moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بامیان: دو تندیس بزرگ از بودا در بامیان به بلندای ۵۵ متر و ۳۸ متر، تا قبل از آنکه توسط گروه بنیادگرای طالبان در سال ۲۰۰۱ تخریب شوند، بزرگ‌ترین تندیس‌های بودا و بلندترین مجسمه‌های سنگی در جهان به‌شمار می‌آمدند، و برای زمانی طولانی از جاذبه‌های اصلی گردشگری در افغانستان بودند. اطراف تندیس‌ها صدها مغاره وجود دارد که گفته می‌شود قبل از اسلام راهبان بودایی در آن‌ها مشغول عبادت و آموزش آموزه‌های بودایی بوده‌اند. شماری از این مغاره‌ها پر از نقاشی‌های مذهبی بوده و در بیشتر این نقاشی‌ها تصویر زنان و مردان نقاشی شده‌است. برخی از این نقاشی‌ها مربوط به لحظاتی از زندگی بودا می‌شود. گفتنی است بامیان در عهد باستان مرکز مهم بوداگرایی بوده، و با قرارگرفتن در قلب جاده ابریشم استراحت‌گاهی برای کاروان‌ها بوده و راهبان بودایی را از سرتاسر منطقه جذب می‌نموده است. معابد صخره‌ای متعددی در درهٔ بامیان، در قلب رشته‌کوه‌های هندوکُش، در مسیری صعب‌العبور واقع هستند، که سرزمین‌های باستانی کاپیسا و باختر را به یکدیگر متصل می‌کرده.A. Godard, Les antiquités bouddhiques de Bamiyan, Paris, MDAFA 2, 1928; J. Hackin and J. Carl, Nouvelles recherches archéologiques à Bamiyan, Paris, MDAFA 3, 1933; Z. Tarzi, L’architecture در بامیان معابد بودایی وجود دارند که در آن پیکره‌های گِلی رنگ‌آمیزی‌شده موجود بوده و احتمالاً در سدهٔ سوم میلادی بنا شده و هنوز تا سده‌های هعتم و هشتم میلادی فعال بوده‌اند. این معابد از هنر ساسانیان ایران و بعدها از فرهنگ هندی گندهارا و پُست-گوپتا تأثیر پذیرفته بودند. گمان می‌رود این نمادها توسط کیداری‌ها (بازماندگان کوشانیان) یا حتی یفتالیان ترویج داده شده باشند، و به‌گفتهٔ زائران چینی همچون هوان‌تسنگ، این‌ها بودائیانی زاهد و پارسا بودند.Hiuan-Tsang, Si-yu-ki, tr. T. Watters, London, 1904 بر روی تپه‌ای مشرف به جنوب، دو فرورفتگی کنده‌کاری‌شده تندیس‌های بودا را دربرمی‌گیرند. داخل این فرورفتگی‌ها را نقش‌های مذهبی با هاله‌های نوری رنگین فراگرفته‌بود.Hackin and Carl, Nouvelles recherches, pl. XXVII, fig. 29; Tarzi, L’architecture, pl. 61, B128 در زیر تاق قوسی حافظ تندیس ۳۸ متری بودا، ایزد بزرگ خورشید، یا احتمالاً همان میترا، جامه‌ای از خفتان و ردایی آویحته بر تن دارد، که در قسمت سقف آن دو ردیف از شاهان اهداکنندهٔ خیرات دیده می‌شود.Godard, Antiquités, pl. XXII; Tarzi, L’architecture, pls. 6, B6; 89, C2 در فرورفتگی‌های دیگر، پیکره‌های بوداسف (boddhisattva) با لُنگ‌هایی (dhōtī) بر تن و شال‌هایی آویخته بر سر دیده می‌شوند.Tarzi, L’architecture, pls. 34, B70; 58 B121; 92, C6 ساختار سقف تاق‌ها مشابه همتاهای آن در آسیای میانه است، درحالیکه قوس‌ها تقلیدی از معماری ایرانی است.ibid. , pls. 17, B33; 21, B41 تزئینات پایگاه‌های مجاور در کَکراک و فولادی مشابه همتاهای خور در دوران واپسین بامیان هستند.for Kakrāk: Hackin and Carl, Nouvelles recherches, pp. 39-46; for Fōlādī: U. Scerrato, “A Short Note on some Recently Discovered Buddhist grottoes near Bamiyan, Afghanistan,” East and West 11, 1960, pp. 94-120; B. Dagens, “Monastères rupèstres de la vallée de Foladi,” in MDAFA 19, Paris, 1964, pp. 43-48
فُندُقِستان، معبدی کوچک در مسیر بامیان است که تندیس‌های زیبای آن از گِل نپختهٔ رنگ‌آمیزی‌شده، با قدمت سدهٔ هشتم میلادی با ویژگی تأثیرپذیری از سبک‌های همزیست‌گونهٔ متعدد ایرانی، هندی و آسیای میانه است.J. Hackin, “Le monastère bouddhique de Fondukistan,” MDAFA 8, Paris, 1959, pp. 49-58 در این تندیس‌ها با سبکی ویژه از رئالیزم و خمشی فن‌ورانه، دوشیزهٔ هندی دلربا دستش را بر دست یک شاهزادهٔ محلی گذاشته که جامه‌ای تُرک‌مانند بر تن دارد.ibid. , figs. 189-194; XXIII/2 نقاشی‌های بوداهای متین و بوداسف‌های سبک باروک با چهره و پوشاک عجیب که بیشتر برای پُر کردن پانتئون (معبد رومی) مساعد بودند.ibid. , esp. figs. 193-94 معبد دیگر بودایی در غزنی در تپه‌سردار واقع است که قدمت آن به سده‌های سوم تا هشتم میلادی برمی‌گردد. یک هیئت ایتالیایی آثاری را کاوش کردند که نشان‌دهندهٔ تأثیر سبک‌ها و فرهنگ‌های گوناگون ذکرشده بوده و بک مقایسهٔ دقیق درونمایه‌ها کمک می‌کند.M. Taddei, “Tapa Sardar, First Preliminary Report,” East and West 18, 1968, pp. 109-24, fig. 47; idem, “Tapa-Sardar, Second Preliminary Report,” East and West 28, 1978, pp. 33-135, figs. 81, 135 خشت‌های نپخته و گچی و تندیس‌های رنگ‌آمیزی‌شده و زراندودشده (طلایی‌رنگ) نمایانگر هنر تندیس‌نگاری هستند که به مطالعهٔ تحول فرهنگ و گرایش‌های مذهبی طولانی‌مدت و گذر احیای بوداگرایی مهایانای اولیه و برهمن‌گرایی یاری می‌رساند.
شاید یکی از مهم‌ترین نمودهای هنر اسلامی معماری باشد. به‌ویژه مساجد چهار ایوانه و ستون‌دار که معرف هنر معماری اسلامی است."Islam", "The New Encyclopedia Britannica" (2005) این عمارت‌های باشکوه، می‌تواند نأثیر فرهنگ‌های متفاوت در درون تمدن اسلامی را نشان دهد. از نخستین بناهای اسلامی در افغانستان مسجد نه‌گنبد (حاجی پیاده یا نوبهار باستان) در بلخ است که در نیمهٔ سدهٔ نهم میلادی به سبک سامانی بنا شده‌است.و. بال، ج. ۲، ۱۹۸۲
از آثار بجای‌مانده از عصر غوریان در افغانستان، منار جام در ولایت غور است که در سدهٔ دوازدهم میلادی، در عصر سلسلهٔ غوریان بنا شده و گمان می‌رود این منار یا بُرج پیروزی نمایانگر شهر فیروزکوه، پایتخت سلسلهٔ غوریان باشد. منار جام ۶۵ متر ارتفاع داشته و متشکل از یک قاعده هشت ضلعی است که ۹ مترعریض بوده و ۴ استوانه مخروطی مانند در بالای آنست. در اینجا یک راهزینه دوگانه درداخل قاعده و استوانه اولی است. تمام برج که از خشت پخته ساخته شده، در بیرون بواسطه خشتکاری تزئینی پوشانیده شده، به‌شمول شبکه‌کاری‌های که تشکیل‌کننده کتیبه‌ها و سوره ۱۹ قرآن (مریم) است. در همسایگی جام یک‌تعداد زیاد استحکامات و برج‌ها کشف شده‌است. این‌ها شاید بخشی از کارهای دفاعی محافظت‌کننده قلب سرزمین امپراتوری غوری باشد. در سال ۲۰۰۲، مرکز حفظ میراث جهانی یونسکو خواستار ثبت این منار در فهرست میراث فرهنگی جهان شد.و. بال، ص. ۱۳۳ یکی از آثار بزرگ غوری‌ها، مسجد جامع بزرگ هرات است. این مسجد شامل قبر غیاث‌الدین محمد غوری نیز است که در ۳–۱۲۰۲ در هرات می‌میرد. یادگار مهم دیگر مدرسه شاهی مشهد در شمال‌شرق هرات به امتداد ساحل چپ رود مرغاب است. بقایای غوری‌ها یا حداقل تعمیرات مربوط به زمان غوری‌ها در بامیان (شهر ضحاک و شهر غُلغُله) و در چشت غرب هرات نیز تشخیص شده‌است. یک منار مشهور از این‌زمان، منار دولت‌آباد در شمال بلخ است که در اوایل سدهٔ ۱۲ ساخته شده‌است. بالاخره کمان (تاق) مشهور بُست نیز می‌تواند مربوط به دوران غوری‌ها باشد. این ساختمان در پای ارگ بُست برافراشته شده و شاید مدخلی برای یک مسجد بزرگ یا خود ارگ باشد. تزئینات این کمان با منار دولت‌آباد قابل مقایسه است.
غزنی: از شهرهای تاریخی افغانستان است و زمانی پایتخت غزنویان و غوریان (سده‌های یازدهم تا سیزدهم میلادی) و بعدها تیموریان (سده‌های پانزدهم تا شانزدهم میلادی) بود. در زمان سلطان محمود و پسرش سلطان مسعود غزنی به مرکز سیاسی و فرهنگی آسیای میانه و هند تبدیل می‌شود. آثار آن را می‌توان در تعداد زیادی از ویرانه‌های بناهای یزرگ و عظیمی نشان داد که هنوز در اطراف و محلات غزنی پراکنده‌اند. مؤلفین اولیه اسلامی عصر غزنویان، از تعداد زیاد باغ‌ها، مساجد، منارها، مدرسه‌ها و قصرهای غزنی یاد می‌کنند. چیزهای زیادی از غارت در امان نمانده، اما حوزهٔ وسیعی از ویرانه‌های بناهای تاریخی، بین شهر کهنهٔ غزنی، که با حصاری احاطه شده، و روستای روضه واقع بر روی یک تپه، هنوز وجود دارد. دو منار بلند بجای‌مانده از دورهٔ غزنویان از ارزشمندترین این بناهاست که هنوز در وضع خوبی پابرجاست. هر دو منار از خشت پخته و در بالای پلان یک ستاره هشت ضلعی ساخته شده‌است. یکی از این‌ها توسط سلطان مسعود (مسعود سوم) ساخته شده و دیگری در جوار او توسط بهرامشاه اعمار گردیده‌است. آثار معماری اولیه اسلامی، که مشابه آن در شمال افغانستان و ترکستان نیز یافت می‌شود، در غزنی خودنمایی می‌کنند. قصر مسعود سوم مجموعه‌ای وسیع از چهار ایوان، یک مسجد و چند شبستان است. تزئینات باشکوه، از خشت پخته و گچ، با رنگ‌های روشن رنگ‌آمیزی شده‌اند. نقش‌های هندسی و متن‌های فارسی حک‌شده از ابتکارات غزنویان بوده که اوج شکوه و شوکت آنان را نشان می‌دهد. برخی از قطعات آن به موزیم کابل انتقال داده شدند. بسیاری از آرامگاه‌های شخصیت‌های مهم غزنوی در اطراف شهر پراکنده‌اند، که از آن جمله می‌توان به مقبرهٔ سَبُکتِگین، مقبرهٔ شاهِ شهید و آرامگاه سلطان محمود غزنوی (که ارزشمندترین آنهاست) و باغ آن که امروزه روضه نامیده می‌شود، اشاره کرد. تعداد زیادی ابزار بُرُنزی و سُفالی نیز در اطراف و محلات غزنی کشف شده‌اند.و. بال، ج. ۲، ص. ۱۰۵، ۱۰۶ف. تیسو، ۲۰۰۶
لشکری بازار: پایگاه باستان‌شناسی لشکری بازار که امروزه در منطقه‌ای بیابانی در امتداد سواحل رود هلمند، در بین بُست و لشکرگاه (مرکز ولایت هلمند) واقع است، در عصر غزنویان و غوریان و حتی بعد از آن مجموعه‌ای از قصرها، مسجد، و بناهایی همچون بازار و کارگاه‌های صنعتگران و هنرمندان را در خود جای داده بود که هنوز بقایای آن به‌شمول قصرهای متعدد مانند غزنی توسط حیاط‌ها با ایوان‌ها و مجسمه‌های گچی و نقاشی دیواری تزئین‌کننده دیوارها امروز دیده می‌شود. بازهم مانند غزنی، مواد تعمیراتی عمدتاً خشت بوده و خشت‌ها به عنوان یک اثر تزئیناتی بسیار مرغوب بکار رفته‌است. بزرگترین و جنوبی‌ترین سه قصر تشکیل‌کننده یک مستطیل حدود ۱۰۰ در ۲۵۰ متر است. اتاق‌های قصر بدور یک حیاط مستطیلی قرار دارد که در هر چهارجانب بواسطه یک ایوان جابجا شده در وسط هرجانب قراردارد. نقاشی‌های گچی و رنگی بالای دیوارها و پایه‌ها نشاندهنده محافظین کاملاً مسلح دربالای یک زمینه گل‌ها، حیوانات و مایه‌های دیگراست. دیوارهای با برج‌های نیم‌دایروی تقریباً تمام مجموعه را احاطه نموده‌است.و. بال، ج. ۲، ص. ۱۷۶
یکی از مکاتب مهم میناتوری در هرات است که بنام میناتوری بهزاد معروف است. با همه خشونت‌ها و بحران‌های عهدتیموریان، نقاشی افغانستان در این دوران در قالب مکتب هرات، به اوج رسید. با جلوس سلطان حسین بایقرا در هرات و به مدد امیر علی شیر نوایی، ارباب فن از اطراف و اکناف ایران بدان مهد ادب گستر ذو‌ق‌پرور که پناهگاه ادبا و هنرمندان بود، شتافتند. در زمان حکمرانی سلطان حسین، هرات به عنوان مرکز واقعی مدنیت، هنر خطاطی و کتاب آرایی توسعه یافته و اوج تکامل می‌رسد. هم‌آیندی فرم نقاشانه با محتوای عاشقانه و عارفانه شعر و تصویر همراه با فیگور انسانی، در تصاویر ظریف و کوچک و زمینه تزئینی و دارای افق بلند و جبال اسفنجی، همچنین استهلاک نفوذ خارجی و ویژگی‌های ملی و بومی، رهایی از شیوه معمولی مغولی، کار بر ترکیبات رنگی طبیعی، ابداع تک‌چهره، آغاز کاریکاتور چهره، تلاش در نمایش احوالات درونی فیگور و نیز ارائه دیدگاه رئالیستی به جامعه، کاربرد فراوان معماری به عنوان نظم دهنده ساختار نگاره و جایگاه حضور شخصیت‌های نگاره، بازنمایی نهر یا جوی آب با رنگ نقره‌ای که به شکل مارپیج از مشخصات این مکتب نقاشی است.پس از تجزیه و تقسیم افغانستان در قرن شانزدهم میلادی به دست دولت‌های ازبکی ماوراءالنهر، صفوی ایران و بابری هندوستان، جنبش‌ها و مبارزات سیاسی آزادی‌خواهی و استقلال‌طلبی در افغانستان منجر به طرد دولت صفوی و اشغال ایران توسط امپراتوری هوتکیان(۱۷۰۹–۱۷۳۸) به رهبری میرویس گردید.
پیشینهٔ دقیق قالی‌بافی معلوم نیست و تا آنجا که دانسته شده‌است به هزارهٔ پنجم و ششم پیش از میلاد در آسیای مرکزی برمی‌گردد. قالی پازیریک قدیمی‌ترین فرش دنیا است که در سال ۱۳۲۸ (۱۹۴۹) توسط سرگی رودنکو، باستان‌شناس روس در دره پازیریک در کنار اشیاء باستانی دیگری در در گور یخ‌زدهٔ یکی از فرمانروایان سکایی کشف شد.دانشنامهٔ ایرانیکا، سرواژهٔ «CARPETS i. Introductory survey»، نوشتهٔ Roger Savory
ارزش و اعتبار قالی افغانستانی را می‌شود از پیوند قدیمی و گسترده‌اش با بخش‌های متفاوت زندگی افغان‌ها پی برد. گاهی که شاهان این مرز و بوم هدیه ارزشمندی به همتایان خود می‌داده‌اند، به سراغ قالی می‌رفته‌اند و دوشیزه‌گان دم بخت و نازدانه، قالی را مهم‌ترین بخش جهیزیه و ابزار شکوه عروسی خود می‌دیدند.
با آن که قالی افغانستانی در بافت و ظرافتش شهرهٔ جهان است، در افغانستان هنوز از کارخانه‌های بزرگ تولیدی این فرش گران بها خبری نیست، بلکه قالی در خانواده توسط کودکان و زنان بافته می‌شود. این خانواده‌ها قالی بافی را بیشتر، راه درآمد و تأمین مصارف روزمرهٔ زندگی می‌دانند، تا هنر. نبود برق و اجازه نداشتن زنان در خانواده‌های سنتی برای انجام کار در بیرون از خانه، عوامل اصلی نبود قالیبافی‌های بزرگ عنوان می‌شود.
سنت‌های مختلف در هنر آشپزی افغاننستانی بخشی جدایی‌ناپذیر از رسم ریشه‌دار مهمان‌نوازی مردم افغانستان را تشکیل می‌دهند. غذا ابزاری است برای نشان‌دادن خصلت‌های معنوی و شیوهٔ زندگی مردم و رسم آبروداری، همسایه‌داری و ازخودگذشتگی. همهٔ رویدادهای خوش زندگی، و همچنین تغییرات فصل‌ها، همگی در بزم‌های فامیلی جشن گرفته می‌شوند.دانشنامهٔ ایرانیکا، آشپزی: در افغانستان، نانسی هاتچ دوپری ویژگی‌های آشپزی هر منطقه بازتاب‌کنندهٔ تنوع جغرافیایی و قومی افغانستان است و در مجموع با آشپزی آسیای مرکزی، ایران، و پاکستان اشتراکات فراوانی دارد. ترکیب گروه‌های غذایی گوناگون غلات، حبوبات، سبزی‌ها و پروتئین‌های گیاهی و حیوانی در همه غذاها دیده می‌شود. نان در شکل‌ها و اندازه‌های مختلف از آرد گندم، جو یا ذرت (جواری) طبخ می‌شود و انواع مختلفی دارد که بر اساس آداب اقوام مختلف متفاوت است و هریک به تناسب و فراخور اقلیم مردم منطقه طبخ می‌شود. انواع نان در افغانستان عبارتند از: نان خاصه، نان چپاتی، نان رُت، نان روغنی، نان لواشه، نان اُزبکی، نان تاوگی، نان پرکی و غیره. نان معمولاً بر دیوارهٔ تنور گِلی طبخ می‌شود.شبکه اطلاع‌رسانی افغانستان-اطلاعات عمومی-غذا-نان
خورش‌ها معمولاً ترکیبی از گوشت، سبزیجات خشک یا تازه و حبوباتی چون نخود و لوبیا هستند و قورمه نامیده می‌شوند و معمولاً با نان یا پلو سِرو می‌شوند. در برخی از چای‌خانه‌ها، نوعی خورش گوشت بنام چاینکی متداول است که در چاینک (قوری) و بر روی زغال طبخ می‌شود. بیش از ۱۰۰ نوع قورمه وجود دارد و در زیر چند نمونه آن آورده شده‌است:
توجه داشته باشید که کرائی (غذا) افغانی نیز وجود دارد. تفاوت بین قورمه و کرائی در این است که برخلاف قورمه، کرائی در ظروف آشپزی مانند ماهیتابه تهیه می‌شود که در آن همه مواد به‌طور هم‌زمان سرخ می‌شوند و سپس آن را می‌دهند تا بخارپز شود. در حالیکه قورمه، روغن و پیاز ابتدا کارامل می‌شوند. سپس گوجه فرنگی (بانجان رومی)، ادویه‌ها و در آخر ماده اصلی آن اضافه می‌شوند.
یکی از معروف‌ترین خوراک‌هاست و مورد علاقهٔ مردم آسیای میانه و خاورمیانه است که در تهیه و پخت بیشتر کباب‌ها از گوشت سرخ استفاده می‌شود و همچنین در اکثر کباب‌ها از پیاز و ادویه‌جات استفاده زیادی می‌شود.
معروف‌ترین انواع کباب عبارتند از:
منتو از غذاهای خانواده خمیرباب است و اغلب به صورت کوفته خورده می‌شود. این غذای بومی خیلی محبوب است، اما به دلیل زمان بر بودن فرایند ایجاد خمیر پیراشکی (زواله)، به ندرت در مجالس بزرگ مانند عروسی سرو می‌شوند و برای موارد خاص بیشتر در خانه درست می‌شود:
هر خانواده یا روستایی روش مخصوص خود را در آماده کردن منتو و آشک دارد، که مقدار مختلفی از انواع دلمه‌ها را ایجاد می‌کند. یک گیاه محلی به نام گندنه بریده شده و به عنوان مواد آشک استفاده می‌شود. گندنه را به صورت پودر پودینه که روی سوپ اضافه شده‌است، همراه با سرکه، به صورت غلیظ جوشانده و سرخ می‌کنند.
کِچِری قروت: یکی از غذاهای مشهور ولایت هرات در غرب افغانستان است که اکثراً در زمستان پخته می‌شود. روز اول زمستان مردم صندلی (کُرسی) یا بخاری می‌گذارند و کچری قروت می‌پزند. در پُخت کچری قروت از برنج لک، قُروت (کشک) و کوفته استفاده می‌شود.
شولهٔ غوربندی: در ولسوالی غوربند ولایت پروان شوله‌ای پخته می‌کنند که به نام «شولهٔ غوربندی» یاد می‌شود. این شوله را از برنج، ماش و قورمهٔ لَپه‌دار و گوشت گوسفند تهیه می‌کنند.
آش: یکی از از غذاهای سنتی است که تقریباً در تمام افغانستان و ایران پخته می‌شود. آش از سبزیجات، حبوبات و رشته و کشک تشکیل شده و از سیر داغ، پیاز داغ و نعناع داغ برای تزیین آن استفاده می‌کنند.
بولانی: یکی از غذاهای مشهور افغانستانی است که خمیر گندم زغاله شده را گندنه یا کچالو (سیب زمینی) پُر نموده به شکل نیم‌دایره در تابه انداخته در روغن سرخ می‌کنند. بولانی را در تنور نیز طبخ می‌کنند که بنام "بولانی تندوری" یاد می‌شود.
بادنجانِ بورانی: خوراکی است از بادنجان که با چکه سِرو می‌شود.
بوسراق: ترکیبی از خمیر، روغن و شکر. این خوردنی در گذشته‌ها جای کیک و کلوچه را پر می‌کرد.۱۰۰ زن؛ آشپزخانهٔ خانم سکینه در خانه بودا، بی‌بی‌سی فارسی
انواع تُرشی و چَتنی: از چاشنیهایی است که در تهیهٔ آن سبزیجاتی مانند فلفل سرخ، گشنیز، بادنجان رومی (گوجه فرنگی)، پیاز، یا میوه‌جات را در محلول سرکه قرار می‌دهند. از آب نارنج نیز برای طعم دادن به پلو و کباب‌ها استفاده می‌شود.
قیماق یا سرشیر: از لبنیات است که از چربی شیر تشکیل شده و هنگام میل صبحانه با شکر یا عسل یا مربا سِرو می‌شود. از قیماق در تهیهٔ یک نوع نوشیدنی لبنی بنام قیماق‌چای یا شیرچای نیز استفاده می‌شود که در تهیهٔ آن ابتدا چای سبز را جوشانده و سپس به آن قیماق، هِل و شکر اضافه می‌کنند.
دوغ: گونه‌ای نوشیدنی لبنی است که در تهیهٔ آن ابتدا ماست ترش را خوب هم می‌زنند، سپس مقداری آب، نمک، نعنا یا بادرنگ (خیار) به آن اضافه می‌کنند. دوغ معمولاً در تابستان نوشیده می‌شود.
غلور ترش
آمیزشی از قوم‌ها و قبیله‌های گوناگون در جغرافیای طبیعی متنوع افغانستان عمدتا در شهرهای کوچک، روستاها و خیمه‌های عشایری زندگی می‌کنند. حدود ۲۴ درصد از این مردمان در روستاها به‌سر می‌برند.The World Factbook, Afghanistan پوشاک سنتی بازتاب‌کنندهٔ این تغییرات جغرافیایی و مسکونی و همچنین بیان‌کنندهٔ هویت فردی و گروهی، اجتماعی و اقتصادی، مراحل چرخهٔ زندگی، و تغییر روندهای اجتماعی و سیاسی است، که در نهایت به خلق سبک‌های جدید، و تبادل انواع پوشاک منجر می‌شود.افغانستان، لوئی دوپری، ص. ۴۷–۲۳۸
پیراهن و تنبان (گویش محلی: پیران تُنبان یا پیران تُمبان) نوعی از لباس مردانه است که به صورت سنتی توسط مردان افغانستان و پاکستان پوشیده می‌شود.Charpentier, Carl-Johan (1972) Bazaar-e Tashqurghan--ethnographical studies in an Afghan traditional bazaar
یکی از تشخیصی‌ترین پوشاک افغان‌ها نوعی دستار یا لُنگی (عمامه مانند) است، که در بین فارسی‌زبان‌ها «لنگوته» (واژه‌ای هندیلغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ «لنگوته») یا «دستار» و در بین پشتوزبان‌ها «paṭkay» یا «pagṛi» یاد می‌شود، و طول آن بسته به نحوهٔ قدکردن (تاکردن) از ۳ تا ۶ متر می‌رسد. در مناطق قبایلی و روستایی، نوجوانان با پوشیدن "لنگوته" در واقع نشان می‌دهند که به سن بلوغ رسیده‌اند. در زیر دستار نوعی کلاه با اشکال و طرح‌های تزئینی متنوع پوشیده می‌شود. در بین مردم تاجیک و اُزبک، نوعی کلاه استوانه‌شکل و ابریشم‌دوزی‌شده مرسوم است. مردم هزاره نوعی کلاه عرقچین می‌پوشند که از پارچهٔ چیت یا نمد بافته می‌شود. کلاه‌های مردانهٔ دیگر نوعی کلاه پوستی (به ترکمنی: "تیلپَک") است که از پوست گوسفند ساخته می‌شود و در بین مردم ترکمن مرسوم است. مردم قرقیز نوعی کلاه لحاف‌دوزی‌شدهٔ گِرد از پوستین می‌سازند و مردم نورستان هم نوعی کلاه پشمی با سرپوشی مسطح و لبه‌های خمیده می‌پوشند که به «پَکول» معروف است. در بین پشتون‌های قندهار یک نوع کلاه یخک‌دوزی‌شدهٔ استوانه‌شکل مرسوم است؛ نوعی کلاه با رنگ‌دانه‌های شیشه‌ای براق نیز در قندهار بافته می‌شود. پشتون‌های شرقی شینواری، نوعی کلاه مخروطی (به پشتو: دَروزَو خولَی) از کاه گندم می‌پوشند و همچنین در بین مردمان باشندهٔ کوه‌های بلند مناطق شمال شرقی، کلاه‌های نَمَدی گِرد مرسوم است. مردم بلوچ هم از قطعات شیشه در طرح کلاه استفاده می‌کنند. کلاه قره‌قولی که از پوست قره قول ساخته می‌شد، و در اوایل سدهٔ بیستم در بین قشر تحصیل‌کرده افغان مرسوم بود، دیگر از مُد افتاده‌است.افغانستان، لوئی دوپری، ص. ۷۱،۱۶۲
تن‌پوش اصلی برای مردان، بانوان و کودکان نوعی پیراهن گشاد و آستین بلند است که از پنبه تهیه می‌شود و بر روی شلواری گشاد که «اِزار» یا «تُنبان» نامند، پوشیده می‌شود و شلوار را توسط بندی («اِزاربند») جمع و محکم می‌کنند. پیراهن مردان («کورتی» هم نامند) معمولاً فاقد یقه (یَخه) بوده و بر روی یک شانه دکمه دوخته شده،راهنمای تاریخی افغانستان، نانسی هاتچ دوپری، ص. ۳۸۸ و طول آن از منطقه‌ای به منطقهٔ دیگر تغییر می‌کند، و ممکن است از زانو تا ساق پا یا پایینتر برسد. جلیقه، که «واسکَت» (شکل شکستهٔ واژهٔ انگلیسیِ "Waistcoat") نامیده می‌شود، در همه جا متداول است و از مخمل سیاه و سرخ‌رنگ تهیه می‌شود و در قندهار و در بین کوچی‌های دیگر پشتون، بر روی جلیقه قیطان‌های طلایی می‌بافند و آن را «سَدری» می‌نامند. پوشاک مردم نورستانی تشخیصی‌ترین پوشاک در افغانستان است. مردان نورستانی شلوارهای سفید پشمی می‌پوشند که طول آن تا زانوی پا می‌رسد و در زبان کامویری رایج در منطقهٔ کامدیش «viṭ» نامیده می‌شود و بر روی ساق‌پوشی بلند و سیاه‌رنگ شبیه puttee «پاتَو» (ساق‌پوش سربازان در زبان هندی) پوشیده می‌شود. این ساق‌پوش و یک نوع جوراب پشم‌باف تزئین‌شده با طرح‌های سنتی مناطق هزاره‌نشین، از پوشاک پای محلی افغانستان شمرده می‌شوند. نوعی کمربند («mālāa niśte») که با نقره آذین داده می‌شود و برای حمل خنجر («کاتره») پوشیده می‌شود هم منحصر به منطقهٔ نورستان است.افغانستان، لوئی دوپری، ص. ۱۴۳ بانوان نورستانی نوعی ساق‌پوش زیر دامن یا جامه‌ای (bāźü) بلند و فراخ می‌پوشند که با کمربندهای بافته‌شده (niśte) جمع می‌شود و در پشت شانه‌ها و پایین آستین با ترکیبی از تکه‌دوزی‌های سرخ و سیاه تزئین داده می‌شود. این نوع ساق‌پوش منحصر به منطقهٔ نورستان است و در هیچ جای دیگر افغانستان یافت نمی‌شود.افغانستان، لوئی دوپری، ص. ۲۳۴
کفش پلاستیکی با رنگ و طرح‌های گوناگون، در سرتاسر افغانستان متداول است، و در بسیاری از مناطق نوعی دمپایی چرمی که «چَپلی» نامند، مرسوم است. در پکتیا هم نوعی دمپایی ساخته‌شده از حصیر («چَپلی مزاری») می‌پوشند. در نورستان نوعی دمپایی بنام (vācó) و چکمهٔ چرمی زانوبلند (chamūs)، یا با کف نرم (māsī) که در بین مردمان ترک‌زبان شمالی مرسوم است. «کلاوش» هم نوعی کفش است.
یائه-زاکورا به مجموعهٔ ساکوراهایی گفته می‌شود که پر گلبرگ هستند و تعداد گلبرگ‌های آنها بیشتر از ۵ عدد است.
کوه خامی مجموعه قللی در زاگرس جنوبی، ایران است، که مابین شهرستان گچساران و شهرستان باشت در استان کهگیلویه و بویراحمد مستقر می‌باشد.
ارتفاع این کوه بین ۳۰۰۰ تا ۳۳۰۰ متر از سطح دریا است. کوه خامی پوشیده از درخت بلوط به‌شکل جنگل‌های تنک می‌باشد. رودخانه نازمکان از کوه خامی سرچشمه می‌گیرد و پس از طی مسافت ۱۵۰ کیلومتر به نام رودخانه خیرآباد خوانده می‌شود.
پلنگ، خرس، کفتار، روباه، جوجه تیغی، کل بز، کبک و تیهو و گراز از مهمترین گونه‌های حیات وحش این مناطق است.
کارده، بن سرخ، بلوط، زال زالک،آویشن و بادام وحشی از مهمترین پوشش گیاهی و جنگلی مناطق حفاظت شده کوه خامی است. سرچشمه رودخانه نازمکان از دیلگان سپیدار می‌باشد.
استان ویسوچینا (به چکی: "Kraj Vysočina"، تلفظ: "[ˈvɪsotʃɪna]" به‌معنای منطقه مرتفع) یکی از تقسیمات اداری جمهوری چک به وسعت ۶٬۷۹۵ کیلومتر مربع است که بخشی از آن در جنوب‌شرقی منطقهٔ تاریخی بوهم و بخش دیگر آن در جنوب‌غربی منطقهٔ تاریخی موراویا قرار دارد.
این استان که در سال ۲۰۰۷ دارای جمعیت ۵۱۱٬۶۴۵ نفری بوده‌است خود به ۵ منطقه تقسیم می‌شود که شامل منطقهٔ ییهلاوا، منطقهٔ هاولیچکوف بروت، منطقهٔ ژدار نات سازاوو، منطقهٔ پلهریموف و منطقهٔ تربیچ است. مرکز ویسوچینا ییهلاوا است که در منطقهٔ ییهلاوا قرار دارد.
مایکل یورک (زاده ۱۰ فوریه ۱۹۴۲) بازیگر انگلیسی است. از فیلم‌های معروف او می‌توان به فیلم آستین پاورز اشاره کرد.
دبیرستان ایرانشهر کرمان در سال ۱۲۸۵ شمسی در شهر کرمان و در زمین اهدایی ارباب گشتاسب دینیار به مساحت دوازده هزار متر مربع با زیربنایی به مساحت ۲۹۰۰ متر مربعهفته نامه اَمُرداد تأسیس شد و سپس با کمک‌های مردمی خیراندیشان کرمانی به مکان دیگری انتقال یافت.
مدیریت این دبیرستان پسرانه مدت‌های مدید بر عهده میرزا برزو آمیغی بود. فارغ‌التحصیلان زیادی چه زرتشتی و چه مسلمان از این دبیرستان بعداً به جمع مفاخر فرهنگی و علمی پیوستند.
تاریخ نیشابور نوشته ابوعبدالله الحاکم نیشابوری (۴۰۵–۳۲۱ هـ ق) دانشنامه‌ای به زبان عربی در معرفی شهر نیشابور، بزرگان و دانشمندان ربع و شهر نیشابور در قرن چهارم هجری قمری است. نسخه اصلی این کتاب در دسترس نیست. نسخه مختصری از اصل آن بر جای مانده‌است. مترجم و تلخیص‌کنندهٔ آن محمد بن حسین خلیفهٔ نیشابوری بوده‌است. محمدرضا شفیعی کدکنی نیز مصصح این کتاب به فارسی است.
کتاب با مقدمه‌ای دربارهٔ فضیلت خراسان و نیشابور، با احادیثی از پیامبر اسلام، آغاز می‌شود. پس از آن گفتارهایی از بزرگان دیگر در همان زمینه می‌آورد.
سپس نویسنده به معرفی بزرگانی که در عصر اسلامی از نیشابور بوده‌اند، می‌پردازد.
در این کتاب نویسنده؛ ۲۶۸۰ تن از بزرگان برخاسته از نیشابور را در هشت طبقه دسته‌بندی کرده‌است. در این کتاب ۲۸ تن از صحابه معرفی شده‌اند و ۷۱ تن از اشراف تابعین و ۸۳ تن از اتباع تابعین و۶۱۸ تن از اتباع اتباع و ۵۱۲ تن از طبقه پنجم دانشمندان نیشابور و کسانی که بدان شهر درآمده‌اند و به نشر علم پرداخته‌اند و ۳۲۳ تن از طبقه ششم از دانشمندان ساکن نیشابور و ۹۵۰ تن از "مشایخ حدیث مؤلف" کتاب، که حاکم از آنان سماع حدیث داشته‌است.
در پایان این فصل، که بخشی جداگانه‌است، ۹۹ تن از کسانی را که بعد از فراغت از تألیف کتاب (رمضان سال ۳۸۸) وفات یافته‌اند و از مشایخ حدیث مؤلف به‌شمار می‌رفته‌اند بر آن افزوده و بخش رجالی کتاب را با آن پایان داده‌است.
محمدرضا شفیعی کدکنی، که خود مصصح این کتاب است، دربارهٔ این بخش می‌گوید:
از توضیحی که خلیفهٔ نیشابوری پس از ذکر این بخش آورده می‌توان دریافت که وی بخش زیادی از اطلاعاتی را که درین زمینه در تاریخ نیشابور حاکم وجود داشته تلخیص و گاه به کلی حذف کرده‌است؛ او می‌گوید:
آنچه بین مورخان و دانشمندان در طول سده‌ها رایج بوده، این است که نام تاریخ نیشابور یا تاریخ نیسابور است. اما نویسنده خود نام تاریخ النیسابورییّن را بر کتاب نامیده‌است.
برزو آمیغی، معروف به "میز برزو " یا "آمیز برزو"، مدیر دبیرستان ایرانشهر کرمان بود.
او در سال ۱۲۷۱ خورشیدی در کرمان به دنیا آمد. انجمن زرتشتیان کرمان پدر او مرزبان نام داشت. او پس از گذراندن دوران کودکی وتحصیلات ابتدایی همراه خانواده به هندوستان سفرکرد. در سال ۱۲۹۸ به کرمان بازگشت. شهرت وی به خاطر مدیریت طولانی مدت او بر دبیرستان ایرانشهر کرمان بوده‌است. میرزا برزو در بین دانش آموزان به دقت، سخت‌گیری و جدیت شهرت داشت. دبیرستان ایرانشهر کرمان در مدت خدمت نامبرده به عنوان یکی از بهترین و خوشنام‌ترین مراکز فرهنگی کرمان و ایران شهرت داشته‌است. مجله امرداد عده‌ای از شاگردان او در ایران و خارج از ایران به مدارج علمی بالا و مقام وزارت رسیدند. دکتر محمود روح الامینی و پرویز شهریاری از شاگردان او بوده‌اند.
میرزا برزو در هفتم مرداد ماه سال ۱۳۴۸ دیده از جهان فرو بست.
امروز در شهر کرمان خیابانی که دبیرستان ایرانشهر و آتشکده زرتشتیان کرمان در آن قرار دارد به نام وی نامگذاری شده‌است.
یکی از شاعران کرمانی به نام توران شهریاری در مورد آمیغی شعری سروده استوبسایت توران شهریاری که با این ابیات آغاز می‌شود:
روستای والی‌سرا در استان گیلان، شهرستان شفت، واقع گردیده است. این روستا ۷۳ خانوار و ۲۸۰ نفر جمعیت و ۱۲۱ باسواد دارد.
وبگاه استانداری گیلان
تاریخ شفت/نادر افشاریان، وبگاه تازه‌های شفت
تالار استقلال ، ساختمانی است تاریخی در مرکز شهر تل‌آویو که منشور استقلال اسرائیل برای اولین‌بار در آن‌جا به امضا رسید و توسط داوید بن گوریون برای نخستین‌بار قرائت شد. ساختمانی که تالار استقلال در آن واقع شده‌است، خانه سابق مئیر دیزنگوف، فعال صهیونیست و اولین شهردار تل‌آویو بود.
با همت مئیر دیزنگوف در سال ۱۹۳۲ میلادی، موزه هنرهای زیبا تل‌آویو، در خانه شخصی‌اش تأسیس شد. مئیر دیزنگوف، در وصیت‌نامه‌اش، خانه‌اش را به مردم تل‌آویو هدیه کرد.منشوری که استقلال اسرائیل را اعلام کرد، وزارت امور خارجه اسرائیل سال‌ها بعد، یعنی در تاریخ ۱۴ مه ۱۹۴۸ میلادی - ۵ ایار ۵۷۰۸ عبری - ۲۴ اردیبهشت ۱۳۲۷ خورشیدی و هم‌زمان با پایان قیمومیت بریتانیا بر فلسطین، منشور استقلال اسرائیل، توسط اعضای مجمع موقت ملی اسرائیل، در خانه مئیر دیزینگوف به امضا رسیدزندگی‌نامه مئیر دیزنگوف، کتابخانه مجازی یهودی و برای نخستین‌بار توسط داوید بن گوریون قرائت شد.حمایت روشن‌فکران اسرائیلی از تشکیل کشور مستقل فلسطینی، بی‌بی‌سی فارسی
تالار استقلال به آدرس «تل‌آویو، پلاک ۱۶، بلوار روتشیلد»، قرار دارد.Independence Hall , Eretz Israel Museum
تتریکوس با نام کامل گایوس پیوس اسوویوس تتریکوس (سدهٔ سوم میلادی) امپراتور گل از ۲۷۱ تا ۲۷۴ و رقیب اورلیان، امپراتور وقت روم بود.
تتریکوس نجیب‌زاده‌ای گل‌تبار و از وابستگان ویکتورینوس، امپراتور گل و مادرش ویکتوریا بود. ویکتورینوس در ۲۷۱ به‌قتل رسید و پس از او تتریکوس که در آن زمان فرماندار آکوئتانیا بود با احتمالاً حمایت ویکتوریا که ثروت و نفوذ بالایی داشت بر تخت فرمانروایی نشست. دوران فرمانروایی او چندان طولانی نبود و در این مدت کوتاه، تورم پولی سدهٔ سوم به اوج خود رسید، قبایل ژرمنی سرزمین گل را مورد تهاجمی گسترده قرار دادند و شورش‌های پی‌درپی داخلی موقعیت او را در معرض تهدید قرار داد.
از سوی دیگر اورلیان، امپراتور وقت روم درصدد لشکرکشی به گل بود و هنگامی که او با سپاهیانش در ۲۷۴ به آنجا رسید، تتریکوس پنهانی به دیدار او رفت و عهدنامه‌ای را با او امضا نمود. او سپس با شروع نبرد شالون سپاهیانش را ترک گفت و در نتیجه ارتش روم به پیروزی رسید. اورلیان سپس تتریکوس را وادار کرد تا او را در رژهٔ پیروزمندانه‌اش همراهی نماید. اما پس از آن او را بخشید و به فرمانداری جنوب ایتالیا منصوب نمود.
یائه-بنی-شیداره نام علمی بر اساس کتاب ساکورای ژاپن
( "Cerasus spachiana 'Plena-rosea' Miyoshi") یک نوع درخت ساکورای باغی است. منشأ اصلی این درخت ادوهیگان بوده‌است. رنگ گل آن قرمز و به شکل یائه-زاکورا (پرگلبرگ) است. شاخه‌های آن نرم و به اصطلاح ژاپنی این درخت از نوع شیداره-زاکورا (شاخه‌افشان) است. در استان میاگی شهر سندای تعداد بسیاری از این نوع درخت کاشته شده‌است. طول درخت در حدود ۵ متر است و درخت کوتاهی به شمار می‌آید.
شیداره-زاکورا نام علمی (Cerasus spachiana f. spachiana) به مجموعه‌ای از درختان ساکورا که دارای شاخه‌های نرم هستند، گفته می‌شود.
فهرست عمومی باس (به انگلیسی: "GC:Boss General Catalogue")، فهرستی شامل ۳۳۳۴۲ ستاره می‌باشد که در سال ۱۹۳۶ توسط "بنیامین باس" در آمریکا منتشر شده‌است. این فهرست، جایگزین فهرستی شامل ۶۱۸۸ ستاره بود که توسط "لوئیس باس" در ۱۹۱۰ تهیه شده بود.
ویکی‌پدیای انگلیسی، دسترسی ۹ مارس ۲۰۱۱
جامعه‌شناسی تطبیقی(به زبان انگلیسی:Comparative sociology) یا هم‌سنجشی، به واکاوی جامعه‌شناسی اطلاق می‌شود که شامل هم‌سنجی فرایندهای اجتماعی در میان انواع مختلف جامعه (به عنوان مثال سرمایه‌داری و سوسیالیستی) است.
دو رویکرد اصلی در جامعه‌شناسی تطبیقی هست: یک، جستجوی تشابه میان فرهنگ‌ها و کشورهای مختلف و دیگری جستجوی تفاوت‌ها است.
البته بحث‌هایی دربارۀ عنوان جامعه‌شناسی تطبیقی برای جامعه‌شناسی تطبیقی وجود دارد. امیل دورکیم بر این باور است که همۀ پژوهش‌های جامعه‌شناسی در واقع به نوعی جامعه‌شناسی تطبیقی هستند چراکه پدیده‌های جامعه‌شناسی همیشه خاص یا یکتا(unique) هستند که همۀ آن‌ها به نوعی به هم‌سنجی اشاره دارند. از این دیدگاه، همۀ واکاوی‌های جامعه‌شناسی (sociological analysis) جامعه‌شناسی تطبیقی هستند. ماکس وبر حتی بیش از دورکیم نیز به جامعه‌شناسی تطبیقی اعتقاد داشت و این دو به نوعی نمایندگان اصلی نسل اول جامعه شناسان تطبیقی بودند. وبر در مطالعاتش نشان داد که چگونه تفاوت‌های فرهنگ‌ها، دستورالعمل‌های اجتماعی مختلفی را مطرح می‌کند (نگاه کنید به مثال اخلاق پروتستان و روح سرمایه داری و جامعه‌شناسی دین).
انصاری‌راد نماینده مردم نیشابور در مجلس شورای اسلامی ایران در دوره‌های اول و ششم بود. در دوران چهارساله مجلس ششم ریاست کمیسیون اصل نود را برعهده داشت. موضوع نامزدی وی مورد استقبال همه طیف‌های جریان اصلاح طلب قرار گرفته بود. او با ۲۰۶٬۶۷۳ رای از حوزه انتخابیه نیشابور، فیروزه و زبرخان به عنوان نماینده برگزیده شد.
حسین انصاری‌راد در ۲۶ فروردین ۱۳۸۱ طرح تقسیم استان خراسان را یک فاجعهٔ اجتماعی خواند که موجبات ناامنی، نارضایتی و ناخشنودی بخش عظیمی از مردم خراسان را فراهم خواهد کرد و گفت این طرح، سبب توسعهٔ استان نخواهد شد. «در کشورهایی مانند هند و چین، استان‌هایی با بیش از ۱۲۰ میلیون نفر جمعیت هست و ما در ایران استان‌های کوچکی داریم که اگر قرار بود "کوچک بودن" استان موجب توسعه شود باید با ظرفیت‌هایی که در این استان‌های کوچک وجود دارد امروز سوئیس‌هایی را می‌داشتیم.»http://www1.jamejamonline.ir/newstext.aspx?newsnum=100004217927 همچنین یادآوری کرد که «مدیرانِ کارآمد در عصر پست مدرنیسم نگران گسترهٔ حوزهٔ مأموریت خود نیستند.»
حسین انصاری‌راد در ۲ تیر ۱۳۸۱ در اعتراض به شیوهٔ تقسیم استان خراسان استعفا داد «در این تقسیم… تاریخ و فرهنگ، تمدن و هویت خراسان نادیده گرفته شده و لگدمال شده‌است و مرکز جغرافیایی و تاریخی و طبیعی شناخته شدهٔ آن برای همهٔ جهانیان [نیشابور] محو شده‌است و این خسارت بزرگی است و ایالت واحد خراسان با تقسیم خراسان به استان‌های متعدد مورد نظر، یک پوشش پوشالی و بیهوده است.»http://www.isna.ir/news/8104-00324/پارلماني-نماينده-ي-نيشابور-در-اعتراض-به-نحوه-ي-تقسيم-استان
حسین انصاری‌راد در اردیبهشت ۱۳۹۸ در نامه‌ای به علی خامنه‌ای ضمن هشدار دربارهٔ احتمال رد صلاحیت نامزدهای اصلاح‌طلب از وی خواست تا اجازه ندهد این همه نقض قانون و اخلاق به حساب اسلام و جمهوری اسلامی و روحانیت گذاشته شود. او همچنین به خامنه‌ای پیشنهاد کرد که اکنون وقت آن است که یک آشتی ملی اعلام شود و بازداشت شدگان وقایع اعتراضی به نتایج انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ از جمله مهدی کروبی، میرحسین موسوی و همسرش زهرا رهنورد هم آزاد شوند.
در دی ۱۴۰۱ حسین انصاری‌راد در نامه‌ای به خامنه‌ای نوشت: «جمهوری اسلامی در تمام بخش‌های حیات اقتصادی و اجتماعی و سیاسی و فرهنگی و سلوک فردی شکست خورده‌است و انفجار عظیمی رخ خواهد داد» و «پیشنهاد و نصیحت می‌کنم با تأکید و اصرار که به سیاست سرکوب خاتمه دهید و اعدام و شکنجه را فوراً و با قاطعیت دستور تعطیل دهید».
در بهمن ۱۴۰۱ و پس از خیزش ۱۴۰۱ ایران یک فایل صوتی از حسین انصاری‌راد منتشر شد که در آن به زندانیان و اعدامیان و خانواده‌های آنان سلام می‌دهد و برای مردم ایران آرزوی رسیدن به آرمان‌ها و آرزوهایی را می‌کند که در پی آن جان خود را فدا کرده‌اند.
حسین انصاری‌راد در ۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۲ با نوشتن نامهٔ سرگشاده‌ای به «ملت بزرگ ایران» ظلم و حق‌کشی به نام دین را امری ناپسند دانسته و بیان داشت که «مجلس و دولت کنونی بر پایهٔ تهمت و دروغ و هتک حرمت انسان بنا شده‌است». او همچنین در این نامه می‌گوید:
https://www.parliran.ir/majles/fa/Content/representatives6742/حسین-انصاریراد5982
علیرضا زرین‌دست (زادهٔ ۱۳۲۴ در تبریز) مدیر فیلم‌برداری ایرانی است.
شروع فعالیت سینمایی وی با فیلم "وسوسهٔ شیطان" به عنوان دستیار فیلمبردار در سال ۱۳۴۶ بوده‌است. محمد زرین‌دست، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، و تهیه‌کننده، برادر بزرگترِ اوست.
نظرسنجی بُن به مجموعه‌ای از سه فهرست جامع ستاره شناسی از تمام آسمان گفته می‌شود که توسط رصدخانه شهر بن آلمان در طی سال‌های ۱۸۵۹ الی ۱۹۰۳ تهیه شده‌است.
امروزه این فهرست نه تنها شامل ستارگان، بلکه جستجو برای یافتن دیگر اجرام آسمانی نیز می‌شود، کار ویژه‌ای که با پیمایش آسمان در طول موج‌های الکترومغناطیسی که کوتاه‌تر یا طولانی‌تر از امواج مرئی نور هستند انجام می‌شود.
نام این مجموعه از "دورشموسترونگ" (مرور با آزمودن)، واژه‌ای آلمانی که برای بررسی سیستماتیک اشیاء یا داده‌ها بکار می‌رود گرفته شده‌است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، دسترسی ۸ مارس ۲۰۱۱
اتلس ۵ یک نوع موشک سامانه یک بار مصرف پرتاب از خانواده موشک‌های اتلس است. اتلس ۵ در گذشته توسط شرکت لاکهید مارتین راه‌اندازی می‌شد و اکنون توسط لاکهیدمارتین-بوئینگ که شرکتی از ترکیب بویینگ و لاکهید مارتین است، ساخته و به کار می‌افتد. اتلس ۵ از یک موتور آردی-۱۸۰ ساخت روسیه که سوخت آن نفت سفید و اکسیژن مایع می‌باشد برای تأمین نیروی طبقه اول، و یک موتور آمریکایی آرال-۱۰ با سوخت هیدروژن مایع و اکسیژن مایع برای طبقه بالایی که سِنتور نام دارند، استفاده می‌کند. در برخی از پیکربندی‌ها همچنین از موشک‌های پیشرانهٔ سوخت جامد ساخت اروجت در اطراف بدنه نیز استفاده می‌شود. کلاهک‌های موشک‌های اتلس ۵ که ۴ متر یا ۵٫۴ متر قطر دارد و سه اندازه طولی دارند، توسط یک شرکت سوییسی راگ اسپیس ساخته می‌شوند. اجزا این موشک در شهرهای دیکاتور، آلاباما؛ هارلینجن، تگزاس؛ سن دیگو کالیفرنیا؛ و در شعبه مرکزی یونایتد لانچ الاینس نزدیک دنور سرهم می‌شوند.
در ۲۲ پرتابش از اولین پرتاب اوت ۲۰۰۲ تا اوت ۲۰۱۰ اتلس ۵ تقریباً موفقیت کامل را داشته‌است. البته در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۷ در پرتاب یکی از ماهواره‌های جاسوسی ان‌آراو ال-۳۰ در طبقه دوم موشک نابهنجاری پیش آمد و موتور سنتور زودتر از زمان برنامه‌ریزی شده خاموش شد. این ماهواره در مداری پایین‌تر از چیزی که برنامه ریزی شده بود قرار گرفت؛ ولی با این حال خود ان‌آراو این پرتاب را هم جزو پرتاب‌های موفق اعلام کرد.
تاسیتوس ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره نماید:
فرج‌الله حیدری (زاده ۱۳۳۵ در تهران, درگذشت ۱۵ آذر ۱۳۹۷) مدیر فیلم‌برداری ایرانی بود. شروع فعالیت سینمایی وی با فیلم "کوچه مردها" به عنوان دستیار فیلم‌بردار در سال ۱۳۴۹ بوده‌است. او مدیر فیلمبرداری بیش از ۳۰ فیلم سینمایی و فیلمبردار نزدیک به ۲۰ اثر سینمایی بوده است.
در سن ۶۲ سالگی بر اثر ایست قلبی در خانه خود درگذشت.
۴۰ وال‌استریت (به انگلیسی: "40 Wall Street") یک آسمان‌خراش با ۲۸۳ متر ارتفاع و ۷۰ طبقه در محله منهتن در شهر نیویورک در ایالات متحده آمریکا است. این ساختمان در اصل به نام‌های ساختمان بانک اعتماد منهتن و ساختمان شرکت منهتن شناخته می‌شود و امروزه به آن ساختمان ترامپ می‌گویند. ساخت این ساختمان در سال ۱۹۲۹ آغاز و یازده ماه بعد، در ۱۹۳۰ میلادی تکمیل شد.
۴۰ وال‌استریت از آوریل ۱۹۳۰ تا ۲۷ می ۱۹۳۰ بلندترین ساختمان جهان بوده‌است و هم‌اکنون پنجاه و سومین ساختمان بلند در جهان و بیستمین ساختمان بلند در ایالات متحده آمریکا است.
این ساختمان توسط اچ کریگ سورنس و همکاری یاسو ماتسویی طراحی شده‌است.
گیم لافت نام شرکتی واقع در پاریس فرانسه است که بازی‌های ویدئویی منتشر می‌کند و در سراسر جهان نمایندگی دارد.
این شرکت که توسط برادران ژیلموت، بنیان‌گذاران و مالکان شرکت بزرگ بازی‌های ویدئویی یوبی سافت افتتاح شد، عمدتاً بازی‌های موبایل دارای سیستم جاوا، برو (مخصوص گوشی‌های وایرلس)، سیستم عامل سیمبیان و هم چنین اِن-گیج تولید می‌کند. گیملافت هم چنین بازی‌هایی برای کنسول‌های پلی استیشن ۳ و پلی استیشن پرتابل، نینتندو دی اس و وی، اکس باکس ۳۶۰ و زیبو و هم چنین دیگر سیستم‌ها از جمله آی اُ اِس، وب اُ اِس شرکت اپل، اندروید شرکت گوگل، ویندوز موبایل، بلک بری و هم چنین سیستم عامل‌های ماک و ویندوز کامپیوتر بازی منتشر می‌کند.
گیملافت طبق توافقاتی که با شرکت‌های بزرگ ارائه دهنده خدمات موبایل، سازنده گوشی موبایل و فروشگاه اینترنتی این شرکت دارد، از شبکه پخش در بیش از ۸۰ کشور دنیا برخوردار است و بازی های پرطرفداری مثل آسفالت را ساخته و توسعه داده است.
این شرکت که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد، در اواخر سال ۲۰۰۷، چهار هزار خدمه استخدام کرد، که این رقم ۵۹ درصد از پایان سال ۲۰۰۶ بیشتر بود. گیملافت هم چنین اعلام کرد درآمد ۹۲ میلیون دلاری این شرکت در سال ۲۰۰۶ به ۱۴۰ میلیون دلار در سال ۲۰۰۷ و ۱۴۷ میلیون دلار در سال ۲۰۰۸ افزایش پیدا کرده‌است.
گیملافت برای پایه‌های بازی زیادی به خصوص نسخه کوچک پایه جاوا در گوشی‌های موبایل، نینتندو دی اس، پلی استیشن پرتابل، ان-گیج، گوشی‌های لمسی آی پد، آی فون، نینتندو دی اس آی، پلی استیشن ۳، اکس باکس ۳۶۰، نینتندو وی و غیره بازی تولید می‌کند.
جایزه بازی‌های ویدئویی اسپایک در سال ۲۰۰۷:
جایزه بازی‌های ویدئویی اسپایک در سال ۲۰۰۸:
جایزه بازی‌های ویدئویی آی جی ان در سال ۲۰۰۷:
جایزه بازی‌های ویدئویی آی جی ان در سال ۲۰۰۸:
پادکست گیملافت، در قالب پادکست ویدئویی، توسط این شرکت ارائه می‌شود. این پادکست عمدتاً بازی‌های آی پد، آی فون و آی پد لمسی را در فروشگاه اینترنتی آی تونز پوشش می‌دهد. نمایش در ابتدا توسط جاش گلدبرگ اجرا می‌شد، اما پس از ۲ قسمت به این مجری همکاری با نام نائومی بودون اضافه شد. این نمایش بیشتر روی پیش نمایش، اخبار و خصوصیات بازی‌های گیملافت، وقایع پیش رو و مسابقات شرکت تمرکز می‌کرد. گیملافت در تاریخ ۲۹ مه ۲۰۰۹ شروع به انتشار اولین قسمت این ویدئو کرد که در تاریخ ۱۰ نوامبر ۲۰۰۹ اولین قسمت پادکست به نمایش گذاشته شد.
تا کنون ۱۲ قسمت از این ویدئوها منتشر شده که از طریق وبگاه اشتراک ویدئوی یوتوب قابل مشاهده است.
این لیست بخشی از بازی‌هایی است که توسط گیملافت منتشر شده‌اند. (تمامی بازی‌ها قابل اجرا روی گوشی‌های موبایل هستند، بازی‌هایی که روی کنسول‌های دیگر قابل اجرا هستند داخل پرانتز آمده است)
آسفالت9:افسانه ها
وبگاه رسمی گیملافت
ظهور به معنی ظاهر شدن است و می‌تواند معانی زیر را داشته باشد:
ظهور در عکاسی به معنای مواجهه دادن فیلم عکاسی یا کاغذ عکاسی با مواد شیمیایی است که باعث تبدیل شدن فیلم به یک تصویر منفی (نگاتیو) یا مثبت، یا کاغذ به تصویر عکس می‌شود. این اولین مرحله ظهور در مورد فیلم و کاغذ است. هدف از ظهور این است که تصویر موقتی که روی فیلم یا کاغذ عکاسی نقش بسته را تبدیل به یک تصویر دائم، قابل دیده شدن، و غیرحساس به نور بکند. توقف، ثبوت و شست‌وشو، مراحل بعدی بدست آوری تصویر ثابت است.
پاول واتسلاویک، ، زاده ۲۵ ژوئیه ۱۹۲۱ در شهر فیلاخ اتریش، درگذشته ۳۱ مارس ۲۰۰۷ میلادی در پالو آلتو واقع در کالیفرنیا، فیلسوف، محقق و دانشمند در رشته‌های ارتباطات، روان درمانی، روانکاوی و جامعه‌شناسی بود. وی پس از اتمام دوره دبیرستان در سال ۱۹۳۹ در فیلاخ به تحصیل در رشته‌های زبان‌شناسی و فلسفه در دانشگاه ونیز ایتالیا پرداخت. واتسلاویک مدرک دکترای خود را در رشته فلسفه در سال ۱۹۴۹ دریافت کرد. از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۴ در رشته روان درمانی دانشگاه زوریخ سوئیس به تحصیل اشتغال داشت و در این رشته نیز پایان‌نامه دریافت کرد. او در سال ۱۹۵۷ کرسی روان درمانی دانشگاه السالوادور در شهر سان سالوادور را بدست گرفت که تا سال ۱۹۶۰ در اختیار داشت. واتسلاویک از مهم‌ترین محققین «تئوری ارتباطات انسانی» محسوب می‌شود. او بیشترین تجربیات خود را در این مورد از طریق بیماران مبتلا به روان‌گسیختگی کسب کرد. واتسلاویک در سال ۱۹۶۰ به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و به محققین «گروه پالو آلتو» در کالیفرنیا پیوست و از سال ۱۹۶۷ استاد رشته روانپزشکی دانشگاه استانفورد شد.
واتسلاویک نویسنده ماهری بود و چندین کتاب به رشته تحریر درآورده. برخی از این کتابها، از جمله: «واقعیت تا چه حد واقعیست»، بی معنایی معنا و معنای بی معنایی، «اگر تو واقعاً عاشق منی پس حتماً حاضری سیر هم بخوری» و «راهنمای بدبخت بودن»، نام نسخه انگلیسی: "Ultra-Solutions: How to Fail Most Successfully" است که معروفیت جهانی کسب کردند.
پاول واتسلاویک در کتاب «راهنمای بدبخت بودن» که او را در جهان معروف کرد، روش بسیار جالبی اتخاذ کرده وبا حکایت‌های بسیار کوتاه و شیرین آیینه را جلوی صورت خواننده می‌گیرد تا خودش را بشناسد. از جمله حکایت زیر که هنوز بین اهل فن در سر زبانها است و در دروس روان‌شناسی دانشگاه‌ها تدریس می‌شود.
"روزی مردی قصد داشت میخی به دیوار بکوبد. چکش نداشت و هر چه گشت نیافت. با خودش گفت از همسایه قرض می‌گیرم. همینکه قصد رفتن نزد همسایه را کرد به فکرش رسید، خوب اگر نخواهد بدهد چه؟ ضمناً همسایه دیروز هم جواب سلام مرا تند داد و رفت، شاید عجله داشت یا شاید هم عجله یک بهانه بود. او حتماً با من مشکل دارد؛ ولی چه مشکلی؟ من که به او بدی نکرده‌ام. او چه خیال می‌کند؟ اگر کسی از من افزاری بخواهد فوراً به او می‌دهم اما او چرا نمی‌دهد؟ چطور کسی می‌تواند چنین لطف کوچکی را از دیگران دریغ کند؟ آدم‌هایی چون این مردک زندگی انسان را مسموم و مکدر می‌کنند. تازه خیال هم می‌کند من به او وابسته هستم چون او یک چکش فکسنی دارد و من نه؛ و فریاد زد، دیگر بس است… و آنگاه مرد با خشم و هیجان به در خانه همسایه هجوم برد، زنگ در را به صدا درآورد و تا همسایه در را باز کرد مرد حتی نگذاشت همسایه سلامی بگوید و فریاد زد: آدم نادان چکش ات را برای خودت نگهدار!"
تهران ۴۳ فیلمی مهیج محصول مشترک کشورهای شوروی سابق، فرانسه و سوئیس می‌باشد و در سال ۱۹۸۱ ساخته شده‌است. این فیلم را الکساندر آلوف و ولادیمیر نائوموف کارگردانی کرده‌اند و بازیگران مشهوری هم‌چون آلن دلون و کلود ژاد در آن بازی کرده‌اند.
این فیلم با ۴۷٫۵ میلیون بیننده در سال ۱۹۸۱ بهترین فیلم سال شوروی شد. هم‌چنین جایزه طلایی جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو را در سال ۱۹۸۱ دریافت کرد.
این فیلم در سرتاسر جهان با نام‌های مختلفی به اکران درآمد.
این فیلم در مورد تلاش برای ترور وینستون چرچیل، ژوزف استالین و فرانکلین دلانو روزولت در زمان کنفرانس تهران است.
این فیلم یک پروژه حمله (عملیات بزرگ ساوت) علیه وینستون چرچیل، جوزف استالین و فرانکلین دی. روزولت در سال 1943 در جریان کنفرانس تهران توسط نازی ها را فاش می کند. مامور سرویس شوروی آندره ایلیچ (ایگور کوستولوسکی) در حراجی در لندن در سال 1980 شرکت می کند که اسناد محرمانه مربوط به سال 1943 با میانجیگری ماکس ریچارد (آرمن جیگارخانیان) در لندن برگزار می شود. مکس یک جاسوس نازی بود که توسط شرنر (آلبرت فیلوزوف) مأموریت داده شده بود تا علیه «سه نفر بزرگ» چرچیل، استالین و روزولت حمله کند. 1943، که سال عشق بین آندره و ماری زن جوان فرانسوی (ناتاشا بلوخوستیکوا) است.
در سال 1980 در پاریس، آندره می‌داند که هنوز در خطر است زیرا شرنر، رئیس یک شبکه تروریستی بزرگ، به تازگی در پاریس در ازای گروگان‌های هواپیمای ربوده شده آزاد شده است و تقریباً همه شاهدان رویدادهای 1943 را از بین می‌برد. ایلیچ در آن شرکت می‌کند. ناتوان، برای آزادی شرنر، محرک حمله. مکس با احساس شکار به آپارتمانی قدیمی پناه می برد بدون اینکه بداند همراه جوانش فرانسوا (کلود جید) در دستمزد شرنر است. مکس فیلم‌های مخفی قدیمی را به فرانسوا نشان می‌دهد که می‌خواهد توسط وکیل لگرن به حراج گذاشته شود.
در طی یک هواپیماربایی که توسط شرنر آغاز شد، دختر ماری، ناتالی (ناتالیا بلوخوستیکوا در نقش دوگانه) نیز با آندری ملاقات می کند. بازرس پلیس پاریس ژرژ روش (آلن دلون) که می خواهد از شاهد ماری محافظت کند، با ناتالی ملاقات می کند. و وکیل میکروفیلم هایی است که قرار بود در حراجی فروخته شوند. فرانسوا با گفتن اینکه برای شرنر کار می کند، مکس را تحریک می کند، اما به او رحم می کند. فرانسوا او را به مخفیگاه جدیدی می برد..
تهران ۴۳ در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها
تهران ۴۳ در آل‌مووی
مروری بر تهران ۴۳، داریوش کدیور
عکسی از دو بازیگر نقش اصلی این فیلم
کوین ویلیامسون (زاده ۱۴ مارس ۱۹۶۵) یک فیلم‌نامه‌نویس اهل آمریکاست، او خلاق اثرهای معروف در زمینهٔ فیلم‌های ترسناک است، از آثار معروفش می‌توان به جیغ و خاطرات خون‌آشام اشاره کرد.
ویلیامسون در کارولینای شمالی دیده به جهان گشود، جوان‌ترین فرزند لیلی فای (مادر) که یک قصه‌گو بود و اتیس واد ویلیامسون (پدر) که یک ماهی‌گیر بود.Kevin Williamson Biography (1965-) او قبل از آنکه مدرسه را شروع کند خانواده‌اش به تگزاس مهاجرت کردند و او در آنجا رشد یافت، او فارغ‌التحصیل در رشتهٔ هنر و تئاتر از دانشگاه کارولینای شرقی است. وی همجنس‌گراست.
نیکومدیا یا نیکومیدیا نام شهری باستانی در شمال‌غربی آسیای صغیر در نزدیکی بسفر (در ترکیهٔ امروزی) بود که ایزمیت امروزی در مکان آن قرار دارد. این شهر که نخست آستاکوس نام داشت به دست لیسیماخوس، جانشین اسکندر ویران شد اما نیکومدس یکم، شاه بیتینی، آن را در سال ۲۶۴ پیش از میلاد با نام جدید نیکومدیا که برگرفته از نام خودش بود باز بنیاد نهاد و آنجا را به‌عنوان پایتخت خود برگزید.
نیکومدیا به مدت ۴ سده از رونق و شکوفایی برخوردار بود تا آنکه در سال ۲۵۸ میلادی مورد حملهٔ گوتها قرار گرفت و غارت شد. با این حال این شهر پس از به قدرت رسیدن دیوکلتیان، امپراتور روم به عنوان پایتخت بخش خاوری امپراتوری در نظر گرفته‌شد اما دیری نپایید که بیزانتیوم (بعدتر کنستانتینوپول) به عنوان پایتخت روم شرقی جایگزین آن گردید.
کریستینا یانگ یکی از شخصیت‌های اصلی سریال آناتومی گری است و ساندرا اوه این نقش را ایفا کرده‌است.
الکساندر مایکل کارو،(به اختصار:"الکس کارو") از شخصیت‌های اصلی سریال آناتومی گری می‌باشد و جاستین چمبرز این نقش را ایفا کرده‌است.
ریچارد وبر یکی از شخصیت‌های اصلی سریال آناتومی گری است و جیمز پیکنز جی آر این نقش را ایفا کرده‌است.
میراندا بیلی یکی از شخصیت‌های اصلی سریال "آناتومی گری" است و چاندرا ویلسون این نقش را ایفا کرده‌است.
روز پزشک یا روز ملی پزشکان روزی است به منظور قدردانی از سهم و خدمات پزشکان به زندگی افراد و جوامع جشن گرفته می‌شود. بسته به رویداد بزرگداشتی که برای نشان دادن این روز استفاده می‌شود، از کشوری به کشور دیگر متفاوت است.
در برخی کشورها این روز به عنوان تعطیلات مشخص می‌شود. اگرچه قرار است توسط بیماران و خیرین صنعت مراقبت‌های بهداشتی جشن گرفته شود، اما معمولاً توسط سازمان‌های مراقبت‌های بهداشتی جشن گرفته می‌شود. کارکنان ممکن است یک ناهار برای پزشکان ترتیب دهند تا به پزشکان نشانه‌های تجلیل را ارائه دهند. از نظر تاریخی، ممکن است یک کارت یا میخک قرمز برای پزشکان و همسران آنها ارسال شود، همراه با گلی که روی قبر پزشکان فوت شده قرار می‌گیرد.
در ایران روز اول شهریورماه، هم‌زمان با زادروز بوعلی سینا، به پاس خدمات وی به علوم پزشکی، تألیفات و فعالیت وی در این رشته و برای بزرگداشت پزشکان، روز پزشک نام‌گذاری شده‌است.
ابوعلی سینا، پزشک و فیلسوف معروف متولد شهر بخارا است و مدفن او در همدان، یکی از شهرهای تاریخی ایران است و از مشهورترین و تاثیرگذارترینِ فیلسوفان و دانشمندان ایران است که آثارش در زمینه فلسفه ارسطویی و پزشکی اهمیت بسیار دارد. وی ۴۵۰ کتاب در زمینه‌های گوناگون نوشته‌است که یکی از معروف‌ترین کتاب‌هایش کتاب شفا، دانشنامه علمی و فلسفی جامع و کتاب قانون یکی از کتابهای معروف ابن سینا در زمینه علم پزشکی می‌باشد. وی از کودکی به طبیعت، گیاهان و حیوانات علاقه خاصی داشت و اوقات فراغت خود را در دشت و صحرا به جستجو و کسب تجربه می‌پرداخت بدین صورت از دوران کودکی به خواص گیاهان دارویی و طبابت علاقه‌مند شد. ابن سینا از حیث نیروی جسمانی، مردی نیرومند بود و به همین خاطر از کار کردن احساس خستگی نمی‌کرد، وی همچنین از لحاظ نیروی ذهنی و تفکر نیز بسیار نیرومند بود، به گونه ای که در سن هجده سالگی توانست تمامی دانش‌های زمان خود را فرا گیرد.
روز ۳۰ ماه مارس در ایالات متحده آمریکا روز ملی پزشکان است و به بزرگداشت پزشکان و تقدیر از خدمات ارزنده آنها اختصاص داده شده‌است، به گونه ای که در این تاریخ و سال ۱۸۴۲ دکتر کرافورد لانگ برای نخستین بار داروی بیهوشی «اتر» را در عمل جراحی به عنوان بیهوش کننده استفاده کرد. در آن روز دکتر لانگ، اتر را برای یک بیمار تجویز کرد و سپس وی را تحت عمل جراحی قرار داد. این در حالی است که بیمار پس از به هوش آمدن اقرار کرد که طی جراحی هیچ دردی احساس نکرده‌است. این در حالی است که در ۳۰ مارس سال ۱۹۵۸ مصوبه «بزرگداشت روز پزشکان» توسط مجلس نمایندگان ایالات متحده به تصویب رسید و در سال ۱۹۹۰ این قانون در مجلس نمایندگان و مجلس سنا نیز معرفی شد. از آن زمان تا کنون ۳۰ مارس در تقویم رسمی این کشور به عنوان روز پزشک نامگذاری شده‌است.
در استرالیا تاریخ‌های مختلفی وجود دارد که ممکن است روز ملی پزشک در آنها به رسمیت شناخته شود، که رایجترین آن ۳۰ مارس است.
روز ۱۴ مارس در ترکیه مصادف است با روز پزشک.
در کشور کوبا روز ۳ دسامبر که یادآور تولد دکتر کارلوس جوان فینلی می‌باشد به روز پزشک اختصاص داده شده‌است. وی که یک پزشک و دانشمند کوبایی‌تبار بود به عنوان پیشگام تب زرد در جهان معروف است. وی برای نخستین بار در سال ۱۸۸۱ تئوری پشه ناقل تب زرد را عنوان کرد. در بیماری تب زرد پشه ناقل بدن فرد را نیش زده و پس از آن با نیش زدن فرد سالم بیماری را به وی انتقال می‌دهد. این در حالی است که فینلی پشه Aedes را مسئول انتقال ارگانیسم انتقال مولد تب زرد شناسایی کرد و تئوری وی منجر به ارائه پیشنهادهایی برای کنترل جمعیت پشه‌ها به منظور شیوه کنترل و جلوگیری از گسترش بیماری شد.
در کشور هند روز پزشک مصادف با اول ژوئیه است که به دلیل تجلیل از دکتر بیدهان چاندرا روی، پزشک افسانه ای و دومین وزیر ایالت بنگال غربی نامگذاری شده‌است. وی در تاریخ اول ژوئیه سال ۱۸۸۲ متولد شد و در سال ۱۹۶۲ در سن ۸۰ سالگی جان خود را از دست داد. چاندرا روی در تاریخ ۴ فوریه ۱۹۶۱ به دریافت بالاترین مدال غیرنظامی این کشور مفتخر شد. این در حالی است که هر سال روز اول ماه ژوئیه به مناسبت روز پزشک در هند تعطیل است. وی پزشک برجسته و یکی از مهم‌ترین مبارزان آزادی هند است که در زندگی بسیار پرمخاطره آمیز خود سرآمد و در حرفه اش بسیار ماهر بود. دکتر روی پس از فارغ‌التحصیلی از کالج پزشکی کلکته به عنوان معاون آن دانشگاه انتخاب شد و پس از آن به سیاست روی آورد، کمی بعد به عنوان وزیر ارشد بنگال غربی انتخاب شد و تا زمان مرگ خود این حرفه را حفظ کرد؛ بنابراین به همین مناسبت روز تولد وی به عنوان روز پزشک در هند جشن گرفته می‌شود.
۱۸ آگوست در تاجیکستان، مصادف با سالروز تولد بوعلی سینا است که در تاجیکستان به روز پزشک معروف است و همه ساله از زمان اعلام استقلال ملی این کشور، این روز جشن گرفته می‌شود.
روز و شب نام انیمیشنی کوتاه محصول پیکسار می‌باشد که توسط تدی نیوتن کارگردانی شده است. این انیمیشن قبل از انیمیشن بلند و موفق داستان اسباب‌بازی ۳ و برای خرید در ایالات متحده آمریکا روی آی تونز قرار گرفت.
بر خلاف انیمیشن‌های کوتاه سابق پیکسار، این انیمیشن ترکیبی از عناصر ۲ بعدی و ۳ بعدی است و تهیه‌کننده انیمیشن اوج (بالا) دان شنک می‌گوید:این انیمیشن «محصولی متمایز از محصولات سابق پیکسار» است.
این انیمیشن هم چنین نامزد دریافت اسکار بهترین انیمیشن کوتاه سال ۲۰۱۱ شد.
صفحه در دادگاه اطلاعاتی فیلم‌ها
امیرمسعود برومند (متولد۲۰ مهر ۱۳۰۷–۱۷ اسفند ۱۳۸۹) مهاجم پیشین تیم ملی فوتبال ایران در دههٔ بیست و سی خورشیدی و از نخستین گلزنان تاریخ فوتبال ایران است. او شاید تنها بازیکن ایرانی باشد که در تیم ملی دیگری نیز توپ زده‌ است، جایی که در خلال تحصیل در بیروت مدتی را در تیم ملی فوتبال لبنان بازی‌ کرد و حتی به کاپیتانی این تیم هم رسید. او پسر دایی همایون بهزادی، مهاجم دههٔ چهل فوتبال ایران بود.
برومند مانند بسیاری دیگر از شاگردان مکتب شاهین به تحصیل نیز اهمیت بسیاری می‌داد. برومند از سال ۱۳۵۴ تا سال ۱۳۵۶ رئیس فدراسیون وزنه‌برداری بود.
او دانش‌آموخته کارشناسی حقوق قضایی و دکترای "حقوق سیاسی" از دانشگاه تهران و کارشناسی و کارشناسی ارشد رشته "علوم اداری" از دانشگاه آمریکایی بیروت بود.http://www.bornanews.ir/Pages/News-29522.aspx
امیرمسعود برومند بازی خود را در سال ۱۳۲۴ و از باشگاه فوتبال شهباز تهران شروع‌ کرد. سال بعد به شاهین تهران پیوست و تا سال ۱۳۳۷ در این باشگاه حضور داشت. زمانی که برای ادامهٔ تحصیل به آمریکا سفر کرد، در یکی از تیم‌های واشینگتن مشغول بازی شد و با این تیم توانست به قهرمانی همزمان در لیگ شرقی فوتبال آمریکا و نیز جام شرقی فوتبال آمریکا دست‌ یابد.
امیرمسعود برومند نخستین بازی ملی خود را در باخت ۳–۱ مقابل تیم ملی فوتبال ترکیه انجام‌ داد. این بازی در ۴ آبان ۱۳۲۶ و در ورزشگاه امجدیه برگزار شد و برومند تنها گل ایران را به‌ ثمر رساند. بنا بر روایتی این گل اولین گل تاریخ فوتبال ایران به‌ شمار می‌رود. (گروهی بر این عقیده‌اند که این بازی یک بازی رسمی بین‌المللی محسوب نمی‌شود)
امیرمسعود برومند حضور خود در تیم ملی را ۱۱ سال دیگر ادامه‌ داد و در دههٔ سی کاپیتان ایران بود، هرچند در این مدت بازی ملی زیادی برگزار نشد. او به‌عنوان اولین کاپیتان ایران در بازی‌های آسیایی ۱۹۵۱ حضورداشت و به نایب‌ قهرمانی هم رسید. این حضور را یک‌ بار دیگر و در بازی‌های آسیایی ۱۹۵۸ توکیو تکرار کرد، هر چند که در دور اول تیم ایران حذف شد.