moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یکی از شهرهای آذربایجان شرقی که در بخش آبش احمد شهرستان کلیبر واقع شده‌است. این شهر عنوان دومین شهر شهرستان کلیبر و پنجاه و یکمین شهر استان آذربایجان شرقی مطرح می‌گردد. شهر آبش‌احمد در منطقه‌ای سرسبز و خوش آب و هوا واقع شده‌است. بخش آبش احمد با داشتن کوهستان‌ها و باغ‌های بکر و خدادادی در سطح استان مشهور است. نام قدیم این شهر، امیش احمه بوده که امیش به زمین‌های گفته می‌شد که در دوران خان‌ها در دست اهالی بوده و احمه به معنی (کاشتن) بوده‌است؛ ولی در دیگر روستاها و قصبات زمین‌ها در دست خان‌ها بود؛ و نیز می‌گویند آبش و احمد دو برادر بودند که در آنجا ساکن بودند و به نام آن‌ها هم مشهور شده‌است. شهر آبش‌احمد در ۲۴ کیلومتری خداآفرین، ۵۴ کیلومتری هوراند و ۶۳ کیلومتری کلیبر و ۱۸۵ کیلومتری تبریز و ۹۵ کیلومتری اهر قرار دارد. این شهر نزدیک ۲۵۰۰ نفر جمعیت دارد.
از مناطق دیدنی این بخش می‌توان به آب گرم معدنی کم‌نظیر متعلق (با دمایی بین ۶۰ و ۷۰ درجه) در ۴ کیلومتر ی این شهر اشاره کرد که دارای خواص بسیار زیادی در درمان بیماری‌های مفصلی و گرفتگی عضلات و همچنین بسیاری از حساسیت‌ها دارد که هر ساله پذیرایی هزاران گردشگر داخلی و خارجی هست
ز آثار تاریخی حومهٔ شهر می‌توان به قلعه کندی در جنوب شهر اشاره کرد. آبگرم معدنی یل سویی با دمایی ملایم که در درمان گرفتگی عضلات مؤثر است در شمال شرقی قلعه کندی واقع شده‌است، از نقاط دیدنی و تفریحی شهر، محسوب می‌شود. «سد خاکی ارس» در ۲۰ کیلومتری این شهر قرار دارد که امید است در آینده زندگی مردم در منطقه را متحول کند.
همچنین «امامزاده شاه قاسم» نیز در ۱۰ کیلومتری آبش‌احمد واقع شده‌است؛ که گفته می‌شود از برداران امام رضا می‌باشد. از لحاظ فرهنگی این شهر در سطح منطقه نسبتاً متمایز است.
شغل اغلب مردم این شهر در گذشته نه چندان دور کشاورزی و دامپروری بوده اما با مدرن شدن و فراگیری زندگی شهری مشاغل گوناگونی بوجوده آمده و دامپروری رها شده و کشاروزی نیز به صورت مکانیزه رایج است.
گفتنی است که زمین‌های کشاورزی این شهر در دست عده که شاید کمتر از یک چهارم هست قرار دارد و سه چهارم مردم این شهر خوش‌نشین یا به عبارت دیگر فاقد زمین هستند؛ و این امر سبب شده این شهر و بخش یکی از مهاجر فرست‌ترین نقاط استان باشد.
آقکند یا خونج یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی است که در بخش کاغذکنان شهرستان میانه واقع شده‌است. این شهر مرکز اداری، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی بخش کاغذکنان است اقکند از شمال به استان اردبیل از جنوب به استان زنجان و از غرب به شهر میانه محدود است. شهر آقکند با ۲٬۹۰۲ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۵ خورشیدی به‌عنوان پنجاه و چهارمین شهر استان آذربایجان شرقی محسوب می‌گردد. این شهر ما بین کوه‌های «اقداغ» و «قافلانکوه» در دامنه کوه «توره داغی» واقع شده و به‌همین دلیل در زمستان آب و هوای بسیار سردی دارد. در تابستان به علت وزش باد خنک موسوم به «مه» هوا خنک می‌باشد. بزرگترین نیروگاه بادی شمال‌غرب کشور در این شهر قرار دارد. به لحاظ واقع شدن «اقکند» در کنار جاده توریستی اردبیل - زنجان و داشتن آثار تاریخی مثل کاروانسرای جمال آباد و پل پردلیس، سایت شهر سوخته کاغذکنان و شهرک صنعتی کاغذکنان، این شهر در آینده عظمت تاریخی خود را باز خواهد یافت.
شهر آقکند یکی از شهرهای قدیمی ایران است. در قدیمی‌ترین منبع جغرافیایی تاریخی فارسی «حدود العالم من المشرق الی المغرب» شهر آقکند به صورت «خونه» و منابع تاریخی دیگر مانند معجم البلدان یاقوت به صورت «خونج» و در سند ملکی متعلق به تاریخ ۹۷۱ هجری قمری به صورت «خوانج» و درسند دیگری که در تاریخ ۱۲۷۱ هجری قمری تحریر یافته «کاغذکنان مشهور به آقکند» نوشته شده‌است. در این شهر کوره‌های سفال سازی چینی سازی اجر پزی دایر بوده و صنعت کاغذسازی تا دوره مغول رواج داشته‌است نمونه‌هایی از سفال‌های آقکند در موزه‌های کشورهای اروپایی از جمله موزه لوور موجود است. رک: پرندی اکبر، کاغذکنان در گذرگاه تاریخ ایران، صفحات ۲۴ و ۲۵۸.
وجود آثار و گورستان‌های زیاد در اطراف آقکند نشان دهنده قدمت شهر آقکند می‌باشد.
سوغاتی آقکند. میوه جات و سبزی جات است. محصولات اقکند از جمله گندم. عدس، سیب. گردو. زردآلو و… می‌باشد
اهالی شهر آقکند آذربایجانی بوده و به زبان ترکی آذربایجانی سخن می‌گویند. اکثر آنان به کشاورزی و دامپروری می‌پردازند.
قالی‌بافی نیز در بین عده‌ای از اهالی -به‌خصوص بانوان- رواج دارد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ خورشیدی از مجموع ۱٬۸۲۳ نفر جمعیت ساکن این شهر، ۸۹۷ نفر مرد و ۹۲۶ نفر زن بوده‌اند؛ هم‌چنین تعداد خانوارهای آق‌کند، ۴۷۷ خانوار بوده‌است.
۳. کاغذکنان در گذرگاه تاریخ ایران، پرندی اکبر، ویراست دوم، تهران، مؤسسه مطالعات تاریخ ایران، ۱۳۹۴
بَخشایِش یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی است که در بخش مرکزی شهرستان هریس واقع شده‌است. جمعیت این شهر، طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۰ خورشیدی، بالغ بر ۵٬۰۹۸ نفر می‌باشد
بخشایش به دلیل تعزیه خوانی های دیدنی و بزرگترین شبه خوانی ایران معروف است
بستان‌آباد یکی از شهرهای شرقی استان آذربایجان شرقی و مرکز شهرستان بستان‌آباد است که در فاصلهٔ ۵۰ کیلومتری مرکز استان (تبریز) و در ۶۵ کیلومتری شهر سراب واقع شده‌است. این شهر به دلیل واقع شدن در محل تقاطع راه‌های ۳ مرکز استان همسایه (تبریز، اردبیل و زنجان) از نظر اقتصادی اهمیت یافته‌است. طبق سرشماری سال ۱۳۹۵، ۲۱٬۷۳۴ نفر جمعیت داشته‌است.
بستان آباد در محل شهر باستانی و گمشدهٔ اوجان بنا شده‌است. اوجان در گذشته شهری بوده‌است از توابع آذربایجان در دامنه کوهستان سهند و ده فرسخی مسیر تبریز -اردویل (اردبیل). تاریخ احداث این شهر به پیش از اسلام برمی‌گردد و احتمالاً در دوران هخامنشی بنا شده‌است. حمدالله مستوفی نویسندهٔ بزرگ قرن هشتم، درکتاب نزهت القلوب، تأسیس شهر اوجان را به بیژن پسر گودرز نسبت داده‌است.
اوجان در زمان ایلخانان، پایتخت ییلاقی سلاطین و امیران مغول بوده‌است به‌طوری‌که در فصولی از سال سلاطین، خانات، خاتون‌ها و شاهزادگان مغولی در این شهر استقرار می‌یافتند و چمن‌زارهای اطراف شهر محل اتراق و مشق سپاهیان و همچنین چراگاه اسبان و احشام دولتی بوده واین شهر، شهری کاملاً سلطنتی و اشراف‌نشین بوده‌است.
بستان‌آباد در منطقه‌ای کوهستانی و سردسیر واقع شده و پیرامون آن را کوه‌های مرتفع فراگرفته‌اند. کوه‌های بزقوش در شمال و کوه‌های موروداغ در غرب آن واقع شده‌اند. سهند (۳۷۷۲ متر)، بزداغ (۳۶۰۵ متر)، بیوک‌داغ (۲۹۶۰ متر)، دروانه‌داغ (۲۹۵۴ متر)، قباق‌داغ (۲۹۰۴ متر)، آلتی (۲۵۶۰ متر)، شبلی (۱۶۵۴) و حیدربابا، مهم‌ترین ارتفاعات این شهرستان هستند؛ همچنین بر اساس داده‌های سازمان هواشناسی این شهر با رسیدن به دمای منفی ۴۶ درجه سانتی گراد رکورد پایین‌ترین دمای هوا و سردترین شهر ایران را به نام خود ثبت کرده‌است.
جمعیت شهر بستان‌آباد طبق سرشماری سال ۱۳۸۵ خورشیدی، بالغ بر ۱۶٬۵۹۲ نفر بوده‌است که از این تعداد ۸٬۵۰۸ نفر مرد و ۸٬۰۸۴ نفر نفر زن بوده‌اند. همچنین تعداد خانوارهای این شهر، ۳٬۹۳۷ خانوار بوده‌است.
در محلهٔ اسکی کند بستان آباد، آبگرم معدنی وجود دارد که بسیار خاصیت درمانی داشته و همه ساله پذیرای مهمانان از سراسر کشور است.
تیکمه‌داش یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی و مرکز بخش تیکمه‌داش شهرستان بستان‌آباد است. این شهر در ۱۶ کیلومتری بستان‌آباد، ۶۱ کیلومتری تبریز و ۹۱ کیلومتری میانه واقع شده‌است و به این دلیل داد وستد و بازار رسمی آن شهرهای مهم تبریز و میانه می‌باشد.
تیکمه‌داش در سال ۱۳۷۶ خورشیدی تبدیل به شهر شده‌است. جمعیت شهر تیکمه‌داش برپایهٔ سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ خورشیدی، بالغ بر ۲٬۹۷۴ نفر می‌باشد که از این تعداد، ۱٬۲۷۰ نفر مرد و ۱٬۱۹۸ نفر زن می‌باشد؛ هم‌چنین شمار خانوارهای ساکن این شهر، ۶۳۳ خانوار است. از لحاظ میزان سواد نیز ۱٬۷۴۱ نفر از ساکنان تیکمه‌داش را افراد باسواد و ۴۶۳ نفر را افراد بی‌سواد تشکیل می‌دهند.
شهر تیکمه‌داش در دامنهٔ کوه‌های قارقالان و قلیچ‌قیه قرار گرفته و ۱۹۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. رود بنوچای از درون و رود بوستکان‌چای از پیرامون آن می‌گذرد. در اطراف تیکمه‌داش چشمه‌های آب‌معدنی بسیاری وجود دارد و نیز غار یاغیشلو در این منطقه واقع شده‌است. حداکثر دمای شهر در تابستان‌ها ۳۰ درجهٔ سانتی‌گراد بالای صفر و حداقل آن در زمستان‌ها ۳۵ درجهٔ سانتی‌گراد زیر صفر است؛ همچنین میانگین بارش سالانه در تیکمه‌داش ۳۸۰ میلی‌متر می‌باشد.
موریتس فون‌کوتسبو در سفرنامهٔ خود در سال ۱۸۱۷، روستای تیکمه‌داش را باعنوان توده‌سنگ خوانده‌است. فریزردر سفرنامه‌اش از روستای تیکمه داش و اوژن فلاندن در سفرنامهٔ خویش به روستای تخمه‌داغ در میان روستاهای حاج‌آقا و قره‌چمن اشاره کرده‌است. در اواخر دورهٔ قاجار، این روستا یکی از منزلگاه‌های پادشاهان در سفر به خارج از کشور بوده‌است؛ به‌گونه‌ای که مظفرالدین شاه در جریان یکی از این سفرها به روستای تیکمه‌داش در ۱۸ کیلومتری حاج‌آقا و ۳۰ کیلومتری قره‌چمن اشاره داشته‌است.
خسته قاسم شاعر، عارف و فیلسوف قرن دوره افشاریه، (۱۷۶۰–۱۶۸۴ میلادی) متولد و در گذشته تیکمه‌داش می‌باشد. او خود در اینباره می‌گوید؛
خسته قاسم یکی از ستون‌های استواری موسیقی عاشیقی است. وی، علاوه بر استادی در سرودن انواع قالب‌های شعری کلاسیک همانند قصیده و غزل، قالب‌های جدیدی را در ادبیات عاشیقی وارد کرد.
کارخانجات صنعتی تیکمه داش یکی از بزرگترین منابع فولاد هستند. این کارخانه‌ها توسط سرمایه داران بزرگ ساخته شدند. زمین‌های این کارخانجات را در زمان ساخت کشاورزان و در راس آنها حیدر علی دربان و دیگر کشاورزان در جهت رونق و ترقی منطقه به صورت رایگان یا اغلب با بهای اندک در اختیار سرمایه داران جهت ساخت کارخانجات فولاد قرار دادند.
ناحیه صنعتی تیکمه داش در سال ۱۳۷۴ در زمین حدوداً ۱۷ هکتار که از طرف کشاورزان به‌طور رایگان در اختیار وزارت جهاد کشاورزی قرار گرفته‌است و پیشرفت فیزیکی فاز اول آن ۷۱ درصد بوده‌است که عبارتند از:
۱ ـ نقشه‌برداری – خیابان کشی – جدول گذاری – خاک برداری
۲ ـ تیر گذاری – سیم کشی محوطه ناحیه – نصب ترانس برق در روشنائی معابر
۳ ـ حفر چاه نیمه عمیق – احداث موتور خانه – احداث منبع ۲۰۰ متر مکعبی
۴ ـ احداث مرغداری‌های تیکمه داش: ابوتراب نجاری
۵ ـ اخذ سند مادر ناحیه صنعتی
برای این ناحیه صنعتی ۳۶ واحد تولیدی پیش‌بینی گردیده‌است که ۳ واحد تولید تخته سه لایه با ظرفیت ۳۰۰ متر مکعب در سال و با اشتغال ۱۱ نفر و واحد تولیدی ظرف یکبار مصرف با ظرفیت ۱۳۰ تن در سال و اشتغال ۶ نفر و واحد تولید مربای هویج با ظرفیت ۳۰۰ تن در سال و اشتغال ۱۰ الی ۱۵ نفر به بهره‌برداری رسیده‌است.
همچنین ۷ واحد پلاستیک تزریقی، ظروف یکبار مصرف، انواع پلاستیک تزریقی و بادی، ریخته‌گری، گیاهان داروئی و کنسرو مرغ در حال ساخت و ساز می‌باشند. تعداد کارخانجات حوزه استحفاظی بیش از ۷۰ واحد می‌باشد. / سازمان بازرگانی استان آذربایجان شرقی
خاروانا (کاروانا) یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی و مرکز اداری بخش خاروانا در شهرستان ورزقان است.تا سال ۸۰یکی از بخش‌های شهرستان اهر بوده که بعداز شهرستان شدن ورزقان به این شهر الحاق شد، نام تاریخی این شهر (کاروانا) به معنی محلی برای کاروان است و جمعیتی بالغ بر ۳،۳۵۳ نفر طبق آمار سرشماری سال ۱۳۹۵ می‌باشد.
این بخش از طرف شمال با کشور ارمنستان و جمهوری آذربایجان، از طرف جنوب با شهرستان مرند و شبستر، از شرق با بخش مرکزی ورزقان و از غرب با شهرستان جلفا بخش سیه رود هم‌مرز می‌باشد.
فاصله این بخش تا مرکز شهرستان ورزقان ۶۴ کیلومتر، مرز ارمنستان یعنی پایانه مرزی نوردوز ۳۰ کیلومتر ، با مرکز شهرستان جلفا ۷۵ کیلومتر و تا اهر۱۰۵کیلومتر و مرکز استان یعنی تبریز از مسیر ورزقان ۱۴۹ کیلومتر و از مسیر طرزم ـ قینر ۱۰۴ کیلومتر می‌باشد. بخش خاروانا شامل سه دهستان به نام‌های دیزمار مرکزی، ارزیل و جوشین، روستای میلق شهر و ۴۸ روستا و آبادی می‌باشد.
این شهر با وجود منابع و پتانسیل های زیاد از شهرهای مهاجر فرست و توسعه نیافته است. چیزی در حدود نود درصد جمعیت این شهر اکنون در تهران سکونت دارند.
از گذشته‌های بسیار دور، شهر خاروانا مرکز بخش دیزمار بوده‌است. حمدالله مستوفی (۷۵۰–۶۸۰) در صفحه ۱۳۲ کتاب نزهة القلوب منطقه دیزمار را ولایت یکپارچه می‌داند. او دربارهٔ دیزمار می‌نویسد: «دیزمار ولایتی است در شمال تبریز کما بیش پنجاه پاره دیه بود و دوزال و کوردشت و قولان و هزار[=هراس و کاروانا(خاروانا) از معظمات آن. هوایش معتدل به گرمی و آبش از آن جبال برمی‌خیزد و فاضلابش در ارس می‌ریزد حاصلش غله و پنبه و انگور و میوه به همه انواع می‌باشد و پیشتر از همه جا رسد و نوباوه تبریز از آنجا باشدحقوق دیوانش چهل هزار و هشتصد دینار است». [لازم است ذکر شود که در زمان صفویه عشایر پیرعلیلوی رومی، مقدم، بایبردلو، سادات مصری کوه کمر و... در منطقه دیزمار در روستاهای جدیدالاحداث ساکن شدند. موج دوم مهاجرت از آن سوی ارس در زمان فتحعلی‌شاه قاجار روی داد که در آن زمان قاجار کرداحمد، عشایر پسیان سهرون و گل آخور، الیاسکانلو های دیزمار شرقی، چلبیانلو های لیلاب و مردانقم و... در آبادی‌هایی جدیدالاحداث ساکن شدند و دیزمار در گذشته نه چندان دور ۱۹۶ آبادی بزرگ و کوچک داشت.در جلد چهارم فرهنگ جغرافیائی ایران جمعیت دیزمار ارسباران ۴۱۲۳۰ نفر و تعداد آبادی‌های آن ۱۱۲ پارچه گزارش شده‌است. علاوه بر آن اویلق، اندریان، ایری بالا، کوه کمر، کمار بالا، سیه رود، خانه سر، جوشین، علی‌لر، مردانقم، مزرعهٔ شادی، شرف آباد و… را از آبادی‌های معروف دیزمار ارسباران معرفی نموده‌است. اما آنچه مسلم است در زمان نگارش کتاب مزبور ده‌ها روستای تاریخی دیزمار نظیر قینر، کهل، سار، ایوند، امند، ورکش، کلانکش، گنزنق، اولی کندی، مزرعه، زین‌آباد، موجمبار، لاری و… که در نزدیکی مرند به ویژه تبریز قرار دارند جزو شهرستان‌های مزبور به حساب آمده‌است که در حال حاضر پس از ارتقاء شبستر از بخش به شهرستان این روستاها بین شهرستان‌های تبریز، شبستر و مرند تقسیم شده‌است.
علامه جعفری - ستارخان - محمد تقی پسیان - سید یوسف مدنی
خامنه یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی است که با ۳۰۵۶ نفر جمعیت (مطابق با سرشماری سال ۱۳۹۵ خورشیدی) در بخش مرکزی شهرستان شبستر واقع شده‌است. این شهر در ۵ کیلومتری شمال‌غرب شبستر و ۷۲ کیلومتری شمال‌غرب تبریز قرار گرفته‌است.
خامنه در گذشته محل تولید پارچه و پشم بوده و نام قدیم آن «خومنا» بوده‌است. این شهر در دوره‌های صفویان و قاجاریان از شهرهای مهم منطقهٔ ارونق بوده و در میان شهرهای آذربایجان شهرت خاصی داشته و از جایگاه ویژه‌ای برخوردار بوده‌است. مدرسهٔ معرفت نخستین مدرسهٔ منطقهٔ شبستر بوده که پیش از پیروزی انقلاب مشروطه و در سال ۱۲۷۸ هجری در خامنه بنا شده‌است. همچنین دیواری در محوطه چشمه کهریز توسط تقی سلطان جهت رفاه زنان بنا گردیده‌است.
خامنه در گذشته مرکز تجاری منطقه بوده و بازارهای هفتگی و بازارهای کاروان‌ها در آن برقرار می‌شده‌است. هم‌اکنون نیز در روزهای پنجشنبه بازار هفتگی در شهر خامنه برپا می‌شود که بسیاری از مردم خود شهر خامنه و مردم شهرها و روستاهای اطراف، مایحتاج هفتگی خود را از این بازار تهیه می‌نمایند. بهترین محله خامنه، محله بازار خامنه می باشد که به دلیل 1. مرکزیت این محله در شهر خامنه، 2. تشکیل بازارهای هفتگی 3.دسترسی به بانک، ترمینال خامنه و ایستگاه سواری و ... بهترین منطقه خامنه به شمار می رود. در حمام تاریخی، درخت چنار کهنسال، قلعهٔ هراتی، مساجد تاریخی (متعلق به سده‌های پنجم و ششم هجری) و مسجد میرپنج (متعلق به دورهٔ قاجاریان) از مهم‌ترین بناهای تاریخی این شهر محسوب می‌شوند. همچنین در سال ۱۳۸۶ خورشیدی در محل حمام تاریخی خامنه، موزهٔ هدایای این شهر تأسیس شد.
خامنه در پنج کیلومتری شمال جادهٔ تبریز-شبستر-سلماس واقع شده و ۱۳۸۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. شهرداری خامنه در سال ۱۳۱۴ خورشیدی تأسیس شد. این شهر تا سال ۱۳۶۹ خورشیدی تابعهٔ شهرستان تبریز بود که در این سال با ارتقای درجهٔ شبستر و ایجاد شهرستان شبستر به این شهرستان پیوست.
خامنه در کوهپایه‌های کوهمیشو (میشوداغی) گسترده شده و شیب عمومی آن از شمال به جنوب است. این شهر از سمت شمال به شهر دریان و از شرق به شهر شبستر، از سمت جنوب به شوره‌زارهای بندر شرفخانه، شندآباد و دریاچهٔ ارومیه و از سمت غرب به تسوج و کوزه‌کنان محدود شده‌است. رود کفتر علی از بخش غربی آن عبور می‌کند و دارای چشمه‌ها و قناتهای متعددی می‌باشد.
خامنه با افت شدید جمعیت روبه‌رو بوده‌است؛ به گونه‌ای که جمعیت این شهر از ۴٬۸۰۰ نفر در سال ۱۳۳۵ خورشیدی به ۳۰۵۶ نفر در سال ۱۳۹۵ خورشیدی کاهش یافته‌است. علت اصلی افت جمعیت، مهاجرت ساکنان این شهر به شهرهای دیگر بوده‌است. مردم خامنه پیرو مذهب شیعهٔ دوازده‌امامی بوده و به زبان ترکی آذربایجانی سخن می‌گویند. ،سید جواد خامنه‌ای، میرحسین موسوی، شیخ محمد خیابانی، اسدالله معرفت، صمد صمدیان‌پور، میرزا جعفر خامنه‌ای و سید علی خامنه‌ای رهبر دوم و کنونی جمهوری اسلامی ایران، از اهالی سرشناس شهر خامنه هستند.
از اماکن گردشگری این شهر می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
خراجو یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی ایران است. این شهر مرکز بخش سراجو شهرستان مراغه است.
شهر خراجو (با نام قدیمی و اصلی خراجو)، مرکز بخش سراجو و در حدود ۳۰ کیلومتری شرق مراغه و ۲۶ کیلومتری جنوب کوه سهند واقع شده‌است؛ و با روستاهایی چون: ملاقاسم، شیخ جان، بلوک آباد، گلستان سفلی، گلستان علیا، صومعه سفلی و تازه کند همسایه می‌باشد.
بر اساس آمار سرشماری عمومی نفوس و مسکن آمار سال ۱۳۹۰در حدود ۱۵۸۴ و در سرشماری آمار نفوس و مسکن در سال 1395، ۱۸۲۴ نفر (۵۷۴ خانوار، ۸۷۲ مرد و ۹۵۲ زن) بوده‌است. شهر خداجو (روستای خراجو) تا سال ۱۳۷۳ تابع بخش مرکزی شهرستان مراغه بوده که در سال ۱۳۷۴ طی تصمیمات هیئت دولت به بخش و در سال ۱۳۷۷ به شهر ارتقا یافت.
برخی آثار تاریخی شهر خداجو عبارت اند از:
وجه تسمیهٔ بعضی از جای‌ها:
و از سایر اسامی طبیعت خداجو می‌توان به: بالی درسی، ایلاتلار یولی، مشه آرخی، داش بلاغی، قارقا درسی، دیمان درسی، جادا درسی و… اشاره کرد.
خُمارْلو شمالی‌ترین شهر استان آذربایجان شرقی و مرکز شهرستان خداآفرین است.
جمعیت این شهر در سال ۱۳۹۵ خورشیدی بالغ بر ۳٬۶۰۲ نفر بوده و ۵۸ اُمین شهر استان محسوب می‌شود.
نخستین اشاره به خمارلو در نوشته‌ها توصیفی است که رابرت میگنان ارائه کرده‌است، «.. شهر خمارلو، در دامنه کوه‌های شیبدار قرار گرفته است. منازل ساکنین در شیب کنده شده‌اند به نحوی که خانه‌ها فقط یک دیوار گلی دارند که در آن دریچه‌ای ۳–۴ فوت مربعی نقش پنجره را دارد و چند تکه تخته پاره شکسته بجای در نصب شده است… ساکنین فقیرترین مردمی بودند که تاکنون دیده‌ام. مردان و زنان لباسهای کهنه‌ای به تن کرده بودند و کودکان تا هفت ساله لخت بودند. آنها تعداد کمی گوسفند و بز، و ذخیره‌ی کافی انگور داشتند که به‌خوبی تا زمستان نگاه داشته بودند…»Robert Mignan, A Winter Journey Through Russia, the Caucasian Alps, and Georgia: Thence … , Vol. 1, 1839, London, p. 124-125
در اواخر دهه ۱۳۲۰، بر اساس جلد چهارم فرهنگ جغرافیایی ایران،فرهنگ جغرافیایی ایران، آبادیها، زیر نظر حسینعلی رزم آرا، تهران: سازمان جغرافیایی کشور، 1329، ج 4 خمارلو ۳۹۶ تن سکنه داشت. در آستانه انقلاب سفید، که نقشی عمده در فروپاشی نهایی ساختار ایلی ایران داشت، تیره‌ای از ایل محمد خانلو، شامل ۶۰ خانوار، از روستای خمارلو به عنوان قشلاق استفاده می‌کردند.P. Oberling, “The Tribes of Qarāca Dāġ,” Oriens 17, 1964, p. 69. اهمیت ده صرفاً به خاطر استقرار مرزبانی و نمایندهٔ آمار در آنجا بود.
خمارلو، در سال ۱۳۷۷، با تصویب هیئت وزیران به شهر تبدیل شد.
از آثار قدیمی و مهم شهرستان خداآفرین پل‌های قدیمی و تاریخی خداآفرین هستند که در نزدیکی شهرخمارلو قرار دارند.
خواجه (به گویش محلی خوجا) یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی ایران است و حدودا در ۲۵ کیلومتری شهر تبریز قرار دارد.این شهر مرکز بخش خواجه شهرستان هریس می‌باشد.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳خ.
شهر خواجه در دلتای تلخه‌رود و در مسیر استراتژی جادهٔ اصلی تبریز-اهر قرار گرفته‌است.
در سال‌های اخیر خواجه پیشرفت خوبی داشته. شهردار فعلی این شهر عبدالله جودت است. تعداد اعضای شورای شهر خواجه ۵ نفر اصلی و ۲ نفر علی‌البدل می‌باشد.
از مهم‌ترین محصولات کشاورزی آن می‌توان به هندوانه، گندم و جو اشاره کرد.
کشاورزی در خواجه عمدتاً به صورت کاملاً دیم بوده و کمبود آب مشکل اصلی کشاورزان در این منطقه است. همین موضوع سبب شده تنوع محصول در خواجه، با وجود خاک بسیار با کیفیت، کم باشد.
مردمان خواجه در بافت قالی مهارت دارند. درآمد اکثر مردم این شهر از طریق کشاورزی، قالی‌بافی، پخت رشته محلی و دامداری است. البته در کنار این‌ها، عده‌ای به‌فعالیت‌های دیگر مانند رانندگی و تجارت هم مشغولند.
از مکان‌های دیدنی شهر خواجه می‌توان به «مسجد جامع خواجه» «مسجد صاحب الزمان» «میدان انقلاب (کؤهول آراسی)» و «مزار خواجه محمد خوشنام» (معروف به سلطان خوجا) اشاره کرد.
از جمله مناظر طبیعی دیدنی منطقه خواجه می‌توان به آلاداغ لار اشاره کرد.
از سوغاتی های این شهر می توان هندوانه دیم (که گوشت آن به دو رنگ زرد یا قرمز است) و رشته محلی را مثال زد.
شهر خواجه هم‌اکنون دارای بخشداری، شهرداری، کتابخانهٔ عمومی، سه عدد سالن ورزشی و دادگاه عمومی، سازمان‌های بهزیستی، کمیتهٔ امداد امام خمینی و آموزش و پرورش می‌باشد.
این شهر افتخاراتی هم دارد مانند مدال آوری دانش آموزان در مسابقات کشوری چلچراغ که از جمله آنها می توان امیرعلی قلیزاده(مدال طلا) و شایان منصوری (مدال برنز)
و مبین کریمی(مدال برنزو برنده نفر اول مسابقات کشوری نانو )رانام برد
«آلا داغ لار» یا کوه‌های رنگی یکی از شگفتی آفرینش که نام محلی کوه‌ها و تپه‌های رنگارنگی است، که در بخش‌هایی از آذربایجان قرار گرفته‌اند. اگر مسیرتان به شهرستان خواجه خورده باشد حتماً کوه‌های رنگی یا آلا داغ لار را مشاهده کرده‌اید. در نگاه اول کوه‌های رنگی را شاید یک دفتر نقاشی فرض کنید، اما وقتی با دقت به مناظر و کوه‌ها و تپه‌ها می‌نگرید جز زیبایی که خداوند خلق کرده نخواهید دید. کوه‌های رنگی یا آلاداغ لار یکی از مناظر زیبا روی زمین به‌شمار می‌آید. این مناظر آنقدر نادر و عجیب اند که گاهی ما تصور می‌کنیم در حال دیدن منظرهٔ از یک سیاره دیگر هستیم. وجود رنگهایی همچون قرمز، زرد، سفید و نارنجی چشم‌های انسان خیره می‌کند.
خیلی از مردم ایران و گردشگران خارجی از وجود این چنین طبیعت زیبا و عجیب و دیدنی و بکر آگاهی ندارند. این کوه‌ها به سبب رنگی بودن شان به ویژه رنگ مسی و زرد در شرایط نور مناسب و هوای گرم سوژه مناسبی برای عکاسی طبیعت به‌شمار می‌رود.
دومان گلیب چؤل - باییرا، داغلارا
قار آلتیندا یاتانلارا یاز گلیر
چشمه آخیر «باش چاییمدا» باغلارا
«سئل باسار»دا بوستانلارا یاز گلیر
اومود گلیر چؤلده لاله نرگیزه
آخیر سولار هر چشمه لردن بیزه
نوروز گولی بوردان باخار تبریزه
کی داغلارا دومانلاردان یاز گلیر
نفس گلیر «آغ زمیه» «اوچ داشا»
قار اَرییَر «دهلی قایادان» آشا
شِه دؤشه نر «قارایاتاقدان» باش
شِه دیللَنَر: «تاز اوچانا» یاز گلیر
بایرام آیی چالیب هی هی قاپینی
بودره ییب هی چیلله سوروب آدینی
یاز چیغیریب سالیب های - دادینی
کی دورگونان آسیمانا یاز گلیر
بو سؤز قالیب آتالاردان یادیگار
خوجا قیشی یازدا گلر قارلایار
قار یاغسادا بایرام آییندان باهار،
آلیب سؤزون، بو دورانا یاز گلیر
عطیر ساچار سارماشیغین بیتمه سی
خوشدی قارین اریمه سی ایتمه سی
نفس آچار چیلله لرین گئتمه سی
چیلله گئدیب بو زامانا یاز گلیر
گؤز گؤرجک وطنیمده خوش یازی
دینلیه جک بو کؤشنیم آوازی
عاشیقلار دئییرلر چالاندا سازی
آی اوبالاردا تام جاهانا یاز گلیر
علیرضا درخشی خواجه
دوزدوزان یکی از شهرهای متعلق به شهرستان سراب استان آذربایجان شرقی ایران است.
شهر دوزدوزان ۳۲ کیلومتری شهرستان سراب و ۳۷ کیلومتری شهرستان بستان آباد، در قسمت شمال جاده اصلی تبریز – اردبیل که به صورت غربی – شرقی کشیده شده‌است قرار دارد.
این شهر یکی از شهرهای چهارگانه شهرستان سراب می‌باشد و از طرف غرب به شهرستان بستان آباد، از طرف شرق به شهرستان سراب، از طرف شمال به شهر مهربان و از طرف جنوب به شهر شربیان محدود می‌شود.
همسایه‌های دیوار به دیوار شهر دوزدوزان از طرف غرب روستای خاکی، از طرف شرق روستاهای ارزنه، دولت‌آباد و داراب، از طرف شمال روستاهای زنگیل آباد و آردالان و از طرف جنوب شهر شربیان و روستای ایوق می‌باشد.
شهر دوزدوزان بواسطه قرارگرفتن در منطقه کوهستانی (نزدیکی به رشته کوه بزقوش و ارتفاعات سبلان دارای آب و هوایی سرد و کوهستانی است که در تابستان معتدل و در زمستان‌ها دارای آب و هوای سرد می‌باشد و یکی از نقاط سردسیر کشور به شمارمی رود. تعداد روزهای یخبندان در شهر دوزدوزان حدود ۵ ماه در سال می‌باشد. مقدار بارندگی سالانه از ۳۰۰ تا ۶۰۰ میلی‌متر متغیر می‌باشد، بارش در جوی‌ها و رودهای فصلی جاری شده و به سمت تلخه‌رود سرازیر و توسط آن از منطقه خارج می‌شود.
باتوجه به کارو تلاش مضاعف اهالی دوزدوزان با وجود رونق کشاورزی و کشت گندم و جو و سیب زمینی برای دوران سرما به جهت وضعیت مالی خوب اهالی کامیون داری و پرداختن به امور ساختمانی و عمرانی از اصلی‌ترین شغل‌های دوزدوزان به شمار می‌رود.
در کنار کارهای کشاورزی ، دامداری به صورت سنتی دراغلب خانواده ها رواج دارد و بدین طریق بخشی ازهزینه های زندگی و نیاز خود به لبنیات و گوشت را تامین می کنند .
پس از کشاورزی و دامداری ، کامیون داری ، پیمان کاری و تجارت از مشاغلی است که ساکنان شهر دوزدوزان به آن اشتغال دارند. اقتصاد این شهر بسیار پویا بوده و در فصل تابستان ده ها نفر از افراد جویای کار از سراسر منطقه به این شهر رفت‌وآمد دارند.
باتوجه به موقعيت جغرافيائي آن با محوريت كشاورزي بوده است .آب و هواي مناسب و خاك خوب و نيروي انساني كافي دليل فعاليت بيشتر منطقه درامر كشاورزي است.
شهر دوزدوزان مکان مناسبی برای کشت انواع محصولات کشاورزی می باشد. اگرچه شهر دوزدوزان ازمناطق مستعد باغداری می باشد اما از قدیم الایام به این بخش توجه نگردیده است ولی تقریباً تمامی محصولات مناطق سردسیری دراین شهر بعمل می آید. سیب زمینی- خیار - غلات- علوفه و سبزیجات از عمده محصولات تولیدی دوزدوزان می باشد. محصول سیب زمینی این شهر و منطقه دارای شهرت فراوانی در سطح استان و کشور می باشد بطوری که میدان سیب زمینی این شهر به عنوان بورس سیب زمینی شمالغری کشور شناخته شده است و هر ساله هزاران تن سیب زمینی به ارزش میلیاردها تومان در این مکان معامله می شود شغل اصلی و معروف آنها فروش کاسه های آبگوشت که به زبان خودشان تیلتا نام دارد است و به کسانی که آبگوشت میفروشند هم تیلتاساتان میگویند معمولا قیمت هر کاسه تیلتا(آب گوشت)پنج هزارتومان است.
تپه پیردیکی دوزدوزان مربوط به سده‌ها میانه و متاخر دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان سراب، بخش مهربان، شهر دوزدوزان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۹۳۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گادفری هارولد هاردی (؛ –) ریاضی‌دان انگلیسی که به خاطر کارهایش در نظریهٔ اعداد و آنالیز ریاضی شهرت دارد.
در ۱۲۵۶ خورشیدی برابر ۱۸۷۷ میلادی در کرانلی انگلستان متولد شد و در سال ۱۳۲۶ خورشیدی برابر ۱۹۴۷ میلادی در کمبریج درگذشت.
وی از کالج ترینیتی کمبریج فارغ‌التحصیل و در (۱۲۷۹ خورشیدی/ ۱۹۰۰ میلادی) به عنوان عضو وابسته برگزیده شد. دیوید هیلبرت در بارهٔ او گفته‌است: «هاردی نه تنها بهترین ریاضیدانان ترینیتی، بلکه بهترین ریاضیدان انگلستان است.»گادفری هرلد هاردی، صفحهٔ ۲۶ هاردی در سال‌های پایانی عمر دست به خودکشی ناموفق زد.
بین سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۲۲ مقاله‌های علمی متعدد دربارهٔ همگرایی سلسله‌ها و انتگرالها و موضوع‌های وابسته به آن‌ها منتشر کرد. در ۱۲۸۷/۱۹۰۸ A course of pure Mathematics (دوره‌ای از ریاضیات محض) نخستین نمایش مستدل عدد، تابع، حد و مانند آن به زبان انگلیسی را، برای دانشجویان انتشار داد و آموزش دانشگاهی را متحول کرد.
هاردی از سال ۱۹۱۱ تا سی و پنج سال بعد با ج. ا. لیتل‌وود در زمینه علمی مشارکت کرد و با همکاری وی حدود یک‌صد مقاله علمی دربارهٔ موضوعاتی از قبیل دیوفانتوسی، نظریه جمع و ضرب اعداد و تابع زتای ریمان، نابرابرها، رشته‌ها و انتگرال‌ها به‌طور عموم و سلسله‌های مثلثاتی نوشت. او اثبات کرد تابع زتای ریمان بی‌نهایت صفر دارد.هاورد و. ایوز، صفحهٔ ۲۵۸ در۱۹۱۳ هاردی با ریاضی‌دانی هندی به نام سرینیوسه رمنوجن(سرینیواسا رامانوجان) آشنا شد و وی را به انگلستان برد. آن‌دو با هم به راه‌حل‌های جالب مسائل مربوط به دسته‌بندی اعداد رسیدند. «هاردی به‌طور عام به‌عنوان دانشمند ممتاز انگلیسی زمان خود در ریاضیات محض شناخته شده‌است.خلاصه زندگی‌نامه علمی دانشمندان، صفحهٔ ۹۵۷
هرچند هاردی ریاضی‌دانی ناب بود و کمتر در موضوعی غیر از ریاضیات علاقه نشان می‌داد و تنها شاید بازی کریکت و اظهار نظرهای حرفه‌ای او در بارهٔ این بازی را بتوان مستثنا کرد اما او در زمینهٔ عقاید سیاسی صلح‌طلبی رادیکالی بود و در زمان جنگ جهانی دوم علیه جنگ موضع گرفت و دانش‌مندان را مقصر می‌دانست او در اثری که در زمان جنگ جهانی دوم منتشر کرد می‌نویسد: «در مورد جنگ علمی جدید دو نظر دقیقاً متضاد وجود دارد. اولین نظر و واضحترین نظر این است که اثر علم بر جنگ افزایش مصایب آن است، زیرا هم رنجها و آلام اقلیتی را که باید بجنگد بیشتر می‌کند و هم اینکه جنگ را به سایر قشرها جامعه گسترش می‌دهد. این نظر، طبیعی‌ترین نظر و دیدگاه متعارف است.»گادفری هرلد هاردی، صفحهٔ ۱۰۳
اشتهار او به رادیکال بودن چنان بود که در هنگام تدریس در نیوکالج شایعه شده بود در آپارتمان محل زندگی‌اش عکس بزرگی از لنین را نصب کرده‌است.همان، صفحهٔ ۲۹
چالرز پرسی‌اسنو فیریک‌دانی که دوست صمیمی هاردی بود در دیباچهٔ کتاب «دفاعیهٔ یک ریاضی‌دان» می‌نویسد: «او به آسانی با افراد فقیر، کمرو، و کسانی که به خاطر نژادشان مورد تبعیض بودند (بدون اینکه سرپرستی آنها را به عهده بگیرد) دمخور می‌شد. (کشف رامانوجان، بازی نمادین سرنوشت او بود) هاردی این قبیل افراد را به شکم‌گنده‌ها ترجیح می‌داد. منظورش از شکم‌گنده‌ها، افراد معروف و مغرور، بورژوا، و طرفدار امپریالیسم بود. این عنوان شامل بیشتر اسقف‌ها، رؤسا و مدیران، قاضیان، و همهٔ سیاست‌مداران، به استثنای لوید جورج، می‌شد.»گادفری هرلد هاردی، صفحهٔ ۲۹
زرنق یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی است که در بخش مرکزی شهرستان هریس واقع شده‌است.
که در قدیم به زرنه معروف بوده‌است در لغت به معنی منطقه زرخیز است.شهر زرنق با بافت شهری شطرنجی، حاشیه جنگلی سرسبز و منابع آبی فراوان زیباترین و سرسبزترین شهر شهرستان هریس و منطقه محسوب می شود. شهر زرنق در اوایل سال ۱۳۷۲ از روستا به شهر تبدیل شد وبا مختصات جغرافیایی ۵۰ درجه شرقی و ۳۶٫۱۶ درجه شمالی در استان آذربایجان شرقی قراردارد. این شهر از غرب با کلوانق و از جنوب غربی با روستای کرمجوان و از شرق (نزدیک‌ترین محل) با شهر مهربان همسایه است. این شهر تا مرکز استان یعنی تبریز ۸۹ کیلومتر فاصله دارد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵، زرنق جمعیتی معادل ۵،۳۴۳ نفر (۱۳۹۵) دارد.
هویت فرهنگی: زبان: مردم این شهر به زبان ترکی آذربایجانی صحبت می‌کنند؛دین:تمامی ساکنان شهر پیرو شیعه دوازده امامی هستند؛موسیقی: شهر زرنق مرکز موسیقی عاشیقی در شرق استان بعد از شهر اهر می باشد؛گروه های عاشیقی این شهر در تمامی جشن ها و عروسی های مردم و منطقه فعال می باشند ، قربان ایزدخواه از خوانندگان و هنرمندان معروف استان از این شهر می باشد؛موسیقی عاشیقی یکی از ستون های فرهنگی مردم آذربایجان می باشد. و ره آورد این شهر فطیر (نوعی کلوچه سنتی) و شیرین دنَ (خورچه) یا به زبان فارسی خیار چنبر می‌باشد. فرش زرنق یکی از زیرشاخه های اصلی تبریز و مهربان بوده و از لحاظ مرغوبیت و معروفیت از شهرها و روستاهای مجاور بهتر و جایگاه ویژه ای در صادرات دارد؛ علاوه بر این قالی هریس نیز در زرنق با همان کیفیت شهر مبدا در رده بعد تولید می شود. از مناطق دیدنی زرنق می‌توان به مسجد جامع زرنق و تپه باستانی دوزده باخیر اشاره کرد.مجموعه مسجد جامع زرنق: مسجد جامع زرنق با مساحتی بیش از 1500 متر مربع به عنوان بزرگترین مسجد شهرستان هریس در خیابان شهدا واقع است. این مجموعه با داشتن دو مناره با ارتفاع بیش از 30 متر( بلندترین مناره در استان) تنها مسجد استان است که دارای دو گنبد می باشد. علاوه بر این مسجد جامع زرنق با دارا بودن یک درمانگاه خیریه، داروخانه، زیر زمین، حیاط و کتابخانه به عنوان یکی از بزرگترین مساجد استان و کشور محسوب می شود. مسجد جامع زرنق به انظمام بالکن، زیر زمین و حیاط ظرفیت نزدیک به 10000 تن را دارا می باشد. این مسجد با چشم انداز منحصر به فرد، تداعی کننده بارگاه مقدس امام هشتم شیعیان در نظر هر بیننده ای می شود؛ با این اوصاف می توان در ردیف یکی از باشکوه ترین و زیباترین مساجد ایران و جهان جای داد.از افتخارات زرنق همین قدر می توان ذکر کرد که اولین پایگاه مقاومت در منطقه بعد از انقلاب به نام پایگاه شهید غفوری و بعد پایگاه امام خمینی در این شهر تاسیس شدند و اولین رزمندگان جهت اعزام به جبهه های نبرد علیه دشمن بعثی از همین پایگاه ها بود. زرنق با داشتن 42 شهید بیشترین شهید را نسبت به جمعیت اندک خود در استان دارد ولی با توجه به چنین پیشینه ی درخشانی همواره با بی مهری و کم توجهی مسئولان شهرستانی و استانی روبرو بوده است.از دیگر افتخارات این شهر می توان به پزشکان متخصص ومشهور، دندانپزشکانی از جمله : مبصری، نجفی زاده داروسازان، اساتید دانشگاه از جمله رحیم خدایاری، هنرمندان نویسندگان مهندسان وفرهنگیان فرهیخته وکلا وقضات از جمله رحمان خاطری، داداش زاده، شاعرانی از جمله: محرم نجاتخواه، مهماندوست، صبور در این شهر اشاره کرد؛ که در دامن خود پرورش داده است اهالی این شهر مردمی بسیار مهربان و خون گرم ،میهمان نواز، سخت کوش با فرهنگ غنی و کهن ،خانواده های اصیل و ریشه دار در این شهر زیبا ساکن هستند و به ارزشهای اخلاقی وانسا نی بسیار پایبند می باشند . درستی وصداقت و انصاف و نیکو کاری از خصوصیات بارز این مردمان دیار کهن می باشد.
نکته مهم اینکه زرنق در آینده نزدیک در صورت ارتقا منطقه مهربان به شهرستان و تاسیس فرمانداری در آن نقش بسیار مهمی خواهد داشت و تاسیس چند اداره کلیدی یا دفتر بخش مرکزی مهربان به دلیل نزدیکی به شهر زرنق از طرح هایی است که برای این منظور پیشنهاد شده و در کنار آن الحاق روستاهایی مثل کرم جوان ، باروق ، قزلجه زرین... تقسیمات جدیدی رقم خواهد خورد و مردم این شهر همیشه نسبت به نزدیک بودن به مهربان ولی قرار گرفتن و بی فایده ماندن از مرکز شهرستان هریس، در تقسیمات کشوری گله مند بوده و هستند.
شغل اکثر ساکنان شهر به ترتیب شامل: تعویض روغنی، تجارت، لوازم خانگی، کشاورزی و دامپروی، صنعت، قالی بافی، خیاطی، آرماتوربندی و قالب بندی ساختمان، خواربار فروشی و... می باشد. بر طبق امار سازمان فنی و حرفه ای استان تهران، بیش از یک سوم تعویض روغنی های استان های تهران و البرز از جوانان شهر زرنق می باشد که رقم قابل توجهی است.
در قسمت غربی شهر ناحیه صنعتی به نام ناحیه صنعتی زرنق وجود دارد. در این ناحیه صنعتی ۲۴ کارخانه با تولید گل مصنوعی پلی اتیلنی، گل کاغذی، شانه تخم مرغ، بسته‌بندی حبوبات، ظروف یخ مصنوعی و غیره وجود دارد.
علاوه بر این زرنق با داشتن تنها ناحیه صنعتی شهرستان و داشتن قدیمی ترین کارخانه ی ریخته گری منطقه در ورودی شرقی شهر و چندین کارگاه کوچک و بزرگ به عنوان شهری کارگاهی مطرح می باشد. همچنین شهر زرنق با داشتن چندین فروشگاه بزرگ لوازم خانگی در قسمت شمال شهر( بلوار سردار سلیمانی) به عنوان بورس لوازم خانگی و جهیزیه استان شناخته شده است؛ که علاوه بر تامین لوازم خانگی و جهیزیه استان و منطقه از استان های همجوار از جمله استان اردبیل نیز جهت خرید به بازار شهر زرنق مراجعت می کنند.
از لحاظ تاریخی قدمت این شهر بسیار زیاد بوده و قدمتی بیش از۷۳۰۰سال دارد. یکی از آثار قدیمی در این شهر مسجد حاجی است که قدمت ۱۳۰۰ ساله دارد. زرنق دارای منابع آبی بسیار خوبی می‌باشد منابع آبی این شهر پنج چشمه و بیش از 50 حلقه چاه، می‌باشد. این منابع آبی علاوه بر تأمین آب شرب شهری زرنق و روستاهای اطراف توانایی آبرسانی به تمامی زمین‌های کشاورزی را دارا می‌باشد. زرنق از لحاظ تولیدات کشاورزی در حد مناسبی است.از تولیدات کشاورزی و باغی زرنق می توان به سیب زمینی، گوجه فرنگی، هویج، هندوانه، خربزه، شیرین دانه( خیرچا)، سیب درختی و پیاز اشاره کرد. پیاز زرنق از لحاظ مرغوبیت و ماندگاری در ایران معروف می باشد از اینرو این شهر را می توان پایتخت پیاز استان و کشور لقب داذ.رودخانه ها: زرنق رود(چایلیخ)، تلخه رود(آجی چای).
زرنق رود از رشته کوه های جمال اباد سرچشمه می گیرد و با طی مسافتی حدود 5 کیلومتری و گذر از مرکز شهر به رودخانه تلخه رود می پیوندد؛ ولی متاسفانه با توجه به خشکسالی های اخیر به یک رود فصلی تبدیل شده و فقط در بهار و گاهی اوقات اوایل تابستان جریان دارد.
سَردْرود یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی است که در بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است. طبق آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۰ صورت گرفته‌است، این شهر با جمعیتی بالغ بر ۳۵٬۰۰۰ نفر، قدمتی در حدود سه هزار سال دارد دومین شهر پرجمعیت شهرستان تبریز و یازدهمین شهر پرجمعیت استان آذربایجان شرقی محسوب می‌شود. نام محلی شهرسردرود، سَردَری می‌باشد
این شهر دارای باغ‌های زیبا و پرمحصول می‌باشد. از جمله محصولات کشاورزی این شهر می‌توان به گوجه سبز، انگور، زرد آلو، گردو، سیب، هلو و گلابی اشاره نمود
قلعه باستانی «نارین قلعه» یا همان سردرود قدیم مهم‌ترین و در عین حال ارزشمندترین اثر تاریخی سردرود محسوب می‌شود. این اثر تاریخی با نام‌های «نارین قلعه»، «قلعه سلاسل»، «قلعه سلسائیل» و «قلعه ساردور» متعلق به هزاره اول قبل از میلاد و دوره پادشاهان اورارتو، ساردور دوم، پسر آرگیشتی اول (۷۳۳–۷۵۳ ق. م) بوده‌است.
سردرود با سابقه طولانی و حجم عمده تولیدات تابلو فرش، سال‌هاست که در بسیاری از جوامع با عنوان پایتخت تابلو فرش ایران و جهان شناخته می‌شود.
عمده‌ترین مرکز آموزشی و علمی این شهر دانشگاه آزاد سردرود می‌باشد؛ که در حال حاضر بخش ادارای آن در یک ساختمان استیجاری و بخش آموزشی آن در یک مدرسه اداره می‌شود و با احداث محل جدید به آن محل نقل مکان خواهد نمود. این دانشگاه به عنوان مرکز برتر منطقه ۱۳ معرفی شده‌است.
این شهر دارای باغ‌های زیبا و پرمحصول می‌باشد. از جمله محصولات کشاورزی این شهر می‌توان به گوجه سبز، انگور، زرد آلو، گردو، سیب، هلو و گلابی اشاره نمود.
اصلی‌ترین مرکز تفریحی و گردشگری این شهر پارک جنگلی مره خونی است که در قسمتی از باغ‌های سنتی این شهر واقع شده‌است. با توجه به آب و هوای نسبتاً معتدل و وجود باغ‌های بسیاری در اطراف این شهر، سردرود به یکی از قطب‌های رستوران‌داری در استان تبدیل شده‌است، به‌طوری‌که مشهورترین و بروزترین رستورانها تالارها با آخرین متدهای روز در این شهر با اصالت در خدمت همهٔ گردشگران عزیز می‌باشد.
قلعه باستانی «نارین قلعه» یا همان سردرود قدیم مهم‌ترین و در عین حال ارزشمندترین اثر تاریخی سردرود محسوب می‌شود. این اثر تاریخی با نام‌های «نارین قلعه»، «قلعه سلاسل»، «قلعه سلسائیل» و «قلعه ساردور» متعلق به هزاره اول قبل از میلاد و دوره پادشاهان اورارتو، ساردور دوم، پسر آرگیشتی اول (۷۳۳–۷۵۳ ق. م) بوده‌است. قلعه کاربردی امنیتی – حفاظتی داشته و به منظور حفاظت از تبریز آن زمان که «تارماکیس» نامیده می‌شد بنا گردیده‌است. این قلعه در بالای تپه‌ای کم ارتفاع از دامنه‌های سهند واقع شده و دارای ابعادی حدود ۷۰۰ متر در ۵۰۰ متر است. در بخش مرکزی آن تعداد زیادی قلوه سنگ پراکنده شده که به احتمال قوی مربوط به یکی از تأسیسات اورارتوها بوده که احتمالاً بر اثر زلزله یا سوانح دیگر فرو ریخته و از بین رفته‌است. با توجه با وجود سفالینه‌های متعدد پراکنده شده در سطح قلعه و برج و باروها و دیوارهای چینه‌ای با قطر ۲ متر و ارتفاع بیش از ۶ متر می‌توان حدس زد که قلعه بعد از ویرانی به دلیل موقعیت ممتاز در دوران اسلامی نیز مجدداً مورد استفاده قرار گرفته‌است. وجود تکه سفالینه‌های خاکستری مربوط به اواخر سده دوم و اوایل سده اول قبل از میلاد و سفالینه‌های کرم رنگ و نخودی ساده و پرداخته شده متعلق به دوره اشکانی، و نیز سفال‌های لعابدار منقوش اسلامی علی‌الخصوص قرون ۷ و ۸ هجری موید وجود تمدن و حیات انسانی در ادوار مختلف در این قلعه بوده‌است. مستندات تاریخی نشان می‌دهد تداوم حیات اجتماعی تا قبل از زلزله مهیب سال ۱۱۹۳ هجری وجود داشته و قلعه همان سردرود امروزی بوده‌است. نارین قلعه در تاریخ ۷/۷/۱۳۸۱ به شماره ۶۱۷۱ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده و به عنوان اولین اثر ثبتی سردرود در فهرست آثار ملی محسوب می‌شود.
اصلی‌ترین مرکز تفریحی و گردشگری این شهر پارک جنگلی مره خونی است که در قسمتی از باغ‌های سنتی این شهر واقع شده‌است.
با توجه به نزدیکی به کلانشهر تبریز و شهرت بواسطهٔ باغ‌های سرسبز، لبنیات و گوشت و میوه، و مدیریت و بهره‌برداری از این فرصت‌ها شاهد ظهور و توسعهٔ رستوران‌هایی مطرح در این منطقه بوده اییم. به طوریکه به راحتی می‌شود اذعان کرد که طی سال‌های اخیر رستوران‌های سردرود جایگاه اول را در تبریز و .. به خود اختصاص داده‌اند و شهرتی منطقه ای و حتی در سطح کشوری رقم زده‌اند.
قلعه باستانی «نارین قلعه» یا همان سردرود قدیم مهم‌ترین و در عین حال ارزشمندترین اثر تاریخی سردرود محسوب می‌شود. این اثر تاریخی با نام‌های «نارین قلعه»، «قلعه سلاسل»، «قلعه سلسائیل» و «قلعه ساردور» متعلق به هزاره اول قبل از میلاد و دوره پادشاهان اورارتو، ساردور دوم، پسر آرگیشتی اول (۷۳۳–۷۵۳ ق. م) بوده‌است. قلعه کاربردی امنیتی – حفاظتی داشته و به منظور حفاظت از تبریز آن زمان که «تارماکیس» نامیده می‌شد بنا گردیده‌است. این قلعه در بالای تپه‌ای کم ارتفاع از دامنه‌های سهند واقع شده و دارای ابعادی حدود ۷۰۰ متر در ۵۰۰ متر است. در بخش مرکزی آن تعداد زیادی قلوه سنگ پراکنده شده که به احتمال قوی مربوط به یکی از تأسیسات اورارتوها بوده که احتمالاً بر اثر زلزله یا سوانح دیگر فرو ریخته و از بین رفته‌است.
با توجه با وجود سفالینه‌های متعدد پراکنده شده در سطح قلعه و برج و باروها و دیوارهای چینه‌ای با قطر ۲ متر و ارتفاع بیش از ۶ متر می‌توان حدس زد که قلعه بعد از ویرانی به دلیل موقعیت ممتاز در دوران اسلامی نیز مجدداً مورد استفاده قرار گرفته‌است. وجود تکه سفالینه‌های خاکستری مربوط به اواخر سده دوم و اوایل سده اول قبل از میلاد و سفالینه‌های کرم رنگ و نخودی ساده و پرداخته شده متعلق به دوره اشکانی، و نیز سفال‌های لعابدار منقوش اسلامی علی‌الخصوص قرون ۷ و ۸ هجری موید وجود تمدن و حیات انسانی در ادوار مختلف در این قلعه بوده‌است. مستندات تاریخی نشان می‌دهد تداوم حیات اجتماعی تا قبل از زلزله مهیب سال ۱۱۹۳ هجری وجود داشته و قلعه همان سردرود امروزی بوده‌است.
نارین قلعه در تاریخ ۷/۷/۱۳۸۱ به شماره ۶۱۷۱ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده و به عنوان اولین اثر ثبتی سردرود در فهرست آثار ملی محسوب می‌شود.
سردرود با سابقه طولانی و حجم عمده تولیدات این هنر، سال‌هاست که در بسیاری از جوامع با عنوان پایتخت تابلو فرش ایران و جهان شناخته می‌شود. تابلو فرش‌های دستباف سردرود به دلیل وفور طیف رنگ و ظرافت به کار رفته در آن‌ها از ارزش و مقبولیت بسیاری در سطح جهانی برخوردار است. این تابلو فرش‌ها اغلب در قالب پرتره بافته می‌شوند، نقش‌های هنری، نقاشی، منظره و آیات قرآن دیگر طرح‌های مرسوم به کار رفته در این تابلو فرش‌ها هستند. هنر بافت تابلو فرش در شهرستان سردرود قدمت ۸۰ ساله دارد به‌طوری‌که ۸۰ درصد از مردم این شهرستان به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم از این هنر کسب درآمد می‌کنند. تابلو فرش در فهرست آثار معنوی میراث فرهنگی کشور ثبت ملی شده‌است. اولین و تنهاترین اتحادیه صنف تولیدکنندگان تابلو فرش کشور در سال ۹۰ در این شهر ایجاد شد. با توجه به شغلهای جانبی این صنف و گستره فعالیت تولیدکنندگان تابلو فرش این سردرود در این شهر نرخ بی‌کاری در حد صفر می‌باشد و در ۱۸ استان کشور برای ۲۶۰ هزار نفر شغل ایجاد کرده‌است. روزانه بیش از ۵۰۰ قطعه تابلو فرش در طرح و سایزهای مختلف به مدیریت کارگاه‌های متمرکز و غیر متمرکز تولید می‌شود.
شهر سردرود تاریخ را به گواه گرفته و کارنامه مردم نگاری اهالی آن نیز مملو از هویت فرهنگی و نگاره‌های هویتی است. موزه تاریخ و مردم‌شناسی سردرود در سال۱۳۹۴ هجری شمسی در محل فرهنگسرای شهرداری سردرود تأسیس شد و اشیا و مدارک آن شامل ابزارآلات، وسایل کشاورزی، آثار مکتوب و انواع سنگ نگاره‌ها می‌باشد.زیبای سه هزار ساله، مقصود سامع، نشر اختر، ص۳۹
با توجه به قرار گرفتن شهرک صنعتی شهید رجایی، پالایشگاه، پتروشیمی، تراکتورسازی، ماشین‌سازی، ایدم و… در مجاورت این شهر صنایع و کارگاه‌های کوچک و بزرگ فراوانی در این شهر مشغول بکار می‌باشند.
این شهر سابقاً در جنوب غربی تبریز واقع بود که با گسترش شهر به آن متصل گردید.
شهر سیس یکی از شهرهای شهرستان شبستر که در بخش مرکزی شهرستان شبستر در ۱۴ کیلومتری شرق شبستر واقع شده‌است. شهر سیس یر پایه سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیتی برابر با ۶،۱۰۶ نفر داشته‌است.
سیس در زبان ترکی به معنی مه و چم می‌باشد. سنگ قیزیل‌داشن، آسياب آب، مقبره شيخ پير رجب و مسجد محمد حنیفه از دیدنی‌های تاریخی شهر سیس است.تبریز، برداشت شده در ۲۲ تیر ۱۳۸۸. دامنه رشته کوه‌های میشو داغی و چشمه‌های آن و طبیعت ظهرآباد و سحون و چشمه آب طبیعی که از کوههای میشو سرازیر می شود و به باغات میرسد و بدون هیچ مشکلی میشود از این آب نوشید نیز از دیدنی‌های طبیعی آن است؛ و مقبره شیخ اسماعیل سیسی در سیس از دیدنیهای دیگر شهر می‌باشد و بابا نورالدین سیسی از عارفان نامدار اهل سیس می‌باشد.
یک غار با اتاقکهایی، مربوط به قبل از میلاد، در نزدیکی مقبره شیخ اسماعیل سیسی قراردارد که مردم آن زمان از آن به عنوان پناهگاهی در مواقع حمله دشمنان استفاده می‌کردند.
تاریخ این شهر و سکونت در آن به تاریخ قبل از اسلام بر می گردد. همان طوری که در کتب تاریخی ذکر شده لشکرکشی  هشتم سارگون دوم در سال 714 قبل از میلاد (یکی از پادشاهان آشور ) به قلمرو آذربایجان بوده است و در این لشکرکشی ها ذکر شدن نام سیس به عنوان یکی از آبادی های مهم و بزرگ ارونق و انزاب از ایام قدیم دلالت بر سکونت و آباد بودن آن است.
آلربت آیلر (زاده ۱۹۳۶ - درگذشته ۱۹۷۰) نوازندهٔ ساکسوفون، آهنگ‌ساز، و خواننده آمریکایی بود.
او از سردمداران فری جز در دهه ۱۹۶۰ بود و می‌توان سبک پرهیاهوی تک‌نوازی‌های او را متأثر از موسیقی کلیسایی دانست. او در کنار رهبری گروه خود با دیگر موسیقی‌دانان جز از جمله دان چری همکاری داشت.
مرگ او در سال ۱۹۷۰ خود موضوعی جنجالی بود. عده‌ایی آن را خودکشی و عده‌ایی آن را قتلی به خاطر فعالیتهایش در مبارزات سیاهپوستان برای حقوق اجتماعی خوانده‌اند.
سیه‌رود یا سیاری یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی است که در بخش سیه‌رود شهرستان جلفا واقع شده‌است. این شهر یکی از شهر های زیبای استان آذربایجان شرقی می باشد.
سیه رود پیشتر تابعهٔ بخش مرکزی ورزقان و شهرستان اهر بوده . در این زمان، بخش ( ورزقان ) جزء بزرگ‌ترین بخش‌های استان آذربایجان شرقی بوده‌است؛ ولی بعد‌ها بخش‌هایی از آن به شهرستان‌های جلفا، هریس و تبریز ملحق شدند . به هنگام تشکیل شهرستان جلفا در دههٔ ۱۳۶۰ خورشیدی، بخشی از منطقهٔ دیزمار (دهستان دیزمار غربی) شامل شهر سیه‌رود و روستا‌های تابعهٔ آن، از بخش ورزقان جدا شده و در سال ۱۳۷۲ به شهرستان جدیدالتأسیس جلفا پیوستند‌.
این شهر در کنارهٔ جنوبی رودخانهٔ ارس و در شمال کوه کیامکی قرار گرفته‌است. این شهر مرکز اداری بخش سیه‌رود بوده و صاحب بخشداری می‌باشد. در آن سوی ارس و در مقابل سیه‌رود، شهر اردوباد که یکی از شهرهای جمهوری آذربایجان می‌باشد، قرار گرفته‌است. جادهٔ مرزی جلفا-پارس‌آباد از سیه‌رود می‌گذرد.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، صفحه ۶۹–۷۰.
جمعیت شهر سیه‌رود برپایهٔ نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ خورشیدی بالغ بر ۱٬۵۴۸ نفر بوده‌است که از این جهت سومین شهر کم‌جمعیت استان آذربایجان شرقی پس از شهرهای نظرکهریزی و خمارلو محسوب می‌گردد. بر همین اساس شمار خانوارهای ساکن این شهر در این سال بالغ بر ۳۶۶ خانوار بوده‌است. همچنین شمار افراد باسواد سیه‌رود بالغ بر ۹۸۳ نفر و شمار افراد بی‌سواد بالغ بر ۲۲۹ نفر بوده‌است.
اهالی سیه‌رود مسلمان و پیرو مذهب شیعهٔ دوازده‌امامی هستند. زبان آنان همانند ساکنان سایر نواحی منطقهٔ آذربایجان، زبان ترکی آذربایجانی می‌باشد. همچنین اهالی زبان فارسی را به‌دلیل رسمی‌بودن و تدریس آن در مدارس به‌راحتی درک کرده و قادر به سخن‌گفتن به این زبان می‌باشند؛ البته پیش از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی به‌دلیل نفوذ نیروهای این حکومت در منطقه و رفت‌وآمد روزانهٔ آن‌ها در سطح شهرها و روستاها، اهالی سیه‌رود و به‌خصوص افراد مسن، به زبان روسی نیز تا حدودی آشنایی دارند. شغل اکثر اهالی شهر کشاورزی و دامداری می‌باشد؛ به‌طوری که زردآلوی سیه‌رود در سراسر آذربایجان شهرت پیدا کرده‌است و قسمتی از این محصول جنبهٔ صادراتی دارد و به خارج از کشور صادر می‌شود.
شَرَبیان یکی از شهرهای تابعه شهرستان سراب در استان آذربایجان شرقی ایران است. این شهر در بخش مهربان شهرستان سراب قرار دارد. شربیان از تبریز مرکز استان، حدود ۱۰۰ و از سراب مرکز شهرستان۴۰ کیلومتر فاصله دارد.
زبان گفتاری مردم شربيان نيزمانند ديگر شهرهای آذربايجان شرقی [[زبان ترکی آذربایجانی بوده و لهجه اين منطقه  شيرينی خاص خود را دارد
بسياری از بزرگان و ريش سفيدان شربيان معتقد بودند كه شربيان در مكان كنونی نبوده بلكه در دامنه كوهی كه اكنون در شمال غربی شربيان به نام کولی تپه (تپه خاکستری)واقع است قرار داشته است . كه در اثر زلزله يا رانش زمين از بين رفته و ساكنان شربيان در مكان فعلی آن را بنا كرده اند . البته هنوز هم در آن منطقه كنده كاريهايی صورت می گيرد تا شايد وسايل قيمتی يا اشياء تاريخی پيدا شود.
فعالیت اصلی ساکنين شربیان در زمینه کشاورزی است. وجود خاک مناسب و امکانات تقریبا مدرن در بخش کشاورزی این منطقه را در زمینه تولید محصولات كشاورزی چون سیب زمینی ، پیاز ، خيار و گندم ، جو ، لوبيا نخود و ميوه هايي چون سيب درختی و توليد علوفه مانند شبدر و يونجه و ديگر محصولات در رده بالایی در استان آذربايجان شرقی قرار داده است، علاوه بر زمينهای آبی بسيار وسيع و حاصلخيز ، مزارع ديم نيز در شربيان كاشته می شوند كه عموما به كاشت گندم و جو اختصاص مي يابند
قالی بافی در اقتصاد مردم شربيان در مرحله دوم بعد از كشاورزي قرار دارد.
فرش و گليم توليدی شربيان در سطح استان آذربايجان شرقی جايگاه مخصوص پيدا كرده است. فرشهای اين منطقه اغلب به كشورهای خارج صادر می شود.
شربیان در سال ۱۳۷۷ بنا به پیشنهاد وزارت کشور و تصویب هیئت دولت به شهر تبدیل شده و به عنوان شهر شناخته می‌شود.
اين شهر از جنوب به ادامه رشته كوه بزقوش و قاسم داغی و از شمال  به جاده اصلی بستان آباد، سراب متصل می شود. در غرب شربيان شهرستان سراب و در شرق آن بستان آباد قرار گرفته است
دانشگاه پیام نور واحد شربیان تنها دانشگاه این شهر است که در جاده دوزدوزان - شربیان قرار دارد و در ۹ رشته دانشجو می‌پذیرد.
این شهر دارای یک سالن ورزشی برای رشته هایی همچون فوتسال والیبال و بدمینتون است. همچنین باشگاه پرورش اندام و کشتی برای دوسداران این دو رشته وجود دارد که در سال های اخیر علاقه مندان زیادی را جذب کرده است.
تیم فوتسال شهرداری شربیان در رده بزرگسالان در سال ۹۱ به مسابقات لیگ برتر فوتسال استان راه یافت. هر ساله تیم‌هایی در رشته‌های مختلفی مثل کشتی، والیبال، فوتسال و پرورش اندام در مسابقات استانی، شربیان را نمایندگی می‌نمایند.
اولین قهرمانی نوجوانان تیم والیبال این شهر در سال ۱۳۹۹ در سطح شهرستان بوده که به مسابقات استانی نیز راه یافتند
اولین زمین چمن مصنوعی [[شهرستان سراب]] شهر شربیان باهمت اهالی خیّر و جوانان ورزش دوست ساخته شد
شربيان از نظر آب و هوا دارای آب و هوای سرد زمستانی و معتدل تابستانی  و [[ارتفاع از سطح دریا|ارتفاع از سطح دريا]] ۱۸۱۴ متر می باشد.
[[رده:شهرستان سراب]]
[[رده:شهرهای استان آذربایجان شرقی]]
[[رده:شهرهای شهرستان سراب]]
شندآباد یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی که در بخش مرکزی شهرستان شبستر واقع شده‌است. و به قطب هلوی کشور معروف است. این شهر با جمعیتی بالغ بر ۸،۴۸۹ نفر، بیست و ششمین شهر استان آذربایجان شرقی و دومین شهر شهرستان شبستر -پس از مرکز شهرستان- محسوب می‌گردد .شندآباد در ساحل شمالی دریاچه ارومیه و در جنوب کوه‌های میشو واقع شده‌است. این شهر در ۷ کیلومتری جنوب غرب شبستر، ۷۱ کیلومتری شمال غرب تبریز و ۶۹۵ کیلومتری شمال غرب تهران واقع شده‌است.مردم اهالی شند آباد کاملا به زبان ترکی آذربایجانی سخن میگویند.
از عمده محصولات باغی و صیفی این شهر میتوان به موارد زیر نام برد:
هلو،زردآلو،گیلاس،آلبالو،گوجه سبز،گلابی،به،گردو،بادام،فندق،آلوچه،شابلون،انواع آلو،سیب،خیار،کدو،بادمجان،کدو تنبل،فلفل،گوجه،خرچه،هندوانی،خربزه،طالبی،کنجد،انواع سبزیجات و...
باتوجه به وجود آثاری چون قوچ سنگی کنار مسجد جامع باقی‌مانده از دوران(البته قوچ سنگی دیگر وجود ندارد ) قراقویونلوها، وجود محلهٔ قلی، امامزاده داود شندآباد، مسجد جامع سابق شندآباد (معماری این مسجد براساس الگوی مسجدالقصی طراحی شده بود که بر اثر سهل‌انگاری مسئولان میراث فرهنگی تخریب و نوسازی گردید) و محله‌های قدیمی شهر شندآباد، تاریخ آن را می‌توان تا قبل از دوران گورکانی و قرون هشتم و نهم هجری تخمین زد.برگرفته از کتاب «شبستر»؛ تألیف احمد سلیمی فرد
در زبان محلی قدیم به آن «شیندیوار» یا «شن دیوار» یا «شنی وار» اطلاق می‌شد، (مکانی که خاک آن و دیوارهای آن شنی می‌باشد). علت آن نیز این بود که در خاک آن شن زیادی وجود داشت که برای کشاورزی خوب بود و بر روی دیوارها بر اثر شست و شوی باران شن زیادی به چشم می‌خورد به‌طوری‌که باعث جلب توجه کسانی که از خارج به آن وارد می‌شدند، می‌گردید.برگرفته از کتاب «گونیین مدنیت اوجاقی»
مردم این شهر اکثراً به شغل کشاورزی مشغول هستند. شهر شندآباد در سال های اخیر مهاجرت پذیر بوده است به‌طوری که جمعیت آن از ۴٬۰۰۰ نفر در سال ۱۳۹۰، به ۱۵٬۰۰۰ نقر در سال ۱۳۹۹ رسیده است. از مجموع ۱۵٬۰۰۰ نفر جمعیت این شهر، ۸٬۰۰۰ نفر مرد و ۷٬۰۰۰ نفر زن بوده‌اند . براساس همین آمار ۹۰ درصد از جمعیت این شهر باسواد و ۱۰ درصد بی‌سواد بوده‌اند.
↓تحقیق آقای فرهاد فداکارشندی
صوفیان یکی از شهرهای استان آذربایجان شرقی که در بخش صوفیان شهرستان شبستر واقع شده‌است. این شهر مرکز بخش صوفیان است. طبق آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۹۵ صورت گرفته‌است، صوفیان با جمعیتی بالغ بر۹۹۶۳ نفر، بیست و پنجمین شهر پرجمعیت آذربایجان شرقی و دومین شهر پرجمعیت شهرستان شبستر محسوب می‌گردد.وبگاه مرکز آمار ایران شهر صوفیان در بین محور ارتباطی تبریز به مرند و تبریز به شبستر واقع شده‌است. این شهر در ۳۰ کیلومتری شرق شبستر، ۳۵ کیلومتری شمال تبریز و ۶۷۹ کیلومتری شمال غرب تهران واقع شده‌است.
شهر صوفیان به استناد نوشتهٔ برخی مورخان از جمله «رحیم رئیس‌نیا» مؤلف کتاب «آذربایجان در سیر تاریخ» همان شهر سوبیا یا صوفیای ماد بوده‌است. در کتیبهٔ لشکرکشی سارگون دوم پادشاه آشور (۷۱۶ سال قبل از میلاد مسیح) به اورارتو، از این شهر با نام سوبی یاد شده‌است.آذربایجان در سیر تاریخ
حمدالله مستوفی در توصیف تبریز و نواحی اطراف آن، از ناحیهٔ ارونق و قصبهٔ صوفیان یادکرده‌است و چنین نوشته‌است:
«"چهارم ناحیت ارونق بر غرب شهر (تبریز) است آغازش سه فرسنگی شهریست تا پانزده فرسنگی و عرضش پنج فرسنگی باشد و حاصلی نیکو دارد از غله و انگور میوه، مدار تبریز بر ارتفاعات آن‌جا باشد وسی پاره دیه‌است و اکثرش معظم که هریک قصبه‌ایست چون سیس و شبستر و وایقان و کوزه‌کنان و صوفیان و غیره. "»گونه‌ای بررسی و تحقیق در مورد شبسترتبریز در گذر زمان
در سفرنامهٔ ونیزیان که در زمان حکومت اوزون‌حسن آق‌قویونلو (۱۴۷۱–۱۴۷۸ میلادی مطابق با ۸۷۶–۸۸۳ هجری قمری) به ایران سفر کرده‌اند، چنین نوشته‌اند:
«"به فاصلهٔ یک‌روز از مرند به محل کوچک دیگری به‌نام صوفیان که در دشت تبریز در دامنهٔ کوهی قرار دارد رسیدیم. صوفیان روستایی است زیبا و جوی و باغ فراوان دارد. "»
«ژان باپتیست تاورنیه»، جهانگرد فرانسوی که در فاصلهٔ سال‌های ۱۶۳۲–۱۶۶۸ میلادی ۶ بار به مشرق‌زمین سفر کرده‌است و در این سفرها ۹ بار از ایران دیدن کرده‌است (در زمان شاه عباس یکم، شاه عباس دوم و شاه سلیمان) در سفرنامهٔ خود نوشته‌است:
«"شهر صوفیان به‌قدر کفایت بزرگ است و تا داخل آبادی نشوند شهر پیدا نیست. به‌واسطهٔ اشجاری که در کوچه‌ها و اطراف آن کاشته شده‌است، به این جهت قیافه آن جنگل می‌نماید تا به‌شهر."»
«شوالیه شاردن» سیاح فرانسوی که در حدود سال ۱۶۶۵ میلادی به ایران مسافرت کرده‌است، در سفرنامهٔ خود می‌نویسد:
«"صوفیان به‌طور حیرت‌آوری حاصلخیز است. بعضی مؤلفین عقیده دارند که این همان شهر صوفیای ماد باستان است؛ ولی برخی دیگر مدعی هستند که این کلمه مشتق از صوفی است و هنگامی که شاه اسماعیل یکم، اردبیل را ترک گفت و دربار را به تبریز انتقال داد، صوفی‌ها در محل مذکور سکونت گزیدند. "»
«جملی کارزی» سیاح ایتالیایی که در زمان شاه سلیمان به سال ۱۶۹۴ میلادی برابر با سال ۱۱۰۵ هجری قمری به ایران آمده‌است و در مراسم تاج‌گذاری شاه سلطان حسین شرکت کرده‌است، در سفرنامهٔ خود می‌نویسد:
«"در شهر صوفیان که از دور مثل جنگل به‌نظر می‌رسید، پیش راندیم. این شهر و اطراف آن به‌قدری از اشجار متنوع مستور بود که حتی دیواره‌های منازل را هم از چشم پنهان می‌ساخت. "»