moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۲۹۳ دیوکلتیان که امپراتوری بخش شرقی روم را برعهده داشت دست به تشکیل حکومتی چهار نفره متشکل از دو آگوستوس یا امپراتور ارشد و دو سزار زد و در همان سال، گالریوس و پدر کنستانتین کبیر، کنستانتیوس کلوروس را که در آن زمان فرماندهان سپاه بودند به عنوان سزار انتخاب کرد. هنگامی که در سال ۳۰۵ دیوکلتیان (در شرق) و ماکسیمیان (در غرب) هر دو از سلطنت کنار رفتند و سزارهای آنها، گالریوس و کنستانتیوس کلروس، هر دو به درجه آگوستوس یا امپراتور ارشد ارتقا یافتند. آنها به نوبه خود دو سزار جدید را منصوب کردند - سوروس دوم، (سوروس در سال ۳۰۷ کشته شد و لیسینیوس جایگزین او شد) و ماکسنتیوس و بدین ترتیب حکومت چهارنفره دوم را ایجاد کردند. برادرزاده گالریوس، سزار ماکسیمینوس دایا پس از مرگ او جانشین او در روم شرقی شد.
کنستانتین و پدرش، کنستانتیوس کلوروس «گل روم (فرانسه)» را ترک کردند و به بریتانیا رفتند تا در نبردی بزرگ بر پیکت‌ها پیروز شوند، اما در ۲۵ ژوئیه ۳۰۶، پدر کنستانتین در یورک انگلستان درگذشت.
سپس، در ۲۸ اکتبر ۳۰۶، ماکسنتیوس، پسر ماکسیمیان، خود را آگوستوس غرب معرفی کرد، او ایتالیا را در اختیار داشت و از ۳۰۶ تا ۳۱۲ پس از میلاد در رم زندگی می‌کرد.Constantine and the Christian Empire. London: Routledge, 2004. ماکسنتیوس پدرش ماکسیمیان را برای حمایت از بازنشستگی احضار کرد. سپس ماکسنتیوس را غاصب اعلام کردند و امپراتور گالریوس به همکار خود، سوروس، دستور داد تا ماکسنتیوس را در اوایل سال ۳۰۷ از ایتالیا بیرون کند. با این حال، هنگامی که سوروس به ایتالیا رسید، ارتش او به طرفداری از ماکسنتیوس پرداخت.Timothy D. Barnes, Constantine and Eusebius (Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, 1981) سوروس دستگیر شد و به اردوگاه "Tres Tabernae" در خارج از رم فرستاده شد، جایی که او یا خودکشی کرد، یا در سال ۳۰۷ اعدام شد.
خود گالریوس در پاییز همان سال به سمت ماکسنتیوس در رم لشکر کشید، اما نتوانست شهر را تصرف کند. کنستانتین از «گول» نظاره گر بود و از درگیری با ماکسنتیوس امپراتوران رم در شرق در بیشتر این دوره اجتناب می‌کرد. دارایی‌های کنستانتین در این زمان زیاد نبود: بیشتر بریتانیا، گال و اسپانیا. لیتهارت می‌گوید که کنستانتین متوجه شد که گالریوس پایه‌ای ناامن برای ساختن آینده‌اش است، بنابراین کنستانتین با ماکسیمیان و ماکسنتیوس ائتلاف کرد و با ازدواج با دختر ماکسیمیان، «فاوستا» در تابستان ۳۰۷ پس از میلاد، این اتحاد را امضا کرد.
در بهار سال ۳۰۸، ماکسیمیان تلاش کرد تا پسرش، ماکسنتیوس را خلع کند، و از ارتش سابق خود خواست که بین پدر و پسر یکی را انتخاب کند. آنها پسر را انتخاب کردند و ماکسیمیان به سمت دامادش کنستانتین گریخت.Coinage and History of the Roman Empire. United Kingdom, Taylor & Francis, 2016.Chapter 10
برادرزاده گالریوس، سزار ماکسیمینوس دوم بود که به نام ماکسیمینوس دایا نیز شناخته می‌شد. پس از مرگ سوروس دوم، ماکسیمینوس انتظار داشت که به جای او آگوستوس شود و در سال ۳۰۸ پس از میلاد به شدت ناامید شد، زمانی که در کنفرانس کارنانتوم، لیسینیوس به جای او، به عنوان آگوستوس غرب اعلام شد. در سال ۳۱۰ پس از میلاد، ماکسیمینوس دوم به سربازانش اجازه داد تا او را به عنوان آگوستوس معرفی کنند. این موضوع باعث شد که پنج مرد با ادعای جدی همان ادعای موقعیت آگوستوس در غرب را داشته باشند. امپراتوری در حال جنگ داخلی کامل بود.
دو مدعی مقام آگوستوس در سال ۳۱۰ درگذشتند: اولی دومیتیوس الکساندر بود که در سال ۳۰۸ پس از میلاد خود را امپراتور اعلام کرد. متعاقباً اسیر و با خفه شدن اعدام شد. مرد بعدی ماکسیمیان، پدر زن کنستانتین بود. در سال ۳۱۰، کنستانتین پدرزنش را در مأموریتی به آرل (در فرانسه) اعزام کرد، جایی که ماکسیمیان اعلام کرد که کنستانتین مرده‌است. سپس خود را امپراتور اعلام کرد. پاسخ آن چیزی نبود که او امیدوار بود، و او به مارسی گریخت، اما کنستانتین ارتش خود را به آنجا برد، و ماکسیمیان دستگیر شد و اجازه داده شد، یا به او دستور داده شد که خودکشی کند. کنستانتین سپس اتحاد خود را با برادر زنش ماکسنتیوس قطع کرد و به لیسینیوس پیوست که قرار بود با خواهر کنستانتین، کنستانتیا ازدواج کند.
پیتر لیتهارت اشاره می‌کند که کنستانتین زندگی خود را در ارتش گذراند و اغلب با رومیان دیگر که اتفاقاً اعضای خانواده بزرگ او نیز بودند می‌جنگید. تا زمانی که زندگی کنستانتین به پایان رسید، «او مسئول مرگ پدرزنش ماکسیمیان، برادر زنش ماکسنتیوس، شوهر خواهرش لیسینیوس و پسرشان که خواهرزاده کنستانتین به‌شمار می‌آمد به نام لیسینیوس دوم و همسر دومش فاوستا و پسر خود کنستانتین از همسر اولش، به نام کریسپوس و چند تن دیگر از خویشاوندان دیگرش بود.
در سال ۳۱۰، سلامت جسمانی گالریوس (امپراتور روم از ۳۰۵ تا ۳۱۱) رو به زوال بود و قدرت او از ضعیف شده بود. پس از مرگ او در سال ۳۱۱، سرزمین‌های بالکان به سرعت توسط لیسینیوس (آگوستوس از ۳۰۸ تا ۳۲۴) اشغال شد، در حالی که ماکسنتیوس (امپراتور روم غربی از ۳۰۶ تا ۳۱۲) آسیای صغیر پرجمعیت و مرفه را برای خود به دست آورد تا به دارایی‌های خود در ایتالیا بیافزاید.
در بهار ۳۱۲، کنستانتین تصمیم گرفت که باید با خودِ ماکسنتیوس جنگ کندCowen, Ross (2016). Milvian Bridge AD 312: Constantine's battle for Empire and Faith. Oxford, UK: Osprey Publishing. . دیوید ام. پاتر می‌گوید پژوهشگران نمی‌دانند چه کسی به چه کسی نزدیک شد، اما لیسینیوس و کنستانتین به توافقی رسیدند که به نظر می‌رسد شامل حمایت نظامی متقابل علیه ماکسنتیوس است. در حالی که لیسینیوس برخی از نیروهای ماکسنتیوس را در شمال ایتالیا اشغال کرده بود، کنستانتین ارتشی متشکل از ۴۰۰۰۰ سرباز جمع کرد و از کوه‌های آلپ عبور کرد و به سمت روم رفت. به گفته پیتر لیتهارت، کنستانتین با نیروهای ماکسنتیوس در شوش، تورین و ورونا ملاقات کرد، جایی که او هر بار پیروز می‌شد. به گفته تیموتی بارنز، فرماندار پرایتوری، روریکیوس پومپیانوس، ارشدترین ژنرال ماکسنتیوس، در ورونا کشته شد.Barnes, Timothy D. Constantine and Eusebius. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1981. «در ماه اکتبر، کنستانتین در نزدیکی رم، در تیبر، نزدیک پل میلویو، اردو زده بود.»
اسقف یوسیبوس قیصریه (حدود ۲۶۳–۳۳۹ م)، مورخ، اظهار می‌دارد که کنستانتین با ارتش خود در حال حرکت به طرف رم بود (یوسیبوس مکان واقعی رویداد را مشخص نمی‌کند، اما به وضوح در اردوگاه رم نیست)، وقتی او به آسمان نگاه کرد. نگاهش به خورشید در هنگام غروب می‌افتد و صلیبی از نور همراه با آن کلمات یونانی «شما با این علامت پیروز خواهید شد» را بر روی آن می‌بیند. ابتدا کنستانتین معنای ظهور را نمی‌دانست، اما شب بعد، در خواب دید که مسیح به او توضیح می‌دهد که باید از علامت صلیب علیه دشمنان خود استفاده کند.
لاکتانتیوس، (نویسنده اولیه مسیحی (حدود ۲۴۰ - حدود ۳۲۰)) نوشته‌است که کنستانتین شب قبل از نبرد خوابی دید که به او گفته شد کای-رو (نماد مسیح) را روی سپر سربازانش بگذارد. با این حال یوسیبوس قیصریه هیچ اشاره‌ای به چنین بینشی نمی‌کند. یوسیبوس نبرد پل میلویو را با پیروزی موسی بر فرعون در عبور از دریای سرخ مقایسه می‌کند، زیرا ماکسنتیوس و سربازانش چنان‌که سفر خروج دربارهٔ فرعون می‌گوید، مانند سرب در آب‌های عظیم فرورفتند. باردیل می‌گوید که دو ارتش در ساکسا روبرا در حالی که کنستانتین از اردوگاه خود به کاپیتول نزدیک می‌شد، ملاقات کردند. سربازان ماکسنتیوس مجبور به بازگشت به رودخانه تیبر شدند، جایی که ماکسنتیوس قبلاً پل میلوین را به امید به دام انداختن سربازان کنستانتین ویران کرده بود. سربازان ماکسنتیوس در هنگام عقب‌نشینی مجبور شدند از تیبر به وسیله پل‌های شناور باقی مانده عبور کنند، اما این ماکسنتیوس بود که در عوض به دام افتاد. ماکسنتیوس با پاره شدن پل‌های شناور غرق شد.
روز بعد از نبرد، جسد ماکسنتیوس پیدا شد و سر بریدهٔ او در خیابان‌های رم گردانده شد و سپس به آفریقا برده شد.
نه سال پس از اینکه دیوکلتیان بیست سال فرمانروایی پایدار را با یک محراب دودآلود در فروم (روم) و همراه با شدیدترین آزار مسیحیان در تاریخ امپراتوری جشن گرفت، کنستانتین بزرگ پیروز وارد روم شد و بدون تقدیم قربانی از کنار محراب روی تپه کاپیتول (رم)، عبور کرد. به گفته مورخان کلیسا که پس از مرگ او نوشته‌اند، کنستانتین تا آن زمان به مسیحیت گرویده بود و به اولین امپراتور روم مسیحی تبدیل شده بود. کنستانتین در سخنرانی خود خطاب به «مجمع مقدسین» می‌گوید که او در زمان تغییر مذهب کودک یا جوان نبوده‌است. «جاناتان باردیل» می‌گوید که این احتمال وجود دارد، زیرا والدین کنستانتین هر دو چندخداپرست بودند. مادرش تنها پس از آن به گرویدن به مسیحیت متقاعد شد که کنستانتین این کار را انجام داده بود. باردیل احتمال می‌دهد که کنستانتین مدتی بین سال‌های ۳۱۰ تا ۳۱۵ مسیحی شده‌است.
پیتر لیتهارت مورخ و روحانی مسیحی، نوشته‌است کنستانتین «یک مؤمن صادق و تا حدودی ساده بود.» ادوارد گیبون، نویسنده و مورخ در کتاب "انحطاط و سقوط امپراتوری روم" می‌نویسد، «ذهن کنستانتین ممکن است بین ادیان پاگانیسم و مسیحی در نوسان بوده باشد.»‏ فرانسیس اوپوکو می‌نویسد: «در حالی که برخی بر این عقیده‌اند که تغییر دین کنستانتین واقعی بوده‌است، برخی دیگر فکر می‌کنند که سیاست‌های او برای حمایت از مسیحیان برای مصلحت سیاسی بوده‌است.
به عنوان یک مسیحی معتقد، چرا او هنوز نشان میترایی سول اینویکتوس - «خورشید تسخیر نشده» - را روی سکه‌های خود داشت؟ چرا او هرگز آنچنان که در مسیحیت اولیه رسم بود، به درستی آموزش دینی مسیحی را ندیده بود؟ چرا تا زمانی که در بستر مرگ بود غسل تعمید را انجام نداده بود؟ درک اولیه کنستانتین از مسیحیت کم عمق بود، اما با گذشت زمان، اوپوکو می‌گوید، به نظر می‌رسد که او خود را فرمانروای منصوب خدا می‌بیند که با لطف الهی پاداش می‌گیرد به گفته اوپوکو، بنابراین به نظر می‌رسد که «کنستانتین به جای از دست دادن لطف الهی، مایل بود در مبادله سبک و عنوان با یک خدا، عنوان نایب‌السلطنه را به دست آورد.»
پیتر براون می‌گوید که کنستانتین بیش از ۴۰ سال داشت که سرانجام خود را مسیحی اعلام کرد، و روشن ساخت که موفقیت‌های خود را مدیون حمایت خدای متعال مسیحی است. براون اضافه می‌کند که او به احتمال زیاد یک پیگن سنتی بود، و زمانی که خود را مسیحی اعلام کرد، سیاستمداری زرنگ و بی رحم بود. اولین قدم او پس از فتح قرار بود یاد ماکسنتیوس را تحت الشعاع قرار دهد، که او این کار را با پر کردن مرکز روم با بناهایی مانند طاق‌نصرت کنستانتین انجام داد. در این بناها هیچ نشانه و اشاره ای به مسیحیت دیده نمی‌شود. با این حال، در سال ۳۱۲، کنستانتین دستور ساخت مجسمه‌ای از خود را داد و باردیل از اوزبیوس نقل می‌کند که کنستانتین تصمیم گرفت که باید یک نشان از نجات‌دهنده در دست مجسمه‌اش، کلوسوس کنستانتین نصب شود - در واقع، او به آنها دستور داد مجسمه ۱۲ متری خود را در پر رفت و آمدترین نقطه رم، در حالی که یک علامت مسیح را در دست راست خود نگه داشته، قرار دهند. مدتی پس از سال ۳۲۴ به پادشاه ایران نوشت: «او (خدا) را با زانوی خمیده می‌خوانم و از خون‌های ناپسند و بوهای نفرت‌انگیز [قربانی مشرکان] دوری می‌کنم».
نوئل لنسکی مشاهده می‌کند که در اواخر قرن پنجم، اسطوره غسل تعمید کنستانتین توسط سیلوستر یکم در تصویری رمانتیک از زندگی سیلوستر شکل گرفت که در "اعمال پدر مبارک سیلوستر" باقی مانده‌است. لنسکی می‌گوید این داستان کلیسای قرون وسطایی را از شرمساری بزرگ مبری کرد: غسل تعمید کنستانتین توسط اسقف آریانیسم، اوسبیوس نیکومدیا، که در زمان لشکرکشی به ایران رخ داد. به گفته هانس پولساندر و نوئل لنسکی، کنستانتین به قصد غسل تعمید در رود اردن در سرزمین مقدس می‌چرخید، اما در نیکومدیا (ازمیت کنونی در ترکیه) به بیماری مرگباری مبتلا شد، جایی که به سرعت غسل تعمید یافت. او اندکی پس از آن در ۲۲ مه ۳۳۷ درگذشت.Pohlsander, Hans. "The Emperor Constantine". London & New York: Routledge, 2004a. Hardcover Paperback , 75–76 ادوارد گیبون غسل تعمید کنستانتین در بستر مرگ را مشکوک می‌داند. با این حال، مورخان مدرن می‌گویند که این عمل غیر معمول نبوده‌است؛ زیرا مردم می‌دانستند که احتمالاً بعد از غسل تعمید به ارتکاب گناه ادامه می‌دهند و می‌ترسیدند با غسل تعمید زودهنگام نجاتشان را به خطر بیندازند. با تأخسر انداختن غسل تعمید به آخرین لحظه ممکن، آنها امیدوار بودند که استقبال خود را در بهشت تضمین کنند.‏
کنستانتین به آزار و شکنجه مسیحیان پایان داد، اموال مصادره شده را به کلیساها بازگرداند و سیاست مدارا با غیر مسیحیان را در پیش گرفت. او پیگن‌ها را به خاطر پیگن بودن، یا یهودیان را به خاطر یهودی بودن مجازات نمی‌کرد، و سیاست تغییر دین اجباری را در پیش نمی‌گرفت. او نمایش‌های گلادیاتوری را غیرقانونی اعلام کرد، معابد پیگن‌ها را ویران کرد و بسیاری از معابد دیگر را غارت کرد، و از لفاظی‌های قهری علیه غیر مسیحیان استفاده کرد. اما او هرگز درگیر پاکسازی قومی و مذهبی نشد. هنگامی که کنستانتین پایتخت را گرفت، حامیان ماکسنتیوس سلاخی نشدند. خانواده و دربار لیسینیوس کشته نشدند. هیچ‌کس به دلیل پیگن بودن کشته نشد. لیتهارت می‌گوید که کنستانتین موفقیت نظامی خود را به خدا نسبت داد و در طول سلطنت او، امپراتوری روم نسبتاً آرام بود.
به دنبال نبرد پل میلویو، کنستانتین و همکارش آگوستوس آگوستوس لیسینیوس، فرمان میلان را صادر کردند که به معنای تحمل مذهبی بود. این فرمان از همه ادیان در برابر آزار و اذیت مذهبی محافظت می‌کرد و به هر کسی اجازه می‌داد هر خدایی را که انتخاب می‌کند، پرستش کند،"فرمان میلان", 313CE. به گفته دریک، از دیدگاه‌های متفاوت دربارهٔ سیاست‌های مذهبی کنستانتین مطالب زیادی نوشته شده‌است، اما «تعهد کنستانتین به اتحاد در کلیسا یکی از سیاست‌هایی است که تقریباً همهٔ طرف‌ها بر آن توافق دارند». دیدگاه‌های متضاد تنها زمانی به وجود می‌آیند که موضوع تغییر کند که آیا این وحدت شامل پیگن‌ها می‌شود یا نه. دریک می‌گوید که یاکوب بورکهارت کنستانتین را «اساساً غیر مذهبی» توصیف می‌کند که از کلیسا صرفاً برای حمایت از قدرت و جاه‌طلبی‌اش استفاده می‌کند. با این حال، دریک ادامه می‌دهد که بورکهارت از روشی استفاده می‌کرد که ریشه در اصلاحات پروتستانی داشت و سیاست را برای زیر سؤال بردن اعتقاد مذهبی کنستانتین انتخاب می‌کرد. به گفته دریک، این دیدگاه دقیقی به دست نمی‌دهد زیرا سیاست در همه چیز است و مذهب با آن تعیین نمی‌شود.
کنستانتین هرگز به‌طور مستقیم پیگنیسم را غیرقانونی نکرد. به بیان یک فرمان اولیه، او حکم کرد که پیگن‌ها می‌توانند «آیین‌های یک توهم منسوخ را جشن بگیرند»، تا زمانی که مسیحیان را مجبور به پیوستن به آنها نکنند. بعلاوه، روایاتی وجود دارد که نشان می‌دهد کنستانتین تا حدودی در برابر پیگن‌ها مدارا می‌کرد. مفاد آن در فرمان میلان در فرمان استانی مجدداً بیان شده‌است. «دریک» اشاره می‌کند که این فرمان خواستار صلح و مدارا شده‌است: «اجازه ندهید کسی مزاحم دیگری شود، بگذارید هر کس به آنچه سرزمینش می‌خواهد چنگ بزند…» کنستانتین هرگز این فرمان را لغو نکرد. دریک می‌پرسد که آیا کنستانتین در تلاش بوده جامعه‌ای ایجاد کند که در آن این دو دین تلفیق شده باشند. با این حال، کنستانتین همچنین معابد پیگن‌ها را به عنوان «معابد دروغ» مورد حمله قرار می‌دهد، و پیگنیسم را به عنوان شرک و خرافات در همان سند محکوم می‌کند. کنستانتین و مسیحیان معاصرش با پیگنیسم به عنوان یک دین زنده برخورد نمی‌کردند. آن را به عنوان یک «خرافات» - یک «توهم منسوخ» تعریف می‌کردند.
به عقیده یاکوب بورکهارت و پیروانش، مسیحی بودن به‌طور خودکار به معنای عدم تحمل است. با این حال، همان‌طور که دریک اشاره می‌کند، این عقیده یک یکنواختی و یکسانی از اعتقادات در مسیحیت را فرض می‌کند که در اسناد تاریخی وجود ندارد. براون می‌گوید که کلیسا هرگز یکپارچه نبوده‌است. از نظر دریک، نشانه‌هایی وجود دارد که کنستانتین به کلیسای معدودی نخبه منتخب بکر اعتقاد نداشت، بلکه به مسیحیت به‌عنوان «خیمه‌ای بزرگ» که می‌تواند جناح‌های مختلف را در خود جای دهد، گروید. دریک می‌گوید شواهد نشان می‌دهد که کنستانتین طرفدار کسانی بود که از اجماع حمایت می‌کردند، عمل‌گرایان را بر ایدئولوگ‌های از هر جناح ترجیح می‌داد، و خواهان صلح و هماهنگی بود اما همچنین فراگیری و انعطاف‌پذیری را در نظر داشت. دریک در مقاله خود "کنستانتین و اجماع" نتیجه می‌گیرد که «سیاست» مذهبی کنستانتین با هدف گنجاندن کلیسا در یک سیاست گسترده‌تر از وحدت مدنی بود، حتی اگر دیدگاه‌های شخصی او بدون شک یک دین را بر دیگری ترجیح می‌داد.
برخی از انتخاب‌های کنستانتین باعث نشده‌است که مورخان یک خوانش ساده از باورهای او را رها کنند. یوهان پیتر کیرش می‌گوید اجماع منابع این است که به تحریک کنستانتین، هم پسرش کریسپوس، از نخستین همسرش و هم همسر دومش فاوستا را اعدام کردند. او همچنین دستور اعدام خواجه (جنسی) روحانیان را در مصر صادر کرد، زیرا آنها از موازین اخلاقی او تجاوز کردند.J. Kirsch, "God Against the Gods", Viking Compass, 2004. به گفته مک مولن، کنستانتین بسیاری از نظرات تحقیرآمیز مربوط به دین قدیمی را بیان کرده‌است. نوشتن از «لجاجت واقعی» مشرکان، از «آیین و تشریفات گمراه» آنها، و از «معابد دروغ» آنها در تضاد با «شکوه خانه حقیقت».R. MacMullen, "Christianizing The Roman Empire A.D.100-400, Yale University Press, 1984,
اگرچه کنستانتین به عنوان اولین امپراتور مسیحی در نظر گرفته می‌شود، اما این بدان معنا نیست که در آن زمان دیگر هیچ پیگنی در امپراتوری وجود نداشت. به احتمال زیاد مسیحیان در زمان تغییر دین کنستانتین بین شانزده تا هفده درصد امپراتوری را تشکیل می‌دادند. آنها مزیت عددی برای تشکیل یک پایگاه قدرت کافی برای شروع آزار و شکنجه سیستماتیک پیگن‌ها را نداشتند. با این حال، براون به ما یادآوری می‌کند که ما نباید روحیه خشن مسیحیان قرن چهارم را دست کم بگیریم: «سرکوب، آزار و اذیت و شهادت، به‌طور کلی موجب تحمل همان شکنجه‌گران نمی‌شود.» براون می‌گوید مقام‌های رومی در «خروج» از کلیسای مسیحی که آن را تهدیدی برای امپراتوری می‌دانستند تردیدی از خود نشان نداده‌اند و کنستانتین و جانشینان او نیز به همین دلایل سیاست خود را اجرا می‌کردند. کنستانتین به‌طور پراکنده قربانی‌های عمومی را ممنوع می‌کرد و معابد پیگن‌ها را می‌بست. با این حال، فشار بسیار کمی بر آنان وارد شد. همان‌طور که آزار و اذیت مسیحیان پراکنده بود، اقدامات علیه پیگن‌ها نیز پراکنده بود.
در اطراف دربار امپراتوری بسیاری به دلایل و دسیسه‌های مختلف جان باختند، اما هیچ مدرکی دال بر قتل‌های قضایی برای انجام قربانی‌های غیرقانونی قبل از تیبریوس دوم کنستانتین (۵۷۴–۵۸۲) وجود ندارد.دریک و هانس اولریش ویمر دو نفر از بسیاری از کسانی هستند که موافقند که کنستانتین عموماً طرفدار سرکوب پیگن‌ها با زور نبود.Wiemer, Hans-Ulrich. "Libanius on Constantine". The Classical Quarterly, vol. 44, no. 2, 1994, pp. 511–524. JSTOR, www.jstor.org/stable/639654. Accessed 23 June 2020. در عوض، کنستانتین اقداماتی را برای محدود کردن قانونی پرستش پیگن‌ها انجام داد. رویکرد اصلی کنستانتین استفاده از اغوا با سودمند ساختن پذیرش مسیحیت بود.
در یکشنبه ۸ نوامبر ۳۲۴، کنستانتین امپراتوری بیزانس را به عنوان اقامتگاه جدید خود، «کنستانتینو پلیس» (قسطنطنیه) - «شهر کنستانتین» - با کاهنان پیگن محلی، اخترشناسان و فالگیران تقدیس کرد. با این حال، امپراتور همچنان برای جشن گرفتن بیست سالگی سلطنت خود یا جشن دسنالیا به روم بازگشت.Balzer, Mary. "Constantine’s Constantinople: A Christian Emperor, A Pagan City." (2013). دو سال پس از تقدیس قسطنطنیه، کنستانتین روم را ترک کرد و برای همیشه به قسطنطنیه بازگشت. در روز دوشنبه ۴ نوامبر ۳۲۸، آیین‌های جدیدی برای وقف شهر به عنوان «پایتخت» جدید امپراتوری روم انجام شد. در میان حاضران فیلسوف نوافلاطونی سوپاتر و پونتیفکس ماکسیموس (روحانی اعظم دین رومی) نیز بودند.Vanderspoel, John. "Correspondence and correspondents of Julius Julianus." Byzantion 69.2 (1999): 396-478. کنستانتین در یادبود مجسمه ای از الهه بخت توخه و ستونی که به نام ستون کنستانتین شهرت دارد، ساخته بود که بر روی آن مجسمه طلایی آپولو را با چهره کنستانتین به سمت خورشید قرار داد. لیتهارت می‌گوید: «قسطنطنیه به تازگی تأسیس شده‌است، اما عمداً گذشته روم را از نظر مذهبی و همچنین سیاسی تداعی می‌کرد. در ۱۱ مه ۳۳۰، وقف شهر با جشن سنت موسیوس و ضرب مدال‌ها و سکه‌های یادبود برگزار شد.Ramskold, Lars, and Noel Lenski. Constantinople's dedication medallions and the maintenance of civic traditions. Österreichische Numismatische Gesellschaft, 2012. تا سال ۳۲۵، کنستانتین «به پرداخت افتخارات عمومی خود به خورشید» بر روی سکه‌هایی که او را به‌طور مشترک با «سول اینویکتوس» نشان می‌داد، ادامه می‌داد، در حالی که سکه‌های بعد از آن تصویر سول جای خود را به لاباروم (نمادی مسیحی) داد.MacMullan 1984:44.
گرچه در این زمان کنستانتین آشکارا از مسیحیت حمایت می‌کرد، اما شهر هنوز هم برای فرقه‌های پیگنیسم جا داشت: زیارتگاه‌هایی برای کاستور و پولوکس و توخه وجود داشت. هانس اولریش ویمر می‌گوید دلیل خوبی وجود دارد که باور کنیم که هنوز معابد اجدادی هلیوس، آرتمیس و آفرودیته در قسطنطنیه نیز به کار خود ادامه می‌دادند. آکروپولیس (معماری) با معابد پیگنیسم باستانی اش به حال خود رها شده بودند.
چندین محقق نشان می‌دهند که در پایتخت جدید قسطنطنیه، کنستانتین مطمئن شد که معابد پیگنیسم جدیدی در حال ساخت نیستند و همچنین اجازه قربانی خون را نمی‌داد.Gerberding, R. and J. H. Moran Cruz, "Medieval Worlds" (New York: Houghton Mifflin Company, 2004) با این حال، به گفته مورخ فرانسوی ژیلبر داگرون، زمان سلطنت کنستانتین به‌طور کلی ساخت معبد پایان پیدا نکرد. او هم اجازه ساخت و هم سفارش معبد را در مناطق خارج از قسطنطنیه داد.Dagron, Gilbert. "Naissance d'une capitale: Constantinople et ses institutions de 330 à 451." Bibliothèque byzantine/Etudes (1974). ترومبلی می‌گوید وقف معابد جدید در اسناد تاریخی و باستان‌شناسی تا پایان قرن چهارم به اثبات رسیده‌است.Trombley, F. R. 1995a. Hellenic Religion and Christianisation, c. 370-529. New York. I. 166-8, II. 335-6 کنستانتین بسیاری از جایگاه‌های مقدس پیگن‌ها را غارت کرد، اما به گفته هانس اولریش ویمر، انگیزه این غارت بیشتر از تمایل به از بین بردن پیگنیسم ناشی از میل به تأمین سرمایه جدیدش برای ساخت «تندیس‌های ابهت‌آمیز» برای پایتخت جدید بود. نوئل لنسکی می‌گوید که «قسطنطنیه به معنای واقعی کلمه مملو از مجسمه‌هایی بود که به قول ژروم با «بره‌زدایی مجازی» در هر شهر در شرق امپراتوری روم جمع شده بودند.» رامسی مک مولن عقیده دارد که کنستانتین این کار را به عنوان یک عمل ضد پیگنیسمی انجام داد. برخلاف مک مولن، ویمر می‌گوید که لبیانیوس، وقایع‌نگار معاصر کنستانتین، در بخشی از «در دفاع از معابد» خود می‌نویسد که کنستانتین معابد را غارت کرد تا گنجینه‌های آنها را برای ساختن قسطنطنیه به دست آورد، نه به دلیل اینکه ضد پیگنیسم بود. به گفته ویمر، کنستانتین برخی از جایگاه‌های مقدس پیگن‌ها، از جمله آسکلپیون (معبد شفابخش) در ایگائه را ویران کرد.
از یک امپراتور به امپراتور بعدی، مراسم خصوصی و مخفیانه دائماً در معرض خطر قرار گرفتن در دسته جادو و جادوگری بود. با این حال، فرمان کنستانتین علیه فال، فال را در زمره جادو قرار نداد، بنابراین، کنستانتین به هاروسپکس (فال‌بینان از روی احشای حیوان) اجازه داد تا مراسم خود را در ملاءعام انجام دهند. به گفته کالوس، او هنوز آن را «خرافات» می‌نامد.
پس از آزار و شکنجه دیوکلسینی (آزار مسیحیان اولیه)، بسیاری از کسانی که با مقامات همکاری کرده بودند، می‌خواستند به موقعیت‌های خود در کلیسا بازگردند. مورین تیلی، رئیس انجمن پاتریتیک آمریکای شمالی، می‌گوید که واکنش‌های متفاوت به این «بازگشت» در میان مسیحیان شمال آفریقا تا ۳۰۵ میلادی آشکار شده بود.
به گفته تیلی، بسیاری از مسیحیان شمال آفریقا سنت دیرینه ای در «رویکرد فیزیکالیستی به دین» داشتند. متون مقدس برای آنها صرفاً کتاب نبود، بلکه کلام خدا به شکل فیزیکی بود. آنها تحویل انجیل و تحویل یک نفر برای شهادت را «دو روی یک سکه» می‌دانستند. در طول آزار و شکنجه بزرگ، «وقتی سربازان رومی تماس گرفتند، برخی از مقامات [کاتولیک] کتب مقدس، ظروف، و سایر کالاهای کلیسا را به جای خطر مجازات قانونی» برای چند اشیاء تحویل دادند. این همکارها به معامله‌گران معروف شدند. این اصطلاح در ابتدا به معنای کسی بود که یک شیء فیزیکی را تحویل می‌دهد، اما به معنای " مسیحیان آفریقای شمالی که سخت‌گیران معروف به دوناتیست‌ها بودند، همچنان از دولت روم خشمگین بودند وبه دلیل نیاز به خلوص کلیسایی، حاضر نشدند سخنرانان را به سمت‌های رهبری کلیسا بازگردانند. این رد به نوادگان محدثان نیز کشیده شد.
کاتولیک‌ها می‌خواستند تخته سنگ را پاک کنند و با دولت جدید سازگار شوند. همچنین دیدگاه‌های متفاوتی دربارهٔ غسل تعمید و برخی اعمال دیگر وجود داشت، اما آلن کامرون می‌گوید دوناتیسم یک بدعت واقعی با تفاوت در آموزه‌های مهم نبود، در عوض، این یک انشقاق بر سر تفاوت در اعمال بود.
در سال ۳۱۱، اسقف کارتاژ، منسوریوس، درگذشت. قرار بود دوازده اسقف منطقه جمع شوند و جانشینی را انتخاب کنند، اما در عوض، دوناتیست‌ها و کاتولیک‌ها، هر کدام یکی از خود را انتخاب کردند و هیچ‌کدام نامزد دیگری را نپذیرفتند. سخت گیران ماژورینوس را انتخاب کردند که دوناتوس جانشین او شد و نام جنبش را به آن داد.
دوناتیست‌ها از کنستانتین درخواست کردند تا تصمیم بگیرد که اسقف واقعی کارتاژ چه کسی باشد. مسیحیان انتظار داشتند که کنستانتین داور همه اختلافات مذهبی باشد. این به سادگی بخشی از کار امپراتور بود. هارولد ای. دریک می‌گوید که «از زمان سلسله جویان، زمانی که دیوکلتیان امپراتوری را به‌عنوان امپراتوری صریحاً مبتنی بر حمایت الهی تأسیس کرد، فقدان اجماع در مورد مسائل مذهبی چیز کوچکی نبود».H. A. Drake, LAMBS INTO LIONS: EXPLAINING EARLY CHRISTIAN INTOLERANCE, Past & Present, Volume 153, Issue 1, November 1996, Pages 3–36, https://doi.org/10.1093/past/153.1.3 کنستانتین قبلاً شورایی در رم به رهبری پاپ میلتیادس تعیین کرده بوددر سال ۳۱۳ برای رسیدگی به موضوع دوناتیسم، و در سال ۳۱۴، او همچنین یک کمیسیون استیناف را منصوب کرد که در آرل تشکیل جلسه داد تا مشخص شود که چه کسی باید اسقف قانونی باشد. کمیسیون به نفع اسقف کاتولیک نتیجه گرفت. دوناتیست‌ها یافته‌های کمیسیون را رد کردند و از سازش خودداری کردند.
بنابراین، تیلی می‌گوید: «وظیفه امپراتوری و مذهبی کنستانتین شد» تحمیل پذیرش. کنستانتین با سرکوب متوسط تا شدید پاسخ داد. اولین داستان‌های شهید دوناتیست مربوط به سال‌های ۳۱۷ تا ۳۲۱ است. حفظ صلح بین بهشت و زمین. تیلی نشان می‌دهد که این پاسخی بود از سوی دولت به نیاز به نظم عمومی و همچنین پاسخی خاص رومی از نیاز امپراتور به حفظ pax deorum («خیرخواهی خدایان») - صلح بین بهشت و زمین - بود.
جوزف برایانت، جامعه‌شناس، مناقشه دوناتیست‌ها را نقطه اوج فرایند پویایی یک فرقه تبدیل به کلیسا می‌داند. برایانت ادعا می‌کند که مسیحیت در قرن اول از یک «فرقه مسیحی حاشیه ای، تحت آزار و اذیت و تحقیر عمومی» به کلیسایی کاملاً نهادینه شده که قادر به پذیرش کل امپراتوری روم بود، در قرن سوم تغییر کرد. او توضیح می‌دهد که «اصل حاکم بر الگوی فرقه‌ای انجمن در دستگاه نهادی نیست، بلکه در تقدس شخصی اعضای آن است».، از سوی دیگر، کلیسا سازمانی است که در آن قداست در نهاد یافت می‌شود تا فرد. برایانت برای تبدیل شدن به یک کلیسا می‌گوید: «مسیحیت باید بر بیگانگی خود از «جهان» غلبه می‌کرد و آزار و شکنجه را با موفقیت پشت سر می‌گذاشت، می‌پذیرفت که دیگر یک کلیسا پورا (فرقه‌ای از مقدسین و برگزیدگان) نبود، بلکه یک پیکره بود. «پرمیکسیدم» به معنی مختلط (permixtum،) یک کلیسای «کاتولیک» است که برای تغییر دین دسته‌جمعی طراحی شده و به‌طور نهادی دارای قدرت گسترده‌ای از فیض مقدس و رستگاری است».
بدون آنچه پیتر براون «تبدیل مسیحیت» به فرهنگ و آرمان‌های دنیای روم می‌خواند، براون می‌گوید کنستانتین هرگز تغییر دین نمی‌داد، اما این «تحول شگرف» بقای جنبش مذهبی حاشیه‌ای را نیز تهدید می‌کرد. به‌طور طبیعی منجر به تقسیمات، انشعابات و انحراف شد. برایانت توضیح می‌دهد که «زمانی که افراد درون یک فرقه تشخیص می‌دهند که «روح» دیگر در بدن کلیسای اصلی ساکن نیست، «مقدسان و پاکان» معمولاً خود را مجبور می‌کنند – چه با اعتقاد یا اجبار – کنار بکشند و ضد کلیسای خود را تأسیس کنند. "بقیه جمع شده" برگزیدگان خدا"
از آنجایی که کنستانتین بیش از یک تحقیق را در مورد مسائل دوناتیست‌ها دستور داده بود، و از آنجا که همه آنها در حمایت از آرمان کاتولیک حکم داده بودند، با این حال دوناتیست‌ها از تسلیم شدن به قدرت امپراتوری یا کلیسایی خودداری کردند، این دلیل کافی برای اقدام بود. کنستانتین اولین امپراتور در عصر مسیحی شد که گروه‌های خاصی از مسیحیان را مورد آزار و اذیت قرار داد."There is No Crime for Those who Have Christ: Religious Violence in the Christian Roman Empire", Michael Gaddis, p55-56, University of California Press, 2005, براون می‌گوید مقامات رومی در «خروج» کلیسای مسیحی که آنها را تهدیدی برای امپراتوری می‌دانستند تردیدی از خود نشان نداده‌اند، و کنستانتین و جانشینان او به همین دلایل، همین کار را کردند.
آزار و اذیت کنستانتین علیه این مسیحیان موفقیت آمیزتر از دیوکلتیان نبود و در سال ۳۲۱، کنستانتین شکست خود را پذیرفت و قوانین علیه دوناتیست‌ها را لغو کرد. برای ۷۵ سال بعد، هر دو حزب، اغلب مستقیماً در کنار یکدیگر، با صف دو اسقف برای همان شهرها وجود داشتند. این در نهایت منجر به مرحله دوم آزار و شکنجه شد، اما دوناتیست‌ها تا زمانی که ارتش‌های عربی شمال آفریقا را در سال‌های پایانی قرن هفتم تسخیر کردند، زنده ماندند.
اسقف جان کی تغییر دین کنستانتین و شورای نیقیه را که کنستانتین آن را ایجاد کرد، به عنوان دو مورد از مهم‌ترین اتفاقاتی که در تاریخ کلیسای مسیحی رخ داده‌است توصیف می‌کند. در طول سلطنت خود، دخالت کنستانتین با کلیسا تحت تضادهای فراوان آن بود که ارتدکس را در مقابل دگرگرایی و بدعت‌گذاری تعریف می‌کرد. میشل آر. سالزمن نشان می‌دهد که بدعت در مسیحیت برای اکثر مسیحیان قرن چهارم و پنجم، از جمله کنستانتین، اولویت بالاتری نسبت به پیگن‌ها داشت.Salzman, Michele Renee. "The Evidence for the Conversion of the Roman Empire to Christianity in Book 16 of the 'Theodosian Code.'" Historia: Zeitschrift Für Alte Geschichte, vol.  42, no.  3, 1993, pp. 362–378. JSTOR, www.jstor.org/stable/4436297. Accessed 2 June 2020.
بدترین این بدعت‌ها، مناقشه ۵۶ ساله مناقشه آریان با بحث فرمول‌های تثلیثی بود. دوناتیسم یک «شیسم» بود (تفاوت‌ها بر سر شیوه‌ها بود نه دکترین) که از نظر جغرافیایی محدود به شمال آفریقا بود. از سوی دیگر، آریانیسم که توسط آریوس (۲۵۰/۲۵۶ – ۳۳۶) بنیانگذاری شده بود، به عنوان یک بدعت واقعی تلقی می‌شد: آریوس معتقد بود که پدر، پسر و روح‌القدس برابر نیستند و عیسی با پدر برابر نیست و در نتیجه کاملاً خدا نیست. اکثر مناقشات کلیسا در قرن چهارم و پنجم بر ماهیت مسیح و رابطه دقیق او با خدا و انسان متمرکز بود. برخلاف دوناتیسم، آریانیسم در بسیاری از امپراتوری، از جمله در میان قبایل ژرمنی، مانند ویزیگوت‌ها، که تازه در حال تغییر مذهب بودند، گسترش یافت.
در حالی که به‌طور کلی پذیرفته شده‌است که آریانیسم در سال ۳۱۸ آغاز شد، ویلیام تلفر می‌نویسد که تاریخ‌گذاری آغاز آن بسیار مشکل‌ساز است.Telfer, W. "WHEN DID THE ARIAN CONTROVERSY BEGIN?” The Journal of Theological Studies, vol. 47, no. 187/188, 1946, pp. 129–142. JSTOR, www.jstor.org/stable/23952690. Accessed 26 July 2020. کای می‌گوید که در اسکندریه، بین اسقف‌های آریوس و آتاناسیوس اسکندریه آغاز شد و به سرعت در مصر و لیبی و سایر استان‌های روم گسترش یافت. اسقف‌ها در مناقشه آریان به «جنگ لفظی» پرداختند و مردم به احزاب تقسیم شدند، در حالی که پیگن‌ها همهٔ آنها را به سخره گرفتند. ۵ در مرکز اختلافات آتاناسیوس بود که «قهرمان ارتدکس» در اسکندریه شد.
کنستانتین زمانی قبل ازآخرین جنگ خود با لیسینیوس خبر درگیری را دریافت کرد و از آن به شدت مضطرب بود. پس از نامه‌نویسی بی‌ثمر و فرستادن اسقف‌های دیگر برای ترویج آشتی، کنستانتین از همه رهبران کلیسا خواست تا در سال ۳۲۵ در نیقیه در بیتینیا (در ترکیه کنونی) برای حل این مسئله گرد هم آیند. کنستانتین ریاست شورا را بر عهده داشت. کای به سوزومن اشاره می‌کند که می‌گوید کنستانتین با سخنرانی آغاز کرد که در آن اسقف‌ها را به عنوان دوستان و وزیران تشویق کرد تا درگیری را حل کنند و صلح را در آغوش بگیرند. سوزومن می‌گوید که اسقف‌ها بر این اساس در اتهامات متقابل به هم ریختند. کنستانتین میانجیگری می‌کرد، گاه به شدت تصحیح می‌کرد، متقاعد می‌کرد و ستایش می‌کرد و در نهایت آنها را به توافق رساند. نتیجه اعتقادنامه نیقیه بود که پنج اسقف از آن امتناع کردند. آنها برای مدتی تبعید شدند، سپس در نهایت بازگشتند. سپس آتاناسیوس در سال ۳۳۶ توسط آریایی‌ها از اسقف خود در اسکندریه برکنار شد، مجبور به تبعید شد و بسیاری از باقیمانده عمر خود را در چرخه ای از جابجایی اجباری گذراند، زیرا قدرت بین دو گروه به عقب و جلو رفت.
پس از مرگ کنستانتین این بحث سیاسی شد. آتاناسیوس در سال ۳۷۳ درگذشت، اما آموزه‌های ارتدکس او تأثیر عمده‌ای در غرب و بر تئودوسیوس، که در سال ۳۸۱ فرمانروایی شد، داشت. اعتقادنامه نیقیه به عنوان عقیده رسمی کلیسا باقی ماند.
سقط جنین در ژاپن برای زنان با مشکلات اقتصادی یا حاملگی بر اثر تجاوز جنسی، تحت محدودیت ۲۲ هفته مجاز است. بشرطی که سلامت زن هرگز به خطر نیفتد.
فصل بیست و نهم قانون مجازات ژاپن، سقط جنین را در این کشور غیرقانونی می‌داند، اما استثنائات قانون به اندازه‌ای گسترده‌است که به‌طور فزاینده پذیرفته شده و اجرا می‌شود. استثنائات ممنوعیت سقط جنین توسط قانون حمایت از سلامت مادر تنظیم می‌شود که به پزشکان مجاز اجازه می‌دهد در صورتی که حاملگی در نتیجه تجاوز جنسی بوده باشد یا اگر ادامه بارداری سلامت مادر را به دلایل فیزیکی یا اقتصادی به خطر بیندازد، سقط جنین را بر روی یک زن انجام دهند. هر کس بدون رضایت زن اقدام به سقط جنین کند، از جمله پزشکان تحت پیگرد قانونی قرار خواهد گرفت. اگر زنی متأهل باشد، رضایت همسرش نیز برای تأیید سقط جنین به دلایل اجتماعی-اقتصادی لازم است، اگرچه در صورتی که او در ازدواج دچار مشکل باشد، از آزار و اذیت یا سایر مسائل خانگی رنج می‌برد، این قانون اعمال نمی‌شود. حامیان حقوق، علیرغم اینکه رضایت شریک زندگی برای زنان مجرد و زنانی که توسط شرکای بدسرپرست یا از طریق تجاوز جنسی باردار شده‌اند، ضروری نیست، بسیاری از پزشکان و موسسات پزشکی از ترس اینکه دچار مشکل قانونی شوند به دنبال امضای مردی هستند که گمان می‌رود زن را باردار کرده‌است.
هیچ داروی سقط جنین در ژاپن تأیید نشده‌است. با این حال، پزشکان مورد تأیید می‌توانند طبق همان قانون حمایت از سلامت مادر، از داروی سقط جنین وارداتی استفاده کنند. هر شخص دیگری که با استفاده از داروهای تخصصی سقط جنین، جنین را سقط کند مجازات می‌شود.
در سال ۱۸۴۲، شوگون در ژاپن، سقط جنین القایی را در ادو ممنوع کرد، اما این قانون تا سال ۱۸۶۹ که سقط جنین در سراسر کشور ممنوع شد، بر بقیه مناطق ژاپن تأثیری نداشت. با این حال، مجرم به ندرت مجازات می‌شد، مگر اینکه جنین در نتیجه زنا باشد یا زن در نتیجه عمل سقط جنین مرده باشد.
به گفته محقق تیانا نورگرن، سیاست سقط جنین در دولت میجی مشابه سیاست دوره ادو بود و با این باور که جمعیت زیاد نفوذ نظامی و سیاسی بیشتری در صحنه بین‌المللی خواهند داشت، تقویت می‌شد. در سال ۱۸۶۸ امپراتور، ماماها را از انجام سقط جنین منع کرد و در سال ۱۸۸۰ اولین قانون جزایی ژاپن سقط جنین را جرم اعلام کرد. مجازات سقط جنین در سال ۱۹۰۷ شدیدتر شد، زمانی که قانون جزا تجدید نظر کرد: زنان می‌توانستند تا یک سال به دلیل سقط جنین زندانی شوند. قانون سقط جنین در سال ۱۹۰۷ هنوز از نظر فنی امروزی قابل اجرا است، اما قوانین دیگر تأثیرات آن را لغو کرده‌است.
پس از جنگ جهانی دوم، ژاپن در یک بحران جمعیتی قرار گرفت. در سال ۱۹۴۶، ۱۰ میلیون نفر در معرض خطر گرسنگی اعلام شدند و بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۰، جمعیت ۱۱ میلیون نفر افزایش یافت. در سال ۱۹۴۸، در پی پرونده میوکی ایشیکاوا، ژاپن سقط جنین را در شرایط خاص قانونی کرد. قانون حمایت از اصلاح نژاد در سال ۱۹۴۸ ژاپن را به یکی از اولین کشورهایی تبدیل کرد که سقط جنین القایی را قانونی کرد. در سال ۱۹۴۹، یک تجدید نظر به تصویب رسید که سقط جنین را در صورت ناراحتی شدید جسمی یا اقتصادی برای مادر ارائه می‌کرد. شرط دیگری در سال ۱۹۵۲ اضافه شد که بر اساس آن مادر باید آستانه اقتصادی از شرایط بد زندگی را برای سقط جنین داشته باشد. کل این قانون به عنوان قانون حمایت از سلامت مادران در سال ۱۹۹۶ بازنگری شد.
به‌طور کلی، در سال ۲۰۱۹، تعداد کل سقط‌های گزارش شده به‌طور رسمی ۱۵۶٬۴۳۰ مورد بود که نشان دهنده کاهش ۵۶ درصدی نسبت به تعداد گزارش شده برای سال ۲۰۰۰ است. نرخ کلی سقط جنین از ۲۲٫۳ به ۱۵٫۳ سقط در هر ۱۰۰۰ زن ۱۵ تا ۳۹ ساله تغییر کرد. سقط جنین در سال ۱۹۸۰، ۵۹۸٬۰۸۴ و در ۱۹۶۰ برابر ۱٬۰۶۳٬۲۵۶ بود. در سال ۲۰۱۹، ۴۹ سقط جنین برای زنان ۱۳ ساله و کمتر و ۳۹۰۴ مورد دیگر برای زنان ۱۴ تا ۱۷ ساله گزارش شده‌است. حدود ۳۹۸۰۵ سقط جنین بر روی زنان ۲۰ تا ۲۴ ساله انجام شد.
در سال ۲۰۲۰، طبق آمار وزارت بهداشت، ۱۴۵۳۴۰ سقط جنین صورت گرفت که ۷٫۳ درصد نسبت به سال قبل کاهش داشت.
به گفته محققان، در بیش از ۹۹ درصد موارد، دلیل گزارش شده برای سقط جنین، حفظ سلامتی زن بوده‌است. این درصد طی سالهای ۱۹۷۵–۱۹۹۵ ثابت باقی ماند. همان محققان همچنین پیشنهاد می‌کنند که اگرچه ارقام رسمی ممکن است کمتر از نرخ واقعی سقط جنین به دلیل گزارش نادرست توسط پزشکان به منظور کاهش صورت‌حساب‌های مالیاتی و محافظت از هویت بیمار باشد، روندها ممکن است «به‌طور منطقی دقیق» باشند.
یک مطالعه برای ارزیابی میزان بارداری ناخواسته در ژاپن، برای دوره‌ای که هنوز داروهای ضدبارداری خوراکی (OC) برای اهداف تنظیم خانواده قانونی نشده بود و زوج‌ها عمدتاً به کاندوم متکی بودند، انجام شد. داده‌های ارائه شده توسط بررسی ملی ژاپن در سال ۱۹۹۴ در مورد برنامه‌ریزی خانواده برای ایجاد سناریوهایی برای استفاده ملی پیشداروگیری از بارداری استفاده شد.
قرص‌های ضدبارداری خوراکی در سال ۱۹۹۹ قانونی شدند. پیشگیری اضطراری از بارداری نیز در سال ۲۰۱۱ توسط وزارت بهداشت، کار و رفاه ژاپن تأیید شد.
پراپفن که به آن موتور روتور باز یا فن کانال‌دار نشده نیز می‌گویند (برخلاف فن کانال‌دار)، نوعی موتور هواپیما است که از نظر مفهومی با توربوپراپ و توربوفن مرتبط است، اما از هر دو آن‌ها متمایز است. این طراحی برای ارائه سرعت و عملکرد یک موتور توربوفن با مصرف سوخت یک موتور توربوپراپ در نظر گرفته شده‌است. یک موتور پراپفن معمولاً با تعداد زیادی پره‌های کوتاه و بسیار پیچ خورده، شبیه به فن کانال‌دار در موتورهای توربوفن، طراحی می‌شود. به همین دلیل، به صورت‌های مختلف به عنوان یک «فن کانال‌دار نشده» (UDF) یا «توربوفن با بای‌پس فوق‌العاده» (UHB) توصیف می‌شود.
متئو رتگی (زاده ۲۹ آوریل ۱۹۹۹) یک بازیکن فوتبال اهل ایتالیا متولد آرژانتین است. وی به عنوان مهاجم به صورت قرضی از بوکا جونیورز برای باشگاه فوتبال اتلتیکو تیگره در لیگ برتر فوتبال آرژانتین بازی می‌کند.
میکائلا رتگی خواهر بزرگتر اوست.
مارینا آناتولییونا پوروشنکو ( ; متولد ۱ فوریه ۱۹۶۲) یک متخصص قلب اوکراینی است که از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹ بانوی اول اوکراین بود. او با پترو پوروشنکو رئیس‌جمهور سابق اوکراین ازدواج کرده‌است. پس از پایان دوره ریاست جمهوری همسرش در سال ۲۰۱۹، مارینا یک نامزد سیاسی محلی برای انتخابات در کیف بود.
مارینا پوروشنکو با نام مارینا پرودنتسوا () در سال ۱۹۶۲ در کیف، شوروی اوکراین به دنیا آمد. Maryna Poroshenko, First Lady of Ukraine from 7 June 2014. Biography, ITAR-TASS (6 June 2014) پدرش آناتولی (متولد ۱۹۳۳) معاون وزیر بهداشت جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین بود. مادرش لیودمیلا در توپخانه کیف کار می‌کرد.
او در حین تحصیل در دانشگاه ملی پزشکی بوگومولتس، در یک دیسکو با پترو پوروشنکو آشنا شد. آنها در سال ۱۹۸۴ ازدواج کردند.Poroshenko, President of Ukraine, Centre for Eastern Studies (28 May 2014)Events by themes: Poroshenko family, UNIAN او تا زمان تولد اولین پسرشان به عنوان متخصص قلب در بیمارستان ژوتنوا کار می‌کرد و پس از آن، وقت خود را به خانواده اش اختصاص داد. Maryna Poroshenko, First Lady of Ukraine from 7 June 2014. Biography, ITAR-TASS (6 June 2014) او در زندگی عمومی شرکت نمی‌کند و با همسرش در مورد مسائل سیاسی صحبت نمی‌کند. او در فعالیت‌های بنیاد خیریه پترو پوروشنکو شرکت می‌کند.
او در سال ۲۰۰۷ از آکادمی ملی مدیریت دولتی فرهنگ و هنر در رشته هنرهای زیبا فارغ‌التحصیل شد.
در یک مصاحبه تلویزیونی در ژوئن ۲۰۱۴، مارینا گفت که قصد دارد در مسائل اجتماعی و فرهنگی که در حال حاضر اوکراین با آن مواجه است، مشارکت کند. در اواخر ژوئن ۲۰۱۴، او با ایرینا هراشچنکو، فرستاده "طرح صلح برای شرق اوکراین" و میانجی در مناقشه طرفدار روسیه در اوکراین در سال ۲۰۱۴ ملاقات کرد. آنها در مورد کمک‌های احتمالی به مردم در شرق اوکراین بحث کردند.Maryna Poroshenko: 'I read Kyiv Post', Kyiv Post (June 23, 2014)
او از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ به عنوان رئیس بنیاد فرهنگی اوکراین خدمت کرد.
در انتخابات محلی کیف ۲۰۲۰، پوروشنکو در فهرست انتخابات شورای شهر کیف حزب همبستگی اروپایی (حزب ملی) که توسط همسرش پترو پوروشنکو رهبری می‌شود، در رتبه اول قرار گرفت. در انتخاب شهردار کیف (در طول انتخابات محلی کیف ۲۰۲۰) همبستگی اروپا از شهردار فعلی ویتالی کلیچکو (که توسط حزب UDAR نامزد شده بود) حمایت کرد. همبستگی اروپایی در انتخابات محلی کیف ۲۰۲۰ ۳۱ کرسی شورای شهر کیف را به دست آورد.Results of the 2020 elections of the Kyiv City Council, Central Election Commission of Ukraine کلیچکو بار دیگر به عنوان شهردار کیف انتخاب شد.Vitali Klitschko wins in first round of Kyiv mayor election, Ukrinform (6 November 2020)
مارینا پوروشنکو برای خانواده‌های دارای نوزاد در منطقه خارکف کمک‌های بشردوستانه ارسال کرد. او این موضوع را در صفحه فیسبوک خود اعلام کرد.
مارینا پوروشنکو نوشت: «مانند هر روز در این سال بسیار طولانی، امروز هم همه ما به کمک به غیرنظامیان اوکراین، به ویژه در مناطق نزدیک به خصومت‌های فعال و در شهرک‌های غیر اشغالی ادامه می‌دهیم. امروز یک محموله بشردوستانه دیگر توسط تیم همبستگی اروپا و ایرینا فریز برای مادران و نوزادان در خارکف و منطقه خارکف تحویل داده خواهد شد. به هر حال، در این شرایط، بسیاری از زنان اوکراینی مجبورند به تنهایی بچه به دنیا بیاورند، زیرا شوهران آنها از اوکراین در برابر دشمن دفاع می‌کنند. مارینا پوروشنکو می‌گوید: کیت‌های عالی برای نوزادان و مادران آنها از دوستان لهستانی ما و همچنین غذای کودک و آنتی‌بیوتیک‌های تزریقی از تیم ما وجود دارد.»Maryna Poroshenko sent a humanitarian cargo for women with babies to Kharkiv region وی تأکید کرد: «امسال واقعاً به تک تک ما نشان داد که دوست واقعی ما کیست؛ بنابراین از مدافعان اوکراین به خاطر شجاعت و قدرتشان تشکر می‌کنم، از همه شرکای بین‌المللی خود برای کمک و حمایتشان تشکر می‌کنم و از همه کسانی که با آنها این سال سخت را پشت سر گذاشتیم تشکر می‌کنم.»Maryna Poroshenko sent a humanitarian cargo for women with babies to Kharkiv region
مارینا و پترو پوروشنکو چهار فرزند دارند: پسر اولشان اولکسی (متولد ۱۹۸۵)، دو دختر دوقلو به نام‌های یوهنیا و الکساندرا (متولد ۲۰۰۰) و پسر آخرشان میخایلو (متولد 2001).Poroshenko, President of Ukraine, Centre for Eastern Studies (28 May 2014)Events by themes: Poroshenko family, UNIAN این خانواده در خانه شخصی خود در محله تاریخی Koncha-Zaspa زندگی می‌کنند. اولکسی نماینده پارلمان منطقه ای وینیتسیا بود.Ukraine Election: The Chocolate King Rises, Spiegel Online (22 May 2014). در نوامبر ۲۰۱۴ معاون خلق اوکراین شد.
ویکتور یوشچنکو رئیس‌جمهور سابق اوکراین پدرخوانده فرزندان آنهاست.
ربکا ان «بکی» آلیسون (زاده ۲۱ دسامبر ۱۹۴۶) متخصص قلب و عروق آمریکایی و فعال تراجنسیتی است.او یک زن ترنس است. او به عنوان رئیس انجمن پزشکی همجنس گرایان و لزبین‌ها (GLMA)Rochman, Sue (November 20, 2007). What's up, doc? Would removing transgender from the list of mental disorders do more harm than good? "The Advocate" و به عنوان رئیس کمیته مشورتی انجمن پزشکی آمریکا در مورد مسائل لزبین‌ها، همجنس گرایان، دوجنس گرایان و تراجنسیتی‌ها خدمت کرد.Proulx, Marie-Jo (July 19, 2006). AMA Growing Receptive to LGBT Needs.
آلیسون در گرین‌وود، می‌سی‌سی‌پی از خانواده ارول وارد اتکینسون و میبل بلک‌ول اتکینسون به دنیا آمد. او در سال ۱۹۹۳ در حالی که در جکسون، می‌سی‌سی‌پی زندگی می‌کرد، تغییر وضعیت داد.
آلیسون در سال ۱۹۷۱ از مرکز پزشکی دانشگاه می‌سی‌سی‌پی "فارغ" التحصیل شد. پس از انجام مراقبت‌های اولیه / داخلی، در سال ۱۹۸۵ برای تحصیل در رشته قلب و عروق به مدرسه بازگشت و از سال ۱۹۸۷ در آن رشته مشغول به کار شد. بعداً، او برای سمتی در CIGNA به فینیکس، آریزونا نقل مکان کرد و از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۲، زمانی که وارد مطب خصوصی شد، به عنوان رئیس قلب و عروق آنها خدمت کرد. "مجله فونیکس" آلیسون را در سال‌های ۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ یکی از «پزشکان برتر» در فونیکس معرفی کردStaff report (April 2008). Top Doctors: Cardiovascular Disease. "Phoenix Magazine"
در سال ۱۹۹۸، آلیسون drbecky.com را ایجاد کرد، یک سایت منبع با تمرکز بر نیازهای پزشکی، حقوقی و معنوی افراد تراجنسیتی. این وب‌سایت شامل مجموعه‌ای از قوانین اصلاح جنسیت در شناسنامه،Dotinga, Randy (November 29, 2006). Sex Change, No Surgery Required. "Wired News" بروشور جراحی زنانه‌سازی صورت توسط داگلاس اوسترهات،Van Marle, Karin (2006). "Sex, Gender, Becoming: Post-Apartheid Reflections." PULP, انتقاد از کتاب بحث‌برانگیز ۲۰۰۳ "مردی که ملکه می‌شود" نوشته جی. مایکل بیلی،Staff report (June 25, 2003). Trans Group Attacks New Book on 'Queens.' "Windy City Times" و بخشی در معنویت. وب سایت آلیسون اغلب در دستورالعمل‌های مراقبت‌های بهداشتی LGBT ذکر شده‌است.Lev, Arlene Istar (2004). "Transgender Emergence: Therapeutic Guidelines for Working with Gender-Variant People and Their Families." Haworth Press, Makadon HJ, Mayer KH, Potter J, Goldhammer H (2007). "The Fenway Guide to Lesbian, Gay, Bisexual, and Transgender Health." Hunter ND, Joslin CG, McGowan SM (2004). "The Rights of Lesbians, Gay Men, Bisexuals, and Transgender People." Southern Illinois University Press, Sember, Brette McWhorter (2006). "Gay & Lesbian Rights: A Guide for GLBT Singles, Couples and Families." Sphinx Publishing, او علاوه بر GLMA، رئیس کمیته مشورتی انجمن پزشکی آمریکا در مورد مسائل همجنس‌گرایان، لزبین‌ها، دوجنس‌گرایان و تراجنسیتی‌ها است، و در تصویب قطعنامه 22 AMA، «رفع موانع مالی برای مراقبت از بیماران تراجنسیتی» کمک کرده‌است.American Medical Association (2008). AMA Resolution 122: Removing Financial Barriers to Care for Transgender Patients. آلیسون همچنین در Soulforce فعال است و هر ساله با شریک زندگی خود Margaux Schaffer جشن تراجنسیتی فونیکس را برگزار می‌کند.
کنستانتین بزرگ و مسیحیت () در طول سلطنت امپراتور روم کنستانتین بزرگ (۳۰۶–۳۳۷ پس از میلاد)، مسیحیت شروع به انتقال به دین مسلط امپراتوری روم کرد. مورخان در مورد دلایل کنستانتین برای طرفداری از مسیحیت نامطمئن هستند، و متکلمان و مورخان اغلب در مورد این که او از کدام شکل از مسیحیت اولیه پیروی می‌کرد توافق ندارند. در مورد اینکه آیا او مسیحیت مادرش سنت هلنا را در جوانی پذیرفت، یا همان‌طور که یوسیبوس قیصریه ادعا می‌کند، مادرش او را تشویق به گرویدن به ایمانی که خود پذیرفته بود، کرد، میان محققان اتفاق نظر وجود ندارد.
کنستانتین در بیشتر دوران سلطنت خود به عنوان امپراتور یگانه بر امپراتوری روم حکومت کرد. برخی از محققان ادعا می‌کنند که هدف اصلی او جلب رضایت و تسلیم یکپارچه در برابر اقتدار خود از همه طبقات بوده‌است و به همین دلیل او مسیحیت را برای انجام تبلیغات سیاسی خود انتخاب کرد و معتقد بود که این دین مناسب‌ترین دین است که می‌تواند با فرقه امپراتوری روم (حق الهی پادشاهان) سازگار باشد. با این وجود، در زمان سلسله کنستانتین، مسیحیت در سراسر امپراتوری گسترش یافت و عصر کلیسای دولتی امپراتوری روم را آغاز کرد.Wendy Doniger (ed.), "Constantine I", in "Britannica Encyclopedia of World Religions" (دانشنامه بریتانیکا، 2006), p. 262. اینکه آیا کنستانتین صادقانه به به مسیحیت گروید یا به چندخداپرستی وفادار ماند، موضوع بحث است. در میان مورخان تغییر دین رسمی او در سال ۳۱۲ تقریباً در بین مورخان به رسمیت شناخته شده‌است،Noel Lenski (ed.), "The Cambridge Companion to the Age of Constantine" (انتشارات دانشگاه کمبریج، 2006), "Introduction". . علیرغم اینکه ادعا می‌شد او تنها در بستر مرگ توسط اسقف آریایی یوسبیوس نیکومدیا در سال ۳۳۷ غسل تعمید داده شد.Hans A. Pohlsander, "The Emperor Constantine" (روتلج، NY 2004), pp. 82–84. ; Lenski, "Reign of Constantine" ("The Cambridge Companion to the Age of Constantine"), p. 82. دلایل واقعی پشت آن ناشناخته باقی مانده و همچنین مورد بحث است.
تأثیرگذارترین فرد در گسترش مسیحیت، شاگرد پولس رسول بود. او از این جهت جذاب است که ترکیبی از چند ویژگی اصلی فرهنگی آن زمان را داشت. او یک یونانی بود که تابعیت رومی داشت. او که در اصل یهودی بود، به مسیحیت گروید؛ بنابراین او ترکیبی از چند حرکت فرهنگی آن زمان را داشت. پس از تغییر دین، او به‌طور گسترده در اطراف دریای مدیترانه سفر کرد، مردم را موعظه کرد و سعی کرد آنها را به مسیحیت درآورد. ابتدا به شهرهای یونان رفت و از کنیسه دیدن کرد و با یهودیان دیگر به امید تغییر دین گفت و گو کرد اما پس از مدتی روش خود را تغییر داد و دامنه خطاب‌های خود را گسترده‌تر کرد. او با کشتی‌های باربری غلات رومی به بخش غربی امپراتوری سفر کرد. در هر شهری که می‌رسید، به هر کسی که مایل به شنیدن بود موعظه می‌کرد. این دامنه وسیع‌تر از مخاطبان منجر به جهش عظیمی در تعداد مسیحیان شد.‏
اولین پیروان عیسی پیام‌های او را به یهودیان و غیریهودیان در منطقه مدیترانه آموزش دادند. از آنجا، مسیحیت در سراسر امپراتوری روم گسترش یافت. این گسترش به دلایل زیادی اتفاق افتاد. شبکه ای از جاده‌ها سفرهای طولانی مدت را نسبتاً ایمن و آسان کرده بود. مردمی که تحت حکومت روم زندگی می‌کردند به زبان لاتین یا یونانی صحبت می‌کردند. این امر باعث شد که مسیحیان بتوانند ایده‌های خود را به اشتراک بگذارند. یکی دیگر از دلایل گسترش مسیحیت جذابیت آن برای مردم بود. مسیحیان بر این باورند که افرادی که عیسی مسیح را می‌پذیرند با بخشش گناهان خود از عواقب خطای خود نجات خواهند یافت. پس از مرگ آنها به بهشت خواهند رفت و روزی مانند عیسی زنده خواهند شد. مسیحیت وعده زندگی بهتر پس از مرگ را داد. این به مردم امید داد، کاری که دین رومی هرگز نمی‌توانست انجام دهد. مسیحیان تعلیم دادند که اگر مسیحی شوند گناهان مردم بخشیده می‌شود. بسیاری از یهودیان این پیام را نپذیرفتند، اما بسیاری از چندخداپرستان به ایده نجات مسیحی پاسخ دادند. جوامع مسیحی نیز به نیازهای اعضای خود رسیدگی می‌کردند.‏
یوسبیوس نیکومدیا (؛ – ) یک کشیش آریانیسم بود که کنستانتین بزرگ را در بستر مرگش در سال ۳۳۷ غسل تعمید داد. افسانه ای در قرن پنجم شکل گرفت که پاپ سیلوستر یکم کسی بود که کنستانتین را غسل تعمید داد، اما این موضوع توسط محققان به عنوان جعلی برای اصلاح حافظه تاریخی «غسل تعمید آریانی که امپراتور در پایان دوره زندگی خود دریافت کرد، و جایگزین کردن آن با یک غسل تعمید کاملاً ارتدوکس»، رد شده‌است. اوسبیوس نیکومدیا اسقف بریتوس (بیروت) کنونی در فنیقیه بود. او بعداً اسقف نیکومدیا شد. جایی که دربار امپراتور در آن قرار داشت. او سرانجام از سال ۳۳۸ تا زمان مرگش در قسطنطنیه زندگی کرد.
ژاپن یک جامعه بسیار توسعه یافته و مدرن است، با وجود این سطوح بالایی از نابرابری جنسیتی دارد. در سال ۲۰۱۵، این کشور دارای درآمد سرانه ۳۸۸۸۳ دلار آمریکا و در رتبه ۲۲ از ۱۸۸ کشوربود،"GDP per Capita by Countries, 2017." Knoema, Knoema, knoema.com/atlas/ranks/GDP-per-capita?baseRegion=JP. و رتبه ۱۸ در شاخص توسعه انسانی را در اختیار داشت."Human Development Reports." Human Development Reports, United Nations Development Program, 2017, hdr.undp.org/en/composite/GII. اما رتبه ژاپن در شاخص نابرابری جنسیتی در گزارش سال ۲۰۱۹ در جایگاه ۱۹ قرار داشت که برای کشورهای توسعه یافته نسبتاً پایین است. نابرابری بین درآمد و نابرابری جنسیتی به دلیل تداوم نقش جنسیتی در جامعه ژاپن است. نابرابری مبتنی بر جنسیت در جنبه‌های مختلف زندگی اجتماعی در ژاپن، از خانواده گرفته تا نمایندگی سیاسی، ایفای نقش‌های ویژه در فرصت‌های شغلی، تحصیلی و درآمد، آشکار می‌شود و عمدتاً در نتیجه نقش‌های متفاوت جنسیتی در جامعه سنتی و مدرن ژاپن رخ می‌دهد. نابرابری نیز در طلاق و ازدواج زوج‌های همجنس به دلیل فقدان قوانین حمایتی طلاق و وجود قوانین محدودکننده ازدواج وجود دارد. تبعیض خارج از قانون نیز در جامعه امروزی ژاپن وجود دارد.
پویایی خانواده ژاپن از نظر تاریخی با نقش دو نفره زن خانه‌دار یا مراقب و نقش درآمدزای مرد تعریف شده‌است، که از لحاظ تاریخی تقسیم کار بین دو جنس رایج است. پس از پایان جنگ جهانی دوم، قانون اساسی ژاپن در ماده ۲۴، «بند برابری جنسیتی» را برای هدایت کشور به سمت برابری جنسیتی قرار داد. با این حال، هنجارهای عمیق خانوادگی و جنسیتی به مقاومت در میان شهروندان منجر شد و فرهنگ تا حد زیادی مانند سال ۲۰۰۹ باقی ماند
در اواسط دهه ۱۹۷۰ زنان ژاپنی شروع به ایفای نقش پررنگتری در اقتصاد کردند. با این حال، مردان ژاپنی معمولاً برای ایفای نقش بزرگتر در خانه وارد عمل نمی‌شدند. مطالعات نشان داده‌است که بین تعداد ساعات کار پدران در شغل خود و میزان خانه‌داری (از جمله نگهداری از کودک) که پدر انجام می‌دهد، همبستگی منفی وجود دارد. پس از کار روزانه، پدر به خانه می‌آمد و بیشتر وقت خود را صرف غذا خوردن یا در تعاملات غیر اجتماعی مانند تماشای تلویزیون با خانواده می‌کرد. این منجر به ایجاد اصطلاح «مردان شرکت» شد که مترادف با مردانی است که در طول یک رابطه طولانی مدت زندگی، خود را به شغل خود متعهد می‌کنند.
اصطلاح دیگری که در ژاپن رایج شد، «جامعه بدون رابطه» بود، که توضیح می‌دهد چگونه ساعات کاری طولانی مردان زمان کمی برای پیوند با خانواده‌هایشان باقی می‌گذارد یا اصلاً وقت نمی‌گذارد. به مرور جامعه ژاپن به جامعه ای منزوی در خانواده تبدیل شد، زیرا پس از کار تنها زمان کافی برای مراقبت از خود وجود داشت، به استثنای بقیه اعضای خانواده. این به ویژه برای خانواده‌هایی که مایل به داشتن فرزند دوم هستند صادق است. به دلیل شرکت‌ها و قوانین تنظیم کار، مردان در هر سنی در شرکت‌های بزرگ مجبورند کار را بر بقیه عمر خود اولویت دهند. کمک‌های محدود از سوی همسران مرد، زنان را با اکثریت کارهای خانه رها کرده و دست تنها باقی می‌گذارد.
در ژاپن، روند طلاق به عنوان یک موضوع خانوادگی شخصی در نظر گرفته می‌شود که دولت ژاپن به جز ارائه اسناد قانونی که نیاز به امضای توافقی توسط هر دو شریک ازدواج دارد، به شدت درگیر آن نمی‌شود. شرکا می‌توانند از طریق سیستم دادگاه خانواده یا از طریق ثبت نام ساده در مناطق شهری ژاپن خود طلاق بگیرند. طلاق در اواخر دهه ۷۰ در ژاپن معمولاً به دلیل زنا، مشکلات مالی و ناسازگاری بود، با این حال طلاق‌ها در حال حاضر اغلب به دلیل ناسازگاری با شخصیت‌ها و به دنبال آن آزار و خشونت توسط شوهر است. در مواردی که خشونت خانگی یا بدرفتاری را شامل می‌شود، اغلب زنان به دلیل تبعیض و توزیع نابرابر دارایی‌ها پس از طلاق با فرصت‌های اقتصادی محدودی مواجه می‌شوند.
ازدواج همجنس‌گرایان در ژاپن قانونی نیست، با این حال اتحادیه‌های همجنس مجاز هستند و از طریق پذیرش بزرگسالان و گواهی‌های مشارکت تسهیل می‌شوند. فرهنگ «خشونت وابسته به عشق شهوانی» در ژاپن کاملاً وجود دارد که با بدن زنانه بدرفتاری می‌کند و بر قوانینی تأثیر می‌گذارد که انطباق و همگنی را در محدودیت‌های قانونی و قانون گذاری پیرامون خشونت جنسی تشویق می‌کند. این نابرابری‌ها بر بسیاری از جنبه‌های افرادی تأثیر می‌گذارد که با هنجارهای ازدواج دگرجنس‌گرا از جمله تبعیض‌های اجتماعی و قانونی در محل کار، آموزش، مراقبت‌های بهداشتی و مسکن، با تبعیض قانونی ناشی از قوانین خانواده، آشنا نیستند. امروزه تغییراتی در تلاش و مبارزه با تبعیض اجتماعی صورت گرفته‌است، مانند اجرای مقررات محل کار وزارت بهداشت، کار و رفاه علیه درآمد و تبعیض اجتماعی افراد به دلیل گرایش جنسی.