moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
محیط شفافی است که بین دو سطح متقاطع قرار گرفته‌است. غالباً منشور را به شکل منشور مثلث القاعده می‌سازند. معمولاً برای نور مرئی از منشورهای شیشه‌ای و برای پرتو فرابنفش و فروسرخ از منشورهای دُر کوهی استفاده می‌کنند. در زوایای تابشی بزرگتر از زاویه بحرانی بر خلاف انتظار زاویه شکست بیشتر از ۹۰ درجه می‌شود؛ یعنی نور اجازه ورود به محیط دوم را ندارد این پدیده به وسیله محاسبات فیزیکی، توجیحات فیزیکی و نیز آزمایش‌های عملی بررسی شده‌است؛ بنابراین از این پدیده در سایر ناحیه‌های طول موجی امواج الکترومغناطیسی نیز استفاده‌های وسیعی می‌شود.
از آنجا که کلیه منشورها جهت بازتابیدگی به لایه‌های مواد فلزی و دی‌الکتریک‌ها در سطح خود لازم ندارند، برعکس، آینه‌ها وقتی مورد استفاده قرار می‌گیرند، کارایی آنها تقریباً بدون اتلاف تابش است؛ و تنها اتلاف ناشی از ناخالصی و ناهمواری‌های سطح منشور و بازتابش‌های فرنل مربوط می‌شود که ناچیزند. آنچه مهم است تنظیم دائمی سطوح بازتابنده و بازتابش داخلی کلی است، استفاده از این منشورها در بیشتر دستگاه‌های نوری توصیه می‌شود.
کتاب علوم تجربی پایه هشتم دوره متوسطه اول
جوسپا گائتانا فرّری (زادهٔ ۱۷ آوریل ۱۹۷۹)، که بیشتر با نام جوزی فرری شناخته می‌شود، یک خواننده و ترانه‌سرای ایتالیایی است.
«"منابع اطلاعاتی جدول تناوبی"
As quoted from this source in an online version of: J.A. Dean (ed)، "Lange's Handbook of Chemistry" (۱۵th Edition)، McGraw-Hill، ۱۹۹۹; Section ۴; Table ۴.۱، Electronic Configuration and Properties of the Elements
دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی (با نام پیشین دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران)، دانشگاهی غیردولتی در تهران است که موقعیت اصلی آن در محله سوهانک قرار دارد. این دانشگاه قدیمی‌ترین و نخستین واحد دانشگاه آزاد اسلامی است که در ۱۰ مرداد سال ۱۳۶۱ آغاز به کار کرد. واحد تهران مرکزی اداره کننده دبیرخانه هیئت امنای دانشگاه آزاد اسلامی استان تهران و شامل ۱۴ دانشکده در ۳ پردیس دانشگاهی در سوهانک، پونک و پیچ شمیران است.
دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی کار خود را از یک ساختمان اجاره‌ای در سال ۱۳۶۱ خورشیدی آغاز کرد. در ۱۰ مرداد ۱۳۶۱ این دانشگاه کار آموزشی خود را با ایجاد ۶ رشته تحصیلی در مقطع کارشناسی و یک رشته در مقطع کاردانی و پذیرش ۲۰۰ دانشجو آغاز کرد. امروزه این دانشگاه دارای ۱۴ دانشکده است که برگزارکننده حدود ۴۸۸ رشته – گرایش تحصیلی در شاخه‌های علوم پایه، فنی و مهندسی، هنر، علوم انسانی و اجتماعی در مقطع‌های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری تخصصی است.
این دانشگاه در ۱۵۷ هزار متر مربع فضای آموزشی ایجاد شده است؛ از جمله سه مجتمع دانشگاهی در سوهانک، پونک و پیچ شمیران. ۵۸ آزمایشگاه، ۵۶ کارگاه، ۳ لابراتوار زبان، یک مجموعه ورزشی، ۱۴ کتابخانه، مرکز اطلاع‌رسانی و کتابخانه دیجیتالی از امکانات این دانشگاه هستند. بهره‌مند است. گفته می‌شود این دانشگاه حدود ۵۰ هزار دانشجو، حدود ۱۰۰۰ عضو هیئت علمی و حدود ۱۰۰۰ کارمند دارد.ایسنا ، بازدید: بهمن ۱۳۸۹.
دانشگاه تهران مرکزی دارای ۱۴ دانشکده در ۳ پردیس (مجتمع دانشگاهی) در سوهانک، پونک و پیچ شمیران است.
بخش اداری و ستادی و دانشکده‌های هنر، علوم انسانی و اجتماعی در سوهانک، دانشکده‌های فنی مهندسی، علوم پایه و معماری و شهرسازی در پونک و دانشکده‌های ادبیات و علوم انسانی و زبان‌های خارجی در پیچ شمیران قرار دارند.
راینر ورنر فاسبیندر کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، نمایشنامه‌نویس و بازیگر آلمانی بود. او یکی از کلیدی‌ترین فیلمسازان سینمای نوین آلمان پس از جنگ جهانی دوم به‌شمار می‌رود.
راینر ورنر فاسبیندر در ۳۱ مه ۱۹۴۵ در شهر باد وریسهوفن از شهرهای ایالت بایرن به‌دنیا آمد. او تنها فرزند پدری پزشک به نام هلموت و مادری مترجم به اسم لایزولاته بود. فاسبیندر شش ساله بود که پدر و مادرش از هم جدا شدند و به این ترتیب وی مدتی نزد مادرش زندگی کرد. فاسبیندر در شهر مونیخ به دبیرستان رفت. شانزده ساله بود که تحصیل در دبیرستان را رها کرد و دو سال در دفتر پدرش کار کرد.
در سال‌های پایانی دههٔ پنجاه مدام به سینما می‌رفت و همزمان با شرکت در کلاس‌های آموزش بازیگری، نخستین فیلم‌های کوتاهش را به‌نام‌های "خیابان‌گرد" در سال ۱۹۶۵ و "هرج و مرج کوچک" در سال ۱۹۶۶ ساخت.
فاسبیندر به طرز روزافزونی به الکل و مخدر روی آورد و سرانجام در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۹۸۲ و در ۳۷ سالگی درگذشت.
فاسبیندر با مردان و زنان رابطه جنسی داشت. او به ندرت زندگی حرفه ای و شخصی خود را از هم جدا نگه می‌داشت و به خانواده، دوستان و عاشقانش در فیلم‌هایش معروف بود. او در اوایل کار خود رابطه ای پایدار اما شکسته با ایرم هرمان، یک منشی سابق داشت که او را مجبور کرد تا بازیگر شود. فاسبیندر معمولاً او را در نقش‌های غیرجذابی انتخاب می‌کند، به ویژه در نقش همسر خیانتکار در تاجر چهار فصل و دستیار مورد آزار و اذیت خاموش در اشک‌های تلخ پترا فون کانت.
ایرم هرمان او را بت کرد، اما فاسبیندر بیش از یک دهه او را عذاب و شکنجه کرد. این شامل خشونت خانگی نیز می‌شد: "او نمی‌توانست تصور کند که من او را رد کنم، و همه چیز را امتحان کرد. او تقریباً مرا در خیابان‌های بوخوم تا سر حد مرگ کتک زد…" در سال ۱۹۷۷، هرمان با مرد دیگری رابطه‌ای عاشقانه برقرار کرد. از او حامله شد فاسبیندر از او خواستگاری کرد و به او پیشنهاد فرزندخواندگی داد. او را رد کرد.
در سال ۱۹۶۹، فاسبیندر هنگام ایفای نقش اصلی در فیلم تلویزیونی بعل به کارگردانی فولکر شلوندورف، با گونتر کافمن، بازیگر سیاهپوست باواریایی که نقش کوچکی در این فیلم داشت، ملاقات کرد. با وجود اینکه کافمن متأهل بود و دو فرزند داشت، فاسبیندر دیوانه وار عاشق او شد. آن دو شروع به یک رابطه آشفته کردند که در نهایت بر تولید بعل تأثیر گذاشت. فاسبیندر سعی کرد با انتخاب نقش‌های اصلی در فیلم‌های کافمن و خرید هدایای گران‌قیمت برای او عشق کافمن را بخرد.
کافمن از توجه لذت برد و خواستارتر شد. فاسبیندر در طول یک سال چهار لامبورگینی برای او خرید. کافمن یکی را ویران کرد و اگر نتوانستند انتظارات او را برآورده کنند، بقیه را فروخت. این رابطه زمانی به پایان رسید که کافمن با آهنگساز پیر رابن درگیر شد. پس از پایان رابطه آنها، فاسبیندر به انتخاب کافمن در فیلم‌هایش، البته در نقش‌های کوچک، ادامه داد. کافمن در ۱۴ فیلم فاسبیندر با نقش اصلی در وایتی (۱۹۷۱) ظاهر شد.
اگرچه او ادعا می‌کرد که با ازدواج به عنوان یک نهاد مخالف است، اما در سال ۱۹۷۰ فاسبیندر با اینگرید کاون، بازیگری که مرتباً در فیلم‌های او ظاهر می‌شد، ازدواج کرد. مراسم عروسی آنها در فیلمی که او در آن زمان می‌ساخت، سرباز آمریکایی بازیافت شد. رابطه تحسین متقابل آنها از شکست کامل ازدواج دو ساله آنها جان سالم به در برد. کاون در مصاحبه ای توضیح داد: «داستان ما علیرغم ازدواج یک داستان عاشقانه بود» و در مورد تمایلات جنسی شوهر سابقش افزود: «راینر یک همجنس گرا بود که به یک زن نیز نیاز داشت. به همین سادگی و به همین پیچیدگی است.» مهم‌ترین زنان زندگی فاسبیندر، ایرم هرمان، اینگرید کاون و جولیان لورنز، آخرین شریک زندگی او، از همجنس‌گرایی او ناراحت نشدند.
در سال ۱۹۷۱، فاسبیندر با ال هدی بن سالم، بربر مراکشی که سال قبل همسر و پنج فرزندش را ترک کرده بود، پس از ملاقات با او در حمام همجنس‌گرایان در پاریس، رابطه برقرار کرد. طی سه سال بعد، سالم در چندین محصول فاسبیندر ظاهر شد. شناخته شده‌ترین نقش او در نقش علی در فیلم علی: ترس روح را می‌خورد (۱۹۷۴) بود. رابطه سه ساله آنها با حسادت، خشونت و مصرف شدید مواد مخدر و الکل همراه بود. فاسبیندر سرانجام در سال ۱۹۷۴ به دلیل اعتیاد مزمن سالم به الکل و تمایل به خشونت در هنگام نوشیدن الکل، به این رابطه پایان داد. مدت کوتاهی پس از جدایی، سالم به سه نفر (هیچ‌کدام به مرگ) در برلین چاقو زد و مجبور شد به خارج از شهر قاچاق شود. سالم در نهایت راهی فرانسه شد و در آنجا دستگیر و زندانی شد. او در سال ۱۹۷۷ در حین بازداشت خود را حلق آویز کرد. اخبار خودکشی سالم برای سالها از فاسبیندر مخفی بود. او سرانجام اندکی قبل از مرگ خود در سال ۱۹۸۲ از مرگ معشوق سابقش مطلع شد و آخرین فیلم خود را به نام Querelle به سالم تقدیم کرد.
معشوقه بعدی فاسبیندر آرمین مایر بود. مایر یک قصاب سابق تقریباً بی سواد بود که سالهای اولیه خود را در یک پرورشگاه گذرانده بود. او همچنین در این دوره در چندین فیلم فاسبیندر ظاهر شد. نگاهی اجمالی به رابطه آشفته آنها را می‌توان در اپیزود فاسبیندر برای آلمان در پاییز (۱۹۷۸) مشاهده کرد. فاسبیندر در آوریل ۱۹۷۸ به این رابطه پایان داد. در هفته تولد فاسبیندر (۳۱ می)، مایر عمداً چهار بطری قرص خواب و الکل را در آشپزخانه آپارتمانی که قبلاً با فاسبیندر مشترک بود مصرف کرد. جسد او یک هفته بعد پیدا شد.
در چهار سال آخر زندگی فاسبیندر، همراه او جولیان لورنز (متولد ۱۹۵۷)، تدوینگر فیلم‌های او در آخرین سال‌های زندگی اش بود. او را می‌توان در نقش کوچکی به عنوان منشی تهیه‌کننده فیلم در ورونیکا ووس دید. به گفته لورنز، آنها در نظر داشتند ازدواج کنند اما هرگز این کار را نکردند. اگرچه گزارش شد که آنها در آخرین سال زندگی خود از هم دور می‌شوند، اتهامی که لورنز رد کرده‌است، آنها هنوز در زمان مرگ او با هم زندگی می‌کردند.
فاسبیندر در سال ۱۹۶۷ به اکشن-تئاتر مونیخ پیوست. در آنجا به عنوان بازیگر، کارگردان و فیلمنامه‌نویس فعال بود. پس از دو ماه او رهبر شرکت شد. در آوریل ۱۹۶۸ او اولین نمایشنامه خود را کارگردانی کرد که داستان یک کارگر خارجی از یونان را روایت می‌کند که مورد تنفر شدید نژادی، جنسی و سیاسی در میان گروهی از تنبلان باواریا قرار می‌گیرد. چند هفته بعد، در ماه مه ۱۹۶۸، اکشن-تئاتر پس از اینکه تئاتر آن توسط یکی از بنیانگذاران آن که به قدرت فزاینده فاسبیندر در گروه حسادت می‌کرد، ویران شد، منحل شد. آن را به سرعت به عنوان ضد تئاتر تحت رهبری فاسبیندر اصلاح شد. این گروه با هم زندگی می‌کردند و اجرا می‌کردند. این گروه نزدیک از بازیگران جوان شامل فاسبیندر، پیر رابن، هری بائر و کرت راب بود که همراه با هانا شیگولا و ایرم هرمان مهم‌ترین اعضای شرکت سهامی سینمایی او شدند. فاسبیندر با همکاری با ضد تئاتر، نویسندگی، کارگردانی و بازیگری را ادامه داد. او در مدت ۱۸ ماه ۱۲ نمایشنامه را کارگردانی کرد. از این ۱۲ نمایشنامه، چهار نمایشنامه توسط فاسبیندر نوشته شده‌است. او پنج نفر دیگر را بازنویسی کرد.
سبک کارگردانی صحنه‌ای او شباهت زیادی به فیلم‌های اولیه‌اش داشت، ترکیبی از حرکات رقص و ژست‌های ایستا، که نشانه‌های آن را نه از سنت‌های تئاتر صحنه، بلکه از موزیکال، کاباره، فیلم و جنبش اعتراضی دانشجویی می‌گرفت.
فاسبیندر پس از ساخت اولین فیلم‌های بلند خود در سال ۱۹۶۹، تلاش‌های خود را در حرفه خود به عنوان کارگردان فیلم متمرکز کرد، اما تا زمان مرگش جایگاهی متناوب در تئاتر حفظ کرد. او در تولیدات مختلف در سراسر آلمان کار کرد و در اوایل دهه ۱۹۷۰ تعدادی نمایشنامه رادیویی ساخت. در سال ۱۹۷۴ فاسبیندر کنترل کارگردانی تئاتر در فرانکفورت (TAT) را به دست گرفت. وقتی این پروژه با شکست و جنجال به پایان رسید، فاسبیندر کمتر به تئاتر علاقه‌مند شد.
به افتخار رزا فون پرونهایم، فاسبیندر نمایشنامه تقدیم به رزا فون پرونهایم را روی صحنه برد.
در حدود اندکی بیش از یک دهه فعالیت سینمایی‌اش یعنی در فاصله سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۸۲ او بیش از ۴۰ فیلم کارگردانی کرد، ضمن آن که همزمان در تئاتر و موسیقی نیز فعال بود. فعالیت حرفه‌ای خود را در تئاتر با پایه‌گذاری گروه آنتی‌تئاتر و با تأثیر از لیوینگ‌تئاتر جولیان بک آغاز کرد.
فاسبیندر در آغاز متأثر از تجربه تئاتری‌اش و نیز فیلمسازان موج نو، سبکی سرد و کمینه‌گرا به وجود آورد که نمونه‌هایش را در «عشق سردتر از مرگ است»، «کاتزلماخر» (۱۹۶۹)و یا وایتی می‌توان دید. سپس با توجه‌اش به «داگلاس سیرک»، ملودرامهای آمریکایی به عنوان منبع الهام او قرار گرفت و دایره مخاطبین‌اش را گسترده کرد. تاجر چهارفصل (۱۹۷۲) و «علی: ترس روح را می‌خورد» (۱۹۷۴) محصول این دوران‌اند.
فیلم وایتی یکی دیگر از فیلم‌های این کارگردان است که در آن به نژادپرستی، دوجنس‌گرایی و وجود رذیلت در تمام انسان‌ها می‌پردازد. در فیلم وایتی عناصر ضد تئاتری به وضوح دیده می‌شود. فاسبیندر با اینکه نقش کلیدی‌ای در سینمای آلمان داشت اما جایگاهی درخور فیلم‌هایش کسب نکرد و به او و آثارش بی‌توجهی شد، البته در بین مردم آلمان او بیش‌تر به سبب آثار تلویزیونی‌اش (از جمله «میدان الکساندر برلین») و سبک زندگی و شخصیت «متفاوت» اش شناخته شده بود.
بحران‌های عمیق دو جانبه روانی/اجتماعی به ویژه در ارتباط با جنسیت و اقلیت‌ها و اغلب تلفیق آن‌ها با هم در لابه‌لای زندگی روزمره در آثارش به وفور به چشم می‌خورند، اما هم جنس گرایی و اقلیت‌های جنسی در چهار فیلم از آثار او به ویژه بدل به مضمونی روشن می‌شود. «اشک‌های تلخ پترا فون کانت» (۱۹۷۲) که به زندگی یک طراح مُد و رابطه او با دستیارش می‌پردازد، «فاکس و دوستانش» (۱۹۷۴) که صریح‌ترین بیان هم جنس گرایی در جامعه معاصر را با بازی خود فیلمساز به تصویر می‌کشد. «در سالی با ۱۳ ماه» (۱۹۷۸) دربارهٔ یک ترنس و سرگردانی او بین دو جنس است؛ و سرانجام «کرل» (۱۹۸۲) اقتباسی دیدنی از نمایش «ژان ژنه» به همین نام.
با همه این تفاسیر می‌توان گفت آلمان به‌طور کلی دست‌مایه اصلی کارهای اوست. فاسبیندر فیلم یا نمایشنامه‌ای ندارد که به آلمان مربوط نشود. بسیاری از منتقدان او را از نظر پرداختن مفصل به آلمان با هاینریش بل مقایسه می‌کنند.
نمایش خون در گلوی گربه (به انگلیسی Blood on the Cat's Neck) در سال ۱۳۹۶ بر اساس نمایش‌نامه فاسبیندر اجرا شد. این تئاتر را محسن معینی کارگردانی کرده و نگین میرحسنی واحد تهیه‌کننده آن بوده‌است.
رسوایی‌ها و جنجال‌های رسانه ای باعث شد که فاسبیندر در آلمان به‌طور دائم در اخبار حضور داشته باشد و در مصاحبه‌ها اظهارات تحریک آمیز حساب شده‌ای داشته باشد. آثار او اغلب نقدهای متفاوتی را از سوی منتقدان ملی دریافت می‌کرد، که بسیاری از آنها تنها پس از آنکه مطبوعات خارجی از او به عنوان یک کارگردان بزرگ استقبال کردند، شروع به جدی گرفتن او کردند.
در مطبوعات مکرراً در مورد سبک زندگی او افشاگری می‌شد و گروه‌هایی که فیلم‌هایش به آنها توهین می‌کرد، از همه طرف حمله می‌شد. مجموعه تلویزیونی او «هشت ساعت روز نمی‌سازد» پس از فشار محافظه‌کاران از هشت قسمت به پنج قسمت کاهش یافت. نمایشنامه نویس فرانتس زاور کروتز به دلیل اقتباس فاسبیندر از نمایشنامه خود طعمه زندان شکایت کرد و ادعا کرد که این نمایشنامه زننده است. لزبین‌ها و فمینیست‌ها فاسبیندر را به زن ستیزی (در معرفی زنان به عنوان شریک در ظلم و ستم خود) در «تصاویر زنان» او متهم کردند. اشک تلخ پترا فون کانت توسط برخی از منتقدان فمینیست و همجنسگرا به عنوان همجنسگرا و همجنسگرایانه ذکر شده‌است.
منتقدان همجنس‌گرا همچنین از فاکس و دوستانش انتقاد کردند که همجنس‌بازی را در جامعه بورژوایی به‌طور مثبت به تصویر نمی‌کشند و احساس می‌کردند فاسبیندر به آنها خیانت کرده‌است. محافظه کاران به او به خاطر ارتباطش با چپ افراطی حمله کردند. مارکسیست‌ها گفتند که او اصول سیاسی خود را در تصویرسازی‌هایش از دستکاری‌های روشنفکر چپ در سفر بهشت مادر کوسترز و یک تروریست دیرشکفته در نسل سوم فروخته‌است. الکساندر پلاتز برلین در میان شکایات گسترده مبنی بر نامناسب بودن آن برای کودکان به یک محل تلویزیون در اواخر شب منتقل شد. شدیدترین انتقادها برای نمایشنامه سطل زباله، شهر و مرگ او وارد شد، که اجرای برنامه‌ریزی شده آن در تئاتر آم تورم فرانکفورت در اوایل سال ۱۹۷۵ به دلیل اتهام یهودی‌ستیزی لغو شد. در این آشفتگی، فاسبیندر از مدیریت آن مجموعه تئاتری معتبر استعفا داد و شکایت کرد که از نمایشنامه سوء تعبیر شده‌است. این نمایشنامه دربارهٔ یک تاجر یهودی بی‌وجدان و بسیار حریص در فرانکفورت است که بی‌رحمانه از احساس گناه آلمان در مورد هولوکاست استفاده می‌کند تا خود را ثروتمند کند. اگرچه در آن زمان منتشر شد، و به سرعت کنار رفت، اما این نمایشنامه تا پنج سال پس از مرگ فاسبیندر توسط تئاتر دزد در سال ۱۹۸۷ در ABC No Rio اجرا نشد.
فاسبیندر در زمان ساخت آخرین فیلم خود، Querelle (1982)، مقادیر قابل توجهی مواد مخدر و الکل مصرف می‌کرد. در شب ۹–۱۰ ژوئن ۱۹۸۲، ولف گرم، کارگردان فیلم کامیکازه ۱۹۸9 (1982)، که فاسبیندر در آن بازی کرد، در آپارتمان خود اقامت داشت. اوایل آن شب، فاسبیندر به اتاق خواب خود رفت. او در حال کار بر روی یادداشت‌هایی برای فیلم آینده به نام رزا ال، بر اساس زندگی سوسیالیست انقلابی لهستانی-آلمانی رزا لوکزامبورگ بود. فاسبیندر در حال تماشای تلویزیون بود که در حال مطالعه بود که کمی بعد از ساعت ۱ بامداد، از دوست و دستیارش هری بائر تماس تلفنی دریافت کرد. در ساعت ۳:۳۰ بامداد، هنگامی که جولین لورنز به خانه رسید، صدای تلویزیون را در اتاق فاسبیندر شنید، اما نمی‌توانست صدای خروپف او را بشنود. اگرچه اجازه نداشت بدون دعوت وارد اتاق شود، اما او وارد اتاق شد و بدن بی جان او را در حالی که سیگاری هنوز بین لبانش بود، کشف کرد. نوار نازکی از خون از یک سوراخ بینی چکید.
فاسبیندر در اثر مصرف بیش از حد کوکائین و باربیتورات‌ها درگذشت. یادداشت‌های روزا ال در کنار جسد او پیدا شد. بقایای او در Bogenhausener Friedhof در مونیخ به خاک سپرده شد.
https://en.wikipedia.org/wiki/Rainer_Werner_Fassbinder
آلبر فر (زاده ۷ مارس ۱۹۳۸) فیزیک‌دان فرانسوی و کاشف اثر مقاومت مغناطیسی بزرگ که باعث تبدیل مدارهای بزرگ به مدارهای کوچک شد. وی استاد دانشگاه پاریس سود است.
او جایزه نوبل فیزیک را همراه با پتر گرونبرگ، فیزیکدان آلمانی در سال ۲۰۰۷ دریافت کرد.
جاد گرگ سیاست‌مدار جمهوریخواه و سناتور کنونی از ایالت نیوهمپشر است.
او توسط باراک اوباما نامزد مقام وزیر بازرگانی آمریکا در سال ۲۰۰۸ گردید. او پس از انصراف بیل ریچاردسون برای این مقام انتخاب شد. اما او نیز پس از مدت کوتاهی استعفا داد، و از مخالفان او گردید.Gregg continues budget-blasting of Obama - The Boston Globe
جاد گرگ دانش آموختهٔ دانشگاه کلمبیا و دانشگاه بوستون با دکترای حقوق است.
امیل آدولف فون برینگ (زاده ۱۵ مارس ۱۸۵۴، هانسدروف - درگذشته ۳۱ مارس ۱۹۱۷، ماربورگ) فیزیولوژیست آلمانی، که برنده اولین جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۰۱ به خاطر کشف سرم دیفتری بود.
برینگ، در ۱۵ مارس ۱۸۵۴ در هانسدورف در پروس شرقی به دنیا آمد. پدرش آگوست جورج بهرینگ و مادرش آگوستین زش بهرینگ نام داشت. پدرش معلم بود و دو بار ازدواج کرد که حاصل آن دوازده فرزند بود. امیل از همسر دوم او به دنیا آمد. امیل تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش بپایان رسانید و برای تحصیلات عالیه با توجه به فقر با استفاده از کمک‌های تحصیلی به دانشگاه فردریک ویلهلم که دانشکده‌ای پزشکی برای ارتش داشت رفت و در سال ۱۸۷۸ موفق به دریافت درجه دکترا در پزشکی گردید. این سال، همان سالی بود که روبرت کخ کتاب خود را دربارهٔ عفونت‌ها منتشر کرد. هنگامی که کخ پایه‌های میکروب‌شناسی را بنیان می‌گذاشت، امیل در سال ۱۸۸۰ از همین دانشگاه دکترای علوم (PhD) خود را دریافت کرد.پس از آن به خدمت ارتش درآمد و به عنوان دستیار جراحی در بهداری ارتش آلمان در پزنان (که اکنون جز لهستان است) خدمت کرد و از سال ۱۸۷۸ تا سال ۱۸۸۱ در آنجا مشغول خدمت بود.ضیا ظریفی ا، برندگان جایزه نوبل در پزشکی و فیزیولوژی. تهران. فرهنگستان علوم پزشکی جمهوری اسلامی ایران. ۱۳۷۷
امیل به میکروب‌شناسی علاقه‌مند شد و در حالی که شاگردان کخ یکی پس از دیگری میکروب‌های عامل بیماری‌های مختلف را کشف می‌کردند، امیل به فکر نابود کردن میکروب‌ها افتاد و در سال ۱۸۸۱ نخستین مقاله خود را تحت عنوان «عفونت و ضد عفونت در تئوری و عمل» منتشر کرد. امیل در این مقاله خاطرنشان کرد که میکروب را می‌توان در خارج از بدن ضدعفونی کرد ولی در داخل بدن ممکن نیست. ابتدا دربارهٔ یدوفورم (که در سال ۱۸۲۲ کشف شده بود و در سال‌های بعد یعنی سال ۱۸۸۰ برای معالجه زخم‌ها مورد استفاده قرار گرفت) به مطالعه پرداخت و اثرات ضد عفونی‌کننده آن را مشخص ساخت. بهرینگ در آن زمان به عنوان دستیار در انستیتوی بهداشت برلین که کخ ریاست آن را به عهده داشت شروع به کار کرد. چهار سال قبل از آنکه کخ بهرینگ را به کار روی میکروب دیفتری تشویق کند، یکی از شاگردان کخ عامل میکروبی بیماری دیفتری را کشف کرده بود و امیل رو الکساندریرسین ثابت کرده بودند که بیماری‌زایی آن به علت توکسینی است که از میکروب ترشح می‌شود.
سر رونالد راس زیست‌شناس انگلیسی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۰۲ به خاطر مبارزه علیه بیماری مالاریا بود.
راک هادسون یکی از چهره‌های محبوب بازیگری در هالیوود در دههٔ پنجاه و شصت بود.
وی تحت نام روی هرولد شرر جونیور در ۱۷ نوامبر ۱۹۲۵ در وینتکا ایلینوی متولد شد.وقتی چهار سال بیشتر سن نداشت پدرش روی هرولد سینیور مادرش را به بهانه ی مشکلات مالی تنها گذاشت و کاترین تا هشت سالگی خودش به تنهایی روی کوچک را بزرگ کرد.
وقتی روی هشت ساله بود مادرش با مردی به نام فیتزجرالد ازدواج کرد و همسر مادرش روی را به فرزند خواندگی پذیرفت و نام او رسماً از روی هرولد شرر به روی هارولد فیتزجرالد تغییر کرد.
ناپدری رفتار های ناهنجاری نسبت به وی روا میداشت تا جایی که کاترین برای بار دوم محبور به طلاق شد.
روی در اواخر جنگ جهانی دوم به ارتش آمریکا-نیروی دریایی- پیوست و بعد از آن برای مدتی به عنوان نامه رسان و راننده کامیون مشغول به کار بود
همیشه رویای هنرپیشه شدن را در سر میپروراند و در تخیلات خود تصور میکرد روزی در کنار استودیو های فیلم سازی او را کشف میکنند.
اما این هنری ویلسون بود که او را کشف کرد و از قد بلند و چشمان مهربان راک به عنوان ویژگی های بارزش نام برد.ویلسون اسم روی هرولد را ابتدا به Roc به معنای ققنوس ولی سپس به Rock به معنای سنگ تغییر داد.هادسون نیز از رودخانه ایی به همین نام الهام گرفته شد.
راک هادسون جوان به کلاس های بازیگری رفت و اولین فیلمش Air Cadet را در سال ۱۹۴۸ وقتی ۲۳ سال بیشتر سن نداشت بازی کرد که در آن میبایست یک دیالوگ یک خطی را بگوید ولی آنقدر بد بود که در نهایت از فیلم اصلی حذف شد.
بعد از این ناامیدی هادسون جوان تمام فعالیتش را متمرکز بازیگری کرد و با کمپانی یونیورسال قرارداد بست و در وسترن های درجه دو بازی میکرد.هادسون در اکران فیلم The bend of the river (1952) تشویق بیشتری از هنرپیشه ی اصلی فیلم یعنی جیمی استوارت دریافت کرد.
هادسون به عنوان هنرپیشه ی حاشیه ایی بود تا سال ۱۹۵۴ که فیلم Magnificent Obsession را با جین وایمن بازی کرد و این فیلم از او ستاره ایی رمانتیک ساخت و اوج کارش با فیلم غول بود که برای آن نامزد دریافت جایزه بهترین نقش اول مرد مراسم اسکار شد.
هادسون محبوبیتش را در قالب فیلم های کمدی ادامه داد که از مشهور ترین آنها میتوان به سه گانه ی کمدیش با دوریس دی و تونی راندال اشاره کرد.
هادسون در اوایل دهه ی هفتاد و با جایگزین شدن ستاره های جدید مجبورا به تلویزیون روی آورد و به عنوان کمیسر استوارت مک میلان در سریالی به اسم مک میلان و همسرش ستاره بود.
آخرین برنامه ایی که از هادسون باقی مانده برنامه ی *بهترین دوستان دوریس دی* است که بعد از پخش آن برنامه مردم از دیدن چهره ی بیمار او شوک شدند.
راک هادسون در دوم اکتبر ۱۹۸۵ بعد از یک سال مبارزه با بیماری ایدز در گذشت.او به عنوان اولین فرد مشهوری که بیماریش ایدزش را به همگان اعلام کرد شناخته میشود.بعد از وی بنیاد های زیادی برای کمک کردن به بیماران ایدزی تاسیس شد تا دیگر کسانی مثل راک هادسون با آن همه زیبایی و قلب طلایی بدون کمک در دوران بیماری رها نشوند
راک هادسون در تمام مدت حرفه ایی اش تصویر خود را به عنوان مجرد واجد شرایط حفظ کرد و نه خودش و نه هنری ویلسون به عنوان مدیر برنامه هیچ گاه نگذاشتند همجنسگرا بودن راک مشخص شود.
یکی از مجله ها به عنوان محرمانه اطلاعاتی محرمانه راجع‌به سکشولایتی راک در دست داشت و هنری ویلسون با قربانی کردن داستان تب هانتر راک را نجات داد و بعد از آن راک مجبور شد با منشی هنری ویلیسون فیلیز گیتس ازدواج کند.ازدواجی نمادین که فیلیز از آن خبر نداشت و دیوانه وار عاشق راک شد و بعد از طلاقش از راک ( بعد از فهمیدن قضیه ی همجنسگرایی راک) هیچگاه نه ازدواج کرد نه صاحب فرزندی شد و طبق مصاحبه اش گویا راک عقیم نیز بوده.
دلیل انتقال ویروس اچ آی وی به بدن راک هیچ گاه تایید نشد.عده ایی معتقدند او در جراحی قلبش در سال ۱۹۸۳ آلوده شده و عده ایی دیگر میگویند او آن را از فردی ناقل دریافت کرده.
بعد از مرگش مارک کریستین شریک روز های آخر راک از او به علت آزار و آسیب های احساسی شکایت کرد در حالی که هیچ وقت جواب آزمایش کریستین اچ آی وی مثبت نشد و رسانه ها معتقند او برای جلب توجه این کار ها را کرده.در نهایت دادگاه ۵ میلیون دلار از سرمایه ی راک را به او بخشید.
نیلز ریبرگ فینسن زیست‌شناس دانمارکی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۰۳ بود.
این دانشمند ابداع کننده روش نور درمانی (استفاده از نور برای درمان بیماری‌ها) است. اولین بار به وسیله لامپUV که اختراع کرد موفق شد بیماری لوپوس ولگاریس (نوعی سل پوستی) را درمان کند که برای او جایزه نوبل را به همراه داشت. در واقع این اختراع موجب کشف حقیقتی دربارهٔ اثر نور بر تقویت سیستم ایمنی و مقابله با عفونت‌ها شد. هرچند امروزه می‌دانیم که میزان کنترل نشده و بیش از اندازه اشعه فرابنفش می‌تواند موجب ایجاد سرطان‌های پوستی مانند ملانوما گردد.
سال‌ها پس از او روش نور درمانی گسترش پیدا کرد و برای انواعی از نیازهای پزشکی و غذایی مانند استریل کردن بیمارستان‌ها و ابزار جراحی، درمان بیماری‌ها، گندزدایی آب و نگهداری مواد غذایی مورد استفاده قرار گرفت.
کامیلو گُلجی یا کامیلو گُلژی (زادهٔ ۷ اوت ۱۸۴۳ – درگذشتهٔ ۲۱ ژانویهٔ ۱۹۲۶) زیست‌شناس ایتالیایی که به همراه سانتیاگو رامون کاخال برندهٔ جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۰۶ به خاطر مطالعهٔ دستگاه عصبی بود.
او توانست با بهره‌گیری از میکروسکوپ نوری، جسم موسوم به گُلجی (گُلژی) را که از اندامک‌های غشادار درون‌سلولی است کشف کند. به افتخار این دانشمند، نام اندامک تازه کشف‌شده را گُلجی (با تلفظ فرانسوی: گُلژی) نامیدند.
کابل هم‌مِحوَر (کواَکسیال) یا بافهٔ هم‌محور کابلیست با مغزیِ رسانای داخلی که با پوشش نارسانای منعطفی محصور شده‌است؛ روی این لایهٔ منعطف نیز لایهٔ رسانای نازکی که برای انعطاف بیشتر به هم بافته شده‌است، قرار دارد؛ هدف از این لایه رسانای خارجی جلوگیری از نفوذ نویزهای محیطِ اطرافِ کابل می‌باشد. همهٔ این اجزا، در داخل عایق دیگری محصور شده‌اند.
این کابل‌ها دارای امپدانس مخصوص به خود هستند؛ مثلاً کابل ۵۰ اهمی یا ۷۵ اهمی.
کابل مورد استفاده در آنتن ماهواره‌های خانگی و تلویزیونهای همگانی از نوع هم‌محور ۷۵ اهمی هستند. اگر به بدنه آن‌ها دقت کرده باشید، امپدانس و برخی اصطلاحات دیگر آن نوشته شده‌است.
یکی از مشخصات بارز کابل هم‌محور این است که در حالت دریافت سیگنال با آن نویزی نمی‌تواند در طول خط انتقال وارد آن شود و در حالت ارسال سیگنال توسط آن تشعشع و تابشی در طول کابل دیده نمی‌شود؛ یعنی موج انتقالی کاملاً شیلد و محافظت می‌شود. کابل کواکسیال با برخی تغییرات می تواند به عنوان کابل بلندگو نیز استفاده شود.
کابل هم‌محور به دو دسته تقسیم می‌شود:
۱-تین‌نِت:
این نوع کابل هم‌محور قابل انعطاف است و قطر آن در حدود ۲۵/۰ اینچ می‌باشد. از آنجا که تین‌نِت نرم و انعطاف‌پذیر است و کار کردن با آن هم آسان می‌باشد. تقریباً در تمام شبکه‌ها می‌تواند مورد استفاده قرارگیرد. در شبکه‌هایی که از تین‌نِت استفاده می‌کنند، کابل مستقیماً به کارت شبکه متصل می‌شود نوع نازک کابل هم‌محور می‌تواند سیگنال‌ها را تا فاصله تقریبی ۱۸۵ متر (۶۰۷ فوت) ارسال کند، بدون آن که تضعیف شوند. سازندگان کابل، در مورد طراحی متفاوت کابل‌ها به توافق رسیده‌اند، کابل تین‌نِت جزء کابل‌های خانواده RG-58 بوده و دارای امپدانس ۵۰ اهم است. امپدانس، مقاومت سیم در برابر جریان متناوب است. تفاوت اصلی میان کابل‌های خانواده RG-58 هسته مسی در مرکز آنهاست. این هسته می‌تواند به صورت یک مفتول یا چند تار به هم تابیده باشد که نظر قابلیت استفاده بیشتر مناسب شبکه‌های کامپیوتر و سیستم‌های رادیویی از جمله انتقال بیسیمهای نظامی است و مناسب انتقال تصاویر دوربین مدار بسته و سیستم‌های کنترل راه دور نیست.
۲-تیک‌نِت
این نوع کابل، هم‌محور انعطاف‌پذیر و قطر آن در حدود ۵/۰ اینچ است. گاهی اوقات به کابل "تیک‌نِت اترنت" استاندارد نیز گفته می‌شود؛ زیرا اولین نوع کابل هم‌محور بود که در معماری شبکه معروف اِتِرنِت به کار برده شد. هسته مسی این کابل هم‌محور ضخیم‌تر از نوع نازک آن است. البته این روزها از این کابل به ندرت استفاده می‌شود و در موارد استثناء به عنوان ستون فقرات شبکه به کار می‌رود. هر چه هسته ضخیم‌تر باشد، سیگنال می‌تواند مسافت طولانی‌تری را بپیماید؛ بنابراین کابل تیک‌نِت نسبت به تین‌نِت سیگنال‌ها را در مسیرهای طولانی‌تری هدایت می‌کند. نوع ضخیم کابل هم‌محور می‌تواند سیگنال‌ها را بدون تضعیف تا فاصله ۵۰۰ متر (حدود ۱۶۴۰فوت) انتقال دهد؛ بنابراین با توجه به قابلیت تیک‌نِت در پشتیبانی عمل انتقال داده‌ها در مسافت‌های طولانی، از آن به عنوان ستون اصلی برای اتصال شبکه‌های تین‌نِت کوچکتر به یکدیگر استفاده می‌شود. برای اتصال شبکه‌های کوچک تین‌نِت به شبکه‌های تیک‌نِت از وسیله‌ای به نام ترنسیور استفاده می‌شود.
ترنسیور طراحی شده برای اِتِرنِت و تیک‌نِت شامل یک رابط به نام وَمپایر تَپ (انشعاب خوناشامی) می‌باشد. این رابط دارای سوزن‌هایی است که توسط آن‌ها به هسته کابل متصل می‌شود.
کابل‌های تلویزیون اکثراً همگی ۷۵ اُهم بوده. نوع کابل آرجی-۵۹ که تصویرش در بالا هست در ایران رایج هست و میزان میرایی ۹٫۷۰۸ (واحد=دسی بل بر ۱۰۰ فوت، در فرکانس حدود ۷۵۰ مگاهرتز) دارد؛ ولی کابل مورد استفادهٔ روز، کابل آرجی-۶ می‌باشد که میرایی ۵٫۶۵ داشته و برای فاصله‌های زیاد از آرجی-۱۱ استفاده می‌کنند که میرایی ۳٫۶۵ را دارد.
کانکتور مورد استفاده رایج در ایران، کابل بِلینگ-لی یا IEC 61169-2 فیش کواکسیال فرکانس-رادیویی از نوع ۹٬۵۲ نام دارد (و معمولاً پیچ دار (رزوه) نیست)، این کانکتور قدیمی بوده و کانکتور رایج جدید کانکتور اِف (F connector) نام دارد، معمولاً پیچ دار است (و نباید آن را با کانکتور وای-فای اشتباه گرفت) و تا فرکانس یک گیگاهرتز خوب کار می‌کند، قیمت کمی هم دارد.
یکی دیگر از کاربرد های کابل کواکسیال استفاده از آنها در توپولوژِی های شبکه می باشد،این نوع کابل در توپولوژی bus که دستگاه های داخل شبکه را به صورت خطی به هم متصل می کند کاربرد فراوان داشت،اما با گذشت زمان و منسوخ شدن توپولوژی bus دیگر از کابل کواکسیال استفاده فراوانی در شبکه های کامپیوتری نمی شود.
موشک هدایت شونده ضد تانک (ATGM) یا جنگ افزار هدایت شونده ضد تانک (ATGW)، یک موشک هدایت شونده است که برای آسیب رساندن و از بین بردن تانک و دیگر وسایل نقلیه زرهی، طراحی شده‌است.
موشکهای هدایت شونده ضد تانک در اندازه‌های مختلفی ساخته می‌شوند برای مثال مدل‌های کوچک آن به صورت موشک دوش پرتاب مورد استفاده قرار می‌گیرد و سربازان می‌توانند براحتی آن را با خود حمل کنند. مدل بزرگتر این موشکها، موشکهایی هستند که بر روی سه پایه قرار می‌گیرند و برای حمل و شلیک آن یک دسته یا گروه سرباز لازم است. نوعی دیگر نیز بر روی وسایل نقلیه ای مانند:قرار دادن موشک های ضد تانک بر روی نفربر های برادلی ساخت آمریکا و همچنین نصب موشک ضد زره بر روی خودروی ترمیناتور ساخت روسیه یا هواگردها قرار می‌گیرند و از روی آن‌ها شلیک می‌شوند.
موشکهای ضد تانک قابل حمل توسط یک فرد، موشکهایی کوچک با کلاهکی قوی هستند. این سلاح‌ها در میدانهای جنگ امروزی به سربازان داده می‌شوند تا آن‌ها بتوانند به وسیله این موشکها، اهداف زرهی سنگین و تانکها را از فاصله‌های دور و معمولاً فقط با یک شلیک نابود کنند. برخی دیگر از موشک های ضد تانک مانند جاولین آمریکایی و الماس ساخت ایران تاپ اتک هستند. یعنی به هنگام شلیک اوج می‌گیرند و از بالا با هدف برخورد می‌کنند زیرا سطح حفاظت اهداف در بالا کمتر میباشد. البته باید توجه داشت که موشک الماس از پهپاد لانچ می‌شود و موشک جاولین از زمین. موشک جاولین موفقیت های زیادی در جنگ اوکراین کسب کرده است. و تانک های روسی رو منهدم کرده است. راه های مقابله با این نوع موشک های نصب سامانه دفاع فعال بر روی تانک است.
تفنگ الکترونی وسیله‌ای الکتریکی است که اشعه‌ای از الکترون را می‌تاباند که انرژی جنبشی دارند و در تکنولوژی لامپ کاتدی و تلویزیون و مانیتور از آن استفاده می‌شود.
یک تفنگ الکترونی از یک چشمه تولید الکترون، یک میدان الکتریکی مناسب و بوته نگهداری ماده تبخیر شونده تشکیل شده‌است. چشمه تولید الکترون، یک سیم داغ از جنس تنگستن می‌باشد. فلزات بر اثر گرم شدن از خود، الکترون آزاد می‌کنند. اثر ادیسون و میزان الکترون‌های تولید شده از رابطه ریچاردسون داشمن بدست می‌آید:
I = C A T2 e-φ/KT
در این معادله عدد ثابتی است که بستگی به فلز دارد، A مساحت کل سطح بیرونی سیم است. T دمای سیم، φ تابع کار (مقدار انرژی لازم برای جدا شدن سست‌ترین الکترون از سطح فلز) و K ثابت بولتزمن، برابر 1.38x10-23 می‌باشد.
وقتی از یک سیم تنگستن جریان چند آمپری عبور می‌کند، سیم داغ شده و بنا بر آنچه بیان شد الکترون‌ها آزاد می‌شوند و الکترون‌های تولید شده در اطراف سیم سرگردان می‌مانند مگر به وسیلهٔ یک اختلاف پتانسیل چند هزار ولتی به آن‌ها انرژی داده شود تا به سمت یک هدف معین (ماده تبخیر شونده) شتاب بگیرند. اگر این ولتاژ را V بنامیم انرژی هر الکترون eV داده خواهد بود که از نوع انرژی پتانسیل است و سبب حرکت آن به سمت آند شده و تبدیل به انرژی جنبشی می‌شود. هنگام برخورد با آند تبدیل به انرژی گرمایی می‌شود. حرکت این الکترون‌ها به سمت آند ایجاد جریان الکتریکی می‌نماید که از معادله چاید لانلمیر بدست می‌آید:
I = PV1/2
P مقدار ثابتی است که بستگی به پارامترهای مختلف از جمله ابعاد ثابتی است که بستگی به پارامترهای مختلف از جمله ابعاد هندسی تفنگ الکترونی دارد. V همان ولتاژ آند است که در حدود چند هزار ولت می‌باشد. تفنگ الکترونی با توان بالا قابلیت تبخیر اجسام دیرگداز را دارد. تنگستن که در حدود 3400 ºC ذوب می‌شود به وسیلهٔ یک تفنگ الکترونی 2KW قابل تبخیر است.
تفنگ‌های الکترونی با توان‌های بالاتر نیز ساخته شده‌اند. تقریباً تمام تفنگ‌های الکترونی نیاز به یک سیستم چرخان آب برای سرد کردن بوته حاوی ماده تبخیر شونده دارد زیرا در غیر اینصورت بوته نیز بر اثر گرمای زیاد ذوب می‌شود. برای آنکه پرتوهای الکترونی پرانرژی با سطوح جانبی بوته و سرد کردن برخورد نکنند و انرژی آن‌ها هدر نرود از سیستم‌های مختلف برای متمرکز کردن آن‌ها روی ماده تبخیر شونده استفاده می‌شود.
یک سیستم ساده استفاده از محافظ الکتریسیته ساکن است که به‌طور ساده از یک توری استوانه‌ای تشکیل شده و بوته را احاطه می‌کند. این محافظ الکترون‌های اولیه پرتاب شده را جذب کرده و ولتاژ منفی بالایی پیدا می‌کند بطوری که بقیه الکترون‌ها را از خود دفع کرده و در محل بوته متمرکز می‌کند و به این ترتیب طرح تفنگ الکترونی مفیدتر و سبب افزایش کارایی سیستم می‌شود.
تفنگ‌های الکترونی در توان‌های مختلف ساخته می‌شوند. سپس مواد دیرگدازی که، به روش‌های دیگر قابل تبخیر نیستند با تفنگ‌های الکترونی توان بالا، قابل تبخیر می‌باشند. زیرا ماده به‌طور مستقیم به وسیلهٔ پرتو الکترونی گرم می‌شود و نیاز به بوته دیرگداز نیست علاوه بر آن بوته با آب خنک می‌شود.
همین مطلب یعنی گرمایش مستقیم به وسیلهٔ الکترون‌ها سبب می‌شود لایه‌های نازک ایجاد شده عاری از هر نوع آلودگی باشند که در کارهای حساس اپتیکی و فیلترهای اپتیکی از تفنگ الکترونی برای تبخیر مواد استفاده می‌شود. ادوات الکترونیک، حافظه مغناطیسی و اپتیکی استفاده می‌شود. این روش یکی از متداولترین روش‌های نشاندن لایه‌های رسانا و دی‌الکتریک در محصولات الکترونیکی مانند مدارات مجتمع MCM , VLSI است.
سِـر دیوید کورتنی سوشِـی (؛ "تلفظ صحیح نام‌خانوادگی": ) که نام‌خانوادگی‌اش در ایران به‌اشتباه ساچِت هم گفته‌شده، بازیگر بریتانیایی تئاتر، سینما و تلویزیون و دارای نشان «فرماندهٔ والامقام امپراتوری بریتانیا» است.مجلهٔ همشهری جوان، شماره ۱۴۳ مقالهٔ مربوط به پوآرو ص۳۲ او نقش ادوارد تلر را در مجموعهٔ تلویزیونی "اوپنهایمر" ایفا نمود و جایزهٔ انجمن سلطنتی تلویزیون و اتحادیهٔ مطبوعاتی صدا و سیما را بابت هنرنمایی در سریال "راه و رسم زندگی ما" دریافت نمود. از جمله معروف‌ترین کارهای وی، ایفای نقش هرکول پوآرو در سریال "پوآرو" از ۱۹۸۹ تا ۲۰۱۳ است که برای او شهرت بین‌المللی را به ارمغان آورد و در سال ۱۹۹۱ نامزدِ دریافت جایزهٔ بَـفتا شد."The Actor Behind Popular 'Poirot", "The Christian Science Monitor", 25 March 1992.""Inside the mind of a media monster"". "Yorkshire Post". 27 April 2007.
دیوید در لندن زاده شد. مادرش «جون پاتریشیا» یک هنرپیشه بود و پدرش جک سوشی نام داشت که در سال ۱۹۳۲ از آفریقای جنوبی به انگلستان مهاجرت کرده و ضمن تحصیل در دانشکده پزشکی بیمارستان سنت مری از سال ۱۹۳۳، متخصص پزشکی زنان و زایمان شد.
پدر او از تبار یهودیان لیتوانی و فرزند «ایزیدور سوخه‌دوویتس» بود که در شهر کرتینگا واقع در قلمروی اسکان در امپراتوری روسیه زندگی می‌کرد. در گذشته، نام‌خانوادگی آنها «شوهِـت» (یک واژهٔ ییدیش برگرفته از واژهٔ عبری «شوخِـت») و معرفِ شغلِ خانوادگیِ آنها (قصاب کوشر) بود. پدر او در زمانی که در آفریقای جنوبی زندگی می‌کرد، نام‌خانوادگی‌شان را به «سوشِـی» تغییر داد. مادر دیوید در انگلستان زاده شده و پیرو کلیسای انگلستان بود (که پدرش از تبار یهودیان روسیه و مادرش انگلیسی و انگلیکان بود). دیوید سوشی را بدون هیچ دین و مذهبی بزرگ کردند، اما خودش در سال ۱۹۸۶ پیروی از آموزه‌های انگلیکان را آغاز نمود و در سال ۲۰۰۶ رسماً به این آئین مذهبی گروید."Suchet's Acts of Faith", "This Is London"
دیوید و برادرانش جان و پیتر به مدرسهٔ گرنهام هاوس در بیرچینگتون آن سی واقع در کنت رفتند. دیوید پس از تحصیل در یک مدرسهٔ مستقل دیگر در شهرستان سامرست به نام مدرسهٔ ولینگتون، به بازیگری علاقمند شد و در سن ۱۶ سالگی به سازمان خیریه تئاتر ملی جوانان رفت. وی تحصیلات پیشرفته خود را در آکادمی موسیقی و هنرهای نمایشی لندن پی گرفت و اینک یکی از اعضای هیئت امنای آن است.
برادر بزرگ او جان سوشِـی، مجری تلویزیون و گویندهٔ پیشین اخبار در شبکهٔ آی‌تی‌اِن بود. برادرزاده‌اش ریچارد سوشِـی نیز یک گویندهٔ تلویزیونی است.
دیوید سوشی، بازیگری حرفه‌ای را از تئاتر واترمیل در بگنر بارکشر آغاز نمود. در سال ۱۹۷۳ میلادی به رویال شکسپیر کامپنی پیوست. در سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۲، وی نقش بولینگبروک را در نمایش "ریچارد دوم" در مقابل آلن هاوارد بازی کرد. او همچنین ایفاگر نقش «جان» در نمایشنامهٔ "اولئانا" در سالن نمایش رویال کورت در سال ۱۹۹۳ بود که توسط هارولد پینتر کارگردانی شد و در آن لیا ویلیامز نقش «کارول» را بازی کرد. نخستین اجرای دیوید در «وست اِند»، در نقشِ مقابل ساسکیا ریوز در نمایشنامهٔ «"جدایی"» اثر تام کمپینسکی بود که در سال ۱۹۸۷ در سالن نمایش «کامدی تیئتر» صورت پذیرفت. در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ او نقشِ مقابل دایانا ریگ را در نمایشنامهٔ چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟ اجرا نمود و مابین سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ نیز نقش آنتونیو سالییری را در نمایشنامهٔ "آمادئوس" در تئاتر برادوی ایفا کرد. در سال ۲۰۰۷، در «سالن نمایش چیچستر فستیوال»، او در نقش جووانی بنلی در نمایش "آخرین اعتراف" ظاهر شد که دربارهٔ مرگ پاپ ژان پل یکم بود.The Chichester Festival Theatre website در سال ۲۰۱۴ نیز، وی در همان نقش در یک تور تئاتر در استرالیا هنرنمایی نمود.The Last Confession – Australian tour "(retrieved 2014-09-28)"
او از ژوئن ۲۰۱۵ میلادی، در نقش «لیدی براکنل» در نمایشنامهٔ "اهمیت جدی بودن" اثر اسکار وایلد در تئاتر وودویل لندن هنرنمایی کرده‌است.
نخستین نقش تلویزیونی او در سال ۱۹۷۰ بود و در سال ۱۹۷۱ در یک قسمت از سریال «"در معرض دید عموم"» ظاهر شد. در سال ۱۹۸۰ او در تله‌فیلم "داستان دو شهر" بازی کرد. در همان سال، نقش ادوارد تلر در سریال تلویزیونی "اوپنهایمر" را ایفا کرد که دربارهٔ پروژه منهتن بود. دیوید سوشی در سال ۱۹۸۳ در سریال "رایلی، تک‌خال جاسوس‌ها"، نقش یک پلیس چینی‌تبار دسیسه‌گر را بازی کرد که دستور داشت سیدنی رایلی را به قتل برساند. وی همچنین ایفاگر نقش زیگموند فروید در مینی‌سریال "فروید" بود که توسط بی‌بی‌سی در سال ۱۹۸۴ تهیه شد. سپس در سال ۱۹۸۵، دیوید در نقش «بلات» در سریال تلویزیونی "بلات در چشم‌انداز" و در نقش «استنلی آدامز» (که یک گزارش‌دهندهٔ تخلف بود) در سریال «"ترانه‌ای برای اروپا"» بازی کرد. جالب آنکه، دیوید سوشی در نقش بازرس جپ در تله‌فیلم "سیزده در شام" هم ایفای نقش کرده است که در آن، پیتر یوستینف نقش هرکول پوآرو را بازی می‌کرد. دیوید سوشی در کتابش تحتِ عنوان «"پوآرو و من"» نوشته‌است که یک روز یوستینف نزد او آمده و به وی گفت که او می‌تواند به‌خوبی از عهدهٔ نقش پوآرو برآید. پس از آن سوشی با برایان ایستمن در آی‌تی‌وی صحبت کرد:
در سال ۱۹۸۸ دیوید سوشی نقش لئوپولد بلومIMDb profile of "The Modern World: Ten Great Writers – James Joyce's 'Ulysses" (یکی از شخصیت‌های رمان اولیس) را در مستند کانال ۴ با نام «"دنیای مدرن: ۱۰ نویسنده بزرگ"» بازی کرد. در همان هنگام، او روزهای متمادی مشغول خواندن رمان‌های آگاتا کریستی دربارهٔ هرکول پوآرو بود:
دیوید سوشی در سال ۱۹۸۸ در آخرین قسمت مجموعه تلویزیونی "داستان‌های باورنکردنی" نیز ظاهر شد. او در قسمتِ «زمانی برای مُردن» در نقش «ایو دروآر»، یک مرد فاسق شیاد، بازی کرد.
در سال ۱۹۸۹ وی نقش اصلی سریال "پوآرو" هنرنمایی نمود. در سال ۲۰۰۱ او نقش اصلی سریال "راه و رسم زندگی ما" به کارگردانی دیوید ییتس را به عهده گرفت و در آوریل ۲۰۰۲، نقش وکیل دعاوی جرج کارمن را در سریال درام «"کارمن را خبر کنید: دادگاه‌های جرج کارمن، مشاور حقوقی ملکه"» بازی نمود.
سوشی در سال ۲۰۰۳، در نقش کاردینال بلندپرواز تامس وولسی در درام دو قسمتی شبکهٔ آی‌تی‌وی به نام «"هنری هشتم"» در کنار ری وینستون (در نقش هنری هشتم) و هلنا بونهام کارتر (در نقش آن بولین) ظاهر شد. در ماه مه ۲۰۰۶، او نقش سرمایه‌دار رسانه‌ای کشته‌شده، رابرت مکسول را در سریال تلویزیونیِ شبکهٔ بی‌بی‌سی دو تحت عنوان "مَـکسوِل" ایفا کرد که ۱۸ ماه آخر زندگی رابرت مکسول را به‌تصویر می‌کشید. در همان سال، وی صداپیشگی شخصیت پوآرو را در بازی ماجراجویی ویدئویی "" به عهده گرفت.
در کریسمس ۲۰۰۶، سوشی نقش شکارچیِ خون‌آشام، آبراهام ون هلسینگ را در اقتباس تلویزیونی شبکهٔ بی‌بی‌سی از رمان "دراکولا" اثر برام استوکر اجرا کرد. او همچنین در نقش معاون نخست‌وزیر انگلستان در فیلمی با ژانر فاجعه تحت عنوان "سیل" بازی کرد که در اوت ۲۰۰۷ منتشر شد و ماجرای سیل فاجعه‌بار لندن را به تصویر می‌کشید. دیوید سوشی در ۶ فوریه ۲۰۰۸ در برنامه گفتگوی روزانه تلویزیونی "زنان رها" ظاهر شد تا دربارهٔ نقشش «لو ووگل» در فیلم "دزدی بانک" صحبت کند که در کنار جیسون استاتهام و سافرون باروز بازی کرده بود. در سال ۲۰۰۸، او در مجموعه مستند تبارشناسی "فکر می‌کنی کی هستی؟" حضور یافت و حقایقی را در مورد تاریخچه خانوادگی خود کشف کرد.Who do you think you are? BBC. Broadcast on 17 September 2008
دیوید در سال ۲۰۰۹ در فیلم تلویزیونی شبکهٔ سی‌بی‌سی تله‌ویژن با نام "منحرف‌شده از مسیر" بازی کرد. او ایفاگر شخصیت منفی اصلی در سریال "به سیم آخر زدن تری پرچت" بود که اقتباس تلویزیونی شبکهٔ اسکای تی‌وی از یکی از رمان‌های تری پرچت به همین نام است. دیوید در تله‌فیلم «"کار خدا"» نیز در نقش بنیامین سیسکو حضور یافت. در سال ۱۹۸۷، وی در فیلم "هری و خانواده هندرسون" در نقش یک شکارچی پاگنده بازی کرد. سوشی در دو فیلم مایکل داگلاس به نام‌های "قتلی بی‌نقص" و "بستگان سببی" نیز بازی کرد. در سال ۱۹۹۷، او در فیلم مستقل «"یکشنبه"» ایفای نقش نمود. در نوامبر ۲۰۱۱، سوشی و شبکهٔ آی‌تی‌وی اعلام کردند که وی بازی در نقش پوآرو را در مجموعه رمان‌های پوآرو، با ایفای نقش در فصل سیزدهم و آخر "پوآرو" پایان می‌دهد. قسمت آخر سریال تحت عنوانِ «پرده» در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۳ ازشبکهٔ آی‌تی‌وی پخش شد. در طول زمان فیلم‌برداری قسمت آخر، دیوید سوشی ناراحتی و غم خود را در وداع با شخصیتی که عاشقش بود، چنین ابراز داشت:
سوشی در نقش هرکول پوآرو در تمامی رمان‌ها و داستان‌های آگاتا کریستی که این شخصیت در آنها وجود داشت، بازی کرد.BBC profile of Suchet
مابین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵، سوشی راوی دو برنامهٔ مستند شبکهٔ بی‌بی‌سی بود و سیاحتی حماسی را در امتداد دریای مدیترانه انجام داد که از زندگی و سفرهای پطرُسِ حواری و پولس رسول الهام گرفته شده بود.
در سال ۲۰۱۶، سوشی راوی یک نمایش زندهٔ بی‌بی‌سی بود، تحت عنوان «"پیتر پن دچار مشکل می‌شود"» که در آن، تنها فرد حرفه‌ای در میان هنرمندان محسوب می‌شد. در مقطعی در حین پخش برنامه، یکی از بازیگران دچار برق‌گرفتگی می‌شود و از سوشی می‌خواهند تا حواس تماشاگران را پرت کند. او هم سبیل «کاپیتان هوک» را گرفته و شروع به ایفای نفش پوآرو می‌کند و حتی متن مربوط به خود را، با لهجهٔ بلژیکی پوآرو می‌گوید. این کار باعث شد تا کارگردان (که خود نقش کاپیتان هوک را بازی می‌کرد) مداخله کند و سبیل را پس گرفته و سوشی را از این وظیفه فرعی خلاص کند.
در سال ۲۰۱۷، سوشی در نقش «دکتر فیگن» در اقتباس تلویزیونی بی‌بی‌سی از رمان «زوال و سقوط» اِوِلین وو هنرنمایی کرد و بازیگر میهمان در نقش «صاحبخانه» در یکی از قسمت‌های فصل دهم "دکتر هو" به نام «"تق، تق"» بود.
نخستین اجرای رادیویی دیوید، خواندن یک «قصهٔ صبحگاهی» برای تهیه‌کنندهٔ برنامهٔ «گفتگوهای پبل میلز»، دیوید شوت بود. این دو یکدیگر را در یک مهمانی سالیانه شهرداری استراتفورد ملاقات کرده بودند که برای خوش‌آمدگویی به هنرمندان رویال شکسپیر کامپنی و آغاز فصل جدیدی از فعالیت‌شان ترتیب داده شده بود. سوشی همچنین صداپیشگی شخصیت اصلان را در اقتباس رادیویی «تمرکز بر خانواده» (یک سازمان بنیادگرای مسیحی) از رمان "سرگذشت نارنیا" اثر سی. اس. لوئیس بر عهده داشت. او همچنین صداپیشهٔ شخصیت «جولیوس نو» در اقتباس رادیویی "دکتر نو" در شبکهٔ بی‌بی‌سی ۴ بود. دیوید در یک برنامهٔ مستندگونهٔ رادیویی بی‌بی‌سی ۳، نقش هنریک ایبسن را در کنار مارتین شا (در نقش آوگوست استریندبری) ایفا نمود که دربارهٔ ملاقات این دو نویسندهَ بزرگ بود.
دیوید سوشی قائم‌مقام تراست کانال‌های آبی لیچفیلد و هیثرتون است که بزرگترین موفقیت‌شان تا به امروز، تأمین بودجه برای ساخت یک مسیر جدید برای آزادراه ام۶ تول در آن بخش‌هایی می‌شود که کانال‌های آبی لیچفیلد و هیثرتون را قطع می‌کند و تراست یادشده، امیدوار است تا این کانال‌های آبی با اینکار، بازگشایی و قابل عبور و مرور شوند. سوشی همچنین در نوامبر ۲۰۰۵ به‌عنوان رئیس هیئت مدیره «اتحادیهٔ تیمز ریور» انتخاب شد.River Thames Alliance در اجلاس عمومی سالیانه این اتحادیه در ژوئیه ۲۰۰۶ سوشی پذیرفت یک سال دیگر نیز در این سِـمَـت باقی بماند. وی از حامیان «پروژه قایق‌های رودخانه تیمز» است.River Thames Boat Project
نخستین جایزهٔ مهم سوشی، جایزهٔ «انجمن سلطنتی تلویزیون» بابت بهترین بازیگر نقش اول مرد در «"ترانه‌ای برای اروپا"» در سال ۱۹۸۵ بود. او بابت هنرنمایی در نقش هرکول پوآرو در مجموعهٔ تلویزیونی "پوآرو" در سال ۱۹۹۱ نامزد دریافت جایزهٔ بفتای تلویزیونی شد. وی برای ایفای این نقش، تمامی رمان‌ها و داستان‌های آگاتا کریستی دربارهٔ این شخصیت را خوانده بود و پروندهٔ مبسوطی دربارهٔ او درست کرده بود. دیوید همچنین در سال ۱۹۹۴ میلادی، بابت هنرنمایی در نمایشنامهٔ "اولئانا" اثر دیوید مَمِت در سالن نمایش رویال کورت لندن، برندهٔ جایزهٔ ورایتی کلاب برای بهترین بازیگر مرد شد. او بعدها یک جایزهٔ ورایتی کلاب دیگر (به‌علاوهٔ نامزدی جایزه تونی در سال ۲۰۰۰ بابت بهترین بازیگر نقش اصلی در یک نمایشنامه) برای ایفای نقش آنتونیو سالییری در "آمادئوس" دریافت داشت.
دیوید سوشی یک بار دیگر در سال ۲۰۰۲، نامزد دریافت جایزهٔ بفتای تلویزیونی، بابت بازی در نقش آگوستوس ملموت در سریال "راه و رسم زندگی ما" شد. در همان سال، وی افسرِ والا مقامِ امپراتوری بریتانیا شد. در ۱۰ اکتبر ۲۰۰۸، سوشی بابت مشارکت‌های هنری‌اش، از دانشگاه چیچستر مدرک افتخاری دریافت نمود. این مدرک را معاون آموزشی «چیچستر فستیوال تیئتر» اهدا نمود. در نوامبر ۲۰۰۸ در نیویورک، سوشی بابت ایفای نقش سرمایه‌دار رسانه‌ای معروف، رابرت مکسول در سریال تلویزیونی "مَـکسوِل" برندهٔ «جایزهٔ بین‌المللی امی برای بهترین بازیگر مرد» شد.
در ۷ ژانویهٔ ۲۰۰۹، وی به مقام افتخاری «فریدام آو سیتی» شهر لندن رسید که در گیلدهال به او اهدا شد. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۰، دیوید سوشی در کلیسای جامع کنتربری، یک مدرک افتخاری از دانشگاه کنت دریافت کرد. او در سال ۲۰۱۱ بابت «خدمت به تئاتر»، لقب فرماندهٔ والا مقام امپراتوری بریتانیا گرفت.Poirot star awarded in UK honours, "ABC News" (Australia), 31 December 2010. در ۱۸ مارس ۲۰۱۴، انجمن سلطنتی تلویزیون جایزهٔ یک عمر دستاورد را باب هنرنمایی بی‌نظیرش در سریال "پوآرو" به وی اهدا کرد.
وی همچنین در فهرست افتخاری جشن تولد ملکه در سال ۲۰۲۰، بابت مشارکت‌هایش در تئاتر و خیریه، لقب شوالیه گرفت.
در سال ۱۹۷۲، سوشی برای نخستین بار با همسرش شیلا فِـریس در سالن نمایش بلگرید در کاونتری آشنا شد. هر دو در آن مکان، کار می‌کردند و سوشی می‌گوید در نگاه اول عاشق او شد و مدتی طول کشید تا بتواند وی را متقاعد کند با او به رستوران بروند. این دو در ۳۰ ژوئن ۱۹۷۶ ازدواج کردند و حاصل ازدواجشان یک پسر به نام رابرت (زادهٔ ۱۹۸۱ و سروان پیشین نیروی دریایی سلطنتی) و یک دختر به نام کاترین (زادهٔ ۱۹۸۳، فیزیوتراپیست) است.
دیوید برادر جان سوشی گویندهٔ اخبار در فایو نیوز و مجری برنامهٔ برکفست شو در شبکهٔ کلاسیک اف‌ام (ژانویهٔ ۲۰۱۱) است.British Library Archival Sound Recordings. Retrieved on 13 February 2009 وی همچنین عموی ریچارد سوشی است که پسرِ برادرِ کوچکترش، «پیتر سوشی» و یک گویندهٔ تلویزیون است.
پدربزرگ مادری دیوید، جیمز جارشی عکاس مشهور خیابان فلیت بود که نخستین عکس‌ها را از ادوارد هشتم، والیس سیمپسون، لویی بلریو و وقایع مربوط به محاصره خیابان سیدنی گرفت. دیوید نخستین بار هنگامی به عکاسی علاقمند شد که پدربزرگش یک دوربین تک‌لنزی غیربازتابی ۳۵ میلیمتری لایکا ام۳ به او هدیه داد. خانوادهٔ جارشی در آغاز «ژارچی» نامیده می‌شدند و از تبار یهودیان روسیه بودند.
پدربزرگ پدری دیوید، «ایزیدور شوهِـت» از تبار یهودیان لیتوانی بود که در شهر کرتینگا واقع در قلمروی اسکان در امپراتوری روسیه زندگی می‌کرد که تا سال ۱۷۹۱ بخشی از سرزمین مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی بود و اینک در خاک لیتوانی واقع شده‌است. در زبان ییدیش، «شوهِـت» به معنای قصاب کوشر و برگرفته از واژهٔ عبری «شوخِـت» است. پدربزرگش به‌منظور فرار از آزار و اذیت‌های یهودیان در امپراتوری روسیه، آن طرف‌تر، به کلایپدا در امپراتوری آلمان نقلِ مکان کرد و نام‌خانوادگی‌اش را به واژهٔ اسلاوی-آلمانی «سوخه‌دوویتس» تغییر دارد که اجزای آن شبیه واژه‌های لهستانی، ییدیش و آلمانی است. بعدها پدرش این نام‌خانوادگی را در پس از رفتن به کیپ‌تاون یه سوشِـی تغییر داد.Obituary of Jack Suchet (24 November 2001)
جد مادربزرگِ مادری دیوید، جرج جزارد دریانورد کارکُشته و فرماندهٔ کشتی بود. وی ناخدا و سروانِ تیپ دریایی «هانا» بود که در ۱۴ کیلومتری ساحل سافک و در جریان توفان سهمگین ۲۸ مه ۱۸۶۰ منهدم شد که طی آن، ۱۰۰ قایق و کشتی و بیش از ۴۰ نفر مفقود شده یا از بین رفتند. در آن فاجعه جرج جزارد و ۶ تن از خدمهٔ کشتی است توسط امدادگران محلی و دقیقاً پیش از غرق شدن کامل کشتی‌شان نجات یافتند.
دیوید بدون دین و مذهب خاصی بزرگ شد، اما در سال ۱۹۸۶ پس از خواندن «رومیان ۸» (فصل هشتم از نامه به رومیان در عهد جدید در کتاب مقدس) در اتاق هتلش، تغییر مذهب داد و اندکی بعد، در کلیسای انگلستان تعمید یافت. او در گفتگویی با مجله استرند گفت: «من یک مسیحی معتقد هستم و دوست دارم فکر کنم که این اعتقاد در بسیاری از مراحل زندگی، مرا پیش می‌برد. من به اصول مسیحیت و در واقع به اصول بیشتر ادیان الهی اعتقاد دارم - که شخص باید به‌خاطر یک خیر بالاتر و مهم‌تر، از خود بگذرد.»Suchet religious conversion , Strandmag.com در سال ۲۰۱۲، دیوید سوشی یک مستند تلویزیونی از قهرمان شخصی و محبوبش پولس رسول برای تلویزیون بی‌بی‌سی ساخت تا با ترسیم سفرهای بشارت‌دهنده‌اش در اطراف دریای مدیترانه، دریابد که او چگونه انسانی بود.Profile in "The Australian" دیوید دو سال بعد یک مستند دیگر دربارهٔ پطرُسِ قدیس ساخت.
در ۲۲ نوامبر، ۲۰۱۲ میلادی، انجمن انجیل بریتانیایی و خارجی اعلام کرد دیوید سوشی و پائولا گودر، نایب‌رئیس‌های جدید این انجمن هستند. آنها به جمع چند نایب‌رئیس پیشین پیوستند: جان سنتامو (اسقف اعظم یورک)، وینسنت نیکولز (اسقف اعظم وست‌مینستر)، بَری مورگان (اسقف اعظم ولز)، دیوید اف. فورد (استاد الهیات در دانشگاه کمبریج)، جوئل اِدواردز (رئیس هیئت مدیره میکا چلنج) و لُرد دیوید آلتون (سیستمداری از لیورپول). وی پس از خداحافظی از نقش هرکول پوآرو، به رویای ۲۷ ساله‌اش دربارهٔ ساخت یک کتاب صوتی از نسخهٔ جدید بین‌المللی انجیل جامعه عمل پوشاند و آن را در ۲۴ آوریل ۲۰۱۴ منتشر کرد.
در اوت ۲۰۱۴، سوشی یکی از ۲۰۰ چهرهٔ معروفی بود که در نامه‌ای به "گاردین"، ابراز امیدواری کرد که ساکنان اسکاتلند در همه‌پرسی استقلال اسکاتلند، رأی به ماندن آن کشور به عنوان بخشی از بریتانیا بدهند.
سِل اَنیمِیشِن یا پویانمایی روی طلق روشی است که در آن طراحی روی طلق اجرا و رنگ‌آمیزی شده و سپس روی زمینه یا بک‌گراند قرار می‌گیرند و معمولاً دو فریم از هر تصویر فیلمبرداری می‌شوند. تعداد فریم‌ها برای هر تصویر متناسب با موضوع و نوع حرکت، قابل تغییر است.
تاریخچه انیمیشن در ایران. مهین جواهریان. دفتر پژوهش‌های فرهنگی. ۱۳۷۸
پویانمایی کات‌اوت یا بریده‌جنبانی یا پویانمایی با بریدۀ مقوا (به انگلیسی: Cutout Animation)Cutout پرسوناژ با بریدۀ مقوا ساخته می‌شود و مفصل‌گذاری می‌شود و گاه به صورت تکه‌چسبانی Collage یعنی با بریده‌های مواد دیگری مانند پارچه، نخ‌های مختلف، کاموا، کاغذهای گوناگون روزنامه یا عکس شکل می‌گیرد و زیر دوربین، کادر به کادر حرکت داده می‌شود و فیلمبرداری می‌شود. اولین فیلم‌های پویانماییِ شناخته‌ شدۀ جهان پویانمایی کات‌اوت (ساخته شده در آرژانتین توسط: کوئیرینو کریستیانی) بودند. این تکنیک به صورت کات اوت سایه‌ای Silhouette Animation نیز اجرا می‌شود. با این ترتیب که اشکال لازم را از مقوای سیاه می‌سازند و از پشت به آن نور می‌تابانند. در این صورت بینده می‌تواند تصویر را به صورت سایه‌های بسیار مشخصی که حرکت می‌کنند، ببیند.
یکی از مهم‌ترین مزایای استفاده از تکنیک بریده‌جنبانی، رابطۀ مستقیم و تنگاتنگ کارگردان با کار و در نتیجه تلفیق قوی احساسات عمیق کارگردان با کار می‌باشد.
پیکسیلیشنpixilation یکی از تکنیک‌های استاپ موشن است که در آن پرسوناژ زنده، بازیگر نقش اصلی است و مقاطعی از حرکت پرسوناژ انتخاب شده و چند کادر عکسبرداری می‌شود. حاصل، حرکت منقطع بازیگر است که با سرعت‌های متفاوت و مناسب موضوع فیلم، حالتی تازه و بدیع را القا می‌کند.
پیکسیلیشن انیمیشن به صورت فریم به فریم تصویربرداری می‌شود و دو ویژگی بارز و وجه تمایز آن با تکنیک‌های دیگر وجود موجودات زنده به عنوان سوژهٔ اصلی و همچنین اعجاز و جادو می‌باشد.
در سال ۱۹۵۳ این تکنیک توسط نورمن مک لارن در فیلم کوتاه همسایه‌ها (یا همسایه ات را دوست بدار) به کار گرفته شد و کاراکترهای وی که انسان بودند در فیلم به پرواز درآمدند بسیار پیش از ورود پرده‌های سبز و سایر تکنیک‌های جلوه‌های ویژه به سینما و تلویزیون.این تکنیک را نورمن مک لارن به امیل کوهل و فیلم فانتاسماگوری ۱۹۰۸ نسبت داده است.
پین اسکرینpinscreen یا تخته سنجاق: برای اجرای این تکنیک، هزاران سوزن در یک صفحه جاسازی شده و با تغییر ارتفاع این سوزن‌ها و نیز نورپردازی از یک زاویه به خصوص، تصاویری به وجود می‌آید که حاصل انعکاس نور بر مقطع سوزن‌ها می‌باشد. در این روش پویانما در پشت و جلو صفحه عمودی (pin screen) قرار می‌گیرند و سوزن‌ها را به حرکت درمی‌آورند.
روتوسکپی فرایندی است که در ساخت پویانمایی، به وسیله ترسیم تصاویر پشت سر هم استفاده می‌شود.
روش روتوسکوپی برای نخستین‌بار در سال ۱۹۱۵ توسط مکس فلایشر در مجموعه تلویزیونی Out of the Inkwell با هدف دستیابی به یک جنبش واقع‌بینانه در یک زمان کوتاه تر مورد استفاده قرار گرفت. این روش بعدها برای شخصیت‌های واقعی و انسانی به ویژه هنگامی که حرکات بسیار پیچیده ای مانند صحنه‌های رقص نیاز بود مورد استفاده قرار گرفت.
از هنرمندان تأثیرگذار در این زمینه می‌توان از کب کلووی نام برد.
از آغاز دهه ۱۹۹۰ (میلادی) کشیدن دوباره تصویر، چه در برنامه های مبتنی بر پیکسل با دست و چه به صورت نیمه اتوماتیک از طریق بردار سازی (مانند دو فیلم مربوط به ریچارد لینکلاتر) با رایانه انجام شد. برخلاف ضبط حرکت، روتوسکوپی یک فرایند دو بعدی است. مشکلی که در فناوری پویانمایی وجود دارد این است که گرچه داده‌های زمینه‌ای به وضوح از مبدأ طبیعی برخوردار هستند اما پذیرش عاطفی حرکات ایجاد شده با روتوسکوپی از سطح مشخصی از جزئیات کاهش می‌یابد. این روش را می‌توان دره وهمی نیز نامید.
از روتوسکوپی برای تصحیح خطا استفاده نیز می‌شود.