moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
چهار گونه از شتر‌ها توسط انسان به عنوان حیوان بارکش و حیوان خانگی استفاده می‌شوند. شترهای یک‌کوهانه و دوکوهانه در بیابان‌های آسیا و شمال آفریقا از جانوران سفری و بارکش مهم منطقه هستند. شتر یک‌کوهانه به استرالیا نیز برده شده و در بیابان‌های آنجا به صورت وحشی نیز زندگی می‌کند. لاما و آلپاکا حیوانات بارکش و تأمین‌کننده پشم در رشته‌کوه آند هستند.
شتر سوری که تازه کشف شده هنوز رسماً توصیف نشده‌است.
شتر یک کوهانه یا شتر عربی گونه‌ایی از شترسانان است که در آفریقای شمالی و خاورمیانه زندگی می‌کند.
شتر دوکوهانه، شتر باختری، شتر بلخی (Bactrian camel) یا شتر مغولی (Mongolian camel)، گونه‌ای از شترسانان است که در خاور دور، آسیای میانه و خاورمیانه زندگی می‌کند.
دانشمندان معتقدند که برخلاف شتر یک‌کوهانه که در جنوب عربستان اهلی شده‌است، شتر دوکوهانه توسط عشایر کوچ‌نشین آسیای مرکزی، مغولستان و شمال چین اهلی شده‌است و این کوچ‌نشینان شتر دوکوهانه را به منظور حمل و نقل و کارهای سخت اهلی کرده‌اند. بعدها بر اثر پیشرفت تمدن و به وجود آمدن روستاها و دهکده‌ها و استقرار عشایر کوچ‌رو، از شتر دوکوهانه برای شخم‌زنی و لشکرکشی و استفاده از پشم و گوشت و پوست نیز استفاده شده‌است.
تاریخچه پرورش شتر دوکوهانه در چین به قرن‌ها قبل از میلاد بازمی‌گردد و سلسله‌های مختلف پادشاهی چین از این حیوان برای مقاصد گوناگون استفاده می‌کرده‌اند.
تاریخچه حضور شتر دوکوهانه در ایران روشن نیست، هرچند که در اوستا کتاب مقدس زرتشتیان که بین سال‌های ۵۳۰ تا ۵۷۰ پیش از میلاد نوشته شده‌است اشاره‌ای فراوان به شتر شده‌است اما مشخص نیست که منظور از شتر کدام گونه آن است. برخی معتقدند که منظور از شتر در اوستا شتر دوکوهانه بوده و شتر یک کوهانه سال‌ها بعد و هم‌زمان با فتوحات ایرانیان در بین‌النهرین، فلسطین و مصر به ایران وارد شده‌است. این فرضیه مبتنی بر نقش‌هایی است که بر روی دیوارهای تخت جمشید در فاصله زمانی بین قرن ۶ یا ۷ پیش از میلاد ساخته شده‌است. در جاده ابریشم که نقش بسیار مهمی را در تجارت دنیای قدیم بازی می‌کرد، از شتر دوکوهانه جهت حمل و نقل ابریشم و سایر محصولات تجاری استفاده می‌شد. استفاده وسیع از شتر یک کوهانه برای مقاصد عمومی، بارکشی و میزان تولید سریع گوشت و شیر منجر به عقب‌نشینی تدریجی شتر دوکوهانه به طرف مناطق شمالی و کشورهایی نظیر قزاقستان، ازبکستان، مغولستان و غیره گردید جایی که شرایط آب و هوایی و دیگر شرایط اقلیمی برای شتر یک‌کوهانه بسیار دشوار بوده و ناچار بوده‌اند که از شتر دوکوهانه استفاده کنند؛ زیرا شترهای دوکوهانه دارای سم‌های مقاومی برای راه رفتن در زمین‌های سنگلاخی بوده‌اند و همچنین به علت پشم و کرک زیادی که در بدن داشته‌اند در هوای سرد و باد و طوفان‌هایی که معمولاً در مناطق سرد و خشک مغولستان و دامنه کوه‌های هیمالیا وجود داشته حفاظت می‌شده‌اند و بنابراین احتمال می‌رود نسل شترهای دوکوهانه موجود در ایران از نسل شترهای ترددی فوق باشد. تعداد فعلی شترهای دوکوهانه در جهان حدود ۲ میلیون نفر می‌باشند که در کشورهای چین، مغولستان، افغانستان و آسیای مرکزی و به میزان کمتر در ایران و ترکیه و جمهوری آذربایجان پراکنده‌اند.
تعداد شترهای دوکوهانه در ایران کمتر از یکصد نفر برآورد گردیده‌است که در مناطق شمال غربی و شرق کشور (استان اردبیل و گلستان) زیست می‌کنند که به علت عدم حمایت در تأمین آب و نهاده‌های دامی (علوفه و…) و اعتبارات بانکی شترداران در خطر جدی انقراض هستند.
شترهای دوکوهانه دارای استخوان‌های بزرگ و قوی، پاهای نسبتاً کوتاه، کوهان گرد، لب‌های بزرگ، پوشش پشمی ضخیم، کف پاهای بزرگ و مسطح می‌باشند. میانگین محصول پشم و کرک آن‌ها سالیانه پنج کیلوگرم و در حیوانات نر بالغ، بیش از هشت کیلوگرم و در نرهای اخته شده به ده کیلوگرم می‌رسد. رنگ شترهای دوکوهانه، اغلب قهوه‌ای تیره بوده و وزن زنده آن‌ها به ۷۵۰ تا ۸۵۰ کیلوگرم می‌رسد که در نتیجه وزن جسد آن‌ها ۳۷۵ تا ۴۲۵ کیلوگرم می‌باشد. دوره شیردهی آن‌ها ۱۶۰ روز بوده و در یک دوره شیردهی ۷۰۰ تا ۸۰۰ لیتر شیر تولید می‌کنند که از این مقدار ۳۰۰ لیتر برای مصرف انسان و بقیه به خوراک بچه شترها می‌رسد. شیر آن‌ها از لحاظ ویتامین C بسیار غنی بوده و می‌توان از آن به راحتی فراورده‌های لبنی تهیه نمود که این امر در شترهای یک‌کوهانه نیاز به افزودن بعضی مواد از جمله کلرید کلسیم دارد. بلوغ آن‌ها در چهار سالگی بوده و جفتگیری آن‌ها فصلی می‌باشد. دوره آبستنی آن‌ها ۱۳ ماه طول می‌کشد. به ازای هر ۱۶ تا ۲۵ نفر شتر ماده دوکوهانه، یک نفر شتر نر دوکوهانه بسته به توان شتر نر و تغذیه آن جهت جفتگیری نیاز است. میانگین وزن دیلاق‌های آن‌ها در بدو تولد به ۳۵ کیلوگرم می‌رسد. هر نفر شتر دوکوهانه روزانه در حدود ۱۴ کیلوگرم ماده خشک مصرف می‌کند. شتر ماده دوکوهانه روزانه در فصل تابستان ۳۵ تا ۴۰ لیتر و در فصل زمستان ۲۰ تا ۲۵ لیتر و شتر نر دوکوهانه در فصل تابستان ۴۰ تا ۵۵ لیتر و در فصل زمستان ۲۰ تا ۳۵ لیتر آب می‌آشامد.
شتر دوکوهانه با توجه به ساختمان بدنی خاص خود به شرایط آب و هوای سرد و خشک تطابق یافته و قادر است در راه‌های کوهستانی و پربرف رفت‌وآمد نماید. شتر دوکوهانه می‌تواند در تابستان تا درجه حرارت مثبت ۳۰ درجه سانتی گراد و در زمستان تا درجه حرارت منفی ۳۰ درجه سانتی‌گراد را به خوبی تحمل نماید. متوسط باری را که شتر دوکوهانه می‌تواند حمل نماید ۱۰۰ تا ۱۵۰ کیلوگرم می‌باشد که این موضوع مستقیماً با وضع جسمانی و مسافتی که باید طی نماید بستگی دارد و در مسافت‌های کوتاه (۱۵۵ کیلومتر) می‌توان مقدار بار را تا ۲۵۰ و حتی ۳۰۰ کیلوگرم افزایش داد.
کنراشاو (Konrashov) در سال ۱۹۵۸ اندازه‌های متوسط بدن شتر دوکوهانه در چین را بدین شرح گزارش نموده‌است:
بعضی از عشایر ایران شترهای دوکوهانه نر را با شترهای ماده یک کوهانه تلاقی می‌دهند که شترهای دورگ حاصله در نسل اول یک کوهانه بوده و کوهان آن کشیده تر از کوهان شترهای یک کوهانه می‌باشد و در مجموع خوش‌اندام و دارای سرکوچک، گردن کلفت و کشیده، دم کوتاه، پشم بلند و مجعد روی پیشانی، پس سر و زیر چانه بوده و یکی از خصوصیات مشخص آن‌ها در نسل اول این است که همیشه سنگین‌تر از پدر و مادر خود بوده و وزن آن‌ها به نهصد تا نهصد و پنجاه کیلوگرم می‌رسد و دارای ظرفیت انجام کارهای سخت تری نسبت به شتر دوکوهانه است. اسم این نوع شتر اگر نر بود نر و اگر ماده بود مایاست.
عشایر ایران از این دورگ‌ها جهت حمل بار بیشتر و عبور از مناطق سخت‌گذر که شتر دوکوهانه قادر به رفتن از آنجا نمی‌باشد استفاده می‌کنند. البته این تلاقی بین اولاد نسل اول به بعد به لحاظ ضعیف و غیرطبیعی بودن و مرگ و میر زیاد نتایج آن‌ها توصیه نمی‌شود.
به نظر می‌رسد که در شرایط فعلی به علت قلت جمعیت آنها، وجود همخونی باعث خواهد گردید که انقراض نسل این نوع شتر شدیدتر گردد که راه از بین بردن آن وارد نمودن خون جدید در گله است. بنا به تجربه شترداران یکی از راه‌های تکثیر شترهای دوکوهانه در کشور وارد نمودن خون جدید در گله، انجام تلاقی تدریجی بین دورگ‌های حاصله از تلاقی شتر نر دوکوهانه با ماده یک کوهانه و شتر ماده یک‌کوهانه با شتر نر دوکوهانه در طی سه نسل می‌باشد که نتایج حاصله در تلاقی تدریجی در نسل سوم (F۳)، شتر دوکوهانه با درجه خلوص خونی ۹۴ درصد است.
۱. شترهای دوکوهانه در ایران، تألیف دکتر احسان مقدس ومهندس عباس خدائی، سایت رسمی سازمان دامپزشکی کشور.
. سایت سازمان دامپزشکی کشور بخش پرورش وبیماری‌های شتر به آدرس:
https://web.archive.org/web/20090514025034/http://www.ivo.org.ir/portal/old/etelaat/camel/m1.html
دیخور روستای کوچکی است از از توابع بخش کوخرد شهرستان بستک و در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران.
این روستا در دروازه دیخور و زیر بهر دیخور واقع شده‌است.محمدیان، کوخردی، محمد، “ (به یاد کوخرد) “، ج۱. ج۲. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۳ میلادی.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران [Atlas Gitashenasi Ostanhai Iran] ("Gitashenasi Province Atlas of Iran ")
روستای دیخور از طرف شمال روستای بربار، از طرف جنوب مهران، از طرف مغرب کوه، و از طرف مشرق به پر احمد منتهی می‌شود.بالود، محمد. " (فرهنگ عامه در منطقه بستک) " ناشر همسایه، چاپ زیتون، انتشار سال ۱۳۸۴ خورشیدی.عباسی، قلی، مصطفی، " «بستک وجهانگیریه» ،" چاپ اول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال ۱۳۷۲ خورشیدی.
جمعیت این روستا به دامپروری مشغول هستند.
پیرامون ۱۰۰ اصله نخل و نیز چشمه کوچکی در روستا وجود دارد. دیخور همچنین دارای ۲ باب آب‌انبار برکه و یک باب مدرسه و یک مسجد است.سلامی، بستکی، احمد. (بستک در گذرگاه تاریخ) ج۲ چاپ اول، ۱۳۷۲ خورشیدی.
سد کوچکی در روستا وجود دارد که حوالی ۴ ماه آب باران در خود نگه می‌دارد، آب این سد برای آشامیدن گوسفندها و آبیاری نخلها استفاده می‌شود.محمدیان، کوخردی، محمد، " (شهرستان بستک و بخش کوخرد) "، ج۱. چاپ اول، دبی: سال انتشار ۲۰۰۵ میلادی.مهندس:، حاتم، محمد، غریب“ «تَاریخْ عَرَب الّهْولَة Huwala Arab History» “، دولة الکویت، ج۱. چاپ سوم، القاهرة، مصر، دارالأمین للطباعة والنشر والتوزیع، ۸ شارع أبوالمعالی، سال انتشار ۱۹۹۷ میلادی، Engineer: Mohammed gharhb Hatem , third edition: Egypt (Cairo),1997 & 2013.
جمعیت این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶۳ نفر (۱۲ خانوار)
پیشه مردم این روستا دامداری است، همچنین از کوهای اطراف روستای خود گیاهان داروئی جمع‌آوری می‌کنند و در دهات نزدیک خود می‌فروشند و از این راه امرار معاش می‌کنند.الکوخردی، محمد، بن یوسف، "(کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River)" الطبعة الثالثة، دبی: سنة ۱۹۹۷ للمیلاد.
برای آگاهی بیشتر مراجعه کنید به کتاب "به یاد کوخرد"
آلپاکا (انگلیسی: Alpaca) (نام علمی: "Vicugna pacos") گونه‌ای لاما است که در آمریکای جنوبی زندگی می‌کند.
مانند لامای معمولی اهلی است ولی برعکس لاما که گوشی موزمانند دارد گوش‌های آلپاکا صاف است. پشم آلپاکا از پشم لاما نرمتر است. بهای مرغوب‌ترین پشم آلپاکا نزدیک به بهای کرک کشمیر معمولی است.
گله‌های آلپاکا برای چرا در بلندی‌های ۳۵۰۰ متر به بالا در کوهستان آند در اکوادور و جنوب پرو، شمال بولیوی و شمال شیلی نگهداری می‌شود.
آلپاکاها از لاما کوچک‌ترند و از آن‌ها برای بارکشی استفاده نمی‌کنند بلکه تنها از الیاف آن‌ها استفاده می‌شود.
از الیاف آلپاکا برای تهیه بافتنی‌هایی همچون پتو، جوراب، کلاه، دستکش، روسری و پونچو بهره می‌گیرند.
الیاف آلپاکا در پرو در ۵۲ رنگ طبیعی، در استرالیا در ۱۲ رنگ طبیعی و در ایالات متحده در ۱۶ رنگ طبیعی طبقه‌بندی شده‌اند.
در صنعت نساجی واژهٔ آلپاکا بیشتر به یک روش پارچه‌بافی گفته می‌شود که در اصل در آن روش در آغاز از پشم آلپاکا استفاده می‌شد. امروزه در آن روش بیشتر از پشم‌های بز مَرغُز موسوم به موهر بهره می‌گیرند.
Wikipedia contributors، «Alpaca،» Wikipedia, The Free Encyclopedia، (accessed November 17, 2008).
شترچهواژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان دفتر یازدهم فرهنگ واژه‌های مصوّب یا ویکونیا (vicuña) جانوری از راسته جفت‌سُمان است.
این جانور گونه‌ایی لاما است که در بلندی‌های کوهستان آند در آمریکای جنوبی زندگی می‌کند. از دیگر لاماها کوچک‌تر است. شترچه نیای وحشی آلپاکاهای اهلی است. شترچه یکی از نرم‌ترین و گران‌ترین کرک‌ها را دارد و در زمان اینکاها ارزش زیادی برای آن‌ها قائل بودند و تنها شاهان اینکا اجازه پوشیدن جامه‌های بافته‌شده با پشم شترچه را داشتند. در سال ۱۹۷۴ تعداد شترچه‌های باقی‌مانده به حدود ۶ هزار نفر رسیده‌بود که این جانور در آن سال در فهرست جانوران در حال انقراض قرار گرفت و حفاظت شد. امروزه تعداد آن‌ها به حدود ۳۵۰ هزار رأس رسیده‌است.
کرک کشمیر که به تنهایی کشمیر هم گفته می‌شود، نوعی از الیاف است که از بز کشمیر و دیگر بزها به دست می‌آید. کشمیر بافتی ظریف، محکم، سبک و لطیف دارد و پوشاک‌های تهیه شده از آن دارای کیفیت بی‌نظیری هستند.
تاریخچه این پارچه در منگولیا و کشمیر به زمانهای دور برمی گردد. شواهد این پارچه مربوط سه قرن پیش از میلاد مسیح و حتی شاید قبل تر از آن می باشد.
معامله با ترکستان پشم کشمیری را به خاورمیانه رساند و از آنجا به اروپا و جاهای دیگر رفت. پشم کشمیری بویژه در فرانسه مشهور شد و تاجران به سختی تلاش می کردند تا آن را به بازار اروپا ارسال کنند.
در قرن 19، تولید پشم کشمیری یک صنعت بزرگ در اروپا شد و معامله محصولات این پشم سود اقتصادی به همراه داشت. تا امروز، گله های بزهای کشمیری در آسیای میانه از معامله پشم کشمیری سود می برند.
کشمیر با الیاف نرم و لطیفش شناخته می‌شود که به صورت طبیعی پوششی سبک و بدون پرز را فراهم می‌آورد.
این الیاف به سادگی در همه حالات مختلف قابل استفاده بوده و به شکل نخ‌های سبک یا سنگین تنیده می‌شوند.
کشمیر رنگرزی نشده یا همان رنگ طبیعی آن، سفید، خاکستری و قهوه ای‌های مختلف است.
همچنین پشم آنگورا را نیز به اسم کشمیر می‌شناسند.
کشمیر یکپارچه طبیعی است. کشمیر را می‌توان در ماشین‌لباسشویی با یک مایع شوینده مناسب، در آب سرد شست. باید روی سطح صاف پهن شود تا به صورت طبیعی خشک شود. گوله‌گوله شدن الیاف نیز بر اثر مالش الیاف کشمیر در زمان پوشیده شدن به وجود می‌آید که می‌توان آن‌ها را با یک شانه مخصوص از پارچه جدا کرد.
کرک کشمیر مورد استفاده در پوشاک و دیگر پارچه‌ها، از گردن بز کشمیر و دیگر بزها به دست می‌آید.
از لحاظ تاریخی، همان‌طور که بز کشمیر از زیرگونه‌های بز کاپرا هیرکوس می‌دانستند، به بزهای کشمیر که موی خوبی داشتند، کاپراهیراکوس لانیگر می‌گفتند. هرچند امروزه، آن‌ها را از زیر مجموعهٔ بزهای اهلی کاپرا اگاگروس هیرکوس می‌دانند. بزهای کشمیر دو نوع کرک تولید می‌کنند که یکی، کرک‌های نرم و لطیف و دیگری موهای ضخیم و بلندتری هست که باید "دی‌هیر" شوند. فرایند دی‌هیر یک فرایند مکانیزه است که طی آن، موهای ضخیم از کرک‌های لطیف و مورد نظر جداسازی و آماده رنگ رزی و ریسندگی می‌شوند.
کشمیر را در فصل بهار، زمانی که بزها در حال از دست دادن پوشش زمستانی خود هستند، به‌دست می‌آورند. در نیمکره شمالی، بزها در اواسط اسفند و تا اواخر اردیبهشت، کرک ریزی دارند. در بعضی مناطق، کرک و پشم بزها را همزمان با دست و به وسیلهٔ شانه‌هایی مخصوص، از بدن حیوان جدا می‌کنند. با این روش بعد از دی‌هیر کردن و شست‌وشو، مقدار بیشتری کشمیر مرغوب به‌دست می‌آید. موهای ضخیم باقی‌مانده نیز برای ساخت قلمو یا دیگر موارد غیر پوشاکی، مورد استفاده قرار می‌گیرند. در ایران، افغانستان، نیوزیلند و استرالیا، پشم بزها را قیچی می‌کنند که در نتیجه کرک کشمیر کمتری به دست می‌آید. در آمریکا، معروفترین روش، شانه زدن است. این فرایند دو هفته به طول مینجامد اما برای افراد باتجربه که زمان دقیق ریزش را می‌دانند، زمان تا یک هفته نیز کاهش می‌یابد.
چین به عنوان بزرگترین تولیدکننده کشمیر خام، با سالانه ۱۰۰۰۰ تن رکورد دار است. بعد از آن، مغولستان با نزدیک به ۳۰۰۰تن تولید سالانه در جایگاه بعدی قرار دارد، در حالی که هند، ایران، افغانستان، ترکیه و آسیای مرکزی با تولیدات مرغوبتر ولی کمتر، در جایگاه‌های بعدی قرار دارند. تولید سالانه جهانی، چیزی بین ۱۵۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰تن کشمیر خام است. کشمیر خالص که بعد از گرفته شدن چربی اضافه و الیاف ضخیم به دست می‌آید، حدود ۶۵۰۰تن در سال برآورد شده‌است که به معنی تولید سالانه ۱۵۰ گرم از هر بز است.
کشمیر خالص را می‌توان رنگرزی کرد، به صورت نخ ریسید و به صورت کشباف در لباس، کلاه، دستکش، جوراب و دیگر پوشاک استفاده کرد یا به صورت بافت در ژاکت، کت، شلوار، پیژامه، شال، روپوش و دیگر پوشاک مورد استفاده قرار داد. تولیدکنندگان پارچه و پوشاکی از این قبیل، در اسکاتلند، ایتالیا و ژاپن به عنوان پیشگامان بازار شناخته می‌شوند.
این الیاف به پشم (کلمه فارسی) یا پشمینه (کلمه فارسی/اردو برای پشم) برای استفاده‌اش در شال کشمیر معروف است؛ طبق شالهای پشمی که در متون مغلی، بین قرن ۳ تا ۱۱ میلادی از آن‌ها یاد شده‌است. طبق روایات قدیم، بنیانگذاز صنعت پشم کشمیر، حاکم قرن ۱۵ کشمیر، زین‌العابدین است.
شهر آکسبریج ماساچوست در آمریکا، به عنوان یک تولیدکننده بزرگ در صنعت کشمیر شناخته می‌شد که اولین کارگاه‌های بافندگی و کارگاه‌های دستی پارچه را داشت. کارخانه میل، در ۱۹۲۰، اولین کارگاه‌های بافندگی را داشت که در سال ۲۰۰۷ در حادثهٔ آتش‌سوزی کارخانه برنات، سوخت.
تولید پارچه کشمیر از چند فرآیند تشکیل شده است. تولید صنعتی پارچه کشمیر نسبت به تولید سنتی آن دارای تفاوت هایی است. برای هزاران سال، مردم بادیه نشین پشم بزهای خود را می چیدند، آن را حلاجی می کردند و به نخ تبدیل می کردند. تولید انبوه پارچه کشمیری تقریباً از همان روش پیروی می کند اما در سطح بسیار گسترده تر.
پشم چینی پس از کامل شدن پشم بزها شروع می شود. این مرحله به روش های مختلف انجام می شود و قطعاً امکان پشم چینی بدون آسیب به حیوان وجود دارد.
سپس آلودگی و ناخالصی از پشم ها جدا می شوند.
الیاف پشم شانه می شوند و به شکل خطی در می آیند و سپس حلاجی می شوند.
الیاف حلاجی شده وارد دستگاه ریسندگی می شوند، که الیاف پشم را می پیچاند و به شکل نخ تبدیل می کند و براساس نیاز ضخیم یا نازک می شود.
نخ ها سپس دوباره تمیز می شوند و اگر نیاز به رنگرزی داشته باشند در این مرحله صورت می گیرد. در برخی از موارد، تولیدکنندگان ترجیح می دهند تا لباس نهائی الیاف کشمیر را رنگ کنند.
نخ نهائی به شکل پارچه بافته می شود. مثال هایی از محصولات حاصل از الیاف کشمیر شامل شال، جلیقه و پلیور است.
قبل از پایان مراحل این لباس ها ممکن است تحت فرآیندهای دیگر مثل ضد حریق سازی و یا سایر موارد قرار بگیرند. در نظر داشته باشید که پشم به طور طبیعی ضد حریق است.
محصول نهائی سپس بسته بندی می شود و برچسب های مربوطه را دریافت می کند و پس از آن آماده فروش می شوند.
بررسی زمان کرک ریزی و مراحل مختلف چرخه فولیکولی در بز کرکی رائینی مقاله مجله دانشگاه تهران علوم دامی
کامران وفا (، زادهٔ ۱۳۳۹ در تهران) استاد ایرانی-آمریکایی فیزیک در دانشگاه هاروارد است. او از فیزیک‌دانان برجسته در زمینه نظریه ریسمان می‌باشد. وی در سال ۲۰۰۸ میلادی موفق به دریافت مدال دیراک شد. او به همراه جوزف پلچینسکی و اندرو استرومینگر، به پاس پیشبرد دانش درنظریه ریسمان، گرانش کوانتومی و نظریه میدان‌های کوانتومی، برنده جایزه فیزیک بنیادی در سال ۲۰۱۷ در ایالت کالیفرنیا شدند.Laureates 2017
کامران وفا در سال ۱۳۳۹ شمسی در تهران به دنیا آمد. پدر وی دکتر جواد وفا از اهالی زنجان و پدر بزرگش حاج علی اکبر از مالکان بزرگ شهر زنجان می‌باشد و خانه پدری آنها در مهدیه زنجان است وی تحصیلات خود را در دبیرستان البرز به پایان رساند و در سال ۱۹۷۷ به ایالات متحده آمریکا مهاجرت نمود. وی مدرک کارشناسی خود را در فیزیک و ریاضی از ام ای تی بدست آورد. کامران وفا در سال ۱۹۸۵ میلادی موفق به دریافت درجه دکتری خود با سرپرستی ادوارد ویتن از دانشگاه پرینستون شد. وفا و ویتن با هم پژوهش‌های زیادی انجام دادند و حتی یک قضیه در فیزیک نظری به نام آن‌ها به نام قضیه وفا–ویتن ثبت شده‌است.
وفا با پایان تحصیلاتش به دانشگاه هاروارد رفت عضو جونیور هاروارد شد که بعدها وی در همان‌جا یک کرسی جونیور گرفت. در سال ۱۹۸۹ به او یک کرسی ارشد (سینیور) پیشنهاد شد و از آن زمان تاکنون او در همان‌جا مشغول به فعالیت بوده‌است. وی از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰ استادیار این دانشگاه بود و در کنار کارهای پژوهشی تدریس می‌کرد و در سال ۱۹۹۰ در دانشگاه بزرگ هاروارد صاحب کرسی شد.
او از سال ۲۰۰۳ تاکنون استاد تمام دانشگاه هاروارد و صاحب کرسی ویلیام دانر است .
کامران وفا یک نظریه‌پرداز در زمینه نظریه ریسمان است. پژوهش‌های وی بر روی ماهیت گرانش کوانتومی و رابطه بین هندسه و نظریه‌های میدانهای کوانتومی متمرکز شده‌است. او در جامعه نظریه ریسمان به دلیل کشف مشترکش با اشترومینگر شناخته می‌شود. این دو کشف کردند که انتروپی بکنشتاین-هاوکینگ یک سیاهچاله را می‌توان با استفاده از حالت‌های سالیتونی نظریه ابرریسمان بیان کرد. وی همچنین به خاطر توضیح رابطه بین هندسه و نظریه‌های میدان که از دوگانگی‌های ریسمان‌ها بر می‌آید، شناخته می‌شود (که منجر به فرضیه گوپاکومار-وفا شد). این موضوع با عنوان «مهندسی هندسی نظریه‌های میدان کوانتومی» شناخته می‌شود. در سال ۱۹۹۷ او نظریه اف را ارائه داد که جزو نظریه‌های شناخته شده در ابرریسمان است.
او همچنین علاقه‌مند به فهمیدن معنی نهفته دوگانگی‌های ریسمان‌ها و همچنین تلاش در به‌کارگیری نظریه ابرریسمان برای حل مسائل حل نشده در فیزیک ذرات بنیادی (مانند مسئله سلسله مراتب و مسئله ثابت کیهان‌شناسی) است.
او مشارکت‌های عمیقی در زمینه نظریه‌های ریسمان توپولوژیک و فهمیدن تقارن آینه‌ای و ساخت مدار-خمینه در نظریه ریسمان داشته‌است.
دکتر وفا در سال ۱۹۸۶ با آفرین صدر ازدواج کرد و حاصل این ازدواج سه فرزند پسر با نام‌های فرزان، کیان و نیکان است. او متولی «شبکهٔ ایرانیان برای دانش و نوآوری (NIKI)» است. این مؤسسه فعالیت‌های عام‌المنفعهٔ زیادی در ایران انجام داده؛ از جمله می‌توان به تأسیس مرکز تحقیقات پیشگیری و درمان زخم‌های مزمن در زنجان اشاره کرد.
کامران وفا زیاد به ایران سفر می‌کند و آخرین بار در ۲۸ مهر ۱۴۰۰ برای سخنرانی در دانشگاه صنعتی شریف با عنوان String theory and our universe به تهران آمد(اخبار انجمن).
کامران وفا تا به حال بیش از ۲۵۰ مقالهٔ علمی نوشته‌است. او در سال ۱۹۸۹ جایزهٔ «محقق جوان» ریاست جمهوری آمریکا را دریافت کرد. در همان سال جایزه‌های آلفرد پی اسلون و بنیاد پاکار هم به او اعطا شد.
وفا عضو فرهنگستان علوم ایالات متحده آمریکا است و با آکادمی هنر و علوم این کشور نیز همکاری می‌کند. در سال ۲۰۰۸ به خاطر تلاش‌هایش در زمینهٔ ریاضی و فیزیک جایزهٔ AMS لئونارد ایسنبود را به دست آورد. در همان سال جایزهٔ مرکز بین‌المللی فیزیک نظری (ICTP) موسوم به دیراک هم به او تعلق گرفت.
در سال ۲۰۱۶ جایزهٔ دنی هاینمن در زمینه فیزیک ریاضی هم به او داده شد. در سال ۲۰۱۶ کامران وفا به اتفاق اندرو اشترومینگر و جوزف پلچینسکی برندهٔ جایزهٔ سه میلیون دلاری «پیشگامان علم» (Breakthrough Prize) شدند. این بزرگ‌ترین جایزه علمی جهان است که از سال ۲۰۱۲ کار خود را آغاز کرده و توسط صاحب‌نامانی از سیلیکون ولی مثل یوری میلنر، سرگئی برین و مارک زاکربرگ تأمین مالی می‌شود. مراسم سال ۲۰۱۶ آن در مرکز تحقیقاتی Ames ناسا واقع در کالیفرنیا برگزار شد.
کامران وفا فیزیک‌دان ایرانی و استاد دانشگاه هاروارد، در تاریخ دهم دی هزار و سیصد و نود شش برنده جایزه فیزیک بنیادی در سال ۲۰۱۷ شدند.
برخی از افتخارات و جایزه‌های وی عبارتند از:
بوسه فرانسوی یا بوسه عاشقانه یا لب گرفتن (Deep Kissing) یا (French Kissing) به بوسه تحریک کننده‌ای که در آن زبان بوسه‌کننده زبان یا لب شخص دیگر را لمس می‌کند گفته می‌شود. در بوسه فرانسوی معمولاً زبان وارد دهان شخص دیگر می‌گردد.
بوسهٔ فرانسوی به این دلیل به این نام خوانده می‌شود که در ابتدای قرن ۲۰م در دنیای انگلیسی زبان‌ها فرانسوی‌ها شهرتی برای شیوه‌های پرماجرا و پرشور سکس کسب کرده بودند. این نام از آمریکا و بریتانیا نشأت گرفته‌است. در فرانسه از این بوسه با نام‌های بوسهٔ عاشق (به فرانسوی: un baiser amoureux) یا بوسهٔ با کام (به فرانسوی: un baiser avec la langue) یاد می‌شود. در گذشته نیز از این بوسه با نام بوسهٔ فلورانسی (به فرانسوی: baiser Florentin) یاد می‌شده‌است. واژه‌نامه پیت رابرت ۲۰۱۴ که در ۳۰ مه ۲۰۱۳ منتشر شد فعل فرانسوی "se galocher" (یک اصطلاح برای بوسه با کام) را به‌عنوان یک تک‌کلمه برای توصیف شیوهٔ این نوع بوسه معرفی کرد.
استثنائاتی که برای این نسخه از واژه‌نامه دربارهٔ این واژه مورد مطرح بود شامل موارد زیر هستند:
در بوسه فرانسوی تحریک‌کننده لبها، زبان و دهان دخالت دارند که در واقع نقاط حساسی به‌شمار می‌آیند. این بوسه می‌تواند موجب انتقال بیماری‌هایی نظیر بیماری بوسه شود. اگر چه آب دهان بیماران مبتلا به ویروس ایدز مثبت مقدار ناچیزی از این ویروس را دارا است. جز یک مورد که یک مرد بیمار در سال ۱۹۹۵ به همسر خود بیماری را منتقل کرده‌است، تاکنون هیچ موردی گزارش نشده‌است؛ البته با مصاحبه‌ای که با آن دو انجام شده بود طبق ادعاهای آن دو در بازه زمانی ۱ ساله (از ژوئن ۱۹۹۴ تا ژوئیه ۱۹۹۵)، که زن ابتدا از نظر آزمایش اچ آی وی منفی و سپس مثبت بوده‌است، آن زوج ماهانه ۶ بار رابطه جنسی با کاندوم لاتکس (توسط مرد) داشتند، زن هیچ وقت در زمان عادت ماهیانه نبوده‌است و مرد ادعا کرده بود که هر بار بعد از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن لثه‌هایش دچار خونریزی می‌شده‌است، و آن زوج شبانه بعد از مسواک زدن بوسه فرانسوی یا به اصطلاح (Deep Kissing) انجام می‌دادند. طبق نتایج پرونده‌های دندانپزشکی مرد و زن آن‌ها هر دو شرایط نگهداری دندانی ضعیفی داشته و لثه‌های آن‌ها آسیب دیده بودند و نمی‌شود به‌طور قطع گفت دلیل مبتلا شدن زن به ویروس بوسه فرانسوی بوده‌است.
پزشکان به خاطر کم خطر بودن این رفتار توصیه به دوری از انجام این نوع بوسه نمی‌کنند. طولانی بودن بوسه خطر آسیب رساندن به لب‌ها، بافت‌های داخل دندان و ایجاد خونریزی را دارد که این امر خطر انتقال بیماری ایدز را چندین برابر افزایش می‌دهد.
https://web.archive.org/web/20080224053834/http://www.cdc.gov/hiv/resources/qa/qa17.htm
Wikipedia contributors, "French kiss," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=French_kiss&oldid=182814527 (accessed January 13, 2008).
https://www.cdc.gov/mmwr/preview/mmwrhtml/00048364.htm
چگونه بوسه فرانسوی کنیم؟ (به انگلیسی)
همشهری روزنامه‌ای سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و ورزشی است که به صاحب‌امتیازی شهرداری تهران، توسط مؤسسه همشهری از سال ۱۳۷۱ در ایران منتشر می‌شود.
از بهار سال ۱۳۷۰ ایدهٔ راه‌اندازی روزنامه توسط غلامحسین کرباسچی و همکاران و دوستانش مطرح شد و ۲۴ آذر ۱۳۷۱ نخستین شمارهٔ همشهری در ۱۶ صفحه با قیمت ۵ تومان در تیراژ ۱۰ هزار نسخه و به صاحب‌امتیازی شهرداری تهران منتشر شد اما هم‌اکنون توسط مؤسسه همشهری منتشر می‌شود.انتظامی از جردن تا بهارستان " (روز آنلاین، ۱۳ خرداد ۱۳۸۷)"
این روزنامه از همان ابتدای فعالیت با ظاهر رنگی و جذابش توانست خوانندگان بسیاری را جذب کند و اردیبهشت ۱۳۷۲ تیراژ این روزنامه در صدمین شماره‌اش به ۱۰۰ هزار نسخه رسید. و پس از سه سال در بهمن ۱۳۷۵ تیراژ روزنامه به ۴۰۰ هزار نسخه در روز رسید.
نخستین سردبیر این رسانه احمد ستاری‌فر بود. پس از انتشار ۵۱ شماره از روزنامهٔ همشهری و به دنبال تذکر سید علی خامنه‌ای، این روزنامه در آستانهٔ تعطیلی قرار گرفت. علت نیز انتشار مقالاتی بود که با ارزش‌های اسلامی و مواضع سیاسی نظام تعارض داشت و نیز بیان موضوعاتی مانند این‌که برخی مسائل متعلق به ۱۴۰۰ سال قبل است و در این روزگار باید تغییر کند. با تذکر رهبر جمهوری اسلامی ایران به شهردار تهران، تحریریهٔ روزنامه تغییر کرد تا همشهری بتواند به فعالیت خود ادامه دهد. با این تفاسیر، ستاری‌فر در اواخر سال ۱۳۷۱ روزنامهٔ همشهری را ترک کرد و از اسفند همان سال همشهری زیر نظر شورای سردبیری شامل محمد عطریان‌فر، محمد معزالدین، مهدی جمالی بحری و احمدرضا دریایی منتشر شد.
همشهری از بهمن ۱۳۸۶ به مدت ۶ ماه صفحه‌هایی نیز با عنوان «همشهری عصر» منتشر می‌کرد. همشهری عصر پس از انتشار خبری حاکی از اختلاف میان تیم اقتصادی محمود احمدی‌نژاد پیرامون طرح تحول اقتصادی دولت، توقیف گردید.همشهری نوبت عصر توقیف شد "(انتخاب، ۳ مرداد ۱۳۸۷)" در روزهای پنج‌شنبه همشهری کتابی رایگان نیز ضمیمهٔ روزنامه خود می‌کرد که این ضمیمه دیگر منتشر نمی‌شود ولی هم‌اکنون ضمیمه‌ای به نام ۶ و ۷ در ۲۴ صفحه به ضمیمهٔ روزنامهٔ همشهری در روزهای پنج‌شنبه منتشر می‌شود.
مدیریت همشهری در تیر ۱۳۸۷ کناره‌گیری کرد و حسین انتظامی جای خود را به علی‌اصغر محکی داد. انتظامی به اتهام نقض قانون حقوق مؤلفان به جزای نقدی محکوم گردید.جزای نقدی برای مدیرعامل سابق "(روز آنلاین، ۱ مرداد ۱۳۸۷)"
محکی نیز در دی ۱۳۸۹ از سمت مدیرعاملی همشهری کناره‌گیری کرد و جای خود را به مهدی ذاکری داد.
در ۱ شهریور ۱۳۹۶ محمدعلی نجفی شهردار وقت تهران؛ کسری نوری شمیرانی (سردبیر پیشین روزنامه‌های ایران و شهروند) را به عنوان سرپرست مؤسسه همشهری منصوب کرد. در ۱۲ شهریور سال ۱۳۹۶ مرتضی حاجی پس از ۲۲ سال، بار دیگر مدیرعامل مؤسسه همشهری گردید.
طراح لوگو یا نام‌وارهٔ همشهری حسین خسروجردی است. مسئولان وقت روزنامه برای انتخاب لوگو فراخوانی دادند تا طراحان، طرح‌های پیشنهادی خود را ارائه کنند. پس از بررسی طرح‌ها و عدم انتخاب از بین طرح‌های ارسالی، ستاری‌فر که سردبیر روزنامه بود از خسروجردی دعوت کرد تا لوگویی برای روزنامه طراحی کند.
ایدهٔ طراحی نام‌واره از حروف سربی است. در زمانی که این نام‌واره طراحی شد، زمان خداحافظی با حروف سربی بود و حروفچینی با کامپیوتر انجام می‌شد. از نظر خسروجردی، خداحافظی با حروف سربی مانند یک تراژدی بود. او معتقد است حروف سربی پلی بود بین روزنامه‌نگاری گذشته و روزنامه‌نگاری دورهٔ نوین و نباید فراموش شوند. با توجه به این که همشهری قرار بود رورنامه‌ای برای شهر تهران باشد و شهر را مجموعه افرادی که در آن هستند تشکیل می‌دهد، حروف همشهری طوری کنار هم قرار گرفته که بتواند مفهوم گروه را نشان دهد.
برند همشهری در سال ۱۳۹۲ در دهمین جشنوارهٔ ملی قهرمانان صنعت ایران به عنوان یکی از ۱۰۰ برند برتر ایران شناخته شد.
ایده راه‌اندازی بخش نیازمندی‌های روزنامه همشهری را مسعود مهرابی به غلامحسین کرباسچی پیشنهاد داد. مهرابی پیش از این به روزنامه ابرار این ایده را مطرح کرده بود که مورد استقبال قرار نگرفت. این صفحه تا سال‌ها منبع اصلی درآمد این روزنامه قدیمی بود.
دوچرخه نشریه‌ای از ضمیمه‌های روزنامه است. دوچرخه، نشریه‌ای است که به عنوان ضمیمه هر پنج‌شنبه چاپ می‌شود. این نشریه از سال ۱۳۸۰ آغاز به کار کرده‌است و خوانندگان این نشریه اغلب از کودکان و نوجوانان می‌باشند. هم‌اکنون مناف یحیی‌پور سردبیری این نشریه را بر عهده داراست.
این ضمیمه علی رغم استقبال مخاطبان درآبان ۱۴۰۰ به صورت الکترونیکی و در اردیبهشت ۱۴۰۱ تعطیل گردید.
همشهری ورزش ضمیمهٔ ویژه برای خبرها و نوشته‌های ورزشی است که به صورت روزانه منتشر می‌شود. هیوا یوسفی و رضا قلندری به عنوان دبیران بخش همشهری ورزشی فعالیت می‌کنند.
از اوایل دی سال ۱۳۹۶ ایدهٔ تشکیل بخش فیلم و ویدئو مؤسسه همشهری زده شد و فکر اولیه توسط خسرو طالب‌زاده و افشین امیرشاهی مطرح و مقدمات کار فراهم شد. اما خسرو طالب‌زاده خیلی زود از همشهری رفت و جای خودش را به مهران کرمی داد. در زمان مدیر مسئولی کرمی دوباره موضوع راه‌اندازی بخش فیلم و ویدئو مطرح و این بخش از اوایل سال ۱۳۹۷ با عنوان همشهری تی‌وی و به سردبیری افشین امیرشاهی کار خودش را به شکل محدود آغاز کرد. بخش فیلم و ویدئوی همشهری هر روز فیلم‌های کوتاه دربارهٔ موضوع‌های مختلف به خصوص مسائل فرهنگی و اجتماعی تولید و منتشر می‌کند.
از اوایل سال ۱۳۸۷، همشهری ویژه‌نامه‌ای برای استان اصفهان منتشر کرد که به صورت یک ضمیمه منتشر می‌شد. این ویژه‌نامه ابتدا در ۴ صفحه و هفته‌ای یکبار منتشر می‌شد که به مرور به هفته‌ای ۲ و ۳ شماره هم رسید. با قوت گرفتن تحریریه استانی، از نیمهٔ دوم سال ۱۳۹۰ تاکنون ویژه‌نامهٔ استان اصفهان همشهری در روزهای شنبه تا چهارشنبه به صورت ضمیمهٔ روزنامهٔ سراسری روی پیشخوان کیوسک‌های مطبوعاتی قرار می‌گیرد. این ۴ صفحه، به انضمام ۸ صفحهٔ داخلی که به مطالب عمومی می‌پردازد، همراه با روزنامهٔ همشهری توزیع می‌شود.
از ۲۶ آذر ۱۳۹۰ و پس از چند سال انتشار هفتگی ضمیمه‌های استانی روزنامهٔ همشهری، روزنامه‌های استانی همشهری آغاز به کار کردند. همشهری مازندران یکی از این روزنامه‌های استانی بود که در ۴ صفحه فعالیتش از همان زمان به عنوان روزنامه آغاز شد. مسئولیت تحریریهٔ همشهری مازندران از ابتدای فعالیت به عنوان روزنامهٔ استانی به اشکان جهان‌آرای سپرده شد. این روزنامه در مازندران به دلیل حجم بالای تولید مطالب و توجه ویژه به سرفصل‌هایی مانند فرهنگ و هنر، روستا، زنان، ورزش، مشاغل، کودکان و سایر بخش‌های جامعه توانست به سرعت در بین رسانه‌های مازندران دیده شود و مخاطبان زیادی پیدا کند. نگرش فرهنگی همشهری مازندران سبب اقبال قشر فرهنگی و هنری این استان به این روزنامه شد. صفحهٔ اختصاصی تئاتر این روزنامه طی ۵ سال هر دوشنبه مطالبت تولیدی متعددی از تئاتر استان را منتشر کرد و بخشی از تاریخ تئاتر مازندران را به صور رسمی ثبت کرده‌است. خبرنگاران همشهری مازندران در ۷ سال فعالیت این نشریه به عنوان یکی از روزنامه‌های استانی مؤسسه همشهری، چندین رتبهٔ برتر از جشنواره‌های مختلف مطبوعات استانی و کشوری دریافت کردند. همشهری مازندران همراه با سایر همشهری‌های استانی تا ۳۱ مرداد ۱۳۹۷ به صورت مستقل در ۴ صفحه استانی منتشر شد و از یکم شهریور ۱۳۹۷ به دلیل مشکلات تأمین کاغذ و هزینهٔ چاپ، با اجرای طرح ادغام روزنامه‌های استانی، به صورت روزنامهٔ منطقه‌ای گیلان، مازندران و گلستان منتشر می‌شود.
روزنامه همشهری در استان کرمانشاه با سرپرستی محمود متکی شروع بکارکرد که یکسال بعد سرپرستی آن به محمد رضا نظری نیا برادر حاج قدرت ا… نظری نیا سپرده شد که تا آخرین روزهای سرپرستی ایشان تیراژ فروش به ۸هزار نسخه رسیده بود در حالی که قویترین نشریات استانی بیش از هزار نسخه را تجربه نکرده بودند. در سال ۱۳۷۸سرپرستی به خبرنگار با سابقه روزنامه که پیشتر نیز در روزنامه سلام قلم می‌زد آقای جهانشاه شهبازی رسید و پس از چندی تیراژ خالص فروش از مرز ۱۲ هزار نسخه فراتر رفت و همشهری دارای ویژه نامه‌های استانی منظم شده بود که مانند یک هفته نامه مستقل عمل می‌کرد و علاوه بر آن دفتر این روزنامه به پایگاه اصلی اصلاح طلبان تبدیل شده بود که جلسات منظمی با حضور مدیران ارشد استان و برخی نمایندگان در خصوص مسائل مبتلابه جامعه برگزار می‌شد و این فعالیت‌ها تا سال ۸۵ که همشهری دچار سیاست سرکوب شد ادامه داشت و با رفتن مدیر پیشین و آمدن مدیر جدید روند افت تیراژ روزنامه نیز آغاز به نحوی که به کمتر از هزار نسخه رسید.
در استان همدان از ابتدای تأسیس همشهری سرپرستی آن به آقای علی‌اکبر یاری سپرده شد و در طول سالیان طولانی ایشان روزنامه را هدایت می‌کرد.
در استان کردستان ابتدا شخصی به نام قربانی و پس از دو سال مدیر کل بازنشسته آموزش و پرورش استان آقای پرویز طهماسبی سرپرستی روزنامه را عهده‌دار شد. در استان کردستان یک روزنامه‌نگار حرفه ای به نام توفیق رفیعی سرپرستی را پس از چند سال خبرنگاری بر عهده گرفت و همشهری کردستان را به صورت ویژه نامه منظم منتشر و به عنوان قویترین نشریه در این استان مورد احترام خاص و عام بود.
روزنامهٔ همشهری با چاپ آگهی تبلیغاتی در ۱ آذر ۱۳۸۸ که با عکسی از مشرق‌الاذکار نیلوفر آبی، معبدی بهائی در دهلی نو هندوستان همراه بود توقیف موقت شد. این تصویر یک چهارم صفحهٔ نخست همشهری را به خود اختصاص داده بود. با رایزنی‌های انجام گرفته روزنامهٔ همشهری که با اعلام هیئت نظارت بر مطبوعات از ۲ آذر به مدت یک هفته توقیف شده بود، پس از یک روز انتشار را بازیافت.
عباس سلیمی نمین معتقد است با توجه به این‌که همین آگهی در گذشته در روزنامه‌های ایران و خورشید (روزنامه‌های طرفدار دولت احمدی‌نژاد) چاپ شده‌بودند، توقیف همشهری را به خاطر شائبه‌های سیاسی دانسته از آن ابراز تاسف کرده بود.
در پی چاپ تصویر معبد لوتوس هندوستان در متن یک آگهی مربوط به گردشگری در شمارهٔ یکشنبه روزنامهٔ همشهری، هیئت نظارت بر مطبوعات دوشنبه تشکیل جلسه داد و بنا بر اطلاعیه اولیه، دبیرخانه این هیئت به این روزنامه تذکر کتبی داده و پرونده این تخلف را نیز برای رسیدگی به دادگاه ارسال کرده بود. همشهری نیز در شمارهٔ دوشنبه خود از این اشتباه عذرخواهی کرده بود؛ ولی از چاپ این شماره در چاپخانه جلوگیری به عمل آمده بود. در عین حال محمدعلی رامین معاون وزیر ارشاد و دبیر هیئت نظارت بر مطبوعات در همان روز از استمرار توقیف همشهری و تمام ضمائم آن تا زمان تشکیل دادگاه خبر داده بود؛ که این توقیف با تلاش مهدی ذاکری مدیرعامل همشهری در ۳ آذر پایان یافت.
۲۱. محمد مهدی کرباسچی اولین مدیرعامل مؤسسه همشهری چهارشنبه ۵ شهریور درگذشت
گلادیاتور () فیلمی تاریخی حماسی محصول سال ۲۰۰۰ به کارگردانی ریدلی اسکات و نویسندگی دیوید فرانزونی، جان لوگان و ویلیام نیکلسون است. بازیگران آن شامل راسل کرو، واکین فینیکس، کانی نیلسن، الیور رید، درک جاکوبی، جایمن هانسو و ریچارد هریس می‌شوند. کرو نقش یک سردار رومی را ایفا می‌کند؛ پس از اینکه کومودوس پدرش، امپراتور مارکوس آئورلیوس را به قتل رساند و تاج‌وتخت را تصاحب کرد، او مورد خیانت قرار می‌گیرد. ماکسیموس به بردگی تقلیل می‌یابد و به یک گلادیاتور تبدیل می‌شود. او برای انتقام از قتل خانواده‌اش و امپراتور، در صحنه‌های مبارزه به محبوبیت بالایی دست می‌یابد.
فیلم‌نامهٔ این فیلم که در ابتدا توسط فرانزونی نوشته شده بود، توسط دریم‌ورکس خریداری شد و اسکات برای کارگردانی فیلم قرارداد امضا کرد. مراحل تصویربرداری اصلی در ژانویهٔ ۱۹۹۹، قبل از تکمیل فیلم‌نامه آغاز شد و در مهٔ همان سال، با صحنه‌هایی از روم باستان که طی نوزده هفته در مالت فیلم‌برداری شده بود، به پایان رسید.
"گلادیاتور" در ۱ مهٔ ۲۰۰۰ در لس آنجلس به نمایش درآمد و در ۵ مهٔ همان سال در سینماهای ایالات متحده اکران شد. این فیلم عموماً نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد و در زمینهٔ نقش‌آفرینی‌ها، کارگردانی، تصاویر بصری، فیلم‌نامه، سکانس‌های اکشن، موسیقی و عوامل تولید فیلم تحسین شد. این فیلم بیش از ۴۵۰ میلیون دلار در جهان فروخت و دومین فیلم پرفروش ۲۰۰۰ شد. "گلادیاتور" برندهٔ پنج جایزه اسکار در رشتهٔ بهترین فیلم، بهترین بازیگر مرد برای کرو، بهترین طراحی لباس، بهترین صداگذاری و بهترین جلوه‌های تصویری شد. در سال ۲۰۲۱، اسکات اعلام کرد که نگارش دنباله‌ای برای این فیلم آغاز شده است. این دنباله، با نام "گلادیاتور ۲"، قرار است در سال ۲۰۲۴ اکران شود.
ارتش روم به رهبری ژنرال ماکسیموس بر آخرین گروه بربرها غلبه می‌کند و روم را نجات می‌دهد. امپراتور مارکوس آئورلیوس در بستر مرگ، بدون توجه به پسر مکارش، کومودوس، از ماکسیموس می‌خواهد تا زمام امور را به‌دست گیرد و با تشکیل پارلمان، یک جمهوری مستقل پدید آورَد. کومودوس پدر را به قتل می‌رساند و دستور اعدام ماکسیموس و خانواده‌ی او را در اسپانیا صادر می‌کند. ماکسیموس از مرگ می‌گریزد، اما قادر به نجات خانواده‌اش نمی‌شود. یک تاجر برده او را اسیر می‌کند و به پراکسیمو می‌فروشد که کارش تعلیم گلادیاتور است. بدین ترتیب، ماکسیموس راز و رمز گلادیاتوری را می‌آموزد و لیاقت خود را ثابت می‌کند.
از طرفی، کومودوس پس از چند سال نبردهای گلادیاتوری را احیا می‌کند تا شاید محبوبیتی میان مردم کسب کند. بی‌توجهی کومودوس به امور مملکتی و تشکیل پارلمان، خشم سناتور گراکوس را برمی‌انگیزد و طبیعت خون‌خواه امپراتور، خواهرش لوسیلا را نیز سخت آشفته می‌کند؛ زیرا قرار است لوسیوس، پسر لوسیلا، پس از کومودوس به امپراتوری برسد.
ماکسیموس و سایر گلادیاتورها نبردهای موفقی را در روم انجام می‌دهند. کومودوس از اینکه او را زنده می‌یابد بسیار خشمگین می‌شود، اما هراس از برانگیختن نفرت مردم او را از صدور فرمان قتل ماکسیموس بازمی‌دارد. لوسیلا و گراکوس پنهانی با ماکسیموس قرارهایی برای رهبری ارتش و برپایی جمهوری می‌گذارند، اما کومودوس به نقشه پی می‌برد. در نتیجه، تنی چند از سناتورها را به قتل می‌رساند و گراکوس را بازداشت می‌کند. کومودوس تصمیم می‌گیرد تا در ملأ عام با ماکسیموس بجنگد و پیش از جنگ، در زندان او را با نیرنگ از ناحیه پهلو زخمی می‌کند تا کشتن او در روز نبرد برایش آسانتر باشد ولی در پایان این ماکسیموس است که او را به قتل می‌رسانَد و انتقام خانواده‌اش را از او می‌گیرد. ماکسیموس زخمی، پیش از مرگ قدرت را به گراکوس تفویض و چند گلادیاتور باقی‌مانده را آزاد می‌کند و پس از مرگ به اجداد و خانواده‌اش ملحق می‌شود.
حقه یا دام فیلمی محصول سال ۱۹۷۳ و برنده جایزه اسکار، به کارگردانی جورج روی هیل با بازی پل نیومن و رابرت ردفورد است. این فیلم دربارهٔ مسائل بزهکاری می‌باشد که در دهه ۱۹۳۰ اتفاق می‌افتد.
جانی هوکر به همراه لوتر کولمن درجولیت ایلی نویز جیب بری می‌کردند و پول حاصله را در قمار خرج می‌کردند تا اینکه در یکی از این تلکه کردن‌ها آن‌ها به‌طور اتفاقی پول هنگفتی را از بانکدار معروفی به نام دویل لانگان کلاهبرداری می‌کنند. این امر به کشته شدن لوتر می‌انجامد. جانی با همکاری دوست قدیمی لوتر، هنری گندورف که در شیکاگو زندگی می‌کند سعی در انتقام‌گیری از لانگان را دارد.
آ، ا - ب - پ - ت - ث - ج - چ - ح - خ - د - ذ - ر - ز - ژ - س - ش - ص - ض - ط - ظ - ع - غ - ف - ق - ک - گ - ل - م - ن - و - ه - ی
دانستنیها(دو هفته نامه)
مجله راه زندگی
نسل جوان(ماهنامه)
نوآور(ماهنامه)
نوشهر(فصلنامه)
کُرک یا کورک به تارهای ریز مو روی بدن برخی جانداران یا به‌طور مصنوعی روی برخی پارچه‌ها (مانند مخمل) گفته می‌شود. کرک‌ها کیفیت‌های بسیار مختلفی دارند.
برخی از کرک‌های حیوانی:
محله قصرِدشت یا قصرالدشت یکی از قدیمی‌ترین محله‌های شیراز است که در غرب این شهر قرار دارد.(یکی از بزرگ ترین مساجد قصرالدشت مسجد جامع قصرالدشت است) و هوای خوب و باغهای با صفا باعث گردیده که شهرت این محله شیراز نه تنها در دیگر شهرهای ایران بلکه در کشورهای حوزه خلیج فارس نیز طنین انداز شود و سرمایه گذاران بسیاری از این کشورها در منطقه قصردشت اقدام به خرید باغ و ویلا نموده‌اند. و این منطقه به دلیل باغات زیاد جزو محله های گران‌قیمت شیراز می باشد.
باغات قصردشت در چند سال اخیر با بی توجهی مسئولین و شهرداری شیراز قرار گرفته و با تفکیک این اراضی باغات تبدیل به منطقه مسکونی گردیده و فضای باغات در حال تخریب هستند و از طرفی این مهم موجب گردیده که هوای شیراز نامطلوب و نا مطبوع گردد و وجه ی شهری به زوال رود باغات قصردشت شیراز۱۴۰۰
علت نام این محله هنوز مشخص نیست زیرا در این محل نه قصری وجود دارد و نه دشتی که بتوان این نام را تعمیم داد؛ ولی بر اساس قول قدما، بزرگان و فرهیختگان این محل مانند محمود شعبانی (صاحب کتاب مجموعه اشعار هزارباغ) و علیرضا شاپور شهبازی (باستان‌شناس شهیر ایران) نام باستانی این منطقه هزار باغ بوده که با توجه به عمارتهای زیبایی که در بعضی از باغهای این محل مانند باغ نوابی وجود داشته‌است مانند نگین و قصری مقابل دشت شیراز خود نمایی می‌کرده و می‌درخشیده‌ است. همچنین در این محله حَرَم امامزاده ای به نام شاهزاده محمد قرار دارد که به روایتی فرزند امام موسی کاظم است. همچنین میوهای خرمالو، انار قصردشت از بهترین میوهای باغات شیراز می‌باشند.
در قدیم به «مسجد بردی» هم شهرت داشته‌است، که دلیل آن وجود یک مسجد سنگی مربوط به قرن ششم هجری در این محله‌است که کتیبه‌های سنگی آن هنوز در مسجد رئیس احمدی قصردشت موجود است. اهالی قدیم شیراز این محله را «شربت خانه شیراز» می‌نامیده‌اند که علت کاربرد این صفت باغهای میوه فراوان این محله‌است که در وسعتی بیش از ده‌ها هکتار در گستره شهر شیراز قرار دارد.
قصر دشت کوچه باغ ها و باغ های زیادی با وسعت ۱۳۰۰هکتار دارد که محصول اصلی این محل انار و خرمالو قصردشت است که این محصولات نه تنها شهرت ملی بلکه شهرت جهانی دارد
این محله حدود صد سال قبل در بیرون از شهر قرار داشت و یکی از ییلاق خوش آب و هوا برای سرمایه داران شیراز بوده‌است ولی با افزایش جمعیت و مهاجرت روزافزون این محله در قلب شهر شیراز جای گرفته و زندگی شهرنشینی و ماشینی روز به روز بیشتر به نابودی طبیعت این محله دامن می‌زند.
خیابانی است طولانی که از مرکز شهر شروع و تا شمال غربی ادامه دارد. از چهارراه ۱۵ خرداد (پارامونت سابق) در مرکز آغاز می‌شود و به چهارراه قصردشت در غرب شهر ختم می‌گردد. این خیابان در طول مسیر خود از محله‌های بسیاری می‌گذرد و خیابان‌های فرعی زیادی از آن منشعب می‌شوند.
محلات و خیابان‌های فرعی منشعب از قصردشت:
همچنین محله قصردشت یک ایستگاه مترو با نام ایستگاه قصردشت دارد که در چهارراه قصردشت ابتدای خیابان گلخون قرار دارد.
کل تبتی یا چیرو یا اُروُنگوُ پستانداری از خانوادهٔ گاوسانان است که تنها عضو زیرخانوادهٔ Pantholopinae به شمار می‌رود. میانگین ارتفاع آن به ۱۲۰ سانتیمتر می‌رسد. این نوع کل در دامنه‌های هیمالایا و به ویژه تبت و نپال زندگی می گند.
کرک کل تبتی، که شاهتوش نامیده می‌شود بسیار گران‌بها است. به این دلیل بسیار شکار می‌شود و در حال نابودی است.
Wikipedia contributors, "Tibetan antelope," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tibetan_antelope&oldid=215565121
شاهتوش نام کرک آهوی تبتی است.
شاهتوش یکی از نرمترین کرکها می‌باشد که از بهترین کرک کشمیر نیز نرمتر و گرانتر است.
نام شاهتوش فارسی و به معنای «لذت شاه» است.
شرک ۲ انیمیشن محصول سال ۲۰۰۴ شرکت آمریکایی دریم‌ورکس است. این انیمیشن قسمت دوم از سری انیمیشن‌های "شرک" است.
"شرک ۲" در تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۰۴ در انگلستان و آمریکا اکران شد. فیلم با واکنش مثبتی از سوی منتقدان مواجه شد و توانست ۹۱۹ میلیون دلار در سرار جهان فروش کند که آن را تبدیل به پرفروش‌ترین فیلم سال ۲۰۰۴ می‌کند. "شرک ۲" در زمان اکران، پس از "تایتانیک"، ""، "هری پاتر و سنگ جادو"، "" و "" هفتمین فیلم پرفروش تاریخ و پر فروش‌ترین انیمیشن تاریخ سینما لقب گرفت و رتبه پنجاه وهفتمین این جدول را در اختیار دارد.
زمانی که شرک و فیونا از ماه عسل بازمی‌گردند دعوتنامه‌ای از پادشاه هارولد و ملکه لیلیان (پدر و مادر فیونا) دریافت می‌کنند که آن‌ها را به قصرشان دعوت کرده‌اند؛ و در قصر پادشاه اتفاقات جالبی برای آن‌ها رخ می‌دهد…
سال ۱۳۸۵ هجری خورشیدی، سالی است که از روز سه‌شنبه آغاز شد.
این سال مطابق با سال سگ است.
اولم یکی از شهرهای ایالت بادن-وورتمبرگ در جنوب غربی آلمان است. این شهر در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۸ جمعیتی بالغ بر ۱۲۱۶۴۸ نفر داشت. این شهر در کنار رودخانهٔ دانوب واقع شده‌است.
یکی از افتخارات این شهر این است که آلبرت اینشتین در این شهر متولد شده‌اند. همچنین کلیسای اولم در این شهر قرار دارد که با ارتفاع برج این کلیسا که ۱۶۱ متر است آن را به بلندترین برج کلیسا در جهان تبدیل کرده‌است.
همچنین فیلد مارشال رومل (معروف به روباه صحرا) که یکی از نوابغ نظامی جهان در جنگ جهانی دوم بود نیز زاده این شهر است.
ویکی‌پدیای آلمانی (نسخه ۲۶ اوت ۲۰۱۰)
روان‌شناسی دین مشتمل است بر به کار بری متدهای روان‌شناختی و فریم‌ورک‌های تفسیری، بر مفاد گوناگون سنن دینی و همچنین برهم افراد مذهبی و هم غیر مذهبی. گستره فوق‌العاده متدها و فریم‌ورک‌ها می‌توانند به‌طور کمک‌کننده‌ای با توجه به تمایز کلاسیک میان رویکردهای مبتنی بر علوم طبیعی و مبتنی بر علوم انسانی خلاصه شوند. اولین دسته بوسیله روال‌های عینی (objective)، کمّی، و ترجیحاً تجربی برای آزمودن فرضیه‌ها در رابطه با ارتباطات علّی میان موارد مطالعه آدمی پیش می‌رود. در تقابل، رویکرد مبتنی بر علوم انسانی، با هدف پی بردن به ارتباطات معنامند به‌جای علّی، در پدیده‌هایی که آدمی به دنبال فهم آن است، به دنیای بشری تجربیات با استفاده از متدهای کیفی، پدیدارشناختی، و تفسیری دست می‌یابد.
روان‌شناسان دین سه پروژه عمده را دنبال می‌کنند: (۱) شرح سیستماتیک بالاخص مفاد، رویکردها، تجربیات و حالات دینی؛ (۲) تبیین خاستگاه‌های دین، هم در تاریخ نوع بشر و هم در زندگی‌های فردی، با احتساب گوناگونی تاثیرات؛ و (۳) به نقش درآوردن عواقب رویکردها و کنش‌های دینی، هم برای فرد و هم برای جامعه در حالت کلان. روان‌شناسی دین ابتدا بعنوان رشته‌ای خود-هشیار در اوایل قرن ۱۹ میلادی سر برآورد، اما همه این سه وظیفه تاریخچه ای دارند که تا به قرن‌ها پیش از آن بازمی‌گردد.
روان‌شناسی دین یا همان روان‌شناسی مذهب از شاخه‌های تحقیقات علمی است که به بررسی دین می‌پردازد. این علم به بررسی وضعیتهای روانشناسانه در جامعه، وجدان گروهی و فردی که در ایجاد، توسعه، کارکرد و از بین رفتن یک دین مؤثر است می‌پردازد. همچنین محتوی ساختار و جهت‌گیری این پدیده‌ها و جایگاه و نقششان در خود دین و زندگی خارج از دین مورد علاقه این علم است. کار اصلی روان‌شناسی دین تعریف و توضیح جامعه شناسانه-روانشناسانه از پدیده‌های دینی است.
چالش روان‌شناسی دین اساساً سه‌قسم است: (۱) ارائه شرحی موشکافانه از موارد تحقیق، خواه محتوای دینی (برای نمونه، رسوم آیینی سنت) یا تجریبات، رویکردها و کنش‌های فردی مشترک باشند؛ (۲) بیان سر برآوردن چنین پدیده‌هایی با اصطلاحات روان شناختی، خواه در زندگی‌های فردی باشند؛ و (۳) روشن ساختن پیامد—آن طور که ویلیام جیمز می‌گوید ثمره— این پدیده‌ها، برای افراد، و جامعه در حالت کلان. این ثمره‌ها ممکن است هم مثبت و همچنین منفی باشند.
اولین وظیفه توصیفی به‌طور طبیعی نیازمند روشن‌سازی اصطلاحات آدمی است—مافوق همه، واژه "دین". تاریخدانان دین مدت هاست که سرشت پا در هوای این اصطلاح را مورد تأکید قرار داده‌اند، با خاطر نشان شدن این که استفاده اش در طول قرن‌ها به طرق قابل توجهی تغییر کرده‌است، به‌طور کلی در جهت شی‌انگاری. روان‌شناسان دین اولیه کاملاً از این دشواری‌ها آگاه بودند، و معمولاً اذعان می‌کردند که تعاریفی که برای استفاده انتخاب می‌کردند تا حدودی دلبخواه بوده‌است. با خیز گرفتن گرایش‌های مثبت‌گرایانه (پوزیتیویستی) در طول قرن ۲۰ میلادی، به‌خصوص این مطالبه که تمام پدیده‌ها با روال‌های کمّی عملیاتی سازی شوند، روان شناسان دین انبوهی از مقیاس‌ها و درجه‌بندی‌ها را توسع دادند، که بیش تر آن‌ها برای استفاده با مسیحیان پروتستان توسعه داده شد. تحلیل عاملی نیز توسط هم روان شناسان و هم جامعه‌شناسان دین به بازی وارد شد، تا هسته‌ای ثابت از ابعاد و مجموعه درجه‌بندی‌هایی متناظر مقرر شود. توجیه کنندگی و کفایت این کوشش‌ها، به‌خصوص در نور دیدگاه ساختارگرایانه (کنستراکتیویستی) و دیگر دیدگاه‌های پست‌مدرن، مسئله‌ای برای بحث باقی می‌ماند.
در چندین دهه گذشته، به‌خصوص در میان روان شناسان بالینی، در کنار کوشش‌ها برای تمییز دادن اصطلاحات «معنویت» و «معنوی» از «دین» و «دینی» ترجیحی برای اصطلاحات «معنویت» و «معنوی» پدیدار شده‌است. بالاخص در ایالات متحده، «دین» برای بسیاری با موسسات فرقه‌ای و آیین‌ها و مراسم عبادت الزامیشان تداعی گشته‌است، و از این روی به واژه حالت و روحیه منفی‌ای می‌دهد؛ «معنویت» در مقایسه، به‌طور مثبتی عمیقا فردی و درونگرانه (subjective) احداث شده‌است، به عنوان استعدادی جهانگیر برای دریافتن و آشتی دادن زندگی آدمی با واقعیات والاتر (higher realities). در واقع، همچنین «معنویت» در غرب تحت تکامل قرار گرفته‌است، از زمانی که اساساً هم‌معنی ای برای دین بود در معنای اصلی خود. امروزه، کوشش‌ها برای عملیاتی‌سازی (operationalization) این اصطلاحات در جریان است.
Schnitker و Emmons تئوریزه کرده‌اند که فهم دین به عنوان جستجویی برای معنا نیازمندی‌هایی در سه حوزه روان‌شناخی انگیزه، شناخت، و روابط اجتماعی به همراه می‌آورد. جنبه‌شناختی به خدا و مفهوم هدف مرتبط است، موارد انگیزه‌ای به نیاز برای کنترل، مرتبط هستند، و همچنین جستجوی دینی برای معنا در درون جوامع اجتماعی درآمیخته است.
روان‌شناس و فیلسوف آمریکایی ویلیام جیمز (۱۸۴۲–۱۹۱۰ م) توسط بیش‌تر روان‌شناسان دین بعنوان بنیان‌گذار فیلد به حساب می‌آید. او بعنوان رئیس انجمن روان‌شناسی آمریکا خدمت کرد، و یکی از اولین کتب درسی روان‌شناسی را نوشت. در روان‌شناسی دین نفوذ جیمز پایسته است. اثر او تحت عنوان "Varieties of Religious Experience"به عنوان اثری کلاسیک در فیلد در نظر گرفته می‌شود، و ارجاعات به اندیشه‌های جیمز در کنفرانس‌های حرفه ای رایج است.
جیمز میان دین موسسه‌ای و دین شخصی تمایز قائل می‌شود. دین مؤسسه ای به سازمان یا گروه دینی ارجاع دارد و نقش مهمی در فرهنگ جامعه بازی می‌کند. دین شخصی، که در آن فرد تجربه عرفانی دارد، می‌تواند صرف نظر از فرهنگ تجربه شود. جیمز بیش تر در درک تجربه دینی شخصی علاقه‌مند است.
روان‌شناسی دین در ابتدای قرن بیستم و با کوششهای دانشمندانی همچون ویلهلم وونت، ویلیام جیمز و جیمز لوبا به وجود آمد. در این عرصه در غرب هر دو دیدگاه غیردینی و کلیسایی به وجود آمدند. پایه‌های فلسفی دیدگاه غیردینی را مکتب‌هایی همچون پراگماتیسم، پوزیتویسم و پدیده‌شناسی استوار ساختند. از طرفی روان‌شناسی مسیحی در الهیات کاتولیک، پروتستان و ارتدکس ریشه دارد و معمولاً از فلسفه ایده‌آلیسم برای دفاع و اثبات مسیحیت بهره می‌برد.
نظریه‌های مختلف روان‌شناسی برای توضیح پدیده دین به کار رفته‌اند، شامل رفتارگرایی، روان‌شناسی گشتالت و روانکاوی (فرویدیسم و نوفرویدیسم).
زیگموند فروید در کتاب توتم و تابو از ایده عقده ادیپ (تمایل جنسی پسر به مادر همراه با حس رقابت و دشمنی با پدر) برای توضیح چگونگی پیدایش دین در مراحل آغازین رشد بشر استفاده می‌کند. همچنین فروید در کتاب موسی و یکتاپرستی به بازسازی تاریخ‌نگاری کتاب مقدس بر اساس تئوری خویش می‌پردازد و در کتاب آینده یک پندار بیان می‌کند که دین یک پندار یا چارچوب خیالی است که انسان برای رسیدن به بلوغ باید از قید آن آزاد گردد.
فروید عقیده دارد که اعتقاد به خدا به مثابه پدر رفتاری کودکانه و عصبی است و نیز مذاهب تحکم‌کننده ناکارآمد بوده و انسان را از خود بیگانه می‌کنند.
نظریه یادگیری اجتماعی که توسط آلبرت بندورا ارائه شد، احتمالاً تأثیرگذارترین نظریه یادگیری و رشد بوده‌است. با وجودی که این نظریه ریشه در بسیاری از مفاهیم نظریه سنتی یادگیری دارد، امّا بندورا اعتقاد دارد که آموزش مستقیم، تنها وسیله برای یادگیری نیست. نظریه او، یک عنصر اجتماعی را نیز در نظر می‌گیرد و می‌گوید که مردم می‌توانند اطلاعات و رفتارهای جدید را از طریق مشاهده مردمان دیگر یادبگیرند. این نوع یادگیری را که به یادگیری (یا مدل‌سازی) مشاهده‌ای معروف است می‌توان برای توضیح انواع گسترده‌ای از رفتارها به کار برد.
برپایهٔ نظریهٔ یادگیری اجتماعی، رفتارهای انحرافی و مجرمانه، اساساً به وسیلهٔ تداعی‌های فرد رخ می‌دهند.
تداعی‌ها، معانی یا الگوهای رفتاری‌ای هستند که، فرد قبلاً آن را کسب کرده و اجازه بروز (تقویت) یا منع (تنبیه) چنین رفتارهایی را می‌دهد. نظریه پردازان یادگیری اجتماعی معتقدند که، همرنگی امری طبیعی است و این سؤال را مطرح می‌کنند که، چرا مردم قوانین را زیر پا می‌گذارند؟ و خود نیز پاسخ می‌دهند که:برپایهٔ نظریهٔ یادگیری اجتماعی، فرد یادمی‌گیرد که، قانون‌شکن باشد، چرا که، از طریق گروه‌های اولیه مثل خانواده و دوستان این اعمال را یادگرفته‌است؛ بنابراین آنانی که از لحاظ مذهبی و دینی پایبند به آن و عضو گروه‌های مذهبی هستند و از آنجا که اکثر مذاهب زندگی افراد را هدفمند و از هرگونه افسردگی و بیماریهای روحی دور می‌دارند، در نتیجه نقش مهمی در زندگی فرد دارند.
گلادیاتور که به آن «مرد شمشیر» یا «شمشیر زن» نیز گفته می‌شود، از واژه گلادیوس به معنای «شمشیر» گرفته شده‌است. یک گلادیاتور، در جمهوری روم و امپراتوری روم، به مبارز مسلحی گفته می‌شد که به مبارزات و برخوردهای خشونت‌آمیز با دیگر گلادیاتورها، حیوانات وحشی و همین‌طور با جنایتکاران محکوم به مرگ می‌پرداخت. برخی از گلادیاتورهایی که برای شرکت در نبردهای گلادیاتوری داوطلب می‌شدند، نه فقط حقوق فردی و اجتماعی خویش، بلکه حتی زندگی خود را با ظاهر شدن در صحنهٔ این نبردها در معرض خطر قرار می‌دادند.
بیشتر گلادیاتورها، اسیران یا برده‌هایی بودند که رومی‌ها از کشورهایی که با آنها می‌جنگیدند می‌آوردند. بنابراین، آن‌ها خوار و خفیف شمرده می‌شدند. آن‌ها تحت شرایطی دشوار آموزش می‌دیدند و از نظر اجتماعی به حاشیه رانده شده، و تحت تبعیض نژادی قرار می‌گرفتند و محکوم به مرگ بودند. با این وجود، صرف نظر از خاستگاه شکل‌گیری این شیوه، گلادیاتورها به مخاطبان خویش، نمونه‌ای از اخلاق رزمی در رم باستان را ارائه می‌کردند، و نه فقط در زمان انجام نبرد گلادیاتوری، بلکه در حال مرگ نیز مورد ستایش و تحسین مردم قرار داشتند و برایشان الهام بخش بودند. در واقع آن‌ها در فراز و فرود جشن و پایکوبی‌های برقرار شده در روم باستان همواره حضور داشتند و ارزش آن‌ها همانند هنرمندانی بود که هنر خویش را در اشیاء گران‌بها متجلی می‌ساختند و با وجود رفتار بد و وحشیانه‌ای که با آنان صورت می‌گرفت، در سراسر قلمرو روم، از آنان تجلیل و پاسداشت به عمل می‌آمد.
کتاب‌های تاریخی به ندرت با هم در مورد خاستگاه گلادیاتورها هم عقیده‌اند. شواهد حاکی از آن است که این شیوه در مراسم مربوط به تشییع جنازه و عزاداری افراد رایج بوده و در طول جنگ‌های پونی، یعنی از سده ۳ (پیش از میلاد) و پس از آن، به سرعت در حال اجرا بوده‌است. رسمی که رفته‌رفته به شکل یکی از ویژگی اساسی در سیاست و زندگی اجتماعی مردمان روم درآمده‌است. محبوبیت این شیوه، در نهایت کار آن را بدانجا کشانیده که استفادهٔ از آن، به اندازه افراطی و با ولخرجی و هزینه بیشتر صورت می‌پذیرفت و حتی شکل نوعی بازی و تفریح و سرگرمی به نام بازی گلادیاتوریال به خود گرفته بود. این بازی اوج رواج خود را در فاصله میان سده‌های ۱ تا ۲ پیش از میلاد داشت، و نه تنها در اوضاع عادی، بلکه در طول بحران‌های اجتماعی و اقتصادی دولت روم، این رواج رو به کاهش نرفت. حتی پس از این که مسیحیت در سده ۴ (میلادی) به عنوان دین رسمی در روم مورد پذیرش قرار گرفت، این رسم منسوخ نشد و امپراتوران مسیحی همچنان حامی تفریحات اینچنینی بودند. بدین ترتیب این رسم، دست کم تا اواخر سده ۵ (میلادی)، رواج داشته‌است. این، تاریخی است که آخرین بازی گلادیاتوری شناخته شده در تاریخ، انجام شده‌است.