moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ۲۰ دسامبر ۱۹۸۷ معادل ۲۹ آذر ۱۳۶۶ در موقعیت 0630H ساعت رسمی فیلیپین "Tacloban City " را به مقصد مانیل پایتخت فیلیپین ترک کرد؛ و با توقفی در کاتبالوگان و اعلام موقعیت به پایگاه اعلام کرد که در کاتبالوگان واقع در استان سامار لنگر انداخته‌است؛http://en.wikipedia.org/wiki/Supreme_Court_of_the_Philippineshttp://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9B0DE7D91638F932A15751C1A961948260&sec=&spon=&partner=permalink&exprod=permalink این پیام آخرین پیام قریب به دو هزار پیام ارسال شده توسط این کشتی بود، گزارش‌های بعدی حاکی از این بود که دنیاپاس هیچ پیام دیگری ارسال نکرد. در 2230H ساعت رسمی فیلیپین، کشتی درامتداد تنگه Tablas در نزدیکی Marinduque بود. یکی از بازماندگان گفت که هوا در شب حادثه صاف ولی دریا کمی متلاطم بود. در حالی که همه خواب بودند دنیاپاس با وکتور (MT Vector) برخورد کرد. در شب حادثه Vector دارای ۸۸۰۰ بشکه بنزین، نفت خام و صنایع پتروشیمی بود که تمامی این محصولات متعلق به کلتکس فیلیپین Caltex Philipines بود.
به محض برخورد دو کشتی با هم محموله سوخت وکتور آتش گرفت و تمام وکتور را دربر گرفت، آتش طی چند دقیقه به دنیاپاس سرایت کرد. بازماندگان حادثه از وقوع یک انفجار حکایت می‌کنند که باعث وحشت مسافرین شد. یکی از مسافرین دنیاپاس که نامش Paquito Osabel بود گفت: آتش سریع به کشتی ما سرایت کرد، آبهای پیرامون کشتی به علت نشت سوخت بر روی آب شعله‌ور بود. یکی دیگر از بازماندگان گفت بعد از برخورد دکل نور بر روی عرشه از کار افتاد و به سختی در تاریکی به جلیقه‌های نجات دسترسی پیدا کردیم، اما وقتی خواستیم از آنها استفاده کنیم تمامی جلیقه‌ها قفل بودند.
وی افزود:خدمه کشتی سعی در آرام کردن مردم داشتند و هیچ‌کدام از آنها راهکار یا دستور العملی برای سازماندهی مسافران ارائه نکردند. بازماندگان برای ادامه زندگی، و از ترس سوختن باید به آبهای شعله‌ور پیرامون کشتی شیرجه می‌زدند، در بین اجساد سوخته صدها نفر شنا می‌کردند تا به آبهای امن برسند.http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9B0DE7DF133AF931A15751C1A961948260&sec=&spon=&partner=permalink&exprod=permalink
دنیاپاس و وکتور به ترتیب طی ۲ و ۴ ساعت غرق شدند. هر دو تقریباً در یک منطقه در ۵۴۵ متری از تنگه تابلاس Tablas Strait غرق شدند. محلی که مملو از کوسه بود.
در هر حال اعلام شد که ۸ ساعت پس از این تراژدی وحشتناک مسئولین دو شرکت متوجه تاًخیر کشتی‌ها شدند و ۸ ساعت بعد عملیات جستجو و کشف شروع شد.http://research.dnv.com/skj/Fsahla/Annex1.pdf</
فقط ۲۶ بازمانده از آب نجات یافتند که بیست وچهار نفر از مسافران دنیاپاس و تنها دو نفر از خدمه وکتور بودند.
هیچ‌یک از خدمه دنیاپاس در این سانحه زنده نماندند. اکثر بازماندگان بر روی بدن خود سوختگی‌هایی ناشی از پرش به آبهای آتشین داشتند.
مطابق اولین اطلاعیه شرکت Sulpicio Lines (مالک کشتی) ۱۴۹۳ مسافر و ۶۰ خدمه در کشتی بودند، طبق گفته این شرکت این کشتی قادر بود ۱۴۲۴ مسافر را حمل کند.http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9B0DE4DC103CF934A15751C1A961948260&sec=&spon=&partner=permalink&exprod=permalink
یک لیست مجدد در ۲۳ دسامبر۱۹۸۷ نشان داد که ۱۵۸۳ مسافر و ۵۸ خدمه در کشتی بودند و ۶۷۵ نفر هم با بلیط نیم بها (بدون جای خواب) در Tacloban City سوار کشتی شدند و ۹۰۸ نفر هم در Catbalogan سوار شدند. در هر حال یک مقام رسمی از شرکت Sulpicio Lines به UPI گفت:این بلیط‌های اضافی معمولاً غیرقانونی و با نرخ ارزان خریداری می‌شد و اینها همان مسافرانی بودند که از قشر ضعیف جامعه بودند و در لیست نهایی اعلام نشدند. وی افزود:دارندگان این بلیط‌های افتخاری به همراه کودکان زیر چهار سال در لیست تلفات عنوان نشدند.
بازماندگان حادثه گفتند:تقریباً سه هزار تا چهار هزار نفر در کشتی بودند. به عنوان مثال اشاره کردند که:کشتی بسیار شلوغ بود، و ما مسافرانی را می‌دیدیم که در راهروها و عرشه کشتی خوابیده بودند و حتی به صورت سه و چهار نفره روی یک تخت تاشو به حالت نشسته خوابیده بودند.
از ۲۱ نفری که در ابتدای جستجو پیدا شدند فقط یک نفر در لیست مسافرین جای داشت و بقیه مسافرین رسمی نبودند و از ۲۴ نفر بازمانده دنیاپاس فقط پنج نفر بلیط اولیه داشتند.
در ۲۸ دسامبر سال ۱۹۸۷ نماینده هیئت قانون گزاری سامار شمالی Raul Daza عنوان کرد که حداقل دوهزار نفر از مسافران کشتی در لیست کشته شدگان حضور ندارند. همچنین تاًکید کرد که لیست موجود برگرفته ار اسامی مسافرانی است که خانواده و دوستانشان از سفر آنها با این کشتی اطمینان داشتند. اسامی این کشته شدگان توسط رادیو و توسط تلویزیون در فیلیپین منتشر شد.
نام بیش از دوهزار نفر مفقود شده در صفحه ۲۹ تا ۳۰ روزنامه Philipine Daily Inquier مورخه ۲۹ دسامبر ۱۹۸۷ منتشر شد.http://www.inquirer.net/
شرکت مذکور حتی قادر به یافتن اجساد قربانیانی که بلیط اصلی داشتند، نشد و اجساد بالغ بر ۲۰۰۰ نفر ناپدید شدند.
به گفته بازماندگان افراد بیشتری موفق به فرار از منطقه شدند اما این منطقه مملو از کوسه‌های زیادی بود و احتمالاً شکار کوسه‌ها شدند. در پی جستجو ۳۰۰ جسد پیدا شد که یا قطع عضو بودند یا جای دندان کوسه بر روی بدن آنها مشاهده شد. اما بیشتر تلفات ناشی از سوختگی بود.http://sharkfacts.hubpages.com/hub/Top-10-Worst-Shark-Attacks-in-the-World
دیوان عالی کشور فیلیپین در سال ۱۹۹۹ تصدیق کرد که کشتی دارای بالغ بر چهار هزار مسافر بوده‌است؛ در نسخه ۲۰۰۸ سالنامه جهانی رقم تخمینی ۴۳۴۱ کشته ثبت شد.http://www.lawphil.net/judjuris/juri1999/sep1999/gr_131166_1999.html
مجله تایم در تیتر خبر نوشت:((مرگبارترین تراژدی غیرعمدی در قرن بیستم.)) با توجه به تعداد کشته شدگان این فاجعه مرگبارترین تراژدی دریایی محسوب می‌شود.
رئیس‌جمهور فیلیپین کرازون آکینو گفت:این یک تراژدی دلخراش ملی است و غم و اندوه مردم فیلیپین در آستانه کریسمس دوچندان خواهد بود.http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9B0DE6DD1E3FF930A15751C1A961948260
پاپ ژان پل دوم، نوبورو تاکه شیتا نخست‌وزیر ژاپن و ملکه الیزابت دوم پیام تسلیت خود را برای مردم این کشور فرستادند.
Supicio Lines اعلام کرده بود که کشتی تقریباً سه روز قبل از حادثه بیست و پنج میلیون پزو معادل ۵۵۰ هزار دلار آمریکا بیمه شده بود. این شرکت همچنین اعلام کرد حاضر به پرداخت بیست هزار پزو معادل ۴۷۲ دلار آمریکا بابت هر مسافر می‌باشد. چند روز بعد صدها نفر از قربانیان با تجمع و راهپیمایی در سطح پارک ریزال خواستار اعطای دیه به مفقود شدگانی که اسمشان در لیست اصلی کشتی نبود، شدند. همچنین خواستار یک لیست کامل از مفقود شدگان شدند.
مطابق اولین خبر منتشر شده توسط گارد ساحلی فیلیپین، فقط یکی از شاگرد خدمه‌ها بر برج کنترل بود و بقیه آبجو می‌خوردند و تلویزیون تماشا می‌کردند. در همین حال کاپیتان کشتی در حال تماشای فیلم سینمایی در تلویزیون روبرویش بود.
سؤال و جواب‌ها نشان داد که وکتور در حال انجام ماًموریتی غیرقانونی بود و مجوز حمل سوخت را در زمان مذکور نداشت؛ بنابراین هیئت نظارت دریایی فیلیپین شرکت Sulpicio Lines را از اتهام تبرئه کرد و دیوان عالی کشور فیلیپین مالکان وکتور را به پرداخت دیه کامل مسافران محکوم کرد و در پی آن Caltex Philipine که مسئول این فاجعه بود جریمه شد و دیه کامل مسافران را کاملاً پرداخت کرد.
در سال ۲۰۰۹ کانال تلویزیونی نشنال جئوگرافیک مستندی را تحت عنوان تایتانیک آسیا منتشر کرد.
http://en.wikipedia.org/wiki/Dona_Paz
http://en.wikipedia.org/wiki/RMS_Titanic>
ایل بچاقچی (که مشهور است نام آن در اصل پیچاقچی بوده اما دراثرمجاورت دائم با زبان فارسی ابتدا در محاوره و سپس در نوشتار به بچاقچی تبدیل گردیده‌ و شرح آن خواهد آمد).
یکی از ایلات بزرگ سیرجان است که در تاریخ و تحولات آن نقش قابل توجهی داشته است.[۱] همچنین از بزرگترین ایلات در جنوب ایران و به ویژه
استان کرمان میباشد. برای کلمه بچاقچی که مشهور است تلفظ فارسی پیچاقچی می‌باشد می‌توان دو جه متصور شد اولا معنای لغوی کلمه که خواهد آمد در ثانی معنای عرفی که در ابتدای مطلب آمده‌است.در خصوص معنای لغوی آن ابن بطوطه بچاق(پیچاق) را چاقو و «بچاقچی» را منسوب به چاقو دانسته‌است که اکثر مراجع لغوی مطالبی به همین مضمون آورده‌اند و این مشهورترین وجوه آن است ، اما گاها توجه به شهرت مطلب انسان را از بررسی و تحقیق بیشتر منصرف کرده و چه بسا معنای واقعی در مطالب خلاف شهرت نهان مانده باشد ، در یکی از بررسی های بعمل آمده پیرامون جوامع ترک کشور ریشه جالبی برای بچاقچی قائل شده که اشاره به آن خالی از لطف نمیباشد .نگارنده مقاله اینگونه بیان میکند که : از قرائن و شواهد تاریخی، طائفه‌شناسی، لهجه‌شناسی، قالی‌شناسی، فولکلورشناسی و دین‌شناسی، آنگونه فهم میشود که فورم صحیح نام این ایل که منشعب از افشار است ، «بوجاق‌چی» و احتمالا به یکی از معانی «تورکمان-افشار ساکن ناحیه‌ی بوجاق» ، «ایل تورک سردسیرنشین» ، «وابسته به زاویه‌ی تصوفی»، «بافنده‌ی نقش بوجاق در قالی‌ها» ، «بکار برنده‌ی نیم گره تورکی» و ... است.نگارنده اینگونه ادامه میدهد که(پدیده‌ی زنجیره‌ای انشعاب از ایل مادر و ظهور تیره‌های جدید مستقل واقعیتی معلوم در تاریخ طوائف تورک میباشد ، که ظهور ایل بوجاق چی از ایل مادر خود یعنی افشار هم ازین قائده مستثنی نمیباشد)[۲]
مطالب مبسوطی پیرامون منطقه بوجاق و موقعیت جغرافیایی آن در فصل منطقه بوجاق در یکی از فصول ذیل برای علاقمندان موجود میباشد که مراجعه به آن خالی از لطف نیست .
البته اشاره به نکته ای حتی اگر مکرر هم باشد ضروری است که وقتی نام ایل افشار به عنوان ایل مادر بچاقچی ذکر میگردد منظور افشارهای منطقه سیرجان و کرمان نیست زیرا آنها به نوبه خود شعبه ای منشعب از ایل مادر محسوب شده و چه بسا در این بین با ایلاتی همچون لک نیز درآمیخته باشند ، بلکه منظور از ایل مادر ایل افشار یا اوشار است که تمام افشارهای ایران از جمله خراسان و فارس و کهکیلوییه و ... از آن منشعب شده اند .
بخش قابل توجهی از ایل افشار مادر را در تاریخ با نام افشار ارومی میشناسند کهبه احتمال قوی انشعاب ایل بچاقچی نیز ازین بخش ایل افشار صورت پذیرفته باشد و به احتمال قوی بعد از این انشعاب ایل بچاقچی در طول طی مسیر به سمت استان کرمان آنها در نقاط مختلفی از ایران به صورت موقت و‌کوتاه زمان نهایتا در حدود جند سال ساکن بوده اند ، که از جمله آنها احتمالا بهاباد ، ری ، زنجان و هرمزگان میباشد.
همچنین برای بچاق چی معنای دیگری هم ذکر شده که بچاق بمعنای عسل و بچاقچی بمعنای پرورش دهنده و تولید کننده عسل میباشد که این معنا آنقدر دور و شواهد و قرائنش آنقدر ناموجود بوده که پرداختن به آن هیچگونه لزوم و اهمیتی ندارد و اشاره مختصر به آن از کفایت لازم برخوردار میباشد .
پیرامون قدمت و حضور نام ایل بچاقچی در تاریخ اشاره به سفرنامه جهانگرد متقدم و عرب مشهور ابن بطوطه که در ابتدا اشاره ای به وی شد سندی مهم و قابل توجه برای محققین میباشد ، او در سفرنامه خود مینویسد که با اخی احمد بچاقچی در سیواس و اخی بچاقچی در ازاق (آزُف) دیدار و ملاقات داشته است،[۳] که این بیانگر حضور فعال بچاقچی در آن دوره تاریخی دارد .
تعدد تیره و طایفه ایل بچاقچی دارای دو روایت می‌باشد که از هشت تیره و طایفه تا هجده تیره بیان شده‌است[۱۲] و همچنین صدها خاندان و خانواده و قوم که همگی تحت ریاست خان ایل بوده‌اند،طوائف اصیل و اصلی آن را هفت طائفه ترک زبان و مابقی طوائف را ابواب جمعی ایل دانسته‌اند که در گذشت سالیان و به مرور زمان به ایل پیوسته‌اند.
بچاقچی‌ها در گذشته به پرورش اسب و دام مشغول و در سوارکاری و تیراندازی شهره بوده‌اند،حتی در دوره قاجار و پهلوی اول رضاشاه افراد این ایل بخشی از واحدهای سواره‌نظام ارتش در کرمان را تشکیل می‌دادند[۱۳] امروزه اما اکثرا شهرنشین شده و گروه کمی به دامپروری و باغداری مشغول هستند،زن‌های ایل قالی،جاجیم وگلیم می‌بافند،و هنر گلیم بافی زنان ایل بچاقچی محور اصلی بافت گلیم و جاجیم و فرش محلی سیرجان را تشکیل می‌دهد،سیرجان مدتی است به علت کیفیت و کمیت بافت گلیم و صنایع محلی بافتی اش شهر گلیم نام گرفته‌است،غیر از آن بز معروف فارسی راینی نیز پرورش می‌دهند و امروزه بیشترشان درکوهستان چهارگنبد ودهستان بلورد در شهرستان سیرجان ساکن هستند.[۱۴]
با رجوع به کتب تاریخی استان کرمان به وضوح درمیابیم که اسم و شهرت بچاقچی از زمان قاجار در کتب و اسناد تاریخی کرمان یافت میشود ، به همین علت بعضی مطلع حضور عشایر ترک بچاقچی در کوهستانهای سیرجان استان کرمان را مربوط به زمان آغا محمدخان قاجار و لشکرکشی های او دانسته اند و اما گروهی دیگر برطبق شواهدی نقل کرده اند که ایل بچاقچی سابقا جزو طوائف ایل افشار در آذربایجان بوده و با نام افشار ارومی شهرت داشته اند و مطلع حضورشان در این مناطق را منسوب به نادرشاه افشار و لشکرکشی های او دانسته اند .
مطلع بچاقچی در منطقه مربوط به هر کدام از وقایع باشد طبق اسناد موجود در این مطلب اتفاق نظر وجود دارد که ایل بچاقچی از ایلات ترک آذربایجان بوده و مردم آن در جنگاوری و سواری بسیار زبده بوده اند چه در زمان قزلباش ها و صفویه و چه در زمان افشارها و نادرشاه و دیگر اینکه نام بچاقچی حداقل ازقرن هفتم و هشتم هجری در تواریخی مانند سفرنامه ابن بطوطه عربی به عنوان بزرگانی که با آنها دیدار و ملاقت داشته به ثبت رسیده است .
بوجاق ناحیه‌ای تاریخی در ولایت اودسای اوکرایین است. بین دو رود دانوب و دنیستر و در بخش جنوبی بسارابیا (همسایه با مولدووا در شمال و غرب، با رومانیا در جنوب، و دریای سیاه و بقیه‌ی اوکراین در شرق). امروز اکثریت اهالی آن را اوکرایینی‌ها (٤٠٪)، بولغارها (٢١٪)، روس‌ها (٢٠٪) و مولدوون‌ها (رومن‌ها) (١٣٪) و تعداد کمی تورک‌های قاقاووز (٤٪) تشکیل می‌دهند. در قرون وسطی و دوره‌ی حاکمیت عثمانلی عمدتا مسکن تاتارهای نوقای بود. ترکیب اهالی در قرن نوزده با اشغال منطقه و تبعید تاتارها توسط روسیه و فرار آن‌ها به قفقاز، دوبروجا و تورکیه دگرگون شد. در منطقه هم‌چنین جمعیت قابل ملاحظه‌ای یهودی ساکن بود که توسط نازی‌ها نسل‌کشی شدند. در دوره‌ی عثمانلی بوجاق و یا ناحیه‌ی دشت که مسکن تاتارهای نوقای بود، منطقه‌ی حائل بین سه «سانجاق» (واحد اداری عثمانلی بین «ایل» و «ایل‌چه») که جمعا ایالت اؤزی و یا سیلیسترا را تشکیل می‌دادند قرار داشت. مابین قرون ١١ و ١٨ میلادی این منطقه مسکن تورک‌های قیپچاق بود. در تاریخ ١٩٨٩ بر ناحیه‌ی تاریخی بوجاق، دولت خودمختار قاقاووز به پایتختی کومرات وابسته به مولداوی تاسیس شده است. در دشت بوجاق، شهری با نام بوجاق هم وجود دارد.
همچنین ناحیه ای در شمال غرب دریای سیاه بنام باسارابیا وجود دارد که این نامگذاری ناشی از اقامت ترک های نوقای در این منطقه میباشد .
طوایف ایل بچاقچی به طوائف ترک و فارس تقسیم میشوند، طوائف ترک طوائفی هستند که دارای پسوند لو میباشند که البته در محاوره لی هم گفته میشود و طوائف فارس معمولا ابواب جمعی ایل بچاقچی بوده که در طول زمان به ایل بچاقچی پیوسته اند .
طائفه قره سعدلو از طوائف ترک ایل بچاقچی و محوری ترین طائفه این ایل میباشد ، رؤسای ایل از زمان اسفندیار خان تا به امروز ازین طائفه بوده و دارای افراد شاخص و بنام فراوانی میباشند.حسین خان اسفندیارپور بچاقچی ملقب به شجاع السلطنه ازین طائفه بوده است.بعلت تعدد مشاهیر این طائفه در فصل جداگانه به معرفی بخشی از آنها پرداخته خواهد شد.
خاندان اسفندیارپور مهمترین و محوری ترین خاندان طائفه قره سعدلو میباشد ،که متشکل از نوادگان حسن
خان فرزند امیرعلی خان قره سعدلو (که به سرکردگی گروهی از تفنگچی های طائفه به شغل تأمین امنیت کاروانها و قافله های تجاری مشغول بود) هستند ، حسن خان قره سعدلو در جریان جنگ هرات در زمان محمد شاه قاجار به همراه تفنگچی های طائفه خود از مؤثرترین نیروهای قشون ایران بود ، در زمان قاجار قشون ایران متشکل از عشائر بود ، امروزه نوادگان حسن خان قره سعدلو علاوه بر نام خانوادگی اسفندیارپوررا با نامهای دیگری نیز شناخته میشوند (چون بعضی خانواده های طایفه به مرور زمان نام خانوادگی اسفندیارپور را تغییر دادند ، مانند :
مردمان این طائفه امروزه بیشتر شهرنشین هستند اما گروهی هنوز در جایجای چهارگنبد از میاندوآب باغ سنگی گرفته تا بلورد و ده بداغ - آب تلخوئیه وپیرزین مزار حسن خان فرزند امیرعلی خان و گلناباد و بام دهان و زنجیل آویز و سنجد و قند و حسین آباد و چنار و پیرمراد و بیگسی و مزنگ و پلنگی و چشمه بغل تا رضوان و امامزاده صالح و کرپوئیه و بیدوئیه و کشکوئیه و ... به طور پراکنده سکونت و مالکیت دارند.
در این بخش سعی میشود تصاویر قدیمی طائفه قره سعدلو به اشتراک گذاشته شود ، امید است توفیق یار باشد تا به زودی آرشیو تصاویر مربوط به طوائف دیگر نیز راه اندازی شود.
اسفندیار خان از سوی ژنرال پرسی سایکس رابین هود ایران لقب گرفت .
جلسه تألیف قلوب بعد از تصرف ژاندارمری بافت توسط اسفندیار خان دوم پسر حسین خان ، مابین ژاندارمها و حسین خان و چند تن از ایل بچاقچی
خدامرادبیگ فرزند کلبعلی خان قره سعدلو بچاقچی نوه ترجمان خان قره سعدلو بچاقچی
این طایفه مانند قره سعدلو از محوری ترین طوائف ایل میباشد و دارای افراد شاخصی میباشد.
از طوائف ایل بچاقچی است که در قدیم و زمان ریاست حیدرقلی خان سارسعدلوبچاقچی حاکم سیرجان بر ایل بچاقچی طایفه ناوکی در فارس سکونت داشته اما رابطه بسیار خوب و گرم بین این طائفه و طوایف ایل بچاقچی برقرار بوده است درگیری و نزاعی بین این طایفه و طایفه دیگر درمیگیرد و افرادی در این بین کشته میشوند ، خان بهارلو بر این طائفه خشم گرفته و قصد جان ناوکی ها را میکند ، آنها از مهلکه گریخته و به ایل بچاقچی که دوستی و قرابتی بینشان بوده پناه می آورند ، ریش سفیدان ایل بزرگ ناوکی را نزد حیدر قلی خان برده در حالی که در یک دست قرآن و در دست دیگر خنجر گرفته بود به حیدرقلی خان میگوید یا بکش یا امان بده (ظاهرا این عمل رسم مرسوم میان عشایر جنوب بوده است)
رییس ایل بچاقچی حیدرقلی خان سارسعدلو که وضعیت را میبیند و متوجه میشود بین گروهی از طوائف ایل اشتیاقی وافر برای پذیرا شدن از طائفه ناوکی وجود دارد به خان بهارلو دستخط که و همراه آن یک اسب اصیل جوان بی نظیر و یک قبضه اسلحه نقره کوب و طلا کوب درباری به رسم تحفه بوده میفرستد ، خان بهارلو وساطت حیدرقلی خان را سریعا میپذیرد اما از وی میخواهد که ناوکی هیچگاه به آن منطقه برنگردد .
امروزه طایفه ناوکی چنان با طوایف ایل بچاقچی درهم تنیده شده و در اثر ازدواج و وصلت چنان قرابتی ایجاد شده که چه خونی و چه نسبی انگارنه انگار این طایفه سالها پیش به ایل بچاقچی پیوسته بلکه همچون ریشه دارترین بچاقچی ها دارای اصالت بچاقچی گردیده است .
ارشلو در لغت از دو واژه ارش و لو ترکیب گردیده است ، البته ارش در اصل اروش میباشد و در ترکی بگ به معنای ضربت و وقتی با پسوند لو جمع میشود به معنای ضربت زن درست می آید ، میتوان عامیانه به عنوان گروه ضربت معنا کرد ، در مورد طائفه ارشلو سه نظر میتوان متصور شد ، اول اینکه سابقا از افشارها بوده و بعدها در کوهستان چهارگنبد به ایل بچاقچی پیوسته دوم اینکه از قبل کوچ بچاقچی ها یعنی در آذربایجان از افشار جدا شده و به ایل بچاقچی پیوسته و سوم با توجه به معنای عامیانه آن یعنی گروه ضربت در اصل و اصالت از ایل بچاقچی بوده و چون متشکل از جنگجوهای بچاقچی بوده با توجه به ترک بودن ایل بچاقچی ، بچاقچی ها خود نام ارشلو را بر آن طائفه از خود گذارده باشند .البته در هر سه فرض طائفه ارشلو از طوائف قدیمی و اصیل ایل بچاقچی میباشد.
از سلحشورترین و بزرگترین طوائف ایل بچاقچی میباشد ، در ادوار مختلف بیشترین تفنگچی های ایل بچاقچی به لحاظ کمیت ازین طائفه بوده اند ، شامل خاندان های بسیاری میباشد از جمله پوررضاقلی ، پورشاه نظری ، پور حسینعلی و...
طائفه انکلو مانند سایر طوایف که پسوند لو دارند ترک زبان محسوب میگردند .
از طوائف ترک ایل بچاقچی است و دارای مردمانی آرام و نجیب است ، مردم این طائفه با نام عباسلو شناخته شده و دارای استعدادهای خوبی میباشند ، این طایفه پزشکان زیادی را به جامعه تقدیم کرده است .
از طوائف ترک ایل بچاقچی هستند ، معمولا شجاع ، درشت اندام و تنومند هستند . سکونتشان مانند سایر طوائف ایل بچاقچی در کوهستان های چهارگنبد است ، نامهای خان آقائی و اسدی پور نام خانوادگی غالب این طائفه میباشد .
در ۱۹۱۶ در جریان جنگ جهانی اول بچاقچی‌ها به رهبری حسین‌خان بچاقچی ملقب به شجاع السلطان با انگلیسی‌ها به جنگ پرداختند و با نیروهای پلیس جنوب درگیر شدند. وی در سال بعد به آلمانی‌هایی که از دست ژنرال سایکس گریخته بودند پناه داد. همچنان در سال ۱۳۲۲ ه‍.ش ارتش ایران به مدت چهار ماه با سواران وی درگیر بود.
بوچاقچىها نقش بسيار قابل ملاحظه و مهمى در درگیری ضد انگليسى در جنوب ايران بازى نموده اند. آنها به سرکردگی رئیس ایل یعنی حسین خان بچاقچی در سال ۱۳۳۳ شمسی با انگلیسی ها و پلیس جنوب به درگیری پرداخته و صدمات و تلفات جدی به آنها وارد کردند ، آنگونه که باستانی در کتاب تاریخی پیغمبر دزدان آورده در کرمان در جلسه ای که نماینده حکومت حسین خان را احضار کرده بود به وی توهینی میکند ، حسین خان در ناباوری نماینده حکومت عصبانی شده و بر سرش فریاد میزند زمانی که ما از سربازان هندی و انگلیسی دریایی از کشته درست کرده بودیم تو در قنداقه ات بودی .
در سال ١٩١٦ میلادی حسين خان بچاقچی ۲۵ نفر از زندانيان آلمانى و اتريشى و عثمانی را از زندان انگليسى ها آزاد کرده و به يارى تفنگچی های بچاقچی سيرجان را به مدت كوتاهى اشغال نمود ، سپس آزاد شده ها را همراه خود به کوهستان میان ایل برده و بعد از مدتی از راه کویر به تهران برده و به سفارت خانه های کشورهای خودشان میسپارد از سوی سفارت های مربوطه مورد تشویق قرار گرفته و سفارت آلمان مقداری پول و یک کلت به نشان تشکر به حسين خان هدیه میکنند .
حسین خان در زمان حضور در ارتش و وبعد از دریافت درجه نایب سلطانی شجاع السلطان به همراه تفنگچی های بچاقچی دست آوردهای مهمی از جمله تأمین مرز افغانستان وکوتاه کردن دست یاغیان افغان که با هدف غارت مردم وارد خاک ایران میشدند ودستگیری یاغیان معروف جنوب همچون دستگیری سیدخان رودباری و نیروهایش و تأمین آنها در استان کرمان و کشتن یاغی بزرگ فارس شاه میرزاخان و سرکوب پانصد تفنگچی یاغی او که عشایر را قتل و غارت میکردند در استان فارس و...دست یافت .
در پي تصرف 1316 قمري در سيرجان و حكومت هشت روزه اي كه در آنجا به راه انداخت توانسته بود نظرها را به خود معطوف كند نه تنها مورد توجه خوانين وكيلي که از پایه های قدرت در ولایات کرمان بودند قرار گرفت بلكه سر پرسي سايكس موسس كنسولگري انگليس در كرمان ( 1894م/1312ق) چنان لازم دانست كه ازميان كوه و كتل گذشته ، درميان كوهستان چهارگنبد و در بین سیاه چادرهای ایل بچاقچی در منطقه تكيه و زمان ییلاق ایل به ديدار رابين هود ايران برود و از او اين چنين ياد كند(نوشته های ژنرال سایکس):
نظر به اشتياق فوق العاده جهت ملاقات سر كرده ايل بچاقچي ، عنان توجه را به سمت منطقه تكيه منعطف ساختيم ...(اين ناحيه محل ييلاقي طائفه اسفنديارخان سر كرده ايل بچاقچي است) كه در ظرف قليل مدتي بعد از توقف نگارنده (سایکس جهت ملاقات با اسفندیارخان خود را به تکیه چهارگنبد رسانده و منتظر دیدار با وی بود) مشاراليه كه به منزله رابين هود ايران است از بنده دعوت به عمل آورد.
عزل حاکم ولایات کرمان در سال ۱۳۱۹ قمری در پی فشارهای اسفندیارخان و عدل السلطنه (سردار نصرت) بر حکومت مرکزی : درهمين سال (1319ق) اسفنديار خان بچاقچي به طرفداري از عدل السلطنه (سردار نصرت) - ركن اصلي خاندان وكيلي - به كرمان آمد و از آن جا كه در آن سال نقطه مشترك اهداف عبدالمظفرخان بهادر الملك - كه عمده ترين ملاك مشيز (بردسير) و از وزنه هاي اقتصادي كرمان بود - عدل السلطنه و اسفنديارخان عزل علاء الملك از حكومت كرمان بود ، از اين رهگذر سه بازوي قدرت به يكديگر نزديك شدند و در نتيجه علاءالملك در شوال 1320 ق از حكومت كرمان عزل شد.
در موضع گیری بین متشرعه و شیخیه ، اسفندیارخان و بچاقچی ها با اینکه زمانی مجتهد کرمانی عالم بزرگ شهر و رهبر متشرعین را دستگیر کرده بودند ، در جبهه حامیان متشرعه و در جبهه مخالف و مقابل با شیخی ها قرار گرفتند .بعد از اسفندیار خان پسرش حسین خان به ریاست ایل بچاقچی رسید ، حسين خان بچاقچي پسر اسفنديار خان تحت تاثير عقايد ،ضد استعماری خود موضع كاملا ضد انگليسي در پيش گرفته و قيام بچاقچی را عليه پليس جنوب ايران (S، P،R)در سپتامبر 1916رقم زد .
ریاست ایل بچاقچی در زمان اسفندیارخان بعد از سالهای سال از طائفه سارسعدلو به قره سعدلو منتقل گردید.از معروفترین رؤسای سارسعدلوی ایل میتوان به حیدرقلی خان حاکم سیرجان ، علی عسگرخان از مؤثرین در جنگ هرات زمان محمد شاه قاجار و علی اکبرخان نام برد.
بعد از اسفندیارخان پسرش حسین خان اسفندیارپور ملقب به شجاع السلطان و بعد از وی علی اکبر خان اسفندیارپور که بعدها به نام شجاع پور تغییر نام داد ریاست ایل را بعهده داشتند . بعد از علی اکبرخان به علت شرایط جدید و تخته قاپو و یکجانشینی و بعد از آن شهرنشینی عملا ریاست ایل به صورت قدرتمند وجود نداشت که البته به علت اتمام ایام عشایرنشینی جدی موضوع طبیعی بود ‌.اما باز هم فرزند علی اکبرخان یعنی انوشیروان خان شجاع پور به عنوان بزرگ و رئیس ایل شناخته میشد که با فوت وی ظاهرا مسئله ریاست ایل بچاقچی بعد از یک تاریخ طولانی چندین قرنه و پر تلاطم هم به پایان راه خود رسید. ‌‌
همانطور که گذشت اسفندیار خان قره سعدلوی بچاقچی پدر حسین خان اسفندیارپور(ملقب به شجاع السلطان) رییس ایل بچاقچی بود ، اسفندیارخان و طائفه اش مدتها از سوی حکومت مرکزی تحت تعقیب بودند ، دریکی ازین درگیری ها و تعقیب و گریز ها اسفندیارخان با طائفه اش به ولایت فارس و میان ایل بهارلو میرود و بر اساس دوستی که با حسین خان بهارلو داشته مهمان آنها میشود ، این سکونت موقت و مهمانی طولانی در حدود دو سال به طول می انجامد و در همین میان در سال ۱۲۷۰ ش.ق خداوند فرزند ذکوری به وی عطا میفرماید ، نام فرزند را حسین میگذارند .
بعد ازینکه اسفندیار خان در تکیه حاج رشید و در مجلس روضه محرم ناغافل کشته شد و با کشته شدن سعدالله خان که برای انتقام خون پدر در درگیری حمله به قلعه خسروی کشته میشود ، ریاست ایل بچاقچی به حسین خان بچاقچی میرسد .
در سال ۱۲۹۵ حسین خان به همراه تفنگچیان بچاقچی با نیروهای انگلیسی و حکومت وقت و s.p.r پلیس جنوب درگیر شده و قوای انگلیس را در سیرجان کشته و مابقی را هزیمت مینماید ، در بخش مبارزات ایل بچاقچی اشارات بیشتری به این اقدامات شجاعانه گردیده است . در سال ۱۳۲۹ حسین خان اسفندیارپور در حالی که دچار عارضه و بیماری تنفسی گردیده بود فوت مینماید ، اما با اینحال مردم ماجرای فوت وی را دسیسه حکومت مرکزی دانسته و برای یکدیگر اینگونه نقل مینمایند که وی توسط تزریق آمپول به قتل رسانده شده که این شایعه هیچگاه مورد تائید خانواده ونزدیکان وی قرار نگرفت .
آنگونه که علی اکبر بختیاری نگارنده کتاب تاریخ سیرجان نقل میکند قیام و مبارزه حسین خان و ایل بچاقچی هیچ کم از قیام ومبارزه رییس علی دلواری و صولت الدوله قشقائی ندارد و اگر کسی به ثبت و نقل آنها نیز نپرداخته بود امروز اثر و نامی از آنها باقی نبود . معتضد استاد تاریخ ایران نقل میکند که این قیام و مبارىزه به همراه قیام مسجد گوهرشاد دو تا از سه قیام مهم ایران در تاریخ میباشند .
بعد ازاسفندیارخان وحسین خان شجاع السلطان که چهره های شاخص و کشوری ایل محسوب میشوند ، از مؤثرترین چهره های این طایفه از ایل بچاقچی میتوان به :
حسن خان اولاد متعددی داشت از جمله دارای هفت پسر بود که طائفه اسفندیارپور قره سعدلو از نسل این پسران هستند .
امروزه نوادگان وی یا همان طایفه اسفندیارپور در نقاط مختلف چهارگنبد از میاندوآب باغ سنگی گرفته تا بلورد مرکزیت ایل بچاقچی و ده بداغ و ده موسی آب تلخوئیه و پیرزین(مزار حسن خان و یکی از پسرانش) و بام دهان (سنجد و قند) و گلناباد و امامزاده سید صالح و حسین آباد و چنار و پیرمراد و دره گرا و چشمه عباس و تمام نواحی کوهستان چهارگنبد پراکنده اند.
ابن بطوطه جهانگرد مشهور عرب مراکشی در سفرنامه خود از ملاقات و دیدار اخی احمد بچقچی در سیواس و اخی بچقچی در ازاق (آزُف) نام می‌برد ، همچنین «بچق» را چاقو و «بچاقچی» را منسوب به چاقو دانسته است.
وی در جای دیگری از سفرنامه خود به شخصی در زنجان به نام عبدالغفار بچاقچی نام میبرد .
علاوه بر مطالب مذکور باید اشاره کرد که نام بچاقچی در شهرهای مختلف و محلات و اماکن متعدد در ایران به چشم میخورد ، مثل بچاقچی بازار ارومیه ، مسجد بچاقچی اردبیل ، بچاقچی بازار زنجان و باغ بچاقچی در مراغه نام برد ، همچنین روستاهایی با این نام نیز در استانهای ترک نشین به چشم میخورد ، مانند منطقه هلاسو در بیست کیلومتری مراغه ، تبریز که روستا و آبادی بنام روستای بچاقچی به چشم میخورد .
تذکر اینکه کلمه بچاقچی یک کلمه ترکی است و در اصل پیچاقچی میباشد که به مرور زبان و به علت همجواری با طوائف فارس و آمیختگی زبان و لهجه به شکل بچاقچی تغییر شکل داده است .
بانک خاورمیانه بانک ایرانی است که در سال ۱۳۹۱ به عنوان هجدهمین بانک خصوصی ایران تأسیس شد. از مؤسسین این بانک می‌توان به خسرو نایبی اهرنجانی، محمدتقی جمالیان و پرویز عقیلی کرمانی اشاره کرد.
این بانک در سال ۱۳۹۵ با سود خالص ۲۰۲۳ میلیارد ریال بالاترین نرخ درآمد نسب به تعداد شعبه را در بین بانک‌های ایران به خود اختصاص داده‌است به نحوی که برآوردهای مالی نشان می‌هد به‌طور متوسط به ازای هر کارمند، این بانک در همین سال نزدیک به ۶ میلیارد ریال سود خالص کسب کرده‌است. این بانک همچنین طبق صورتهای مالی رسمی سال ۱۳۹۶ با حاشیه سود خالص ۲/ ۴۴ درصد و با نسبت بازده دارایی‌های معادل ۶/ ۲ درصد ٖسودآورترین و پربازده‌ترین بانک ایرانی در بین ۱۸ بانک حاضر در بورس ایران شد.
نماد معاملاتی بانک خاورمیانه در روز ۲۵ اسفند ۱۳۹۳ در بازار بورس تهران گشایش یافت. جهت‌گیری کلی بانک خاورمیانه در راستای ارائه خدمات و تسهیلات به شرکت‌های کلان و خاص بوده و کمتر قصد پرداخت تسهیلات خُرد را دارد.
بانک خاورمیانه توسط گروهی مجرب از بانکداران، مدیران اقتصادی و صاحبان صنایع و براساس تحلیل‌های کارشناسی از وضعیت نظام بانکی ایران و فرصت‌های پیش رو تأسیس شده‌است. هیئت مؤسس در نیمه دوم سال ۱۳۸۷، برنامه عملیاتی خود را برای تأسیس بانک خاورمیانه آغاز نمود. پس از کسب مجوزهای لازم از شورای محترم پول و اعتبار و پذیره‌نویسی عمومی، طی چهار روز در خرداد ۱۳۹۱ پذیره‌نویسی تکمیل و سرمایه اولیه بانک به میزان چهار هزار میلیارد ریال توسط اشخاص حقیقی و حقوقی تأمین شد. سپس در مهر ۱۳۹۱، جلسه مجمع عمومی مؤسس بانک خاورمیانه برگزار گردید و ضمن تأیید اساسنامه و صورت‌های مالی، اعضای هیئت مدیره توسط سهامداران انتخاب و فعالیت بانک خاورمیانه به صورت رسمی آغاز شد. با توجه به پیش‌بینی سودآوری مناسب، سهام بانک در دی ۱۳۹۱ در فرابورس عرضه شد. از تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۹۳، سهام بانک خاورمیانه وارد بازار بورس تهران و با استقبال قابل توجهی روبرو شد. این بانک در ۸ اکتبر ۲۰۲۰ توسط وزارت خزانه‌داری آمریکا تحریم شد.
بانک خاورمیانه در تاریخ ۸ اکتبر ۲۰۲۰ توسط وزارت خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا تحریم شد و در فهرست سیاه این وزارتخانه قرار گرفت.
بانک خاورمیانه، یک بانک عمده فروش با تمرکز بر مشتریان بزرگ و تسهیلات خاص است لذا در استراتژی خود تمرکز بر شبکه محدود شعب، انتقال شعب بانک به محل کار شرکت‌ها و توسعه خدمات غیرحضوری را در دستور کار خود قرار داده‌است. این بانک در حال حاضر دارای ۱۶ شعبه در ایران است که ۱۰ شعبه در تهران و ۶ شعبه در اصفهان و تبریز، شیراز، کرج، کرمان و مشهد می‌باشد.
آرتور کانولی (زاده ۲ ژوئیه ۱۸۰۷ لندن - درگذشته ۱۷ ژوئن ۱۸۴۲ بخارا) افسر اطلاعاتی، جهانگرد و نویسنده انگلیسی در آسیا خصوصاً آسیای میانه بود. وی افسر سواره نظام ششم بنگال در خدمت کمپانی هند شرقی بریتانیا بود. وی در فعالیت‌های اکتشافی بسیاری برای بریتانیا در آسیای میانه و در رقابت با امپراتوری روسیه که به بازی بزرگ معروف بود؛ حضور داشت.
حزب‌اللهی در فرهنگ سیاسی ایران به افراد و گروه‌هایی گفته می‌شود که یا به شکل شخصی یا به‌شکل سازمان‌یافته‌ای از ولایت فقیه و نظام جمهوری اسلامی ایران حمایت می‌کنند. افراد ملقب به «حزب‌اللهی» در سال‌های نخست انقلاب ۱۳۵۷ با حمله به تظاهراتِ مخالفان سیاسی یا دفاتر روزنامه‌های منتقد حکومت، نقش مهمی در سرکوب مخالفانِ جمهوری اسلامی که به آن‌ها «ضدانقلاب» می‌گفتند را برعهده داشتند.
حزب‌اللهی «عموماً بدون محدودیت معنادار پلیس یا ترس از آزار و اذیت عمل می‌کند» و در ابتدا به تظاهرات و دفاتر روزنامه‌هایی که منتقد خمینی بودند حمله کرد. آنها «با مقابله با کسانی که حکومت آنها را ضدانقلاب می‌داند» در لحظات مهم روزهای آغازین انقلاب نقش مهمی در خیابان ایفا کردند.
در زمانیکه چالشهای سیاسی رژیم فروکش کرد، فعالیت های حزب‌الله گسترش یافت و فعالیت هایش را به حوزه های مختلفی از جمله فرهنگی و اخلاقی گسترش داد، که به‌طور مثال بدحجابی، مختلط بودن مرد و زن و استفاده از مشروبات الکلی را می‌توان نام برد.
حزب‌الله به معنی حزب خداست و ارجاع در رسانه‌ها یا مکتوبات معمولاً به اعضای گروه - یا حزب‌اللهی‌ها - داده می‌شود تا حزب‌الله، زیرا حزب‌الله یک سازمان مستقل کاملاً ساختارمند نبوده، بلکه بیشتر جنبشی از گروه‌های سست است که معمولاً مرکز آنها یک مسجد است.
حزب‌اللهی‌ها یونیفورم نمی‌پوشند، ولی گفته می‌شود که با «نگاه» آشنا که مد و به ویژه مد غربی را نادیده می‌گیرد، برای ایرانیان قابل تشخیص است. حزب‌اللهی پیراهن‌های یقه ای ساده که دکمه های ان را تا زیر گلو میبندند و غیر مد روز را که هرگز در شلوارشان فرونمی‌رود، ترجیح می‌دهد. شلوار کار گشاد و ساده (که هرگز شلوار جین نیست) و کفش یا دمپایی مشکی ساده. یک چفیه به سبک فلسطینی سیاه و سفید معمولاً پوشیده می‌شود (بخصوص به‌طور عام در زمستان‌ها). ریش یا ته ریش سه روزه تقریباً همیشه فرسوده‌است.
اسم حزب‌الله یا حزب خدا نامی است عام که در تظاهرات‌هایی که افراد در آن فریاد می‌زدند «حزب فقط حرب الله رهبر فقط روح‌الله»... و روح‌الله اسم اول رهبر انقلاب اسلامی روح‌الله خمینی بود. در روزهای اولیه انقلاب، خمینیست‌ها – کسانی که در حزب جمهوری اسلامی بودند – ارتباطشان را با حزب‌الله تکذیب می‌کردند، و ادامه حملات آنان را به تمایلات خودبخودی مردم نسبت می‌دادند که دولت هیچ کنترلی بر آن‌ها ندارد.
حزب‌الله به اعتباری یک جریان تندرو ابتکاری شناخته می‌شود. گروه به عنوان مکتبی معرفی می‌شود (که منظور این است که به‌طور جامع از اسلام پیروی می‌کند)، و از هر گونه انحراف به شرق و غرب متنفر است. گروه دارای مجموعه‌ای از اسناد است که کسانی که به عنوان روشنفکر نمایانده می‌شوند را افشا می‌کند. گروه ساده، راست نما و عصبی است. در زمانیکه عصبانی است از آن دوری کنید، چون هر چیزی که سر راهش قرار می‌گیرد را نابود می‌کند. خمینی روح و قلب آن است… حزب‌الله ادکلن استفاده نمی‌کند کراوات نمی‌زند و سیگار آمریکایی نمی‌کشد. … شما ممکن است تعجب کنید که گروه اطلاعاتش را از کجا می‌آورد. گروه همه جا هست، غذا برای شما بیاورد یا به شما بستنی بفروشد.
در حقیقت نیروهای جمهوری اسلامی حزب‌الله را سرپرستی می‌کنند. هادی غفاری که یک پیرو جوان خمینی بود پس از انقلاب ۱۳۵۷ متصدی آن‌ها بود.
حزب‌الله ابزاری در انقلاب فرهنگی اسلامی بر علیه سکولارها و مدرنیست‌ها در دانشگاه‌های ایران بود. در ۲۹ فروردین ۱۳۵۹بعد از نماز جمعه خمینی به تندی به دانشگاه‌ها حمله کرد و گفت: «ما از تحریم اقتصادی یا دخالت نظامی نمی‌ترسیم. چیزی که ما از آن می‌ترسیم دانشگاه‌های غربی است و اینکه جوانان ما منافع غرب و شرق را آموزش بگیرند.»
عصر همان روز این حرف‌های او به عنوان علامتی برای حمله به دانشگاه تربیت معلم تهران عمل کرد. یک دانشجو زجرکش شد، به گفته یک گزارشگر انگلیسی خوابگاه دانشکده به صورت منطقه جنگی درآمده بود. روز بعد حزب‌اللهی‌ها به دفاتر دانشجویان چپگرا در دانشگاه شیراز یورش برده آنجا را چپاول کردند. تقریباً ۳۰۰ دانشجو در بیمارستان بستری شده که نیاز به مداوا داشتند. حمله به گروه‌های دانشجویی همچنین در دانشگاه‌های مشهد و اصفهان نیز صورت گرفت. در اول اردیبهشت ۱۳۵۹ حملات ادامه یافت و روز بعد در دانشگاه‌های اهواز و رشت انجام شد. بیش از ۲۰ نفر جانشان را در این درگیری‌ها در دانشگاه‌ها از دست دادند. … دانشگاه‌ها بلافاصله بعد از درگیرهای اردیبهشت ماه ۵۹ برای اسلامیزه شدن بسته شدند. دانشگاه‌ها برای دو سال بعد باز نشدند.
انصار حزب‌الله در سال ۱۳۷۴بوجود آمد. یک گزارش عفو بین‌الملل در سال ۱۳۷۶ انصار حزب‌الله را به عنوان شاخه‌ای از حزب‌الله توصیف می‌کند. مجله میدل ایست بین‌المللی آن را متعصبین مذهبی همکار حزب‌الله توصیف می‌کند. روزنامه‌نگار افشین مولوی آن‌ها را گروه حاشیه‌ای کوچکی توصیف می‌کند که شاید در تهران حداکثر ۱۰۰ عضو بیشتر نداشته باشد، اما با نفوذی غیر متعارف با تعدادشان بخاطر روابطشان با پلیس و نیروهای امنیتی و روحانیون بلند مرتبه محافظه کار.
شورای هماهنگی حزب‌الله تجمع گروهی از اسلامگرایان تندرو ایران که به قصد آنچه مطالبات فرامین رهبری عنوان می‌کنند، ایجاد شده‌است.
این گروه در حال حاضر به ریاست حسین الله‌کرم از پیشکسوتان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی فعالیت می‌کند. شورای مرکزی و مؤسسین آن متشکل از تندروترین عناصر انصار حزب‌الله کشور بوده‌است که در نظر دارند انسجام جدیدی بین نیروهای حزب‌اللهی کشور و حتی خارج کشور ایجاد کنند. سید علی خامنه‌ای اگرچه برخی مواقع آن‌ها را به آرامش دعوت می‌کند ولی از مدافعان اصلی این گروه بوده و همیشه از این جریان دفاع کرده‌است.
کشور آنگولا از ۱۸ استان تشکیل شده است که عبارتنداز:
درن وسیله‌ای متنوع جهت تخلیه ترشحات در انواع جراحی بوده و اساس کارش بمانند دستگاه ساکشن است.درن‌های مورد استفاده در جراحیمزایای استفاده از درن در جراحی
در این روش، منبع جمع‌آوری ترشحات به مکان اصلی(بافت) متصل بوده و می‌توان میزان ترشحات را اندازه‌گیری کرد.بدلیل بسته بودن سیستم، مسیر انتقال ترشحات از بافت به منبع، سترون می‌باشد و این موضوع باعث کاهش عفونت‌زایی خواهد شد.
در این روش درن با پانسمان و گاز در تماس می‌باشد، درنتیحه احتمال ایجاد عفونت در آن به مقدار زیادی بالا خواهد بود.
حسن بلاسم (۱۹۷۳ بغداد) نویسنده و کارگردان عراقی است که در فنلاند زندگی می‌کند. او کتاب‌هایش را به زبان عربی می‌نویسد. حسن بلاسم نویسنده عراقی تا سال ۲۰۰۳ در عراق زندگی می‌کرد اما پس از ساختن یک فیلم که مشکل‌هایی برایش ایجاد کرد، به فنلاند پناهنده شد.
میکی رونی هنرپیشه آمریکایی بود. او دو جایزه اسکار افتخاری (۱۹۳۹ و ۱۹۸۳) دریافت کرد، برای فیلم‌های «بی‌تجربه‌ها» (۱۹۳۹)، «کمدی انسانی» (۱۹۴۳)، «جسور و شجاع» (۱۹۵۶) و «ماجراهای اسب سیاه» (۱۹۷۹)، چهار بار نامزد اسکار بهترین بازیگر مرد شد، برای «میکی» (۱۹۶۴) و فیلم تلویزیونی «بیل» (۱۹۸۱) دو جایزه گلدن گلوب گرفت و برای «بیل» جایزه امی را هم دریافت کرد.بازیگر افسانه‌ای هالیوود در 93 سالگی درگذشت، وبگاه (خبرآنلاین) در ترجمه‌ای از ورایتی
میکی رونی متولد ۲۳ سپتامبر ۱۹۲۰ در بروکلین در نیویورک سیتی بود. پدر و مادرش در نمایش‌های واریته کار می‌کردند. او اولین بار در ۱۸ ماهگی در کنار پدر و مادرش روی صحنه رفت و خیلی زود همراه همیشگی آن‌ها در نمایش‌های مختلف شد. او یک پدیده و یکی از چهره‌های شاخص و محبوب دنیای سرگرمی در قرن بیستم بود. رونی نه تنها بازیگر بلکه یک خواننده و رقصنده حرفه‌ای هم بود. رونی در دوران کاری خود که حدود ۹۰ سال ادامه داشت، در بیش از ۲۰۰ فیلم بازی کرد و در تلویزیون و تئاتر هم فعال بود. رونی در طول عمر خود هشت بار ازدواج کرد و اوا گاردنر از جمله همسران او بود.میکی رونی، هنرپیشه هالیوود درگذشت
دوران کاری رونی در سینما از ۱۹۲۶ آغاز شد و تا ۲۰۱۳ ادامه داشت. او با ۸۷ سال سابقه در کنار کارل لملی بازیگر کم‌کار، بیشترین سابقه فعالیت در هالیوود را دارد.
فرصت بزرگ زمانی نصیب رونی شد که دیوید او سلزنیک در فیلم گانگستری «ملودرام منهتن» (۱۹۳۴) نقشی برای او در نظر گرفت. یک اتفاق باعث شد این فیلم بیشتر مورد توجه قرار بگیرد. ۲۲ ژوئن همان سال جان دیلینجر، سارق معروف آمریکایی بیرون سالن بایاگراف تیه‌تر در شیکاگو، ایلینوی جایی که فیلم رونی نمایش داده می‌شد، توسط مأموران اف بی‌آی با شلیک گلوله از پا درآمد.
رونی ۱۴ ساله پس از نمایش «ملودرام منهتن» به سرعت مورد توجه قرار گرفت و استودیو مترو گلدوین مایر با او قرارداد بست. او سال ۱۹۳۷ در فیلم درجه ب «یک ماجرای خانوادگی» نقش شخصیت اندی هاردی را بازی کرد. فیلم که تصویری ایده‌آلیستی و سالم از یک شهر کوچک آمریکایی ارائه داده بود، به شکلی غیرمنتظره مورد توجه قرار گرفت و آغازگر یک مجموعه پول‌ساز برای مترو گلدوین مایر شد.
در این فیلم‌ها، شخصیت شاد و شنگول اندی درگیری ماجراهایی با دخترانی می‌شود که نقش آن‌ها را جودی گارلند، لانا ترنر، استر ویلیامز و آن رادرفورد بازی می‌کنند و وقتی اندی به دردسر می‌افتد (که البته چیزی جدی نیست)، پدرش، قاضی جیمز کی. هاردی (با بازی لیونل بریمور در فیلم اول و لوییس استون در فیلم‌های بعدی) به او کمک می‌کند.
ظاهر فرشته‌وار، موهای پرپشت و قد پنج فوت و سه اینچی رونی باعث شد او تا حدود ۳۰ سالگی نقش پیربچه‌ها را بازی کند.
عکس روی جلد شماره ماه مارس ۱۹۴۰ مجله تایم با تیتر «دوست‌داشتنی‌ترین مانچکین آمریکا» به او اختصاص داشت که در آن زمان برای یک بازیگر اتفاقی نادر بود.
رونی در ۱۹۴۱ برای سومین سال پیاپی پرفروش‌ترین بازیگر هالیوود شناخته شد و از بازیگرانی چون کلارک گیبل، باب هوپ، بت دیویس و آبوت و کاستلو جلو زد.
او در ۱۸ سالگی برای بازی در نقش وایتی مارش مقابل اسپنسر تریسی در فیلم «شهر پسران» (۱۹۳۸) یک جایزه اسکار ویژه نوجوانان دریافت کرد. آکادمی علوم و هنرهای سینمایی ۵۰ سال بعد نیز با اعطای یک جایزه اسکار افتخاری از دستاوردهای رونی در سینما تقدیر کرد.
«رؤیای یک شب نیمه تابستان» (۱۹۳۵)، «کاپیتان‌های شجاع» (۱۹۳۷)، «ماجراهای هکلبری فین» (۱۹۳۹)، «ولوت در مسابقه گراند نشنال» (۱۹۴۴) که در آن با الیزابت تیلور همبازی بود، «پل‌های توکیو-ری» (۱۹۵۴)، «صبحانه در تیفانی» (۱۹۶۱) در نقش صاحبخانه ژاپنی آدری هپبرن، «مرثیه برای یک سنگین‌وزن» (۱۹۶۲) در نقش مربی آنتونی کویین، از دیگر فیلم‌های مطرح رونی است.میکی رونی بازیگر «شهر پسران» درگذشت، (خبرگزاری مهر)
رونی هشت بار ازدواج کرد و اولین و معروف‌ترین همسرش اوا گاردنر ستاره هالیوود بود.بازیگر افسانه‌ای هالیوود در ۹۳ سالگی درگذشت، وبگاه (خبرآنلاین) در ترجمه‌ای از ورایتی
او در سریال ماجراهای اسب سیاه که بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۳ ساخته می‌شد بازی کرده‌است.
او موفق به دریافت یک جایزه جوانان آکادمی، یک جایزه افتخاری آکادمی دو گلدن گلوب و یک جایزه امی شده بود.
امیر محمد بن هلال هذبانی از سران نامدار هذبانی بود. او به همراه دیگر هذبانیان در سال ۲۹۳ قمری در موصل قیام کرد. سپس امیر محمد ادعای استقلال کرده و به موصل لشکرکشی کرد. فرمانروای موصل،ابوعبدالله حمدانی علیه امیر محمد لشکرکشی کرد ولی در معروبه از او شکست خورد. ابو عبدالله دست به دامان المکتفی بالله خلیفه عباسی شد. خلیفه نیرویی را به کمک ابو عبدالله فرستاد. ابو عبدالله به کمک این نیرو امیر محمد را شکست داده و از او خواست تا با هذبانیان به آذربایجان کوچ کند. نبرد بین آنان سه سال به طول انجامید. در انتها امیر محمد با ابو عبدالله صلح کرد.
پس از انقلاب بلشویکی ۱۹۱۷ و آغاز جنگ دوم جهانی در ۱۹۳۹، گزارش محرمانه خروشچفСекретный доклад Хрущева در کنگره بیستم حزب کمونیست شوروی از مهم‌ترین لحظات سرنوشت ساز قرن بیستم به شمار میرود.
کنگره حزب کمونیست شوروی در ۱۴ فوریه ۱۹۵۶ افتتاح شده بود و می‌بایست ده روز ادامه داشته باشد.
روز آخر (۲۴ فوریه ۱۹۵۶) که همه آماده رفتن می‌شدند خبر رسید بعد از رفتن خبرنگاران و عکاسان، نمایندگان در سالن بمانند.Не расходиться... будет закрытое заседание کمی بعد نیکیتا خروشچف اعلام نمود: "باید گزارش محرمانه ای را به اطلاع شما برسانم. کلمه‌ای از آن نباید به خارج درز کند. هیچ‌کس یاداشت برندارد و فقط سراپا گوش باشید."
آن گزارش طولانی از نیمه شب شروع شد و بیش از چهار ساعت طول کشید.
سخنان خروشچف که به جاهای حساس رسید، سکوت سنگینی سالن را فرا گرفت. بسیاری در خود فرو رفتند و حدود ۳۰ نفر به حالت اغما افتادند. خروشچف هم حین قرائت گزارش چهار مرتبه گریست. فضای عجیبی بود.
موضوع اصلی گزارش «کیش شخصیت و پیامدهای آن»О КУЛЬТЕ ЛИЧНОСТИ и ЕГО ПОСЛЕДСТВИЯХ با اشاره مستقیم به عملکرد استالین بود.
کنگره بیستم بر موضعگیری‌های مندرج در گزارش خروشچف صحّه گذاشت و کمیته مرکزی را موظف ساخت تا به منظور غلبه کامل بر کیش شخصیت که با مارکسیسم لنینیسم بیگانه است... تدابیر لازم را به اجرا بگذارد.
در آن نشست هیئت‌های نمایندگی احزاب کمونیست و کارگری از ۵۵ کشور خارجی و در مجموع ۱۴۳۶ نفر حضور داشتند.
حزب توده هم «احمد قاسمی»، «غلامحسین فروتن» و «رضا رادمنش» را به کنگره بیستم فرستاد.
کنگره بیستم پیامدهای زیادی داشت. گروهی از قربانیان پاکسازیهای استالینی، از اتهام خیانت مبّرا شدند که یکی از آنان «احسان‌الله خان دوستدار» دومین چهره برجسته جنبش جنگل بود.
«سولژنیتسین» کتاب معروفش «یک روز از زندگی ایوان دنیسویچ» را منتشر نمود.
«تام راب اسمیت» نویسنده انگلیسی، رُمان «گزارش محرمانه» را نوشت که از قضا داستانش در شوروی رخ می‌دهد، زمانی که استالین مرده و خروشچف سعی دارد تا حدودی پرده از عملکرد او بردارد. در آن رُمان هم وقتی قربانیان به قدرت می‌رسند، همان کارهایی را می‌کنند که سر خودشان آمده به شدیدترین نحو ممکن انتقام می‌گیرند.
یکی از شخصیت‌ها در جایی از داستان می‌گوید: «روح استالین هنوز زنده است، نه در یک شخص بلکه به شکل پراکنده در بسیاری از افراد ...»
انگار رُمان مزبور «گزارش محرمانه» را افشا کرده‌است.
گزارش خروشچف در جنبش کمونیستی جهان، ایجاد تردید و تزلزل کرد و خروج جمعی و توده وار از احزاب کمونیست را در سطح بین‌المللی شتاب بخشید.
در بریتانیا تعداد بسیار زیادی از حزب کمونیست جدا شدند. در بین آنان نه تنها کارگران، بلکه شماری از مورّخان و امثال «ادوارد تامپسون»، «کریستوفر هیل»، «دوروتی تامپسون» و «جان سویل» هم بودند.
پَر «گزارش محرمانه خروشچف»، دامن مورخ و جامعه‌شناس فرانسوی «ماکسیم رودنسون» را نیز گرفت. او از حزب کمونیست فرانسه برید و خط دیگری رفت.
شایع بود که «ورشیلف» و «مولوتف» و «کاگانویچ» با گزارش خروشچف کنار نیامدند. زمامداران چین، کره شمالی و آلبانی و... هم از آن استقبال نکردند.
«چوئن لای» گفته بود موضوع استالین و مسئله به اصطلاح «گذر مسالمت آمیز» به احزاب برادر نیز مربوط است. رهبران شوروی بدون مشورت قبلی با احزاب برادر، خود سرانه نتیجه‌گیری کرد. استالین باید مورد انتقاد قرار گیرد؛ ولی نباید همه اشتباهات را به گردن او انداخت.
«بولس ‌لاو یه‌روت»Bolesław Bierut رهبر حزب کمونیست لهستان یک ماه بعد از شرکت در کنگره بیستم فوت کرد.
جمعیت عظیمی در گرجستان خواستار خلع خروشچف از قدرت و احیاء خاطره هم ولایتی‌شان استالین شدند.
«ماتیاش راکوشی» دبیر حزب کمونیست مجارستان که بد و بیراه به استالین برایش سنگین بود، سه چهار ماه بعد از آن گزارش، تحت فشاری که از سوی دفتر سیاسی حزب کمونیست شوروی وارد شد از دبیر کلی عزل شد.
«مائو تسه‌دون» که معتقد بود خدمات استالین بیشتر از اشتباهات او است می‌گفت نسبت به استالین باید تجزیه و تحلیل مشخص به عمل آورد و ارزیابی همه‌جانبه کرد.
مائو به «میکویان» گفته بود رهنمود اصلی و خط مشی دورانی که استالین بر سر حکومت بود صحیح بوده و نمی‌توان در برخورد با رفیق خود شیوهٔ برخورد با دشمن را اتخاذ کرد.
در آلبانی «انور خوجه» نیز مضمون گزارش خروشچف را زیر سؤال برد و علیه آن مقاله بلندی نوشت.
در واکنش به گزارش مورد بحث در حزب توده ایران هم شکاف افتاد و «احمد قاسمی» و «عبدالحسین فروتن» و «عباس سغایی» سفره خودشان را جدا کردند.
گزارش خروشچف و پیامدهای آشکار و پنهان آن باعث شد بعدها فدائیان هم خط خودشان را از حزب توده جدا کنند.
در پیامد گزارش خروشچف آزادی زندانیان «گولاگ» کلید خورد. لهستانی‌ها در طلب نظام کمونیستی با چهره انسانی تری برآمدند و مجار ها‌ها پس از تلاش‌های «ایمره ناگی» برای ایجاد اصلاحات در نظام کمونیستی و تیرباران او، دیگر به مسکو اعتماد نکردند.
از سوی دیگر در یوگسلاوی «مارشال تیتو» و دوستانش با شعار «مبارزه علیه استالینیسم» دیکتاتوری پرولتاریا را زیر سؤال بردند.
گفته می‌شد کنگره بیستم جریانی را آغاز کرده که پایان خودکامگی شوروی را نوید می‌دهد.
هواداران «بین‌الملل چهارم» تبلیغ کردند گزارش خروشچف اگرچه بارها تروتسکی را در شمار ضد انقلابیون آورده اما پیامدهای آن بر ادعّای تروتسکی در کتاب «انقلاب خیانت شده (انقلابی که به آن خیانت شد)» که سال ۱۹۳۵نوشته، صحه گذاشت.
تروتسکی در بررسی ماهیت انقلاب شوروی گفته بود: «جریانی بوروکراتیک از قدرت سربرآورده و در جهت منافعش تمامی امتیازات را -با حذف طبقهٔ کارگر و اعمال سیاست ترس بر آن- در دست خود خواهد گرفت.»
جانشینی «دولت تمام خلقی» به جای دیکتاتوری پرولتاریا، جانشینی «حزب تمام خلقی» به جای حزب پرولتاریا و تجدید نظر طلبی (رویزیونیسم) و گذار مسالمت آمیز به سوسیالیسم از نتایج گزارش خروشچف است.
در صورت جلسه رسمی کنگره بیستم آمده که گزارش در یک نشست خصوصی خوانده شد اما «سازمان سیا» به متن آن دست یافت و چهارم ژوئن ۱۹۵۶ «نیویورک تایمز» منتشر نمود. سپس «خبرگزاری یونایتدپرس» ترجمه کرد و «لوموند» انتشار داد.
گزارش خروشچف به دست امثال تیمور بختیار و شکنجه گران زندان دو زرهی هم رسید که تا توانستند جار زدند و به رخ زندانیان کشیدند.
زندانیان ابتدا آن را به سازمان سیا و نقشه سرهنگ زیبایی و سرگرد سیاحت‌گر نسبت دادند، اما بعدها که معلوم شد گزارش مورد بحث در نشست محرمانه کنگره بیستم حزب کمونیست شوروی ارائه شده و واقعیت دارد، عبرت‌نویسی و ندامت طلبی اوج گرفت.
پنج سال پس از کنگره بیستم، گزارش محرمانه خروشچف برای رهبران کشورهای سوسیالیستی ارسال شد و در سراسر اتحاد شوروی در جلسه‌های حزبی قرائت گردید. اما تا سال ۱۹۸۹ (۳۳ سال بعد از آن نشست) عموم مردم به ریز سخنان خروشچف دسترسی نداشتند
گزارش بیرونی خروشچف که منتشر شد با «گزارش مخفی» وی فرق داشت و هرگز در نکوهش استالین نبود. در گزارش بیرونی مسائلی چون از دور خارج کردن لوکوموتیوهای قدیمی، بحث در مورد لوکوموتیوهای دیزلی و کششی، همچنین برنامه برای حل مسائل مربوط به مزارع اشتراکی و... طرح شده بود.
آنچه نباید علنی می‌شد گزارش محرمانه بود که «کیش شخصیت و پیامدهای آن» را بحث می‌کرد و با استالین زدایی همراه بود.گفته شده «در کنگره بیستم وقتی خروشچف از استالین انتقاد می‌کرد، کسی پرسید، رفیق خروشچف شما آن زمان خودت کجا بودی؟ خروشچف به جمع نگریست و پرسید چه کسی بود؟ صدایی نیامد، مجدداً پرسید چه کسی بود؟ باز هیچ صدایی در نیامد. سپس خروشچف پاسخ داد من در همان جایی بودم که تو اکنون هستی.»
شبی که خروشچف گزارش را خواند، کسی در سالن با وی سؤال و جواب نکرد. داستان فوق جعلی است اما چون زمینه عینی دارد، واقعی جلوه می‌کند.
خروشچف در خاطراتش نوشته است:
«دستان من به خون آلوده بودند. من همهٔ آنچه را انجام دادم که دیگران نیز انجام می‌دادند، اما حتی همین امروز اگر قرار باشد به آن جایگاه برای سخنرانی جهت گزارش در بارهٔ استالین بروم دوباره همان سخنان را بر زبان خواهم آورد. باید بالاخره روزی می‌رسید تا همهٔ این‌ها پشت سر گذارده می‌شد.»
با گزارش خروشچف می‌توان تاحدودی به انقلاب اکتبر و دوران لنین و استالین پی برد اما آنچه در سخنان مهم وی اهمیّت دارد کیش شخصیت و خود خدابینی است.
کمیتهٔ تحقیق شک‌گرایانه (CSI) که پیش‌تر با نام کمیتهٔ تحقیقات علمی بر روی ادعاهای فراطبیعی (CSICOP) شناخته می‌شد، برنامه‌ای در سازمان ناسودبر مرکز تحقیق (CFI) در آمریکا است. هدف آن «تشویق بررسی انتقادی موضوع‌های فراطبیعی و علوم حاشیه، از دیدگاه علمی و مسئولانه، و انتشار اطلاعات واقعی در مورد نتایج این تحقیقات به جامعهٔ علمی و عموم مردم».
کتاب‌های پرومتئوس یک شرکت انتشاراتی است که در اوت ۱۹۶۹ توسط پاول کورتز بنیان‌گذاری شد. او همچنین بنیان‌گذار مرکز تحقیق، کمیته تحقیق شک‌گرایانه و شورای انسان‌گرایی سکولار بوده‌است. این انتشارات کتاب‌های مختلفی منتشر می‌کند و تمرکزش روی موضوع‌های علم، اندیشه آزاد، سکولاریسم، انسان‌گرایی و شک‌گرایی است. مرکز انتشارات در امهرست، نیویورک و گستره پخش آن جهانی است. برخی نویسندگانی که در این انتشارات کتاب منتشرشده دارند عبارت‌اند از لیان لدرمن، مارتین گاردنر، آنتونی فلو، ابن وراق، جیمز رندی، آیزاک آسیموف، جولین هاکسلی، فریدریش نیچه، لودویگ فویرباخ، دیوید ریکاردو، جرمی بنتام، جان مینارد کینز و جک کورکیان.
کتاب التاجی فی اخبار الدولة الدیلمیة کتابی در تاریخ آل بویه و دیلمیان از آغاز کار تا روزگار عضدالدوله (سالهای ۳۳۸–۳۷۲) است از ابواسحاق ابراهیم بن هلال صابی کاتب و شاعر، که به دستور عضدالدوله برای ستایش دیلمیان و حکمرانی آنها نوشته شده‌است. این کتاب از قدیمترین تاریخهای دودمانی راجع به سلسله‌های مستقل است.
ظاهراً صابی در این کتاب نخستین بار ادعای بوییان مبنی بر ریشه گرفتن از بهرام گور شاه ساسانی را مطرح کرده‌است.He compelled Abū Esḥāq Ṣābī to write Ketāb al-tājī fī aḵbār al-dawla al-deylamīya (now largely lost), glorifying the Deylamites and their reign. In it Abū Esḥāq set forth, apparently for the first time, the Buyid claim to descent from the Sasanian king Bahrām Gūr
گفته شده یکی از یاران صابی او را هنگان نگارش آن کتاب دید، پرسید: به چه کار مشغولی؟ گفت: http://tarikheirani.ir/fa/news/All/bodyView/542/0/سیر . %D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%E2%80%8C%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C. %D8%AF%D8%B1. %D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86. %D8%B3%D8%AF%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C. %D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87. %28%D8%A8%D8%AE%D8%B4. %D8%B3%D9%88%D9%85. %D9%88. %D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86%DB%8C%29.html
مسکویه در نگارش تجارب الامم از التاجی که امروزه اثری از آن برجای نمانده استفاده کرده‌است.
محمدحسین زَبیدی بخشی از آن را با نام المُنتزع من کتاب التاجی در ۱۹۷۷ در بغداد منتشر کرده‌است. تنها نسخه این جزء کتا التاجی در ۱۹۵۲ در کتابخانه توکلیه مسجد اعظم صنعا در یمن نگهداری می‌شود.صص ۴۳۵-۴۳۷
هنگامی که آپارتاید در سال ۱۹۹۴ در کشور آفریقای جنوبی ملغی شد دولت این کشور تصمیم گرفت تا بانتوسان‌های مستقل و نیمه‌مستقل قبلی را به ساختار سیاسی آفریقای جنوبی تبدیل کند. به همین دلیل چهار استان قبلی با نام‌های استان کیپ، استان ناتال، ایالت آرنج آزاد و استان ترانسفال کنار گذاشته شدند و ۹ استان دیگر جایگزین آنها شدند.
این ۹ استان به ۵۲ بخش تقسیم می‌شوند که ۶ تای آنها شهرداری کلان‌شهرها و ۴۶ تای آنها شهرداری بخش‌ها هستند. ۴۶ بخش‌داری خود به ۲۳۱ شهرداری تقسیم می‌شوند. بخش‌داری‌ها همچنین شامل ۲۰ بخش مدیریتی (که اغلب منطقه حفاظت‌شده هستند) هستند که مستقیماً توسط بخش‌داری‌ها اداره می‌شوند. ۶ شهرداری کلان‌شهر اعمال بخش‌ها و شهرداری‌های محلی را انجام می‌دهند.
شورای انسان‌گرایی سکولار (سابق بر این شورای دمکراتیک و انسان‌گرایی سکولار) یک سازمان انسان‌گرایی سکولار واقع در امهرست، نیویورک است. در ۱۹۸۰ این شورا یک بیانیه انسان‌گرای سکولار را صادر کرد، که بیانیه‌ای برای ارزش‌های دمکراتیک انسان‌گرایی سکولار است. شورای انسان‌گرایی سکولار خود را سازمانی دینی معرفی نکرده‌است و از معافیات مالی به عنوان سازمان دینی برخوردار نیست. در عوض، این سازمان از معافیات مالیاتی به عنوان یک سازمان آموزشی برخوردار است. نماد رسمی سازمان، نسخه‌ای از انسان شاد (نماد انسان‌گرایی سکولار) است.
بیانیه‌ی یک انسان‌گرای سکولار یا بیانیه اومانیستی سکولار، بیانیه‌ای در حمایت از انسان‌گرایی سکولار دمکراتیک است. این سند در سال ۱۹۸۰ توسط شورای انسان‌گرایی سکولار صادر شده‌است. بیانیه توسط پاول کورتز گردآوری شده، و تا حد زیادی مشابه محتوای مانیفست اومانیست ۲ از انجمن انسان‌گرای آمریکایی است، که توسط اودین اچ. ویلسون نوشته شده بود. ویلسون و کورتز، هر دو ویراستار THE HUMANIST بوده‌اند، و کورتز در ۱۹۷۹ آن را ترک کرده، به دنبال راه‌اندازی جنبش خود رفت. این بیانیه سرآغاز این فعالیت کورتز بود.
انسان خوشحال آیکون و نماد رسمی اتحادیه جهانی انسان‌گرا و اخلاق‌گرا (IHEU) یک بدنه جهانی از سازمان‌های انسان‌گرایی است که توسط سازمان‌های مختلف انسان‌گرا در سراسر جهان به‌کار رفته‌است. منشاء این نماد از مسابقه ترتیب‌داده شده توسط انجمن انسان‌گرای بریتانیایی در سال ۱۹۶۵ برای طراحی یک لوگو برای سازمان است. طرح برگزیده مسابقه از دنیس بارینگتون بود که در بنیاد بیشاپ‌گیت لندن نگهداری می‌شود.
بنیاد سکولاریزاسیون جامعه اسلامی (ISIS) تشکیل‌شده از نویسندگانی است که به ترویج ایده‌های سکولاریسم، دموکراسی و حقوق بشر در جامعه اسلامی می‌پردازد. این بنیاد بخشی از مرکز جستار است.
این بنیاد در ۱۹۹۸ توسط مسلمان سابق، ابن وراق بنیان‌گذاری شد. هدف این گروه مقابله با تعصب دینی، خشونت و تروریسم است. این سازمان به تبلیغ هیچ سامانه اعتقادی یا دگم دینی نمی‌پردازد، بلکه خود را مشترک قانون دولت سکولار، آزادی بیان و اعلامیه جهانی حقوق بشر می‌داند.
گسترش ایدز میلیون‌ها نفر را در دنیا تحت تأثیر قرار داده است و از این جهت ایدز یک بیماری همه‌گیر شناخته می‌شود. بر اساس تخمین سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۰۹ حدود ۳۳٫۴ میلیون نفر مبتلا به ایدز در سراسر دنیا زندگی می‌کنند که در هر سال ۲٫۷ میلیون نفر به مبتلایان اچ‌آی‌وی افزوده شده و ۲ میلیون نفر بر اثر ایدز جان خود را از دست می‌دهند.