moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در نقطه مقابل دیدگاه رسمی موجود در جمهوری‌اسلامی‌ایران برداشتی متفاوت ارائه می‌نماید. سید علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی‌ایران، در ۱۴ آذر سال ۱۳۷۵ چنین می‌گوید: «شورای عالی انقلاب فرهنگی که با تدبیر حکیمانه امام راحل عظیم الشان به جای ستاد انقلاب فرهنگی پدید آمد، نقش فعال و مؤثری را در عرصه‌های امور فرهنگی کشور به خصوص دانشگاه‌ها ایفا کرد و برکات زیادی از خود به جای گذارد. اکنون با پیشرفت کشور در کار سازندگی و گسترش دامنه نیاز به دانش و تخصص و لزوم فراگیری علوم و فنون و پرورش محققان و نوآوران و استادان و متخصصان کارآمد، اهمیت این بخش از مسایل فرهنگی تأکید مضاعف یافته‌است. توسعه دانشگاه‌ها و پژوهشگاه‌ها و دیگر مراکز آموزش و آموزش عالی که پاسخ طبیعی به آن نیاز است و افزایش چشمگیر کمیت دانشجویی، به نوبه خود تکالیف تازه‌ای را بر عهده مسؤولان امور فرهنگی کشور می‌گذارد که برتر از همه آن‌ها اولاً کیفیت بخشیدن به مایه‌های علم و تحقیق در این مراکز و ثانیاً پرداختن به تربیت معنوی دانشجویان و هدایت فکر و عمل آنان است».
عبدالمجید معادیخواه، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی جمهوری اسلامی ایران در دورهٔ دولت اول میرحسین موسوی (در سال‌های ۱۳۶۱–۱۳۶۰)، آنچه انقلاب فرهنگی خوانده می‌شود را شایستهٔ این عنوان نمی‌داند و از انقلاب فرهنگی با عنوان «از سر راه برداشتن یک مزاحم» یاد می‌کند. وی در مصاحبه‌ای در این باره گفته: «اینکه چرا عنوان انقلاب فرهنگی مطرح شد و چه کسی آن را مطرح کرد من نمی‌دانم، چون این کار انقلاب فرهنگی نیست ما می‌توانستیم انقلاب فرهنگی داشته باشیم اما انقلاب فرهنگی ما با انقلاب فرهنگی چین خیلی فرق می‌کند. ما اگر می‌خواستیم انقلاب فرهنگی کنیم فرضاً باید ارزش‌هایی مثل «لا طاعة لمخلوق فی معصیة الخالق؛ اطاعت مخلوق در معصیت خالق روا نیست» را بتوانیم نهادینه کنیم. این منطق انقلاب اسلامی و اسلام است که هیچ‌کس حق ندارد دستوری بدهد که با دستور خداوند منافات داشته باشد یعنی هیچ زمینه‌ای برای دیکتاتوری در جامعهٔ ما نباشد، اگر این کار را می‌کردیم آن وقت انقلاب فرهنگی داشتیم.» او همچنین در همان مصاحبه می‌گوید: «اینکه مزاحم و مانعی را از سر راه برداریم اسمش انقلاب فرهنگی نیست اینکه با زور یک عده‌ای را که با روش کلی جامعه و مردم هماهنگ نیستند کنار بزنند که اسمش فرهنگ نیست. آن موقع من هم در همین اردوگاهی که گفتمان انقلاب فرهنگی در آن شکل گرفت بودم و راضی هم بودیم، همکاری هم کردیم و بخشی از آن گفتمان هم بحث تعهد و تخصص بود اما فرصتی نبود که مثلاً بپرسیم این شعار از کجا آمد و چه کسی آن را بر سر زبان‌ها انداخت، الان هم نمی‌دانیم؟ ولی در هر صورت آن چیزی که به عنوان انقلاب فرهنگی شکل گرفت، آمیزه‌ای است از واقعیت‌های انقلاب و کاستی‌هایی که به دلیل شرایط خاص در آن بوده و این شرایط به کارهایی که در مجموع زیان‌بار بود؛ مشروعیت داد و همه پیامدهایش ستایش‌برانگیز نیست.» معادیخواه دانشگاه‌ها را در آستانهٔ انقلاب فرهنگی «سنگری برای مجموعه‌هایی که نمی‌خواستند با حرکت مردمی انقلاب همسو شوند» می‌خواند و از مقابله با آنان دفاع می‌کند، اما در عین حال پیامدهایی منفی نظیر سوءاستفاده از انقلاب فرهنگی و فرصت‌طلبی برای رقابت‌های شخصی و تسویه حساب‌های فردی برای کنار زدن رقیب در جریان انقلاب فرهنگی را نیز مطرح کرده و می‌پذیرد. معادیخواه قائل به شباهت بین نوع ادبیات اصطلاح «انقلاب فرهنگی» و ادبیات اصطلاحی مارکسیسم است. او دربارهٔ این شباهت می‌گوید: «حالا این دیوار [بین جامعهٔ انقلابی خارج از دانشگاه و جریان‌های مخالف درون دانشگاه‌ها] باید به گونه‌ای فرو می‌ریخت و نمی‌شد تا آخر ملاحظه‌کاری کرد و در این بین یک عده‌ای شعار انقلاب فرهنگی را به دهان‌ها انداختند که من نمی‌دانم چه کسانی بودند اما به ادبیات حزب توده شبیه است چون عملاً گفتمان مارکسیستی است. واقعیت این است که موج مارکسیستی موج قوی در جهان بود و ما هم تا حدی گفتمان مارکسیستی را قبول کرده بودیم؛ اصطلاح‌های آن‌ها را به کار می‌بردیم. بدون اینکه دقت کنیم که این چه هست و برداشتی از آن داشتیم متفاوت با آنچه که در گفتمان خودش هست.»تاریخ ایرانی - معادیخواه: اینکه مزاحمی را از سر راه برداریم اسمش انقلاب فرهنگی نیست. وبگاه تاریخ ایرانی. به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی و خبری جماران . بازبینی شده در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۱۴، ساعت ۱۴:۴۷ به وقت گرینویچ. بایگانی شده از نسخهٔ اصلی در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۱۴، ساعت ۱۴:۴۷به وقت گرینویچ. وبگاه «پرتال پژوهشی و اطلاع‌رسانی مؤسسهٔ تنظیم و نشر آثار امام خمینی». گاهنامهٔ انقلاب فرهنگی. بازبینی شده در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۱۴، ساعت ۱۴:۴۷ به وقت گرینویچ. بایگانی شده از نسخهٔ اصلی در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۱۴، ساعت ۱۴:۴۷ به وقت گرینویچ.
شورای عالی انقلاب فرهنگی در ابتدا با نام «ستاد انقلاب فرهنگی» شروع به کار کرد. در سال ۱۳۶۰ ریاست این شورا را سید علی خامنه‌ای بر عهده گرفت. و در اولین جلسهٔ «شورای عالی انقلاب فرهنگی» ریاست او تصویب شد. این ستاد بعدها با تصویب لایحه‌ای که دولت وقت به مجلس شورای اسلامی ارائه کرده بود و با فرمان آیت‌الله خمینی در تاریخ ۱۹ آذر ۱۳۶۳ به شورای عالی انقلاب فرهنگی مبدل گردید.
اعضای اولیه ستاد انقلاب فرهنگی عبارت بودند از: علی شریعتمداری، محمدجواد باهنر، مهدی ربانی املشی، حسن حبیبی، عبدالکریم سروش، شمس آل احمد، جلال‌الدین فارسی..
ترکیب هفت نفره شورای انقلاب فرهنگی در سال‌های ۱۳۶۲، ۱۳۶۳، ۱۳۷۵ ترمیم گردید و تعداد اعضای آن افزایش یافت. در سال ۱۳۷۶ محمد خاتمی به عنوان یکی از اعضای این شورا تعیین شد و به عنوان رئیس‌جمهور ریاست این شورا را به عهده گرفت.Akbar S. Ahmed, Brian Forst, p. xviii, 2005 محمود احمدی‌نژاد در سال ۸۴ جانشین خاتمی گردید و به ریاست این شورا انتخاب شد. در تمام این سال‌ها رهبر وقت ایران نظارت عالی بر این شورا را بر عهده داشته‌است. از زمان تأسیس این نهاد وظیفه سیاست‌گذاری کلان مملکت در امور آموزشی و فرهنگی را بر عهده داشته‌است.
شورای انقلاب فرهنگی دارای ۳۷ عضو می‌باشد که نام‌هایشان عبارت است از:پایگاه اطلاع‌رسانی شورای عالی انقلاب فرهنگی
میرحسین موسوی، نخست‌وزیر ایران، در ۳۱ مرداد ۱۳۶۱ در پرسشی از شورای نگهبان در مورد وضعیت قانونی این نهاد سؤالاتی را مطرح کرده بوداحتراماً اخیراً ستاد انقلاب فرهنگی بدون مشورت با دولت تصمیماتی را اتخاذ و برای اجرا به دولت ابلاغ می‌نماید و سؤالاتی در این رابطه برای دولت از نظر قانون اساسی مطرح است:
به دنبال اخراج چند تن از استادان دانشگاه، انتصاباتی جدید و پاره‌ای محدودیت‌ها در دانشگاه، در دوره اول ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد، منتقدان دولت نگرانی‌هایی در مورد شروع «انقلاب فرهنگی دوم» اظهار نمودند. هم‌زمان مدیرکل امور فرهنگی وزارت علوم، ضمن تأکید بر اینکه بحث انقلاب فرهنگی دوم از ناحیه وزارت علوم مطرح نشده‌ است، اضافه کرد؛ «به نظرم مقصود از طرح انقلاب فرهنگی دوم شالوده‌شکنی و در نور دیدن اساس‌ها و بنیادها نیست بلکه طرح این بحث تلاش برای جدا شدن از فرهنگ و وضع موجود و رسیدن به فرهنگ و وضع مطلوب است.» در نقطه مقابل روزنامهٔ ایران، روزنامهٔ وابسته به دولت در زمان هر یک از دولت‌ها و در نتیجه وابسته به دولت محمود احمدی‌نژاد در آن زمان، اظهار نظر منتقدان دولت در مورد شروع انقلاب فرهنگی را هیاهوی تبلیغاتی خواند.
در پی انقلاب فرهنگی، سه تن از دانشجویان کشته شدند و صدها تن نیز زخمی گشتند.
مارکو زانوسو (زادۀ ۱۴ مه ۱۹۱۶ میلادی – درگذشتۀ ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۱ میلادی) معمار و طراح برجستۀ مدرنیست ایتالیایی بود.
مارکو زانوسو در ۱۴ مه ۱۹۱۶ میلادی در میلان (ایتالیا) به دنیا آمد. او یکی از گروهی از طراحان ایتالیایی اهل میلان بود که ایده بین‌المللی «طراحی خوب» را در سال‌های پس از جنگ شکل داد. او تحصیلات خود را در رشته معماری در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان در سال ۱۹۳۴ میلادی آغاز کرد و در سال ۱۹۳۹ میلادی فارغ‌التحصیل شد. در طول جنگ جهانی دوم در نیروی دریایی خدمت کرد و به دنبال آن دفتر طراحی خود را در سال ۱۹۴۵ میلادی افتتاح کرد. از ابتدای کار خود در "«دوموس»" جایی که او به عنوان ویراستار از ۱۹۴۹–۱۹۴۷ میلادی و در "«کازابلا»" که در سال‌های ۱۹۵۶–۱۹۵۲ میلادی سردبیر بود، جایی که همراه با همکاری نزدیک او با ارنستو ناتان راجرز و دیگران، به ایجاد تئوری‌ها و ایده‌آل‌های پر انرژی جنبش طراحی مدرن کمک کرد. به عنوان استاد معماری، طراحی و شهرسازی در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان از اواخر دهۀ ۱۹۴۰ تا ۱۹۸۰ میلادی، و به عنوان یکی از اعضای بنیانگذار انجمن طراحی صنعتی (آ‌دی‌ای) در دهۀ ۱۹۵۰ میلادی، او همچنین تأثیر مشخصی بر نسل بعدی طراحی که از ایتالیا برخاستند داشت.
آثار او در موزۀ هنر مدرن در نیویورک قرار دارد، در موزه‌های تری‌ینال دی میلانو، نیز آثار او قرار دارد.
کل‌نگری، کل‌گرایی، یا اصالت کل (Holism) به نگرش و طریقهٔ تفکری گفته می‌شود که بر اساس آن تعیین و تبیین تمامی صفات و ویژگی‌های سامانه‌ها تنها و تنها با مطالعهٔ مؤلفه‌ها و اجزاء متشکلهٔ آن‌ها میسر نیست.
کل‌گرایی در فلسفهٔ ذهن بیشتر در مورد محتوای گرایش‌های گزاره‌ای و نیز در مورد معانی مجعولات زبانی (linguistic constructions) بحث شده‌است. برای مثال، اگر شما فکر می‌کنید که معنای جملهٔ خاصی در یک زبان به روابط استنتاجی یا استدلالی آن با سایر جملات در همان زبان بستگی دارد، شما دربارهٔ معنا یک کل‌گرا هستید. یا اگر فکر می‌کنید که در یک مورد خاص، محتوای باور یک شخص به روابط استنتاجی یا استدلالی آن با سایر باورهای آن شخص بستگی دارد، شما دربارهٔ محتوا یک کل‌گرا هستید. به علاوه، حتی این صورت‌بندی‌ها هم دقیق نیستند. دقیق کردن آنها مستلزم این است که وارد جزئیات مربوط به مفاهیم روابط "استنتاجی (inferential)" یا "استدلالی (evidential)" شویم و همچنین باید بگوییم که این روابط تا چه اندازه باید گسترده باشند.https://www.aftabir.com/articles/view/applied_sciences/psychbiology/c12c1191248693_holism_p1.php/کل-گرایی-holism
مقالهٔ اصلی: کل‌نگری در علوم
در نیمهٔ دوم قرن بیستم، کل‌نگری و کلان‌بینی به تفکرات سیستمی و مشتقات آن نظیر علوم بی‌نظمی و پیچیدگی انجامید. در اغلب موارد، سیستم‌های مربوط به زیست‌شناسی، روان‌شناسی و جامعه‌شناسی چنان پیچیده‌اند که رفتارهای آن‌ها را نمی‌توانیم تنها از روی خواص مربوط به اجزاء و المان‌ها استنتاج نماییم.
نامه‌نگاری به معنی ارسال نوشته‌ای برای فرد یا افراد دیگر جهت برقراری ارتباط است و نامه، می‌تواند در مورد هر موضوعی باشد. در گذشته‌ها، نامه روی کاغذ نوشته می‌شد، اما در عصر حاضر، اینترنت‌ و پیام‌رسان‌ها جای آن را گرفته‌اند. انواع دیگری از نامه‌نگاری هم هستند که ارتباط چندانی با آن ندارند، مانند تلگراف، فکس و...
در زمان هخامنشیان، واژه‌ها را با خط میخی بر روی پوست دباغی‌شدهٔ جانوران می‌نوشتند. سپس آن پوست را به دست چاپار یا پیک می‌دادند تا به مقصد برساند.
در واقع نامه‌نگاری از زمان هخامنشیان به‌وجود آمد.
برای جابه‌جایی نامه‌ها در زمان ساسانیان، از قاصد استفاده می‌شد و نامه را با اسب به مقصد می‌رساندند. برای رفع خستگی و سرعت عمل بهتر بین راه در فواصل معیّن چاپارخانه‌هایی ساخته شده بود که در آن‌ها یک یا چند نفر مرد سوارکار حضور داشتند تا نامه را که قاصد از چاپارخانه قبلی می‌آورد به چاپارخانه بعدی برسانند.
در زمان صدارت امیر کبیر شخصی به نام شفیع خان چاپارچی باشی از امیر کبیر دستور یافت تا تشکیلات چاپار دولتی را نظم بخشد و امیر کبیر در اوخر سال ۱۲۶۶ دستورِ ساخت چاپارخانه‌های جدید در تمام ایالات را داد.
از سال ۱۲۶۸ برای ارسال نامه نرخ تصویب شد و تا بیست سال بعد ادامه داشت.
بعد از مدتی کتابچه‌ای نیز تهیه و بین ایالات توزیع شد که در آن صورت چاپارخانه‌ها و مسافت هر کدام قید شده بود لذا با گرفتن التزام از شفیع خان در اندک زمانی ارسال مراسلات و مکاتبات خصوصی مردم بین مرکز و شهرهای مهم شکل گرفته و مرتب شد و مأمورین ملزم به اجرای دقیق و صحیح برنامه شدند. از ۱۸۰۰ سال پیش که کاغذ توسط چینی‌ها ساخته شد، نامه‌نویسی روی کاغذ و کتاب‌نویسی پدید آمد و امر نامه‌نویسی خیلی آسان‌تر شد.
دیودوتوس تروفون پادشاه سلوکی میان سال‌های ۱۴۲-۱۳۸ (پیش از میلاد) بود. او سردار سپاهی بود که پس از مرگ الکساندر بالاس پسر خردسالش آنتیوخوس ششم را در انطاکیه شاه خواند؛ ولی در ۱۴۲ (پیش از میلاد) خود در منطقه حائل میان سرزمین‌های سلوکی و بطلمیوسی سوریه -جایی که دیمتریوس دوم از برای ستمی که به یهودیان روا داشته‌ بود بی‌ارج بود- آنتیوخوس را کنار زد و خود بر تخت شاهی نشست.
در آن زمان وضع سرزمین‌های سلوکی بسیار درهم پیچیده بود و تروفون به یافتن همپیمانانی بسیار گرایش داشت. در ۱۴۳ که حشمونیان دوباره در یهودیه بر سر کار آمدند و سپاهیانی را به یاری دیمتریوس فرستادند. هرچند که اینان زیر فرمان کاهن اعظم یوناتان مکابی دلاورانه جنگیدند ولی تروفون با نیرنگ بر یهودیه چیره‌شد و یوناتان را نیز کشت. با این همه و با آنکه کوشید ترس در دل یهود بیندازد سرانجام ناچار شد یهودیه را رها کند و در آنجا برادر یوناتان شمعون مکابی بر سر کار آمد و در برابر استقلالش باج ناچیز ۱۰۰ تالان را به تروفون داد.
در ۱۳۸ تروفون کوشید تا انطاکیه را از آنتیوخوس هفتم بگیرد، ولی شکست خورد و پس از این شکست دست به خودکشی زد.
ACPI برگرفته از واژههای نخست کلمات Advanced Configuration and Power Interface بوده و به معنی پیکربندی پیشرفته و برخوردگاه توان می‌باشد. برای اولین بار در دسامبر ۱۹۹۶ (توسط شرکت‌های HP، Intel، Microsoft، Phoenix، و Toshiba) منتشر شد و شامل مجموعه قواعدی برای شناسایی سخت‌افزار، مادربورد، و تنظیمات دیگر دستگاه‌ها و مدیریت برق دستگاه می‌باشد. ACPI با توجه مشخصاتش، «عنصر کلیدی برای ادارهٔ تنظیمات و مدیریت برق سیستم به صورت مستقیم می‌باشد»
آخرین نسخه از مشخصات ACPI شمارهٔ ۵٫۰ می‌باشد که در نوامبر سال ۲۰۱۱ بیرون آمده‌است.
مهمترین استاندارد عناصر شناخته شده جهت مدیریت برق سیستم که تا به حال دیده شده در دو دستهٔ کلی جای دارند. استاندارد اول این است که OS یا همان سیستم‌عامل کنترل برق سیستم را برعهده می‌گیرد و در مقابل استانداردی قدیمی‌تر به نام APM که مخفف کلمات assigns power management می‌باشد و در واقع وظیفهٔ کنترل و مدیریت برق سیستم را برعهدهٔ BIOS کامپیوتر می‌سپارد. و سیستم‌عامل در آن نقش محدودی را بازی می‌کند.در ACPI، بایوس به کمک توابعی دسترسی مستقیم به پایین‌ترین سطوح سخت‌افزار را برای سیستم‌عامل فراهم می‌کند. بنابراین سیستم‌عامل تقریباً کنترل کاملی بر روی نحوهٔ مصرف برق سیستم دارد.
یکی دیگر از خصوصیات مهم ACPI آوردن ویژگی‌های مدیریت برق سیستم که در گذشته به آن اشاره شد و دسترسی‌پذیر کردن آن‌ها در Laptopها، کامپیوترهای شخصی و سرورها می‌باشد. برای مثال سیستم ممکن است بخواهد در مرحلهٔ مصرف انرژی در حد نهایی کم کار کند (کم‌ترین مصرف برق) بدین معنی که فقط حافظه برق داشته باشه و در بعضی مواقع هم نه. اما رخدادهای عمومی هدفدار(GPE که مخفف کلمهٔ «general-purpose events» هستند) اجازهٔ ارسال از سوی بعضی سیستم‌ها همانند مودم، کیبورد و ماوس رو دارند که این عمل باعث می‌شه سطح مصرف انرژی سیستم با سرعت به حالت نرمال برگردد.
به صورت استاندارد کلیدهای یک کیبرد استاندارد برای عملیات تعلیق و خاموش کردن کامپیوتر پشتیبانی می‌شود.بعضی از شرکت‌ها این ویژگی را توسعه داده‌اند و برای انجام این کار از کلیدهای دیگری نیز موسوم به کلیدهای مدیریت سیستم (Power management keys) استفاده کرده‌اند.
ACPI علاوه بر استفاده از زبان اسمبلی که به صورت پایه در هر کامپیوتری موجود می‌باشد، برای رسیدگی به پیاده‌سازی رخدادهای برق سیستم، از زبان درونی خودش موسوم به (ACPI Machine Language) زبان ماشین ACPI که مخفف آن AML می‌باشد، استفاده می‌کند.
مایکروسافت برای اولین بار از این استاندارد در ویندوز ۹۸ خود پشتیبانی نمود. اولین نسخه از سیستم‌عامل FreeBSD که پشتیبانی از این استاندارد را در خود گنجاند ، ۵.۰ بود.بقیهٔ سیستم‌عامل‌های تحت لینوکس بعداً پشتیبانی از این استاندارد را آغاز نمودند.
خصوصیات ACPI، هفت مرحلهٔ زیر را دنبال می‌کند که هر سیستم کامپیوتری دارای ACPI می‌تواند هر یک از اینها را داشته باشد:
پردازشگر، دستورالعمل‌ها را اجرا می‌کند. در این مرحله ( یعنی بدون وارد شدن به مرحلهٔ خواب G۱) برای پردازشگر و ابزار مشابه مانند هارد درایو، دیسک نوری و ... امکان تعویض به حالت انرژی با مصرف پایین به صورت مکرر وجود دارد(در لب‌تاب در هنگام تأمین انرژی از باتری میزان برق ابزاری از آن که مورد استفاده قرار نمی‌گیرد کاهش پیدا می‌کند، بعضی از کامپیوترهای رومیزی نیز این عمل کاهش مصرف انرژی رو انجام می‌دن).نام این مرحله C۰–Cn و D۰–D۳ نام دارد.
http://en.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Advanced_Configuration_and_Power_Interface
حسینقلی مستعان (زاده ۱۲۸۳، شمیران – درگذشته ۱۵ اسفند ۱۳۶۱) مترجم و داستان‌نویس ایرانی بود. اسامی مستعار وی عبارتند از: حبیب، انوشه، ح. م؛ و حمید حمید. گلاب آدینه فرزند اوست.
حسینقلی مستعان در سال ۱۲۸۳، در تهران دیده به‌جهان گشود. پس از اتمام دورهٔ دبیرستان در دارالفنون، مدتی در مدرسهٔ علوم سیاسی به‌تحصیل پرداخت. کار روزنامه‌نویسی را از آغاز قرن (هجری شمسی) و از ۱۷ سالگی به‌عنوان روزنامه‌نگار و عکاس در روزنامهٔ نیمه‌رسمی «ایران» آغاز کرد؛ و چون به‌کار روزنامه‌نگاری علاقهٔ زیادی داشت، خیلی زود به‌سردبیری آن روزنامه رسید. مستعان قصه‌نویسی را از سال ۱۳۱۴ در مجلهٔ «مهرگان» شروع کرد.
مستعان دستی هم در ترجمه داشت: معروفترین ترجمهٔ او رمان بینوایان شاهکار ویکتور هوگو است که در سال ۱۳۱۰ به فارسی برگرداند و ابتدا به صورت پاورقی در مطبوعات منتشر کرد.تاریخ ترجمه ادبی از فرانسه به فارسی/ انتشارات سخن‌گستر، ۱۳۹۲
وی در روز ۱۵ اسفند ۱۳۶۱ درگذشت.
قلعه سرخ یا لعل قلعه (بدلیل سرخ رنگ بودن لعل ) بزرگترین مرکز گردشگری در شهر دهلی پایتخت هندوستان است. دستور احداث این قلعه را شاه جهان پنجمین امپراتور مغول یا امپراتور گورکانی، وقتی که پایتخت خود را از اگرا به دهلی تغییر داد، صادر کرد.
معمار اصلی آن استاد احمد لاهوری معمار ایرانی تاج محل بود. ساخت آن نه سال به طول انجامید و در سال ۱۶۴۸ تکمیل شد. این قلعه در کنار رود یامونا قرار دارد و به شکل یک هشت ضلعی نامنظم و که به وسیله دیواری از سنگهای قرمز رنگ محصور گشته که طول آن ۵/۲ کیلومتر و ارتفاع آن از ۱۶ تا ۳۳ متر متغیر است.
این بنا شامل بخش‌ها و اجزاء مختلفی است که مشهورترین آن‌ها عبارتند از:ویکی‌تراول، صفحه دهلیRed Fort, A Latest Tourist Guide Book
علی‌اصغر حکمت در کتاب نقش پارسی بر احجار هند قلعه سرخ را به‌طور کامل توصیف کرده و سنگ نوشته‌های فارسی آن را نگارش نموده‌است در این کتاب آمده‌است که در اتاقی که در طرف شرقی عمارت واقع شده و دریچه‌های آب به طرف رود «جمنا» باز می‌شود و محلّ خواب «شاه جهان» بوده این رباعی به خطّ نستعلیق بسیار ظریف مسطور است:
در محل دیوان خاص که بخش دیدارهای رسمی شاه بوده‌است تخت طاووس قرار داشته‌است. تخت طاووس توسط نادرشاه به ایران آورده شد. در دو انتهای بار خاص یا دیوان خاص اشعار فارسی از خسرو دهلوی وجود دارد.
این شعر فارسی به خط زیبای نستعلیق در این بنا به چشم می‌خورد:
بر اساس کتاب نقش پارسی بر احجار هند در دیوان خاص اشعار فارسی زیادی نگارش شده‌است. بعضی از کتیبه‌های فارسی تخریب شده‌است و تعدادی نیز آسیب دیده‌است. جملات زیر به خط نستعلیق از جمله نوشته‌ای آنجا است:
«سبحان الله این چه منزل هاست رنگین و نشیمن هاست دلنشین قطعهٔ بهشت برین چون گویم که قدسیان همت بلند به تماشایش آرزومند. اگر ساکنان اطراف و اکناف بسان بیت العتیق به طوافش آیند رواست و اگر نظارگیان أنفس و آفاق مثل حجر أسود به تقبیل آستان رفیع الشأنش شتابند سزا. آغاز قلعهٔ والا که از کاخ گردون برتر است و رشک سدّ اسکندر؛ و این عمارت دلگشا و باغ حیات بخش که در منازل، چون روح در بدن است و شمع در انجمن؛ و نهر اطهر که آب صافیش به نیاز آئینهٔ جهان نماست و دانا را از عالم غیب پرده گشا؛ و آبشارها ک هر یک گوئی سپیدهٔ صبحدم است یا لوحهٔ اسرار از لوح و قلم و فوّاره‌ها که هر کدام پنجهٔ نور است …»
«قلعه سرخ» یا رد فورت دهلی را با قلعه دیگری که به همین نام مشهور است و در آگرا در نزدیکی دهلی ساخته شده، نباید اشتباه گرفت.
معبد لوتوس یا معبد نیلوفر آبی (Bahá'í Houses of Worship یا Lotus Temple) یکی از هشت معبد (مشرق‌الاذکار) قاره‌ای آیین بهائی است که در شهر دهلی‌نو پایتخت هندوستان قرار دارد و به عنوان مادر معابد شبه قاره هند شناخته می‌شود.http://www.archive.india.gov.in/knowindia/culture_heritage.php?id=21
معمار این ساختمان یک ایرانی بهائی به نام فریبرز صهبا است که در طرح معماری این بنا از گل نیلوفر آبی الهام گرفته‌است. این گل در هندوستان با عبادت و دیانت پیوند داشته‌است. این معبد که جوایز متعددی در زمینه معماری از آن خود کرده‌است در سال ۱۹۸۶ تکمیل شد.
مشرق الاذکار به معنای محل برآمدن ذکر الهی و یکی از مفاهیم محوری در جامعهٔ بهائی است که بهاءالله تأسیس آن را در کتاب اقدس وضع کرده‌است. مشرق الاذکار از یک ساختمان مرکزی به عنوان محلّی برای دعا و نیایش و تعدادی مؤسسهٔ وابسته تشکیل شده که هدفشان فراهم آوردن امکانات آموزشی، بهداشتی و سایر خدمات برای پیشرفت اجتماعی و اقتصادی جامعه است. بدین ترتیب این مجموعه نمادی از پیوند و ارتباط عبادت و نیایش با خدمت است.
مشرق الاذکار یا معبد بهائی به روی همگان با هر اعتقاد و از هر پیشینه‌ای باز است. در حال حاضر هشت معبد قاره‌ای یا منطقه‌ای بهائی در جهان ساخته شده‌است که در استرالیا، شیلی، آلمان، هندوستان، پاناما، ساموآ، اوگاندا و ایالات متحدهٔ آمریکا قرار دارند.
آئین بهائی فاقد طبقهٔ روحانی است و کشیش یا واعظ ندارد. در معبدهای بهائی هیج موعظه یا مراسم و تشریفات مذهبی برگزار نمی‌شود و تنها دعا و مناجات و کلام الهی از آثار بهائی یا آثار سایر ادیان جهان به صورت ساده یا همراه با موسیقی و لحن خوانده می‌شود.
در حال حاضر تعدادی معبد بهائی محلی و ملی نیز در دست ساخت هستند. نخستین معبدهای بهائی ملی در جمهوری دموکراتیک کنگو و پاپوآ گینهٔ نو تأسیس خواهند شد. نخستین معبد محلی بهائی در سپتامبر ۲۰۱۷ در باتامبانگ، کامبوج افتتاح شد. سایر معابد محلی بهائی در بیهار شریف، هندوستان؛ ماتوندا سوی، کنیا؛ نورته دل کائوچا، کلمبیا؛ و تانا در وانواتو در دست احداث هستند. در بیش از ۱۳۰ کشور زمین‌هایی برای ساخت معابد بهائی در آینده خریداری شده‌است.
این ساختمان شامل ۲۷ گلبرگ است که از بتُن سفید ساخته شده و با سنگ مرمر سفید پوشیده شده این سنگ‌ها از یونان خریداری و در ایتالیا برش داده شده‌اند. هر یک از نُه طرف ساختمان سه گلبرگ دارد و نُه در بزرگ به تالار مرکزی به‌ظرفیّت ۱۳۰۰ نفر باز می‌شود. ارتفاع بنا از کف تا بالای ساختمان ۲۷/۳۴ متر و قطر ساختمان ۷۰ متر است و در زمینی به‌مساحت ۶۴/۱۰ هکتار در نزدیکی کاخ ریاست جمهوری هندوستان قرار دارد.
زمین این معبد در سال ۱۹۵۳ خریداری شده و ساخت آن در سال ۱۹۸۰ شروع و پس از ۶ سال، در ۲۴ دسامبر ۱۹۸۶ به‌اتمام رسید. در طی بیش از ۳۰ سالی که از عمر این بنا می‌گذرد بیش از ۵۰ میلیون نفر از آن بازدید به عمل آورده‌اند و گاه در هنگام تعطیلات مملکتی هند، تعداد بازدیدکنندگان به یکصد هزار نفر در یک روز رسیده‌است.Bahai Temple - pilgrimage-india.comLotus Temple in Delhi: A Remarkable Architecture
هندوستان با جمعیتی بین ۱٬۷ تا ۲٬۲ میلیون نفر بهائی بزرگ‌ترین جمعیت پیروان این آیین در جهان به‌شمار می‌آید. در این بنا هر فرد با هر اعتقادی می‌تواند در سکوت به تفکر و مناجات بپردازند. انجام مراسم مذهبی و سخنرانی در سالن اصلی ممنوع است و اغلب مردم هندوستان از هر مذهب و طایفه‌ای آن را محترم می‌شمارند.Source: Year 2000 Estimated Baha'i statistics from: David Barrett, World Christian Encyclopedia, 2000; Total population statistics, mid-2000 from Population Reference Bureau
پس از چاپ تصویر این معبد در یک آگهی روزنامه همشهری در مورخ اول آذر ماه ۱۳۸۸، هیئت نظارت بر مطبوعات تصمیم بر توقیف یک هفته‌ای این روزنامه گرفت که که پس از چند ساعت رفع توقیف شد.توقیف چند ساعته روزنامه همشهری و توقف انتشار روزنامه خبر
یهودی سرگردان شخصیتی داستانی است که از سدهٔ سیزدهم میلادی در ادبیات عامیانهٔ اروپا شکل گرفت. داستان دربارهٔ یک یهودی است که مسیح را (هنگامی که صلیب‌برپشت به سوی اعدام می‌برندش) مسخره می‌کند، و به تاوان آن تا بازگشت مسیح باید زمین را بپیماید.
حسینقلی مستعان مترجم رمان بینوایان اثر ویکتور هوگو در پانوشت یکی از صفحات درباره ی یهودی سرگردان این گونه توضیح می دهد:
پرستیژ یا حیثیت () فیلم دلهره‌آور روان‌شناختیِ سالِ ۲۰۰۶ به کارگردانی کریستوفر نولان است که فیلم‌نامهٔ آن را به‌همراه برادرش جاناتان نوشته‌است. این فیلم بر پایهٔ رمانی به همین نام نوشتهٔ کریستوفر پریست ساخته شده‌است. این فیلم داستان دو تردست هم‌چشم با بازی هیو جکمن و کریستین بیل در دورهٔ ویکتوریای لندن را روایت می‌کند. آن‌ها با وسواسِ خلق بهترین نمایش تردستی صحنه‌ای، درگیر یک بازی رقابتی با نتایج مرگبار می‌شوند. اسکارلت جوهانسون، مایکل کین، پایپر پرابو، اندی سرکیس، ربکا هال، و دیوید بویی در نقش نیکولا تسلا دیگر بازیگران فیلم هستند. این فیلم دومین همکاری میان نولان و بازیگران، بیل و کین، از زمان "بتمن آغاز می‌کند" (۲۰۰۵) است.
"پرستیژ" در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۶ اکران شد و بازخوردهای مثبتی از سوی منتقدان داشت. این فیلم ۱۰۹ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت در حالی که بودجهٔ آن ۴۰ میلیون دلار بود. "پرستیژ" نامزد دریافت دو جایزهٔ اسکار در رشتهٔ بهترین طراحی صحنه و بهترین فیلم‌برداری شد. "ای. وی. کلاب" در سال ۲۰۰۹ "پرستیژ" را یکی از بهترین فیلم‌های دههٔ ۲۰۰۰ نامید. مجلهٔ "امپایر" نیز این فیلم را در میان یکی از ۱۰۰ فیلم برتر قرن بیست و یک رتبه‌بندی کرد.
آلفرد بوردن شعبده‌باز (کریستین بیل) به جرم قتل رابرت انجییر (هیو جکمن) محکوم می‌شود و در زندان تصمیم به خواندن خاطرات انجییر می‌کند.
فیلم به گذشته برمی‌گردد.
زمانی که هردو دستیاران میلتون شعبده باز (ریکی جی) با مبتکرش جان کاتر (مایکل کین) بودند، که در نمایشی جولیا همسر انجییر (پایپر پرابو) هنگام انجام حقه فرار از مخزن آب در مقابل چشمان تماشاگران خفه می‌شود و انجیر بوردن را مقصر می‌داند که او گره نامناسب بسته بوده‌است.
از اینجا به بعد این دو نفر تبدیل رقبای خونی هم که در اعمال همدیگر اخلال ایجاد می‌کنند، می‌شوند.
بوردن لقبش را استاد و برنارد فالون (مبهم) را به عنوان مبتکرش استخدام می‌کند،
در حالی که انجییر دانتون بزرگ و اولیویا (اسکارلت جوهانسون) دوست داشتنی را که در پرت کردن حواس تماشاگران می‌توانست کمکش کند را استخدام می‌کند.
سپس بوردن با سارا (ربکا هال) ملاقات و بعداً با او ازدواج کرده و صاحب دختری می‌شود. دیدن ازدواج بوردن خشم انجییر را برمی‌انگیزد و در نمایش گرفتن گلوله با دست بوردن خرابکاری می‌کند و هزینه‌ای که بوردن می‌پردازد، به قطع دو انگشتش منتهی می‌شود.
بوردن نیز هنگام حقه قفس پرنده انجییر اخلال ایجاد می‌کند، که منجر به قطع انگشتان تماشاگر و کشتن مفتضحانه کبوتر و خدشه دار شدن اعتبار دانتون بزرگ می‌شود.
بوردن به زودی با حقه انتقال انسان تماشاگران را حیرت‌زده می‌کند، اما انجییر حقه او را حدس می‌زند که احتمالاً از بدل استفاده می‌کند و روش او را چندان نمی‌پسندد. ولی با اصرار کاتر و اولیویا بالاخره قبول می‌کند بدل و همزادی برای خود پیدا کند. فردی که پیدا می‌شود، فاسد و اغلب مست است، (نقش او را هم جکمن بازی کرده) انجییر با سرقت ایده کلی بوردن و کمی تغییرات به موفقیت بیش از بوردن می‌رسد.
اما انجییر که از ماندن زیر سن و شنیدن صدای تماشاگران برای بدل خود راضی نیست، به دنبال کشف راز حقه بوردن، اولیویا را پیش بوردن می‌فرستد اما او که از انجییر ناراحت شده به او خیانت می‌کند و حتی عاشق بوردن می‌شود و به جای رموز بوردن، دفترچه خاطرات کلاهبرداریش را میاورد و انجییر که از رمز نوشتهایی آن پی نمی‌برد به اولیویا اجازه می‌دهد بیشتر با او نزدیک شود و رمزش را بفهمد. اما بالاخره بوردن بدل انجییر را پیدا کرده و می‌خرد و یک شب به‌طور کامل نمایشش را خراب می‌کند، به طوری‌که بدلش را از سقف آویزان و خودش را چلاق و صحنه را تبدیل به تبلیغ نمایش خود می‌کند.
سپس انجییر برای انتقام فالون را گروگان و زنده به گور می‌کند، تا رمزش را بگیرد. بوردن هم راز دفترچه اش «تسلا» ذکر می‌کند. (دانشمندی آمریکایی که در لندن دیده بوده)
انجییر با سفر به کلرادو، به ملاقات نیکولا تسلا (دیوید بویی) می‌رود. بعد از دیدن اختراعاتش از جمله روشن کردن لامپ بدون سیم و… از او حمایت مالی می‌کند، تا در نتیجه دستگاه منتقل‌کننده انسان را بسازد اما دستگاه درست عمل نمی‌کند و آن‌ها متوجه می‌شوند هرشی زیر آن کپی می‌شود. تسلا به قصد برطرف کردن مشکل دستگاه، زمان بیشتری طلب می‌کند. درحالی که دار و دسته رقیبش، ادیسون، به قصد تخریب آزمایشگاه او وارد شهر شده‌اند. در نتیجه تسلا فرار می‌کند ولی با نامه‌ای دستگاه را به انجییر می‌سپارد. انجییر به شهر خود (لندن) بازمی‌گردد و از کاتر دعوت به همکاری می‌کند. و در پشت صحنه با کارگرهای کور آخرین نمایش خود را آغاز می‌کند که باعث حیرت تماشاگران و حتی رقیبش می‌شود. بالاخره کنجکاوی برای پی بردن به راز، بوردن را به زیر سن می‌کشاند و با صحنه غرق شدن انجییر در مخزن آب مواجه شده و تلاشش برای نجات او بی‌ثمر می‌ماند. در نتیجه بوردن گرفتار شده و متهم به قتل انجییر می‌شود بوردن در زندان پیغامی دریافت می‌کند که دخترش به یتیم‌خانه خواهد رفت مگر به لرد کردلو رازش را بگوید.
زمانیکه لرد به همراه دختر به ملاقات بوردن می‌آید بوردن متوجه می‌شود که لرد همان انجییر است و رازش را در کاغذی به او می‌دهد ولی او می‌گوید دیگر برایش اهمیت ندارد چون روش او برنده شده‌است. در نهایت بوردن دار زده می‌شود و در همین زمان انجییر که در حال دفن رازهایش هست توسط بوردن تیر می‌خورد. بوردن افشا می‌کند که او و فالون در واقع برادرهای دوقلویی هستند که یکی عاشق سارا و دیگری عاشق اولیویا بوده‌اند و فداکاری‌های زیادی کردند، از جمله همسران و قطع انگشتانشان. انجییر هم رازش را افشا می‌کند که در هر نمایش در واقع خودکشی می‌کرده و معلوم نبوده از کجا سر درمی‌آورده؛ سپس انجیر بر اثر جراحت می‌میرد و بوردن صحنه را ترک می‌کند.
چشمه سلیمانیه در ضلع جنوب شرقی باغ تاریخی فین کاشان واقع گردیده و فاصله آن تا مرکز شهر شش کیلومتر است و در واقع جزو قنوات است. تعداد چاه‌های آن از مادر چاه تا مظهر قنات به ۱۴ حلقه می‌رسد. آبدهی قنات بسیار بالاست و حدوداً به ۳۵۰ لیتر در ثانیه می‌رسد و ازطرفی مظهر قنات به نحوی است که به نظر می‌رسد آب از زمین می‌جوشد، از اینرو به چشمه معروف شده به خصوص آنکه در زمان صفویه اقدام به فضاسازی چشمه گردیده است.
هر جوی ۱۴ شبانه روز گردش می‌کند و هر روزی یک طاق و هر شبی را یک طاق می‌گویند و هر طاق ۷۵ سرجه می‌باشد و هر شش سرجه و ۱/۴ سرجه را یک ساعت نجومی است.
آب آن فوق‌العاده صاف است ولی به واسطه داشتن بعضی املاح برای آشامیدن مناسب نیست. آب چشمه فین به واسطه کیفیتهای خاص خود مانند صافی و پاکی و روشنایی کم‌نظیر و همچنین کیفیت ثابت و تغییر ناپذیرش همواره مشهور و ضربالمثل بوده‌است و طبق نوشته فلاندن «مردم برای این آب عقاید موهوم دارند و می‌گویند خاصیت طبی دارد» این چشمه از بن صخره‌هایی به نام کوه دندانه و شکاف تخته سنگهای معدن گچ و آهک واقع در شش کیلومتری غرب کاشان از زمین می‌جوشد.
برخی نیز اعتقاد دارند در دوران شاه سلیمان صفوی در اطراف این چشمه صفه یا بنایی ساخته شده‌است، به این سبب آن را به نام سلیمان صفوی چشمه سلیمانیه خوانند.
یک نظر حیدرصفدر به سلیمان شاه کرد آب سرچشمه فین را ز عصا پیدا کرد که البته هر دو، روایت‌هایی شفاهی هستند که برای آن سند مکتوبی موجود نیست اما در فرهنگ عامه مورد قبول واقع گردیده‌اند
سرجه کاسه‌ای است از جنس مس و در ته آن روزنی دارد که روی آب گذاشته و به محض پرشدن در آب فرومی‌رود و هر ۱۲ ساعت ۷۵ نوبت کاسه مذکور پر و در آب فرومی‌رود.
زمان حفر قنات (چشمه) سلیمانیه را به حضرت سلیمان نبی نسبت می‌دهند و نظر به اینکه آب قنات مزبور در زمان خشکسالی و پرآبی تقریباً برابر است اهالی عقیده دارند از معجزات پیغمبر نبی می‌باشد. مورخین عقیده دارند قنات مذکور در زمان هخامنشیان احداث گردیده ولی آنچه مسلم است، قنات سلیمانیه مربوط به قبل از اسلام می‌باشد و در واقع شاهرگ حیات منطقه بشمار می‌رود. شکل‌گیری تمدن عظیمسیلک در منطقه کاشان که حداقل قدمت آن به هزاره پنجم قبل از میلاد می‌باشد، ناشی از وجود آب همین چشمه است.<ref name="تاریخ کاشان"
یهودی سرگردان ممکن است به یکی از این موارد اشاره کند:
مرتب‌ساز شمارشی یکی از الگوریتم‌های مرتب‌سازی است که (مثل مرتب‌ساز سطلی) با فرض دانستن بازه اعداد داخل آرایه ("A")، عمل مرتب‌سازی را انجام می‌دهد. این الگوریتم از این بازه برای ساختن یک آرایه ("C") با این طول استفاده می‌کند. هر اندیس "i" در آرایه "C" برای شمارش تعداد عناصر "A" که دارای مقدار "i" هستند، به کار می‌رود. این اعداد در "C" برای قرار دادن عناصر "A" در جای درستشان در آرایه خروجی، به کار می‌روند. مرتب‌ساز لانه‌کبوتری از این الگوریتم، کارآمدتر است.
مرتب‌ساز شمارشی، یک مرتب‌ساز پایدار است و دارای زمان اجرای (Θ("n+k" است که "n" و "k" به ترتیب، طول‌های آرایه‌های "A" (آرایه ورودی) و "C" (آرایه شمارشی) هستند. برای این که الگوریتم، کارآمد باشد، "k" نباید خیلی بیشتر از "n" باشد.
اندیس‌های "C"، باید از کوچکترین تا بزرگترین عناصر "A" باشند تا بتوان "C" را به صورت مستقیم با مقادیر "A"، اندیس‌گذاری کرد. در غیر این صورت، مقادیر "A" باید انتقال (شیفت) داده شوند تا کمترین مقدار "A"، معادل کوچکترین اندیس "C" شود. اگر بیشتری و کمترین مقادیر "A" معلوم نباشند، باید توسط یک الگوریتم انتخاب، که زمان (Θ("n" می‌گیرد، آنها را پیدار کرد.
طول آرایه شمارشی "C"، حداقل باید برابر بازه اعداد ورودی باشد. (کمترین منهای بیشتری و به‌اضافه ۱). این ویژگی باعث می‌شود که استفاده از مرتب‌ساز شمارشی برای بازه‌های بزرگ اعداد، غیرعملی شود. مرتب‌ساز شمارشی، برای مثال، می‌تواند بهترین الگوریتم برای اعدادی باشد که بین ۰ و ۱۰۰ قرار دارند. این الگوریتم برای مرتب کردن اسامی بر اساس حروف الفبا، نامناسب است (مراجعه شود به مرتب‌ساز سطلی و مرتب‌ساز لانه‌کبوتری).
به علت اینکه مرتب‌ساز شمارشی، از مقادیر به عنوان اندیس آرایه استفاده می‌کند، یک الگوریتم مرتب‌ساز مقایسه‌ای، نیست و بنابراین کران پایین (Ω("n" log "n" برای این الگوریتم قابل تطبیق نیست.
/// countingSort - sort an array of values.
/// For best results the range of values to be sorted
/// should not be significantly larger than the number of
/// elements in the array.
/// param nums - input - array of values to be sorted
/// param size - input - number of elements in the array
void counting_sort(int *nums, int size)
Wikipedia contributors, "Counting sort," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Counting_sort&oldid=209333915
پس از استقلال ترکمنستان به فرمان رئیس‌جمهور این کشور به منظور احیای رسم دیرین کشور سال نو را «نوروز» اعلام کرده و هر ساله در ۲۱ مارس جشن گرفته می‌شود. در این کشور طبق رسم قدیم و جدید، دو بار در سال جشن سال نو گرفته می‌شود. یکی به استناد تقویم میلادی و دیگری عید نوروز به نشانه احیای دوباره آداب و رسوم دیرینه مردم ترکمنستان.
در ترکمنستان عید نوروز جشن کشاورزانی است که آذوقه مردم را تأمین می‌کنند و به همین دلیل کشاورزان دامنه‌های کوه «کپت داغ» و کناره‌های آمودریا با عظمت خاصی نوروز را جشن می‌گیرند.
به اعتقاد مردم ترکمنستان، زمانی که جمشید به عنوان چهارمین پادشاه پیشدادیان بر تخت سلطنت نشست، آن روز را نوروز نامید.
به هنگام انجام این بازی‌ها و سرگرمی‌ها، ترکمن‌ها زیادی در محل جمع می‌شوند و با تشویق‌های پی در پی به این مسابقات رونق خاصی می‌دهند. پوشیدن لباس نو، دید و بازدید و پریدن از روی آتش از دیگر رسوم ترکمن‌ها در ایام عید نوروز است.
کاری که پس از شکل‌گیری روش‌های جدید ارتباطی مانند نامه‌نگاری، یا شکل جدیدتر آن نامه‌های الکترونیکی رواج یافته، ارسال کارت شادباش است؛ یک هفته پیش از آغاز سال نو، زمان ارسال کارت‌های شادباش فرا می‌رسد، فرستادن کارت شادباش برای همه دوستان و آشنایان، و اقوامی که در دیگر کشورها یا شهرها زندگی می‌کنند، البته کاری پسندیده‌است، امروزه و بعد از رواج تلفن بیشتر به یک تلفن برای گفتن تبریک سال نو پس از تحویل سال بسنده می‌کنند.
از آنجا که در ایران مدارس در ایام نوروز تا ۱۳ فروردین تعطیل است، فرصت خوبی برای سفر کردن به دست می‌آید.
پس گروه کثیری از مردم به شهرهای دیگر و نقاط خوش آب و هوای کشور که در ایام نوروز از آب و هوای معتدل برخوردار هستند، سفر می‌کنند.
اما این سفرها نیز خالی از دید و بازدید نیست. مردم به دیدار یکدیگر می‌روند و دیگران را به شام و ناهار دعوت می‌کنند.
سفرهای زیارتی نیز که از دیرباز مرسوم بوده، همچنان رونق دارد. به این معنی که عده زیادی شب عید به مشهد می‌روند و پس از یکی دو روز به خانه و کاشانه خود باز می‌گردند.
آداب و سنن مربوط به نوروز در گذشته بیش از امروز بوده‌است.
تا چند دهه پیش در برخی نواحی ایران، نوروزی خوانی مرسوم بوده‌است. در گیلان و مازندران و آذربایجان، از حدود یک ماه پیش از فرارسیدن نوروز، کسانی در روستاها راه می‌افتادند و اشعاری دربارهٔ نوروز می‌خواندند. اشعاری که بنا بر تعلقات مذهبی شیعیان با مضامین مذهبی آمیخته بود و ترجیع بند آن چنین بود:
باد بهاران آمده، گل در گلستان آمده / مژده دهید بر دوستان، ...
این پیک‌های نوروزی در مقابل نوروزی خوانی از مردم پول یا کالا می‌گرفتند و سورسات نوروزی خود را جور می‌کردند.
تا چهل پنجاه سال پیش به راه انداختن «میر نوروزی» نیز یکی از آئین‌های رایج بوده‌است. داستان میر نوروزی این است که در پنج روز آخر سال اداره و فرمانروایی شهر را به فردی از پائین‌ترین قشرهای اجتماعی می‌سپردند و او نیز چند تن از مردم عوام را به عنوان خدم و حشم و عامل خود انتخاب می‌کرد و فرمان‌های شداد و غلاظ علیه ثروتمندان و قدرتمندان می‌داد.
آنها نیز در این پنج روز حکم او را کم و بیش مطاع می‌دانستند و تنها در موارد پولی به چانه زدن می‌پرداختند. پس از آن پنج روز نیز میر نوروزی مطابق سنت از مجازات معاف بود و هیچ‌کس از او بازخواست نمی‌کرد که چرا در آن مدت پنج روز چنین و چنان کرده‌است.
حافظ در این بیت به عمر کوتاه آدمی، عمر کوتاه گل و عمر کوتاه سلطنت میر نوروزی اشاره دارد:
حسن ارسنجانی (۶ امرداد ۱۳۰۱ تهران - ۱۱ خرداد ۱۳۴۸)، روزنامه‌نگار، مدیر روزنامهٔ (داریا) وکیل دادگستری، منتخب مردم در مجلس پانزدهم(عدم تصویب اعتبارنامه نمایندگی) معاون (۴ روزه) نخست‌وزیر، لیدر جمعیت آزادی، وزیر کشاورزی، عامل اصلی برنامهٔ اصلاحات ارضی در ایران و سفیر ایران در ایتالیا بود.
پدرش سید محمدحسین ارسنجانی روحانی اهل ارسنجان فارس بود که در جوانی به اتفاق خانواده همراه با نیروهای بختیاری جهت اعاده مشروطیت به تهران مهاجرت کرد. حسن دورهٔ ابتدائی را در دبستان پهلوی، دبیرستان را در دبیرستان‌های دارالفنون و سن لویی به پایان رساند.
ارسنجانی در سن هجده سالگی کتاب نامه‌های ایرانی منتسکیو را به فارسی ترجمه کرد. در دانشکده حقوق دانشگاه تهران ادامه تحصیل داد و همزمان با تحصیل در بانک کشاورزی مشغول به کار شد. در نوزده سالگی مسئول تهیه طرح تعاونی‌های روستایی شد و پس از تأسیس این تعاونی‌ها مدتی ریاست آن را برعهده گرفت.
در این میان در سوم شهریور ۱۳۲۰ ایران به اشغال نیروهای متفقین درآمد. ارسنجانی به گفته خودش همراه با برادرش به اداره نظام‌وظیفه مراجعه کرد و داوطلب اعزام به جنگ شد اما همان زمان، ارتش فرمان مرخص کردن سربازان را داد.
با باز شدن فضای سیاسی ایران در پی کناره‌گیری رضا شاه از سلطنت، ارسنجانی از کار در بانک کشاورزی دست کشید و نوشتن مقاله در مطبوعات را شروع کرد. او در آغاز مقاله‌هایش را در روزنامه‌های "نبرد" و "ایران ما" با نام مستعار شیخ حسن محلاتی می‌نوشت. ارسنجانی مقالات تندی علیه اقدامات متفقین در ایران می‌نوشت اما از تابستان ۱۳۲۲ در مقالات خود در این روزنامه خواهان پیوستن ایران به متفقین و اعلام جنگ به آلمان شد.
ارسنجانی در کنار روزنامه‌نگاری با پیوستن به حزب پیکار به فعالیت سیاسی نیز پرداخت. سپس امتیاز روزنامه "داریا" را گرفت و به انتشار آن پرداخت. او بخشی از آپارتمانی را که به عنوان دفتر روزنامه اجاره کرده بود، به پیشه‌وری اجاره داد و پیشه‌وری تا زمانی که در تهران بود، روزنامه "آژیر" را از همین دفتر مشترک با ارسنجانی منتشر می‌کرد.
در سال ۱۳۲۲ جریانی به رهبری محمد مصدق در جلوگیری از اعطای امتیاز نفت شمال به دولت‌های خارجی به راه افتاد که ارسنجانی در روزنامه خود به حمایت از آن پرداخت و مقالاتی در مخالفت با اقدامات دولت برای اعطای امتیاز نفت نوشت که به اعتراض سفارت انگلیس انجامید و باعث شد روزنامه‌اش به دستور فرمانداری نظامی تهران مدتی توقیف شود.
در بهمن ۱۳۲۴ ارسنجانی همراه با ملک‌الشعراء بهار، مورخ‌الدوله سپهر، محمود محمود، ابوالقاسم امینی، محمدرضا آشتیانی زاده و چند تن دیگر حزب آزادی را تأسیس کرد و مأمور راه انداختن تشکیلات حزب در اصفهان شد. اما این حزب در کارش موفق نبود و در هشتم تیر ۱۳۲۵ که قوام‌السلطنه نخست‌وزیر وقت حزب دموکرات ایران را تآسیس کرد، اعضای حزب آزادی به حزب دموکرات پیوستند.
ارسنجانی یکی از مشاوران نزدیک قوام شد. او احمد قوام را در عالم سیاست به عنوان رهبر و راهنمای خود انتخاب کرد و دربارهٔ این انتخاب به دوستان خود گفته بود. «آنچه را که من در قوام می‌پسندم شخصیت محکم و استوار اوست. قوام در مقابل شاه مانند سایر رجال، دست به شکم نمی‌ایستد».
ارسنجانی مأمور راه‌اندازی تشکیلات حزب دموکرات در گیلان شد و از همین رهگذر، نامزد نمایندگی لاهیجان و لنگرود در انتخابات دوره پانزدهم مجلس شورای ملی شد. اما پس از راهیبای به مجلس، ناصر ذوالفقاری نماینده زنجان و نورالدین امامی نماینده خوی به اعتبارنامه‌اش اعتراض کردند و صلاحیت او را برای نمایندگی زیر سؤال بردند.
ذوالفقاری و امامی با قرائت گزیده‌هایی از مقالات ارسنجانی، بر انتقادهای او از قانون اساسی انگشت گذاشتند، او را که چپگرا و سوسیالیست بود، همکار پیشه‌وری خواندند و متهم به متلون بودن و تغییر موضع‌های پی‌درپی سیاسی کردند. نداشتن معروفیت محلی در لاهیجان و لنگرود و اینکه برای اینکه سن خود را به حد نصاب نمایندگی (سی سال) برساند، شناسنامه‌اش را عوض کرده بود، دو محور دیگر اعتراض به اعتبارنامه ارسنجانی بود که مستقیم با قانون انتخابات ارتباط پیدا می‌کرد.
بحث بر سر اعتبارنامه ارسنجانی چند هفته در طول دو ماه به درازا کشید. علاوه بر نطق‌های مفصل ارسنجانی، ملک‌الشعراء بهار، عباس اسکندری و عبدالرحمان فرامرزی در دفاع از او سخن گفتند. موضوع در مطبوعات بازتاب یافت و شماری از دانشجویان در اعتراض به مخالفان اعتبارنامه خویشی را که به گردن گاو می‌اندازند به مجلس بردند که اشاره‌ای به حرف‌های ارسنجانی بود که ذوالفقاری که از خوانین زنجان بود برای تنبیه رعیت‌هایش خویش به گردن آن‌ها می‌اندازد.
سرانجام در رأی‌گیری به اعتبارنامه در دوازدهم آبان ۱۳۲۶، ۵۴ رأی موافق و ۵۴ رأی مخالف به او داده شد و همین نتیجه هم محور بحث در مجلس شد. سرانجام رئیس مجلس اعلام کرد که چون ۱۱۰ نماینده در مجلس حاضر بوده‌اند، ارسنجانی نتوانسته نصف به اضافه یک رأی موافق کسب کند و در نتیجه اعتبارنامه‌اش رد شد. ارسنجانی به کار روزنامه‌نگاری بازگشت و سپس پروانه وکالت دادگستری نیز گرفت و به وکالت مشغول شد.
در زمان نخست‌وزیری رزم‌آرا، ارسنجانی از مشاوران او شد و برای حل مسئله اراضی، از طریق فروش اراضی خالصه به کشاورزان، طرحی عرضه کرد. ارسنجانی در زمان نخست‌وزیری محمد مصدق به مخالفان او نزدیک شد، در فاصله کوتاه بین استعفای مصدق در ۲۷ تیر ۱۳۳۱ و بازگشت دوباره‌اش به قدرت در ۳۰ تیر که قوام‌السلطنه فرمان نخست‌وزیری گرفت، ارسنجانی به معاونت سیاسی و سرپرست انتشارات و تبلیغات نخست‌وزیری منصوب شد.
پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ ارسنجانی از مدافعان دولت فضل‌الله زاهدی خاصه در موضوع قرارداد کنسرسیوم بود. در این هنگام او از یاران نزدیک وزیر دارایی وقت، علی امینی بود. بعدتر به اتهام مشارکت در کودتای ناموفق ۱۳۳۷ سرلشکر قرنی مدت کوتاهی زندانی شد، اما در سال ۱۳۳۹ با رسیدن علی امینی به مقام نخست‌وزیری به وزارت کشاورزی گماشته شد.
حسن ارسنجانی در غیاب مجلس، مهم‌ترین برنامه وزارت کشاورزی را اصلاحات ارضی قرار داد که به مهم‌ترین برنامه دولت امینی بدل گشت. اصلاحات ارضی از انقلاب مشروطیت به بعد مورد توجه احزاب و گروه‌های سیاسی، از جمله در جنبش جنگل و بعدها در فرقه دمکرات جعفر پیشه‌وری، بود. محمد مصدق نیز در برنامه دولت به بهبود احوال کشاورزان و تضعیف روابط ارباب رعیتی توجه کرد بود. بر چنین زمینه‌ای بود که ارسنجانی با اتکا به مطالعات خود در باب مسئله زمین‌داری، طرح پیشین اصلاحات ارضی مصوب ۱۳۳۸ را تغییراتی داد.
لایحه اصلاحات ارضی با تصویب مجلسین شورای ملی و سنا به قانون بدل و به مرحله اول اصلاحات ارضی مشهور شد. علی امینی مصمم به اجرای اصلاحات در ساختارهای سیاسی و اقتصادی جامعه بود و دستگاه ریاست جمهوری کندی که خواهان اجرای اصلاحات بود، او را حمایت می‌کرد، از همین رو بعضاً اصلاحات مورد نظر کابینه امینی به آمریکا نسبت داده می‌شود.
با مخالفت و مقاومت شاه، امینی مجبور به استعفا شد. ارسنجانی ابتدا در کابینه اسدالله علم به عنوان وزیر کشاورزی ابقا اما پس از مدت کوتاهی از کار برکنار شد. سمت بعدی او از ۱۷ فروردین ۱۳۴۲ تا ۲۶ شهریور ۱۳۴۳ سفیر ایران در ایتالیا بود.
ارسنجانی در ایتالیا ازدواج کرد و صاحب فرزند پسر شد. پس از چندی از همسرش جدا شد. پس از بازگشت به کشور دیگر به برعهده گرفتن مسئولیتهای دولتی فراخوانده نشد و به کار وکالت پرداخت. او در ۱۱ خرداد ۱۳۴۸ بر اثر سکتة قلبی درگذشت.
بلوار به معبر بزرگی در شهر می‌گویند که معمولاً خط رفت و برگشت آن توسط فضای سبز از هم جدا شده‌است. در ایران نیز بلوار، خیابانی است که خودروها می‌توانند در آن رفت‌وآمد کنند و مسیر رفت و برگشت خودروها با درختکاری یا گل‌کاری از هم جدا می‌شود.
از بلوارهای نامی ایران می‌توان از بلوار کشاورز («بلوار الیزابت» پیشین) و بلوار فردوس در تهران نام برد.
این کلمه در اصل از زبان هلندی آمده که بُلْوِرْک تلفظ می‌شود که به معنای دیوارهٔ بارو است، اما پس از ورود به دیگر زبان‌های اروپایی، تلفظ آن گوناگون شده؛ مانند بولِوارد و بولوار . این واژه مشابه بسیاری از واژه‌های دیگر غربی از زبان فرانسوی به فارسی راه یافته‌است.
شجر الدر با نام کامل آخرین ملکه ایوبیان بود، در طول جنگ صلیبی هفتم که با مرگ نابهمگام شوهرش همراه بود، او سپاهیان فرانسوی را شکست داد، کشور را به خوبی در لبه سقوط اداره کرد، بخاطر همه شایستگی‌هایش و با دست داشتند در ترور پسرخوانده ناسپاسش المعظم توران‌شاه که سلطنتش را مدیون شجر الدر بود، شجر الدر تاج و تخت را بدست گرفت. در نهایت به دلیل مخالفت برخی از مردان بیشتر در خارج از کشور از طرف خلافت عباسی بعد از سه ماه سلطنت مجبور به کنارگیری شد و آن را به عزالدین ایبک که فرمانده لشکریان او در سلطنت کوتاهش بود داد که شجر الدر با وادار کردن ایبک به طلاق از همسر اولش و ازدواج با او برای حفظ قدرت اقدام کرد. اختلافات و سوءظن بخشی مهم از روابط ایبک سلطانی که بدنبال برتری و امنیت بود و شجر الدر سلطان سابق که بدنبال تنها حکومت بر مصر بود. شجر الدر در طول حکومت ایبک امور سلطنت را از او پنهان می کرد و خود آن را کنترل کرد. در نهایت اختلافات هر دو به جایی کشید که شجر الدر ایبک را در حمام به قتل رساند و به دنبال نقشه ای برای بازگرداند تاج و تخت بود، ولی نقشه او فاش شد و به دستور بعضی از رهبران ممالیک کشته شد.
منابع متعددی ادعا می‌کنند که شجر الدر لقب «سلطانة» را که شکل زنانه عنوان سلطان است، به خود اختصاص داده. اما در منابع تاریخی (به ویژه ابن واصل) و بر روی تنها سکه موجود از شجر الدر از او به عنوان «سلطان» نام برده شده‌است.
مزار شاهزاده قاسم در ۲۹ کیلومتری غرب تایباد واقع شده‌است و بنای خشت و گلی است و احتمالاً مربوط به دوران صفویه می‌باشد. این بنای چهار تاقی در حال حاضر دارای سقف چوبی، محراب و هشت چله خانه کوچک است و سنگ قبرهای نفیسی مشابه سنگ قبرهای هرات در اطراف آن وجود دارد.
احتمال دارد این آرامگاه متعلق به قاسم بن محمدبن ابی بکر قحافه و پدر ام فروه از شخصیت‌های تاریخ اسلام باشد.http://www.irtourist.ir/AbnieTarikhy_Taibad.aspx پرتال گردشگری ایران
باباشمل، نشریهٔ مشهور انتقادی و طنزآمیز دههٔ ۱۳۲۰ خورشیدی در ایران که توسط رضا گنجه‌ای، هر هفته روزهای پنجشنبه در هشت صفحه به زبان فارسی در تهران منتشر می‌شد.
باباشَمَل، به معنای لوطی است و ظاهراً نام یکی از پهلوانان بوده که بعدها گسترشِ معنایی پیدا کرده‌است. رضا گنجه‌ای مدیر و مؤسس این نشریه در آلمان در رشته مهندسی تحصیل کرده بود، و خود نیز از نام مستعار باباشمل استفاده می‌کرد و تا پایان عمر به این نام مشهور بود. پس از خروج رضا شاه از ایران در شهریور ۱۳۲۰ ه‍.ش و تغییر اوضاع سیاسی روز گنجه‌ای به تشویق حاج اسماعیل امیرخیزی، به فکر انتشار نشریه‌ای فکاهی افتاد. از این رو در ۱۸ اسفند همین سال از سوی شورای عالی فرهنگ و علی‌اکبر سیاسی -وزیر فرهنگ- با صدور امتیاز نشر هفته نامه‌ای به نام او موافقت شد.
اولین شماره باباشمل در روز پنجشنبه ۲۵ فروردین ۱۳۲۲/ آوریل ۱۹۴۳ انتشار یافت و برخلاف انتظار گنجه‌ای نسخه‌های آن به سرعت نایاب شد، به گونه‌ای که او مجبور به تجدید چاپ آن شد. نخستین شماره‌های باباشمل از لحاظ سبک و محتوا با بسیاری از جراید آن زمان تفاوت چندانی نداشت؛ ولی پس از یکی دو ماه به عنوان نشریه‌ای انتقادی و اجتماعی به سبک خاصِ خود دست یافت. روی جلد هر شماره طرحی از بهرام داوری چاپ می‌شد و مطالبی که در گذشته صورت نامنظم و پراکنده داشت، عنوان ثابت و جای مشخص یافت. «درد دل باباشمل»، نخستین مطلب نشریه، و تقریباً نوعی سرمقاله بود. «صفحه مجلس» دربارهٔ مجلس شورا و نمایندگان، «روزنامه‌ها» بررسی جراید کشور، و «می‌گویند» بخش شایعات سیاسی و اجتماعی جاری بود. تغییر و تحولات روزانه احزاب و گروه‌بندیهای سیاسی کشور، که از نظر باباشمل چیزی جز مجموعه‌ای از شرکتهای تجاری و بنگاه‌های کارگشایی نبود، از جمله مطالبی بود که در ستونی با عنوان «بورس» به‌طور مرتب چاپ می‌شد.
دوره اول باباشمل، پس از انتشار ۱۲۳ شماره، در ۱۲ مهر ۱۳۲۴ پایان یافت. شماره اول از دوره دوم، در ۲۹ مهر ۱۳۲۶ با اشاره به سفر مدیر روزنامه و بازگشت او منتشر شد. در این دوره جز تغییرات مختصری در نام برخی از ستونهای ثابت، دگرگونی چندانی در سبک و سیاق کلّی آن دیده نمی‌شود. عمر این دوره نیز کوتاه بود و پس از چندماه برای همیشه تعطیل شد. باباشمل (نام مستعار مدیر نشریه) در شماره مسلسل ۱۵۰، ۲۰ اسفند ۱۳۲۶، که آخرین شماره بود، تنها اندوخته چند سال فعالیت مطبوعاتی خود را «کینه دشمنان و رنجش دوستان» ذکر کرده می‌افزاید: «با همین شماره سال پنجم و دوره دوم نامه باباشمل سپری شد و مرا نیز صبر و توانایی سر آمد».
بخش اعظم مطالب باباشمل را خود رضا گنجه‌ای می‌نوشت و در تعیین دیگر مطالب اعم از موضوع اشعار و کاریکاتورها و غیره نیز نقش مؤثری داشت. بخشی از مطالب منثور نیز با امضای «مهندس اقتصاد» بود. رهی معیری با نام مستعار زاغچه، مهندس سعید فزونی با نام مستعار مهندس‌الشعرا، ابراهیم صهبا با نامهای مستعار شیخ سرنا و ابرام سرپا، و احمد گلچین معانی اشعار فکاهی باباشمل را می‌سرودند.
باباشمل به عنوان نشریه‌ای انتقادی از شهرت و تأثیر شایانی برخوردار بود. لحن آن همیشه آمیخته به هجو و طنز نبود و اگر مصالح جدی کشور به میان می‌آمد، مثل تأثیرات جنگ جهانی دوم در کشور و اشغال آذربایجان (۱۳۲۴–۱۳۲۵)، گاه لحن جدی و صریح می‌یافت (باباشمل، ش ۲۱، تیر ۱۳۲۴ و ۱۵ شهریور ۱۳۲۴). در سرلوحه آن این جمله «... نامه‌ای است مستقل و منتسب به هیچ حزب و اتحادیه و جمعیتی نیست» درج می‌شد و به ظاهر چنین نیز بود و در انتقاد از کاستیها و مفاسد حکومت از هیچ گروه و مسلکی پروا نداشت. شاید به اعتبار همین روشِ نشریه بود که مدیر آن در جریان انتخابات دوره چهاردهم مجلس با انتشار اوراق تبلیغاتی از مردم تهران خواست که «باباشمل (رضا گنجه‌ای) را انتخاب کنند». او به نمایندگی مجلس انتخاب نشد، ولی بسیار رأی کسب کرد که از محبوبیت وی و نشریه‌اش در میان مردم حکایت می‌کند. بسیاری از وقایع سیاسی و اجتماعی آن دوره در روزنامه باباشمل منعکس شده‌است و ازین رو ارزش تاریخی دارد.
نگار اسکندرفر (سلطانی) (۱۳۳۵) روزنامه‌نگار و مدیرفرهنگی ایرانی. او مدیر موسسه کارنامه‌است. این موسسه در دهه هفتاد خورشیدی ماهنامه علمی-فرهنگی کارنامه را منتشر می‌کرد. این نشریه در ۱۳۸۴ توقیف شد اما موسسه هم‌چنان به کار خود ادامه می‌دهد.
وی مدیر مؤسسه کارنامه می باشد.
نگار اسکندرفر در ۱۰ خرداد ۱۳۳۵فرخ‌زاد ۸۹ در تهران به دنیا آمد. او در رشته روان‌شناسی دانشگاه الزهرا تحصیل کرد و از ۱۸ سالگی به کمک ایرج مستعان وارد کار روزنامه‌نگاری شد. پس از دانشگاه با علیرضا سلطانی ازدواج کرد و همراه او در دهکده زردبند زیست. اسکندرفر مدتی در موسسه‌های فرهنگی و هنری کار کرد و مدتی نیز به روزنامه‌نگاری پرداخت تا آنکه امتیاز نشریه کارنامه را گرفته و به نشر آن مشغول شد و تمام نیروی مادی و معنوی خویش را در پای آن گذاشت. این نشریه در سال ۱۳۸۴ توقیف شد.
واپسین انسان () اصطلاحی است که از سوی فریدریش نیچه در کتاب "چنین گفت زرتشت" بیان شده‌است. مفهوم مورد نظر نیچه از «واپسین انسان»، خوارشمردنی‌ترین کسان است و کسانی که حقیرتر از انسان هستند.
در کتاب "چنین گفت زرتشت" پس از آنکه نیچه در چهار بند آغازین پیشگفتار، رسالت مهم و خطیر زرتشت را بیان می‌کند خیلی زود در بند پنجم، به این نتیجه می‌رسد که هنوز دهانی بهر این گوش‌ها نیست؛ هستند کسانی که هنوز او را در نمی‌یابند. اینجاست که او از خوار شمردنی‌ترین کسان و قابل تحقیرتر از انسان‌ها سخن به زبان می‌آورد: واپسین انسان
او در بخشی از نوشتار خود واپسین انسان را چنین توصیف می‌کند:"چنین گفت زرتشت"، پیشگفتار، بند پنجم
نبرد اول فلوجه نبردی بود میان نیروهای آمریکایی در عراق علیه پیکارجویان و غیرنظامیان شهر فلوجه عراق. این نبرد در تاریخ ۴ آوریل ۲۰۰۴ آغاز شد و در ۱ مه همان سال با آزادسازی فلوجه پایان یافت.
در این نبرد ۱۸۴ پیکارجو و ۶۱۶ شهروند غیرنظامی عراقی توسط آمریکائیان کشته شدند.
iraqbodycount.org
روحانی در اسلام به کسانی گفته می‌شود که تحصیل کرده حوزه علمیه و ملبس به لباس روحانیت هستند.
همچنین به کسانی که در حوزه‌های علمیه به تحصیل علوم اسلامی مشغول هستند طلبه هم گفته می‌شود. گاهی دو عنوان روحانی و طلبه به صورت همزمان بر یک نفر صدق می‌کند.
کاربرد واژه طلبه، معادل کاربرد واژه‌های دانش آموز یا دانشجو در مدارس و دانشگاه‌ها است. اگر چه این واژه در زبان عربی جمع واژهٔ طالب می‌باشد، ولی در زبان فارسی به صورت مفرد به‌کار رفته و آن را به صورت طُلّاب جمع می‌بندند.
به روحانیان شیعه، آخوند، ملّا، شیخ، حجت‌الاسلام و المسلمین و در مراتب بالاتر، آیت‌الله و آیت‌الله‌العظمی گفته می‌شود. آموزش و هدایت روحانیان و عالمان دین، دارای اهمیت زیادی است. غالباً شکل‌گیری روحانیت در تشیع دوازده‌امامی را به عصر گزینش وکیل از سوی امام دهم شیعه به بعد، تحلیل می‌کنند.
به‌طور کلی طلاب و روحانیون دارای پوشش مخصوصی نبوده‌اند. تا اواخر دوره قاجاریه با ورود مدرنیته به ایران و فرنگی شدن لباس عموم مردم ایران لباس پیشین مردم که تقریباً شبیه به همین لباس ویژه روحانیت می‌باشد از بین رفت و لباس روحانیون خاص شد و به چشم آمد.
جهانگیرخان قشقایی هیچ‌وقت لباس طلبگی نپوشید. همیشه با همان پالتو پوستی که داشت و ریش و موهای کمی بلند ظاهر می‌شد. فقط هنگام نماز جماعت شال کمرش را باز می‌کرد و به سر می‌بست. شاگرد وی، رحیم ارباب نیز به پیروی او هیچگاه معمّم نشد. جهانگیرخان در پاسخ فردی که پرسیده بود: "آقا شما که در سلک روحانیت هستید، عمامه ندارید؟ اگر خدا در روز قیامت از شما بپرسد که چرا این کار را نکردید؟" پاسخ داده بود: "اگر می‌گذاشتم و خدا از من می‌پرسید چه تناسبی با این لباس داشتی، آن وقت نمی‌دانستم چه جواب دهم!"
پس از انقلاب اسلامی ایران که نظام آموزشی طلاب و روحانیون سامان یافت، برای استفاده از لباس ویژه روحانیت مقررات خاصی وضع شد؛ از جمله این که:
در سدهٔ بیستم، دو انقلابِ مهم در ایران روی داد که نقش روحانیت شیعه در هریک گوناگون بوده‌است؛ انقلابِ مشروطه و انقلابِ ۱۹۷۹م که «اسلامی» نامیده می‌شود. انقلاب مشروطه نخست شاهدِ برآمدن روشنفکران مدرن بود که از ایدئولوژی‌های ناسیونالیسم، لیبرالیسم و سوسیالیسم تأثیر می‌گرفتند، قانون اساسی کاملاً غیردینی مدوّن کردند و به نوسازی جامعهٔ خود امیدوار بودند و پرداختند. امّا در انقلابِ دوّم، علمای سنّتی (روحانیت شیعه) فعالیت کردند که بنا به دیدگاه یرواند آبراهامیان از «دورانِ طلایی اسلام الهام می‌گرفتند. پیروزیِ خود را با طرح و تدوین یک قانون اساسی کاملاً دینی تضمین نمودند، قوانین شرعی را جایگزین دادگاه‌های موجود کردند و مفاهیمِ غربی همچون دموکراسی را مفاهیمی الحادی دانستند و موردِ انتقاد قرار دادند.»
به صورت کلی فرصت‌های شغلی طلاب و روحانیون به سه دستهٔ علمی، تبلیغی و حقوقی تقسیم می‌شود.