moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
فیلم ۱۳۵ برای نخستین بار توسط شرکت ایستمن کداک در سال ۱۹۳۴ به بازار عرضه شد. این نوع فیلم ها برای عکاسی های ثابت به کار می‌روند و به فیلم ۳۵ میلی‌متری نیز مشهورند. فیلم ۳۵ میلی‌متری به دلیل داشتن تناسب بین اندازه و کیفیت یکی از پراستفاده‌ترین فیلم‌های عکاسی در بازارهای مصرف‌کننده و حرفه‌ای تا به امروز بوده‌است. این نوع فیلم و دیگر فرمت‌های فیلم در سال‌های اخیر به دلیل ترویج عکاسی دیجیتال و بالا بودن هزینهٔ ظهور، چاپ و اسکن آن نسبت به عکس‌های دیجیتال از رونق افتاده است؛ و شرکت‌های تولید کنندهٔ این نوع فیلم به مرور زمان تولید آن را کاهش یا قطع کرده‌اند.
دوربین‌های دیجیتال اصطلاحاً «کادر کامل» یا «Full Frame» دارای سنسورهای هم‌اندازه با مساحت یک عدد فریم ۱۳۵ هستند.
این فیلم در طول‌های متفاوتی مانند ۲۴ یا ۳۶ فریم استاندارد عرضه می‌شود. هر فریم این نوع فیلم معمولاً دارای طولی ۳۶ میلی‌متری و عرضی ۲۴ میلی‌متری است. چون فریم‌ها روی فیلم نور ندیده تفکیک نشده‌اند، برخی از دوربین‌ها می‌توانند اندازه فریم‌های بزرگتر یا کوچکتر از اندازه استاندارد روی فیلم ایجاد کنند. این اندازه‌های متفاوت عموماً برای مصارف خاص مانند ایجاد تصاویر سراسرنما (پانورامیک) بکار می‌روند.
هر کارتریج از فیلم ۱۳۵ شامل یک نوار فیلم است که داخل جداره‌ای فلزی و عایق نسبت به نور قرار دارد. این جداره اجازه می‌دهد که این نوع فیلم را بتوان در نور عادی داخل دروبین قرار داد. این نوع فیلم معمولاً بعد از ثبت کردن عکس‌ها باید به کارتریج بازپیچی شود که بتوان فیلم را برای ظهور از دوربین خارج کرد. معمولاً کارتریج‌های این نوع فیلم دارای بخش کوتاهی از فیلم برش خورده‌ای هستند که از کارتریج بیرون زده شده‌است و برای کار گذاشتن فیلم در دروبین بکار می‌رود.
اکثر فیلم‌هایی که اکنون تولید می‌شوند داری رمز دی‌ایکس (DX encoding) هستند که اجازه می‌دهد دوربین‌هایی که قابلیت آن را داشته باشند، به صورت خودکار بتوانند سرعت و طول فیلم را تشخیص دهند.
سنسور تصویر، گیرنده تصویر یا حسگر تصویر ، گونه‌ای حسگر است که امواج نور (عبور کرده یا بازتابیده از اشیاء) را به سیگنال الکتریکی تبدیل می‌کند. این امواج می‌توانند امواج نور مرئی یا سایر انواع امواج الکترومغناطیسی باشند. حسگرهای تصویر بیشتر در دوربین‌های دیجیتال، ماوس‌های نوری تجهیزات عکس برداری پزشکی، تجهیزات دید در شب مانند دوربین‌های حرارتی، رادار، سونار و دیگر تجهیزات تصویربرداری استفاده می‌شوند.
دو نوع متداول حسگر تصویر، حسگر سی‌سی‌دی و حسگر پیکسل-فعال (حسگر سیماس) هستند. هر دوی این حسگرها بر اساس فناوری ماس ساخته شده‌اند که در آن حسگرهای سی‌سی‌دی طبق فناوری "خازن‌های ماس" و حسگرهای سیماس طبق فناوری "تقویت‌کننده الکترونیکی ماسفت" ساخته می‌شوند.
امروزه در بیشتر دوربین‌های عکس‌برداری دیجیتالی از حسگرهای سی‌سی‌دی یا سیماس استفاده می‌شود. هر دو نوع حسگر، در دریافت و تبدیل نور به سیگنال الکتریکی به گونه یکسان عمل می‌کنند. وقتی که نور با تراشه نیم‌رسانا برخورد می‌کند بارهای الکتریکی در حسگر تصویر به وجود آمده و نگهداری می‌شوند. هم‌زمان با خواندن تصاویر توسط تراشه، این بارها به گره مشخصی رفته و ولتاژی متناسب با تعداد بارها ایجاد می‌شود. مدارهای جانبی دوربین، این ولتاژ را به داده‌های دیجیتالی تبدیل می‌کنند.
در حسگر سیماس فرایند تبدیل سیگنال نوری به ولتاژ در داخل پیکسل رخ می‌دهد. این فناوری مزیت آشکاری در کیفیت عکس ندارد. حسگر سیماس کوچک‌تر است، توان الکتریکی کمتری مصرف می‌کند و اطلاعات را سریع‌تر از حسگرهای سی‌سی‌دی بازمی‌خواند. در مقابل سی‌سی‌دی فناوری بالغ‌تری است و در اکثر جوانب با سیماس برابری می‌کند.
All values refer to 25 °C unless noted.
As quoted from this source in an online version of: David R. Lide (ed), "CRC Handbook of Chemistry and Physics, 84th Edition". CRC Press. Boca Raton, Florida, 2003; Section 12, Properties of Solids; Thermal and Physical Properties of Pure Metals
As quoted from this source in an online version of: J.A. Dean (ed), "Lange's Handbook of Chemistry" (15th Edition), McGraw-Hill, 1999; Section 4; Table 4.1, Electronic Configuration and Properties of the Elements
جریان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
قفل چرخ وسیله‌ای برای جلوگیری از حرکت وسایل نقلیه است. قفل چرخ در معمول‌ترین شکل خود، از قفلی تشکیل شده که چرخ را احاطه کرده و برای ممانعت از جدا کردن خودش و همچنین چرخ، ساخته شده‌است.
معمولا از آن در پارک‌کردن‌های غیرمجاز یا غیرقانونی به جای یدک‌کشی (بکسل) وسیلهٔ نقلیهٔ خاطی، استفاده می‌شود. در این موارد، پلیس یا صاحب مِلکی که قفل چرخ را بر وسیلهٔ نقلیه گذاشته، ممکن است برای گشودنش مطالبهٔ جریمه کند.
گُلبهار تلفظ محلی گُلبار شهر زیبایی است در ولایت پروان افغانستان. گلبهار (جمعیت در ۱۳۳۵ خ. /۱۹۵۶ حدود ۲۰ هزار تن) مرکز منطقه پروان است و در دهانه دره تنگی، در قسمت جنوبی رشته کوه هندوکش در ۷۶ کیلومتری شمال شهر کابل، پایتخت کشور قرار گرفته و محل دادوستد اهالی پنجشیر است. دره غوربند در شمال غربی گلبهار واقع است. آب گلبهار از رود پنجشیر و آب دره شُتُل تأمین می‌شود.دانشنامهٔ جهان اسلام، سرواژهٔ پنجشیر .
منطقه گلبهار نیمی در ولایت پروان و نیمی در ولایت کاپیسا قرار دارد. گلبهار منطقه‌ای سرسبز است. گلبهار سرزمینی است دیرینه و قدیمی مربوط به ولایت پروان که یکی از قدیمترین شهرهای آریاناست. گلبهار یک موقعیت خوب جغرافیایی پروان را احراز کرده و از نواحی مشهور شمالی زیبا به حساب می‌آید.
این حوزه نسبت داشتن منابع سرشار آبی، سه فصل سال لباس زمردین به تن کرده‌است. بهار معتدل، تابستان گرم با بادهای تند، خزان خشکه خنک و زمستان نه چندان سرد اوضاع جوی این منطقه را تشکیل می‌دهد. دریای پنجشیر و شتل که از کوهپایه‌های هندوکش سرچشمه می‌گیرند، ازهمین ناحیه می‌گذرند و در قسمت باغ عمومی گلبهار که از تفریح گاه‌های مشهور در کشور به حساب می‌رود، باهم یکجا می‌شوند و مردمان ولایات پروان و کاپیسا از آب‌های این دریاها در زمینه‌های زراعت، مالداری، برق و آب آشامیدنی استفاده می‌کنند.
گلبهار مرز طبیعی بین ولایات پروان، کاپیسا و پنجشیر را تشکیل می‌دهد و از موقعیت خوب استراتژیک برخوردار است. این ناحیه حدود ۸۵ قریه کوچک و بزرگ را در خود جا داده که تقریباً ۲۱۰۰۰ انسان درین حوزه زندگی می‌کند که به زبان فارسی صحبت می‌کنند.
مردم این سرزمین بیشتر زراعت پیشه اند و ازین طریق امرار معیشت می‌کنند و عایدات زراعتی این مردم بیشتر حبوبات اند مانند: گندم، جواری، لوبیا، ماش، گال و غیره. اما حال شمار زیاد هم به بازرگانی روی آورده، چون جمعیت این ناحیه افزایش یافته و کمبود زمین‌های زراعتی مردم را به انتخاب گزینه‌های دیگری واداشته است.
میوه‌های متنوع که در گلبهار یافت می‌شوند عبارتند از: توت، زردآلو، آلبالو، شفتالو، بادام، آلوچه، چارمغز… حدود اربعه این حوزه قرار ذیل است: شمال آن ولسوالی شُتُل، شرق آن ولسوالی حصه اول کوهستان، غرب آن ولسوالی جبل السراج و جنوب آن ولسوالی سیدخیل موقعیت دارد.
این که چرا این منطقه را گلبهار نامیده‌اند، کدام تعبیر علمی ندارد و صرف همان گل خیزی این منطقه در فصل بهاراست. البته یک روایت فولکلوری در مورد نامگذاری گلبهار به نقل از مردم آمده که در این‌جا ارائه می‌گردد.
می‌گویند این سرزمین در قدیم پر از آب بود، زمانیکه آب این منطقه تبخیر شد، در فصل بهار گلی در این سرزمین رویید از نام این گل و فصل بهار، این منطقه را گلبهار نام نهادند.
گُلبهار روستایی است در ولایت پروان افغانستان.
در تاریخ ۲۷/۱۱/۱۳۸۶ خورشیدی برابر با ۲۰۰۸/۰۲/۱۶ میلادی قرارداد پروژه مطالعات فنی و اقتصادی بند ذخیره گلبهار در بالای رود پنجشیر میان وزارت انرژی و آب افغانستان و شرکت ایرانی خدمات مشاوره مهندسی یکُم منعقد شد. اما با تاسف این پروژه قربانی زد و بندهای قومی و زبانی قرار گرفت و هیچ‌گاهی به مرحله اجرا نرسید. ساخت این بند یکی از پروژه‌های زیربنایی شهید محمد داود خان بود و کار عملی آن در آخرین روزهای حکومت شهید داود خان آغاز گردیده بود، اما با روی کار آمدن رژیم کمونیستی تحت الحمایه شوروی سابق در کشود از برنامه عمل خارج ساخته شد.
این بند می‌توانست ذخیره، ۶۰٬۰۰۰ هکتار زمین کشاورزی موجود را آبیاری کند و با ساخت آن مشکل آبیاری ولایات کاپیسا و پروان و حتی کمبود آب آشامیدنی شهر کابل شود. اگر این پروژه روی دست گرفته شود و تکمیل گردد، ظرفیت تولید برق این پروژه ۱۲۰ مگاوات خواهد بود.
مؤثریت این بند جلوگیری سیلاب و فرسایش در پائین آب‌بند و همچنان استفاده از آب آشامیدنی این پروژه برای اهالی پروان، کاپیسا و کابل به خصوص شهرک جدید کابل واقع ده سبز می‌باشد که در درازمدت شهر کابل مشکل آب آشامیدنی را نخواهد داشت. ارتفاع بند ۲۰۰ متر و ساحه آبگیر این پروژه ۳۵۶۵ کیلومترمربع می‌باشد ظرفیت ذخیره ۷۶۰ میلیون مترمکعب و همچنان تونل آبگردان به قطر ۹ متر و ظرفیت انتقال آب ۷۸۸ متر مکعب در ثانیه می‌باشد.بر پایهٔ داده‌هایی از: همبستگی، سایت رسمی امیر محمد اسماعیلویدئویی از نمای پلی که از روی دریای پنجشیر در گلبهار عبور می‌کند : []
بالستیک (به انگلیسی: Ballistic) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر تریلر و اکشن محصول سال ۲۰۰۲ به کارگردانی ویچ کائوسایاندا (با نام مستعار کائوس) است. در این فیلم آنتونیو باندراس و لوسی لیو به عنوان مأمورین مخفی که برای مبارزه با یک دشمن مشترک متحد می‌شوند ، بازی می کنند. این فیلم یک محصول مشترک بین کانادا ، آلمان و ایالات متحده آمریکا می‌باشد.
این فیلم یکی از بدترین مواردی بود که تا آن زمان ساخته شده بود در گیشه ، فقط ۲۰ میلیون دلار در برابر بودجه ۷۰ میلیون دلاری درآمد داشت. و باعث شد فیلم تبدیل به بمب گیشه شود.
فرزند یکی از سردمداران سازمان اطلاعات توسط زنی چینی تبار ربوده میشود. از سوی دیگر، معاون سازمان اطلاعات به سراغ مأمور سابق (اف بی آی) میرود و به او خبر میدهد که کشته شدن همسرش در هفت سال پیش دروغ بوده و…
این فیلم در آخر هفته افتتاحیه خود ، ۷ میلیون دلار در ۲۷۰۵ سالن سینما به طور متوسط 2،591 دلار در هر تئاتر کسب کرد و در رتبه ۴ در گیشه آمریکا قرار گرفت. در نهایت این فیلم ۱۴.۳ میلیون دلار در ایالات متحده و ۵.۶ میلیون دلار بین‌المللی با کل ۱۹.۹ میلیون دلار در مقابل ۷۰ میلیون دلار بودجه تولید درآمد.
لنز واید به لنزهایی گفته می‌شود که فاصلۀ کانونیِ آنها از قطر سطح حساس عکاسی (نگاتیو یا سنسور) کوتاه‌تر باشد. این لنزها زاویهٔ دیدِ بازی را در اختیار عکاس قرار می‌دهد و از پرمصرف‌ترین لنزها نزد عکاسان هستند و برای عکاسی منظره و عکاسی معماری استفاده می‌شود. از این لنز در مکان‌هایی که امکان عقب‌رفتن عکاس برای قرارگرفتن تمام سوژۀ موردنظر در کادر نباشد کاربرد مناسبی دارد و با استفاده از این لنز می‌توان فضای بیشتری را در عکس جای داد.
یک لنز واید، دید وسیع‌تر از چشم انسان است. به عبارت دیگر، میدان دید، وسیع‌تر از یک لنز نرمال است. لنز واید به عکاس اجازه برخورداری از زاویه دید بازتر را می‌دهد، اما همزمان دو گوشهٔ سمت راست و چپ عکس را بزرگتر از واقعیت جلوه می‌دهد و قسمت مرکزی عکس را عقب‌تر می‌برد.چرا جو و جیل بایدن در این عکس از جیمی کارتر و همسرش بزرگترند؟، "بی‌بی‌سی فارسی"
لنز واید دارای یک فاصله کانونی بین ۴۰ تا ۵۸ میلی‌متر در یک دوربین کامل است. لنزهای واید بر روی یک سنسور دوربین، با فاصله کانونی حدود ۲۴ میلی متر شروع می شوند و از  همانجا به پایین می روند. لنزهای فوق‌العاده واید از نزدیک به ۱۶ میلیمتر شروع می‌شوند.
نیسایه یا نیسا نام ناحیه‌ای در ماد باستان است که در متون و کتیبه‌های تاریخی بدان اشاره شده‌است.
هرودوت نوشته‌است: مادها چراگاه‌های فراوان دارند، اسب‌هایشان پرخون، زیبا، خوش‌اندام و خوش قامت‌اند و در ایلخی شاه تربیت می‌شوند. هرودوت ضمن توصیف لشکرکشی بهار سال ۴۸۰ پیش از میلاد خشایارشا به یونان می‌نویسد: آنگاه هزار سوار برگزیده ایرانی و در دنبال آن هزار نیزه دار برگزیده و پس از آن ده اسب مقدس که آن‌ها را نسائی می‌خواندند برای این که در کشور ماد، دشت پهناوری است موسوم به نسا، این دشت اسب‌های بزرگ پرورش می‌دهد.
دشت بزرگ Nisaean(هرودوت ۷٫۴۰٫۳۰) در ماد اغلب به عنوان خانه اسبان بزرگ و قدبلند نسایی در نظر گرفته می‌شود (هرودوت ۳٫۱۰۶٫۲) و منطقه‌ای بسیار مهم با توجه به نوشته‌های هرودوت، استرابو و … بوده‌است. نیسایا (Nisaia (Old Persian Nisâya, 'settlement') ناحیه‌ای است در غرب ماد. دشت نسایی که توسط مؤلفان باستانی متعددی ذکر آن گفته شده‌است، به خاطر اسبهای معروفش و شبدر مخصوص آن ناحیه(medicago sativa, "purple medic"; alternatively, alvalva) شناخته شده بود. دشت در ناحیه زاگرس در کرمانشاه کنونی در دشتی بنام ماد دشت (همان ماهیدشت کنونی) بود.
گروهی از نویسندگان پیشین رومی و یونانی نسا پروشگاه اسب در زمان هخامنشی را در ماد یاد کرده‌اند و از خود داریوش هخامنشی سومین شاه هخامنشی یک نسا در سرزمین ماد و سنگ نوشته بغستان (کتیبهٔ بیستون) یاد شده و مانند اوستا (nisaye)نیسایه خوانده شده‌است.پورداود ابراهیم، فرهنگ ایران باستان، ۲۸۷–۲۹۴. [=صفحات کتاب]
داریوش در کتیبه بیستون:"آنگاه من با شمار اندکی از مردان مغ گئومات را کشتم و کسانیکه به او وفادار بودند در دژی بنام سیکیه هوتی در سرزمینی بنام نیسایه در ماد او را کشتم و شاهی را از او پس گرفتم»کتیبه بغستان = (بند 13 از ستون یکم کتیبه داریوش در بیستون).
از نسا در مناطقی از ایران یاد کرده‌اند، از جمله در فارس و خراسان و… اما آنچه مورد توجه خاورشناسان ومحققان ایرانیست دو نیسا می‌باشد. استرابون از دو نسا، یکی در ارمنستان و دیگری در ماد نام می‌برد و اسبان نسایی را بهترین اسبانی می‌داند که در آخور پادشاهی نگاه داشته می‌شد. او می‌گوید استاندار ارمنستان سالانه بیست هزار رأس از این اسبان را برای پادشاه هخامنشی می‌فرستاد و در ماد، در سراسر جاده ای که از بابل به قفقاز می‌رود، از این اسبان یافت می‌شد و در روزگار هخامنشیان در چمنزارهای ماد پنجاه هزار مادیان در چرا بودند.وندیداد، ۱۳۶۱: ۱۰ و (ن.ک. به تاج بخش، ۱۳۷۲: ۱۱۹–۱۱۷پورداود ابراهیم، فرهنگ ایران باستان، ۱۵۴۲–۱۸۷۶. سال ۱۳۲۶خورشیدی انتشارات دانشگاه تهران [=صفحه۲۸۷-۲۹۴].
نیسا مرکز ایالت پارت بود که بعدها این ایالت نام خراسان بر آن نهاده شد. این شهر را یونانیان پارتا اونیسا می‌خوانند. مون گیت در مورد این شهر می‌نویسد که در جنوب جمهوری ترکمنستان امروزی و نزدیک ریگ زار قره قروم در دامنهٔ کوه کوپت داغ و نزدیک قصبه باقر در ۱۸ کیلومتری شمالی غربی عشق آباد ویرانه‌های دو شهر باستانی نیسایه قدیم و نیسایه جدید واقع شده‌است.ثاقب حسین‌پور، غلامرضا. «تقسیمات کشوری». تحقیقات جغرافیایی (تهران)، ش. ۹ (۱۳۶۷).
این نسا که به گفته برخی از نویسندگان یونانی اسکندر پس از لشکرکشی خود به ایران در آنجا ماند غیر از آن نسایی است که اسکندر پس از گرفتن پارس و سوختن پایگاه هخامنشیان (پرسپولیس) به قصد تعاقب داریوش سوم از آنجا گذشته و به ری و دروازه کاسپین رسید. نسایی که اسکندر در هنگام نوردیدن راه فارس و همدان از آنجا گذشته در خاک فارس در ۲۴ فرسنگی شمال استخر است که همه نویسندگان قدیم آن را در ماد یاد کرده‌اند. نسایی که در خاک فارس است نویسندگان ایرانی و عرب قرون وسطی نیز آن را جز آن دیار یاد کرده‌اند. مقدسی می‌نویسد که نسا البیضا خوانده می‌شود در زمان الاصطخری یکی از بزرگترین شهرهای سرزمین استخر بود … نام درست فارسی آن نسایک (nisayek) می‌باشد و این شهر به بزرگی شهر استخر است.
مقدسی نام یکی از شهرهای ایالت نرماشیر (کرمان) را نسا یاد می‌کند و… نیسایا (Nisâya (n-i-s-a-y, rendered as El. Nu-iš-ša‚-ya, Bab. Ni-is-sa-a-a) نام منطقه‌ای در ماد می‌باشد که در نزدیکی بیستون قرار دارد جایی که داریوش اول، گوماتا مغ بزرگ دژ سیکایوواتی را کشت.
به‌طور دقیق تر و با توجه به نوشته‌های دیودوروس (۱۷٫۱۱۰٫۵)، جایی در ناحیه باغستان در نزدیکی بیستون می‌باشد.دیودوروس (۱۷٫۱۱۰٫۵)]
راست است که لرستان ودشت‌های فراخ و خوش آب وهوای سرزمین الیشتر و خرم آباد مانند بسیاری از سرزمینهای ایران از برای پرورش اسب مناسب بوده اما پرورشگاه معروف اسب‌ها دژ یا ارگ سیکیه هوتی در آنجایی که داریوش گوماتا را کشت به قراینی که یاد خواهیم کرد باید در کرمانشاهان باشدابراهیم پور داود، ص288-294] نسا پرورش اسب و نسایی که داریوش از آن نام می‌برد هر دو یکیست و جای آن باید در کرمانشاهان باشد چن تن از دانشمندان به همین سرزمین متوجه شده‌اند از آنان استابراهیم پور داود، ابراهیم پور داود ص287-294. مارکورات(marquartصفحه۱۴۲) دژی که سیکیه هوتی نام داشته باید همان سرزمینی باشد که نویسندگان ایرانی و عرب قرون وسطی مرج القلعه یا مرج نامیده‌اند وامروزه هرون آباد (شاه آباد) گویند وشهر آن را طزر یاد کرده‌اند. در سر راه حلوان به همدان (پیش از بیستون) در میان دشت پهناوری دژی برپا بوده که ان را مرج القلعه یعنی مرغزار دژ یا مرج نامیده‌اند در زمان خلفا در همین‌جا اسب‌های سپاهیان عرب در چرا بودند اصطخری وابن حوقل در میان شهرهای جبال (=ماد) از مرج القلعه یاد کرده‌اند مقدسی آن را جز حلوان نوشته وابن رسته ان را یک دژ بزرگ شناخته‌است.پورداود ابراهیم، فرهنگ ایران باستان، 1542-1876. سال 1326خورشیدی انتشارات دانشگاه تهران [=صفحه287-294] untersuchungen ur gedchichte voa eran , von j marquart zweite heft leipezg1905 s. [158-160] [=صفحه287-294]
ماهیدشت (ماه دشت=مایشت تلفظ محلی=مادی دشت) در دوره اشکانیان به «نیستاه» معروف بود و به دلیل آب و هوا و مراتع خوب، محل پرورش اسب جنگاوران اشکانی بوده‌است.«ماهیدشت؛ نگاهی به پیشینه، فرهنگ، وضعیت اقتصادی و تقسیمات ماهیدشت». پایگاه خبری تحلیلی اندیشه کرمانشاه.]
چنان‌که می‌دانیم از ماهیدشت و هرون آباد تا کرند و دشت‌های فراخ و پر آب و علفی گسترده و از هوای خوش برخوردار است و شایستگی آن را دارد که چراگاه هزاران اسب باشد. علایم لغوی و جغرافی و تاریخی همه مارا متوجه می‌سازد که پرورشگاه معروف اسب‌های زیبای نسایی را در همین سرزمین جستجو کنیم. آری همان نسا که امروزه نامی از آن در آن دیار بجای نیست اما هنوز در تاریخ پرجوش و خروش ایران باستان شیههٔ اسب‌های دلیر آن و همهمه گردونه‌های تندروی هخامنشیان به گوش می‌رسد.پورداود ابراهیم، فرهنگ ایران باستان، 1542-1876 [=صفحه287-294]
پورداود ابراهیم، فرهنگ ایران باستان، ۱۵۴۲–۱۸۷۶. سال ۱۳۲۶خورشیدی انتشارات دانشگاه تهران [=صفحه۲۸۷-۲۹۴]
کتیبه بغستان = (بند ۱۳ از ستون یکم کتیبه داریوش در بیستون).
وندیداد، ۱۳۶۱: ۱۰
ثاقب حسین‌پور، غلامرضا. «تقسیمات کشوری». تحقیقات جغرافیایی (تهران)، ش. ۹ (۱۳۶۷).
(ن.ک. به تاج بخش، ۱۳۷۲: ۱۱۹–۱۱۷
دیودوروس (۱۷٫۱۱۰٫۵)]
untersuchungen ur gedchichte voa eran , von j marquart zweite heft leipezg1905 s. [158-160]
«ماهیدشت؛ نگاهی به پیشینه، فرهنگ، وضعیت اقتصادی و تقسیمات ماهیدشت». پایگاه خبری تحلیلی اندیشه کرمانشاه.]
سید فرضی یکی از مشاهیر وباطن داران یارسان به شمار می‌آید که در سنه ۱۱۰۰ تا ۱۱۷۰ هجری قمری و معاصر با حکومت نادر شاه افشار می‌زیسته و ساکن در دهستان قزوینه از توابع شهرستان کنگاور واقع در استان کرمانشاه بوده‌است.
از نظر یارسان این حضرت دارای مقام ذات مهمان بوده وبا هفتن از یاران معصومش به نامهای شیخ امیر زوله‌ای، سلیم، سید عابدین، قربانعلی، نادر ویس، سید جوزی، خاتون زرین هریک به باطن داری و کشف و کرامات مشغول بوده‌اند.
در حال حاضر بارگاه سیدفرضی و شیخ امیر در روستای قزوینه در شهرستان کنگاور قرار دارد و یکی از زیارتگاه‌های مردم یارسان به شمار می‌رود.نادرشاه افشار در حرکتش برای جنگ باعثمانی با بزرگان مناطق کردنشین متحد شد ازجمله پس ازفهمیدن اینکه سیدفرضی ازحاصان حق بشمار میرود وهمچنین دارای نفوذ در منطقه است از باطن سیدفرضی همت خواسته و سیدفرضی نیز به درخواست نادرشاه پاسخ مثبت داده و تعدادی از جنگاوران و تیزپایان منطقه را همراه ایشان به جنگ با عثمانی گسیل داشتند.نادرشاه به پاسداشت پیروزی درجنگ عثمانی سند زمینهای اطراف را به سیدفرضی هدیه دادند.هنوز این منطقه در محاورات عامیانه به منطقه بان اوشار(بان افشار= بلندی های افشار) نامیده میشود.هنوز محل شکوفایی و به اشراق ونور رسیدن این بزرگواران که منجر به واگویه نمودن مجموعه کلاماتی بامفاهیم والای اخلاقی وعرفانی وانسانی در روستای قزوینه در منزل مسکونی سیدفرضی در محلی به نام محلی ماله بویچکله؛ محل عبادات وریاضات عابدان،زاهدان، دراویش سلک معنا،سالکان طریق و عاشقان راه حق است.
کلر ردفیلد و ، یکی از اصلی‌ترین شخصیت‌های مثبت در مجموعه بازی‌های "رزیدنت ایول" شرکت کپ‌کام است. کلر درحقیقت خواهر کوچکتر کریس ردفیلد می‌باشد. خالق این شخصیت نوبورو سوگیمورا است. کلر در بازی "رزیدنت ایول ۲" وارد داستان این سری شد. کلر ردفیلد به عنوان دومین شخصیت زن اصلی بعد از جیل ولنتاین قرار دارد. او در "رزیدنت ایول ۲"، ""، ""، ""، و انیمیشن "" حضور داشت. در سری فیلم‌های رزیدنت ایول، کلر ردفیلد با بازی الی لارتر از نقش نسبتاً پررنگی در فیلم‌های "" و "" برخوردار است. کار صداپیشگی این شخصیت را آلیسون کورت برعهده داشته‌است. صداپیشه این شخصیت در زبان ژاپنی نیز یوکو کایدا است.
کلر ردفیلد در سال ۱۹۷۹ متولد شد. او ۶ سال از برادر بزرگترش، کریس ردفیلد کوچک‌تر است. زمانی که ۱۷ سال سن داشت، برادرش به عضویت نیروی هوایی آمریکا پیوست. یک سال بعد، کلر ردفیلد وارد دانشگاه شد. از علایق او می‌توان به موتورسواری اشاره کرد.
پس از رویداد عمارت اسپنسر، کریس ردفیلد برای رسواسازی فعالیت‌های غیرقانونی شرکت آمبرلا تصمیم گرفت تا به مقر مرکزی این شرکت رفته تا مدارکی را بر ضد این شرکت به دست آورد. او این اقدام خود را از خواهرش پنهان نگه داشت.
کلر، سرانجام و پس از چندین تماس ناموفق با برادرش، تصمیم گرفت تا به شهر راکون آمده تا از وضعیت برادرش آگاه شود. اما او در شرایطی وارد شهر راکون شده بود که این شهر به یک آلودگی بیولوژیکی دچار شده بود. ویروس تی به تدریج د سرتاسر شهر پخش شد و مبتلایان این ویروس به زامبی تبدیل شده بودند. کلر در چنین شرایطی وارد شهر راکون شد و در کابوسی بی‌بازگشت روبه‌رو شد. مدتی بعد، او با یکی دیگر از بازماندگان شهر، یعنی لیان اس کندی ملاقات کرد. آن‌دو در تلاش برآمدند تا با کمک یکدیگر از این کابوس رهایی یابند. با پیشبرد داستان، کلر ردفیلد و لیان از یکدیگر جدا شده و هریک به شکلی جداگانه وارد اداره پلیس شهر راکون شدند. کلر با ورود به اداره پلیس، با ماروین براناف روبه‌رو شد. ماروین به شدت توسط زامبی‌ها آسیب دیده بود. او با کلر دربارهٔ خروج کریس از شهر و همچنین رخدادهای پیش آمده برای بری بارتون، جیل ولنتاین، ربکا چمبرز و براد ویکرز گفت.
با پیشبرد داستان، کلر ردفیلد دختر بچه کوچکی را در اداره پلیس شهر مشاهده می‌کند. او در ادامه موفق به ملاقات دوباره با لیان شده و از او یک سیستم رادیویی دریافت کرد. لیان و کلر درتلاش برآمدند تا درجریان خروج خودشان از شهر، بازماندگان و افراد سالم را با خود همراه ساخته تا از شهر خارج شوند. کلر سرانجام موفق به همراه ساختن شری برکین با خود شده و تلاش کرد تا او را در سلامت کامل از شهر خارج کند.
کلر ردفیلد در ادامه با ویلیام برکین روبه‌رو شد. ویلیام، بانی اصلی پخش ویروس تی در شهر و دانشمند و پژوهشگر ارشد شرکت آمبرلا بود. او همچنین، کاشف ویروس جی نیز بود. او که اینک به یک هیولا تبدیل شده بود، در صدد انتقام گرفتن از آمبرلا بود. کلر ردفیلد و لیان اس کندی سرانجام او را پس از ۵ مرحله جهش ژنتیکی و ساختاری نابود کرده و به همراه شری برکین از این شهر فرار کردند.
سه ماه پس از خروج از شهر راکون، کلر ردفیلد وارد کابوسی وحشت‌ناک‌تر از طغیان شهر راکون شده بود. او برای یافتن برادر خود وارد مقر آمبرلا در پاریس شد، اما در آنجا توسط مأموران امنیتی شرکت آمبرلا دستگیر و به جزیره راکفورت منتقل شد. این جزیره در حقیقت یک زندان برای مجرمانی بود که از دید شرکت آمبرلا، مجرم هستند. ورود کلر به این مکان، همانند ورودش به شهر راکون بود. این جزیره نیز پس از حمله‌های آلبرت وسکر به این جزیره دچار انتشار ویروس تی شد. این ویروس به سرعت در میان ساکنین این جزیره، که بیشترشان زندانی بودند منتشر شد. کلر بازهم در کابوسی قرار گرفت که درآن، باید با زامبی‌ها مبارزه می‌کرد.
رودریگو خوان راول نگهبانی بود که کلر ردفیلد را از زندان آزاد کرد. کلر در ادامه با استیو بورنساید و آلبرت وسکر ملاقات کرد. استیو همانند کلر، یک زندانی بود که موفق شده بود تا از زندان فرار کند، اما اینک در محاصره زامبی‌ها قرار داشت. وسکر نیز برای به دست آوردن ویروس تی. ورونیکا وارد این جزیره شده بود. این ویروس توسط الکسیا اشفورد ساخته شده بود. آلکسیا، جوان‌ترین دانشمند شرکت آمبرلا بود که به همراه برادرش، آلفرد آشفورد در یک محیط آزمایشگاهی و توسط پدرشان متولد شدند. آلکسیا که از دی‌ان‌ای تمایز یافته‌ای ایجاد شده بود از هوش بسیار بالایی برخوردار بود. او در سن دوازده سالگی موفق به کشف ویروس تی. ورونیکا شد. برادر او از چنین شرایطی برخوردار نبود و فردی نادان بود.
کلر پس از آشنایی با خانواده آشفورد، سرانجام به کمک استیو از جزیره فرار کرده و سپس وارد مقر آمبرلا در جنوبگان شدند. با پیشبرد داستان، آلکسیا پس از ۱۵ سال از محفظه یخی خود بیرون آمده و استیو و کلر را زندانی می‌کند. استیو به ویروس تی. ورونیکا مبتلا شد اما کلر توسط برادرش نجات یافت. کریس توسط لیان از خطرات پیش روی کلر در جزیره راکفورت آگاه شد و برای نجات خواهرش وارد این جزیره شد. او سرانجام توسط رودریگو خوان راول از موقعیت کنونی کلر آگاه شد و به سمت آنترکتیکا حرکت کرد و خواهرش را نجات داد.
کریس و کلر سرانجام پس از نابود کردن آلکسیا آشفورد از آنترکتیکا فرار کردند.
پس از نجات یافتن کلر ردفیلد توسط برادر خود، کریس به سازمانی به نام «BSAA» پیوست تا برای رسواسازی آمبرلا از امکانات بیشتری برخوردار گردد. کلر نیز به عضویت سازمانی به نام تراسیو درآمد. هفت سال پس از رویدادهای جزیره راکفورت و مقر آمبرلا در انتارکتیکا، کلر ردفیلد با یک حمله بیولوژیکی جدید روبه‌رو شد.
شرکت ویل‌فارما ویروس تی را در فرودگاه هاردویل منتشر می‌کند. این در حالی است، که مردم پس از نابودی آمبرلا، از فعالیت‌های شرکت‌هایی مانند ویل فارما، که مخفیانه سیاست‌های آمبرلا را دنبال می‌کرد معترض بودند. کلر ردفیلد از نزدیک شاهد این مخالفت‌ها بود. او با فردریک دونینگ در این باره صحبت کرد. فردریک درحقیقت از کارکنان شرکت ویل‌فارما بود. سناتور ران دیویس که یکی از سهامداران ویل‌فارما بود نیز در فرودگاه حضور داشت و مخالفت‌های مردم را مشاهده می‌کرد. هواپیمایی به مقصد فرودگاه هاردویل دارای یک مسافر بود که دچار ویروس مرگبار تی شده بود. همین رخداد کافی بود تا فاجعه‌ای دیگر به وجود آید. پس از برخورد هواپیما با ساختمان فرودگاه، زامبی‌ها از درون هواپیما خارج شدند. ویروس تی بازهم مکانی دیگر را به طغیان کشانده بود. طولی نکشید تا یک تیم ویژه به نام S.R.T برای نجات بازماندگان، در حال ایجاد یک نقشه برای ورود به فرودگاه بودند. آنجلا میلر یکی از افراد این گروه بود. تیم منتظر مأمور ویژه‌ای که توسط دولت برای این مأموریت اعزام شده بود، بودند. این مأمور، شخصی نیست جز لیان اسکات کندی. لیان به همراه تیم، در بام فرودگاه فرود آمده و در جستجوی بازماندگان می‌شوند. آن‌ها موفق می‌شوند کلر ردفیلد به همراه سناتور ران دیویس و چند نفر دیگر را زنده مشاهده کنند. ملاقات دوبارهٔ لیان و کلر، این بار هم به شکل تصادفی بود. بازماندگان موفق می‌شوند تا از فرودگاه، در حضور انبوهی از زامبی‌ها خارج شوند. با پیشبرد داستان، لیان متوجه می‌شود که فردریک دونینگ، کسی است که در بازار سیاه، ویروس‌ها را خرید و فروش می‌کرده‌است. کورتیس میلر، برادر آنجلا که یکی از بازماندگان شهر راکون بود، در تلاش برای رسوا کردن شرکت ویل فارما بود، تا مانع از وقوع رویدادهای شهر راکون در مکانی دیگر شود. او مدرکی بر ضد ویل فارما نداشت، به همین خاطر، می‌خواست تا خودش، ویل فارما را نابود کند. به همین منظور کورتیس با وارد کردن ویروس جی به بدن خود، به یک هیولای غول‌پیکر جهش یافت. وجود چشم سوم در بدن فرد مبتلا به ویروس جی، از خصوصیت‌های این ویروس است. کورتیس با این کار خود شرکت ویل فارما را به نابودی کشاند، اما اکنون او دیگر انسان نبود. لیان هم برای نجات جان خود و آنجلا، کورتیس را نابود کرد و آنجلا را نجات داد. سناتور ران دیویس نیز پس از روشن شدن اتهاماتش، خودکشی کرد
مبارکشاه ملقب به شاه‌خوشین، یکی از رهبران نخستین یارسان است که در قرن چهارم هجری می‌زیسته‌است. وی در میان یارسان نخستین کسی‌ست که تجلی دورهٔ کامل حقیقت به شمار می‌آید.
شاه‌خوشین در میان یارسان به «زرده‌سوار» و «هزار سوار» نیز مشهور است، به همین دلیل برخی این فرضیه را مطرح کرده‌اند که وی همان شاه خورشیدی و بنیانگذار ملوک هزاراسپی (اتابکان لر) بوده‌است.
مبارکشاه، ملقب به شاه‌خوشین، فرزند مامه جلاله و نوهٔ میرزا آمانا بود. در سرانجام کتاب مقدس یارسان آمده‌است که وی از مادری باکره به‌دنیا آمده‌است. در سرانجام همچنین اشاره شده که شاه‌خوشین برای کسب علم به همدان هجرت کرد و بعدها به زادگاه خویش بازگشت و در ۳۲ سالگی اظهار مظهریت خدا در خودش کرد. او در این خصوص چنین سرود:
در سرانجام، باباطاهر یکی از یاران شاه‌خوشین ذکر شده‌است؛ ولی نکته‌ای که بسیار آشکار است تأثیر شاه‌خوشین بر عرفان باباطاهر می‌باشد.
اشعاری از شاه‌خوشین به زبان گورانی به جای مانده‌است، که به کلام «دورهٔ شاه‌خوشین» مشهور است. پیش از شاه‌خوشین، کسانی همچون بهلول ماهی و بابا سرهنگ ظهور کردند؛ اما شاه‌خوشین دورهٔ کامل ظهور ذاتی قبل از سلطان سهاک به شمار می‌رود. شاه‌خوشین را می‌توان از پیشگامان شعر و ادب ایرانی پس از حملهٔ اعراب دانست.
بر اساس نسخه دوره شاه خوشین و همچنین نسخه‌های دیگر نزد یارسان، شاه خوشین با یاران خود (که قلندروار زندگی می‌کردند) بر باباطاهر مهمان می‌شود. به گفته مراد اورنگ شاه خوشین لرستانی فروغ ایزدی را در باباطاهر می‌بیند و به همین خاطر او را در جرگۀ یاران ویژه خود درمی‌آورد.
در ابتدای نسخهٔ دوره شاه‌خوشین مقدمه‌ای دیده می‌شود که به نظر می‌رسد در قرن‌های بعدی، به احتمال قرون دوازدهم و سیزدهم هجری، نوشته شده باشد؛ در این مقدمه شرح ماجرای مهمان شدن شاه‌خوشین بر بابا چنین آمده‌است:
اشعار وی به‌مانند فهلویات بر وزن هجایی و غالباً ۱۰ هجایی‌است.
سانتیاگو رامون ئی کاخال (ناوارا، ١ مه ١٨٥٢ – مادرید، ١٧ اکتبر ١٩٣٤) زیست‌شناس اسپانیایی و متخصص بافت‌شناسی و آسیب‌شناسی آناتومیک و برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۰۶ به خاطر مطالعه سیستم عصبی بود.
وی در سال ۱۹۰۶، جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی را برای کشف مکانیسم‌های ریخت‌شناسی و روندهای اتصالی یاخته‌های عصبی از آن خود کرد. نظریهٔ نوین و انقلابی او که بعدها به نام "دکترین نورون" خوانده شد، بر این اساس بود که بافت مغزی از یاخته‌های منفردی تشکیل شده‌است.
سانتیاگو فرزند خوستو رامون کاساسوس و آنتونیا کاخال بود که هر دو اهل روستای لارس بودند. کودکیش در جابه‌جایی‌های مکرر به همراه پدر جراحش گذشت. پدرش در ابتدا به عنوان دستیار جراح مشغول به کار شد و به جهت کسب معاش به آرایشگری و حجامت نیز مبادرت ورزید.
در سن هشت سالگی پدرش جهت شروع کار جراحی به یک شهر بزرگتر نقل مکان کرد، در همین شهر بود که رامون به نقاشی علاقه‌مند شد. در سال ١٨٦٦ به دلیل علاقه مفرط به نقاشی پدرش او را تنبیه کرده و به دست کفاشی سخت‌گیر سپرد و سرانجام کاخال در حرفه کفاشی به درجه بالایی از مهارت رسید. سانتیاگو تحصیلات ابتدایی را در دبستان مذهبی خاکا انجام داد و دورهٔ دبیرستان را در در دبیرستان ئوسکا گذراند. دوران دبیرستان او با ناآرامی‌های اجتماعی در اسپانیا هم‌زمان بود که منجر به تبعید ایزابل دوم و جمهوری اول اسپانیا شد.در سال ١٨٦٨ و در پایان دورهٔ دبیرستان، سانتیاگو نیز به صف انقلابیون پیوست.
سانتیاگو برای تحصیل در رشتهٔ پزشکی به ساراگوسا رفت و در سال ١٨٧٠ خانواده اش نیز در این شهر به او پیوست. او در تحصیل موفق بود و در ژوئن ١٨٧٣ در سن ٢١ سالگی مدرک پزشکی خود را دریافت کرد. سپس به خدمت نظام فرا خوانده شد و در هنگ پنجم تحت فرمان امیلیو کاستلار ، رئیس جمهور وقت خدمت کرد.
کاخال نخستین ماههای خدمت در ارتش را در ساراگوسا سپری کرد. سپس ادارهٔ بهداری ارتش برای پزشکان امتحان ورودی برگزار کرد که کاخال از میان ١٠٠ نفر مقام ششم را به دست آورد و با درجهٔ سرهنگی به بورگوس فرستاده شد. در این هنگام، جنگ استقلال کوبا در جریان بود و کاخال با درجهٔ کاپیتانی به کوبا فرستاده شد. این ارتقای درجه به دلیل سفر دریایی طولانی و پرخطر بود. کاخال پیش از سفر شیفتهٔ پارکها و باغهای هاوانا و پوشش گیاهی گرمسیری شد که در کتاب‌ها دربارهٔ آن خوانده بود. اما، به زودی دریافت که این آب و هوا به مذاق اروپاییها خوش نمی‌آید. به علاوه، عدم وجود پوشش گیاهی وسیعی که او در خیال پرورانده بود و حضور چشمگیر پشه‌های حامل مالاریا، تصورات رمانتیک کاخال از جزیره را نابود کردند.
پدرش چند سفارشنامه به دست آورده بود تا بتواند به محلی بهتر اعزام شود، اما کاخال آن‌ها را رد کرد. در نتیجه به بدترین مقصد ممکن فرستاده شد که درمانگاه ویستاهرموسا در استان کاماگویی بود که یکی از خطرناکترین نقاط جزیره بود. کار در این شرایط و در منطقه‌ای مردابی با سربازان بیماری که دچار مالاریا و اسهال خونی بودند، باعث تحلیل جسمانی کاخال شد و خود نیز به همان بیماری‌ها دچار شد. پس از طی دوران نقاهت به درمانگاه سان ایسیدرو فرستاده شد که شرایطی به مراتب بدتر داشت. پس از چند بار جابه‌جایی بالاخره در ژوئن ١٨٧٥ به اسپانیا بازگشت.
تجربیات او از دیوانسالاری ارتش در طول اقامتش در کوبا به تلخی بیماری‌هایی بودند که دچارشان شد. کاخال مجبور به مقابله با هرج و مرج اداری، بی‌لیاقتی و بی اخلاقی برخی فرماندهان ارتش شد زیرا از فرمانده تا آشپزها و حتا برخی درجه‌داران بالاتر غذا و سایر مایحتاج بیماران و مجروحان را برای خود برمی‌داشتند. این تجربیات تلخ باعث شد که کاخال برای ترک کوبا درخواست اجازه کند و پس از تشخیص لاغری مفرط ناشی از مالاریا و به علت ناتوانی در خدمت در جبهه با درخواست او موافقت شد. کاخال مجبور شد به کارمند شیفت رشوه دهد تا بتواند نیمی از حقوق معوقهٔ خود را دریافت کند.
در بازگشت به اسپانیا و با مراقبهای مادر و خواهرانش، او به تدریج سلامتی خود را به دست آورد.
در سال ١٨٧٥ کاخال تحصیل در دکترا را آغاز کرد و این شروع کار علمی او بود. در سال ١٨٧٧ و در سن بیست‌وپنج سالگی مدرک دکترا را دریافت کرد. او در سال ١٨٧٦، حتا پیش از شروع به کار به عنوان دستیار کشیک و دیدن بیماران در مطب خصوصی پدرش، خود هزینهٔ خرید اولین میکروسکوپش را پرداخت. کاخال در ساراگوسا مشغول به کار شد و این آغاز دورانی پر فراز و نشیب در زندگی او بود. سال ١٨٧٨ برایش سالی شوم بود، چرا که در آن سال به بیماری سل مبتلا شد. اما سال ١٨٧٩ سالی موفقیت‌آمیز بود و کاخال به مدیریت موزه‌های آناتومی ساراگوسا برگزیده شد. در همین سال با سیلوریا فانیاناس گارسیا ازدواج کرد و بعدها با او صاحب هفت فرزند شد.
در سال ١٨٨٣ کرسی آناتومی تشریحی دانشکده پزشکی والنسیا را به دست آورد و در همان جا به مطالعهٔ اپیدمی وبایی که شهر را در سال ١٨٨٥ تکان داد پرداخت. در سال ١٨٨٧ به بارسلون رفت و به عنوان استاد در کرسی نوپای بافت‌شناسی در دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه بارسلون مشغول شد. در سال ١٨٨٨ که کاخال آن را "سال اوج خود" خوانده است، مکانیسمهای ریخت‌شناسی و روندهای اتصالی یاخته‌های عصبی در مادهٔ خاکستری مغز سیستم عصبی مغزی-نخاعی را کشف کرد.
نظریهٔ او در سال ١٨٨٩ در کنگرهٔ انجمن آناتومی آلمان که در برلین برگزار شد، مورد پذیرش قرار گرفت. بر اساس این نظریه، که بعدها با عنوان نظریه نورونی مشهور شد، ساختار سیستم عصبی به عنوان مجموعه‌ای از واحدهای مستقل جدا از هم تعریف می‌شود. این نظریه هم‌چنین به قانون پولاریزاسیون دینامیک می‌پردازد که بر اساس آن می‌توان انتقال یکسویه تحریک عصبی را توضیح داد. وی با کشف انتهای سبدی شکل فیبرهای صعودی نشان داد که تماس بین سلول‌های عصبی از هر سو ممکن نیست و این تماس نه میان دندریتها با همدیگر و نه میان شاخه‌هایی از فیبرهای عصبی است، بلکه میان شاخه‌های عصبی از یک طرف و جسم سلولی و زوائد دندریتیک از طرف دیگر وجود دارد.
در سال ١٨٩٢، کاخال کرسی بافت‌شناسی و بافت‌شیمی نرمال و آناتومی پاتولوژی دانشگاه مرکزی مادرید را پذیرفت. او توانست از دولت بخواهد که آزمایشگاه پژوهشهای زیست‌شناسی را تأسیس کند و خود از هنگام تأسیس آن در ١٩٠٢ تا سال ١٩٢٢ که به مؤسسهٔ کاخال رفت در این آزمایشگاه کار کرد. پس از آن تا هنگام مرگ در مؤسسهٔ کاخال به کار پرداخت. از سال ١٨٩٢ تا ١٩٠٤، اثر اصلیش کتاب بافت‌شناسی سیستم عصبی انسان و مهره‌داران را به صورت جزوه چاپ کرد. چاپ کتاب تخریب و بازسازی سیستم عصبی در سال‌های ١٩١٣ تا ١٩١٤ صورت گرفت.
او جوایز و افتخارات متعددی از مراکز علمی سراسر جهان کسب کرده‌است که عبارت اند از مدال هلمهولتز (١٩٠٥)، جایزهٔ ملی مسکو(١٩٠٠)(en inglés) Página Premio Nobel Santiago Ramón y Cajal, galardonado en 1906 Fundación Nobel. Consultado el 3 de febrero de 2012، دکترای افتخاری از دانشگاه‌های کلارک، بوستون، سوربون و کمبریج در سال ١٨٩٩.
در نیمه‌شب ٦ اکتبر ١٩٠٦، کاخال تلگرافی از سوئد دریافت کرد. در این تلگرام به او اطلاع داده شده بود که جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی را به‌طور مشترک با کامیلو گلژی دریافت کرده‌است. نخستین واکنش او این بود که گفت این شوخی دانشجویانش است و به رختخواب رفت. تنها فردای آن روز با خواندن خبر در روزنامه آن را باور کرد.
در سال ١٩٥٢ و پس از مرگ، فرانسیسکو فرانکو لقب مارکس رامون کاخال را به او داد.
شارل لوئی آلفونس لاوران زیست‌شناس فرانسوی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۰۷ به خاطر مطالعه پروتوزوآهای انگلی بود.
ایلیا ایلیچ مچنیکو زیست‌شناس روسی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۰۸ به خاطر مطالعه دستگاه ایمنی بود. وی متولد ۱۸۴۵ در خارکوف و متوفی ۱۹۱۶ در پاریس بود. تحقیقات مهم وی در انستیتو پاستور در خصوص سلول‌های بیگانه‌خوار بود. اودر منطقه ای در امپراطوری روسیه که امروزه بخشی از خاک اوکراین است. پدرش یک اشرافی رومانیایی و مادرش یک اوکراینی-یهودی بود، بعدها او در فرانسه به ادامه کارش مشغول شد. با اینکه مادر او یهودی بود اما به عنوان یک ارتودکس غسل تعمیید داده شده بود، که بعد ها او تبدیل به یک اتئیست شد. ایشان افتخار لقب "پدر دستگاه ایمنی ذاتی" را از ان خود کرده بودند. مچنیکو اولین کسی بود که در سال 1882 توانست یک عمل ایمنی به نام بیگانه خواری را کشف کند و سلول های مرتبط با این عمل را بیگانه خوار نامید. این کشف یک مکانیسم دفاعی مهم در دستگاه ایمنی ذاتی شناخته شد، همینطور مانند کشف مفهوم ایمنی سلولی، در همان زمان که پاول الریش مفهوم ایمنی هومورال را تثبیت کرد. تلاش های انان منجر به پیدایش علم ایمنی شناسی شد.
او همچنین از اولین کسانی بود که مفهوم پیری را به طور گسترده تر توضیح داد، و استفاده باکتری لاکتیک اسید(لاکتو باسیلوس) را برای سلامتی و عمر طولانی پیشنهاد داد. این مفهوم کلی پروبیوتیک ها در پزشکی شد. همچنین مچنیکو برای تعریف اصطلاح پیری شناسی در سال 1903 شناخته می شود، برای مطالعه پیری در حال ظهور. به احترام او، ایشان را "پدر علم پیری شناسی" مینامند. (هچنین، که در علم بیشتر اتفاق می افتد، که شرایط مبهم است، این عنوان به چندین نفر دیگر که بعد ها در مورد پیری پژوهش کرده بودند نیز داده شود).
حامیان افزایش طول عمر 15 می را به عنوان روز مچنیکو جشن میگیرند، و ان روز را برای فعالیت های سازمان یافته انتخاب میکنند
پاول ارلیش (زاده ۱۴ مارس ۱۸۵۴، استرزلین - درگذشته ۲۰ اوت ۱۹۱۵، بادهمبورگ) زیست‌شناس آلمانی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۰۸ به خاطر مطالعه دستگاه ایمنی بود.
پاول ارلیش در سالِ ۱۸۵۴ در شهرکِ اشترهلن در نزدیکی شهرِ برسلاو واقع در استان نیدر شلزین که امروزه جزوِ لهستان است، در یک خانواده یهودی به دنیا آمد. پاول از سالِ ۱۸۶۴تا ۱۸۷۲ به دبیرستان ماریا ماگدالنا که از دبیرستانهایِ پرسابقه و خوبِ شهرِ برسلاو بود، رفت. این دبیرستان در سال ۱۲۶۷ برای تدریس لاتین بنیاد گشته بود و از سال ۱۶۴۳ مضامین دیگر نیز در آن تدریس می‌گشت. پس از پایانِ دورانِ دبیرستان پاول در شهرهایِ برسلاو و استراسبورگ به تحصیلِ در رشته پزشکی پرداخت و در سالِ ۱۸۷۸ در شهرِ لایپزیگ دکترایِ خود را نوشت. او دارایِ پژوهش‌ها و مطالعاتی در رشته‌هایِ گوناگونِ پزشکی بود که برخی از آن‌ها حتی تا به امروز هم موردِ استناد قرار می‌گیرند. در بیست و چهارمِ ماهِ مارسِ سالِ ۱۸۸۲ هنگامیکه روبرت کخ در موردِ میکروبِ بیماریِ سل در برلین سخنرانی می‌کرد و اینکه چگونه موفق به کشفِ آن شده، پاول ارلیش نیز در آنجا حضور داشت. او همیشه از این سخنرانی به عنوان یک پدیده بزرگ در زندگی‌اش یاد می‌کرد. درست یکروز پس از این سخنرانی بود که ارلیش روشِ کاربردِ رنگ‌ها در پژوهش‌هایش را بهینه کرد. کخ نیز این کارِ او را دنبال نموده و روش او را تأیید نمود. از این گاه به بعد ایندو مرد دوستانِ خوبی برایِ هم گشتند.
در سالِ ۱۸۸۳ پاول با دخترِ یک کارخانه دار ازدواج کرد و به گونه کم سابقه‌ای برایِ آنزمان به تساوی حقوقِ میان خود و همسرش اهمیتِ زیادی می‌داد.
در سالِ ۱۸۹۰ ارلیش به درخواستِ کخ بخش سل بیمارستانِ دولتی موآبیت را به عهده گرفت و پژوهش‌هایی بر رویِ توبرکولین که توسطِ کخ برای پیشگیری از گسترشِ بیماریِ سل در بیمار ساخته شده بود پرداخت. توبرکولین دارویِ موفقی از آب در نیامد اما ارلیش پشتیبانیِ خود را از خوب شناختنِ این دارو هیچگاه قطع نکرد.
۱۸۹۱ کخ، ارلیش را به بیمارستان و انستیتویِ تازه تأسیس برایِ بیماری‌هایِ عفونی آورد و در آنجا حقوقش را زیاد نکرد ولی دسترسی به کلیه آزمایش‌ها و آزمایشگاه‌ها و بیماران و حیواناتِ آزمایشی و داروها را برایش میسر نمود. ارلیش تا پایانِ عمر سپاسگزارِ اینکارِ کخ بود.
در سالِ ۱۸۹۹ پاول ارلیش از راهِ گوتینگن و برلین به فرانکفورت رفت تا در آنجا مدیریتِ انستیتویِ پژوهش و آزمایشِ سرم را به عهده بگیرد. جایی که امروزه به نامِ انستیتویِ پاول ارلیش مشهور است.
سالِ ۱۹۰۴ مقامِ پروفسوری با حقوقِ بالا را در گوتینگن بدست آورد و در سالِ ۱۹۰۶ مرکزِ پژوهش و تحقیقاتِ پزشکیِ گئورگ اشپایر که توسطِ همسرش فرانسیسکا اشپایر بنیاد و اهدا گشت و این موقعیّت را برایِ ارلیش پیش آورد که مدیریتِ آن را به عهده بگیرد. در اینجا بود که ارلیش روش‌هایِ شیمی درمانیِ خود را عرضه نمود.
پاول ارلیش ولی بیشتر به سببِ کارها و پژوهش‌هایش در زمینه آسیب‌شناسی و سیستم‌هایِ ایمنی شناخته شده‌است. برایِ این کارهایش پاول ارلیش در سالِ ۱۹۰۸ جایزه نوبل را دریافت نمود.
در سالِ ۱۹۱۴ ارلیش که از منتقدینِ سرسختِ کلاس‌هایِ درسی به شیوه آنزمان بود، مقامِ استادیِ رشته داروشناسی دانشگاهِ آن‌زمان تازه تأسیسِ فرانکفورت، معروف به دانشگاه گوتهٔ فرانکفورت، به دست آورد.
آنزمان شهردارِ فرانکفورت فرانتس آدیکس کوششِ فراوان می‌کرد که موسسات و انستیتوهایِ علمی و فرهنگی جایِ خود را در این شهر بیابند و به این شهر راه گشایند. بخاطرِ همین هم پیوسته در فکر آن بود که بدین منظور تسهیلاتی فراهم کند تا علاقه‌مندان تشویق به فرود آمدن در شهر فرانکفورت گردند.
به هر روی ارلیش در دانشگاه آنجا بود که توانست جلویِ ادغامِ مرکزِ پژوهش‌هایِ پزشکیِ اشپایر را در دانشگاه فرانکفورت بگیرد تا این مرکزِ پژوهش بتواند مستقلاً به کارِ خود ادامه دهد.
پزشکانِ متخصصِ سرطان او را از رویِ تشخیص‌هایش در موردِ غده‌های سرطانی که در صورتِ معالجه نگشتن پیوسته بزرگتر و بدخیم تر می‌شوند، می‌شناسند و نیز اینکه او نخستین کسی بود که کوشش نمود سیستمهایِ ایمنی بدن را در برابرِ رشدِ غده‌هایِ سرطانی بسیج کند، امری که امروزه دورانِ رنسانسِ خود را تجربه می‌کند و اگر به نتیجه برسد، نامِ ارلیش را به عنوانِ یکی از کاوشگرانِ اصلیِ این زمینه، دوباره مطرح خواهد کرد.
ارلیش به همراهِ سالوارسان نخستین دارویِ مبارزه با رشدِ سرطان را ساختند. این دارو چندان مؤثر نبود ولی نه خودِ دارو بلکه اندیشه ساختِ چنین داروئی او را مبدل به یکی از بنیان‌گذارانِ داروسازی نوین می‌نماید.
ارلیش به جز با انستیتو پاستور، رابطه بسیار خوبی با مؤسسات و همکاران خارجی خود داشت. برخی از آن‌ها حتی زمانی نزدِ او و در آزمایشگاه‌های او کار می‌کردند.
از جمله آن‌ها می‌توان هنری ه. دِیل برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی و پل کارِر برنده جایزه نوبل شیمی را برشمرد.
هنگامِ جنگِ جهانیِ اول، ارلیش به همراه ۹۲ هنرمند و دانشمندِ دیگر بیانیه‌ای را امضا نمود که در آن تبلیغات دروغی که بر ضدِّ آلمان گفته می‌شد را محکوم می‌کرد. با امضاِ این بیانیه او در سطحِ بین‌المللی شگفتی و خشمِ زیادی را علیهِ خود برانگیخت.
پاول ارلیش بر اثرِ بیماری‌هایی که خودِ او در موردشان پژوهش کرده و در آن رشته‌ها طبابت می‌کرد یعنی سرطان و بیماری‌هایِ عفونی نمرد بلکه او بر اثرِ حمله قلبی که به او در یکی از کلینیک‌هایِ درمانی در باد هومبورگ دست داد، زندگی را بدرود گفت. پاول ارلیش به سیگار وابسته بود و روزانه بیش از بیست سیگار می‌کشید.
در روزِ هفدهمِ اوتِ سالِ ۱۹۱۵ به سکته قلبی دچار گردید و سه روزِ بعد در بیستمِ همان ماه درگذشت. ویلهلمِ دوم قیصر آلمان در تلگرام تسلیتی که برایِ مجلسِ خاکسپاریِ او فرستاد چنین نوشت: من درگذشتِ چنین پزشک و دانشمندی که به خاطرِ کارهایِ خارق‌العاده اش خود را برای جهانیان فعلی و آیندگان گرامی داشته و ایشان را سپاس‌گزار خود می‌دارد، به تمامی جهان دانش و علم تسلیت گفته و به همراه آنان به سوگش می‌نشینم.
پاول ارلیش در گورستان یهودیان شهرِ فرانکفورت به خاک سپرده شد.
با مرگِ پاول ارلیش در روزِ بیستم اوتِ سالِ ۱۹۱۵ که یکی از آخرین پزشکانی بود که در زمینه‌هایِ گوناگونِ پزشکی کار آیی داشتند، دورانِ چند آگاهی یا چند رشته‌شناسی در دانش پزشکی به پایان رسید و دوران تخصص آغاز گردید. این دورانِ چند رشته‌شناسی را که از نیمه دومِ سده نوزده آغاز گردیده و به پیشرفت‌هایِ زیاد و پر ارجی نیز دست یافته بود، در کنارِ وجودِ اشخاصی مانندِ روبرت کخ، پاستور و…. همچنین به صلح و تمولی که در اروپایِ آن هنگام بدست آمده بود، بستگی داشت.
امیل تئودور کوخر زیست‌شناس سویسی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۰۹ به خاطر مطالعه غدد بود.
لودویگ کارل مارتین آلبرشت کوسل زیست‌شناس آلمانی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۱۰ به خاطر مبارزه مطالعه پروتئین‌های سلولی بود.
خمیرِ بازی، ماده نرم و شکل‌پذیری است که برای بازی بچه‌ها در خانه یا مدرسه استفاده می‌شود. اجزای اصلی خمیر بازی آرد، آب، نمک طعام و سایر افزودنی‌ها است. به بازی با این نوع خمیر، «خمیربازی» گفته می‌شود.
خمیر بازی برای اولین بار در شهر سینسینتی آمریکا و برای تمیزکردن کاغذ دیواری تولید شد. در دهه ۱۹۵۰ (میلادی) و با یافتن کاربرد آن به عنوان وسیله‌ای مناسب برای بازی کودکان، به سرعت بازارهای کشور آمریکا را فتح کرد.
۱- مهارت‌های حرکتی ظریف ایجاد می‌کند
۲- باعث آرامش می‌شود
۳- خلاقیت را افزایش می‌دهد
۴- هماهنگی چشم و دست
۵- بهبود مهارت‌های اجتماعی
۶- افزایش سطح علم و دانش کودکان
۷- باعث افزایش زمان بازی می‌شود
دههٔ ۱۹۵۰ میلادی بر اساس تقویم گریگوری، به دوره‌ای اطلاق می‌شود که از ابتدای ۱۹۵۰ (میلادی) آغاز شد و در انتهای ۱۹۵۹ (میلادی) به پایان رسید.
آلوار گالسترند زیست‌شناس سوئدی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۱۱ به خاطر مطالعه سیستم بینایی بود.
آلکسی کارل () (۲۸ ژوئن ۱۸۷۳، سنت فوآ للیون – ۵ نوامبر ۱۹۴۴، پاریس) زیست‌شناس فرانسوی برندهٔ جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۱۲ به خاطر مطالعهٔ سیستم گردش خون بود. او در پایان عمر متهم به همکاری با اشغالگران نازی شد ولی پیش از محاکمه درگذشت. از وی کتاب‌های "نیایش" و "انسان، موجود ناشناخته" به فارسی ترجمه شده‌است. کتاب اخیر پرفروش‌ترین کتاب در سال ۱۹۳۵ بوده‌است.
آلکسیس کارِل در آمریکا کتابی با عنوان "انسان، موجود ناشناخته" در فلسفهٔ زندگانی نوشت که در ۱۹۳۵ منتشر گردید و به ۱۹ زبان ترجمه شد و با تیراژ یک‌میلیون نسخه به کتابی پرفروش در سطح جهان تبدیل گشت. او بخشی از کتاب "انسان، موجود ناشناخته" را به زبان انگلیسی و قسمتی دیگر را به فرانسه نوشت، ولی بعداً آن را ترجمه کرد. آخرین فصل این کتاب موضوع بر سر «احیای انسانیت» است که در آن «بهسازی نژادیِ داوطلبانه» نقش نهایی را بر عهده دارد؛ زیرا به عقیدهٔ کارِل، از طریق آن می‌توان از «ازدیاد انسان‌هایی با ذهن بیمار و عقب‌مانده» جلوگیری به عمل آورد، تکلیفی که حل آن «سرنوشت آیندهٔ ملت‌های سفید را روشن می‌کند». بنابراین، تعجبی ندارد که کارِل در پیشگفتار چاپ آمریکایی آن در ۱۹۳۹ «ایمان» نوجوان‌های آلمانی و ایتالیایی را ستایش می‌کند که دوباره آماده می‌شوند تا «خود را برای یک آرمان جدید قربانی کنند».
شارل روبر ریشه زیست‌شناس فرانسوی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۱۳ به خاطر مبارزه با بیماری آنافیلاکسی (شوک آلرژیک) بود.
ژول ژان باتیست وینسنت بردت زیست‌شناس بلژیکی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۱۸ به خاطر تحقیق بر روی دستگاه ایمنی بود. وی در سال ۱۸۹۶ در انستیتو پاستور کشف کرد که عوامل نابودکننده میکروبها به دو گروه عمده تقسیم می‌شوند: عوامل حساس به حرارت (سیستم کمپلمان) و عوامل مقاوم به حرارت (پادتن).
سیستم کمپلمان
آرچی‌بالد هیل زیست‌شناس انگلیسی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۲۲ به خاطر تحقیقات در زمینه کار مکانیکی و تولید گرما در ماهیچه بود.
رابرت بارانی () زیست‌شناس اتریش-مجارستانی-سوئدی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۱۴ به خاطر مطالعه دستگاه شنوایی بود.
شاک اگوسن استینبرگ کروگ زیست‌شناس دانمارکی برنده جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۱۹۲۰ به خاطر کشف اثر موئینگی در جانداران بود.
پوزنان یکی از شهرهای بزرگ و مهم لهستان است که در غرب این کشور، در نزدیکی مرز لهستان و آلمان واقع شده‌است.
این شهر از نظر جمعیت پنجمین شهر لهستان می‌باشد (طبق آمار سال ۲۰۰۷ جمعیت آن ۵۶۴٫۹۵۱ نفر می‌باشد، که ۵۴٪ از آن را زنان تشکیل می‌دهند).
این شهر تا قبل از پایان جنگ جهانی دوم جزئی از آلمان بود و بعد از شکست آلمان نازی در جنگ دوم طی طرح پاکسازی قومی که توسط روسها و لهستانیها در ایالات آلمانی پروس و پومرانی و سیلزی انجام شد اهالی آلمانی این شهر مجبور به ترک شهر خود شدند و به مناطق غربی مهاجرت کردند و این شهر با سکنه جدید لهستانی به بخشی از کشور لهستان بدل شد.
کنفرانس پوزن در این شهر اتفاق افتاد.
این شهر، دارای ۸ مرکز آموزش عالی دولتی، که ۴ مرکز به عنوان دانشگاه دولتی مشغول فعالیت می‌باشد.
علاوه بر این ۱۷ مرکز آموزش عالی غیرانتفاعی نیز در این شهر وجود دارد.
باشگاه فوتبال لخ پوزنان در این شهر جای گرفته‌است. جشن هواداران این تیم به نام جشن پزنان نام این شهر را در میان هواداران فوتبال در اروپا بلندآوازه کرده‌است.
ریچارد وسلی همینگ ، ریاضیدانی آمریکایی است که به خاطر خدماتش در نظریه اطلاعات (به ویژه در آشکارسازی و تصحیح خطا) و همچنین ارائه مفاهیمی از قبیل کد همینگ، فاصله همینگ و پنجره همینگ مشهور است. او سومین نفری است که مفتخر به دریافت جایزه تورینگ شده‌است.
ریچارد همینگ در سال ۱۹۱۵ در شیکاگو به دنیا آمد. او در ۲۲ سالگی مدرک لیسانس خود را از دانشگاه شیکاگو گرفت. سپس دو سال بعد از آن از دانشگاه نبراسکا فوق لیسانس گرفت و در نهایت بعد از سه سال دیگر یعنی در سن ۲۷ سالگی مدرک دکترای خود را از دانشگاه ایلینوی در اوربانا شامپاین دریافت کرد. او تمامی مدارک خود را در رشته ریاضیات گرفت.
همینگ در سال ۱۹۴۵ در پروژه منهتن شروع به همکاری کرد. پروژه‌ای دولتی که هدفش تولید بمب اتمی بود. با این که پروژه در دانشگاه کلمبیا در منهتن انجام می‌شد، اما همینگ در لس‌آلاموس روی پروژه کار می‌کرد.
بعد از جنگ جهانی دوم، همینگ در سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۷۶ در آزمایشگاه‌های بل مشغول به کار بود که در آن‌جا با کلاود شانون همکار بود. سپس همینگ به مدرسه عالی نیروی دریایی رفت تا بالاخره در سال ۱۹۹۷ بازنشسته شد.
مقاله مشهور همینگ دربارهٔ آشکارسازی و تصحیح خطا در سال ۱۹۵۰ انتشار یافت. همچنین همینگ در سال ۱۹۵۶ روی IBM ۳۶۰، یکی از ابتدایی‌ترین کامپیوترهای آی‌بی‌ام کار می‌کرد که کار او منجر به توسعه زبان برنامه‌نویسی جدیدی شد.
ریچارد همینگ در سال ۱۹۹۸، در مونته‌ری، کالیفرنیا و در سن ۸۲ سالگی، بر اثر حمله قلبی درگذشت.
کیانوش نام یکی از شخصیتهای اساطیری ایران در شاهنامه فردوسی است. او پسر آبتین و فرانک، و یکی از دو برادر فریدون بود که او را در پیروزی بر ضحاک یاری کرد:
کیانوش و برمایه در بحبوحه نبرد فریدون با ضحاک، پادشاهی فریدون بر جهان را حتمی دیدند و رشک و حسد آنان را بر آن داشت تا شبی نقشه قتل فریدون را کشند و صحنه قتل را یک حادثه نشان دهند. اما نقشه آنان جامه عمل نپوشید. هر دو برادر در صحنه‌های رزم مشارکت داشتند:
صورت پهلوی واژهٔ کیانوش به احتمال زیاد کَی اَنوش بوده که کَی به معنی پادشاه و اَنوش (مانند اَنوشگ در انوشیروان) به معنی بی‌مرگ، باقی یا خوش و خرم است.
سیرک مکانی است که در آن نمایش‌های مهیج برگزار می‌شود.
سیرک همچنین ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
مغزی از قسمت‌های زیر تشکیل شده‌است:
۱ – حلزونی
۲ – مهره و درپوش
۳ – مهره نگه دارنده
۴ – دستگیره
۵- واشر تخت فیبری یا پلاستیکی مغزی و نحوه تعویض آن .
این واشر وظیفه آب بندی محل اتصال مغزی به بدنهٔ شیر را به عهده دارد. پس همه مراحل تعویض آن مشابه واشرهای قبل است و سر مغزی همانند واشر تخت عوض می‌شود.
مغزی مختص شیرآلات کلاسیک است. شیرآلات اهرمی فاقد مغذی می باشند و در عوض دارای کارتریج هستند.
لانست وسیله‌ای سوزنی شکل که جهت ایجاد سوراخ بسیار کوچکی در پوست استفاده می‌شود و کاربرد پزشکی دارد. از این وسیله معمولاً برای نمونه برداری از خون جهت انجام آزمایش قند خون استفاده می‌شود و اصطلاحاً به لانست خونگیری نیز معروف است.
لانست‌ها عموماً وسایلی یکبار مصرف می‌باشند.http://www.avapezeshk.com/products.86
انواع مختلف این وسیله شامل: لانست معمولی (چهار وجهی)، لانست کتابی (دو وجهی) و سیفتی لانست می‌باشد.
رزیدنت ایول: تباهی که در ژاپن با نام بایوهزرد: تباهی شناخته می‌شود، اولین فیلم بلند و پویانمایی رایانه‌ای سه بعدی و انیمیشن سی‌جی که بر اساس مجموعه بازی‌های ویدئویی "رزیدنت ایول" شرکت کپ‌کام، ساخته شده است و خبرساخت آن توسط کپ‌کام و استودیوی سونی پیکچرز در ۲۹ اکتبر ۲۰۰۷ اعلان گردید. نخستین نمایش فیلم در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۸ و در نمایشگاه توکیو گیم شو، واقع در ژاپن بود و سپس در ۱۸ اکتبر ۲۰۰۸ در دیگر مناطق کشور ژاپن منتشر شد.
برخلاف سه‌گانه فیلم پیشین رزیدنت ایول، "رزیدنت ایول: تباهی" دقیقاً در جهانی که مجموعه بازی اصلی آن رخ می‌دهد، اتفاق می‌افتد. شخصیت‌های اصلی عبارتند از لیان اسکات کندی و کلر ردفیلد، که برای اولین بار از زمان رزیدنت ایول ۲ با همدیگر حضور دارند. نسخهٔ دی‌وی‌دی و دیسک بلو-ری آن در ۲۶ دسامبر ۲۰۰۸ در ژاپن، ۲۷ دسامبر ۲۰۰۸ در آمریکای شمالی و در انگلستان در ۱۲ ژوئن ۲۰۰۹ منتشر شده است.
لیان اس. کندی، مأمور یگان ویژه،شخصیت اصلی
کلر ردفیلد دوست لیان
انجلا میلر مأمور یگان ویژه، خواهر کورتیس میلر
سناتور رون دیویس
کورتیس میلر برادر انجلا میلر
فردریک داوتینگ
گرگ گلن مأمور یگان ویژه، دوست انجلا
اینگرید هانیگان
رانی چاولا
در نوامبر ۲۰۰۵، فرودگاه هارواردویل مورد حمله یک فرد مبتلا به ویروس T که در ترمینال فرودگاه است قرار می گیرد و رخ دادن اتفاقی مشابه در یک هواپیما سبب سقوط هواپیمای خطوط هوایی می شود. کلر ردفیلد، کارمند ترا سیو به طور تصادفی با سناتور ران دیویس ، مخالف سرسخت ترا سیو برخورد می کند و آنها مجبور می شوند در سالن وی آی پی با رانی ، خواهرزاده یکی از کارکنان ترا سیو مخفی شوند.  هنگام شب، فرودگاه توسط تیم واکنش ویژه محلی و ارتش ایالات متحده مسدود می شود و به بازماندگان کمک پزشکی می شود. افسران آنجلا میلر و گرگ گلن به همراه مامور فدرال لیان اس. کندی به آنها ملحق می شوند.
قلعه گردکوه بر روی گرد کوه در دامغان قرار دارد. شهرت این قلعه به زمان اسماعیلیان و مبارزه‌های حسن صباح بازمی‌گردد. دژ گنبدان در شاهنامه فردوسی را نیز همین قلعه می‌دانند. رئیس مظفر به توصیه حسن صباح بر آن شد که بر قلعه گردکوه که اهمیت نظامی داشت و در جناح چپ متصرفات و قلاع الموت قرار داشت مستولی شود. در تحقق این مقصود رئیس مظفر با استفاده از روابط نزدیک و صمیمانه‌ای که با امیردادحبشی داشت وی را بر آن داشت که قلعه گردکوه را با اقطاع از سلطان طلب کند. اینکار عملی بود زیرا که امیرداد خود در دامغان صاحب املاک و اقطاع فراوان بود و گذشته از آن وزراء و امرا و صاحب منصبان سلجوقی با وی روابط خوبی داشتند. امیرداد حبشی امور قلعه گردکوه را نیز صمن کارهای دیگر خود به رئیس مظفر سپرد. رئیس، خزائن امیرداد را به گردکوه منتقل نمود و سپس به تعمیر قلعه و احداث بناهای جدید در آن پرداخت.
آفساید قانونی در ورزش فوتبال است. براساس این قانون بازیکنی که در موقعیت آفساید قرار دارد حق مشارکت فعال در بازی را ندارد. بازیکنی در موقعیت آفساید است که در هنگام زدن ضربه توپ توسط هم‌تیمی‌اش هم جلوتر از توپ و هم جلوتر از بازیکن ماقبل آخر تیم حریف به دروازۀ حریف باشد.