moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دولتها همچنین انواع شرکت‌های بحث شده در بالا را با تحمیل تعهدات مالی بزرگ، نجات داده‌اند. تا به امروز، سازمان‌های دولتی مختلف آمریکا متعهد شده‌اند و هزاران تریلیون دلار در وامها، خرید دارایی‌ها، ضمانت‌ها، و هزینه‌های مستقیم صرف کرده‌اند. برای خلاصه‌ای از تعهدات مالی دولت ایالات متحده و سرمایه‌گذاری مربوط به بحران، به CNN مراجعه کنید. بحث مهمی همراه با نجات و درمان، که منجر به توسعه انواع چارچوب‌های تصمیم‌گیری می‌شود برای کمک به تعادل منافع سیاسی رقابت بحران مالی در طور زمان، به همراه دارد.
اطلاعات بیشتر: طرح اصلاح مقررات مالی اوباما در سال ۲۰۰۹، پاسخ به تنظیم مقررات بحران وام‌های بدون پشتوانه و راه حل بحران وام مسکن.
رئیس‌جمهور آمریکا، باراک اوباما و مشاوران اصلی او یک سری طرح‌های نظارتی در ماه ژوئن سال ۲۰۰۹ را معرفی کردند. او پیشنهاد آدرس حمایت از مصرف‌کننده، حقوق مدیران، کمک مالی یا سرمایه مورد نیاز بانک، تنظیم گسترش یافته از سیستم بانکی و مشتقات آن و اقتدار افزایش یافته برای فدرال رزرو با خیال راحت برای موسسات سیستماتیک مهم در بین دیگران را پیشنهاددادند.
در ژانویه ۲۰۱۰، اوباما مقررات اضافی محدود کردن توانایی بانک برای شرکت در تجارت اختصاصی را ارائه داده‌است. پیشنهادها به «قانون ولکر» دوبله شد در به رسمیت شناختن پل ولکر که علناً برای تغییرات استدلالاتی را پیشنهاد کرده‌است.
مجلس سنای ایالات متحده لایحه اصلاً حی ۲۰۱۰ را به تصویب رساند با پیروی از کاخ یا خانه‌ای که یک لایحه در دسامبر ۲۰۰۹ را به تصویب رساند. این لوایح در حال حاضر به توافق رسیده‌اند. نیویورک تایمز یک خلاصه مقایسه‌ای از ویژگی‌ها و مشخصه‌های این دو لایحه تهیه کرده‌است که تا حدی متفاوت قوانین برشمرده شده توسط دولت اوباما را ارائه می‌دهد. به عنوان مثال، قانون ولکر در برابر تجارت اختصاصی، بخشی از قانون نیست، هرچند در لایحه در مجلس سنا تنظیم‌کننده این که اختیاری است نه تعهدی، این معاملات را منع می‌کند. تنظیم‌کننده‌های اروپایی مقررات و تنظیمات lll بازر را برای بانک‌ها معرفی کردند. این موضوع، نسبت‌های سرمایه، محدودیت‌ها در اهرم، تعریف محدود از سرمایه (برای رد تابع بدهی)، خطر حد ضد حزب و الزام‌های جدید نقدینگی را افزایش داده‌است. منتقدان بحث و استدلال می‌کنند که lll بازل مشکل عیب ریسک وزن و ارزش را نشان نمی‌دهد. بانک‌های بزرگ آسیب دیده از AAA تشکیل شده توسط مهندسی مالی (که دارایی ظاهراً بدون ریسک از وثیقه در معرض خطر قرار می‌دهد) را با توجه به ll بازل آسیب دیده‌اند که نیاز به سرمایه کمتری با توجه به ll بازل دارند. اعطای وام به فرمانروایان AA- نرخ بندی شده، خطر اندازه صفر را دارد، در نتیجه افزایش اعطای وام به دولت‌ها و منجر شدن به بحران بعدی را افزایش می‌دهد. یوهان نوربرگ استدلال می‌کند که مقررات (بازل و دیگران) در واقع منجر به اعطای وام بیش از حد به دولت در حال خطر می‌شود (بحران بدهی اروپا را ببینید) و ECB یا بانک مرکزی اروپایی دنبال اعطای وام بیشتر به عنوان راه حل است.
حداقل دو نظر اصلی توسط کنگره ایجاد شده‌است: گزارش کمیسیون تحقیق بحران مالی، منتشر شده در ژانویه ۲۰۱۱ و یک گزارش توسط ایالات متحده امنیت مجلس سنای داخلی دائمی کمیته فرعی در تحقیقات به عنوان وال استریت و بحران مالی: آناتومی سقوط مالی.
در ایسلند در تاریخ آوریل ۲۰۱۲، دادگاه ویژه Landsdómur نخست‌وزیر سابق Geir Haarde را محکوم به اقدام نادرست بحران مالی ایسلند در سال ۲۰۰۸–۲۰۱۲ کرد. به‌طوری‌که از اکتبر ۲۰۱۵ در بریتانیا هیچ‌کسی که با بحران مالی درگیر است بازداشت نشده‌است یا حتی توسط پلیس بازجویی نشده‌است.
از سال ۲۰۱۲، در ایالات متحده، حجم زیادی از مشکلات وام‌های مسکن باقی مانده است. این امر برای اکثر صاحب خانه‌ها سبب شد که با سلب حق اقامه دعوی به تشکیلات جدید مواجه شوند و نرخ سلب حق اقامه دعوی را که غیرممکن باقی مانده‌است را ثابت مانده‌است.
یک رابطهٔ مستقیمی بین کاهش‌های سرمایه و کاهش‌ها در مصرف و سرمایه‌گذاری تجاری وجود دارد که در کنار هزینه‌های دولت، بیانگر موتور اقتصادی است. بین ژوئن ۲۰۰۷ و نوامبر ۲۰۰۸، آمریکایی‌ها میانگین برآورد شده‌ای برابر با بیش از یک چهارم ارزش خالص جمعی خود را از دست دادند. در اوایل نوامبر ۲۰۰۸، شاخص سهام گسترده در ایالات متحده ،S & P 500، ۴۵٪ از میزان بالای خود در سال ۲۰۰۷ افت پیدا کرد. قیمت خانه‌ها ۲۰٪ از اوج خود در سال ۲۰۰۶ پایین آنده، و به ۸٫۸ تریلیون دلار در اواسط ۲۰۰۸ رسید و همچنان در اواخر ۲۰۰۸ با کاهش مواجه بود. مجموع دارایی‌های بازنشستگی، دومین دارایی خانگی آمریکایی‌ها ۲۲٪ افت کرد و از ۱۰٫۳ تریلیون دلار در سال ۲۰۰۶ به ۸ تریلیون دلار در اواسط ۲۰۰۸ رسید. در طول همین دوران، دارایی‌های پس‌انداز و سرمایه‌گذاری (جدا از پس‌اندازهای بازنشستگی) ۱٫۲ تریلیون دلار ضرر کرد و دارایی‌های بازنشستگی نیز ۱٫۳ تریلیون دلار ضرر کرد. از زمان اوج در سه‌ماههٔ دوم ۲۰۰۷، سرمایه خانوار به ۱۴ تریلیون دلار کاهش پیدا کرد.
همچنین، مالکان خانه در آمریکا سهام قابل توجهی را در سال‌های منتهی به بحران از خانه‌شان استخراج کردند که دیگر زمانی که قیمت خانه سقوط کردند نمی‌توانستند این کار را کنند. نقد آزاد استفاده‌شده توسط مصرف‌کنندگان از استخراج سهام خانه زمانی که حباب مسکن ایجاد شد، از ۶۲۷ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۱ به ۱۴۲۸ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۵ رسید و دوبرابر شد و مجموع آن در این دوره بیش از ۵ ترلیون دلار بود. بدهی وام مسکن خانه‌های آمریکا نسبت به تولید ناخالص داخلی از میانگین ۴۶٪ در دههٔ ۹۰ به ۷۳٪ در سال ۲۰۰۸ افزایش پیدا کرد و ۱۰٫۵ تریلیون دلار رسید.
برای جبران این کاهش در ظرفیت مصرف و وام، دولت آمریکا و رزرو فدرال آمریکا ۱۳٫۹ تریلیون دلار تعهد دادند، که از آن ۶٫۸ تریلیون دلار تا ژوئن ۲۰۰۹، سرمایه‌گذاری شده یا خرج شد.
در ماه نوامبر سال ۲۰۰۸، اقتصاد دان دین بیکر مشاهده کرد که: "درواقع یک دلیل خوب برای تشدید بحران اعتباری وجود دارد. ده‌ها میلیون نفر از مالکان که سهام قابل توجهی در خانه‌های خود دو سال پیش داشتند، امروزه چیزی ندارند یا مقدار ناچیزی دارند. کسب‌وکارها با بدترین رکود از زمان رکود اقتصاد بزرگ مواجه هستند. این برای تصمیم‌گیری‌های اعتباری مهم است. احتمال کمی وجود دارد که یک مالک خانه که در خانه‌اش سهام دارد، بدهکار برای یک وام ماشین باشد یا بدهی کارت اعتباری داشته باشد. آن‌ها ترجیح می‌دهند از این سهام استفاده کنند تا اینکه ماشینشان را از دست بدهند یا یک بدهی پرداخت نشده در کارت اعتباریشان ثبت شود. از طرف دیگر، مالک خانه‌ای که هیچ سهامی ندارد، دارای خطر عدم پرداخت جدی است. در خصوص کسب‌وکارها، اعتبار وام گیرندگی آن‌ها به سودهای آینده‌شان بستگی دارد. چشم‌انداز سود در نوامبر ۲۰۰۸ بدتر از نوامبر ۲۰۰۷ شد .. درحالیکه بسیاری از بانک‌ها به‌طور واضح در مرز سقوط بودند، برای مصرف‌کنندگان و کسب‌وکارها سخت‌تر بود که بتوانند اعتبار بگیرند حتی اگر سیستم‌های مالی تغییری نمی‌کردند. مشکل اقتصاد، ضرر حدود ۶ تریلیون دلاری در ثروت مسکن و حتی میزان بیشتر در ثروت سهام بود.
در مرکز اوراق بهادار بسیاری از این موسسات سرمایه‌گذارانی وجود داشتند که دارایی‌هایشان به دست آمده از وام‌های مسکن همراه بود. قرار گرفتن در معرض این اوراق بهادار وام مسکن، یا درمعرض مشتقات اعتباری مورد استفاده برای تضمین آن‌ها دربرابر شکست، باعث سقوط یا تصاحب چند شرکت کلیدی مانند بیمان برادرز، AIG، مریل لینچ و HBOS شد.
سرایت به اروپا
بحران به‌سرعت توسعه پیدا کرد و به یک شوک اقتصادی جهانی گسترش پیدا کرد و باعث شکست برخی از بانک‌های اروپایی، کاهش شاخص‌های سهام متفاوت، و کاهش وسیع در ارزش بازار سهام و کالاها شد.
هم MBS و هم CDO توسط سرمایه‌گذاران شرکت‌های بزرگ و سازمان‌ها در جهان خریداری شد. مشتقاتی مانند سوآپ نکول اعتباری نیز رابطهٔ بین موسسات مالی را افزایش دادند. علاوه بر این، اهرم زدایی موسسات مالی، زمانی که دارایی‌ها برای بازپرداخت بدهی‌هایی که نمی‌توانستند در بازارهای اعتباری منجمد ریفاینانس شوند، باعث شتاب بیشتر بحران بدهی شد و همچنین باعث کاهش دادوستدهای بین‌المللی گردید.
رهبران سیاسی جهان، وزرای مالی کشورها و مدیران بانک مرکزی تلاش‌های خود را به کار بستند تا ترس و نگرانی‌ها را کاهش دهند اما بحران ادامه داشت. در انتهای ماه اکتبر ۲۰۰۸، بحران ارز توسعه پیدا کرد، و سرمایه‌گذاران، منابع سرمایه زیادی را به ارزهای قوی تر مانند ین، دلار و فرانک سوییس تبدیل می‌کردند گه باعث شد بسیاری اقتصادهای در حال ظهور به دنبال کمک از صندوق بین‌المللی پول باشند.
بر طبق گفتهٔ اداره ملی تحقیقات اقتصادی ایالات متحده (NBER) رکود اقتصادی ایالات متحده که در دسامبر ۲۰۰۷ شروع شد در ژوئن ۲۰۰۹ به اتمام رسید و بنظر می‌رسد بحران مالی هم در همان زمان پایان یافته‌است. مجله تایم در آوریل ۲۰۰۹ می‌گوید: «بحران بانکی خیلی سریعتر از آنچه آغاز شده بود، به پایان رسید.» کمیسیون تحقیق بحران مالی ایالات متحده تاریخ اتمام بحران را ۲۰۰۸ می‌نویسد. رئیس‌جمهور باراک اوباما در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۰ می‌نویسد: «بازارها اکنون باثبات شده و بیشتر پولی که برای بانک‌های خرج کردیم را توانستیم بازیابی کنیم.»
نیویورک تایمز مارس ۲۰۰۹ را به عنوان «نهایت افت بحران می‌داند» و اشاره می‌کند که «بیشتر بازارهای سهام در سراسر جهان حداقل ۷۵ درصد بیشتر از پیش هستند. سهام مالی، که منجر به افت بازار شدند، باعث بالا آمدن آن نیز شدند.» با این اوصاف، عدم تغییرات اساسی در بانکداری و بازارهای مالی بسیاری افراد فعال در بازار مانند صندوق بین‌المللی پول را نگران کرده‌است.
توزیع درآمدهای خانوار در آمریکا پس از بازیابی اقتصادی در سال ۲۰۰۸، نابرابرتر شده، این اتفاق بار اول است که در آمریکا افتاده اما همسو با روند بیش از ده بازیابی اقتصادی از سال ۱۹۴۹ است. نابرابری درآمد در ایالات متحده بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲ در بیش از دوسوم مناطق شهری افزایش پیدا کرده‌است. ثروت متوسط خانوارها در آمریکا بین سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۱، ۳۵٪ کاهش پیدا کرده و از ۱۰۶۵۹۱ به ۶۸۸۳۹ دلار رسیده‌است.
بحران مالی تعداد زیادی مقاله و کتاب به‌جز حوزهٔ مطبوعات علمی و مالی تولید کرد که شامل مقالات و کتاب‌های نویسنده ویلیام گریدر، اقتصاددان مایکل هادسون، نویسنده و فروشنده سابق اوراق قرضه مایکل لوئیس، کوین فیلیپس و کارگزار سرمایه‌گذاری پیتر شیف است.
چارلز موری در خصوص بحران مالی اینطور می‌گوید: «درواقع من درخصوص اقتصاد بسیار ساده‌اندیش هستم که اینطور فکر می‌کنم که ما یک بحران مالی داریم زیرا دولت فدرال، با معرفت لامتناهی خود، برای دو دولت گذشته به‌شدت سیاست‌ها را تحت‌فشار گذاشت که باعث شد افراد باهوش با قرض دادن پول به مردمی که احتمالاً قادر به بازپرداخت آن نبودند، پولدار شوند.»
اقتصادهای پیشرفته قبل از بحران مالی منجر به رشد اقتصاد جهانی شدند و اقتصادهای «نوظهور» و «درحال توسعه» از قافله عقب مانده بودند. بحران به‌طور کامل این رابطه را برعکس کرد. صندوق بین‌المللی پول اینطور نتیجه‌گیری کرده‌است که از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴، اقتصادهای «پیشرفته» فقط ۳۱٪ از GDP جهانی را دربردارند درحالیکه اقتصادهای نوظهور و در حال توسعه مسئول ۶۹٪ از GDP جهان می‌باشند. در جدول‌ها، نام اقتصادهای در حال ظهور به‌شکل Bold آمده و نام اقتصادهای پیشرفته به‌شکل معمول نگارش یافته‌است. بیست اقتصاد بزرگ که به رشد GDP جهانی کمک می‌کنند (۲۰۰۷ – ۲۰۱۴)
مارتین لینگه (؛ – ) بازیگر اهل کشور نروژ بود. وی در زمان جنگ جهانی دوم فرمانده نظامی بود.
شصت و دومین دورهٔ جوایز بفتا در ۸ فوریه ۲۰۰۹ برگزار شد که در آن "میلیونر زاغه‌نشین" بهترین فیلم سال شد. برد پیت برای ۲ فیلم "مورد عجیب بنجامین باتن" و "بخوان و بسوزان" کاندیدای دریافت بهترین بازیگر نقش اول و مکمل مرد شد که در هر دو بفتا را به رقیبان خود واگذار کرد .
هَریت بُس (؛ ۱۹ فوریه ۱۸۷۸–۲ نوامبر ۱۹۶۱) بازیگر سوئدی-نروژی بود. وی در زمان خود بازیگر مشهوری به شمار می‌رفت.
منظور از شکاکیت به اروپا ()، اروپاگریزی، شکاکیت به اتحادیه اروپا یا ضدیت با اتحادیه اروپا انتقادگری از اتحادیه اروپا است. به طور سنتی، منشأ اصلی شکاکیت به اروپا این برداشت است که ادغام شدن در اتحادیه اروپا، دولت ملی را تضعیف می‌کند؛ در نتیجه باید علاقه‌مند بود به کند کردن، متوقف ساختن یا برعکس کردن فرایند ادغام در اتحادیه اروپا. از جملهٔ دیگر دیدگاه‌های شکاکان به اروپا این احساس است که: اتحادیه اروپا غیر دمکراتیک است یا دیوان‌سالاری زیادی در آن وجود دارد. شکاکیت به اروپا را نباید با اروپاستیزی که ضدیت با فرهنگ اروپایی است اشتباه گرفت. یک ارزیابی در سال ۲۰۰۹ از شهروندان اتحادیه اروپا نشان داد که حمایت از عضویت در اتحادیه اروپا در میان مردم کشورهای لتونی، بریتانیا و مجارستان از همه جا پایین‌تر است. شکاکیت نسبت به اتحادیه اروپا در احزاب با جهت‌گیری‌های گوناگون سیاسی دیده می‌شود.
ایگیل آیده (؛ – ) هنرپیشه و کارگردان فیلم‌های صامت اهل کشور نروژ بود. وی در بین سال‌های ۱۹۱۳ تا ۱۹۳۵ در ۱۸ فیلم بازی کرد.
ادوارد درابلوس (؛ ۱ آوریل ۱۸۸۳ – ۲۹ آوریل ۱۹۷۶) هنرپیشه و کارگردان تئاتر اهل نروژ بود. وی در حدود ۲۰ فیلم بازی کرد.
هوک اوبل (؛ ۲۱ آوریل ۱۸۶۹–۱۲ دسامبر ۱۹۶۱) هنرپیشه و کمدین محبوب اهل کشور نروژ بود. وی در فیلم‌های صامت نروژی و سوئدی بازی می‌کرد.
مارسل پرز (؛ – ) بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان اهل کشور اسپانیا بود. وی در بیش از ۲۰۰ فیلم صامت کمدی بازی کرده بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "بانگلس" اشاره نمود.
اویگنیوش بودو (؛ ؛ – )کارگردان، تهیه‌کننده و یکی از محبوب‌ترین بازیگران و کمدین‌های اهل لهستان بود. وی در برخی از محبوب‌ترین فیلم‌های لهستانی در دههٔ ۳۰ میلادی بازی کرده بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "روبرت و برترام"، "خواننده ورشویی"، "صدای صحرا" و "اسباب‌بازی" اشاره کرد.
آدولف دیمشا (؛ – ) بازیگر اهل کشور لهستان بود. وی از محبوب‌ترین و بزرگترین بازیگران کمدی لهستانی به‌شمار می‌رود. وی هم در سینما و هم در تئاتر بازی می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "موضوعی برای حل و فصل"، "روبرت و برترام"، "الفبای عشق" و "یکصد متر عشق" اشاره کرد.
پروین بولدان (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار کرد اهل ترکیه و رئیس فراکسیون حزب دموکراتیک خلق‌ها در پارلمان ترکیه است.
پروین بولدان زادهٔ سال ۱۹۶۷ میلادی در استان حکاری ترکیه می‌باشد. او در آنجا بزرگ شد و به مدرسه رفت و از همانجا به دبیرستان رفت و فارغ‌التحصیل شد، و به عنوان یک کارمند در یک ادارهٔ دولتی آغاز به کار کرد. وی در سن ۱۹ سالگی با پسر عموی خود ساواش بولدان ازدواج کرد. این زوج در سال ۱۹۹۰ به استانبول نقل مکان کردند. در آنجا پروین بولدان به کار خانه‌داری می‌پرداخت. یک سال بعد فرزند اول پروین نچیروان به دنیا آمد و شوهرش هم به کار تجارت مشغول شد.
در سال ۱۹۹۳، زندگی آن‌ها تغییر کرد، چون نخست‌وزیر ترکیه سخنرانی‌ای کرد و اظهار داشت که دولت فهرستی از تاجران کُرد را دارد که از حزب کارگران کردستان پشتیبانی مالی می‌کنند و این تاجران باید پاسخگو باشند. پس از آن سخنرانی سواش مانند دیگر تاجران کُرد یک سری تماس تلفنی تهدیدآمیز دریافت کرد. در ۳ ژوئن ۱۹۹۴ شوهر پروین یعنی سواش و دو دوستش پس از ترک هتل ربوده شدند. روز بعد اجساد آن‌ها در حاشیهٔ رودخانه‌ای پیدا شد. آن‌ها زخم‌های شکنجه سنگینی را به همراه داشتند و در سرشان تیر خلاص خورده بود. در همین روز یعنی ۴ ژوئن پروین بولدان دختر خود زلال را به دنیا آورد.
پروین بولدان در ژوئیهٔ ۲۰۰۷ به عنوان کاندیدای مستقلی در انتخابات پارلمانی ترکیه حضور یافت و به عنوان نمایندهٔ مجلس برای ایغدیر وارد پارلمان ترکیه شد. وی در انتخابات عمومی ۱۲ ژوئن ۲۰۱۱ برای دومین دوره انتخاب شد. در سال ۲۰۱۳ وی به عنوان بخشی از روند صلح میان حزب کارگران کردستان و دولت ترکیه به عنوان معاون رئیس حزب صلح و دموکراسی (BDP) به جزیرهٔ آمارای نزد عبدالله اوجالان رفت. البته این روند هم به نتیجه نرسید و در سال ۲۰۱۵ جنگ بین دولت ترکیه و حزب کارگران کردستان آغاز شد.
پروین بولدان در ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۸ به عنوان رئیس مشترک حزب دموکراتیک خلق‌ها (HDP) به همراه سیزلی تملی انتخاب شد. وی در انتخابات پارلمانی ۲۴ ژوئن ۲۰۱۸ به عنوان نمایندهٔ پارلمان استانبول برای حزب دموکراتیک خلق‌ها انتخاب شد.
اِستفان یاراچ (؛ ۲۴ دسامبر ۱۸۸۳ – ۱۱ اوت ۱۹۴۵) بازیگر و تهیه کنندهٔ تئاتر اهل لهستان بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "شاهزاده وُویتسکا"، "کنتس والوسکا" و "پان تادئوش"، اشاره کرد.
محمد امیرالاِزوان یعقوب (به مالایی: Mohd Amirul Izwan Yaacob؛ زادهٔ ۱۹۸۶) یک داور فوتبال اهل مالزی است.
وی از سال ۲۰۱۲ وارد فهرست فیفا شدهFIFA. "Malaysia: Referees" . و سابقه قضاوت در مسابقاتی مهمی همچون لیگ قهرمانان آسیا را دارد.
هارولد مک گراس (؛ ۴ سپتامبر ۱۸۷۱ – ۳۰ اکتبر ۱۹۳۲) یک نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس، و رمان‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
"هارولد مک گراس" زمانی که بسیار جوان بود به عنوان خبرنگار و مقاله نویس برای روزنامه "سیراکیوز هرالد" تا اواخر سال ۱۸۹۰ میلادی کار می‌کرد، همان زمانی که اولین کتاب رمان خود با نام "اسلحه و زن" را نوشت، کتاب بعدی او عروسک خیمه شب بازی تاج و تخت نام داشت که این کتاب اخیر باعث عمده شهرت او گردید و بر اساس آن فیلمی هم به کارگردانی جورج ملفورد ساخته شد، این اثر وی به عنوان پرفروش‌ترین کتاب ایالات متحده در سال ۱۹۰۱ تا آن زمان گردید، "مک گراس" گاهی به صورت انبوه کتاب می‌نوشت آن هم در همهٔ زمینه‌ها، از عشق و عاشقی گرفته تا ماجراجویی همین‌طور از رمز و راز گرفته تا جاسوسی، سه کتاب از کتاب‌های او به‌طور همزمان در طول یک سال در زمرهٔ پرفروش ترین‌ها قرار داشت که به نوبهٔ خودش یک رکورد محسوب می‌شد، "مک گراس" چندین داستان کوتاه هم برای مجلات آمریکایی همچون پست عصر شنبه، ژورنال بانوان خانه، و مجلهٔ کتاب قرمز نوشت، تعدادی از رمان‌های "مک گراس" به شکل پاورقی در این مجلات چاپ می‌گردید و او این کار را تا آخرین لحظات عمرش به سال ۱۹۳۲ ادامه داد.
«عروسک خیمه شب بازی تاج و تخت» () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی جورج ملفورد است که در سال ۱۹۱۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آینا کلر، کارلیل بلکول، جورج گبهارت، و تام فرانک اشاره کرد.
مردی درجعبه () فیلمی در ژانر کمدی-درام به کارگردانی اسکار آپفل و سیسیل بی. دمیل است که در سال ۱۹۱۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به هوراس بی. کارپنتر، جین دارول، و میبل ون بیورن اشاره کرد.
شرکت تابعه : شرکتی است که مجوز فعالیت آن توسط فدرال رزرو ایالات متحده صادر شده و تحت این قانون جهت انجام عملیات بانکی بین‌المللی تشکیل شده است. هیئت مدیره فدرال رزرو از طرف دولت ایالات متحده بر برنامه های کاری و سازمان های بانکی خارجی و حتی ایجاد شرکت های تابعه نظارت می کند. همچنین این هیئت مدیره به بررسی شرکت های تابعه و شرکت های وابسته خود می پردازد. این شرکت می‌تواند سپرده بپذیرد و وام دهد، که این عملکرد به طور خاص به معاملات بین‌المللی مربوط می شود.
ماجراهای کاتلین () فیلمی در ژانر رمان است که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به کتلین ویلیامز، چارلز کلاری، گای الیور، دیوید باتلر، و روی واتسون اشاره کرد.
بانویی در وَن () فیلم کمدی-درام بریتانیایی به کارگردانی نیکلاس هایتنر و با بازی مگی اسمیت و الکس جنینگز است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. جیم برودبنت، فرانسیس د لا تور و راجر آلام از دیگر بازیگران فیلم هستند. داستان آن درمورد زنی مسن است که به مدت ۱۵ سال در یک ون ویران در لندن زندگی می‌کرد.
"بانویی در وَن" در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۵ به نمایش درآمد. این فیلم نقدهای مثبتی را از طرف منتقدان دریافت کرد و اغلب برای نقش‌آفرینی مگی اسمیت مورد تحسین قرار گرفت. اسمیت برای این نقش نامزد دریافت جوایز گلدن گلوب و بفتا شد.
داگ میتچل (؛ ۱۹۵۲) یک تهیه‌کننده اهل انگلستان است.
وی در سال ۱۹۹۶ برنده جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم موزیکال یا کمدی برای فیلم عزیز شده است.
اسب وحشی () فیلمی درام به کارگردانی دنیز گامزه ارگوون است که سال ۲۰۱۵ منتشر شد.
ماری پارنت (؛ زادهٔ ۱۹۶۸) یک تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا است.
یک یانکی اهل کنتیکت در دربار شاه آرتور () یک کتاب از مارک تواین است. این کتاب در سال ۱۸۸۹ توسط تواین نوشته شد، عنوان اصلی کتاب "یانکی در دربار شاه آرتور" است، برخی از نسخه‌های اولیه حتی با نام "یانکی در دادگاه شاه آرتور" هم چاپ گردید.
این کتاب ماجرای یک مهندس یانکی از کنتیکت است که به‌طور تصادفی با ضربه ای که به سرش می‌خورد، خودش را در انگلستان قرون وسطی می‌بیند، در حقیقت به گذشته و به زمان دربار شاه آرتور بر می‌گردد. جایی که او را یک نادان فرض می‌کنند اما او به زودی با استفاده از دانش و تکنولوژی خودش تبدیل به یک شعبده باز می‌گردد، تواین کتاب را یه عنوان تقلیدی از یک هجو در جهت مفاهیم رمانتیک در رویاهایش نوشت.
یرژی لشچینسکی (؛ ۶ فوریه ۱۸۸۴ – ۹ ژوئیه ۱۹۵۹) بازیگر سینما و تئاتر اهل کشور لهستان بود. والدین وی در قرن نوزدهم بازیگر تئاتر بودند.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "دختر ژنرال پانکراتوف" و "یک همسر سیاستمدار" اشاره کرد.
اوتو گبور (؛ – ) هنرپیشه سینما و تئاتر اهل کشور آلمان بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۵۴ میلادی در ۱۰۲ فیلم بازی کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "عصر - شب - روز" اشاره کرد.
هاینریش گئورگه (؛ – ) هنرپیشه اهل کشور آلمان بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۴۵ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "متروپلیس"، "زوس یهودی"، "۱۹۱۴"، "اورینت اکسپرس (فیلم ۱۹۲۷)" و "سرنوشت" اشاره کرد.
پنجاه و هفتمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 57th Academy Awards) در روز دوشنبه ۲۵ مارس ۱۹۸۵ در دوروتی چندلر پاویون، لس آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۱۹۸۴ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.
جک لمون مجری این مراسم بود
These films had multiple نامزدی:
فیلم های زیر چندین جایزه دریافت کردند:
کورت گرون (; – ) کارگردان و هنرپیشه یهودی اهل کشور آلمان بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "حادثه"، "سه آرزو" و "مردم در روز یکشنبه" اشاره کرد.
یان گوتوفت (؛ – ) هنرپیشه و کارگردان سینمای صامت و تئاتر اهل آلمان بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به نوسفراتو و گوژپشت و رقاصه اشاره کرد.
ماکس گولشتورف (؛ – ) هنرپیشه و کارگردان تئاتر اهل کشور آلمان بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۶ تا ۱۹۴۹ میلادی فعالیت می‌کرد.
انسان خردمند، انسان هوشمند یا انسان نوین ، نام یک گونه از سردهٔ انسان است. بر اساس نظریهٔ فرگشت، انسان خردمند، نمونه‌ای فرگشت‌یافته از انسان راست‌قامت است. از دیدگاه دیرین‌مردم‌شناختی، دو دیدگاه رایج در مورد خاستگاه انسان هوشمند موجود است. نخستین دیدگاه آن است که انسان‌های خردمند، از نیای مشترکی که از انسان راست‌قامت در آفریقا تمایزیافته، تکثیر گردیده‌است. فرض دیگر بر آن است که انسان خردمند مسیر فرگشتی خود را از انسان راست‌قامت نه تنها در آفریقا که در دیگر قلمروها سپری کرده‌است. از سال ۲۰۱۰ میلادی مطالعات ژنتیکی، دیدگاهی میانه را ثابت کرده‌اند؛ به‌طوری‌که خزانهٔ ژنی انسان خردمند عمدتاً از نیای آفریقایی است، اگرچه اختلاط در طول فرگشت نشان می‌دهد که در دیگر نقاط کرهٔ زمین نیز فرگشت رخ داده‌است.
نام علمی «انسان خردمند» که هومو ساپینس است توسط کارل لینه (۱۷۵۸) گذاشته شده، بخش لاتین آن هومو (homo) به معنی انسان و بشر است و سپینس (sapiens) که واژه‌ای لاتین است، معنی خردمند می‌دهد. برخی از مترجمان و زبان‌شناسان معتقدند که عبارت «خردورز» ترجمهٔ بهتری نسبت به «خردمند» برای واژهٔ لاتین sapiens است ولی با این حال در زبان فارسی بیشتر از عبارت خردمند استفاده می‌شود.
انسان خردمند به چهار زیرگونهٔ "انسان خردمند هوشمند"، انسان خردمند تاسمانیایی(Homo Sapiens Tasmanianus)، "انسان خردمند ایدالتو" و "انسان‌های خردمند باستانی" طبقه‌بندی می‌شوند که سه دستهٔ آخر منقرض گردیده‌اند.
به‌طور معمول دو نظریه در خصوص ریشهٔ انسان خردمند وجود دارد: منشأ آفریقایی انسان مدرن و فرضیه چند ناحیه‌ای بودن آن. از سال ۲۰۱۰ میلادی که تحقیقات ژنتیکی ظهور پیدا کردند، بیشتر کشفیات نشان‌دهندهٔ منشأ آفریقایی بوده و همچنین یک درصد محدودی نیز به صورت مخلوط چندناحیه‌ای وجود داشته‌است.
مدل اصلی که مورد قبول اکثریت قرار گرفته منشأ اصلی انسان‌های مدرن امروزی را بر اساس مهاجرت انسان‌های اولیه از آفریقا دانسته‌است. این نظریه در رسانه‌ها با نام مدل خروج-از-آفریقا (Out-of-Africa model) شناخته می‌شود و در دانشگاه‌ها با نظریهٔ جدید تک-منشأیی (recent single-origin) بودن، نظریهٔ جایگزینی (Replacement Hypothesis) و نظریهٔ مدل جدید منشأ آفریقایی (Recent African Origin) شناخته می‌شود. این نظریه که انسان‌ها دارای یک منشأ هستند در کتاب «تبار انسان، و انتخاب طبیعی در ارتباط با جنسیت» توسط چارلز داروین (۱۸۷۱) منتشر شده‌است. این نظریه تا سال ۱۹۸۰ میلادی مورد قبول واقع نشد، تا اینکه در سال ۱۹۸۰ میلادی بر اساس مطالعهٔ DNA روش‌های امروزی (دی‌ان‌ای میتوکندریایی) و نیز با شواهد به‌دست آمده انسان‌شناسی زیستی مطابقت پیدا کرد. بر اساس شواهد به‌دست آمده از فسیل‌ها و آزمایش‌ها ژنتیک، انسان خردمند باستانی در آفریقا و به امروزی در طی سالیان و در حدود ۲۰۰ هزار و ۱۰۰ هزار پیش فرگشت یافتند و اولین دسته‌ای که آفریقا را ترک کردند حدود ۶۰ هزار سال پیش بوده که در طی زمان با جمعیت انسان‌های نئاندرتال و هومو ارکتوس (انسان راست‌قامت) جایگزین شدند. اخیراً، در سال ۲۰۱۷ میلادی، فسیل‌هایی در جبل ایرهود (مراکش) پیدا شدند که نشان می‌دهند ممکن است فرگشت انسان خردمند در حدود ۳۰۰ هزار سال پیش بوده و همچنین دیگر شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد ممکن است انسان خردمند در ۲۷۰ هزار سال پیش آفریقا را ترک کرده‌است. امروزه دانشمندان با مدل تک منشأیی بودن انسان‌ها در آفریقای شرقی اتفاق نظر دارند. با این حال، یافته‌های جدید از ژنوم‌های کامل نئاندرتال این فرض را ایجاد می‌کند که برخی از انسان‌های مدرن امروزی دارای ژن‌های مشترکی با برخی ژن‌های نئاندرتال هستند. فردی که این مطالعه را انجام داده گفته‌است که یافته‌های آنان با ترکیب بالای ۴٪ از نئاندرتال در برخی از جمعیت‌ها مطابقت دارد. اما در همان مطالعه نیز گفته شده‌است که ممکن است دلایل دیگری برای اشتراک ژن‌های انسان امروزی با ژن‌های باستانی وجود داشته باشد.
بازهٔ زمانی برای فرگشت از نسل شامپانزه-انسان به گونهٔ انسان (سرده) تقریباً ۱۰ تا ۲۰ میلیون سال پیش و از انسان راست‌قامت به انسان خردمند تقریباً ۱٫۸ تا ۰٫۲ میلیون سال پیش تخمین زده شده‌است. مطالعات علمی بر روی فرگشت انسان عمدتاً بر روی ژنوم انسان (سرده) تمرکز دارد (ایجاد و انقراض گونه‌ها)، اما مطالعه بر روی دیگر گونهٔ انسانیان را نیز شامل می‌شود، برای مثال «میمون‌های بزرگ» که شامل جنوبی‌کپی به عنوان مهم‌ترین اجداد انسان‌ها می‌شود و همچنین گونه‌هایی که در بین انسان‌ساییان بوده و منقرض شدند: شامپانزهها، بونوبوها، گوریلها و دیگر گونه‌های منقرض شده. «انسان‌های امروزی» به عنوان گونه انسان خردمند (هومو ساپینس) شناخته می‌شود که تنها زیرگونه منشعب شده از آنچه که هومو ساپینس بوده، است. انسان خردمند ایدالتو که یک زیرگونه شناخته شده دیگر است، نیز منقرض شده‌است. گونه انسان نئاندرتال که در ۳۰ هزار سال پیش منقرض شده به عنوان یک زیرگونه از «هومو ساپین نئاندرتال» طبقه‌بندی شده که مطالعات ژنتیک امروزه نشان دادند که DNA انسان‌های امروزی از نئاندرتال در ۵۰۰ هزار سال پیش جدا شده‌است. آناتومی انسان‌های امروزی ابتدا در فسیل‌های پیدا شده در آفریقا که ۱۹۵ هزار سال قدمت دارند دیده شده‌است ( را ببینید)، که بر اساس شواهد مطالعات زیست‌شناسی مولکولی می‌توان زمان تقریبی جدا شدن اجداد تمام جمعیت انسان‌ها را به ۲۰۰ هزار سال پیش تخمین زد. مطالعات وسیع انجام شده بر تنوع ژنتیکی آفریقایی‌های مردم بوشمن و خویسان که نشان‌دهندهٔ بیشترین تنوع ژنتیکی در بین ۱۱۳ جمعیت مجزای نمونه‌برداری شده هستند، آنها را جزو ۱۴ «خوشه‌های اجدادی جمعیت» قرار داده‌است. همچنین تحقیقات نشان داده‌است که مهاجرت انسان‌های اولیه از جنوب غربی آفریقا نزدیک مرزهای نامیبیا و آنگولا بوده‌است. نیروهای انتخاب طبیعی بر روی جمعیت انسان ادامه داشته و شواهد نشان می‌دهد که در برخی از مناطق ژنوم‌ها انتخاب هدایتی در طی ۱۵ هزار سال پیش داشتند.
هوبرت فون مایرینک (؛ – ) هنرپیشه اهل کشور آلمان بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۷۰ میلادی در بیش از ۲۸۰ فیلم بازی کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به بل آمی، هوس، روبرت کخ، روتشیلدها و یک، دو، سه اشاره کرد.
نیلس آستر (؛ – ) هنرپیشه اهل کشور سوئد بود که از سال ۱۹۲۶ تا اواسط دههٔ ۵۰ میلادی در سینمای هالیوود بازی می‌کرد..
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به سورل و پسر، نور شمع، کازاک و آرایش اشاره کرد.
وارنر اولاند (؛ – ) یک هنرپیشه سوئدی-آمریکایی بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به خواننده جاز، قطار سریع‌السیر شانگهای، دن خوان، بی‌آبرو، شانگهای و شبی در رم اشاره کرد.
بنیت یوربری (؛ – ) هنرپیشه و خواننده اهل کشور سوئد بود. وی در بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۴۰ در حدود ۲۵ فیلم بازی کرد.
شرکت تحت حمایت دولت یک شرکت خدمات مالی ایجاد شده توسط کنگره ایالات متحده است. هدف آن افزایش جریان اعتبار به بخش‌های مشخصی از اقتصاد است که آن بخش از بازار سرمایه را کارآمد و شفاف تر می‌کند، و همچنین ریسک سرمایه‌گذاران و تأمین کنندگان دیگر سرمایه را کاهش می‌دهد.
یکی از تأثیرات مطلوب آن افزایش دردسترس بودن و کاهش هزینه‌های اعتباری برای بخش‌های بدهکار به وسیلهٔ کاهش ریسک از دست دادن سرمایه برای سرمایه‌گذاران می‌باشد: کشاورزی، امور مالی خانگی و آموزش و پرورش. دو مورد از شناخته شده‌ترین GSES‌ها انجمن فدرال وام مسکن (Fannie Mae ) و شرکت وام مسکن فدرال (Freddie Mac) می‌باشد.Lemke, Lins and Picard, "Mortgage-Backed Securities", Chapters 1 and 2 (Thomson West, 2013 ed.).
کنگره مشخص کرده‌است که بانک‌های فدرال رزرو باید وثیقه‌ای به ارزشی که فدرال رزرو مشخص کرده‌است نگهدارند که فدرال رزرو آن را به گردش می اندازد. این وثیقه عمدتاً به شکل اسناد خزانه آمریکا، اوراق آژانس فدرال و اوراق بهادار شرکت‌های تحت حمایت دولت نگهداری می‌شود
کنگره، GSES را به منظور بهبود بهره‌وری بازار سرمایه و غلبه بر نواقص بازار تأسیس کرده‌است تا از حرکت راحت وجوه از سمت تأمین کنندگان وام به سمت متقاضیان زیاد وام جلوگیری کند. این در درجه اول توسط برخی شرکت‌های تضمینی انجام می‌شود که ریسک از دست دادن سرمایه را برای تأمین کنندگان وجوه کاهش می دهند. در حال حاضر، GSES در درجه اول به عنوان واسطه‌های مالی عمل می‌کنند و به وام دهندگان و وام گیرندگان در مسکن و کشاورزی کمک می‌کنند. فانی می و فردی مک، دو GSES برجسته هستند، که وام‌ها را می خرند و آن‌ها را به اوراق قرضه با پشتوانه رهنی تبدیل می‌کنند. که این اوراق پشتوانه مالی فانی یا فردی مک هستند. از آنجایی که GSE‌ها پشتوانه مالی دارند ، این اوراق قرضه رهنی برای سرمایه‌گذاران جذاب هستند و برای مبادله در بازارهای "TBA" مطلوب هستند.
علاوه بر این، GSES‌ها یک بازار ثانویه در وام‌های تضمینی و اوراق بهادار رهنی ایجاد می‌کنند. همچنین به صادرکنندگان اوراق بدهی بازار اولیه اجازه داده شده‌است که حجم وام هایشان را افزایش دهند و ریسک مرتبط با وام‌های فردی را کاهش دهند. GSES ابزارهای مالی استاندارد شده را برای سرمایه‌گذاران فراهم می‌کند.
برخی از GSES (مانند Fannie Mae و Freddie Mac) متعلق به بخش خصوصی است، اما دراجاره بخش عمومی هستند؛ برخی دیگر از جمله بانک وام فدرال، متعلق به شرکت‌هایی هستند که از خدمات آن‌ها استفاده می‌کنند. اوراق بهادار GSE هیچ تضمین صریح دولتی را به همراه ندارند ، اما وام دهندگان نرخ‌های بهره قابل توجهی را به آن‌ها اعطا می‌کنند و خریداران اوراق بهادار قیمت بالایی را پیشنهاد می دهند. این امر تا حدی به "تضمین ضمنی" مربوط می‌شود که دولت اجازه نخواهد داد که نهادهای مهم به دلیل وجود بدهی ورشکسته شوند. این منطق به فانی می و فردی مک اجازه داده است تا ۲ میلیارد دلار در هر سال در هزینه‌های استقراضشان صرفه جویی کنند.این تضمین ضمنی با وجود بحرانهای رهنی، که سبب شد دولت آمریکا کمک مالی بگیرد مورد آزمایش قرار گرفت. و این کار به وسیلهٔ حذب محافظه کار به سرپرستی به فانی می و فردی مک انجام شد.
هر پذیره GSE شامل متن زیر است، یا چیزی عملاً مشابه آن که با حروف درشت نوشته شده، و قبل از اعطای وام مد نظر قرار گرفته شده: "نه پذیره‌ها ونه بهره آن‌ها توسط ایالات متحده تضمین نشده است، و آن‌ها توسط ایالات متحده یا هر یک از سازمان‌های دیگر به جز فانی متعهد به هیچ بدهی یا الزامی نمی‌شوند. منتقدان GSE "تضمین ضمنی" از زمان قبل از بحران ساب پرایم را به چالش کشیده‌اند.
آلن دیویدسون ، (زاده ۳۰ مارس ۱۹۲۴ - درگذشته ۲ دسامبر ۲۰۰۳) دیپلمات و تاریخ‌نگار بریتانیایی بود که بیشتر به خاطر نوشته‌ها و ویرایشهایی که در مورد غذا و خوراک‌شناسی انجام داده شناخته شده است. او نویسنده دائرةالمعارف ۹۰۰ صفحه‌ای آکسفورد در مورد غذا است.
آلن دیویدسون در سال ۲۰۰۳ جایزه اراسموس را دریافت کرد.
در ۱۷ مارس سال ۲۰۱۰شبکه چهار بی‌بی‌سی در بریتانیا مستندی را با نام تصویری از آلن دیویدسون « مردی که همه چیز را خورد.» به کارگردانی اندرو گراهام دیکسون نشان داد.
پنجاه و هشتمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 58th Academy Awards) در ۲۴ مارس ۱۹۸۶ در دوروتی چندلر پاویون لوس آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۱۹۸۵ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.
آلن آلدا، جین فوندا و رابین ویلیامز مجریان این مراسم بود
برندگان نخست و در حروف برجسته پررنگ فهرست شده‌اند..
The following 18 films had multiple nominations:
The following three films won multiple awards:
پنجاه و نهمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 59th Academy Awards) در روز دوشنبه ۳۰ مارس ۱۹۸۷ در دوروتی چندلر پاویون لوس آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۱۹۸۶ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.
چوی چیس، گلدی هان و پل هوگان مجریان این مراسم بود
Winners are listed first and indicated with a double-dagger ()
The following four films received multiple awards.
شصتمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 60th Academy Awards) در روز ۱۱ آوریل ۱۹۸۸ در شراین ادیتوریوم لوس آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۱۹۸۷ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.
چوی چیس مجری این مراسم بود
Winners are listed first, highlighted in boldface, and indicated with a double dagger ().
The award honors “creative producers whose bodies of work reflect a consistently high quality of motion picture production. ”
سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹، به‌عنوان سه شنبه سیاه شناخته‌شده‌است، سقوط بزرگ، یا سقوط بازار سهام در سال ۱۹۲۹، در ۲۴ اکتبر سال ۱۹۲۹ آغاز شد، این سقوط مخرب‌ترین سقوط در تاریخ ایالات متحده آمریکا بود، این دوره آغاز رکود بزرگی ده ساله بود که همه کشورهای صنعتی غربی تحت تأثیر آن قرار گرفتند.
در دهه ۲۰، در پی جنگ جهانی اول در زمانی که ثروت گرایی و افراط‌گرایی زیادی وجود داشت سقوط بازار سهام به وجود آمد. پس از جنگ، در هنگامی که شهرها دوران رشد صنعتی را تجربه می‌کردند و تولیدات بیش از حد نیاز کشاورزی موجب مأیوس شدن کشاورزان از لحاظ وضعیت مالی و به وجود آمدن ناامیدی گسترده‌ای میان آن‌ها شده بود، مهاجرت عظیمی از مناطق روستایی به مناطق شهری، برای پیدا کردن کاری بهتر و شایسته‌تر در صنعت «همیشه در رشد» آمریکا آغاز گردید. همچنین با وجود خطرات ناشی از سفته‌بازی، بسیاری بر این باور بودند که بازار سهام به پیشرفت خود ادامه خواهد داد و برای همیشه و یا در بلند مدت به رشد ادامه خواهد داد.
اما در ۲۵ مارس سال ۱۹۲۹، پس‌ از هشدار فدرال رزرو مبنی بر سقوط کوتاه‌مدت بازار سهام، بسیاری از سرمایه‌گذاران به‌سرعت شروع به فروش سهام کردند و بدین شکل بازار سهام را در معرض یک سقوط بزرگتر قراردادند. دو روز بعد، بانکدار شناخته شده، چارلز ای. مایکل اعلام کرد که شرکت او National City Bank مبلغ ۲۵ میلیون دلار اعتبار برای جلوگیری از سقوط بازار پرداخت خواهد کرد. این حرکت مایکل بحران مالی را موقتاً متوقف کرد و تقاضای دریافت پول سهام از ۲۰ تا ۸ درصد کاهش یافت.
بااین‌حال، اقتصاد آمریکا دچار مشکلاتی بود، برای نمونه تولید فولاد کاهش یافته بود، ساخت‌وساز کم شده بود، فروش خودرو کاهش یافته بود، و مصرف‌کنندگان بدهی زیادی بالا آورده بودند؛ با وجود همه این مشکلات اقتصادی و بسته بودن بازار در ماه مارس و مه سال ۱۹۲۹، رشد سهام در ماه ژوئن از سر گرفته شد و این روند تا اوایل سپتامبر ۱۹۲۹ تقریباً بی‌وقفه ادامه داشت (به‌طور متوسط شاخص داو جونز بین ژوئن و سپتامبر بیش از ۲۰٪ سود داشت) و ارزش بازار میانگین صنعتی داو جونز طی نه سال فعالیت خود حدودا ده برابر شده بود (اوج آن در تاریخ ۳ سپتامبر، ۱۹۲۹ ۳۸۱٫۱۷ شده بود.)
گرچه مدت کوتاهی قبل از سقوط، اقتصاددان معروف، ایروینگ فیشر اعلام کرد، "قیمت سهام به چیزی شبیه یک فلات رسیده و به‌طور دائم بالا می‌ماند. اما وضعیت مالی بازار در تاریخ ۱۸ سپتامبر سال ۱۹۲۹، دچار چرخش شد و قیمت بیشتر سهام های بورس اوراق بهادار نیویورک (NYSE) چند روز پس از هشدار کارشناس مالی، راجر بابسون به‌طور چشم‌گیری سقوط کرد. این هشدار که "سقوطی بزرگ در حال به وجود آمدن است" از طریق رسانه‌ها به‌طور عمومی اعلام‌شده بود. به همین دلیل سقوط اولیه سپتامبر تحت عنوان "سقوط بابسون" در مطبوعات آورده می‌شد.
در ۲۰ سپتامبر، هنگامی‌که سرمایه‌گذار برتر بریتانیا کلارنس هتری و بسیاری از همکاران او به اتهام تقلب و جعل زندانی شدند، بورس اوراق بهادار لندن رسماً سقوط کرد. سقوط بورس لندن تا حد زیادی خوش‌بینی سرمایه‌گذاری آمریکا در بازارهای خارج از کشور را تضعیف نمود. به طوری که در روزهای منتهی به سقوط، بازار به‌شدت بی‌ثبات بود. دوره‌های فروش خیلی ضعیف بودند و وجه اندکی در بازار رد و بدل می‌شد.
در ۲۴ اکتبر ("پنجشنبه سیاه ")، بازار ۱۱ درصد از ارزش خود را در ابتدای بازگشایی معاملات از دست داد. این حجم عظیم بدان معنا بود که گزارش قیمت‌ها در دفاتر کارگزاری سراسر کشور با تأخیر بود، به‌طوری‌که سرمایه‌گذاران هیچ ایده‌ای برای بیشترین سهامشان نداشتند و همه وحشت‌زده شده بودند.
چندی از رهبران بانکدارهای وال‌استریت برای پیدا کردن یک راه‌حل در طبقه تجاری جلسه تشکیل دادند. اعضای این جلسه شامل توماس دبلیو لامونت، سرپرست بانک مورگان؛ آلبرت ویگندر، رئیس بانک ملی چیس؛ چارلز ای. مایکل، رئیس بانک و ریچارد ویتنی، معاون رئیس بانک نشنال سیتی نیویورک بودند. ویتنی با منابع مالی بانکداران حامی وی، پیشنهادی برای خرید یک بلوک بزرگ سهام در فولاد آمریکا با قیمتی بالاتر از قیمت بازار داد. درحالی‌که معامله گران دیگر وی را تماشا می‌کردند، ویتنی پیشنهاد خرید مشابه دیگری در سهام " blue chip " داد. این تاکتیک شبیه به تاکتیکی بود که در سال ۱۹۰۷ منجر به پایان بحران شد. این تکنیک در متوقف ساختن ریزش بازار موفق شد. میانگین صنعتی داو جونز بهبود یافت، اما تنها ۶٫۳۸ واحد شاخص پایین آمد. بالا رفتن قیمت تا روز جمعه، ۲۵ اکتبر ادامه داشت، و جلسه‌ای نیم روزه در روز شنبه ۲۶ اکتبر برگزار شد اما بر خلاف سال ۱۹۰۷، بهبودی تنها به‌صورت موقت بود.
در طول هفته، کلیه وقایع توسط روزنامه‌ها در سراسر ایالات‌متحده پوشش داده شده بود. در ۲۸ اکتبر، "دوشنبه سیاه "، سرمایه‌گذاران بیشتری با اعلامیه (به علت کاهش ارزش ودیعه) مواجه شدند و تصمیم گرفتند از بازار بیرون بروند و ریزش با کاهش ۳۸٫۳۳ واحد یا ۱۳٪ در داو در یک روز ادامه داشت.
روز بعد، "سه‌شنبه سیاه "، ۲۹ اکتبر سال ۱۹۲۹، حدود ۱۶ میلیون سهام معامله شد و بحران فروش به اوج خود رسید. برخی از سهم‌ها در هیچ قیمتی در آن روز، هیچ خریداری نداشتند ("air pockets "). داو ۳۰ واحد دیگر(۱۲ درصد)، کاهش داشت. حجم سهام معامله شده در ۲۹ اکتبر سال ۱۹۲۹ رکوردی بود که برای نزدیک به ۴۰ سال شکسته نشده بود.
در ۲۹ اکتبر، ویلیام سی دورانت به اعضای خانواده راکفلر و دیگر غول‌های مالی پیوست تا مقادیر زیادی سهام خریداری کند که اعتمادش به بازار را به مردم نشان دهد، اما تلاش آن‌ها برای جلوگیری از کاهش عظیم قیمت‌ها شکست خورد. با توجه به حجم عظیمی از سهام که در آن روز معامله شده بود، بازار تا ۷:۴۵ شب ادامه داشت. بازار بیش از ۳۰ میلیارد دلار از ارزشش را، در طول دو روز از دست داد که ۱۴ میلیارد دلار آن، به تنهایی در ۲۹ اکتبر بود.
میانگین صنعتی داو جونز در دوشنبه سیاه و سه‌شنبه سیاه:
پس از استراحت یک روزه بازار در تاریخ ۳۰ اکتبر، شاخص داوجونز ۲۸٫۴۰ واحد یا ۱۲% افزایش داشت، و بازار در ۲۵۸٫۴۷ واحد بسته شد. بازار همچنان رو به سقوط پیش می‌رفت تا در ۱۳ نوامبر سال ۱۹۲۹ به نقطه موقتی رسید و شاخص در ۱۹۸٫۶۰ بسته شد. پس از آن بازار برای چند ماه بهبود یافت، که شروع آن در تاریخ ۱۴ نوامبر یود که شاخص داوجونز ۱۸٫۵۹ واحد افزایش یافت و در ۲۱۷٫۲۸ بسته شد و در ۱۷ آوریل سال ۱۹۳۰ به اوج ثانویه خود در هنگام بسته شدن بازار در ۲۹۴٫۰۷ رسید. در سال بعد، اين شاخص از آوریل ۱۹۳۱ تا ۸ ژوئیه ۱۹۳۲ نزول دیگری داشت، وضعیت ثابتی که شاخص داوجونز در ۴۱٫۲۲ (پایین‌ترین سطح خود در قرن ۲۰) قرار گرفت و ۸۹% کاهش شاخص در حدود دو سال. در طول سال ۱۹۳۳، شاخص به آرامی شروع به بالا رفتن مجدد کرد و مقداری از افت را كه در طول دوران بحران سال ۱۹۲۹ و سه سال از دست داده بود جبران شد که شروع آن در ۱۵ مارس سال ۱۹۳۳ بود که با میزان ۸٫۲۶ واحد افزایش يا ۱۵٫۳۴ درصد به ۶۲٫۱۰ واحد در بسته شدن رسید. بیشترین درصد افزایش داو جونز در اوایل و اواسط سال ۱۹۳۰ رخ داد. در اواخر سال ۱۹۳۷، کاهش شدیدی در بازار سهام به وجود آمد، بااین‌حال قیمت، بالاتر از شاخص در سال ۱۹۳۲ قرار گرفت.
بازار پس از ۲۵ سال در ۲۳ نوامبر ۱۹۵۴ به اوج بسته شدن خود در ۳ سپتامبر ۱۹۲۹ رسید.
سقوط بازار بورس، در اواخر ۱۹۲۰صورت گرفته بود. در طول نیمه دوم ۱۹۲۰، تولید فولاد، ساخت‌وساز ساختمان، حجم معاملات خرده فروشی، ثبت نام خودرو، حتی راه‌آهن پیشرفت کردند. سود خالص تلفیقی ۵۳۶ شرکت تولیدی و تجاری برای شش ماه اول سال ۱۹۲۹، افزایشی بی‌سابقه معادل ۳۶٫۶٪ نسبت به سال ۱۹۲۸ نشان داد که منجر به دو برابر شدن سود آهن و فولاد شد. این آمار و ارقام بزرگترین سفته‌بازی در بورس رابه وجود آورد که سبب شد صدها هزار نفر آمریکایی در بازار سهام سرمایه‌گذاری کنند. تعداد قابل توجهی از آن‌ها برای خرید سهام بیشتر استقراض کردند. در ماه اوت سال ۱۹۲۹، کارگزاران به سرمایه‌گذاران کوچک‌تر بیش از دو سوم ارزش اسمی سهام خریداری شده، وام دادند. بیش از ۸٫۵ میلیارد $ یعنی بیش از مقدار کل ارز در گردش در ایالات متحده در آن زمان، وام گرفته شده بود.
افزایش قیمت سهام، مردم را به سرمایه‌گذاری بیشتر تشویق می‌کرد؛ مردم امیدوار بودند قیمت سهام بیشتر افزایش یابد. در نتیجه حدس و گمان افزایش قیمت، بیشتر و حباب قیمتی ایجاد شد. به دلیل خریدهای اعتباری مردم، اگر وضعیت بازار تغییر می‌کرد یا حتی شکست می‌خورد، سرمایه‌گذاران مبالغ زیادی پول از دست می‌دادند. متوسط نسبت P / E (قیمت به درآمد هر سهم) سهام S & P در ماه سپتامبر سال ۱۹۲۹ معادل ۳۲٫۶ بود، (بسیار بالاتر از مقدار گذشته خود).
با شروع سال ۱۹۲۹ محصول خوبی معادل ۲۵۰٬۰۰۰٬۰۰۰ بوشل گندم حاصل شد. در ماه مه نیز محصول زمستانی معادل ۵۶۰٬۰۰۰٬۰۰۰ بوشل گندم آماده برداشت در دره می‌سی‌سی‌پی وجود داشت. این عرضه بیش از حد باعث افت قیمت بسیار سنگین گندم شد که کشاورزان گندم را، با خطر انقراض مواجه کرد. بازارهای سهام همیشه نسبت به آینده بازار کالا حساس بوده‌اند؛ و رکود در وال‌استریت در ماه مه توسط جورج پش پیش‌بینی شده بود. در ماه ژوئن سال ۱۹۲۹، خشکسالی شدید در داکوتا و غرب کانادا، به علاوه دانه نامطلوب در آرژانتین و شرق استرالیا به وجود آمد. عرضه بیش از حد گندم می‌توانست شکاف بزرگ در تولید گندم در سال ۱۹۲۹ را پر کند. قیمت گندم از ۹۷ ¢ به ازای هر بوشل در ماه می، به ۱٫۴۹ $ در ماه ژوئیه افزایش یافت. زمانی که مشاهده شد کشاورزان آمریکایی در این وضعیت ترجیح می‌دهند مقدار کمتری نسبت به آنچه در سال ۱۹۲۸ کاشته بودند بکارند، قیمت سهام دوباره بالا رفت و سفارش‌ها برای خرید سهام جهت کسب سود زیاد شد.
در ماه اوت زمانی که فرانسه و ایتالیا در مورد برداشت زیاد و عالی گندم خود مبالغه می‌کردند، و وضعیت در استرالیا بهبود یافته بود، قیمت گندم سقوط کرد و لرزه‌ای در وال‌استریت انداخت و قیمت سهام به‌سرعت کاهش یافت، و کلمه سهام پست دلالان و سرمایه‌گذاران آماتور را به ارمغان آورد. کنگره به امید تثبیت قیمت گندم، برای بسته‌های اعانه ۱۰۰ میلیون دلاری برای کشاورزان رای دادند. هرچند در ماه اکتبر، قیمت گندم به ۱٫۳۱ $ به ازای بوشل کاهش یافته بود.
دیگر سنجه‌های مهم اقتصادی نیز در اواسط سال ۱۹۲۹ کاهش یا حتی سقوط کردند، از جمله خرید و فروش ماشین، خرید و فروش خانه، و تولید فولاد. سقوط بورس کالا و تولید صنعتی حتی اعتماد به نفس آمریکایی‌ها را تحت تأثیر قرار داد و بازار سهام در ۳ سپتامبر دقیقاً بعد از روز لایبور در ۳۸۱٫۱۷ به اوج خود رسید، و پس از آن کاهش یافت و راجر بابسون آگاهانه "رکود بازار " را پیش‌بینی کرد. در پایان ماه سپتامبر، بازار ۱۰ درصد از اوج (از شکاف "بابسون ") پایین تربود. شدت فروش در اوایل و اواسط ماه اکتبر، تا چند روز مورد تأکید قرار گرفت. حجم عظیمی از بحران ناشی از فروش از ۲۱ اکتبر، آغاز شد و تشدید گردید. همچنین در ۲۴ و ۲۸ اکتبر، به خصوص ۲۹ ("سه‌شنبه سیاه").
رئیس بانک ملی چیس در آن زمان گفت: «ما سود طبیعی سفته بازی را بدست می‌آوریم همان‌طور که میلیونها نفر از مردم در آن زیاده روی کرده‌اند. این موضوع اجتناب ناپذیر بود، به دلیل افزایش عظیمی که در سال‌های اخیر در تعداد سهامداران رخ‌داده بود، تعداد فروشندگان حتی از زمانی که رونق به پایان رسیده بود نیز بیشتر بود و فروش جای خرید را گرفته بود.
در سال ۱۹۳۲، کمیسیون Pecora از سوی مجلس سنا جهت مطالعه علل سقوط بازار تأسیس شد. در سال بعد، کنگره آمریکا قانون Glass–Steagall مبنی بر الزام جدایی بین بانک‌های تجاری که سپرده می‌پذیرفتند و وام می‌دادند و بانک‌های سرمایه‌گذاری، که تعهد پذیره نویسی و توزیع سهام، اوراق قرضه، و دیگر اوراق بهادار می‌کردند، به تصویب رسید.
پس از تجربه سقوط سال ۱۹۲۹، بازارهای سهام در سراسر جهان به منظور به تعویق انداختن معاملات در مواقع افت سریع قیمت تأسیس شدند، آن‌ها مدعی بودند این کار از بحران ناشی از فروش جلوگیری می‌کند. بااین‌حال، سقوط یک روزه دوشنبه سیاه در ۱۹ اکتبر سال ۱۹۸۷، زمانی که میانگین شاخص داو جونز به ۲۲٫۶٪ سقوط کرد، بدتر از هر روز از سقوط در سال ۱۹۲۹ بود (هر چند که ترکیب ۲۵٪ کاهش در ۲۸–۲۹ اکتبر سال ۱۹۲۹ بزرگتر از ۱۹ اکتبر سال ۱۹۸۷ بود، و ازلحاظ کاهش، بدترین دو روز می‌باشند).
بسیج آمریکا برای جنگ جهانی دوم در پایان سال ۱۹۴۱، حدود ده میلیون نفر از نیروی کار غیرنظامی خود را به جنگ فرستاد. جنگ جهانی دوم تأثیر بسیار زیادی بر بسیاری از بخش‌های اقتصاد داشت، و ممکن بود رکود بزرگ در ایالات‌متحده را تسریع بخشد. هزینه‌های تأمین مالی سرمایه دولت تنها ۵ درصد از سرمایه‌گذاری سالانه ایالات‌متحده در سرمایه صنعتی سال ۱۹۴۰ و ۶۷ درصد از سرمایه‌گذاری آمریکا را در سال ۱۹۴۳ به خود اختصاص داد.
در سال ۱۹۲۹ سقوط بازار سهام و رکود بزرگترین بحران مالی قرن بیستم همزمان اتفاق افتادند. هراس اکتبر ۱۹۲۹ در بازار به‌عنوان نمادی است که از رکود اقتصادی جهان در طول یک دهه یاد می‌کند. سقوط قیمت سهم در ۲۴ و ۲۹ اکتبر سال ۱۹۲۹ عملاً در تمام بازارهای مالی جهان، به جز ژاپن تأثیرگذار بود.
سقوط وال‌استریت تأثیر عمده‌ای بر ایالات‌متحده و جهان اقتصاد داشت، و حوادث آن تا به امروز جز منابع دانشگاهی، بحث‌های تاریخی، اقتصادی، و سیاسی بوده‌است. برخی از مردم معتقد بودند که به‌کارگیری نادرست منابع توسط شرکت‌ها به سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ و رکود بعد از آن کمک کرده‌است. بسیاری از مردم بانک‌های تجاری را به این علت که بیش از حد مشتاق به قرار دادن سپرده در بازار سهام ریسکی بودند، در سقوط وال‌استریت مقصر می‌دانستند.
در سال ۱۹۲۹ سقوط بازار، غوغایی بیست ساله ایجاد کرد. در سال ۱۹۲۹ آزمایشی توسط اقتصاددان چارلز کیندل تحت این عنوان بیان شد که هیچ وام دهنده مؤثری وجود ندارد و اگر وجود داشت و به درستی مورد استفاده قرار می‌گرفت، می‌توانست در بحران‌های مالی، کلیدی برای کوتاه کردن دوره رکود کسب و کارها باشد. سقوط بازار آغاز عواقب گسترده و طولانی مدتی برای ایالات‌متحده بود. مورخان هنوز در مورد این سؤال مباحثه می‌کنند که: آیا سقوط بازار در سال ۱۹۲۹ جرقه‌ای برای رکود بازار بوده‌است؟ یا صرفاً سقوط بازار با شکسته شدن حباب قیمت مصادف شده‌است؟ اینکه تنها ۱۶ درصد از خانواده‌های آمریکایی در بازار سهام ایالات‌متحده در طول دوره رکود، سرمایه‌گذاری کرده‌اند، نشان می‌دهد که سقوط تا حد کمی در ایجاد رکود مؤثر بوده‌است.
بااین‌حال، اثرات روانی سقوط در سراسر کشور منعکس کرد که صاحبان کسب و کار از مشکل تأمین امنیت بازار سرمایه و سرمایه‌گذاری برای پروژه‌های جدید آگاه شدند. ریسک کسب و کار به‌طور طبیعی امنیت شغلی برای کارکنان را تحت تأثیر قرار می‌دهد، وقتی که یک کارگر آمریکایی (مصرف‌کننده) در درآمد خود با عدم قطعیت مواجه می‌شود، به‌طور طبیعی تمایل به مصرفش کاهش می‌یابد. کاهش قیمت سهام باعث سقوط و ایجاد مشکل‌های شدید در اقتصاد کلان از جمله کاهش اعتبار، تعطیلی کسب و کار، اخراج کارگران، ورشکستگی بانک‌ها، کاهش عرضه پول، و سایر رویدادهای اقتصادی در رکود شد.
افزایش بیکاری به صورت گسترده یکی از نتایج سقوط بازار بود، البته این بدان معنا نیست که سقوط به تنهایی موجب بحران شده‌است. سقوط وال‌استریت بیشترین تأثیر را بر رویدادهای پس از آن داشته‌است و در نتیجه به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان علامتی برای اقتصاد رو به پایین که موجب ایجاد رکودی بزرگ است، در نظر گرفته می‌شود. درست یا غلط، عواقب سقوط برای تقریباً همه وخیم بود. کارشناسان آکادمیک در یک جنبه از سقوط به توافق رسیدند: این که میلیاردها دلار از ثروت را در یک روز ازبین می‌برد و سریعاً باعث ایجاد رکود برای مصرف‌کننده می‌شود.
شکست موجب تنظیم اجرای جهانی در سپرده طلای ایالات‌متحده (به‌عنوان مثال، دلار) شد و فدرال رزرو مجبور شد نرخ بهره را نسبت به رکود افزایش دهد. برخی از ۴٬۰۰۰ بانک و وام دهندگان دیگر در نهایت شکست خوردند. همچنین، قاعده uptick پس از سقوط سال ۱۹۲۹ اجرا شد که اجازه فروش استقراضی را تنها زمانی که آخرین علامت قیمت سهام مثبت بود می‌داد، این قاعده در بازار برای جلوگیری از تحریک قیمت سهام توسط فروشندگان استقراضی می‌باشد.
اقتصاددانان و مورخان در مورد نقش سقوط بازار در رویدادهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی پس از آن اختلاف نظر دارند. اقتصاددانان در مقاله سال ۱۹۹۸ استدلال می‌کنند که رکود با سقوط بازار سهام شروع نشد و واضح نیست که در زمان سقوط رکود شروع شده بود یا خیر. آن‌ها سؤال پرسیدند: «آیا یک فروپاشی بسیار جدی در بورس اوراق بهادار می‌تواند موجب یک عقب‌نشینی جدی برای صنعت باشد درحالیکه تولید صنعتی در بیشتر قسمت‌ها در شرایطی سالم و متعادل می‌باشد؟" آن‌ها معتقد بودند که باید کمی عقب‌نشینی وجود داشته باشد، اما هنوز شواهد کافی برای اثبات اینکه عقب‌نشینی طولانی خواهد بود یا اینکه باید در طول تولید رکود صنعتی عمومی وجود داشته باشد، وجود ندارد.
همچنین اقتصاددانان هشدار دادند که ورشکستگی برخی بانک‌ها باید پیش‌بینی می‌شد و برخی از بانک‌ها ممکن بود ذخایر مورد نیاز تأمین مالی شرکت‌های تجاری و صنعتی را نداشته باشند. آن‌ها نتیجه گرفتند که موقعیت بانک‌ها، کلیدی برای بهبود وضعیت است، اما آنچه که قرار بود اتفاق بیفتد نمی‌توانست پیش‌بینی شود.
دانشگاهیان دیدند که سقوط وال‌استریت در سال ۱۹۲۹ به‌عنوان بخشی از یک فرایند تاریخی است که جزئی از نظریه‌های جدید رونق و رکود بود. به گفته اقتصاددانانی همچون جوزف شومپیتر، نیکلای کنتراتیو و چارلز ای مایکل، سقوط صرفاً یک رویداد تاریخی تحت عنوان بخشی از چرخه‌های اقتصادی بود. تأثیر سقوط صرفاً موجب افزایش سرعت اقدامات بعدی شد.
تاریخ پولی میلتون فریدمن در ایالات‌متحده، با مشارکت آنا شوارتز نوشته شده‌است و بسط این استدلال است که چه چیزی «بحران بزرگ» را آنقدر شدید کرده بود که در رکود چرخه کسب و کار، حمایت از تولید یا سقوط بازار سهام در سال ۱۹۲۹ نبوده‌است؟ همچنین با توجه به گفته فریدمن، چه چیزی کشور را در یک رکود عمیق فرو برده بودکه سبب فروپاشی سیستم بانکی در طول بیش ازسه دوره ۱۹۳۰–۱۹۳۳ شده بود؟.
اقتصاد تایوان پنجمین اقتصاد بزرگ آسیا و جزو اقتصادهای پیشرفته می‌باشد. اقتصاد این کشور طبق گفتهٔ صندوق بین‌المللی پول، رتبه نوزده را در جهان در برابری قدرت خرید و هجدهمین کشور در میزان تولید ناخالص داخلی را داراست.
اقتصاد کره جنوبی یازدهمین اقتصاد بزرگ جهان و چهارمین اقتصاد بزرگ آسیا است. اقتصاد مختلط کره جنوبی در تسلط چند شرکت خوشه‌ای خانوادگی است که در زبان کره‌ای به آن‌ها چایبول می‌گویند. با این حال به نظر نمی‌رسد سلطهٔ چایبول‌ها تداوم داشته باشد چون در غیر این صورت سرعت دگرگونی اقتصاد کره به زیان نسل‌های آینده کند خواهد شد.http://www.eria.org/ERIA-DP-2015-78.pdfhttp://scholarlycommons.law.northwestern.edu/cgi/viewcontent.cgi?article=1640&context=njilb در طول چند نسل، کره جنوبی توانست از کشوری که در میان ملل فقیر عالم رده‌بندی می‌شد به کشوری توسعه‌یافته با درآمد بالا تبدیل شود. برخی این رشد اقتصادی را به یک معجزه تشبیه کرده‌اند و نام آن را «معجزه رود هان» گذاشته‌اند. این معجزه باعث شده کره جنوبی در میان کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی و همچنین گروه ۲۰ قرار گیرد. این کشور پس از رکود بزرگ مالی همچنان یکی از سریع‌ترین نرخ‌های رشد را در میان کشورهای توسعه‌یافته در اختیار دارد. جیم اونیل اقتصاددان بریتانیایی، کره جنوبی را یکی از یازده کشوری می‌داند که در میانه‌های سده ۲۱ میلادی بر اقتصاد جهانی تسلط خواهند یافت.
سیاست‌گذاری مطلوب برای توسعه اقتصادی مانند آنچه که ژاپن برای ترمیم اقتصاد خود به کار بست، کره جنوبی را که زمانی به عنوان مقر پشتیبانی نیروهای آمریکایی پیش از جنگ کره و پس از آن عمل می‌کرد به موفقیت رساند. اصول این سیاست‌گذاری مبتنی بر آموزش دقیق و تربیت مردمان باسواد و باانگیزه بود و همین مسائل باعث شد تا رونق شدید فناوری و رشد اقتصادی سریع در این کشور رخ دهد. فقر منابع طبیعی و جمعیت زیاد در کره جنوبی باعث شده بود که رشد مداوم جمعیت و تشکیل یک بازار بزرگ مصرفی در داخل عملی نگردد. از این رو سیاست‌گذاران این کشور راهبرد صادرات‌محور را به عنوان سوخت اقتصاد کره برگزیدند. این سیاست باعث شد تا کره جنوبی در سال ۲۰۱۴ به عنوان هفتمین صادرکننده و هفتمین واردکننده در سطح جهان شناخته شود. بانک کره و موسسه توسعه کره به‌طور منظم گزارش‌هایی در خصوص نماگرهای اقتصادی و گرایش اقتصادی کره جنوبی منتشر می‌کنند.
اقتصاد کره جنوبی در جریان بحران مالی ۱۹۹۷ آسیا متحمل بحران نقدینگی شدhttp://www.imf.org/external/np/seminars/eng/2006/cpem/pdf/kihwan.pdf و از این رو به شدت به کمک مالی صندوق بین‌المللی پول تکیه کرد. این کمک‌ها باعث شد اقتصاد این کشور نوسازی شود و سپس با سیاست‌های کیم دای جونگ (مشهور به دی‌جی‌نومیکس) رئیس‌جمهور کره جنوبی همراه گشت.http://www.apcss.org/Publications/Edited%20Volumes/turningpoint/CH9.pdfhttp://ro.uow.edu.au/cgi/viewcontent.cgi?article=1247&context=artspapers یکی از فواید این سیاست‌ها، توسعه ملی در زمینه صنعت فناوری اطلاعات و ارتباطات بود.http://www.itu.int/net/pressoffice/backgrounders/general/pdf/5.pdf دولت کره جنوبی از گذشته برای تسریع در بکارگیری فناوری‌های جدید از یارانه استفاده می‌کرد و از این رو باعث شد تا استانداردهای موبایل سریع‌تر در اقتصاد این کشور به کار گرفته شود.http://www.netlab.tkk.fi/tutkimus/lead/leaddocs/Daoud_Haemmaeinen.pdf رشد فناوری اطلاعات و ارتباطات در کره بیشتر بر بخش سخت‌افزاری استوار شده‌است که موجب توسعهٔ نفوذ مخابرات سیمی و بی‌سیم در این کشور شده اما این پیشرفت به همان اندازه در بخش نرم‌افزاری به وجود نیامده است. توسعه بخش نرم‌افزاری باعث تولید اپلیکیشن‌های خلاقانه و خدمات ارزش افزوده می‌گردد. اقتصاد کره جنوبی در بخش لوازم الکترونیکی مصرفی، اینترنت موبایل و تلفن‌های هوشمند در جهان سرآمد است. تنها در سال ۲۰۰۹ تلویزیون‌های ال‌سی‌دی کره جنوبی ۳۷٪ از بازار جهانی را در اختیار داشتند و این در حالی بود که در سال ۲۰۰۷ این میزان معادل ۲۷٪ بود. اقتصاد کره جنوبی از لحاظ شاخص توسعهٔ فناوری اطلاعات و ارتباطات در سال ۲۰۱۵ رتبه نخست در سطح جهان و رتبه نخست بلومبرگ از نظر شاخص خلاقیت را در همان سال کسب کرد.