moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سالیوت ۷ یکی از ایستگاه‌های خبرساز و جنجالی بود. این ایستگاه در سال ۱۹۸۲ به فضا پرتاب شد و به مدت ۸۰۰ روز میزبان ۱۱ فضانورد بود؛ اما در همان سال‌ها حادثهٔ سالیوت ۷ به وقوع پیوست و ایستگاه از کنترل شوروی خارج شد. سیستم برق این ایستگاه به دلیل برخورد چند جرم کیهانی، از کار افتاد و ایستگاه در مدار زمین شروع به چرخش به دور خود کرد و روند سقوط آن به سمت زمین آغاز شد. شوروی که در آن زمان تحت فشارهای بین‌المللی قرار گرفته بود تصمیم گرفت طی یک مأموریت عجولانه، دو فضانورد را به کمک فضاپیمای سایوز به فضا پرتاب کند تا به‌صورت دستی به این ایستگاه در حال چرخش متصل شوند و آن را به حالت پایدار بازگردانند. این دو فضانورد روس موفق شدند به ایستگاه متصل شده و آن را بازیابی کنند و این عملیات نجات، یکی از غیرممکن‌ترین مأموریت‌های تاریخ هوانوردی است. ایستگاه فضایی سالیوت ۷، بعدها زمینه را برای شکل‌گیری پروژهٔ ایستگاه فضایی میر فراهم کرد.
آمریکا برخلاف شوروی، در زمینهٔ ایستگاه‌های فضایی سرمایه‌گذاری چندانی نکرد و تا پیش از توسعهٔ ایستگاه فضایی بین‌المللی، اسکای‌لب اولین و تنها ایستگاه فضایی آمریکایی‌ها به‌شمار می‌رفت. اسکای‌لب سال ۱۹۷۳ به فضا پرتاب شد؛ اما حین پرتاب دچار آسیب شد و ۲ پنل خورشیدی آن به‌طور کامل تکه‌تکه شدند و یک پنل خورشیدی دیگر نیز به‌طور کامل باز نشد. این اتفاقات باعث شدند که اسکای‌لب در مدار توان الکتریکی اندکی داشته باشد و سیستم تنظیم دمای ایستگاه به خوبی کار نکند. آمریکا برای رفع این مشکل فضاپیمای سرنشین‌دار اسکای‌لب ۲ را به فضا پرتاب کرد تا فضانوردان بتوانند ایستگاه را تعمیر کنند. این مهندسان فضانورد توانستند با موفقیت ایستگاه را تعمیر کرده و آن را به وضعیت پایدار برسانند و ۲۸ روز نیز در ایستگاه اقامت داشته باشند.
کارگاه مداری، ماژول هوابند، محل اتصال چندگانه، واحد تلسکوپ آپولو و فضاپیمای آپولو، از بخش‌های تشکیل‌دهندهٔ اسکای‌لب بودند. مأموریت‌های اسکای‌لب ۳ و ۴ که خدمهٔ آن به ترتیب ۵۹ و ۸۴ روز در ایستگاه اقامت داشتند، پس از مأموریت اسکای‌لب ۲ به ایستگاه متصل شدند. اسکای‌لب، یک ایستگاه دائمی نبود و آمریکا در نظر داشت که از آن صرفاً به‌عنوان یک آزمایشگاه فضایی استفاده کند و تأثیرات پروازهایی که یک هفته تا یک ماه طول می‌کشند را روی بدن انسان مورد سنجش قرار دهند. اسکای‌لب ۳ آخرین مأموریتی بود که به ایستگاه متصل شد و ایستگاه فضایی اسکای‌لب خیلی زودتر از پیش‌بینی‌ها، به دلیل چرخش مداری سریع ناشی از برخورد با فعالیت خورشیدی شدید، وارد جو زمین شد و در آسمان استرالیا سوخت و از بین رفت.
یکی دیگر از ایستگاه‌های فضایی، ایستگاه میر (Мир) شوروی بود که در سال ۱۹۸۶ به فضا پرتاب و مونتاژ شد. میر، در آن زمان پیشرفته‌ترین ایستگاه فضایی ساخته شده توسط انسان به‌شمار می‌رفت و برای ۱۰ سال عملیاتی بود. نخستین فضانوردانی که به ایستگاه رفتند، همان فضانوردانی بودند که عملیات نجات سالیوت ۷ را انجام داده بودند. این افراد به مدت ۷۵ روز در ایستگاه میر اقامت داشتند و سپس به زمین بازگشتند. ایستگاه فضایی میر از قسمت‌هایی نظیر ماژول زندگی (حمام و آشپزخانه و…)، قسمت میانجی، قسمت مونتاژ، ماژول اخترفیزیک کوانت ۱، ماژول هوابند و علمی کوانت ۲، ماژول تکنولوژیکی کریستال، ماژول اسپکتر، ماژول سنجش از راه دور پریرودا، ماژول اتصال، فضاپیمای بی‌سرنشین پروگرس و فضاپیمای سایوز تشکیل شده بود.
در سال ۱۹۹۴ میلادی، روسیه به آمریکا اجازه داد که فضانوردان آمریکایی برای کسب آمادگی جهت حضور در ایستگاه فضایی بین‌المللی، مدتی را در ایستگاه میر به‌سر ببرند. روس‌کازموس که در مورد هزینه‌های بالای نگه‌داری از ایستگاه میر نگران بود، تصمیم گرفت که با ناسا همکاری کند؛ اما دولت روسیه قبول نکرد و گفت بهتر است که ایستگاه رها شود تا تمام تمرکز روی ایستگاه فضایی بین‌المللی باشد. میر، یک ایستگاه فضایی دائمی بود؛ اما دولت روسیه تصمیم گرفت آن را به سوی زمین هدایت کند و از بین ببرد. سرانجام در سال ۲۰۰۱ بقایای ایستگاه فضایی میر در اقیانوس آرام جنوبی سقوط کردند.
با توجه به اطلاعاتی که کسب کردیم، اکنون می‌دانیم که ایستگاه فضایی بین‌المللی، نهمین ایستگاه فضایی قابل سکونت در مدار زمین است که پس از ایستگاه‌های آلماز، سالیوت، اسکای‌لب و میر توسعه داده شده و شاید بتوان گفت از آن‌ها نیز الهام گرفته‌است. فرایند ساخت ایستگاه فضایی بین‌المللی از سال ۱۹۹۸ میلادی آغاز شد؛ اما نخستین فضانوردانی که در آن اقامت کردند، طی مأموریت اکسپدیشن ۱ (Expedition 1) در تاریخ ۲ نوامبر سال ۲۰۰۰ به فضا پرتاب شدند. از آن زمان تا به این لحظه، بیش از ۱۷ سال می‌گذرد و این طولانی‌ترین حضور یک ایستگاه فضایی در مدار پایینی زمین است. تا پیش از ایستگاه فضایی بین‌المللی، رکورد طولانی‌ترین حضور ایستگاه فضایی در مدار، با ۹ سال و ۳۵۷ روز، متعلق به ایستگاه فضایی میر بود. محموله‌های مورد نیاز برای ایستگاه فضایی بین‌المللی به کمک فضاپیماهایی نظیر سایوز و پروگرس روسیه، دراگن و سیگنوس آمریکا، H-II ژاپن و سیستم انتقال اروپا، به ایستگاه منتقل می‌شوند. تا پیش از لغو برنامهٔ شاتل‌های فضایی، امکان اتصال این شاتل‌ها به ایستگاه نیز وجود داشت. ایستگاه فضایی بین‌المللی میزبان فضانوردان، کیهان‌نوردان و توریست‌ها از ۱۷ کشور مختلف بوده‌است.
طبق قراردادی که میان ناسا و روس‌کازموس روسیه به امضا رسید، قرار بر این شد که ایستگاه فضایی بین‌المللی صرفاً آزمایشگاهی در مدار پایینی زمین باشد و در آن بررسی‌های لازم جهت بهبود سفرهای فضایی آینده انجام شوند. ناسا پیش‌بینی کرده بود که در آینده انسان‌ها به مریخ سفر خواهند کرد و خطراتی آن‌ها را تهدید می‌کند؛ بنابراین لازم است که در ایستگاه فضایی بین‌المللی نتایجی که حضور در فضا روی بدن می‌گذارد سنجیده شوند تا در سفرهای آینده مشکلی برای کیهان‌نوردان به وجود نیاید. در سال ۲۰۱۰، آژانس پروازهای فضایی آمریکا اعلام کرد که ایستگاه فضایی بین‌المللی پتانسیل بیشتری دارد و می‌توان از آن برای کارهای آموزشی نیز استفاده کرد و در قالب برنامه‌های تلویزیونی، اطلاعاتی را با مردم در میان گذاشت.
https://www.zoomit.ir/2018/4/12/270716/infinite-engineering-iss/
سیمای زنی در میان جمع (به آلمانی Gruppenbild mit Dame) نام رمانی است، اثر نویسنده آلمانی هاینریش بل که در سال ۱۹۷۱ (میلادی) انتشار یافته است.
«سیمای زنی در میان جمع» برجسته‌ترین اثر بُل است و آکادمی سوئد زمانی که در سال ۱۹۷۲ (میلادی) جایزه نوبل ادبیات را به او تقدیم کرد، این رمان را جامع آثار او معرفی کردامیر حاجی صادقی، منتقد بی عدالتی ها، روزنامه همشهری، بخش ادب و هنر، ۵ مرداد ۱۳۷۷..
بل در این اثر هم از جامعه سرمایه‌داری و هم از نظام کمونیستی انتقاد می‌کند. به همین دلیل کتاب او با حذف بسیاری از قسمت‌ها در شوروی به چاپ رسید. او عملکرد سرمایه داری را مبتنی بر حرص و طمع می‌داند و نظام کمونیستی را نیز به عدم اجرای دستورهای سوسیالیزم متهم می‌کند.
بل برای شرح زندگینامه "لنی" - شخصیت اصلی داستان - از ۴۸ سالگی او شروع می‌کند و پس از شرح خصوصیات حال حاضر او سیر بلندی در خاطرات گذشته او دارد. سپس لحن داستان عوض شده و زندگی او از گذشته به حال و سپس آینده شرح داده می‌شود.
این رمان را مرتضی کلانتریان ترجمه کرده و نشر آگه به چاپ رسانده.
تازگی نیز ترجمه‌ای از سارنگ ملکوتی در انتشارات نگاه به چاپ رسانده.
مدار پایینی زمین (Low Earth Orbit) که به اختصار لئو (LEO) نیز نامیده می‌شود؛ مداری است که مرکز آن زمین است که معمولاً دوره گردشی(دوره گردشی) آن به دور زمین کمتر از ۱۲۸ دقیقه است (حدود ۱۱٫۲۵ چرخش در هر روز) و مرکز گریزی)شکل آن خیلی نزدیک به دایره یعنی ۰٫۲۵ است(۰ یعنی دایره کامل و ۱ یعنی بیضوی).
بیشترین اجسام مصنوعی که در فضای بیرونی هستند در LEO قرار می‌گیرند که ارتفاع آنها از سطح آب‌ها (ارتفاع جغرافیایی) هرگز بیشتر از یک سوم شعاع زمین (۶۳۷۸ کیلومتر) نیست. اجرامی که در این مدار قرار می‌گردند، (آن را مانند یک باند در نظر بگیرید که از حدود ۱۶۰ کیلومتری از سطح آب‌ها حساب می‌شود تا ۲۰۰۰ کیلومتری) در هر منطقه از آن که باشند به دقت تحت نظر هستند چرا که امکان برخورد با سایر ماهواره‌ها وجود دارد.
تا به امروز تمامی انسان‌هایی که به ایستگاه‌های فضایی رفته‌اند به این مدار سفر کرده‌اند. از۱۹۶۸ تا ۱۹۷۲ ماموریت‌های :برنامه فضایی آپولو انسان‌ها را به ورای LEO فرستادند و از پایان این برنامه هیچ انسانی به ورای LEO فرستاده نشد.
بیشترین ارتفاع ماهواره‌های مدار پایینی زمین از سطح زمین بین ۱۶۰ تا ۲۰۰۰ کیلومتر (۱۰۰–۱۲۴۰ مایل) از سطح زمین است. مسیر حرکت این ماهواره‌ها از غرب به شرق و هم‌جهت با دَوَران زمین به دور خودش است. زمان یک دور چرخش به دور زمین در این مدارها، حدود ۹۰ دقیقه است.
به دلیل نزدیکی فاصلهٔ این نوع ماهواره‌ها از سطح زمین، سرعت حرکت این ماهواره‌ها خیلی بیشتر از سرعت دوران زمین بدور خودش است؛ سرعت این گونه ماهواره‌ها باید به حدی باشد تا به زمین سقوط نکنند. گاهی سرعت آنها به ۲۷٬۰۰۰ کیلومتر بر ساعت نیز می‌رسد. برخی از ماهواره‌های هواشناسی، ماهواره‌های سنجش از دور و ماهواره‌های جاسوسی از این نوع‌اند.
منابع مختلف از مدار نزدیک زمین به ارتفاع جغرافیایی نام برده‌اند. ارتفاع جغرافیایی یک شی در یک مدار بیضوی)(به مدار کپلر نیز معروف هستند که مرکز گریزی کمتر از ۱ را دارند) در طول یک مدار می‌تواند بسیار متفاوت باشد. حتی در یک مدار کروی (circular orbits) ارتفاع جغرافیایی می‌تواند در نقاط مختلف سطح زمین تا ۳۰ کیلومتر متفاوت باشد (مخصوصا در مورد :مدار قطبی (فضا) این مسئله مشهود است) که این مربوط به بحث ریاضی ضریب فشردگی مدل کروی زمین (earth’s spheroid figure) و مشخصات زمین شناختی منطقه‌ای (عارضه‌نگاری) می‌باشد (این مدل بیان می‌دارد که زمین کاملاً گرد نیست و طبق ریاضی ضریب فشردگی که وجود دارد در میانه برآمدگی دارد و بیشتر شبیه یک پیاز تا یک پرتقال).
منطقه LEO بر طبق منابع مختلف به منطقه‌ای از مدارهای LEO گفته می‌شود. برخی از مدارهای بسیار بیضوی که قسمتی از آنها از LEO عبور می‌کند و تا پایین‌ترین جای این منطقه می‌رسند (:اوج و حضیض) جزو این منطقه حساب نمی‌شوند چرا که بالاترین جای آنها از محدودهٔ ۲۰۰۰ کیلومتری فراتر می‌رود (Apogee). اجرام زیر مداری ممکن است داخل این منطقه شوند ولی جزو این منطقه حساب نمی‌آیند چرا که مجدد داخل اتمسفر می‌شوند. مشخص بودن مدارهای نزدیک زمین در منطقه نزدیک زمین از این جهت مهم است که ممکن است باعث برخورد با سایر ماهواره‌ها یا خرده ریزها (حاصل از سایر اجرام قرار گرفته در این مدار) شوند.
میانگین سرعت مداری برای برقراری پایدار در مدار نزدیک زمین ۷٫۶ کیلومتر بر ثانیه است که این میانگین با افزایش فاصله کاهش می‌یابد طوری که در فاصله ۲۰۰ کیلومتری از زمین به ۷٫۷۹ کیلومتر بر ثانیه می‌رسد و در فاصله ۱۵۰۰ کیلومتری به ۷٫۱۲ کیلومتر بر ثانیه می‌رسد. البته برای فرستادن و قرار دادن چیزی در این مدار به منظور ثابت بودن در آن از زمین باید مقاومت اتمسفر و جاذبه را نیز در نظر گرفت که باید به این مقدار سرعت ۱٫۳ تا ۱٫۸ کیلومتر بر ثانیه را افزود.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/82/Orbitalaltitudes.jpg/1050px-Orbitalaltitudes.jpg
نیروی جاذبه در منطقه LEO کمی از سطح زمین کمتر است این به این دلیل است که فاصلهٔ منطقهٔ LEO از سطح زمین از شعاع زمین کمتر است. (نباید انتظار بیشتری داشت) با این حال یک جسم در این منطقه طبق تعریف در سقوط آزاد است و چونکه نیرویی آنها را به بالا نگه نمی‌دارد تجربه :بی‌وزنی رخ می‌دهد. (این چیزی است که فضانوردان برای آن تمرین می‌کنند و نمونه ساده‌تر آن را در شهر بازی‌ها و چرخ و فلک‌ها می‌توان تا حدود درک کرد)
اجرامی که در LEO قرار دارند تحت تأثیر کشش گازهای لایه ترموسفر (حدود ۸۰ تا ۶۰۰ کیلومتری از سطح زمین) هستند. این کشش حتی توسط گازهای اگزوسفر (حدود ۶۰۰ کیلومتری و به بالا از سطح زمین) اعمال می‌شود. مدارهای ماهواره‌هایی که کمتر از ۳۰۰ کیلومتر ارتفاع دارند به سرعت توسط کشش اتمسفریک مزمحل (پوسیده) می‌شوند. اجرامی که در منطقه LEO می‌گردند بین منطقه متراکمتر اتمسفر و زیر لایه منطقه موسوم به کمربند تشعشی ون آلن قرارمی گردند. (:کمربند وان آلن)
از این جهت که برای پرتاپ اجرام، سوختی به نام delta-v صرف می‌شود مدارهای استوایی منطقه LEO که به ELEO معروف هستند و نسبت به استوای زمین انحراف کمی دارند (نزدیک به آن هستند) سوخت کمتری نسبت به سایر مدارها مصرف می‌کنند البته مشروط به اینکه در جهت چرخش زمین این پرتابها انجام شوند و از این جهت بیشترین استقبال را برای پرتاپ ماهواره‌ها دارا هستند. مدارهایی که نسبت به خط استوا انحراف بالایی داشته باشند معمولاً به نام مدارهای قطبی یا مدارهای منطبق با خورشید نام برده می‌شوند (polar orbits or :مدار خورشیدآهنگ).
مدارهای بالاتر به نام مدارهای میانه‌ای MEO نامیده می‌شوند که گاهی وقت‌ها به مدار دایره‌ای متوسطه ICO نیز گفته می‌شود و مدارهای بعد از آن به مدار زمین ایستگاهی geostationary orbit یا GEO گفته می‌شود. مدارهای بالاتر از مدار نزدیک زمین به دلیل شدت تشعشات و تجمع بار الکتریکی می‌توانند منجر به خرابی‌های زود هنگام قطعات الکترونیکی شوند.
در سال ۲۰۱۷ برای استفاده از مدارهای نزدیک زمین قواعدی در نظر گرفته شد که یکی از این قوانین توضیح غیر اقتصادی بودن مدارهای موسوم به VELO بود. به این معنی که استفاده از مدارهایی که در فاصله کمتر از ۴۵۰ کیلومتری هستند (VELO) اقتصادی نیست چونکه اجرام در این مدارها نسبتاً زود از جای خود خارج می‌شوند و برای قرارگیری در مدار خود (orbit raising) نیازمند فن آوریهای به روز هستند.
ماهواره‌ها برای قرارگیری در مدار نزدیک زمین به کمترین میزان انرژی در مقایسه با سایر مدارها نیازمند هستند. که از دیگر مزایای آن تأمین پهنای باند اطلاعاتی بالا و تأخیر کم ارتباطی است. ماهواره‌ها و ایستگاه‌های فضایی که در این منطقه قرار دارند بیشتر در دسترس فضانوردان هستند و بیشتر خدمات نگهداری دریافت می‌کنند.
به دلایلی که ذکر شد LEO مورد استفاده خدمات ارتباطی بسیار است مانند سیستم تلفنی ایریدیوم Iridium phone system. برخی از ماهواره‌های ارتباطی از مدارهای ایستگاه جغرافیایی مدار زمین‌مرکزی(GEO) استفاده می‌کنند که با سرعتی برابر سرعت زمین حرکت می‌کنند و همیشه روی یک منطقه قرار دارند.
بر خلاف ماهواره‌هایی که در منطقه GEO قرار دارند، ماهواره‌های منطقه LEO منطقه پوششی کمی دارند و بنابراین در هر لحظه فقط قادر به ارتباط و مخابره با منطقه محدودی از زمین هستند. این به معنی است که برای پوشش همیشگی هر نوع از خدمات توسط ماهواره‌ها نیاز به شبکه ای از آنها است. ماهواره‌هایی که در زیر منطقه LEO قرار دارند به دلیل خارج شدن نسبتاً سریع از مدار نیازمند این هستند که دوباره در مدار قرار گیرند یا با ماهواره جدیدی جایگیزین شوند.
محیط LEO توسط نخاله‌های فضایی space debris در حال شلوغ شدن است و این به خاطر چیزهایی است که به آن فرستاده می‌شود. به همین خاطر در طی سالیان اخیر باعث نگرانیهایی شده‌است. سرعتی که این چیزهایی ریز در مدار دارند می‌تواند خطرناک و مرگبار باشند. برخورد این نخاله‌های به یکدیگر می‌تواند تولید نخاله‌های بیشتر کند که به اثر دومینو (واکنش زنجیره ای) یا سندروم کسلر معروف است.
مرکز عملیات ترکیبی فضایی آمریکا میزان نخاله‌های فضایی بیش از ۱۰ سانتیمتر را ۸۵۰۰ اعلام کرد. بر طبق یافته‌های رصد خانه ارسیبو :رصدخانه آرسیبو بیش از ۱ میلیون شی خطرناکی که بیش از ۲ میلیمتر قطر دارند در LEO قرار دارد که دیدنشان را از سطح زمین غیرممکن می‌کند (اشاره به کوچک بودن برای دیده شدن)
سنگ‌چشم، آلاگزنه یا مرغ قصابhttps://avayeboom.com/articles/%D8%B3%D9%86%DA%AF-%DA%86%D8%B4%D9%85-%D9%87%D8%A7%D8%8C-%D9%82%D8%B5%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D9%88%DA%86%DA%A9-%D9%88-%D8%B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7/https://www.asriran.com/fa/news/846647/%D8%A8%D8%A8%DB%8C%D9%86%DB%8C%D8%AF%7C-%D9%82%D8%B5%D8%A7%D8%A8-%DA%A9%D9%88%DA%86%DA%A9-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D9%87-%D8%AD%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%A7%D8%AA-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D8%B3%DB%8C%D8%AE-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%E2%80%8C%DA%A9%D8%B4%D8%AF پرندگانی هستند با طرح مشخص پر و بال، منقار قلاب‌مانند، پاهای قوی و چنگال‌های تیز که رفتارشان شبیهِ پرندگان شکارگر است.
اغلب روی جاهای بلند با قامتی راست در انتظار شکار می‌نشینند و طعمۀ خود را روی بوته‌های خار میخکوب و آویزان می‌کنند. پروازی پُرتوان و موجی دارند. تک‌زی هستند، و نر و ماده آنها تقریباً همشکل است (جز در سنگ‌چشم پشت‌سرخ).
روی بوته یا درخت لانه می‌سازند و از حشرات، خزندگان، پرندگان و پستاندارانِ کوچک تغذیه می‌کنند.
نام برخی از گونه‌های سنگ‌چشم در زیر آورده شده است.
بلبل خُرما یا بلبل گوش‌سفید پرنده‌ای از خانوادهٔ بلبلان است که زیستگاه آن عمدتاً به‌طور بومی از شمال غرب هندوستان، پاکستان، جنوب ایران و مرکز ایران تا جنوب عراق کشیده شده‌است.
این پرندهٔ خوش صدا با بلبل هزاردستان تفاوت دارد و از خویشاوندان نزدیک آن هم نیست بلکه تنها در نام عمومی شباهت دارند.
بلبل خرما قدری از بلبل بزرگ‌تر است و طول بدنش حدوداً ۱۸ سانتی‌متر است. نر و ماده آن هم‌شکل است. سر و گلویش سیاه است و دو لکه بزرگ سفید در دو طرف سر روی گونه‌هایش دارد. سطح پشتی قهوه‌ای روشن، سطح شکمی خاکستری چرک، پوشپرهای زیر دمی زرد نارنجی و دم سیاه با نوک سفید دارد. روی سر اثری از کاکل دارد.منصوری، جمشید. راهنمای پرندگان ایران، چاپ اول. تهران: کتاب فرزانه، ۱۳۸۷ سر دم این پرنده سفید و سر پرندهٔ جوان قهوه‌ای رنگتر از پرندهٔ بالغ است.
بلبل خرما معمولاً جفت جفت یا به صورت دسته‌های کوچک دیده می‌شود. بلبل نر جثه بزرگتری نسبت به ماده دارد. بلبل دره پهن جثه بزرگی دارددکتر:، العلوی، هادی، «(عالم الطیور والحیوانات)»، دارالعودة، بیروت، لبنان، چاپ پنجم سال ۱۹۹۸ میلادی به (عربی).
بلبل‌ها به خوش صدایی معروف‌اند. بلبل خرما هم با آنکه با بلبل معمولی تفاوت ظاهری دارد، صدای خوشی سر می‌دهد. بلبل‌ها بیش‌تر شب‌ها می‌خوانند؛ اما بلبل‌های خرما روزها به خواندن می‌پردازند.
محل زیست آن اغلب باغ‌ها و نخلستان‌ها و جاهای پر درخت است گاهی هم در نقاط کم درخت دیده می‌شود. غذای اصلی آن همچنان که از نامش بر می‌آید بیشتر میوه درخت خرما و البته سایر میوه هاست، به گونه‌ایی که مثلاً در بهبهان باغ‌های زردآلو زیستگاه مورد علاقه این گونه بلبل هستند؛ و همچنین در بلوچستان در میان نخلستان‌های مومان هم زیاد دیده می‌شوند. لانه‌اش را اغلب بر روی شاخه درختان موجود می‌سازد.خوراک عمده و مورد علاقه این بلبل توت های رسیده و تمشک نیز هست.
بلبل خرما از جمله آفات درخت خرما محسوب می‌شود زیرا شهد خرماهای رسیده را می‌خورد و در نتیجه آن خرماها یا می‌ریزد یا حشرات در آن تخم می‌گذارند. وقوع این امر موجب خسارت عمده‌ای می‌شود. بلبل خرما را بعضاً به جهت آواز خوانی و انس گرفتن سریع با محیط خانه و انسان، دست آموز و نگهداری می‌کنند. این پرنده چنانچه محیط امنی برایش فراهم شود می‌تواند در خانه لانه‌سازی و تولید مثل نماید.
پراکندگی زیستگاهی آن در شمال عراق، جنوب ایران، افغانستان، پاکستان، شمال غرب هندوستان و شبه جزیرهٔ عربستان می‌باشد.دکتر:، العلوی، هادی، «(عالم الطیور والحیوانات)»، دارالعودة، بیروت، لبنان، چاپ پنجم سال ۱۹۹۸ میلادی به (عربی)
بلبل خرما که در زبان محلی بلبلی یا گوش‌سفید نامیده می‌شود از جمله پرندگان شاخه‌نشین بومی مناطق جنوبی ایران به‌ویژه نقاط گرمسیری جنوب است. پراکندگی آن از بلوچستان تا کرمان، هرمزگان، بوشهر، خوزستان، فارس و تا حدودی به مناطق معتدل‌تر نیز ادامه دارد. طی چند سال اخیر تعداد بلبل خرما در تهران افزایش یافته است این در حالی است که این پرنده، پرنده خاص جنوب است.
در سال‌های اخیر به علت مهاجرت زیاد این پرنده از پاکستان و هندوستان به سمت نخل‌زارهای بوشهر و خوزستان و افزایش جمعیت آن در این نواحی، تعدادی از آن‌ها به تهران و دیگر شهرها رسیده و زادآوری کرده‌اند و ازدیاد یافته‌اند.
بلبل‌خرما همه‌چیزخوار است؛ شهد خرماهای رسیده، میوه‌های شیرین، حشرات، ملخ‌ها و کرم‌ها را می‌خورد.
زادآوری بلبل‌خرما در اواسط ماه‌های اردیبهشت و خرداد صورت می‌گیرد. بلبل ماده پس از پایان کار لانه‌سازی، سه تا پنج عدد تخم می‌گذارد و پرنده نر و ماده به نوبت ۱۴ تا ۱۵ روز روی تخم می‌خوابند. بعد از بیرون آمدن جوجه‌ها از تخم، والدین جوجه‌ها را با کرم و حشرات ریز تغذیه می‌کنند (بین ۲۵۰ تا ۳۰۰ کرم در روز برای دو جوجه). بعد از ۱۵ روز جوجه‌ها آشیانه را ترک می‌کنند. تغذیه جوجه‌ها تا زمان پرواز که یک ماهی به طول می‌انجامد بر عهده والدین است. عمر این پرنده در حیات وحش به ۱۰ سال هم میرسد.
در سال‌های اخیر تعدادی از آن‌ها به تهران و دیگر شهرها نیز رسیده و زادآوری کرده‌اند. بلبل خرما پرنده‌ای تک همسر است. بلبل نر در نمایش جفت‌خواهی، در حالی که دو بال خود را بالا می‌گیرد، به‌طور مرتب به جلو و عقب خم می‌شود و این رفتار را تا ۱۰ ثانیه ادامه می‌دهد. سپس می‌ایستد و آواز می‌خواند. در همین حال پرهای بدنش را باد می‌کند و بال‌هایش را به آهستگی حرکت می‌دهد. این کار را به مدت ۳۰ ثانیه تکرار می‌کند و سپس نمایش خود را از سر می‌گیرد.
۹۷۸–۹۶۴–۷۲۳۹–۵۳–۰
آزمایشگاه فضایی کیبو، بخشی از ایستگاه فضایی بین‌المللی است که توسط آژانس پژوهش‌های هوافضای ژاپن طراحی و ساخته شده‌است. آزمایشگاه فضایی کیبو، بزرگترین قطعه از قطعات طراحی شده برای ایستگاه فضایی بین‌المللی است و در سال ۲۰۰۸ میلادی به بهره‌برداری کامل رسید.
ترانه مُکَرَّم (زادهٔ ۱۴ مرداد ۱۳۵۹) شاعر و نویسنده و ترانه‌سرا اهل ایران است.مصاحبه ترانه مکرم با رادیو بی‌بی‌سیمصاحبه روزنامه دنیای اقتصاد با ترانه مکرمترانهٔ «طلوع من» با صدای معین از آثار او است.
ترانه مکرم در ۱۴ مرداد سال ۱۳۵۹ در تهران متولد شد. او که فارغ‌التحصیل رشتهٔ مترجمی زبان انگلیسی است، از سال ۱۳۷۲ فعالیت خود را با شعر نو و سپید آغاز کرد که به جمع‌آوری ۲ مجموعه به نام‌های «سالار» و «ترانه‌نامه» منجر شد. او در کنار ترانه‌سرایی در زمینهٔ ترجمه آثار ادبی نیز فعالیت دارد.
وی در بهار سال ۱۳۸۷ اولین کتاب ترانهٔ خود با نام «طلوع من» و در سال ۱۳۸۹ دومین مجموعه ترانه‌هایش را با نام «ساعت ۹» و در سال ۱۳۹۵ سومین مجموعهٔ خود را با نام «خدا رو چه دیدی» از نشر نیماژ به بازار عرضه نمود. وی در سال ۱۳۸۷ به عنوان یکی از برگزیدگان دور نخست سومین دورهٔ جشنوارهٔ ترانه‌های «سرزمین مادری» انتخاب شد.
در کتاب «مجموعه ترانهٔ «از لاله‌زار تا جمهوری»، گردآوری مهدی موسوی، از ترانه‌های او به همراه آثار ترانه‌سرایان دیگر استفاده شده‌است. او به مدت ۹ سال در ایران، ممنوع الکار بود و اجازهٔ فعالیت رسمی نداشت.
ترانه‌های «باتو» (با تو ستاره می‌شوم) به خوانندگی محمد اصفهانی، «خیانت» به خوانندگی محسن چاوشی با تنظیم اردوان کامکار (از ترانه‌های فیلم سنتوری) و «یکی بود یکی نبود» (خدا رو چه دیدی) به خوانندگی رضا صادقی از دیگر آثار شهرت یافتهٔ او است.
اولین ترانه او سال ۱۳۷۹ با عنوان «یه روز برفی» در کاست «یه روز برفی» به خوانندگی محمدرضا عیوضی بود. پس از آن با خوانندگانی نظیر:حمیدعسکری مهدی مقدمسیروان خسروی، سیاوش شمس، معین، کاوه یغمایی، حامد همایون، محمد اصفهانی، خشایار اعتمادی، محسن چاوشی و … همچنین آهنگسازان و تنظیم‌کنندگانی نظیر: فرخ آهی، شوبرت آواکیان، داریوش تقی پور، شهیاد، بهروز صفاریان و … فعالیت خود را ادامه داد.
از جمله ترانه‌های ترانه مکرم، می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
یکی از هشت ناحیه فدرال روسیه است که جمعیت آن بر مبنای سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی برابر ۲۹٬۸۹۹٬۶۹۹ نفر اعلام شد.
این ناحیه فدرال در تاریخ ۱۴ نوامبر ۲۰۰۵ میلادی تشکیل شده و دارای واحدهای فدرال زیر است:
تالار مشاهیر و موزهٔ راک اند رول ، نام موزه‌ای است که در سواحل رودخانهٔ ای در مرکز کلیولند اوهایوی ایالات متحده قرار دارد و به ثبت پیشینهٔ چندی از مشهورترین و تأثیرگذارترین هنرمندان، تهیه‌کنندگان و سایر افرادی که به طریقی مهم صنعت موسیقی را تحت تأثیر قرار داده‌اند اختصاص داده شده‌است؛ خصوصاً در زمینهٔ راک اند رول.
طراح و معمار این بنا آی ام پی است.
هر ساله تنی چند از هنرمندان در یک مراسم معارفه به عضویت این تالار درمی‌آیند؛ با این پیشینهٔ تاریخی که این مراسم در هتل والدورف استوریا در شهر نیویورک برگزار می‌شد. اولین گروه پذیرفته‌شدگان در ۲۳ ژانویه ۱۹۸۶ به عضویت این مکان درآمدند؛ که شامل چاک بری، جیمز براون، ری چارلز، سم کوک، فتس دامینو، اورلی برادرز، بادی هالی، جری لی لویس، لیتل ریچارد، و سلطان راک اند رول الویس پریسلی بودند
در حال حاضر، گروه‌ها یا خواننده‌های انفرادی بعد از گذشت ۲۵ سال از اولین عرضهٔ آثارشان واجد شرایط می‌شوند. نامزدها می‌بایست تأثیرها و اهمیتی قابل اثباتی در طی پیشینهٔ راک اند رول داشته باشند. چهار رده شناخته شده‌است: اجراکننده‌ها، غیر اجراکننده‌ها، تأثیرهای اولیه و از سال ۲۰۰۰، "سایدمن‌ها"
با آغازی در سال ۲۰۰۹، مراسم معارفهٔ سالانه بر یک مبنای چرخشی به کلیولند تغییر مکان خواهد یافت، احتمالاً هر سه سال یک‌بار.
اجراکننده‌ها شامل خوانندگان و نوازندگان می‌شوند.
یک گروه نامزدگزینی متشکل ار تاریخ‌دانان موسیقی، نام‌های ردهٔ اجراکنندگان را انتخاب می‌کنند که بعد از آن از طریق نزدیک به ۱۰۰۰ متخصص شامل تحصیل‌کرده‌های دانشگاهی، روزنامه‌نگاران، تهیه‌کنندگان و سایر تجارب صنعت موسیقی رای‌گیری می‌شوند. اجراکنندگان دریافت‌کنندهٔ بیشترین تعداد آرا و بالاتر از ۵۰٪ برای معرفه انتخاب می‌شوند؛ هر سال در حدود پنج یا شش نامزد به این موفقیت می‌رسند.
اسلام از جمله ادیانی است که در ژاپن حضور قابل توجه داشته‌است. گرچه اسلام در قرن اول هجری به منطقه آسیای دور راه یافت، ولی گسترش اسلام در ژاپن تا قرن ۱۷ میلادی به تأخیر افتاد.
بر اساس مستندات تاریخی، اسلام در ژاپن تاریخی صد ساله دارد. قبل از ۱۸۵۳ ژاپن کشوری بسته بود ولی از سال ۱۸۶۷ مردم ژاپن توانستند با کشورهای دیگر بخصوص مسلمانان رابطه برقرار کنند. مردم ژاپن ابتدا در سال ۱۸۷۷ اسلام را به عنوان بخشی از ادیان غربی شناختند. نخستین بار در سال ۱۸۷۷ با ترجمه کتابی به زبان ژاپنی که دربارهٔ اسلام نوشته شده بود مردم این سرزمین با معارف اسلامی آشنا شدند. با این حال تعداد مسلمانان تا قبل از دهه ۱۹۸۰ اندک بود.
ورود اسلام به ژاپن پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ در روسیه و استقرار حکومت سوسیالیستی در آن کشور انجام گرفت.
"انجمن اسلامی ژاپن کبیر"Dai Nihon Kaikyō Kyōkai 大日本回教協会 اولین سازمان رسمی اسلامی در ژاپن بود که در سال ۱۹۳۰ تشکیل شد. پس از جنگ جهانی دوم و اشغال ژاپن توسط نیروهای متفقین، فرمانده نیروهای متفقین «انجمن اسلامی ژاپن کبیر» را به علت همکاری آن‌ها با نظامیان جنگ‌طلب ژاپنی تعطیل کرد. با پایان یافتن اشغال ژاپن، مسلمانان، «انجمن اسلامی ژاپن»Islamic Studies Boom را با هدف گسترده نمودن همکاری بین مسلمانان ژاپن و فراهم آوردن کتب دینی و فرهنگی اسلامی برای مسلمانان و هماهنگی مؤسسه‌های اسلامی ژاپن تشکیل دادند. در این دوران بیش از ۱۰۰ کتاب و مجله با موضوعات اسلامی در ژاپن منتشر شد.
اولین ترجمه قرآن به زبان ژاپنی در سال ۱۹۲۹ صورت گرفت.
قرار است نخستین مدرسه اسلامی در توکیو ساخته شود. قطعه زمینی در نزدیکی مسجد بزرگ توکیو برای ساخت مدرسه اسلامی خریداری شده‌است و این مدرسه اسلامی با کمک مالی مسلمانان و حتی غیر مسلمانان ژاپن ساخته می‌شود.
به گفته «زکریا زیاد» رئیس انجمن اسلامی ژاپن، مسلمانان ژاپن در انجام فرائض دینی و عبادی خود کاملاً آزاد هستند و در حال حاضر روزانه ۱۰ نفر در ژاپن به دین اسلام روی می‌آورند.
تعداد مسلمانان در سال ۲۰۰۰ میلادی، ۶۳٬۵۵۲ نفر تخمین زده شده‌است. امروزه جمعیت مسلمانان ژاپن را ۱۰۰٬۰۰۰ تخمین می‌زنند. تخمین زده می‌شود تعداد مسلمانان ژاپنی الاصل تا به هزاران نفر برسد. انجمن مسلمانان ژاپن از ثبت نام‌هایی که شده تخمین می‌زند که رقمی حدود ۷۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ مسلمان ژاپنی وجود دارد که بیشترین آن‌ها را زنانی تشکیل می‌دهند که بعد از ازدواج با پاکستانی‌ها و بنگلادشی‌هایی که در دهه ۱۹۸۰ برای کار به ژاپن آمده‌اند، به اسلام گرویده‌اند.
اولین مسجد ژاپن، مسجد کوبه، در سال ۱۹۳۵ ساخته شده‌است. مسجد یوکوهاما در بخش یوکوهاما زوزوکی به وسعت ۲۰۰ مترمربع هر جمعه با نمازجماعتی حدود ۷۰ نفره از مسلمانان کشورهای آفریقایی، آسیایی و دیگر ملیت ها تشکیل می‌شود. مسجد دیگر مسجد توکیو است که در سال ۱۹۳۸ در توکیو بنا شد. این مسجد در دهه ۱۹۹۰ کاملاً بازسازی شد.
در حال حاضر در ژاپن بین ۳۰ تا ۴۰ مسجد یک طبقه وجود دارد.
مسجد کوبه ، واقع در کوبه اولین مسجد ساخته شده در ژاپن است.
کوبه اولین مسجد ساخته شده در ژاپن است. این مسجد در سال ۱۹۲۸ در ناکایاماته دوری، چو-کو ساخته شده است. کوبه به معنی دروازه خدا است. این مسجد به سبک هندی سنتی و به دست «یان یوزف اشواگرا» (Jan Josef Švagr) ساخته شده است. حمله اتمی آمریکا به دو شهر ناگازاکی و هیروشیما باعث شد منطقه کوبه نیز طی این حملات آسیب شدیدی دید و تا حد زیادی ویران شد.
در حالی که ساختمان‌های اطراف مسجد کوبه تقریباً با خاک یکسان شدند، این مسجد مستحکم و پابرجا ماند، و تنها ترک‌هایی روی دیوارهای بیرونی اش ایجاد شد و شیشه‌های آن شکست. نمای بیرونی مسجد بر اثر بمباران سیاه شد. سربازان ژاپنی که در زیرزمین این مسجد پناه گرفتند از خطر بمباران جان سالم به در بردند. این مسجد به پناهگاهی برای قربانیان جنگ تبدیل شد. پس از اتمام جنگ، برخی دولت‌های اسلامی هزینه تعمیر و نوسازی مسجد را بر عهده گرفتند.
این مسجد در یک حادثه دیگر نیز استحکام خود را ثابت کرده است. زلزله‌ای که در ساعت ۵:۴۶ روز ۱۷ ژانویه ۱۹۹۵ با نام زلزله «هانشین» رخ داد، تنها ۲۰ ثانیه به طول کشید، اما حدود ۶۴۳۳ نفر ژاپنی را به کام مرگ کشاند، که اکثرشان ساکنان شهر کوبه بودند. اما مسجد کوبه در این زلزله ویران نشد.
http://www.tabnak.ir/fa/news/405681/
اسماعیل داورفر (۲۰ فروردین ۱۳۱۱ – ۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۷) هنرپیشه قدیمی تئاتر، سینما و تلویزیون اهل ایران بود.
اسماعیل داورفر دارای دیپلم هنرستان هنرپیشگی بود، هنرستانی که بازیگرانی بسیاری مانند نصرت کریمی، مصطفی اسکویی، عزت‌الله انتظامی، علی نصیریان و چندی دیگر را به دنیای نمایش و بازیگری معرفی کرده‌است. او همچنین از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران مدرک لیسانس گرفت و دارای دیپلم مدرسه تئاتر کالیفرنیا و مدرسه الیزابت هالووی بود و مدرک معادل دکترا در رشته بازیگری را از وزارت ارشاد اسلامی گرفت.
وی از سال ۱۳۳۵ فعالیت‌های تئاتری خود را آغاز کرد. داورفر با فیلم آقای هالو ساخته داریوش مهرجویی در سال ۱۳۴۹ وارد سینما شد و در فیلم‌هایی چون صادق کرده به کارگردانی ناصر تقوایی و سرایدار به کارگردانی خسرو هریتاش به ایفای نقش پرداخت. وی به خاطر ایفای نقش «دوستعلی خان» در سریال به یادماندنی دایی جان ناپلئون ساخته ناصر تقوایی بر اساس رمان ایرج پزشک‌زاد، همچنین سریال‌هایی چون باز مدرسم دیر شد در نقش پدر اکبر عبدی و آژانس دوستی در خاطرها مانده‌است.
او همبازی و هم دوره بازیگرانی چون علی نصیریان، عزت‌الله انتظامی، جمشید مشایخی، جعفر والی و محمدعلی کشاورز بوده‌است. از تئاترهای او می‌توان به "بازرس، چشم‌اندازی از پل، سیاه زنگی دایره زنگی، مرد فرنگی، مرگ در پائیز، دشمنان و دست بالای دست اشاره کرد.
وی از عارضه سرطان پروستات رنج می‌برد و بر اساس گزارش‌ها، بر اثر سکته قلبی درگذشت.
انیران یک مفهوم دینی-زبانی-قومی به معنی ناایرانی یا ناآریایی است. در مبنای کلی، به تمامی سرزمین‌های غیرایرانی، انیران گفته می‌شود اما در نوشته‌های دینی، این مفهوم برای اشاره به دشمنان زرتشتیان و ایرانیان به کار رفته‌است.
واژه "انیران" از واژه پارسی میانه anērān و از پهلوی ʼnyrʼn آمده‌است. این مفهوم در برابر واژه "ایران" ērān قرار دارد که برای اشاره به مردم ایرانی یا شاهنشاهی ساسانی به کار می‌رود. هرچند در نوشته‌های دینی و شاید در دید سیاسی خود شاهنشاهان ساسانی این مفهوم با مزداپرستی گره خورده‌است. یک انیرانی (پارسی میانه: anēr) کسی است که ایرانی نیست، یا اینکه ایرانی است اما به دین زرتشت باور ندارد. در نوشته‌های زرتشتی پس از سقوط ساسانیان، تمامی مسلمانان صرف نظر از زبان و تبارشان انیرانی خوانده شده‌اند.
کرتیر در سنگ‌نگاره خود گفته‌است که او و موبدان و آتشکده‌های زیادی را در ایران‌شهر برپا داشته‌اند که بر طبق گفتهٔ او از این استان‌ها تشکیل شده‌است: پارس، پارت، بابل، میشان، آدیابن، آذربایجان، اصفهان، ری، کرمان، سیستان، گرگان و پیشاور. بر طبق گفتهٔ کرتیر، سوریه، کیلیکیه، ارمنستان، گرجستان، آلبانی و ولاشگان که تحت کنترل ساسانیان بودند، جز انیران محسوب می‌شدند.
نخستین استفاده رسمی از این واژه در سنگ نبشته‌های شاپور یکم دیده شده‌است. او خود را «شاهنشاه ایران و انیران» معرفی کرده‌است. از آنجایی که این واژه در سنگ نگاره‌های اردشیر پاپکان دیده نمی‌شود، اینگونه برداشت شده که منظور او از انیران، در واقع اشاره به سرزمین‌هایی است که او در اردوکشی‌هایش به امپراتوری روم و شاهنشاهی کوشان فتح کرده‌است. شاپور در سنگ نبشته خود در کعبه زرتشت سوریه، کاپادوکیه و کیلیکیه را جز سرزمین‌های انیرانی فتح شده قلمداد کرده‌است.
«شاهنشاه ایران و انیران» در عنوان رسمی همه شاهنشاهان پساشاپور دیده می‌شود. سی سال پس از نخستین استفاده رسمی از این واژه، کرتیر موبدان موبد پرآوازه ساسانی قفقاز و ارمنستان را در میان سرزمین‌های انیرانی دسته‌بندی کرده‌است.
هرچند قدیمی‌ترین منبعی که واژه انیران در آن دیده شده مربوط به دوران ساسانی است اما این واژه — همانند خود واژه ایران — بسیار قدیمی تر است. در خرده اوستا، اَنْ‌اَئیریا (anairya) برای اشاره به تورانیان به کار رفته‌است. تورانیان دشمنان اصلی مزداپرستان — که ایرانی‌اند — هستند و در سرزمین‌هایی که اهریمن خلق کرده‌است زندگی می‌کنند. این سرزمین آنسوی رود گیتی قرار دارد، رودی که سرزمین‌های اورمزد — که نخستینشان ایران ویج است — از سرزمین‌های اهریمن جدا می‌کند.
در نوشته‌های زرتشتی مربوط به سده‌های نهم تا دوازدهم، پادشاه افسانه ای تورانی، افراسیاب (در کنار ضحاک و اسکندر) منفورترین شخصیت‌هایی هستند که اهریمن علیه ایرانیان خلق کرده‌است. (زند وهمن یسن ۷٫۳۲؛ مینوی خرد ۸٫۲۹)
در حماسه فردوسی، شاهنامه، این حماسه سرا انیران را برابر با توران ترسیم می‌کند. البته او آن‌ها را به سرزمین‌های آنسوی آمودریا محدود می‌کند و آن‌ها را ترک می‌خواند. این اتفاق می‌تواند حاصل این باشد فردوسی انیران و توران را از دید خود در خراسان برداشت کرده‌است؛ زیرا در نوشته‌های اوستایی (وندیداد ۷٫۲؛ ۱۹٫۱) آمده‌است که سرزمین‌های اهریمن در شمال واقع شده‌اند. همچنین باید گفت که در این میان یک استثنا وجود دارد و آن این است که سرزمین ایرانی سغد — که توسط اورمزد خلق شده‌است و نه اهریمن — نیز در شمال واقع شده‌است.
در شاهنامه آمده‌است که فریدون سرزمین خود را — که همه گیتی را شامل می‌شود — بین پسران خود تقسیم می‌کند. او سرزمین‌های انیرانی را به سلم و تور می‌دهد و سرزمین ایران را به جوان‌ترین پسرش، ایرج. سرانجام این اتفاق اتحاد میان دو برادر بزرگتر، یعنی فرمانروایان سرزمین‌های انیرانی در برابر ایران است. در پایان این داستان ایرانیان به فرماندهی منوچهر، شاهزاده ایرانی، بر انیرانان پیروز می‌شوند.
برای فردوسی، تورانیان/انیرانان نیروهای اهریمنی‌ای هستند که همیشه مانع از دستیابی ایران‌زمین به آرامشند. موضوع اصلی شاهنامه کشمکش آن‌ها با ایرانیان است و بیشتر از نیمی از حماسه فردوسی به این مسئله اختصاص دارد. اتفاقات تراژیک و مرگ شاهان، شاهزادگان و پهلوانان ایرانی اغلب به دست تورانیان رقم می‌خورد. در این حماسه آمده‌است که یک تورانی به نام توربراتور زرتشت را در سن هفتاد و هفت سالگی در بلخ کشته‌است.
تاگوس (لاتین "Tagus"، اسپانیایی "Tajo"، پرتغالی "Tejo")رودخانه دیرپایی در شبه جزیره ایبری است. این رودخانه ۱٬۰۳۸ کیلومتر درازا دارد که ۷۱۶ کیلومتر آن در خاک اسپانیا، ۴۷ کیلومتر آن در مرز پرتغال و اسپانیا و ۲۷۵ کیلومتر باقی‌مانده اش در خاک پرتغال جاری است. مساحت این رودخانه ۸۰٬۱۰۰ کیلومتر مربع است که پس از رودخانه دورو در اسپانیا، دومین رودخانه بزرگ در شبه جزیره ایبری محسوب می‌گردد. قسمت‌هایی از این رودخانه بسیار تنگ و در مقابل قسمت‌هایی از آن نیز بسیار گشاد هستند. این رودخانه پس از «قلعه المورول» وارد یک منطقه آبرفتی مستعد می‌شود. امروزه سد الکانترا، بسیاری از رودخانه‌ها، همانند رودخانه تاگوس را پرآب کرده‌است.
ماتریس هرمیتی یا خودآبن ، ماتریسی است مربعی که ترانهاده مزدوج مختلط آن با خودش برابر باشد:
که با نماد زیر نشان داده می‌شود:
ماتریس هرمیتی (با درایه های مختلط) یک فضای برداری ویژه حقیقی را ایجاد می کند.
این دو ویژگی مقدار‌ ویژه‌ها و بردار ویژه‌های ماتریس هرمیتی در فیزیک کوانتوم کاربرد زیادی دارد. در فیزیک کوانتوم تمام کمیت‌های فیزیکی با عملگر‌های هرمیتی توصیف می‌شوند. Quantum Mechanics for Scientists and Engineers, David miller
محمد لامین سیسوکو گیلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مالی است.
وی عضو سابق باشگاه‌های اوسر، والنسیا، لیورپول، یوونتوس، پاری سن ژرمن، فیورنتینا، لوانته، شانگهای شنهوآ، پونه سیتی، ترنانا، کیتچی و سوشو بوده‌است.
سیسوکو در فصل نقل و انتقالات نیم فصل ۰۸–۲۰۰۷ با مبلغ ۱۲ میلیون یورو به یوونتوس پیوست.
پاول نِدوِد (زاده ۳۰ اوت ۱۹۷۲) بازیکن سابق فوتبال اهل جمهوری چک است که برای باشگاه یوونتوس بازی می‌کرد و در سال ۲۰۰۹ از فوتبال خداحافظی کرد. او یکی از بهترین بازیکنان فوتبال دوران خود بود که در سال ۲۰۰۳ موفق شد که عنوان بهترین بازیکن اروپا را دریافت کند همچنین وی رکوردار گل زدن با شوت است.http://es.wikipedia.org/wiki/Pavel_Nedvěd
ندود در شهر خِپ متولّد و در اسکالْنا، واقع در شهرستان کارلووی واری، بزرگ شد. در پنج سالگی فوتبال را در باشگاه تاتران آنجا آغاز کرد. در همان سال‌ها با انجام تمرینات زیاد و قابل توجه، حس جاه طلبی زیادی از خود نشان می‌داد. در سال ۱۹۸۵، وقتی هنوز پانزده سال داشت، تیم جوانان خپ او را جذب کرد، اما نتوانست مدت زیادی وی را نگه دارد. تنها بعد از گذشت یک سال به اسکودا پیلسن پیوست.http://www.hamshahrionline.ir/details/102180
وی در فصل ۹۲/۱۹۹۱ خدمت سربازی‌اش را در باشگاه دوکلا پراگ انجام داده و در این تیم در لیگ دسته اول چکسلواکی بازی کرد. در آن فصل سه گل در نوزده بازی به ثمر رساند. در آن زمان، مورد توجه تیم اول چکسلواکی، اسپارتا پراگ قرار گرفت و برای فصل ۹۳/۱۹۹۲ به استخدام این تیم درآمد.
در آنجا از همان ابتدا در ترکیب اصلی قرار نگرفت. این هافبک در آنجا ۱۸ بازی انجام داد، ۱۳ بار به عنوان یار ذخیره وارد زمین شد و هیچ گلی هم نزد. تازه در فصل ۹۴/۱۹۹۳ بود که به ترکیب اصلی راه یافت و سه گل نیز در ۲۳ بازی فصل زد.
در فصل ۹۵/۱۹۹۴ یکی از بازیکنان مهم و اصلی تیم اسپارتا بود که با این تیم به سومین قهرمانی پیاپی لیگ هم دست یافت. ندود ۲۷ بازی کرد و شش گل هم وارد دروازه حریفان کرد. فصل ۹۶/۱۹۹۵ بهترین فصل بازی او تا آن زمان بود. او تبدیل به ستاره تیم شده بود و با زدن ۱۴ گل در ۲۷ بازی توجه باشگاه‌های خارجی را هم به سوی خود جلب کرد. پیش از همه آیندهوون هلند به جذب او علاقه نشان داد و قراردادی یک ساله با وی به امضاء رسانید.http://www.transfermarkt.com/en/pavel-nedved/profil/spieler_3603.html
با نمایش موفقی که به همراه تیم ملی فوتبال جمهوری چک در جام ملت‌های اروپا ۱۹۹۶ انگلیس داشت، مورد توجه باشگاه لاتزیو ایتالیا قرار گرفت که تحت رهبری مربی چک-ایتالیایی، زدنیک زمان بود. آیندهوون او را بازخرید کرد. انتقال وی اما از اسپارتا پراگ به لاتزیو خیلی عجیب بود.
او با مبلغ ۵/۱ میلیون کرون چک به تیم کوچیس اسلواکی رفت و از آنجا به ازای ۵/۷ میلیون مارک به لاتزیو منتقل شد. اسپارتا هم مانند کوچیس تحت مالکیت رزس اسلواک قرار داشت.
در لاتزیو با هدایت زمان کم‌کم با مشکلات اولیه کنار آمد و در ترکیب اولیه تیم قرار گرفت. در سال‌های بعد در لاتزیو به یکی از بهترین هافبک‌های هجومی اروپا تبدیل شد. او با این باشگاه در مجموع هفت عنوان کسب کرد که قهرمانی در جام در جام اروپا در سال ۱۹۹۹، و قهرمانی باشگاه‌های ایتالیا در سال ۲۰۰۰، پس از سال ۱۹۷۴ بود.
در تابستان سال ۲۰۰۱، یوونتوس به ازای مبلغ ۲/۴۱ میلیون یورو وی را به جای زین‌الدین زیدان که به رئال مادرید پیوسته بود، به خدمت گرفت. در اولین فصل حضورش در تیمی که رکورددار قهرمانی باشگاه‌های ایتالیا بود، گرچه بازیکن ثابت نبود اما با هدایت مارچلو لیپی به دومین اسکودتو دست یافت.
فصل ۰۳_۲۰۰۲ بهتر از فصل قبلی و در عین حال کمی ناراحت‌کننده پیش رفت. یک کارت زرد در بازی نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا برابر رئال مادرید، با محرومیت از حضور در دیدار فینال برای ندود همراه بود. دیداری که در آن یوونتوس در ضربات پنالتی مغلوب آث میلان شد. اما در سری A وی تبدیل به همه‌کاره تیم یوونتوس و محبوب هواداران شد. او با یووه در آن فصل سومین قهرمانی باشگاه‌های ایتالیا را تجربه کرد.
در پایان سال ۲۰۰۳ به عنوان دومین بازیکن فوتبال کشور چک، پس از «جوزف ماسوپوست»، از سوی مجله معتبر ورزشی فرانس فوتبال به عنوان مرد سال فوتبال اروپا برگزیده شد. در مارس ۲۰۰۴ نیز از سوی پله در فهرست ۱۲۵ بازیکن فوتبال برتر و در قید حیات دنیا قرار گرفت.
در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ برای ندود با هدایت فابیو کاپلو، دو قهرمانی دیگر با یوونتوس به دست آمد. البته هر دوی این عنوان‌ها پس از ماجرای رسوایی در فوتبال ایتالیا در فصل ۲۰۰۶/۲۰۰۵ از این تیم پس گرفته شد. به علاوه یووه مجبور شد در پایان آن فصل به سری B برود. با وجود این که در آن زمان باشگاه‌های بزرگ اروپا حتی در ۳۴ سالگی با آغوش باز خواهان او بودند، اما ندود تصمیم گرفت در یووه مانده و با این تیم در سری B بازی کند. از آنجایی که قرارداد او تنها تا ماه ژولای سال ۲۰۰۷ اعتبار داشت، مدت زیادی مصمم بود تا در پایان فصل به فوتبالش پایان دهد. او تحت رهبری دیدیه دوشان، دوباره فصلی برجسته را پشت سر گذاشت، گل‌های سرنوشت‌ساز زیادی زد و با وجود کسر نه امتیاز، با تیم یووه به طور مستقیم به سری A صعود کرد. با پایان فصل ۰۹/۲۰۰۸ و به اتمام رسیدن قراردادش با تورینی‌ها، به فعالیت خود پایان بخشید.
شاهِ مَردان نام یک برون‌بوم از کشور ازبکستان در احاطهٔ خاک قرقیزستان است. این منطقه در ۵۵ کیلومتری جنوب شهر فرغانه واقع شده‌است. دو رود آق‌سو و کوک‌سو در این منطقه به هم می‌پیوندند و رودی به نام شاه‌مردان‌چای را تشکیل می‌دهند.
این منطقهٔ کوچک متعلق به ازبکستان است و به طور کامل محاط به استان بادکَند قرقیزستان است.World mapping Project, Central Asia, Bielefeld: Reise Know-How, 2006.
برای رسیدن به آن از سوی ازبکستان باید از بخش قدم‌جای در قرقیزستان گذشت.
مساحت این منطقه ۹۰ کیلومتر مربع است و جمعیت آن در سال ۱۹۹۳ برابر با ۵٬۱۰۰ نفر بود. ۹۰ درصد جمعیت آن تاجیک و ۱۰ درصد بقیه قرقیزند. مدتی نیز نام آن به حمزه‌آباد تغییر یافته بود. این نام‌گذاری به افتخار حمزه حکیم‌زاده نیازی، شاعر و بنیان‌گذار ادبیات نمایشی ازبکی انجام شده‌بود. وی در سال ۱۹۲۹ به‌دست بنیادگرایان اسلامی در شاه مردان کشته‌شد.
آرامگاهی در این محل وجود دارد که ادعا می‌شود آرامگاه علی بن ابیطالب است. شاه مردان لقب فارسی علی، پیشوای اول شیعیان است.
آخون‌بایف، نخستین رئیس‌جمهور ازبکستان، در سال ۱۹۳۰ این منطقه را به خاطر زیبایی چشم‌اندازهای آن از اروزبکوف، رئیس جمهور قرقیزستان، خواست و وی این منطقه را به ازبکستان داد.WATER RESOURCES PROBLEMS IN KYRGYZSTAN by Dr. N.E. MAMATOV., CUSUPOV.PMU, and RAİMCANOV.
کوهستان کول کولان با دریاچه‌های خوش‌منظره‌اش در کنارهٔ جنوبی مرز شاه مردان با قرقیزستان قرار گرفته‌است.
دانشگاه صنعتی بیرجند به عنوان تنها دانشگاه صنعتی شرق کشور(به انگلیسی: Birjand University of Technology) در سال ۱۳۷۵ هجری شمسی تحت عنوان دانشگاه صنایع و معادن بیرجند(Birjand University of Industrial and Mines) و زیر نظر دانشگاه صنایع و معادن ایران(Iran University of Industrial And Mines) تأسیس گردید و اقدام به پذیرش دانشجو در رشته‌های حفاری اکتشافی(Exploratory Drilling)، فراوری مواد معدنی(Mineral Processing)، نقشه‌کشی صنعتی(Industrial Drawing)، اکتشاف معدن(Mining Exploration)، استخراج معدن(Mining Extraction)، نرم‌افزار رایانه(Computer Program)، نرم‌افزار سیستم(System Program) و مهندسی تکنولوژی ساخت و تولید ماشین ابزار(Technology Engineering for the Manufacture and Production of Tools) اشاره نمود.
با پیگیری نخستین استاندار خراسان جنوبی، ابراهیم رضایی بابادی و موافقت وزارت علوم،تحقیقات وفناوری در بهمن ماه ۱۳۸۳ موافقت‌نامه تأسیس دانشگاه صنعتی بیرجند به عنوان آخرین مصوبه هیئت دولت دوم خاتمی برای استان خراسان جنوبی اخذ شد تا تنها دانشگاه صنعتی شرق کشور در بیرجند پایه‌گذاری گردد.
دانشگاه صنعتی بیرجند با دستور مستقیم رئیس جمهور وقت دکتر محمود احمدی نژاد، با انتقال کلیه ساختمان‌ها و تأسیسات از دانشگاه صنایع و معادن ایران مرکز بیرجند به دانشگاه صنعتی بیرجند در تاریخ ۱ مهر ۱۳۸۶ تأسیس این دانشگاه اجرایی گردید.
از اهداف ایجاد این دانشگاه توسعه آموزش عالی و تحقق بخشیدن به آموزش و پژوهش و تربیت نیروهای انسانی برای بخش‌های صنعتی منطقه، جذب افراد مستعد، پاسخگویی به نیازهای پژوهشی بخش صنایع و بهره‌گیری از توانایی‌های علمی، تحقیقاتی و امکانات موجود در بخش صنایع می‌باشد.
تار می‌تواند به یکی از واژه‌های زیر اشاره داشته‌باشد:
سینکو دی مایو نام یک روز جشن در مکزیک و ایالات متحده آمریکا است. در این جشن، افراد با میراث لاتینو و اسپانیایی زبان، پیروزی مکزیک را بر فرانسه در نبرد پویئ بلا در پنجم می ۱۸۶۲ جشن می‌گیرند. سینکو دی مایو به زبان اسپانیایی به معنی "پنجم می" می‌باشد.
امروزه این جشن در برخی ایالات مکزیکMEXonline.com Cinco de Mayo History and Celebration, Mexican Holidays و بیشتر در آمریکا و به ویژه در ایالات تگزاس و کالیفرنیاCinco de Mayo Observance Is Important Because It Provides a Collective Identity for Latinos, Says UCLA Center / UCLA Newsroom مرسوم و گرامی داشته می‌شود. این جشن‌ها اغلب همراه با شادی و پایکوبی و مراسم شکافتن پینیاتا همراه است.
باتوجه به مقاله منتشر شده در دانشگاه کالیفرنیا مرکز تحصیل سلامت لاتین و فرهنگ در مورد منشاء مراسم سینکو دی مایو در ایالات متحده ٬ آمریکایی های مدرن متمرکز بر اولین روز آغازشده در کالیفرنیا در ۱۸۶۳(تاریخ میلادی) پاسخ به مقاومت قانون فرانسوی در مکزیک شد.
این جشن محبوبیت زیاد شد و تکامل به جشنی از ضیافت مکزیکی ها و میراثشان یافت٬ در اولین مناطقی که جمعیت مکزیکی-آمریکایی بود جشن گرفته شد (نیویورک
، لس آنجلس ٬ دالاس ، ،...)
در ۱۹ اردیبهشت ۱۲۴۱ ٬ ریس جمهور مکزیک خوآرز اظهار داشت که سالگرد نبرد پوئبلا یک تعطیل ملّی خواهد بود . برگذاشت این نبرد به عنوان یک تعطیل ملّی در مکزیک مشاهده نمی شود اما در همه مدارس عمومی در ۵ می در سر تا سر مکزیک بسته است. این روز در ایالت پوئبلا (جایی که جنگ به وقوع پیوست)مکزیک تعطیل رسمی است و در ایالت همسایگی وراکروز روز کامل تعطیل (روز بدون کار) است.
این جشن در جاهای دیگر به غذای مکزیکی ، موسیقی و تمدن تاکید شده است. برای مثال عده ای از کانادایی ها بارها موسیقی مکزیکی پخش می کنند و غذا و نوشیدنی های مکزیکی سرو میکنند. در جزیره کایمن (متعلق به انگلیس) و کارائیب سالیانه سینکو دی مایو مسابقات گیتار برگزار می کنند.
روز استقلال ایالات متحده آمریکا ، که با نام چهارم جولای نیز شناخته می‌شود، یک جشن فدرال در آمریکا است که یادآور تصویب اعلامیهٔ استقلال ایالات متحدهٔ آمریکا در روز ۴ ژوئیه ۱۷۷۶ میلادی می‌باشد. کنگره قاره ای در آن زمان رسماً اعلام نمود که ۱۳ مستعمره آمریکایی خود را به عنوان یک ملت واحد می‌دانند و دیگر قسمتی از پادشاهی بریتانیای بزرگ محسوب نمی‌گردند. در واقع کنگره دو روز پیش تر یعنی در روز ۲ ژوئیه رای به استقلال داده بود. این روز یکی از تعطیلات رسمی در ایالات متحده آمریکا است. همه ساله چهارم ژوئیه —سالروز تأیید متن و عبارت‌بندی اعلامیه توسط کنگره— به عنوان روز استقلال آمریکا جشن گرفته می‌شود.
در ایالات متحده آمریکا «روز استقلال» همراه است با آتش بازی، رژه، باربکیو، کارناوال، پیک نیک، کنسرت، بازیهای بیس بال، سخنرانی‌ها و جشن‌های سیاسی، و خیلی دیگر از برنامه‌ها مراسمی که برای بزرگداشت تاریخ و سنن در این کشور برپا می‌گردد. روز استقلال روز ملی ایالت متحده است.
روز استقلال معمولاً با آتش بازی، رژه، باربیکیو، کارناوال، نمایشگاه، پیک نیک، کنسرت، بازی‌های بیسبال، گردهمایی‌های خانوادگی، سخنرانی‌های سیاسی و مراسم، علاوه بر رویدادهای مختلف عمومی و خصوصی دیگر که تاریخ، دولت را جشن می‌گیرند، مرتبط است. و سنت‌های ایالات متحده روز استقلال روز ملی ایالات متحده است.
در طول انقلاب آمریکا، جدایی قانونی سیزده مستعمره از بریتانیای کبیر در سال ۱۷۷۶ در واقع در ۲ ژوئیه رخ داد، زمانی که کنگره دوم قاره ای به تصویب قطعنامه استقلال که در ژوئن توسط ریچارد هنری لی از ویرجینیا پیشنهاد شده بود، رای داد و اتحاد را اعلام کرد. کشورهای مستقل از حکومت بریتانیای کبیر. پس از رای دادن به استقلال، کنگره توجه خود را به اعلامیه استقلال معطوف کرد، بیانیه ای که این تصمیم را توضیح می‌دهد، که توسط کمیته ای پنج نفره تهیه شده بود که توماس جفرسون نویسنده اصلی آن بود. کنگره به بحث و بازنگری متن بیانیه پرداخت تا نکوهش شدید تجارت برده را حذف کند، سرانجام دو روز بعد در ۴ ژوئیه آن را تصویب کرد. یک روز قبل، جان آدامز به همسرش ابیگیل نامه نوشته بود:
پیش‌بینی آدامز دو روز دیگر متوقف شد. از همان ابتدا، آمریکایی‌ها استقلال را در ۴ ژوئیه جشن گرفتند، تاریخی که در اعلامیه استقلال بسیار تبلیغاتی نشان داده شده‌است، نه در ۲ ژوئیه، تاریخی که قطعنامه استقلال در جلسه غیرعلنی کنگره تصویب شد.
مورخان مدتها در این که آیا اعضای کنگره اعلامیه استقلال را در ۴ ژوئیه امضا کرده‌اند یا خیر، اختلاف داشتند. توماس جفرسون، جان آدامز و بنجامین فرانکلین همه بعداً نوشتند که در ۲ جونیه آن را امضا کرده بودند. اما اکثر مورخان به این نتیجه رسیده‌اند که اعلامیه تقریباً یک ماه پس از تصویب آن در ۲ اوت ۱۷۷۶ امضا شده‌است و نه در ۴ ژوئیه که معمولاً تصور می‌شود.
به طور کاملا اتفاقی، توماس جفرسون و جان آدامز، تنها دو امضاکننده اعلامیه استقلال که بعداً به عنوان رئیس‌جمهور ایالات متحده خدمت کردند، هر دو در یک روز درگذشتند. ۴ ژوئیه ۱۸۲۶، که پنجاهمین سالگرد اعلامیه بود. جفرسون حتی به این واقعیت اشاره کرد. جیمز مونرو، یکی دیگر از بنیانگذاران که به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد، اگرچه امضاکننده اعلامیه استقلال نبود، همچنین در ۴ ژوئیه ۱۸۳۱ درگذشت و او را به سومین رئیس‌جمهور تبدیل کرد که در سالگرد استقلال درگذشت. تنها رئیس‌جمهور ایالات متحده که در روز استقلال متولد شد، کالوین کولیج بود که در ۴ ژوئیه ۱۸۷۲ به دنیا آمد.
روز استقلال یک جشن ملی است که با نمایش‌های میهنی مشخص می‌شود. مشابه سایر رویدادهای تابستانی، جشن‌های روز استقلال اغلب در فضای باز برگزار می‌شود. بسیاری از سیاستمداران در این روز حضور در یک رویداد عمومی برای تمجید از میراث، قوانین، تاریخ، جامعه و مردم کشور را مهم می‌دانند.
طبق 5 U.S.C. § ۶۱۰۳، روز استقلال یک تعطیلات فدرال است، بنابراین همه موسسات غیر ضروری فدرال (مانند خدمات پستی و دادگاه‌های فدرال) در آن روز تعطیل هستند. در حالی که تعطیلات قانونی در ۴ ژوئیه باقی می‌ماند، اگر آن تاریخ در روز شنبه یا یکشنبه باشد، کارمندان دولت فدرال به ترتیب روز جمعه یا دوشنبه مجاور را تعطیل خواهند کرد.
خانواده‌ها اغلب روز استقلال را با میزبانی یا شرکت در یک پیک نیک یا باربیکیو جشن می‌گیرند. بسیاری از آنها از روز تعطیل و در برخی سالها از تعطیلات آخر هفته برای دور هم جمع شدن با اقوام یا دوستان استفاده می‌کنند. تزئینات (به عنوان مثال، استریمر، بادکنک، و لباس) عموماً به رنگ قرمز، سفید و آبی، رنگ‌های پرچم آمریکا هستند. رژه‌ها اغلب صبح‌ها، قبل از گردهمایی‌های خانوادگی برگزار می‌شوند، در حالی که نمایش‌های آتش‌بازی بعد از تاریکی شب در مکان‌هایی مانند پارک‌ها، مکان‌های ورزشی، نمایشگاه‌ها، سواحل عمومی یا میدان‌های شهر انجام می‌شود.
شب قبل از چهارمین روزی نقطه کانونی جشن‌ها بود، که با تجمعات پرشور که اغلب آتش‌افزارها را به عنوان مرکز اصلی خود در بر می‌گرفت، مشخص می‌شد. در نیوانگلند، شهرها برای ساختن اهرام سر به فلک کشیده که از بشکه‌ها و چلیک‌ها مونتاژ شده بودند، با هم رقابت کردند. آنها را هنگام شب روشن کردند تا جشن را آغاز کنند. بالاترین‌ها در سالم، ماساچوست، با اهرام متشکل از چهل طبقه بشکه بود. اینها بلندترین آتش‌سوزی‌های ثبت‌شده را ایجاد کردند. این رسم در قرن ۱۹ و ۲۰ شکوفا شد و هنوز هم در برخی از شهرهای نیوانگلند انجام می‌شود.
روز یادبود نام یکی از تعطیلات رسمی فدرال در ایالات متحده آمریکا است.
این روز آخرین دوشنبه ماه مه است. این روز به یاد کسانی که جان خود را در نیروی ارتش ایالات متحده امریکا از دست داده‌اند برگزار می‌شود. پیش تر این روز با نام روز دکوراسیون (به انگلیسی: "Decoration Day") شناخته می‌شد. در گذشته این روز تنها به یاد کسانی بود که جان خود را در جنگ‌های داخلی آمریکا از دست داده‌اند. طی این روز، داوطلبان ارتش مزار سربازان قربانی را به پرچم آمریکا مزین می‌کنند. درروز یادبود، پرچم‌های آمریکا در سراسر این کشورتا نیمروز به حالت نیمه افراشته درمی آیند و بعد، برای باقی روز، به حال عادی برمی گردند. این روز همزمان با اولین روز آغاز تعطیلات تابستان است.
لوزون بزرگترین جزیره فیلیپین است و به یکی از سه مجمع‌الجزایر اصلی کشور فیلیپین هم که در شمال کشور واقع شده، گفته می‌شود. این نام برگرفته از جزیره لوزون است.
دو گروه دیگر بزرگ از جزایر فیلیپین عبارتند از جزایر میندانائو در جنوب و جزایر ویسایا در مرکز. جزیره لوزون از اهمیت اقتصادی و کشاورزی برخوردار است.
مجمع‌الجزایر لوزون از ۷۱۰۷ جزیره تشکیل و ۱۰۹٫۹۶۵ کیلومترمربع مساحت دارد که جزیره لوزون ۱۰۴٬۶۸۸ کیلومتر مربع آن را تشکیل می‌دهد. جمعیت آن نیز در سال ۲۰۰۰ حدود ۳۹ میلیون و ۵۰۰ هزار نفر بوده‌است.
شهر مانیل پایتخت فیلیپین و کوئزون دومین شهر بزرگ این کشور در جنوب این جزیره قرار گرفته‌اند.
۱۴۹۲: فتح بهشت نام یک آلبوم موسیقی متن فیلم اثر آهنگ‌ساز الکترونیک و هنرمند یونانی، ونجلیس، و محصول سال ۱۹۹۲ است. فیلم که شرحی از سفر به آمریکا در سال ۱۴۹۲ میلادی به وسیلهٔ کریستف کلمب است، به وسیلهٔ ریدلی اسکات کارگردانی شد؛ کسی که ونجلیس، پیش‌تر، برای فیلم بلید رانر او موسیقی ساخته بود. آلبوم و تک‌آهنگ «فتح بهشت» در سال ۱۹۹۵ به دلایل گوناگون مجدداً احیا شدند و بسیاری از رکوردهای فروش را شکستند.
نیروهای مسلح ترکیه به اختصار TSK، سازمانی نظامی است زیر نظر وزارت دفاع ملی دولت ترکیه که وظیفه پاسداری و دفاع از کشور از هرگونه تهدید داخلی و خارجی را بر عهده دارد.
طبق قانون اساسی کشور فرماندهی کل قوا، رئیس‌جمهور است. طبق آمار در سال ۲۰۲۰ تعداد پرسنل فعال نیروهای مسلح ترکیه حدود ۴۳۷ هزار نفر و ۳۸۰ هزار نفر نیروی ذخیره است. بخشی از ارتش ترکیه (حدود ۸ هزار سرباز و افسر) در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۶ علیه دولت رجب طیب اردوغان کودتا کرد که با واکنش طرفداران دولت ترکیه رو‌به‌رو شد و در نهایت این کودتا با شکست مواجه شد. دولت ترکیه اعلام کرد که این کودتا توسط جریان فتح‌الله گولن انجام شده و فتح‌الله گولن دستور انجام این کودتا را داده‌است. فتح‌الله گولن که یک روحانی ساکن آمریکا است این اتهامات را رد کرده‌است. بعد از این کودتا بر طبق جدیدترین گفته‌های خلوصی آکار وزیر دفاع ترکیه از زمان وقوع کودتای نافرجام ۱۵ ژوئیه در ترکیه، نزدیک به ۲۰ هزار نفر از نیروهای مسلح ترکیه به اتهام ارتباط با جنبش گولن دستگیر از کار برکنار یا به عبارتی تسویه شدند. نیروهای مسلح ترکیه از همان زمان بازسازی خود را شروع کرده‌است. بعد از این کودتا به خاطر دستگیری‌های گستردهٔ افسران و درجه‌داران ارتش ترکیه قدرت ارتش ترکیه در داخل و خارج از ترکیه تا حد زیادی تحلیل رفت. اما ارتش ترکیه بعد از این کودتا با جذب سربازان جدید و به خصوص انجام عملیات برون مرزی سپر فرات بر علیه گروه دولت اسلامی (داعش) در شمال سوریه، انجام ۲ عملیات بسیار گسترده شاخه زیتون و چشمه صلح بر علیه نیروهای یگان‌های مدافع خلق (که ترکیه مدعی است وابسته به پ.ک. ک هستند) در شمال سوریه و پیروزی در این دو عملیات و انجام عملیات سنگین و خونینی به اسم عملیات سپر بهار در استان ادلب سوریه بر علیه نیروهای ارتش سوریه و متحدانش در پاسخ به حمله هوایی در بلیون سوریه که باعث کشته شدن ۳۴ سرباز ارتش ترکیه گردید و همچنین با هدف جلوگیری از پیشروی ارتش سوریه و متحدانش به طرف مرکز استان ادلب انجام شد و ادامهٔ عملیات‌های سنگین نظامی در جنوب شرق ترکیه و شمال عراق بر علیه حزب کارگران کردستان (پ.ک. ک) و نبرد با نیروهای ژنرال خلیفه حفتر در لیبی در حمایت از دولت وفاق ملی لیبی (دولت وفاق ملی لیبی متحد ترکیه محسوب می‌شود) دوباره توانست قدرت اولیهٔ خود را به دست بیاورد. وزیر دفاع ترکیه خلوصی آکار نیز اعلام کرد که نیروهای مسلح ترکیه با پاکسازی خائنین از آن قدرتمند تر شده‌است. خدمت سربازی در ترکیه اجباری است و مدت آن بین ۶ تا ۱۲ ماه است. طبق بررسی‌های به عمل آمده در سال ۲۰۲۱ ارتش ترکیه پنجمین قدرت اروپا و نیروی زمینی فرانسه قدرتمندترین نیرو در اروپاست و در رتبهٔ جهانی یازدهمین ارتش قدرتمند جهان است.