moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
برای توضیح مفهوم، ما از یک مثال کوچک در مورد سبد خرید در سوپرمارکت استفاده می‌کنیم. مجموعه آیتم‌های formula_12 و یک پایگاه داده کوچک شامل آیتم‌ها (کد ۱ به معنی حضور و کد ۰ به معنی عدم خضور آن آیتم در یک تراکنش است) در جدول مقابل نشان داده شده‌است. به عنوان مثال formula_13 یک قانون وابستگی موجود در این پایگاه داده است. مفهوم این قانون این است که اگر مشتری کره (butter) و نان (bread ) خریده باشد، شیر (milk) هم خواهد خرید.
تذکر: مثال فوق مطرح شده بسیار کوچک است. در عمل یک قانون نیازمند پشتیبانی صدها تراکنش است تا بتواند به صورت آماری مهم باشد. از طرفی، معمولاً یک پایگاه داده شامل صدها یا هزاران تراکنش است.
برای انتخاب قوانین جذاب از بین مجموعه قوانین ممکن، محدودیت‌های مختلف روی معیارهای سنجش اهمیت و جذابیت به کار می‌رود. معروف‌ترین محدودیت‌ها شامل آستانه کمینه برای پشتیبان و اطمینان است.
مفهوم قوانین وابستگی در سال ۱۹۹۳ پس از انتشار مقاله اگرول مورد توجه خاص قرار گرفت. با توجه به اطلاعات آماری سرویس Google Scholar، در مارس ۲۰۰۸ این مقاله بیش از ۶۰۰۰ نقل قول (citation) دریافت کرده‌است که آن را در صدر بیشترین تعداد نقل قول‌ها در گرایش داده کاوی قرار می‌دهد. اگرچه ممکن است آنچه که امروزه قوانین وابستگی نامیده می‌شود، همان مفهوم مطرح شده در مقاله سال 1966Hájek, Petr; Havel, Ivan; Chytil, Metoděj; "The GUHA method of automatic hypotheses determination", Computing 1 (1966) 293-308 تحت عنوان GUHA (یک متد عمومی داده کاوی) مطرح شده‌است.
علاوه بر اطمینان، معیارهای دیگری نیز برای سنجش جذابیت قوانین مطرح شده‌است که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
در طول زمان، الگوریتم‌های متعددی برای تولید قوانین وابستگی پیشنهاد شده‌اند.
بعضی الگوریتم‌های معروف در این زمینه عبارتند از: آپریوری، اکلات (Eclat) و FP-Growth. تمامی این الگوریتم‌ها تنها انجام دهنده نیمی از مسیر تولید قوانین وابستگی هستند. چرا که این الگوریتم‌ها برای کاوش مجموعه آیتم‌های مکرر ساخته شده‌اند و پروسه دیگری روی مجموعه آیتم‌های مکرر باید انجام شود تا منتهی به قوانین وابستگی شوند.
آپریوری بهترین الگوریتم برای کاوش قوانین وابستگی است. این الگوریتم از استراتژی جستجوی اول-سطح برای شمارش پشتیبان مجموعه آیتم‌ها استفاده می‌کند و با استفاده از یک تابع تولید کاندید، از خصوصیت بستار رو به پایین پشتیبان بهره می‌برد.
اکلات یک الگوریتم جستجوی اول-عمق با استفاده از اشتراک مجموعه است.
هواپیمای مدل نمونه مشابه (قابل پرواز یا غیرقابل پرواز) یک هواپیمای واقعی یا خیالی است که از مواد متنوعی همچون کاغذ، پلاستیک، آهن، رزین‌های مصنوعی، چوب، فوم یا فایبر گلاس ساخته می‌شود. معمول‌ترین این مواد چوب بالسا است. هواپیمای مدل قابل پرواز در ۲ مدل سوختی و الکتریکی ساخته می‌شود . سوخت هواپیما شامل بنزین، الکل متانول، نفت سفید، گازوئیل، همراه با مخلوطی از انواع روغن مثل: روغن کرچک،روغن سنتتیک،روغن موتور ، و غیره... . است .
اختراع اولین مدل قابل پرواز روز تولد هوانوردی است. دکتر الکساندر لیپیش (۱۹۷۶–۱۸۹۴)
اولین آشنایی دانشمندان با قوانین ایرودینامیک و پرواز از آزمایش بر روی مدل‌ها حاصل شده‌است هواپیمای مدل نطفه علم هوانوردی است و تاریخچه آن تاریخچه علم پرواز است سر جرج کیلی (۱۸۵۷–۱۷۷۳) یکی از نوابغ انگلستان را همگان به عنوان پدر علم هوانوردی می‌شناسند. وی در خلال آزمایش‌های خود برای اولین بار در تاریخ هواپیمایی ساختمان اساسی هواپیما را به صورت تئوری مشخص کرد. کیلی روابط بین جریان هوا و خمیدگی سطوح را که پیدایش نیروی “ برا ” را اثبات می‌کند، کشف کرد. او همه این یافته‌ها را با استفاده از یک هواپیمای گلایدر مدل که در سال ۱۸۰۷ ساخته بود به دست آورد و با استفاده از تجربیات بدست آمده کتاب ناوبری هوا را در سال ۱۸۰۹ منتشر کرد.
در سال ۱۸۴۲ دو نفر انگلیسی دیگر به نام‌های ویلیامز هنسون و جان استرینگ فیلو با استفاده از نظرات و تجربیات کیلی یک هواپیمای مدل با طول بال ۳ متر و طول بدنه ۱۶۷ سانتی‌متر مجهز به یک موتور بخار و دو ملخ چهار پره را تکمیل کردند که موتور آن مخصوص این کار ساخته شده بود. این هواپیما در پرواز آزمایشی اول از تعادل کافی برخوردار نبود و پس از مهاجرت هنسون به آمریکا، استرینگ فیلو به تنهایی و با پشتکار آن هواپیما را بهینه کرد. جان استرینگ فیلو اولین پیشگام پرواز بود که موفق شد یک هواپیمای مدل موتوردار را پرواز دهد. هواپیمای مدل او هم‌اکنون در موزه علمی لندن نگهداری می‌شود.
در حدود سال‌های ۱۸۷۰ علم هوانوردی از مرزهای انگلستان پا فراتر نهاد و در کشور فرانسه اینگونه فعالیت‌ها آغاز شد. الفونس پنو در فرانسه از مشهورترین دانشمندان هوانوردی زمان خود بود که با استفاده از هواپیمای مدل گلایدر و بال‌زن و همچنین پرواز آزاد و سپس موتورکشی توانست این علم را به پیش ببرد. او در سال ۱۸۷۲ در انجمن هوایی پاریس مدلی را ارائه کرد که در محیط بسته به مدت ۱۱ ثانیه مسافتی حدود چهل متر را طی کرد و باعث حیرت اعضاء انجمن شد. چرا که هواپیمای او به خوبی متعادل بود. او در خلال ساخت و پرواز و آزمایش‌های پروازی مدلهایش به اهمیت زاویه هفتی و زاویه نصب بال پی برد.
در کشور آلمان اتولیلینتال به همراه برادر خود گوستاو آزمایش‌های مختلفی را روی مدل‌های قابل پرواز انجام دادند و سپس کایتهای با سرنشین مشهور خود را پرواز دادند. در حوالی سال ۱۸۸۶ در شهر واشینگتن آمریکا، ساموئل لانگلی برای اولین بار مدل‌های قابل پروازی را ارائه کرد. او در سال ۱۸۹۱ یک هواپیمای مدل پرواز آزاد با موتور بخار ساخت که بر اساس گزارش شاهدان عینی پرواز بسیار متعادلی را انجام داد و پس از حدود ۵/۱ دقیقه به سلامت فرود آمد. لانگلی از تجربیات بدست آمده مانند اتولیلینتال برای ساخت هواپیمای با سرنشین استفاده کرد اما برادران رایت بودند که از لانگلی پیشی گرفتند. آن‌ها با استفاده از تجربیاتی که لیلینتال بدست آورده بود و نیز هواپیمای مدل گلایدری که خودشان ساخته بودند، توانستند هواپیمای موتوردار با سرنشین خود را برای اولین بار در تاریخ در سال ۱۹۰۳ پرواز دهند.
ب: هواپیمای مدل رادیو کنترل
اولین نمونه بسیار ابتدایی رادیو کنترل در شهر نیویورک، در سال ۱۸۹۸ به نمایش درآمد. این دستگاه را نیکولا تسلا به عنوان یکی از ۱۱۳ اختراعش به ثبت رسانید. در پی این تحقیقات ارتش به حمایت مالی تسلا برآمد و او طرح‌های تحقیقاتی بسیاری را در زمینه رادیو کنترل و سیستم‌های مخابراتی برای ارتش انجام داد. او در اواسط سال ۱۹۳۰ یک هواپیمای کوچک رادیو کنترل ابتدایی با موتور گازوئیلی ساخت.
در سال ۱۹۳۶ اولین مسابقه هواپیمای مدل رادیو کنترل برگزار شد که هنوز زود بود. در سال ۱۹۳۷ مسابقات هواپیمای مدل رادیویی ۶ شرکت‌کننده داشت که فقط یک هواپیما توانست سالم به زمین بنشیند. در سال ۱۹۳۸ یک بار دیگر مسابقات توسط انجمن موتور سیتی آمریکا برگزار شد. این بار تعداد شرکت کنندگان به ۲۶ نفر افزایش یافت. اما فقط ۶ شرکت‌کننده توانستند قابلیت پرواز هواپیمایشان را به نمایش بگذارند. در مسابقات سال ۱۹۳۹ داوران به عملکرد رادیو کنترل، چه بر روی زمین، چه در پرواز اهمیت بیشتری داده بودند. در این مسابقات برادران گود (والت و بیل) با بدست آوردن ۸۹ امتیاز از ۱۰۰ امتیاز مقام اول را بدست آوردند. در حالی که نفر دوم تنها ۱۱ امتیاز را بدست آورده بود. برادران گود قبل از مسابقات ۱۹۳۹ بیش از ۶۰ دستگاه رادیو کنترل را آزمایش و بکار گرفته بودند. آن‌ها بعد از سال ۱۹۴۰ چندین بار مقام اول مسابقات را بدست آوردند و این موفقیت‌ها بعد از جنگ جهانی هم ادامه داشت. تاریخ، تکامل رادیو کنترل و هواپیمای رادیویی را مدیون تلاش و فداکاری بسیار این دو برادر است. هواپیمای موفق آن‌ها به نام گوف هم‌اکنون در موزه هوافضای واشینگتن نگهداری می‌شود.
یکی دیگر از افراد پیشگام در زمینه هواپیمای مدل رادیو کنترل، ژوزف راسپانته است. او یک طراح و سازنده استثنایی بود. او خیلی زود تکنولوژی الکترونیک و هواپیمای مدل موتوردار را با هم ترکیب کرده و بکار گرفت. سیستم رادیو کنترل او که از مکانیسم شماره‌گیر تلفن الهام گرفته بود، دارای عملکرد بهتری نسبت به رقبا بود. او مقام دوم مسابقات سال ۱۹۳۹ و ۱۹۴۰ را بدست آورده بود و سرانجام در سال ۱۹۴۶ مقام اول را بدست آورد.
با پیشرفت علم در زمینه نیمه‌رساناها و به وجود آمدن ترانزیستورها و مدارات کوچک الکترونیکی، رادیوکنترل‌ها نسبت به گذشته پیچیده‌تر شده‌اند. با نظر به گذشته پی می‌بریم که پیشگامان رادیو کنترل هدیه بسیار بزرگی را با تلاش و پشتکارشان به ما هدیه کرده و کاری به مراتب بزرگتر از چیزی که بتوان آن را فقط ترکیبی از سیستم‌های الکترونیکی و مکانیکی دانست، انجام داده‌اند و بدون این تلاش‌ها امروزه بدون شک نمی‌توانستیم به سیستم‌های پیشرفته فرستنده و گیرنده‌های رادیو کنترل دست یابیم. رادیو کنترل‌های پیشرفته دیجیتالی، قابلیت‌های بسیاری را پیش روی ما قرار داده‌اند و با تنظیمات و ترکیبات نرم‌افزاری می‌توان بازده بسیار بیشتری را با رعایت سادگی و سبکی مجموعه بدست آورد.
کار بزرگ فهم چگونگی استفاده از قوانین حاکم بر وسایل پرنده و نحوه کنترل آن‌ها بوده‌است.
به موارد هوافضایی کم بها داده شده و نتیجه‌گیری جای کار بیشتری دارد.
ج: هواپیمای رادیو کنترل در ایران
این هنر و صنعت در سال ۱۹۶۴ (۱۳۴۳) در محل فرودگاه مهرآباد توسط دو نفر انگلیسی به نام‌های پیتر کابرول و فیل اسمیت عملاً پا به کشور ایران نهاد. نمایشی توسط این دو صورت گرفت. از آن به بعد باشگاه هواپیمایی کشوری متولی گسترش این فن و ارائه خدمات به جوانان علاقه‌مند شد که برخی فعالیت‌های این بخش تاکنون ادامه دارد؛ با این تفاوت که بعد از انقلاب اسلامی بودجه و فعالیت آن به میزان قابل توجهی کاهش یافت و اشخاص عادی علاقه‌مند به این رشته هم‌اکنون فعالیت بیشتری نسبت به اعضاء باشگاه هواپیمایی کشوری انجام می‌دهند. از جمله فعالان در زمینه هواپیماهای مدل در سال‌های اخیر می‌توان به کانون هوافضا در سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران، آکادمی علوم هوافضایی مدل، آشیانه علوم و فنون پرواز مشهد و باشگاه هواپیمای مدل کمیته رادیوکنترل هوایی فدراسیون ورزش‌ها و بازی‌های الکترونیک اشاره کرد.
http://en.wikipedia.org/wiki/Model_aircraft
مدل‌های میکروگلایدر به مدلی گفته می‌شود که دارای موتور و رادیو کنترل نباشد و بدنه و بال آن هیچگونه سازه اسکلتی نداشته باشد وزن این نوع مدل‌ها بسیار کم است و دارای طول بال زیر ۴۰ سانتیمتر می‌باشند (البته این اندازه رسمی یا مصوب جایی نیست و فقط یک تعریف نسبی است)
به هواپیمای مدلی گفته می‌شود که موتور نداشته و با استفاده از جریان هوا و سرخوردن روی هوا پرواز می‌کند به همین جهت به آن هواسر نیز گفته می‌شود.
. تاریخچه هواپیمای مدل تالیف و تحقیق سعید رحیمی چاپ شده در مجله پرواز شماره 49 سال 1374
سوئیچ فوت یک گروه راک آمریکایی است که در سال ۱۹۹۶ در ایالت کالیفرنیا بنیان گذاشته شد.
اعضای گروه را جاون فورمن (خواننده، گیتاریست) و تیم فورمن (گیتار بیس) و چد باتلر (درام، پرکاشن) و جروم فونتامیلاس (گیتاریست، کیبورد) و درو شرلی (گیتاریست) تشکیل می دهند. پس از موفقیت در صحنه کریستین راک، چهار عدد از آثار سوئیچ فوت در فیلم پیاده روی به یادماندنی سال ۲۰۰۲ بکار گرفته شدند. آلبوم The Beautiful Letdown آن‌ها در سال ۲۰۰۳ منتشر شد که موفقیت‌های جهانی بسیاری را برای گروه در پی داشت، که از دل آن دوتا از برترین ترانه‌های گروه استخراج می شد که بیش از ۲.۶ میلیون نسخه کپی از آن فروش رفت.
همچنین گروه با انتشار آلبوم Hello Hurricane خود توانست یک جایزه گرمی را در سال ۲۰۱۱ در کارنامه افتخاراتش ثبت کند.
والتر رودین (زاده ۲ می ۱۹۲۱ درگذشت ۲۰ می ۲۰۱۰) ریاضیدان اهل ایالات متحده آمریکا است.
او در سال ۱۹۹۳ موفق به اخذ جایزه لروی استیل از انجمن ریاضیدانان آمریکا شد.
مشارکت کنندگان در ویکی‌پدیای انگلیسی
سر به مُهر نام فیلمی به تهیه‌کنندگی محمدرضا شفیعی و کارگردانی هادی مقدم‌دوست محصول سال ۱۳۹۱ است.
در این فیلم بازیگرانی نظیر لیلا حاتمی ،آرش مجیدی و خاطره اسدی به ایفای نقش می‌پردازند. این فیلم اولین بار در سی و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر به نمایش درآمده است.
پخش فیلم "سر به مهر" ساختهٔ هادی مقدم‌دوست را سازمان توسعه سینمایی سوره بر عهده گرفت. .http://www.isna.ir/fa/news/92012811165/پخش-فیلم-سر-به-مهر-به-حوزه-هنری-رسید
این فیلم داستان دختر تنها و خسته‌ای است که زندگی اش را در وبلاگ اش می‌نویسد و توسط برادر دوستش از او خواستگاری می‌شود و صحبت‌های اولیه ازدواج را انجام می‌دهند. او که نماز نمی‌خوانده بنا به شرایط زندگی شروع به خواندن نماز کرده و الان شهامت اینکه به خواستگارش نماز خواندن خود را بگوید ندارد و خجالت می‌کشد ولی در آخر فیلم بازگو می‌کند.
انتخاب نام سر به مهر برای این فیلم دارای ایهام است که هم اشاره به نماز خواندن دارد و هم اشاره به این رازی است که تا آخر فیلم سر به مهر باقی می‌ماند.
فیلم سینمای «سر به مهر» به کارگردانی هادی مقدم دوست در دومین جایزه گفتمان انقلاب اسلامی به عنوان فیلم شایسته تقدیر انتخاب شد.http://www.mashreghnews.ir/fa/news/206624/سر-به-مهر-به-حوزه-هنری-سپرده-شد
فیلم «سر به مهر» توانسته بود سیمرغ بلورین بخش کارگردانی نگاه نو -مسابقه فیلمسازان اول را توسط هادی مقدم دوست دریافت کند.
هیأت داوران بخش مسابقه مواد تبلیغاتی سی و دومین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر، دیپلم افتخار را به حسین جمشیدی گوهری و محمد شاه‌حسینی برای ساخت نمونه‌فیلم «سر به مهر» اهدا کرد و مانی حقیقی سیمرغ بلورین و جایزه نقدی جشنواره را برای ساخت نمونه‌فیلم «پذیرایی ساده» از آن خود کرد.
لی یک نام خانوادگی چینی است. لی نامی رایج در چین است و حدود ۷٫۹ درصد از مردم چین دارای این نام هستند. لی شایع‌ترین لقب در میان هکاهای چین است.(۲۰۰۷) این نام در کشور کره پس از کیم، شایعترین لقب است. و لی سوباراشی یکی از اون اشخاص هستش ♡
بر اساس "یوآن ه ژین زوآن"(元和姓纂) یا دایره‌المعارف نام‌های چینی، لی تاریخی طولانی دارد و به امپراتور ژوآنژو برمی‌گردد که ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد می‌زیست و او نخستین لی بود.
بروس لی
ژو رونگ
سهل بن سعد ساعدی یا سهل بن ساعد انصاری (زاده ۹ یا ۵ قبل از هجرت - درگذشت ۸۸ یا ۹۱ هجری قمری مدینه) صحابه پیامبر اسلام و بنا به احتمال آخرین صحابه‌ای بود که از دنیا رفت. وی در هنگام در گذشت پیامبر اسلام ۱۵ سال داشت. و تا دوران سجاد را درک کرد. وی روایاتی از محمد و علی بن ابی‌طالب نقل کرده‌است. او همچنین کاروان اسرای کربلا رادر شام ملاقات کرد و به امام چهارم شیعیان یاری رساند.
وی از راویان واقعه غدیر و همچنین کربلا و رویدادهای پس از آن بشمار می‌رود. وی دربارهٔ ورود اسیران کربلا به شام نقل کرده‌است:
نبرد کوزوو که به عنوان نبرد دشت کوزوو نیز شناخته می‌شود، در ۱۵ ژوئن ۱۳۸۹ میلادی در دشت کوزوو در ۵ کیلومتری شمال غرب شهر امروزی پریشتینا رخ داد. طی این نبرد ارتش صربستان و بوسنی در مقابل ارتش امپراتوری عثمانی به فرماندهی سلطان مراد اول قرار گرفتند.
این جنگ طبق گفته‌های مورخان مختلف، بدون نتیجهٔ مهمی به پایان رسید ؛ زیرا، از یک طرف صرب‌ها با موفقیت از سرزمین‌های خود در برابر ارتش بزرگ عثمانی دفاع کرده و از طرف دیگر، عثمانی‌ها توانستند در این نبرد شانس پیروزی صرب‌ها را از آنان بگیرند.
نصرت کسمنلی (۲۵/۲۹ سپتامبر ۱۹۴۶، قازاخ - ۱۶ اکتبر ۲۰۰۳، تبریز) شاعر و ترانه‌سرای آذربایجانی بود.
از سال ۱۹۷۷ میلادی عضو کانون نویسندگان جمهوری آذربایجان و در سال ۱۹۸۲ برنده جایزه «پیشاهنگ لنین» شده‌است. در ششمین و هفتمین کنگره کانون نویسندگان جمهوری آذربایجان وی به عضویت هیئت مدیره کانون، سپس به سمت رئیس شورای شعر کانون انتخاب شده‌است.
از وی ۱۶ کتاب، چندین فیلم هنری و ۲۱۰ قطعه فیلم مستند کوتاه به یادگار مانده‌است.
ارنیستین جین جرالدین راسل (۲۱ ژوئن ۱۹۲۱ – ۲۸ فوریه ۲۰۱۱) بازیگر آمریکایی و یکی از نمادهای اصلی جاذبه جنسی هالیوود در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ میلادی بود. راسل با برخی از کارگردان‌های بزرگ سینمای آمریکا از جمله هاوارد هاکس،Howard Hawks نیکلاس ری و یوزف فون استرنبرگJosef von Sternberg همکاری کرده بود. او به‌ویژه در ایفای نقش زنانی با جذابیت سکسی که از این حربه به خوبی بهره می‌برند، مهارت داشت.
جین راسل ابتدا در دنیای مد و زیبایی به شهرت رسید. او در مسابقه‌ای با عنوان در جستجوی «بهترین پستان آمریکا» مقام نخست را به‌دست‌آورد. او پس از مدتی فعالیت به عنوان مدل عکاسی، در بیست سالگی وارد عالم سینما شد. در سال ۱۹۴۳ نقش‌آفرینی جین راسل در فیلم وسترن «"یاغی"» او را به سوژه داغ رسانه‌ها تبدیل کرد. این فیلم به خاطر سینه‌های برجسته جین راسل اثری غیراخلاقی تشخیص داده شد، اما فیلم چند سال اکران شد.
راسل در دهه ۱۹۵۰ با فیلم‌هایی مانند «"آتش در خون"» موقعیت خود را در هالیوود تثبیت کرد، اما شهرت واقعی به عنوان هنرپیشه‌ای بااستعداد با فیلم «"آقایان موطلایی‌ها را ترجیح می‌دهند"» ساخته هاوارد هاکس (۱۹۵۳) رقم خورد. در این فیلم راسل همبازی مریلین مونرو بود. او در این فیلم در کنار مونرو که نقش یک دختر بلوند سبکسر را ایفا می‌کرد، در نقش یک دختر قابل اعتماد با گیسوان سیاه ظاهر شد و در عالم سینما درخشید.
راسل پس از افول در سینما از اوایل دهه ۱۹۶۰ به کار در صحنه تئاتر برادوی پرداخت و تا سالهای آخر زندگی‌اش، به رقص و آواز پرداخت. راسل روز دوشنبه ۲۸ فوریه ۲۰۱۱ در سن ۸۹ سالگی در خانه‌اش در شهر سانتا ماریا ایالت کالیفرنیا درگذشت.
جین راسل نخستین بار (۱۹۴۳) با یک ستاره فوتبال ازدواج کرد، اما پس از سه سال از هم طلاق گرفتند. همسر دومش (۱۹۶۸) فقط چند ماه پس از ازدواج با او درگذشت. ازدواج سوم راسل (۱۹۷۴) بیشتر دوام داشت و تا زمان مرگ شوهرش در سال ۱۹۹۹ با هم زندگی کردند.
اپریوری<https://www.collinsdictionary.com/dictionary/english/apriority ، یک الگوریتم برای استخراج مکرر مجموعه‌های مورد و یادگیری قوانین مرتبط با پایگاه‌های داده رابطه‌ای است. با شناسایی موارد فردی مکرر در پایگاه داده و گسترش آنها به مجموعه اقلام بزرگتر و بزرگتر تا زمانی که آن مجموعه موارد به طور کافی در پایگاه داده ظاهر شود، ادامه می‌یابد. مجموعه‌های مکرر موارد تعیین شده توسط ایپرایوری می‌تواند برای تعیین قوانین ارتباطی که روندهای کلی در پایگاه داده را برجسته می‌کند، مورد استفاده قرار گیرد: این الگوریتم در حوزه‌هایی مانند تجزیه و تحلیل سبد بازار کاربرد دارد.
الگوریتم اپریوری، توسط Agrawal و Srikant در سال 1994 پیشنهاد شد. اپریوری طوری طراحی شده است که در معاملات پایگاه داده (مانند مجموعه‌ای از اقلام خریداری شده توسط مشتریان، یا جزئیات فراوانی وب سایت یا آدرس IP) عمل کند The data science behind IP address matching منتشر شده توسط deductive.com, ۶ سپتامبر ۲۰۱۸, بازیابی ۷ سپتامبر ۲۰۱۸.
الگوریتم‌های دیگر برای یافتن قوانین ارتباط در داده‌های بدون تراکنش (Winepi و Minepi) یا فاقد زمان (توالی DNA) طراحی شده‌اند. هر معامله به عنوان مجموعه‌ای از اقلام (یک «مجموعه اقلام») دیده می‌شود. با توجه به آستانه formula_1، الگوریتم اپریوری مجموعه مواردی را که زیرمجموعه حداقل معاملات formula_1 در پایگاه داده هستند، شناسایی می‌کند.
الگوریتم تلاش می‌کند تا زیرمجموعه‌هایی از آیتم‌ها را که حداقل بین C مجموعه آیتم مشترک است، بیابد. آپریوری یک الگوریتم پایین به بالا است، آنگونه که در هر مرحله یک آیتم به زیرمجموعه‌های مکرر اضافه می‌شود (تولید کاندید). مجموعه کاندیدها روی داده مورد ارزیابی قرار می‌گیرند. شرط خاتمه الگوریتم، عدم وجود شیوه توسعه موفق دیگری است.
اپریوری از وسعت جستجوی اول و یک ساختار درخت Hash برای شمارش کارآمد مجموعه آیتم‌های نامزد استفاده می‌کند. این مجموعه آیتم‌های نامزد با طول formula_3 را از مجموعه آیتم‌های طول formula_4 تولید می‌کند. سپس نامزدهایی را که الگوی فرعی نادر دارند، هرس می‌کند. با توجه به لمای بسته شدن رو به پایین، مجموعه کاندید شامل همه مجموعه‌های آیتم formula_3 مکرر است. پس از آن، پایگاه داده معاملات را برای تعیین مجموعه موارد مکرر در بین نامزدها اسکن می‌کند.
کد شبه الگوریتم در زیر برای پایگاه داده تراکنش formula_6 و آستانه پشتیبانی formula_7 آورده شده است. نماد نظری مجموعه‌ای معمولی استفاده می‌شود، اگر چه توجه داشته باشید که formula_6 یک چند مجموعه است. formula_9 نامزدی است که برای سطح formula_10 تنظیم شده است. در هر مرحله، فرض بر این است که الگوریتم مجموعه‌های نامزد را از مجموعه‌های بزرگ سطح قبلی ایجاد می‌کند و به لمای بسته شدن رو به پایین توجه می‌کند. formula_11 به فیلدی از ساختار داده دسترسی دارد که نشان دهنده مجموعه نامزد formula_12 است، که در ابتدا صفر فرض می‌شود. بسیاری از جزئیات در زیر حذف شده است، معمولاً مهمترین بخش پیاده‌سازی ساختار داده‌ای است که برای ذخیره مجموعه‌های نامزد و شمارش فرکانس آنها استفاده می‌شود.
آپریوری، از آیتم ست‌هایی با طول k-1، آیتم ست‌های کاندید با طول k را تولید می‌کند. سپس، کاندیدهایی که زیرالگوهای نادر (زیرالگوهایی که کم اتفاق می‌افتد) را هرس می‌کند. با توجه به downward closure lemma، مجموعه کاندید، شامل همه آیتم ست‌های مکرر با طول k هستند. پس از آن، پایگاه داده تراکنشی را برای تعیین آیتم ست‌های مکرر ار بین کاندیدها، اسکن می‌کند.
پایگاه داده زیر را در نظر بگیرید ، جایی که هر سطر یک تراکنش است و هر سلول یک مورد جداگانه از معامله است:
قوانین ارتباطی که می توان از این پایگاه داده تعیین کرد به شرح زیر است:
ما همچنین می‌توانیم این را از طریق مثال‌های مختلف نشان دهیم.
فرض کنید یک سوپرمارکت بزرگ اطلاعات فروش واحد نگهداری سهام (SKU) را برای هر مورد پیگیری می‌کند: هر مورد، مانند "کره" یا "نان"، با SKU عددی مشخص می‌شود. این سوپرمارکت دارای پایگاه داده‌ای از معاملات است که در آن هر معامله مجموعه‌ای از SKU است که با هم خریداری شده‌اند
اجازه دهید پایگاه داده معاملات شامل مجموعه های زیر باشد:
ما از اپریوری برای تعیین مجموعه موارد مکرر این پایگاه داده استفاده خواهیم کرد. برای انجام این کار، ما می‌گوییم که یک مجموعه مورد مکرر است اگر حداقل در 3 تراکنش پایگاه داده ظاهر شود: مقدار 3 «آستانه پشتیبانی» است.
اولین قدم اپریوری شمارش تعداد وقایع، به نام پشتیبانی ، از هر مورد عضو به طور جداگانه است. با اسکن پایگاه داده برای اولین بار، نتیجه زیر را بدست می‌آوریم
همه مجموعه های اندازه 1 دارای پشتیبانی حداقل 3 هستند، بنابراین همه آنها مکرر هستند.
گام بعدی این است که لیستی از همه جفت موارد متداول تهیه کنید.
به عنوان مثال، در مورد جفت {1،2}: جدول اول مثال ۲ موارد ۱ و ۲ را در سه مورد از مجموعه‌ها نشان می‌دهد. بنابراین، ما می‌گوییم مورد {1،2} از سه پشتیبانی می‌کند.
جفت های {1،2}، {2،3}، {2،4} و {3،4} همگی از حداقل 3 پشتیبانی می‌کنند یا فراتر می‌روند، بنابراین مکرر هستند. جفت‌های {1،3} و {1،4} نیستند. در حال حاضر، چون {1،3} و {1،4} مکرر نیستند، هر مجموعه بزرگتر که حاوی {1،3} یا {1،4} باشد نمی‌تواند مکرر باشد. به این ترتیب، ما می‌توانیم مجموعه‌ها را «هرس» کنیم: اکنون به دنبال سه‌گانه‌های مکرر در پایگاه داده هستیم، اما می‌توانیم همه سه‌گانه‌های حاوی یکی از این دو جفت را حذف کنیم:
در مثال، هیچ سه قلو مکرر وجود ندارد. {2،3،4} زیر حداقل آستانه است و سایر سه قلوها حذف شدند زیرا آنها مجموعه‌های فوق العاده‌ای از جفت بودند که قبلاً زیر آستانه بودند.
ما این مجموعه‌های مکرر موارد را در پایگاه داده تعیین می‌کنیم و نشان می‌دهیم که چگونه برخی از اقلام شمارش نشده‌اند؛ زیرا یکی از زیر مجموعه‌های آنها قبلاً زیر آستانه شناخته شده است.
اپریوری، در حالی که از نظر تاریخی قابل توجه است، از تعدادی ناکارآمدی یا جبران رنج می برد، که الگوریتم‌های دیگری را ایجاد کرده است. تولید نامزد، تعداد زیادی زیر مجموعه ایجاد می‌کند (الگوریتم سعی می‌کند مجموعه نامزد را با حداکثر زیر مجموعه‌های ممکن قبل از هر بار اسکن پایگاه داده بارگذاری کند). اکتشاف زیر مجموعه از بالا (اساساً اولین عرض از شبکه زیرمجموعه) هر زیرمجموعه S را تنها پس از همه formula_13 زیرمجموعه‌های مناسب خود پیدا می‌کند.
این الگوریتم پایگاه داده را بیش از حد اسکن می‌کند، که باعث کاهش عملکرد کلی می‌شود. به همین دلیل، الگوریتم فرض می‌کند که پایگاه داده به طور دائم در حافظه است.
همچنین، هم پیچیدگی زمانی و هم مکانی این الگوریتم بسیار زیاد است: formula_14، بنابراین نمایی، جایی که formula_15 عرض افقی (تعداد کل اقلام) موجود در پایگاه داده است.
یک میانای دودویی کاربردی یا واسط دودویی کاربردی در علوم رایانه، با کوته‌نوشت ABI یک واسط است که بین دو «پودمان برنامه دودویی» وجود دارد. معمولاً یکی از این پودمان‌ها یک کتابخانه یا وسیله سیستم‌عامل است، و دیگری یک برنامه است که توسط یک کاربر در حال اجرا است.
یک ABI در واقع دارد نحوه دسترسی به ساختمان داده یا رویه محاسباتی را در کد ماشین تعریف می‌کند، که این کد ماشین یک قالب سطح پایین و وابسته به سخت‌افزار است. در مقابل این دیدگاه، مفهوم API است که این دسترسی را در کد منبع تعریف می‌کند، که کد منبع یک قالب نسبتاً سطح بالا، مستقل از سخت‌افزار، و معمولاً انسان-خواندنی است. یک بخش معمول از یک ABI تعریف قرارداد تماس‌گرفتن است، که تعیین می‌کند که چگونه داده به عنوان ورودی ارائه گردد، یا به عنوان خروجی، از رویه‌های محاسباتی خوانده شود. قراردادهای تماس‌گیری x86 مثال‌هایی در این زمینه اند.
یک مفهوم پیوسته با ABI (که می‌تواند استانداردسازی شود یا نشود)، کارهای نویسنده یک کامپایلر، سیستم‌عامل، یا کتابخانه است. با این حال، یک برنامه‌نویس کاربردی موقعی که «یک برنامه را به صورت مخلوطی از چند زبان برنامه‌نویسی می‌نویسد» یا حتی موقعی که «یک برنامه نوشته شده به یک زبان را با چند کامپالر متفات کامپایل می‌کند» با ABIها سروکار دارد.
ABIها شامل این جزییات هستند:
یک ABI کامل، مثل (iBCS)Intel Binary Compatibility Standard (iBCS) این امکان را فراهم می‌سازد تا یک برنامه از یک سیستم‌عامل که از آن ABI پشتیبانی می‌کند، بدون هیچ دستکاری روی هر سامانه دیگر مشابه (پشتیبانی کننده از ABI) اجرا گردد، برای این موضوع باید کتابخانه‌های مشترک لازم وجود داشته باشد، و پیش‌نیازهای مشابه برآورده گردد.
دیگر ABIها جزییاتی مثل دستکاری نام <bdi>C++</bdi>، (compatible with multiple architectures) انتشار حالت استثنا، (compatible with multiple architectures) و قراداد تماس‌گیری بین کامپایلرها در یک بن‌سازه را استانداردسازی می‌کند، اما نیازی به سازگاری بین بن‌سازه‌ایی ندارد.
یک واسط دودویی کاربردی توکار با کوته‌نوشت EABI قراردادهای استانداردی را برای قالب پرونده، انواع داده، استفاده از ثبات، سازماندهی فریم پشته، و قراردادن پارامتر تابعی یک برنامه نرم‌افزاری توکار، برای استفاده با یک تعیین می‌کند.
کامپایلرهایی که از EABI پشتیبانی می‌کنند، آبجکت کدی می‌سازند که با کد تولید شده دیگر کامپایلرهای مشابه سازگار است، این موضوع به توسعه‌دهنده‌ها امکان پیوند کتابخانه‌های ساخته شده با یک کامپایلر را با آبجکت کد تولید شده با یک کامپایلر دیگر می‌دهد. توسعه‌دهندگانی که کد زبان اسمبلی خودشان را می‌نویسند هم ممکن است بخواهند با کد اسمبلی تولید شده با کامپابلر سازگار، واسط‌سازی انجام دهند.
EABIها برای بهینه‌سازی کارایی در داخل منابع محدود یک سامانه توکار طراحی شده‌اند؛ بنابراین، EABIها، بیشتر انتزاع‌هایی که بین کد کاربر و هسته در سیستم‌عامل‌های پیچیده وجود دارد را حذف می‌کنند. برای مثال از پیوند پویا جلوگیری می‌شود، تا کداجرایی کوچکتری ایجاد شود، و بارگذاری سریعتر شود، همچنین استفاده از ثبات‌های ثابت، به ما امکان ایجاد پشته‌ها و تماس هسته‌ای فشرده‌تر را می‌دهد، و اجرای برنامه کاربردی در حالت مجوزدهی شده، امکان دسترسی مستقیم به عملیات‌های سخت‌افزاری سفارشی بدون تغییر مسیر بواسطه تماس به یک درایور دستگاه را می‌دهد. انتخاب EABI می‌تواند روی کارایی تأثیر بگذارد.
EABIهایی که امروزه زیاد استفاده می‌شوند شامل: PowerPC, Arm EABI و MIPS EABI هستند. پیاده‌سازی‌های نرم‌افزاری خاص مثل کتابخانه C ممکن است محدودیت‌های اضافی را تحمیل کند، و این موجب ایجاد یک ABI واقعی‌تر (غیرانتزاعی‌تر) می‌شود؛ یک مثل GNU OABI و EABI برای ARM است که هردو آن‌ها زیرمجموعه ARM EABI هستند.
افغانستان به‌خاطر موقعیت جغرافیای خود جزئی از تمدن‌هایی چون ایران، یونان، هند، چین، ترک‌ها، مغولان و اعراب بوده‌است. با ورود ابزار تولید و مهارت تولید این خطه خود به تمدن آغاز نمود؛ که یکی از کانون تمدن بشری تمدن آریایی‌ها می‌باشد چنانچه در حدود سه هزار سال پیش از میلاد مسیح در افغانستان کشاورزی و آبیاری پیشرفته، شهرهای باشکوه، قدرتمند و پرنفوس وجود داشت. در هزار سال اول پیش از میلاد صنایع دستی، مسکوکات، پزشکی، نجوم، نساجی و فلزکاری وجود داشت، که نمایندگی از سطح بلند پیشه‌روی آن زمان را می‌نماید. صنایع افغانستان در زمان باختریان کوشانیان تیموریان و غزنویان رونق بیشتر داشت. این‌گونه تمدن کشورهای همسایه نیز در توسعه صنایع این کشور علاوه گردیده‌است. چنانچه تمدن هخامنشیان، ساسانیان، سامانیان، تیموریان، مغولان هند، هند بریتانیا، چین، سمرقند در توسعه صنایع افغانستان جایگاه خاص خودرا داشته‌است. در حالت کنونی صنعت به سه قسمت تقسیم شده‌است؛ یعنی صنایع دستی، صنایع‌سبک و صنایع‌سنگین می‌باشد که در هر بخش وزارت‌خانه فعالیت داشته‌است.
صنایع هنری است که هویت ملیت‌ها و چگونگی سلاطین افغانستان را معرفی می‌دارد. خانم گالینه پوگاچینکوا محقق روسی در سال ۱۹۶۳ صنایع افغانستان را به سه بخش تنظیم نموده‌است. گریکوباختر، دوره طلایی قرون وسطی، دوره درخشان هرات. افغانستان نظر به موقعیت خاص جغرافیایی خود مرکز تمدن‌های عظیم بشری بوده‌است. یکی ازین خصوصیات راه و توقف گاهای راه ابریشم بود. موجودیت چنین راه بزرگ تجارتی جهانی باعث آن گردید تا این کشور پیوند تمدن‌های هند، چین، اروپا، اعراب و بالاخره انگلیس گردد. شاهان که درین کشور فرمان‌روایی کردند و به نشر تمدن‌های شان پرداختند، از اختلاط این تمدن‌ها تمدن جدید به میان آمده‌است. آریایی‌ها در صنعت کشاورزی یونانیان در صنعت معماری صنعت ضرب سکه و مجسمه‌سازی، کوشانیان در صنعت ظریفه حکاکی سنگ‌تراشی کشاورزی تیموریان و دیگر دولت‌های قرون وسطی در معماری شرقی کاشی کاری نقاشی گنبد‌سازی مدارس قلعه ارگ‌سازی راه‌سازی کتاب و میناتوری شاهنامه و شعر سرایی موسیقی و غیره شهرت داشتند. تمدن آریایی‌ها به حیث کانون پنجم تمدن بشری شناخته شده‌است. بخدی از زمان ظهور زردشت الی ورود اعراب شهرت جهانی داشت. صنایع ظریفه در زمان کوشانیان توسعه زیادی نموده بود. آثاری که در سال ۱۳۵۸از طلاتپه و آی خانم بدست آمده‌است به نام گنج باختر شهرت دارد. تیموریان در معماری کشاورزی نقاشی مدارس شهرت داشت. در عهد غزنویان صنایع دستی به بلندترین مدارج پیشرفت و انکشاف خود رسیده‌بود خصوصاً در عهد امپراتوری سلطان محمود غزنوی افغانستان به مرکز علم و صنعت منطقه گردیده بود صنایع معماری کاشی و منسوجات، زرگری، حجاری به اوج ترقی رسیده بودند. صنعت اسلحه‌سازی خصوصاً شمشیر و خنجر آبدار در زمان سلطنت غوریان شهرت به سزای کسب نموده بود. منارجام و مسجد جامع هرات نیز توسط غوریان اساس گذاشته شد بعداً ذریعه تیموریان هرات ترمیم و تغییر شکل یافت. روضه حضرت علی در مزارشریف و مسجد ابو نصر پارسا در بلخ در ایام تیموریان اعمار گردید. در ایام شاهنشاهی درانی توجه به صنایع تولید اسلحه جنگی و معماری مبذول گریده بود. در عصر بابریان کانال کشی و باغداری رونق خوب داشت. باغ شهر آرا و باغ بابر از آن زمان باقی‌مانده‌است.
درقرن ۱۸ افغانستان در گیر دار جنگ بود صنایع دستی پرورش کرم‌ابریشم و بافت پارچه‌های ابریشم بافت قالین نمد و غیره توسعه پیدا کرده بود. در اواخر قرن نزدهم تعمیر ماشین خانه کابل (کارخانه حربی) اعمار گردید که به صورت منظم به تولید اشیای مختلف می‌پرداخت از جمله صنایع اسلحه سازی، ضرب سکه، حکاکی، بوت دوزی، بافت انواع پارچه جات مشغول بود. در اوایل قرن بیستم برعلاوه پیشرفت صنایع ماشینی به صنایع دستی نیز توجه جدی مبذول گردید. صنایع دستی مثل قالین بافی، گلیم بافی، شال بافی و صنایع نساجی دستی دیگر مثل بافتن پارچه‌های پنبه‌ای، پشمی، ابریشمی، حجاری و نجاری، معماری و غیره دولت توجه زیادی داشت. در سال‌های ۱۳۰۵–۱۳۰۶ غرض تشویق تکه‌های داخلی منع پوشیدن البسه خارجی از طرف دولت اعلان گردید؛ که درین صورت صنایع نساجی دستی توسعه خوبی نمود کارخانه‌های نساجی کابل، جبل‌سراج و دستگاه‌های انفرادی صنعت‌گران دستی در مزارشریف بغلان کندز بدخشان، قندهار، جلال‌آباد، کاشی کاری استالف جراب دستکش و ژاکت هزارستان و غزنی کسب موفقیت نموده بود. در سال‌های پس از ۱۳۴۰ افغانستان از لحاظ تولیدات کشاورزی، صنایع دستی، روغن و شکر به یک کشور خود کفا تبدیل گردیده بود. در شمال افغانستان دستگاه‌های تولید تیل کشی، صابون‌سازی، تکه بافی، علافی و بافندگی فرش را در خانه‌های خود رایج ساخته بودند. صنایع ماشینی و دستی در زمان ظاهر خان رونق خوبی داشت در شهر کابل پارک‌ها و شهرک‌های صنعتی کابل دارای ۲۸۱ کارخانه و در مجموع در تمام کشور ۵۲۰۰ کارخانه کوچک و بزرگ ساخته و بنا شده بود. کارخانه خانه سازی، پشمینه بافی خشت اختیف نساجی‌ها بوت آهو ژاکت‌سازی پیروز سیلو مرکز داری شهرت بود. علاوه برآن صنایع دستی مانند آنتیک‌سازی ۴۲۰۰۰ مدل یا گونه، شیشه هرات، سرامیک استالف، دست دوزی غزنی و بامیان قالین شمال هزاران گردشگر را به‌خود جلب نموده بود.
صنایع دستی افغانستان عبارتند از دوزندگی، بافندگی، نساجی، معماری، نقاشی، کنده‌کاری، حکاکی، نجاری، فلزکاری، سرامیک‌سازی، کشاورزی، گنبدسازی، شیشه‌سازی، بوت‌دوزی، فلزکاری، عطاری، ادویه‌سازی و غیره می‌باشد. دانشمندان صنایع دستی افغانستان را در سه بخش مطالعه می‌نمایند. صنعت باستان، قرون وسطی یا دوره پس از اسلامی و صنایع معاصر. با وجود اینکه در دامنه‌های هندوکش انسان‌های اولیه نئاندرتال ایندوگونس از ۱۰۰هزار سال پیش و انسان مدرن از ۲۰ هزار سال پیش در کناره‌های رود آمو ارغنداب و سند الی مهاجرت آریایی‌ها زندگی نموده‌است نمی‌توانیم در مورد بدون شواهد دقیق بحث نمود؛ ولی گفته می‌توانیم که اهالی افغانستان ۹۰۰۰ سال پیش با کشاورزی و دامپروری آشنا بودند.
صنعت دوزندگی هنری است که بنابر ضرورت مبرم اختراع و توسعه داده شده‌است. زمانی‌که بشر استفاده از پوست جانوران را شناخت برای محکم نمودن پوست در بدن خود از گره و سوراخ نمودن کار گرفت. در افغانستان دوزندگی البسه دردوره کوشانیان سلجوقیان و خوارزم شاهیان رونق بیشتر یاقوت. در مجسمه‌های که بدست آمده کوشانیان از تکمه نیز استفاده می‌نمودند. در قرون وسطی دوره تیموریان غزنویان دوزندگی با سوزن و کروشنیل صورت می‌گرفت. گلدوزی که بخش بزرگ از دوزندگی است از زمان سکاها رایج یافته و در دیگر دوره‌ها به همراه سایر دوخت و دوزها از رواج کامل برخوردار بوده‌است دوره اوج این هنر را در دوران نادرشاه افشار بوده‌است. سوزن‌دوزی یا سیاه‌دوزی در جامعه سنتی ترکمن برای تزیین لباس‌های مردان، زنان و کودکان و هم چنین پرده‌ها نیز استفاده می‌شد. اما امروز عمدتاً در لباس زنان دیده می‌شود. نوع دوخت آن زنجیره فشرده و بسیار ریز است که در ترکمنی به آن «سانجیم» می‌گویند و بیشتر از نقوش هندسی و قرینه به صورت ذهنی بهره می‌گیرند. ترکمن‌ها به فرهنگ تربیت کرم ابریشم زود آشنا شدند. ابریشم به عنوان ماده اصلی سوزن دوزی تلقی بوده و دختران و زنان لباس‌های خود را با نخ‌های ابریشمین که با رنگ‌های طبیعی رنگ ریزی می‌شد، سوزن دوزی می‌کرده‌اند. در شمال افغانستان کلاً ترکمنی استفاده زیاد دارند. زنان به تعداد سال ازدواج خود کلاً می‌پوشند؛ یعنی زن که ۳۰ سال از ازدواجش می‌گذرد ۳۰ کلاً می‌پوشد.
مواد اولیه مورد مصرف در سوزن‌دوزی ترکمن شامل نخ پارچه ابریشمی و پنبه‌ای پشم نخ‌های مصنوعی سند می‌باشد. برای پارچه نیز از انواع ابریشمی و پشمی استفاده می‌شود.
پس از اختراع ماشین دوزندگی در سال ۱۸۷۰ و ورود وسایل بهتر، دوزندگی به مدارج بلند خود رسید. فعلاً این هنر در سراسر افغانستان رایج است. سالانه صادرات نیز وجود دارد. این هنر در بالای تکه، البسه بستر خواب، پرده دیواری، پارچه بالای اشتر اسپ و کلاً نقش می‌بندند؛ که تا فعلاً از اقلام مهم صادرات این کشور را تشکیل می‌دهد. در بسا حالات از موره دوزی و زرک نیز استفاده می‌نمایند.
آریایی‌ها قوم دامپرور بودند که ۹۰۰۰ سال پیش به اهلی ساختن جانوران آغاز نمودند. آن‌ها بعداً با استفاده از پشم و پوست آشنا شده از تار پشم برای خود قالین، نمد می‌ساختند تا از تأثیرات سردی زمین و نم بالای بدنشان در امان مانند. فرش برای نخستین بار به‌شکل نمد ساخته شده‌است که ضد رطوبت است و امروز هم در میان عشایر یا کوچی مورد استفاده قرار دارد؛ ولی قدامت بافندگی قالین به عمر زردشت است. در افسانه‌ها از قالین حضرت سلیمان یادآوری می‌شود. کشف یک عدد قالین در زیر یخ سایبری، ارسال یک عدد قالین از طرف سکندر کبیر به مادر خود، کشف ابزار قالین بافی در بلخ شریف توسط دکتر لوئی دوبری نمایان می‌سازد که مردم خراسان‌بزرگ سازنده نخستین قالین بوده‌است. در افغانستان این صنعت تا امروز در میان مردم ترکمن زیاده مروج است و قالین سازان مشهور افغانستان ترکمن هستند. افغانستان فعلاً دارای ۲۰۰ شرکت تولیدکننده قالین می‌باشد که سالانه ۵۰۰ هزار متر قالین به ارزش ۲-۱۸۰-۲۰۰میلون دلار تولید دارد. حدود ۸۱۲۰۰۰ نفر مشغول به بافتن قالین هستند. تعداد مجموعی دستگاه قالین بافی درین کشور به ۴۰۰۰۰ می‌رسد. از لحاظ رنگ گل و دیزاین بیشتر از ۵۰۰ نوع قالین در سراسر افغانستان ساخته می‌شود. پساز اینکه افغان‌ها در پاکستان و ایران مهاجر شدند و صنعت قالین‌بافی را در این دو کشور بیشتر ساختن از مقام اول به دوم و سوم نزول نموده‌است؛ زیرا ایران و پاکستان راه دریایی داشته محصولات گمرکی راه دریایی خیلی کم است افغان‌ها قالین‌های خودرا به نام این دو کشور صادر می‌نمایند. فرش دستی که در افغانستان بافته می‌شود قرار ذیل است.
هنر نقاشی و میناتوری در افغانستان توسط استاد کمال‌الدین بهزاد (۱۴۵۵ م) طور وسیع بنا شد. کمال‌الدین هنر نقاشی ایرانی را با هنر آسیایی میانه مخلوط نمود و سبک جدید را به‌میان آورد که تا اکنون در ایران، افغانستان و ازبکستان مروج است. روی کاغذ ظروف تکه و سایر اشیا نقش می‌نمایند. بهزاد در هرات زاده شد. در جوانی به دربار سلطان حسین بایقرا راه یافت و مورد توجه سلطان و وزیرش امیرعلی شیر نوایی قرار گرفت. شاه اسماعیل صفوی هنگام تصرف هرات بهزاد را که، در نقاشی شهرتی داشت، با خود به تبریز برد. بهزاد در خدمت شاه اسماعیل و پسرش شاه طهماسب به اوج شکوفایی هنری رسید و شهرتش از مرزهای کشورش تا دوردست‌های دربار بابر پادشاه مغولی هند رسید. سلطان حسین او را استادی بی چون و چرای و زبان زد همگان خواند. در ازبکستان انستیتویی به نام بهزاد وجود دارد که نقاشی رسامی و سرامیک درس داده می‌شود در افغانستان پوهنزی هنرهای زیبا یا «دانشکده هنرهای زیبا کابل» وجود دارد که در آن آثار بهزاد و غلام محمد میمنه گی درس داده می‌شود. این‌گونه تعمیر به نام نگارستان وجود دارد که در آن نقاشی‌های بهزاد استاد غلام محمد میمنه گی و سایر نقاشان را به نمایش گذاشته‌اند.
حدود یک هزار سال پیش از میلاد آریایی‌ها در کنار دریای کم عمق بلخاب شهر بنا نمودند که دارای ۱۸ نهر داشت به کشاورزی پرداختند. در کشت‌وکار مجبور شدند تا ابزار آهنی را تولید نمایند.
فرهنگ عصر بُرُنز (عصر مِفرَغ) اولیه در شمال و شرق افغانستان ظهور کرد. یکی از دلایل آن استفاده ابزار به منظور استخراج لاجورد می‌باشد. سنگ لاجور به دو منظور استعمال داشت. برای رنگ آمیزی و جواهرات. سنگ لاجورد در فلزات از قبیل طلا نقره و مس استفاده داشت. تجارت لاجورد الی تمدن مصر و بین‌النهرین کشانیده شد.
باید یادآوری نمود که درجه سختی لاجورد ۵–۵٫۵ و درجه سختی مس ۲٫۵ است؛ یعنی با مس تنهای نمی‌توان لاجورد را استخراج نمود. ابزاری که برای استخراج لاجورد استعمال می‌شده خیلی سخت بوده‌است. (مفرغ یا آهن) این‌گونه پس از ورود یونانی‌ها، آریایی‌ها با فرهنگ و ابزار اروپایی آشنا شدند. این نژاد در عصر برنز به سه تمدن باختر-مرو، درهٔ سِند جیرُفت تمدنی نیاعیلامی آشنا شدند که بالای مردم این خطه اثرگذار گردیده بود. ساختن زیوران نفیسه و استفاده از طلا در شمال افغانستان بواسطه یونانی‌ها مروج گردید. ضرب سکه ظروف مسی و برنجی در همین ایام زیده مروج گردید. باستان شناسان در جنوب افغانستان در مُندیگک (در نزدیکی قندهار امروزی) شواهدی از یک شهر واقعی پیدا کردند، و شواهدی از بناها و اشیای که شهرهای واقعی برجای می‌مانند: بناهای مذهبی و آثار هنری حجاری‌شده و نقاشی‌شده. در مندیگک، باستان‌شناسان بنای ستون‌دار بزرگی متعلق به هزارهٔ سوم پیش از میلاد کشف کردند که درگاهش با خط سرخ ترسیم شده بود، و احتمالاً برای اهداف مذهبی بنا شده بود. در تپهٔ دِه‌مُراسی، باستان‌شناسان مجموعه‌ای از یک زیارتگاه را پیدا کردند که حاوی اشیایی بود متعلق به مراسم مذهبی همچون شاخ‌های بُز، یک کاسه، مُهر مِسی، نل مسی میان خالی، جام کوچکی از سنگ مرمر، یک تندیس سفال‌گری‌شده و کنده‌کاری‌شده از یک ملکه مادر و تندیسی که نشانهٔ فراوانی بوده و مشابه تندیس‌هایی بود که در مندیگک نیز یافت شده بودند. کوشانیان و به‌خصوص سک‌ها زیاده پیشه‌ور بوده در ساختن ظروف مسی، زیورات طلا و ظریف‌سازی مهارت داشتند.
عنصر مس در طبعت به درصدی مختلف وجود دارد. سختی این عنصر ۲٫۳–۳ می‌باشد که یک فلز نرم گفته می‌شود. سه معادن مس افغانستان مانند معدن مس عینک مس بلخاب و معادن مس غزنی از گذشته استخراج می‌گردید. از معادن شمال افغانستان آریایی‌ها یونانیان باختر کوشانیان سیتی‌ها و غیره استخراج می‌نمودند در معادن عینک آثار کوشانیان بزرگ و سامانیان دیده می‌شود. از طلا و مس غزنه غزنویان استفاده می‌نمودند.
صنایع شیشه‌سازی در افغانستان در دوره حاکمیت کوشانیان و تیموریان و غزنویان مروج بود. آثار بدست آمده از کاپیسا نشان می‌دهد که کوشانیان در شیشه از نقاشی استفاده می‌نمودند. در افغانستان تا فعلاً کارخانهٔ شیشه‌سازی وجود نداشته صرف شیشه‌های زینتی توسط کارگران هرات گلس با دست ساخته می‌شود که تا اکنون فعال و سالانه مقداری به خارج صادر می‌گردد.
زمانیکه باشنده گان افغانستان توانست از مفرغ (برنج) اجسام سخت سازند به ساختن ابزار نجاری نیز آغاز نمودند. نجاری در کشور چین و مصر بار آول رواج یافته‌است. سپس به دیگر کشورها ترویج گردیده‌است. نجاری در افغانستان زمانی‌که شهرسازی مروج گردیده‌است. پس از اینکه دین بودای در کشور رایج یافت سرنشینان افغانستان به حجاری کندن کاری و سنگتراشی آغاز نمودند. گنجینه‌های که از کاوش بگرام توسط ژوزف هَکین هیت افغانی وتیم فرانسوی در سال‌های ۱۹۳۷–۱۹۳۹ بدست آمد به پیشینهٔ سده‌های اول و دوم میلادی تعلق می‌گیرد. این گنجینه شامل ظروف شیشه‌ای، ظروف و تندیس‌های برنجی، قالب‌های گچی با بُن‌مایه‌های یونانی، و اشیای است که اغلب آن از مناطق مدیترانه آمده بودند. این‌گونه تعدادی از قطعات چوبیِ سامان و لوازم خانه که با عاج هندی حکاکی و تزئین شده‌است یافت گردید. نجاری و حجاری طور وسیع در زمان باختریان کوشانیان مروج گردید. شهرهای کاپیسا بامیان یکی از نمونه‌های آن وفت است که آثارش باقی‌مانده‌است. هنر نجاری پس از ورود اعراب رونق بیشتر یافت درین زمان اشیا و لوازم چوبی ساخته می‌شد که نمونه این دروازه‌ها در روضه مزارشریف مسجد جامع هرات دیده می‌شود. هنر کندن کاری چوپ پس از تیموریان درین کشور مروج گردید. در قرن ۱۸ در کوچه علی رضا خان شهر کابل بازار نجاری بنا شدکه تا امروز موجود است. در زمان ظاهر شاه کارخانه حجای بتن واقع کارته چهارم و کارخانه حجاری و نجاری در گذرگاه به فعالیت آغاز نمود این دو کارخانه در جنگهای کابل به آتش کشانیده شد.
سفال‌گری یکی از مهم‌ترین و قدیمی‌ترین هنرهای دستی بشر است که از سال‌های متمادی در افغانستان رونق داشته‌است. در افغانستان ۶۰۰۰ سال پیش از میلاد نخستین نشانه پیدایش کوره پخت در صنعت سفال دیده می‌شود در ۳۵۰۰ سال پیش از میلاد چرخ سفالگری ساده‌ای که آن را با دست می‌گرداندند ساخته شد. در طی جستجوها در تپهٔ دِه‌مُراسی، باستان‌شناسان مجموعه‌ای از یک زیارتگاه را پیدا کردند که حاوی اشیایی بود متعلق به مراسم مذهبی، مانند شاخ‌های بُز، یک کاسه، مُهر مِسی، لولهٔ مسی میان خالی، جام کوچکی از سنگ مرمر، و یک تندیس سفال‌گری‌شده و کنده‌کاری‌شده از یک رب‌النوع مادر که مشابه تندیس‌هایی بود که در مندیگک نیز یافت شده بود. حدود ۵٫۰۰۰–۷٫۰۰۰سال پیش از میلاد، دهقانان و چوپانانی در دامنه‌های حاصلخیز اطراف هندوکُش زندگی می‌کردند. این مردمان صنعت ابتدائی خانه‌سازی را با خشت خام و سفالگری با خود به شهرها آوردند و سپس، در عصر مس (Chalcolithic)، از فروش لاجورد و تجارت آن به کشورهای ایران، هند و بین‌النهرین ثروتمند شدند. در زمان تیموریان آبریزی سفال و کشیدن نقش‌ها بالای اشیا سفالی بنا شد. این‌گونه ساختن کاشی در زمان تیموریان نیز صورت گرفت؛ که نمونه آن تا فعلاً در شهر مزارشریف دیده می‌شود. ساختن ظروف سفالی تا اکنون در تمای افغانستان رایج است. در شهر کوچک به نام استالف طور وسیع ساخته می‌شود که شهرت جهانی دارد. رنگ ظروف استالفی معمولاً سبز می‌باشد.
شواهد که از دی‌ان‌ای شبش بدن انسان دریافت شده‌است نشان می‌دهد که بشر برای نخستین بار ۶۵۰۰۰۰ سال پیش برای بدن خود پوشش ساخته‌است. چینیان ۳–۴هزار سال پیش از میلاد تکه بافی می‌نمودند؛ و ۴۰۰۰ سال پیش مردم هندوستان از پنبه پارچه می‌ساختند. ۲۲۰سال پیش از میلاد جاده ابریشم تأسیس شده‌است. شواهد نشان داده‌است که مردم آسیای میانه ۴۰۰۰–۶۵۰۰سال پیش از پوست جانوران به‌خصوص گوسفند، پوشاک برای جلوگیری از سرما و گرما می‌ساختند. تکه‌بافی در شمال افغانستان در زمان باختریان کوشانیان یفتلیان رایج بود. تکه‌بافی مدرن‌تر در زمان سلجوقیان و ساسانیان پدیدار گشت؛ که تا اکنون در محلات شمال و غرب افغانستان به‌وسیلهٔ دستگاه‌های کوچک دستی مردم پارچه می‌بافند.
نساجی ماشینی: برای نخستین بار در سال ۱۳۳۲ در گلبهار ولایت کاپیسا تأسیس گردید. این کارخانه در زمان فعالیتش دارای ۲۵۰۰ ماشین بافندگی، ۵۲ هزار دوک ریسندگی یا نخ‌تابی دارای ۳۰۰ منزل رهایشی و ۱۴۰۰۰ کارگر بود. سپس کارخانه‌های نساجی افغان، نساجی بگرامی، نخ‌تابی، پشمینه‌بافی و غیره تأسیس گردید؛ که سالانه مقداری هم به خارج صادر می‌گردید.
صنعت معماری از زمان تأسیس باختریا در شهرهای بلخ، طلاتپه و آی خانم آغاز می‌گردد. خانم گالیاپوگوچینکو صنعت معماری کوشانیان را در مناطق نوبهار سینی‌های بدخشان سرخ کوتل بگرام هده فندقستان، شاهکارهای قرون وسطی یا دوره اسلامی را در محلات بلخ غزنی مساجد قندهار هرات منارها مدارس زیارتها و بناهای مشابه، شاهکارهای دوره تیموریان را در موضوعات و محلات چون مدرسه گوهرشاد گنبدی‌ها حصار ارگ هرات آرامگاه انصاری در گازرگاه مدرسه خرگرد بنای جوانمرد قصاب، بلخ ارگ غزنی روضه مزارشریف دوره مشعشع هرات خیابان مصلی اخلاصیه موارد چون کتاب‌سازی و مینا توری شاهنامه مکتب بهزاد و هنرمندان و عروج هنری قرن ۱۵ را مورد مطالعه قرارداده‌است.
شهر باستانی آی‌خانم، واقع در منتهی‌الیه شمال‌شرقی باختر (ولسوالی خواجه غار ولایت تخار) در محل پیوندگاه رودهای آمو و کوکچه است. سنگ بنا این شهر توسط اسکندر مقدونی گذاشته شده‌است. تندیس‌ها، سکه‌ها و سرستون‌های سنگی که از این شهر بدست آمد نمایانگر هنر و صنعت پیشرفته آن‌زمان می‌باشد.خانم یک شهر یونانی باختر در شمال افغانستان از حفریات تا دستبرد کامل ورود مردمان کوچ‌نشین (عشایر) به این منطقه، شهر را بین سدهٔ چهارم پیش از میلاد و سال ۱۳۰ پیش از میلاد دارای سکنه کرده‌بود.P. Bernard, Fouilles de Aï-Khanoum, Paris, MDAFA 21, 1973, II, pl. 1 ویرانه‌های این شهر در سال ۱۹۶۱ به‌طور تصادفی، توسط ظاهرشاه هنگام شکار کشف شد. در سا ل ۱۹۶۵ میلادی مطابق ۱۳۴۳ هجری شمسی تیم باستان شناسان افغان – فرانسه به سر پرستی پروفسور دانیل شلوم‌برژه Daniel Schlumberger رًییس دفتر دفه DAFA (نمایندگی باستانشناسی فرانسه در افغانستان) نیز بود سروی مقدماتی ای خانم را به عمل آورد و به زودی معلوم شد که ساحه باستانی آی خانم یک شهر بزرگی یونانوباختری می‌باشد. شواهد گه از تیکر و سکه‌ها بدست آمد معلوم گردید که این شهر الی ۲۳۰ سال عمر نموده و بالاخره دریک آتش‌سوزی از بین رفته‌است. آثار بدست آمده از آی‌خانم اختلاط عناصر معماری محلی و تزئینات معماری یونانی را در یک مرکز اداری بزرگ، یک سالن تئاتر، و یک ورزشگاه به خوبی نشان می‌دهد. همچنین سنگ نوشته‌ها و نسخه‌های یونانی بدست آمده که به خطی نوشته شده‌اند که از خط شکسته یونانی تأثیر پذیرفته‌است.
معمولاً موادی که بناهای افغانستان کار شده‌است از سنگ مرمر وسایر سنگها، گل، خشت، فلزات، کار گرفته شده‌است. سبک معماری در افغانستان معماری آسیای میانه «گنبدی»، هندی «زیاده از چوب» یونانی «سنگی» و اروپایی خشت پخته مروج بوده‌است.
در اعمار ساختمان‌ها و دیوارهای تدافعی دورادور شهر و استحکامات آن از خشت‌های بزرگ مربع شکل خام کار گرفته شده صرف در اعمار زیر خانه‌ها و بعضی از تهداب‌ها خشت پخته نیز بکار رفته‌است. مجتمع ساختمانی خشت خام (منازل مسکونی) که ساحه نود هزار متر مربع را احتوا می‌کند همچنان مجتمع ساختمانی قصر یا ساحه دفاتر اداری که ساحه ۱۸۰ در ۱۳۷ متر مربع را احتوا می‌کند و دارای ۱۰۸ عدد ستون پایه با سرستونی‌های سنگی می‌باشد خود نشان دهنده انست که شهری به این وسعت، شکوه و جلال واقعاً پایتخت حکمرانی مستقلی و از جمله شهرهای مهم باختر در تقریباً ۲۳۰۰ سال پیش از امروز بوده‌است. تزًیینات در ساختمان‌ها به‌خصوص سرستونی‌ها در سه سبک یونانی: کورنتین، دوریک و ایونیک می‌باشد. خصوصیت دیگر هنر یونانی در آی خانم عبارت از فرش‌های موزاییک است. در این فرش‌ها از تزیینات نباتی کار گرفته شده و این خود امتزاج هنر شرقی و محلی را با هنر یونانی نشان می‌دهد زیرا در یونان وقت زیادتر از تزیینات حیوانی در موزاییک کار گرفته می‌شد. صرف در موزاییک فرش حمام قصر آی خانم اشکال دولفین، اسپ آبی و اهریمنهای دریایی نشان داده شده که در ان به جای سنگ ریزه‌های مربع شکل یونانی از جمله سنگ‌های خرد و ریزه رنگه محل کار گرفته شده‌است.
بگرام پایتخت تابستانی امپراتوری کوشانیان بود. این شهر یکی از ایستگاه راه ابریشم بود. بدین منظور کوشانیان درین شهر ثروت زیادی را جمع‌آوری نموده بودند. هنر باستانی افغانستان نخستین بار در گنجینه‌های بگرام در مدخل استوپه‌هایی بودایی نمایان شد.C. Masson, “Memoir on the Ancient Coins Found at Beghram, in the Kohistan of Kabul,” Journal of the Asiatic Society of Bengal 3, 1834, pp. 153-75; 5, 1836, pp. 1-28, 537-47 گنجینه‌های بگرام، که پیشینهٔ آن‌ها به سده‌های اول و دوم میلادی برمی‌گردد، طی سال‌های ۳۹–۱۹۳۷ توسط ژوزف هَکَن (Joseph Hackin) و تیم وی در هیئت باستان‌شناسی فرانسه در افغانستان کاوش شد. این گنجینه شامل ظروف شیشه‌ای، ظروف و تندیس‌های بُرُنزی، قالب‌های گچی با بُن‌مایه‌های یونانی، و اشیای است که اغلب آن از مناطق مدیترانه آمده‌بودند.J. Hackin, Recherches archéologiques à Begram, Paris, MDAFA 9, 1939, pl. IV, XI, XII; VII, XX, XXIV; Auboyer, L’Afghanistan, pl. 14a, b, 15; 10-12; 8, 9 این گنجینه همچنین متشکل از قطعات چوبیِ سامان (اثاثه) خانه‌است که با عاج هندی حکاکی و تزئین شده‌اند.Hackin, Recherches, pl. XXVIII, XXXIX; idem, Nouvelles recherches archéologiques à Begram, Paris, MDAFA 11, 1954, fig. 8ff. ; Auboyer, L’Afghanistan, pl. 25, 20 ظروف مشروب‌نوشی چینی نیز گواه بر استفاده از راه ابریشم است.Hackin, Nouvelles recherches, fig. 243-49
آثار بدست آمده متعلق به فرهنگ‌ها و تمدن‌های مختلفی در جهان باستان می‌باشد و از نقاطی مانند قلمرو امپراتوری رم، هند و چین به بگرام آورده شده‌اند. به نظر می‌رسد این اشیاء بخشی از گنجینهٔ پادشاهان کوشان بوده که به مرور زمان گردآوری و اندوخته شده‌است. احتمال دارد که این اشیاء بخشی از محموله‌های تجاری بزرگ بوده باشند. با این حال مطالعات بیشتر نشان دادند که افغانستان در آن زمان تنها پذیرنده این اشیاء گرانبها از نقاط دیگر نبوده بلکه خود به صورت فعال در تولید بخشی از این آثار، مانند کنده‌کاری‌های روی عاج و نقش برجسته‌های گچی، فلزسازی مشارکت داشته‌است.
در جنوب افغانستان اثرات تمدن بودایی زیاده دیده می‌شود. چنانچه تندیس‌های گِلی کوچک و ساده از دورهٔ نوسنگی که احتمالاً ایزدان محافظ بودند در تمامی پایگاه‌های باستان‌شناسی از خاورمیانه تا هند یافت می‌شوند؛ در افغانستان هم این پایگاه‌ها در مُندیگک،(J. M. Casal, Fouilles de Mundigak, Paris, 1961 نادِ علیG. F. Dales, New Excavations at Nad-i-ali (Sorkh Dagh) Afghanistan, Berkeley, 1977 و تپهٔ دِه‌مُراسیL. Dupree, “Deh Morasi Gundai: A Chalcolithic Site in South Central Afghanistan,” Anthropological Papers of the American Museum of Natural History 50/2, 1963 واقع هستند؛ سردیس سنگی کوچکCasal, Fouilles, pl. XLIII, XLIV; J. Auboyer, L’Afghanistan et son art, Prague, 1968, pl. 1 که با همتاهای آن در میان‌رودان (بین‌النهرین) مشابه‌است، نشان می‌دهد که این سردیس مربوط به یک نجیب‌زاده بوده‌است. باختری‌ها و سپس کوشانیان و جانشینان آنها، با الهام گرفتن از سنت بومی آریائی خود و سنت یونانی، با چهره‌نگاری شهریارانشان بر روی سکه‌ها، گونه‌ای مهم از هنر و منبعی غنی از داده‌های تاریخی را به وجود آوردند.J. M. Rosenfeld, The Dynastic Arts of the Kushans, Berkeley, 1967 چهره‌نگاری‌های شاهان را می‌توان به صورت حکاکی‌شده بر مدخل معابد سنگیD. Schlumberger, “Fouilles à Surkh-Kotal,” JA, 1952, p. 443, pl. VI; Auboyer, L’Afghanistan, pl. 41 یا بر روی دیوارهای نیایشگاه‌ها یافت.Z. Tarzi, L’architecture et le décor rupestre des grottes de Bamiyan, Paris, 1977, pl. Al, figs. 9 B14, B15, 10-12
تاثیرپذیری از هنر غرب، در سده‌های ششم و پنجم پیش از میلاد آغاز شد. آثار بجای‌مانده از این دوران در ناد علی،Dales, New Excavations قندهار،S. V. Helms, “The British Excavations at Old Kandahar: Preliminary Report of the Work of 1977,” Afghan Studies 2, forthcoming بلخ،J. C. Gardin, Ceramiques de Bactres, Paris, Mémoires de la Délégation Archéologique Française en Afghanistan [MDAFA] 15, 1957 طلاتپه،V. I. Sarianidi, Raskopki Tillya-tepe v Severnom Afganistane I, Moscow, 1972 آلتین‌تپه،V. I. Sarianidi, “Altin-tepe, rovesnika drevneichikh ,” Vokrug Sveta 2, 1968, pp. 46-48 و دهانه غلامانU. Scerrato, “Excavations at Dahan-i-Ghulaman [Seistan-Iran]: First Preliminary Report [1962-1963],” East and West 16, 1966, pp. 9-30 یا «زرین»، پایتخت سرزمین باستانی زرنگ (بگفتهٔ کتزیاس) قابل مشاهده‌است. تأثیر فرهنگ یونانی در این شهرها به دوران فتوحات اسکندر مقدونی در سدهٔ چهارم پیش از میلاد برمی‌گردد. جانشینان اسکندر در مشرق‌زمین، یعنی سلوکیان، یونانی‌باختری‌ها در واقع ناقلین واقعی هنر یونانی آسیایی در عصرشان (سدهٔ سوم پ. م - سدهٔ ششم میلادی) بودند و تأثیر هنرشان در معماری (نقشه‌های شهرها و دژها، ستون‌ها، بناهای شهری و غیره)، تندیس‌گری (ستون‌های شبه‌کُرینتی، سرستون‌های فرتوردار، نقش و نگارهای گُل‌دار و طومارشکل)، و نگارگری قابل رویت است که در آن عناصر تزئینی در مغاره‌های بنا گردیده بود. مردمان کوچ‌نشین (چادرنشینان) اِستِپ‌ها، زرگرهای سکایی تأثیریافته از هنر یونانی، و صنعتگران جنوب سیبری و اُردوس هم سنت‌ها و سبک‌هایشان را به افغانستان انتقال دادند. در سدهٔ اول میلادی، راهبان بودایی منطقهٔ گَنگ در هند، برای نیایشگاهای‌شان نمادها و نگاره‌هایی آفریدند که به‌سرعت در منطقه متداول شد. این هنر پیکرنگاری که از سرزمین‌های باستانی هند و گندهارا الهام گرفته شده بود تا عصر پیدایش اسلام دوام پیدا کرد. (رجوع شود به هنر گندهارا)
طلاتپه نام یک پایگاه باستانی در نزدیکی شهر شبرغان در شمال افغانستان است که کاوش آن در سال ۱۹۷۸ میلادی توسط گروهی از باستان‌شناسان افغان و روس به سرپرستی ویکتور ساریانیدی صورت گرفت. این باستان‌شناس در جستجو گنج افسانه‌ای باختر بود تا آنکه آن را از طلا تپه دریافت. این گنج از شش گور (پنج زن و یک مرد) بدست آمده‌است و تا آن‌زمان به خوبی نهفته و دست‌نخورده باقی مانده‌بودند. اجساد مدفون در این گورها در پارچه‌هایی ظریف پوشانده شده‌بودند که از مدال‌های زرین دوخته شده‌بودند، و جامه‌های آن‌ها از تارهای طلایی بافته شده و با مروارید نقش‌دوزی شده‌بودند. شمشیرها و خنجرهای آن‌ها در غلاف‌های طلایی و تزیین‌شده با نقش‌هایی از حیوانات، جای گرفته‌بودند، و کمربندهای آن‌ها با نقش‌های مدالی آذین داده شده‌اند؛ گردنبندها و آویزه‌ها با ایزدان ایرانی و یونانی، همچون کوبله (Cybele) به شکل ایزدبانوی حیوانات نقش‌نگاری شده‌اند.V. I. Sarianidi, “Trésors d’une nécropole royale en Bactriane,” Archéologia 1979, no. 135, pp. 18-27; p. 21, fig. 4; p. 24, fig. 1, 2; p. 25, fig. 4; p. 23, fig. 3 گمان می‌رود این آثار هنری توسط زرگران سیتی (Scythian) یا همان سکایی ساخته شده‌باشد که در خدمت شاهزادگان کوچ‌نشین سرزمین باختر بودند و در سرزمین گندهارا تندیس‌هایی تهیه می‌کردند که هنر بکار رفته در آن تلفیقی از هنر یونانی-پارتی و هنر مردمان باشندهٔ اِستِپ‌ها بوده و شامل زیورآلات و تندیس‌های از بوداسف می‌شده‌است.