moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کیاسرلات روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است. مردم روستا به زبان تاتی صحبت می‌کنند.رزم آرا، فرهنگ جغرافیایی ایران، استان مرکزی، جلد ١، ص ١٩٦.
این روستا در دهستان آسارا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸ نفر (۱۲خانوار) بوده‌است.
لانیز روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است. فارسی شمیرانی گویش رایج در روستای کوچک لانیز است.دیهیم گیتی، کتاب «بررسی خرده‌گویش‌های منطقه قصران»، فصل اول (زبان منطقه قصران)، ۱۳۸۴، چاپ اول، نشر فرهنگستان زبان و ادب فارسی
این روستا در دهستان آسارا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۸ نفر (۴۱خانوار) بوده‌است. مردم لانیز به گویش قصرانی زبان مازندرانی صحبت می کنند.
شهرستانک، روستایی در دهستان آسارا از توابع بخش آسارا واقع در شهر کرج در استان البرز ایران است. شهرستانک در قدیم مرکز بخش کن بوده که در اواخر سال ۱۳۲۶ ه‍.ش دهستان شمیران تبدیل به بخش و دهستان‌های ارنگه و لورا و شهرستانک ضمیمه بخش کرج شده‌است.از خاندان های قدیمی این روستا میتوان به خاندان بزرگ «حاجی بابا» اشاره کرد.فرهنگ جغرافیایی ایران، جلد ١، ص ١٢٨.تور عکاسی روستای شهرستانک برگزار شد.عبدلی علی، «تات‌های ایران و قفقاز»، ۱۳۸۹، نشر مهدی رضایی
این روستا در ۵۵ کیلومتری شمال خاوری کرج و در مرز استان‌های البرز و تهران جای گرفته‌است. بلندای این روستا از سطح دریا ۲۱۹۰ متر و آب و هوای آن در زمستان سرد و تابستان معتدل و دلپذیر است.جاذبه‌های گردشگری تهران ، بازدید: ۴ ژوئن ۲۰۱۱.
شهرستانک یعنی شهر کوچک؛ همان‌طور که از نامش پیداست، منطقه‌ای بزرگ و آباد است. می‌گویند این ده بزرگ، در زمان پادشاهی قباد از سلسله ساسانی پایه‌گذاری شده است. آب چشمه‌سارهای این منطقه بسیار گواراست.
مردم شهرستانک به گویش قصرانی زبان مازندرانی صحبت می‌کنند.حسین کریمان در جلد دوم کتاب قصران کوهسران آورده‌است: منطقه قصران باستانی شامل مناطق لاوشان، فشم،میگون، شمشک، گاجره و روستاهای کوهپایه‌ای توچلال تا مناطق غربی رودخانه جاجرود. زبان عمومی مردم قصران لهجه‌ای از زبان باستانی پهلوی است که زبان طبری یا مازندرانی، که از ریشهٔ زبانهای دیرین ایرانی است، و عربی و اندکی ترکی، بدان درآمیخته و از زبان دری نیز در قرون اسلامی تأثیر یافته‌است، و هر چه از ری به مازندران نزدیک تر شوند بر میزان لهجهٔ مازندرانی به همان نسبت افزوده می‌شود، چنان‌که در لهجهٔ میگون و شهرستانک و لالان و زایگان و روته و گرمابدر و شمشک و دربندسر زبان مازندرانی غلبه دارد.
جمعیت این روستا بر پایه سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، ۱٬۰۴۸ نفر (۳۱۷ خانوار) بوده‌است.
شهرستانک که روستایی کوهستانی در شمال کوه توچال است، روستایی تاریخی به‌شمار می‌رود و ناصرالدین شاه قاجار در آن کاخ ویژه‌ای داشته که امروزه با نام کاخ شهرستانک شناخته می‌شود.
جادهٔ ناصری، راهی که از روزگاران دور ری را به مازندران پیوند می‌داد و در دورهٔ قاجار گسترش یافت، از این آبادی می‌گذرد. امروزه هنوز کوهنوردان از این مسیر استفاده می‌کنند. در حال حاضر بهترین مسیر دسترسی به شهرستانک، راه آسفالتهٔ ۸ کیلومتری‌ای است که از جاده کرج-چالوس، نرسیده به گچسر جدا شده و در شهرستانک پایان می‌پذیرد. آزادراه تهران - شمال نیز از نزدیکی شهرستانک عبور می کند.که از تهران با طی مسافت ۳۲ کیلومتر می توان به شهرستانک رسید.
با نگاه به یادگارهای تاریخی به جا مانده، دیرینگی این روستا به سدهٔ ششم هجری قمری می‌رسد. قلعه دزدبند شهرستانک، تپه شنستون (شن ستون) و کاخ شهرستانک (کاخ ناصرالدین شاهی) از آثار تاریخی این روستا هستند.
رودخانه ‎ای از شاخه‌های رودخانۀ کرج در دهستان آسارا، واقع در شمال مرکز شهرستان تهران.
این رودخانه از دامنه‌های قلۀ تاربیشه (ارتفاع: ۳.۱۵۰ متر) واقع در ۲۵ کیلومتری شمال تهران و دامنه‌های غربی کوه آهار بشم (ارتفاع: ۳.۱۲۵ متر) در ۱۲ کیلومتری شهر فشم سرچشمه می‌گیرد.
رودخانۀ شهرستانک که دو آب نیز نامیده می‌شود، با درازای حدود ۱۸ کیلومتر از رودخانه‌های حوضۀ دریاچۀ نمک قم به شمار می‌رود. شاخه‌های مختلف این رودخانه با گذر از روستاهای سرین‌تورو، کلوار، گوجه‌دره، چاورچالان و زنگده وارد روستای شهرستانک می‌شوند و پس از پیوستن به یکدیگر با حرکت به سوی شمال غرب، زمین روستاهای بسال‌دره، سربسی، کافردره، کازون، سرک و گودر را آبیاری می‌کنند؛ رودخانۀ شهرستانک پس از دریافت آب رودخانۀ آب‌ لانیز در ۳ کیلومتری شمال غربی روستای سرک، به رودخانۀ کرج می‎پیوندد.
رودخانۀ شهرستانک از شاخه‌های دائمی رودخانۀ کرج به شمار می‌رود. فصل پرآبی آن، زمستان و روزهای آغازین بهار، و میانگین آبدهی آن حدود ۳۰ میلیون متر بر ثانیه در سال است. منبع تغذیۀ رودخانۀ شهرستانک بارش برف و باران و چشمه‌های منطقه است.
زمانی که تهران شهر کوچکی بود و جمعیت آن به دشواری به 150 هزار تَن می‌رسید، تابستان که می‌شد بیم آن می‌رفت که از بسیاریِ گرما، بیماری‌ها همه‌گیر شود. در این زمان بود که ناصرالدین‌شاه قاجار و درباریانش، به همراه خدمتکاران راهی ییلاقات می‌شدند و خود را از گزند گرما و بیماری می‌رهاندند.
یکی از ییلاقاتی که ناصرالدین‌شاه بدان دلبستگی بسیار داشت، روستای شهرستانک بود در شمال کوه توچال. هوای خوش و چشم‌انداز دل‌انگیز آن، دل از ناصرالدین‌شاه برده بود و شهرستانک جای دلخواهش شده بود. شاه دستور داد در آنجا کاخی ویژه بسازند. هنوز هم این کاخ پابرجاست.
شهرستانک روستای زیبایی ست. طبیعت آن دل می‌بَرد و هوایش در پاکیزگی کم‌مانند است. این روستای دلربا در مرز استان تهران و استان البرز جای دارد. با پایتخت 84 کیلومتر فاصله دارد و راه آن از جاده‌ی زیبای چالوس می‌گذرد.
شهرستانک روستای کهنی است و دیرینگی آن دست کم به سده‌ی ششم هجری قمری (900 سال پیش) بازمی‌گردد. این گستره‌ی رشک‌برانگیز، آمیخته‌ای از تاریخ و طبیعت است. باغ‌هایش سرسبز و پُربار است و دیوار و حصاری ندارند و شاخه‌های درختان از میوه‌هایی مانند زردآلود و توت، گران‌بار است. رودخانه‌ای از میان روستا می‌گذرد که از چشمه‌ای به نام «گله‌گیله» سرچشمه می‌گیرد. آب آن گواراست و تشنگی را در فصل گرم سال، فرومی‌نشاند.
درخت کهنسالی که به گفته‌ای 2800 سال پیش ریشه گرفته است و هنوز هم سایه‌بخش است، شهرستانک را رنگ و رویی دیگر داده است. بومی‌ها به آن «اُرس» یا «هورست» می‌گویند. درباره‌ی اُرس شهرستانک افسانه‌های کهن بر سر زبان‌ها است. بلندای این کهن درخت به 17 متر و پهنایش به 14 متر می‌رسد.
زمستان‌های روستای شهرستانک مالامال از برف و بوران است. بهار که می‌رسد، درختان شکوفه می‌دهند و بوی خوش گل‌ها، همه‌جا می‌پیچد. اما آنچه شهرستانک را بیشتر آوازه بخشیده، همان کاخ ناصرالدین‌شاهی است.
شهرستانک از روستاهای زیبا و شگفت‌انگیز ایران است. طبیعت آن رویایی است و ریشه‌هایش سیراب از تاریخی کهن. دیدن آن بی گمان سفری به یادماندنی است. آن اندازه به‌یادماندنی که دیدن دوباره و چندباره‌اش آرزویی ماندگار خواهد بود. موقعیت جغرافیایی این روستا به گونه‌ای است که از شمال به روستای کسیل، از جنوب به کن سولقان، از خاور به شکرآب و آهار و از باختر (:غرب) هم به لانیز و شلینک و سرک می‌رسد .
روی خط الراس کوه شهرستانک و بر بلندترین قله آن، از فاصله‌های بسیار دور، بنایی به چشم می‌خورد که در میان اهالی به قلعه دزدبند (قلعه دختر) شهرستانک معروف است. این بنا که در حال حاضر فقط پایه‌های سه اتاق و قسمتی از سقف یکی از اتاق‌های آن باقی مانده، با قلوه سنگ و ملاط ساروج ساخته شده و پوشش داخلی آن از گچ بوده‌است. آنچه هم‌اکنون بر جای مانده، حاکی از این است که این بنا قلعه نبوده، بلکه بیشتر به عنوان بنایی دیده‌بانی و اطلاع‌رسانی مورد استفاده بوده و ظاهراً نگهبانان و دیده بانان به وسیله آتش‌افروزی یا با روشن کردن چراغ‌های روغنی در داخل این بنا اطلاعات لازم را با یکدیگر رد و بدل می‌کردند. بررسی سفال‌های جمع‌آوری شده از داخل و اطراف بنا و همچنین بررسی نقشه، پلان و سبک معماری آن حاکی از اسلامی بودن آن است. قطعات سفال نشان می‌دهد که ظروف سفال استفاده شده دراین محل، نامرغوب، غیرتجملی و صرفاً جنبه کاربردی داشته‌است. سبک بنا و مصالح به کار رفته و سفال‌های پراکنده اطراف بنا شباهت زیادی به آثار دوره ایلخانی و تیموری دارد.
در قسمت جنوب دره گل کیله شهرستانک، دقیقاً قسمتی که باغ‌های میوه در بالای کوه به پایان می‌رسد، قطعات معتنابهی از سفال‌های قرمز رنگ با تمپرشن پراکنده‌اند. این قسمت از دره که کاملاً در دامنه کوه واقع شده به تپه شنستون معروف است. از زمین‌های تپه شنستون برای کشت‌های دیم استفاده می‌شود. به همین جهت قلوه سنگ‌های پراکنده در دامنه کوه جمع‌آوری شده و در جای جای دامنه روی هم انباشته شده‌است. با توجه به اینکه در دوران تاریخی بیشتر قبرستان‌ها در دامنه کوه‌ها ایجاد می‌شده و با وجود سفال‌های شبیه این دوره، در این محوطه، می‌توان گفت که تپه شنستون مربوط به چادرنشینان دوران تاریخی است.
در سال ۱۲۹۵ هجری قمری ، زمانی که 31 یکسال از پادشاهی ناصرالدین‌شاه سپری شده بود، شاه دستور ساخت کاخ شهرستانک را در دره گل کیله داد. سه سال زمان بُرد تا کاخ در محوطه‌ای 8000 متری ساخته شد. کاخ او ساختمان دو اشکوبه‌ای است که یک اشکوب آن ویژه‌ی اندرونیان و یک اشکوب دیگر ویژه‌ی همراهان درباری شاه بود. این کاخ در انتهای دره‌ی روستا، کنار رودخانه، ساخته شده است. ناصرالدین‌شاه از راه کالسکه‌ رو شاهی به گردنه‌ی آهار می‌آمد و از آنجا به شهرستانک سرازیر می‌شد!
کاخ ناصری در روستای شهرستانک، در سال 1376 خورشیدی ، ثبت ملی شد. بخش اندرونی کاخ را از زیر تلی از خاک بیرون آورند و مرمت کردند. در گوشه‌ی خاوری (:شرقی) کاخ ناصری کتیبه‌ای سنگی جای گرفته است که بلندای آن چهار متر است. روی این کتیبه نوشته‌ای وجود دارد که خوانا نیست. داستانی که اهالی روستا از این کتیبه بازگفت می‌کنند این است که این سنگ از صخره‌ای بر فراز کاخ ناصری جدا شده و به اینجا آمده و از آنجا که این سنگ هنگام فرو افتادن و غلتیدن به کاخ ناصری آسیبی نرساند شاه قاجار دستور داد که شرح این رخداد را بر روی همان سنگ بنویسند!
مجموعه بیرونی این عمارت در واقع حیاطی به شکل مستطیل که در چهار تراز طراحی شده، ورودی شاهی در تراز اول می‌باشد و ساختمان دیوانخانه در تراز چهارم و در دو طبقه احداث شده که داخل آن به وسیله کاغذ دیواری‌های الوان و گچ بری‌هایی در سقف تزئین شده‌است. بخش حرمسرا نیز مشتمل بر فضاهایی است که بر گرداگرد دو حیاط ساخته شده‌است. این دو حیاط به لحاظ وجود شیب در دو تراز با اختلاف سطح ۳ متر طراحی و ساخته شده‌است. *
چه کسی فکر می‌کرد که کهنسال‌ترین موجود زنده ایران، نه سرو مشهور ابرکوه باشد و نه جایگاهش تا این حد نزدیک به پایتخت ایران؟ جایی که بیشتر از هر سرزمین دیگری در وطن قربانی توسعه شده و طبیعتش آسیب دیده‌است. چگونه است که این بانوی استوار توانسته در سخت‌ترین شرایط ممکن دوام آورد و همچنان شاداب و سرحال به زندگی ادامه دهد؟ بانویی که بر بنیاد مطالعات گاه‌شناسی درختی – dendrochronology – از روزگاران پرافتخار ایران در پیش از امپراتوری بزرگ هخامنش تا امروز را در جعبه سیاه خود محفوظ داشته‌است! نوشتار پیش رو، در ستایش این بانوی تهرانی است که سلاطین زیادی در زیر چتر گسترده سایه‌هایش ظهر تابستان را به سرآورده‌اند؛ سلاطینی که شاید در رأس همهٔ آنها ناصرالدین شاه قاجار، سلطان صاحبقران جای گرفته باشد …
به‌راستی که زیباتر از اُرس شهرستانک در کمتر جایی می‌توان دید. به‌ویژه شیب ملایم زمینی که درخت روی آن سربرآورده و رشد کرده است و پهنه‌ی سبزینه‌ی پیرامونش، تماشاگهی دل‌انگیز از این درخت ساخته است؛ تا بدان اندازه که چشم از دیدن و دل از ماندن، سیر نمی‌شود. تنه‌ی اُرس شهرستانک ستبر است و از این نگاه نیز در میان همه‌ی اُرس‌های کشور بی‌مانند دانسته شده است.
این اُرس کهن‌سال با دیرینگی‌ای 2800 ساله را باید در روستای شهرستانک دید، شگفت است و خیال‌انگیز هنگامی که به عمر دراز این درخت می‌نگریم. 2800 سال است که اُرس شهرستانک پایدار مانده است و همه‌ی روزگار و تاریخ ما را، از کهن زمان‌های باستانی تا به امروز، نگریسته و دَمی رهایمان نکرده است.
این را نیز تا از یاد نبرده‌ایم بگوییم که برخی از کارشناسان می‌گویند که چه‌بسا عمر این اُرس از 2800 سال نیز بیشتر باشد. بدین دلیل که شرایط دشوار جغرافیاییِ رویشگاه اُرس، رشد آن را از اندازه‌ی معمولی کُندتر ساخته است. به هرروی، ژرفای زیاد خاک و سطح پوششی گیاهی درخور اهمیتِ جایی که درخت شهرستانک سربرآورده، راز دیرزیستی و پایداری آن است.
جنسیت ارس شهرستانک، ماده است. بلندایی 17 متری دارد و تاج پوششی‌اش 141 متر مربع را دربرمی‌گیرد. میانگین قطر تنه‌ی درخت نیز به 250 سانتی‌متر می‌رسد. شگفت نیست که تنه‌ی اُرس شهرستانک پوسیدگی دارد و بخشی از پوست تنه‌ی آن کنده شده است. از آن‌رو که نزدیک به سه هزاره از زندگی آن می‌گذرد و در همه‌ی آن سده‌ها، در برابر دگرگونی‌های اقلیمی و زیست‌بومی، آسیب‌های ناگزیرانه‌ای دیده است.
شهرستانکی‌ها به اُرس کهن‌سال خود «هورست» می‌گویند. اینکه هورست به چه معناست؟ نمی‌دانیم! شاید هم شکل دگرگون‌یافته‌ی اُرس باشد.
عباس شهری فرزند اسماعیل از شاعران نامی معاصر است. وی در سال ۱۲۸۹ خورشیدی در شهرستانک تهران متولد شد. پس از تحصیلات ابتدائی و متوسطه از دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران در رشته کشاورزی دانشنامه گرفت. سپس در وزارت کشاورزی به کار مشغول شد و مشاغل متعدد یافت تا بازنشسته گردید. در انواع شعر مهارت دارد ولی هنر ویژه وی در سرودن مثنویهای اخلاقی و اجتماعی است.
آن شنیدم که خیراندیشی
گفت با دل شکسته درویشی
بعد از این واگذار خرقه و دلق
زندگی کن چون دیگران با خلق
با کسی گفتگو نداری چیست؟
سر گفت و شنو نداری چیست؟
چون شنید این سخن ازو درویش
گفت: ای مرد پاک خیراندیش
خلق را رنگ و روی می‌باید
وین هنرها ز ما نمی‌آید
دره شهرستانک دارای آب و هوایی معتدل و سرد است. رودخانه‌ای نسبتاً پرآب از وسط آبادی می‌گذرد که در نهایت به رودخانه کرج می‌ریزد. کوه تاپیشه، در ۴ کیلومتری شرق و کوه شهرستانک در ۲ کیلومتری شمال آن واقع شده‌است.
از نظر تاریخی ناحیه ای بزرگ و کوهستانی است و در شمال جلگهٔ ری قرار دارد و سرزمینی است که محدوده ای از خاور به باختر میان کوه دماوند تا طالقان و از جنوب به شمال میان شهر ری باستان تا مرز مازندران را دربردارد و تهران پایتخت ایران که اکنون بدین پایه از اعتبار و عظمت رسیده‌است در گذشته بخشی کوچک از قصران به‌شمار می‌آمده‌است و خود قصران نیز یکی از شهرستان‌های عمدهٔ ری قدیم بوده‌است. منطقه قصران شامل دو بخش بنام‌های قصران داخل (درونی یا علیا) و قصران خارج (بیرونی یا سفلی) می‌باشد که قصران علیا همان لواسانات تاریخی است که شامل شهرهای لواسان، فشم،میگون، آسارا، شمشک، بخش‌های رودبارقصران، جاجرود و آسارا، شهرستان پردیس، دهستان لواسان کوچک، دهستان لواسان بزرگ، دهستان سیاهرود، شهرستانک، سرک، لورا و دشت لار بوده و مناطق کوهستانی و ییلاقی - تفریحی فراوانی از جمله پیست اسکی شمشک، دیزین و پیست اسکی دربندسر را نیز فراگرفته‌است. قصران سفلی یا بیرونی همه محدودهٔ شهر تهران، کن، سلوقان، طرشت، شهر شمیران شامل تجریش، جماران، نیاوران، ولنجک و غیره و نواحی مختلف شهر تهران بجز شهرری را در بر می‌گیرد.
در بلندی‌های کوه شهرستانک نیز بازمانده‌ی دژی (:قلعه‌ای) هنوز پیداست که به آن «قلعه دزدبند» یا «قلعه دختر» می‌گویند. این دژ برج دیدبانی بوده است و دیرینگی تاریخی دارد. دژ دزبند را از قلوه‌سنگ و ملات ساروج ساخته‌اند. آنچه اکنون از دژ شهرستانک برجای مانده بخشی از سقف یکی از اتاق‌ها است. در این برج دیدبانی، سفال‌های کهنی یافت شده است و پیشینه‌ی آن به روزگار ایلخانان و تیموریان در سده‌های هشتم و نهم مهی، برمی‌گردد.
در سوی جنوب دره تپه‌ای جای دارد که هیچ درخت میوه‌ای در آن نیست و تنها تکه‌های سفال قرمز بر روی آن دیده می‌شود. بومی‌ها به این تپه شنستون می‌گویند. کشاورزان شهرستانک از زمین‌های این تپه برای کشت دیم بهره می‌برند.
این آتشگاه بر روی خط الراس شمالی – جنوبی مار به کوه ها و تیغه ی کوههای آن حدود که از کوههای کلوم بستک شاخه های گاجره و شمشک تا توچال ادامه می یابد واقع است. بلندای جای آتشگاه از سطح دریا در حدود 3120 متر و یا 10233 پاست. طول جغرافیایی آن 51 درجه و 24 دقیقه ، و عرض جغرافیایی آن 35 درجه و 57 دقیقه و 24 ثانیه است. آتشگاه از چکاد توچال کمتر از ده کیلومتر فاصله دارد ، و با چشم غیرمسلح به راحتی از توچال دیده می شود ، ولی به عنوان آتشگاه تاکنون کسی بدان توجهی نکرده است. آتشگاه در شمال راه مالروی آهار به شهرستانک در بلندایی به فاصله ی 320 متر از فاصله ی کم را پیاده در مدت یک ساعت به زحمت می توان پیمود. آتشگاه را به خط راست از سوی خاور از دیه آهار شش کیلومتر و نیم و از سوی باختر از دیه شهرستانک 5 کیلومتر و نیم فاصله است که مسافت آنها از راه مالرو به سبب پیچ و خمهای کوهستان نزدیک به 2 کیلومتر بر اعداد بالا افزوده می شود.
مناظر آبادی های واقع در سوی خاور به باختر این محل ، و همچنین چکاد دماوند از آنجا بسیار زیبا و دیدنی است. دیه های شهرستانک و سرک و باغها و مزارع جالب آنها در باختر و دیه آهار و میگون و اوشان و باغهای باصفای آنها در خاور به خوبی دیده میشود. در جنوب خاوری آتشگاه در فاصله چهار کیلومتری به خط راست ، در میان دره ای خرم و مصفا و باغهای سرسبز فرخ بخش ، آثار و بقایا و رسوم و آبادیی کهنه و قدیمی به چشم میخورد ، که آن را اکنون به سبب خوشی و گوارایی و خنکی آبش «شکراب» نامند ، که به شوندهایی که در همین بحث خواهد آمد به عهد باستان به آتشگاه وابسته بوده و «ارنگیز» یا «ارنگیزان» نام داشته است ؛ و به دوره اسلامی نیز هم اکنون بقعه پنج تن از سادات و امامزادگان مدفون در آنجا است.
در ناحیه قصران بناهای بازمانده از زمانهای تاریخی گذشته فراوان است که از آن میان یکی همین بنای مورد بحث است که آتشگاه بوده است و نگارنده در گذشته به مناسبت جشن 2500 ساله ی شاهنشاهی ایران نوشتاری در این مورد فراهم آورد و پیشکش داشت ، و در اینجا بخش هایی از آن را می آورد : در آیین زرتشت اصرار رفته است که در کجا که گروهی از زرتشتیان اقامت می کنند ، و آنجا را وطن می گیرند ، آتشگاهی به وجود آورند ، این دستور در همه نسکهای دینی زرتشتیان ثبت است. به طور کلی آتشکده ها به سه دسته بخش بندی میشود :
1 – آتش دادگاه : این آتش همان آتش آتشدان خانه هاست ، و مراسم تقدیس ندارد و آتش خانوادگی است ، و آنرا جان خانواده می پندارند. و مقام آن با کدخدای خانه برابر است.
2 – آتش آدران : این آتش را آتش آدریان یا درمهر نیز می خوانند. پایه و رتبت این آتش بالاتر از مقام آتش دادگاه است. این آتش به دیه ها و بلوک بزرگ و شهرها اختصاص دارد. آتش آتشگاه قصران از این نمونه است.
3 – آتش ورهرام : مقام آتش ورهرام برتر از دیگر آتش هاست ، و به باور زرتشتیان ستایش و احترام این آتش بر همگان واجب بود.
از آبادیهای قصران خارج آنچه به نزدیکی ری واقع بوده اند بی گمان از نظر برگزاری مراسم دینی به آتشگاه بزرگ ری ، دارای آتش ورهرام ، بستگی داشته اند ، بقایای آتشگاه ری در سوی راست راه ری به ورامین در محل موسوم به تپه میل اکنون باقی است ، ولی قصران داخل و آبادیهای دور از ری قصران خارج را آتشگاه ویژه یا آتش آدران بوده است.
این آدران بر روی صخره ای بلند از سنگهای شیست بنیان یافته است.
گزینش این محل تصادفی نبوده است بلکه در تعیین آن ، همه ی مناسبات و جهات رعایت گردیده است. در میان مرتفعات آن حدود ، این نقطه تنها محلی است که از آنجا آبادیهای بیشتری از دیه های قصران پیداست ، و بر دره های بزرگ آن حدود همچون دره ی شهرستانک در باختر و دره آهار و ایگل و اوشان در جنوب خاوری و دره ی میگون در خاور مشرف است ، و کوه دماوند و چکاد توچال و رشته های کوه کلوم بستک و گاجره و کسیل از آنجا به خوبی نمایان است.
پهنه ای که آتشگاه بر روی آن ساخته شده است به شکل چهارگوش است که هر وجه آن نزدیک به 10 متر و شیب آن از جنوب به شمال نزدیک به 1.80 متر است که از مصالح فشرده ی سنگ و ملاط گچ شیب را پر کرده اند ، و همه ی بنا نیز با همین مصالح ساخته شده است. ابعاد کل این بنای مربع شکل ده متر و نود و پنج سانتی متر در نه متر و نود سانتی متر است ، که در اصل دو اشکوبه بوده است ، ولی آنچه اکنون مشهود است بقایای دو تالار و یک دالان از اشکوب نخست است. درازای تالارها چهار متر و شصت سانتی متر و پهنای تالار باختری سه متر و پانزده سانتی متر و پهنای تالار خاوری دو متر و شصت سانتی متر است. ورودی هر دو تالار از دالانی است که در جنوب بنا شده است. درازای این دالان هفت متر و پهنای آن دو متر و نیمه خاوری آن از جنوب باز بوده است. و گویا دری نیز از سوی باختر داشته است که محل آن نیز اکنون باز است. آفتاب به درون تالارها نمی تابیده است. تالار باختری به سبب بسته بودن جلوی ایوان از جنوب ، تاریک تر بوده است ، و باید چنین پنداشت که آتش سپندینه در این تالار که هم بزرگتر و هم تاریکتر بوده نگهداری می شده است ، و در برگزاری مراسم و تشریفات دینی از این آتش می گرفتند و به اشکوب بالا که بنای آن به قیاس آتشگاه های دیگر گویا چهارتاقی و از چهار سو باز بوده است می بردند ، و آیین نیایش در آن فضای باز انجام می پذیرفته است. روکاری دیوارهای به جا مانده در اثر گزند فراوانی که در طی دوره ها و سده ها از باد و باران و تابش آفتاب دیده ، نرم و خردشده و ریخته است. پوشش تالارها و دالان که هنوز کمی بجاست از تاق گهواره ای بوده است. بلندی بنا از کف تا روی بام حدود چهار متر و نیم و تا زیر سقف سه متر و پنجاه و هشت سانتی متر و کلفتی تاق نود و دو سانتی متر است. اصل بنا که بخش بزرگی از اشکوب نخست و همه ی اشکوب دوم آن از بین رفته است از سنگ لاشه و ملاط گچ به روش معمول در آغاز دوره ساسانیان با قالب دبه ساخته شده است. مغز دیوارها بسیار سخت و محکم است ولی بخش هایی از قشر دیوارها و تیزیها و گوشه ها و زوایه های بیرونی آنها پوسیده و نرم شده و ریخته است. پاره سنگها و کلوخ های ملاط و گچ و خاک سقف دیوارهای ویران شده در پای بنا و نیز در فاصله های دورتر به جاست. گوشه هایی از بنا و کف آن از آسیب کلنگ گنج جویان ویران شده است. گویا این آدران را به دوره آبادی یک یا دو بنای فرعی سبک کناری نیز بوده است که در طی یازده سده که از ویرانی آن می گذرد ، در آن قله ی بلند به شوند باد و طوفان و رعد و تگرگ و برف و یخبندان سخت و تابش آفتاب گرم روز به کلی نابود و نشانه های آن زدوده شده است.
دیوارهای بنا به صورت مستقل از یکدیگر ساخته شده ، و در مقاطع به هم پیوند ندارند. گویا نخست دیوارهای خاوری و باختری و دیوارهای میانی را به وجود آورده اند که گنبدهای تالارها بر روی آنها گذارده شده است ، و سپس دیوار شمالی و جنوبی و دیوار داخلی راهرو را ساخته اند که بعدها بر فراز آن گنبد نهاده اند. در به وجود آوردن این بنا چوب ، چه به صورت قالب دبه (Coffrage) و چه به صورت قالب کمربندی (Cintrage) فراوان به کار گرفته شده است.
دیوار میانی بین دو تالار را به هنگام ساختن گنبدها در قالب ریخته و ساخته اند. نشانه ی تخته چوب های قالبها بر روی دیوارها کاملا پیداست ، و بخشی از ملاطی که در قالب می ریخته اند ، و در روی سطح کوچک جنوبی و شمالی این دیوار برگشته است به روشنی دیده می شود. همچنین دیوارهای خاوری و باختری از داخل قالبگیری شده است.
گنبدها بیضی شکل با تخته سنگها روی قالب هلالی تاق گذاشته شده است. گنبدها بر روی دیوارها با پیش آمدگی به میزان 0.05 متر آغاز گردیده است. بر روی هر دیوار سه حفره با قطر 0.20 متر وجود دارد ، که برای تحمل چوب بست تاقها و کفهای موقتی بوده است. آنچه از چوبها در این بنا به جا مانده است همه با پوششی از ملاط ویژه پوشانیده شده است تا از عوارض طبیعی نگهداری شود. از این چوبها تا سالهای اخیر مقداری به جا مانده بود و اکنون جز اندکی همه از بین رفته است. مهراز (معمار) به وجود آوردنده ی بنا را به کیفیت تهیه ی ملاط توجهی ویژه داشته است ، و در این باره بیش از تهیه ی سنگهای دیوار کوشش داشته است. سنگها ورقه هایی از شیست کم ستبراست. این سنگ به راحتی ورقه ورقه می شود و همین نکته شوند سنگ چینی به شکل پشت ماهی است که به روشنی در دیوارهای خاور و باختر فابل دیدن است. از آثار به جا مانده نمی توان دانست که این بنا را پیرایه های نیز بوده است یا نه؟. راهرو و دورسازی تالار که در بالا قرار دارد امکان تصور ساختن نوعی پیرایه به صورت منبت یا مولور(Moulure) را می دهد؛ دور از ذهن نیست که درون ساختمان به شیوه ای زیبا و ظریف گچ کاری شده بوده باشد. در تمام آتشگاه های بازمانده از دوره ساسانی آرایش نخستین از بین رفته و اندود زیر آن نیز فروریخته و در نتیجه اصل دیوار با مصالح نخستین نمایان است.
کفهای درون بنای آدران قصران که تا حدودی دست نخورده مانده است از قشر ستبری از ملاط (4 تا 5 سانتی متر) که بر روی پی یا سکویی سنگی قرار گرفته پوشیده شده است. ورودی بنا از ایوان یا دالان جنوبی است که گویا از درگاه باختری یا حنوبی وارد آن می شده اند. گواه هایی مبنی بر اینکه این آدران دو اشکوبه بوده است وجود دارد که بزرگ ترین این نشانه ها بلندتر بودن بقایای دیوار شمال – جنوبی در میان دو تالار این آدران از اندازه یک اشکوبه است ، و چون این دیوار در میان بنا واقع است و از رخدادها به دور بوده ، سالم تر مانده است. دیگر از نشانه های نشان دهنده دو اشکوبه بودن این آدران بقایای سنگ و کلوخ موجود در پای بناست که تا نقطه های دور در پیرامون پراکنده شده است ، و با آنکه در طی دوره ها و سده ها ، حوادث طبیعی سنگها و کلوخها را خرد و نرم و نابود کرده اند ، آنچه هم اکنون موجود است از اندازه ی ویرانه ی یک بنای یک اشکوبه زیادتر است. دیگر از نشانه ها نبودن محلی چهارگوشه یا چهارتاقی که آتش سپندینه در آنجا مورد نیایش قرار می گیرد ، در بقایای آثار موجود است که گویا باید چنین پنداشت که این چهارتاقی در اشکوب بالایی قرار داشته است و مردم آنجا پس از گرویدن به اسلام ، آن چهارتاقی را نابود کرده اند.
بنای این آدران به حکم گواه ها از جمله سن یابی که به روش کربن14 بر روی تکه چوبی که در گوشه ی باختری دیوار جنوبی دالان آتشگاه انجام گرفته سن آنرا 265 میلادی با تقریب 75سال (265±75میلادی) تعیین کرده اند که نتیجه همان دوره اردشیر یا آغاز ساسانیان می شود ، گواه دوم ، همانندی بنا و مصالح به کار رفته در بنا نشان از آتشگاه های پایان دوران اشکانیان و آغاز دوره ساسانیان دارد و سومین گواه اینکه در زمان ساسانیان دین زرتشت دین رسمی کشور شد و بر شمار آتشگاه ها در سراسر ایران افزوده شد.
ولایت‌رود یا ولاترو روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است. مردم این روستا به گویش ولاترویی زبان مازندرانی (طبری) سخن می‌گویند.
این روستا در دهستان نسا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۵۵ نفر (۴۸۵ خانوار) بوده‌است.
آزادبر روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است.
در گذشته بسیار دور بیشتر مردم، عشایر و کوچ نشین و اکثرا در حال مهاجرت بودند. منطقه آزادبر به لحاظ موقعیت جغرافیایی متصل کننده بیشتر روستا های اطراف به کرج بود و حتی کسانی که از مناطق شمالی کشور قصد عزیمت به کرج را داشتند از آزادبر عبور میکردند. همین امر موجب شده بود منطقه آزادبر به علت داشتن موقعیت جغرافیایی مناسب و امن، با توجه به شرایط جوی حاکم در کشور و آب و هوای خوب، میزبان چندین پارچه آبادی باشد.
البته بیشتر در فصلهای بهار و تابستان در منطقه حضور داشتند و پاییز و زمستان ب علت بارش برفهای سنگین و صعب العبور بودن مناطق کوهستانی به مناطق گرمسیر کوچ میکردند. کم کم با پیشرفت زمان و رشد جمعیت و شیوع بیماریهای واگیر دار، زندگی در چنین منطقه ای سخت و منطقه به مرور زمان خالی از سکنه شد و فقط مردم روستای آزادبر ماندگار شدند. شغل اصلی مردم روستا دامداری و کشاورزی است.
این روستا در دهستان نسا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۷۷ نفر (۱۳۸خانوار) بوده‌است. مردم آزادبر به زبان طبری صحبت می‌کنندرزم آرا، فرهنگ جغرافیایی ایران، استان مرکزی، جلد ١، ص ٩..
البته به دلیل شرایط جوی و آب و هوایی در فصل سرما این روستا خالی از سکنه میباشد.
آسیاب‌درگاه روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است.
یکی از روستاهای لورا می باشد که در طول جغرافیای ۵۱ درجه و ۱۸ دقیقه و عرض جغرافیای ۳۶ درجه ۰۶ دقیقه قرار دارد.
ارتفاع این روستا از سطح دریا ۲۲۱۰ متر می باشد که سیزدهمین روستا از لحاظ ارتفاع از سطح دریا در منطقه لورا می باشد.آب هوای متنوع و دوربودن از جاده  اصلی چالوس ،مکانی دنج و آرام را برای اهالی و مهمانان فراهم آورده است.این روستا بهار و تابستای نمدار و خنک ،پاییزی رنگارنگ و سرد و زمستانی سپید با برف های سنگین دارد که در جای خود بسیار نادر هستند.
آسیابدرگاه از دو واژه (آسیاب) و (درگاه)به معنای بیرون تشکیل شده است.
علت نامگذاری این روستا آن است که مکان آسیاب در زمینی خارج از روستا موسوم به چل سر قرار گرفته است.
حدود این روستا از شمال به گردنه تاریک نو ، گو وییر ، هلی چال ، مگس چالک و از جنوب به سریچال ، دهانه کفو ، زرد غار ، گلرد ، تلاورد ، گوچال ، و گردنه ویرنو و از شرق به رودخانه کرج (کندوان) و از غرب به ارتفاعات نیا در محدوده آزادبر می باشد.
روستاهای وله در شمال ،  امام چشمه (شاهپل) در شرق ،  کهنه ده و آزادبر در غرب و روستای کوشکک در جنوب با آسیابدرگاه هم جوار می باشند.
این روستا در دهستان نسا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۸ نفر (۲۹خانوار) بوده‌است.
کوشکک روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است.کوشکک روستایی تات‌زبان است.
این روستا در دهستان نسا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۱ نفر (۳۴خانوار) بوده‌است.
کهنه ده روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است.
این روستا در دهستان نسا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۱ نفر (۳۷خانوار)
ساکنین روستای کهنه ده به زبان تاتی سخن می‌گویند.رزم آرا، فرهنگ جغرافیایی ایران، استان مرکزی ، جلد ١، ص ۱۸۵.
وارنگه‌رود روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است. مردم روستای وارنگه‌رود مانند اهالی روستای ولایت‌رود به زبان تاتی صحبت می‌کنند.رزم آرا، فرهنگ جغرافیایی ایران، استان مرکزی، جلد ١، ص ٢٣٣.
این روستا در دهستان نسا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶۴ نفر (۷۰خانوار) بوده‌است.
کوشکک
وله روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است.
این روستا در دهستان نسا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰۲ نفر (۷۶خانوار) بوده‌است.
مردم روستای وله به زبان تاتی صحبت می‌کنندرزم آرا، فرهنگ جغرافیایی ایران، استان مرکزی، جلد ١، ص ٢٣٣..
امام‌چشمه روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است.
این روستا در دهستان نسا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۵ نفر (۵۱خانوار) بوده‌است.
حسنکدر روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است.
روستا حدوداً در کیلومتر 60 جاده چالوس قرار دارد.
این روستا در دهستان نسا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۵۹۲ نفر (۱۹۸خانوار) بوده‌است.
مردم روستای حسنکدر به زبان ایرانی دری وپهلوی سخن می‌گویند.
ملک فالیز روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است. محل این روستا در کیلومتر 62 جاده چالوس و روبروی پمپ بنزین نساء می باشد.
این روستا در دهستان نسا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۹ نفر (۳۹خانوار) بوده‌است.
ساکنین روستای ملک فالیز مسلمان شیعه هستند و از قوم تات می‌باشند و زبان‌شان تاتی است.
نسا (کرج) روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است.
این روستا در دهستان نسا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۵۷ نفر (۲۰۴خانوار) بوده‌است.
مردم روستای نسا از قوم تات هستند.رزم آرا، فرهنگ جغرافیایی ایران، استان مرکز ، جلد ١، ص ٢٢٢ . نسا نامی آشنا در بین مناطق تات‌نشین ایران است. روستاهای تات‌زبان دیگری با همین نام در طالقان و الموت هستند: نسا، نسا علیا و نسا سفلی.
سرخه دره روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است. مردم سرخه‌ده مانند دیگر روستاها به زبان تاتی صحبت می‌کنند.رزم آرا، فرهنگ جغرافیایی ایران، استان مرکزی، جلد ١، ص ٢١٣.
این روستا در دهستان نسا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۸ نفر (۶۷خانوار) بوده‌است.
گَسیل روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است. زبان مردم روستا تاتی است.تات‌های ایران و قفقاز، علی عبدلی، انتشارات مهدی رضایی، تهران، ۱۳۸۹
این روستا در دهستان نسا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۸ نفر (۵۹خانوار) بوده‌است.
گرم‌آب روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است.
این روستا در دهستان نسا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱۰ نفر (۶۰خانوار) بوده‌است.
مردم روستای گرم‌آب به زبان تاتی سخن می‌گویند.رزم آرا، فرهنگ جغرافیایی ایران، استان مرکزی، جلد ١، ص ١٩۷.
گشنادر روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است. مردم روستای گشنادر تات‌زبان هستند.رزم آرا، فرهنگ جغرافیایی ایران، استان مرکزی، جلد ١، ص ١٧٩.
این روستا در دهستان نسا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۴ نفر (۳۳خانوار) بوده‌است.
میدانک روستایی از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران است.
این روستا در دهستان نسا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۸ نفر بوده‌است.
اهالی روستا از مردمان تات‌زبان هستند.رزم آرا، فرهنگ جغرافیایی ایران، استان مرکزی، جلد ١، ص ٢١٣.
حسن‌آباد کوه گچ، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۹۱ نفر (۶۹خانوار) بوده‌است.
حصارسرخ (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۲ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
سلمان‌آباد، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۹۸ نفر (۲۴۲خانوار) بوده‌است.
طاهرآباد (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۵ نفر (۱۷خانوار) بوده‌است.
بوالعرض، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است که موقعیت جغرافیایی آن به عرض جغرافیایی ۱۶ دقیقه و ۳۵ درجه و طول جغرافیایی ۳۷ دقیقه و ۵۱ درجه است . فاصله آن با شرق شهر ورامین ۲۲ کیلومتر و با شهر پیشوا ۶ کیلومتر است . این روستا یکی از جذابترین ترین روستاهای ورامین است که اهالی آن بسیار خونگرم و مهربان هستند.متاسفانه این روستای زیبا و سرسبز چندین سال است که خالی از سکنه شده و مردم روستا فقط روزها برای کار به آنجا مراجعه می کنند.اهالی از طایفه ی شیبانی می باشند.یکی از خوشنامترین خانواده های بوالعرض،فرزندان مرحوم حاج ستار شیبانی(عمو ستار)هستند که انسانهای بسیار فرهیخته و مردمداری می باشند.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹ نفر (۵خانوار) بوده‌است که اقوام اصیل آن شیبانی ، مهابادی ، عجمی ، طباطبایی و تاجیک هستند .
از آثار تاریخی و مذهبی باقیمانده می توان اشاره به امامزاده عبدالله ، قلعه ی مسکونی ، تپه یا قلعه ، غسالخانه ، مسجد ، حمام و درخت توت کهنسال یاد کرد . تمام آثار این روستا در فهرست آثار میراث فرهنگی ثبت گردیده است .
مدخل ورودی امامزاده عبدالله رو به شرق است . با گنبدی بلند کاهگلی بدون هیچ تزئینی که بهترین عایق برای گرما و سرمای سرسخت دشت ورامین می باشد ساخته شده است . با مصالحی از خشت و گل اتاق حرم مطهر به ابعاد ۶*۶ متر طول و عرض محرابی شکل است و در دوران بعد ایوانی در قسمت شرقی به آن الحاق شده است . ضمناً در فاصله ۵۰۰ متری تپه یا قلعه های متعددی وجود دارد که حرف از دل تاریخ باستان می زنند و آثار سفالینه آن از هنر و ذوق مردم دوران گذشته این دیار است دیده می شود . دارای قبرستانی بزرگ می باشد .
۱. علیرضا تاجیک و سیده زهرا عطری ، آثار تاریخی ورامین باستان ، پاییز ۱۳۸۴ ، صفحات ۱۱۶ و ۱۱۷
سوره (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است. جنوباً به همسایگی هفت جوبه ، شمالاً به روستای فتح آباد ، شرقاً به روستای بوالعرض و غرباً به روستای معین آباد می باشد که مردمی مذهبی و مهمان دوست هستند. یکی از روستا های قدیمی بخش جواد آباد که در ۱۷ کیلومتری شرقی شهر ورامین می باشد . با درختان کهنسال که عمر درختان بیش از ۳۰۰ سال نشان می دهد با دشتی سرسبز و حاصلخیز که بیشترین محصولات غلات ، صیفی جات ، پنبه ، علوفات دامی ، حبوبات و دامپروری و مرغداری و کارگاهی صنعتی نیز مشغول می باشد .
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۲ نفر (۲۳خانوار) بوده‌است تمام خانواده های آن میرزایی(از طایفه هداوند)هستند.
دارای آثار تاریخی مذهبی من جمله امامزاده دو سید ، قلعه یا تپه نقارخانه و قلعه مسکونی چارکول سوره و خانه ارباب معتمد لاریجانی می باشد.
بقعه دو سید بزرگوار در کنار جاده سوره به بوالعرض واقع شده با گنبدی اهرمی شکل متوسط است که از چهار طرف درب ورودی دارد که شباهت زیادی به امامزاده طاهر طاهر آباد دارد . مقبره دو سید بزرگوار در زیر گنبد وسط اتاق حرم واقع شده است . ابعاد داخل حرم مطهر ۶/۵*۸ متر طول و عرض است . با مصالحی از خشت گل است که ضخامت دیواره هایش بیش از ۲ متر است . در چند سال اخیر مرمتی از طرف مردم جهت جلوگیری از تخریب انجام شده . چهار طرف بقعه دیواری به صورت حمال ساخته شده . بدون ضریح و متولی است ، ضمن یادآوری که قلعه یا تپه در ضلع جنوب و جنوب شرقی فاصله ۵۰۰ متر دیده می شود و در ۱ کیلومتری شمال غربی تپه یا قلعه و نقاره خانه وجود دارد و در مسیر راه سوره قلعه مسکونی معین آباد با چهار برج دیده می شود بسیار زیبا و دیدنی که در دست بررسی ثبت آثار ملی است . در راه قلعه معین آباد آثار عمیقی از رانش زمین در چند سال اخیر دیده می شود که بعضی گمان می کنند این مسیر ری باستان می باشد و خانه ارباب محیط لاریجانی و قلعه مسکونی روستای معین آباد و قلعه مسکونی چهار برجی معین آباد دیده می شود .
آدرس : جاده قلعه سین ، دو راهی معین آباد ، کیلومتر ۱۰ شرقی شهر ورامین .
شمس‌آباد عرب، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۷۵ نفر (۶۴خانوار) بوده‌است.
محمدآباد عرب، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است. تفاوت این روستا با روستاهای اطراف این هست که بیش از 30 سال که درگیری در این روستا رخ نداده ومردمی مومن هستند
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۰۷۸ نفر (۵۰۰خانوار) بوده‌است.
هفت جوبه، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳۵ نفر (۷۹خانوار) بوده‌است.
قلعه خواجه (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران کشور ایران است. قلعه موجود در این روستا جزو اثار باستانی برجسته به شمار میرود که قدمتی چند صد ساله دارد و هم اکنون تحت نظر سازمان میراث فرهنگی و گردشگری ایران می باشد، شایان ذکر است این قلعه زادگاه ارباب یوسف بختیاری قلعه از خوانین به نام شهرستان ورامین و استان تهران نیز می باشد.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۴۱۸ نفر (۳۱۶خانوار) بوده‌است.
حصار بالا، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۵۷ نفر (۱۴۷خانوار) بوده‌است.
رستم‌آباد (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۰۹ نفر (۱۹۲خانوار) بوده‌است.
احمدآباد کوزگران (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام وسط قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال1400، جمعیت آن 2950 نفر بوده‌است
احمدآباد وسط دارای 14 خط تاکسی عمومی جهت انتقال مسافران به ایستگاه قاسم آباد می‌باشد اما به دلایلی نامعلوم تنها 3 تاکسی در خط موجود می‌باشند
تپه عطا، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۵ نفر (۴۲خانوار) بوده‌است.
روستای هدف گردشگری تجره ، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است که موقعیت جغرافیایی آن به عرض جغرافیایی ۱۳ دقیقه و ۳۵ درجه و طول جغرافیایی ۴۲ دقیقه و ۵۱ درجه است . این روستا در زمان قاجار به حمایت آقا محمد خان ۶۰ سوار به تهران گسیل داشته است . محصولات کشاورزی آن شامل صیفی جات ، غلات ، پنبه ، انگور ، انار و انجیر و علوفات دامی است .
در برهان قاطع تجره بر وزن شرر به خانه های زمستانی ( کاخ ) یا سپید پوش می گویند .
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۸ نفر (۴۹خانوار) بوده ‌است که بیشترین اقوام ساکن آن ، عرب ، علیدوستی ، قنبری و تاجیک می باشند .
آثار تاریخی فرهنگی باقی مانده این روستا عبارتند از مزار علی اکبر شاه ترک ، تپه بزرگ ، تپه شغالی ، تپه کوچک ( نقارخانه ) ، قلعه یا کاروانسرای رضاخان علیدوستی ، قلعه ایوب خان علیدوستی ، قلعه ابراهیم و خانه های اربابی ایوب خان و ابراهیم علیدوستی ، باغ پایین ، باغ کهنه ، باغچه قلعه باغ ، باغ علیدوستی که درختان کهن سال دارد ، مسجد و مکتب خانه یا مدرسه قدیمی که خانه شعبانعلی بوده است و برج دو طبقه قدیمی که باقی مانده برج نگهبانی قلعه ای بوده که در مکان قدیمی روستای تجره در حیاط آقای قنبری باقی مانده است ضمن اینکه قدیمی تر از قلعه رضاخان و ایوب خان می باشد .
شاه علی اکبر ترک عارفی نامدار بوده است که لقبش شاه بوده و مراد منطقه بوده است .
این آرامگاه شامل گنبدی هرمی شکل و پله ای زیبا و دیدنی است که مدخل ورودی آن رو به شمال و جنوب می باشد و دارای دو ایوان شمالی و جنوبی است که هر دو طرف آن سرپوشیده است و سقف آن قوسی هلالی دارد و مشابه هم هستند به ابعاد ۷* ۳۰۵ متر طول و عرض بدون هیچ تزئین در ایوان ، که با سقف ضربی بعد ها الحاق شده است .
اتاق هشت ضلعی آن که دیوار های بدنه اش تو رفته محرابی شکل است که دارای سکو یا تخت شاه نشین در قسمت شرقی و غرب اتاق است . هر چهار طرف آن طاقچه های بزرگ مشابه هم با تزئینات گچبری ساده و گلدانی دارد و مقبره این بزرگوار در وسط اتاق قرار گرفته که ضریح ندارد و ضخامت دیواره هایش به بیش از یک متر می رسد که با مصالحی چون خشت و گل و آجر و ملات ساخته شده است . کنار امامزاده خانقاه و ذکرخانه‌ای بوده که کاملاً تخریب شده است . تاریخ بنا آن به دوران صفوی بر می گردد که قسمتی هم در دوران قاجاریه تعمیر شده است . ضمناً چهار طرف امامزاده را قبرستان بزرگی محاصره کرده که بیشترین اقوام دفن شده در آن علیدوستی ، محمدی ، قنبری ، طباطبائی و تاجیک می باشند .
شجره نامه ای در دست نیست .
این خانه با معماری سنتی ساخته شده که به خانه های پنج دری معروف است . این خانه به چند بخش تقسیم می شود : تالار ، ایوان ، دو مطبخت ، شاه نشین ، بادگیر ، سردابه و انبار که امروزه در اختیار صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران می باشد و در آن فیلم های زیادی بازی کرده اند .
این خانه پنج دری شامل شاه نشین ، مطبخت ، تالاری بزرگ ، تراسی زیبا و بلند و دو بادگیر بلند جهت تهویه هوا و خنک کردن آن در فصل تابستان است .
این اثر مربوط به سدهٔ ۸ و ۹ ه.ق است و در تاریخ ۱۲ بهمن ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۷۴۳۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
این اثر مربوط به قرن ۶ و ۷ ه.ق است و در تاریخ ۱۲ بهمن ۱۳۸۱ با شمارۀ ثبت ۷۴۳۴ به ثبت رسیده است .
این اثر مربوط به دوره ایلخانی است و در تاریخ ۱۲ بهمن ۱۳۸۱ با شمارۀ ثبت ۷۴۳۵ به ثبت رسیده است .تپه باستانی شماره ۴روستای تجره ورامین نام تپه ای درجنوب روستای روستای تجره ورامین ودرشرق جاده روستای تجره به روستای حصارحسن بیگ قراردارد؛درکناراین تپه (یعنی تپه شماره۴)؛سه تپه باستانی دیگرقرارداردولی تپه شماره ۴تجره از۳تپه دیگربزرگترمی باشد؛این تپه مانند۳تپه باستانی دیگرروستای تجره متعلق به قرن ۸و۹هجری می باشد.
زواره ور، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است که یکی از قدیمی ترین روستا های شرقی دشت ورامین است و باغات فراوانی دارد .
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۶۶ نفر (۲۴۴خانوار) بوده‌است.
زواره ور از اسم برادر رستم ، زوار ، گرفته شده است .
این قلعه که در جنوب شرقی روستا واقع شده است طبق نظر و بررسی و کاوش کارشناسان اداره میراث فرهنگی کشور به دوران اسلامی می رسد همچنین قلعه دیگری در جنوب روستا واقع شده که در کنار آن قبرستانی قدیمی نیز وجود دارد . در فاصله ۲ کیلومتری تپه یا قلعه صادق آباد نیز موجود است .
شماره ثبت آثار ملی کشور : ۷۶۲۹
تاریخ ثبت : ۱۳۸۱/۱۲/۱۷
در فهرست آثار تاریخی ثبت گردیده است .
نصیرآباد (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
خاوه، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱٬۰۱۲ نفر ۲۷۰(خانوار) بوده‌است.
نام قدیم این روستا خوابه یا خاور بوده که محل زندگی کمال ابوالقاسم خوابی بوده که وی از بزرگان شیعه در قرن ششم بوده‌است.
خاوه از معدود روستاهایی است که دهه ۵۰ شمسی دارای بیمارستان و دبیرستان بوده‌است.
وجه تسمیه این روستا به علت آب و هوای مناسب آن می‌باشد بدین مقصود که معنای لغوی خاوه را «بهشت کوچک» گویند. سعید وزیری نویسنده سرشناس ورامینی این روستا را در زمان آل بویه دارای ۱۰۰۰۰مرد جنگی طبق مستندات تاریخی می‌داند که نشان می‌دهد که خاوه در زبان آل بویه شهر بوده‌ است.
امامزاده علی، بی بی زبیده، نقاره خانه، دو حمام قدیمی، آب‌انبار، قلعه و تپه باستانی، آسیاب آبی، حسینیه احمدی‌ها، خانه احمدی‌ها، خیابان درختی و مدرسه تاریخی روستای خاوه از جمله آثار منحصر به فردی است که می‌تواند مورد توجه گردشگران نوروزی قرار گیرد.
بقعه سیدسلطان محمود خاوه‌ای یکی از آثار تاریخی مهم این روستاست که همه ساله پذیرای تعداد زیادی از مسافران نوروزی است.
سبک معماری این بقعه شباهت بسیاری از بقاع روستاهای مجاور خود را دارد و با گنبدی کم خیز با شیب ملایم با رنگ سبز و با مهارتی خاص ساخته شده‌است.
این اثر مهم تاریخی در تاریخ یکم مهر سال ۸۲ به شماره ۱۰۳۲۴ به ثبت آثار ملی رسیده‌است.
قلعه باستانی خاوه نیز یکی از قلعه‌های دیدنی ورامین است که با ارتفاع ۱۲ متر و وسعتی در حدود نیم هکتار متعلق به دوره صفویه یا زندیه است.
حمام قدیمی خاوه یکی دیگر از آثار تاریخی این روستاست که با وجود قدمت بسیار و قرار گرفتن در فاصله ۲ و نیم متری از سطح زمین از زیبایی و صلابت منحصر به فردی برخوردار می‌باشد.
مدخل آن رو به شمال واقعه شده و متشکل از رختکن، آب‌انبار، حوضچه، پاشور، خلوت‌خانه، خزانه، تیون و گرمخانه می‌باشد.
این حمام که متعلق به اوایل دوره قاجاریه است از آجر و ساروج ساخته شده‌است.
بقعه امامزاده علی که نسب وی به موسی ابن جعفر می‌رسد در جنوب روستای خاوه واقع شده‌است.
ایوان این بقعه به ابعاد ۵ در ۳ و نیم متر رو به شمال واقع شده و گنبد آن دو پله‌ای و ارتفاع آن از سطح زمین ۷ متر است و با خشت خام و بدون هیچ گونه تزئینی احداث شده‌است.
اتاق حرم به ابعاد ۴ و نیم در ۴ و نیم توسط دیواره‌هایی با قطر یک متر احداث شده و در مجاورت آن دو اتاق قرار دارد که به عنوان محل اسکان مسافران از آن استفاده می‌شده‌است.
این اثر تاریخی در تاریخ ۱۲ اسفند ۸۱ به شماره ۷۶۷۱ به ثبت آثار ملی رسیده‌است.
آب‌انبار روستای خاوه بدون کتیبه و با استفاده از ۲۰ پله به زیر زمین منتقل می‌شود و آب شرب روستائیان را تأمین می‌نمود.
این آب‌انبار که متعلق به دوره قاجاریه است تا چند سال پیش نیز مورد استفاده روستائیان قرار می‌گرفت.
مصالح به کار برده شده در ساخت این آب‌انبار آجر، ساروج و ملات است.
در کتاب نزهه القلوب نوشته حمدالله مستوفی قزوینی نام خاوه و ورامین به عنوان ابادترین روستاهای ری ذکر گردیده‌است.
شغل اغلب ساکنین روستای خاوه کشاورزی و دامپروری است و بیش از یک هزار و ۳۰۰ هکتار اراضی قابل کشت این منطقه که از جمله حاصلخیزترین خاک‌های دشت ورامین است این منطقه را به نگین کشاورزی شهرستان ورامین تبدیل نموده‌است.
زنان این روستا نیز از هنر مهم و تأثیرگذار قالی بافی و فرش بافی برخوردارند و طرح‌هایی نظیر مینا خانی، پاشتری، قمی و کاشانی این روستا از آوازه‌ای جهانی برخوردار است.
http://www.irna.ir/fa/News/81093331/میراث_فرهنگی_و_گردشگری/روستای_خاوه___مقصد_مناسب_گردشگری_مسافران_نوروزی_ورامین
حسین‌آباد (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
حصارقاضی، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۰۶ نفر (۱۶۱خانوار) بوده‌است.
طغان ( طغان شهر )، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۵۳ نفر (۱۷۷خانوار) بوده‌است.
یکی از روستا های قدیمی ورامین می باشد که قدمت دیرینه ای دارد . در تاریخ اجتماع دوره قاجار ورامین در اسناد طغان در دوران قاجاریه از طغان به عنوان شهر طغان و در جائی دیگر به عنوان ده طغان یاد شده . گویا ده طغان بخش محدودی از منطقه ای بوده حاج آقا میرزا آقاسی در جایی نوشته سیاه آب های شوران و علی آباد را با نهر عظیمی که ۵۰ سنگ آسیاب را بگرداند ... به شهر طغان که تعمیر کرده طغان شاه بوده و در حال مخروبه شده بردم و آن زمین را مزروع ساختم بیست ده معتبر بزرگ باشد . حاج میرزا آقاسی دستور حفر قنواتی برای روستا های طغان و قلعه شوران و شوش آباد داده است . همچنین قلعه های شهر طغان را ساخته است . در ضمن ناصرالدین شاه ده طغان را برای هزینه سفر به خارج فروخته است . شغل بیشتر اهالی آن دامپروری و کشاورزی است . قدیمی ترین اقوام ساکن روستا شاهسوند ، تاجیک ، آقائی ، نفری ، کلکو و زندی می باشند و قلعه ای در داخل روستا بوده که اکنون کاملاً تخریب شده است . تپه باستانی بزرگ شمال روستای طغان که آثار سفال دوران های مختلف در اطراف آن به چشم می خورد . قدمت این تپه به دوران سلجوقیان تا ایلخانیان می رسد . طبق پژوهشنامه اداره کل میراث فرهنگی تهران .
عنوان = آثار تاریخی ورامین باستان | مؤلفان = علیرضا تاجیک و سیده زهرا عطری | ناشر : انتشارات مهر امیرالمؤمنین ( ع ) | نوبت چاپ = اول - پاییز ۱۳۸۴ | صفحه ۱۴۶ و ۱۴۷
ابراهیم‌آباد روستایی در دهستان بهنام عرب جنوبی بخش جوادآباد شهرستان ورامین استان تهران ایران است.
اسدآباد (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱ نفر (۷خانوار) بوده‌است.
اسماعیل‌آباد (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
حصارحسن بیک روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است. در فرهنگ جغرافیایی ایران:« حصارحسن بک . [ح ِ ح َ س َ ب َ] (اِخ) قصبه‌ای جزء دهستان بهنام عرب بخش ورامین شهرستان تهران. واقع در هیجده هزارگزی جنوب خاور ورامین. سردسیر. دارای ۱۰۱۹ تن سکنه می‌باشد. فارسی زبانند. محصولات آنجا صیفی، چغندر قند، باغات میوه. اهالی به کشاورزی، قالیچه بافی گذران می‌کنند. راه اصلی آن از جوادآباد به ورامین است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۰۱۹ نفر (۲۶۲خانوار) بوده‌است.
نام این روستا از نام محمد حسن خان بنی عامری در سیصد سال پیش که در زمان خودش معروف به حسن بیگ بوده گرفته شده‌است و روستاهای مبارکیه، دوازده امام و حصارحسن بیگ را او ساخته شده‌اند. این روستا سه کاروانسرای بزرگ دارد که همگی در فهرست میراث فرهنگی به ثبت رسیده اند از جمله کاروانسرای سید زین العابدین که موقوفه است. حصار حسن بیک از روستاهای آباد ورامین است و در کنار مسیل فصلی رود جاجرود قرار دارد. البته رودخانه این روستا که در ۴۰ سال پیش ماهی هم داشت اما امروزه به دلیل احداث سد ماملو خشک شده‌است. طالبی و گرمک این روستا زبانزد است. این روستا در حاشیه دشت کویر و پارک ملی کویر قرار دارد و گویش مردم این روستا به گویش اهالی نایین نزدیک است چون بیشتر مردم این روستا از مهاجران شهرها و روستاهای حاشیه دشت کویر از استان اصفهان هستند به‌خصوص زواره، اردستان، کاشان، نطنز، بادرود، نایین و یزد.
این روستا از مراکز بافت فرش ورامین است.
دولت‌آباد (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
مزرعه رازق‌آباد ، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۵ نفر (۲۶خانوار) بوده‌است.
دهدآقان، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
قلعه نو (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱ نفر (۴خانوار) بوده‌است.این روستاازسال 1340به بعدمتروکه می باشدوسکنه آن به روستاهای همجوارمهاجرت نموده اند.وفقط کشاورزان بصورت فصلی درآن ساکن میباشند.
حاج‌آباد عرب‌ها، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱۲ نفر (۵۳خانوار) بوده‌است.
حصار علیا، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۵ نفر (۳۵خانوار) بوده‌است.
این روستای در سال 1401 از طرف فرمانداری استان تهران جزو روستاهای دارای دهیاری قرار گردید و دهیاری آن تأسیس شد.
حصارکوچک، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۰ نفر (۲۴خانوار) بوده‌است.
حصارگلی، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا جنوبی ترین نقطه استان تهران از لحاظ مختصات جغرافیایی و مسکونی بودن است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۴ نفر (۲۶خانوار) بوده‌است.
خنجرآباد (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
عسگرآباد (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
این روستا در دهستان بهنام عرب جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۷ نفر (۵۵خانوار) بوده‌است.
امامزاده عبدالله (ورامین)، روستایی از توابع بخش جوادآباد شهرستان ورامین در استان تهران ایران است.