moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
به گفته مرکز هواشناسی منطقه، تیفون تمبین با سرعت ۸۰ کیلومتر در ساعت از جنوب غربی فیلیپین دریای سولو شروع شده و روز دوشنبه ۲۵ دسامبر ۲۰۱۷ به‌طور کامل از این کشور عبور خواهد کرد، این تندباد در مجمع الجزایرمیندانائو باعث ایجاد سیل گل ولای و رانش زمین شده و تعدادی از روستاهای کشاورزی این منطقه که مدفون شده‌اند را دربرگرفته است.سیل و تندباد در فیلیپین؛ دست‌کم۹۰ کشته و ده‌ها مفقود
طبق گزارش‌ها تاکنون بیش از ۲۰۰ نفر کشته شده‌اند که ۳۹ کشته در استان لانائو شمالی، ۳۰ کشته در استان زامبوانگا شمالی، سه نفر در بوکیدنون، ۶ تن در سالوگو و ۷ نفر در لانائوی جنوبی بوده‌است.
تعداد زخمی‌ها نیز به ده‌ها نفر می‌رسد.
طبق گفته پلیس بیش از ۱۶۰ نفر نیز مفقود شده‌اند.Philippines storm: At least 180 dead after tropical storm Tembin triggers flash flooding, landslides
۷۰۰۰۰ نفر بی‌خانمان شده و به مناطق دیگر منتقل شدند.
برق و خطوط ارتباطی به روستاهای این منطقه قطع شده‌است به همین دلیل کسب اطلاعات از وضعیت این روستاها برای مقامات دولتی مشکل شده‌است.
دو شهر پیاگاپو و توبود شدیدترین آسیب‌ها را دیده و بسیاری از خانه‌ها به دلیل برخورد تخته‌سنگ‌ها تخریب شده‌اند.
امدادگران، سربازان ارتش، پلیس و داوطلبان برای یافتن نجات یافتگان این تندباد و سیل و همچنین برقرار کردن خطوط ارتباطی به منطقه اعزام شدند.
در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۷، بر اثر طوفان دیگری ۴۶ نفر جان خود را از دست داده‌اند و در سال ۲۰۱۳ نیز طوفان سهمگین هایان جان ۸۰۰۰ نفر را گرفت و ۲۰۰ هزار خانوار را بی‌خانمان کرد.
شهرداری ساری سازمانی است که در سال ۱۲۹۸ از سوی وزارت کشور پایه گذارده شد. بنای ساختمان شهرداری از ۱۳۱۸ تا ۱۳۲۰ به دراز کشید که از همان آغاز تا ۵ سال در اشغال روس‌ها بود.
شهرداران ساری با انتخاب شورای شهر ساری انتخاب میشوند.
نخستین شهردار : احمد ممنون که در سال ۱۳۰۱ معرفی شد.
نخستین روشنایی : برای مسیر شهرداری به سوی دروازه گرگان و دروازه بابل با فانوس‌هایی که به درختان آویزان شده بودند.
نخستین خیابان آسفالت‌شده: خیابان ۱۸ دی در سال ۱۳۲۵
نخستین بانویی که به استخدام شهرداری در آمد : بانو ایران اکبری به عنوان ماشین‌نویس در سال ۱۳۲۹
نخستین شمارهٔ تلفن شهرداری: ۲۴۰۰ و ۲۵۰۰ در سال ۱۳۳۳
نخستین خودروی آتشنشانی: در سال ۱۳۴۶ برای شهرداری خریداری شد.
از بدو تأسیس شهرداری ساری در سال ۱۲۹۸ سیاست‌های داخل شهری و همچنین اتفاقات و جریان‌های کشوری و بین‌المللی اثرات زیادی در نحوه انتخاب و دوران مدیریت شهرداران ساری گذاشته‌اند. از جمله این جریان‌ها می‌توان کودتای ۱۲۹۹، پایان سلسله قاجار در سال ۱۳۰۵، تصرف ساری توسط ارتش روسیه در دهه ۱۳۲۰ و انقلاب ۱۳۵۷ را نام برد. انتخاب شهردار نیز بنا بر سیاست‌های مخصوص هر زمان یا با حکم دولت مرکزی یا از طریق انتخابات شهری یا با انتخاب اعضای شورای اسلامی شهر انجام گرفته‌است.
http://rokhdadeshomal.ir/اسامی-شهرداران-شهر-ساری-،از-بدو-تاسیس-ش/
شورش یک ترانه از گروه راک آمریکایی لینکین پارک با همراهی دارون ملکیان است.
لیندیس‌فارن (به انگلیسی: Lindisfarne) یک منطقهٔ مسکونی در بریتانیا است که در سواحل شرقی انگلستان قرار دارد. لیندیس‌فارن ۱۸۰ نفر جمعیت دارد.
اهمیت این جزیره به این دلیل است که نخست صومعه‌ای در آن قرار داشته و آن را جزیرهٔ مقدس می‌گفتند و در سال ۷۹۳ میلادی وایکینگ‌هایی که برای غارت به غرب رهسپار شده بودند این جزیره را غارت کردند و قتل‌عام به راه انداختند و این اتفاق (حمله به صومعه به عنوان مکانی مقدس) که در جهان مسیحیت بی‌سابقه بود، شوکی به جهان مسیحیت به‌ویژه انگلستان وارد کرده و سبب آغاز دوران وایکینگ‌ها شد.
مارکو سارستو ، یکی از اعضای گروه پوئتز آو د فال یا و نیز موسس آن است. او همچنین خواننده و ترانه سرای اصلی این گروه راک فنلاندی است.وی پیش از این که در سال ۲۰۰۲ گروه پوئتز آو د فال را تأسیس کند، به عنوان طراح گرافیک کار می کرد تا این که دوست وی، سم لیک، که نویسندهٔ مجموعه بازی‌های مکس پین نیز هست، نوشتن تک‌آهنگ مکس پین ۲ را به سارستو پیشنهاد کرد.سارستو به همراه اولی توکینین(Olli Tukiainen) گیتاریست،این آهنگ را نوشت و در این راه فردی به نام مارکوس کارلونن(Markus kaarlonen)از رمدی انترتینمنت به آن‌ها کمک کرد.در نهایت این آهنگ با نام "خداحافظی دیرهنگام" شاعران هبوط را به شهرت رساند.صدای سارستو حالت باس باریتون دارد.
سارستو در هلسینکی فنلاند متولد شد.وی از اوایل زندگی به موسیقی علاقه‌مند بود. وی چند تا از آهنگ‌هایش را وقتی که نوجوان بود نوشت."تغییر" یکی از آهنگ‌های آلبوم "نمایش شفق" توسط او در سال 1990 و آهنگ "شاید فردا روز بهتری باشد"
از آلبوم "کارناوال زنگ زده" پیش از آن در سال 1988 سروده شده‌است. وی تا حدود سن سی سالگی اش به عنوان طراح گرافیک فعالیت می کرد.
سارستو در سال 2001 بندی را با نام "پلی گروند" تشکیل داد و چندین آهنگ در آن گروه نوشت ولی آن‌ها آلبومی را منتشر نکردند.از این رو کار گروه متوقف شد.پس از آن در سال 2002 سم لیک،نویسندهٔ سری بازی‌های مکس پین،به او پیشنهاد داد که از شعری که خود نوشته بود آهنگی برای "مکس پین 2" بسازد.مارکو سارستو پیشنهاد وی را قبول کرد و با کمک موسسه توکینین آهنگی را با نام "خداحافظی دیرهنگام" نوشت. پس از آن، آنان به پیشنهاد لیک این آهنگ را با کمک مارکوس کارلونن ضبط کردند که پس از پخش بازی، توجه‌ها را به خود جلب کرد.بسیاری درخواست داشتند که این آهنگ را به صورت مادی دریافت کنند.پس از این اشتیاق، آن‌ها تصمیم گرفتند تا گروهی با نام "پوئتز آو د فال" تشکیل دهند.
"خداحافظی دیرهنگام" در تاریخ 30 ژوئن 2004 منتشر شد و به مقام چهاردهم جدول موسیقی فنلاند صعود کرد.با حضور اشتیاق مردم، پوئتز آو د فال آهنگ "صعود" را نوشت و آن را به صورت تک آهنگ در تاریخ 9 سپتامبر 2004 منتشر کرد که در جدول موسیقی به مقام هشتم دست یافت.پس از نوشتن چندین آهنگ دیگر پوئتز آو د فال اولین آلبوم خود را با نام "نشانه های زندگی" در تاریخ 19 ژانویه 2005 منتشر کرد که پس از یک هفته به مقام اول جدول موسیقی فنلاند دست یافت و تا 50 هفته در جدول باقی ماند.همچنین این آلبوم جایزه ی اما را برای بهترین آلبوم اولیه برنده شد و پوئتز آو د فال نیز برندهٔ جایزهٔ تازه واردان "اما" شد.آهنگ‌های "بمان" و "خواب و خیال" به عنوان پرومو در رادیو پخش می شد.
پوئتز آو د فال جایزه ای را در ان آر جی برای پیشرفتشان در اواخر سال 2005 برنده شد.سپس گروه در تاریخ 22 مارس 2006 سومین تک‌آهنگ خود را به نام "کارناوال زنگ زده" منتشر کرد که به سرعت فروش می رفت و مقام دوم جدول فنلاند را کسب کرد.دومین آلبوم گروه با نام "کارناوال زنگ زده" در 12 آوریل 2006 منتشر شد که به سرعت به مقام اول جدول موسیقی رسید و تا 26 هفته بعد، جزو چهل آهنگ برتر باقی ماند.این آلبوم نامزد جایزه‌های متعددی شد و "آهنگ سال" نام گرفت. "زندان کردن خورشید" و "کارناوال زنگ زده" دو موزیک ویدئوی این آلبوم هستند که دومی به عنوان 'بهترین موزیک ویدئوی تاریخ فنلاند' مطرح می‌شود.
وب گاه رسمی پوئتز آو د فال
خشکسارها یک ترانه از گروه راک آمریکایی لینکین پارک است. این یکی از ترانه‌های زیبا و پرهوادار لینکین پارک از آلبوم ضیافت شکار است. این ترانه در دو نسخه مجزا تهیه شده‌است. همچنین این ترانه در بازی ویدئویی ""Guitar Hero Live"" نیز بکار رفته‌است.
کلیدهای پادشاهی یک ترانه از گروه راک آمریکایی لینکین پارک است. این یکی از ترانه‌های آلبوم ضیافت شکار است. این ترانه توسط مایک شینودا و براد دلسون تهیه شده‌است.
وایت نویز که نامی برگرفته از یک اصطلاح موسیقی دارد، ترانهای است از لینکین پارک، گروه راک آمریکایی. این ترانه در ۱۷ اکتبر ۲۰۱۴ پخش شد. این ترانه برای یک فیلم منتشر شد.
«گناه همه یکی است» ترانهای از گروه راک آمریکایی لینکین پارک است. این یکی از ترانه‌های آلبوم ضیافت شکار است.
دومنیکینو ، (زاده ۲۱ اکتبر ۱۵۸۱–درگذشته ۶ آوریل ۱۶۴۱) نقاش ایتالیایی سبک باروک از مکتب نقاشی بولونیا بود.
اخیراً بیشتر استفاده‌شده یا الگوریتم LFU یک نوع الگوریتم حافظه نهان است که در رایانه برای مدیریت حافظه استفاده می‌شود.
در این روش، یک شمارندهٔ نرم‌افزاری به هر صفحه نسبت داده می‌شود. مقدار همهٔ شمارنده‌ها در ابتدا صفر است. در هر وقفه ساعت سیستم عامل R هر صفحه را (چه صفر باشد و چه یک) با مقدار شمارندهٔ مربوط به آن صفحه جمع می‌کند. بدین ترتیب، هر شمارنده نمایانگر آن است که صفحهٔ مربوط چند بار دستیابی شده‌است. هنگامی‌که نقص صفحه رخ می‌دهد، صفحه‌ای که شمارندهٔ آن کمترین مقدار را دارد، جهت خروج از حافظه انتخاب می‌شود. این الگوریتم برای بعضی از برنامه‌ها نامناسب است؛ مثلاً صفحاتی ممکن است برای مدتی محدود و به مقدار زیاد مورد استفاده قرار گیرند (و شمارندهٔ آنها عدد بزرگی شود)، ولی بعداً برای مدت زیادی بلااستفاده باشند (و همچنان شمارندهٔ آنها همان عدد بزرگ قبلی باشد)؛ بدین ترتیب، سیستم‌عامل صفحات مفید را به جای صفحاتی که در آینده بلااستفاده‌اند، از حافظه خارج خواهد کرد.
دیوان‌سالاری که یکی از دو دستگاه مربوط به امور اداری دولت سامانیان بود به دفاتر و قسمت‌های گوناگونی تقسیم می‌شد که هر کدام عهده‌دار وظایفی بودند. سیستم دیوان‌سالاری به کوشش ابوعبدالله جیهانی وزیر نصر سامانی و ترکیب الگوی ساسانی و دستگاه دیوانی اسلامی و ویژگی‌های محلی خاوران در ۱۰ بخش تشکیل شد؛ که عبارت‌اند از: دیوان وزارت، خراج، اشراف، رسائل، شرطه، برید، قضا، حسبه، اوقاف، سپاه، مملکه خاصه و آب. دیوان وزارت در رأس این دستگاه اداری قرار داشت که وزیر یا همان (وزیرالوزرا) آن را اداره می‌کرد او مسئولان دیوان‌های مختلف را انتخاب می‌کرد و بر کار آن‌ها نظارت داشت. دولت‌های غزنویان و سلجوقیان از این دستگاه اداری در حکومت خود استفاده کردند.
امور اداری دولت سامانیان به دو دستگاه مجزا تقسیم می‌گشت: یکی دربار یا درگاه که ریاست آن با حاجب بزرگ بود، و دیگر دیوان که شامل دفاتر و دستگاه‌های متعدد می‌شد و هریک عهده‌دار محاسباتی خاص بود. نظام و تشکیلات آغازین دیوان‌سالاری سامانیان بیشتر مدیون و مرهون کوشش‌های ابوعبدالله محمد بن احمد جیهانی، یا جیهانی‌کبیر، وزیر دانا و کاردان امیر نصر بن احمد بوده‌است. تشکیلات اداری دولت بخارا‌ آمیزه‌ای بود از الگوی ساسانی، ویژگی‌های محلی خاوران، و دستگاه دیوانی خلافت اسلامی بغداد خود منشأیی برای دولت‌های دیگر، یعنی غزنویان و سلجوقیان شد.
به نوشته نرشخی در تاریخ بخارا، امیر نصر سامانی در میدان ریگستان بخارا، درگاه‌هایی برای کارگزاران خود بنا کرد. (چنان‌که هر عاملی را علی حِده دیوانی بود اندر سرای خویش بر در سرای سلطان). نرشخی از ده دیوان یاد کرده‌است: دیوان وزیر، دیوان مستوفی، دیوان عمیدالملک، دیوان شرط، دیوان صاحب برید، دیوان شرف، دیوان مملکه خاص، دیوان محتسب، دیوان اوقاف و دیوان قضا. دو دیوان دیگر هم بنام‌های دیوان سپاه و دیوان آب وجود دارد.
مهمترین دیوان، دیوان وزارت یا دَست‌ود که در راًس دیگر دستگاه‌های دولتی قرار داشت و متولیان دیگر دیوان‌ها زیر نظر وزیر انجام وظیفه می‌کردند. این دیوان را (وزارت کبری) و عنوان آن را وزیرالوزرا یا صدرالوزرا یا به اختصار، صدر می‌خواندند. عنوان احترام‌آمیز وزیر، شیخ یا شیخ العمید یا شیخ الجلیل بود.
از حدود اختیارات و نحوه ارتباط وزیر با دیگر دستگاه‌های اداری آگاهی چندانی نداریم، اما از دخالت او در تعیین مسؤلان برید و قضا، نظارت بر خزانه و خراج و ترتیب مقررات مالی، رسیدگی به کار لشکریان و پرداخت مواجب آنان، و در دوره‌هایی؛ عزل و نصب سپهسالاران خراسان، گزارش‌هایی در دست است.
وزیر از میان افرادی کاردان که سابقه کار دیوانی و دبیری داشتند،انتخاب می‌گشتند. وزرای سامانیان و حکومت‌های محلی آنان، اغلب افرادی عالم و ادیب و دانشمند بودند.
سررشته امور مالی در دولت سامانیان به دست دیوان خراج (دارالخراج) بود. این دیوان مدت‌ها پیش از دولت سامانی در مسجد کهندز (حصار)، که فرسوده و بلااستفاده مانده بود قرار داشت. بعدها در مرو نیز دیوان‌های خراج و شرطه در مسجد بود. نصر بن احمد در کنار دیگر دیوان‌سراهای بخارا، محلی برای دیوان خراج در میدان ریگستان در جنبه کاخ خویش احداث کرد که تاریخ نرشخی از آن با عنوان دیوان مستوفی یاد کرده‌است. استیفا در لغت به معنی تمام گرفتن و طلب تمام کردن است و در اصطلاح عبارت است از جمع‌آوری خراج، حسابرسی و حسابداری امور مالی و دخل و خرج و تنظیم دفترهای مربوط به آن در یک ولایت یا همه مملکت. ریاست دیوان استیفا را مستوفی به عهده داشت، بعد از دیوان وزارت، بزرگترین و مهم‌ترین دیوان‌ها به‌شمار می‌رفته‌است. به نظر می‌آید نام دیوان مستوفی در متن نرشخی متأثر از دوره بعد از سامانیان باشد. چه خوارزمی، در کتاب خود مفاتیح العلوم که به نام ابوالحسین عتبی وزیر نوح بن منصور به تحریر آورده، از آن به عنوان دیوان خراج یاد کرده‌است. ریاست دیوان خراج با صاحب الدیوان بود صاحب‌الدیوان یا مقام صحابةالدیوان عنوان مطلقی است گویا از این دوره تداول یافته‌است. در شهرها و توابع، کارگزارانی به نام (بُندار) وظیفه جمع‌آوری خراج و انواع مالیات، را زیر نظر بندار بزرگ، مستقر در مرکز استان (کوره) به عهده داشتند. متولی خراج در هر کوره بخشی از اموال خراج را برای پرداخت مقرری سپاه و هزینه‌های جاری کسر می‌کرد و باقی‌مانده را به دیوان مرکزی در پایتخت می‌فرستاد. از علومی که در دیوان خراج استفاده می‌کردند، علم حساب (شمار) بود و دبیرانی که حساب می‌دانستند، به حاسب معروف بودند. در خزانه امیر فردی امین به نام خازن ریاست داشت. از درآمدهای عمده دیوان خراج، مالیات ارضی بود که از کشاورزان و زمینداران گرفته می‌شد. دیگر منابع مالی دولت سامانیان از این قرار بود: تجارت برده، عوارض راهداری، خمس غنائم، مال المصالحه، مصادره، اتاوه و مالیات بر ارث.
اِشراف در لغت به معنی بالابر آمدن و از بالا به زیر نگریستن است و در اصطلاح، به معنی بازرسی در امور دیوانی، به ویژه در امر استیفا و امور مالی بوده‌است. مرکز دیوان اشراف در میدان ریگستان بخارا بود. متصدی‌این دیوان را (مُشرِف) و (مشرف مملکت) می‌نامیدند. او در هر ولایتی نایبی داشت که کارهای مربوط به دیوان اشراف را انجام می‌داد. متأسفانه از وضع‌این دیوان در زمان سامانیان آگاهی چندانی نداریم.
دیوان رسائل که بعدها دیوان انشاء خوانده شد، از مهم‌ترین دیوان‌ها بود که وظیفه آن انشای فرمان‌های حکومتی، مکاتبات اداری، و نامه‌های رسمی (سلطانیات) بود که از سوی امیر به خلیفه، حکومت‌های محلی نوشته می‌شد و ثبت آن‌ها را به عهده داشت. از این رو؛ از دیوان رسائل با عنوان دیوان اسرار و از متولی آن با نام کاتب‌السِّر یاد می‌شد. نرشخی نیز از آن با نام دیوان عمیدالملک یاد کرده‌است. دبیران دیوانه رسائل به جز اصطلاحات خاص خویش، می‌بایست با اصطلاحات رایج در دیگر دیوان‌ها آشنایی داشته باشند. در دیوان رسائل نامه‌ها با تمام جزئیات نسخه‌برداری و نامه‌های وارده و صادره زیرنویسی می‌شد. همچنین نامه‌هایی که برای مهر و امضا فرستاده می‌شد، در صورتی که (اَسکُدار) نام داشت، ثبت می‌گردید.
شُرطَه به معنی علامت، و جمع آن شُرَط است. شرطیان گروهی برگزیده از سپاهیان امیر بودند که با علائمی مانند پرچم‌های سیاه شناخته می‌شدند و رئیس آن‌ها شرط می‌گفتند. شرطه در دوره سامانیان و در حوزه خلفای عباسی به منزله نیروهای انتظامی و پلیس امروز بود و وظیفه حفظ نظم و امن شهرها، و اجرای احکام جرائم و جنایات را در مرحله رسیدگی ابتدایی، و سپس اجرای کیفرهای شرعی پس از بررسی‌های کامل را بر عهده داشت. از این رو با دیوان قضا همکاری داشت و قضات را یاری می‌داد. در دستگاه خلافت عباسیان اهمیت شورت به درجهای بود که منصور آن را یکی از عناصر چهارگانه خلافت شمرده‌است تازه‌ها را از تجاوز اقویا در امان نگه دارد. در مشرق اسلامی، از جمله در قلمرو سامانیان صاحب یا والی معاون و احداث نیز به معنی صاحب شرط (رئیس پلیس) بود.
بَرید سازمان ارتباطات و خبررسانی دولتی بود که وظیفه جمع‌آوری و گزارش اطلاعات و همچنین حراست از امنیت دولت را بر عهده داشت. در هر استان مأمور برید مستقر بود. در هر یک از نواحی خراسان و ماوراءالنهر یک مأمور وجود داشت. فاصله دو منزل برید از یکدیگر دو فرسخ بود. برخی کاتبان و شاعران و محدثان شغل برید را عهده‌دار شدند. آنان موظف بودند اخبار را بی کم و کاست به مرکز گزارش کنند ابوالحسن سیمجور با بهره‌گیری از مأموران اطلاعاتی توانست دیر زمانی در سمت سپهسالاری خراسان باقی بماند. در بازارها و محله‌ها و مجالس و خانه‌های بزرگان و سرداران و یاران خویش در نیشابور و دیگر شهرهای خراسان جاسوسانی با مواجب معین داشت. در اوایل دوره سامانی برخی محدثان توانستند کار برید را برعهده بگیرند. خلف بن شاهد نسفی جامعه بخاری را برای سمرقندیان تدریس می‌کرد در ۳۰۲ قمری متصدی برید این شهر بود.
در مرکز هر استان فقیهی منصب قضا داشت و در شهرها و توابع نیز قاضیانی زیر نظر او کار می‌کردند. تعیین قضات در رسیدگی به کار نهادهای دادرسی در کوره‌ها بر عهده دیوان قضای مستقر در پایتخت بود که قاضی القضات بر آن ریاست داشت. قاضی القضات بخارا و نیشابور را امیر یا وزیر انتخاب می‌کرد. قاضی وظیفه فصل منازعات و خصومات و استیفای حقوق از بازدارنده و رساندن حق به صاحب آن را به عهده داشت و به همه مرافعات و مسائل حقوقی رسیدگی می‌کرد. البته رسیدگی به جنایات در حیطه وظایف صاحب شرطه بود. در دوره‌های نخست و پیش از استقرار دولت سامانی تعیین قاضی همچون دیگر کارگزاران دولتی چون والی و عامل از اختیارات خلیفه بود و قاضی از وی حکم دریافت می‌کرد بعد از تعیین قاضی از شئون امارت بود و امیر سامانی یا عالی‌ترین معمول دیوان سالاری یعنی وزیر مرجع تصمیم‌گیری در این دوره بودند. رسیدگی به مشکلات سیاسی وظیفه والی مظالم بود کار مظالم علاوه بر انصاف قضا مستلزم قدرت و نفوذ اجرایی نیز بود؛ از این رو امیر یا قاضی آن را به عهده می‌گرفت. در بخارا و نیشابور به جز مجالس دادرسی، هفته‌ای دو بار مجلس مظالم برپا می‌شد. این آیین که مقدسی آن را در جهان اسلام بی‌مانند دانسته در زمان غزنویان و سلجوقیان ادامه یافت. در کشور سامانیان مذهب فقهی حنفی آن اکثریت داشت برخی ولایات هم از مذهب شافعی پیروی می‌کردند از اینرو قضات منحصراً از میان این دو گروه انتخاب می‌شدند.
حسبه از دیدگاه فقهی، وظیفه‌ای دینی بود که متصدی آن، که اصطلاحاً محتسب نامیده می‌شد، در زمینه امر به معروف و نهی از منکر بر کار اصناف و بازاریان نظارت می‌کرد. محتسب در واقع مأموریتی دینی و اجتماعی و اقتصادی را عهده‌دار بود و از این رو می‌بایست به فقه و قضا آشنا و به عدالت معروف باشد. متأسفانه دربارهٔ چندی و چونی کار این دیوان در زمان سامانیان آگاهی چندانی نداریم. هرچند نرشخی از تأسیس دیوان محتسب بخارا توسط نصر بن احمد آگاهی داده اما متأسفانه اطلاعات درخوری دربارهٔ این دیوان موجود نیست در منابع از برخی محتسبان این دوره یاد شده‌است: از آن جمله محمد بن عبدالرحمان انصاری نشابوری است که ظاهراً در سده سوم قمری می‌زیسته‌است، دیگری ابوعبدالله محمد بن حسن بن یحیی بن اشعث وردانی محتسب است که به یکی از قرای بخارا منسوب و راوی حدیث بود.
وقف در اصطلاح فقهی عبارت است از نگه داشتن مال و رها و جاری کردن منفعت آن برای مقاصد معین است. بدین ترتیب که اصل مال را با قرار و شرایط مخصوص از خرید و فروش و دیگر معاملات انتقالی متوقف می‌سازند تا از منافع آن برای مصالح همه یا طبقه خاصی بهره‌برداری شود. در زمان سامانیان سنت دینی وقف رواج داشت و امیران و دولتمردان و مردم این نیکوکار اموال و املاک وقف مصالح عمومی مانند مساجد مدارس بیمارستانها کتابخانه‌ها رودها پل‌ها یا اشخاص و خاندان‌ها و گروه‌های خاص می‌کردند. امیراسماعیل بن احمد، املاکی را خرید و بر رباط‌ها و علویان و فقرا و ورثه و موالیان خویش و مسجد جامع وقف کرد. ابوسعد خرگوشی فقیه و زاهده شافعی در نشابور بیمارستانی ساخت و بر آن وقف بسیار کرد. موقوفه‌هایی را که در بسیاری از مناطق کشور برپا شده بود دیوان اوقاف در بخارا اداره می‌کرد.
در دیوان سپاه مرجع تمام امور دفتری بود، که (جریده سَوداء) نام داشت و در آن، عده افراد هر فرمانده در سال و مشخصات آنان ثبت می‌گردید. یکی از زیر مجموعه‌های مهم در تشکیلات دیوان سپاه، (دیوان عَرض) بود که متصدی آن را عارض می‌خواندند. وی نام سپاهیان را در ضمن حقوق بگیران ثبت می‌کرد و مواجب و عطایا و احیاناً اقطاعاتی را که به آنان واگذار می‌شود، تعیین و پرداخت می‌کرد. عارض همچنین سیاهه‌ای از خصوصیات سلاح‌ها و اسب‌های سپاهیان تهیه می‌کرد. سپهسالار خراسان که در نیشابور می‌نشست، فرمانده کل اردوی سامانی عالی‌ترین مقام نظامی دولت بخارا بود و امیران بزرگ و نام‌آور به این سمت منصوب می‌شدند. در سمرقند، پایگاه مهم غازیان و شهر پر رونق تجاری، نیز لشکریان سامانی به فرماندهی سپهسالار مستقر بودند. عنصر اصلی سپاه سامانیان، غلامان ترک بودند. گروهی از سپاهیان و فرماندهان آموزش دیده نیز خاستگاه خراسانی داشتند و به گفته ابن حوقل، از خاندان‌های اصیل و کهن ایرانی، یعنی آزادگان و دهقانان بودند. بعداً نیز دسته‌هایی از گیل و دیلم و کرد و عرب به لشکریان سامانی پیوستند. سربازان داوطلب را مطوعه می‌خواندند و آنان که با کافران می‌جنگیدند، عنوان افتخارآمیز غازی داشتند.
املاک اختصاصی امیران سامانی را نهادی به نام دیوان مملکه خاصه یا دیوان ضیاع اداره می‌کرد. چنان‌که امیر اسماعیل و امیران پس از او در جوی مولیان، کاخ‌ها و کوشک‌ها و بوستان‌ها ساختند. به جز این بعضی روستاها و نواحی جزو املاک سلطنتی شد و از پرداخت مالیات معاف گردید.
رود بزرگ مُرغاب یا (مروین) در شمال غربی افغانستان و جنوب شرقی ترکمنستان منبع اصلی کشاورزی این منطقه بود. در مسیر پایینی این رود، شهر مرو، محل تشکیلات دیوان قرار داشت. در آنجا مقدار آب مصرفی هر مالک و اخراج او، که بر مبنای مقدار آب مصرف شده بود، ثبت می‌گردید. سد مرو در شش فرسخی شهر قرار داشت به ده هزار نگهبان تحت امر میرآب یا میررود (امیرالماء) از آن محافظت می‌کردند. میررود گزارش‌های اندازه‌گیری آب را سریعاً به دیوان آب می‌فرستاد و از آنجا پیک‌ها، گزارش را به تمام متصدیان شاخه‌های رودخانه می‌رساندند تا آب را برابر اندازه داده شده بخش‌بندی کنند.
عبدالرحمن بن معاویه بن هشام بن عبدالملک ملقب به عبدالرحمن داخل اولین امیر امارت قرطبه در اندلس بود، او لقب‌های دیگری از جمله داخل یا عبدالرحمن اول را نیز داشت. عبدالرحمن از سال ۷۵۶ تا ۷۸۸ بر اندلس حکومت کرد. عبدالرحمن داخل امور کشور را به خوبی اداره کرد و توانست در طول دوران حکومتش آرامش و ثباتی در اندلس به وجود آورد. او پسرش هشام را به جانشینی خود انتخاب کرد. سرانجام وی در روز ۲۴ ربیع‌الثانی ۱۷۲ (۲ اکتبر ۷۸۷ میلادی) در سن پنجاه و هشت سالگی چشم از جهان بست و پسرش هشام خلافت را بدست گرفت.
عبدالرحمن در پالمیرا در نزدیکی دمشق در قلب خلافت اموی، پسر شاهزاده اموی معاویه بن هشام و صیغه او رحه، زنی بربر از قبیله نفزا، به دنیا آمد. او نوه خلیفه هشام بن عبدالملک (۷۲۴-۷۴۳) بود. او بیست ساله بود که خانواده‌اش، بنی امیه حاکم، توسط انقلاب عباسی در ۷۴۸-۷۵۰ سرنگون شدند. عبدالرحمن و بخش کوچکی از خانواده‌اش از دمشق که مرکز قدرت امویان بود گریخت. افرادی که با او حرکت می‌کردند شامل برادرش یحیی، پسر چهار ساله‌اش سلیمان و تعدادی از خواهرانش و همچنین غلامش بدر می‌شد. خانواده از دمشق به رود فرات گریختند. در تمام طول مسیر، مسیر پر از خطر بود، زیرا عباسیان سوارانی را به سراسر منطقه فرستاده بودند تا شاهزاده اموی را بیابند و او را بکشند. عباسیان نسبت به همه اعضای بنی امیه که یافتند بیرحم بودند. ماموران عباسی در حالی که عبدالرحمن و خانواده‌اش را در روستایی کوچک پنهان شده بودند، محاصره کردند. او پسر خردسالش را نزد خواهرانش گذاشت و با یحیی گریخت. گزارش‌ها متفاوت است، اما بدر احتمالاً با عبدالرحمن فرار کرده است. برخی از تاریخ‌ها نشان می‌دهد که بدر بعدها با عبدالرحمن ملاقات کرد.
اعراب، از همان ابتدای استقرار خود در اسپانیا، جنگ قبیله‌ای را از سر گرفتند. مبارزه بسیار شدید بود و کشور رو به فروپاشی می‌رفت. سرانجام در سال ۷۵۶، یکی از وابستگان خاندان اموی وارد اسپانیا شد و با نام عبدالرحمن اول خود را امیر قرطبه اعلام کرد. اعلام فرمانروایی عبدالرحمن وضعیت جدیدی به وجود آورد. لقب امیر تاکنون از طرف حکامی بکار می‌رفت که از طرف خلیفه به این مقام منصوب شده بودند اما از آنجا که خلفای عباسی مسئول کشته شدن تقریباً همه افراد خانواده اموی بودند، مسئله به رسمیت شناختن خلیفه از طرف عبدالرحمن مطرح نبود. از طرف دیگر او لقب خلیفه را برای خود انتخاب نکرد و همچنین جانشینان او در امور شمال آفریقا که تحت حاکمیت عباسیان بود، دخالت نمی‌کردند تا آنان را علیه خود تحریک نکنند. به هر صورت در جهان اسلام برای اولین بار، یک نهاد سیاسی به وجود آمد که بدون توجیه خود بر اساس عقاید ارتدادی، بر اساس استقلال کامل از جامعه اصلی مسلمانان تشکیل شده بود. عبدالرحمن بعد از پیروزی‌هایی که گاهی با جنگ و گاهی با نیرنگ بدست آورد تا پایان عمر به بهره‌برداری از صلح و آرامشی که به وجود آمده بود روزگار گذراند. آنچه که در دوران حکومت عبدالرحمن تازگی داشته و مهم بود، این موضوع بود که او مافوقی نداشت و خود نسبت به فرمانروایی بر اسپانیا دارای حقوقی بود. مهم‌ترین مشکلی که عبدالرحمن برای تحکیم حکومت خود با آن مواجه بود تنوع عناصر تابعه‌اش به خصوص از نظر نژادی بود. در درجه اول اعراب بودند که اگر چه تعداد زیادی نبودند ولی موضع مسلطی داشته و قدرتمند بودند. علاوه بر آنان دو گروه مسلمان وجود داشت که شامل بربرها و اهالی بومی اسپانیا می‌شد. تعداد بربرها زیاد بود چرا که اکثریت نیروی انسانی فاتح و متصرف را تشکیل می‌دادند. با این همه عناصر متفاوت و ناهماهنگ، حفظ و نگهداری یک حکومت قوی مشکل بود. شورش‌های زیادی برپا می‌شد. عبدالرحمن با اراده‌ای قوی تمام عناصر مخالف و بزرگان عرب و بربر را شکست داد و نظم و یکپارچگی و اتحاد را به سرزمین اندلس بازگرداند با نیروی شمشیر ثابت کرد که قساوت و سنگدلی‌اش از همه بیشتر و برای تحکیم حکومت از هیچ وسیله مشروع یا غیر مشروعی روی گردان نخواهد بود؛ ولی تمام این پیروزی‌ها را به قیمت از دست دادن دلهای مردم بدست آورد، ولی شاید عبدالرحمن انتخاب دیگری نداشت، چون وسیله دیگری برای از میان برداشتن بی‌نظمی و شورش‌های مداوم نداشت، و با شورش و بی‌نظمی جز با شدت نباید رو به رو شد. یکی از شیوه‌هایی که عبدالرحمن برای مقابله با این مشکل (شورش‌های اعراب و بربرها) در پیش گرفت، ایجاد سپاه حرفه‌ای و نیرومند بود. این سپاه احتمالاً از بردگانی تشکیل می‌شد که جمع‌آوری آنان از شمال پیرنه آسان بود. بازماندگان عبدالرحمن این سپاه مزدوران را گسترش دادند. این مسئله باعث شد که امیر از اتباع خود جدا و مستقل شود، در نتیجه مشکلات جدید و جدی به وجود آمد. هنگامی که امویان حکومت خود را در سرزمین‌های مفتوحه مستقر می‌کردند، اتفاق مهمی در مرزهای شمالی واقع نشد، اگرچه فعالیت‌هایی در جریان بود. در سال‌های بین ۷۴۰ و ۷۵۵ پادشاهی آستوریاس، در شمال غربی شبه‌جزیره ایبری، قلمرو خود را گسترش دادند.
نزدیکترین و باوفاترین یاران او غلام او بدر بود که در روزگاری که مأموران عباسیان عبدالرحمن را تعقیب می‌کردند او را تنها نگذاشت و با شجاعت و هوش و دوراندیشی دولت اندلس و پادشاهی شبه جزیره ایبری را برای عبدالرحمن فراهم کرد، و از جهاتی او را می‌توان ابومسلم دولت امویان اندلس دانست، و در سال‌های اول حکومت عبدالرحمن مهم‌ترین مقام و فرماندهی سپاه را بر عهده داشت؛ ولی در سال‌های آخر عبدالرحمن از او خشمگین و ناراحت شد و او را از مقام‌های خود برکنار کرد و اموال او را ضبط کرد و او را به یکی از قلعه‌های مرزی تبعید کرد. سرانجام بدر در فقر و ناتوانی مرد.
عبدالرحمن به پیروی از خلفای اموی دمشق، مقام حاجب، که به منزله وزیر اول یا وزیر خلیفه می‌باشد را برای خود به وجود آورد و این پست را به نزدیکترین افراد خود که از روز اول از او حمایت کرده بودند داد، و برای هر مسئولیت کسی را به عنوان معاون تعیین کرد که مانند رایزنان یا اعضای شورای عالی کشور بودند. تعیین مسئولان در ابتدای کار بر اساس عصبیت بود ولی بعدها که اعراب برای بدست گرفتن حکومت با او مبارزه کردند توجه خود را به بربر به خصوص بربر عدوه (مراکش و شمال آفریقا) و موالی معطوف کرد. عبدالرحمن برای اولین بار در تاریخ اندلس سپاه حرفه‌ای از داوطلبان و مزدوران به وجود آورد و گارد مخصوصی به منظور حراست از خود تشکیل داد که از بربر و بردگان خارجی و موالی بود و تعداد آن به چهل هزار نفر می‌رسید. عبدالرحمن در سال‌های آخر زندگی به فکر تأسیس نیروی دریایی افتاد و نیروی دریایی قابل توجهی برای اندلس به وجود آورد. او در قرطبه و شهرهای دیگر مسجد ساخت. عبدالرحمن در آخرین سال زندگی خود (۱۷۰ هجری) ساخت مسجد جامع قرطبه را شروع کرد البته عمرش وفا نکرد که بنای مسجد را تمام کند و پسرش هشام آن را تکمیل کرد. او در آبادی شهرها مخصوصاً پایتخت اندلس قرطبه تلاش زیادی کرد.
عبدالرحمن در قرطبه دارالضربی مانند دارالسکه شهر شام ساخت که سکه‌های طلا و نقره را به سبک خلافت امویان (از نظر وزن و نقش بر آن) می‌ریختند.
سیاست عبدالرحمن نسبت به شهروندان مسیحی همراه با عدالت و صلح بود. او هیچوقت به فکر حمله و تصرف سرزمین‌های مسیحیان نیفتاد و به فکر ایجاد زندگی مسالمت‌آمیز و همراه با تفاهم و قراداد صلح با آنان بود.
ابن حیان مورخ اندلسی عبدالرحمن را این‌گونه توصیف کرده‌است : ابن حیان از طرف دیگر عبدالرحمن را در شدت عمل و قساوت به ابوجعفر تشبیه می‌کند.
یوسف بن عبدالرحمن الفهری تازه در ساراگوسا (۷۵۵) یک شورش را شکست داده بود که در سال ۷۵۵ علیه لشکرِ قومیتِ باسکهای پامپلونا شروع به یک لشکرکشی کرد ولی گروه گسیل شده منهدم شد.
این لحظهٔ گزیده شده توسط شاهزاده اموی عبدالرحمن بن معاویه بن هشام بن عبدالملک بود، شاهزاده‌ای که چند سال پیش سوریه را ترک کرده بود تا از دست عباسیان بگریزد و در سواحل جنوبی اسپانیای کنونی پیاده شود.
وی راه خود را با هدف به چنگ آوردن سنگرهای مهم جنوبی مانند مالاگا و سویل ادامه داد.
در آغاز درآمدن عبدالرحمن به اندلس، نیروهای اندلس دو دسته شدند. هر دو فرمانده ادعای بیعت با هر دو گروهِ بربر و جُندِ سوریه را داشتند. به‌طور کلی، یگانهای یمنی در گروه دوم به رقیب اموی پیوستند، در حالی که رقبای مودار و قیس آنها به یوسف وفادار ماندند.
یوسف شاید در عقب‌نشینی خود به تولدو کشته شده باشد ولی دیگر گزارش‌ها خبر از زندگی او در آن دژ به مدت دو یا سه سال می‌دهند، جایی که سرانجام از سوی برخی از یاران خود کشته شد.Collins, Roger (1989). p. 122.Trask, R. Larry (1996). "The History of Basque". London: Routledge. , p. 12.Al-Sulami, Mishal Fahm (2004)." The West and Islam: Western Liberal Democracy Versus the System of Shura". London: Routledge. , p. 207.Collins, Roger (1989). p. 132.
کهیند وایلی (به انگلیسی: Kehinde Wiley) (زاده ۱۹۷۷)"Kehinde Wiley", "Artnet". Retrieved October 13, 2010. یکی از هنرمندان پیشرو آمریکایی آفریقاییاست که آثارش بر غیبت سیاهان در نقاشی‌ها و مجسمه‌های هنر غربی تأکید دارد. او در تلاش است تا در آثارش این عدم توازن تبعیض‌آمیز را اصلاح کند. او به کشیدن پرتره‌های بزرگ از سیاهپوستان امریکا شهرت دارد. بدین صورت که پرتره‌های مشهور در تاریخ را بازآفرینی می‌کند اما بجای شخص معروف تابلو، مردان سیاهپوست را در لباسی امروزی نقاشی می‌کند تا بدین نحو، آن‌ها را در آنچه خودش «دایره قدرت» می خواند قرار دهد.
سنین جوانی و تحصیل
وایلی در لس آنجلس ، کالیفرنیا متولد شد. پدرش ، ایسایا دی اوبوت یوروبا ، اهل نیجریه و مادرش فردی مای ویلی ، آفریقایی آمریکایی است. وایلی یک برادر دوقلو دارد. هنگامی که ویلی کودک بود ، مادرش می خواست او و برادرش در خیابان ها نمانند و بنابراین او از علاقه آنها به هنر حمایت کرد و آنها را در کلاس های هنر بعد از مدرسه ثبت نام کرد. در سن 11 سالگی ، وایلی و برادرش به همراه 48 کودک دیگر انتخاب شدند تا مدت کوتاهی را در هنرستان هنر در روسیه ، درست خارج از سن پترزبورگ سپری کنند. در اینجا بود که وایلی علاقه اش به پرتره را پیدا کرد. وایلی خاطرنشان کرد که برادرش در عکاسی بهتر از خودش بود و این باعث ایجاد حس رقابت بین آنها شد. خواهران و برادران برای دیدن اینکه چه کسی می تواند واقع بینانه ترین تصاویر را بازسازی کند ، رقابت می کنند. وی با کلاسهای دیگر در ایالات متحده به تحصیل در هنر ادامه داد.
این دوقلوها توسط مادرشان بزرگ شدند. هنگامی که پدرشان ، که به عنوان دانشجوی بورسیه به آمریکا آمده بود ، تحصیلات خود را تمام کرد ، او به نیجریه بازگشت و فردی را ترک کرد تا شش فرزند این زوج را تربیت کند. وایلی گفته است که خانواده وی از طریق چک های رفاهی و درآمد محدودی که از طریق "فروشگاه اقتصادی" مادرش بدست آمده بود - که متشکل از یک تکه پیاده رو در خارج از خانه آنها بود ، زنده مانده اند. وایلی در 20 سالگی به نیجریه سفر کرد تا با پدرش ملاقات کند و ریشه های خانواده اش را در آنجا جستجو کند. ویلی در سال 1999 BFA خود را از انستیتوی هنر سانفرانسیسکو و وزارت امور خارجه خود را از دانشگاه ییل ، ​​دانشکده هنر در سال 2001 به دست آورد ؛ قبل از اینکه در موزه استودیو در هارلم به عنوان یک هنرمند شناخته شود ، اظهار داشت: "وی را به هنرمندی تبدیل كرد كه امروز است.". جفری دیچ ، یك فروشنده و متصدی هنر ، اولین نمایش انفرادی ویلی (گذراندن / ژست گرفتن) را در گالری هافمن در شیكاگو در سال 2005 به نمایش گذاشت. 10 سال بعد دایچ نماینده او شد.
فعالیت های هنری
تصویرسازی از استادان قدیمی با شخصیتهای سیاه
وایلی اغلب به نقاشی های استادان قدیمی برای ژست یک چهره اشاره می کند. نقاشی های ویلی اغلب مرزهای بین نمایش سنتی و معاصر را محو می کند. ارقام خود را به حالت واقع گرایانه ارائه می دهد - ضمن اشاره به نقاشی های خاص استاد قدیمی - وایلی تلفیقی از سبک ها و تأثیرات دوره را ایجاد می کند ، از روکوکو فرانسه ، معماری اسلامی و طراحی منسوجات آفریقای غربی ، گرفته تا هیپ هاپ شهری و "فوم دریا" سبز "نمونه رنگی Martha Stewart Interiors. وایلی چهره های خود را کمی بزرگتر از اندازه واقعی به صورت قهرمانانه به تصویر می کشد و به آنها ژست هایی می دهد که به معنای قدرت و بیداری معنوی است. تصویر وایلی از مردانگی از طریق این موضوعات قدرت و معنویت فیلتر می شود.
وایلی در تعدادی از نقاشی های خود شخصیت های سیاه را وارد نقاشی های استادان قدیمی می کند. در سال 2007 وی در همان اوایل قرن نوزدهم "شارژر شارژ" ساخته تئودور گریکو با یک مرد سیاه پوست جوان با لباس خیابانی غیر رسمی به عنوان هوسار شمشیرزنی در نقاشی افسر هوسارها دوباره تصویر کرد.
به همین ترتیب ، ناپلئون رهبری ارتش بر فراز آلپ (2005) بر اساس عبور ناپلئون از آلپ (1800) توسط ژاک لوئیس داوید است که اغلب آنرا "شاهکار" می دانند. وایلی آن را با یک سوار آفریقایی که خستگی های مدرن ارتش و یک باند را بر تن کرده بود ، از نو درست کرد. وایلی "درک سیاهی را بررسی می کند و یک المپ ترکیبی معاصر را ایجاد می کند که در آن سنت با اعتبار خیابانی جدید سرمایه گذاری می شود". وایلی در حین خلق اثر سعی کرد از اسب های واقعی برای مدل سازی استفاده کند و دریافت که نسبت بین انسان و اسب در کار اصلی غیرواقعی است.
هدف از هنر در زمان داوید تبلیغات بود. اگرچه به نظر طبیعی گرایانه است ، اما هر دو در عکسهای وایلی و داوید از سوارکارانی استفاده می کنند که متناسب با عصای آنها نیستند ، زیرا "مردان در اسبهای واقعی بسیار کوچکتر به نظر می رسند." وایلی ادعا می کند همزمان به سمت توهم مورد استفاده در نقاشی های استادان قدیمی کشیده می شود در حالی که می خواهد آنها را افشا کند: "من تصور می کنم جذابیت این است که ، در جهانی بسیار غیرقابل انعطاف و غیر قابل شناخت ، توهم یا روکش منطقی ، از نظم - این مردان نیرومند ، این قدرت دهنده های قدرتمند حقیقت هستند. و بنابراین این کاری که من می کنم به معنای عجیبی است که به سمت آن شعله کشیده شده و می خواهم یک باره آن را منفجر کنم.
پرتره های او بر اساس عکس مردان جوانی است که وایلی در خیابان می بیند. او مردانی را از خیابان 125 هارلم و همچنین محله South Central Los Angeles محل تولد او نقاشی کرده است. با لباس خیابانی ، از مدلهای وی خواسته شد که از نقاشی های استادان دوره رنسانس مانند تیزانو وچلیو و جیووانی باتیستا تیپولو ژست بگیرند. ویلی رویکرد خود را اینگونه توصیف می کند: "بازجویی از مفهوم استاد نقاش ، بلافاصله انتقادی و همدستی". نقاشی های مجازی او "منابع تاریخی را نقل می کنند و مردان سیاه پوست را در آن زمینه قدرت قرار می دهند". به این ترتیب ، نقاشی های او به شکلی منحصر به فرد و معاصر تاریخ و سبک را تلفیق می کند. شرح داده شده است که هنر وی دارای ویژگیهای همجنس گرایانه است. وایلی از نقش اسپرم به عنوان نمادی از مردانگی و جنسیت استفاده کرده است.
این تصور مجدد در قطعه سفارش یافته Wiley VH1 نیز مشاهده شد ، جایی که از او خواسته شد تا مفاخر برنامه افتخارات Hip Hop 2005 را نقاشی کند. وایلی رپ Ice T را به عنوان ناپلئون و Grandmaster Flash و Furious Five a به عنوان شرکت نگهبان مدنی هلند از قرن هفدهم به تصویر کشید.
گاهی ویلی جنسیت چهره های به تصویر کشیده شده در آثار قدیمی را تغییر می دهد. در پرتره یک زوج از سال 2012 ، او یک زن و شوهر (زن و مرد) را که در نقاشی اصلی سال 1610 به تصویر کشیده شده است جایگزین یک جفت مرد جوان می کند. در همان سال ، وی دو تغییر را در داستان كتاب مقدس سربریدن جودیت هولوفرنس به نمایش گذاشت كه توسط كاراواجیو نقاشی شده است ، و جایگزین هولوفرنس نر با چهره های زنانه شد. مجله نیویورک یکی از این موارد را چنین توصیف کرد که "یک زن سیاه و سفید ظریف و بلند با لباس بلند آبی رنگ است. از یک طرف او چاقویی را در دست دارد. در دست دیگر ، یک سر زن سبزه که کاملاً بریده شده است". وایلی درباره این اثر گفت: "این به نوعی بازی در مورد" kill whitey "است. همچنین شامل یک زن سیاه پوست امروزی به عنوان جودیت و یک زن سفیدپوست به عنوان هولوفرنس است ، که انتظارات بیننده را از این نقوش آشنا به چالش می کشد ، قرائت های سیاسی را دعوت می کند ، و "تصویر خشن از تاریخ هنر خم می کند - که با آنها موج می زند [...] - به نیازهای کشوری که زیرساخت های خشونت آمیز حتی خیرخواهانه ترین سنت های خود را بررسی می کند. والتر رابینسون منتقد هنری اظهار داشت که این تصور دوباره داستان جودیت / هولوفرنس است "پیشنهاد می کند ، با بی رحمی شوخی ، جودیث ترجیح می دهد که با استانداردهای زیبایی سفید انجام شود."
برخی از مفسران محافظه کار از انتخاب ویلی برای این کمیسیون انتقاد کردند زیرا وی پیش از این دو نوع نقاشی از جودیت سربریدن هولوفرنس تولید کرده بود ، که در آن وی زنان آفریقایی-آمریکایی را نشان می دهد که سرهای بریده زنان سفید را در دست دارند.
صحنه جهانی
گرچه پرتره های وایلی در ابتدا بر اساس عکسهای مردان جوان از خیابان های هارلم ساخته شده بود ،اما بعدها وایلی شروع به گسترش بین المللی کرد ، از جمله مدل های یافت شده در پس زمینه های شهری از سراسر جهان - از جمله بمبئی ، سنگال ، داکار و ریودوژانیرو. این بدن عظیم جهان به عنوان "صحنه جهانی" شناخته شد. مدل ها لباس روزمره خود را می پوشند و از آنها خواسته می شود ژست های موجود در آثار هنری مربوط به تاریخ محل زندگی خود را تصور کنند. این کنار هم قرار دادن "قدیم" است که توسط "جدید" به ارث رسیده است - که اغلب هیچ وراثت بصری ندارند که بتوانند از آن صحبت کنند. " وایلی می گوید این مکالمه ای را روشن می کند که به همان اندازه عاطفی و احساسی است.
وایلی کشورهایی را انتخاب می کند که به اعتقاد او در قرن بیست و یکم در "بلوک گفتگو" قرار دارند تا بخشی از صحنه جهانی باشند. وایلی برزیل ، نیجریه ، هند و چین را انتخاب کرد زیرا همه آنها "نقاط اضطراب و کنجکاوی و تولید" برای جهانیان هستند. همانطور که وایلی به دور دنیا سفر کرده است ، متوجه شده است که بسیاری از مردم در سراسر جهان با فرهنگ آمریکایی با اصطلاح آمریکایی سیاه ارتباط برقرار می کنند. همانطور که او همچنان به نقاشی مدل ها از خیابان های سراسر جهان ادامه می دهد ، بیشتر آنها را نه براساس نقاشی غربی ، بلکه هنر این کشورها که دارای ثروت تاریخی هستند ، نقاشی می کند.
پرتره پرزیدنت باراک اوباما
در اکتبر 2017 ، اعلام شد که وایلی توسط باراک اوباما برای نقاشی یک تصویر رسمی از رئیس جمهور سابق انتخاب شده است تا در نمایشگاه ملی "رئیس جمهور آمریکا" در گالری پرتره ملی اسمیتسونیان همراه با امی شرالد که توسط میشل اوباما برای پرتره بانوی اول در همان روز انتخاب شد . آنها اولین هنرمندان سیاه پوستی بودند که به ترتیب پرتره رئیس جمهور آمریکا و پرتره بانوی اول را نقاشی کردند. این پرتره بیش از دو سال از اولین مکالمه در مورد کمیسیون تا رونمایی که در 12 فوریه 2018 در گالری پرتره ملی اسمیتسونیان برگزار شد (جایی که پرتره های رئیس جمهور گذشته در خارج از کاخ سفید به نمایش گذاشته شده بود) طول کشید. این نقاشی در استودیوی هنرمندان در چین اجرا شد. در مقایسه با پرتره های ریاست جمهوری گذشته ، که موضوعات آنها را در نمایشی واقع بینانه تر از یک دفتر به عنوان زمینه ای برای نشان دادن اقتدار خود نشان می دهد ، وایلی اوباما را که به طور عادی روی صندلی عتیقه نشسته بود به تصویر می کشد ، به ظاهر در میان شاخ و برگ ها شناور است. هر گل به مکانی اشاره دارد که نمایانگر رویدادی است که در زندگی اوباما اتفاق افتاده است ، مانند گل داودی ، گل رسمی شهر شیکاگو (جایی که وی به عنوان سناتور انتخاب شد) ، نیلوفرهای آفریقایی ، نماینده کنیا برای احترام گذاشتن به پدر اوباما ، که در کودکی درگذشت و یاسمن ، نمایانگر دوران کودکی اوباما در هاوایی با پدربزرگ و مادربزرگش. الهام بخش ژست اوباما از جلسه عکاسی برای بدست آوردن عکسهایی از اوباما برای استفاده در پرتره بود.
وایلی لحظه ای از آرامش را در میان عکسها به یاد آورد که اوباما اساساً همانطور که در تصویر به تصویر کشیده شده بود ، ژستی که هنرمند احساس می کرد برای اوباما اصیل است. در هنگام رونمایی از پرتره اوباما ، وایلی در مصاحبه ای اظهار داشت كه اوباما "نمایندگی بسیار آرام و مردانه" را می خواست و وایلی این تصویر را از طریق جزئیات كوچك ایجاد كرد: یقه باز ، نبود كراوات و تصور اینکه بدن رئیس جمهور به جای اینکه دور از ذهن باشد ، از نظر جسمی به سمت بیننده در حرکت است.
وایلی اشاره کرد که اوباما و پیش زمینه گیاهان در حال جنگ هستند ، "چه کسی ستاره نمایش می شود ، داستان یا مردی که در آن داستان زندگی می کند؟" ، که ویلی می خواهد نشان دهد که اوباما کسی است که کانون توجه پرتره است و نه فقط داستان و تجربیات او که به زندگی او کمک می کند. پرزیدنت اوباما در کارهای ویلی مشاهده کرد که او قادر است یک فرد معمولی را به عنوان پادشاهی به نظر برساند و سپس آن را بالا ببرد تا آنها به عنوان بخشی از زندگی آمریکایی ها تعلق بگیرند ، زیرا اوباما معتقد بود که سیاست باید در مورد کشور باشد که از پایین گسترش می یابد و نه برعکس. وایلی همچنین در رونمایی از پرتره اوباما اشاره کرد که او به موزه های لس آنجلس رفته و متوجه شده است که آثار هنری زیادی وجود ندارد که آفریقایی آمریکایی ها را به نمایش بگذارد و او می خواهد آن را تغییر دهد. وی ابراز امیدواری کرد که روزی آثار هنری ایجاد شده بتواند الهام بخش نسل های آینده آفریقایی آمریکایی باشد که به دیوار موزه نگاه می کنند و کسی را می بینند که مانند آنها در موزه به نمایش گذاشته می شود ، به ویژه پرتره اولین رئیس جمهور سیاه پوستان آمریکا. پس از رونمایی از پرتره وایلی از رئیس جمهور و پرتره امی شرالد از بانوی اول ، موزه ملی اسمیتسونیان شاهد افزایش بازدیدکنندگان از 1.1 به 2.1 میلیون نفر بود.
دیگر آثار
ویلی در سال 2016 در موزه هنر سیاتل در ماه مه 2017 ، نمایشگاهی گذشته نگر به نام Trickster در گالری شان کلی ، شهر نیویورک داشت. در این نمایشگاه 11 نقاشی به تصویر کشیده شده بود که هنرمندان سیاه پوست معاصر را به تصویر می کشید.
وایلی در سال 2006 استودیویی را در پکن چین افتتاح کرد تا از چندین مددکار برای انجام نقاشی های خود استفاده کند. در ابتدا ، کار برون سپاری به چین برای کاهش هزینه ها انجام شده بود اما تا سال 2012 ، ویلی به مجله نیویورک گفت که هزینه های پایین دیگر دلیل این امر نیست. مدت هاست که منتقدان در مورد نقاشی نقاشی های وایلی توسط خود ویلی تعجب می کنند. وقتی این سوال پرسیده شد که آیا شخصی می تواند برای تماشای نقاشی او از استودیوی وی در چین بازدید کند ، این هنرمند قبول نکرد. استودیوی پکن وایلی توسط Ain Cocke مدیریت می شود که نزدیک به یک دهه برای او کار کرده است ، ابتدا به عنوان دستیار نقاشی و اکنون به عنوان مدیر. او یک نقاش برجسته است ، هرچند از نظر تجاری بسیار کمتر موفق است.
در سال 2021 ، کار وایلی "Go" به عنوان محل دائمی برگزاری مسابقه در ایستگاه پن در شهر نیویورک تبدیل شد. این کار با شیشه های رنگ آمیزی رقصنده های سیاه شکستگی را در پس زمینه آسمان و ابرها به تصویر می کشد. این قطعه از نقاشی های دیواری سقفی قرن هجدهم میلادی جیووانی باتیستا تیپولو الهام گرفته شده است. این کار اولین نصب دائمی و اختصاصی سایت وی در محیط شیشه است.
جوایز و افتخارات
در اکتبر 2011 ، وایلی جایزه بهترین هنرمند سال را از انجمن معلمان هنری شهر نیویورک / فدراسیون متحد معلمان دریافت کرد. وی همچنین جایزه بهترین هنرمند سال مجله Canteen را دریافت کرد. دو نقاشی وایلی در اوایل سال 2011 به عنوان همکاری با صندوق تولید هنر در بالای 500 کابین تاکسی شهر نیویورک به نمایش درآمد.
وایلی در یک تبلیغ تجاری در ایالات متحده آمریکا به عنوان یک شخصیت افتخاری 2010 معرفی شده است.
Puma AG به ویلی ماموریت داد تا چهار پرتره از بازیکنان برجسته فوتبال آفریقا را نقاشی کند. الگوهای نقاشی او در تجهیزات ورزشی پوما گنجانیده شد. مجموعه کامل ، افسانه های وحدت: جام جهانی 2010 ، در اوایل سال 2010 در Deitch Projects در شهر نیویورک به نمایش گذاشته شد.
کارهای او در گالری پرتره ملی به عنوان بخشی از نمایشگاه Recognize در سال 2008 به نمایش گذاشته شد. Kehinde Wiley: A New Republic ، یک نگاه گذشته نگر در موزه هنرهای زیبا در ویرجینیا (ریچموند ، VA) ، در تابستان 2016 (11 ژوئن - 5 سپتامبر) بود. در آن نزدیک به 60 نقاشی و مجسمه وی به نمایش درآمد.
وایلی زندگی شخصی خود را خصوصی نگه داشته اما تأیید می کند که خود را به عنوان یک مرد همجنسگرا معرفی می کند. ویلی با اشاره به روابط جنسی خود گفت: "روابط جنسی من سیاه و سفید نیست. من یک مرد همجنسگرا هستم که رانندگی کرده ام. من عاشقانه های بسیار خوبی با زنان داشته ام ، اما آنها پایدار نبودند. من همیشه با اشتیاق به مردان نگاه می کردم.
او بین سالهای 2014 و 2018 ، Black Rock Senegal را در یوف ایجاد کرد ، اقامتگاه هنرمندان که توسط معمار سنگالی ، ابیب دژن طراحی شده است.
لیست آثار
نمایشگاه های انفرادی
2002 Passing/Posing at the Rhona Hoffman Gallery, Chicago, IL[54]
2003 Pictures at an Exhibition at Roberts & Tilton, Los Angeles, CA[54]
2003 Faux/Real at Deitch Projects, New York, NY[54]
2004 Easter Realness at Rhona Hoffman Gallery, Chicago, IL[54]
2004 Passing/Posing The Paintings of Kehinde Wiley at The Brooklyn Museum of Art, Brooklyn, NY, catalogue[54]
2005 Bound - Kehinde Wiley Paintings at Franklin Art Works, Minneapolis, MN[54]
2005 White at the Conner Contemporary, Washington, D.C.[54]
2005 Rumors of War at Deitch Projects, New York, NY[54]
2006: Kehinde Wiley: Columbus at the Columbus Museum of Art, Columbus, OH
2006: Willem van Heythuysen at the Virginia Museum of Fine Arts, Richmond, VA
2007: Kehinde Wiley: The World Stage—China at the John Michael Kohler Arts Center, Sheboygan, WI
2008: Three Wise Men Greeting Entry Into Lagos at (PAFA) Pennsylvania Academy Of Fine Arts, Philadelphia, PA
2009: The World Stage: Africa at ArtSpace, San Antonio, TX
2009: Black Light at Deitch Projects, New York City
2010: Legends of Unity | World Cup 2010 | PUMA, several locations worldwide
2011: Kehinde Wiley: Selected Works at the Savannah College of Art and Design (SCAD) Museum of Art, Savannah, GA
2012: Kehinde Wiley/ The World Stage: Israel at The Jewish Museum, New York City[55]
2011–13: The World Stage: Israel at Roberts & Tilton, Culver City, CA; traveled to Jewish Museum (New York) (2012); the Contemporary Jewish Museum, San Francisco, CA (2013); Boise Art Museum, Boise, ID (2013)
2013: Kehinde Wiley: Memling at Phoenix Art Museum, Phoenix, AZ
2015–17: Kehinde Wiley: A New Republic[56] at the Brooklyn Museum (2015), Brooklyn, NY; traveled to Modern Art Museum of Fort Worth, Fort Worth, TX (2016); Virginia Museum of Fine Arts, Richmond, VA (2016); Seattle Art Museum, Seattle, WA (2016); Phoenix Art Museum, Phoenix, AZ (2016); Toledo Museum of Art, Toledo, OH (2017), Oklahoma City Museum of Art (2017)[57]
2018 October 19 - February 10, 2019: Kehinde Wiley at St. Louis Museum of Art, St. Louis, MO.
مجموعه ها
Brooklyn Museum in Brooklyn, New York
Columbus Museum of Art in Columbus, Ohio
Crocker Art Museum in Sacramento, California
Detroit Institute of Arts (DIA) in Detroit, Michigan
Hammer Museum, in Los Angeles, California
Harn Museum of Art in Gainesville, Florida
High Museum of Art in Atlanta, Georgia
Jewish Museum in New York City[59]
Los Angeles County Museum of Art in Los Angeles, California
Milwaukee Art Museum in Milwaukee, Wisconsin
Minneapolis Institute of Art in Minneapolis, Minnesota
Mint Museum in Charlotte, North Carolina
Museum of Fine Arts in Boston, Massachusetts
Museum of Fine Arts in St. Petersburg, Florida
Nasher Museum of Art in Durham, North Carolina
Nelson-Atkins Museum of Art in Kansas City, Missouri
Nerman Museum of Contemporary Art in Overland Park, Kansas
North Carolina Museum of Art in Raleigh, North Carolina
Oak Park Public Library in Oak Park, Illinois
Philbrook Museum of Art in Tulsa, OK
Phoenix Art Museum in Phoenix, Arizona
San Antonio Museum of Art in San Antonio, Texas
Smithsonian's National Portrait Gallery in Washington D.C.
Studio Museum in Harlem in New York City
Toledo Museum of Art in Toledo, Ohio
Virginia Museum of Fine Arts in Richmond, Virginia
Wadsworth Atheneum in Hartford, Connecticut
Walker Art Center in Minneapolis, Minnesota
Gibbes Museum of Art in Charleston, SC
داستان‌های آشپزخانه () فیلمی در ژانر کمدی و درام به کارگردانی بنت هامر است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به بیورن فلوبرگ اشاره کرد.
سوختن در باد () فیلمی در ژانر رمانتیک به کارگردانی سیلویو سولدینی است که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد.
پیرمرد صدساله‌ای که از پنجره فرار کرد و ناپدید شد () فیلمی در ژانر کمدی و فانتزی است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به ینس هولتن و آلن فورد اشاره کرد.
حاج عبدالرحمان ()؛ (۱۲ اکتبر ۱۹۴۰ در الجزیره - ۵ اکتبر ۱۹۸۱ در پاریس). بازیگر، فیلم‌ساز، کارگردان الجزایری به نام المفتش الطاهر شهرت یافت، و در تعدادی از فیلم‌های کارآگاهی همراه با بازیگر یحی بن مبروک در نقش دستیار بازرس بازی کرد.
نقش‌های متعددی را در زندگی هنری اش در سینما و تئاتر ایفا کرد و فقیر مرد.
جینگ امپراتور هان (؛ ۱۸۸ قبل از میلاد – ۱۴۱ قبل از میلاد) امپراتور دودمان هان در کشور چین بود.
وی پس از مرگ پدرش امپراتور ون به پادشاهی رسید اما در ۴۷ سالگی درگذشت و پسرش وو به سلطنت رسید.
به یکی از دو عنوان زیر اشاره دارد:
شیشه زیستی (انگلیسی: Bioglass) بیوگلس 45S5 شیشه‌ای است که ۴۵٪ آن SiO2 و ۲۴٫۵٪ آن CaO24.5%,Na2O و ۶٪P2O5 است. شیشه‌ها جامدات غیر کریستالی آمورفی هستندکه از ترکیبات سیلیکایی تشکیل شده‌اند. در تولید آن برخلاف Glass ceramic که دما به تدریج کم می‌شود پس از قرار دادن مواد در کوره و رسیدن به دمای مناسب به‌طور ناگهانی آن را سرد می‌کنیم و ساختار آمورف می‌گیرد. در مقایسه با شیشه آهکی سود دار (soda-lime glass) بیوگلس 45S5 مقادیر کمتری سیلیکا و بیشتری از کلسیم و فسفر دارد. اسم 45S5 نشان دهنده سهم ۴۵ درصدی SiO2 و نسبت مولی ۵ به ۱ کلسیم به فسفر است. نسبت بالای کلسیم به فسفر ایجاد کریستال‌های آپاتیتی را محتمل می‌کند. یون‌های کلسیم و سیلیکا به عنوان هسته‌های کریستالی‌کننده عمل می‌کنند. اگر نسبت کلسیم به فسفر کم باشد ساختار به استخوان متصل نمی‌شود. دلیل استفاده از بیوگلس 45S5 در کارهای پزشکی شباهت ترکیب آن به هیدروکسی آپاتیت، ماده معدنی استخوان، است.
این ماده باید در جای خشک نگهداری شود چون به راحتی رطوبت را جذب می‌کند و با آن واکنش می‌دهد.
بیوگلس 45S5 اولین ماده مصنوعی بود که از لحاظ شیمیایی با استخوان پیوند برقرار کردو یکی از مزیت‌های آن زیست سازگاری و زیست تخریب‌پذیری آن و عدم پاسخ ایمنی است و کاربرد اولیه آن ترمیم آسیب‌های استخوانی یا نقص‌هایی که امکان تولید دوباره آن با فرایندهای طبیعی وجود ندارد می‌باشد.
اولین جراحی موفقی که بیوگلس 45S5 در آن استفاده شد در جایگزینی استخوانچه‌های گوش میانی بود که برای حل مشکل هدایتی شنوایی بود.
شیشه زیست فعال یکی از اولین مواد کاملاً ساختگی است که یکپارچه به استخوان متصل می‌شود؛ و توسط لری هنچ در اواخر دهه ۶۰ میلادی ساخته شد. ایده ساخت این ماده در سال ۶۷ میلادی به ذهن دکتر هنچ رسید هنگامی که در اتوبوس نشسته بود. او که استادیار دانشگاه فلوریدا بود تصمیم گرفت در کنفرانس تحقیق مواد ارتش آمریکاکه در نیویورک برگزار می‌شد شرکت کند در حالی که قرار بود راجع به مقاومت مواد الکترونیکی در مقابل اشعه صحبت کند. او هنگامی که در اتوبوس نشسته بود، تحقیقش را با کلنل کلینکر در میان گذاشت که تازه از خدمت در ویتنام به آمریکا برگشته بود.
بعد از گوش دادن به توضیحات هنچ دربارهٔ تحقیقش کلنل این سؤال را مطرح کرد که اگر می‌شود ماده‌ای ساخت که در مقابل اشعه با انرژی بالا مقاومت کند، می‌توان ماده‌ای ساخت که در بدن انسان بدون مشکل باقی بماند؟ بعد کلینکر دربارهٔ قطع عضوی از بدن خودش را که در ویتنام حاصل شده بود توصیف کرد که حاصل پس زدن فلز و پلاستیک توسط بدنش بود. سپس هنچ متوجه شد ماده جدیدی نیاز است که ارتباط زنده با بافت‌های بدن برقرار کند.
وقتی هنچ به فلوریدا بازگشت پیشنهاد یک طرح را به بخش تحقیق ارتش آمریکا داد. او در سال ۶۸ بودجه برای این کار دریافت کردو در نوامبر سال ۶۹ شروع به ساخت مستطیل‌های کوچکی با نام شیشه 45S5 کرد. تد گرینلی استادیار جراح ارتپدی دانشگاه فلوریدا آن‌ها را در بیمارستان VA گینسویل در ران موش ایمپلنت کرد. شش هفته بعد گرینلی با تعجب از هنچ دربارهٔ آن مستطیل‌ها و مواد تشکیل دهنده‌شان پرسید و اشاره کرد من به آن‌ها فشار وارد کردم، آن‌ها را کشیدم، در استخوان شکاف ایجاد کردم با این وجود آن‌ها هم چنان به استخوان متصل می‌مانند.
با این آزمایش موفق بیوگلس به وجود آمد و اولین ترکیبات مطالعه شدند. هنچ اولین مقاله خود در این موضوع را در سال ۷۱ منتشر کردو آزمایشگاه او برای ۱۰ سال آینده روی این موضوع مطالعه می‌کرد و همچنان از بودجه ارتش استفاده می‌کرد. تا اوایل قرن ۲۱ بالای ۵۰۰ مقاله از موسسات و آزمایشگاه‌های سراسر دنیا در این موضوع منتشر شد.
اولین جراحی موفقی که از بیوگلس 45S5 استفاده شد در جای‌گذاری استخوانچه‌های گوش میانی بود که در درمان مشکل هدایتی گوش استفاده شد و اکنون از این ماده در فرایندهای تشکیل مجدد استخوان استفاده می‌شود.
به طور کلی سه نوع شیشه زیست فعال سیلیکاتی، بوراتی و فسفاتی وجود دارد.
شناخته ترین شده این گروه ها هستند که شیشه زیستی جزو این دسته است.
گروه بوراتی ها که در ساختار خود مقداری دارای بور هستند زیست تخریب پذیری بالاتری و به عبارت دیگر ماندگاری شیمیایی کمتری دارند امانسبت به شیشه های سیلیکاتی به میزان بیشتری به هیدروکسی آݕاتیت تبدیل میشوند همچنین شیشه‌های زیست‌فعال بوراتی، رشد و تمایز سلولی را در محیط برون‌تنی و تشکیل بافت را در محیط درون‌تنی حمایت می‌کنند. همچنین این شیشه‌ها، می‌توانند از قبل در محلول فسفاتی واکنش نشان‌داده، به‌صورت موادی توخالی
ساخته شوند. هیدروکسی‌آپاتیت تشکیل‌شده توسط شیشه‌های بوراتی متخلخل است و قابلیت بارگذاری با دارو را دارد و در زمان کاشت، دارو برای روزها یا هفته‌ها به بافت محاصره کننده نفوذ می‌کند دارورسانی را برای درمان
عفونت‌های استخوانی دارندhttps://doi.org/10.1002/jbm.a.32824. نگرانی که درباره شیشه‌های زیست‌فعال بورات وجود دارد مربوط به سمیت آن‌هاست که به‌دلیل آزاد شدن بورون در محلول به‌صورت یون بورات (BO3)-3 است. اگرچه
این سمیت سلولی در شرایط کشت برون‌تنی ایستا دیده‌ می‌شود، اما سمیت آن در محیط‌های کشت پویا کاهش می‌یابد.https://doi.org/10.1002/jbm.a.31679
شیشه‌های فسفاتی، بر پایه‌ی شبکه‌ی شیشه‌ای P2O5 هستند که در آن‌ها Na2O و CaO به‌عنوان تغییر‌دهنده استفاده‌شده و در مصارف زیست‌پزشکی به‌کار می‌روند. از آنجا که یون‌های تشکیل‌دهنده آن‌ها مشابه فاز معدنی استخوان‌اند، این شیشه‌ها تمایل خوبی برای برقراری پیوند شیمیایی با استخوان داشته و بنابراین ظرفیت استفاده در امور بالینی به‌عنوان یک ماده‌ی قابل جذب را دارا هستند.