moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پیر دو مدیچی (بعدها معروف به پیر بداقبال)، حاکم فلورانس بشخصه خود را به شارل رساند و تحت تأثیر قدرت نظامی شارل، فلورانس را بدون غیر و شرط تسلیم او دانست. او همچنین متعهد شد ۲۰۰ هزار دوکات به فرانسوی‌ها بپردازد و چندین قلعه از جمله پیزا و لیوورنو را به آن‌ها بسپارد. پس از بازگشت پیر به فلورانس مردم خشمگین از این اقدام، بر او شوریدند و او را به شکلی خفیف‌شده از شهر بیرون کردند تا حاکمیت ۶۰ ساله خاندان مدیچی بر فلورانس پایان یابد. حاکمان جدید نمایندگان دیگری به رهبری گیرولاما ساوونارولا نزد شارل در پیزا ارسال کردند. ساوونارولا که پیش از این آمدن پادشاهی خارجی به نمایندگی از خدا جهت مجازات شرارت و گناهان ایتالیایی‌ها را پیشبینی کرده بود، از شارل خواست به خاطر خدا فلورانس را تخریب نکند. فلورانسی‌ها که در ابتدا قصد داشتند بی‌طرفی اتخاذ کنند، با ترکیبی از حس ترس و امید با معرفی خود به عنوان متحد دیرینه فرانسوی‌ها، پیش از رسیدن شارل دست به تزیین شهر با نشان‌های پادشاهی فرانسوی برای ورود شارل زدند. پیش از این اهالی جمهوری لوکا از شارل به عنوان سزار فاتح دیگر پذیرایی کرده بودند. ۱۷ نوامبر پادشاه فرانسه به شکلی شکوهمندانه و با پیشوازی مجلل وارد فلورانس و برای مدت اقامت در کاخ حاکمان پیشین سکنا داده شد. شاعران و فیلسوفان فلورانسی در دیدار با شارل او را به سزار و شارلمانی تشبیه کردند و فرستاده خدا دانستند. شارل نیز در پاسخ وعده داد به آزادی جمهوری آن‌ها احترام بگذارد.
شارل پس از مطیع کردن جمهوری فلورانس به راحتی به سمت جنوب تا ناپل پیشروی نمودند. نیروی‌های او پیروزمندانه از رم گذشتند و در ۲۲ فوریه ۱۴۹۵ بدون هیچ نبرد و محاصره ای وارد ناپل شدند. فرانسوی‌ها در این راه هر شخص یا شهری را که در مقابل آن‌ها دست به مقاومت می‌زدند را قتل‌عام کردند. شارل با بیرون راندن آلفونسو دوم، مدتی بعد در ۱۲ می همان سال مقتدرانه به عنوان پادشاه ناپل تاجگذاری کرد.https://www.britannica.com/biography/Charles-VIII
این پیروزی سریع و قدرتمندانه فرانسوی‌ها و بی رحمی‌های انجام شده توسط آن‌ها سبب شد تا به حاکمان ایتالیایی حتی دوک میلان و پاپ که خود پادشاه فرانسه را به ایتالیا فراخوانده بودند و شارل تا آن زمان سعی کرده بود چهره‌ای بی‌طرف از کشورش به آنان نمایش دهد، شوک بزرگی وارد شود و با ترس از موقعیت خود علیه این کشور موضع بگیرند. آن‌ها که تا به آن زمان چنین درگیریی خونینی در شهرهای خود تجربه نکرده بودند. در نتیجه ائتلافی میان میلان، ونیز، اسپانیا، امپراتوری مقدس روم، جمهوری مونتوا، جمهوری فلورانس و پاپ الکساندر ششم تحت عنوان «اتحاد مقدس» (اتحاد ونیز) علیه شارل هشتم در اواخر ماه مارس ۱۴۹۵ شکل گرفت تا از تبدیل شدن ایتالیا به استانی از فرانسه جلوگیری کند. شارل که خطر به دام افتادن در جنوب ایتالیا را حس کرده بود با نیمی از سپاهش به سمت فرانسه عقب‌نشینی نمود و باقی نیروهایش را برای در اشغال نگاه‌داشتن ناپل در آنجا باقی گذارد. با این حال او در ۶ ژوئیه ۱۴۹۵ مجبور شد تا با دشمنانش وارد نبردی خونین موسوم به نبرد فورنوو در منطقه‌ای به همین نام در جنوب پارما شود. هر دو طرف خود را پیروز این نبرد نامیدند. به هر حال شارل توانست راهی برای بازگشت به فرانسه یافته و سرانجام در اکتبر ۱۴۹۵ دست از پا درازتر به کشورش برسد. دیگر سپاهیان فرانسوی باقی‌مانده در ناپل نیز همزمان با نبرد فورنوو از نیروی‌های فردیناند دوم، پادشاه آراگون متحمل شکست شده و شارل هشتم فتوحات خود در ایتالیا را از دست داد.
با این‌حال اقامت کوتاه‌مدت شارل در ایتالیا باعث علاقه‌مندی او به هنر و معماری عصر رنسانس شد و او تصمیم به بازسازی دژ دامبواز با استفاده از هنرمندان ایتالیایی از جمله "فرا جوکوندو" گرفت. همین امر باعث تقویت پیوند فرهنگی بین دو کشور شد.
جنگی که شارل هشتم در ۱۴۹۴ آن را آغاز نمود ایتالیا را به صحنهٔ نبرد بین دو کشور فرانسه و اسپانیا تبدیل کرد که این درگیری‌ها تا سال ۱۵۵۹ میلادی و امضای صلح‌نامهٔ کاتو-کامبرزی (Cateau-Cambrésis) ادامه یافت. درگیری شارل هشتم در ایتالیا سبب شد تا او به‌طور کامل از مسایل داخلی کشور غافل مانده و در نتیجه بسیاری از دستاوردهای دوران حکومت پدرش از بین رفت. با وجود این که ایتالیایی‌ها موفق شدند در این جنگ شارل را از سرزمین خود بیرون بیندازند اما وجود تفرقه و ضعف بین آن‌ها برای دیگران عیان شد که نهایتاً منجر به آغاز جنگ‌های دیگری در آن گردید.
شارل در صدد تدارک لشکرکشی دیگری به ایتالیا بود اما با وجود مشکلات و بدهی‌های مالی فراوان به جای مانده از لشکرکشی پیشین، پیش از آنکه بتواند سیاست‌های جدیدش را اعمال نماید در ۷ آوریل ۱۴۹۸ در امبوز و احتمالاً به دلیل برخورد سرش با چهارچوب کوتاه در (نعل درگاه) درگذشت. او با جاه طلبی از دوران خود میراث چندانی جز نابسامانی و قرض‌های اقتصادی برای کشورش برجای نگذاشت. فاجعه آمیزترین نتیجه سیاست خارجی او ایجاد اتحاد بین امپراتوری مقدس روم و اسپانیا برضد فرانسه بود. البته یکی از اندک نقاط روشن زمامداری شارل تثبیت و گسترش موقعیت پادشاه در داخل مرزهای فرانسه بود.
شارل از همسرش، آن صاحب هفت فرزند شد که جز یک پسر مابقی بیش از یک ماه زنده نماندند. همین فرزند باقیمانده که همانند پدر شارل نام نهاده شده بود، نیز در ۳ سالگی و با ابتلا به سرخک درگذشت. مرگ او که جانشین پدر تلقی می‌شد، ضربه‌ای شدید به پادشاه فرانسه وارد آورد. شارل تصمیم گرفت که از خوشگذرانی‌هایش دست بکشد و همانگونه که پیشتر شورای حکومتی ایالات کل در ۱۴۸۴ درخواست کرده بود، از مالیات‌ها بکاهد.
از آنجا که شارل هشتم فرزند پسری نداشت پس از او عموزاده‌اش لوئی اورلئان که نزدیک‌ترین خویشاوند ذکور به او به حساب می‌آمد، با عنوان لوئی دوازدهم بر تخت پادشاهی فرانسه نشست. آن، بیوه شارل نیز پس از مرگ همسرش به بریتانی بازگشت و تلاش داشت استقلال آن را باز یابد. لوئی دوازدهم برای جلوگیری از این اتفاق، همانند شارل از همسر پیشین خود جدا شد تا با آن ازدواج کند.
فدراسیون فوتبال ژاپن (به ژاپنی:Nippon Sakkā Kyōkai, 日本サッカー協会) نهاد اداره‌کننده فوتبال در ژاپن است. این نهاد در سال ۱۹۲۱ پایه‌گذاری شد و اکنون عضو کنفدراسیون فوتبال آسیا است. فدراسیون مسئول سازماندهی تیم ملی فوتبال ژاپن و جی‌لیگ ژاپن محسوب می‌شود.
این سازمان در سال ۱۹۲۱ به عنوان بزرگ فدراسیون فوتبال ژاپن تأسیس شد (大日本蹴球協会, Dai-Nippon Shūkyū Kyōkai) و در همان سال به عضویت فیفا درآمد.
ژاپن یکی از بالاترین درآمدها رو از اسپانسرها دارد برای تیم ملی. در سال ۲۰۰۶ درآمد حاصل از اسپانسرها به بیش از ۱۶،۵۰۰،۰۰۰ پوند رسید.
اولین اسپانسرها شامل کیرین، آدیداس، پاناسونیک، اعتباری سیسون،
فامیلی مارت، فوجی فیلم، همه خطوط هوایی ژاپن، بانک یوکوهاما، ان تی تی دوکومو و نیسان.
گریگور یقیکیان (; با اسامی مستعار V. Vasakuni, P. Andrēasean, V. Turean, G. Margarean, G. Astłuni, and Hnčʿakean زاده ۱۸۸۰ در سباستیا - درگذشته ۲۴ ژانویه ۱۹۵۱تهران) کنشگر سیاسی، روزنامه‌نگار، نمایشنامه‌نویس و کارگردان تئاتر ارمنی که در رشت و انزلی ساکن بود.
تحصیلات متوسطه خود را در کنستانتینوپل و تحصیلات عالیه را در ونیز انجام به پایان رسانید. اولین مقاله او بر ضد سلطنت استبدادی سلطان عبدالحمید دوم به زبان ترکی و در روزنامه میزان چاپ مصر منتشر شد.
او از ارمنیان مهاجری بود که در دسامبر ۱۸۹۶ به دلیل فشار روزافزون عثمانی‌ها مجبور به ترک وطنش شد. او از سال ۱۲۸۹ در شهر بندر انزلی مستقر شد و تلاش کرد حزبی با گرایش سوسیال دموکرات با حضور ایرانیان ارمنی و غیرارمنی تأسیس کند اما به دلیل عدم توفیق در این حوزه به تأثیرگذاری بر افکار عمومی از طریق انتشار تولیدات ادبی مثل نمایشنامه پرداخت.ماهنامه سیاسی- فرهنگی اندیشه پویا، سال پنجم، شماره ۳۷، شهریور ۱۳۹۵ او افکار آزادیخواهانه داشت و حتی به عنوان مترجم با میرزا کوچک‌خان جنگلی همکاری می‌کرد. نمایشنامه‌های او به دو دستهٔ تاریخی و اجتماعی تقسیم می‌شوند. از نمایشنامه‌های تاریخی‌اش می‌توان به جنگ مشرق و مغرب (داریوش سوم) (۱۳۰۳) و انوشیروان عادل و مزدک و از نمایشنامه‌های اجتماعی‌اش می‌توان به میدان دهشت و مقصر کیست اشاره کرد.خلج، صص ۱۰۲–۹۵
آثار زیر توسط گریگور یقیکیان کارگردانی شده است
ارسلان پوریا (زادهٔ ۱۲ اردیبهشت ۱۳۰۸ در سلماس – درگذشتهٔ ۱۵ خرداد ۱۳۷۳ در تنکابن) فیلسوف، تاریخ‌نگار، ادب‌دان، نمایشنامه‌نویس و سرایندهٔ ایرانی است.دیباچه‌ای بر فلسفهٔ تاریخ ایران، رویه‌های ۷ تا ۱۰.خلج، منصور. نمایشنامه‌نویسان ایرانی. اختران. ۱۳۸۱
ارسلان پوریا دبستان و دبیرستان را در خاش و تهران گذراند. او از رهبران حزب توده بود که در نیمهٔ دههٔ ۳۰، پس از آزادی از زندان، از توده‌ایها برید و پای در میدان فرهنگ و ادب نهاد.
وی در آغاز دههٔ ۴۰ در رشتهٔ «زبان و ادبیات فارسی» دانشگاه تهران پذیرفته شد و از آموزشهایِ استادانی چون ابراهیم پورداوود، بدیع‌الزمان فروزانفر، محمد مقدم و… بهره برد. لیک در آستانهٔ دانش‌آموختگی، در درگیریهایِ دانشگاه، دستگیر و پنج ماه زندانی و پس‌ازآن از دانشگاه بیرون رانده شد.
در سال ۱۳۶۱ از تهران به تنکابن رفت و با کشاورزی و نقشه‌برداری برای راهسازی زندگی‌اش را گذراند تا سرانجام در خرداد ۱۳۷۳ بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت.
پوریا بنیادگذار دانش فلسفهٔ تاریخ در ایران است. او در کتاب دیباچه‌ای بر فلسفهٔ تاریخ ایران فلسفهٔ تاریخ را چنین می‌شناساند:
و نیز گوید: «فلسفهٔ تاریخ به آن معنی نیست که ما پیشاپیش اصل برگزیده‌ای را برگزینیم، تنها از دریچهٔ این اصل به تاریخ بنگریم و با دست‌بردن در بوده‌های تاریخی پیروی آن‌ها را از اصل خودکامانهٔ خود نشان دهیم و بدین‌سان، نمایی ساختگی را جانشین تاریخ راستین سازیم. اصل یا دستگاه اندیشهٔ تاریخی در زیباترین و روشن‌ترین گونهٔ آن به‌هرحال آفریده‌ای ذهنی است. این پدیدهٔ ذهنی می‌تواند گزارشگر هستیِ بیرونی باشد ولیک نمی‌تواند جانشین هستی بیرونی گردد».دیباچه‌ای بر فلسفهٔ تاریخ ایران، رویهٔ ۱۰۴.
پوریا همچنین پایه‌گذار سبکِ نوی در نمایشنامه‌نویسی ایران است؛ سبکی با زبان آهنگین و درون‌مایه‌ای برآمده از تاریخ و فرهنگ ایران.
او نخستین کسی بود که آرش را به پهنهٔ ادبیات آورد. پس از پوریا بود که کسانی چون سیاوش کسرایی، بهرام بیضایی، نادر ابراهیمی، مهرداد اوستا، سیروس افهمی از اسطورهٔ آرش بهره گرفتند.
پوریا هوادار پارسی‌نویسی یا سره‌گرایی بود.
او، خود، در این‌باره چنین گوید: «آگاهیِ زبانیِ پارسی‌زبانان در راستایی است که خواهانِ بسامان‌کردن و منطقی‌کردنِ زبانِ خود می‌باشند. اینکه ما می‌خواهیم واژه‌هایِ عربی را در زبان پارسی نیاوریم، در دیدهٔ برخی آگاهیهای دیگر خشک‌اندیشی می‌نماید؛ ولیک در آگاهیِ کنونیِ ما این گرایش نه نشانِ خشک‌اندیشی نه نشانِ دشمنی با زبانِ عربی بلکه نشانِ گرایشِ ما به منطقی ساختنِ زبان می‌نماید؛ گرایش به آنکه دستگاهِ زبانی هرچه می‌شود بسامان‌تر، منطقی‌تر و یگانه‌تر باشد؛ هرچه می‌شود استثنا در آن کمتر باشد. ازآنجاکه یک واژهٔ عربی فرمان‌بردارِ دستگاهِ دستوریِ دیگر است، به‌کاربردنِ این واژه در پارسی به معنیِ آمیختنِ دستگاه‌هایِ زبانی است و این پدیده زبان را به‌سویِ بی‌سامانی، بی‌دستوری، بی‌منطقی و هرج‌ومرج می‌کشاند، درحالی‌که زبانِ عربی با کالبد و دستورِ ویژهٔ خود برایِ خود زبانی منطقی و بسامان است».دیباچه‌ای بر فلسفهٔ تاریخ ایران، رویهٔ ۲۷۴.
این دیباچه نخستین کوشش سامانمند فلسفی در بررسی و ارزیابی گزارشهای تاریخی برای دستیابی به نظریه‌هایی سنجشگرانه و همگانی از تاریخ ایران است. پوریا در این کتاب برپایهٔ زبانی فلسفی و روشی علمی به آسیب‌شناسی اندیشه‌های افلاطون و ارسطو و مارکس و انگلس و دیگر مکتبهای تاریخی ـ فلسفی پرداخته، کژیها و کاستیهایشان را برشمرده و کوشیده، برپایهٔ چنین سنجشگریهای آگاهانه‌ای، روش خویش را در شیوهٔ نگرش فلسفی به تاریخ ایران برنهد و تاریخ را از پایگاه یک «گزارش رویداد» به پایگاه یک «دانش سنجشگرانه» برکشد.
سید علی نصر (۱۲۷۴ تهران – ۱۳۴۰ تهران)، نمایشنامه‌نویس، نویسنده، مترجم و دولتمرد و دیپلمات و از بنیانگذاران هنر نمایش در ایران است. او «پدر تئاتر ایران» نام گرفته و بنیانگذار نخستین هنرستان هنرپیشگی در ایران است.
پدرش نصرالاطباء کاشانی از سادات کاشان بود. تحصیلات خود را در مدارس شرف، علمیه و آلیانس به پایان رساند و بعد در مدارس آلیانس، نظام، سیاسی، اسلام و اقدسیه زبان فرانسه و ریاضیات درس می‌داد تا اینکه در وزارت مالیه استخدام شد و نزدیک به بیست سال در این وزارتخانه کار کرد.
در این وزارتخانه به سمت‌های پیشکار مالیه اصفهان، رئیس مالیه خراسان، ریاست کل خالصه‌جات (املاک زراعی دولتی)، ریاست اداره انحصار تریاک و ریاست اداره برق تهران رسید تا اینکه در سال ۱۳۱۵ حاکم مازندران شد.
در نهم بهمن ۱۳۱۷ علی منصور وزیر پیشه و هنر (صنایع و معادن) نصر را به عنوان معاون خود به مجلس معرفی کرد. سال بعد که منصور به نخست‌وزیری رسید، کفالت (سرپرستی) وزارت پیشه و هنر با نصر شد. پس از شهریور ۱۳۲۰ مدتی معاونت وزارت کشور را عهده‌دار شد و سپس به عنوان وزیر مختار به چین فرستاده شد. در سال ۱۳۲۵ در دولت احمد قوام وزیر پست و تلگراف بود اما دوران وزارتش طولانی نشد. پس از استقلال پاکستان در سال ۱۳۲۶ سفیر کبیر ایران در پاکستان شد. سید علی نصر در سال ۱۳۴۰ در تهران درگذشت و در امامزاده عبداللَّه به خاک سپرده شد.
سید علی نصر در آغاز مشروطیت به کار نمایش و تئاتر روی آورد و «تئاتر ملی» را تأسیس کرد. سپس برای آموختن فن تئاتر به اروپا رفت و پس از بازگشت، «کمدی ایران» را در سال ۱۳۰۴ به سبک تئاتر اروپایی به راه انداخت. او ریاست کمیسیون نمایش را در سازمان پرورش افکار (تأسیس ۱۳۱۸) برعهده داشت. نصر همچنین هنرستان هنرپیشگی را در سال ۱۳۱۸ بنا نهاد و خود در آن به تدریس تاریخ هنر پرداخت. نصر برخی از آثار خود را از مولیر اقتباس کرده‌است.
رضا کمال ملقب به شهرزاد (زاده ۱۲۷۷ - درگذشته ۲۰ شهریور ۱۳۱۶) شاعر و نمایشنامه‌نویس نام‌آور دهه بیست ایران که برای اولین بار زن در آثارش نقش مرکزی یافت. اپرت "پریچهر و پریزاد" (۱۲۹۹)، "زرتشت" (۱۲۹۹) از جمله آثار اوست. او همچنین ترجمهٔ درخشانی از "سالومه" اثر اسکار وایلد نیز دارد.خلج، صص ۱۲۱-۱۲۸
سازندهٔ کلام چند ترانهٔ ماندگار، کار در بلدیه (شهرداری) و روزنامه‌های مختلف تهران و نویسندهٔ نمایشنامه‌های "پریچهر و پریزاد"، "زردشت" و... "قصهٔ آهنگی شهرزاد" و از آثار او می‌توان به"یک زمان چوپانی..." و "بهار نو رسید" اشاره کرد.
رضا کمال پسر میرزا حسن منشی باشی (کمال الدوله) در سال ۱۲۷۷ در تهران متولد شد. تحت تعلیم مادرش از کودکی با "هفت پیکر" و "هزار و یک شب" آشنا شد. آن قدر با داستان‌های "هزار و یک شب" مأنوس شده بود که وقتی به نوشتن قطعات ادبی و نمایش‌نامه پرداخت تخلص شهرزاد، قصه‌گوی آن داستان‌ها را برای خود برگزید. تحصیلاتش را در مدرسه سن‌لویی و آلیانس تهران گذراند و زبان و ادبیات فرانسه را به خوبی فرا گرفت. ترجمه "سالومه" نوشتهٔ اسکار وایلد و انتشار آن در سال ۱۳۰۱ رضا کمال را به شهرت رساند. "شب هزار و یکم" اولین نمایش‌نامه این مجموعه، مهم‌ترین اثر رضا کمال است که در ۱۷ آذر ۱۳۰۷ بر اساس "هزار و یک شب" نوشته شده‌است. این اثر شهرزاد برای نخستین بار در سالن زرتشتیان از طرف «انجمن متفقه نسوان» به منفعت خیریه روی صحنه آمد. "شب هزار و یکم" با اقبال عامه و محافل هنری و ادبی آن زمان روبه‌رو شد.
"عباسه خواهر امیر" (درام در یک پرده) دومین نمایش‌نامهٔ این کتاب است که شهرزاد باز هم با اقتباس از داستان‌های "هزار و یک شب" (حکایت شب دویست و سی و ششم به نام «نعمت و نعم») در سال ۱۳۰۹ نوشته که برای نخستین بار سوم خرداد سال ۱۳۰۹ در سالن تابستانی جامعه باربد روی صحنه رفت.
ابوالقاسم جنتی عطایی در تفسیر کوتاهی که بر این نمایش‌نامه نوشته، شیوهٔ نگارش آن را با این عبارت وصف کرده‌است: «درام عباسه به سبک رمانتیسم نوشته شده و جریان و توالی وقایع بسیار خوب تنظیم گردیده است. با آن که حرکت و جنبش کم دارد، ولی شهرزاد به نیروی ذوق سرشار و نبوغ شاعرانه با منظره‌سازی‌های زیبا، نقاشی‌های خیال‌انگیز و ترکیبات بدیع و شیرین اثری عالی و پرارج به‌وجود آورده که در نوع خود کم‌نظیر است.»
"حرم خلیفه هارون الرشید" یا "عزیز و عزیزه" سومین اثر شهرزاد در این کتاب با اقتباس از "آنژلو" اثر ویکتور هوگو با تلفیق از چهار شب از داستان‌های "الف لیله" نوشته شده‌است، که ابتدا آن را در سال ۱۳۱۱ در شماره‌های متوالی (۷ تا ۱۱) مجلهٔ "مهر" منتشر کرد. علاقهٔ شهرزاد به داستان‌های "هزارو یک شب" و اندیشهٔ مرگ‌خواهی در این نمایش‌نامه نیز آشکار است.
"در سایه حرم یا شب در سرای امیر" «نمایش شرقی» را شهرزاد با اقتباس از "زوایای حرم" نوشتهٔ لوسین برنارد ترجمه کرده‌است.
از کارها و آثار دیگر رضا کمال که پس از دیدن اپرت "آرشین مالالان" که هنرمندان قفقازی در تهران روی صحنه برده بودند؛ نوشتن نمایش "پریچهر و پریزاد" بود. تصنیف آهنگ‌های آن را نوشت و آن را آمادهٔ اجرا کرد. مادام پری آقابابوف (آقابابیان) که تحصیلات تئاتری خود را در اروپا به انجام رسانده بود، با استعدادی که از رضا کمال سراغ داشت، نقش نخست این نمایش را به عهده گرفت و زیر نظر وارتو تریان، کارگردان تئاتر، این نمایش را در سالن گراند هتل اجرا کردند، که با استقبال پرشور علاقه‌مندان مواجه شد.
رضا کمال بلافاصله نمایش‌های قفقازی "افسانه عشق"، "کمربند سحرآمیز" و "اصلی و کرم" نوشتهٔ عزیز حاجی بیگف را به فارسی برگرداند و شعرهایی را روی آهنگ‌های آن سرود. در ۱۰ بهمن ۱۳۰۷ "اصلی و کرم" اجرا شد.
با توجه با استقبال عمومی و خشنودی رضا کمال و تداوم کارش، گاهی هم شرایطی پیش می‌آمد که وی را از محیط هنری دل‌زده می‌کرد. مکاتبات شهرزاد در سال ۱۳۰۹ با وزارت معارف نشان می‌دهد که وی از این‌که نمایش‌نامه‌هایش بدون کسب اجازه از وی و گاهی به شکل ناقص و جرح و تعدیل شده به نمایش در می‌آمده معترض بوده‌است.
بدین قرار شهرزاد در اوایل سلطنت رضا شاه پهلوی بزرگ‌ترین و بلکه یگانه نمایش‌نامه نویس ایران شناخته شده بود. شهرزاد، که امیدوار بود تئاتر ایران روزبه‌روز رونق بیشتری بگیرد، هنگامی که دید هنر نمایش به علت سانسور شدید و نبودن تشویق دچار فترت گردیده، نومید و پریشان شد و شور و هیجانی که داشت کم‌کم سرد و خاموش گشت. اما باز برای مدتی اندیشهٔ مرگ را از خود دور ساخت و برای اینکه زندگی ساده‌اش را بگذراند وارد خدمت دولتی شد ولی سرانجام جسمش علیل و روحش خسته و آزرده شد. شهرزاد سرانجام با دارویی که ظاهراً زیر نگین انگشترش جاسازی کرده بود، صبح روز ۱۱ سپتامبر ۱۹۳۷ مصادف با بیستم شهریور ۱۳۱۶ خودکشی کرد.
شمار از نمایش‌نامه‌هایی که شهرزاد تألیف یا ترجمه کرده از این قرار است:
اسماعیل خلج (زاده ۲۲ آذر ۱۳۲۴ در آستارا) نمایشنامه‌نویس و کارگردان صاحب سبک ایرانی است. مهم‌ترین دست‌آورد خلج، «دراماتیزه کردن» زبانِ لایه‌های فقیر و حاشیه‌نشین شهری در دهه‌های چهل و پنجاه است. او به زندگی مردمان تیره روزِ طبقهٔ فرودست می‌پردازد، خلج در آثار نمایشی پیش از انقلاب خود برای زبان لایه‌های فقیر و حاشیه‌نشین شهری آن دوران معادل نمایشی خلق کرد. این زبان نمایشی غنی، با وجود بهره‌وری از مفاهیم و کلام لایه‌های فقیر جامعه به هیچ‌وجه «عامیانه» نیست.
خلج نمایش‌نامه‌نویسی ناتورالیست است. او متأثر از رئالیسم گورکی نیز هست و همچنین روحی شاعرانه بر کارهایش حکم‌فرماست.خلج، صص ۱۹۹–۲۱۱ خلج کارمند ادارهٔ رادیو و تلویزیون بود و سریال سایهٔ همسایه را در سال ۱۳۶۴ کارگردانی کردتجربه، ص ۱۱۸ که به سال ۱۳۶۵ از تلویزیون پخش شد.مشخصات سریال «سایه همسایه» در تیتراژ انتهایی آن
ناصر ایرانی با نام کامل ناصر نظیف‌پور ایرانی نویسنده، مترجم و نمایش‌نامه‌نویس در ایران بود.
ناصر ایرانی در محله سنگلج تهران متولد شد. پدرش بنکدار بود.نام خانوادگی=نظیف پور|نام=علی|تاریخ=پاییز ۱۳۹۷|عنوان=مرثیه‌ای برای پدرم|ژورنال=نگاه نو|شماره=۱۱۹} بنا به گفتهٔ خود او در آغاز ۱۴ سالگی در تابستان ۱۳۳۰ (خورشیدی) عضو سازمان جوانان حزب توده ایران شد و در آغاز ۱۸ سالگی در تابستان ۱۳۳۴ (خورشیدی) از آن سازمان کناره گرفت. انتقادهای او به حزب توده به سه دلیل بودند: این که اعضا طبق اصول حزب نمی‌زیستند، این که حزب از دکتر مصدق حمایت نمی‌کرد، و این که حزب، استالین را بت‌وار می‌پرستید.نام خانوادگی= نظیف پور|نام= علی|تاریخ= پاییز ۱۳۹۷|عنوان= مرثیه‌ای برای پدرم|ژورنال= نگاه نو|شماره= ۱۱۹} او دانشجوی مدیریت بازرگانی بود و در بانک بازرگانی نیز کارمند، اما به علت ناسازگاری این رشته و شغل با روحیاتش هردو را رها می‌کند. رئیس انتشارات سازمان حفاظت از محیطزیست و سردبیر مجله شکار و طبیعت نیز بود. آثارش عموماً سیاسی بودند و در دوران محمدرضا پهلوی ممنوع‌القلم شد و ۴ بار به زندان افتاد. در سال ۱۳۵۳ به انگلستان می‌رود و در کالج پرینستون ادبیات انگلیسی می‌خواند، اما تحصیل را برای مشاهده نزدیک انقلاب ایران باز هم رها می‌کند. ناصر ایرانی در دوران جنگ ایران و عراق به درخواست خودش برای نوشتن داستان و رمان به جبهه رفت. او با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و دفتر نشر فرهنگ اسلامی همکاری می‌کرد. در دهه ۷۰ هجری شمسی در نشریاتی مانند کیان و روزنامه جامعه مطلب می‌نویسد. پس از این دوره وارد یک انزوای طولانی تا زمان مرگش می‌شود.
ایرانی، کتاب خاطرات خود را در سال ۱۳۸۶ (خورشیدی) نوشت ولی تاکنون به آن اجازهٔ چاپ داده نشده‌است. علاوه بر این کتاب او هزاران صفحه آثار منتشر نشده دارد که شامل چندین رمان، نمایشنامه، و داستان کوتاه می‌شوند.
وی شب ۲ آبان ۱۳۹۷ (خورشیدی) در ۸۱ سالگی و پس تحمل مدت‌ها بیماری درگذشت. وی وصیت کرده بود که جنازه‌اش را برای پژوهش علمی به دانشگاه تهران بدهند.
از پرآوازه‌ترین نمایشنامه‌های او می‌توان به "ما را مس کنید" و "سه نمایش‌نامهٔ کسالت‌بار"، "قتل"، در "پایان"، و "حُفره" اشاره کرد.
بین سال‌های ۱۳۴۸ (خورشیدی) تا ۱۳۵۶ (خورشیدی) ناصر ایرانی ۱۰ نمایشنامه نوشته‌است که برخی از آنها در زیر آمده‌اند:
شاهین سرکیسیان (زاده ۱۲۸۹ – درگذشته ۱۳۴۵) کارگردان تئاتر و نمایش‌نامه‌نویس ارمنی‌تبار اهل ایران و پایه‌گذار تئاتر نوین ایران در ۱۳۳۷ خورشیدی بود.
شاهین سرکیسیان در سال ۱۲۸۹ خورشیدی (۱۹۱۰ میلادی در شهر وارنا بلغارستان چشم به جهان گشود. پدر وی از ارمنی‌های ایران و مادرش از ارمنی‌های بلغارستان بود.
سرکیسیان تحصیلات خویش را در فرانسه و در رشتهٔ حقوق کسب نمود و لیکن مدت زمان اندکی در این رشته فعالیت کرد.
وی از سنین نوجوانی و تحصیل در فرانسه شیفتهٔ هنر تئاتر گردید. پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۱۵ خورشیدی (۱۹۳۶ میلادی) به عنوان منتقد هنری در نشریهٔ «ژورنال دو تهران» مشغول به کار شد و هم‌زمان همکاری خویش را با گروه‌های تئاتر «فردوسی» «سعدی» و «آناهید» آغاز نمود.
در اوایل سال‌های ۱۳۳۰ خورشیدی (۱۹۵۱ میلادی) با همکاری عده‌ای از جوانان علاقمند به تئاتر، از جمله خجسته کیا، علی نصیریان، جمشید لایق، عباس جوانمرد، بیژن مفید و جعفر والی شروع به تمرین نمایش نامه‌هایی از ادبیات جهان و تشکیل جلسات بحث و گفتگو پیرامون مسایل مطرح در تئاتر معاصر و به‌طور کلی هنر تئاتر می‌کنند.
شاهین سرکیسیان به زبان‌های فرانسه و روسی مسلّط بود و با زبان ایتالیایی نیز آشنایی داشت. بدین جهت وی شروع به ترجمهٔ متون نمایشی و مقالات هنری از این زبان‌ها کرد که حاصل آن ترجمهٔ نمایشنامه‌های «عقاب دو سر» (اثر ژان کوکتو) و «مرغ دریایی» (اثر چخوف) می‌باشد.
فعالیت هنری وی در ایران از سال ۱۳۳۳ خورشیدی (۱۹۵۴ میلادی) شروع شد و در سال ۱۳۳۵ خورشیدی (۱۹۵۶ میلادی) گروه هنر ملی را پایه‌گذاری نمود. تشکیل این گروه را می‌توان پایه‌گذاری تئاتر مدرن در ایران به شما آورد.
بسیاری از هنرمندان تئاتر و سینمای ایران فعالیت کارشان را با همکاری در این گروه آغاز نمودند و تجربه اندوختند که از آن جمله می‌توان به علی نصیریان و عباس جوانمرد اشاره نمود.
شاهین سرکیسیان همچنین نقش بسزایی در پیشرفت هنر تئاتر نزد ارمنی‌های ایران داشت و حاصل کوشش وی تربیت کارگردانان و بازیگرانی شاخص می‌باشد که از آن جمله می‌توان به آربی اُوانسیان اشاره نمود. شاهین سرکیسیان در سال ۱۳۴۵ خورشیدی (۱۹۶۶ میلادی) دیده از جهان فروبست.
انتشارات دانشگاهی آمریکا ناشری آکادمیک در ایالات متحده آمریکاست که در سال ۱۹۷۵ میلادی تأسیس شد و طبق وب‌گاه رسمی آن، «تاکنون ۱۰۰۰۰ عنوان کتاب منتشر کرده‌است».
سنگ‌نوشته پی‌بنای دیوار جنوبی تخت جمشید از کتیبه‌های موجود در تخت جمشید است که در ضلع جنوبی پارسه قرار دارد. این کتیبه توسط داریوش بزرگ و هنگامی که درب جنوبی محل آمد و شد در تخت جمشید بود به مناسبت پی‌بنای کاخ تخت جمشید حک شده است. این کتیبه بر روی تخته سنگی در ابعاد ۷۲۰ در ۲۰۵ سانتی‌متر که در جبهه جنوبی کار گذاشته است، نوشته شده‌است. این کتیبه به چهار قسمت تقسیم شده‌است و در هر قسمت کتیبه‌ای به خط میخی کنده شده‌است. دو کتیبه سمت چپ (غربی) به خط و زبان فارسی باستان نوشته شده‌است. دو کتیبه سمت راست (شرقی) از چپ به راست به ترتیب به خط میخی ایلامی و خط میخی بابلی نوشته شده‌است.
اهورا مزدای بزرگ که مَهِست (بزرگترین) خدایان است. او داریوش را شاه آفرید، او را پادشاهی بخشید، به خواست اهورامزدا داریوش پادشاه است. گوید داریوش شاه: این کشور پارس که اهورامزدایم به من سپرد، که زیبا و خوب اسپ و نیک مردم است. به خواست اهورا مزدا و من داریوش شاه از دیگری نمی‌ترسد. گوید داریوش شاه: چنان باد که مرا اهورامزدا و بغان (خدایان) دوره شاهی پشتیبانی دهند و این سرزمین را اهورامزدا از سپاه (دشمن)، از سال بدو از (دیو) دروغ بپایاد. بدین سرزمین سپاه (دشمن)، بدسالی و (دیو) دروغ میاد. این را من از اهورا مزدا با ایزدان خاندان شاهی به نماز خواستارم، باشد که اهورامزدا و ایزدان خاندان شاهی این خواهشم را برآورند.
من (هستم) داریوش شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه کشورهای بسیار، پسر ویشتاسپه هخامنشی. گوید داریوش شاه: این است کشورهایی که به خواست اهورامزدا، من به یاری این مردم پارس از آن خود کرده‌ام؛ که بیم من به دلشان نشست، و مرا باج آوردند: عیلام، ماد، بابل، عربستان، سوریه، مصر، ارمنستان، کاپادوکیه، لودیه، ایونیه، یونانیانی که در جزایر هستند و کشورهایی که آن سوی دریای (اژه) هستند، ساگارتیا، خراسان، سیستان، هرات، بلخ، سغد، خوارزم، ناحیه صدگاو، رخج، هند شمال غربی، گندارا، ناحیه سکاها، مکران. گوید داریوش شاه: اگر تو چنین می‌اندیشی: چنان باد که از دیگری نترسم. این قوم پارسی را بپای، اگر قوم پارسی پاییده شوند، اهورا برکت جاودانی بر این قوم (دودمان) ارزانی خواهد داشت.
من داریوش شاه هستم، شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه کشورهای بسیار، پسر وشتاسپه، یک هخامنشی. چنان‌که بر بالای اینجا، این دژ ساخته آمد، پیش از آن در اینجا دژی ساخته نشده بود، به خواست اهورامزدا این ارگ را من ساختم. اهورا مزدا و دیگر ایزدان را خواست که این ارگ ساخته شود. پس من آنان را ساختم و من آن را ایمن و زیبا و به اندازه ساختم چنان‌که می‌خواستم و گوید داریوش شاه: چنان باد که اهورامزدا یا دیگر ایزدان مرا بپایند و نیز این ارگ را، و گذشته از این، هر آنچه در اینجا بر پای کرده شد، مباد آن که به چنگ بدخواه و بداندیش بیفتد.
سنگ‌نوشته بابلی پی‌بنای دیوار جنوبی تخت جمشید یکی از چهار کتیبه پی‌بنای دیوار جنوبی تخت جمشید است. این کتیبه به خط بابلی می‌باشد. تعداد سطور این سنگ نبشته ۲۴ سطر است.
ام ام ایکس یک مجموعه دستورالعمل واحد با داده های متعدد ( SIMD ) طراحی شده توسط اینتل و معرفی شده در 1997 است.Introduced Jan. 8,'97. MMX با خط ریزپردازنده پنتیوم مبتنی بر P5، به عنوان "پنتیوم با تکنولوژی MMX" شناخته می شود. که از یک واحد مشابه در Intel i860، و پردازنده پیکسل ویدئویی Intel i750 ساخته شده است. MMX یک قابلیت تکمیلی پردازنده است که توسط پردازنده های جدید IA-32 اینتل و سایر فروشندگان پشتیبانی می شود.
تبلیغات اولیه شامل تبلیغات در مسابقات Super Bowl با این عنوان بود: "نسل جدید محصولات چند رسانه ای شامل گوشی های ویدیویی و بازی های ویدئویی سه بعدی."
MMX متعاقباً توسط چند برنامه به‌وسیلهٔ Intel و دیگران گسترش یافته است: 3DNow! ، SSE ، و ویرایش های جدید AVX.
MMX به طور رسمی یک سرواژه بی معنی است که توسط اینتل "نام، که برای هر چیزی ایستاده است" علامت گذاری تجاری شده است؛ http://www.intel.com/content/www/us/en/trademarks/mmx.html به لحاظ غیر رسمی، MMX می تواند مخفف عبارات زیر هم باشد:
Newsweek آن را اینگونه توصیف می کند: "57 دستورالعمل جدید که به طرز میکروسکوپی روی تراشه نقش بسته اند."
ای ام دی ، در طول یکی از جدال های دادگاهی متعدد خود با اینتل، MMX را مخفف "Matrix Math Extensions" قلمداد کرد. از آنجا که سرواژه سازی نمی‌تواند علامت تجاری باشد، این حرکت تلاشی برای لغو علامت تجاری اینتل بود. در سال 1995، اینتل به دلیل سوء استفاده از نام تجاری MMX خود، علیه AMD و Cyrix Corp شکایت کرد. AMD و اینتل با این شرایط این جدال را خاتمه دادند که AMD ، ام ام ایکس را علامت تجاری متعلق به اینتل بداند و Intel هم این حق را به AMD برای استفاده از علامت تجاری MMX به عنوان نام فناوری ، و نه نام پردازنده، بدهد.
MMX هشت ثبات که از MM0 تا MM7 نامگذاری شده اند را شامل می شود و عملیات های روی آن ها را تعریف می کند. هر ثبات 64 بیتی است و می تواند اعداد صحیح 64 بیتی یا چند عدد صحیح کوچکتر را در قالب فرمت بسته بندی ( packed ) نگه دارد: یک دستورالعمل واحد می تواند روی دو عدد صحیح 32 بیتی، چهار عدد صحیح 16 بیتی یا هشت عدد صحیح 8 بیتی اعمال شود.
MMX تنها عملیات مربوط به اعداد صحیح را ارائه می دهد. هنگامی که برای i860 اینتل توسعه داده شد، استفاده از حساب اعداد صحیح معنادار شد (محاسبات 2بعدی و 3بعدی به آن نیاز دارند)، اما هنگامی که کارت های گرافیکی که از این عملیات ها استفاده می کردند رایج شدند، عدد صحیح SIMD در CPU تا حدودی برای برنامه های گرافیکی زائد شد. از سوی دیگر، عملیات محاسباتی اشباع در MMX می تواند به میزان قابل توجهی برخی از برنامه های پردازش سیگنال دیجیتال را سرعت ببخشد.
برای جلوگیری از مشکلات سازگاری با مکانیسم تعویض زمینه در سیستم عامل های موجود، ثبات های MMX نام مستعاری برای ثبات های X87 FPU هستند. فرایند تعویض زمینه همچنان ذخیره و بازیابی را انجام می دهد. برخلاف ثبات های x87 که مانند یک پشته رفتار می کنند، ثبات های MMX هر کدام مستقیماً قابل آدرس دهی (دسترسی تصادفی) هستند.
هر عملیاتی که شامل پشته ممیز شناور باشد، ممکن است بر ثبات های MMX تاثیر بگذارد، و بالعکس. بنابراین این نامگذاری کار را با عملیات ممیز شناور و SIMD در یک برنامه دشوار می کند. برای به حداکثر رساندن عملکرد، برنامه نویسان اغلب از پردازنده به طور انحصاری در یک حالت استفاده می کنند، یا تا حد امکان، تعویض نسبتاً آهسته ای بین آنها برقرار می کنند.
هر ثبات 64 بیتی MMX مربوط به بخش مانتیس از یک ثبات x87 80 بیتی است. بنابراین 16 بیت پرارزش تر ثبات x87 در MMX استفاده نمی‌شود، و این بیت ها همه 1 می شوند، که در نمایش ممیز شناور از آنها به عنوان NaNs یاد می شود. این می تواند توسط برنامه ها بدین صورت مورد استفاده قرار گیرد که تشخیص دهند آیا محتوای یک ثبات به عنوان ممیز شناور در نظر گرفته شده است یا به عنوان داده SIMD.
پشتیبانی نرم‌افزاری برای MMX در ابتدا آهسته بود. کامپایلر C اینتل و دیگر ابزار های توسعه دهنده، از تابع ذاتی برای فراخوانی دستورالعمل های MMX و کتابخانه های منتشر شده توسط اینتل با الگوریتم های رایج برداری( vector ) ، استفاده می کردند . اینتل و Metrowerks هر دو سعی در پیاده سازی برداری سازی خودکار روی کامپایلرهای خود داشتند، اما عملیات های زبان C به طرز ضعیفی روی مجموعه دستورالعمل MMX قرار گرفت و الگوریتمهای سفارشی شده تا سال 2000 همچنان باید به زبان اسمبلی نوشته می شدند.
AMD ، به عنوان یک رقیب تولید کننده ریز پردازنده x86 ، ام ام ایکس اینتل را با مجموعه دستورالعمل 3DNow خود بهبود داد. 3DNow بیشتر به جهت افزودن پشتیبانی از تک نقطه ای شناور (32 بیتی) به مجموعه دستورالعمل SIMD، و دیگر بهبود های کلی، شناخته شده است.
پش از MMX، نسل بعد معماری x86 اینتل، SSE بود، که همراه با خانواده پنتیوم-III معرفی شد (تقریباً یک سال پس از این که 3DNow شرکت AMD معرفی شد).
SSE با ایجاد یک فایل رجیستر جدید 128 بیتی (XMM0-XMM7) و دستورالعمل های جدید SIMD برای آن، نقص هسته MMX را برطرف کرد (ناتوانی در ترکیب عملیات integer-SIMD با هر عملیات نقطه شناور). همانند 3DNow! ، اس اس ای فقط روی عملیات تک نقطه ای شناور (32 بیتی) تمرکز کرد. عملیات Integer-SIMD همچنان با استفاده از ثبات ها و دستورالعمل های MMX انجام می شود. با این حال، رجیستر-فایل جدید XMM به عملیات های SSE SIMD اجازه داد تا آزادانه با عملیات های MMX یا X87 FPU ترکیب شود.
SSE2 که با پنتیوم 4 معرفی شد، مجموعه دستورالعمل SIMD x86 را با عدد صحیح (8/16/32 بیتی) و پشتیبانی از داده های دو نقطه ای شناور برای رجیستر-فایل XMM توسعه داد. SSE2 همچنین به آپکدهای MMX این اجازه را می داد که از عملوند های ثبات های XMM استفاده کند، اما این پشتیبانی را با آمدن SSE4 (و اخیراً با SSE4.2 که در ریزمعماری هسته معرفی شده است ) پایان داد. با این حال، از آنجا که پشتیبانی از پردازنده برای هر نسخه از SSE، پشتیبانی از MMX را هم شامل می شود، این عدم پشتیبانی، انواع داده های قابل استفاده توسط x86 SIMD را محدود نمی‌کند.
هسته میکروپروسسوری اینتل و مارول که از PXA270 آغاز می شود شامل یک مجموعه دستورالعمل SIMD برای هسته ARM به نام iwMMXt است که عملکرد آن مشابه IA-32 های MMX می باشد. iwMMXt مخفف "Intel Wireless MMX Technology" است. این فناوری، عملیات ریاضی و منطقی را بر روی اعداد صحیح 64 بیتی فراهم می کند (این نرم‌افزار ممکن است انتخاب کند که دو عملیات 32 بیتی، چهار تا 16 بیتی و یا 8 بیتی را در یک دستور واحد انجام دهد). این برنامه شامل 16 ثبات داده 64 بیتی، و هشت ثبات کنترل 32 بیتی است. همه ی رجیسترها از طریق مکانیزم نگاشت کمک پردازنده ای معماری ARM قابل دسترسی هستند. iwMMXt فضاهای 0 و 1 کمک پردازنده ها را اشغال می کند، و نیز برخی از آپکد های آن با آپکدهای FPA ( ممیز شناور قدیمی ) برخورد می کنند.
نسخه های بعدی پردازنده ARM Marvell از WMMX (Wireless MMX) و نیز WMMX2 (Wireless MMX2) پشتیبانی می کند.
تراشکاری عبارت است از شکل‌دهی فلزات به روش براده‌ برداری با استفاده از ماشین تراشکاری.
در این روش از شکل‌دهی فلزات، فلز که عمدتاً به شکل استوانه است (البته اشکال دیگر فلز نیز قابل استفاده‌است)، با قدرت و سرعت معین به چرخش درآمده و با حرکت تیغچه‌های تراشکاری بر روی آن، عمل براده‌ برداری با عمق و سرعت معین انجام می‌شود.
محور حرکت قطعه می‌تواند خط صاف یا در راستای مجموعه‌ای از منحنی‌ها و زوایا باشد. معمولاً اصطلاح تراشکاری برای توضیح تولید سطح خارجی با عمل تراش به کار برده می‌شود، در حالی که برای تولید سطوح داخلی از واژه بورینگ استفاده می‌شود؛ به همین دلیل، عبارت «تراشکاری و بورینگ» برای خانواده بزرگ‌تری از فرایندها به نام تراشیدن استفاده می‌شود.
تراشکاری می‌تواند به صورت دستی با دستگاه تراش سنتی که نیازمند نظارت دائمی اپراتور می‌باشد یا با استفاده از دستگاه تراش اتومات انجام شود . امروزه رایج‌ترین دستگاه اتومات CNC (کنترل عددی) می‌باشد.
این فرایند از ابتدایی‌ترین فرایندهای ماشین‌کاری می‌باشد که بخش مورد تراشکاری، می‌چرخد درحالیکه ابزار برشی تک‌نقطه موازی با محور چرخش حرکت می‌کند. تراشکاری می‌تواند روی سطح داخلی یا خارجی جسم انجام شود. قطعه مورد تراشکاری عموماً قطعه‌کاری است که تحت عملیات‌های ریخته‌گری، آهنگری، اکستروژن تولید شده‌است.
الف) بواسطه compound slide
ب) ضمیمه تراشکاری مخروطی
ج) با استفاده از یک ضمیمه کپی هیدرولیکی
د) توسط دستگاه CNC ناال. این روش بیشتر برای تراشکارهای آماتور به کار می‌رود.
در این فرایند قلم شیار تراش در راستای شعاع قطعه به آرامی در داخل آن نفوذ می‌کند و شیاری برابر با پهنای قلم بر روی سطح خارجی قطعه استوانه ای ایجاد می‌کند.
یک ابزار تراش تک نقطه ای با حرکت در شعاع قطعه کار، در پیشانی قطعه کار، تراش می‌دهد تا سطح بیرونی آنرا صاف کند. عمق پیشانی تراشی معمولاً کم می‌باشد و با یک گام تراش ابزار به پایان می‌رسد. پیشانی قطعه به قسمت ابتدایی یا انتهایی آن می‌گویند.
برای پیچ تراشی با استفاده از ماشین تراشکاری از رنده‌های پیچ بری استفاده می‌شود. رنده‌های پیچ بری جزئی از رنده‌های فرم بوده و لازم است که فرم لبه برنده آن‌ها با فرم شیار دندانه پیچ مطابقت داشته باشد.
حال با استفاده از ابزار مخصوص و استفاده از میلهٔ هادی و استفاده از روش‌های گرداندن قطعه یا استفاده از ساعت پیچ تراشی؛ پیچ تراشیده می‌شود.
به عمل ایجاد شیارهای منظم و با اشکال مختلف در طول قطعه آج زنی می‌گویند.
(به معنای افزایش قطر یک سوراخ از پیش ایجاد شده) یک ابزار بورینگ به صورت محوری وارد قطعه کار می‌شود و در طول محور سوراخ ایجاد شده؛ تراش می‌دهد. ابزار تراش بورینگ تک نقطه ای می‌باشد و می‌توان با استفاده از سر قابل تنظیم ابزار تراش، قطر سوراخ ایجاد شده را تغییر داد. بورینگ معمولاً پس از سوراخ زنی به منظور بزرگ کردن بخشی از سوراخ یا رسیدن به ابعاد دقیق تر استفاده می‌شود.
یک قلاویز از انتها به صورت محوری وارد قطعه کار می‌شود و رزوه‌هایی داخل سوارخ موجود، تراش می‌دهد. قلاویز مورد نیاز به‌طور معمول با مته ای که سوراخ را ایجاد کرده هم قطر می‌باشد.
یک برقو به صورت محوری از انتهای قطعه کار وارد می‌شود و سوراخ موجود را با توجه به قطر ابزار تراش بزرگ می‌کند. برقو کاری حجم کمی از قطعه کار را تراش می‌دهد و معمولاً پس از سوراخ زنی برای ایجاد سوارخی با ابعاد دقیق و سطح خارجی نرم‌تر استفاده می‌شود.
چون برای بستن قطعات کار در این ماشین از یک یا دو مرغک استفاده می‌شود لذا اسم آن را ماشین تراش مرغک دار گذارده‌اند ضمناً به آن ماشین تراش با میله کشش و هادی و هم چنین ماشین طول تراش هم می‌گویند.
میله کار یاتاقان شده و به وسیلهٔ آن به قطعه کار گردش داده می‌شود. این میله به طرز بسیار خوبی یاتاقان بندی شده و کاملاً محکم نگهداری می‌گردد و جنس آن هم از بهترین فولادها است. اغلب اوقات این میله تو خالی است و می‌توان قطعه کار یا میله‌ای که باید رویش کار انجام شود از داخل سوراخ آن عبور داد.
بستر یاتاقان‌های این میله سنگ زده شده‌اند. یا یاتاقان‌هایی که معمولاً برای این میله‌ها مصرف می‌شوند از نوع یاتاقان‌های لغزشی و یاتافان‌های غلتکی می‌باشند.
پوسته داخل یا تاقان‌های لغزشی اکثراً از جنس برنز هستند. یا تاقان‌های غلتکی دارای اصطکاک کمتری می‌باشند. میله کار بایستی در یاتاقان خود بدون بازی (لقی) کار کند. اگر یاتاقان لقی داشته باشد روی سطح کار تراشیده شده ناهموار و به‌علاوه این لقی باعث خواهد شد که قطعات فرم غیر استوانه‌ای به خود بگیرند.
از لقی یاتاقان می‌توان در نتیجه میزان کردن تا حدی جلوگیری کرد. یاتاقان ساچمه‌ای یا صفحه‌ای فشاری که درموقع تراش در جهت محور گردش تولید می‌شود به خود می‌گیرد. سرمیله کار پیچ شده‌است و انواع وسایل بستن را می‌توان به روی آن پیچاند، سوراخ مخروطی داخل آن برای جازدن مرغک است. میله کار حرکت خود را از دستگاه حرکت اصلی می‌ گیرد.
دستگاه حامل ساپورت، که حامل رنده تراشی کاری بوده و وسیله تنظیم حرکت بار است. این دستگاه فرم کشوی صلیبی را دارد و شامل کشوی رومیزی و دو کشوی دیگر دم چلچله بنام کشوی عرضی و روئی است. کشوی روئی حامل رنده است این کشوها بایستی در راهنماهای خود بدون لقی حرکت کنند. قسمت‌های مختلف ساپورت برای بار طولی و عرضی ممکن است با دست و پا به وسیلهٔ دو میله هادی و کشش که در جلوی میز ماشین نصب شده‌اند و حرکتشان را از میله کار می‌ گیرند به‌طور اتوماتیک به حرکت درآیند.
این دستگاه به منظور تکیه‌گاه قطعات کار بلند مورد استفاده واقع می‌شود و به اضافه در موقع سوراخ کاری یا برقو زدن ابزار برنده را به وسیلهٔ دنباله مخروطی که دارد برآن سوار می‌نمایند. دستگاه مرغک را می‌توان روی میزماشین تغییر مکان داد و در هر نقطه دلخواهی محکم کرد. برای حرکت دادن میله داخلی آن از گردش چرخ دستی انتهای مرغک و برای ثابت نگه داشتن از اهرم قسمت جلوئی آن استفاده می‌شود.
میز ماشین حامل تمام قسمت‌ها و قطعات ماشین تراش است و روی پایه‌هایی مستقر شده است و دستگاه ساپورت، متعلقات آن و هم چنین دستگاه مرغک روی راهنماهای میز حرکت می‌کنند. این راهنماها اغلب فرم منشوری دارند و ممکن است تخت هم باشند برای تراش کارهایی که قطر بزرگ دارند قسمتی از میز ماشین را طوری ساخته اند که قابل درآوردن باشد.
میله کار در موقع تراش قطعات بایستی نسبت به وضع و مشخصات کار، دورهای متفاوت داشته باشند. (دور عبارت از تعداد گردش قطعه کار در هر دقیقه است). برای بدست آوردن دورهای مختلف از دستگاهی به نام جعبه دنده اصلی استفاده می‌شود که معمولاً جای آن در زیر دستگاه یاطاقان میله کار است. بعضی اوقات ممکن است قسمتی از جعبه دنده اصلی در داخل پایه ماشین جاسازی شده باشد. به وسیلهٔ حرکت چرخ تسمه و چرخ دنده می‌ توان تعداد دور را به صورت پله کانی (با واسطه) تغییر داد و مثلاً از۱۰۵ به ۱۵۱ و۲۱۴ دور در هر دقیقه، هم چنین جعبه دنده‌هایی نیز یافت می‌شوند که ممکن است به وسیلهٔ آن‌ها تعداد دور را غیر از صورت پله کانی (بلا واسطه) تغییر داد.
جنس ابزار باید خواص ذیل را دارا باشد:
جنس ابزارهای تراشکاری باید خواصی نظیر سختی، مقاومت، مقاومت سختی در برابر حرارت و مقاومت در برابر سائیدگی را داشته باشد. جنس ابزار باید سخت باشد تا لبه برنده آن بتواند در داخل کار نفوذ کند و اگر مقاومت به اندازه کافی نداشته باشد لبه برنده می‌ شکند. علاوه بر آن هر ابزار بایستی تا اندازه‌ای بتواند در مقابل حرارت که در اثر اصطکاک لبه برنده آن با کار تولید می‌شود مقاومت داشته و سختی خود را حفظ کند و برای آن که خیلی زود در اثر کار سائیدگی پیدا نکرده و کند نشود، می‌بایست مقاومت مخصوصی در برابر سائیدگی داشته باشد.
برای ابزارهای تراشکاری جنس متفاوت مصرف می‌شوند که عبارتند از:
فولاد ابزار غیرآلیاژ: فولادی است که۵/۰ تا ۵/۱ درصد کربن دارد این فولاد در مقابل حرارتی برابر با ۲۵۰ درجه سانتی گراد سختی خود را از دست می‌دهد و از این جهت برای سرعت برش‌های زیاد مناسب نیست وروی همین نظر هم این فولاد را در حالات استثنایی فقط برای ساختن رنده‌های تراشکاری مصرف می‌کنند. اغلب فولاد ابزار غیر آلیاژ را به نام فولاد کربن و یابطور ساده به عنوان فولاد ابزار(ws) می‌نامند.
فولاد آلیاژدار: فولادی است که غیر از کربن آلیاژ آن شامل مقداری و لفرام، کرم، وانادیوم، مولیبدن و نظایرآن است. فولادهای آلیاژ دار نیز ممکن است مقدار درصد آلیاژ آن‌ها کم و زیاد باشد مثلاً فولاد تندبر(ss) مقدار درصد آلیاژش زیاد است و مقاومتش در برابر سائیدگی نیز خیلی زیاد است. این فولاد سختی خود را حتی تا ۶۰۰ درجه سانتی گرادحفظ می‌کند. خاصیت مقاومت سختی این فولاد در برابر حرارت بیش از هر چیز مدیون به داشتن و لفرام است و در اثر داشتن همین خاصیت می‌توان با این ابزار با سرعت برش‌های خیلی زیاد کارکرد. چون قیمت فولادتند بر زیاد است اغلب فقط قسمت برنده ابزار یا صفحه‌ای از این فولاد را روی بدنه رنده که از جنس فولاد ماشین‌سازی است نصب کرده و جوش می‌دهند.
فلزات سخت: قدرت انجام کار ابزار را به حد قابل ملاحظه‌ای بالا می‌برند. قسمت اصلی ماده ترکیبی، فلز سخت و لفرام یا مولیبدن است. به اضافه مقداری کبالت و کربن نیز در آن وجود دارد. فلز سخت خیلی گران‌قیمت است و از این جهت تیغه‌های نرم شده‌ای ازآن را روی برنده‌ای از فولادهای ساختمانی لحیم می‌نمایند.
قدرت برش رنده‌های تراشکاری از جنس فولاد سخت حرارت برشی ۹۰۰ درجه سانتی گرادرا هم به خوبی تحمل می‌کند و به همین جهت در دورهای خیلی زیادمی توان آن‌ها را به کار برد وبا داشتن این خواص زمان انجام کار با این فولاد هاکوتاه تر و در نتیجه سرعت برش خیلی زیادوسطح کار هم کاملاً صاف و تمیز بدست می‌آید. برای انجام کار روی جنس‌های مختلف کارهای تراشکاری لازم است که نوع فلز سخت متناسب با آن‌ها را به کار برد.
رنده الماسه‌ها: الماسه‌ها را اغلب به جای لبه برنده ابزار بکار می‌برند، جنس آن‌ها خیلی سخت و مقاومت شان در مقابل سائیدگی بی‌اندازه خوب است. رنده الماسه‌ها را مخصوصاً برای ظریف کاری قطعات روی ماشین‌های مخصوص مصرف می‌نمایند.
مواد برش سرامیکی: که خیلی سخت هستند و به جای قسمت و قطعه برنده در رنده گیرها بسته می‌شوند.
یکی سطح براده است و همان سطحی از لبه برنده ابزار است که براده روی آن حرکت دارد. دیگری سطح آزاد است که در نقطه مقابل سطح برش سر برنده ابزار قرار دارد. به اضافه زاویه آزاد α که بین سطح برش و سطح آزاد است و زاویه گوه که بین سطح آزاد و سطح براده قرار گرفته و بالاخره زاویه براده γ که بین خط مرکز روی سطح برش و سطح براده واقع شده. زوایای آزاد وگوه وبراده جمعاً تشکیل یک زاویه ۹۰ درجه می‌دهند. لبه بدنه اصلی عبارت از لبه برنده‌ای است که در نقطه مقابل جهت بار قرار دارد و لبه برنده فرعی عبارت از لبه برنده‌ای است که متصل به لبه برنده اصلی می‌باشد.
ارتباط با جنس کاری دارد که باید از روی آن براده‌برداری شود و برای جلوگیری از شکستن لبه برنده بایستی برای جنس سخت‌تر زاویه گوه بزرگتری نسبت به جنس نرم‌تر اختیار کرد.
مقدار زاویه آزاد را فقط باید آن حد بزرگ گرفت که سطح آزاد رنده با کار اصطکاکی نداشته باشد. از طرفی هرچه زاویه براده بزرگتر باشد جدا شدن براده از کار سهل‌تر صورت می‌گیرد اما با وجود این نباید فراموش کرد که بزرگ کردن این زاویه طبق دلخواه نمی‌تواند باشد زیرا بزرگ شدن آن ارتباط مستقیم با کوچک شدن زاویه گوه دارد.
عبارت از زاویه‌است که بین لبه برنده اصلی و سطح کار قرار دارد و چنانچه مقدار این زاویه بزرگ باشد عرض براده کم خواهد شد و فشار برش روی طول کوتاهی از لبه برنده که کار می‌کند تقسیم می‌شود. بدیهی است که در چنین حالتی لبه برنده تحت فشار بسیار زیادی واقع شده و در نتیجه دوام کمتری خواهد داشت و اگر زاویه تنظیم کوچکتر باشد با یکنواخت ماندن عمق براده عرض آن بیشتر شده و ثمره آن این است که دوام لبه برنده نیز بیشتر می‌شود مقدار زاویه تنظیم در حالت طبیعی ۴۵ درجه است.
اگر مقدار زاویه تنظیم از حالت طبیعی کمتر انتخاب شود یک فشار برگشت یا مخالف (R) بزرگی تولید می‌شود که در نتیجه آن کارهای نازک و بلند تراشکاری خم می‌شوند مقدار این فشار برگشت یا مخالف در حالی که زاویه تنظیم بزرگتر از حد لازم باشد کوچکتر بوده و خطر خم شدن قطعات کار نیز کمتر خواهد بود.
محصور به لبه برنده اصلی و فرعی است و مقدارش نود درجه است. رنده تراشکاری که زاویه تیزی کمتری داشته باشد خیلی زود کند می‌شود.
وضع قرار گرفتن لبه برنده اصلی را نسبت به افق تعیین می‌کند. لبه برنده ممکن است افقی بالاتر از افق یا زیر افق قرار گیرد. برای کارهای روتراشی تجربه این‌طور نشان داده‌است که تمایل لبه برنده به زیر افق بهتر است زیرا در این حال براده بهتر جدا می‌شود. زاویه تمایل برای رنده‌های تراشکاری از ۳ تا ۵ درجه است.
انجام هر کار تراشکاری مستلزم رنده مناسبی برای آن کار است؛ مثلاً برای روتراشی، پرداختکاری، سوراخکاری، پیشانی‌تراشی، پیچ تراشی و امثال آن‌ها باید قلم‌های فرم دار مناسبی انتخاب کرد.
مطلب مهم در کارهای روتراشی این است که در زمان کوتاهی مقدار زیادی براده از روی کار جدا شودازاین رو بایستی اصولاً رنده‌های تراشکاری رنده‌های جاندار و قوی باشند. این گونه رنده‌ها ممکن است فرم صاف یا فرم خمیده داشته باشند.
معمولاً بر حسب وضع لبه برنده اصلی، رنده‌ها به دو دسته چپ و راست تقسیم می‌شوند و برای تشخیص چپ و راست رنده چنین عمل می‌شود:
رنده را به‌طوری‌که سر برنده آن بطرف مشخص و به سمت بالا باشد راست نگه می‌دارند چنانچه لبه برنده اصلی آن در سمت راست قرار گیرد آن را رنده راست و اگر برعکس لبه برنده‌اش در سمت چپ واقع شود رنده چپ یا به اصطلاح چپ تراش است.
با عمل پرداختکاری بایستی در کار سطح خارجی صافی تولید شود و برای این منظور اغلب رنده پرداخت سرصافی که لبه برنده آن کمی گرد شده باشد به کار می‌برند گاهی نیز از رنده پرداخت سر پهن استفاده می‌شود. لبه برنده رنده‌های پرداخت‌کاری بایستی پس از سنگ زدن با کمال دقت به وسیلهٔ سنگ دستی آماده شوند زیرا در غیر این صورت سطح خارجی کار تراشیده شده صاف نخواهد بود.
برای پیشانی تراشی و هم چنین برای تراش گوشه‌های تیز به کار برده می‌شوند. لبه برنده فرعی این رنده‌ها برای جدا کردن براده مناسب نیست و به این جهت در موقع تراش با این رنده‌ها باید حرکت آن‌ها از داخل کار به سمت خارج آن باشد.
برای انجام انواع مختلف کارهای تراشکاری رنده‌های متفاوتی که لبه برنده آن‌ها فرم متناسبی با نوع آن کار داشته باشد وجود دارند.
قلم‌گیرها برای نگاه‌داری رنده‌های کوچک یا تیغچه‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. رنده‌گیرها از فولاد ساختمانی ارزان ساخته می‌شوند و با به کار بردن آن‌ها از مصرف بیهوده فولاد ابزار گران‌قیمت جلوگیری می‌شود.
رنده‌های تراشکاری را باید اصولاً به‌طوری مواظبت نمود که کوچک‌ترین صدمه‌ای به لبه برنده آن‌ها وارد نشود زیرا در هر نوبت که آن‌ها را تیز کنند علاوه بر به هدر رفتن مقداری از فلز قیمتی مقداری هم از وقت پرارزش بیهوده تلف می‌شود. بدیهی است که لبه‌های برنده پس از مدت زیادی کار قابلیت برش خود را از دست داده و کند می‌شوند و کار با چنین رنده‌های کندی موجب اصطکاک و تولید حرارت بیشتری شده و نتیجتاً سطح خارجی کار هم ناصاف در می‌آید در موقعیکه رنده را از نو تیز می‌کنند لازم نیست که تمام لبه برنده صدمه دیده آن را از بین ببرند بلکه انجام این عمل در چند مرحله به‌طوری‌که پس از هر مرحله مقدرای با آن کار شود به صرفه نزدیکتر است.
برای سنگ زدن رنده قاعدتاً بایستی به ترتیب اول با سنگ خشن زبر و بعد با سنگ نرم رنده را تیز کنند. بهتر است که برای انجام این منظور از سنگ بشقابی استفاده شود. موقعی که رنده را با سنگ نرم آماده می‌کنند باید توجه داشته باشند که زوایای لازمی که با سنگ زبر به آن داده شده از بین نرود.
در مورد تیز کردن ابزارهایی از فلزات سخت ابتدا بدنه آن را به وسیلهٔ سنگی از جنس الکتروگروند تیز کرده و بعد برای تیز کردن تیغچه آن که از فلز سخت است از سنگ دیگری که جنسش کاربید است استفاده می‌نمایند.
برای تیز کردن قلم نکات ذیل باید مراعات شود:
ماشین تراش یک ماشین ابزار است که عمدتاً برای شکل‌دادن قطعات فلز، چوب یا سایر مواد استفاده می‌شود و که در آن قطعه کار توسط چرخ تراش نگه داشته می‌شود و هم‌زمان توسط ابزار برش، برش داده شود.
ماشین تراش‌ها می‌توانند برای شناسایی آسان به سه نوع تقسیم شوند: ماشین تراش موتور دار، ماشین تراش turret و «ماشین تراش‌های اهداف خاص». بعضی از آن‌ها کوچکتر و نیمه قابل حمل هستند. ماشین تراش‌های بزرگتر به صورت نصب شده می‌باشند و ممکن است نیاز به حمل و نقل ویژه داشته باشند.
مغازه‌های تعمیر و نگهداری معمولاً از یک ماشین تراش استفاده می‌کنند که می‌تواند با بسیاری از عملیات سازگار باشد و قابلیت جابجایی از یک محل کار به دیگری را داشته باشد. ماشین تراش موتور دار برای این منظور مناسب است. یک اپراتور آموزش دیده می‌تواند کارهای بیشتر و مختلفی (نسبت به بقهٔ انواع ماشین تراش‌ها) را با ماشین تراش موتوردار انجام دهد. ماشین تراش turret و «ماشین تراش‌های اهداف خاص» به‌طور معمول در تولیدی‌ها یا کارگاه‌ها برای تولید انبوه یا قطعات تخصصی استفاده می‌شود، در حالی که ماشین تراش‌های موتوردار معمولاً برای هر نوع تراشکاری استفاده می‌شود.
زاویه‌ها، شکل‌ها و اندازه‌های مختلفی از ابزار «برش یک نقطه» به‌طور مستقیم به سطح حاصل از یک قطعه کار در عملیات ماشینکاری بستگی دارد. زاویه‌های مختلفی از قبیل " زاویه چرخش "، " زاویه لبه جانبی "، " زاویه برش لبه "، " زاویه تسکین "، " شعاع بینی " وجود دارد و ممکن است با توجه به قطعه کار متفاوت باشد. همچنین، اشکال مختلفی از ابزارهای برش یک نقطه وجود دارد مانند «هفت شکل» و «مربعی». معمولاً ابزار نگهدارنده ویژه برای نگهداشتن ابزار برش عمیق در طول عملیات استفاده می‌شود.
نیروهای نسبی در فرایند تراشکاری از عوامل تأثیرگذار در طراحی ماشین آلات هستند. ماشین و قطعات آن در طول عملیات باید در برابر این نیروها بدون ایجاد انحرافات قابل توجه، ارتعاشات و سر و صدا مقاومت کنند. در طی یک عملیات تراشکاری سه نیروی اصلی وجود دارد:
سرعت و بار برای تراشکاری با توجه به مواردی مانند جنس ابزار، جنس قطعه کار، سختی ابزار و قدرت اسپیندل، نوع خنک‌کننده و … تعیین می‌شوند.
به میزان پیشروی ابزار به درون قطعه کار در هر رفت و برگشت، بار می‌گویند؛ و واحد آن با (mm / rev) مشخص شده‌است.
نرخ صرف انرژی یا توان مصرفی در حین عمل تراش است؛ که از حاصلضرب سرعت تراش در مؤلفه اصلی نیروی تراش به دست می‌آید.
۲-عسل فرج‌پور، خالد محمدی‌آذر، و مهرناز سروریان. «اصول و مقدمات تراشکاری». تهران:راش، ۱۳۹۱. ۹۷۸۶۰۰۶۰۷۸۱۲۰.
۳-علی‌اصغر هدایی، علی عقیقی‌شهباز، حسین رشیدزاد، و منصور شبانی."تراشکاری(۱)". تهران:شرکت چاپ و نشر کتاب‌های درسی ایران، ۱۳۸۹. ۹۶۴-۰۵-۰۲۵۳-۷
۴-جواد اکبری، کیانوش ابوعلی درویش طاهری، و میثم حیدری. «اصول کارگاهی تراشکاری و فرزکاری». تهران:شهر آب، ۱۳۸۸. ۹۷۸-۹۶۴-۲۰۵-۰۳۴-۵
۵-Koepfer, Chris, "Hard Turning as an Alternative to Grinding", Production Machining, 1/22/2010. productionmachining.com, accessed 3/4/2010
۶-www.shamsta.com شمستا تراشکاری چیست؟تراشکارکیست؟
تام استونهام فیلسوف انگلیسی، استاد گروه فلسفه دانشگاه یورک انگلستان و مدیر این گروه است. پژوهش‌های او در حوزه متافیزیک، معرفت‌شناسی، منطق فلسفی و فلسفه بارکلی است. او عضو هیئت تحریریه نشریه فلسفی ذهن است. او در خردادماه سال ۱۳۸۹ به ایران آمد و در دانشگاه تهران و مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه و همچنین در اردیبهشت ۱۳۹۳ در پنجمین همایش انجمن فلسفه تعلیم و تربیت ایران در کرمان به سخنرانی پرداخت.
تأملی بر کتاب «دنیای بارکلی: بررسی سه گفت و شنود» نوشته تام استونهام
گوگل دسکتاپ یک نرم‌افزار کاوشگر دسکتاپ است که توسط گوگل برای لینوکس، ویندوز و مک اواس ده ساخته شده است. این برنامه جستجو در نامه‌های الکترونیکی، پرونده‌های رایانه، پرونده‌های موسیقی، عکس‌ها، صفحات وب دیده‌شده و دیگر گجت‌های گوگل را پشتیبانی می‌کند.
بر طبق اعلام وب‌نوشت رسمی گوگل دسکتاپ، این پروژه از تاریخ ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۱ کاملاً کنار گذاشته شد و دیگر برای بارگیری در دسترس نخواهد بود، ضمن اینکه به‌روزرسانی نسخه‌های کنونی آن (به منظور رفع مشکلات یا ویژگی‌های تازه) نیز متوقف گشت.
ابواسحاق ابراهیم‌بن اَدهم‌بن سلیمان‌بن منصور البلخی العجلی،طبقات‌الصوفیه، ص ۱۸۱ زادهٔ سال ۱۰۰ هـ. ق و درگذشتهٔ سال ۱۶۱ هـ. ق (۷۱۸–۷۷۸ م)، اهل بلخ و از صوفیان بنام است."تاریخ علمای نیشابور"، ص ۶۷
دربارهٔ علت روی آوردن ابراهیم ادهم به سلوک و فقر داستان‌های زیادی روایت شده‌است، که یکی از آن‌ها این است که می‌گویند در ابتدا ابراهیم پادشاه بلخ بود، روزی چشمش به مردی افتاد که در زیر سایه کاخ او نشسته بود و دیری نپائید که تکه نان خشکی از خورجین خود بیرون آورد و شربتی نوشید و سپس به پشت خوابید. ابراهیم از دیدن این صحنه مانند آدمی که از خواب بیدار شود از خواب غفلت بیدار شد و دست از لباس پادشاهی برداشت و راه فقر و سلوک را در پیش گرفت.
پس از این ماجرا ابراهیم ادهم از بلخ بیرون آمد و به قولی نُه سال در غار (هفت غار) دامنه بینالود نیشابور سکونت می‌گزیند و ناشناس زندگی می‌کند و بعد از اینکه شناخته می‌شود از نیشابور به‌طرف مکه و مدینه و به نزد محمد باقر می‌رسد و در مکه می‌میرد.در داستانی کوتاه از عطار نیشابوری در کتاب تذکرة الأولیاء گفته شده که ابراهیم ادهم پادشاه بلخ بوده و سلطنتی باشکوه داشته به طوری که وقتی می خواست از جایی بگذرد چهل گرز از جلو و چهل گرز زرین از پشت سر او می بردند میگویند شبی برتخت سلطنت خوابیده بود که نیمه های شب با صدای لرزان سقف قصر از خواب بیدار شد گویی کسی بربام قصر راه می رفت ابراهیم فریاد زد کیستی
کسی گفت( اشنایم شتر گم کرده ام ) ابراهیم گفت ( ای نادان بر پشت بام به دنبال شتر می گردی شتر کجا و بام قصر ما کجا )
ان مرد گفت ( ای غافل تو خدا را برتخت زرین و در جامه اطلس می جویی یافتن شتر بربام عجیب تر از ان است )
ابراهیم از شنیدن این حرف به لرزه افتاد و اتشی در دلش شعله ور شد و تخت پادشاهی را رها کرد و به جستجوی حقیقت رفت
وی از طلایه‌داران تصوف به‌شمار می‌رود و مقارنه‌هایی بین احوال وی و بودا می‌توان یافت. تبار وی بیشتر در برزخ تاریخ و افسانه است و زندگی وی دارای دو بخش مهم است: بیداری و زهدورزی. قوت حلال و فقر و فتوت پایه‌های زندگی و احوال وی را تشکیل می‌دهد. داستان بیداری وی در آثار و تذکره‌های مهم عرفانی نقل شده‌است.
دربارهٔ احوال و اقوال وی پژوهشی به نام ابراهیم ادهم - از پادشاهی تا … - به قلم حسن نصیری جامی از سوی انتشارات مولی (سال۱۳۹۰) نشر یافته‌است. این کتاب شامل بیست گفتار و گزیده‌ای از اقوال ابراهیم ادهم است و در دو پیوست آن به داستان ادهم پینه‌دوز و ابراهیم ادهم‌های دیگر در ادب و عرفان ایران اشاره شده‌است. عنوان‌ها بخشی از فصل‌ها و مباحث این پژوهش (کتاب) در زیر آمده‌است:
----سطوح آگاهی