moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت شهر نوکنده برابر با ۶٬۶۵۰ نفر جمعیت بوده‌است. مردم نوکنده به گویش نوکنده‌ای زبان مازندرانی گویش می‌کنند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۶٬۶۵۰ نفر (۲٬۳۱۶ خانوار) بوده‌است.
کتابخانه عمومی سرهنگ جعفری نوکنده بهمن ماه سال ۱۳۸۹ افتتاح گردید. این کتابخانه سالن‌های جدا خواهر و برادر و کودکان می‌باشد؛ که از نظر مهندسی معماری از بهترین کتابخانه‌های استان است این کتابخانه بیشتر از ۹۰۰۰ کتاب و ۱۳۰۰کتابخوان هستند. این کتابخانه به مدیریت خانم خواجه اداره می‌شود. واز نظر زیبایی ومعماری جالب چشمگیر است.
جنگل نرگسی نوکنده در غرب استان گلستان واقع شده‌است و از روستاهای لیوان غربی، لیوان شرقی، تلور قابل دسترسی است. این جنگل که یکی از نادرترین جنگل‌ها و تفرجگاه‌های طبیعی استان گلستان است که به صورت دست نخورده باقی مانده‌است. در این جنگل حیواناتی نظیر روباه، گربه وحشی، شغال، خرس، گراز وحشی، عقاب و انواع پرندگان شکارچی،تعداد محدودی پلنگ و بسیاری از حیوانات وحشی بسیار زیبا در حال زندگی می‌باشند. همچنین این جنگل دارای رودخانه‌ها و آبشارهای بسیار دیدنی زیادی است که امید است مسئولان گردشگری نگاه ویژه‌ای را به این نقطه گردشگری داشته باشند. گفتنی است جنگل نرگسی در۱ کیلومتری شهر نوکنده از شهرهای شهرستان بندرگز می‌باشد.
شهر نوکنده در جنوب، غربی بندرگز واقع شده‌است. این شهر به علت موقعیت خاص جغرافیایی و وجود جنگلهای انبوه جهان مورا در جنوب آن و داشتن آب‌و‌هوای معتدل و خاک مساعد، از پیشرفت نسبتاً خوبی برخوردار است. ناهمواری‌های نوکنده همانند سایر مناطق اطراف شامل دو قسمت کوهستانی و جلگه‌ای می‌باشد. قسمت کوهستانی آن، بخشی از رشته کوه البرز است که دارای پوشش گیاهی جنگلی انبوه و مراتع مختلف است نوکنده دارای خاک حاصلخیزی می‌باشد که در نزدیک دریا کشت پنبه بیشتر رواج دارد. دریای نوکنده ماهی‌های گوناگونی دارد که بیشتر قابل خوردن هستند. ساحل نوکنده دارای مکان‌های دیدن است وهم مکان‌های مسافرتی که به جذب توریست کمک زیادی می‌کند.
ملاح. شهروز/ ملاح. مهرشاد از خندق تا دیوار بلوک دوم انزان حوضه استراباد
سُرخَنکَلاته شهری از توابع بخش بهاران شهرستان گرگان در استان گلستان ایران است. سرخنکلاته از سال ۱۳۸۱ از روستا به شهر تبدیل شد. محدودهٔ شهر طبق آمارگیری ۱۰۰۰ هکتار است که ۱۸۷ هکتار مساحت شهر را تشکیل داده‌است.
تازیک‌ها از ساکنان اصلی این شهر بوده‌اند. در اوایل دوره قاجار امیر علی‌بیک با عده‌ای از بستگان و افراد طایفه خود به همراه قشونی که ریاست آن را محمدوردی‌بیک به عهده داشت جهت امنیت استرآباد از ارسباران آذربایجان به این منطقه آمدند. از آن‌جا که شهر استرآباد ظرفیت پذیرش این طایفه و قشون را نداشت این افراد قبرستان‌محله را برای اقامت برگزیدند و در آن‌جا ماندگار شدند. آن‌ها به خاطر اینکه از پنج گروه (تاجیک (تازیک)، مقصودلو، مارزلو، جلایری، قجر (جرجانی)) تشکیل می‌شدند قبرستان‌محله را بش‌محله (پنج‌محله) نامیدند و بعداً خروس‌محله نیز به آن اضافه شد.معطوفی، اسدالله، استرآباد و گرگان.
بعدها مقصودلوها و شماری از اهالی سرخنکلاته در جنبش مشروطیت ایالت استرآباد نقش مهمی داشتند.
عبدالصمد خان که در سال ۱۲۵۲ ه‍.ق با فرمان محمدشاه قاجار به ریاست و سرکردگی اهالی سرخنکلاته برگزیده شده‌بود در سفر ناصرالدین شاه به خراسان با تفنگداران خود به ناحیه شاه‌کوه به دیدار وی رفت. از همین زمان بش‌محله با نام سُرخَن‌کَلاته (در اصل سر خان کلاته) معروف شد. کلاته در زبان مازندرانی به معنای روستا و آبادی است. سرخنکلاته در ابتدا و در شکل حقیقی گفتاری (سَرِ خان کَلاته، به معنای (آبادیِ محلِ تجمع خَوانین یا همان خان‌ها)) بوده‌است. همچنین زبان مردم سرخنکلاته گویشی از زبان طبری است.
نوده خاندوز شهری از توابع بخش چشمه‌ساران شهرستان آزادشهر در استان گلستان ایران است.
جمعیت نوده خاندوز در سال ۱۳۹۵، برابر با ۲،۹۸۹ نفر بوده‌است.
شهر نوده در کیلومتر پنج جاده آزادشهر به شاهرود در سال ۱۳۸۲ بر اساس مصوبه وزارت کشور به شهر تبدیل شد بر اساس آخرین سرشماری حدود ۳۰۰۰ نفر جمعیت دارد و از سه محله نوده خاندوز، حاجیلر و شهرک امام رضا تشکیل شده‌است. شغل غالب مردم کشاورزی است و مهم‌ترین محصولات کشاورزی‌ نوده خاندوز گندم، برنج، کلزا یا کانولا و باغ‌های زیبای زیتون و هلو و آلو است. پارک جنگلی شبنم (تپه علیرضا) شهر نوده مهم‌ترین تفریحگاه شهر و شهرهای همجوار محسوب می‌شود. این شهر معروف به شهر گل نرگس است به دو دلیل ۱- به خاطر رویش گل‌های طبیعی نرگس در دامنه‌های کوه‌های اطراف شهر ۲- مراسمی به نام گل نرگس حضرت زهرا بیش ۴۰ سال با حضور سخنرانان و مداحانی از شهرهای مشهد، قم و تهران در این شهر برگزار می‌شود.
در بخش چشمه ساران بالغ بر ۱۵ روستا وجود دارد که یکی از زیباترین آنها روستای وطن می‌باشد.
شهر نوده خاندوز هم‌اکنون در حال توسعه می‌باشد که با طرحهای اخیر دولت و سازمان گردشگری برای ایجاد آبشارهزار پله (که نصف آن تا سال ۱۳۹۰ انجام شده‌است)، موجب پیشرفت این شهر شده‌است، هجوم سرمایه داران از کلان‌شهرها برای خرید زمین‌های این منطقه نوید یک شهر توریستی درآمدزا را می‌دهد. علاوه بر اینها شهر نوده خاندوز دارای مراسم مذهبی متعدد می‌باشد که مهم‌ترین ان جشن نیمه شعبان است که از تمام استان برای دیدن ان می‌آیند مخصوصاً برای نور افشانی آن شب خاطره انگیز در پارک جنگلی شبنم، شهر نوده خاندوز دارای یک رودخانه می‌باشد که دو بخش خاندوز (اصلی) و حاجیلر را از هم جدا نموده‌است، و این رودخانه زیبا تنها یاری‌رسان کشاورزان آن منطقه جنگلی می‌باشد.
پادگان نوده خاندوز در ۳ کیلومتری آن در زمان رضا شاه مورد آشنا بسیاری از هم وطنان ایرانی می‌باشد، همچنین پادگان دارای یک پل تاریخی بسیار زیبا و کم عرض میباشد که توسط آلمانی‌ها در زمان رضا شاه بنا شده‌است.
شهر نوده از چهار طرف وسط کوه‌های جنگلی می‌باشد که ان را مانند نگینی در وسط جنگل و دارای راه بین المللی نشانده‌است، تفرجگاه سوجاق و بن قلعه در حاشیه شرقی شهر نوده از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری با طبیعتی بکر و دست نخورده و چشمه سارهای فراوان می‌باشد که همواره مورد توجه گردشگران زیادی از اقصی نقاط کشورمان می‌باشد.
همچنین زیارتگاه پیرباد (که در بین تراکمه یل پیر معروف است)در ضلع شرقی نوده خاندوز مورد اعتقاد مسلمانان شیعه و سنی منطقه در ایام تعطیلات و مناسبت‌های مذهبی مختلف میزبان زوار فراوانی از شهرها و روستاهای دور و نزدیک است.
یکی از مراسم‌هایی که هر سال هزاران نفر را از شهرهای مختلف به نوده خاندوز می‌آورد مراسم نورافشانی در شب نیمه شعبان (گل نرگس نماد نوده خاندوز و هم امام زمان و نام مادر آن حضرت است) می‌باشد که همه ساله در پارک شبنم نوده انجام می‌شود و طرافداران زیادی دارد.
چوبَر شهری از توابع شهرستان تالش در استان گیلان ایران است. این شهر در سال ۱۳۸۴ خورشیدی از ادغام پنج روستا تشکیل شد.
چوبر شهری از شرق چسبیده به دریای خزر و از غرب به کوه‌های استان آذربایجان شرقی و تالشان، آب و هوای مرطوب و اکثراً بارانی را داراست که این موقعیت باعث شده کشاورزی مخصوصاً برنج و کیوی از محصولات درجه اول این شهر بشمار بیاید و همچنان بزرگترین صادرات کیوی و میوه و سبزیجات در شمال غرب ایران بشمار برود. آبشارهای کوهستانی از جاذبه‌های گردشگری چوبر هستند.
شهرداران چوبر از تاسیس تاکنون عبارتند از:
شهروز یاقوتی
انور بی نیاز
سید یونس هاشمی
تقی نظیری
حامد قلی پور
احد پرستار
طرح ساحلی شهرداری چوبر، پارک جنگلی شهرداری چوبر، باغات کیوی در سطح شهر، تاواگولی واقع در بالامحله چوبر، اماکن متبرکه امازاده نرگس خاتون و نه ساله، سیدآباد محله، دروار محله، للکه محله، رودسرا، هنری محله، کچیم، خودکارمحله، مسجد قباقی، دهقان محله، الکوفی و ییلاقات.https://choobar.ir/about/
فرهنگ جغرافیایی ایران جلد ۲ در مورد چوبر می‌نویسد:
دهی است از دهستان کرگان‌رود شمالی بخش مرکزی شهرستان طوالش. در ۳۷ هزار گزی شمال هشتپر و ۳ هزار گزی شمال حویق سر راه شوسه آستارا واقع شده‌است. جلگه و مرطوب است. ۱۷۲۵ تن سکنه دارد. از چشمه و رودخانه آبیاری می‌شود. از محصولاتش غلات، لبنیات، عسل، چای، گیلاس، سیب و پرتقال است. مردمش به کشاورزی اشتغال دارند. سر راه شوسه ۵ قهوه‌خانه و چند دکان دارد.
در سال ۱۳۸۷ پدیدهٔ رانش زمین که پیش از این در منطقه چوبر بی‌سابقه بود، رخ داد.واحد مرکزی خبر یکشنبه ۱۷ شهریورماه ۱۳۸۷–۲۳:۱۱، بازدید: سپتامبر ۲۰۰۸.
مردم چوبر به زبان‌های تالشی و ترکی آذربایجانی صحبت می‌کنند. برخی از مردم تالش‌تبار این شهر و چند روستای ساحلی اطراف به تدریج زبان تالشی را کنار گذاشته و به زبان ترکی آذربایجانی گویشور شده‌اند. این امر در بخش‌هایی از مناطق تالش‌نشین ایران شامل برخی مناطق در ناحیه‌ای که از شهر هشتپر آغاز می‌شود و تا آستارا ادامه می‌یابد نیز مشهود است. زبان تالشی هنوز در روستاهای کوه‌پایه‌ای و کوهستانی پیرامون چوبر برتری دارد.رهنمایی، محمدتقی، علل نفوذ زبان‌های ترکی و گیلکی در تالش. ، بازدید: سپتامبر ۲۰۰۸. (در قالب پی‌دی‌اف)
سپیددشت شهری است در استان لرستان در غرب ایران. این شهر مرکز بخش پاپی از توابع شهرستان خرم‌آباد است. راه‌آهن تهران جنوب از این شهر می‌گذرد و دارای طبیعت بکر و زیبا بوده و پیرامون آن را کوهستان فراگرفته با خرم‌آباد حدود ۸۰ کیلومتر و با دورود ۴۲ کیلومتر فاصله دارد. از نظر موقعیت جغرافیایی، سپیددشت دارای عرض جغرافیایی ۳۳٫۱۲ درجه و طول جغرافیایی ۴۸٫۵۸ درجه بوده و ارتفاع آن از سطح دریا ۱۰۲۱ متر می‌باشد. این منطقه از نظر اقلیم آب و هوایی سرد دارد اما در روزهای گرم سال دمای هوای آن تا ۴۰ درجه سانتی گراد هم می‌رسد.
یکی از ویژگی‌های بارز شهر سپیددشت که حتی می‌توان گفت از دلایل عمده شکل‌گیری این شهر می‌باشد قرار گرفتن بر مسیر راه‌آهن تهران - جنوب می‌باشد. شهر سپیددشت در محدوده اداره کل راه‌آهن لرستان و کیلومتر ۹۸۱+۵۰۷ محور تهران ـ خرمشهر قرار گرفته‌است. سپیددشت سومین ایستگاه از دورود و در فاصله ۴۲ کیلومتری آن قرار گرفته‌است. این ایستگاه از نظر تقسیمات خط در محدوده حوزه ۱۱ و قطعه ۳۱ می‌باشد. ایستگاه‌های طرفین آن از سمت شمال: بیشه با فاصله ۱۳ کیلومتری و از سمت جنوب چمسنگر با فاصله ۱۷ کیلومتری می‌باشند.
فلسفه نامگذاری سپیددشت بخاطر وجود سه پیچ خط راه‌آهن که از این شهر می‌گذرد، می‌باشد؛ به عبارت دیگر چون در زبان لری به پیچ راه، پید می‌گویند و در زمان احداث راه‌آهن به دلیل کوهستانی بودن این منطقه و اختلاف ارتفاع ورودی و خروجی شهر، مهندسان وقت مجبور به استفاده از سه پیچ راه بودند، به همین خاطر آن منطقه به سپیددشت معروف شد یعنی دشتی که سه پیچ راه‌آهن از آن می‌گذرد.
رودخانه سزار و رودخانه زز دو رودخانه‌ای هستند که از سپیددشت می‌گذرند.
شهر سپیددشت به عنوان گلوگاهی بین شهرهای خرم‌آباد، دورود، منطقه شول‌آباد الیگودرز و اندیمشک قرار دارد.
از آبشارهایی که به سپیددشت نزدیک هستند می‌توان به آبشار بیشه، آبشار تاف، آبشار گریت و آبشار شوی و آبشار تاف غضب (روستای 501)اشاره کرد. در اطراف سپیددشت مکان‌های تفریحی زیادی از جمله: دره اناران، کومو، رونه، بوتک، گازه، خشکی، آبسرده، کسمت، چلقادی، امارت، باکش و … وجود دارد.
زیستگاه سه گونه از ماهیان کور غار که فقط در این منطقه از دنیا یافت می‌شوند در یک غار آبی در زیر کوه چیلنگ روستای لون در دهستان تنگ هفت این بخش (پاپی) شهرستان خرم‌آباد می‌باشد همچنین این بخش یکی از زیستگاه‌های گونهٔ بومی و منحصر به فرد سمندر لرستانی می‌باشد که در دنیا فقط در جنوب استان لرستان و شمال استان خوزستان یافت می‌شود نیز می‌باشد.
مردم این منطقه بیشتر به زبان لری سخن می گویند.
مردم این شهر اغلب کارمند و مغازه دار هستند که البته فعالیت‌هایی در زمینه زنبور داری، پرورش ماهی قزل آلا، کشاورزی و دامداری انجام می‌دهند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲٬۹۱۷ نفر (۸۰۹ خانوار) بوده‌است.
در سپیددشت جاذبه های گردشگری فراوانی وجود دارد این منطقه سرشار از چشمه و آبشار های طبیعی و رودخانه های فصلی و دائمی می باشد طبیعت سپیددشت در فصل بهار هر ساله پذیرای گردشگران داخلی و خاری می باشد
ویسیان شهری است در استان لرستان در غرب ایران. این شهر مرکز بخش ویسیان از توابع شهرستان چگنی است.
مردم ویسیان لر هستند و به زبان لری گویش لری چگنی صحبت می‌کنند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲٬۰۸۷ نفر (۶۱۹ خانوار) بوده‌است.
سَراب‌دوره شهری است در استان لرستان در غرب ایران. این شهر مرکز شهرستان چگنی است.
اراضی این منطقه قسمتی جلگه و قسمتی در دامنه کوه یا کوهستانی است و آب و هوایی معتدل دارد. آب مورد نیاز منطقه چگنی از رودخانه، چشمه‌ها و حوزه‌های آبرفتی کوه‌های اطراف تأمین می‌شود.
بیش از ۳۲۰ اثر تاریخی و باستانی در این شهرستان وجود دارد که توجه و رسیدگی به این جاذبه‌های گردشگری می‌تواند موجب جذب گردشگر و رونق اقتصادی پایدار در شهرستان و استان شود.
این شهرستان دارای آثار و بناهای تاریخی زیادی مانند بنای دو امامزاده معروف به نام‌های پیرشمس الدین و حیات الغیب با قلعه مخروبه تپه سر قلعه ناوه کش و پل مخروبه مهم کشکان که پایه‌های آن باقی است، می‌باشد.
پل تاریخی «کشکان» مربوط به دوره ساسانی و آل حسنویه و غارهای مربوط به دوره پارینه سنگی ازجمله غار کالجالی، غار مغار، غار چهار درب یافته، غار دوشه و تپه‌های باستانی مانند تپه چغادرویشان و آثار قلعه تاریخی معروف به چهارچرب تنگ تیر مربوط به عصر شاهنشاهی اشکانی از جمله اماکن تاریخی و فرهنگی به عنوان جاذبه‌های گردشگری این شهرستان است
شهرستان چگنی دارای سراب های بسیاری از جمله سراب دوره، سراب کَرِه زهراکار، سراب ناوه‌کش، سراب رفتخان، سراب کله‌هو و رودهای مهمی از جمله کشکان و گلال خرم‌آباد است که دشت‌های حاصلخیز این شهرستان را سیراب می‌کنند
کوه‌های بلند با تنوع گیاهی و جانوری فراوان از جمله سفیدکوه با ارتفاع ۳۰۸۰ متر از سطح دریا و پوشیده از جنگل‌های سرسبز در این شهرستان قرار دارد، بلندترین قله‌ آن به نام کُربِئی یادآور شکوه تمدن کُربیانه در هزاره اول پیش از میلاد مقارن با عصر ایلام است
منطقه حفاظت شده سفیدکوه چگنی از غرب خرم‌آباد آغاز و نیمه شمالی بخش مرکزی چگنی به همراه چهارده روستای این منطقه را دربر می‌گیرد
آبشارهای فصلی و دائمی فراوانی در شهرستان چگنی وجود دارد که کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند، ازجمله : آبشار دال‌آو، آبشار سربیشه، آبشار کالیاب، آبشار سماق و ...، همچنین دره‌های شگفت‌انگیز سماق، کلهو و باباخانی تشکن مکان‌هایی بکر و زیبا جهت مقاصد گردشگری هستند
بنا بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱٬۷۱۳ نفر (۴۷۸ خانوار) بوده‌است.
مردم این شهر اکثرا به زبان لری سخن می گویند.
چَغابَل، مرکز شهرستان رومشکان در استان لرستان است.
مردم چقابل به زبان لری گویش رومشکانی سخن می‌گویند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۴۰۱ جمعیت این شهر ۷۲۰۰ نفر بوده‌است.
گَراب یکی از شهرهای استان لرستان در غرب ایران است. این شهر مرکز بخش طرهان از توابع شهرستان کوهدشت است،شهر گراب جزء شهر های لک زبان لکستان می باشد ، جمعیت این شهر، ۳٬۲۹۵ نفر می‌باشد. شهر گراب دارای دو چشمه گوگردی به نام‌های گراب بزرگ" و "گراب کوچک" می‌باشد که از نظر درمانی خواص فراوانی دارد. از آن‌جایی که این شهر جزئی از مناطق سرسبز است، بیشتر مردم منطقه کشاورز یا باغ دار هستند و از این چشمه‌ها برای آبیاری زمین های کشاورزی خود استفاده می‌کنند. همچنین، شهر گراب دارای یک کوه به نام شاداب کوه است که نوعی پارک کوهستانی به شمار می‌رود. در بالای این کوه آرامگاه دو شهید گمنام قرار دارد که سال ۱۳۹۳ به این شهر منتقل شده اند.
= مردم‌شناسی =
مردم شهر گراب به زبان لکی صحبت می‌کنند. این شهر دارای طایفه‌ای بزرگ به اسم آدینه‌وند است که حدود دو سوم جمعیت این شهر را تشکیل داده‌اند. شهر گراب در زمان تأسیس تا اوایل انقلاب گراب نام داشت. پس از وقوع انقلاب، اکثریت مردم این شهر مخالف انقلاب و طرفدار شاهنشاهی بودند. در نتیجه شکل‌گیری دشمنی بین طرفداران شاهنشاهی و طرفداران خمینی، طرفداران شاهنشاهی به مسجد‌ها نمی‌آمدند. به همین علت، شهردار این شهر تصمیم گرفت نام گَراب را به وحدت شهر تغییر دهد که به معنای وحدت بین مردم باشد. اما این تغییر چند سال به طول نه انجامید و شهردار بعدی نام قبلی شهر را باز گرداند.
= اثار تاریخی =
اثار ملی ثبت شده شهر گراب
تپههای طرهان وتپه صحرای ۱وتپه صحرا ۴ مربوط به دوره ساسانیان است.
تپه خرکله دربخش طرهان، جنوب شرقی شهر گراب قرار دارد.
پناهگاه صخرهای شادابکوه ۱ وپناهگاه صخرهای شاداب کوه ۳ وغار شادابکوه ۲ مربوط به دوره پارینه سنگی جدید است.
قلعه گراب مربوط به عصر مفرغ -دوره اشکانیان-دوره ساسانیان – سدههای ۴-۶ه.ق است.
تپه صحرا ۲ مربوط به سدههای میانی دوران تاریخی پس ا زاسلام است.
تپه سرچیا ۲ مربوط عصر اهن ۲ – – دوره اشکانیان –دوره ساسانیان است.
سرچیا۱با ثبت۱۸۳۱۵ در جنوب شهر گراب بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه چیاکچکینه مربوط به هزاره اول قبل از میلاد -دوره اشکانیان – دوره ساسانیان است.
تپه بگ لر ۲ وتپه سون قصاو مربوط به هزاره اول قبل از میلاد- دوره اشکانیان – است.
تپه کولاژدم کوه ۱ وتپه آسو مربوط به دوره اشکانیان- دوره ساسانیان است.
تپه بگ لر ۱ وتپه کولاژدم کوه ۸و۱۰ مربوط به دوره اشکانیان است
=تاریخچه=
با نگاهی اجمالی به کتاب تاریخ گزیده نوشته حمدالله مستوفی متوجه می شویم که قدمت طرهان به ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمیگردد واین نمادی از قدمت و تاریخ این بخش به مرکزیت گراب است واز ان جهت که شهر گراب در مسیر شاهراه ارتباطی بین دهستانهای اطراف ،شهر کونانی و کوهدشت وهمچنین استان ایلام قرار دارد از لحاظ جغرافیایی پتانسیل آن را دارد که در اینده ای نزدیک به شهرستان تبدیل شود
= زبان و قوم =
مردم شهر گراب به زبان لکی صحبت می‌کنند و جزء مردم لک زبان لکستان می باشد
=جاذبه‌های گردشگری=
چشمه های آب معدنی: چشمه های آب معدنی لرستان همانند چشمه گراب کوهدشت عموماً گوگردی و نمکی اند . ، مظهر اصلی چشمه گراب زیرتپه مخروطی شکلی به ارتفاع متوسط ۳۰ متر واقع است و به نظر می رسد که سطح پیزومتری آن نیز حدود ۱۰ متر بالاتر از سطح دشت و اراضی منتهی به کالشور باشد این چشمه ها دارای آب معدنی با خواص درمانی فراوان می باشند. این دو چشمه در آینده نزدیک و با توجه به مساعدت مسئولان باعث جذب گردشگران و فواید اقتصادی و مالی بیشتری برای شهر می شوند.
جنگلهای بکربلوط و کوههای سر به فلک کشیده:در نواحی شمالی و جنوبی شهر گراب مجموعه ای از کوه های سر به فلک کشیده ای قرار گرفته اند که دارای مزیتهای گوناگونی همانند: امکان کوهنوردی، وجود گونه های فراوانی از گیاهان دارویی، و چشم انداز های طبیعی بدیعی از از نظر گردشگری است، همچنین این کوه ها زیستگاه گونه های نایابی از پرندگان و حیواناتی است که فقط در این منطقه یافت می شوند. در شمال کوه « نورا » که مشرف به شمال شهر گراب است، گستره ای از جنگلهای بکر بلوط با گونه های گیاهی فراوان، چشمه ها و قناتهایی قرار گرفته که از آن به عنوان شریان حیاتی کوچ بهارنه چادرنشینان و عشایر بومی و غیر بومی استفاده می شود در جنوب شهر گراب شاداب کوه داری پارکی کوهستانی است که برای پیاده روی و استراحت کردن در آلاچیق ها مناسب است
.1. ( پارک سعدی )
.2. ( پارک شهرداری )
.3. ( پارک ساحلی )
.4. (پارک کوهستانی شادابکوه )
شهر گراب از شمال به کوه زر واستپ ها وجنگل های سرنوراه( که پوشیده شده از درختان بلوط-انجیر کوهی-زالزالک-گیاهان دارویی وصنعتی-پوشش گیاهی برای چرای دام)وازجنوب به شهر کورنانی و کوه شادابکوه که ارتفاعی بالغ بر۱۲۲۴متر دارد و ، از شرق به شهر کوهدشت و غرب به رودخانه سیمره و استان ایلام منتهی میشود.
=وجه تسمیه گَراب=
مردم محل از آب این چشمه به عنوان دارو و برای التیام زخم های سطحی استفاده می کنند توپونیم گراب واژه ای فارسی است که مرکب از دو جزء “گر” و “آب” می باشد. در لغت نامه دهخدا برای معنای واژه « گَر»، بیماری کچلی آمده است واژه آب نیز در غالب موارد به همین معنی متداول در فارسی امروزی است
«پیش‌شماره شهرستان‌های استان لرستان» (PDF). محمد سبزی. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۴.
کوهنانی یکی از شهرهای استان لرستان است. این شهر مرکز بخش کوهنانی از توابع شهرستان کوهدشت است.
کوهنانی از دو کلمه کوه+نان تشکیل شده‌ است و وجه تسمیه این نام وابستگی معاش مردم به‌ کوه های اطراف و رونق اقتصاد قوی این منطقه نسبت به نواحی همجوار است.
شکل گیری و تاریخچه
با توجه به بیش از 120 اثر تاریخی و طبیعی ( تپه‌های باستانی، آتشکده‌ها، میل صید صفربگ، نقاشی غارها، گنجینه‌های فراوان، رودخانه، زمین‌های حاصلخیز و...) می‌توان به این نتیجه رسید که از زمانی که انسان در غارها میزیسته شهر کوهنانی در حوالی رودخانه و زمین‌های حاصلخیز این منطقه وجود داشته‌است . از انجایی که این این منطقه و مردمش قدمتی پیش از تاریخ دارند نمی‌توان آن را به دوره خاصی از تاریخ نسبت داد در ادوار گذشته شهر کوهنانی رونق بسیار فراوانی نسبت به وضعیت کنونی داشته‌است.بناها و لوح
اطراف کوهنانی کوه‌هایی قرار دارد که از شرق ماه کوه، از شمال کوه بازگیر (باج گیر)، از جنوب کوه نثار و از غرب کوه بزرگ گور هستند. بخش کوهنانی شامل روستاهای شورابه، روستای پای آستان، خسروآباد، حسین‌آباد، مرالی، حیدرخانی، خود شهر کوهنانی، روستای بساط بیگی، منار، زیر تنگ سیاب، نوم کولی، گرخشاب، رماوند، منطقهٔ چشمه حیدر و بالاخره روستای سرسبز رودبار است که هرساله بخش بزرگی از میوه تولیدی در لرستان را تأمین می‌کند. لازم است ذکر شود که روستای زیرتنگ سیاب توالی از روستاهای پشت سر هم است که همگی دارای باغ‌های انار می‌باشند. بیشتر این محصولات برای صادرات به استان‌ها و کشورهای دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد.
بخش کوهنانی شامل ۱۰ طایفه می‌باشد:
۱- طایفه های بساط بیگی،کاکمزوند،حیدرخانی(رعیت)،مرضایی، ساکن در کوهنانی
۲- طایفه کورونی یا کوهنانی (شامل مرکز بخش کوهنانی، روستاهای حسین‌آباد، مرالی که تعداد قابل توجهی از مردم این طایفه در شهرستان کوهدشت اقامت دارند)
۳- طایفهٔ نورعلی (شامل روستاهای شورابه سفلی (رستم)، شورابه وسطی (مرحوم برانازار)، شورابه شاهمراد یاری، شورابه علیا (مرحوم کرم خان)، شورابه ابراهیم زارعی، شورابه بهرام بگ، خسروآباد، پشم و پای آستان)
۴- طایفه آدینه وند (شامل روستاهای زیر تنگ سیاب: ده کرمعلی، ده منتعلی، گرخشاب، رماوند و …)
۵- طایفه گراوند (شامل روستاهای توه خشکه، منار، وسکور و عالین آباد)
۶- طایفه دراویش (بیشتر در روستاهای رودبار (روارRowar صحیح تر است) سکونت دارند)
۷-طایفه کت کن ساکن در بخش کت کن
درب گنبد شهری است در استان لرستان در غرب ایران. این شهر مرکز بخش درب گنبد از توابع شهرستان کوهدشت است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳۱۲۴ نفر (۸۵۴خانوار) بوده‌است.
مؤمن‌آباد یا مومن‌آباد می‌تواند به یکی از موارد زیر اشاره کند:
مَعمولان شهری که مرکز شهرستان معمولان در استان لرستان در غرب ایران است. معمولان در ۶۰ کیلومتری جنوب خرم‌آباد قرار دارد.
مردم معمولان لر هستند و به گویش لری بالاگریوه ای و لری خرم آبادی سخن می‌گویند.
شغل بیشتر مردم در این شهر کشاورزی، باغداری،دامپروری و رانندگی ماشین های سنگین است. از جمله محصولات کشاورزی معمولان صیفی کاری، باغات انگور، انار، انجیر و بادام است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۲۷۰۰ نفر (۲٬۳۴۴ خانوار) بوده‌است.
دروازه هیو،چم،شهرک مهدیه،شهرک شهیدسلیمانی و کوی فلسطین.
در این شهر مکانهای دیدنی فراوانی وجود دارد از جمله پل کلهر -کتیبه‌ها و سنگ نوشته‌ها - تپه‌های باستانی- -روستاهای باستانی از جمله قلعه نصیر، چشمک و غار کوگان و غیره…
لحاظ مناظر طبیعی شهر معمولان و دارای جنگل‌های بلوط می‌باشد که در فصل بهار پذیرای بسیاری از مهمانهای نوروزی می‌باشد
گِل‌مالی مراسمی است که مردم معمولان و افرینه در روز عاشورا انجام می‌دهند. گل‌مالی در زبان لری با عنوان "خَرَّه‌گیری" تلفظ می‌شود. "خَرّه" به معنای گِل است. اجرای این آئین به دلیل کشته شدن حسین بن علی در روز عاشورا است در این روز، عده‌ای برای افروختن آتش در صبح عاشورا به جمع کردن و گردآوری هیزم جهت روشن کردن آتش می‌پردازند. عزادارانی که در گِل می‌افتند به کمک آتش خود را خشک می‌کنند. روز عاشورا، عزاداران فراخوانده شده با حضور در تکیه‌های محله و گل‌مالی کردن خود گرد آتش می‌ایستند تا از سرما محفوظ مانده و شروع به سینه‌زنی و عزاداری می‌کنند.
روز دوشنبه ۱۲ فروردین ۱۳۹۸ در پی بارندگی‌های سیل‌آسا، شهر معمولان به زیر آب رفت و به وضعیت بحرانی رسید. به دنبال این حادثه امکان تردد زمینی به منطقه معمولان از بین رفت. پس از فروکش شدن سیلاب، گل و لای با ارتفاع زیاد منازل مردم را دربر گرفت. این سیل تلفات جانی نیز داشته‌است.
شهرستان معمولان در جنوب استان لرستان با وسعتی برابر با ۱۴۴۰ کیلومتر مربع و ۲۸۰۰۰ نفر جمعیت شهری و روستایی در ۵۰ کیلومتری حد فاصل شهرستان خرم‌آباد و پلدختر واقع شده‌است.
در بخش مرکزی معمولان ۲۸ روستا دارای دهیاری مصوب هستند. دهستان افرینه با ۴۶ روستا و جمعیتی بالغ بر ۶۹۰۰ نفر پرجمعیت‌ترین دهستان بخش مرکزی معمولان با آبشار زیبای افرینه در این روستا و تلاقی دو رودخانه مهم کشکان و چولهول یکی از زیبایهای این منطقه می‌باشد. از دیگر شاخص‌های این دهستان منطقه زیودار به عنوان قطب تولید انجیر سیاه کشور با ۱۲۰۰ هکتار که عموماً درخت انجیر و درختان انار، انواع انگور، آلو، بادام و … می‌باشد. مهمترین مشکل باغداران این منطقه کمبود آب به‌خصوص در فصول گرم سال است.
آزادراه خرم آباد–پل زال از دهستان میانکوه شرقی با ۴۴ روستا و جمعیتی بالغ بر ۴۲۵۰ نفر عبور می کند. وجود آثار طبیعی و تاریخی در این بخش می‌تواند زمینه جذب توریسم و جهانگردی را فراهم نماید از جمله آثار تاریخی این بخش به غار کوگان در کنار آزاد راه خرم زال، کاروانسرای چمشک، پل کلهر و تونلهای معمولان، آبشار افرینه در روستای افرینه در مسیر جاده سراسری خرم‌آباد–پلدختر و تنگه گاوزرده را نام برد. وجود مناظر و چشم‌انداز های طبیعی در این بخش منحصر به فرد است. درختان ارغوان و جنگلهای بلوط در کنار جاده سراسری در فصل بهار چشم‌اندازهایی به‌وجود می‌آورد که در کمتر جایی از ایران دیده می‌شود.
متن و عکس خبر
فیروزآباد شهری است در استان لرستان در غرب ایران. این شهر مرکز بخش فیروزآباد از توابع شهرستان سلسله بوده است .جمعیت این شهر در سال ۱۳۹۵، برابر با ۳٬۳۹۵ نفر بوده‌است.
جوایز گلدن گلوب () مجموعه جوایزی است که هرساله در ایالات متحده توسط ۹۳ عضو انجمن مطبوعات خارجی هالیوود به بهترین تولیدات سینمایی و تلویزیونی، هم داخلی و هم خارجی اهدا می‌گردد. این جایزه نخستین بار در سال ۱۹۴۴ به فیلم‌های تولیدی و محصولات تلویزیونی تعلق گرفت. مهم‌ترین جایزه آکادمی با نام بهترین فیلم یکی از مهم‌ترین رقابت‌های فیلم‌سازان محسوب می‌شود. همچنین جایزه یک عمر فعالیت هنری یکی از مهم‌ترین جوایز گلدن گلوب است که هر سال به یکی از بزرگان عرصه سینما و تلویزیون آمریکا داده می‌شود؛ گفتنی است که این جایزه به فیلم یا برنامه تلویزیونی خاصی تعلق نمی‌گیرد و تنها برای یک عمر فعالیت هنری بزرگان سینما و تلویزیون آمریکا اهدا می‌شود.
"جدایی نادر از سیمین" به کارگردانی اصغر فرهادی نخستین فیلم فارسی‌زبان است که توانسته در سال ۲۰۱۲ به عنوان بهترین فیلم خارجی این جایزه را کسب کند.همچنین در سال‌های ۲۰۱۴، ۲۰۱۷ و ۲۰۲۲ به ترتیب ایران با فیلم‌های "گذشته"، "فروشنده" و "قهرمان" در بخش بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان حضور داشت و نامزد دریافت جایزه بود.
حامد سلیمان‌زاده منتقد و نویسنده "ماهنامه فیلم" به عنوان اولین رأی دهندهٔ ایرانی در مراسم گلدن‌گلوب در سال ۲۰۲۳ رای خواهد داد.
شینتو یعنی راه خدایان، آئین باستانی ژاپن است. این آئین ایزدبانوی خورشید به نام اماتراسو (天照) را نگهبان سرزمین اجدادی می‌داند و خاندان امپراتوری را از نسل این خدا و تجسم وی می‌شمارد.
هدف آیین شینتو تحقق و تکمیل ارادهٔ کامی و نیاکان در خانواده، جامعه و ملت است انسان‌ها مانند کل طبیعت، کودکان کامی هستند. بوكر،جان،اديان بزرگ جهان، انتشارات سايه گستر-ص١١١
کیش مهایانای بودایی در حدود سال ۵۵۲ میلادی به ژاپن وارد شد و پس از برخورد با شینتو، سرانجام بسیاری از عناصر بودایی را به مذهب شینتو منتقل کرد. پرستش خدایان ملی و امپراتور و وطن‌پرستی از آداب این آئین است. نوعی فتوت به نام بوشیدو (武士道) به معنی "طریقه دلاوران" که تا اندازه‌ای از آئین ذن الهام می‌گرفت، جوانمردی و مقاومت برای شرف را الزام می‌کرد. آئین شینتو نیز بارها نوسازی شده‌است و پرستش امپراتور از سال ۱۹۴۶ توسط خود وی منسوخ گردیده‌است. .
آیین شینتو بر خلاف ادیان ابراهیمی کتاب مقدسی ندارد، حقیقتی که خود نشانهٔ مهمی از ویژگی دین شینتویی است. هر چند که بعضی از ضبط‌های تاریخی قدیمی به عنوان متونی معتبر شناخته می‌شوند و از این رو مبنای تاریخی و معنوی شینتویی را به وجود می‌آورند. قدیمی‌ترین این کتب به دستور امپراتور وقت تألیف شده و شامل اسطوره و تاریخ اولیهٔ ملت ژاپن است. کتاب کوجیکی مهم‌ترین و قدیمی‌ترین کتاب مذهبی آیین شینتو است. تاریخ نگارش آن برابر با سال ۷۱۲ میلادی است و روایتی از حوادث و رویدادهای تاریخی تا سال ۶۲۸ میلادی ارائه می‌دهد. هر چند که اصل این کتاب با حروف مصور چینی نوشته شده، سبک آن باستانی و ژاپنی خالص است. کتاب دیگر نیهون‌گی یا نیهون‌شوکی به معنای وقایع ژاپن است که ۸ سال پس از کوجیکی به زبان چینی نوشته‌شد، یعنی در سال ۷۲۰ میلادی و سلسلهٔ وقایع را تا سال ۶۹۷ میلادی ادامه می‌دهد. این کتاب با تفصیل بیشتری نسبت به کتاب کوجیکی نوشته شده‌است و از آن جهت که از بعضی رویدادهای واحد چندین روایت به دست داده‌است، و هم از نظر اینکه موضوعاتی دارد که کوجیکی به آن‌ها نمی‌پردازد، ارزش و اهمیت خاصی دارد. این دو کتاب فقط گزارش‌های باستانی موجود از خاندان سلطنتی ژاپن و قبایل مختلف تشکیل دهندهٔ ملت ژاپن را در بر می‌گیرد و نزد پیروان دین شینتویی منزلت بالایی دارد.
کتاب‌های کوجیکی (طرز نوشتن آن به ژاپنی با کتاب کوجیکی تفاوت دارد) به معنای سالنامهٔ رویدادهای باستانی، گوگوشویی به معنای گردآوری‌هایی از داستان‌های باستانی و انگی‌شیکی به معنای جزئیات قوانین دوره انگی نیز در زمرهٔ منابع اصلی و اولیهٔ اطلاعات هستند.
طبق باور شینتوها در این دنیا هیچ نبوده و سپس اولین کامی به نام "آمِنو مینا کانوشی"خودبه‌خود به‌وجود آمده‌است . او روح ستارهٔ شمالیست. او و دو کامیِ دیگر که به کامی‌های خلقت معروفند جهان و کامی‌های دیگری را به وجود آوردند که دو تا از آن کامی‌ها به نامهای "ایزاناگی" و "ایزانامی" مأمور شدند که با نیزه‌ای که به آن‌ها داده شده بود سرزمین جدیدی را خلق کنند. به‌این ترتیب هشت جزیره به‌وجود آمد که همان جزایرِ ژاپن هستند .همچنین "آماتِراسو" یا "الههٔ خورشید" از چشم چپ یکی از آن‌ها متولد شد.امپراتورهای ژاپن از نسل اولین امپراتورِ ژاپن هستند و اولین امپراتورِ ژاپن هم، نوهٔ "آماتِراسو" یا همان الههٔ خورشید بوده‌است.
آئین بودا در ژاپن در قرن ۸ میلادی کاملاً رواج یافت و به‌طور رسمی پذیرفته شد. در آن زمان لازم شد که میان آئین بومی و قدیم "شینتو" از یک سو و آئین بیگانه و نورسیده بودایی از سوی دیگر تلفیقی صورت گیرد. در آن هنگام برخی از روحانیون بودایی اعلام کردند در مکاشفات خود دانسته‌اند که خدایان باستانی ژاپن در حقیقت هر کدام بودی ستو بوده‌اند و آنجا ظهور کرده‌اند. همچنین گفتند آماتراسو یعنی خدای خورشید همان ظهور کامل بودا در کشور ژاپن بوده‌است. این مکتب را "ریوبو"، یعنی "شینتوی ترکیبی" نامیدند و به تبلیغ آن پرداختند. بدین شیوه آئین شینتو نوسازی شد و احیا گردید.
در مذاهب شینتو سرنوشت‌های مختلفی برای روح انسان‌های مرده گفته شده‌است. بعضی می‌گویند که روح انسان‌ها بعد از مرگ به جهان زیرین که مربوط به مردگان است منتقل می‌شود و این جهان توسط یک رود ،از جهان زنده‌ها که در بالای آن است جدا می‌شود. بعضی به وجود یک بهشت برای روحِ افراد خوب اعتقاد دارند و بسیاری هم معتقدند که افراد مرده تبدیل به کامی می‌شوند و قدرت تأثیر بر روی زندگی افراد زنده را دارند؛ به همین جهت برای افراد مردهٔ خود زیارتگاه‌هایی می‌سازند که معمولاً خانگی هستند.
طبق قوانین نظم طبیعی یا "کاناگارا" ،مردم برای ارتباط با کامی‌ها و اجابت دعاهایشان به درگاه آن‌ها باید پاک و طاهر شوند. این کار با انجام اعمال خاصی مانند نذر کردن وهدیه‌هایی که به زیارتگاه‌ها می‌برند صورت می‌گیرد . آن‌ها محل کارشان را هم توسط روحانیون شینتو و طی مراسمی خاص هر از گاهی مثلاً هر سال تطهیر کرده و با دعاهایی متبرک می‌کنند.کلمهٔ کاناگارا به معنی "راهِ تَجلّی کامی" است یعنی روشی که کامی خود را با آن نشان می‌دهد و کلمهٔ "شینتو" یعنی راه خدایان. در دین شینتو عقیده بر این است که کامی‌ها در جاهای بخصوصی به‌طور موقت مستقر می‌شوند . مثلاً در یک کوه، یک آبشار و یا یک صخره . زیارتگاه‌های شینتو هم در همین محل‌ها ساخته می‌شوند. در این محل‌ها اجسامی هم استفاده می‌شود که باور دارند کامی را به سمت خود جلب می‌کنند . اجسامی مانند یک شمشیر، تزییناتِ معابد همچون یک طناب که کاغذهایی از آن آویزان است، یک عروسک و از همه بیشتر یک آینه . به‌این‌ترتیب می‌توان زیارتگاه‌های قابل حمل هم ساخت که بر روی دو تیر چوبی ،روی دوش مؤمنین در جشنواره‌ها حمل می‌شوند . همچنین می‌توان در هر خانه‌ای زیارتگاه و نمازخانه‌ای ساخت که معمولاً محل استقرار کامی در آنها، یک آینهٔ مدور است. به این نمازخانه‌های خانگی ""کامیدانا"" می‌گویند.این کامیداناها را در زیارتگاه‌های محلی می‌فروشند و در همان‌جا هم طی مراسمی مذهبی، بخشی از کامیِ آن زیارتگاه و یا کامیِ موردنظرِ خریدار که معمولاً یک کامیِ مناسبِ شغلِ خریدار است به کامیدانایی که می‌خرد منتقل می‌شود. علاوه بر آن در زیارتگاه‌ها تکه‌هایی از چوب،پارچه و یا کاغذ هم فروخته می‌شود که روی آن‌ها اسامی کامی‌ها نوشته شده و به عنوان طلسم برای محافظت در برابر حوادث ناگوار به کار می‌رود . آن‌ها را در خانه‌ها و در کامیداناها نگهداری می‌کنند و بعد از یک سال که اثرشان از بین رفت باید جایگزین شوند. اخیراً طلسمهایی برای پیشرفت در رانندگی، کسب و کار و تحصیل هم ساخته می‌شود.
بیرون از سرزمین اصل ژاپن آئین شینتویی به عنوان امری مترادف با ناسیونالیسم افراطی، میلیتاریسم و پرستش امپراتور شناخته می‌شود. این مطلب عجیب نیست، چون بی‌تردید، در طی قرون و اعصار همواره طرفداران نظامی‌گری و مصادر قدرت، از دین شینتو برای وحدت افکار و تقویت وفاداری مردم ژاپن استفاده کرده‌اند. شاید هم از لحاظ تاریخی وقوع این امر اجتناب‌ناپذیر بوده‌است.
از ابتدای قرن هفدهم میلادی، ترس از دخالت ملت‌های غربی منجر به سرکوب مسیحیت و دفع خارجی‌ها شد و آیین شینتویی که از جانب ادیان بودایی و کنفوسیوسی به سرکوب و حتی جذب در آن‌ها تهدید شده بود، به سنگر حفظ و استقلال فرهنگ قومی ژاپن تبدیل شد. در نیمهٔ اول قرن نوزدهم، قدرت رو به توسعهٔ غرب امپریالیست، تاریخ طولانی استقلال کشور ژاپن را خدشه‌دار ساخت. در این وضعیت کاملاً طبیعی می‌نمود که دین شینتویی، که ارتباط نزدیکی با خاندان سلطنتی داشت، به مبنایی معنوی برای حفظ و استقلال فرهنگ قومی و حفظ کشور از خطر سلطهٔ خارجی تبدیل شود. در نتیجه شینتو خصلتی به‌غایت ناسیونالیستی و ملی‌گرایانه پیدا کرد. از همین بابت هم، در خلال جنگ جهانی دوم افکار و اندیشه‌های میهن پرستانه، جنبهٔ مذهبی پیدا کردند اما پس از این جنگ به بازاندیشی دربارهٔ ناسیونالیسم تنگ نظرانهٔ قبلی، بیش از پیش توجه شد.
شینتوها از زمان‌های قدیم اعتقاد داشتند که امپراتورهای ژاپن از نسل اولین امپراتورِ ژاپن هستند و اولین امپراتورِ ژاپن هم، نوهٔ "آماتِراسو" یا الههٔ خورشید بوده‌است . تا قبل از سال ۱۸۶۸ "آماتراسو" یکی از خدایانِ مهم بود؛ اما از آن سال به بعد، حکومت دست به تبلیغات وسیعی زد تا اول آماتراسو را مهم‌ترین خدای جهان نشان دهد و دوم به مردم بقبولاند که با توجه به اینکه امپراتور ژاپن از نسل خدای خورشید است بنابراین شخص مقدسی ست.
با تبلیغات وسیع بر روی این که امپراتور "مِیجی" که در آن زمان امپراتورِ ژاپن بود ،فرستادهٔ خدایان است و خودش نیز از نسلِ آماتراسو است، این معنی که او خداییست که در بدن یک انسان متولد شده،در ذهن مردم شینتو جا افتاد . آن‌ها به کامی‌هایی که از عالَمِ خدایان می‌آیند و به شکل یک انسان به زمین پا می‌گذارند "آ"کیتسومی کامی"" می‌گفتند. دانش‌آموزان هر روز در برابر عکس امپراتور تعظیم می‌کردند و قسم یاد می‌کردند که خود را فدای حکومت و امپراتوریِ مقدس نمایند. با این دیدگاهی که در جامعه گسترش یافته بود قدرتِ امپراتورانِ ژاپن هر روز افزایش پیدا می‌کرد تا جایی که امپراتور "هیروهیتو" تمام قدرت نظامی و اختیارِ عزل و نصب فرماندهان را در دست داشت . او همانند پدرانش یک "آکیتسومی کامی" یا خدایی در بدن انسان به حساب می‌آمد. بعد از شکست در جنگ جهانی دوم، ژاپن قانون اساسی‌اش را تغییر داد. طبق قانون جدید، دولت از حمایت از هر دین و مذهبی منع شد. در سال ۱۹۴۶ امپراتور هیروهیتو رسماً اعلام کرد که یک "آکیتسومی کامی" نیست.
کوجیکی، کتاب مقدس ژاپن، ترجمه-احسان مقدس، انتشارات نیروانا چاپ اول ۱۳۸۰
گلوگاه (به مازندرانی: "گـَلیا") یکی از شهرهای استان مازندران ایران است. این شهر مرکز بخش بندپی شرقی در شهرستان بابل است. مردم گلوگاه از قومیت طبری هستند و به زبان مازندرانی گویش می‌کنند. جمعیت شهر گلوگاه در سال ۱۳۹۵، برابر با ۶۹۰۸ نفر بوده‌است .
بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر برابر با ۶،۹۰۸ نفر جمعیت بوده است. مردم گلوگاه به زبان مازندرانی و با گویش بندپی سخن می‌گویند.
این شهر کوهپایه‌ای در جنوب شهرستان بابل قرار دارد. و از سه جهت به کوهپایه‌های سرسبز البرزمحدود می گردد و تنها از قسمت شمالی به زمین‌های هموار و جلگه و دشت راه پیدا می‌کند . رودخانه سجرو (سجادرود) از کناره شرقی آن می‌گذرد این شهر همانند گلوگاهی بوده که پل واسط میان دشت و کوه است و با عبور از این شهر وارد مناطق جنگلی و ییلاقی بخش بندپی شرقی می شویم که دارای ییلاق‌های زیاد با آب و هوا و پوشش گیاهی و منابع طبیعی متفاوت بوده و به ییلاق‌های مناطق هراز آمل مازندران و ییلاق‌های مناطق سواد کوه مازندران مرتبط است.گلوگاه از طرف جنوب به روستاهای جنگلی دهستان فیروزجاه ، از طرف شمال به شهر بابل ، از طرف غرب به بخش بندپی غربی و از طرف شرق به دهستان درازکلا ختم می‌شود و از این رو به این شهر ، گلوگاه نام نهاده‌اند . نام این شهر در زبان طبری گَلیا می باشد و مردم آن به زبان طبری صحبت می‌کنند و مذهب آنان تشیع(دوازده امامی) است.
تبدیل گلوگاه به یکی از شهرهای تابعه شهرستان بابل بیشتر براساس رشد جمعیت ونوعی تقسیم بندی و تعریف سیاسی صورت پذیرفته است، زیرا این شهر فاقد امکانات شهری به مفهوم روز بوده و سازوکارهای شهری و فرهنگ عمومی آن بیشتر در چارچوب روستایی پیشرفته قابل تبیین است.
گَلوگاه یکی از شهرهای استان مازندران ایران است.
این شهر مرکز شهرستان گلوگاه در ناحیه شرقی استان مازندران است. مردم گلوگاه به زبان مازنی سخن می‌گویند و از قومیت مازنی و ایرانی‌تبار هستند،واژه‌نامه بزرگ تبری، گروه پدید آورندگان به سرپرستی: جهانگیر نصراشرفی و حیسن صمدی، سال 1377، جلد اول، ص 31
به اعتقاد مورخان آماردها نخستین سکنه باستانی مازندران بودند و آماردها از آمل تا تنکابن و تپورها از آمل تا گرگان سکونت داشتند. در عصر هخامنشی در کرانه جنوبی دریای مازندران اقوام، تپوری، آمارد، آناریاکه و کادوسی سکونت داشتند.کتاب گیلان، جلد اول، انتشارات گروه پژوهشگران ایران، چاپ دوم، زمستان ۱۳۸۰ خورشیدی پلینیوس مورخ یونانی محل آماردها را قسمت شرقی مارگانیا شناسایی کرده‌است. استرابون(۶۳ ق. م) قوم آمارد را در کنار اقوام تپوری، کادوسی و کرتی به عنوان اقوام کوهستان نشین شمال کشور یاد می‌کند. استرابو می‌نویسد: تمام مناطق این کشور به استثنای بخشی به سمت شمال که کوهستانی و ناهموار و سرد است و محل زندگی کوهنشینانی به نام کادوسی (Cadusii) و آماردی (Amardi) و تپوری (Tapyri) و کرتی (Cyrtii) و سایر مردمان دیگراست، حاصلخیز است.All regions of this country are fertile except the part towards the north, which is mountainous and rugged and cold, the abode of the mountaineers called Cadusii, Amardi, Tapyri, Cyrtii and other such peoples, who are migrants and predatory. strabo (11.13.3)
به گفته واسیلی بارتلد تپوری‌ها در قسمت جنوب شرقی ولایت سکونت داشتند و در قید اطاعت هخامنشیان درآمده بودند و آماردها مغلوب اسکندر مقدونی و بعد مغلوب اشکانیان شدند و اشکانیان در قرن دوم ق. م. آنها را در حوالی ری سکونت دادند و اراضی سابق آماردها به تپوری‌ها اهدا شد و بطلمیوس در شرح دیلم یعنی قسمت شرقی گیلان در ساحل بحر خزر در آن زمان از تپوری‌ها نام می‌برد. به گفته مجتبی مینوی قوم آمارد و قوم تپوری در سرزمین مازندران می‌زیستند و تپوری‌ها در ناحیه کوهستانی مازندران و آماردها در ناحیه جلگه‌ای مازندران سکونت داشتند. در سال ۱۷۶ ق. م فرهاد اول اشکانی قوم آمارد را به ناحیه خوار کوچاند و تپوری‌ها تمام ناحیه مازندران را فرو گرفتند و تمام ولایت به اسم ایشان تپورستان نامیده شد.
گلوگاه را در لغت به معنی مجزا یا گذرگاه باریکی است که از ان بتوان به درون چیزی یا جایی دست یافت. در اسناد و منابع تاریخی دوره صفویه و قاجار از گلوگاه به عنوان منطقه مرزی بین مازندران و استرآباد یاد شده‌است. ملگنوف در سفرنامهٔ خود در سال ۱۸۶۰ از گلوگاه به عنوان شرقی‌ترین روستای تابعهٔ شهر اشرف و و مرز بین دو ولایت مازندران و استرآباد یاد می‌کند. در منابع تاریخی به خندقی غمیق در شرق گلوگاه اشاره شده‌است که از آن به عنوان جر کلباد یاد شده‌است. از دوران صفویه به بعد تنها راه ورود ارتباطی استرآباد و مازندران منحصر به معبر روی این خندق بود که با دروازه ای متحرک باز و بسته می‌شد. به گفته میرزا ایراهیم این خندق در زمان شاه عباس صفوی (۹۹۶–۱۰۳۶ق) به قصد ممانعت از ورود از تاخت طوایف ترکان به این منطقه، از حوالی کوه متصل به اشرف البلاد تا ساحل دریای مازندران، به طول چهار فرسنگ حفر کردند تا هیچ سواری قادر به عبور از آن نباشد و از آنجا که این جر (شکاف) در حوالی کلباد واقع شده بود به جر کلباد مشهور شده‌است. ملگنوف نیز استرآباد را از غرب به جز کلباد نزدیک گلوگاه محدود می‌داند. مهجوری حفر این خندق را، که تنها راه مرزی مازندران و استرآباد بود، مربوط به روزگار صفویه و به فرمان شاه عباس، برای جلوگیری از تاخت و تاز ترکان به جانب خاوری مازندران می‌داند و ابعاد دقیق آن را این گونه ذکر می‌کند: خندقی به درازای شش کیلومتر یا بیشتر از کوه به دریا و به گودی بیست گز و پهنای چهل گز و راه آمد و شد مازندران و استرآباد تنها دروازه ای بود که به دستیاری نگاهبانان باز و بسته می‌شد. رابینو در سفر خود به مازندران با اشاره به جر کلباد، به عنوان مرز شرقی مازندران، از حصار روی این خندق نام می‌برد که به فرمان محمد حسن خان سوادکوهی، حاکم مازندران، از دامنه کوهستان و میان جنگل و مجرای باتلاقی به ساحل دریا کشیده شده بود تا از هجوم ترکمن‌ها به مازندران جلوگیری کند.
گلوگاه در منطقه‌ای که در دوره اسلامی کبود جامه یا نامیه نامیده می‌شد، این شهر در حقیقت جانشین شهر تاریخی نامیه است که بعد از تمیشه در این منطقه بزرگ‌ترین شهر قرن اول هجری بوده‌است. از قرار این شهر بعد از فتنه مغول ویران و مردم آن پراکنده گردیده‌اند. آثار خرابه‌ها، سکه‌ها و ادوات دیگری که به دست آمده، قدمت این محل را به ۱۲۵۴ سال پیش می‌رساند. وجود جرکلباد در شرق گلوگاه به فاصله تقریبی ۲ کیلومتر اهمیت این محل را ثابت می‌کند.»
در شمال غربی گلوگاه تپه تاریخی گراودین، وجود جر یا خندق کلباد در شرق گلوگاه به فاصله تقریبی ۲ کیلومتر اهمیت این محل را ثابت می‌کند و در جنوب آن بقایای جاده شاه عباسی قرار گرفته‌است که از مسیر جنگلهای سرسبز، چشمه‌ها، آبشارها و آبهای معدنی قابل توجه و دیدنی به کوه‌های شرشری محدود می‌شود و از نظر تاریخی و باستان‌شناسی اهمیتی ویژه دارد.
منطقه شورچال گلوگاه از ابنیه مسکونی قرون اول و دوم اسلامی بوده و آثار باستانی فراوانی در دل تپه‌های آن جای گرفته‌اند و زمینهای آن متعلق به ساکنان کوپچی محله گلوگاه بوده و در فاصله کمی از ساحل دریا قرار گرفته‌است.
اقوام بومی این منطقه طبری‌تبار هستند و ریشهٔ آنها به قوم تپور می‌رسد. بنابر گزارش بطلمیوس جغرافی نگار شهیر یونانی، قوم تپور از قبایل جنگجو و ایرانی‌تبار دوران باستان می‌باشند که در شمال ایران سکونت داشتند.after which is the choromithrena region which extends even to parthia, on the north of which is helymais, from which to the source of the charindas river are the regions the tapuri inhabit. Ptolemy (6.2.6) به گفته استرابون قوم تپور جز اقوام کوهنشین شمال کشور بودند.All regions of this country are fertile except the part towards the north, which is mountainous and rugged and cold, the abode of the mountaineers called Cadusii, Amardi, Tapyri, Cyrtii and other such peoples, who are migrants and predatory. strabo (11.13.3)
به گزارش کوینت کورس تپورها پس از نبرد با اسکندر با وی صلح نمودند.
اقوام طبری‌تبار از اقوام جنگجو طبرستان به حساب می‌آمدند. در نبردهای فرخان بزرگ اسپهبد طبرستان علیه ترکان صول و اعراب، اقوام طبری ارتش فرخان بزرگ را تشکیل می‌دادند و در این نبردها موفق به شکست ترکان صول و اعراب شدند. این سلسله نبردها در مناطقی همچون ساری، تمیشه، نامیه، جرجان و دهستان روی داده‌است.
در دوران زندیه و قاجار سرداران مازندرانی از جانب حکومت مرکزی بارها به سرکوب ترکمان‌هایی که به مال و ناموس مردم استرآباد و خراسان تجاوز کرده بودند پرداختند.اسناد خاندان خلعتبری (شهسوار (تنکابن) - ایران)-منوچهر ستوده، مجتبی رضوانی، ص ۱۸
طبق نوشته ملگونوف روسی در حدود سال ۱۷۸۰ میلادی آقامحمّدخان قاجار ایلی را از قراباغ و قراداغ (امروزه قره باغ جزء جمهوری آذربایجان و قراداغ جزء آذربایجان خاوری در خاک ایران است) به اینجا کوچانیده‌اند.
از نظر تاریخی هم سرنوشت ۲سلسله از سلسله‌های تاریخی ایران در این منطقه رقم خورده‌است. اولی با شکست محمدحسن قاجار در سال ۱۱۷۱هجری قمری در نزدیکی گراودین تپه به دست کریم خان زند که بعد از آن دولت مستقل زندیه تأسیس شد (در همین زمان خندق (جر) کلباد دور تا دور محدوده شهر احداث شد) و دومی بعد از فوت کریم خان و اتحاد خاندان آقامحمدخان قاجار با یکدیگر که باعث شدبر سر تا سر مازندران، گیلان، آذربایجان و قفقاز استیلا یابند و در همان موقع یعنی سال ۱۱۹۵هجری قمری توانستند ایل عمرانلو را از قره باغ و قره داغ بکوچانند و در گلوگاه فعلی سکونت دهند تا از خندق کلباد و منطقه گلوگاه حفاظت کنند و در هنگامه جنگ با سپاه زندیه موفق شوند در همین مکان آنان را شکست سختی دهند و به اسارت بگیرند
ایل عمرانلو به منظور سر حد داری و جلوگیری از تهاجم ترکمن‌ها به منطقه فعلی به امر آقامحمّد خان قاجار آمده به‌طوری‌که سنگره‌های موجود در ساحل خلیج گرگان و نیز قلعه‌ای در شبه جزیره میانکاله (سرتک میان قلعه) این ادعا را ثابت می‌کند.
جوانان این ایل در مواقع و مراحل مختلف حتی در پای رکاب آقامحمّد خان علیه دشمنان منطقه‌ای و کشوری جنگیدند. به همین جهت آقامحمّد خان قاجار اراضی فعلی و آب اوان را به‌طور رایگان به افراد این ایل هدیه کرد و طبق فرمانی که از طرف فتحعلی شاه حکم شده طبق معمول سنواتی، کارگران دهات مجاور نهر، قریه اوان را تعمیر و تحویل این عمرانلو دهند، زیرا در مقابل این کار سربازان ایل عمرانلو وظایف خود را در خدمت به مرزداری و مملکت با آسوده‌خاطر انجام دهند.
بنابراین دست زندیه ابتدا از مازندران و سپس سراسر ایران کوتاه و سلسله زندیه منقرض شد و مقدمات تأسیس رسمی سلسله قاجاریه در سال ۱۱۹۹هجری قمری در پای تپه گراودین فراهم آمد.
در زمان دودمان طبری‌تبار پهلوی با ایجاد راه‌آهن سراسری ایران شهرستان گلوگاه همچون دیگر شهرهای همجوارش نقش قابل توجهی در ارتباط بین خطوط شمال به تهران پیدا کرد و باعث گردیده تا از موقعیت استراتژیکی برخوردار شود.
گلوگاه در جنوب شرقی دریای مازندران و شمال خطالراس شمالی‌ترین رشته کوه البرز یعنی (جهان مورا) در مختصات جغرافیایی ۵۳درجه و ۴۸دقیقه طول شرقی، ۳۶درجه و ۴۵دقیقه عرض شمالی و در شرق استان مازندران و شهرستان بهشهر و غرب استان گلستان واقع شده و مساحت آن با اراضی زراعتی جنگل، مرتع، بایر و دایر حدود ۶۵ کیلومتر مربع است. این شهر در فاصله پنج کیلومتری از دریا واقع شده و ارتفاع مرکز شهر حدود ۴۰ متر از سطح دریای آزاد و ۶۷ متر از سطح دریای خزر است. این شهر در حقیقت جانشین شهر تاریخی نامیه است که بعد از تمیشه در این منطقه بزرگ‌ترین شهر قرن اول هجری بوده‌است. در شمال غربی گلوگاه تپه تاریخی گراودین، در شرق خندق کلباد و در جنوب آن بقایای جاده شاه عباسی قرار گرفته‌است که از مسیر جنگلهای سرسبز، چشمه‌ها، آبشارها و آبهای معدنی قابل توجه و دیدنی به کوه‌های شرشری محدود می‌شود و از نظر تاریخی و باستان‌شناسی اهمیتی ویژه دارد.
جمعیت شهر گلوگاه در سال ۱۳۹۵، برابر با ۲۱٬۳۵۲ نفر بوده‌است. مردم بومی گلوگاه از قومیت طبری هستند که ریشه آن به قوم تپوری می‌رسد. مردم بومی گلوگاه به زبان طبری (مازندرانی) سخن می‌گویند. در گذشته سکنه بومی گلوگاه خود را تات می‌نامیدند و زبان خود را زبان تاتی می‌نامیدند و در حال حاضر نیز بسیاری از روستاییان گلوگاه خود را تات و زبان خود را تاتی می‌نامند. به گفته محققین تات در زبان اهالی مازندران به معنی بومی، روستایی و یکجانشین می‌باشد و منظور از تات همان قوم طبری است و منظور از زبان تاتی همان زبان طبری می‌باشد. مهاجرینی از یک طایفه کوچک ترک‌زبان موسوم به ایل عمرانلو در گلوگاه به گویش‌های ترکی آذربایجانی و مازندرانی و فارسی سخن می‌گویند.AMRĀNLŪ, a small Turkic tribe which has settled down in the village of Galūgāh, 27 km east of Behšahr (Ašraf), in Māzandarān. According to J. M. Jouannin, in the early 1800s it comprised at most 4,000 individuals (see his list of tribes in A. Dupré, Voyage en Perse, Paris, 1819, II, p. 462). According to H. L. Rabino, in 1913 the tribe comprised 6,000 families and had nine tīras (clans): Malek Maḥmūdī, Maḥmūd Jānī, Esḥāqlū, Gallasārī, Seyyedāmlū, Ḵaddāmlī, Māǰerlī, Amīr Ḵānlī, and Īspendīārlī (“A Journey in Mazanderan from Rasht to Sari,” Geographical Journal 42, July-December, 1913, p. 454). In 1950, Galūgāh had 535 inhabitants, who spoke Persian and Māzandarānī (Razmārā, Farhang III, p. 259)., P. Oberling, “AMRANLU,” Encyclopædia Iranica, I/9, pp. 995-996, available online, “AMRANLU,” Encyclopædia Iranica, online edition
در شهر گلوگاه سکنه بومی به زبان مازندرانی سخن می‌گویند اقوام تبری‌تبار همچون "کلبادی‌ها" و "گلو" (Golo) به زبان مازندرانی سخن می‌گویند.واژه‌نامه بزرگ تبری، گروه پدید آورندگان به سرپرستی: جهانگیر نصراشرفی و حیسن صمدی، سال 1377، جلد اول، ص 31 مهاجرینی از یک طایفه کوچک ترک‌زبان موسوم به ایل عمرانلو در گلوگاه به گویش‌های ترکی آذربایجانی و مازندرانی و فارسی سخن می‌گویند.AMRĀNLŪ, a small Turkic tribe which has settled down in the village of Galūgāh, 27 km east of Behšahr (Ašraf), in Māzandarān. According to J. M. Jouannin, in the early 1800s it comprised at most 4,000 individuals (see his list of tribes in A. Dupré, Voyage en Perse, Paris, 1819, II, p. 462). According to H. L. Rabino, in 1913 the tribe comprised 6,000 families and had nine tīras (clans): Malek Maḥmūdī, Maḥmūd Jānī, Esḥāqlū, Gallasārī, Seyyedāmlū, Ḵaddāmlī, Māǰerlī, Amīr Ḵānlī, and Īspendīārlī (“A Journey in Mazanderan from Rasht to Sari,” Geographical Journal 42, July-December, 1913, p. 454). In 1950, Galūgāh had 535 inhabitants, who spoke Persian and Māzandarānī (Razmārā, Farhang III, p. 259)., P. Oberling, “AMRANLU,” Encyclopædia Iranica, I/9, pp. 995-996, available online, “AMRANLU,” Encyclopædia Iranica, online edition
فرهنگ تبری و رسم و رسومات مازندرانی با زندگی مردم گلوگاه عجین شده‌است. از جمله آداب و رسوم مرسوم در گلوگاه نوروزخوانی است که بعد از نیمه اول اسفند ماه در شهر و روستای این دیار مرسوم است.http://www.iqna.ir/fa/news/3701813/آیین‌های-مردم-شرق-مازندران-در-ایام-نوروز
از دیگر رسومات سنتی مردم گلوگاه مراسم تیرماه سیزده، چله شو، آفتاب خواهی، باران خواهی، آیین سنتی ۲۶ عید ماه، نوروزبل، تیرگان و … است.
ورزش کشتی به ویژه کشتی‌های محلی مازندرانی همچون کشتی لوچو و کشتی باشال در این منطقه رایج است.
کشتی لوچو از ورزش‌های بومی مازندران است که می‌توان آن را مادر کشتی آزاد آن منطقه دانست. کشتی لوچو در تمامی نواحی استان مازندران من جمله در شهرستان گلوگاه، شهرستان بهشهر، شهرستان نکا، شهرستان ساری، شهرستان جویبار، شهرستان سوادکوه، شهرستان قائمشهر، شهرستان بابل، شهرستان بابلسر، شهرستان آمل، شهرستان محمودآباد، شهرستان نور، شهرستان نوشهر، شهرستان چالوس، شهرستان کلاردشت، شهرستان عباس‌آباد رایج می‌باشد. کشتی لوچو از ورزش‌های پهلوانی و سنتی مازندران می‌باشد. همه ساله، مردم زیادی همزمان با ۲۶ عیدماه تبری (۲۸ تیرماه خورشیدی) در آیینی که به جشن مردگان معروف است، با تهیهٔ انواع غذا و خوراکی‌های محلّی، در مزار اهل قبور به شادمانی و سرور می‌پردازند. در حین برگزاری این جشن، مسابقات کشتی سنتّی لوچو هم برای شناسایی پهلوان‌ترین فرد منطقه، اجرا می‌شود. «پلوون» لقبی است که مردمان طبری به لوچوکاران مازندران می‌دهند. پهلوان کشتی‌گیری است که در آبادی و ناحیه خود حریف و هماوردی ندارد. این فرد در روستای خود از مقام معنوی والا برخوردار است و هر زمان که لازم باشد به داوری و قضاوت در مسائل کار یا زندگی افراد پرداخته و مشاوره می‌دهد. دو طرف حکم و رای او را ناگزیر می‌دانند.
کشتی با شال یا شال کشتی یا کشتی میاوند یک کشتی مازندرانی می‌باشد که در شهرستان بهشهر، ‌شهرستان گلوگاه، شهرستان بندرگز، شهرستان کردکوی، شهرستان گرگان و شهرستان علی‌آباد کتول رایج است. در این کشتی شرکت کنندگان یک شال را به دور کمر خود می‌بندند. دستها را در کمر یکدیگر قفل کرده، با اشاره‌ی داور کشتی را آغاز می‌کنند. کشتی گیری که بتواند حریف را خاک کند، برنده‌ی بازی است.
جر کلباد
خندقی از لب دریا تا پای کوه که جهت جلوگیری حمله مغول‌ها و ترکمن‌ها به مازندران بوده که با یک دروازه در جاده شاهی توسط ایل عمرانلو که از وفا داران احمدشاه قاجار و برای محافظت از مرکز طبرستان و ساری در اول گلوگاه بوده‌است.
گورستان سفید چاه
ا. قبرستان‌های قدیمی ایران به حدود ۱۲۰۰ سال قدمت
در روستای سفید چاه ۴۵ کیلوتری گلوگاه به دامغان
جاده گلوگاه به دامغان
جاده بسیار زیبا با عبور از کنار رودخانه و کوه و جنگل و جاده بسیار زیبا و نهایتاً به چشمه علی دامغان که ارزش دیدن دارد
دریایی آرام گلوگاه
به واسطه پیاده‌روی و دریایی زیبای گلوگاه که محل اتراق پرندگان مهاجر و ماهیگیری هست می‌توان به ساحل بی موج
آبشار سی ان بی
آبشار سن بی که در روستاهایی هزار جریب قرار داره که آسفالته نیست، دیدن کنید که با موتور و ماشین افرود دست یافتنی هست
پارک جنگلی توسکا
پارکی با درخت‌های بلند توسکا با آلاچیق سرویس بهداشتی و فروشگاه در چهل کیلومتری گلوگاه
میوه‌ها
بهترین و مرغوبترین انجیر ایران در مدل‌های مختلف که در تیرماه عمدتاً از تمامی نقاط کشور برای خرید به این شهر مراجعه می‌کنند می‌شود یاد کرد و دیگر میوها از جمله خرمالو هلو آلو پرتغال تامسون گلابی نارنگی زیتون انار میوهای عمده در این شهرستان می‌شود یاد کرد
اکبر جوجه یک غذای محبوب و با نام گلوگاه می‌شود یاد کرد
گلوگاه ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شهرستان گلوگاه یکی از شهرستان‌های استان مازندران ایران است. مرکز این شهرستان، شهر گلوگاه است. شرقی‌ترین شهرستان مازندران گلوگاه می‌باشد که در شمال با خلیج گرگان و در جنوب با رشته کوهای البرز احاطه شده‌است و شرق با استان گلستان هم‌مرز بوده و از جنوب با استان سمنان و از غرب با شهرستان بهشهر هم‌مرز است
جمعیت شهرستان گلوگاه در سال ۱۳۹۵، برابر با ۴۰٫۰۷۸ نفر بوده‌است.
مردم این شهرستان به گویش مازندرانی و زبان پارسی سخن می‌گویند.