moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
(devlet donanma muhendishanesi) پایه‌گذاری شد و به آموزش کشتی سازان و طراحان کشتی اختصاص داده شد. در سال ۱۷۹۵دامنه تدریس این دانشگاه جهت آموزش تکنیکی پرسنل ارتش و مدرنیزه کردن ارتش عثمانی افزایش یافت. در سال۱۸۴۶حیطه آموزشی این دانشگاه با افزودن بخش‌های آموزشی مربوط به علوم معماری گسترده‌تر شد. در طی سال‌های ۱۸۸۳و۱۹۰۹نام و شعاع آموزشی این دانشگاه باردیگر افزایش یافت و با افزودن دانشکده عمران برای ایجاد بستری مناسب جهت پیشرفت‌های سریع یک جامعه در حال توسعه این دانشگاه به دانشگاهی عمومی و ملی مبدل شد.
در سال ۱۹۲۸این مؤسسه آموزشی با تخصیص عنوان دانشگاه مهندسی حالتی رسمی به خود گرفته و به فعالیت‌های خود در هردو زمینه فنی و مهندسی و معماری ادامه داد و در سال ۱۹۴۴به دانشگاه فنی مهندسی استانبول تغییر یافت.در سال۱۹۴۶ این دانشگاه به همراه دانشکده‌های معماری، عمران، مکانیک و الکترونیک به یک سیستم دانشگاهی مستقل تبدیل شد.
دانشگاه فنی استانبول، دانشگاهی دولتی است. این داشگاه پنج پردیس دارد که هریک از آن‌ها در یکی از مناطق مهم استانبول واقع شده. پردیس «ماسلاک» (maslak) یکی از پنج پردیس این دانشگاه می‌باشد و پردیس اصلی این داشگاه به‌شمار می‌رود، که در حومه شهر به مساحتی بالغ بر ۲٫۶۴ کیلومتر مربع بنیان گشته. ساختمان ریاست دانشگاه به همراه استخر، خوابگاه‌های دانشجویی، اکثر دانشکده‌ها و کتابخانه مرکزی دانشگاه در این پردیس قرار دارند.
پردیس توزلا (tuzla)زمین دانشگاهی دیگری می‌باشد که در منطقه‌ای در حومه شهر به نام توزلا واقع است و به دانشجویان علوم دریایی و استادان آن‌ها اختصاص دارد و مملو از کارگاه‌های کشتی می‌باشد.
پردیس تاشکیشلا (taskisla) که در زمان عثمانی یکی از پادگان‌های ارتش بوده در منطقه تاشکیشلای استانبول بنا شده؛ ساختمان این دانشگاه یکی از مهم‌ترین بناهای تاریخی استانبول محسوب می‌شود.
دانشکده مهندسی مکانیک در پردیس گوموش سویو(gumus suyu)و دانشکده مدیریت، واقع در پردیس ماچکا(macka) بسیار به میدان تقسیم (taksim) استانبول نزدیک بوده و آن‌ها نیز از جمله بناهای تاریخی مهم استانبول محسوب می‌شوند.
زبان آموزشی در تمامی رشته‌های آموزشی به صورت ترکی و انگلیسی ارائه می‌شوند.
کتابخانه اصلی دانشگاه استانبول نزدیک به ۵۳۳ هزار جلد کتاب با مضامین مختلف و ۶۰۰۰ جلد کتاب کهن عثمانی را در خود جای داده‌است، همچنین این کتابخانه به پایگاه‌های داده متعدد و کتابخانه‌های دیگر نیز متصل می‌باشد. این کتابخانه بزرگترین مجموعه کتاب‌هاو مقالات آموزشی علوم پایه و مهندسی را در ترکیه دارد. این کتابخانه تاریخی، در سال ۱۷۹۶ ایجاد شده و در آن زمان به عنوان چاپخانه امپراتوری عثمانی محسوب می‌شد همچنین این کتابخانه وظیفه مدیریت ۵ کتابخانه دیگر این دانشگاه را بر عهده دارد.
راکتور هسته‌ای تریگا مارک۲ در پردیس اصلی دانشگاه قرار دارد، و در مؤسسه انرژی واقع شده‌است که در آزمایش‌های هسته‌ای ار آن بهره‌برداری می‌شود.
پارک فناوری آری(ari techno police) که در پردیس آیازاغا (ayazaga) بنا شده، به شرکت‌های تجاری امکان استفاده از فناوری تولیدی و تحقیقاتی را ایجاد می‌کند.
مرکز رایانه ملی این دانشگاه که آن نیز در پردیس "آیازاغا قرار دارد، دارای یکی از سریع‌ترین ابررایانه‌های جهان می‌باشد و همچنین تنها مرکز رایانه با کارایی بالا ترکیه به‌شمار می‌آید. ابررایانه مورد استفاده در این مرکز رتبه ۲۳۹ را به خود تخصیص داده‌است.
قرار گرفتن پردیس اصلی در حومه شهر این فرصت را ایجاد کرده تا امکانات ورزشی زیادی ساخته شود. ورزشگاه ایازاغا مرکز ورزشی دانشگاه فنی استانبول به‌شمار می‌آید. این ورزشگاه همچنین استادیوم ۳۵۰۰ نفری برای مسابقات بسکتبال و والیبال را در خود جای داده، مسابقات بسکتبال از مهم‌ترین مسابقات ورزشی این دانشگاه به‌شمار می‌آید، ولی تیم فوتبال این دانشگاه در لیگ آماتور ترکیه قرار دارد. همچنین این دانشگاه دارای باشگاه‌های متعددی مانند باشگاه‌های موسیقی و سینما دارد. دانشگاه فنی استانبول امکانات بسیاری جهت آسان‌سازی سفر دانشجویان این دانشگاه به کشورهای اروپایی ایجاد کرده‌است.
خوابگاه‌های دانشجویی این دانشگاه ظرفیت جای دهی به ۳۰۰۰ دانشجو را دارا می‌باشند.
ساختار دانشکده‌ای این دانشگاه کاملاً منطبق بر انواع آمریکایی آن است. در این دانشگاه هریک از دانشکده‌ها مشتمل از چند دیپارتمنت مختلف و مجزا می‌باشند. همچنین تمامی دیپارتمنت‌های دانشگاه فنی استانبول توسط سازمان ABET (بنگاه ارزیابی آموزشی ایالات متحده آمریکا) مورد تایید می‌باشند. و دانشکده معماری این دانشگاه موفق به کسب گواهینامه NAAB شده‌است.
دانشکده مهندسی عمران:
دانشکده مکانیک
دانشکده الکترونیک
دانشکده معدن
دانشکده شیمی و متالورژِ
دانشکده معماری دریایی
دانشکده علوم پایه
دانشکده علوم هوانوردی
دانشکده مدیریت
"دانشکده نساجی"'
کیرسان نیکلایویچ ایلیومژینوف (زاده ۵ آوریل ۱۹۶۲ در الیستا) سیاستمدار و تاجر قالموق‌تبار اهل روسیه است. وی رئیس جمهوری خودمختار قالموقستان در قفقاز شمالی از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۰ بوده‌است و از سال ۱۹۹۵ تاکنون رئیس فدراسیون بین‌المللی شطرنج است. وی همچنین به عنوان مدیرعامل شرکت نفتی پترول ای‌دی نیز، فعالیت می‌نماید.
او یک تاجر مولتی‌میلیونر است که ثروت انبوهی را در دوران پس از فروپاشی شوروی به دست آورده‌است و هر سال میلیون‌ها دلار را برای تبلیغ شطرنج، فرهنگ قالموق‌ها (قوم مغول‌تبار بودائیمذهب ساکن شمال قفقاز) و همچنین مذهب خرج می‌کند.
ایلمژینوف تاکنون بارها با دالایی لاما دیدار کرده و ۳۰ معبد بودایی (که دالایی لاما در بسیاری از آنها حضور یافته‌است)، ۲۲ کلیسای ارتدوکس شرقی، یک کلیسای کاتولیک (که در هنگام ورود ژان پل دوم به قالموقستان افتتاح شد)Letter from Russia: Planet Kirsan, New YorkerThe man who bought chess, Guardian، یک مسجد و یک کنیسه در این جمهوری ساخته‌است. او همچنین شطرنج را در سه سال اول مدارس ابتدایی این کشور به صورت یکی از دروس اجباری درآورده‌است.
ایلیومژینوف دوران کودکی خود را در الیستا مرکز قالموقستان گذراند. والدین او از قالموق‌هایی بودند که در دوران حکومت استالین به سیبری تبعید شدند و با انتقال قدرت در شوروی اجازه بازگشت به وطنشان را پیدا کردند. کیرسان در ۱۴ سالگی قهرمان شطرنج قالموقستان شد. او همچنین تحصیلات خود را از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۹ در انستیتو روابط خارجی مسکو ادامه داد.
ایلیومژینوف در ۵ آوریل ۱۹۹۳ رئیس جمهوری قالموقستان شد، دو سال بعد در سال ۱۹۹۵ انتخابات پیش از موعدی را برگزار کرد و بدون رقیب پیروز شد، او در یک دوره ۷ ساله بر سر قدرت باقی‌ماند تا اینکه در سال ۲۰۰۲ دوباره به این سمت انتخاب شد.
در ریاضیات و به‌طور خاص در نظریهٔ گراف، گراف جهت‌دار یا گراف سودار گرافی (مجموعه‌ای از گره‌ها که با یال‌ها به هم متصل شده‌اند) است که در آن به هر یال جهتی نسبت داده شده‌است. به زبان ریاضی، یک گراف جهت‌دار زوج مرتبی به صورت formula_1 است (گاهی به صورت formula_2 نیز نمایش داده می‌شود) که در آنBang-Jensen & Gutin (2000). Diestel (2005), Section 1.10. Bondy & Murty (1976), Section 10.
گراف جهت دار با گراف معمولی عمده تفاوتشان در تعاریف یال هاست. یعنی زوج مرتب (a,b) با زوج مرتب (b ,a) تفاوتی در گراف معمولی یا بدون جهت ندارد و در حالت کلی تر آن را به شکل ab می نویسیم ولی در گراف جهت دار زوج مرتب های (a,b) با (b,a) تفاوت دارد و نشان دهنده سوی یال است و نشان دهنده ی نحوه ی ارتباط بین این دو راس می باشد.
یک گراف جهت‌دار ساده نامیده می‌شود اگر هیچ طوقه و یال چندگانه‌ای نداشته باشد (یال‌های چندگانه یعنی یال‌هایی که ابتدا و انتهای یکسانی دارند). در یک گراف چندگانهٔ جهت‌دار یال‌ها تشکیل یک مجموعهٔ چندگانه (به جای مجموعه) از زوج‌های مرتب رأس‌ها می‌دهند و این گراف‌ها می‌توانند طوقه و یال چندگانه داشته باشند (طوقه یالی است که ابتدا و انتهایش رأس یکسانی است). در برخی متون، گراف جهت‌دار (بدون ذکر ویژگی ساده بودن) می‌تواند طوقه، یال چندگانه یا هر دو را داشته باشد.
یال formula_3 دارای جهت از formula_4 به formula_5 در نظر گرفته می‌شود. formula_5 ابتدا و formula_4 انتهای یال نامیده می‌شود. formula_5 را رأس مابعد مستقیم formula_4 و formula_4 را رأس ماقبل مستقیم formula_5 می‌نامند. اگر مسیری متشکل از یک یا چند یال رو به جلو از formula_4 به formula_5 وجود داشته باشد، به formula_5 رأس مابعد formula_4 و به formula_4 رأس ماقبل formula_5 می‌گویند. به یال formula_18 معکوس یال formula_19 می‌گویند.
جهت‌دار کردن یک گراف سادهٔ بدون جهت یعنی نسبت دادن جهت به هر یال آن گراف. هر گراف جهت‌داری که به این طریق ساخته شود گراف جهت‌دار شده نامیده می‌شود. یک گراف جهت‌دار، یک گراف سادهٔ جهت‌دار شده‌است اگر و تنها اگر نه طوقه داشته باشد و نه حلقهٔ دوتایی (یال چندگانه). , section 1.10.
گراف جهت‌دار وزن‌دار گراف جهت‌داری است که به هر یالش وزنی نسبت داده شده‌است، درست مانند گراف بدون جهت وزن‌دار. در نظریهٔ گراف به گراف جهت‌دار با یال‌های وزن‌دار، شبکه می‌گویند.
ماتریس مجاورت یک گراف جهت‌دار (با طوقه و یال‌های چندگانه) ماتریسی دارای مقادیر صحیح است که سطرها و ستون‌هایش متناظر با گره‌ها هستند و در آن، مؤلفهٔ غیر قطری formula_20 تعداد یال‌ها از رأس i به رأس j و مؤلفهٔ قطری formula_21 تعداد طوقه‌های رأس i است. ماتریس مجاورت یک گراف جهت‌دار (با یکسان در نظر گرفتن جایگشت‌های سطرها و ستون‌ها) یکتاست. نمایش ماتریسی دیگری برای یک گراف، ماتریس وقوع آن است.
برای هر گره، تعداد رأس‌های ابتدایی مجاور، درجهٔ ورودی و تعداد رأس‌های انتهایی مجاور، درجهٔ خروجی (در درخت‌ها ضریب انشعاب) نامیده می‌شود.
درجهٔ ورودی با formula_22 و درجهٔ خروجی با formula_23 نمایش داده می‌شود. رأس با formula_22 صفر منبع نامیده می‌شود (چون مبدأ همهٔ یال‌های متصل به خودش است) و به‌طور مشابه رأس با formula_23 صفر چاه نامیده می‌شود.
رابطهٔ مجموع درجات بیان می‌کند که برای یک گراف جهت‌دار:
اگر برای هر گرهٔ ، formula_27 گراف را یک گراف جهت‌دار متعادل می‌نامیم. Satyanarayana, Bhavanari; Prasad, Kuncham Syam, Discrete Mathematics and Graph Theory, PHI Learning Pvt. Ltd., p. 460, ; Brualdi, Richard A. (2006), Combinatorial matrix classes, Encyclopedia of mathematics and its applications 108, Cambridge University Press, p. 51, .
می‌گوییم یک گراف جهت‌دار ضعیفاً همبند است (یا همبند است Bang-Jensen & Gutin (2000) p. 19 in the 2007 edition; p. 20 in the 2nd edition (2009).) اگر گراف زمینهٔ آن (که با حذف جهت یال‌ها به دست می‌آید) یک گراف همبند باشد. می‌گوییم یک گراف جهت‌دار قویاً همبند است (یا قوی است) اگر برای هر جفت رأس u و v مسیر جهتداری از u به v و مسیر جهتداری از v به u داشته باشد. مؤلفه‌های قوی ، زیرگراف‌های قویاً همبند ماکزیمال هستند.
گراف جهت‌دار G متقارن نامیده می‌شود اگر برای هر کمان متعلق به G، معکوس آن کمان نیز متعلق به G باشد. یک گراف جهت‌دار متقارن بدون طوقه معادل یک گراف بدون جهت است که با گذاشتن یک یال به جای هر جفت کمان معکوس هم به دست می‌آید (و بنابراین تعداد یال‌هایش نصف تعداد کمان‌های گراف اولیه است).
یک گراف جهت‌دار بی‌دور یا گراف بی‌دور جهت‌دار، گرافی جهت‌دار است که هیچ دور جهت‌داری ندارد. درخت‌های چندگانه (گراف‌هایی که در آن‌ها هیچ دو مسیر جهت‌داری که از یک گره شروع شده‌اند دوباره در یک گرهٔ مشترک تمام نمی‌شوند)، درخت‌های جهت‌دار یا چنددرخت‌ها (گراف‌های جهت‌داری که از جهت‌دار کردن یال‌های یک گراف بدون جهت بی‌دور ساخته می‌شوند) و درخت‌های ریشه‌دار (درخت‌های جهت‌داری که تمام یال‌های درخت بدون جهت زمینهٔ آن به سمت دور شدن از ریشه جهت‌دار شده‌اند) حالت‌هایی خاص از گراف‌های جهت‌دار بی‌دور هستند.
یک تورنمنت گرافی جهت‌دار است که از جهت‌دار کردن همهٔ یال‌های یک گراف کامل بدون جهت به دست می‌آید.
در نظریهٔ گروه‌های لی، یک quiver، گرافی جهتدار است که دامنهٔ نمایش v (که به عنوان عملگر تعریف شده) می‌باشد (و بنابراین مشخص کنندهٔ شکل V است)؛ به ویژه شیئی از طبقهٔ عملگری FinVctF(Q) است که (F(Q طبقهٔ آزاد روی Q و تشکیل شده از مسیرهای Q است و FinVct طبقهٔ فضای برداری با بعد متناهی روی میدان K است. نمایش‌های یک quiver رأس‌های آن را با فضاهای برداری و یال‌هایش (و در نتیجه مسیرهایش) را به‌طور سازگاری با تبدیلات خطّی بین این فضاها و تبدیل از طریق تبدیلات طبیعی برچسب‌گذاری می‌کند.
آپاتوسور یا برونتوسورBrontosaurus به معنای سوسمار فریبنده، دایناسوری سوسمارپاsauropod و گیاه‌خوار از دورهٔ ژوراسیکJurassic می‌باشد. این جانور ۱۵۰ میلیون سال پیش می‌زیسته‌است. (دورهٔ آشکوب کیمرجینKimmeridgian آشکوب دوره ژوراسیک پسین یا مالم و تیتونیانTithonian آشکوب دوره ژوراسیک پسین)
واژهٔ آپاتوسور از کلمهٔ یونانی ἀπατέλος یا ἀπατέλιος به معنی فریبنده و کلمهٔ یونانی σαῦρος به معنی مارمولک گرفته شده‌است
آپاتوسور یکی از بزرگ‌ترین جانورانی است که تاکنون روی زمین زندگی کرده‌است، با میانگین طول ۲۳ متر و بلندای ۵٬۶ متر و وزن ۲۵ تن و شبیه آبزی ماقبل تاریخ موساسور بوده‌است.
آپاتوسور سر کوچک، دندان‌های قاشقی یا مدادی شکل در قسمت جلوی آرواره، چهار پا، جمجمه‌ای طویل و مغز بسیار کوچک، گردنی بسیار دراز (با ۱۵ مهره)، دمی بسیار بلند و شلاقی شکل (با طول حدود ۱۵ متر)، ستون فقرات میان تهی بوده‌است. سوراخ‌های بینی آپاتوسور، در بالای سرش قرار داشته‌است.
سنگواره‌های این حیوان در معدن سنگی در وایومینگWyoming و مکان‌هایی در کلورادو، اکلاهما و یوتا در آمریکا پیدا شده‌است.
عدن نام آلبومی از خوانندهٔ سوپرانوی انگلیسی، سارا برایتمن، و محصول سال ۱۹۹۸ است. این آلبوم تحت مجوزی از نمو استودیوز به اینجل رکوردز پخش شد.
همانند آلبوم پیشین برایتمن، "ماه"، "عدن" ترانه‌های پاپ (که عمدتاً به انگلیسی خوانده شده‌اند) و اپرایی را (که عمدتاً به ایتالیایی خوانده شده‌اند) در کنار هم قرار می‌دهد. این اثر، آغاز تغییری از آثار پیشین وی، چون "پروازکردن" که تقریباً تماماً به انگلیسی خوانده شد، بود و عناصر بی‌انتها را که تقریباً به کلی اثری اپرایی بود حفظ کرد.
همانند بی‌انتها، این آلبوم شامل یک ترانهٔ راک بلد است: «غبار در باد». این ترانه، به موفقیت فراوانی در رادیوهای برزیل دست یافت، چراکه در موسیقی متن سریال ملودرام 'Um anjo caiu do céu' (فرشته‌ای از بهشت نازل شده) استفاده شده بود. این اثر موفق‌ترین کار او در برزیل است.
ترانهٔ «چیزهای بسیار» براساس ترانهٔ انگلیسی ایرلندی «زن ایرلند» اجرا شده است.
روشهای متعددی در پردازش تصویر بکار برده می‌شوند. برخی از آنان در زیر توضیح داده شده‌اند:
در برخی از تصاویری که توسط ماهواره‌ها یا رادار‌ها ثبت می‌گردند، اختلالاتی در تصویر دیده می‌شود که به دلیل خش می‌باشد. دو اختلال مهم که در تصاویر چند باندی دیده می‌شود: نواری شدن (Banding) و خطوط از جا افتاده می‌باشد.
اشتباهی که توسط سنسور گیرنده، در ثبت و انتقال داده‌ها روی
میدهد.و یا تغییر پیکسل در بین ردیف‌ها می‌تواند باعث ایجاد چنین اشتباهی گردد.
نوعی اختلال در ثبت و انتقال داده‌ها می‌باشد. در نتیجه این اختلال، یک ردیف از پیکسل‌ها در عکس
از بین می‌رود.
یکی از کارهای مهمی که در پردازش تصویر انجام نمی‌گردد. بالا بردن دقت عکس
به منظور دید و تفسیر چشمی دقیق تر می‌باشد.روش‌های بسیاری برای رسیدن به این
هدف وجود دارد ولی مهمترین آنها، افزایش تباین(Contrast) تصویر و عملیات
فیلتر کردن می‌باشد.
در یک تصویر دیجیتال، مقادیر پیکسل‌ها بیانگر ویژگی‌های آن تصویر (مانند میزان روشنایی تصویر و وضوح تصویر) است. هیستوگرام یک تصویر در حقیقت بیان گرافیکی میزان روشنایی تصویر می‌باشد. مقادیر روشنایی (برای مثال ۰-۲۵۵) در طول محور X بیان شده و میزان فراوانی هر مقدار در محور Y بیان می‌گردد.
تصویر ۸ بیتی (۰-۲۵۵) در بالا و هیستوگرام همان تصویر در پایین.
محور افقی بین ۰ تا ۲۵۵ و محور قائم نشانگر تعداد پیکسل‌ها است.
معمولا دامنه مقادیر پیکسل‌های یک تصویر با هر بیتی، (در اینجا مثلاً ۸ بیت)، تمام مقادیر از صفر تا ۲۵۵ را شامل نمی‌شود، و مثلاً بین ۴۸ تا ۱۵۳ می‌باشد. برای افزایش تباین، مقادیر پیکسل‌ها را آنقدر امتداد می‌دهیم تا ۴۸ به جای ۰ و ۱۵۳ به جای ۲۵۵ قرار گیرد. در نتیجه تباین و همچنین کیفیت عکس بالا می‌رود. به این عمل کشش خطی گویند.
مقادیر پیکسل تصویر اصلی (در بالا) و تصویر کشیده شده (در پایین).
رام اسرائیل امانوئل (زاده ۲۹ نوامبر ۱۹۵۹) سیاست‌مدار یهودی‌الاصل آمریکایی عضو حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا است. او از سال ۲۰۱۱ شهردار شیکاگو، ایلینوی است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از ایالت ایلینوی بود.
در تاریخ ۶ نوامبر ۲۰۰۸ میلادی، رام امانوئل پست ریاست کارکنان کاخ سفید را، که از سوی باراک اوباما به وی پیشنهاد شده بود، پذیرفت. وی در اکتبر ۲۰۱۰ میلادی، از مقام خود استعفاء کرد و جای خود را به پیت راوز داد.
از رام امانوئل در مجلس نمایندگان آمریکا به عنوان سیاست‌مداری صریح‌اللحن یاد می‌شد.
وی دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشته ارتباطات از دانشگاه نورت‌وسترن است.
رام امانوئل قبل از عضویت در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و در دوران ریاست‌جمهوری بیل کلینتون، دستیار وی در زمینه صلح خاورمیانه و از دست‌اندرکاران پیمان کمپ دیوید بود.Obama's first pick: Israeli Rahm Emanuel as chief of staff, Haaretz
رام امانوئل در شهر شیکاگو در یک خانواده یهودی به دنیا آمد. پدر او بنجامین امانوئل در اورشلیم متولد شده بود، متخصص کودکان و عضو گروه تروریستی ایرگون بود که علیه نیروهای انگلیسی در زمان کنترل انگلیسیها بر فلسطین فعالیت می‌کرد. گروه ایرگون در بمبگذاری هتل کینگ دیوید و تخلیه نژادی روستاهای فلسطینی نقش داشت.
مادر او مارشا شوارتز دختر یکی از رئیسهای اتحادیه صنف در شیکاگو بود. مادر او در جنبش حقوق مدنی فعال بود و در زمان کوتاهی نیز صاحب یک کلوپ موسیقی راک اند رول بود. برادر او ازکیل امانوئل پزشک متخصص است که در انستیتو ملی سلامت کار می‌کند و برادر دیگرش آری امانوئل در هالیوود مشغول به کار است. او یک خواهر به فرزند خواندگی گرفته شده به نام شوشانا دارد. پدربزرگ امانوئل از یهودیان رومانی از شهر مولدووا بود. نام کوجک امانوئل، رام (רם)، به معنی بالا در عبری است. نام خانوادگی امانوئل (עמנואל) توسط خانواده آن‌ها پس از کشته شدن برادر پدر امانوئل در جنگ سال ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل انتخاب شد که به معنی خدا با ما است می‌باشد.
امانوئل در شیکاگو در مدارس دولتی درس خواند. او و برادرش به کمپهای تابستانی در اسرائیل می‌رفتند، که نمونه‌ای از آن بعد از جنگ شش روزه اعراب و اسرائیل بود.
امانوئل به تشویق مادرش قصد داشت که رقاص باله شود؛ ولیکن به کالج سارا لارنس رفت و رقص را به عنوان سرگرمی دنبال کرد. او کارشناسی ارشد خود را در ارتباطات از دانشگاه نورس وسترن گرفت.
در زمان جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱، امانوئل یک داوطلب غیرنظامی برای ارتش اسرائیل بود. او به تعمیر ماشینهای ارتش اسرائیل مشغول بود.
همسر او، امی رول، قبل از ازدواج آن‌ها به دین یهودیت گروید. آن‌ها به صورت مرتب به کنیسای آنشه شلوم بنای اسرائیل در شیکاگو می‌روند. ربی آشر لوپاتین که مسئول کنیسای آنشه شلوم بنای اسرائیل است گفته‌است که خانواده امانوئل یک خانواده فعال یهودی است.http://jta.org/news/article/2008/11/09/1000859/rahm-emanuel-attack-dog-policy-wonk-committed-jew امانوئل در مورد یهودیت خود گفته‌است: «من به پیشینه خود افتخار می‌کنم و چیزهای که آموخته‌ام را بزرگ می‌دارم.» امانوئل با مشاور دیگر اوباما به نام دیوید اکسلراد بسیار روابط صمیمی دارد. اکسلراد در مراسم ازدواج امانوئل کتیبه ازدواج یهودی او (کتوبا) را امضاء کرد.
امانوئل در زمانی که در رستوران آربی کار می‌کرد انگشت میانی دست راست خود را به سختی برید و نتیجه آن قطع بند آخر انگشت میانی دست راست او گردید. هرچند که بعضی از اعراب اعتقاد دارند که او این انگشت را در زمانی که در ارتش اسرائیل خدمت می‌کرد از دست داده‌است.
امانوئل فعالیت سیاسی خود را با عضویت در گروه‌های احقاق حقوق مصرف‌کننده آغاز کرد. او به جمع‌آوری پول برای این گروه‌ها مشغول شد.
در زمان انتخابات ۱۹۸۴ امانوئل برای سناتور دمکرات پل سیمون کار می‌کرد. او همچنین در برنامه‌های حزب دموکرات برای کنگره بسیار فعال بود.
در زمانی که بیل کلینتون برای انتخابات رئیس‌جمهوری نامزد گردید امانوئل مسئول بخش مالی ستاد انتخاباتی او شد. امانوئل فعالیت‌های مالی کلینتون را مدیریت می‌کرد و او را به جذب سرمایه در نیوهمپشایر تشویق کرد. این کار اثر زیادی در به دست آوردن رای از نیوهمپشایر داشت.
بعد از انتخابات امانوئل مشاور ارشد کلینتون در کاخ سفید بین سالهای ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۸ شد. امانوئل در ابتدا مسئول برنامه‌های استراتژیک رئیس‌جمهور بود. او یکی از تدوین کنندگان برنامه بیمه پزشکی بود که به نتیجه نرسید.
امانوئل به عصبی بودن شهرت دارد. این عصبی بودن باعث لقب رمبو برای او شده‌است. در شب بعد از انتخابات ۱۹۹۶ امانوئل به قدری از دست دشمنان کلینتون عصبانی و بد که در زمان ضیافت شام با کارد استیک خوری بر روی نام آن‌ها می‌کوبید و لغت مرده را برای هر یک به زبان می‌آورد. قبل از اینکه تونی بلر سخنرانی خود را به طرفداری از کلینتون در زمان بحران عدم اعتماد به او بیان کند گفته می‌شود که امانوئل بر سر او داد کشید و گفت: «این را خراب نکن» در زمانی که کلینتون در آنجا حاضر بود.
در زمان مذاکرات اسلو بین یاسر عرفات و اسحاق رابین نخست‌وزیر اسرائیل امانوئل نقش کلیدی داشت. او حتی جزئیات بسیار ظریفی نظیر زاویه دوربین در زمان دست دادن عرفات و رابین را نیز تدوین کرده بود.
در زمان دوران کلینتون در سال ۱۹۹۸ امانوئل از سمت خود استعفاء داد و در شرکت بانکداری وسرستاین پرلا مشغول به کار شد. با اینکه او دارای مدرک اقتصاد نبود و هیچ سابقه بانکی نداشت به سمت مدیر دفتر شیکاگو این بانک منصوب شد. بر اساس گزارش‌ها او در زمان ۲ سال و نیم فعالیت بانکی خود ۱۶٫۲ میلیون دلار دریافت کرده‌است.
سپس امانوئل به شورای مرکزی برنامه وام فدرال (فردی مک) منصوب شد. او حداقل ۳۲۰۰۰۰ دلار حقوق از اینکار دریافت کرد.
در زمان کار او در فردی مک گزارش‌های زیادی از تخلفات مالی و عدم تطابق دفاتر ایجاد شد. دولت اوباما درخواست برای بازگشایی این دفاتر و چک کردن این حساب‌ها را رد کرده‌است. امانوئل در سال ۲۰۰۱ از این سمت کناره گرفت و برای کنگره نامزد شد.
بعد از کار کردن در بانک، امانوئل به فعالیت برای به دست آوردن صندلی بخش ۵ شیکاگو در کنگره پرداخت. این صندلی قبلاً به راد بلاگویویچ تعلق داشت که به عنوان فرماندار ایلینوی منصوب شده بود. در زمان انتخابات رقیبان او، داشتن تبعیت خارجی او و کار کردن در ارتش اسرائیل را زیر سؤال بردند. امانوئل در انتخابات برنده شد و ۷۰ درصد آرا را به دست آورد. مهم‌ترین دلیل پیروزی او حمایت کردن موسسات بانکی از وی بود.
بعد از انتخاب اوباما به ریاست جمهوری امانوئل به سمت مسئول کارکنان برگزیده شد.http://www.politico.com/news/stories/1108/15371.html جمهوریخواهان با انتخاب امانوئل مخالف بود زیرا او را یک دموکرات دو آتشه می‌دانستند.
ایرا فورمن، رئیس «شورای دموکراتیک ملی یهودیان» در مورد او گفت که انتخاب او نشان می‌دهد که اوباما در مورد مسائل خاورمیانه به حرف افراد نادرست گوش نمی‌دهد. فلسطینیان از انتخاب امانوئل بسیار نسبت به اوباما مأیوس گشتند. امانوئل گفته بود که اوباما نیازی به او ندارد تا بفهمد مسیر درست در روابط با اسرائیل چیست.http://www.huffingtonpost.com/james-zogby/rahm-emanuel-and-arab-per_b_143976.html
در مقاله‌ای در مجله نیویورک تایمز در سال ۲۰۱۰ نوشته شد که امانوئل تأثیرگذارترین فرد در کابینه اوباما است.
در سپتامبر سال ۲۰۱۰ امانوئل از سمت خود در کاخ سفید کناره گرفت تا برای شهرداری شهر شیکاگو، ایلینوی نامزد شود. امانوئل در سال ۲۰۱۱ به عنوان شهردار شهر شیکاگو سوگند یاد کرد. او اولین شهردار یهودی این شهر است.
در ۷ آوریل ۲۰۱۵، رام امانوئل مجدداً به عنوان شهردار شیکاگو انتخاب شد.
امانوئل یکی از اعضای شورای روابط عمومی آمریکا اسرائیل (AIPAC) است. امانوئل گفته‌است که برنامه‌های اصلی دولت اوباما در منطقه خاورمیانه ایزوله کردن ایران، خارج شدن از عراق و ایجاد صلح بین فلسطینیان و اسرائیل است.
محاسبه یا فرایندی مشخص است که یک یا چند ورودی را با انجام عملیات های خواسته شده یک یا چند خروجی به صورتی متغیر تبدیل می‌کند.
کلاوس شولتز ؛ زادهٔ ۴ اوت ۱۹۴۷ – ۲۶ آوریل ۲۰۲۲) آهنگ‌ساز و نوازنده گیتار، درامز، کیبورد و عضو سابق گروه‌های تنجرین دریم و اش را تمپل بود.
شولتزه که با نام مستعار ریچارد وانفراید نیز شناخته می‌شد زادهٔ ۴ آگوست ۱۹۴۷ در برلین آلمان است. او تابه‌حال بیش از ۴۰ آلبوم شخصی منتشر کرده‌است.
در سال ۱۹۷۰، کلاوس شولتز که به عنوان نوازنده درامز به همراه ادگار فروسه و کنراد شنیتزلر در گروه تنجرین دریم بود، پس از انتشار اولین آلبوم گروه با نام «الکترونیک مدیتیشن»، گروه را ترک کرد و به همراه مانوئل گوتشنیگ گروه اش را تمپل را تشکیل داد. اما او پس از انتشار اولین آلبوم، این گروه را نیز ترک کرد تا به صورت انفرادی به آهنگسازی بپردازد.
شولتز اولین آلبوم انفرادی خود را در سال ۱۹۷۲ تحت عنوان «ایرلیشت» منتشر کرد. در این آلبوم او از ارگ و صدای ضبط و فیلتر شدهٔ یک ارکستر -به طوری که قابل تشخیص نیست- بهره جست. آلبوم بعدی او «سایبرگ» نام داشت که بسیار شبیه اولین آلبوم اوست، ولی اینبار او از سینت سایزر ای ام اس سینتی آ نیز استفاده کرد.
آثار او از این مقطع بسیار پیشرو و متعالی شد. از مهم‌ترین آلبوم‌های او می‌توان به «سحرگاه ماه» در سال ۱۹۷۶ (اولین آلبومی که در آن، شولتز از سینت سایزر موگ مدولار استفاده کرد)، «سراب» در سال ۱۹۷۷ و «شن روان» در سال ۱۹۷۹ (با همکاری آرتور براون به عنوان خواننده در آهنگ «سایه‌های جهالت» ) اشاره کرد. او همچنین در سال ۱۹۷۶ به گروه آهنگساز و نوازنده پرکاشن ژاپنی، سومو یاماشتا پیوست. (در این گروه نوازنده‌های دیگری نیز از جمله مایکل شرایو، استیو وین وود و ال دی مئولا حضور داشتند)
در موسیقی شولتز، بیشتر از هر موسیقیدان الکترونیک دیگری در آن عصر، صداهای آلی شنیده می‌شود، حتی هنگامی که از سازهای غیر الکترونیکی استفاده می‌کند، مانند گیتار آکوستیک و صدای خواننده مرد در آلبوم "رقص سیاه" یا ویولن سل در آلبوم‌های "شن روان" و "ترنسفر" در سال ۱۹۸۱. او صدای سینت سایزر مینی موگ را در آهنگ‌های خود به گونه‌ای توسعه داد که به صدای گیتار الکتریک شبیه می‌شد، که این صدا به صدای تأثیرگذاری در اجراهای زنده و آلبوم‌های استودیویی او تبدیل شد. در سال ۱۹۷۸ آلبوم "X" را منتشر کرد (نام آلبوم بیانگر دهمین آلبوم او نیز هست)، آلبومی که به اشخاص مهمی ارجاع داده شده‌است. از جمله: فردریش نیچه، لودویک دوم باواریا و ویلهلم فریدمن باخ. در سال ۱۹۷۹ او نام مستعار ریچارد وانفرید را نیز برای خود برگزید که بیانگر علاقه او به موسیقیدان آلمانی ویلهلم ریچارد واگنر است.
در این دهه او از سازهای آنالوگ دور شد و به سازهای دیجیتال روی آورد و کمتر از دهه قبل به تجربه گرایی پرداخت. گرچه نشانه‌های این تغییرات در آلبوم «این را حفر کن» که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد به چشم می‌خورد، اما با انتشار آلبوم «ترنسفر» بود که در آهنگسازی او فراگیر شد. این آلبوم متکی بر تکنیک سیکوانسینگ بود که نتیجه آن اوج گرفتن‌های متناوب و پایان ناپذیر است. این سبک جدید در آلبوم «آودنتیتی» به شکل متعالی خود شنیده می‌شود (بخصوص در دو آهنگ اول آلبوم). این روند در سال ۱۹۸۴ با آلبوم «بیم» که برای موسیقی متن فیلمی به همین نام، به کارگردانی جرالد کارگل ساخته شد، ادامه یافت. در این آلبوم شولتز از صداهای خشن دوری ورزید و بر پایه سیکونسر ، صداهایی بیشتر شبیه صداهای آلی سال‌های اولیه فعالیت خود، تولید کرد.
در دهه ۱۹۹۰ کلاوس شولتز به سمپلینگ روی آورد و از صداهای از پیش ضبط شده، همچون صدای «زار زدن زنانه» در آلبوم‌های استودیویی و همچنین اجراهای زنده خود استفاده کرد. در سال ۱۹۹۵ با بهره‌گیری از این تکنیک و با همکاری مانوئل گوتشینگ به عنوان نوازنده گیتار، آلبوم «در غم» را منتشر کرد. در این دهه او تعداد زیادی از قطعات منتشر نشده‌استودیویی و زنده خود را بر روی چند مجموعه سی دی منتشر کرد.
در این دهه شولتز بیشتر به ترکیب عناصر موسیقی جز، کلاسیک، ترنس و تکنو پرداخت. او همچنین به همراه لیزا جرارد به عنوان خواننده، یک آلبوم استودیویی و دو آلبوم اجرای زنده را منتشر کرد.
ریچارد وانفرید (به انگلیسی: Richard Wahnfried) یا به اختصار «وانفرید» (بعد از سال ۱۹۹۳)، تنها نام مستعار هنری شناخته شده کلاوس شولز است، که به عنوان پروژه جانبی، بین سال‌های ۱۹۷۹ و ۱۹۹۷، هفت آلبوم را منتشر کرده‌است.
از مشخصه‌های اصلی موسیقی وانفرید (بر خلاف آثار معمول شولتز) می‌توان به:
نام "ریچارد وانفرید" نشان از علاقه اوست به موسیقیدان آلمانی ویلهلم ریچارد واگنر:
شولتز در ۲۶ آوریل ۲۰۲۲در پی یک بیماری طولانی درگذشت. آخرین آلبوم او «خدا آراکیس» تاریخ انتشار ۱۰ ژوئن بود.
این پروژه محصول همکاری مشترک کلاوس شولتز و پیت نملوک است (و بیل لسول در شماره‌های ۴ و ۷ این پروژه). اسامی آلبوم‌ها تغییر یافته اسامی آلبوم‌ها و آهنگ‌های گروه پینک فلوید هستند.
این آهنگ‌ها در هیچ‌یک از آلبوم‌های کلاوس شولتز منتشر نشده‌اند.
پاورقی‌ها
http://en.wikipedia.org/wiki/Klaus_Schulze
http://www.klaus-schulze.com
در دین، تنزیه به معنی برتری و تعالی خدا نسبت به آفرینش است. در دینشناسی یهودی قرون وسطا، خدا با نام بی پایان شناخته می‌شد. در اسلام، نیز ذات خداوند از توصیف مبرا دانسته می‌شود و شرق و غرب متعلق به الله دانسته می‌شود. در دیگر ادیان نیز مراتب تنزیهی وجود دارد.
موشک آلارم ، نوعی موشک هوابه‌زمین ساخت و طراحی بریتانیا است که توسط هواپیماهای قابل حمل و بکارگیری است. در سال ۱۹۸۳ نوع ضدرادار آن بوسیله وزارت دفاع بریتانیا درخواست شد و دستگاه هدایت و کنترل موشک توسط شرکت مارکونی ساخته شده‌است. جنگنده‌های تورنادو اف۳ ارتش بریتانیا از نوع ضد رادار این موشک نخستین بار در جنگ ۱۹۹۱ علیه عراق استفاده کردند.ALARM Royal Air Force
جنگنده‌های پاناویا تورنادو قادر به حمل ۴ فروند از این نوع موشک در هر سورتی پرواز بوده و همچنین این موشک توسط هواپیماهای هاریر نیز قابل استفاده‌است.
تعداد زیادی ازموشک‌های آلارم به ۴۱ کشور از جمله به عربستان سعودی صادر شده‌است
مهندسی مخزن از رشته‌های زیرمجموعه مهندسی نفت است، که در خلال فرآیند توسعه و تولید از مخازن نفت و گاز، با هدف دستیابی به بهبود اقتصادی، به بررسی جریان سیال در محیط متخلخل می‌پردازد. مهندسان مخزن در این راستا با به‌کارگیری ابزارهای زمین‌شناسی تحت‌الأرضی، ریاضیات کاربردی، اصول پایه فیزیک و شیمی، رفتار فازهای مایع و بخار نفت خام، گاز طبیعی و آب را در سنگ مخزن کنترل می‌کنند.
مهندسی مخزن از لحاظ تخصصی به دو بخش مدل‌سازی مخزن و نظارت مهندسی قابل تفکیک می‌باشد و از نظر کاربردی نیز اغلب به ۴ بخش؛ مطالعات مهندسی مخزن، عملیات مهندسی مخزن، مهندسی سیستم‌ها و مهندسی پتروفیزیک تقسیم می‌شود.
آلوسور یا دِگَرسور (نام علمی: Allosaurus) سرده‌ای از دایناسورهای بزرگ گوشت‌خوار از کلاد ددپایان است که بین ۱۵۵ تا ۱۴۵ میلیون سال پیش در اواخر دوره ژوراسیک پسین زندگی می‌کرد. نام آلوسور به معنی «سوسمار متفاوت» می‌باشد که از دو واژه یونانی یعنی "آلوس" (ἄλλος) به معنای دیگرگون یا دیگر و "سوروس" (σαῦρος) به معنی مارمولک، گرفته شده‌است. اولین بقایای کشف شده مربوط به این دایناسور در سال ۱۸۷۷ میلادی توسط چارلز مارش توصیف شد. این دایناسور از معروف‌ترین دایناسورهای ددپا است که توجه زیادی را به خود جلب کرد و در بسیاری از فیلمها و مستندها سردسته دایناسورها بوده‌است.
آلوسور یک شکارچی بزرگ دوپا بود، که طول آن به‌طور میانگین ۸٫۵ متر بوده‌است که با احتساب قطعات ریز پیدا نشده می‌تواند به ۱۲ متر نیز برسد. نسبت به پاهای عقبی که بزرگ و نیرومند بودند اندامهای جلویی کوچک و سه انگشتی بودند؛ و بدن با یک دم بزرگ و سنگین تعادل خود را حفظ می‌کرد. در خانواده دیگرخزندگان طبقه‌بندی می‌شود و یک سرده از ددپاهای گوشت‌سوسمار است. این سرده شامل یک طبقه‌بندی پیچیده‌است که مشتمل بر ۳ گونه معتبر و چند گونه مشکوک می‌باشد. قسمت عمده‌ای از بقایای آلوسور از آمریکای شمالی و مقداری هم از پرتغال و احتمالاً تانزانیا بدست آمده‌است. تا میانه قرن بیستم آلوسور به عنوان یک آنتردموس شناخته می‌شد اما مطالعات مفصل بر روی بقایای این جانور باعث شد که به عنوان یک سرده مستقل شناخته شود.
آلوسور یک شکارچی رأس هرم غذایی بود و دایناسورهای گیاه‌خوار معاصر خود را شکار می‌کرده‌است. شکارهای این جانور شامل اورنی‌توپودها، استگوسورها و ساروپودها می‌شده‌است. امروزه برخی شواهد نشان می‌دهند که آلوسورها به صورت گروهی به شکار ساروپودها می‌رفتند، برایشان کمین می‌کردند و از فک بالای خود همانند یک ساطور سود می‌جستند.
آلوسور یک ددپا (تروپود) بارز بود، جمجمه‌ای بزرگ روی گردنی کوتاه و اندام جلویی کوچک اما قدرتمند داشت. آلوسور فراژیلیس مشهورترین و رایج‌ترین گونه آلوسور است. با متوسط طول حدود ۸٫۵ متر که بزرگ‌ترین نمونه شناخته شده از آن در موزه تاریخ طبیعی آمریکا طولش به حدود ۹٫۷ متر می‌رسد، با وزن تخمینی حدود ۲٫۳ تن. در سال ۱۹۶۷ جیمز مدسن در رساله‌اس در مورد آلوسور با اندازه‌گیری یک سری از استخوان‌ها اشاره می‌کند که طول آلوسور ۱۲ تا ۱۳ متر بوده‌است. مانند همه دایناسورها وزن آلوسور نیز تخمینی است و از سال ۱۹۸۰ بین ۱ تا ۴ تن برای انواع بالغ تخمین زده شده‌است. جان فاستر اشاره می‌کند که وزن ۲ تن برای انواع بالغ عاقلانه به نظر می‌رسد. اما ۱۶۰۰ کیلوگرم تخمین نزدیک‌تری است وقتی اندازه متوسط استخوان‌های ران بررسی می‌شود.
گونه‌های غول‌پیکر زیادی به آلوسور نسبت داده شده‌اند اما در حقیقت این گونه‌ها ممکن است متعلق به سرده‌های دیگر باشد. نزدیک‌ترین گونه آلوسور ماکسیموس است که طولش می‌توانسته به ۱۰٫۹ متر برسد و تنها گونه‌ای است که شامل بزرگ‌ترین آلوسورسانان نیز می‌شده‌است. البته تحقیقات اخیر نشان داده‌است که به یک سرده مجزا از آلوسور با نام ساروفاگاناکس اختصاص دارد. گونه دیگری که به آلوسور نسبت داده می‌شود، آلوسور آمپلکسوس یا ایپانتریاس است که طولش به ۱۲٫۱ متر نیز می‌توانسته برسد. اکتشافات اخیر مربوط به بخشی از اسکلت بدست آمده از معدن سنگ کوه‌های موریسون در نیومکزیکو نشان داده‌است که این آلوسورید بزرگ ممکن است سرده‌ای جدا از آلوسور باشد.
فراوانی نسبی سنگواره این جانور در سنین مختلف به دانشمندان این اجازه را داده‌است تا بفهمند این حیوان چگونه رشد می‌کرده یا طول عمرش چقدر بوده‌است. بقایایی از تخم‌های شکسته شده در کلورادو آمریکا احتمالاً متعلق به آلوسور است. تحلیل‌های مربوط به بافت‌شناسی استخوان‌ها نشان می‌دهد که سن آلوسور در حدود ۲۲ تا ۲۸ سال بوده‌است، که این سن با ددپای بزرگ دیگر یعنی تیرانوسور قابل مقایسه‌است. همان تحلیل اشاره می‌کند که آلوسور در ۱۵ سالگی به حداکثر رشد خود می‌رسیده‌است و در هر سال ۱۵۰ کیلوگرم رشد می‌کرده‌است.
بافت مغز استخوان پیدا شده در دایناسورهایی مثل تیرانوسور و تنونتوسور حداقل در یک نمونه از استخوان ساق پای آلوسور که در معدن سنگی پیدا شده‌است، وجود داشته. امروزه این بافت مغز استخوانی تنها در پرندگان ماده‌ای که بر روی تخم‌های خود می‌خوابند یافت شده‌است. وجود این بافت در این آلوسور نشان دهنده جنسیت ماده و رسیدن وی به بلوغ است. شمردن خط رشدش نشان می‌دهد که این آلوسور وقتی مرده‌است ده سال داشته‌است؛ بنابراین آلوسور پیش از اینکه به رشد نهایی برسد بالغ شده و توانایی تولید مثل پیدا می‌کرده‌است.
کشف یک نمونه جوان با پاهای کامل نشان می‌دهد که پاها در جوانان نسبتاً بلندتر بودند؛ و قسمت تحتانی پا (قسمت زیر زانو) نسبتاً از ران بلندتر بودند. این تفاوت‌ها نشان می‌دهد که جوان‌ترها نسبتاً سریع‌تر بودند و روش شکاری متفاوت از بزرگ‌سالان داشتند. ممکن است شکارهای کوچک را تا کمین‌گاه بزرگ‌سالان تعقیب می‌کردند و آن‌ها را به سمت بزرگ‌ترها رم می‌دادند. استخوان ران در طول رشد بزرگ‌تر و ضخیم‌تر می‌شده‌است و سطح متقاطعش کمتر می‌شده. ماهیچه‌ها کوتاه‌تر می‌شدند و رشد پا آهسته‌تر. این تغییرات نشان می‌دهد جوانان نسبت به بزرگ‌سالان وقتی برای حمله می‌دویدند فشار کمتری احساس می‌کردند.
پژوهشگران پذیرفته‌اند که آلوسور یک شکارچی فعال حیوانات بزرگ بوده‌است. ساروپودها احتمالاً هم به وسیلهٔ آلوسورها شکار می‌شدند و هم مرده‌خواری می‌شدند. وجود آثار دندان آلوسور بر روی استخوان‌های ساروپود و پیدا شدن دندان آلوسور همراه اسکلت ساروپود این ادعا را تأیید می‌کند. مدرک جالب حمله آلوسورها به استگوسورها یک زخم تا حدی خوب شده روی مهره عقب یک آلوسور است که با آثار زخم بجا مانده از میخهای دم یک استگوسور مشابهت دارد. یا یک زخم "U" شکل بر روی صفحه‌های گردن یک استگوسور که با انحنای آرواره آلوسور مطابقت دارد. گرگوری پاول در سال ۱۹۸۰ اشاره کرده‌است که احتمالاً آلوسور شکارچی ساروپودهای بالغ نبوده‌است، مگر اینکه گروهی شکار می‌کردند. چون ساروپودها بسیار سنگین و بزرگ بودند؛ و جمجمه متوسط و دندان‌های کوچک آلوسور مناسب شکار این جانوران نبوده‌است. احتمال دیگر این است که جوان‌ترها جای بزرگ‌سالان شکار می‌کردند. تحقیقاتی که در سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰ انجام گردید جواب دیگری به این پرسش می‌دهد. مقایسه آلوسور با گربه‌های دندان‌خنجری دوران نوزیستی، شباهت‌هایی را نشان می‌دهد، از جمله کاهش ماهیچه‌های آرواره و افزایش ماهیچه‌های گردن و همچنین توانایی بازکردن بسیار زیاد آرواره. به هر حال آلوسور دندان‌های‌خنجری نداشته‌است. اما احتمالاً روش‌های دیگری برای حمله که با ساختار گردن و آرواره سازگار باشد داشته‌است. آلوسور دندان‌های کوچک و تیز اره‌مانند داشته و می‌توانسته شکاف‌های طولی در بدن شکارهای بزرگ ایجاد کند که هدف آن ضعیف شدن قربانی در اثر این زخم‌ها بوده‌است.
بر طبق تحقیقات با آنکه جمجمه آلوسور بسیار قوی بود اما نیروی کمی را می‌توانست با گاز گرفتن بر شکار وارد کند. با استفاده از ماهیچه‌های آرواره می‌توانسته‌است قدرتی معادل ۸۰۵ تا ۲۱۴۸ نیوتن را وارد کند، در حالی که یک تمساح ۱۳۰۰۰ نیوتن، یک شیر ۴۱۶۷ نیوتن و یک پلنگ ۲۲۶۸ نیوتن را می‌توانند وارد کنند. اما آرواره می‌توانسته ۵۵۵۰۰ نیوتن نیرو را در طرف مخالف را تحمل کند و نگذارد شکار خود را از آرواره‌اش بیرون بکشد. آلوسور از آرواره‌اش مانند یک تیشه استفاده می‌کرده‌است. آلوسور به شکار حمله می‌کرده، دهانش را باز می‌کرده و گوشت شکار را بدون آسیب به استخوان‌هایش پاره می‌کرده‌است. بر خلاف تیرانوسور که گمان می‌رود توانایی آسیب رساندن به استخوان‌ها را نیز داشته‌است؛ و همچنین ساختار جمجمه آن‌ها نشان می‌دهد که می‌توانسته‌اند روش شکار کردن خود را متناسب با نوع شکار عوض کنند. جمجمه اجازه می‌داد که آلوسور فرزتر از پرنده‌پایان باشد؛ و به حد کافی نیز جمجمه برای آسیب رساندن به شکارهای بزرگی مثل استگوسورها قوی بوده‌است. اما تحقیقات جدید این تحقیقات قدیمی را به چالش کشید وقتی هیچ نمونه معاصری که از دندان‌هایش به صورت یک تیشه استفاده کند یافت نشد؛ و در عوض گفته شد ساختار جمجمه به نحوی بوده‌است که تقلای زیاد شکار باعث آسیب رساندن بیشتر آرواره آلوسور به او می‌شده‌است. اما پژوهشگران اولی می‌گویند آلوسور هیچ مشابهی در دنیای معاصر ندارد و چنین دندان‌های کاملاً مناسب آن شکل حمله‌است. یک نظریه هم این است که آلوسورها فقط یک گاز از ساروپودها می‌زدند و تکه‌ای از گوشت بدنش را جدا می‌کردند به این ترتیب نیاز نداشتند آن را کامل بکشند و همین گازها برایشان کافی بوده و شکار نیز زنده می‌مانده و فرصت بهبود می‌یافته‌است. یک نظریه هم هست که ممکن است آلوسورها مانند گربه‌ایان بزرگ امروزی شکار را با دستانشان می‌گرفتند و چند گاز از گلوی او گرفته و او را می‌کشتند؛ که این فرضیه با حیواناتی که اندام‌های جلوییشان قوی است سازگار است.
شکل جمجمه آلوسور نشان می‌دهد که در نهایت می‌توانسته آرواره‌هایش را ۲۰ درجه باز کند که این کمتر از تمساح‌های امروزی است. مفصل‌های پنجه نشان می‌دهد می‌توانسته با آن‌ها چیزی را چنگ بزند و بگیرد. در نهایت سرعت آلوسور نیز ۳۰ تا ۵۵ کیلومتر در ساعت تخمین زده می‌شود.
آلوسورها دایناسورهای بزرگ مثل ساروپود را گروهی شکار می‌کردند. رابرت بکر افتادن دندان‌های آلوسور هنگام خوردن و جویدن استخوان‌های شکارهای بزرگ را در این می‌داند که آن‌ها این گوشت را به لانه برای بچه‌های خود می‌بردند؛ و از خوردن شدن این گوشت توسط سایر حیوانات جلوگیری می‌کردند. به هر حال مدارک کمی در مورد زندگی گروهی ددپاها وجود دارد. درگیری‌هایی درون گروهی وجود داشته‌است که گواه آن زخم‌ها و خراش‌های روی جمجمه (فک پایین) آلوسورها است؛ که این درگیریها ممکن است به خاطر محدوده شکار یا منطقه زندگی بوده‌است.
یک سی‌تی اسکن از جمجمه آلوسور نشان داده که مغز آن مشابه مغز تمساح است. جمجمه تقریباً افقی شکل گرفته و ساختار گوش درونی مانند تمساح است و آلوسور احتمالاً می‌تونسته صداهای با فرکانس پایین را بشنود. پیاز بویایی بسیار بزرگ بود و به نظر می‌رسد که آلوسور می‌توانسته رد بو را به خوبی بگیرد. اگرچه مسافتی که می‌توانسته بو را تشخیص دهد زیاد نبوده‌است.
سید حسین فلاح نوشیروانی رکنی (زادهٔ ۱۲۸۱ در بابل، درگذشتهٔ ۲۳ اسفند ۱۳۵۰) بازرگان و نیکوکار ایرانی بود. دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل توسط او پایه‌گذاری شده‌است.
او مردی بود که بنا به گفته‌ها، چهار پنجم از ثروت خود را در جهت امور خیریه و کمک به مستمندان و ارتقاء سطح بهداشت، رفاه و آموزش مردم هزینه نموده است.
حسین فلاح نوشیروانی در سال ۱۲۸۱ در روستای نوشیروان‌کلای بارفروش (بابل کنونی) در یک خانواده مذهبی، کشاورز و دامدار زاده شد. وی از دوران کودکی دارای هوش سرشاری بود که او را در روستا زبانزد کرده بود. حسین در شش سالگی توانست عم جزء را نزد یک ملاباجی به نام «ملاخیران» فرا بگیرد و سپس ظرف مدت سه ماه در نزد آخوندی به نام «شیخ محمد سالاری» قرآن را ختم کند.
حسین حدود هفت سال داشت که به توصیهٔ جد مادریش، «سید آقا نوشیروانی» وی را به شهر «بارفروش» فرستادند تا بتواند درس بخواند. از این رو پدرش اتاقی در نزدیکی «مدرسهٔ صدر» (حوزهٔ علمیهٔ بارفروش) در محلهٔ «فیضیه» برایش اجاره کرد. حسین دورهٔ هشت سالهٔ دبستان را در دو مدرسهٔ «شرافت» (در محلهٔ «بی‌سرتکیه») و «احمدی» (در محلهٔ «زرگرمحله») گذراند و همیشه در زمرهٔ شاگردان خوب و ممتاز بود. او در حین تحصیلات ابتدایی در دبستان، علوم دینی را هم نزد طلاب حوزه علمیه فرا گرفت. نوشیروانی پس از پایان هشت سال درس‌خواندن در دبستان، تحصیل را رها کرد و تصمیم به ورود به تجارت و بازار کار گرفت.
پس از پایان تحصیلات ابتدایی، نوشیروانی برای یافتن و آغاز کار به مشهد رفت. او به مدت سه سال در مشهد کار کرد و سپس تصمیم به مهاجرت به تهران گرفت. او در مسیر مشهد به تهران دچار بیماری سختی شد و امید کمی به بهبودی‌اش می‌رفت؛ اما در حوالی نیشابور توسط یک خانواده نجات یافت و پس از بهبودی کامل، راهی تهران شد.
با ورود نوشیروانی به تهران، او با حقوق ماهانهٔ ۴ تومان در تجارت‌خانهٔ «حکیم‌زاده یزدی» مشغول به کار شد. اعتماد حکیم‌زاده به نوشیروانی به حدی بود که او را به خانهٔ خود برد و به مانند یکی از اعضای خانواده با او رفتار می‌کرد. امانت‌داری، راست‌گویی و هوش بالای نوشیروانی موجب شد تا او بسیار زود پیشرفت کند و به مدیریت داخلی تجارت‌خانه منصوب شود. نوشیروانی به مدت ۱۷ سال در تجارت‌خانهٔ حکیم‌زاده ماند و همچنین در خانهٔ آن‌ها زندگی کرد.
امانت داری، صداقت و هوش سرشار او باعث شد به سرعت مراحل ترقی را بپیماید و به مدیریت داخلی تجارت خانه منصوب شود. پاکی و درست کرداری او موجب شد که صاحب تجارتخانه یکی از آشنایان خود را که از اهالی یزد بود برای همسری به وی معرفی کند. بعد از مدتی سید حسین خودش وارد بازار تجارت شد و در اندک زمانی با هوش و ذکاوت خود توانست در بازار آهن ایران سرآمد شود. اما او حتی در زمانی که مستأجر بود برای دیگران خانه ساخت و مخارج عده ای از دانش آموزان ودانشجویان را تأمین می‌نمود؛ و هر سال برای صدها تن از آنان لباس و لوازم التحریر تهیه می‌کرد تا در خفا به آن‌ها اهدا شود.
روزی با راننده اش به روستای دیوا رفت در میدان روستا عده ای را می‌بیند که به گرد زنی جمع شده‌اند آن زن در حال خونریزی بود بلافاصله با اتومبیل خود او را به شهر می‌رساند اما در بیمارستان شهر خونی وجود نداشت که به زن تزریق شود به راننده اش دستور داد که زن را به ساری برساند و با رساندن خون به زن او را از مرگ حتمی نجات داد. چندی نمی‌گذرد که در روستای دیوا درمانگاه و در شهر بابل بانک خون را می‌سازد. وی بسیاری از خدماتش را محرمانه انجام داده است به عنوان مثال در هنگام احداث بانک خون، خودش با اهدا پانصد سی سی آن را بی سر و صدا افتتاح کرد. او وصیت نمود بعد از مرگش مراسم او را به سادگی برگزار کنند. وی از خط خوبی برخوردار بود. وی همواره می‌گفت: «همه باید تلاش کنیم تا ایران را بسازیم و بدین منظور از شهر و روستای خود آغاز کنیم» با وجود موانع و سختیهای زیاد در احداث اماکن مختلف، هیچگاه از تداوم اقدامات خیر خواهانه خود دلسرد نشد دائم نگران مستمندان، بیماران و ۲۰۰ نفر از یتیمانی بود که در پرورشگاه اهدایی او به سر می‌بردند.
مرحوم نوشیروانی بعد از بهبود اوضاع مالی به پاس زحمات خانواده ای که در حوالی نیشابور جهت بهبود حالش و رهاییش از مرگ کوشیده بودند، ساختمانی ساخت و به آن‌ها اهدا کرد.
پس از سال‌ها کار و زندگی در کنار حکیم‌زاده، او به نوشیروانی توصیه کرد که ازدواج کند و بدین منظور، دختر امام‌جمعهٔ یزد «حجت‌الاسلام طاهری» را که از آشنایان‌اش بود به وی معرفی کرد و آن‌ها با هم ازدواج کردند. این ازدواج تا پایان زندگی نوشیروانی پابرجای بود. همسرش، رباب طاهری تا سال ۱۳۸۶ در قید حیات بود و پس از مرگ در انگلستان، به ایران منتقل و در بهشت زهرا دفن شد.
از وی سه فرزند به یادگار مانده است. وحید نوشیروانی دارای دکترای اقتصاد از آمریکا، که سال‌ها در دانشگاه شهید بهشتی تهران تدریس می‌نمود، حمید نوشیروانی که فوق لیسانس رشته مهندسی برق از انگلستان می‌باشد و هما نوشیروانی دارای دکترای روانپزشکی از انگلستان هستند. فرزندان وی نیز راه نیک پدر را ادامه داده و می‌گویند «چراغی که مرحوم نوشیروانی برافروخت هرگز خاموش نخواهد شد» ایجاد حرکتی تحت عنوان net school در تعدادی از مدارس برای اطلاع‌رسانی و آشنایی دانش آموزان با دانش روز، که علاوه بر بابل در چند شهر دیگر نیز ایجاد شده‌است تعمیر و احداث درمانگاه، احداث مدرسه، چراغانی کردن کل مسیر جاده بابل _ قائم شهر … بدین ترتیب همچون فرزند خلف پدر خویش دنبال روی وی بوده‌اند.
مردم بابل ارادت بسیاری به او دارند و در سال‌روز درگذشت او مراسم نکوداشتی در دانشکده فنی بابل و روستای زادگاهش برگزار می‌شود. در اردیبهشت ماه امسال نیز مراسمی در روستای دیوا «از توابع شهرستان بابل» به پاس زحمات آن مرحوم برگزار شد که حدود ۱۰۰۰۰ نفر در زیر باران شدید حضور داشته‌اند.
مسافران دهمین فیلمِ بهرام بیضایی (هشتمین فیلمِ بلندِ سینمایی) است که سالِ ۱۳۶۹ و ۱۳۷۰ ساخته شد؛ و سالِ بعد کتابِ فیلمنامه‌اش، که نوشتهٔ فیلم‌ساز است، چاپ شد. بیضایی تا ده سال پس از "مسافران" فیلمِ بلند نساخت.
این فیلم در نظرسنجی منتقدان و نویسندگان "ماهنامه سینمایی فیلم" به عنوان یکی از بهترین فیلم‌های تاریخ سینمای ایران انتخاب شده‌است.
مهتاب، خواهرِ ماهرخ، همراهِ شوهر و دو پسرِ خردسالش با یک سواریِ کرایه از شمال ایران به سوی تهران راه می‌افتند تا آینه موروثی نوعروس خانواده را به جشن عروسی ماهرخ برسانند. در راه زنی روستایی با ایشان همسفر می‌شود، و سپس همگی در تصادف با یک نفتکش می‌میرند. خبر به خانواده می‌رسد و عروسی به سوگواری تبدیل می‌شود. گزارش‌های پلیس اگرچه صحت تصادف و کشته شدن مسافران را نشان می‌دهد، نشانی از آینهٔ موروثی پیدا نمی‌شود. در حالی که همهٔ خانواده مرگِ مسافران را پذیرفته‌اند، خانم بزرگ دل به سوگ نمی‌سپارد و چشم به راه می‌ماند تا مهتاب با آینهٔ نوعروس از راه برسد. بر خلافِ خواستهٔ خانم بزرگ، سوگواری برگزار می‌شود و نزدیکانِ کشتگان، رانندهٔ نفتکش و شاگردش، مأموران و دیگران در مراسم شرکت می‌کنند؛ ولی ماهرخ با حالی پریشان با لباس سفید عروسی پیدا می‌شود. میان واکنش‌های متفاوت حاضران ناگهان مهتاب و دیگر مردگان با آینهٔ موروثی از راه می‌رسند. بازتاب نور در آینه محفل آنان را غرق در روشنایی می‌کند. مهتاب آینه را به ماهرخ می‌سپارد تا عروسی برپا شود.
طرحِ فیلمنامه را بیضایی در سالِ ۱۳۵۴ نگاشت. سالِ ۱۳۶۸ فیلمنامهٔ "مسافران" را نوشت که بهارِ ۱۳۷۱، پیش از نمایشِ همگانیِ فیلم، به وسیلهٔ انتشاراتِ روشنگران چاپ شد، و در چاپ‌های بعدی عکس‌هایی از فیلم به کتاب پیوست شد.
پایانِ سالِ ۱۳۶۹ کارگردانیِ فیلم آغاز شد و سالِ بعد پایان گرفت و راش‌ها تدوین شد. بیضایی در سخنرانی‌ای به تاریخِ ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۱ در دانشگاهِ استنفورد گفت که این فیلم را در پاسخِ فیلمِ "مادر"ِ علی حاتمی ساخته‌است.
حمید سمندریان و آتیلا پسیانی و فاطمه معتمد آریا نیز در بازیگردانی به بیضایی کمک کردند.
"مسافران" نخستین بار در جشنوارهٔ فیلمِ فجرِ ۱۳۷۰ به نمایش درآمد. نمایشِ فیلم در سالِ ۱۳۷۱ دچار مشکل شد و بیضایی نامه‌ای سرگشاده در اعتراض نوشت.مثلاً هوشنگ گلشیری از اصفهان خبر داده که «آقازاده‌ای» جلوگرفته از نمایشِ "مسافران" و شکایتِ بیضایی هم هرچند نزدِ دولت مؤثّر افتاده، سینماهای اصفهان از شدّتِ فسادِ محلّیِ حاکم حاضر به نمایشِ فیلم نشده‌اند. ()
در دی‌ماه ۱۳۸۲ هاشمی رفسنجانی در گفتگو با روزنامهٔ "کیهان" در دفاع از سیاست فرهنگی دولتش اشاره کرد که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت او از سانسور فیلم‌ها کوتاه نیامده و "مسافران"ِ بیضایی هم از این قاعده مستثنی نبوده‌است: «شما وقتی می‌خواهید مثل بزنید، همان فیلم آقای بیضایی را مثل می‌زنید که خود شما می‌گویید ۳۰ ثانیه سانسور شد. بالاخره وزارت ارشاد چاقوی سانسور را بر زمین نگذاشت، ولی سعی می‌کردیم هنرمندان سینما را هم با خود داشته باشیم و به کمک آنها نیروهای موفق‌تری در همه بخشهای مهم تربیت کنیم که نیازی به سانسور نباشد.»
در رأی‌گیریِ سالِ ۱۳۸۰ مجلّهٔ "دنیای تصویر" "مسافران" برترین فیلمِ دههٔ ۱۳۷۰ شناخته شد.
"مسافران" با چهارده نامزدی و شش بُرد رکورددار جایزه‌های جشنواره شد. در گفتگوی فریدون جیرانی و بهروز افخمی در بهمنِ ۱۳۹۴ در شبکهٔ سهٔ تلویزیونِ ایران گفته شد که داورانِ جشنوارهٔ سالِ ۱۳۷۰ این فیلم را پسندیده بودند و بیشترِ جایزه‌ها را برای کارگردانش در نظر گرفته بودند؛ ولی سرانجام فقط جایزهٔ ویژهٔ هیئتِ داوران به "مسافران" رسید. افخمی، که از داورانِ آن دوره بود، از توضیحِ بیشتر خودداری کرد.http://www.khabaronline.ir/detail/506192 جیرانی در گفتگو با عبدالله اسفندیاری به سالِ ۱۳۹۵ اشاره کرد که از رسول ملّاقلی‌پور (یکی از داوران) شنیده که سیّد محمّد بهشتی شیرازی (دبیرِ جشنواره) در جلسهٔ هیئتِ داورانِ آن جشنواره گفته که همهٔ جایزه‌ها را به بیضایی بدهند، «اگر می‌خواهید کسی را بی‌کار کنید!» بنا بر این نظر، تصمیم بر آن شده که جایزه‌ها به این فیلم نرسد تا احیاناً فیلم‌ساز دچار گرفتاری‌های رایج در سینمای آن زمان نشود و به اصطلاح «بی‌کار» نشود. ولی، با این همه، بیضایی تا ده سال پس از "مسافران" امکانِ فیلم‌سازی نیافت.
بیضایی جایزهٔ خود را به معاونتِ امورِ سینماییِ وزارتِ ارشاد پس‌فرستاد.
کتابی به نام "درباره مسافران ساخته‌ی بهرام بیضایی" به کوشش زاون قوکاسیان در زمستانِ ۱۳۷۱ در انتشاراتِ روشنگران طبع شد. در این کتاب نوشته‌هایی از برخی صاحبنظران همراه گفتگویی میان بیضایی و قوکاسیان و نیز فهرست کاملی از عوامل فیلم آمده‌است.
فیلم مستندی به نام "مسافران در راه" به سال ۱۳۸۲ و ۱۳۸۳ ساخته شده که به پشت صحنه و نظر دست‌اندرکاران این فیلم می‌پردازد.
"مسافران" نیز، همچون بیشترِ فیلم‌های بیضایی، ستایندگانِ فراوانی داشته است. سکانسِ افتتاحیهٔ "مسافران" در یک رأی‌گیری به سالِ ۱۴۰۱ برترین سکانسِ افتتاحیه در تاریخِ سینمای ایران شناخته شد. ژاله آموزگار و جهانبخش نورایی و زاون قوکاسیان و حمید دباشی و مارک اسموژینسکی و کیومرث پوراحمد از این جمله‌اند.
عبدالعلی عظیمی در مقالهٔ «حضور و غیبت» می‌نویسد: «زرتشت . . . در جایی که «زندگی» را در برابر «نه زندگی» قرار می‌دهد تقسیم‌بندی زیبا و قابل تعمیمی ارائه می‌دهد که به زندگی گیتیانهٔ ما اعتبار می‌بخشد. به این معنا «مسافران» در عرصهٔ «زندگی» است، پاس‌دارندهٔ زندگی است. . . . اساساً انتخاب «عروسی» و «عزا» – با همهٔ بار معنایی که در اینجا دارند – انتخاب بجایی است. قدرت بیضایی، نه فقط در آشنایی و دانش فوق‌العاده‌اش از این مراسم، بلکه در تلفیق درست هزل و جد است. . . . خانم بزرگ تسلیم نمی‌شود تا رؤیایش را رؤیای ما کند. «مسافران» بزرگداشت و رستاخیز همهٔ مردگان ماست، . . در شعر ریتسوس . . . می‌توان گفت مردگان و غایبان حضوری سنگین‌تر و مسلّط‌تر از زندگان دارند، تا آن حد که شاعر، جهان موجود را سرابی می‌داند . . . چراکه جامعهٔ یونان نیز جامعه‌ای مرگ‌باور و مرگ‌ستاست. در یونان نیز حضور هرروزه و آشنای مرگ باعث می‌شود تا زندگان با همهٔ مردگانشان راه بروند، غذا بخورند، سفر کنند و عشق بورزند. در «مسافران» زیاده بر این معنا، آرزویی نیز وجود دارد: آرزوی اینکه بگذاریم مردگان یا بمیرند یا در کنار ما و برای زندگی ما زنده بمانند.»
جمشید ارجمند در مقاله‌ای به نام «مسافران، گشایش بند اجل؟» می‌نویسد: « «مسافران» بیگمان تلخترین و جدیترین فیلم در منظومه آثار «بهرام بیضایی»، فیلمساز متفکر و تلخ‌اندیش ماست. . . . «مسافران»، در چارچوب و ساختار زبان سینمائی خاص «بیضایی» یکسره وقف بیان سودای ذهنی مردی اهل اندیشه است که در پنجمین دهه زندگی «برگمان» وار به معمای هستی می‌اندیشد . . . . در «مسافران» بیضایی را از دو نظر ستایش می‌کنیم، یکی طرح مسئله بغرنج مرگ و هستی به زبان سینما و دیگر گزینش قالبی آشنا و روان، داستانی ساده و دست‌آموز ذهن و اندیشه بومی و انتخاب برش درامی تراژیکی برای داستان که مستلزم ساخت و پرداختی نرم و روان از سوی فیلمسازی آشنا به ظرایف و دقائق داستانسرائی و میزانسن است.»
مسعود فراستی نوشته: «"مسافرانِ" بیضایی «تیپیک»ترین و «تکنیکی»ترین اثر اوست، و شاید پراداترین آنها. فیلمی است بسیار پرتکلّف و روشنفکرفریب، اما فاقد تفکر و فن سینمایی؛ و اسیر پلاستیک و شعبده‌بازی تکنیکی. بیضایی، بر خلاف اکثر فیلمسازان قدیمی ما، هم دلمشغولی و ذهنمشغولی‌ای دارد و دانشی جدی در نمایش و هم تسلطی بر مدیوم سینما. و هرچند که مرتب – و خوشبختانه – حرف خود را می‌زند و بر آن پای می‌فشرد، اما – و بدبختانه – حرفش هم تکراری شده و هم نخ‌نما. و سینمایش نیز، روز به روز سطحی‌تر، تکنیک‌نماتر. . . . ما روح پدر الکساندر – در "فانی و الکساندر" – را باور می‌کنیم . . . روح پدر هملت را نیز و جادوگر "مکبث" را. . . . اما، نه روح مسافران را باور می‌کنیم و نه علاقه مادربزرگ را، و نه شادباش و . . . .»
دامون نوردین ترانه‌ای به نام «رگبار» خوانده که در آن به فیلم‌های بیضایی، از جمله "مسافران"، اشاره می‌شود.
پیش از مژده شمسایی، آتنه فقیه نصیری برای نقشِ «ماهرخ» برگزیده شده بود؛ ولی سرانجام بیضایی کنارش گذاشت و شمسایی را، که از عوامل اجرایی بود، برای این نقش برگزید.آتنه فقیه نصیری در گفتگوی اختصاصی با بولتن نیوز: با رفیع پیتز ازدواج نکرده بودم که جدا شوم/بیضایی تشخیص داد که من بازیگر بشو نیستم/عارف باید رئیس مجلس شود گوهر خیراندیش نیز از گزینه‌های بیضایی برای نقشِ همدم بود.
دهستان درجزین یکی از دهستان‌های شهرستان مهدی‌شهر در استان سمنان ایران است. این دهستان در بخش مرکزی جای دارد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت این دهستان با احتساب درجزین برابر با ۴٬۵۴۰ نفر بوده است.
مرکز این دهستان، درجزین است و دیگر روستاهای مسکونی آن از این قرارند:
در ترکی آذربایجانی پسوندهایی که به انتهای بن فعلی یا بن اسمی اضافه می‌شوند کلمات جدیدی تولید می‌‌کنند.
این پسوند از بن فعلی ساخته می‌شود و برای اسامی ابزار و ... بکار می‌رود:
از پسوندهای نادر و باستانی است. در برخی کلمات برای افاده مفهوم مبالغه مشاهده می‌شود:
کوه) اوروج (روزه‌دار، روزه)، تیخاج (پوزه بند)
از پسوندهای نادر است و مفهوم جهت‌گیری را افاده می‌کند:
از پسوندهای بسیار رایج است. گفته می‌شود که این پسوند در اصل به صورت -قاق بوده که قاف اول حذف شده‌است: باشقاق← باشاق، بوجقاق← بوجاق (کنج، زاویه) این پسوند بیشتر برای اسم مکان و آلت به کار می‌رود. در اسامی اعضاء بدن نیز دیده می‌شود؛ چون این اعضاء نیز فی‌الواقع ابزارند.
این پسوند به بن فعلی و همچنین اسمی می‌چسبد و آن را به یک مکانی منتسب می‌کند:
این پسوند می‌تواند کلمات مورد نیاز بسیار زیادی را در ترکی پدیدآورد، مثلا:
از پسوندهای نادری است که بر بن اسمی افزوده می‌شود. اضافه شدن آن بر بن‌های فعلی نسبتاً رواج بیشتری دارد.
تیکینتی (ساختمان، آپارتمان)، تؤکونتو (افزونه، اضافی، بیرون ریختنی)، آلینتی (خریده شده‌ها)، پاتلانتی (بمب، منفجر شدنی)
شاید این پسوند به صورت تی و تو باشد، بدین صورت که مثلاً تیکیل + تی یا تؤکول + تی یا آلین + تی باشد.