moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سینمادارها و قرائت کنندگان میان‌نویس‌های فیلم‌های صامت نخستین سانسورچی‌های فیلم در ایران بودند. در سال ۱۲۸۳ با آغاز نمایش همگانی فیلم در تهران به وسیله میرزا ابراهیم صحاف باشی، سانسور و ممیزی هم در فیلم و سینما آغاز می‌شود. نخستین ممیزها، قرائت کنندگان میان‌نویس‌های فیلم‌های صامت هستند. سینمادارها از قرائت کنندگان می‌خواستند تا در ترجمه و خواندن میان تیترها، رعایت عرف جامعه ایرانی را بکنند و در صورت لزوم با توضیح خودشان، تغییراتی را در محتوای فیلم‌ها بدهند تا فیلم‌ها با سلیقه و پسند تماشاگر ایرانی بهتر و همسوتر گردد.
در سال‌های ابتدایی حکومت رضاشاه، مطبوعات وقت درخواست‌های مکرری از حکومت و مسئولین ذی‌ربط، مبنی بر ایجاد سانسور و نظارت بر فیلم‌ها داشتند. این مطالبات بیشتر در زمینه زدودن صحنه‌های غیراخلاقی و مهیج جنسی می‌بود. به عنوان مثال در مجله آئینه ایران به تاریخ ۳۱ تیر ۱۳۰۹ آمده‌است:
با توجه به فشار مطبوعات وقت، برای نخستین بار مقررات و آیین‌نامه‌هایی رسمی برای نمایش فیلم‌ها تصویب می‌شود. "لایحه نمایش‌ها و سینماها" را بلدیه تهران تهیه و تنظیم می‌کند، آن را به وزارت داخله می‌دهد و در هیئت وزیران تصویب می‌گردد. در این لایحه بخش سینماها شش ماده دارد که مواد سه و چهار آن مربوط به نظارت و ارزیابی فیلم پیش از اکران است. مطابق این دو ماده، مدیران سینماها برای نمایش هر فیلم باید اجازه‌نامه دریافت کنند. فیلم‌ها باید در ابتدا برای نماینده شهرداری نشان داده شود. صحنه‌هایی که منافی با اخلاق و عفاف باشد حذف و بعد برای بقیه فیلم جواز نمایش صادر می‌شود.
این لایحه که اولین مقررات و آیین‌نامه مربوط به نظارت بر فیلم و سینمای ایران است در دهه اول مهر ماه ۱۳۰۹ توسط هیئت وزیران تصویب گردید. در ماده سوم این لایحه چنین آمده‌است:
«مدیر سینما ملزم است که پیش از نمایش هر فیلمی تقاضای جواز نماید و موظف است که فیلم تقاضا شده را قبلاً در سالن غیرعمومی به نماینده معارف بلدیه ارائه بدهد تا در صورت لزوم از دیدگاه اخلاق جرح و تعدیل لازم را به عمل آورند.»
و همچنین در ماده ۴ این چنین آمده‌است:
«هر قست از فیلم را که بلدیه منافی با اخلاق و عفاف بداند قطع نموده با حضور مدیر سینما در قوطی گذارده، لاک و مهر کرده و در مقابل رسید کتبی تحویل و تسلیم مشارٌ‌الیه خواهد داشت.»
با ساخت نخستین فیلم ناطق ایرانی به نام دختر لر به کارگردانی عبدالحسین سپنتا، نخستین مورد سانسور در سینمای ایران هم شکل گرفت. این فیلم داستان یک زوج ایرانی است که از ایران ناامن زمان مشروطه به هند پناه می‌برند. با فشار مستقیم دربار، در انتهای فیلم ساخته شده، جعفر و گلنار به ایران بر می‌گردند و دلیل بازگشت آن‌ها به ایران هم در میان‌نویس پایانی فیلم «امنیت دوران رضا شاه کبیر» عنوان می‌شود.
با ورود صنعت فیلمسازی به ایران وزارت داخله، در واکنش به «توجه روزافزون برای ضبط مناظر، عمارات، تأسیسات و خیابان‌ها نزد تولیدکنندگان وطنی»، آیین‌نامه جدیدی تنظیم می‌کند که مقرراتی برای فیلمبرداری، عکاسی، نقاشی و طراحی دارد. بخش فیلمبرداری این آیین‌نامه ۱۲ ماده دارد که ماده ۲ آن مسئولیت رسیدگی به امور تولید و صدور پروانه نمایش فیلم‌ها را به "اداره کل شهربانی" می‌دهد.
پس از ورود نیروهای متفقین به ایران، در وزارت داخله، دایره‌ای ویژه به اسم اداره نمایش‌ها تأسیس می‌شود که مسئولیتش با زنی آمریکایی به اسم نیلا کوک است. قرار می‌شود مسئولیت نظارت بر نمایش فیلم‌ها با این دایره باشد. در این دوره حساسیت‌ها در مورد منافع متفقین در ایران است و هیچ کنترل دیگری صورت نمی‌گیرد، تا حدی که مطبوعات دوباره خواستار سانسور فیلم‌ها می‌شوند. به عنوان مثال در مجله هولیوود به تاریخ ۱۵ اردیبهشت ۱۳۲۴ آمده‌است:
«امروز یکی از ادارات حساس کشورشاهنشاهی توسط بانویی اداره می‌شود که به عنوان متخصص نمایش آنچه را که صد در صد مربوط به وزارت فرهنگ است، به خود اختصاص داده… خانم نیلا کوک را ما مقصر ندانسته زیرا ایشان باید چندین سال در این مملکت زندگی نمایند تا به روش خاص و اخلاق ایرانی آشنا شوند و آن وقت اگر از امتحان قبول شدند، تخصص خود را به نفع مردمان این کشور به کار بندند… سابق بر این دقت خاص دربارهٔ اجازه فیلم‌ها و نمایشات مبذول می‌گردید… اما امروزه چون شهربانی در امور سینماها و تماشاخانه‌ها مداخله ندارد، اگر فیلم‌هایی بدون اجازه نمایش داده شود پس از آن که مدتی از نمایش آن گذشت و شخص وطن‌پرستی متوجه شد، پس از شکایت شاید آن فیلم سانسور شده و مانع نمایش آن شوند. اخیراً فیلمی در یکی از سینماهای مبتذل تهران نمایش می‌دادند که هیچ‌کس از وجود آن اطلاع نداشت و در نتیجه اقدامات آقای دهقان، از آن جلوگیری به عمل آمد و متن فیلم از این قرار بود: «نادرشاه در هندوستان به خانه زنی هندی برای بی عصمتی رفته و هندی‌ها او را می‌کشند.» تا به حال ما تصور می‌کردیم که ایرانیانی که متصدی این گونه کارها هستند بی اطلاع می‌باشند ولی متأسفانه از موقعی که خانم کوک به این سمت گمارده شده‌اند اوضاع سینما و تئاترها به طوری خراب و خطرناک شده‌است که هیچ امیدواری به تأمین جان مردم نمی‌رود.»
بعد از برکناری نیلا کوک، برای مدتی مسئولیت نظارت بر نمایش فیلم‌ها به اداره تبلیغات وزارت کار محول می‌شود. وزارت کشور زیر بار نمی‌رود و کار به مجلس شورای ملی کشیده می‌شود. مجلس در جلسه ۲۴ اسفند ۱۳۲۴ خود رسیدگی به امور فیلم و نمایش را به وزارت کشور می‌سپارد و این وزارتخانه را ملزم به وضع مقررات و ایجاد تشکیلاتی برای این کار می‌کند.
حاصل کار وزارت کشور در انجام وظیفه‌ای که مجلس بر عهده اش گذاشته، بالاخره نهایی می‌شود؛ و حاصل آن "آیین‌نامه سینماها و موسسات نمایشی" است. این آیین‌نامه ۹ فصل و ۷۷ ماده دارد. فصل ۶ این آیین‌نامه به "بازدید فیلم" اختصاص دارد. این فصل روش سانسور فیلم را تا سال‌های سال تعیین می‌کند. طبق قانون جدید، هیچ فیلمی را در هیچ کجا نمی‌شود نمایش داد، مگر اینکه به تأیید "کمیسیون نمایش" برسد. کمیسیون نمایش از نمایندگان وزارت کشور، سازمان اطلاعات و امنیت (ساواک)، اداره انتشارات و رادیو (صدا و سیما فعلی) و یک نماینده از "سندیکای سینماها" (بدون حق رای) تشکیل می‌شد. اگر فیلم یا صحنه‌ای را سه نفر از اعضاء رد کنند آن فیلم یا صحنه سانسور می‌شود. قسمت‌های حذفی هم در خود اداره نمایش نگهداری می‌شود. موارد غیرمجاز در این قانون، لیستی مفصل است، اما در عمل بیشترین تأکید روی فیلم‌های تاریخی است که به داستان سلاطین می‌پردازد. قرار است شاه‌ها بد نمایش داده نشوند.
این آیین‌نامه مصوب خرداد ۱۳۲۹ در وزارت کشور می‌باشد. در این بخش به قسمت‌هایی از آن اشاره شده‌است.
ماده ۵۰: هیچ گونه فیلمی اعم از فیلم‌های تربیتی، ورزشی، تفریحی، علمی، اختیاری، اخباری، تجاری و غیره را نمی‌توان در هیچ‌یک از سینماها و اماکن عمومی یا محل اجتماعات دیگر و تلویزیون یا وسیله دیگری به معرض نمایش گذارد مگر اینکه مورد بازدید کمیسیون نمایش قرار گرفته و پروانه نمایش برای آن فیلم صادر شده باشد.
ماده ۵۲: هرگاه پس از بازدید فیلم قسمتی از آن حذف گردید و متصدی سینما بدون توجه به نظر کمیسیون قسمت حذف شده را نمایش داد، پروانه فیلم مذکور برای همیشه در سراسر کشور لغو می‌گردد.
ماده ۵۴: تعیین نام‌های فیلم‌های سینما موکول به موافقت کمیسیون نمایش خواهد بود و تغییر آن ممنوع است.
ماده ۵۵:کمیسیون نمایش با رعایت موارد پانزده‌گانه زیر از کلیه فیلم‌های صاحبان سینما و سندیکا و تلویزیون بازدید نموده و از نمایش فیلم یا قسمت‌هایی از فیلم که منطبق با موارد زیر باشد جلوگیری خواهد نمود.
در مجله جهان سینما به تاریخ ۱۲ بهمن ۱۳۳۱ آمده‌است: «در فیلم موسیو بوکر، به اشتراک باب هوپ و جون کافید، پادشاه سلمانی مخصوص خود بوکر را برای اصلاح ریش خود احضار می‌کند لیکن شما صحنه‌ای که او ریش پادشاه را می‌تراشد ندیدید. این صحنه جالب توجه را که در حدود شش دقیقه می‌شد سانسور کرده بودند. از فیلم رنگی و تاریخی تسخیرناپذیر به اشتراک گاری کوپر و پولت کودارد نیز در حدود ۲۰ دقیقه سانسور شده بود و شخصی که مأمور این کار بود، ادعا داشت چنان با مهارت این عمل را انجام داده‌است که هیچ‌کس متوجه نخواهد شد. فیلم تمام رنگی و فانتزی شاهین صحرا به طرز عجیبی سانسور شد. توضیح اینکه داستان فیلم در حدود ۲۰۰۰ سال قبل در تهران اتفاق می‌افتاد ولی کلمه تهران را که در سرتاسر فیلم از دهان هنرپیشگان خارج می‌شد سانسور کرده بودند. در فیلم تاریخی کریستف کلمب به اشتراک فردریم مارچ نیز در یکی از صحنه‌ها نشان می‌دهد که کلمب با حالت عصبانیت به فیلیپ پادشاه اسپانیا حمله‌ور گشته و او را به زمین می‌زند در حالی که با کمال خونسردی این صحنه را سانسور کرده بودند. بیشتر از پنج صحنه بسیار جالب و تماشایی که اصل موضوع فیلم ملکه نقره را تشکیل می‌داد، بریده شده بود، چون که این قسمت‌ها یا شامل انقلاب بودند یا دستبرد و حمله به بانک را نشان می‌دادند و این احتیاط کمیسیون نمایشات به جهت این بود که در ایران مردم از انقلاب و دستبرد به بانک چیزی نمی‌دانند و البته نباید آن را یاد بگیرند. اما سانسور ماهرانه فیلم جانباز، شاهکار تمام سانسورها محسوب می‌شود. در اینجا از شباهت دو نفر از پرسناژهای فیلم استفاده کرده و پایان فیلم را به کلی عوض کرده بودند. در اواخر فیلم جانباز لورنزوی پادشاه با دشمنش رامون به دوئل مشغول می‌گردد. در اینجا همه منتظرند که یکی از دو حریف از پای درآیند در صورتی که صحنه نیمه تمام می‌ماند و ناگهان نشان داده می‌شود که رامون با کارلوس به دوئل پرداخته و به دست او کشته می‌شود و تماشاچی مشاهده می‌کند که لورنزو روی زمین افتاده و سینه او مجروح شده. پس از چند کلمه صحبت ناگهان در صحنه دیگر او را زنده و سلامت نشان می‌دهند. در صورتی که فیلم در اصل این طور نبوده و از کمپانی تهیه‌کننده با این شکل خارج نشده‌است. در اصل رامون با شمشیر خود شاه را از پای درمی‌آورد و بعد با کارلوس به نبرد می‌پردازد و کارلوس هم پس از اینکه رامون را به قتل می‌رساند نزد لورنزو آمده و با او صحبت می‌کند. لورنزو به او توصیه می‌کند و سپس در همان‌جا زندگی را بدرود می‌گوید.»
نصرت‌الله محتشم که خود یک کارگردان بود از ابتدای تشکیل کمیسیون نمایش، مسئولیت اداره نمایش را برعهده دارد. او در برابر فشارهای بعد از کودتای ۲۸ مرداد استعفاء می‌دهد و دوباره شش ماه بعد به سمت خود بر می‌گردد. نصرت‌الله محتشم در کارش چنان جدی بود که یک بار فیلم خودش دربارهٔ آغا محمدخان قاجار را سانسور می‌کند و دستور می‌دهد پایانش عوض شود.
سال ۱۳۳۷ سال اوج فشار بر تولیدات داخلی است، تقریباً تمام فیلم‌های این سال سانسور می‌شوند. بیشتر سانسورها به خاطر صحنه‌هایی از محله‌های جنوب شهر و زندگی مردم فقیر است. به عنوان مثال در فیلم همه گناهکاریم ساخته عزیز رفیعی، صحنه‌ای که یک دزد بعد از دیدن فقر اهالی خانه‌ای که برای دزدی به آنجا رفته، پول‌های خودش را برای آن‌ها می‌گذارد، حذف می‌شود یا در فیلم چشم به راه ساخته عطا الله زاهد، فقط وقتی مجوز می‌گیرد که به جای صحنه‌های جنوب شهرش، صحنه‌هایی از رقص و آواز یک خواننده زن جایگزین شود. فیلم جنوب شهر فرخ غفاری نیز، سه روز بعد از نمایش عمومی توقیف می‌شود.
دکتر محمد علی سمیعی، رئیس جدید اداره نمایش برای کاستن از فشار انتقادها، تصمیم می‌گیرد با دعوت از تهیه کنندگان، کارگردان‌ها و نویسندگان سینمایی، خود آن‌ها را در مراحل نظارت شریک کند. برای این کار دو فیلم لاله دریایی ساخته ایراهیم مرادی و از پاریس برگشته ساخته سالار عشقی انتخاب می‌شوند. بعد از نمایش خصوصی این دو فیلم، تمامی حاضران خواستار توقیف هر دو فیلم به دلیل ساختار سینمایی بسیار ضعیفشان می‌شوند. با این حال فقط ده روز بعد از پاریس برگشته مجوز اکران می‌گیرد.
نصرت‌الله محتشم در بازگشت خود به اداره نمایش، موفق می‌شود با جلب نظر مقامات بالاتر، یک "کمیسیون عالی" برای اعلام نظر دربارهٔ فیلم‌های توقیف شده قبلی تشکیل بدهد. از جمله فعالیت‌های این کمیته، اجازه نمایش به فیلم ژولیوس سزار ساخته جوزف منکیه‌ویچ است که سال‌ها بود به خاطر صحنه قتل سزار در توقیف مانده بود.
با موافقت دو وزارتخانه فرهنگ و هنر و کشور، کلیه اختیارات اداره نمایش، به وزارت فرهنگ و هنر تفویض می‌شود. نخستین رئیس "اداره کل نظارت و نمایش" وزارت فرهنگ و هنر، دکتر هوشنگ کاوسی است که سال‌ها خودش منتقد سانسور بوده‌است. در دوره او فیلم دیروز، امروز، فردا ساخته ویتوریو دسیکا، بدون حذف هیچ صحنه‌ای نمایش داده می‌شود اما اکرانش با اعتراض تماشاگران، ناچار با حذف صحنه‌هایی ادامه می‌یابد.
آیین‌نامه جدیدی که توسط وزارت فرهنگ و هنر تدوین شده‌است به تصویب هیئت وزیران می‌رسد. در "آیین‌نامه نظارت بر نمایش فیلم و اسلاید"، اولاً علاوه بر نمایندگان وزارتخانه‌های فرهنگ و هنر، کشور و اطلاعات، پانزده نفر از خبرگان زمینه‌های مختلف هم به عضویت شورا در می‌آیند. دوماً موارد جدیدی به مواد پانزده‌گانه آیین‌نامه پیشین اضافه می‌شود. در ماده ۲۶ رده‌بندی سنی، فیلم‌ها برای زیر و بالای ۱۸ سال به تصویب می‌رسد.
در آیین‌نامه نظارت بر نمایش فیلم و اسلاید مصوب هیئت وزیران ۳ مرداد ۱۳۴۵ آمده‌است: ماده۳- نمایش تمام یا قسمتی از هر فیلم که متضمن نکات مشروح در زیر باشد در سراسر کشور ممنوع است:
دکتر کاووسی که موفقیتی در اجرای نظریاتش به دست نیاورده بود، استعفاء می‌کند و سید ابراهیم صالح به جای او می‌آید که تا پایان عصر پهلوی مسئولیت اداره نظارت را بر عهده دارد. در دوره او سخت‌گیری نسبت به صحنه‌های غیراخلاقی کاملاً از بین می‌رود.
نخستین مورد اعتراض صنفی به یک فیلم را پرستاران در اعتراض به فیلم آرامش در حضور دیگران (ساخته ناصر تقوایی) رقم می‌زنند. داستان زندگی فلاکت بار افسر بازنشسته این فیلم و دختران پرستارش، باعث اعتراض و بلافاصله توقیف فیلم می‌شود.
پیچیده‌ترین مورد سانسور روی فیلم گوزن‌ها (ساخته مسعود کیمیایی) اعمال می‌شود. این فیلم پس از نمایش در سومین جشنواره فیلم تهران، یک سال توقیف می‌ماند و بعد هم با عوض کردن کامل داستان و فیلم‌بردای مجدد به آن اجازه نمایش می‌دهند. گوزن‌ها داستان رفاقت قدیمی یک معتاد و یک چریک فراری است که بعد از سال‌ها به هم می‌رسند. سیستم نظارتی، مسعود کیمیایی را مجبور می‌کند تا کاراکتر چریک رزمنده را به سارق بانک تغییر دهد.
در فضای انتقادی و اعتراضی پیش از انقلاب در این سال، در ماه اسفند اداره کل امور سینمایی اعلام می‌کند که برای مقابله با ورود فیلم‌های بی‌ارزش جنسی، دیگر به چنین فیلم‌هایی مجوز نمایش نخواهد داد. با این حال، در این ماه ۱۰۰ فیلم مبتذل پروانه نمایش می‌گیرند.
دِرون مایکل ویلیامز (زاده ۲۴ ژوئن ۱۹۸۴) بسکتبالیست حرفه‌ای آمریکایی، در پست پوینت گارد برای تیم کلیولند کاوالیرز است.
او را در سالهای اخیر از بهترین بازیکنان این پست دانسته‌اند.
او سابقاً در تیم های یوتا جز و بروکلین نتس توپ میزد.
رود توکانتینس رودیست در کشور برزیل. در زبان توپی، نام این رود به معنای "نوک توکان" (Tukã برای "توکان" و Ti برای "نوک "). جریان توکانتینس از جنوب به شمال به طول ۲٬۶۴۰ کیلومتر می‌باشد. این رود از چهار ایالت برزیل (گوییاس، توکانتینس، مارانیائو و پارا) عبور کرده و به اقیانوس اطلس می‌ریزد. جدیدترین ایالت برزیل، ایالت توکانتینس، نامش را از این رود گرفته است.
واهاگن آرمناکی داوتیان شاعر، نمایشنامه‌نویس، مترجم و فعال ادبی اهل ارمنستان بود. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود.
واهاگن داوتیان در ۱۵ ماه اوت سال ۱۹۲۲م در شهر ارمنی آراپگیر در ارمنستان غربی متولد شد.
در سال ۱۹۲۶م با خانواده اش به شهر کراسنودار مهاجرت کرد و در سال ۱۹۳۲م ساکن ایروان شد.
در سال‌های ۴۳–۱۹۴۱ در جنگ جهانی دوم شرکت جست. در سال ۱۹۴۸م در رشته زبان و ادبیات از دانشگاه ایروان فارغ‌التحصیل شد. داوتیان از سال ۱۹۴۵م تا سال ۱۹۶۵م در هیئت تحریریه و شورای سردبیری چندین نشریه، از جمله «روزنامه ادبی» قلم زده‌است. از سال ۱۹۶۷م تا سال ۱۹۸۲م معاون فرهنگی کمیته روابط فرهنگی با جماعت ارمنیان پراکنده و پس از آن به سردبیری ماهنامه ادبی ارمنستان شوروی برگزیده شد.
شعرها و نمایشنامه‌های داوتیان تاکنون در بیش از ۱۵ کتاب منتشر شده و به بسیاری از زبان‌های دنیا ترجمه گردیده‌است.
واهاگن داوتیان در ۲۱ فوریه ۱۹۹۶ در سن ۷۳ سالگی در شهر ایروان درگذشت و پانتئون کومیتاس به خاک سپرده شد.
زاره یالدیزچیان (؛ با نام ادبی زاهراد ؛ ۱۰ مه ۱۹۲۴–۲۱ فوریه ۲۰۰۷)، شاعر و روزنامه‌نگار ارمنی بود.
زاره یالدیزچیان در سال ۱۹۲۴م در شهر استانبول متولد شد. پس از اخذ دیپلم دبیرستان، زاره وارد دانشکدهٔ پزشکی استانبول می‌شود. وی که شیفته ادبیات و شعر بود تحصیلات پزشکی را پس از سه سال نیمه تمام رها کرد و به مشاغل فروشندگی و تجارت دست می‌زند. وی مسئول بخش ادبی روزنامه «مرمره» چاپ استانبول و سردبیر «گاهنامه سان» بوده‌است. زاهراد فعالیت ادبی خود را از سال‌های ۱۹۴۰م آغاز کرد. شعرهای این شاعر به زبان‌های انگلیسی و یونانی ترجمه شده‌است. زاهراد در ۲۰ فوریه ۲۰۰۷ در استانبول در سن ۸۳ سالگی درگذشت. نزدیک به ۱۵ مجموعه شعر از او به جای مانده‌است.
دریک مارتل رز (زاده ۱۹۸۸ در ایالت شیکاگو) بازیکن بسکتبال حرفه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا است که در تیم نیویورک نیکس در لیگ ان بی ای بازی می‌کند.
این ملی‌پوش تیم ملی بسکتبال مردان آمریکا به سبب بازی خود دارای شهرت زیادی در لیگ ان بی ای است.
دریک مارتل رز در ۴ اکتبر ۱۹۸۸ (۱۲ مهر ۱۳۶۷) در شهر شیکاگو ایالت ایلینوی در کشور آمریکا به دنیا آمد. قد دریک ۱٫۹۱ و وزنش ۸۶ کیلو است. او سه برادر مسن تر از خود دارد. او بسکتبال رو از ۳ برادر خودش آموخت. او در سال ۲۰۰۳ در دبیرستان Simeon Career Academy ثبت نام کرد و تا سال ۲۰۰۷ در این دبیرستان تحصیل می‌کرد. او در سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۸ در کالج ممفیس تحصیل می‌کرد.
دریک در سال ۲۰۰۸ در درفت سرتاسری ان بی ای شرکت کرد. او در همان مرحلهٔ اول توسط تیم شیکاگو بولز انتخاب گردید. از همان ابتدا شماره پیراهن رز ۱ بود و پستش هم گارد راس بود. او در فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۹ با تیم شیکاگو با مبلغ ۴٬۸۲۲٬۸۰۰ دلار، فصل ۲۰۰۹–۲۰۱۰ با مبلغ ۵٬۱۸۴٬۴۸۰ دلار و در فصل ۲۰۱۰–۲۰۱۱ با مبلغ ۵٬۱۸۴٬۴۸۰ دلار قرارداد بست. در سال ۲۰۱۲ رز قراردادی پنج ساله به ارزش ۹۴ میلیون دلار را با شیکاگو امضا کرد.
رز در سال اول ورود به ان بی ای عنوان بهترین بازیکن تازه‌وارد را به خود اختصاص داد؛ و در سال بعد به مسابقات آل استار دعوت شد و در سال سوم حضور خود در ان بی ای عنوان ارزشمندترین بازیکن لیگ را به دست آورد.
رز مرحله مقدماتی فصل ۱۲–۲۰۱۱ را با مصدومیت آغاز کرد ولی در اواسط فصل به تیم بازگشت و سی و نه بازی برای شیکاگو انجام داد. با کمک رز شیکاگو به عنوان تیم اول کنفرانس شرق به دور حذفی صعود کرد ولی در همان بازی اول حذفی رز به شدت دچار مصدومیت شد و رباط صلیبی اش پاره شد بعد از این مصدومیت گمانه زنیهایی حتی دربارهٔ کناره‌گیری رز از بسکتبال هم مطرح شد ولی در نهایت رز با تکذیب همه شایعات اعلام کرد فصل بعد در ان بی ای حضور خواهد داشت.
شیکاگو پس از مصدومیت رز در همان دور اول حذفی از دور مسابقات کنار رفت.
از مهارتهای رز می‌توان به سرعت بسیار بالا، بال هندلینگ عالی و پرشهایی تا طول بیش از یک متر اشاره کرد.
برخی از افتخارات دریک رز:
سایت کلوپ بسکتبال
گَنْدراسو(به انگلیسی:skunk) یا راسوی آمریکایی از پستانداران در راستهٔ گوشت‌خواران است که بیشتر به خاطر مایع بسیار بدبویی که می‌تواند از خود به بیرون بپاشد مشهور شده‌است. آن‌ها سیاه‌سفید (به صورت راه‌راه یا لکه‌ای)، قهوه‌ای یا صورتی هستند. ده گونه راسوی بدبو وجود دارد که در چهار سرده دسته‌بندی می‌شوند. دو گونه از آن‌ها در اندونزی و فیلیپین زندگی می‌کنند و سایر گونه‌ها در قاره آمریکا، از کانادا تا مرکز آمریکای جنوبی پراکنده‌اند. پیش از این راسوی آمریکایی از خانواده راسوئیان شمرده می‌شد ولی بررسی‌های ژنتیکی که به تازگی انجام گرفته نشان می‌دهد که راسوی آمریکایی برخلاف تصور پیشین چندان به این خانواده وابسته نیست. امروزه گونه‌های راسوی آمریکایی به عنوان خانواده‌ای مستقل با نام گندراسویان Mephitidae شناخته می‌شوند که در بالاخانوادهٔ Musteloidea که همچنین شامل راسوها و خرس‌ها می‌شود، قرار دارند.
اگر به راسوی آمریکایی حمله شود برای دفاع از خود پایش را محکم به زمین می‌کوبد و سپس روی دو پا بلند می‌شود و مایع بسیار بدبویی را از غده‌هایی که زیر دمش قرار دارند به بیرون و به طرف دشمن می‌پاشد. بیشتر جانوران کاری به کار این جانور ندارند.دانشنامه کودکان و نوجوانان آکسفورد. جلد اول، چاپ اول، ۱۳۸۰، نشر نی، صفحه ۳۳۴. راسوی آمریکایی را به خاطر پوست گران‌قیمتش در مزرعه‌های ویژه‌ای پرورش می‌دهند و برای رها شدن از بوی زننده، غده‌های مخصوص او را در زمان نوزادی از بدنش بیرون می‌آورند.کتاب به من بگو چرا و چگونه. نوشته آرکدی لئوکوم، ترجمه سعید درودی، چاپ چهارم، ۱۳۸۵، انتشارات بهزاد، صفحه ۴۷۰.
طول انواع این جانور از ۴۰ تا ۹۴ سانتیمتر و وزن آن‌ها از نیم کیلوگرم تا ۸ کیلوگرم متغیر است. معمولاً رنگ خز آن‌ها سیاه و سفید است.
این جانور همه‌چیزخوار است و قابلیت خانگی شدن دارد.
آستین شهرکی خالی شده از سکنه در منطقه مورچیسان، استرالیای غربی است. این شهرک در جنوب شهرک کیو، در جزیره ای در لیک آستین قرار گرفته‌است. نام این شهرک از مکتشف اروپایی آن، آلبرت آستین گرفته شده‌است. این شهرک در سال ۱۸۹۵ تأسیس شد.
تایسون کلیوتیس چندلر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است که هم‌اکنون برای تیم لس‌آنجلس لیکرز در ان بی ای بازی می‌کند.NBA.com : Tyson Chandler Info Page
اسمعلی کندی یکی از روستاهای دهستان پائین برزند شهرستان گرمی استان اردبیل می باشد که در جوار روستاهای ارزنق، تکبلاغ شرفه و توسانلوی برزند واقع شده است.
بتسویل شهری در ایالت ایندیانا، ایالات متحده آمریکا است. در سرشماری سال ۲۰۰۰، جمعیت این شهر ۶،۰۳۳ نفر اعلام شد.
جوزف جو هان ، متولد ۱۵ مارچ سال ۱۹۷۷ در دالاس ایالت تگزاس آمریکا است.او بیشتر به عنوان "مستر هان" لقب گرفته شده و بیشتر فعالیت وی به عنوان کارگردان موسیقی و دی جی گروه لینکین پارک بوده‌است.
"جو هان" از والدینی کره‌ای در پانزدهم مارچ سال ۱۹۷۷ متولد شد و اگر چه در دبیرستان شیفته رشته هنرهای بصری و تصویری شد و حتی در دانشگاه هم این رشته را دنبال کرد، اما عشق به موسیقی چنان در وجودش ریشه داشت که در همان دوره دبیرستان به ساخت قطعات موسیقی پرداخت.
جو و مایک شینودا در کالج در رشته تصویرگری تحصیل می‌کردند، اما پس از مدتی که مایک دنبال طراحی گرافیکی رفت، جو ماند و بعد از یک سال به صورت حرفه‌ای وارد کار انیمیشن شد و با ساخت قسمتهایی از انیمیشن "قلمرو اشباح" شهرت اندکی برای خود به راه انداخت. شهرتی که راه گشای وی برای ورود به طراحی فیلم‌های سینمایی شد و در آثار تخیلی به طراحی غول‌ها و هیولاهای فراوانی پرداخت.کتاب داس‍ت‍ان م‍ا - ل‍ی‍ن‍ک‍ی‍ن پ‍ارک =Linkinpark/ گ‍ردآورن‍ده و م‍ت‍رج‍م ام‍ی‍ر غ‍لام‍رض‍ای‍ی
آشنایی جو و مایک شینودا باعث ورود او به گروهی تازه‌کار به نام "Xero" و شکل اولیه ی لینکین پارک شد. آقای هان در حال حاضر مغز متفکر و اصلی کلیپ‌های گروه به‌شمار می‌رود و او را به عنوان دست اندر کار کارگردانی و ساخت تمامی کلیپ‌های گروه می شناسند که از مهمترین آن‌ها میتوان به «خزیدن» , «جایی که به آن تعلق دارم»، «آنچه من انجام دادم»، «جدایی نو» و «در پایان» نام برد.همچنین وی سازنده پیش نمایش بازی کامپیوتری «مدال افتخار» بود.
مستر هان ، دو خواهر بزرگتر از خود دارد. جو در سال ۲۰۰۵ با "Karen Benedit" ازدواج کرد. آن‌ها در سال ۲۰۰۹ از یکدیگر جدا شدند. پس از آن در سال ۲۰۱۰ با یک مدل به نام مدل "Heidi Woan" آشنا شد و در اکتبر سال ۲۰۱۲ با او ازدواج کرد.
رافائل گابریلی پاتکانیان با نام ادبی کامار کاتیبا (زاده ۸ نوامبر ۱۸۳۰ – درگذشته ۲۲ اوت ۱۸۹۲)، شاعر و نویسنده، آموزگار و کنشگر اجتماعی اهل ارمنستان بود.
پاتکانیان فرزند است. او یکی از افرادی بود که توانست آرمان آزادی‌خواهانه و بشردوستانهٔ ملی ارمنی را اوج و ترقی ببخشد.
پاتکانیان در سال ۱۸۵۲ هنگامی که در دانشگاه دولتی مسکو تحصیل می‌کرد، باشگاهی ادبی را به اتفاق دیگر دانشجویان ارمنی تأسیس نمود. او بین سال‌های ۱۸۵۵ تا ۱۸۶۰ در دانشگاه سن پترزبورگ در رشته زبان‌های شرقی تحصیل می‌نمود.
از نخستین کسانی بود که به آموزش کودکان پیش دبستانی پرداخت. او کودکستانی برای کودکان ارمنی بنیاد نهاد و کوشید با نوشتن کتاب‌های ساده برای این گروه سنی، آنها را با طبیعت و محیط اطراف خود آشنا کند. پاتکانیان همچنین بنیانگذار مدرسه ای برای کودکان تهیدست بود که در آن پیشه‌های گوناگونی همچون کفاشی، آهنگری و نجاری آموزش داده می‌شد. او کتاب‌های درسی گوناگونی منتشر کرده‌است که آزگایین یِرکاران هایوتس (دفتر سرودهای ملی ارمنیان) و نور آیبناران هایکاکان (الفبا آموز جدید ارمنی) از شناخته‌ترین آنها هستند. پاتکانیان، رابینسون کروزوئه را نیز به زبان ارمنی ترجمه کرده‌است.
رافائل پاتکانیان با پیروی از نظرات هنری و زیبایی‌شناسانهٔ خاچاطور آبوویان، شعر را از «پرسه گردی در آسمان‌ها» به زمین کشاند و به ذهن و زندگی مردم ساده و زحمتکش نزدیک تر شد. پاتکانیان راهی را که آبوویان در زمینهٔ آفرینش شعر و داستان کوتاه گشود بود، هموارتر کرده و ادبیات ارمنی را غنای بیشتری بخشید.
شعرها و نوشته‌های پاتکانیان حاوی درونمایه‌های میهن‌پرستی، آزادی‌خواهی، انسان‌دوستی و مبارزه و پیکار بر ضد دشمنان مردم و زندگی است. حوادث تاریخی نیمهٔ دوم قرن نوزدهم با همهٔ جزئیات، و بیم‌ها و امیدهای مردم، در آثار وی بازتاب می‌یابد و او در آثارش می‌کوشد مظاهر فریب و ستم عقب‌ماندگی اجتماعی را به باد انتقاد گرفته و مبارزهٔ مردم برای رهایی و نیکبختی را ستایش کند.
در آثار پاتکانیان «انسان بزرگ» انسانی است که زندگی و جانش را فدای «انسان‌ها» می‌کند. برخی اشعار وی، برانگیزاننده مفاهیمی همچون عشق به میهن، آزادی‌خواهی و درک ضرورت آزادی بوده و تأثیر اشعار وی در توده‌های مردم سبب خودآگاهی ملی و احساسات میهن پرستانه می‌شد. آثار پاتکانیان عموماً حاوی درونمایه مبارزه با استبداد و آگاهی دادن به مردم بود و از نگاه بسیاری از علاقه مندانش، آثار وی در افراشته نگاهداشتن پرچم آزادی‌خواهی ملی ارامنه نقش مهمی داشت.
این شاعر ارمنی به سبب انتقاد از بی‌عدالتی‌ها، همواره از سوی دشمنانش تحت فشار و آزار قرار داشت و پاسخش به آزاردهندگان و دشمنان این بود:
رافائل پاتکانیان سال‌های آخر عمرش را صرف آموزگاری و تربیت کودکان و سرودن شعر کودکان کرد.
وی با نوشتن کتاب‌های ساده برای کودکان، آن‌ها را با طبیعت آشنا می‌کرد و برای کودکان شعرهایی سروده که بیشتر درونمایهٔ اخلاقی دارد. سرودهای «خراد» (اندرز), «دخور یرخا» (کودک غمگین), و «وارژادون» (مدرسه) از این دست آثار اوست. او کتاب‌های آموزشی «آزگایین یرکاران هایوتس (دفتر سرودهای ملی ارامنه) و «نور آیبناران هایکاکان (الفبا آموز جددی ارمنی) را نیز نوشت. پاتکانیان برای نخستین بار در ادبیات ارمنی «رابینسون کروزوئه» را ترجمه کرده‌است.
در سال ۱۸۹۲، رافائل پاتکانیان پس از ۴۲ سال فعالیت به عنوان معلم، مؤلف و ویرایشگر در سن ۶۱ سالگی درگذشت.
دهستان پائین برزند، دهستانی در بخش مرکزی شهرستان گرمی استان اردبیل ایران است.
بَرْزَند، دهستان و شهری تاریخی در استان اردبیل
۱) دهستان پائین برزند مشتمل است بر ۴۹ آبادی که جمعیت آن در ۱۳۷۱ ش به حدود ۶۶۲، ۷ تن می‌رسید. هوای آن گرم و آب آن عمدتاً از چاه و چشمه‌است. کشت گندم و جو، دامداری و فرشبافی در آن رواج دارد. مرکز برزند (پایین برزند) ده قاسم کندی در ارتفاع ۸۸۰، ۱ متری در هجده کیلومتری شمال شرقی ده رضی (اَرشَق) واقع است. این مرکز دارای مسجد و مدرسه‌است (سازمان جغرافیائی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، ج ۸، ص ۱۲۹). به نوشتة رزم آرا، دهستان برزند تابع اردبیل و مرکز آن قلعة برزند بود (ج ۴، ص ۸۷) که در ۱۳۵۵ ش تابع بخش گِرمی در شهرستان مغان شد. بنابر فهرست تقسیمات کشوری در ۱۳۶۶ ش، به مرکزیت قاسم کندی در شهرستان مغان، و در ۱۳۷۱ ش به نام پایین برزند، به مرکزیت قاسم کندی، ضبط شده‌است. ویرانه‌های شهر قدیمی برزند در آبادی قلعة برزند در حدود دوازده کیلومتری مغرب شهر گرمی برجاست. ظاهراً قلعة برزند که در زمان سلطنت ناصرالدین شاه تعمیر شده بود و به نام قلعه یِنِرال (جنرال) خوانده می‌شد (ساعدی، ص ۷۹)، بعدها دوباره ویران شد.
۲) شهر تاریخی. از پیشینة برزند پیش از اسلام اطلاعی در دست نیست. نام آن از قرن دوم و سوم در قیام بابک خرم دین در کتاب‌ها آمده‌است. به نوشتة ابن خرداذبه (ص ۱۲۱)، افشین در جنگ با بابک، برزند را مستحکم، و به لشکرگاه خود تبدیل کرد؛ بدین صورت که در فاصلة دو فرسنگی برزند به سوی بذ *، در سادراسب، یک خندق و با فاصلة دو فرسنگ از آن در زهرکَش خندقی دیگر، و سپس در دو فرسنگی زهرکش، در دوالرود (یا روذالروذ) سومین خندق را حفر کرد تا از شبیخون سپاهیان بابک در امان باشد. از خندق سوم افشین تا البذ یک فرسنگ بیشتر فاصله نبود. طبری (سلسله سوم، ص ۱۱۸۷) فاصلة خندق سوم افشین را تا البذ دو فرسنگ می‌نویسد که کمابیش با فاصلة دهکدة قلعة برزند کنونی به‌طور مستقیم به طرف غرب (تا قره سو) مطابقت می‌کند. اما بنابر آنچه از مطالب ابن خرداذبه برمی آید، از برزند تا بذ حدود هفت فرسنگ بود. بابک پس از شکست و گرفتار شدن مدتی در برزند زندانی بود. بنا به نوشتة اصطخری فاصلة برزند تا اردبیل پانزده فرسنگ بوده‌است (ص ۱۹۲) که آن را سه روزه طی می‌کرده‌اند (یعقوبی، ص ۲۷۱) و برزند تا وَرْثان (مرز کورة آذربایجان با اَران *) نیز چهارده فرسنگ فاصله داشته‌اند (اصطخری، ص ۱۹۲).
در قرن چهارم، مَقْدسی، برزند را شهری کوچک به شمار آورده و آن را بازار ارمنستان و بارکده‌ای مفید و پاکیزه در کورة آذربایجان دانسته‌است. از مطالب مقدسی (ص ۳۷۸) چنین برمی آید که در قرن چهارم برزند از لحاظ تجاری مهم بوده و با ارمنستان و دیگر سرزمینها پیوندهای بازرگانی داشته‌است نویسندة حدودالعالم (ص ۱۵۹) نیز در قرن چهارم از محصولات برزند به جامة قَطیفة آن اشاره می‌کند. ظاهراً پیش از حمله مغول برزند اعتبار خود را از دست داده بود، زیرا یاقوت (ج ۱، ص ۵۶۲) آن را شهری پراهمیت ندانسته‌است. در قرن هشتم حمدالله مستوفی (ص ۹۰) می‌نویسد: برزند به اندازة دهی معمور و حاصلش غله و هوایش به گرمی مایل است. به نوشتة ابوبکر قطبی اَهَری (گ ۴۳ـ۴۴) جانی بیگ از سلاطین ازبک در ۷۵۸ در جنگ با ملک اشرف چوپانی از طریق برزند وارد تومان مشکین شد.
نائیری زاریان (؛ ؛ زاده ۳۱ دسامبر ۱۹۰۰ - درگذشته ۱۱ ژوئیه ۱۹۶۹) شاعر، نویسنده و سیاستمدار اهل ارمنستان بود.
نائیری زاریان با نام اصلی هایاستان یغیازاریان در در روستای خاراکونیس در ولایت وان در امپراتوری عثمانی به دنیا آمد. یکی از بازماندگان نسل‌کشی ارمنی‌ها در سال ۱۹۱۵ بود؛ در حین جنگ جهانی دوم، زاریان اشعار و یادداشت‌هایش را به چاپ رسانید. در سال ۱۹۴۶، تراژدی تاریخی وی «"آرا گغتسیک"» به چاپ رسید. وی در شهر ایروان درگذشت.
آنگولا شهری در ایالت ایندیانا، ایالات متحده آمریکا است. در سرشماری سال ۲۰۰۰، جمعیّت این شهر ۷،۳۴۴ نفر اعلام شد.
سروب استپانی لوونیان مشهور به جیوانی عاشوق و سیاست‌مدار ارمنی بود.
جیوانی را باید اندیشمندترین و انقلابی‌ترین عاشوق ارمنی و استاد بزرگ اشعار عاشقی بشمار آورد. وی بزرگترین عاشوق سده نوزدهم میلادی ارمنیان محسوب می‌شود.
وی در سال ۱۸۴۶ میلادی در روستای ، نزدیکی آخالکالاکی، گرجستان به دنیا آمد و در سن هشت سالگی یتیم شد. عمویش «مارتیروس» از وی نگهداری می‌کند. در سال ۱۸۶۶ به همراه «عاشوق (گوسان) سازین آقاجیان»، جیوانی به تفلیس نقل مکان نمود جایی که وی به فعالیت‌های موسیقایی ادامه داد. توسعه بیشتر هنر جیوانی را به آلکساندراپول (گیومری) و فرهنگ آن متصل نمود. بین سال‌های ۱۸۶۸–۱۸۹۵ در همان‌جا زیست و فعالیت نمود. در آلکساندراپول، به رهبری حلقه‌ای از خوانندگان-گوسان برگزیده شد و عنوان افتخاری «استاد برجسته» به وی اعطا شد. کنسرت‌هایی را در سرتاسر منطقه قفقاز جنوبی شامل باتومی، باکو، قارص، تفلیس اجرا نمود. در سال ۱۸۹۵ وی به تفلیس بازگشت. جیوانی بیش از ۹۰۰ ترانه سروده‌است. وی معلومات گسترده دربارهٔ ادبیات ارمنی سده نوزدهم میلادی داشت. در پاییز سال ۱۹۰۹ دچار بیماری شدید شد و به مدت پنج ماه بستری شد تا سرانجام در ۵ مارس ۱۹۰۹ درگذشت.
اولین مجموعه شعر وی در سال ۱۸۸۵ به چاپ رسید. موسیقی وی توسط آرام خاچاتوریان، کومیتاس وارداپت، و دیگران اجرا شده‌است و ماکسیم گورکی، والری بریوسف به اشعار وی علاقه‌مند بوده‌اند.
ترانه‌ها و شعرهای جیوانی بازتاب آرزوها، امیدها، آرمان‌ها و دردهای اجتماعی، تاریخی و رنج‌های عاطفی محروم‌ترین و رنجدیده‌ترین قشرهای ملت ارمنی است. جیوانی در اشعار هجو خود سودجویان و چپاولگران دسترنج مردم را بی‌امان به باد انتقاد می‌گیرد و مفتضح می‌کند و بر ضد مناسبات ناعادلانه اجتماعی می‌شورد و در ترانه‌های پندآمیز خود خصلت‌های نیک انسانی و نوعدوستی و یاری رساندن به دردمندان را تبلیغ می‌کند.
مفهوم چابکی به وسیلهٔ محققین بنیاد یاکوکا (۱۹۹۱) معرفی شده‌است، و پس از اولین معرفی، به وسیلهٔ محققین و جوامع صنعتی مورد توجه روزافزون قرار گرفت. تابحال انتشارات زیادی در مورد این موضوع، در تلاش جهت فراهم کردن تعریف چابکی، صورت گرفته‌است. تعاریف رایج پذیرفته شده چابکی را به توانایی سازمان‌ها برای پاسخ سریع و به‌طور مؤثر به تغییرات در تقاضای بازار، با هدف یافتن نیازمندی‌های مشتری، برحسب قیمت، خصوصیات، کیفیت، کمیت، و تحویل، مربوط کرده‌است. بنگاه‌های چابک به بازارهای متغیر با سرعت و به‌طور مؤثر واکنش نشان می‌دهند. علاوه بر این، چابکی قابلیت‌های سازمان را برای تولید و تحویل محصولات جدید با هزینه بهره‌ور، تحت تأثیر قرار می‌دهد. کاهش هزینه‌های تولید، افزایش رضایت مشتری، از بین بردن فعالیت‌های فاقد ارزش افزوده، و افزایش رقابت، از جمله مزایایی است که می‌تواند از طریق استراتژی چابکی بدست بیاید.Bottani, Eleonora. (2009) "A Fuzzy QFD approach to achieve agility". International journal of production economics
گریگور کاراپتی تالیان (; ) متخلص به شرام (; ; زاده ۲۰ مارس ۱۸۵۷ - درگذشته ۷ مارس ۱۹۳۸) شاعر، آوازه خوان مردمی و آهنگساز اهل ارمنستان است. وی را به عنوان بنیانگذار «هنر نوین گوسان» (آهنگسازی مردمی ارمنی) می‌شناسند.
در ۲۰ مارس ۱۸۵۷ در شهر آلکساندراپول (گیومری فعلی) به دنیا آمد. در سن ۱۰ سالگی پدر خویش را از دست داد. از سنین ۱۲–۱۳ سالگی آهنگ‌هایی را خلق نموده‌است. در بین سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۳۵ میلادی شرام در شهر تفلیس اقامت داشت.
وی ملودی‌ها و آهنگ‌هایی مردمی خلق نمود است که از آن جمله‌اند:
شرام آهنگ «Like an Eagle» را تصنیف نموده‌است که به آندرانیک اوزانیان قهرمان ملی ارمنیان تقدیم نموده‌است. وازگن یکم، پاتریارک و جاثلیق تمام ارمنیان جهان، دربارهٔ این ترانه گفته: «این آهنگ امروزه یکی از محبوبترین آهنگ هاست و در گردهمایی خانوادگی، میهمانی‌ها و سایر مناسبت‌های در ارمنستان خوانده می‌شود.»
در ۷ مارس ۱۹۳۸ در سن ۸۰ سالگی در شهر ایروان درگذشت.
آثار وی در سال ۱۹۵۹ به چاپ رسید.
در پستو (ترجمه‌های دیگر: در مخفی‌گاه و در اصطلاح به معنی نگه‌داری راز) ترانه و تک‌آهنگی از آلبوم خطرناک اثر خواندهٔ معروف پاپ، راک و آر اند بی، مایکل جکسون است که توانست رتبهٔ ۱ را در «جدول برترین تک‌آهنگ‌های آر اند بی»، رتبهٔ ۳ را در «جدول ۱۰۰ تک‌آهنگ برتر پاپ» و رتبهٔ ۶ را در «جدول ۱۰۰ اثر برتر بیلبورد» بدست بیاورد.
در ابتدا قرار بود که این ترانه با همراهی مدونا ضبط شود. مدونا در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۲ گفت که متن این ترانه را نوشته بود، اما وقتی آن را به مایکل ارائه داد، او قبول نکرد. زیرا از نظر مایکل متنی که مدونا نوشته بود خیلی جنسی و تحریک‌آمیز بود.
ویدئوی این ترانهٔ از نظر جنسی، «آتشی‌ترین» ویدئوی جکسون است. سوپرمدل نائومی کمپبل، در یک رقص عاشقانه با همراهی جکسون، در این اثر حضور داشت.
آنگولا ممکن است به یکی از مقاله‌های زیر اشاره کند:
محمد نامی مردانه با ریشه عربی به معنی "ستایش شده" است.
در واژه محمد به ترتیب حرف م اول دارای ضمه (مُ)، ح دارای فتحه (حَ)، م دوم مشدد و دارای فتحه (مَّ)، د نیز به ساکن ختم می‌شود، محمد اسم مفعول از باب تفعیل و از فعل حمد است، فعل حمد در عربی به معنای تشکر می‌باشد.محمد سنجر » معنی محمد چیست ؟
ستودن، راضی شدن، شکر کردن، ادای حق کسی کردن،محمد | لغت‌نامه دهخدا برگرفته از منتهی الارب ستوده، به‌غایت ستوده، ستایش شده، آنکه خصال پسندیده وی بسیار است.محمد | لغت‌نامه دهخدا برگرفته از اقرب الموارد
فراوانی استفاده از این نام به جهت اینکه نام پیامبر اسلام، یکی از سوره‌های قرآنمحمد (سوره) و سه تن از امامان و نیز چندین تن از بزرگان دین محمد می‌باشد در بین مسلمانان از اهمیتی بیشتری برخوردار بوده و رواج بیشتری نیز دارد.
روزنامه دیلی‌تلگراف چاپ لندن در گزارشی نام محمد را رایج‌ترین و محبوب‌ترین نام در میان مسلمانان انگلستان معرفی کرد.
همچنین پیش از این منابع دولتی انگلیس اعلام کردند:
براساس اعلام دفتر آمار ملی بریتانیا، نام محمد در صدر نام‌هایی است که مسلمانان بریتانیا برای کودکان تازه متولد شده خود انتخاب می‌کنند.جهان نیوز - نام "محمد" در بریتانیا صدرنشین است
روزنامه النهار الجزایر طی گزارشی از کشف قدیمی‌ترین نسخه تورات کتاب مقدس یهودیان در بیت‌المقدس خبر داد.
به گزارش وب‌گاه شیعه‌نیوز به نقل از وب‌گاه تابناک در این تورات آیاتی دیده می‌شود که نام محمد را به عنوان منجی آخرالزمان نام برده‌است.
افراد مختلفی با نام محمّد شناخته می‌شوند:
(سید محمد موسوی) والیبالیست (مدافع وسط) تیم ملی والیبال بزرگسالان ایران
محمد صلاح بازیکن فوتبال مسلمان باشگاه لیورپول اهل کشور مصر
ساوث بند شهری در ایالت ایندیانا، ایالات متحده آمریکا است. در سرشماری سال ۲۰۰۰، جمعیت این شهر ۱۰۷٬۷۸۹ نفر اعلام شد.
کاپو یا زندانی کارگر (به آلمانی "Funktionshäftling)" لقب زندانیانی در اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی بود که توسط مأموران اس‌اس به عنوان «سرپرست واحدهای کار» گماشته می‌شدند.واژه‌نامه هولوکاست, ید و شم در بعضی مواقع، این واژه به «هم‌دستان نازی‌ها» نیز گفته می‌شد.Los SS tienen la palabra: las leyes del campo de Mauthausen reveladas por las Schutz-Staffeln". Barcelona: Editorial Laia, (1969) به دلیل همکاری کاپوها با نازی‌ها زندانیان عادی، اغلب از کاپوها منتفر بودند اما بودند برخی کاپوهایی که به سایر زندانیان کمک کردند تا غذای بیشتری دریافت کنند یا کار آسانتری انجام دهند. اما در صورتی که یک کاپو در انجام وظایف خود کم‌کاری می‌کرد جایگاه خود را (به عنوان زندانی ارشد) از دست می‌داد و به علاوه از طرفِ کاپوی بعدی هدف اذیت و آزار هم قرار می‌گرفت.
اگرچه تمام کمپ توسط اس اس اداره می‌شد اما مدیریتِ امورِ روزانهٔ کمپ توسط زندانیان کاپو انجام می‌شد. ادارهٔ کمپ بر اساس قوانین ظالمانه ای بود که زندانیان را محکوم به تحمل شکنجه‌های جسمی و روانی، کارِ فیزیکی طاقت فرسا و گرسنگی شدید می‌کرد و نیروهای اس اس بدون بهره‌گیری از کاپوها نمی‌توانستند چنین سیستم ظالمانه ای را برپا کنند. کاپوها به شکل فعالی در کتک زدن و حتی کشتار سایر زندانیان نقش بازی می‌کردند. وجود کاپوها کمک می‌کرد تا کمپ به تعداد کمتری از نیروهای حقوق بگیرِ اس اس احتیاج داشته باشد و در نتیجه مخارج ادارهٔ کمپ کاهش میافت. در برخی از موارد کاپوها حدود ۱۰٪ از کل جمعیت زندانیان را تشکیل می‌دادند.
کاپوها در میان خود یک سیستم سلسله مراتبی از قدرت و اختیارات داشتند. در میان کاپوها بالاترین اختیارات به ترتیب در اختیار رهبر کمپ ("Lagerältester)" رهبر گروهان ("Blockältester") و منشی گروهان ("Stubenältester") بود؛ بنابراین حداکثر مقامی که یک زندانی می‌توانست کسب کند رهبری کمپ بود.
نحوهٔ ادارهٔ کمپ به گونه ای بود که یک کاپو با توسل به خشونت در برابر همقطاران خود بایستد تا نتایج دلخواه اس اس حاصل شود. به علاوه سیستم سلسله مراتبی مانع از انزوای زندانیان هم می‌شد. برای مثال (در ) یهودیان لباس‌هایی با یک ستارهٔ زرد رنگ می‌پوشیدند و سایر زندانیان لباس‌هایی با یک ستارهٔ روبه پایین داشتند. اما زندانیانی که لباس‌هایی با مثلث سبز رنگ داشتند جرایم خشنی مرتکب شده بودند و به سنگدلی و بیرحمی شهرت داشتند و لذا اس اس آن‌ها را به خاطر داشتن همین ویژگی‌های روانی گزینه‌های مناسبی برای کاپو بودن می‌دانست زیرا اس اس از وجود چنین حسِ سنگدلی در جامعهٔ زندانیان، برای ادارهٔ کمپ بهره می‌برد.
اگرچه به‌طور کلی اس اس ترجیح می‌داد تا کاپوها از میان زندانیان خشن انتخاب شوند اما در اثر گذشت زمان (در برخی اردوگاه‌ها) تغییراتی در این رویکرد لحاظ شد. برای مثال در بوخن والد در ابتدا بسیاری از کاپوها از میان زندانیانی با جرائم خشن انتخاب می‌شدند اما از سال ۱۹۳۹ به بعد زندانیان سیاسی به تدریج در این سمت جایگزین زندانیانِ با جرائم خشن شدند. اما در ماوتهاوزن کاپوها حتی تا کمی پیش از آزادسازی همچنان در اختیار زندانیان خشن بود. به عنوان مثال یکی از کاپوهای مخوف و منفور و سادیسمی اردوگاه داخاو بود که در ابتدا به دلیل جرائم سیاسی به داخائو فرستاده شد. اما پس از آنکه در قتل چندین زندانی نقش پررنگی ایفا کرد در سال ۱۹۴۲ آزاد شد و به وافن اس اس پیوست.
پس از جنگ جهانی دوم و در جریان دادگاه که در شهر گدانسک لهستان برگزار شد پنج کاپو که در کمپ اشتوتهوف زندانی بودند محکوم به مرگ شدند
ژان هشتم پالایولوگوس یا یوانس هشتم پالایولوگوس (۱۷ یا ۱۸ دسامبر ۱۳۹۲ — ۳۱ اکتبر ۱۴۴۸) امپراتور ماقبل آخر بیزانس بود که بیشتر دوران فرمانرواییش را به درخواست کمک از غرب برای رویارویی با آخرین حملات ترکان عثمانی علیه امپراتوری بیزانس گذراند.
ژان هشتم پسر مانوئل دوم پالایولوگوس و هلنا دراگاشِ صرب‌تبار از دودمان دراگاش مقدونیه بود. او سال ۱۴۰۸ میلادی به‌عنوان امپراتور مشترک با پدرش تاج‌گذاری و حکومت مؤثرش را در سال ۱۴۲۱ میلادی آغاز نمود.
نگاه ژان هشتم نسبت به دو موضوع رویکرد در مقابل ترکان عثمانی و اتحاد دو کلیسای کاتولیک و ارتودوکس با پدرش متفاوت بود. او سیاست‌های پدرش را منفعلانه و مسامحه‌جویانه می‌دانست. در طرف مقابل، مانوئل دوم نیز پسرش را حاکمی جاه‌طلب با دیدگاه‌ها و آرمان‌هایی غیر واقع‌بینانه می‌دید که تنها مناسب دوران پیشین شکوفایی امپراتوری بود و هیچ نفعی برای شرایط کنونی نداشت.Byzantium Between The Ottomans And The Latins. Nevra Necipoglu. New York / Cambridge University Press, 2009. . p. 18
مانوئل دوم سال ۱۴۲۵ میلادی درگذشت و ژان هشتم یگانه امپراتور بیزانس شد. او بر قسطنطنیه و نواحی اطرافش فرمان می‌راند و برادرانش ادارهٔ باقی‌ماندهٔ امپراتوری چند تکه‌شده در پلوپونز یونان و مناطق حاشیهٔ دریای سیاه را در دست داشتند.
قسطنطنیه ماه ژوئن سال ۱۴۲۲ میلادی به محاصرهٔ نیروهای مراد دوم، سلطان عثمانی درآمد. پس از آن که ترکان ماه مارس سال ۱۴۳۰ میلادی موفق به تصرف تسالونیکی شدند، ژان برای مقابله با آن‌ها رو به سمت غربی‌ها آورد و از آن‌ها کمک خواست. او سال ۱۴۳۷ میلادی به ایتالیا رفت و برای جلب حمایت آن‌ها در شورای فررا-فلورانس () در سال ۱۴۳۹ میلادی، اتحاد دو کلیسای بیزانس و لاتین را اعلام کرد. این اتحاد سبب بروز تفرقه در بین اهالی بیزانس شد که حاضر به تسلیم کلیسای خود به پاپ نبودند و از سوی دیگر تلاش غربی‌ها برای مقابله با ترکان عثمانی نیز در نهایت به شکست انجامید.
ژان که فرزندی نداشت برادرش کنستانتین را به جانشینی خود برگزید اما این موضوع با مخالفت و دسیسه‌چینی‌های برادر کوچک‌ترش دمتریوس همراه شد. این موضوع و دیگر اتفاقات پیش‌آمده سبب شد تا ژان از نظر روحی و روانی در شرایط مناسبی به سر نبرد و شنیدن خبر پیروزی ترکان بر مجارها در دومین نبرد کوزوو در ماه اکتبر سال ۱۴۴۸ میلادی نیز بر وخامت اوضاع او افزود. سرانجام ژان هشتم روز ۳۱ اکتبر سال ۱۴۴۸ میلادی در قسطنطنیه درگذشت و پس از او برادرش کنستانتین با حمایت مادرشان هلنا، با عنوان کنستانتین یازدهم بر تخت امپراتوری بیزانس نشست.
هرچند تلاش‌های ژان برای اتحاد دو کلیسا با شکست مواجه شد اما سفر او به ایتالیا چندان هم بی‌حاصل نبود و رویدادی مهم در تاریخ رنسانس ایتالیا محسوب می‌شد. هنرمندان ایتالیایی از جمله بنوتزو گوتزولی، شکوه و جلال ژان و هیأت همراهش را به‌تصویر کشیدند و از آن مهم‌تر، تبادل نظر بین اعضای هیأت همراه شامل دانش‌پژوه بزرگ ژرژ ژمیستوس پلتون با اومانیست‌های ایتالیایی بود. در عین‌حال اندیشمندان ایتالیایی به نسخ خطی یونانی‌ای دست یافتند که آزادانه در مکان‌های برپایی شورا خرید و فروش می‌شد.
آنتونیو بارتولومئو برونی (زادهٔ ۲۸ ژانویه ۱۷۵۷-درگذشتهٔ ۶ اوت ۱۸۲۱) آهنگساز، رهبر ارکستر و نوازندهٔ ویلون اهل ایتالیا بود. او در شهر کونیو به‌دنیا آمد و همان‌جا نیز درگذشت. برونی بیشتر دوران زندگی و فعالیت هنری‌اش را در پاریس گذراند.
ایل چِگِنی یا چگینی یکی از ایلات لر معنی ایل بزرگ چگنی یا چگینی میشود جنگجو.؛ ساکن در لرستان و نواحی دیگر است.پیرابرلینگ این ایل را کرد می داند.شاخه‌ای از این ایل ساکن استان قزوین و شهرستان رودبار (استان گیلان) و شاخه‌ای دیگر کرکوک و سلیمانیه عراق سکونت دارند. عده‌ای نیز ساکن استان فارس، استان بوشهر، استان هرمزگان و استان خوزستان در جنوب ایران هستند. شعبه‌ای از ایل چگنی در استان مرکزی (شهرستان خنداب)، استان همدان،بروجرد(قلعه حاتم) استان کرمانشاه، استان ایلام، استان زنجان، استان آذربایجان غربی و استان چهارمحال و بختیاری سکونت دارند.
بیشتر چگنی‌ها به زبان لری سخن می‌گویند.Reported NLori dialects are Giōni (henceforth Gi; MacKinnon, 1977), Ḵorramābādi (Ḵor; Izadpanāh, 1964; MacKinnon, 2002), Čagani (henceforth Ča; Blau, 1993), and Bālā Gerivāʾi (BGr; Amanollahi and Thackston, 1987; see also Mann, 1904 and 1910, for early material on “Feili,” a traditional term used to denote speakers of NLori, and from Nehāvand). چگنی‌های قزوین به لری و ترکی آذربایجانی صحبت می‌کنند و چگنی‌های خراسان به سبب همسایگی با ترک‌ها زبانشان ترکی شده‌است. چگنی‌های ساکن عراق نیز به کردی صحبت می‌کنند.
امروزه بیشتر چگنی‌ها به زبان لری سخن می‌گویند. چگنی در عراق نیز یکی از ایلات کرد ساکن در کردستان عراق است.اگر چه در برخی منابع ایل چگنی و ایل زنگنه جدا از اکراد ذکر شده اند
دائرةالمعارف بزرگ اسلامی چگنی را یکی از ایلات لر ساکن لرستان معرفی می‌کند که گروهی از آنان به کردستان، قزوین، خراسان، خوزستان و فارس کوچانده شدند.
پوشاک مردان چگنی
شال: پارچه‌ای بلند است که طول آن بین ۵ تا ۷ متر و عرض آن ۵۰ تا ۶۰ سانتی متر می‌باشد. از جنس چلوار سفید است و آنرا چند دور به کمر می‌پیچانند.
سِتِرَه setera: قبای مخصوص مردان لر است که اندازه آن تا زیر زانو است، در مواقع رسمی از آن استفاده می‌شود و از قدیمی‌ترین نوع پوشاک ایران می‌باشد.
کلاه نمدی (کِلاو): کلاه مدور و بدون لبه‌ای است که از نمد ساخته می‌شود و در قسمت بالای آن سه عدد سوراخ ریز به صورت مثلث تعبیه شده است.
سربند (سَروَن): پارچه چهارگوشی است که به دور سر، به صورت عمامه و یا به دور کلاه می‌پیچند، بیشتر هنگام مهمانی بعنوان تزئین یا در جنگ‌ها بعنوان نگهدارنده کلاه‌نمدی استفاده می‌شده است.
کَپِنَک kapenak یا فِرَجی feraji: یک نوع قبای نمدی پشمی محکم است، که معمولاً مورد استفاده چوپانان می‌باشد. در موقع جنگ از آن به عنوان لباس رزم استفاده می‌شده، زیرا ترکیب بسیار فشرده‌ای در بافت آن به کار رفته است.
گیوه: نوعی کفش دست‌ساز محلی است که کف آن چرم یا لاستیک ضخیم و محکمی است و روی آن به وسیله نخ تابیده بافته می‌شود.
کِلاش kelash: نوعی کفش است با زیره لاستیکی که با دست و نخ پنبه‌ای بافته می‌شود و دور آن را با چرم می‌پوشانند که به آن "گرد gerd" گرفتن می‌گویند و احتمالاً واژه "گردگیر gerd gir" به معنی پینه‌دوز از این کلمه گرفته شده است.
کلمه چگنی از ریشه «چگه» که چشمه‌ای است در دامنه سفیدکوه (محل اسکان طوایف چگنی) گرفته شده‌است و روستایی به همین نام «چگه» نیز در همان منطقه وجود دارد این نظر مورد وثوق افراد مختلفی از همین طایفه است.
برخی معتقدند چگنی‌ها از لرستان به کردستان مهاجرت کردند و برخی معتقدند آنها از کردستان به لرستان مهاجرت کردند. چگنی در دوران صفویان دارای قدرت بود و ایل به غارت کاروان‌های تجاری می‌پرداخت. با شکایت تجار به شاه طهماسب اول وی اقدام به تبعید عده‌ای از ایل به قوچان در خراسان نمود. پس از حکومت صفویان بسیاری از چگنی‌های تبعید شده به لرستان بازگشتند.
در خصوص ساختار اجتماعی و حرکت سیاسی ایل چگنی در قرن دوم و سوم هجری به صورت جسته و گریخته، اشاره‌هایی می‌شود. بر این اساس، سندی در دست است، با مهر سلطان سلیمان یا شاه سلیمان دوم که بر این مدعی تکیه دارد:
در ایام خلافت خلفای عباسی (۱۳۲ - ۶۵۶ ق)، زمانی که مأمون (۱۹۸ - ۲۱۸ ق) امام هشتم شیعیان علی بن موسی الرضا را ولیعهد خود کرد و به خراسان دعوت نمود، عده‌ای از مردم ایلات چگنی و زنگنه و سیاه‌منصور خدمت ایشان می‌روند و امام هشتم بر اساس روایت یا سندی از امام سجاد آنان را از پرداخت مالیات معاف می‌کند.
آنچه معلوم است سندی هم که به دستور میرزا سید محمد (سلطان سلیمان یا شاه سلیمان ثانی) در سال (۱۱۶۳ ق) نوشته شده بر اساس همین سندی است که امام هشتم، چگنی‌های معروف به بیچاره را در خراسان، از پرداخت مالیات معاف کرده است.
چگونگی رسیدن شاه سلیمان ثانی به پادشاهی و صدور فرمان در خصوص ایلات چگنی، سیاه‌منصور و زنگنه:
میرزا سیدمحمد (سلطان سلیمان) خواهرزاده شاه شاه سلطان حسین آخرین پادشاه صفویه است. در زمان نادرشاه افشار، تولیت آستان قدس رضوی به او واگذار شد. (سیدمحمد با رضاقلی‌میرزا پسر بزرگ نادر هر دو از جانب مادر نسبت نزدیک با شاه سلطان حسین صفوی دارند) وی در هنگام سلطنت نادرشاه افشار، تظاهر می‌کرد که مردی ساده و گوشه نشین است که زندگی خود را به تحصیل عمل به شرع مصروف داشته است و از رفت و آمد و گفتگو با مردم می‌هراسد.
و از نادرشاه درخواست می‌کرد اجازه فرمایند، در زاویه‌ این حرم مقدس، به دعاگویی ذات اقدس شهریاری مشغول باشد اما پس از مرگ نادر در سال (۱۱۶۰ ق)، به دست عده‌ای از سران افشار و قاجار، برادرزاده‌اش علی‌قلی خان، که در توطئه نادر شریک بود به نام عادل‌شاه به تخت نشست. پس از چندی بین او و برادرش ابراهیم خان که مامور عراق و اصفهان بود اختلاف به وجود آمد. در جنگی که بین آنها در نزدیک زنجان روی داد، ابراهیم خان، عادل‌شاه را مغلوب و او را کور کرد. ابراهیم هم در جنگ با شاهرخ توسط سربازانش کشته شد و شاهرخ پسر رضاقلی میرزا نوه نادر که به طور اتفاقی از دست عادل‌شاه جان به در برده بود به سلطنت رسید. پس از یک سال و نیم حکومت، میرزا سیدمحمد (سلطان سلیمان) مدعی سلطنت شاهرخ شده و با کمک شانزده نفر از سرداران، ازجمله امیر علم‌خان عرب خزیمه، بهبودخان تاتار مروی، جعفرخان کرد مامیانلو، محمدحسین خان کرد زعفرانلو، احمدخان بیات، ابراهیم خان کرد کیوانلو، مهدی‌قلی خان چوله، منصورخان سیاه‌منصور، محمدحسین خان ولد فتحعلی خان قاجار و سایرین همگی میرزا سیدمحمد را به حکومت برقرار نمودند، وی ابتدا شاهرخ را حبس نمود و پس از چندی روز دیگر او را کور و به نام سلطان سلیمان در (۱۱۶۳ ق) به تخت شاهی نشست.
میرزا سیدمحمد (سلطان سلیمان) همین که به قدرت رسید، به زیارت حرم امام هشتم رفت. بعد از زیارت دستور داد تا سه روز اهل شهر و لشگری به جشن و شادمانی بپردازند، در ایام جشن به هر ایل و طوایف و کسانی که او را در رسیدن به سلطنت یاری کرده بودند، مناصب مناسب و اقطاع به قدر رتبه و پایه داد، و نیز برای اینکه بیشتر توجه ایلات زنگنه، سیاه‌منصور و چگنی مروی (عده‌ای از مورخان از چگنی‌های شمال خراسان با نام چگنی مروی یاد می‌کنند) را که در آن زمان از قدرت و شوکت زیادی برخوردار بودند، به جانب خود جلب کند. علاوه بر اعطاء مناصب به سران آنها، به این عنوان که در کربلا در حضور امام سجاد بوده‌اند و بر همین اساس که تحت حمایت امام هشتم قرار گرفته‌اند و آن حضرت آنها را از پرداخت مالیات معاف کرده است، لذا سند مذکور را در خصوص معافیت از مالیات برای این ایلات بزرگ و تاریخی صادر نمودند، این قاعده و قانون تا زمان ناصرالدین‌شاه به وسیله حکام وقت در مورد چگنی‌ها، سیاه‌منصورها و زنگنه های بیچاره، ساکن خراسان تمدید و تجدید می‌شد، اما حکومت سلطان سلیمان دوامی نیاورد و نتوانست بیش از شش ماه حکومت کند، در روز جمعه سابع شهر صفرالمظفر سنه (۱۱۶۳ ق) قدرت را در دست گرفت و در یازدهم شهر ربیع‌الاول (۱۱۶۳ ق) شاهرخ به یاری یکی از سرداران خود به نام یوسفعلی دوباره به قدرت رسید. سلطان سلیمان در همان ابتداء به دست یوسفعلی کور و سپس کشته شد.
همان طوری که پیشتر اشاره شد. سلطان سلیمان در ماه صفر سال (۱۱۶۳ ق) بر اساس روایتی از امام سجاد و معافیت از مالیاتی که امام هشتم برای ایل چگنی در گناباد نوشته‌اند، سند مذکور را صادر نموده است. نگارنده به اجمال به روند تاریخی صدور آن سند اشاره می‌کنم، آن هم از کتاب تاریخ و جغرافیای گناباد، زبور آل داود و نامه مسیونرهای دین مسیح در زمان سلطنت شاهرخ نوه نادرشاه افشار بر خراسان، حکایت این است:
حاج قاسمعلی از بزرگان طایفه معروف به چگنی‌های بیچاره بود. این طایفه شعبه‌ای از زنگنه، سیاه‌منصور و چگنی‌های غرب ایران هستند، که به قولی دوستی با سلیمان بن صرد خزاعی داشتند، یا از موالی (دوست دارنده - فرهنگ معین) وی بودند. سلیمان در اوایل اسلام از دوستان و یاران عصمت و طهارت بود از این رو علی بن موسی الرضا بر اساس حدیثی از امام چهارم که فرموده: در کربلای معلی سلیمان بن صرد خزاعی و یارانش با طایفه بنی اسد در ملازمت حضرت سجاد حاضر بوده، آن حضرت آنها را از عوارض چوپان‌بیگی و سایر عوارض (مالیاتی) معاف نمود. در نتیجه هنگام، توجه امام رضا به خراسان امیر سلطانقلی از میان طایفه چگنی و زنگنه و سیاه منصور و اکراد که به او اعتقاد داشتند جدا شده، به اعتقاد امیراحمد و امیرمحمد از بنی اعمام خود به خدمت آن حضرت رسید و مورد عنایت واقع شدند و آن حضرت امیر احمد و امیر محمد را خطاب به بیچاره منصوب و به سرکار خود فرمود، آنان را از پرداخت مالیات معاف کرد، از آن تاریخ به بعد امیر احمد و امیر محمد با افتخار گفته‌ی حضرت رضا خود را به بیچاره منسوب کردند و اولاد و احفاد آنها به نام بیچاره اشتهار یافتند و هنوز هم با نام چگنی‌های بیچاره در خراسان زندگی می‌کنند و سلاطین صفویه هم آنان را مورد لطف قرار دادند و از مالیات معاف کردند، این روند تا زمان ناصرالدین‌شاه ادامه داشته است.
بنابراین، این ذهنیت به وجود می‌آید؛ که سلطان سلیمان می‌خواسته با صدور اینگونه احکام و اعطاء مناصب، به تحریک احساسات ایلات بپردازد و آن شوکت و جا و جلال گذشته‌ای که با کمک ایلات مختلف (استاجلو، شاملو، روملو، شیخاوند، زنگنه، سیاه‌منصور، چگنی و سایرین) نصب جده‌ی مادری‌اش، شاه اسماعیل یکم و پسرش شاه تهماسب یکم و همچنین شاه عباس بزرگ شده بود، از نو برای حکومت نوپای خود احیاء کند. به هر صورت، با توجه به نوشته‌ی رضاعلی شاه مولف کتاب تاریخ و جغرافیای گناباد و سندی که در دست است و نیز لایه قطور زمان، که این فاصله را به وجود آورده، نمی‌توان به راحتی حکمی در مورد آن به صواب یا خطاء داد. ولی می‌توان به این نتیجه رسید، که سند مورد اشاره بیانگر این است: ایلات چگنی، زنگنه و سیاه‌منصور در ازمنه ماضی تا عهد صفوی از قدرت و نفوذ زیادی برخوردار بوده‌اند و برای سلسله‌های مختلف حکومت‌گر، طرف توجه قرار می‌گرفتند.
در کتاب گنج دانش و جغرافیای تاریخی شهرهای ایران آمده است چهار سال حکومت نهضت شیعی سربداران در دست خواجه شمس‌الدین علی چگنی بوده است. مردم چگنی در سده قرن هشتم (۷۳۷ ق) در مخالفت با قوم مغول و تاتار، به نهضت شیعی سربداران در سبزوار خراسان پیوستند. سرانجام بعد از حکمرانی امیر شمس‌الدین سبزواری (۷۴۷ ق) مدت چهار سال به حکومت سربداران رسید و به مخالفت با طغاتیمور برخاست. خواجه شمس‌الدین علی چگنی در سال (۷۵۳ ق) به زخم کارد حیدر قصاب که یکی از ملازمانش بود کشته شد.
تاریخ حکایت دارد ایلات چگنی، سیاه‌منصور و زنگنه که جزو ایلات اصیل در غرب کشور محسوب می‌شوند، گذشته از آنهایی که از این ایلات در سایر نقاط ایران هستند، ۲۴ قبیله از آنها در قراباغ بودند. حدود سیصد هزار نفر جمعیت داشتند. شمیم همدانی در تاریخ کردستان نوشته: آنچه معلوم است و تاریخ به آن اشاره دارد در حمله مغول تفرقه بزرگی بین قبایل کرد بروز کرد. در این دوره سه قبیله مهم از آنها، زنگنه، سیاه‌منصور و چگنی از طوایف گوران و اردلان مشهور شدند، چون قدرت مقابله با حمله مغول را نداشتند و از طرفی هم نمی‌خواستند با آنها همکاری داشته باشند، بنابراین بالغ بر سیصد هزار یا سی هزار نفر به صحرای قراباغ در شمال آذربایجان کوچیده و در آنجا حکومت محلی تشکیل دادند و عده‌ای دیگر به نواحی مختلف از جمله فارس و خوزستان متواری شدند، مقارن ظهور دولت صفویه اقوام کرد، تبعیت ایران را پذیرفتند و به یاری دولت نوپای شاه اسماعیل یکم برخاستند.
شیرین بیانی در تاریخ آل جلایر می‌نویسد: سیاه‌منصور، چگنی و زنگنه چون نمی‌خواستند، با تیمور و جانشینان وی همکاری داشته باشند، بنابراین به دشمنان آنها پیوستند و بدین وسیله به جنگ برعلیه آنان برمی‌خاستند.