moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
برخی از پانک‌ها معتقد به غیرسیاسی بودن هستند، مانند گروه و اگرچه برخی ایده‌های سیاسی-اجتماعی در اشعار موسیقی دانان آن‌ها به چشم می‌خورد. گروه Charged GBH آهنگی در ارتباط با مسائل اجتماعی با موضوع ضد جنگ دارد همچون Wardogs و No Survivors .G.G.Allin در آهنگ Violence Now خود، در ارتباط با قتل رئیس جمهور آمریکا و نابود کردن سیستم سیاسی جاری خوانده است. زیرشاخه‌هایی از پانک که به‌طور معمول غیر سیاسی هستند عبارتند از: glam punk, psychobilly, horror punk, punk pathetique, deathrock, pop punk و New Wave.
تمرکز پیرامون اعتقاد به پوچی زندگی و بی‌ارزش بودن آن، در برخی و پانک راک اخیر به چشم می‌خورد. پانک‌های قابل اشاره در این زمینه عبارتند از: Johnny Rotten, Iggy Pop, Sid Vicious و Richard Hell.
استریت اج
Straight edge، که در پانک آمریکا شکل گرفته، فرهنگی است که در آن هیچ گونه گرایشی به الکل، تنباکو و داروهای روان گردان وجود ندارد. افراد معتقد به این شاخه از مصرف کوکائین، سکس اتفاقی و گوشت پرهیز می‌کنند و اغلب در حال گذر از پانک هستند. به افرادی که در این زمینه می‌توان اشاره کرد عبارتند از: تیم مک ایلریف، Lan MacKaye و Justin Sane اشاره کرد.
گروه‌های چپ گرا مانند آنتی فلگ از جمله گرایشات چپ دارند که بیشتر با نام آنتیفا یا همان آنتی فاشیست شناخته می شوند. یکی از معروف ترین این گروه ها کرَس (crass) می‌باشد
بسیاری از پانک‌ها که از آشوبگری حمایت می‌کنند به anarcho-punk مشهورند. از مشهورترین آن‌ها می‌توان به: Tom Gabel, Steve Ignorant, Penny Rimbaud, Eve Libertine, Gee Vaucher, Colin Jerwood, and Dave Dictor. اشاره کرد.
لیبرال پانک‌ها از ابتدا در فرهنگ پانک حضور داشته اند که اغلب جزو لیبرال‌های چپ محسوب می‌شوند. از مشهورترین آن‌ها می‌توان به: Joey Ramone, Fat Mike, Ted Leo, Crashdog, Hoxton Tom McCourt, Justin Sane, Billie Joe Armstrong, and Tim McIlrath اشاره کرد.
اولین گروه پانک راک سیاسی بود که سوسیالیسم را وارد چشم‌انداز پانک نمود. بسیاری از پانک سوسیالیست‌ها در دسته اصلی کارگران و سوسیال دموکرات‌ها قرار گرفته و در واقع متعلق به کمونیسم‌های چپگرا و مارکسیست‌های طرفدار استقلال می‌باشند. کمونیسم همچون حس زیبایی شناختی، یکی از عقاید برتر در فرهنگ پانک محسوب می‌شود. برخی از مشهورترین پانک سوسیالیست‌ها عبارتند از: Attila the Stockbroker, Billy Bragg, Bruce La Bruce, Garry Bushell (until the late 1980s), Chris Dean, Gary Floyd, Jack Grisham, Stewart Home, Dennis Lyxzén, Thomas Mensforth, Fermin Muguruza, Alberto Pla, Tom Robinson, Justin Sane, Seething Wells, Paul Simmonds, John Sinclair, Joe Strummer, Ian Svenonius, Mark Steel and Paul Weller
موقعیت‌گرایی بین‌المللی به گفته برخی یکی از ابتدایی‌ترین اعتقادات در فرهنگ پانک در بریتانیا محسوب می‌شود. این نوع از متد پانک در دهه۶۰ آغاز بکار کرد، این فرقه یک حرکت آوانگارد سیاسی بود که تلاش برای بازپس‌گیری ایده‌های سورئال هنری و استفاده از آن‌ها برای ساخت موقعیت‌های رادیکال اجتماعی را آغاز کرد.Malcolm Mclaren ایده‌های یک فرد موقعیت‌گرا در پانک را در خلال مدیریت خود بر گروه Sex Pistols به نمایش گذارد.Vivienne Westwood پارتنر McLaren و طراح و استایلیست گروه، ایده‌های موقعیت‌گرایی را در مد وارد نمود که خشم عمومیرا در آن زمان برانگیخت.
محافظه‌گرایی
تعداد کمی از پانک‌ها محافظه‌کار هستند، تعدادی از مشهورترین آن‌ها عبارتند از: Michale Graves, Johnny Ramone, Lee Ving, Joe Escalante, Bobby Steele and Dave Smalley.
پانک‌های Neo-Nazi دارای دیدگاه‌های محافظه‌گرایانه هستند، ایدئولوژی نژاد سفید که به‌طور کامل در ارتباط با رنگ پوست افراد می‌باشد.Lan Stuart Donaldson و گروه Skrewdriver به نشر موسیقی راک سفیدها تلاش کردند که اغلب با عنوان راک علیه کمونیسم خوانده می‌شود.
رزیدنت ایول: بازمانده یک بازی ویدئویی به سبک لایت گان شوتر و عنوان یک نسخه فرعی از مجموعه "رزیدنت ایول" است که توسط شرکت کپ‌کام برای نخستین بار در سال ۲۰۰۰ برای کنسول پلی‌استیشن ساخته و منتشر شد. پس از دو سال از انتشار نسخهٔ نخست آن، این بازی در سال ۲۰۰۲ برای مایکروسافت ویندوز و رایانه‌های خانگی تنها در چین و تایوان عرضه شد. از این بازی به عنوان اصلی‌ترین انحراف از خط داستانی و بازی سری رزیدنت ایول یاد می‌شود. در این بازی بر خلاف قسمت‌های پیشین که از زاویه دید سوم شخص و دوربین ثابت استفاده می‌کردند، زاویه دید بازی‌باز به اول شخص و دوربین متحرک تغییر یافت.
این بازی، چهارمین بازی ساخته شده در سری رزیدنت ایول محسوب می‌شود، ولی از آنجایی که یک بازی فرعی است از اهمیت کمتر برخوردار است و شماره ۴ در نام آن ذکر نشده است ولی در ایران این بازی با عنوان "رزیدنت اویل ۴" و با جلد/کاور بازی اصلی و ۴ام این سری که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد، توزیع شده است که نباید با آن اشتباه شود.
رویدادهای بازی در سال ۱۹۹۸ و در شهری قرنطینه شده به دلیل گسترش ویروس، در یک جزیره کوچک و خیالی به نام "شینا" اتفاق افتاده است.
آرک تامپسون (Ark Thompson) شخصیت اصلی این بازی است. این کارآگاه پس از درخواست دوست خود لیان اسکات کندی، پا به جزیره شینا گذاشت تا پیرامون فعالیت‌های غیر قانونی و مخفیانهٔ مقر شرکت آمبرلا در این جزیره اطلاعات جمع آوری کند.
زمانی که او به جزیره رسید با وینسنت گلدمن ملاقات کرد تا اطلاعاتی از اندی هالند را از او دریافت کند. در ادامه گلدمن از نیت تامپسون آگاه می‌شود و تلاش می‌کند که او را بکشد. آرک موفق به فرار می‌شود و خود را به بالای بام می‌رساند؛ وینسنت نیز به دنبال او می رود. تامپسون یک بالگرد را در آنجا دید و به کمک آن از آنجا می گریزد. وینسنت نیز زمانی که بالگرد در حال پرواز بود خود را رسانده و پایهٔ بالگرد را می‌گیرد. در نهایت وینسنت سقوط کرده و سپس آرک نیز با بالگرد سقوط می‌کند. پس از این رخداد، آرک تامپسون از این خطر نجات یافت اما پس از ضرب دیدگی سرش، حافظهٔ خود را از دست می‌دهد.
او دیگر ماموریت و دلیل حضورش در این جزیره را به یاد نمی‌آورد؛ جزیره‌ای که مردمان آن اکنون، پس از شیوع ویروس تی، به زامبی تبدیل شده بودند. آرک در ادامه جسد وینسنت را در خیابان مشاهده می‌کند اما باز هم چیزی را به خاطر نمی‌آورد. درحقیقت وینسنت نیز زنده بود و در ادامه بازهم تلاش می‌کند تا آرک را نابود کند. با پیشبرد داستان، تامپسون با دو کودک به نام‌های لت کلین و لی‌لی کلین آشنا شد که آن دو هنوز زنده بودند و برای خروج از شهر در تلاش بودند. این دو کودک فرزندان دکتر کلین، طراح نمونه ای جدید از پروژهٔ تایرانت به نام هیپنوس بودند. با پیشبرد داستان آرک رفته رفته حافظهٔ خود را باز می یابد و مدارک خوبی را برضد آمبرلا می یابد. در ادامه وینسنت هیپنوس را برای نابود کردن آرک آزاد می‌کند اما پیش از آن خودش توسط هیپنوس کشته می‌شود. آرک پس از شکست دادن هیپنوس، به همراه دو کودک با استفاده از بالگرد از جزیره می گریزد.
کافه لاته گونه‌ای نوشیدنی قهوه است از ترکیب اسپرسو با شیر بخارداده‌شده به‌دست می‌آید.
کافه لاته در لغت به معنای قهوه (کافه) و شیر (لاته) می‌باشد و برای تهیهٔ آن قهوهٔ اسپرسو را با شیر داغ یا بخار داده شده ترکیب کرده و رویش را با کف شیر می‌پوشانند. این نوشیدنی معمولاً در فنجان سرو می‌شود.
تفاوت کافه لاته با کاپوچینو معمولاً در نسبت قهوه و مقدار شیر و فوم شیر آن است بدین صورت که در کاپوچینو ۳۰ میل اسپرسو و ۱۵۰ میل شیر بخار داده شده که فوم شیر از ۵ میلیمتر تا ۳ سانتیمتر است اما در کافه لاته ۳۰ میل اسپرسو و ۱۸۰ میل شیر بخار داده شده که فوم شیر از صفر تا ۵ میلیمیتر است.
تاریخ افغانستان پس از اسلام: از سلطه‌ دولت‌های مردم عرب و مسلمان بر منطقه‌ افغانستان، سیستان و خراسان بزرگ تاریخی شروع شده‌ است و تا تشکیل رسمی حکومت، به‌دست امان‌الله خان، در سال ۱۹۱۹ میلادی ادامه می‌ یابد و پایان دوران معاصر را شامل می‌ شود.
در اواسط قرن هفتم میلادی (۶۴۲–۸۷۰) در جریان حمله اعراب به ایران، مسلمانان امپراطوری ساسانی را درجنگ‌ های ولجه، نهاوند و قادسیه شکست دادند. اعراب سپس راهی شرق ایران شدند و در سال ۶۴۲ میلادی شهر هرات را تصرف کردند. در سال ۶۶۷ میلادی، مناطق شرق ایران تحت سلطه اعراب قرار گرفت و شهر کابل که توسط "فرماندهی سیستان" اداره می‌شد، در سال ۶۸۳ میلادی بطور کامل از هم پاشید و سپس تا سال ۸۷۰ میلادی تمام مناطق شرق ایران (افغانستان کنونی) توسط اعراب فتح شد.
روی آوردن مردم افغانستان به اسلام، در طول دوره‌ی غزنویان در قرن یازدهم کامل شد. البته طبق کتاب "تاریخ افغانستان"، تعدادی از غیرمسلمانان تا سال ۱۸۹۶ میلادی در افغانستان زندگی می‌کردند.
حمله اعراب به ایران، پنج سال بعد از درگذشت پیامبر اسلام، کامل شد و تمام مناطق شاهنشاهی ساسانی تحت کنترل اعراب درآمد. گرچه دسته‌هایی از قبایل برای قرن‌ها در این مناطق به مقاومت ادامه دادند. در طول قرن هفتم، در دوران امویان ارتش‌های عرب راه خود را به منطقه افغانستان از طریق خراسان با دینی جدید به نام اسلام باز کردند. در نهایت اکثریت جمعیت این منطقه، اسلام را پذیرفتند. با این حال در این زمان، منطقه‌ی افغانستان کنونی، دارای جمعیتی چند مذهب متشکل از بودایی، زرتشتی، هندوئیسم، یهودیت و دیگر مذاهب بود.—، ۱۹۷۱
در طول قرن هشتم تا نهم، ساکنین زیادی که در حال حاضر در افغانستان و پاکستان هستند به مذهب سنی تغییر مذهب دادند که دین غالب حاکمان و پادشاهان دست‌نشانده مانند سامانیان، غزنویان و طاهریان بود. در برخی نقاط، مردم قیام کرده و دوباره به همان دین قبلی خود بازگشتند. مناطق کوهستانی نیز، هنوز به‌طور کامل تغییر دین نداده بودند و مردم غیرمسلمان زیادی در این مناطق زندگی می‌کردند. در کتابی با نام حدودالعالم، که در ۹۸۲ میلادی نوشته شده‌است، دهکده‌ای را در نزدیک جلال‌آباد افغانستان ذکر می‌کند که پادشاه منطقه، چندین همسر هندو، مسلمان و افغان داشت.
در قرن‌های هشتم و نهم میلادی اجداد افغان‌های امروزی در مناطق هندوکش (برای به‌دست آوردن زمین‌های بهتر) مستقر شدند و شروع به یکسان‌سازی خود با فرهنگ و زبان قبایل پشتون که در آنجا ساکن بودند، کردند.
در سال ۵۳۵ هجری قمری (۱۱۴۰ میلادی) غوریان، شهر غزنی را به تصرف خود در آوردند که زمانی لقب عروس شهرها را داشت. علاءالدین غوری معروف به جهانسوز، این شهر را به آتش کشیده و اجساد سلاطین غزنوی جز محمود و پسرش مسعود را از قبرها بیرون کشید و سوزاند.
غوریان که همواره خواب رسیدن به سرزمین زرخیز هندوستان را می‌دیدند، بعد از ویران ساختن غزنی، در اسرع وقت رهسپار هندوستان شدند. یکی از غلامان ترک غوریان بنام قطب‌الدین، تاج و تخت دهلی را تصاحب کرد و پس از او، غلامان ترک به‌مدت یک قرن این تخت و تاج را در اختیار داشتند.
در قرن هفتم هجری قمری (سیزدهم میلادی) یکی از رؤسای قبایل مغول به‌نام چنگیزخان، قوم خود را تحت نظم و انضباطی شدید به صورت نیروی جنگنده‌ای مقتدر درآورد. مهاجمان مغول سوار بر اسب‌های تیزتک و ریزاندام از صحرای مغولستان به طرف جنوب سرازیر شدند و همچون گردباد توفنده کوه‌ها و دشت‌های پیش روی خود را درهم پیچیدند. سرزمین کنونی افغانستان حتی صدسال بعد نیز همچنان اسیر مغولان بود. رهبران محلی عموما ترکانی بودند که از طرف اربابان مغول خود برای اداره امور این سرزمین‌ها گماشته شده‌بودند. پس از مرگ چنگیز پسرش اوکتای به جای او نشست و آنگاه که امپراتوری مغول تجزیه و متلاشی می‌شد، این سرزمین کوهستانی به هلاکو نوه چنگیزخان واگذار شد.
پس از سقوط مغول‌ها در قرن هشتم هجری قمری (چهاردهم میلادی)، آل کرت هرات که بازماندگان سلسله غوریان بودند فرصت یافتند در فاصله سال‌های ۷۳۳ هجری قمری (۱۳۳۲ میلادی) تا ۷۷۲ هجری قمری/۱۳۷۰ میلادی مستقلاً بر سرزمین خویش حکومت کنند. اما حکومت مستقل ایشان به دست تیمور لنگ که از نوادگان دختری چنگیزخان بود و قبایل ترک تحت فرمان خود را از سمرقند به قصد جهانگشایی به حرکت درآورده‌بود، سرنگون‌ شد.
تیمورلنگ چندین بار سرتاسر هندوکش را از زیر سم ستوران خود گذراند؛ مشهورترین لشکرکشی‌های وی در ۸۰۱ هجری قمری (۱۳۹۸ میلادی) انجام شد که طی آن هندوستان فتح و دهلی غارت گردید و یکبار دیگر پس از چنگیز این نواحی دستخوش چپاول و ویرانی شد. با مرگ تیمور در سال ۸۰۷ هجری قمری (۱۴۰۵ میلادی)، پسر چهارم او شاهرخ، پس از یک سال جنگ و رقابت‌های خانوادگی، حکومت هرات و نیز ماوراءالنهر را به‌دست گرفت. وی هرات را به عنوان پایتخت خود برگزید، حصارهای آن را مرمت و بازسازی کرد و در آن بناهای مجللی ساخت و این شهر به صورت مرکز مهم سیاسی و بازرگانی منطقه درآمد. در این سال‌ها معماران، نقاشان، علما و محققان و موسیقی‌دانان مورد تکریم و تجلیل فراوان قرار گرفتند. یکی از بزرگ‌ترین هنرمندان مینیاتوریست آن دوران، استاد کمال الدین بهزاد، در حدود سال ۸۴۴ هجری قمری (۱۴۴۰ میلادی) در هرات تولد یافت و در دربار سلطان حسین بایقرا، آخرین شاهزاده تیموری، زندگی‌ کرد.
بخش اعظم دوره صدساله حکومت تیموریان در افغانستان شاهد رونق و رفاه و پیشرفت این کشور بود. اما امپراتوری تیموری نیز تدریجاً بسوی زوال می‌رفت؛ و یک بار دیگر، با زوال اقتدار فرمانروایان خارجی، مردم و رهبران بومی این سرزمین امکان آن را یافتند که تجدید قوا کنند و برای به‌دست گرفتن حکومت سرزمین خود سر برآورند. یکی از این رهبران، شخصی بنام بهلول لودی بود. لودی در سال ۸۵۵ هجری قمری (۱۴۵۱ میلادی) تاج و تخت دهلی را نیز تصاحب کرد و سلسله لودی را که هفتاد و پنج سال دوام آورد تأسیس کرد.
ظهیرالدین محمد بابر بزرگ‌ترین فرزند عمر شیخ شاهزاده تیموری بود که بر فرغانه حکم می‌راند. ولی پس از آنکه بر جای پدر خود نشست، ترکان ازبک تمامی ملک و موطن وی را تصرف کردند، وی در سال ۹۱۰ هجری قمری (۱۵۰۴ میلادی)، شکست‌خورده و پریشان، به همراه چند صد نفر از وفادارانش سفری را به امید فتوحات احتمالی آغاز کرد که در آخر، مؤسس امپراتوری مغولان هند شد. ظهیرالدین مانند جدش تیمورلنگ ترک بود و به ترک بودنش مباهات می‌کرد و همچنان مدعی بود که نوه چنگیزخان است. او شهر کابل را برای آب و هوای مطبوع و اهمیت بازرگانی و استراتژیک آن، به عنوان مرکز خویش برگزید. بعد از فتح هند دیگر هیچگاه به کابل بازنگشت، اما بنا به وصیت خود، جسدش را بعد از مرگ به این شهر آورده و در باغی که خودش به نام "باغ بابر" (این باغ تاکنون به همین نام موجود است) دایر کرده بود منتقل و دفن‌ کردند.
پس از مرگ بابر ستاره اقبال امپراتوری تازه تأسیس یافته مغول برای مدت بیست سال در حضیض بود. یکی از بستگان لودی‌ها شخصی بنام فرید شیرشاه سوری تخت و تاج هند را از همایون فرزند و جانشین بابر تصاحب نمود و سلسله‌ای بنام سوری‌ها را بنیان گذاشت. همایون مدت پانزده سال در تبعید به‌سر برد و عاقبت به کمک ایران قندهار و کابل را دوباره به‌دست‌آورد. در سال ۹۶۲ هجری قمری (۱۵۵۵ میلادی)، دهلی را نیز دوباره به کف آورد. اکبر شاه پسر همایون بعد از پدرش به تخت نشست و امپراتوری مغولان هند را دوباره تثبیت ساخت. اکبرشاه بسال ۱۰۱۴ هجری قمری (۱۶۰۵ میلادی)، چشم از جهان فروبست و پسرش جهانگیر بر جایش نشست. در این دوره است که باز رهبران محلی اینجا و آنجا سر بلند کرده از هر طرف صدای استقلال خواهی خود را به گوش حکومت مغولان هند می‌رسانند. در دوره حکومت شاه جهان، شاعر جنگجوی مشهور پشتون بنام خوشحال خان ختک از کوه‌های سلیمان سر برآورد. خوشحال در چندین مصاف با مغولان جنگید.
شاه جهان حکومت پیشاور را به خوشحال خان بخشید، اما اورنگ زیب بعد از آنکه پدرش شاه جهان را خلع و خود بر مسند امپراتوری مغول تکیه زد تمام صلاحیت‌های خوشحال را محدود نموده آخر او را به زندان افگند. حکومت طولانی اورنگ زیب همراه با شورش‌های مداوم قبایل پشتون مواجه بود؛ خوشحال خان در گروگان سپاهیان مغول بود و ایشان هم همواره تلاش می‌کردند تا شورش قبایل را سرکوب نمایند، او حتی در زندان نیز عمیق‌ترین انزجار و تنفر خود را توسط اشعارش، نسبت به مغولان ابراز می‌داشت. خوشحال بعد از دو سال از زندان رها شد و بقیه عمر خود را در مبارزه علیه حکومت سپری نمود، او همیشه سعی می‌کرد تا اقوام پراگنده پشتون را علیه مغولان متحد سازد. با مرور زمان شالوده‌های امپراتوری مغولان هند بر اثر سوء تدبیرهای اورنگ زیب سست گشت و این امپراتوری در فاصله کوتاهی پس از مرگ اورنگ زیب در سال ۱۱۱۸ هجری قمری (۱۷۰۷ میلادی) از هم پاشید. در فروپاشی امپراتوری مغولان هند افغان‌ها بی‌تأثیر نبودند. طی دویست (دو صد) سالی که مغولان حکومت هند را در دست داشتند، شهرهای مرزی افغانستان از سه سو مورد کشمکش و محل منازعه بودند: مغولان از سمت شرق، ایرانی‌ها از سمت غرب و ترکان ازبک از سمت شمال. کابل، هرات و قندهار بارها میان این مدعیان دست به دست شدند.در سال ۱۱۲۰ هجری قمری (۱۷۰۸ میلادی) پشتون‌های غلزایی سلطهٔ ایران بر قندهار را برانداختند؛ در هرات نیز پشتون‌های ابدالی همین کار را کردند. با گذشت چند سال این قبایل چنان قدرتمند گشتند که محمود افغان مشهور به شاه محمود هوتکی بر بخش‌های وسیعی از ایران برای مدتی حکم می‌راند. اما از آنجایی که او قلمرو خویش را بیش از حد توانش بسط و توسعه داده بود، حکومتش چندان نپایید و بزودی توسط نادرشاه برچیده‌شد.
احمدخان سدوزایی، یکی از سران قبیله پشتونهای ابدالی از جمله امرای نادرشاه بود. وی چنان مورد اعتماد نادر بود که به فرماندهی نیروهای محافظ او(۴۰۰۰ نفر) گماشته شد. در سال ۱۱۶۰ هجری قمری (۱۷۴۷ میلادی) نادر به‌دست سران سپاه ایرانی خود به قتل رسید. احمدخان پس از این حادثه خود را به قندهار رساند و در آنجا خود را امیر یعنی رئیس همه‌ای قبایل خواند و حکومت افغانستان را به‌دست گرفت.
احمدشاه ابدالی، در سال ۱۷۴۷ میلادی، دولتی در محدوده افغانستان فعلی پدید آورد.
"دانشنامه بریتانیکا"، که یکی از معتبرترین منابع به زبان انگلیسی بشمار می‌ رود، شاهنشاهی احمدشاه درانی را آخرین امپراتوری افغان معرفی کرده‌است. این دانشنامه می‌افزاید که شاهنشاهی احمدشاه درانی پس از امپراتوری عثمانی، دومین امپراتوری جهان اسلام که در نیمه دوم قرن هجده میلادی بود که حدود قلمرو آن را از مشهد تا دهلی و از آمودریا تا دریای عرب دربر می‌گرفت.مهدیزاده کابلی به نقل از:
مونت استوارت الفنستون، محقق انگلیسی، که از احمد شاه درانی به عنوان مؤسس افغانستان معاصر یاد می‌کند، می‌نویسد: «احمدشاه خردمندانه، اساس یک امپراتوری بزرگ را نهاد. هنگام در گذشت او متصرفاتش از غرب خراسان تا سرهند و از آمو تا دریای هند گسترش داشت و این همه را یا با انعقاد پیمان به‌دست آورده بود یا عملاً (با زور شمشیر) تصرف کرده بود».الفنستون، بیان سلطنت کابل (افغانان)، ص۴۹۶
همو می‌افزاید: «براستی اگر شاهی در آسیا سزاوار احترام ملت خویش باشد، جز احمدشاه کس دیگری نیست».همان‌جا، ص ۳۸۱
از سال ۱۱۶۰ هجری قمری (۱۷۴۷ میلادی) به بعد، حکومت مستقل افغانستان را همواره دو خانواده از طایفه ابدالی در دست داشته‌اند. از سال ۱۱۶۰هجری قمری (۱۷۴۷ میلادی) تا ۱۲۵۱ هجری قمری (۱۸۳۵ میلادی) تاج و تخت این کشور در دست سدوزایی‌ها بود؛ و از آن پس به خانواده محمد زایی که از همان طایفه بودند تعلق‌گرفت.
احمدخان سدوزایی دست به یکپارچه ساختن مملکت زد، کابل را تصرف نمود. همه سرزمین‌های واقع در غرب رود سند را، از کشمیر تا دریای عمان، با پذیرفتن انواع مشکلات از دست مغولان هند باز پس‌گیری کرد. احمدشاه (احمدخان سدوزایی) ملقب به احمدشاه بابا ۱۲ مرتبه به هند لشکر کشید در سال ۱۱۷۰ هجری قمری (۱۷۵۶ میلادی) دهلی را تصرف کرد و خزانهٔ خود را با ثروت سرشار که از آنجا به غنیمت گرفته بود انباشت. بعد از مرگ احمدشاه در سال ۱۱۸۷ هجری قمری (۱۷۷۳ میلادی) تا چهل و پنج سال بعد همچنان رقابت و کشمکش و دسیسه چینی در میان مدعیان حکومت در طایفه سدوزایی ادامه پیدا کرد؛ این وضع باعث از هم گسیختگی خاندان حاکم گشت و چیزی نمانده بود که افغانستان را نیز از هم بپاشد.
پسر دوم و جانشین احمدشاه، یعنی تیمور شاه، پایتخت خود را از قندهار به کابل انتقال داد و مدت بیست سال از ۱۱۸۷ هجری قمری (۱۷۷۳ میلادی) تا ۱۲۰۸ هجری قمری(۱۷۹۳ میلادی) بر قلمروی وسیع اما نامطمئن حکم می‌راند. تیمور شاه بیست و سه پسر داشت اما نتوانست برای خویش جانشین تعیین کند. طی بیست و پنج سال شاهزادگان سدوزایی مشغول توطئه و تحریک برای دست یافتن به حکومت کابل بودند و قلمرو این حکومت هم به مرور زمان از هم می‌پاشید. در این مدت از میان پسران تیمور شاه، سه برادر هر کدام برای چند صباحی و یکی از ایشان دو بار به حکومت رسیدند و هریک از ایشان نیز بزودی قربانی توطئه‌های خانوادگی گردیدند. بعد از اینکه این برادران رئیس طایفهٔ محمد زایی را به قتل رساندند و پسر بزرگ وی فتح محمدخان (وزیر فتح خان) را کور کردند، کاسهٔ صبر محمد زایی‌ها لبریز شد. این طایفه عَلم طغیان علیه سدوزایی‌ها را بلند کرد و در سال ۱۲۳۳ هجری قمری (۱۸۱۸ میلادی) دوست محمدخان، جوانترین پسر رئیس طایفه محمد زایی، حاکم سدوزایی را در حوالی کابل شکست داد. در این روزها از قلمرو وسیع سدوزایی چیز چندانی باقی نمانده بود. بلخ دعوی استقلال می‌کرد، مرو و کوشک به تصرف روسیه تزاری درآمده بودند، رانجیت سینگه والی ایالت پنجاب نیز اعلان استقلال نمود. انگلیس‌ها بر بلوچستان دست انداخته بودند و سند نیز در مقابل حکومت افغان‌ها تمکین‌نمی‌کرد.
دوست محمدخان در شرایطی چنین بحرانی به سال ۱۲۵۰ هجری قمری (۱۸۳۵ میلادی) خود را امیر افغانستان خواند. دوست محمد از انگلیس‌ها که عملاً از سیک‌ها حمایت می‌کردند تقاضا نمود تا بر سر مسئله پنجاب میان ایشان میانجیگری نمایند و در ضمن به انگلیسی‌ها قول داد که افغان‌ها مانع پیشروی روس‌ها از شمال به جانب جنوب شوند. دوست محمد خان وقتی زمام امور را در دست گرفت که دو امپراتوری بزرگ روسیه و انگلیس سرگرم پیشروی‌ها و توسعه قلمرو خویش بودند. افغانستان به صورت مانع و حد فاصل طبیعی و کوهستانی در میان این دو امپراتوری، به مهرهٔ پیاده‌ای در رقابت شطرنج این قدرت‌های بزرگ قرن ۱۹ میلادی و دست آخر به سپری برای جلوگیری از تصادم آن دو، بدل‌شد.
وقتی دوست محمد در مبارزه با سیک‌ها از انگلیس کمک خواست آن‌ها حاضر نشدند که به وی کمک کنند، چرا که آن‌ها آخرین حملات دوران احمدشاه بر هند را هنوز بخاطر داشتند و به خود اجازه نمی‌دادند تا افغان‌ها، این مردمان کوه‌نشین و دیرآشنا و حادثه جو را تهدیدی برای سلطهٔ خود بر هند ندانند. همین احساس خطر بالاخره باعث شد که دوست محمدخان دو سال بعد از حکومت افغانستان کنار رود. وقتی دوست محمدخان از انگلیس استمداد کرد که هرات نیز در محاصره ایران بود. انگلیس‌ها از پیشروی ایران و پیشروی روسیه در آسیای مرکزی بیشتر احساس خطر کردند. وقتی انگلیس‌ها به درخواست امیر دوست محمد جواب منفی دادند، وی نیز ناگزیر دست به دامان تزار روس زد. در این وقت انگلیس خطر را بسیار جدی تلقی نموده اعلان نمود که برای حفظ هند بریتانیا در مقابل دست درازیهای روسیه، ضرورت می‌داند تا در کابل، یک حکومت دوستدار انگلیس روی کار باشد. در این وقت شاه شجاع، شاهزاده مخلوع و بی تخت و تاج سدوزایی اعلان کرد که هرگاه انگلیس‌ها در رسیدن به حکومت کابل به وی کمک کنند، او حاضر است که پیشاور را به سیک‌ها واگذاشتند.
تا این هنگام ایرانی‌ها هرات را تخلیه کرده بودند. با این حال انگلیس‌ها افغانستان را اشغال کردند و بدین ترتیب نخستین جنگ انگلیس و افغانستان (از سال۱۲۵۴ هجری قمری (۱۸۳۸ میلادی) تا ۱۲۵۸ هجری قمری (۱۸۴۲ میلادی) آغازشد.
در سال ۱۲۵۴ هجری قمری (۱۸۳۳ میلادی) جنگ بین افغانستان و انگلیس در بخش جنوبی دره هلمند روی داد. دوست محمدخان که در کابل خود را در چنبر توطئه‌ها و دسیسه‌ها گرفتار دید، ناگزیر به تبعید در هند تن در داد.
نیروهای انگلیسی در کابل مستقر شدند و شاه شجاع نیز بر حکومت کابل دست یافت، هم شاه شجاع و هم انگلیسی‌ها در نیافته بودند که مردم او را نه به عنوان شاه بلکه حتی به عنوان رئیس یک قبیله هم نمی‌پذیرند. نیروهای انگلیسی از شاه شجاع حمایت کردند و بزودی خود را در حلقه محاصره افغان‌های وطن‌پرست یافتند. جنگجویان افغان از هر سو بر انگلیس‌ها حمله کرده و محاصره را روز تا روز تنگتر ساختند. در ژانویه ۱۲۵۷ هجری قمری (۱۸۳۶ میلادی) انگلیسی‌ها اعلام کردند که حاضرند کابل را تخلیه کنند. رهبران کابل (طرفدار انگلیس) اعلام کردند که آن‌ها بدون آسیب خود را به هند خواهند رساند و این تضمین رهبران کابل خشم افغان‌ها را بیشتر برانگیخت، زیرا که آن‌ها این رهبران را به رسمیت نمی‌شناختند.
ستون نیروهای انگلیسی مرکب از ۴٬۵۰۰ مرد جنگی، عده‌ای زن و کودک، ۱۲٬۵۰۰ خدمه و سایر همراهان لشکر در میان برف سنگین و سرمای شدید زمستان، کابل را ترک کردند، اما ناگهان مورد هجوم قبایل خشمگین کوه‌نشین قرار گرفتند. حمله کنندگان کسانی بودند که برای به‌دست آوردن غنیمت بر ایشان حمله نموده تمام عفت و احساس بشردوستی را زیر پا گذاشته همه را قتل‌عام نمودند. (درست نیست. افغان‌ها در بت خاک، جگدلک و دره خورد کابل با سربازان انگلیسی که از لحاظ تسلیحاتی تفوق نیز داشتند، جنگیدند و همه را به قتل رساندند. اینکه گفته شده (تمام عفت و احساس بشر دوستی) را زیر پا گذاشتند درست نیست. به دلیل اینکه افغان‌ها تمام افسران متأهل انگلیسی را با زنان و فرزندان ایشان که تعداد شان به حدود چهار صد نفر می‌رسید، تحت حمایت خود گرفتند. رجوع شود به خاطرات خانم سیل به نام شبیخون افغان. و دیگر اینکه باید پرسید انگلیس‌ها ۱۵۰۰۰ کیلومتر دورتر از خانه خود در در یک کشور بیگانه چی می‌کردند؟ مگر نه اینکه آن‌ها متجاوز بودند و جزای متجاوز را باید این چنین داد).
در فاصله‌ای کمتر از یک سال بعد گروهی از نیروهای انگلیسی برای گرفتن انتقام رهسپار افغانستان شدند. اینان قلعه و بازار بزرگ شهر را به آتش کشیدند و هرگونه مخالفت را سرکوب نمودند. تلاش‌های مذبوحانه انگلیس برای ایجاد یک حکومت تحت‌الحمایه در کابل علی‌رغم هزینه‌ای بسیار سنگین مالی و انسانی، تقریباً هیچ ثمری نداشت جز دشمنی و عداوت پایه دار افغان‌ها با ایشان. شاه شجاع که مورد حمایت انگلیس بود در این گیرو دارها کشته شد. دوست محمدخان امیر تبعیدی از هند به افغانستان بازگشت و مورد استقبال مردم قرار گرفت. دوست محمد پیش از فرارسیدن مرگش به سال ۱۲۷۹ هجری قمری (۱۸۵۸ میلادی) توانست افغانستان را تقریباً در همان محدوده‌ای که امروز است، متحد و یکپارچه سازد.
پس از مرگ دوست محمدخان باز پسرانش مانند پسران تیمور شاه به‌خاطر به‌دست آوردن تخت و تاج به جان هم افتادند، سرانجام شیرعلی خان در ۱۲۸۵ هجری قمری (۱۸۶۴ میلادی) به حکومت رسید. در سال‌های حکومت داری شیر علی خان لندن و سن پترزبورگ در مذاکره‌ای به این نتیجه رسیدند که روسیه مرزهای شمالی افغانستان را که کمابیش با رود جیحون منطبق است، به رسمیت بشناسد و این منطقه باید خارج از نفوذ روسیه بماند.
با همه‌ای این احوال، مشکلات و مسائلی که در سال ۱۲۹۴ هجری قمری (۱۸۷۷ میلادی) بین انگلیس و روسیه پیش آمد، برای شیر علی خان در نهایت گران تمام شد. روس‌ها در مرزهای شمالی افغانستان لشکر آراستند و در سال ۱۲۹۵هجری قمری (۱۸۷۸ میلادی) یک هیئت دیپلماتیک به نزد امیر شیرعلی اعزام کردند. انگلیس هم برای اینکه از معرکه عقب نماند متقابلاً یک هیئت سیاسی را بطرف کابل گسیل داشت، اما نگهبانان مرزی افغانستان هیئت انگلیسی را در تنگه خیبر متوقف ساختند. انگلیس‌ها که از این رفتار حکومت کابل به خشم آمده بودند، اعلام کردند که حکومت افغانستان باید از این عمل خود عذرخواهی کند و به هیئت انگلیس اجازه بدهند که وارد کابل شود. توضیحات امیر شیرعلی خان نیز انگلیس را قانع نکرد، لذا دومین جنگ انگلستان و افغانستان درگرفت.
وقتی انگلیس‌ها از طرف جنوب، افغانستان را اشغال کردند، امیر شیر علی خان از روس‌ها استمداد کرد، ولی پاسخی نیافت و ناگزیر اداره امور را به فرزندش یعقوب خان سپرد و خود به امید جلب کمک رهسپار شمال گشت، روس‌ها تنها کمکی که به وی کردند این بود که توصیه نمودند به پایتختش برگردد و با انگلیس‌ها از در صلح درآید. امیر شیرعلی ناامید، افسرده و در هم شکسته در مزار شریف چشم از جهان فروبست.
انگلیس‌ها این بار نیز با رهبرانی پیمان بستند که افغان‌ها ایشان را به حیث رهبر نمی‌شناختند. اگرچه یعقوب خان فرزند شیرعلی خان بود و از طرف وی اداره‌ای امور را در شهر کابل در دست داشت، ولی او نیز رهبری نبود که مورد قبول سران قبایل باشد. وی به همه خواستهای انگلیس که مهم‌ترین آن‌ها عبارت بود از اینکه افغانستان باید روابط خود را با سایر کشورهای خارجی با مشورت انگلیس تنظیم کند، گردن نهاد. نمایندگانی را که انگلیس بنابر مفاد همین معاهده صلح (معاهده صلح گندمک)، در سال ۱۲۹۶ هجری قمری (۱۸۷۹ میلادی) به کابل اعزام نموده بود، چند هفته بعد به دست افغان‌هایی که مخالف این معاهده بودند، به قتل رسیدند. از این رو سه لشکر تازه‌نفس انگلیسی که هنوز آسیبی ندیده بودند وارد صحنه شده، کابل و قندهار را اشغال کردند. یعقوب خان بعد از مدت کوتاهی به هند تبعیدشد.
انگلیس‌ها پی بردند که اشغال افغانستان کار چندان مشکلی نیست ولی نگهداری آن خیلی مشکل است، بنابراین به فکر آن افتادند تا در میان قبایل کسی را بیابند که هم مورد قبول مردم باشد و هم نزد انگلیس‌ها مقبولیت داشته باشد، این آخرین امید انگلیس در وجود عبدالرحمان خان پسر عموی امیر تبعید شده و نوهٔ دوست محمدخان تحقق یافت. انگلیس‌ها از موفقیت نه چندان بزرگ خویش در جنگ دوم چشم پوشیده، از افغانستان خارج شدند، عبدالرحمان که مردم ترکستان افغان را به دور خود جمع کرده بود، در قبال گرفتن شناسایی از طرف انگلیس‌ها تنظیم روابط خارجی خویش را به ایشان واگذاشت.
در خلال حکومت او روس‌ها و انگلیس‌ها به توافقی قطعی در مورد مرزهای طولانی افغانستان با روسیه، از مرزهای ایران تا پامیر، دست یافتند. مرزهای جنوب غربی انگلیس نیز بر اساس خط مشهور دیورند (Durand Line) تعیین گشت، انگلیس‌ها، عبدالرحمان را مجبور ساختند تا معاهده دیورند را امضا کند که در اثر آن نیمی از سرزمین پشتونها به قوای بریتانیا تعلق گرفت. سیاست استعماری آن زمان انگلیس باعث شد که از آن زمان تاکنون، افغانستان و پاکستان موفق نشده‌اند مسئله مرزی خویش را حل نمایند، از آن زمان تاکنون پیوسته یک سلسله کشمکش‌های مرزی، برخوردهای نظامی و تحریکات متقابل در سراسر این مرزها وجود داشته‌است.
وی یک پادشاه بسیار ظالم و ستمگر بود که بیش از ۶۷ درصدقوم هزاره را قتل‌عام کرد و به غیر از آنها بسیاری از مخالفین خود را سرکوب و قتل‌عام می‌کرد. هیچ‌کسی نیست که از نوع حکومت‌داری او در افغانستان راضی باشد، زیرا نه تنها اسم اسلام را بد می‌کرد بلکه ظاهر این دین ابراهیمی را به جهانیان وارونه نشان می‌داد.
عبدالرحمان خان بسال ۱۳۱۹ هجری قمری (۱۹۰۱ میلادی) مُرد. حبیب‌الله خان، پسر بزرگش، بر طبق وصیت پدر برجای وی نشست. حبیب‌الله خان سیاست انزواگرایی پدر را دنبال کرد، وی همواره با هرگونه تلاش قدرت‌های خارجی برای کسب امتیازاتی در افغانستان مخالف بود. حبیب‌الله خان طب غربی را در کشور رایج ساخت و خرید و فروش برده را نیز لغو نمود و یک باب مدرسهٔ عالی را بنابر الگوهای غربی بنام حبیبیه تأسیس‌نمود.
در صحنه بین‌المللی، روسیه و انگلیس طی قرارداد ۱۳۲۵هجری قمری (۱۹۰۷ میلادی) سن پترزبورگ، یکبار دیگر بر موافقتشان با اینکه افغانستان همچنان بایستی به مثابه‌سپری در میانهٔ این دو قدرت باقی بماند، تأکید کردند. در فاصله کمی بعد از انعقاد این قرارداد جنگ جهانی اول شعله کشید. افغانستان از هردو سو به‌شدت تحت فشار قرار گرفت. آلمان‌ها در پی آن بودند که حمایت و یاری افغانستان را نسبت به خودشان در مقابل انگلیس‌ها جلب کنند، سلطان حمید عثمانی (که خود را خلیفه مسلمین می‌خواند) علیه کفار و مشرکان حکم جهاد داده بود. آشوب طلبان هندی می‌کوشیدند هر طور شده پای افغانستان را به جنگ بکشند. علی‌رغم همه اینها امیر حبیب‌الله کاملاً به قول و قراری که برای حفظ بیطرفی با انگلیس گذاشته بود وفا کرد. این کار با مخالفت‌های شدیدی در بین مردم افغانستان مواجه شد. وی در مقابل حفظ بی‌طرفی افغانستان، تقاضا کرده بود که با پایان گرفتن جنگ به این کشور استقلال کامل داده شود. اما پیش از آنکه هر نوع مخالفت صریحی از انگلیس برای تضمین این خواسته بگیرد، در سال ۱۲۹۸ ه‍.ش (۱۹۱۹ میلادی) به شکل مرموزی به قتل رسید.
پس از مرگ امیر حبیب‌الله خان پسر سوم او، امان‌الله خان تخت و تاج پدر را تصاحب کرد. و به عنوان شاه افغانستان پذیرفته شد.
در این روزها احساسات ضد انگلیسی در بین مردم به اوج شدت خویش رسیده بود، زیرا عموماً معتقد بودند که انگلیس می‌بایست در قبال بیطرفی افغانستان در جنگ اول جهانی، استقلال کامل این کشور را بدان بازگرداند. شاه امان‌الله از احساسات ضد انگلیسی مردم استفاده نموده، در سال ۱۲۹۸ ه‍.ش (۱۹۱۹ میلادی) سومین جنگ علیه انگلیس را آغاز کرد. حرکت نیروهای این کشور به طرف هند آغاز شد. نیروهای هوایی انگلیس برای مدت ده روز پی در پی شهر جلال‌آباد و نواحی خیبر را فتح کردند. بعد از ده روز جنگ افغانستان تقاضای آتش‌بس و پیشنهاد صلح نمود. انگلیس‌ها هم که از جنگ اول جهانی خسته و فرسوده شده بودند، با اندکی تعلل این تقاضا را پذیرفتند. از سوی دیگر انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ در روسیه نیز تأثیرات خود را داشت و دیگر برای انگلیس تهدیدی محسوب نمی‌شد. سیاست بلشویکها عدم مداخله در امور دیگران بود. افغانستان در نخستین روزهای جنگ سوم افغان و انگلیس اعلان استقلال نمود. انگلیس به سال ۱۳۰۰ ه‍.ش (۱۹۲۱ میلادی) طی قراردادی در راولپندی استقلال افغانستان را به رسمیت شناخت.
شاه امان‌الله سیاست گوشه گیرانه پدربزرگ و پدرش را کنار گذاشته دست به یک سلسله اصلاحات اساسی زد که در تاریخ افغانستان بی‌نظیر بودند. این اصلاحات شاه مورد قبول قشر مذهبی واقع نشد. ملاها و روحانیون محافظه کار دست به تحریکات علیه شاه اصلاح طلب زدند. در سال ۱۳۰۷ ه‍.ش (۱۹۲۷ میلادی). امان‌الله خان نخستین رهبر افغان بود که عنوان خود را از امیر به شاه تغییر داد و همراه با همسرش ملکه ثریا از اروپا، ترکیه، مصر و ایران دیدن کرد. وی که از دیدن تحولات در جهان و به ویژه کشورهای مسلمان همسایه (ایران و ترکیه) شگفت زده شده بود، دست به اقدامات و اصلاحات وسیع زد. رفع حجاب زنان، دادن آزادی‌هایی برای زنان، دموکراتیک کردن جامعه، رایج ساختن لباسهای اروپایی در دفاتر و ادارات دولتی از نخستین اقدامات شاه جوان افغان بودند که با مخالفت رهبران مذهبی و ملاها روبرو گشت. شخصی به نام ملای لنگ در مناطق جنوبی افغانستان دست به تحریکات علنی علیه امان‌الله خان زده و علیه وی فتوای جهاد داد. از سوی دیگر نادر خان و برادران نیز دست به‌کار شده توطئه و دسیسه سازی علیه امان‌الله خان را آغاز نمودند. در این روزها یکبار دیگر کشور دست‌خوش آشوب‌ها و توطئه‌ها و دسیسه‌ها شد. این آشوب‌ها بار دیگر استقلال افغانستان را تهدید می‌نمودند. در این میان جوانی بنام حبیب‌الله کلکانی به کمک روحانیون که لقب خادم دین رسول‌الله را به وی اعطا نمودند، با تنی چند از یاران وفادار و جانباز خود از شمال به سوی کابل به قصد تصرف تخت و تاج راه افتاد. شاه امان‌الله جنگ را لازم ندانسته تخت و تاج را رها کرده به هند رفت و بقیه سی سال عمر خود را در اروپا گذراند.
محمد نادر خان در زمره محافظان امیر حبیب‌الله خان خدمت می‌کرد و دست آخر به فرماندهی کل ارتش وی منصوب شد. بعد از آنکه حبیب‌الله خان به قتل رسید، خیانت‌های محمد نادر خان نیز برملا شدند. پادشاه جوان افغان امان‌الله خان او را از فرماندهی کل قوا برکنار کرد. نادرخان به بهانهٔ علاج بیماری عازم اروپا گردید و در آنجا در تبانی با انگلیس دست به دسیسه چینی علیه دولت تازه بنیاد شاه امان‌الله زد، از جمله شاه را متهم به کفر نمود و عکس‌های جعلی بی‌حجاب را از خانم شاه (ملکه ثریا) تهیه کرده در بین قبایل توزیع نمود. همچنین عکس جعلی دیگری را تهیه کردند که گویا شاه در اروپا دست پاپ اعظم را بوسیده‌است. همه این دسیسه‌های محمد نادر خان و برادران، باعث شد تا روحانیون فرصت‌طلب که همواره از حکومت هند بریتانیا جیره می‌گرفتند، مردم را علیه شاه تحریک کنند. شاه بدون جنگ و خونریزی تخت و تاج را رها کرد. امیر حبیب‌الله مشهور به کلکانی تخت و تاج را تصاحب نمود. نادر خان و برادران از طریق هند بریتانیا، وارد پکتیا گشته قبایل پشتون را تحت نام برگرداندن تخت و تاج به وارث اصلی آن شاه امان‌الله، علیه حبیب‌الله تحریک نمودند. حبیب‌الله نمی‌خواست که جنگ کند، او می‌خواست که بدون جنگ و خونریزی تخت و تاج را تسلیم نادر خان کند، در صورتی که به وی و طرفدارانش صدمه‌ای نرسد. نادر خان بر قرآن مهر نهاد و سوگند خورد که جان وی و طرفدارانش درامان خواهد بود. حبیب‌الله نیز به سوگند نادر خان اعتماد نموده، دست از سلطنت کشید. نادر خان همراه با قبایل جنوبی وارد کابل شده، حبیب‌الله و طرفدارانش را از دم تیغ گذراند و بدین طریق حکومت رعب و ستم را بنا نهاد. چندین هزار نفر قبایلی که- بیشترشان را مردان آن سوی مرز (هند بریتانیا) تشکیل می‌دادند- نادر خان و برادران را در به قدرت رسیدن همکاری نموده بودند، در مقابل خواهان پاداش بودند. نادر خان تمام دارایی بانک را بین ایشان تقسیم کرد، اقوام تشنهٔ تاراج و غارت، دار و ندار شهر را تاراج نموده با خود به آن سوی مرز انتقال داده و عده‌ای دیگر هم پست‌های مهم دولتی را تصاحب کرده مالکیتهای مردم را نیز بزور تفنگ از آن خویش ساختند.
نادر خان و برادران، کوچک‌ترین مخالفت نسبت به خود و حکومت خویش را توسط ژاندارم‌های خویش در نطفه خنثی ساختند. هزاران انسان را به طرفداری از امان‌الله یا به جرم وطن‌دوستی و آزادی‌خواهی رهسپار زندان‌های مخوف و سیاه‌چال‌ها نموده که بیشترشان در آن سیاه‌چال‌ها جان سپردند. آخرالامر نادر خان در سال ۱۳۱۲خ/۱۹۳۳م در اثنای توزیع جوایز در یک مدرسه توسط جوانی بنام عبدالخالق به ضرب گلوله کشته شد. برادران نادر زمینهٔ به قدرت رسیدن پسر خویش محمد ظاهر را مساعد ساخته و هیچ‌کدام ادعای تخت و تاج را نکردند چرا که آن‌ها به خوبی می‌دانستند که اختلاف‌های خانوادگی زمینهٔ نابودی ایشان را بیشتر مساعد خواهد کرد چون ایشان در بین مردم دارای اعتبار و حیثیت چندانی نبودند و مردم ایشان را غاصب تخت و تاج می‌دانستند. از همان روزهای نخست بنای حکومت خویش را بر غدر و مکر نهاده بودند.
محمد ظاهر پسر ارشد محمد نادر پادشاه مقتول به سال ۱۳۳۲ قمری/۱۹۱۴ میلادی به دنیا آمد و هنگامی که به جای پدرش نشست فقط ۱۹ سال داشت. محمد ظاهر کمتر از ده سال داشت که به فرانسه اعزام شد، وی تا شانزده سالگی در اروپا به‌سر برد، معلوم نیست که وی در آنجا در کجا تحصیل کرده‌است. بعد از شانزده سالگی به افغانستان بازگشت و شامل مدرسه نظامی کابل شد. محمد ظاهر وقتی که به جای پدر نشست کودکی بیش نبود، ولی عموهایش قدرت را در دست گرفته مملکت را به زور سرنیزه و رعب و وحشت اداره نمودند. مخصوصاً هاشم خان فردی ظالم و مستبد بود که دوره وی به نام دوره هاشم خانی در جنایتکاری و استبداد معروف است.
محمد ظاهر ۴۰ سال حکومت کرد و در این دوره حکومت طولانی، نه تنها برای ملت مظلوم افغانستان خدمتی نکرد، بلکه مردم را از علم دانش دور نگه داشته و زمینه دوام حکومت خود را مساعد نگه داشت؛ اما تنها مزیتی که این دوره ۴۰ ساله داشت این بود که افغانستان در صلح و آرامش به‌ سر برد؛ چیزی که قبل و بعد از آن تا امروز در تاریخ افغانستان تجربه نشده‌است. ظاهر شاه به تاریخ ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۷ در کابل چشم از جهان فروبست. بالاخره در سال ۱۳۵۲ هجری شمسی، سردار محمد داوود پسر برادر ظاهر خان انقلاب نموده و با ایجاد اولین ریاست جمهوری در افغانستان به حکومت شاهی محمد ظاهر خاتمه بخشید.
سردار محمد داود اولین رئیس‌جمهور افغانستان علاقه‌مند به آزادی، ترقی و پیشرفت کشور بود. بالاخره در سال ۱۳۵۷ هجری شمسی، کودتایی با کمک شوروی دوره حیات و ریاست جمهوری داوود خان را پایان بخشید.
جهاد ابتدایی یا جهاد تهاجمی یکی از انواع جهاد نزد مسلمانان است که بر خلاف جهاد دفاعی انگیزه آن طرد موانع دعوت غیر مسلمانان به اسلام، یا دفع خطر حمله آنان است، بدون این که از سوی آن‌ها حمله‌ای صورت گیرد در صورتی که بیم حمله آن‌ها به وطن اسلامی یا به مسلمان‌ها وجود داشته باشد یا موانع تبلیغ دین اسلام توسط حکومت‌ها قرار داده شده باشد. از شرایط جهاد ابتدایی این است که ابتدا دین اسلام را معرفی و به آن دعوت کنند و دلایل و براهین و معجزات لازمه را ارائه دهند که مصداق این در قرآن عبارت قد تبین الرشد من الغی می‌باشد. در کتاب اصول کافی، ج ۱، ص ۳۳۵، از علی ابن ابی طالب در این باره نقل شده‌است که: «پیامبر مرا روانه یمن کرد و فرمود: یا علی! اگر فردی را به اسلام دعوت نکرده‌ای با او نجنگ؛ به خدا قسم اگر خدا یک تن را به دست تو هدایت پیدا کند، بهتر از چیزهایی است که خورشید بر آن طلوع و غروب می‌کند». جنگ‌هایی در زمان پیامبر اسلام محمد و چهار خلیفه و امامان شیعه و بنی امیه نیز صورت گرفت است که باعث گسترش قلمروی اسلامی شده‌است. ایران یکی از کشوری‌های است که به وسیلهٔ جهاد ابتدایی فتح شده‌است.
جهاد ابتدایی مبارزه با کسانی است که با انتشار اسلام مبارزه می‌کنند و اول باید به صورت مسالمت‌آمیز و اگر نشد با توسل بزور باشد تا این موانع را برطرف کند و خود یک نوع از قید اسارت و بردگی فکری و اجتماعی آزاد کردن است. جهاد ابتدایی برای کشورگشایی و اجبار افراد به آیین اسلام نبوده بلکه برای سرنگون کردن نظام‌های نادرست و ستمگرانه و اجازه یافتن مردم برای مطالعه آزاد دربارهٔ مذهب و شیوه‌های زندگی اجتماعی بوده‌است.
دربارهٔ این که آیا این جهاد در نبود پیامبر اسلام یا امامان معصوم جایز است، اختلافاتی وجود دارد. برخی می‌گویند که تا زمان ظهور حضرت موعود و دستور مستقیم او نمی‌توان جهاد ابتدایی کرد. برخی از محققان اسلامی نیز معتقدند که در دین اسلام جهادی به نام جهاد ابتدائی وجود ندارد.
برخی از محققان شیعه مانند محمدهادی معرفت، حسین نصر، مصطفی محقق داماد جهاد را کلا جهاد دفاعی می‌دانند و معتقدند که در اسلام جهادی به نام جهاد ابتدائی وجود ندارد.
در جهاد ابتدایی بدون امام معصوم اختلافاتی وجود دارد که برخی از آن‌ها این‌گونه است:
شیخ مفید:
اجرای حدود وظیفه حاکم اسلامی است که از طرف خدا گماشته شده باشد و آن‌ها پیشوایان هدایت از خاندان پیامبر هستند و همچنین دیگر فرمانروایان و امیرانی که آن‌ها را امامان معصوم برای این کار نصب کرده باشند. ائمه این مسوولیت را به فقیهان شیعه تفویض کرده‌اند تا در صورت امکان آن را اجرا کنند. کسی که بتواند حدودشرعی را بر فرزندان و غلامان خود اجرا کند و از ضرر رساندن حاکم ظالم نترسد باید آن را اجرا کند
شیخ طوسی:
با فراهم شدن چند شرط، جهاد واجب می‌شود: امام عادلی ظهور داشته باشد که بدون فرمان او برای مسلمان‌ها جهاد جایز نیست یا نماینده او برای سرپرستی امورمسلمان‌ها، حضور داشته باشد و سپس آن‌ها را به جهاد دعوت کند. در این صورت بر مسلمان‌ها جهاد واجب می‌شود و باید برای جهاد قیام کنند.
محمد بن علی بن حمزه طوسی:
جهاد یکی از واجبات دین اسلام است… جهاد با سه شرط واجب می‌شود: یکی این که امام عادل یا منصوب از طرف امام، برای جهاد حاضر باشد…
محمد بن ادریس حلی:
جهاد با چند شرط واجب می‌شود: امام عادل و دادگری که بدون امر او و وجود او جهاد جایز نیست، درمیان مردم ظاهر و آشکار باشد یا کسی که امام او را به سرپرستی امورمسلمان‌ها در خصوص جهاد تعیین کند حاضر باشد
محقق حلی:
جهاد واجب کفایی است به شرط این که امام یا کسی که امام او را برای جهاد نصب کند وجود داشته باشد
در خدمت سرویس مخفی ملکه ششمین فیلم از مجموعه جیمز باند محصول ۱۹۶۹ بر اساس کتابی که به همین نام از یان فلمینگ در سال ۱۹۶۳ منتشر شده می‌باشد.
در این فیلم جورج لازنبی که یک بازیگر بدون سابقه بود برای اولین و آخرین بار نقش جیمز باند را به عهده گرفت.
به عنوان یک خرق عادت در مجموعه باند او در این فیلم عاشق می‌شود و ازدواج می‌کند. به اعتقاد بسیاری در خدمت سرویس مخفی ملکه بهترین داستان فلمینگ است، ولی به دلیل پسند نشدن بازی لازنبی در نقش باند آن هم بعد از کنار رفتن اسطوره شون کانری از این نقش، این فیلم فروش خوبی نکرد و شکست تجاری خورد.
این فیلم تنها فیلم جیمز باند بود که از دیوار چهارم استفاده کرده بود. در بخش ابتدایی فیلم لازنبی به نوعی به دوران شون کانری در فیلم‌های باند کنایه زده و می‌گوید: «همچین چیزی هرگز برای همکار دیگرم رخ نداده‌است.» در فیلم در سرویس مخفی ملکه با هوشیاری و با نمایش بخش‌هایی از چند قسمت قبلی باند در تیتراژ فیلم ارتباطی بین این فیلم با بقیه فیلم‌های این سری برقرار نمودند.
جیمز باند زنی را در ساحل از خودکشی با غرق شدن نجات می دهد و بعداً او را دوباره در یک کازینو ملاقات می کند. زن، Contessa Teresa "Tracy" di Vicenzo ، باند را به اتاق هتل خود دعوت می کند تا از او تشکر کند، اما وقتی باند می رسد مورد حمله یک مرد ناشناس قرار می گیرد. پس از تسلیم کردن مرد، باند به اتاق خود بازگشت و تریسی را در آنجا پیدا کرد. او ادعا می کند که از حضور مهاجم بی اطلاع بوده است. صبح روز بعد، باند توسط چند مرد ربوده می شود، از جمله مردی که با او دعوا کرده بود، که او را به ملاقات مارک-آنژ دراکو، رئیس سندیکای جنایی اروپایی Unione Corse می برند .. دراکو فاش می‌کند که تریسی تنها دختر اوست و به باند از گذشته پر دردسر خود می‌گوید و به باند یک میلیون پوند پیشنهاد می‌دهد اگر با او ازدواج کند. باند قبول نمی کند، اما اگر دراکو به او کمک کند تا ارنست استاورو بلوفلد ، رئیس SPECTER را پیدا کند، به ادامه عاشقانه تریسی ادامه می دهد .
پس از بازگشت به لندن ، ام باند را از ماموریت ترور بلوفلد خلاص می کند. باند خشمگین استعفا نامه ای را به مانی پنی دیکته می کند که او آن را به درخواست مرخصی تبدیل می کند. باند به جشن تولد دراکو در پرتغال می رود. در آنجا، باند و تریسی یک عاشقانه طوفانی را آغاز می کنند و دراکو مامور را به یک شرکت حقوقی در برن ، سوئیس هدایت می کند. باند به دفتر وکیل سوئیسی گبرودر گامبولد نفوذ می کند و متوجه می شود که بلوفلد با سر هیلاری بری، نسب شناس کالج اسلحه لندن مکاتبه می کند و تلاش می کند عنوان کنت بالتازار دبلوشامپ را به خود اختصاص دهد.
باند با ظاهر شدن به عنوان بری، به ملاقات بلوفلد می رود، کسی که یک موسسه تحقیقات آلرژی بالینی را در بالای پیز گلوریا در کوه های آلپ سوئیس تأسیس کرده است . باند با 12 زن جوان (بعدها توسط بلوفلد به عنوان "فرشتگان مرگ" او شناخته شد) ملاقات می کند که بیمارانی در کلینیک موسسه هستند و ظاهراً از آلرژی های مختلف درمان شده اند. پس از شام، باند به اتاق یکی از بیماران به نام روبی می رود تا او را اغوا کند. در نیمه‌شب، در حالی که هنوز با روبی است، باند متوجه می‌شود که زنان به حالت هیپنوتیزمی ناشی از خواب می‌روند در حالی که بلوفلد دستورالعمل‌های صوتی سابلیمینال را کاشت می‌کند. در واقع، آنها در حال شستشوی مغزی هستند تا عوامل جنگی باکتریولوژیک را در سراسر جهان توزیع کنند.
باند سعی می کند بلوفلد را فریب دهد تا سوئیس را ترک کند تا MI6 بتواند او را بدون نقض حاکمیت سوئیس دستگیر کند. بلوفلد امتناع می‌کند و باند در نهایت توسط ایرما بونت زن دزدگیر گرفتار می‌شود. بلوفلد فاش می‌کند که باند را پس از تلاش برای فریب دادن او از سوئیس شناسایی کرده است، و به سرسپردگانش می‌گوید که مامور را دور کنند. باند در نهایت با اسکی کردن از پیز گلوریا در حالی که بلوفلد و مردانش تعقیب می کنند، فرار می کند. تریسی باند را در دهکده لاتربرونن پیدا می کند و آنها پس از تعقیب و گریز با ماشین از بانت و مردانش فرار می کنند. یک کولاک آنها را مجبور می کند به انباری دورافتاده بروند، جایی که باند عشق خود را به تریسی ابراز می کند و به او پیشنهاد ازدواج می دهد که او با خوشحالی می پذیرد. صبح روز بعد، در حالی که تعقیب و گریز روی اسکی ادامه دارد، بلوفلد بهمن را به راه می اندازد. تریسی دستگیر می شود، در حالی که باند دفن می شود اما موفق به فرار می شود.
باند در لندن در دفتر ام مطلع می شود که بلوفلد قصد دارد با تهدید به نابودی کشاورزی آن با استفاده از زنان شست و شوی مغزی خود، دنیا را به باج بدهد و خواستار عفو همه جنایات گذشته شود و اینکه او به عنوان کنت دوبلوشمپ فعلی شناخته شود. M به 007 می گوید که باج پرداخت خواهد شد و او را از انجام ماموریت نجات منع می کند. باند درعوض دراکو و نیروهایش را برای حمله به مقر بلوفلد دعوت می کند و در عین حال تریسی را از اسارت بلوفلد نیز نجات می دهد. تأسیسات ویران می شود و بلوفلد به تنهایی در یک سورتمه باب از نابودی می گریزد و باند او را تعقیب می کند. تعقیب و گریز زمانی به پایان می رسد که بلوفلد در دام شاخه های درخت گرفتار می شود.
باند و تریسی در پرتغال ازدواج می‌کنند، سپس با استون مارتین DBS باند می‌روند . وقتی باند به کنار جاده می‌رود تا گل‌ها را از ماشین جدا کند، بلوفلد و بانت به ماشین زوج تیراندازی می‌کنند. باند زنده می ماند، اما تریسی در این حمله کشته می شود.
ملاحسن کبگانی معروف به «آخوند کبگانی» و متخلص به «محمود» از شاعران دشتی معاصر ناصرالدین‌شاه قاجار، فاضل جمی، معتقد اهرمی، محمدخان دشتی و فایز دشتی می‌باشد.
وی در سال ۱۲۴۰ هجری قمری در قریه هدکو (از روستاهای دشتی) در نزدیکی قریه کبگان متولد شد.
در ابتدا به دریانوردی پرداخته سپس به منبر و ذکر و خطابه مشغول شد. در کبگان متوطن بوده و چند صباحی در بوشهر و تا آخر عمر در جم اقامت داشته‌است.
شش سال جهت ادامه تحصیلات علمی در نجف بسر می‌برده‌است.
به سال ۱۳۰۹ هـ ق درگذشت و در نجف مدفون شد. در دوبیتی، غزل و قصیده و دیگر گونه‌های شعری طبع آزمایی کرده‌است.
نمونه دوبیتی ملاحسن (محمود) کبگانی:
کافه ماکیاتو یا اسپرسو ماکیاتو گونه‌ای نوشیدنی ایتالیایی با پایهٔ قهوه است که از ترکیب اسپرسو مقدار بسیار کمی شیر (به صورت کف شیر) درست می‌شود در ایتالیایی کافه به‌معنای قهوه و ماکیاتو به‌معنای «خال‌خال»، «نشان‌دار» یا «لکه‌دار» شده‌است و در این نوشیدنی، اشاره به مقدار خیلی کم شیری دارد که پس از آماده‌سازی به صورت کف، در حد یک یا دو قاشق غذاخوری بر روی یک فنجان اسپرسوی داغ گذاشته می‌شود و آن را نشان‌دار می‌کند.Betty Rosbottom. "Coffee: Scrumptious Drinks and Treats". Chronicle Books, 2007, . Google Books, (بازبینی به تاریخ ۲۵ اکتبر ۲۰۱۰).Susan Zimmer. "I Love Coffee!: Over 100 Easy and Delicious Coffee Drinks". Andrews McMeel Publishing, 2007, . Google Books, (بازبینی به تاریخ ۲۵ اکتبر ۲۰۱۰). یک شات قهوه اسپرسو که به آن یک لکه شیر اضافه می‌شود اسپرسو ماکیاتو نامیده می‌شود.
حجم و مقدار اندازه قهوه اسپرسو برای اسپرسو ماکیاتو ۲۵ الی ۳۰ سی‌سی می‌باشد.
ریشه نام ماکیاتو به یک باریستا در ایتالیا بازمی‌گردد که برای نشان دادن تفاوت میان اسپرسو و اسپرسویی که به آن اندکی شیر اضافه شده‌است، به پیشخدمت خود، اقدام به این کار نمود و بعدها این بعنوان یک مارک و برند درآمد. ایدهٔ این کار هم به یک نوشیدنی مرسوم در پرتغال به نام کافه پینگادو که به معنای قهوه با چند قطره می‌باشد، بازمی‌گردد.
ساعت مولکولی (بر اساس فرضیه ساعت مولکولی ) روشی است در تکامل مولکولی که از خصوصیات فسیلی و سرعت تغییرات مولکولی استفاده می کند تا زمان واگرایی (جدا شدن) دو گونه یا آرایه مختلف را در مقیاس زمان زمین‌شناسی استنتاج کند. این روش به منظور برآورد زمان وقوع گونه‌زایی یا گسترش تکاملی استفاده می شود. داده‌های مولکولی مورد استفاده برای این‌چنین محاسباتی معمولاً توالی نوکلئوتیدی برای دن‌آ یا توالی اسید آمینه برای پروتئین‌ها است. گاه به ساعت مولکولی نام ساعت ژنی یا ساعت تکاملی نیز می‌دهند.
سید علی‌نقی دشتی، فقیه و شاعر روستای میانخره منطقه دشتی در جنوب ایران بود. که امروزه از توابع شهرستان دشتی در استان بوشهر است.
وی در لغت و نحو تسلط داشت و کتابی بنام «الفیه» در نحو عربی نگاشته‌است. در شعر شریعت تخلص می‌نموده‌است. سید علی‌نقی در سال ۱۳۱۸ خورشیدی درگذشت.
شعرهایی متنوع از جمله دوبیتی از او بجا مانده‌است. نمونه یک دوبیتی از او:
اگر آری به سوی من گذاری
خوشا گر پا به چشمانم گذاری
ولی ترسم از این مقصد در این راه
ز مژگانم خلد در پات خاری
اولین شعر به گویش محلی دشتی نیز در قالب دوبیتی زیر به وی منسوب است:
مو ام میت تو دلم عشکت پنه بیت (ترجمه: من می‌خواهم در دلم عشقت پنهان باشد)
چشام نامهرتم یهو او اش میت (ترجمه: [اما] چشمهایم نمی‌گذاردم، بناگاه از آن آب می‌آید)
تش عشکت دل موش واتووندن (ترجمه: آتش عشقت دل من را گداخته‌است)
نه او چش او دلن ری گپ شی ام میت (ترجمه: نه آب چشم [است، اینها] آب دلم است که روی گونه‌ها[یم] سرازیر می‌شود)
محمدخان دشتی، از خوانین منطقه دشتی (در استان بوشهر کنونی) و از شعرای دورهٔ ناصرالدین شاه که در خورموج حکمرانی داشت. محمدخان فرزند حاجی خان به سال ۱۲۴۶ قمری در قریه شُنبه (Shonbeh) متولد شد. از کارهای او ساخت عمارت حکومتی، احداث قنات‌ها، قلعه‌ها و بنای کاخ حکمرانی خود در خورموج از جمله قسمتی از قلعه خورموج می‌باشد. وی به سال ۱۲۹۸ قمری در زندان نصیرالمک حاکم بوشهر پس از نه ماه حبس درگذشت.
محمدخان دشتی از حکام بزرگ تاریخ جنوب کشور محسوب می‌شود. همچنین آثار و کتب خان دشتی اکنون در کتابخانه ملی ایران و دانشگاه فردوسی و دانشگاه تهران می‌باشد. از جمله آثار وی می‌توان به نون و نمکدون و دیوان محمدخان اشاره نمود.
وی در انواع شعر و شیوه‌های ادبی طبع‌آزمایی کرده‌است. در شعر «دشتی» تخلص می‌کرده‌است؛ و دارای دیوان اشعار با انواع قالبهای شعری شامل: غزلیات، قصاید، رباعیات، مسمطها، دوبیتی‌ها و اشعار طنز در بمبئی به طبع رسیده‌است، مطلع یک غزل:
نمونه‌ای از دوبیتی مشهوری از او که از حال و روز حکمرانی خود حکایت کرده‌است:
سبزه‌زارسبزه‌زار https://vajehyab.com/?q=سبزه‌زار&f=motaradefکتاب خداحافظی نکن و میعاد در سبزه زار https://www.iranketab.ir/book/15323-do-not-say-goodbye یا علفزار به زمینی گفته می‌شود که از گیاهان خانواده گندمیان پوشیده شده‌است؛ اگرچه گیاهان خانواده جگنیان و سازوئیان نیز می‌تواند در آن آمیخته باشد. علفزارها در بیشتر مناطق زمین به غیر از جنوبگان پراکنده‌اند.
فیبریلاسیون یا تارلرزه در پزشکی، انقباض تند، نامنظم و نامنتظم ماهیچه‌های خودکار به ویژه عضلات قلبی است.
پتانسیل‌های تارلرزه در موارد آکسونوتمزیس و نوروتمزیس دیده می‌شود که بعد از گذشت دو تا سه هفته از یک آسیب عصب محیطی از طریق الکترومیوگرافی قابل ثبت است. نکته‌ای که باید توجه داشت این است که گاهی EMG، پتانسیل‌های تارلرزه را در افراد طبیعی نیز ثبت می‌کند.عشایری، محمد. ص ۱۴۳
برای ثبت پتانسیل‌های فیبریلاسیون از طریق الکترومیوگرافی، از یک الکترود سوزنی که در داخل عضله قرار می‌گیرد، استفاده می‌شود، چون پتانسیل‌های منفرد فیبرهای عضلانی از روی پوست قابل اندازه‌گیری نیست، ولی در موارد فاسیکولاسیون به علت انقباض همزمان فیبرهای عضلانی یک واحد حرکتی، الکترومیوگرافی روی سطح پوست ماهیچه با دو الکترود، پتانسیل‌های الکتریکی دوره‌ای ضعیف را نشان می‌دهد.
جیغ گربه‌ها نام هفتمین آلبوم گروه بلک کتس است که دارای ۸ ترانه می‌باشد و در سال ۲۰۰۶ عرضه شد. ترانه‌سازی این آلبوم را شهبال شب‌پره، شوبرت آواکیان و کامیار احمد زاده انجام داده‌اند. ترانه های آلبوم را بابک روزبه، شهبال شب‌پره، ژاکلین، همایون هوشیارنژاد و کامیار احمدزاده انجام دادند. همچنین تنظیم آلبوم توسط شوبرت آواکیان و کامیار احمد زاده صورت گرفت.
میرزا مهدی خان صمصام ذوالفقاری ملقب به مُصوَّرالمُمالک، یا: میرزا مهدی خان نقاش، نقاش، چهره پرداز و گراورساز ایرانی در عهد قاجاریه از هنرمندان بنام عصر ناصری و مظفری بود که در اواخر سده سیزدهم و اوایل سده چهاردهم هجری می زیست. اصالت ایشان از زیدون بهبهان، قلعه گل و گلاب است.
میرزا مهدی خان نقاش در سال 1314 هجری قمری از جانب مظفرالدین شاه قاجار، ملقب به "مصورالملک" شد. وی از اواخر دوره ناصری، تمام دوره مظفری و تا اوایل پادشاهی محمد علیشاه قاجار زندگی کرد. او پدر حسین گل‌گلاب است.
میرزا مهدی‌خان نقاش از اواخر دوره ناصری، تمام دوره مظفری و تا اوایل پادشاهی محمدعلیشاه قاجار زندگی و فعالیت می‌کرد. مظفرالدین شاه قاجار (در نخستین سال پادشاهی‌اش، ۱۲۷۵ شمسی) او را ملقب به «مصورالملک» کرد.
وی در هر سه رشتهٔ چهره‌سازی، منظره‌سازی از طبیعت و کپی دست داشت. قلمش شیرین بود و رنگ‌های نسبتاً زنده به کار می‌برد. تصاویر روزنامه شرافت اثر اوست.
حسین گل گلاب، سرایندهٔ ترانهٔ سرود مشهور ای ایران، از ساخته‌های روح‌الله خالقی، پسر میرزا مهدی مصورالملک است.شرح حال رجال ایران، مهدی بامداد، چاپ اول، جلد پنجم، صفحه: 302
میرزا مهدی خان در بیشتر آثار خویش، به چهره‌نگاری و مردم‌نگاری با رنگ روغن و آبرنگ می‌پرداخت. تصاویر روزنامه شرافت را که از نخستین روزنامه‌های مصور دولتی در عهد قاجار بود، مهدی خان می‌کشید. او که از اواخر عهد ناصری تا اوایل سلطنت محمدعلی شاه در خدمت دربار بود، لقب مصورالممالک را از مظفرالدین شاه گرفت.
وی تا قبل از دریافت این لقب آثارش را با رقم «میرزا مهدی»،«میرزا مهدی نقاش»و«ذوالفقاری»امضا می کرده است.همچنین عکاسخانه معروفی در خیابان علاءالدوله تهران، به نام عکاسخانه روسی‌خان دایر بود، که پس از اینکه صاحب این عکاسخانه، یعنی روسی‌خان با محمدعلیشاه به اروپا رفت، مهدی مصورالملک کارهای عکاسخانۀ او را ادامه داد. این عکاسخانه تا سال ۱۲۹۹ هجری شمسی دایر بود و سپس تعطیل شد.تاریخچه هنر عکاسی در ایران، وبگاه آفتاب
از جمله برخی از آثار او: علی اصغر خان اتابک، دکان کله‌پزی و سه شطرنج باز قابل ذکر هستند.سایت پژوهش، هنر، نماد و اسطوره‌شناسی از دیگر آثار وى می توان به تصویر رنگ روغنى ونوس در كنار چشمه است كه به استادى و حالت تمام نقاشى شده، با رقم: «مصورالممالك صمصام ذوالفقارى 1315» و پرتره اعتمادالسلطان با رقم «ذوالفقاری۱۳۱۳» اشاره نمود.