moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
رکورد کریگ بریدلاو با سرعت ،Twite, Mike. "Craig Breedlove: Toward the Sound Barrier", in "World of Automobiles" (Volume 2, p.231). که با خودروی "اسپیریت آو امریکا" در سال ۱۹۶۳ به ثبت رساند، در ابتدا به‌عنوان رکورد غیررسمی در نظر گرفته می‌شد. این خودرو در دو زمینه با قوانین فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی مغایرت داشت: اول این که این خودرو تنها سه چرخ داشت، و دوم این که از آنجا که توان تولید شده توسط موتور جت آن به محورهای خودرو منتقل نمی‌شد، در نتیجه چرخ-محور محسوب نمی‌شد. کمی بعد، فدراسیون بین‌المللی موتورسواری رده‌ای برای خودروهای غیر-چرخ-محور ایجاد کرد و رکورد "اسپیریت آو امریکا" را به رسمیت شناخت. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۶۴، خودروی بلوبرد سی‌ان۷ دونالد کمپبل در دریاچه ایر، استرالیا به سرعت دست یافت. این رکورد به رکورد سرعت زمینی رسمی فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی تبدیل شد؛ اگرچه دونابلد کمپبل از اینکه موفق به شکستن رکورد بریدلاو نشده‌بود، ناامید شده‌بود. در اکتبر همان سال چندین خودروی جت چهار چرخ موفق شدند که از رکورد مربوط به سال ۱۹۶۳ عبور کنند، اما نتوانستند برای هیچ‌یک از رده‌بندی‌های فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی یا موتورسواری مورد تأیید قرار گیرند. پیچیدگی وجود سه رکورد سرعت زمینی مختلف همچنان ادامه داشت؛ تا اینکه در ۱۱ دسامبر ۱۹۶۴ دو فدراسیون اتومبیل‌رانی و موتورسواری در پاریس ملاقات کردند و به این توافق رسیدند که هر رکورد سرعتی که تحت قوانین هر یک از این دو فدراسیون، با هر خودرویی که بر روی چرخ حرکت کند، به ثبت برسد، بدون توجه به این که چرخ-محور بوده‌باشد یا خیر، به‌عنوان رکورد رسمی شناخته‌شود.
هتل بالیونی (به انگلیسی: Baglioni Hotel) یک هتل لوکس در محله کنزینگتون در شهر لندن در انگلستان است. این هتل در کل ۶۷ اتاق دارد و یک هتل ۵ ستاره با خدمات سطح بالا است.
این هتل دارای اسباب ایتالیایی است و دارای چشمه، کف سنگی و گلدان های بزرگ طلایی رنگی است که نمای زیبایی به آن می‌بخشد. این هتل ۶۷ اتاق دارد که شامل ۵۴ سوئیت کامل است.
بلوط شاهانه مکزیکی نام یک گونه از سرده بلوط است.
بلوط همیشه‌سبز ژاپنی نام یک گونه از سرده بلوط است.
بلوط فابر نام یک گونه از سرده بلوط است.
بلوط انگلمان نام یک گونه از سرده بلوط است.
بلوط برگ‌اره‌ای نام یک گونه از سرده بلوط است.
بلوط سرخ جنوبی نام یک گونه از سرده بلوط است.
بلوط افرابرگ نام یک گونه از سرده بلوط است.
بلوط اموری نام یک گونه از سرده بلوط است.
بلوط سفید خاوری نام یک گونه از سرده بلوط است.
بلوط زنده کالیفرنیا نام یک گونه از سرده بلوط است.
بلوط پرتگاه نام یک گونه از سرده بلوط است.
بلوط زنده شنی نام یک گونه از سرده بلوط است.
بلوط سفید آریزونا نام یک گونه از سرده بلوط است.
بلوط جورجیا نام یک گونه از سرده بلوط است.
بلوط آرکانزاس نام یک گونه از سرده بلوط است.
خاس نرم نام یک گونه از سرده خاس است.
بلوط آبی ژاپنی نام یک گونه از سرده بلوط است.
سرخدار فلوریدا نام یک گونه از سرده سرخدار است.
هتل بومانت یک هتل لوکس درجه دوم در محلهٔ مشهور می‌فر در شهر لندن در انگلستان است. آنتونی گورملی اتاق‌های این هتل را طراحی کرده و این موضوع مورد توجه گردشگران است. بومانت یک هتل با خدمات سطح متوسط به بالا است.
این هتل در مجموع ۷۳ اتاق دارد که شامل ۲۳ استودیو و سوئیت هم می‌شود. هتل بومانت در سپتامبر ۲۰۱۴ افتتاح شد. طراحی اتاق‌ها توسط آنتونی گورملی انجام شده‌است.
ساختمان هتل بومانت در اوایل به عنوان یک گاراژ مورد استفاده قرار می‌گرفتOwen Hatherley, Antony Gormley's Mayfair metamorphosis, "The Guardian", 11 June 2014 و در حال حاضر از هتل‌های با اهمیت تاریخی شهر لندن است.Jonathan Jones, Antony Gormley's £2,500 Room without a view – review, "The Guardian", 10 June 2014
تخت‌بال لکه‌دار نام یک گونه از سرده تخت‌بالان است.
بلوط بوینتون نام یک گونه از سرده بلوط است.
هتل بنتلی لندن یک هتل لوکس ۵ ستاره در محلهٔ کنزینگتون در شهر لندن در انگلستان است. بنتلی با ۶۴ اتاق، یک هتل ۵ ستاره با خدمات سطح بالا است و یک رستوران کامل را هم شامل می‌شود.
بنتلی لندن از ششصد تن مرمر ساخته شده و طرح‌های موزائیک پیچیده در سراسر این ملک استفاده شده‌است. هتل دارای مبلمان با طراحی ویژه و هماهنگ با سازه‌های مرمر و لوسترهای کریستالی است.
بلوط تپه شنی نام یک گونه از سرده بلوط است.
بلوط گِرِگی نام یک گونه از سرده بلوط است.
بلوط برگ بو نام یک گونه از سرده بلوط است.
بلوط هاوارد نام یک گونه از سرده بلوط است.
هتل برکلی یک هتل پنج ستاره در محلهٔ نایتسبریج در شهر لندن در انگلستان است. این هتل یک رستوران را هم در خود جای داده‌است. هتل برکلی با بیش از یک و نیم قرن قدمت، یک هتل ۵ ستاره با خدمات سطح بالا است.http://www.independent.ie/travel/travel-destinations/weekend-away-berkeley-hotel-london-1385947.html
گردوی آبی نام یک گونه از سرده گردوی گرمسیری است.
برگ‌پهن‌ها نام یک سرده از خانواده برگ‌پهنان (Griseliniaceae) است.
برگ‌پهن نیوزیلندی نام یک گونه از سرده برگ‌پهن‌ها است.
برگ‌پهن شیلی نام یک گونه از سرده برگ‌پهن‌ها است.
برگ‌پهن درخشان نام یک گونه از سرده برگ‌پهن‌ها است.
کشتی نوح پدر (به انگلیسی: Father Noah's Ark) یک فیلم کوتاه انیمیشن از سری کارتون‌های سمفونی احمقانه محصول سال ۱۹۳۳ دیزنی و براساس داستان کشتی نوح است . موسیقی این فیلم "12 Contrananses" اثر لودویگ فان بتهوون می‌باشد.
هتل بلک پرینس یک هتل در منطقهٔ بکسلی شهر لندن در انگلستان است. این هتل پیش‌تر یک میخانه بوده و میزبان نوازندگان و خوانندگان از سراسر اروپا بوده‌است.
هتل بلیکس یک هتل پنج ستاره در ناحیهٔ کنزینگتون جنوبی شهر لندن در انگلستان است. هتل بلیکس یک هتل ۵ ستاره با خدمات سطح بالا است.
هتل بلیکس ۴۵ اتاق دارد و هر اتاق طراحی ویژهٔ خود را دارد. سبک‌های آسیایی، مراکشی و مستعمراتی در طراحی اتاق‌ها نمود دارند.Smith Hotels اتاق‌ها شامل تخت دونفرهٔ فرانسوی و مبلمانی با طراحی اروپایی هستند.
این مقاله در مورد ویژگی‌های جمعیتی بحرین، مانند تراکم جمعیت، قومیت، سطح تحصیلات، سلامتی، وضعیت اقتصادی، وابستگی‌های مذهبی و سایر جنبه‌های جمعیت است.
بیشتر جمعیت بحرین در دو شهر اصلی یعنی منامه و محرق متمرکز است. براساس سرشماری سال ۲۰۱۰، ۷۰٫۲ درصد از مردم مسلمان هستند و مسیحیان دومین گروه بزرگ مذهبی با حدود ۱۴٫۵ درصد از جمعیت کشور می‌باشند، هندوها ۹٫۸ درصد و بودایی‌ها ۲٫۵ درصد جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند. ۴ مذهب اصلی در بحرین عبارتند از: اسلام، مسیحیت، هندوئیسم و بودیسم است ولی ادیان دیگر از جمله بهائی، سیک و دروزی نیز در بحرین زندگی می‌کنند.
براساس مقاله ای که در روزنامه فاینانشیال تایمز در ۳۱ مه ۱۹۸۳ منتشر شده‌است آمده "بحرین یک کشور چند ملیتی با تنوع زبان و مذهب و نژاد است. اگر مهاجران ۲۰ سال گذشته را هم در نظر نگیریم حداقل هشت یا نه زیر گروه جمعیتی در این کشور قابل دسته‌بندی هست:
در حال حاضر بیش از نیمی از ساکنین بحرین یعنی نزدیک به ۵۵ درصد مهاجر اند و از اتباع آن محسوب نمی‌شوندو اکثریت قریب به اتفاق از جنوب و جنوب شرقی آسیا آمده‌اند. طبق گزارش‌های مختلف رسانه‌ها و آمارهای دولتی که بین سالهای ۲۰۰۵–۲۰۰۹ قریب به ۲۹۰٬۰۰۰ هندی، ۱۲۵٬۰۰۰ بنگلادشی، ۴۵٬۰۰۰ پاکستانی، ۴۵٬۰۰۰ فیلیپینز، و ۸۰۰۰ هندی در بحرین ساکن هستند.
ثبت احوال در بحرین از سال ۱۹۷۶ ایجاد شده‌است، ثبت نام درگذشت در سال ۱۹۹۰ آغاز شد. بین سالهای ۱۹۷۶ و ۲۰۱۱ تعداد تولد نوزاد تقریباً دو برابر شده‌است، اما میزان تولد نوزادان از ۳۲ به ۱۳ در ۱۰۰۰ کاهش یافته‌است. میزان مرگ و میر در بحرین (۱٫۹ در هر هزار انسان در سال ۲۰۱۱) از پایین‌ترین سطح جهان است.
ساختار جمعیت (۲۰۱۷) (برآورد):
اسلام دین رسمی کشور است که ۷۰٫۲٪ از جمعیت را تشکیل می‌دهند. اطلاعات سرشماری کنونی هیچ تفاوتی با سایر مذاهب در بحرین ندارد، اما حدود 1000 شهروند مسیحی و حدود 40 شهروند یهودی در بحرین ساکن اند.
مسلمانان به هر دو شاخه‌های شیعه و سنی اسلام تعلق دارند. هرچند آمار رسمی وجود ندارد، اما تخمین زده می‌شود که شیعیان ۷۵٪ از جمعیت مسلمانان بحرین را تشکیل می‌دهند. براساس آمار سال ۲۰۱۰، مهاجران خارجی اکثراً از جنوب آسیا و سایر کشورهای عربی تشکیل شده بودند. از این تعداد، ۴۵ درصد مسلمان هستند و ۵۵٪ غیر مسلمان هستند، از جمله مسیحیان (در درجه اول: کاتولیک، پروتستان، سریانی ارتدوکس، و مار توما از جنوب هند)، هندوها، بهائیان، بودایی‌ها، و سیک‌ها.
آمار دموگرافیک زیر از کتاب CIA World Factory گرفته شده‌استBahrain at the World Factbook
بحرین به‌طور سنتی دارای یک سیستم آموزشی پیشرفته است. هزینه‌های مدرسه و هزینه‌های مربوطه توسط دولت کاملاً پرداخت می‌شود. آموزش در بحرین اجباری نیست، اما میزان مشارکت مردم در دوره ابتدایی و متوسطه زیاد است. تحصیلات عالیه در بحرین به شدت تشویق می‌شود و بسیاری برای ادامه تحصیل به خارج می‌روند و با مدارک بالا به کشور بر می‌گردند. همچنین دانشگاه بحرین از سال ۱۹۸۶ برای تحصیل در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد تأسیس شد، و دانشگاه علوم بهداشت بحرین تحت نظارت وزارت بهداشت به تربیت پزشکان، پرستاران، داروسازان و پیراپزشکان می‌پردازد
سواد کل ۹۵٫۷٪ (۹۶٫۹٪ برای مردان و ۹۳٫۵٪ برای زنان) (تخمین سال ۲۰۱۵) است.
تجارت حیات وحش به تجارت کالاهایی گفته می‌شود که از حیوانات یا گیاهان غیر اهلی که معمولاً از محیط طبیعی آن‌ها استخراج شده یا تحت شرایط کنترل شده به دست می‌آید، حاصل می‌شود. این امر می‌تواند شامل تجارت اقلام زنده یا مرده، بافت‌هایی از جمله پوست، استخوان یا گوشت یا سایر محصولات حیوانی گردد. از نظر قانونی، تجارت حیوانات وحشی توسط کنوانسیون تجارت بین‌المللی سازمان ملل متحد در مورد گونه‌های جانوری وحشی در معرض خطر (CITES) تنظیم می‌شود، که در حال حاضر ۱۸۳ کشور عضو دارد.CITES 2013. "Member countries". CITES Secretariat, Geneva. تجارت غیرقانونی حیوانات وحشی گسترده‌است و یکی از مهمترین فعالیت‌های اقتصادی غیرقانونی، قابل مقایسه با قاچاق مواد مخدر و سلاح است. تجارت حیات وحش یک مشکل جدی در زمینه حفاظت از طبیعت است، تأثیر منفی بر زنده ماندن بسیاری از جمعیت‌های حیات وحش دارد و یکی از مهمترین تهدیدات برای بقای گونه‌های مهره‌داران است.
پس از این همه‌گیری ویروس کرونا (کویید 19)، یافته‌های پژوهشی متعدد و نهایتا اذعان گزارش رسمی هیأت مشترک سازمان بهداشت جهانی منشا این بیماری را یکی از بازارهای مرطوب شهر ووهان چین، که تجارت حیات‌وحش به طور گسترده در آن‌ جا رواج داشت، از گونه‌ای خفاش شناسایی کردند. این موضوع سبب شد تا افکار عمومی جهان بار دیگر به تجارت غیرقانونی و حتی قانونی حیات‌وحش در بازارهای رسمی و سیاه به دیده تردید و تهدید بنگرد. در مطالعه امیرعلی برومند و آزیتا فراشی (1399) با عنوان «آیا ویروس کرونا (کووید 19) می‌تواند تجارت حیات‌وحش را به چالش بکشد ؟!» بنابر ضرورت موضوع، خصوصا در برهه حساس همه گیری کرونا، با رویکردی هرمونوتیک به چالش‌های این حوزه پرداخته شد. در این راستا با بهره‌گیری از مقالات، کتب و اسناد فرادست به کمک روش تحلیل اسنادی پدیده تجارت غیرقانونی حیات‌وحش و ارتباط آن با «بیماری‌های دارای منشأ حیوانی برای انسان» خصوصا کرونا (کووید 19) واکاوی گردید. سپس با بررسی شرایط پس از موج نخستین همه‌گیری ویروس کرونا (کووید 19) تا امروز، پیرامون این سوال که «آیا کرونا (کووید 19) می‌تواند به مبدایی برای تحول در رویکرد بین‌المللی نسبت به تجارت حیات‌وحش خصوصا قاچاق و تجارت غیرقانونی تبدیل شود؟» بحث شد. یافته‌های پژوهش حاکی از آن بود که بازتعریف چارچوبی منطقی مبتنی بر توسعه پایدار برای تجارت قانونی حیات‌وحش و مبارزه کارآمد با تجارت غیرقانونی موجب حفاظت موثرتر از تنوع زیستی و کاهش هزینه‌های سرسام‌آور بهداشت و درمان ناشی از بیماری‌های با منشا جانوری برای انسان خواهد شد. همچنین این پژوهش در راستای مدیریت کارآمدتر بازار حیات‌وحش بین‌الملل پیشنهادهایی به افراد ذی‌صلاح ارائه کرد.
سنسوداین نام برند یک نوع خمیر دندان است که مخصوص افرادی با دندان‌های حساس تولید می‌شود. ماده‌ی مؤثر در این محصول نیترات پتاسیم است که در واقع نقش یک آرام‌بخش موضعی و ملایم را ایفا می‌کند.
Sensodyne یک برند تولید خمیردندان و شوینده‌ی دهان مخصوص دندان‌های حساس است. این برند تا به امروز عناوین بهترین خمیردندان پیشنهادی دندانپزشکان و پرفروش‌ترین برند محصولات شستشوی دهان را از آن خود کرده است. برند Sensodyne متعلق به شرکت داروسازی انگلیسی گلاکسواسمیت‌کلاین است و در کشور ژاپن نیز با نام تجاری Shumitect عرضه می‌شود. خمیردندان‌های سنسوداین انواع مختلفی دارند که هرکدام از آن‌ها با توجه به مواد اولیه به کار رفته در آن‌ها اثرگذاری متفاوتی روی دهان و دندان دارد.
بعضی از خمیردندان‌های سنسوداین به افراد کمک می‌کند تا نقاط حساس و پوسیده دندان خود را بازسازی کنند. برخی نیز حاوی پتاسیم نیترات هستند که ضربان‌های عصب دندان را متوقف کرده و درد را از بین می‌برد و برخی دیگر حاوی استات استرانسیم یا کلوراید هستند که ساختار شیمیایی آن‌ها شبیه به کلسیم است. خمیردندان‌های با پایه استرانسیم یا کلوراید می‌توانند جایگزین مقداری از کلسیم از دست رفته یا مسدود شده در بافت دندان شوند.خمیردندان‌های سنسوداین ابتدا در شرکت Block Drug، که یک شرکت داروسازی واقع در نیویورک بود عرضه می‌شدند. این شرکت کار خود را در سال ۱۹۰۷ میلادی آغاز کرد. این خمیردندان‌ها در سال ۱۹۶۱ برای اولین بار به عنوان خمیردندان خنثی‌کننده بر اساس فرمول استرانسیم کلرید معرفی شد. خمیردندان‌های پتاسیم نیترات نیز اولین باز در سال ۱۹۸۰ تولید و عرضه شدند. شرکت GlaxoSmithKline در سال ۲۰۰۰ Block Drug را خریداری کرد. انواع خمیر دندان‌های سنسوداین تحت عناوین مدل  Repair And Protect، خمیردندان سنسوداین سری Daily Care مدل Gentle Whitening، خمیر دندان سنسوداین مدل  Original Sensitive Teeth و... موجود هستند.
شفاعت تئوتوکوس, و یا حفاظت بانوی بسیار مقدس ما تئوتوکوس و مریم همیشه مقدس نام یک مراسم یادبود مادر خداست که در کلیسای ارتدکس شرقی و کاتولیک بیزانس جشن گرفته می‌شود.
در این مراسم خواستار شفاعت از تئوتوکوس (نامی شرقی برای مریم) می‌گردند. این جشن در ارتدکس اسلاوی به عنوان یکی از جشن‌های اصلی مذهبی در کنار دوازده جشن بزرگ و عید پاک گرامی داشته می‌شود. این مراسم رایج در کلیسای ارتدکس شرقی در کشورهای روسیه, بلاروس و اوکراین با تأکید چندانی جشن گرفته نمی‌شود ولی همچون دیگر ارتدکس‌ها، در این ناحیه نیز با الهیات و عقاید مذهبی قابل انطباق است."Protection of the Holy Virgin", Tranfiguration of Our Laord Russian Orthodox Church, Baltimore, Maryland
شبی بر فراز کوه سنگی () نام اثری فانتزی از مجموعه آثار مودست موسورگسکی است که با الهام از افسانه‌های ادبی روس، تصاویری موسیقایی با موضوع سحر جادوگران بر فراز یک کوه عریان است که در مراسم ایوان کوپالا اتفاق می‌افتد. موسورگسکی این اثر را در همان شبِ ۲۳ ژوئن ۱۸۶۷ که چنین مراسمی آغاز می‌شود، به پایان رساند. گرچه موسورگسکی به تلاش خود افتخار می‌کرد، اما مربی او میلی بالاکیرف از تایید آن امتناع ورزید. وی برای نجاتِ اثرش که آن را کاری ارزشمند می‌دانست، سعی کرد قطعهٔ "شبی بر فراز کوه سنگی" را برای آواز، گروه کر و ارکستر بازسازی کند و در پروژه‌های بعدی خود قرار دهد، اما این اثر در طول زندگی وی در هیچ شکلی انتشار نیافت و اجرا نشد.
در سال ۱۸۸۶ و پنج سال پس از مرگِ موسورگسکی، ریمسکی کورساکف این اثر را با نام «یک فانتزی برای ارکستر» تنظیم و منتشر کرد. برخی محققان این نسخه را دارای یک ساختار آهنگسازی از کورساکف می‌دانند. نسخهٔ کورساکف در سال ۱۸۸۶ در سن پترزبورگ اجرا شد که از آن استقبال شد و این اثر به شهرتی پایدار رسید. نیم قرن بعد، شاید بیشترین استقبال از این اثر با انیمیشن والت دیزنی به نام فانتزیا بود که توسط لئوپولد استوکوفسکی از روی نسخهٔ کورساکف مورد استفاده قرار گرفت و مخاطبان جدید خود را به دست آورد.
موسورگسکی در سال ۱۸۶۳ قصد داشت اپرایی بر اساس رمان معروف سالامبو اثر گوستاو فلوبر بسازد، اما این کار به سرانجام نرسید و او با طرح‌هایی که انجام داده بود در یک پوئم سمفونیک به نام "شبی بر فراز کوه سنگی" به‌کار برد.
«موون شوو» یا «کوه سنگی» نام کوهی در حوالی کی‌یف است که به باورِ مردم، شبها محل اجتماع شیاطین است. در این فانتزی، شبی هولناک بر فراز کوه توصیف می‌شود که در آن ارواح پلید و شیطانی گِردِ‌هم می‌آیند و به رقص و پایکوبی می‌پردازند. از ریتم قطعه به خوبی جنب‌و‌جوش و حرکات عجیب‌و‌غریب آنان پیداست. سرانجام با طلوع صبح و صدای زنگِ کلیسا، ارواح خبیثه و شیاطین پراکنده می‌شوند. لحن آهنگ به آرامی شروع سپیده‌دم و نسیم صبحگاهی را بیان می‌کند و قطعه با پیروزی روز، به پایان می‌رسد.
در سال‌های پس از مرگ موسورگسکی، دوستانش دست‌نوشته‌ها و نسخه‌های ناتمامِ آثار وی را جمع‌آوری و بازسازی کردند تا در فهرست کارهای وی قرار گیرد. عمدهٔ این گردآوری‌ها توسط ریمسکی کورساکف انجام شد که از جمله "شبی بر فراز کوه سنگی" و بوریس گودونف بود که با حفظ ساختار کلی، به بازسازی ریتم، ملودی و هارمونی آنها پرداخت و در سال ۱۸۸۶ منتشر کرد.
کاج خاکستری نام یک گونه از سرده درخت کاج است.
رودولف توبیاس (; – ) رهبر ارکستر، آهنگ‌ساز و موسیقی‌دان اهل استونی بود. وی دانش‌آموخته کنسرواتوار سن پترزبورگ بوده‌است. از وی به‌عنوان اولین آهنگساز حرفه‌ای اهل استونی یاد میشود.
«خرس و دوشیزهٔ رعنا» () قسمت هفتم از فصل سومِ مجموعهٔ تلویزیونیِ خیال‌پردازانهٔ "بازی تاج‌وتخت" و قسمت ۲۷ از کلِ این سریال است.
فیلم‌نامه‌نویس این قسمت جرج آر. آر. مارتین و کارگردان آن میشل مک‌لارن است و این قسمت در ۱۲ مه ۲۰۱۳ منتشر شد.
عنوان این قسمت از یک شعر عامه‌پسند و سنتیِ خیالی در رمان گرفته شده که در میان مردم عادی و اشراف محبوبیت دارد و دربارهٔ خرسی است که با سه پسر و یک بز به نمایشگاه و بازارچه‌ای محلی می‌رود، و در آنجا یک دختر زیبا را که آرزوی شوالیه شدن دارد، نجات می‌دهد.
زارات (به ترکی آذربایجانی: Zarat، همچنین Zaratbaba-Deresi) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان اسماعیللی واقع شده‌است.
شیوند، روستایی از حوالی ایذه، خوزستان است که در منطقه حفاظت‌شده شالو و منگشت واقع شده‌است. این روستا از شرق به کارون می‌رسد و راه دسترسی به آن فقط از طریق بارج است.
آبشار شیوند که از جاذبه‌های گردشگری استان خوزستان است در فاصلهٔ ۴ کیلومتری این روستا قرار دارد.
این روستا دارای باغات زیبای انار، انجیر، گردو، انگور و... است و اقتصاد مردم روستا به صنعت توریسم و فروش محصولات کشاورزی وابسته است
سوغات این روستا میوه های انار،رب انار، انجیر،، گردو، انگور،مویز، برنج است که تاحدودی باعث کاهش وابستگی به شهر و محصولات آن میشود
مینا هارما (; ) رهبر ارکستر، آهنگ‌ساز، و نوازنده ارگ اهل امپراتوری روسیه بود. او دومین موسیقی‌دان استونیایی با تحصیلات عالی بود.
وی در سال ۱۸۸۳ وارد کنسرواتوار سن پترزبورگ شد و در سال ۱۸۹۰ فارغ‌التحصیل شد اما به زندگی در سن پترزبورگ ادامه داد چون یافتن کار در کشورهای بالتیک بسیار سخت بود. در سال ۱۸۹۴ با برگزاری جشنواره موسیقی استونی هارما گروه کر خود را راه‌اندازی کرد. او در سال ۱۹۰۳ به دلیل مشکلات مالی به شهر کرونشتات نقل مکان کرد اما با شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۵ مجبور به ترک این شهر شد، با وجود توسعه موسیقی در شهر تارتو به دلیل جنگ دانشجویی در این شهر برای تدریس موسیقی یافت نمیشد با این وجود به تارتو رفت و در سال ۱۹۱۷ در مدرسه‌ای به‌عنوان معلم موسیقی به فعالیت پرداخت.
هتل کافه رویال (به انگلیسی: Hotel Café Royal) یک هتل پنج ستاره است که در ناحیه وست اند شهر لندن در انگلستان قرار دارد. این هتل در سال ۱۸۶۵ ساخته شده‌است و پیش از تغییر کاربری آن در بین سال‌های ۲۰۱۲–۲۰۰۸، یک رستوران و میعادگاه بوده‌است.
هتل کافه رویال در سال ۱۸۶۵ توسط دانیل نیکلاس تونون، که یک بازرگان شراب اهل فرانسه بود، تأسیس شد. به نظر می‌رسد که وی به دلیل ورشکستگی مجبور شد از فرانسه خارج شود. او در سال ۱۸۶۳ با همسرش وارد انگلیس شد و نام خود را به دانیل نیکولز تغییر داد و با مدیریت وی - و بعداً همسرش - کافه رویال شکوفا شد و در دورانی به عنوان بزرگترین انبار شراب جهان شناخته شد.
هتل کپیتال (به انگلیسی: Capital Hotel) یک هتل پنج ستاره کوچک است که در ناحیه نایتسبریج شهر لندن در انگلستان قرار دارد. این هتل را دیوید لوین در سال ۱۹۷۱ افتتاح کرده‌است و به دلیل حضور ملکه در آن، شناخته شده‌است.capitalhotel.co.uk"Indians and Pub Star in Red Guide", "Sunday Business", 21 January 2001.
هتل کپیتال مجموعاً ۴۹ اتاق دارد. این هتل به خاطر سبک کلاسیک انگلیسی خود شناخته می‌شود و دارای هشت سوئیت و پنت هاوس دو طبقه است.
هتل دریکات (به انگلیسی: Draycott Hotel) یک هتل پنج ستاره است که در نزدیکی میدان اسلون، در منطقه سلطنتی کنزینگتون و چلسی شهر لندن قرار دارد. پیرس برازنان و گری اولدمن از جمله میهمانان مشهور این هتل هستند.Visit London http://www.timesonline.co.uk/tol/travel/where_to_stay/london/article510164.ece
هتل دورنتس (به انگلیسی: Durrants Hotel) یک هتل است در شهر لندن در انگلستان قرار دارد. این هتل در سال ۱۷۸۹ ساخته شده‌است. ساختمان هتل مجموعاً ۹۲ اتاق دارد و چندین خانه نیز در ساختار بنا گنجانده شده‌است.
این هتل از بناهای فهرست شده درجه ۲ در وست‌مینستر است.https://www.historicengland.org.uk/listing/the-list/list-entry/1066778
مارت سار (; – ) آهنگ‌ساز، نوازنده ارگ، مجموعه‌دار موسیقی فولکلور اهل استونی بود.
او از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۱ در کنسرواتوار سن پترزبورگ به تحصیل پرداخت و پس از فارغ‌التحصیلی به‌عنوان معلم موسیقی به تارتو رفت. ده سال بعد، در سال ۱۹۲۱ به تالین نقل مکان کرد.
هتل زتر (به انگلیسی: Zetter Hotel) یک هتل است که در ناحیه کلارکنول شهر لندن در انگلستان قرار دارد.Sophie Campbell, The Zetter hotel, Clerkenwell, London: review, "The Telegraph Travel" این هتل متعلق به گروه زتر است و در مجموع ۶۰ اتاق دارد.Guy Pewsey, Will the new Zetter Townhouse in Marylebone knock Chiltern Firehouse off its perch as London's coolest destination for A-listers?, "London Evening Standard", July 30, 2015
راه حل دمِ دست () نوعی سوگیری شناختی است که طی آن فرد احتمال وقوع یا تکرار هر رویداد را بر اساس تعداد دفعاتی که می‌تواند آن احتمال را به یاد آورد می‌سنجد. به همین دلیل راه حل دم دست می‌تواند باعث خطا در قضاوت شود. اگر از افراد بپرسیم کدام شغل خطرناک‌تر است: پلیس یا چوب‌بُر، از آنجایی که ممکن است مثال‌های آماده‌ای از اخبار شلیک به ماموران پلیس در ذهن داشته باشیم، شاید نتیجه بگیریم پلیس بودن خطرناک‌تر است، در حالی که آمار نشان می‌دهد که چوب‌بُرها آسیب بیشتری در حین کار می‌بینند تا ماموران پلیس. راه حل دم دست یک میان‌بر ذهنی است که در ارزیابی مفاهیم یا تصمیم‌ها بر آن چه که سریعاً به خاطر آورده می‌شود تکیه می‌کند. راه حل دم دست یعنی اگر مثالی به یاد آورده می‌شود پس حتماً مهم بوده یا حداقل مهم‌تر از نمونه‌هایی بوده که به راحتی به خاطر نمی‌آیند. تحت تاثیر راه حل دم دست، افراد تمایل دارند اطلاعات تازه‌تر را اساس قضاوت قرار دهند و در نتیجه ذهن به سمت آنها سوگیری می‌کند.
عبارت راه حل دم دست را برای نخستین بار در سال ۱۹۷۳ دو دانشمند برجسته علوم شناختی، آموس تورسکی و دنیل کانمن به کار بردند. یکی از آشکارترین مثال‌های راه حل دم دست، تاثیری است که نمونه‌های حی و حاضر بر ذهن دارد. مثلاً پس از دیدن یک فیلم قوی با موضوع فاجعه هسته‌ای فرد ممکن است متقاعد شود که احتمال وقوع یک جنگ یا حادثه هسته‌ای خیلی بالاست. نمونه دیگرش رانندگی است. اگر فرد شاهد واژگون شدن یک ماشین در جاده باشد، تصور می‌کند احتمال اینکه خودش درگیر تصادف شود بالاست. هر چقدر ذهنش بیشتر درگیر آن فیلم یا تصادف باشد، صحنه‌های آن فیلم یا تصادف در ذهنش تکرار می‌شود و در نتیجه باور به نتیجه‌گیری‌هایش قوی‌تر می‌شود.
الله‌آباد ریگک، روستایی از توابع بخش جازموریان، شهرستان رودبار جنوب در استان کرمان ایران است.
این روستا در دهستان جازموریان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۴۰۳ نفر (۹۸ خانوار) بوده‌است.
بن‌تنگ، روستایی از توابع بخش جازموریان، شهرستان رودبار جنوب در استان کرمان ایران است.
این روستا در دهستان جازموریان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، سکنه آن کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.
بیمارستان سیدالشهدا بیمارستانی آموزشی درمانی واقع در شهر جهرم، استان فارس وابسته به دانشگاه علوم پزشکی جهرم با ظرفیت ۳۱۳ تخت‌خواب است. این بیمارستان بزرگترین بیمارستان شهرستان‌های استان فارس و بزرگترین پروژه بهداشت و درمانی دولتی پس از انقلاب در این استان به‌شمار می‌رود.
این بیمارستان در کنار بیمارستان قلب ابوطالبی، بیمارستان اعصاب و روان دکتر رحمانیان، مرکز درمان ناباروری حکیم سلمان جهرمی و چندین بیمارستان و مرکز درمانی مکمل دیگر همراه با مراکز رفاهی و مسجد در مجموعه‌ای ۳۰ هکتاری با عنوان «مجتمع بیمارستانی برادران خواجه جهرمی» ساخته شده‌است. این بیمارستان در حال حاضر دومین بیمارستان فوق تخصصی تاسیس شده در استان فارس به شمار میرود.
عملیات ساخت بیمارستان سیدالشهدا در سال ۱۳۸۷ در ۷ طبقه با ۲۷ هزار متر مربع زیر بنا آغاز شد و این بیمارستان در ۲۱ بهمن ۱۴۰۰ رسماً افتتاح شد. در زمان آغاز به ساخت، برای این بیمارستان ۲۲۰ تخت‌خواب پیش‌بینی شده‌بود که این تعداد با توجه به زیرساخت‌ها و ظرفیت‌های جهرم در حوزه پزشکی، به ۳۱۳ تخت‌خواب ارتقا یافت. برای ساخت این بیمارستان بالغ بر ۶۰۰ میلیارد تومان هزینه شده و ارزش روز آن بیش از هزار میلیارد تومان برآورد می‌شود.
بیمارستان قلب ابوطالبی بیمارستانی آموزشی–درمانی و فوق تخصصی در حوزه قلب واقع در این مجتمع بیمارستانی است و ۳۰ تخت خواب دارد. این بیمارستان در ۴۶۰۰ متر مربع زیربنا تا سال آینده به بهره‌برداری می‌رسد.
بیمارستان اعصاب و روان رحمانیان بیمارستانی آموزشی–درمانی و تخصصی در حوزه اعصاب و روان است و ۵۰ تخت خواب دارد. این بیمارستان در دست ساخت دارای ۳۰۰۰ متر مربع زیربناست.
مرکز درمان ناباروری حکیم سلمان جهرمی با زیربنای ۳۰۰۰ متر مربع در مجتمع بیمارستانی واقع شده و در ۲۱ بهمن ۱۴۰۰ همراه با بیمارستان سیدالشهدا به بهره‌برداری رسید. این مرکز در زمینه ناباروری و آی‌وی‌اف به ارائه خدمت می‌پردازد.
تاریخ بلغارستان در طول جنگ جهانی دوم شامل یک دوره اولیه بی‌طرفی تا اول مارس سال ۱۹۴۱، دوره اتحاد با نیروهای محور تا ۹ سپتامبر سال ۱۹۴۴ (ورود ارتش سرخ به بلغارستان) و دوره هم پیمانی با متفقین در سال پایانی جنگ می‌شود.
دولت پادشاهی بلغارستان با نخست‌وزیری گئورگی کیوسیوانوف با وجود این که پیش از آن به دستور تزار بوریس سوم تمامی مفاد پیمان سن استفانو در محدودیت‌های نظامی را زیر پا گذاشته بود،https://encyclopedia.ushmm.org/content/en/article/bulgaria پس از آغاز جنگ جهانی دوم، در ۱۶ سپتامبر سال ۱۹۳۹http://macedonia.kroraina.com/en/mmb/mmb_1.htm رسماً موضع بی‌طرفی اتخاذ کرد. حاکمان بلغارستان تصمیم داشتند تا پایان جنگ این موضع را حفظ کنند؛ اما امیدوار بودند بتوانند بدون خونریزی سرزمین‌های از دست رفته در جنگ دوم بالکان و جنگ جهانی اول را بازیابند و سرزمین‌های دیگر با اکثریت بلغار در کشورهای همسایه را تصاحب کنند. با این حال، مشخص بود که موقعیت تعیین‌کننده بلغارستان در بالکان منجر به فشار شدید هر دو جناح جنگ جهانی خواهد شد.
جورج ششم، پادشاه بریتانیا با ارسال نامه‌ای در ۱۵ سپتامبر سال ۱۹۳۹ به بوریس سوم، وعده داد در صورت بی‌طرف ماندن بلغارستان، بریتانیا به این تصمیم احترام خواهد گذاشت. حاکمان بلغارستان این نامه را مخفی نگاه داشتند زیرا می‌پنداشتند بریتانیا برای رسیدن به رومانی و دور زدن آلمان، طرحی پنهان برای تهاجم به بالکان در سر می‌پروراند. پیش از این اتحادیه کشورهای بالکان برای جلوگیری از کشانده شدن جنگ به منطقه، از در اتحاد با بلغارستان درآمده بودند و به همین جهت یوگسلاوی در سال ۱۹۳۷ یک پیمان مَوَدَت با این کشور امضا کرد. رومانی با نگرانی از اقدامات بلغارستان، به سایر کشورهای بالکان توصیه کرد بخشی از خاک خود را برای حفظ ثبات منطقه به بلغارستان بسپارند که مورد بی‌توجهی آن‌ها قرار گرفت.
در همین راستا ۷ سپتامبر سال ۱۹۴۰، با وجود نگرانی رومانی از ایجاد انتظار در مجارستان برای تجدیدنظر پیمان تریانون بلغارستان موفق شد با حمایت قوای محور با انجام مذاکرات و امضای پیمان کرایوا، دوبرویای جنوبی را از رومانی باز پس گیرد. همچنین دو کشور پذیرفتند ۶۵ هزار بلغار دوبرویا شمالی و ۱۱۰ هزار رومانیایی دوبرویای جنوبی را نیز با یکدیگر معاوضه کنند. دوبرویای جنوبی از سال ۱۹۱۳، بجز یک دوره کوتاه در جنگ جهانی اول بین سال‌های ۱۹۱۶ و ۱۹۱۸ که مجدداً به کنترل بلغارستان درآمد، بخشی از رومانی بود ("پیمان بخارست"). این موفقیت امید بلغارستان را برای حل سایر اختلافات ارضی بدون دخالت مستقیم در جنگ تقویت کرد. بلغارستان در تهدیدی ضمنی، به آلمان اخطار داده بود که اگر در این مسئله یاری نشود از شوروی درخواست کمک خواهد کرد. شوروی که خود بسارابیا را که زمانی بخشی از امپراتوری روسیه بود، را با اعمال تهدید از رومانی پس‌گرفته بود، با وجود سیاست ظاهری عدم تحریک کشورهای دیگر به مطرح کردن چنین خواسته‌هایی از رومانی، به شکل پنهان از مجارستان و بلغارستان خواسته بود چنین سیاستی را در مورد اراضی سابق خود در رومانی پیش بگیرند. تزار بوریس سوم در سخنرانی بیستم سپتامبر سال ۱۹۴۰ خود، از هیتلر، موسولینی، ویکتور امانوئل سوم، ریبنتروپ، چیانو و دولت مجارستان بابت کمک در این مسئله تشکر کرد. تعدادی از خیابان‌ها بدون در نظر گرفتن نقش شوروی به این اسامی نامگذری شد. برخی درون بلغارستان به‌خصوص کمونیست‌ها در اعتراض به این اقدام، تأثیر شوروی در مسئله دوبرویای جنوبی را به اندازه سایر قوای محور یا حتی بیشتر از آن دانستند. دولت بریتانیا نیز برای جلب نظر بلغارستان این پیمان را تأیید کرد که با توجه به موضع ضعف این کشور تأثیر به سزایی نداشت. تزار بوریس سوم در اقدامی عجیب، با وجود تأثیر بسیار اندک بریتانیا در پاسخ از این کشور نیز تشکر کرد که اعتراض آلمان را برانگیخت.
در ماه اکتبر ۱۹۳۹ شوروی با ارسال پیامی خواهان امضای پیمان دوستی و همکاری متقابل با بلغارستان شد. دولت بلغارستان با تأکید بر بی‌طرفی همه‌جانبه و با اشاره به عدم عقد چنین معاهداتی با هیچ کشور دیگری حتی آلمان، این درخواست را رد کرد. هدف دیگر بلغارستان از رد این درخواست ترغیب آلمان به همکاری بیشتر با این کشور جهت پس گرفتن اراضی سابق بود. با این حال بلغارستان همچنان نگران بود آلمان در توافق سری که با شوروی داشته‌است این کشور را در مقابل توسعه طلبی‌های شوروی در بالکان، تنها بگذارد. چهارم دسامبر سال ۱۹۳۹، هربرت ریشتوفن، سفیر آلمان در صوفیه در دیداری که با تزار بوریس سوم داشت, این نگرانی را بیجا خواند و تأکید کرد که شوروی در بالکان خواسته‌ای جز بسارابیا ندارد. با این وجود روابط بلغارستان به عنوان کشوری اسلاو و شوروی، به وجهی ارتقا یافت که یوگسلاوی در ماه ژانویه سال ۱۹۴۰ پیشبینی کرد بلغارستان به زودی در جانب شوروی قرار خواهد گرفت. بلغارستان با رد این ادعا، آن را تنها همکاری با یک همسایه قدرتمند خواند. شکست نسبی شوروی در جنگ با فنلاند باعث شد این فکر متزلزل شود و بلغارستان بیشتر به سمت آلمان هدایت شود.
در این شرایط حساس بلغارستان تلاش می‌کرد با حفظ موقعیت میانه موجب بدبین شدن غربی‌ها به خود و تیره شدن روابط با آن‌ها نشود زیرا تزار بوریس سوم نمی‌خواست بلغارستان را به کشوری منزوی تبدیل کند.
پیمان عدم تجاوز بین شوروی و آلمان و حمله آن‌ها به لهستان در ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۹، کمونیست‌های بلغارستان را نگران و به آن‌ها حس خیانت از جانب شوروی القا کرد. برخی اعضای حزب با توجیه اقدام شوروی آن را برنامه‌ای برای کشیده نشدن به جنگ با آلمان توسط بریتانیا و فرانسه و محافظت از جمعیت اسلاو شرق لهستان دانستند.
با ترور آرماند کالینسکو، نخست‌وزیر رومانی توسط عوامل تندرو فاشیست در ۲۲ سپتامبر سال ۱۹۳۹، ترس از اتفاقات مشابه باعث شد دولت بلغارستان فعالیت احزاب راست‌گرا را محدود کند و موقعیت آن‌ها را در هیئت وزیران و ارتش به خطر بیندازد. این امر موجب قدرت گرفتن و آزادی عمل بیشتر برای کمونیست‌ها شد. کمونیست‌ها برای از میدان به در کردن رقیبان دموکرات خود نیز آن‌ها را عوامل فرانسه و بریتانیا با هدف نقض بی‌طرفی بلغارستان و کشیدن این کشور به جنگ با آلمان در طرف غربی‌ها معرفی کردند. ارتقا موقعیت کمونیست‌ها در بلغارستان علاوه رفع سال‌ها ممنوعیت نشر بسیاری از کتب و فیلم‌های روسی، حتی دولت این کشور را بر آن داشت ۵۰۰ تن از افراد چپ‌گرا را که به جرم حضور در جنگ داخلی اسپانیا محکوم شده بودند، عفو کند و حق شهروندی را به آن‌ها بازگرداند.
ورق بخت کمونیست‌ها وقتی علیه آن‌ها بازگشت که دولت جهت کنترل اعتراض کارگران صنعت تنباکو برای افزایش ۳۰ درصدی دستمزد که به اعتصاب گسترده سراسری به رهبری کمونیست‌ها انجامید، با افزایش نسبی حقوق‌ها، همه عوامل اصلی تحریک به اعتصاب از جمله چند تن از اعضای بلندپایه حزب کمونیست‌ها را بازداشت کرد. این اتفاقات با آگاهی بخشیدن نسبت به ناآرامی‌ها و نارضایتی‌های اقتصادی، به دولت بلغارستان نشان داد نمی‌تواند به کمونیست‌ها اعتماد کند.
در ماه‌های بعد عناصر کمونیست با مخالفت با حضور آلمانی‌ها، تلاش زیادی برای متمایل کردن حاکمیت به سمت شوروی و امضای پیمان با آن کردند. در ماه سپتامبر ۱۹۴۰ حزب کمونیست با صدور بیانیه ای بحث‌برانگیز آلمانی‌ها را به ترویج احساسات ضد روسی در بالکان و دولت بلغارستان را به راه دادن ستون پنجم حامی آلمان به کشور متهم کرد.
اواخر ماه اکتبر ۱۹۳۹ تزار بوریس سوم با مشاهده ناآرامی‌های سیاسی از نخست‌وزیر کیوسکیایوانف خواست با بازسازی کابینه و انحلال مجلس برای انتخابات سراسری برنامه‌ریزی کند. با انجام اقدامات ویژه همچون وضع قوانین خاص در پذیرش نامزدها و عدم برگزاری همزمان انتخابات در حوزه‌های مختلف سعی شد نمایندگان حامی دولت به مجلس راه پیدا کنند. در نتیجه بسیاری از سیاستمداران سرشناس رقیب نتوانستند رای لازم را کسب کنند و تنها ۲۰ کرسی به مخالفان دولت رسید. تزار بوریس سوم پس از انتخابات با استعفای کیوسکیایوانف موافقت کرد و در ۱۵ فوریه بوگدان فیلوف، یک چهره خوشنام دانشگاهی را مأمور به تشکیل دولت نمود. هدف از انتخاب فیلوف که تجربه سیاسی اندکی داشت، تلطیف چهره نخست‌وزیری و کنترل هر چه بیشتر تزار بر اقدامات دولت بود. فیلوف که بیشتر دارای نظراتی به سمت آلمانی‌ها بود، پتر گابروفسکی، سیاستمدار دیگر حامی آلمانی‌ها را به مقام کلیدی وزارت کشور منصوب کرد.
با وجود نفوذ هر چه بیشتر سیاستمداران متمایل به آلمان در هیئت دولت، تزار در سخنرانی که در ۲۴ فوریه ۱۹۴۰ انجام داد، تأکید کرد هیچ تغییری در سیاست بی‌طرفی کشورش ایجاد نشده‌است.
شکست برق آسای متفقین غربی در مقابله با تهاجم آلمان نازی به فرانسه و کشورهای سفلی، بلغارستان را که خود را در موقعیتی مشابه بلژیک بی‌طرف می‌دید، به تردید انداخت و چهره متفقین را بیش از پیش مخدوش کرد. با وجود تأکید مجدد فیلوف در ۱۵ ژوئن ۱۹۴۰ بر بی‌طرفی بلغارستان، این کشور پیش از این شروع به تقویت روابط خود با آلمان کرده بود. به گشتاپو، پلیس مخفی آلمان نازی اجازه داده شده بود آزادانه تر در بلغارستان فعالیت کند و فعالیت‌های ضدیهودی افزایش پیدا کرده بود. کمک به سزای آلمان در مسئله دوبرویای جنوبی نیز تأثیر زیادی بر افزایش احساسات حامی آلمان در بلغارستان و روی برگردانی از شوروی (روسیه به عنوان ناجی این کشور از سلطه امپراتوری عثمانی) داشت.
در ماه‌های اکتبر و نوامبر سال ۱۹۴۰ همزمان با آغاز حمله ایتالیا به یونان، با بی خطر شمردن این اقدام، هیتلر و موسولینی از بلغارستان خواستند به پیمان سه‌جانبه (Tripartite Pact) بپیوندد اما تزار بوریس سوم با نوشتن نامه و سفر به برلین با تأکید مجدد بر سیاست بی‌طرفی و با اشاره به خطر ترکیه و شوروی و عدم آمادگی نظامی و اقتصادی کشورش با آن‌ها مخالفت کرد اما قول همکاری‌های غیررسمی را داد. یکی از بزرگترین دلایل رد این درخواست عدم تمایل بلغارستان به کشیده شدن در جنگ یونان و ایتالیا به خصوص با عملکرد مفتضحانه ایتالیا بود.
در پی این تحولات شوروی با احضار سفیر بلغارستان اعلام کرد حاضر است برای جلوگیری از آنچه دست نشانده شدن حکومت بلغارستان همانند رومانی خوانده شد، هر گونه کمک اقتصادی مورد نیاز از جمله نفت، غذا و کمک‌های مالی را انجام دهد و از ادعاهای ارضی بلغارستان حمایت نماید. اواخر ماه نوامبر نماینده وزارت خارجه شوروی با حضور در صوفیه و دیدار با فیلوف، مجدداً پیشنهاد همکاری دو جانبه ای که نخستین بار در اکتبر ۱۹۳۹ مطرح شده بود، را ارائه و اضافه کرد در صورت پذیرفته شدن آن، بلغارستان می‌تواند بدون هیچگونه اعتراضی از جانب شوروی به پیمان سه‌جانبه آلمان نیز پیوندد. گفته می‌شود برای تطمیع هر چه بیشتر بلغارستان حتی قول حمایت جهت دستیابی این کشور نه تنها به تراکیه یونان بلکه به سرزمین اروپایی ترکیه (به جز تنگه بسفر) نیز از طرف شوروی داده شد. همزمان کمونیست‌های بلغارستان با انتشار برگه‌هایی، مفاد پیشنهادهای شوروی را علنی کردند. دولت بلغارستان نسبت به درز محتوای مذاکرات معترض شد که این مسئله از جانب شوروی رد گردید. گفته می‌شود با انتشار این برگه‌ها، پیشنهادهای شوروی به شدت مورد اقبال عمومی قرار گرفت و صدها هزار نامه مبنی بر پذیرش آن به دفاتر دولتی ارسال گردید. حزب کمونیست آن را نوعی تأیید در همه‌پرسی تلقی کرد. برخی تحلیل گران غربی بر این باور بودند که شوروی انتظار پذیرش دولت بلغارستان را نداشته بلکه تنها با هدف رشد محبوبیت خود و گرفتن انحصار از آلمان در میانجیگری‌های ارضی دست به این عمل زد است. به این شکل پیش رفتن مسئله و آگاهی از سیاست شوروی دولت بلغارستان بیشتر از قبل از پذیرش آن دور شد.
بریتانیا تلاش می‌کرد با پیشنهاد تضمین استقلال و یکپارچگی بلغارستان از ورود این کشور به اردوی آلمان جلوگیری کند. جورج ششم در اکتبر ۱۹۴۰ با نوشتن نامه دیگری به بوریس سوم بر پایبندی بریتانیا بر تعهدات پیشین خود تأکید و حتی اضافه کرد این کشور هیچگاه به شکل سفت و سختی سیاست حفظ شرایط فعلی (اشاره به اراضی بلغارستان در کنترل همسایگان) را دنبال ننموده‌است. به هر صورت بریتانیا جهت حفظ توازن، از همان ابتدا همسایگان بلغارستان را جهت تهدید این کشور به جنگ در صورت پیوستن آن به آلمان تحریک می‌کرد. با وجود این که امید چندانی به دخالت سایر کشورهای بالکان نمی‌رفت، ترکیه در ظاهر متحد بریتانیا به حساب می‌آمد. ارتش این کشور با وجود استفاده از ادوات قدیمی، به اندازه ای بزرگ بود که خطری جدی برای بلغارستان به‌شمار بیاید. هدف بریتانیا این بود که ترکیه را متقاعد کند که به بلغارستان اعلام دارد هر گونه تحرک آلمانی‌ها درون مرزهای بلغارستان برای حمله به یونان یا هر گونه اقدام خصمانه این کشور علیه یونان بلافاصله به جنگ با ترکیه خواهد انجامید.
سیاست ترکیه تا به آن زمان مبهم باقی مانده بود. اواخر نوامبر ۱۹۴۰ این کشور به بلغارستان اعلام کرد، در صورت عدم انجام اقدامات خصمانه، حاضر است با آن یک پیمان عدم تجاوز امضا کند. این پیشنهاد مورد اشتیاق آلمانی‌ها قرار گرفت زیرا می‌توانست یکی از جناح‌های حمله به یونان را حراست کند. اما سفیر ترکیه در صوفیه خاطر نشان کردن عبور نیروهای آلمانی از خاک بلغارستان نوعی نقض عهد به‌شمار خواهد رفت. دولت بلغارستان که پیشنهاد مشابه شوروی را رد کرده بود، تمایلی به امضای آن با ترکیه نداشت. تحرکات ماه دسامبر ارتش ترکیه در مرز مشترک و اقدام دولت بلغارستان در تغییر اسامی با ریشه ترکی نیز بر مذاکرات اثر منفی گذاشت. ماه فوریه ۱۹۴۱ ترکیه با رد ادعای آلمانی‌ها مبنی بر ناتوانی در دخالت نظامی، ورود هر قدرتی را به محدوده امنیتی خود نقض مرزهایش تلقی کرد. به هر روی حضور صدها هزار نظامی آلمانی در رومانی و مجارستان ادعای ترک‌ها را کم رنگ تر می‌کرد. نهایتاً به جای برگزیدن نوعی خودکشی ملی، ترکیه تصمیم گرفت که اگر نمی‌تواند بلغارستان را بی‌طرف نگاه دارد، لااقل بر بی‌طرف ماندن خود متمرکز شود. دست آخر پیشنهاد یک پیمان عدم تجاوز بر اساس پیمان مودت سال ۱۹۲۵ بین دو کشور، از طرف ترکیه ارائه گردید که با پذیرفته شدن از طرف بلغارستان منجر به امضای آن در ۱۷ فوریه ۱۹۴۱ شد. سفیر بریتانیا در صوفیه از این اقدام ابراز تاسف کرد.
ایالات متحده در حالیکه پیشبینی می‌شد به زودی وارد جنگ شود، جهت آرام نگاه داشتن شرایط در بالکان، ژانویه ۱۹۴۱ ویلیام داناوان، نماینده شخصی رئیس‌جمهور را برای دیدار با رهبران کشورهای منطقه از جمله بلغارستان ارسال کرد. این نماینده پس از دیدار بی‌نتیجه با وزیرخارجه، با فیلوف، نخست‌وزیر دیدار نمود که با توجه به بی میلی بلغارستان بدون حضور مترجم بسیار کوتاه و بی‌حاصل ماند. داناوان در ملاقات با تزار نیز نتوانست پاسخ قاطعی دربارهٔ هیچ موضوعی بگیرد. او با اشاره به همراهی ایالات متحده و بریتانیا، نسبت به عواقب همکاری با آلمان به بلغارستان هشدار داد. بوریس در پاسخ تأکید کرد کشورش همچنان خواهان جلوگیری از درگیری با سایر کشورها از جمله آلمان است. نهایتاً در پاسخ به این پرسش داناوان که «آیا آلمان همچنان پاسخی از بلغارستان دریافت نکرده و در صورتی که مجبور به راه دادن به آلمانی شود، در جنگ دخالت خواهد کرد یا نه؟» بوریس تنها به نگاه کردن در چشمان او و لبخند زدن اکتفا کرد. مدتی بعد سفیر ایالات متحده در بلغارستان به دولت خود اعلام کرد دولت بلغارستان تحت تأثیر این دیدار قرار گرفته و اگر جلوی عبور آلمانی‌ها را نگیرد دست کم با آن‌ها همکار نخواهد کرد. در هر حال تهدید نامشخص کشوری با فاصله بسیار دور نمی‌توانست فشار سنگین قدرت‌های محلی را که نیروهای خود را در مرز بلغارستان متمرکز کرده‌اند، جبران کند.
پس از شکست ایتالیا در حمله به یونان، در جریان سفری که فیلوف در روزهای نخست سال ۱۹۴۱ به وین (اتریش ضمیمه شده به آلمان) داشت، مقامات آلمانی با اشاره به خطر گرفتار شدن بلغارستان به سرنوشت کشورهای بالتیک، بار دیگر از این کشور خواستند به پیمان سه‌جانبه بپیوندد و به نیروهای آلمانی اجازه دهد برای کمک به ایتالیا از طریق بلغارستان به یونان حمله کنند. در حالی که دولت بلغارستان تمایلی به شرکت در جنگ نداشت و همچنان بر دلایل سابق (خطر ترکیه و شوروی و ناکارآمدی و عدم آمادگی نظامی) تأکید می‌کرد، خطر تهاجم آلمان و قول دریافت سرزمین‌هایی از یونان حتی بدون درگیری مستقیم نظامی، باعث شد بلغارستان در اول مارس ۱۹۴۱ پیمان سه جانبه را در وین امضا کند و به قوای محور بپیوندد. با توجه به امضای پیمان عدم تجاوز بین اتحاد جماهیر شوروی و آلمان، مخالفت کمی با این تصمیم در بلغارستان پدید آمد و مجلس ملی نیز به سرعت آن را تصویب کرد.
البته پیش از این هزاران سرباز آلمانی جهت آماده‌سازی‌های لازم برای حمله به یونان در بلغارستان حاضر بودند. دولت بلغارستان در ابتدا این مسئله را به خصوص برای عدم تحریک شوروی انکار می‌کرد. پس از علنی شدن حضور سربازان آلمانی در بلغارستان برخی مدعی شدند دولت شوروی پیش از این از مسئله آگاه بوده اما شوروی با رد آن، وجود هرگونه مذاکره در این رابطه را منکر شد.
شوروی با ارسال چندین پیام به آلمان با اشاره به قرار گرفتن بلغارستان در محدوده امنیتی خود، ضمن اعتراض به عدم مشارکت مذاکرات، ابراز داشت در صورت بروز درگیری از طریق دخالت‌های خارجی (مشخصا ترکیه و بریتانیا) برای حفظ امنیت خود بی تفاوتت نخواهد ماند. وزیر خارجه آلمان در پاسخ مدعی شد آلمان هیچ قصدی برای نقض امنیت شوروی ندارد و عبور نیروهای آلمانی از بلغارستان نیز آن را به خطر نمی‌اندازد. گفته می‌شود شوروی این اطمینان را به دولت بلغارستان داد در صورتی که این اجازه را به آلمانی‌ها ندهد، در مقابل آن‌ها از بلغارستان دفاع خواهد کرد و اگر این حق به نازی‌ها اعطا گردد در صورت بروز هر مشکلی شوروی از بلغارستان حمایت نخواهد کرد و حتی تهدید نمود در این صورت بلغارستان و شوروی وارد جنگ خواهند شد.
فیلوف، نخست‌وزیر بلغارستان دلیل کشورش از پیوستن به قوای محور را نه تنها کمک آن‌ها در باز پس‌گیری دوبرویای جنوبی، بلکه حفظ صلحی عادلانه و دائمی و تضمین امکان توسعه و رفاه در این کشور دانست. او بر بی تأثیر بودن این اقدام در روابط دوستانه بلغارستان و شوروی و ترکیه نیز تأکید کرد.
بلافاصله پس از پیوستن بلغارستان به قوای محور حمله به منافع کشورهای غربی به خصوص بریتانیا آغاز شد. دقیقاً در روز امضای معاهده سفارت بریتانیا تعطیل شد و پلیس صوفیه اعلام کرد بمبی در شبکه آبرسانی این شهر کشف کرده که به بریتانیایی‌ها مرتبط بوده‌است. چندین تن به بهانه عضویت در سازمان اطلاعاتی بریتانیا دستگیر شدند. دولت بلغارستان روابط دیپلماتیک خود با دولت‌های در تبعید بلژیک، هلند و لهستان را قطع کرد اما از استرداد نمایندگان آن‌ها به آلمان امتناع ورزید. در پاسخ به این اقدامات دولت بریتانیا ۵ مارس ۱۹۴۱ رسماً روابط خود با بلغارستان را قطع کرد. وقتی سفیر بریتانیا عواقب ناگوار این اقدام بلغارستان را یادآوری کرد و از او خواست نتایج آن را به یادداشته باشد تا در آینده مسئولیت آن را بپذیرد فیلوف اعلام کرد بلغارستان نیازی به توصیه‌های بریتانیا برای حفظ استقلال خود ندارد. تزار نیز وقتی اعتراضات مشابهی را از سفیر بریتانیا شنید، بلغارستان را قربانی موقعیت جغرافیایی خود دانست و خاطر نشان کرد تاسفی از قطع روابط با بریتانیا نمی‌خورد. ۱۱ مارس کارکنان سفارت بریتانیا در بلغارستان وارد استانبول در ترکیه شدند. هنگامی که این افراد با وسایل خود در لابی هتلی حضور داشتند، بمب‌های کارگزاری شده در دو چمدان منفجر شد که به مرگ دو دیپلمات بریتانیایی و یک پلیس ترک انجامید. هفت دیپلمات و یک ترک دیگر نیز زخمی شدند. گفته می‌شود دو بمب منفجر شده و یک بمب دیگر عمل نکرده، توسط مأموران آلمانی یا بلغارستانی در چمدان‌ها در ایستگاه راه‌آهن صوفیه قرار داده شده بود. برخی نیز سرویس اطلاعاتی خود بریتانیا را مسئول این حادثه دانستند.
۲۵ مارس یوگسلاوی تحت فشار آلمان مجبور به امضای پیمان سه‌جانبه شد. دولت یوگسلاوی تحت حاکمیت نایب السلطنه پل با وجود مخالفت اولیه، برای پیوستن به این پیمان چهار شرط قرار داده بود که ظاهراً توسط آلمانی‌ها مورد موافقت واقع گردید:
بلغارستان که از ادعای یوگسلاوی بر اراضی خود و برهم خوردن ثبات در بالکان واهمه داشت، با وجود چشم داشتن به سالونیک، از طرفداران این تصمیم بود. دولت بلغارستان پیش از این با احضار سفیر یوگسلاوی، به این کشور توصیه کرده بود این پیمان را امضا کند.
با امضای این پیمان اعتراضات و آشوب‌های گستره بسیاری از شهرهای یوگسلاوی مخصوصاً صربستان را فرا گرفت و بسیاری از نیروهای نظامی شروع به نافرمانی کردند. ۲۷ مارس، تنها دو روز پس از امضای پیمان، کودتای موفق نظامیان به رهبری ژنرال دوشان سیمویچ، فرمانده نیروی هوایی و ژنرال بورا میرکویچ، حاکمیت شاهزاده پل را سرنگون کرد. پل از مقام خود عزل و به تبعید فرستاده شد و پتر هفده ساله با حذف نایب السلطنه به سلطنت رسید. کودتا از جانب بسیاری با راهپیمایی‌های خیابانی مورد حمایت قرار گرفت. این افراد با حمل پرچم متفقین شعارهای ضد آلمانی سر می‌دادند. با این حال که سیمویچ به عنوان نخست‌وزیر جدید از محکوم کردن پیمان سه‌جانبه خودداری می‌کرد اما هیتلر با عصبانیت از این کودتا طرح حمله به این کشور را آماده کرد.
در ۶ آوریل ۱۹۴۱، با وجود پیوستن رسمی به قوای محور، دولت بلغارستان در حمله به یوگسلاوی و یونان (موسوم به عملیات ماریتا) مشارکت نکرد. با توجه به استفاده از خاک بلغارستان و غافلگیر شدن، یوگسلاوی در ۱۷ آوریل و یونان در ۳۰ آوریل تسلیم مهاجمان شد.
با وجود عدم دخالت نظامی مستقیم بلغارستان، در روز اول حمله شش بمب افکن ولینگتون بریتانیایی اهدافی را در صوفیه و تعداد دیگری بمب افکن بلنهیم راه‌آهن صوفیه به یونان را مورد هدف قرار دادند. ۱۳ آوریل حمله شبانه بمب افکن‌های بریتانیایی به صوفیه تعدادی از ساختمان‌های اطراف ایستگاه اصلی راه‌آهن را به آتش کشید و یک قطار حامل مهمات را منهدم کرد. این بمباران‌ها در کنار خسارات مادی تأثیر روانی بالایی در بلغارستان بر جای گذاشت. دولت برای آرام کردن شرایط تنها به شکل مختصری از این حملات در رسانه‌ها اطلاع‌رسانی می‌کرد که همین کار خود موجب افزایش نگرانی‌ها و پیچیدن شایعه تخریب کامل صوفیه شد. با توجه به دقت بالای این بمباران‌ها بلغارستانی‌ها و آلمانی‌ها به این نتیجه رسیدند که بریتانیایی‌ها داخل بلغارستان عواملی دارند که محل دقیق انبارها و چگونگی جا به جایی نیروها را به آن‌ها اطلاع می‌دهد. برای مقابله با این امر افراد زیادی با کوچک‌ترین ظن جاسوسی، خرابکاری یا رابطه با کشورهای دشمن بازداشت شدند. رهبران سیاسیی متمایل به غرب تحت نظر قرار گرفتند و منازلشان بازرسی شد. فشاری در این قضایا به کمونیست‌ها وارد نشد و حتی بسیاری از رهبران آن‌ها که سال‌های گذشته زندانی شده بودند، آزاد شدند.
۱۵ آوریل ۱۹۴۱ در پی این که نیروهای یوگسلاوی از روزهای اول تهاجم مناطق مرزی بلغارستان را که توسط آلمانی‌ها مورد استفاده قرار گرفته بود، مورد حمله قرار دادند و نیروی هوایی آن شهرهای بلغارستان ظاهراً بی‌طرف را بمباران کردند، دولت بلغارستان رسماً روابط دیپلماتیک خود را با یوگسلاوی قطع کرد. دولت بلغارستان همچنین کارکنان سفارت یوگسلاوی را عناصر خرابکار نامید.
نیروهای بلغارستانی پس از فروپاشی یوگسلاوی در ۱۹ آوریل با نقض پیمان مودت وارد این کشور شده و اسکوپیه را اشغال کردند. یونان پس از این اقدام روابط خود با بلغارستان را قطع کرد.
تزار بلغارستان پیش از آن در ۱۸ آوریل در وین با هیتلر جهت بحث پیرامون حدود حاکمیت بلغارستان در مقدونیه دیدار کرده بود. در این دیدار بوریس سوم از هیتلر بابت کمک بزرگ آلمان متحد تشکر نمود. بلغارستان برای قدردانی از آلمان دست به اقدامات دیگری از جمله اهدای کمک به سربازان آلمانی که در این تهاجم زخم برداشته بودند، زد. این موفقیت احساسات حامی آلمان در بلغارستان را بار دیگر افزایش داد به وجهی که رهبران مخالف نیز آن را دستیابی به مقاصد ملی و برای مردم با هر عقیده خوشحال‌کننده توصیف نمودند.
بلغارستان بیشتر مقدونیه یوگسلاوی، پوموراولیه، مقدونیه شرقی و تراکیه غربی که قبلاً توسط نیروهای آلمانی تصرف شده بود، به اشغال خود درآورد. بلغارستان سرزمین‌های بین رود استروما و خط واصل الکساندروپولیس و اسویلنگراد غرب ماریتسا را به تصاحب کرده بود. مناطق اشغالی شامل شهرهای الکساندروپولیس (Дедеагач، "Dedeagach)،" کموتینی (Гюмюрджина، "Gyumyurdzhina)،" سرس (Сяр، "Syar)،" زانتی (Ксанти)، دراما (Драма)، کاوالا (Кавала)، جزایر تاسوس و ساموتراس و همچنین تقریباً همه آنچه که امروزه جمهوری مقدونیه شمالی خوانده می‌شود و بیشتر جنوب شرقی صربستان می‌شد.
یوگسلاوی که مدعی بود در تهاجم به این کشور سربازان بلغارستانی نیز در کنار سربازان آلمانی حضور دارند، از ترکیه خواست با پایبندی به پیمان اتحاد بالکان علیه بلغارستان دست به اقدام بزند. ترکیه با اذعان به این که از جانب بلغارستان اطمینان یافته نیروهای این کشور در اقدامات آلمانی‌ها مشارکتی نداشته‌اند، قول داد در صورت تغییر شرایط دست به اقدام‌های لازم را بکند.
با وجود عدم مشارکت نظامی بلغارستان در این موضوع، دولت این کشور اهالی طرفدار بلغارستان را در یوگسلاوی (مخصوصا در مقدونیه) علیه دولت این کشور تحریک می‌کرد. کمیته ای در اسکوپیه مقدونیه یوگسلاوی تشکیل شد که خواهان اتحاد با بلغارستان بود. این کمته همچنین سعی می‌کرد عناصر استقلال را کنار بزند یا نظر آن‌ها را جلب کند.
با وجود این که جمعیت بلغار اراضی تازه به کنترل درآمده از نیروهای بلغارستانی به عنوان ناجی استقبال کردند اما دولت بلغارستان در سرزمین‌های یونانی سیاست بلغاری کردن را دنبال نمود که منجر به کوچاندن گسترده جمعیت یونانی به ویژه پس از سرکوب شدید قیام مردم دراما در سپتامبر ۱۹۴۱ شد.
در بهار سال ۱۹۴۳، دولت بلغارستان پس از اعتراضات به رهبری کلیسای ارتدکس و نماینده مجلس دیمیتار پشف، از انتقال ۵۰ هزاریهودی بلغارستانی گردآمده به اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها جلوگیری کرد. با این حال پیش از این با محرومیت از حقوق اجتماعی از جمله امکان ازدواج با غیر یهودیان، از آن‌ها سلب شهروندی شده بود و پس از آن با اخراج یهودی‌ها از شهرهای بزرگ و مصادره اموال باقی مانده آن‌ها، به آلمانی‌ها اجازه داده شد با همکاری خود بلغارستانی هابیشتر یهودیان مقدونیه یونان و مقدونیه شمالی (قریب به ۱۱ هزار نفر) را گرد آورده آنها را به اردوگاه کار اجباری در لهستاناعزام کنند. این یهودیان غالباً تا پایان جنگ در اسارت گاه‌های خود کشته شدند.
آغاز جنگ بین آلمان نازی و شوروی (عملیات بارباروسا) شوک بزرگی وارد دولت و مردم بلغارستان کرد زیرا این کشور با هر دو طرف این درگیری روابط حسنه داشت. دولت بلغارستان واکنش متعادلی به این مسئله نشان داد و با تأکید بر عدم لزوم صورت گرفتن اقدام خاصی تنها برخی از سیاست مداران کمونیست را در حبس خانگی قرار داد.
با دستیابی آلمان به پیروزی‌های خیره کننده اولیه و به اسارت گرفته شدن صدها هزار اسیر، عناصر داخلی با گزارش موفقیت‌های بزرگ آلمان در شوروی پیروزی نهایی را قریب‌الوقوع (کمتر از یک ماه) دانسته پیشنهاد می‌کردند بلغارستان برای بردن نصیب بیشتر از این پیروزی، در آن مشارکت کند. اما این تصورات خوشبینانه تأثیر اندکی بر سیاست‌های دولت داشت.
آلمان که در ابتدا می‌پنداشت جنگ با شوروی تنها چند ماه به طول بینجامد، هرچند می‌دانست که موافقت نخواهد شد، از بلغارستان برای دخالت در این درگیری تقاضایی نکرد. از طرفی آلمانی‌ها نمی‌خواستند با پیوستن بلغارستان به جنگ مسئله پیچیده‌تر و جبهه گسترده‌تر شود. به هر حال با توجه به رسیدن دولت بلغارستان به تمامی خواسته‌های ارضی خود، آلمان نمی‌خواست نفوذ خود را در این کشور از دست بدهد. به همین جهت میزان سهم بلغارستان از پیروزی منوط به مقدار حمایت از آلمان و تثبیت دائمی مرزها وابسته به تحقق کامل صلح شد. از همین رو تزار بوریس سوم با نگرانی از اقدام آلمانی‌ها در سرنگونی حاکمیت او و قرار دادن یک دولت دست نشانده فاشیست (همچون رومانی)، سعی داشت شرایط را تحت کنترل داشته باشد.
در شب ۲۳ ژوئیه سه شهر بلغارستان توسط هواپیماهای ناشناس که تصور می‌شد روسی باشند، مورد هدف قرار گرفت. بلغارستان اعتراض شدیدی به دولت شوروی ارسال کرد اما شوروی با رد این اتهام آن را مطابق واقعیت ندانست و حضور هواپیمای شوروی را در منطقه انکار کرد. شوروی حتی آلمانی‌ها را عامل این اقدام معرفی کرد. وقتی حادثه مشابهی در شب ۱۱ اوت تکرار شد، بلغارستان با ارسال اعتراض شدید دیگری به شوروی، اظهار کرد شاید این حمله کار خلبانان صرب یا یونانی بوده باشد. شوروی مجدداً با رد این اتهام، حملات را تحریکات آلمان تلقی نمود. در دهم سپتامبر شوروی با صدور یک بیانیه کلی دخالت در امور داخلی بلغارستان را رد کرد.
عناصر کمونیست مخصوصاً کمونیست‌های بلغارستانی که در شوروی در تبعید به سر می‌بردند، به کمک زیردریایی یا چتر جهت سازماندهی «جنبش مقاومت» چندین مرتبه اقدام به ورود به بلغارستان کردند. اکثر این افراد بلافاصله پس از گام گذاشتن در خاک این کشور دستگیر یا چند روز بعد به دام نیروهای امنیتی بلغارستان افتادند. با این وجود که شوروی می‌پنداشت این افراد از جانب مردم مورد حمایت واقع شوند اما عدم همکاری مردم و هوشیاری نیروهای امنیتی باعث شکست آن شد. این مسئله باعث تیرگی هر چه بیشتر روابط بلغارستان و شوروی گردید.
دولت بلغارستان پس از امضای پیمان سه‌جانبه بار دیگر، این بار با شدت بیشتر جنبش‌های کمونیستی را مورد سرکوب قرار داد. صدها چهره تأثیر گذار کمونیست در فاصله بین امضای پیمان و آغاز عملیات بارباروسا بازداشت شدند. سایر رهبران کمونیست نیز بلافاصله پس از آغاز جنگ آلمان و شوروی گرفتار نیروهای امنیتی گردیدند. ۲۴۴ تن از ۲۹۱ چهره سرشناس کمونیست در بلغارستان تنها در دو هفته اول جنگ بازداشت شدند. یکی از دلایل ضربه شدیدی که به حزب کمونیست وارد شد، عدم آمادگی آن برای این جنگ و نداشتن برنامه جهت ادامه فعالیت به صورت زیر زمینی بود که اقدامات مؤثر پلیس بلغارستان نیز آن را شدت بخشید.
با وجود همه این مسائل بلغارستان به عنوان تنها متحد آلمان، همچنان با شوروی روابط دیپلماتیک داشت و پس از خروج نمایندگان آلمان نقش حافظ منافع این کشور در شوروی را بر عهده گرفت. آلمان از این مسئله رضایت زیادی نداشت. به نظر آن‌ها کنسولگری‌های شوروی در بلغارستان با توجه به نفوذ بالای آن، به مرکز جاسوسی و تبلیغات تبدیل شده بودند. هیلتر با وجود میل آلمانی‌ها به بسته شدن آن‌ها، نمی‌خواست برای تزار مشکل آفرینی کند. در پرسشی که ریبنتروپ، وزیرخارجه نازی از بکرل، سفیر آلمان در بلغارستان مبنی بر برقراری یا قطع روابط این کشور و شوروی پرسیده شد، سفیر اعلام کرد در دیداری که با فیلوف داشته، نخست‌وزیر، بلغارستان را مشتاق قطع رابطه معرفی کرده اما آن را به اندازه توافق دو جانبه برای قطع روابط مؤثر ندانسته‌است.