moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
زمین‌لرزه ۲۰۱۸ پاپوآ گینه نو () در ۲۶ فوریه، ساعت ۳:۴۴ بعدازظهر به وقت محلی به بزرگای ۷٫۵ در نزدیکی مرز استان هلا و استان ارتفاعات جنوبی در پاپوآ گینه نو، ۱۴ کیلومتری جنوب غربی کومو به وقوع پیوست و دست‌کم ۵۵ نفر کشته و ۳۰۰ نفر زخمی شدند.
چهارشنبه ۷ مارس ۲۰۱۸ دومین زمین‌لرزه در ۳۱ کیلومتری جنوب غربی زمین‌لرزه قبلی به بزرگی ۶٫۷ به وقوع پیوست که جان ۱۸ نفر را گرفت.
روز ۲۶ فوریه ۲۰۱۸ زمین‌لرزه‌ای به بزرگای ۷٫۵ در نزدیکی مرز استان هلا و استان ارتفاعات جنوبی پاپوآ گینه نو، ۱۴ کیلومتری جنوب غربی کومو به وقوع پیوست. شوک اصلی و مرکز زمین‌لرزه در عمق ۳۵ کیلومتری سطح زمین در کوه سیسا در مرز هلا رخ داده‌است.
چهارشنبه ۷ مارس ۲۰۱۸ دومین زمین‌لرزه در ۳۱ کیلومتری جنوب غربی زمین‌لرزه قبلی به بزرگی ۶٫۷ به وقوع پیوست.
در این زمین‌لرزه دست‌کم ۵۵ نفر کشته و بیش از ۳۰۰ نفر زخمی شدند. ۱۳ کشته در شهر مندی و بقیه در مناطق دریاچه کووتوبو و کوه بوسوی، نزدیک به مرکز بوده‌است.More than 30 people are believed to have been killed in the massive
در زمین‌لرزه دوم ۱۸ نفر جان خود را از دست دادند.
ویتوریو کولپو (; – ) یک سرباز مقاومت ایتالیایی - فرانسوی در جنبش‌های مقاومت در جنگ جهانی دوم اهل ایتالیا بود.
ویتوریو در سال ۱۹۰۴ در تریسینو، حومه <bdi>استان ویچنزا</bdi> در ایتالیا، در یک خانواده فقیر کشاورز به دنیا آمد. در سال ۱۹۲۳، پس از نزاع خشونت‌آمیز با نیروهای فاشیست، به کوه فرار کرد ولی توسط پلیس نظامی بنیتو موسولینی همواره تحت تعقیب بود. او به فرانسه رفت و در منطقه موزل (رود) مستقر شد، ولی بعد از مدتی در استان <bdi>اوورنی</bdi> به تعدادی از دوستان ایتالیایی خود پیوست. در این منطقه او مشغول به کار شد و تا شروع جنگ جهانی دوم در این منطقه در آرامش بود.
در طول سال اول جنگ (۱۹۴۰–۱۹۳۲)، او برای گردان پیاده ۹۲ خدمت نظامی کرد و توانست که ملیت فرانسوی به‌دست بیاورد. پس از خلع سلاح (۱۹۴۰)، او به مقاومت فرانسه در شهر آلیه در مرکز فرانسه پیوست. او به سازماندهی یک تهاجم به قطار به خط <bdi>کلرمون-فران</bdi> کمک کرد و در این عملیات به‌شدت زخمی شد. جراحت‌های او در این عملیات به‌طور کامل بهبودی نیافت.
ویتوریو کولپو در سال ۱۹۵۵ در میرفلور درگذشت. سباستین کولپو نوه بزرگ او، فیلم کوتاهی از او تهیه کرد.
بازیگر ایرانی مهتاب کرامتی اجراها و نقش‌آفرینی‌هایی در فیلم، مجموعه تلویزیونی، تئاتر و نماهنگ داشته است. از ۱۳۷۶ با بازی در "مردان آنجلس" به تلویزیون درآمد و آوازه گرفت، "مردی از جنس بلور" (۱۳۷۷) نخستین حضورش در سینماست و در ۱۳۸۰–۸۱ نمایش‌هایی در تئاتر به کارگردانی مجید جعفری اجرا نمود.
کرامتی نقش اصلی زن را در شماری از فیلم‌های درام ایرانی بازی نموده‌است، کارنامهٔ بازی‌های درخشندهٔ او دربرگیرندهٔ نقش‌آفرینی‌های "فیروزه" در "بیست" (۱۳۸۷) که برای آن سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن از ۲۷امین جشنواره فیلم فجر گرفت، "آسیه" در "آلزایمر" (۱۳۸۹)، "آوا" در "زندگی خصوصی آقا و خانم میم" (۱۳۹۰)، "رؤیا"ی "فرزند چهارم" (۱۳۹۱)، "سارا" در "اشباح" (۱۳۹۲)، "منیر" در "عصر یخبندان" (۱۳۹۳)، مادر در "ماجان" (۱۳۹۳) و "مینو"ی "جاده قدیم" (۱۳۹۶) می‌باشد. از نقش‌های ماندگارش در تلویزیون پس از "هلن" در "مردان آنجلس" (۱۳۷۶)، شخصیت "مادر خانواده لیالی"در مجموعهٔ تلویزیونی "خاک سرخ" (۱۳۸۰-۱۳۷۹) ساختهٔ ابراهیم حاتمی‌کیاست که در کنار پرویز پرستویی نقش آفرید. دیگر بازی‌های او در فیلم‌های "مرد بارانی" (۱۳۷۸) که برای آن نامزد بهترین بازیگر نقش اول زن در ۱۸امین جشنواره فیلم فجر شد، "پاداش سکوت" (۱۳۸۵)، "تردید" (۱۳۸۷)، "اسب حیوان نجیبی است" (۱۳۹۰)، "ناخواسته" (۱۳۹۲)، "ارغوان" (۱۳۹۳) و "مزار شریف" (۱۳۹۳) بوده است.
در سال ۱۳۹۳ از پرکارترین ستاره‌های سینمای ایران نام گرفت، در ۱۳۹۵ با سرمایه‌گذاری روی مستند واقعی "صفر تا سکو" وارد تهیه‌کنندگی فیلم شد.
تیم فوتبال بانوان آرسنال (به انگلیسی: ) یک تیم فوتبال انگلیسی وابسته به باشگاه فوتبال آرسنال است که در سال ۱۹۸۷ توسط ویک ایکرز تأسیس شد. این تیم با کسب ۶۰ جام، به عنوان پرافتخارترین تیم فوتبال زنان در انگلیس شناخته می‌شود.
تیم زنان آرسنال در سال ۱۹۸۷ توسط ویک اِیکرز شکل گرفت. او به مدت ۲۲ سال سرمربی زنان بود؛ و در فصل ۲۰۰۸/۰۹ از این سمت کناره‌گیری کرد و سمت‌های دیگری در باشگاه به عهده گرفت. طی این مدت، اِیکرز بیش از ۳۳ جام مهم شامل یک قهرمانی اروپا، یک ۳گانه داخلی، ۱۲ قهرمانی لیگ برتر و ۱۰ قهرمانی جام اتحادیه با آرسنال به دست آورد؛ این تیم را به قدرتمندترین تیم زنان انگلستان بدل کرد. ایکرز اکنون به عنوان رئیس افتخاری تیم زنان آرسنال و مسئول لباس تیم مردان آرسنال فعالیت می‌کند.
بهترین فصل زنان آرسنال بدون شک در فصل ۲۰۰۶/۰۷ رقم خورد جایی که آنها پس از گذشت ۲۰ سال از تأسیس تیم، موفق به فتح ۴گانه شدند. در آن فصل زنان آرسنال با شکست تیم سوئدی اوئما آی-کی که بهترین تیم اروپا بود، مبدل به اولین تیم بریتانیایی شدند که موفق به کسب لیگ قهرمانان زنان اروپا شده و این رکورد تا امروز همچنان دست‌نیافتنی باقی مانده‌است.
فصل ۲۰۰۸/۰۹ نیز فصلی بود که آرسنال موفق به کسب ۳گانه شد. این موفقیت در شرایطی رقم خورد که زنان در آن فصل ۳ بازیکن خود را در میانه راه از دست دادند. آنها ابتدا با پیروزی برابر دانکستر راورز موفق به کسب جام اتحادیه شدند. سپس با شکست ۲–۱ ساندرلند، جام مهم حذفی را برای دهمین بار در دربی کانتی و در مقابل دیدگان ۲۳۰۲۳ نفر بالای سر بردند. برای تکمیل ۳گانه در آن فصل، جام قهرمانی لیگ در آخرین روز فصل با پیروزی ۱–۰ برابر اورتون به دست آمد. آن سال نزدیک‌ترین رقابت قهرمانی در چند سال اخیر لیگ زنان رقم خورد جایی که آرسنال با تفاضل گل بهتر فاتح لیگ زنان شد. این قهرمانی باعث ثبت رکورد ۶ قهرمانی متوالی و هشتمین قهرمانی در ۹ سال اخیرش شد. در آن فصل تیم در لیگ قهرمانان در مرحله یک چهارم با نتیجه ۸–۳ در مجموع مغلوب اوئما آی-کی شد.
در سال ۲۰۱۱ نیز تیم زنان آرسنال رقابت سنگینی با بیرمنگام و اورتون برای کسب عنوان قهرمانی داشت ولی در هر حال موفق شد لیگ برتر انگلستان را فتح کنند. دختران آرسنال در ادامه روند موفقیت‌های خود موفق شدند فصل ۲۰۱۲ مجدداً فاتح لیگ باشند و در فصل ۲۰۱۳ نیز برای سومین بار کانتی کاپ را به دست آورند. آنها همچنین در دو فصل ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ جام حذفی را از آن خود کردند و در فصل ۲۰۱۵ با سرمربیگری پدرو مارتینز لسا دوباره فاتح کانتی کاپ شدند. اخیراً نیز تیم زنان آرسنال در فصل ۲۰۱۶ موفق شد چلسی را با یک گل در فینال جام حذفی شکست داده و این جام را از آن خود کند.
آرسنالی‌ها در سال ۲۰۱۸ تحت هدایت جو مونتمورو، با غلبه بر منچسترسیتی در فینال کانتیننتال کاپ، برای پنجمین بار به عنوان قهرمانی این جام دست یافتند و رکورد خود را از این حیث بهبود بخشیدند. زنان آرسنال در فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۹، یک بار دیگر جام قهرمانی سوپرلیگ انگلیس را بالای سر بردند.
در سال ۲۰۱۷، به مناسبت سی‌امین سالگرد تأسیس تیم زنان آرسنال و در راستای گسترش اتحاد و برابری بین تیم زنان و مردان آرسنال، واژه Ladies رسماً از نام انگلیسی باشگاه حذف شد تا تیم زنان آرسنال نیز همانند تیم مردان تنها با نام آرسنال شناخته شود. بر این اساس تنها در بعضی موارد و برای پرهیز از ایجاد ابهام، این تیم به جای Arsenal Ladies به صورت Arsenal Women نامیده می‌شود.
بازی‌های خانگی تیم زنان آرسنال در میدوپارک واقع در بورم وود برگزار می‌شود. این ورزشگاه که گنجایش بیش از ۴۰۰۰ تماشاگر را دارد، در سال ۲۰۱۷ بهسازی و تجهیز شد و مدتی بعد مدیران بورم وود اعلام کردند که در مهٔ سال ۲۰۱۸ با افزودن جایگاهی سرپوشیده به ضلع شمالی میدوپارک در پی افزایش ظرفیت این استادیوم هستند.
در طی سال‌های گذشته، بازیکنان سرشناس بسیاری در تیم زنان آرسنال حضور داشته‌اند. چهره‌هایی چون: کلی اسمیت، ریچل یانکی، فی وایت، کیسی استونی، مارینه اسپیسی، اِما برن و فارا ویلیامز.
برای آشنایی بیشتر با بازیکنان پیشین تیم زنان آرسنال را ببینید.
تیم زنان آرسنال علاوه بر تیم اصلی، تیم‌های پایهٔ قدرتمندی نیز دارد که هر سال چهره‌های جدیدی را به دنیای فوتبال زنان معرفی می‌کنند. این تیم‌ها عبارت‌اند از: تیم رزرو (زیر ۲۰ سال)، زیر ۱۷، زیر ۱۵، زیر ۱۲، زیر ۱۱، زیر ۱۰، و زیر ۹ سال.
از جمله بازیکنان موفق تیم رزرو زنان آرسنال می‌توان به الکس اسکات، کیسی استونی، لیا ویلیامسون، کارلا هامفری، کلویی کلی، چارلی دولین، ریانا دین، آنا پتن و لوته ووبن‌موی اشاره کرد.
قهرمانی‌ها و افتخارات تیم زنان آرسنال تا فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۹:
سایت رسمی آرسنال
آرشیو اخبار تیم زنان آرسنال به زبان فارسی
پروفایل بازیکنان تیم به زبان فارسی
صحنه یا سین کوچک‌ترین واحد کنش دراماتیک در فیلمنامه ست.گذرآبادی صفحهٔ ۲۱۵ در هر صحنه دو عنصر زمان و مکان اهمیت دارد و حداقل یکی از این دو عنصر یا هر دو باید پیوستگی داشته باشد.
=پانویس=
لیوای اشتراوس اند کو یک شرکت سهامی عام آمریکایی است که لباس‌های تولیدی آن در سراسر جهان با نام لیوایز شناخته شده‌است که نام تجاری لباس‌های دنیم معروف به جین است. این شرکت در مارس ۱۸۵۳ توسط لوی اشتراوس بنیان گذاشته شد. او از بوتتنهایم در بایرن آلمان به سانفرانسیسکو در کالیفرنیا آمد تا شعبه‌ای از فروشگاه منسوجات برادر نیویورکی خود را در سواحل غربی آمریکا باز کند. لیوایز در قرن نوزده میلادی و در جریان تب جستجوی طلا در کالیفرنیا به عنوان شرکت فروشنده شلوارهای کارگری و محصولات دیگر آغاز به کار کرد.
دفتر مرکزی این شرکت در لوی پلازا سانفرانسیسکو واقع است.Duxbury, Sarah. "Levi Strauss to stay put in San Francisco." "San Francisco Business Times". Monday July 13, 2009. Retrieved on March 3, 2012. محصولات این شرکت در بیش از ۱۱۰ کشور جهان به فروش می‌رسد و بیش از نیمی از فروش محصولاتش در سطح جهانی انجام می‌شود.
Levi Strauss مهاجر آلمانی تجارت تجاری خود را در آدرس خیابان ساکرامنتو ۹۰ در سانفرانسیسکو آغاز کرد و سپس مکان را به خیابان ساکرامنتو ۶۲ منتقل کرد. در سال ۱۸۵۸، این شرکت به‌عنوان واردکننده پوشاک Strauss, Levi (David Stern & Levis Strauss) و غیره. خیابان ۶۳ و ۶۵ ساکرامنتو (امروز، در محوطه فعلی لابی خیابان ساکرامنتو ۳۵۳) در سانفرانسیسکو ثبت شد. دایرکتوری با اشتراوس به عنوان مدیر فروش و برادر شوهرش، دیوید استرن، به عنوان مدیر آن. جیکوب دیویس، یک مهاجر لتونیایی، یک خیاط رنو، نوادا بود که اغلب پیچ و مهره‌های پارچه جین را از خانه عمده فروشی Levi Strauss & Co می‌خرید. پس از اینکه یکی از مشتریان دیویس به خرید پارچه‌ای برای تقویت شلوار پاره‌شده ادامه داد، به این فکر افتاد که از پرچ‌های مسی برای تقویت نقاط فشار مانند گوشه‌های جیب و پایه دکمه‌ها استفاده کند. دیویس پول لازم برای خرید حق ثبت اختراع را نداشت، بنابراین به اشتراوس نامه نوشت و پیشنهاد داد که با هم تجارت کنند. پس از اینکه اشتراوس پیشنهاد دیویس را پذیرفت، در ۲۰ می ۱۸۷۳، این دو مرد از اداره ثبت اختراع و علائم تجاری ایالات متحده اختراع ۱۳۹۱۲۱ را دریافت کردند. این پرچ ثبت شده بعداً در طراحی و تبلیغات جین شرکت گنجانده شد. برخلاف یک کمپین تبلیغاتی که نشان می‌داد لوی اشتراوس اولین شلوار جین خود را در طول هجوم طلا در کالیفرنیا (که در سال ۱۸۴۹ به اوج خود رسید) به معدنچیان طلا فروخت، تولید لباس‌های جین تنها در دهه ۱۸۷۰ آغاز شد. این شرکت اولین جفت جین لیوایز ۵۰۱ را در دهه ۱۸۹۰ ساخت.
شلوار جین مدرن در دهه ۱۹۲۰ ظاهر شد، اما فروش تا حد زیادی به کارگران غرب ایالات متحده، مانند گاوچران، چوب بران، و کارگران راه‌آهن محدود شد. شلوار جین لیوایز ظاهراً برای اولین بار در خلال شور و شوق مزرعه‌داری در دهه ۱۹۳۰ به شرق معرفی شد، زمانی که شرقی‌هایی که در تعطیلات به سر می‌بردند با داستان‌هایی (و معمولاً نمونه‌هایی) از شلوارهای سخت با پرچ به خانه بازگشتند. زمانی که شلوار جین آبی به عنوان یک کالای ضروری اعلام شد و فقط به افرادی که در کارهای دفاعی مشغول به کار بودند فروخته شد، تقویت دیگری در جنگ جهانی دوم اتفاق افتاد.
بین دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۸۰، شلوار جین لیوایز در میان طیف گسترده‌ای از خرده‌فرهنگ‌های جوانان، از جمله گریسر، مد، راکر، و هیپی محبوب شد. ۵۰۱های محبوب شرینک به فیت لیوایز در یک ترتیب اندازه منحصر به فرد فروخته شد. اندازه نشان داده شده به اندازه شلوار جین قبل از کوچک شدن اشاره دارد، و انقباض قابل توجهی بود. این شرکت هنوز هم این شلوار جین چروکیده و منحصر به فرد را تولید می‌کند. اگرچه افسانه‌های رایج (با حمایت بازاریابی شرکت) معتقدند که طرح اصلی بدون تغییر باقی مانده‌است، اما اینطور نیست: پرچ فاق و حلقه کمر در طول جنگ جهانی دوم برای مطابقت با الزامات هیئت تولید جنگ برای حفظ فلز برداشته شد و بعد از آن جایگزین نشد. جنگ. علاوه بر این، پرچ‌های جیب پشتی که از سال ۱۹۳۷ با پارچه جین پوشانده شده بودند، در دهه ۱۹۵۰ به دلیل شکایت‌هایی که روی مبلمان آنها خراشیده بود، به‌طور کامل برداشته شد.
از اوایل دهه ۱۹۶۰ تا اواسط دهه ۱۹۷۰، لوی اشتراوس رشد قابل توجهی را در تجارت خود تجربه کرد، زیرا ظاهر معمولی دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ باعث ایجاد «شوق شلوار جین آبی» شد و به عنوان یک کاتالیزور برای این برند عمل کرد. لیوایز، تحت رهبری والتر هاس، پیتر هاس پدر، پل گلاسکو، و جورج پی سیمپکینز پدر، خط لباس این شرکت را با اضافه کردن مدها و مدل‌های جدید، از جمله شلوار جین سنگ‌شسته از طریق خرید شرکت بزرگ وسترن گارمنت، گسترش داد. GWG)، تولیدکننده پوشاک کانادایی. این خرید منجر به معرفی تکنیک مدرن «شستن سنگ» شد که هنوز توسط لوی اشتراوس استفاده می‌شود. Simpkins با افزایش بی‌سابقه ظرفیت تولید خود از ۱۶ کارخانه به بیش از ۶۳ کارخانه در ایالات متحده از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۴ و ۲۳ کارخانه در خارج از کشور اعتبار دارد. گسترش Levi تحت عنوان Simpkins بدون حتی یک کارمند اتحادیه انجام شد، در نتیجه موضع قوی لیوایز و خانواده هاس در مورد حقوق بشر و استفاده Simpkins از تولید «پرداخت برای عملکرد» از سطح اپراتور چرخ خیاطی به بالا انجام شد. در نتیجه، کارخانه‌های لیوایز به عنوان بالاترین عملکرد، بهترین سازمان‌دهی و تمیزترین تأسیسات نساجی زمان خود انتخاب شدند. از یک شرکت با پانزده فروشنده، دو کارخانه، و تقریباً هیچ تجارتی در شرق می‌سی‌سی‌پی در سال ۱۹۴۶، سازمان بیش از ۳۰ سال رشد کرد و دارای نیروی فروش بیش از ۲۲۰۰۰ نفر با ۵۰ کارخانه و دفتر در ۳۵ کشور بود.
در دهه ۱۹۸۰، شرکت حدود ۶۰ کارخانه تولیدی خود را به دلیل مشکلات مالی و رقابت شدید تعطیل کرد.
نام تجاری Dockers که در سال ۱۹۸۶ راه اندازی شد و عمدتاً از طریق فروشگاه‌های زنجیره ای به فروش می‌رسد، به رشد شرکت در اواسط دهه ۱۹۹۰ کمک کرد، زیرا فروش جین شروع به کم رنگ شدن کرد. داکرها در سال ۱۹۹۶ به اروپا معرفی شدند و توسط مدیر عامل خورخه باردینا هدایت شدند. لوی استراوس در سال ۲۰۰۴ تلاش کرد تا بخش Dockers را بفروشد تا بخشی از بدهی ۲٫۶ میلیارد دلاری شرکت را کاهش دهد.
در دهه ۱۹۹۰، لیوایز با رقابت سایر برندها و محصولات ارزان‌تر خارج از کشور مواجه شد و سرعت تعطیلی کارخانه‌های خود در ایالات متحده و استفاده از قراردادهای پیمانکاری فرعی دریایی را تسریع بخشید. در سال ۱۹۹۱، لوی اشتراوس در رسوایی مربوط به شلوارهای ساخته شده در جزایر ماریانای شمالی دخیل شد: حدود ۳ درصد از شلوارهای جین لیوایز که سالانه با برچسب Made in the USA فروخته می‌شد، نشان داده شد [توسط چه کسی؟] توسط کارگران چینی ساخته شده‌است. وزارت کار ایالات متحده شرایط را «برده مانند» نامید. از سال ۲۰۱۶، اکثر شلوارهای جین لیوایز در خارج از ایالات متحده تولید می‌شوند، اگرچه تعداد کمی از مدل‌های گران‌قیمت تر هنوز در ایالات متحده ساخته می‌شوند.
شرکت تان هلدینگ، پیمانکار فرعی ماریاناس لوی اشتراوس که در آن زمان بزرگ‌ترین جریمه در تاریخ نیروی کار ایالات متحده بود، پرداخت کرد که در آن زمان بزرگ‌ترین جریمه در تاریخ کار ایالات متحده بود. بیش از ۹ میلیون دلار جبران خسارت به حدود ۱۲۰۰ کارمند. لوی اشتراوس ادعا کرد که هیچ اطلاعی از این تخلفات ندارد، روابط خود را با خانواده تان قطع کرد و اصلاحات کار و شیوه‌های بازرسی را در تأسیسات دریایی خود به اجرا گذاشت.
گروه فعال Fuerza Unida (نیروی متحد) پس از تعطیلی کارخانه ای در سن آنتونیو، تگزاس در ژانویه ۱۹۹۰، تشکیل شد که در آن ۱۱۵۰ خیاط، که برخی از آنها چندین دهه برای Levi Strauss کار کرده بودند، شاهد صادرات مشاغل خود به کاستاریکا بودند. در اواسط و اواخر دهه ۱۹۹۰، Fuerza Unida در مقر Levi Strauss در سانفرانسیسکو اعتصاب غذا و تحصن در اعتراض به سیاست‌های کارگری شرکت برگزار کرد.
این شرکت در فوریه ۱۹۹۶ بدهی چند میلیارد دلاری را برای کمک به تأمین مالی یک سری خریدهای اهرمی سهام در میان اعضای خانواده به عهده گرفت. سهام در سهام لوی اشتراوس، در آن زمان، به صورت عمومی معامله نمی‌شد. این شرکت از سال ۲۰۱۶ تقریباً به‌طور کامل متعلق به نوادگان غیرمستقیم و اقوام وثیقه لوی اشتراوس بود، که چهار برادرزاده آنها پس از مرگ عموی خود در سال ۱۹۰۲، شرکت کالاهای خشک سانفرانسیسکو را به ارث بردند. اوراق قرضه این شرکت و همچنین سهام شرکت ژاپنی وابسته به Levi Strauss Japan K.K.
در ژوئن ۱۹۹۶، این شرکت پیشنهاد داد که به کارگران خود سود غیرمعمولی تا ۷۵۰ میلیون دلار در مدت شش سال پرداخت کند، زیرا طرح سهام کارکنان را در زمان خرید داخلی خانواده متوقف کرده بود. با این حال، شرکت نتوانست اهداف جریان نقدی را تعیین کند، و هیچ سود سهام کارگران پرداخت نشد.
فروش سالانه این برند در سال ۱۹۹۷ افزایش یافت و به ۷٫۱ میلیارد دلار رسید.
لیوایز توسط افراد مختلف از معدنچیان تا بازیگران از جمله دریافت کنندگان جایزه نوبل پوشیده شده‌است. مارلون براندو و آلبرت انیشتین لباس لیوایز را پوشیدند و ژاکت چرمی اینشتین توسط Levi Strauss & Co در دهه ۱۹۳۰ ساخته شد و در ژوئیه ۲۰۱۶ در خانه حراج کریستی به قیمت ۱۱۰۵۰۰ پوند فروخته شد.
لیوایز از چندین تکنیک برای حذف رقبا از حوزه خود استفاده می‌کند، هم در پوشاک و هم در تبلیغات و حضور در فروشگاه. در میان تکنیک‌های دیگر، الگوهای دوخته شده و برچسب‌های لباس آن را از محصولات رقیب متمایز می‌کند. همچنین چندین علامت کلمه مانند "لیوایز"، "Red Tab", "Orange Tab", "Silvertab"، "۵۰۱"، "۵۰۵"، "۵۱۷"، "۵۵۰"، "۵۶۹" و "Dockers" را محصور کرده‌است. در مجموع، اینها بخشی از آنچه را که می‌توان تجربه لوی نامید را تشکیل می‌دهد. به عنوان مثال، لیوایز از سال ۱۸۷۳ از "طراحی کمانی" خود در جیب‌های پشت شلوار جین خود استفاده کرده‌است. در سال ۱۹۴۳، این شرکت این طرح را به عنوان یک علامت تجاری در USPTO به ثبت رساند. طراحی قوسی یکی از روش‌هایی است که برای حذف رقابت در زمینه پوشاک و سایر روش‌ها استفاده می‌کند. لیوایز تا سال ۲۰۱۹ این طرح را در بیش از ۱۰۰ حوزه قضایی علامت تجاری گذاشته بود.
لیوایز یک شرکت جهانی است که در سه بخش جغرافیایی سازمان یافته‌است: Levi Strauss Americas (LSA)، که دفتر مرکزی آن در سانفرانسیسکو است. لوی اشتراوس اروپا (LSE)، مستقر در بروکسل؛ و Levi Strauss آسیا و اقیانوسیه، خاورمیانه و آفریقا (LSAMA)، مستقر در سنگاپور. این شرکت تقریباً ۱۶۰۰۰ کارمند در سراسر جهان استخدام می‌کند.
استراوس پس از مرگش در سال ۱۹۰۲، شرکت را به برادرزاده‌هایش، پسران دیوید استرن، واگذار کرد. خانواده استرن هاس تا زمانی که برای اولین بار در سال ۱۹۷۱ عمومی شد. در فوریه ۲۰۱۹، این شرکت برای عرضه اولیه عمومی به کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده درخواست داد تا در بورس نیویورک تحت نماد تیک تیک LEVI معامله شود. لوی استراوس برای دومین بار در تاریخ خود در ۲۱ مارس ۲۰۱۹ با قیمت ۱۷ دلار به ازای هر سهم عرضه شد.
این شرکت همچنین به دلیل ترویج علل مترقی شناخته شده‌است. آنها یکی از اولین مؤسسات بخش خصوصی برای حمایت از اهداف LGBTQ بودند و در طول مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری ۲۰۱۶ یک میلیون دلار برای حمایت از مهاجرت و حقوق LGBTQ اهدا کردند. در سال ۲۰۱۸، چیپ برگ، مدیر عامل شرکت، مقاله ای را در مجله فورچون منتشر کرد که در آن علیه خشونت با اسلحه صحبت می‌کرد.
در چند ماه اول همه‌گیری COVID-19، این شرکت ۶۲ درصد کاهش فروش را تجربه کرد و زیان ۳۶۴ میلیون دلاری را به ثبت رساند. رهبری شرکت با کاهش ۷۰۰ شغل اداری به امید صرفه جویی ۱۰۰ میلیون دلاری در هزینه‌ها پاسخ داد.
از سال ۲۰۱۹، اکثریت قریب به اتفاق Levi's در خارج از کشور در تعدادی از کشورهای در حال توسعه مانند هند، سریلانکا، ویتنام و اندونزی به دلیل در دسترس بودن نیروی کار ارزان و مواد خام ساخته شده‌است. با این حال، برخی از سبک‌ها در خطوط "Levi's Premium" و "Levi's Vintage Clothing" در ایالات متحده ساخته شده‌اند. این شرکت بسیار بیشتر از شلوار جین، از جمله خطوط کامل پیراهن، ژاکت، ژاکت، لباس زیر، جوراب، عینک، لوازم جانبی، کفش، لباس، دامن، و محصولات چرمی تولید می‌کند. همه شلوارهای جین و شلوار بر اساس تناسب طبقه‌بندی می‌شوند - لاغر، باریک، صاف، بوت‌کات، مخروطی، راحت، گشاد، و "بزرگ و بلند" - که با اعداد سه رقمی علامت تجاری مشخص می‌شوند. ۵۰۱، طراحی مدرن اصلی این شرکت، در سبک‌های مردانه و زنانه موجود است. بقیه سری‌های ۵۰۰ برای آقایان و سری‌های ۳۰۰، ۴۰۰، ۷۰۰ و ۸۰۰ برای خانم‌ها طراحی شده‌اند.
کارنیوال فیلمز () یک شرکت تهیه و تولید برنامه‌های تلویزیونی در بریتانیاست که در سال ۱۹۷۸ میلادی بنیان‌گذاری شد.
این شرکت برای بسیاری از شبکه‌های تلویزیونی اصلی بریتانیا نظیر آی‌تی‌وی، بی‌بی‌سی، اسکای، کانال ۴، پی‌بی‌اس، اچ‌بی‌او، ان‌بی‌سی فیلم یا مجموعه تلویزیونی تهیه و تولید کرده‌است.
از تولیدات این شرکت می‌توان به پوآرو (با شرکت دیوید سوشی)، هتل بابل، انید، وایت‌چپل، دراکولا، سرزمین سایه‌ها و دانتون ابی اشاره کرد.
گَـرِث نیم یک تهیه‌کنندهٔ اجرایی و تهیه‌کنندهٔ تلویزیونی اهل بریتانیا است. او هم‌اکنون مدیر عامل کارنیوال فیلمز است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دانتون ابی" و "ریچارد دوم" اشاره نمود.
او به عنوان تهیه‌کننده، برندهٔ جوایز گوناگونی از جمله جایزه امی و جایزه گلدن گلوب شده‌است.
رشنی چوپرا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، مدل و مجری تلویزیونی اهل هند است.
دیا چوپرا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و مجری تلویزیونی اهل هند است. دیا خواهر رشنی چوپرا است.
راسل بیکر (؛ زادهٔ - درگذشته ) نویسنده، روزنامه‌نگار و مجری اهل ایالات متحده آمریکا بود که به‌واسطهٔ تفسیرهای طنزآمیز و همچنین خودانتقادی‌های هدف‌دار و حساب‌شده‌اش شهرت دارد. راسل بابت نگارش خودزندگی‌نامهاش که در سال ۱۹۸۲ منتشر شد، برندهٔ جایزه پولیتزر شد.
او از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۹۸ یکی از ستون‌نویسان نیویورک تایمز و از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۴ میلادی در شبکهٔ پی‌بی‌اس، مجری مجموعهٔ مسترپیس بود.
نارا رهیت (؛ زادهٔ ۲۵ ژوئیه ۱۹۸۴ یک هنرپیشه، تهیه‌کننده و خوانندگی اهل هند است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "اسوراها" و "آقا اینجاست" اشاره کرد.
زیبا بختیار (؛ زادهٔ ) هنرپیشه سینما و تلویزیون اهل پاکستان است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها حضور داشته می‌توان به بدلکاری، جی ویکرانتا، حنا و زن داداش اشاره کرد.
الیستر کوک (؛ – ) یک روزنامه‌نگار، شخصیت تلویزیونی و مجری اهل بریتانیا و ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "سه چهره ایو" اشاره کرد.
وی از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۲ میلادی در شبکهٔ پی‌بی‌اس، نخستین مجریِ مجموعهٔ مسترپیس بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه پیبادی شده‌است.
راج کانوار (؛ ۱۹۶۶–۲۰۱۲) یک کارگردان فیلم، تهیه‌کننده فیلم، و فیلم‌نامه‌نویس سینمای بالیوود هند بود. اوفعالیت کارگردانی خود را ابتدا در دهلی آغاز کرد و سپس به بمبئی رفته و حرفه خود را به عنوان دستیار کارگردان هندی راجکومار سانتوشی ادامه‌داد. عاشق دیوانه وار اولین فیلمی بود که کانوار در سال ۱۹۹۲ کارگردانی کرد.
روشن عباس (؛ یک مجری، بازیگر، گوینده رادیو و کارگردان اهل هند است.
آماده، آرامش خاطر و همه خوب هستند از فیلم‌هایی است که او به عنوان بازیگر حضور داشته است.
ژان-ژوزف موره (؛ – ) موسیقی‌دان، آهنگساز و رهبر ارکستر اهل فرانسه بود.
آثار دراماتیک ژان-ژوزف موره، وی را در زمرهٔ یکی از چهره‌های شاخص موسیقی باروک در کشور فرانسه قرار داد. با آنکه امروزه دیگر آثار او اجرا نمی‌شوند، اما نامش به سبب یک قطعهٔ «فانفار-روندو» از «سوئیت سمفونی شمارهٔ ۱» که در مجموعهٔ تلویزیونی مسترپیس بکار گرفته شد، در یادها باقی مانده‌است.
علاوه بر اپرا و سمفونی، از او چندین سونات، کانتات، آریا و فانفار به‌جای مانده‌است.
رینا روی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل هند است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "آشا" اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که رینا روی در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
محسن حسن خان (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، و بازیکن کریکت اهل پاکستان است.
او همسر رینا روی بازیگر هندی است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به پیروزی، بزرگی، ما با زندگی خود بازی می‌کنیم، مقاومت اشاره کرد.
نانداموری بالاکریشنا (؛ زادهٔ http://indianexpress.com/article/entertainment/telugu/paisa-vasool-puri-jagannadh-reveals-title-and-first-look-of-balakrishna-101st-film-4696624/) هنرپیشه، و سیاست‌مدار اهل هند است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "افسانه" اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که نانداموری بالاکریشنا در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
مَـسترپیس () یک مجموعه آنتولوژی درام آمریکایی است که پخش آن از ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۷۱ آغاز شده و تا کنون ادامه دارد. این مجموعه، طولانی‌ترین مجموعهٔ درام هفتگی در ساعات پربیننده در ایالات متحده آمریکا محسوب می‌شود. در این مجموعه، بسیاری از آثار تحسین‌شدهٔ بریتانیایی که برخی از آنان توسط شبکهٔ مهمی چون بی‌بی‌سی، آی‌تی‌وی و کانال ۴ تهیه شده‌است، پخش شده‌است.
"مسترپیس" برای ارائهٔ اقتباس‌های تلویزیونی از رمان‌ها و زندگی‌نامه‌های مهم شهرت دارد، اما درام‌های غیراقتباسی را نیز شامل می‌شود. برخی از مهمترین سریال‌های تلویریونی که در "مسترپیس" پخش شده‌است، "دانتون ابی"، "خانه پوشالی" و "شرلوک" هستند.
ارین بورنت (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار و گویندهٔ اخبار اسکاتلندی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است و سابقه فعالیت او به عنوان مجری و گوینده اخبار در سی‌ان‌بی‌سی، ام‌اس‌ان‌بی‌سی، ان‌بی‌سی و سی‌ان‌ان بوده‌است. او در حال‌حاضر از مشاوران دونالد ترامپ و یکی از اعضای شورای روابط خارجی است.
بورنت میزبان برنامه ارین بورنت درخارج از جبهه می‌باشد که به صورت زنده اقدام به پخش برنامه از کشورهای مالی، افغانستان، رواندا، امارات متحده عربی و اسرائیل می‌نماید. او همچنین گزارش‌هایی از چین، اوکراین و پاکستان برای این برنامه تهیه کرده‌است.
جو اسکاربرو هنگامیکه شاغل در ان‌بی‌سی بود، به برنت به خاطر کارش در تعدادی از مستندهای فیلمبرداری شده در خارج از ایالات متحده. شامل گزارش‌ها و فیلمبرداری از مستندهایی در داخل لیبی، جمهوری دموکراتیک کنگو، نیجریه، روسیه، امارات متحده عربی، اردن و هند، لقب «سوپراستار بین‌المللی» را دریافت کرد.
او طی دوران حرفه‌ای به‌طور گسترده بر گزارشگری در خاورمیانه تمرکز داشت و گزارش‌هایی از مصر، ایران، عراق، اسرائیل، لبنان، فلسطین، عربستان سعودی، تونس، ترکیه و یمن، علاوه بر پاکستان ارائه کرده‌است.
برنت برای اولین بار در سال ۲۰۰۳ با مدیر اجرایی دیوید روبولوتا دیدار کرد. روبولوتا قبلاً تاجر کمپانی برادران لهام بود. برت و دیوید در سپتامبر ۲۰۱۱ نامزد کردند. آنها در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۲ ازدواج کردند.
در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۳، برنت یک پسر به دنیا آورد. او در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۵ یک دختر به دنیا آورد. این زوج در ۲۰ اوت ۲۰۱۸ صاحب فرزند سوم خود که یک پسر بود شدند.
برنت کاتولیک است.
نعمة الباقر (، ؛ زادهٔ ژوئیه ۱۹۷۸) روزنامه‌نگار سودانی اهل بریتانیا است. او هم‌اکنون از خبرنگاران سی‌ان‌ان است.
آلفرد موریس د زایاس (؛ زادهٔ ) وکیل، مورخ، حقوقدان، و مترجم اهل ایالات متحده آمریکا است. وی متخصص برجسته در زمینه حقوق بشر و حقوق بین‌الملل و مقام عالی‌رتبه بازنشسته سازمان ملل متحد است.Independent Expert on the promotion of a democratic and equitable international order, Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights, Ohchr.org; accessed December 14, 2015.
از سال ۲۰۱۲ او به عنوان کارشناس مستقل سازمان ملل متحد در زمینه ارتقاء یک نظم بین‌المللی دموکراتیک و عادلانه (منصوب شده توسط شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد) است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون برنامه فولبرایت شده‌است.
دٍ زایاس متولد ۳۱ مه ۱۹۴۷، در هاوانا، پایتخت کوباست. وی، در کودکی به همراه خانواده به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در شیکاگو، ایلینوی بزرگ شد. او دکترای تخصّصی حقوق خود را از مدرسه حقوق هاروارد و دکترای تاریخ دوره مدرن را از دانشگاه گئورگ آگوست گوتینگن آلمان گرفت.
وی از سال ۱۹۷۰–۱۹۷۴ در نیویورک و فلوریدا کار وکالت می‌کرد و به ویژه متخصص در شرکت‌های بزرگ بود. او همچنین یکی از همکاران برنامه فولبرایت در دانشگاه توبینگن در آلمان بود و همچنین همکار پژوهشی مؤسسه ماکس پلانک برای مقایسه حقوق عمومی و حقوق بین‌الملل در هایدلبرگ آلمان بود. در سال‌های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰، او در کمیسیون کتاب‌های درسی آلمانی و آمریکایی در مؤسسه جرج اکرت در برانشویگ مشارکت داشت و در سال ۱۹۸۰ یک مقاله طولانی دربارهٔ موضوع تعصب و کلیشه‌ها در کتاب‌های درسی «از سیاست و تاریخ معاصر»منتشر نمود.
دٍ زایاس در حال حاضر استاد حقوق بین‌الملل در مدرسه عالی دیپلماسی و روابط بین‌الملل ژنو است و پیش از این در سال‌های ۱۹۸۱ تا ۲۰۰۳ به عنوان وکیل ارشد دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، دبیر کمیته حقوق بشر، و رئیس دادخواست‌های حقوق بشر خدمت کرده‌است.
در بیست و هفتمین جلسه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۴، به موجب قطعنامه A/HRC/RES/27/9 مجوز او به عنوان کارشناس مستقل سازمان ملل متحد در زمینه ارتقاء یک نظم بین‌المللی دموکراتیک و عادلانه تا سال۲۰۱۸ تمدید شد.A. de Zayas "Human Rights, United Nations High Commissioner for" in H. Volger (ed.) Concise Encyclopedia of the United Nations, Kluwer, the Hague, 2002, pp. 217–23, favourably reviewed by Ruth Wedgwood in the "American Journal of International Law", vol. 99, pp. 284–87, at 285;A. de Zayas, "United Nations High Commissioner for Human Rights" in Rudolf Bernhardt (ed.) Encyclopaedia of Public International Law, Vol. 4, 2000, Elsevier, Amsterdam, pp. 1129–32
تخصص دٍ زایاس تمرکز روی حمایت قومی منجمله روی حمایت قضایی بود. زایاس نوشته‌ها و سخنرانی‌های گسترده‌ای دربارهٔ حقوق بشر، از جمله در زمینه دادگستری در مورد حقوق اقلیتها و عدالت‌خواهی در مورد قربانیان جنایات علیه بشریت در سطح جهانی داشته‌است. وی همچنین در زمره حقوقدانان برجسته‌ایی است و فعالیت‌ها و پژوهشهای گستره‌ای در زمینه شناساندن نسل‌کشی ارمنی‌ها،"El Genocidio contra los Armenios y la relevancia de la Convención para la prevención y la sanción del delito de genocidio" with a Prologue by the International Commission of Jurists, Buenos Aires, 2009; "The Genocide Against the Armenians 1915–1923 and the Relevance of the 1948 Genocide Convention", Haigazian University Press, Lebanon 2010. هولوکاست، بازداشتگاه گوانتانامو در ایالات متحده، پاکسازی قومی در یوگسلاوی سابق،"Wem gehört Guantanamo Bay", Frankfurter Allgemeine Zeitung, December 29, 2003 فرار و اخراج شهروندان آلمانی‌ها (۱۹۴۵–۵۰)پس از جنگ جهانی دوم،"Ethnische Säuberungen und das Internationale Kriegsverbrechertribunal für das ehemalige Jugoslawien" in Archiv des Völkerrechts, Band 35 (1997) pp. 29–72, "Der Krieg im ehemaligen Jugoslawien aus völkerrechtlicher Sicht" in Tilman Zülch (ed.) Ethnische Säuberung, Luchterhand Verlag, 1999 حمله به قبرس توسط ترکیه در سال ۱۹۷۴، حقوق اقلیت‌ها در ترکیه،A. de Zayas, "Nemesis at Potsdam", Routledge 1977, 6th revised edition Picton 2003; , "A Terrible Revenge", Palgrave/Macmillan, New York 2006, 2nd revised edition; , "Vertreibung und Voelkerrecht" in the official catalogue of the exhibit "Flucht Vertreibung Integration", Haus der Geschichte der Bundesrepublik Deutschland, 3rd edition, Kerber Verlag 2006; ."Unzulässige Diskriminierung der deutschen Opfer", FAZ.net; February 28, 2011.and "Frankfurter Allgemeine Zeitung" (March 1, 2011), p. 18. حق آزادی بیان و اجتماعات و حقوق بومیان"Self-determination. Turkish settlers and Cyprus referenda" in Andreas Auer (ed.) A Constitutional Convention for Cyprus, Wissenschaftlicher Verlag Berlin, 2009; "Turkey must apologise" Cyprus Weekly, February 25, 2011, p. 14 و روابط تجاری ناعادلانه در دنیا انجام داده‌است.
او طرفدار «حق میهن» به عنوان حقوق جهانشمول برای ایجاد یک مجمع پارلمانی سازمان ملل متحد و یک دادگاه جهانی به منظور تحقق صلح و حقوق بشر است. وی همچنین در زمینه موضوع پناهندگان ایرانی در کمپ اشرف در عراق فعال بوده‌است.
زایاس از ابتدای بازنشستگی اش از سازمان ملل متحد در سال ۲۰۰۳، به منتقد جنگ ۲۰۰۳ عراق تبدیل شده‌است. از بازداشت نامحدود در بازداشتگاه گوانتانامو، تا زندان‌های مخفی سیا، آلودگی هسته ای، توافق‌نامه‌های تجاری و سرمایه‌گذاری‌های نامتقارن و فقر مطلق.
او یکی از شهروندان ژنو است، وی رئیس مرکز روابط بین‌الملل بخش فرانسوی سوئیس انجمن‌جهانی قلم بین سالهای ۲۰۰۶–۲۰۰۹ بود و در ماه مارس سال ۲۰۱۳ به مدت سه سال دیگر به عنوان رئیس این مرکز انتخاب شد. از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۵ او رئیس انجمن نویسندگان ملل متحد (UNSW) بود و در حال حاضر سردبیر مجله ادبی «اکس تمپور» می‌باشد
دٍ زایاس به‌طور مرتب مقالات و مقاله‌های منتشر شده در روزنامه‌ها و رسانه‌های بین‌المللی از جمله گاردین، فرانکفورتر آلگماینه سایتونگ، دی ولت، اشپیگل و بایرن کوریر و تریبون دو ژنو را تحریر می‌کند. وی در برخی برنامه‌های تلویزیونی و در میزهای پانل سی ان ان، روسیه امروز، آرتی، WDR و دیگر گروه‌ها برنامه اجرا کرده‌است. او مشاور حقوقی و تاریخی برای مستندهای تلویزیونی متعددی در ایالات متحده آمریکا، کانادا، هلند و آلمان بوده‌است، از جمله فیلم کانال دیسکاوری چنل، در مورد غرق شدن کشتی پناهنده «ویلهلم گاستلوف» و مستند راندفانک، بایر ایشر، فلاچت و وردریبونگ.
دٍ زایاس طی دوران تحصیلات عالی و حرفه اش در حقوق، استاد مهمان حقوق بین‌الملل و تاریخ جهان در تعدادی از موسسات بود، از جمله مطالعات بین‌المللی دوره عالی در (مؤسسه عالی ژنو)، دانشکده حقوق دانشگاه دیپال (شیکاگو)، دانشگاه بریتیش کلمبیا (ونکوور)، دانشکده دیپلماسی و روابط بین‌الملل ژنو، دانشگاه بین‌المللی شیلر (لایسین)، دانشکده حقوقی، آکادمی بین‌المللی حقوق (تونس)، دانشگاه تری، دانشکده حقوق سانتا کلارا (کالیفرنیا)، دانشگاه بریتیش کلمبیا (ونکوور) مرکز مطالعات کاربردی در مذاکرات بین‌المللی (CASIN) (ژنو)، انستیتو فلیکس ارماکورا (وین)، مؤسسه رائول والنبرگ (لوند، سوئد)، کالج دانشگاه گالوی (جزیره ایرلند)، دانشگاه القلعه، مادرید (اسپانیا)) و مؤسسه بین‌المللی حقوق بشردوستانه (سانرمو، ایتالیا). او عضو کمیته‌های دکترا در مؤسسه بین‌المللی دانشگاه‌های دانشگاه هاروارد، دانشگاه‌های آمستردام و آلکالا د هانارس و همچنین مدرسه دیپلماسی ژنو بوده‌است.
یادبود حقوق مدنی ()یک نماد در مونتگمری، آلاباما واقع در ایالات متحده آمریکا ست.
این نماد به یاد ۴۱ نفری می‌باشد که در مبارزه برای برابری و مساوات همه مردم بدون در نظر گرفتن نژاد، در جریان جنبش مدنی در ایالات متحده آمریکا جان خود را از دست دادند.
نام‌های موجود در این یادبود متعلق به کسانی ست که بین سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۶۸ جان باختند. این تاریخ از این جهت انتخاب شده زیرا درسال۱۹۵۴ دادگاه عالی ایالات متحده آمریکا تصریح کرد که جداسازی نژادی در مدارس غیرقانونی ست و سال ۱۹۶۸ میلادی مارتین لوتر کینگ به قتل رسید.
این بنا توسط مایا لین ساخته شده، کسی که بخاطر ساختن یادبود جانبازان ویتنام در واشینگتن معروف می‌باشد.
این یادبود در سال ۱۹۸۹ بازگشایی شد.
مفهوم طرح این یادبود بر اساس اثر تسکین دهندگی و بهبود بخشی آب است. این معنا الهام گرفته از سخنان مارتین لوتر کینگ است که گفته بود: «ما راضی نخواهیم شد تا عدالت مانند جریان قدرتمند آب جاری شود.» این سخنان قسمتی از سخنرانی: من یک آرزو دارم … مارتین لوتر کینگ در ۲۸ اوت ۱۹۶۳ در واشینگتن می‌باشد که برگرفته از کتاب مقدس است.
این یادبود به‌شکل چشمه نامتقارن سنگی به‌شکل قیف می‌باشد؛ که نوارهای آب در بالای مخروط جریان دارد که حاوی ۴۱ اسم می‌باشد.
یادبود نشان دهنده آرمان‌های جنبش حقوق مدنی برای پایان دادن به تفکیک نژادی است.
این یادبود در مرکز شهر مونتگومری در خیابان ۴۰۰ واشینگتن در یک میدان باز قرار دارد که مقابل دفتر حقوق فقرای جنوب است.
برای بازدید همگان به‌طور ۲۴ ساعت و هفت روز هفته باز است.
این محل تنها چند بلوک از دیگر اماکن تاریخی فاصله دارد. امکان تاریخی مانند کلیسای باپتیست، مجلس دولتی آلاباما و اداره بایگانی و تاریخ آلاباما که در آن اسناد تاریخی بایگانی شده‌است.
آرمان خاچاتریان (؛ با نام هنری آرموش زادهٔ ) هنرپیشه، کمدین، شومن و مجری تلویزیونی اهل ارمنستان است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
واچه توماسیان (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، کمدین، شومن، و فیلم‌نامه‌نویس اهل ارمنستان است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
نرگس حسینی (زادهٔ ۱۳۶۴) فعال مدنی و حقوق زنان اهل کاشان است که به عنوان دومین دختر انقلاب شناخته می‌شود. پس از حرکت نمادین ویدا موحد در اعتراض به حجاب اجباری، او دومین فردی بود که به صورتی مشابه با برداشتن حجاب خود در ۹ بهمن ۱۳۹۶ در خیابان انقلاب اسلامی، به اعتراض به حجاب اجباری پرداخت.
نرگس حسینی، در همان روز اعتراض یعنی ۹ بهمن ۱۳۹۶ بازداشت و پس از صدور قرار وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی به زندان قرچک ورامین منتقل شد. دادسرای فرهنگ و رسانه نرگس حسینی را به عدم رعایت حجاب شرعی، تظاهر به عمل حرام و تشویق به فساد متهم کرد. او به اتهام «تشویق مردم به فساد از طریق کشف حجاب»، به ۲۴ ماه حبس تعزیری محکوم و پس از ۲۰ روز بازداشت، سرانجام در ۲۹ بهمن ۱۳۹۷ با قرار وثیقه ۶۰ میلیون تومانی آزاد شد.
همزمان با خیزش ۱۴۰۱ ایران، نرگس حسینی در روز اول مهر ۱۴۰۱ در کاشان بازداشت. روز ۱۰ آبان ۱۴۰۱، فهیمه حسینی خواهر او، در توییتی نوشت که نرگس حسینی در زندان کاشان دچار سوختگی عمیق در هر دو پا شده اما مسئولین زندان با اعزام او به بیمارستان برای دریافت کمک‌های پزشکی مخالفت کرده‌اند.
اعظم جنگروی (زادهٔ ۱۳۶۲، تهران) فعال ایرانی حقوق بشر، زندانی سیاسی سابق، و ساکن تورنتو است. او یکی از زنان معروف به دختران خیابان انقلاب است که در ۲۶ بهمن ۱۳۹۶، در خیابان انقلاب اسلامی، تهران روسری‌اش را در اعتراض به حجاب اجباری در ایران از سر برداشت و روی پست برق ایستاد. رژیم جمهوری اسلامی، او را همان روز بازداشت و پس از آن با قرار وثیقه، موقت آزاد کرد.
اعظم ۱۹ خرداد ۱۳۶۲ در تهران زاده‌شد. او پنجمین فرزند مصطفی جنگروی و مهری است. وی کودکی‌اش را در جنوب تهران سپری کرد. در بزرگ‌سالی با خانواده به شمال تهران نقل مکان کردند. ازآنجاکه خانواده‌اش سنتی بودند، او با اجبار مادرش، در ۲۲ سالگی با سعید، که مذهبی و سنتی بود و خانواد‌ه‌اش، همه جا اعظم را مجبور به حجاب می‌کرد، ازدواج کرد.
اعظم از دانشگاه تهران، مدرک کاردانی‌ و از دانشگاه ایوان کی در رشته علوم کامپیوتر، مدرک کارشناسی گرفت. سپس، در رشته هوش مصنوعی و رباتیک، مدرککارشناسی ارشد گرفت.
او ۱۳۸۸ دخترش، ویانا، را به دنیا آورد. اعظم با شوهرش به تفاهم نرسید و پس از کشمکش‌ طولانی، تصمیم به طلاق گرفت. اما ازآنجاکه قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران خلاف حقوق زنان است، ۴ سال طول کشید تا طلاق بگیرد.
ویدا موحد صبح ششم دی ۱۳۹۶ (۲۷ دسامبر ۲۰۱۷) در تقاطع خیابان انقلاب و وصال شیرازی، در اعتراض به حجاب اجباری، روی سکویی رفته و روسری سفیدش را به آرامی تکان می‌داد، که پلیس بلافاصله او را دست‌گیر کرد. او اولین دختر خیابان انقلاب نامیده‌شد. پس از ویدا، چند زن دیگر، از جمله اعظم جنگروی، این کار او را چند جای تهران تکرار کردند. اعظم روی پست برق رفت و روسری خود را مانند ویدا، بالای سر خود تکان داد. پس از دست‌گیری اعظم از سوی پلیس، او را به سلول انفرادی انداختند و همان‌جا سه‌چهار روز رهایش کردند. او سپس موقت و با وثیقه آزاد شد. اعظم، در مصاحبه‌ای گفت که به اتهام «ترویج فحشا و نقض عمدی شریعت اسلامی» به سه سال زندان محکوم شده‌است. او هم‌چنین تهدید شده‌بود که سرپرستی فرزندش را به شوهر سابقش می‌دهند یا فرزندش را به بهزیستی می‌سپارند.
آواره فیلمی محصول سال ۱۹۵۱ و به کارگردانی راج کاپور است. در این فیلم بازیگرانی همچون راج کاپور، نرگس دات، پریتویراج کاپور، لیلا چیتنیس، کی. ان. سینگ، شاشی کاپور ایفای نقش کرده‌اند.
انتخابات سراسری ایتالیا در ۴ مارس ۲۰۱۸ در پیِ انحلال پارلمان در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۷ توسط رئیس‌جمهور سرجیو ماتارلا برگزار شد.
رأی‌دهندگان باید تکلیف ۶۳۰ کرسی مجلس نمایندگان و ۳۱۵ کرسی انتخابی سنا را تعیین می‌کردند. این هجدهمین باری بود که مردم پس از تشکیل جمهوری ایتالیا در سال ۱۹۴۸ برای انتخابات قوه مقننه پای صندوق می‌رفتند.
همزمان با این انتخابات دو انتخابات محلی نیز در لومبارد و لاتزیو نیز برگزار شد.
ائتلاف راست میانه که حزب ماتئو سالوینی به نام لگا نورد به عنوان پیشانی آن شناخته می‌شد، توانست بیشترین کرسی‌ها را در مجلس نمایندگان و سنا ببرد. این در حالی بود که جنبش ضد ساختار پنج‌ستاره به رهبری لوئیجی دیماریو توانست بیشترین آرا را نصیب خود کند. ائتلاف چپ میانه به رهبری نخست‌وزیر ماتئو رنتسی، سوم شد. با این وضع هیچ‌یک از گروه‌ها یا احزاب سیاسی نتوانستند اکثریت مطلق را به دست آورند، لذا این انتخابات منجر به تشکیل پارلمان معلق شد.
در انتخابات سراسری ۲۰۱۳ هیچ‌یک از ائتلاف‌های اصلی (راست میانه به رهبری سیلویو برلوسکونی، چپ میانه به رهبری پیر لوئیجی برسانی و جنبش پنج ستاره به رهبری بپه گریلو) نتوانستند اکثریت مطلق را در پارلمان به دست آورند. در آن زمان برسانی دبیر وقت حزب دموکراتیک نتوانست دولت تشکیل دهد و جورجو ناپولیتانو بار دیگر به عنوان رئیس‌جمهور ابقا شد. انریکو لتا، معاون برسانی از سوی وی موظف به تشکیل دولت ائتلاف عظیم شد. کابینه لتا مشتمل بر اعضای حزب دموکراتیک، حزب مردم آزادی برلوسکونی، گزینه مدنی، اتحاد مرکز و دیگران بود.
برلوسکونی در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۳ حزب جدیدی با عنوان فورزا ایتالیا راه‌اندازی کرد که نام آن برگرفته از حزب پیشین فورزا ایتالیا بود که میان سال‌های ۲۰۰۹–۱۹۹۴ فعالیت می‌کرد. برلوسکونی همچنین اعلام کرد با دولت لتا مخالف است و باعث شد تا شکاف بزرگی در ائتلاف به وجود آید و در نتیجه آنجلینو آلفانو، وزیر کشور تصمیم گرفت از وی جدا شده و حزب جدیدی تحت عنوان راست میانهٔ نو ایجاد کرده و در دولت باقی بماند.È rottura tra Berlusconi e Alfano Il vicepremier annuncia i nuovi gruppi
با انتخاب ماتئو رنتسی به دبیر کلی حزب دموکراتیک در دسامبر ۲۰۱۳ تنش‌های زیادی در این حزب ایجاد شد که در نهایت منجر به استعفای لتا از نخست‌وزیری در فوریه ۲۰۱۴ شد. رنتسی متعاقباً دست به تشکیل دولت جدیدی تحت همان ائتلاف (البته با حضور حزب راست میانهٔ نو) زد اما این بار شیوهٔ جدیدی به کار گرفت. نخست‌وزیر جدید حمایت زیادی از سوی حزب خود داشت که با حضور خوب این حزب در انتخابات پارلمان اروپا در ۲۰۱۴ و انتخاب سرجیو ماتارلا (دموکرات) به عنوان رئیس‌جمهور تقویت شد. رنتسی در مقام نخست‌وزیر دست به اصلاحات زیادی زد از جمله، قانون انتخابات جدید (که بعدها قسمت‌هایی از آن توسط دادگاه قانون اساسی مخالف قانون اساسی دانسته شد)، ملایم‌سازی قانون کار (مشهور به قانون مشاغل) به منظور افزایش رشد اقتصادی، اصلاح گسترده اداره امور عمومی، ساده‌سازی جلسات دادرسی، به رسمیت شناختن ازدواج هم‌جنس‌گرایان و الغای بسیاری از مالیات‌های خرد.
یکی از مشکلات بزرگ دولت رنتسی میزان زیاد مهاجرت غیرقانونی به ایتالیا در پی جنگ داخلی لیبی بود. در دوران وی، روند نجات مهاجران در دریا و انتقال ایشان به بنادر جنوبی ایتالیا روند صعودی گرفت تا حدی که جنبش پنج‌ستاره، حزب فورزا ایتالیا، لگا نورد شروع به انتقاد کردند"Italy PM Renzi attacks northern regions for refusing migrants". BBC News. 8 June 2015"Italy coastguard: 3,000 migrants rescued in one day in Mediterranean". "The Guardian". 23 August 2015. و محبوبیت رنتسی میان مردم کاهش یافت.L'analisi del sondaggista: "Con l'immigrazione, Renzi perde tra i 2 e i 4 milioni di voti" با این حال نظرسنجی‌ای که در ۲۰۱۶ انجام شد، نشان داد حزب دموکراتیک همچنان محبوب است و احزاب جنبش پنج‌ستاره، لگا نورد و برادران ایتالیا رشد داشته‌اند در حالی که محبوبیت فورزا ایتالیا کاهش داشته‌است. حزب انتخاب مدنی به‌طور بالقوه حذف شد و جای حزب چپ آزادی اکولوژی را حزب چپ ایتالیا گرفت.
در دسامبر ۲۰۱۶ همه‌پرسی قانون اساسی که به درخواست دولت رنتسی و تأیید پارلمان صورت گرفت با نسبت ۵۹٪ به ۴۱٪ از سوی مردم رد شد. در صورت تأیید این تغییرات، سنا مشتمل بر ۱۰۰ نماینده می‌شد که ۹۵ نفر از آنها از سوی مردم و ۵ نفر از سوی رئیس‌جمهور منصوب می‌شدند. رنتسی پس از شکست در این همه‌پرسی، از سمت خود استعفا داد و جای خود را به وزیر امور خارجه پائولو جنتیلونی (دموکرات) داد.
در اوایل سال ۲۰۱۷ برخی از دموکرات‌های جناح چپ به رهبری برسانی، ماسیمو دالما و روبرتو اسپرناتزا به همراه جداشدگان حزب چپ ایتالیا در مخالفت با سیاست‌های رنتسی، جنبش دموکراتیک و مترقی را راه‌اندازی کردند. حزب راست میانه به حزب آلترناتیو مردمی تغییر یافت. رنتسی در آوریل همان سال به عنوان دبیرکل حزب دموکراتیک انتخاب شد و بنابراین نامزد نخست‌وزیری این کشور شد. وی توانست آندره‌آ اورلاندو وزیر دادگستری و میکله امیلیانو فرماندار آپولیا را شکست دهد.
سرجیو ماتارلا در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۷ پارلمان ایتالیا را منحل کرد تا یک انتخابات سراسری در ۴ مارس ۲۰۱۸ انجام شود.
یکی از عواقب همه‌پرسی قانون اساسی در ۲۰۱۶ و دو حکم متفاوت دادگاه قانون اساسی، این بود که قوانین انتخاباتی مجلسین پارلمان ایتالیا فاقد یکنواختی شدند. در اکتبر ۲۰۱۷، احزاب دموکراتیک، آلترناتیو مردم، فورزا ایتالیا، لگا نورد و برخی دیگر از احزاب کوچکتر بر سر یک قانون انتخاباتی جدید به توافق رسیدند.Il patto a quattro Pd-Ap-Lega-Fi regge. Primo ok al Rosatellum, ma da martedì in Aula entra nel mirino dei franchi tiratori مجلس نمایندگان با ۳۷۵ رأی موافق در برابر ۲۱۵ رأی مخالفRosatellum approvato alla Camera. Evitata la trappola dello scrutinio segreto. Via libera al salva-Verdini و مجلس سنا با ۲۱۴ رأی موافق و ۶۱ رأی مخالفIl Rosatellum bis è legge dello Stato: via libera definitivo al Senato con 214 sì این قانون را تصویب کردند. جنبش پنج ستاره، جنبش دموکراتیک و مترقی، حزب چپ ایتالیا، حزب برادران ایتالیا و برخی احزاب کوچکتر با این قانون مخالفت کردند.
نظام جدید انتخابات که با اشاره به نام اتوره روساتو رئیس نمایندگان حزب دموکرات در مجلس نمایندگان به «روساتلوم بیس» شهرت یافته، یک نظام مختلط است که در یک دور انتخابات، تکلیفِ ۳۷٪ کرسی‌ها را با استفاده از روش نخست‌نفری و ۶۳٪ کرسی‌ها را با استفاده از روش نسبی بزرگ‌ترین باقیمانده مشخص می‌کند.Rosatellum, come funziona la legge elettorale e cosa prevedeRosatellum 2.0, tutti i rischi del nuovo Patto del Nazareno
۶۳۰ نمایندهٔ مجلس نمایندگان به روش زیر انتخاب می‌شوند:
۳۱۵ نمایندهٔ سنا به روش زیر انتخاب می‌شوند:
تعداد کمی سناتور تا پایان عمر برای مجلس سنا تعیین می‌شوند.
افرادی که در ایتالیا ساکن هستند هر نمایندهٔ مجلس نمایندگان را در یک تعرفه مشخص می‌کنند. در این برگه‌ها نام نامزد و حزب وی نوشته می‌شود. نمایندگان هر حوزهٔ انتخابیهٔ تک‌نماینده بر اساس اکثریت تعیین می‌شوند در حالی که کرسی‌های مربوط به حوزه‌های انتخابیهٔ چندنماینده در سطح سراسری تخصیص داده می‌شوند. احزاب برای اینکه بتوانند در حوزه‌های انتخابیهٔ تک نماینده حساب شوند، باید بتوانند در سطح ملی حداقل ۱٪ از آرا را نصیب خود کنند. برای کسب کرسی‌های حوزه‌های چندنماینده، احزاب باید دستکم ۳٪ از آرا در سطح ملی را به دست آورند. منتخبان حوزه‌های انتخابیهٔ چندنماینده از فهرست‌های بسته خواهند بود.
برگهٔ رأی در روش‌های نخست‌نفری و نسبی یکتا است و نام نامزدهای حوزه‌های تک‌نماینده را مشخص کرده و در نزدیکی هر یک نماد فهرست بخش نسبی را نمایش داده‌است. در هر کدام نیز فهرست نام نامزدهای مربوطه آمده.Elezioni, come si vota con il Rosatellum, debutta la nuova scheda elettorale
رأی‌دهندگان می‌توانند آرای خود را به یکی از سه روش ذیل بدهند:Il Rosatellum bis è legge. Ma come funziona?
دیوانه فیلمی محصول سال ۱۹۶۷ و به کارگردانی ماهش کائول است. در این فیلم بازیگرانی همچون راج کاپور، سایرا بانو، لالیتا پاوار ایفای نقش کرده‌اند.
بوم فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی پانیت مالهوترا است. در این فیلم بازیگرانی همچون آمیتاب باچان، گلشن گروور، جکی شروف، زینت امان، کاترینا کایف، پادما لاکشمی، جاوید جعفری، سیما بیسواس، بو درک ایفای نقش کرده‌اند.
انتخابات ریاست‌جمهوری روسیه در ۱۸ مارس ۲۰۱۸ برگزار شد. ولادیمیر پوتین توانست با کسب حدوداً ۷۷٪ از آرای عمومی با فاصلهٔ زیادی از رقبای خود در انتخابات پیروز شود؛ لذا دور دوم برگزار نشد. انتخابات بعدی در سال ۲۰۲۴ برگزار خواهد شد.
ولادیمیر پوتین در ۶ دسامبر ۲۰۱۷ اعلام کرده بود قصد دارد بار دیگر در انتخابات شرکت کند تا برای بار چهارم به ریاست‌جمهوری برگزیده شود. بر اساس نظرسنجی‌ها وی بیشترین شانس انتخاب شدن را در اختیار داشت. رتبهٔ وی در همهٔ نظرسنجی‌ها بیش از ۴۰٪ و گاهی حتی بسیار بیشتر از این رقم بود.
نامزدهای دیگر نظیر پاول گرودینین از حزب کمونیست و ولادیمیر ژیرینفسکی از حزب لیبرال دموکراتیک بودند. الکسی ناوالنی به خاطر محکومیت قبلی از نامزدی در انتخابات منع شد.
رئیس‌جمهور روسیه از طریق یک انتخابات مستقیم برای یک دورهٔ شش ساله انتخاب می‌شود. این دوره پیش از این چهار سال بود تا اینکه در سال ۲۰۰۸ در زمان ریاست‌جمهوری دیمیتری مدودف به شش سال افزایش یافت.Stefanov, Mike (22 December 2008). Russian presidential term extended to 6 years. CNN. Retrieved 1 May 2017. بنابر مادهٔ ۸۱ قانون اساسی فدراسیون روسیه، نامزد ریاست‌جمهوری باید دستکم ۳۵ سال داشته باشد و در طول ۱۰ سال گذشته به‌طور ثابت ساکن این کشور بوده باشد.Chapter 4. The President of the Russian Federation. Constitution of the Russian Federation. رئیس‌جمهور نمی‌تواند بیش از دو دوره پشت سر هم به این مقام انتخاب شود. احزابی که در دومای دولتی حضور دارند می‌توانند یک نامزد معرفی کنند در حالی که احزاب خارج از پارلمان باید برای حضور در انتخابات حداقل ۱۰۵٬۰۰۰ امضا برای نامزد خود جمع‌آوری کنند. نامزدهای مستقل باید دستکم ۳۱۵٬۰۰۰ امضا جمع کنند به این شکل که نباید از این میزان، ۷٬۵۰۰ امضا مربوط به یکی از واحدهای فدرال روسیه باشد.Medvedev Signs Off on Election, Party Signature Laws. Sputnik News. Published 5 February 2012. Retrieved 1 May 2017. همچنین این نامزدها باید تشکلی شامل ۵۰۰ عضو نیز ایجاد کنند. روند نامزدی در طول تعطیلات زمستانی روسیه آغاز شد و در روز ۳۱ ژانویه ۲۰۱۸ به پایان رسید. این روز آخرین مهلت برای ارسال امضاهای جمع‌آوری‌شده بود.
دو سناتور به نام‌های آندری کِلیشاس و آناتولی شیروکوف در ۳ مارس ۲۰۱۷ پیش‌نویس متممی به قانون انتخابات را ارائه کردند. یکی از مواد این متمم ناظر بر این بود که روز انتخابات از دومین یکشنبهٔ مارس به سومین یکشنبهٔ این ماه منتقل شود یعنی در این دوره از ۱۱ مارس به ۱۸ مارس ۲۰۱۸ انتقال یابد. بنابر مادهٔ ۵، بند ۷ از قانون فدرال روسیه به شمارهٔ 19-FZ «اگر یکشنبه‌ای که قرار است انتخابات ریاست‌جمهوری در آن برگزار شود منطبق با روزی شود که پیش از یک روز تعطیل عمومی است، یا اینکه آن یکشنبه در هفته‌ای واقع شود که یک تعطیلی عمومی در آن قرار دارد یا اینکه این یکشنبه یک روز کاری اعلام شده باشد، انتخابات به یکشنبهٔ بعدی موکول می‌شود.» دومین هفتهٔ مارس ۲۰۱۸ شامل روز بین‌المللی زنان (۸ مارس) است که در روسیه یک تعطیلی عمومی است. این طرح بدون معطلی در مه ۲۰۱۷ در مجلس دومای دولتی و شورای فدراسیون روسیه به تصویب رسید و در ۱ ژوئن به امضای ولادیمیر پوتین رسید. در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۷، مجلس علیای مجلس فدرال، رسماً اعلام کرد ۱۸ مارس، روز انتخابات ریاست‌جمهوری خواهد بود و بدین ترتیب روند ثبت‌نام و تبلیغات نامزدها به‌طور رسمی آغاز شد.Russian presidential election date set as March 18. RT. Published 15 December 2017. Retrieved 16 December 2017. ۱۸ مارس از جنبهٔ دیگری نیز اهمیت دارد چون این روز چهارمین سالگرد الحاق کریمه به فدراسیون روسیه است.Campaign officially starts for Russia's presidential election . The Japan News. Published 19 December 2017. Retrieved 19 December 2017.
احزاب سیاسی که در دومای دولتی یا دیگر دستگاه‌های مقننه نماینده دارند می‌توانند یک نفر را بدون جمع‌آوری امضا به عنوان نامزد ریاست‌جمهوری معرفی کنند به این شرط که توانسته باشند در قوه مقننه دستکم نمایندگی یک سوم از واحدهای فدرال روسیه را کسب کرده باشند. در انتخابات ۲۰۱۸ این احزاب می‌توانستند نامزد خود را بدون جمع‌آوری امضا معرفی کنند: حزب سکوی مدنی، حزب کمونیست فدراسیون روسیه، حزب لیبرال دموکراتیک روسیه، حزب روسیهٔ عادل، حزب رودینا و حزب روسیه واحد.
در ۱ ژوئیه ۲۰۱۷، الکسی ژوراولیوف رهبر حزب رودینا اعلام کرد حزب متبوعش فقط از ولادیمیر پوتین حمایت خواهد کرد. رفعت شیخ‌الدینف رهبر حزب سکوی مدنی نیز در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۷ اعلام کرد که حزبش از پوتین حمایت می‌کند. سرگی میرونوف رهبر حزب روسیهٔ عادل در ۲۴ دسامبر ۲۰۱۷ حزبش نمی‌خواهد هیچ نامزدی برای انتخابات ریاست‌جمهوری معرفی کند کمی بعد میخائیل یملیانوف که از اعضای برجستهٔ این حزب است اعلام کرد که این حزب از نامزدی پوتین دفاع خواهد کرد.
افرادی که به احزابی تعلق دارند که هیچ کرسی‌ای در دومای دولتی ندارند باید ۱۰۵٬۰۰۰ امضا جمع کنند تا بتوانند نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری بشوند در حالی که مستقل‌ها باید ۳۱۵٬۰۰۰ امضا جمع کنند و یک گروه متشکل از دستکم ۵۰۰ نفر کنشگر سیاسی سازماندهی نمایند. چندین تحلیل‌گر سیاسی نظیر ایرینا خاکامادا که سابقهٔ نامزدی ریاست‌جمهوری دارد در خصوص سخت بودن جمع‌آوری این تعداد امضا بدون حمایت احزاب سیاسی صحبت‌هایی کرد که در نهایت باعث شد بسیاری از افرادی که می‌خواستند به صورت مستقل نامزد انتخابات شوند از تصمیم خود صرف نظر کنند. این در حالی بود که الا پامفیلووا رئیس کمیسیون انتخابات گفته بود که شرایط نامزدی چالشی نسبت به قبل بسیار آسانتر شده چون که پیش از این افراد باید دستکم ۱ میلیون امضا جمع می‌کردند. وی پیش‌بینی کرده بود با این توصیفات، شمار نامزدها بسیار بیشتر از سال ۲۰۰۰ میلادی شود که ۱۱ نفر نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری شده بودند اما پیش‌بینی او تحقق پیدا نکرد.
حزب رشد در ژوئیه ۲۰۱۷ اعلام کرد یک انتخابات مقدماتی درون‌حزبی برای تعیین نامزد ریاست‌جمهوری برگزار خواهد کرد. در این انتخابات چهار نامزد شرکت کردند: اوکسانا دمیتریوا، دمیتری پوتاپنکو، دمیتری مارینیچف و الکساندر هوروجی. رأی‌گیری از اوت تا نوامبر ۲۰۱۷ به صورت اینترنتی انجام شد.
دبیر مطبوعاتی این حزب در ۱۰ اوت ۲۰۱۷ به رسانه‌ها گفت نتیجهٔ این انتخابات در کنگرهٔ بعدیِ حزب مورد بررسی قرار خواهد گرفت اما برندهٔ آن الزاماً نمایندهٔ حزب در این انتخابات نخواهد بود.
حزب رشد در ۲۶ نوامبر همان سال اعلام کرد که بوریس تیتوف نامزد این حزب برای انتخابات ریاست‌جمهوری است. این در حالی بود که وی اصلاً در انتخابات مقدماتی حضور نداشت. توجیهی که از سوی یکی از مقامات این حزب اعلام شد این بود که هیچ‌یک از نامزدهای چهارگانه نتوانسته بودند حمایت کافی را از سوی رأی‌دهندگان به دست آورند.
جبههٔ چپ به رهبری سرگی اودالتسوف در ۲ نوامبر ۲۰۱۷ رأی‌گیری آنلاین برای تعیین نامزدی واحد برای جناح چپ را آغاز کرد. این انتخابات مقدماتی در دو مرحله انجام شد، مرحلهٔ اول از ۲ تا ۲۳ نوامبر و مرحلهٔ دوم از ۲۴ تا ۳۰ نوامبر.
مرحلهٔ اول شامل ۷۷ نامزد بود که بسیاری از آنها از چهره‌های احزاب و سازمان‌های سیاسی چپ‌گرا در روسیه بودند. افرادی نظیر پاول گرودینین، یوری بولدیرف، گنادی زوگانوف، سرگی میرونوف (که بعداً حامی پوتین در انتخابات شد)، سرگی گلازیف، زاخار پریلپین، ویکتور آنپیلوف، والری زورکین، ژورس آلفروف، سرگی بابورین (که بعدها نامزد حزب اتحاد مردم روسیه شد)، ناتالیا لیسیتسینا (که بعداً نامزد جبهه کارگران متحد روسیه شد)، ماکسیم سورایکین (که بعداً نامزد حزب کمونیست‌های روسیه شد) و غیره.
از میان این افراد، بولدیرف و گرودینین توانستند به دور بعد بروند. در دور دوم، گرودینین با کسب ۴٬۰۸۶ رأی (۵۸٫۴٪) به عنوان نامزد جبههٔ چپ برگزیده شود.
گرودینین در پایان دسامبر ۲۰۱۷ رسماً به عنوان نامزد حزب کمونیست معرفی شد.