moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اگنس برتا مارشال (; Jenkins, Terry: "The Truth about Mrs Marshall", "Petits Propos Culinaires 112", November 2018, pp. 100-112.– ) سرآشپز مشهور، مخترع و کارآفرین اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. مارشال تاجری برجسته در زمان خود بود. او به‌ویژه برای کارهایش بر روی بستنی و سایر دسرهای یخ‌زده معروف بود، که در انگلستان ویکتوریایی لقب «ملکه یخ‌ها» را برای او به ارمغان آورد. مارشال در زمانی که بستنی هنوز یک خوراکی جدید بود به عنوان مخترع بستنی قیفی در نظر گرفته می‌شود، بستنی را در انگلستان و جاهای دیگر رایج کرد. مارشال از طریق کار خود ممکن است تا حد زیادی مسئول ظاهر و محبوبیت بستنی امروزی باشد.
مشخص نیست که مارشال اولین بار کی و کجا آشپزی را یادگرفت. اسناد و نوشته‌های کمی که بعداً منتشر شد، به آموختن او از سرآشپزهای انگلستان، فرانسه و اتریش اشاره می‌کنند. او کار خود را در سال ۱۸۸۳ از طریق تأسیس مدرسه آشپزی مارشال آغاز کرد، که غذاهای پیشرفته انگلیسی و فرانسوی را تدریس می‌کرد و به یک مدرسه آشپزی مشهور تبدیل شد. مارشال چهار کتاب آشپزی نوشت که با استقبال خوب مواجه شد. دو تای آنها به بستنی و دسرهای دیگر اختصاص داشت. مارشال به همراه همسرش آلفرد، مشاغل مختلفی را اداره می‌کردند. از سال ۱۸۸۶ به بعد او مجله خود را به نام "Table" منتشر کرد که شامل دستور العمل‌های هفتگی و گاه مقالاتی توسط مارشال در مورد موضوعات مختلف بود. مارشال علاقه شدیدی به فناوری داشت. او اولین پذیرنده فن‌آوری‌های جدید بود، مکرراً در مورد پیش‌بینی‌های خود دربارهٔ آینده می‌نوشت و چندین وسیله جدید اختراع کرد.
اگرچه مارشال یکی از مشهورترین آشپزهای زمان خود و یکی از برجسته‌ترین نویسندگان آشپزی عصر ویکتوریا بود، اما پس از مرگش به سرعت در ابهام فرورفت و تا حد زیادی فراموش شد تا اینکه بار دیگر در اواخر سده بیستم به شهرت رسید. فناوری ابداع شده یا مفهوم‌سازی شده توسط مارشال، از جمله یخچال فریزر بستنی او و ایده ساخت بستنی با استفاده از نیتروژن مایع، از آن زمان دوباره محبوب شده‌است.
سال‌ها اعتقاد بر این بود که اگنس برتا اسمیت در ۲۴ اوت ۱۸۵۵ در والتامستو، اسکس زاده شده و دختر جان اسمیت، که به عنوان منشی کار می‌کرد، و همسرش سوزان بود. تحقیقات اخیر نشان داده‌است که او سه سال بزرگتر از آن چیزی بود که ادعا می‌کرد. و گواهی تولد او نشان می‌دهد که او در واقع در ۲۴ اوت ۱۸۵۲ در هاگرستون، در شرق لندن، به عنوان اگنس بیر اسمیت، دختر نامشروع سوزان اسمیت به دنیا آمد.Jenkins, Terry: "The Truth about Mrs Marshall", "Petits Propos Culinaires 112", November 2018, pp. 100-112.
تولد او به روش مرسوم برای تولدهای نامشروع با نام خانوادگی مادرش ثبت شد و نام پدر، «بیر»، به عنوان نام اضافی به ثبت رسید. او توسط مادربزرگ مادری‌اش، سارا اسمیت، در والتامستو بزرگ شد و در سرشماری ۱۸۶۱ می‌توان یافت که در آنجا زندگی می‌کرده‌است. مادرش سوزان سه فرزند نامشروع دیگر با مردی به نام چارلز ولز داشت: مری سارا ولز اسمیت (۱۸۵۹)، جان آزبورن ولز اسمیت (۱۸۶۳) و آدا مارتا ولز اسمیت (۱۸۶۸). سوزان و چارلز ولز در سال ۱۸۶۹ ازدواج کردند و فرزندان پس از آن نام خانوادگی اسمیت را کنار گذاشتند.Jenkins, Terry: "The Truth about Mrs Marshall", "Petits Propos Culinaires 112", November 2018, pp. 100-112.
هیچ چیز از نحوه آموزش او مشخص نیست. طبق مقاله‌ای که بعداً در "Pall Mall Gazette" منتشر شد، او از کودکی مطالعه کاملی در مورد آشپزی انجام داده و در پاریس و با سرآشپزهای مشهور وین تمرین کرده‌است. مارشال در مقدمه اولین کتاب خود نوشت که «آموزش و درس‌های عملی را طی چندین سال از مقامات برجسته انگلیسی و قاره ای دریافت کرده‌است». این امر بعید به نظر می‌رسد، زیرا از یک خانواده فقیر و پیشینه ضعیف در شرق لندن می‌آید و گواهی تولد ۱۸۷۸ برای دخترش اتل، او را به عنوان یک خدمتکار خانه توصیف می‌کند.Jenkins, Terry: "The Truth about Mrs Marshall", "Petits Propos Culinaires 112", November 2018, pp. 100-112. او احتمالاً هجده ساله بوده که در والتامستو به دنیا آمده و در سرشماری سال ۱۸۷۱ به عنوان خدمتکار آشپزخانه کار می‌کرده‌است.
در آوریل ۱۸۷۸، اگنس بیر اسمیت، خدمتکار خانه، دختری به نام اتل دویل اسمیت در دالستون به دنیا آورد و شناسنامه ان نشان می‌دهد که نام پدر، دویل، و نه آنطور که عموماً تصور می‌شود، شوهر آینده‌اش است.Jenkins, Terry: "The Truth about Mrs Marshall", "Petits Propos Culinaires 112", November 2018, pp. 100-112. چند ماه بعد، در ۱۷ اوت ۱۸۷۸، او با آلفرد ویلیام مارشال، پسر سازنده ای به نام توماس مارشال، در کلیسای سنت جورج، میدان هانوفر ازدواج کرد. این زوج سه فرزند به نام‌های اگنس آلفردا (به نام «آگی»، متولد ۱۸۷۹)، آلفرد هارولد (متولد ۱۸۸۰) و ویلیام ادوارد متولد ۱۸۸۲) داشتند. دختر اتل به عنوان یکی از اعضا خانواده بزرگ شد و در زمانی اگنس نام دوم خود را به برتا تغییر داد.
قهرمان (به کره ای: 챔피언) یک فیلم ورزشی فیلم کمدی محصول سال ۲۰۱۸ کره جنوبی به کارگردانی کیم یونگ وان است. بازیگران این فیلم ما دونگ-سوک، کوان یول (بازیگر) و هان یه-ری هستند. داستان فیلم دربارهٔ مسابقات مچ اندازی است. این فیلم در اولین ماه اکران، در وب سایت تلویزیون آسیایی امتیاز ۹٫۴/۱۰ را بدست آورد.Champion (2018) Movie, Asiantv Website, available at http://myasiantv.se/movie/champion/
این فیلم داستان مارک به فرزندخواندگی را روایت می‌کند که سابقاً یک کشتی‌گیر بازو بود اما اکنون به عنوان یک بالنده کار می‌کند. او برای مسابقه ای به کره جنوبی می‌رود تا مادرش را که در کودکی او را به فرزندخواندگی واگذار کرده بود جستجو کند. مارک با کمک دوستش، جین کی، خانواده واقعی خود را پیدا می‌کند، اما متوجه می‌شود که مادرش مرده‌است. سپس با خواهر ناتنی خود و خانواده اش که هرگز آنها را نمی‌شناخت ملاقات می‌کند. از طریق ایمیل‌های مادرش که برای خواندن آن‌ها آمده بود، فهمید که احساس درد او از رها کردن او چیست. او بعداً در مسابقات کشوری مقابل حریفان خود پیروز می‌شود و در پایان حریفی به نام پانچ را در فینال شکست می‌دهد.Champion (2018) Movie, Asiantv Website, available at http://myasiantv.se/movie/champion/
وینیفرد هالواچز (; –) دانشمند در زمینه بوم‌شناسی اهل ایالات متحده آمریکا بود. هالواچز به ایجاد و گسترش منطقه حفاظت شده گواناکاست (ACG) در شمال غربی کاستاریکا کمک کرد. کار هالواچز و همسرش دانیل اچ. جانزن، زیست‌شناس آمریکایی در ACG نمونه ای از حفاظت فراگیر در نظر گرفته می‌شود. با شروع کار در سال ۱۹۷۸، تحقیقات اولیه وینی هالواچز بر روی آگوتی آمریکای مرکزی به عنوان ذخیره کننده بذر و اثربخشی آنها به عنوان پخش کننده بذر گواپینول متمرکز شد. در آغاز در سال ۱۹۸۵، هالواچز و جانزن کار خود را برای احیای، گسترش، و حفاظت از جنگل‌های پهن‌برگ خشک حاره‌ای و نیمه‌حاره‌ای از طریق توسعه تنوع زیستی مورد تجدید نظر قرار دادند. آنها در سال ۱۹۸۹ به تأسیس انستیتو ملی دیورسیاد (INBio) کمک کردند، که هالواچز مشاور فنی آن بود، و ایجاد مشارکت‌های عمومی و خصوصی مانند قرارداد Merck-INBio را ترویج کردند. هالواچز و جانزن در سال ۱۹۹۷ صندوق حفاظت از جنگل خشک گواناکاست (GDFCF) را تأسیس کردند، و به ایجاد ACG در سال ۱۹۹۹ کمک کردند آنها در تمام سطوح آموزشی فعال بوده‌اند. حداقل هشت گونه حشره به نام "Hallwachs" نامگذاری شده‌است.
وینیفرد هالواچز در ۱۱ اکتبر ۱۹۵۴ به دنیا آمد. او در ایالت نیویورک و فیلادلفیا، پنسیلوانیا بزرگ شد. در سال ۱۹۷۶، هالواچز از دانشگاه پرینستون با مدرک کارشناسی در بیوشیمی فارغ‌التحصیل شد. بعد از پرینستون، یک سال را در سوئد گذراند. اولین سفر او به مناطق استوایی دیدار خواهرش در سپاه صلح در جمهوری آفریقای مرکزی بود.
سپس هالواچز به فیلادلفیا بازگشت، و در دوره «زیستگاه و ارگانیسم ها» دانیل جانزن در دانشگاه پنسیلوانیا ثبت نام کرد. این کلاس به تاریخ طبیعی برهم‌کنش مصرف‌کننده-منبع استوایی می‌پرداخت که اغلب برگرفته از تحقیقات جانزن در استان گواناکاسته، استانی در شمال غربی کاستاریکا است. هالواچز در سفر بعدی خود به کاستاریکا به عنوان داوطلب به جانزن پیوست و از سال ۱۹۷۸ با او همکاری کرده‌است.
هالواچز در گواناکاست، تعامل حیوان و گیاه را شناسایی کرد که در مرکز تحقیقات دکترای او قرار گرفت. هالواچز تحقیقات اولیه خود را بر روی آگوتی آمریکای مرکزی ("Dasyprocta punctata") به عنوان ذخیره کننده و پراکنده کننده بذر گواپینول ("Hymenaea courbaril": Leguminosae) و دیگر درختان جنگلی اولیه متمرکز کرد. آگوتیس‌ها جوندگان جنگلی به اندازه گربه خانگی هستند و گواپینول یک درخت سخت‌چوب است که دانه‌های بزرگ و سخت آن در ابتدا توسط مگافون استوایی منقرض شده پراکنده شده بودند. آن‌ها میوه‌ها را با قرقره‌های نخ تجهیز می‌کردند تا مسیر آگوتیس‌ها را تا انبارهای مخفی‌شان دنبال کنند. او هزاران ساعت از روز را صرف مشاهده آنها کرد و برای بیش از پنج سال اطلاعات جمع‌آوری کرد.
هالواچز نشان داد که آگوتیس با برداشت دانه‌هایی که در کف جنگل یافت می‌شوند و ترجیحاً دانه‌های بزرگ‌تر را در انبارهای کم عمق خارج از منطقه گیاه مادر دفن می‌کند، یک روش ضروری برای پراکندگی بذر ثانویه ارائه می‌کند. فرض بر این است که چنین گونه‌های گیاهی با حضور حیوانات پراکنده در طول زمان تکامل سازگار شده‌اند. هالواچز برای پاسخگویی به نیازهای طرح‌های توسعه تنوع زیستی، تکمیل دکترای خود را برای چند سال به تعویق انداخت. او سرانجام دکترای خود را در سال ۱۹۹۴ در دانشگاه کرنل با پاملا پارکر به عنوان مشاور پایان‌نامه خود به پایان رساند.
در سال ۱۹۸۵، با درک اینکه توسعه گسترده شهری در شمال غربی کاستاریکا به سرعت جنگلی را که در آن تحقیقات خود را انجام می‌دادند نابود می‌کرد، هالواچز و جانزن تمرکز کار خود را گسترش دادند. هدف آنها دستیابی به احیای جنگل‌های استوایی، گسترش (از طریق خرید زمین) و حفاظت بود، در حالی که تحقیقات علمی خود را در سطح کاهش یافته ادامه می‌دهند.
آنها از رویکردهای «توسعه تنوع زیستی» حمایت کردند که می‌تواند از ادغام اجتماعی انسان‌ها با محیط زیست و استفاده‌های غیر مخرب از تنوع زیستی حمایت کند. کار آنها در ACG به عنوان نمونه ای از حفاظت فراگیر در نظر گرفته می‌شود، که بر ارتباطات بین انسان و طبیعت در یک اکوسیستم و مشارکت افراد محلی در اهداف پایداری تأکید دارد.
هالواچز و جانزن در آموزش زیست شناسان مناطق گرمسیری آمریکای شمالی فعال بوده‌اند. در سال ۱۹۶۵، جانزن یک دوره هشت هفته ای را برای سازمان مطالعات گرمسیری طراحی کرد که توسط اکثر دانشجویان تحصیلات تکمیلی آمریکای شمالی در رشته زیست‌شناسی گرمسیری گذرانده شده‌است و همچنان تدریس می‌شود. در طول کلاس خود، دانشجویان در ACG میزبانی می‌شدند.
جان نیل (۲۰ ژوئنِ ۱۸۷۶ − ۲۵ اوتِ ۱۷۹۳) نویسنده و مترجم و فعّالِ مدنیِ آمریکایی بود. او از دههٔ ۱۸۱۰ تا دههٔ ۱۸۷۰ میلادی در آمریکا و بریتانیا قلم می‌زد و سخن می‌راند و از پیشگامانِ ملی‌گرایی ادبی آمریکایی بود. نیل علیهِ برده‌داری و لهِ حقوقِ زنان مبارزه کرد و زبانِ عامیانه را واردِ نوشته‌های ادبی کرد.
۲۵ اوتِ ۱۷۹۳ جان نیل با یک خواهرِ دوقلو در پورتلند، مین زاده شد. یک‌ماهه بود که پدرش مرد و مادر سرپرستِ خانواده شد. تا دوازده‌سالگی در مدرسهٔ کوئیکرهای مادرش درس خواند و سپس کار و زندگیِ مستقل را آغاز کرد. در بیست‌سالگی به بوستون رفت و با سوءِ استفاده از شرایطِ جنگِ ۱۸۱۲ و قاچاقِ کالای غیرمجازِ انگلیسی پولی به دست آورد؛ ولی در ۱۸۱۶ همراهِ شرکایش ورشکسته شد.
از ورشکستگیِ ۱۸۱۶ تا رفتن به لندن در ۱۸۲۳ زندگیِ بس سرشاری در بالتیمور کرد: روزنامه‌نگاری، شاعری، رمان‌نویسی، تحصیلِ حقوق، وکالت و آموختنِ یازده زبان. تا ۱۸۲۲ از اعضای اصلیِ حلقه دلفی بود. سالِ ۱۸۱۹ نمایشنامه‌ای منتشر کرد (هرچند هرگز نمایشنامه‌نویسِ موفّقی نشد) و نخستین ستون‌نویسِ روزانهٔ آمریکا نیز شد و بیشترِ "تاریخِ انقلابِ آمریکا"یش را هم نوشت. طرد از جامعهٔ کوئیکرها به جرمِ یک دعوای خیابانی را پذیرفت و اواخرِ ۱۸۲۳ به کشتی نشست و رهسپارِ بریتانیا شد.
سالِ ۱۸۲۴ به دعوتِ ویلیام بلکوود مجلّه‌نویس شد و نخستین مقاله‌اش دربارهٔ انتخاباتِ سالِ ۱۸۲۴ ریاستِ جمهوریِ ایالاتِ متحدهٔ آمریکا خوانندگانِ فراوان یافت. تا پاییزِ سالِ بعد با بلکوود همکاری کرد و پس از آن یک سال و نیم منشی و همکارِ جرمی بنتام شد. بهارِ ۱۸۲۷ بنتام خرجِ بازگشتش به آمریکا را داد. ولی آوازهٔ نیل افت کرده بود و دیگر رقیبِ ادبیِ جیمز فنیمور کوپر به شمار نمی‌رفت.
ژوئنِ ۱۸۲۷ نیل به پورتلند برگشت و ناخرسندیِ هم‌وطنانش از نوشته‌هایش در انگلیس دربارهٔ آمریکا او را به ستیهندگی برانگیخت. به ورزش و آموزشِ ورزش و نوشتن دربارهٔ تربیتِ بدنی روی‌آورد. سالِ ۱۸۲۸ مجلّهٔ "یانکی" را پایه‌گذارد که تا پایانِ سالِ بعد منتشر شد. داستان‌هایش از این دوره به بعد از کارهای ماندگارش به شمار می‌رود. از ۱۸۲۹ سخنرانی‌هایش را در شهرهای گوناگون آغاز کرد و در مسائلِ مختلفی مانندِ حقوقِ زنان تأثیر گذاشت.
سالِ ۱۸۲۸ ازدواج کرد و تا ۱۸۴۷ پنج فرزند یافت. سالِ ۱۸۳۶ خانهٔ خوبی در پورتلند ساخت و کارشناسی ارشدِ افتخاری از کالج بودین گرفت. از اواخرِ این دهه از کارهای ادبیِ خود کاست و به بازرگانی و کارهای مدنی و هنری (مثلِ معماری و طرّاحیِ داخلی) پرداخت. ناتانیل هاوثورن و جیمز راسل لوول در میانه‌های دههٔ ۱۸۴۰ از کم‌کار شدنش گفتند. سالِ ۱۸۵۱، پس از سال‌ها همدلی با یونیتارینیسم، به کلیسای کنگره‌گرایان گروید و مقالاتِ مذهبی نوشت. اواخرِ عمر، به خواهشِ هنری وادزورث لانگ‌فلو و دیگرانی، باز به نوشتنِ رمان پرداخت. سالِ ۱۸۶۹ حسبِ حالش را منتشر کرد. سرانجام ۲۰ ژوئنِ ۱۸۷۶ مرد و در پورتلند به خاک سپرده شد.
ادگار آلن پو جان نیل را در درجهٔ اوّل یا دوّمِ میانِ اربابِ نبوغ به شمار آورد. دونالد سیرزِ زندگینامه‌نویس او را نویسنده‌ای بدونِ شاهکار وصف کرده که نامش زیرِ سایهٔ کهترانی گم شده. به عقیدهٔ جیمز راسل لوول، اگر نیل می‌توانست بر شتاب‌زدگی خود چیره شود، نویسندهٔ بزرگی می‌شد.
سبا اسمیت و ناتانیل هاوثورن و هنری وادزورث لانگ‌فلو از نویسندگانی به شمار می‌روند که از نیل تأثیر پذیرفتند. حتّی گفته شده که ادگار آلن پو هم تحتِ تأثیرِ مقالاتِ اواخرِ دههٔ ۱۸۲۰ نیل بوده است. بسیاری از اهلِ نظر بر آنند که مهم‌ترین نویسندگانِ رنسانس آمریکایی نیمهٔ قرنِ نوزدهم، از رالف والدو امرسون و والت ویتمن و هرمان ملویل تا دیگران، از شگردهای نیل بهره‌ها برده‌اند.
نیل در تاریخِ ادبیات آمریکا از نسلِ پس از مقلّدانِ ادبیاتِ بریتانیا و پیش از بزرگانِ رنسانسِ آمریکایی به شمار می‌رود.
ایوت کوپر (؛ زادهٔ ) سیاستمدار بریتانیایی است که از سال ۲۰۲۱ و قبلاً از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ به عنوان وزیر کشور سایه حضور داشته‌است. او در کابینه گوردون براون به عنوان وزیر خزانه داری از ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹ و وزیر امور خارجه در امور کار و بازنشستگی از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۰ خدمت کرد. او که یکی از اعضای حزب کارگر است، از سال ۱۹۹۷ عضو پارلمان (MP) برای نورمنتون، پونتفرکت و کسلفورد، و قبلاً نیز نماینده پونتفرکت و کسلفورد بوده‌است.
کوپر یکی از ۱۰۱ نماینده زن حزب کارگر بود که در انتخابات عمومی سال ۱۹۹۷ انتخاب شد. از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۵ معاون پارلمانی وزیر امور خارجه در سه بخش زیر نظر نخست‌وزیر تونی بلر بود. او در سال ۲۰۰۵ به سمت وزیر دولت در امور مسکن و برنامه‌ریزی ارتقا یافت و زمانی که گوردون براون در سال ۲۰۰۷ نخست‌وزیر شد، در این سمت باقی ماند. او در سال ۲۰۰۸ به عنوان وزیر خزانه داری در کابینه براون منصوب شد و در سال ۲۰۰۹ به سمت وزیر امور خارجه کار و بازنشستگی ارتقا یافت. پس از شکست حزب کارگر در انتخابات سراسری بریتانیا (۲۰۱۰)، کوپر از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱ در کابینه سایه اد میلیبند به عنوان وزیر امور خارجه در سایه خدمت کرد. در سال ۲۰۱۱، همسرش اد بالز به سمت وزیر خزانه داری در سایه ارتقاء یافت.
در ۱۳ می ۲۰۱۵، کوپر اعلام کرد که پس از استعفای میلیبند، برای رهبری حزب کارگر در انتخابات رهبری شرکت خواهد کرد. کوپر در دور اول با شکست مقابل جرمی کوربین با ۱۷ درصد آرا سوم شد. کوپر متعاقباً در سپتامبر ۲۰۱۵ از سمت وزیر کشور سایه استعفا داد و از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۱ رئیس کمیته منتخب امور داخلی بود کوپر به عنوان پشتیبان، بارها به دنبال تمدید ماده ۵۰ برای به تأخیر انداختن برگزیت بود. او مجدداً در تغییر سازمان کی‌یر استارمر در نوامبر ۲۰۲۱ وزیر کشور سایه شد.
کوپر در ۲۰ مارس ۱۹۶۹ در اینورنس، اسکاتلند به دنیا آمد. پدر او تونی کوپر، دبیرکل سابق اتحادیه کارگری پرسپکت، مدیر غیراجرایی سابق سازمان انحلال هسته ای و رئیس سابق انجمن صنعت هسته ای بریتانیا است. او همچنین مشاور دولت در هیئت مشاوران انرژی بود و مادرش جون معلم ریاضی بود.
او در مدرسه اگگار، یک مدرسه جامع در هالیبورن، و کالج آلتون، هر دو در آلتون، همپشر تحصیل کرد. او فلسفه، سیاست و اقتصاد را در کالج بالیول، آکسفورد خواند و با درجه ممتاز فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۹۱ برای تحصیل در دانشگاه هاروارد بورسیه کندی دریافت کرد و تحصیلات تکمیلی خود را با مدرک کارشناسی ارشد اقتصاد در دانشکده اقتصاد لندن به پایان رساند.
کوپر کار خود را به عنوان محقق سیاست اقتصادی برای صدراعظم سایه جان اسمیت در سال ۱۹۹۰ آغاز کرد و سپس در آرکانزاس برای بیل کلینتون، نامزد حزب دموکرات برای ریاست جمهوری ایالات متحده، در سال ۱۹۹۲ کار کرد. بعداً در همان سال، او مشاور سیاستی هریت هارمن، وزیر ارشد سایه خزانه‌داری آمریکا شد.
کوپر در سن ۲۴ سالگی به سندرم خستگی مزمن مبتلا شد که بهبودی او یک سال طول کشید. در سال ۱۹۹۴ او به عنوان همکار پژوهشی در مرکز عملکرد اقتصادی نقل مکان کرد. در سال ۱۹۹۵، او خبرنگار اقتصادی ارشد "ایندیپندنت" شد و تا انتخابش به مجلس عوام در سال ۱۹۹۷ در این سمت مشغول به فعالیت بود.
کوپر برای رقابت در کرسی حزب کارگر پونتفرکت و کسلفورد در انتخابات عمومی سال ۱۹۹۷ انتخاب شد، پس از اینکه جفری لافت هاوس معاون رئیس مجلس بازنشستگی خود را اعلام کرد. او کرسی حزب کارگر را با اکثریت ۲۵۷۲۵ رای حفظ کرد و اولین سخنرانی خود را در ۲ ژوئیه ۱۹۹۷ در مجلس عوام ایراد کرد و در مورد مبارزه حوزه انتخابیه خود با بیکاری صحبت کرد. او به مدت دو سال در کمیته منتخب آموزش و استخدام خدمت کرد.
کوپر در ۱۰ ژانویه ۱۹۹۸ در ایست‌بورن با اد بالز ازدواج کرد. شوهر او وزیر اقتصاد خزانه داری در دولت تونی بلر و وزیر امور خارجه در امور کودکان، مدارس و خانواده‌ها در دوران گوردون براون بود، سپس در وزیر خزانه داری سایه و نامزد انتخابات رهبری حزب کارگر در سال ۲۰۱۰ بود. این زوج دو دختر و یک پسر دارند.
تقاطع عابر پیاده با نام‌های تقاطع اسکرامبل (کانادایی)، تقاطع X (بریتانیا)، تقاطع مورب (ایالات متحده) نیز شناخته می‌شود. نوعی جابجایی سیگنال ترافیکی است که به‌طور موقت تمام ترافیک وسایل نقلیه را متوقف می‌کند، در نتیجه به عابران پیاده اجازه می‌دهد تا همزمان از گذرگاه عابران پیاده در هر جهت، از جمله مورب، عبور کنند.
عبدالله ردیف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است.
راشد الرهیب (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الاتفاق، باشگاه فوتبال الاتحاد و باشگاه فوتبال هجر اشاره کرد.
خالد الرشید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی بود.
محمد السهلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الرائد اشاره کرد.
عبدالعزیز السعران (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی بود.
مشعل الصبیانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است.
مهند الشنقیطی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است.
حسن شراحیلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الباطن اشاره کرد.
عبدالله حسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است.
حبیب الوطیان (؛ زادهٔ )یک بازیکن فوتبال اهل عربستان است که در پست دروازه‌بان برای باشگاه الهلال بازی میکند.
ایمن یحیی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی که در پست وینگر برای باشگاه فوتبال النصر بازی میکند.
وی در یک خانواده اهل یمن در ریاض متولد شد و برادر بزرگ تر او در علی یحیی در باشگاه فوتبال الریاض بصورت قرضی از باشگاه فوتبال النصر بازی میکند.
ایمن یحیی که سابقه حضور در تیم های پایه النصر را نیز داشت در فصل ۲۰۱۹–۲۰۲۰ به تیم بزرگسالان النصر دعوت شد و اولین بازی رسمی خود را برای النصر در مقابل باشگاه فوتبال الحزم انجام داد که بازی با نتیجه مساوی به پایان رسید.
عبدالرحمان الیامی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان سعودی است.
آیلین هرناندز (; – ) سازمان دهنده اتحادیه آفریقایی-آمریکایی، فعال حقوق مدنی و فعال حقوق زنان بود. او بین سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۱ به عنوان رئیس سازمان ملی زنان (NOW) خدمت کرد و اولین زنی بود که در کمیسیون فرصت‌های شغلی برابر حضور داشت.
هرناندز در سال ۱۹۲۶ به دنیا آمد و در دانشگاه هاوارد تحصیل کرد. در آنجا علاقه‌اش به حقوق مدنی و سیاسی در حادثه‌ای که به او گفته شد باید یک تاکسی «سیاه» بگیرد، افزایش یافت. پس از فارغ‌التحصیلی با درجه ممتاز، او قبل از کمک به تأسیس سازمان ملی زنان، یک سازمان دهنده اتحادیه کارگری شد. او به عنوان دومین رئیس آن، به سازماندهی اعتصاب زنان برای برابری کمک کرد و در مقابل یک کمیته فرعی کنگره در مورد اصلاحیه حقوق برابر شهادت داد، اما او سازمان را به دلیل ناامیدی از آنچه به عنوان نابرابری‌های نژادی آن می‌دید، ترک کرد. هرناندز در ادامه چندین سازمان که بر زندگی و فعالیت زنان آفریقایی-آمریکایی تمرکز داشتند را تأسیس کرد و همزمان همراه با تدریس در چندین دانشگاه در کالیفرنیا فعالیت می‌کرد. او در سال ۲۰۱۷ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
هرناندز در ۲۳ می ۱۹۲۶، با نام آیلین بلانچ کلارک در بروکلین، نیویورک، از مهاجران جامائیکایی، چارلز هنری کلارک، مدیر تأمین آثار هنری، و اتل لوئیز هال، یک خیاط به دنیا آمد. به عنوان تنها خانواده آفریقایی-آمریکایی در بلوک خود در خلیج ریج آنها در معرض تبعیض نژادی از سوی همسایگان خود قرار گرفتند، چیزی که او بعداً به عنوان دلیلی برای علاقه خود به فعالیت‌های سیاسی به آن اشاره کرد.
هرناندز در دبیرستان دخترانه بی ریج در بروکلین تحصیل کرد و به عنوان نفر برتر کلاس سال ۱۹۴۳ فارغ‌التحصیل شد و به دانشگاه هاوارد رفت. در هاوارد، ابتدا قصد داشت در آموزش و پرورش تحصیل کند و معلم شود، اما تجربه جداسازی در پایتخت و آب و هوا در محوطه دانشگاه، او را وادار کرد تا اهداف و برنامه‌هایش را تغییر دهد. او در عوض مدرکی در رشته جامعه‌شناسی و علوم سیاسی گرفت و در سال ۱۹۴۷ فارغ‌التحصیل شد و یکی از اعضای خانواده آلفا کاپا آلفا و بخش انجمن ملی برای پیشرفت رنگین پوستان (NAACP) در کالج بود.
علاقه او به حقوق مدنی با تجربه ای که در واشینگتن دی سی داشت برای شروع در هاوارد تداوم یافته بود. وقتی از یک متصدی ایستگاه خواست تا راهی دانشگاه شود، به او گفته شد که از یک تاکسی «سیاه» استفاده کند. او که از اصطلاحات اجتماعی رایج در شهر آگاهی نداشت، تصور کرد که این به رنگ ماشین اشاره دارد. با این حال، او بعداً در مصاحبه ای گفت: «اگر می‌خواستید به دانشگاه هاوارد بروید که یک دانشگاه سنتی آفریقایی-آمریکایی است، هیچ راننده تاکسی سفیدپوستی شما را نمی‌برد.»
پس از فارغ‌التحصیلی از هاوارد، هرناندز برای کلاس‌های برنامه تبادل دانشجوی بین‌المللی در دانشگاه اسلو به نروژ سفر کرد. زمانی که هرناندز به ایالات متحده بازگشت، تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه نیویورک آغاز کرد، اما در سال ۱۹۵۱ با اطلاع از اینکه اتحادیه بین‌المللی کارگران پوشاک بانوان (ILGWU) مکانی باز در کالج کار آنها دارد، به کالیفرنیا رفت.
هرناندز که به عنوان یک سازمان دهنده با ILGWU در همکاری بود، سرانجام مدیر آموزش و روابط عمومی منطقه ساحل اقیانوس آرام اتحادیه شد. در سال ۱۹۶۰، او از شش کشور آمریکای جنوبی تحت نظارت وزارت خارجه ایالات متحده بازدید کرد و در آنجا سخنرانی‌هایی در مورد ایالات متحده ارائه کرد. یک سال بعد، هرناندز مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته دولتی از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در لس آنجلس به پایان رساند، اندکی قبل از اینکه رسماً اتحادیه را ترک کند و روی کمپین کنترلی آلن کرانستون کار کند. سپس او به عنوان معاون رئیس بخش شیوه‌های استخدام منصفانه کالیفرنیا منصوب شد. در نتیجه کارش در این سمت، در سال ۱۹۶۴ توسط لیندون جانسون به عنوان تنها زن در کمیسیون فرصت‌های شغلی برابر منصوب شد. با این حال، او در سال ۱۹۶۶ پس از تنها هجده ماه استعفا داد، زیرا از عدم سرعت کمیسیون در رسیدگی به پرونده‌هایی که مربوط به تبعیض جنسی بود، ناامید شده بود.
در حالی که در سال ۱۹۵۷ به عنوان سازمان دهنده برای ILGWU کار می‌کرد، آیلین هرناندز با آلفونسو هرناندز، یک خیاط ازدواج کرد. آنها در سال ۱۹۶۱ طلاق گرفتند.
هرناندز در ۱۳ فوریه ۲۰۱۷ در سن ۹۰ سالگی بر اثر عوارض مربوط به زوال عقل درگذشت. دوروتی ارلیش، معاون ACLU، که هرناندز را از دهه ۱۹۷۰ می‌شناخت، دربارهٔ او گفت:: «تمام زندگی آیلین هرناندز مظهر حرکت رو به جلو برای زنان و رنگین پوستان بود و نقش مهم او در آن تاریخ هرگز فراموش نخواهد شد.»
بادقپک کدر پرنده‌ای کوچک از خانواده بادخورکان تندرو است. این گونه بومی جزایر سوندای کوچک در اندونزی است. در گذشته به عنوان یک زیرگونه از بادقپک درخشان در نظر گرفته می‌شد.
دو زیرگونه وجود دارد:
منذر علی عبدالله (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی بود.
خالد علی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی بود.
حمید فاخر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی بنی یاس و باشگاه فوتبال العین اشاره کرد.
یحیی الغسانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال امارات متحده عربی و امارات متحده عربی بازی کرده‌است.
صالح عبید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی بود.
سلطان المنذری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی است.
فهد مسعود (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی بود.
آلبا روبالو (; – ) وکیل، نویسنده، سیاستمدار اهل اروگوئه بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۹۳ میلادی فعالیت می‌کرد. روبالو شاعر و سیاستمدار اروگوئه‌ای بود که سه دوره متوالی از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۱ در و برای چهارمین دوره در اوایل دهه ۱۹۹۰ در سنا حضور داشت. پس از فارغ‌التحصیلی در رشته حقوق از دانشگاه اروگوئه در مونته ویدئو، شروع به نوشتن کرد. در سال ۱۹۴۲، اولین کتاب او، "Se levanta el sol" (خورشید طلوع می‌کند)، برنده جایزه اول از وزارت آموزش و پرورش کشور شد.
او بعداً دو مجله به نام‌های "Mujer Batllista" (زن باتلیست) و "El Pregón" (فریاد شهر) را تأسیس کرد. در سال ۱۹۵۴ او اولین زنی بود که در شورای دپارتمان مونته ویدئو حضور داشت و به عنوان سناتور انتخاب شد. او که یک برجسته بود، اولین زنی در آمریکای جنوبی بود که به عنوان وزیر کابینه خدمت کرد و در سال ۱۹۶۸ منصوب شد. او در پی اقدامات اقتدارگرایانه دولت از این سمت استعفا داد. او یکی از بنیانگذاران جبهه گسترده در سال ۱۹۷۱ بود. اگرچه برای انتخابات مجدد نامزد شد، اما در آن سال شکست خورد.
پس از ، روبالو به دلیل صراحت خود علیه که کشور را تا سال ۱۹۸۴ اداره می‌کرد، هدف حملات بسیاری از سوی مقامات دولتی قرار گرفت. هنگامی که دیکتاتوری به پایان رسید، او برای یک کرسی سنا نامزد شد که در آن ناموفق بود. او پروژه‌های قانونی برای بهبود اجتماعی را تا سال ۱۹۹۳ معرفی کرد، زمانی که برای مدت کوتاهی دوباره در سنا خدمت کرد. روبالو در سال ۱۹۹۶ درگذشت، اما یادبودهای بسیاری در سراسر کشور از جمله تمبرهایی که به شکل او منتشر شده، خیابان‌ها به نام او و همچنین میدان‌ها و مراکز فرهنگی به یادگار مانده‌است.
آلبا روزا روبالو برون در ۴ اوت ۱۹۰۸ در ، بخش آرتیگاس، اروگوئه زاده شد. مادر او رزا برون و پدرش آمریکو روبالو بودند. پدرش کمیسر شهر بود و مادرش معلم، مدرسه روستایی بود. روبالو از بدو تولد، مادرش را تا محل کارش در مدرسه همراهی می‌کرد. او همچنین هفت خواهر و برادر داشت. پدربزرگ مادری او فرماندار سابق استان کورینتس در شمال آرژانتین بود، در حالی که پدرش اروگوئه ای با میراث مختلط بود که شامل و اجداد آفریقایی می‌شد.
در دوران کودکی او، خانواده به سالتو، آرتیگاس نقل مکان کردند. در آنجا مادرش در مشاغل مختلفی تدریس داشت و روبالو تحصیلات ابتدایی خود را به پایان رساند. از سنین جوانی ناظر دقیق شرایطی بود که بر مردمی که در اطرافش زندگی می‌کردند تأثیر می‌گذاشت و شروع به صحبت در مورد کاهش فقر کرد. او تحصیلات متوسطه خود را در آرتیگاس به پایان رساند و سپس تحصیلات خود را در دانشگاه جمهوری ادامه داد.
او مدرک فلسفه گرفت و تدریس حرفه ای خود را در مدرسه ای که مادرش در خیابان پابلو دی ماریا در مونته ویدئو اداره می‌کرد آغاز کرد. با ادامه تحصیل، روبالو در دانشکده حقوق تحت سلطه مردان در دانشگاه ثبت نام کرد. در حالی که هنوز در حال تحصیل بود، با والتر پرویتالی ازدواج کرد و از او صاحب یک پسر به نام سرجیو پرویتالی شد. او به سپس به فدراسیون دانشجویی دانشگاه حقوق پیوست و در تظاهرات ضد فاشیستی در حمایت از جمهوری خواهان در جنگ داخلی اسپانیا فعال بود.
هنگامی که در سال ۱۹۳۳، گابریل ترا، سیاستمدار و وکیل اهل اروگوئه کودتایی را سازماندهی کرد، روبالو در اعتراض به دیکتاتوری در اعتراضات دانشگاه شرکت کرد. او به حزب کلرادو، به رهبری خولیو سزار گرائرت و بالتاسار بروم پیوست. هنگامی که بروم به دلیل کودتا خودکشی کرد، روبالو در دفاع از دموکراسی خطاب به جمعیت زیادی که جمع شده بودند سخنرانی کرد. به‌عنوان تنها زن شرکت‌کننده، او به گروه آوانزار، یک جناح از حزب کلرادو به رهبری گرائرت، که شدیداً ضد امپریالیست و از نظر اجتماعی ترقی‌خواه بود، پیوست. در این دوره، او با بسیاری از سوسیالیست‌ها آشنا شد و در معرض ایده‌های کارل مارکس و فردریش انگلس قرار گرفت. در سال ۱۹۳۹، روبالو مدرک حقوق گرفت.
روبالو در ۳ سپتامبر ۱۹۹۶ در مونته ویدئو درگذشت. برای ادای احترام به یاد او، یکی از اتاق‌های کاخ قانونگذاری به نام او نامگذاری شد. در سال ۲۰۰۲، مراسم بزرگداشتی در هیئت دپارتمان مونته ویدئو برگزار شد. برای روز جهانی زن در سال ۲۰۱۰، از او در مجموعه تمبرهای پستی اروگوئه "Mujeres notables uruguayas" (زنان برجسته اروگوئه) تجلیل شد. در سال ۲۰۱۲، خیابانی در آرتیگاس به افتخار او نامگذاری شد. میدانی در محله بلا ایتالیا در مونته ویدئو در سال ۲۰۱۵ به نام او نامگذاری شد. در اوت ۲۰۱۹، قانون ۱۹۷۸۱ که بر اصلاحات ارضی حاکم است، اصلاح شد تا زنان حق زمین و مالکیت مشترک داشته باشند. در سال ۲۰۲۰، یک مرکز فرهنگی در منطقه مونته ویدئو به نام او افتتاح شد.
نواف مبارک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شباب الاهلی، باشگاه ورزشی بنی یاس، باشگاه فوتبال الشارجه، و باشگاه فوتبال الاهلی عربستان سعودی اشاره کرد.
محمد قاسم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الظفره، باشگاه فوتبال شباب الاهلی، و باشگاه فوتبال العین اشاره کرد.
محمد علی شاکر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال عجمان امارات اشاره کرد.
علی صالح (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل امارات متحده عربی است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال امارات متحده عربی و امارات متحده عربی بازی کرده‌است.
بر سماع تنبور آلبوم موسیقی ایرانی به آهنگسازی کیخسرو پورناظری، سهراب پورناظری و تهمورس پورناظری و آواز علیرضا قربانی در سال ۱۳۹۰ توسط شرکت ایران‌گام منتشر شد.
در این آلبوم چهارده قطعه موسیقی از جمله پنج قطعه با صدای علیرضا قربانی منتشر شده‌است. گروه شمس و علیرضا قربانی شهریور ۱۳۹۰ با قطعات این آلبوم در تالار وحدت به روی صحنه رفتند.
فردین خلعتبری این آلبوم را «وفادار به جریان ریتمیک شعر» می‌داند. با این حال بخش‌هایی از آن را نیز تحت تأثیر از موسیقی کشورهای دیگر نظیر افغانستان و آمریکا دانسته و به تأثیراتی از موسیقی فلامنکو بر آن نیز اشاره می‌کند.
هیدروبیولوژی علم حیات و فرآیندهای حیات در آب است. بسیاری از هیدروبیولوژی مدرن را می‌توان به عنوان زیرشاخه‌ای از بوم‌شناسی در نظر گرفت، اما حوزه هیدروبیولوژی شامل آرایه‌شناسی، زیست‌شناسی اقتصادی و صنعتی، ریخت‌شناسی و فیزیولوژی است. یکی از جنبه‌های متمایز این است که همه زمینه‌ها به جانداران آبزی مربوط می‌شود. بیشتر کارها مربوط به آبگیرشناسی است و می‌توان آن را به بوم‌شناسی سیستم لوتیک (آب‌های جاری) و بوم‌سازگان دریاچه (آب‌های ساکن) تقسیم کرد.
رئالیسم هیستریک () اصطلاحی است که نخستین بار در سال ۲۰۰۰ توسط منتقد انگلیسی جیمز وود ابداع شد. این واژه به توصیف گونه ادبی می‌پردازد که از تضاد نثر طولانی، طرح داستانی دیوانه وار، و شخصیت‌های شیدا در برابر بررسی موشکافانه از پدیده‌های واقعی احتماعی تشکیل می‌شود. این گونه ادبی به نوعی «ماکسیمالیسم» شناخته می‌شود.
وود این اصطلاح را نخستین بار در مقاله ای که در هفته نامه "نیو ریپابلیک" بر "دندان‌های سپید" زادی اسمیت نوشته شده بود به کار برد. قصد او از به کاربردن این اصطلاح کوچک شمردن رمان نویسان معاصر بود که رمان‌های بزرگ و جاه طلبانه شان «راجع به هزاران چیز می‌داند ولی حتی یک انسان را هم نمی‌شناسد.»
او این گونه ادبی را بخاطر تلاشی که برای تبدیل کردن داستان به نظریه اجتماعی می‌کند قابل نکوهش می‌دانست. وود، دان دلیلو و توماس پینچن را از بنیان‌گذاران این گونه می‌شناخت و معتقد بود که نویسندگانی همچون دیوید فاستر والاس هم همین راه را پیش گرفته‌اند. در پاسخ به این اظهارات زادی اسمیت گفت که این اصطلاح «به طرز دردناکی برای نثر بیش پرداخته شده و دیوانه واری که در رمان‌های "سپیددندان" و کتاب‌های دیگری که او به آنها لطف داشته و نام برده دقیق است.» and archived. اما او همچنین به این اصطلاح انتقاداتی داشت چون رمان شوخی بی پایان فاستر والاس با سبکی که او بعد از این کتاب در داستان‌های کوتاهش در پیش گرفت همخوانی ندارد.
نقد وود بر این که پینچن و دلیلو نثر «هیستریک» را با تأثیرات «واقعی» -تقریبا ژورنالیستی- ترکیب می‌کنند یک نسل پیش از او هم توسط منتقدان پسامدرنیسم مطرح شده بود.
جمیل عباس (؛ ۱ ژانویه ۱۹۲۷ – ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
لین هویین (; – ) نویسنده، معمار، شاعر اهل چین بود. او زمانی در ایالات متحده به نام فیلیس لین یا لین وی یین نیز شناخته می‌شود. او به عنوان اولین معمار زن در چین مدرن و همسرش معروف به پدر معماری مدرن چینی، لیانگ سیچنگ شناخته می‌شود، که هر دو به عنوان بنیانگذار و هیئت علمی در دپارتمان معماری تازه تأسیس دانشگاه شمال شرقی چین در سال ۱۹۲۸ کار می‌کردند. پس از سال ۱۹۴۹ به عنوان استاد در دانشگاه چینهوا در پکن مشغول به فعالیت شدند. لیانگ و لین کار مرمت و بازسازی مکان‌های میراث فرهنگی چین را در دوره جمهوری چین پس از امپراتوری چین آغاز کردند. علاقه ای که او تا آخر عمر به دنبالش بود. مایا لین هنرمند آمریکایی خواهرزاده اوست.Peter G. Rowe, Seng Kuan, "Architectural Encounters With Essence and Form in Modern China", MIT Press, 2002, p.219,
لین در هانگژو به دنیا آمد اگرچه خانواده او اهل مینهو بودند. او دختر لین چانگمین (林長民) (۱۶ سپتامبر ۱۸۷۶ - مینهو، ۲۴ دسامبر ۱۹۲۵) و هی ژوایان (何雪媛) (۱۸۸۲–۱۹۷۲) بود. در زمانی که زنان دسترسی محدودی به آموزش رسمی داشتند، لین به دلیل عضویت در یک خانواده ثروتمند توانست آموزش رسمی دریافت کند. به دلیل ثروت خانواده‌اش، او می‌توانست با پدرش سفرهای زیادی داشته باشد. او مدرک خود را در انگلستان و همچنین ایالات متحده دریافت کرد. در آنجا بود که او با شاعر مشهور چینی خو ژیمو آشنا شد. رابطه آنها بخش هیجان انگیزی از زندگی لین هویین بود و در حکایات عاشقانه به آن اشاره شده‌است. با این حال، آثار لین بسیار مورد توجه قرار گرفته‌است. لین شعر آزاد، رمان و نثر می‌نوشت. اشعار لین در نشریاتی مانند "پکن مورنینگ پست"، "ماهنامه کرسنت"، "شعر و دیپر" در تیانجین منتشر شد.
در سال ۱۹۲۴، لین و لیانگ سیچنگ هر دو در دانشگاه پنسیلوانیا ثبت نام کردند. در آنجا او همچنین به عنوان دستیار پاره وقت در بخش معماری کار می‌کرد. اگرچه هر دوی آنها می‌خواستند در دانشکده معماری شرکت کنند، لین به دلیل اینکه زن بود پذیرفته نشد؛ بنابراین او در دانشکده هنرهای زیبا ثبت نام کرد. بعداً در برنامه‌های طراحی صحنه در دانشگاه ییل به عنوان دانشجوی کارشناسی ارشد ثبت نام کرد و علاقه دیرینه خود را به درام دنبال کرد.Peter G. Rowe, Seng Kuan, "Architectural Encounters With Essence and Form in Modern China", MIT Press, 2002, p.219, او همچنین در دوران تحصیل اشتیاق خود را به معماری با شرکت در کلاس‌های معماری دنبال کرد.Ideology and Culture in China; http://en.gmw.cn/2013-12/12/content_9786921_2.htm#Content_Title اینجا بود که لین به همراه لیانگ سیچنگ، همسر آینده‌اش که از کودکی او را می‌شناخت، عشق خود به معماری را دنبال کردند.
در آوریل ۱۹۲۴، شاعر و فیلسوف رابیندرانات تاگور در شصت و چهار سالگی از چین بازدید کرد، لین هویین و شو ژیمو با هم کار کردند تا کار تفسیری را برای تاگور انجام دهند، که طی آن لین هویین با زبان انگلیسی روان خود شناخته شد و تحسین تاگور را نیز برانگیخت.
در پی حادثه ۱۸ سپتامبر یا حادثه موکدن، لین به پکن رفت و در آنجا معماری باستانی چین را مطالعه کرد. پس از بازگشت، او به تأسیس دپارتمان معماری در دانشگاه نورث ایسترن در شنیانگ کمک کرد و سپس به‌طور مختصر به تدریس معماری پرداخت.Wiki China; http://wiki.china.org.cn/wiki/index.php/Lin_Huiyin در همین حال، در سال ۱۹۲۸، او یک ایستگاه راه‌آهن در جیلین طراحی کرد. این یکی از معدود ساختمان‌هایی بود که لین طراحی کرد. در طول دهه ۱۹۳۰، لین و همسرش در بیپینگ، به طوری که پکن نامیده می‌شد، در نزدیکی خانواده‌هایشان زندگی می‌کردند. دوستان صمیمی ان‌ها در آن زمان ویلما و جان کی فیربنک آمریکایی بودند. او سعی کرد روی سقف کاخ امپراتور قدم بزند و زمانی که در سال ۱۹۳۷، به‌طور اتفاقی سالن اصلی معبد فوگوانگ را در نزدیکی دوچوان کشف کرد. این تالار تنها سازه چوبی باقی مانده از سلسله تانگ بود که در آن زمان شناخته شده بود."John King Fairbank. Chinabound: A Fifty-Year Memoir. New York: Harper & Row, 1982. , p. 106-108."
با نزدیک شدن به تهاجم ژاپن، لین هویین و همسرش مجبور شدند در سال ۱۹۳۷ کار بازسازی و نویدبخش خود را از سایت‌های میراث فرهنگی پکن کوتاه کنند و حیاط خانه معروف خود را در پکن رها کردند تا همراه با پرسنل و مواد دپارتمان معماری به سمت جنوب فرار کنند. مهاجرت آنها و فرزندانشان را به سکونتگاه‌های موقت در شهرهای تیانجین، کونمینگ و سرانجام لیژوانگ در سال ۱۹۴۰ کشاند. در لیژوانگ هنگامی که لین در بستری بود و از سل رنج می‌برد، خبر کشته شدن برادر کوچکترش را در حین خدمت به عنوان خلبان جنگی در نیروی هوایی در دفاع از سیچوان دادند. لین یادبودی شاعرانه برای او نوشت.
پس از سال ۱۹۴۹، لین هویین استاد معماری در دانشگاه چینهوا شد. به عنوان یک نویسنده ادبی و مورخ معماری، لین هویین پایتخت را با جنبه‌های سنت فرهنگی، زیبایی معماری، اهمیت تاریخی و شرایط زندگی مردم بازسازی کرد. در همین حال، لین هویین در طراحی نشان ملی و بنای یادبود قهرمانان خلق شرکت کرد. لین الگوهای تاج گل را در پایه بنای یادبود قهرمانان خلق طراحی کرد. لین همچنین در استانداردسازی برنامه‌ریزی شهری پکن شرکت کرد. او در سال ۱۹۵۵ بر اثر بیماری سل درگذشت.Andrew Jacobs, In Beijing’s Building Frenzy, Even an ‘Immovable Cultural Relic’ Is Not Safe, New York Times, New York edition, February 5, 2012, page A6
لین هویین شعر، مقاله، داستان کوتاه و نمایشنامه می‌نوشت. بسیاری از آثار او به دلیل ظرافت، زیبایی و خلاقیت مورد ستایش قرار گرفتند. لین به همراه همسرش کتابی با عنوان "«تاریخ تصویری معماری چین»" نوشتند.Amy D. Dooling, Kristina M. Torgeson, "Writing Women in Modern China: An Anthology of Women's Literature from the Early Twentieth Century", Columbia University Press, 1998, p.301, در طی مهاجرت و فرار او از جنگ، لین به همراه همسرش به هزاران سایت معماری باستانی چین رفتند. او تحقیقاتی انجام داد و تاریخ معماری چین را حفظ کرد. آنها برای محافظت از بسیاری از ساختمان‌های قدیمی پکن در زمانی که بسیاری از بخش‌های شهر برای گسترش دولت شهری با خاک یکسان شده بود، سخت لابی کردند. او همچنین آثار انگلیسی را به چینی ترجمه می‌کرد.
در اکتبر ۲۰۱۰، به عنوان بخشی از احیای دستاوردهای زندگی لین هویین و همسرش، مستندی شش ساعته و هشت قسمتی دربارهٔ این زن و شوهر پخش شد. این مستند با نام "Liang Sicheng Lin Huiyin" به کارگردانی Hu Jingcao ساخته شده‌است. اگرچه لین در طول زندگی خود با توجه به جنسیتش این شناخت را دریافت نکرد، اکنون میراث او دوباره احیا شده‌است.The China Beat; http://www.thechinabeat.org/?p=2958 در سال ۲۰۱۸، "نیویورک تایمز" برای لین هویین و همسرش یک مراسم ترحیم با تأخیر نوشت.
ریاض عبدالعباس () بازیکن فوتبال اهل عراق است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الشرطه (سوریه) اشاره کرد.
یک قابض (گاهی به آن adstringent گفته می‌شود) یک ماده شیمیایی است که بافت‌های بدن را منقبض یا جمع می‌کند. این کلمه از کلمه لاتین "adstringer" گرفته شده‌است که به معنای «سریع بستن» است. لوسیون کالامین، فندق افسونگر، و یربا مانسا، یک گیاه کالیفرنیایی،"Anemopsis californica" from University of California, Irvine و همچنین برگ‌های پودر شده گل مورد قابض هستند.
قابض بودن ، احساس خشکی، پف کردن یا بی‌حسی دهان ناشی از تانن در میوه‌های نارس، به میوه اجازه می‌دهد تا با جلوگیری از خوردن، بالغ شود. میوه‌های رسیده و اجزای میوه از جمله توت سیاه، "آرونیا"، گیلاس گلوگیر، ریواس، میوه‌های به و خرمالو (مخصوصاً آنهایی که نارس هستند)، پوست موز (یا موز نارس)، میوه‌های بادام هندی و بلوط قابض هستند. مرکبات مانند لیمو تا حدودی قابض هستند. تانن‌ها که نوعی پلی‌فنل هستند، به پروتئین‌ها متصل می‌شوند و سبب رسوب و تجمع آن‌ها می‌شود.Fennema, "Food Chemistry", 4th ed. , p. 656. تانن‌های موجود در برخی چای‌ها، قهوه و شراب‌های انگور قرمز مانند کابرنه سوویگنون و مرلو قابض بودن ملایمی ایجاد می‌کنند.
سنجاب‌ها، گرازهای وحشی و حشرات می‌توانند غذای قابض بخورند، زیرا زبان آنها می‌تواند طعم آن را کنترل کند.
در آیورودا، گس ششمین مزه (پس از شیرین، ترش، شور، تند، تلخ) است که با «هوا و زمین» نشان داده می‌شود.
همچنین گزارش شده‌است که سیگار کشیدن دارای اثر قابض است.
علی عبدالزهره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
سعد عبدالحمید (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل عراق است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الشرطه (عراق)، باشگاه ورزشی الکرخ، باشگاه ورزشی الزورا، و باشگاه فوتبال آفریقایی اشاره کرد.
زیاد عبدالحمید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
باسم عبدالحسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
احمد عبدالحسین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق است.
برِستورانت (به ، از ادغام "Breast" «پستان» و "Restaurant" «رستوران») نوعی رستوران است که در آن، پیشخدمت‌های زن باید نیمه‌برهنه باشند. واژهٔ «برستورانت» در آغاز دههٔ ۱۹۹۰ پدید آمد؛ هنگامی که رستوران‌های زنجیره‌ای هوترس در آمریکا باز شدند. از آن زمان، رستوران‌های دیگری نیز از این الگو پیروی کردند؛ ازجمله ردنک هیون، تیلتد کیلت، توئین پیکس، اوخوس لوکوس، بار و گریل ورزشی بیکینی و بار و گریل وینگ‌هاوس.
بیشتر این رستوران‌ها، نام تجاری دوپهلو و جنسی دارند، و شاید تِم‌های مطابق‌با شئونات را نیز داشته باشند؛ هم در تزئینات و هم در فهرست غذا. این رستوران‌ها گاهی خدماتی ویژه را برای مشتریان در نظر می‌گیرند، مانند نوشیدنی‌های الکلی و لاس‌زنی با پیشخدمت.
هوترس عنوان نخستین برستورانت را دارد، و از سال ۱۹۸۳ تا به‌امروز کار می‌کند. اندکی پس از آن، کمپانی‌های دیگری نیز از این الگو پیروی کردند. برپایهٔ پژوهش شرکت صنایع غذایی "تِکنومیک"، هر سه برستورانت زنجیره‌ای برترِ ایالات متحده پس از هوترس، سال ۲۰۱۱ رشدی ۳۰٪ یا بیشتر را در فروش خود داشتند.
اکتبر ۲۰۱۲، بار و گریل ورزشی بیکینی توانست «برستورانت» را به‌عنوان نشان تجاری در اداره ثبت اختراع و نشان تجاری ایالات متحده ثبت کند؛ ولی در ۲۴ مه ۲۰۱۹، این نشان تجاری به‌دلیل عدم‌تمدید، منقضی شد. بار و گریل ورزشی بیکینی، واپسین رستوران خود را پیش‌تر در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۸ بسته بود.
رستوران‌هایی با کارکنان مرد و تمرکز مشابه بر ظاهر آنان، مانند "تالی‌وَکرز"، با مردانی نیمه‌برهنه، که در دالاس و تگزاس در ماه مه ۲۰۱۵ باز شدند و در اوت ۲۰۱۶ بسته شدند. در ژاپن، شرکت‌هایی مانند کافه ماچو و گوشت‌فروشی ماچو هستند، که در آنها، مردانی عظلانی غذا و نوشیدنی سرو می‌کنند.
برستورانت‌ها را برای رفتار کالامانند با زنان می‌نکوهند.
تیسیر عبدالحسین (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل عراق است.
صباح عبدالجلیل (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل عراق بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نیروی هوایی، باشگاه فوتبال النفط، و باشگاه ورزشی الزورا اشاره کرد.
علی عبدالکاظم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
شریف عبدالکاظم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق است.
فاضل عبدالمجید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
محمد عبدالمجید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
یاسر عبدالمحسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الطلبه، باشگاه فوتبال نیروی هوایی، و باشگاه فوتبال النفط اشاره کرد.
جلال عبدالرحمان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است.
فاضل عباس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
پارک مین ها (؛ زادهٔ ۲ ژوئیه ۲۰۰۷) بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ بازیگری خود را به عنوان بازیگر کودک در سال ۲۰۱۱ آغاز کرد و در آثاری همچون "ملکه جاه‌طلب" و "دابلیو" ایفای نقش کرده‌است.
پدر او پارک چان مین، گوینده خبر اس‌بی‌اس است.
سمیر عبدالرضا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اعل عراق بود.
مهدی عبدالصاحب (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
عامر عبدالوهاب (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال بود.
حسین عبدالواحد خلف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق است.
عادل عبدالله (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
صبیح عبد علی () بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
یونس عبد علی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل عراق است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال عراق، زیر ۲۳ سال عراق، و عراق بازی کرده‌است.
کاظم عبود (; – ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
بیار ابوبکر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال النفط اشاره کرد.
عمار احمد حنتوش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
مصطفی احمد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال امانت بغداد، باشگاه ورزشی اربیل، و باشگاه ورزشی الزورا اشاره کرد.
عبد الرزاق احمد بشیر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
هیران احمد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق است.
عمر احمد توفیق (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
رزاق احمد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
صقر عجیل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال عراق و زیر ۲۳ سال عراق بازی کرده‌است.
جانگ دونگ جو (؛ زادهٔ ۲۵ اکتبر ۱۹۹۴) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در "مدرسه ۲۰۱۷" و "بگذار شوالیه تو باشم" شناخته می‌شود.
مجید علی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
کریم علاوی حمیدی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق بود.
جی‌آربی ۰۸۰۳۱۹بی () انفجار پرتو گامایی بود که توسط ماهوارهٔ سوئیفت در ساعت ۰۶:۱۲ یوتی‌سی در ۱۹ مارس ۲۰۰۸ شناسایی شد. این انفجار رکورد جدیدی را برای دورترین جسم قابل مشاهده با چشم غیرمسلح از خود به جای گذاشت:اوج قدر ظاهری بصری این انفجار ۵٫۷ بود و برای حدود ۳۰ ثانیه برای چشم انسان قابل مشاهده بود.قدر ظاهری آن برای تقریباً ۶۰ ثانیه روشن‌تر از ۹٫۰ بوده‌است. اگر این رویداد از فاصلهٔ ۱ واحد نجومی دیده می‌شد، اوج قدر ظاهری آن ۶۷٫۵۷- (۲۱ کوادریلیون برابر روشن‌تر از خورشید دیده‌شده از زمین) می‌بود.
آلمایی الیس لیگ (; – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود که وی بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۷۵ میلادی فعالیت می‌کرد. چهارمین معمار زن ثبت‌شده در جورجیا و یکی از برجسته‌ترین معماران زن این ایالت و جنوب بود. او بیش از ۵۰ سال فعالیت کرد که ۴۱ سال از آن توسط شرکت خودش بود. او اولین زنی بود که به عضویت مؤسسه معماران آمریکا (FAIA) در جورجیا انتخاب شد و تنها هشتمین زن در سراسر کشور بود. چندین ساختمان که او طراحی کرده‌است از جمله خانه خودش در فهرست ملی مکان‌های تاریخی (NRHP) ثبت شده‌است. در سال ۲۰۱۶ او پس از مرگ به عنوان زن موفق جورجیا انتخاب شد.
المایی الیس در ۹ ژوئیه ۱۸۹۹ در میکن، جورجیا متولد شد و چهارمین فرزند سوزان دیلوورث چوات و جوزف الیور الیس بود. او در مدارس دولتی حضور یافت و در سال ۱۹۱۶ از دبیرستان لانیر فارغ‌التحصیل شد. . او در سال ۱۹۱۷ و ۱۹۱۸ در کالج وسلیان تحصیل کرد اما فارغ‌التحصیل نشد، زیرا ازدواج او با جورج فارست لیگ در ۲۷ ژوئن ۱۹۱۷، مسیر زندگی او را تغییر داد.
جین و جو فرزندان لیگ در سال‌های ۱۹۱۹ و ۱۹۲۱ به دنیا آمدند. در سال ۱۹۲۲ پس از پنج سال شوهرش او را ترک کرد و طلاق گرفت. پس از جدایی او دو فرزند داشت و هیچ وسیله‌ای برای درآمد نداشت. شش نسل از خانواده او از جمله چارلز ادوارد چوات، معمار معروف در آتلانتا در آن زمان معمار بودند. چند تن دیگر از بستگان هنرمند از جمله نل چوات جونز و نل چوات شوت بودند. به گفته جو پسر لیگ، معمار کوران آر. الیس (۱۸۷۲–۱۹۳۴)، که دادگاه شهرستان و استادیوم بیسبال فیلد لوتر ویلیامز را در ماکون طراحی کرد، یکی از بستگان انهاست.
در سال ۱۹۲۲، دانشکده فناوری جورجیا، که دپارتمان معماری آن محل اولیه آموزش معماری در جورجیا بود، تا سال ۱۹۵۲ به زنان اجازه حضور به جهت آموزش نمی‌داد. لیگ باید به دنبال مسیری متفاوت برای آموزش معماری بود. او به عنوان یک کارآموز در شرکت مکون از ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۹ کار کرد. او که فرزندان خردسال خود را نزد پدر و مادرش گذاشت، تحصیلات خود را در مدرسه هنرهای زیبا در فونتنبلو ادامه داد، که در سال‌های ۱۹۲۷ و ۱۹۲۸ به همراه پسر عمویش نل شوات شوت در آن شرکت کرد. از ۳۰ نفری که در کلاس معماری او در آنجا حضور داشتند، تنها سه نفر زن بودند.
پس از بازگشت، او با معماران دیگری از جمله جورج دبلیو شلورتون و ویلیام اف. اولیفانت در مکون کار کرد. زمانی که اولیفانت شرکت خود را راه اندازی کرد، لیگ به همراه دلمار آ. وارن، دانشجوی رشته فناوری جورجیا، همراه شد. اولیفانت به‌طور ناگهانی در آوریل ۱۹۳۳ در سن ۴۰ سالگی درگذشت، ثبت نام دولتی برای معماران در جورجیا به مدرک معماری (که لیگ نداشت) یا ده سال تجربه در یک دفتر دارای (که او انجام داد) و گذراندن یک امتحان یک هفته ای نیاز داشت.
او در ژوئن ۱۹۴۴ به عضویت موسسه معماران آمریکا (AIA) انتخاب شد، و دومین زن در ایالت جورجیا بود. سال‌ها او تنها زن عضو بخش آتلانتا AIA بود و چندین دفتر در سطح شعبه و ایالت داشت. در سال ۱۹۵۷ او بخش ماکون AIA را تأسیس کرد و اولین رئیس آن بود. بعداً او رئیس کمیته ای بود که برای متحد کردن بخش‌های جورجیا تشکیل شده بود و از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۴ به عنوان رئیس شورای منتخب جورجیا AIA خدمت کرد
در سال ۱۹۶۸ لیگ اولین زن در جورجیا شد که به عنوان عضو مؤسسه معماران آمریکا انتخاب شد، که برای این افتخار توسط شورای جورجیا «به دلیل خدمت به این حرفه» نامزد شد. و یکی از تنها هشت معمار زن بود که تا آن تاریخ در عضویت مؤسسه معماران آمریکا حضور داشت.
او همچنین در سازمان‌های مدنی مختلف در مکون از جمله کمیته بهبود مدنی مکون و تئاتر کوچک مکون مشارکت داشت. هنگامی که در سال ۱۹۶۷ برای خانه اپرای بزرگ ماکون هشدار تخریب ارسال شد، لیگ با تشکیل شورای هنرهای ماکون، برای نجات آن کمک کرد و متعاقباً بر بازسازی ساختمان در سال‌های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰ نظارت کرد.
تاتیانا بیلبائو اسپامر (؛ زادهٔ ) معمار اهل مکزیک است. او در آثارش اغلب هندسه را با طبیعت ادغام می‌کند. فعالیت او بر طراحی پایدار و مسکن اجتماعی متمرکز است. تاتیانا بیلبائو ESTUDIO را در سال ۲۰۰۴ تأسیس کرد و پروژه‌هایی را در چین، فرانسه، ایالات متحده، مکزیک، گواتمالا و غیره تکمیل کرد. پروژه‌های شامل باغ گیاه‌شناسی کولیاکان، سینالوآ، سالن نمایشگاه یک پارک واقع در جین هوا، چین و نمونه اولیه مسکن اجتماعی پایدار به مساحت ۶۲ متر مربع با هزینه ۱۲۰ هزار پزو مکزیکی، که در دوسالانه معماری شیکاگو در سال ۲۰۱۵ ارائه شد، و در ابتدا در چیاپاس، مکزیک نمایش داده شد.
آثار بیلبائو با برلینر کونستپریس در سال ۲۰۱۲، در لیگ معماری ۲۰۱۰ صدای نوظهور، جایزه جهانی معماری پایدار توسط بنیاد LOCUS در سال ۲۰۱۴، و جایزه آثار ۲۰۱۷ و مدال طلای سیگما دلتا و جایزه مارکوس ۲۰۱۹ دریافت کرد.
تاتیانا بیلبائو در مکزیکو سیتی در خانواده ای معمار به دنیا آمد. پدربزرگ او توماس بیلبائو، معمار و سیاستمدار اصلی باسک بود که از اسپانیا گریخت و در سال در مکزیک اقامت گزید.
او معماری را در دانشگاه ایبرامریکایی شروع کرد و در آنجا مدرک لیسانس معماری و شهرسازی خود را در سال ۱۹۹۶ دریافت کرد در سال ۱۹۹۸، بیلبائو لوح تقدیر را برای بهترین پایان‌نامه معماری سال را دریافت کرد. بیلبائو در پایان‌نامه خود بر «یک خانه فقط یک خانه نیست» بر طراحی پایدار و مسکن اجتماعی تمرکز کرد. او گفت: «نمی‌توانیم فراموش کنیم که مسکن یک حق بشر است. خانه‌ها فقط برای فروش نیستند. خانه‌ها برای مردم است و ما باید اول به فکر آنها باشیم.»Bilbao, Tatiana. 2018. “A House Is Not Just a House. ” Architect (Washington, D.C.), no. 10 (October): 129.
کار بیلبائو تحت تأثیر علاقه سیاسی او به مکزیکوسیتی بود. در سال ۱۹۸۵ دولت پس از یک زلزله بزرگ با نیاز شدید به مسکن مواجه شد. این امر باعث شد که دولت با ساخت بیش از ۲٫۵ میلیون خانه در طول شش سال، به تولید انبوه مسکن بپردازد.
بنابراین بیلبائو با معماران و بانک فدرال که وام‌های هنگفت مسکن اعطا می‌کند، ملاقات کرد تا بازسازی مراکز شهرهای جدید و ایجاد محیط‌های شهری را آغاز کند. با نفوذ بیشتر بیلبائو، پیکربندی‌های مختلف خانه‌ها با ارزش فروش مجدد بالا طراحی شدند. بیلبائو سپس شروع به طراحی مسکن برای طبقه پایین کرد که منجر به تمرکز او بر مسکن اجتماعی شد.Bilbao, Tatiana. 2018. “A House Is Not Just a House. ” Architect (Washington, D.C.), no. 10 (October): 129–136.
در سال‌های ۱۹۹۸–۱۹۹۹، بیلبائو به عنوان مشاور پروژه‌های شهری در بخش مسکن و توسعه شهری مکزیکوسیتی کار کرد. در آن زمان، او همچنین به عنوان مشاور وزیر توسعه شهری و مسکن دولت منطقه فدرال که یک آژانس دولتی بود که بر توسعه شهری و مسکن در مکزیکوسیتی نظارت دارد، کار می‌کرد. بیلبائو LCM را در سال ۱۹۹۹ تأسیس کرد که هندسه‌های ناشناخته را بررسی می‌کند و فضاهای بی‌سابقه ای را ایجاد می‌کند.
در سال ۲۰۰۴، بیلبائو MX را تأسیس کرد. MX یک مرکز تحقیقات شهری است که در تولید فضا، اشغال، دفاع و کنترل آن در مکزیکوسیتی فعالیت می‌کند. همچنین در سال ۲۰۰۴، او تاتیانا بیلبائو استودیو را برای کار بر روی پروژه‌هایی در چین، اروپا و مکزیک تأسیس کرد. اولین پروژه ساخته شده توسط استودیوی او غرفه نمایشگاهی در پارک معماری جین هوا بود که توسط هنرمند چینی آی وی‌وی رهبری و هماهنگ شد و گروهی از معماران جوان از سراسر جهان را برای طراحی و توسعه یک پارک بزرگ با شبکه ای از غرفه‌ها در ساحل رودخانه Yiwu، نزدیک به شانگهای انتخاب کرد. غرفه نمایشگاهی پارک معماری جین هوا یکی از معروف‌ترین آثار بیلبائو است. این غرفه تعبیه شده که در سال ۲۰۰۷ تکمیل شد، دارای سطوح بسیار و مسدودسازی استراتژیک است.
کارهای متنوع او شامل باغ گیاه‌شناسی در کولیاکان، یک طرح جامع و کلیسای کوچک برای یک مسیر زیارتی در Jalisco، یک مرکز بیوتکنولوژی برای یک مؤسسه فناوری، یک نمونه اولیه مسکن پایدار است. بیلبائو برای حل مشکل مسکن اجتماعی مکزیک روی ایجاد مسکن ارزان قیمت کار کرده‌است. تاکنون، بیلبائو ۳۲ خانه برای این برنامه ساخته‌است که به افراد کم درآمد کمک می‌کند تا خانه خود را بپردازند.
الیز مرکور یا الیز مرکور واگنر (; – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۹۰۵ میلادی فعالیت می‌کرد. او اولین معمار زن پیتسبرگ بود. او در خانواده ای سرشناس بزرگ شد و در خارج از کشور در فرانسه و آلمان تحصیل کرد و سپس به عنوان معمار در آکادمی هنرهای زیبای پنسیلوانیا تحصیلات خود را به پایان رساند. اولین طراحی برای نمایشگاه بین‌المللی آتلانتا در سال ۱۸۹۴ توسط او سرپرستی شد در حالی که او شاگرد توماس بوید بود.
این اولین بار بود که یک زن سرپرستی یک پروژه معماری در جنوب را بر عهده داشت. پس از اتمام دوره کارآموزی شش ساله، او شرکت خود را در سال ۱۸۹۶ افتتاح کرد و بر طراحی خانه‌های خصوصی و ساختمان‌های عمومی مانند کلیساها، بیمارستان‌ها، مدارس و ساختمان‌ها برای سازمان‌هایی مانند YMCA / YWCA تمرکز کرد.