moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شاه ولی الله دهلوی خود را از اهل سنت و در عقاید اشعری نام برده‌است و مکتب اشعری را می ستود. در خلال مولفات و آثارش به کتب متکلمین اشعری بسیار ارجاع داده است و سند خواند این کتاب‌ها را به صوت شاگرد واستادی تا خود مولف داشته است. همچنین سندی معروف از کتاب « الفتوحات» تا خود ابن عربی داشته است. رویکرد او در عقاید در چهارچوب اشعری و ماتریدی بوده‌است، و نهج پدرش شیخ عبدالرحیم دهلوی را ادامه داده است. آنچه خود در برخی از نامه‌هایش که به عنوان اجازه و سند قرائت برای کسانی که « صحیح بخاری » را نزد او به پایان رسانده اند این گونه نوشته است: «... و این اجازه نوشته شد به دست این محتاج به رحمت خداوندِ کریم و ودود، ولی الله احمد بن عبدالرحیم بن وجیه الدین بن معظم بن منصور بن احمد بن محمود - عفى الله عنه وعنهم، وألحقه وإياهم بأسلافهم الصالحين -از نسب عمری،و وطنم دهلی، اشعری در عقیده ، صوفی در طریقت، حنفی در عمل، و هر دو مذهب حنفی و شافعی را تدریس می‌کنم...». این نوشته مرقوم در پایان اجازه نامه‌ای به سال 1159 هجری قمری است، یعنی زمانی که شاه ولی الله در سن چهل و پنج سالگی بوده است تقریباً چهارده سال از بازگشتش از حرمین شریفین گذشته است.
دهلوی در کتاب خزانة الحکمة می‌نویسد: عقیده اهل سنت نزد ما معتبر و مقبول است و این همان مذهب اصحاب پیامبر است. سپس می‌افزاید: اگر منهج صحابه را که صحیح است حق بدانیم ، این منهج جز در مذهب اشاعره یافت نمی‌شود، و این منهج بر تمامی مقلدان واجب است و هر گروهی که از آن سرباز زند قطعاً راه خطا را پیموده است.
در هنگام زندگی شاه ولی‌الله، امپراطوری مسلمانان در شبه قاره هند فروپاشیده بود و مسلمانان هند از یک سو با فشار حاکمان محلیِ هندو و سیک، و از سوی دیگر با گسترش کمپانی هند شرقی بریتانیا رو به رو بودند. شاه ولی‌الله که نگران بود مسلمانان، علاوه بر شکست در سیاست و قدرت هند، در زمینه هویت و فرهنگ نیز راه زوال در پیش بگیرند تلاش کرد که با هویت دینی، مسلمانان را به ایستادگی در برابر ستم فرابخواند و چیستی آنان را از نابودی نجات دهد. بنابراین مانند همه جریان‌های هویت‌گرا، تمرکز خود را بر جدایی و تفاوت با دیگر گروه‌ها (چه مسلمان و چه غیر مسلمانان) و نه نقاط اشتراک و همانندی گذاشت. دیدگاه دیگرسازی او تا جایی بود که مسلمانان شیعه را نیز ناخودی می‌دانست.
به پیروی از باورهای شاه ولی‌الله، پسر او، شاه عبدالعزیز (۱۷۴۶ – ۱۸۲۴) کتابی به نام "تحفه اثناعشریه" نوشت که پس از کتاب "منهاج السنة النبویة" نوشته ابن تیمیه، دومین ردیه بر مذهب شیعه و به زبان فارسی است.
۵۰ سال پس از شاه ولی‌الله، پیروان فکری او در مناطقی که امروزه شمال پاکستان است، جنبشی جهادی با آرمان برپایی خلافت برپا کردند که یکی از رهبران آن شاه اسماعیل (۱۷۸۱ – ۱۸۳۱) نوه شاه ولی‌الله بود. موضع‌گیری سیاسی تند در برابر استعمار بریتانیا بر هند باعث شد این گروه، هواداران زیادی به دست آورد. چند دهه پس از شکست این جنبش، پیروان شاه ولی‌الله به این نتیجه رسیدند توانی برای کامیابی در زمینه‌های نظامی و سیاسی ندارند. بنابراین راه محافظه‌کارانه دیگری در پیش گرفتند. در نیمه دوم سده ۱۹ (میلادی) یکی از علمای برجسته پیرو مکتب شاه ولی‌الله، شخصی به نام «محمدقاسم نانوتوی» در سال ۱۲۴۸ قمری (۱۸۶۷ میلادی) مدرسه «دیوبندی» را در ایالت اوتار پرادش بنیاد کند.فریاد، یادداشت‌های یک روزنامه‌نگار افغان آنها با راه‌اندازی مدرسه دارالعلوم را در شهر دیوبند تلاش کردند جلوی تماس فرزندان مسلمانان با علوم نامسلمانان را بگیرند و با تمرکز بر علوم سنتی بر تقویت هویت دینی تلاش کنند.
بزرگان مدرسه دارالعلوم دیوبند، شاه ولی‌الله دهلوی را بزرگ طریقت خود می‌دانند و در اصول عقاید از شیخ محمدقاسم نانوتوی، و در فروع از شیخ رشید احمد گنگوهی تقلید می‌کنند.
مذهب دیوبندی هرگز دیدگاه محافظه‌کارانه خود را کنار نگذاشت و تلاش نکرد تغییرات جهان و ویژگی‌های پایه تمدن معاصر را دریابد. پیروان دیوبندی هرگز تلاش نکردند در رابطه خود با دیگر مسلمانان، مانند شیعه، معتزله، اسماعیلیه، و اخوان الصفا بازنگری کنند و یا آثار فیلسوفانی مانند فارابی، ابن سینا، و ابن رشد یا عارفانی مانند ابن عربی، مولوی، و سهروردی، یا متکلمانی مانند ابوبکر باقلانی و فخر رازی و دیگران را بخوانند. حتی هنگامیکه دانشمندان مسلمانی مانند سید احمد خان هندی، اقبال لاهوری، و سیدابوالاعلی مودودی، در اثر آشنایی با جهان امروز، دیدگاه‌های متفاوتی در فهم دین عرضه کردند دیوبندی‌ها به تندی به آنها حمله‌ور شدند.
الفوز الکبیر فی اصول التفسیر که به فارسی نوشته شده از مشهورترین آثار شاه ولی‌الله است. ترجمه‌ای که او از قرآن به فارسی کرده‌است فتح‌الرحمان نام دارد.
وی در کتاب حجة الله البالغة می‌گوید که پیام پیامبران اعتدال بود نه فقر و نه رفاه زیاد، و باید میان این دو حرکت کرد تا انسان هم بهره‌مند از نعمت‌های جهان باشد و هم از این بهره‌مندی به اندازه غفلت‌آفرینی نباشد که همه چیز فراموش شود و بدل به خودخواهی شود.
پاپیون فیلمی سینمایی در ژانر درام، جنایی، و بیوگرافی به کارگردانی فرانکلین جی. شافنر است. این فیلم محصول سال ۱۹۷۳ فرانسه و ایالات متحدهٔ آمریکا است و بر اساس رمانی واقعی از آنری شاریر به همین نام و با بازی استیو مک‌کوئین و داستین هافمن ساخته شده‌است. این فیلم در رشتهٔ بهترین موسیقی متن نامزد جایزهٔ اسکار شد. جری گلدسمیت موسیقی متن این فیلم را ساخته‌است. (در سال ۲۰۱۷ پاپیون به کارگردانی مایکل نوئر و با بازی چارلی هونام و رامی ملک بازسازی شد)
«پاپیون» در زبان فرانسوی به‌معنی پروانه است و شاریر (استیو مک‌کوئین) پروانه‌ای را روی سینهٔ خود خالکوبی کرده و آن را به‌عنوان نام مستعار خود انتخاب کرده بود، و عنوان فیلم هم به همین معنی اشاره دارد.
جالب است بدانید اگرچه هزینه نهایی فیلم برای تهیه‌کنندگان به علت فیلمبرداری در لوکیشن‌های دور افتاده و نامتعارف مبلغ گزافی بوده اما فیلم در همان سال اول اکران خود توانست بیش از دو برابر هزینه، درآمد کسب کند.
"هنری شاریر" (با بازی استیو مک کوئین) که به دلیل خال کوبی پروانه روی سینه به پاپیون شهرت پیدا کرده به جرم قتل یک دلال به اشتباه مقصر شناخته شده و در سال ۱۹۳۳ دادگاه قضایی او را به حبس ابد در گویان فرانسه محکوم می‌کند.
در مسیر زندان او با زندانی دیگری به نام لوئیس دگا (با بازی داستین هافمن) آشنا می‌شود، جرم لوئیس جعل اسناد و اختلاس است و باور دارد که همسرش به همراه یک وکیل او را آزاد خواهد کرد.
پاپیون پیشنهاد می‌کند که در عوض حمایت از دگا، او نیز در فرار از زندان گویان به پاپیون کمک کند. آن دو در کنار هم زندگی سخت اردوگاه کار را سپری می‌کنند که در نهایت به دوستی میان آن‌ها منجر می‌شود.
روزی پاپیون از دگا در مقابل یک نگهبان سادیسمی دفاع کرده و پس از آن به جنگل می‌گریزد، اما این فرار او ناکام است و دستگیر می‌شود و به جرم فرار دو سال در زندان انفرادی محبوس می‌شود.
دگا با فرستادن غذاهای اضافی برای پاپیون سعی می‌کند او را کمک کند، اما این کار دگا لو رفته و سرپرست سلول پاپیون را به مدت شش ماه در تاریکی زندانی می‌کند. سرپرست قصد دارد پاپیون را مجبور کند تا کسی که به او کمک کرده را لو دهد و به همین منظور جیره غذای او را به نصف کاهش می‌دهد.
اگرچه پاپیون نیمه مجنون شده و برای زنده ماندن به خوردن حشرات روی آورده اما از لو دادن نام دگا خودداری می‌کند. بعد از گذشت دو سال او آزاد شده و برای بهبودی به درمانگاهی در سنت لوران دو مارونی اعزام می‌شود.
بعد از مدتی پاپیون دوباره دگا را در زندان می‌بیند و از او برای انجام طرح فرار دیگری کمک می‌خواهد. دگا ملاقات با یک پزشک زندانی را برای او ترتیب می‌دهد، پزشک پیشنهاد می‌کند که از مردی به نام پاسکال در بیرون از زندان درخواست کنند تا یک قایق برای آن‌ها فراهم کند.
در این بین دو زندانی دیگر به نام‌های کلاسیت و آندره ماتوریته در طرح فرار به آن‌ها ملحق می‌شوند. هنگام فرار، کلاسیت با ضربات یک نگهبان بیهوش می‌شود.
دگا برای لو نرفتن نقشه، نگهبان را به طریقی از میان برمی‌دارد، او به ناچار به پاپیون و ماتوریته پیوسته و از طریق دیوار زندان فرار می‌کنند.
در حین فرار مچ پای دگا می‌شکند، آن‌ها در نهایت پاسکال را ملاقات می‌کنند تا قایق را از او تحویل بگیرند. پاسکال به قول خود عمل کرده و روز بعد آن‌ها را به قایق می‌رساند اما بعد از رفتن او زندانیان متوجه می‌شوند که فریب خورده‌اند و قایق سوراخ و خراب است.
فراری‌ها با یک شکارچی محلی روبرو می‌شوند که ادعا می‌کند مزدوران جایزه بگیری که منتظر دستگیری آن‌ها بوده‌اند را کشته‌است، شکارچی این سه نفر را به یک منطقه تحت قرنطینه که جذامی‌ها در آن زندگی می‌کنند راهنمایی می‌کند، در آن جا وسایل و یک قایق به دست می‌آورند.
سرانجام این سه نفر به ساحلی در کلمبیا می‌رسند اما توسط گروهی از سربازان شناسایی می‌شوند، سربازان به سمت آن‌ها تیراندازی کرده و ماتوریته را زخمی می‌کنند.
او به همراه دگا که تقریباً بر اثر شکستگی مچ پا فلج شده اسیر می‌شود. پاپیون به اجبار، دو همراه خود را رها می‌کند و به تنهایی از چنگال سربازان می‌گریزد و در یک قبیله بومی پناه می‌گیرد.
او برای مدتی طولانی در قبیله بومی زندگی می‌کند، اما یک روز صبح از خواب بیدار می‌شود و می‌بیند که افراد قبیله رفته‌اند و او را با یک کیسه کوچک مروارید تنها گذاشته‌اند.
پاپیون به یک پاسگاه پلیس می‌رود و به یک راهبه مبلغی می‌پردازد تا او را به صومعه ببرد، در آن جا از رئیس صومعه درخواست می‌کند تا به او پناه دهد اما او در عوض پاپیون را به پلیس لو می‌دهد.
پاپیون را مجدداً به گویان فرانسه برگردانده و به پنج سال حبس انفرادی دیگر محکوم می‌کنند، در زندان با پیرمرد در حال مرگی مواجه می‌شود و متوجه می‌شود همان دوستش ماتوریته است.
بعد از آن اتفاق پاپیون به جزیره ای دور افتاده به نام جزیره شیطان منتقل شده و در آن جا مجدداً با دوست قدیمی اش دگا، که مدت‌ها است رؤیای آزاد شدن را فراموش کرده هم‌بند می‌شود.
دگا برای پاپیون تعریف می‌کند که همسرش او را رها و با وکیلش ازدواج کرده‌است، او اکنون از زندگی در جزیره راضی است.
پس از مدتی زندگی در جزیره پاپیون از بالای یک صخره بلند خلیج کوچکی را می‌بیند و متوجه می‌شود که امواج خلیج به اندازه کافی قدرتمند هستند تا مردی را به دریا و به سرزمینی دیگر برسانند.
پاپیون از دگا می‌خواهد که در فرار به او بپیوندد، آن‌ها نارگیل‌ها را به هم بسته و دو شناور درست کنند. درست قبل از اجرای نقشه و همان‌طور که کنار صخره ایستاده‌اند دگا تصمیم می‌گیرد که فرار نکند و به پاپیون التماس می‌کند که او هم این کار را انجام ندهد.
پاپیون آخرین بار دگا را در آغوش می‌گیرد و سپس از روی صخره به پایین می‌پرد. او به شناور خود چنگ زده و با موفقیت به دریا منتقل می‌شود.
راوی بیان می‌کند که پاپیون بالاخره به آزادی رسید و باقی عمرش را به عنوان مردی آزاد زندگی کرد.
بعد از انتشار پاپیون در سال ۱۹۶۹، بین شرکت های فیلمسازی Avco-Embassy Pictures، Continental Distributing، Metro-Goldwyn-Mayer و بسیاری از شرکت های فیلمسازی فرانسه، سر استفاده از حق استفاده از داستان، جنگ بازاری شروع شد.
Continental Distributing حق استفاده را با قیمت ۵۰۰،۰۰۰ دلار بدست آورد و قصد داشت تا رومن پولانسکی را به عنوان کارگردان و وارن بیتی به عنوان بازیگر اصلی به کار بگیرد، اما مالیات آن شرکت پایین رفت. او حق استفاده را به تولیدکننده روبر دورفمن فروخت، که ابتدا قصد داشت تا ترنس یانگ را به عنوان کارگردان و چارلز برانسون را به عنوان ستاره اصلی به کار بگیرد، قبل از اینکه به فرانکلین ج. شافنر و استیو مک‌کوئین بپردازند.
اولین اسکریپت فیلم توسط ویلیام گولدمن، که بیشتر به کتاب نزدیک بود تا فیلم نهایی، توسط Lorenzo Semple Jr بازنویسی شد تا نقش لوئیس دگا را برای داستین هافمن در نظر بگیرند.
پاپییون در محل های مختلف در اسپانیا و جاماییکا فیلمبرداری شد، شامل صحنه هایی از غار آنچه در حال حاضر هتل در صخره های Negril است، ضبط شدند. صحنه های شهر به نزدیکی شروع فیلم در Hondarribia در اسپانیا عکاسی شدند.
"صحنه های معبد St-Laurent-du-Maroni در واقع در Falmouth، جاماییکا و صحنه‌های مرداب در نزدیکی Ferris Cross ضبط شدند. صحنه های داخلی در Montego Bay ضبط شده اند، در حالی که صحنه های دیگر در Kingston، Ocho Rios، و Savanna-la-Mar ضبط شده اند. بیشتر نقش‌های زندانیان فرانسوی بر روی جزیره توسط بازیگران ژامایی-آلمانی بازی کردند.
صحنه معروف پرش از صخره استیو مک‌کوئین در نزدیکی پایان فیلم از صخره‌های مائوئی، هاوایی رخ داد. مک کوئین اصرار داشت که شیرین کاری پرش از صخره را خودش انجام دهد. او بعداً گفت که این یکی از هیجان‌انگیزترین تجربیات زندگی من بود.
مک کوئین 2 میلیون دلار به همراه شرط قراردادی مبنی بر دریافت اولین صورتحساب از داستین هافمن پرداخت شد. علاوه بر این، انری شاریر، نویسنده، خود به عنوان مشاور در لوکیشن عمل می‌کرد و فیلمسازان را از چیزهایی که در طول سال‌های حبس با آن مواجه می‌شد آگاه می‌کرد.
زندان St-Laurent-du-Maroni که در آن هانری شارییر در آن نگهداری می شد، و جایی که بیشتر اقدامات در آن رخ می دهد، صادقانه با استفاده از طرح های اولیه بازسازی شد.
فیلمی از زندان تاریخی در گویان فرانسه با تیتراژ پایانی پخش می شود که رها شده و در جنگل پوشیده شده است.
در سال ۱۹۷۴، این فیلم نامزد اسکار بهترین موسیقی، موسیقی متن اصلی (جری گلداسمیت) و جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام (استیو مک کوئین) شد.
فیلم دیگری بر اساس زندگی‌نامه‌های Charrière که پاپیلون نیز نامیده می‌شود، در سال 2017 به کارگردانی مایکل نوئر کارگردان دانمارکی منتشر شد. چارلی هونام نقش اصلی هانری شارییر را بازی کرد، در حالی که رامی ملک نقش لویی دگا را بازی کرد. این فیلم برای اولین بار در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در سپتامبر 2017 به نمایش درآمد.
از دیدگاه اگزیستانسیالیست، انسان دارای آزادی و انتخاب است حتی در بدترین و سخت‌ترین شرایط زندگی؛ طبق معنای آزادی، فرد مسئول زندگی، اعمال و شکست‌ها و پیروزی‌های خود است؛ همان‌طور که می‌دانیم، پاپیون آزاد بود که حتی در زندان دست به انتخاب بزند و به رهایی دست یابد؛ وی مجبور به آزادی و انتخاب بود! او رهایی و فرار از زندان برای رسیدن به آزادی را انتخاب کرد، دگا ماندن در زندان و انتظار برای آزادی توسط وکیلش، پاپیون از عواقب فرار آگاهی داشت و می‌دانست در صورت تکرار فرار ممکن است به کام مرگ کشیده شود؛ اما گویی وی با اضطراب مرگش کنار آمده بود.
همان‌طور که اروین‌یالوم در کتاب رواندرمانی اگزیستانسیال آورده‌است «مرگ بخش جدایی ناپذیر از زندگی است، و در نظر داشتن دائمی مرگ بیش از آنکه زندگی را فقر زده کند، به آن غنا می‌بخشد. اگرچه نفس مرگ آدمی را نابود می‌کند، اما اندیشهٔ مرگ نجاتش می‌دهد.»پاپیون، از اولین روزی که با کشتی به زندان آورده شد، احتمال می‌داد هر آن مرگش ثانیه ای دیگر باشد. از دید وجودی‌ها، مرگ می‌تواند باعث پیشرفت انسان و هل دادن وی به سمت جلو شود و برای فردی دیگر، باعث ایزوله شدن و عدم پیشرفت وی باشد. مرگْ آگاهی پاپیون، باعث حرکت وی به سمت آزادی از زندان و. مرگْ آگاهی دگا، باعث اضطراب وی از مردن و بی حرکت ماندن وی شد؛ بعد از اولین فرار پاپیون، به وضوح شاهد احساس گناه وی می‌شویم، پاپیون در انفرادی، احساس گناه می‌کند که چرا به جای فرار ازطریق قایق، به فردی که مزدور مسئولین زندان است، اعتماد کرده و خودش باعث دستگیری خودش شده‌است، دو نکتهٔ حائز اهمیت، مسئولیت پذیری پاپیون (که هیچ‌کس جز خودش را مسئول دستگیر شدنش نمی‌داند) و در عین حال گناه وجودی وی است، در قسمت دیگری از کتاب رواندرمانی اگزیستانسیال، یالوم آورده‌است: «فرد نه تنها به دلیل معصیت‌هایش در حق دیگری یا زیر پا گذاشتن اصول اخلاقی و اجتماعی گناهکار است، بلکه ممکن است به دلیل معصیت در حق خویش گناهکار باشد.»صرف احتمال نادرستی گزینهٔ انتخابی پاپیون، یعنی او مرتکب گناه وجوی شده که اضطراب را به همراه دارد.
پاپیون چندباره وآزادانه دست به انتخاب زد؛ وی فرار و عواقب آن (یعنی آزادی یا مرگ) را به تا ابد و یک روز در زندان ماندن ترجیح داد؛ مفهوم آزادی به سادگیِ! هفت سال زندگی مشقت بار در انفرادی، از یاد پاپیون نرفت همان‌طور که عشق به آزادی از یاد او نرفت، بر خلاف دگا، که زندگی با احشام در جزیره ای مطرود را انتخاب کرد و در شوک ازدواج همسرش با وکیلش بود، پاپیون با نگاه به نقش پروانه ای که بر بدنش بود، شوقِ به آزادی در وی جان دو چندان گرفت؛ وی بار دیگر برای چشیدن طعم آزادی، بدون هراس از مرگ و مردن (چه بسا که پاپیون، آزادی را در مرگ می‌دید)، خود را سوار بر کیسهٔ بزرگ ساخته شده از نارگیل، بر روی دریا انداخت تا حدود ۲۴ مایل (۳۸٫۶ کیلومتر) را شنا کند تا به خشکی برسد، دگا مدت‌ها محو تماشای پاپیونِ نزدیک به»
دیوبَندی (dēobandi) نام یک جنبش اسلامی اهل سنت (مبتنی بر فقه حنفی و کلام ماتریدی) است که از هندوستان آغاز شد و سپس در شمال پاکستان گسترش پیدا کرد و در دوران معاصر به جنوب افغانستان، آفریقای جنوبی و بریتانیا نیز گسترش یافته‌است. برخی گروه‌ها مانند طالبان و سپاه صحابه از این جنبش نشأت گرفته‌اند.
نام این مذهب از مدرسه دارالعلوم دیوبند گرفته شده که در شهری به نام دیوبند در ایالت اوتار پرادش بود. این مدرسه شبانه‌روزی در ۱۵ محرم ۱۲۸۳ قمری/ ۱۸۶۷ میلادی، به وسیله شیخ قاسم نانوتوی و به کمک شیخ رشید احمد گنگوهی به عنوان حامی معنوی آن، تأسیس شد.فریاد، یادداشت‌های یک روزنامه‌نگار افغان
۵۰ سال پس از شاه ولی‌الله دهلوی پیروان فکری او در مناطقی که امروزه شمال پاکستان است، جنبشی جهادی با آرمان برپایی خلافت برپا کردند که یکی از رهبران آن شاه اسماعیل (۱۷۸۱ – ۱۸۳۱) نوه شاه ولی‌الله بود.
شاه ولی‌الله دهلوی در زمانی جنبش دیوبندی را پایه گذاشت که امپراطوری مسلمانان در شبه قاره هند فروپاشیده بود و آنان از یک سو با فشار حاکمان محلی هندو و سیک، و از دیگر سو با پیشروی کمپانی هند شرقی بریتانیا روبرو بودند. شاه ولی‌الله گمان می‌کرد که مسلمانان پس از نزدیک به هشت قرن، نفوذ و سیطره خود بر هند را از دست داده و امروز در شرایطی کاملاً آسیب‌پذیر قرار دارند و اگر چاره‌ای اندیشیده نشود هویت و فرهنگ خود را نیز می‌بازند. از دید او حفظ هویت دینی عاملی برای ایستادگی مسلمانان و صیانت از هویت آنها بود. او بر نقاط افتراق و تفاوت و نه نقاط اشتراک و تشابه تمرکز می‌کرد و تلاش می‌کرد مسلمانان و پیروان دیوبندی را از دیگر مردم جهان جدا کند. او بازگشت به صدر اسلام و فرارفتن از فراورده‌های فکری و فرهنگی اسلامی سده‌های پیشین را راه بازیابی هویت دینی مسلمانان می‌دانست.
موضع‌گیری سیاسی تند در برابر استعمار بریتانیا بر هند باعث شد این گروه، هواداران زیادی بدست آورد. اما چند دهه پس از شکست این جنبش، پیروان شاه ولی‌الله به این نتیجه رسیدند که توانی برای کامیابی در زمینه‌های نظامی و سیاسی ندارند؛ بنابراین راه محافظه‌کارانه دیگری در پیش گرفتند. در نیمه دوم سده ۱۹ (میلادی) یکی از علمای برجسته پیرو مکتب شاه ولی‌الله، به نام محمدقاسم نانوتوی در سال ۱۲۴۸ قمری (۱۸۶۷ میلادی) مدرسه دیوبندی را در ایالت اوتار پرادش بنیاد کرد. آنها با راه‌اندازی مدرسه دارالعلوم در شهر دیوبند تلاش کردند جلوی تماس فرزندان مسلمانان با علوم نامسلمانان را بگیرند و با تمرکز بر علوم سنتی بر تقویت هویت دینی تلاش کنند. این جنبش با ضیاء الحق به دنبال تحقق نظام راستین اسلامی در پاکستان بود. جنبش دیوبندی به رغم داشتن جنبهٔ صوفیانه، از تأثیر وهابی‌گری عربستان سعودی بی‌تاثیر نماند.
در ایران به واسطه پیوندهای قومی و مذهبی میان اقوام بلوچ ایرانی و پاکستانی، مدارس مذهبی نزد اقوام بلوچ ایرانی از همان ابتدا از تفکرات بیگانه ستیزی و استعمارستیزی دیوبندی در هندوستان الهام گرفت.
به پیروی از باورهای شاه ولی‌الله دهلوی، پسر او، شاه عبدالعزیز (۱۷۴۶ – ۱۸۲۴) کتابی به نام "تحفه اثناعشریه" نوشت که پس از کتاب "منهاج السنة النبویة" نوشته ابن تیمیه، دومین ردیه بر مذهب شیعه و به زبان فارسی است. دیگر علمای دیوبندیه نیز به پیروی از بزرگانشان کتاب‌هایی علیه شیعه نوشته‌اند. برخی از این کتاب‌ها "تحفة اثنی عشریة" از عبدالعزیز دهلوی، "هدیة الشیعه" از ملامحمد قاسم نانوتوی، "هدایة الشیعة الرشیدیه" از رشید احمد کنگوهی، "مطرقة الکرامه" از خلیل احمد سهارنپوری، و "مقالات مختلفه مقام صحابه پر" از حسین احمد مدنی هستند.
در دوران معاصر، گروه‌های سپاه صحابه و طالبان برآمده از مدارس مذهبی دیوبندی در شمال پاکستان دیده می‌شوند. جهاد افغانستان نیز که پایِ بخشی از کشورهای عربی را به این صحنه باز کرد، فرصتی پدیدآورد که عناصر بنیادگرای سلفی و غیر سلفی در افغانستان را اجرا کند. پس از خروج نیروهای اتحاد شوروی، بخشی از آنان با طالبان در هم آمیختند و این جریانِ دیوبندیِ محافظه‌کار، عناصری از افکار گروه‌های یاد شده را نیز جذب کرد. نقطه اشتراک در میان آنها، مقابله با تشیع بود. در ایران، گفته شده‌است که عبدالمالک ریگی تحت تأثیر و برآمده از مکتب دیوبندی در پاکستان بود.
بزرگان مدرسه دارالعلوم دیوبند، شاه ولی‌الله دهلوی را بزرگ عرفان خود می‌دانند و در اصول عقاید از شیخ محمدقاسم نانوتوی، و در فروع از شیخ رشید احمد گنگوهی تقلید می‌کنند.
دیوبندیان، در اعتقادات، ماتریدی و در فقه حنفی مذهب‌اند و عرفان چشتیه را عرفان خود قرار داده‌اند و به طرق نقشبندیه، قادریه، و سهروردیه ارادت دارند.
باور دیوبندی بر این است که تنها علم نافع، علوم دینی هستند و سایر علوم نه تنها سودمند نیستند بلکه بیشتر آنها باعث ضلالت و گمراهی نیز می‌شوند.
مذهب دیوبندی هرگز دیدگاه محافظه‌کارانه خود را کنار نگذاشت و تلاش نکرد تغییرات جهان و ویژگی‌های پایه تمدن مدرن را دریابد. پیروان دیوبندی هرگز تلاش نکردند در رابطه خود با دیگر مسلمانان، مانند شیعه، معتزله، اسماعیلیه، و اخوان الصفا بازنگری کنند یا آثار فیلسوفانی مانند فارابی، ابن سینا، و ابن رشد یا عارفانی مانند ابن عربی، مولوی، و سهروردی، یا متکلمانی مانند ابوبکر باقلانی و فخر رازی و دیگران را بخوانند. حتی هنگامیکه دانشمندان مسلمانی مانند سید احمد خان هندی، اقبال لاهوری، و سیدابوالاعلی مودودی، در اثر آشنایی با جهان امروز، دیدگاه‌های متفاوتی در فهم دین عرضه کردند دیوبندی‌ها به تندی به آنها حمله‌ور شدند.
ملاده یکی از روستاهای طبری‌زبانآخرين نشانه های باستان از قومس تا تبرستان - محمدرضا گودرزی پروری شهرستان مهدیشهر در استان سمنان است. این روستا در ۷۰ کیلومتری شمال شهر مهدیشهر و در دهستان پشتکوه واقع است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت ملاده ۵۹ نفر (۲۴ خانوار) بوده است..
مهمترین اثر تاریخی روستای ملاده شکارگاه ملاده و عمارت ابراهیم خان است که در فهرست آثار تاریخی کشور به ثبت رسیده است . مهدی شهر نیوز.
توپ مرواری رمانی است نوشته صادق هدایت. این کتاب در سال ۱۳۲۶ نوشته شد، اما در زمان حیات نویسنده اجازه چاپ نیافت، نخستین چاپ کتاب به سال ۱۳۵۸ برمی‌گردد که به صورت زیرزمینی چاپ و منتشر شد.pyknet - هنر و اندیشه این کتاب در ابتدا تحت نام مستعار هادی صداقت منتشر شد.
این کتاب حکایت توپی جنگی است به نام «مرواری» (در برخی نسخه‌ها به اشتباه «مروارید» آمده‌است) این توپ جنگی پس از طی مسیری چند صد ساله به قرن معاصر رسیده‌است. صادق هدایت با بیان گذشته و تاریخچهٔ این توپ و شرح گذر این توپ از دریچهٔ تاریخ، از تاریخ جهان سخن رانده و زمین و زمان از تیغ تند انتقادش در امان نمانده‌است. توپ مرواری طی مسیری عجیب که زاییدهٔ تخیّل قوی نویسنده است به حکومت شاهنشاهی -در زمان زیست نویسنده- رسیده‌است. انتقاداتی تند به شاهان این سرزمین و همچنین به امامان در بخشی از این کتاب سبب شد تا کتاب توپ مرواری در هیچ‌یک از حکومت‌های پس از صادق هدایت مجوز چاپ پیدا نکند.(2): توپ مرواری اثر صادق هدایت - روزمرگی - Blogfa
توپ مرواری را را می‌توان کتابی فارسی-عربی دانست و در برخی از قسمت‌های این کتاب، خواننده به ناچار بر تسلط صادق هدایت بر زبان عربی صحه خواهد گذاشت و صدالبته بازنویسی آیات قرآن به زبان طنز بدین گونه تنها از این نویسنده بر می‌آید.
این کتاب از نظر زبان بیان، بی پرده و صریح بوده و الفاظ خارج از عرف در آن موج می‌زند. الزاماً این کتاب از نظر پژوهشی تأیید شده نیست و صرفاً به بیان عقاید شخصی هدایت بر می‌گردد و ممکن است در برخی از موارد به زیاده گویی افتاده باشد.
شایان ذکر است به دلیل عدم چاپ رسمی،نسخه اصلی توپ مرواری سرشار از ایرادات چاپی و غلطهای املایی ست که هیچ‌گاه در چاپ‌های زیرزمینی خود تصحیح نشده‌ و در نهایت تاسف به همان گونهٔ پراشتباه هم‌اکنون در دسترس خوانندگان است.
در سال ۱۳۹۷ این کتاب توسط انتشارات آوای بوف به همت آقای قاسم قره داغی بصورت کتاب الکترونیک و کتاب صوتی تصحیح، روخوانی و نشر یافته است.
توپ مرواری، یک توپ نظامی بزرگی واقع در میدان ارگ تهران قدیم، روبروی نقاره‌خانه قدیم. وجه تسمیه این توپ معلوم نیست اما برخی (کتیرائی، ۱۳۷۸) علت نامگذاری را چند رشته مروارید ذکر کرده‌اند که به دهانه توپ آویزان بوده‌است. نوشته حک شده روی توپ نام سازنده آن را اسماعیل اصفهانی و سال ساخت آن را ۱۲۳۳ (به امرفتحعلی شاه قاجار (حکومت: ۱۲۱۲–۱۲۵۰)) ذکر کرده‌است. این توپ هم‌اکنون در ورودی ساختمان شماره هفت وزارت امور خارجه (باشگاه افسران وزارت جنگ) قرار دارد.
این توپ در فرهنگ عامه حائز اهمیت بوده‌است به نحوی که در دوران قاجار خرافات بسیاری پیرامون آن شکل گرفت و مردم برای گرفتن حاجتهای خود به آن توسل می‌جستند. صادق هدایت کتاب توپ مرواری را در انتقاد از خرافات رایج میان مردم دربارهٔ این توپ با توجه به اوضاع سیاسی و اجتماعی آن دوره نوشت.goodreads
محمدعلی همایون کاتوزیان نحوهٔ به طبع رسیدن توپ‌مرواری را چنین بیان می‌کند:
«هدایت این نوشته را برای چاپ – دست‌کم چاپ در ایران – ننوشته بود. وقتی که این کتاب را می‌نوشت، دوست نزدیک و یار غارش، دکتر حسن شهید نوراییِ اقتصاددان (۱۲۹۱–۱۳۳۰) بود که، بنا به اشارهٔ خود هدایت در یکی از نامه‌هایش به او، در نگارش این کتاب به نحوی مشارکت داشت. البته روشن است که نوشته نوشتهٔ هدایت است، ولی چیزهایی از گفت‌وگوهای شهیدنورایی را با خود در آن آورده که واضح‌ترین نمونه‌اش اشاره به مکتب اقتصادی مرکانتیلیسم است. وقتی شهیدنورایی در مقام وابستهٔ اقتصادی ایران به پاریس رفت، توپ‌مرواری هنوز تمام نشده بود. هدایت بعداً متن ماشین‌شدهٔ آن را برای او فرستاد که در صورت امکان آن را – البته بدون ذکر نام واقعی نویسنده – به چاپ برساند. اما وقتی هدایت در سفر بدون بازگشتش به پاریس رفت، این کار هنوز انجام نشده بود و شهیدنورایی دچار بیماری سختی بود که منجر به مرگ او شد. هدایت متن کتاب را از او پس گرفت و در سفر کوتاهی که ابوالقاسم انجوی شیرازی (۱۳۰۰–۱۳۷۲) از ژنو به پاریس کرد، آن را به او داد. انجوی پس از بازگشت به ایران بخش‌های کمی از آن را در روزنامه‌اش، آتشبار، به چاپ رساند که پس از ۲۸ مرداد توقیف شد.»
این کتاب حاصل طبع فوق‌العادهٔ صادق هدایت در نویسندگی بوده و می‌توان اظهار داشت نقطه قوت کتاب قدرت بیان صادق هدایت و چگونگی استعمال لغات است. سجع‌های متعدد، متن‌های عربی دستکاری شده، اشعاری مندرآوردی، تخیل داستان‌نویسی، بی‌آلایشی بیان، گستاخی در کلام تنها بخشی از نکات این کتاب است.
همچنین کتاب فوق به سبب نقدهای تند به دین اسلام، شاید در ابتدای امر ذوق خوانندهٔ مسلمان را کور کند اما باید به خاطر داشت که قدرت بیان نویسنده فارغ از محتوای کتاب بوده و دنبال کردن ماجراهای کتاب لزوماً دلیلی برهم فکری و هم رایی با نویسنده نیست.
این کتاب بسیار صریح بوده و هدایت در استفاده از هر لفظی در این کتاب ابایی نداشته‌است. از نام بردن صریح آلت تناسلی گرفته تا برگرداندن آیات قرآن و تعبیر و تفسیرهای خاص خودش.
توپ مرواری از آخرین آثار او و نشانهٔ ادامهٔ نقدش به سنت و آداب است که به همین علت نیز مدت‌ها ممنوع بود.سایت تبیان - صادق هدایت
هیجان ممنوعیت به جذابیت آن خواهد افزود. در حالی که برای هدایت شاید هدف از به‌کارگیری آن، همان‌طور که خودش آشکارا می‌گوید نوشتن خرافات و موهومات برای براندازی آن‌هاست. پس هدف اسطوره‌زدایی بوده‌است.محمد صنعتی :۱۳۸۲، ص:۲۰
اما این براندازی خرافات در جهت تغییر نگرش بود نه حذف فیزیکی نگرنده - هدایت با بهره از زبان توده و تیپ‌سازی از این اشخاص، حضور آنان در جامعه را به‌رسمیت شناخته، اما بینش و منش آن‌ها را تأیید نکرد و این خود نوعی بینش اگزیستانسیالیستی هدایت را می‌رساند: تحمل دیگری.نصور - مجید نصرآبادی
ایران‌دخت تیمورتاش (۱۲۹۵-۱۳۷۰) از شاعران مشهور بجنورد و وابسته فرهنگی و مطبوعاتی سفارت ایران در فرانسه بود که با پشتکار بسیار، قاتل پدرش عبدالحسین تیمورتاش، یعنی دکتر احمدی و فعالان دیگر زمان رضاشاه را به محاکمه کشاند.
ایران‌دخت فرزند اول عبدالحسین تیمورتاش (معززالملک) است که در سال ۱۲۹۵ خورشیدی در نردین زاده شد. وی در تهران رشد کرد و در دوران تحصیل از دانش آموزان ممتاز مدرسه ناموس بود سپس برای ادامه تحصیل به فرانسه رفت و از دانشگاه سوربن این کشور دکترای فلسفه گرفت.
وی در سال ۱۳۵۵ به سمت وابسته فرهنگی و مطبوعاتی سفارت ایران در فرانسه منصوب شد.
ایراندخت از شاعران مشهور بجنورد محسوب می‌گردید و سرانجام در سال ۱۳۷۰ ه‍.ش در پاریس درگذشت.
عمه او «دکتر بدری تیمورتاش» اولین بانوی دندان پزشک ایران است که تحصیلاتش را در بلژیک در رشتهٔ دندان پزشکی به پایان برد و سال‌ها در ایران در رشته خود به فعالیت پرداخت و از بنیانگذاران دانشکده دندانپزشکی مشهد است.
مسعود بهنود در کتاب سه زن شرح زندگی «مریم فیروز»، «اشرف پهلوی» و «ایران تیمورتاش» می‌نویسد: یگانه دختر عبدالحسین تیمورتاش برخلاف پسرانش، علی‌رغم اصرارهای «محمدرضا پهلوی» در جهت دلجویی از آنها، نه تنها رغبتی برای حضور مجدد در دربار از خود نشان نداد که حتی برادرانش را نیز به بی غیرتی متهم و آنها را سرزنش می‌کرد.
در شهریور ۱۳۲۰ که اوضاع دگرگون شد پزشک احمدی (از معروفترین چهره‌های شکنجه‌گر در دوران حکومت پهلوی بود که با تزریق آمپول هوا و آمپولهای سمی مخالفان و منتقدان حکومت را به قتل می‌رساند) به کشور عراق گریخت ولی به وسیله مأمورین عراقی دستگیر و به مقامات ایران تحویل گردید. به گفته مسعود بهنود: "پس از سرنگونی رضاخان و فرار پزشک احمدی، «ایران تیمورتاش» در جهت گرفتن انتقام خون پدرش به صورت ناشناس به بغداد رفت و جلاد رضاخان، معروف به پزشک احمدی - که در این شهر به شغل رمالی و دعا نویسی مشغول بود - را پیدا کرد، سرانجام نیز با ممارست بسیار از طریق سفارت ایران در بغداد، «پزشک احمدی» را به ایران آورده و به محاکمه کشاند".
اگر چه بنا بر روایت «حسین فردوست» عبدالحسین تیمورتاش با بهره‌گیری از موقعیت شغلی اش فرزندان خود را به دربار پهلوی برد تا به عنوان دوست و همبازی در خدمت فرزندان رضاشاه باشند. آنان در سال‌های آغازین سلطنت رضاخان همین نقش را ایفا می‌کردند. اما با بزرگتر شدن بچه‌های رضاخان و آغاز دوران بلوغ آنان، بچه‌های تیمورتاش نیز که پا به دوران بلوغ گذاشته بودند، صاحب نقشی پر رنگ تر در زندگی محمدرضا و اشرف پهلوی شدند، به طوری که ایران تیمورتاش، دختر عبدالحسین تیمورتاش مورد توجه محمدرضا پهلوی قرار می‌گیرد و اشرف پهلوی نیز دل به پسرش، یعنی هوشنگ تیمورتاش می‌بندد. اما با فروپاشی اقتدار عبدالحسین تیمورتاش و بازداشت و محاکمه او به اتهام جاسوسی برای شوروی و سرانجام محاکمه و قتل وی در زندان قصر، پای فرزندان تیمور تاش از دربار پهلوی بریده شد و تنها یاد و خاطره آنان در ذهن محمدرضا و اشرف ماند. به طوری که محمدرضا پهلوی در خاطرات خود «ایران تیمورتاش» را اولین زنی که به او دل بسته بود و آرزوی دستیابی به وی را داشت، معرفی می‌کند.
یادداشت های علم ، یادداشت مورخ ۵۳/۲/۴
نوین ویلیام اندروز (زاده ۱۷ ژانویه ۱۹۶۹) یک بازیگر انگلیسی است که نامزدی جوایز امی و گولدن گلوب را داشته‌است. او به خاطر نقش خود در فیلم‌های بیمار انگلیسی (در سال ۱۹۹۶)، گریندهاوس (در سال ۲۰۰۷) و سریال تلویزیونی لاست (در نقش سعید جراح) مشهور است.http://www.imdb.com/name/nm0004710/bio
اندروز در شهر لندن کشور انگلستان از یک مادر روانشناس به نام نیرمالا و یک تاجر به نام استنلی اندروز که هر دو مهاجرهای کرالای هندوستان بودند، متولد شد. او بزرگ شدهٔ وندزورث در جنوب لندن کنار رودخانه تمز است و به گفتهٔ خودش یک تربیت سخت سرکوب گرایانه داشته‌است. اندروز در فرقهٔ متدیست کلیسای پروتستان بزرگ شده‌است. در سن شانزده سالگی وقتی هنوز در دبیرستان امانوئل بود، عاشق دبیر ریاضی خود، جرالدین فیکینز شد که۷ سال بعد از او صاحب یک پسر به نام جیسل شد. اندروز در مصاحبه‌ای پس از آن عنوان کرد که «پدرش او را هرزه صدا می‌کند» زیرا بخاطر بیرون رفتن با یک دبیر ریاضی در دوران مدرسه معروف شده بود.http://en.wikipedia.org/wiki/Naveen_Andrews
اندروز به راه خود ادامه داد و در هنرآزمون مدرسهٔ تئاتر شرکت کرد. او در مدرسهٔ موسیقی و تئاتر گیلدهال لندن به همراه ایوان مک گرگور و دیوید تولیس پذیرفته شد. تحصیلات او وقتی به بار نشست که برندهٔ نقشی در فیلمی از هنیف کورشی به نام لندن من را نابود می‌کند در سال ۱۹۹۱ شد. معروفیت اصلی خود را مدیون بازی خود در نقش کیپ (Kip) در فیلم بیمار انگلیسی (در سال ۱۹۹۶) و نقش سعید در سریال تلویزیونی گمشده (سال ۲۰۰۴) است. در سال ۲۰۰۶ او در رای‌گیری مجلهٔ پیپل (People) جزو منتخبین زیباترین مردم جهان شد.
اندروز با باربارا هرشی بازیگری که ۲۱ سال از خودش بزرگ‌تر است، ارتباط دارد و باهم در لس آنجلس زندگی می‌کنند. این زوج برای مدت کوتاهی در سال ۲۰۰۵ از هم جدا شدند که در این مدت، اندروز یک پسر به نام نوین جاشوا از زن دیگری به نام النا اوستاش داشته‌است. او و هرشی بعد از آن آشتی کردند. در ژولای ۲۰۰۶ عکسی از اندروز در حین بوسیدن زنی گمنام در ساحل منهتن گرفته شد، ولی وکیل او اظهار کرد که او و هرشی کماکان باهم زندگی می‌کنند. اندروز همچنین یک پسر به نام جیسل (متولد ۱۹۹۲) از جرالدین فیکینز دارد.
اندروز دربارهٔ اعتیاد خود به الکل و اعتیاد دوساله‌اش به هروئین در اواسط سال‌های ۹۰ صحبت کرده‌است.
اندروز همچنین گیتار می‌نوازد و آواز می‌خواند.
آرین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ماگنزی در سیپیلوم نام یکی از شهرهای لودیه در ۶۵ کیلومتری شمال خاوری ازمیر و در مسیر رود گدیز کنونی بود. امروزه این مکان در مانیسای ترکیه جای‌گرفته‌است.
در ۱۹۰ (پیش از میلاد) این شهر صحنهٔ نبرد ماگنزی میان آنتیوخوس سوم با کنسول رومی اسکیپیو آسیاتیکوس بود که به شکست سخت آنتیوخوس از رومیان انجامید.
Wikipedia contributors, "Magnesia ad Sipylum," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Magnesia_ad_Sipylum&oldid=195716890 (accessed June 4, 2008).
سورتمه، نوعی وسیله نقلیه بدون چرخ است که بیشتر در مناطق سردسیر، به‌وسیله سگ، اسب یا گوزن شمالی بر روی برف کشیده می‌شود. این وسیله از دوران باستان به کار می‌رفته و در سطوح پوشیده از برف و یخ، که حرکت وسیله چرخ‌دار به کندی صورت می‌گرفته‌است سورتمه با داشتن تیغه (از جنس چوب، استخوان و بعدها فلز) به جای چرخ، از اصطکاک کمتری برخوردار و بدینسان کشیدن آن آسانتر بوده‌است. از این وسیله هنوز هم برای نقل و انتقال در نواحی لاپ‌لند، یوکون (شمال غرب کانادا)، آلاسکا و توندرای آسیا استفاده می‌شود و در مکانهای دیگر بیشتر برای تفریح و سرگرمی به کار می‌رود.
لوئی برَیْ ؛ (۴ ژانویه ۱۸۰۹ – ۶ ژانویه ۱۸۵۲) مربی و معلم اهل فرانسه و مخترع یک سیستم خواندن و نوشتن برای استفاده نابینایان بود. سیستم او با نام خط بریل به‌طور گسترده‌ای در دنیا توسط نابینایان برای خواندن و نوشتن استفاده می‌شود.
لوئی بریل در سال ۱۸۰۹ در دهکده کوچکی در نزدیکی پاریس به دنیا آمد. پدرش زین‌ساز بود و لوئیس هم از همان کودکی دوست داشت مثل پدرش باشد، اما سه ساله بود که به دلیل فرورفتن درفش زیندوزی به هنگام بازی در کارگاه پدرش چشمش آسیب دید. نخست کم بینا و سپس از هر دو چشم نابینا شد.
لوئی هیچوقت پیامدهای ناشی از این حادثه را قبول نکرد و همیشه معتقد بود که او هم می‌تواند مثل هر انسان عادی دیگری زندگی کند. او با کمک و راهنمایی یک کشیش محلی آرام آرام به سوی تحصیل سوق داده شد و تصمیم گرفت برای فراگیری خواندن و نوشتن خانه و خانواده‌اش را ترک کند و به مؤسسه نابینایان پاریس برود.
خواندن و نوشتن با حروف برجسته برای نابینایان بسیار مشکل و وقت گیر بود و از همان ابتدا لوئی به صورت شبانه‌روزی تلاش می‌کرد که سیستم خواندن و نوشتنی درست کند که قابل دسترسی برای تمام نابینایان باشد و سرانجام در سن ۱۵ سالگی با الهام از تاسی که یادگار پدرش بود و با اصلاح و مناسب سازی خط ابداعی یک نظامی فرانسوی(کاپیتان شارل باربیه)توانست الفبای شش نقطه‌ای خود را اختراع کند که موسوم به خط بریل گشت.
ابداع لوئی نخست با مخالفت مسؤولین مدرسه نابینایان پاریس روبرو شد و به خاطر سخت‌گیری‌های مقامات دولتی اختراع بریل تأیید نشد و بودجه‌ای به آن تعلق نگرفت. با این حال لوئی تسلیم نشد و به راه خود برای آموزش خواندن و نوشتن به نابینایان و همچنین تبدیل کتاب‌ها به خط ابداعی خودش ادامه داد. اما بعدها با یاری معاون مدرسه خط بریل به‌طور رسمی به جهان معرفی گردید.
لوئی در سن بیست سالگی به عنوان معلم در مؤسسه نابینایان پاریس شروع به کار کرد و شاگردان مؤسسه همگی به فراگیری خواندن و نوشتن با استفاده از خط ابداعی لوئیس بریل پرداختند. خطی که امروزه در سرتاسر دنیا به عنوان خط بریل شناخته شده‌است.
لوئی بریل خط خودش را به نگارش نت موسیقی و ریاضیات هم بسط داد و در کنار فعالیت‌هاش در مؤسسه نابینایان موسیقی‌دان قابلی هم شد که در کلیساهای پاریس در روزهای یکشنبه به نواختن ارگ می‌پرداخت. او درضمن نوازنده ویولنسل خیلی خوبی هم بود.
لوئی بریل در میانه راه زندگی با بیماری سل روبرو شد که به خاطر شرایط بد زندگی در مؤسسه نابینایان بود و سر انجام او در ۴۳ سالگی، در ۶ ژانویه ۱۸۵۲ میلادی در پاریس چشم از جهان فروبست.
لوئی بریل عمر کوتاه اما بسیار پرثمری داشت و با اختراع خودش زندگی میلیون‌ها انسان در سرتاسر دنیا را عوض کرد. خط ابداعی بریل بیش از شصت سال بعد از مرگش به عنوان خط رسمی نابینایان شناخته شد؛ و پس از گذشت صد سال از زمان مرگش اختراع بریل از طرف دولت فرانسه به رسمیت شناخته شد و جسد وی از دهکده‌اش به پانتئون، آرامگاه بزرگ مردان تاریخ فرانسه انتقال داده شد و در کنار بزرگانی همچون ولتر، ویکتور هوگو، امیل زولا و دیگر بزرگان به خاک سپرده شد.
در تئوری احتمالات و آمار، "توزیع رادماکر" (که به نام هانس رادماکر نامگذاری شده‌است) یک توزیع احتمال گسسته‌است که در آن متغیر تصادفی "X" دارای ۵۰٪ احتمال +۱ و ۵۰٪ احتمال -۱ بودن را دارد.
در تئوری احتمالات و آمار، توزیع دوجمله‌ای منفی یک توزیع احتمال گسسته است که تعداد موفقیت‌هایی را که در یک دنباله از آزمایش‌های مستقل و با توزیع یکسان برنولی (با احتمال ثابت p) پیش از تعداد مشخص (غیر تصادفی) r شکست رخ می‌دهد مدل می‌کند.
به عنوان مثال اگر آمدن عدد ۶ در پرتاب یک تاس را به عنوان شکست و آمدن بقیه اعداد (۱، ۲، ۳، ۴ و ۵) را به عنوان موفقیت تعریف کنیم می‌توانیم بپرسیم قبل از اینکه سومین شکست (r=۳) را ببینیم چند پرتاب موفقیت‌آمیز رخ خواهد داد. در این حالت توزیع احتمال عدد غیر ۶ (بقیه اعداد تاس) توزیع دوجمله‌ای منفی خواهد بود. به‌طور مشابه می‌توانیم از توزیع دوجمله‌ای منفی برای مدل کردن تعداد روزهایی استفاده کنیم که یک دستگاه خاص قبل از اینکه خراب شود (r=۱) به‌طور درست کار می‌کند.
موفقیت و شکست الفاظی اختیاری هستند که گاهی با هم جابجا می‌شوند. به همین دلیل به راحتی می‌توان گفت توزیع دوجمله‌ای منفی توزیعی است از تعداد شکست‌ها قبل از r موفقیت. نتایج موفقیت و شکست در قیاس با مسائل دنیای واقع ممکن است همان نتایجی نباشند که به عنوان خوب و بد انتظار داریم بنابراین خواننده باید دقت کند که کدام نتیجه می‌تواند تعداد رخدادهای متفاوتی داشته باشد (متغیر تصادفی) و کدام نتیجه دنبالهٔ آزمایش‌ها را متوقف می‌کند (با رسیدن به تعداد r).
لاپ‌لَند یا ساپمی (به فنلاندی: "Lappi" و به سوئدی: "Lappland") نام منطقه و مرز فرهنگی ای در اروپای شمالی می‌باشد که بیشتر آن در مدار قطبی شمال واقع شده‌است. این منطقه، نواحی شمالی نروژ، سوئد و فنلاند را دربر گرفته و تا شبه‌جزیره کولا در روسیه امتداد می‌یابد. لاپ‌لند از سمت غرب، توسط دریای نروژ، از شمال به‌وسیله دریای بارنتز و از شرق توسط دریای سفید، احاطه شده‌است. این منطقه به خاطر اقوام شمال اسکاندیناوی که به «لاپ» معروفند و به‌طور پراکنده برای چند هزار سال در آن ساکن هستند، "لاپلند" نامیده شده‌است. بسیاری از اقوام لاپ، زندگی یکنواخت و ساکنی دارند و با سایر مردم اسکاندیناوی و فنلاند، پیوند برقرار نموده‌اند. این منطقه، همچنین محل زیست صدها هزار رأس گوزن شمالی است.
حدود ۳٫۵٪ از جمعیت کل فنلاند در لاپلند زنگی می‌کنند. زبان مردم لاپلند، بسیار شبیه به زبان فنلاندی است.قالیباف، قاسم؛ دایرةالمعارف کودکان و نوجوانان؛ جلد اول؛ 1377 ه‍. ش؛ نشر چشم‌انداز
به علت شرایط خاص زمین‌شناختی در دامنه‌های البرز به ویژه اطراف قله دماوند، آب‌های معدنی با خواص مختلف درمانی وجود دارد که مهم‌ترین آنها در روستای آبگرم مجموعه‌ای جذاب را پدیدآورده‌است. روستای ییلاقی و خوش آب‌وهوای آب‌گرم در دامنهٔ قله دماوند قرار دارد. جاده دسترسی به آن پس از طی ۷۰ کیلومتر در مسیر توریستی هراز که شهر آمل را به تهران متصل می‌کند در محل گزنک بخش لاریجان از راه اصلی جدا شده و به سمت غرب در مسیر کوهستانی و آسفالته ادامه یافته و پس از عبور از روستای ییلاقی گزانه به آبگرم می‌رسد. آبهای گرم معدنی این روستا با حرارتی در حدود ۶۲ درجه سرشار از مواد گوگردی بوده و به همین دلیل برای درمان انواع بیماریهای پوستی، دردهای استخوان، مفاصل و روماتیسم مفید می‌باشد.
برای بهره بردن از آب گرم چشمه معدنی رینه لاریجان تأسیساتی مجهز به حوضچه‌های جکوزی و واحدهای اقامتی تأسیس شده‌اند که برای اسکان به صورت خانوادگی و تفریح نیم روزه هم علاوه بر اسکان شبانه مورد استفاده قرار می‌گیرند.
واحدهای مجهز اقامتی با امکان استفاده از حوضچه‌های اختصاصی خانوادگی از آبگرم چشمه در منطقه برای اسکان مسافر با سوییت‌های کامل مبله وجود دارند.
امامزاده ابراهیم یکی از دو امامزادهٔ معروف شهر آمل و از امامزادگان متبرک و خاص ایران است و هم‌اکنون از بناهای تاریخی شهر آمل و مازندران محسوب می‌شود. این امامزاده به دلیل آثار نفیس چوبی از قبیل در، صندوق و همچنین تزئینات و کتیبه‌های زیبای قاجاری اهمیت هنری و تاریخی دارد.
این بنا با پلان مربع شکل و بدنهٔ آجری و گنبد هرمی‌شکل در قرن نهم هجری در شهر آمل ساخته شده‌است. از ویژگی‌های خاص این بنا می‌توان به ارتفاع بلند آن، دیوارهای محصور کننده‌اش، برج مکعب شکل و گنبد هشت ضلعی آن اشاره کرد. این بنا در سال ۹۲۵ هجری قمری به وسیلهٔ خواجه عبدالله نامدار، فرزند درویش حاج کفشگر، ساخته شده و بانی آن عبدالله ابن شاه حسین قاضی بوده‌است. سازندهٔ مقبره آن نیز محمد حسین نجار است. چهار چوبهٔ این مقبره از شاهکارهای نجاری باستانی است که آیات قرآنی در آن حک شده‌است. در خارج دیوار محوطهٔ گنبد امامزاده ابراهیم آب انباری موجود است که در سال ۱۳۱۵ قمری توسط امیر مکرم لاریجانی اسکی ساخته شد. این بقعه از سمت غرب به خیابان طالب آملی و از سمت شرق به قادی محله وگرجی محله محدود است.
بر روی در و صندوق چوبین روی مرقد، کتیبه‌های زیبایی به خط رقاع حک شده که طبق مفاد آن‌ها، مزار متعلق به ابو محمد ابراهیم از فرزندان موسی کاظم و برادرش ابولمعلی یحیی و مادر ایشان می‌باشد. مسجدی ضمیمهٔ امامزاده است و در قسمت شرقی مسجد اتاقی دیده می‌شود. مشهور است دو نفر به نام‌های یعقوب وابراهیم که امامزاده ابراهیم و برادرانش را شستند و دفن نمودند در آن اتاق مدفونند.
با توجه به عنایت خاص مردم به امامزاده ابراهیم و قرار داشتن قبور کشته‌شدگان جنگ ایران و عراق دراین مکان که موجب استقبال مردم از این مکان شده‌است و در جهت ترویج فرهنگ کتاب و کتاب‌خوانی، ادارهٔ اوقاف و امور خیریهٔ شهرستان آمل اقدام به ساخت کتاب‌خانه‌ای در نزدیکی این امام‌زاده تحت عنوان کتاب‌خانهٔ امامزاده ابراهیم نمود. این کتابخانه در ۳ طبقه و با زیربنای ۱٬۶۲۴ متر مربع شامل مخزن کتاب، کانون فرهنگی و نشر معارف اسلامی، سالن اجتماعات، سالن مطالعهٔ مجزا برای زنان و مردان می‌باشد.
بنای اصلی آن متعلق به قرن ۶ هجری قمری بوده که در دوران مختلف بازسازی شده ولی شکل اولیه را حفظ نموده، این ساختمان آجی با برج ۸ ضلعی و گنبد هرمی با ارتفاع ۱۲ متر در نزدیکی گنبدهای ناصرالحق و شمس طبرسی در منطقه چاکسر آمل و در مجاورت بلوار شهید بهشتی قرار دارد.
بنای امامزاده قاسم متعلق به قرن هشتم هجری قمری است و در محله پایین‌بازار آمل و در مجاورت بلوار شهید بهشتی قرار دارد. از لحاظ شکل و پلان دارای ویژگیهایی است که آن را منحصربه‌فرد نموده، بطوریکه نظیر آن در مازندران دیده نمی‌شود. بنای ۸ ضلعی با گنبدی کوتاه بر روی یک صفحه قرار دارد که با ملاط بر روی آجر، تزئیناتی روی آن صورت گرفته‌است.بالای طاق‌نماها، سه قرنیس سینه کفتری دیده میشود. بام بنا سفال‌پوش است و ورودی آن در جهت شرقی بنا قرار دارد. سه پنجره نورگیر چوبی، در اضلاع شمالی و جنوبی و غربی تعبیه شده است.در کنار این برج کوتاه یک مسجد و یک حیاط که قبرستان است وجود دارد.
پل دوازده چشمه یا "دوازده پله"، نام پلی در مرکز شهر آمل است که بر روی رودخانه هراز قرار دارد.
این پل در دوران پادشاهی شاه عباس صفوی بر روی رود هراز در مرکز شهر آمل در ابتدای خیابان سبزه میدان به‌طور کامل احداث گردیده و در دوران قاجار به‌طور کامل مرمت و بازسازی شده‌است. این پل دو بخش شرقی و غربی شهر را بهم متصل می‌کند. محمدحسن اعتمادالسلطنه می‌گوید، این پل پیش از دوره صفوی به صورت ناقص وجود داشت ولی در زمان شاه عباس صفوی به‌طور کامل بر روی پل قبلی که در دوره ساسانیان ایجاد شده بود، تکمیل و ساخته شده‌است.
جیمز بیلی فریزر سیاح اسکاتلندی با ورود به شهر یک نقاشی از پل دوازده چشمه در سالهای ۱۸۲۲ تا ۱۸۲۵ میلادی ترسیم نمود. این نقاشی با نام پل رودخانه بزرگ هراز در موزه ویکتوریا و آلبرت لندن نگهداری می‌شود.
نویسنده کتاب تاریخ خاندان مرعشی یعنی میرتیمور مرعشی، سه بار از این پل به نام پل هراز یاد کرده‌است. دو جهانگرد روس که از این پل دیدن کردند از آن به عنوان پل دوازده چشمه و پل هراز (هنوی) یاد کرده‌اند.
این پل دارای ۱۲ طاق و دهنه می‌باشد که هر یک بر پایه‌های مستطیل شکل استوار شده‌اند به صورتی که ارتفاع آخرین نقطه طاق‌های قوسی شکل در محل تیزی تا سطح رودخانه ۷ متر می‌باشد. فاصله بین هر پایه با پایه دیگر ۶ متر بوده که در ضلع جنوبی و در قسمت مخالف جریان آب دارای سیل برگردان می‌باشد. طول این پل ۱۲۰ متر و عرض آن ۴/۶ متر است. این پل بیشتر به خاطر نقش حیاتی و سازنده آن، یکی از معتبرترین پل‌های تاریخی مازندران و ایران به‌شمار می‌آید. در کنار و زیر این پل در فضایی باز پارک بزرگ شهر واقع شده که محل اسکان مسافران و تفریح گردشگران شده‌است و از نظر حمل و نقل هم مکانی برای مسافران تعبیه شده‌است.
این پل بر اثر عوامل طبیعی از جمله زلزله یا طغیان رود هراز چندین بار آسیب دیده و بازسازی شد. نخستین مرمت که به تکمیل شدن پل انجامید در دوره شاه عباس صفوی انجام شد. همچنین در دوره قاجار توسط میرزا شفیع مازندرانی و نظارت امیرنظام گروسی و در دوره پهلوی با دستور مجید آهی نیز تعمیراتی بر روی پایه‌ها و بدنه پل صورت گرفت.
فانتوم می‌تواند به هر یک از موارد زیر اشاره داشته باشد:
پارک جنگلی نمونه گردشگری میرزا کوچک‌خان هراز (آمل) در ۱۶ کیلومتری شهر آمل استان مازندران در جاده هراز نرسيده به ييلاق پرن قرار دارد. این پارک توسط اداره منابع طبیعی شهرستان آمل نگه داری می‌شود. این پارک زیبا با جنگل‌های انبوه و همراه با جاده‌ای زیبا یکی از بزرگترین پارک‌های جنگلی در ایران و دومین پارک جنگلی بزرگ استان مازندران بعد از پارک جنگلی نور است، رودخانه هراز که از ضلع خاوری این پارک می‌گذرد، جلوه خاصی به جنگل بخشیده‌است.
این پارک دارای امکانات تفرجگاهی آلاچیق، آب آشامیدنی، سرویس دستشویی، اجاق، میز و نیمکت، رستوران و قهوه خانه، سکوی چادر و وسایل بازی کودکان، جایگاه سوارکاری و سه مدخل ورودی است. از سال ۹۳ دارای یک مجتمع مسکونی با ۵۰ سوئیت است.
سارا پُلِی (زاده ۸ ژانویه ۱۹۷۹) بازیگر و کارگردان کانادایی است.
او در نود و پنجمین دوره جوایز اسکار برنده جایزه اسکار بهترین فیلمنامه‌ی اقتباسی برای فیلم سینمایی حرف های زنانه شد.
سریال قصه های جزیره یک اثر به یادماندنی است که وی در آن نقش داشته است.
دهستان قهاب رستاق یکی از دهستان‌های شهرستان دامغان در استان سمنان ایران است. این دهستان در بخش امیرآباد جای دارد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت این دهستان ۴٬۳۶۳ نفر (۱٬۱۸۹ خانوار) بوده است.
مرکز این دهستان، روستای فرات است و دیگر روستاهای مهم مسکونی آن از این قرارند:
دهستان قهاب صرصر یکی از دهستان‌های شهرستان دامغان در استان سمنان ایران است. این دهستان در بخش امیرآباد جای دارد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت این دهستان ۱٬۵۵۹ نفر (۵۳۱ خانوار) بوده است.
این روستا قدیمی‌ترین روستای دامغان می‌باشد که در زمان حمله مغول‌ها کاملاً ویران می‌شود که بازمانده خرابی‌های آن دوره در کنار روستای کنونی و گورستان این روستا می‌باشد. در ضمن در زمان گذشته بیشترین خانوار در بین روستاهای اطراف متعلق به دهستان قهاب صرصر بود. در این روستا بیشتر اهالی دارای نام خانوادگی جنانی، رضی ابادی، حاجی پروانه، زحمتکش و هوشمند هستند.
مرکز این دهستان، روستای صیدآباد است و دیگر روستاهای مسکونی آن از این قرارند:
پسران صحرا فیلمی به کارگردانی ویلیام ای. سایتر و با شرکت استن لورل و اولیور هاردی. مدت فیلم۶۴ دقیقه و محصول ۱۹۳۳ آمریکا و به تهیه‌کنندگی هال روچ می‌باشد. از دیگر بازیگران این فیلم می‌توان به چارلی چیس، جیمی اوبری و می بوش اشاره کرد.
لورل و هاردی برای شرکت در جلسات و مراسم انجمن پسران صحرا سوگند یاد می‌کنند اما همسران ایشان مخالف شرکت در یکی از این مراسم‌اند.
دریای بارنتز (به نروژی: Barentshavet و به روسی: Баренцево море)، انشعابی است از اقیانوس منجمد شمالی و به دور از مرکز آن که ۸۰۰ مایل (۱٬۳۰۰ کیلومتر) درازا، ۶۵۰ مایل (۱٬۰۵۰ کیلومتر) پهنا و ۵۴۲٬۰۰۰ مایل مربع (۱٬۴۰۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع) مساحت دارد. میانگین ژرفای آن ۷۵۰ فوت (۲۲۹ متر) است که در عمیق‌ترین مکان به ۲٬۰۰۰ پا (۶۰۰ متر) می‌رسد. دریای بارنتز از شمال توسط مجمع‌الجزایر سوالبارد و سرزمین فرانتس یوزف، از جنوب توسط سرزمین اصلی روسیه و نروژ، از شرق به وسیله جزایر نُوایا زِملیا، و در غرب توسط مرزهای قراردادی دریای گرینلنداین مرز از جزیره "اسپیتس‌برگن" شروع شده و درمیان راه از جزیره "بئار" (Bjørnøya) گذشته و به شمالی‌ترین نقطه نروژ یعنی "دماغه شمال" می‌رسد. احاطه شده‌است.
این دریا در بین وایکینگها و مردم روسیه سده‌های میانه، دریای "مورمان" خوانده می‌شد، اما به افتخار «ویلیام بارنتز»، دریانورد هلندی، و کاوشگر گذرگاه‌های شمال‌شرق اروپا به سمت آسیا، در سال ۱۸۵۳ میلادی نام او بر این دریا نهاده شد.
هِلی‌اُکل پادشاه دولت یونانی باختر میان سال‌های ۱۴۵ تا ۱۳۰ پیش از میلاد بود. او پسر و جانشین اوکراتید یکم بود. هلی‌اکل همچنین واپسین پادشاه دولت یونانی باختر نیز هست.
او درگیر جنگ خانوادگی با برادرش اوکراتید دوم بود که از یکسو مناندر یکم پادشاه دولت هندویونانی سرزمین‌هایی را که اوکراتید یکم از او گرفته بود بازپس گرفت و از دیگرسو سکاها در حدود ۱۴۰ (پیش از میلاد) بدان سامان تاختند و اوکراتید دوم را کشتند و اسکندریه را ویران ساختند.
هلی‌اکل یکبار به مرزهای شرقی اشکانیان تاخت که به دست مهرداد دوم سرکوب و پس‌ رانده‌شد. برپایهٔ فرضیه‌ای تازش او به مرزهای اشکانی با تحریک دیمتریوس دوم پادشاه سلوکی بوده‌است.
در حدود ۱۳۰ پیش از میلاد بیابان‌نشینان دیگری (شاید یوئه‌چیها یا تخاریان) به باختر تاختند و هلی‌اکل و دولت باختر برای همیشه بلخ را از دست داد. از سرنوشت او آگاهی‌ای در دست نیست. پس از او کسانی از خاندانش چون هلی‌اکل دوم در قالب پادشاهی هندویونانی بر سرکار آمدند.
ویلیام ای. سایتر ، (متولد ۱۰ ژوئن ۱۸۹۰ - درگذشته ۲۶ ژوئیه ۱۹۶۴) کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دختر نجیب؟" و "پسران صحرا" اشاره نمود.
چارلی چیس (؛ زاده ۲۰ اکتبر ۱۸۹۳ - درگذشت ۲۰ ژوئن ۱۹۴۰) کمدین، بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان آمریکایی بود. وی با هال روچ و استودیوی فیلم‌سازی وی همکاری داشت و در کنار لورل و هاردی نقش‌آفرینی کرد. چارلی چیس در ۲۰ ژوئن ۱۹۴۰ در گذشت.
آنی مِـی بوش ، (زاده ۱۸ ژوئن ۱۸۹۱ - درگذشته ۱۹ آوریل ۱۹۴۶) بازیگر استرالیایی بود.
او در ملبورن استرالیا تولد یافت و به آمریکا مهاجرت کرد. وی در آمریکا با هال روچ و لورل و هاردی همکاری داشت و در فیلم‌هایی نظیر "ترمیم‌کنندگان زناشویی"، "پیامدهای کارهای گذشته"، "پسران صحرا"، "دختر کولی"، "عاشقی کن و اشک بریز"، "اولین اشتباه آن‌ها" و "همه‌چیز را اعتراف کن" نیز در کنار ایشان نقش‌آفرینی کرد.
خانم سوئیسی نام فیلمی کمدی به کارگردانی جان جی. بلایستون و با شرکت استن لورل و اولیور هاردی. مدت فیلم ۶۰ دقیقه و محصول ۱۹۳۸ آمریکا و به تهیه‌کنندگی هال روچ می‌باشد. از دیگر بازیگران این فیلم می‌توان دلا لیند، ویرا وایت، جک هیل و والتر ولف کینگ را نام برد.
لورل و هاردی که فروشنده دوره‌گرد تله‌موش هستند، با این استدلال که "هر جا پنیر هست، موش هم هست" برای فروش تله‌موش به سوئیس می‌روند ولی در آنجا برای پرداخت صورت حساب دچار مشکل می‌شوند و ...
ما را ببخشید نام فیلمی کمدی به کارگردانی جیمز پروت و با شرکت استن لورل، اولیور هاردی، چارلز اِی. باکمن و ویلفرد لوکاس محصول ۱۹۳۱ آمریکا و به تهیه‌کنندگی هال روچ است. آهنگساز این فیلم لروی شیلد است.
لورل و هاردی وارد تجارت تولید و فروش مشروبات الکلی می‌شوند ولی به سرعت دستگیر می‌شوند. در زندان وقایع زیادی انتظار آن‌ها می‌کشد خصوصاً که دندان استن خراب است و صدا می‌دهد.
رابرت گابریل کاریگامومبه موگابه (زاده – مرگ ) سیاست‌مدار و دیکتاتور زیمبابوه بود که از ۱۹۸۷ تا ۲۰۱۷ رئیس‌جمهور، و پیش از آن یعنی بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۷ به عنوان نخست‌وزیر بر زیمبابوه حکومت کرد. او از نظر ایدئولوژیک یک ملی‌گرای آفریقایی و یک سوسیالیست است، که از سال ۱۹۷۵ اتحادیه ملی آفریقایی زیمبابوه-جبهه میهنی (زانو-پی‌اف) را رهبری کرده‌است.
موگابه در ۳ اوت ۲۰۱۳ در انتخابات ریاست‌جمهوری با ۶۱ درصد آرا پیروز و برای هفتمین‌بار رئیس‌جمهور زیمبابوه شد. در این دوره مورگان چانگیرای، نخست‌وزیر زیمبابوه و رهبر حزب جنبش، برای تغییر دموکراتیک ــ که رقیب اصلی موگابه به‌شمار می‌رفت ــ نزدیک به ۳۴ درصد آرا را به‌دست آورد.موگابه برای هفتمین بار رئیس‌جمهور زیمبابوه شد، بی‌بی‌سی فارسی وی در سال ۲۰۱۵ به عنوان رئیس اتحادیه آفریقا برگزیده شد.موگابه رئیس اتحادیه آفریقا شد خبرگزاری انتخاب موگابه ۹۳ ساله که پیرترین رئیس‌جمهور جهان بود در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۷ توسط ارتش دستگیر و بازداشت خانگی شد و سرانجام پس از ۳۷ سال حکومت بر زیمبابوه، در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۷ از ریاست‌جمهوری استعفا کرد.
رابرت موگابه از مدافعان برنامه هسته‌ای ایران بود.Iran beim Gipfel der Blockfreien Einsam unter 120 Gästen, Der Spiegel
وی از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۷ به‌عنوان نخست‌وزیر و از سال ۱۹۸۷ تا نوامبر ۲۰۱۷، با عنوان رئیس‌جمهور این کشور، بر سر کار بود. وی همچنین رهبر حزب حاکم اتحادیه ملی آفریقایی زیمبابوه-جبهه میهنی (زانو-پی‌اف) بود.
هنگامی‌که در سال ۱۹۸۰ موگابه که به نخست‌وزیری رسید اعلام کرد که زمان دست به اسلحه بردن به پایان رسیده است. اما در ۱۹۸۳ موگابه برای سرکوب اعتراضات در جنوب زیمبابوه، ارتش کشور را به متبیلیلند فرستاد و در ۴ سال، هزاران نفر کشته شدند. هیچ کشوری در جهان واکنشی به این کشتارها نشان نداد زیرا او را بهترین انتخاب برای مدیریت این کشور می‌دانستند. رابرت موگابه، به‌دلیل سیاست‌های اقتصادی (سوسیالیسم-کمونیسم) و سرکوب مخالفان سیاسی‌اش، همواره مورد انتقاد محافل جهانی قرار داشت.گفتگوهای فوق‌العادۀ رهبران آفریقا دربارۀ زیمبابوه ("بی‌بی‌سی فارسی")
در سال‌های پایانی دهه ۱۹۹۰ (میلادی) به دلیل تورم چند میلیارد درصدی، محبوبیت موگابه و حزب اتحادیه ملی آفریقایی زیمبابوه-جبهه میهنی (زانو-پی‌اف) کاهش یافت. موگابه برای جبران این از دست رفتن محبوبیت، مردم زیمبابوه را به پس گرفتن زمین‌های خود از سفیدپوستها کرد. پس از دخالت گزاف نظامی زیمبابوه به رهبری رابرت موگابه در جنگ دوم کنگو که به سلب مالکیت انبوه زمین‌های سفیدپوست‌ها و حذف مخالفان و رقبای سیاسی موگابه انجامید بسیاری کشورهای غربی وی را متهم به «تبعیض نژادی» و نفرت‌پراکنی نسبت به اقلیت سفیدپوست ساکن در زیمبابوه کردند. براثر تحریم‌های اقتصادی، اقتصاد زیمبابوه با مشکلات بسیار جدی روبرو شد. کمبودهای جدیِ فراورده‌های نفتی و غذایی منجر به مهاجرت گستردهٔ اهالی زیمبابوه به کشورهای همسایه، به ویژه آفریقای جنوبی شد.
در پی فشار داخلی و بین‌الملی بر او، موگابه در سال ۲۰۰۸ ناچار به تقسیم قدرت با مورگان چانگیرای به عنوان نخست‌وزیر گردید. در پی این تقسیم قدرت، اقتصاد زیمبابوه پس از دهه‌ها رکود، به‌آرامی بهبود یافت.
موگابه، مخالفینش را «تازه متولدان استعمارگر» می‌نامید. وی و طرفدارانش، مدعی بودند که مشکلات زیمبابوه، «میراث استعمار» است.
در پی انتقاد گوردون براون، نخست‌وزیر بریتانیا، از «وجود تقلب» در انتخابات ۲۹ مارس ۲۰۰۸ زیمبابوه، موگابه وی را «یک نقطهٔ ریز بر روی کُرهٔ زمین» خواند.Robert Mugabe: Gordon Brown just ‘a tiny dot’ "Times Online" April 13 2008