moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کلانتری در سال ۱۳۸۴ از طرف جامعهٔ مهندسان معمار ایران به عنوان معمار سال انتخاب شد. در سال ۱۳۷۳ طرح او و شیخ زین‌الدین برای بنای فرهنگستان‌های جمهوری اسلامی ایران برندهٔ جایزهٔ چهارم و در سال ۱۳۸۱ طرح او برای ساختمان مرکزی صنعت نفت برندهٔ اول شده‌است.
وی در مسابقه‌های معماری گوناگونی به عنوان عضو هیئت داوری یا طراح شرکت کرده بود که در موارد گوناگونی مانند طرح باشگاه کارمندان وزارت کشور، سفارت ایران در رباط، ساختمان شهرداری تهران، مجتمع مسکونی فرح‌آباد تهران و مجتمع مسکونی کارکنان فولاد اهواز و طرح مرکز ساختمان شرکت نفت ایران و دانشگاه پتروشیمی در ماهشهر به رتبه نخست دست یافته‌است.
هاکی داخل سالن قهرمانی زنان آسیا () یک رقابت بین‌المللی هاکی سالنی است (هاکی داخل سالن قهرمانی آسیا) که توسط فدراسیون آسیایی هاکی از سال ۲۰۰۹ برای زنان برگزار می‌شود. تیم ملی هاکی سالنی زنان ایران در این رقابت ها شرکت می‌کنند.History of Women's Indoor Asia Cup
دانشگاه باریشال ( , ; همچنین به عنوان دانشگاه باریشال یا به زبان ساده BU شناخته می‌شود) یک دانشگاه دولتی واقع در شهر باریسال در جنوب بنگلادش است. این تنها دانشگاه عمومی دولتی در استان باریسال و سی و سومین دانشگاه دولتی بنگلادش است. کتابخانه این دانشگاه بیش از ۲۰۰۰۰ کتاب و صدها مجله و نشریه در مجموعه خود دارد. تقریباً ۱۵۰ دانش آموز می‌توانند همزمان از این امکانات استفاده کنند.
شایا گلدوست زن ترنس، فعال حقوق بشر و فعال جنسی و جنسیتی اهل ایران است که اکنون در کانادا اقامت دارد. او یکی از مجریان ایران وایر و رادیو رنگین کمان است.
شایا گلدوست در ۱۲ فروردین ۱۳۶۵ در رشت زاده شد. او در ۱۸ سالگی از ایران به ترکیه و بعد به کانادا مهاجرت کرد.
به عنوان یک زن ترنس ایرانی می‌گویم این انقلاب زنان است.
شایا گلدوست، شرایط اعضای جامعه رنگین‌کمانی و مشکلات آن‌ها در مدارس و مراکز آموزشی موضوع همیشگی و مورد بحث کنشگران این حوزه است.
جامعه ال‌جی‌بی‌تی ایران حمایت خود را همیشه با عزیزان افغانستان اعلام می‌کند.
اعلام حضور جامعه ال‌جی‌بی‌تی نشانه، از انکار نشدن‌ها دارد.
تیم ملی هاکی روی چمن ایران می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
مگان مک‌دانل یک فیلمنامه‌نویس آمریکایی است که بیشتر به خاطر کارش در پروژه‌های "وانداویژن" (۲۰۲۱) و "مارول‌ها" (۲۰۲۳) شناخته می‌شود.
مک دانل فارغ‌التحصیل دانشگاه هاروارد در ایالات متحده آمریکا است.
مک‌دانل کار خود را به عنوان کارگردان و تهیه‌کننده اجرایی در فیلم کوتاه "ملاقات جذاب" در سال ۲۰۱۶ آغاز کرد. پس از نوشتن دو قسمت از مجموعه "وانداویژن" برای دیزنی پلاس که در دنیای سینمایی مارول انجام می‌شود، به شهرت رسید. در ژانویه ۲۰۲۰، مذاکراتی برای نوشتن فیلمنامه فیلم "مارول‌ها" (۲۰۲۳) با او انجام شد. در اوت ۲۰۲۲، او فیلمنامه چند از قسمت از سریال "" را نوشت.
ویسنته دی پائولا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین بود.
دی پائولا ۳ فصل (۷۸ بازی، ۵ گل) در سری آ برای آ.اس. رم بازی کرد.
میخاو کفیه‌چینسکی (؛ زادهٔ ۱ مه ۱۹۵۱) تهیه‌کننده فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان تلویزیونی اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "فیلیپ"، "یخ‌ژاله"، "روزگار خوش"، "هتل ۵۲"، "خانواده جایگزین"، "طایفه"، "انتقام"، "همبستگی، همبستگی..."، "ماگدا ام."، "کاتین"، "تاتاراک"، "ورشو ۴۴"، "پس‌تصویر" و "" اشاره نمود.
بلبل گوش‌قهوه‌ای یک بلبل با اندازه متوسط بومی شرق آسیا است که در بخش‌های شمالی پراکنش آن بسیار رایج است و از جنوب ساخالین تا شمال فیلیپین یافت می‌شود.
بلبل گوش‌قهوه‌ای در محدوده بسیار گسترده‌ای رایج است که شامل خاور دور روسیه (از جمله ساخالین)، شمال شرق چین، شبه جزیره کره و ژاپن، از جنوب تایوان و زنجیره جزیره بابویان و باتانس در شمال فیلیپین است.
از نظر تاریخی، بلبل‌های گوش‌قهوه‌ای پرندگان کوچنده‌ای بودند که در زمستان به مناطق جنوبی محدوده خود حرکت می‌کردند، اما آنها از تغییر در محصولات کشاورزی و شیوه‌های کشاورزی در دهه‌های اخیر برای زمستان‌گذرانی در مناطق دورتر از شمال استفاده کرده‌اند. بیشتر بلبل‌های گوش‌قهوه‌ای هنوز در زمستان به سمت جنوب حرکت می‌کنند و اغلب در طول مهاجرت گله‌های بزرگی را تشکیل می‌دهند. آنها در برخی از مناطق ژاپن به عنوان آفت کشاورزی در نظر گرفته می‌شوند، جایی که ممکن است به باغ‌ها حمله کنند و به محصولاتی مانند کلم، گل کلم و اسفناج آسیب برسانند.Hooper, Rowan (12 May 2005).
حدود پنج تخم توسط ماده گذاشته می‌شود که سپس آنها را جوجه‌کشی می‌کند. بلبل‌های گوش‌قهوه‌ای اغلب توسط کوکو انگلی می‌شوند، که جوجه‌های آنها تخم‌های بلبل و جوجه‌ها را از لانه بیرون می‌برند.
ماریا چونلیس (؛ زادهٔ ۲۸ ژوئن ۱۹۶۱) بازیگر، نمایشنامه‌نویس و کارگردان نمایش اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "خودِ زندگی"، "تبر"، "خانواده جایگزین"، "در خوشی و سختی"، "پزشکان"، "دوستان"، "پان تادئوش" و "مرشد و مارگاریتا" اشاره نمود.
توماش گونسوفسکی (؛ زادهٔ ۱۹۶۳) موسیقی‌دان، آهنگساز و تهیه‌کننده موسیقی اهل لهستان بود.
بارتوئومیئی گلینیاک (؛ زادهٔ ۱۹۷۳) موسیقی‌دان، آهنگساز اهل لهستان بود.
یژی کاماس (؛ ۸ ژوئیه ۱۹۳۸–۲۳ اوت ۲۰۱۵) بازیگر اهل لهستان بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "جمهوری امید"، "لغزش"، "رز کوچک"، "در خوشی و سختی"، "طایفه"، "انگشتری با نشان عقاب تاج‌دار"، "ناپلئون"، "پایانی نیست"، "رمز انیگما" و "روزها و شب‌ها" اشاره نمود.
نیکلائو براینر (؛ – ) بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس، مجری تلویزیون، کارگردان تلویزیونی، کارگردان فیلم و موسیقی‌دان اهل پرتغال بود. او یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های تلویزیون و سینمای پرتغال بود که بیش از ۱۷۰ فیلم و سریال در کارنامه هنری خود دارد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "نامه‌های عاشقانه یک راهبه پرتغالی"، "ناپلئون" و "قطار شبانه لیسبون" اشاره کرد.
فرانسیس مگاهی (؛ ۱۸ مارس ۱۹۳۵ – ) کارگردان فیلم اهل بریتانیا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ناپلئون"، "تافین" و "کارمزدی" اشاره نمود.
عبدالله بیگلری سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و سوم به‌عنوان نماینده شازند در مجلس شورای ملی حضور داشت.
محمدحسين اخوی سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و سوم به‌عنوان نماینده قائمشهر در مجلس شورای ملی حضور داشت.
منصور ناصر خلعتبری سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و سوم به‌عنوان نماینده شهسوار در مجلس شورای ملی حضور داشت.
ژوزه فونسکا ئی کوستا (؛ – ) نویسنده، بازیگر، کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تدوین‌گر اهل پرتغال بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۲۰۰۹ میلادی فعالیت می‌کرد. وی مدتی دستیار میکل‌آنجلو آنتونیونی بود و بعدها در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی یکی از رهبران جنبش سینمای نوین پرتغال شد.Kuhn, Annette & Radstone, Susannah (1994) "The Women's Companion to International Film", University of California Press, , p. 96-7
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ناپلئون" اشاره نمود.
محمدحسن شریف‌امامی سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و سوم به‌عنوان نماینده نور در مجلس شورای ملی حضور داشت.
دیده‌بان سازمان ملل یک سازمان غیردولتی مستقر در ژنو است که مأموریت اعلام شده آن "نظارت بر عملکرد سازمان ملل متحد با معیار منشور خود آن " است. این نهاد یک سازمان غیردولتی معتبر دارای وضعیت مشورتی ویژه برای شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل و یک سازمان غیردولتی مرتبط با اداره اطلاعات عمومی سازمان ملل متحد است.Mission & History , UN Watch
دیده‌بان سازمان ملل متحد در مبارزه با نقض حقوق بشر در جمهوری دموکراتیک کنگو و دارفور فعال بوده و علیه نقض حقوق بشر در رژیم‌هایی مانند چین، کوبا، روسیه و ونزوئلا سخن گفته، و اغلب از زمان تعیین شده خود در UNHRC استفاده کرده تا به مخالفان و فعالان حقوق بشر اجازه صحبت دهد. دیده‌بان سازمان ملل اغلب از آنچه که به عنوان احساسات ضد اسرائیلی و یهودی‌ستیزی در سازمان ملل و رویدادهای تحت حمایت سازمان ملل تلقی می‌شود، انتقاد می‌کند.
این گروه توسط کوفی عنان دبیرکل سابق سازمان ملل ستایش شده‌است، و مدیر کل دفتر سازمان ملل متحد در ژنو سرگئی ارجونیکیدزه به کار ارزشمند دیده‌بان سازمان ملل در حمایت از به‌کارگیری عادلانه ارزش‌ها و اصول منشور سازمان ملل متحد و حمایت از حقوق بشر برای همه " اذعان کرده‌است. خبرگزاری فرانسه دیده بان سازمان ملل را هم به عنوان «یک گروه لابی با روابط قوی با اسرائیل» و هم به عنوان گروهی که «قهرمان حقوق بشر در سراسر جهان» توصیف کرده‌است.
دیده‌بان سازمان ملل در سال ۱۹۹۳ به ریاست موریس بی آبرام تأسیس شد. آبرام به عنوان رئیس صندوق کالج متحد سیاهپوستان و رئیس دانشگاه براندیس خدمت کرد. آبرام به عنوان رئیس کمیته یهودیان آمریکا (۱۹۶۳–۱۹۶۸) در امور اجتماعی رئیس ائتلاف ملی حامی یهودیان شوروی (۱۹۸۳–۱۹۸۸)؛ و رئیس کنفرانس رؤسای سازمانهای بزرگ یهودی آمریکا (۱۹۸۶–۱۹۸۹) فعال بود.
آبرام از سازمان ملل به عنوان یک نهاد حمایت کرد. در سال ۱۹۹۹، آبرام در کنگره آمریکا در مورد رفتار سازمان ملل متحد با اسرائیل سخنرانی کرد و در آن گفت: «دیده‌بان سازمان ملل متحد قاطعانه از سازمان ملل به عنوان یک نهاد ضروری حمایت می‌کند. ایالات متحده باید حقوق گذشته خود را به عنوان یک موضوع افتخار ملی و به رسمیت شناختن اهمیت سازمان ملل به سازمان ملل بپردازد. علیرغم ایرادات سازمان ملل متحد، غیرقابل تصور است که ایالات متحده از تنها سازمان واقعاً جهانی در چنین جهان وابسته به همی خودداری کند.»United States. Congress. House. Committee on International Relations. 1999. The treatment of Israel by the United Nations [microform]: hearing before the Committee on International Relations, House of Representatives, One Hundred Sixth Congress, first session, 14 July 1999 U.S. G.P.O. : For sale by the U.S. G.P.O. , Supt. of Docs. , Congressional Sales Office, Washington: 1999THE TREATMENT OF ISRAEL BY THE UNITED NATIONS. PREPARED TESTIMONY OF AMBASSADOR MORRIS B. ABRAM BEFORE THE HOUSE COMMITTEE ON INTERNATIONAL RELATIONS JULY 14, 1999 , UN Watch, 14 July 1999
پس از مرگ آبرام در سال ۲۰۰۰، دیوید ای. هریس، مدیر اجرایی کمیته یهودیان آمریکا، به عنوان رئیس دیده‌بان سازمان ملل انتخاب شد.
در سال ۲۰۰۱، هریس اعلام کرد که دیده‌بان سازمان ملل به یک شرکت تابعه کاملاً متعلق به کمیته یهودیان آمریکا تبدیل شده‌است. طبق یک بیانیه مطبوعاتی در آن زمان، «دیده‌بان سازمان ملل با کمک سخاوتمندانه ادگار برونفمن، رئیس کنگره جهانی یهودیان تأسیس شد. هجده ماه پیش، کمیته یهودیان آمریکا و کنگره جهانی یهودیان به توافقی دست یافتند که توسط هیئت بین‌المللی دیده‌بان سازمان ملل تصویب شد، مبنی بر واگذاری کنترل کامل سازمان به AJC، توافقی که از اول ژانویه ۲۰۰۱ اجرایی شد."UN Watch, AJC Seal Partnership". American Jewish Committee. 4 January 2001. Archived from the original on 18 January 2016. Retrieved 28 August 2015.
از سال ۲۰۱۳، سازمان دیده‌بان سازمان ملل ادعا کرد که دیگر به AJC وابسته نیست و یک سازمان مستقل است.
دیده‌بان سازمان ملل از ایالات متحده، فرانسه و سایر دموکراسی‌ها به دلیل «انتقاد پرقدرت» از سوابق حقوق بشر ایران در جلسه استماع سازمان ملل در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد (UNHRC) در ژنو در فوریه ۲۰۱۰ تمجید کرد. در همان زمان، هیلل نویر، مدیر اجرایی دیده‌بان سازمان ملل متحد هشدار داد که نتیجه جلسه شورا می‌تواند محدود به یک گزارش «ضعیف» باشد که باید تصویب شود.Iran under fire at UNHRC, "Jerusalem Post". 16 February 2010
کوفی عنان دبیرکل سابق سازمان ملل گفت: «من عمیقاً از کار ارزشمند دیده‌بان سازمان ملل قدردانی می‌کنم. من معتقدم که ارزیابی آگاهانه و مستقل از فعالیت‌های سازمان ملل متحد منبعی حیاتی خواهد بود زیرا ما به دنبال تطبیق سازمان با نیازهای یک جهان در حال تغییر هستیم.»"UN Watch, AJC Seal Partnership". Charitywire.com. Archived from the original on 26 October 2011. Retrieved 7 December 2011.""Central Tibetan Administration": UN Watch urges UN to discuss human rights violations in Tibet". Tibet.net. Archived from the original on 25 October 2011. Retrieved 7 December 2011. در صدمین سالگرد کمیته یهودیان آمریکا در سال ۲۰۰۶، مدیر کل دفتر سازمان ملل متحد در ژنو، سرگئی اورژونیکیدزه، کار دیده‌بان سازمان ملل را ستود و گفت: «به من اجازه دهید که به کار ارزشمند دیده‌بان سازمان ملل در حمایت از به‌کارگیری عادلانه ارزش‌ها و اصول منشور ملل متحد و حمایت از حقوق بشر برای همه ارج بنهم.»""The United Nations Office at Geneva": The Centennial Anniversary of the American Jewish Committee". Unog.ch. Retrieved 7 December 2011.
ین ویلیامز، رئیس سابق انجمن خبرنگاران سازمان ملل و نویسنده کتاب "سازمان ملل برای مبتدیان" در مقاله ای در "گاردین" در سال ۲۰۰۷ نوشت که هدف اصلی دیده‌بان سازمان ملل «حمله به سازمان ملل به‌طور کلی، و شورای حقوق بشر آن به‌طور خاص، به دلیل تعصب مورد ادعای آنها علیه اسرائیل» است. ویلیامز از محکومیت شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد به عنوان یک سازمان دورو توسط دیده‌بان سازمان ملل حمایت کرد، اما همچنین سازمان دیده‌بان سازمان ملل را به دلیل ناتوانی در محکوم کردن آنچه «تخلفات آشکار اسرائیل علیه حقوق بشر فلسطینیان» خواند، به ریاکاری متهم کرد.Casting the first stone "The Guardian", 4 April 2007.
مارتین پرتز از "نیو ریپابلیک"، در یک مقاله وبلاگی در سال ۲۰۰۷، این سازمان را به عنوان «سازمانی حقیقت گو» توصیف کرد.U.N. Truth Telling The New Republic Online, 18 June 2007. کلودیا روزت، روزنامه‌نگار مستقر در بنیاد محافظه‌کار برای دفاع از دموکراسی‌ها، دیده‌بان سازمان ملل را به عنوان «پایدار و ارزشمند» ستود.
فیلیس بنیس، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی آمریکایی، دیده‌بان سازمان ملل را یک «سازمان راست‌گرای کوچک مستقر در ژنو» توصیف کرد که «به سختی در خارج از مقر سازمان ملل شناخته شده‌است». او تأکید کرد که «تضعیف و مشروعیت‌زدایی» ریچارد فالک از طریق «اتهامات سخیف» زمانی که او گزارشگر ویژه شد، «فکر و ذکر دائم دیده‌بان سازمان ملل» بوده‌است.
"خبرگزاری فرانسه سازمان" دیده‌بان سازمان ملل را هم به عنوان «گروه لابی با روابط قوی با اسرائیل»Capella, Peter (7 July 2009). "UN Gaza probe chief underlines balanced approach". "Agence France Presse". Archived from the original on 22 December 2011. Retrieved 11 November 2015. و هم به عنوان گروهی که «قهرمان حقوق بشر در سراسر جهان» توصیف کرده‌است.6 May 2008, NGOs say five nations unfit to serve on UN rights body, AFP 6 May 2008 "اکونومیست" دیده‌بان سازمان ملل را «ناظر طرفدار اسرائیل» توصیف کرده‌است.
ریشاردا خانین (؛ ۳۰ اوت ۱۹۱۹–۱ ژانویه ۱۹۹۴) بازیگر اهل لهستان بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "نامت را به‌خاطر بسپار"، "مرد بی‌نهایت آرام"، "یانا"، "سربازان آزادی"، "صفر-هفت، به‌گوشم"، "سکسمیشن" و "روزها و شب‌ها (فیلم ۱۹۷۵)" اشاره نمود.
مقصود از بنیاد کارنگی ممکن است این‌ها باشد:
علی‌قلی لقمان‌ادهم (١٢٩٨-١٣۵۴) سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و سوم به‌عنوان نماینده ورزقان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
علی‌قلی لقمان‌ادهم، فرزند محمدحسین لقمان‌ادهم به سال ١٢٩٨ در تهران متولد شد. او مدیر عامل سازمان حمایت از کودکان بود که در خلال بازرسی عملکردش از سوی سازمان بازرسی شاهنشاهی، سکته کرد. او در دوره بیست و سوم به عنوان نماینده در مجلس شورای ملی حضور داشت.
او مدتی سفیر ایران در سوئیس بود و ریاست تشریفات دربار را بر عهده داشت.
هلنا کوالچیکووا (؛ ۲۵ فوریه ۱۹۰۷–۷ اوت ۱۹۹۹) بازیگر اهل لهستان بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "رانندگان جایگزین"، "به‌دور از جاده"، "هفت آرزو"، "ترانه عاشقانه‌ای برای یانوشِک"، "دریاچه کنستانس"، "چهل‌ساله"، "مرشد و مارگاریتا"، "خیابان فرعی ۴"، "صفر-هفت، به‌گوشم" و "روزها و شب‌ها" اشاره نمود.
رودخانه سرخ () یک فیلم درام تاریخی و دلهره‌آور محصول سال ۲۰۲۳ سینمای چین به کارگردانی ژانگ ییمو با بازی شن تنگ و جکسون یی، ژانگ یی، لی جیایین، وانگ جیایی و یو یونپنگ است. این فیلم در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۳، همزمان با روز سال نو چینی، در سینماهای چین اکران شد.
این فیلم داستانی رازآلود را روایت می‌کند که در دوران آغاز سلسله دودمان سونگ رخ می‌دهد. چهار سال پس از مرگ یو فی اتفاق می‌افتد. یک قتل مرموز در اقامتگاه کین هوی زمانی رخ می‌دهد که او با نمایندگانی از سلسله جین رقیب ملاقات می‌کند. یک سرباز و یک فرمانده درگیر یک توطئه بزرگ می‌شوند که یکی از فرستادگان جین از بین می‌رود و نامه محرمانه‌ای گم شده‌است. مراقبان صالح مسئول این حادثه هستند و می‌خواهند یک خائن مظنون را بکشند.
فیلمبرداری در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۲ آغاز شده است. فیلمبرداری درشانشی انجام شد. فیلمبرداری آن در آگوست ۲۰۲۲ به پایان رسید.
بوریس الکساندرویچ یوگای (زاده ۱۵ نوامبر ۱۹۵۷ – درگذشته ۱۲ مارس ۲۰۱۰) یک سرلشکر و رهبر نظامی قرقیزستانی بود که از مارس ۲۰۰۷ تا ژوئن ۲۰۰۸ به‌عنوان فرمانده ستاد کل نیروهای مسلح در دوره ریاست‌جمهوری قربان‌بیگ باقی‌یف خدمت کرد. یوگای به‌طور کلی به‌عنوان یک شخصیت مهم در ارتش در نظر گرفته می‌شد که اغلب از حمایت قوی در میان پرسنل نظامی برخوردار بود."Kyrgyzstan: New Junta in Formation". "Jamestown".
او در ۱۵ نوامبر ۱۹۵۷ در ژورجیوکا در منطقه ژمبیل جمهوری سوسیالیستی قزاقستان شوروی—قوردای کنونی قرقیزستان— به دنیا آمد. یوگای از نظر قومیت کره‌ای بود"키르기즈스탄 1 (종합개관, 자연환경, 역사, 한국과의 관계, 사회문화, 정치/외교/경제)". "유라시아투르크연구소" (in Korean). Retrieved 2022-12-18. و به زبان کره‌ای خارج از زبان روسی و قرقیزی مسلط بود."Югай Борис Александрович". "who.ca-news.org"."Памяти Югай Бориса Александровича". "www.blive.kg".
در سال ۱۹۷۹ از مدرسه فرماندهی عالی توپخانه لنینگراد در رشته ریاضی فارغ‌التحصیل شد. او در جنگ شوروی–افغانستان به‌عنوان بخشی از گروه ارتش شوروی از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۲ شرکت کرد. او در تمام مدت خدمت در ارتش بیشتر در اوکراین، ازبکستان، آلمان و ترکمنستان مستقر بود.
پس از ایجاد نیروهای مسلح جمهوری قرقیزستان، وی بلافاصله در ارتش قرقیزستان به‌عنوان فرمانده دسته مشغول به کار شد."Командачылык". 2008-05-20. Archived from the original on 2008-05-20. Retrieved 2022-12-18. او همچنین به‌عنوان یک افسر در از بین بردن شبه‌نظامیان جنبش اسلامی ازبکستان در جنوب قرقیزستان در جریان درگیری بادکند شرکت کرد.
در سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹، وی در ارتباط با پرونده جنایی وزیر دفاع سابق اسماعیل عیسی‌قوف مورد بازجویی قرار گرفت و به سوء استفاده از قدرت متهم شد. در اکتبر ۲۰۰۹، این پرونده متوقف شد.
برادر بزرگ یوگای رئیس دانشگاه و برادر دومش استاد دانشگاه است. او همچنین یک خواهر کوچکتر دارد که متخصص قلب و عروق است."고려인 국방부 차관, 유가이보리스". "YTN" (in Korean). 1970-01-01. Retrieved 2022-12-18. همسرش ناتاشا نیز کره‌ای الاصل بود.
یوگای در مارس ۲۰۱۰ در بیشکک بر اثر سکته قلبی درگذشت. رسانه‌های قرقیزستان علی‌رغم توجهی که یوگای به ارتش داشت، عمدتاً از گزارش مرگ یوگای اجتناب کردند.
پارک سو-گئون ( ; یا پارک سو-کئون Park Soo-keun؛ یا پارک شو-کئون ۲۱ فوریه ۱۹۱۴–۶ مه ۱۹۶۵) یک نقاش اهل کره جنوبی بود که به خاطر به تصویر کشیدن زندگی روزمره در روستاهای کره شهرت دارد. او یکی از معدود هنرمندان کره ای فعال در دوران استعمار و پس از جنگ بود که تحصیلات رسمی هنری نداشت. پارک سو گئون به عنوان یک هنرمند خودآموخته، با استفاده از سطوح بافت‌دار، اشکال هندسی، خطوط پررنگ و رنگ‌های خاموش، سبک نقاشی منحصر به فردی را فرموله کرد.
کوسوف لاتسکی (؛ ) شهری کوچک در شهرستان سوکوووف واقع در استان ماسوویان لهستان است که ۲٬۱۵۲ نفر جمعیت دارد (آمار سال ۲۰۰۴).
اولین اشارات تاریخی به نام این شهر به سال ۱۲۰۲ میلادی بر می‌گردد که در اسناد مربوط به شاهزاده کنراد اول مازوویا نامش ذکر شده‌است.
داستان‌های پایان هفته: قوانین نانوشته () یک تله‌فیلم درام لهستانی به کارگردانی کشیشتف زانوسی است که در سال ۱۹۹۶ ساخته و در سال ۱۹۹۸ منتشر شد.
درز کردن خبر یا نشت اطلاعات یا نشت خبری ()، انتشار بدون مجوز اطلاعات محرمانه به رسانه‌های خبری است. همچنین می‌تواند انتشار زودهنگام اطلاعات توسط یک خبرگزاری باشد، اطلاعاتی که موافقت کرده‌است قبل از زمان مشخص، برخلاف تحریم خبری منتشر نخواهد شد.Jones, David A. "U.S. Media and Elections in Flux: Dynamics and Strategies". Routledge, 2016, p. 57 اسناد پاناما، سندهای محرمانه‌ای که در ۳ آوریل ۲۰۱۶ در مورد بهشت‌های مالیاتی فراساحلی به بیرون درز کرد؛ از آن‌جمله است.
پیوتر وُیتوویچ (؛ زادهٔ ۲۳ ژانویه ۱۹۵۸) فیلم‌بردار اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به ""، "چه خوب و چه بد"، "دوران افتخار"، "کارآگاهان جنایی" و "" اشاره نمود.
ماچئی ویژبیتسکی (؛ زادهٔ ۱۹ مارس ۱۹۷۱) بازیگر اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "سال‌های شیرین"، "در خیابان سپولنی"، "مادران"، "کارآگاهان جنایی"، "" و "عشق بزرگ کوچک" اشاره نمود.
کاتاژینا اِسکارژانکا (؛ زادهٔ ۱۴ ژوئیه ۱۹۶۸) بازیگر اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "۱۹۸۳"، "کورشده از نور"، "تشخیص"، "مرز"، "ردپا"، "در خوشی و سختی"، "رنگ‌های خوشبختی"، "ماگدا ام."، "خانه کشیش" و "" اشاره نمود.
مدال کمپین آمریکایی (به انگلیسی: American Campaign Medal) یک جایزه نظامی نیروهای مسلح ایالات متحده است که اولین بار در ۶ نوامبر ۱۹۴۲ با فرمان اجرایی ۹۲۶۵ صادر شده توسط رئیس جمهور فرانکلین دلانو روزولت ایجاد شد. این مدال برای قدردانی از آن دسته از اعضای نظامی بود که در طول جنگ جهانی دوم در جبهه عملیات آمریکا خدمت کرده بودند. مدال مشابهی که به عنوان مدال خدمات دفاعی آمریکا شناخته می‌شود ، برای خدمت فعال پیش از ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم اعطا می‌شد.
داستان‌های پایان هفته: جذابیت فریبنده () یک تله‌فیلم درام لهستانی به کارگردانی کشیشتف زانوسی است که در سال ۱۹۹۶ ساخته و در سال ۱۹۹۸ منتشر شد.
Srb () دهکده ای است واقع در قسمت جنوب شرقی لیکا، در کرواسی، که تا سال ۲۰۱۱ از نظر اداری به دونجی صرب (جمعیت ۲۵۵، سرشماری ۲۰۰۱) و گورنجی صرب (جمعیت ۷۹، سرشماری ۲۰۰۱) تقسیم شده‌است. Srb در دره رودخانه Una، در جاده Donji Lapac به Knin، و در شرق Gračac قرار دارد. در حال حاضر بخشی از شهرداری Gračac و شهرستان زادار است.
به گفته ، زبان‌شناس و آکادمیک کروات، از نظر ریشه‌شناسی، این یک هیدرونیمی است که از فعل قدیمی کرواتی «صرباتی» به معنای «چشمه» رودخانه Una مشتق شده‌است. از آنجایی که صرب‌ها ("سورابوس") در "سالنامه‌های سلطنتی فرانک" در زمینه فرار لیودویت پوساوسکی به سوی آنها ذکر شده‌است، نظریه ای وجود دارد که یک قبیله صرب می‌توانسته‌است در قرن نهم در منطقه صرب وجود داشته باشد و اینکه صرب به نام آنها نامگذاری شده‌است، اما کمیاب بودن اسناد تاریخی باعث شد تا مورخان مختلف در تفسیر این ذکر اختلاف نظر داشته باشند. این گزارش به احتمال زیاد به جایی در مرکز یا شرق بوسنی اشاره دارد.
در دوره قرون وسطی، این سکونتگاه مرکز ژوپای کوچک صرب بود که بخشی از ژوپای بزرگتر پست از دوک نشین و پادشاهی کرواسی بود. در قرن سیزدهم و چهاردهم ژوپا توسط پل اول شوبیچ از خانواده بریبر و نلیپیچ اداره می‌شد. در قرن ۱۴ به عنوان یک شهر ذکر شده‌است زیرا در سندی از سال ۱۳۴۵ به پادشاه مجارستان کرواسی به عنوان قلعه سلطنتی اشاره شده‌است، . این شهر بر روی تپه ای بر فراز رودخانه سردیس ساخته شده‌است، جایی که بقایای آن هنوز هم باقی مانده‌است. ژوپا یک میز دادگاه نجیب متشکل از حداقل سه قاضی داشت، و اگرچه ژوپان‌ها احتمالاً از قبیله نجیب کرواتی قدیمی گوسیچ بودند، اشراف کروات ("plemenitimi H'rvati") از قبیله فرضی صربلیانی که در سال ۱۴۵۱ ذکر شد مارکو و مارتین دیجانیشویچ بودند. یورای هنچیچ، ووین ماتیجاشویچ، ولاتکو آنیچ و یاندری کواچ.
به دلیل فتح عثمانی‌ها در سال ۱۵۲۰، اکثر جمعیت قدیمی به کرواسی شمالی گریختند و ولاخ‌های شبانی جایگزین آنها شدند. برخی از نوادگان جمعیت جدید نیز به زومبرک مهاجرت کردند، در حالی که برخی دیگر به دالماسی شمالی نقل مکان کردند یا به اسلام گرویدند. از نام این شهرک نام خانوادگی خانواده صربلجانین گرفته شده‌است. همان‌طور که در قرن هفدهم در چهارراهی بین لاپاک، بیهاچ و اودبینا قرار داشت، در قلعه یک واحد نظامی اختصاص داده شد که در زیر آن یک سکونتگاه مسلمانان با حدود ۱۰۰ خانه ظاهر شد. پس از معاهده سیستوا (۱۷۹۱)، منطقه Srb بخشی از مرزهای نظامی کرواسی شد که منجر به مهاجرت جمعیت مسلمان از رودخانه Una به Eyalet بوسنی و دوباره ساکن شدن سرزمین متروک توسط صرب‌های ارتدوکس شد.
پس از حمله جنگ جهانی دوم به یوگسلاوی، Srb بخشی از دولت مستقل فاشیست کرواسی شد. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۱، شورشی در صرب آغاز شد که توسط جمعیت محلی صرب سازماندهی شد، قیام صرب. سازمان دهندگان، از جمله فرمانده جوخه لاپاک، استوجان ماتیچ، همه پارتیزان کمونیست نبودند، و تلافی فوری آنها علیه اوستاها نیز با قربانیان تصادفی کروات و مسلمان پایان یافت، که مارکو اورشکوویچ بعداً از آن پشیمان شد. با این حال، این تاریخ در کرواسی (۱۹۴۵–۱۹۹۰) به عنوان روز قیام مردم کرواسی گرامی داشته شد ().
در ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۰ یک مجمع تقریباً ۱۰۰۰۰۰ صرب کرواسی در Srb برگزار شد. بیانیه‌ای منتشر شد که در آن مجلس صربستان به‌عنوان نماینده سیاسی ملت صرب در کرواسی و شورای ملی صربستان به‌عنوان نهاد اجرایی مجمع، با مرکز آن در صرب تشکیل شد. جوان راشکویچ، سیاستمدار صرب کرواسی، اعلام کرد که در ۱۸ آگوست یک همه‌پرسی در جامعه صرب برگزار خواهد شدPaul Roe, "Ethnic violence and the societal security dilemma ". Routledge, 2005. (p. 94) در طول جنگ کرواسی برای استقلال، تا سال ۱۹۹۵ توسط نیروهای جمهوری خودخوانده صربستان کراجینا اشغال شد، زمانی که اکثر جمعیت صرب در مواجهه با عملیات طوفان در سال ۱۹۹۵ گریختند
بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، صرب ۴۷۲ تن سکنه داشت. برای اطلاعات دقیق جمعیت برای آخرین سرشماری یوگسلاوی در سال ۱۹۹۱ و آخرین سرشماری اتریش-مجارستان در سال ۱۹۱۰، به سکونتگاه‌های قبلی Donji Srb و Gornji Srb مراجعه کنید.
در زمان امپراتوری روم، منطقه کرواسی مدرن شامل دو استان رومی، پانونیا و دالماسیا بود. پس از فروپاشی امپراتوری روم غربی در قرن پنجم، این منطقه به مدت ۵۰ سال در انقیاد استروگوت‌ها قرار گرفت، قبل از اینکه به امپراتوری بیزانس ملحق شود.
کرواسی، به عنوان یک دولت، برای اولین بار به عنوان یک دوک نشین در قرن هفتم، دوک نشین کرواسی ظاهر شد. با پادشاهی نزدیک پانونیای سفلی، متحد شد و به پادشاهی کرواسی ارتقا یافت که از ۹۲۵ تا ۱۱۰۲ ادامه داشت. از قرن دوازدهم، پادشاهی کرواسی وارد اتحادیه شخصی با پادشاهی مجارستان شد. این یک ایالت متمایز با حاکم خود ("بان") و سابور باقی ماند، اما سلسله‌های سلطنتی را از قدرت‌های همسایه، در درجه اول مجارستان، ناپل و سلطنت هابسبورگ انتخاب کرد.
دوره از قرن ۱۵ تا ۱۷ با مبارزات شدید بین امپراتوری عثمانی در جنوب و امپراتوری هابسبورگ در شمال مشخص شد.
پس از جنگ جهانی اول و انحلال اتریش-مجارستان در سال ۱۹۱۸، اراضی کرواسی به پادشاهی یوگسلاوی، که تحت سلطه صربستان بود، ملحق شد. پس از تهاجم آلمان به یوگسلاوی در آوریل ۱۹۴۱، دولت دست نشانده کشور مستقل کرواسی، متحد با قدرت‌های محور، تأسیس شد. در می ۱۹۴۵، پس از سازوکار آلمانی تسلیم شکست خورد. جمهوری سوسیالیستی کرواسی به عنوان جمهوری متشکل از جمهوری سوسیالیستی فدرال یوگسلاوی تشکیل شد. در سال ۱۹۹۱، رهبری کرواسی روابط خود را با یوگسلاوی قطع کرد و در بحبوحه انحلال یوگسلاوی
منطقه ای که امروزه به نام کرواسی شناخته می‌شود در سراسر دوره ماقبل تاریخ محل سکونت انسان سانان بوده‌است. فسیل‌های نئاندرتال‌ها مربوط به دوره پارینه سنگی میانی در شمال کرواسی کشف شده‌است که معروف‌ترین و بهترین مکان در کراپینا است. بقایای چندین فرهنگ نوسنگی و کالکولیتیک در سراسر کشور یافت شده‌است. بیشتر مکان‌ها در دره‌های رودخانه کرواسی شمالی هستند و مهم‌ترین فرهنگ‌هایی که حضورشان کشف شد شامل فرهنگ‌های Starčevo، Vučedol و Baden است. عصر آهن آثاری از فرهنگ هالشتات اولیه ایلیرین و فرهنگ سلتیک لا تن به جا گذاشت.
نویسنده یونانی هکاتائوس اهل میلتوس اشاره می‌کند که در حدود ۵۰۰ سال قبل از میلاد، منطقه آدریاتیک شرقی توسط تاریخ، لیبورن و ایلیری‌ها سکنی گزیده بود. استعمار یونان باعث شد که مهاجران جوامعی را در جزایر Issa (Vis) و Pharos (Hvar) ایجاد کنند.
قبل از گسترش روم، سواحل شرقی آدریاتیک بخش شمالی پادشاهی ایلیریایی را از قرن چهارم قبل از میلاد تا جنگ‌های ایلیرینی در ۲۲۰ سال قبل از میلاد تشکیل می‌داد. در سال ۱۶۸ قبل از میلاد، جمهوری روم تحت الحمایه خود در جنوب رودخانه نرتوا قرار گرفت. منطقه شمال نرتوا به آرامی در اختیار رومیان قرار گرفت تا اینکه استان ایلیریکوم به‌طور رسمی 32-27 قبل از میلاد
این سرزمین‌ها سپس بخشی از استان روم ایلیریکوم شد. بین سالهای ۶ و ۹ پس از میلاد، قبایلی از جمله Dalmatae که نام این سرزمین‌ها را دادند، در شورش بزرگ ایلیرین‌ها علیه رومیان قیام کردند، اما این قیام سرکوب شد و در سال ۱۰ پس از میلاد ایلیریکوم به دو استان پانونیا و دالماسیا تقسیم شد. استان دالماسی در داخل کشور گسترش یافته و تمام رشته کوه‌های آلپ دیناریک و بیشتر سواحل شرقی آدریاتیک را پوشش می‌دهد. دالماتیا زادگاه امپراتور روم دیوکلتیان بود که وقتی در سال ۳۰۵ بعد از میلاد به عنوان امپراتور بازنشسته شد، یک قصر بزرگ در نزدیکی سالونا ساخت که بعدها شهر اسپلیت از آنجا توسعه یافت.C.Michael Hogan, "Diocletian's Palace", The Megalithic Portal, Andy Burnham ed., 6 October 2007
مورخانی مانند تئودور مومسن و برنارد باوانت استدلال می‌کنند که تا قرن چهارم تمام دالماسیا کاملاً رومی‌شده و به زبان لاتین زبان بود."Dalmatia" Dmitar J. Čulić (1962). p. 9 دیگران، مانند الکساندر استیپچویچ، استدلال می‌کنند که فرایند رومی‌سازی انتخابی بود و عمدتاً مراکز شهری را در بر می‌گرفت، اما حومه‌ها را شامل نمی‌شد، جایی که ساختارهای سیاسی-اجتماعی پیشین ایلیرین فقط در صورت لزوم با مدیریت و ساختار سیاسی روم تطبیق داده می‌شد.A. Stipčević, "Iliri", Školska knjiga Zagreb, 1974, page 70 استانکو گولدسکو استدلال کرده‌است که ولاخ‌ها یا مورلاک‌ها مردمانی لاتین زبان و چوپانی بودند که از دوران پیش از روم در کوه‌های بالکان زندگی می‌کردند. آنها در قدیمی‌ترین تواریخ کرواسی ذکر شده‌اند.Stanko Guldescu, The Croatian-Slavonian Kingdom: 1526–1792, Walter de Gruyter GmbH & Co KG, 1970, p.67,
پس از فروپاشی امپراتوری روم غربی در سال ۴۷۶، با آغاز دوره مهاجرت، ژولیوس نپوس پس از فرار ۴۷۶ خود از ایتالیا، مدت کوتاهی بر قلمرو کاهش یافته خود از کاخ دیوکلتیان حکومت کرد. این منطقه سپس تا سال ۵۳۵ توسط استروگوت‌ها اداره می‌شد، زمانی که ژوستینین اول این قلمرو را به امپراتوری بیزانس اضافه کرد. بعدها بیزانسی‌ها موضوع دالماسی را در همان قلمرو تشکیل دادند.
دوره روم با تهاجم آوارها و کروات‌ها در قرون ۶ و ۷ و نابودی تقریباً تمام شهرهای رومی به پایان رسید. بازماندگان رومی به مکان‌های مطلوب تر در ساحل، جزایر و کوه‌ها عقب‌نشینی کردند. شهر راگوزا توسط بازماندگان از اپیداوروم تأسیس شد. طبق اثر "De Administrando Imperio"، نوشته امپراتور بیزانس کنستانتین هفتم در قرن دهم، کروات‌ها در اوایل قرن هفتم از جنوب لهستان و غرب اوکراین وارد سرزمین کرواسی امروزی شدند. با این حال، این ادعا مورد مناقشه است و فرضیه‌های رقیب این رویداد را بین اواخر قرن ششم - اوایل قرن هفتم (جریان اصلی) یا اواخر هشتم - اوایل قرن نهم (حاشیه) نشان می‌دهند.Mužić (2007), pp. 249–293 داده‌های باستان‌شناسی اخیر نشان می‌دهد که مهاجرت و اسکان اسلاوها / کروات‌ها در اواخر قرن ششم و اوایل قرن هفتم رخ داده‌است.
از اواسط قرن هفتم تا زمان اتحاد در سال ۹۲۵، دو دوک نشین در قلمرو کرواسی امروزی وجود داشت، دوک نشین کرواسی و شاهزاده نشین پانونیای سفلی. در نهایت، دوک نشینی تشکیل شد، دوک نشین کرواسی، که توسط بورنا اداره می‌شد، همان‌طور که تواریخ آینهارد از سال ۸۱۸ شروع شد. این رکورد نشان دهنده اولین قلمروهای ثبت شده کرواسی، ایالت‌های تابعه فرانسیا در آن زمان است.Mužić (2007), pp. 157–160 مهم‌ترین فرمانروای پانونیای سفلی لیودویت پوساوسکی بود که بین سالهای ۸۱۹ تا ۸۲۳ با فرانکها جنگید. او از سال ۸۱۰ تا ۸۲۳ بر کرواسی پانونی حکومت کرد
سلطه فرانکها در زمان سلطنت میسلاو دو دهه بعد پایان یافت.Mužić (2007), pp. 169–170 دوک میسلاو جانشین دوک ترپیمیر، بنیانگذار سلسله ترپیمیروویچ شد. ترپیمیر با موفقیت با بیزانس، ونیز و بلغارستان جنگید. دوک ترپیمیر جانشین دوک دوماگوج شد که بارها جنگ‌ها را علیه ونیزی‌ها و بیزانسی‌ها رهبری کرد و ونیزی‌ها این فرمانروای کروات را «بدترین شاهزاده کروات» (dux pessimus Croatorum) نامیدند به گفته کنستانتین هفتم، مسیحیت کروات‌ها در قرن هفتم آغاز شد، اما این ادعا مورد مناقشه است و به‌طور کلی، مسیحیت با قرن نهم مرتبط است. در سال ۸۷۹، در زمان برانیمیر، دوک کرواسی، کرواسی دالماسی به عنوان یک ایالت از سوی پاپ جان هشتم به رسمیت شناخته شد.Mužić (2007), pp. 195–198
اولین پادشاه کرواسی به‌طور کلی تومیسلاو در نیمه اول قرن دهم در نظر گرفته می‌شود که در نامه‌های مربوط به شوراهای کلیسای اسپلیت و همچنین در "De Administrando Imperio" به این عنوان اشاره شده‌است. دومی همچنین ارتش تومیسلاو را توصیف می‌کند که حمله بلغارها به کرواسی را در نبرد ۹۲۶ در ارتفاعات بوسنی بیرون می‌راند.
دیگر فرمانروایان مهم کرواسی در آن دوره عبارتند از:
Mihajlo Krešimir II، ۹۴۹–۹۶۹، که بوسنی را فتح کرد و قدرت پادشاهی کرواسی را بازگرداند.
استیپان درژیسلاو، ۹۶۹–۹۹۷، متحد بیزانس در جنگ با امپراتور بلغارستان سامویل است.
استیپان، ۱۰۳۰–۱۰۵۸، پادشاهی کرواسی را احیا کرد و اسقف نشینی را در کنین تأسیس کرد.
دو ملکه کروات نیز از آن قرن شناخته می‌شوند، دوماسلاوا و هلن زادار، که سنگ نگاره اش در اواخر قرن نوزدهم در منطقه سولین در طی کاوش‌های باستان‌شناسی انجام شده توسط فران بولیک پیدا شد.
پادشاهی کرواسی قرون وسطایی در قرن یازدهم در دوران سلطنت پتار کرشیمیر چهارم (۱۰۵۸–۱۰۷۴) و دمتریوس زوونیمیر (۱۰۷۵–۱۰۸۹) به اوج خود رسید. هنگامی که استیپان دوم در سال ۱۰۹۱ درگذشت و به سلسله ترپیمیروویچ پایان داد، لادیسلاو اول مجارستان بر اساس همسر زوونیمیر ، یلنا (هلن) که دختر بلا اول پادشاه مجارستان بود، تاج و تخت کرواسی را به دست آورد. مخالفت با این ادعا منجر به جنگ بین ارتش وفادار به پتار سانچیچ و ارتش وفادار به کولومان اول پادشاه مجارستان شد و پس از شکست ارتش پتار سانچیچ، اتحادیه شخصی کرواسی و مجارستان ایجاد شد. در سال ۱۱۰۲، با کولومان. به عنوان حاکم
یکی از پیامدهای وارد شدن به اتحادیه شخصی با مجارستان در زمان پادشاه مجارستان، معرفی یک سیستم فئودالی بود. پادشاهان بعدی با دادن امتیازات خاصی به شهرها به دنبال بازگرداندن بخشی از نفوذ خود بودند. طی چهار قرن بعدی، پادشاهی کرواسی توسط سابور (پارلمان) و بان (نایب السلطنه) منصوب شده توسط پادشاه اداره می‌شد. در سال ۱۲۱۷، پادشاه مجارستان ، اندرو دوم، علامت صلیب را گرفت و عهد کرد که به پنجمین جنگ صلیبی برود. او پس از جمع‌آوری ارتش خود، از مجارستان به سمت جنوب به سمت زاگرب و سپس کنین حرکت کرد و پس از آن به سوی اسپلیت در سواحل آدریاتیک حرکت کرد. پادشاه و گروهش با کشتی به سرزمین مقدس رفتند.Thomas The Archdeacon, "Historia Salonitana", chapter: De passagio Andree regis پادشاه بلا چهارم، پسر اندرو، مجبور شد با مشکلات ناشی از اولین حمله مغول به مجارستان دست و پنجه نرم کند. پس از شکست مجارستان در نبرد رودخانه ساجو در سال ۱۲۴۱، پادشاه به امید پناه بردن به دالماسیا و مغولان در تعقیب، به دالماسیا عقب‌نشینی کرد. مغول‌ها سرانجام با دریافت خبر مرگ اوگدی خان عقب‌نشینی کردند. همان‌طور که مورخ کروات دامیر کاربیچ اشاره می‌کند، در طول اقامت بلا در دالماسی، اعضای خانواده اشرافی شوبیچ برای پناه دادن به او شایستگی کسب کردند، بنابراین در ازای آن، پادشاه شهرستان بریبر را به آنها اعطا کرد، جایی که قدرت آنها در زمان پل اول به اوج خود رسید. شوبیچ از بریبر.
بنابراین، در این دوره، فرانکوپان‌ها و شوبیچ‌ها، اشراف بومی، به شهرت رسیدند. تعداد زیادی ممنوعیت در آینده کرواسی از این دو خانواده اصیل سرچشمه می‌گیرد. شاهزادگان بریبر از خانواده شوبیچ به ویژه اثرگذار شدند، زیرا کنترل خود را بر بخش‌های وسیعی از دالماسیا، اسلاونیا و حتی بوسنی اعلام کردند.
لرد پل شوبیچ چنان قدرت انباشته کرد که به عنوان یک حاکم مستقل بالفعل حکومت کرد. او پول خود را اختراع کرد و عنوان ارثی Ban of Croatia را داشت. پس از مرگ لادیسلاو چهارم، پادشاه مجارستان، که وارث مردی نداشت، بحران جانشینی پدید آمد و در سال ۱۳۰۰، پل از چارلز روبرت آنژو دعوت کرد تا به پادشاهی مجارستان بیاید و کرسی سلطنتی آن را به دست گیرد.Karbić, 15 جنگ داخلی درگرفت که در آن حزب چارلز پس از کسب یک پیروزی قاطع در نبرد روزگونی در سال ۱۳۱۲ پیروز شد.
تاج گذاری پادشاهان کرواسی به تدریج به عنوان یک رسم متوقف شد. چارلز رابرت آخرین کسی بود که به‌طور جداگانه به عنوان پادشاه کرواسی در سال ۱۳۰۱ تاج گذاری کرد و پس از آن کرواسی قانون اساسی جداگانه ای داشت. لرد پل شوبیچ در سال ۱۳۱۲ درگذشت و پسرش ملادن عنوان بان کرواسی را به ارث برد. قدرت ملادن به دلیل سیاست متمرکز کردن پادشاه جدید، پس از شکست او و نیروهایش از ارتش سلطنتی و متحدانش در نبرد بلیسکا در سال ۱۳۲۲، کاهش یافت. خلاء قدرت ناشی از سقوط ملادن شوبیچ توسط ونیز برای اعمال کنترل مجدد بر شهرهای دالماسی استفاده شد.
سلطنت بعدی پادشاه لوئیس کبیر (۱۳۴۲–۱۳۸۲) عصر طلایی تاریخ کرواسی قرون وسطی در نظر گرفته می‌شود. لویی با هدف بازپس‌گیری شهرهای دالماسیا علیه ونیز لشکرکشی به راه انداخت و در نهایت موفق شد و ونیز را مجبور به امضای معاهده زادار در سال ۱۳۵۸ کرد. همین پیمان صلح باعث شد که جمهوری راگوزا از ونیز استقلال پیدا کند.
پس از مرگ لوئیس در سال ۱۳۸۲، پادشاهی مجارستان و بخش‌هایی از کرواسی وارد جنگ داخلی بین احزاب به رهبری دخترش مری و نامزدش سیگیسموند لوکزامبورگ از یک طرف و حامیان به اصطلاح جنبش ضد دادگاه شد. در مورد دیگری.
لادیسلاو ناپل در سال ۱۴۰۹ کل دالماسی را به ونیز فروخت. در این دوره تهدید فزاینده فتح عثمانی و مبارزه علیه جمهوری ونیز برای کنترل مناطق ساحلی بود. ونیزی‌ها تا سال ۱۴۲۸ بر بیشتر دالماسی تسلط یافتند. به استثنای ایالت-شهر دوبرونیک، که مستقل شد،Frucht 2005, p. 422-423 حکومت ونیز بر بیشتر مناطق دالماسی تقریباً چهار قرن به طول انجامید ( 1420-1797).
در سال ۱۴۹۰، املاک کرواسی از به رسمیت شناختن ولادیسلاو دوم خودداری کردند تا اینکه او سوگند یاد کرد که به آزادی‌های آنها احترام بگذارد و اصرار داشت که عباراتی را از قانون اساسی حذف کند که به نظر می‌رسید کرواسی را به یک استان صرف کاهش می‌دهد. اختلاف در سال ۱۴۹۲ حل شد
با شروع گسترش عثمانی به اروپا، سرزمین کرواسی به محل جنگ دائمی تبدیل شد. این دوره از تاریخ برای مردم کرواسی یکی از بدترین دوره‌ها محسوب می‌شود. تسخیر سرزمین‌های کرواسی توسط عثمانی‌ها پس از سقوط بوسنی به دست عثمانی‌ها در سال ۱۴۶۳ آغاز شد. ارتش‌های اشراف کرواسی نبردهای متعددی برای مقابله با حملات آکینجی و مارتولو عثمانی انجام دادند. نیروهای عثمانی به حومه کرواسی یورش بردند، شهرها و روستاها را غارت کردند، سپس ساکنان محلی را به عنوان برده اسیر کردند. این تاکتیک‌های «زمین سوخته» که «جنگ کوچک» نیز نامیده می‌شود، معمولاً سالی یک‌بار انجام می‌شد و هدف آن نرم‌تر کردن دفاعی منطقه بود، اما به تسخیر واقعی قلمرو منجر نمی‌شد.
فتح عثمانی همراه با قحطی، بیماری و آب و هوای سرد، باعث کاهش جمعیت گسترده و بحران پناهجویان شد، زیرا مردم به مناطق امن تر فرار کردند. مورخ کروات اشاره می‌کند که به دلیل ترکیب این عوامل، کرواسی «تقریباً سه پنجم جمعیت خود را از دست داد» و فشردگی قلمرو خود. مرکز ایالت قرون وسطایی کرواسی به تدریج به شمال اسلاونیای غربی (زاگرب) تغییر مکان داد. فتوحات عثمانی منجر به نبرد میدان کرباوا در سال ۱۴۹۳ و نبرد موهاچ در سال ۱۵۲۶ شد که هر دو به پیروزی‌های قاطع عثمانی خاتمه یافتند.
کروات‌ها تعداد فزاینده‌ای نبرد کردند، اما بخش‌های فزاینده‌ای از قلمرو خود را به امپراتوری عثمانی از دست دادند تا اینکه به چیزی که معمولاً در تاریخ‌نگاری کرواسی «بقایای بقایای پادشاهی "با شکوه کرواسی» می‌گویند تقلیل یافتند (Reliquiae reliquiarum olim inclyti regni Croatiae"). ، یا به سادگی "Remains of the Remains". نبرد سرنوشت ساز با عثمانی‌ها در موهاچ در سال ۱۵۲۶ رخ داد که در آن پادشاه مجارستان لوئیس دوم کشته شد. در نتیجه، در نوامبر همان سال، پارلمان مجارستان یانوش ساپولیای را به عنوان پادشاه جدید مجارستان انتخاب کرد. در دسامبر ۱۵۲۶، پارلمان دیگر مجارستان فردیناند هابسبورگ را به عنوان پادشاه مجارستان انتخاب کرد.
اشراف کرواسی در سال ۱۵۲۷ در ستینگراد گرد هم آمدند و فردیناند اول از خاندان هابسبورگ را به عنوان حاکم جدید کرواسی برگزیدند، مشروط بر اینکه در دفاع از کرواسی در برابر عثمانی‌ها مشارکت داشته باشد و به حقوق سیاسی آن احترام بگذارد. از سوی دیگر، رژیم اسلاونیا ساپولیای را انتخاب کرد. جنگ داخلی بین دو پادشاه رقیب درگرفت، اما بعداً با غلبه هابسبورگ‌ها بر ساپولیای، هر دو تاج متحد شدند. امپراتوری عثمانی از این بی‌ثباتی‌ها برای گسترش در قرن شانزدهم استفاده کرد و بیشتر مناطق اسلاونی، غرب بوسنی (که در آن زمان کرواسی ترکیه نامیده می‌شد) و لیکا را دربر گرفت. آن سرزمین‌ها در ابتدا بخشی از ایالت روملیا و متعاقباً بخش‌هایی از ایالت بودین، ایالت بوسنی و ایالت کانیجه را تشکیل می‌دادند.بعداً در همان قرن، کرواسی به قدری ضعیف بود که پارلمان آن به فردیناند هابسبورگ اجازه داد تا مناطق وسیعی از کرواسی و اسلاونیا را در مجاورت امپراتوری عثمانی برای ایجاد مرز نظامی ("Vojna Krajina"، آلمانی: "Militaergrenze") - یک منطقه حائل برای ایجاد مرزهای نظامی ایجاد کند. امپراتوری عثمانی که مستقیماً توسط شورای جنگ امپراتوری در اتریش اداره می‌شد. این منطقه حائل به دلیل جنگ‌های مداوم خالی از سکنه شد و متعاقباً توسط صرب‌ها، ولاخ‌ها، کروات‌ها و آلمانی‌ها سکنی گزیدند. در نتیجه خدمت سربازی اجباری آنها به امپراتوری هابسبورگ در طول درگیری با امپراتوری عثمانی، جمعیت در مرزهای نظامی برخلاف جمعیتی که در بخش‌هایی که توسط بان و سابور کرواسی اداره می‌شد، از رعیت آزاد بودند و از خودمختاری سیاسی زیادی برخوردار بودند، این به‌طور رسمی توسط یک فرمان امپراتوری در سال ۱۶۳۰ به نام "Statuta Valachorum" (مقررات ولاچ) تأیید شد.
پس از سقوط شهر بیهاچ به دست عثمانی‌ها در سال ۱۵۹۲، بخش کوچکی از کرواسی تسخیر نشده باقی ماند. ارتش عثمانی پس از نبرد سیساک در سال ۱۵۹۳ برای اولین بار در خاک کرواسی با موفقیت عقب رانده شد.
در طول قرن هفدهم، نیکولا زرینسکی، اشراف برجسته کروات، یکی از برجسته‌ترین ژنرال‌های کروات در مبارزه با عثمانی‌ها شد. در سال ۱۶۶۳/۱۶۶۴ او یک حمله موفقیت‌آمیز به قلمرو تحت کنترل عثمانی را رهبری کرد. این کارزار با تخریب پل حیاتی اوسیجک، که به عنوان یک ارتباط بین دشت پانونی و سرزمین‌های بالکان عمل می‌کرد، پایان یافت. به‌عنوان پاداشی برای پیروزی‌اش در برابر عثمانی‌ها، زرینسکی توسط لویی چهاردهم، پادشاه فرانسه مورد ستایش قرار گرفت و از این طریق با دربار فرانسه ارتباط برقرار کرد. اشراف کرواسی همچنین قلعه نووی زرین را ساختند که به دنبال محافظت از کرواسی و مجارستان از پیشروی‌های بیشتر عثمانی بود. در همان زمان، امپراتور لئوپولد هابسبورگ به دنبال اعمال حکومت مطلقه بر کل قلمرو هابسبورگ بود که به معنای از دست دادن قدرت برای پارلمان کرواسی و بان بود و باعث نارضایتی کروات‌ها از حکومت هابسبورگ شد.Macan, 108-110
در ژوئیه ۱۶۶۴، ارتش بزرگ عثمانی نووی زرین را محاصره و ویران کرد. هنگامی که این ارتش به سوی سرزمین‌های اتریش لشکر کشید، لشکرکشی آن در نبرد سنت گوتارد به پایان رسید، جایی که توسط ارتش امپراتوری هابسبورگ نابود شد. با توجه به این پیروزی، کروات‌ها انتظار داشتند که یک ضد حمله قاطع هابسبورگ برای عقب راندن عثمانی‌ها و کاهش فشار بر سرزمین‌های کرواسی انجام شود، اما لئوپولد تصمیم گرفت پیمان صلح نامطلوب واسوار را با عثمانی‌ها منعقد کند، زیرا این معاهده مشکلاتی را که در رود راین با فرانسوی‌ها داشت حل کرد. زمان. در کرواسی، تصمیم او باعث خشم در میان اشراف برجسته شد و جرقه توطئه ای را برای جایگزینی هابسبورگ‌ها با حاکمان مختلف برانگیخت. پس از اینکه نیکولا زرینسکی در شرایط غیرعادی در حین شکار مرد، بستگانش فران کرستو فرانکوپان و پتار زرینسکی از این توطئه حمایت کردند.
توطئه‌گران با فرانسوی‌ها، ونیزی‌ها، لهستانی‌ها و در نهایت حتی عثمانی‌ها ارتباط برقرار کردند، اما جاسوسان هابسبورگ در دربار عثمانی که به عنوان مترجمان سلطان خدمت می‌کردند، کشف شدند. توطئه گران برای آشتی با امپراتور دعوت شدند که با آن موافقت کردند. با این حال، زمانی که آنها به اتریش آمدند، به خیانت بزرگ متهم و به اعدام محکوم شدند. آنها در آوریل ۱۶۷۱ در وینر نویشتات اعدام شدند. خانواده‌های آن‌ها که تاریخشان با قرن‌ها تاریخ کرواسی آمیخته بود، متعاقباً توسط مقامات امپراتوری ریشه‌کن شد و تمام دارایی‌هایشان مصادره شد.
با وجود افول قدرت عثمانی در قرن هفدهم، فرماندهی عالی عثمانی تصمیم گرفت در سال ۱۶۸۳ به پایتخت هابسبورگ وین حمله کند، زیرا قرارداد صلح واسوار در شرف پایان یافتن بود. با این حال، حمله آنها به فاجعه پایان یافت و عثمانی‌ها در نهایت در نزدیکی وین توسط ارتش مشترک مسیحی که از شهر دفاع می‌کردند، شکست خوردند. اندکی پس از آن، اتحادیه مقدس تشکیل شد و جنگ بزرگ ترکیه آغاز شد. در صحنه عملیات کرواسی، فرماندهان متعددی از جمله رهبر لوکا ایبریشیموویچ، که شورشیانش عثمانی‌ها را در پوژگا شکست دادند، و مارکو مسیچ، که قیام ضد عثمانی را در لیکا رهبری کرد، متمایز شدند. رهبر Hajduk Stojan Janković خود را با نیروهای پیشرو در دالماسی متمایز کرد. بان نیکولا (میکلوس) اردودی کروات، نیروهای خود را در نبردها برای ویرویتیتسا رهبری کرد که در سال ۱۶۸۴ از دست عثمانی‌ها آزاد شد. اوسیجک در سال ۱۶۸۷ آزاد شد، کوستاجنیکا در سال ۱۶۸۸ و اسلاونسکی برود تا سال محاصره بیهاچ نیز در سال ۱۶۸۷ انجام شد اما به دلیل نداشتن توپ متوقف شد. در همان سال، ژنرال یوجین ساووی ارتش ۶۵۰۰ نفری را از اوسیجک به سمت بوسنی رهبری کرد، جایی که به مقر بوسنی ایالت، سارایوو حمله کرد و آن را کاملاً سوزاند. پس از این یورش، گروه‌های زیادی از پناهندگان مسیحی از بوسنی در اسلاونی تقریباً خالی ساکن شدند. پس از شکست قاطع عثمانی در نبرد زنتا در سال ۱۶۹۷ توسط نیروهای یوجین ساووی، صلح کارلوویتز در سال ۱۶۹۹ امضا شد که آزادی کل اسلاوونیا از عثمانی‌ها را تأیید کرد. با این حال، برای کرواسی، بخش‌های بزرگی از سرزمین‌های قرون وسطایی اواخر آن بین رودخانه‌های اونا و ورباس از دست رفت، زیرا آنها بخشی از ایالت بوسنی عثمانی باقی ماندند. در سال‌های بعد، استفاده از زبان آلمانی در سرزمین‌های مرزی جدید نظامی گسترش یافت و در طول دو قرن بعد با استقرار استعمارگران آلمانی زبان در مناطق مرزی گسترش یافت.
در قرن ۱۸ امپراتوری عثمانی از مجارستان بیرون رانده شد و اتریش امپراتوری را تحت کنترل مرکزی قرار داد. از آنجایی که امپراتور چارلز ششم وارث مردی نداشت، او می‌خواست تاج و تخت امپراتوری را به دخترش ماریا ترزای اتریشی واگذار کند که در نهایت به جنگ جانشینی اتریش در سال‌های ۱۷۴۱–۱۷۴۱ منجر شد. پارلمان کرواسی تصمیم گرفت تا ماریا ترزا را به عنوان یک حاکم مشروع بپذیرد و با تهیه پیش نویس تحریم عملی ۱۷۱۲، از هر کسی که تاج و تخت را به ارث برد، خواست تا استقلال کرواسی را از مجارستان به رسمیت بشناسد و به آن احترام بگذارد. شاه ناخواسته این را پذیرفت.Macan, 119-120 حکومت ماریا ترزا نوسازی محدودی را در آموزش و مراقبت‌های بهداشتی به ارمغان آورد. شورای سلطنتی کرواسی ("Consilium Regni Croatiae") که به عنوان دولت دوفاکتو کرواسی خدمت می‌کرد، در سال ۱۷۶۷ در واراژدین تأسیس شد، اما در سال ۱۷۷۹ لغو شد و اختیارات آن به مجارستان منتقل شد. تأسیس شورای سلطنتی کرواسی در واراژدین این شهر را به پایتخت اداری کرواسی تبدیل کرد، اما آتش‌سوزی بزرگ در سال ۱۷۷۶ خسارت قابل توجهی به شهر وارد کرد، بنابراین این مؤسسات اداری بزرگ کرواسی به زاگرب نقل مکان کردند.
وارث ماریا ترزا، جوزف دوم اتریشی نیز به شیوه‌ای مطلق‌گرای روشنفکرانه حکومت می‌کرد، اما اصلاحات او با تلاش‌هایی برای تمرکز و آلمانی‌سازی مشخص شد. در این دوره، جاده‌هایی ساخته شد که کارلواچ را به ریجکا و جوزفینا را به کارلواچ با سنج متصل می‌کرد. با معاهده سیستوا، که به جنگ اتریش و ترکیه (۱۷۸۸–۱۷۹۱) پایان داد، مناطق تحت کنترل عثمانی دونجی لاپاک و سیتینگراد، همراه با روستاهای درژنیک گراد و یاسنوواچ، به سلطنت هابسبورگ واگذار شدند و به قلمرو پادشاهی هابسبورگ ادغام شدند. مرز نظامی کرواسی
همان‌طور که ارتش ناپلئون شروع به تسلط بر اروپا کردند، سرزمین‌های کرواسی نیز با فرانسوی‌ها در تماس بودند. هنگامی که ناپلئون جمهوری ونیز را در سال ۱۷۹۷ لغو کرد، متصرفات سابق ونیزی در دالماسیا تحت حاکمیت هابسبورگ قرار گرفت. در سال ۱۸۰۹، هنگامی که ناپلئون اتریشی‌ها را در نبرد واگرام شکست داد، سرزمین تحت کنترل فرانسه در نهایت به رودخانه ساوا گسترش یافت. فرانسوی‌ها «استان‌های ایلیری» را به مرکزیت لیوبلیانا تأسیس کردند و مارشال اوت دو مارمون را به عنوان فرماندار کل خود منصوب کردند. حضور فرانسه ایده‌های لیبرال انقلاب فرانسه را به کروات‌ها آورد. فرانسوی‌ها لژهای ماسونی را تأسیس کردند، زیرساخت‌ها را ساختند و اولین روزنامه‌ها را به زبان محلی در دالماسیا چاپ کردند. این کتاب که "Kraglski Datmatin/Il Regio Dalmata" نام داشت، به دو زبان ایتالیایی و کرواتی چاپ شد. سربازان کروات ناپلئون را در فتوحات او تا روسیه همراهی کردند. در سال ۱۸۰۸، ناپلئون جمهوری راگوزا را لغو کرد. عثمانیان بوسنی به کرواسی فرانسه یورش بردند و در سال ۱۸۰۹ منطقه سیتینگراد را اشغال کردند. اوت دو مارمون با اشغال بیهاچ در ۵ مه ۱۸۱۰ واکنش نشان داد. پس از اینکه عثمانی‌ها قول دادند که حمله به سرزمین‌های فرانسه را متوقف کنند و از سیتینگراد عقب‌نشینی کنند، او از بیهاچ عقب‌نشینی کرد.
با سقوط ناپلئون، سرزمین‌های کرواسی تحت کنترل فرانسه دوباره تحت سلطه اتریش درآمد.
تحت تأثیر رمانتیسیسم آلمانی، اندیشه سیاسی فرانسوی و پان اسلاویسم، ناسیونالیسم رومانتیک کروات در اواسط قرن نوزدهم ظهور کرد تا با آلمانی شدن و مغیاری شدن کرواسی مقابله کند. لیودویت گاج به عنوان رهبر جنبش ملی کرواسی ظاهر شد. یکی از مسائل مهمی که باید حل می‌شد، مسئله زبان بود، جایی که گویش‌های منطقه ای کرواتی باید استاندارد می‌شد. از آنجایی که گویش اشتکاوی، که در میان کروات‌ها رایج بود، در میان صرب‌ها نیز رایج بود، این جنبش نیز دارای ویژگی اسلاوی جنوبی بود.Macan, 134-142 در آن زمان، «کرواسی» تنها به جمعیت مناطق جنوب غربی کرواسی امروزی اشاره داشت، در حالی که «ایلیری» در سراسر جهان اسلاوی جنوبی استفاده می‌شد. توده‌های وسیع تری از مردم تلاش شد تا آنها را جذب کنند با استفاده از نام ایلیری. فعالان ایلیری گویش اشتکاوی را به جای کاجکاوی به عنوان نسخه استاندارد شده زبان کرواتی برگزیدند. نهضت ایلیری توسط صرب‌ها و اسلوونی‌ها پذیرفته نشد و کاملاً یک جنبش ملی کرواسی باقی ماند. در سال ۱۸۳۲، کنت کروات ، یانکو دراشکوویچ، مانیفست احیای ملی کرواسی به نام "Disertacija" ("پایان‌نامه") را نوشت. مانیفست خواستار اتحاد کرواسی با سرزمین‌های اسلاوونی، دالماسی، ریجکا، مرزهای نظامی، بوسنی و اسلوونی در یک واحد واحد در داخل بخش مجارستانی امپراتوری اتریش بود. این واحد زبان کرواتی به عنوان زبان رسمی خواهد بود و توسط ممنوعیت کرواسی اداره می‌شود. این جنبش در سراسر دالماسیا، ایستریا و در میان راهبان فرانسیس بوسنیایی گسترش یافت. این امر منجر به ظهور ملت مدرن کرواسی و در نهایت تشکیل اولین احزاب سیاسی کرواسی شد. پس از استفاده، نام ایلیری در سال ۱۸۴۳ ممنوع شد. طرفداران ایلیری‌ها نام خود را به کرواتی تغییر دادند.
در انقلاب‌های ۱۸۴۸، پادشاهی سه‌گانه کرواسی، اسلاوونیا و دالماسی که ترس از ملی‌گرایی مجارستانی رانده شده بود، از دربار هابسبورگ علیه نیروهای انقلابی مجارستان حمایت کرد.
در طی یک جلسه سابور کرواسی که در ۲۵ مارس ۱۸۴۸ برگزار شد، سرهنگ یوسیپ یلاچیچ به عنوان ممنوعیت کرواسی انتخاب شد و طوماری به نام " مطالبات مردم " ("Zahtjevanja naroda") تهیه شد تا به امپراتور اتریش تحویل داده شود. این خواسته‌های لیبرال شامل موارد زیر بود: استقلال، اتحاد سرزمین‌های کرواسی، دولت کرواسی مسئول در برابر پارلمان کرواسی و مستقل از مجارستان، استقلال مالی از مجارستان، معرفی زبان کرواتی در ادارات و مدارس، آزادی مطبوعات، آزادی مذهبی، الغای رعیت، لغو امتیازات اشراف، پایه‌گذاری ارتش مردمی و برابری در برابر قانون.Macan, 144 -148
از آنجایی که دولت مجارستان وجود نام و ملیت کرواسی را انکار می‌کرد و با نهادهای کرواسی مانند مقامات استانی رفتار می‌کرد، یلاچیچ روابط بین کرواسی و مجارستان را قطع کرد. در ماه مه ۱۸۴۸ شورای بان تشکیل شد که تمام اختیارات اجرایی دولت کرواسی را در اختیار داشت. پارلمان کرواسی فئودالیسم، رعیت را لغو کرد و خواستار آن شد که سلطنت به یک کشور فدرال قانون اساسی متشکل از ملل برابر با دولت‌های ملی مستقل و یک پارلمان فدرال در پایتخت وین تبدیل شود. پارلمان کرواسی همچنین خواستار اتحاد مرزهای نظامی و دالماسی با کرواسی شد. سابور همچنین خواستار اتحاد نامشخص با ایستریا، سرزمین‌های اسلوونی و بخش‌هایی از جنوب مجارستان که کروات‌ها و صرب‌ها ساکن بودند، شد.Macan, 152 یلاچیچ همچنین به عنوان فرماندار ریجکا و دالماسیا و همچنین «فرمانده امپراتوری مرزهای نظامی» منصوب شد، بنابراین بیشتر سرزمین‌های کرواسی را تحت فرمان خود داشت. شکست مذاکرات بین کروات‌ها و مجارستان‌ها در نهایت به جنگ منجر شد.Macan, 154 یلاچیچ در ۷ سپتامبر ۱۸۴۸ به مجارستان اعلام جنگ کرد. در ۱۱ سپتامبر ۱۸۴۸، ارتش کرواسی از رودخانه دراوا گذشت و شهرستان مجیموریه را ضمیمه کرد. پس از عبور از دراوا، یلاچیچ به ارتش خود دستور داد که پرچم‌های ملی کرواسی را با پرچم‌های امپراتوری هابسبورگ تغییر دهند.
علیرغم کمک‌های یوسیپ یلاچیچ در فرونشاندن جنگ استقلال مجارستان، کرواسی در عواقب پس از آن، از سوی وین مطلوب تر از مجارها رفتار نشد و بنابراین خودمختاری داخلی خود را از دست داد.
سلطنت دوگانه اتریش-مجارستان در سال ۱۸۶۷ از طریق سازش اتریش و مجارستان ایجاد شد. خودمختاری کرواسی در سال ۱۸۶۸ با حل و فصل کرواسی-مجارستان احیا شد، که نسبتاً برای کروات‌ها مطلوب بود، اما به دلیل مسائلی مانند وضعیت حل‌نشده Rijeka همچنان مشکل‌ساز بود. در سال ۱۸۷۳، قلمرو مرزهای نظامی غیرنظامی شد و در ژوئیه ۱۸۷۱ تصمیم به الحاق آن به کرواسی با ممنوعیت کرواسی، لادیسلاو پژاچویچ، اتخاذ شد. کارولی خوئن هدرواری، جانشین پژاچویچ، با نقض شهرک سازی کرواسی-مجارستانی از طریق سیاست‌های تندرو مجارسازی خود در دوره ۱۸۸۳ تا ۱۹۰۳، مشکلات بیشتری ایجاد کرد. جادوگری هدرواری در کرواسی منجر به شورش‌های گسترده در سال ۱۹۰۳ شد، زمانی که معترضان کرواسی پرچم‌های مجارستان را آتش زدند و با ژاندارم‌ها و ارتش درگیر شدند که منجر به کشته شدن چندین معترض شد. در نتیجه این شورش‌ها، هدرواری سمت خود را به عنوان بان کرواسی ترک کرد، اما به نخست‌وزیری مجارستان منصوب شد.Macan, 182-183
یک سال پیش از آن، در سال ۱۹۰۲، "سربوبران"، روزنامه صرب‌های زاگرب، مقاله‌ای با عنوان «تا ما، یا تو نابود می‌شوی» منتشر کرد. مقاله مملو از ایدئولوژی صربستان بزرگ بود. متن آن وجود ملت کرواسی و زبان کرواسی را انکار می‌کرد و پیروزی صرب‌ها را بر «کرواسی‌های خدمتکار» اعلام می‌کرد که، طبق این مقاله، نابود خواهند شد.
این مقاله باعث شورش‌های بزرگ ضد صرب‌ها در زاگرب شد که در آن سنگرها بالا رفتند و به اموال متعلق به صرب‌ها حمله شد. صرب‌های زاگرب در نهایت از نظرات منتشر شده در مقاله فاصله گرفتند.
جنگ جهانی اول به سلطنت دوگانه پایان داد. کرواسی در جنگ جهانی اول تلفات جانی زیادی متحمل شد. در اواخر جنگ، پیشنهادهایی مبنی بر تبدیل سلطنت دوگانه به یک سلطنت فدرالیستی با بخش جداگانه کرواتی/اسلاوی جنوبی ارائه شد، اما به دلیل اعلام سیاست تعیین سرنوشت توسط وودرو ویلسون، این طرح‌ها هرگز اجرا نشد. برای مردم اتریش-مجارستان