moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
میلن، ویسکانسین شهری در شهرستان اشلند ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۰۷ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۷۳۱ نفر جمعیت داشته‌است.
مناشا، ویسکانسین شهری در شهرستان کلومت وینباگو ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۷۴ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۷٬۳۵۳ نفر جمعیت داشته‌است.
منومنی، ویسکانسین شهری در شهرستان دان ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۲ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۶٬۲۶۴ نفر جمعیت داشته‌است.
مکوان، ویسکانسین شهری در شهرستان اوزاکی ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۵۷ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲۳٬۱۳۲ نفر جمعیت داشته‌است.
مریل، ویسکانسین شهری در شهرستان لینکولن ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۳ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۹٬۶۶۱ نفر جمعیت داشته‌است.
میدلتون، ویسکانسین شهری در شهرستان دین ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۶۳ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۷٬۴۴۲ نفر جمعیت داشته‌است.
میلتون، ویسکانسین شهری در شهرستان راک ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۶۹ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۵٬۵۴۶ نفر جمعیت داشته‌است.
مینرال پوینت، ویسکانسین شهری در شهرستان آیووا ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۵۷ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲٬۴۸۷ نفر جمعیت داشته‌است.
موندووی، ویسکانسین شهری در شهرستان بوفالو ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۹ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲٬۷۷۷ نفر جمعیت داشته‌است.
مانونا، ویسکانسین شهری در شهرستان دین ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۶۹ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۷٬۵۳۳ نفر جمعیت داشته‌است.
مونرو شهری در شهرستان گرین ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۲ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۰٬۸۲۷ نفر جمعیت داشته‌است.
مونتلو، ویسکانسین شهری در شهرستان مارکوت ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۳۸ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱٬۴۹۵ نفر جمعیت داشته‌است.
مونترال، ویسکانسین شهری در شهرستان آیرون ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۲۴ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۸۰۷ نفر جمعیت داشته‌است.
ماسینی، ویسکانسین شهری در شهرستان ماراتون ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۳۱ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۳٬۹۸۸ نفر جمعیت داشته‌است.
ماسکیگو، ویسکانسین شهری در شهرستان واکیشا ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۶۴ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲۴٬۱۳۵ نفر جمعیت داشته‌است.
نینا، ویسکانسین شهری در شهرستان وینباگو ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۷۳ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲۵٬۵۰۱ نفر جمعیت داشته‌است.
نیلسویل، ویسکانسین شهری در شهرستان کلارک ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۲ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲٬۴۶۳ نفر جمعیت داشته‌است.
نیکوسا، ویسکانسین شهری در شهرستان وود ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۲۶ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲٬۵۸۰ نفر جمعیت داشته‌است.
برلین جدید، ویسکانسین شهری در شهرستان واکیشا ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۵۹ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۳۹٬۵۸۴ نفر جمعیت داشته‌است.
هولستین جدید، ویسکانسین شهری در شهرستان کلومت ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۹ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۳٬۲۳۶ نفر جمعیت داشته‌است.
لیسبون جدید، ویسکانسین شهری در شهرستان جونوا ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۹ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲٬۵۵۴ نفر جمعیت داشته‌است.
لندن جدید، ویسکانسین شهری در شهرستان اوتگیمی واپاکا ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۷۷ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۷٬۲۹۵ نفر جمعیت داشته‌است.
ریچموند جدید، ویسکانسین شهری در شهرستان سینت کروی ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۵ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۸٬۳۷۵ نفر جمعیت داشته‌است.
نیاگارا، ویسکانسین شهری در شهرستان مرینت ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۹۲ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱٬۶۲۴ نفر جمعیت داشته‌است.
اوک گریک، ویسکانسین شهری در شهرستان میلواکی ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۵۵ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۳۴٬۴۵۱ نفر جمعیت داشته‌است.
اوکانماواک، ویسکانسین شهری در شهرستان واکیشا ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۷۵ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۵٬۷۱۲ نفر جمعیت داشته‌است.
اوکانتو، ویسکانسین شهری در شهرستان اوکانتو ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۶۹ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۴٬۵۱۳ نفر جمعیت داشته‌است.
اوکانتو فالز، ویسکانسین شهری در شهرستان اوکانتو ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۱۹ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲٬۸۹۱ نفر جمعیت داشته‌است.
اومرو، ویسکانسین شهری در شهرستان وینباگو ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۴۴ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۳٬۵۱۷ نفر جمعیت داشته‌است.
اونالاسکا، ویسکانسین شهری در شهرستان لا کراس ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۷ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۷٬۷۳۶ نفر جمعیت داشته‌است.
اشکوش، ویسکانسین شهری در شهرستان وینباگو ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۵۳ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۶۶٬۰۸۳ نفر جمعیت داشته‌است.
اوسیو، ویسکانسین شهری در شهرستان ترمپیلو ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۴۱ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱٬۷۰۱ نفر جمعیت داشته‌است.
اوون، ویسکانسین شهری در شهرستان کلارک ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۲۵ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۹۴۰ نفر جمعیت داشته‌است.
پارک فالز، ویسکانسین شهری در شهرستان پرایس ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۱۲ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲٬۴۶۲ نفر جمعیت داشته‌است.
پشتیگو، ویسکانسین شهری در شهرستان مرینت ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۰۳ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۳٬۵۰۲ نفر جمعیت داشته‌است.
پیواکی، ویسکانسین شهری در شهرستان واکیشا ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۹۹ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۳٬۱۹۵ نفر جمعیت داشته‌است.
فیلیپس، ویسکانسین شهری در شهرستان پرایس ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۹۱ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱٬۴۷۸ نفر جمعیت داشته‌است.
پیتزویل، ویسکانسین شهری در شهرستان وود ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۷ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۸۷۴ نفر جمعیت داشته‌است.
پلتیویل، ویسکانسین شهری در شهرستان گرنت ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۷۶ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۱٬۲۲۴ نفر جمعیت داشته‌است.
پلیموت، ویسکانسین شهری در شهرستان شیبویگان ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۷۷ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۸٬۴۴۵ نفر جمعیت داشته‌است.
پورت واشینگتن، ویسکانسین شهری در شهرستان اوزاکی ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۲ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۱٬۲۵۰ نفر جمعیت داشته‌است.
پورتیج، ویسکانسین شهری در شهرستان کلومبیا ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۵۴ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۰٬۳۲۴ نفر جمعیت داشته‌است.
پریری دو چیئن، ویسکانسین شهری در شهرستان کرافورد ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۷۲ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۵٬۹۱۱ نفر جمعیت داشته‌است.
پرسکات، ویسکانسین شهری در شهرستان پرایس ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۵۷ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۴٬۲۵۸ نفر جمعیت داشته‌است.
پرینستون، ویسکانسین شهری در شهرستان گرین لیک ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۲۰ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱٬۲۱۴ نفر جمعیت داشته‌است.
ریسین، ویسکانسین شهری در شهرستان رسین ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۴۸ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۸۲٬۱۹۶ نفر جمعیت داشته‌است.
ریدزبرگ، ویسکانسین شهری در شهرستان سواک ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۷ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۰٬۰۱۴ نفر جمعیت داشته‌است.
رایلندر، ویسکانسین شهری در شهرستان اونیدا ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۹۴ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۷٬۷۹۸ نفر جمعیت داشته‌است.
رایس لیک، ویسکانسین شهری در شهرستان بارون ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۷ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۸٬۴۳۸ نفر جمعیت داشته‌است.
ریچلند سنتر، ویسکانسین شهری در شهرستان ریچلند ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۷ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۵٬۱۸۴ نفر جمعیت داشته‌است.
ریپون، ویسکانسین شهری در شهرستان فوند دو لاک ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۵۸ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۷٬۷۳۳ نفر جمعیت داشته‌است.
ریور فالز، ویسکانسین شهری در شهرستان پیرس سینت کروی ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۷۵ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۵٬۰۰۰ نفر جمعیت داشته‌است.
ان‌جی‌سی ۴۲۶۱ یک کهکشان بیضوی است که در پشت خوشه دوشیزه در ابر W قرار دارد.
هسته کهکشانی فعال (AGN) دارای یک سیاه‌چاله کلان‌جرم با جرم ۴۰۰ میلیون جرم خورشیدی است که دیسکی با شعاع ۸۰۰ سال نوری از غبار آن را تغذیه می‌کند.
طول کهکشان ۶۰ هزار سال نوری تخمین زده شده‌است و برافشانه فضایی آن ۸۸ هزار سال نوری است.
Wikipedia contributors, "NGC 4261," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=NGC_4261&oldid=488555238 (accessed May 29, 2012).
سینت کروی فالز شهری در شهرستان پولک ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۵۸ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲٬۱۳۳ نفر جمعیت داشته‌است.
سینت فرانسیس، ویسکانسین شهری در شهرستان میلواکی ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۵۱ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۹٬۳۶۵ نفر جمعیت داشته‌است.
اسکوفیلد، ویسکانسین شهری در شهرستان ماراتون ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۵۱ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲٬۱۶۹ نفر جمعیت داشته‌است.
سیمور، ویسکانسین شهری در شهرستان اوتگیمی ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۷۹ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۳٬۴۵۱ نفر جمعیت داشته‌است.
شاوانو، ویسکانسین شهری در شهرستان شاوانو ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۷۴ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۹٬۳۰۵ نفر جمعیت داشته‌است.
شیبویگان، ویسکانسین شهری در شهرستان شیبویگان ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۵۳ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۴۹٬۲۸۸ نفر جمعیت داشته‌است.
شیبویگان فالز، ویسکانسین شهری در شهرستان شیبویگان ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۱۳ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۷٬۷۷۵ نفر جمعیت داشته‌است.
شل لیک، ویسکانسین شهری در شهرستان واشبرن ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۶۱ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱٬۳۴۷ نفر جمعیت داشته‌است.
شالزبرگ، ویسکانسین شهری در شهرستان لافییت ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۹ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱٬۲۲۶ نفر جمعیت داشته‌است.
میلواکی جنوبی، ویسکانسین شهری در شهرستان میلواکی ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۹۷ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲۱٬۱۵۶ نفر جمعیت داشته‌است.
اسپارتا، ویسکانسین شهری در شهرستان مونرو ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۳ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۹٬۵۲۲ نفر جمعیت داشته‌است.
اسپونر، ویسکانسین شهری در شهرستان واشبرن ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۰۹ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲٬۶۸۲ نفر جمعیت داشته‌است.
استنلی، ویسکانسین شهری در شهرستان چیپیوا کلارک ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۹۸ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۳٬۶۰۸ نفر جمعیت داشته‌است.
استیون پوینت، ویسکانسین شهری در شهرستان پورتیج ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۵۸ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲۶٬۷۱۷ نفر جمعیت داشته‌است.
استوتون، ویسکانسین شهری در شهرستان دین ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۲ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۲٬۶۱۱ نفر جمعیت داشته‌است.
استورجن بی، ویسکانسین شهری در شهرستان دور ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۳ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۹٬۱۴۴ نفر جمعیت داشته‌است.
سان پریری، ویسکانسین شهری در شهرستان دین ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۵۸ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲۹٬۳۶۴ نفر جمعیت داشته‌است.
سوپریور، ویسکانسین شهری در شهرستان داگلاس ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۵۸ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲۷٬۲۴۴ نفر جمعیت داشته‌است.
تورپ، ویسکانسین شهری در شهرستان کلارک ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۴۸ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱٬۶۲۱ نفر جمعیت داشته‌است.
تامه، ویسکانسین شهری در شهرستان مونرو ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۳ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۹٬۰۹۳ نفر جمعیت داشته‌است.
تامهاوک، ویسکانسین شهری در شهرستان لینکولن ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۹۱ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۳٬۳۹۷ نفر جمعیت داشته‌است.
تو ریورز، ویسکانسین شهری در شهرستان منیامواک ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۷۸ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۱٬۷۱۲ نفر جمعیت داشته‌است.
ورونا، ویسکانسین شهری در شهرستان دین ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۷۷ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۰٬۶۱۹ نفر جمعیت داشته‌است.
وایروکا، ویسکانسین شهری در شهرستان ورنان ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۵ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۵٬۰۷۹ نفر جمعیت داشته‌است.
واشبرن، ویسکانسین شهری در شهرستان بیفیلد ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۰۴ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲٬۱۱۷ نفر جمعیت داشته‌است.
واترلو، ویسکانسین شهری در شهرستان جفرسون ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۶۲ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۳٬۳۳۳ نفر جمعیت داشته‌است.
واترتون، ویسکانسین شهری در شهرستان دوج جفرسون ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۵۳ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲۳٬۸۶۱ نفر جمعیت داشته‌است.
واکیشا، ویسکانسین شهری در شهرستان واکیشا ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۹۵ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۷۰٬۷۱۸ نفر جمعیت داشته‌است.
واپاکا، ویسکانسین شهری در شهرستان واپاکا ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۷۸ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۶٬۰۶۹ نفر جمعیت داشته‌است.
واپون، ویسکانسین شهری در شهرستان دوج فوند دو لاک ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۷۸ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۱٬۳۴۰ نفر جمعیت داشته‌است.
واسا، ویسکانسین شهری در شهرستان ماراتون ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۷۲ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۳۹٬۱۰۶ نفر جمعیت داشته‌است.
واتوما، ویسکانسین شهری در شهرستان واشار ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۰۱ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲٬۲۱۸ نفر جمعیت داشته‌است.
واواتوسا، ویسکانسین شهری در شهرستان میلواکی ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۹۷ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۴۶٬۳۹۶ نفر جمعیت داشته‌است.
آلیس غربی، ویسکانسین شهری در شهرستان میلواکی ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۰۶ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۶۰٬۴۱۱ نفر جمعیت داشته‌است.
بند غربی، ویسکانسین شهری در شهرستان واشینگتون ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۵ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۳۱٬۰۷۸ نفر جمعیت داشته‌است.
وستبای، ویسکانسین شهری در شهرستان ورنان ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۲۰ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲٬۲۰۰ نفر جمعیت داشته‌است.
ویوگا، ویسکانسین شهری در شهرستان واپاکا ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۳۹ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱٬۹۰۰ نفر جمعیت داشته‌است.
وایتهال، ویسکانسین شهری در شهرستان ترمپیلو ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۴۱ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱٬۵۵۸ نفر جمعیت داشته‌است.
وایتواتر، ویسکانسین شهری در شهرستان جفرسون والورت ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۸۵ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۴٬۳۹۰ نفر جمعیت داشته‌است.
ویسکانسین دلز، ویسکانسین شهری در شهرستان آدمز کلومبیا جونوا سواک ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۹۲۵ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲٬۶۷۸ نفر جمعیت داشته‌است.
ویسکانسین رپیدز، ویسکانسین شهری در شهرستان وود ایالت ویسکانسین است که در سال ۱۸۶۹ بنیان‌گذاری شده‌است. این شهر طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۱۸٬۳۶۷ نفر جمعیت داشته‌است.
امام زاده سید بهلول این امام زاده در محله‌ای به همین نام در شهرستان خوی واقع گردیده و بزرگترین مکان زیارتی این شهر است. که اکثر رجال مذهبی و سیاسی و نامی این شهر در این مکان مدفون هستند. نقل است جنازه این سید پس از قتل توسط عباسیان در این محل که گندمزاری بوده‌است به صورت شبانه و پنهانی مدفون گردیده بود. کشاورز این مزرعه هنگام آبیاری آن متوجه می‌شود آب در قسمتی از زمین فرونرفته و جمع می‌شود. کشاورز به موضوع حساس می‌شود و پس از کندن زمین برای علت این امر، به جنازه سید بهلول می‌رسد. ایشان را به صورت مخفیانه به دور از چشم عباسیان وقت (اکثر جمعیت شهر اهل تسنن بوده و بسیاری هنوز بر دین مسیح بودند) را خبر می‌کند تا در آن مکان دفنش می‌کنند.کتاب اماکن مذهبی خوی نوشته حاج حیدر قنبرلو انتشارات سروش خوی سال 1386 به استناد سنگ قبر مرمری که سال ۱۳۷۶ خورشیدی در این مکان کشف گردیده، وی با دو نسل، منسوب به امام علی النقی می‌باشند که در سال ۳۲۷ هجری پیکرش در این مکان دفن شده‌است. به استناد این سنگ نوشته می‌توان ادعا کرد امام زاده سید بهلول قدیمی‌ترین امام زاده در منطقه آذربایجان است. داخل حرم آیینه کاری و منقش کاری زیبایی به چشم می‌خورد. این بنای مذهبی تا کنون بیش از ۳ بار تجدید بنا و بازسازی شده که آخرین بازسازی آن مربوط به سال ۱۳۶۷ می‌باشد. هم‌اکنون نیز (سال۱۳۹۱) طرح‌های گسترش حرم در مورد ایجاد بناهای جدید در اطراف آن در دست اجراست. طرح گسترش و رهاسازی مسیر این امام زاده تا مزار شمس تبریزی که در فاصله ۸۰۰ متری آن است، در سال‌های اخیر با جدیت طرح‌های مطالعاتی آن در شرف تکمیل و اجرا است. در راستای توسعه امکانات زیارتی و گردش گری این مکان زیارتی، هتل بزرگ و مجهزی در سال ۱۳۹۰ در نزدیک این مکان مذهبی افتتاح گردیده‌است. اطراف این مکان مذهبی از دیر باز به عنوان مکانی مقدس برای دفن اموات بود. که در سال ۱۳۵۹ بخشی بزرگی از این گورستان را دولت تملک نموده و در آن اقدام به ساخت مدرسه و در مانگاه کرد.
در این گورستان در سال ۱۳۰۵ سیدی به نام میر هادی سید کوثری مدفون می‌گردد. سالیان بعد که گورستان بزرگ امام زاده تبدیل به مراکز دولتی می‌گردد، آرامگاه او به علت احترام فوق‌العاده و کثرت زایران وی تخریب نمی‌شود و به صورت زیارتگاهی که ۲۳ متر زیربنا دارد مورد بازسازی و بر بالای آن گنبد و گلدسته‌ای ساخته می‌شود. که هم‌اکنون به نام مقبره (میر هادی آقا) در بین مردم مورد زیارت قرار می‌گیرد. ایشان از سلاله امام سجاد و ساکنان منطقه قفقاز ایران بود که پس از تسلط روس‌ها به آن منطقه و افزودن این سرزمین بر قلمرو خود در زمان قاجار، ملک و خانه و کاشانه خود را ترک و به شهر خوی مهاجرت می‌نمایند. داخل این زیارت گاه آرامگاه خانوادگی ایشان است. نقل است خود این سید مکان دقیق دفن خود را که هم‌اکنون در آن مدفون است، قبلاً مشخص و وصیت کرده بود.
آنسِلمو گونسالوِز کاردوزو ، (زادهٔ ۶ ژانویه ۱۹۸۴، تورس ودراس)، مشهور به آنسلمو، بازیکن فوتبال پرتغالی است که در سال ۲۰۱۲ در باشگاه فوتبال تراکتور بازی می‌کرد.
این بازیکن در مجموع ۱۲۳ بازی در لیگ برتر فوتبال پرتغال انجام داده که ۱۹ بار دروازه حریفان را گشوده و در نیز در ۸۳ بازی، ۲۷ گل زده‌است. افزون بر این وی در فصل‌های و به همراه باشگاه ناسیونال در لیگ اروپا حضور داشته است.
آنسلمو در ۹ خرداد ۱۳۹۱ با امضای قراردادی دو ساله، به همراه هم‌وطن خود، ژوآئو ویللا به باشگاه تراکتورسازی پیوست. وی در نیم‌فصل ۹۲-۱۳۹۱ از این باشگاه جدا شد.
صفات شخصیتی ویژگی‌های دایمی می‌باشند که شخص در بیشتر مواقع آن‌ها را از خود نشان می‌دهد. معمولاً صفات شخصیتی از رفتار استنباط می‌گردد.
شخصیت از حدود سه سالگی به تدریج تثبیت می‌شود و تا پنجاه سالگی به سفت شدن ادامه می‌دهد. از پنجاه سالگی به بعد به تدریج پخته می‌شود یا جا می‌افتد، چون شعور بیشتر مردم بیشتر و اخلاقشان بهتر می‌شود.
مشت افسانه‌ای عنوان فیلمی هنگ کنگی به سبک رزمی به کارگردانی گوردون چان و تهیه‌کنندگی جت لی محصول سال ۱۹۹۴ میلادی می‌باشد. این فیلم با الهام از فیلم خشم اژدها با بازی بروس لی ساخته شده‌است.
داستان فیلم مشابه داستان فیلم خشم اژدها است. البته با روایت و پایان بندی متفاوت. در این فیلم شخصیت چن زن که نقشش را جت لی بازی می‌کند، برخلاف نسخه اصلی، زنده می‌ماند.
این فیلم به صورت DVD و بلوری وارد نمایش خانگی شد.
پاکسیما زکی‌پور با نام هنری پاکسیما (زاده ۳ دی ۱۳۴۵ در تهران)، شاعر و ترانه‌سرای ایرانی است.
پاکسیما از سال ۱۹۹۰ بیش از ۴۰۰ ترانه نوشته‌است و گفته می‌شود که تعداد بسیاری از آنها محبوب‌ترین ترانه‌های ایرانی هستند. ترانه‌های پاکسیما از نظر محتوا شبیه ترانه‌های مریم حیدر زاده می‌باشد. اما با این حال پاکسیما از نظر ترانه جایگاه خاص خود را داراست.
پاکسیما برای خوانندگان مطرحی از جمله مهستی، لیلا فروهر، ابی، اندی، ستار، حبیب، سیاوش قمیشی، عارف، منصور، داوود بهبودی، شهرام کاشانی، شادمهر عقیلی، حسن شماعی‌زاده، نوش‌آفرین، سوزان روشن، شاهرخ، پویا، شهرام شب‌پره، فتانه، فریدون آسرایی و همچنین برای خوانندگان دیگری نیز ترانه‌سرایی کرده‌است.
همچنین پاکسیما زکی‌پور آلبومی به نام یاران را در دهه هفتاد به صورت دکلمه اجرا کرده‌است.
در سال ۲۰۰۹ پاکسیما ترانه‌ای به نام «با من باش» را نوشت که اندی و ستاره راک آمریکایی جان بون جووی آن را اجرا کردند. ویدئو این ترانه در سایت یوتیوب بیش از ۶ میلیون بازدید از سراسر دنیا داشته‌است.
تیپ شخصیتی به اشخاصی اشاره می‌کند که چندین صفت یا ویژگی مشترک دارند. در حالت غیررسمی ممکن است خود شما در ارتباط با تیپ شخصیتی طبقاتی را در ذهن داشته باشید، مانند: تیپ مدیر، تیپ ورزشکار، تیپ مادرانه، تیپ سوسول و تیپ خورهٔ تکنولوژی و غیره. اگر بخواهیم هر یک از این تیپ‌های غیررسمی را تعریف کنیم، برای هر یک از آن‌ها مجموعه‌ای از ویژگی‌های متفاوت را در نظر خواهیم گرفت. در طول سالیان طولانی، روان‌شناسان برای طبقه‌بندی شخصیتها به انواع تیپ‌ها، روش‌های بسیاری را مطرح کرده‌اند. مثلاً روان‌شناس سوئیسی کارل یونگ بر این باور بود که مردم یا درون‌گرا هستند یا برون‌گرا. اشخاص برون‌گرا معاشرتی هستند و به بیرون خود توجه دارند. اما اشخاص درون‌گرا، تودار هستند. به طور کلی این طبقه‌بندی‌ها ناکافی هستند و نمی‌توانند تفاوت‌های شخصیتی را نشان بدهند. به همین دلیل درجه‌بندی مردم بر پایهٔ فهرستی از ویژگی‌ها، در مقایسه با طبقه‌بندی آن‌ها به دو یا سه تیپ شخصیتی، اطلاعات بیشتری را در اختیار می‌گذارد.
بیمارستان روان‌پزشکی (تیمارستان، آسایشگاه روانی یا در محاورات قدیم دیوانه‌خانه) نوعی بیمارستان است که از آن برای بستری افراد مبتلا به بیماری روانی استفاده می‌شود.
بستری کردن بیماران به دلیل اختلالات روانی عمده یا شدید، عبارت است از قرار دادن شخص در محیطی امن، محیطی که در آن روان‌درمانی ارائه می‌گردد. بستری کردن به خودی خود می‌تواند نوعی درمان باشد. بودن در بیمارستان باعث می‌گردد که بیماران، از موقعیت‌هایی که می‌توانند سبب ادامهٔ ناراحتی آنها شود دور بمانند؛ مثلاً اشخاص معتاد ممکن است در زندگی روزمره نتوانند در برابر وسوسهٔ مصرف مواد مقاومت نمایند. بستری شدن به آنها کمک می‌کند تا از رفتارهای خود-مخرب، سالم بیرون بیایند. در بیشتر موارد، بستری کردن باید آخرین راه حل در نظر گرفته شود، یعنی پس از آن که دیگر انواع روان درمانی غیر از جراحی مغزی امتحان شده باشد.
برخی معتقدند که واژه «تیمارستان» واژه نامناسبی است و بار معنایی منفی در جهان امروزی دارد.روستایی، محسن: فرهنگستان و واژگان مصوب و پیشنهادی بلدیه (۱۳۱۴–۱۳۲۰ ش) ۵. گنجینه اسناد. بهار و تابستان ۱۳۷۵. شماره ۲۵ و ۲۶. ص۲۶. این واژه در زبان فارسی دارای ریشه کهنی است. در شهر گندی‌شاپور که از بناهای ساسانیان بود دو مؤسسه وجود داشت، یکی بیمارستان که به معنی مریض‌خانه است و دیگری تیمارستان به معنی دیوانه‌خانه، و دولت وقت موظف بود در آن از بیماران روانی محلی تیمار نماید، یعنی نگاهداری نماید.Elgood, Cyril. A medical history of Persia, Cambridge University Press, 1951. p. 173.
در اواخر قرون وسطی در شهرها برای رویارویی با مسئلهٔ بیماران روانی تیمارستان ایجاد شد. اما این تیمارستان‌ها در واقع زندان بود، به این معنا که بیماران را در اتاقک‌های تنگ و تاریک و کثیف به زنجیر می‌کشیدند و با آنان بیشتر همچون جانور رفتار می‌کردند تا آدمی.
تا سال ۱۷۹۲ وضع تیمارستان‌ها به همین منوال بود در این سال فیلیپ پینل مسئولیت تیمارستانی در پاریس را به عهده گرفت و پیشرفت‌هایی ایجاد شد، او غل و زنجیر را از بیماران برداشت این عمل نتایج نیکویی به بار آورد. بسیاری از مردمانی که سال‌ها بود آن‌ها را دیوانه می‌پنداشتند و کسی امید به بهبودی شان نداشت، وقتی از بند رها شدند و در اتاقک‌های پاکیزه و آفتاب گیر با آنان به مهربانی رفتار شد به قدری بهبود یافتند که از تیمارستان مرخص شدند.
با همهٔ این پیشرفت‌های علمی، در نخستین سال‌های ۱۹۰۰ هنوز عامه مردم بیماری روانی را نمی‌شناختند و تیمارستان و بیمارهای روانی ترس ایجاد می‌کردند، تا اینکه آموزش همگانی بهداشت روانی بر عهده کیلفورد بیرز افتاد. او تجربه‌هایش را در کتاب «ذهنی که خود را بازیافت» منتشر کرد. او توجه چشمگیر عامهٔ مردم را برانگیخت و به تشکیل کمیتهٔ ملی بهداشت روانی یاری رساند. جنبش بهداشت روانی در سازمان گرفتن درمانگاه‌های راهنمایی کودک و احداث مراکز بهداشت روانی و درمان اختلال‌های روانی سهم پرارزشی داشته‌است.اتکینسون، ریتا ال. زمینه روان‌شناسی هیلگارد. تهران: رشد، 1389. 562.
تریگا یک رآکتور کوچک هسته‌ای آزمایشی است که سازنده آن شرکت آمریکایی جنرال اتمیکز بوده‌است که توسط فردریک دو هافمن اداره می‌شد.
نخستین نمونه از این مدل تریگا مارک ۱ (TRIGA Mark I) در ۳ می۱۹۵۸ در سن دیه گو آمریکا ساخته شد. درابتدا هدف از آغاز پروژه ساخت رآکتوری بی‌خطر (حتی در دست یک دانشجوی جوانTeller (2001), p. 423) بود. پروژه ساخت رآکتور تریگا را در تابستان سال ۱۹۵۶ ادوارد تلر (پدر بمب هیدروژنیTeller, Memoirs, p. 546.)سرپرستی نمود و به همراه تنی چند از فیزیک دانان جوان طرح نخستین رآکتوری که مشکل گداخت هسته‌ای و بدنبال آن ذوب‌شدن هسته رآکتور را نداشته باشد را ارائه دادند. این طرح در اصل به پیشنهاد فریمن دایسون آغاز شد و در ۳ می۱۹۵۸ این رآکتور راه‌اندازی شد و تا خاموش شدن آن در سال ۱۹۹۷ مورد بهره‌برداری قرارگرفت و سپس از طرف انجمن هسته‌ای آمریکا به عنوان یک رآکتور هسته‌ای تاریخی برگزیده شد.
اصطلاح تریگا ترکیبی از اصطلاحات انگلیس آموزش (Training)، پژوهش (Research)، ایزوتوپ‌ها (Isotopes) و جنرال اتمیکز (General Atomics) است.
مدل‌ها و تیپ‌های گوناگونی از تریگا بعدها ساخته شدند که بنام‌هایی مانند تریگا مارک ۲Atominstitut - TU Wien (TRIGA Mark II)و تریگا مارک ۳ (TRIGA Mark III) نام‌گذاری شدند. هم‌اکنون تنها در ایالات متحده آمریکا ۳۵ رآکتور آزمایشی مدل تریگا موجود است.
راکتورهای تریگا را می‌توان بدون محفظه مهارکننده ساخت و به همین جهت نیز تنها کارکرد آموزشی و فعالیت‌های پژوهشی در دانشگاه‌ها و ارگان‌های علمی را داراست. از این رآکتورها برای تهیه ایزوتوپ‌ها و فعالیت‌های تجاری استفاده نمی‌شود.
سوخت مصرفی این رآکتورها از هیدرید ارانیوم (UH3) یا هیدرید ارانیوم-زیرکونیوم (UZrH)
است و همین سوخت هسته‌ای این رآکتورها به صورت خودکار قدرت رآکتور را تنظیم می‌کنند.
دولت وقت ایالات متحده آمریکا به ریاست جمهوری دوایت آیزنهاور در سال ۱۹۵۳ و بر پایه سیاست اتم برای صلح پس از سخنرانی آیزنهاور در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۸ دسامبر ۱۹۵۳https://web.archive.org/web/20070524054513/http://www.eisenhower.archives.gov/atoms.htm Atoms For Peace صادرات تکنولوژی رآکتورهای هسته‌ای را آغاز نمود و هدف از این صادرات را آسان‌سازی پیشبرد دانش در کشورهای در حال پیشرفت (مخصوصا کشورهای دارای روابط دوستانه با آمریکا) اعلام کرد. رآکتور تحقیقاتی تهران از رآکتورهایی است که بر پایه این برنامه ساخته شد.
بیش از ۳۵ رآکتور آزمایشی تریگا (مدل‌های گوناگون) در کشورهای دیگر راه‌اندازی شدند که از جمله دارندگان این رآکتورها می‌توان به کشورهای زیر اشاره کرد:
ساخت تأسیسات جدید رآکتور تیگرا توسط شرکت جنرال اتمیکز هم‌اکنون در کشورهای مراکش، تایلند و رومانی در جریان است.
تریگا اینترنشنال نام قراردادی است که در سال ۱۹۹۶ به امضا رسید که سرمایه‌گذاری مشترک بین شرکت جنرال اتمیکز آمریکا و شرکت سرکا (CERCA) یکی از شرکت‌های زیرمجموعه شرکت آروا کشور فرانسه را شامل می‌شد و بر پایه آن از آن پس تهیه ۵۰٪ میله‌های سوخت رآکتورهای تریگا در شهر رمن- سور-ایزر فرانسه انجام می‌شد.
رقیبان شرکت جنرال اتمیکز در عرضه خدمات رآکتورهای تحقیقاتی تریگا شرکت آروا (Areva) و شرکت زیمنس در اروپا و شرکت اینوپ در کشور آرژانتین است.
کمیسیون ساماندهی هسته‌ای تا سال ۲۰۰۸ میلادی بیش از ۶۰ گواهینامه رآکتور تحقیقاتی تریگا را صادر نموده‌است
ژیان قمشی ( ۱۹ خرداد ۱۳۴۶) مجری رادیو و تلویزیون، نویسنده، برنامه ساز، خواننده و آهنگساز ایرانی‌تبار کانادایی است.
ژیان قمشی مجری رادیو و تلویزیون، موسیقیدان، نویسنده و برنامه ساز ایرانی کانادایی در ۱۹ خرداد سال ۱۳۴۶ از پدر و مادری ایرانی در لندن، جایی که پدرش برای تحصیل به آنجا مهاجرت کرده بود بدنیا آمد. خانواده او در سال ۱۹۷۴ زمانیکه ژیان ۷ ساله و خواهرش ژیلا قمشی ۱۰ ساله بود به کانادا آمدند. ژیان یک بار در دو سالگی و یک بار در پنج سالگی بهمراه خانواده اش به تهران مرکز ایران نیز سفر کرده است.
او در شهر "تورنهیل"، در استان انتاریوی کانادا بزرگ شده‌است. قمشی تحصیلات دبیرستانی خود را در دبیرستان "تورنلی" در استان انتاریو به پایان رسانده است. او در زمان تحصیلش رئیس شورای دانشجویی دبیرستان "تورنلی" نیز بوده است. قمشی اکنون در شهر تورنتو زندگی می‌کند.
به دلیل علاقه بسیارش به موسیقی قمشی بهمراه چند تن از دوستانش  وقتی دبیرستانی بوده است گروهی را به نام Urban Transit تشکیل می دهند. هر چند گروه Urban Transit موفقیتی کسب نکرد، اما در سال ۱۹۹۲ بهمراه چهار تن از دوستانش گروه کانادایی فولک-راک موکسی فرووس را تشکیل دادند که در زمان فعالیتش موفقیت های چشم گیری کسب کرد.
قمشی تحصیلات دانشگاهی خود را در سال ۱۹۸۵ در رشته تئاتر در دانشگاه یورک کانادا آغاز کرد، اما بعدتر از رشته علوم سیاسی در مقطع کارشناسی، تاریخ (مقطع کاردانی)، و مطالعات زنان (مقطع کاردانی) از دانشگاه یورک فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۹۰، وی با رکوردشکنی آرا به عنوان رئیس شورای فدراسیون دانشجویان یورک انتخاب شد و متعاقباً نام فدراسیون را به "فدراسیون دانشجویان یورک" تغییر داد. قمشی به عنوان رئیس فدراسیون قول افزایش بودجه برای مرکز زنان را داد، از اقدامات ایمنی بیشتر برای زنان در دانشگاه حمایت کرد، و گروهی را به نفع جنبش های حق سقط جنین تاسیس کرد.
ژیان قمشی در سال ۱۳۸۸ در گفت و گویی با نیک آهنگ کوثر که در رادیو زمانه انتشار یافت بیان کرده است که دوست دارد هویت خود را که یک ایرانی است معرفی کند و از علاقمندیش به شناساندن فرهنگ ایرانی به غیر ایرانیان یاد کرده است.
قمشی خال کوبی کلمه "فرهنگ" که نام پدرش و امضای او نیز بوده است را به زبان فارسی در دست راست خود دارد. پدر ژیان قمشی، پسرعموی سیاوش قمیشی خواننده ایرانی بوده است.«می‌خواهم کاری کنم که به ایرانی‌ها نگویند تروریست»، رادیو زمانه
سال ۱۹۸۹، قمشی به اتفاق میک فرد، موری فوستر، و دیو ماتسون گروه موسیقی کانادایی فولک-راک موکسی فرووس (به انگلیسی: Moxy Früvous) را تشکیل دادند که در آهنگ هایش اغلب به موضوعات طنز سیاسی پرداخته می شد. قمشی در این گروه به عنوان خواننده، درام نواز، آهنگساز و ترانه نویس فعالیت داشت. از زمان پیدایش گروه تا سال ۲۰۰۰ هشت آلبوم موسیقی ضبط کردند و بیش از ۱۶۰۰۰۰ نسخه آهنگ به فروش رساندند. "موکسی فرووس" در اصل از گروه های اجرای خیابانی الهام می گرفت و قمشی به همراه اعضای گروه در خیابان های تورنتو اجرا می کردند. این گروه در سال‌های ۱۹۹۰ با هنرمندانی همچون باب دیلن، انی دیفرانکو و الویس کاستلو همکاری داشته اند. در سال ۲۰۰۱، قمشی اولین آلبوم تک نفره خود را که متشکل از شش ترانه بود منتشر کرد.
کمپانی موسیقی قمشی، "ژیان قمشی پروداکشن"، منیجر کارهای هنری مارتینا سربرا (در حال حاضر به‌نام گروه دراگونت) و دار ویلیام بوده است و قمشی برای این هنرمندان موسیقی می ساخت و برنامه تهیه می‌کرد. او از ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۱۴ مدیر کارهای هنری گروه الکترو-پاپ "لایت" بود، و گروه "لایت" در زمانیکه قمشی اداه کارهای هنری او را برعهده داشت موفق به کسب جایزه جونو یکی از پر اعتبارترین جوایزه موسیقی در کانادا برای بهترین آرتیست تازه کار، و نومینی جوایز بسیار دیگری شد.
در سال ۲۰۰۲، قمشی توسط شبکه تلویزیونی "سی‌بی‌سی نیوز ورد" به منظور تهیه برنامه تلویزیونی استخدام شد. این برنامه فرهنگی به موضوعات هنری در کانادا و سایر کشورهای جهان می‌پردازد. قمشی، همچنین مسئول اجرای گزارش هفتگی و تفریحی کانادا بود. سال ۲۰۰۶، قمشی مستند "پایان" را تهیه کرد. این مستند به بررسی اثرات پیشرفت تکنولوژی بر روی تلویزیون، رادیو، مجله و روزنامه و آینده رسانه‌ها می‌پردازد. او همچنین مجری چند برنامه رادیویی مثل ۵۰ "ترک" و ۵۰ "ترک کانادایی" بر روی شبکه رادیویی "سی‌بی‌سی" یک و دو بود. از پایان سال ۲۰۰۵ تا بهار سال ۲۰۰۶، قمشی مجری برنامه "نشنال پلی لیست" بر روی امواج رادیو یک و از ۱۶ آوریل ۲۰۰۷ مجری برنامه "استودیو کیو" یک برنامه رادیو ⎯ تلویزیونی روزانه ملی و فرهنگی از رادیو سی‌بی‌سی یک بوده‌ است. این برنامه که به نام استودیو کیو (به انگلیسی:"Q" (radio show)) از رادیو سی‌بی‌سی یک و کانال تلویزیونی بولد پخش می‌شد، در سال ۲۰۰۷ با همکاری ژیان قمشی تهیه شد. همکاری قمشی با این برنامه تا سال ۲۰۱۴ ادامه داشت. این برنامه با اجرای قمشی یکی از پرطرفدارترین برنامه‌های فرهنگی کانادا بود و بالاترین درصد مخاطب رادیویی را در برنامه صبحگاهی سی‌بی‌سی داشت. قمشی در این برنامه با بسیاری از شخصیت‌های معروف بین‌المللی، از نخست‌وزیر تا ورزشکاران و هنرمندان بنام مصاحبه کرده‌است. در بین این افراد می‌توان از وودی آلن، گروه ام‌جی‌ام‌تی، وان موریسون، سلمان رشدی، کریستوفر هیچنز، جین فوندا، عباس میلانی، گروه د کیلر، گروه درتی پروجکتر، گروه رادیوهد، باربارا والترز، لوس کامپنسینوس، برایان ویلسون، پل مک‌کارتنی، تام ویتس، نیل یانگ، اپاشی ایندین، ویلیام شاتنر، جدی لی، الکس لایفسان از گروه راش، فیلیس دیلر و یک مصاحبه تلویزیونی اختصاصی با لئونارد کوهن نام برد.
قمشی مجری چندین برنامه مستند تلویزیونی دیگر از جمله: "پایان" ، "اسکر د وت، و فیلانتروپی ای‌ان‌سی" بوده‌است. او همچنین به مدت سه سال مجری برنامه "پلی"، در تلویزیون سی‌بی‌سی بود که این برنامه موفق به کسب جایزه "گیمینی" شد. او به عنوان مهمان و مجری در برنامه‌های متعددی مانند، "سی‌ان‌ان تودی"، "نشانل" و برنامه آخر شب با کونن اوبراین شرکت کرده‌است. همچنین سرمقاله‌ها و نظرات قمشی در روزنامه‌های معتبری مثل واشنگتن پست، گلوبال اند میل، تورنتو استار و اینترنشنال هرالد تریبیون به چاپ رسیده‌است. در سال ۲۰۰۸، او مسئول نوشتن مقاله هفتگی در روزنامه نشنال پست بود و قسمتی از مصاحبه او با لئونارد کوهن نیز در روزنامه گاردین به چاپ رسیده است.من به موهبت فراموشی گرفتارم. روزنامه گاردین، ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۹
قمشی گفتگو و مصاحبه‌های مختلفی با افرادی چون فرانسیس فورد کوپولا، جین گودال، باب گندلف، مایکل مور، رادیوهد، جیمی والس و نخست وزیر سابق (کانادا) پل مارتین داشته‌است. او همچنین مجری برنامه‌های دیگری مثل، "گریت کاندین میوزیک"، "دریم"، "ایدلز & آیکونز" و "اوپنینگ نایت" بوده است.
قمشی نویسندگی را به‌طور رسمی با کتاب «۱۹۸۲» شروع کرد. این کتاب که در قالب شرح حال نگاشته شده است در ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۲ منتشر شد. «۱۹۸۲» یک عنوان غیر داستانی است و به اتفاقات سال ۱۹۸۲ می پردازد. او در این کتاب زندگی خود را به تصویر می کشد که به‌عنوان یک ایرانی-کانادایی که در کانادا زندگی می کرده، با چه دردسرهایی مواجه شده است. تلاش او برای جا دادن خود به عنوان یکی از معدود بچه‌های غیر سفیدپوست در محله تورنهیل در شهر اونتاریو در ۱۴ سالگی و علاقه شدیدش به دیوید بووی یکی از موضوعات این کتاب است. «۱۹۸۲» با بازخوردهای متفاوتی از جانب منتقدانش روبرو شد.
رُک اولین برنامه انگلیسی زبان است که با تمرکز بر مسائلی دربارهٔ دیاسپورای ایرانی توسط ژیان قمشی به انگلیسی برگزار می شود و توسط ژیان قمشی (مدیر عامل) و مهرداد آریان نژاد (مدیر عملیات) بنیان نهاده شده است. «رُک» یک کلمه فارسی به معنی «بی پرده» و «رک و راست بودن در گفتگو» است.
در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۴ سی بی سی به همکاری‌اش با این مجری تلویزیونی پایان داد. سی بی سی دلیل این تصمیم را «رسیدن اطلاعاتی به آنها که مانع از همکاری‌شان با ژیان» می‌شود اعلام کرد. ژیان قمشی همچنین در پی شایعات پیش آمده در صفحه شخصی فیسبوک خود درباره این رخداد توضیحاتی داد و به مسائلی که به روابط خصوصی جنسی او و دوست‌دختر سابقش مربوط می‌شد پرداخت و توضیح داد که رسانه‌ای شدن این مطلب باعث شده است شبکهٔ سی بی سی به همکاری‌اش با او پایان داده است. او نیز در پی این رخداد اعلام کرد که طرح دعوی ۵۰ میلیون دلاری علیه این شبکه خواهد کرد. به باور او شبکه سی‌بی‌سی حق نداشته است بر پایه روابط خصوصی ژیان قمشی با آبروی حرفه‌ای وی بازی کند. او خود را در مورد هر ۵ اتهام به خودش بی‌گناه دانست. انتشار اخبار اتهامات قمشی موج وسیعی از گزارش‌ها، تحلیل‌ها و اظهارنظرها در رسانه‌های مختلف و شبکه‌های اجتماعی راه انداخت و فقط در یک روز بیشتر از ۲۰ هزار کاربر توییتر ناراحتی خود را از ابعاد مختلف این ماجرا ابراز کردند.
در اول اکتبر ۲۰۱۵ قمشی در مورد اتهاماتی که به او نسبت داده شده بود بی‌گناه شناخته شد، و در ۲۴ مارس سال ۲۰۱۶ در دادگاهی که از اول فوریه ۲۰۱۶ اجرا می شد، ژیان قمشی از هر ۵ اتهام آزار جنسی در دادگاهی در کانادا تبرئه شد.
غارنگاره یا نقاشی غار گونه‌ای نقاشی بر روی دیوارهای غار است که در دوران پیشاتاریخ مرسوم بوده. قدیمی‌ترین نقاشی‌هایی از این دست در اروپا قدمتی ۳۲٬۰۰۰ ساله دارند و مربوط به فرهنگ اوریگنشن هستند. منظور اصلی از کشیدن غارنگاره‌های دوران پارینه‌سنگی نامشخص است. شواهد نشان می‌دهند که آن‌ها تنها نوعی تزئین محل زندگی در غار نبوده‌اند چرا که غارهایی که این نقاشی‌ها در آن‌ها یافت شده‌اند، محل زندگی انسان نبوده‌اند. این نگاره‌ها همچنین بیشتر در مناطقی از غارها کشیده شده‌اند که دسترسی به آن‌ها آسان نبوده‌است. بعضی نگره‌ها این نقاشی‌ها را مرتبط با آداب آیینی یا مذهبی می‌دانند حال آنکه دیگر نگره‌ها آن‌ها را روشی برای برقراری ارتباط می‌شناسند.
نزدیک به ۳۵۰ غار در فرانسه و اسپانیا کشف شده‌اند که هنرهایی از دوران پیشاتاریخی در آن‌ها دیده می‌شود. در ابتدای کشف شدن این غارها، تشخیص سن نگاره‌ها مشکل بود؛ با این حال امروزه روش‌هایی چون زمان‌سنجی کربنی کمک کرده‌اند تا این زمان‌سنجی بهتر صورت گیرد. این روش اما می‌تواند باعث تولید نتایج نادرست شود چرا که گاهی استخوان‌هایی از دوران متاخر یا متقدم با استخوان‌های یک دوره تاریخی ویژه مخلوط می‌شوند.
یک نقاشی که بر دیوار غاری در جزیره سولاوسی اندونزی در سال ۲۰۱۷ کشف شد، قدیمی‌ترین غارنگاره‌ای است که تاکنون کشف شده‌است. در این غارنگاره که ۴۴ هزار سال قدمت دارد، ۸ انسان حیوان‌نما دیده می‌شوند که به نظر می‌رسد در حال کشتن شش حیوان بومی جزیره هستند.Indonesian rock art dated to 44,000 years old seems to show mythological figures in a hunting scene Springer Nature 11 DECEMBER 2019 Ewen Callaway44,000-Year-Old Indonesian Cave Painting Is Rewriting The History Of Art npr
تا به امروز، قدیمی‌ترین هنر سنگی که انسان را با ویژگی‌های حیوان نشان می‌دهد مجسمه‌ای ساخته شده از عاج با بدن انسان و سر گربه بود که در غاری در آلمان پیدا شده بود و قدمت آن به ۴۰ هزار سال پیش می‌رسد.
احلام مستغانمی زادهٔ قسنطینة، نویسندهٔ برجسته الجزایری و دختر بزرگ رهبر انقلابی الجزایر، "محمد الشریف مستغانمی" (۱۹۱۸ تا ۱۹۹۲) است و نخستین زن نویسندهٔ کتاب‌های عربی زبان است که نوشته‌های او به انگلیسی ترجمه شده‌است. (آسیه جبار داستان‌نویس سرشناس به زبان فرانسوی کتاب می‌نوشت) نام دو سه‌گانهٔ نخست مستغانمی که به انگلیسی ترجمه شدند عبارت است از: "Memory in the Flesh" ("ذاکرة الجسد"، ۱۹۹۳) و "Chaos of the Senses" ("فوضی الحواس"، ۱۹۹۷) این نوشته بازتابندهٔ چهرهٔ کشمکش‌ها و سختی‌های الجزایر در راه پیروزی بر استعمار و رسیدن به دوران پسااستعماری بود.
پیش از به دنیا آمدن مستغانمی پدرش پس از شلوغی‌های ۱۹۴۵ به زندان افتاده بود. هنگامی که نبرد الجزایر در ۱۹۵۴ آغاز شد، خانهٔ خانوادهٔ مستغانمی در تونس به مرکز دیدارهای حزب مقاومت تبدیل شده بود. پس از استقلال در ۱۹۶۲، خانوادهٔ مستغانمی به الجزایر بازگشت و احلام به مدرسهٔ دولتی با زبان اول عربی رفت.
در آغاز دههٔ ۱۹۶۰ و پایان ۱۹۷۰ او نخستین زنی بود که نوشته‌ها و چکامه‌های عربی اش از رادیوی ملی پخش می‌شد. پس از بیماری پدرش، این کار وسیله‌ای برای حمایت از خانوادهٔ آن‌ها بود. احلام در سال ۱۹۷۳ مدرک دانش‌آموختگی اش (لیسانس) را در رشتهٔ ادبیات عرب از دانشگاه "جامعة الجزائر - بن یوسف بن خدة" دریافت کرد و در همان سال نخستین مجموعهٔ شعری اش با نام "علی مرفأ الأیام" را منتشر کرد.
او در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به پاریس رفت و در سال ۱۹۸۲ توانست مدرک دکتری خود را در رشتهٔ جامعه‌شناسی از دانشگاه سوربن دریافت کند. او با یک روزنامه‌نگار لبنانی ازدواج کرد و به بیروت رفت و در آنجا نخستین داستان بلند خود به نام "ذاکرة الجسد" را در سال ۱۹۹۳ منتشر کرد. بیش از یک میلیون نسخه از این کتاب در سراسر جامعهٔ عربی به فروش رفت. این داستان بلند پس از آنکه نشان ادبی نجیب محفوظ را در سال ۱۹۹۸ از آن خود کرد، توسط دانشگاه آمریکایی قاهره به انگلیسی برگردانده شد و با نام "Memory in the Flesh" منتشر شد.Author Profile: Ahlam Mosteghanemi (Magharebia.com)
احلام مستغانمی هم‌اکنون با شوهر و سه فرزندش در بیروت پایتخت لبنان زندگی می‌کند.123people result for Ûiÿùkw&¡¢©Ç(ü¥
اوزلاغ شاه یا اوزلاق برادر کوچک جلال‌الدین خوارزمشاه و پسر سلطان محمد خوارزمشاه بود. ترکان خاتون مادر قدرتمند سلطان محمد هنگام تعیین ولیعهد سلطان محمد، به سبب اختلاف با آی چیچاک (آی جیجک ، مادر جلال‌الدین خوارزمشاه)، از اوزلاق که تحت نظر خودش تربیت یافته بود، طرفداری کرد. با تلاش ترکان خاتون، سلطان نیز اوزلاق را به ولیعهدی خود برگزید. ترکان خاتون، با نفوذ خود، نظام‌الملک صدرالدین مسعود هروی، وزیرسلطان، را برکنار کرد و یکی از غلامان خود، ناصرالدین (نظام‌الملک) محمد بن صالح، را به وزارت سلطان محمد گمارد. بی‌کفایتی و رشوه‌خواری محمد بن صالح سبب شد که سلطان او را عزل کند، اما ترکان خاتون، محمد بن صالح را وزیر اوزلاق شاه کرد. اوزلاق شاه در آن هنگام ولیعهد بود و به این سبب، اختلاف ترکان خاتون و سلطان محمد بالا گرفت.
سلطان محمد در دوران حمله مغول اوزلاق را خلع و برادر بزرگترش جلال‌الدین را ولیعهد قرار داد. پس از آن طرفداران ترکان خاتون و اوزلاغ شاه درصدد قتل جلال‌الدین منکبرتی برآمدند و جلال‌الدین بناچار به خراسان گریخت و فتوحاتی نیز به دست آورد و قدرت و نفوذی یافت.
زیباکلام مفرد می‌تواند به افراد زیر اشاره داشته باشد که همگی از اعضای یک خانواده هستند:
کلاوس تاپ‌مولر ، (زادهٔ ۱۲ اوت ۱۹۵۱)، بازیکن سابق فوتبال است که در سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ وظیفهٔ مربی‌گری تیم ملی فوتبال گرجستان را بر عهده داشته‌است.
وی در دوران بازیگری خود، برای تیم ملی آلمان غربی، ۳ بار به میدان رفته و ۱ بار نیز موفق به گلزنی شده‌است.
جویی بارتون متولد ۲ سپتامبر ۱۹۸۲ در انگلستان است
او تاکنون در تیمهای منچستر سیتی، نیوکاسل یونایتد، کویینز پارک رنجرز و المپیک مارسی (به صورت قرضی) بازی کرده‌است
او همچنین تا کنون یک بازی ملی برای تیم ملی فوتبال انگلستان انجام داده‌است.
جویی بارتون «پسر بداخلاق» لیگ برتر فوتبال انگلستان به دلیل رفتار خشونت‌آمیز در دیدار کوئینزپارک رنجرز مقابل منچسترسیتی به دوازده بازی محرومیت محکوم شد.
زندگی فوتبالی بارتون با حوادث بحث‌برانگیز و مشکلات انضباطی متعدد همراه بود. او در مه سال ۲۰۰۸ به دلیل ضرب و شتم در مرکز شهر لیورپول به شش ماه زندان محکوم شد. بارتون ۷۴ روز از این محکومیت را در زندان را گذراند و آزاد شد. او همچنین پس از اعتراف به حمله به هم تیمی سابق عثمان دابو به چهار ماه حبس تعلیقی محکوم شد. این حادثه عملاً به دوران حرفه‌ای او در منچستر سیتی پایان داد. بارتون مجموعا سه بار توسط اتحادیه فوتبال به رفتار خشونت‌آمیز متهم شد.
جویی بارتون، کاپیتان کوئینزپارک رنجرز که در فوتبال انگلستان به «پسر بداخلاق لیگ برتر» معروف شده‌است، به دلیل جنجالی که در بازی مقابل تیم منچستر سیتی آفرید به محرومیت از حضور در ۱۲ مسابقه محکوم شده‌است.
او در این بازی پس از آنکه داور به او کارت قرمز نشان داد، با دو بازیکن حریف درگیر شد. اما این نخستین باری نبود که او با رفتارهای غیر متعارف خود دردسر درست می‌کرد.
او از سال ۲۰۰۴ تا کنون بارها و بارها جنجال آفریده‌است.
- فوریه ۲۰۰۴: بارتون اولین کارت قرمز خود را در دیدار تیمش منچسترسیتی مقابل تاتنهام در مرحله چهارم جام حذفی انگلستان دریافت کرد.
- آوریل ۲۰۰۴: در دیدار منچسترسیتی با ساوتهمپتون وقتی دید در ترکیب تیم نیست، قبل از سوت آغاز بازی بدون اجازه مربی تیم کوین کیگان ورزشگاه را ترک کرد.
- ژوئیه ۲۰۰۴: در بازی دوستانه مقابل دانکستر جنجال راه انداخت و روی بازیکن حریف پل گرین حرکت خشن انجام داد. کوین کیگان برای جلوگیری از ایجاد دردسر او را تعویض کرد و گفت باید بارتن بفهمد که فوتبال یعنی چه.
- دسامبر ۲۰۰۴: در مهمانی کریسمس باشگاه، در جریان یک شوخی سیگاری روشن را به چشم جیمی تندی، بازیکن تیم جوانان منچسترسیتی، پرتاب کرد. بارتن عذرخواهی کرد اما به ۶ هفته کسر حقوق جریمه شد.
- مه ۲۰۰۵: هنگام رانندگی در ساعت ۲ نیمه شب در خیابان‌های لیورپول، پای یک مرد ۳۵ ساله را شکست.
- ژوئن ۲۰۰۵: به دلیل سیلی زدن به گوش یک طرفدار جوان اورتون و گاز گرفتن انگشت هم‌تیمی‌اش ریچارد دان، از اردوی آمادگی منچسترسیتی در تایلند اخراج شد. باشگاه بارتن را ۱۲۰ هزار پوند جریمه کرد و دستور داد که برای مشکل می‌گساری و خشونت خود به دیدن مشاور درمانی برود.
- سپتامبر ۲۰۰۶: به دلیل پایین کشیدن شورت خود مقابل تماشاچیان در بازی مقابل اورتون، از سوی فدراسیون فوتبال انگلستان ۲ هزار پوند جریمه شد.
- دسامبر ۲۰۰۶: از انتشار زندگینامه بازیکنان ملی‌پوش انگلستان پس از جام جهانی ۲۰۰۶ انتقاد کرد و گفت: «انگلستان در جام جهانی کاری نکرد که حالا کتاب هم درباره‌اش می‌نویسند».
- مارس ۲۰۰۷: به دلیل آسیب زدن و تخریب یک تاکسی دستگیر شد اما بعداً با اعتراف یکی از بستگانش-جاشوا ویلسون- تبرئه و آزاد شد.
- آوریل ۲۰۰۷: سیاست‌های منچسترسیتی در استخدام بازیکنان را زیر سؤال برد و استوارت پیرس سرمربی وقت باشگاه او را از حرف زدن با رسانه‌ها منع کرد.
-مه ۲۰۰۷: به هم تیمی‌اش عثمان دابو آسیب فیزیکی رساند. دابو به دلیل جراحت در چشمش بستری شد.
-اکتبر ۲۰۰۷: در اولین بازی خود برای نیوکاسل یک حرکت خطرناک روی دیکسون اتوهو بازیکن ساندرلند انجام داد که از چشم داور دور ماند. بارتن بعداً عذرخواهی کرد.
- دسامبر ۲۰۰۷: بعد از نوشیدن بیش از ده لیوان آب‌جو در مرکز شهر لیوپول، به یک پسر ۱۶ ساله حمله کرد.
- مه ۲۰۰۸: به دلیل درگیری با یک مرد و زدن ۲۰ ضربه مشت به او و نیز شکستن دندان یک پسر بچه، شش ماه زندانی شد.
-نوامبر ۲۰۰۸: در چهارمین بازی‌اش پس از آزادی از زندان، با گبریل آگبنلاهور، بازیکن استون ویلا، درگیر شد.
- مه ۲۰۰۹: در شکست ۳ بر صفر نیوکاسل مقابل لیورپول، به دلیل بازی خطرناک روی ژابی آلونسو اخراج شد. بعداً به دلیل جربحث با سرمربی تیم آلن شیرر از سوی باشگاه دو روز با جریمه محرومیت مواجه شد.
- نوامبر ۲۰۱۰: در شکست ۲ بر یک خانگی نیوکاسل، با مشت به صورت مورتن پدرسن، هافبک نفوذی بلکبرن زد که با رای فدراسیون فوتبال انگلستان سه بازی محروم شد.
- اوت ۲۰۱۱: بعد از اینکه باشگاه خود را در توئیتر مورد انتقاد قرار داد، نیوکاسل او را بازیکن آزاد اعلام کرد و او در ۲۶ اوت به کوئینزپارک رنجرز پیوست.
- سپتامبر ۲۰۱۱: چند هفته پس از پیوستن به کوئینزپارک رنجرز، نخستین گل خود را برای این تیم زد، اما بلافاصله پس از این گل با کارل هنری، یکی از بازیکنان تیم مقابل (ولورهامپتون وندررز) درگیری فیزیکی پیدا کرد.
- ژانویه ۲۰۱۲: نخستین گل تیمش را در بازی مقابل نورویچ سیتی زد، اما در همان بازی پس از آنکه با سر به بردلی جوهانسون، بازیکن حریف کوبید، با کارت قرمز مستقیم اخراج شد.
- مه ۲۰۱۲: در آخرین روز فصل و در بازی مقابل منچستر سیتی، با آرنج به صورت کارلوس توز، مهاجم تیم حریف ضربه زد و اخراج شد. اما قبل از خروج از زمین با دو بازیکن دیگر حریف(سرخیو آگوئرو و وینسنت کمپانی)درگیر شد. رفتار او در این بازی باعث محرومیت ۱۲ جلسه ای او شد.
اینتلی‌ویژن (به انگلیسی: Intellivision) نام یک کنسول بازی از نسل دوم کنسول‌هاست که در سال ۱۹۷۹ میلادی، ابتدا در ایالات متحده آمریکا و به صورت آزمایشی عرضه شد. ۱۹۸۰
زبان‌های بربری که به عنوان زبان‌های آمازیغ و تمازیغت نیز شناخته می‌شوند، شاخه‌ای از خانواده زبان‌های افروآسیایی هستند. این خانواده شامل گروهی از زبان‌های نزدیک به هم هستند که توسط جوامع بربر که بومی آفریقای شمالی هستند گفتگو می‌شوند.Hayward, Richard J. , chapter "Afroasiatic" in Heine, Bernd & Nurse, Derek, editors, "African Languages: An Introduction" Cambridge 2000. . این زبان‌ها در گذشته با خط باستانی لیبیقی نوشته می‌شدند که اکنون به شکل تیفیناغ وجود دارد. امروزه بربری به الفبای لاتین و خط عربی نیز نوشته می‌شود.
زبان‌های بربری توسط جمعیت بزرگی در مراکش، الجزایر و لیبی و توسط جمعیت‌های کوچکتری در تونس، شمال مالی، غرب و شمال نیجر، شمال بورکینافاسو و موریتانی و در واحه سیوه در مصر گفتگو می‌شوند. جوامع بزرگ مهاجر بربرزبان، که امروزه حدود ۴ میلیون نفر هستند، از دهه ۱۹۵۰ در اروپای غربی زندگی می‌کنند که بیش از سه نسل را شامل می‌شود. شمار مردم بربر بیشتر از بربرزبانان است.
حدود ۹۵ درصد از جمعیت بربرزبان به یکی از هفت زبان اصلی بربری سخن می‌گویند که هر کدام حداقل ۲ میلیون گویشور دارند. آن‌ها به ترتیب پرگویشورترین زبان عبارتند از: تشلحیت، قبایلی، اطلسی، تریفیت، شاوی و طوارقی. گمان می‌رود که زبان گوانچه‌ای که اکنون در جزایر قناری توسط گوانچه‌ها صحبت می‌شود و همچنین احتمالاً زبان‌های فرهنگ باستانی گروه سی در جنوب مصر امروزی و شمال سودان، متعلق به شاخه بربر از خانواده آفروآسیایی باشد.
یک جنبش فرهنگی و سیاسی در میان سخنرانان گونه‌های نزدیک به هم بربری شمالی برای گسترش و متحد کردن زبان‌های بربری تحت یک زبان معیار نوشتاری به نام "آمازیغ" ("Tamaziɣt") وجود دارد. نام "آمازیغ" نام بومی کنونی زبان بربری رایج در مناطق اطلس میانی و ریف مراکش و زواره لیبی است. این نام در سایر مناطق کاربردی ندارد. شواهد تاریخی از دست‌نوشته‌های بربرهای قرون وسطی وجود دارد که نشان می‌دهد همه بومیان شمال آفریقا از لیبی تا مراکش در مقطعی زبان خود را آمازیغ نامیده‌اند. امروزه این نام به‌طور فزاینده‌ای توسط بربرهای تحصیل‌کرده برای ارجاع به زبان نوشتاری بربری و حتی بربری به عنوان یک زبان واحد، از جمله طوارقی، استفاده می‌شود.
«آمازیغ» و «بربری» اغلب به جای هم استفاده می‌شوند. با این حال، «آمازیغ» گاهی اوقات برای اشاره به زیرمجموعه خاصی از زبان‌های بربری، مانند تشلحیت مرکزی، استفاده می‌شود. «آمازیغ» همچنین می‌تواند برای اشاره به آمازیغ معیار مراکشی یا آمازیغ معیار الجزایری استفاده شود، همانگونه که در قانون اساسی این کشورها وجود دارد. در مراکش «آمازیغ» افزون بر ارجاع به تمام زبان‌های بربری یا آمازیغ معیار مراکشی، اغلب در تضاد با تشلحیت و تریفیت برای اشاره به آمازیغ اطلس میانه نیز استفاده می‌شود.
اصطلاح "آمازیغ" در طول تاریخ توسط بسیاری از مردم آمازیغ برای اشاره به زبان‌هایی که به آن‌ها صحبت می‌کردند، استفاده می‌شد. با این حال، اصطلاحات دیگری توسط گروه‌های دیگر استفاده شد. به عنوان مثال، برخی از مردم آمازیغ در الجزایر زبان خود را "تزنتیت" (زناته) یا "شلحه" می‌نامیدند، در حالی که قبایلی‌ها زبان خود را "تاقبیلیت" و ساکنان واحه سیوا زبان خود را "سیوی" می‌نامند. در تونس، زبان محلی آمازیغ معمولاً "شلحه" نامیده می‌شود، اصطلاحی که در مراکش نیز مشاهده شده‌است.
استفاده از "بربری" به دلیل پیشینه تاریخی آن به عنوان برون‌نام و معادل فعلی با کلمه عربی «بربر» موضوع بحث بوده‌است. یک گروه نیز تلاش کرده‌است تا نوواژه «زبان‌های آمازی» را برای اشاره به زبان‌های بربر معرفی کند."Afro-Asian Phylosector" linguasphere.info. مردم آمازیغ معمولاً هنگام صحبت کردن به زبان انگلیسی از Tamazight استفاده می‌کنند.
در مورد اینکه زبان آمازیغی جزو کدام گروه‌های زبانی است نظریات متعددی بیان شده پژوهشگران عرب سعی کرده‌اند این زبان را به زبان‌های سامی و حامی مرتبط سازند. غربی‌ها نیز دیدگاه‌های متفاوتی دارند اما نظر غالب این است که زبان آمازیغ جزو گروه‌های زبان حامی و سامی نیست و یک زبان مستقل است ریشه آن به بین ۷ تا ۱۲ هزار سال قبل برمی گردد. زبان‌شناسان مرکز طارق ابن زیاد در کتاب‌های جدیدی که منتشر کرده‌اند اعلام کرده‌اند زبان آمازیغ از نظر ساختار و قواعد هیچگونه ارتباطی به زبان‌های سامی ندارد اما با زبان قبطی از بعضی جهات نزدیک است و به‌طور کلی زبان آمازیغ واژگان زیادی به عربی رایج در منطقه شمال آفریقا داده‌است و واژگان زیادی نیز از عربی وام گرفته‌است اما هیچ شباهت ساختاری با زبان عربی ندارد. زبان آمازیغ خط خاص خود را دارد که در ۲۰۰ سال گذشته به فراموشی سپرده شده‌است. اما اکنون این خط دوباره احیا شده و مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در مورد منشأ قوم بربر نیز همان اختلافات و تعدد دیدگاه‌ها وجود دارد. احتمال دارد این مردم همان مردمان یا بقایای تمدن کارتاژ یا فنیقی‌ها باشند. در شمال آفریقا بربرها نسبت به عرب‌ها سفیدپوست‌تر هستند. بعضی طوایف آن‌ها از نظر شکلی به قفقازی‌ها شبیه هستند. البته بربرهای مالی رنگ پوست تیره‌تری دارند.
زبان‌ها و گویش‌های بربری برای حدود ۲۵۰۰ سال سنت مکتوب داشته‌اند، هرچند که این سنت اغلب به دلیل تغییرات فرهنگی و تهاجمات مختل شده‌است. نخستین بار این زبان‌ها با ابجد لیبیقی نوشته شدند که امروزه نیز توسط طوارقی‌ها به صورت تیفیناغ استفاده می‌شود. قدیمی‌ترین کتیبه به آن متعلق به سده دوم پیش از میلاد است. استفاده‌های اولیه از این خط در سنگ‌نگاره‌ها و در آرامگاه‌های مختلف یافت شده‌است. از جمله مقبره ۱۵۰۰ ساله مادرسالار طوارق تین حنان که بقایای کتیبه تیفیناغ بر روی یکی از دیوارهای آن پیدا شده‌است.
بعدها، میان سال‌های ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ پس از میلاد، آن‌ها به خط عربی نوشته شدند و از سده بیستم الفبای لاتین بربری، به ویژه در جوامع قبایلی و ریفی در مراکش و الجزایر رایج شد. الفبای لاتین بربری نیز توسط بیشتر زبان‌شناسان اروپایی و بربری در سده ۱۹ و ۲۰ مورد استفاده قرار گرفت.