moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
فوتبال محبوب‌ترین ورزش در کویت است. اتحادیه فوتبال کویت (KFA) هیئت مدیره فوتبال کویت است. KFA تیم‌های ملی مردان، زنان و فوتسال را سازمان می‌دهد. تیم آقایان در این ورزش موفقیت‌های محدودی کسب کرده‌است که تیم ملی در سال ۱۹۸۲ در هشت مسابقه جام حذفی آسیا و یک جام جهانی فیفا با هم به رقابت پرداخت. لیگ برتر کویت لیگ برتر فوتبال کویت است که هجده تیم در آن حضور دارند. کویت در بسیاری از باشگاه‌های فوتبال از جمله العربی، الفحیحیل، الجهرا، الکویت، النصر، السالمیه، الشباب، القادسیه، ال یرموک، کاظمه، خیطان و الصلیبیخات قرار دارد. التضامن کویت یکی از کشورهای موفق‌ترین باشگاه‌ها در فوتبال آسیا است. تیم ملی کویت همچنین قهرمان جام ملت‌های آسیا در سال ۱۹۸۰، نایب قهرمان جام ملت‌های آسیا در ۱۹۷۶، و مقام سوم جام ملت‌های آسیا ۱۹۸۴ را به دست آورده‌اند. کویت همچنین یک بار سابقه حضور در جام جهانی سال ۱۹۸۲دارد.
بسکتبال یکی از ورزش‌های محبوب کویت است. بسکتبال در کویت توسط انجمن بسکتبال کویت (KBA) اداره می‌شود. تیم ملی هرگز در یک مسابقات جهانی بسکتبال (FIBA) نرفته‌است و تیم ملی نیز هرگز در یک بازی المپیک در بسکتبال حضور نداشته‌است، اما تیم ملی یازده بار در مسابقات قهرمانی آسیا در بسکتبال حضور داشته‌است، اما پیروز نشد. هر مدال کویت یکی از موفق‌ترین کشورهای بسکتبال در خاورمیانه است. عبدالله الصرف یکی از بهترین و مشهورترین سبد خرید کویت است. وی در حال حاضر برای القادسیه در کویت بازی می‌کند.
پاور آو سیبری () یک خط لوله انتقال است که توسط شرکت گازپروم روسیه احداث شده‌است و حدود ۳۰۰۰ کیلومتر طول دارد. این خط لوله از میادین گازی چایاندا و کوفیکتا در سیبری به بلاگووشچنسک در نزدیکی مرز چین امتداد پیدا می‌کند.
علی محمدوف (; – ) قهرمان ملی جمهوری آذربایجان است، که در سال ۱۹۹۲ در جنگ قره‌باغ کشته شد.
علی محمدوف در ۱۱ اوت سال ۱۹۵۵، در شهر نخجوان جمهوری خودمختار نخجوان در آذربایجان شوروی به دنیا آمد. از آنجا که در دوران کودکی‌اش، خانواده اش به باکو منتقل شد، در مدرسه شماره ۲۵۵ این شهر تحصیل گرفت. در سال ۱۹۷۵، دوره خدمت سربازی خود را در یگان‌های ارتش شوری مستقر در مجارستان سپری کرد.
علی محمدوف دانش‌آموخته آکادمی نیروی انتظامی آذربایجان می‌باشد. او بعدها به عنوان سروان پلیس در قسمت تحقیقات جنایی وزارت کشور مشغول به کار بود.
از سال ۱۹۹۲، علی محمدوف زود زود به خط مقدم جبهه قره‌باغ اعزام می‌شده‌است. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۲، به عملیات دفاع از شهرستان لاچین پیوست. با وجود اینکه به همراه هم‌رزمانش توانستند ارتفاع «قیزارتی» را بازپس‌گیرند، ولی بامداد اول اکتبر مورد حمله شدید ارتش ارمنستان قرار گرفتند. وی هنگام تلاش برای تخلیه مجروحان از میدان جنگ به جاهای امن از ناحیه سر مورد اصابت گلوله قرار گرفته و در مصاف نبرد جان خود را از دست داد.Mammadov Ali Huseyn. www.ens.az
علی محمدوف متأهل و دارای ۲ فرزند بود.
طبق فرمان شماره ۲۷۳ رئیس‌جمهور آذربایجان، مورخ ۱۹ اکتبر سال ۱۹۹۲، به علی محمدوف فرزند علی‌حسین در پاس اقدامات قهرمانانه‌اش، پس از مرگش نشان قهرمان ملی این کشور اعطاء گردید.
یکی از خیابان‌های شهر باکو وامدار اسم علی محمدوف است.
آنتونی سالرنو (۱۵ اوت ۱۹۱۱–۲۷ ژوئیه‌ی ۱۹۹۲) یک گانگستر آمریکایی بود که از سال ۱۹۸۱ تا زمان محکومیتش در سال ۱۹۸۶ به عنوان رئیس و سرپرست خانواده تبهکار جنووسه در شهر نیویورک فعالیت می‌کرد. او معمولا با کلاه شاپو و سیگار برگش به یاد آورده می‌شود. به سالرنو به دلیل اضافه وزنش لقب «تونی چاقه» داده بودند.
اَبَرچابکی یا ابرمانورپذیری یک توانایی در برخی هواپیماهای جنگنده است که یک هواپیمای معمولی با ابزار سنتی توانایی انجام آن را ندارد. با بهره‌گیری از فناوری جهت‌دهی رانش این توانایی برای خلبان فراهم می‌شود. چنین میزان چابکی موجب می‌شود که خلبان بتواند هواپیمای خود را به جهتی خاص سُر بدهد و با تغییر دادن دینامیک پرواز بتواند زاویهٔ حملهٔ خود را عوض کند.https://books.google.com/books?id=pSrSBwAAQBAJ&pg=PA92 این توانایی برای نخستین بار در سال ۱۹۷۵ به دست ایالات متحده آمریکا معرفی شد که در جنگندهٔ آزمایشی و مفهومی مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ اس‌تی‌اوال/ام‌تی‌دی (نسخه آزمایشی f-15)به‌کار رفته بود ولی هرگز به سرانجام نرسیدند. مهندسان آمریکایی این ویژگی را ناکارآمد و مربوط به نبرد سنتی خواندند و نیروی هوایی آمریکا تصمیم گرفت این پروژه را رها کرده و به مسائل دیگر بپردازد. دلیل رها کردن این پروژه، آن بود که مهندسان آمریکایی روش درگیری «فرای بُرد دید» (BVR) را در دستور کار قرار دادند. این روش به اینصورت است که درگیری از راه دور و در فاصلهٔ ۳۷ کیلومتری و بیشتر از ۳۷ کیلومتر انجام می‌شود و در چنین شرایطی نیازی به درگیری‌های هوایی به روش سنتی و تن به تن در آن وجود ندارد.https://books.google.com/books?id=pSrSBwAAQBAJ&pg=PA92
از سوی دیگر کشور روسیه این پژوهش‌ها را ادامه داد و در سال ۱۹۸۳ نخستین هواپیمای میگ-۲۹ روسیه با ویژگی جهت‌دهی رانش معرفی شد. شرکت میگ، یک عدد میگ-۲۹ام را با این ویژگی آزمایش کرد و نام آن را میگ-۲۹-OVT گذاشت. سپس این دانش طی ۱۳ سال تکمیل شد و درنهایت در سال ۱۹۹۶ در جنگندهٔ سوخو-۲۷ به طرزی بهینه و گسترده مورد بهره‌برداری قرار گرفت و امروزه بعنوان ویژگی استاندارد در همهٔ جنگنده‌های نسل چهار پلاس و پنج روسیه به‌کار می‌رود. با اینکه مکانیزم این فناوری در هواپیماهای روسی چندان روشن و عمومی نشده‌است، ولی به وضوح مشخص است که مهندسان روسی با بهره‌گیری از جهت‌دهی رانش، تغییراتی در فرایند پساواماندگی ایجاد کرده‌اند و توانستند مانور کبرا را اختراع کنند..
روسها با تکیه بر درگیری‌های نزدیک در سرعتهای کم به توسعهٔ هواپیماهای خود پرداختند که بتوانند در سرعت پایین، مانور بالایی داشته باشند که در تضاد با شیوهٔ غربی بود. شیوهٔ غربی به آن سو گرایش پیدا کرد که باید با حفظ انرژی جنبشی هواپیما در سرعتهای بالا، از راه دور با دشمن درگیر شد.https://www.youtube.com/watch?v=kI44HFyYq-s
فناوری جهت‌دهی بردار رانش در چند هواپیمای پیش‌نمونه مورد آزمایش و بررسی قرار گرفت و در صنعت هوایی روسیه جنگندهٔ سوخو-۲۷ و در آمریکا جنگندهٔ اف-۲۲ رپتور نخستین هواپیماهایی بودند که با این فناوری به تولید انبوه رسیدند. سرانجام ایالات متحده آمریکا نیز این فناوری را ضروری ارزیابی کرد و مجبور شد جهت‌دهی رانش را در اف-۲۲ رپتور به کار بگیرد که البته نازل موتور اف-۲۲ تنها در راستای بردار Y (بالا و پایین) حرکت می‌کند. درحالیکه نازل موتور جنگنده‌های سوخو در راستای سه محور X - Y - Z حرکت می‌کنند.
الدار محمدوف (; – ) پرسنل نظامی اهل جمهوری آذربایجان بود. وی قهرمان ملی جمهوری آذربایجان است، که در جنگ قره‌باغ کشته شده‌است."National Heroes from MNS site". Archived from the original on 20 August 2010. Retrieved 6 July 2010
الدار محمدوف در ۱۰ ژانویه سال ۱۹۶۸، در شهر باکوی آذربایجان شوروی چشم به دنیا گشود. او دانش‌آموخته دانشگاه افسری جمشید نخجوانسکی (۱۹۸۵ تا ۱۹۸۹) بود. پس از فارغ‌اتحصیلی، به تحصیلات خود در رشته علوم سیاسی در آکادمی افسری ریگا ادامه داد.
الدار محمدوف تا سال ۱۹۹۱ به عنوان یکی از نیروهای عمل کننده ارتش روسیه در استان اورنبورگ خدمت می‌نمود. پس از بازگشت به آذربایجان، در یگان موشکی نیروی هوایی ارتش جمهوری آذربایجان استخدام شد. او بعد به ریاست یکی از بخش‌های نیروی مرزبانی جمهوری آذربایجان، از شاخه‌های وزارت امنیت ملی قبلی این کشور، رسید.Vüqar Əsgərov. "Azərbaycanın Milli Qəhrəmanları" (Yenidən işlənmiş II nəşr). Bakı: "Dərələyəz-M", 2010, səh. 193.
الدار محمدوف به دنبال شروع جنگ قره‌باغ عازم خط مقدم جبهه شد. او به هنگام دفاع از منطقهٔ مسکونی آق دره و نجات سربازان آذربایجانی از ازتش ارمنستان، در نتیجه درگیری حادث شده در ۲۴ فوریه ۱۹۹۳ در شهرستان «آق‌دره» از، قره‌باغ کوهستانی، کشته شد.
طبق فرمان شماره ۲۴۷ ریاست جمهوری آذربایجان مورخ ۱۱ دسامبر سال ۱۹۹۴، بعد از مرگش از الدار محمدوف در پاس اقدامات قهرمانانه‌اش در حین جنگ قره‌باغ با اعطاء نشان قهرمان ملی این کشور تقدیر گردید.MİLLİ QƏHRƏMAN ELDAR MƏMMƏDOV. az.trend.az
پست مرزی ۲۲ واحد مرزی گوی‌تپه نیروی مرزی جمهوری آذربایجان نام الدار محمدوف را به یدک می‌کشد.
پروین شاکر ( – ) یک شاعر اردو زبان، و یک نویسنده، معلم و کارمند رسمی دولت پاکستان بود.
انتشار اولین مجموعه اشعار وی با عنوان "خوشبو" در سال ۱۹۷۶ جایزه ادبی آدامجی را به دست آورد. در سال ۱۹۹۰ جایزه افتخار حسن کارکرد رئیس‌جمهور پاکستان که یکی از بالاترین جوایز مدنی این کشور است برای کمک‌های برجسته او به شعر اردو را برایش به ارمغان آورد.
شاکر به عنوان یک دانشجوی فوق‌العاده و برجسته، مدرک کارشناسی ارشد در رشته‌های ادبیات انگلیسی، زبانشناسی و مدیریت بانکی و دکترا در مدیریت بانکی را به دست آورد و همچنین در مدیریت دولتی از دانشگاه هاروارد فوق لیسانس گرفت.
شاکر از نظر شغلی برای مدتی طولانی مدرس زبان انگلیسی در دانشگاه بود و سپس به خدمات دولتی پیوست و با صعود در رده‌های مختلف، دبیر دوم دفتر فدرال پاکستان شد. شاکر در طول کار خود، همچنان به انتشار کتاب‌های جالب توجه اشعار خود پرداخت. از جمله "صد برگ" (۱۹۸۰)، "خودکلامی" (۱۹۹۰)،"انکار" (۱۹۹۰)، "ماه تمام" (۱۹۹۴). شاکر با نوشتن از دید یک زن جوان و با استفاده از واژه دختر (به اردو لڑکی) در اشعار خود برای اولین بار توانست قالب مردسالار آن زمان را شکسته و با بیان صریح و آشکار وضعیت زن از نظر عاطفی و واقع گرایانه، سنت شکنی کند.
مؤسسه اعتماد پروین شاکر در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد که یک جشنواره ادبیات اردو است و هدف آن پرورش نسل بعدی چهره‌های ادبی زبان اردو است.
علی مصطفی‌اف (; – ) قهرمان ملی جمهوری آذربایجان است، که در جنگ قره‌باغ به عنوان خبرنگار برای پوشش اخبار از نقاط داغ جنگ داشت. او دارنده مدال «خبرنگار افتخاری آذربایجان»، عضو «اتحادیه خبرنگاران آذربایجان»، شاعر و خبرنگار تلویزیون بود."Directory of biographies. Alı Mustafayev". Archived from the original on July 6, 2011. Retrieved April 28, 2010
علی مصطفی‌اف ۱۴ آوریل ۱۹۵۲، در روستای قزاق‌بیلی شهرستان قزاق در آذربایجان شوروی زاده شد. در سال ۱۹۶۹، آموزش متوسطه خود را در مدرسه روستای «داش‌صلاح‌لی» پشت سر گذاشت. بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳، خدمت سربازیاش را در ارتش شوروی گذراند.
علی مصطفی‌اف دانش‌آموخته رشته خبرنگاری از دانشگاه دولتی باکو (۱۹۸۱) است. او ابتدا در بخش خبری تلویزیون آذربایجان (شبکه آذتی‌وی) فعالیت داشت. بعد از آغاز جنگ قره‌باغ، علی مصطفی‌اف مأمور تهیه گزارش‌ها از جبهه شد.
علی مصطفی‌اف به همراه ۲۲ تن دیگر از مسافران و خدمه بالگردی که بر فراز آسمان روستای «قره‌کند» شهرستان خواجه‌وند، ار توابع قره‌باغ کوهستانی توسط نیروهای ارمنستان ساطق شد، کشته شد. هیچ‌یک از سرنشینان همان هلیکوپتر نتوانست جان سالم به در ببرد."Azerbaijan Association. 17 year passes since "Mi-8" military helicopter was shot in Garakand sky – complete list of the perished people". November 21, 2008. Archived from the original on 2011-07-06. Retrieved April 28, 2010
علی مصطفی‌اف در خیابان شهدای باکو به خاک سپرده شد.
علی مصطفی‌اف متأهل و دارای سه فرزند بود.
مطابق فرمان شماره ۲۹۴ ریاست جمهوری آذربایجان به تاریخ ۶ نوامبر سال ۱۹۹۲، پس از مرگش از علی مصطفی‌اف با اهدای نشان قهرمان ملی این کشور تقدیر به عمل آمد.
یک مدرسه در شهر باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان، وامدار اسم علی مصطفی‌اف است.
فرآوری غذایی تبدیل محصولات کشاورزی به خوراک یا یک گونه مواد خوراکی به اشکال دیگر است. فرآوری غذایی شامل شکل‌های بسیاری از پردازش مواد خوراکی است، از آسیاب کردن دانه تا آرد خام گرفته و از آشپزی خانگی گرفته تا روش‌های پیچیده صنعتی که برای تهیه غذاهای آسان استفاده می‌شوند.
فرآوری غذایی نخستین برای تهیه بیشتر غذاها ضروری است و پردازش خوراک دومین مواد را به غذاهای آشنا مانند نان تبدیل می‌کند.
فرآوری خوراک سومین مسبب پرخوری و چاقی است که دارای مقدار بسیاری قند، نمک و مقادیر بسیار کمی فیبر است و به‌همین دلیل مورد انتقاد قرار گرفته‌است.
فرهنگ مالزی فرهنگ‌های متنوع مردم ساکن در مالزی را بیان می‌کند. اولین افرادی که در این منطقه زندگی می‌کردند قبایل بومی بودند که هنوز باقی مانده‌اند. مالایی‌ها عمدتاً ساکن شبه جزیره مالزی، شرق سوماترا و ساحل جزیره بورنئو، و همچنین جزایر کوچکتر که میان این مناطق قرار دارند. این مکانها امروزه بخشی از کشورهای مالزی، اندونزی، سنگاپور، برونئی و جنوب تایلند را شامل می‌شوند.
مجموع گویشوران مالایی در بیش از ۲۵ میلیون نفر می‌باشند که بیش از ۱۴ میلیون نفر از آنان در کشور مالزی زندگی می‌کنند. بیش از ۵ میلیون در اندوزی و نزدیک ۲ میلیون هم در تایلند کنونی ساکن هستند. مردم مالایی به زبان مالایی که یکی از زبانهای جنوب شرقی آسیا محسوب می‌شود، تکلم دارند. مالزی همواره به عنوان یک کشور ساحلی و تجاری با ویژگی‌های فرهنگی خاص شناخته شده‌است.
فرهنگ‌های دیگر که به شدت بر مالزی تأثیر می‌گذارد عبارتند از ، عربی، انگلیس. بسیاری از قومیت‌های مختلفی که در حال حاضر در مالزی وجود دارد، دارای هویت فرهنگی منحصر به فرد و متمایز خود هستند.
هنر و موسیقی در مالزی از دیرباز حضور داشته و قدمت هنر مالایی به سلطانهای مالایی بر می‌گردد. هنر سنتی در زمینه‌هایی همچون حکاکی، نقره کاری و بافندگی متمرکز شده‌است.
موسیقی مالزی ریشه‌های گوناگونی دارد و عمدتاً مربوط به سازهای کوبه ای است. در اوایل ادبیات مالزی مبتنی بر حماسه‌های هندی بود که در دهه‌های اخیر گسترش یافته‌است. ادبیات انگلیسی تا زمان ورود به چاپخانه محدود به طبقه بالاتر جامعه محدود می‌شد. ادبیات چینی و هندی که به صورت محلی ایجاد شده بود در قرن ۱۹ ظاهر شد.
اگرچه جشنواره‌ها غالباً از پیشینه قومی خاصی سرچشمه می‌گیرند، اما همه آنها را در مالزی جشن می‌گیرند. ورزش‌های سنتی در مالزی محبوب هستند، در حالی که در ورزش‌های بین‌المللی مانند بدمینتون به یک مرکز تبدیل شده‌است. مالزی میزبان بازی‌های کشورهای همسود در سال ۱۹۹۸ بود.
مالزی از دو منطقه جغرافیایی مجزا تشکیل شده‌است: مالزی شبه‌جزیره‌ای و مالزی شرقی و اختلافات فرهنگی بین این دو بخش همچنان باقی مانده‌است. اگرچه اسلام آیین رسمی دولت است، اما قانون اساسی مالزی آزادی ادیان را تضمین می کند.
مالزی یک جامعه چند نژادی، چند فرهنگی و چند زبانی است که شامل ۶۵٪مالایایی و دیگر قبایل بومی، ۲۵٪ چینی، و ۷٪ هندی می‌باشد. مالایایی‌هایی که بزرگترین مجموعه را تشکیل می‌دهند، همگی مسلمان می‌باشند چرا که هر فرد باید مسلمان باشد تا از لحاظ قانونی بتواند تحت شرایط امور قانونی مالزی قرار گیرد. مالایایی‌ها از لحاظ سیاسی نقش غالبی را ایفا نموده و گروهی را تشکیل می‌دهند که بومیپوترا نامیده می‌شود. زبان بومی آن‌ها مالایایی، «باهاسا مالایو» است. باهاسای مالزی بسیار شبیه به باهاسا مالایو در کاربردی‌ترین مواردی است که زبان ملی کشور مالزی شمرده می‌شود.
اسلام دین رسمی مالزی است و از تعداد ۳۰ میلیون جمعیت این کشور بر اساس امار سال ۲۰۱۰ حدود ۶۱ درصد از مردم دارای دین اسلام بوده‌اند. مذهب مسلمانان مالزی اغلب شافعی است و البته از برخی فرقه‌های دیگر مثل صوفیه و اسماعیلیه نیز در این کشور تعدادی می‌زیند.
گرچه قانون اساسی مالزی از لحاظ نظری آزادی مذهبی را تضمین می‌کند، در عمل، این وضعیت چندان هم ساده نیست (نگاه کنید به آزادی مذهبی در مالزی) اغلب غیر مسلمانان در فعالیت‌های خود همچون احداث ساختمان‌های مذهبی با محدودیت‌هایی روبرو هستند. ضمناً، مسلمانان خود را نسبت به اطاعت از تصمیمات احکام شریعت ملزم می‌دانند. به عنوان یک مسئله قانونی هنوز کاملاً مشخص نشده که آیا مسلمانان آزادانه از احکام اسلام پیروی می‌کنند یا خیر. در برخی از موقعیتها، دادگاه‌های مالزی حق آزادی انتخاب مذهب را برای فرد حتی زمانی که از دین اسلام برگشته، نادیده گرفته‌اند. (همچون یوشع جمال الدین در برابر موضع وزارت کشور در دهه ۱۹۸۰)
مسلمانان در مالزی (ازجمله تمام مالایایی‌ها و دیگر مسلمانان غیر مالایایی) در تعطیلات مسلمین جشن می‌گیرند. معروفترین عید، عید فطر (که «هاری رایا عیدالفطر نیز گفته می‌شود) و ترجمه مالایایی آن عیدالفطر است. کلاً این عید از سوی مسلمانان سراسر جهان در پایان ماه رمضان، ماه روزه داری، برگزار می‌شود. علاوه بر، Hari Raya Puasa، آن‌ها عید قربان (به» هاری رایاً عیدالاضحی نیز گفته می‌شود و ترجمه آن عیدالاضحی (قربان) بوده)، و اول ماه محرم (سال جدید اسلامی)، و مولد الرسول (روز تولد پیامبر (ص)) را نیز جشن می‌گیرند.
فرهنگ فیلیپینی ترکیبی از فرهنگ‌های شرق و غرب است.Baringer, Sally E. [c. 2006]. "The Philippines". In "Countries and Their Cultures". Advameg Inc. Retrieved December 20, 2009 from www.everyculture.com. هویت فیلیپینی در درجه اول در نتیجه فرهنگهای پیش از استعمار، تأثیرات استعماری و تاجران خارجی به هم می‌آمیزد و به تدریج در حال تکامل می‌شوند. در دوران قبل از استعمار، فیلیپین مجموعه ای ملت، جزایر و قبایل بود که توسط پادشاهان، اشراف، اداره می‌شد.
نفوذ چینی‌ها از طریق تجارت، به ویژه توسط دودمان مینگ و سایر سلسله‌های اولیه از اوایل قرن نهم در سراسر آسیای جنوب شرقی آشکار شده‌است. آمیختگی نفوذ بومی، استعماری و خارجی در هنرها و سنت‌های تاریخی کشور بسیار مشهود است.
اولین مجمع الجزایر فیلیپین توسط نگریتوس مستقر شد. امروزه اگرچه تعداد آنها کم است، اما شیوه زندگی و فرهنگ بسیار سنتی در آنها حفظ شده‌است. پس از آنها، مردمان آسترونزیایی وارد مجمع الجزایر شدند. فرهنگ اتریزی در قومیت‌ها، زبان‌ها، آشپزی‌ها، موسیقی، رقص و تقریباً در همه ابعاد فرهنگ کاملاً مشهود است که به تجارت با سایر اتریزی‌ها، به ویژه در کشورهای همسایه در دریای جنوب شرقی آسیا مشغول تجارت بودند. آنها همچنین با سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی و همچنین ژاپن، چین، شبه قاره هند و عربستان تجارت می‌کردند. در نتیجه، برخی از این فرهنگ‌ها تأثیرات خود را بر فرهنگ فیلیپینی نشان دادند. این امر به تدریج با سیستم‌های اعتقادی بومی تکامل یافت و به آنیتیسم تبدیل شد که بیش از یک هزاره به مذهب غالب آنها تبدیل شد.
اسپانیایی‌ها به مدت ۳۳۳ سال به عنوان مستعمره امپراتوری اسپانیا، معماری استعماری اروپا را به فیلیپین معرفی کردند. معرفی مسیحیت کلیساها و معماری‌های اروپایی را به وجود آورد که بعداً مرکز اکثر شهرها و شهرهای کشور شد. اسپانیایی‌ها همچنین سنگ را به عنوان مصالح ساختمانی به مردم معرفی کردند و فیلیپینی‌ها آن را با معماری موجود خود ادغام کرده و یک معماری ترکیبی منحصر به فرد فیلیپین را به وجود آوردند. معماری استعماری فیلیپین هنوز هم می‌تواند در ساختمانهای قدیمی مانند کلیساهای باروک فیلیپینی، دیده شود. بهترین مجموعه معماری دوران استعمار اسپانیا را می‌توان در شهر دیواری اینتراوروس در مانیل و در شهر تاریخی ویگان یافت.
لافایت گرین پول (به انگلیسی: Lafayette Green Pool) ملقب به «پدر جنگ» از پرسنل تانک و فرماندهان جوخه‌های زرهی ارتش ایالات متحده در جنگ جهانی دوم بود که یک روز پس از نبرد نرماندی در خط مقدم پیاده شده و ۲۵۸ دستگاه از ادوات سنگین دشمن را (تا پیش از آن که تانک وی در ۱۹۴۴ در آلمان نابود گردد) از بین برد. وی یکی از فرماندهان تک خال یگان‌های زرهی در تمام ادوار تاریخ جنگ است.
فرهنگ سنگاپور ترکیبی از فرهنگ‌های آسیایی و اروپایی است. سنگاپور که تحت تأثیر فرهنگ‌های مالایی، آسیای جنوبی، آسیای شرقی و اوراسیا قرار گرفته‌است.
شواهد نشان می‌دهد که در قرن چهاردهم میلادی تجارت قابل توجه مهم در سنگاپور وجود داشته‌است. در اواخر قرن چهاردهم، سنگاپور تحت حاکمیت پارامسوارا بوده‌است که فرمانروای پیشین را به قتل رساند و وی توسط مجاپاهیت یا سیامی اخراج شد. سپس تحت سلطنت مالاکا و سلطان جوهور قرار گرفت. در سال ۱۸۱۹، سر توماس استمفورد رافلز پیمانی را با جوهور بست که به موجب آن انگلیسها اجازه یافتند بندر تجاری را در جزیره بیابند، که این پیمان منجر به به وجود آمدن مستعمره انگلیس سنگاپور در سال ۱۸۱۹ شد.
به شیوه‌ای از حکومت یا مدیریت گفته می‌شود که در آن دست‌اندرکاران بر پایهٔ توانایی و شایستگی‌شان برگزیده شوند و نه بر پایهٔ قدرت مالی یا موقعیت اجتماعی و فامیلی. فناوری‌های نوین و شتاب تحول و تغییر، نیاز به نیروی انسانی متخصص را بیش از پیش کرده‌است. این امر بنگاه‌ها و دولت را به سوی نظام و سیستمی شایسته سالار رهنمون می‌کند. در جوامع شایسته سالار، نگرش‌های خویشاوندسالاری، قبیله گرایی، حزب سالاری و غیره مطرود است. نظام شایسته سالار، نظامی است که در آن افراد مناسب در مکان و زمان مناسب منصوب شده و از ایشان بهترین استفاده در راستای اهداف فردی، سازمانی و اجتماعی بشود.
غذاهای سنگاپور نیز نمونه بارز تنوع و اشاعه فرهنگی در سنگاپور است. سنگاپوری‌ها همچنین از طیف‌های متنوعی از غذاهای دریایی از جمله خرچنگ، صدف، ماهی مرکب و صدف در پخت‌وپز استفاده می‌کنند. یکی از غذاهای مورد علاقه در میان مردم سنگاپور، لقمه‌ماهی کباب شده‌است که روی برگ موز و همراه با فلفل سرو می‌شود.
باغ بوتانیکی در سنگاپور به وسعت ۷۴ هکتار است. این مساحت یک پنجم باغهای سلطنتی در کیو یا یک پنجم پارک مرکزی نیویورک است. این باغ تنها باغ جهان است که از ۵ صبح تا ۱۲ نصفه شب در همه روزهای سال باز است و جز برای باغ ملی ارکید هیچ ورودیه‌ای ندارد. این باغ از جنوب به جاده هالند و جاده ناپیر، از شرق به جاده کلانی، از غرب به خیابان تیرسال و پارک کلانی و از شمال به بوکیت تیما محصور است. فاصله مستقیم بین شمال و جنوب آن ۲٫۵ کیلومتر است.
مذهب در سنگاپور به دلیل تنوع در اعتقادات مذهبی و شیوه‌های مختلف به دلیل آمیختگی قومی متنوع آن از مردمان نشات گرفته از کشورهای مختلف، مشخص می‌شود.
فرهنگ اندونزی با تعامل طولانی بین آداب و رسوم بومی اصلی و تأثیرات متعدد خارجی شکل گرفته‌است. اندونزی در طول مسیرهای تجاری باستانی بین خاور دور، آسیای جنوبی و خاور میانه واقع شده و در نتیجه تحت تأثیر بسیاری از مذاهب از جمله اسلام، هندوئیسم، بودیسم، کنفوسیوس و مسیحیت قرار گرفته‌است. شهرها عمده تجاری است و ترکیبی پیچیده فرهنگی است که بسیار متفاوت از فرهنگهای بومی اصلی است.
نمونه‌هایی از ادغام اسلام با هندوئیسم عبارتند از اعتقاد جوان آبانگان، ادغام هندوئیسم، بودایی و روح‌باوری در بودها، و همجوشی هندوئیسم و روح باوری در کاهارنگان. هنر، موسیقی و ورزش سنتی در قالب هنرهای رزمی به نام پنچاک سیلات ترکیب شده‌است.
جهان غرب بر فرهنگ اندونزی در علم، فناوری و سرگرمی‌های مدرن مانند نمایش‌های تلویزیونی، فیلم و موسیقی و همچنین سیستم و موضوعات سیاسی تأثیر داشته‌است. فرهنگ هند به ویژه در آهنگ‌ها و فیلم‌های اندونزی تأثیر گذاشته‌است. دانگدوت یک نوع آهنگ محبوب ریتمیک هندی است که اغلب با موسیقی عامیانه عربی و مالایی مخلوط می‌شود.
با وجود تأثیر فرهنگ خارجی، برخی از مناطق دور افتاده اندونزی هنوز فرهنگ بومی و منحصر به فردشان را حفظ کرده‌اند. گروه‌های قومی بومی منتاوی، عصمت، دانی، دایاک، تورجا و بسیاری دیگر هنوز در حال انجام مراسم قومی، آداب و رسوم و پوشیدن لباس‌های سنتی هستند.
در ۲۹ ژوئن ۱۹۶۵، کوسه پلاس، یک گروه پاپ شناخته شده اندونزیایی در دهه‌های ۱۹۶۰، ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، به دلیل نواختن موسیقی به سبک غربی در گلودوک، جاکارتا غربی زندانی شد. پس از استعفای رئیس‌جمهور سوکارنو، این قانون از بین رفت و در دهه ۱۹۷۰ زندان گلودوک برچیده شد و با یک مرکز خرید بزرگ جایگزین شد.
زبان رسمی این کشور زبان اندونزیایی و واحد پول آن روپیه است. مردم این کشور متشکل از اقوام گوناگونی است که جاوه‌ای‌ها با حدود ۴۰ درصد بزرگ‌ترین قوم هستند و پس از آن‌ها سوندانی‌ها با ۱۵ درصد قرار دارند. جاوه‌ای‌ها بر امور سیاسی اندونزی چیرگی دارند.
۸۶٫۱ درصد از مردم اندونزی مسلمان هستند و اسلام توسط بازرگانان دریانورد مسلمان به این منطقه رسید. اندونزی در ۱۷ اوت ۱۹۴۵ از هلند استقلال یافت و استقلال آن در ۲۷ دسامبر ۱۹۴۹ به رسمیت شناخته شد.
حدود ۸۶ درصد از مردم اندونزی مسلمان و بقیه مسیحی، هندو یا بودایی هستند. فرقه اسلامی احمدیه در اندونزی حدود دویست هزار هوادار دارد.
اندونزی که پرجمعیت‌ترین کشور مسلمان جهان است همواره به داشتن سنت بردباری مذهبی افتخار می‌کرده و در قانون اساسی این کشور آزادی مذهبی تضمین شده‌است ولی در سال‌های اخیر این آزادی مذهبی مورد تهدید قرار گرفته‌است. امروزه قوانین این کشور تبلیغ افکار ناخداباورانه را جرم دانسته و برای کسانی که بخواهند مؤمنان مسلمان را با باورهای دیگری آشنا کنند تا پنج سال زندان پیش‌بینی کرده‌است. در اندونزی دین نقش مهمی در آموزش خصوصی دارد و در شرایطی که تعداد مدارس دولتی خوب بسیار اندک است غیر از مدارس دینی گزینه دیگری نیست.
آچه تنها استان اندونزی است که قوانین شریعت می‌تواند در آن اجرا شود. پارلمان محلی آچه در سال ۲۰۰۹ به تنبیه همجنسگرایان با ترکه چوب رأی داد، اما فرماندار آچه حاضر به اجرای این رأی و تبدیل آن به قانون نشده‌است.
در قانون مجازات «کفرگویی» که در سال ۱۹۶۵ در اندونزی به تصویب رسیده‌است هرگونه دگراندیشی از یکی از شش دین رسمی اندونزی ممنوع اعلام شده‌است. در سال ۱۳۸۷ خورشیدی نهادی اسلامی در اندونزی با صدور فتوایی نرمش‌های یوگا را ممنوع اعلام کرد.
تابوئیک یا تابوت یکی از اصلی‌ترین مراسم سنتی مربوط به ماه محرم در اندونزی است.
غذاهای اندونزی تحت تأثیر فرهنگ چینی و فرهنگ هندی و همچنین فرهنگ غربی بوده‌است. با این حال، غذاهای اندونزی در غذاهای کشورهای همسایه به ویژه مالزی بسیار محبوب است.
جشنواره فیلم اندونزی که به اختصار «FFI» نامیده می‌شود، یک مراسم سالیانهٔ اهدای جایزه به برترین دستاوردهای سینمایی در کشور اندونزی است.
این جشنواره در سال ۱۹۵۵ میلادی با عنوانِ «"پکان آپره‌سیاسی فیلم ناسیونال"» آغاز به کار کرد و سپس از سال ۱۹۷۳ میلادی به «جشنواره فیلم اندونزی» تغییر نام داد. این جایزهٔ سینمایی، معادلِ اندونزیاییِ جایزه اسکار در ایالات متحده آمریکا است.
در طول تاریخ طولانی کامبوج، دین منبع اصلی الهام فرهنگی در این سرزمین بوده‌است. نزدیک به دو هزار سال، کامبوجی منحصر فرهنگ و تلفیق‌گرایی بومی روح‌باوری و ادیان هندی از بودیسم و هندوئیسم را توسعه داده‌اند.
فرهنگ و تمدن هند، از جمله زبانها و هنرهای آن، در حدود قرن اول میلادی به سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی رسید. عموماً اعتقاد بر این است که بازرگانان دریانوردی آداب و رسوم و فرهنگ هند را به بنادر در امتداد خلیج تایلند و اقیانوس آرام در مسیر تجارت با چین آورده‌اند. پادشاهی فونان احتمالاً اولین ایالت خمر بود که از این عقاید هندی بهره‌مند شد. بعدها نیز در دوران استعمار نفوذ فرانسه نیز وجود داشته‌است.
سربندهای پارچه‌ای به نام کراما ازجمله پوشاک ویژه مردم کامبوج است. روش سلام دادن معروف به سامپیا که در آن کف دو دست برهم قرار داده می‌شود روش درود و احترام رایج در میان مردم کامبوج است. فرهنگ خمر در دوران امپراتوری خمر سبک‌های ویژه‌ای از رقص، معماری و پیکرتراشی را پدیدآورد که این فرهنگ با تمدن‌های همسایه در لائوس و تایلند دادوستدهای فرهنگی داشته‌است.
بون ام تیوک (جشنواره مسابقه قایق‌ها) که به‌طور سالانه برگزار می‌شود پربازدیدکننده‌ترین جشنواره ملی این کشور است.
در برخی سال‌ها به فراخور جشنواره سه‌روزه آب که بزرگترین کارناوال پنوم‌پن است، ۵ میلیون نفر از نواحی مختلف کامبوج به پایتخت می‌آیند. به هنگام این جشنواره در جزیره الماس که پلی آن را به پایتخت کامبوج وصل می‌کند، نمایشگاه‌های مختلف، رستوران و غرفه‌های متعدد برپا می‌شود و معمولاً زنان فروشنده اجناس در مدت این جشنواره به این جزیره می‌آیند.
عصر طلایی کامبوج بین قرن نهم و چهاردهم میلادی و در دوره آنگور بود که در طی آن یک امپراتوری قدرتمند و مرفه به وجود آمد.
سوابق تفصیلی از ساختار سیاسی در قلمرو آنچه اکنون کامبوج نامیده شده‌است برای اولین بار در سالنامه‌های چینی با اشاره به Funan ظاهر می‌شود، پولی که شامل جنوبی‌ترین بخش شبه جزیره هندوچین در طی قرون ۱ تا ۶ است. از فونان به عنوان قدیمی‌ترین منطقه فرهنگ هندو اشاره شده‌است، که تعامل طولانی مدت اجتماعی و اقتصادی با شرکای تجاری دریایی از Indosphere در غرب را نشان می‌دهد. در قرن ۶ یک تمدن، به نام چنلا یا ژنلا در اسناد چینی، به صورتی پایدار و پایدار جایگزین فونان، به عنوان بزرگتر، کنترل مناطق بیشتری از هندوچین و بیش از یک مرکز منحصر به فرد از قدرت را در اختیار داشت.
شاخه هینه‌یانه (تراوادا) از بودیسم مذهب رسمی کشور کامبوج است و بیش از ۹۵ درصد از مردم این کشور پیرو این کیش هستند. سنت‌های بودایی هینه‌یانه در کامبوج ریشه‌دار و گسترده هستند و ۴۳۹۲ نیایشگاه بودایی در سراسر این کشور پراکنده‌است. چینی‌ها و ویتنامی‌های ساکن کامبوج پیرو شاخه مهایانه از بودیسم هستند. خمرهای سرخ در اواخر دهه ۱۹۷۰ مذهب و از جمله بوداگرایی را سرکوب می‌کردند اما بودیسم پس از پایان دوره آن‌ها دوباره با احیا و تقویت روبه‌رو شده‌است.
سینمای کامبوج در دهه ۱۹۵۰ آغاز شد. در دهه ۱۹۶۰ سینماهای متعددی در کشور ساخته و کمپانی‌های فیلم متعددی تأسیس شدند و از این دوره با نام «عصر طلایی» سینمای کامبوج یاد می‌شود.
دین مردم کامبوج عمدتاً بودایی است و ۸۰٪ از مردم آن را ترواده، ۱٪ مسیحی و اکثریت جمعیت باقیمانده از اسلام، بیخدایی یا روح‌باوری پیروی می‌کنند.
بودیسم حداقل در قرن ۵ قبل از میلاد در کامبوج وجود داشته‌است. ترواده از قرن سیزدهم قبل از میلاد مذهب کامبوج بوده‌است (به استثناء دوره خمر روژ)، و در حال حاضر تخمین زده می‌شود که دین بیش از ۹۰٪ از مردم باشد.
اسلام دین اکثریت مردم چام (همچنین به نام خمر اسلامی) و اقلیت‌های مالایی در کامبوج است. به گفته پو دارما، تا اواخر سال ۱۹۷۵ در کامبوج ۱۵۰ تا ۲۰۰ هزار مسلمان وجود داشت. با این وجود، آزار و اذیت تحت خمرهای سرخ تعداد آنها را از بین برد و تا اواخر دهه ۱۹۸۰ احتمالاً قدرت قبلی خود را به دست نیاورد. همه مسلمانان چم اهل سنت مکتب شافعی هستند.
لباس در کامبوج یکی از مهمترین جنبه‌های فرهنگ است. مد کامبوج با توجه به گروه قومی و طبقه اجتماعی متفاوت است. مردم خمر به‌طور سنتی روسری شطرنجی به نام "کرما" می‌پوشند. "کراماً همان چیزی است که کاملاً خمر (کامبوجی) را از همسایگان خود تایلندی‌ها، ویتنامی‌ها و لائوتایی‌ها جدا می‌کند. روسری برای اهداف زیادی از جمله سبک، محافظت در برابر آفتاب، کمک (پا) هنگام کوهنوردی در درختان، یک سجاده برای نوزادان، حوله یا به عنوان " سارونگ " استفاده می‌شود. یک "کراماً را نیز می‌توان به راحتی در عروسک کودک کوچک برای بازی شکل داد. تحت خمرهای روژ، کراما از الگوهای مختلف بخشی از لباس استاندارد بود.
رقص کامبوج را می‌توان به سه دسته اصلی تقسیم کرد: رقص کلاسیک، رقص‌های عامیانه و رقص‌های بومی.
فرهنگ میانمار (همچنین به عنوان برمه نیز شناخته می‌شود) () به شدت تحت تأثیر بودیسم قرار گرفته‌است. فرهنگ برمه نیز تحت تأثیر همسایگانش بوده‌است.
در دوره‌های اخیر، استعمار انگلیس و غرب‌گرایی بر جنبه‌های فرهنگ برمه از جمله زبان و آموزش تأثیر گذاشته‌است.
از نظر تاریخی، هنر برمه مبتنی بر کیهان‌شناسی و اسطوره‌های بودایی یا هندوئیسم بوده‌است. چندین تصویر منطقه ای از تصاویر بودا وجود دارد که هر کدام ویژگی‌های مشخصی دارند. به عنوان مثال، سبک ماندالیایی، که در اواخر دهه ۱۸۰۰ شکل گرفت، متشکل از یک بودا به شکل بیضی شکل با ویژگی‌های واقع گرایانه از جمله ابروهای خمیده به‌طور طبیعی، گوش‌های کوچکتر اما برجسته و لباس‌های پارچه ای است.
رقص در برمه را می‌توان به رقص‌های نمایشی، عامیانه و روستایی و رقص طبیعی تقسیم کرد که هر یک ویژگی‌های متمایزی دارند. رقص یودایا تنها برای سرگرمی خانواده‌های سلطنتی در دربار سلطنتی است.
انواع مختلفی از موسیقی برمه از آرایه ای از آلات موسیقی سنتی، شناخته شده‌است. موسیقی سنتی عامیانه در موسیقی جنوب شرقی آسیا غیرقابل توصیف است، زیرا با تغییر ناگهانی در ریتم و ملودی و همچنین تغییر در بافت مشخص می‌شود. ابزاری منحصر به فردی برای در موسیقی برمه، "سونگ گاو"، یک چنگال قوسی است که می‌توان قدمت ان را در دوران پیش از هیتیت دنبال کرد.
زبان برمه‌ای زبان رسمی برمه است. همچنین این زبان از سوی حکومت این کشور رسماً با نام "میانمار" شناخته می‌شود. اما اغلب همان نام "برمه‌ای" را به کار می‌برند. برمه‌ای زبان بومی نژاد بامار (برمه‌ای) و دیگر زیرشاخه‌های نژادی وابسته است. در برمه ۳۲ میلیون نفر به‌عنوان زبان نخست و اقلیت‌های نژادی به‌عنوان زبان دوم به این زبان سخن می‌گویند. این زبان در خارج از برمه کاربرد ندارد.
برمه‌ای جزو دسته زبان‌های تبتی-برمه‌ای از زیرشاخه‌های خانواده زبان‌های چینی-تبتی است. برمه‌ای یک زبان نواخت‌بر و منفرد است. این زبان از خط برمه‌ای استفاده می‌کند که از خط زبان مون مشتق شده که از خط برهمایی ریشه گرفته‌است.
فوتبال محبوب‌ترین ورزش در میانمار است. شبیه به فوتبال، "چین لون" () یک ورزش بومی است که از توپ خشن استفاده می‌کند.
غذاهای مدرن برمه به دو نوع کلی تقسیم می‌شوند: ساحلی و داخلی. آشپزی در مناطق ساحلی، مانند آن در شهر اصلی یانگون، استفاده گسترده از محصولات ماهی و محصولات دریایی مانند سس ماهی ونگاپی (غذاهای دریایی تخمیر شده) را در بر می‌گیرد. آشپزی در مناطق داخلی، مانند میانمار بالا و مناطق تپه ای، تمایل به استفاده از گوشت و مرغ بیشتر دارد، اگر چه پخت‌وپز مدرن داخلی نیز ماهی‌های آب شیرین و میگو را به عنوان منبع پروتئین از چندین راه ممکن می‌کند: تازه، شور صاف شده یا صاف نشده، شور و خشک شده، ساخته شده به صورت خمیری شور، یا خمیر ترش و فشرده.
فرشته () یک فیلم در ژانر هنری، صامت، و درام محصول کشور فرانسه است که در سال ۱۹۸۲ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به موریس باکت و ریتا رنوار اشاره کرد.
موریس باکت (; – ) هنرپیشه، بازیگر تئاتر، بازیگر سینما، کوهنورد، و بازیگر تلویزیون اهل فرانسه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "زد"، "جرم موسیو لانگه"، "بابی دیرفیلد"، "جوان خام"، "بخش ویژه، "آخرین مترو"، و "فرشته" اشاره کرد.
ریتا رنوار (; – ) هنرپیشه، طراح رقص، و بازیگر سینما اهل فرانسه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "صحرای سرخ"، "شاه‌دانه"، و "فرشته" اشاره کرد.
همپتنز
بخشی از انتهای شرقی لانگ آیلند، متشکل از گروهی از روستاها و آبادی‌ها در شهرهای ساوت‌همپتون و ایست همپتون است که با هم شاخه جنوبی لانگ آیلند در شهرستان سافک، نیویورک را تشکیل می‌دهند. همپتنز یک تفریگاه دریاکنار محبوب و به‌طور تاریخی از مقاصد محبوب تابستانی در شمال‌شرقی ایالات متحده آمریکا است. شاخه مانتاک راه‌آهن لانگ آیلند، بزرگراه مانتاک و سرویس‌های اتوبوس خصوصی همپتنز را به بقیه لانگ آیلند و نیویورک سیتی مرتبط می‌کنند و قایق‌های مسافری ارتباطاتی را با جزیره شلتر، نیویورک و کنتیکت فراهم می‌آورند.
انتحاری () یک فیلم در ژانر ملودرام و درام به کارگردانی اسکار روهلر محصول کشور آلمان است که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد.
لائوس فرهنگ و آداب و رسوم خود را به عنوان چهارراه داخلی تجارت و مهاجرت در آسیای جنوب شرقی طی هزاره‌ها توسعه داده‌است. از سال ۲۰۱۲، لائوس جمعیتی تقریباً ۶٫۴ میلیون نفری دارد که در بیش از ۲۳۶٫۸۰۰ کیلومترمربع گسترش یافته‌است یکی از کمترین تراکم جمعیت در آسیا را به همراه دارد. با این حال، کشور لائوس دارای تعداد رسمی بیش از چهل و هفت قومیت است که به ۱۴۹ زیر گروه و ۸۰ زبان مختلف تقسیم شده‌است. لائو لاو در طول تاریخ این کشور اکثریت قومی و زبانی را تشکیل داده‌است. در جنوب شرقی آسیا، فرهنگ سنتی لائوس یکی از فرهنگ‌های هند بزرگ (به همراه برمه، تایلند و کامبوج) به حساب می‌آید.
لائوس از نظر جغرافیایی یک منطقه جدا افتاده کوهستانی است، و مرز و بوم سنتی و سیاسی را با ویتنام تشکیل می‌دهد. بخش اعظم مرزهای غربی لائوس توسط رودخانه مکونگ تشکیل شده‌است که علی‌رغم قابلیت حمل و نقل محدود در طول رودخانه، عمده‌ترین وسایل تجارت داخلی را فراهم می‌کند. امروز لائوس از فرانسه، تایلند، چین، ویتنام، برمه و کامبوج تأثیر فرهنگی دارد.
۵۵ درصد از مردم آن از قوم لائو، ۱۱ درصد از قوم خمو، ۸ درصد از تیره همونگ و ۲۶ درصد بقیه از صد گروه قومی مختلف هستند
زبان لائو زبان رسمی کشور لائوس است. این زبان در شمال تایلند نیز تکلم می‌شود. زبان لائو شاخه‌ای از زبان‌های کرا-دای و زبانی نواخت‌بر است.
بیش از ۹۰ زبان بومی متمایز وجود دارد که توسط اقوام مختلف لائوس صحبت می‌شود. زبان لائو، زبان رسمی لائوس است که در وینتیان صحبت می‌شود.
دین مردم لائوس تقریباً ۶۰٪ ترواده است. مذاهب دیگر از جمله اسلام و مسیحیت در اقلیت هستند و جمعاً کمتر از ۲٪ از جمعیت را تشکیل می‌دهند.
لائوس بیشتر ادبیات سنتی خود را از قرن شانزدهم و هفدهم میلادی Lan Xang می‌گیرد. برجسته‌ترین ژانر شعر حماسی است که با وجود آب و هوای گرمسیری لائوس و تاریخ درگیری و جنگ، چندین شاهکار زنده مانده‌اند.
لائوس از قرن هجدهم چندین جنگ مهم را تجربه کرده‌است. لائوس به عنوان کشوری با بیشترین بمب‌گذاری در جهان متمایز است. سالها انزوای اقتصادی نیز عوارض زیادی را به دنبال داشته‌است. تجارت بین‌المللی آثار باستانی نیز به دلیل فقر مداوم، بر میراث هنری لائوس تأثیر گذاشته‌است. در نتیجه بخش اعظم هنر و معماری سنتی در لائوس در سه قرن گذشته مورد تخریب قرار گرفته، فروخته شده، نابود شده یا متحمل خسارت قابل توجهی شده‌است.
لائوس صنعت فیلم یا رسانه ای کمی دارد. رسانه‌های تلویزیونی، فیلم، رادیو و اینترنت از کشور همسایه تایلند بسیار گسترده‌است و منشأ تنش سیاسی و فرهنگی است.
غذاهای لائویی نشانگر تنوع قومی کشور و همسایگان اطراف آن است. لائوس حتی در بین غذاهای معمولی دارای تغییرات منطقه ای شدید است، به طوری که برنج چسبناک اصلی‌ترین وعده‌های غذایی است.
فوتبال رایج‌ترین ورزش بین‌المللی است که در لائوس با بازی در ورزشگاه ملی لائوس در وینتیان برگزار می‌شود. لیگ لائو در ۱۹۹۵ تأسیس شد و ده تیم در ان حضور دارد. فدراسیون فوتبال لائوس یک تیم ملی را در بخش آسیا فیفا اداره می‌کند.
ورزش‌های سنتی شامل هنرهای رزمی کیک بوکسینگ است که در مجموع به عنوان مووی لائو شناخته می‌شوند.
در علوم کامپیوتر و ریاضیات گسسته، دنباله‎ای وارونگی دارد که دو عنصر آن از نظم عادی خود خارج هستند. تعداد وارونگی‎های یک جایگشت به ما نشان می‎دهد که آن جایگشت تا چه‎حد از نظم طبیعی(همان ترتیب عادی)خود خارج است.
formula_1 را جایگشتی دلخواه درنظربگیرید. اگر در جایگشت formula_1، formula_3 و formula_4 باشد، آنگاه جفت اندیس formula_5 یا جفت عنصر formula_6، یک وارونگی از جایگشت formula_1 نامیده می‌شوند.
وارونگی معمولاً برای جایگشت‌ها تعریف می‌شود، ولی امکان دارد برای دنباله نیز تعریف شود:
formula_8 را یک دنباله (یا جایگشت Multi Set )درنظر بگیرید. اگر formula_3 و formula_10 باشد، به دو اندیس formula_5 یا دو عنصر formula_12 وارونگی formula_8 گفته می‌شود.
برای دنباله‌ها، وارونگی‌ها طبق تعریف مبتنی بر عنصر، یکتا نیستند، زیرا امکان دارد جفت اندیس‌های متفاوت مقادیر یکسانی داشته باشند.
مجموعه وارونگی، مجموعه همه وارونگی‌ها است. مجموعهٔ وارونگی یک جایگشت با توجه به تعریف مبتنی بر مکان، همان است که از معکوس مجموعه وارونگی جایگشت با توجه به تعریف مبتنی بر عنصر به دست می‎آید و بالعکس، تنها با رد و بدل عناصر از جفت‌ها.
عدد وارونگی شاخص بارز مجموعه وارونگی است. این یک اندازه‌گیری رایج از مرتب‌سازی یک جایگشت یا دنباله است.
عدد وارونگی تعداد برخوردها در نمودار پیکانی جایگشت است، آن، از جایگاه اصلی و جمع هر یک از بردارهای مربوط به وارونگی که در زیر تعریف شده‌است.
مهم نیست که از تعریف مبتنی بر مکان یا مبتنی بر عنصر وارونگی برای تعریف عدد وارونگی استفاده شود، زیرا یک جایگشت و معکوس آن دارای تعداد وارونگی‎های یکسانی هستند.
دیگر اندازه‌گیری‌های (پیش-) مرتب‌سازی شامل حداقل تعداد عناصری که می‌توانند از دنباله حذف شوند تا یک دنباله کاملاً مرتب حاصل شود، تعداد و طول «اجراهای» مرتب شده در داخل دنباله، Spearman Footrule (مجموع فاصله‌های هر عنصر از مکان قرارگیری آن پس از مرتب‌سازی) و کمترین تعداد جابجایی مورد نیاز برای مرتب‌سازی دنباله است. الگوریتم‌های مرتب‌سازی مقایسه استاندارد می‌توانند برای محاسبه تعداد وارونگی در زمان سازگار شوند.
سه بردار مشابه در حال استفاده هستند که وارونگی‌های یک جایگشت را در یک بردار خلاصه می‌کنند که آن جایگشت را به‌طور یکتایی مشخص می‌کند. آنها معمولاً "بردار وارونگی" یا "کد لیمر" نامیده می‌شوند. (لیستی از منابع در یافت می‌شود )
این مقاله از اصطلاح "بردار وارونگی استفاده می‌کند" (formula_14) مثل ولفرام "Inversion Vector". دو بردار باقی مانده گاهی "بردار وارونگی" "چپ" و "راست" نامیده "می‌شوند"، اما برای پیشگیری از اشتباه گرفتن با بردار وارونگی این مقاله آن‎ها "را تعداد معکوس چپ" (formula_15) و "تعداد معکوس راست" (formula_16)می‌نامد.
بعنوان عدد فاکتوریل تعبیر شده‌است. تعداد وارونگی سمت چپ جایگشت‌ها، شاخصreverse colexicographicReverse colex order of finitary permutations و تعداد وارونگی سمت راست آن‎ها، شاخص lexicographic را در اختیار ما قرار می‌دهد.
بردار وارونگی (formula_14) : با توجه به تعریف "مبتنی بر عنصر،" formula_18 همان تعداد وارونگی‌هایی است که مؤلفه "کوچکتر" (سمت راست) آن‎ها formula_19 است.
formula_18 تعداد عناصر موجود در formula_1 است که از formula_19 بزرگترند و قبل از formula_19 قرار دارند.
تعداد معکوس سمت چپ (formula_15) : با تعریف "مبتنی به مکان،" formula_26 تعداد وارونگی‌هایی است که مؤلفه "بزرگتر" (راست) آن‎ها "formula_19" است.
formula_26 تعداد عناصر موجود در formula_1 بزرگتر از formula_30 قبل از formula_30 .
تعداد معکوس سمت راست (formula_16) : (اغلب به نام "" خوانده می‌شود)
با تعریف مبتنی بر "مکان،" formula_34 تعداد وارونگی‌هایی است که مؤلفه "کوچکتر" (سمت چپ) آنها formula_19 است.
formula_34 تعداد عناصری است که در formula_1 قرار دارند، از formula_30 کوچکترند و بعد از formula_30 قرار گرفته‌اند.formula_40
formula_14 و formula_16، هردو را می‌توان به کمک نمودار روته یافت؛ که یک ماتریس جابگشت، با ۱هایی است که توسط نقاط نشان داده می‌شوند و یک وارونگی (که اغلب توسط یک صلیب نمایش داده می‌شود) در هر موقعیتی که دارای نقطه ای در سمت راست و زیر آن است، مشخص می‌شود. formula_34 مجموع وارونگی‌های موجود در ردیف i ام نمودار روته است، در حالی که formula_18 مجموع وارونگی‌های موجود در ستون i ام نمودار روته است. ماتریس جایگشت معکوس، ترانهاده شده ماتریس اولیه است بنابراین مؤلفه formula_14 یک جایگشت، مؤلفه formula_16 معکوس آن می‌باشد و بلعکس.
جدول مرتب‌سازی زیر ۲۴ جایگشت حاصل از چهار عنصر با مجموعه‌های وارونگی مکان محور آنها، بردارهای مربوط به وارونگی و اعداد وارونگی را نشان می‌دهد. (ستون‌های کوچک بازتاب ستون‌هایی هستند که در کنار آنها قرار دارند و می‌توان از آنها برای مرتب کردنشان به ترتیب colexicographic استفاده کرد)
مشاهده می‌شود که formula_14 و formula_15 همیشه ارقام مشابهی دارند و این formula_15 و formula_16 هر دو مرتبط به مجموعه وارونگی مکان محور هستند. عناصر غیرمستقیم formula_15 جمع نمودارهای نزولی مثلث نمایش داده شده و همین موارد از formula_16 جمع نمودارهای صعودی آن هستند. (جفت‌های موجود در نمودارهای نزولی دارای مؤلفه‌های راست ۲، ۳، ۴ مشترک هستند، در حالی که جفت‌های موجود در نمودارهای صعودی دارای مؤلفه‌های چپ ۱، ۲، ۳ مشترک هستند). )
ترتیب پیش فرض جدول، ترتیب reverse colexicographic جایگشت formula_1 است، که همان ترتیب colexicographic formula_15 است. ترتیب lexicographic formula_1، همان ترتیب lexicographic formula_16 است.
در ریاضیات ترتیب lexicographic یا (ترتیب الفبایی) نوعی سازماندهی است که در آن کلمات به‎ترتیب الفبایی براساس ترتیب الفبایی حروف تشکیل دهنده‎ی آن‎ها مرتب می‎شوند. همچنین اگر طول دو کلمه باهم متفاوت بود کلمه با طول کمتر اولویت پیدا می‎کند. این نوع سازمان‎دهی به‎صورت کلی در مورد دنباله‎هایی به‎کار می‎روند که
اعضای آن‎ها متناهی باشند و از یک جامعه خاص و متناهی انتخاب شوند که به این جامعه الفبا گفته می‎شود. در مباحث علوم کامپیوتر چنین دنباله‎هایی به‎اصطلاح رشته‎ای از کاراکترها یا ارقام نامیده می‎شوند. به‎طوز مثال با این ترتیب داریم : 25 < 34
این ترتیب به‎طریقی در مقابل ترتیب lexicographic قرار دارد. چون در ترتیب lexicographic به‎دنبال اولین رقم از سمت چپ می‎باشیم که با رقم در همین جایگاه از یک دنباله
دیگر متفاوت باشد اما در ترتیب colexicographic، ما به‎دنبال آخرین رقم از سمت چپ (اولین رقم از سمت راست) می‎باشیم که با رقم موجود در همین جایگاه از دنباله دیگر
متفاوت باشد. به‎طور مثال با ترتیب colexicographic داریم : 34 < 25
مجموعه جایگشت‌های "n مورد،" می‌تواند ساختار یک دستورالعمل جزئی را بدهد، که ترتیب ضعیف جایگشت‌ها نامیده می‌شود، و یک شبکه تشکیل می‌دهد.
اگر یک جایگشت به هر مجموعه وارونگی، با استفاده از تعریف مبتنی بر مکان اختصاص داده شود، نظم حاصل از جایگشت‌ها، همان permutohedron است، که در آن یک لبه مربوط به مبادله دو عنصر با مقادیر متوالی است. این ترتیب ضعیف جایگشت است. اگر یک جایگشت به هر مجموعه وارونگی با استفاده از تعریف مبتنی بر مکان تخصیص داده شود، نظم حاصل یک گراف Cayley خواهد بود، که در آن یک لبه مربوط به تعویض دو عنصر موجود در مکان‌های متوالی است. این نمودار Cayley از یک گروه متقارن، مشابه با permutohedron است، اما با جایگزینی هر جایگشت با معکوس آن حاصل می‌شود.
توالی‌های موجود در OEIS :
شیان کویین (به ویتنامی: Xuân Quỳnh); – ) یک شاعر، و نویسنده معاصر زن صاحب نام اهل ویتنام بود. او در ۲۹ اوت ۱۹۸۸ همراه با همسرش لوو کوانگ و پسر ۱۲ ساله آنها لوو کوشن تاوو در یک تصادف رانندگی در شهر هوی دونگ جان باخت.Daniella Gioseffi "Women on War: An International Anthology of Writings" Page 324 - 2003 "Xuan Quynh (1942-1988) is considered Vietnam's most famous modern woman poet. She was born in the northern province of Ha Tay and died with her husband (Vietnam's most famous modern playwright) and their twelve-year-old son (Vietnam's most famous child poet) in a car accident in 1988. She wrote "My Son's Childhood" in 1969, at the height of the Vietnam War.Black dog, black night: contemporary Vietnamese poetry Nguyen Do, Paul Hoover - 2008 "Xuan Quynh, born in Ha Bac Province, is by far the most popular twentieth- century female Vietnamese poet. Her life ended mysteriously in a tragic accident which also killed her husband, Luu Quang Vu, a poet and famous playwright, and their son. Xuan Quynh's poems embody the values of the New Poetry movement: simple and romantic yet" … "A member of the Vietnamese Writers Association and editor for literary reviews, Xuan Quynh won the National Book of the Year Award in 1990 for her poetry collection Co May Flower and the National Prize for Lifetime Contribution in Literature "
در ۶ اکتبر ۲۰۱۹ توسط گوگل دودل مورد تقدیر قرار گرفت.
اتاق پژواک ایدئولوژیک گوگل که به یادداشت گوگل مشهور است، یک یادداشت داخلی مورخ ژوئیه ۲۰۱۷ نوشته جیمز دمور مهندس گوگل در آمریکا است در رابطه با سیاست‌های فرهنگی و تنوع گوگل. این یادداشت و اخراج دمور از گوگل در پی آن در اوت ۲۰۱۷ سوژه پوشش رسانه‌ای شد. این شرکت دمور را به خاطر نقض آیین‌نامه رفتاری اش اخراج کرد. دمور شکایتی به هیئت ملی روابط کار تسلیم کرد ولی بعداً شکایت خود را پس گرفت. یکی از وکلای این هیئت اخراج او را بی نقص دانست. دمور پس از پس گرفتن این شکایت با استخدام هارمیت دیلون وکیل شکایتی سنخی به دادگاه تقدیم کرد و گوگل را متهم به تبعیض علیه محافظه‌کاران، سفیدپوستان، مردان و آسیاییان کرد. دمور برای پیگیری میانجیگری با گوگل ادعاهایش در شکایت را پس گرفت.
شرکت در یک برنامه تنوع گوگل که پس از آن تقاضا شد شرکت کنندگان بازخورد خود را بفرستند، جیمز دمور را بر آن داشت تا یادداشت را بنویسد. یادداشت در یک پرواز به چین نوشته شد. یادداشت با «اتاق پژواک ایدئولوژیک» خواندن فرهنگ گوگل اظهار می‌دارد که با این که تبعیض وجود دارد، این که همهٔ نابرابری‌ها به ستم نسبت داده شود افراط است و تلاش برای اصلاح نابرابری‌ها از طریق تبعیض معکوس اقتدارگرایانه است. در عوض، استدلال می‌کرد که نابرابریهای مونث/مذکر را می‌توان بخشی با تفاوت‌های بیولوژیک توضیح داد. دمور گفت این تفاوت‌ها شامل علاقه عموماً قوی‌تر زنان به افراد به جای چیزها، و گرایش بیشتر آنان به اجتماعی و هنری بودن و روان‌رنجوری (خصایص مرتبه بالاتر) است. یادداشت دمور همچنین راه‌هایی را برای تطبیق با محل کار فناوری با این تفاوت‌ها به منظور افزایش حضور و راحتی زنان بدون توسل به تبعیض پیشنهاد می‌کرد.
کلیسای جامع متروپولیتن مونته‌ویدئو و (به اسپانیایی: Catedral Metropolitana de Montevideo) کلیسای اصلی کاتولیک رومی مونته ویدئو است. درست در جلوی کابیلدو در حوالی میدان قانون اساسی، در مجاورت کلیسای جامع مادر مقدس و در منطقه قدیمی شهر معروف به سیوداد ویجا واقع شده‌است. این کلیسا از سال ۱۹۷۵ میلادی به عنوان یک اثر تاریخی ملی ذکر شده‌است.
قدمت این کلیسا به زمانی که کلیسایی آجری در محل سایت کنونی مجموعه کلیسای جامع بود، به دوران استعمار اسپانیایی‌ها (۱۷۴۰(میلادی) می‌رسد. بعدها پایه و اساس جهت ساخت ساختار نئوکلاسیک کنونی در سال ۱۷۹۰ (میلادی) گذاشته شد که توسط توماس توریبیو طراحی شد. هر چند که درباب معمار این بنا اختلاف نظر وجود داشته و همواره مورد بحث قرار بوده‌است. (دیگر نویسندگان احتمالی، خوزه دل پوزو ای مارکی یا خوزه دو کاسنودیو دو ساعا و فاریا). بعدها برناردو پونچینی (۱۸۷۴–۱۸۱۴) معمار ایتالیایی، ظاهر و صورت کنونی کلیسا را به آن داد. سرانجام این معبد در سال ۱۸۰۴، رسماً متبرک اعلام شد و طی مراسم رسمی مذهبی‌ای به عنوان کلیسای جامع منصوب شد، به همین دلیل در سال ۲۰۰۴ جشن دویست سالگی آن برگزار شد.
مراسم پراهمیت به ریاست اسقف اعظم مونته‌ویدئو در آنجا برگزار می‌شود. با این حال، یک کشیش نیز وجود دارد که وظایف خود را نیز مانند مسئولان سایر مجالس انجام می‌دهد. مراسم عروسی و کنسرت کر نیز معمولاً در این معبد بزرگ برگزار می‌شود. همان‌طور که در قرن نوزدهم مرسوم بود، بقایای چهره‌های مشهوری که در شهر درگذشته‌اند، چه مذهبی یا غیر مذهبی در آنجا وجود دارد. این تصاویر به قدیسین معصومین حامی مونته ویدئو، همچون سن فیلیپه قدیس و سانتیاگوی قدیس نسبت داده شده‌است.
یک محراب اصلی، چندین محراب جانبی، یادبودها و مقبره‌های چندین اسقف اعظم و اسقف‌های پیشین وجود دارد که در کلیسای جامع خدمت می‌کرده‌اند. در یک محراب جانبی، تصویری از مریم باکره سی و سه قدیس حامی اروگوئه تشییع شده‌است.
چندین شخصیت مهم درون دیوارهای معبد این کلیسای جامع دفن شده‌اند:
اثر موسیقی کلیسای جامع آگوستین و باریوس از محوطه این کلیسا الهام‌گرفته شده بود.
سیاست در اسرائیل تحت سلطه احزاب صهیونیستی است. آنها به‌طور سنتی در سه اردوگاه قرار می‌گیرند، دو مورد اول بزرگ‌ترین آنها: صهیونیسم کارگری، صهیونیسم تجدیدنظر گرایانه و صهیونیسم مذهبی. همچنین چندین حزب مذهبی ارتدوکس غیر صهیونیستی ، گروه‌های چپ غیر صهیونیستی و همچنین احزاب غیر صهیونیستی (شهروندان عرب اسرائیل) و ضد صهیونیستی در اسرائیل وجود دارند.
نوع حکومت اسرائیل جمهوری پارلمانی است. این کشور دارای نظام پارلمانی و حق رای عمومی است. در این کشور، رئیس‌جمهور مقامی تشریفاتی است و نخست‌وزیر به عنوان رئیس دولت و کِنست (پارلمان اسرائیل) به عنوان شاخه قانون‌گذار عمل می‌کند.
اسرائیل عضو رسمی سازمان ملل متحد است و در حال حاضر با بیش از صد و پنجاه و هفت کشور جهان روابط دیپلماتیک دارد. از سوی دیگر، ۳۲ کشور عضو سازمان ملل این دولت را به رسمیت نمی‌شناسند و برخی کشورها مانند جمهوری اسلامی ایران سراسر اسرائیل را فلسطین اشغالی (به عربی: "فلسطین المُحْتَلّة") می‌نامند.
و از آن به عنوان رژیم صهیونیستی نام می‌برند
نوشتار اصلی: تاریخ اسرائیل
با شکل‌گیری جنبش سیاسی صهیونیسم در سال ۱۸۹۷ و بیانیه بالفور در سال ۱۹۱۷ میلادی، جامعه ملل، در پایان جنگ جهانی اول و پس از سقوط امپراتوری عثمانی، قیمومیت بر فلسطین را به بریتانیا اعطا کرد، با هدف این‌که قیمومیت بریتانیا «پیش‌زمینه‌های مطلوب سیاسی، اقتصادی و امنیتی برای تأسیس خانه ملی یهودیان را عهده‌دار شود و هم‌چنین برای حفاظت از حقوق مدنی و حقوق مذهبی از همه ساکنان سرزمین فلسطین، صرف‌نظر از نژاد و مذهب» بکوشد.
این حزب در ابتدا طرفدار تشکیل دولت در دو سوی رود اردن بود و اندک اندک نظریاتش تعدیل یافت و امروزه از تشکیل دولت فلسطین فقط در ۵۰ درصد کرانه باختری حمایت می‌کند.
مرتز طرفدار سرسخت آزادی مذهبی است و بر تکثرگرایی در جامعه اسرائیل تأکید دارد و از این رو در جامعه اسرائیل قطب مخالف شاس محسوب می‌شود.
اسرائیل عضو رسمی سازمان ملل متحد است و در بسیاری از کشورهای جهان، وابسته‌های دیپلماتیک دارد. در حال حاضر بیش از صد و شصت کشور جهان، اسرائیل را به رسمیت می‌شناسند و با این کشور روابط کامل دیپلماتیک دارند. تمامی کشورهای غربی، بخشی از آمریکای جنوبی، آسیا و آفریقا نیز کشور اسرائیل را به رسمیت شناخته‌اند.Separ - Access Denied تمامی کشورهای غربی، بخشی از آمریکای جنوبی، آسیا و آفریقا نیز کشور اسرائیل را به رسمیت شناخته‌اند.
نوشتار اصلی: منازعهٔ فلسطین اسراییل
منازعهٔ فلسطین اسرائیل، مناقشه‌ای جاری میان فلسطینیان و اسراییلیان است، که در میانهٔ سدهٔ بیستم آغاز شد. منازعهٔ فلسطین ـ اسراییل، بخش محوری منازعهٔ گسترده‌تر اَعراب و اسراییل است، و به‌عنوان «رام نشدنی‌ترین منازعه» ی جهان از آن یاد شده‌است. منازعه، در هریک از جوامع فلسطینیان و اسراییلیان، گسترهٔ وسیعی از دیدگاه‌ها را پدیدآورده است. این موضوع، اختلافات عمیقی را که نه‌تنها میان فلسطینیان و اسرائیلیان وجود دارد، بلکه در هریک از این دو جامعه وجود دارد، برجسته می‌کند. مشخصهٔ این منازعه، سطح خشونت موجود در آن است، که شاهدی بر وجود آن در تمام دورانی‌ست که از آغاز آن می‌گذرد. جنگ میان طرفین، توسط ارتش‌های متعارف، گروه‌های شبه‌نظامی، جوخه‌های ترور، و افراد، اداره شده‌است، و تلفات ناشی از آن، به نظامیان محدود نمانده‌است؛ بلکه شمار زیادی از تلفات در غیرنظامیان دو طرف نیز پدیدآورده است. شخصیت‌های بین‌المللی برجسته در این منازعه درگیرند.
رئیس دولت اسرائیل و قدرتمندترین فرد در عرصه سیاسی اسرائیل است. اگرچه رئیس‌جمهور اسرائیل رئیس دولت است، اما مقام او عمدتاً تشریفاتی است و نخست‌وزیر زمام امور را در دست دارد. محل اقامت رسمی نخست‌وزیر در اورشلیم است. نخست‌وزیر فعلی بنیامین نتانیاهو از حزب لیکوداست که بدون احتساب مقام سرپرستان موقت دولت، نهمین نخست‌وزیر این کشور به‌شمار می‌رود.
خط‌آهن خواف-هرات خط راه‌آهنی استاندارد است که قرار است خواف در ایران را به شهر هرات در غرب افغانستان متصل کند. این راه‌آهن در چهار بخش ساخته می‌شود که دو بخش آن در خاک ایران و دو بخش در خاک افغانستان قرار دارد. جمهوری اسلامی ایران ساخت سه قطعه اول این پروژه را از محل کمک‌های خود به افغانستان تقبل نموده‌است. از این مسیر ریلی به عنوان احیاگر جاده ابریشم ریلی یاد شده است.
اولین محموله تجاری به صورت آزمایشی در روز دوازدهم آذرماه سال ۱۳۹۹ به وسیله قطار از ایران بارگیری و وارد خاک افغانستان شد. در ۲۰ آذر همان سال حسن روحانی و محمد اشرف غنی، روسای جمهور ایران و افغانستان، در مراسمی که از طریق ویدئو کنفرانس برگزار شد اولین خط آهن میان این دو کشور را افتتاح کردند. پروژه ساخت این خط آهن از ایران در سال ۱۳۸۶ و در خاک افغانستان در سال ۱۳۹۵ آغاز شده بود. طول این خط آهن ۲۲۵ کیلومتر است.
این مسیر ریلی قطعه ای از مسیر راهگذر بین المللی شرق به غرب است و چین را از طریق ازبکستان، ‌افغانستان و ایران به سمت ترکیه و اروپا متصل می‌کند و در کاهش هزینه‌های صادرات و باربری کالاهای چینی به اروپا نقش مهمی دارد. این مسیر ظرفیت حمل و نقل یک میلیون مسافر و حدود ۶ میلیون تن کالا را در سال دارد.
این ساختمان با ارتفاع معماری ، بلندتر از برج مرکز شهر با ارتفاع ۲۴۸ متر بوده و بلندترین ساختمان توکیو محسوب می‌شود.
این مجتمع مسکونی دارای نشان‌واره‌ای متشکل از چهار نوار عمودی سیاه است که یک حرف M را شکل می‌دهند (و همچنین مشابه کانجی «門» نام تورانومون است). این ساختمان دارای یک شگون‌نما با نام تورانومون (トラのもん) بوده که توسط فوجیکو پرو، شرکت صاحب حقوق شخصیت مانگای ژاپنی دورایمون، ایجاد شده‌است.
از سال ۱۹۴۶ برنامه‌هایی برای احداث یک جادهٔ شریانی بین تورانومون و شیمباشی، به عنوان بخشی از جادهٔ کمربندی دور توکیو وجود داشته‌است. بخش تورانومون به افتخار داگلاس مک‌آرتور، که پس از جنگ جهانی دوم آزادسازی ژاپن از متفقین را رهبری کرد، در میان عوام با نام «جادهٔ مک‌آرتور» شناخته می‌شد؛ که ارجاع به مجاورت محوطهٔ سفارت ایالات متحده آمریکا در آکاساکا دارد. با توجه به ناتوانی دولت در تملک مستغلات اولیهٔ لازم در توکیوی مرکزی، این برنامه‌ها برای چندین دهه از تحقق یافتن بازماندند؛ اما در حدود سال ۱۹۸۹ راه‌حلی اتخاذ شد که شامل ساخت یک آسمان‌خراش در حاشیهٔ جاده و ارائهٔ پیشنهاد نقل مکان ساکنان زمین‌های تملک‌شده به این آسمان‌خراش می‌شد.