moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ۲۸ ژانویهٔ سال ۲۰۱۰، پنج عضو دیوان کیفری سازمان نظام پزشکی بریتانیا موفق به اثبات ۳۶ مورد از اتهامات او شدند که شامل ۴ فقره دغلکاری و ۱۲ فقره سوءاستفاده از کودکان عقب‌افتادهٔ تکاملی (رشد) بود. هیئت منصفه رأی داد که ویکفیلد «وظایفش را به عنوان یک متخصص مسئولیت‌پذیر، به‌درستی انجام نداده» و نه تنها در جهت منافع بیمارش گام برنداشته بلکه در چاپ پژوهش‌هایش نیز «بی‌مسئولیتی و فریبکاری» به‌خرج داده‌است. مجلهٔ لنست به دنبال این رأی، مقالهٔ ۱۹۹۸ او را به‌طور کامل از مجله و وبسایت خود بیرون کشید و متوجه شد که حتی برخی اجزاء دست‌نویس اولیهٔ مقاله، دستکاری و جعل شده بود. سردبیر مجله لنست ریچارد هورتون اظهار داشت این مقاله «به‌شدت غلط» است و مجله‌اش «فریب» داده شده‌است. سه ماه پس از حذف مقالهٔ او از مجلهٔ لنست، پروانهٔ طبابت ویکفیلد لغو شد و در بیانه‌ای به تقلب عمدی او در پژوهشِ چاپ‌شده در لنست اشاره شد و بدین ترتیب از هرگونه طبابت در بریتانیا منع گردید.
در ژانویهٔ ۲۰۱۱، در سرمقاله‌ای که به انضمام یک مقالهٔ دیگر در مجلهٔ بی‌ام‌جی چاپ شد، کارهای ویکفیلد، «شیادی ماهرانه‌درست‌شده» توصیف شدند. در مقالهٔ ضمیمه‌شده، برایان دیر اظهار داشت که قرار بوده ویکفیلد به‌دنبال این ترس عمومی از واکسن ام‌ام‌آر، شرکتی تأسیس کند که تست‌های جدید پزشکی و تست‌های مبتنی بر شکایت‌های قضایی ارائه نموده و از این راه سود کسب کند. در نوامبر ۲۰۱۱ میلادی، در گزارشی که در مجلهٔ بی‌ام‌جی چاپ شد، مشخص شد که اطلاعات خام اصلی در آن مقاله، در واقع خلاف ادعاهای ویکفیلد در مجلهٔ لنست را نشان می‌دهد و کودکان پژوهش‌شده، مبتلا به بیماری التهابی روده نشده‌اند.
پژوهش ویکفیلد و ادعاهای او دربارهٔ ارتباط واکسن ام‌ام‌آر و بروز اوتیسم سبب شد که میزان واکسیناسیون در ایالات متحده آمریکا، بریتانیا و ایرلند کاهش و میزان بروز سرخک، اوریون افزایش یابد که منجر به بیماری‌های جدی و مرگ‌ومیر شد. ادعاهای او دربارهٔ مضر بودنِ واکسیناسیون همچنین موجب شد تا یک جوِ بی‌اعتمادی نسبت به واکسن‌ها پدید آید و بیماری‌هایی که پیش از آن تحت کنترل بودند، مجدداً ظاهر شدند. ویکفیلد دست از اظهارات خود برنداشت و گفت هیچگونه، تقلب، غلط‌اندازی و سودجویی در کار نبوده‌است. در فوریهٔ ۲۰۱۵، او به‌طور علنی این ردِ اتهام‌ها را تکرار کرد و حاضر نشد از اظهارات پیشین خود عقب‌نشینی کند؛Ziv S. Andrew Wakefield, Father of the Anti-Vaccine Movement, Responds to the Current Measles Outbreak for the First Time. "Newsweek" magazine, February 10, 2015. Retrieved 17 February 2015. حتی با وجود آنکه دادگاه عدالت اداری بریتانیا، اظهار داشت که «اکنون هیچگونه مرجع معتبر کارشناسی که فرضیهٔ دکتر ویکفیلد را مبنی بر ارتباط واکسن ام‌ام‌آر و بیماری‌های اوتیسم و التهاب روده تأیید کند، وجود ندارد.»
فهرست بخش‌های اداری شنژن ()، فهرستی از بخش‌های زیر استانی گوانگ‌دونگ، به نام "شنژن" است. چین به ۹ عدد بخش ادری تقسیم شده‌است که یکی از آن‌ها گوانگ‌دونگ نام دارد، و به ۷۴ زیربخش تقسیم شده که یکی از آنها شنژن دام دارد. شنژن نیز دارای قسمت‌های ریز تری می‌باشد که در این مقاله ذکر شده‌است.
کارخانه آجر ماشینی روستایی در دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان ایرانشهر استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۳۰ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
دو راهی سد روستایی در دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان ایرانشهر استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۲٬۰۴۳ نفر (۴۹۴خانوار) بوده‌است.
روستای میلان در شهرستان اسکو در استان آذربایجان شرقی ایران واقع شده‌است. این روستا سابقاً مستقل بوده، اما با گسترش شهر اسکو در همسایگی شرقی آن، عملاً به جزئی از شهر اسکو تبدیل شده‌است. منبع درآمد اصلی روستائیان میلان در گذشته غالباً باغداری بوده؛ باغات فراوان با درختان گردو، فندق، بادام، زردآلو و سیب، ولی از اواسط دههٔ هفتاد هجری شمسی به علت تغییر شرایط آب و هوایی و غالباً سرما زدن درختان، باغداری رو به افول رفت و امروزه دیگر منبع درآمدی برای اهالی این روستا محسوب نمی‌شود.این روستا ۴۶۷ نفر جمعیت دارد.
روستای میلان در شهرستان اسکو سابقاً مستقل بوده، اما با گسترش شهر اسکو در همسایگی شرقی روستای میلان ، این روستا عملاً به یکی از محلات شهر اسکو تبدیل شده‌است.
میلان روستایی است با آب و هوای سرد در فصل‌های سرد سال، و معتدل در فصول گرم، که در منطقهٔ شهرستان اسکو واقع شده است . مانند شهر اسکو در اطراف این روستا نیز تپه‌ماهورهایی از بقایای آتشفشانی سهند از دوره‌های پیشین زمین‌شناسی به چشم می‌خورد. خود اسکو به مناسبت واقع شدن در مسیر کوهپایه‌های سهند و برودت آن از یک طرف، و وجود بخارات و رطوبت متصاعد شده از دریاچهٔ ارومیه از سوی دیگر، دارای نوعی آب و هوای سرد و مرطوب می‌باشد، اما هر قدر به قسمت‌های کوهپایه‌ای‌تر شمالی که در مجاورت ارتفاعات سهند واقع هستند نزدیک‌تر می‌شویم، سردسیرتر می‌شود. به همین جهت روستای میلان نسبت به سایر نواحی اسکو، در تابستان خنک‌تر و در زمستان سردتر است.
میلان نیز مانند سایر نواحی شهرستان اسکو دارای تابستان‌های کوتاه و معتدل و ملایم، و زمستان‌های سرد و طولانی است. متوسط بارش سالانه در آن، ۲۸۸ میلی‌متر است و بیشترین مقدار بارش ثبت شده در طول دورهٔ آماری از ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۴، ۴۷۳ میلی‌متر در سال و کمترین مقدار آن در همین دوره، ۱۹۲ میلی‌متر می‌باشد. بارندگی‌ها در میلان بیشتر در فصول سرد سال اتفاق می‌افتد، و تابستان‌هایش خشک و گاهی همراه با بارش‌های رگباری است. نزولات جوی در اوایل بهار به صورت باران و برف و در اواسط این فصل به شکل باران‌های مداوم می‌باشد. از اواسط خرداد به بعد معمولاً بارندگی‌ها قطع می‌شود و خشکی یا کم‌بارانی تا اواخر شهریور ادامه می‌یابد. بارندگی‌های تابستانی که حدود ۵ درصد بارش‌ها را شامل می‌شود، بیشتر به صورت رگبارهای اتفاقی و یکباره است و در بعضی تابستان‌ها ممکن است اصلاً بارشی صورت نگیرد. ریزش‌های پاییزه از مهر ماه آغاز می‌شود و ابتدا به صورت باران است و در اواخر پاییز به صورت باران یا برف اتفاق می‌افتد. ریزش‌های زمستانی هم عمدتاً به شکل برف است.
منابع آب روستا به صورت سطحی، زیرزمینی، چاه‌ها، چشمه‌ها و رودخانه است و شیوهٔ رایج بهره‌برداری از منابع آبی زیرزمینی، حفر چاه‌های عمیق و نیمه عمیق است. اغلب بهره‌برداری‌های زراعی از آب با صرف هزینه‌های قابل ملاحظه توأم است، و با توجه به این مسئله که منابع آبی واقع در ضلع شرقی دریاچهٔ ارومیه با سرعتی تصاعدی در حال شور شدن هستند، پیشروی این آب‌های شور، رفته رفته وضعیت نامطلوبی را به وجود می‌آورد و در صورتی که روند یاد شده به همین منوال پیش رود و چاره‌اندیشی فوری برای موضوع صورت نگیرد، آب و خاک تمام منطقه کیفیت خود را از دست خواهد داد و امر زراعت و باغداری در آینده‌ای نزدیک میسر نخواهد بود. بیشتر باغات و سبزه‌زارهای روستا امروزه یا خشکیده یا اینکه در معرض نابودی بر اثر ساخت‌وسازهای افراطی در قالب بافت و سکونتگاه‌های روستایی واقع شده‌است.
همچنین در نزدیکی روستای میلان، آبشار بسیار دیدنی و زیبایی وجود دارد، و با اینکه خارج از روستاست، اما فرصت خوبی برای آب‌تنی در روزهای گرم تابستان برای علاقه‌مندان فراهم می‌کند. میلان با وجود آسیب‌های زیست‌محیطی مختلفی که طی دهه‌های اخیر به طرق گوناگون به خود دیده (مشابه سایر نواحی شمال غربی ایران)، هنوز هم طبیعت بکر، سرسبز، خرم و دل‌انگیز غرب کشور را در کنار بناهای باستانی و تاریخی به نمایش می‌گذارد.
دولت اورارتو در حدود ۹۰۰ پیش از میلاد در شرق آناتولی در اطراف دریاچهٔ وان به وجود آمد، و بعدها سیطرهٔ آن به سرزمین امروزی آذربایجان نیز گسترش یافت. مردم اورارتو در کار کشاورزی پیشرفته و متبحر بودند. آن‌ها از طریق کشاورزی به شیوهٔ آبیاری مصنوعی توانستند باعث پیشرفت‌های بسیاری در سیستم‌های آبیاری شوند. در نتیجهٔ ضروریات و اقتضائات خاص منطقه، اورارتویی‌ها به احداث قنوات و حفر نهرها و چاه‌ها و ساختن سدها و ایجاد کانال‌های آبیاری و زهکشی و تأسیس مسیرها و شبکهٔ پیچیده و گسترده‌ای برای آبیاری و آبرسانی شهری و روستایی پرداختند. مشابهت و دنبالهٔ همین تجربیات آنان در امر آبیاری و کانال‌کشی را می‌توان طی قرون متمادی ردیابی و مشاهده کرد، و همین میراث ارزشمند امروزه به دست ما رسیده و آن را در شبکهٔ قنات‌های اسکو بعینه می‌توان مشاهده کرد. در واقع سرسبزی و طراوت اسکو و اطرافش هم مرهون وجود آب صدها چشمه و قنات فعال بوده‌است.
از جمله قنات‌های منطقهٔ اسکو، می‌توان به این موارد اشاره کرد: دیزج، جمعه گؤلی، پره باغ، لیجان، زورال، پیران، بیدی، پیس اندیز، دباغلار، قوری گؤل، پرزه خونی، ولی شاه، مستجاب، لیته، همدان، روستاق، باققادی، عشایر، گیرینج، دولدون، پره خانی، میرزه (میرزا) رحیم، آقا سو (آب آقا)، باغ میدان، بالا گؤل، حلقه وان، بیچیللی، چنار، و ثامن.
قنات‌های محلهٔ میلان عبارت بودند از: پره کاب، محمدآباد، شیشه‌گران، عالیان، میرزه (میرزا) بیان، لولو، صراف‌لار، لیجان، عظیم‌آباد، و امین‌آباد.
قنات‌های محلهٔ خسرق: جیر، جمال، زینه، میر خسرق، حمیزان، کره نیز، علی گولی، زینه گؤلی، و کمال.
قنات‌های محلهٔ فسقندیس: نو، ثامن، هول من دیز، بوغا، خواجه احمدشاه، نونو، لنگه رزان، و الجو.
این قنات‌ها سال‌های سال مورد استفادهٔ کشاورزان و باغداران بوده‌است. قدمت برخی از آن‌ها به بیش از یک هزار سال می‌رسد. اساساً شهرستان اسکو به عنوان یکی از شهرهای مهم آذربایجان شرقی، به لحاظ تعداد قنواتش به "شهر قنات‌ها" معروف بوده‌است. در قدیم، پیش از اینکه آب آشامیدنی مردم لوله‌کشی شده‌باشد، این قنات‌ها به صورت آب‌انبار از زیرزمین خانه‌ها جاری می‌شدند و آب مورد نیاز اهالی را تأمین می‌کردند، که هنوز هم بعضی از آن‌ها همچنان فعال هستند.
ساکنان این منطقه در گذشته در سخت‌ترین و دشوارترین شرایط زمانی و با استفاده از ابتدایی‌ترین وسایل، با حفر کانال‌های زیرزمینی آب شیرین را از طریق قنات از مسافت‌های خیلی دور جهت مصارف خانگی، کشاورزی و دامی به محل زندگی خود انتقال می‌دادند.
عمق آب این قنات‌ها در برخی نقاط بین ۱۰ تا ۱۵ متر و در بعضی جاها بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ متر است، و طبق شواهد و آثار به جا مانده، مسافت آن‌ها از مبدأ تا مقصدشان بین ۱۰ تا ۲۰ کیلومتر بوده‌است. تعداد قنات‌های شهرستان اسک بیش از ۲۰۰ رشته هستند، که ۱۷۵ رشتهٔ آن‌ها دایرند و بقیه متروکه می‌باشند. امروزه عمدهٔ مصرف آب قنات‌های دایر در باغ‌ها و کار زراعت است و در پایاب آن نیز بهره‌برداران به پرورش ماهی مشغول هستند. اراضی آبی کشاورزی و باغی اسکو حدود ۱۳ هزار هکتار است که از این میزان، سه هزار هکتار به وسیلهٔ آب قنات آبیاری می‌شود. خشکسالی‌ها و کم‌آبی‌های سال‌های اخیر روی قنات‌های استان هم تأثیر گذاشته و باعث متروکه شدن آن‌ها شده‌است. با توجه به اینکه یکی از منابع مهم تأمین آب قنات‌ها، سفره‌های آب زیرزمینی می‌باشند، با افت سطح سفره‌های زیرزمینی، طبیعی است که قنات‌ها به تدریج خشک بشوند و از بین بروند. محاسن استفاده از آب قنات‌ها نسبت به سایر منابع آبی، در پایین بودن هزینه بهره‌برداری از آن‌ها است.
شهرستان اسکو در طول تاریخ همواره منطقه و گذرگاهی پررفت‌وآمد و پرحادثه بوده‌است. نخستین و قدیمی‌ترین مأخذی که نام اسکو در آن به چشم می‌خورد، کتیبهٔ شمسی آداد (یا شامسی آداد)، پادشاه آشور است که در فاصلهٔ سال‌های ۸۲۴ تا ۸۱۱ پیش از میلاد به جنوب دریاچهٔ ارومیه و منطقهٔ آذربایجان لشکر کشیده، و از ناحیهٔ اسکو با عنوان قلعهٔ "سه کوه آویزان (اوشکایا)" نام برده‌است. لشکرکشی‌های آشوریان همواره با تخریب بسیار و انهدام گسترده همراه بوده‌است. سند و مدرک تاریخی دیگر به جا مانده، دو کتیبه از آرگیشتی اول، یکی از پادشاهان اورارتو است. او در فاصلهٔ سال‌های۷۷۹ و ۷۷۳ پیش از میلاد به جنوب دریاچهٔ ارومیه یورش برده، و درسنگ‌نوشته‌ای که از خود به جا گذاشته، از دستگیری فرمانفرمای سرزمین اوشکایا و درهٔ اوشکایا سخن به میان می‌آورد. در لشکرکشی‌ها، مردمان نواحی مورد تعرض قرار گرفته با اطلاع از سرازیر شدن مهاجمان، آبادی‌ها و سکونتگاه‌های خود را ترک می‌کردند و به ارتفاعات صعب‌العبور کوهستان پناه می‌بردند. در صورتی که حضور مهاجمان و متعرضین به طول می‌کشید، به احتمال زیاد بومیان ناگزیر می‌شدند برای مصون ماندن از گزند دشمن، سکونتگاه‌هایی فصلی یا دائمی برای اقامت خود و خانواده و احشام و دام‌هایشان ترتیب دهند سومین منبع باستانی که در آن نامی از اسکو دیده می‌شود، کتیبهٔ سارگون دوم، یکی دیگر از پادشاهان آشوری است که در لشکرکشی سال ۷۱۴ پیش از میلاد، در جنگی که در کوهستان اوآئوش (سهند امروزی) با بومیان و مردم محلی انجام داده، از فتح قلعهٔ اوشکایا سخن به میان می‌آورد و می‌گوید که ۱۱۵ دهکدهٔ اطراف را طعمهٔ حریق کرده و ویران و نابود ساخته‌است.
ترکیب اوشکایا (چنانچه با زبان ترکی امروزی سنجیده و قیاس شود)، از دو بخش "اوش" (="اوچ"؛ به معنی سه، عدد سه) و "کایا" (="قایا"؛ یعنی صخره، تخته‌سنگ بزرگ) تشکیل یافته، و با توجه به مفهوم آن، به این ترتیب به احتمال زیاد قلعه‌ای بوده بر فراز کوهی متشکل از سه صخرهٔ بزرگ در این ناحیه. به نظر تاریخ‌دانان، قلعهٔ مزبور احتمالاً در شمال شرقی اسکو قرار داشته‌است.
اسکو را "ویدهر" نیز گفته‌اند (به معنای منطقه‌ای که آب از وسط آن جاری می‌شود و اطرافش سرسبز و خرم است) اما طبق اسناد و مدارکی که در کتاب "منتخب الخصال" میر محمدعلی عمادالاسلام اسکویی معرفی می‌شود ویدهر نه به منطقهٔ اسکو بلکه به خسروشهر و دهات تابعهٔ آن گفته می‌شد.
شهر اسکو و به تبع آن، روستای میلان از دیرباز به داشتن فرهنگ بالا و تعداد زیاد افراد تحصیل‌کرده و تربیت فرهنگیان و دبیران ممتاز و سرآمد در آذربایجان و برخورداری از غنای فرهنگی در منطقهٔ شمال غرب کشور معروف بوده‌است. تحصیل دانش و معرفت از دیرباز مورد علاقهٔ مردم فرهنگ‌دوست و هنرپرور منطقهٔ اسکو بوده و از دغدغه‌ها و علایق اصلی آنان محسوب می‌گشته، و به همین جهت اسکو و مناطق اطراف آن نسبت به مناطق دیگر در سطح استان همواره درصد بالاتری از جمعیت باسواد و تحصیلکرده و فرهنگی را واجد بوده‌اند. پیشینهٔ دانش‌اندوزی و تحصیل علم به سبک جدید در اسکو و مناطق تابعهٔ آن، به دوران مشروطیت بازمی‌گردد.
شادروان غلامحسین حقانی اسکویی در سال ۱۳۳۹ قمری دست به کار تهیهٔ یک هفته‌نامهٔ دست‌نویس یک برگ به نام "رشحات" به زبان ترکی شد، که دربردارندهٔ مطالب فرهنگی، ادبی و اخلاقی بود. این هفته‌نامه به تعداد ۳۰ الی ۴۰ نسخه تهیه می‌شد و به رایگان در اختیار مردم قرار می‌گرفت. نشریهٔ مزبور را بایستی نخستین نشریه منتشر شده در منطقهٔ اسکو دانست. همزمان با این فعالیت فرهنگی، انجمنهای ادبی ۵ نفره‌ای نیز متشکل از فرهنگ‌دوستان در مدارس اسکو به فعالیت می‌پرداختند.
در محلهٔ میلان (روستای میلان) اسکو که ـ به مصر کوچک (بالا مصؽر) مشهور بوده ـ از سال ۱۲۷۰ هجری قمری، مکتب‌داران مشهور به ترتیب: ۱- سید اسماعیل ۲- ملا حسن ۳- شیخ علی ۴-میر آقا (پسر سید علی پدر میر موسی علوی، که آموزگار بوده‌است) ۵- میر احمد پسر سید علی ۶- ملا نصیر ۷- عبدالرزاق حمیدی میلانی برای پسران محله، و مکتب‌داران زن به ترتیب: ۱- ملا سارا ۲- کلثوم ۳- سیده فاطمه ۴- ربابه ۵- خدیجه خانم برای دختران تدریس می‌کردند.
پیشگامان تأسیس دبستان در محله (روستای امروزی) میلان به ترتیب عبارت بودند از: حاج سید محمد مصلحی میلانی، حاج علی محمد میلانی، حاج علی‌اکبر احمدزاده، و حاج علی‌اکبر باقرزاده؛ که دبستان دولتی هاتف را در سال‌های ۱۳۰۳ و ۱۳۰۴ شمسی دایر کردند و دو نفر آموزگار جهت تدریس برای دانش‌آموزان همراه با حقوق از تبریز فرستادند. در آن زمان شادروان حاج علی‌اکبر باقرزاده میلانی که در مشهد اقامت داشت، ماهانه ۱۰۰ ریال برای تحصیل ۵ تن از شاگردان فقیر و بی‌بضاعت مدرسه به‌طور مرتب می‌فرستاد. در جشن گشایش دبستان، میر موسی علوی میلانی که پیش از آن مدت‌ها در میلان مکتب داشت، شاگردان خود را به دبستان هاتف منتقل کرد و خود به مدیریت دبستان منصوب شد، ولی پس از مدتی جهت مدیریت دبستان خیاو به مشکین شهر انتقال پیدا کرد، و به همین جهت در سال ۱۳۱۹ شمسی مدیریت و آموزگاری مدرسه به عهدهٔ حسینعلی حقانی گذاشته شد.
در سال ۱۳۲۹ شمسی، حاج محمد حق‌مدد میلانی یک باب خانه و باغچه برای ساختمان دبستان به ادارهٔ فرهنگ اهدا کرد و با این کارش نام نیکی از خود به یادگار گذاشت. اما از آنجا که فضای خانهٔ اهدایی او برای تشکیل دبستان شش کلاسه کافی نبود و نیاز به فضای بیشتری وجود داشت، لذا حسین واعظ، نمایندهٔ فرهنگ در اسکو، و حسینعلی حقانی، مدیر دبستان، و محمدعلی شمشیری و محمدحسین ملکی و محمدحسن جعفری میلانی، مردم را تشویق و ترغیب کردند، تا اینکه وجوهی جمع‌آوری شد و خانه و باغچهٔ مجاور منزل اهدایی حق‌مدد میلانی نیز خریداری گردید و بعد از آن مطابق با نقشهٔ ادارهٔ فرهنگ آذربایجان، عملیات ساختمانی مورد نظر آغاز شد.
استادان و آموزگاران اسکو و مناطق مجاور آن، در نخستین سال‌ها و دهه‌های ایجاد و تأسیس دبستان‌ها در این ناحیه، بعد از اتمام کلاس‌ها و برنامه‌های درسی‌شان به‌طور مستمر گرد هم می‌آمدند و سروده‌هایشان را ارائه می‌کردند. در این خصوص، افرادی مانند میر الیاس ناطقی، طباطبائی عدنان، پژوهی و غلامحسین حقانی از سایرین پیشتازتر و ممتازتر بودند. بدین طریق تعدادی انجمن ادبی پنج‌نفره در دبستان‌ها تشکیل شد. از جمله امور و فعالیت‌هایی که در این انجمن‌ها به آن پرداخته می‌شد، شعرسرایی، مقالهنویسی، خطاطی و نقاشی بود.
زبان شفاهی رایج میلانی‌ها مانند سایر مناطق آذربایجان ایران و منطقهٔ اسکو، زبان ترکی آذری است، اما آن‌ها هم مانند سایر هم‌زبانان خود در نوشتار متون، اغلب مواقع از زبان فارسی و رسم‌الخط مرسوم این زبان بهره می‌برند.
اهالی روستا، مانند سایر مناطق آذربایجان شرقی و نواحی اطراف اسکو، مسلمان و شیعه اثنی‌عشری هستند.
تعدادی از آیات عظام و مراجع تقلید بزرگ شیعه و علما و فضلای برجستهٔ حوزوی و دینی منتسب به میلان هستند، من جمله آیت‌الله‌العظمی سید محمدهادی حسینی میلانی (ره) (۸ محرم ۱۳۱۳ ق. / تیر ۱۲۷۴ ش. ـ جمعه ۲۹ رجب ۱۳۹۵ ق. / ۱۷ مرداد ۱۳۵۴ ش) از مراجع عالیقدر جهان تشیع که شرح زندگانی و خدمات علمی، فرهنگی و سیاسی او در گلشن ابرار آمده‌است، علامه آیت‌الله حاج سید نورالدین میلانی (فرزند محمدهادی حسینی میلانی) (۱۴ شوال ۱۳۳۶ ق. / تیر ۱۲۹۷ ش. ـ ۱۴۲۵ ق)، و علامه سید علی حسینی میلانی (سید علی‌اصغر) (رمضان ۱۳۶۷ ق. / ۱۳۲۷ ش. ـ) (نوهٔ آیت‌الله محمدهادی حسینی میلانی).
از خاندان های مهم و تاثیرگذار در تاریخ می توان به نام هایی از جمله عطاري ميلاني، سادات حسینی میلانی، ضامنی میلانی، شمشیری میلانی، عنابی میلانی، جلیلی میلانی ،منتظری میلانی، آقامحمدی میلانی ، کاظم زاده میلانی، افتخاری میلانی، روشنی میلانی و جعفری میلانی اشاره کرد.
این خاندان ها به پاس خدمات یکتا و کم نظیر در کمک به توسعه و رقم زدن تاریخ و همچنین تربیت انسان های فرهیخته و تاثیر گذار در همه‌ی ادوار تاریخ، ماندگار مانده و بین مردم شهرستان اسکو به نیکی یاد خواهند شد.
اجداد این خاندان همگی از سادات حسینی شهر مدینهٔ منوره و از فرزندان امام علی بن حسین بودند که به جهت شرافت علمی و معنوی از بزرگان مدینه به‌شمار می‌رفتند. محلهٔ قدیمی "بنی‌هاشم" محل سکونت این خانواده بود و همواره بزرگانی از قبایل عرب و دانشوران اسلامی بدانجا رفت‌وآمد می‌کردند. هجرت آنان در اواخر قرن یازدهم هجری قمری از مدینه به آذربایجان ایران، در پی دعوتی بود که از جانب شیعیان این دیار انجام گرفت. به دنبال این دعوت، سید حسین (جد محمدهادی میلانی حسینی) و برادرش علی‌اکبر که هر دو از جوانان فرزانهٔ مدینه بودند، به همراه زائران خانهٔ خدا وارد آذربایجان شدند و در اسکو اقامت گزیدند. سید حسین در میلان ماند و از همان‌جا ازدواج کرد. او تا آخر عمر در میان دوستداران اهل بیت پیامبر در منطقهٔ آذربایجان، به تبلیغ و ترویج احکام و اصول دینی مشغول بود. با فوت سید حسین، فرزندان وی و بعدها نوادگانش رسالت او را در منطقهٔ آذربایجان دنبال کردند.
علامه سید علی حسینی میلانی اجداد و تبار خود را چنین معرفی کرده‌است:
لازم به توضیح است که خاندان مزبور با اینکه دارای نام خانوادگی میلانی هستند، اما اغلب دوران‌های عمرشان را در جاهایی غیر از این روستا سپری کرده‌اند (یعنی در مناطق و شهرهای مختلف ایران و عراق امروزی). مثلاً دربارهٔ آیت‌الله سید علی‌اصغر حسینی میلانی می‌دانیم که بنا بر حوادث و پیشامدهای کشور عراق و خالص‌سازی عربی توسط حزب بعث و اخراج معاودین عراقی، او در سال ۱۳۹۰ هجری قمری به همراه تعدادی از سایر ایرانیان و برخی از شیعیان ناگزیر به ترک کشور عراق شد و رهسپار ایران گردید.
آیت‌الله سید محمدهادی میلانی یکی از چهره‌های برجسته و شناخته‌شده بین مبارزین نهضت‌های ضدحکومتی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ بود و مخصوصاً در ماجرای انجمن‌های ایالتی و ولایتی، همراه دیگر مراجع بزرگ، فعالیت‌های چشمگیر و قابل توجهی انجام داد و به شدت با لایحهٔ مزبور به مخالفت پرداخت. از جمله در جمادی‌الثانی ۱۳۸۲ قمری در تلگراف شدیداللحنی، عواقب تصویب این لایحه را به نخست‌وزیر وقت گوشزد کرد. در بخشی از متن آن تلگراف، چنین آمده‌است:
وی همچنین در ۲۸ بهمن سال ۱۳۴۱ شمسی (۲۲ ذی‌حجه ۱۳۸۲ قمری) طی اعلامیه‌ای، ضمن تعطیل اعلام کردن عید نوروز، اینچنین از اقدامات حکومت وقت انتقاد نمود (متن اعلامیه):
او همچنین پس از شورش ۱۵ خرداد سال ۱۳۴۲ و دستگیری و زندانی شدن آیت‌الله خمینی، بدون اطلاع قبلی و به طوری که مقامات محلی خبردار نشوند، با هواپیما عازم تهران شد، اما هنگامی که هواپیما به نیمه‌های راه رسیده بود، مقامات از قضیه باخبر شدند و هواپیما را به مشهد برگرداندند. پس از آن، آیت‌الله میلانی از راه زمینی و باز بدون اطلاع مقامات، خود را به تهران رساند، و طی تلگرافی به آیت‌الله خمینی چنین نوشت:
محمدهادی میلانی در تاریخ دوم مرداد ۱۳۴۲ نیز ضمن اعلامیه‌ای مفصل در محکومیت دستگیری آیت‌الله خمینی، مظالم حکومتی را به مردم گوشزد کرد و آن‌ها را به پایداری دعوت نمود.
پس از حملهٔ مأموران حکومتی به مدرسهٔ فیضیه، آیت‌الله میلانی پیامی بدین مضمون صادر کرد:
همچنین وی در سفری به تهران، ماهیت نهضت علما و مردم را چنین بیان می‌کند:
میلانی نسبت به خمینی اخلاص و ارادت داشته‌است. در نامه‌ای که خطاب به خمینی در دوران تبعید وی در ترکیه نوشته‌است، چنین می‌گوید:
شهید سعیدی خاطره‌ای بدین مضمون از آیت‌الله میلانی تعریف کرده‌است:
آیت‌الله میلانی با وجود همهٔ اشتغالاتی که در مقام مرجعیت و زعامت حوزه داشت، هیچ‌گاه از مشکلات مردم غافل نشد. او پس از زلزلهٔ سال ۱۳۴۷ شمسی در جنوب خراسان (منطقهٔ کاخک)، مردم را برای بازسازی و کمک به آوارگان بسیج کرد و بارها طلاب را جهت کمک به مردم به این شهر اعزام نمود. گفته شده که برای مردم بی‌خانمان و آوارهٔ آن منطقه خانه‌ها ساخت و حتی سند به نام آن‌ها نوشت. وی در بازسازی مسجد امام علی هامبورگ آلمان نقش مؤثری ایفا کرد و در اعزام آیت‌الله بهشتی به آنجا تلاش بسیاری نمود. وی همچنین به مسلمانان و اندیشمندان اسلام‌گرای اروپا کمک می‌کرد تا در نشر و ترویج اسلام جدی باشند. او علاوه بر این موارد، بازسازی مدارس علمی مشهد و مدرسهٔ حقانی قم و کمک به ایجاد چندین مدرسهٔ دینی در شهرستان‌ها و ده‌ها کار نیکوکارانهٔ دیگر برای مسلمانان ایران و سایر کشورهای اسلامی را در کارنامهٔ خود دارد.
سایت شفقنا (پایگاه بین‌المللی همکاری‌های خبری شیعه) در تاریخ ۸ دی ۱۳۹۵ در گزارشی اعلام کرد که طی مراسمی با حضور برخی مراجع عظام تقلید از مجموعه‌ای ۲۶ جلدی از آثار و تألیفات شخصی آیت‌الله‌العظمی سید محمدهادی میلانی و آثار دیگر مرتبط با او رونمایی شده‌است.
سید محمد میلانی حسینی (چهارشنبه، ۱ فروردین ۱۳۱۸ ش. ـ) پزشک متخصص اطفال و نمایندهٔ مردم در اولین دورهٔ مجلس شورای اسلامی (مرحلهٔ دوم) از شهر تبریز و دانشیار دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی و درمانی تهران از دیگر شخصیت‌های مهم و معروف معاصر اهل میلان است.
اسکو مرکز اصلی تجمع کارگاه‌های چاپ باتیک یا چاپ کَلاقه‌ای در استان آذربایجان شرقی و قطب اصلی این هنر-صنعت در کشور محسوب می‌شود.اسکو از مراکز مهم تولید پارچه‌های حریر ابریشمی به‌خصوص پارچه‌های زیبا و خوش‌سلیقهٔ کلاقه‌ای است که به صورت طبیعی و مصنوعی توسط هنرمندان اسکویی تولید می‌شوند، و علاوه بر مصرف در داخل، به کشورهای مشترک‌المنافع نیز صادر می‌گردند. تولید این نوع پارچه به دورهٔ انقلاب مشروطیت برمی‌گردد. برخی از اهالی شهر اسکو که در آن زمان جهت امرار معاش به کشورهای اقماری شوروی سابق رفته بودند، هنگام بازگشت به میهن، صنعت بافت و تولید پارچه‌های کلاقه‌ای را از شهر گنجه جمهوری آذربایجان با خود به اسکو منتقل کردند و رفته‌رفته رونق و آوازهٔ این نوع پارچه‌های ساخت اسکو در منطقه فراگیر شد.
درست است که اسکو، تاکستان‌ها و باغ‌های انگور قابل توجهی ندارد، یا به علت کوهستانی بودن فاقد مزارع وسیع گندم و جو است، اما جالب توجه است که بهترین دوشاب (نوعی شیرهٔ مخصوص حاصل از انگور) و لذیذترین نان خوردنی با عالی‌ترین کیفیت و مرغوبیت (که حتی تا چندین سال هم می‌تواند سالم بماند) و نیز بهترین عسل طبیعی در همین منطقه تولید و نه تنها به اقصی نقاط کشور؛ بلکه به کشورهای همجوار نیز صادر می‌شود.
شاید بتوان گفت معروف‌ترین بنای میلان، حمام قدیمی آن است که قدمتش به دورهٔ صفویان می‌رسد.https://www.savosh.com/fa/حمام-تاریخی-میلان-تبریز-بنای-عهد-صفوی ورودی این حمام در منتهی‌الیه ضلع جنوبی آن قرار دارد و با چهار پله وارد یک هشتی هشت‌ضلعی می‌شود و از آنجا منتهی به راهروی شمالی سربینه می‌گردد. رعایت سلسله مراتب ورودی، دالان، سربینه و گرمخانه چون سایر حمام‌های تاریخی به چشم می‌خورد. پوشش طاق و گنبدی بر روی ستون‌های سنگی با سرستون‌های مقرنس کاری سنگی از ویژگی‌های خاص این بناست. بنا پلانی به ابعاد تقریبی ۱۵ در ۴۰ متر دارد. مصالح به‌کاررفته در بنا، سنگ و آجر با ملات ساروج و گچ می‌باشد. حمام پس از هشتی و راهروی ضلع شمالی، شامل یک سربینه با سقف گنبدی است که بر روی چهار ستون سنگی استوار شده‌اند. فضای گرمخانه نیز سقف گنبدی زیبایی دارد. تزئینات بنا شامل سرستون‌های مقرنس سنگی در فضای داخلی است.
حمام میلان در سال ۱۳۸۲ شمسی توسط سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری با شماره ۱۰۴۷۵ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید.
در میلان مسجد کهنی وجود دارد که به عنوان مسجد جامع روستاست و بنای آن به سال‌های نخست هزارهٔ دوم هجری مربوط می‌شود (دورهٔ صفویه). این مسجد به صورت مجموعه طراحی و اجرا شده‌است. پلان اصلی مسجد به‌طور یک مربع منسجم در ابعاد ۱۶ در ۱۶ متر گنجانده شده و شامل ۹ گنبد عرق‌چین می‌باشد. عمق ایوان‌های سه‌طرفهٔ مسجد ـ یعنی شمال، شرق و غرب ـ به‌طور دقیق محاسبه شده‌است؛ به طوری که در مدت نزدیک به چهار قرن از بنا و ایجاد مسجد، در طاق‌ها و گنبدهای آن هیچ رانش و خللی مشاهده نمی‌شود. ایوان ضلع غربی که مشرف به میدان و آب‌نماست، به طول ۱۶ متر و عرض ۳ متر علاوه بر زیبایی، در تابستان و زمستان به اعتدال هوای فضای داخل مسجد کمک می‌کند. منارهٔ آجری جالبی برای مسجد تعبیه شده، که کلاهکش به صورت گنبد کوچک ضربی است. سنگنبشته‌ای نیز بر بالای در ورودی مسجد نصب گردیده که مضمونش چنین است: "«قال الله تبارک و تعالی و إن المساجد لله، فلاتدعوا مع الله احداً،و قال النبی علیه‌السلام: من بنی مسجداً لله، بنی الله له بیتاً فی الجنة»." سنگنبشتهٔ مزبور، خط ثلث برجسته دارد و تاریخ حجاری آن معلوم نیست، ولی شیوهٔ کار و مضمون عبارت درود فرستاده شده به پیامبر اسلام به خوبی مسلم می‌سازد که سنگنوشته متعلق به قبل از ظهور حکومت صفویه است.
مسجد مزبور در دههٔ هفتاد شمسی در حال تخریب بود، به همین جهت در سال‌های ۱۳۷۶ و ۱۳۷۷ برای پیشگیری از ریزش و جلوگیری از خطرات جانی و انسانی، مورد بازسازی و مرمت کلی قرار گرفت و جمع‌آوری و دوباره‌سازی شد.
سطوح و بخش‌های مختلف مسجد جامع میلان به‌طور کلی عبارتند از: سطح مسجد: ۲۵۶ مترمربع، ایوان غربی دوطبقه: ۹۶ مترمربع، بخش شرقی در دوطبقه: ۲۲۴ مترمربع، که مجموع مساحت آن ۵۷۶ مترمربع می‌شود و از این مقدار، ۲۵۶ مترمربع آن مرمت و ۳۳۰ مترمربع آن در دههٔ هفتاد بازسازی شد. منارهٔ مسجد نیز به علت عدم ایستایی و تعمیرات نامناسب گذشته، مجدداً طراحی و اجرا گردید.
این مسجد که بنا و تجدید ساختمان و مرمت آن مربوط به دوره‌های صفویه و قاجاریه است، در تاریخ ۱۶ مهر ۱۳۷۹ شمسی با شمارهٔ ثبت ۲۷۹۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی کشور به ثبت رسیده‌است.
سازمان میراث فرهنگی و صنایع دستی آذربایجان شرقی
چرخ فیلمی محصول سال ۱۹۸۱ و به کارگردانی رابیندرا دارماجی است. در این فیلم بازیگرانی همچون اسمیتا پاتیل، نصیرالدین شاه، کولبوشان کارباندا ایفای نقش کرده‌اند.
متیو «متی» نیوتن خواننده و ترانه‌سرای استرالیایی است.
چیتچور فیلمی محصول سال ۱۹۷۶ و به کارگردانی باسو چاترجی است. در این فیلم بازیگرانی همچون آمل پالکار، زارینا وهاب، ای. کی. هانگال ایفای نقش کرده‌اند.
آلن هالی (متولد؛ ۱ اکتبر ۱۹۵۴ سیدنی) یک آهنگ‌ساز و نوازنده استرالیایی است.
لکه فیلمی محصول سال ۱۹۷۳ و به کارگردانی یاش چوپرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجش خانا، شارمیلا تاگور، راکهی گولزار، پریم چوپرا، آچالا ساچدف، افتخار، قادرخان، ای. کی. هانگال ایفای نقش کرده‌اند.
دودمان زیک یا زیخ یکی از هفت دودمان پارتی بودند که در سرزمین ماد و آذربایجان در شمال غربی ایران در قلمرو شاهنشاهی اشکانی و ساسانی فرمانروایی می‌کردند. این دودمان ایران بزرگ را در دوران اشکانیان و سپس در دوران شاهنشاهی ساسانی همراه با دودمان پادشاهی و ۵ دودمان دیگر (اسپندیاذ، اسپهبد، سورن، کارن و مهران،) اداره می‌کردند.دنیای اقتصاد - روش حکومت‌داری اشکانیان. ۱۳۹۴/۰۴/۱۵
پوشش و لباس مردم ایل جاف، که یکی از ایل‌های کرد زبان هستند؛ شامل قسمت‌های مختلفی می‌شود. پوشش مردان جافی شامل ژیر کرواسی، کرواس فقیانه، کوا و… است. نکتهٔ جالب شباهت پوشش مردان و زنان جافی است، در این ایل پوشش زنان نیز مانند مردان شامل: کرواس فقیانه، کوا، سخمه و… است. همچنین بانوهای جافی از زیورآلاتی در مدل‌های مختلف هم استفاده می‌کردند و در بیشتر این زیورآلات همچون خرخال، پنج لیره‌ای و کلاوزر،... سکه‌های طلا و نقره به کار برده‌شده‌است. ایلات کرد تقریباً دارای پوشش‌هایی مشابه هستند و تفاوت‌ها تنها در برخی جزئیات قابل مشاهده هستند.
ایل جاف در گذشته یک ایل و طایفهٔ بزرگ کرد بود که برخی از سرداران بزرگ صفوی و افشاری از میان آنان برخواسته‌اند. در حال حاضر برخی از مردم این ایل در ایران و برخی دیگر در عراق ساکن هستند؛ اکثر آن‌ها اهل سنت‌اند و به گویشی معروف به جافی، از گویش‌های سورانی (از شاخه‌های زبان کردی) صحبت می‌کنند.
جاف‌ها عمدتاً در مناطق ثلاث باباجانی، جوانرود، روانسر و سرپل ذهاب (ایران، استان کرمانشاه) و بخش‌هایی از شهرهای کلار، حلبچه، چمچال و کرکوک عراق زندگی می‌کنند.
پوشش کامل مردان جاف شامل؛ ژیرکرواس، کرواس فقیانه، سُخمَه، قبا (کوا)، سَلطه، شلوار کردی (جافی)، جوراب، پاپوش (گیوه ملکی و کلاش)، سربند (کلاغی) و کلاه می‌باشد.
ژیرکرواس(zir kervas)، یا زیر پیراهن را اصولاً بدون آستین می‌دوزند و معمولاً پارچهٔ آن از جنس کتان است.
کرواسی فقیانه (faqyane) پیراهنی است با آستین‌های بلند که به «فقیانه» موسوم‌اند؛ جنس این پیراهن معمولاً ابریشم بوده؛ لازم است ذکر شود که بلندی آستین‌ها از مچ هم عبور می‌کند و این بلندی به حدی بوده که مردان هنگام شستن دست‌ها دو سر آستین را پشت گردن گره می‌زدند تا از خیس شدن آن‌ها جلوگیری کنند.
در گذشته از این بلندی آستین‌ها به منظورهای مختلفی استفاده می‌کردند از جمله: استفاده به عنوان باند و زخم بند در میدان‌های جنگ.
سخمه(soxme)که روی کرواس فقیانه، پوشیده می‌شود، سخمه مردانه بلندی تا کمر داشته و معمولاً دارای آستینی کوتاه بوده و جلو آن کاملاً باز بوده و دکمه داشته‌است. جنس سخمه از ترمه یا طاقه و شمسه گلابتون بوده و در قسمت پشتی آن از پارچه کتان یا ابریشم استفاده می‌شده‌است.
قبا یا کوا لباسی بلند و تمام قدی بوده‌است که مردان بر روی سخمه می‌پوشیدند، عموماً قبا دارای شانهٔ فراخ و کمر مناسب است که از جلو لبه‌های عمودی آن در اندازهٔ یک وجب روی هم می‌افتادند و روی آن شال بسته می‌شد، برای دوخت قبا از طاقه یا شمسه گلابتون استفاده می‌شده.
شال را مردان به منظور ثابت نگه داشتن قبا، به دور کمر می‌بستند به همین خاطر برای دوخت آن پارچه‌های نرم و محکم انتخاب می‌شده.
شال را می‌توان به دو صورت ساده یا قلابی چپ و راست بست.
سلطه(salte)در صورتی که قبا و سخمه از جنس طاقه یا ترمه بود؛ برای دوخت سلطه از شمسه گلابتون استفاده می‌شد و در صورت نبود آن از فاستونی (گونه‌ای پارچه پشمی) استفاده می‌کردند. سلطه پوششی است که دارای قدی تا روی کمر با آستین‌هایی که تا مچ ادامه داشته و دارای دو جیب داخلی بود. از سلطه به عنوان کت و روپوش استفاده می‌شده.
شلوار کردی یا جافی که استفاده از آن امروزه در اکثر نقاط ایران رایج شده نوعی شلوار است که از مچ پا تنگ بود و هر چه به سمت بالا و کمر می‌آید گشادتر می‌شود و در آخر با بند ابریشم یا مویین در کمر بسته می‌شود.
جوراب مردم جاف حاصل کار زنان جاف بوده، جوراب‌های دست بافتی که در دو نوع مختلف برای استفاده در دو فصل تابستان و زمستان درست می‌شده؛ که جوراب‌های تابستانی از جنس نخ و جوراب‌های زمستانی از جنس پشم بودند.
مردان ایل جاف در زمستان از گیوه ملکی و زیره گاومیشی استفاده می‌کردند و اعیان و اشراف ایل چکمه‌های موصولی که از عثمانی آورده می‌شد را به پا می‌کردند و در صورت توانایی در تابستان‌ها کلاش اورامی می‌پوشیدند.
مردان برای سربند یا از کلاغی یا «دزمال‌های یزدی» استفاده می‌کردند یا این که از پارچه‌های زربافتی استفاده می‌کردند که افراد ماهر و علاقمند حاشیه آن را از گل‌های ابریشمی سیاهی می‌بافتند و انتهای گل‌ها را با سیم‌های زرد و سفید با ظرافت و مهارتی خاص می‌پیچیدند تا در هنگام بستن سربند گل‌ها در دو سوی سر قرار بگیرند و جلوی صورت نیفتند.
کلاو یا کلاه را در تابستان از جنس پارچه معمولی و در زمستان از نخ‌های پشمی درست می‌کردند و آن را معمولاً زیر سربند بر سر می‌گذاشتند.
بانوهای جافی در پوشیدن لباس‌های زیبا و رنگارنگ و همچنین زیورآلات چشمگیر، زبانزد می‌باشند. پوشش آنان شامل: کرواس سورانی و فقیانه، کمرچین، سخمه، کوا و سلطه، چفته و گولنگ، سربند، کلاو لچک و جلیقه می‌باشد.
کرواس سورانی یا فقیانی، پیراهن بلند و گشاد است که با پارچه‌های گلدار و مخمل الوان یا پارچه‌هایی از جنس‌ها و طرح‌های دلخواه دوخته می‌شود، کرواس سورانی دارای آستین‌های بلندی است که بلندای آن از مچ عبور می‌کند به طوری که زنان در هنگام کار کردن آن‌ها را پشت سر گره می‌زنند.
کمرچین پیراهن بلندی است که در قسمت میانی بدن دارای چین است و با پارچه‌های رنگارنگ و زیبا دوخته می‌شود.
سخمه نیم تنه‌ای جلیقه گونه است که آن را روی کرواس می‌پوشند؛ سخمه را از پارچه زری و مخمل الوان درست می‌کنند و دارای استر و لفافه نیز هست.
جلیقه پوششی است که اندازهٔ آن تا روی کمر می‌باشد و بدن آستین است و روی کرواس و کمرچین پوشیده می‌شود، جلیقه‌ها با یراق دوزی و نوار دوزی بسیار چشمگیر می‌شوند.
سلطه نیم تنه کوتاه و آستین‌داری است که جنس آن مخمل الوان یا زری مرغوب است و بانوان جاف در پاییز از آن روی کرواس و کمرچین استفاده می‌کنند.
کوا یا قبا تن‌پوش تمام قدی است که تا مچ پا را می‌پوشاند و دارای آستین‌هایی تا مچ است و در زمستان بر روی کرواس پوشیده می‌شود.
لچک پارچه‌ای سه گوش، نازک و زیبا در طرح‌ها و رنگ‌های دلخواه است که راس آن به کلاه وصل شده و روی سر قرار می‌گیرد و دو گوشهٔ لچک بر روی سینه می‌افتد، که زنان جافی گاهی یک گوشه را به پشت می‌انداختند.
سربند یا سروین را با استفاده از پارچه‌های کلاغی درست می‌کنند به این صورت که زنان با هنر خود دستمال کلاغی را به دور سر خود به صورت‌های مختلف می‌پیچند.
نوار پهنی است که با منگوله‌های بزرگ و کوچک تزئین شده و آن را برای زیبایی به دور سر می‌بندند.
زیورآلات طلا و نقره کرمانشاه و ایل جاف با دستان هنرمند اساتید زرگری و شاگردانشان به گونه‌ای ساخته شده که چشم هر بیننده‌ای را خیره می‌کند. زنان ایل جاف از زیورآلات گوناگونی استفاده می‌کردند که این زیورآلات عبارت بوده‌اند از:
سرکلاو (sar-kclav)، سکه‌ای بزرگ است که در وسطش حلقه‌ای گذاشته شده و در قسمت میانی کلاه نصب می‌شود.
گیلگیله سراویز (gilaile)، چند رشته مهرهٔ (شوه یا وسه) که به انتهای آن سکه طلا نصب می‌کنند و ابتدای آن را به حلقهٔ سرکلاو می‌بندند.
کلاولیره(kelav-lire)، به کلاه‌هایی که مرتب و به ردیف رویشان سکهٔ طلا می‌دوزند، به طوری که از چهار طرف هیچ فاصله‌ای بین سکه‌ها باقی نباشد و سراسر آن را سکه فرا بگیرد؛ گفته می‌شود.
کلاوزر، اگر به جای سکه‌های طلایی که روی کلاولیره می‌دوزند سکه‌های نقره‌ای روی کلاه دوخته شود، به آن کلاوزر خواهند گفت.
برچاوه(barcave)یا پنجره، از مهره‌های بسیار ریزی به نام «طلاینه» با نخ و سوزن مخصوص به شکل نوارتوری منقش ساخته می‌شود، که به لبهٔ کلاه زنان دوخته می‌شود.
ژیرچناکه (zircanake)یا زیر چانه‌ای، رشته‌ای از مهره‌های طلایی یا سنگ‌های معمولی است که یک طرف آن به کلاه وصل می‌شود و طرف دیگر پس از عبور از زیر چانه به سمت دیگر کلاه وصل می‌گردد.
کرمکه، پنجره‌ای طلایی با آویزهایی طلایی که به موازات زیر چانه‌ای استفاده می‌شده.
لوته وانه(Lutavave)، زنان جاف و اورامان به هنگام سوراخ کردن گوش، کنار بینی را هم سوراخ می‌کردند که استادکاران زرگر برای آرایش آن وسیله‌ای ساخته بودند و هنگامی که به بینی وصل می‌شد آویزهای ظریف و زیبایی در کنار بینی آویزان می‌شد.
پویله(poyle)، چند رشته کوتاه از مهره‌های سنگی (شوه یا وسه) که به انتهای آن سکه طلا وصل بود و آن‌ها را به ردیف در یک طرف یا دو طرف کلاه می‌دوختند.
گوشواره، آن‌ها را چند طبقه‌ای به صورت بته‌های ظریف و توری طلا که به وسیله رشته‌های ظریفی به هم وصل می‌شدند، می‌ساختند.
پنج لیره‌اییا دستبند که کلا از سکه‌های طلا ساخته می‌شد.
خرخال یا خلخال یا پای ابرنجن، که مهره‌های سبک یا منجوق‌هایی بودند که به صورت رشته درآورده و به مچ دست یا پا می‌بستند.
حمایل، توری از طلا با آویزه که به صورت چپ و راست بر گردن حمایل می‌کردند.
کمرهرا از نقره یا طلا به پهنای هشت تا ده سانتی‌متر می‌ساختند و به کمر می‌بستند، کمره نقره از نفائس صنعت زرگری بشمار می‌رود.
دکمه و دولاب، قلاب و دهانهٔ طلایی است با دو گوی طلای توری که برای بستن سخمه به کار می‌رود.
گلوبنگردنبندی بود که به تعداد سکه‌های طلایی پنج لیره‌ای، هشت لیره‌ای و ده لیره‌ای خوانده می‌شد.
تپه لخ، دایره‌ای نقره‌ای بود که دور تادور آن را رشته‌های نقره‌ای با آویزهای زیبا فراگرفته بود و آن را در وسط کلاه نصب می‌کردند به صورتی که آویزهای آن سراسر کلاه را می‌پوشاندند.
دوداسو فیلمی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی وای. وی چووداری است. در این فیلم بازیگرانی همچون رام پوتینینی، ایلیانا دی‌کروز، سایاجی شینده، شریا سارن ایفای نقش کرده‌اند.
مرد شاپرکی (به انگلیسی: Mothman) یا مرد پروانه‌ای یا مرد بیدی، موجودی است که رویت آن در ناحیه پوینت پلزنت در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۶۶ تا ۱۵ دسامبر ۱۹۶۶ گزارش شده‌است. اولین گزارش منتشر شده روزنامه‌ای در پوینت پلزنت در تاریخ ۱۶ نوامبر با عنوان «یک زوج موجودی انسان-پرنده مانندی را دیدند»https://web.archive.org/web/20071011230219/http://www.westva.net/mothman/1966-11-16.htm مطبوعات خیلی زود این خبر را در کل ایالات متحده منتشر ساختند.
مرد شاپرکی در سال ۱۹۷۰ توسط گری بارکر (Gray Barker) به مخاطبین معرفی شد و توسط جان کیل (John Keel) در کتابش با عنوان " پیشگویی‌های مرد شاپرکی " به صورت عامه‌شناس درآمده بود و در آن کتاب ادعای رابطه وقایع فراطبیعی با مشاهده آن (مرد شاپرکی) و فروریزش پل نقره‌ای (Silver Bridge) شده‌است.
مرد شاپرکی در فرهنگ مردم نیز ظاهر شد. فیلم «"پیشگویی‌های مرد شاپرکی»" ۲۰۰۲ با بازی ریچارد گی‌یر بر اساس کتاب کیل ساخته شده‌است. همچنین فستیوال سالانه‌ای در پوینت پلزنت به افسانه مرد بیدی اختصاص دارد.
در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۶۶ تعداد ۵ مرد که در حال حفر قبر در قبرستان‌های ناحیه کلندنین، ویرجینیای غربی بودند ادعای مشاهده موجودی انسان‌گونه که در ارتفاع پایین در بالای سرشان در حال پرواز بوده را نمودند. این مشاهده اغلب به عنوان اولین رویت از موجودی که به مرد شاپرکی شناخته شد در نظر گرفته می‌شود.
مدت کوتاهی پس از آن در ۱۵ نوامبر دو زوج جوان از پوینت پلزنت :راجر و لیندا اسکاربری، و استیو و مری مالت، به پلیس گزارش دادند که آن‌ها موجودی خاکستری بزرگ که با تابش نور خودرویشان چشمانی با درخشش قرمز داشت را دیدند. آن‌ها موجود را این گونه توصیف کردند: "انسان مانندی بزرگ، پروازکننده با بالی ۱۰ فوتی (۳٫۰۴ متری)"، خودروی آن‌ها را مادامی که در حال رانندگی در خارج شهر در ناحیه‌ای به نام "ناحیه TNT " که محل سابق جنگ جهانی دوم بوده تعقیب می‌کرده‌است.
در طول روزهای بعدی دیگران نیز مشاهداتی این چنین و از این قبیل به پلیس یا نهادهای دیگر گزارش می‌کردند. دو آتش‌نشان داوطلب که آن را دیده بودند این چنین توصیف کردند «پرنده‌ای بزرگ با چشمانی قرمز».
کلانتر بخش میسون، جورج جانسون اظهار داشت: من معتقدم این مشاهدات به دلیل وجود یک مرغ ماهیخوار غیرمعمول بزرگ می‌باشد.
پیمانکاری به نام نیوئل پارتریج (Newell Partridge) به کلانتر جانسون گفت که وقتی او چراغ قوه خود را روی موجودی در بیشه‌های نزدیک اطرافش انداخت مانند شبرنگ‌های دوچرخه چشمانش به قرمزی درخشید و این موجود (مرد بیدی) را مقصر یا عامل صروصدا یا نویز تلویزیونش و ناپدید شدن سگش می‌دانست.
زیست‌شناس محیط وحش دکتر Robert L. Smith از دانشگاه ویرجینیای غربی اعلام کرد گزارش‌ها، توصیفات و مشاهدات تماماً با پرنده‌ای با نام درنای شنزار (Sandhill crane) سازگاری دارد. درنا یا مرغ ماهیخوار آمریکایی که تقریباً با قامت یک مرد، با ۷ فوت (۲٫۱۳ متر) طول بال دارای حلقه ای سرخ رنگ اطراف چشم، و آن پرنده ممکن است خارج از مسیر مهاجرتشان حیران و درمانده باشد؛ و چون این پرنده بومی آن منطقه نبوده در ابتدا غیرقابل تشخیص بوده‌است.
سزارو روزتی (زاده ۱۹۰۱– درگذشته۱۹۵۰)، نویسندهٔ اسکاتلندی بود که به زبان اسپرانتو می‌نوشت.
او که از تبار ایتالیایی-سوئیسی بود، در گلاسگو زاده و در بریتانیا بزرگ شد.در سال ۱۹۲۸ به همراه برادر کوچک‌ترش، رتو روزتی، اسپرانتودان شد. او در بمبئی، هند در رشته مدیریت رستوران تحصیل کرد، به عنوان آشپز و مدت کوتاهی دست‌فروش، و بعدها فروشنده در غرفه‌ها کار کرد.
رمان او، "" (۱۹۵۰)، نوشته شده به اصرار برادرش و منعکس‌کنندهٔ تجربیات زندگی او، به زبان‌های مجارستانی، ژاپنی، لهستانی و انگلیسی ترجمه شده‌است. ترجمه ایتالیایی آن در سال ۲۰۱۳ به همت باشگاه اسپرانتو میلان چاپ شد: این ترجمه را فدراسیون اسپرانتو ایتالیا منتشر کرد.طبق گفته گودسکف، "" خوش قلم‌ترین، سبک‌ترین و جذاب‌ترین رمانی است که تا به حال به زبان اسپرانتو منتشر شده‌است.
عبدالله غیابی (زاده ۱۳۲۶ در خرم‌آباد) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان اهل ایران است. دو فیلم سینمایی موسرخه و میراث از برجسته‌ترین آثار او هستند.
عبدالله غیابی زادهٔ سال ۱۳۲۶ در خرم‌آباد است و کارگردانی حرفه‌ای را از سال ۱۳۵۲ و با فیلم سینمایی کیفر آغاز کرده‌است.
او علاوه بر نویسندگی و کارگردانی آثار یاد شده؛ دستیاری کارگردان در فیلم‌های بلوچ و رشید و نیز بازیگری در فیلم بلوچ و خوانندگی در فیلم میراث را در کارنامه هنری خویش دارد.
غیابی اولین کارگردان حرفه‌ای اهل لرستان به‌شمار می‌آید و در آثاری از خویش مانند میراث نیز جلوه‌های زیادی از فرهنگ بومی لرستان را به تصویر کشیده‌است.
وی کار سینمایی را با دستیاری کارگردان آغاز کرد. او در فیلمهای قیصر، رضا موتوری و داش آکل دستیار مسعود کیمیایی بود و در یکی از فیلمهای داریوش مهرجویی نیز دستیار او بوده‌است. نخستین فیلمش کیفر به رغم کوشش در تمایز با فیلم فارسی، از کیفیت خوبی برخوردار نبود. فیلم بعدی او، سه نفر روی خط تا چند سال اجازه نمایش نیافت و سومین فیلمش موسرخه، پیش از آن به نمایش درآمد. غیابی دارای صدای خوشی است و تعدادی از ترانه های محلی با صدای او پیش از انقلاب ضبط شد که پخش وسیعی نداشت. همچنین اجرای متفاوت و زیبایی از ترانه "شبانه" که قبلا توسط فرهاد اجرا شده بود از وی به یادگار مانده.
خاطرات بمبئی فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی کیران رائو است. در این فیلم بازیگرانی همچون عامر خان، مونیکا دوگرا، کریتی مالهوترا، پراتیک بابار، کیتو جیدوانی ایفای نقش کرده‌اند.
داکروسیت (یا داکریوسیت) نوعی پویکیلوسیتوز به شکل قطره اشک (سلول قطره اشک) است. افزایش قابل توجه داکروسیت‌ها به عنوان داکروسیتوز شناخته می‌شود.
این سلول‌های قطره‌ای اشک عمدتاً در بیماری‌های فیبروز مغز استخوان مانند: میلوفیبروز اولیه، سندرم میلودیسپلاستیک در اواخر دوره بیماری، نوع نادر لوسمی‌های حاد و میلوفتیز ناشی از سرطان‌های متاستاتیک یافت می‌شوند. علل نادر میلوفیبروز همراه با پس از تابش، سموم، بیماری‌های خودایمنی، شرایط متابولیک، کم‌خونی همولیتیک ذاتی، کم خونی فقر آهن یا بتا تالاسمی است.
یک نظریه در مورد تشکیل داکروسیت این است که گلبول‌های قرمز حاوی اجسام انکلوزیونی مختلف، برای از بین بردن این ادخال‌ها توسط طحال تحت «حفره‌برداری» قرار می‌گیرند تا به شکل اولیه خود بازگردند. همچنین تصور می‌شود که این اتفاق می‌تواند به‌طور مشابه زمانی رخ دهد که گلبول‌های قرمز خون با اجسام انکلوزیونی بزرگ از عبور از میکروسیرکولاسیون مسدود می‌شوند، و بنابراین قسمت حاوی اجسام انکلوزیونی فشرده می‌شود و انتهای دمی باقی می‌ماند. از آنجایی که داکروسیت‌ها با میلوفیبروز مرتبط هستند، به نظر می‌رسد که به دلیل فشرده شدن مکانیکی از مغز استخوان در نتیجه فرایند انفیلتراسیون، تشکیل می‌شوند.
"'گیلسونایت" ()
یا قیر معدنی، یک هیدروکربن جامد و گونه‌ای آسفالت است، که اغلب در معادن قیر طبیعی یافت می‌شود و در واقع نفت خام سخت شده‌است. گیلسونایت در معادن زیرزمینی به صورت ماده‌ای سیاه و سخت، با سطحی براق یافت می‌گردد. با توجه به شکنندگی این ماده، کاربرد آن اغلب به صورت پودر است، که رنگ قهوه‌ای تیره تا سیاه دارد.
ماده معدنی که امروزه به نام گیلسونایت شناخته می‌شود، نخستین بار در اوایل دهه ۱۸۶۰ کشف شد، اما تا سال ۱۸۸۰ که ساموئل اچ. گیلسون آن را به عنوان ماده پوششی ضدآب، برای الوار، عایق کابل و روغن حلال استفاده کرد، به‌خوبی شناخته نشده بود. امروزه این ماده کاربردهای فراوانی دارد و در ارتقاء کیفیت قیر، جوهر و پودر چاپگرها، سیمان و گل حفاری چاه‌های نفت، بهینه‌سازی آسفالت و افزودنی ماسه ریخته‌گری مورد استفاده قرار می‌گیرد.
گیلسونایت با آسفالت کمی متفاوت است که این تفاوت ناشی از مزیت های آن است که در زیر به آن اشاره شده:
مقدار خاکستر موجود در گیلسونایت تعیین کننده کاربرد آن است. دو نوع گیلسونایت شامل گیلسونایت با خاکستر کمتر از ۵ درصد و گیلسونایت با خاکستر ۱۵ در وجود دارد.
گیلسونایت با خاکستر ۱۵ درصد در صنایع رنگ و رزین و ... کاربرد های فراوانی دارد. از گیلسونایت با خاکستر کمتر از ۵ درصد نیز در تولید آند آلومینیوم، سیالات حفاری، صنعت فولاد و ریخته گری شن و ماسه استفاده میشود.Helms, J., Kong, X., Salmon, E. & Hatcher, P. Structural characterization of gilsonite bitumen by advance nuclear magnetic resonance spectroscopy and ultrahigh resolution mass spectrometry revealing pyrrolic and aromatic rings substituted with aliphatic chains. J. Org. Geochem. 44, 21–36 (2012).
یک شیستوسیت (به انگلیسی: Schistocyte) یک بخش تقسیم شده از سلول‌های قرمز خون است. شیستوسیت‌ها به‌طور معمول به شکلهای نامنظم، ناهموار، و دارای دو انتها می‌باشند.
شیستوسیت‌ها در بیماری‌هایی نظیر انعقاد درون‌رگی منتشر و میکروآنژیوپاتی‌های ترومبوتیک ایجاد می‌شوند.
شیستوسیت‌ها همچنین در بیماران مبتلا به کم خونی همولیتیک، داشتن دریچه‌های مصنوعی قلب و نشانگان همولیتیک اورمیک‌های پورپورای ترومبوتیک ترومبوسیتوپنیک دیده می‌شوند.
الیپتوسیت یا سلول‌های تخم مرغی (ovalocytes) عبارت است از گلبول‌های قرمز با ظاهر غیرطبیعی و معمولاً به شکل تخم مرغی یا کشیده. این سلول‌ها می‌توانند در قالب‌های گوناگون باشند از شکل تخم مرغ گرفته تا شبیه یک میله یا مداد دراز باشند. سر و ته این سلول‌ها گرد است و مانند سلول‌های کم‌خونی داسی‌شکل نوک تیز نیست.
در حالت نرمال درصد الیپتوسیت‌ها در خون می‌تواند حدود ۱٪ باشد.این غیر طبیعی سلول‌های قرمز خون دیده می‌شود در شماره‌های بالاتر در بیماران مبتلا به مانند:CS1 maint: Extra text: authors list ()
خیابان مجاهدین اسلام (ژاله پیشین)، (نام اولیه: خیابان نگارستان متصل به کاخ و میدان نگارستان)، شهری، جعفر، طهران قدیم، تهران، انتشارات امیرکبیر، ۱۳۵۷. خیابانی قدیمی در منطقهٔ دوازده تهران و یکی از نقاط اتصال مرکز به شرق تهران است. این خیابان از باختر به خیابان و میدان بهارستان و از خاور به خیابان شهباز (۱۷ شهریور کنونی) و میدان شهدا (ژاله) محدود می‌شود.http://mahaleh.hamshahrilinks.org/Mahaleh/منطقه-12/Contents/خیابان-مجاهدین-اسلام-یكطرفه-شد
چهارراه آب سردار، خیابان ایران، بیمارستان‌های شفا یحیائیان و معیری، هیئت فاطمیون تهران، برج‌های مسکونی بهنام، ساختمان شهرداری منطقه ۱۲ و ساختمان مجلس شورای اسلامی در این خیابان قرار دارند.https://www.google.com/maps/place/استان+تهران،+تهران،+منطقه+۱۲،+خیابان+مجاهدین+اسلام/@35.6920621,51.4425432,17z/data=!3m1!4b1!4m5!3m4!1s0x3f8e0222dcf92fa9:0x1bbc4beab1c765c8!8m2!3d35.6920621!4d51.4403545https://www.isna.ir/archive?pi=1&kw=خیابان%20مجاهدین%20اسلام&ms=0&dy=17&mn=5&yr=1397http://www.iribnews.ir/fa/news/1204921/اجرای-طرح-تغییر-جهات-ترافیکی-در-خیابان-مجاهدین-اسلامhttp://www.hamshahrionline.ir/details/339347/City/city-affairs
ایستگاه، کوچه و فروشگاه‌های بهنام در این خیابان هستند که از نام «زمان خان بهنام» از کتاب‌فروشان بنام تهران در اواخر سدهٔ سیزدهم و آغاز سدهٔ چهاردهم خورشیدی برگرفته شده‌است. منزل وی در این خیابان (ایستگاه بهنام) و کتاب‌فروشی‌اش در میدان بهارستان واقع شده بودند.
در دوره رضاشاه در کنار جاده دوشان‌تپه (خیابان ژاله) کانون صنعتی شرق تهران شکل گرفت. در این ناحیه کارخانه‌های رسومات، آسفالت‌سازی، مسلسل‌سازی، هواپیماسازی شهباز، بتن‌ریزی و کارخانه برق دولتی بودند. تاریخ مؤسسات تمدنی جدید در ایران، ج۳، ۳۸۸، ۱۳۷۶ش
آلفرد لازاریان (زاده ۱۳۰۷ خ. - درگذشته ۱۳۵۵ خ)، اولین خواننده جاز فارسی، موسیقیدان، خواننده (سبک جاز) و مربی رقص مرد ارمنیکتاب جاز: پیدایش و سبک‌شناسی نویسنده:نیوشا بقراطی شابک: 978-964-7768-35-1
آلفرد لازاریان در یک خانواده ارمنی در ۱۳۰۷ خورشیدی در تهران به دنیا آمد و در تهران به تحصیل پرداخت سپس به همراه خواهر خویش (لی‌لی لازاریان) جهت تحصیل راهی ایتالیا گشت و در «کالج موسیقی و هنر رم» به فراگیری موسیقی علمی و آموزش رقص‌های باله، سالسا و رقص والنتینو پرداخت. پس از دوران کالج به تهران بازگشت و به آموزش رقص و کارهای هنری موسیقی پرداخت.
وی در سال ۱۳۲۹ در کلوپ آیران که به ریاست پدرش آرموند لازاریان بود شروع به فعالیت نمود. در آن سال‌ها خوانندگانی بودند که در گوشه و کنار جاز می‌خواندند؛ ولی کار هیچ کدامشان کامل و جدی نبود؛ از این رو اولین آهنگ سبک جاز را آن زمان خواند ولی سبک جاز را به همراه ویگن خواننده معروف به ایران شناساندند.
در بسیاری از فیلم‌های قدیمی وی مربی رقص و کارگردان رقص بوده‌است. هنرپیشه‌هایی همچون گوگوش، فروزان، نادیا در بسیاری از فیلم‌ها توسط او تحت مربیگری رقص بوده‌اند. یکی از کارهای رقص تحت آموزش او در فیلم شب‌نشینی در جهنم که در آن زمان به نوع خودش کار نوین و جدیدی به حساب می‌آمد.https://www.youtube.com/watch?v=o8B3VoTLSeg
در دهه اول سی شمسی، دوک الینگتون ـ بزرگنام موسیقی جاز ـ قطعه‌ای به نام و افتخار اصفهان تنظیم کرد که برای مدتی روی بورس بود. اما اولین کسی که موسیقی جز را فارسی خواند آلفرد لازاریان بود؛ آن هم در دهه چهلم شمسی. آن موقع تک‌آهنگی که از لازاریان در رادیو پخش شد (ونوس) از خیلی‌ها دلبری کرد؛ اما مردم آن زمان از جاز لذت نمی‌بردند و آهنگ‌های کوچه بازاری را بیشتر می‌پسندیدند. همان موقع مطبوعات نوشتند آلفرد لازاریان به علت اشکال تراشی در کار و عدم استقبال از جاز بی‌خیال کار شده‌است. موسیقی جاز به دلیل سبک خاصی که در آن رقص و شادی ایرانی مردم قدیم رو نداشت در ابتدا مورد استقبال قرار نگرفت.
نام قدیم شهر خانقین و به زبان فارسی میانه به معنی دو خانه است در حقیقت خانقین معرب دو خانه یا دو خانگ پهلوی است این شهر در زمان ساسانیان در ناحیه موسوم به دل ایرانشهر واقع شده و یکی شهرهای استان شادفیروز است این شهر در مسیر جاده ابریشم قرار داشته و دروازه ورود به منطقه موسوم به عراق ایرانی و خراسان است و اهمیت ارتباطی مهمی بین ایرانشهر و سایر مناطق ایران داشته در نزدیکی همین شهر جنگ خونین جلولا واقع شد که طی آن علی‌رغم مقاومت سخت ایرانیان موفق به گشودن راه حود شدند و بعد از آن عمر خطاب خلیفه مسلمین دستور توقف نیروها را به سعد ابی وقاص سردار معروف عرب را داد و آرزو کرد که دیگر با ایرانیان روبرو نشود در این شهر آثاری از ساسانیان باقی مانده که مهمترین آن پلی است که هنوز برجای می‌باشد این پل که به پل الوند یا الون موسوم است آسیب دید که در زمان قاجار مرمت شد.
لیگ برتر افغانستان یا به طور رسمی لیگ برتر گلبهار افغانستان کوته‌نوشت APL به یک سری مسابقات کریکت ۲۰ آوره گفته می‌شود که توسط فدراسیون کریکت افغانستان در امارات برگزار می‌شود. اولین دور این مسابقات در استادیوم کریکت شارجه برگزار می‌شود. در مرداد ۱۳۹۷ انجمن بین‌المللی کریکت با طرح‌های این مسابقات اعلام موافقت نمود.
پیترو آبانو, یا پتروس آبانوس که نامش به املاهای مختلفی رایج بوده، (متولد حدود 1246 یا 1250 میلادی.Premuda, Loris. "Abano, Pietro D'." in "Dictionary of Scientific Biography." (1970). New York: Charles Scribner's Sons. Vol. 1: p.4-5.1316), یک فیلسوف، اختربین و پروفسور ایتالیایی بود که در پادووا مطب داشت.Kibre, Pearl & Siraisi, Nancy G. (1978) Science in The Middle Ages, ed. David Lindberg, Chicago, IL: University of Chicago Press. p. 135. وی در شهری از ایتالیا به دنیا آمد که امروزه به افتخار او آبانو ترمه نام دارد. مشهورترین اثر او "Conciliator Differentiarum, quæ inter Philosophos et Medicos Versantur" نام دارد. وی نهایتاً در تفتیش عقاید متهم به کفر و الحاد شد و در سال ۱۳۱۵ (یا شاید ۱۳۱۶) در محبس درگذشت.
نیروی پدافند هوایی سلطنتی سعودی چهارمین شاخه از نیروهای مسلح سلطنتی سعودی است. مقر این نیرو در ریاض قرار دارد که دارای یک تأسیسات زیرزمینی فرماندهی سیستم رادار و پدافند هوایی عربستان نیز هست.
عربستان حدود ۲۵ درصد از کل بودجه سالانه خود را صرف خرید تجهیزات پیشرفته نظامی می‌کند و از این رو دارای تجهیزاتی مدرن است.
بسته ناطق یا سخنگو (The Talking Parcel) که نبرد در قلعه کاکاتریس نیز نامیده شده، نام کتابی است از جرالد دورل که در سال ۱۹۷۴ منتشر شده‌است.
فیلمی کارتونی از این کتاب در سال ۱۹۷۸ به کارگردانی برایان کاسگراو و اقتباس رزماری آن سیسن، ساخته شده که محصول کشور انگلیس می‌باشد.
دختر بچه ای به نام پنلوپه (پانی) در کنار شن‌های ساحل نشسته و با شن‌ها برای خود یک قلعه خیالی درست می‌کند. وقتی قلعه را درست می‌کند، خوابش برده و در خواب بسته‌ای را می‌بیند که در آب‌های دریا روان است و به سوی او می‌آید. این بسته سخنگوست و دختر بچه از داخل آن صدایی می‌شنود. بسته را باز می‌کند و متوجه می‌شود داخل این بسته سخنگو قفسی است که در آن یک طوطی قرار دارد. آقای «طوطی» برای پانی داستان دزدیده شدن دانشمندی به نام «اچ. اچ» که از اسرار سرزمین خیالی میتولوژیا آگاه است توسط کاکاتریس‌ها را تعریف می‌کند و او را برای نجات دانشمند از دست کاکاتریس‌ها با خود به سفر می‌برد. آنها در مسیر با شخصیت‌هایی مثل قطاری که در آسمان پرواز می‌کند و آنها را به قلعه کاکاتریس‌ها می‌برد (قطار پرنده)، تک شاخ‌ها، یک قورباغهٔ جاسوس، یک جانور عظیم دریایی به نام «اسوالد» که گوش‌های سنگینی دارد و همچنین دسته ای از گرگها مواجه می‌شوند. اچ. اچ در قلعه کاکاتریس‌ها به آنها می‌گوید که به راسوها برای گاز گرفتن کاکاتریس‌ها و شکست دادن آنها نیاز دارند. آنها در پایان با کمک تک شاخ‌ها و راسوهای ترسو که حالا شجاعت خود را بدست آورده‌اند، کاکاتریس‌ها را شکست داده و اچ. اچ را نجات می‌دهند.
این کارتون به فارسی دوبله شده و از کارتون‌های خاطره انگیر دهه شصت خورشیدی بود.
پانی (با صدای مینو غزنوی)
طوطی (با صدای تورج نصر)
قورباغه (با صدای کنعان کیانی)
راوی داستان و اسوالد (با صدای غلامعلی افشاریه)
دانشمند - اچ اچ (با صدای صادق ماهرو)
رئیس گرگ‌ها (جواد پزشکیان)
گوینده تیتراژ و رئیس کاکاتریس‌ها (با صدای محمدعلی دیباج)
رئیس راسوها (با صدای احمد مندوب هاشمی)
تمتی هالکی، یکی از شاهان ایلام باستان است که اطلاعات زیادی از آن در دست نیست به غیر از اهدای پرستشگاهی به ایزد بزرگ شوش و کتیبه‌ای به زبان اکدی، او نیز مانند کوک ناشور یکم می‌گوید خواهرزادهٔ شیل‌ها است و این که نام او را بعد از ششصد سال شیلهاک اینشوشیناک زنده نگه داشته‌است.
از حکمرانان و کارگزاران پس از وی می‌توان به کوک کیرواش، بالا ایشان، کوک ناخونته و کوک ناشور سومیرا اشاره کرد. البته به دلیل نقص منابع، اطلاع دقیقی از جانشین وی وجود ندارد.