moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مرگ در آند () رمانی از نویسندهٔ پرویی برندهٔ جایزهٔ نوبل، ماریو بارگاس یوسا است که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد. شخصیت اصلی این رمان لیتوما است که پیشتر در "چه کسی پالومینو مولرو را کشت؟" حضور داشت. این رمان که در دهکدهٔ کوهستانی ناکوس در شهر آند رخ می‌دهد، دارای سه بخش، نه فصل و یک مؤخره است.
امان‌الله میرزا مجدالملک از سیاستمداران تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
سنت‌های عروسی اوکراینی، شامل آداب و رسوم ازدواج سنتی در فرهنگ اوکراینی، هم در اوکراین و هم در جوامع اوکراینی دور از وطن است. مراسم عروسی سنتی اوکراینی دارای مجموعه ای غنی از موسیقی محلی و آواز، رقص، و هنرهای تجسمی بود که آیین‌های آن به دوران پیش از مسیحیت بازمی‌گردد. با گذشت زمان، سنت‌ها و نمادهای بت‌پرستان باستان در سنت‌های مسیحی ادغام شدند.
روز ایوان کوپالا – در آستانه جشنِ روز ایوان کوپالا، مردم روستا در جنگل‌ها پرسه می‌زنند تا به دنبال گل پاپوروت (سرخس نر) باشند، یک گل دست نیافتنی و جادویی که ثروت زیادی به ارمغان می‌آورد. زنان مجرد با تاج‌گل اوکراینی اولین کسانی هستند که وارد جنگل می‌شوند؛ آن‌ها توسط مردان جوان دنبال می‌شوند. اگر دختری با مرد جوانی که تاج‌گل او را بر سر دارد بیرون بیایند، نامزد می‌کنند.
پرداخت فدیه – داماد باید به خانۀ والدین عروس برود و برای گرفتن عروسش فدیه بدهد. ساقدوش‌ها عروس را از «دزدیده شدن» بدون فدیه محافظت می‌کنند. ابتدا داماد چیزی با ارزش، معمولاً پول یا جواهرات برای عروس ارائه می‌دهد؛ والدین عروس، زن یا مردی را که لباس عروس و حجاب پوشیده‌ است بیرون می‌آورند تا داماد چهرۀ او را نبیند. وقتی داماد متوجه می‌شود که عروس او نیست، عشق واقعی‌اش را طلب می‌کند و خانواده به دلیل ارزشمند بودن او، فدیۀ بزرگ‌تری می‌خواهند. پس از مذاکره و تفاهم دربارۀ میزان فدیه، خانوادۀ عروس، او را به داماد تقدیم می‌کنند.
اگر پدر و مادر عروس، جلوی در با کدو حلوایی به استقبال داماد بیایند، به این معناست که پیشنهاد ازدواج او نه از سوی عروس و نه از سوی خانواده او پذیرفته نشده‌ است و کدو برای آن است که از آنجا دست خالی نرود.
بلاهوسلوونیا – این یک تبرک آیینی عروس و داماد توسط والدینشان است. معمولاً کمی قبل از مراسم عروسی برگزار می‌شود. عروس و داماد در خانۀ خود به همراه پدر، مادر، پدربزرگ و مادربزرگشان این مراسم را انجام می‌دهند. هنگامی که داماد به خانۀ عروس می‌رسد، پس از اینکه برای عروسش فدیه می‌دهد، عروس و داماد با هم این مراسم را در حضور پدر و مادر خود انجام می‌دهند. در مراسم تبرک به هم پیوستن، بزرگ‌تر خانواده (استاروستا) ابتدا از والدین زوج می‌خواهد که روی نیمکت بنشینند. پس از نشستن، یک پارچۀ گل‌دوزی شدۀ روشنیک بلند، روی دامن آن‌ها می‌گذارند و به همه یک قرصِ نان عروسی می‌دهند. استاروستا متنی تشریفاتی مانند این را می‌خواند: «همان‌طور که این دو کودک در برابر مادر خود، در برابر پدر خود، در برابر عموهای خود، در برابر والدین تعمیدی خود ایستاده‌اند؛ شاید به حرف یکی از شما گوش نداده‌اند، از شما می‌خواهم که آن‌ها را ببخشید و برکت دهید.» در زبان اوکراینی، کلمۀ پ"روشانیا" برای توصیف بخشیدن گناهان شخصی و همچنین خداحافظی از آن‌ها استفاده می‌شود. سپس اعضای خانواده «بیه سویاتیی» (خداوند متعال شما را ببخشد و برکت دهد) را سه بار تکرار می‌کنند. سپس زن و شوهر به والدین خود تعظیم می‌کنند و صورت، دست و پای آن‌ها را می‌بوسند. این تبرک سه مرتبه انجام می‌شود. این آیین نماد بخشش گناهان و برکت ازدواج از سوی والدین است.
زن و شوهر پیش از این‌که سوگند پیمان خود را بپذیرند، روی یک روشنیک قدم می‌گذارند. به‌ عقیدۀ سنتی، کسی که اولین قدم را بر روی پارچه بگذارد، در طول ازدواج، حرف آخر را می‌زند.
در مراسم تاج‌گذاری در عروسی سنتی، تاج‌گل (وینوک) عروس با یک اوچیپوک و نامیتکا (نوعی پوشش سر) جایگزین می‌شود که موهای او را می‌پوشاند و نشان می‌دهد که او اکنون ازدواج کرده‌ است. داماد نیز با یک کلاه تاج‌گذاری می‌شود که نمادی از پذیرش مسئولیت او به عنوان یک مرد است.
جشن عروسی می‌تواند روزها و گاهی هفته‌ها با رقص، آواز، باده نوشی‌های طولانی و ضیافتی که کل جامعه را در بر می‌گیرد، طول بکشد.
زنان جوانی که مجرد می‌میرند در برخی مناطق با لباس عروس دفن می‌شوند. بیشترین پیروی از دین در اوکراین، ارتدکس شرقی است و وقتی صحبت از مراسم خاکسپاری می‌شود قوانین سختگیرانه‌ای دارد. ایام عزاداری بسیار مهم هستند و چون اعتقاد بر این است که روح انسان ۴۰ روز در زمین سرگردان است، مراسمی برای ادای احترام به مردگان وجود دارد. اعتقاد بر این است که در روز سوم روان از بدن خارج می‌شود، در روز نهم روح از بدن خارج می‌شود و در روز چهلم بدن نیز شروع به مردن می‌کند. یکی از مهم‌ترین و جالب‌ترین بخش‌های تشییع جنازۀ اوکراینی، آماده‌سازی بدن است که شامل شستن بدن برای رهایی از گناهان دنیوی است، اما این کار بیشتر توسط خانواده و دوستان انجام می‌شود، زیرا در سنت‌های اوکراینی، خانواده باید تا آخر از عزیزان مراقبت کنند. گام بعدی پوشاندن لباس تمیز و سفید به مرده به عنوان نماد پاکی است. سپس جسد را درون تابوت و در خانۀ خانواده گذاشته و چند روز استراحت می‌دهند. بعد بیداری می‌آید که شب قبل از تشییع جنازۀ واقعی انجام می‌شود و تمام شب طول می‌کشد. در این شب دوستان و خانواده در خانه جمع می‌شوند و برای آن مرحوم عزاداری می‌کنند.
کوری سندهاگن (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
مراب دوالیشویلی (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل گرجستان است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
متامسک یک کیف پول نرم‌افزاری ارز دیجیتال است که برای تعامل با بلاکچین آتریوم استفاده می‌شود. این به کاربران اجازه می‌دهد تا از طریق یک افزونه مرورگر یا برنامه تلفن همراه به کیف پول آتریوم خود دسترسی داشته باشند که سپس می‌تواند برای تعامل با برنامه‌های غیرمتمرکز استفاده شود. متامسک توسط شرکت نرم‌افزاری کانسنسیز، شرکتی در حوزه بلاکچین که بر ابزارها و زیرساخت‌های مبتنی بر اتریوم تمرکز دارد، توسعه داده شده‌است.
کاربر باید در انتخاب کیف پول خود دقت کند و کیف پولی انتخاب کند که از حمله هکرها در امان باشد تا دارایی به راحتی سرقت نشود. یکی از معتبرترین کیف پول‌ها، کیف پول متامسک است. متامسک یک کیف پول رمزارز نرم‌افزاری ارز دیجیتال است که توسط آرون دیویس و دن فینلیکه در سال ۲۰۱۶ ساخته شد. همچنین این کیف پول بر روی بلاکچین آتریوم در بستر ERC-20 وجود دارد.
متامسک به کاربران اجازه می‌دهد تا کلیدهای حساب کاربری خود را ذخیره و مدیریت کنند، تراکنش‌ها را انجام دهند، رمزارزهای مبتنی بر آتریوم و توکن‌ها را ارسال و دریافت کنند، و به‌طور ایمن از طریق یک افزونه مرورگر وب یا مرورگر داخلی برنامه تلفن همراه به برنامه‌های غیرمتمرکز متصل شوند. توسعه دهندگان با استفاده از یک پلاگین جاوا اسکریپت مانند Web3js یا Etherjs برای تعریف تعاملات بین متامسک و قرارداد هوشمند، بین متامسک و برنامه‌های غیرمتمرکز خود ارتباط می‌گیرند.
برنامه متامسک شامل یک سرویس یکپارچه برای تبادل توکن‌های آتریوم با تجمیع چندین صرافی غیرمتمرکز (DEX) برای یافتن بهترین نرخ مبادله است. این ویژگی که با نام متامسک سواپ شناخته می‌شود، که ۰٫۸۷۵٪ از مبلغ تراکنش را کارمزد خدمات دریافت می‌کند. , بر اساس خبرگزاری بلومبرگ. بیش از ۲۱ میلیون کاربر فعال در بستر افزونه‌های مرورگر خود داشته‌است.
میزان امنیت کیف پول‌ها یکی از مهم‌ترین ملاک‌های انتخاب کیف پول است. اگر کیف پولی دارای ویژگی‌های زیادی باشد اما از امنیت خوبی برخوردار نباشد، دیگر هیچ ویژگی آن توجه کاربران را جلب نمی‌کند؛ چراکه دارایی کاربران بسیار مهم‌تر از ویژگی‌های کیف پول‌ها است.
کیف پول متامسک به خاطر تیم پشتیبانی قوی که دائماً در حال به‌روزرسانی سیستم هستند، به همین خاطر کیف پول متامسک تا کنون در معرض حمله هکران قرار نگرفته‌است. لازم است ذکر شود که کیف پول متامسک دارای تنظیمات HD بکاپ است و در دسته کیف پول‌های گرم و آنلاین قرار می‌گیرد. همان‌طور که می‌دانید کیف پول‌های آنلاین نسبت به کیف پول‌های کاغذی یا به اصطلاح سرد از امنیت کمتری در برابر حمله هکران برخوردار هستند.
برای استفاده از کیف پول متامسک بهتر است نکاتی را برای امنیت بیشتر این کیف پول به خاطر داشت:
هرکیف پولی دارای مزایا و معایبی است که کیف پول متامسک از این قاعده مستثنا نیست.
از مزیت های این کیف پول می‌توان به مواردی اشاره کرد:
از معایب این کیف پول می‌توان گفت:
میرزا تقی‌خان مجدالملک(١٢۴٠ ه‍.خ، تهران–١٣٠۵ ه‍.خ، شهرری)، از سیاستمداران تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
میرزا تقی‌خان مجد الملک (زاده ١٢۴٠ه.خ) فرزند میرزا محمدخان مجدالملک و برادر میرزا علی خان امین‌الدوله ، از سیاستمدارن دوره قاجار بود. میرزا تقی‌خان پس از فوت پدرش در سال ١٢۶٧ ه.خ ملقب مجدالملک شد. تقی‌خان از خوشنویسان دربار ناصرالدین‌شاه بود که در سال ١٢۵٨ توسط شاه قاجار به لقب منشی حضور نائل شد. تقی‌خان ٢٢ ساله بود که از جانب برادر بزرگترش علی امین‌الدوله که وزیر اوقاف بود به اداره امور وزارتخانه منصوب شد و تا پایان خدمت برادرش در همین سِمت باقی ماند. در دوره مظفرالدین شاه به وزارت داخله تعیین شد. در ١٢٩٣ ه.خ که حسن میرزا ولیعهد احمدشاه عازم آذربایجان بود، مجدالملک به ریاست امور شخصی ولیعهد (پیشکاری) منصوب و روانه تبریز گردید.
برد ریدل (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل نیوزیلند است. وی از سال ۲۰۱۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
نیام بالاخاری یا فاسیای سوپراسپینوس (Supraspinous fascia)، مورد استخوانی‌رشته‌ای را که در آن ماهیچه بالاخاری قرار دارد تکمیل می‌کند. این نیام از طریق سطح عمیق خود به برخی از رشته‌های ماهیچه متصل می‌شود.
نیام بالاخاری از نظر داخلی ضخیم است، اما از طرف جانبی زیر رباط غرابی‌سرشانه‌ای (کوراکوآکرومیال) نازک‌تر است.
آندره گالوائو (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و استاد جوجیتسو برزیلی اهل برزیل است.
المعتمد، محمد بن عباد لخمی (، سلطنت بین سال‌های ۱۰۶۹–۱۰۹۱، زیسته در ۱۰۴۰–۱۰۹۵)،Scheindlin, Raymond P. (1974). Forme and Structure in the Poetry of Al-Muʿtamid Ibn ʿAbbād. Brill Archive. ISBN 9789004038905 که با نام عباد سوم نیز شناخته می‌شود، سومین و آخرین فرمانروای طایفه إشبیلیّة در اندلس و همچنین شاعری مشهور بود. او آخرین فرمانروای سلسله بنوعباد در شهر سویل بود که در سال ۱۰۹۱ توسط مرابطون سرنگون شد.
هنگامی که او ۱۳ ساله بود، پدر معتمد به او لقب امیر داد و شاعر عرب اندلسی ابن عمار را وزیر خود منصوب کرد. با این حال، المعتمد به شدت تحت تأثیر ابن عمار قرار گرفت. پدر معتمد نسبت به ابن عمار و نفوذ او محتاط بود و در نهایت او را به تبعید فرستاد.Heather Ecker, "Caliphs and kings: the art and influence of Islamic Spain", London, 2008
پس از مرگ پدرش، عباد دوم در سال ۱۰۶۹، المعتمد به عنوان خلیفه، حاکم سویل شد. یکی از اولین اقدامات او بزرگداشت ابن عمار و اعطای افتخارات نظامی و مناصب عالی سیاسی به او بود، از جمله به عنوان فرماندار سیلوس و وزیر اعظم حکومت در سویل. این رابطه دوستانه بین حاکم و ابن عمار بعداً به دلایل نامعلوم مورد سرزنش قرار گرفت.Levi Provencal, "L'Espagne musulmane au Xe siècle. Institutions et vie sociale", Paris, 1932
در دوران حکومت وی، بخش‌های وسیعی از اندلس تحت تسلطش بود که عبارتند از:
در سال ۱۰۹۱، المعتمد به اسارت آلموراویان درآمد و به اغمات مراکش تبعید شد، و در نهایت در همانجا به سال ۱۰۹۵ درگذشت. هرچند برخی منابع علت مرگش را ترور عنوان کرده‌اند. مقبره‌ای از او در آن منطقه گزارش شده‌است.Lisan Al Din Ibn Al Khatib (c. 1400). Nafadhat al-jirab (the Ashtray of the Socks). p. 9
المعتمد، یکی از برجسته‌ترین مردان اندلس در قرن یازدهم، به عنوان شاعری به زبان عربی بسیار مورد توجه بود.Lisan Al Din Ibn Al Khatib (c. 1400). Nafadhat al-jirab (the Ashtray of the Socks). p. 9
هرمن هازبند (Herman Husband) (زادهٔ ۱۷۲۴- درگذشتهٔ ۱۷۹۵)، که به هارمون هازبند (Harmon Husband) هم شناخته می‌شد، کشاورز، سیاستمدار رادیکال، رساله‌نویس، مؤلف و یک واعظ بود. او بیشتر به عنوان رهبر تنظیم‌کننده‌ها، شورشی پوپولیست در کارولینا در سال‌های منتهی به جنگ انقلابی آمریکا، شناخته می‌شود. او در ۳ دسامبر ۱۷۲۴ در شهرستان سیسیل، مریلند از ویلیام هازبند و مری کینکی یا کانکی به‌دنیا آمد. او به احتمال، به نام پدربزرگ مادری خود، هرمن کانکی، نامیده شده‌است (۱۶۸۰–۱۷۳۲). هرمن به عنوان یک انگلیکان بزرگ شد اما بعدها از اعتقاد خود دلسرد شد. او یکی از افراد متعددی بود که پس از شنیدن موعظه جورج وایت فیلد تحت الهام بیداری شگرف، در ابتدا «نیو لایت» پرسبیترین و سپس کوئیکر شد. هازبند دو مرتبه برای مجلس کارولینای شمالی انتخاب شد اما در طول دوره دوم، اخراج شد.Annual Report of the American Historical Association For The Year 1894, Washington, D.C., Government Printing Office, 1895, pp. 155-157.
هازبند با نقل مکان به لاوز کریک، جاییکه اکنون شهر سیلر، کارولینای شمالی نامیده می‌شود و بعدها به سندی کریک، شهرستان راندولف کنونی در ۱۷۵۰، خودش را به عنوان کشاورز و رهبر مذهبی تثبیت کرد. بعدها از او خواسته شد که کواکر میتینگ را ترک کند، او اینکار را انجام داد اما به پیروی از بسیاری از اصول آن‌ها از جمله صلح‌طلبی مطلق ادامه داد. از نظر فلسفی، او معتقد به خرد بنجامین فرانکلین بود. هازبند و فرانکلین مکاتباتی را از طریق جان ویلکاکس، تاجر کراس کریک، فایتویل امروزی، کارولینای شمالی که سالی دو بار برای خرید کالا به فیلادلفیا، پنسیلوانیا می‌رفت، انجام می‌دادند. جان ویلکاکس، پسر توماس ویلکاکس بود که کارخانهٔ کاغذسازیش در شهر کنکورد، شهرستان دلاور، پنسیلوانیا کاغذهایی را تولید می‌کرد که برای انتشار مورد استفاده بنجامین فرانکلین قرار می‌گرفت. از این رو هازبند رساله‌های سیاسی با ماهیت میهن‌پرستانه دریافت می‌کرد که آن‌ها را تجدید چاپ و در میان هموطنان خود پخش می‌کرد.George Willcox 1988. "John Willcox 1728-1793 of Chester County, Pennsylvania, Cumberland County, North Carolina and Chatham County, North Carolina". Historical Research Company. page 27.George Willcox 1988. "John Willcox 1728-1793 of Chester County, Pennsylvania, Cumberland County, North Carolina, and Chatham County, North Carolina". Historical Research Company. pages 1-2.
در دهه ۱۷۶۰ او در برابر اعمال فاسد مقامات دولتی غارتگر که عمدتاً وکلا و قضات بودند، مقاومت می‌کرد. او به مجلس مستعمره راه یافت و علیه سوءاستفاده‌های دولتی، آشکارا صحبت کرد. داستان او یادآور داستان جان ویلکس است. او به خاطر صحبت‌هایش زندانی شد و توسط گروه متعصبی از کشاورزان جنگلی مسلح که برای آزادی او آمده بودند، آزاد شد. مخالفان شروع به نامیدن خود به نام «تنظیم‌کننده‌ها» کردند، زیرا می‌خواستند وضعیت دولت را درست کنند؛ یعنی آنان را مجبور به پیروی از قوانین کنند؛ بنابراین جنبشی به نام شورش تنظیم‌کننده‌ها نام‌گذاری شد. اقدام مخالفان برای جلوگیری از بدترین تخلفات دادگاه‌ها انجام شد.
هازبند هیچوقت قبول نمی‌کرد که یک تنظیم‌کننده است و به عنوان یک صلح‌طلب تمایلی به شرکت در اقدامات خشونت‌آمیز یا تهدیدکننده نداشت. اما او سخنران و نماد مقاومت بود. او تراکت‌های چاپ شدهٔ متعددی داشت که شناخته شده‌ترین آن‌ها «خودت را به عنوان یک آزاده نشان بده» (۱۷۶۹) «رابطهٔ بی‌طرفانهٔ اولیه وعامل تغییرات اخیر در امور عمومی» (۱۷۷۰) و «یک تفریح برای فنینگ و یک سنگ برای تریون» (۱۷۷۱) بود. هازبند در ۱۷۷۰ از مجلس قانون‌گذاری استان اخراج شد، در ظاهر به دلیل افترا، اما به احتمال زیاد دلیل آن ارتباط او با تنظیم‌کننده‌ها بود.expelledlibel
هازبند زمانی که افسران شهرستان روآن، کارولینای شمالی موافقت کردند که از طریق یک کمیتهٔ داوری، اختلاف در میان خود و تنظیم‌کننده‌ها را حل کنند، به عنوان عضو کمیته انتخاب شد و در آنجا خدمت کرد.
هازبند، تنظیم‌کننده‌ها را در صبح نبرد آلامانس (۱۶ می ۱۷۷۱)، همراهی کرد و به دنبال ایجاد عدالت بود. با محقق نشدن این امر، او سوار بر اسبش از آنجا دور شد. اصول کواکر او حکم می‌کرد که از از شرکت در مبارزه، اجتناب کند.
یک شاخ کوچک (شاخی که در آن باروت نگه می‌داشتند) که توسط پسرعموی هازبند، هارمن کاکس که در نبرد آلامانس مورد استفاده قرار گرفته بود و بعدها توسط هازبند که به شهرستان سامرست، پنسیلوانیا فرار می‌کرد، حمل می‌شد، توسط یکی از نوادگانش، نیک شیدی در ۲۰۰۸ به بخش تاریخی ایالت کارولینای شمالی اهدا شد.
پس از سرکوب «شورش» در نبرد آلامانس، هازبند با نام «تواسکیپ دس» که بعدها آن را به «کواکر پیر» تغییر داد، به مریلند فرار کرد. او تنها پس از انقلاب آمریکا نام اصلی خود را آشکارا اعلام کرد.
هازبند به سفرهای فیزیکی و متافیزیکی خود ادامه داد و در نهایت در منطقه‌ای به نام «گلدز» واقع در شهرستان بدفور که خود بعدها بخشی از شهرستان سامرست در پنسیلوانیای غربی شد، ساکن شد و واعظ هزاره و همچنین اصلاح‌طلب سیاسی شد. او خواستار مالیات تدریجی، پول کاغذی و به عنوان حامی و طرفدار مشارکت بیشتر مردم عادی در حکومت و همچنین مذهب، خواستار دموکراسی بیشتر شد. او در ۱۷۸۲ رساله‌ای را با عنوان «پیشنهاد اصلاح و تکمیل سیاست دولت ایالت متحده آمریکا» جاییکه او دربارهٔ قانون‌گذاری به نفع نواحی کوچک‌تر و برای هر شهرستان به منظور به حداکثر رساندن نفوذ رأی‌دهندگان، گفتگو می‌کرد، منتشر کرد. هازبند در اولین دوره انتخابات فدرال در ۱۷۸۸ دربارهٔ انتخاب نمایندگان کنکره در مناطق، به جای روش انتخاب در سراسر استان که متداول بود، بحث و گفتگو کرد.
ماهیت صریح و شهرت او به رادیکالیسم او را به شورش ویسکی (۱۷۹۴) کشاند، جاییکه او به عنوان نماینده در نشست پارکیسون فری و رداستون در تلاش برای تعدیل مقاومت خشونت‌آمیز برای مالیات غیر مستقیم که توسط وزیر خزانه‌داری الکساندر همیلتون حمایت می‌شد، خدمت می‌کرد. او همچنین با یک قطب آزادی در برونرستون (سامرست کنونی، پنسیلوانیا) در میدان شهر که آراسته به پرچمی با شعار «آزادی و نه به مالیات» بود، مرتبط بود.
زمانی که نیروهای فدرال، بر فراز کوه‌هایی آلگنی، در ظاهر برای سرکوب شورش راهپیمایی کردند، نه تنها آشوبگری پیدا نکردند، بلکه با کمبود مواد غذایی مواجه شدند که آنان را به دزدی از کشاورزان محلی سوق داد که سبب شد به لقب شرم‌آور «ارتش هندوانه» نام بگیرند. نیروهای فدرال مظنونین را که هازبند نیز جزء آنان بود و به‌طور ویژه به دنبال او بودند، دستگیر کردند. بازداشت شدگان در شرایط بسیار اسفباری نگهداری و سپس برای محاکمه به شرق بازگردانده شدند. هازبند محاکمه و به اعدام محکوم شد. دوستانش با وساطت، ضامن آزادی او شدند.
هرمن هازبند پس از سپری کردن شش ماه در زندان، در سن ۷۰ سالگی، حوالی ۱۹ ژوئن ۱۷۹۵ در یک می‌خانه در بدفورد، نزدیک فیلادلفیا که در مسیر خانه‌اش بود، فوت کرد. وضعیت جسمانی او در طول دوره‌ای که در زندان بود، رو به وخامت رفته بود. محل دفن او در گورستان هازبند، شهرک سامرست، پنسیلوانیا واقع شده‌است.https://archives.post-gazette.com/clip/63100337/toscape-death/
اینکریس سامنر (Increase Sumner) (متولد ۲۷، نوامبر، ۱۷۴۶ – درگذشت ۷ ژوئن، ۱۷۹۹)، وکیل، حقوقدان و سیاستمدار آمریکایی اهل ماساچوست بود. او پنجمین فرماندار ماساچوست بود که از سال ۱۷۹۷ تا ۱۷۹۹ خدمت نمود. او به عنوان وکیل آموزش دیده و در زمان جنگ انقلابی آمریکا در حکومت موقت ماساچوست خدمت کرده است، او در کنگره کنفدراسیون در سال ۱۷۸۲انتخاب شد. درهمان سال در دادگاه عالی قضایی ماساچوست منصوب گردید، و تا سال ۱۷۹۷ در آنجا به عنوان معاون دادگستری خدمت کرد.
او سه بار به عنوان فرمانداری ماساچوست با اختلاف زیاد انتخاب گردید، اندکی بعد در اوایل دوره سومش درگذشت. از جمله فرزندان پسر او ویلیم اچ. سامنر شخصی که تونل سامنر در بوستون، ماساچوست به‌نام او نام‌گذاری شده‌است و دیپلمات‌های قرن بیستم سامنر، ویلیز و سامنر جرارد بود.
اینکریس سامنر در۲۷ نوامبر سال ۱۷۴۶ در راکسبری، استان خلیج ماساچوست متولد شد که یکی از هشت فرزند کریس سامنر و سارا شارپ بود. اینکریس سامنر بزرگتر، یک دهقان موفق از نسل مهاجران اولیه دورچستر بود، او چندین منصب دولتی را ازجمله، پزشک قانونی شهرستان سافولک و عضو انجمن راکسبری کسب کرد.
درسال ۱۷۵۲ سامنر در مدرسه دستور زبان در راکسبری وارد گردید، مدرسه راکسبری لاتین که مدیر مدرسه آن ویلیم کوشینگ، بعد از آن قاضی محکمه عالی ایالت متحده آمریکا گردید، بود. سامنر شاگرد ممتاز مدرسه‌اش گردید، و به‌دلیل اصرار پدرش (که آینده پسرش را در کشاورزی تصور می‌کرد) در کالج هاروارد در سال ۱۷۶۳ پذیرفته شد. او در سال ۱۷۶۷ فارغ‌التحصیل گردید.
سامنر پس از فارغ‌التحصیلی‌اش از دانشگاه هاروارد، مسئولیت مدرسه راکسبری را به عهده گرفت، او در آنجا زمانی‌که دوره کارآموزی‌اش را تحت نظر ساموئل کوینسی وکیل کل استان می‌گذراند، به مدت دو سال تدریس کرد. او به‌دنبال این بود که تحت نظر جان آدامز آموزش ببینید، اما آدامز به اندازه شاگرد کافی داشت. آدامز نوشت که: «سامنر یک نابغه امیدوارکننده و جوان اهل مطالعه و با فضیلتی بود». سامنر در سال ۱۷۷۰ در وکالت پذیرفته شد و در همان سال یک دفتر حقوقی در راکسبری افتتاح نمود.
سامنر در سال ۱۷۷۶ عضو کنگره ایالت ماساچوست انتخاب گردید که از شهر راکسبری نمایندگی می‌کرد. درسال ۱۷۷۷ او در کنوانسیون ایالت جهت تدوین قانون اساسی شرکت کرد که نتیجه آن پذیرفته نشد. او در کنگره ایالتی تا زمان به تصویب رسیدن قانون اساسی ایالت به خدمت‌اش ادامه داد تا زمانی‌که او به عنوان سناتور ایالتی شهرستان سافولک انتخاب گردید. این پُست را او برای دو سال به عهده گرفت. درژوئن ۱۷۸۲ او در کنگره کنفدراسیون توسط قانون‌گذار ایالت برای جایگزینی تیموتی دانیلسون که استعفا داده بود، انتخاب گردید. اما سامنر در واقع هرگز روی این صندلی ننشست. در اوت ۱۷۸۲ فرماندار جان هانکاک او را به عوض جیمز سولیوان به عنوان معاون دادگستری برای دادگاه عالی قضایی ماساچوست نامزد کرد. او این پُست را به عوض کرسی سناتور پذیرفت و از سال ۱۷۸۲ تا ۱۷۹۷ خدمت نمود.
جزئیات سوابق قضایی وی در دسترس نیست تا حدی به این دلیل که اسناد رسمی دادگاه در آن زمان باقی مانده‌است، به‌طور معمول تصمیم‌ها شفاهی بود (محکمه ثبت رسمی سوابق تصمیم‌های مکتوب شده را تا سال ۱۸۰۵ آغاز نکرده بود). سامنر جزئیات بسیاری از قضایایی را که می‌شنید یاداشت می‌کرد، این یاداشت‌ها او، در مجتمع تاریخی ماساچوست حفظ شده‌است که اکنون از خزانه باارزش از تاریخ پیشین قضایی ماساچوست است. همچنین دوره‌ای را که او در دادگاه عالی قضایی خدمت می‌کرد از جمله دوران پر آشوب در ماساچوست بود.
پس از جنگ انقلاب آمریکایی‌ها ارزش ارز کاغذی به‌طور قابل توجهی کاهش یافت و بسیاری از شهروندان را در مشکلات مالی قرارداد. اداره جمیز درسال ۱۷۸۶ مالیات را بالا برد تا بدهی عمومی را که درطول جنگ افزایش یافته بود، پرداخت کند و جمع‌آوری مالیات عقب افتاده را افزایش داد. سرانجام این فشارهای اقتصادی به بروز ناآرامی‌های مدنی انجامید که با شورش شایس‌ها این ناآرامی‌ها به اوج خود رسید، این قیام درمرکز و ماساچوست غربی صورت گرفت که ازسال ۱۷۸۶تا ۱۷۸۷ طول کشید. سامنر به کرسی‌ای که رسیدگی به پرونده‌های جنایی شرکت کنندگان این شورش می‌پرداخت نشست. بسیاری از شرکت کنندگان مورد عفو قرار گرفت، اما هژده نفر آنان محکوم به مرگ شده بودند. اکثر این پرونده‌ها تخفیف داده شده بود و دو مرد هم اعدام گردید.
سامنر هنگامی به کرسی دادگاه نشست که درخواست تجدید نظر در پرونده‌های کوک واکر در سال ۱۷۸۳ را شنید که در رابطه با قضیه برده سابق بود که در پی تأیید آزادی خود بود. یک فرماندار در یکی از این قضایا تأیید کرد که قانون اساسی ایالت به‌طور مؤثر بردگی را تأسیس کرده‌است. درسال ۱۷۸۵ او توسط قانون‌گذار برای عضویت درکمیته‌ای انتخاب شد که قوانین ایالت را اصلاح یا بازنگری می‌کرد که روی مدرن سازی قوانین و حذف ارجاع آن به مقامات بریتانیایی کار کرد. درسال ۱۷۸۹ عضو کنوانسیون ایالت بود که قانون اساسی آمریکا را تصویب نمود که در آن او به کنوانسیون معنی و اهمیت حکم احضار به دادگاه را شرح داد. او در سال ۱۷۹۱ به عنوان عضو آکادمی هنر و ساینس آمریکا انتخاب شد.
در سال ۱۷۹۵ بعضی گروه‌های حزب فدرال به دنبال معرفی سامنر به عنوان نامزد فرماندار بود. اما او به‌طور رسمی کاندیدا نشد. و فرماندار ساموئل دوباره انتخاب گردید. و درسال بعد سامنر به‌صورت فعال توسط فدرالیست‌ها ارتقا داده شد، اما آدامز توانست با اختلاف که جنجال‌برانگیز نبود پیروز گردد. تبلیغات انتخاباتی تفرقه‌انگیز نبود و سامنر به عنوان جایگزین جوان‌تر نسبت به آدامز که کهن‌سال بود، معرفی گردید. سامنر پس از آن نوشت که آدامز از دریایی متلاطم سیاست عبور کرده و در کار برای منافع کشورش پیر شده‌است. گرچه شهرت آدامز رو به کاهش بود ولی تصمیم گرفته بود که برای انتخابات مجدد ۱۷۹۷ نامزد نشود، شماری از اشخاص مشهور به عنوان نامزد انتخابات مطرح شدند و در انتخابات آن سال، سامنر با کسب ۱۵۰۰۰ رأی از مجموع ۲۵۰۰۰ رأی تقسیم شده میان رقیبانش جلو قرار گرفت و برنده شد. در ۲ ژوئن او با همراهی ۳۰۰ نفر از شهروندان سوار بر اسب از خانه‌اش واقع راکسبری بسوی خانه ایالت در بوستون حرکت کرد، محلی که در آن منشی دارایی عمومی حکمروائیش را از بالکان شرقی اعلام نمود. سامنر آخرین فرماندار بود که در محلی که امروز به‌نام خانه ایالتی قدیمی یاد می‌شود ریاست نمود، زیرا که درسال بعدی کرسی حکومت از آنجا به خانه جدید ایالت انتقال یافت.
سامنر در سال‌های ۱۷۹۸ و ۱۷۹۹ با اختلاف کمی دوباره انتخاب گردید. شهرت او به عنوان فرماندار با اختصاص بخش بزرگی از آرا برای سومین دوره انتخاباتی‌اش دیده شد، او با کسب ۱۷۰۰۰ رأی از مجموع کل رأی ۲۱۰۰۰ برنده این انتخابات شد، در ۱۸۰ شهر از ۳۹۳ شهر موجود در این ایالت به اتفاق آرا رأی دریافت کرد، اساساً در زمان سامنر، دفتر ایالت درگیر تهدید حمله فرانسه به علت جنگ‌های جاری شبه دریایی بود. سامنر نسبتاً جوان اما بسیار نیرومندتر در مقایسه به پیشینان‌اش بود، سامنر فعالانه شبه‌نظامیان ایالت را تقویت نموده و از آمادگی بیشتر آنها درصورت وقوع حمله اطمینان حاصل نمود.
عبارت "مردان سبز کوچک" (; ; ) به سربازان نقابدار فدراسیون روسیه که یونیفرم‌های سبز رنگ و بدون نشان پوشیده و سلاح‌ها و تجهیزات نظامی مدرن ساخت روسیه را حمل می‌کردند اشاره دارد. آنها در جریان جنگ روسیه و اوکراین در سال ۲۰۱۴ ظاهر شدند.
این اصطلاح برای اولین بار در زمان الحاق کریمه به فدراسیون روسیه که از اواخر فوریه تا مارس ۲۰۱۴ به طول انجامید به وجود آمد. این نیروها فرودگاه بین‌المللی سیمفروپول، بیشتر پایگاه‌های نظامی کریمه و پارلمان کریمه را اشغال و محاصره کردند. این اصطلاح همچنین گاهی اوقات برای اشاره به سربازان روسی حاضر در جنگ دونباس استفاده می‌شود، چرا که کرملین دخالت رسمی یا حضور نیروهای خود در این منطقه را انکار می‌کرد. این نیروها لباس‌های بدون نشان می‌پوشیدند یا خود را به شکل جدایی طلبان طرفدار روسیه درمی‌آوردند.
رسانه‌های روسی به دلیل رفتار خوب آنان و عدم مداخله در زندگی غیرنظامیان به آنها لقب" مردم مودب" () را دادند.
فدراسیون روسیه در ابتدا انکار کرد که این افراد جزو نیروهای نظامی روسیه هستند، اما در ۱۷ آوریل ۲۰۱۴، رئیس‌جمهور روسیه، ولادیمیر پوتین، حضور ارتش روسیه در کریمه را تأیید کرد. علاوه بر این، منابع متعدد، از جمله رسانه‌های دولتی روسیه، تأیید کردند که «مردان سبز کوچک» ترکیبی از نیروهای عملیات ویژه و واحدهای مختلف اسپتسناز اداره اصلی اطلاعات (Spetsnaz GRU) بوده‌اند. احتمالاً چتربازان تیپ ۴۵ گارد اسپتسناز از واحد هوابرد روسیه و گروه واگنر جزو این گروه بوده باشند. دولت روسیه مداوماً هرگونه ارتباط با این نیروها را رد می‌کرد اما ملیت آنها اینگونه نبود. الکساندر بورودای، نخست‌وزیر جمهوری خودخوانده مردم دونتسک، اظهار داشت که ۵۰۰۰۰ شهروند روس تا اوت ۲۰۱۵ در دونباس جنگیده‌اند، او سپس اظهار داشت که آنها باید از امتیازاتی مشابه سایر کهنه سربازان روسیه برخوردار شوند (در حالی او ادعا می‌کند که دولت روسیه هیچ نقشی در ارسال این نیروها به اوکراین ندارد).
در مارس ۲۰۱۴، مجله فنلاندی سوئومن سوتیلاس (به فنلاندی Suomen Sotilas؛ به معنای سرباز فنلاند) با استفاده از عکس‌های گرفته شده از «مردان سبز کوچک» تجزیه و تحلیلی از سلاح‌ها و تجهیزات آنها ارائه داد.
در این مقاله به تعدادی از سلاح‌ها و تجهیزاتی اشاره شده که ادعا می‌شود فقط توسط نیروهای مسلح فدراسیون روسیه استفاده می‌شود:
این مقاله در ادامه به این نتیجه می‌رسد که به احتمال بسیار زیاد این نیروها از اعضای «تیپ ۴۵ گارد اسپتسناز» مستقر در کوبینکا، مسکو هستند.
سایر رسانه‌ها عکسی از یک سرباز روسی بدون نشان و مسلح به اسلحه وینتورز VSS منتشر کردند که به عنوان مدرکی برای استقرار نیروهای ویژه روسیه در کریمه در نظر گرفته شد.
در ابتدا، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه اظهار داشت که این افراد سبزپوش جزو نیروهای مسلح روسیه نیستند، بلکه گروهی از شبه‌نظامیان محلی هستند که سلاح‌هایشان را از ارتش اوکراین به غنیمت گرفته‌اند. ژنرال فیلیپ بریدلاو، فرمانده عالی نیروهای متفقین ناتو در اروپا (SACEUR)، گفت که «مردان سبز» در واقع سربازان روسی بوده‌اند.
در مارس ۲۰۱۴، پوتین همچنان مُصر بود که هیچ مداخله از پیش برنامه‌ریزی شده‌ای وجود نداشته‌است او در ادامه افزود «گروه‌های به شدت مسلح و کاملاً هماهنگ که در آغاز تهاجم، فرودگاه‌ها و بنادر کریمه را تصرف کردند - آنها صرفاً «گروه‌های دفاع شخصی» خودجوش بوده‌اند که احتمالاً لباس‌های روسی را از مغازه‌های [نظامی] محلی (ویونتورگ) تهیه کرده بودند.» طبق گفته انجمن صاحبان اسلحه اوکراین، قوانین اوکراین فروش یا حمل سلاح گرم به غیر از سلاح‌های شکاری را مجاز نمی‌داند.
در ۱۷ آوریل ۲۰۱۴، پوتین برای اولین بار علناً اعتراف کرد که نیروهای ویژه روسیه در حوادث کریمه به منظور حفاظت از مردم محلی و ایجاد شرایط برای برگزاری همه‌پرسی دست داشته‌اند. بعداً، او اعتراف کرد که نیروهای مسلح روسیه در جریان این رویدادها، نیروهای مسلح اوکراین در کریمه را محاصره کرده بودند.
سرگئی شویگو، وزیر دفاع روسیه در پاسخ به سؤال حضور نیروهای روسی در کریمه گفت: «در رابطه با اظهارات در مورد استفاده از نیروهای ویژه روسیه در رویدادهای اوکراین، من فقط می‌توانم یک چیز را بگویم - جستجوی یک گربه سیاه در یک اتاق تاریک سخت است، به خصوص اگر در آنجا نباشد.» و به صورت رمزآلود اضافه کرد که جستجوی گربه «احمقانه» خواهد بود اگر گربه «باهوش، شجاع و مؤدب» باشد.
در آوریل ۲۰۱۵ دریاسالار بازنشسته روسیه ایگور کاساتونوف گفت که «مردان سبز کوچک» اعضای واحدهای نیروهای ویژه اسپتسناز روسیه بودند. بر اساس اطلاعات وی، نیروهای روسیه با استفاده از شش فروند هلیکوپتر و سه فروند ایلوشین ایل-۷۶ که حامل ۵۰۰ سرباز بود در کریمه مستقر شدند.
آرمن بنیامینی یغیازاریان (؛ زادهٔ ) یک اقتصاددان و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۵ تا تاریخ ۱۹۹۹ سمت نمایندگی دوره اول مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۱۴ نوامبر ۱۹۵۱ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
رودیک هراچیکی قوکاسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۷ تا تاریخ ۱۹۹۹ سمت استاندار استان گغارکونیک را برعهده داشت. پیشتر از تاریخ ۱۹۹۵ تا تاریخ ۱۹۹۶ سمت نمایندگی دوره مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۱۰ نوامبر ۱۹۴۹ در سوان به دنیا آمد
«بیمار روانی» ترانه‌ای از خواننده آمریکایی-کوبایی تبار کامیلا کبیو است که دارای آواز خواننده و ترانه‌سرای همکار آمریکایی ویلو است. این آهنگ از طریق اپیک رکوردز به عنوان سومین تک‌آهنگ از سومین آلبوم استودیویی کبیو، خانواده در ۸ آوریل ۲۰۲۲ به همراه آلبوم منتشر شد.
"بیمار روانی" بر اساس اضطراب کبیو ساخته شده است. کبیو گفت که یک خط در آهنگ "من دختران را سرزنش نمی‌کنم را برای اینکه چطور تمام شد" در مورد ترک گروه دختران آمریکایی فیفت هارمونی بود. این آهنگ به رابطه قبلی او با شریک سابق شان مندز اشاره دارد.
آل موزیک نوشت که "بیمار روانی" شبیه تریپ هاپ دهه ۹۰ به نظر می رسد. نیک لوین از ان‌ام‌ای احساس کرد که این آهنگ "ثابت می کند که هنوز امکان نوشتن یک آهنگ هوشمندانه و اصلی در مورد سلامت روان در سال ۲۰۲۲ وجود دارد."
رولینگ استون این آهنگ را بررسی کرد و گفت: «کامیلا کبیو قلبش را روی آستینش می‌بندد و با بافت زخم گذشته‌اش در «بیمار روانی» روبرو می‌شود. آهنگ خانواده، که دارای آوازهای ترسناک ویلو است، تصویری از اضطراب خواننده کوبایی مکزیکی را ترسیم می‌کند، زیرا او حقیقت را به شیوه‌ های آسیب پذیر به اشتراک می‌گذارد.»
آرا هاکوبی ساهاکیان (؛ زادهٔ ) یک دیپلمات و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از سال ۲۰۱۳ سفیر ارمنستان در قزاقستان و از سال ۲۰۱۴ سفیر ارمنستان در قرقیزستان بود. وی پیشتر از تاریخ ۱۹۹۵ تا تاریخ ۱۹۹۹ سمت نمایندگی دوره اول مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت.
در ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۵ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
مریخ ۶ () که با نام 3MP No.50P نیز شناخته می‌شود، یک فضاپیمای شوروی بود که برای کاوش مریخ به فضا پرتاب شد. یک فضاپیمای اتوبوس ۳ مگاپیکسلی که به عنوان بخشی از برنامه مریخ به فضا پرتاب شد، شامل یک فرودگر و یک پایه جانبی با ابزارهایی برای مطالعه مریخ در حین پرواز بود.
میرزا حسن‌خان احسن الدوله از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تبریز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
ایزاک روزولت (Isaac Roosevelt) (۱۹ دسامبر ۱۷۲۶ - اکتبر ۱۷۹۴)، تاجر آمریکایی و سیاستمدار فدرالیست بود. او در مجلس ایالتی نیویورک و کنوانسیون قانون اساسی ایالتی خدمت کرد و قبل از تئودور روزولت بیشترین موفقیت سیاسی را در میان روزولتی‌ها به‌دست‌آورد. ایزاک پدربزرگ پدربزرگ رئیس‌جمهور فرانکلین دلانو روزولت بود. او از نسل دوم بود که از ان بعداً به‌عنوان هاید پارک، شعبهٔ نیویورک، از خانوادهٔ بزرگ روزولت به شناخت رسید. شانس ایزاک از تصفیهٔ شکر و دستاوردهای سیاسی او، به یک ریشهٔ اساسی از ثروت، شهرت و نفوذ قابل توجهی تبدیل شد که آنرا هاید پارک روزولتز به‌دست آورند.
روزولت در شهر نیویورک متولد و در کلیسای اصلاح‌شدهٔ هلندی نیویورک غسل تعمید داده شد. او پسر ششم یاکوبوس روزولت (۱۶۹۲–۱۷۷۶) و کاترینا هاردنبروک بود که در سال ۱۷۱۳ ازدواج کردند. خواهر و برادر او یوهانس (متولد ۱۷۱۴)، یوهانس (متولد ۱۷۱۵)، نیکلاس (متولد ۱۷۱۷)، هلنا (۱۷۱۹–۱۷۷۲)، یاکوبوس (متولد ۱۷۲۱)، کریستوفل (متولد ۱۷۲۴)، آبراهام (متولد ۱۷۲۹)، سارا (متولد ۱۷۳۰) و آدولفوس روزولت (متولد ۱۷۳۵) بودند.
پدربزرگ پدری او نیکلاس روزولت (۱۶۵۸–۱۷۴۲) و پدر پدربزرگ او کلاس مارتنزن ون روزنولت (متوفی ۱۶۵۹)، مهاجر هلندی، بود که خانوادهٔ روزولت را در آمریکا تأسیس کرد. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او یوهانس هاردنبروک و سارا (نام خانوادگی ون لر) هاردنبروک بودند.
ایزاک روزولت یکی از اولین تصفیه‌کننده‌های شکر در مقیاس بزرگ در شهر نیویورک بود. در طول دههٔ ۱۷۰۰، شکر باارزش‌ترین کالای کشاورزی اروپا بود و تقریباً به‌طور مکمل توسط کار برده در دریای کارائیب کشت می‌شد. کشت شکر باخود همچنین میزان مرگ و میر بالایی در میان بردگان، به‌دلیل شرایط سخت و بیماری داشت. درطول آن‌زمان، برده‌داری در نیویورک قانونی باقی‌ماند و شهر نیویورک به مرکز تصفیهٔ شکر و تجارت جهانی شکر مبدل گردید:
روزولت یکی از اولین تصفیه خانه‌های شکر را در شهر ساخت و در ابتدا فروشگاه خود را در وال استریت داشت که بعداً به میدان سنت جورج منتقل گردید.
او با فعال بودن در جامعه، یکی از اولین اعضای اتاق بازرگانی شهر نیویورک که در سال ۱۷۶۸ سازماندهی شد، بود و در سال ۱۷۷۰، او یکی از مؤسسان اولین بیمارستان دولتی در نیویورک بود. در سال ۱۷۸۴، او یک بنیان‌گذار بانک نیویورک که یکی از قدیمی‌ترین بانک‌های موجود در آمریکا می‌باشد، بود.The Bank of New York operated under that name continuously for over 220 years before merging with Mellon Financial in 2007 to form BNY Mellon. در سال ۱۷۸۶، او جانشین یکی از بنیانگذاران، الکساندر همیلتون، شد تا دومین رئیس بانک شود، جایگاهی را که تا سال ۱۷۹۱ حفظ کرد. جانشین روزولت، گولیان ورپلانک، رئیس مجلس ایالتی نیویورک، گردید.
به عنوان یک وطن‌پرست مشهور، او به عضویت کنگرهٔ آستانی نیویورک در ۲۲ آوریل، سال ۱۷۷۵، انتخاب گردید. او یکی از اشخاص کمیتهٔ صدنفری بود که کنترل دولت ایالتی را در ماه مه، سال ۱۷۷۵ به‌دست گرفت. اگر چه او احساس هیچ بیعتی به انگلیس نمی‌کرد، اما او در ابتدا به امید جلوگیری از درگیری میانه‌رو بود. هر چند، زمانی‌که بریتانیا شهر را اشغال کردند، او از نیویورک عقب‌نشینی کرد و دورهٔ اشغال را در خانهٔ همسرش در شهرستان داچس گذراند، در حالی‌که در هنگ ششم شبه نظامیان شهرستان داچس خدمت می‌کرد.
او پس از جنگ، به‌عنوان یکی از ده نمایندگان از شهر نیویورک (در میان جان جی، الکساندر همیلتون و رابرت رابرت لیوینگستون)، در کنوانسیون ایالت نیویورک در پوکیپسی در ۱۸ ژوئن، سال ۱۷۸۸ که بر تصویب قانون اساسی ایالت‌های متحده قصد داشت، شرکت نمود. او از سال‌های ۱۷۷۷ تا ۱۷۸۶ و ۱۷۸۸ تا ۱۷۹۲ عضو مجلس سنای ایالت نیویورک (منطقهٔ جنوبی) بود.
در ۲۲ سپتامبر سال ۱۷۵۲، او با کورنلیا هافمن (۱۷۳۴–۱۷۸۰)، دختر ترینتجه (نام خانوادگی بنسون) (۱۷۱۲–۱۷۶۵) و مارتینوس هافمن (۱۷۰۶–۱۷۷۲)، زمیندار برجستهٔ شهرستان داچس و عضو از خانوادهٔ هافمن، ازدواج کرد. او خواهر آنتونی هافمن (۱۷۳۹–۱۷۹۰) و عمه جوزیا اوگدن هافمن (۱۷۶۶–۱۸۳۷) بود. پس از مرگ مادرش، پدر کورنلیا، مارتینوس با آلیدا لیوینگستون هانسن، یکی از اعضای خانوادهٔ لیوینگستون که بیوهٔ هنری هانسن و خواهر کوچکتر فیلیپ لیوینگستون، امضاءکنندهٔ اعلامیهٔ استقلال بود، ازدواج کرد. ایزاک و کورنلیا با هم ده فرزند داشتند:
روزولت در اکتبر، سال ۱۷۹۴ درگذشت.
او از طریق پسرش، جیمز، پدربزرگ ایزاک روزولت (۱۷۹۰–۱۸۶۳) که با مری ربکا آسپین وال (۱۸۰۹–۱۸۸۶) ازدواج کرد، گریس روزولت (۱۷۹۲–۱۸۲۸) که با گای کارلتون بیلی (۱۷۸۶–۱۸۵۹) ازدواج کرد، جیمز روزولت (۱۷۹۴–۱۸۲۳)، والتون روزولت (۱۷۹۶–۱۸۳۶)، ادوارد روزولت (۱۷۹۹–۱۸۳۲)، ریچارد واریک روزولت (۱۸۰۱–۱۸۳۵) که با آنا ماریا لایل ازدواج کرد، همیلتون روزولت (۱۸۰۵–۱۸۲۷)، هنری والتون روزولت (۱۸۰۹–۱۸۲۷)، سوزان بارکلی روزولت (۱۸۱۳–۱۸۶۷) و جیمز بارکلی روزولت (متولد ۱۸۱۵) بود.
او از طریق دخترش، کورنلیا، پدربزرگ کورنلیا کاترین کیسام که با کاسپار ویستار ادی ازدواج کرد، بنجامین روزولت کیسام (متولد ۱۷۹۳) که با مری بردان ازدواج نمود، ماریا آن کیسان (۱۷۸۸–۱۸۷۱)، هلن کیسام (۱۷۹۰–۱۸۷۰) که با جان لفرتس ازدواج کرد، ریچارد واریک کیسام (۱۷۹۵–۱۸۶۹) که با ماریا لاتورت ازدواج کرد، اما شارلوت کیسام که با فرانسیس آرمسترانگ لیوینگستون (۱۷۹۵–۱۸۵۱)، برادرزادهٔ پیتر آر و ماتورین لیوینگستون، ازدواج نمود و آمیلا شارلوت کیسام (متولد ۱۷۹۹) بود.
ریکی رید (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده موسیقی، و آهنگساز اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
مردی که پوستش را فروخت () فیلمی به کارگردانی کوثر بن هنیه است که در سال ۲۰۲۰ نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی زبان شد.
خاندان حریری یکی از سرشناس ترین خانواده‌های تبریزی بودند. محمد حریری دارای سه پسر بنامهای خلیل، حسن و حسین بود.
خلیل حریری نماینده مجلس شورای ملی در دوره‌های یازدهم، دوازدهم و سیزدهم بود. ، حسن حریری به شغل تجارت فرش مشغول بود و از اعضای اتاق بازرگانی تبریز بود و حسین حریری سالها در دفتر روابط فرهنگی ایران و روسیه کار مشغول به کار بود.
بدایت الله میرزا از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تبریز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
سیدمحمدحسن ثقةالاسلام از واعظان شیرازی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده شیراز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
امیر حاج امینی (۵ دی ۱۳۴۰ – ۱۰ اسفند ۱۳۶۵) بی‌سیم‌چی گردان نصر لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله در جنگ ایران و عراق بود. او در اسفند ۱۳۶۵ در جریان عملیات کربلای ۵ کشته شد.
حاج امینی در روز ۵ دی ماه سال ۱۳۴۰ در روستای علیشار از توابع شهرستان زرندیه (که پیش‌تر جزء شهرستان ساوه بود) زاده شد. تحصیلات خود را تا پایان دوره متوسطه ادامه داد. او در جبهه بعنوان یک بسیجی حاضر شد و در روز ۱۰ اسفند ماه سال ۱۳۶۵ در عملیات کربلای ۵ کشته شد. دو عکس از او پس از کشته شدن و برای مادرش گرفته شده که بعدها به عنوان تاثیرگذارترین عکس‌ها در جریان جنگ ایران و عراق شناخته شدند.
جیمز بودین دوم (James Bowdoin II) (زادهٔ ۷ اوت ۱۷۲۶ – درگذشتهٔ ۶ نوامبر ۱۷۹۰)، سیاست‌مدار و رهبر فکری آمریکا در جریان انقلاب آمریکا و دهه بعدی آن از بوستون، ماساچوست بود. در اوایل، وی به عنوان یک بازرگان ثروتمند به شهرت و نفوذ رسید. او از دهه ۱۷۵۰ تا دهه ۱۷۷۰ میلادی در هر دو شعبه محکمه عمومی ماساچوست خدمت کرد. هرچند در نخست وی حامی فرمانداران وفادار بود، اما بعدها با سیاست استعماری بریتانیا مخالف شد و در نهایت به یکی از دادخواهان تأثیرگذار استقلال مبدل گردید. وی یک گزارش سیاسی بسیار ارزشمند در مورد کشتار ۱۷۷۰ بوستون نوشت، اثری که مورخ فرانسیس والت آنرا، یکی از تاثیرگذارترین نوشته‌های که تفکر عامه در مستعمرات را شکل داد، توصیف نمود.
از ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۷ میلادی، وی به عنوان رئیس شورای اجرائی کنگره استانی ماساچوست که در واقع رئیس حکومت ماساچوست بود، خدمت کرد. او در ۱۷۷۹ میلادی به عنوان رئیس مجلس مؤسسان که قانون اساسی ایالت را پیشنویس نمود، انتخاب گردید و همچنین در ۱۷۸۰ میلادی در انتخابات فرمانداری خود را نامزد کرد، اما ناموفق بود و انتخابات را به جان هانکوک واگذار کرد. در ۱۷۸۵ میلادی، پس از استعفای هانکوک، وی به عنوان فرماندار انتخاب گردید. به دلیل دیون بیش از حد ماساچوست که در جریان جنگ انقلاب انباشته شده بود، بودین دوره حکومت خود را با یک مسئولیت مالی به پیش برد. با این حال، در جریان دو سال اول فرمانداری وی، ترکیبی از وضعیت اقتصادی بد مردم و سیاست مالی زننده که توسط حکومت وی اعمال گردیده بود، منتج به قیامی معروف به شورش شیز گردید. بودین شخصاً از نیروهای شبه‌نظامی که در سرکوب قیام نقش کلیدی داشتند، حمایت مالی کرد. روش وی برای سرکوب شورش ممکن باعث ناکامی وی در انتخابات ۱۷۸۷ گردید، انتخاباتی که در آن هانکوک توده‌گرا مجدداً به کرسی فرمانداری بازگشت.
علاوه بر فعالیت‌های سیاسی، بودین در عرصه علمی نیز فعال بود و در پژوهش‌های اولیه بنجامین فرانکلین در مورد برق، با وی همکاری داشت. او به عنوان عضو انجمن سلطنتی لندن انتخاب گردیده و در ۱۷۸۷ میلادی عضو مجمع فیلسوفان آمریکا شد. وی بانی و نخستین رئیس فرهنگستان هنر و علوم آمریکا بود و کتابخانه شخصی خود را به این فرهنگستان به ارث گذاشت. کالج بودین در ایالت مِین، پس از اینکه پسر وی جیمز سوم میراث هنگفتی به این کالج به‌جا گذاشت، به افتخار بودین نام‌گذاری شد.
جیمز بودین دوم در بوستون متولد شد و فرزند هانا پورتیج بودین و جیمز بودین، یک تاجر ثروتمند اهل بوستون، بود.Danver, p. 217 پدربزرگ وی پیری بودین یک اوگنو بود که از فرانسه مهاجرت نموده بود. پیری در نخست خانواده خود را به ایرلند انتقال داد، پس از آن به مناطق شرقی ماساچوست (حالا مِین) و در نهایت در ۱۶۹۰ میلادی در بوستون سکنی گزید شد.Winthrop, pp. 91–94 جیمز بودین یکم میراث ناچیزی از والدین خود به ارث برده بود، اما او تجارت و املاک پدر خود را به‌طور قابل‌توجهی گسترش داد تا اینکه به یکی از ثروتمندترین مردان در استان مبدل شد. جیمز در مدرسه دستور زبان ساوت (حالا مدرسه لاتین بوستون) آموزش دیده و بعداً در ۱۷۴۵ میلادی از کالج هاروارد فارغ‌التحصیل گردید. زمانی که پدر وی در ۱۷۴۷ میلادی وفات کرد، او میراث قابل توجهی به‌دست‌آورد.Winthrop, p. 94 او با الیزابت اروینگ که خواهر هم‌اتاقی وی در هاروارد بود در ۱۷۴۸ میلادی ازدواج کرد.Manuel and Manuel, p. 44 آنها دو فرزند داشتند.Manuel and Manuel, p. 44 در همان سال، او مدرک کارشناسی‌ارشد خود را از هاروارد کسب کرد.Kershaw, p. 10
بودین خیلی زود در ۱۷۴۳ میلادی با بنجامین فرانکلین آشنا شده بود و این دو پیرامون مسائل علمی باهم همکاری و مکاتبت می‌نمودند. در جریان سال‌های حضور در هاروارد، او تحت نظر جان وینتروپ به آموزش علوم پرداخت و به رشته‌های برق و ستاره‌شناسی علاقه گرفت. در ۱۷۵۰ میلادی، بودین به فیلادلفیا سفر کرد تا با فرانکلین ملاقات نماید. بوین به تجربیات فرانکلین در مورد برق علاقه‌مند بود و فرانکلین نیز نظر او در رابطه با تسلیمی برخی از اوراقی که برای انجمن سلطنتی فراهم نموده بود، را پذیرفت.Manuel and Manuel, p. 74 از طریق دفتر فرانکلین، برخی از نامه‌های بودین در انجمن خوانده شد. بودین در کسب حمایت مجلس استانی برای سفر اکتشافی به نیوفاندلند که طی آن قرار بود گذر ۱۷۶۱ زهره از آفتاب مشاهده شود، نقشی اساسی داشت و او همچنین در همان سال رساله‌ای منتشر کرد و بهبودهای را برای تلسکوب پیشنهاد کرد.Woolf, pp. 501–502 در ۱۷۸۵ میلادی، او یک سری خاطرات‌نامه نوشته و در آن برخلاف نظریه آیزاک نیوتن مبنی بر اینکه نور از طریق «ذرات» انتقال پیدا می‌کند استدلال نمود و در این استدلال خود به مشاهدات طبیعی و کتاب مقدس اشاره نمود.Greene, pp. 355–356
بودین همواره در طول زندگی خود به علوم علاقه‌مند ماند. وی در ۱۷۸۰ میلادی یکی از بنیان‌گذاران فرهنگستان هنر و علوم آمریکا بود. او تا زمان مرگ خود به عنوان نخستین رئیس این فرهنگستان خدمت نموده و کتابخانه شخصی خود را به این انجمن به ارث گذاشت. بودین نه تنها به نشر مقالات علمی می‌پرداخت، بلکه شعرهای نیز به زبان انگلیسی و لاتین نوشت. دانشگاه ادینبرا برای وی دکترای افتخاری اعطاء نموده و وی به عنوان فلوی هاروارد انتخاب گردید. انتخاب وی در انجمن سلطنتی لندن در ۱۷۸۸ میلادی، نخستین افتخاری بود که پس از استقلال به یک آمریکایی ارزانی شده بود.Stearns, pp. 243–244
بودین علایق زیادی به تجارت نیز داشت. هرچند وی اغلب به عنوان یک بازرگان و کسی که در تجارت اقیانوس‌اطلس دخیل بود شناخته می‌شد، اما علاقه‌مندی اصلی او به زمین بود. میراث وی بیشتر شامل قطعه زمین‌های در مکان امروزی مِین و همچنین در منطقه غنی-کشاورزی جزایر الیزابت در کرانه جنوب ایالت بود و او بیشتر این زمین‌ها را نگه داشت. بودین دارایی‌های خود را گسترش داد و در نهایت در تمامی مناطق ایالت نیوانگلند زمین خریداری کرد، به‌جز از رود آیلند. او یکی از مدیران انحصاری قطعه زمینی بزرگ در رود کنبک بود، جاییکه او به‌طور مکرر با ساکنین غیرقانونی در آن زمین با مزیت رقابتی که در زمین داشت، در معاملات قانونی دخیل بود. ارتباطات وی به‌ویژه با ساکنین غیرقانونی باعث شد تا طبقه پایین‌تر در جامعه ماساچوست دیگر به بودین علاقه نداشته باشند و این امر اغلب روی امور سیاسی وی تأثیر می‌گذاشت.Kersaw, pp. 62, 66–69 میراث وی همچنین شامل یک کارخانه ذوب آهن در اتلبارو (بریجواتر کنونی) می‌شد، اما او در ۱۷۷۰ میلادی این کارخانه را به‌فروش رسانید، چون مدیریت آن احتمالاً خیلی زمان‌گیر بود.Kersaw, p. 62 علی‌رغم فراز و نشیب‌ها در دوران جنگ انقلاب آمریکا، بودین همیشه هنگام مدیریت امور مالی خود محتاطانه عمل می‌کرد. او از آرمان استقلال از حیث مالی حمایت کرد، اما این کار را بدون اینکه به منافع تجاری خودش صدمه وارد کند انجام داد، برخلاف جان هانکوک که تجارتش بر اثر کم‌توجهی با مشکلات دست و پنجه نرم می‌کرد.Manuel and Manuel, pp. 52–57
در اواخر زندگی خود، وی در ۱۷۸۴ میلادی به عنوان نخستین رئیس بانک ماساچوست خدمت نموده و همچنین به عنوان نخستین رئیس انجمن انسانی ماساچوست انتخاب گردید، (سازمانی که در نخست برای نجات جان زنده‌ماندگان رویدادهای غرق کشتی و سایر بیماری‌های مرتبط-به-آب وقف شده بود).Manuel and Manuel, pp. 53, 84
بودین در ۱۷۵۳ میلادی در مجلس استانی انتخاب گردید و تا ۱۷۵۶ میلادی، زمانی که به عنوان عضو شورای فرماندار انتخاب شد، در مجلس خدمت کرد. اگرچه وی در نخست حامی فرماندار استعماری بود، اما پس از اینکه سیاست‌های استعماری بریتانیا به‌طور روزافزونی نامحبوب شد، سیاست بودین نیز بیشتر بنیادگرایانه شده و برین باور شد که سیاست‌های جاری بریتانیا تأثیرات منفی بر اقتصاد نیوانگلند خواهد گذاشت. عوامل شخصی نیز ممکن است نقشی در تغییر عقیده بودین داشته باشد: جان تیمپل، عضو کمیسیون گمرک محلی و داماد بودین، در مشاجره‌های کثیف با فرماندار فرانسیس برنارد در دهه ۱۷۶۰ میلادی دخیل شده بود.Walett, p. 321Manuel and Manuel, p. 88 تا ۱۷۶۹ میلادی، بودین در شورا یکی از سخنگویان اصلی مخالفان فرماندار بود.Manuel and Manuel, p. 86 در همان سال، برنارد انتخاب مجدد بودین در شورا را رد کرد. با این وجود، بودین در پایین کشیدن برنارد از فرمانداری نقش کلیدی داشت. نامه‌های خصوصی انتقاد از حکومت استانی که توسط برنارد نوشته شده بود در ۱۷۶۹ میلادی با توهین شدید به نشر رسید. بودین به‌طور شدیدی به اتهام‌ها و ادعاهای مطرح شده در نامه‌های برنارد پاسخ داده و یک جزوه بحث‌برانگیز را با استدلال اینکه برای دور کردن برنارد به وزیر مستعمرات، لورد هیلسبوروگ فرستاده بود، منتشر نمود.Walett, pp. 324–325
بودین در ۱۷۷۰ میلادی مجدداً در مجلس انتخاب گردیده و بلافاصله در همان سال، چندی پس از اینکه برنارد استان را ترک کرد، در شورای فرماندهی دوباره انتخاب شد.Alexander, p. 112 سرپرست-فرماندار توماس هاتچینسون به بازگشت بودین به شورا تسلیم شد، با این استدلال که وی در اینجا به مراتب کمتر خطرناک خواهد بود، نسبت به اینکه در مجلس سفلی یک منتقد صریح باشد.Winthrop, p. 104 با این حال، کرسی که توسط بودین در مجلس خالی شد توسط ساموئل آدامز که یکی دیگر از مخالفان سیاسی سرسخت فرماندارهای سلطنتی بود، پُر گردید و هاتچینسون از دو جناح با مخالف مواجه گردید.
پس از کشتار بوستون در ۵ مارس ۱۷۷۰، بودین از سوی جلسه شهری بوستون به عنوان عضو کمیته‌ای انتخاب گردید که مسئولیت داشت روی این مسئله تحقیق نماید. کمیته با یاد کردن سوگند، گزارشی را که این رویداد را تشریح می‌کرد ترتیب نموده و تحت عنوان داستان کوتاهی از کشتار هورید منتشر کردند. این اثر نه تنها فرماندار را به‌طور شدیدی به باد انتقاد گرفت بلکه از رفتار نیروهای ارتش بریتانیا که در بوستون مستقر بودند نیز شدیداً انتقاد کرد، همچنین مورخ فرانسیس والیت از این اثر به عنوان یکی از پروپاگانداهای بزرگی که روی نظریات عمومی در مستعمرات تأثیر داشت، یادآوری گردید.Walett, p. 333 مخالفت بودین با سیاست‌های بریتانیا در جریان اداره هاتچینسون نیز ادامه یافت و زمانی که برخی از نامه‌ها توسط هاتچینسون به‌نشر رسید تا به بودین همانند برنارد بی‌احترامی صورت گیرد، بودین بار دیگر دست به قلم زد و کارهای انتقادی بزرگی برای پایین کشیدن وی از قدرت انجام داد.Walett, p. 327 جانشین هاتچینسون، ژنرال توماس گیچ در ۱۷۷۴ میلادی انتخاب مجدد بودین در شورای فرمانداری را وتو نموده و اظهار داشت که «فرمان واضح از سوی علیا حضرت» مبنی بر خروج وی از این اداره مواصلت نموده‌است.
هفته‌نامۀ اوکراینی قدیمی‌ترین روزنامۀ انگلیسی زبان مهاجران اوکراینی در ایالات متحده آمریکا و آمریکای شمالی است.
این روزنامه توسط انجمن ملی اوکراینی تأسیس شد و از ۶ اکتبر ۱۹۳۳ میلادی به‌طور مداوم منتشر شد، نسخه‌های آرشیو شده این روزنامه در کتابخانه‌های پیشرو در ایالات متحدۀ آمریکا، و همچنین به صورت آنلاین در وب سایت روزنامه موجود است.
مافیای مکزیکی (به اسپانیایی: "Mafia Mexicana")، همچنین با نام La eMe (به اسپانیایی به معنای "M")، یک سازمان جنایی مکزیکی آمریکایی در ایالات متحده است. علیرغم نامش، مافیای مکزیکی از مکزیک سرچشمه نگرفته و یک گروه جنایتکار درون زندان کاملاً آمریکایی است. مقامات مجری قانون گزارش می‌دهند که مافیای مکزیکی مرگبارترین و قدرتمندترین باند در سیستم زندان کالیفرنیا است. مقامات دولتی بیان می‌کنند که در حال حاضر ۴۰۰ تا ۵۰۰ عضو رسمی مافیای مکزیکی و حدود ۱۰۰۰ تا ۵۰۰۰ شریک وجود دارد که این اعضای غیررسمی فعالیت‌های غیرقانونی را به امید پذیرفته شدن به عنوان عضو دائمی، انجام می‌دهند.
مجریان قانون معتقدند که "La eMe" در حال حاضر توسط یک رهبر واحد اداره نمی‌شود. بسیاری از اعضای مافیای مکزیکی صلاحیت صدور دستور قتل و نظارت بر فعالیت‌های مجرمانه مختلف را دارند. آنها تقریباً هزار همکار دارند که به اجرای دستورات کمک می‌کنند و همچنین بر روی باندهای دیگر از جمله سورنیو نظارت دارند. انتظار می‌رود اعضا در آزمون‌های وفاداری خود به "La Eme" شرکت کنند، که ممکن است شامل دزدی یا قتل باشد. مجازات برای امتناع از دستورات یا کوتاهی در انجام وظیفه محول شده اغلب مرگ است. طبق قانون اساسی این باند، در صورت ارتکاب هر یک از چهار تخلف بزرگ، ممکن است اعضای آن مجازات یا به قتل برسند. این قوانین شامل خبرچینی، همجنسگرایی، بزدل بودن و بی‌احترامی به دیگر اعضای گروه است. طبق سیاست باند، یک عضو مافیای مکزیکی را نمی‌توان بدون تأیید قبلی توسط رأی سه عضو به قتل رساند، اما قتل غیرعضوها نیازی به تأیید رسمی ندارد.
در اوایل دهه ۱۹۶۰ در زندان سن کوئنتین، لوئیس «هوئرو باف» فلورس و رودی «شاین» کادنا برای ایجاد مافیای مکزیکی سوگند خون برقرار کردند. قوانین قدیمی به اعضای مافیای مکزیک اجازه می‌داد که بعد از آزاد شدن از زندان به باندهای خیابانی خود برگردنداما قوانین جدید بیانگر این است که تنها راه برای خروج یکی از اعضای مافیای مکزیک این است که کشته شود. فلورس و کادنا نیز مجموعه ای از دستورات باند را ایجاد کردند. اینها شامل سیاست‌هایی مانند: عضو جدید باید توسط یک عضو موجود حمایت شود، تأیید متفق القول از همه اعضای موجود برای پیوستن (دیگر خط مشی نیست)، اولویت دادن به باند بر خانواده، انکار وجود مافیای مکزیکی برای اجرای قانون یا غیرعضو بودن، احترام به سایر اعضا و بخشش درگیری‌های خیابانی که قبل از حبس وجود داشت. اعدام یکی از اعضای باند به دلیل نقض سیاست‌های باند باید توسط عضو باندی انجام شود که از او حمایت کرده‌است. طبق قوانین این گروه هر عضو جدید با ریختن خون وارد گروه شده و با ریختن خونش از گروه خارج می‌شود.
قوانین رفتار عبارتند از:
مافیای مکزیکی سازمان کنترل‌کننده تقریباً همه باندهای اسپانیایی در کالیفرنیای جنوبی و برخی از باندهای مستقر در کالیفرنیای مرکزی و شمالی است که باندهای دست نشانده آنها Sureños نامیده می‌شوند. اعضای تقریباً تمام باندهای اسپانیایی زبان در کالیفرنیای جنوبی، تحت تهدید مرگ موظف به اجرای همه دستورهای اعضای مافیای مکزیکی هستند. مافیای مکزیکی همچنین با انجمن برادران آریایی اتحادی ضعیفی دارد که عمدتاً به دلیل رقبای مشترک آنها در سیستم زندان است.
رقبای اصلی مافیای مکزیکی Nuestra Familia هستند. مافیای مکزیکی همچنین رقیب باند دورن زندان، خانواده گوریل سیاه است که باند گوریل سیاه نیز همچنین با La Nuestra Familia یک اتحاد ضعیف دارد. Bloods و Crips دشمنان جدید مافیای مکزیک هستند. از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱، مافیای مکزیکی و لوس زتاس درگیر جنگی خونین و وحشیانه علیه یکدیگر بر سر قلمروهای ماریجوانا و مواد مخدر شدند و درگیری بین هر دو سازمان با انتقام‌جویی و قتل‌های متوالی ادامه یافت. در این سال‌ها این دو باند تعداد زیادی تیراندازی از ماشین، بمب‌گذاری، ترور، آدم‌ربایی، و تیراندازی خیابانی بر علیه یکدیگر انجام دادند. در اواسط سال ۲۰۱۱، هر دو طرف توافق کردند که جنگ را پایان دهند و صلح کنند.
نمادهای مافیای مکزیکی شامل تصویری از یک دست سیاه است. نماد اصلی این باند، که اغلب در خالکوبی توسط اعضا استفاده می‌شود، نماد ملی مکزیک (عقاب و مار) در بالای دایره ای شعله‌ور بر روی چاقوهای ضربدری است. باندهای خیابانی که با مافیای مکزیکی همسو هستند اغلب از عدد ۱۳ به عنوان شناسه باند استفاده می‌کنند، زیرا حرف "M" سیزدهمین حرف از الفبای مدرن مشتق شده از لاتین است.
به گفته اداره تحقیقات فدرال، انجمن برادران آریایی برای مافیای مکزیکی قتل‌های قرار دادی انجام داده‌است. مافیای مکزیکی و انجمن برادران آریایی دشمنان متقابل Norteños و باندهای آفریقایی-آمریکایی خانوادهٔ گوریل سیاه و دی سی واشینگتن هستند. حتی با وجود اینکه همجنس گرایان از ورود به "La eMe" منع شده‌اند، این باند در سیستم زندان به شدت درگیر فحشا و همجنس‌گرایی هستند. بسیاری از قتل‌های سطح خیابان در منطقه هایلند پارک لس‌آنجلس که توسط باند Avenues انجام شد، به دستور مافیای مکزیکی انجام شد.
مافیای مکزیکی در داخل و خارج از سیستم زندان درگیر انواع فعالیت‌های مجرمانه است، اما منبع اصلی درآمد آن اخاذی از توزیع کنندگان مواد مخدر در خارج از زندان و توزیع انواع مواد مخدر در داخل و خارج از سیستم زندان است. در سال ۱۹۹۲، نمونه ای از نفوذ و قدرت "La Eme" بر Sureños برای مجریان قانون آشکار شد. جو «پگل» مورگان، یکی از رهبران برجسته مافیای مکزیکی، دستور داد که دیگر تیراندازی و خشونت توسط Sureños صورت نگیرد. بین آوریل، زمانی که فرمان اعلام شد، و سپتامبر ۱۹۹۲ هیچ تیراندازی در شرق لس‌آنجلس، منطقه‌ای که به خاطر خشونت و دور زدن خودروها بدنام بود، رخ نداد.
فساد توکیو () یک مجموعهٔ تلویزیونی در ژانر درام جنایی است که توسط جی. تی. راجرز بر اساس کتابی به همین نام (۲۰۰۹) از جیک ادلستاین ساخته شده‌است. این مجموعه در ۷ آوریل ۲۰۲۲ در اچ‌بی‌او مکس به نمایش درآمد. انسل الگورت و کن واتانابه نقش‌های اصلی این مجموعه را ایفا می‌کنند.