moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
قذافی که از سیاست صلح سادات عصبانی شده بود، به دنبال افزایش نقش لیبی در امور خاورمیانه بود. او به دلیل درآمدهای نفتی بالا، شروع به خرید مقدار قابل توجهی تسلیحات از اتحاد جماهیر شوروی کرد. او همچنین از گروه‌هایی مانند اخوان‌المسلمین حمایت کرد، شورشیان مصری را مسلح نمود و برای ترور سادات برنامه‌ریزی کرد. در مقابل، رئیس‌جمهور مصر نیز با حمایت از براندازان حکومت مستقر در لیبی و حمایت از گروه‌های ضد لیبیایی در چاد پاسخ داد. در فوریه ۱۹۷۴ سادات به وزیر امور خارجه ایالات متحده هنری کیسینجر گفت که اسرائیل را تشویق کند تا در صورت وارد شدن به جنگ با لیبی از حمله به مصر خودداری کند. در اوایل سال ۱۹۷۶ قذافی نیروهای لیبیایی را در امتداد مرز مصر مستقر کرد و آنها شروع به درگیری با مرزبانان مصری کردند. سادات در تابستان تصمیم به اقدام نظامی علیه تحریکات لیبی گرفت و دو لشکر مکانیزه - مجموعاً ۲۵۰۰۰ تا ۳۵۰۰۰ سرباز - را به مرز منتقل کرد و ۸۰ هواپیمای جنگی را به غربی‌ترین فرودگاه مصر منتقل نمود. قذافی که از این پاسخ قاطع و ناگهانی سادات نگران شده بود، ۳۰۰۰ تا ۵۰۰۰ سرباز و ۱۵۰ تانک دیگر را به مرز اعزام کرد. در ۲۲ ژوئیه، قذافی به مصر دستور داد کنسولگری خود در بنغازی را ببندد. برای مدتی اوضاع متشنج بود زیرا به نظر می‌رسید به زودی مصر به لیبی حمله خواهد کرد، اما پس از چندین هفته که بدون اقدام عمده از سوی مصری‌ها سپری شد، به نظر لیبیایی‌ها رسید که هیچ حمله‌ای صورت نخواهد گرفت.
کنت پولاک، تحلیلگر اطلاعاتی آمریکا، به این نتیجه رسیده‌است که دلیل اینکه مصر در آن زمان به لیبی حمله نکرد، این بود که ارتش این کشور آماده نبود. نیروهای مصری هرگز تهاجم به لیبی را تمرین نکرده بودند و فاقد زیرساخت و تدارکات در صحرای غربی برای پشتیبانی از چنین عملیاتی بودند. با این وجود، ستاد کل مصر برنامه‌هایی برای حمله طراحی کرد. محمد عبدالغنی الگاماسی وزیر جنگ مصر نیز اعلام کرد که نیروی زمینی مصر برای درگیری در غرب آماده می‌شود، درحالی که رسانه‌های مصری اعلام کردند که قذافی قصد دارد با کمک کوبا، صحرای غربی را ضمیمه کند. قذافی فشار سیاسی خود را بر مصر افزایش داد، درحالی که مصری‌ها به انباشت تدارکات و تمرکز نیروها در امتداد مرز ادامه می‌دادند. در ماه مه ۱۹۷۷، شوروی به لیبی و دیگر کشورهای عربی اعلام کرد که شواهدی در دست دارد که نشان می‌دهد مصر در حال برنامه‌ریزی برای تهاجم است. لیبیایی‌ها هشدار را نادیده گرفتند و با وجود ادامه درگیری‌های مرزی با نیروهای مصری، اکثر یگان‌های خود را در سطوح پایین آمادگی رها کردند. در اوایل تابستان، مصر مقدمات جنگ را تکمیل کرده بود. نیروی هوایی مصر جنگنده بمب افکن‌های سوخو-۷ و سوخو-۱۷ از اسکادران شماره ۵۵ و هواپیمای ضربتی میراژ ۵ اسکادران شماره ۶۹ را به پایگاه هوایی مرصع ماتروه و تأسیسات مجاور آن منتقل کرد. درگیری‌های مهمی در ۱۲ و ۱۶ ژوئیه رخ داد و در ۱۹ ژوئیه نیروهای لیبیایی در حین انجام یک حمله با مصری‌ها درگیر شدند. دولت مصر از کشته شدن ۹ سرباز این کشور خبر داد. قذافی گروهی از غیرنظامیان را سازماندهی کرد تا از لیبی به قاهره، پایتخت مصر راهپیمایی کنند و به سیاست سادات در قبال اسرائیل اعتراض کنند، به این امید که با این روش مورد استقبال مردم قرار گیرد. پس از اینکه گارد مرزی مصر تظاهرات را در مرز متوقف کرد، قذافی به نیروهای خود دستور داد تا به شهر السلوم مصر حمله کنند.
چاکرا تاج سر با نام اصلی "ساهاسرارا (") که نماد آن نیلوفر هزار گلبرگی است و در جرم مخ (بالای سر) قرار دارد. اگر کسی در چاکرا تاج سر تمرکز کند، بی شک به سامادی یعنی سرمستی جذبه خواهد رسید.
«ساهاسرارا» ورای مراکز دیگر جای گرفته و اساس آگاهی است. گلبرگ‌های این نیلوفر ممتاز مطابق با تلفظ بیست گانهٔ پنجاه حرف الفبای سانسکریت است و اگر بیست ضرب در پنجاه شود، رقم هزار به دست می‌آید.ادیان و مکتبهای فلسفی هند جلد دوم، تألیف داریوش شایگان – تهران: امیر کبیر 1386 ص 717
در میانهٔ ساهاسرار(Sahasrar)، که ستارهٔ هزار شعاعی است، متساوی‌الاضلاع سه ضلعی گوروچاکرا با نیروی مثلث اراده، علم و عمل در اطرافش و پارام- کاران- بهوتا شاکتی (Param-karan-bhootashakti) به عنوان گورو در مرکزش قرار دارد.D E V A T M A S H A K T I سوامی ویشنو تیرثا ماهاراج، ترجمه، حسین مریدی
زانوتا یک شرکت مبلمان ایتالیایی است که به‌ویژه برای قطعات نمادین طراحی ایتالیایی که در دهه‌های ۱۹۶۰، ۷۰ و ۸۰ میلادی تولید کرد، شناخته شده‌است. از جمله این مبلمان می‌توان به صندلی کیسهٔ لوبیا «ساکو» و اولین صندلی بادی «بلو» که به تولید-انبوه رسید. این شرکت در سال ۱۹۵۴ میلادی تأسیس شد و کارخانهٔ اصلی در نوا میلانزه است. در سال ۱۹۸۴ میلادی زانوتا بخش آزمایشی خود را به نام زابرو به ریاست الساندرو گوئریرو به همراه الساندرو مندینی و استفانو کاشیانی تأسیس کرد. از زمان مرگ مؤسس آن، آئورلیو زانوتا، در سال ۱۹۹۱ میلادی، توسط اعضای خانواده او اداره می‌شود. محصولات زانوتا در سال‌های ۱۹۶۷، ۱۹۷۹، ۱۹۸۷ و ۲۰۲۰ میلادی موفق به دریافت جایزهٔ پرگار طلا شدند.
این شرکت در سال ۱۹۵۴ میلادی توسط کارآفرین جوان آئورلیو زانوتا با کارخانهٔ تولیدی خود در نوا میلانزه تأسیس شد که تا به امروز باقی مانده‌است. در ابتدا زانوتا پولترونا نام داشت و در ساخت مبلمان سنتی و روکش شده تخصص داشت. با این حال، در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ میلادی، این شرکت برای طراحی مدرن شهرت پیدا کرد و شروع به سفارش آثار آوانگارد توسط طراحانی مانند: آکیله و پیر جاکومو کاستیلیونی، گائه اولنتی، اتوره سوتساس، الساندرو مندینی و پیرو گاتی، چزاره پائولینی و فرانکو تئودورو کرد.
در سال ۱۹۶۵ میلادی، زانوتا یکی از اولین شرکت‌های مبلمان بود که از فوم پلی‌اورتان منبسط شده و ساختار بدون قاب در طراحی‌های خود استفاده کرد، به‌ویژه سری کاناپه‌ها و صندلی‌های دسته‌دار «دور انداختنی» که توسط ویلی لندلز طراحی شد.«ویلی لندلز» (زاده ۱۹۲۸ میلادی) نقاش و طراح ایتالیایی الاصل است. او همچنین از اواخر دهه ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۹ میلادی سردبیر مجلهٔ "هارپرز اند کوئین" بود. یکی از پایدارترین موفقیت‌های زانوتا صندلی کیسهٔ لوبیا «ساکو» ۱۹۶۸ میلادی، طراحی شده توسط پیرو گاتی، چزاره پائولینی و فرانکو تئودورو، بود. «ساکو» در سال ۲۰۲۰ میلادی جایزهٔ بیست و ششمین دورهٔ پرگار طلا را دریافت کرده‌است و در ۲۶ موزهٔ هنر مدرن در سراسر جهان به نمایش گذاشته شده‌است، از جمله موزهٔ هنر مدرن در نیویورک، موزهٔ ویکتوریا و آلبرت در لندن و موزهٔ هنرهای تزئینی در پاریس. در ابتدا قرار بود از برش‌های فوم پلی‌اورتان برای پر کردن استفاده شود اما در نهایت با دانه‌های پلی‌استایرن پر شد. از دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، زانوتا با انتشار مجدد طرح‌های قبلی که در زمان خود برای تولید انبوه بیش از حد آوانگارد محسوب می‌شدند، به موفقیت بیشتری دست یافت. این‌ها شامل صندلی فولادی لوله‌ای شکل «لاریانا» طراحی شده توسط جوزپه تراگنی در سال ۱۹۳۶ میلادی و چهارپایهٔ «مزادرو» طراحی شده توسط آکیله و پیر جاکومو کاستیلیونی در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ میلادی بود.
زانوتا، بخش آزمایشی زابرو را در سال ۱۹۸۳ میلادی به ریاست الساندرو مندینی و الساندرو گوئریرو«الساندرو گوئریرو» (متولد ۱۹۴۳ میلادی) یک معمار و طراح ایتالیایی است. او بنیانگذار گروه طراحی رادیکال ایتالیایی استودیو آلکیمیا است. تأسیس کرد. از جمله قطعاتی که زابرو تولید کرد، صندلی «دوریفورا» مندینی در سال ۱۹۸۴ میلادی و مجموعهٔ مبلمان «حیوانات اهلی» طراحی شده توسط آندره‌آ برانزی در سال ۱۹۸۶ میلادی بود. این شرکت زانوتا ادیتسیونی را با هماهنگی استفانو کاشیانی در سال ۱۹۸۹ میلادی راه‌اندازی کرد، «مجموعه‌ای ویژه که مرزهای بین هنر و طراحی را بررسی می‌کرد.» این قطعات در نسخه‌های محدود و ترکیبی از تولید صنعتی با تزئینات نقاشی شدهٔ دستی تولید شدند.
در سال ۱۹۸۹ میلادی، آئورلیو زانوتا و چند تن از طراحان او از جمله آکیله کاستیلیونی، گائه اولنتی، آندره‌آ برانزی و اتوره سوتساس در کنفرانس بین‌المللی طراحی در آسپن شرکت کردند. موضوع کنفرانس در آن سال "مانیفست ایتالیایی" بود. زانوتا در سخنرانی خود در کنفرانس، ظهور انقلاب اواسط قرن بیستم در طراحی ایتالیایی و سالهای اولیه کسب و کار خود را شرح داد:«آن سال‌ها سرشار از نشاط بود، انفجاری از انرژی سازنده وجود داشت، میل عمیقی برای روبیدن گذشته و ایجاد دنیایی جدید، پدیدهٔ طراحی ایتالیایی ناشی از این تمایل گسترده برای تجدید همه چیز بود.»پس از مرگ آئورلیو زانوتا در سال ۱۹۹۱ میلادی، این شرکت در خانوادهٔ او باقی ماند. از سال ۲۰۰۲ میلادی توسط سه فرزند زانوتا، الئونورا، فرانچسکا و مارتینو اداره می‌شود. شرکت ایتالیایی مبلمان تکنو ۸۰٪ از سهام زانوتا را در سال ۲۰۱۷ میلادی خریداری کرد. با این حال، این دو شرکت ساختارهای تولید، طراحی و مدیریت جداگانه‌ای دارند.
پل یادبود مایک اوکالاگان پت تیلمن () یک پل قوسی در ایالات متحده است که بر روی رودخانه کلرادو بین ایالت‌های آریزونا و نوادا قرار دارد. این پل در منطقهٔ تفریحی ملی لیک مید در حدود ۳۰ مایلی (۴۸ کیلومتری) جنوب شرقی لاس وگاس واقع شده‌است و مسیر بین ایالتی ۱۱ و مسیر ۹۳ ایالات متحده را بر روی رودخانه کلرادو حمل می‌کند. این پروژه که در سال ۲۰۱۰ افتتاح شد، جزء کلیدی پروژه کنارگذر سد هوور بود که مسیر US 93 را از مسیر قبلی خود در امتداد بالای سد هوور تغییر داد و چندین پیچ مو و منحنی‌های کور را از مسیر حذف کرد. این نام مشترک به نام مایک اوکالاگان، فرماندار نوادا از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۹، و پت تیلمن، بازیکن فوتبال آمریکایی است که کار خود را با آریزونا کاردینالز ترک کرد تا در ارتش ایالات متحده ثبت نام کند و در سال ۲۰۰۴ در افغانستان توسط آتش دوستانه کشته شد.
در اوایل دههٔ ۱۹۶۰، مقامات مسیر ۹۳ ایالات متحده بر فراز سد هوور را خطرناک و ناکافی برای حجم ترافیک پیش‌بینی شده تشخیص دادند. از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱، مقامات آریزونا، نوادا و چندین آژانس دولتی فدرال برای تعیین بهترین مسیر برای عبور رودخانه جایگزین همکاری کردند. در مارس ۲۰۰۱، اداره بزرگراه فدرال مسیری را انتخاب کرد که از رودخانه کلرادو تقریباً ۱۵۰۰ فوت (۴۶۰ متر) پایین دست سد هوور عبور می‌کند. ساخت مسیرهای پل در سال ۲۰۰۳ آغاز شد و ساخت خود پل در فوریه ۲۰۰۵ آغاز شد. پل در سال ۲۰۱۰ تکمیل شد و کل مسیر کنارگذر در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۰ به روی تردد وسایل نقلیه باز شد. پروژه کنارگذر سد هوور در حدود بودجه تکمیل شد. با هزینه ۲۴۰ میلیون دلار؛ هزینه بخش پل ۱۱۴ میلیون دلار است.
پادشاهی ایتالیا (: "Regnum Italiae"
یا "Regnum Italicum" ; : "Regno d'Italia"
، همچنین به نام امپراتوری ایتالیا (: "Italia Imperiale"، یکی از پادشاهی‌های تشکیل دهنده امپراتوری مقدس روم همراه پادشاهی‌های آلمان، بوهم و بورگوندی بود. در ابتدا بیشتر شمال و مرکز ایتالیا را در بر می‌گرفت اما بخش‌های شرقی خود را بعدها در درگیری با ونیز و ایالات پاپی از دست داد. پایتخت اصلی آن تا قرن یازدهم پاویا بود.
در سال ۷۷۳، شارلمانی، پادشاه فرانک‌ها، از آلپ عبور کرد تا به پادشاهی لومباردها که تمام ایتالیا به جز دوک‌نشین رم، جمهوری ونیز و متصرفات بیزانس در جنوب را در بر می‌گرفت، حمله کند. در ژوئن ۷۷۴، پادشاهی لومباردی از هم فروپاشید و فرانک‌ها بر شمال ایتالیا مسلط شدند. اما مناطق جنوبی تحت کنترل لمباردها باقی ماندند، زیرا دوک‌نشین بنونتو به شاهزاده‌نشین نسبتاً مستقل بنونتو تغییر یافت. شارلمانی خود را پادشاه لومباردها نامید و در سال ۸۰۰ در رم تاجگذاری کرد. اعضای دودمان کارولنژی تا زمان برکناری شارل سوم، پادشاه فرانک خاوری در سال ۸۸۷ به حکمرانی بر ایتالیا ادامه دادند و پس از آن یک بار برای مدت کوتاهی در ۸۹۴–۸۹۶، دوباره تاج و تخت را به دست آوردند. تا سال ۹۶۱، حکومت ایتالیا به‌طور مداوم توسط چندین خانواده اشرافی از داخل و خارج از پادشاهی مورد مناقشه قرار گرفت.
در سال ۹۶۱، اتو یکم، پادشاه آلمان، که قبلاً با ملکه آدلاید ایتالیا ازدواج کرده بود، به این پادشاهی حمله کرد و در ۲۵ دسامبر در پاویا تاجگذاری کرد. او به سمت رم پیشروی کرد، جایی که خود را در ۷ فوریه ۹۶۲ به عنوان امپراتور تاج گذاری کرد. اتحاد پادشاهی‌های ایتالیا و آلمان با تاج‌های به اصطلاح پادشاه رومیان تثبیت شد. بورگوندی در سال ۱۰۳۲ به این اتحادیه اضافه شد و در قرن دوازدهم اصطلاح «امپراتوری مقدس روم» برای توصیف آن مورد استفاده قرار گرفت. از سال ۹۶۱ به بعد، امپراتور معمولاً پادشاه ایتالیا و آلمان نیز بود، اگرچه امپراتورها گاهی وارثان خود را برای حکومت در ایتالیا منصوب می‌کردند و گاه اسقف‌ها و اشراف ایتالیایی، پادشاهی را برای خود در مخالفت با آلمان انتخاب می‌کردند. غیبت پادشاه ایتالیا منجر به ناپدید شدن سریع یک دولت مرکزی در قرون وسطی شد، اما این ایده که ایتالیا یک پادشاهی در داخل امپراتوری است باقی ماند و امپراتورها اغلب در پی تحمیل اراده خود بر دولت‌شهرهای ایتالیایی در حال تکامل بودند. جنگ‌های حاصله بین گوئلف‌ها و گیبلین‌ها، به ترتیب جناح‌های ضد امپریالیست و امپریالیست، ویژگی سیاست ایتالیا در قرن‌های ۱۲ تا ۱۴ بود. اتحادیه لومبارد مشهورترین نمونه این وضعیت بود. اگرچه یک جنبش جدایی‌طلب اعلام نشده بود، اما آشکارا ادعای قدرت امپراتور را به چالش کشید.
قرن بین تحقیر کانوسا (۱۰۷۷) و معاهده ونیز در ۱۱۷۷ منجر به تشکیل دولت‌های شهری مستقل از امپراتور آلمان شد. مجموعه‌ای از جنگ‌ها در لمباردی از ۱۴۲۳ تا ۱۴۵۴ تعداد ایالات رقیب در ایتالیا را کاهش داد. چهل سال بعد در ایتالیا نسبتاً آرام بود، اما در سال ۱۴۹۴ شبه جزیره توسط فرانسه مورد حمله قرار گرفت.
پس از اصلاحات امپراتوری ۱۴۹۵–۱۵۱۲، پادشاهی ایتالیا با سرزمین‌های محاصره نشده در جنوب آلپ مطابقت داشت. از نظر حقوقی، امپراتور به آنها به عنوان پادشاه و ارباب اسمی حکومت داشت، اما «حکومت» پادشاهی متشکل از نمایندگانی بود که امپراتور به نمایندگی از خودش و فرماندارانی که برای حکومت بر ایالت‌های ایتالیایی خود منصوب می‌کرد.
حکمرانی هابسبورگ‌ها در چندین بخش ایتالیا به اشکال مختلف ادامه یافت، اما با لشکرکشی‌های انقلابیون فرانسوی در سال‌های ۱۷۹۲–۱۷۹۷، زمانی که یک سری جمهوری‌های خواهر با حمایت محلی ناپلئون بناپارت تأسیس شد و سپس در جمهوری ایتالیا متحد شدند، پایان یافت. تحت ریاست جمهوری او در سال ۱۸۰۵ جمهوری در اتحاد شخصی با فرانسه به پادشاهی جدید ایتالیا تبدیل شد.
"شاکتیپات (")، در آیین هندو باور این است که بهاکتی «باکتی»(Bhakti) یا عشق الهی را از طریق شاکتیپات می‌توان به دست آورد.
به عقیده باورمندان آیین هندو شاکتیپات در اثر دیدار، تماس، مانترا (mantra [ذکر])، یا صرفاً با ارادهٔ مرشد منتقل می‌شود، این مورد اخیرش را از مسافت‌های دور هم اعمال می‌کنند.
مرشد به وسیلهٔ تماس دست‌هایش، یا با نظری که می‌افکند، یا با سخنی که می‌گوید، و کلمه یا کلامی را که مانتراها نامیده می‌شوند، یا با یکی از اسماء مقدس پروردگار، یا فقط با فکر، انجام می‌دهد. وقتی که نیروی الهی به این ترتیب منتقل شد، او (She) به طریقی که نیروی خفته کندالینی را در مرید بیدار کند به کار می‌افتد. به هر حال، به بیانی ساده، آتش کندالینی را روشن می‌کند، و در سراسر سیستم عصبی شعله‌ور می‌نماید، که در نهایت به بازگشایی درگاه سوشومنا (Shushumna) می‌انجامد، و به سوی مغز سر (cerebrum) (ساهاسرارSahasrar) بالا می‌رود که از طریق مراکز ششگانهٔ معبر فقراتی در امتداد مراکز عصبی مغز استخوان (medula oblanga) عبور می‌نماید.
شاکتیپات دیکشا را [ودها دیکشا (Vedha Diksha)] هم می‌نامند. که معنای تحت اللفظی ودها «نفوذ کردن از میان» می‌باشد، زیرا گورو استا د یا پیر، کندالینی را بیدار می‌کند، و او را وامی‌دارد تا از میان شش چاکرا نفوذ کند. با لمس، نظر و فکر شاکتی از جسمش به جسم دیگر از راه واسطه ای مایع نجومی پایدار دایمی سفر می‌کند، در حالی که در مورد سخن، کلمات گفته شده واسطه انتقال شاکتی هستند، و با این کلمات مانتراهای شاکتی سامپوتیتها (Shaktisamputitha) گفته می‌شود، یعنی مانتراهایی که با شاکتی اشباع شده‌اند.
قاعدتاً همهٔ اشخاص توان دریافت این شاکتی را ندارند حتی اگر گورو هم بخواهد، اما قدرت دریافتی شخص به تدریج توسعه پیدا می‌کند، بی آنکه به جنسیت، سن، طبقهٔ اجتماعی، اعتقاد، یا ملیت ارتباطی داشته باشد.
با کردارهای پارسایانه، افکار خالص، عشق به خدا، و عبادات عاجزانهٔ گرم برای معبود یکتا، و خدماتی که عاری از خودخواهی باشد قدرت دریافتی شاکتیپات زیاد می‌شود. زنان خانه‌دار هم می‌توانند از شاکتیپات، که هیچ مرزی نمی‌شناسد بهره‌مند شوند.D E V A T M A S H A K T I سوامی ویشنو تیرثا ماهاراج، ترجمه، حسین مریدیفرهنگ سنسکریت فارسی، محمدرضا جلالی نائینی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
لئون تیگرانی گیوزالیان ( ؛ در تفلیس - در سنت پترزبورگ) ایران‌شناس اهل ارمنستان بود.
در ۱۹۲۹ در بخش فارسی انستیتوی شرقی لنینگراد و همزمان در دانشکده زبان و فرهنگ مادی را دانشگاه دولتی لنینگراد به پایان رساند. در ۱۹۳۰ موزه آرمیتاژ به کار سرگرم شد و از ۱۹۳۵ تا پایان زندگانی در دانشگاه دولتی لنینگراد تدریس کرد. وی در ۱۹۴۸ از رساله دکتری خود با نام «قطعات منظوم فارسی در ظروف گلی قرون وسطی و ارزش‌های تاریخی و ادبی آن‌ها» دفاع کرد. گیوزالیان بیش از سی اثر دربارهٔ هنر و ادبیات ایران به چاپ رسانده‌است. از آثارش: «نسخه‌های خطی شاهنامه در کتابخانه‌های لنینگراد» (لنینگراد، ۱۹۳۴)؛ «مینیاتورهای نسخهٔ خطی شاهنامه» (لنینگراد، ۱۹۸۵)
مگردیچ هُوسپی اٍمین (؛ - ) خاورشناس و نویسنده ارمنی‌تبار بود.
وی با نام اصلی مگردیچ هوسپی کاراپتیان () در در جلفای نو اصفهان به دنیا آمد. وی در در سن سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان ارامنه مسکو به خاک سپرده شد.
وی بیش‌تر زندگی خود را صرف پژوهش‌های ارمنی‌شناسی کرده و در پاره‌ای از آثارش از مسائلی که با تاریخ و فرهنگ ایران در ارتباط بوده سخن رانده‌است. در کتاب اساطیر ارمنستان کهن بخشی از تاریخ ارمنستان موسی خورنی را به نام افسانه‌های ایرانی و همچنین داستان ضحاک شاهنامهٔ را از دیدگاه زبان‌شناسی قیاسی بررسی کرده و با مقایسهٔ این آثار به جمع‌بندی‌های علمی رسیده‌است. در آثار ارمنی‌شناسی امین که در دهه‌های هفتم و نهم سدهٔ نوزدهم میلادی منتشر شده‌اند. به نظرات بسیار کوتاه اما دقیق او دربارهٔ تاریخ و فرهنگ ایران باستان برمی‌خوریم. مؤلف در این آثار به شرح مشترکات تاریخی دو ملت همسایه پرداخته‌است. مقاله‌ای از او با نام «مادها در ارمنستان باستان» در مطالعات ایران‌شناسی دارای اهمیت بسیار است. وی در این مقاله با اشاره به تفسیر واژهٔ اژدها که به قلم ژول اوپرتی، خاورشناس فرانسوی، نوشته شده به تحلیل مناسبات و تأثیرات متقابل مادها و ارمنی‌ها پرداخته‌است. مؤلف همچنین تاریخ سرزمین‌های مادنشین ارمنستان را بررسی کرده و با این کار سندیت اطلاعاتی را که موسی خورنی نقل کرده به اثبات رسانده‌است.
آمیلین، یا پلی‌پپتید آمیلوئیدی جزایر لانگرهانس (IAPP)، یک هورمون پپتیدی است که به همراه انسولین از سلول‌های β لوزالمعده با نسبت تقریباً ۱۰۰:۱ (انسولین: آمیلین) ترشح می‌شود. آمیلین با کند کردن تخلیهٔ معده و افزایش «احساس سیری» در تنظیم قند خون نقش دارد و در نتیجه از افزایش سطح گلوکز خون پس از صرف غذا جلوگیری می‌کند.
پیش‌ساز این هورمون در سلول‌های بتای لوزالمعده (سلول‌های β) به‌عنوان یک پلی‌پپتید دارای ۶۷ اسید آمینه با وزن ۷۴۰۴ دالتون تولید می‌شود و تحت تغییرات پس از ترجمه از جمله برش پروتئاز برای تولید آمیلین قرار می‌گیرد.
انسولین و IAPP توسط عوامل مشابهی تنظیم می‌شوند زیرا آن‌ها یک موتیف پروموتر تنظیمی مشترک دارند. پروموتر IAPP همچنین توسط محرک‌هایی فعال می‌شود که بر انسولین تأثیر نمی‌گذارند، مانند فاکتور نکروز تومور آلفا و اسیدهای چرب. یکی از ویژگی‌های بارز دیابت نوع ۲ مقاومت به انسولین است. این وضعیت که در آن بدن قادر به استفادهٔ مؤثر از انسولین نیست و در نتیجه تولید انسولین افزایش می‌یابد. از آن‌جایی که پروانسولین و پروآمیلین (proIAPP) همزمان ترشح می‌شوند، این امر منجر به افزایش تولید proIAPP نیز می‌شود. اگرچه اطلاعات کمی در مورد تنظیم IAPP وجود دارد، اما ارتباط آن با انسولین نشان می‌دهد که مکانیسم‌های تنظیمی که بر انسولین تأثیر می‌گذارند بر IAPP نیز تأثیر می‌گذارند؛ بنابراین سطح قند خون نقش مهمی در تنظیم سنتز proIAPP ایفا می‌کند.
آمیلین به‌عنوان بخش درون‌ریز در لوزالمعده عمل می‌کند و به کنترل قند خون کمک می‌کند. پپتید از جزایر لانگرهانس به گردش خون ترشح می‌شود و توسط پپتیدازها در کلیه پاک‌سازی شده و در ادرار یافت نمی‌شود.
آمیلین در نقش هم‌افزایی برای انسولین عمل می‌کند و همراه با آن از سلول‌های بتای لوزالمعده در پاسخ به مصرف وعده‌های غذایی ترشح می‌شود. اثر کلی این است که سرعت ظهور (Ra) گلوکز در خون پس از خوردن غذا را کاهش می‌دهد. این امر از طریق کاهش سرعت تخلیهٔ معده، مهار ترشح گوارشی [اسید معده، آنزیم‌های لوزالمعده، و دفع صفرا] و در نتیجه کاهش در مصرف غذا انجام می‌شود. با مهار ترشح هورمون گلوکونئوژنیک گلوکاگون، ظهور گلوکز جدید در خون کاهش می‌یابد. این اعمال، که بیشتر از طریق قسمت حساس به گلوکز ساقه مغز، ناحیه پوسترما انجام می‌شود، ممکن است در طول هایپوگلایسمی بیش از حد انجام شود.
آمیلین همچنین در متابولیسم استخوان همراه با پپتیدهای مرتبط با کلسی‌تونین و پپتید مرتبط با ژن کلسی‌تونین عمل می‌کند.
ProIAPP با دیابت نوع ۲ و از بین رفتن سلول‌های β جزایر لانگرهانس، مرتبط است. تشکیل آمیلوئید در این جزایر، که با تجمع proIAPP آغاز می‌شود، ممکن است به از بین رفتن تدریجی سلول‌های β در جزایر کمک کند. تصور می‌شود که proIAPP نخستین گرانول‌هایی را تشکیل می‌دهد که به IAPP اجازهٔ تجمع و تشکیل آمیلوئید را می‌دهد که ممکن است منجر به آپوپتوز سلول‌های β توسط آمیلوئید شود.
IAPP همزمان با انسولین ترشح می‌شود. مقاومت به انسولین در دیابت نوع ۲ تقاضای بیشتری برای تولید انسولین ایجاد می‌کند که منجر به ترشح پروانسولین می‌شود. ProIAPP به‌طور همزمان ترشح می‌شود اما آنزیم‌هایی که این مولکول‌های پیش‌ساز را به‌ترتیب به انسولین و IAPP تبدیل می‌کنند، قادر به نگه داشتن سطوح بالای ترشح نیستند و در نهایت منجر به تجمع proIAPP می‌شوند.
تشکیل آمیلوئید ممکن است واسطهٔ اصلی آپوپتوز یا مرگ برنامه‌ریزی شده سلولی در سلول‌های βی جزایر لانگرهانس باشد.
به‌طور خلاصه، اختلال در پردازش N ترمینال proIAPP یک عامل مهم آغازکنندهٔ تشکیل آمیلوئید و مرگ سلول‌های β است. این رسوبات آمیلوئیدی مشخصه‌های پاتولوژیک لوزالمعده در دیابت نوع ۲ هستند. با این‌حال، هنوز مشخص نیست که آیا تشکیل آمیلوئید در دیابت نوع ۲ نقش دارد یا صرفاً نتیجهٔ آن است. با این وجود، واضح است که تشکیل آمیلوئید باعث کاهش سلول‌های بتا در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ می‌شود. این موضوع، نشان می‌دهد که ترمیم پردازش proIAPP ممکن است به جلوگیری از مرگ سلول‌های β کمک کند و در نتیجه امیدهایی برای یک رویکرد درمانی بالقوه برای درمان دیابت نوع ۲ ارائه می‌کند.
رسوبات آمیلوئیدی ناشی از پلی‌پپتید آمیلوئید جزایر لانگرهانس (IAPP یا آمیلین) معمولاً در جزایر پانکراس بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ یا بیماران دارای تومور انسولینما یافت می‌شود. نتایج اخیر نشان می‌دهد که آمیلین، مانند آمیلوئید بتا (Abeta) مرتبط با بیماری آلزایمر، می‌تواند آپوپتوز را در سلول‌های بتای تولیدکنندهٔ انسولین القا کند، اثری که ممکن است با ایجاد دیابت نوع ۲ مرتبط باشد.
یک مطالعه در سال ۲۰۰۸ یک اثر هم‌افزایی را برای کاهش وزن با مصرف همزمان لپتین و آمیلین در موش‌های چاق ناشی از رژیم غذایی با بازگرداندن حساسیت هیپوتالاموس به لپتین گزارش کرد. با این‌حال، در آزمایش‌های بالینی، این مطالعه در فاز ۲ در سال ۲۰۱۱ متوقف شد. یک مطالعهٔ دیگر در مورد پروتئومیکس، نشان داد که آمیلین انسانی اهداف سمیت مشترکی با آمیلوئید بتا (آبتا) دارد و شواهدی را ارائه می‌دهد که دیابت نوع ۲ و بیماری آلزایمر مکانیسم‌های سمیت مشترکی دارند.
آنالوگ مصنوعی آمیلین انسانی با جایگزینی پرولین در موقعیت‌های ۲۵، ۲۶ و ۲۹، یا پراملینتاید (با نام تجاری Symlin)، در سال ۲۰۰۵ برای استفادهٔ بزرگسالان در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ و دیابت نوع ۲ تأیید شد. انسولین و پراملینتید که به‌طور جداگانه اما هر دو پیش از خوردن غذا تزریق می‌شوند، به‌همراه یکدیگر برای کنترل میزان گلوکز پس از غذا ایفای نقش می‌کنند.
آمیلین تا حدی توسط آنزیم تجزیه‌کنندهٔ انسولین تجزیه می‌شود.
به‌نظر می‌رسد حداقل سه کمپلکس گیرندهٔ مجزا وجود دارد که آمیلین با میل ترکیبی بالا به آن‌ها متصل می‌شود. هر سه کمپلکس، حاوی گیرنده کلسی‌تونین در هسته، به‌علاوهٔ یکی از سه پروتئین اصلاح‌کنندهٔ فعالیت گیرنده شامل RAMP1، RAMP2 یا RAMP3 هستند.
کامپکت () یک مجلهٔ برخط آمریکایی است که فعالیت خود را از مارس ۲۰۲۲ آغاز کرد. این مجله توسط ادوین اپونت، سردبیر سابق مارکسیست عوام‌گرای نشریهٔ محافظه‌کار بین‌المللی فرست ثینگز، متیو اشمیتز، و سهراب احمری، روزنامه‌نگار نظری محافظه‌کار پایه‌گذاری شد. نیویورک تایمز سردبیران این مجله را به‌عنوان افرادی متنوع از منظر ایدئولوژی و شامل افراد فمینیست مارکسیستی، کاتولیک‌های محافظه‌کار و همچنین افراد عوام‌گرا توصیف کرده‌است. خط مشی تحریریهٔ این نشریه، انتقاد از لیبرالیسم از هر دو طیف راست و چپ است.
برنامه‌ریزی برای رونمایی از "کامپکت" از سال ۲۰۲۰ و در حالی آغاز شد که احمری و اشمیتز در ابتدا در نظر داشتند که این نشریه را به یک نشریهٔ غیرانتفاعی تبدیل کنند که از سوی خیرین حمایت می‌شود، اما بعداً تصمیم آن‌ها بر این شد که طرحی انتفاعی را دنبال کنند و به همین منظور ادوین اپونت نیز با این شرط که محتوای وبگاه «دغدغه‌های مادی»، را نیز پوشش دهد، به جمع آنان پیوست. "کامپکت" در زمان رونمایی فاقد پی‌وال بود، اما اکنون این سامانه را به‌همراه یک طرح تجاری مبتنی بر آبونمان راه‌اندازی کرده‌است.
ستون‌نویسان این مجلهٔ برخط شامل کریستوفر کالدول، لی اسمیت، کالکوم کایایون و نینا پاور، و ویراستاران مشارکت‌کننده در ویرایش محتوای آن شامل آدرین ورمول، گلن گرینوالد، لیل لیبوویتز، مایکل تریسی، پاتریک دنین، پل امبری و اسلاوی ژیژک می‌شوند.
کارهای بهرام بیضایی (۱۳۱۷) را کمابیش از آغازِ انتشارش در حدودِ سالِ ۱۳۴۰ خواصّ و عوامِ هم‌روزگارش پذیره شدند و واکنش‌هایی بدان نشان دادند. احتمالاً نخستین بار که جایی مکتوب به نامِ بیضایی اشاره و منتشر شده‌است نشریهٔ "پُست تهران" در خردادِ ۱۳۳۳ باشد: پاسخِ رد به نوشته‌ای که بیضاییِ نوجوان برای انتشار در آن نشریه فرستاده بود. در سالیانِ بعد بیضایی به سرعت نامدار شد و نمایشنامه‌ها و نمایش‌ها و فیلم‌هایش اغلب اعتنا برانگیخت، پرفروش شد و موضعِ توجّه و موضوعِ گفتارهای فراوان، گاه در پهنهٔ دنیا، گشت. بعضی «شکسپیرِ ایران» لقبش دادند و کسانی «بیضاییِ بزرگ» نامیدندش.شکسپیر ایران در بلاد آمریکا. فرزاد حسنی. مجله تجربه. تا پایانِ قرنِ چهاردهمِ هجریِ خورشیدی پژوهش و نگارش و فیلم‌سازی و نقّاشی و غیره دربارهٔ بیضایی و آثارش («بیضایی‌شناسی») جایی در ادبیات و هنرِ انتقادی و حتّی غیرانتقادیِ زبانِ فارسی (و بسیار کمتر در زبان‌های دیگر) یافت و چند و چون و فراز و نشیبِ این روبرویی و محاضره طیِّ حدودِ شش دهه تاریخچه‌ای از بده و بستانِ فرهنگی و بازخوردِ اجتماعیِ آثارش را غنی‌تر ساخت و پیشینه‌ای شد از بهرِ تحویل گرفتن و پژوهش و معامله با آثار و آرای بیضایی در قرنِ جدید و در سال‌های پس از مرگش.
قدرِ کارِ نمایشیِ بیضایی و همالانش در دههٔ ۱۳۴۰ از همان زمان شناخته و مشهور بود، به طوری که رضا براهنی و محمود دژکام در زمستانِ ۱۳۵۲ سخن از این گفتند که پیش از دههٔ ۱۳۴۰ نمایشنامه‌نویسیِ قابلِ اعتنایی در ایران رایج نبود و غلامحسین ساعدی و بیضایی و اکبر رادی سرآمدان و بنیادگذارانِ صورتِ برومندِ این گونه در ادبیاتِ فارسی بوده‌اند.براهنی در زمستانِ ۱۳۸۶ نیز، که از این سه نمایشنامه‌نویس «سرو سرفراز بهرام» زنده مانده بود و بس، «سه بزرگ جهان نمایش ما» را همین‌ها می‌شناخت: ساعدی و رادی و بیضایی. () و همچنین بود در گفتگویی با حسن زرهی (http://avaetabid.com/?p=330) و در سخنرانیِ ۱۴ آوریلِ ۱۹۹۲ در برلین. () اکبر رادی نیز همین نظر را در سالِ ۱۳۴۷ بیان کرده بود؛ و، در واقع، جلال آل احمد از ۱۳۴۳ ظهورِ ساعدی و رادی و بیضایی را نوید داده و «طالع خجسته‌ای برای نمایش» دیده بود. اندکی پس از آل احمد، ژان-ژاک گوتیه بود که در فستیوالِ تئاترِ مللِ پاریس بیضایی را «کشف» کرد. با این همه، سنّتِ تاریخ‌نگاریِ منسوب به دانشکدهٔ ادبیاتِ دانشگاهِ تهران، مثلاً در کار و نظرِ پرویز ناتل خانلری و محمّدرضا شفیعی کدکنی و محمّدابراهیم باستانی پاریزی و ایرج پارسی‌نژاد، اغلب این قدر را چنین نشناخته، و گاه به همین خاطر طعنِ ناقدانی را هم برانگیخته است.مثلاً شمیم بهار (در «کتاب‌گزاری» در "اندیشه و هنر"ِ دیِ ۱۳۴۳) و حمید امجد (در مقاله‌ای) و محمود شیرزاد (در برنامهٔ بررسیِ کتاب در رادیو صدای نو به مناسبتِ سالگردِ تولّدِ اکبر رادی در مهرِ ۱۳۹۷) ولی بیضایی بارها از کارِ بسیاری از نمایشنامه‌نویسانِ فارسی‌زبانِ پیش از خود به نیکی و شایستگی یاد کرده و کارش را گفتگویی فرهنگی با پیشینیان و هم‌روزگارانِ حرفه‌ایِ خود می‌دانسته‌است. پس از ساعدی و رادی و بیضایی نیز هیچ نمایشنامه‌نویسِ فارسی‌زبانی بدین پایه از شهرت نرسید، چنان که محمّدعلی سپانلو در ۱۳۷۱ گفت که «هنوز نمایشنامه‌های خوب و برجسته را همان نسل قدیمی می‌نویسند» و این را اقتضای «فضای موجود و مسلط» دانست و جمال میرصادقی در ۱۳۸۵ عقیده داشته که نمایشنامه‌نویسانِ نسل‌های پس از ساعدی و بیضایی و رادی «حرفی برای گفتن» نداشته‌اند و حمید امجد در ۱۳۹۴ احتمال می‌داده که «غول»های نمایشنامه‌نویسیِ دههٔ ۱۳۴۰ «تکرارنشدنی» باشند.https://per.euronews.com/2015/06/06/pe-hamid-amjad-dramatic-arts-publications-in-iranشمس لنگرودی این چیرگیِ گرایش به نویسندگانِ پیش از انقلابِ ۱۳۵۷، از جمله بیضایی، را از برتریِ ادبیِ کارشان نسبت به کارِ نویسندگانی که پس از انقلاب مطرح شدند نمی‌دانسته. () در دههٔ ۱۳۴۰ نیز غلامحسین ساعدیِ مبارز علیهِ حکومت شناخته‌تر از اکبر رادی و بیضایی بود ()؛ ولی «پس از مرگش نمایشنامه‌هایش با خودش فراموش شدند» ()، به طوری که مثلاً فرید مرادی در اواخرِ قرنِ چهاردهم «شاخص‌ترین» نمایشنامه‌نویسانِ این نسل را بیضایی و رادی می‌شناخته () و نگار حسینی در اوایلِ قرنِ بعد ساعدی را «پس از بهرام بیضایی و اکبر رادی نامدارترین نمایشنامه‌نویس ایرانی» ()، و حال آن که مثلاً آصفه آصفی در میانه‌های قرن به «گوهر مراد (غلام‌حسین ساعدی) و بهمن مفید» امید داشته، در حالی که منظورش از دوّمی بیژن مفید، نویسندهٔ "شهر قصه"، بوده است. ()
بر خلافِ ایرج صغیری و علی دهباشی، محمّدامیر یاراحمدی در ملّی بودنِ «ادبیات» ِ بیضایی تردید داشته‌است.
در ستایش و بررسیِ کارِ سینماییِ بیضایی («سینمای بیضایی») کتاب‌ها نوشته‌اند و جایزه‌های ایرانی و بین‌المللی به فیلم‌هایش رسیده.
"رگبار" (۱۳۵۱) را هرچند اهلِ نظر – از احمد محمود و اسماعیل خویی گرفته تا اصحابِ جشنوارهٔ جهانیِ فیلمِ تهران – بسیار ستودند فروش خوبی نداشت. با این همه، نامِ بیضایی را در سینما ماندگار کرد، چندان که فریدون معزّی مقدّم در سالِ ۱۳۵۱ کارِ سینماییِ بیضایی را از لحاظ «محتوی» و «شکل بیان» و «کاربرد وسایل بیانی» سنجیده و محتوایش را «روشنفکرانه» و شکلش را «جهانی» و کاربردِ وسایلش را «حرفه‌ای» ارزیابی کرد. فضای سخت سیاست‌زدهٔ زمانِ نمایشِ فیلم تفسیرهای افراطی‌ای هم بدان بسته بود، مثلِ استخراجِ معنای «تیرباران» از صحنه‌ای از فیلم که درش تیرِ برقی هم زیرِ باران به چشم می‌خورد. پسندِ اهلِ اندیشه "رگبار" را بعدها مثلاً در گفتگو از این فیلم در رمانی چون "اضطراب ابراهیم" (۱۳۸۱) تجلّی یافت. "غریبه و مه" (۱۳۵۲) نیز، که جان گیلِت پس از نمایش در حاشیهٔ جشنوارهٔ فیلمِ کنِ ۱۹۷۵ ستوده و همتای کارِ کنجی میزوگوشی شمرده بودش و پیتر کاوی «تکنیک خیره‌کننده»اش را متأثّر از کارِ آکیرا کوروساوا می‌دانست و چندین جشنواره خواسته بودندش، شکستِ تجاری خورد. "کلاغ" به سالِ ۱۳۵۶ ساخته شد و سالِ بعد به نمایش درآمد: این بار استقبالِ تماشاکنان خبر از پیروزیِ تجاری می‌داد. ولی سه روز از نمایشِ همگانی فیلم نگذشته، ۱۳ و ۱۴ آبانِ ۱۳۵۷، تهران شلوغ شد و سینماهایی به آتش کشیده شد: انقلابِ ۱۳۵۷. کسب و کارِ سینما خوابید. با این همه، بیضایی فیلم‌سازِ برجسته‌ای شده بود؛ چنان که در هر دو رأی‌گیری پیش از انقلاب از فیلم‌شناسان برای گزیدنِ برترین فیلم‌های تاریخِ سینمای ایران (۱۳۵۲ و ۱۳۵۶) فیلم‌هایش میانِ دَه فیلمِ برتر بود (هرچند، اوّل نه). بیضایی در سالِ انقلاب "چریکه‌ی تارا" را ساخت، نخستین همکاریش با سوسن تسلیمی، که هرگز در ایران به نمایشِ عمومی درنیامد. با این همه، این فیلم از کارهای ستودهٔ بیضایی شد؛ چنان که احمد شاملو و رافائل بَسان بسیار تحسینش کردند و فیلم‌شناسانِ دیگری نیز درباره‌اش قلم زدند. سال‌ها بعد، در زمانِ ریاستِ جمهوریِ محمود احمدی‌نژاد، نویسندگانِ یک مقالهٔ دانشگاهی در ایران دست یافتنِ قهرمانِ این فیلم به «هویتی کامل و یکپارچه» را تلویحاً به هم‌زمانیِ ساختِ فیلم با «پیروزی انقلاب اسلامی» مربوط کردند.
نمایشنامه و نمایش و فیلمِ "مرگ یزدگرد" را بسیاری شاهکارِ بیضایی شمرده‌اند: نمایشنامه در ۱۳۵۸ نوشته شد و در پاییز به کارگردانیِ نویسنده به نمایش درآمد، فیلمش هم در ۱۳۶۰ ساخته شد و، مگر یک بار در جشنوارهٔ فیلمِ فجرِ ۱۳۶۱، به نمایش درنیامد: دولت توقیفش کرد.
سالِ ۱۳۹۶ نمایشی به نامِ "شب دشنه‌های بلند" در تهران بر صحنه رفت که در آن یک نمایشنامه‌نویسِ خرده‌پای اواخرِ دورهٔ پهلوی متنِ "مرگ یزدگرد"ِ بیضایی را چند سالی پیش از آن که بیضایی بنویسدش از یک جن می‌خرد تا به نامِ خود منتشر کند تا معروف شود.
چند سال پس از انقلاب سانسور در ایران سخت‌گیرتر هم شدناصر تقوایی، سخنرانی در «شبی با ناصر تقوایی» در خانهٔ هنرمندانِ ایران، ۲۹ خردادِ ۱۳۹۳رضا براهنی، سخنرانی در دانشگاهِ استنفورد، ۱۳ ژانویهٔ ۲۰۱۱ میلادی و (هرچند این هم‌بسته باشد با اهمیتِ اجتماعی و اشتیاق به ساخته‌های فرهنگی)تام استوپارد در مقدّمه بر "ساحل آرمانشهر"مجابی، جواد. "نگاه کاشف گُستاخ". ص. ۲۸۲ امکانِ کارِ بیضایی محدودتر. فیلم‌هایش در دههٔ ۱۳۶۰ یکی پس از دیگری توقیف شد و خودش یک بار در دههٔ ۱۳۶۰ و بارِ دیگر در دههٔ ۱۳۷۰ به اروپا هجرت کرد. ولی کارِ سینمایی در اروپا مقدور نشد و، با همهٔ مشکلات، در ایران چند فیلمِ موفّق اجازهٔ ساخت و نمایش یافت. هرچند «مخاطبِ» انبوهِ «هیچ گاه پرورش‌نیافته» در دههٔ ۱۳۶۰ کارِ علی حاتمی را ترجیح می‌داد، این دهه را بعدها «دهه‌ی «تب بیضاییسم»» هم گفته‌اند و، علی رغمِ سیاستِ فرهنگیِ حاکم، «برای کسانی که در دهه‌ی هفتاد به جوانی رسیدند، بیضایی افسانه بود و نوار فیلم‌هایش دست به دست می‌شد.» ولی تا زمانِ نمایشِ عمومیِ "سگ‌کُشی"، که رکوردِ فروشِ سالِ ۱۳۸۰ فیلم‌های سینمای ایران را شکست، هنوز بیضایی فیلم‌سازی برگزیده‌گرا با تماشاکنانِ خاص و اندک به‌شمار می‌رفت. بیکاریِ اجباری سرانجام سببِ ترکِ بیضایی ایران را در ۱۳۸۹ شد. ممنوعیت‌های فزاینده‌ای که اسلامیانِ تندرو در ایران پدید آوردند از انتشارِ مقالاتی علیهِ بیضایی حتّی پس از هجرتش پیداست.مثلاً:
در رأی‌گیری‌های فیلم‌شناسانِ ایرانی بیضایی بارها در دورانِ زندگیِ خودش برترین فیلم‌سازِ تاریخِ ایران شناخته شده است – از جمله در رأی‌گیری‌های سال‌های ۱۳۶۷ و ۱۳۷۵ (از نویسندگانِ سینمایی) و ۱۳۷۷ و ۱۳۸۱ (بهترین‌های بیست سالِ اخیر، با داریوش مهرجویی) مجلّهٔ "فیلم" و دو رأی‌گیریِ مجلّهٔ "سوره سینما" در ۱۳۷۲ و رأی‌گیریِ سالِ ۱۳۷۸ مجلّهٔ "دنیای تصویر" و رأی‌گیریِ سالِ ۱۳۸۱ مجلّهٔ "نقد سینما". "باشو، غریبه‌ی کوچک" نیز بارها پسندیده‌ترین فیلمِ بیضایی و بهترین فیلمِ تاریخِ سینمای ایران شمرده شده – از جمله در رأی‌گیریِ سالِ ۱۳۷۲ مجلّهٔ "سوره سینما" از منتقدین (همراهِ "آرامش در حضور دیگران"ِ ناصر تقوایی) و رأی‌گیریِ سالِ ۱۳۷۸ مجلّهٔ "دنیای تصویر" و رأی‌گیریِ سالِ ۱۳۸۱ مجلّهٔ "نقد سینما" (همراهِ "گوزنها"ی مسعود کیمیایی). ولی پرفروش‌ترین فیلمِ بیضایی – و، در واقع، پرفروش‌ترین فیلمِ ایرانیِ سالِ نمایشش و نیز یگانه فیلمی که بیضایی به خاطرش جایزهٔ کارگردانی برد – "سگ‌کُشی" بوده‌است. صاحب‌نظرانی هم بوده‌اند که سینمای بیضایی را نپسندیده‌اند، مانندِ اکبر رادی و داریوش مهرجویی و مرتضی آوینی و سیّد ابراهیم نبوی.محسن مخملباف نیز از این جرگه می‌نمود ()؛ ولی سپس‌تر معلوم شد بی آن که فیلم‌های بیضایی را دیده بوده باشد ().
هرچند گفته‌اند که بیضایی «چشم‌داشتی از بیننده و مصرف‌کنندهٔ خارج از مرزهای خودش ندارد»، "باشو، غریبه‌ی کوچک" در اواخرِ دههٔ ۱۳۶۰ کارش را بسیار بیش از پیش به دنیا معرّفی کرد. این فیلم در مملکت‌های گوناگون به نمایش درآمد و در بعضی، مثلاً ایتالیا، پرفروش هم شد. با این همه، آوازهٔ بیضایی بیرون از ایران در بیشترِ دورانِ کارش کمتر از فیلم‌سازانِ ایرانیِ دیگری بوده است؛مثلاً در رأی‌گیریِ سالِ ۱۳۷۷ مجلّهٔ "فیلم" از «۵۴ منتقد و صاحب‌نظر خارجی» بیضایی پنجمین کارگردانِ برترِ سینمای ایران شناخته شد و از میانِ سیزده فیلمِ ایرانیِ پسنده فقط "باشو، غریبه‌ی کوچک" از بیضایی بود، با رتبهٔ پنجم. () و بوده‌اند کسانی که گمان می‌کرده‌اند پذیره‌ای که در دنیا نصیبِ مثلاً عبّاس کیارستمی شد بیضایی را بیشتر می‌سزید.Saeed-Vafa, Mehrnaz. Rosenbaum, Jonathan. "Abbas Kiarostami". p. 50.
نمایشنامه‌ها و نمایش‌های بیضایی از پرفروش‌ترین نمایشنامه‌ها و نمایش‌های ایرانِ قرنِ چهاردهمِ هجریِ خورشیدی بوده‌است. بعضی از این کارها جنجال‌هایی هم برانگیخته است: مثلِ حملهٔ چپ‌گرایان به تالارِ رازیِ مشهد هنگامِ نمایشِ "سلطان مار" به سالِ ۱۳۴۸.
بزرگ علوی بیضایی رابا محمود دولت‌آبادی و هوشنگ گلشیری و احمد محمود و جمال میرصادقی دارای کارهای منثوری «قابل مقایسه با آثار خوب نویسندگان برجستهٔ اروپایی» می‌دانست و پژوهش در نمایشنامه‌هایش را تشویق می‌کرد. جلال آل احمد، به رغمِ دوستی، واکنشِ تُندِ ضدّحکومتی به بعضی از نمایشنامه‌های آغازینِ بیضایی نشان داد. محمود دولت‌آبادی بیضایی را «برجسته‌ترین استعداد ما» در ادبیاتِ نمایشی و «سعدی معاصر ما» گفتهبا این افسوس که کاش علی‌اشرف درویشیان هم کمی ماننده‌تر بود به سعدی یا بیضایی و بابک احمدی در سالِ ۱۳۸۵ او را بزرگ‌ترین هنرمندِ زندهٔ «ما» گفت؛ و مسعود بهنود نیز در هشتادسالگیِ بیضایی بر این نظر صحّه گذاشت.در بررسیِ هفتگیِ مطبوعات در تلویزیونِ فارسیِ بی‌بی‌سی اسماعیل خویی "پهلوان اکبر می‌میرد" (۱۳۴۲) و "دیوان بلخ" (۱۳۴۷) و "قصّه‌ی ماه پنهان" (۱۳۴۲) و "غروب در دیاری غریب" (۱۳۴۱) و "چهار صندوق" (۱۳۴۶) را «از بهترین نمایشنامه‌های ایرانی» دانسته و اکبر رادی بیضایی را همتای «برجستگان درام جهان» شمرده است.
اواخرِ قرنِ چهاردهمِ هجریِ خورشیدی، که بیضایی تحتِ فشارهایی از جمله فشارِ سانسور ایران را ترک کرد، حتّی بعضِ طرفدارانِ سانسور هم او را «بهترین نمایشنامه‌نویس و درام‌نویس ایران» می‌دانستند.
انتقاد هم از نمایشنامه‌های بیضایی وجود داشته است. مثلاً رضا قاسمی، هرچند لحظاتی از "فتحنامه‌ی کلات" را چنان پسندیده که «می‌گفتم شکسپیر ایران متولد شد»، بر آن بوده که «نویسنده (حتی وقتی مثل بیضایی آدم باسواد و بافرهنگی باشه) خیلی نمی‌تونه از شرایط عمومی جامعه‌اش دورتر بره.» نکتهٔ مشخّصی که قاسمی به نمایشنامه‌نویسیِ بیضایی گرفته این بوده که «بیضایی اجازه نمی‌ده موضوع به طور دیالکتیکی از توی خودش زایش بکنه. اغلب از یک فکر از پیش تعیین‌شده شروع می‌کنه و بعد نتیجه‌اش رو می‌نویسه.»
جلال ستّاری «تئاترهای» بیضایی را نمونهٔ «آثار هنری غیرایدئولوژیک» می‌دانست که جهانی شدن «پذیرا»شان است. با این همه، کارِ تئاتریِ بیضایی در زمانِ خودش بیرون از ایران کمتر شناخته شد؛ هرچند مثلاً در تاجیکستان نمایشنامه‌هایش پرطرفدار شدhttps://www.ilna.news/fa/tiny/news-1198390 و در دههٔ ۱۳۹۰ نیز خود نمایش‌هایی در کالیفرنیا بر صحنه برد که اقبالِ نسبی یافت.
بسیاری از نوشته‌ها و برخی نیز از گفته‌های بیضایی در دورانِ زندگیِ خودش به بنگالی و کردی و ارمنی و گرجی و لهستانی و ترکی و عربی و ایتالیایی و فرانسوی و اسپانیایی و انگلیسی و آلمانی درآمد و به صورتِ مکتوب یا نمایشی یا شفاهی انتشار یافت، ولی اغلب اقبالِ بین‌المللیِ چندانی نیافت.بیشترِ در زمانِ زندگیِ خودش ایرانی یا فارسی‌زبان بوده‌اند. امید روحانی دشواریِ ترجمهٔ آثارِ بیضایی را مانعِ شناساندنش در مغرب‌زمین می‌دانسته‌است.
بعضی از اهلِ ادب مانندِ ابوالفضل خطیبیدر وبلاگ خصوصی، در مطلبی به نامِ «بیضایی پژوهشگر» و ایرج پارسی‌نژاد هنرِ دوگانهٔ بیضایی در تحقیقاتِ غیرمستظرفهٔ ممتاز و آفرینندگیِ ذوقیِ طبع‌ساز را با کار و بار و پایگاهِ دیگرانی چون محمّدتقی بهار و محمّدرضا شفیعی کدکنی سنجیده و همتا شمرده‌اند. "نمایش در ایران" (۱۳۴۴) را صاحب‌نظرانِ فراوانی ستوده‌اند. بیضایی تا پایانِ قرنِ چهاردهمِ هجریِ خورشیدی پژوهش را فرونگذاشت و حاصلِ منتشرشدهٔ اغلبِ پژوهش‌هایش، همچون "نمایش در ایران"، ستایش‌ها برانگیخت؛ هرچند کسانی چون اولریش مارزلف و جلال ستّاری هم چیزهایی را در تحقیقاتش نپسندیدند، کم‌ارزش شمردند و حتّی گاه نکوهیدند. دیگرانی چون آیدین آغداشلو و بهزاد فراهانی، امّا، او را «ادیب طراز اول» و «فیلسوف شرق» گفته و اندیشه‌هایش را ارج گذاشته‌اند.
نوشته‌های اندکِ بیضایی در هنرسنجی کمتر مقبولِ اهلِ نظر بوده و کمتر هم شناخته شده است. محمّدعلی اسلامی ندوشن و کلاوس آدلر به نمونه‌هایی از این نوشته‌های بیضایی نکته گرفته‌اند. با این همه، بعضی از این مقالاتِ بیضایی را در زمانِ زندگیِ خودش در مجموعه‌هایی مانندِ "اسطورهٔ سینما" آوردند«جان فورد و صف طویل خاکستری» را و کسانی مانندِ ابراهیم گلستان«کارنامه فیلم گلستان» را و جمشید لایق هم نمونه‌هایی از این نوشته‌ها را پسندیدند.
گفته‌های شفاهیِ بیضایی نیز واکنش‌ها برانگیخته است. راجع به گفتارش دربارهٔ شاهرخ مسکوب (۱۳۹۹) مقالاتی منتشر شد، و جواد طوسی و سعید مستغاثی به گفتارش در "عیّار تنها" (۱۳۹۹) اعتراض کردند، بهار مختاریان به مصاحبه‌اش با بی‌بی‌سیِ فارسی دربارهٔ "سهراب‌کُشی" واکنش نشان دادhttps://anthropologyandculture.com/نقدی-بر-گفتمان-سهراب-کشی-بهرام-بیضائی/ و بسیاری کسان دربارهٔ سخنانش در شبِ سوّم از شب‌های شعرِ گوتهٔ ۱۳۵۶ اظهارِ نظر کردند. سالِ ۱۴۰۱ روزنامه‌نگاری نوشت: «امروز بیضایی در ۸۴سالگی هر گفتارش تفسیر می‌شود . . . .»
بیضایی مقدارِ کمی شعرِ غنایی هم سرود که برخی در زمانِ زندگیِ خودش در سفینه‌هایی هم بازنشر شد، مثلاً در "اسطورهٔ موسیقی شرق" (۱۴۰۲)، و برخی با موسیقی هم اجرا و منتشر شد و انتقاد هم برانگیخت، مثلِ مثنویِ «مادرِ ایران زِ جا برخاسته».
"نمایش در ایران"ِ بیضایی از نیمه‌های قرنِ چهاردهمِ هجری خورشیدی کتابِ مرجعِ آموزشیِ دانشگاه‌های ایران بوده‌است، حتّی در سالیانی که رسماً منتشر نمی‌شد.
از نوشته‌های بیضایی در دورانِ زندگیِ خودش چیزی در کتاب‌های درسیِ وزارتِ آموزش و پرورشِ ایران نیامده است؛ هرچند در دوره‌هایی از آوردنِ نامش در شمارِ نویسندگانِ ادبیاتِ نمایشیِ فارسی در این کتاب‌ها پرهیز نشده‌استمثلاً صفحهٔ ۱۵ از کتابِ "ادبیّات فارسی"ِ سالِ دوّمِ آموزشِ متوسّطه، چاپِ ۱۳۹۱ و در دوره‌هایی کتاب‌های آمادگیِ کنکور در ایران نامِ او و بعضِ کارهایش را جزو اطّلاعاتِ لازم برای پذیرشِ دانشگاهی ثبت کرده‌اند.مثلاً در صفحاتِ ۳۵ و ۷۷ از "مجموُعه اطلاعات هنری و معماری" برای «آزمون همگانی ۳۸–۲۵۳۷»، تالیفِ محمود لشگری و چاپِ انتشاراتِ باستان با این همه، مثلاً سالِ ۱۳۷۵ «تطهیر چهره‌های معلوم‌الحال»، از جمله بیضایی، «به عنوان چهره‌های ادبی» علّتِ ممنوعیتِ انتشارِ یک کتابِ دانشگاهی بوده است.
در این زمان بسیاری از کتابفروشی‌های بزرگِ فارسی قفسه‌ای مخصوصِ آثارِ بیضایی داشته‌اند؛ و چند کتابِ منتشرنشده و چند فیلمِ بیضایی نیز در ایران در توقیفِ دولت بوده‌است. بیضایی را بسیار به فردوسی مانند می‌کرده‌اند، همچنان که دستِ کم از دههٔ ۱۳۶۰ کارش به اوصافی وصف شده بود که کارِ فردوسی در همین زمان.مثلاً شهلا لاهیجی گفته: «هر زنی پس از دیدن فیلم او، یا خواندن فیلمنامه‌اش، سر خویش را اندکی راست‌تر می‌گیرد و قامتش را خدنگ‌تر می‌کند» ("سیمای زن در آثار بهرام بیضایی"، ص. ۳۱. ۱۳۶۷) و محمّدعلی اسلامی ندوشن دربارهٔ "شاهنامه" که: «وقتی آن را میخوانیم یا می‌شنویم، سَرِ خود را بالا نگاه می‌داریم، برای آن که باید اوج را ببینیم» ("سروِ سایه‌فکن"، ص. الف. ۱۳۷۰). نخستین کتابِ بیش از یک‌جلدی دربارهٔ بیضایی و کارش هم همین زمان به زبانِ انگلیسی در انگلیس منتشر شد."Iranian Culture in Bahram Beyzaie's Cinema and Theatre" سالِ ۱۴۰۲ مسعود بهنود بر آن بوده که «دیگر نظیر بهرام بیضایی در فرهنگ الگو و رهبر نداریم.»
آرتور دانیلیان (؛ زاده ) یک وزنه‌بردار مرد اهل ارمنستان است که در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جوانان جهان در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز و در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جوانان اروپا در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره و مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری نوجوانان اروپا در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا و ۱ مدال نقره شده‌است.
تیگران کامالیان ( زاده ) یک وزنه‌بردار اهل ارمنستان است که در قهرمانی جوانان اروپا در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
رادیک پطروسیان (؛ زاده ) یک وزنه‌بردار مرد اهل ارمنستان است که در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری اروپا در مجموع در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری نوجوانان اروپا برندهٔ ۲ مدال طلا و مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جوانان اروپا ۱ مدال نقره و در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جوانان جهان ۲ مدال نقره شده‌است.
بشری ایجورک بازیگر، نویسنده و کارگردان مراکشی است که در سال ۱۹۷۶ در کازابلانکا به دنیا آمد. وی فارغ‌التحصیل مؤسسه عالی هنرهای دراماتیک و انیمیشن فرهنگی در رباط در سال ۱۹۹۸ است وی آموزش کارگردانی را در مدرسه عالی صدا و تصویر پاریس (La Femis) گذرانده‌است.
بشری از طریق ستون «فلش بک» در روزنامه المساء و سپس روزنامه الاخبار و همچنین به دلیل علاقه به کار انجمنی، کودکیو حقوق بشر به عنوان یک نویسنده شناخته شده‌است.Laha Magazine:بشری ایجورک فی 50 سؤالاً... | Laha Magazine حوار مع الممثلة و المخرجة المغربیة بشری إیجورک
گغام آتویان (؛ زاده ) یک وزنه‌بردار مرد اهل ارمنستان است که در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری نوجوانان اروپا در مجموع برندهٔ مدال نقره شده‌است.
بلسوار بن مالک بن مسافر برادرزادهٔ محمد بن مسافر و از سرداران بزرگ و مهم لشکری بن مردی در زمان حمله به آذربایجان بود.
بلسوار (پیلسوار) فردی از خاندان سلاریان بود‌. پدر او، «مالک» (مالک بن مسافر) نام داشت. مالک، برادر محمد بن مسافر بود. بدین‌ترتیب، بلسوار برادرزادهٔ محمد بن مسافر محسوب می‌شد. محمد بن مسافر سه پسر به اسامی صعلوک، وهسودان و مرزبان داشت که طبعاً پسرعموهای بلسوار به حساب می‌آیند.
بلسوار همچنین برادری به نام «مهدی» داشت که به «سیاه‌چشم» مشهور بود. پس از اینکه محمد بن مسافر الموت را تصرف کرد، مهدی را بر آن قلعه گماشت؛ ولی مهدی در حملهٔ اسفار شیرویه کشته شد.
در سال ۳۲۶ لشکری بن مردی به آذربایجان حمله کرده و حاکم مستقل آن ناحیه، یعنی دیسم بن ابراهیم کردی را شکست داد. دیسم پس از چند شکست متوالی، پس از سقوط اردبیل، از ارس عبور کرده و منطقه را به قصد ری ترک کرد. در آنجا به درگاه وشمگیر رجوع کرده و در خصوص لشکری بن مردی به وی شکایت کرد. از آنجا که لشکری برای حمله به آذربایجان از وشمگیر کسب اجازه نکرده بود، او نیز از این تحولات ناراضی بود. لذا آن دو توافق کردند که دیسم به آل زیار خراج سالانه‌ای معادل صدهزار دینار بپردازد و خطبه را به نام وشمگیر کند؛ متقابلاً وشمگیر ۱۰٬۰۰۰ سوار را برای بازپس‌گیری آذربایجان در اختیار دیسم بگذارد.
لشکری وقتی از این واقعه آگاه شد، بلسوار را به قصد عذرخواهی نزد وشمگیر فرستاد؛ اما وشمگیر عذر او را نپذیرفت. به نوشتهٔ "تاریخ جامع ایران"، حضور بلسوار بعنوان یک سردار در سپاه یکی از ، نشان می‌دهد که محمد بن مسافر و وشمگیر با یکدیگر در صلح بوده‌اند.
شکری، بلسوار را بعنوان پیش‌قراول به میانه گسیل کرد تا عابران و تحرکات احتمالی دشمن را تحت نظر بگیرد. در این میان او قاصدی را که عازم ری بود دستگیر کرده و نامه‌هایی را که او از طرف سرداران لشکری برای وشمگیر می‌برد را ضبط کند. محتوای نامه عذرخواهی سرداران لشکری از وشمگیر بود و اینکه اگر وشمگیر حاکمی از طرف خود تعیین کند به او ملحق خواهند شد. وقتی لشکری از موضوع اطلاع پیدا کرد، سرداران خود را تنبیه نکرد؛ بلکه به آنها دربارهٔ توافق وشمگیر و دیسم خبر داد و پیشنهاد کرد تا با سپاه خود به ارمنیه (که فاقد حکومتی مقتدر بود) رفته، پس از غارت آن منطقه به موصل بگریزند. این پیشنهاد مورد قبول واقع شد بدین‌ترتیب به ارمنیه گریختند. آز آن طرف دیسم به معیت لشکری که وشمگیر در اختیارش گذاشته بود وارد آذربایجان شد. دو سپاه در ارمنیه با یکدیگر روبرو شدند که دیسم پیروز شد و لشکری بن مردی در منطقهٔ «زوزان» کشته شد. پس از کشته شدن لشکری بن مردی، پسرش «لشکرستان» فرماندهی باقیمانده سپاه را برعهده گرفت. لشکرستان که قدرت مقابله با دیسم را در سپاهش نمی‌دید، به موصل نزد ناصرالدوله حمدانی رفت و از او استمداد کرد. ناصرالدوله سپاهی را به فرماندهی برای کمک به لشکرستان گسیل داشت ولی قوای مشترک آنها از دیسم شکست خورد و سپاهیان حمدانی مجبور به عقب‌نشینی شدند.
پس از شکست لشکری، بلسوار به معیت ۵۰۰ نفر به بغداد نزد بجکم (امیرالامرای وقت) رفت. پس از مرگ بجکم در سال ۳۲۹، دیلمی‌های تحت امرش بلسوار را به جانشینی او برگزیدند؛ اما ترک‌های بجکم که از این واقعه ناراضی بودند، بلسوار را کشتند.
رودولف نامالیان (؛ زاده ) یک وزنه‌بردار مرد اهل ارمنستان است که در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جوانان و زیر ۲۳ سال اروپا در مجموع برندهٔ مدال طلا شده‌است.
آرن هاکوبیان (؛ زاده ) یک وزنه‌بردار مرد اهل ارمنستان است که در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری نوجوانان اروپا در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
آرکادی بوغوسیان (؛ زاده ) یک وزنه‌بردار مرد اهل ارمنستان است که در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری نوجوانان اروپا در مجموع برندهٔ مدال برنز شده‌است.
آرمان آتویان ( زاده ) یک وزنه‌بردار مرد اهل ارمنستان است که در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری نوجوانان اروپا در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
بلک کانابیس مگزین (؛ ) یک مجلهٔ فصلی است که محتوایی مرتبط با شاه‌دانه را به‌طور خاص برای جامعهٔ سیاه‌پوستان منتشر می‌کند. هیزی تاتمی سردبیر کنونی این مجله است.
این مجله توسط استیون پالمر، که با نام حرفه‌ای هیزی تاتمی شناخته می‌شود، بنیان‌گذاری شد.
در آوریل ۲۰۲۱، نخستین نسخهٔ چاپی از این مجله منتشر شد. در این نسخه، در یک مصاحبهٔ اختصاصی با ووپی گلدبرگ، مجری تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا، به پوشش نماد تجاری اما اند کلاید، متعلق به گلدبرگ پرداخته شده‌بود و تصویر او نیز بر روی جلد این مجله چاپ شد. این مجله همچنین نمایه‌ای از کوروین کوپر را که به‌موجب جرایم فاقد خشونت مرتبط با ماریجوانا زندانی شده‌بود، منتشر کرد. علاوه بر این، مطالبی دربارهٔ تک‌نگاری‌های جی-زی پیرامون شاه‌دانه نیز در این نسخه از مجله به چاپ رسید.
گارنیک آبراهامیان (؛ زاده ) یک وزنه‌بردار مرد اهل ارمنستان است که در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری اروپا در مجموع برندهٔ مدال و مدال شده‌است.
سوس خاچاطریان ( زاده ) یک وزنه‌بردار مرد اهل ارمنستان است که در مجموع در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جوانان جهان برندهٔ مدال طلا و در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جوانان اروپا برندهٔ مدال نقره شده‌است.
رنگ انگشتی نوعی رنگ نقاشی است که هنگام نقاشی با انگشت استفاده می گردد. رنگ انگشتی معمولاً توسط بچه‌های کوچک استفاده می‌شود، اما گاهی اوقات توسط بزرگسالان برای ایجاد اثر هنری یا برای آموزش هنر به کودکان نیز استفاده می‌شود.
برای اولین بار، نقاشی با انگشت به عنوان یک ابزار آموزش هنر توسط خانم روث فیسون شاو، مربی آمریکایی، معرفی شد. او تکنیک نقاشی با انگشت را در رم، ایتالیا گسترش داد و سپس در سال 1931 اقدام به ثبت اختراع یک رنگ غیر سمی ایمن در سال 1931، نمود.
خانم شاو پس از توسعه ابزار پرکاربرد خود برای کودکان، توجه خود را به مزایای درمانی آن معطوف کرد. خانم شاو، به درخواست کارل منینگر، در مدرسه ساوتارد در بنیاد منینگر در توپکا ، کانزاس ، ایالات متحده تدریس کرد و سپس به عنوان مشاور بخش روانپزشکی در بیمارستان مموریال در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل خدمت کرد. زمانی که در بیمارستان مموریال کار می کرد، با روانشناس جان توماس پین آشنا شد. پین در سال 1969 جانشین خانم شاو شد و تا زمان مرگش در سال 2000، به کار خود ادامه داد.
امروزه فعالیت هنری خانم شاو و آقای پین در مدرسه و استودیو شاو در دورهام، ایالت کارولینای شمالی آمریکا ادامه دارد. موسس و مدیر آن، برایان کری ، از سال 1986 تا 1993 نزد پین شاگردی کرد. به پیشنهاد پین، کری هفت سال از عمر خود را به تحقیق در مورد خانم شاو به عنوان یک هنرمند تاریخی، معلم و درمانگر اختصاص داد. کری و دستیارش جنیفر فالچی با سفر کردن، به آموزش سنت شاو_پین ادامه میدهند. آنها روش‌های تجلی هنری و شفای عاطفی را به افراد در هر سن و توانایی آموزش میدهند.
گرچه از نام نقاشی با انگشت بنظر می رسد که در این تکنیک صرفا از انگشتان استفاده می شود، اما استفاده تخصصی از این تکنیک باعث استفاده از دست ها و پایین بازوها نیز می شود. استفاده از کل بازو باعث روان شدن رنگ روی کاغذ، برای مدل‌سازی دقیق‌تر با انگشتان و سایر قسمت‌های دست، می شود. گاهی برای به دست آوردن بافتی خاص، از اسفنج ، پارچه و ابزارهای دیگر نیز استفاده می شود.
برخی از هنرمندان صرفا از دستان خود برای نقاشی با انگشت استفاده می کنند. آنها اینکار را به عنوان راهی برای انس گرفتن بیشتر با نقاشی می دانند. این هنرمندان از رنگ انگشت هالی رایج استفاده نمی کنند. این سبک، که به آن "هنر بی پروا" می گویند، به عنوان زیرشاخه ای از هنر خام طبقه بندی می شود. نقاشان این تکنیک، مانند تایلر رمزی قول داده اند که هیچ گاه قلم مو را لمس نکنند. با وجودی که این هنرمندان از ابزارهای نقاشی استفاده نمی کنند، اما استفاده از دستکش های جراحی برای ایمنی در زمان استفاده از روغن های سمی رایج است. تایلر رمزی ادعا می‌کند که «رد کردن قلم‌ها به نقاش این فرصت را می‌دهد تا از منظری تازه به این هنر نزدیک شود».
در سال 2002 ، "هنر بی پروا" برای رد این ایده که "همه چیز قبلا انجام شده است" آغاز شد.
نیک بنجامین از هنرمندان نقاشی با انگشت، گفته است که "ترجیح می دهم با استفاده از انگشتانم نقاشی کنم، زیرا این تکنیک منجر به پیوند واقعی بین هنرمند و اثر هنری می گردد و ترکیب پیچیده ای که ایجاد می کند با قلم مو قابل دستیابی نیست".
هنرمند نقاشی خام، جیمی لی سودوت توضیح داد که علت اینکه با انگشتانش نقاشی می‌کرده است، این موضوع بوده که «هیچ‌وقت مثل قلم‌ها فرسوده نمی‌شدند».
طبق تحقیقاتی که در دانشگاه ییل انجام شده است، رنگ انگشتی که به طور مکرر با استفاده از دکالکومانیا روی کاغذ مورد استفاده قرار می گیرد، تمایل به تولید فراکتال ( مجموعه یا الگوی خود مشابه ) دارد.
رنگ انگشتی غیر سمی است و معمولا در بسته بندی های شش رنگ روشن فروخته می شود. رنگ ها را می توان از محصولات خانگی غیر سمی مانند آرد یا نشاسته ذرت نیز تهیه کرد.
برای این کار باید آرد و آب سرد را داخل یک قابلمه بریزید و قابلمه را روی شعله متوسط اجاق گاز قرار دهید و مواد داخل آن را هم بزنید تا کاملاً یکدست و خمیری شود.
می توان با افزودن آب بیشتر خمیر را شل تر کرد. در ادامه مقداری از خمیر را در ظرف های جداگانه ریخته و رنگ خوراکی به آن اضافه کنید.
راه حل دیگر که بسیاری از مادران از آن استفاده می کنند، استفاده از ماست و رنگ خوراکی می باشد. ماست را داخل ظرف های کوچک بریزید و به آن رنگ های خوراکی اضافه نمایید. کودک شما عاشق این رنگ انگشتی خواهد شد.
برخی از مراکز مراقبت از کودکان از پودینگ فوری به عنوان رنگ انگشت استفاده می کنند. با این روش ها دیگر نیازی نیست که نگران تماس دستان رنگی کودکان با دهانشان باشیم.
سی روز () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، السی مک‌کلاد، فلورنس مک‌لاکلین و بیلی روژ اشاره کرد.
فلورنس مک‌لاکلین (؛ ۱۸۹۸–۱۹۷۲) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "آب‌درمانی"، "دیگر هرگز"، "اصل و نسب اشرافی"، "اصلاح‌طلبان"، "سی روز"، "خاله بیل"، "سرناد"، "استخدام و اخراج"، "جسارت و بنزین"، "تعطیلات آنها"، "پلک زد و برنده شد"، "فرزند مادر"، "چاق و بی‌وفا"، "بسته گران‌بها"، "یک ضیافت مطبوع"، "آپارتمان‌های همتا"، "خدمتکار سفارشی"، "دختر دیگر"، "دسیسه‌گران"، "سی روز"، "عشق و وظیفه"، "عاشق‌پیشه‌ها"، "میلیونر"، "رقیب کوپیدو"، "شرور"، "دیوانگان خمیر"، "قهرمان"، "پشت‌صحنه" و "بز" اشاره نمود.
تئودور وارتون (؛ – ) کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "ماجراهای جدید جی. روفوس والینگفورد" و "برنده بخت‌آزمایی" اشاره نمود.
نوئل مِـیسون اسمیت (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "تندرست و شاد"، "کید اسپید"، "دوست پسرش"، "مدل‌ها و همسران"، "دختری در لیموزین"، "برد پرزحمت"، "مستخدمه و پارچه کتانی"، "دندان‌پزشکان و بانوان"، "سرپیشخدمت"، "عزیزان دل و سوئیچ بمب"، "هالوها و یاوه‌سرایی‌هایشان"، "ناشی‌ها و خرابکاری‌ها"، "خپله و کشمکش‌ها" و "تامال و دختران نانجیب" اشاره کرد.
لئوپولد وارتون (؛ – ) کارگردان فیلم اهل بریتانیا بود.