moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مدت‌ها قبل از قرن پنجم، نویسندگان مسیحی ابزار مشترکی را که قبلاً در میان مورخان باستان مورد استفاده قرار می‌گرفت، به کار گرفته بودند: روایت کردن مرگ کثیف و نفرت‌آور برای شروران، چه در اثر بی‌اختیاری روده یا آلودگی دستگاه تناسلی به کرم، یا هر دوی آن. برای مثال، لاکتانتیوس، نویسنده مسیحی اوایل قرن چهارم، این استعاره را به سطح یک رمان ارتقا داد، رساله‌اش "درباره مرگ‌های آزاردهندگان" داستان‌های پشت سر هم دربارهٔ عاقبت بد کسانی که «دشمن خدا» بودند، ارائه می‌کرد.‏
نقش ۸۰ نام کتابی‌ست که حاوی داستان‌های برگزیدهٔ داوران دورهٔ دوم جایزهٔ هوشنگ گلشیری است.
این کتاب شامل داستان‌های کوتاهی است که توسط داوران دورهٔ دوم جایزهٔ گلشیری برگزیده شده‌اند، در مراسم ۱۸ آذر ۱۳۸۱ نام کلیه افراد و داستان‌های درج شده در این کتاب برده شده‌است. بنیاد گلشیری هر ساله این داستان‌های برگزیده را منتشر می‌کند. در این کتاب برخلاف نقش ۷۹، داستان‌های برگزیدهٔ داوران از مجموعه‌های برنده نیز آورده شده‌است.
فهرست کامل تک داستان‌های برگزیده.
«در مواردی که چند داستان از یک مجموعه حداقل دو رای آورده بودند، داستانی در این مجموعه آمده‌است که بالاترین رای را داشته باشد.»نقش ۸۰، ۹
نقش ۸۱، کتابی شامل داستان‌های برگزیدهٔ داوران دورهٔ سوم جایزهٔ هوشنگ گلشیری.
این کتاب شامل داستان‌های برگزیدهٔ سومین دورهٔ جایزهٔ هوشنگ گلشیری است که در مراسم جمعه ۲۸ آذر ۱۳۸۲ در فرهنگسرای نیاوران نامشان اعلام شده است فقط دو داستان در این مجموعه حضور ندارند که در یادداشت کتاب در این باره آمده است:«دو داستان «زنی چای درست می‌کرد» و «رعنا»... به‌دلیل عدم دریافت اجازهٔ کتبی در نقش ۸۱ منتشر نشده است.»نقش ۸۱، ۱۰
نقش ۸۲، کتابی شامل داستان‌های برگزیدهٔ داوران دورهٔ چهارم جایزهٔ هوشنگ گلشیری.
این کتاب شامل داستان‌های برگزیدهٔ چهارمین دورهٔ جایزه هوشنگ گلشیری است که در مراسمی در آذر ۱۳۸۳ در فرهنگسرای نیاوران نامشان اعلام شده‌است. این داستان‌ها قبلاً در مجموعه‌های مختلف منتشر شده‌اند در یادداشت کتاب در این باره آمده‌است:«در پایان اینکه باز همچون مقدمه‌های نقش‌های قبلی می‌گوییم که برای پرهیز از هر شائبهٔ کتابسازی، برای انتشار تک‌تک این داستان‌ها از ناشر و نویسنده اجازهٔ کتبی گرفته‌ایم.»نقش ۸۲، ۱۰
فهرست تک داستان‌های برگزیده.
حسن اصغری، (۱۳۲۶) نویسنده و منتقد ادبی ایرانی در ۱۳۲۶ در شهر خمام از توابع شهر رشت به دنیا آمد. هشت ساله بود که به همراه برادرش به تهران آمد و در محله سرچشمه ساکن شد. از ۱۳۵۵ مقاله‌های مختلفی در نقد ادبی و تاریخی و داستان کوتاه در نشریات مختلف از او منتشر شده‌است. وی از سال ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۵ دبیر شورای تحریریهٔ مجلهٔ ادبی کلک بود و در سال ۱۳۸۷ سردبیر نشریهٔ ادبیات و سینما بود. از مهمترین آثار او رمان «ول کنید اسب مرا» دربارهٔ میرزا کوچک خان و کتاب تحلیلی «زایش تاریخ» دربارهٔ وقایع دوران مشروطه است.
شرکت پالایش گاز ایلام پالایشگاه گاز ایلام به منظور تأمین گاز طبیعی مصرفی استان ایلام و تقویت فشار گاز خط‌لوله سراسری در غرب کشور و همچنین تأمین خوراک پتروشیمی ایلام با پالایش گاز ترش میدان گازی تنگ بیجار در ۲۵ کیلومتری شمال غرب شهر ایلام و در شهرستان چوار احداث گردیده‌است. کار احداث و عملیات از خرداد ۱۳۸۰ آغاز و در پاییز سال ۱۳۸۶ مراحل راه اندازی اولیه آن صورت پذیرفت.
ساخت این پالایشگاه در دو فاز تعریف شده‌است که در فاز نخست ۶ میلیون و ۸۰۰ هزار مترمکعب گاز ترش وارد پالایشگاه و پس از شیرین‌سازی، ۵ میلیون و ۴۰۰ هزار متر مکعب گاز طبیعی به خطوط انتقال گاز تزریق می‌شود. این پالایشگاه در فاز دوم نیز دریافت‌ کننده افزون بر ۱۰ میلیون متر مکعب گاز ترش خواهد بود.
اتان با ظرفیت تولید روزانه ۳۷۰ هزارمتر مکعب، گاز مایع خام با تولید روزانه بیش از یک هزار و۳۰۰ متر مکعب، میعانات گازی با ظرفیت روزانه ۱۲۰۰ مترمکعب و گوگرد نیز با ظرفیت تولید ۳۴۰ تن در روز، دیگر محصولات این پالایشگاه در فاز نخست خواهند بود و در فاز دوم، همه محصولات، ۵۰٪ اضافه خواهد شد.
دروپال سامانه مدیریت محتوایی آزاد و متن‌باز به زبان پی‌اچ‌پی است که برای توسعه برنامه‌های کاربردی مبتنی بر وب و ایجاد بلاگ استفاده شده و تحت مجوز جی‌پی‌ال منتشر شده‌است. از این برنامه برای مدیریت محتوای بیش از ۲/۳ درصد از کل صفحات وب استفاده شده‌است.
تا جامعه دروپال از بیش از ۱/۳ میلیون کاربر، شامل ۱۰۶٬۶۵۰ کاربر فعال تشکیل شده و بیش از ۳۷٬۱۰۰ افزونه، ۲٬۴۴۵ قالب برای تغییر ظاهر و ۱٬۱۱۶ توزیع رایگان برای ایجاد یک سیستم مدیریت محتوای دروپالی پیچیده، برای آن ارائه شده‌است. از این سیستم مدیریت محتوا در ایجاد وبلاگ‌های شخصی، وب سایت‌های شرکت‌های تجاری، سیاسی و حتی دولت‌ها نیز استفاده شده‌است. وبگاه کاخ سفید بر روی دروپال نسخه ۷ اجرا می‌شود.
دروپال را می‌توان در سیستم‌عاملهای مختلف نصب نمود. پیش نیازهای نصب این برنامه یک کارگزار وب مانند آپاچی و یک پایگاه داده مانند MySQL می‌باشند. همچنین می‌بایست که پی‌اچ‌پی ۴٫۴٫۰ یا نسخهٔ جدید تر نصب باشد. البته در نسخهٔ ۷ دروپال نسخهٔ پی‌اچ‌پی ۵٫۲ یا بالاتر مورد نیاز است.
نسخه استاندارد دروپال که هسته دروپال شناخته می‌شود، ویژگی‌های پایه معمول یک سیستم مدیریت محتوا را داراست. این ویژگی‌ها مواردی چون ثبت نام کاربری و تعمیر، مدیریت منو، خوراک آراس‌اس، رده‌بندی، شخصی‌سازی ساختار برگه و مدیریت سیستم را شامل می‌شود. هسته دروپال می‌تواند برای یک وبسایت ساده، وبلاگ تکی و گروهی، فروم اینترنتی یا انجمن اینترنتی که محتوای آن توسط کاربران ایجاد می‌شود به کار رود.
نسخه ۸ دروپال در تاریخ ۱۹ نوامبر ۲۰۱۵ با امکانات و ساختار بسیار پایدار و بروز عرضه شد. در این نسخه از دروپال ماژول‌هایی که در دروپال ۷ کاربرد بسیاری داشتند در هسته دروپال ۸ جاگذاری شده‌اند. ماژول ویوز یکی از این ماژول‌های پرکاربرد می‌باشد.
سایت‌های بسیاری در دنیا از سیستم مدیریت محتوای دروپال استفاده می‌کنند. مانند:
مهندسی سازه بخشی از مهندسی عمران و مهندسی هوافضا است. در مهندسی عمران، مهندسی سازه در مورد سازه‌های انتقال بار از اجزاء یک ساختمان یا بنا به محل تکیه‌گاهی آن‌ها مانند پی سازه صحبت می‌کند.
مهندسی سازه گرایشی از مهندسی است که با طراحی سیستم‌های سازه‌ای به هدف تأمین باربری و ایجاد مقاومت در برابر نیروهای گوناگون وارد بر سازه سروکار دارد.
مهندسی سازه عمدتاً با طراحی ساختمان‌ها و سازه‌های غیرساختمانی سر و کار دارد و همچنین نقش ضروری ای در طراحی ماشین آلات، در جاهایی که یکپارچگی سازه‌ای بر روی ایمنی و اطمینان‌پذیری ماشین تأثیر دارد، را بازی میکند. طراحی بسیاری از ساخته‌های دست بشر، از مبلمان تا تجهیزات پزشکی، از خودرو و … نیاز به حضور مهندس سازه دارد.
تاریخچه مهندسی سازه با آغاز یک جا نشینی بشر آغاز شد. اولین تاریخچه مدون مهندسی سازه با ساخت اهرام پله‌ای در مصر توسط آمون هوتپ، که اولین مهندسی که با نام شناخته می‌شود بازمی‌گردد.
در این دوره سازه‌های عظیمی چون اهرام در مصر، زیگورات چغازنبیل و پارسه (تخت جمشید) در ایران نام برد.
اگر مهندسی سازه را متشکل از دو بخش تحلیل و طراحی بدانیم، سرسلسلهٔ روابط تحلیلی تئوری الاستیسیته و مرجع بخش طراحی استانداردها و قضاوت‌های مهندسی است. در تئوری الاستیسیته از جبر تانسورها استفاده می‌شود و با استفاده از قانون هوک، دستگاه معادلات دیفرانسیل جزئی تعادل و سازگاری تشکیل می‌شوند. مشهورترین روش حل عددی این دستگاه معادلات، روشی است به نام اجزا محدود.
یک مهندس سازه باید در هنگام طرح یک سازه به دو مسئله توجه کند: مسئلهٔ اول بررسی مقاومت سازه در برابر بارهای وارد بر سازه که شامل بارهای زنده، بار باد، برف، انسان، اشیا و بار مرده و بار زمین لرزه و… است که با طراحی سیستم باربر و محاسبه و کنترل مقاومت کافی اعضای سازه در برابر این بارها است. مسئلهٔ دوم بررسی کارایی سازه است یعنی سازه باید فاقد مواردی مانند لرزش و تغییر شکل‌های خارج از اندازهٔ مجاز آیین‌نامه باشد؛ زیرا این موارد در کاربری سازه مشکل‌زا هستند و باعث مشکلی مانند ترس در کاربران سازه یا مواردی مانند ترک خوردن دیوارها و نازک کاری‌ها می‌شوند.http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/mavara-index.php?page=مهندسی+سازه&SSOReturnPage=Check&Rand=0 دانش نامهٔ رشد/مهندسی سازه
از سازه‌های مهم می‌توان به پل، سد، پی، سازه‌های دریایی، خطوط لوله، نیروگاه، دیوارهای حائل و سازه‌های نگهبان، راه، تونل و آبرو اشاره کرد.
در ایران گرایش سازه به عنوان زیر مجموعهٔ مهندسی عمران شناخته می‌شود.
داوطلبان برای ورود به دورهٔ کارشناسی ارشد مورد سنجش قرار می‌گیرند. امکان ادامهٔ تحصیل در سطح کارشناسی ارشد و دکترا برای تمام کسانی که موفق به دریافت مدرک کارشناسی ولو از هر رشته‌ای هستند در دانشگاه‌های سراسری و آزاد وجود دارد
حداقل مدت زمان لازم برای اتمام این دوره ۴ترم و حداکثر مجاز برای اتمام این دوره مطابق آئین‌نامه دوره کارشناسی ارشد۳ سال می‌باشد.
در حال حاضر در مقطع کارشناسی ارشد مهندسی سازه در دانشگاه‌های ایران دروس زیر به تأیید وزارت آموزش عالی رسیده‌است.
یکی از دروس زیر: (توضیح در شماره ۳)
پایداری سازه‌ها، سازه‌های فلزی پیشرفته، سازه‌های بتن آرمه پیشرفته، مهندسی زلزله، اصول طراحی سازه‌های دریایی، طراحی غیر ارتجاعی سازه‌ها، بتن پیش تنیده، اثر زلزله بر سازه‌های ویژه، طراحی ساختمان‌ها در برابر زلزله، بهینه‌سازی در مهندسی عمران، تئوری صفحات و پوسته‌ها، سدهای بتنی، نگهداری و ترمیم سازه‌ها، آزمایشگاه سازه، مهندسی پل، تئوری پلاستیسیته، سازه‌های فضایی، تکنولوژی عالی بتن، ایمنی در سازه‌ها، مهندسی پی پیشرفته، طراحی هیدرولیکی سازه‌ها، اندرکنش خاک و سازه، دینامیک خاک، اندرکنش سازه و آب، بهسازی سازه‌های آسیب دیده در زلزله.
ابزار مدل‌سازی اطلاعات ساختمان با داشتن خصوصیات دقیق از مصالح و خصوصیات هریک از آن‌ها و ابزارهای تحلیل در موارد گوناگونی از قبیل انرژی تحلیل مقاومت و پایداری و … امروزه مورد استفاده قرار می‌گیرد.ستوده بیدختی، امیرحسین، 1393، مقدمه‌ای بر کاربرد مدل‌سازی اطلاعات ساختمان BIM درمدیریت پروژه‌های ساخت، اولین کنفرانس ملی شهرسازی، مدیریت شهری و توسعه پایدار، تهران، مؤسسه ایرانیان، انجمن معماری ایران، https://www.researchgate.net/publication/283462462____________?ev=prf_pub
right >blak>type iran خدانگهدار
۱۹۹۹ (سال یک هزار و نهصد و نود و نه میلادی) یک سال عادی در تقویم گریگوری است که از آغاز جمعه ۱ ژانویه ۱۹۹۹ شروع شد و در پایان ۳۱ دسامبر ۱۹۹۹ به پایان رسید. سال ۱۹۹۹ آخرین سال از قرن ۲۰ و هزاره دوم میلادی است.
سازمان ملل متحد این سال را با عنوان "سال بین‌المللی اشخاص ارشد" معرفی کرد.
گری یکای SI دوز جذبی در فیزیک پزشکی است.
حق رأی زنان به معنی حق شرکت زنان در انتخابات است و از مهم‌ترین رویدادهای تکامل اولیهٔ جنبش‌های مدافع حقوق زنان بود. هواخواهان حق رأی زنان که suffragette نیز نامیده می‌شدند، کسب حق رأی را مقدمهٔ مشارکت سیاسی زنان در جامعه می‌دانستند.
در سال ۱۸۴۸ جنبش حق رأی زنان در ایالات متحده آمریکا به یک جنبش اجتماعی گسترده تبدیل شد. در سال ۱۸۹۳، نیوزیلند نخستین کشوری بود که حق رأی زنان را به رسمیت شناخت. امروزه در میان کشورهایی که مردم می‌توانند در تصمیمات سیاسی و حاکمیتی-دولتی رای دهند، تنها کشورهای بوتان، برونئی و واتیکان هستند که حق زنان برای شرکت در انتخابات را به رسمیت نشناخته‌اند.
زنان در روسیه در بهار 1917 از حق رای کامل، از جمله فرصت رای دادن مستقل برخوردار شدند.
کسب حق رای زنان نتیجه جنبش زنان روسیه بود که سیاستمداران را تحت فشار قرار داد. در ابتدا، دولت موقت و شوراهای نمایندگان کارگران و سربازان، مطالبات زنان برای حق رای را نابهنگام و بی ربط دانستند و از حمایت از آنها خودداری کردند.
نیوزیلند نخستین کشور مستقلی بود که حق رأی زنان را به رسمیت شناخت. در سال ۱۸۹۳، قانون انتخابات به نفع مشارکت سیاسی زنان تغییر یافت و در سال ۱۸۹۳ زنان برای نخستین بار در انتخابات ملی آن کشور شرکت کردند. کیت شپارد و ماری آن مولر از مهم‌ترین رهبران هواخواه حق رأی زنان در نیوزیلند بودند. تا سال ۱۹۱۹، زنان در نیوزیلند حق نامزدی در مجلس را نداشتند. نخستین زنی که در مجلس نیوزیلند به نمایندگی برگزیده شد، الیزابت مک کومب بود.
در سال ۱۸۶۶، دادخواستی به مجلس بریتانیا ارائه شد که در آن زنان بریتانیا تقاضا کرده بودند قانون انتخابات تغییر کند و حق رأی کامل زنان را نیز دربرگیرد. این دادخواست تحت اعتراض خشونت‌بار مخالفینی قرار گرفت که معتقد بودند حق رأی زنان بزرگ‌ترین خطرات برای انگلستان به همراه خواهد آورد. پارلمان بریتانیا، نخست عقیده داشت که دخالت زنان در سیاست، زندگی سیاسی را مبتذل کرده و در عین حال ثبات خانوادهS را از میان می‌برد؛ بنابراین به دادخواست عمل نکرد. در سال ۱۸۶۷، نخستین جامعه ملی حق رأی زنان تأسیس گردید. اعضای این جامعه که به [suffragette] معروف گردیدند؛ خود را هواخواه حق رأی زنان می‌دانستند. suffragette تا پایان قرن نوزدهم برای دادن حق رأی به زنان بیش از چهل دادخواست به پارلمان بریتانیا ارائه دادند که تا سال ۱۹۰۰ به طول انجامید. در سال ۱۹۰۳ جنبش حق رأی زنان suffragette توسعه بیشتری یافت و تظاهرات خیابانی و راهپیمایی‌های فراوانی را دربر گرفت. در یک اجتماع فضای باز که در ماه ژوئن ۱۹۰۸ در لندن برپا گردید، بیش از پانصد هزار زن طرفدار حق رأی زنان حضور یافتند. امیلین پانکهرست از شخصیت‌های برجسته هواخواه حق رأی زنان بود که برای اجتماعات بزرگی از مبارزات زنان انگلیسی صحبت کرد. امیلین پانکهرست معتقد بود که حق رأی زنان، زندگی سیاسی را اساساً دگرگون خواهد کرد و حس جدید نوع‌دوستی و اخلاق را به وجود خواهد آورد. در سال ۱۹۱۰، آلیس پین و هریت استنتون بلچ در مبارزات زنان در بریتانیا شرکت کردند که پیوند عمیقی بین هواخواهان حق رأی زنان suffragette بریتانیا و ایالات متحده آمریکا ایجاد کرد. برخی مبارزات در بریتانیا با خشونت همراه بود؛ چندین کلیسا نابود گردید، و نخست‌وزیر اسکویت چندبار مورد سوءقصد قرار گرفت. بسیاری از طرفداران حق رأی زنان زندانی شدند که باعث شروع اعتصاب سراسری زنان بریتانیا شد. سرانجام در سال ۱۹۱۸، بریتانیا حق رأی زنان را به رسمیت شناخت. سن رأی برای زنان بریتانیا بالای ۳۰ سال بود در حالی که مردان می‌توانستند پس از ۲۰ سالگی در انتخابات شرکت کنند. در سال۱۹۲۱، حدود یک سوم زنان بریتانیا برای نخستین بار در انتخابات ملی شرکت کردند. پس از به دست آوردن حق رأی زنان در سال ۱۹۱۸، جنبش‌های طرفدار حقوق زنان در انگلستان و دیگر کشورهای اروپایی رو به زوال گذاشتند و زنان انقلابی بیشتر جذب جنبش‌های دیگر ضد فاشیسم می‌گردیدند.
در سال ۱۸۲۰ بیش از دوهزار زن آمریکایی به دولت ایالات متحده آمریکا تقاضانامه‌ای ارائه کردند و در آن خواستار اعطای حق رأی برابر با مردان شدند. این تقاضانامه مورد اعتنای دولت آمریکا واقع نشد. آلیس پین و هریت استنتون بلچ دو زن آمریکایی بودند که در مبارزات زنان در بریتانیا و آمریکا شرکت فعال داشتند. در سال ۱۹۱۰، زنان آمریکا راهپیمایی‌ها و تظاهرات وسیعی را در نیویورک، ماساچوست و نیوجرسی سازمان دادند. در سال ۱۹۲۰ وودرو ویلسون رئیس‌جمهور ایالات متحده، نوزدهمین متمم قانون اساسی آن کشور را به مجلس سنا رساند که بر اساس آن تمام زنان ایالات متحده آمریکا برای اولین بار حق رأی برابر با مردان می‌یافتند.
در سال ۱۹۱۹ نخستین دادخواست زنان ایتالیایی برای حق رأی به مجلس ایتالیا ارائه شد. در سال ۱۹۲۵، ارزش رأی زنان نصف مردان بود. با به قدرت رسیدن موسولینی، زنان از شرکت در انتخابات منع شدند. پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵، زنان ایتالیا حق رأی برابر با مردان کسب کردند.
حق رای و انتخاب شدن به زنان از ۱۲ نوامبر ۱۹۱۸ اعطا شد.
شارل دوگل در سال ۱۹۴۴ برای نخستین بار حق رأی زنان در فرانسه را به رسمیت شناخت.
در هند، ساروجینی نایدو از رهبران کسب حق رأی برای زنان بود. کنگره ملی هند به رهبری مهاتما گاندی از حق رأی زنان پشتیبانی می‌کرد. پس از استقلال هندوستان، در سال ۱۹۵۰، زنان هندی برای نخستین بار حق رأی به دست آوردند.
در سال ۱۹۱۹، در ژاپن، ایشیواکا فوسائه نخستین انجمن طرفدار حق رأی زنان را تأسیس کرد. این انجمن گردهمایی‌های بسیاری را ترتیب می‌داد و زنان را نسبت به اهمیت مشارکت سیاسی آگاه می‌کرد. در سال ۱۹۲۰ یکی از دو حزب اصلی ژاپن، از حق رأی زنان پشتیبانی کرد. در سال ۱۹۲۴ ارتش ژاپن تمام جنبش‌های اجتماعی مردم‌سالاری و فمنیستی را سرکوب کرد. در سال ۱۹۴۵ نیروهای متفقین، ژاپن را شکست دادند. در سال ۱۹۴۷ تظاهرات سراسری در ژاپن به طرفداری از حق رأی زنان سازمان‌دهی شد. سرانجام در سال ۱۹۴۸، قانون اساسی جدید ژاپن حق رأی برابر زنان را به رسمیت شناخت.
مائو از طرفداران جنبش هواخواه حق رأی زنان در چین بود. پس از تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹، زنان برای نخستین بار حق شرکت در انتخابات را یافتند.
پس از پیروزی انقلاب مشروطه ایران در سال ۱۹۰۶، مجلس نمایندگان مردم در تهران گشوده شد. مردم ایران برای نخستین بار با انتخاب نمایندگان خود برای حضور در مجلس شورای ملی، در امور سیاسی مشارکت مستقیم پیدا کردند. در نخستین نظام‌نامه انتخابات مجلس شورای ملی، زنان از حق رأی اعم از انتخاب شدن یا انتخاب کردن محروم شدند. در نظام‌نامه مجلس شورا زنان، خارج شدگان از دین اسلام، دیوانگان، تبعه خارجه، دزدان و قاتلین، گدایان و متکدیان و اشخاصی که کمتر از ۲۰ سال داشتند؛ فاقد حق رأی شناخته شدند.در زمان نهضت جنگل در گیلان حق رای به زنان داده شده بود و اولین بار به طور رسمی زنان در ایران از چنین حقی برخوردار شده بودند.
در سال ۱۳۲۲ طرح اعطای حق رای به زنان از سوی نمایندگان حزب توده آذربایجان در مجلس ارائه شد.ساناساریان، الیز؛ ص۱۱۳
در سال ۱۳۲۴ و در حکومت خودمختار آذربایجان برای اولین بار در ایران به زنان حق رای داده شد ولی پس از برچیده شدن و شکست فرقه دموکرات آذربایجان بار دیگر حق رای از زنان سلب شد.سناتور: فعالیت‌های مهرانگیز منوچهریان بر بستر مبارزات حقوقی زنان در ایران؛ ص۳۸۸
وقتی مشاوران محمد مصدق با این استدلال که در قانون اساسی همه شهروندان برابرند، اعطای حق رأی به زنان را پیشنهاد کردند، علما با حمایت طلاب و بزرگان اصناف اعتراض کردند که در شرع اسلام حق رأی فقط به مردان داده شده‌است.مذاکرات مجلس، مجلس هفدهم، ۱۶ بهمن ۱۳۳۱ اما سید ابوالقاسم کاشانی در سال ۱۳۳۰ در پاسخ به یکی از خبرنگاران صریحاً اعلام کرد: شرکت زن در انتخابات منع شرعی ندارد ولی چیزی که هست زنان ایران رشد اجتماعی کافی ندارند و به اینجهت مستعد و قابل مداخله در انتخابات و رأی دادن نیستندروزنامه باختر امروز، ۲۸ آذر ۱۳۳۰ - شماره ۶۹۹ - برگ چهارم در دور دوم مجلس شورای ملی؛ ماده چهارم نظام‌نامه انتخابات به بحث و بررسی رسید. در این جلسه، محمدتقی وکیل‌الرعایا نماینده مردم همدان از حق رأی زنان پشتیبانی کرد و در مخالفت با نظام‌نامه انتخابات سخن گفت. سپس ذکاءالملک (محمد علی فروغی) و سید حسن مدرس به عنوان مخالف در مجلس سخن گفتند و حق رأی زنان را مورد نکوهش قرار دادند. حسن مدرس، استدلال کرد که قوانین موجود به خوبی حقوق زنان را حفظ می‌کند و هشدار داد که اعطاء حق رأی به زنان به بی‌ثباتی سیاسی، فساد مذهبی و هرج و مرج اجتماعی خواهد انجامید.مذاکرات مجلس، مجلس هفدهم، ۱۴ دی ۱۳۳۱ هنگامی که طلاب قم برای مخالفت و اعتراض با پیشنهاد اعطای حق رأی به زنان به خیابان‌ها ریختند، یک نفر کشته و دوازده تن مجروح شدند.
در سال ۱۳۴۱ (۱۹۶۲ میلادی)، لایحه انجمن‌های ایالتی و ولایتی در هیئت دولت ایران به تصویب رسید. بر اساس این لایحه، زنان اجازه شرکت در انتخابات و نامزد شدن برای انتخابات را پیدا می‌کردند روح‌الله خمینی جلسه‌ای در قم تشکیل داد و سرانجام تصمیم به ارسال تلگراف به محمدرضا شاه پهلوی در جهت به مخالفت با سه بند لایحه انجمن‌های ایالتی و ولایتی از جمله اعطای حق رای به زنان ایرانی گرفت که اصل مربوط به حق رأی زنان از مهم‌ترین اعتراضات وی بود. حامیان او بعدها این استدلال را کردند که در همان زمان او بارها بر این تأکید کرد که با اصل حق رای زنان مشکلی ندارد بلکه با سیاست‌هایی محمد رضا که آنان را به فساد می‌کشاند مخالفت دارد. به‌طور مثال این قول از او نقل می‌شود:این شاه است که زنها را به فساد می‌کشاند و آنها را عروسک می‌خواهد بار بیاورد. مذهب با این فاجعه‌ها و دردها مخالف است، نه با آزادی زن. در گفته‌های او همچنین مسئله اینگونه توجیه شده‌است که:در خصوص زنان، اسلام هیچ‌گاه مخالف آزادی آنان نبوده‌است، بر عکس اسلام با مفهوم زن به عنوان شیء مخالفت کرده‌است و شرافت و حیثیت او را به وی باز داده‌است. زن مساوی مرد است. زن مانند مرد آزاد است که سرنوشت و فعالیتهای خود را انتخاب کند. محمدرضاشاه، تصمیم‌گیری در این مورد را به دولت اسدالله علم واگذار کرد. اسدالله علم در یک سخنرانی حرکت‌های علیه انجمن‌های ایالتی و ولایتی را حرکات مرتجع و مخالف ترقی زنان دانست، در آستانه انقلاب ایران، خمینی با چرخش نظر خود مشارکت سیاسی و اجتماعی زنان را مطابق قوانین با اسلام تلقی کرد و با مشارکت سیاسی زنان مخالفت نکرد. بلکه آن را تقویت و زنان را قهرمانان و طلیعه داران این پیروزی معرفی کرد. شایان ذکر است که در دوران جمهوری اسلامی کاندیداتوری زنان جهت ریاست جمهوری همچنان از سوی شورای نگهبان خلاف قانون اساسی تفسیر می‌شود، مانعی قانونی که همچنان بر سر راه زنان همچون مقامهایی که نیاز به اجتهاد فقهی دارند مانند رهبری، ریاست قوه قضاییه و وزارت اطلاعات باقیست.
زنان از جمله اعضای مجمع موقت ملی اسرائیل بودند. اعضای این مجمع منشور استقلال اسرائیل را بر اساس منشور حقوق بشر سازمان ملل متحد و تساوی کامل میان زنان و مردان و اصل جدایی دین از سیاست، در تاریخ ۱۴ مه ۱۹۴۸ میلادی (۲۴ اردیبهشت ۱۳۲۷ خورشیدی) تصویب و امضا کردند. زنان در کشور اسرائیل از تساوی کامل با مردان در تمام زمینه‌ها من جمله در حق رای برخوردارند. اسرائیل نخستین کشور در خاورمیانه بود که یک زن سیاست‌مدار توانست در آن به مقام نخست‌وزیری برسد.
دولت عربستان سعودی تاکنون حق رأی زنان را در انتخابات‌ها به رسمیت نشناخته‌است. علمای وهابی این تصمیم دولت را تأیید کرده و رأی دادن زنان را موجب فساد و خلاف عفت دانسته‌اند. رئیس دولت عربستان سعودی اعلام کرد که زنان فاقد صلاحیت لازم برای قضاوت دربارهٔ نامزدهای انتخاباتی هستند. هر چند برخی دیگر از نمایندگان اظهار کردند که ممنوعیت رأی در عربستان سعودی به این دلیل است که اکثر زنان این کشور شناسنامه ندارند.BBC NEWS | Middle East | Saudi women barred from votingدر تاریخ ۳ مهر ۱۳۹۰ پادشاه عربستان اجازه رای زنان را داد.
در انتخابات مجلس شورا عمان که در سال ۲۰۰۳ انجام پذیرفت، زنان برای نخستین بار اجازه شرکت داشتند. در این انتخابات ۹۵ هزار زن عمانی شرکت کردند و پانزده زن نامزد انتخابات بودند.
نخستین انتخابات بحرین در سال ۱۹۷۳ برگزار شد که در آن تنها مردان حق رأی داشتند. در سال ۲۰۰۲، دولت بحرین برای نخستین بار از مشارکت سیاسی زنان در انتخابات پشتیبانی کرد؛ در انتخابات شورای شهر که در همان سال برگزار شد، زنان حق انتخاب کردن و انتخاب شدن داشتند. با این حال، هیچ‌یک از زنان نامزد شده به شورای شهر بحرین، راه نیافت.
در انتخابات دسامبر سال ۲۰۰۶، زنان حق رأی داشتند.
حق رای زنان در اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی
تقریباً بلافاصله پس از انقلاب اکتبر حکومت جدید(شوروی)، حق شهروندی کامل برای برای زنان قائل شد و با ایجاد استقلال اقتصادی و حق کارکردن برای دولت، برابری را برقرار ساخت. قوانین جدیدی که تصویب شد؛ دستمزد را برابر، ازدواج عرفی و درخواست طلاق زنان را مرسوم، حرام‌زادگی را لغو و سقط جنین را قانونی کرد و دقیقاً در همان سال ۱۹۱۷ به زنان حق رای را داد.
در اروپا، مطالعات نشان می‌دهد که رأی‌دهندگان زن گرایش بیش‌تری به محافظه‌کاری دارند. در بریتانیا، زنان بیشتر از مردان به حزب کارگر رأی می‌دهند. در انتخابات اخیر ایالات متحده آمریکا، زنان به نسبتی بیش از مردان به حزب دموکرات رأی داده‌اند و زنان جوان بیش‌تر متمایل به دموکرات‌ها بوده‌اند.
برای مرتب‌سازی بر آسای تاریخ روی "سال اعطای رای" کلیک کنید.
مارمولک فیلمی ایرانی در ژانر کمدی-درام به کارگردانی کمال تبریزی، تهیه‌کنندگی منوچهر محمدی، نویسندگی پیمان قاسم‌خانی و با بازی پرویز پرستویی است که در سال ۱۳۸۲ منتشر شد. داستان این فیلم اقتباسی از فیلم‌های "ما فرشته نیستیم" (۱۹۸۹) و "زائر" (۱۹۲۳) به نویسندگی و کارگردانی چارلی چاپلین است که با بومی‌سازی قصه فیلم، نگاهی متفاوت به مسئله روحانیت و جامعه دارد. آهار و مسجد و مدرسه حاج قنبرعلی خان تهران از مکان‌های اصلی فیلم‌برداری این فیلم بودند.
این فیلم در بیست و دومین جشنواره فیلم فجر برنده سیمرغ بهترین فیلمنامه و بهترین فیلم از نگاه تماشاگران شد. پس از یک دهه از پایین کشیدن این فیلم از پرده سینماها، سی‌دی‌های "مارمولک" در سال ۱۳۹۴ به صورت محدود عرضه و در فروردین ۱۳۹۹ به‌طور رسمی در شبکه نمایش خانگی منتشر شد. احمد جنتی، دبیر شورای نگهبان، حسن روحانی، دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی، محمدرضا مهدوی‌کنی، دبیرکل وقت جامعه روحانیت مبارز و جعفر سبحانی، از مدرسان حوزه علمیه قم از جمله روحانیون پرنفوذی بودند که خواستار توقف اکران "مارمولک" شدند. "مارمولک" پس از حدود دو دهه از زمان اکران کوتاه مدتش در سینماهای ایران، نوروز ۱۴۰۱ برای نخستین بار از شبکه یک و شبکه نمایش پخش شد.
رضا مثقالی معروف به رضا مارمولک دزد سابقه‌داری است که بارها دستگیر و زندانی شده، اما در آخرین دستگیری، اتهام او سرقت مسلحانه است. رضا را به زندانی تحویل می‌دهند که رئیس آن (آقای مجاور) مردی بسیار سختگیر و انعطاف‌ناپذیر است. او عقیده دارد باید آنقدر نسبت به مجرمان - با روش‌هایی خاص - سخت‌گیری کند که حتی فکر اعمال خلاف به مغزشان نرسد؛ و معتقد است زندانیان را به زور هم که شده باید وادار به درستکاری کرد تا به بهشت بروند. رضا در حادثه‌ای مجروح و به بیمارستان خارج از زندان منتقل می‌شود. در آنجا لباس یک روحانی بیمار را می‌رباید و در لباس روحانیت موفق به فرار از بیمارستان می‌شود. او با مصونیتی که در لباس تازه پیدا کرده به یک شهرک مرزی می‌رود تا از این طریق و با گذرنامه جعلی از کشور خارج شود؛ اما با روحانی‌ای که قرار بوده به عنوان امام جماعت به آن روستا اعزام شود اشتباه گرفته می‌شود و امامت جماعت مسجد روستا را برعهده‌اش می‌گذارند. او با شیوه‌های خودش مردم را موعظه و راهنمایی می‌کند و چندین بار اعمال خلافکارانه‌اش به سوءتعبیر نیکوکاری قلمداد می‌شود. به هر حال در روستا مریدهای زیادی پیدا می‌کند و خود او نیز کم‌کم تحت تأثیر لباس و موقعیت جدید قرار گرفته و شخصیتش عوض می‌شود و در روستا نامش بر سر زبان‌ها می‌افتد و به اعمال مثبتی روی می‌آورد تا اینکه آقای مجاور رئیس زندان که همه جا به دنبال او می‌گردد، به سراغش می‌آید؛ اما او هم دیگر مایل نیست رضا را با دستبند دستگیر کند.
ایده اولیه فیلم "مارمولک" متعلق به منوچهر محمدی، تهیه‌کننده فیلم بوده که آن را از یکی از سخنان سید حسین طباطبایی بروجردی برداشت کرده‌است: «جمله معروفی مربوط به ایشان هست که پیش او می‌روند و می‌گویند طلبه‌ای را گرفته‌ایم که دزدی کرده‌است. ایشان می‌گوید به جای این جمله بهتر است بگویید دزدی در لباس طلبه ظاهر شد. من این حرف را سی و چند سال پیش شنیده بودم و همین جمله جرقه ساخت "مارمولک" شد.» پرویز پرستویی از موثرترین افراد در ساخت این فیلم بود و به گفته خودش "مارمولک" شاید تنها فیلم‌نامه ای بود که قبل از صحبت با کارگردان و نویسنده، اول با بازیگرش مشورت شد. محمدی نیز در رابطه با این موضوع گفته‌است: «قبل از آنکه حتی آقای قاسم‌خانی و تبریزی بدانند، این ایده را با اولین نفری که در میان گذاشتم پرویز پرستویی بود. در یک جشن ولادت بودیم که این موضوع را با او در میان گذاشتم. به او گفتم من قصه‌ای دارم که فقط تو می‌توانی آن را بازی کنی و ماجرای دزدی است که برای فرار کردن از شرایط خود مجبور می‌شود لباس یک روحانی را بپوشد. پرویز مرا بغل کرد و بوسید و گفت هستم.»
"مارمولک" ابتدا قرار بود توسط رضا میرکریمی و سپس ابراهیم حاتمی‌کیا ساخته شود ولی این دو از ساخت آن منصرف شدند. همچنین محمدرضا زائری و حاتمی‌کیا از جمله مشوقان کمال تبریزی در ساخت این فیلم بودند. تبریزی سال‌ها بعد، به نامگذاری نامناسب این اثر اذعان کرد. پیش از این و در زمان توقف اکران "مارمولک" در چند شهر، حبیب‌الله کاسه‌ساز نیز به نامگذاری فیلم ایراد گرفته بود. پیمان قاسم‌خانی در مصاحبه‌ای با برنامه ۳۵ که فریدون جیرانی میزبانش بود، گفت: «برخی فیلم‌ها در تسویه حساب‌های سیاسی می‌افتد، مثل "مارمولک" و "شب‌های برره"».
این فیلم ابتدا در بیست و دومین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد. سپس قرار بود در اکران نوروزی سینماها در سال ۱۳۸۳ حضور داشته باشد اما به دلایلی اکران نوروزی آن لغو و سرانجام در ۲ اردیبهشت ۱۳۸۳ اکران رسمی شد و تا ۱۷ اردیبهشت (به مدت ۱۵ روز) ادامه پیدا کرد
فیلم عملاً در قم اکران نشد، در کمتر از یک روز اکران آن در مشهد و در کمتر از یک هفته در کرمان، گیلان، اصفهان و نیز در شماری از سینماهای تهران، تبریز و ارومیه متوقف شد. در زمان اکران برای تماشای "مارمولک"، در مقابل سینماها صف‌های طولانی شکل گرفته بود. استقبال مردم از این فیلم در بیست و دومین جشنواره فیلم فجر به قدری بالا بود که خیابان‌های منتهی به سینمای نمایش دهنده فیلم بسته شده بود و اکران آن تنها در روز اول جشنواره به چندین سانس فوق‌العاده رسید.
فروش فیلم فقط در سینماهای تهران بیش از ۸۰۰ میلیون تومان و مجموع فروش آن در اکران ۱۵ روزه یک و نیم میلیارد تومان بوده‌است. نسخه قاچاق فیلم که با کیفیت بسیار پایینی از پرده سینما تهیه شده بود به صورت وسیعی در داخل و خارج از کشور توزیع شد و در نتیجه آن بی‌اغراق می‌توان گفت هر ایرانی بارها این فیلم را دیده‌است. نسخه دی‌وی‌دی و با کیفیت این اثر نیز با زیرنویس انگلیسی ابتدا در دبی منتشر شد.
منوچهر محمدی در سال ۱۳۹۳ نسخه‌ای را برای دریافت پروانه نمایش خانگی به ارشاد ارائه داد و قصد داشت آن را منتشر کند. اما مدیران وقت ارشاد با این درخواست موافقت نکردند و سرانجام نسخه ای با کیفیت تصویری بالا با بسته‌بندی رسمی در سال ۱۳۹۴ به صورت محدود در بازار نمایش خانگی عرضه شد. نسخه ای که هم‌اکنون در فضای اینترنتی هم مشاهده می‌شود. سرانجام در فروردین ۱۳۹۹ در به‌طور رسمی در شبکه نمایش خانگی منتشر شد. این اولین انتشار رسمی این اثر بعد از توقیف در سال ۸۳ بود. سپس در فروردین ۱۴۰۱ این فیلم به‌طور رسمی و سراسری از شبکه یک پخش گردید.
در ملاقات‌هایی که بین سینماگران و علی خامنه‌ای در سال‌های بعد از اکران این فیلم انجام شد، وی به دفعات از این فیلم تعریف کرد و درک نشدن محتوای آن توسط برخی مخاطبین را دلیل مخالفت‌هایی دانسته که در زمان اکران با آن صورت گرفت.از نمایش «آدم‌برفی» در تلویزیون تا تقدیر از «مارمولک» در جشنواره «روحانی و سینما» "خبرگزاری تابناک" در یکی از این دیدارها که در بخشی از آن در قالب مستندی به نام «غیررسمی» از شبکه سه پخش شد، وی در پاسخ به رضا جودی تهیه‌کننده سینما که گفته بود نمی‌توانند در فیلم و سریال‌ها با شغلی شوخی کنند، گفت: «من معتقدم باید شوخی کنید. چند سال پیش یک سریالی پخش شد که نیروی انتظامی نسبت به آن اعتراض کرد، به پلیس گفتم بیخود اعتراض می‌کنید. به علمای معترض به فیلم سینمایی "مارمولک" گفتم که به جای اینکه اعتراض کنید، استقبال کنید و تشکر کنید از اینکه نشان دادید آدم‌هایی به ناحق لباس ما را (روحانیت) برتن می‌کنند. عقیده من این است که تولیدکنندگان فیلم و سریال شوخی کنند ولی شوخی مؤدبانه. در شوخی، خلاف حق و هتک نباشد اما شوخی باشد عیبی ندارد.» بعد از انتشارات این نظرات منوچهر محمدی تهیه‌کننده فیلم در یادداشتی که در روزنامه فرهیختگان منتشر شد عنوان کرد خامنه‌ای قبل از نمایش عمومی به فیلم نظر مثبتی داشته و حتی علی‌رغم درخواست وزیر وقت فرهنگ و ارشاد اسلامی، با اصلاحات و تغییر نام فیلم نیز مخالفت کرده‌است. محمدی همچنین در این یادداشت اذعان کرد که در روز دوم اکران فیلم "مارمولک"، چهار حکم جلب از چهار دادگاه انقلاب، حکم ارتداد، حکم انتساب به سرویس‌های امنیتی خارج از کشور از سیا و موساد و قرارگاه اشرف برایش صادر شده‌است.
حسن روحانی (که در دهه ۸۰ دبیر شورای عالی امنیت ملی بود) در یک اکران خصوصی این فیلم حضور داشت و پس از تماشای فیلم با ابراز تأسف از ساخت و نمایش آن گفت: «حتی در رژیم شاه هم که دشمن روحانیت بود، کسی جرئت و جسارت ساختن فیلم موهنی همچون "مارمولک" را نداشت.» وی همچنین خطاب به کارگردان و تهیه‌کننده فیلم گفت: «توجیحاتی که شما برای مثبت جلوه دادن این فیلم به عمل می‌آورید به هیچ‌وجه قابل قبول نیست و اصولاً ساخت این فیلم کار نادرستی بوده‌است.» کمال تبریزی در این زمینه گفته‌است: «آقای روحانی به من گفتند فیلم توقیف و با شما هم باید برخورد شود.»
علیرضا پناهیان با وجود بیان نکات مثبت و منفی فیلم با موضع‌گیری منفی دربارهٔ هدف ساخته شدن این فیلم گفت: «هر کس از این فیلم تأثیر مثبتی بپذیرد یکی از همان انسان‌های بسیار نادانی است که فیلم در صدد تحقیر آنهاست. انسان عاقل از چنین ظرف کثیفی آب تمیز نمی‌نوشد. کجای این فیلم پیام خوبی داده‌است که نمی‌توان به سادگی با روش‌های دیگر آن پیام را رساند. اما اینکه اکران این فیلم کار خوبی بوده‌است یا نه؟ البته که خوب بوده‌است. هم سطح اندیشه و احساس معنوی هنرمندان موجه جامعه ما را نشان می‌دهد، هم قدمی دیگر به سوی شفافیت و پالایش پیش رفتیم، هم بهانه ای برای طرح بسیاری از مطالب پیش آمده، هم کارشناس نبودن بسیاری از عناصر خودی آشکار شد.»
ناصر نقویان اما در موضع‌گیری مثبت در دفاع از فیلم گفت: «ای کاش مسئولان وقت حوزه علمیه با دعوت از خبرنگاران خارجی و داخلی از کارگردان فیلم "مارمولک" تقدیر می‌کردند. به خاطر اینکه این فیلم نشان داد که لباس روحانیت اگر بر تن یک شخص باشد می‌تواند بر روی آن شخص تأثیر گذاشته و وی را تحت تأثیر قرار دهد. باید در حین این جلسه به کارگردان فیلم می‌گفتند که ای کاش اسم مارمولک را برای این فیلم انتخاب نمی‌کرد چرا که شأن و جایگاه روحانیت بالاست.»
محمد تقی فهیم، عضو شورای مرکزی و نایب رئیس انجمن منتقدان نویسندگان سینمای ایران و یکی از منتقدین ثابت برنامه "هفت"، روحانی فیلم "مارمولک" را بهترین روحانی‌ای دانست که در سینما حضور داشته‌است.
کمال تبریزی دربارهٔ حواشی اکران فیلم "مارمولک" برای شورای عالی امنیت ملی گفت: «زمانی که قرار شد فیلم برای اعضای شورای عالی امنیت ملی به نمایش درآید خانواده‌های آن‌ها از این ماجرا باخبر شده و گفته بودند برای دیدن فیلم آن‌ها هم می‌آیند. کل سالن نمایش فیلم پر شده بود از خانواده‌های اعضای شورای عالی امنیت ملی و محافظان‌شان. اعضای شورا با حالت عصبی و در سکوت فیلم را می‌دیدند در حالی‌که کل سالن از صدای خنده خانواده‌هایشان پر شده بود.»
پخش این فیلم توسط صدا و سیما در نوروز ۱۴۰۱ با واکنش گسترده (بعضاً انتقادی و طنز) از سوی کاربران فضای مجازی همراه بود.
محمدجواد آذری جهرمی بعد از پخش رسمی فیلم از صدا و سیمای ایران در رابطه با سانسور این فیلم نوشت: «پخش "مارمولک" از صداوسیما با برخی حذفیات پس از حدود ۲۰ سال را برخی نشانه تغییر دیدگاه در آن سازمان و برخی هم نشانه بی‌خاصیت شدن نگاه‌های تنگ‌نظرانه دانسته‌اند؛ الله اعلم. اما دیدگاهی هم وجود دارد که معتقد است مختارنامه قابلیت پخش در نوروز را نداشته و لاجرم "مارمولک" را پخش کرده‌اند.»
در سال ۱۳۹۷ شبکه آ تی‌وی ترکیه سریالی به کارگردانی کارتال چی‌داملی با نام "" پخش کرد که قصه این سریال تقلیدی کامل از فیلم "مارمولک" بود. علاوه بر اینکه قصه این سریال تقلیدی از قصه فیلم "مارمولک" است و حتی از دیالوگ‌های فیلم مارمولک در این سریال استفاده شده، نام این سریال نیز ترجمه‌ای از لغت "مارمولک" به زبان ترکی است. همین مسئله موجب شد سریال ترکیه‌ای حق تألیف داستان فیلم را به طرف ایرانی پرداخت کند.
علی تبریزی (پسر کمال تبریزی) عنوان کرد که پشت صحنه ای از این فیلم با عنوان «این گروه مارمولک» ساخته شده و قرار است در سینمای خانگی منتشر شود.
در سال ۹۵ اخباری مبتنی بر ساخت قسمت دوم این فیلم منتشر می‌شد. کمال تبریزی در مصاحبه‌ای به ساخت "مارمولک ۲" اشاره کرد و حامد محمدی نیز در مصاحبه ای عنوان کرد که منوچهر محمدی پیگیر ساخت "مارمولک ۲" است. همچنین شایعه شده بود که قسمت دوم این فیلم بدون حضور پرویز پرستویی و با حضور نوید محمدزاده ساخته می‌شود. کمی بعد منوچهر محمدی ساخت بخش دوم این فیلم را به‌طور کامل تکذیب کرد.
رووینی از شهرهای کشور کرواسی است که در منطقهٔ ایستریای این کشور واقع شده‌است.
رووینی از زیباترین بنادر دریای آدریاتیک به حساب می‌آید.
کلیسای جامع سنت یوفمیا با برج ۶۰ متری‌اش از جلوه‌های این شهر است.
جزایر بسیاری در نزدیکی رووینی واقع شده‌اند که از آن مرکزی توریستی برای سفر به این جزایر نیز می‌سازد.
رووینی در ابتدا در واقع جزیره بوده‌است و برای اولین بار در قرن هفتم به عنوان «رووینیو» به آن اشاره شده‌است گرچه بسیاری بر این باورند که این شهر چند قرن قبل تر بین قرن سوم تا پنجم ظهور کرده‌است.
اسلاوها در قرن هفتم به این شهر وارد شدند و این آغاز صنعت قوی دریایی و ماهیگیری شهر است.
در ۱۱۹۹ رووینی در جهت حمایت از تجارت دریایی‌اش قرارداد مهمی با دوبرونیک امضا می‌کند. اما حملات متعدد باعث می‌شود در قرن سیزدهم برای حمایت به ونیز پناه ببرد و با این حال هنوز حمله‌های جنوآ و اسکوکها سرجای خودش است.
با اشغال بوسنی و بخش قاره‌ای کرواسی توسط ترک‌ها در قرن‌های ۱۶ تا ۱۸، هجوم مهاجران به این شهر نیز شدت می‌گیرد. شهر به تدریج آن سوی دیوارهایش هم وسعت می‌یابد و در ۱۷۶۳ به سرزمین اصلی وصل می‌شود و به شبه‌جزیره بدل می‌شود.
صنعت رووینی در قرن هفدهم همچنان در اوج است اما تصمیم اتریش در ۱۷۱۹ برای تبدیل تریسته و ریه‌کا به بنادر آزاد به رووینی لطمه می‌زند. ظهور کشتی‌های بادبانی صنعتی کشتی‌سازی این شهر را نیز از کار می‌اندازد.
رووینی نیز مثل بقیهٔ شهرهای ایستریا مدام بین اتریش و فرانسه و ایتالیا دست به دست گشته‌است تا نهایتاً بخشی از یوگسلاوی سابق شد و پس از جنگ‌های یوگسلاوی در اواخر قرن بیستم و استقلال کرواسی، بخشی از کشور تازه‌تأسیس کرواسی.
رووینی امروز از مهم‌ترین بنادر توریستی منطقه است.
مَنسفیلد پارک داستانی از جین آستن است. این داستان بین سال‌های ۱۸۱۱ تا ۱۸۱۳ در کلبهٔ چاوتون نوشته شده و در ژوئیه ۱۸۱۴ منتشر شده‌است. به سبب شهرتی که جین آستن با انتشار دو رمان عقل و احساس و غرور و تعصب پیدا کرده بود، منسفیلد پارک به سرعت به فروش رسید و در سال ۱۸۱۶ تجدید چاپ شد.
بسیاری از منتقدان منسفیلد پارک را اثری متفاوت از بقیهٔ آثار جین آستین دانسته‌اند، و بسیاری از خوانندگان رمان‌های جین آستین با خواندن منسفیلد پارک به حیرت افتاده‌اند و برخی آن را اثری برتر دانسته‌اند (که در زمانهٔ ما این نظر رواج بیشتری دارد) و برخی دیگر، برعکس. در این رمان، آداب و رسوم و مراوده‌های اجتماعی در بسیاری از موارد با اصول اخلاقی در تعارض قرار می‌گیرند. زرق و برق‌های ظاهری در برابر فضیلت‌های اخلاقی رنگ می‌بازند. آدم‌ها دو دسته‌اند: دسته‌ای از آن‌ها از خواست‌ها و امیال خود تبعیت می‌کنند، اما دسته‌ای دیگر به وظایف خود پایبند می‌مانند. جین آستین در این رمان نشان می‌دهد که میان آنچه می‌خواهیم انجام دهیم و آنچه باید انجام دهیم چه تفاوت‌هایی وجود دارد.
این رمان چندین بار به فیلم‌های تلویزیونی و سینمایی درآمده.
این رمان از سرگذشت پر فراز و نشیب دختری حساس، خوش قلب و محجوب می‌گوید که شاهد ماجراها، دسیسه‌ها و عشق‌های آدم‌های دور و بر است و در گرداب حوادث احساسات خود را مهار می‌کند. پس از آفتابی شدن ماجرایی خیانتکارانه، نظم و آرامش رخت می‌بندد و اتفاق‌هایی غیرمنتظره قهرمان داستان (فانی پرایس) را به کام خود می‌کشد، اما او همچنان بر فضیلت‌های خود پافشاری می‌کند.
گربهٔ مزاحم آرگوس فیلچ، سرایدار هاگوارتز، در داستان‌های هری پاتر، خانم نوریس نام دارد که این اسم از شخصیت فضول این داستان قرض گرفته شده. (جین آستن از نویسندگان مورد علاقهٔ جی. کی رولینگ، نویسندهٔ داستان‌های هری پاتر بوده‌است).
Claire Tomalin, Jane Austen: A Life (New York: Vintage, 1997), p. 230.
ایوان (دژیو فرانوف) گوندولیچ همچنین (ایتالیایی: جووانی فرانچسکو گوندولا) (زادهٔ ۹ ژانویه ۱۵۸۹ - درگذشتهٔ ۸ دسامبر ۱۶۳۸) مشهورترین شاعر باروک کروات از جمهوری راگوسا (دوبرونیک کنونی) است.
آثار او شامل مشخصه‌های مرکزی کاتولیک رومی ضد اصلاحاتی است: یعنی شور مذهبی، تأکید بر «گذرا بودن جهان» و شدت و حدت در مخالفت با «کفار».
از آثار معروف او می‌توان به شعر حماسی "عثمان"، نمایش‌نامه "دوبراوکا" و شعر مذهبی "اشک‌های فرزند ولخرج" اشاره کرد.
آثار گوندولیچ از اصلی‌ترین نمونه‌های غنای فرمی باروک هستند.
Croatia، Jeanne Oliver
آگوست وینسنت تئودور اسپایز (زادهٔ ۱۰ دسامبر ۱۸۵۵-درگذشتهٔ ۱۱ نوامبر ۱۸۸۷) فعال کارگری آنارشیستی بود که در شرایطی مشکوک و در طی ماجرای شورش های‌مارکت توسط دولت، اعدام شد.
شهردار شیکاگو مدیر اجرایی شهر شیکاگو در ایالت ایلینوی، سومین شهر بزرگ ایالات متحده، است. شهردار مسئول مدیریت اداره‌ها و آژانس‌های شهر و انتصاب رهبران آن‌ها با پیشنهاد و مشاورهٔ شورای شهر شیکاگو است.
ویلیام باتلر اوگدن نخستین شهردار شیکاگو بود.
رام امانوئل شهردار کنونی شیکاگو و از اعضای حزب دمکرات ایالات متحده آمریکا است.
اصلاحیه سیزدهم قانون اساسی ایالات متحده رسماً برده‌داری را برچید و تا همین امروز آن را ممنوع می‌سازد. پیش از تصویب این متمم، برده‌داری هنوز در دو ایالت دیگر همچون دلاویر و کنتاکی قانونی بود اما در تمام ایالات دیگر، برده‌ها با اعمال دولتی و بیانیهٔ رهایی دولت فدرال آزاد شده بودند. آبراهام لینکلن (ناشر بیانیهٔ رهایی) از حامیان این متمم بود. نویسندگان اصلی این متمم جیمز میتچل اشلی (نمایندهٔ اهایو از حزب جمهوری‌خواه در کنگره)، جیمز فالکونر ویلسون (نمایندهٔ آیوا از حزب جمهوری‌خواه در کنگره) و جان بروکس هندرسون (نمایندهٔ میسوری از حزب دموکرات در مجلس سنا) بودند.
اصلاحیه سیزدهم همچنین کنگره آمریکا را قادر می‌سازد قوانینی را علیه قاچاق جنسی و سایر اشکال مدرن برده‌داری تصویب کند. بعضی متمم‌های بعدی نیز در راستای تکمیل کار این بیانیه و در مورد موضوعی مشترک بودند. بیانیهٔ چهاردهم در راستای حمایت حقوق مدنی برده‌های سابق بود و متمم پانزدهم محدودیت‌های نژادی در رأی دادن را ممنوع می‌ساخت.
بخش ۱: در ایالات متحده یا هر مکان دیگری در حوزه قضایی آن، بردگی و کار اجباری جز به عنوان مجازات جرمی که شخص طبق قانون بدان محکوم شده باشد، مجاز نخواهد بود.
بخش ۲: کنگره با تصویب قوانین مقتضی، قدرت اجرای این اصل را دارا خواهد بود.
بر اساس قانون اساسی آمریکا، برده‌داری در این کشور غیرقانونی است اما بند اصلاحیه سیزدهم، اجازه می‌دهد تا زندانیان به خاطر جرایمی که مرتکب شده‌اند، وادار به کار اجباری شوند.مایکل بلومبرگ گفت در رقابت‌های انتخاباتی او از نیروی کار زندانی استفاده شده، "بی‌بی‌سی فارسی"
A People's History of the United States (1492-Present) by Howard Zinn
هوارد زین (زادهٔ ۲۴ اوت ۱۹۲۲ در نیویورک - ۲۷ ژانویه ۲۰۱۰ در سنتا مونیکا) تاریخ‌نگار، دانشمند سیاسی، روشنفکرِ سوسیالیست، منتقد اجتماعی، فعال ضد جنگ و نمایش‌نامه‌نویس آمریکایی بود. او بیش از ۲۰ عنوان کتاب در طول عمر خود نوشت که کتاب «تاریخ مردمی ایالات متحده» معروف‌ترین و پرفروش‌ترین آن‌ها است.
فلسفهٔ زین مخلوطی است از مارکسیسم، آنارشیسم، سوسیالیسم و سوسیال دموکراسی. او از دههٔ ۱۹۶۰ به این طرف در جنبش‌های حقوق مدنی و ضد جنگ در آمریکا فعال بوده‌است.
معروف‌ترین اثر وی کتاب «تاریخ مردمی ایالات متحده» است که در سال ۱۹۸۰ به چاپ رسید. این اثر بر خلاف دیدگاه‌ها و روش‌های متداول در بازگویی تاریخ آمریکا نوشته شده‌است و از تأکید بر تشریح وقایع از دید اشخاص قدرتمند و مطرح زمان می‌پرهیزد. او وقایع تاریخی را از دیدگاه مردم عادی و افرادی که برای به‌دست آوردن آزادی، حقوق مدنی و بهبود شرایط اقتصادی خود تلاش می‌کردند مانند مهاجران فقیر اروپایی، برده‌های آفریقایی، کارگران، و زنان بازگو می‌کند. این کتاب سهم بسزایی در بازنگری و تغییر برداشت آمریکایی‌ها از تاریخ کشورشان داشته است و تصویر بسیار متفاوتی از قهرمانان سنتی تاریخ آمریکا مانند کریستف کلمب، اندرو جکسون و تئودور روزولت به نمایش می‌گذارد. این کتاب در ایران توسط مانی صالحی‌علامه با عنوان «تاریخ ایالات متحده آمریکا» ترجمه و توسط انتشارات اختران چاپ شده است.
تنگهٔ مادورا (سلات مادورا) تنگهٔ باریکی است که جزایر جاوه و مادورا در اندونزی را از هم جدا می‌کند. جزایر کوچکی در این تنگه قراردارند که از این قرارند: کامبینگ، گیلیراجا، گنتنگ و کتاپانگ.
پل سورامادو در حال حاضر در حال ساخته شدن است و پس از ساخته شدن شهر سورابایا در جاوا را به شهر بانگکالان در مادورا وصل خواهد کرد.
دیده‌بان حقوق بشر نام یک سازمان غیردولتی بین‌المللی واقع در شهر نیویورک در ایالات متحده آمریکا است که بر تحقیقات و پشتیبانی حقوق بشر مدیریت می‌کند.
دیده‌بان حقوق بشر دفترهایی نیز در بروکسل، لندن، مسکو، هنگ کنگ، لس آنجلس، سانفرانسیسکو، تاشکند، تورنتو و واشینگتن دارد.
دیده‌بان حقوق بشر در سال ۱۹۷۸ تحت عنوان «دیده‌بان هلسینکی» و به منظور نظارت بر تبعیت کشورهای بلوک شوروی سابق از مفاد حقوق بشر پیمان مشهور هلسینکی تأسیس شد. پس از آن دیده‌بان قاره آمریکا در دهه ۱۹۸۰ و در واکنش به این دیدگاه که نقض حقوق بشر توسط یکی از طرف‌های درگیر در جنگ در آمریکای مرکزی به هر دلیلی بیشتر از نقض حقوق بشر توسط طرف دیگر قابل تحمل است، تأسیس شد. این سازمان به تدریج گسترش پیدا کرد تا جایی که کمیته‌های دیده‌بان در سال ۱۹۸۸ با یکدیگر متحد شده و دیده‌بان حقوق بشر را تشکیل دادند.
آنتونی گیدِنز (زاده ۱۸ ژانویه ۱۹۳۸) از مشهورترین جامعه‌شناسان بریتانیایی است.
گیدنز در محافل علمی و آکادمیک و برای اهل جامعه‌شناسی بیش از همه به دلیل نظریه ساختاربندی و "نگاه کل‌نگرانه" به جامعه‌های مدرن شناخته می‌شود. به‌درستی او را به عنوان برجسته‌ترین و شناخته‌شده‌ترین کسی از میان افراد زنده می‌شناسند که به علم جامعه‌شناسی چیزهایی افزوده‌است. آثارش که دست‌کم به ۳۴ کتاب و بیش از ۲۰۰ مقاله می‌رسد، به عنوان کتاب‌های درسی در دانشگاه‌ها و دانشکده‌های سرتاسر جهان آموزش داده می‌شوند. این شاید به خاطر لحن و ادبیات ساده و همه‌فهم گیدنز است که بنا دارد پیچیده‌ترین مفاهیم را به ساده‌ترین شکل بیان کند. او به همین‌خاطر عنوان بهترین سخن‌ران یا بهترین استاد دانشگاه سال را هم در سابقه‌اش دارد.
این نظریه‌پرداز مطرح و مؤثر در جامعه امروز بریتانیا، در ادمونتون لندن به دنیا آمد؛ در خانواده‌ای پایین‌تر از یک خانواده طبقهٔ ‌متوسط. او پسر یک کارمند اداره حمل‌ونقل عمومی لندن بود. گیدنز اولین فرد خانواده‌اش بود که به دانشگاه راه پیدا کرد. او نخستین مدرک دانشگاهی‌اش را از دانشگاه هال، مدرک کارشناسی‌ارشدش را از "مدرسه علوم اقتصادی و سیاسی لندن" (LSE) و دکترایش را از کمبریج گرفته‌است.
گیدنز از بنیان‌گذاران "انتشارات پولیتی" (یکی از عمده‌ترین انتشارات در زمینه علوم‌اجتماعی) در سال ۱۹۸۵ بوده‌ است. او در فاصله سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۳ ریاست LSE را بر عهده داشت و عضو "شورای مشورتی بنیاد تحقیقات خط مشی عمومی بریتانیا" بوده‌است. او همچنین در دوره نخست‌وزیری تونی بلر، مشاور وی بوده و از قرار معلوم همچنان هم مشاور نخست‌وزیری بریتانیا است. به باور خیلی از تحلیل‌گران، نظریه راه سوم گیدنز بوده که جهت‌گیری سیاسی و اقتصادی تونی بلر و همچنین بیل کلینتون را رقم زده‌است. او در این نظریه، در پی جُستن راهی میانه بین اندیشه‌های اقتصادی چپ و راست است؛ راهی که شاید به نظر دست‌نیافتنی برسد اما راه‌گشای سیاست‌های معاصر دو تا از مؤثرترین دولت‌های معاصر جهان بوده‌است. گیدنز از سیاست راه سوم سخن می‌گوید و کتابی با همین عنوان در سال‌1999 منتشر کرده است.
آنتونی گیدنز فعالیت‌های دیگری هم داشته که چهره او را به یک آکادمیین علوم‌اجتماعی فعال و کنش‌گر در عرصه‌های اجتماعی و سیاسی تبدیل کرده‌است؛ برخلاف خیلی از همکاران معاصر یا فقید خود در عرصه مطالعات اجتماعی. گیدنز یک چهره مطرح و رسانه ای در سیاست بریتانیاست. او با حضورش در رسانه‌های دیداری و شنیداری و همچنین با مقاله‌هایی که عمدتاً در "New Statesman" نوشته، همواره به عنوان حامی جناح چپ میانه حزب کارگر بریتانیا شناخته شده‌است. در سال ۲۰۰۴ به گیدنز مقام اشرافی مادام‌العمر بارون داده شد و از آن پس بارون گیدنز از جانب حزب کارگر در "مجلس لردها"ی (اعیان) بریتانیا نشسته‌است.
آنتونی گیدنز پیشاهنگ جامعه‌شناسی بومی بریتانیا و آرزومند قالب بندی دوباره نظریه اجتماعی و بازسنجی درک ما از مدرنیته است. با ۳۴ کتاب به ۲۹ زبان و ۲۰۰ مقاله ازنظر مرجع به آثار، نفر پنجم است. تقریباً همه معاصران را نقد کرده و در علوم‌اجتماعی خرد و کلان زبانزد عام و خاص است. صاحب نظر در انسان‌شناسی، امور اقتصادی، سیاسی، تاریخ، فلسفی، باستانشناسی، روانشناسی و… است.
او از طریق نقد پست مدرنیته و طرح بحث "راه سوم آرمان شهر واقعیت گرا" در امور سیاسی به این مرحله وارد شده‌است.(نتایج مدرنیته ۱۹۹۰، مدرنیته و خود هویتی ۱۹۹۱، تغییر شکل امور محرمانه ۱۹۹۲، ورای چپ و راست۱۹۹۴، راه سوم: نوسازی دموکراسی اجتماعی ۱۹۹۸)http://en.wikipedia.org/wiki/Anthony_Giddens
او در نقد عقاید وبر، مارکس و دورکیم که در راستای تلاشش برای بازتدوین نظریه‌اجتماعی مدرن صورت می‌گیرد، باورمند است که آن‌ها مانند هم تنها به دنبال کردن رابطه کاپیتالیسم و زندگی اجتماعی پرداخته‌اند. از آنجا که او منتقد تحول گرایی و ماتریالیسم تاریخی است می‌کوشد بر نقش ساختارهای اجتماعی قدرت، مدرنیته و نهادها در شکل‌دهی به تحولات امروزی تأکید کند. وی باورمند است که جامعه‌شناسی به عنوان مطالعه نهادهای اجتماعی ایجادکننده تغییر و تحول صنعتی دو سه سده اخیر تعریف می‌شود. گیدنز بر فرد و انگیزه‌هایش و کنش قابل تفسیر او در برابر ساختارها تأکید دارد. او از ساختار دوگانه یا دوگانگی ساختار اجتماعی در تعیین واقعیت‌اجتماعی سخن می‌گوید یعنی انسان نیز دارای اختیار و آزادی عمل است.
آنتونی گیدنز در نظریه‌پردازی‌های خود به پدیده "دولت-ملت" توجه خاصی نشان می‌دهد. او معتقد است که زندگی حقوقی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی امروز بدون "دولت-ملت" معنا ندارد. دولت ملت سیاست‌های‌مالی و راهبردهای آموزشی و قوانین امروزی و بسیاری از تحولات را ایجاد کرده‌است. دولت ملت‌ها بیش از دوسده عمر ندارند و همه دولت ملت‌ها دچار تناقض و معارضه‌اند و توسط اقلیت‌های‌قومی و نژادی تهدید می‌شوند.
سه جنبه "دولت ملت" قابل توجه ویژه‌است:
گیدنز این امر را در الزام جامعه شناسان به توجه هرچه بیشتر به نقش دولت مدرن در شکل‌دهی به دنیای امروز مهم دانسته و خطرات افزایش نظارت‌های دولتی را برمی‌شمارد.
گیدنز همچنین درانتقاد از معتقدین به جامعه اطلاعاتی می‌گوید:جوامع مدرن از آغاز تشکیلشان جامعه اطلاعاتی بوده‌اند. تنها تفاوت این است که ما امروز در عصر مدرنیته عالی (متعالی) به سرمی بریم و تزهای نیروی محرکه سرمایه‌داری مارکس، صنعتگرایی دورکیم وخردگرایی وبر نمی‌توانند به لحاظ نظری شرایط امروزی ما را توضیح دهند.
گیدنز نظارت و خشونت، جنگ و دولت – ملت را کلید توسعه دنیای معاصر می‌داند. اطلاعات درمرکز همه این توسعه هاست. از نظر گیدنز سازمان و مراقبت دوقلوهای به هم چسبیده‌ای هستند که تحولات امروز مارا بهتر شرح می‌دهند. گسترش فوق‌العاده سازمان‌های اجتماعی نوین به اتکای اطلاعات که تحول در سیستم بهداشت، فروشگاه‌ها، تنوع غذایی، میوه‌های چهارفصل، پوشاک و… حمل ونقل، آب و برق و برنامه‌ریزی درسراسر زندگی، آموزش و پروش و سازمان‌های دولتی و غیردولتی بسیاری را در پی داشته‌است همراه با تلاش‌های وسیع در کسب آمادگی دفاعی که کشتار جمعی سیستماتیک محصول آن است، وضعیت کنونی را به وجود آورده‌اند.
از نظر گیدنز استقرار و حفظ دموکراسی و حقوق شهروندی و حفظ امنیت شهروندان نیازمند گردآوری اطلاعات کامل از آنان است. برقراری حقوق اجتماعی؛ حق رأی، گذرنامه، پوشش‌های بهداشتی و آموزش و پرورش و… بدون کسب اطلاعات میسر نیست. در عین حال تأمین این حقوق با گردآوری بدون حد و مرز اطلاعات از شهروندان توسط دولت و سپس گردانندگان سپهر اقتصادی همراه است. در اینجا می‌توان با اشاره به کار فرانک وبستر و تفکیکی که او میان تفرد افراد و فردیت افراد قائل می‌شود دل مشغولی گیدنز را توضیح داد. تفرد به وضعیتی برمی گردد که در آن افراد از یکدیگر تمیز داده می‌شوند. شناسایی افراد از طریق پیشینه فردی، نام، تاریخ تولد، محل سکونت، سوابق شغلی، مدارک تحصیلی و… فردیت به آزادی‌های فردی، حقوق شهروندی و اختیار انسان در تعیین سرنوشت و سبک زندگی خود و برخورداری از حقوق و امتیازات اجتماعی سیاسی و فرهنگی و… مربوط است. پارادوکس این است که هرچه دربارهٔ افراد بیشتربدانیم آزادی آن‌ها بیشتر در معرض تهدید است. این اطلاعات می‌تواند توسط دولتی‌ها و کسانی که قدرت دارند مورد سوء استفاده قرار گیرد. کارت‌های اعتباری و بیمه دارای اطلاعات ذی‌قیمت هستند. دولت، پلیس و تولیدکنندگان کالاها به این اطلاعات نیاز شدید دارند و در عین حال می‌توانند از طریق کسب این اطلاعات آزادی‌های فردی (حق حفظ حریم شخصی) او را به خطر بیندازند.وبستر ۱۳۸۳
یکی از مهمترین مفاهیم در نظریه آنتونی گیدنز، مفهوم سیاست زندگی است. سیاست زندگی، یک سیاست خودتحقق بخشی است که به دلیل بازتابی و بازاندیشانه بودن، بدن و خود را به سیستم گستره جهانی متصل نموده است. این به نوعی یک سیاست سبک زندگی است که به آن موضوعات سیاسی توجه می‌کند که از فرایندهای خودتحقق‌بخشی در بستر پساسنتی سرچشمه می‌گیرد و در آن، تصمیمات سیاسی از آزادی انتخاب و قدرت مولد سرچشمه می‌گیرد. جنبش‌های زنان یکی از مصادیق مهم این نوع سیاست محسوب می‌شود. از این منظر، . این نوع سیاست، پرسش‌‌های اخلاقی و وجودی را که نهادهای اصلی تجدد سرکوب کرده بودند، از نو به میدان می‌کشد و برجسته می‌کند و به تعبیر دیگر این سیاست، راه بازگشت به سوال‌های سرکوب شده است. بر این اساس، در سطح زندگی روزمره و همچنین در مبارزات جمعی، مسایل اخلاقی/وجودی، به صورت فعال بازیابی می‌شوند و در ردیف اول بحث‌های همگانی قرار می‌گیرند. این سوالات صرفاً منحصر به بقای انسانی بر کره زمین نیست بلکه بیشتر به این پرسش مربوط می‌شود که کل هستی را چگونه باید درک کرد و زندگی نمود.
گیدنز در ۱۶ ژوئن سال ۲۰۰۴ به عنوان افتخاری بارون گیدنز از منطقه ساوت‌گیت در بخش انفیلد لندن برگزیده شد و در مجلس اعیان به عنوان عضو انتصابی حزب کارگر نشسته است.
او در سال ۱۹۹۳ به عضویت در آکادمی اروپا انتخاب شد. وی همچنین عضو آکادمی علوم و هنر آمریکا و آکادمی علوم اجتماعی چین نیز می‌باشد."Citation of Professor Anthony Giddens by Professor Wei Xiangdong" (PDF). "ln.edu.hk". Retrieved 25 September 2018."Members of the American Academy of Arts & Sciences: 1780–20" (PDF). "amacad.org". Retrieved 25 September 2018. در سال ۱۹۹۹، او توسط دولت پرتغال نشان صلیب بزرگ شاهزاده هنری دریانورد را دریافت کرد.
گیدنز در سال ۲۰۰۲ جایزه شاهزاده آستوریاس را به پاس فعالیت‌هایش در رشته علوم اجتماعی دریافت کرد. در ژوئن ۲۰۲۰ اعلام شد که به گیدنز کرسی و جایزه Arne Naess در دانشگاه اسلو نروژ، به منظور قدردانی از مشارکت وی در مطالعه مسائل زیست محیطی و تغییرات آب و هوایی اهدا خواهد شد. دارندگان قبلی این کرسی عبارتند از: جیمز لاولاک، دیوید اسلون ویلسون و اوا جولی.
گیدنز همچنین دارای بیش از ۱۵ مدرک افتخاری از دانشگاه های مختلف است،"Professor Lord Tony Giddens". "lse.ac.uk". Retrieved 15 April 2015. از جمله مدارک افتخاری اخیر از دانشگاه یاگیلونیای لهستان (۲۰۱۵)، دانشگاه استرالیای جنوبی (۲۰۱۶)، دانشگاه گلداسمیت لندن (۲۰۱۶) و دانشگاه لینگ نان هنگ کنگ (۲۰۱۷)."Lingnan University confers honorary doctorates upon four distinguished individuals". "ln.edu.hk". Retrieved 25 September 2018.
عباس صفاری (زاده – درگذشته ) شاعر، طراح، نقاش، و مترجم ایرانی بود که در ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کرد. او در بهمن ۱۳۹۹ به دلیل ابتلا به بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ در آمریکا درگذشت.
عباس صفاری در سال ۱۳۳۰ در یزد زاده شد و در تهران پرورش یافت. او سربازی را در بلوچستان گذراند و پس از سربازی به استخدام بهداری اداره راه درآمد و در مناطق دور افتاده‌ای مانند دشت مغان و بندر جاسک به کار پرداخت.
عباس صفاری کار خود را با ساخت ترانه‌هایی برای فرهاد مهراد، گیتی پاشایی، سلی، نلی و دیگر خوانندگان پاپ آغاز کرد. پرآوازه‌ترین آن‌ها ترانه اسیر شب بود که با صدای فرهاد مهراد و آهنگسازی محمد اوشال منتشر شده‌است.
عباس صفاری برای ادامه تحصیل ابتدا به انگلستان و در ۱۹۷۹ (میلادی) به کالیفرنیا رفت و تا زمان مرگ مقیم شهر لانگ بیچ بود.
عباس صفاری در رشته هنرهای تجسمی دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، لانگ بیچ تحصیل کرد. اما پیش از گرفتن مدرک، ترک تحصیل کرده و به کار آزاد روی آورد. کارنامه ادبی-هنری او با شعر و ترانه آغاز و سر از طراحی و نقاشی درآورد.
نخستین مجموعه شعر او با نام "در ملتقای دست و سیب" در سال ۱۹۹۲ در کالیفرنیا چاپ شد که جایزه ادبی باران را برای بهترین مجموعه شعر چاپ خارج از کشور در آن سال به خود اختصاص داد. او پس از انتشار کتاب‌های شعر خود، تلاش کرد بیشتر به ایران سفر کند.
سومین مجموعه شعرش را با نام "دوربین قدیمی و اشعار دیگر" در تهران منتشر کرد و همان سال جایزه شعر امروز ایران (کارنامه) به آن تعلق گرفت.
پس از موفقیت "دوربین قدیمی"، به توصیه مجید روشنگر همکاری را با انتشارات مروارید آغاز کرد که حاصل آن پنج مجموعه شعر و سه کتاب برگردان شعر بود. دفتر "کبریت خیس" یکی از همین دفاتر است.