستان کنترل کنند. با این حال، این عقیده وجود داشت که خدایان قدرتمند هستند. خدایان می‌توانستند چنین چیزهایی را فراهم کنند. خدایان می‌توانند زندگی را ممکن سازند. آنها می‌توانند به مردم کمک کنند تا زنده بمانند و حتی رشد کنند. آنها می‌توانستند درد و بدبختی و مرگ را تا آنجا که ممکن است دفع کنند. برای این که این اتفاق بیفتد، خدایان باید در کنار انسان‌ها باشند و این مستلزم این بود که آنها با پرستش‌های مناسب شناخته شوند. در بافت باستانی، هیچ جدایی بین آنچه ما سیاست و مذهب می‌نامیم وجود نداشت. عقیده بر این بود که دلیل زنده ماندن و بزرگ شدن شهر و ایالت به خاطر خدایان بوده و به‌طور طبیعی، شهر و ایالت از پرستش خدایان حمایت می‌کردند. هیچ جدایی کلیسا و دولت وجود نداشت.‏
نظریه افسانه بودن عیسی نظریه ای است که شخص عیسی مسیح (عیسی) در تاریخ وجود نداشته‌است. یا به گفتهٔ برت ایرمان که ارل دوهرتی را نقل قول میکند: «عیسی تاریخی وجود ندارد یا اگر هم بوده هیچ ربطی به بنیادگزاری مسیحیت ندارد.»
اکثر مدافعان این نظریه که به آن ها افسانه پردازان یا میثیست میگویند استدلال سه‌گانه‌ای را به کار می‌گیرند: آنها اعتبار رساله‌های پولس و اناجیل را برای اثبات تاریخی بودن عیسی زیر سؤال می‌برند. آنها استدلال می کنند که در منابع غیر مسیحی مربوط به قرن اول و اوایل قرن دوم اطلاعاتی درباره عیسی وجود ندارد. و آنها استدلال می کنند که مسیحیت اولیه دارای منشأ ترکیبی و اساطیری است، همانطور که در رساله های پولس و اناجیل منعکس شده است، عیسی یک موجود آسمانی است که در اناجیل به او فرم انسانی داده شده است.
همینطور ریچارد کرییر یکی از مدافعان این نظریه عیسی مسیح را با خدایان موتیف مردن و برخاستن مانند اینانا که تاریخشان به قبل مسیح برمیگردد مقایسه میکند.
بین دانشوران مرسوم مطالعات کتاب مقدس مانند برت ایرمان و مدافعان این نظریه مباحثه وجود دارد.
ㄴ (نیئون)، دومین حرف همخوان در الفبای کره‌ای است. یونی‌کد ㄴ؛ U+3134 است.
دژ کاستلت () در کپنهاک، دانمارک است و یکی از بهترین مکان‌های حفاظت‌شده بارو در اروپای شمالی است.
این شهر را به شکل پنج‌ضلعی با باستیون در گوشه آن ساخته‌اند. کاستلت و استحکامات آن در کپنهاگ (قرن هفدهم) و حلقات مربوط به آن موانعی بودند برای حفاظت از پیرامون کپنهاک،
و اکنون فقط باروهای کریستیان‌شاوان که توسط پادشاه دانمارک کریستیان چهارم دانمارک ساخته شد باقی مانده‌است. تعدادی از ساختمان‌ها در محوطه کاستلت از جمله یک کلیسا و یک آسیاب بادی نیز قرار دارند. در این منطقه فعالیت‌های نظامی مختلفی صورت می‌گرفت و حالا عمدتاً به عنوان یک پارک عمومی و یک مکان تاریخی مورد استفاده قرار می‌گیرد.Miljø- og Energiministeriet, Skov- og Naturstyrelsen: "Guide til Københavns Befæstning", 1996,
ㄷ (تیگوت)، یکی از حروف همخوان در الفبای کره‌ای است. یونی‌کد ㄷ؛ U+3137 است.
ذاکر حسنف () از فرماندهان نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان و از سال ۲۰۱۳م. وزیر دفاع این کشور می‌باشد.Zakir Həsənov Azərbaycanın yeni müdafiə naziri oldu - Tərcümeyi-hal. modern.azIran DM Hatami, visit to Azerbaijan met Gen Hasanov, President Aliyev. youtube.com
ذاکر حسن‌اف ۶ ژوئن سال ۱۹۵۹ در شهر باکو به دنیا آمد. در سال ۱۹۸۰، از «مدرسه عالی فرماندهان کل ارتش باکو» فارغ‌التحصیل شده و از آن سال تا سال ۱۹۸۵ در واحدهای نظامی شوروی واقع در آلمان خدمت سربازی را پشت سر گذاشت. بین سال‌های ۱۹۸۵ الی ۱۹۹۳ در سازمان نظام وظیفه وزارت دفاع شوروی در سیبری اشتغال داشت. از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۳، در اداره کل مرزبانی وزارت امنیت ملی جمهوری آذربایجان خدمت کرده و به عنوان رئیس قسمت روابط بین‌الملل نیروی مرزبانی جمهوری آذربایجان منصوب گردید.AZƏRBAYCAN RESPUBLİKASININ MÜDAFİƏ NAZİRİ GENERAL-POLKOVNİK HƏSƏNOV ZAKİR ƏSGƏR OĞLU. mod.gov.az
مابین سال‌های ۲۰۰۳ الی ۲۰۱۳ معاون وزیر داخله جمهوری آذربایجان و سکاندار فرماندهی نیروهای داخله بود."Deputy Minister of Internal Affairs of Azerbaijan". Ministry of Internal Affairs of the Republic of Azerbaijan
طبق دستور شماره ۸۶۹ رئیس‌جمهوری آذربایجان مورخ ۱۷ مه سال ۲۰۰۳ درجه سرلشکر به وی اعطا گردید. بر پایه دیگر فرمان شماره ۸۰۲ رئیس جمهوری این کشور به تاریخ ۶ ماه مه سال ۲۰۰۵، ذاکر حسنف درجه ارشد نظامی سپهبد (Lieutenant General) دریافت نمود. وی علاوه بر زبان آذربایجانی و تالشی زبان مادری بر زبان‌های روسی، انگلیسی و ترکی استانبولی تسلط کامل دارد.Minister: Azerbaijan reserves right to liberate its occupied lands trend.az
خفاش میوه خوار مصری نام یک گونه از تیره خفاش میوه‌خوار است. این گونه در بخش‌هایی از آفریقا به جز صحرای بزرگ آفریقا، خاورمیانه تا پاکستان و شمال هند یافت می‌شود. خفاش میوه خوار مصری در ایران در استان‌های بوشهر، هرمزگان و سیستان و بلوچستان زندگی می‌کند.
میلوود (به انگلیسی: Millwood) نام یکی از حومه‌های منطقه توومبا در استان کوئینزلند در کشور استرالیا است.
قانون کور فیلمی محصول سال ۱۹۸۳ و به کارگردانی تاتیننی راما رائو است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجینیکانت، هما مالینی، آمیتاب باچان، رینا روی، مادهوی، پران، پریم چوپرا، دنی دنزونگپا، آمریش پوری ایفای نقش کرده‌اند.
ویجی در کودکی شاهد قتل پدر و خواهربزرگش بدست سه نفر بنامهای امرنات، اکبرعلی و آنتونی دی کروز بوده.اکنون که سالها از آن جنایت هولناک گذشته ویجی به یک جوان خشمگین بدل گشته که تشنه انتقام است.او نشانه هایی را از آن سه مرد بخاطر سپرده.امرنات مردی که بدون عینکش از دیدن عاجز میشود.اکبرعلی که هنگام خوردن مشروب در آن خاکستر سیگار میریزد.ولی خواهرش دورگا معتقد به توسل به قانون است و از این رو لباس پلیس را به تن کرده تا از طریق قانون انتقام خانواده اش را بگیرد.دختر مورد علاقه ویجی یعنی مینا که یک رقصنده است توسط امرنات مورد تعرض واقع می‌شود.وقتی مینا ماجرا را برای ویجی تعریف می‌کند، ویجی از روی نشانه ها درمیابد که او همان امرنات بوده و اولین قربانی اش را پیدا میکند.او با تلفن کردن به امرنات و ترساندنش سبب بیرون رفتن او از خانه اش میشود و با گرفتن عینکش او را با اسلحه وادار می‌کند که شبانه در یک خیابان شلوغ قدم بگذارد و بدلیل نداشتن دید واضح و دقیق امرنات با ماشین‌ها تصادف کرده و میمیرد.قربانی بعدی اکبرعلی است.دورگا در نقش یک منشی وارد دفتر اکبرعلی میشود تا با کار کردن در آنجا به اسرار و اطلاعات او دست یافته و از این راه وی را زمین بزند.ولی ویجی قبل از او وارد عمل میشود و با ورود به خانه اکبرعلی او را وادار می‌کند تا مقدار زیادی مشروب بخورد و او را غرق در مستی می‌کند سپس در همین حالت او را به حمام و داخل وان هدایت می‌کند تا خفه شود و دومین نفر هم بدین طریق به قتل می‌رسد.ویجی با مردی بنام جان نثار خان آشنا می‌شود.جان نثار خان که قبلا یک جنگلبان وظیفه شناس بود بخاطر درگیری با چند قاچاقچی و بی عدالتی دادگاه خانواده اش را از دست داده و اکنون آواره کوچه ها و خیابان هاست.ویجی و جان نثار خان باهم متحد میشوند تا آخرین جانی یعنی آنتونی را هم یافته و به قتل برسانند.دورگا که به اعمال برادرش شک کرده با مخفی کردن یک ضبط صوت سر صحبت را باز میکند تا از برادرش اعتراف بگیرد و با همین مدرک پی به حقیقت برده و در صدد دستگیری او برمی آید.غافل از اینکه ویجی با قطع کردن سیم مانع از ضبط شدن صدایش شده و خود را خلاص کرده.آنتونی که از مرگ رفقایش وحشت زده شده سعی در کشتن ویجی میکند ولی در رسیدن به هدفش ناکام میماند.دورگا توسط آنتونی ربوده میشود.ویجی با کمک مینا و جان نثار خان و یک راننده کامیون با نقشه ای وارد خانه آنتونی شده و او را به قتل میرساند.آن هم زمانی که همه فکر می‌کنند او تحت بازداشت پلیس است.دورگا ویجی را پای میز محاکمه می‌کشاند ولی بدلیل فقدان مدارک و ادله هیچ یک از جرائم او ثابت نشده و ویجی تبرئه میشود. دقیقا به همان شکلی که آن سه نفر پس از کشتن پدر و خواهر ویجی تبرئه شده بودند.
تویوتا لندکروزر (جی۷۰) خانواده ای از مدل لندکروزر شرکت خودروسازی ژاپنی تویوتا می‌باشد که از سال ۱۹۸۴ تا کنون تولید می‌شود. سری ۷۰ پس از ۲۵ سال تولید سری ۴۰ جایگزین این خودرو به عنوان پرچمدار خودروها خارج از جادهٔ شرکت تویوتا شد. به رغم تغییرات عمده ای که در طراحی ظاهر و پیشرفت‌های فناوری‌های متعدد انجام شده‌است، سری ۷۰ به توانسته‌است قابلیت‌های جاده ای و دوام طراحی شده پرآوازه سری ۴۰ را حفظ کند. این سری خودروها تقریباً در تمام کشورها به جز هند، ایالات متحده، مکزیک، برزیل و کره به فروش رفتند.
مدرسه در ایران از زمان قاجار به صورت نوین کرد تا پیش از آن آموزش در سده‌های ۱۲ و ۱۳ ه‍.ق در مکتب‌خانه‌ها و مدارس دینی ایران در حدی بود که افراد خواندن و نوشتن و حداکثر احکام دینی را بیاموزند. اما بیشتر آن‌ها فقط علومی را فرا می‌گرفتند که مربوط به مسائل دینی و مذهبی، ادبیات، حساب و هندسه، فلسفه، اخترشناسی و دیگر علوم در سطح معینی بود و با علوم نو آشنایی زیادی پیدا نمی‌کردند. این مسئله موجب می‌شد به نیازهای روز جامعه مانند صنعت، کشاورزی، پزشکی و علوم نظامی توجه چندانی نشود. حال‌ آن که در اروپا، وقوع رنسانس و انقلاب صنعتی در سده‌های ۱۸ و ۱۹ میلادی و پیشرفت روزافزون اروپایی‌ها در علوم نو موجب شد تا آنان به برتری چشمگیری در صنایع نو و احداث کارخانه‌ها و ادوات جنگی دست یابند.
نخستین مدارس نوین در ایران از دوران محمدشاه قاجار شکل گرفتند. نخستین مدرسه را کشیشی آمریکایی به‌نام پرکینز در ارومیه در سال ۱۲۵۴ ه‍.ق ساخت که در آن افزون‌بر برخی دانش‌های جدید، قالی‌بافی و آهنگری نیز به کودکان تعلیم داده می‌شد و دومین مدرسه را اوژن بوره (کشیش فرانسوی) در سال ۱۲۵۵ در تبریز بنا کرد. بوره به‌دنبال آن بود که دارالفنونی تأسیس کند و ایرانیان را از هر قوم و مذهبی با علوم جدید و زبان فرانسوی آشنا کند. او تمام مخارج مدرسه را خودش می‌پرداخت. بعدها مدرسهٔ دیگری در جلفای اصفهان توسط بوره تأسیس شد.
در سال‌های سلطنت ناصرالدین‌شاه قاجار، با وجود اینکه مدرسهٔ دارالفنون بازگشایی شد، اما اقدامات آموزشی در همین حد باقی ماند و دانش‌آموزان دورهٔ ابتدایی کماکان در مکتب‌خانه‌ها آموزش می‌دیدند. اما از ابتدای سلطنت مظفرالدین شاه، به علت آشنا شدن بیشتر مردم با محیط فرنگستان و رواج افکار جمعی از ثروتمندان که ضمناً خود را جزو طبقهٔ روشنفکر می‌دانستند به تأسیس مدارس ابتدایی و متوسطه اقدام کردند و در کار ایجاد مدارس نوین به سبک اروپایی پیشقدم شدند.
این‌ها همه جدا از تلاش‌های میرزا حسن رشدیه از بنیانگذاران مدارس نوین برای ایجاد مدرسه در شهرهای تبریز، مشهد و تهران است که شاید چون ایرانی بود، با سرزنش‌ها و آزار هموطنان مواجه شد.
دارالفنون نام مدرسه متوسطه‌ای بود که به ابتکار میرزا تقی خان امیرکبیر در زمان ناصرالدین‌شاه قاجار برای آموزش علوم و فنون جدید در تهران تأسیس شد. این مدرسه اولین مدرسه ایران به سبک مدارس عالی اروپا بود.
امیر کبیر هفت معلم را در رشته‌های مختلف برای تدریس در این مدرسه از اتریش به ایران آورد.
مدرسه دارالفنون ۱۳ روز قبل از قتل امیرکبیر یعنی در ششم دی ماه ۱۲۳۰ شمسی افتتاح شد.
شاگردان دارالفنون، لباس مخصوص به خود داشتند. آن‌ها سالی دو دست لباس تابستانی و زمستانی به رایگان دریافت می‌کردند و ناهار را به خرج مدرسه در آنجا می‌خوردند.
آن‌ها کمک هزینه تحصیلی یا مقرری دریافت می‌کردند که این مقرری بعدها قطع شد. گاه به هر شاگرد خوب، انعام نیز داده می‌شد.
رشته‌های تحصیلی در دارالفنون شامل هفت رشته پیاده‌نظام، سواره نظام، توپخانه، پزشکی و جراحی، داروسازی و کانی‌شناسی بود.
در دارالفنون علاوه بر دروس اساسی، درس زبان خارجه برای شاگردان اجباری بود و در آن سه زبان فرانسه، انگلیسی و روسی تدریس می‌شد.
دارالفنون را همچنین می‌توان نخستین دانشگاه در تاریخ مدرن ایران دانست.
در سال ۱۳۲۶هجری قمری در اثنای انقلاب مشروطه، آقا ملا علیرضا تربیت اولین مدرسه نوین در جنوب ایران و شهر شیراز تأسیس کرد. وی سپس در سال ۱۳۳۸ مدرسه ای دخترانه به نام مدرسه تربیت نسوان به‌طور جداگانه به آن افزود. مدرسه تربیت اولین مدرسه رسماً ثبت شده به سبک جدید در شیراز و جنوب ایران بود که در آن علاوه بر علوم قدیم (نظیر قرآن ،ادبیات فارسی و ریاضیات)، علوم جدید نیز نظیر علم الاحیاء (علوم طبیعی)، جغرافیا و زبان‌های انگلیسی و فرانسه تدریس می‌شد. وی برای تدریس زبان انگلیسی، معلم هندی از هندوستان به شیراز دعوت کرد.
ارفع الدوله (سفیر ایران در یکی از کشورهای اروپایی) با سرمایه شخصی اقدام به ایجاد دبستانی با نام خود نمود که در آن عده ای محصل به صورت شبانه‌روزی و رایگان آموزش می‌دیدند؛ و حتی هزینه لباس و خوراک آنان از سوی بانی مدرسه پرداخت می‌شد.
مدرسهٔ رشدیه نام مدرسه‌ای است که میرزا حسن رشدیه در سال ۱۲۶۸ شمسی در ششگِلان تبریز تأسیس کرد.
مدرسهٔ رشدیه نخستین دبستان به سبک نوین در ایران بود.
پس از چند سال به‌علت تخریب بنای مدرسه، مدرسهٔ دیگری در کوی «جُبّه‌خانه» ساخته شد. این مدرسه در نهایت به محل کنونی در خیابان ارتش جنوبی تبریز منتقل شد.
رشدیه پس از تلاش‌های فراوان برای ساخت مدارس متعدد در ۹۷ سالگی درگذشت.
وصیت او چنین بود: «مرا در محلی به خاک بسپارید که هر روز شاگردان مدارس از روی گورم بگذرند و از این بابت روحم شاد شود».
مدرسه شوکتیه اولین مؤسسه آموزش در شهرستان بیرجند بود که در ۱۲۶۹ ه‍.ش (از محل موقوفات شوکت‌الملک اول) تحت عنوان حسینیه شوکتیه ساخته شد و در ۱۲۸۲ ه‍.ش تبدیل به مدرسه شد.
این مدرسه پس از دارالفنون تهران و رشدیه تبریز سومین مدرسه بود که آموزش به سبک جدید را در ایران آغاز کرد.
مدرسه شوکتیه ابتدا در مقطع ابتدایی بود که پس از مدتی دبیرستان شوکتیه نیز به آن افزوده شد.
برای تشویق افراد به تحصیل در این مدرسه برای محصلین بی‌بضاعت و خانواده آنها کمک‌های نقدی و جنسی مؤثری در نظر گرفته می‌شد.
مدرسه سعادت که در ۱۲۷۸ خورشیدی به سبک نوین آموزشی در بوشهر تأسیس شد، از نظر تاریخی مادر مدارس جنوب ایران محسوب می‌شود.
این مدرسه به دست احمدخان دریابیگی، حکمران وقت بوشهر، تأسیس شد. محمدحسین سعادت و برادرش عبدالکریم سعادت از معلمین اولیه این مدرسه بودند.
مدرسه سعادت تا سال ۱۳۲۵ هجری قمری منشأ خدمات نوین آموزشی نه تنها در بوشهر و حوزه خلیج فارس بلکه در نجف، کاظمین و بحرین هم بوده به‌طوری که معلمان این مدرسه برای تدریس به شهرهای بندرلنگه، اهواز، بهبهان هم رفته و مدرسه جدید تأسیس کردند.
در مدرسه سعادت بوشهر علما و شخصیت‌های برجسته‌ای تحصیل کردند و افراد فرهیخته‌ای از این مدرسه فارغ‌التحصیل شدند.
چند سالیست که ۱۸ اسفند، سالروز تأسیس مدرسه سعادت، با عنوان روز بوشهر جشن گرفته می‌شود.
در سال ۱۲۹۳ حاج میرزا زیرک نخستین مدرسه به سبک جدید را در شهرکرد بنام مدرسه مبارکه بختیاری افتتاح کرد که بسیاری از فارغ‌التحصیلان آن در طی پنجاه سال اخیر، مقامات مهمی در کشور داشته‌اند. حاج میرزا زیرک، که پدر احمد زیرک زاده از سیاست‌مداران ملی‌گرا و همراه مصدق بود، از سوی سردار اشجع سرپرست دانش‌آموزان بختیاری اعزامی به اروپا شد.
در زابل، اولین مدرسه به سبک جدید در سال ۱۲۹۸ شمسی، تحت نام مدرسه احمدیه، منتسب به احمدشاه قاجار، به دستور شوکت‌الملک علم و به دست سیدمحمد فرزان افتتاح شد.
دراین مدرسه کودک از کلاس نیم شروع به فراگیری می‌کرد، که مواد درسی آن فقط آشنائی با حروف الفبا بود، در کلاس اول حروف آمیخته به هم را در قالب کلمات به محصل می‌آموختند.
پایه تحصیلی آنچنان قرص و محکم پی‌ریزی می‌شد که محصل در کلاس چهارم قادر به خواندن و حفظ متون پرباری چون گلستان سعدی و کلیله ودمنه بود. در کلاش ششم یا آخرین کلاس مدرسه زبان‌های عربی، انگلیسی و فرانسه نیز تعلیم داده می‌شد.
در آن زمان، در مدرسه شوکتیه بیرجند تا کلاس سوم دبیرستان (سیکل اول) تدریس می‌شد و از آن به بعد محصلین علاقه‌مند ناگزیر بودند تا برای اخذ دیپلم به مدرسه دارالفنون تهران بروند.
چند سال بعد، سید محمد فرزان مدرسه‌ای جدیدی احداث کرد و نام این مدرسه را به مدرسه شاهپور تغییر داد.
مدرسه محمدیه که طبق اطلاعات ارائه شده مدیریت آموزش و پرورش شهرستان بندرلنگه بعد از مدارسی مثل دارالفنون تهران و سعادت بوشهر از نخستین مدارس کشور محسوب می‌شود.
این مدرسه سال ۱۲۹۰ شمسی، در زمان نیابت حکومت میرزا عبدالله خان نوری، مدحت‌السلطنه، به مدیریت عبدالحق که از فضلا و ادبای دانا و اهل هندوستان بود تأسیس شد.
مدرسه محمدیه قبل از تأسیس، خانه متروکه و باغی بود که دارای نخلستان و هم‌چنین محل اسکان تفنگچی‌ها و نگه‌داری اسب حکمرانان وقت بندر لنگه بود، مردم شهر لنگه و افراد خیّر آن را بازسازی و نامش را محمدیه که مشتق از نام محمد پیامبر اسلام است، نهادند.
دبیرستان البرز (پیشتر: کالج آمریکایی‌ها، کالج البرز)، یکی از مراکز آموزشی معتبر و قدیمی شهر تهران است. این دبیرستان که از نخستین نمادهای آموزشی در ایران است در شمال‌غربی چهارراه کالج، کوچه البرز قرار دارد. دبیرستان البرز بعد از دارالفنون به عنوان یکی از نهادهای آموزشی پرافتخار مطرح است. این دبیرستان به دلیل نمای رشته کوه البرز در پس آن، البرز نام گرفته‌است.
قدمت آموزشی این دبیرستان به سال ۱۲۵۲خورشیدی و تأسیس مدرسه آمریکایی‌ها بازمی‌گردد. این مدرسه ابتدایی در سال ۱۲۷۸خورشیدی همزمان با مدیریت جردن به دبیرستان تبدیل شد و در سال ۱۳۰۱خورشیدی به مکان کنونی خود در چهارراه کالج انتقال یافت و در آن زمان کالج آمریکایی‌ها یا کالج البرز نامیده می‌شد. در سال ۱۳۱۹خورشیدی همزمان با آغاز مدیریت ایرانیان بر آن، دبیرستان البرز نام گرفت. بنای اصلی این دبیرستان از نخستین آثار نیکلای مارکف، معمار تفلیسی است که آثار ماندگار زیادی در ایران دارد. ساختمان مرکزی البرز و ساختمان علوم این دبیرستان جزو آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌اند. دبیرستان البرز به دلیل قدمت تاریخی و سوابق درخشان علمی، آموزشی و فرهنگی در ۱۶ اسفند سال ۱۳۸۵توسط شورای عالی آموزش و پرورش جزو مدارس ماندگار ایران شناخته شد.
در سال ۱۲۹۲ شمسی، سید مصطفی خان کاظمی و یک نفر از شاگردان دبیرستان آلیانس فرانسه برای تأسیس مدرسه دولتی به کرمان آمدند و اولین مدرسه را بنا نهادند.
سید مصطفی خان کاظمی در سال ۱۲۹۳ شمسی در سن ۲۸ سالگی به ریاست اداره معارف کرمان منصوب شد و دبستان دولتی احمدی را در دوم بهمن ماه همان سال با کمک اعانه عمومی و ملی تأسیس کرد. به دلیل سلطنت احمد شاه این مدرسه ابتدا به احمدیه یا احمدی موسوم بود. سپس در دوره پهلوی اول به اسم مدرسه پهلوی تغییر نام داد و پس از پیروزی انقلاب اسلامی به نام دبیرستان امام خمینی معروف شد.
سید مصطفی خان علاوه بر اینکه ریاست اداره معارف و مدیریت مدرسه احمدی را عهده‌دار بود به تدریس تاریخ جغرافیا و اخلاق در مدرسه نیز مشغول بوده‌است.
محل این مدرسه ابتدا در خانه استیجاری و بعداً در عمارت دولتی، معروف به خوابگاه قرار داشت. سپس به محل فعلی دبیرستان امام خمینی انتقال یافت.
از سال ۱۲۹۹ شمسی به تدریج دوره دبیرستان هم در این مدرسه گشایش یافت.
یکی از اولین مدارس مدرن در آذربایجان، مدرسه ناصری خلخال است. همانند شهر تبریز در خلخال نیز ناصر روائی با مساعدت و زحمات شخصی خویش به تأسیس مدرسه ملی در ولایت آذربایجان عصر قاجاریه اقدام کرد.
وی در سال ۱۲۸۴ هجری شمسی به فکر تأسیس و ایجاد مدرسه در خلخال افتاد. در آن زمان به غیر از تبریز در هیچ شهر آذربایجان مدرسه وجود نداشت. تحصیلات مانند سایر نقاط کشور در مکتب خانه‌ها انجام می‌گرفت.
ناصر روائی درکتاب ” خاطرات و اسناد ناصر دفتر روائی” در این زمینه می‌نویسد :” با اینکه در خلخال افکار عمومی به کلی از اینگونه تأسیسات بیگانه و اقدام بدان مستلزم انواع مخاطره و فداکاری‌ها بود، نگارنده از روی یک احساسات درونی خود را برای مقابله با هر گونه مرارت حاضر کردم و با استفاده از وجود میرزا محمدتقی او بدین اراده افتادم که مدرسه ای در قصبه خلخال افتتاح و خدمات وطنی خود را از این راه تعقیب نمایم ”
از حسن اتفاق در زمانی که ناصر روائی به فکر تأسیس آموزشگاهی با اصولی جدید و مدرن بود، میرزا محمد تقی معروف به حاج معلم پس از سالها کسب علم و تجربه در باکو، برای دیدار اقوام و خانواده خویش به خلخال آمده بود.
روائی فرصت را مغتنم شمرد و منظور خویش را با حاج معلم در میان گذاشت که پس از مذاکره و بحث و تبادل نظر، میرزا محمد تقی پیشنهاد ناصر روائی مبنی بر مدیریت مدرسه را بر عهده گرفت و نخستین مدرسه ملی در آذربایجان بنام ” مدرسه ناصری” در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی در خلخال تأسیس شد.
تحصیل در این مدرسه رایگان بود و بنا به اسناد تاریخی ناصر روائی از جیب خود مخارج آن را عهده‌دار بود و از کمک‌های افراد خیر زمان هم برای اداره مدرسه استفاده می‌کرد.
تدریس در این مدرسه به زبان ترکی آذربایجانی انجام می‌شد. متأسفانه در پاییز۱۲۸۶ هجری شمسی بر اثر هجوم افراد یاغی و اشرار محل و بروز نا امنی در منطقه مدرسه ناصری منحل و اثاثیه آن غارت شد.
در سال ۱۲۸۹خورشیدی مجدداً بر اثر همت و مساعدت اهالی خلخال مدرسه مجدداً بازگشایی شد.
مدرسه در طول حیات خویش با فراز و نشیب‌های بسیاری همراه بود و متناسب با تحولات سیاسی و اجتماعی منطقه دچار تعطیلی، بازگشایی یا تغییر نام قرار می‌گرفت. تا اینکه در سال ۱۳۸۴ شمسی پس از سالها تلاش و گفتگو بالاخره با پافشاری مردم با فرهنگ خلخال نام مدرسه به همان نام سابق خود یعنی ناصری برگشت.
سال ۱۲۷۷هجری شمسی محمد ولی خان سپهسالار (نصر السلطنه) حاکم گیلان در زمان مظفرالدین شاه نخستین مدرسه رشت را با نام (مدرسه مظفریه شرافت) در یکی از خانه‌های این شهر تأسیس کرد. این مدرسه بعدها با استفاده از کمک و همیاری مردم به ساختمان دو طبقه ای در محله سبزه میدان منتقل شد و سرآغاز تأسیس مدارس ملی و دولتی از جمله دبیرستان شهیدبهشتی (شاهپور سابق) بود.
نام آورانی چون: محمّد معین ،فضل‌الله رضا ،عنایت‌الله رضا ،هوشنگ ابتهاج و مجید سمیعی در این مدرسه تحصیل کرده‌اند.
مدرسه فلاحت (کشاورزی) که دولت آن را بنا کرد؛ و مدرسه مخصوصی که وزارت خارجه با کمک مشیر الدوله و مؤتمن الملک برای تربیت مأمورین سیاسی خود برای اعزام به کشورهای خارجی ایجاد کرد؛ و در آن به آنها تعلیمات لازم را می‌داد.
البته ناصر نجمی در رابطه با این مدارس متذکر شده‌است: در مدارسی که در آن روزگار تأسیس شد به علت برخی عقب افتادگی‌ها و نبودن معلمان آزموده و شرایط خاص اجتماعی و مقتضیات دیگر، از حیث برنامه دروس، معلمین و کتب خیلی ناقص و نامتناسب بودند و طرز تدریس کتب آنها بسیار قدیمی و کهنه بود.
تا بعد از مشروطیت مدرسه ای برای دختران ایجاد نشد، به عوام چنین تلقین می‌شد که درس خواندن برای دختران لازم و جایز و پسندیده نیست و شاید شرط عفت را در زندگی کنج خانه نشستن و نداشتن سواد می‌دانستند. ثانیاً عامه مردم نظر خوبی به تحصیل در مدارس جدید نداشتند
پس از انقلاب مشروطیت گفتگوهایی بین نمایندگان صورت گرفت. پاره ای از آنان چون ناظم‌الاسلام از تأسیس مدارس دخترانه حمایت نمودند و گفتند: «در تربیت بنات و دوشیزگان وطن بکوشیم و به آنها لباس علم و هنر بپوشیم، چه تا دخترها عالم نشوند، پسرها به‌خوبی تربیت نخواهند شد». این اقدامات در حالی صورت گرفت که اوضاع ایران بسیار منقلب بود و به هرگونه نوگرایی در جامعه با دیده شک و تردید نگریسته می‌شد. با تمام دشواری‌ها، پس از بالا رفتن سطح آگاهی‌های جامعه و احساس ضرورت ایجاب مدارس دخترانه، پنج تن از بانوان آزاداندیش و دلسوز ایرانی دست به کار شدند و در همان زمانی که نمایندگان به بحث و جدل پایان ناپذیر دربارهٔ چگونگی ایجاد این مدارس می‌پرداختند، به تأسیس اولین مدارس دخترانه ایران اقدام کردند.
با وجود چنین شرایطی، تعداد مدارس دخترانه رو به گسترش نهاد به‌طوری که در سال ۱۳۲۲، تعداد مدارس دخترانه 870 و تعداد فارغ‌التحصیلان آن 50000 نفر بودند.
شخصی به نام بانو آزموده در تهران نخستین مدرسه دخترانه را به نام «پرورش» در سال ۱۳۲۱قمری(۱۲۸۲خورشیدی) افتتاح کرد. اما به دلیل ضدیت و فشار مخالفان فرهنگ، عمر این مدرسه پس از چهار روز فعالیت به سر آمد. مأموران دولت با تهدید و فحاشی مدرسه را بستند.
در سال ۱۳۲۴ هـ. ق مدرسه ای به نام مدرسه دوشیزگان توسط بانو بی بی خانم استرآبادی، برای دختران گشایش یافت. اما با وجود ایستادگی بی بی خانم در برابر مشکلات، مدرسه دوشیزگان نیز تعطیل شد.
مدرسه ناموس، در سال ۱۳۲۶هـ. ق توسط خانم طوبی آزموده در خیابان فرمانفرما، نزدیک چهارراه حسن‌آباد تأسیس شد. آزموده، که با شرایط آن روزگار آشنایی داشت با تدبیری جدید شروع به کار نمود. در ابتدا به تأسیس کلاسهای اکابر برای بانوان اقدام نمود و سپس قرآن و تعالیم مذهبی و علم الحدیث را در دروس گنجاند و سالی یک بار در مدرسه مجالس روضه خوانی ترتیب داد. حضور معلم مرد در مدرسه امکان نداشت زیرا بهانه به دست مخالفان می‌داد و از دیگر سوی معلم زن هم نبود، بنابراین خانم آزموده به کمک جمعی، کتاب‌هایی برای محصلان فراهم کرد و خود تعلیم دانش آموزان را به عهده گرفت. او با استقامت بسیاری در راهی که برگزیده بود، موفق شد در سال ۱۳۰۷خورشیدی نخستین دبیرستان دخترانه تهران را نیز تأسیس کند. مدرسه ناموس بعدها به صورت یکی از مهم‌ترین و مجهزترین مدارس متوسطه تهران درآمد.
پس از مقاومت‌های فراوان زنان در برابر هنجارهای غلط آن دوران، سرانجام در سال ۱۳۲۷ ه‍.ق کلیه دبستان‌های تهران دولتی شدند و رسماً تحت نظارت اداره فرهنگ قرار گرفتند و ۴۶ باب مدارس دخترانه و پسرانه تأسیس گردید.
مدارسی که قدمت تاریخی بنای آن‌ها حداقل ۵۰ سال است و ساختمان آن‌ها هنوز به قدری مستحکم است که امکان استفاده و تحصیل از آن‌ها وجود داشته باشد، نامیده می‌شوند؛ این مدارس با معیارهای خاص وزارت آموزش و پرورش ایران انتخاب و به شکل هیئت‌امنایی مدیریت می‌شوند.
به گزارش میراث فرهنگی در سال ۸۴، مدرسه ای قدیمی در شهر تاریخی توس کشف شد که شباهت معماری آن با معماری دو دوره خوارزمشاهیان و مغول، تخمین دقیق تاریخ ساخت این مدرسه را غیرممکن ساخته‌است. باستان شناسان احتمال می‌دهند این مدرسه قدیمی‌ترین مدرسه تاریخی موجود در ایران باشد.
اگر این مدرسه در زمان خوارزمشاهیان ساخته شده باشد، می‌توان نتیجه گرفت این مدرسه قدیمی‌ترین معماری موجود یک مدرسه تاریخی در ایران خواهد بود. در حال حاضر مدرسه امامیه اصفهان قدیمی‌ترین معماری موجود یک مدرسه در ایران است که ساخت آن به سال ۷۵۰ هجری قمری برمی گردد. در کاوش‌های باستانی مختلف مدارس بسیار زیادی کشف شده‌است اما از هیچ‌کدام از آن‌ها معماری کاملی بدست نیامده است.
محمد طغرایی، مسئول هیئت کاوش شهر توس تابران در این مورد گفته‌است: «حدس اولیه تاریخ ساخت این مسجد را به دوره خوارزمشاهیان در سال‌های ۵۷۰تا۷۵۰ نسبت می‌دهد. اگر این فرضیه اثبات شود این معماری، قدیمی‌ترین معماری موجود یک مدرسه در ایران خواهد بود.»
او گفت: «بررسی‌ها نشان می‌دهد که این مدرسه بر روی پلان (معماری) قدیمی خود دوباره بازسازی شده‌است. در این مدرسه کتیبه‌هایی به خط کوفی و آجر تراش پیدا شده‌است که متعلق به دوره هخامنشیان است. از طرفی معماری کلی مدرسه از نظر سبک به سبک مغولی (رازی) شباهت دارد.»
او گفت: «علاوه بر آن دوره مغول دوره جنگ و خونریزی بوده و هیچ تلاشی برای بازسازی در خراسان نشده‌است. این مسئله هخامنشی بودن این اثر را پررنگ تر می‌کند. از طرفی سفال‌های بدست آمده در این بررسی‌ها متعلق به دوره‌های مختلف است و نمی‌تواند مغولی بودن این مدرسه را اثبات کند.»
قدیمی‌ترین مدرسه شناخته شده در ایران نظامیه خرگرد بوده که توسط اندره گدار فرانسوی کاوش شده‌است. کتیبه این مدرسه به سال ۴۵۰ هجری قمری در موزه ایران باستان قرار دارد اما معماری از آن بدست نیامده و کاملاً تخریب شده‌است.
۴۱ قلمرو اسقفی کلیسای لاتین و دو اپارچی کلیسای شرقی در لهستان وجود دارند که شامل حدود ۱۰۰۰۰ قلمرو کشیشی می‌باشند. در این کشور ۳۳ میلیون کاتولیک وجود دارد این آمار شامل تعداد نوزادان غسل تعمید یافته هم می‌شود. طبق آمار سال ۲۰۱۴ حدود ۸۵٫۸ درصد جمعیت لهستان کاتولیک هستند.
اسلاوها مابین قرون ۷ تا ۱۲ مسیحی شدند. هر چند روند جایگزینی مذهب باستانی اسلاوها در اوایل قرن ۶ آغاز شده بود. به‌طور کلی پادشاهان اسلاوهای جنوب در قرن ۹، اسلاوهای شرقی در قرن ۱۰ و اسلاوهای غربی بین قرون ۹ و ۱۲ مسیحی شدند. سنت سیریل و متودیوس ( 860-885) به عنوان «رسولان اسلاوها» که موجب مسیحی شدن اسلاوها شدند، شناخته می‌شوند.
سائوتومه و پرنسیپ به دو استان تقسیم شده:
پرنسیپ از ۲۹ آوریل ۱۹۹۵ دارای دولت خودمختار مختص به خود است.
باشگاه فوتبال اینتر میلان یک باشگاه حرفه‌ای فوتبال در شهر میلان، ایتالیا است. این باشگاه در ۹ مارس سال ۱۹۰۸ میلادی به وسیله گروهی شامل پانزده نفر که اعتقاد به استفاده از بازیکنان خارجی داشتند، تأسیس شده‌است. اولین بازی رسمی اینترناتزیوناله در ۱۰ ژانویه ۱۹۱۰ و در برابر رقیب همشهری خود یعنی آ. ث. میلان برگذار شد که با شکست ۳-۲ اینترناتزیوناله به پایان رسید. اینترناتزیوناله برای قهرمانی در مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا، تنها دو سال صبر کرد و در سال ۱۹۱۰ اولین اسکودتو این باشگاه به ثبت رسید. باشگاه اینتر میلان دارای افتخارات متعددی همچون ۳ قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا(دوبار به صورت متوالی در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ و دیگری در سال ۲۰۱۰)، ۳ قهرمانی در جام یوفا، ۱۹ قهرمانی در سری آ ایتالیا، ۹ قهرمانی در جام حذفی فوتبال ایتالیا، ۷ قهرمانی در سوپرجام فوتبال ایتالیا، ۲ قهرمانی در جام بین قاره‌ای و ۱ قهرمانی در جام باشگاه‌های فوتبال جهان را در کارنامه دارد و با کسب ۴۴ جام، هشتمین تیم پرافتخار در پنج لیگ معتبر اروپایی است. این باشگاه از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰، پنج عنوان لیگ به صورت متوالی به دست آورد که برابر با رکورد تمام دوران در آن زمان بود. در طول فصل ۱۰–۲۰۰۹، اینتر تحت هدایت ژوزه مورینیو تبدیل به اولین و تنها تیم ایتالیایی شد که توانسته‌است فاتح سه گانه شود و دومین تیمی لقب گرفت که موفق به کسب پنج جام در یک سال تقویمی می‌شود.
هلنیو هررا و روبرتو مانچینی موفق‌ترین مربیان باشگاه اینتر از لحاظ تعداد جام کسب شده هستند. هلینو هررا ۳ سری آ ، ۲ لیگ قهرمانان اروپا و ۲ جام بین قاره‌ای به همراه اینتر کسب کرده‌است. همچنین هررا به مدت ۹ فصل از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۸ و یک بار در فصل ۷۴-۱۹۷۳ مربی باشگاه اینتر بوده که طولانی‌ترین زمان مربیگری در باشگاه اینتر به حساب می‌آید . روبرتو مانچینی ۳ سری آ ، ۲ کوپا ایتالیا و ۲ سوپر جام ایتالیا به همراه اینتر کسب کرده‌است.
از آغاز به کار باشگاه اینترمیلان تا کنون، مربیان مختلفی در این تیم کار کرده‌اند. لیست زیر تمام مربیان باشگاه اینتر از ابتدا تا به حال را نشان می‌دهد:https://www.inter.it/en/archivio_allenatori
موزه هنر مالمو () در سال ۱۸۴۱ تأسیس شد و یکی از پیش‌روترین آثار هنری کشورهای اسکاندیناوی را در خود دارد.Om Malmö Konstmuseum Malmö stad. Retrieved 24 May 2016. ساختمان این موزه در سال ۱۹۳۷ بناشد و در مجموعه قصر مالمو به نام اسکونه در جنوب سوئد در بخش مالمو واقع است.
این موزه محل استقرار کلکسیونی نفیس از هنر مدرن معاصر کشورهای نوردیک است و در برگیرنده ۴۰۰۰۰ اثر تاریخی مربوط به قرن شانزدهم میلادی است.
به عنوان مثال یکی از آثار اهدایی برجسته، کلکسیون آثار کارل فردریک هیل (۱۸۴۹–۱۹۱۱) است. از دیگر آثار نفیس اهدایی هنر مدرن اسکاندیناوی در قرن بیستم، کلکسیون آثار اهدایی هرمت گدارت است. همچنین در این موزه آثار منحصر به فردی از نقاشان روس است که به آثار نمایشی بالتیک موسوم است و به مالمو در ۱۹۱۴ وارد شد. علاوه بر این مجموعه‌ای از مبلمان و صنایع دستی است که عمدتاً ساخته جنوب سوئد است.
نمایشگاه دائمی آثار نقاشی از ۱۵۰۰ میلادی تا کنون، نمایشی تاریخی از پیشرفت و تنوع هنری سوئد و شمال اروپا را به نمایش می‌گذارد.
آمفی‌تئاتر پالمیرا () یک تئاتر متعلق به رم باستان است که در بیابان شام واقع شده‌است. این تئاتر ناتمامی است که در دوران سلسله امپراتوری رم تحت فرمانروایی سپتیموس سوروس در قرن دوم بناشد.
آثار باقیمانده از تئاتر تا کنون بازسازی شده‌است. اما از هنگام ظهور داعش در عراق در مه ۲۰۱۵ یک بار توسط داعش اشغال شد ولی در مارس ۲۰۱۶ با تهاجم نیروهای دولتی و با حمایت و پوشش هوایی روسیه به پالمیرا باز پس گرفته شد.
آمفی‌تئاتر قرن دوم میلادی در وسط سن نیم دایره‌ای که محل نشستن تماشاچیان است ساخته شده و به دروازه جنوبی پالمیرا باز می‌شود. این آمفی تئاتر ۸۲تا ۱۰۴متری (۲۶۹تا ۳۴۱فوت) با ردیف ستونهای اصلی به سمت جنوب غربی تا خیابان امتداد دارد. قطر جایگاه نیم دایره‌ای تماشاچیان که ساختش ناتمام مانده ۹۲متر (۳۰۲فوت) است و فقط شامل یک نیم‌دایره، کمترین بخش جایگاه، و محل استقرار ارکستر در اطراف آن است.
روبان زرد کاربردهای نمادین مختلف دارد. می‌توان آن را روی لباس یا یک وسیله نقلیه وصل کرد یا دور یک درخت پیچید.
ترانه/شعر ""او یک روبان زرد بست""برای حداقل چهار قرن به اشکال مختلف دیده شده‌است. همگی آنها بر اساس یک موضوع کلی هستند: یک زن که در حال آزموده شدن است، منتظر بازگشت معشوق است. آیا زن به معشوقش وفادار خواهد ماند؟ این سؤال جواب داده نشده‌ای است که اساس داستانی مهیج است.
به نظر می‌رسد که این آهنگ اولین بار از اروپا توسط مهاجران انگلیسی به آمریکا آورده شده. به احتمال زیاد منشأ روبان زرد به میراث پیوریتن برمی گردد. در طولجنگ‌های داخلی انگلیسی ارتش پیوریتن پارلمان انگلیس روبان و کمربندهای زرد را در میدان جنگ بر روی لباس‌های خود می‌پوشیدند.
اولین مرجع شناخته شده استفاده از روبان زرد در کاتالونیا، در ۱۷۰۴ با اشاره به برد کاتالونیا است. فرانسیسکو آنتونیو فرناندز د ولاسکو و توبار، نایب السلطنه ملگار استفاده حزبی روبان زرد در طول جنگ جانشینی اسپانیا را ممنوع کرد تا جلوی تبلیغات جانبدارانه «که در خانواده‌ها اختلاف ایجاد می‌کند» را بگیرد.
در کاتالونیا از اواخر اکتبر ۲۰۱۷ روبان زرد برای ابراز همبستگی با رهبران دو سازمان جدایی طلب، ANC و Òmnium Cultural (Jordi Sànchez و Jordi Cuixart) استفاده می‌شود. این دو رهبر توسط مقامات قضایی اسپانیا در طی عملیات آنوبیس به اتهام شورش و فتنه دستگیرشده‌اند.
در ماه نوامبر سال ۲۰۱۷، معنای روبان زرد گسترش داده شد و شامل همبستگی با اعضای دولت منطقه ای کاتالونیا و رئیس مجلس کاتالونیا شد. این افراد توسط دادگاه عالی عدالت به اتهام سازمان دهی یک همه‌پرسی برای استقلال کاتالونیا دستگیرشده‌اند.
روبان زرد برای نشان دادن حمایت از رهبران کاتالان که در تبعید خود خواسته هستند از جمله رئیس دولت منطقه ای کاتالونیا، کارلس پوجدمون و چهار تن از وزیران او نیر استفاده می‌شود. این افراد به منظور جلوگیری از دستگیر شدنشان و پیدا کردن کمک و پشتیبانی بیشتر از طرف اتحادیه اروپا به بلژیک و اسکاتلند فرار کرده‌اند؛ از جمله این افراد مارتا روویرا (رهبر ERC) و آنا گابریل (رهبر CUP) هستند که به سوئیس فرار کرداند.
بیش از ۵۳٪ کاتالان‌ها اعتقاد دارند که رهبرانشان زندانی سیاسی هستند و بیش از ۸۰٪ آنها مخالف زندانی شدن آنها هستند. از طرفی دیگر بعضی از احزاب اسپانیایی آنها را کودتاگر می‌دانند.
بازیکن و مربی سابق FC Barcelona و مدیر کنونی منچستر سیتی، پپ گواردیولا یکی از شناخته شده‌ترین افرادی است که روبان زرد به لباس خود می‌زند.http://www.elnacional.cat/ca/esports/guardiola-llac-groc-llibertat-cuixart-sanchez_207147_102.html
برخی اوقات از روبان زرد برای نشان دادن حمایت از سایر چهره‌های شناخته شده جنبش استقلال کاتالونیا می‌شود که دچار عواقب قانونی فعالیت‌هایشان شده‌اند. این افراد شامل تامارا کاراسکو و آدریا کاراسکو و دیگر اعضای کمیته دفاع از جمهوری می‌شود.
بیمال کومار (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه الکترونیک قدرت، مهندسی برق، و هوش مصنوعی است.
سانتانو باتاچاریا (؛ زادهٔ ) استاد دانشگاه و دانشمند در زمینه شیمی اهل هندوستان است.
اکبر ادیبی (؛ ۱۲ فوریه ۱۹۳۹ – ۲۶ اوت ۲۰۰۰) دانشمند در زمینه حالت جامد (الکترونیک) اهل ایران بود.
کلیسای انجمن عیسی () یک کلیسا در کیتو، اکوادور است. این کلیسا بخاطر شبستان تزیین شده با برگ‌های طلایی و حکاکی‌های طلایی و چوبی که از دو کلیسای رم الهام گرفته‌است، یکی از معروفترین کلیساهای آمریکای جنوبی با معماری اسپانیایی می‌باشد. بازدیدکنندگان این کلیسا را زیباترین کلیساهای اکوادور می‌دانند.
طی ۱۶۰ سالی که از ساخت کلیسای انجمن عیسی می‌گذرد، معماران از چهار سبک معماری بهره جسته‌اند، گرچه باروک برجسته‌ترین سبک آن است. اما نفوذ سبک مسلمانان اندلس در اشکال هندسی روی ستون‌ها دیده می‌شود؛ توصیف سبک باروک اسپانیایی بخش زیادی از دکوراسیون کلیسا را دربر گرفته، به ویژه در میان دیوارهای داخلی کلیسا؛ در نهایت سبک نئوکلاسیک است که در کلیسای کوچک مسیحی سنت ماریانا به کار رفته‌است.
اولین گروه از کشیشهای یسوعی که در ۹ ژوئیه ۱۵۸۶ به منظور ساختن کلیسا وارد کیتو شدند. ابتدا به یک مدرسه و صومعه وارد شدند. در میان این گروه خوان د هینوخوسا، دیگو گونزالس هولگین، بالتاسار د پیناس و خوان د سانتیاگو حضور داشتند. اکثر اراضی که برای ساخت کلیساها در نظر گرفته می‌شد بایستی توسط شورای شهر کاتولیک‌های فرانسیسکویی تأیید می‌شد، سفارش ساخت کلیسای مریم مقدس مسیح، آگوستین و کلیسای کاتولیک رومی داده شد. با این حال، در سال ۱۵۸۷ شورای شهر به سفارش یسوعیون اراضی مربوط به ساخت کلیسا را در گوشه شمال غربی پلازا گراند (اکنون میدان مستقل) اعطا کرد. هنگامی که آگوستینی‌ها نارضایتی خود را از این تصمیم بیان کردند، یسوعیون تصمیم گرفتند تا در بسیاری از اماکن دیگر جنوب غربی کلیسای جامع و پلازا کلیساها را بنا کنند.
پریکاردیت فشارنده (به انگلیسی: Constrictive Pericarditis) یک وضعیت پزشکی است که در آن آب‌شامه ضخیم و فیبروتیک می‌شود. این وضعیت باعث می‌شود فعالیت قلب محدود شود. در بسیاری از موارد این وضعیت به خوبی تشخیص داده نمی‌شود.
علائم و نشانه‌های پریکاردیت فشارنده مطابق با موارد زیر است: خستگی، شکم متورم، اشکال در تنفس (تنگی نفس)، تورم پاها و ضعف عمومی.
علت پریکاردیت فشارنده در جهان در حال توسعه ناشناخته می‌باشد، ولی به احتمال زیاد ریشه عفونی دارد. در مناطقی که در آن سل شایع است، مواردی از پریکاردیت نیز دیده می‌شوند.CS1 maint: Extra text: authors list ()
علل پریکاردیت فشارنده عبارتند از:
آکوافینا یکی از محصولات شرکت پپسی‌کو است که در دو نوع آب طعم دار و بدون طعم تولید می‌شود. همچنین برند آکوافینا نیز در محصولات مراقبتی پوست مانند کرم لب و کرم دور چشم دارای صلاحیت تولید می‌باشد.
این محصول در ایران توسط شرکت ارم نوش تولید می‌شود.
کاخ لودویگسبورگ () که به کاخ ورسای شوابن نیز شناخته می‌شود دارای یک مجموعه۱۸ساختمان در قصر لودویگسبورگ است با۴۵۲ اتاق. به‌علاوه باغهایی که دور کاخ قرار دارد. مساحت این کاخ ۳۲ هکتار است یعنی ۳۴۰۰۰۰۰ فوت مربع و آن را به یکی از بزرگترین کاخ‌های آلمان تبدیل ساخته‌است. در سال ۲۰۱۶ تنها ۳۳۰۰۰۰ نفر از آن بازدید کرده‌اند.
شکستن همزمان بیست استخوان با نام بین‌المللی رونا، مادر عظیم فیلمی به نویسندگی و کارگردانی جمشید محمودی و تهیه‌کنندگی نوید محمودی در سال ۱۳۹۶، تولید شده‌است. این فیلم، نماینده سینمای افغانستان در نود و یکمین دوره جوایز اسکار بود. شکستن همزمان بیست استخوان به عنوان بهترین فیلم جشنواره معتبر بوسان، انتخاب شده‌است.
این فیلم از تاریخ ۲۲ شهریور ۱۳۹۸ در سینماهای ایران اکران شد.
عظیم (محسن تنابنده) که یک پناهنده افغان است که در شهرداری تهران مشغول به کار است تا بتواند به خانواده مادر و برادرش فاروق(مجتبی پیرزاده) کمک کند تا قاچاقی به آلمان بروند. اما در لحظه آخر فاروق از بردن مادرشان منصرف می‌شود و عظیم نیز متوجه می‌شود مادرشان نیازمند عمل پیوند است. عظیم باید بین جان خودش و مادرش انتخاب کند…
فدراسیون بین‌المللی کارگران حمل و نقل () (ITF) یک فدراسیون جهانی اتحادیه‌های کارگری ترابری است که در سال ۱۸۹۶ بنیانگذاری شد. در سال ۲۰۱۷ دارای ۶۷۷ سازمان عضو در ۱۴۹ کشور بود که ۱۶٫۵ میلیون کارگر حمل و نقل را در بخش دریایی، بندر، جاده، راه‌آهن و هواپیمایی نمایندگی می‌کند.http://www.itfglobal.org/en/about-itf/
ITF متحد با کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری بین‌المللی (ITUC) است. هر اتحادیه تجاری مستقل با اعضای صنعت حمل و نقل واجد شرایط عضویت در این فدراسیون می‌باشد.
ITF منافع اتحادیه کارگران حمل و نقل را در سازمان‌هایی مانند سازمان بین‌المللی کار (ILO)، سازمان بین‌المللی دریایی (IMO) و سازمان بین‌المللی هوانوردی بین‌المللی (ICAO) نمایندگی می‌کند. این فدراسیون همچنین اتحادیه‌ها را دربارهٔ تحولات صنعت حمل و نقل در کشورهای دیگر یا مناطق جهان آگاه می‌کند و در مواقعی که اتحادیه در تقابل با دولت باشند آنها را به همبستگی دعوت می‌کند.
دفتر مرکزی ITF در لندن قرار دارد و دارای دفترهایی در عمان، بروکسل، مسکو، نایروبی، دهلی نو، واگادوگو، ریودوژانیرو، سیدنی و توکیو است.
گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۱۹ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TAS2R19"» کُدگذاری می‌شود.
این ژن و پروتئینش در حس چشایی انسان و به‌ویژه تشخیص مزه‌های تلخ و شور نقش دارند.
گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۱۶ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TAS2R16"» کُدگذاری می‌شود.
این ژن و پروتئینش در حس چشایی انسان و به‌ویژه تشخیص مزهٔ تلخ نقش دارند.
تغییر در این ژن با احتمال افزایش وابستگی به الکل (مصرف الکل) در ارتباط است.
جشنوارهٔ بین‌المللیِ هُنر برای صُلح جشنواره‌ای است که بدون حمایت دولتی هر سال با موضوع اصلی «صلح»، آثار هنرمندان را معرفی و در جهت ترویج این آثار در زمینهٔ صلح فعالیت می‌کند و به پیشکسوتان فرهنگ و هنر و فعالین در زمینهٔ صلح و فعالیت‌های بشردوستانه، نشان عالی هنر برای صلح را اهدا می‌کند. تا کنون ۷ دوره از این جشنواره برگزار شده‌است که آخرین دورهٔ آن در سال ۱۳۹۸ بوده‌است.
اولین دورهٔ جشنواره هنر برای صلح در سال ۱۳۹۲ برگزار شد. دبیر این جشنواره «فریدون فربود» و مدیر اجرایی آن «رودابه تنکرمی» است. آثار هنری در رشته‌های نقاشی، گرافیک، مجسمه، عکاسی، ویدئو، فیلم، موسیقی، پرفورمنس و تئاتر که مرتبط با موضوع باشند در این جشنواره حضور می‌یابند.
این جشنواره هر سال تعدادی نشان و جایزه به هنرمندان، مدیران برتر فرهنگی و چهره‌های تأثیرگذار در زمینه فعالیت‌های صلح آمیز و بشردوستانه اهدا می‌کند.
دورهٔ اول (۱۳۹۲)
نشان جشنواره در دورهٔ اول به افراد زیر اهداء شد:
دورهٔ دوم (۱۳۹۳)
نشان جشنواره در دورهٔ دوم به افراد زیر اهداء شد:
دورهٔ سوم (۱۳۹۴)
نشان جشنواره در دورهٔ سوم به افراد زیر اهداء شد:
دورهٔ چهارم (۱۳۹۵)
نشان جشنواره در دورهٔ چهارم به افراد زیر اهداء شد:
دورهٔ پنجم (۱۳۹۶)
نشان جشنواره در دورهٔ پنجم به افراد زیر اهداء شد:
دورهٔ ششم (۱۳۹۷)
در دورهٔ ششم جشنواره ۲۹۰ اثر هنری از کشورهای مختلف به نمایش درآمد.
در دورهٔ ششم جشنواره افراد زیر تقدیر شدند:
دورهٔ هفتم (۱۳۹۸)
هفتمین دوره جشنواره از ۲۹ شهریور تا ۱۲ مهر ۱۳۹۸ در خانه فرهنگ دیهیم، گالری باروک و سینما فرهنگ تهران برگزار شد.
در دورهٔ هفتم جشنواره افراد زیر تقدیر شدند:
«نشان عالی هنر برای صلح»، «نشان حامی صلح»، «تقدیرنامه صلح» و «نشان صلح شیوا» از جمله جوایز این جشنواره هستند.
گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۱۴ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TAS2R14"» کُدگذاری می‌شود.
گیرندهٔ چشایی نوع ۲، عضو ۱۳ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"TAS2R13"» کُدگذاری می‌شود.
خان الأحمر روستایی در کرانه باختری رود اردن در استان قدس است. این روستا همچنین تنها منطقه فلسطینی باقی‌مانده در تقسیم‌بندی اسراییلی E1 است و ارتباط شمال کرانه باختری با جنوب آنرا بر قرار می‌کند. روستای بدوی خان احمر با جمعیت حدود ۱۸۰ نفر بین دو شهرک یهودی نشین واقع شده‌است.
روستای خان احمر در سرشماری سال ۱۹۳۱ فلسطین تحت زمامداری استعماری بریتانیا ۲۷ سکنه در سه خانه داشت. شمار ساکنان و خانه‌ها افزایش یافته اما روستای خان احمر پیش از شهرک اسرائیلی همجوار آن ساخته شده‌است. ساکنان بدوی این روستا نیز ۱۹۵۲ به دست ارتش اسرائیل از صحرای نگب در جنوب اسرائیل به کرانه باختری کوچانده شدند. ارتش اسرائیل یکشنبه ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۸ اعلامیه‌هایی را در روستا پخش کرد که در آن پیشنهاد کمک برای تخریب خانه‌ها به ساکنان داده شده بود. اوایل ماه سپتامبر، دیوان عالی اسرائیل آخرین فرجام‌خواهی برای توقف تخریب روستا را رد کرد.
شماری از مقامات آلمانی از تصمیم دولت اسرائیل برای انتقال ساکنان روستای خان احمر، واقع در نزدیکی بیت‌المقدس، و تخریب این روستا انتقاد کردند. دولت اسرائیل، با اتهام تلاش برای ساختمان سازی و توسعه بدون مجوز این منطقه، خواستار تخلیه این روستا بوده‌است.
انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۸ چهارمین انتخابات ریاست‌جمهوری در افغانستان است که در ۶ میزان (مهر) ۱۳۹۸ برگزار شد. در نتیجه نهایی این انتخابات، کمیسیون مستقل انتخابات افغانستان، محمد اشرف غنی را با کسب ۵۰٫۶۴ درصد آراء به عنوان برنده این انتخابات اعلان کرد. اعلان پیروزی محمد اشرف غنی مورد اعتراض تیم ثبات و همگرایی قرار گرفت و این تیم اعلان تشکیل «حکومت همه‌شمول» کرد. تیم دولت ساز به رهبری محمد اشرف غنی و تیم ثبات و همگرایی که خود را برنده این انتخابات می‌دانستند در ۱۹ حوت مراسم تحلیف را برگزار کردند. تاریخ برگزاری این انتخابات چندین بار تغییر کرد. قرار بود که انتخابات ریاست‌جمهوری همزمان با انتخابات مجلس نمایندگان در حوزه ولایت غزنی و انتخابات شوراهای ولایتی افغانستان برگزار شود اما بعدها کمیسیون مستقل انتخابات افغانستان اعلام کرد که فقط قادر به برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری است. برای این انتخابات ۱۴۹ میلیون دلار بودجه تعیین شده‌است. در این انتخابات ۱۸ تن خود را به عنوان نامزد ثبت نام کردند که در روزهای بعد ۵ تن از نامزدها از ادامه حضور در کارزارهای انتخاباتی کنار رفتند و انتخابات با حضور ۱۳ نامزد برگزار شد.
برنامه زمان‌بندی انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۸ افغانستان به شرح زیر است:
انتخابات ریاست جمهوری افغانستان در قالب یک نظام انتخاباتی دومرحله‌ای برگزار می‌شود.
ثبت‌نام نامزدهای ریاست جمهوری در ۱ جدی/دی ۱۳۹۷ شروع شد و لطیف پدرام نخستین فردی بود که خود را برای انتخابات ریاست‌جمهوری نامزد کرد. طبق قانون انتخابات در افغانستان هر فردی که مسلمان و بدون داشتن تابعیت کشور دیگر و سوء پیشه کیفری و تکمیل سن چهل سال می‌تواند خود را نامزد کند. هر فرد باید دو معاون برای خود معرفی کند. همچنین هر نامزد هنگام ثبت نام باید یک فهرست ۱۰۰ هزاری نفری از ۲۰ ولایت کشور که نامزدی وی را تأیید کند به همراه سپردن ضمانت مالی ۱ میلیون افغانی (۱۳۰ هزار دلاری) را ارائه کند. کمیسیون مستقل انتخابات در ۱۷ دلو/بهمن پرونده تمامی ۱۸ نامزدی که برای انتخابات پیش رو خود را کاندید کرده بودند، تأیید کرد.
کمیسیون مستقل انتخابات اوراق رأی‌دهی را برای ۱۸ نامزد در سراسر افغانستان توزیع کرد. کمیسیون مستقل انتخابات اعلان کرد افرادی که پس از ضرب‌الاجل تعیین شده از نامزدی در انتخابات انصراف داده‌اند جریمه و آراء آنان شمرده نخواهد شد.
احمد ولی مسعود در ۱۸ اسد (مرداد) ۱۳۹۸ به گونهٔ رسمی پیکارهای انتخاباتی‌اش را در کابل آغاز کرد. وی رهبران حکومت را ناتوان، فاسد و مستبد خطاب کرد. وی وعده داد که در صورت پیروزی در انتخابات، برای بیرون کشیدن افغانستان از بحران و تأمین صلح پایدار کارهای اساسی خواهد کرد.
محمد حکیم تورسن در ۳۰ اسد (مرداد) ۱۳۹۸ پیکارهای انتخاباتی‌اش را به صورت رسمی آغاز کرد. وی در اولین گردهمایی خود که در کابل برگزار شده بود، مقام‌های پیشین و کنونی حکومت را فاسد و جنایتکار خطاب کرد و هشدار داد که در صورت پیروزی در انتخابات پیش‌رو، تمامی این افراد را اعدام خواهد کرد.
شیدا محمد ابدالی در ۳۰ سنبله (شهریور) ۱۳۹۸ از کارزار انتخاباتی کنار رفت و به تیم «دولت ساز» پیوست. معاونین وی بصیر سالنگی و ذوالفقار امید نیز به تیم «ثبات و همگرایی» به رهبری عبدالله عبدالله پیوستند.
عبداللطیف پدرام در ۲۴ اسد (مرداد) ۱۳۹۸ کمپین انتخاباتی خود را در همایشی در کابل آغاز کرد. وی در اولین همایش خود صحبت از تقسیم افغانستان به زون‌های فدرالی و دادن صلاحیت تصمیم‌گیری به مردم در محلات و ادارات فدرال در مسائل اقتصادی، اجتماعی و نظامی کرد. وی همچنین وعده داد تا امنیت محلی شود تا افراد با توجه به شناختی که از منطقه خود دارد از خود دفاع کنند. وی همچنین وعده داد به جای فقط زبان فارسی و پشتو، همه زبان‌های مردم افغانستان به رسمیت شناخته شود. وی وعده داد که می‌خواهد در چارچوب فدرالیسم دولت - ملت‌سازی کند. وی مدعی شد که اشرف غنی می‌خواهد دولت - ملت‌سازی را در چارچوب یک قوم و حذف سایر اقوام انجام دهد. وی در بخش اقتصادی بحث ایجاد اقتصاد اجتماعی بازار را به جای اقتصاد باز مطرح کرد و شرح داد که در این ساختار اقتصادی، کارگران و زحمت‌کشان نیز علاوه به معاش (حقوق) در سود ناشی از تولیدات نیز سهیم خواهند بود. وی همچنین از به رسمیت شناختن مرز دیورند تأکید کرد.
عبدالله عبدالله در گردهمایی‌های خود با توجه به گفتگوهای صلح خواستار روی کار آمدن حکومت جدید از طریق انتخابات شد و بیان کرد که دولت آینده باید از تمامی حقوق و دست‌آوردهای مردم افغانستان حفاظت کند.
عنایت‌الله حفیظ هدف خود از نامزدی در انتخابات ریاست‌جمهوری را تطبیق عدالت بیان کرد. وی نام تیم انتخاباتی خود را «خادمین ملت افغانستان» معرفی کرده بود. وی دلیل جنگ در افغانستان را به عوامل داخلی نسبت داده‌است. وی در ۳۱ سنبله/شهریور، یک هفته قبل از روز برگزاری انتخابات با انتشار تصویر ۲ معاونش در دیدار با محمد اشرف غنی، خبر از معرفی دو معاون دیگر داد.
غلام فاروق نجرابی که در چهار انتخابات گذشته که حضور داشته، شعار خود را «دولت حاکم، حکومت سالم، ملت قایم، حریت دایم و امنیت ناظم» اعلان کرده‌است. وی خواستار حکومت مقتدر مرکزی است. وی در مصاحبه با رسانه‌ها گفته بود که در صورت پیروزی، نیروهای خارجی را از افغانستان خارج می‌کند. وی باورمند به «نظام جماعت اسلامی» است و به نظر او نظام «ریاستی متمرکز و غیرمتمرکز» غیرقابل قبول است.