moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۱۷۵۰ در طول دوران بیماری پدرش، او از سوی پاپ بندیکت چهاردهمChisholm, Hugh, ed. (1911). "Agnesi, Maria Gaetana". Encyclopædia Britannica. 1 (11th ed.). Cambridge University Press. به سمت استادی ریاضیات و فلسفهٔ طبیعی و فیزیک در بولونیا رسید اما او هرگز در این سمت خدمتی نکرد. آنیزی دومین زنی بود که به عنوان استاد دانشگاه انتخاب شده بود؛ لائورا باسی نخستین زن بود.Pickover, Clifford. "The Math Book". Sterling Publishing, 2009, p. 180. در ۱۷۵۱ او دوباره بیمار شد و پزشکش به او گفت که دیگر نباید درس بخواند. پس از درگذشت پدرش در ۱۷۵۲ او به گرایش مورد علاقه‌اش که از آن دور مانده بود بازگشت و زمان زیادی را صرف مطالعه در زمینهٔ الهیات بویژه پدران کلیسا کرد و خود را وقف نیازمندان کرد او هرچه داشت به بی خانمان‌ها و بیماران داد و از دیگران درخواست پول می‌کرد تا به نیازمندان دهد. او در ۱۷۸۳ خانه‌ای برای سالمندان میلان تأسیس کرد و خودش آنجا زندگی و خدمت کرد. در ۹ ژانویهٔ ۱۷۹۹ ماریا آنیزی در فقر از دنیا رفت و جنازه اش به همراه پانزده تن دیگر در یک گور دسته جمعی دفن شد.
یک دهانهٔ برخوردی بر روی سیارهٔ ناهید به افتخار او نام‌گذاری شده‌است."Atlas of Venus", by Peter John Cattermole, Patrick Moore, 1997, , p. 112 همچنین در سال ۲۰۱۷ خانوادهٔ کاپولا یک برندی با نام آنیزی تولید کردند.
درعراق پلاک به شکل مستطیل است و از آلومینیوم ساخته شده است. در سمت چپ، کلمه " عراق" نوشته شده است و زیر آن نام فرمانداری نوشته شده است وفقط از اعداد عربی استفاده میشود.
۵ نوع پلاک در عراق وجود دارد:
Wikipedia contributors، "Vehicle registration plates of Iraq،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Vehicle_registration_plates_of_Iraq&oldid=405380016 (accessed July ۲۸، ۲۰۱۱).
در جمهوری آذربایجان، پلاک وسایل نقلیه معمولاً از دو رقم، خط تیره، دو حرف، خط تیره و سپس سه رقم تشکیل شده و با فونت سیاه بر روی یک زمینه سفید نوشته شده است. اندازه پلاک‌ها به شکل پلاک‌های اروپایی بوده و در سمت چپ، شامل کد کشور آذربایجان (AZ) و پرچم جمهوری آذربایجان می‌باشد.
دو عدد اول نشان دهنده منطقه محل سکونت مالک است.
جان پاول سازندهٔ موسیقی اهل بریتانیا است که بیشتر به خاطر ساختن موسیقی فیلم و پویانمایی مشهور شده‌است.
فرد آستر (؛ زاده ۱۰ مه ۱۸۹۹ - درگذشته ۲۲ ژوئن ۱۹۸۷) رقصنده، طراح رقص، خواننده و بازیگر فیلم‌ها و تئاتر برادوی اهل آمریکا بود. او ۷۶ سال بر روی صحنه و همین‌طور صنعت فیلم‌سازی مشغول به کار بود و در طی این مدت ۳۱ فیلم موزیکال ساخت. استیر از طرف موسسهٔ فیلم آمریکا به عنوان «پنجمین ستارهٔ بزرگ در تمام دوران‌ها در صنعت فیلم‌سازی» انتخاب شد.
فعالیت‌های او در هنر رقص، طراحان رقص بسیاری، همانند مایکل جکسون را تحت تأثیر قرار داد.
وی برادر ادلر استیر بود.
روش تراختنبرگ روشی برای انجام محاسبه ذهنی پایه ریاضی است که توسط یاکوف تراختنبرگ زمانی که در زندان‌های نازی‌ها اسیر و تحت فشار بود برای رهایی ذهن خود از فشارها اختراع شد.
این روشها شامل چندین الگوریتم انجام محاسبات است که فرد با به خاطر سپردن آنها قادر خواهد بود محاسبات پایه ریاضی را به سرعت انجام داده و بدون طی مراحل میانی به صورت مستقیم به جواب برسد.
class Trachtenberg
داستان ابابیل یکی از قصه‌های باستانی است که در قرآن کتاب مقدس مسلمانان به آن اشاره شده است.
ابابیل پرنده‌ای کوچک است که در قرآن کتاب دینی مسلمانان از آن یاد شده است که به دستور خداوند برای نابودی سپاه ابرهه که برای خراب کردن کعبه رفته بود در آسمان پدیدار شد و با پرتاب سنگ، سپاه ابرهه را نابود کرد.
این واژه، تنها یک بار در سورهٔ فیل که به داستان یورش سپاه فیل به مکّه و نابودی آن‌ها به‌وسیله گروهی از پرندگان پرداخته، به کار رفته‌است:(فیل۱۰۵/۳)
لغویان، مورّخان و مفسّران، در رابطه با ریشه و معنای این واژه و چگونگی پرندگانی که این مأموریت را انجام دادند، هم نظر نیستند. برخی آن را از قصه ها و افسانه های بین النهرینی می دانند و برخی معتقدند ابابیل نام یک پرنده است که بسیار شبیه به پرستو است و لانه خود را از سنگ‌های کوچک و گِل میسازد. در مناطق شمالی ایران بسیار مشاهده شده‌است.
به نظر گروهی از لغت‌شناسان چون ابوعبیده،لسان‌العرب، ج۱، ص۴۹، «ابل» فرّاءمعانی القرآن، ج۳، ص۲۹۲ و جوهری،الصحاح، ج ۴، ص ۱۶۱۸، «ابل» «ابابیل»، مانند کلمات شماطیط، عبابید و شعالیل جمعی است که مفرد ندارد. عدّه‌ای دیگر، کلماتی را مفرد «ابابیل» دانسته‌اند، مانند:
برخلاف آنچه جاافتاده، ابابیل نام آن پرندگان نیست بلکه معنای وصفی دارد.نمونه، ج۲۷، ص۳۳۶ به نظر ابن سیّده، ابابیل به معنای گروه‌ها و دسته‌هایی از پرندگان*، اسبان و شتران است.
ابن عباس آن را به معنای «دسته دسته» می‌داند.الدرّالمنثور، ج۸، ص۶۳۰ ابابیل، هم‌چنین به معنای «زیاد»، «گروه متفرّق»، «جمعیّت‌های بزرگ»، «جمعیّت‌ها»،سیره ابن هشام، ج۱، ص۵۵ «بعضی به دنبال بعض»،قمی، ج۲، ص۴۸۱ «جماعت‌هایی متفرّق از این‌جا و آن‌جا»التفسیر الکبیر، ج۳۲، ص۱۰۰ و «رنگ‌های گوناگون»ماوردی، ج۶، ص۳۴۲ دانسته شده‌است.
به نظر مصطفوی، بعید نیست که اصل در مادّه «أب‌ـل» به معنای تحمّل سختی، بردباری و مقاومت، وابل (شتر) نیز یکی از مصادیق این معنا باشد، و شاید ابابیل هم وصف پرنده‌ای با همین ویژگی‌ها باشد و «طیراً أبابیل»، یعنی پرندگان گروه گروه، قوی، مقاوم و صبور.التحقیق، ج۱، ص۲۶، «ابل»
آرتور جفری می‌گوید: واژهٔ «ابابیل» ربطی به پرندگان ندارد؛ بلکه نام یک بلا است، گذشته از آن، این کلمه از «ابیله» به معنای «تاول» گرفته شده‌است.
اشپرنگل خیلی پیش‌تر در ۱۹۷۴ میلادی میان این واژه و بیماری آبله، رابطه‌ای را حدس زده بود و آن را مشتق از «اَب» به معنای «پدر» و «ابیل» به معنای «نوحه و ندبه» می‌پنداشت و می‌گفت: ایرانیان، واژهٔ «ابیله» را به معنای آبله به کار می‌برند. این نظریّه را روایات موجود که می‌گوید: لشکریان ابرهه به بیماری آبله دچار و نابود گشتند، تأیید می‌کند؛ امّا مشکل، اثبات فارسی بودن آن است، زیرا آبله در زبان فارسی، خود دخیل از عربی و بی‌تردید از همین آیه گرفته شده‌است.واژه‌های دخیل، ص۹۸
در این که این پرنده به چه شکلی بوده و چگونه مأموریّت خود را در نابودی اصحاب فیل انجام داده، آرای گوناگونی وجود دارد:
عایشه می‌گوید: ابابیل شبیه خطاطیف (پرستوها) هستندروح‌البیان، ج۱۰، ص۵۱۵ و نیز گفته شده: آن‌ها شبیه وطاویط (خفّاش‌های سرخ و سیاه) بودند.روح‌المعانی، مج ۱۶، ج ۳۰، ص ۴۲۳
ابوسعید خدری، کبوتران حرم (مکّه) را از نسل ابابیل می‌داند ولی بُروسَوی در درستی کلام او تردید می‌کند چرا که به گفتهٔ برخی، ابابیل، شبیه زرازیر (سارها) هستند که در اطراف باب ابراهیم مسجدالحرام وجود دارند.
عکرمه می‌نویسد: آن‌ها سرهایی چون درندگان داشتند که پیش از آن دیده نشده بود و پس از آن نیز دیده نشد.
طبری به نقل از ابن‌عبّاس می‌گوید: آن‌ها پرندگانی بودند که از دریا خارج شده یا از سوی دریا آمده بودند. سفید یا سیاه یا سبز رنگ بودند و منقاری چون پرندگان و چنگال‌هایی همانند سگان داشتند.جامع‌البیان، مج ۱۵، ج ۳۰، ص ۳۸۳
ابوالجوزا عقیده دارد که خداوند در همان وقت، آن‌ها را در آسمان پدیدآورد.عرائس المجالس، ص۴۰۰ و ابن مسعود آن‌ها را پرندگانی می‌داند که صیحه می‌کشیدند و بر اصحاب فیل، سنگ* می‌افکندند. خداوند طوفانی فرستاد که آن سنگ‌ها را با شدّت بر آنان می‌کوبید.جامع‌البیان، مج۱۵، ج۳۰، ص۳۸۳
ابوالفتوح رازی از ابومسعود نقل می‌کند: آن مرغان به شکل منج انگبینند (زنبورعسل) و در منقار هر یکی، سنگی است. هر گروهی را یکی مرغ، در پیش ایستاده، سیاه سر، دراز گردن، سرخ منقار. بیامدند این مرغان و گرد لشکرگاه ابرهه درآمدند. چون ایشان صف برکشیدند و آهنگ کعبه کردند، هر مرغی از ایشان، آنچه در منقار داشت، بینداخت. بر هر سنگی نام صاحب او نوشته شده بود. بر هر یکی که سنگ او، بر او زدند، بر سرش آمد و از زیرش بیرون آمد و اگر بر پشتش افتاد، به سینه‌اش بیرون آمد و اگر بر سینه‌اش آمد، بر پشتش بیرون رفت تا همه بر جای بمردند.روض‌الجنان، ج۲۰، ص۴۱۰
به گفتهٔ ابن‌هشام، خداوند پرندگانی همانند پرستو را از دریا بر آن‌ها فرستاد که هر یک سه سنگ با خود حمل می‌کردند: یک سنگ در منقار و دو سنگ در پاهایشان بود. سنگ‌ها به اندازه نخود و عدس بود و به محض برخورد به اصحاب فیل، آن‌ها را نابود می‌کرد.سیره ابن هشام، ج۱، ص۵۳
فخر رازی پس از نقل صفات متعدّدی که برای پرندگان بیان شده، می‌گوید: از آن جا که این پرندگان دسته دسته بودند، شاید هر دسته شکلی داشته و هر کسی آنچه را که دیده وصف کرده‌است.
از محمّد بن عبداللّه در وصف این پرنده روایت شده: مرغی بین آسمان و زمین است که لانه دارد و تخم می‌گذارد.
ابومریم از محمد باقر روایت می‌کند: هر پرنده سه سنگ در چنگال و منقار خود داشت. سنگ‌ها را بر روی لشکریان ریختند که بر اثر آن در میان آن‌ها، مرض آبله پدید آمد؛ پس خداوند نیز به وسیله آن‌ها، نابودشان ساخت و پیش از آن «آبله» در آن‌جا دیده نشده بود.الکافی، ج ۸، ص ۸۴
از جعفر صادق در این باره نقل شده: از اصحاب فیل، یک نفر بیش‌تر باقی نماند که فرار کرد. او در حالی که مشغول نقل واقعه برای مردم بود، سرش را بالابرد و گفت: این از همان پرندگان است؛ آن‌گاه آن پرنده [که مأمور تعقیب او بود] بالای سر او قرار گرفت و سنگی را رها کرد که از زیر او خارج‌شد.همان، ج۴، ص۲۱۶ بعضی این شخص را خود ابرهه دانسته‌اند که هنگام نقل واقعه برای پادشاه حبشه با آن عذاب نابود شد.روان جاوید، ج۵، ص۴۳۷
در ترکیه پلاک وسایل در شکل مستطیل است و از آلومینیوم ساخته شده‌است. در سمت چپ، کد کشور "TR" دراندازه ۴ × ۱۰ سانتی‌متر، نوار آبی رنگ مانند کشورهای عضو اتحادیه اروپا (بدون ۱۲ ستاره طلایی)، به نمایندگی از اتحادیه گمرکی اروپا درپلاک‌های ترکیه مشاهده می‌شود. متن پلاک سیاه و سفید بر روی زمینه سفید و برای وسایل نقلیه رسمی سفید بر روی سیاه و سفید است. در تمام وسایل نقلیه ترکیه دو پلاک وجود دارد، که یکی در جلو و دیگری در عقب خودرو نصب می‌شود به جز موتور سیکلت و تراکتور.
فرمت متن در صفحات پلاک‌های خودرو یکی از موارد زیر می‌باشد:
در برخی از استان‌ها، شماره در گروه برای دفاتر جمع‌آوری مالیات از شهرستانهای مختلف طبقه‌بندی شده،
ساختار پلاک‌ها به خاطر راست چین کردن به هم خورده‌است و در کلیه پلاک‌ها کد ترکیه(TR)در سمت چپ و بعد از آن دو رقم که نشان دهنده محل سکونت شخص مالک بوده و در وسط پلاک حرف مورد نظر و در سمت راست پلاک دو تا چهار حرف (بستگی به نوع پلاک دارد) می‌باشد.
دو رقم نشان دهنده استان محل سکونت مالک است:
پلاک وسیله نقلیه
نفحات الاعجاز (به فارسی "مرزهای اعجاز") تالیف سید ابوالقاسم خویی کتابی است در شرح چگونگی اعجاز قرآندایرت‌المعارف طهور٬ مرزهای اعجاز.
خویی در این کتاب به تعریف اعجاز و اینکه نبوت پیامبران چگونه تشخیص داده می‌شود پرداخته‌است. سپس به جزئیات اعجاز قرآن پرداخته و به برخی سؤال‌ها در باره اعجاز قرآن پاسخ داده‌استمرزهای اعجاز٬ تالیف سیدابوالقاسم خوئی٬ ترجمه جعفر سبحانی‌تبریزی٬ ناشر : موسسه‌ امام‌ صادق‌(ع)٬ شابک : 964-357-231-5 تاریخ نشر: 1385/4/21 ٬محل نشر : قم.
جعفر سبحانی این کتاب را به فارسی با نام مرزهای اعجاز ترجمه نموده است.
زندان زنان فیلمی به کارگردانی و تهیه‌کنندگی منیژه حکمت و نویسندگی فرید مصطفوی (بر اساس طرحی از منیژه حکمت) محصول سال ۱۳۷۹ است. پگاه آهنگرانی، رؤیا نونهالی و رؤیا تیموریان از بازیگران این فیلم هستند.: Iranian Movie DataBase فیلم زندان زنان :Zendan-e zanan (2002) - IMDb
سال ۱۳۶۲، زندان زنان، زندانیان دست به شورش می‌زنند، طاهره یوسفی رئیس جدید زندان، بین آنها می‌رود تا آرامشان کند و بالاخره هم با اعمال مقررات سختگیرانه اش زندانیان را وادار آرامش و تسلیم می‌کند. طاهره یوسفی با یکی از زندانیان به نام میترا که مرتکب قتل ناپدری اش شده، درگیر می‌شود. میترا که در میان زندانیان نفوذ زیادی دارد زیر بار دستورهای طاهره یوسفی نمی‌رود و هر بار به بهانه ای مجازات می‌شود۰ پگاه دختر جوان زندانی که با میترا دوستی نزدیکی دارد و ظاهراً جرمش نیز سیاسی است، پس از برگزاری تک نوازی ویلنسل برای اعدام برده می‌شود. یکی از زندانیان که حامله است، وقتی هواپیماهای عراقی، بمب‌هایشان را برفراز تهران می‌ریزند و شهر در تاریکی کاملی فرومی‌رود، توسط میترا که دانشجوی مامایی بوده، وضع حمل می‌کند. نام نوزادش سپیده گذارده می‌شود. ده سال بعد، در سال ۱۳۷۲، دختر جوانی به نام سحر را به زندان می‌آورند، تفاوت حالا با گذشته اینست که جز میترا و طاهره یوسفی، از زندانیان و زندان بانهای قبلی، کسی در زندان نیست. یکی از زندانیان که برای خودش دار و دسته فساد در داخلی زندان به هم زده، چندبار سعی می‌کند تا سحر را به دام بیندازد امّا هربار میترا با حمایتش مانع می‌شود تا این که زن بالاخره یک شب از سحر سوءاستفاده جنسی می‌کند. . زندان بهم می‌ریزد و طاهره یوسفی، که حالا بعد از ده سال روابط نزدیک تر و دوستانه تری با میترا دارد وارد عمل شده و زن فاسد کشته می‌شود. در سال ۱۳۷۹، فضای زندان کاملاً عوض شده‌است، گرد پیری بر سر طاهره یوسفی و میترا نشسته و آنها رابطهٔ خواهرانه ای باهم دارند. زندان پر از دختران بزهکار است. روزی دختر جوانی را به زندان می‌آورند که دوستانش او را اسی صدایش می‌کنند. میترا که به او احساس مادرانه ای پیدا کرده، درمی یابد که او همان سپیده است که در زایمان به مادرش کمک کرده بود. سپیده از زندان فرار می‌کند، قصد او خروج از مملکت است، میترا که از قصد او آگاه شده به تکاپو می‌افتد تا او را پید کند. اما برای خروج از زندان نیاز به وثیقه ای سنگین و ضامنی معتبر دارد. طاهره یوسفی سعی می‌کند به او کمک کند و چون در می‌یابد که میترا از تلاشش نتیجه ای نگرفته، پس سند خانه خودش را به عنوان وثیقه آزادی میترا می‌سپارد تا او بتواند بیرون از زندان سپیده را پیدا کند. میترا از زندان می‌رود، اما طاهره یوسفی تنها در زندان می‌ماند.
مقدونی به فردی که اهل مقدونیه یا مربوط به آن باشد گفته می‌شود. به طور ویژه، مقدونی ممکن است به موارد زیر اشاره کنند:
خسرو میرزا (۱۲۳۷–۱۳۰۱ ه‍.ق) شاهزادهٔ قاجار، هفتمین پسر عباس میرزا نایب السلطنه فتحعلیشاه قاجار است و در سال ۱۲۰۱ خورشیدی (۱۸۲۲ میلادی، ۱۲۳۷ قمری)دانشنامه جهان اسلام به دنیا آمده‌است.
پس از قتل الکساندر گریبایدوف در بهمن ماه ۱۲۰۷ خورشیدی در تهران که چندی پس از پایان جنگ دوم ایران و روسیه و انعقاد قرارداد ترکمنچای اتفاق افتاد، هیاتی دیپلماتیک به سرپرستی خسرومیرزا به روسیه سفر کرد تا پیام عذرخواهی و دوستی شاه ایران را به امپراتور روسیه تسلیم کرده و از بروز خصومت و جنگی تازه جلوگیری نماید. این هیئت در بهار سال ۱۲۰۸ خورشیدی به روسیه رسید و به گرمی مورد استقبال قرار گرفت و ماموریتش چیزی قریب یک سال به طول انجامید. در این مدت اعضای هیئت دیپلماتیک ایرانی که دو تن از اولین تحصیل‌کردگان ایرانی، میرزا صالح شیرازی و میرزا بابا افشار، در فرنگ نیز در بین آنان بودند در شهرهای مختلف از موسسات آموزشی و کارگاه‌های صنعتی روسیه بازدید کردند. ماحصل این سفر برای ایرانیان سفرنامه‌ای دیپلماتیک بود به نام سفرنامه خسرو میرزا که به قلم منشی هیئت مصطفی خان افشار نوشته شده‌است. در این سفرنامه علاوه بر جزئیات بازدیدها و ملاقات‌ها، پیشرفت‌های کشور روسیه و سیستم آموزشی و مدارس آن نیز شرح داده شده و لزوم ایجاد موسسات مشابه در ایران بحث شده‌است. طرفه آنکه میرزا تقی‌خان فراهانی ۲۲ ساله که بعدها به نام امیرکبیر شناخته شد در این سفر در مقام منشی حضور داشت و بیست سال بعد زمانیکه به مقام صدارت اعظم رسید طرح مدرسه نظامی جدید یعنی دارالفنون را مشابه آنچه در این سفرنامه پیشنهاد شده بود عملی کرد. سفر روسیه را از نقاط آغازین شکل‌گیری ایده اصلاحات امیرکبیر می‌دانند.Ekhtiar, Maryam, 1994 الماس شاه، الماسی گران‌بها که از غنائم حمله نادرشاه به هندوستان بود در این سفر به نیکلای یکم تزار روسیه پیشکش شد.ویکی‌پدیا انگلیسی
هنگامی که عباس میرزا - نایب‌السلطنه و والی آذربایجان- مأمور سامان دادن امور خراسان نیز شد، خسرو میرزا در اداره امور خراسان و جنگ با کامران میرزا حاکم هرات مشارکت داشت. با مرگ زودهنگام عباس میرزا و ولیعهد شدن محمد میرزا، قائم مقام فراهانی مربی و وزیر محمدمیرزا به خسرو میرزا بدگمان شد و دستور به دستگیری و حبس او در قلعه‌ای در اردبیل داد. پس از مرگ فتحعلیشاه در سال ۱۲۱۳ خورشیدی (۱۸۳۴ میلادی، ۱۲۵۰ قمری) و پیش از رهسپار شدن محمدمیرزا به تهران به قصد تاجگذاری، قائم مقام دستور به کور کردن خسرو میرزا و برادر دیگرش جهانگیر میرزا داد. خسرو میرزا ادامه عمر را در تویسرکان و تهران گذراند. خسرو میرزا در سال ۱۲۶۲ خورشیدی (۱۸۸۳ میلادی، ۱۳۰۱ قمری) درگذشت.
داستان عذرخواهی خسرو میرزا از تزار روسیه در بخشی از فیلم کشتی روسی به تصویر کشیده شده‌است.
کژین شوی یکی از لباس‌های سنتی و گرانقیمت زنان ایل سنگسر است. قدمت این لباس به دوره اشکانیان بازمی‌گردد.
این لباس نسبتاً بلند ابریشمی عموماً به رنگ قرمز است و ویژگی بارز آن، هنر سوزن دوزی خیره کننده‌ای است که در قسمت پایین دامن و لبه‌های آستین بکار می‌رود.
در بیشتر نمونه‌های بجا مانده، عرض نوار سوزن دوزی شده، تقریباً بیست و پنج سانتی‌متر است.
در لباس‌های بلند زنان زرتشتی اطراف یزد و میبد، طرح‌های سوزن دوزی شده مشابه کژین شوی مشاهده می‌شود. اما رنگ لباس زنان ایل سنگسر، (کژین شوی) عموماً قرمز است و به ندرت از رنگ‌های زرد و سبز استفاده می‌شود.پاکزادیان، حسن. "نقش مایه‌های باستانی در فرهنگ و آثار ایل سنگسر". تألیف حسن پاکزادیان. سال ۱۳۸۵، چاپ اول.
مانیا اوربیکا امپراتریس روم در دوران زمامداری همسرش کارینوس بود. با این حال هیچ‌گونه اطلاعات تاریخی‌ای دربارهٔ زادگاه یا خانوادهٔ مانیا اوربیکا وجود ندارد"The Roman Empresses". Forgotten Books, . Google Books, (بازبینی به تاریخ ۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۱). و خود او نیز تنها به‌واسطهٔ سکه‌هایی که به نامش ضرب‌شده‌اند شناخته می‌شود.John Yonge Akerman. "A descriptive catalogue of rare and unedited Roman coins: from the earliest period of the Roman coinage, to the extinction of the empire under Constantinus Paleologos, Volume 2 (Google eBook)". E. Wilson, 1834. Google Books, (بازبینی به تاریخ ۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۱). همچنین تا پیش از این چنین تصور می‌شد که او باید همسر امپراتور یا غاصبی دیگر باشد.
پس از آنکه کارینوس بر تخت امپراتوری نشست، به همسرش عنوان «آگوستا» را اعطا نمود و سکه‌هایی را به افتخار او و پسرشان نیگرینیان ضرب کرد که این سکه‌ها امروزه بسیار نادر هستند.
مانیا اوربیکا و نیگیرینیان هر دو پیش از کارینوس درگذشتند. کارینوس نیز در سال ۲۸۵ میلادی پس از نبردی پیروزمندانه با دیوکلتیان که مدعی امپراتوری شده بود به‌دست یکی از افسرانش و در پی انتقامی شخصی به‌قتل رسید. پس از رسیدن دیوکلتیان به قدرت، یاد و خاطرهٔ امپراتور پیشین تقبیح شد و نام کارینوس و همسرش مانیا اوربیکا از تمامی کتیبه‌ها و نوشته‌ها پاک گردید.
جمیلیه ، یکی از شهرهای کشور قطر است.
مسیعید ، شهری صنعتی در شهرداری الوکره در کشور قطر،‌ واقع در ۳۶ کیلومتری جنوب دوحه است. مسیعید یکی از شهرهای مهم قطر در قرن ۲۰ بود که به عنوان یک مرکز صنعتی و مرکز ذخیره نفتی که از منطقه دخان استخراج میشد شناخته میشد.
دبلیودبلیوئی اسمکدان یا به عبارتی خلاصه تر اسمکدان یک برنامه تلویزیونی کشتی حرفه ای است که در غروب جمعه ها به طور زنده از شبکه فاکس در ایالات متحده آمریکا پخش می شود. این برنامه اولین قسمت خود را در 29 آوریل 1999 روی آنتن برد و تاکنون هر هفته پخش می شود. این شو و شوی راو، مهم ترین شوهای کمپانی دبلیودبلیوئی میباشند.
اسمکدان برخلاف راو که در کل تاریخ خود، فقط در دو شبکه و همیشه در دوشنبه ها پخش می شود، در شبکه های مختلفی و در هر دوره در روزهای مختلفی پخش میشد؛ در واقع اسمکدان در سال های گذشته هرهفته در روزهای پنجشنبه، سه شنبه و جمعه ها پخش میشد تا اینکه از اکتبر 2019 هر جمعه شب ها از شبکه فاکس پخش می شود؛ اما در سال های ابتدایی آن و به خصوص در دوره مخاطبان جوانتر بیشتر این شو را نسبت به "راو" تماشا میکردند.
اسمکدان تاکنون در 148 شهر مختلف آمریکا و در 5 کشور دیگر اجرا شده است: کانادا، بریتانیا و ژاپن در 2005، ایتالیا در 2007 و مکزیک در 2011.
آدام پیرس (مسئول ایجاد مسابقات)
مایک روم (گوینده رینگ)
رومن رینز
ری میستریو
ای جی استایلز
آستین تئوری
بابی لشلی
اوسوز (جی و جیمی اوسو)
ال ای نایت
استریت پروفیتس (مانتز فورد و آنجلو داوکینز)
شیمس
آسکا
بیانکا بلر
شارلوت فلر
زلینا وگا
کمربند قهرمانی اصلی شوی اسمکدان، کمربند قهرمانی دبلیودبلیوئی و قهرمانی یونیورسال است؛ این دو کمربند تاریخچه ای جدا از هم دارند اما از رسلمنیا 38 با یکدیگر و تحت عنوان "" توسط رومن رینز دفاع می شوند.
کمربند دوم شوی راو، قهرمانی ایالات متحده است که قهرمان کنونی آن، ری میستریو است.
کمربند تگ تیم اسمکدان که به همراه کمربند تگ تیم راو تحت عنوان "" دفاع میشود، در دستان جی و جیمی اوسو است و در هر دو شوی اسمکدان و راو از آن دفاع میشود.
کمربند تگ تیم زنان هم دست و است که این کمربند در هر سه شوی اصلی دبلیودبلیوئی (راو، اسمکدان و ان اکس تی) از آن دفاع می شود.
هری گرگسون-ویلیامز (زاده ۱۳ دسامبر ۱۹۶۱) آهنگ‌ساز، سازبند، تهیه‌کننده و رهبر موسیقی اهل بریتانیاست که به خاطر ساخت موسیقی فیلم، موسیقی بازی ویدئویی و پویانمایی‌های معروف، مشهور شده‌است.
سمفونی شماره ۸ در فا ماژور، اُپوس ۹۳، اثر لودویگ فان بتهوون است که آهنگساز آن را در چهار موومان، به سالِ ۱۸۱۲ میلادی تصنیف کرده‌است. این سمفونی در فا ماژور با دیگر سمفونی بتهوون در فا (سمفونی شمارهٔ ۶) را متمایز می‌کند، گرچه ششم طولانی‌تر نیز هست.
سمفونی هشتم نسبت به سایر سمفونی‌های بتهوون سَبُک‌تر است، گرچه کم‌فروغ نیست و در بسیاری از مکان‌ها، صدایی بلند و شاد با پیام‌های ستایش‌آمیز دارد. برخی از شنوندگان موسیقی، گذرهای متنوعی که در این اثر وجود دارد، به‌عنوان یک موسیقی شوخ‌طبعانه به گوش می‌سپارند.Some instances given by Antony Hopkins (1981; 224, 232, 233–4, 236–7) are: 1st mvt. bars 36–37 (bassoon mimicry), the "breaking of the metronome" passage at end of the second movement, the shift of the minuet into time, and the hesitancy in the last movement about whether the exposition will be repeated or not. بتهوون در این سمفونی مانند دیگر آثارش (مثل سونات پیانو اپوس ۲۷) از سُنَتِ دورهٔ کلاسیک منحرف می‌شود و موومان چهارم را به مهمترین موومان سمفونی تبدیل می‌کند.
تصنیفِ سمفونی شمارهٔ هشت در تابستان ۱۸۱۲، بلافاصله بعد از اتمامِ سمفونی شمارهٔ هفت آغاز شد.Hopkins 1981, 221 وی در آن زمان ۴۱ سال سن داشت و در پاییز همان سال تکمیل شد. همان‌طور که آنتِنی هاپکینز (آهنگساز و پیانیست انگلیسی) خاطرنشان کرده‌است، حال و هوای شادِ کار به هیچ چیز از وقایع ناگوار و ناخوشایندی که در آن زمان در زندگی بتهوون رخ می‌دادند، اشاره نمی‌کند.For details see Hopkins (1981, 221). کار بتهوون فقط چهار ماه طول کشید،Hopkins 1981, 221 و برخلاف بسیاری از آثار او، به کسی اهدا نشده‌است.
اجرای اولیه در ۲۷ فوریه ۱۸۱۴، طی کنسرتی در هفبورگ شهر وین اجرا شد که در آن سمفونی هفتم (که دو ماه از اجرای اولیۀ آن گذشته بود) نیز اجرا شد. بتهوون در آن زمان به‌طور فزاینده‌ای ناشنوایی‌اش رو به گسترش بود، اما با این حال رهبری ارکستر را به عهده گرفت. نوازندگان با آگاهی از این امر توجه‌شان بیشتر به نوازندۀ اول ویولون (کنسرت مایستر) بود تا رهبر ارکستر.
وقتی از کارل چرنی شاگرد بتهوون پرسیدند که چرا سمفونی هشتم از هفتم محبوبیت کمتری دارد، وی به نقل از بتهوون گفته‌است: «چون هشتم خیلی بهتر است».Steinberg, Michael. "The Symphony: a listeners guide". pp. 44-47. Oxford University Press, 1995. یک منتقد نوشت: «تشویق‌های دریافت‌شده با آن اشتیاق همراه نبوده و با اثری که باعثِ لذت جهانی می‌شود، متمایز است، و به قول ایتالیایی‌ها، این یک عشق مفرط ایجاد نکرد». بتهوون از این واکنش عصبانی شد.Solomon, Maynard. "Beethoven". p. 214. Schirmer Books, 1977 جرج برنارد شاو منتقد موسیقی نیز در موافقت با آن نوشت: در همهٔ جنبه‌ها هشتم بهتر از هفتم است.Bernard Shaw, George. "The Great Composers: Reviews and Bombardments". p. 107. California University Press, 1978. اخیراً جان سوفورد (آهنگساز و نویسنده آمریکایی) هشتمین را «یک نگاه زیبا، مختصر، طعنه‌آمیز و نگاه به گذشتگانی مانند هایدن و موتسارت» توصیف کرده‌است. بتهوون این سمفونی را «"سمفونی کوچک من در فا»" نامید تا آن را از سمفونی شماره شش، که آن را هم در «فا» نوشته ولی طولانی‌تر است، جدا سازد.
سازهای سمفونی هشتم عبارتند از:
مدت زمان این سمفونی حدود ۲۶ دقیقه است.
سمفونی هشتم دارای چهار موومان است که به ترتیب عبارتند از:
این قسمت همانند دیگر آثار بتهوون در فرم سونات و شبیه منوئه است و دارای یک کدای قابل توجه است. همان‌طور که آنتِنی هاپکینز خاطرنشان کرده‌است:Hopkins (1981, 222) این موومان در بین آثار بتهوون کمی غیرمعمول است زیرا اوج دراماتیک‌اش در بخش بسط و گسترش نیست، بلکه در «ری‌اکسپوزیسیون» (بازگشایش) است. برای این منظور، میزان‌های پایانیِ بخش گسترش، یک قلهٔ بزرگ به وجود می‌آورد و بازگشت میزان‌ها با شدت فورته فورتیس‌سیمو ( صدای خیلی خیلی بلند) مشخص می‌شود که به ندرت در آثار بتهوون ظاهر می‌شود، اما در سمفونی‌های ششم و هفتم سابقه دارد. با این حال با آرام بسته‌شدنِ میزان‌های آخرِ موومان، این زیاده‌روی متعادل می‌شود. تم اول در سه بخش چهارمیزانی با الگوی «فورته-پیانو-فورته» است. در تکرار و بازگشایش با تأکید روی تم چهارمیزانی، این الگو برجسته‌تر می‌شود.Hopkins (1981, 222)
عده‌ای بر این باورند که این موومان تقلید از صدای مترونوم است. داستان از این قرار است که یکی از دوستانِ مخترعِ بتهوون به نام یوهان مِلتسِل ابزاری برای کنترل سرعت موسیقی اختراع کرد و از همه موسیقیدانان وین دعوت کرد تا از اختراع او دیدن کنند. بتهوون که در این مجلس حضور داشت و در حال طراحی سمفونی هشتم بود، تصمیم گرفت از صدای ریتمیک این ابزار استفاده کند و خاطرهٔ خوشِ آن روز را یادآوری کند، و بدین ترتیب در ابتدای موومان با تکرار نت فا، ضربات مترونم را بیان می‌کند. همچنین گفته می‌شود این موومان مبتنی بر کاننی به نام («Ta ta ta... Lieber Maelzel» وو، ۱۶۲)، در یک مهمانی شام برای «مِلتسِل» ساخته شده‌است. هیچ مدرکی برای اثبات این ادعا وجود ندارد. این احتمال هم وجود دارد که «وو، ۱۶۲» توسط بتهوون ساخته نشده باشد. اما این واقعیت پس از آنتون شیندلر (زندگی‌نامه‌نویسِ بتهوون) رواج یافت.Brown, A. Peter, "The Symphonic Repertoire" (Volume 2). Indiana University Press (), pp. 517 (2002). الهام‌بخشِ بتهوون به احتمال زیاد همان تقلیدِ ریتمیک شبیه «سمفونی ساعت» اثر هایدن است.
تقلید شبیه به مترونوم از همان ابتدای موومان با آکوردهای استاکاتو با نت‌های دولاچنگ که توسط سازهای بادی اجرا می‌شوند، آغاز می‌گردد و یک ریتم پایۀ «۱۶ نتی» نیز به‌طور پیوسته ادامه می‌یابد. سرعت برای یک حرکت آهستهٔ سمفونیک در این موومان، سریع است. ریشارد واگنر استدلال کرده‌است که موومان سوم به‌عنوان حرکت آهستهٔ این سمفونی درنظر گرفته شده و موومان دوم باید به‌عنوان یک اسکرتسو اجرا شود.
نکتهٔ مهمِ در موومان سی بمل ماژور، زیرنمایان (فا ماژور) است و ساختار، همان چیزی است که چارلز روزن از آن به‌عنوان فرم «سوناتینا» (سونات کوچک) با حرکت آهسته یاد کرده‌است. بدین صورت است که، در پایانِ «اکسپوزیسیون»، هیچ بخشِ بسط و گسترش وجود ندارد، اما فقط یک مدولاسیون ساده به سی بمل ماژور وجود دارد که به ری‌اکسپوزیسیون بازمی‌گردد؛ به همین دلیل ممکن است به عنوان فرم «سوناتینا» تلقی شود.
«تم دوم» شامل یک موتیف با نت‌های «۶۴ تایی» خیلی سریع است و شاید برای ورود یک عبارت موسیقی، رفت و برگشت مترونوم کاملاً درست نباشد؛ و در نهایت این موتیف در انتهای کدا، با تمام ارکستر اجرا می‌شود.
در این قسمت بتهوون مجدداً از منوئه به جای اسکرتسو و در فرمِ سه‌تایی (A-B-A) استفاده کرده‌است. سولو‌های درخشانِ هورن و کلارینت در این قطعه از اهمیت زیادی برخوردار است. این موومان، فراخوانی نوستالژیک است از منوئه، که در زمان خلق این اثر منسوخ شده بود (یک منوئه نوستالژیک مشابه نیز در سونات پیانو اپوس، ۳۱ شماره ۳، در سال ۱۸۰۲ وجود داشت). سبک منوئهٔ بتهوون به‌ویژه با مدل‌های قرن ۱۸ تفاوت دارد، زیرا یک دینامیک نسبتاً «شدید، ملایم و شدید» را حفظ می‌کند؛ برای مثال: پس از اولین ضرب موسیقی، بتهوون نشانهٔ اسفورزاندو ( ) را تا پنج ضرب بعدی قرار می‌دهد.
<score>
} (c)
} (c f_\markup {
} c]) a'(f_\markup {
} a f]_\markup {
} ) a'-._\markup {
} r8
این ساختار باعث می‌شود که منوئه به سبک و سیاق سایر موومان‌ها نزدیک باشد. به همین دلیل به آکسان‌های خوش‌ذوق تکیه می‌کند. مانند اکثر منوئه‌ها، این موومان به شکل تریو نوشته شده‌است، با یک بخش سه‌گانۀ متضاد، حاوی سولوهای ارزشمند برای هورن و کلارینت است. سولوی کلارینت از آن جهت که نخستین نمونه است، از اهمیت بسزایی برخوردار است. ایگور استراوینسکی «اندیشۀ بی‌نظیرِ سازی» در این «تریو» را ستایش کرد.Stravinsky, I. and Craft R., Stravinsky in Conversation, London, Faber, 1959.
موومان چهارم مهمترین قسمتِ این سمفونی و در فرم سونات/روندو، با ریتم تند و خیلی سریع است.Hopkins (1981, 234) notes that the music is "marked allegro vivace but usually played presto". (علامت گذاری مترونوم نوشته‌شده توسط بتهوون دقیقاً «نت گِرد = ۸۴» است) این نخستین موومان سمفونیک است که در آن تیمپانی در اکتاوها کوک می‌شود، تنظیم مشابه (اکتاو-فا)، در اسکرتسوی سمفونی نهم مشاهده می‌شود.Hopkins (1981, 236) آنتِنی هاپکینگز در مورد شروع تم اولِ فینال، منظور از توقف روی آخرین نُتِ دو دیز را «تاکیدی بر بیدادگری ناسازگار» نقل می‌کند:
اظهار نظرهای برخی مفسران موسیقی در مورد تم اول و نت «دو دیز» بدین شرح است:
«آنچه قبل از آن (دو دیز) وجود دارد، از لحاظ بافت خیلی ظریف است، بنابر این بسیار زیرک و چابک است».Hopkins, A. (1981, p.235) The Nine Symphonies of Beethoven. London, Heinemann. دونالد تووی دخالت ناگهانیِ «دو دیز» را به‌عنوان نمونه‌ای از «جلوه‌های هارمونیکِ دورِ بتهوون» ذکر می‌کند».Tovey, D.F. (1944, p52) Beethoven. Oxford University Press.
سرانجام مشخص شد این نتِ «سرکش» به‌عنوان یک کل، دارای یک معماری در نقش و ساختارِ موومان است. تم و موادِ افتتاحیه مجدداً سه بار دیگر ظاهر می‌شود، ابتدا در شروع بخشِ بسط و گسترش، سپس در ابتدای ری‌اکسپوزیسیون و آخرین آن در نیمه راهِ کدا است. مانند موومان اول، حرکت به «تم دوم» در کلید «اشتباه» نوشته می‌شود و سپس به کلید معمولی می‌رود (اکسپوزیسیون: نمایان، تکرار: تونیک پس از چند میزان).
«کُدا»، که جزو یکی از مهمترین و مفصل‌ترین آثار بتهوون است،Extensive discussion of the coda is given in Charles Rosen's "Sonata Forms" (1988). Hopkins (1981, 238) calls it "magnificent" and suggests it is too substantial to be referred to by the term "coda". شامل دو اتفاقِ برجسته است. صدای بلند و خیره‌کنندهٔ «دو دیز» در اکسپوزیسیون، سرانجام توضیحی می‌یابد: «و اکنون به نظر می‌رسد که بتهوون آن نت را به صورت ذخیره نگه داشته بود، و به وسیله آن می‌خواست به دروازه‌های برخی از کلیدهای بسیار دور پرش کند، سپس تم را در فا دیز مینور، پشت سر بگذارد».Tovey, D.F. (1935, p.67) Essays in Musical Analysis, Vol. 1: Symphonies. Oxford University Press.
چند میزان بعد، یک مدولاسیون خیره‌کننده وجود دارد که در آن این کلیدِ «کوبشیِ پایین‌رونده»، یک نیم‌پرده پایین آمده‌است و لحظه به لحظه به خانۀ اصلی (فا ماژور)، نزدیک می‌شود.Hopkins (1981, 240)
سمفونی با شوخ‌طبعیِ بسیار و با پاساژی طولانی از هارمونی تونیک، با صدای بلند به پایان می‌رسد. چایکوفسکی این موومان را «یکی از بزرگترین شاهکارهای سمفونیکِ بتهوون» نامید.
شهرداری الوکره یکی از شهرداری‌های کشور قطر است. جمعیت این شهرداری ۲۹۹٬۰۳۷ نفر است.
مهدی مرعشی نویسنده معاصر ایرانی ساکن کانادا است.
مهدی مرعشی داستان‌نویس معاصر ایرانی، در رشته زبان و ادبیات فارسی از دانشکده ادبیات دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شده‌است.
از مهدی مرعشی دو مجموعه داستان به نام‌های نفس‌تنگ و کتابت بهار، بازنویسی داستان‌های سمک عیار و دو رمان داستان زرتشت و رسم این زن سکوت است منتشر شده‌است. سوای نقدهای او بر ادبیات معاصر و تحقیقات در ادبیات کهن ایران‌زمین، از او ترجمه‌هایی نیز از ادبیات فرانسه و ادبیات کبک منتشر شده‌است.
در سال ۲۰۱۶ هم مجموعه‌داستان تازه‌ای به نام «از جاده که می‌گذشتیم» توسط نشر اچ‌انداس‌مدیا منتشر شده است. ترجمهٔ سه مجموعه‌شعر از پیر پائولو پازولینی به نام‌های وطن من کجاست، در قلب یک کودک و شعرهای فراموش‌شده هم از دیگر کارهای اوست.
از جمله کارهای اخیر او برگزاری «کارگاه داستان‌نویسی هزارداستان مونترال» با شرکت نویسندگان ساکن مونترال و برگزاری کلاس‌های آموزش داستان‌نویسی در این شهر است. وی در حال حاضر ساکن کانادا است. او در سال ۲۰۱۲ رادیو اینترنتی این‌جا مونترال را با پخش برنامه‌های هفتگی در معرفی آثار ادبی مستقل و آزاد در مونترال پایه‌گذاری کرده‌است که تاکنون ادامه دارد.
داستان کوتاه آبی از مجموعه‌داستان «نفس‌تنگ» نوشتهٔ مهدی مرعشی به عنوان یکی‌از تک‌داستان‌های برگزیدهٔ نُهمین دورهٔ جایزه هوشنگ گلشیری در سال ۱۳۸۸ معرفی شده است.
آخرین رمان او «آنها دیگر از آن ایستگاه نگذشته‌اند» در سال ۱۳۹۷ در نشر مهری، لندن منتشر شده است.
جاسپر یا جسپر نام شهری توریستی در پارک ملی جاسپر در ایالت آلبرتا، کانادا است. شهر جاسپر در ۳۶۲ کیلومتری غرب ادمونتون، نزدیک به مرزهای استان بریتیش کلمبیا و در میان رشته‌کوه راکی واقع شده است.
ساختمان کاپیتول ایالت پنسیلوانیا (Pennsylvania State Capitol) بنایی است که شاخه مقننه، اجرایی، و عدلیه دولت ایالت پنسیلوانیا در آن قرار دارد.
معمار بنا عبارت است از Joseph Miller Huston از فیلادلفیا. سبک معماری ساختمان سبک بوزار است که در آن زمان طرفداران زیادی داشت.
بنای کنونی در سال ۱۹۰۶ ساخته گردید و در هریسبورگ قرار دارد.
این بنا خانه مجلس نمایندگان و سنا و فرمانداری ایالت است.
شاهنشاهی‌های بزرگ هخامنشی، اشکانی و ساسانی که برای قرن‌ها بر سرزمین‌های پهناوری حکومت می‌کردند، از سوی سلحشورانی زبده محافظت می‌شدند. این سلحشوران با استفاده از راهبردهای نظامی پیچیده و جنگ‌افزار تهاجمی و تدافعی خوش‌ساخت از یکپارچگی ملی ایران دفاع می‌کردند. در ادامه به معرفی مختصر برخی از سلاح‌های مهم در این دوران هخامنشیان می‌پردازیم:
سپاه هخامنشیان از سربازانی از نواحی مختلف ایران تشکیل شده بودند اما هسته اصلی ارتش سلحشوران ایرانی بودند. این سربازان از سرتاسر این امپراتوری پهناور می‌آمدند: از پارس، آسیای مرکزی تا دانوب. پس از پارسیان، مادها بیشترین سرباز را در سپاه ایران داشتند و بسیاری از فرماندهان ارتش، مادی بودند. نوشته‌های نویسندگان یونانی چون هرودوت، آریان و گزنفون اطلاعات مفیدی در رابطه با ارتش هخامنشیان در اختیار ما می‌گذارند، اما نوشته‌های یونانی‌ها در مورد ایرانیان عمدتاً مغرضانه است، چرا که کشورشان در حال جنگ با هخامنشیان بود و آن‌ها سعی کردند با اغراق در مورد تعداد سپاهیان هخامنشی، پیروزی‌های خودشان بر آن‌ها را برجسته‌تر جلوه دهند.(Marsdon, 1964:37) بیشتر تألیفات، تنها روایت یونانیان را در نظر گرفته‌اند بنابراین اعدادی که در این گزارش‌ها آمده‌است بسیار مورد مناقشه و صرفاً حدس و گمان هستند. از طرفی یوزف ویزه‌هوفر نگاهی متعادل و منصفانه به نبردهای هخامنشیان ارائه می‌کند.(۱۹۹۳:۲۵–۱۴۸)
در طول نبرد فلاخن‌اندازان و کمانداران پیاده‌نظام در خط مقدم قرار می‌داشتند و سواره‌نظام سبک اسلحه و پیاده‌نظام سنگین اسلحه در دو طرف آن‌ها قرار می‌گرفتند نا آن‌ها را مورد حمایت خود قرار دهند. در آغاز نبرد فلاخن‌اندازها و کمانداران با پرتاب سنگ و تیر بر روی دشمن، خطوط آن‌ها را دچار آشفتگی می‌کردند، سپس پیاده‌نظام سنگین اسلحه که به نیزه و شمشیر مجهز بودند با پشتیبانی واحدهای سواره‌نظام از جناحین به دشمن حمله می‌کردند. این تاکتیک‌ها در برابر دشمنان آسیایی هخامنشیان به خوبی نتیجه می‌دادند اما در برابر آرایش جنگی به هم فشرده یونانیان و مقدونی‌ها چندان مؤثر نبود. واحدهای سنگین اسلحه هوپلایت‌های یونانی و فالانکس مقدونی با کمک نیزه‌های بلند آرایش به هم فشرده خود را حفظ می‌کردند و به این ترتیب از خود در برابر مهاجمان دفاع می‌کردند. یونانی‌ها که بدنشان با زره محافظت می‌شد در برابر تیرها و پرتابه‌ها آسیب چندانی نمی‌دیدند و می‌توانستند در نبردهای نفر به نفر پیروز شوند.
ارتش هخامنشیان (۵۵۰–۳۳۰ تا میلاد) در آغاز «-kāra*» نامیده می‌شده، ولی بعدها که بر پایهٔ رده‌بندی ده‌دهی سازمان داده شد، «-spāda*» (سپاه) نام گرفته‌است. در سپاه هخامنشیان کوچک‌ترین یگان از ۱۰ نفر سرباز تشکیل شده بود که به آن دَثه‌ ( «دهه») می‌گفتند و فرمانده آن یک دثه‌پَتی ( «ده‌بد») بود. پس از آن یگان ۱۰۰ نفری بود که به آن ثتَه‌ ( «سده») می‌گفتند و فرمانده آن یک ثته‌پتی ( «سدبد») بود. یک یگان ۱۰۰۰ نفره هزاره‌ () نام داشت که فرمانده آن هزاره‌پتی ( هزاربد) خوامده می‌شد و یک یگان ۱۰٬۰۰۰ نفری بَیوَره () نامیده می‌شد که فرمانده آن یک بیوره‌پتی ( «بیوربد») بود. کل نیروهای مسلح هخامنشیان سپاده ( «سپاه») و فرمانده کل نیروهای مسلح سپاده‌پَتی ( «سپاهبد») خوانده می‌شدند."A. Sh. Shahbazi", “ARMY i. Pre-Islamic Iran,” Encyclopædia Iranica, II/5, pp. 489-499
سیستم اعشاری برای یگان‌های بزرگ‌تر از هنگ‌های هزار نفری نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. ارتش‌های بزرگ از واحدهای مرکب از ده هزارابا یا ده هزار تن تشکیل می‌شدند. اصطلاح فارسی باستان این گروه‌های بزرگ از بین رفته ولی به یونانی به آن‌ها (myriad) معادل (بیور) فارسی در شاهنامه می‌گفتند. مهم‌ترین واحدهای ده هزار تنی، گروه‌های نخبه‌ای بودند که گارد شاهنشاهی را برای محافظت از شخص شاه تشکیل می‌دادند. بهترین سربازان ارتش در این گارد که به (آمرتکا) (بی‌مرگ یا هنگ جاوید) معروف بود خدمت می‌کردند. از این رو به آن‌ها هنگ جاوید می‌گفتند که به محض کشته شدن یا مرگ یکی از آنان، فرد دیگری جانشین او می‌شد."امپراتوری ایران"، ص ۳۵ و ۳۶.
به‌طور کلی خدمت در واحدهای سواره‌نظام، پیاده‌نظام و ارابه‌رانی برای تمام مردان ایران، هم برای نجیب‌زادگان و هم افراد عادی، اجباری بود. هر فرد مذکر بیست تا بیست و چهار ساله موظف بود دوره آموزش جنگی ببیند و در نبرد شرکت جوید. بسیاری نیز برای مدت زیادی که تا ۵۰ سالگی طول می‌کشید در ارتش می‌ماندند."امپراتوری ایران"، ص ۳۷ و۳۸.
به نوشته ذکا ایران‌شناس و باستان‌شناس، آکیناکه یک شمشیر کوتاه به طول ۴۰ تا ۵۰ سانتیمتر بود و یکی از سلاح‌های عمده هخامنشیان به‌شمار می‌آمد.(Zoka، ۱۹۷۱/۱۳۵۰:۶۹) پورداوود اظهار می‌کند کلمه ایرانی باستان برای آکیناکه مشخص نیست. پورداوود از هرودوت که لشکرکشی خشایارشا به یونان در ۴۸۰ ق.م. را گزارش می‌کند نقل می‌کند خشایارشا بر روی پلی در هلسینتوس (داردانل)، برگ‌هایی در دریا ریخت، براتی را در جام زرین خود ریخت و خورشید را ستایش نمود و یک آکیناکه به عنوان هدیه به خدا در آب انداخت.پورداوود (۱۹۶۹/۱۳۴۷:۴۳) قبضه این شمشیر تماماً از چوب و تیغه آن از آهن بود و می‌توان نمونه آن را در موزه اشمولین آکسفورد یافت.
آکیناکه مادی و پارسی:
بر اساس سنگ‌نگاره‌های تخت جمشیدذکا (۱۹۶۹/۱۳۴۷:۱۳۵۰:۲۱۱) بین دو گونهٔ این سلاح تمایز قائل است:
الف) آکیناکه مادی
ب) آکیناکه پارسی
آکیناکه‌های مادی از طریق ریسمانی که از «شکل گوش» غلاف شمشیر عبور می‌کرد در سمت راست بدن به کمربند آویخته می‌شدند. هنگامی که حامل آکیناکه بر اسب سوار می‌شد یا به صورت پیاده‌نظام راهپیمایی می‌کرد، کمربندی از انتهای غلاف، آن را از آویخته شدن و تلوتلو خوردن بازمی‌داشت.(Zoka، ۱۹۷۱/۱۳۵۰:۷۰)کوچ (۲۰۰۰:۲۵۸) تصویر سنگی از تالار سه دروازه پارسه را نشان می‌دهد که بر روی آن نقش نگهبانی با آکیناکه مادی به چشم می‌خورد.
برخلاف آکیناکه‌های مادی، آکیناکه‌های پارسی زیر کمربند و جلوی شکم جای می‌گیرند. دسته I-شکل بسیار متفاوت از آکیناکه‌های مادی بود. بخش پایین «شکل گوش» شمشیر و تمام سر غلاف را به صورت سه نیم‌دایره می‌ساختند تا شمشیر به آسانی از کمر نیافتند. آکیناکه پارسی ته-غلاف برجسته ندارد بلکه غلاف آن مثل تیغ در انتها تیز می‌شود.
آکیناکه‌هایی هم از طلای ناب و با تزئینات زیبا وجود داشت.برتون (۱۹۸۷:۲۱۲) گزنفون گزارش می‌کند، هدیه سلطنتی ایران یک آکیناکه طلایی، یک اسب نسایی با افسار طلایی و دیگر ادوات جنگی بود. یک آکیناکه طلایی مجلل(شماره ثبت موزه ۱۳۲۲) از دوران هخامنشیان در موزه ملی ایران در تهران نگهداری می‌شود.(Muzeye Melli Iran ۲۰۱۱ را ببینید) هرودوت می‌نویسد این آکیناکه طلایی در همدان (هگمتانه) پیدا شد و قدمت آن به ۵۰۰ ق.م. بازمی‌گردد.هوت (۱۹۶۵:۱۹۲:۲۲۳) این قطعه مشابه آکیناکه‌ای است که در موزه هنر متروپولیتن در نیویورک وجود دارد.(Sekunda, 1992:56) بر حجاری پله‌های شمالی تالار بارعام آپادانا اسلحه‌دار داریوش شاه به چشم می‌خورد که آکیناکه‌های سلطنتی را حمل می‌کنند. بر سنگ برجسته‌های آپادانا نمایندگی‌های ملت‌های مختلف نیز دیده می‌شوند که یک پارسی در پیشاپیش آن‌ها حرکت می‌کند و یک آکیناکه پارسی یا مادی همراه دارد.
یگان‌های نیزه‌دار از مهم‌ترین واحدهای ارتش هخامنشیان بودند و بالاترین درجه در ارتش نیز بر عهده یک نیزه‌دار بود.(Pur Davood، ۱۹۶۹/۱۳۴۷:۴۱) بنا به گفته پورداوودپورداوود (۱۹۶۹/۱۳۴۷:۳۹) و تأیید معطوفی،معطوفی (۱۹۹۹/۱۳۷۸:۲۱۸) نیزه در وندیداد، فرگرد ۱۷، بند ۴۳ با عنوان آرشتایاشا (ارشتی) آمده‌است. پورداوود با اشاره به سنگ‌نگاری نقش رستم، شرح می‌دهد که نیزه‌دار داریوش شاه، گئوبروه (آرشتی بارا /spear bearer) خوانده می‌شد. سرنیزه‌های دوران هخامنشی از لحاظ شکل متنوع هستند.
ذکا بر مبنای سنگ‌نگاره‌های هخامنشی دو نوع کلی سرنیزه را تشخیص می‌دهد:
الف) سرنیزه‌های پهن و مشابه برگ درخت.
ب) سرنیزه‌های باریک و بلند به شکل برگ درخت بید.ذکا (۱۹۷۱/۱۳۵۰:۶۴)
از نظر ذکا نیزه‌های هخامنشی از لحاظ درازا بر دو نوع‌اند:
الف) نیزه‌های بلند که در کنار سپر از سوی واحدهای سواره‌نظام و پیاده‌نظام استفاده می‌شد.
ب) نیزه‌های کوتاه و مناسب پرتاب (زوبین).
به گزارش هرودوت محور نیزه ایرانیان شش تا هفت پا (حدودا دو متر) بودند و از چوب درخت زغال‌اخته ساخته می‌شدند. ذکا می‌افزاید نیزه‌ها به یک سیب کوچک ختم می‌شدند، برای همین به این نیزه‌دارها «سیب‌بَر» می‌گفتند. سکوندا توضیح می‌دهد که سیب‌بَرها بخشی از ده هزار نفر سرباز نجیب‌زاده گارد جاویدان بودند.سکوندا (۱۹۹۲:۶–۷) هزار نفر از سربازان گارد جاویدان، حامل نیزه‌هایی با ته‌نیزه‌های طلایی بودند و از ارابهٔ شاهنشاه محافظت می‌کردند و در زبان پارسی باستان ارستیبارا خوانده می‌شدند.(Sekunda, 1992:6-7) هزار سرباز دیگر نیز نیزه‌ای با ته‌نیزه‌های نقره‌ای حمل می‌کردند.(Zoka، ۱۹۷۱/۱۳۵۰:۶۴) یک نیزه نیز با ته‌نیزه مفرغی در دِو هویوک شمال سوریه کشف شده‌است.
پورداوود می‌نویسد گرز یکی از قدیمی‌ترین سلاح‌هاست که فرشتگان و ایزدان اوستا آن را به کار می‌برند.پورداوود (۱۹۶۹/۱۳۴۷:۴۵) او در ادامه یادآوری می‌کند سلاح مورد علاقه بسیاری از پهلوانان اسطوره‌ای ایرانی مانند سام، گرشاسب و رستم، گرز است و آن‌ها در به‌کار بردن آن مهارت داشتند. اوستا از انواع مختلفی از گرزها نام می‌برد. یکی از آن‌ها و در خوانده می‌شود و در یسنا ۳۲، بند ۱۰ در اَهونَوَدگاه گاتا (فصل‌های ۲۸–۳۴) و در هوم یشت، یسنا ۹ (بندهای ۳۰–۳۲) از آن یاد شده‌است. پورداوود می‌نویسد اوستاشناسان در مورد این عبارت توافق ندارند، برخی عقیده دارند و در یک نوع گرز است و برخی دیگر بر این باورند که و در یک نوع تبرزین است. خود پورداوود بر این عقیده است که و در احتمالاً نوعی گرز است. چرا که مطابق متون وداها به زبان سانسکریت سلاح ایزد هندی ایندرا گرزی است موسوم به ودهر و از آنجا که زبان‌های هندی و ایرانی ریشهٔ مشترکی دارند، و در باید به گرز اشاره داشته باشد.
اوستا از دو نوع گرز دیگر هم یاد کرده‌است: یکی ورزا که برای درهم شکستن استفاده می‌شود (اورمزد یشت، بند ۷۲؛ خورشید یشت، بند ۵؛ مهر یشت بند ۹۶؛ فروردین یشت، بند ۷۲ را ببینید) و دیگری گّدها، برای پرتاب کردن.(مهریشت بند ۱۰۱ و بند ۱۳۱ را ببینید)(به Pur Davood، ۱۹۶۹/۱۳۴۷:۴مراجعه کنید) گرزهای گاوسر در دوران هخامنشیان کاربرد داشتند ضمن اینکه در حماسه‌های ایرانی هم اغلب از آن یاد شده‌است. هارپر (۱۹۸۵:۲۴۷) به عنوان نمونه فریدون را ذکر می‌کند که چگونه او گرز گاوسری طراحی کرد و از آن در نبرد با ضحاک دیو سیرت بهره برد. رستم، گیو، اسفندیار و گرشاسب هم از این نوع گرز استفاده می‌کردند. در دوران ساسانیان، بهرام پنجم گرز گاوسر خود را به‌کار برد تا تاج پادشاهی‌اش را از میان دو شیر در دام بگیرد. این سلاح در دوران بعد به صورت اسلحه‌ای نمادین و با اعتبار شاهان ایران درآمد.
ذکا بر پایه گزارش‌های گزنفون و استرابون تأکید می‌کند نقش‌برجسته‌های پارسه سربازان هخامنشی را تبرزین به دست نشان می‌دهد.ذکا (۱۹۷۱:۱۳۵۰:۶۶) اما هرودوت گزارش کرد تنها سکاها تبرزین به کار می‌بردند. سر تبرزینی که در نقش‌برجسته‌ها به چشم می‌خورد به شکل سر یک پرنده، احتمالاً اردک، است که تیغه تبرزین از منقار آن بیرون می‌آید. سمت دیگر سر تبرزین به یک شکل نیم‌دایره با دو میخ در انتهای آن ختم می‌شود که احتمالاً برای شکستن زره کارایی داشت. انتهای دستهٔ چوبی آن به شکل V کنده شده‌است تا سرباز تبرزین را راحت‌تر به دست بگیرد.(Zoka، ۱۹۷۱/۱۳۵۰:۶۸)
به عنوان نماد پادشاهی و قدرت، کمان‌ها نقش مهمی در ارتش هخامنشیان ایفا می‌کردند.(Zuttermann, 2003:142) کمان و تبرزین‌های آن در یک کماندان (گوریتویی) حمل می‌شدند. ایرانیان از گروه‌های مختلف مثل مادها و پارس‌ها در لباس‌های ایرانی محلی خود یا جامه‌های سوارکاری، کماندان حاوی تیر و کمان را با خود حمل می‌کردند. پادشاهان هخامنشی از کمان برای نشان دادن توانایی‌های رزمی و شجاعت خود در حین نبرد و نماد جایگاه خود استفاده می‌کردند. داریوش در بند ۹ فرمان خود می‌گوید «ورزیده هستم، چه با هر دو دست چه با هر دو پا، هنگام سواری خوب سواری هستم. هنگام کشیدن کمان، چه پیاده چه سواره، خوب کمان‌کشی هستم. هنگام نیزه‌زنی، چه پیاده و چه سواره، خوب نیزه‌زنی هستم.»(Sharp،۱۹۶۴/۱۳۴۳:۸۵ را بنگرید)
کوروش بزرگ افزون بر پیاده‌نظام از واحدهای تاکتیکی نوع دیگری نیز استفاده می‌کرد. نخست او متکی به سواره‌نظامی بود که به صورت هنگ‌های مادی، یعنی چابک‌سواران بسیار ماهر که در خاور نزدیک بی‌نظیر بودند، سازمان یافته بودند. اما با گذشت زمان سپاه نخبه‌ای از رزمجویان سوار از میان نجیب‌زادگان ایرانی تشکیل داد. همچنین از تکیه‌گاه اصلی ارتش قدیمی آشور یعنی از واحد ارابه‌رانان (گردونه‌رانان) استفاده کرد ولی چنان اصلاحاتی در آن انجام داد که آن‌ها می‌توانستند مهیب‌ترین حمله را مستقیماً به صفوف دشمن وارد آورند. گزنفون می‌گوید: او ارابه‌های جنگی ساخته بود که چرخ‌های نیرومندی داشتند و به آسانی شکسته نمی‌شدند. این ارابه‌ها محورهای بلندی داشتند و می‌توانستند در هر جاده با هر پهنایی حرکت کنند بدون آنکه واژگون شوند. اتاقک مخصوص ارابه‌ران از الوارهای نیرومند به شکل برجک هرمی ساخته شده بود و بلندی آن به اندازه‌ای بود که ارابه‌ران می‌توانست به آسانی اسب‌ها را هدایت کند. به علاوه به جز چشم‌ها سراسر بدن هر راننده زره‌پوش بود. افزون بر این در دو طرف محور چرخ‌ها داس یا تیغه‌های فولادی و تیز نصب شده بود چنان‌که در قلب صفوف دشمن آن‌ها را به این سو و آن سو پرتاب می‌کرد."امپراتوری ایران"، ص ۳۶ و ۳۷.
Masia, K. The Evolution of Swords and Daggers in the Sasanian Empire. In: Iranica Antiqua, vol. Xxxv, pp. ۱۸۵–۲۸۹. ۲۰۰۱*
فلسفهٔ پُست‌مدرن (پسامدرن، پسانوگرایی، فرامدرن) - که نتیجهٔ طرز نگرش پیشگامان مکتب پست‌مدرن است-، به مجموعه پیچیده‌ای از واکنش‌هایی مربوط می‌شود که در قبال فلسفه مدرن و پیش‌فرض‌های آن صورت گرفته‌اند، بدون آنکه در اصول عقاید اساسی کمترین توافقی بین آنها وجود داشته باشد. فلسفه پست مدرن اساساً به معارضه با شالوده‌گرایی مورد اعتقاد مشترک فلاسفه برجسته سده‌های شانزده، هفده و هجدهم میلادی می‌پردازد و آنها را پیش‌فرض‌هایی می‌داند که باید مردود شناخته شده و کنار گذارده شوند.پست مدرنیته و پست مدرنیسم تعاریف نظریه‌ها و کاربست‌ها، ترجمه و تدوین حسینعلی نوذری، تهران: نقش جهان ۱۳۷۹، ص ۳۰–۳۱.
این فلسفه تحت تأثیر مفاهیم پدیدارشناسی، ساختارگرایی، اگزیستانسیالیسم و همچنین اندیشه‌ها و نوشته‌های گئورگ ویلهلم فریدریش هگل، سورن کیرکگارد، فردریش نیچه و مارتین هایدگر است. فلسفه پست مدرن اغلب به تردید در مورد تقابل‌های دوگانه ساده می‌پردازد.Sim, Stuart. "Routledge Companion to Postmodernism"
«پست» در زبان فارسی به معنای مابعد، فرا، پس و پسا است و پست مدرنیسم یعنی فراتجددگرایی، فرانوگرایی و پسانوگرایی است. اصطلاح پست مدرن، پست مدرنیسم و پست مدرنیته تفاوت چندانی با هم ندارند.
اصطلاح پست مدرنیسم اولین بار در سال ۱۹۳۹ میلادی توسط آرنولد توینبی به کار رفت سپس در اواسط قرن بیستم مفاهیم پست مدرن در کشور فرانسه نهادینه شد. با این حال دغدغه‌هایی در زمینه منشأ اولیه و نحوه توسعهٔ این فلسفه وجود دارد. این اصطلاح در دهه ۱۹۶۰ میلادی در نیویورک توسط برخی هنرمندان و منتقدان به کارگرفته شد، سپس برخی نظریه پردازان اروپایی در دهه ۱۹۷۰ واژهٔ مزبور را به‌طور وسیع کار بردند. ژان فرانسوا لیوتار یکی از نظریه پردازان اروپایی در اثر مشهور خود تحت عنوان وضعیت پست مدرن به اسطوره‌های قانونمند شده و کلیت یافته درعصر مدرن، مانند ایده روایت بزرگ حمله کرد. وی هم چنین، علم و فلسفه را در تضمین آزادی‌های انسانی ناکافی دانست، هم چنان‌که معتقد بود چنین علم و فلسفه‌ای درایجاد وحدت رویه در یادگیری و ارائه اصول علمی معتبر، کلی و جهانی، نارسا است. نکاتی که لیوتار به آن اشاره کرد، تنها برخی از مؤلفه‌ها و ویژگی‌های پست مدرنیسم است.
فلسفه پست مدرنیسم در سالهای پایانی دههٔ ۱۹۷۰ میلادی در کشورهایی چون آمریکا و به ویژه فرانسه و متأثر از آثار نویسندگانی چون ساموئل بکت، مارسل پروست و جیمز جویس توسعه یافت. پیش تر از این، مدت‌ها پیش از آنکه اصطلاح پست مدرن رایج گردد، بسیاری مفاهیم آن در جریان بوده‌است. در فلسفه این مفهوم در شکل مخالفت جان دیویی با پوزیتیویسم، توصیف مجدد کاربست علمی توسط توماس کوهن و تأکید ویتگنشتاین بر ماهیت بازی زبانی بازنمایی مطرح شده بود؛ پس از آن در انتقاداتی که از سلار تا دیویدسن و ویلارد کواین بر اسطوره امر مسلم وارد شده‌است؛ در ظهور معرفت‌شناسی طبیعی و به وابستگی توصیفات مربوط می‌گردد، مطرح شده‌است.پست مدرنیسم: هنر پست- مدرن . آنتونی اف جنس/ ترجمه مجی گودرزی چاپ اول، 1381، ص 96-97
در اروپا بسیاری از این قرابت‌ها با تشابهات گزینشی پست مدرن، صراحتاً چارچوب پسا ساختارگرایی مطرح شدند؛ گرچه در حملات هایدگر علیه بقایا و رسوبات اندیشه‌های دکارتی هوسرل آثار و نشانه‌هایی به چشم می‌خورد ولی در موارد و نمونه‌های زیر نیز می‌توان به برخی از این قرابت‌های پست مدرنی برخورد کرد از جمله در نفی توصیفات زیربنایی در مفهوم هوسرلی آن؛ حمله سوسور و ساخت گرایی علیه پیوستگی موضع استعلایی در برابر سوژه خود شفاف (سوژه‌ای که معنی آن روشن است)، ساخت گشایی یا شالوده شکنی متافیزیک حضور دریدا؛ توصیف مجدد فوکو از معرفت یا دانش؛ تقارب و همگرایی بین ساخت گرایان اجتماعی فرانسوی و انگلیسی، حملات علیه زبان شرایط کمکی، و بالاخره مداخلات متعدد لیوتار علیه روایت‌های کلان، بسیاری از قرابت‌های پست مدرن در چالش‌های جهانی علیه فلسفه اخلاقی آنگونه که در غرب چه در فلسفه آلمان و فرانسه و چه در آثار السدیرمک اینتایر، برنارد ویلیامز، مارتا نوسبام و دیگران فهم شده‌است، به چشم می‌خورد. نیروی انتقادات پست مدرن را شاید به دیگران فهم شده‌است، به چشم می‌خورد نیروی انتقادات پست مدرن را شاید به بهترین وجه بتوان در برخی چالش‌های نظریه فمینیستی مثلاً در آثار جودیت باتلر و هلن سیکسوس و به‌طور عام در نظریه جنسیت مشاهده نمود؛ زیرا درنظریه جنسیت مفهوم عقل به تنهایی به عنوان مفهومی باز توصیف شده‌است که غالباً گفته می‌شود مفهومی است تکثیر شده، پدرسالارانه، انسان ترسانه قویا ارادی و اختیاری.
پست مدرنیسم مانند بسیاری از اصطلاحات و تعابیر دیگر دچار بی‌ثباتی و تزلزل در معناست یعنی یک نظریه نظام‌مند، با فلسفه‌ای جامع و فراگیر نیست بلکه یک پیکرهٔ پیچیده و درهم تنیده و متنوع از اندیشه‌ها، دریافت‌ها، تشخیص‌ها، شناخت‌ها، تفسیرها، تعبیرها، برداشت‌ها، رأی‌ها و نظریه‌ها متفاوتی از فرهنگ رایج و ترسیم نمایی از کثرت پدیده‌های مرتبط به هم است.
در حقیقت، پست مدرنیسم آن سوی سکه پلورالیسم و پلورالیسم اساس تفکر پست مدرنیسم است. پست مدرن‌ها تمامی توان فکری و فیزیکی خود را در خدمت به جنبش‌های فمینیستی، همجنسگرایان، جنبش‌های طرفدار محیط زیست، جنبش سبزها و جنبش‌های طرفدار صلح و خلع سلاح هسته‌ای به کار گرفتند. آنان عموماً جنبش‌های خود را در راستای حرکت‌هایی جدایی‌طلب و فرقه‌گرایی سوق دادند.
پست‌مدرن‌های فرانسوی این نوع نگرش به جهان را به مثابه کشفی چشمگیر و کلیدی برای آزادی و سعادت در دنیای جدید پلورالیستی و «چندخدایی» ارائه می‌کنند.
فرامدرنیته بیانگر سقوط یا دگرگونی و تحول تند در شیوه‌های مدرنیته سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی است که از اواسط سده نوزدهم تا اواسط سده بیستم در بیشتر کشورهای صنعتی غرب وجه غالب و مسلط را دارا بود.[۲] پست مدرنیسم؛ نفی فراروایتها: استیون کانر، مجموعه مقالات پست مدرنیته، پست مدرنیسم، مقاله سوم، ص ۵۰.درآمدی بر مکاتب و اندیشه‌های معاصر، عبدالرسول بیات و همکاران، صص ۱۰۲–۱۰۱.
فرامدرنیسم اصول و چهارچوب خاصی ندارد. مکتبی اصول‌ستیز و چارچوب‌گریز است. با این حال، به برخی از عناصر و مؤلفه‌های سلبی و اثباتی این نظریه اشاره می‌شود:
کیوان مصباحی سنگسری، متولد ۱۳۳۶ در مهدیشهر (سنگسر)، استاد خوشنویسی و از شاگردان غلامحسین امیرخانی و استاد عبدالله فرادی بوده است . وی نخستین فردی است که در استان سمنان به درجه استاد تمامی در زمینه خوشنویسی نائل شده است .
کیوان مصباحی، مدرس دانشگاه بوده و تاکنون دو کتاب و ۱۰ مقاله در زمینه هنر خوشنویسی تالیف کرده است.
کیوان مصباحی مبدع روش تراش مایل در خوشنویسی است . تراش مایل روشی سریع برای آموختن خط به مبتدیان است .
در اسفند ماه ۱۳۹۰ از استاد کیوان مصباحی به دلیل ۳۵ سال فعالیت هنری و تربیت شاگردان بسیار در زادگاهش مهدیشهر تجلیل شد.
حیاتی می‌تواند به موارد زیر یا نسبت با آنها اشاره کند:
ذهن‌های جنایتکار یک مجموعه تلویزیونی پلیسی-درام آمریکایی است که پخش آن از ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۵ در شبکهٔ تلویزیونی سی‌بی‌اس آغاز شده‌است.
در ۱۸ می ۲۰۱۱، سی‌بی‌اس ساخت فصل هفتم را تمدید کرد که در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۱ پخش خواهد شد.
مجموعه ذهن‌های جنایتکار شنبه، دوشنبه، چهارشنبه ساعت ۸:۳۰ به وقت ایران از شبکه پرشین استار
سرپرست گویندگان و مدیر دوبلاژ بهروز تقوایی
ورزشگاه کارگران رشت مکانی ورزشی است که در شهر رشت، بلوار شهید افتخاری،بلوار خرسندی،بعد از جایگاه پمپ گاز(CNJ) نخودچر قرار دارد.
این ورزشگاه یک سالن چند منظوره با امکانات کامل برگزاری مسابقات رسمی است و محل میزبانی رشته‌های ورزشی داخل سالن کونگ فو و فوتسال بانوان، والیبال و بسکتبال مردان باشگاه ورزشی داماش گیلان است و توسط این باشگاه با قراردادی بلند مدت اجاره و بازسازی کامل شده است.این ورزشگاه سابقه برگزاری چند کنسرت و برنامه های فرهنگی را نیز در کارنامه خود دارد.
در اسطوره‌های یونان، پَن یا آن طور که در برخی متون فارسی گفته شده پان، خدای چوپانان، گله‌ها و حیات وحش طبیعت کوه‌ها و همدم نیمفها به شمار می‌رفت، که در آرکادیای یونان قدیم، بسیار محبوبیت داشت.
پن اوقات خود را به شادی و رقص و آواز می‌گذراند. نی را از ابداعات او می‌دانند که به یاد عشقش سورینکس می‌نواخته است.ویل دورانت، ۸۶۹ پن در اساطیر روم با فائنوس مطابق است. شکل ظاهری "پن" به مانند مردی دارای شاخ، پاها و دمی شبیه به بز، انبوهی از ریش، بینی پهن و کوتاه و گوش‌هایی نوک تیز به تصویر کشیده شده‌است. او اغلب در کنار ایزدان روستایی یکی از همراهان دیونیسوس به شمار می‌رفت. او به شکل بزی در جنگل‌ها و کوه‌ها، حوری‌ها را دنبال می‌کرد.پن. نوشتهٔ Ryan Tuccinardi، بازدید در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۴ در جنگ بزرگ میان خدایان و تایتان‌ها، زمانی که تایتان‌ها در حال پیروز شدن بودند، پن فریاد جنگی سر داد که باعث ایجاد ترس در تایتان‌ها شد و عده‌ای از آن‌ها را فراری داد، به همین دلیل است که کلمه‌ی پنیک به معنی "ترس،" ریشه از نام او دارد. او همچنین ایزدِ باروری، شهوت، تمایلات نفسانی و نیروی تولیدی نرینه است. "پن" مورد پسند دیگر ایزدان یونانی نبود.
نویسنده و ویرایشگر بریتانیایی مارک بیک در سال ۲۰۱۵ گلچینی به نام حدیث نفسی برای پن منتشر کرد که حاوی اشعار، مقالات و نقاشی هایی است که توسط نویسندگان و نقاشان مطرح، پیرامون پن خلق شده است.
چزاره زاواتینی (زاده ۲۹ سپتامبر ۱۹۰۲ – درگذشته ۱۳ اکتبر ۱۹۸۹) فیلم‌نامه‌نویس، شاعر، نقاش و نویسنده که به عنوان نماینده برجسته سینمای نئورئالیسم ایتالیا شناخته می‌شود.زندگینامه چزاره زاواتینی، وبگاه (Britannica)