moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مور موفقیتی را که در "شب‌های عیاشی" به دست آورده بود را در کمدی سیاه "لبوفسکی بزرگ" (۱۹۹۸) از برادران کوئن ادامه داد. این فیلم در زمان اکران موفقیت‌آمیز نبود، اما پس از آن به یک کلاسیک کالت تبدیل شد. نقش او یک هنرمند فمینیست و دختر شخصیت لبوفسکی بود که با شخصیت جف بریجز درگیر می‌شود. در پایان سال ۱۹۹۸، موفقیت مور با فیلم "روانی" از گاس ون سنت که بازسازی فیلم کلاسیک به همین نام از آلفرد هیچکاک بود کمتر شد. او در این فیلم نقش لیلا کرین را بازی کرد که نقدهای ضعیفی دریافت کرد و از سوی "گاردین" به عنوان یکی از گشت و گذارهای «بیهوده» او توصیف شد. مجله "باکس آفیس" ابراز تاسف کرد که «گروهی از افراد بسیار با استعداد چندین ماه از عمر خود را برای این فیلم تلف کردند».
در پی همکاری مجدد با رابرت آلتمن برای کمدی سیاه "اقبال کلوچه" (۱۹۹۹)، مور در فیلم "شوهر ایده‌آل" ایفای نقش کرد. این فیلم از الیور پارکر از نمایشنامه‌ای نوشتهٔ اسکار وایلد اقتباس شده‌است. نقش او که در لندن و در پایان قرن نوزدهم جریان دارد، برایش نامزدی جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن در فیلم موزیکال یا کمدی را به همراه داشت. او همچنین در آن سال برای ایفای نقش در "پایان رابطه" (۱۹۹۹) در رشتهٔ بهترین بازیگر زن درام نامزد شد. مور در این فیلم که بر اساس رمانی از گراهام گرین ساخته شده، در دههٔ ۱۹۴۰ بریتانیا با ریف فاینز در نقش یک همسر زناکار حضور یافت. منتقد مایکل سراگو برای این نقش او را ستایش کرد و نوشت که بازی او «اساس مهمی است که تماشای [فیلم] را ضروری می‌کند». مور برای دومین بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد که اولین نامزدی او در رشتهٔ بهترین بازیگر زن بود و همچنین نامزد دریافت جوایز فیلم بفتا (بفتا) و جوایز انجمن بازیگران فیلم (SAG) شد.
در بین دو اجرای خود که نامزد جایزه گلدن گلوب شده بود، مور در "نقشه‌ای از جهان" با بازی سیگورنی ویور، نقش مکمل یک مادر داغدیده را ایفا کرد. پنجمین و آخرین فیلم او در سال ۱۹۹۹، درام تحسین شده "مگنولیا" بود؛ یک «موزاییک غول‌پیکر» که زندگی چندین شخصیت را در یک روز لس آنجلس شرح می‌دهد. پل توماس اندرسون، در ادامهٔ فیلم "شب‌های عیاشی"، نقشی را به‌طور خاص برای مور نوشت. هدف اصلی او «دیدن فوران او» بود و او را در نقش یک همسر معتاد به مرفین انتخاب کرد. مور گفته‌است که این نقش بسیار دشوار بود، اما او برایش نامزد دریافت جایزهٔ انجمن بازیگران فیلم شد. Stated by Moore in this interview. او بعدها از سوی هیئت ملی بازبینی فیلم به پاس قدردانی از سه بازی او در "ماگنولیا"، "یک شوهر ایده‌آل" و "یک نقشه جهان"، به عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل زن در سال ۱۹۹۹ انتخاب شد.
به غیر از نقش کوتاه او در کمدی "شیفته زن‌ها"، تنها حضور دیگر مور در سال ۲۰۰۰ در یک فیلم کوتاه اقتباسی از نمایشنامه "نه من" از ساموئل بکت بود. در اوایل سال ۲۰۰۱، او نقش مأمور اف‌بی‌آی یعنی کلاریس استارلینگ را در فیلم "هانیبال" که دنباله‌ای بر فیلم "سکوت بره‌ها" (۱۹۹۱) بود، ایفا کرد. جودی فاستر از بازی مجدد این نقش خودداری کرده بود و کارگردان ریدلی اسکات در نهایت مور را به جای آنجلینا جولی، کیت بلانشت، جیلین اندرسون و هلن هانت انتخاب کرد. تغییر بازیگران زن این نقش مورد توجه مطبوعات قرار گرفت، اما مور ادعا کرد که علاقه‌ای به نقش‌آفرینی‌کردن مانند سبک فاستر ندارد. این فیلم علی‌رغم نقدهای متفاوتی که داشت، ۵۸ میلیون دلار در آخر هفتهٔ افتتاحیه فروش داشت و دهمین فیلم پرفروش سال شد. مور در سال ۲۰۰۱ در سه فیلم دیگر بازی کرد: با دیوید دوکاونی در کمدی علمی تخیلی "تکامل"، در فیلم عاشقانهٔ همسرش "جهانگرد"، و با کوین اسپیسی، جودی دنچ و کیت بلانشت در "اخبار کشتیرانی". هر سه فیلم با استقبال ضعیفی مواجه شدند.
سال ۲۰۰۲ نقطه اوج حرفهٔ مور بود، زیرا او نهمین بازیگری شد که در همان سال نامزد دریافت دو جایزهٔ اسکار می‌شود. او برای ملودرام "دور از بهشت" نامزد دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر زن شد؛ او در آن نقش یک زن خانه‌دار دههٔ ۱۹۵۰ را بازی می‌کرد که وقتی شوهرش فاش می‌کند همجنس‌گرا است، دنیایش متزلزل می‌شود. این نقش توسط تاد هینز به‌طور خاص برای او نوشته شد و اولین باری بود که این دو پس از فیلم "ایمن" با هم همکاری کردند؛ مور آن را به «پروژه‌ای بسیار شخصی» توصیف کرده‌است. دیوید رونی از "ورایتی" «نقش‌آفرینی به‌زیبایی آزمایش‌شده» او را در مورد زنی ناامید که «تحت فشارهای اجتماعی» است را ستایش کرد. منولا دارگیس از "لس آنجلس تایمز" نوشت: «کاری که مور با نقش خود انجام می‌دهد بسیار فراتر از پارامترهای آن چیزی است که ما آن را بازیگری عالی می‌نامیم که تقریباً طبقه‌بندی را به چالش می‌کشد.» این نقش برای او جایزهٔ بهترین بازیگر زن از ۱۹ سازمان مختلف از جمله جشنوارهٔ فیلم ونیز و هیئت ملی بازبینی فیلم را به همراه داشت.
دومین نامزدی اسکار مور در آن سال برای درام "ساعت‌ها" بود که او با نیکول کیدمن و مریل استریپ هم‌بازی شد. او دوباره نقش یک زن خانه‌دار مشکل دار دههٔ ۱۹۵۰ را بازی کرد و کنث توران در توصیف او نوشت که «در اصل نقش "دور از بهشت" خود را تکرار می‌کند». مور گفت که این یک «تصادف تاسف‌بار» بود که نقش‌های مشابه همزمان آمدند و مدعی شد که کاراکترها شخصیت‌پردازی‌های متفاوتی داشتند. پیتر ترورز از "رولینگ استون" این اجرا را «غم‌انگیز» نامید، در حالی که پیتر بردشاو از "گاردین" «اجرای فوق‌العاده کنترل‌شده و انسانی» او را تحسین کرد. "ساعت‌ها" با فروش بالایی همراه بود و نامزد دریافت ۹ جایزهٔ اسکار از جمله بهترین فیلم شد. مور علاوه بر اسکار، نامزد دریافت جایزهٔ بفتا و انجمن بازیگران فیلم در رشتهٔ بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد و به‌طور مشترک با کیدمن و استریپ در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین جایزهٔ خرس نقره‌ای برای بهترین بازیگر زن را دریافت کرد.
مور در سال ۲۰۰۳ هیچ حضوری روی پردهٔ سینما نداشت، اما در سال ۲۰۰۴ با سه فیلم بازگشت. در دو حضور اول سال او هیچ موفقیتی را به همراه نداشت: اولی "مری و بروس" که کمدی سیاهی با هم‌بازی متیو برودریک بود و اکران سینمایی نشد. "قوانین جذابیت" فیلم بعدی او بود که در آن او در کنار پیرس برازنان در یک کمدی رمانتیک مبتنی بر اتاق دادگاه بازی کرد، اما این فیلم از سوی منتقدان مورد نقد قرار گرفت. با اکران "فراموش‌شده" موفقیت تجاری به مور بازگشت؛ او در این فیلم دلهره‌آور روان‌شناختی نقش مادری را بازی می‌کند که گفته می‌شود پسر مرده‌اش هرگز وجود نداشته‌است. اگرچه این فیلم مورد پسند منتقدان قرار نگرفت، اما به رتبهٔ اول گیشهٔ ایالات متحده رسید.
در سال ۲۰۰۵، مور برای سومین بار با همسرش در کمدی "به مرد اعتماد کن" همکاری کرد و در "اوهایو، برنده جایزه نافرمانی" نقش داستان واقعی زن خانه‌دار دههٔ ۱۹۵۰ را ایفا کرد. اولین اکران او در سال ۲۰۰۶ "فریدم‌لند" بود؛ این فیلم معمایی با هم‌بازی‌اش ساموئل ال. جکسون مورد پسند منتقدان نبود، اما فیلم بعدی او، "فرزندان انسان" (۲۰۰۶) از آلفونسو کوارون بسیار مورد تحسین قرار گرفت. مور در این درام ویران‌شهری نقش مکمل داشت و نقش رهبر یک گروه فعال را ایفا کرد. این فیلم در راتن تومیتوز به‌عنوان یکی از بهترین فیلم‌های بازبینی‌شده دوران حرفه‌ای او ثبت شده‌است و توسط پیتر تراورز به عنوان دومین فیلم برتر دهه معرفی شد.
مور اولین حضورش در برادوی را در افتتاحیهٔ جهانی نمایش‌نامه "ساعت عمودی" از دیوید هر تجربه کرد. این محصول به کارگردانی سم مندس و با بازی بیل نای در نوامبر ۲۰۰۶ افتتاح شد. مور نقش نادیا، خبرنگار سابق جنگ را بازی می‌کند که دیدگاه‌هایش در مورد تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳ را به چالش می‌کشد. بن برنتلی از "نیویورک تایمز" نسبت به این محصول علاقه چندانی نداشت و مور را برای این نقش نامناسب توصیف کرد: به نظر، او نتوانست کیفیت «سرسخت و قاطعانه» مورد نیاز نادیا را به ارمغان بیاورد. دیوید رونی از "ورایتی" از «فقدان تکنیک صحنه‌ای» او انتقاد کرد و افزود که او «به شدت معذب» به نظر می‌رسید. مور بعداً گفت که اجرا در برادوی را دشوار می‌دانست و با این محیط ارتباطی نداشت، اما خوشحال بود که آن را تجربه کرده‌است. این نمایش در مارس ۲۰۰۷ پس از ۱۱۷ اجرا تعطیل شد.
مور برای دومین بار در فیلم علمی تخیلی اکشن "آینده" (۲۰۰۷)، با همبازی‌هایش نیکلاس کیج و جسیکا بیل، نقش مأمور اف‌بی‌آی را بازی کرد. این فیلم که بر اساس داستان کوتاه فیلیپ کی. دیک ساخته شده، با نقدهای منفی منتقدان مواجه شد. روزنامه‌نگار منولا دارگیس نوشت: «خانم مور از بودن در اینجا به شدت ناراضی به نظر می‌رسد و جای تعجب نیست.» او از آن زمان تاکنون آن را بدترین فیلم خود توصیف کرده‌است. او پس از آن در فیلم "وقار وحشی" (۲۰۰۷) که داستانش واقعی بود حضور داشت؛ مادری از طبقهٔ بالای جامعه که رابطه ادیپی با پسرش به قتل ختم شد. مور مجذوب این نقش شد. "وقار وحشی" اکران محدودی داشت و عمدتاً با نقدهای منفی مواجه شد. با این وجود، پیتر بردشاو آن را یک «فیلم سرد درخشان و بازیگری فوق‌العاده» نامید.
در "من آنجا نیستم" (۲۰۰۷) مور برای سومین بار با تاد هینز همکاری کرد. این فیلم به زندگی خواننده-ترانه‌سرا باب دیلن می‌پردازد و مور در آن نقش شخصیتی بر اساس جون بایز را ایفا می‌کند. در سال ۲۰۰۸، او با مارک رافلو در فیلم "کوری" که یک تریلر دیستوپیایی از کارگردان فرناندو میرلس بود، ایفای نقش کرد. این فیلم چندان دیده نشد و منتقدان عموماً مشتاق آن نبودند. مور تا اواخر سال ۲۰۰۹ با سه اکران جدید روی پردهٔ سینما دیده نشد. او در فیلم "زندگی شخصی پیپا لی" نقش مکملی را داشت و سپس در فیلم هیجان‌انگیز "کلویی" با لیام نیسون و آماندا سایفرد هم‌بازی شد. اندکی بعد، او در درام "یک مرد مجرد" ظاهر شد که با استقبال خوبی همراه بود. داستان فیلم در لس آنجلس دههٔ ۱۹۶۰ جریان دارد و کالین فرث نقش یک استاد همجنس‌گرا را ایفا می‌کند که می‌خواهد به زندگی خود پایان دهد. مور در این فیلم نقش بهترین دوستش، «یک همکار انگلیسی مهاجر و مطلقه نیمه الکلی» را ایفا کرده‌است؛ این شخصیت را تام فورد، نویسنده و کارگردان فیلم، با عقیده مور خلق کرد. لزلی فلپرین از "ورایتی" گفت که این بهترین نقش مور در «مدتی» بود و تحت تأثیر «نکات ظریف عاطفی خارق‌العاده» اجرای او قرار گرفت. "یک مرد مجرد" از سوی انستیتوی فیلم آمریکا به عنوان یکی از ۱۰ فیلم برتر سال ۲۰۰۹ انتخاب شد، و مور برای پنجمین بار نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب شد.
مور پس از ۱۸ سال دوری به تلویزیون بازگشت و نقشی مهمان را در فصل چهارم مجموعهٔ "۳۰ راک" ایفا کرد. او در پنج قسمت از این مجموعهٔ کمدی ظاهر شد و نقش معشوقهٔ شخصیت الک بالدوین را ایفا کرد. او بعداً در ژانویهٔ ۲۰۱۳ در قسمت پایانی این مجموعه ظاهر شد. او همچنین بار دیگر نقشی را در مجموعهٔ "همان‌طور که جهان می‌چرخد" ایفا کرد و اندکی پیش از پایان این مجموعه، در صحنه‌ای کوتاه با خانوادهٔ شخصیت خود در سال ۲۰۱۰ ظاهر شد.Rozen, Leah (April 2012). "Moore than Meets the Eye". "More". pp. 72–75, 88.
اولین حضور سینمایی مور در دههٔ جدید فیلم "پناهگاه" (۲۰۱۰) بود؛ فیلمی که تیم رابی از "دیلی تلگراف" آن را «شنیع» توصیف کرد. این تریلر روان‌شناختی با نقدهای منفی همراه بود و تا سال ۲۰۱۳ با عنوان مجدد "سولز ۶" در ایالات متحده اکران نشد. مور در پروژهٔ بعدی با آنت بنینگ در فیلم مستقل "بچه‌ها حالشان خوب است" (۲۰۱۰) ایفای نقش کرد؛ این درام کمدی دربارهٔ یک زوج لزبین است که بچه‌های نوجوانشان فرد اهداکنندهٔ اسپرم برای مادرشان را پیدا می‌کنند. این نقش را نویسنده و کارگردان لیسا چولودنکو برای او نوشت و عقیده داشت که مور سن مناسبی دارد، هم در درام و هم در کمدی ماهر است و از محتوای جنسی فیلم مطمئن است. مور به تصویر «جامع» فیلم از زندگی زناشویی مجذوب شد و در سال ۲۰۰۵ این پروژه را پذیرفت. "بچه‌ها حالشان خوب است" با استقبال گسترده‌ای از طرف منتقدان روبرو شد و نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین فیلم شد. منتقد بتسی شارکی، نقش‌آفرینی مور را ستایش کرد و آن را «مجموعه‌ای وجودی از نیازهای تحقق‌نیافته و تردید میانسالی» خواند و نوشت: «لحظه‌های بی شماری وجود دارد که این بازیگر جلوی دوربین برهنه می‌شود — گاهی دقیقاً، گاهی احساسی — و مور هر نت را عالی می‌نوازد.» "بچه‌ها حالشان خوب است" برای مور ششمین نامزدی جایزهٔ گلدن گلوب و دومین نامزدی بفتا در رشتهٔ بهترین بازیگر زن را به همراه داشت.
مور برای پروژه بعدی خود فعالانه به دنبال یک فیلم کمدی دیگر بود. او در فیلم "دیوانه‌وار، احمقانه، عشق" نقش مکمل همسر جداشدهٔ استیو کرل را ایفا کرد که با نقدهای خوبی همراه بود و بیش از ۱۴۲ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت. مور با اجرایی که مورد تحسین قرار گرفت تا مارس ۲۰۱۲ روی پردهٔ سینما دیده نشد. او در فیلم تلویزیونی "تغییر بازی" از شبکهٔ اچ‌بی‌او نقش سارا پیلین را به تصویر کشید. ایفاگری چهرهٔ سرشناس چیزی بود که برایش چالش‌برانگیز بود. در حین آماده‌سازی، او تحقیقات گسترده‌ای انجام داد و به مدت دو ماه با مربی گویش کار کرد. اگرچه بازخوردها به فیلم مختلط بود، اما منتقدان نقش‌آفرینی مور را ستایش کردند. او برای این نقش اولین بار جوایز گلدن گلوب، امی پرایم‌تایم و انجمن بازیگر فیلم را کسب کرد.
مور در سال ۲۰۱۲ در دو فیلم ظاهر شد. درام "فلین بودن" که او در آن نقش مکملی را در کنار رابرت دنیرو ایفا می‌کرد، اکران محدودی داشت. او برای "آنچه میسی می‌دانست" موفقیت بیشتری را کسب کرد؛ این فیلم به دختر جوانی می‌پردازد که در میان طلاق والدینش گرفتار شده‌است. این درام که اقتباسی از رمان هنری جیمز است و داستان آن برای روایت در قرن بیست و یکم اصلاح شده، مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. نقش مور که سوزانا، مادر ستارهٔ راک بود، او را ملزم به آواز خواندن در مقابل دوربین می‌کرد و این چالشی بود که با وجود خجالت‌آور بودن آن را پذیرفت. او سوزانا را والدینی وحشتناک خواند، اما گفت که این نقش او را ناراحت نمی‌کند، زیرا او به‌طور کامل شخصیت را بخش‌بندی می‌کند: «من می‌دانم که این من نیستم».
درپی اجرای خوبش در "آنچه میسی می‌دانست" مور سال ۲۰۱۳ را با بازی در نقش مکمل کمدی "دان جان" از جوزف گوردون لویت آغاز کرد. او در آن نقش یک زن مسن‌تر را بازی می‌کرد که به شخصیت دان جان کمک می‌کرد تا از روابطش قدردانی کند. نقدهای این فیلم مطلوب بود، و مری پولس از مجلهٔ "تایم" نوشت که مور یک عامل کلیدی در موفقیت آن بود. حضور بعدی او نقش اصلی کمدی "معلم انگلیسی" (۲۰۱۳) بود، اما این بازی با استقبال ضعیفی روبرو شد و فروش کمی در گیشه داشت. در اکتبر ۲۰۱۳، او نقش مادر جنونی مارگارت وایت را در "کری" که اقتباسی از رمان ترسناک استیون کینگ بود، بازی کرد. این فیلم ۳۷ سال پس از فیلم اقتباس‌شدهٔ برایان دی پالما از کتاب ساخته شد، و مور گفت که می‌خواهد این نقش را خودش بسازد. اگرچه این فیلم در گیشه موفق بود، اما عموماً آن را یک اقتباس ناموفق و غیرضروری می‌دانستند.
در سال ۲۰۱۴، حرفهٔ مور در ۵۳ سالگی با موفقیت تجاری و هنری قابل توجهی برخوردار شد. اولین اکران او در سال در کنار لیام نیسون در فیلم اکشن هیجانی "بدون توقف" بود که داستان آن در هواپیما اتفاق می‌افتد. بازخوردها از این فیلم مختلط بود، اما ۲۲۳ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت. او در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۴ جایزهٔ بهترین بازیگر زن را برای بازی در کمدی سیاه "نقشه‌های ستاره‌های سینما" از دیوید کراننبرگ کسب کرد. او در آن نقش هاوانا سگراند، بازیگر سالخورده‌ای را ایفا کرده که روان‌درمانی می‌شود. مور که توسط "گاردین" به‌عنوان شخصیتی «عجیب، زرق و برق و بی‌رحم» توصیف شده، نقش خود را بر اساس «تلفیقی از تلفات هالیوودی که با آن‌ها مواجه شده بود» توسعه داد و برای آن از تجربیات اولیهٔ خود در این صنعت بهره برد. پیتر دبروژ از "ورایتی" مور را در فیلم «باورنکردنی» و «بی‌باک» یاد کرد. موفقیت مور در کن، او را بعد از ژولیت بینوش به دومین بازیگر تاریخ تبدیل کرد که جوایز بهترین بازیگر زن را در جشنواره‌های فیلم «سه بزرگ» (برلین، کن و ونیز) دریافت می‌کند. او همچنین برای این نقش نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب شد.
مور نقش مکمل رئیس‌جمهور آلما کوین، رهبر شورشیان علیهٔ کاپیتول را در سومین قسمت از مجموعهٔ "بازی‌های گرسنگی" با نام ایفا کرد. این فیلم پرفروش‌ترین فیلم او تا به امروز است. آخرین نقش‌آفرینی او در سال ۲۰۱۴ نامش در میان تحسین‌شده‌ترین فیلم‌های او قرار دارد: مور در درام "هنوز آلیس" نقش اصلی یک استاد زبان‌شناس را ایفا کرد که بیماری آلزایمر زودهنگام مبتلا شده‌است. او با تماشای مستندهایی در مورد این بیماری و تعامل با بیماران در انجمن آلزایمر، چهار ماه برای این فیلم آموزش دید. منتقد دیوید تامسون نوشت که مور در نمایش از دست دادن تدریجی حافظه و اعتماد به نفس فوق‌العاده بود. چندین منتقد عقیده داشت که این بهترین اجرای او تا به امروز بود، و مور برای آن جوایز مهمی از جمله گلدن گلوب، انجمن بازیگران فیلم، بفتا و اسکار بهترین بازیگر زن را دریافت کرد.
مور سال ۲۰۱۵ را با حضور در نقش یک ملکه شیطانی در فیلم فانتزی-ماجراجویی "هفتمین پسر"، با هم‌بازی‌اش جف بریجز آغاز کرد. او همچنین در مقابل الیوت پیج در "ملک طلق" ظاهر شد؛ این درام بر اساس داستانی واقعی دربارهٔ یک کارآگاه و شریک همجنس او ساخته شده‌است. او در کمدی رمانتیک "طرح مگی" با گرتا گرویگ و ایثن هاک هم‌بازی شد. هر دو فیلم در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۵ نمایش داده شدند. در "طرح مگی"، مور نقش یک پروفسور دانمارکی پرمدعا را بازی کرد؛ این نقش کمدی را منتقد ریچارد لاوسون از "ونتی فر"، «لذت پیشرو» ی فیلم می‌دانست. بعداً در همان سال، او نقش رئیس‌جمهور آلما کوین را در "" ایفا کرد که آخرین فیلم از این مجموعه بود.
پس از یک سال دوری از سینما، مور در سال ۲۰۱۷ سه اکران داشت. او در "شگفت‌زده" نقش دوگانه‌ای ایفا کرد و بار دیگر با تاد هینز هم‌بازی شد. نقش‌های او یک ستاره سینمای صامت در دههٔ ۱۹۲۰ و یک کتابدار ناشنوا در دههٔ ۱۹۷۰ بود. او در حین آماده‌سازی زبان اشاره را آموخت و فیلم‌های لیلین گیش را تماشا کرد. ریچارد لاوسون او را علی‌رغم زمان محدودش در فیلم، «بسیار قابل تماشا» می‌دانست. مور در آن سال برای دومین بار نقش دوگانه‌ای را در "سابربیکن" به تصویر کشید؛ این تریلر طنز به نویسندگی برادران کوئن و کارگردانی جرج کلونی ساخته شده‌است. او در مقابل مت دیمون برای بازی در نقش خواهران دوقلو به نام‌های رز و مارگارت در دههٔ ۱۹۵۰ آمریکا انتخاب شد که درگیر جنایت محلی می‌شوند. این فیلم با از طرف منتقدان نقدهای منفی‌ای کسب کرد و عقیده داشتند که نتوانسته نژادپرستی آمریکا را به خوبی به تصویر بکشد، اما جفری مک‌ناب از "ایندیپندنت" مور را به خاطر ارائه «بازی کمدی کاملاً قضاوت‌شده در نقش یک زن مهلک مانند باربارا استانویک» تحسین کرد.
آخرین اکران مور در سال ۲۰۱۷، دنباله‌ای از فیلم جاسوسی "" (۲۰۱۴) با نام فرعی "" با بازی کالین فرث و تارون اجرتون بود. او نقش پاپی آدامز کارآفرین شرور را بازی کرد که یک اتحادیهٔ مواد مخدر را اداره می‌کند. مور علی‌رغم اقدامات شخصیتش، نقشی را ایفا کرد تا پاپی را «عجیب اما معقول» جلوه دهد. پیتر دبروژ این فیلم را «نامانوس» توصیف کرد و نوشت که مور نقش او را «همان‌طور که مارتا استوارت با یک زن خانه‌دار اهریمنی دههٔ ۱۹۵۰ پیوند زد» بازی کرده‌است. این فیلم بیش از ۴۱۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت.
مور دو فیلم داشت که در سال ۲۰۱۸ به نمایش درآمدند. او مجذوب فیلم "گلوریا بل" از سباستین للیو شد؛ این فیلم بازسازی انگلیسی‌زبان فیلم شیلیایی خود للیو یعنی، "گلوریا" (۲۰۱۳) بود. استفان دالتون از "هالیوود ریپورتر" معتقد بود که او «یک اجرای ستاره‌ای کاملاً طبیعی و بی سر و صدا» را ارائه کرده‌است. دومین فیلم او در آن سال "بل کانتو" بود؛ فیلمی هیجان انگیز که بر اساس رمانی به همین نام از آن پچت ساخته شد و دربارهٔ بحران گروگان‌گیری سفارت ژاپن بود. او برای اجرای خود در نقش خوانندهٔ اپرا، یادگرفت که صحنه‌هایی که در آن رنه فلمینگ آواز اجرا می‌کرد را تقلید کند. گای لاج از "شیکاگو تریبون" این فیلم را اقتباسی ناموفق از رمان می‌دانست و نقش مور را نسندید. سال بعد، او یک بار دیگر با همسرش در "بعد از عروسی" که بازسازی فیلم دانمارکی به همین نام از سوزان بیر است، همکاری کرد. او و میشل ویلیامز نقش‌هایی را ایفا کردند که در فیلم اصلی متعلق به مردان بود. در همان سال، او در فیلم کوتاه "دختر تعجب‌آور" به کارگردانی لوکا گوادانینو ایفای نقش کرد.
در سال ۲۰۲۰، مور گلوریا استاینم، فعال فمینیستی را در فیلم زندگینامه‌ای "گلوریا" به تصویر کشید و دیگر بازیگران آلیسیا ویکاندر و لولو ویلسون نقش او را در سنین متفاوت ایفا کردند. در سال بعد، او در فیلم هیجان‌انگیز "زنی پشت پنجره" از جو رایت که بر اساس رمان به همین نام ساخته شده، و در فیلم موزیکال "ایون هنسن عزیز" از استیون شباسکی که بر اساس موزیکال به همین نام ساخته شده، در مقابل ایمی آدامز نقش مکمل را ایفا کرد. هر دو فیلم با استقبال ضعیفی مواجه شدند. مور نقش اصلی مینی‌سریال "لیزیز استوری" از اپل تی‌وی پلاس را که از رمان هیجان‌انگیز استیون کینگ به همین نام اقتباس شده بود، ایفا کرد. با وجود تمجید از نقش مور، این مینی‌سریال مورد استقبال مثبت قرار نگرفت. مور در سال ۲۰۲۲ نقش اصلی فیلم کمدی-درام "وقتی که نجات جهان را تمام کردی" از جسی آیزنبرگ را ایفا کرد. جان دیفور از "هالیوود ریپورتر" او را به خاطر نشان دادن همدلانهٔ شخصیتی نامطلوب تحسین کرد.
مور ریاست هیئت داوران هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز را بر عهده داشت که از اوت تا سپتامبر ۲۰۲۲ برگزار شد. او در فیلم طنز هیجان‌انگیز "شارپر" ایفای نقش خواهد کرد که دومین پروژهٔ او برای اپل تی‌وی پلاس خواهد بود. سپس نقش رانندهٔ کامیون جادهٔ یخی را در فیلم زندگی‌نامه‌ای جوی سولووی بازی خواهد کرد و در اقتباسی از مجموعه داستان کوتاه مارگارت اتوود ظاهر خواهد شد.
مور در زمینهٔ نوشتن کتاب‌های کودکان فعالیت دارد. نخستین کتاب او با نام "توت‌فرنگی صورت‌کک‌ومکی" در اکتبر ۲۰۰۷ منتشر شد و پرفروش‌ترین کتاب "نیویورک تایمز" شد. این کتاب که از سوی "تایم اوت" به عنوان «روایتی ساده، شیرین و نیمه‌شرح‌حال» توصیف شده، داستان دختری را روایت می‌کند که می‌خواهد از شر کک‌ومک خلاص شود، اما در نهایت آن را می‌پذیرد. مور این کتاب را زمانی تصمیم گرفت بنویسد که پسر جوانش از جنبه‌های ظاهری خودش بیزار شد. او به یاد دوران کودکی خود افتاد، که در آن زمان او را به خاطر داشتن کک‌ومک اذیت می‌کردند و از سوی بچه‌های دیگر «توت‌فرنگی صورت‌کک‌ومکی» نامیده شد.
این کتاب تا سال ۲۰۱۶ به مجموعه‌ای با شش دنباله تبدیل شده‌است: "توت‌فرنگی صورت‌کک‌ومکی و داژبال قلدر" در سال ۲۰۰۹ منتشر شد و "توت‌فرنگی صورت‌کک‌ومکی: بهترین دوستان تا ابد" در سال ۲۰۱۱. هر دو کتاب حامل این پیام هستند که کودکان می‌توانند بر مشکلات خود غلبه کنند. "توت‌فرنگی صورت کک‌ومکی: کوله پشتی!"، "توت‌فرنگی صورت کک‌ومکی: ناهار، یا آن چیست؟" و "توت‌فرنگی کک‌ومکی: دندان لق!" به عنوان بخشی از برنامهٔ «گام به سمت خواندن» ناشر راندوم هاوس منتشر شد. این کتاب‌ها با "توت‌فرنگی صورت کک‌ومکی و صدای واقعاً بزرگ" در تابستان ۲۰۱۶ دنبال شدند.
"توت‌فرنگی صورت‌کک‌ومکی" به نمایش موزیکالی به نویسندگی رز کایولا و گری کوپر اقتباس شده‌است که برای نخستین بار در اکتبر ۲۰۱۰ در نیو وورد استیج، نیویورک به نمایش درآمد. مور در این محصول نقش داشت، به‌ویژه از طریق درخواستش برای حفظ مخاطبان هدف جوان کتاب. این نمایش از آن زمان تاکنون مجوز دریافت کرده و در چندین مکان اجرا شده‌است، که مور آن‌ها را «بسیار رضایت‌بخش و بیش از حد زیبنده» می‌نامد.
مور یک کتاب کودک جدا از مجموعه "توت‌فرنگی صورت‌کک‌ومکی" نوشته‌است. "مامان من یک بیگانه است، اما برای من نیست" که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد، بر اساس تجربیات او از بزرگ شدن با مادری در کشور دیگر نوشته شده‌است. این کتاب با استقبال منفی "پابلیشرز ویکلی" و "کرکوس رویوز" مواجه شد؛ "پابلیشرز ویکلی" آن را را از روی حسن نیت توصیف کرد، اما استفاده از بیت و قافیه مورد انتقاد قرار گرفت.
مور از سوی رسانه‌ها به‌عنوان یکی از با استعدادترین و ماهرترین بازیگران زن نسل خود توصیف شده‌است. به‌عنوان زنی در دههٔ شصت زندگی‌اش، از او به‌عنوان بازیگری غیرمعمول یاد شده که به‌طور منظم فعالیت خود را ادامه می‌دهد و در سینما با نقش‌های برجستهٔ حضور دارد. او از تنوع بازی در فیلم‌های مستقل کم‌هزینه و محصولات هالیوودی در مقیاس بزرگ لذت می‌برد. در سال ۲۰۰۴، روزنامه‌نگاری از آی‌جی‌ان در مورد این «توانایی نادر برای جابه‌جاشدن در میان پروژه‌های تجاری پایدار مانند "نه ماه" تا شاهکارهای هنری مانند "ایمن"» نوشت و افزود: «او در سینمای هنری و پردیس سینمایی به‌طور یکسان مورد احترام است.» او بابت بازی در طیف وسیعی از نقش‌ها مورد توجه است، و ریدلی اسکات، کارگردان او در "هانیبال"، همه‌کاره بودن مور را ستایش کرده‌است. در سال ۲۰۱۳، ستاره‌ای با نام او در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود نصب شد. نام او در چهار نوبت (۱۹۹۵، ۲۰۰۳، ۲۰۰۸، ۲۰۱۳) در فهرست زیبایی سالانهٔ مجلهٔ "پیپل" قرار گرفته‌است. مجلهٔ "تایم" در سال ۲۰۱۵ مور را یکی از ۱۰۰ شخص تاثیرگزار در جهان نامید. در سال ۲۰۲۰، نام او در رتبهٔ ۱۱ فهرست ۲۵ بازیگر برتر قرن بیست و یکم مجلهٔ "نیویورک تایمز" قرار گرفت.
تحسین‌شده‌ترین آثار مور بنا به گفتهٔ بازبینی منتقدان وبگاه راتن تومیتوز، عبارتند از:
فیلم‌های مور که با فروش بالایی همراه بوده‌اند، عبارتند از:
مور پنج بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شده‌است؛ بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای "شب‌های عیاشی" و "ساعت‌ها" و بهترین بازیگر نقش اول زن برای "پایان رابطه" (۱۹۹۹) و "دور از بهشت" که درنهایت برای "هنوز آلیس" این جایزه را کسب کرد.
متیو آوری موداین بازیگر آمریکایی است که بیشتر به خاطر ایفای نقش سرباز جوکر در فیلم غلاف تمام فلزی ساخته ۱۹۸۷ استنلی کوبریک شهرت یافته است.وی همچنین در سریال چیزهای عجیب نقش منفی است و شخصیت «پاپا» را بازی می‌کند.
یانیک فان د فلده (زادهٔ ۱۵ اوت ۱۹۸۹ در اوترخت) یک بازیگر هلندی است که با بازی در فیلم نارنجی‌پوشان شناخته شد. او فرزند جین فان دفلده، کارگردان سینما است.
یانیک در سال ۲۰۰۳، در آزمون گزینش بازیگر برای فیلم «اریک یا کتاب کوچک حشرات» شرکت کرد. او توانست نقش پروانه را به دست بیاورد، اما ترجیح داد در تست بازیگری برای نقش "رمکو" در فیلم "نارنجی‌پوشان" شرکت کند و موفق به کسب این نقش شد. نقش‌آفرینی در این فیلم، "«جایزه هنرپیشه جوان»" در سال ۲۰۰۵ را برای او به همراه داشت.
در تابستان سال ۲۰۰۸ در فیلم «نامه‌ای برای پادشاه» بازیگر نقش اصلی بود. یانیک از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۷، در دبیرستان ورزشی CGU در اوترخت آموزش دیده است.
در سال ۲۰۰۵، جایزه هنرپیشه جوان (Young Artist Award) را در بخش بهترین هنرپیشهٔ فیلم‌های خارجی به خاطر بازی در نقش اول فیلم نارنجی‌پوشان به‌دست آورد. همچنین فیلم نارنجی‌پوشان، این جایزه را به عنوان بهترین فیلم نوجوانان کسب کرد.
پرواز شماره ۰۰۷ پروازی غیرنظامی متعلق به شرکت هواپیمایی کره جنوبی (KAL) در مسیر نیویورک- انکوریج- سئول بود که توسط نیروی هوایی شوروی در اولین روز سپتامبر ۱۹۸۳ مورد هدف موشک های سوخو-۱۵ قرار گرفته،سرنگون شد و همه ۲۶۹ مسافر و خدمه آن کشته شدند.Explaining the Inexplicable "TIME,Sep. ۱۹, ۱۹۸۳"نیروی هوایی شوروی اعلام داشت که هدف از سرنگونی بوئینگ ۷۴۷ مسافربری،تشخیص به عنوان هواپیمای جاسوسی ایالات متحده است.
هواپیمای بوئینگ ۷۴۷ پرواز شماره ۰۰۷ (شماره سریال CN۲۰۵۵۹/۱۸۹) فرودگاه بین‌المللی جان اف کندی نیویورک را ۳۵ دقیقه پیش از زمان برنامه‌ریزی شده (ساعت ۲۳:۵۰ روز ۳۱ اوت به زمان محلی) به مقصد سئول در کره جنوبی ترک کرد.
پس از سوخت‌گیری مجدد در فروگاه بین‌المللی انکوریج در آلاسکا، هواپیما با ۲۴۰ مسافر و ۲۴ خدمه (ساعت ۱۳:۰۰ روز ۱ سپتامبر) عازم سئول شد. هواپیما به سمت غرب و سپس جنوب پرواز کرد تا در فرودگاه بین‌المللی گیمپو فرود آید، اما چرخش به سمت غرب بیش از مقدار معین بود و هواپیما به سمت آسمان شوروی منحرف شد و بر فراز آسمان جزیره استان کامچاتکا و حریم هوایی ممنوعه شوروی پرواز کرد. به علت اختلال در دستگاه‌های موقعیت یاب هواپیما، خلبان‌ها و برج کنترل پرواز از ورود هواپیما به حریم هوایی شوروی بی‌اطلاع بودند.
نیروی هوایی شوروی پس از یک ساعت تعقیب هواپیما روی رادار، دو فروند هواپیمای جنگنده سوخو-۱۵ را برای رهگیری پرواز ۰۰۷ به پرواز درآورد. مأموریت این هواپیماها رهگیری هواپیمای ناشناس، جمع‌آوری اطلاعات، اخطار به خلبان و اسکورت هواپیما به خارج از حریم هوایی شوروی بود. این دو جنگنده با پرواز در نزدیکی بوئینگ-۷۴۷ اقدام به شلیک نمادین مسلسل کردند تا توجه خلبان‌های هواپیمای کره‌ای را جلب کنند که موفقیتی در پی نداشت. در همین حال خلبان هواپیمای مسافربری برای صرفه‌جویی در مصرف سوخت پس از تماس با برج مراقبت توکیو اقدام به کاهش سرعت و افزایش ارتفاع پرواز کرد. این اقدام که باعث خروج هواپیمای کره‌ای از مسیر اسکورت جنگنده‌های سوخو گردید از دید خلبانان شوروی عملی تحریک آمیز تلقی شد و بر احتمال نظامی بودن آن افزود.
عدم موفقیت در شناسایی و تماس با هواپیما و عبور هواپیمای مسافربری از حریم هوایی ممنوعه استان کامچاتکا و استان ساخالین در شوروی، از دید مرکز فرماندهی پایگاه شرق دور در نیروی هوایی شوروی دلیل کافی برای نظامی یا تحریک آمیز بودن پرواز قلمداد شد. در پی این نتیجه‌گیری، یکی از جنگنده‌های سوخو دو موشک هوا-به-هوای کالینینگراد آر-۸ به سمت بوئینگ-۷۴۷ پرتاب کرد که باعث انفجار، سقوط و کشته شدن تمامی سرنشینان و خدمه پرواز شد.
سرنشینان دارای تابعیت کشورهای زیر بودند:
جنیفر جِیسن لی (زاده ۵ فوریه۱۹۶۲) بازیگر آمریکایی است.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که جنیفر جیسن لی در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
نامزد جایزه گلدن گلوب و برنده دو جایزه انجمن منتقدان فیلم نیویورک است.Jennifer Jason Leigh Biography
رابرت جان داونی جونیور (؛ زادهٔ ۴ آوریل ۱۹۶۵) بازیگر و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است. او توانست در سنین جوانی در بازیگری به موفقیت دست پیدا کند و به بازیگری محبوب تبدیل شود. او پس از ترک مصرف مواد مخدر و رفع مشکلات قانونی به تجدید موفقیت خود در سینما پرداخت. بر اساس اعلام مجله "فوربز" داونی برای ۳ سال پیاپی (۲۰۱۳، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵) در صدر فهرست پردرآمدترین بازیگران جهان قرار گرفته‌است، و از ژوئن ۲۰۱۴ تا ژوئن ۲۰۱۵ به میزان ۸۰ میلیون دلار درآمد داشته‌است. او همچنین یکی از پول‌سازترین بازیگران سینمای هالیوود است و ده فیلم او که در آن در نقش مرد آهنی به ایفای نقش پرداخته‌است، بیش از ۹ میلیارد دلار فروش داشته‌اند.
رابرت داونی جونیور اولین تجربهٔ بازیگری‌اش را در فیلمی به کارگردانی پدرش با نام "پوند" کسب کرد. وی برای بازی در نقش چارلی چاپلین در فیلم "چاپلین" (۱۹۹۲) نامزد جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد و برندهٔ جایزهٔ بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد شد. در سال ۲۰۰۰ پس از درمان اعتیاد خود به مواد مخدر و رهایی از زندان ایالت متحده به اتهام قاچاق مواد مخدر، برای بازی در سریال "الی مک‌بل" به جمع بازیگران سریال پیوست و توانست یک جایزهٔ گلدن گلوب را از آن خود کند.
چشم‌انداز شغلی رابرت با بازی در فیلم‌های "کیس کیس بنگ بنگ" (۲۰۰۵) و "زودیاک" (۲۰۰۷) بهبود یافت و برای بازی در فیلم کمدی "تندر استوایی" (۲۰۰۸) برای دومین بار نامزد جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. او از سال ۲۰۰۸ به مارول کامیکس پیوست و بازی در نقش مرد آهنی را آغاز کرد و در فیلم‌های متعددی این نقش را به عنوان بازیگر اصلی یا تک‌جلوه بازی کرد. هریک از این فیلم‌ها به استثنای "هالک شگفت‌انگیز" بیش از ۵۰۰ میلیون دلار در گیشه فروش جهانی فروش داشته‌اند و فیلم‌های "انتقام‌جویان" (۲۰۱۲)، ""، "مرد آهنی ۳" و "" بیش از ۱ میلیارد دلار فروش داشته‌اند. همچنین فیلم‌های "" و "" بیشتر از ۲ میلیارد دلار فروش داشته‌است.
داونی همچنین در دو فیلم "شرلوک هولمز" (۲۰۰۹) و "" (۲۰۱۱) نقش شرلوک هولمز را بازی کرد. این دو فیلم توسط گای ریچی کارگردانی شده و هر کدام بیشتر از ۵۰۰ میلیون دلار در گیشه فروش داشته‌اند. قسمت اول این فیلم داونی را برنده جایزه گلدن گلوب به عنوان بهترین بازیگر نقش اول مرد در یک فیلم موزیکال یا کمدی کرد. در سال ۲۰۱۸، فیلم‌های داونی در مجموع بیش از ۴٫۸ میلیارد دلار فروش داشته‌اند و او را به سومین ستاره باکس-آفیس ایالات متحده در تمام دوران‌ها تبدیل کردند.
رابرت داونی جونیور در ۴ آوریل ۱۹۶۵ در منهتن نیویورک به دنیا آمد. پدر و مادر او هر دو بازیگر بودند. پدر او لیتوانیایی، مجارستانی و ایرلندی‌تبار است، و مادرش اصلیت اسکاتلندی، آلمانی و سوییسی دارد.Stated on "Finding Your Roots with Henry Louis Gates Jr.", PBS, April 22, 2012 داونی و خواهر بزرگ‌ترش در روستای گرینویچ بزرگ شدند.
کودکی داونی با اعتیاد پدرش احاطه شده بود. پدر او به مواد مخدر معتاد بود و به داونی اجازه داد تا در شش سالگی استفاده از ماری‌جوآنا را تجربه کند. البته پدر او گفته‌است که از آن «ماجرا پشیمان است.» داونی بعدها اظهار داشت که مصرف مواد مخدر با او و پدرش پیوند عاطفی برقرار می‌کرده‌است: «هنگامی که من و پدرم مشغول استعمال می‌شدیم انگار او سعی می‌کرد عشق خود را به من بیان کند.» در نهایت داونی در اثر استفاده بی‌رویه از مواد مخدر و مشروبات الکلی به آن‌ها معتاد شد.
او در دوران کودکی نقش‌های کوچکی در فیلم‌های پدرش داشت. اولین تجربه بازیگری او در سال ۱۹۷۰ و در فیلم "پوند" به دست آمد، هنگامی که پدر و مادرش در سال ۱۹۷۸ از هم جدا شدند، او با پدر خود به کالیفرنیا نقل‌مکان کرد. در سال ۱۹۸۲ از دبیرستان سانتا مونیکا بیرون آمد و به نیویورک بازگشت تا حرفه بازیگری را به‌طور تمام‌وقت دنبال کند.
او و کیفر ساترلند با بازی در فیلم "۱۹۶۹" به هالیوود راه یافتند و سه سال باهم، هم‌اتاقی بودند.
داونی از سال ۱۹۸۳ شروع به‌کار در تئاتر کرد. از جمله کارهای او می‌توان به تئاتر "شور آمریکایی" به تهیه‌کنندگی نورمن لیر اشاره کرد. او در سال ۱۹۸۵ در کنار جیمز اسپیدر در فیلم "توف توربو" و در کنار جان هیوز در فیلم "علوم عجیب" بازی کرد، ولی درخششی از خود نشان نداد تا اینکه در سال ۱۹۸۷ و با بازی در کنار مالی رینگوالد در فیلم "هنرمند برنده" مورد توجه قرار گرفت.
داونی در سال ۱۹۸۷، به همراه برت ایستون الیس در فیلم "کمتر از صفر" بازی کرد. او در این فیلم نقش فردی به نام جولیان ولز که یک ثروتمند مبتلا به اعتیاد است را بازی می‌کرده. جانت ماسلین روزنامه‌نگار مجله نیویورک تایمز عملکرد داونی را مثبت ارزیابی کرد. به‌طور کلی نیز این فیلم و بازیگری داونی مورد ستایش و توجه قرار گرفت.
او در سال ۱۹۹۲، در فیلم "چاپلین" نقش چارلی چاپلین را بازی کرد. او بابت بازی در این فیلم برنده جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد شد و آل پاچینو برای بازی در فیلم "بوی خوش زن" این عنوان را به‌دست نیاورد.
در سال ۱۹۹۳، او در فیلم "قلب و ارواح" با الفری وودارد و کیرا سجویک بازی کرد. پس از آن در فیلم "برش‌های کوتاه" با متیو موداین و جولیان مور هم‌بازی شد. پس از آن در مستند "آخرین حزب" نویسندگی کرد. در سال ۱۹۹۴ در فیلم "فقط تو" با مریسا تومی بازی کرد، سپس در فیلم "قاتلین بالفطره" با وودی هارلسون هم‌بازی شد، و پس از آن در فیلم‌های "بازسازی"، "ریچارد سوم"، "دو دختر و یک مرد"، "مارشال‌های آمریکایی" و "سیاه و سفید" بازی کرد.
از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱، داونی چندین بار با اتهامات مربوط به مواد مخدر از جمله کوکائین، هروئین و ماری‌جوانا بازداشت شد. او چندین بار تصمیم به ترک و درمان اعتیاد به مواد مخدر گرفت اما ناکام بود. داونی در ۱۹۹۹ دربارهٔ مواد مخدر به قاضی گفت: «مثل این است که یک شاتگان در دهانم گذاشته‌ام و انگشتم روی ماشه است ولی من طعم فلز اسلحه را دوست دارم.» او ادعا داشت که اعتیادش از هشت سالگی و با توجه به معتاد بودن پدرش آغاز شده.
در آوریل ۱۹۹۶، داونی برای حمل هروئین، کوکائین، و یک هفت‌تیر مگنوم ۳۵۷ خالی در سان‌ست بلوار دستگیر شد. او یک ماه بعد در حالی که عفو مشروط داشت، تحت تأثیر مواد مخدر بدون اجازه به خانه یکی از همسایگانش وارد شد و در یکی از اتاق‌ها خوابید. او به سه سال تحت نظر بودن و انجام آزمایش‌های مربوط به مواد مخدر محکوم شد. در سال ۱۹۹۷ یکی از آزمایش‌های مواد مخدر او مثبت اعلام شد و مجبور شد شش ماه را در زندان لس‌آنجلس بگذراند.
داونی در سال ۱۹۹۹ و پس از انجام دوباره تست‌های پزشکی بار دیگر دستگیر شد. او به مدت سه‌سال در کالیفرنیا و زندان ایالت کورکوران زندانی شد و به خاطر حضور نیافتن در تمرینات یکی از پروژه‌هایش در تلویزیون، از نقش و اجرای خود اخراج شد.
او حدود یک سال در مرکز درمان مصرف مواد مخدر کالیفرنیا و زندان ایالتی کالیفرنیا به سر برد، و با پرداخت ۵۰۰۰ دلار به قید وثیقه آزاد شد. یک هفته پس از آزادی در سال ۲۰۰۰ به ایفای نقش در سریال "الی مک‌بل" پرداخت. و سال بعد نامزد جایزه امی بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. او همچنین به عنوان نویسنده و خواننده با وندا شپارد (در سریال "الی مک‌بل") و استینگ (در قطعه هر نفسی که می‌کشی) همکاری کرد؛ و در ژانویه ۲۰۰۱ برای ایفای نقش "هملت" به کارگردانی مل گیبسون انتخاب شد.
قبل از پایان فصل اول سریال "الی مک‌بل" و در پایان تعطیلات سال ۲۰۰۰، داونی بار دیگر در هتل مرو گریفین در پام اسپرینگز، کالیفرنیا دستگیر شد. او در هنگام دستگیری تحت تأثیر کوکائین و والیوم بود. اگر چه امکان داشت داونی به چهار سال و هشت ماه زندان محکوم شود اما او قراردادهایی برای بازیگری امضا کرد.
او بار دیگر در آوریل ۲۰۰۱ در حالی که از زندان آزاد شده بود بیرون از لس‌آنجلس و در شهر کالور سیتی توسط یک افسر پلیس دستگیر شد، اگرچه آزمایش‌ها نشان داد که او کوکائین مصرف کرده اما چند ساعت بعد آزاد شد. پس از آخرین دستگیری، دیوید ای کلی و دیگر اعضای برنامه "الی مک‌بل" داونی را مورد حمایت قرار دادند و سعی کردند او را از لحاظ روحی احیا کنند. او در ژوئیه ۲۰۰۱، به بازپروری فرستاده شد و سه سال آزادی مشروط دریافت کرد.
در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۰، مقاله‌ای در مجله پیپل با عنوان «بدتر از آن»، به نویسنده «الکس ترسنیوفسکی» منتشر شد که در آن نوشته شده بود: «داونی به بیماری اختلال دوقطبی مبتلا بوده و بارها تحت روان‌درمانی قرار گرفته‌است.» در همین مقاله منیژه نیک‌اختر روان‌پزشک لس‌آنجلس نوشت: «مدت‌ها پیش نامه‌ای از داونی دریافت کرده که در آن داونی درخواست مشاوره داشته‌است، و این نکته را ذکر کرده که تا به حال مورد ارزیابی کامل روان‌شناسی قرار نگرفته‌است… او از داونی می‌پرسد که آیا مبتلا به اختلال دوقطبی است یا نه، و داونی جواب می‌دهد: آه، بله، زمان‌هایی وجود دارد که من آدم ولخرج و بیش‌فعالی می‌شوم و البته گاهی هم کاملاً برعکس دست به هیچ کاری نمی‌زنم.» البته داونی با قاطعیت افسردگی و شیدایی را رد می‌کند و اظهار دارد هیچ گونه اختلال خلقی و روانی در او وجود ندارد.
داونی پس از پنج سال، مصرف مواد را ترک کرد و به بازیگری بازگشت. او در در نوامبر ۲۰۰۴ دربارهٔ تلاش‌های ناموفق برای کنترل مواد گفت: «من واقعاً نمی‌دانم که آیا باید به بازپروری بروم یا نه؟ خب، من کشتی شکسته‌ای هستم که کارم را از دست داده‌ام و همسرم نیز مرا ترک کرده.», second segment, November 22, 2004. Retrieved March 16, 2013.
داونی در اوت ۲۰۰۱ و پس از بازپروری دوباره مشغول به کار شد. التون جان اولین کسی بود که بعد از بازپروری داونی با او همکاری کرد و دربارهٔ آن همکاری گفت: «او کاملاً آرام به نظر می‌رسد و شرایط فوق‌العاده‌ای دارد.»
او در سال ۲۰۰۳ با مل گیبسون که از دوستان نزدیکش بود در فیلم "کارآگاه آوازخوان" هم‌بازی شد. پس از آن در فیلم "گوتیکا" با جوئل سیلور هم بازی شد. او همچنین در فیلم "کیس کیس بنگ بنگ" با جوئل سیلور بازی کرد. او در همین سال‌ها با سوزان لوین آشنا شد.
پس از فیلم "گوتیکا"، داونی در فیلم‌های متعددی نقش اصلی و مکمل را بازی کرد. از فیلم‌های خوبی که در آن سال‌ها بازی کرده می‌توان به "راهنمایی برای تشخیص قدیسان تو"، "شب‌بخیر و موفق باشید"، پویانمایی "یک پوینده تاریک" (داونی در این پویانمایی نقش یک معتاد را اجرا می‌کند) و "خز" به کارگردانی استیون شینبرگ اشاره کرد.
در ۲۳ نوامبر ۲۰۰۴، داونی اولین آلبوم موسیقی خود را به نام "آینده پژوهان" منتشر کرد. پوستر این آلبوم توسط داونی و پسرش ایندیو فالکون داونی طراحی شده بود.As listed in the credits on the CD version of "The Futurist". این آلبوم نقدها متفاوتی دریافت کرد. اما داونی در سال ۲۰۰۶ اظهار داشت که احتمالاً آلبوم دیگری را نخواهد ساخت، چرا که احساس می‌کرد انرژی‌ای که برای ساخت این آلبوم صرف کرده جبران نشده.
در سال ۲۰۰۶، داونی با صداپیشگی در پویانمایی "مرد خانواده" به تلویزیون بازگشت. او قبلاً با کارکنان تولید این انیمیشن تماس گرفته بود و گفته بود که به دلیل علاقه پسرش ایندیو به این پویانمایی علاقه به صداپیشگی در این برنامه دارد. تولیدکنندگان این پیشنهاد را پذیرفتند و صداپیشگی شخصیت پاتریک پاورستشیدت را به عهده داونی گذاشتند.
او همچنین در سال ۲۰۰۶ با پیشنهاد انتشارات هارپرکالینز موافقت کرد تا خاطرات خود را به صورت یک کتاب به چاپ برساند. با این حال در سال ۲۰۰۸ نوشتن کتاب را متوقف، و از این کار صرف نظر کرد.
او همچنین در سال ۲۰۰۷، در فیلم "زودیاک" ظاهر شد. این فیلم براساس یک داستان واقعی بود و داونی در آن نقش روزنامه‌نگاری به نام پال آیوری را بازی می‌کرد.
با تمام موفقیت‌های مهم داونی در طول زندگی حرفه‌ای، موفقیت اصلی او در فیلم "تندر استوایی" به دست آمد. بن استیلر که در این فیلم با داونی هم‌بازی بود دربارهٔ بازی و موفقیت داونی و فروش خوب این فیلم در گیشه تابستان در مجله تایم نوشت:
در سال ۲۰۰۷، داونی به عنوان بازیگر نقش مرد آهنی انتخاب شد. جان فاورو کارگردان فیلم دربارهٔ این انتخاب توضیح داد: «داونی بهترین انتخاب نبود، اما او ویژگی ذاتی شخصیت را فهمید و بسیاری از تجربیات تونی استارک را در خود دید. فاورو همچنین ادعا داشت که داونی همان حالتی را در بازی مرد آهنی دارد که جانی دپ در دزدان دریایی کارائیب دارد. او برای ایفای نقش مرد آهنی باید بیشتر از ۲۰ پوند ماهیچه در عرض پنج ماه به‌دست می‌آورد تا بتواند این نقش را بازی کند.»
"مرد آهنی" بین ۳۰ آوریل تا ۳ می ۲۰۰۸ در سطح جهانی منتشر شد و ۵۸۵ میلیون دلار درآمد داشت. و داونی را به بازیگری برجسته تبدیل کرد. داونی در اکتبر همان سال موافقت کرد که به عنوان مرد آهنی در دو فیلم دیگر بازی کند و همچنین به گروه بازیگران فیلم "تیم انتقام جویان" بپیوندد. سرانجام او در فیلم "انتقام‌جویان" (۲۰۱۲) حضور پیدا کرد و جایگاه خود را در مارول تثبیت کرد.
پس از مرد آهنی، داونی در کنار بن استیلر و جک بلک در "تندر استوایی" ظاهر شد. این سه بازیگر با هم نقش‌های اصلی فیلم بودند. در این فیلم داونی نقش فردی به نام کریک لازاروس را برعهده دارد. لازاروس در فیلم، بازیگری مشهور است که برنده جوایز مختلف سینمایی شده.
هنگامی که هری اسمیت (روزنامه‌نگار تلویزیونی آمریکایی) در مصاحبه‌ای با داونی مدلی از لازاروس خواست داونی پاسخ داد: «متأسفانه، خودم.»
این فیلم در ۱۳ اوت ۲۰۰۸، در ایالات متحده منتشر شد و ۸۳ درصد آراء مثبت و میانگین نمره ۷۱ را به ترتیب از وبگاه‌های راتن تومیتوز و متاکریتیک به‌دست‌آورد و فیلم در نهایت بیش از ۱۸۰ میلیون دلار فروش داشت. داونی به خاطر بازی در این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد.
او اواسط سال ۲۰۰۸، در فیلم "تکنواز" به ایفای نقش پرداخت. انتشار این فیلم به دلیل برنامه‌ریزی کوتاه مدت به تأخیر افتاد و توسط پارامونت پیکچرز منتشر شد. منتقدانی که این فیلم را در سال ۲۰۰۸ دیدند، احتمال دادند که این فیلم نامزد جایزه اسکار شود.
یکی از نقش‌های مهم داونی پس از مرد آهنی ایفای نقش شرلوک هولمز در فیلم "شرلوک هولمز" به کارگردانی گای ریچی بود. این فیلم توسط وارنر برادرز در ۲۵ دسامبر ۲۰۰۹ منتشر شد. این فیلم در گیشه فروش بسیار بالایی داشت و هشتمین فیلم پرفروش ۲۰۰۹ شد. داونی در این فیلم برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش اول مرد در یک فیلم موزیکال یا کمدی شد. او در سخنرانی ای در همان سال دربارهٔ این عنوان گفت: «من هیچ صحبتی برای گفتن آماده نکردم زیرا همسرم به من گفته‌است که مت دیمون (برای فیلم "اطلاع‌رسانی!") برنده این جایزه خواهد شد؛ بنابراین خودم را برای سخنرانی کردن آماده نکردم.»
او در مه ۲۰۱۰ دوباره در نقش تونی استارک در فیلم "مرد آهنی ۲" ظاهر شد. این فیلم هفتمین فیلم پرفروش ۲۰۱۰ شد. پس از آن در یک فیلم جاده‌ای به نام "موعد مقرر" در کنار زک گالیفیاناکیس به بازیگری پرداخت،'Iron Man' Robert Downey Jr. Joins Zack Galifianakis In The Todd Phillips Comedy 'Due Date' . MTV. Retrieved December 11, 2010. این فیلم بیش از ۲۱۱ میلیون دلار فروش داشت و در بین ۳۶ فیلم برتر سال ۲۰۱۰ قرار گرفت. و بعد از این فیلم در دنباله فیلم "شرلوک هولمز" به نام "" به ایفای نقش پرداخت. این فیلم در گیشه ۵۴۵ میلیون دلار فروش داشت.
او در سال ۲۰۱۲ در فیلم "انتقام‌جویان" ظاهر شد. این فیلم با نقدهای مثبتی روبه‌رو شد و سومین فیلم پرفروش ایالات متحده و جهان شد. سپس در فیلم "قاضی" به ایفای نقش پرداخت. این فیلم در افتتاحیه جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو در سال ۲۰۱۴ به نمایش درآمد. پس از فیلم "قاضی" داونی در فیلم‌های "مرد آهنی ۳" (۲۰۱۳)، "" (۲۰۱۵)، "" (۲۰۱۶)، "" (۲۰۱۷)، "" (۲۰۱۸) و "" (۲۰۱۹) به ایفای نقش پرداخت. داونی در سال ۲۰۱۹ مجری برنامه "عصر هوش مصنوعی" که یک سریال مستند در یوتیوب بود شد.
داونی در سال ۲۰۲۰ در نقش دکتر دولیتل در فیلم "دولیتل" حاضر شد. وی در این فیلم به عنوان یک پزشک قرن نوزدهم میلادی است که می‌تواند با حیوانات صحبت کند. این فیلم، دومین فیلم تیم داونی به‌شمار می‌رفت. این فیلم یک بمب گیشه بود و با نقدهایی چون «خیلی طولانی [و] بی جان» منفی ارزیابی شد. او در سال ۲۰۲۳ نقش لوئیس استراوس را در فیلم "اوپنهایمر"ِ کریستوفر نولان بازی کرد. این فیلم موفقیتی هنری و تجاری بود و منتقدان نقش‌آفرینی او را ستایش کردند.
داونی قرار است در فیلم کمدی ورزشی درام "تعطیلات آل‌آستار" به کارگردانی جیمی فاکس خضور داشته باشد.
داونی در چندین فیلم از جمله "چاپلین"، "بیش از حد خورشید"، "دو دختر و یک مرد"، "دوستان و عاشقان"، "کارآگاه آوازخوان" و "کیس کیس بنگ بنگ" خوانندگی کرد. او همچنین در سال ۲۰۰۱ در موزیک ویدیوی من عشق می‌خواهم با التون جان همکاری کرد. وی در سال ۲۰۰۴ آلبوم موسیقی خود به نام "آینده پژوهان" را منتشر کرد. او همچنین تجربه‌های زیادی را با خوانندگی در سریال "الی مک‌بل" به دست آورد.. Retrieved March 6, 2013.
در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۰، داونی و همسرش سوزان داونی شرکت تولید فیلم خود را به نام تیم داونی، افتتاح کردند. اولین پروژه این شرکت فیلم "قاضی" بود.
داونی در مجموعه "اولین بار"، با سارا جسیکا پارکر آشنا شد، اما این زوج به دلیل اعتیاد از هم جدا شدند. او در ۲۹ مه ۱۹۹۲ با دبورا فالکونر ازدواج کرد. اولین پسر آن‌ها در سپتامبر ۱۹۹۳ به دنیا آمد،"Robert Downey Jr." episode of "Biography", 2007; viewed August 29, 2008. اما این زوج در ۲۶ آوریل ۲۰۰۴ از هم جدا شدند.
در سال ۲۰۰۳، داونی، با سوزان لوین تهیه‌کننده فیلم، برای ایفای نقش در فیلم "گوتیکا" ملاقات کرد. داونی و سوزان در طول تولید فیلم با هم آشنا شدند و اگرچه دو بار دوستی آن‌ها به هم خورد،, third segment, November 22, 2004. Retrieved March 23, 2009. اما این دو سرانجام در اوت ۲۰۰۵ در نیویورک ازدواج کردند. داونی چند وقت بعد در مصاحبه‌ای اعلام کرد که نام همسرش را به صورت "Suzie Q" بر روی دستش خالکوبی کرده‌است. اولین فرزند آن‌ها در فوریه ۲۰۱۲ و دومین فرزندشان در نوامبر ۲۰۱۴ به دنیا آمد.
از زمان همکاری داونی با مل گیبسون در فیلم "هواپیمایی آمریکا" این دو دوستان صمیمی و نزدیک هم شدند.Robert Downey Jr. Stands by Mel Gibson February 7, 2007 پس از بحث‌ها و حاشیه‌های فیلم مصائب مسیح، داونی در مقابل انتقادها از گیبسون دفاع کرد و گفت «هیچ‌کس کامل نیست.» گیبسون دربارهٔ داونی گفته‌است: «او از اولین کسانی بود تماس گرفت و دست دوستی دراز کرد.» در اکتبر ۲۰۱۱، داونی در بیست و پنجمین مراسم جوایز سینماتیک آمریکا برنده شد و از مل گیبسون دعوت کرد تا با او به جایگاه گرفتن جایزه بیاید.
داونی ادعا می‌کند که از ژوئیه ۲۰۰۳ عاری از مواد مخدر بوده‌است و با کمک همسرش از مواد الکلی هم استفاده نمی‌کند. او از روش‌های درمانی مثل مدیتیشن، دوازده قدم و یوگا استفاده می‌کند و ورزش‌های رزمی چون وینگ‌چون و کونگ‌فو را هم در برنامه ورزشی خود قرار داده‌است. او هنرهای رزمی را از یادگرفته‌است. اریک ایورام در چندین فیلم مشاور آموزش هنرهای رزمی داونی بوده و در دو فیلم "" و "" به صورت شخصی به داونی آموزش می‌داده‌است. داونی در دسامبر ۲۰۱۵، از سوی فرماندار کالیفرنیا، جری براون عفو کامل و بدون قیدوشرط دریافت کرد و تمام محکومیت‌های اعتیاد وی بخشیده شد. همچنین اریک ایورام نیز در نامه‌ای به جری بروان از بخشش محکومیت‌های داونی حمایت کرد.
داونی اعتقادات مذهبی خود را یهودی-بودایی توصیف کرده. او در گذشته به دین مسیحیت و جنبش انجمن بین‌المللی آگاهی کریشنا نیز علاقه‌مند بوده‌است.
داونی در هیئت ائتلاف ضد تروریستی خدمت می‌کند.
او همچنین در سال ۲۰۱۶ همراه دیگر هنرمندان مشهور در اعتراضات علیه ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ شرکت کرد و مردم را تشویق کرد در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۶ آمریکا شرکت کنند.
"آینده پژوهان" (۲۰۰۴)
لیلی آن تیلور (زاده ۲۰ فوریه ۱۹۶۷) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون آمریکایی است.
بروس دیویسن (زاده ۲۸ ژوئن ۱۹۴۶) یک هنرپیشه و کارگردان آمریکایی می‌باشد. دیویسن به خاطر بازی در فیلم همدم طولانی مدت (۱۹۸۹)، "در نگاه اول"، "۹/۱۱"، "مادر، کوزه‌ها و سرعت"، "زندگی عاشقانه" و این مهمونی منه شناخته شده است که برای ایفای نقش در آن نامزد جایزه اسکار و برنده جایزه گلدن گلوب شد.
ابویوسف یعقوب بن افرایم هاصرقسی یا ابویوسف یعقوب القرقسانی محقق قرائیمی یهودی در نیمه اول قرن دهم میلادی‌است. وی از قرقستان که در آن زمان در فرمان‌روایی قوم خزر بوده‌است؛ برخاست و اصالتاً از میان‌رودان است. او به غرب آسیا سفر کرده‌است و در آن‌جا با دین اسلام آشنا شده‌است.
در سال ۹۳۷، قرقسانی کتابی عربی نوشت که شرحی نظری بر جهان‌بنی قرائیمی است. این کتاب به سیزده فصل تقسیم می‌شود و "کتاب الانوار و المراقب" نام دارد. این کتاب در عبری "سفرهامئوروت" خوانده می‌شود. در این کتاب شرح‌های تاریخی و فلسفی تاریخ فرقه‌های یهود، میزان اعتبار تحقیقات عقلی در الهیات و علم شریعت، رد نظریات و احکام و شرایع فرقه‌های مختلف، رساله‌ای در مورد روش‌های تفسیر شریعت آغاز می‌شود.
قرقسانی مسیحیت را از فرقه‌های دین یهود می‌دانست. او نوشته‌است که دین مسیحیت، با آموزه‌های عیسی مغایر و مباین است؛ بلکه پولس، بنیان‌گذار این آئین بوده‌است. پولس، عیسی را جاودانه و خدا تلقی کرد، و لزوم پیروی از قوانین تورات را نفی نمود. بنابراین، قرقسانی هرچند مسیحیت امروزی را تأیید نکرد، اما وجود تاریخی عیسی را پذیرفت و حتی او را مصلح دین یهود دانست.
قرقسانی، مطالعه دانش و فلسفه را نامشروع نمی‌دانست. او سلیمان را نمونه یک حکیم و فیلسوف یهودی تلقی می‌کرد. قرقسانی برخلاف این عقیده که فلسفه می‌تواند به عقاید بدعت‌آمیز منجر شود، مدعی‌است که تنها کسانی که خود شخصیتی متناسب و عقل درست و طبیعی دارند و به دنبال حقیقت هستند، می‌توانند به چنین تحقیقاتی دست زنند.
فلسفه یهودی قرون وسطا، دن کوهن شرباک، علی رضا نقدعلی، نشر چشمه، ۱۳۸۶
کریستوفر شانون "کریس" پن بازیگر آمریکایی بود. از جمله فیلم‌هایی که او در آن بازی کرد می‌توان به "به وانگ فو" و "مسیر مردگان" اشاره کرد.
پن در 24 ژانویه 2006 در 40 سالگی در آپارتمانش مرده پیدا شد. کالبد شکافی نشان داد که علت اصلی مرگ او "کاردیومیوپاتی غیر اختصاصی" (بیماری قلبی) بود.
فهرست فیلم‌هایی که کریس پن در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته‌است:
تیموتی فرانسیس رابینز (انگلیسی: Timothy Francis Robbins) (زاده ۱۶ اکتبر ۱۹۵۸) بازیگر برندهٔ جایزهٔ اسکار و همچنین فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان، تهیه‌کننده، فعال اجتماعی و موسیقیدان آمریکایی است.
او برای مدتی طولانی شریک زندگی سوزان ساراندون بوده‌است. بیشتر او را بیشتر به خاطر نقش‌هایش در فیلم‌هایی مثل "بول دورهام"، "رستگاری در شاوشنک" (به انگلیسی:The Shawshank Redemption) و نقش دیو بویل در فیلم "رودخانه مرموز" (به انگلیسی: Mystic River) که به خاطرش جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را گرفت می‌شناسند.
او در وست کوینا در ایالت کالیفرنیا متولد و در نیویورک سیتی بزرگ شد. فرزند Mary Robbins (بازیگر) Gilbert Lee Robbins (خوانندهٔ سبک Folk). تیم در ۱۲ سالگی تئاتر را در دبیرستان Stuyvesant شروع کرد و بعد از گذراندن ۲ سال در دانشگاه SUNY Plattsburgh به کالیفرنیا برگشت تا تحصیلاتش را در UCLA Film School ادامه دهد.
رابینز بازیگری را در تئاتر Theater for the New City آغاز کرد و بعد از فارغ‌ التحصیلی گروه تئاتر Actors' Gang را به همراهی دوستانش از جمله جان کیوساک (به انگلیسی: John Paul Cusack) برپا کرد.
کار در تلویزیون را با بازی در نقش‌های کوتاهی در چند قسمت از سریال‌های St. Elsewhere, Moonlighting, Gunfight at the So-So Corral آغاز کرد تا اینکه به صورت ناگهانی در نقش Nuke در Bull Durham بازی کرد و تمام توجه‌ها رو به سوی خود جلب کرد.
او جایزه بهترین بازیگر را از جشنواره فیلم کن به خاطر بازی در فیلم The Player دریافت کرد و سپس در فیلم تحسین شدهٔ The Shawshank Redemption در کنار مورگان فریمن که براساس داستان کوتاهی از استیون کینگ نوشته شده بود نفش آفرینی کرد.
او همچنین نویسندگی، کارگردانی و تهیه‌کنندگی چند کار با موضوعات قوی اجتماعی را انجام داده‌ است که از آن جمله می‌توان به Dead Man Walking 1995 اشاره کرد که او را نامزد دریافت اسکار بهترین کارگردان کرد.
او انواع نقش از جمله نقش تروریست در فیلم‌های Arlington Road و Antitrust و بازی در فیلم‌های کمیک
The Hudsucker Proxy, Nothing to Lose و High Fidelity را انجام داده‌ است. او همچنین کار خود را به عنوان بازیگر و کارگردان در Actors' Gang ادامه داد.
تیم در سال ۲۰۰۳ به خاطر ایفای نقش در فیلم رودخانه میستیک در نقش مردی که در بچگی مورد کودک آزاری قرار گرفته بود برنده بهترین نقش مکمل مرد از اسکار شد. او در سال ۲۰۰۵ جایزه مرد سال را از Pudding Pot Award از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. رابینز همچنین در سال ۲۰۱۰ آلبومی از کارهای خود در طول ۲۵ سال کار به نام Tim Robbins & The Rogues Gallery Band ارائه کرد.
رابینز از سال ۱۹۸۸ تا سال ۲۰۰۹ با سوزان ساراندون در رابطه بود. آن‌ها با یکدیگر صاحب ۲ فرزند به نام‌های John "Jack" Henry و Miles Guthrie شدند.
او از فعالان شدید عرصهٔ سیاسی آمریکا و از مخالفان سرسخت جورج دبلیو بوش و جنگ عراق بود تا جایی که پانزدهمین سالگرد فیلم Bull Durham در سالن افتخارات از طرف Petroskey Dale Petroskey کنسل شد او عقیده داشت که اظهارات رابینز باعث پایین آوردن جایگاه آمریکا می‌شد و سربازان را در معرض خطر بیشتری قرار می‌دهد.
از نظر رابینز کوین کاستنر، کلینت ایستوود و Jack Valenti تنها کسانی هستند که در صنعت هالیوود به خاطر آزادی بیان ایستادن و اظهار داشت که با وجود اختلافات دیدگاهی می‌توان نقاط مشترکی را در هر سطحی از اختلافات پیدا کرد.
تیم از طرفداران سرسخت بیسبال و هاکیست. خود او با ۱٫۹۵ سانتی‌متر قد بلند قامت‌ترین برنده اسکار شناخته می‌شود.
مادلین استو متولد ۱۸ اوت ۱۹۵۸ بازیگر آمریکایی است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به فیلم‌های "آخرین موهیکان"، "دختر ژنرال"، "ما سرباز بودیم"، "انتقام"، "انتقام آنجلو"، "۱۲ میمون"، "دختران بد" و سریال "انتقام" در نقش ""ویکتوریا گریسون "" اشاره کرد.
لوری سینگر (زاده ) بازیگر و نوازنده ویولن‌سل آمریکایی است.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که لوری سینگر در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته‌است:
آنی راس (زادهٔ ۲۵ ژوئیه ۱۹۳۰ – درگذشتهٔ ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۰) خواننده جاز و بازیگر آمریکایی بود.
فرانسیس لوئیس مک‌دورمند (؛ زادهٔ ۲۳ ژوئن ۱۹۵۷) بازیگر و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است. او جوایز مختلفی از قبیل سه جایزهٔ اسکار، دو جایزهٔ امی ساعات پربیننده و یک جایزهٔ تونی برنده شده و یکی از معدود افرادی است که تاج سه‌گانۀ بازیگری را کسب کرده‌اند. او همچنین دریافت‌کنندهٔ دو جایزهٔ گلدن گلوب و سه جایزهٔ فیلم بفتا بوده‌است.
یکی از نقش‌های شناخته‌شدهٔ مک‌دورمند، نقش مارج گاندرسون، پلیس زن باردار در فیلم "فارگو" به کارگردانی برادران کوئن است. او به‌خاطر بازی در این فیلم جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را در سال ۱۹۹۶ دریافت کرد. او در ۲۰۱۸ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر اصلی زن را به‌خاطر بازی در فیلم "سه بیلبورد خارج از ابینگ، میزوری" و در اسکار ۲۰۲۱ جایزه بهترین بازیگر زن و بهترین فیلم را به خاطر بازی و تهیه‌کنندگی "سرزمین خانه‌به‌دوش‌ها" دریافت کرده‌است.