moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یکی دیگر از احکام دیانت بابی روزه می‌باشد. بر هر فرد بابی بالغ واجب است که در ماه روزه دیانت بابی، روزه بگیرد در باب هیجدهم از واحد هشتم کتاب بیان ذکر شده‌است که نوزده روز آخر سال بیانی را روزه بگیرند و تا سن کسی به یازده نرسیده روزه بر او واجب نیست و همچنین پس از چهل دو سال واجب نخواهد بود و مدت هر روز از طلوع شمس است الی غروب و حقیقت روزه در آن باب مفصل تشریح شده‌است.
تقویم بابی ۱۹ ماه ۱۹ روزه‌است و بابیان یک ماه کامل خود را از طلوع خورشید تا غروب آفتاب از خوردن و آشامیدن پرهیز می‌کنند و به تعدیل اخلاق می‌پردازند.
شرح کامل نام ماه‌ها و نام روزها در کتاب بیان ذکر گردیده‌است.
گاه‌شمار آئین بیانی بر اساس تقویم شمسی تنظیم شده‌است. نوروز مبدأ سال است و سال به ۱۹ ماه نوزده روزه تقسیم شده‌است به همراه ۴ یا ۵ روز اضافه.هر ۱۹ سال یک «واحد» نام دارد و هر نوزده واحد یک «کل شی».
۴ یا ۵ روز اضافی را به ابتدای آخرین ماه اضافه می کنند که ماه روزه است و دستور داده شده که طی آن از دوستان و فقیران پذیرایی شود. وقتی این چند روز پذیرایی به پایان رسید، روزه را شروع می کنند. بلافاصله بعد از ماه روزه، جشن بزرگ نوروز فرا می رسد که از جانب بهائیان دوباره تقدیس شده و اهمیت یافته است.سفرنامه ادوارد براون نشر اختران صفحه ۳۴۳
حکومت و روحانیون ابتدا توجه زیادی به حرکت بابی نکردند اما در اواخر تابستان ۱۸۴۵ میلادی وقتی از گسترش سریع آن آگاه شدند، تصمیم به کنترل آن گرفتند؛ لذا باب که تازه از مکه به بوشهر آمده بود به شیراز برده شده محبوس گردید.A YEAR
AMONGST THE PERSIANS
EDWARD GRANVILLE BROWNE
CAMBRIDGE
AT THE UNIVERSITY PRESS
MCMXXVII ,CHAPTER II
FROM ENGLAND TO THE PERSIAN FRONTIER, p. 66.
حاکم فارس بسیار با او بدرفتاری کرد. او در برابر حاکم توسط سر دسته روحانیون مورد بازپرسی قرار گرفت و توسط وی مرتد اعلام شد و دستور داده شد که او باید با فلک تنبیه شود و در خانه عبد الحمید خان داروغه محبوس گردد.A YEAR
بعد از آن، سید علی محمد شیرازی به ضمانت دایی خود به منزل او رفت.
قدوس که به دستور سید علی محمد شیرازی به شیراز رفته بود و یکی دیگر از بابیان را در آن شهر به دستور حاکم فارس دستگیر شدند و شکنجهٔ بسیار تحمل کردهتاریخ نبیل زرندی، صفحهٔ ۱۲۲ و از شیراز تبعید شدند.
پس از مدتی، بیماری وبا در شهر شیراز مُسری شد و در همین حین، باب از شیراز خارج شد. وی در تاریخ سپتامبر ۱۸۴۶ به اصفهان تبعید شد. در ابتدا در اصفهان در منزل امام جمعهٔ آن شهر ساکن شد. Retrieved on 2009-09-05.
حاکم اصفهان در آن موقع منوچهرخان معتمدالدوله بود و او علی‌محمد باب را با احترام پذیرفت و مدت یک سال از او مهمانداری و حمایت کرد. Retrieved on 2009-09-05. ادوارد براون در این خصوص می‌نویسد: «داروغه شیراز در این امر همراهی کرد در غیر اینصورت انتقال سریع زندانیش به همراه دو تن از پیروانش به شهر ثانی (اصفهان) محال بود.» این واقعه حدوداً در ماه مه۱۸۴۶ رخ داد. به مدت تقریباً یک سال باب در اصفهان ماند. او تحت حمایت قویترین اشراف آن زمان بود که هم قادر و هم خواهان پشتیبانی و حمایت او از کینه‌ورزی‌های دشمنانش بودند که در بین آن‌ها روحانیون خطرناک‌ترین بودند. اما در اوایل سال ۱۸۴۷ حامی او فوت کرد و گرگین خان که جانشین دولت اصفهان شد حس مشابهی با حاکم قبلی نداشت و فوراً باب را تحت یک همراهی مسلحانه به تهران که در آن زمان تحت حکومت محمد شاه و وزیر نابخردش حاج میرزا آقاسی بود فرستاد.
پس از مدتی و در ژانویه ۱۸۴۷ به دستور محمّد شاه قاجار به سمت تهران حرکت کرد. اما صدر اعظم او حاجی میرزا آغاسی از حضور سید علی‌محمد باب در تهران نگران شد و با شاه تصمیم گرفتند بدون این که باب وارد تهران شود او را به ماکو، واقع در شمال غربی ایران بفرستند. به همین دلیل سید علی محمد شیرازی بعد از گذراندن مدت زمانی در خارج از شهر تهران و بدون آنکه بتواند با شاه ملاقات داشته باشد، بنا بر نامه‌ای از طرف شاه به تبریز تبعید شد و سپس در قلعهٔ ماکو در منطقه‌ای به همین نام زندانی شد. آن مکان به گمان حاج میرزا آغاسی از این جهت مناسب بود که اکثر مردم آنجا سنی مذهب و ترک‌زبان بودند و محصور میان دول روس و عثمانی و بعید از همه جا بود و در نتیجه کسی به سوی باب جذب نمی‌شد؛ ولی حتی در ماکو هم نتوانستند مانع تماس باب با طرفدارانش شوند و در آنجا نیز نامه هائی به باب می‌رسید یا طرفدارانش به ملاقات او می‌آمدند.یکسال در میان ایرانیان، ادوارد براون، ترجمه ذبیح‌الله منصوری، صفحه ۷۸–۷۶
باب را مجدّداً به تبریز فرستادند و به علما دستور داده شد تا حکم نهایی را در مورد او صادر نمایند. علما هم مجلسی تشکیل دادند و در آن مجلس از باب سوالاتی در مورد ادعای او پرسیدند. ادوارد براون می‌نویسد: اقدام قانونی علیه باب تماماً با شرم آورترین بی انصافی‌ها و بی‌احترامی‌ها همراه بود. آن‌ها به او گفتند: «اگر تو دروازه دانش هستی البته باید قادر باشی به هر سؤالی که ما انتخاب می‌کنیم و می‌پرسیم جواب دهی.» و بی‌درنگ شروع به پرسش دربارهٔ اصطلاحات و ریزه کاری‌های فنی طب، دستور زبان، فلسفه و منطق و امثال آن کردند.
بگفته مک ایون باب به صورت غیررسمی در مجلس علما از سوی بسیاری از علمای حاضر محکوم به مرگ شد. اما رأی بر جنون در این زمان مطرح شد تا مانع اعدام باب شوند. Retrieved on 2009-09-05.
محمد ترابیان در کتاب حالات و مقالات استاد شهاب فردوسی در این خصوص می‌نویسد: اینکه در برخی کتاب‌ها نوشته‌اند سید باب مخبط و مجنون بوده‌است از انصاف و عدالت دور است زیرا همهٔ آثار او حکایت از یک مجذوب به افکار خود دارد و در همه موارد به مقدسات اسلامی جداٌ احترام می‌گذارد و به اصول و نوامیس اخلاقی و اجتماعی کاملاً متوجه‌است و مطلقاً علایم جنون در آثار وی دیده نمی‌شود.
مسیو نیکلا، منشی اول سفارت فرانسه در ایران، می‌نویسد:
در صفحه بعد از ۱۳۲کتاب نقطةالکاف که به همت ادوارد براون منتشر گردیده‌است در ذیل تصویر این قلعه و رودخانه نوشته شده‌است.
در اینجا فقط با نامه‌ای مخفی شده در گردو یا نوشته‌هایی که به صورت ضدآب دوخته شده بودند و در شیر غوطه ور شده بودند و امثال این‌ها ارتباط بین "باب" و پیروانش ممکن بود. "باب" که اکنون محکوم به بیش از سه سال حبس شدید شده بود، عملاً نمی‌توانست به‌طور مستقیم مسئول گرایش به دفاع مسلحانه احتمالی توسط پیروانش در نظر گرفته شود. با این وجود دولت او را سرچشمه آن تعالیمی می‌دانست که کل امپراتوری ایران را دچار تشنج کرده بود و تصمیم به مرگ او گرفت. آنان تصور می‌کردند که با مرگ او کل جنبش باید از هم بپاشد.
میرزا تقی‌خان امیرکبیر که در زمان ناصرالدین شاه، صدر اعظم دولت ایران بود و با قتل و آزار بابیان نتوانسته بود از گسترش آئین بابی که به زعم وی موجب اشاعه کفر و وهن بر دستگاه دولت و روحانیت شده بود جلوگیری کند و تبعید باب را در کوه‌های آذربایجان بی‌نتیجه و اثر می‌دید، به شاه پیشنهاد اعدام باب را داد.
بدین ترتیب از سوی شاه به تبریز امر شد که باب را از زندان خارج کنند و او را حسب الظاهر محاکمه کنند و سپس به قتل برسانند. بنا به این دستور ناصرالدین شاه، باب را چند ساعت در کوچه و بازار تبریز گرداندند و نوکرهای حکومت و بعضی از مردم و طبقه روحانیون او را مورد انواع تحقیر قرار دادند و قبل از غروب آفتاب او را به محل اعدام بردند.یکسال در میان ایرانیان، ادوارد براون، ترجمه ذبیح‌الله منصوری، صفحهٔ ۷۷
باب را به همراه محمدعلی زنوزی یکی از مریدانش، در فاصله چند قدمی یکدیگر آویزان نمودند. پس از شلیک تفنگ‌ها، دود چند لحظه آن دو نفر را از نظرها پنهان نمود. پس از متفرق شدن دود باروت مردم توانستند محل اعدام را مشاهده کنند، ندای حیرت و وحشت از مردم بلند شد، چون باب آنجا نبود؛ زیرا گلوله‌ها فقط به طناب‌ها خورده بود و سبب بازشدن طناب و نجات باب شده‌بود. باب را در اتاقی یافتند و دوباره به محل اعدام آوردند و مثل سابق بستند. اما این بار سربازان از امر شلیک سرباز زدند. گروهی دیگر را آوردند و فرمان شلیک دادند و این بار باب کشته شد.
ادوارد براون می‌نویسد: ملاحسین بشرویه‌ای به سرعت به سمت روستای بدشت پیشرفت که در نزدیکی مرز استان مازندران قرار داشت و در آنجا با گروه دیگری از هم دینان خویش به رهبری ملا محمدعلی بارفروشی متحد شد. اصلاحات اجتماعی باب که زنان را در رتبه برابری با مردان بالا برد موجب گردید که زرین تاج دختر حاج ملا محمد صالح قزوینی که به نام قرةالعین معروف بود نیز به سمت تعالیم و آموزش‌های باب جذب شود. اکنون در میان بابی‌ها در انجمن بدشت ظاهر شد. تصمیم گرفته شد و معین گردید که این زن خوش بیان، شجاع و زیبا متعهد به تشویق و ترغیب وفاداران شود.
دربارهٔ اهداف واقعه بدشت، افسانه نجم‌آبادی گفته‌است که بدنبال شدت گرفتن سرکوب بابیان، رهبران بابی در بدشت جمع شدند تا در مورد سمت و سوی آینده آئین جدید تصمیم بگیرند. از دیدگاه جوان کول، هدف از گردهم‌آیی بدشت آزادسازی سیدعلی‌محمد باب بود که در آن زمان در قلعه ماکو در زندان بود. ماریون وودمن هدف کنفرانس را اعلام جدایی و استقلال کامل آئین باب از اسلام دانسته‌است.
طاهره در اجتماع بدشت سخنرانی نمود و با حاضر شدن بدون نقاب روبنده حاضرین را شوکه نمود. او همچنین "جدائی دین بابی از دین اسلام و نسخ احکام و سنن قدیم" را اعلام نمود. این اتفاق باعث افزایش نگرانی‌های دولتیان و علما در آن زمان شد.
ادوارد براون در تشریح جنگ قلعه طبرسی می‌نویسد:
آغاز این جنگ بنابر آنچه که جهانگیر میرزا مؤلف (تاریخ نو) نگاشته، دو ماه قبل از وفات محمد شاه بوده‌است. اردشیر میرزا حاکم مازندران سعی در سرکوبی پیروان باب نمود. بواسطه عدم موفقیت به پایتخت مراجعه نموده و امیرزاده خانلر میرزا در اواخر ماه رمضان ۱۲۶۴ هجری قمری به جای وی انتخاب و به مازندران وارد می‌شود. وی نیز به جهت شورش‌ها و مبارزات پی در پی امکان تحرک نیافته با دریافت خبر مرگ محمد شاه به دارالخلافه مراجعت می‌نماید. این شورش‌ها نتیجه تبلیغات و آگاهی‌های اجتماعی ای که بابیان پس از کنفرانس بدشت و پراکنده شدنشان در سطح مازندران انجام داده‌اند و البته در این میان نقش قرةالعین را نمی‌توان نادیده گرفت. در ابتدا خوانین محلی و ملایان وابسته، به درگیری با نیروهای تحت فرماندهی ملاحسین بشرویه، که وی را دوم رجل نهضت بابیه به حساب آورده‌اند، می‌پردازند. وی حدود ۸۰۰ هواخواه داشته‌است. نواب امیرزاده مهدی قلی میرزا را به جای نواب خانلر میرزا مأمور داشتند و به اکابر آن ولایت در باب قلع و قمع این طایفه و لحقه فرمان صادر شد.
ملاحسین در ۲۰کیلومتری بارفروش - بابل در نقطه‌ای که مزار شیخ طبرسی در آنجا بود به ساختن قلعه‌ای حصین و بروجی مشیّد و خندقی عمیق و خاکریزی متین پرداخت
در اکتبر ۱۸۴۸ ارتش شاه برای سرکوبی بابیان از تهران به مازندران گسیل گردید (تقریباً ۲ هزار نفر)، این نیروها هم از بابی‌ها شکست خورد. نیروهای تازه‌نفسی در حدود ۷۰۰۰ تن از تهران به سوی قلعه شیخ طبرسی فرستاده شد و محاصره دژ بابی‌ها آغاز گردید. روحانیون علیه بابی‌ها فتوای (جهاد) دادند اما ارتش شاه نیز کامیابی بدست نیاورد. سرانجام ارتباط ایشان با روستاهای پیرامون بریده شد.
با این حال باز هم یورش بابی‌ها ادامه داشت. در دهم ربیع‌الاول سال ۱۲۶۶، یورش شبانهٔ آنان نیروهای مسلح را وادار به هزیمت کردند. در این شب با بشکه‌های نفت مکان استقرار لشکریان را به آتش کشیدند و بسیاری از جمله دو تن از فرماندهان لشکر را به قتل رساندند.
مؤلف کتاب فتنه باب می‌نویسد:
با اعزام نیروهای جدید و تمام شدن آذوقه اهالی قلعه که از هفته‌ها قبل آخرین آذوقه‌ها را نیز به پایان برده بودند، قلعه پس از چهار ماه محاصره سقوط کرد. گویا تعداد اسیر شدگان ۲۱۴ نفر بوده‌اند که محمدعلی بارفروش نیز از آن جمله بوده‌است. بجز تنی چند که گریختند، جمله بابیان را یک به یک شکم دریدند.
پس از جنگ قلعه طبرسی، قیامی به رهبری ملا محمدعلی زنجانی ملقب به حجت در زنجان شکل گرفت.
ادوارد براون در خصوص این قیام می‌نویسد:
پس از جنگ قلعه طبرسی و قیام بابیان زنجان قیامی دیگر در شهر نیریز فارس درگرفت.
ادوارد براون در همین خصوص می‌گوید: در تابستان ۱۸۵۰ میلادی در حالیکه محاصره زنجان در حال پیشرفت بود، شورش (قیام) بابی دیگری در نیریز در جنوب ایران روی داد. دولت که کاملاً هوشیار شده بود تصمیم گرفته بود که جنبش بابی را ریشه کن کند. باب که اکنون محکوم به بیش از سه سال حبس شدید در ماکو و قلعه چهریق شده بود، عملاً نمی‌توانست به‌طور مستقیم مسئول گرایش به مقاومت مسلحانه احتمالی توسط پیروانش در نظر گرفته شود. با این وجود دولت او را سرچشمه آن تعالیمی می‌دانست که کل امپراتوری ایران را دچار تشنج کرده بود و تصمیم به مرگ او گرفت. آنان تصور می‌کردند که با مرگ او کل جنبش باید از هم بپاشد. درست در روز کشته‌شدن باب قیام نیریز و چندین هفته بعد درگیری زنجان با نهرهای خون سرکوب شدند.
درست در روز کشته‌شدن باب قیام بابی‌های نیریز و چندین هفته بعد از قیام بابیان زنجان که با کشتار عمومی سرکوب شدند. در بین این دو رویداد، کشته‌شدن هفت تن از بابی‌ها اتفاق افتاده که بدون هیچ اثباتی متهم بر طرح نقشه علیه نخست‌وزیر، میرزا تقی خان بودند.
ادوارد براون می‌نویسد: آن‌طور که ما از دفتر خاطرات یک بانوی انگلیسی که همسرش سمت مهمی در سفارت بریتانیا را داشت فهمیدیم وفاداری آنان، همدردی و دلسوزی همگان را برانگیخت و در بین هم کیشان خود لقب شهدای سبعه را دریافت کردند. در بین آن‌ها حاج سید علی، دایی سید علی محمد باب که بعد از فوت پدرش تحت سرپرستی او بود نیز کشته شد.
روز ۲۸ شوال ۱۲۶۸ هجری قمری، شش تن از بابیان سرسخت به ناصرالدین شاه حمله‌ور شدند. آنها خواستار جبران وهنی شدند که با کشتن محمد علی باب به دین‌شان وارد شده بود. میرزا محمد نیریزی نخستین تیر و محمد صادق تبریزی دومین و میرزا فتح‌الله قمی هم سومین تیر را شلیک کرد. محمد صادق تبریزی با وجود جراحاتی که داشت، خنجر کشید و باز هم به ناصرالدین شاه حمله کرد. شاه البته از سوء قصد جان سالم به در برد اما شدت حمله و عواقب سیاسی این حادثه تا دهه‌ها بعد باقی ماند.قبله عالم، ناصرالدین شاه قاجار و پادشاهی ایران، عباس امانت، ترجمه حسن شادکام. نشر کارنامه، صفحه ۲۸۴ و ۲۸۵
از همان آغاز هیچ تردیدی دربارهٔ دخالت بابیان و انگیزه ایشان برای اقدام به سوءقصد نبود. دو تن از سوءقصدکنندگان در حین ارتکاب دستگیر شدند ولی سه نفر دیگر فرار کردند. دو باقی‌مانده اعلام کردند وابسته به این کیشند و آماده‌اند بمیرند و آمده‌اند جان دهند و به بهشت روند. یا که مرجحا شاه را نابود سازند. به عقیده شیل، اینان از جمله «متعصبان دینی» اند که چنین بی‌پروا خود را به دست مرگی چنین مسلم می‌سپارند. شیل می‌افزاید که هزاران مؤمن بابی ناصرالدین شاه را کماکان مسئول اعدام باب می‌دانند و بسیارند کسانی که مانند این مجرمان حاضرند برای آرمان خود جان ببازند. این فکر بدون تردید برای شاه بی‌اندازه رنج‌آور بود.قبله عالم، ناصرالدین شاه قاجار و پادشاهی ایران، عباس امانت، ترجمه حسن شادکام. نشر کارنامه. صفحهٔ ۲۸۶
این حادثه صرفاً اتفاقی به ابتکار چند تن از اعضای بابیان نبود. نقشه کشتن شاه به الهام و طراحی رهبران بازمانده بابیه چیده شده بود. برخلاف طرز فکر مسالمت‌آمیزی که بعدها در تبعید در میان بسیاری از بابیان رواج یافت، فعالان بابیه در این مرحله معتقد به جهاد برای براندازی حکومت قاجاریه بودند. مبارزات پیشین بی‌حاصل مانده بود لذا به جای مباحثات مسالمت‌آمیز و اتمام حجت به کلمه یا مقاومت مسلحانه، سوء قصد سیاسی به نظر آنها کوتاه‌ترین راه عملی برای رسیدن به آرمان رستاخیر می‌آمد.قبله عالم، ناصرالدین شاه قاجار و پادشاهی ایران، عباس امانت، ترجمه حسن شادکام. نشر کارنامه. صفحهٔ ۲۸۷
پیامدهای کوتاه یا دراز مدت سوءقصد، برای بابیان مصیبت‌بار بود. جامعه بابی در اوائل زیستش به نهان‌زیستی رانده شد و هرگز از آن رهایی نیافت. بابیان را در ردیف خطرناک‌ترین دشمن دین و دولت قرار داد و مدتی بعد، زمینه را برای تجدید نظر در اصول اعتقادی بابیه فراهم آورد. به این صورت که جناح تجدید نظر طلب بابیه تحت هدایت بهاءالله در صدد صلح‌جویی با دولت برآمد و مخالفتش را با مذهب نیز ملایم کرد. و در نهایت به اعتقاد عدم دخالت در سیاست در عقاید بهاییت بروز یافت. اما جناح مقابل که به موازین پیکارجویی سیاسی وفادار ماند، توسط صبح ازل در تبعید دنبال شد.قبله عالم، ناصرالدین شاه قاجار و پادشاهی ایران، عباس امانت، ترجمه حسن شادکام. نشر کارنامه، صفحه ۲۹۹
ادوارد براون می‌نویسد: دو بابی زنده مانده تحت شکنجه قرار گرفتند گرچه مجبور شدند دین و نیت خود را آشکار کنند اما از گفتن نام هر یک از هم دینان خود یا فاش کردن محل تجمعشان امتناع کردند. توداری سرسختانه آنان به هر حال بی‌فایده بود و تحقیق و بررسی شدیدی که توسط پلیس مخفی تهران آغاز شده بود منجر شد به دستگیری حدوداً چهل تن از بابیون که در خانه سلیمان خان غافلگیر شدند. پنج یا شش تن از این‌ها به انضمام بهاءالله که اکنون ادعای بیعت با اکثریت بزرگی از بابی‌ها را می‌کنند بخشیده شده اما بقیه همگی به مرگ محکوم شدند.
نخست‌وزیر از ترس انتقام جویی این فرقه، تصمیم به وادار کردن تمام گروه‌ها در کشتار زندانیان گرفت. برای این منظور او آن‌ها را در بین ادارات مختلف دولتی، اصناف تجار و سایر بخش‌های جامعه پخش کرد و در همان زمان به هر گروه فهماند که شاه روی وفاداری و پذیرش هر یک از گروه‌ها در نحوه برخورد و رفتار آن‌ها با قربانیان قضاوت خواهد کرد. وزارت جنگ، وزارت امور خارجه، تجار، روحانیون، درویش‌ها، پیش خدمت‌های در خدمت شاه، حتی دانشجویان دانشگاه‌ها که در آن زمان بر اساس یک مدل اروپایی تأسیس شده بود، هر یک زندانی مختص خود را دریافت کردند. انواع مرگ‌های تحمیل شده بسیار وحشتناک بودند که برخی از آن‌ها با تعصب و افراط‌گری وحشیانه، ترس از سوءظن یا جنون تمام عیار به ستمگری و قساوت طراحی شده بودند. از بداقبالی بابی‌ها برخی تکه‌تکه شدند، برخی با اره از هم جدا شدند، برخی با تازیانه پوستشان کنده شد و برخی با شلیک دهانه تفنگ منفجر شدند.
قرةالعین نیز در این ماجرا کشته شد. او که از سال ۱۲۶۵ هجری قمری دستگیرشده بود، در زمان سوء قصد در منزل کلانتر تهران محبوس بود ولی دو هفته بعد از واقعه استنطاق و اعدام شد.امانت، عباس. ۲۹۶.
دکتر پولاک، پزشک اتریشی که در آن زمان در خدمت شاه بود، با یادداشت‌های خود به اعدام این زن واقعاً شهادت می‌دهد.
دربارهٔ شمار بابیانِ قتل‌عام، عدد دقیقی در دست نیست. یکی از پژوهش‌های متأخر، این عدد را کمی بیش از «۳٫۰۰۰ (سه هزار)» نفر، برآورد کرده‌است که بیشترشان در درگیری‌های طبرسی، نیریز و زنجان، کشته شدند. تعداد، احتمالاً از این مقدار، بیشتر است، به ویژه به دلیل اینکه نام‌ها و مسئلهٔ اعدام بابیانی که در سال ۱۸۵۲ کشته شدند، جایی ثبت نشده‌است. بیشتر کشته‌شدگان، مرد بودند؛ البته به فهرست کشته‌شدگان مورد نظر، آن دسته از زنان، کودکان و سالمندانی که از سختی و گرسنگی، درگذشتند نیز باید افزود. در منابع بهائی، عدد کشته‌شدگان را کم و بیش، «۲۰٫۰۰۰ (بیست هزار)» تن، اعلام شده‌است. برخی از افراد قتل‌عام شدهٔ پیش‌گفته، بهائی بودند.
ازلیان با تقیه و پنهان کردن هویت دینی خود عملاً در جامعه اسلامی حل شدند. میرزا یحیی صبح ازل، چنان‌که خود نگاشته‌است، از سید علی محمد باب دستور داشت تا خود را حفظ کند، حتی اگر هیچ‌کس در جهان به او نگرود. بر همین اساس بود که وی در بغداد مخفیانه می‌زیست و برادرش میرزا حسینعلی، را رابط خود و بابیان قرار داده بود.
به دلیل همین نهان زیستی تلاش‌های سیاسی، فرهنگی فعالان پیرو کتاب بیان در مخالف با حکومت قاجار و تدارک انقلاب مشروطه و تشکیل مدارس از دیده محققین دور مانده‌است.
ملا محمد جعفر کرمانی که از بابیان نخستین بود و پسرش، شیخ احمد روحی، داماد صبح ازل بود، در کرمان، کرسی فقه و اصول داشت و در مسجد خود دفن شد.
ملا محمد جعفر نراقی که از سوی صبح ازل مرجع بابیان کاشان بود بر فراز منبر به گونه‌ای سخن می‌گفت که مردم او را یک شیعه اثنی عشری راسخ تصور می‌کردند و به هم دین‌های بیانی خود سفارش می‌نمود که در کمال مستوری، سلوک و رفتار نمایند تا منجر به فتنه نباشد. وی از جانب صبح ازل دستور داشت تا همه جا به شکل شیعیان رفتار نماید.
برادرش ملا محمد تقی نراقی هم که از سوی صبح ازل مرجع بابیان نراق تعیین شده بود، در تهران امام جماعت یکی از مساجد بود.
میرزا نورالله (فرزند صبح ازل) در رشت طبابت می‌کرد و با علمای آنجا مراوده داشت
بابیان گاه ایمان خود را با فرزندان خود در میان نمی‌گذاشتند و تنها در زمان رشد عقلی با ایشان موضوع را مطرح می‌کردند. میرزا مهدی امین (داماد صبح ازل) در شرح حالش نگاشته‌است، زمانی که به سن رشد رسید، دانست که پدرش بابی بوده‌است.
میرزا یحیی دولت‌آبادی، ریاست "مدرسه علمیه جلالیه "را در دست داشت. مدرسه‌های سادات و ادب را بنیان نهاد. وی در تأسیس مدارس جدید کوشش فراوان نمود و برای آموزش و پرورش در ایران زحمت‌های فراوان کشید که تأسیسات مدارس، مدیریت و نوشتن و نشر کتب درسی ابتدائی از آن جمله هستند. در دوره دوم مجلس از طرف مردم کرمان به مجلس رفت. در دوره پنجم مجدداً نماینده مجلس شد و در همین مجلس یکی از پنج نماینده‌ای بود که با انقراض قاجاریه و پیدایش سلطنت پهلوی، به دلیل واهمه از ایجاد دیکتاتوری جدید مخالفت کرد. در تمام مدتی که در اروپا زندگی می‌کرد سرپرستی محصلین ایرانی آن دوران را از جانب وزارت فرهنگ وقت به عهده داشت.آن سه قبری که سینه‌شان را در پارک زرگنده شکافتند، علی خدایی، سکولاریسم نو، ۲۶ نوامبر ۲۰۱۲به‌همراه دیگر مبارزان در مشروطه و ملی کردن نظام ایران قدم‌های فراوان برداشت.
علی‌محمد فره‌وشی که از بابیان (پیرو سید علی محمد باب) دولت‌آباد اصفهان بود. از فعالان سیاسی عصر قاجار بود و در تکاپوهای مشروطه خواهی نیز دست داشت. وی کار خود را در وزارت فرهنگ با سرپرستی دبستان دانش و آموزگاری زبان و ریاضی در مدرسه کمالیه شروع کرد. مترجم همایون سپس به عنوان کارمند وزارت فرهنگ، و در مناصب و مسئولیت‌های مختلف فرهنگی به شهرهای مختلف ایران، همچون کرمان، زنجان، تبریز، ارومیه و اصفهان انتقال یافت و عمدتاً در رده‌های بالای فرهنگ (آموزش و پرورش) شهرستان‌ها و استان‌های مختلف خدمت کرد. وی در دوران خدمت خویش، مدارس بسیاری را در نقاط مختلف ایران تأسیس نمود.
میرزا آقاخان کرمانی در ۱۳۰۲ هجری قمری (۱۲۶۳ خورشیدی) با شیخ احمد روحی از کرمان هجرت کرد و به اصفهان رفت. ورود او به اصفهان همراه با تشکیل یک سری جلسات سری و خصوصی شد که بانی آن "میرزا هادی دولت‌آبادی" نماینده صبح ازل در ایران بود. از دیگر حاضران در این جلسات حاج میرزا نصرالله بهشتی ملقب به ملک المتکلمین و سید جمال الدین واعظ اصفهانی پدر محمدعلی جمال‌زاده بودند.
یحیی دولت‌آبادی در سال ۱۲۴۱ خورشیدی در دولت‌آباد اصفهان به دنیا آمد. پدرش حاج سید میرزا هادی دولت‌آبادی از مجتهدان مؤثر محلی و مشهور به رهبری شاخه ازلی بابیه بود.دانشنامه ایرانیکا His father, Ḥājj Sayyed Mīrzā Hādī Dawlatābādī,reputed to have been leader of the Azalī Babis (q.v. i) in Persia. میرزا هادی، جانشین صبح ازل بود.
وقایع منتهی به انقلاب مشروطه فصل جدیدی در زندگی یحیی دولت‌آبادی و برادر کوچکترش علی محمد گشود. آنان در میان اولین اعضای حلقه‌ای کوچک ولی اثرگذار از معتقدان ازلی بودند که جمال الدین واعظ اصفهانی و ملک المتکلمین را نیز شامل می‌شد.ایرانیکا The events leading up to the Constitutional Revolution (1924-29/1906-11) opened a new chapter in the lives of Yaḥyā Dawlatābādī and his younger brother ʿAlī-Moḥammad (q.v.). They were among the early members of a small but influential revolutionary circle of Azalī persuasion, which also included Jamāl-al-Dīn Eṣfahānī and Malek-al-Motakallemīn, among others. افکار شیخ محمد منشادی یزدی که گفته می‌شد از شاخه ازلی است در او و جمال الدین واعظ اصفهانی و ملک المتکلمین تأثیر داشته‌است.دانشنامه ایرانیکاAn encounter with the ascetic Babi preacher Shaikh Moḥammad Manšādī Yazdī influenced him, as well as two other, later proponents of the Constitutional Revolution (q.v.), Naṣr-Allāh Beheštī (later Malek-al-Motakallemīn) and Jamāl-al-Dīn Wāʿeẓ Eṣfahānī. در سال ۱۳۰۹ به تهران آمد و مدرسه‌های سادات و ادب را بنیان نهاد. وی با توجه به تحصیلاتش در مکتب‌خانه‌ها و شناخت آن‌ها از نزدیک، در تأسیس مدارس جدید کوشش فراوان نمود و برای آموزش و پرورش در ایران زحمت‌های فراوان کشید که تأسیسات مدارس، مدیریت و نوشتن و نشر کتب درسی ابتدائی از آن جمله هستند. بعد از خلع محمدعلی شاه در دوره دوم مجلس از طرف مردم کرمان به مجلس رفت. درجنگ اول همانند بسیاری از رجال دیگر کشور مهاجرت کرد. در دوره پنجم مجدداً نماینده مجلس شد و در همین مجلس یکی از پنج نماینده‌ای بود که با انقراض قاجاریه و پیدایش سلطنت پهلوی، به دلیل واهمه از ایجاد دیکتاتوری جدید مخالفت کرد. سال‌ها ساکن اروپا بود و در تمام مدتی که در اروپا زندگی می‌کرد سرپرستی محصلین ایرانی آن دوران را از جانب وزارت فرهنگ وقت به عهده داشت.آن سه قبری که سینه‌شان را در پارک زرگنده شکافتند، علی خدایی، سکولاریسم نو، ۲۶ نوامبر ۲۰۱۲
در عین حال، خود دولت‌آبادی، انتساب خانواده‌اش را به آئین بابی در کتاب خود رد می‌کند و چون اتهام بابی در آن زمان، مذموم بود، دربار و ظل‌السلطان و روحانیان قشری، آن اتهام را بر ضد آزادی‌خواهان و مشروطه‌طلبان، به کار می‌بردند.دولت‌آبادی، یحیی. "حیات یحیی"انتشارات عطار چاپ تهران، جلد ۱ صفحات ۲۷، ۱۱۲،۳۱۸
کسروی در کتاب تاریخ مشروطه ایران می‌نویسد: بابیان در جنبش مشروطه در ظاهر، بی‌طرفی می‌نمودند و در نهان، هواخواه محمدعلی میرزا بودند؛ ملایان هوادار استبداد، نام آنان را بر مشروطه‌خواهان گذارده و تکفیر کرده و خون‌هاشان را می‌ریختند.
نام سید جمال الدین واعظ به همراه ملک‌المتکلمین، میرزاجهانگیرخان، سید محمد رضا مساوات در لیست چهار نفری بود که محمدعلی شاه قبل از به توپ بستن مجلس، درخواست تبعید آن‌ها ر ا از ایران کرده بود.
جمال‌الدین واعظ همراه با ملک‌المتکلمین رهبریِ گروه‌های بزرگی از مشروطه‌گرایان را به عهده داشت.ملک‌زاده م، تاریخ انقلاب مشروطیت ایران، تهران. ۱۳۷۱.انتشارات علمی. ص ۷۰۵ و ۸۲۱ شابک =۹۶۴-۳۷۲-۰۹۲-۶
جمال‌الدین واعظ اصفهانی پس از واقعهٔ بمباران مجلس با لباس مبدل و به قصد رفتن به نجف راهی همدان شده و به مظفر الملک که یکی از دوستان وی بود پناهنده گردید ولی وی به او خیانت نموده و او را به بروجرد فرستاد و به دستور محمدعلی‌شاه قاجار توسط حاکم بروجرد در این شهر کشته شد. از جرم‌های او مشارکت در نگارش کتابچه ضد استبدادی «رؤیای صادقه» بود.هفته‌نامهٔ تابان
گوست رایدر یا روح سوار عنوان فیلمی در ژانر ابرقهرمانی به نویسندگی و کارگردانی مارک استیون جانسون می‌باشد که بر پایه شخصیتی از مارول کامیکس به همین نام ساخته شده‌است. این فیلم در ۱۶ فوریه ۲۰۰۷ اکران عمومی شد. در این فیلم صد و ده دقیقه‌ای نیکلاس کیج در نقش جانی بلیز / روح‌سوار، در کنار اوا مندس، وس بنتلی، سم الیوت، دانل لوگ، مت لانگ، و پیتر فوندا حضور دارند.
جانی بلیز (نیکلاس کیج) که یک بدلکار موتورسوار است برای نجات جان عزیزش، روح خود را به شیطانی به نام مفیستو می‌فروشد. او نمی‌داند که این کارش چه بهای سنگینی در بردارد.
سال ۲۰۰۷ میلادی این فیلم با بازی نیکلاس کیج و با کارگردانی مارک استیون جانسون ساخته شد. منتقدین از خام بودن فیلمنامه و دیالوگ‌ها انتقاد کردند ولی سکانس‌های اکشن و جلوه‌های ویژه را متوسط اعلام کردند. نیکلاس کیج برای این فیلم برنده جایزه تمشک طلایی بدترین بازیگر سال شد.
دنباله‌ای بر این فیلم با نام "" در ۱۷ فوریه ۲۰۱۲ اکران شده‌است.
در سال ۲۰۰۷ یک بازی رایانه‌ای به همین نام قبل از اکران فیلم گوست رایدر عرضه شد. داستان بازی برگرفته از کتاب‌های مصور گوست رایدر بود و نه داستان فیلم.
منجمد کردن عکس در عکاسی، حالتی است که سوژه‌های متحرک را به صورت ایستا و ثابت ثبت می‌کند. برای ثابت‌کردن حرکت در عکس باید از سرعت بالای شاتر استفاده کرد.
دوربین سوراخ‌سوزنی، اتاقک تاریک یا جعبه تاریک یا (camera obscura)، اولین دوربین عکاسی ساده‌ای است که لنز ندارد و نور از سوراخ کوچکی وارد آن می‌شود. در این نوع دوربین‌ها عمق میدان بی‌نهایت بوده و تمام تصویر کانونی می‌شود.
دوربین سوراخ‌سوزنی در اصل، جعبه یا اتاقکی است که فقط بر روی یکی از سطوح آن روزنه‌ای ریز، وجود دارد و عبور نور از این روزنه باعث می‌شد که تصویری نسبتاً واضح اما به صورت وارونه در سطح مقابل آن ایجاد شود.
ده‌ها سال قبل از اختراع عکاسی، اساس کار دوربین عکاسی وجود داشته‌است؛ موزی، ارسطو و اقلیدس در سدهٔ ۵ و ۴ پیش از میلاد نحوهٔ کارکرد دوربین سوراخ سوزنی را شرح داده‌بودند.
در یونان باستان عقیده بر این بود که نور از چشم به سمت اشیاء می‌تابد و بازتاب آن باعث دیدن و دیده شدن، می‌شود. ارسطو و اقلیدس با استفاده از تئوری سوراخ‌سوزنی تلاش کردند خلاف آن نظریه را ثابت کنند. آن‌ها در پشت دوربین‌های سوراخ سوزنی صفحه‌ای نیمه‌مات قرار می‌دادند تا تصویر بازتاب شدهٔ روی آن با چشم دیده شود. در قرن ششم میلادی، آنتمیوس در آزمایش‌های خود از دوربین تاریکخانه‌ای استفاده کرد.
ابن هیثم پدر علم فیزیک نور، در سدهٔ پنجم هجری/یازدهم میلادی، تئوری دوربین سوراخ سوزنی را گسترش داد و در مشاهدات خورشید گرفتگی خود از وسیله‌ای به نام «جعبه تاریک» استفاده کرده بود. او برای نخستین‌بار از دوربین سوراخ سوزنی و دوربین تاریکخانه‌ای در آزمایش‌هایش جهت بررسی خواص نور، استفاده نمود و آن را به جهان معرفی کرد. این دوربین در زمان جنگ‌های صلیبی به اروپا راه یافت و به شدت مورد توجه نقاشان قرار گرفت و همهٔ نقاشان به‌ویژه نقاشان ایتالیایی سدهٔ شانزدهم از آن برای طراحی دقیق چشم‌اندازها و دیدن دورنمایی صحیح بهره می‌بردند، به این ترتیب که کاغذی را بر روی سطح مقابل روزنه قرار می‌دادند و تصویر شکل گرفته را ترسیم می‌کردند. بعدها نقاشان با استفاده از این ابزار توانستند با مشاهده و رونوشت برداری از تصویر رویت شده در داخل آن با کمک آینه‌ای، پرسپکتیو مناظر مختلف را درک و آن را تئوریزه و شرح دهند که تبدیل به علم ژرفانمایی یا پرسپکتیو شد.
دوربین‌های سوراخ‌سوزنی ویژگی‌های خاص دیگری نیز دارند، مانند قابلیت عکسبرداری مضاعف با استفاده از سوراخ‌های چندگانه، یا امکان گرفتن عکس‌هایی با ژرفانمایی استوانه‌ای یا کروی با خم‌کردن صفحه فیلم.
قانون یک‌سوم یا نسبت یک‌سوم قانونی در عکاسی و نقاشی است که تاکید می‌کند، قرار گرفتن عناصر مهم تصویر در محل برخورد خطوط افقی و عمودی که تصویر را به سه قسمت تقسیم می‌کنند، بیش‌ترین توجه را جلب می‌کند.
اگر عکس را از دو راستا به سه قسمت مساوی تقسیم کنیم، هرکدام از خط‌ها، یک مسیر مهم و هرکدام از نقاط برخورد، یک نقطهٔ مهم در عکس هستند و بهتر است که نقاط کلیدی و مفهومی تصویر بر روی این نقاط و خطوط ثبت شود.
حفظ سادگی نوعی ترکیب‌بندی در عکاسی است که فضای عکس را شلوغ نمی‌کند و با حفظ سادگی باعث می‌شود که سوژه توجه بیش‌تری را جلب کند و برجسته‌تر به نظر برسد. در این نوع ترکیب‌بندی باید از عمق میدان کم استفاده کرد و فقط سوژه فوکوس باشد.
غُراب معمولی یا غُراب سیاه یا غُراب شمالی پرنده‌ای از خانوادهٔ کلاغان است که تقریباً در تمام نیمکرهٔ شمالی دیده می‌شود و بیشترین پراکندگی را در بین تمامی اعضای تیرهٔ کلاغ‌ها در سطح جهان دارد. این پرنده به همراه غراب منقارکلفت بزرگترین نوع کلاغ و احتمالاً سنگین‌تر پرنده در میان تمامی اعضای راستهٔ گنجشک‌سانان است.
غراب معمولی حدود ۶۳ سانتی‌متر طول ۱۰۰ تا ۱۵۰ سانتی متر فاصلهٔ بین دو بال و ۱٫۲ کیلوگرم وزن داشته و به طور معمول ۱۰ تا ۲۵ سال عمر می‌کند، هرچند عمر بیش از ۴۰ سال هم مشاهده شده‌است. پرندگان جوان‌تر ممکن است گله‌ای زندگی کنند اما بعد از مدتی یک شریک زندگی انتخاب کرده و قلمرویی را برای خود در نظر می‌گیرند. رفتارهای مربوط به جفتگیری از سنین بسیار کم دیده می‌شود اما انتخاب همسر دائمی ممکن است تا دو یا سه سالگی انجام نشود. پس از تعیین جفت دو پرنده آشیانه خود را در لبه‌های صخره‌ها، روی درختان بلند یا لبهٔ ساختمان‌ها می‌سازند. هر دو جفت در خوابیدن روی تخم و تغذیه جوجه‌ها شرکت می‌کنند. تعیین جفت دائمی در غراب هم مثل بسیاری از پرندگان دیگر لزوماً به معنای انحصار روابط جنسی نیست و از این نظر شیوه‌های رفتاری مختلفی در غراب‌ها دیده شده‌است.
غراب معمولی هم مثل انواع دیگر غراب پرنده‌ای همه‌چیزخوار است و موفقیت آن تا حدی به دلیل رژیم‌غذایی فرصت‌طلبانه و بسیار انعطاف‌پذیر آن است. این پرنده از لاشه، حشرات، غلات، میوه‌ها، تخم پرندگان دیگر، فضولات، باقی‌مانده‌های غذاها و غذاهای انسان‌ها مثل نان، تغذیه می‌کند و گاهی حیوانات کوچک مثل خرگوش و موش را هم شکار می‌کند. این پرنده در بسیاری از نقاط در کنار انسان‌ها زندگی می‌کند و تعداد زیاد آن در برخی نقاط باعث شده تا توسط انسان‌ها آفت قلمداد شود.
این پرنده بسیار باهوش است و برخی از برجسته‌ترین نمونه‌های حل مسئله در حیوانات توسط غراب‌ها انجام شده‌است. معروف است که غراب‌ها علاقه زیادی به اشیاء درخشنده دارند اما تحققات نشان داده غراب‌های جوان نسبت به هر چیز جدیدی کنجکاو هستند و به ویژه اشیاء روشن و مدور به دلیل شباهتشان به تخم پرندگان توجه آن‌ها را به خود جلب می‌کند. اما غراب‌های بالغ کنجکاوی خود را از دست داده و خلق و خوی برعکس یافته و از چیزهای جدید پرهیز می‌کنند.
تفاوت‌های ظاهری این پرنده با کلاغ شامل اندازهٔ بزرگ‌تر، منقار بزرگ‌تر و کلفت‌تر و سیاه‌رنگ، کرک‌های بلند در منطقهٔ گلو و اطراف منقار، و دم گوه‌مانند می‌شود.
رانِب، که با نام‌های نب‌رِ و نِبرا نیز شناخته می‌شود، نام هوروسی یکی از پادشاهان دودمان دوم مصر باستان در دوره آغازین است. طول دوران فرمانروایی او مشخص نیست چرا که به دلیل آسیب دیدن فهرست پادشاهان تورین خواندن زمان دقیق فرمانروایی او امکان‌پذیر نبوده است. تاریخ‌دان مصری، مان‌تو، دوران او را ۳۹ سال ذکر می‌کند، با این حال عده‌ای از مصرشناسان این عدد را بزرگنمایی می‌دانند و طول دقیق فرمانروایی او را چیزی میان ۱۰ تا ۱۴ سال حدس می‌زنند.
مصرشناسان به نام سرخی رانب توجه ویژه‌ای نشان داده‌اند چرا که این نام با نشان هیروگلیفی خورشید به تصویر کشیده شده است. این در حالی است که خورشید تا آن هنگان هنوز به عنوان خدایگان پرستش نمی‌شد و نخستین شواهد بر وجود خدایگان خورشید رع، در دوران فرعون جوزر در آغاز دودمان سوم دیده می‌شوند. از این رو بازگردانی نام سرخی رانب چالش‌برانگیز بوده است و برگردان واژه به واژه نام او که «خورشید، خُدایِ من‌است» نمی‌تواند درست باشد چرا که این معنی را می‌رساند که خورشید در آن هنگام به عنوان خدایگان مطرح بوده. از این رو مصرشناسان ترجیح می‌دهند نام او را «خدای خورشید (هورس)» بازگردانی کنند که اشاره به کنترل کامل فرعون بر اجرام آسمانی - که در عین حال در زیر فرمان هوروس نیز بوده‌ند - دارد.
مکان دقیق آرامگاه رانب مشخص نیست. مصرشناسانی چون ولفگانگ هلک و پیتر مونرو بر این باورند که رانب در مقبره گالری B در زیر گذرگاه تشییع کنندگان گورستان اوناس در سقاره قرار دارد. بیشتر وسایل و ابزارهایی که نام رانب بر خود داشته‌اند در این مکان پیدا شده بودند.
آزمایش کاتوره ای به دسته‌ای از آزمایش‌ها گفته می‌شود که برای یافتن تاثیر یک عامل بخشی از جامعه آماری تحت تاثیر عامل مورد نظر و بخش دیگر بدون تاثیر آن عامل بررسی می شود. این روش در آزمایش تاثیر داروها کاربرد فراوانی دارد و در بین روش‌های آماری بهترین دقت و قابلیت اطمینان را داردSheehan, N. A., Didelez, V., Burton, P. R., & Tobin, M. D. (2008). Mendelian randomisation and causal inference in observational epidemiology. PLoS medicine, 5(8), e177. Public Library of Science. doi:10.1371/journal.pmed.0050177.
لینوکس-لیبره نام پروژه‌ای از بنیاد نرم‌افزار آزاد آمریکای لاتین است که به نگهداری و نشر هسته‌ای صددرصد آزاد بر پایهٔ هستهٔ لینوکس می‌پردازد. بدین منظور کلیهٔ نرم‌افزارهایی که بدون کد متن در لینوکس به کار رفته‌اند یا کد متنشان تا حدودی گیج‌کننده یا پنهان است، یا از پروانه‌های غیر آزادی استفاده می‌کنند که اجازهٔ تغییر در نرم‌افزار را نمی‌دهد، یا به نوعی لازم می‌دارند که از نرم‌افزارهای ناآزاد دیگر استفاده شود، کنار گذاشته می‌شود.
پترا لینیا پائولا مارکلاند که بیشتر با نام هنری سپتمبر شناخته می‌شود، یک خواننده و ترانه‌سرای سوئدی است.
پترا متولد تاریخ ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۴ از مادری اهل اسلوونی و پدری سوئدی در شهر استکهلم سوئد است. مادر پترا سابقه فعالیت در زمینه موسیقی دارد و پدرش یک استاد اختر فیزیک است. پترا در ۱۲ سالگی شروع به ضبط موسیقی در استدیو کرد و در ۱۸ سالگی اولین تک آهنگش را منتشر کرد.
سپتمبر تا کنون چهار آلبوم رسمی منتشر کرده‌است.
باغ‌موزهٔ دفاع مقدس کرمان، به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین باغ‌موزه‌های دفاع مقدس کشور، در زمان ریاست‌جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی در شهر کرمان ساخته شد. این ساختمان، با الهام از معماری ایرانی و سنتی کرمان و با توجه به اقلیم و سازه‌های سنتی، از قبیل بادگیرهای کرمان، و با توجه به اقلیم و استفاده از مصالح اقلیمی طراحی و ساخته شده‌است. موزهٔ دفاع مقدس، خاطرات جنگ و دوران دفاع مقدس و دلاورمردی‌ها و رشادت‌های لشکر ۴۱ ثارالله در دوران دفاع مقدس، خاطرات دفاع و روزهای جنگ و انقلاب را در خود برای نسل‌های آینده نگه می‌دارد.
این بنا در داخل شهر کرمان قرار گرفته‌است و دسترسی کاملی را داراست.
کرمان، ابتدای بلوار شهید عباس‌پور (پارادیس)، بعد از مجتمع مسکونی صداوسیما، سمت راست، موزهٔ دفاع مقدس.
راه ارتباطی تا کنار این بنا آسفالت گرم با عرض معبر بیشتر از ۱۸ متر است و امکان حضور انواع اتوبوس و سایر وسایط نقلیه تا کنار این بنا وجود دارد.
اوربیتال یک گروه موسیقی رقص الکترونیک بریتانیایی است.
در لغت‌نامه دهخدا آمده‌است تانکی دهی از دهستان سلطان آباد بخش رامهرمز است که در شهرستان اهواز واقع شده‌است . و 110 تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 6).
روستای قیطاس در سی کیلومتری جاده رامهرمز به بهبهان قرار دارد.از جنوب شرقی به دهستان سلطان آباد ، از شمال غربی به روستای بن رشید ،از شرق به کوههای زاگرس و از غرب به رودخانه مارون و بیشه زارهای حاشیهٔ آن می‌رسد.روستایی کوچک که زمین‌های کشاورزی اهالی روستا آن را دربرگرفته‌اند.بر خلاف دیگر روستاهای این منطقه که در غرب جاده اصلی و نزدیک به رودخانه قرار دارند،بنه قیطاس در شرق جاده و به کوه نزدیکتر است.چرایی این کار شاید علاقهٔ درونی و دیرینهٔ ایل بهمئی به گذشتهٔ پدران به خاک خفتهٔ خود در کوههای سربه فلک کشیده زاگرس باشد که این پیوند دیرینه هنوز فرزندانش را به خود می خواند.
نام روستا برگرفته شده از نام یکی از بزرگان و ریش سفیدهای روستا بنام کا قیطاس است.کاقیطاس بهمئی از طایفه ویسی و ایل بهمئی گرمسیر بود. مشهور است که تیراندازی زبانزد بود و در سوارکاری تبحر داشت.وی از ایل بهمئی بود. بهمئیل ویسیل (به گویش محلی یعنی بهمئی‌های ویسی) واژه‌ای است که گاهی مردم روستاهای همجوار برای اشاره به اهالی روستای قیطاس نیز بکار می برند.
رونا ناتاشا میترا (زادهٔ ۹ اوت ۱۹۷۵ در لندن) بازیگر انگلیسی سینمای هالیوود است.
رونا در زادهٔ ۹ اوت ۱۹۷۵ در لندن متولد شد. پدرش آنتونی میترا یک جراح زیبایی دورگه هندی-انگلیسی است.
رونا میترا کار حرفه ایش را با بازی رومانتیک در نقش‌های کوچک سینمایی آغاز کرد، او در چند سال اخیر با گرفتن نقش‌های اکشن در هالییود مثل بازی در فیلم "" مطرح شده‌است. ه م چنین وی در سریال دروازه‌ها که پس از یک فصل کنسل شد نقش اصلی را ایفا می‌کرد، او همچنین در فیلم روز رستاخیز بازی کرده‌است.
فریسیان (لاتین: pharisæus گرفته شده از لغت عبری פְּרוּשִׁים پروشیم به معنی گروه جدا) گروهی سیاسی، اجتماعی و فکری در بین یهودیان در زمان معبد دوم بودند.
اختلاف میان فریسیان و صدوقیان اختلافی فرهنگی و مذهبی بود، که به زمان اسارت گرفته شدن یهودیان در بابل بازمی‌گشت. این اختلاف در طبقه اجتماعی این دو گروه نیز نمود داشت. صدوقیان بیش‌تر ثروتمند و اشراف‌زاده بودند و فریسیان این گونه نبودند. اختلاف دیگر فرهنگی بود که میان کسانی که طرفدار هلنیزیسیون (یونانی شدن) و مخالفان آن وجود داشت. اختلاف سوم، مذهبی بود میان کسانی که به معبد دوم اهمیت زیادی می‌دادند و میان کسانی که به بقیه قوانین موسی و رفتارهای پیامبران اهمیت می‌دادند. اختلاف مذهبی دیگری نیز بین صدوقیان و فریسیان وجود داشت از آنجا که صدوقیان فقط تورات نوشتاری را قبول داشته و تورات شفاهی (تلمود) را قبول نداشتند. همچنین صدوقیان اعتقادی به زنده شدن مردگان پس از مرگ نداشتند.
نخستین سند تاریخی بازمانده که در آن به فریسیان اشاره گشته، نوشته مورخ رومیِ یهودی یوسفوس (به انگلیسی Josephus) است، که در چهار مکتب فکری از آنان نام می‌برد. یوسفوس که خود فریسی بود، ادعا کرده‌است که فریسیان بیش‌تر مورد توجه عامه مردم بودند و از پشتیبانی آنان برخوردار بودند در حالی که صدوقیان جزو طبقه اشراف بودند. صدوقیان به روحانیان معبد اهمیت زیادی می‌دادند و معتقد بودند آن‌ها باید تورات را تفسیر کنند، در حالی که فریسیان ادعا می‌کردند که به تفسیر موسی و بقیه پیامبران پایبند اند.
کوچ یا تبعید شماری نامشخصی از یهودیان به دست بختنصر در ۵۹۷ پیش از میلاد و ویران شدن هیکل سلیمان در ۵۸۷ پیش از میلاد باعث تغییرات چشمگیری در آیین یهودی گردید. در ۵۳۹ پیش از میلاد با تسخیر بابل از سوی ایرانیان و آزاد کردن یهودیان دوباره تغییری در این دین پدید آمد. بعد از نابودی معبد دوم به دست رومیان در سال ۷۰ بعد از میلاد مسیح، فریسیان پایه و اساس یهودیت ربانی شدند که پایه و اساس تمامی شاخه‌های یهودیت فعلی غیر از قرائیّه (مکتبِ قرائیم) است.
به غیر از تاریخ یهودیان، از فریسیان به دفعات در انجیل عهد جدید یاد شده‌است و اختلافات آن‌ها با یحیی و عیسی اشاره شده‌است. همچنین در عهد جدید از این مطلب یاد شده‌است که پولس طرسوسی نیز یک فریسی بود.
اولین نوشته تاریخی از فریسیان توسط تاریخ‌نویس یهودیِ رومی یوسفوس وجود دارد که در آن از چهار مکتب فکری یهودیان یاد کرده‌است. این چهار مکتب اسنی‌ها، صدوقیان و فریسیان و گروه چهارم دیگری بودند.
میشنا که پایه و اساس تلمود است، در واقع شکل نوشته شده قوانین فریسیان است. بیشتر نویسندگان میشنا در زمان بعد از نابودی معبد دوم زندگی می‌کردند که در زمان تبدیل شدن فریسیان به یهودیت متجدّد است.
بعد از نابودی معبد اول و به اسارت کشیده شدن یهودیان توسط بابلیان فرهنگ و دین یهودی دچار تغییرات گسترده‌ای شد. بعد از آزاد شدن یهودیان از بابل توسط پارسیان، کورش به یهودیان اجازه بازگشت به اورشلیم و ساخت معبد دوم را داد؛ ولیکن او به آن‌ها اجازه نداد که خود مختار بوده و از روحانیون خود تبعیت کنند. در نبود شاهنشاهی مستقل برای اسرائیل، روحانیون معبد در زندگی عادی مردم قدرت گرفتند. در این زمان صدوقیان به عنوان یک طبقه خاص اجتماعی مطرح شده که شامل روحانیون و نخبگان بودند؛ ولیکن به دلیل اینکه معبد دوم تحت یک قدرت خارجی (پارسیان) ایجاد شده بود، سئوالهایی در مورد مشروعیت آن مطرح بود. در این زمان چندین فرقه در بین یهودیان ایجاد شد که هریک معتقد بودند که دارای تفسیر درست از یهودیت هستند و ازدواج با فرقه‌های دیگر را منع می‌کردند. در این زمان شورای سنهدرین که قوانین عهد عتیق را اجرا می‌کرد تشکیل شد.A History of the Jewish People, H.H. Ben-Sasson, page 223: "Thus the independence of Hasmonean Judea came to an end;"
معبد در این زمان تنها محل مهم زندگی یهودیان نبود. در این زمان صومعه‌ها و خانه‌های عبادت نیز به عنوان محل‌های مهم زندگی یهودیان به‌شمار می‌رفتند. با اینکه بیشتر یهودیان به‌طور روزانه به معبد سر نمی‌زدند، ولیکن بیشتر آن‌ها به صومعه‌ها برای نماز صبح و ظهر و عصر می‌رفتند. در روزهای دوشنبه، پنجشنبه و شبات قسمت‌هایی از تورات در این صومعه‌ها خوانده می‌شد.
با اینکه روحانیون معبد، وظایف خود را انجام می‌دادند، روحانیون دیگر که بعداً ربی (در عبری به معنی سرور من) نامیده می‌شدند دارای اهمیت زیادی گردیدند. این خاخام‌ها برای سنتهای شفاهی که بعداً پایه و اساس تلمود شد اهمیت زیادی قائل بودند. فریسیان از این گروه ریشه گرفتند.
بعد از اینکه اسکندر مقدونی پارسیان را شکست داد و ایران را تحت سیطره گرفت فرایند یونانی‌کردن (هلنیزاسیون) آغاز شد. در این زمان اختلاف بین صدوقیان و فریسیان بالا گرفت. در زمان سلوکیان شاه آنتیوکس چهارم دستور داد که قدرت معبد گرفته شود و یهودیان را مجبور کرد سنتهای خود را ترک کرده و به سنت یونانیان درآیند. در این زمان شورش مکابی رخ داد و اورشلیم آزاد شد و معبد قدرت خود را بازیافت.Encyclopedia Judaica s.v. Sadducees
بعد از شکست خوردن سلوکیان، یهودای مکابی (یوداس مکابیوس) یک پادشاهی جدید به کمک روحانیون حشمونی ایجاد کرد. با اینکه حشمونی‌ها به خاطر مبارزه با سلوکیان قهرمان بودند، به دلیل نداشتن نژاد داوود در بین مردم مشروعیت زیادی نداشتند.
فریسیان (گروه جدایی خواه) به عنوان گروه مخالفی که به دنبال بازگرداندن قدرت به روحانیون قبلی بودند مطرح شدند. معنی نام آن‌ها کاملاً مشخص نیست که ممکن است مربوط به رد کردن یونانی شدن یا رد کردن هاسمونی‌ها باشد.
به صورت کلی صدوقی‌ها محافظه کار، اشرافی و طرفدار پادشاهی بودند در حالی که فریسیان مردمی و دموکرات بودند. در نظر فریسیان یک زنازادهٔ آگاه، بهتر از یک روحانی نادان بود.
صدوقی‌ها دلبستگی فریسیان به تورات شفاهی (تلمود) را رد کرده و تنها از روی تورات اصلی به تفسیر می‌پرداختند. به‌طور مثال یک اختلاف بین صدوقی‌ها و فریسیان این بود که در مورد آیه «چشم برای چشم» فریسیان اعتقاد داشتند که فقط بهای چشم باید پرداخت شود در صورتی که صدوقی‌ها اعتقاد داشتند که چشم فرد باید در مقابل چشم از دست رفته از او گرفته و کور شود (قصاص). از نظر صدوقیان، فریسیان می‌خواستند قوانین خدا را تغییر دهند.
مهم شدن تلمود به عنوان فقه یهود به همین اختلاف آن‌ها با صدوقیان بازمی‌گردد که در نهایت تفکر فریسیان بر تفکر صدوقیان غلیه کرده و تمام یهودیان امروزی دنباله رو فریسیان هستند.
در انجیل عهد جدید بارها به فریسیان اشاره شده‌است. بیشتر مطالب در مورد درگیری‌های بین یحیی و عیسی مسیح با فریسیان است.
در انجیل فریسیان دارای علاقه بیش از حد به قوانین ایجاد شده توسط آدمیان هستند در حالی که عیسی بیشتر توجه به علاقه خدا دارد. فریسیان انسان‌های بسیار گناهکاری هستند که عیسی قصد دارد آن‌ها را طرد کند. به همین دلیل معمولاً لغت فریسی در زبان انگلیسی به کسی گفته می‌شود که بسیار مغرور و خود شیفته بوده در حالی که رفتاری منافقانه دارد. یهودیان معمولاً این تفکر را توهین آمیز می‌دانند و حتی بعضی استفاده از این لغت را یهودستیزانه می‌دانند.
یک مثال از اختلاف‌های بین عیسی مسیح و فریسیان در داستان شفا دادن یک مرد گناهکار است که فریسیان او را کافر می‌خوانند. در این داستان، عیسی اشاره می‌کند که فریسیان به قوانین ایجاد شده توسط آدمی بیش از حد پایبند هستند و این وابستگی چشم آن‌ها را کور کرده‌است و دلهایشان را سخت گردانیده‌است.
مثالی دیگر از مجادله عیسی و فریسیان در داستانی است که عیسی فردی بیمار را در روز شبات شفا می‌بخشد و فریسیان قصد دارند او را به خاطر این امر مجازات کنند.
عیسی هفت مسئله اساسی را به عنوان اعمال منافقانه فریسیان ذکر می‌کند:
۱- آن‌ها به خدا فکر می‌کنند ولیکن او را دوست ندارند - آن‌ها به پادشاهی بهشت وارد نمی‌شوند و اجازه وارد شدن بقیه را به آن نیز نمی‌دهند.(متی ۲۳:۱۳)
۲- آن‌ها خدا را تبلیغ می‌کنند ولیکن مردم را به دین مرده می‌گروند، و از این رو این گروندگان به صورت دوبرابر فرزندان جهنم خواهند بود همانگونه که خود نیز هستند.(متی ۲۳:۱۵)
۳- آن‌ها فکر می‌کنند که سوگند خوردن در معبد مهم نیست و تنها وقتی مهم است که به طلای معبد یا به یک هدیه قربانی باشد. طلا و هدیه‌ها به تنهای مقدس نیستند ولیکن معبد مقدس است و طلا و هدیه فقط به دلیل مربوط بودن به معبد دارای درجه کمتری از قداست هستند. معلمان و فریسیان معبد را می‌پرستند و در قربانگاه برای آن قربانی می‌کنند زیرا می‌دانند آن مقدس است. حال چگونه می‌توانند سوگند در این مکان را نامقدس بدانند در حالی که در چنین مکان مقدسی انجام شده‌است.(متی ۲۳:۱۶)
۴- آن‌ها قانون خدا را درس می‌دهند ولیکن به مهم‌ترین قسمت‌های آن که عدالت، محبت و ایمان به خدا است عمل نمی‌کنند. آن‌ها فقط به مخلفات و مزه کمی از قانون عمل می‌کنند و به گوشت اصلی آن بی توجهند.(متی ۲۳:۲۳)
۵- آن‌ها خود را ظاهراً مطهر می‌دانند در حالیکه دارای باطن کثیفی هستند. آن‌ها به دنبال شهوات دنیوی هستند. آن‌ها پر از بخل و خودپرستی هستند.(متی ۲۳:۲۵)
۶- آن‌ها خود را درستکار می‌دانند چون به قوانین عمل می‌کنند ولیکن در واقع درستکار نیستند. نقاب درستکار بودن آن‌ها دارای لایه داخلی افکار و احساسات غیرخدایی است. آن‌ها پر از بدجنسی هستند. آن‌ها مانند قبرهایی هستند که شسته شده باشند، از بیرون زیبا هستند ولیکن در درون حاوی اجساد مردگان هستند.(متی ۲۳:۲۷)
۷- آن‌ها اظهار می‌کنند که به پیامبران قبلی ارادت دارند و می‌گویند که هیچگاه آن‌ها را تحت فشار نمی‌گذاشته و به قتل نمی‌رساندند ولیکن آن‌ها از همان نسل قاتل‌ها و آزاردهندگان هستند. خون قاتلان در رگ آن‌ها در جریان است.(متی ۲۳:۲۹)
چکش جادوگران یا مالوس مالیفیکاروم ؛ دیگر زبان‌ها، مالوس مالیفیکاروم برای چکش جادوگران می‌باشد چکش جادوگران یک رساله نفرت انگیز دربارهٔ جادوگران است که در ۱۴۸۶ بدست هنریش کرمر (به انگلیسی Heinrich Kramer) یک مفتش عقاید وابسته به کلیسای کاتولیک نوشته شده و نخستین بار در ۱۴۸۷ در آلمان چاپ شده‌است.
هدف اصلی مالوس کوشش برای رد سیستماتیک استدلال‌هایی است که ادعا می‌کند جادوگری وجود خارجی ندارد، و رد کسانی که کوشش می‌کنند تا درباره واقعیت آن شک ایجاد کنند، و ادعای این که جادوگران بیشتر زن هستند نه مرد، است.
مسیحیت هم همچون اسلام و زرتشت، مخالف سرسخت جادوگری بوده است، با این تفاوت که در قرون وسطی سرنوشت غمبارتری در انتظار جادوگران بود: مرگ . کلیسای کاتولیک ،ساز و کار دقیقی برای شناسایی و کشتن و آتش زدن آنان داشت و آن این که از طریق کتابی تحت عنوان چکش جادوگران(Malleus Maleficarum) این افراد را تحت تعقیب قرار می داد ، شناسایی می کرد و عاقبت می کشت.کتاب "چکش جادوگران " یا مالوس مالیفیکاروم،در حقیقت یک کتاب راهنما برای شکار جادوگران در سراسر قرون وسطی در اروپا بود.این کتاب را دو تن از مفتشان عقاید کلیسای کاتولیک به نام های«هنریش کرمر» و «جیمز اسپرانگر»(که همچنین جاکوب اسپرانگر نیز شناخته می‌شد)در سال ۱۴۸۷ میلادی چاپ کردند.چاپ اول این کتاب در سال ۱۴۸۷ در آلمان منتشر شد.هدف مهم این دو فرد از نگارش این کتاب،تکذیب استدلال های مورد ادعا در اعمال جادوگران بود تا بدین طریق این افراد شناسایی و محاکمه شوند.کرامر در سال ۱۴۸۴ اولین تلاش هایش را برای شکنجه و آزار جادوگران در منطقه تایرول (Tyrol) -ناحیه ای در شرق کوه های آلپ واقع در غرب اتریش و شمال ایتالیا– آغاز کرد.تلاش او البته، موفقیت آمیز نبود و کرامر از این منطقه بیرون انداخته شد و اُسقف محلی به او لقب "پیرمرد خرف" را داد!کرامر بعد از این شکست و تحقیر، تصمیم گرفت برای انتقام کتابی علیه جادوگران بنویسد.کتاب چکش جادوگران سال ۱۴۸۴ نوشته شد و فرمان پاپ به عنوان مقدمه ای در ابتدای آن آورده شد.مقدمه، مورد تأیید کالج الهیات دانشگاه کلن آلمان قرار گرفت.بین سال های ۱۴۸۷ تا ۱۵۲۰ ،کتاب ۱۳ مرتبه به چاپ رسید و در فاصله سال های ۱۵۷۴ تا ۱۶۶۹ هم جمعاً ۱۶ بار تجدید چاپ شد.بادهای افسون،مقدمه ای بر شناخت علوم غریبه در ایران،نوشته پرویز براتی نشر چشمه
در مالوس مالیفیکاروم گفته می‌شود که سه عنصر برای جادوگری لازم است: نیت شیطانی جادوگر، کمک شیطان، و اجازه خدا. این رساله به سه بخش تقسیم گشته‌است. بخش نخست کوشش می‌کند کسانی که جادوگری ویچ کرافت را رد می‌کنند، نقد نماید. بخش دوم دربارهٔ شکل‌های واقعی ویچ کرافت می‌باشد. بخش سوم در واقع کمک به قاضی در کشمکش با جادوگر می‌باشد.
باشگاه ورزشی الوحدات () باشگاه ورزشی در شهر امان، اردن است.
این باشگاه که در سال ۱۹۵۶ تأسیس شده از گذشته رقابت شدیدی با رقیب محلی خود یعنی باشگاه فوتبال الفیصلی دارد. این باشگاه در لیگ اردن موفق به کسب یازده بار قهرمانی و هفت بار جام حذفی اردن را برنده شده. این باشگاه بقیر از فوتبال در رشته‌های دیگر مثل والیبال، بسکتبال، تنیس روی میز نیز فعالیت می‌کند.
پازل کاربردهای مختلفی دارد:
صدوقیان ؛ فرقه یا گروهی از یهودیان بودند که از دویست سال پیش از میلاد آغاز شده و تا سال ۷۰ میلادی زمان تخریب معبد سیلمان فعالیت داشتند. آن‌ها در زمان دوران دوم معبد زندگی می‌کرده‌اند. این فرقه از سوی یوسفیوس ؛ (به یونانی:Ἰώσηπος Ματθίου παῖς) تاریخ نگار رومی یهودی به عنوان طبقات بالای جامعه یهودی شناخته شده‌اند.
دوره دوم معبد، از ۵۱۶ پیش از میلاد دوره باستانی زمان ساخت معبد تا انهدام آن از سوی رومی در ۷۰ میلادی ادامه دارد. در این دوران حکمرانی در اورشلیم چند بار جابجا شد.
هیکل سلیمان در زمان چیرگی ایرانیان بر شهر بیش از یک مرکز دینی شد و در واقع مرکز جامعه یهودیان گشت.
صدوقیان و فریسیان رقیبان یکدیگر بوده و جنگ‌های فراوانی با هم داشته‌اند.
ویرایش کنندگان ویکی‌پدیا انگلیسی، «Sadducees»، نسخه ۳۰ نوامبر ۲۰۱۱
ذبیح‌الله بخشی‌ (۱۳۱۲ توابع اراک - ۱۳ دی ۱۳۹۰ تهران) معروف به حاجی بخشی از اعضای معروف بسیج در دوران جنگ ایران و عراق و شرکت کنندگان در تجمعات گروه انصار حزب‌الله بود. وی در سن ۴۷ سالگی به جبهه اعزام شد و تا پایان جنگ ایران و عراق حضور و نقش مهمی در تبلیغات جنگ داشت. وی در میان نظامیان ایرانی به حبیب بن مظاهر شهرت داشت. بخشی‌زاده مدعی بود که در دوران اشغال ایران توسط متفقین (و در زمانی که تنها ۸ سال سن داشته‌است) زیر ماشین یک افسر انگلیسی دو عدد دینامیت کار گذاشته‌است و همچنین در عملیات‌های حزب موتلفه اسلامی همکاری داشته‌است. او از مجروحان جنگ بود و دو پسر، برادر و یک داماد او نیز در جنگ کشته شدند.
وی اغلب دوران جنگ ایران و عراق در جبهه حضور داشت و در تبلیغات جنگ نقش داشت.
مرتضی آوینی دربارهٔ وی گفته‌است:
وی به روزنامه کریستین ساینس مانیتور گفته بود: «در جنگ، تبلیغات و روحیه مهمترین چیزهاست. اگر به من اکنون بگویند که باید به تظاهرات برویم، من این دمپایی‌ها را درمی‌آورم و پای پیاده می‌دوم.»
اباصلت بیات (از عکاسان جنگ) دربارهٔ وی گفته‌است: «در منطقه عملیاتی «کربلای۱۰» در پنجوین عراق، حاجی بخشی در حال شکلات دادن به رزمندگان بود؛ همان لحظه به ایشان خبر شهادت پسرش را دادند؛ حاجی بخشی بدون اینکه دستش بلرزد یا تغییری در رفتار و چهره‌اش دیده شود، گفت:"عیب ندارد، اینها همه پسران من هستند.»
بخشی‌زاده دربارهٔ استعفای میرحسین موسوی گفته بود: «موسوی که استعفا داد، آمد دفتر سیداحمد، من هم آن‌جا بودم. گفتم: خجالت نکشیدی آمدی این‌جا؟ الان وقت استعفا دادن است؟ الان باید بازوی امام باشید بی‌غیرت‌ها! چه می‌خواهید از جان حضرت امام؟» او همچنین پس از انتخاب سیدعلی خامنه ای خطاب به وی گفته بود: «وای به آن روزی که در خط امام نباشید! مقابلت می‌ایستیم.»
بخشی‌زاده بعد از جنگ از شرکت کنندگان و سخنرانان تجمعات گروه موسوم به انصار حزب‌الله در اعتراض به سیاست‌های فرهنگی دولت اکبر هاشمی رفسنجانی محسوب می‌شد.
او طی سالهای بعد از جنگ، با یک دستگاه اتومبیل بازمانده از دوران جنگ، در خیابان‌های پایتخت به گشت زنی می‌پرداخت و همراه با نیروهای بسیجی، با زنان بدحجاب برخورد می‌کرد.
بخشی‌زاده هم چنین دربارهٔ اعتراضات دانشجویی ۱۸ تیر ۱۳۷۸ گفته بود: «آقایان اگر نقش بسیج را در خاموش کردن فتنه مشهد، قزوین و اسلامشهر فراموش کرده‌اند باید از تأثیر بسیجیان در خنثی سازی شورش اخیر درس عبرت بگیرند.»
امیرفرشاد ابراهیمی، عضو پیشین انصار حزب‌الله و منتقد فعلی جمهوری اسلامی ایران، دربارهٔ بخشی‌زاده مدعی است: «زمانی که بحث راه اندازی نیروی انصار حزب‌الله راه افتاد، سال ۷۲ یا ۷۳، تندروترین قشر سیاسی جامعه آن روزها افراد انصار حزب‌الله بودند. من به یاد دارم که همان روزها هم خیلی وقت‌ها خود همین آقای الله کرم در جلسات و در زمان بروز برخی بحث‌ها و تصمیم‌گیری‌ها سفارش می‌کرد که مثلاً این مورد را حاجی بخشی نفهمد چون می‌آید برنامه‌های ما را بهم می‌ریزد.»
او در جریان تحصن نمایندگان مجلس ششم، خواهان پایان تحصن شده بود و خطاب به بهزاد نبوی نایب رییس مجلس گفته بود: «بیایید بیرون وگرنه می‌آوریم تون بیرون.»
وی که پس از اعتراضات ایران به نتایج انتخابات ریاست جمهوری (۱۳۸۸) عمدتاً بیمار و بستری بود. او معتقد بود که نیروهای بسیج در جریان اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم باید وارد عمل شوند. او دربارهٔ اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم گفته بود: «ای داد بیداد! زمانی‌که ما سالم بودیم، جرأت نمی‌کردند پیدای‌شان بشود. می‌آمدیم شعار می‌دادیم «ماشاءالله، حزب‌الله» بچه‌ها را جمع می‌کردیم. جرأت نمی‌کردند بیایند جلو. می‌گفتند حاجی بخشی آمده.»
وی در سال ۱۳۸۹ نشان ملی ایثار دریافت کرد.
پیکر وی پس از نماز جمعه ۱۶ دی ماه ۱۳۹۰ تشییع و در کنار مهدیه بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
در پی درگذشت وی، سیدعلی خامنه‌ای در نامه‌ای درگذشت وی را تسلیت گفت: