moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آلان (وریا احمد) جوان بلند قامت در چایخانه در اورامان کار می‌کند و عاشق گونا است، و در آرزوی ازدواج با گونا است اما پدر گونا یک گیوه کردی درست کرده که لوگوی رئال مادرید را روی آن زده‌است و آرزو دارد که به دست کریستیانو رونالدو برسد و …
در عید قربان سال۲۰۱۶ در کردستان عراق به نمایش درآمد و در چندین جشنواره دیگر به شرح زیر اکران شد.
جام ملت‌های آفریقا ۲۰۰۸ () بیست و ششمین دوره از رقابت‌های جام ملت‌های آفریقا بود که به میزبانی کشور غنا برگزار شد. ۱۶ تیم در ۴ گروه ۴ تیمی به رقابت پرداختند. تیم ملی فوتبال مصر در این دوره از رقابت‌ها برای ششمین بار در جام ملت‌های آفریقا به مقام قهرمانی رسید.
در تاریخ ۸ ژوئیه ۲۰۰۴ در رای‌گیری نشست کمیته اجرایی کنفدراسیون فوتبال آفریقا (CAF) در قاهره مصر میزبانی جام ملت‌های آفریقا ۲۰۰۸ از بین دو کشور غنا، و لیبی به غنا اهدا شد. از آنجایی که دو دوره قبلی یعنی جام ملت‌های آفریقا ۲۰۰۴ در تونس و جام ملت‌های آفریقا ۲۰۰۶ در مصر برگزار شد لذا کشور لیبی هم که از کشورهای شمالی قاره بود در رای‌گیری واجد شرایط نشد. کشور آفریقای جنوبی هم برای برگزاری این دوره از رقابت‌ها متقاضی بود که در ۴ مه ۲۰۰۴ برای گرفتن میزبانی جام جهانی ۲۰۱۰ انصراف داد.
این برای چهارمین بار بود که غنا پس از جام ملت‌های آفریقا ۱۹۶۳، ۱۹۷۸ و ۲۰۰۰ (مشترک با نیجریه) میزبان این رویداد می‌شد.
بازیهای مقدماتی در ۱۲ گروه برگزار شد. تیم‌های اول هر گروه به همراه ۳ تیم برتر دوم گروه‌ها (در مجموع ۱۵ تیم) به دور نهایی راه یافتند و به همراه غنا (میزبان) ۱۶ تیم نهایی را تشکیل دادند. بازیهای مقدماتی از تاریخ ۲ سپتامبر ۲۰۰۶ تا ۱۳ اکتبر ۲۰۰۷ برگزار شد.
قرعه کشی رقابت‌ها در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۷ انجام پذیرفت. تیم‌ها بر اساس آخرین عملکرد در جام ملت‌ها در ۴ گلدان سیدبندی شدند. تیم غنا به عنوان میزبان رقابت‌ها در گروه A و تیم مصر به عنوان قهرمان دوره قبل در گروه C سرگروه شدند."Caf release Cup of Nations' seeds", "BBC Sport", 18 October 2007. Accessed 4 February 2008. برای گروه‌بندی از هر گلدانی یک تیم خارج و در گروه‌های ۴ گانه مشخص شدند.
جایی که دو یا چند تیم واجد امتیاز مساوی در مرحله گروهی باشند رتبه‌بندی آنها با معیارهای زیر تعیین می‌شود:Article 5, paragraph 13 in the "Regulations of the XXVth Africa Cup of Nations" guide.
تیم منتخب جام براساس تأثیرگذاری بازیکنان توسط کمیته علمی مسابقات (TSG) انتخاب شد.
کلید () یا وسوسهٔ غریب () یک فیلم درام ژاپنی به کارگردانی کن ایچیکاوا محصول سال ۱۹۵۹ است که بر پایهٔ رمانی به همین نام از جین‌ایچیرو تانیزاکی ساخته شد.
فیلم در جشنواره فیلم کن ۱۹۶۰ برنده جایزه هیئت داوران جشنواره شد.
این فهرستی از بزرگترین موزه‌های هنری جهان است که رتبه موزه هنری را دارا هستند یا موزه‌های دیگری که عمدتاً آثار هنری بیشتر فضای نمایشگاهی آن‌ها را دربر گرفته‌است.
تنها فضای نگارخانه‌ها در نظر گرفته شده نه کل فضای داخل ساختمان موزه (که به‌طور معمول سه برابر بزرگتر است).
موزه‌هایی فهرست شده‌اند که به‌طور عمده از آثار هنری دست‌ساخت بشر با وجوه مهم زیباشناختی تشکیل شده‌اند. به عنوان مثال موزه‌های تاریخ طبیعی، تاریخ اجتماعی، علم و فناوری، و همچنین موزه‌ها و کاخ‌هایی که اهداف آن‌ها عمدتاً معماری و تاریخی است و مجموعه آثار هنری آن‌ها اهمیت درجه دوم را دارد در این فهرست جایی ندارند.
موزه‌هایی که در داخل یک نهاد یا مؤسسه بزرگتر قرار دارند نمی‌توانند به عنوان یک واحد در نظر گرفته شوند مگر آنکه در یک محل نباشند.
برای این فهرست، موزه‌های بزرگ دارای بیش از ۸۰۰۰ متر مربع (۸۶۰۰۰ فوت مربع) فضای گالری در نظر گرفته شده‌است.
اثبات الوصیة للامام علی بن ابی‌طالب اثر علی بن حسین مسعودی کتابی حدیثی، تاریخی و کلامی و در دفاع از اعتقادات کلامی شیعه است. نجاشی نویسندهٔ کتاب را علی بن حسین مسعودی، صاحب کتاب "مروج الذهب" دانسته‌است. اما رسول جعفریان با توجه به این‌که شیوهٔ نگارش دو کتاب متفاوت است، این نظر را رد می‌کند و می‌گوید تنها درصورت یافتن شخصی با همین نام در میان علمای شیعه و معاصر با او، انتساب کتاب به مسعودی مورخ باطل است.
زبان‌های پاپوآ گینه نو (به انگلیسی: Languages of Papua New Guinea) امروزه به بیش از ۸۵۰ زبان در پاپوآ گینه نو تکلّم می‌شود. این زبان‌ها گویشورانی از قبایل محلی پاپوآ گینه نو و اندونزی دارند. سر مایکل سوماری (نخست‌وزیر این کشور) در سال ۲۰۰۶ اعلام کرد که «پاپوآ گینه نو ۸۳۲ زبان (و نه گویش) دارد.» و در نتیجه متنوع‌ترین کشور دنیا از نظر تنوّع زبانی است. زبان توک پیسین، انگلیسی، زبان هیری موتو و زبان اشاره پاپوآ گینه نو زبان‌های رسمی آن کشور هستند. توک پیسین که یک کریول مبتنی بر انگلیسی است، رایج‌ترین زبان در این کشور است و به عنوان زبان میانجی کاربرد دارد. همچنین زبان اشاره پاپوآ گینه نو نیز در ماه مه سال ۲۰۱۵ به عنوان چهارمین زبان رسمی این کشور معرفی شد و افراد ناشنوا از آن استفاده می‌کنند.
زو علیا روستایی در دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان مانه و سملقان استان خراسان شمالی ایران است. این روستای کوهستانی؛ در دره‌ای که رودخانهٔ زوعلیا از آن می‌گذرد، قرار گرفته‌است، و جاده‌ای آسفالته به طول ۴ کیلومترفاصله تا آشخانه (نزدیکترین شهر) ۷ کیلومتر از روستای بیار، پس از گذشت از گردنه‌ای به این روستا می‌رسد.
شهر آشخانه در شمال غربی، روستای بیار در شمال، روستای شیرآباد (زو سفلی) در غرب و روستای گرمک در جنوب روستای زو علیا قرار دارند
آب رودخانه از درهٔ گرمک به‌سوی زو علیا روان است. مردم روستا کشاورز و باغدار هستند، و میوه‌های گوناگونی چون گیلاس، گردو و هلو در این روستا برداشت می‌شود. خانه‌های زوعلیا درهم‌تنیده و پلکانی هستند. در روزهای تعطیل گردشگرانی به زوعلیا می‌آیند. این روستا یکی از روستاهای دارای «بافت با ارزش» و «هدف گردشگری» استان خراسان شمالی است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۴۶ نفر (در ۱۵۷ خانوار) بوده‌است. کردی کرمانجی زبان مردم زوعلیاست.
زو علیا دارای لوله‌کشی گاز، آب تصفیه‌شده و برق سراسری است. این روستا «طرح هادی» ندارد.
میزان الاعتدال فی نقد الرجال کتابی از شمس‌الدین ذهبی و دربارهٔ جرح و تعدیل است. این اثر کتابی جامع در نقد راویان و مفسران است. ذهبی این کتاب را پس از "المغنی فی الضعفاء" نوشت. او در این کتاب از راویانی نام می‌برد که در "المغنی" نام نبرده‌است. همچنین او از راویان کذاب، متروک و ضعیف نام می‌برد. و به‌گفتهٔ خودش از محدثان راستگو یا بزرگان پوشیده و مستور که واجد رتبهٔ اثبات نیستند و همین‌طور بسیاری از راویان مجهول نام برده‌است.
جاده‌ای به‌سوی سیرک (; ) یک فیلم کمدی به کارگردانی هنریک مالیان و لوون ایساهاکیان است که در سال ۱۹۶۳ منتشر شد.
از بازیگران آن می‌توان به لئونید ینگیباریان، واردوهی واردرسیان و کارپ خاچوانیان اشاره کرد.
در علم آمار، میانه قدر مطلق انحراف (MAD)، معیاری مقاوم از میزان تغییرات یک نمونه از داده تک متغییره کمّی است. برای داده تک متغیره مثل "X", "X", ..., "X" کمیت MAD به صورت میانه قدر مطلق انحراف از میانه کل داده تعریف می‌شود:
به بیان دیگر ، ابتدا فاصله نمونه‌ها با میانه آنها را به دست می‌آوریم. سپس میانه قدر مطلق این فاصله‌ها را به عنوان خروجی آزمون اعلام می‌کنیم.
کاربرد این آزمون در محاسبه میزان پراکندگی داده است. به عبارت دیگر، MAD یک آماره مقاوم نسبت به داده‌های پرت است. این آزمون در زمینه داده‌های پرت مقاوم تر از انحراف استاندارد عمل می‌کند. در انحراف استاندارد مجذور فاصله‌ها از میانگین محاسبه می‌شوند و در نتیجه داده‌های دورتر وزن بیشتری می‌گیرند. از این روست که داده‌های پرت تاثیر فراوانی بر آن می‌گذارند. ولی در آزمون MAD انحراف تعداد کمی از داده‌های پرت بی تاثیر خواهد بود. از آنجایی که آزمون MAD از انحراف استاندارد یا واریانس مقاوم تر است، با توزیع‌هایی که میانگین یا واریانس ندارند همچون توزیع کوشی بهتر عمل می‌کند.
سلام، این منم! () یک فیلم درام به کارگردانی فرونزه دولاتیان است که در سال ۱۹۶۶ منتشر شد
این در جشنواره فیلم کن ۱۹۶۶ حضور یافت و نامزد دریافت نخل طلا شد. جایزه دولتی ارمنستان شوروی به این فیلم اعطا گردید.
داستان این فیلم بر مبنای زندگینامه آرتیوم آلیخانیان نگاشته شده‌است.
از بازیگران آن می‌توان به آرمن ژیگارخانیان، مارگاریتا ترخووا، گالیا نوونتس، رولان بیکوف، فرونزه دولاتیان و ناتالیا فاتایوا اشاره کرد.
شور و شورشور (; ) یک فیلم کمدی به کارگردانی هامو بیک-نازاریان است که در سال ۱۹۲۶ منتشر شد.
از بازیگران آن می‌توان به هامبارتسوم خاچانیان، آرام آمیربکیان، نینا مانوچاریان، و آوت آوتیسیان اشاره کرد.
"بیچارگان و پادشاهان" (بهانگلیسی: Wretches and Kings) یک ترانه از گروه راک آمریکایی، لینکین پارک است. این ترانه در سال ۲۰۱۰ به‌صورت دیجیتالی منتشر شد. این ترانه توسط گروه لینکین پارک نوشته‌شد و مایک شینودا و ریکی روبین تهیه‌کنندگان آن هستند.
چستر بنینگتون و مایک شینودا خوانندگان این ترانه هستند. مایک شینودا بیشتر در این ترانه به «رپ راک» می‌پردازد.
در درجه نخست، محتوای این ترانه شامل یاغی‌گری کردن در برابر دولت و کسانی‌که در مواضع قدرت هستند، می‌باشد. این ترانه شامل بخش‌هایی تأثیرگذار از سخنرانی‌های ماریو ساویو است. ترانه همچنین دربارهٔ سوء استفاده از قدرت نیز چیزهایی را دربردارد. صدای خشن مایک شینودا در ترانه نشان از خشم بابت مورد ظلم بودن (یا مظلومیت) است. بخش‌هایی را که چستر می‌خواند مرتبط با شورش بر ضد قدرت‌هاست.
تانگوی کودکی ما (؛ Mer mankutyan tangon) یک فیلم تراژیکمدی به کارگردانی آلبرت مکرتچیان است که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد.
روح شیطان () یک فیلم درام به کارگردانی پاتواکان بارخوداریان است که در سال ۱۹۲۸ منتشر شد.
از بازیگران آن می‌توان به هاسمیک، نینا مانوچاریان، هامبارتسوم خاچانیان، سامول مکرتچیان، و پاتواکان بارخوداریان اشاره کرد.
محمود منتظم صدیقی (زادهٔ ۴ مرداد ۱۳۴۰ در تهران) موسیقی‌دان، نوازنده و آهنگساز اهل ایران است.
محمود منتظم صدیقی ۴ مرداد سال ۱۳۴۰ در تهران متولد شد. او از کودکی به موسیقی گرایش داشت و به همین دلیل پدرش برای او یک ساز «کیبورد الکترونیک» تهیه کرد. وی فراگیری موسیقی را به‌طور جدی از ۱۰ سالگی آغاز کرد و در ۱۶ سالگی به هنرستان موسیقی تهران راه یافت. در هنرستان به‌طور تخصصی فراگیری سازهای کوبه ای (سازهای ضربی) را دنبال کرد. از جمله استادان او در هنرستان موسیقی می‌توان به «ایویوسکی» موسیقی دان «لهستانی» و «فریدون ناصری» اشاره کرد. او در سال دوم هنرستان به ارکستر سمفونیک تهران راه یافت و در سال ۱۳۵۸ همکاری خود را با سازمان صدا و سیما به عنوان نوازنده و آهنگساز، تنظیم کننده و ناظر ضبط موسیقی آغاز کرد. وی در سال ۱۳۶۰ موفق به اخذ دیپلم هنرستان عالی موسیقی شد. او دروس «آهنگسازی»، «سازشناسی» و «فرم‌های موسیقی» را نزد «مرتضی حنانه» و «هارمونی» و دوره تکمیلی سازهای کوبه ای را نزد «فریدون ناصری» آموخت."محمود منتظم" علاوه بر نوازندگی، آثار بسیاری در قالب «موسیقی کودک» آهنگسازی کرده‌است که مشهورترین آن‌ها قطعه لالایی «گنجشک لالا» است که اواخر دهه ۶۰، هر شب در برنامه «شب بخیر کوچولو» از رادیو پخش می‌شد. شعر این ترانه سروده «مصطفی رحماندوست» و خواننده آن «پرشات پیروزکار» بوده‌است که در هنگام اجرای این قطعه ۸ سال سن داشته‌است. این ترانه کودکانه را یکی از مشهورترین ترانه‌های شناخته شده بعد از انقلاب ایران دانسته‌اند.
از جمله فعالیت‌های هنری «"محمود منتظم صدیقی"» در جایگاه موسیقی‌دان به موارد زیر می‌توان اشاره نمود:
از جمله آلبوم‌های موسیقی که «"محمود منتظم صدیقی"» در آن حضور داشته‌است می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
دربارهٔ عشق () یک فیلم کمدی و ملودرام به کارگردانی آنا ملیکیان است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به ولادیمیر ماشکوف، میخائیل یفریمف، و یولیا اسنیگر اشاره کرد.
قوام الملک نظام الدین هبةالله مشهور به ابونصر فارسی همچنین ابونصر پارسی؛ وزیر، سپهسالار، دبیر و شاعر سده ششم هجری قمری و از کارگزاران حکومت غزنوی بود. ابونصر فارسی در زمان حکومت مسعود سوم، پسر و جانشین ابراهیم، هنگامی که حکومت متصرفات هند را به فرزندش عضدالدوله شیرزاد سپرد، به مقام سپهسالاری رسید و به عنوان جانشین وی راهی هندوستان شد.
تاریخ دقیق ولادت ابونصر فارسی مشخص نیست ولی در مورد تاریخ مرگش، مسعود سعد سلمان در ضمن یکی از قصایدش که در مدح ملک ارسلان مسعود سروده‌است زمان فوت ابونصر را در دوره حکومت ارسلان شاه غزنوی در ۶۳ سالگی دانسته‌است و از آنجا که ارسلان شاه بین سالهای ۵۰۹ و ۵۱۱ قمری حکومت می‌کرده، می‌توان تولد ابونصر را بین سالهای ۴۴۶ و ۴۴۸ قمری تخمین زد.
مدیترینالیا در آیین روم باستان جشنواره ای فراموش شده‌است که در ۱۱ اکتبر هر سال برگزار می‌شد و ویژه مراسم چیدن انگورها برای شراب آن سال بود. این شراب برای خدایان افشانش می‌شد. رومی‌ها شراب تازه را با شراب کهنه مخلوط می‌کردند و به جای دارو می‌نوشیدند.
سنت مدیترینالیا همچنان باقی مانده اما اطلاعات زیادی از خود آن در دسترس نیست. احتمالاً این سنت با ژوپیتر و دورانی که کشاورزی در روم رواج بیشتری داشته در ارتباط بوده‌است. بیش از آنچه دربارهٔ این سنت در ارتباط است همه حدس و گمان است.
مدیترینا یک ایزدبانوی رومی است که احتمالاً از آخرین خدایان ساختگی رومی‌ها برای بیان ریشهٔ مدیترینالیا است. قدیمی‌ترین اطلاعاتی که از ارتباط میان این ایزدبانو و مراسم مدیترینالیا حکایت می‌کند به دورهٔ دستورزبان‌نویس رومی سکستوس پومپیوس فستوس در سدهٔ دوم بازمی‌گردد. او گفته‌است که این ایزدبانو، ایزدبانوی سلامتی، طول عمر و شراب است. برخی گفته‌اند که معنی نام آن، «شفابخش» است.
فهرست موزه‌های ملی () فهرستی است از نام موزه‌هایی که توسط یک دولت اداره می‌شوند. در بسیاری از کشورها این موزه‌ها توسط دولت مرکزی نگهداری می‌شوند و اغلب محدود به چند موزه و عمدتاً در پایتخت کشور هستند در حالی که سایر موزه‌ها توسط اداره‌های منطقه‌ای یا دولت‌های محلی اداره می‌شوند. در برخی کشورها تعداد بسیار زیادی از موزه‌ها توسط دولت مرکزی اداره می‌شوند و در برخی کشورها تعدادی اندک. برخی از موزه‌های ملی از این واژه در نام خود استفاده می‌کنند اما در همه موزه‌های در این سطح چنین نیست؛ برخی از موزه‌ها فقط از این اصطلاح به عنوان یک نام تجاری استفاده کرده‌اند.
فهرست زیر ناقص است و چندان قابل اعتماد نیست. فهرست موزه‌های ملی عبارتند از:
موزه ملی چاد ("موزه ملی انجامنا")
موزه‌های ملی در هند به‌طور مستقیم تحت کنترل اداری وزارت فرهنگ دولت هند هستند.http://www.business-standard.com/article/news-ani/museum-reform-ministry-of-culture-starts-14-point-agenda-115122700440_1.html
ضیافت خون () یک فیلم ترسناک مستقل به کارگردانی هرشل گوردون لویس محصول سال ۱۹۶۳ است. از بازیگران آن می‌توان به کانی میسون اشاره کرد.
"ضیافت خون" نخستین فیلم اسپلتر (خونپاشی) سینمای وحشت به‌شمار می‌رود.
فیلم ضیافت خون، دارای امتیاز 5.1 از 10 از پایگاه IMDB است.
هرشل گوردون لویس (; – ) فیلمساز اهل ایالات متحده آمریکا بود که بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۲۰۱۶ میلادی فعالیت می‌کرد و بیشتر با ابداع زیرگونهٔ اسپلتر در سینمای وحشت شناخته می‌شود. به او پدرخواندهٔ gore (خشونت بی‌پردهٔ تصویری) لقب داده‌اند؛ لقبی که بین او و لوچو فولچی مشترک است.
"ضیافت خون" (۱۹۶۳) از مهمترین فیلم‌های اوست که آغازگر سینمای اسپلتر بوده‌است. از دیگر فیلم‌هایش "دوهزار دیوانه!" (۱۹۶۴) را می‌توان نام برد.
رایان آرونین یک پزشک داخلی جامعه پزشکی آمریکا در دانشکده پزشکی دیوید گوفن در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس است. آرونین تومور مغزی را در ماریا منونوس تشخیص داد. او دارای مجوز برای درمان پزشکی در کالیفرنیا و نیویورک است. وی همچنین عضو هیئت مدیره پزشکی داخلی آمریکا است.
دین رومی مجموعه‌ای از اعتقادات و اعمال مذهبی بود که نقش آن در روم باستان به عنوان یک دین رسمی الزام‌آور، در قرن چهارم با فرمان‌های امپراتوری به نفع مسیحیت در سال‌ ۳۸۰ و متعاقب آن ممنوعیت همه ادیان غیر مسیحی (به جز یهودیت) در سال ۳۹۳ پایان یافت و سرانجام در قرن ششم ناپدید شد. دین رومی شامل آداب مذهبی مختلف امپراتوری و استانی بود که هم مردم روم و هم کسانی که تحت حکومت آن قرار می‌گرفتند آن را دنبال می‌کردند. رومی‌ها خود را بسیار مذهبی می‌دانستند و موفقیت خود را به عنوان یک قدرت جهانی به تقوای جمعی خود در حفظ روابط خوب با خدایان نسبت می‌دادند. مذهب چندخداپرستی آنها به خاطر ارج نهادن به خدایان بسیار معروف است.
حضور یونانیان در شبه‌جزیره ایتالیا از آغاز دوره تاریخی بر فرهنگ روم باستان و دین اتروسک تأثیر گذاشت و برخی از اعمال مذهبی مانند فرقه دینی آپولون را معرفی کرد که اساسی شدند. دین اتروسک به‌ویژه در طالع‌بینی، که دولت روم برای جستجوی اراده خدایان از آن استفاده می‌کرد، تأثیرگذار بود. این دین باستانی همچنین پایه و اساس منش نیاکان، «راه اجداد» یا به سادگی «سنت» بود، که به عنوان پایه‌ای برای هویت رومی تلقی می‌شد. دین روم بر اساس اصل «من می‌دهم، تا شما (خدایان) به من ببخشید» (طبق واژه‌نامه دین روم باستان)، دینی عمل‌گرایانه و قراردادی بین انسان و خدایان بود. مفهوم دین بیش از ایمان یا اندیشه‌های قطعی و تغییرناپذیر به عمل صحیح دعا، مناسک و قربانی بستگی داشت.
در اوج امپراتوری، خدایان متعددی حتی در دورافتاده‌ترین استان‌های روم ترویج پیدا کردند، از جمله سیبل (ایزدبانوی آناتولی)، ایزیس (ایزد مصری)، اپونا (ایزدبانوی سلت‌ها) و خدایان یگانه‌گرایی مانند میترا و سول اینویکتوس، که تا شمال بریتانیای روم رواج پیدا کرده بودند. با گسترش وسعت امپراتوری، افرادی که نسب اجدادیشان خارجی بود و اکنون شهروند روم شمرده می‌شدند، تعدادشان رو به افزایش بود و ادیان خارجی به‌طور فزاینده‌ای طرفداران رومی را جذب می‌کردند. رومیان به تلفیق دینی گرایش داشتند و فرقه‌های بسیاری با منشأ خارجی می‌توان یافت که در امپراتوری روم به موفقیت رسیدند. فرقه‌های اسرارآمیز یونانی-رومی وارداتی، آغازگر عقیده رستگاری در زندگی پس از مرگ در روم بودند. فرقه‌های اسرارآمیز دارای آداب تشرف به دین پیچیده‌ای بودند که به نام «اسرار» نیز شناخته می‌شد. از آنجایی که رومیان هرگز موظف به ترویج دادن تنها یک خدا یا تنها یک فرقه نبودند، تحمل مذهبی به این معنا که در سیستم‌های یکتاپرستی مطرح است، برای آنان مسئله‌ای به‌شمار نمی‌آمد. مسیحیت در نهایت موفق‌ترین این فرقه‌ها بود و در سال ۳۸۰ میلادی به عنوان دین رسمی تبدیل شد. دین رومی باستان تقریباً به‌طور جهانی در اواخر قرن ششم ناپدید شد.
منابع اصلی اسطوره‌های رومی عبارتند از انه‌اید اثر ویرژیل و چند کتاب اول تاریخ لیوی و همچنین آثار باستانی رومی دیونوسیوس هالیکارناسی. منابع مهم دیگر عبارتند از فاستی اثر اووید، یک شعر شش کتابی که بر اساس گاه‌شماری رومی ساخته شده‌است و چهارمین کتاب مرثیه اثر پروپرتیوس. صحنه‌هایی از اسطوره رومی نیز در نقاشی‌های دیواری رومی، سکه‌ها و مجسمه‌ها، به‌ویژه نقش برجسته‌ها هستند.‏
منظومه حماسی انه‌اید، اثر ویرژیل که در دوازده جلد در اواخر سدهٔ یکم پیش از میلاد سروده شده‌است. بیانگر احساسات مذهبی و همچنین احساسات ملی روم است و به مشابه یک «کتاب مقدس» در دین رومی در نظر گرفته می‌شود‏ همچنین دستورالعمل‌های آیینی در کتاب‌های سیبیل نوشته شده بود.
دین «religio» در لاتین به معنای چیزی است که پیوند می‌دهد. برای رومیان، دین نیرویی بود که خانواده‌ها را به هم پیوند می‌داد، رعایا را به فرمانروای خود و مردان را به خدایان ارتباط می‌داد. دین رومی طیف گسترده‌ای از اعمال و اعتقادات مذهبی را در بر می‌گرفت و پیوند دین یونانی و رومی، از جمهوری اولیه تا دوران امپراتوری و همچنین در فرقه‌های خاص رومی‌ها اهمیت زیادی داشت. رومیان به تلفیق دینی گرایش داشتند و تعداد زیادی از فرقه‌ها با منشأ خارجی در روم به موفقیت رسیدند. از زمان ژولیوس سزار به بعد، دین رومی، فرقه امپراتوری روم یا «آیین امپراتوران خدایی‌شده» را به مجموعه خدایان و ارواح در حال افزایش رومیان اضافه کرد.‏
در دین رومی، تقریباً تمام مظاهر زندگی اجتماعی، مستقیم یا غیرمستقیم، با آیین‌ها و خدایان مرتبط بود. این دین نیز مانند دیگر نظام‌های دینی باستان، هیچ تعصب، ارتدوکس یا قرارداد اخلاقی خاصی را به رسمیت نمی‌شناخت. بنیانگذاران کاریزماتیک غایب بودند و نوشته‌های مقدس منسجمی به معنای دقیق کلمه وجود نداشت. نقش آن در روم باستان به عنوان یک دین رسمی الزام‌آور، در قرن چهارم با فرمان‌های امپراتوری به نفع مسیحیت و متعاقب آن ممنوعیت همه ادیان غیر مسیحی (به جز یهودیت) به ترتیب در سال‌های ۳۸۰ و ۳۹۳ پایان یافت و سرانجام در قرن ششم ناپدید شد.‏
اسطوره‌شناسی روم به‌ویژه از نظر اسطوره‌های تاریخی یا افسانه‌های مربوط به پایه‌گذاری و ظهور شهر رم غنی است. این روایت‌ها بر بازیگران انسانی و گاهی مداخله از جانب خدایان تمرکز می‌کنند. دو داستان اسطوره‌ای دربارهٔ پیدایش رم از شهرت برخوردارند، نخست بر پایه اسطوره‌ها، آئنیاس، پسر ونوس که پس از جنگ تروآ به ایتالیا مهاجرت کرد، با آوردن دو طلسم حافظ شهر تروآ؛ یعنی لارس خدای حافظ خانواده و دی پناتس خدای آذوقه به ایتالیا اساس دین رومی را پایه‌گذاری کرد. اعتقاد بر این بود که این اشیاء در طول دوران‌های تاریخی در نزد باکره‌های وستال، کاهنان زن روم باقی نگهداری می‌شده‌است.
اسطوره دیگر، داستان رموس و رمولوس است. بر اساس اسطوره‌شناسی روم، خدایان در تأسیس شهر رم نقش داشتند. مارس خدای جنگ و باکره وستال به نام رئا سیلویا — دختر پادشاه پادشاه آلبا لونگا — والدین پسران دوقلو به نام‌های رموس و رومولوس بودند. گفته می‌شود که عموی رئا سیلویا، آمولیوس که قصد داشت تاج و تخت را غصب کند، دستور داد تا دوقلوها را در رود تیبر رها کنند. دوقلوها با یک سری حوادث معجزه‌آسا روبرو شدند و یک ماده گرگ آنها را از رودخانه نجات داد و پس از مدتی یک چوپان این دو را یافت و به فرزندی پذیرفت. پسرها پس از اینکه بالغ شدند از اعضای مهم جامعه شدند. آنها عمویشان، شاه آمولیوس را از سلطنت خلع کردند و و برای ساختن شهری جدید با خدایان از طریق فال مشورت کردند. این مشورت نشاندهنده دخالت خدایان و نهاد مذهبی داشتن رم تفسیر می‌شد. با این حال، در بحث بعدی در مورد شهر، رومولوس برادرش رموس را کشت. عملی که گاهی به عنوان قربانی تلقی می‌شود؛ بنابراین برادرکشی به بخشی جدایی‌ناپذیر از اسطوره پیدایش رم تبدیل شد. رومولوس نام شهر را به هم‌نام خود نهاد و آن را رم (یا روم) نامید.‏
با نفوذ فرهنگ یونانی، اسطوره آئنیاس که از بازماندگان جنگ تروآ و از اهالی یونان بود از طریق یک به صورت اجداد رموس و رومولوس معرفی شد و در افسانه پیدایش رم او نیز نقش پیدا کرد. رومولوس در چندین نهاد مذهبی اعتبار داشت. او جشنواره کانسوالیا را تأسیس کرد و از مردم سابین همسایه برای شرکت در این جشن دعوت کرد. پس از آن ربودن زنان اهل سابین توسط مردان تحت فرمان رومولوس رخ داد و خشونت و همسان‌سازی فرهنگی را در اسطورهٔ ریشه‌های روم گنجاند. رومولوس که از مرگ یک فانی در امان بود، به طرز مرموزی به صورت یک خدا درآمد.‏ در روایتی دیگر، او را سنای خشمگین به قتل رساند و این جنایت را با موفقیت پنهان کرد.
بر اساس اساطیر، رُمولوس پادشاهی روم (از سال ۷۵۳ تا سال ۵۰۹ پیش از میلاد) را بنیان‌گذاری کرد که هفت پادشاه داشت. هر یک از پادشاهان افسانه‌ای یا نیمه افسانه‌ای روم با یک یا چند نهاد مذهبی مرتبط بودند. دومین پادشاه و جانشین سابینی رومولوس، نوما پمپیلیوس نام دارد. هر چند که ممکن است وجود او افسانه باشد اما رومی‌ها به او به عنوان بنیانگذار دین خود نگاه می‌کردند. او وارسته و صلح‌طلب بود بنیادهای سیاسی و مذهبی متعددی را پایه‌گذاری کرد، از جمله اصلاح تقویم و به وجود آوردن گاه‌شماری رومی، بنیان‌گذاری نوعی منصب کاهنی به نام فلامن، وستال‌ها و فرقه‌های ژوپیتر، مارس و کویرینوس‏ تاریخ‌نگاری رومی اصول و پایه دینی جمهوری روم را تا پایان سلطنت نوما پمپیلیوس کامل شده می‌دانست و همچنین مجلس سنا و مردم روم در جمهوری روم آن را درست و قانونی می‌دانستند. سومین پادشاه تولوس هوستیلیوس و چهارمین آنکوس مارکیوس، شغل کاهنانی فتیال را به وجود آوردند. پنجمین پادشاه رومی، لوسیوس، سه‌گانه کاپیتولین (ژوپیتر، یونو و مینرو) را تأسیس کرد که به عنوان الگوی عالی‌ترین فرقه رسمی در سراسر روم عمل می‌کرد. ششمین پادشاه سرویوس تولیوس، پدر الهی لیگ لاتین بود و معبد دیانا و کامپیتالیا را بر روی تپه آونتین برای نشان دادن اصلاحات اجتماعی خود تأسیس کرد. آخرین پادشاه رومی لوکیوس تارکوئینیوس متکبر، پادشاه قبلی سرویوس تولیوس را به قتل رساند و سپس جانشین او شد، سرنگونی او پایان پادشاهی روم و آغاز جمهوری روم (۵۰۹ تا ۲۷ پیش از میلاد) بود که در این دوره دو کلانتر روم منتخب به نام کنسول روم روم را اداره می‌کردند.
الهیات روم هیچ نوع اسطورهٔ آفرینش بومی‌ای ندارد و اسطوره اطلاعات کمی برای توضیح شخصیت خدایانش، روابط متقابل آنها یا تعامل آنها با جهان انسانی ارائه می‌دهد، اما الهیات رومی گواهی می‌دادند که «خدایان جاودانه» بر تمام قلمروهای آسمان‌ها و زمین حکومت می‌کنند. خدایان آسمان‌های بالا، خدایان عالم اموات و هزاران خدایان کوچکتر بین آنها وجود داشتند. برخی ظاهراً از روم حمایت می‌کردند، زیرا روم به آنها احترام می‌گذاشت، اما هیچ‌کدام ذاتاً بیگانه و خارجی نبودند. انسجام سیاسی، فرهنگی و مذهبی یک ابر دولت رومی نوظهور نیازمند شبکه‌ای گسترده، فراگیر و منعطف از فرقه‌های قانونی بود. در زمان‌های مختلف و در مکان‌های مختلف، حوزه نفوذ، شخصیت و کارکردهای یک موجود الهی می‌توانست گسترش یابد، با خدایان دیگران همپوشانی داشته باشد و به عنوان رومی از نو تعریف شود.
چندین نسخه از یک پانتئون نیمه رسمی و ساختار یافته در طول بی‌ثباتی سیاسی، اجتماعی و مذهبی اواخر جمهوری روم توسعه یافت. ژوپیتر، قدرتمندترین خدایان و «چشمهٔ حمایتی که رابطه شهر با خدایان بر او استوار بود»، پیوسته اقتدار الهی بالاترین مناصب، سازمان‌های داخلی و روابط خارجی روم را به تصویر می‌کشید. در دوران باستانی و اوایل جمهوری روم، ژوپیتر در سه‌گانه کاپیتولین، برخی از جنبه‌های فرقه و چندین ویژگی الهی را با مارس (اسطوره) و کویرینوس به اشتراک گذاشت که بعداً آنها با یونو و مینرو جایگزین شدند.
گرایش مفهومی به سه‌گانه ممکن است توسط خدایان پلبی‌ها، یعنی سرس، لیبر و پروسرپینا و توسط برخی از گروه‌های خدایان سه‌گانه مکمل فرقه امپراتوری نشان داده شود. سایر خدایان اصلی و فرعی می‌توانند مجرد، جفت یا از طریق افسانه‌های ازدواج الهی و ماجراجویی جنسی به هم مرتبط باشند. این سلسله مراتب بعدی همه‌خدایی رومی، بخشی دارای مبنای ادبی و اسطوره‌ای هستند و بخشی فلسفی و اغلب ریشه یونانی دارند. هلنیسم ادبیات لاتین و فرهنگ روم باستان مدل‌های ادبی و هنری برای تفسیر با استفاده از الگوهای یونانی خدایان رومی در پرتو دوازده ایزد المپ‌نشین عرضه کردند و این حس را ترویج کرد که این دو فرهنگ دارای یک میراث مشترک هستند.
به غیر از پرستش خدایان که توسط دولت نیز تجلیل می‌شدند، همه خانواده‌های رومی ارواح را نیز می‌پرستیدند. آنها معتقد بودند که ارواح از خانواده، خانه و حتی درختان و رودخانه‌ها محافظت می‌کنند. این ارواح به‌طور مرتب پرستش می‌شدند. رودخانه‌ها، درختان، مزارع و ساختمان‌ها هر کدام روح الهی یا نومن خاص خود را داشتند.‏ خانواده‌ها نیز روح محافظی داشتند که به آن لارس می‌گفتند. هر خانواده یک «لاریوم» یا زیارتگاه برای این روح داشت که اغلب در دهلیز یا حیاط نگهداری می‌شد. سرپرست خانواده - پدرخانواده - مسئول فدیه دادن منظم برای ارج نهادن به روح خانواده و اطمینان از ادامه مراقبت از آنها بود. خانواده‌ها نیز قبل از هر رویداد خاص خانوادگی از ارواح طلب دعا می‌کردند. بخشی از هر وعده غذایی به عنوان پیشکش در آتش می‌انداختند. از بردگان خانگی نیز انتظار می‌رفت که همان ارواح صاحبان خود را بپرستند. رومی‌ها مانند بیشتر مردمان دنیای باستان معتقد بودند که ارواح در اطراف چهارراه‌ها جمع می‌شوند؛ بنابراین یافتن یک زیارتگاه کوچک یا کامپیتا که در هر مسیر یا جاده‌ها به هم می‌رسیدند، رایج بود.‏
برای رومی‌های معمولی، مذهب بخشی از زندگی روزمره بود. هر خانه دارای زیارتگاهی بود که در آن نماز و افشانش به خدایان خانواده اقامه می‌شد. زیارتگاه‌های محله و مکان‌های متبرکه مانند چشمه‌ها و درختستان مقدس به نام لوکوس در سطح شهر پراکنده بودند. مراسم پرهزینه و متمرکز برای خدایان دولت روم در زندگی روزمره بسیار بیشتر از مراسم مذهبی رایج مربوط به خدایان خانگی و شخصی افراد، الوهیت‌های حامی روستای روم و جوامع مختلف روم بود. هدف مردم از عبادت در دین رومی کسب برکت خدایان و در نتیجه کسب سعادت برای خود، خانواده و جوامعشان بود. برخلاف اکثر ادیان امروزی، خدایان رومی رفتار اخلاقی قوی را طلب نمی‌کردند. دین رومی شامل پرستش فرقه بود. تأیید خدایان به رفتار شخص بستگی نداشت، بلکه به رعایت کامل آیین‌های مذهبی بستگی داشت.‏
فیلسوف معروف رومی سیسرون (مرگ ۴۳ پیش از میلاد)، رومیان را مذهبی‌ترین مردمان جهان می‌دانست:
دو نکته در اینجا قابل توجه است. اولاً، سیسرون بیان می‌کند که خدایان بزرگی امپراتوری رومیان را اراده کردند و همچنان آن را هدایت کرده و تداوم و رشد آن را تضمین می‌کنند. ثانیاً، سیسرون ادعا می‌کند که رومیان پرهیزگارترین و مذهبی‌ترین مردم روی زمین هستند و تقوا، دین و درک صحیح مشیت الهی (یا اراده خدایان) است حمایت الهی همین موضوع را اثبات می‌کند. از این رو، سیسرون به‌طور ضمنی تقوای رومی را با حمایتی که خدایان از امپراتوری روم می‌کنند مرتبط می‌داند.‏
«ژاکوب مکی» در کتاب "باور و فرقه: بازاندیشی در دین رومی" استدلال می‌کند که «تقوا، برای رومیان، به معنای پیروی از یک سیستم قوانین مذهبی بود. در اصطلاح نظری مدرن، این یک اخلاق وظیفه‌گرا است یا همان کاری بود که باید انجام شود.»‏
همهٔ پیشگویی‌ها از این باور ناشی می‌شد که خدایان پیام‌های معناداری می‌فرستند. فال‌بینان از طریق فال در مورد انجام یا عدم انجام اعمال رسمی پیشنهادی، نظر الهی را جویا می‌شدند و ارادهٔ الهی را از طریق نشانه‌هایی که در «معبد» قبل، حین و بعد از انجام عمل قربانی مشاهده می‌کردند، در می‌یافتند. اومن‌های (فال) مشاهده شده در داخل یا از یک معبد — به ویژه پرواز پرندگان — پاسخ خدایان به سؤالات رسمی در نظر گرفته می‌شد. فال‌ها خواست خدایان را می‌خواندند و بر علامت‌گذاری مرزها به‌عنوان بازتابی از نظم جهانی نظارت می‌کردند، بنابراین جنگ‌های رومی و خارجی را به‌عنوان تقدیر الهی تأیید می‌کردند.
پیام الهی یا به‌طور شهودی منتقل می‌شد یا نیاز به تفسیر داشتند: رصد پرندگان، نشانه‌های آسمانی مانند رعد و برق، فال جگر، پدیده‌های غیرعادی، طالع‌بینی و پیش‌گویی قرعه‌کشی به دسته شهودی تعلق داشتند و بر هنر و دانش ویژه فال‌گیری متکی بود. اما گفته‌های الهام شده و فال از روی کتاب‌های سیبیل و رؤیاها نیاز به تفسیر داشتند.
دولت روم سه گروه از متخصصان پیشگویی را به کار می‌گرفت:
کارکردهای اصلی آنها در طول تاریخشان این بود که از کتاب‌های سیبیل محافظت کنند. برای مشورت با این کتاب‌ها در صورت درخواست سنای روم، به ویژه در پاسخ به پدیده‌های غیرعادی یا سایر بلایا و راه‌حل‌های دینی مناسبی را که از آن‌ها به دست می‌آید، ارائه کند.
هاروسپکس فال‌بینی بود که اراده خدایان را از طریق بررسی احشاء پس از قربانی، به ویژه کبد، پیش‌بینی می‌کرد. هاروسپس‌ها فقط در صورت نیاز احضار شدند و مانند آگورها و اعضای کمیته امور مقدس کاهنان رسمی روم نبودند. آنها همچنین به تفسیر فال، اعجاز و نشانه‌ها می‌پرداختند و کفاره را در جهت مصون‌سازی تعیین می‌کردند. بیشتر نویسندگان رومی، هاروسپکس را به عنوان یک حرفهٔ مذهبی باستانی و از لحاظ قومیتی بیگانه با فرهنگ رومی در نظر می‌گرفتند و هرگز کاملاً آن را قابل احترام نمی‌دانستند. در دوران اواسط تا اواخر جمهوری، کلانتر اصلاح‌طلب گایوس گراکوس، ژنرال سیاستمدار پوپولیست گایوس ماریوس و مخالف او لوکیوس کورنلیوس سولا، و سیاستمدار بدنام گایوس ورس سیاست‌های بسیار متفاوت خود را با سخنان الهام‌گرفته از فال‌گیران خصوصی توجیه می‌کردند. همچنین سنا و ارتش از هاروسپکس‌ها برای مقاصد خود استفاده می‌کردند. هاروسپکس‌ها خواست خدایان را می‌خواندند و بر علامت‌گذاری مرزها به‌عنوان بازتابی از نظم جهانی نظارت می‌کردند، بنابراین توسعه‌طلبی را به‌عنوان یک امر الهی تأیید می‌کردند. آنها معتقد بودند که حفظ سنت، موجب ثبات اجتماعی می‌شود.‏ تقریباً برای هزار سال رومیان در حال گسترش قلمروی خود بودند. مشروعیت در روم باستان پیروزی در نبرد بود زیرا این ثابت می‌کرد که خدایان با رومیان هستند و خدایان حق بودند.‏
آگورها کسانی بودند که برای تفسیر رفتار پرندگان تعلیم دیده بودند. پیش از شروع هر کار بزرگ (خصوصی یا عمومی) در روم باستان، فال‌گیری از رفتار پرندگان توسط آگورها انجام می‌شد. ظاهراً الگوهای پرواز پرندگان و صداهایی که تولید می‌کردند و اینکه آیا هنگام ارائه غذا تغذیه می‌کردند یا نه، همه توسط آگور تعبیر می‌شد.‏
مراسم مذهبی عمومی در یک محوطه مقدس برگزار می‌شد که توسط یک آگور مشخص شده بود. معنی اصلی کلمه لاتین «تمپلیوم» این فضای مقدس بود و فقط بعدها به یک ساختمان اشاره می‌کرد. خود شهر یک فضای ذاتاً مقدس بود. مرز باستانی آن «پومریوم» توسط خود رومولوس با گاو و گاوآهن مشخص شده بود.
همه قربانی‌ها و نذری‌ها برای مؤثر واقع شدن نیاز به دعای همراه داشتند. پلینیوس نوشته‌است که «قربانی بدون دعا بی‌فایده است و مشورت درست با خدایان اینگونه نیست.» اما دعا به خودی خود قدرت مستقلی داشت؛ بنابراین، کلام گفتاری تنها قوی‌ترین کنش دینی بود و آگاهی از فرمول‌های کلامی صحیح دینی، کلید کارآمدی بود. نمازهای عمومی توسط یک کاهن به نمایندگی از جامعه با صدای بلند و واضح خوانده می‌شد. مناسک مذهبی عمومی باید توسط متخصصان بدون نقص اجرا می‌شد. یک اشتباه ممکن بود مستلزم این باشد که یک عمل دینی یا حتی کل جشنواره از ابتدا تکرار شود. حتی دعای خصوصی یک فرد اسلوب و قاعده داشت، به جای بیان شخصی، تلاوت یک متن تعیین شد جایز شمرده می‌شد، هرچند این دعا توسط فرد برای هدف یا مناسبتی خاص انجام می‌شد.
برای اهداف تجاری، معاهده‌های فئودالی، در دفترهای دولتی، هنگام بستن معاهده و اعلام وفاداری سوگند یاد می‌شد و رومیان به شهادت و تأیید خدایان متوسل می‌شدند. امتناع از ادای «سوگند قانونی» و شکستن سوگند، مجازات تقریباً یکسانی داشت: هر دو پیوندهای اساسی بین انسان و الهی را رد می‌کردند. «وتوم» نذری بود که به یک خدا داده می‌شد، معمولاً انجام قربانی یا دادن نذر در ازای فواید و مزایایی بود که از آن خدا دریافت می‌شد.
به نقل از واژه‌نامه دین روم باستان «پیشکش یا فدیه به معنای انجام عملی است که چیزی را به یک الوهیت تقدیم می‌کند. عقیده بر این بود که فدیه قوا و صفات موجودات الهی را تقویت می‌کند و آنها را متمایل می‌کند که در عملی متقابل به شخصی که فدیه را تقدیم کرده بود، سود و منفعت برساند.»
دادن پیشکش به خدای خانگی بخشی از زندگی روزمره مردم بود. عقیده بر این بود که لارها یا خدایان پاسدار خانواده، همهٔ آنچه را که در محدوده مکان یا عملکرد آنها اتفاق می‌افتد مشاهده، محافظت و تحت تأثیر قرار می‌دهند. مجسمه‌های لارهای خانگی در هنگام صرف غذای خانوادگی روی میز قرار می‌گرفتند. ممکن بود به آنها گندم و گلدسته‌های غلات، انگور و اولین میوه‌ها در فصل مناسب، کیک عسل و لانهٔ زنبور، شراب و بخور، در هر وعده غذایی خانوادگی پیشکش شود و یا در جشنواره کامپیتالیا کیک عسلی و خوک از طرف جامعه اهدا شود.
برترین فدیه قربانی کردن حیوان بود که معمولاً قربانی حیوانات اهلی مانند گاو، گوسفند و خوک بودند. هر کدام از آنها بهترین نمونه در نوع خود، پاک و تمیز شده، پوشیده از تن‌پوش مخصوص قربانی و گلدسته بودند. شاخ گاوها ممکن است طلاکاری شود. قربانی باید به نظر می‌رسید که مایل است جان خود را از طرف جامعه تقدیم به الوهیت کند. باید آرام بماند و به سرعت و تمیز اهدا شود.
قربانی برای خدایان آسمان («خدایان بالا») در نور روز و در زیر نظر عموم انجام می‌شد. خدایان آسمان‌های بالا به قربانیان سفید و نابارور از جنس خود نیاز داشتند: کنسول روم برای ژوپیتر گاو سفید و اخته برای ادای سوگند سالیانه قربانی می‌کرد. به خدایان بالا با پیوندهای قوی با زمین، مانند مارس، ژانوس، نپتون و جنیوس‌های مختلف — از جمله امپراتورها — قربانیان بارور اهدا می‌شد. پس از قربانی، ضیافتی برپا می‌شد. در آیین‌های دولتی، تصاویر خدایان ارجمند بر روی کاناپه‌های ضیافت جای می‌گرفتند. مقام‌ها و کاهنان روم به ترتیب تقدم در کنار آن نشستند و گوشت قربانی را می‌خوردند.
به خدایان چتونیک (دنیای مردگان) مانند دیس پاتر، خدایان زیر و مینیز، قربانیان تیره رنگ و بارور در مراسم شبانه داده می‌شد. حیوانات قربانی معمولاً به شکل هولوکاست قربانی یا قربانی سوختنی بود، و هیچ ضیافت مشترکی وجود نداشت، زیرا عقیده بر این بود که زندگان نمی‌توانند یک وعده غذایی را با مردگان تقسیم کنند. به ترا (مادر زمین) در جشن فوردیکدیا گاو آبستن اهدا می‌شد. رنگ ارزش نمادین کلی برای قربانی‌ها داشت. گاهی به نیمه خدایان و قهرمانانی که متعلق به آسمان‌ها و عالم اموات بودند قربانیان سیاه و سفید می‌دادند. به روبیگوس — در جشن کشاورزی روبیگالیا — سگ‌های قرمز و شراب قرمز برای محافظت از محصولات در برابر سوختگی و کپک قرمز اهدا می‌شد.
عقیده بر این بود که همان نهادهای الهی که باعث بیماری یا آسیب می‌شوند، قدرت جلوگیری از آن را دارند و ممکن بود با انجام آیین‌ها پیشاپیش آرام شوند. برای جلوگیری از تأخیرهای ناخوشایند سفر، یا مواجهه با راهزنان یا دزدان دریایی و غرق شدن کشتی، باید قدردانی لازم از خدایان به عمل آید و عنایت الهی مورد توجه قرار گیرد. در مواقع بحران بزرگ، مجلس سنا می‌توانست آیین‌های عمومی جمعی را صادر کند که در آن شهروندان روم، از جمله زنان و کودکان، در صفوف از معبدی به معبد دیگر حرکت می‌کردند و عنایت خدایان را تضرع می‌کردند.
شرایط خارق‌العاده، ایثارگری فوق‌العاده را می‌طلبد: در یکی از بحران‌های متعدد دومین جنگ کارتاژ، نذر شد که در ازای پنج سال حافظت از هانیبال (ژنرال رومی مرگ ۱۸۳ پیش از میلاد) و متحدانش هر حیوانی که در آن بهار متولد شود به خدای بزرگ ژوپیتر، اهدا شود. این نذرها به «قرارداد» شباهت داشت برای نمونه اگر حیوانی قبل از قربانی شدن می‌میرد یا به سرقت می‌رفت، قربانی شده محسوب می‌شد، زیرا قبلاً تقدیس شده بود. به‌طور معمول، اگر خدایان نمی‌توانستند از طرف معامله خود محافظت کنند، از قربانی کردن خودداری می‌شد. در دوره امپراتوری، به دنبال مرگ تراژان (۱۱۷ میلادی) از قربانی کردن خودداری شد، زیرا خدایان امپراتور را برای مدت مقرر در امان نگه نداشته بودند.
در روم رسماً، قربانی‌کردن انسان به هر عنوانی نفرت‌انگیز خوانده می‌شد. این عمل نشانه‌ای از بربر بودن بود که به دشمنان سنتی روم مانند کارتاژ‌ها (تونس کنونی) و گال‌ها نسبت داده می‌شد. روم در چندین نوبت آن را با مجازات شدید ممنوع کرد. قانونی که در سال ۸۱ قبل از میلاد به تصویب رسید قربانی کردن انسان را به عنوان قتلی که برای اهداف جادویی انجام می‌شود، توصیف کرد. مورخ پلینیوس (۲۳–۷۹ میلادی) پایان دادن به قربانی کردن انسان توسط طبقهٔ دروئید‌ها را نتیجه مثبت فتح گال و بریتانیا می‌دانست. علیرغم ممنوعیتی که در سرتاسر امپراتوری تحت حکومت امپراتور هادریان (ح ۱۱۷ تا ۱۳۸ میلادی) وجود داشت، قربانی کردن انسان ممکن است به‌طور مخفیانه در آفریقا (استان روم) و جاهای دیگر ادامه داشته باشد.
دی پناتس از مواد غذایی در برابر فساد محافظت می‌کردند، اما در وهله اول آذوقه ای را نیز فراهم می‌کرد که یک خانواده با آن غذا تهیه می‌کرد. بر این اساس، تندیس‌های دی پناتس که معمولاً در قسمت آشپزخانه قرار داشت بیرون آورده می‌شد و هنگام غذا روی میز قرار می‌گرفت. خانواده‌ها قبل از صرف غذا از آنها تشکر می‌کردند و بخشی از غذا به احترام آنها کنار گذاشته می‌شد و سپس در آتش اجاق به عنوان هدایای آیینی برای آنها سوزانده می‌شد. اولین میوه‌های برداشت به‌طور مرتب به آنها تقدیم می‌شد و در هر رویداد مهم زندگی یک خانواده مانند تولد، تولد، ترفیع یا ازدواج فرزندان از آنها تشکر می‌شد.
مینیز مردگان جمعی (مردگان الهی) بودند که در دنیای زندگی پس از مرگ ساکن بودند. هرکسی که می‌مرد مینیز می‌شد. نیم تنه‌های پدر، مادر یا اجداد دورتر، نه تنها برای گرامیداشت و به یاد آوردن آنها از طریق یک اثر هنری، بلکه برای این می‌شد تا هر زمان که مینیز خواست در نیم تنه ساکن شود. این نیم تنه‌ها معمولاً در دهلیز خانه، اتاق عمومی خانه که در آن مهمانی‌ها یا بحث‌های سیاسی یا مدنی جدی برگزار می‌شد، قرار داشتند.
منش نیاکان، اقتدار خاندانی و تعهد شهروند نسبت به پاتر فامیلیاس («پدر خانواده» یا «مالک دارایی خانواده») را ایجاد می‌کرد. بزرگ خاندان وظایف یک کاهن را نسبت به لارس (خدای خانگی) و دی پناتس (خدای آذوقه) خانگی خود، «جنیوس» (همزاد الهی) اجدادی خود و هر خدای دیگری که او یا خانواده اش به آنها وابسته بودند، را برعهده داشت.
هیچ باور ثابت یا اجباری در مورد زندگی پس از مرگ در روم باستان وجود نداشت. بسیاری از رومیان بر این باور بودند که جاودانگی ناشی از حضور یک فرد در قلب و ذهن کسانی است که آنها را ترک کرده‌اند. اجماع عمومی بر این بود که کسی که مرده در عالم اموات زندگی می‌کند. تأثیرات و اقتباس‌هایی از فرهنگ یونانی را می‌توان در شعرهای رومی یافت، مانند "انئید" اثر ویرژیل. در این شعر حماسی، قهرمان آئنیاس وارد جهان زیرین می‌شود. در اینجا آئنیاس با میدان‌های رؤیا مانند الیسیوم، جایی که ارواح مبارک ساکن هستند و تارتاروس غم‌انگیز، خانه لعنت‌شدگان مواجه می‌شود. دفن نشده‌ها بی‌قرار در ساحل رودخانه استیکس منتظر می‌مانند. اعتقاد بر این بود که روح آنها زنده‌ها را تسخیر می‌کند. خدایان مرتبط با دنیای زیرین مانند پلوتون، پرسفونه و مرکوری، به‌طور گسترده پرستش می‌شدند، به ویژه در زمان بحران شخصی. اعتقاد بر این بود که دی من‌ها ارواح یا خدایان کوچک دنیای زیرین هستند و تصور می‌شد که مردگان در زندگی پس از مرگ به صفوف آنها می‌پیوندند.‏
ایزدبانو سرس به عنوان واسطه بین قلمرو زنده‌ها و مردگان عمل می‌کرد: متوفی هنوز به‌طور کامل به دنیای مردگان نرسیده بود و می‌توانست آخرین وعده غذایی را با زنده‌ها تقسیم کند. خاکستر (یا جسد) دفن می‌شد. در هشتمین روز سوگواری، خانواده قربانی‌های بیشتری را این بار روی زمین تقدیم خدایان می‌کردند. تصور می‌شد که سایه مردگان از دنیای زندگان به عالم اموات، عبور کرده‌است.
رومیان باستان بر این باور بودند که وقتی کسی می‌میرد، مرکوری، خدای پیام‌آور و راهنما و پسر زئوس را ملاقات می‌کند و به رودخانه استیکس برده می‌شوند، رودخانه‌ای که در اطراف جهان زیرین جریان دارد. در آنجا به راهنمای دیگر جهان اموات، خارون، باید هزینه‌ای پرداخت می‌کردند تا از رودخانه عبور کنند، جایی که سه داور جهان اموات، مینوس، رادامانتوس و ارکوس با آنها ملاقات و آنها را قضاوت می‌کردند. با این حال، رومیان باستان به لعنت ابدی اعتقاد نداشتند؛ بنابراین، پس از قضاوت، مردگان را اگر جنگجو یا قهرمان دیگری بود، به میدان‌های الیسیوم فرستادند، یا اگر یک شهروند عادی بود به دشت آسفودل می‌فرستادند. با این حال، اگر قضاوت می‌شد که فردی مرتکب جنایتی علیه جامعه شده‌است، باید به تارتاروس فرستاده می‌شد تا توسط خشمگین‌ها شکنجه شود تا زمانی که بدهی فرد به جامعه به‌طور کامل پرداخت شده باشد. در آن زمان آزاد می‌شد. هر سه منطقه از عالم اموات توسط پلوتون، برادر زئوس، اداره می‌شد.‏ ارکوس خدایی از دنیای مردگان بود که مردم را به خاطر شکستن عهد مجازات می‌کرد.‏
پلوتون خدای عالم اموات بود. او به همراه همسرش پروسرپینا مسئول دنیای اموات بودند. همچنین الهه‌های انتقام در زیر زمین از هرکسی که سوگند دروغ خورده‌است، انتقام می‌گیرند. سربروس سگ پلوتون و نگهبان دروازه است. گفته می‌شود که او سه سر با دم مار، یال مارها و پنجه‌های شیر داشت.
از خود گذشتگی و اشتیاق بیش از حد در عبادات دینی به معنای «انجام یا باور بیش از آنچه لازم بود» شمرده می‌شد، که زنان و خارجی‌ها به ویژه مستعد آن در نظر گرفته می‌شدند. مرز بین «religio» (دین) و «superstitio» (خرافات) به وضوح تعریف نشده‌است. طنز معروف لوکرتیوس، عقل‌گرای اپیکوری، علیه آنچه معمولاً به عنوان «خرافات» ترجمه می‌شود، در واقع «مذهب» افراطی را هدف قرار داده بود. دین رومی به جای ایمان یا باور، مبتنی بر دانش دانسته می‌شد، اما «خرافات» در واقع، به عنوان سوء استفاده از «دین» در نظر گرفته می‌شد.
باستان‌شناسی استفاده گسترده از طلسم‌ها، مانند لوح نفرین، پاپیروس جادویی یونان و عروسک‌های وودو را از دوران بسیار اولیه تأیید می‌کند. حدود ۲۵۰ مورد فقط از بریتانیای روم در هر دو محیط شهری و روستایی بازیابی شده‌است. اغلب کسانی که متوسل به این نوع طلسم‌های نفرین می‌شدند، به خاطر توهین یا طرد عشقی به دنبال انتقام بودند.
جامعه روم مردسالار بود که در آن پدر یا شوهر نقش اصلی را هم در جامعه و هم در خانواده داشتند. مردان شهروند روم بودند، در حالی که زنان فقط از طریق اقوام مرد خود شهروند بودند.‏ زنان رومی در اکثر جشن‌ها و مراسم مذهبی حضور داشتند اما مشارکت فعال آنها در مراسم مذهبی محدود بود و به عنوان یک قاعده، زنان قربانی کردن حیوانات، آیین اصلی اکثر مراسم عمومی را انجام نمی‌دادند. از طرف دیگر علاوه بر کاهنی وستال‌ها، برخی از اعمال مذهبی فقط مختص زنان بود برای نمونه مناسک بونادئا شرکت مردان را به‌طور کامل حذف می‌کرد.
آولوس گلیوس (مرگ ۱۸۰ میلادی)، ادعا می‌کند که در زمان‌های قبلی در روم باستان، زنان «از ترس اینکه مبادا دست به یک عمل شرم آوری بزنند.» از نوشیدن شراب منع می‌شدند. پژوهش‌های مدرن نشان می‌دهد که اگر چنین ممنوعیتی وجود داشته باشد، به‌طور کلی شامل تمامی انواع شراب و زنان نمی‌شده‌است، بلکه برای زنان طبقات اشراف و «انواع خاص شراب‌های [قوی]» صدق می‌کند. مستی توسط اخلاق‌گرایان رومی مورد تأیید قرار نمی‌گرفت، اما زنان اشراف مسئولیت بیشتری در قبال شهرت خوب خانواده خود داشتند و از آنها انتظار می‌رفت که بهترین نمونه ممکن از عفت و پاکی زنانه باشند. مستی می‌تواند منجر به زنا شود، که برای زنان - اما نه برای مردان - به‌طور بالقوه یک جرم بزرگ بود.Van Limbergen, Dimitri, "Wine, Greek and Roman", "Oxford Classical Dictionary Online",
Published online: 07 March 2016 This version: 30 July 2020, citing
Tchernia, André, and Dimitri Van Limbergen, "Le vin de l’Italie romaine"; in "What Romans Ate and How Much They Ate of It. Old and New Research on Eating Habits and Dietary Proportions in Classical Antiquity," Revue Belge de Philologie et d’Histoire 96 (2018): 1–44.
ازدواج در روم باستان یک نهاد کاملاً تک‌همسری بود: طبق قوانین روم، یک شهروند رومی، چه مرد و چه زن، می‌توانست در هر زمان تنها یک همسر داشته باشد. تک‌همسری، یونانیان و رومی‌ها را از تمدن‌های باستان متمایز می‌کرد که در آن مردان نخبه معمولاً چندین همسر داشتند، متمایز می‌کرد. والتر شیدل استاد تاریخ باستان معتقد است که تک‌همسری یونانی-رومی ممکن است از مساوات‌خواهی نسبی نظام‌های سیاسی دولت‌شهرهای دمکراسی یونانی و جمهوری روم ناشی شده باشد. بعدها جنبه یک نهاد تک همسری توسط مسیحیت اولیه پذیرفته شد که به نوبه خود آن را به عنوان یک آرمان در فرهنگ غربی بعدی تداوم بخشید. در اوایل قرن پنجم، آگوستین از آن به عنوان یک رسم رومی یاد کرد.Scheidel, Walter, "A peculiar institution? Greco–Roman monogamy in global context", 2006, Stanford University, Stanford, CA 94305-2145, USA (2006), In "History of the Family" 14 (2009), Elsevier, pp. 280–291 available online at sciencedirect.com
تقویم‌های رومی تقریباً چهل جشن مذهبی سالانه را نشان می‌دهند. برخی از آنها چندین روز، برخی دیگر یک روز یا کمتر به طول می‌انجامید. مقایسه تقویم‌های مذهبی رومی باقی‌مانده نشان می‌دهد که جشنواره‌های رسمی بر اساس گروه‌های فصلی وسیعی که سنت‌های مختلف محلی را مجاز می‌ساختند، سازماندهی شده‌اند. برخی از کهن‌ترین و محبوب‌ترین جشنواره‌ها برگزاری «لودی» یا انجام بازی‌هایی مانند ارابه‌رانی و اجرای تئاتر روم باستان را به همراه داشتند. برخی جشنواره‌ها ممکن بود فقط با حضور کاهنان رومی و پیروانشان یا گروه‌های خاص، مانند شرکت فقط زنان در مراسم بونادئا برگزار شوند.
تمامی جشنواره‌های عمومی بر طبق تقویم برگزار نمی‌شدند، بلکه ممکن بود جشنی به دلیل رویدادی برگزار شود. جشن تریومف از این جمله بود که یک ژنرال رومی به عنوان ادای نذر رومی پس از پیروزی جشنی برگزار می‌کرد. در اواخر جمهوری، نخبگان سیاسی برای پیشی گرفتن از یکدیگر در نمایش عمومی به رقابت پرداختند و در نتیجه برگزاری بازی یا «لودی» در یک جشن پیروزی به انجام رقابت‌های گلادیاتوری گسترش پیدا کرد. در زمان پرینکیپاته (دورهٔ اول امپراتوری روم)، تمام این نمایش‌های دیدنی تحت کنترل امپراتوری قرار گرفتند. امپراتوران به پرتجمل‌ترین آن‌ها یارانه پرداخت می‌کردند، و نمایش‌های کوچکتر به عنوان یک وظیفه مقدس و امتیاز برای ترفیع منصب در نظر گرفته می‌شد. این که این نمایش‌های پرشکوه حتی در دوران باستان متأخر چیزی از هالهٔ مقدس دین رومی را حفظ کرده بودند، با توصیه‌های پدران کلیسا مبنی بر اینکه مسیحیان نباید در آن شرکت کنند، مشخص می‌شود.
آیین مذهبی جشن پیروزی روم در هسته خود یک راهپیمایی مذهبی بود که در آن ژنرال‌های پیروز رومی تقوای خود و تمایل خود برای خدمت به مصالح عمومی را با اهدای بخشی از غنایم خود به خدایان، به ویژه ژوپیتر که مظهر حکومت عادلانه بودند، به نمایش می‌گذاشتند.
در امپراتوری بعدی تحت حکومت مسیحی، جشن‌های جدید مسیحی در چارچوب موجود تقویم رومی، در کنار حداقل برخی از جشن‌های سنتی گنجانده شد.
همه شهرها با هر اهمیتی حداقل یک معبد اصلی و همچنین زیارتگاه‌های کوچکتر داشتند. در اتاق اصلی معبد (درون‌خانه) یا صلا تصویر خدای رومی کالت که معبد برای او نذر شده بود، قرار داشت و اغلب یک میز برای هدایا یا افشانشها و محراب کوچکی برای بخور دادن نیز در اتاق اصلی وجود داشت. نمازگزار عادی به ندرت وارد اتاق اصلی می‌شد و بیشتر مراسم عمومی در خارج ساختمان و در رواق با جمعیتی که در محوطه معبد جمع شده بودند انجام می‌شد.
توسعه ساختمان‌های معبد و زیارتگاه‌های درون‌شهری موجب به وجود آمدن مراکز سیاسی مهمی شد: معبد دیانا ظاهراً نشانگر تأسیس لیگ لاتین تحت رهبری سرویوس تولیوس بود. بسیاری از معابد در دوره جمهوری‌خواهان به عنوان ادای به عهد نذر توسط یک ژنرال رومی در ازای یک پیروزی ساخته شدند: اولین معبد شناخته شده رم برای آفرودیته توسط کنسول کوئینتوس فابیوس ماکسیموس گورگس (کنسول ۲۹۲ پیش از میلاد) در گرماگرم نبرد با جنگ‌های سامنیت در ۲۹۵ پ. م ساخته و تقدیم به این الهه شد.
در هنگام جنگ‌های پونی (۲۶۴–۱۴۶ پیش از میلاد)، زمانی که روم برای تثبیت خود به عنوان یک قدرت مسلط تلاش می‌کرد، بسیاری از معابد رومی جدید توسط رومیان برای انجام نذر دینی برای خدایی در جهت تضمین موفقیت نظامی ساخته شدند.‏
دین یک امر روزمره و حیاتی، سنگ بنای سنت رومی و منش نیاکان بود و در نهایت توسط دولت روم و قوانین مذهبی اداره می‌شد. فیلسوف رومی سیسرون از نقش خود به عنوان یک کاهن در نهاد آگورها دفاع می‌کرد، زیرا او عقیده داشت که از این طریق سنت رومی را که برای انسجام و ثبات اجتماعی و سیاسی دولت ضروری می‌دانست را حفظ می‌کند. آپولیوس (تولد حدود ۱۲۴ میلادی) نویسنده و فیلسوف اهل رم در اثرش "فلوریدا" نوشته‌است:
اهمیت دادن به خدایان، که معنای «دین» است، باید در جریان زندگی جاری شود و بنابراین می‌توان فهمید که چرا سیسرون نوشته‌است که دین «ضروری» است. رفتار مذهبی - متعلق به عمل بود، نه تفکر. در نتیجه اعمال و رفتار مذهبی در هر کجا که مؤمنان بودند انجام می‌شد: در خانه‌ها، محله‌ها، انجمن‌ها، شهرها، اردوگاه‌های نظامی، گورستان‌ها، در خاک کشور، روی قایق‌ها. «هنگامی که مسافران پارسا از درختستان مقدس یا یک مکان مذهبی در راه عبور می‌کنند، برای نذر یا دادن نذری برای مدتی در آنجا توقف کرده و می‌نشینند. (آپولیوس، "فلوریدا"1.1)
قوانین دینی بر اساس اصل «من می‌دهم، تا شما (خدایان) ببخشید» بر یک نظام تشریفاتی و قربانی‌ها متمرکز بود که انتظار می‌رفت برکات الهی را به همراه بیاورد. عقیده بر این بود که «دین» مناسب و آبرومند، هماهنگی و رفاه اجتماعی را به ارمغان می‌آورد. «بی‌توجهی دینی» شکلی از خداناباوری به حساب می‌آمد: انجام دادن قربانی به شکل ناپاک و اجرای نادرست آیین‌ها و تشریقات خطاهای غیرقانونی بود، عبادت بیش از حد، هولناک کردن خدایان و طلب کردن علم الهی خرافه بود. عقیده بر این بود که هر یک از این انحراف‌های اخلاقی می‌تواند باعث خشم الهی شود و در نتیجه به دولت آسیب برساند. از رومیان از هر طبقه انتظار می‌رفت که به احسان و حمایت مافوق فانی و الهی از خود ارج و احترام بگذارند. آیین‌های مذهبی دولتی تقریباً همیشه در نور روز و در معرض دید عموم، توسط کاهنان که از طرف دولت روم و مردم روم عمل می‌کردند، انجام می‌شد. شرکت در مراسم عمومی نشان دهنده تعهد شخصی به جامعه و ارزش‌های آن بود.
فرقه‌های رسمی به عنوان یک "رس پابلیکا" (دارای منافع عمومی)، بودجه دولتی دریافت می‌کردند. فرقه‌های غیررسمی اما قانونی توسط افراد خصوصی تأمین مالی می‌شدند. تفاوت بین فرقه عمومی و خصوصی اغلب نامشخص است. همهٔ فرقه‌ها در نهایت مشمول تأیید و قوانین سانسور و پونتیفکس‌ها (کاهنان برجسته) بودند.
هیچ اصل مشابهی با جدایی دین از دولت در روم باستان وجود نداشت. در طول جمهوری روم (۵۰۹–۲۷ قبل از میلاد)، همان مردانی که کلانتر رومی بودند ممکن است به عنوان پیش‌گوی دینی و عضوی از کالج پونتیفکس نیز خدمت کنند. کاهنان ازدواج می‌کردند، خانواده تشکیل می‌دادند و زندگی فعال سیاسی داشتند. ژولیوس سزار قبل از انتخاب شدن به کنسولی روم مقام بالاترین منصب دینی دین رومی را برعهده داشت. حکومت، سیاست و مذهب روم تحت سلطه اشراف نظامی تحصیلکرده، مرد و زمیندار بود. سنای روم مراقب رابطه رومیان با الهیات بود.
باکره‌های وستال کاهنان عمومی متشکل از شش زن بودند که به ترویج ایزد بانو وستا، الهه آتش مقدس وستا اختصاص داشتند. دختری که به عنوان یک وستال انتخاب شد، به تمایز مذهبی، موقعیت عمومی و امتیازات منحصر به فردی دست یافت و می‌توانست نفوذ سیاسی قابل توجهی را اعمال کند. با ورود یک وستال به معبد، او از قیمومت پاتر فامیلیاس آزاد می‌شد. در جامعه باستانی روم، این کاهنان تنها زنانی بودند که لازم نبود تحت قیمومیت قانونی یک مرد باشند، در عوض مستقیماً به پونتیفکس ماکسیموس پاسخ می‌دادند. برخلاف کاهنان مرد، وستال‌ها از تعهدهای سنتی ازدواج و بچه‌آوری آزاد بودند و ملزم به عهد پاکدامنی بودند که به شدت اجرا می‌شد: وستالی که در زمان مسئولت عفت خود را از دست می‌داد، زنده به گور می‌شد. بنابراین افتخار استثنایی که به وستال اعطا می‌شد، مذهبی بود تا شخصی یا اجتماعی. امتیازهای او ایجاب می‌کرد که او خود را وقف انجام وظایفش کند زیرا این وظایف برای امنیت روم ضروری دانسته می‌شد. وستال‌ها پیوندی عمیق بین فرقه خانگی و زندگی مذهبی جامعه برقرار می‌کردند. هر صاحب خانه می‌توانست آتش خانه خود را با استفاده از شعله مقدس وستا دوباره روشن کند. وستال‌ها از لارس (خدای پشتیبان خانه) و دی پناتس (خدایان محافظ آذوقه) ایالت‌ها مراقبت می‌کردند که معادل آنهایی بودند که در هر خانه نگهداری می‌شد. آنها علاوه بر جشنواره خودشان در وستالیا، مستقیماً در مراسم پریلیا، پارنتالیا و فوردیکدیا شرکت می‌کردند و به‌طور غیرمستقیم در هر آیین رسمی نقش داشتند. از جمله وظایف آنها تهیه «مولا سالسا» - آرد مخلوط شده با نمک - بود که بر روی هر قطعه از قربانی پیش از آتش زدن آن پاشیده می‌شد.
اصلاحات مذهبی امپراتور آگوستوس باعث افزایش بودجه و اعتبار عمومی وستال‌ها شد. آنها در بازی‌ها و تئاترها جایگاهی بلند مرتبه داشتند. امپراتور کلودیوس آنها را به عنوان کاهنان آیین خدایی همسر آگوستوس، لیویا دروسیلا (۵۸ پیش از میلاد – ۲۹ میلادی) منصوب کرد.
روم هیچ طبقه اجتماعی جداگانه‌ای برای کاهنان نداشت. بالاترین مقام در یک جامعه معمولاً از فرقه‌های مذهبی و قربانی‌های آن حمایت می‌کرد و به عنوان کاهن نیز به آن جامعه خدمت می‌کرد. متخصصان کالج‌های مذهبی و متخصصانی مانند هاروسپکس و وخشور‌ها برای مشاوره در دسترس بودند. در خانواده، «پدرخانواده‌ها» به عنوان کاهن و اعضای «خانواده» او به عنوان دستیاران او عمل می‌کردند. اولین کاهنان عمومی احتمالاً فلامن‌ها بودند که به وجود آمدن آن به پادشاه نوما نسبت داده می‌شد: به‌طور کلی پانزده فلامن در روم وجود داشت. فلامن‌های اصلی که به ژوپیتر، مارس و کویرینوس اختصاص داشتند، به‌طور سنتی از خانواده‌های پاتریسی‌ها (ساکنان اصلی و لاتین‌تبار) انتخاب می‌شدند. دوازده فلامن کوچکتر و غیراصلی هر کدام به یک خدا اختصاص داده شده بودند. قدرت و اختیار مدنی فلامن‌ها محدود بود. فلامن ژوپیتر به‌طور خاص عملاً هیچ ظرفیتی برای تبدیل شدن به یک حرفهٔ سیاسی یا نظامی نداشت.