moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پاتریشیا برای ملاقات با کرامر به شرکتی که اینک به «کرامر-وستون» تغییر نام داده‌است، می‌رود و در ملاقات با او متوجه می‌شود که نمی‌تواند روی بیمه‌عمر ترومن حساب کند. پاتریشیا برای برداشتن وسایل جامانده ترومن به اتاق وستون می‌رود؛ او که الکس را مقصر بزرگ مرگ ترومن می‌داند. شروع به سرقت اطلاعات مالی و آدرس وستون می‌کند. پاتریشیا که تصمیم به انتقام از تک تک اعضای خانواده وستون گرفته‌است؛ اولین قدم را با کُشتن وین‌رایت متجاوز، درب منزل او برمی‌دارد و در ادامه با رفتن به دبیرستان رابی و وانمودکردن به ثبت نام دختر خیالی‌اش، چند سربرگ دبیرستان را می‌دزدد. او در سربرگ‌های دبیرستان، نامه‌ای مبنی بر ضعف رابی در درس‌هایش و نیاز او برای داشتن یک معلم خصوصی و به نام خیالی «آماندا کرسفیلد»، برای خانواده وستون می‌فرستد.
مارینا به پاتریشیا زنگ می‌زند و اولین قرار را برای عصر در منزل وستون می‌گذراند. پاتریشیا به دروغ از تعمیرات در خانه‌اش می‌گوید و وستون به او پیشنهاد اقامت در مهمانخانه‌ای در حیاط منزلش را می‌دهد. پاتریشیا دنبال رابی به دبیرستان می‌رود و شروع به اغوای او می‌کند. پاتریشیا همزمان به مارینا هم نزدیک شده، اعتماد او را جلب کرده و در حمام و با قرص‌های حل شده در شراب، او را مسموم و شروع به معتادکردن او می‌نماید؛ سپس او را آراسته و آرایش نموده، با وستون به مهمانی می‌فرستد. پاتریشیا از فرصت استفاده کرده، خود را برهنه و در حال خودارضایی به رابی کنجکاو نشان می‌دهد؛ و وانمود می‌نماید که متوجه حضور او نشده‌است. در همین حال «بِل» "(پیشخدمت مهربان عمارت که ۱۲ سال به خانواده خدمت کرده‌است)" مُچ او می‌گیرد؛ و او را به منزل برمی‌گرداند.
پاتریشیا که دیگر سَدی پیش‌رو نمی‌بیند به اتاق رابی می‌رود و او را برای سکس به اتاقش دعوت می‌کند. رابی که باکره است، به دنبال پاتریشیا رفته، با او می‌خوابد و چندین بار با او سکس می‌کند. پاتریشیا که حضور بِل را مانع رسیدن خود به اهدافش می‌بیند؛ با بستن راه‌پله‌های رختشُورخانه با یک سیم نازک و برداشتن لامپ، باعث سقوط بِل مهربان و کشته‌شدنش می‌شود.
رابی با کسب نمرهٔ عالی در ریاضی، سرمست وارد خانه شده و برگهٔ امتحانش را به پاتریشیا نشان می‌دهد؛ اما رابی که به پاتریشیا در مورد نمرهٔ زبان فرانسه دروغ گفته و پاتریشیا واقعیت را فهمیده، مورد تنبیه او قرار می‌گیرد. پاتریشیا با گذاشتن یک حلقه آهنی در انتهای آلت رابی برای نعوظ قوی‌تر، شروع به سکس با او در مهمانخانه می‌کند. در همین حین مارینا وارد خانه شده و وقتی بهم‌ریختگی منزل را می‌بیند، به دنبال بِل می‌گردد و جسد او را در زیرزمین پیدا می‌کند.
مارینا که خود را مقصر مرگ بِل با سختگیری‌هایش می‌داند؛ شدیداً افسرده شده، با خوردن دیازپام به خوابی عمیق می‌رود. پاتریشیا که فرصت را مناسب می‌بیند، با فریب الکس، خود را به او عرضه می‌کند؛ آنها در حالی که رابی مخفیانه آنها را می‌بیند، با هم رابطه جنسی برقرار می‌کند. رابی موفق می‌شود با تهدید پدر، کلید ماشین توقیف شده‌اش را بدست آورد.
پاتریشیا به بهانه پرستاری از مارینا، با دادن قرص او را شدیداً معتاد می‌نماید؛ و با نزدیکی به مارینا با او لز می‌کند. در برگشت الکس از کار و پیدا کردن مارینا با حال خراب در بستر، اورا با دعوا و بدخلقی به حمام برده، از او می‌خواهد که به خودش بیاید و مصرف آرام‌بخش را ترک کند. در ادامه با درگیری الکس با روبی، پاتریشیا عملاً موفق می‌شود عمارت وتسون را به جهنمی برای آنها تبدیل کند. روبی موفق به کسب نمره لازم برای ورود به مدرسه عالی بروک می‌شود، و برای خداحافظی پیش پاتریشیا می‌رود؛ آنها رابطه‌ای عاشقانه را تجربه می‌کنند.
به هنگام طوفان شبانه و قطع برق، در غیاب الکس، تلفن خانه مارینا چندین بار زنگ خورده، ولی کسی پاسخ نمی‌دهد. مارینا که به شدت ترسیده، با چاقویی به اشتباه دست الکس که تازه‌وارد خانه شده‌است را می‌برد. مارینا از احساس به قتل رسیدن توسط پاتریشیا صحبت به‌میان می‌آورد؛ ولی الکس که احساسات او را ناشی از توهم و مصرف قرص‌های آرام‌بخش می‌داند، حرف‌های او را نمی‌پذیرد.
درنهایت صبح فردا پاتریشیا وارد خانه مارینا شده، با او درگیر می‌شود. او با بستن مارینا به تخت و خوراندن قرص، تصمیم خود مبنی بر زدن شاهرگ و ظاهرسازی خودکشی مارینا را علنی می‌کند. از طرفی الکس که مشکوک شده‌است؛ در بررسی وسایل جامانده ترومن، عکس پاتریشیا را پیدا می‌کند و وقتی مارینا جواب تلفن را نمی‌دهد با پلیس تماس گرفته، خود را به منزل می‌رساند. الکس با یک ضربه موفق به نجات همسرش و سقوط پاتریشیا در حیاط منزل می‌شود؛ اما پاتریشیا قبل از رسیدن پلیس‌ها فرار می‌کند.
در انتهای فیلم، پاتریشیا در رختخواب به همراه رابی که تلفنی با مارینا صحبت کرده، دیده می‌شوند.
تحقیرشده در Mubi
کیم جین-وو (؛ زادهٔ ۱۷ ژوئن ۱۹۸۳) بازیگر و خواننده اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ بازیگری خود را در تئاتر موزیکال آغاز کرد و از آن زمان تاکنون در مجموعه‌های تلویزیونی مانند "ملکه و من" (۲۰۱۲)، "تولد یک خانواده" (۲۰۱۲)، "دیگر نمی‌توانم تحمل کنم" (۲۰۱۳) و "بازگشت هوانگ گوم‌بوک" (۲۰۱۵) ایفای نقش کرده‌است.
مراد آیگن (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از جمله فیلم‌ها و سریال‌هایی که او در ان‌ها نقش‌آفرینی کرده است می‌توان به سریال سیب ممنوعه و دکتر معجزه‌گر اشاره کرد.
کیوانچ کاسابالی (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اهل ترکیه است. وی از سال ۱۹۹۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از جمله سریال‌ها و فیلم‌هایی که او در آن ایفای نقش کرده می‌توان به مرحمت (مجموعه تلویزیونی) و سیب ممنوعه اشاره کرد.
توماس ادوارد کپل (; – ) نظامی و بازیکن کریکت اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
جان کمپل (؛ ۱۷۲۷ – ۲۸ اوت ۱۸۰۶) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
جیمز کمبل، بارونت اول (; – ) سیاستمدار و افسر اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
گای کمبل، بارونت اول (; – ) افسر اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
هاتف نادری (زادهٔ ۹ فروردین ۱۳۷۹) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک هجومی بازی می‌کند.
جورج کمبل اینورنیل (؛ ۱۸۰۳ – ۲۵ آوریل ۱۸۸۲) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره برنزی و نشان حمام شده‌است.
الکساندر کمبل پوسیل (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
جان کمرون (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
ویلوبی کاتن (؛ 1783 – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
اجه دیزدار (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "عشق سیاه و سفید" و "سیب ممنوعه" اشاره کرد.
جورج کالینگوود (؛ ۷ اکتبر ۱۹۰۳ – ۲۱ آوریل ۱۹۸۶) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است.
ویلیام کولبروک (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده‌است.
والتر کلاترباک (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
هوارد کلیفتون براون (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود.
فرانسیس کلری (; – ) فرد نظامی اهل جمهوری ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ادوارد فرانسیس چپمن (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
داگلاس چالمرز (؛ زادهٔ ) فرمانده نظامی اهل بریتانیا است.
باریش کیلیچ (؛ زادهٔ ) بازیگر است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها و سریال‌هایی که او در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته است می‌توان به "سیب ممنوعه"، "نبرد گل‌ها (مجموعه تلویزیونی)" و "شربت زغال اخته" ( Kızılcık Şerbeti ) اشاره کرد.
آلن کاتکارت، ششمین کاتکارت ارل (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
جیمز کمبل (; – ) افسر و سیاستمدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
الکساندر کمبل (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ویلیام گوردون کامرون (؛ ۱۶ اکتبر ۱۸۲۷ – ۲ مارس ۱۹۱۳) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
شفق پکدمیر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "هرگز تسلیم نمی‌شوم" و "سیب ممنوعه" اشاره کرد.
رابرت چارلز کاترل هیل (; Robert Charles Hill۷ نوامبر ۱۹۰۳ – ۱۰ نوامبر ۱۹۶۵) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
کنت کریستی کوپر (؛ ۱۸ اکتبر ۱۹۰۵ – ۴ سپتامبر ۱۹۸۱) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
جورج کانینگهام (; – ) پرسنل نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
چارلز کولویل (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
هنری ادوارد کولویل (; – ) افسر اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
چارلز فردریک کلمن (؛ ۱۹۰۳ - ۱۹۴۷) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
جیمز پتیسون کاکبرن (; – ) نقاش، افسر، تصویرگر و مؤلف (پدیدآور) اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
لی جونگ ها (؛ زادهٔ ۲۳ فوریه ۱۹۹۸) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه‌های تلویزیونی مانند "گو هه ریونگ مورخ تازه‌کار"، "ران آن" و "با وجود اینکه می‌دانم" شناخته می‌شود.
لی جونگ ها زادهٔ ۲۳ فوریه ۱۹۹۸ در کره جنوبی است. او در دوران مدرسه‌اش به بازیگری روی استیج علاقمند بود. او توسط جی‌وای‌پی انترتینمنت انتخاب شد. لی رقصیدن و خوانندگی را نمی‌دانست بنابراین این کمپانی را ترک کرد اما بعداً پشیمان شد. در همان سال او حرفهٔ بازیگری را دنبال کرد و نخستین بازیگری خود را در وب درامای "هشدار حملهٔ قلبی" آغاز کرد. او همچنین در برنامهٔ رقابتی "د یونیت" شرکت کرد. او بعدها در چندین مجموعهٔ تلویزیونی، "گو هه ریونگ مورخ تازه‌کار"، "ران آن" و "با وجود اینکه می‌دانم" ایفای نقش کرد.
فوندا آرار (؛ زادهٔ ) یک خواننده ترک است.
فوندا آرار دوران کودکی خود را در آنکارا، محل تولدش، و سپس در موغلا و آداپازاری گذراند. او در هنرستان موسیقی دانشگاه فنی استانبول با تخصص در ماندولین فارغ‌التحصیل شد. اولین آلبوم او "Sevgilerde" در سال ۱۹۹۹ منتشر شد و به موفقیت بزرگی تبدیل شد، به خصوص آهنگ "Aysel". "Sevgiliye" یک سال بعد منتشر شد و آهنگ‌های موفقی مانند "Seni Düşünürüm" و "Cesminaz" را با همکاری Kıraç به نمایش گذاشت.Turkish Classical Music Concert by Funda Arar, "İş Sanat" (12 March 2014) "Alagül" و "Sevda Yanığı"، سومین و چهارمین آلبوم او در سالهای ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳ منتشر شد که دارای آهنگ‌های "Haberin Var mı?"، "Aşksız Kal" بودند.
آلبوم "Son Dans" آرار در دسامبر ۲۰۰۵ پس از یک وقفه طولانی منتشر شد. او اخیراً آهنگ "Rüya" (2008) را منتشر کرد که در آن ترانه‌هایی را در مکام‌های مختلفی مانند Hicaz, Rast, Hüzzam, Muhayyerkürdî، Uşşak, Kürdilihicazkâr و Nihavend خواند.
جوزافا باربارو (Giosafat Barbaro) (همچنین Giosaphat یا Josaphat) (۱۴۱۳ - ۱۴۹۴)، عضوی از خانواده ونیزی باربارو بود. او دیپلمات، تاجر، کاوشگر و نویسنده سفر بود."A new general biographical dictionary, Volume 3", Hugh James Rose, Henry John Rose, 1857, pg. 137 A. M. Piemontese, "'Barbaro, Giosafat". "Encyclopædia Iranica", Vol. III, Fasc. 7, p. 758. او به طرز غیرمعمولی نسبت به همعصریان خود خوش-سفر بوده است."Una famiglia veneziana nella storia: i Barbaro", Michela Marangoni, Manlio Pastore Stocchi, Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti, 1996, pg. 120,
جوزافو باربارو فرزند آنتونیو و فرانسشینا باربارو در کاخی در «کامپو دی سانتا ماریا فورموسا» بود."Die persische Karte : venezianisch-persische Beziehungen um 1500 ; Reiseberichte venezianischer Persienreisender", Otto H. Storz, Berlin, 2009, p.39 او عضوی از سنای ونیز در ۱۴۳۱ میلادی شد."Studi biografici e bibliografici sulla storia della geografia in Italia", Roma, Società geografica italiana; 1882, pg. 140 در ۱۴۳۴ با نونا دودو، دختر آرسنیو دودو ازدواج کرد. گیوسافات و نونا سه دختر و یک پسر به نام گیووانی آنتونیو داشتند.
باربارو از ۱۴۳۶ تا ۱۴۵۲ میلادی به عنوان تاجر به تانا در دریای آزوف مسافرت کرد."Biographie universelle, ancienne et moderne", J Fr Michaud; Louis Gabriel Michaud, Paris, Michaud, 1811-28. , pg. 327 طی این زمان، اردوی زرین به دلیل رقابت‌های سیاسی در حال از هم پاشی بود.
در نوامبر ۱۴۳۷، باربارو در مورد تپه تدفین آخرین پادشاه الانان چیزهایی شنید، تپه‌ای که در حدود ۲۰ مایلی بالای رود دن از تانا قرار داشت."Black Sea", Neal Ascherson, New York, Hill and Wang, 1996, pg. 128, "Venice & antiquity: the Venetian sense of the past", Patricia Fortini Brown, New Haven, Conn. ; London: Yale University Press, 1996, pg. 152, باربارو و شش مرد دیگر که ترکیبی از تاجران ونیزی و یهودی بودند، ۱۲۰ مرد را جهت حفاری کورگان استخدام کرد، با این آرزو که در آنجا گنجی پیدا کنند. هنگامی که مشخص شد وضعیت آب و هوایی وخیم است، در مارس ۱۴۳۸ میلادی بازگشتند در حالی که هیچ گنجی پیدا نکردند. باربارو به صورت تحلیلی و با دقت اطلاعاتی در مورد لایه‌های زمین، ذغال‌سنگ، خاکستر، دانه‌ها و فلس ماهی‌هایی که محتوای برآمدگی را تشکیل می‌دادند را ثبت کرد."Venice & antiquity: the Venetian sense of the past", Patricia Fortini Brown, New Haven, Conn. ; London: Yale University Press, 1996, pg. 153, تحقیقات نوین نتیجه‌گیری کرده‌اند که این تپه، تپهٔ خاکسپاری نبوده‌است، بلکه تل زباله‌ای است که طی قرن‌ها استفاده بر روی هم انباشته شده‌اند."Black Sea", Neal Ascherson, New York, Hill and Wang, 1996, pg. 129, باقی‌مانده‌های حفاری باربارو در دهه ۱۹۲۰ میلادی توسط باستان‌شناس روسی «الکساندر الکساندروویچ میلر» یافت شد.
«هورد کبیر» در ۱۴۳۸ میلادی تحت هدایت «کوچوک محمد» به تانا پیشروی کرد."History of the Mongols: from the 9th to the 19th century", Sir Henry Hoyle Howorth, Boston, Mass. : Elibron Classics, 2003, pg. 295 باربارو به عنوان مأمور مخفی به سوی تاتارها رفت تا آن‌ها را متقاعد کند تا به تانا حمله نکنند."Mehmed the Conqueror & His Time", Franz Babinger, Trans. Ralph Manheim, Princeton University Press; 1992, p.319 بعداً باربارو بخشی از گروهی بود که از صد مهاجم چرکسی فرار کردند."History of the Mongols: from the 9th to the 19th century", Sir Henry Hoyle Howorth, Boston, Mass. : Elibron Classics, 2003, pg. 298 باربارو از بسیاری از شهرهای کریمه شامل سولکاتی، سوداک، کمبالو و کافا دیدن کرد. باربارو همچنین به روسیه سفر کرد و در آنجا از کازان و نووگورود دیدن کرد «که پیش از آن تحت سلطه موسکویت‌ها درآمده بود» (che gia era venuta in potere de'Moscoviti)."Studi biografici e bibliografici sulla storia della geografia in Italia", Roma, Società geografica italiana; 1882, pg. 110
جوزافو باربارو تمام سال‌های بین ۱۴۳۶ تا ۱۴۵۲ میلادی را در تارتاریا سپری نکرد."Die persische Karte : venezianisch-persische Beziehungen um 1500 ; Reiseberichte venezianischer Persienreisender", Otto H. Storz, Berlin, 2009, p.40 در ۱۴۴۶ میلادی او به عنوان عضوی از «شورای چهل» انتخاب شد."Die persische Karte : venezianisch-persische Beziehungen um 1500 ; Reiseberichte venezianischer Persienreisender", Otto H. Storz, Berlin, 2009, p.41 در ۱۴۴۸ میلادی او به عنوان پروودیتور مستعمرات تجاری مودون و کورونی در پلوپونز گماشته شد و تا زمان استعفایش بعد همان سال در این سمت خدمت نمود. از آنجا که بین ونیز و تانا در آن زمان تجارت عادی برقرار بود، به نظر می‌رسید که احتمال رفتن باربارو به تانا جهت تجارت و بازگشتش به ونیز در زمستان وجود داشته باشد. باربارو این سفرها را هنگامی که خانات کریمه حکومت تابع ترک عثمانی شد، متوقف نمود. باربارو در ۱۴۵۲ میلادی به ونیز بازگشت و سفر خود را از مسیر روسیه، لهستان و آلمان صورت داد."Studi biografici e bibliografici sulla storia della geografia in Italia", Roma, Società geografica italiana; 1882, pg. 141"A General History and Collection of Voyages and Travels", Robert Kerr, 2007, pg. 624 در ۱۴۵۵ میلادی باربارو دو مرد تاتار را که در ونیز پیدا کرده و دو ماه اسکان داده بود را آزاد کرد و به خانه‌شان در تانا فرستاد."History of the Mongols: from the 9th to the 19th century", Sir Henry Hoyle Howorth, Boston, Mass. : Elibron Classics, 2003, pg. 300
گیوسافات باربارو در ۱۴۶۰ میلادی به عنوان عضو «شورای تانا» انتخاب شد، اما از این مقام صرف نظر کرد."Die persische Karte : venezianisch-persische Beziehungen um 1500 ; Reiseberichte venezianischer Persienreisender", Otto H. Storz, Berlin, 2009, p.44 در ۱۴۶۳ به عنوان پروودیتور از آلبانی گماشته شد. باربارو زمانی که آنجا بود با «لکی دوکاگجینی» و اسکندربیگ در مقابل ترک‌ها مبارزه کرد.“Turcica, Volume 31”, Université de Strasbourg, 1999, pg. 268"Studi biografici e bibliografici sulla storia della geografia in Italia", Roma, Società geografica italiana; 1882, pg.144"Enciclopedia storico-nobiliare italiana, Volume 7", Vittorio Spreti, Arnaldo Forni, 1981, pg. 276 بارباروی پروودیتور قوایش را با قوای «دوکاگجینی» و «نیکولو مونتا» وصل کرد تا سپاه ۱۳ هزار نفری تشکیل دهد. سپس این سپاه برای فرونشاندن «دومین محاصرهٔ کروجی» ارسال شد. بعد از مرگ اسکندربیگ، باربارو مجدداً به ونیز بازگشت."Le istorie albanesi, Volume 1", Francesco Tajani, Salerno, Fratelli Jovane, 1886. , pg. 120 After Skanderbeg's death, Barbaro returned to Venice again.
گیوسافات باربارو در ۱۴۶۹، پروودیتور اشکودر در آلبانی شد."Mehmed the Conqueror & His Time", Franz Babinger, Trans. Ralph Manheim, Princeton University Press; 1992, p.261 او فرمانده ۱۲۰۰ سواره نظامی بود که برای پشتیبانی «لکی دوکاگجینی» ازشان استفاده کرد. در ۱۴۷۲، باربارو به ونیز بازگشت، جایی که یکی از ۴۱ سناتوری بود که به عنوان انتخابگر انتخاب شد و «نیکولو ترون» را به عنوان داگ انتخاب کرد.
در ۱۴۶۳ میلادی، سنای ونیز به دنبال اتحاد در مقابل ترکان بود. در این زمان او «لازارو کوئرینی» را به عنوان اولین سفیر خود به پرشیا فرستاد،"Mehmed the Conqueror & His Time", Franz Babinger, Trans. Ralph Manheim, Princeton University Press; 1992, p.305 اما قادر نبود تا پرشیا را برای حمله به ترکان متقاعد کند."The Cambridge history of Iran", William Bayne Fisher, Peter Jackson, Laurence Lockhart, New York: Cambridge University Press, 1986, p.377 "Una famiglia veneziana nella storia: i Barbaro", Michela Marangoni, Manlio Pastore Stocchi, Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti, 1996, pg. 124, حاکم پرشیا به نام اوزون حسن نیز فرستاده‌های خودش را به ونیز بازگرداند. بعد از سقوط تیرارشی نگروپونته در دست ترکان، ناپل، ایالات پاپی، پادشاهی قبرس و شوالیه‌های رودس توافق‌نامهی‌ای را جهت اتحاد در مقابل ترک‌ها امضاء کردند.
سفیر کوئرینی در ۱۴۷۱ میلادی به همراه سفیر اوزون حسن به نام مراد به ونیز بازگشت. سنای ونیز پس از این که دو نفر دیگر منصرف شدند، سفیر دیگری به نام «کاترینو زنو» را انتخاب کرد."Mehmed the Conqueror & His Time", Franz Babinger, Trans. Ralph Manheim, Princeton University Press; 1992, p.306 زنو که خواهر زاده همسر اوزون حسن بود، قادر بود تا حسن را برای حمله به ترک‌ها متقاعد کند. حسن در ابتدا موفق بود، اما حملات مشابه همزمانی توسط هیچ‌کدام از قدرت‌های غربی صورت نگرفت و جنگ به سمت تقابل با پرشیا رفت.
همچنین جوزافو باربارو در ۱۴۷۲ به دلیل تجربیاتش در کریمه، مسکوی و تارتاریا به عنوان سفیر برای پرشیا انتخاب شد."Historical account of discoveries and travels in Asia", Hugh Murray, Edinburgh, A. Constable and Co; 1820. , p.10 همچنین او ترکی و کمی فارسی صحبت می‌کرد."The Cambridge history of Iran", William Bayne Fisher, Peter Jackson, Laurence Lockhart, New York: Cambridge University Press, 1986, p.378 ده مرد باربارو را اسکورت کرده و ۱۸۰۰ مسکوکات طلا به صورت سالانه به او می‌دادند. دستورهای او شامل ترغیب دریاسالار «پیترو موسنیگو» جهت حمله به عثمانی‌ها و تلاش جهت ترتیب دادن همکاری دریایی با پادشاهی قبرس و شوالیه‌های رودس می‌شدند. همچنین او مسئول سه کشتی پارویی پر از توپ، مهمات و کارکنان نظامی بود که قرار بود به اوزون حسن کمک کنند."He Kypros kai hoi Staurophories", Nikos Kureas; International Conference Cyprus and the Crusades (1994, Leukosia), pg. 161
در فوریه ۱۴۷۳ میلادی، باربارو و فرستاده فارسی، هاچی محمد ونیز را ترک کردند و به زادار سفر نمودند، جاییکه با نمایندگان ناپل و دربار ناپل ملاقات کردند. باربارو و سایرین از آنجا و از طریق کورفو، مودون، کورونی به رودس و سپس به قبرس سفر کردند و در آنجا یک سال تأخیر کردند.
موقعیت پادشاهی قبرس دور از سواحل آناتولی، نه تنها موقعیتی کلیدی برای تأمین اوزون حسن در پرشیا، بلکه برای متحدین ونیزی قرامانیان و اسکاندلور (آلانیای کنونی) نیز بود و ناوگان پیترو موسنیگو جهت دفاع از خطوط ارتباطیشان مورد استفاده قرار می‌گرد. پادشاه جیمز دوم قبرس تلاش کرده بود تا با قرامانیان و اسکاندلور و همچنین سلطان مصر در مقابل ترک‌ها متحد شود."A history of Cyprus, Volume 3", Sir George Francis Hill, Cambridge University Press, 1952, pg. 623 همچنین پادشاه جیمز به سنای ونیز نوشت که نیاز به حمایت پرشیا در مقابل ترک‌ها دارد و ناوگانشان با دریاسالار موسنیگو در بازپسگیری برج‌های گورهیگوس و سلوکیه همکاری نموده‌اند."A history of Cyprus, Volume 3", Sir George Francis Hill, Cambridge University Press, 1952, pg. 624
امیر اسکاندرول در ۱۴۷۳ میلادی با وجود کمک‌های نظامی از سوی پادشاهی قبرس، به دست ترک‌ها افتاد. قدرت قرامانیا شکسته شد. جیمز دوم قبرس به‌طور خصوصی به گیوسافارت باربارو گفت که او احساس می‌کند که انگار بین دو گرگ گیر افتاد است، سلطان عثمانی و سلطان مصری. سلطان مصری ارباب جیمز بود که روابط دوستانه‌ای مه با ونیز نداشت."A history of Cyprus, Volume 3", Sir George Francis Hill, Cambridge University Press, 1952, pg. 626
جیمز دوم وارد مذاکرات با ترک‌ها شد. در ابتدا او امتناع داشت تا به کشتی‌های بادبانی ونیزی اجازه دهد تا مهمات خود را در بندر فاماگوستا تخلیه کنند. هنگامی که باربارو و سفیر ونیزی، نیکولو پاسکوالیگو تلاش کردند تا جیمز دوم را متقاعد کنند تا ذهنیتش را عوض کند، پادشاه تهدید کرد تا کشتی‌ها را نابود کرده و تمام افراد روی عرشه را بکشد.
پادشاه جیمز دوم قبرس در ژوئیه ۱۴۷۳ میلادی مرد و ملکه کاترین را به صورت بیوه باردار رها کرد."Venetian studies", Horatio Forbes Brown, London, K. Paul, Trench & Co, 1887, p.310 جیمز شورای هفت نفری را تشکیل داد که شامل آندریا کورناروی ونیزی، از بستگان ملکه و همچنین مارین ریزو و گیووانی فابریس که عوامل پادشاهی ناپل مخالف اثرات ونیزی بودند."Venetian studies", Horatio Forbes Brown, London, K. Paul, Trench & Co, 1887, p.311 ملکه کاترین پسری در اوت ۱۴۷۳ به دنیا آورد که همان جیمز دوم بود و دریاسالار پیترو موسنیگو و سایر مقامات ونیزی به عنوان پدران تعمیدی عمل کردند."Venetian studies", Horatio Forbes Brown, London, K. Paul, Trench & Co, 1887, p.312
هنگامی که ناوگان ونیزی آنجا را ترک کردند، نیروهای طرفدار ناپل شورش کردند که منجر به مرگ عمو و عموزادهٔ ملکه شد."Venetian studies", Horatio Forbes Brown, London, K. Paul, Trench & Co, 1887, p.377 اسقف اعظم نیکوسیایی، ژوئان تافورز، کونت طرابلس، کونت جافا و مارینا ریزو فاماگوستا را اشغال کرده و ملکه و پادشاه تازه متولد شده را گرفتند.
باربارو و بایلو پاسکوالیگو توسط سربازان ونیزی که باربارو را همراهی می‌کردند محافظت می‌شدند. توطئه‌گران چندین تلاش جهت متقاعدسازی باربارو برای تسلیم رسته‌های سربازان انجام دادند. پاسبان قبرس عاملی را فرستاد، در حالی که کونت طرابلس، اسقف اعظم نیکوسیا و افسر اورشلیم ملاقات‌های شخصی انجام دادند. پس از مشاوره با بایلو پاسکوالیگو، آن‌ها تصمیم گرفتند تا افراد را خلع سلاح کنند، اما سلاح‌هایشان را نگه دارند. باربارو کاپیتان کشتی‌های پارویی ونیزی را در لنگرگاه خبر داد. همچنین باربارو به سنای ونیز فرستادگانی گسیل کرد و به آن‌ها در مورد وقایع هشدار داد."A history of Cyprus, Volume 3", Sir George Francis Hill, Cambridge University Press, 1952, pg. 674 Barbaro also sent dispatches the Senate of Venice, warning them of events."Venetian studies", Horatio Forbes Brown, London, K. Paul, Trench & Co, 1887, p.313 بعداً باربارو و سواره‌نظام‌های ونیزی به یکی از کشتی‌های پارویی عقب‌نشینی کردند."A history of Cyprus, Volume 3", Sir George Francis Hill, Cambridge University Press, 1952, pg. 682
زمانی که دریاسالار موسنیگو به قبرس بازگشت، شورشیان در میان خودشان نزاع می‌کردند و مردم نیکوزیا و فاماگوستا در مقابلشان قیام کرده بودند. این قیام سرکوب شد، سردسته‌هایی که فرار نکرده بودند اعدام شده و قبرس مبدل به دولت متکی شد. سنای ونیز به سواره‌نظام و نیروهای نظامی که جوزافو باربارو را همراهی می‌کردند اجازه داد تا در قبرس بمانند."A history of Cyprus, Volume 3", Sir George Francis Hill, Cambridge University Press, 1952, p. 662
در دسامبر ۱۴۷۳ میلادی، جوزافو باربارو هنوز در قبرس بود و سنای ونیز نامه‌ای فرستاد و به باربارو گفت که سفرش را تکمیل کرده و همچنین سفیر دیگری به نام «آمبروگیو کونتارینی» را به پرشیا فرستاد."Mehmed the Conqueror & His Time", Franz Babinger, Trans. Ralph Manheim, Princeton University Press; 1992, p.321 باربارو و فرستاده پرشیایی در فوریه ۱۴۷۴ در لباس مبدل به عنوان زائران مسلمان قبرس را ترک گفتند."Studi biografici e bibliografici sulla storia della geografia in Italia", Rome, Società geografica italiana; 1882, pg.142 فرستادگان پاپی و ناپالی آن‌ها را همراهی نکردند."Mehmed the Conqueror & His Time", Franz Babinger, Trans. Ralph Manheim, Princeton University Press; 1992, p.326 باربارو در قرامانیان پیاده شدند، جاییکه پادشاه به آن‌ها هشدار داد که ترک‌ها قلمروی که نیاز به سفر از میانش دارند را در دست دارند."Studi biografici e bibliografici sulla storia della geografia in Italia", Roma, Società geografica italiana; 1882, pg. 120 همراهان باربارو پس از پیاده شدن در سلوکیه، از طرسوس، آدانا، اورفه، ماردین، حصن کیفا و تیگراناکرت سفر کردند.
در کوه‌های توروس کردستان، هیئت باربارو توسط راهزنان مورد حمله واقع شدند. او با اسب فرار کرد، اما زخمی شده و چندین عضو گروه شامل مشاور و سفیر پرشیایی کشته شده و کالاهایشان به یغما رفت."Historical account of discoveries and travels in Asia", Hugh Murray, Edinburgh, A. Constable and Co; 1820. , p.12 با نزدیک شدنشان به تبریز، باربارو و مفسرش توسط غز بعد از امتناع از تحویل دادن نامه به اوزون حسن مورد هجمه قرار گرفتند. باربارو و همراهان نجات یافته‌اش به دربار حسن در آوریل ۱۴۷۴ رسیدند."E.J. Brill's first encyclopaedia of Islam", M. Th. Houtsma, New York, 1993. , pg. 1067
گرچه که ملاقات باربارو با اوزون حسن خوب پیش رفت، او قادر نبود تا حاکم را متقاعد سازد تا مجدداً به عثمانی‌ها حمله کنند. به مدت کوتاهی پس از آن، پسر حسن به نام اگورلو محمد برای شورش به پا خاسته و شهر شیراز را گرفتند."Historical account of discoveries and travels in Asia", Hugh Murray, Edinburgh, A. Constable and Co; 1820. , p.15
باربارو از خرابه‌های تخت جمشید که به اشتباه فکر می‌کرد دارای منشأ یهودی است بازدید کرد."Venice & antiquity: the Venetian sense of the past", Patricia Fortini Brown, New Haven, Conn. ; London: Yale University Press, 1996, pg. 156, همچنین او از تاوریس، سلدانیه، ایسف، کاشان، کومو، یزد، شیراز و بغداد بازدید کرد. جوزافک باربارو اولین اروپایی بود که از خرابه‌های پاسارگاد دیدن کرد، جایی‌که معتقد بود سنن محلی به غلط مقبره کوروش بزرگ را متعلق به مادر سلیمان شناسایی کرده‌اند."Encyclopedia Americana, Volume 21", New York, Americana Corp; 1965, pg.321
سفیر ونیزی دیگر، آمبروسیو کونتارینی در اوت ۱۴۷۴ میلادی به پرشیا رسید. اوزون حسن تصمیم گرفت که کونتارینی با گزارشی به ونیز بازگردد، در حالی که جوزافو باربارو در پرشیا بماند."Historical account of discoveries and travels in Asia", Hugh Murray, Edinburgh, A. Constable and Co; 1820. , p.19
باربارو آخرین سفیر ونیزی بود که از پرشیا پس از مرگ اوزون حسن در ۱۴۷۸ میلادی خارج شد."Mehmed the Conqueror & His Time", Franz Babinger, Trans. Ralph Manheim, Princeton University Press; 1992, p.322 در این زمان تنها یکی از همراهان باربارو آنجا را ترک گفته بود."Una famiglia veneziana nella storia: i Barbaro", Michela Marangoni, Manlio Pastore Stocchi, Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti, 1996, pg. 128, در حالی که پسران حسن با همدیگر سر تاج و تخت می‌جنگیدند، باربارو یکی از ارمنیان را استخدام کرد و از طریق ارزروم، حلب و بیرون فرار کرد."Historical account of discoveries and travels in Asia", Hugh Murray, Edinburgh, A. Constable and Co; 1820. , p.16"Studi biografici e bibliografici sulla storia della geografia in Italia", Roma, Societá geografica italiana; 1882, pg.143 باربارو در ۱۴۷۹ به ونیز رسید و در آنجا از خود در مقابل شکایت‌هایی مبنی بر این که بیش از حد در قبرس و قبل از رفتن به پرشیا اقامت کرده‌است دفاع نمود. گزارش باربارو نه تنها شامل مسائل سیاسی و نظامی، بلکه از کشاورزی، تجارت و رسوم پرشیایی‌ها نیز صحبت کرده بود.
گیوسافات باربارو به عنوان کاپیتان روویگو و پروودیتور تمام پولساین از ۱۴۸۲ تا ۱۴۸۵ میلادی خدمت کرد."Dei rettori veneziani in Rovigo: illustrazione storica con documenti", Giovanni Durazzo, Venezia, Tip. del Commercio, 1865, pg. 16"Die persische Karte : venezianisch-persische Beziehungen um 1500 ; Reiseberichte venezianischer Persienreisender", Otto H. Storz, Berlin, 2009, p.45 همچنین او یکی از مشاوران داگ آگوستینو بارباریگو بود. او در ۱۴۹۴ فوت کرد و در کلیسای سن برانسسکو دلا ویگنا دفن شد."Studi biografici e bibliografici sulla storia della geografia in Italia", Roma, Societá geografica italiana; 1882, pg.144
باربارو در ۱۴۸۴ میلادی گزارشی از سفرهایش نوشت. در این آثار، او ذکر می‌کند که با نیکول دی‌کونتی و جان دی‌ماندویل آشنایی دارد.
گزارش باربارو از سفرش با عنوان «Viaggi fatti da Vinetia, alla Tana, in Persia» اولین بار از ۱۵۴۳ تا ۱۵۴۵ توسط پسرهای الدوس منوتیوس منتشر شدند.Barbaro, Giosafat, "Viaggi fatti da Vinetia, alla Tana, in Persia, in India, et in Costantinopoli," … [Journeys made from Venice to Tanais, to Persia, to India, and to Constantinople, ...], (Venice ("Vinegia"), (Italy): Aldus Manutius, 1545). [in Italian] این اثر شامل آثار ۱۵۵۹ از «باپتیستا راموسیو» با عناوین «گردایه سفرها» و «سفر به تانایس، پرشیا، هند و قسطنطنیه» است."Universal Pronouncing Dictionary of Biography and Mythology. Vol. I.", pg.262, Thomas Joseph, Philadelphia, PA, USA: J. B. Lippincott and Co. , 1870 محقق و درباری ویلیام توماس این اثر را به انگلیسی برای ادوارد ششم جوان تحت عنوان «سفرهایی به تانا و پرشیا» ترجمه کرد که همچنین شامل گزارش باربارو از سفیر همکارش به پرشیا، آمبروسیو کونتارینی نیز بود.Filippo Bertotti, "'Contarini, Ambrogio". "Encyclopædia Iranica", Vol. VI, Fasc. 2, p. 220. این اثر در ۱۸۷۳ میلادی در لندن توسط انجمن هکلوت بازنشر شدBarbaro, G. , Stanley of Alderley, H. Edward John Stanley. , Contarini, A. (1873). Travels to Tana and Persia. London: Printed for the Hakluyt Society. و یک نسخه روسی زبان آن در ۱۸۷۱ میلادی منتشر شد. در ۱۵۸۳ میلادی، گزارش باربارو توسط فیلیپو گیونتی در «Volume Delle Navigationi Et Viaggi» همراه با گزارش‌های مارکوپولو و گیراگوس گنجه‌ای از سفرهایشان به هتوم یکم، شاه ارمنستان منتشر شدند. در ۱۶۰۱ میلادی، گزارش‌های باربارو و کونتارینی در اثر گیترو بیزاری با عنوان «Rerum Persicarum Historia» همراه با گزارش‌های بوناکورسیوس، جیکوب فون هرولدسبرگ، گیووانی توماسکو مینادوی و هنریکوس پورسیوس در فرانکفورت منتشر شد. در ۲۰۰۵ میلادی، گزارش باربارو به زبان ترکی و با عنوان «Anadolu'ya ve İran'a seyahat» منتشر شد.
گزارش باربارو اطلاعات بیشتری را نسبت به کونتارینی در رابطه با پرشیا و منابع آن ارائه نمود. او مهارت‌هایی را در مشاهده مکان‌های ناشناخته و گزارش در رابطه با آن‌ها از خود نشان داد. بسیاری از اطلاعات باربارو در مورد اردوی زرین، پرشیا و گرجستان در سایر منابع یافت نشده‌اند.
سفر جوزافو باربارو به سنای ونیز با انریکو کورنت ترکیب شده و اثری با عنوان «Lettere al Senato Veneto» در ۱۸۵۲ میلادی در وین منتشر شد. همچنین باربارو سفرهایش را در نامه‌ای در سال ۱۴۹۱ میلادی به اسقف پادوا، پیترو باروکسی مورد بحث قرار داد.
او یکی از شخصیت‌های تاریخی است که در رمان دوروثی دونت با عنوان «Caprice and Rondo» در سلسله رمان‌هایی با عنوان «خانه نیکولو» ظاهر گشت. در بازی «تمدن ۵»، او یکی از تاجران بزرگ ونیز است.
شمشیر نادرشاه به شمشیر جواهرنشان نادرشاه (ح. ۱۷۳۶–۱۷۴۷) اشاره دارد. این شمشیر در تهران، ایران واقع شده‌است. در دوره فتحعلی‌شاه (ح. ۱۷۹۷–۱۸۳۴) روی این شمشیر حکاکی‌هایی انجام و بدان تزئیناتی افزوده شد. غلاف شمشیر با الماس پوشیده شده‌است. تاریخ‌نگار امروزی مایکل اکسورثی اشاره می‌کند که «نادر در موارد متعددی برای توصیف خود، خویش را به شمشیر تشبیه می‌کرد.»
این تصویر در هیچ‌یک از تصویرهای فتحعلی‌شاه موجود نیست. محمدشاه، جانشین او، در یک نقاشی دیواری در اتاق مرمر کاخ گلستان این شمشیر را سوار بر اسبی به همراه دارد.
پشت شمشیر و غلاف آن تصویری از شاه بر روی دسته به همراه چند بیت شعر و تصویر دو تن از پسرانش را نشان می‌دهد.
کیم یون-هه (؛ زادهٔ ۲۴ مه ۱۹۹۱) بازیگر اهل کره جنوبی است. اولین حضور او روی کاور مجلهٔ سال ۲۰۰۲ به نام وگ گرل کوریا بود و در سال ۲۰۰۵ برای ام‌تی‌وی آسیا مدل بوده‌است، پیش از اینکه در موزیک ویدئوها نقش آفرینی کند. او حرفهٔ بازیگری خود را تحت نام هنری ووری () که در کره‌ای به معنای «ما» است، آغاز کرد و این نام باعث می‌شد که جستجوی او در اینترنت دشوار باشد. او در سال ۲۰۱۲ از نام واقعی خود، کیم یون-هه، در طی تبلیغات برای فیلم کمدی ترسناک "رفتگرهای روح" استفاده کرد. کیم یون-هه سپس در مجموعه‌های تلویزیونی "ضربان قلب"، "من به یه پری نیاز دارم" (همچنین با نام "فرستاده‌شده از بهشت" نیز شناخته می‌شود) و "بچه‌های کیوت من" نقش آفرینی کرده‌است. در سال ۲۰۱۳، او بازخوردهای مثبتی را به خاطر به تصویر کشیدن یک دختر دبیرستانی سرد و منزوی در فیلم عاشقانه دلهره‌آور "فولاد سرد زمستان" دریافت کرد.
رابرت «باب» آبرام بارتلت (Robert "Bob" Abram Bartlett) (۱۵ اوت ۱۸۷۵ میلادی - ۲۸ آوریل ۱۹۴۶ میلادی)، کاوشگری بود که در نیوفَوندلند شمالگان آمریکا، اواخر قرن نوزدهم و بیستم میلادی بدنیا آمد.http://www.heritage.nf.ca/articles/exploration/bob-bartlett.php navigator
او در بریگوس، مستعمرات نیوفَوندلند بدنیا آمد. بارتلت بزرگترین فرزند از ده فرزند متولد شده از ویلیام جیمز بارتلت و مری جی. لیمون و از نسل خاندانی بود که به‌طور سنتی دریانورد بودند. او در «هاوثورن کاتیج» در بریگوس رشد یافت. در سن ۱۷ سالگی، بر اولین کشتی خود مسلط شده و یک عمر عشق او به شمالگان آغاز گشت.
بارتلت بیش از پنجاه سال را به نقشه‌نگاری و اکتشاف آب‌های شمال دور اختصاص داد و بیش از ۴۰ سفر اکتشافی را به شمالگان انجام داد که تا آن زمان بیشترین میزان از چنین اکتشافاتی بود.
بارتلت کاپیتان «SS روزولت» بود و فرمانده نیروی دریایی ایالات متحده، رابرت پری را هنگام تلاش برای دستیابی به قطب شمال همراهی نمود. او مدال هابارد را از انجمن نشنال جئوگرافیک به دلیل شکستن اقیانوس منجمد شمالی در یک مسیر ۱۵۰ مایلی به سمت قطب دریافت نمود،Harold Horwood, "Bartlett: The Great Canadian Explorer", 1977, . با این وجود از جشن نهایی اکتشاف کنار گذاشته شد (احتمالاً به دلیل رقابت بین آن دو مرد). بارتلت کشتی گرفت و اولین شخصی بود که به سمت ۸۸ درجه شمالی دریانوردی نمود.
رهبری بارتلت در ۱۹۱۴ میلادی در اکتشاف محکوم به فنای «"کارلوک"» کمک کرد تا جان بسیاری از افراد مشارکت کنندهٔ به گل نشسته در آن اکتشاف را پس از ترک رهبرشان، ویلهجالمور استفانسون نجات پیدا کند. بارتلت و کاتاکتوویک پس از این که چندین ماه به نگل نشسته بودند، ۷۰۰ مایل را از جزیره ورانگل روی یخ دریای چوکچی و سیبری پیاده رفتند و سپس از آلاسکا بالا رفته تا همراهان زنده‌مانده‌اش را با رسیدن به جزیر رنگل نجات دهد. او بالاترین جایزه را از انجمن سلطنتی جغرافیا به دلیل قهرمانی برجسته‌اش دریافت نمود. با این حال، با وجود معروفیتش در میان جراید، عموم و آن‌هایی که نجات یافته بودند، بعداً توسط کمیسیون دریاسالار مورد سانسور قرار گرفت، چرا که «کارلوک» را به شمالگان برده بود و اجازه داده بود چهار نفر (افسر پزشکی این سفر «آلیستیر فوربس ماکی»، زیست‌شناس «جیمز مورای»، انسان‌شناس «هنری بوخات» و دریانورد «استنلی موریس» بودند) گروه اصلی را ترک کنند، با وجود این که مکی و سایرین نامه‌ای را امضا کرده بودند و کاپیتان را از مسئولیت معاف داشته بودند (بعداً آن چهار نفر همگی مردند).Niven (2001 edition), pp. 357–67
در ۱۹۱۷، بارتلت اعضای «اکتشاف سرزمینی کراکر» بد طالع متعلق به «دونالد باکستر مک‌میلان» را که چهار سال بر روی یخ گیر کرده بودند را نجات داد.The Province Town Banner (7 Feb 2008)
بارتلت طی سال‌های ۱۹۲۵ تا ۱۹۴۵ میلادی، بسیاری از سفرهای اکتشافاتی علمی به شمالگان را با استفاده از اسکونر خودش به نام «"افی ام. موریسی"» فرماندهی کرد. این اکتشافات توسط موزه‌های آمریکایی، باشگاه اکتشافگران و «جامعه جغرافیای ملی» تأمین مالی شد. همچنین او کمک کرد تا طی جنگ جهانی دوم، شمالگان برای حکومت ایالات متحده شناسایی شود.
در ۱۹۳۱ میلادی، بارتل به عنوان «کاپیتان بارکر» در فیلم «"وایکینگ"» درخشید که در مورد کشتی بود که در «نیوفَوندلند» سیر می‌کرد. این فیلم در همان مکان فیلمبرداری شد و طی فیلمبرداری چندین صحنه اکشن، کشتی که از آن فیلمبرداری می‌شد منفجر شد و ۲۸ نفر کشته شدند. با وجود این اتفاق فیلم منتشر شد. بارتلت در آن نقش کاپیتان کشتی «وایکینگ» را بازی می‌کند که از سابقه خود به عنوان کسی که هیچ مردی را از دست نداده افتخار می‌کند.
ارتلت هنگامی که ۷۰ سال داشت در بیمارستانی در نیویورک براثر سینه پهلو درگذشت و در شهر خود بریگوس، نیوفَوندلند و لابرادور به خاک سپرده شد. هاوثورن کاتیج، محل اقامت بارتلت در بریگوس، مکان تاریخی ملی کانادا است.
در ۱۹۰۹ میلادی، بارتلت مدال هوبارد را از «جامعه جغرافیای ملی» به دلیل کاوش، اکتشافات و تحقیقات دریافت داشت. در ۱۹۲۷، پسران پیشاهنگ آمریکا بارتلت را یکی از «پیشاهنگان افتخاری» قلمداد کردند، رسته‌ای از پیشاهنگان که همان سال ایجاد شده بود. این نشان به این افراد داده می‌شد: «شهروندان آمریکایی که دستاوردهایشان در فعالیت‌های فضای باز، کاوش و ماجراجویی‌های با ارزش، از مشخصات ویژه‌ای برخوردار بوده، چنان‌که الهام‌بخش پسران باشد…». از میان سایر افرادی که این جایزه را دریافت کردند می‌توان به این افراد اشاره داشت: ریچارد برد، چارلز لیندبرگ و برادران رایت.
او فلوشیپ افتخاری را از جامعه جغرافیای آمریکا در ۱۹۱۸ میلادی و مدال دالی را در ۱۹۲۵ دریافت نمود. در ۱۹۱۴، مدال اکتشاف قطب پیری را دریافت نمود. کشتی گارد ساحلی کانادا به نام «CCGS بارتلت» به نام او نامگذاری شده‌است. اداره پست کانادا، تصویری از بارتلت را بر روی یک تمبر پستی کانادایی در ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۹ منتشر کرد.Canada Post "Details", July to September 2009, Volume XVIII, No. 3, p. 16
اریک والترز برخی از جنبه‌های سفرش جهت پیدا نمودن جزایر شمالگان را در رمان تاریخی «گیرکرده در یخ» و «قطب» مستندسازی نموده‌است. سفر بارتلت و کاتاکتوویک از میان شبه‌جزیره چوکچی در سیبری، به عنوان قسمتی از رمان «رؤیایی در مه قطبی» نوشته «یوری ریتخئو» بازگویی شده‌است.
کارل اشوگلر (؛ زادهٔ - درگذشته نامشخص) قایقران روئینگ اهل سوئیس بود.
ویلیام راس (؛ زادهٔ - درگذشته نامشخص) قایقران روئینگ اهل کانادا بود.
جان رایس (; – ) قایقران روئینگ اهل کانادا بود.
فردریک تامز (; – ) قایقران روئینگ اهل کانادا بود.
هاینی توما (؛ زادهٔ ۱۶ اکتبر ۱۹۰۰ – درگذشتهٔ ۱۶ اکتبر ۱۹۸۲) قایقران روئینگ اهل سوئیس بود.
راب ویلیامز (; ) قایقران روئینگ اهل بریتانیا است.
هارولد وست () قایقران روئینگ اهل بریتانیا بود.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال مدال نقره در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ اشاره کرد.
کالین موینیهن، بارون ۴ام موینیهن (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار و قایقران سابق روئینگ اهل بریتانیا است.
سوئیس‌گیر () شرکت کالای لوکس سوئیسی است که در سال ۱۹۸۰ تأسیس شد.
زیمنس بیلدینگ تکنالوجی () شرکت تجهیزات خانگی سوئیسی است، که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد.
متال زوگ () شرکت هلدینگ سوئیسی است، که در سال ۱۸۸۷ تأسیس شد.
والتر جیمز، بارون ۴ام نورثبورن (؛ ۱۸ ژانویه ۱۸۹۶ – ) قایقران روئینگ، کشاورز و نویسنده اهل انگلستان بود.
اینتوگو هلدینگ () شرکت هلدینگ سوئیسی است، که در سال ۲۰۱۶ تأسیس شد.
ماتیسا () شرکت تولید صنعتی سوئیسی است، که در سال ۱۹۴۵ توسط کنستانتین اسفزو تأسیس شد.
زفیر سرجیکال ایمپلنتس () شرکت مراقبت سلامت سوئیسی است، که در سال ۲۰۰۵ توسط کریستف لورنز تأسیس شد.
ویلیام میلر (; – مهٔ ۱۹۸۵) قایقران روئینگ اهل ایالات متحده آمریکا بود.
فینال جام حذفی فوتبال ایتالیا ۲۰۱۱ شصت و چهارمین فصل از رقابت‌های کوپا ایتالیا بود. این مسابقه در ۲۹ مهٔ ۲۰۱۱ بین پالرمو و اینتر میلان در ورزشگاه المپیک رم برگزار شد. که در نهایت باشگاه فوتبال اینتر میلان (مدافع عنوان قهرمانی) برای هفتمین بار قهرمان کوپا ایتالیا شد.Inter seal Coppa final with Palermo
ساموئل اتوئو دوبار و دیگو میلیتو یک بار برای اینتر گلزنی کردند.
گو یون جونگ (؛ زادهٔ ۲۲ آوریل ۱۹۹۶) مدل و بازیگر اهل کره جنوبی زیر نظر ام‌ای‌ای است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه‌های "خانه شیرین" (۲۰۲۰)، "دانشکده حقوق" (۲۰۲۱) و "کیمیای روح" (۲۰۲۲)
و فیلم "شکار" (۲۰۲۲) شناخته می‌شود.
در سال‌های گذشته چندین بار دو کشور روسیه و اوکراین وارد درگیری نظامی شده‌اند. تلفات جنگ روسیه و اوکراین شامل ۶ کشته در جریان الحاق کریمه به فدراسیون روسیه و هزاران کشته غیرنظامی و نیروهای نظامی در طول جنگ دونباس و حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ است.
تعداد کل مرگ‌ومیر تاییدشده طی جنگ در دونباس ، که ۶ آوریل ۲۰۱۴ آغاز شد، تا ۳۱ ژانویه ۲۰۲۱ بین ۱۳۱۰۰ تا ۱۳۳۰۰ نفر اعلام شده است. به گفته دولت اوکراین، ۱۴۰۰۰ نفر تا ۱۳ مه ۲۰۲۱ براثر این جنگ کشته شده‌اند.
در ۲ مارس، وزارت دفاع روسیه تایید کرد که ۴۹۸۰۰ سرباز روسی در نبرد کشته شدند و ۱۵۹۷۹۰ نفر دیگر مجروح شدند. در ۸ مارس، اوکراین ادعا کرد که تلفات جنگی روسیه بیش از ۱۲۰۰۰۰ نفر بوده است.
براساس اخبار منتشرشده، حداقل ۲۳ غیرنظامی از ۸ کشور به جز اوکراین در اثر جنگ جان باخته‌اند. در زیر فهرست ملیت کشته‌شدگان آمده است:
گارد ملی اوکراین (به ؛ به اختصار NGU) ژاندارمری ملی اوکراین و بخشی از وزارت امور داخلی این کشور است. این گارد در ابتدا به عنوان یک آژانس، تحت کنترل مستقیم رادای ورخوونا در ۴ نوامبر ۱۹۹۱، پس از استقلال اوکراین ایجاد شد. سپس در ۱۱ ژانویه ۲۰۰۰ توسط رئیس‌جمهور وقت، لئونید کوچما، منحل و در نیروهای داخلی اوکراین ادغام شد. پس از انقلاب اوکراین در اوایل سال ۲۰۱۴ در ۱۳ مارس ۲۰۱۴، در بحبوحه مداخله روسیه، گارد ملی مجدداً تأسیس شد و نیروهای داخلی منحل شدند.
ویلا لورو یکی از ۴۸ محلهٔ شهر بوئنوس آیرس آرژانتین است. نام خیابان‌های این محله از شاعرانی مانند بایرون، لوپه دو وگا، هومرو و لئوپاردی و … گرفته شده‌است. مساحت تقریبی محله ویلا لورو ۲٫۶ کیلومتر مربع و جمعیت آن بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۱ حدود ۳۳۰۵۸ نفر است تراکم جمعیتی این محله ۱۲۸۹۰ نفر در هر کیلومتر مربع است.
بارون آدرین ویکتور ژوزف دی گرلاش دی گومری (Adrien Victor Joseph de Gerlache de Gomery)، عضو انجمن جغرافیایی سلطنتی اسکاتلند (زادهٔ ۲ اوت ۱۸۶۶ – درگذشتهٔ ۴ دسامبر ۱۹۳۴) و افسر بلژیکی نیروی دریایی بلژیک بود که میان سال‌های ۱۸۹۷ تا ۱۸۹۹ سرپرستی سفر اکتشافی بلژیک به قطب جنوب را بر عهده داشت.
د گرلاش در اسلت واقع در شرق بلژیک چشم به جهان گشود و تحصیلات خود را در بروکسل انجام داد. پدرش نیز افسر ارتش بود. از سنین جوانی شیفتهٔ دریا بود و میان سال‌های ۱۸۸۳ تا ۱۸۸۴ سه سفر دریایی به عنوان کارگر کابین با یک اقیانوس پیما به ایالات متحده آمریکا انجام داد. او در دانشگاه آزاد بروکسل در رشتهٔ مهندسی تحصیل کرد. پس از پایان یافتن سال سوم تحصیلاتش در سال ۱۸۸۵، دانشگاه را رها کرده و در ۱۹ ژانویه ۱۸۸۶ به عضویت نیروی دریایی بلژیک درآمد.
د گرلاش پس از فارغ‌التحصیلی از کالج دریایی اوستنده، با درجهٔ ستوان دوم و سوم بر روی کشتی‌های گارد شیلات مشغول به کار شد. در اکتبر سال ۱۸۸۷، او به عنوان دریانورد در کشتی انگلیسی کریجی برن برای سفر به سانفرانسیسکو نام‌نویسی کرد اما کشتی نتوانست دماغه هورن را دور بزند و در آنجا گرفتار شد و در نهایت تحت عنوان مستعمل و فرسوده در مونته‌ویدئو به فروش رسید. او پس از مدتی حضور در اروگوئه و آرژانتین به اروپا بازگشت. پس از سفری به قسطنطنیه و دریای سیاه و قبل از انتصاب در نیروی دریایی بلژیک با درجهٔ ستوان، به عنوان افسر چهارم در مسیر هلند به آمریکا فعالیت می‌کرد. تا ژوئیه ۱۸۹۴ او افسر کشتی‌های اوستنده-دوور بود، در همین حین دوره‌های آموزشی را گذراند و در ۲۲ اوت ۱۸۹۴ به درجهٔ سروان رسید.
د گرلاش که از کار یکنواخت بر روی کشتی‌های اوستنده-دوور خسته شده بود، درخواست خدمت به شاه لئوپولد دوم بلژیکی و ماجراجوی ولزی-آمریکایی هنری مورتون استنلی برای یک سفر اکتشافی به کنگو را داد ولی این درخواست رد شد. نامهٔ وی به اتو نوردنسکیولد، جستجوگر قطب، نیز بی‌جواب ماند. در نهایت او تصمیم گرفت سفر اکتشافی خود به قطب جنوب را برنامه‌ریزی و اجرا کند و در سال ۱۸۹۴، برنامهٔ این سفر را برای انجمن سلطنتی جغرافیا ارائه کرد.
د گرلاش در سال ۱۸۹۶ کشتی صید نهنگ پاتریا ساخت نروژ را خریداری کرد و سپس آن را به‌طور کامل بازسازی کرد و نام آن را به بلژیکا تغییر داد. با خدمه‌ای بین‌المللی شامل روئال آمونسن، فردریک کوک، آنتونی بولسلاو دوبرولسکی، هنریک آرکتوفسکی و امیل راکوویتا، او در ۱۶ اوت سال ۱۸۹۷ حرکت را از آنتورپ آغاز کرد.
بلژیکا در ژانویهٔ ۱۸۹۸ به ساحل گراهام لند در شبه‌جزیره جنوبگان رسید. د گرلاش که میان ساحل گراهام لند و رشته‌ای از جزایر در غرب حرکت می‌کرد، این گذرگاه را تنگه بلژیکا نامید. این تنگه بعدها به افتخار وی، تنگه گرلاچه نام‌گذاری شد. پس از ترسیم نقشه و نام‌گذاری تعدادی از جزایر در طول بیست سرزمین جداگانه‌ای که از آن عبور کردند، آنها در ۱۵ فوریه سال ۱۸۹۸ مدار جنوبگان را دور زدند.
سفر اکتشافی د گرلاش در ۲۸ فوریه ۱۸۹۸ در یخ‌های دریای بلینگس‌هاوزن در نزدیکی جزیره پتر یکم متوقف شد. با وجود تلاش‌های شان، به سرعت متوجه شدند که مجبور به گذراندن زمستان در قطب جنوب هستند. تاریکی مطلق در ۱۷ می آغاز و تا ۲۳ ژوئیه ادامه خواهد یافت. ۷ ماه بعدی با سختی همراه شد و به مدت ۷ ماه خدمه، سخت مشغول کار برای آزادسازی کشتی بودند. چندین نفر از آنها عقل خود را از دست داده و یکی از ملوانان بلژیکی، کشتی را ترک و اعلام نمود که به بلژیک برمی-گردد. همچنین اعضای گروه از بیماری اسکوربوت رنج می‌بردند.
در ۱۵ فوریه ۱۸۹۹ کشتی امکان حرکت درون کانالی که خدمه باز کرده بودند، پیدا کرد. حدود یک ماه زمان برد تا هفت مایل را طی کنند و در ۱۴ مارس آنها موفق به پاکسازی یخ‌ها شدند. هیئت اعزامی در ۵ نوامبر ۱۸۹۹ به آنتورپ بازگشتند. در سال ۱۹۰۱، د گرلاش کتاب خود را با نام «۱۵ ماه در قطب جنوب» منتشر کرد و یک سال بعد یعنی در سال ۱۹۰۲، این کتاب موفق به کسب جایزهٔ فرهنگستان فرانسه شد.
قارچ‌هایی که در طول سفر جمع‌آوری کردند در یک مقاله توسط ماریتا هانسون روسو و الیزا کارولین بومر شرح داده شده که در سال ۱۹۰۵ منتشر شد.
د گرلاش در سفرهای اکتشافی دیگری نیز شرکت کرده‌است از جمله:
د گرلاش با همسر نخستش، سوزن پولت در سال ۱۹۰۴ ازدواج کرد و صاحب دو فرزند شد. فرزندان او فیلیپ (زادهٔ ۱۹۰۶) و ماری لوئیز (زادهٔ ۱۹۰۸) نام داشتند. پس از آنکه این ازدواج در سال ۱۹۱۳ به پایان رسید، د گرلاش با الیزابت هوجر سوئدی ازدواج کرد و آنها با هم صاحب یک پسر به نام گاستون د گرلاش شدند که اون نیز یک جستجوگر بود. در دههٔ ۱۹۵۰ گاستون راه پدرش را در پیش گرفت و در یک ایستگاه تحقیقاتی بلژیک در قطب جنوب مشغول به کار شد.
آدرین د گرلاش در سال ۱۹۳۴ در سن ۶۸ سالگی بر اثر تب شبه‌حصبه (پاراتیفوئید) در بروکسل درگذشت.
چندین عوارض جغرافیایی به افتخار د گرلاش نام‌گذاری شده که بیشتر آنها در قطب جنوب واقع شده‌اند از جمله: دماغه گرلاش، کوه گرلاش، ورودی گرلاش، جزیره گرلاش، تنگه گرلاش و کوه‌های دریایی د گرلاش و همچنین پیک د گرلاش در گرینلند و دهانهٔ د گرلاش در نزدیکی قطب جنوب. یکی از اسکله‌های آنتورپ نیز به نام دی گرلاچکایی نام‌گذاری شده‌است.
الکساندر آلبرتو دا روچا د سرپا پینتو، ویکنت سرپا پینتو (Alexandre Alberto da Rocha de Serpa Pinto, Viscount of Serpa Pinto) (با نام سرپا پینتو نیز شناخته می‌شود) (Serpa Pinto) (زادهٔ ۲۰ آوریل ۱۸۴۶ – درگذشتهٔ ۲۸ دسامبر ۱۹۰۰)، کاوشگر جنوب آفریقا و مدیر مستعمرات، اهل پرتغال بود.
سرپا پینتو در کوینتا داس پولدراس (تیندایس) در سینفایس، قریهٔ از پرتغال در نزدیکی رود دورو واقع شده‌است، به‌دنیا آمد. او در سن ۱۰ سالگی به کالج نظامی (Colégio Militar) پیوست. در ۱۸۶۴ میلادی، پس از پیوستن به ارتش پرتغال، او به نخستین دانشجویی مبدل شد که به فرماندهی گردان می‌رسد و به موزامبیک-پرتغال فرستاده شد. در ۱۸۶۹ میلادی، او در سرکوب قبایلی که در قسمت پایین زامبزی شورش کرده بودند، شرکت نمود.
در سال ۱۸۶۹، او همچنین برای اکتشاف رود زامبزی به شرق آفریقا فرستاده شد. هشت سال بعد، او یک سفراکتشافی را از بنگوئلا، آنگولای پرتغال به‌سوی خلیج‌های کوچک رودهای کنگو و زامبزی هدایت کرد. شهر مننگو تا ۱۹۷۵ میلادی به افتخار او معروف به شهر "سرپا پینتو" بود.
در ۱۸۷۷ میلادی، او و ستوان کاپیلو و ستوان اوینز که هردو از نیروی دریایی پرتغال بودند، برای اکتشاف اراضی جنوب آفریقا فرستاده شدند. هر سه فرد اعزام شده تجربه کافی از آفریقا داشتند و ظاهراً دارای سن و اشتیاق کاری مناسب بودند. آنها در نوامبر بنگوئلا را ترک کردند. با این حال، مدتی کوتاهی پس از آغاز سفر، آنها در استان بیه راه خود را از هم جدا کردند، کاپیلو و اوینز به سمت شمال حرکت کرده و سرپا پینتو حرکت به سمت شرق را ادامه داده و به تدریج راه خود را به سمت جنوب باز کرد. او در ژوئن ۱۸۷۸ از رودخانه کواندو عبور نموده و در ماه اوت به لیالوئی رسید، پایتخت مردم باروتسی که در زامبزی واقع شده بود. در آنجا او از مبلغ مذهبی فرانکویس کویلارد کمک دریافت کرده و توانست به سفر خود در امتداد رود زامبزی تا آبشار ویکتوریا ادامه دهد. از این نقطه، او به سمت جنوب تغییر مسیر داده و در ۱۲ فوریه ۱۸۷۹ به پرتوریا که در قسمت شمالی آفریقای جنوبی واقع شده‌است، رسید. کاپیلو و اوینز از دوندو که در نزدیکی رود کونزا در قسمت شمالی آنگولا واقع شده‌است، پدید آمدند. سرپا پینتو چهارمین کاوشگری بود که از غرب به شرق آفریقا عبور کرد و نخستین کسی بود که یک مسیر درست را میان بیه (حالا آنگولا) و لیالوئی ترسیم نمود. جامعه سلطنتی جغرافیا در ۱۸۸۱ میلادی مدال طلای بنیان‌گذار را «به‌خاطر سفر وی در سراسر آفریقا.. که در خلال آن او پنج صد مایل از کشور جدید را اکتشاف نمود» به سرپا پینتو اعطاء نمود.
سرپا پینتو در ۱۸۸۱ میلادی کتاب ۲ جلدی خود، Como eu atravessei a África را منتشر نمود که توسط آلفرد الوس به زبان انگلیسی ترجمه گردیده و با عنوان «چگونه من از آفریقا عبور کردم» (How I crossed Africa) به چاپ رسید. ترجمه‌های فرانسوی و آلمانی این اثر نیز در همان سال منتشر گردید.
حکومت پرتغال در ۱۸۷۹ میلادی رسماً مناطق جنوب و شرق رود رئو (که حالا مرز جنوب شرقی کشور مالاوی را تشکیل می‌دهد) را تصرف نموده و در ۱۸۸۲ میلادی بازه پایینی رود شایر را تا رود رئو اشغال نمود. پس از آن، حکومت پرتغال تلاش ورزید تا در رابطه با ادعای اراضی خود با حکومت انگلستان مذاکره نماید، اما برگزاری کنفرانس برلین (۱۸۸۴ میلادی) به این بحث‌ها پایان بخشید. در ۱۸۸۴ میلادی، سرپا پینتو به عنوان کنسول پرتغال در زنگبار گماشته شد، به او مأموریت سپرده شد تا منطقهٔ که میان دریاچه نیاسا و کناره دریا، از زنگبار تا رود، رود روووما، واقع شده‌است را اکتشاف و مجدداً نقشه‌برداری نموده و همزمان سران قبایل در منطقه را مطیع نماید. سرپا پینتو در ۱۸۸۵ میلادی یک سفر اکتشافی را همراه با معاون خود ستوان آگوستو کاردوسو آغاز کرد. سرپا پینتو شدیداً بیمار شده و به ساحل آورده شد، تا اینکه در نهایت سلامت خود را دوباره به‌دست‌آورد. کاردوسو که بیست و پنج سال سن داشت و معاون پینتو بود، به سفر اکتشافی ادامه داده و دریاچه نیاسا و کوهسارهای شایر را اکتشاف نمود، اما نتوانست هیچ معاهدهٔ مصونیتی با سران قبایل یائو که در سرزمین‌های غرب دریاچه مالاوی بودند، منعقد نماید.
بریتانیا، ادعای پرتغال مبنی بر اینکه کوهسارهای شایر باید بخشی از آفریقای شرقی پرتغالی پنداشته شود، را به دلیل اینکه هنوز تحت استعمار پرتغال قرار نداشت نپذیرفت.F Axelson, (1967). Portugal and the Scramble for Africa, pp. 182-3, 198-200. Johannesburg, Witwatersrand University Press. برای جلوگیری از اشغال توسط پرتغال، حکومت بریتانیا هری هیملتون جانستون را به عنوان قنسول بریتانیا به موزامبیک و مناطق درونی آفریقا فرستاد، با این هدایت که از گستره حاکمیت پرتغال در دره‌های زامبزیک و شایر و مناطق همجوار آن گزارش داده و معاهده‌های مشروط با حاکمان محلی فراتر از حوزه قضایی پرتغال منعقد نماید تا آنها پیشکش مصئونیت از جانب پرتغال را رد نمایند. حکومت پرتغال در ۱۸۸۸ میلادی به نمایندگان خود در آفریقای شرقی پرتغالی هدایت داد تا معاهده‌های محافظتی را با رئسای قبایل یائو ساکن در جنوب‌شرق دریاچه مالاوی و در کوهسارهای شایر منعقد نمایند و همچنین یک سفر اکتشافی با رهبری انتونیو کاردوسو، حاکم پیشین کلیمنه، راه‌اندازی شد که در نوامبر ۱۸۸۸ به سمت دریاچه حرکت نمود. چندی بعد، سفر اکتشافی دومی به رهبری سرپا پینتو که در آن زمان به عنوان حاکم موزامبیک گماشته شده بود، به سمت دره شایر روانه شد. این دو سفر اکتشافی بیش از ۲۰ معاهده با سران قبایل در منطقهٔ که حالا مالاوی است، بستند. سرپا پینتو در اوت ۱۸۸۹ در شرق بئو با جانستون ملاقات کرد و جانستون به او توصیه نمود تا برای رفتن به کوهسارهای شایر از رود عبور نکند. هرچند سرپا پینتو قبلاً با احتیاط لازم عمل می‌کرد، او در سپتامبر ۱۸۸۹ از رئو به جیرومو، جاییکه حالا در مالاوی است، عبور نمود. معاون جانستون، جان بوچانان پس از درگیری‌های اندک با نیروهای سرپا پینتو، برخلاف دستورهایی که قبلاً به او داده شود بود، کوهسارهای شایر را تحت‌الحمایه بریتانیا اعلام کرد، با این وجود این مسئله بعداً توسط وزارت خارجه تصحیح گردید.
مدت کوتاهی پس از درگیری با بریتانیا، سرپا پینتو به پرتغال بازگشت و در آنجا به درجه سرهنگ ترفیع داده شد. او از ۲۰ ژانویه ۱۸۹۴ تا ۱۷ ژانویه ۱۸۹۸ به عنوان فرماندار کل دماغه سبز خدمت کرد. سرپا پینتو به عمر ۵۴ سالگی در ۲۸ دسامبر ۱۹۰۰ در لیسبون درگذشت. جسد او در آرامگاه خانوادگی آنها، جاییکه انتونیو گومیس دوس سانتوس و فرانسیسکو د سوزا سانتوس موریرا و خانواده‌های آرمیده‌اند، در قبرستان پرازیریس در لیسبون به خاک سپرده شد.