moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این روستا در دهستان معصومیه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۵۵ نفر (۱۷۵خانوار) بوده‌است.
موت‌آباد در ابتدا موتاب‌ها بوده است. در گذشته در ۲ کیلومتری شمال موت‌آباد فعلی، دهی به‌نام جعفرآباد وجود داشته که دهانه‌ی قناتش در محل موت‌آباد فعلی بوده است. چون کولی های موتاب تابستان‌ها در محل دهانه قنات جعفرآباد چادر می‌زدند و با تابیدن موی بز طناب و تور درست می‌کردند و به اهالی جعفرآباد میفروختند به اینجا محل موتاب‌ها گفته شد که بعدا به موتابا و در نهایت به موت‌آباد تبدیل شد و چون جعفرآباد تدریجا رو به ویرانی رفت اهالی آن به محل موت‌آباد فعلی مهاجرت کردند.
پس املای درست نام این روستا در اصل موتاباد است و معنی مرگ‌آباد نمی‌دهد.
احمدآباد ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اراک در استان مرکزی ایران است. این روستا در دو کیلومتری اتوبان اراک-تهران قرار دارد.
اغلب بومیان این روستا به شهر اراک کوچ کرده‌اند و بیشتر غیربومیان با خرید زمین آن‌ها را تبدیل به کارگاه انبار باغ رستوران و… کرده‌اند.
این روستا دارای آب لوله‌کشی نیست و از طرفی فاقد خیابان‌بندی یا جدول‌بندی و… است! شاید نبود ساکنین بومی و نداشتن شورای روستایی دلیل آن باشد یا شاید هم غفلت مسولین مربوطه!
در سال های نه چندان دور با تشویق حکومت و دولت به کشاورزی وکاشت گندم و جو ویونجه چاه های زیادی در این روستا همانند روستاهای دیگر کنده شد . که گاهی فاصله دو چاه مجاور به چند متر میرسید.درنتیجه ی آن آب های زیرزمینی که طی هزاران ویا حتی ملیون ها سال جمع شده بود درعرض 10 تا 15 سال تخلیه شد! ودرنهایت تمام شد.وکشاورزی در این روستا همانند روستاهای مجاور تقریبا تعطیل شد.وزمین های آن بایر وبی استفاده شدند.
لازم به ذکر است که قبلا در این روستا قنات وجود داشته است.
از طرفی چند سال اخیر طرح هادی به صورت ناقص در این روستا اجرا شده است که کاملا نامتناسب و جزیره ای است.در چند سال اخیر تلاش های زیادی توسط اهالی برای پیگیری اصلاح طرح هادی‌، آسفالت و جدول بندی ولوله کشی آب و... صورت گرفته که تاکنون همگی بی نتیجه بوده وحاکی از عدم همراهی مسولین مربوطه به هر دلیل برای حل معضلات ای روستا است.
این روستا براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۸ نفر (۱۶خانوار) بوده‌است. البته این خانوارها بومی روستا هستند. به دلیل نزدیک بودن روستا به شهر اراک جمعیت مهاجر روزانه روستا به مراتب بیش از این تعداد است.
بغدادی (اراک)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اراک در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان معصومیه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۲ نفر (۴۸خانوار) بوده‌است.
چقا (اراک)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اراک در استان مرکزی ایران است.
چقا روستایی که فاصله ۳ کیلومتری از شهر اراک دارد. نام روستا یا کلا نام منطقه به این نام در ایران بسیار است . اما تقریباً همه آن‌ها دارای پس وند و پیش وند هستند. تقریباً تنها اسم مکانی به این نام که فاقد پیش وند و پسوند است "چقا "نام روستایی در ضلع جنوب و همجوار اراک و جنب اداره برق باختر است. اصل اسم این روستا "چاه آقا "بوده است. دلیل آن این است که روحانی بوده که با حفر قناتی موجب سکنی تعدادی جمعیت در این نقطه می شود که مشهور به چاه آقا می شود و بعدها بنام " چقا" تلفظ می‌شود. این روستا در گذشته‌ها دارای اراضی بسیاری که از شمال غربی به اراک، از جنوب به روستای حسین آباد و بغدادی که الان کارخانجات و مراکز تجاری و تولیدات بسیاری مابین آن‌ها قرار گرفته. و از غرب به اراک و روستاهای قنات که اکنون منطقه ای از اراک است و مابین آن تا چقا سازمان تره بار اراک، مرکز تولید بذر چقا، و حوزه علمیه خاتم الانباء و دانشگاه پیام نور و برق باختر در همجوار چقا قرار گرفته. در مشرق به روستاهای احمدآباد، شهرجرد و رسول آباد که از اراضی شنتیایی ( از مالکان قبل از انقلاب )بوده ختم می‌شود . اطراف روستای چقا کارخانه‌های هپکو،شهرک خودرو، ستاد مرکزی نیروی انتظامی استان مرکزی، پایانه‌های اراک، آلومینیوم ایران، نمایشگاه بین‌الملل اراک، سازمان اتوبوسرانی اراک و حومه قرار دارد. از چند سال پیش شهرداری اراک با تصرف زمین‌های این روستا که تا اراک ادامه داشت اقدام به ایجاد پارک جنگلی چقا با آبیاری تحت فشار نموده که اکنون با حکم مراجع قضایی به کشاورزان روستا بعودت شد ه. به عبارتی شهرداری باید زمین را به حالت اولیه برگرداند ( یعنی کندن درختان) . چقا در گذشته دارای باغات انگور بسیاری بود . و محصولات کشاورزی آن گندم، جو، یونجه، هندوانه، پنبه و دام پروری بوده ،اما امروزه در گندم و جو و یونجه و هندوانه محدود است، البته صنایع ایجاد شده در اراک آسیب بسیار جدی به کشاورزی این روستا وارد کرده بطوری که باغات آن از بین رفته‌است . به همین دلیل کشاورزان این روستا از دیر باز همزمان در کارخانجات اطرف اشتغال داشته و دارند.
آب کشاورزی این روستا از ابتدا با قناتی که شرح آن رفت تأمین شده و همچنان به همان میزان دارای آب است و چاهی که به وسیله موتور استخراج و پس از سال‌های طولانی و بازسازی در سال‌های اخیر مجددا مورد بهره‌برداری قرار گرفته‌است ا.ما به خاطر وجود شهرنشینی و کارخانجات در اطرف چاههای آب قنات آبب این قنات دیگر غیر قبل شرب می‌باشد . و پس از انقلاب دارای آب شرب لوله‌کشی، برق، گاز و تلفن است .
این روستا در عین نزدیمکی به شهر اراک و برخوردار از امکانات، ولی توسعه نیافته‌است . تقریباً همه کشاورزان این روستا در شهر اراک سکونت دارند. و در سال‌های اخیر مردمانی از دیگر نقاط به صورت بسیار محدود در آنجا سکونت یافته‌اند و همچنین محل انبارهای توزیع کالا و بعضاً مراکز تجاری و خدماتی مربوط به اراک در روستا دایر شده‌است. این روستا شهیدان، پزشکان، مدیر استانی و ملی، مهندسین و دکتر در رشته‌های متفاوت و عالمان دانشگاهی و حوزوی و نویسندگانی به جامعه تقدیم کرده‌است.
این روستا در دهستان معصومیه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۵ نفر (۱۳خانوار) بوده‌است.
حسین‌آباد مرکزی (بافت)، روستایی از توابع بخش خبر شهرستان بافت در استان کرمان ایران است.
این روستا در دهستان دشتاب قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ جمعیت آن 284نفر (۸۴خانوار) بوده‌است.
رسول‌آباد (اراک)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اراک در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان معصومیه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
نورآباد (آشتیان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در گذشته «تاج‌آباد» نام داشته و طبق مصوبۀ هیئت وزیران مورخ ۱۸ مرداد ۱۳۶۶ به «نورآباد» تغییر نام پیدا می‌کند.https://rc.majlis.ir/fa/law/show/110352
این روستا در دهستان سیاوشان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۱۰ نفر (۳۹ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
نوده روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان سیاوشان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۴۴ نفر (۹۱ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
جعفرآباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان سیاوشان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۱۷ نفر (۴۹ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
جعفرآباد از سمت غرب با روستای صفرآباد (خالی از سکنه)، از سمت شمال شرقی با روستای دستجرده، از سمت جنوب با شهر داودآباد و از سمت شمال و شمال غربی با روستای فیض آباد همجوار است.
این روستا دارای آب و هوای نسبتاً سرد و خشک و زمینهای نسبتاً مسطح و هموار است. با توجه به نزدیکی روستا به کویر میقان اراک، در ایام زمستان بیشتر اوقات هوا مه آلود که این مه آلودگی گاهی اوقات تا اواسط روز طول می‌کشد. این مه آلودگی هوا باعث تشکیل ذره‌های ریز یخ روی درختان و ایجاد منظره‌های بسیار جالبی می‌گردد.
شغل اکثر مردم روستا کشاورزی و دامداری است و از این راه امرار معاش می‌کنند.
زبان مردم روستا فارسی است. در قدیم گویش آنها زبان قدیم آشتیانی که با زبان مردم دلیجان و گلپایگان شباهت زیادی داشته بوده که کم‌کم به فراموشی سپرده شده‌است.
بناهای قدیمی روستا از خشت و گل بوده که دو قلعهٔ قدیمی دربافت قدیم روستا وجود دارد که در زمان قدیم یکی از آنها مخصوص ارباب روستا و دیگری محل سکونت رعیت‌ها بوده‌است.
در قلعهٔ پایین چهار برج دیده‌بانی و یک ساختمان در طبقه فوقانی درب ورودی قلعه به چشم می‌خورد، که جلوه خاصی را به روستا بخشیده‌است. در قلعه بالا نیز دو برج دیده‌بانی وجود دارد که برای مراقبت از قلعه استفاده می‌شده‌است.
مسجد روستا که بنای آن در سال ۱۳۴۸ تجدید ساخت گردیده، در میدان اصلی روستا واقع شده و با نهر آبی که از جلوی آن می‌گذرد جلوه‌گری نموده و آراستگی خاصی را به روستا بخشیده‌است.
چشمه الله‌وردی روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در گذشته «چشمه خان وردی» نام داشته و طبق مصوبۀ هیئت وزیران مورخ ۱۸ مرداد ۱۳۶۶ به «چشمه الله وردی» تغییر نام پیدا می‌کند.https://rc.majlis.ir/fa/law/show/110352
این روستا در دهستان سیاوشان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۶۹ نفر (۲۶ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir//سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
روستای چشمه دارای سد خاکی مربوط به دوره ساسانیان می‌باشد.
سیاوشان، روستایی از توابعِ بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. در مسیرِ جادۀ قم به آشتیان و در هفت کیلومتری جنوبِ شهرستانِ آشتیان، روستایِ تاریخی و خُوش آب و هوایِ سیاوشان قرار دارد. نام «سیاوشان» برگرفته از پهلوانِ اسطوره‌ای ایران‌ زمین «سیاوش» است و قِدمتی چندین هزار ساله دارد. این روستا یکی از ۱۶ نقطۀ ایرانِ بزرگ بوده است که در آن برای سیاوش، مراسمِ سوگواری برگزار می‌کردند. سیاوشان از زمان‌هایِ دور در مسیرِ راهِ عتباتِ عالیات قرار داشته و یکی از جاده‌هایِ پرتردد در ناحیۀ مرکزی به شمار می‌آمده است. این راه از قم به خلجستان، آشتیان و سیاوشان امتداد داشته و از آنجا به همدان و سپس کرمانشاه و عراق می‌رسید.
امامزاده فاطمه صغری (س) یکی از جاذبه‌های مذهبی روستای سیاوشان است، حضرت فاطمه صغری (س) دختر امام موسی کاظم (ع) است. براساس شواهد تاریخی ذکر شده و طبق کتیبۀ سنگی و صندوق ضریح متبرکه که هر دوی آن‌ها حکم شناسنامه این اثر را دارند عملیات ساخت این امامزاده در سال 950 ه.ق آغاز به سال 952 ه.ق پایان یافته‌است.
بنای پل تاریخی حاج محمد باقر، در حاشیۀ غربی روستای سیاوشان حد فاصل دو بنای تاریخی حمام و حسینیۀ روستا، با استفاده از مصالح آجر و گل آهک بر روی رودخانه فصلی آشتیان بسته شده‌است. پنج دهانه با طرح رومی، عبور آب از زیر پل را در زمان سیلاب و فصل بهار میسر می‌سازند، در شمال اثر، درست در بالای چشمه میانی کتیبه ای سنگی در کادری از کاشی‌های خشتی آبی رنگ جای گرفته که بانی و سال ساخت پل را مشخص می‌کند. این پل حدود یکصد سال قدمت دارد.https://www.mehrnews.com/news/3941701/قدم-بر-دیار-پروین-اعتصامی-واقبال-آشتیانی-بهار-دل-انگیز-روستای این پل در دوران پهلوی اول بر روی رودخانۀ سیاوشان ساخته شده که به پل حاج محمد باقر معروف است، این اثر در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۲۰۷۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
يکی دیگر از آثاری که تاریخ را در این روستا ورق می زند، حمام تاریخی روستا است، مرمت و بازسازی این اثر تاریخی با کمک بخش خصوصی در حال اجراست که این موضوع می تواند راهگشای صنعت گردشگری در این روستا باید.
این روستا در دهستان سیاوشان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۶۸۶ نفر (۲۶۱ خانوار) بوده‌است.
فیض‌آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. این روستا دارای قنات هایی همچون خوش آب، خلدر، حسین گل،قورچی ،شوراب، شورک آباد و ... است. این قنات ها در خارج روستا واقع است.
مردمان این روستا اکثرا به مشاغلی چون کشاورزی و دامداری مشغول می‌باشند و کشاورزی به صورت دیم انجام می‌شود. کشت اغلب مزرعه‌ها گندم می‌باشد و گونه‌های دیگری مانند هندوانه، عدس، نخود، جو، یونجه، بادام نیز جزو محصولات اراضی این روستا می‌باشد.
این روستا در دهستان سیاوشان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۴۹ نفر (۱۰۸ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
خورچه روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۹۳ نفر (۶۱ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
زرنوشه روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳۳۵ نفر (۱۱۳ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
محسن‌آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳۲۵ نفر (۱۱۷ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
سعدآباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۶۲ نفر (۲۳ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
سِقرجوق از دو کلمه سقر یعنی آتش و جوق به معنی جوی آب تشکیل شده است. ‌ روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
سقرجوق روستایی با آب و هوای سرد و خشک است. و گاهی در زمستان دما در آن به منفی ۵ درجه نیز میرسد.
این روستا از: شرق با نادر آباد و شوره بالا، غرب با زرنوشه، جنوب شرقی با شوره پایین و فیض آباد، جنوب غربی با خورچه و محسن آباد، شمال با سعد آباد و شمال شرقی با موسی‌آباد هم‌مرز است.
سقرجوق راه ارتباطی روستاهای مجاور خود است.
این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۵۳ نفر (۱۰۴ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
هم اکنون جمعیت آن چیزی در حدود ۱۰۰ نفر( ۵۰ خانوار تخمین زده میشود.
شوره بالا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
شوره پایین، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
موسی‌آباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۹۰ نفر (۳۸ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
نادرآباد یا نَدْرآباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۹۴ نفر (۵۵ خانوار)، شامل ۱۰۲ مرد و ۹۲ زن بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395 از جمعیت این روستا، مانند خیلی از روستاهای اطراف آشتیان، کاسته شده‌است.این ده ماه هاست آب لوله‌کشی و برق و گاز دارد.
به گفتهٔ سالمندان محلی، نام قدیم ده عزیزآباد بوده‌است. نادر شاه افشار در ابتدای امر شکست می‌خورَد. شبی اطراف این ده بود. دختری روستایی به او گفت: برای آنکه پیروز شوی در جلوی سپاه خود قرار بگیر. نادر به دختر گفت: من این کار را می‌کنم. اگر پیروز شدم این ده را آباد می‌کنم، و اگر شکست خوردم این ده را ویران خواهم کرد. نادر پیروز می‌شود و ده را آباد می‌کند و نام ده به نادرآباد یا در زبان محلی‌ها نَدْرآباد تغییر می‌یابد. هرچند این گفته‌ها اثبات نشده‌است، اما در ده یک مسجد چند صد ساله هست که نمایانگر قدمت آن است.
بنچنار روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۸۶ نفر (۷۱ خانوار) بوده‌است.
مردم روستای بنچنار به زبان خلجی و فارسی صحبت می‌کنند.
امیرآباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۲ نفر (۵ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir//سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
انانجرد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۷۱ نفر (۷۵ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir//سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395 لازم به ذکر است با توجه به آب و هوای مساعد روستا هر ساله در فصل تابستان بسیاری از اهالی از شهر به روستا مهاجرت کرده و به زراعت و دامداری مشغول می‌شوند.
از دیرباز سنتهای زیبایی در روستای انانجرد نسل به نسل از پدران به فرزندان منتقل می‌شده است که می توان از این سنت ها به سرکو زدن، بازیهای میدانی و... نام برد.
در مراسمهای عزاداری به شیوه ی سنتی مراسم تعزیه خوانی که هر ساله به مناسبت ایام محرم در روستا برگزار می‌گردد می‌توان اشاره نمود. همچنین مراسم نخل گردانی که حمل تابوتی عظیم به جهت اعلام سوگواری می باشد که قربانی کردن گوسفند، دود کردن اسفند، سینه‌زنی، نوحه‌خوانی و... از آیین‌های جانبی این مراسم بزرگ و سنتی است.
همچنین از سال ۱۳۹۰ شمسی با حضور جوانان روستا گروه تعزیه خوانی حرفه‌ای تشکیل شد که همه ساله در ایام مختلف بالاخص دهه اول محرم اقدام به مراسم تعزیه خوانی بصورت حرفه ای می‌نمایند. هیئت قاسم ابن الحسن(ع) روستای انانجرد با حضور بیش از ۱۵۰۰ نفر از اهالی روستا در دهه اول محرم مراسم تعزیه خوانی با حضور اساتید تعزیه کشور و جوانان مشتاق روستا برگزار کرده که این مراسم با حضور مدیران و مسئولان کشوری و همچنین اهالی روستاهای مجاور از زیبایی های مراسمات عزاداری این روستا می‌باشد.
دوگوش روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۵ نفر (۴خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
سعیدآباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
صالح‌آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۶۵ نفر (۶۹ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
کوشکک روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
یک روستای بسیار قدیمی که به دلیل نبودن شغل و امکانات جمعیت آن رو به نزول است.
این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۴ نفر (۱۱ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
بهارستان روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. رپستای بهارستان در ناحیه خلجستان واقع شده که به زبان خلچی صحبت میکنند.
این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۷۵ نفر (۷۳ خانوار)‌ بوده‌است.
مزرعه نو روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۵۲۴ نفر (۲۰۴ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
خوراک‌آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۵۲ نفر (۲۰ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
سرهرود روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۶۳ نفر (۵۴ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
کردیجان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. نام قدیمی کردیجان، گردجان ، کردجان و گردجهان بوده که به دلایلی نامعلوم به کردیجان تغییر میکند. البته مردم به کردیجان، کاردیان هم میگویند که اسمی غیررسمی محسوب میشود. کردیجان بزرگترین روستای شهرستان آشتیان و یکی از بزرگترین روستاهای منطقه تفرش، آشتیان و فراهان می‌باشد. در معنای کاردیان و وجه تسمیه کاردیان یا کردیجان زبان شناسان به موارد جالبی اشاره می کنند : یکی از معانی این است : کاردیان به محلی اطلاق می شود که افراد قلعه بان و دژبان با استفاده از کارد و خنجرهایی که داشتند به دفاع و نگهبانی و مراقبت مشغول بوده اند ، این معانی می تواند بسیار تاریخی و با قدمت بسیار زیادی باشد ، چراکه با عنایت به زبان خلجی وقدمت این زبان و این موضوع که خلج ها در جنگ خوارزمشاهیان علیه مغول ها شرکت داشته و در راه دفاع از کشورشان رشادت های زیادی نشان داده اند و در سلسله های حکومتی (دوره اسلامی)، به عنوان نظامیان و پاسداران و قلعه بانان شجاعی بودند ، به افراد کارآزموده نظامی تبدیل شده بودند ، لذا واژه " کردیجان" از دژبانی و قلعه بانی گرفته شده است.
کردیجان در منطقه ای نسبتاً سردسیر و بادخیز قرار دارد. در زمستانها هوای سرد و کوهستانی و در تابستانها هوای خنک و مطبوعی دارد. فاصله روستای کردیجان تا مرکزشهرستان (شهرآشتیان) ۱۲کیلومتر، مرکزاستان (شهراراک) ۸۶کیلومتر، تا شهر قم ۹۵ کیلومتر و تا پایتخت کشور ۲۲۰ کیلومتر میباشد. ارتفاع روستای کردیجان از سطح دریا 1940 متر میباشد. همسایگان منطقه ای کردیجان روستاهای خوراک آباد، سیاوشان، هزارآباد، مزرعه نو و سرهرود میباشند.
روستای کردیجان به دو محلهٔ اصلی بالا(قلعه بالا) و پایین (قلعه پایین ) تقسیم می‌شود. محلهٔ بالا در ارتفاعات کوه به نام " عباس دره سی" و محلهٔ "چغور تپه" یا "چقور تپه" واقع شده است ، این دو محله ی اصلی مربوط به قلعه بالا می باشند ، زمین های دشت واقع در روستای کردیجان به نام لورگه معروف است ، محدوده باغ علی ارباب نیز جزء لَوَرگه است.همین محدوده باغ علی ارباب را" لَوَرگه کوچک" می گویند و محدوده نزدیک تر به روستا را " لَوَرگه بزرگ " می گویند. لَورگ به سرزمین هایی گفته می شود که خاک آن پس از خیس شدن و تبدیل شدن به گِل بصورت چسبناک و سفت می باشد وبرای انجام کار کشاورزی احتیاج به آب فراوان دارد.قسمت های زیادی از این دشت(لَوَرگه) ، هنوز دست نخورده باقی مانده و ساختمان های کمتری در این قسمت روستا ساخته شده است و به نوعی منطقه دشت یا زراعت آبی در ۳۰ الی ۴۰ سال گذشته بوده و در حال حاضر به دلیل کم آبی ، از چرخه فعالیت کشاورزی آبی خارج شده است. لازم به ذکر است که محلهٔ ی "عباس دره سی " و محلهٔ "چقور تپه " دردامنهٔ کوه قرار دارند، و محلهٔ پایین( قلعه پایین) در زمینی هموار قرار دارد .ولی قلعه بالا درقسمت شمال جغرافیایی روستا واقع شده است . این دو محله در دو طرف یک رودخانه واقع شده اند، که توسط رودخانه ای که از قسمت شمالی روستا به طرف جنوب و جنوب شرقی روستا جریان دارد ، جدا می شود .در محدوده ی این رودخانه ، دو پل قرار دارد : ۱_ پل مرکزی که از وسط آبادی از جنوبی ترین نقطه روستای کردیجان شروع شده و از جنوب به شمال روستا گسترش یافته است.این پل در سال ۱۳۴۸ توسط حاج قربانعلی عبدالحمیدی ساخته شد ، البته هزینه آن توسط مرحوم مغفور حاج قربانعلی عبدالحمیدی تامین شد و افراد بنا و معماران کردیجانی در ساخت این پل مشارکت داشتند.۲_ پل امید (یادگار زنده یاد امید قنبری)که در امتداد و موازی با پل اصلی روستا قرار دارد و در مسیر پایین تری قرار دارد.
محلهٔ ی آرامستان یا مزار روستای کردیجان نیز در قسمت قلعه پایین واقع شده است.منطقه ومحل دیگری که در روستای کردیجان وجود دارد، منطقه هموار است ،جدیدترین محلهٔ که شهرک اُمید نیز در آن واقع شده است ، سالن ورزشی ، مدرسه راهنمایی شهید بهشتی کردیجان و درمانگاه روستا در منطقه هموار واقع شده اند.
از مکانهای دیدنی روستا میشود به "دربند" یا درهٔ گله مران (به لهجهٔ محلی گلمران)، قنات باش کهریز و ینگجه اشاره کرد.
حمام قدیمی: حمام عمومی گردجهان تاسیس سال 1327، نامیست که برسر در آن برروی کتیبه ای ازجنس کاشی به رنگ آبی نصب شده است. ورودی ازطریق دالانی به سربینه میرسد. سربینه فضایی چهارگوش (مستطیلی) با چهارستون سنگی میباشد. دور تا دور آن سکو قرار دارد. دیوارها، دالان، گرمخانه و سربینه با کاشی های سفید جدید پوشیده شده، گرمخانه هم مانند سربینه است. خزینه ی آب گرم و سرد در ضلع شمالی آن ساخته شده که با دو پله میتوان وارد آن شد، و هر یک دارای نورگیر است.
لازم به ذکر است وجود نامهای کهن و پر رمز و راز و پراکندگی سفالهای متعدد در بعضی نقاط روستا و نیز کشف بیست سکه ی مربوط به دوره ی ایلخانی، حکایت از قدمت و تاریخ فراموش شده ی کردیجان دارد.
براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۶۶۷ نفر (۴۰۹خانوار) بوده‌ است. و بر اساس سرشماری سال ۹۵ جمعیت روستای کردیجان ۱۶۳۵نفر میباشد.
شغل اکثریت مردم کردیجان ،کاشی کاری میباشد ولی به مشاغل دولتی همچون آموزگاری ، دبیری آموزش و پرورش ، بانکداری در بانک های مختلف ،کشاورزی، دامداری،خیاطی،و همچنین در شرکت های آوا پزشک، مدرن، ایجرود،مشغول میباشند. محصولات عمدهٔ کشاورزی روستا گندم و نخود میباشند. همچنین لبنیات کردیجان (ماست، کره، خامه، کشک و…) همواره مورد توجه مسافران بوده‌ است.
شامل درمانگاه امام باقر (ع)، خانه بهداشت، مدارس ابتدایی و راهنمایی، سالن ورزشی شهدای کردیجان، کانون فرهنگی کودکان و نوجوانان، پایگاه بسیج برادران و خواهران، پایگاه آتش‌نشانی و پست بانک کردیجان می‌شود.
مردم روستا به زبان ترکی خلجی (یکی از قدیمی‌ترین شاخه‌های زبان ترکی) صحبت می‌کنند؛ ولی این زبان به دلایل مختلف درنسل جدید جای خود را به زبان فارسی داده‌ است.
همواره در ایام محرم و صفر، تعداد زیادی ازکردیجانیهای مقیم شهرهای دیگر برای برگزاری هرچه باشکوهتر مراسم‌های مذهبی به وطن خود باز می‌گردند. هیاتهای مذهبی کردیجان به ترتیب قدمت شامل هیئت مسجد جامع کردیجان، حسینیه سیدالشهدا و هیئت تکیه علی اصغر میشوند...
هزارآباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۹۸ نفر (۴۰ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
ورسان روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۱۲ نفر (۴۷ خانوار) بوده‌است.https://www.amar.org.ir/سرشماری-عمومی-نفوس-و-مسکن/نتایج-سرشماری/جمعیت-به-تفکیک-تقسیمات-کشوری-سال-1395
جلال‌آباد (فراهان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۷ نفر (۳۷خانوار) بوده‌است.
حسین‌آباد روستایی در دهستان فرمهین بخش مرکزی شهرستان فراهان استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۸۵ نفر (۳۶خانوار) بوده‌است.
مجدآباد کهنه (مژده آباد)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است.در واقع مجدآباد کهنه جدا شده از ده خرابه‌ی ذلف آباد است که به علت قدیمی بودن آن را مجدآباد کهن می نامند.
این روستا در بخش مرکزی شهرستان فراهان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۶۷ نفر (۱۸۴خانوار) بوده‌است.
حبیبه مجدآبادی
نوده حاجی نبی (فراهان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۷ نفر (۱۸خانوار) بوده‌است.
علی‌آباد روستایی در دهستان فرمهین بخش مرکزی شهرستان فراهان استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۲۴ نفر (۱۰خانوار) بوده‌است.
اهنگران (فراهان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۹۸ نفر (۱۲۷خانوار) بوده‌است.
حاتم‌آباد ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در بخش فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۴۱ نفر (۱۹خانوار) بوده‌است.
عزیزآباد (فراهان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است.
<mapframe latitude="34.476858" longitude="49.722868" zoom="15" width="400" height="300" align="right" />
مجدآباد نو (فراهان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و جمعیت آن 196نفر (40خانوار) بوده‌است.
حسینیه مجد آباد نو
حمام مجدآباد نو (قدمت تاریخی حدود ۳۲۰ سال)
حسینیه مجدآباد نو
گلحصار مجد آباد نو ( ۱ کیلومتری مجدآباد نو)
قنات گلحصار
تپه خاکی گلحصار
کوچه باغ سنجد
کوچه باغ گردو
استل آب مجدآباد.
ولاشجرد (فراهان)، روستایی از توابع بخش فراهان شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. نام این روستا معرب‌شده نام «ولاشگرد» بوده‌است که این نام نیز در اصل ترکیبی از «بلاش» (نام شخص) و «گرد» به معنای شهر و آبادی بوده‌است، زیرا در زبان فارسی، تبدیل «ب» موحده به «و» زیاد انجام می‌شود.
این روستا دارای دو ورودی اصلی بنامهای شهید علی اکبر آزموده و شهید ولاشجردی می باشد که کلیه ترددها از انها صورت می گیرد .
شهید علی اکبر آزموده از مفاخر این روستا می باشد که مزار آن در امامزاده علی این روستا دفن می باشد.
انگور ، سیب ، زردآلو ، پسته و هلو از محصولات باغات این روستا می باشد.
ولخشگرد (ولاشجرد): ولخش ،والاش و بلاش » نام چند تن از شاهان اشکانی است و ولخشکرت یا ولخش گرد بمعنای ساخته ولخش که در زبان تازی ولاشجرد گردیده است. این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۷۶ نفر (۲۸خانوار) بوده‌است.
غیاث‌آباد (فراهان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱٬۲۳۱ نفر (۳۹۲ خانوار) بوده‌است.
دولت‌آباد روستایی در دهستان فرمهین بخش مرکزی شهرستان فراهان استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۸۳ نفر (۲۸خانوار) بوده‌است.
جونوش (فراهان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۱۴۷ نفر (۴۹خانوار) بوده‌است.
بزرگ ترین طایفه،طایفه علی اصغر جونوشی فراهانی می‌باشد.
عراقیه (فراهان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است. روستای عراقیه که از املاک شاهزاده ناصر الدوله بود در ابتدای قرن حاضر توسط مرحوم میرزا آقا خان خانقاهی از نخستین کارمندان مالیه اراک و نوادگان میزا عیسی قائم مقام فراهانی خریداری شد . ایشان در آبادانی عراقیه بسیار کوشید و روستای کم رونق عراقیه را رونق بسیار بخشید.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۱۲۵ نفر (۵۸ خانوار) بوده‌است.
مخلص‌آباد (تفرش)، روستایی از توابع بخش فراهان شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۱۴ نفر (۱۰۵خانوار) بوده‌است.
مشهدزلف‌آباد (تفرش)، روستایی از توابع بخش فراهان شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۳ نفر (۵۶خانوار) بوده‌است.
جعبه اطلاعات روستای ایران
</نام‌محلی= اشقل
<>|</>نام‌های‌دیگر=در زبان قوم ماد ،اشقل به معنی اسب یال قرمز یا مادیان سفید با یال قرمزست.
اشقل (تفرش)، روستایی از توابع بخش فراهان شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۵ نفر (۴۰خانوار) بوده‌است.
تبرته، روستایی در دهستان فرمهین، از توابع شهرستان فراهان در استان مرکزی، ایران است. این روستا در ۱۳ کیلومتری غرب فرمهین واقع است. این روستا بسیار کهن و وجه تسمیه آن نامشخص است. این روستا در گویش محلی «تبرتو» گفته می‌شود احتمالاً این روستا از بقایای شهر قدیمی [طبرتو] باشد. گویش مردم این روستا، به فارسی میانه شبیه است و بسیاری از واژگان کهن فارسی هنوز در گویش تبرته رایج است. از ویژگی‌های این گویش، استفاده از پیشوندهای رایج افعال در فارسی میانه مانند [ها] و [ب] است مانند [هاگرتن=ها گرفتن][هادادن][بگرتن=بگرفتن]. قدیمی‌ترین سندی که از تبرته نام برده شده، کتاب تاریخ قم است. تپه‌های باستانی چون خدر، غروق، مشا و سنگ‌نگاره‌های کوه یال، لره و بقایای جاده شاهی و بنای امامزاده شاهزاده عبدالله و کلبه‌خرابه‌ها نشان از قدمت این روستا دارد.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۰۶۴ نفر (۲۵۱ خانوار) بوده‌است.
کودزر روستایی در دهستان فرمهین بخش مرکزی شهرستان فراهان استان مرکزی ایران است.مردم روستا به ترکی تکلم میکنند
این روستا از شمال با روستای دستجان و از جنوب با روستای تبرته همسایه است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۶۱۲ نفر (۲۱۵خانوار) بوده‌است.
وروان (فراهان ) ، روستایی از توابع شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در بخش مرکزی فراهان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال 1395، جمعیت آن ۱۲۱ نفر (۳۴خانوار) بوده‌است.
زنگارک، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۶۷ نفر (۱۰۶خانوار) بوده‌است.
سقرجوقک (تفرش)، روستایی از توابع شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در شهرستان فراهان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۱ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
اسفین (تفرش)، روستایی از توابع بخش فراهان شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۸ نفر (۳۹خانوار) بوده‌است.
شتریه (فراهان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۲۰ نفر (۱۶۷خانوار) بوده‌است.
شیرین‌آباد (فراهان)، روستایی از توابع بخش خنجین شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۴۳ نفر (۲۴۹خانوار) بوده‌است.
کمرک روستایی در دهستان فرمهین بخش مرکزی شهرستان فراهان استان مرکزی ایران است.
متأسفانه مردم این روستا به شهرهای اطراف مهاجرت کرده‌اند و این آبادی تقریبآ متروکه شده،اکثر مردم ساکن قم و اراک و تهران شده‌اند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۲۸ نفر (۱۱خانوار) بوده‌است.
گازران روستایی در دهستان فرمهین بخش مرکزی شهرستان فراهان استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۴۳ نفر (۵۳خانوار) بوده‌است.
اقازیارت (فراهان)، روستایی از توابع شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰۲ نفر (۹۹خانوار) بوده‌است.
امیرآباد (تفرش)، روستایی از توابع بخش فراهان شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۵۴ نفر (۲۲۲خانوار) بوده‌است.
عباس‌آباد (تفرش)، روستایی از توابع بخش فراهان شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸۰ نفر (۶۲خانوار) بوده‌است.
قرمزچشمه (تفرش)، روستایی از توابع بخش فراهان شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فشک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۴ نفر (۴۵انوار) بوده‌است.
اکنون نیز فرهان به شهرستان مستقل تبدیل شده است
واشقان روستایی در دهستان فشک بخش مرکزی شهرستان فراهان استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۷۶ نفر (۴۸خانوار) بوده‌است.
خانه‌ها از داخل بسیاردیدنی است. بعضی‌هایشان اینقدر دود خرده وسیاه هستند که حدوحساب ندارد. درفاصله یک تا یک مترونیمی دیوارداخلی بعضی ازاتاقهای درونی و خنک منازل صندوقهایی با درب. کلونهای کوچک چوبی دیده می شودکه درقدیم ازآنها به عنوان یخچال استفاده می‌شده وهنوز هم ماست وسر شیرولبنیات خانواده را درآنها نگهداری می‌کنند. سوراخ‌هایی به طرف بیرون، هوای تازه را بدرون این محفظه‌های هاکه به گویش واشقانی بدان «پکک» (pa kak) می‌گویند هدایت می‌کند وکار تهویه هوا را انجام می‌دهند. دراتاقهای اندورنی که محل نگهداری وسایل محسوب می‌شوند بسته به حرفه پدر خانواده چیزهای عجیب وغریب فراوانی یافت می‌شود !!!. ازظرفهای مسی وقابلمه‌های رویی گرفته تا سینی‌های مجمعی بزرگ وکوچک وطناب‌های متعلق به پنجاه سال پیش !!. و پی سوزهای قدیم که به عنوان چراغ استفاده می‌شده‌است و اکنون به نوع خود عتقیه محسوب می‌شوند. خورجین‌های دستباف وگونی‌های گندم وجو وچرخ‌های نخ ریسی قدیمی و دوکهای مربوطه؛ وسایل جدا نشدنی این خانه‌ها هستند. در برخی از خانه‌ها هم دستاس‌های سنگی که به عنوان آسیاب از آن استفاده می‌شده‌است هنوز موجود است. روی رفها وطاقچه‌های اتاق‌ها هم وسایل ریزودرشتی یافت می‌شوند که به امید بکارآمدن درروزی لای درزخشت‌ها چپانده شده‌اند. دارهای گرد وغبار گرفته قالی؛ انواع داس؛ شانه‌های قالی بافی؛ اره؛ الک‌های آرد؛ لاجین‌های کشک سابی وچراغ‌های لمپا از دیگروسایل موجود در قریب به اتفاق این اندرونی‌ها هستند که واقعاً دیدنی هستند ودر نوع خود عتیقه محسوب می‌شوند و ساکنان قدیمی هم قصد دل کندن از آنها را ندارند !!. هرکسی سعی کرده‌است خرمن محصولاتش رادرنزدیک‌ترین محل به خانه بسازد.
کردآباد روستایی در دهستان فشک بخش مرکزی شهرستان فراهان استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۹ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
کلا روستایی در دهستان فشک بخش مرکزی شهرستان فراهان استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۴۰ نفر (۱۷خانوار) بوده‌است.
خسروان علیا (تفرش)، روستایی از توابع بخش فراهان شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فشک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۷ نفر (۳۲خانوار) بوده‌است.
خسروان سفلی (تفرش)، روستایی از توابع بخش فراهان شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فشک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۷ نفر (۴۵خانوار) بوده‌است.
درمنک ، روستایی از توابع بخش فراهان شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان فشک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۳ نفر (۶۳خانوار) بوده‌است.
کاظم‌آباد روستایی در دهستان فشک بخش مرکزی شهرستان فراهان استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۶۴ نفر (۲۳خانوار) بوده‌است.
گونه روستایی در دهستان فشک بخش مرکزی شهرستان فراهان استان مرکزی ایران است. گونه دارای امامزاده‌ای معروف به شاه واروق است آب وهوای کوهستانی این روستا آن را تفرج گاه مردم فراهان کرده‌است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۹۹ نفر (۳۷خانوار) بوده‌است.
طاد (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
روستای تا یا طاد مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان تفرش، بخش مرکزی، دهستان بازرجان، روستای طاد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۰۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
این روستا در دهستان بازرجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۹ نفر (۳۲خانوار) بوده‌است.
کوکان روستایی در دهستان بازرجان بخش مرکزی شهرستان تفرش استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۲۶ نفر (۵۳خانوار) بوده‌است.
زاغَر، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
روستای زاغر در شمال غرب شهر تفرش در جاده دانشگاه آزاد، بالاتر از روستای معین‌آباد قرار دارد.
این روستا در دهستان بازرجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۵ نفر (۲۳خانوار) بوده‌است.
زاغر در ۶ کیلومتری جنوب تفرش قرار دارد و بواسطه قرار گرفتن در دامنه کوه آب‌وهوایی مطبوع و منظره‌ای از تمام شهر تفرش را در پیش چشم قرار می‌دهد.
بافت قدیمی روستا بر اثر مهاجرت وعدم توجه صاحبان آن در حال ویرانی است و بناهای جدیدی هم در حال احداث می‌باشد.
جمعیت روستا در تعطیلات با مراجعه زاغری‌ها به زادگاه خود به طرز چشمگیری افزایش پیدا می‌کند. اقتصاد روستا بر پایه کشاورزی و محصولات باغی و بادام می‌باشد.
روستای زاغر علاوه بر دارا بودن سنگ‌نگاره‌های تاریخی دارای آسیاب‌های قدیمی نیز هست که در گذر زمان تقریباً از بین رفته‌اند. همچنین براساس اطلاعات قدیمی‌های این روستا، شهر زیرزمینی النگه در این منطقه قرار دارد. هر چند که این شهر زیرزمینی در بین مردم این روستا و برخی از شهرنشینان دارای شهرت است اما هنوز کاوش‌های باستان‌شناسی برای کسب اطلاعات بیشتر از این شهر زیرزمینی انجام نشده‌است. بنابر اطلاعات ساکنان، شهر زیرزمینی النگه، قسمت‌هایی از روستاهای معین‌آباد، روستای زاغر و دینجرد را شامل می‌شود.
محدوده زاغر یک دشت پهن و صاف است که در آن سنگ‌های گردی وجود دارد که هنرمندان در طول هزاره‌ها بر آن نقش آفریدند.
سنگ‌نگاره‌های دشت زاغر تفرش نقش‌هایی باستانی از جانوران، به‌ویژه بز کوهی هستند و با شماره ۳۰۸۸۰ در سال ۹۱ به ثبت ملی رسیده‌است. این سنگ‌نگاره‌ها در پلاک موسوم به «بُن درختان» واقع شده‌است.
منطقه این سنگ‌نگاره‌ها حدود چند هزار متر مربع مساحت دارد و در این مساحت سنگ‌ها پراکنده‌اند. برخی از این سنگ‌ها غول‌پیکر هستند و اطراف آن پر از نقش است که در دوره‌های مختلف شکل گرفته‌اند. قدمت سنگ نگاره‌ها حداقل از هزاره پنجم پیش از میلاد است و در مجموع قدمت آثار هنری این منطقه هفت هزار ساله است. ایجاد کارخانه پوشاک در این محدوده باعث آسیب به این سنگ‌نگاره‌ها شده‌است."گزارش «وقایع استان» در مورد تاسیس کارخانه پوشاک در دشت تاریخی زاغر تفرش/گنجینه در حصر". 2018. روزنامه وقایع استان. Accessed October 7 2018. .
سعیدیه (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان بازرجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۹ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
مبارک‌آباد (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان بازرجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
قزلجه (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
از محصولات اصلی این روستا میتوان به بادام اشاره کرد همچنین کشت گندم در این روستا خصوصا به صورت دیم رواج دارد
این روستا در دهستان بازرجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۸۸ نفر (۱۳۴خانوار) بوده‌است.
قلعه منصوریه روستایی در دهستان بازرجان بخش مرکزی شهرستان تفرش استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۴ نفر (۲۱خانوار) بوده‌است.
کبوران (بهاران)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
نام اولیه این روستا به واسطه قلعه گبری وافع در بالای روستا در سال‌های خیلی دور «گبران» بوده‌است. پیش از انقلاب نام آن به روستای «کبوران» تغییر نام یافته‌است. بعد از انقلاب نام روستا به واسطه آب و هوای مطبوع در بیشتر اوقات سال به «بهاران» تغییر یافته‌است. پیش از اسلام دین این روستا زرتشتی بوده‌است که با ظهور اسلام، روستاییان به اسلام گرویده‌اند. بقایایی از آتشکده زرتشتیان بر کوه مجاور روستا به چشم می‌خورد.
این روستا در دهستان بازرجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۷ نفر (۴۹خانوار) بوده‌است.
هسته اولیه روستا از حضور پنج خانواده اصلی در این روستا تشکیل گردیده‌است.
به گفته بزرگان روستا خانواده‌های شاه علی، مهری، کبورانی، برجی و گل محمدی پنج خانواده اصلی تشکیل دهنده روستا بوده‌اند. سایر خانواده‌هایی که در این روستا هستند به مرور زمان از مکان های مختلف مانند محلات، یزد، نراق، ساوه و … به این روستا مهاجرت نمودند و بومی این روستا گردیده‌اند.
از سایر خانواده‌های معروف این روستا می‌توان به خانواده‌های نوروزی، حجازی، لطف الهی،‌ فضل الهی، مهرایی، لطفی، آبایی، ابراهیم یزدی، خالویی اشاره نمود.
گویش روستاییان تاتی می‌باشد که برای پارسی زبانان قابل فهم و درک می‌باشد.
این روستا در ۷ کیلومتری شهر تفرش بعد از روستاهای دادمرز و کوکان در جاده تفرش - جفتان واقع شده‌است. روستای کبوران در دره‌ای خوش آب و هوا قرار دارد.
راه اصلی ارتباطی این روستا از طریق جاده اصلی تفرش به جفتان امکان‌پذیر است. یک راه فرعی خاکی نیز از طریق رودخانه به روستای قلعه محی الدین و سپس به تفرش دارد. این راه دسترسی برای افراد غیربومی پیشنهاد نمی‌شود.
روستا از وسط به دو قسمت تقسیم شده‌است که روستاییان از لفظ مله (محله) پایین و بالا برای اشاره به آن‌ها استفاده می‌نمایند. خط تقسیم‌کننده روستا نیز مسجد روستاست که تقریباً در وسط روستا قرار گرفته‌است.
به دلیل آب و هوای مطبوع بیشتر محصولات کشاورزی در این روستا قابل کشت می‌باشد؛ ولی بیشتر اهالی به کشت گندم و جو مشغول هستند. از محصولات درختی این روستا می‌توان به بادام، گردو، سیب، سنجد، گلابی، انگور، آلبالو، گیلاس، زردآلو و آلو اشاره نمود. در کنار رودخانه درختچه‌های زرشک نیز می‌روید.
مزارع کشاورزی این روستا با نام‌های متفاوتی از قبیل روزوئه، زير روزوئه يا زيروزوئه، رشنه زان، ورین، باندو، سیاه کمر، کیله، سوکا، باقاله، سارداربند و قلعه نام‌گذاری شده‌است.
در روستا دو امام زاده قرار دارد. یکی از آن‌ها در کوه قرار دارد که با یک پیاده‌روی ۲۰ دقیقه‌ای به آنجا می‌رسید. این امام زاده قبل از رسیدن به روستا در جوار اراضی رشنه زان قرار دارد. نام این امام زاده شاه چنار می‌باشد. انتخاب این نام به دلیل وجود چنارهای تنومند و قدیمی در این امام زاده می‌باشد. البته محل دفن امام زاده مشخص نیست و اهالی روستا عقیده دارند که یک امام زاده با خانواده اش در کنار چنارها مدفون هستند. از جوار امام زاده در روزهای آرام، منظره بسیار قشنگ و بی بدیلی از روستاهای اطراف قابل رویت است. امام زاده دیگر کمی پس از قبرستان روستا در جاده منتهی به سوی روستای بازرجان با یک پیاده‌روی ۵ دقیقه‌ای قابل دسترسی می‌باشد.
چهارطاقی
در بالای روستا بنای چهارطاقی و قلعه گبری (مربوط به زمان ساسانیان) واقع شده‌است که مشخصه روستاست.
در گذشته عموم مردم به این بناها آتشکده می گفتند اما طی پژوهش هایی مشخص شده این بناها به صورت پراکنده در برخی نقاط کشور هنوز وجود دارند مانند چارتاقی« نیاسر» یا در روستای « نویس »واقع در کوهپایه های شرقی کوه های تفرش ، همگی به عنوان گاهشمار (تقویم ) آفتابی کاربرد داشته و در ساخت این بناهای به ظاهر ساده ، پیچیده ترین نکات علمی و اختر شناسی به کار رفته است .
در بیان سر و رمز و راز بنا آن که  اگر در نخستین صبح زمستان و هنگام طلوع خورشید در محل بنا حضور داشته باشید ، صحنه ی بی نظیری که مشابه آن در هیچ کدام از روزهای سال مشابه آن اتفاق نمی افتد را خواهید دید  . در این روز سایه ستون جنوب شرقی بنا ، دقیقاً بر روی نبش ستون شمال غربی می افتد .
ابعاد این بنا به شکل مربع 5/25* 5/25وارتفاع 3/5وابعاد هر ستون تقریباً 1/4متر می باشد .
گفتنی است ابعاد تمام ستون ها مساوی نیستند و این موضوع جالب به دلیل خطا نیست بلکه دقت و پیچیدگی بنا را می رساند .
جهت بنا نیز دقیقاً در محور شمال-جنوب و شرق -غرب می باشد و همسو با شمال مغناطیسی است .
مصالح به کار رفته شامل سنگ ، لاشه و گل گچ می باشد .
نکته شایان ذکر آن که این چارتاقی ، یکی از رصد خانه های قدیمی ایران محسوب شده که در گذشته برای رصد ستارگان استفاده می شده و هم اکنون در اطراف این چار تاقی مردگان این روستا را به خاک می سپارند .
این چارتاقی در ابتدای ورودی روستای کبوران و در روی تپه شنی واقع شده است و اخیراً با هزینه اهالی این روستا این چارتاقی تعمیر شده است
رودخانه کبوران
در واقع در امتداد رودخانه اصلی تفرش است که به پایین ترین نقطه روستا عبور می نماید. بعضی از قسمت های رودخانه صعب العبور است و به دلیل رویش گیاهان رودخانه ای بسیار زیبا می باشد.
رودخانه کیله
یک رودخانه نسبتاً فصلی است که در زمستان پرآب می گردد و نهایتاً به رودخانه تفرش می رسد. در بالادست این رودخانه درختات توت سفید و رنگی و درختان گردوی کهنسال وجود دارد که بعضی ازین درختان در حدود 5000 هزار گردو می دهند.
آسیاب ها
از پایین روستا رودخانه‌ای می‌گذرد که در مسیر رودخانه ۲ آسیاب قدیمی بنا شده‌است که آثار آن‌ها در کنار رودخانه دیده می‌شود. نام یکی ازین آسیاب ها، آسیاب نوروز است. البته بغیر از چهاردیواری کاه گلی، بقایای دیگری از آن باقی نماینده است.
در روستا یک آب انبار قدیمی نیز وجود دارد که قبل از راه‌اندازی آب لوله‌کشی در روستا، برای تأمین آب شرب روستا از آن استفاده می‌شد. موقعیت آن کنار مسجد می باشد و درب آن بسته شده است ولی مناره های در کنار مسجد پیداست و محل استراحت کبوترها شده است.
حمام قدیمی
یک حمام قدیمی نیز در روستا وجود دارد که البته به دلیل عدم رسیدگی به آن فی الحال تخریب گردیده‌است.
خانه های کاهگلی
وجود خانه‌های کاهگلی قدیمی و کوچه‌های باریک و پرشیب نیز از مشخصه‌های روستاست که زیبایی خاصی به روستا داده‌است.
آیین باران خواهی از مراسم‌های قدیمی این روستا می‌باشد که ثبت ملی گردیده‌است و جهت ثبت جهانی منتظر یونسکو می‌باشد.
در دهه عاشورا مراسم تعزیه خوانی در مسجد روستا برقرار می‌باشد و هر ساله از نقاط دور و نزدیک برای تماشای این مراسم به روستا می‌آیند.
مشهد بارزجان (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در جوار دهستان بازرجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۰ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
دربر (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان بازرجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۳ نفر (۲۶خانوار) بوده‌است.
زرچین، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان رودبار تفرش قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۱ نفر (۸۳خانوار) بوده‌است.
عزالدین (تفرش)، روستایی خوش آب و هوا با طبیعت زیبا از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان بازرجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۲ نفر (۶۵خانوار) بوده‌است.
کریان (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان بازرجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۲۰ نفر (۸۸خانوار) بوده‌است.
وایمَند، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
وایمند از روستاهای تفرش است. برخی اهالی پیر آن به زبان فارسی تسلط ندارند."دعای خیر این محرومین برایم کافی است» پایگاه خبری - تحلیلی ندای تفرش". 2018. Nedayetafresh.Ir. Accessed October 18 2018. .
این روستا در دهستان بازرجان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۵ نفر (۲۸خانوار) بوده‌است.
وایمند در منطقه کوهستانی واقع است و دارای آب و هوای خنک و معتدل در تابستان و سرد زمستان است. این روستا دارای مناظر دیدنی است.
زیباییهای دیدنی روستای وایمند وصف ناپذیر و بسیار دل انگیز است،
در روستا درختان انار، گردو، بادام، زردآلو، به، سیب و گلابی به وفور یافت می‌شود.
این روستا دارای مردمی صمیمی و بسیار دوست داشتنی است، مردمی ساده اندیش که شغل بیشترشان کشاورزی و دامداری است.
روستای وایمند یکی از روستاهای محروم و دوردست است که تا نزدیک‌ترین روستای مجاورش یعنی روستای زرجین حدود نیم ساعت فاصله و یک گردنه سخت‌گذر به روستای زرجین دارد که در فصول سرما این گردنه مسدود می‌شود و تلفات جانی به وجود می آورد."بنیامین فرسمانه ساکن روستای وایمند تفرش از تحصیل بازماند.» پایگاه خبری - تحلیلی ندای تفرش". 2018. Nedayetafresh.Ir. Accessed October 18 2018. .
راه روستا از مهم‌ترین مشکلات روستا است و پیشنهاد گردید، راه احداثی فرسمانه به جلایر از روستای وایمند آغاز گردد." بازدید بخشدار مرکزی تفرش از روستای وایمند-بخشداری مرکزی تفرش ". 2018. Bnobaran.Ostan-Mr.Ir. Accessed October 18 2018. .
به دلیل اینکه زمین‌های روستا کوچک و کم‌آب است جوانان اکثراً به شهرستان‌های هم‌جوار مثل ساوه، تفرش، قم و تهران کوچ کرده‌اند و جمعیت روستا امروزه نیروی جوان کمتری دارد.
احمدآباد (تفرش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است.
این روستا در دهستان رودبار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۱ نفر (۷خانوار) بوده‌است.شغل افراد روستا دامداری و کشاورزی می باشد.