moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
وینترتور ( ; در حوضه ای در جنوب و شرق توس در حدود شمال شرقی زوریخ، در شمال و شرق شهر حلقه ای از تپه‌های تقریباً بالا در غرب، Töss روی مسیر شمال به سمت رود راین قرار دارد.Armin Peter. محل سکونت گاه رومی از ۲۰۰ تا ۴۰۰، و محل نبرد قرون وسطایی در ۹۱۹، قرار گرفتن آن در هفت چهارراه به آن اهمیت استراتژیک در تلاش برای کنترل ارتباطات شمال-جنوب و شرق-غرب در روزهای اولیه جنگ ائتلاف دوم داد.Lawrence Shadwell.
پس از شکست در نبردهای Ostrach و Stockach و عقب‌نشینی ارتش دانوب به جنگل سیاه، دایرکتوری فرانسوی ژان باپتیست ژوردان را در آوریل ۱۷۹۹ اخراج کرد و فرماندهی ارتش هلوتیا و ارتش دانوب را به عهده گرفت. به آندره ماسنا ماسنا با حفاظت از دسترسی شمالی به زوریخ، تعدادی از بهترین فرماندهانی را که در دسترس داشت جمع‌آوری کرد. در نهایت، سه نفر از آنها مارشال فرانسه شدند و تارو، ژنرال قابل اعتماد بخش شد.Smith, "Clash at Winterthur."
اوضاع برای فرانسوی‌ها وخیم بود. نه تنها آنها در جنوب غربی آلمان شکست خورده بودند، بلکه الکساندر سووروف افسانه ای با ۶۰٬۰۰۰ روس در راه بود تا فرماندهی نیروهای ائتلاف را در آنجا به دست گیرد. کنت هاینریش بلگارد، با ۲۰٬۰۰۰مرد در گریسون‌ها، عملاً نیروهای ماسنا را از هرگونه کمک خارج از ایتالیا منزوی کرد. تهدیدآمیزترین ارتش اصلی آرشیدوک چارلز کمتر از یک روز فاصله داشت. تنها از نظر اندازه، می‌توانست او را تحت تأثیر قرار دهد، یا اگر به سمت غرب عقب‌نشینی می‌کرد، موقعیتش مسیر عقب‌نشینی او را به سمت فرانسه قطع می‌کرد. اگر جناح چپ چارلز به فرماندهی نائوندورف با نیروی هوتسه متحد می‌شد و از شرق نزدیک می‌شد، ماسنا می‌دانست که چارلز حمله خواهد کرد و به احتمال زیاد او را از زوریخ بیرون خواهد کرد.Phipps, pp. 49–50.
برای جلوگیری از ادغام نیروهای اتریشی، ماسنا یک خط رو به جلو با مرکزیت وینترتور و تحت فرماندهی کلی ژان ویکتور تارو با تجربه ایجاد کرد. نیروهای فرانسوی در یک نیم دایره ناهموار قرار گرفتند که در آن وینترتور قسمت مرکزی را تشکیل می‌داد. فرماندهی بریگادهای وینترتور از همه مهمتر بود. اگر مرکز نتواند موقعیت خود را حفظ کند، پهلوها جدا شده و خرد می‌شوند. ماسنا ژنرال تازه ارتقا یافته لشکر میشل نی را در ۲۷ مه ۱۷۹۹ به وینترتور فرستاد تا فرماندهی مرکز را بر عهده بگیرد. ماسنا او را از مأموریتش به عنوان فرماندهی پاسگاه نیروی کلود لکورب در مرکز سوئیس فراخواند و به او فرمانی داد که با درجه جدیدش مطابقت داشت. نی با شهرت جسارتی که برای افسران سواره نظام به حساب می‌آید، اما با حداقل تجربه در فرماندهی نیروهای مختلط وارد شد. او که مشتاق اثبات خود بود، اما از پروتکل‌ها آگاه بود، با عجله به مقر تارو رفت، اما باید منتظر "نامه‌های خدمت" او بود تا بتواند فرماندهی را به دست گیرد. سربازان در وینترتور شامل یک تیپ چهار گردان به فرماندهی دومینیک مانسوی روژه، یک تیپ ضعیف به فرماندهی تئودور ماکسیم غازان و یک تیپ سواره نظام به فرماندهی فردریک هانری والتر بودند.Andrew Hilliarde Atteridge.
مانند نی، فریدریش فریهر فون هوتسه، فرمانده اتریشی نیز افسر سواره نظام بود. برخلاف نی، او تجربه میدانی وسیعی داشت. هوتسه سوئیسی الاصل در سال ۱۷۵۸ وارد خدمت نظامی دوک وورتمبرگ شده بود و به "ریتمایستر" یا کاپیتان سواره نظام ارتقاء یافته بود. او برای مدت کوتاهی در جنگ هفت ساله شرکت کرده بود، اما هیچ جنگی ندید. بعداً در ارتش روسیه در جنگ روسیه و ترکیه (۷۴–۱۷۶۸) خدمت کرد. او با یک کمیسیون اتریشی به ارتش امپراتوری هابسبورگ پیوست و در جنگ کوتاه جانشینی باواریا (۷۹–۱۷۷۸) خدمت کرد. مبارزات انتخاباتی او در جنگ ائتلاف اول، به ویژه در نبرد وورزبورگ، اعتماد آرشیدوک چارلز و ارتقای درجه اشراف را توسط برادر چارلز، فرانسیس دوم، امپراتور روم مقدس، به دست آورد. Katja Hürlimann.
در ۲۲ مه ۱۷۹۹، فردریش جوزف، کنت نائوندورف، ستون بزرگی را در سراسر راین در کنستانز، اشتاین و اگلیسائو رهبری کرد. نیروهای هوتسه قبلاً از راین به سمت شرق عبور کرده بودند، جایی که هنوز یک جویبار کوهستانی بود، و از گریزون‌ها عبور کرده و به توگنبورگ رفتند و به سمت زوریخ حرکت کردند.Archibald Alison.
برای جلوگیری از پیوستن این دو نیرو به ۱۰۰٬۰۰۰ آرشیدوک چارلز مردان، در ۲۲ مه Masséna و ۲۳٬۰۰۰سرباز ارتش دانوب از زوریخ به سمت وینترتور حرکت کردند.Alison. p. 20; Shadwell, pp. 108–109. وقتی از وینترتور گذشتند، شمال شرقی و در ۲۵ مه، دو ارتش در Frauenfeld با هم درگیر شدند. نیروی Hotze که تقریباً چهار بر یک بود، توسط فرانسوی‌ها به شدت مورد حمله قرار گرفت. ۷۵۰ از مردان هوتسه کشته یا زخمی و ۱۴۵۰نفر اسیر شدند؛ علاوه بر این، Hotze دو اسلحه و یک رنگ را از دست داد. فرمانده دوم او، سرلشکر کریستوف کارل فون پیاکسک، در عملیات مجروح شد و بعداً بر اثر جراحات وارده درگذشت.Smith, p. 156; Leopold Kudrna and Digby Smith." " با وجود برتری تعداد فرانسوی‌ها، هوتسه نیروی خود را از درگیری خارج کرد، در اطراف موقعیت فرانسوی مانور داد و به سمت وینترتور فرار کرد.Alison, p. 20.
در همین حال، مه 26 Nauendorf اردوگاه در نزدیکی برقرار Andelfingen و reacquired تماس با نیروی اصلی در اتریش است. آرشیدوک چارلز پس از اتحاد با نائوندورف، قبل از حمله به فرانسوی‌ها در زوریخ، منتظر نیروهای هوتسه بود که از شرق می‌آمدند. در همان شب، هوتسه بین Frauenfeld و Hüttwilen، حدود جنوب شرقی موقعیت نائوندورف، و پست‌های پیشروی خود را تا ایسلیکون و الگ جلوتر فرستاد، فقط شرق وینترتور.Shadwell, pp. 108–109.
در صبح روز ۲۷ می، هوتسه نیروی خود را در سه ستون جمع کرد و به سمت وینترتور حرکت کرد. در مقابل او، میشل نی، که به تازگی فرماندهی لشکر حدوداً ۳۰۰۰ نفری خود را برعهده داشت، نیروی خود را در اطراف ارتفاعات، به اصطلاح اوبر-وینترتور، حلقه ای از تپه‌های کم ارتفاع حدود شمال شهر.Shadwell, p. 108.
با توجه به حجم نیروهای اتریشی که به او نزدیک می‌شدند، نی قصد داشت به وینترتور عقب‌نشینی کند. قبل از اینکه بتواند این اقدام را انجام دهد، فرمانده کل خط جلو، ژان ویکتور تارو، به سمت موقعیت خود تاخت و گفت که با فرستادن لشکر ژان دیو سولت از نی حمایت خواهد کرد. نی این را به این معنا درک کرد که او باید در تمام خط پاسگاه بایستد و منزوی نشود. نیروی کوچک او از لشکر سولت تقویت می‌شد. در نتیجه، نی ضعیف‌ترین تیپ را به فرماندهی غزه هدایت کرد تا در دره‌ای طولانی به سمت فراوئنفلد حرکت کند و تیپ دیگری به فرماندهی روگت به سمت راست حرکت کند و از هرگونه مانور جناحی اتریشی جلوگیری کند.Shadwell, p. 108.
در اواسط صبح، گارد پیشرفته هوتسه ابتدا از سوی تیپ روژه و سپس تقریباً بلافاصله از سوی تیپ غزه با مقاومت متوسط فرانسوی‌ها مواجه شد.Atteridge, p. 46. نیروهای پیشروی اتریشی به سرعت بر تیپ ضعیف غزه غلبه کردند و جنگل‌های اطراف روستای Islikon را در اختیار گرفتند. پس از ایمن‌سازی روستاهای Gundeschwil, Schottikon, Wiesendangen، و Stogen در غرب Islikon, Hotze دو ستون خود را رو به جبهه فرانسه مستقر کرد، در حالی که ستون سوم به سمت راست فرانسوی‌ها زاویه داشت،Shadwell, p. 108. همان‌طور که نی انتظار داشت.
تا نیمه‌های صبح، نی با تیپ غزه به سمت جبهه حرکت کرده بود و می‌توانست دشمن را در حال پیشروی به سمت خود ببیند. هنوز منتظر تقویت سولت در کناره‌های خود بود، او یک پیروزی آسان را پیش‌بینی می‌کرد، مانند پیروزی سه روز قبل که در آن نیروی ماسنا ستون هوتسه را در Frauenfeld کوبید. او حداقل هنوز متوجه نشده بود که هوتزه ۸٬۰۰۰دارد مردانی که با آنها می‌توان چهارراه شمال وینترتور را ایمن کرد.Atteridge, p. 49; Shadwell, p. 109. نی تعداد بیشتری از افراد خود را به جبهه آورد و علیه چپ اتریشی حرکت کرد. در یک رگبار اتریشی، او و اسبش پایین آمدند. اسب کشته شد و نی از زانو آسیب دید. زخمش را پانسمان کردند، اسب دیگری را صدا زد و دوباره وارد مبارزه شد.Shadwell, p. 109.
نی اکنون دو مشکل داشت: او انتظار داشت که ستون‌های پشتیبانی از لشکر سولت در هر دو جناح به صورت لحظه‌ای وارد شوند و او نمی‌دانست که اتریشی‌ها مستقیماً جلوی مرکز او وارد شده‌اند.Atteridge, pp. 46–47. اگرچه تیپ روژه به اندازه کافی قوی بود که از طرفین کردن موقعیت توسط اتریشی‌ها جلوگیری کند، تیپ غازان برای مقاومت در برابر نیروی برتر اتریشی که به طرز مشهودی قوی تر می‌شد با ادامه رسیدن نیروهای هوتسه به خط جلو و پرتاب کردن خود به میدان جنگ، ضعیف تر از آن بود.Shadwell, pp. 108–109.
در نهایت نی با پذیرفتن عدم ورود سولت، امیدی به حفظ موقعیت خود نداشت، چه رسد به اینکه اتریشی‌ها را به عقب براند. او به این نتیجه رسید که باید به Winterthur بازگردد. برای پوشش عقب‌نشینی، او به والتر و سواره نظامش دستور داد تا موقعیتی را در توس، بالای پل استیگ ایجاد کنند.Shadwell, p. 109. از آنجا، سواره نظام می‌توانست از یک عقب‌نشینی منظم محافظت کند. در میان رودخانه‌ای گل آلود که به توس تغذیه می‌کرد، نی یک گروه دوم را برای محافظت از روستای توس و جاده منتهی به خط الراس تپه‌ها قرار داد و چند توپ را در آنجا قرار داد. از خط الراس، گارد عقب او می‌توانست توپخانه خود را به سمت پیشروی اتریش شلیک کند.Atteridge, p. 49.
نیروی Hotze تلفات نسبتاً بالایی را متحمل شد - ۱٬۰۰۰ مردان کشته، مجروح یا مفقود (۱۲٫۵ درصد) از کل نیروی ۸٬۰۰۰نفری او - اگرچه تلفات او با ۸۰۰ کشته زخمی یا مفقود نی قابل مقایسه بود، از نیروی ۷٬۰۰۰نفری او (۱۱٫۵ درصد).Smith, "Clash at Winterthur", "Databook", pp. 156–157. مهمتر از همه، هوتسه نه تنها در عقب راندن فرانسوی‌ها از وینترتور، بلکه در متحد کردن نیروی خود با نائوندورف و چارلز نیز موفق شد. نیروی متحد اتریشی نیم دایره را در اطراف مواضع Masséna در زوریخ تکمیل کرد.Shadwell, p. 110.
برای فرانسوی‌ها، علی‌رغم موفقیت‌های قبلی‌شان در Frauenfeld، این اقدام به‌طور قابل‌توجهی موفقیت‌آمیز کمتری داشت. در این درگیری، نی به قدری مجروح شد که فوراً مرخصی گرفت و تا ۲۲ جولای از عملیات و فرماندهی خارج شد.Atteridge, p. 50. اجرای نبرد همچنین ضعف سیستم فرماندهی فرانسه را نشان داد که در آن خصومت شخصی و رقابت بین افسران عالی‌رتبه، در این مورد، سولت و تارو، اهداف نظامی فرانسه را تضعیف کرد. تارو در نهایت سولت را به نافرمانی متهم کرد. سولت به‌رغم دستورات خاص و مستقیم برای انتقال لشکر خود به جناحین نی، به‌طور کامل از کمک به نی امتناع کرده بود.Shadwell, p. 110.
علاوه بر این، فرانسوی‌ها به طرز خطرناکی سرسختی و مهارت نظامی اتریش را دست کم گرفتند.Atteridge, p. 49. "کت‌های سفید"، همان‌طور که فرانسوی‌ها به اتریشی‌ها می‌گفتند، سربازان بسیار بهتری از آنچه فرانسوی‌ها تصور می‌کردند بودند، بودند، و علی‌رغم تظاهرات‌هایی مانند تظاهرات در Ostrach, Stockach و Winterthur، فرانسوی‌ها همچنان این تعصب را داشتند. این امر تا سال ۱۸۰۹ تغییر نکرد تا اینکه چند هفته بعد نبرد آسپرن-اسلینگ و نبرد واگرام باعث شد ناپلئون نظر خود را در مورد ارتش اتریش اصلاح کند.Peter Hicks.
سرانجام، نبرد در وینترتور، پیروزی در زوریخ را ممکن کرد. هنگامی که ارتش اتریش در غرب، شمال و شرق زوریخ متحد شدند، چارلز تصمیم گرفت که نیرویی به اندازه کافی برتر برای حمله به مواضع Masséna در زوریخ داشته باشد.Blanning, p. 233. استراتژی او برای توسعه یک حمله همگرا، بدون یک سپاه دیگر اتریش، که توسط سووروف فرماندهی می‌شد و در کوه‌های ایتالیا مستقر می‌شد، کاملاً ممکن نبود. این امر محاصره نزدیک فرماندهی ماسنا در زوریخ را ممکن می‌کرد و موقعیت فرانسه را غیرقابل دفاع می‌کرد.Rodger, p. 161. با این حال، در نبرد اول زوریخ (۴–۷ ژوئن ۱۷۹۹)، ارتش اتریش فرانسوی‌ها را مجبور کرد زوریخ را ترک کنند. MASSENA در سراسر کناره‌گیری کرد Limmat، جایی که او راه اندازی یک موقعیت دفاعی بر روی تپه‌های کم ارتفاع مشرف به شهرستان و فرصت خود را به reacquire در شهرستان انتظار.During the battle, Hotze commanded the entire left wing of Archduke Charles' army, which included 20 battalions of infantry, plus support artillery, and 27 squadrons of cavalry, in total, 19,000 men. Ebert, "Freiherr von Hotze"; Hürlimann, "Historisches Lexikon der Schweiz".
مجموع: ۷۰۰۰ مردانSmith, "Clash at Winterthur," "Databook," p. 157.
اختلال شخصیت هالتلوس () نوعی اختلال شخصیت است که افراد مبتلا به آن دارای ویژگی‌های روان‌آزارانه مبتنی بر خودخواهی کوته‌بینانهKraepelin, Emil. Einführung in die psychiatrische Klinik: Zweiunddreissig Vorlesungen, Chapter XXIX: Vorlesung – Krankhafte Personlichkeiten, Leipzig, 1905 و لذت‌گرایی غیرمسئولانه همراه با ناتوانی در پیوند دادن هویت خود به گذشته یا آینده هستند.Heinemann Medical, "Psychiatry – Modern Practical Nursing Series", Page 90 از علائم معمول هالتلوس فقدان خودبازداری است.Boumendjel, May Doria. "Diagnostic de la comorbidité du Trouble de Déficit Attentionnel et d’Hyperactivité (TDAH) chez les patients bipolaires adultes." Psychiatrie et santé mentale. 2014.
این اختلال که توسط امیل کریپلین و گوستاف آشافنبورگ در اوایل قرن بیستم توصیف شد و توسط کارل یاسپرس، اویگن و منفرد بلویلر متمایزتر گردید، در محاوره، روان‌آزاری با «نبود هدف یا فقدان اراده» نام گرفته است.Schneider, K. (1992) Klinische Psychopathologie (14th edn). Stuttgart: Georg Thleme Verlag.
بیمارستان روان‌پزشکی لیکشور () یک بیمارستان روان‌پزشکی در شهر تورنتوی کاناداست.
این بیمارستان در سال ۱۸۸۸ میلادی و با نام اصلی «نوانخانه میمیکو» ساخته شد و درهای آن به‌طور رسمی در ۲۱ ژانویهٔ ۱۸۸۹ برای عموم گشوده شد.http://www.asylumbythelake.com/history/ بیشتر کارهای ساخت و ساز این ساختمان توسط خودِ بیماران صورت گرفت و این بیماران در رخت‌شویی و باغبانی بیمارستان هم شرکت می‌کردند. این بیمارستان یک سالن همایش برای انجام مراسم تفریحی و نیایش مذهبیhttp://www.blogto.com/city/2011/04/a_brief_history_of_the_lakeshore_psychiatric_hospital/ و همچنین یک گورستان اختصاصی هم داشت. در این گورستان ۱٬۵۱۱ تن از بیماران این بیمارستان دفن شده‌اندhttp://www.asylumbythelake.com/history/cemetery/ که در ۳ کیلومتری شمال بیمارستان واقع است. موتورخانه بیمارستان در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی برای تأمین گرمایش آن راه‌اندازی شد.http://www.asylumbythelake.com/history/architecture/service.html این بیمارستان در سال ۱۹۵۹ نوسازی شد،http://www.asylumbythelake.com/history/timeline/1959_1969.html اما با گذشت زمان مجدداً فرسوده و نیازمند بازسازی شد و سرانجام به همین دلیل در ۱ سپتامبر ۱۹۷۹ برای همیشه بسته و ۲۸۰ بیمار آن به مراکز دیگر درمانی منتقل شدند.http://www.asylumbythelake.com/history/timeline/1970_1979.html این بیمارستان در اوج فعالیت خود در سال ۱۹۵۰ میلادی، ۱٬۳۹۱ بیمار داشتhttp://www.asylumbythelake.com/history/timeline/1929_1959.html و از زمان راه‌اندازی چندین بار نامش را تغییر داد که برخی از آنها «دارالمجانین میمیکو» (۱۸۹۴)، «تیمارستان میمیکو» (۱۹۱۱)، «بیمارستان میمیکوی انتاریو» (۱۹۲۰)، «بیمارستان انتاریو در تورنتوی جدید» (۱۹۳۴) و سرانجام «بیمارستان روان‌پزشکی لیکشور» (۱۹۶۴) بودند.http://www.asylumbythelake.com/
در سال ۱۹۸۸، این مکان به عنوان یک «ملک تاریخی» تعیین شد.http://www.asylumbythelake.com/history/timeline/1980_1999.html
برخی صحنه‌های فیلم‌های "ستوران"، "دانشکده پلیس"،https://www.imdb.com/title/tt0087928/ "دانشکده پلیس ۳" و "دانشکده پلیس ۴" در این ساختمان فیلم‌برداری شده‌است.
هامبارتسوم ماتئوسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ نوامبر ۲۰۲۱ تا کنون در دولت سوم نیکول پاشینیان سمت معاون نخست‌وزیری جمهوری ارمنستان را برعهده دارد. وی پیشتر استاندار استان آرماویر بود.
در ۱۸ نوامبر ۱۹۹۲ در گیومری به دنیا آمد
بیمارستان کودکان ناخوش ویکتوریا () ساختمانی در شهر تورنتو کاناداست که تا سال ۱۹۵۱ به‌عنوان بیمارستان فعال بود و امروزه، «مرکز و بانک خون» است. این ساختمان از هیئت تاریخی تورنتو تقدیرنامه استفاده مجدد تطبیقی را دریافت کرده‌است.
این بیمارستان در سال ۱۸۹۲ و با همت الیزابت مک‌مستر راه‌اندازی شد و تا سال ۱۹۵۱ یک بیمارستان تخصصی کودکان بود. اختراع حریرهٔ کودک پابلوم، به‌کارگیری پرتو ایکس یکپارچه در ۱۸۹۶ و تلاش برای پاستوریزه کردن اجباری، همگی در این بیمارستان صورت گرفت. این ساختمان در نزدیکی بیمارستان عمومی تورنتو واقع است.
بدترین چیزی که می‌تواند اتفاق بیفتد چیست؟ (به انگلیسی: What's the worst could happen) یک فیلم کمدی آمریکایی به کارگردانی سام وایزمن است که در ۱ ژوئن ۲۰۰۱ در آمریکا به نمایش درآمد.
یک بازرگان ثروتمند سارقی را در خانه اش غافلگیر می‌کند و حلقه خوش شانسی سارق را از او می‌دزدد. سارق هر کاری می‌کند تا حلقه اش را پس بگیرد.
این هم مثل سایر فیلم‌های آمریکایی سرشار از هیجان و جذابیت هست. فیلم نامه قوی و بازیگرای خوب این فیلم بر جذابیت این فیلم اضافه میکننه و میتونه توجه هر بیننده ای رو به خودش جلب کنه.
الیزابت مک‌مستر (؛ ۲۷ دسامبر ۱۸۴۷–۳ مارس ۱۹۰۳) پرستار و بشردوست اهل کانادا بود. وی سرپرست کمیته‌ای بود که بیمارستان کودکان ناخوش را بنیان نهادند. Full Text .
ور در سال ۱۹۲۶ میلای در رشتهٔ پرستاری از «دانشکده پرستاری ایلینوی» (که بعدها در دانشکدهٔ پرستاری دانشگاه شیکاگو ادغام گردید)http://libsysdigi.library.uiuc.edu/OCA/Books2009-06/historyofillinoi00schr/historyofillinoi00schr.pdf فارغ‌التحصیل شدhttp://www.biographi.ca/009004-119.01-e.php?&id_nbr=7154& و مدتی در مراکز بهداشتی-درمانی مختلف در شیکاگو، لس آنجلس و اسکنکتدی، نیویورک فعالیت کرد. وی با الهام از بیمارستان گریت اورمند استریت در لندن، بیمارستان کودکان ناخوش را در تورنتو پایه‌گذاری کرد.
تورستن هاس ، همچنین با نام مستعار کیم گودال شناخته می‌شود، شاعر، نمایشنامه نویس، داستان‌نویس، نویسنده و کتابدار است. به عنوان مثال، او Bibliotheken für Dummies نوشت. این کتاب در اکتبر ۲۰۱۹ منتشر شد و به دلیل تقاضای زیاد دو بار تجدید چاپ شد. تا پایان سال ۲۰۲۰ نزدیک به ۶۰ هزار کتاب درخواست شده‌است. این کتاب نقدهای متعددی دریافت کرده‌است و در بسیاری از دانشگاه‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. مثال‌ها:
سیاوش بیضایی (زادهٔ ۱۳۳۲ ه‍. خ) موسیقی‌دان، آهنگساز، نوازندهٔ پیانو، نویسنده، اتنوموزیکولوگ و مدرس موسیقی، اهل ایران است. وی بیشتر تحصیلات آکادمیک خود را در رشته‌های آهنگسازی، موسیقی الکترونیک و اتنوموزیکولوژی تا مقطع دکترا را در کشور آلمان گذرانده‌است. فعالیت‌های بیضایی در سه بخش آهنگسازی و تنظیم، تدریس موسیقی، تألیف و ترجمهٔ کتاب‌های تئوریک موسیقی، تقسیم می‌شود. آثار او شامل آهنگسازی و تنظیم ده‌ها ترانهٔ محلی و ملی برای پیانو، آنسامبل‌های گوناگون و ارکستر است که تنظیم «نخستین سرود ملی ایران» اثر آلفرد ژان باتیست لومر و «سر اومد زمستون"»" بر روی ملودی محلی ارمنی، با صدای شقایق کمالی از آن جمله‌اند.
سیاوش بیضایی در سال ۱۳۳۲ متولد شد. در سال ۱۳۶۳ به آلمان رفت و تحصیلات دانشگاهی خود را در رشتهٔ آهنگسازی دنبال کرد. او در سال ۱۳۷۳ در مقطع کارشناسی ارشد، از دانشگاه موسیقی دتمولد آلمان فارغ‌التحصیل شد. پس از آن به تحصیل در رشتهٔ موسیقی الکترونیک مشغول شد و در سال ۱۳۷۷ مدرک کارشناسی ارشد این رشته را از دانشگاه هنر فولک وانگِ آلمان دریافت کرد. سیاوش بیضایی به منظور تکمیل آموخته‌های موسیقی خود، به تحصیل در رشتهٔ اتنوموزیکولوژی پرداخت و سال ۱۳۸۷ در مقطعِ دکترا، از دانشگاه وورتسبورگ فارغ‌التحصیل شد. عنوانِ پایان‌نامهٔ دکترای او «رویکردی به نظریهٔ هارمونی در موسیقی هنری ایرانی» بود.
«نخستین سرود ملی ایران» اثر آلفرد ژان باتیست لومر برای اولین بار توسط سیاوش بیضایی در سال ۱۳۸۴ با اصلاحاتی در هارمونی و فرم و افزایش بخش‌هایی به آن، برای ارکستر تنظیم و نوشته شد. این اثر نخستین بار، مهر ۱۳۸۴ در تالار وحدت تهران به رهبری پیمان سلطانی و با خوانندگی سالار عقیلی اجرا شد و مورد استقبال مردم ایران قرار گرفت.
از جمله فعالیت‌های هنری سیاوش بیضایی، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
همکاری با انجمن ژونس موزیکال آلمان، تأسیس «آنسامبل آوازهای محلی ایرانی» در مونستر آلمان برای معرفی موسیقی محلی ایرانی در آلمان و اروپا، مدیریت استودیو تئاتر شهر گرلیتز آلمان، مدرس دانشکدهٔ موسیقی دانشگاه هنر و دانشگاه تهران، دستیار علمی مؤسسه تحقیقات موسیقی دانشگاه وورتسبورگ آلمان، بنیانگذاری و سرپرستی ارکستر سمفونیک دانشکدهٔ موسیقی دانشگاه هنر (۱۳۸۲)، مدیریت «کانون موسیقی رودکی» (۱۳۵۹ تا ۱۳۶۳)
سیاوش بیضایی در سال‌های نخستین دههٔ ۱۳۶۰ تنظیم ترانه‌های نواحی مختلف ایران، برای ساز پیانو را آغاز و در مجموعه‌ای منتشر کرد. پس از آن در سال ۱۳۷۲ مجموعهٔ دیگری شامل ۴۶ ترانه را به انتشار رساند و در ادامهٔ آن، در سال ۱۳۷۶ تنظیم ترانه‌های محلی ایران در چهار دفتر، شامل بیش از ۱۰۰ ترانهٔ محلی ایرانی، به‌وسیلهٔ او تکمیل و منتشر شدند. در سال ۱۹۹۵ میلادی انتشارات بین‌المللی موسیقی «بِرِن رای‌تر» نیز از میان این ترانه‌ها، ۱۸ ترانه که تنظیم‌های ساده‌تری داشتند را انتخاب و در کتابی با عنوان "۱۸ ترانه سادهٔ محلی ایرانی برای پیانو" منتشر کرد.
از جمله آثار سیاوش بیضایی، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
در سال‌های ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۸ بحث‌ها و یادداشت‌هایی در برخی از مطبوعات ایران شکل گرفت که محوریت آن سرقت هنری سرود ایران جوان بود. در ابتدا پیمان سلطانی سیاوش بیضایی را متهم به سرقت این اثر کرد و از خوانندگانی که این سرود را می‌خواندند تقاضا کرد که نام وی را به عنوان آهنگساز درج کنند. در نهایت این موضوع به دادگاه کشیده شد و در تاریخ ششم تیر ۱۳۹۸ سیاوش بیضایی در یک نشست مطبوعاتی ضمن اعلام اسناد تبرئه‌شدنِ خود در دادگاه، نه تنها سایر آثار موسیقایی سلطانی را از آن او ندانست بلکه بر اساس اسنادی، طرح‌های گرافیکی او را نیز کپی معرفی کرد.
دانشگاه پومونا () یک دانشگاه خصوصی کالج هنرهای آزاد در کلرمونت، کلرمونت، کالیفرنیا است.
شصت و چهارمین مراسم سالانه جوایز گرمی در ۳ آوریل ۲۰۲۲ در استیپلز سنتر در لس آنجلس برگزار شد.
این مراسم بهترین ضبط‌ها، آهنگ‌ها و هنرمندان سال را که آثارشان در بازه زمانی ۱ سپتامبر ۲۰۲۰ تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۱ منتشر شده است را تجلیل می‌کند. نامزدهای این دوره در ۲۳ نوامبر ۲۰۲۱ معرفی شدند.
جان باتیست با ۱۱ نامزدی بیشترین نامزدی را دریافت کرد و پس از آن دوجا کت، هر و جاستین بیبر هر کدام با ۸ نامزدی قرار گرفتند.
تغییر () آهنگ از خواننده آمریکایی
چارلی پوث به همراه جیمز تیلور که ۲۶ مارس ۲۰۱۸ منتشر شد و به عنوان چهارمین آهنگ آلبوم یادداشت‌های صوتی شناخته می‌شود.
فیدبک هاب یا مرکز بازخورد ، یک اپلیکیشن جهانی است که در فروشگاه مایکروسافت یا حتی همراه با ویندوز ۱۰ موجود است. این طراحی شده‌است تا به کاربران — و به ویژه کاربران ویندوز اینسایدر — اجازه دهد تا بازخورد، پیشنهاد ویژگی‌ها و گزارش‌های اشکال را برای سیستم عامل ارائه دهند. همچنین درگاه وب بازخورد هم نسخه‌ای کوچکتر از مرکز بازخورد در حالت وب است که بدون اپلیکیشن و از طریق وب می‌توان در مورد برخی از محصولات مایکروسافت بازخورد ارائه داد.
در نسخه‌های بتا ویندوز ۷، یک ویژگی بازخورد در کنترل پنل وجود داشت و بسیاری از برنامه‌ها پیوندهایی به «ارسال بازخورد» در کنار کنترل‌های پنجره خود داشتند. نسخه‌های بتا ویندوز ۷ نیز دوری‌سنجی را جمع‌آوری کردند. در ویندوز ۸، دوری‌سنجی هنوز جمع‌آوری می‌شد، اما هیچ روش سازمان‌یافته‌ای برای ارائه و جمع‌آوری کردن بازخورد برای کاربران وجود نداشت. این محدودیت آشکارا باعث شد تا توسعه دهندگان مایکروسافت دکمه استارت و ویندوز ارو را علی‌رغم درخواست کاربران برای باقی گذاشتن این ویژگی‌ها در ویندوز حذف کنند.
ویندوز فیدبک یا بازخورد ویندوز یکی از اولین برنامه‌های جدید در ویندوز ۱۰ بود. در ۱ اکتبر ۲۰۱۴ در اولین پیش‌نمایش اینسایدر، ساخت ۹۸۴۱، به عنوان روشی برای ارائه پیشنهادها برای ویژگی‌های جدید در ویندوز ۱۰ منتشر شد، که تا ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۵ منتشر نمی‌شد. بازخورد را می‌توان بر اساس موضوع و پالایه‌های مربوط مرتب کرد. هر کاربری با حساب مایکروسافت می‌تواند از این برنامه استفاده کند. این پالایه‌ها شامل تعداد رأی موافق در مورد بازخورد، بازخوردی که بیشترین رتبه را در «پرطرفدارترین» داشته و جدیدترین بازخورد می‌شد. دسترسی مستقیم به پیوند اچ‌تی‌ام‌ال برای بازخورد از داخل برنامه امکان‌پذیر نبود. ویندوز فیدبک از منوهای استاندارد همبرگری یا دکمه‌های بازگشت در طراحی خود استفاده نکرده بود. در عوض، نوار کناری سمت چپ دارای سطوحی از پنل‌های قابل کلیک بود و یک دکمه بازگشت سفارشی در گوشه سمت چپ بالا گنجانده شده بود. از آنجایی که ویندوز فیدبک قبل از ایجاد کنترل‌های استاندارد ویندوز ۱۰ ایجاد شده بود، در ابتدا از زیرساخت یک برنامه ویندوز ۸ استفاده می‌کرد.
ویندوز فیدبک دوری‌سنجی را جمع‌آوری می‌کرد و به صورت دوره‌ای از طریق یک پیام toast از کاربران می‌خواست تا به سوالات پاسخ دهند. با کلیک بر روی toast یا اعلان در اکشن سنتر، پرسشنامه‌ای در مورد ویژگی یا برنامه‌ای که کاربر استفاده کرده‌است باز می‌شود. یک قالب سؤال رایج، رتبه‌بندی مقیاس لیکرت برای یک ویژگی و کادر متنی پاسخ-آزاد برای ارائه بازخورد اضافی بود. گاهی سوالات مربوط به برنامه‌های شخص ثالثی بود که کاربر استفاده می‌کرد، از جمله گوگل کروم و موزیلا فایرفاکس.
ویندوز فیدبک با به‌روزرسانی سالگرد ویندوز ۱۰ در سال ۲۰۱۶ منسوخ شد.
اینسایدر هاب به‌طور خاص برای کاربران برنامه ویندوز اینسایدر طراحی شده بود. این نسخه از قبل روی نسخه‌های پیش‌نمایش ویندوز ۱۰ نصب شده بود و می‌توان آن را به‌صورت دستی روی نسخه‌های پایدار نصب کرد.
اینسایدر هاب از منوی همبرگری که در سایر برنامه‌های طراحی شده مخصوص ویندوز ۱۰ یافت می‌شد، استفاده کرد. گاهی مقاله‌ها به درستی تراز نمی‌شدند و از سمت راست پنجره برنامه یا صفحه کاربر عبور می‌کردند. اینسایدر هاب با به‌روزرسانی سالگرد منسوخ شد.
فیدبک هاب در ۱۷ مارس ۲۰۱۶ برای ویندوز اینسایدرها منتشر شد. به‌طور کلی در ۲۰ مه ۲۰۱۶ در دسترس قرار گرفت و امکان نصب آن در کنار ویندوز فیدبک بود. این برنامه روی هر رایانه‌ای با به‌روزرسانی سالگرد یا نسخه‌های جدیدتر ویندوز ۱۰ از قبل نصب شده‌است. این از همان نماد بازخورد ویندوز استفاده می‌کند. برخلاف اینسایدر هاب، اطلاعیه‌ها و جستجوهای مقاله‌ها با هم در صفحهٔ اصلی فیدبک هاب فهرست شده‌اند و بر اساس فضای موجود هم‌تراز می‌شوند.
فیدبک هاب شامل تمام ویژگی‌های نسخه‌های قبلی خود می‌باشد. نمای خانه یک کادر جستجو برای بازخورد، تعداد بازخوردهای ارائه شده و آرای موافق دریافتی، فهرستی از ویژگی‌های جدید، گزینه‌هایی برای رتبه‌بندی نسخه ویندوزی که کاربر در حال حاضر استفاده می‌کند، و پیوندهایی به نمایهٔ کاربر و اطلاعات خارجی دربارهٔ ویندوز ارائه می‌دهد.
کاربران می‌توانند به صورت ناشناس بازخورد ارائه کنند یا با یک حساب مایکروسافت یا حساب Azure Active Directory وارد شوند. ورود به سیستم امکان همگام‌سازی آرای موافق و دستاوردها را بین دستگاه‌ها و مشاهده بازخوردی که قبلاً در بخش بازخورد من در برنامه داده‌اید را ممکن می‌سازد.
مانند هر برنامه دیگری، مرکز بازخورد خود در معرض بازخورد است. با گذشت زمان، صفحهٔ دریافت بازخورد به‌روزرسانی شد، پیوند دادن به بازخوردها و اطلاعیه‌ها در دسترس قرار گرفت، و اکنون می‌توان بازخوردهای بین پلتفرمی را مشاهده کرد و دربارهٔ آن اظهار نظر کرد. به عنوان مثال، یک کاربر در رایانه شخصی ویندوز ۱۰ می‌تواند بازخوردها را ببیند و برای ویندوز ۱۰ موبایل نظر بدهد؛ با این حال، کاربر نمی‌تواند برای پلتفرمی که در حال حاضر از آن استفاده نمی‌کند، بازخورد جدید یا رأی موافق ایجاد کند.
تغییرات قابل توجهی که پس از ارائه بازخوردهای مربوط توسط کاربران ایجاد شده‌است شامل بسیاری از ویژگی‌های جدید در ، نمای پوشه در ، اندازه‌های کوچک‌تر برای یادداشت‌های چسبنده و نماد ذخیرهٔ جدید در Sketchpad است. هر بازخوردی پذیرفته نمی‌شود، و تعداد بیشتر آرای موافق به‌طور خودکار احتمال تغییر ویژگی را افزایش نمی‌دهد. درخواست‌هایی که به صراحت توسط مهندسان مایکروسافت رد شده‌اند شامل آوردن ویندوز مدیا سنتر به ویندوز ۱۰ و حذف ورود خودکار در پیش‌نمایش اسکایپ و سایر برنامه‌ها است. با این وجود، آرای موافق نشان می‌دهد که چه تعداد از کاربران با یک بازخورد موافق هستند.
«اندازه یک تماس باهات فاصله دارم» () آهنگ از خواننده آمریکایی چارلی پوث از آلبوم
نه آهنگ ذهنی که ۲۰ اوت ۲۰۱۵ توسط آتلانتیک رکوردز منتشر شد. این آهنگ یه رتبه ۱۲ "بیلبورد" هات ۱۰۰ دست پیدا کند.
باباغازه "(کره‌ای با الفبای انگلیسی: gireogi appa)" (کره ای: 기러기 아빠، به معنای واقعی کلمه "پدر غاز") یا گیرئوگی آپا یک اصطلاح در کره جنوبی است و به مردی اشاره می‌کند که در بازار کره کار می‌کند اما همسر و فرزندانش، برای رفاه بیشتر خانواده و آموزش بهتر زبان به در یک کشور انگلیسی زبان مانند ایالات متحده، کانادا، انگلستان، استرالیا یا نیوزلند زندگی می‌کنند. این اصطلاح از این واقعیت الهام گرفته شده‌است که غازها گونه‌هایی هستند که مهاجرت می‌کنند، همان‌طور که "بابا غازه‌ها" برای دیدن خانواده خود باید مسافت زیادی را طی کند. تخمین زده می‌شود که تعداد بابا غازه‌ها در کره جنوبی به ۲۰۰۰۰۰ مرد برسد. کلمه ""گیرئوگی آپا"" در گزارش "2002 New Word" توسط آکادمی ملی زبان کره ای ابداع شد.
جهت تامین محیط آموزشی بهتر، مادران معمولا تصمیم میگیرند تا با فرزندانشان در یک کشور خارجی زندگی کنند و پدر در کره تنها میماند.  برای این باباغازه‌ها دشوار است تا به گونه‌ای معمول با فرزندان و همسر خود در  تعامل باشند و در نتیجه پدران تنها مانده و از تنهایی و تک‌افتادگی شدید رنج خواهند برد. تبعات ناشی از این تنهاماندگی سبب میشود تا این پدران با افرادی به غیر از همسر خود رابطه جنسی داشته‌باشند، دست به خودکشی بزنند یا در تنهایی بمیرند.
باور بر این است که بیش از ۴۰۰۰۰ دانش آموز اهل کره جنوبی صرفاً بابت بهبود توانایی‌شان در انگلیسی صحبت کردن در ایالات متحده، کانادا، انگلیس، استرالیا، نیوزلند، فیلیپین، سنگاپور و مالزی زندگی می‌کنند. تا سال ۲۰۰۹، بیش از ۱۰۰۰۰۰ دانشجوی کره ای در خارج از کشور تحصیل می‌کردند. حداقل در برخی از موارد، دستکم یک مادر کره‌ای زندگی در خارج از کشور را با فرزندانش انتخاب می‌کند، دلیل دیگری هم برای این تصمیم وجود دارد آن هم دوری کردن از مادرشوهر خود است که ممکن است به دلیل کنفوسیوس‌گرایی کره‌ای، رابطه‌ای پرتنش با او وجود داشته‌باشد.
اگر باباغازه دارای تمکن مالی مناسبی باشد تا بتواند برای ملاقات‌های مکرر با خانواده اش هزینه کند، او را «بابا عقابه» (독수리 아빠) خطاب می‌کنند، اما اگر توانایی مالی مرد بالا نباشد و در نتیجه آن سفرهایش به خارج را محدود شوند، از او به عنوان «بابا پنگوئن» یاد می‌شود (펭귄 아빠) زیرا او بسان پنگوئن نمی‌تواند پرواز کند و ممکن است سال‌ها خانواده‌اش را نبیند. اگر مرد توانایی مالی فرستادن فرزندانش به خارج از کشور را نداشته باشد، یک استودیوی کوچک برای همسر و فرزندانش در گانگنام، منطقه ای در هاگوون، اجاره می‌کند، این پدر را «پدر گنجشکه» می‌نامند (참새 아빠). اگر آن مرد فرزندانش را به مدرسه ابتدایی در دایچی بفرستد و اقامتگاهی اجاره کند به او «پدر دایجئودونگ» (대전동아빠) می‌گویند.
قرض یا بدهی فیلمی محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی ساتیش کایشیک است. در این فیلم بازیگرانی همچون اورمیلا ماتوندکار، هیمش رشامیا، شویتا کومار، دینو مورئا، گلشن گروور، دنی دنزونگپا، روهینی هاتانگادی، راج بابار، اسمیتا بانسال، بختیار ایرانی، هیمانی شیوپوری، آسرانی، سودهیر پاندی و راشی خانا ایفای نقش کرده‌اند.
این فیلم بازسازی فیلم قرض محصول ۱۹۸۰ است.
دختر ستاره‌ای هالیوود یا هالیوود استارگرل () یک فیلم درام و رمانتیک آمریکایی به کارگردانی جولیا هارت بر اساس فیلمنامه جردن هوروویتس با همکاری جولیا هارت است. این فیلم دنباله دختر ستاره‌ای ۲۰۲۰ است و داستان آن استارگرل و مادرش آنا را دنبال می‌کند که به عنوان طراح لباس در یک فیلم استخدام می‌شود، در حالی که آنها به لس آنجلس نقل مکان می‌کنند، جایی که استارگرل با دوستان جدیدی آشنا می‌شود و جنبه خلاقانه‌اش و همچنین شهرت و موفقیت را کشف می‌کند.Juneau, Jen. "Grace VanderWaal Returns to the Limelight in "Hollywood Stargirl"", "People", April 26, 2022
این فیلم در ۲۳ مه ۲۰۲۲ در تئاتر ال کاپیتان نمایش داده شد و در ۳ ژوئن ۲۰۲۲ از طریق دیزنی پلاس منتشر شد.
اعلام شد که دنباله ای برای دختر ستاره‌ای در دست ساخت است. جولیا هارت برای کارگردانی بازگشت و گریس وندروال نیز در نقش Stargirl Caraway بازی خواهد کرد. الیجا ریچاردسون و جودی گریر نیز قرار است ایفای نقش کنند، با گریر جایگزین سارا آرینگتون در نقش آنا، مادر استارگرل و ریچاردسون قرار است نقش ایوان، نقش اول رمانتیک را بازی کنند. دنباله با عنوان ستاره ستاره هالیوود، بر شخصیت اصلی که شهرت و موفقیت را تجربه می‌کند تمرکز خواهد کرد. اوما تورمن قرار است نقش روکسان مارتل، نوازنده‌ای را بازی کند که استارگرل او را تحسین می‌کند، و مایکل پن قرار است موسیقی فیلم را بنویسد. هارت و جردن هوروویتزدر حال نوشتن فیلمنامه هستند جاد هیرش و تایرل جکسون ویلیامز به ترتیب نقش آقای میچل، همسایه جدید استارگرل، و ترل، برادر بزرگتر ایوان و فیلمساز مشتاق را بازی می‌کنند.
تصویربرداری اصلی در مهٔ ۲۰۲۱ در اورنج کانتی، کالیفرنیا آغاز شد، و در ژوئیه به پایان رسید.Hart, Julia. "And that is a wrap on "Hollywood Stargirl"", Instagram, July 9, 2021
جایزه گزینش منتقدان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره‌داشته‌باشد:
عشق بازی نیست فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی سوبهاش سگال است. در این فیلم بازیگرانی همچون سانی دئول، آپوروا آگنیهوتری، ماهیما چودری، کولبوشان کارباندا، موهنیش باهل، دالیپ تاهیل، بیندو، ریما لاگو، نها پندسه، آلوک نات، ناونیت نیشان، شوما آناند و دالی بیندرا ایفای نقش کرده‌اند.
چارلز لویس ریسون (Charles Lewis Reason) (۱۸۱۸–۱۶ اوت ۱۸۹۳) ریاضی‌دان، زبان‌شناس و آموزگار آمریکایی بود. او اولین استاد سیاهپوست کالج در ایالات متحده بود که در «کالج مرکزی نیویورک، مک گراویل» تدریس می‌کرد.
چارلز لویس ریسون در شهر نیویورک متولد شد. او یکی از سه پسر «میشل و الیزابت (ملویل) ریسون» بود که هر دو از آزادگان رنگین‌پوست محسوب می‌شدند (شهرت آن‌ها در اصل ریسون بود).
میشل و الیزابت به ترتیب اهل گوادلوپDorothy B. Porter, "Patrick H. Reason", "Dictionary of American Negro Biography", edited by Rayford W. Logan and Michael R. Winston, 1982 و «سنت-دومینگ» بودند. در سال ۱۷۹۳، پس از اولین سال‌های انقلاب هائیتی، به عنوان پناهنده مهاجرت کردند.John H. McLendon III, "Charles L. Reason", "Black Past", 2007-2011, accessed 26 February 2011 برادران او، «الور دبلیو و پاتریک اچ ریسون» نام داشتند و از رهبران محسوب می‌شدند. خواهر بزرگترشان، پولیکارپ، در سن چهار سالگی در سال ۱۸۱۸ درگذشت."Reason, Patrick Henry (1817–1898) - Artistic Value, Chronology" , JRank, accessed 26 February 2011
چارلز همراه دو تن از برادرانش به مدرسه آزاد آفریقایی در نیویورک رفتند. از جمله همکلاسیانشان «هنری هایلند گارنت»، «جورج تی داونینگ» و «ایرا آلدریج» بودند.Simmons, William J. , and Henry McNeal Turner. Men of Mark: Eminent, Progressive and Rising. GM Rewell & Company, 1887. p657 از آن‌جایی که چارلز در کودکی از نوابغ ریاضیات بود، در سن چهارده سالگی شروع به تدریس در مدرسه کرد. او در سال ۱۸۳۵ در آکادمی کوته عمر نویز در کینن، نیوهمپشایر شرکت کرد. سپس در سال ۱۸۴۹، چارلز یکی از اعضای هیئت علمی شد و برای افتتاح در کالج مرکزی نیویورک سخنرانی نمود. این کالج یک مؤسسه یکپارچه بود که توسط اعضای انجمن مأموریت آزاد تعمیددهنده آمریکا در مک گراو، نیویورک تأسیس شد (که در آن زمان مک گراویل نامیده می‌شد، نباید با مک گراویل فعلی اشتباه شود).Scott W. Williams, "Charles L. Reason, an African American Mathematician in 1850", "Mathematicians of the African Diaspora" Website, State University of New York, Buffalo, 2006, accessed 26 February 2011
از او به عنوان فردی «فرهیخته و نابغه، 'با چهرهٔ بسیار روشن، موهای مجعد مشکی مقبول و سبیل‌های پرپشت' یاد شده‌است. او خیلی راحت با یک آنگلوساکسون اشتباه گرفته می‌شد». Included in . توصیف دیگری می‌گوید که او «یکی از باوقارترین آقایان از نژاد رنگین‌پوستان در این شهر (نیویورک) است».
اولین شغل ریسون به عنوان یک معلم، در دهه ۱۸۳۰ در «مدرسه کویکر در خیابان لورن» بود. Included in .
ریسون به همراه «چارلز بنت ری»، انجمنی را در نیویورک برای ترویج آموزش میان کودکان رنگین‌پوست در سال ۱۸۴۷ تأسیس کرد. دو سال بعد، او به عنوان استاد نوشتار شیوا به زبان‌های یونانی، لاتین و فرانسوی در کالج مرکزی نیویورک، مک‌گراویل منصوب شد و همزمان به عنوان پروفسور، به تدریس ریاضیات نیز مشغول بود. کالج مرکزی اولین کالجی بود که از روز افتتاحیه به تکمیل نیروی انسانی پرداخت و ریسون را به عنوان یکی از واجد شرایط‌ترین متقاضیان استخدام کرد؛ لذا ریسون هم اولین استاد سیاهپوست بود و هم اولین معلم سیساهی بود که دانشجویان سفیدپوست در ایالات متحده داشت. او در مطبوعات به عنوان «مردی موفق و جذاب و … یک پژوهشگر خوب و پخته، … بسیار معروف با دانش آموزان و شهروندی مک‌گراویل» توصیف شد. Reprinted in the "Cortland County Express". Included in .
ریسون در سال ۱۸۵۲ این سمت را ترک کرد تا مدیر مؤسسه کویکر جوانان رنگین‌پوست در فیلادلفیا (بعداً دانشگاه چی‌نی پنسیلوانیا) شود و تا سال ۱۸۵۶ در این منصب ماند. ریسون در طول مدت خدمت خود، تعداد دانشجویان را از شش تن به ۱۱۸ تن افزایش داد. او علاقه‌مند به تدریس ریاضیات و علوم در این مؤسسه بود، اما به تدریج به آموزش سایر رشته‌ها، به ویژه زبان‌ها روی آورد. دانشجویان سال آخر انتظار داشتند که نمرات آن‌ها در پرتیراژترین روزنامه جوامع سیاهپوست ایالات متحده ظاهر شود: "کریسچن رکوردر" AME. معمولاً نیمی از دانشجویان موفق به فارغ‌التحصیلی نمی‌شدند. اگرچه مطالب آموزشی و امتحانات دشوار بودند، اما والدین تمام تلاش خود را برای ثبت نام کردن فرزندانشان به کار می‌بردند.
ریسون به نیویورک، به جایی که برای چندین دهه در زمینه آموزش عامه به عنوان معلم، مدیر و اصلاح‌طلب خدمت کرده بود، بازگشت. وی مدیر مدرسه گرامر رنگین‌پوستان واقع در خیابان ۴۱ بلاک ۲ بود. ریسون در این مدت برای لغو برده‌داری و تبعیض نژادی بسیار تلاش کرد. وی نماینده کنوانسیون کارگران رنگین‌پوست بود که در سال ۱۸۷۰ در ساراتوگا اسپرینگز، نیویورک برگزار شد. ریسون برای تصویب قانون ۱۸۷۳ در راستای ادغام مدارس دولتی نیویورک با موفقیت جلب آرا کرد. با این وجود او در سال ۱۸۷۶ رئیس مدارس دولتی رنگین‌پوستان شهر نیویورک شد. ریسون در بسیاری از گروه‌های اجتماعی، به لحاظ سیاسی فعال بود. او نامزد کالج انتخاباتی در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۸۸۴ بود که در حال حاضر یک موقعیت مهم سیاسی، در بلیط جمهوری‌خواهان محسوب می‌شود.
در سال ۱۸۷۸ او صاحب یک خانه با نمای بیرونی از جنس سنگ ماسه‌ای قهوه‌ای در خیابان ۵۳، ۲۴۲ شرقی بود. این خانه مملو از کتاب بود. از او به عنوان "مردی که بسیار می‌خواند و به چندین زبان صحبت می‌کرد، یاد می‌شود… گفته می‌شود که ثروت او ۶۰۰۰۰ دلار ارزش داشت (معادل ۱٬۶۰۹٬۰۳۴ دلار در سال 2020). Included in .
پس از تفکیک نژادی مدارس دولتی در شهر نیویورک، او مدیر مدرسه گرامر واقع در خیابان ۴۲، غربی ۲۵۲، بلاک ۸۰ شد. اگرچه ریسن دو سکته مغزی (یکی در سال ۱۸۸۵ و دیگری در سال ۱۸۹۰) داشت که موجب ناتوانی جسمی او شد، اما وی تا زمان بازنشستگی، حدود پنج ماه قبل از مرگش، به کار خود ادامه داد.
ریسون شاعر هم بود. او هم‌چنین در دهه ۱۸۳۰ به انتشار مجله آمریکایی رنگین‌پوست کمک کرد و در دهه ۱۸۴۰ جزو یکی از رهبران انجمن فونیکس شهر نیویورک بود. او شعر «آزادی» را نوشت و در آن از «توماس کلارکسون»، طرف‌دار الغای بردگی اهل بریتانیا تجلیل کرد. این شعر در زندگی‌نامه کلارکسون که در سال ۱۸۴۹ توسط الکساندر کرامل منتشر شد، آمده‌است.Joan R. Sherman, "Invisible Poets: Afro-Americans of the Nineteenth Century," 2d ed. (1989), pp. 27-32
معلومات زیادی در مورد زندگی شخصی ریسون در دست نیست، اما گفته می‌شود که او سه بار ازدواج کرده و همسرانش را از دست داده‌است. سومین و آخرین همسر او کلوریس (دوپلسیس) استیو (۱۸۱۹–۱۸۸۴) بود که در ۱۷ ژوئیه ۱۸۵۵ در شهر نیویورک با او عروسی کرد. آن‌ها هیچ فرزندی نداشتند. اما ریسون از ازدواج قبلی خود با جان لوسین استیو (۱۸۰۹–۱۸۵۲)، شیرینی‌پز، رستورانت‌دار و تهیه‌کننده غذای فرانسوی در شهر نیویورک، صاحب یک دختر شد.1850 Federal Census, Fifth Ward, City of New York, p. 458
ریسون دوبار سکته مغزی کرد که پس از یک دوره نقاهت (حالت ضعف و ناتوانی پس از برخاستن از بیماری)، مجبور شد با کالسکه سر کار برود، زیرا دیگر قادر به راه رفتن نبود. وی پنج ماه قبل از مرگش بازنشسته شد و سرانجام در سال ۱۸۹۳ در خانه خود واقع در خیابان ۵۳ شهر نیویورک درگذشت. علت مرگ او «بیماری برایت» (التهاب غیرچرکی کلیه) اعلام شد. دارایی او ۳۰۰۰۰ دلار تخمین زده شد.
اینجا خانه شماست، این خانه من است فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی پریادارشان است. در این فیلم بازیگرانی همچون سونیل شتی، ماهیما چودری، پارش راوال، سوهاسینی مولای، نیراج وورا، سراب شوکلا، آنجان سیرواستاو، آسرانی و ناگما ایفای نقش کرده‌اند.
پاگشایی تحقیرآمیز، Hazing (انگلیسی آمریکایی)، پاگشایی (انگلیسی بریتانیایی)، (آسیای جنوبی)، به هر اقدام تحقیرآمیزی گفته می‌شود که اعضای جدید یک گروه فارغ از خطرات آن یا خواستشان باید انجام دهند.
پاگشایی در انواع مختلف گروه‌های اجتماعی از جمله باندها، تیم‌های ورزشی، مدارس، دسته‌ها، دانشگاه‌ها، واحدهای نظامی، زندان‌ها و انجمن‌های برادری و خواهری دیده می‌شود. پاگشایی‌ها می‌توانند از شوخی‌های نسبتاً خوش‌خیم تا اقدامات و رفتارهای مداوم که به سطح سوء استفاده یا سوءرفتار مجرمانه می‌رسد را شامل شوند. پاگشایی اغلب توسط قانون یا توسط مؤسساتی مانند کالج‌ها و دانشگاه‌ها ممنوع می‌باشد زیرا ممکن است شامل آزار جسمی یا روانی مانند تحقیر، برهنگی یا سوء استفاده جنسی باشند.
فعالیت‌های آزاردهنده پاگشایی می‌تواند شامل تمسخر و تحقیر در گروه یا در ملاء عام باشد، دیگر نیز هجو آمیز و شبیه شوخی است. شکار پاشلک (نوعی پرنده که وجود خارجی ندارد) نمونه‌ای از این اقدام است که به یک تازه‌وارد در یک گروه وظیفه داده می‌شود تا نوعی پرنده را شکار کند که وجود خارجی ندارد. نمونه‌هایی مشابه از شوخی شکار پاشلیک عبارتند از فرستادن فرد برای یافتن یک قوطی رنگ با نقوش تارتان، یا جعبه‌ابزار در نانوایی.Aman, Reinhold (1996). "Maledicta", Volume 12. Maledicta Press. p. 11. در اوایل دهه ۱۹۰۰ به تازه‌کاران در ارتش کانادا دستور داده شد که یک آهن‌ربای برنجی پیدا کنند حال آن که برنج اصلاً خاصیت مغناطیسی ندارد."The Electrical Journal". Benn Bros. 1916. p. 51. Retrieved 27 July 2013.
درکونی زدن عمدتاً به وسیله پارو در میان انجمن‌های برادری، انجمن‌های خواهران و کلوپ‌های مشابه انجام می‌شود، عموماً از روی لباس و روی زانو، مبلمان یا بالش، اما عمدتاً با «موقعیت گرفتن» قربانی، یعنی به خم شدن به جلو.
تئودور استرانگ (Theodore Strong) (متولد ۲۶ ژوئیه ۱۷۹۰ – درگذشت ۱ فبروری ۱۸۶۹) یک ریاضی‌دان آمریکایی بود.
استرانگ در هدلی جنوبی، ماساچوست در ۲۶ ژوئیه ۱۷۹۰ به دنیا آمد. او پسر دوم کشیش جوزف استرانگ و سوفیا (با نام تولد وودبریج) استرانگ بود. وی از سمت پدربزرگ پدری خود، که با عنوان کشیش جوزف استرانگ شناخته می‌شد، از نوادگان مستقیم جوزف استرانگ بود که در سال ۱۶۳۰ در دورچستر ماساچوست ساکن شده بود و همچنین وی از سمت پدربزرگ مادری خود، کشیش جان وودبریج از هدلی جنوبی، از نواده‌گان مستقیم فرمان‌دار توماس دادلی و کشیش جان وودبریج بود که در سال ۱۶۳۴ به ماساچوست آمده بودند.
پس از مرگ پدرش، کاکای مجرد و ثروت‌مندش، بنجامین راگلز وودبریج، او را به به فرزندی پذیرفت و مانند پسر خود کلان کرد. در سال ۱۸۱۲ استرانگ از کالج ییل فارغ‌التحصیل گردید.
استرانگ پس از فارغ‌التحصیلی به عنوان معلم ریاضیات در کالج تازه تأسیس همیلتون مشغول به کار گردید و در سال ۱۸۱۶ به عنوان استاد ریاضیات و فلسفه طبیعی انتخاب شد. وی تا سال ۱۸۲۷ یعنی تا زمانی‌که به سمتی مشابه در کالج راتگرز در نیوبرانزویک نیوجرسی فراخوانده شد، در منصب قبلی خود خدمت کرد. در این کالج، استرانگ هم‌چنین در سمت معاون باسابقه کالج فعالیت کرد."Rutgers in the Civil War," "Journal of the Rutgers University Libraries", Vol. 66 (2014), page 98 در سال ۱۸۳۲ استرانگ به عنوان همکار آکادمی هنر و علوم آمریکا انتخاب شد. وی در سال ۱۸۶۳ از کالج راتگرز بازنشسته شد.
او در رشته ریاضی مقالات مختلفی را در اولین سری مجله سیلیمن و یک مقاله در رابطه با جبر مرتبه بالا در سال ۱۸۵۹ منتشر کرد. رساله استرانگ در مورد حساب دیفرانسیل و انتگرال در زمان مرگ وی در دست چاپ بود. او یکی از پنجاه عضو منشور آکادمی ملی علوم بود که اندکی پس از مرگ یکی از پسرانش در سال ۱۸۶۳ رسماً به این سمت منصوب شد. هم‌چنین استرانگ با بسیاری از نهادهای علمی دیگر همکاری می‌کرد.
سال ۱۸۴۴ استرانگ به عنوان عضو انجمن فلسفی آمریکا انتخاب شد.
استرانگ در ۳ سپتامبر ۱۸۱۸، با «لوسی دیکس» (۱۷۹۸–۱۸۷۵) از لیتلتون، ماساچوست عروسی کرد. لوسی و برادر دوقلویش جان دیکس، فرزندان «کاپیتان جان دیکس و هولدا (با نام تولد نی وارن) دیکس» بودند. «مری هارتول وارن»، خواهر لوسی، همسر «آسا ماهان»، اولین رئیس «کالج اوبرلین» بود. تئودور و لوسی والدین هفت فرزند شامل دو پسر و پنج دختر بودند:
استرانگ تا زمان مرگ‌اش در ۱ فبروری ۱۸۶۹ در نیوبرانزویک سکونت داشت. استرانگ با همسر، یک پسر و دو دخترش زندگی می‌کرد.
استرانگ از سمت پسرش وودبریج، پدرکلان سناتور ایالت نیوجرسی، تئودور استرانگ، بود. سناتور با کورنلیا لیوینگستون ون رنسلر عروسی کرد. این دو والدین وکیل برجسته، استیون ون رنسلر استرانگ بودند.
مارتی فیلوسیا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل اسپانیا است که در پست تهاجمی هافبک بازی می‌کرده‌است.
مارتی فیلوسیا متولد پالافروخی، خیرونا، کاتالونیا، در تابستان ۱۹۶۶ از سی دی کوندال به باشگاه فوتبال بارسلونا پیوست. او اولین بازی رسمی خود را در 16 اکتبر زیر نظر روکه اولسن انجام داد و ۹۰ دقیقه کامل را در بازی با اسپانیول در استادیوم ساریا در دربی انجام داد، که در این بازی بارسلونا ۲-۰ باخت.Edición del Sunday 16 October de 1966, Página 3
زیگ ، یک زبان برنامه‌نویسی سیستمی دستوری، همه منظوره، سیستم نوع و کامپایل شده است که توسط اندریو کلی طراحی شده‌است. این زبان برای «نیرومندی، بهینه و نگهداری» با پشتیبانی از زمان کامپایل همگانی و پژواکی و مدیریت حافظه طراحی شده‌است. هدف اصلی این زبان بهبود زبان سی است، در حالی که از زبان راست الهام می‌گیرد. زبان برنامه‌نویسی زیگ دارای ویژگی‌های بسیاری برای برنامه‌نویسی سطح پایین است، به ویژه: ساختارهای بسته‌بندی شده (ساختارهای بدون بالشتک بین فیلدها)، اعداد صحیح با عرض دلخواه و انواع اشاره‌گرهای چندگانه.
کامپایلر مرحله ۱ در زیگ و C++ نوشته شده و با استفاده از LLVM 11 به عنوان یک back-end, از بسیاری از اهداف اصلی خود پشتیبانی می‌کند. کامپایلر تحت مجوز MIT منبع باز است. کامپایلر زیگ توانایی کامپایل سی و سی‌پلاس‌پلاس را مشابه کامپایلر کلنگ با دستورهای "zig cc" و "zig c++" نشان می‌دهد، سربرگ‌های بسیاری از جمله libc و libcxx را برای پلتفرم‌های مختلف فراهم می‌کند و به دستورات فرعی cc و c++ در زیگ اجازه می‌دهد به عنوان کامپایلر دوگانه خارج از جعبه عمل کند.
توسعه زیگ توسط بنیاد نرم‌افزار، یک شرکت غیرانتفاعی با ریاست اندرو کلی تأمین می‌شود که کمک‌های مالی را دریافت می‌کند و چندین کارمند تمام وقت استخدام می‌کند.
چهاردهمین جوایز گزینش منتقدان در ۸ ژانویه ۲۰۰۹ در سالن اجتماعات سنتا مونیکا، برای تقدیر از بهترین دستاوردهای فیلم‌سازی ۲۰۰۸ برگزار شد. نامزدها در تاریخ ۹ دسامبر ۲۰۰۸ اعلام شدند.
جان آدامز
ریچارد گی‌یر
فرمان تسالونیکی () صادر شده در ۲۷ فوریه ۳۸۰ پس از میلاد توسط تئودئوس یکم، کاتولیک اعتقادنامه نیقیه مسیحیت به عنوان دین دولتی روم"World Encyclopaedia of Interfaith Studies: World religions". Jnanada Prakashan. 2009. . <q>In the most common sense, "mainstream" refers to Nicene Christianity, or rather the traditions which continue to claim adherence to the Nicene Creed.</q>Pahner p. 378 سایر عقاید مسیحی مانند آریانیسم را به عنوان بدعت در مسیحیت «دیوانه‌های احمق» محکوم کرد و آزار و اذیت دینی آنها را مجاز کرد.
این فرمان، خطاب به ساکنان قسطنطنیه که تئودئوس یکم می‌خواستند آنها آرام کند تا شهر را اقامتگاه امپراتوری خود قرار دهد، اولین قانون سکولار شناخته شده را تشکیل می‌دهد که در مقدمه خود تعریف روشنی از آنچه که یک حاکم رومی مسیحی به عنوان ارتدکس در نظر می‌گیرد را شامل می‌شود و راه سرکوب مخالفان واجد شرایط «بدعت گذار» را باز می‌کند. فرمان تسالونیکی متعاقباً در کتاب شانزدهم مجموعه قوانین تئودوسیوس گنجانده شد و نقطه عطف رسمی تاریخ‌نگاری مسیحیت امپراتوری روم بود.
در سال ۳۱۳، امپراتور کنستانتین یکم، همراه با همتای شرقی خود، لیسینیوس، فرمان میلان را صادر کرد، که تحمل مذهبی و آزادی ادیان را برای مسیحیان تحت تعقیب اعطا می‌کرد.
سردیکا () و یا Serdica نام تاریخی صوفیه در امپراتوری روم است که اکنون پایتخت بلغارستان است، و همچنین نام یک ناحیه زبان بلغاری: Сердика [ˈsɛrdikɐ] واقع در مرکز شهر است.
فرمان سردیکا () در سال ۳۱۱ در سردیکا (اکنون صوفیه، بلغارستان توسط امپراتور روم گالریوس صادر شد. این فرمان رسماً به آزار بزرگ مسیحیت در امپراتوری بیزانس پایان داد.
فرمان مدارا () اعلامیه‌ای است که توسط یک حکومت یا حاکم صادر می‌شود و بیان می‌کند که اعضای یک دین خاص به دلیل شرکت در اعمال و سنت‌های مذهبی خود مورد آزار و اذیت قرار نخواهند گرفت. این فرمان بر پذیرش ضمنی دین به جای تأیید آن توسط قدرت حاکم دلالت دارد.
شماره قطعه (اغلب به اختصار PN , P/N، شماره قطعه یا قطعه #) شناسه طرح یا ماده خاصی است که در یک صنعت خاص استفاده می‌شود. هدف آن ساده کردن ارجاع به آن مورد است. شماره قطعه بدون ابهام طراحی قطعه را در یک شرکت واحد و گاهی در چندین شرکت مشخص می‌کند. به عنوان مثال، هنگام تعیین یک پیچ، ارجاع به «HSC0424PP» آسان‌تر از گفتن «سخت‌افزار، پیچ، ماشین، ۴–۴۰، طول ۳/۴ اینچ، سَر تابه، فیلیپس» است. در این مثال، "HSC0424PP" شماره قطعه است و ممکن است در فیلدهای پایگاه‌داده به صورت «PN HSC0424PP» یا «P/N HSC0424PP» پیشوند شود.
شاهزاده کارل سوئد و نروژ، دوک وستریوتلند (۲۷ فوریه ۱۸۶۱ – ۲۴ اکتبر ۱۹۵۱) شاهزاده‌ای سوئدی بود. او از طریق دخترانش، که برای آنها ازدواج‌های سلطنتی ترتیب داده بود، نیای بسیاری از اعضای خاندان‌های سلطنتی اروپایی امروزی، از جمله هارالد پنجم پادشاه نروژ، فیلیپ پادشاه بلژیک و هنری دوک بزرگ لوکزامبورگ می‌باشد.
کارل سومین پسر و فرزند اسکار دوم پادشاه سوئد - نروژ از همسرش سوفیا ناسائو بود. او به عنوان «شاهزاده آبی» ("Blå Prinsen") شناخته می‌شد زیرا او اغلب یونیفورم آبی رنگ هنگ لیورپمنتتس هوزاقا را می‌پوشید که به صورت تشریفاتی عضوی از آن هنگ بود.http://www.ne.se/uppslagsverk/encyklopedi/lång/blå-prinsen
در ماه مه ۱۸۹۷، شاهزاده کارل با پرنسس اینگبورگ دانمارک، دومین دختر فردریک هشتم پادشاه دانمارک نامزد کرد. مادر اینگبورگ، لوئیز سوئدی، بزرگترین دختر عموی شاهزاده کارل بود. با این وجود، در سال ۱۹۴۷، به مناسبت پنجاهمین سالگرد ازدواجشان، کارل اعتراف کرد که ازدواج آنها کاملاً توسط پدران‌شان ترتیب داده شده‌است و خود اینگبورگ نیز اضافه کرد: "با یک غریبه ازدواج کردم!".
این زوج در ۲۷ اوت ۱۸۹۷ در کاخ کریستینزبورگ در کپنهاگ ازدواج کردند و ماه عسل خود را در آلمان گذراندند. این زوج چهار فرزند داشتند:
هر سه دختر آن‌ها ازدواج‌های سلطنتی که توسط والدینشان ترتیب داده شد؛ انجام دادند و کارل، تنها پسر این زوج شانس (بسیار غیرمحتمل) خود برای رسیدن به تاج و تخت را با ازدواج با کنتس السا فون روزن از دست داد.
در سال ۱۹۰۵، در طول مبارزات سیاسی که نروژ استقلال خود را از سوئد به دست آورد، شاهزاده کارل به‌طور جدی به عنوان نامزدی برای ولیعهدی نروژ در نظر گرفته شد. تصور می‌شد که انتخاب یک شاهزاده سوئدی به عنوان پادشاه راهی کمتر رادیکال برای جدایی نروژ از اتحادیه و در نتیجه رویکردی صلح آمیزتر است. کارل به این دلیل انتخاب شد که برادر بزرگ‌ترش تاج و تخت سوئد را به ارث می‌برد و برادر دومش از مقام سلطنتی خود دست کشیده بود تا ازدواجی غیرسلطنتی داشته باشد. با این حال، پدر کارل، اسکار دوم، پادشاه سوئد، این پیشنهاد را تأیید نکرد، زیرا این «شورش» را که بحران نروژ را تسریع می‌کرد، یک توطئه و خیانت به حقوق خود به عنوان پادشاه نروژ می‌دانست. همچنین دوست نداشت پسرانش با افرادی که او را دشمن خود می‌دانستند درگیر شوند؛ بنابراین شاهزاده کارل هرگز پادشاه نروژ نشد. در عوض، شاهزاده کارل دانمارک پس از چند آشفتگی دیپلماتیک با نام هاکون هفتم انتخاب شد. دختر شاهزاده کارل، پرنسس مارتا، با پسر هاکون هفتم، اولاف پنجم ازدواج کرد. پادشاه کنونی نروژ هارالد پنجم از این رو نوه شاهزاده کارل، دوک وستریوتلند است.
شاهزاده کارل پدربزرگ سه پادشاه اروپایی است: پادشاه هارالد پنجم نروژ (پسر دخترش، پرنسس مارتا)، پادشاه فقید بودوئن بلژیک و برادرش، آلبرت دوم، پادشاه بلژیک (فرزندان دخترش، پرنسس آسترید). او همچنین پدربزرگ فیلیپ پادشاه بلژیک و دوک بزرگ هنری دوک بزرگ لوکزامبورگ است.
کامل هنا جیجو () (۱۱ نوامبر ۱۹۵۵–۱۸ اکتبر ۱۹۸۸) محافظ مسیحی عراقی پیشخدمت و چشندهٔ غذای صدام حسین بود که سرانجام در یک مهمانی توسط عدی حسین به قتل رسید.
جیجو محافظ شخصی صدام حسین، بود و به عنوان پیش‌خدمت و چشنده غذای او خدمت می‌کرد. گفته می‌شود که جیجو صدام را به همسر دومش سمیرا شهبندر معرف کرد که منجر به بروز اختلاف بین جیجو و ساجده طلفاح، همسر اول صدام، و عدی حسین که آن را توهین به مادرش ساجده دانست شد.Obituary for Uday Saddam Hussein reporting the murder of Gegeo, "FOX News"(bad link) پدر جیجو، هانا جیجو، یکی از سرآشپزهای شخصی صدام و مادرش دایهٔ حلا، یکی از دختران صدام و برادرش، مالکو هانا جیجو، یک نظامی بود که صدام برای تشکیل نیروهای آشوری که در آن زمان هنگ آشوری نامیده می‌شد منصوب کرده بود.
در ۱۸ اکتبر ۱۹۸۸، جیجو توسط عدی حسین (پسر صدام) به قتل رسید. عدی در یک مهمانی که به افتخار سوزان مبارک، همسر حسنی مبارک (رئیس‌جمهور سابق مصر) در حال برگزاری بود، جیجو را با چماق در مقابل مهمانان کتک زد و به گفته برخی، در نهایت او را با شلیک گلوله (احتمالاً به خواست مادرش) به قتل رساند. صدام مایل بود عدی را مجازات کند و او را به جرم قتل دستگیر کند، اما پس از درخواست‌های متعدد ساجده طلفاح و خانواده جیجو برای عفو عدی، او را به جای زندانی کردن به سوئیس تبعید کرد."Uday & Qusay Hussein, Saddam's Wacky Sons". "The Konformist"]. August 2003 بعد از این اتفاق، مبارک عدی را یک «روانی» نامید.
آلبرت وولپه یک شخصیت خیالی است که در محصول ۱۹۹۰ حضور یافت. نقش وی توسط کارمین کاریدی، که نقش کارمین روزاتو را در (۱۹۷۴) را بر عهده داشت به تصویر کشیده‌است. وولپه رئیس لباس شیکاگو در دهه ۱۹۷۰ است.
آلبرت وولپه یکی از اعضای کمیسیون است. او به‌عنوان مردی شناخته می‌شود که چشمش به تجارت‌های بزرگ است، و یکی از بسیاری از افرادی است که با سرمایه‌گذاری در کازینوهای مایکل کورلئونه تلاش کرد ثروتمند شود. مایکل جلسه کمیسیون را در هتلی در آتلانتیک سیتی تشکیل می‌دهد و امپراتوری قمار خود را منحل می‌کند و شرکای خود از جمله وولپه را میلیونر می‌کند.
با این حال، موفقیت وولپه کوتاه مدت است. لحظاتی پس از اینکه مایکل فروش را اعلام کرد، گانگسترانی که برای خانواده کورلئونه کار می‌کنند، به محل یورش برده و همه افراد داخل هتل را به جز مایکل و برادرزاده اش وینسنت کورلئونه کشتند. وولپه نیز به ضرب گلوله کشته شد.
مسابقات کاتا زنان در کاراته در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در تاریخ ۵ اوت ۲۰۲۱ در نیپون بودوکان برگزار شد.
شرکت‌کنندگان در دو گروه ۵ نفره تقسیم شدند و هر کدام به نوبت دو مرحله کاتا را در مرحله حذفی اجرا کردند. سه شرکت‌کننده برتر با میانگین امتیاز بهتر در هر گروه به مرحله رتبه‌بندی راه یافتند و در آنجا مرحله سوم کاتا را اجرا کردند. برنده گروه A در مسابقه مدال طلا با برنده گروه B روبرو شد. دو مدال برنز در مسابقات کاتا اهدا شد. نایب‌قهرمان گروه A در مسابقه مدال برنز با نفر سوم گروه B روبرو شد، در حالی که نایب‌قهرمان گروه B در یک مسابقه مدال برنز دیگر با نفر سوم گروه A روبرو شد.
ویلیام بروستر وان آرسدیل سوم ، یک شخصیت خیالی در "رمان «بازگشت پدرخوانده»" اثر مارک واینگاردنر در سال ۲۰۰۴ است.