moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
«ما دادستان کل دادگاه انقلابی استراسبورگ را تحویل کمیته نجات خلقی می‌دهیم. او قبلاً کشیش بوده و تبعهٔ قیصر به دنیا آمده‌است. قبل از این که از استراسبورگ بیرون کشیده شود روی داربست گیوتین به تخته بند (قاپوق) کشیده شد. این تنبیه که او به خاطر رفتار گستاخانه اش متحمل شد؛ همچنین به فوریت مورد نیاز بود تا بر بخش‌های خارجی فشاری اعمال شود. ما به شارلاتان بین‌المللی اعتقاد نداریم و فقط به خودمان اعتماد می‌کنیم. شما را با تمام وجود در آغوش می‌گیریم.»
سن ژوست به دقت با ژنرال چارلز پیشه گرو، ژاکوپنی معتمد که مورد احترامش بود، کار می‌کرد. (در نهایت پیشه گرو بعد از ترمیدور به سن ژوست و ژاکوپنیسم پشت کرد و یک حامی سلطنت طلب شد. زمانی که در طول کودتای ۱۸ فروکتیدور سال ۱۷۹۷ زندانی بود، از دنیا رفت) تحت نظارت مداوم و بی‌امان سن ژوست، پیشه گرو و ژنرال لازار اوش با توانائی، امنیت سرحدات را تأمین نمودند و تهاجمی به سمت راین لند آلمانی را آغاز کردند.
وقتی ارتش راین از نو احیا شد؛ سن ژوست به مدت کوتاهی به پاریس برگشت. موفقیت وی در آنجا تحسین شد. با این حال، زمان اندکی برای جشن گرفتن وجود داشت. او به سرعت به خط مقدم جبهه، این بار به بلژیک، که ارتش شمال مشکلات مشابهی در زمینهٔ انضباط و سازماندهی را تجربه می‌کرد، باز فرستاده شد. مجدداً نتایج مورد انتظار را به طرزی بی‌رحمانه و مؤثر به دست آورد. اما بعد از یک ماه دوران مأموریت او کوتاه شد. نظر به این که پاریس از خشونت سیاسی متشنج بود، همکاری او برای روبسپیر لازم بود.Loomis, p. 285.
در حالی که ارتش به پیشروی‌هایش ادامه می‌داد و حزب ژیروندن‌ها نابود گشته بود؛ کنوانسیون به طرزی محکم در دستان مونتانیاردهای دست چپی، که توسط ژاکوپن‌ها و روبسپیر هدایت می‌شدند، بود. در این شرایط، در روز نخست ماه وانتوز، در سال دوم جمهوری (۱۹ فوریه ۱۷۹۴) سن ژوست به عنوان رئیس کنوانسیون ملی انتخاب شد.Stephens, p. 470.
با این قدرت جدید، او مجلس را متقاعد کرد تا احکام رادیکالی وانتوز را تصویب نماید. احکامی که به موجب آن‌ها اموال مهاجران آریستوکرات قرار بود توقیف شده و در بین سان کلوت‌های نیازمند توزیع بشود.Soboul, p. 396. بخش‌هایی از آنچه که سن ژوست در جلسهٔ ۱۳ وانتوز سال دوم جمهوری (۳ مارس ۱۷۹۴) به کنوانسیون گفت:
"... این موضوع وسیعاً احساس می‌شود که تمام دانائی یک دولت در این است که دسته‌های مخالف انقلاب را کاهش بدهد و مردم را به هزینهٔ تمام بدی‌ها و تمام دشمنان آزادی سعادتمند گرداند. به این معناست که {از این نظر} دفاع شود که انقلاب را به سود آن‌هایی که از آن حمایت می‌کنند و علیه کسانی که با آن می‌جنگند، تغییر داد.
... بهتر است که گام برداشتن انقلاب را تسریع کرد؛ تا این که از علایق تمام دسیسه چین‌هایی که شرمسارش می‌کنند و به تاخیرش می‌اندازند، پیروی نمود. بر شماست که نقشه را تعیین کنید و برای منفعت انسانیت به سوی نتایج بشتابید.
... قوانین قدرتمند پنهان کردنی نیستند؛ آن‌ها ناگهان مثل آذرخش خاموش نشدنی به کشورهای خارجی نفوذ می‌کنند.
... خوشبختی ایده‌ای نو در اروپا است."http://antoine-saint-just.fr/textes/03-03-94.html
این اَعمال تقسیم ثروت به‌طور قابل بحثی، انقلابی‌ترین اَعمال انقلاب فرانسه بودند؛Rudé, pp. 99–100. با این حال هرگز جنبهٔ اجرائی پیدا نکردند. کمیته درگیر ساختن رویه‌هایی برای اجرای آن‌ها گشت و حرکت دیوانه وار رویدادهای سیاسی آشکار، آن‌ها را پشت سر گذاشت.Schama, p. 840.
احکام وانتوز به طرز بدبینانه‌ای توسط برخی، به مثابهٔ تمحیدی از جانب سن ژوست برای راضی کردن جناح چپ افراطی نظامی تفسیر شده‌است.Mason, Rizzo, pp. 258–262. بی‌ریا یا بالعکس، او بحث‌های شورانگیزی برای این احکام صورت داد. یک هفته بعد از اتخاذ احکام، سن ژوست اصرار کرد که احکام مذکور با شدت اِعمال بشوند و آن‌ها را به مثابه آغاز دوره‌ای جدید تحسین نمود:
«فقر، که دولتی آزاد را بی آبرو می‌سازد، را از بین ببرید؛ اموال وطن پرستان مقدس است؛ اما کالاهای توطئه چینان متعلق به بیچارگان می‌باشد. بیچارگان قدرتمندان زمینند؛ آنان حق دارند که همچون سروران با دولت‌هایی که از آن‌ها غفلت می‌کنند، سخن بگویند.»
همین که بهار ۱۷۹۴ نزدیک می‌شد، کمیته نجات خلقی، تحت هدایت روبسپیر، کوتون، لوبا و سن ژوست، تقریباً کنترل کامل را بر دولت اِعمال می‌نمود.Bax, p. 84. با وجود میدان بُرد وسیع نیروهای ایشان، دشمنان و رقیبان کماکان باقی‌ماندند. یکی از حساس‌ترین مشکلات، حداقل برای روبسپیر، آشوبگر پوپولیست ژاک رنه اِبِر بود، که در روزنامهٔ بسیار معروفش، بابا دوشن (Le Père Duchesne) سیل انتقادات را علیه ژاکوپنیسم بورژوایی جاری می‌کرد. ابرتیست‌های فرا-رادیکال در کلوب کوردلیه تلاش‌های ژاکوپن برای دادگاهی کردن و ادارهٔ سلن کلوت‌ها را تحلیل می‌بردند و افراطی‌ترین ابرتیست‌ها (ابتدا رونسن و کاریه و سپس ابر در روزنامهٔ خودش پیشنهاد قیام را مطرح نمود) حتی در ملأ عام درخواست قیام نمودند.Hampson, p. 182. علاوه بر این‌ها روبسپیر، که یک دئیستِ پیرو ژان-ژاک روسو و تحت تأثیر عقاید مذهبی وی در «شهادت نامهٔ کشیش ساووآیی» بود، کارناوال‌های ضدّ مسیحی که ابر (نائب کمون) و پیر-گاسپار شومت (دادستان کمون) به راه می‌انداختند، را نمی‌پسندید.
سن ژوست، در جایگاه خود به عنوان رئیس کنوانسیون، به صورتی روشن اعلام کرد که «هر کسی که به اعتبار دولت انقلابی بهتان بزند یا حمله کند، باید به مرگ محکوم گردد» و کنوانسیون در ۱۳ وانتوز به این موضوع رأی داد. ابر و نزدیک‌ترین هم پیمانانش روز بعد دستگیر شدند. سن ژوست وعده داد: «بیش از این نه بخشش و نه ضعف در قبال مجرم نباید نشان داد… از این به بعد دولت هیچ جرمی را نخواهد بخشید.»Hampson, p. 185. و در تاریخ ۴ ژرمینال (۲۴ مارس ۱۷۹۴) دادگاه انقلابی ابر، آناکارسیس کلوتس (معروف به "ناطق نوع بشر")، رونسین، ونسان، مومورو ("اولین مطبعه چی آزادی" و واضع شعار "آزادی، برابری، برادری") و اکثر ابرتیست‌های برجستهٔ دیگر را به پای گیوتین فرستاد.Doyle, p. 270.
نبرد سیاسی مداوم، نبردی به قدر کافی خونین که دستکم از زمان دستگیری ژیروندن‌ها به عنوان حکومت ترور معروف شد، در بسط و گسترشش پایان ناپذیر به نظر می‌رسید. وقتی ابرتیست‌ها سرنگون شدند، روبسپیر مجبور شد تا سایر رقبایش در کلوب کوردلیه را از میان بردارد، لیستی که با اسامی فابر دِ گلانتین (واضع تقویم جدید جمهوری) و دوست نزدیک او ژرژ ژاک دانتون (وزیر عدلیهٔ پیشین و رئیس اسبق کمیته نجات خلقی) شروع می‌شد.
این وکلای نیرومند طعمه‌های دشواری به حساب می‌آمدند؛ لیکن یک رسوائی مالی بسیار عظیم در رابطه با کمپانی فرانسوی هند شرقی «دستاویز مناسب» را فراهم نمود.Doyle, pp. 272–274. روبسپیر دوباره سن ژوست را به کنوانسیون روانه کرد تا «گزارش» کمیته (به تاریخ ۳۱ مارس ۱۷۹۴) را ارئه نماید. «گزارش در باب توطئهٔ دانتونیست‌ها» تحت نظارت روبسپیر و با مطالبی که او فراهم آورده بود توسط سن ژوست نوشته و سپس ارائه شد. رابینسون و استیونز معتقد هستند که در گزارش نُه صفحه‌ای مذکور «دروغی‌ترین اتهامات و واقعیت‌های معروف تحریف شده به بی رحمانه‌ترین طریق»http://www.bartleby.com/268/7/27.html مطرح شده‌اند. بخشی از صحبت‌های سن ژوست:
" دانتون تو به هدف استبداد خدمت کرده‌ای. درست است که تو با {مارکی دو} لافایِت مخالف بوده‌ای؛ اما میرابو، دوک دو اورلِئان و دوموریه هم با او مخالف بودند. آیا جرائت داری انکار کنی که خودت را به این افراد فروخته بودی، به جابرترین توطئه گران علیه آزادی؟
... تو خودت را از مونتان در میان خطرهایی که جریان داشت، سوا کردی. تو به‌طور آشکار این را به عنوان شایستگی ادعا کردی که گنسون، گوآده و بریسو را تقبیح نکرده‌ای. تو پیوسته شاخهٔ زیتون را به آنان عرضه کردی؛ وثیقهٔ اتحاد با ایشان علیه ملت و جمهوری خواهان سخت گیر.
... تو می‌دانستی چه طور خشم وطن پرستان را آرام کنی. تو بدبیاری‌های ما را نتیجهٔ سستی ارتش‌های ما نشان می‌دادی و توجه را از خیانت ژنرال‌ها برمی‌گرداندی تا {جیب خودت} را با خَراج‌های جدید آدم‌ها پر کنی.
... اگر فابر بی گناه است، اگر دوک دو اورلئان و دوموریه بی گناه بودند؛ بدون شک تو هم بی گناه هستی. من زیاد حرف زده‌ام: تو باید به عدالت جواب پس بدهی."
و برای درخواست حکم اعدام این افراد چنین گفت:
" از رومی‌ها به این طرف، جهان خالی است؛ آیا هنوز خاطرهٔ آن‌ها می‌تواند این خلاء را پر کند و آزادی را بشارت دهد؟"
واقع امر این که روز قبل از ارائه، دانتون و کامیل دمولن دستگیر شده بودند. پس از یک محاکمهٔ نمایشی پر آشوب، فابر دِ گلانتین، کامیل دمولن، ژنرال فیلیپیو، ژنرال وسترمان، ژان-ماری اِرو دو سشل و سایر حامیان اصلی دانتون با رهبرشان در تاریخ ۱۶ ژرمینال (۵ آوریل ۱۷۹۴) به پای گیوتین روانه شدند. سن ژوست در گزارش خودش وعده داده بود که این «تصفیه یِ نهاییِ» دشمنانِ جمهوری خواهد بود.
در حالی که در ۱۳ آوریل پیر گاسپارد شومت به همراه لوسیل دوپله (بیوهٔ دمولن) و ماری مارگارت فرانسوا ابر (بیوهٔ ابر) و چند نفر دیگر به بهانهٔ دست داشتن در توطئهٔ خارجی برای انهدام جمهوری اعدام شدند.
حذف خشن ابرتیست‌ها و دانتونیست‌ها فقط سرابِ پایداری را برای سن ژوست و روبسپیر فراهم آورد. مرگ رهبران محبوب این گروه‌ها خشم و رنجش عمیقی به وجود آورد و فقدان حضور ایشان، کار را برای ژاکوپن‌ها برای کنترل توده‌های سان کلوت، که به طرز خطرناکی پیش‌بینی ناپذیر بودند، مشکل‌تر ساخت.Soboul (1980), p. 256. احتمالاً به همین مناسبت سن ژوست در موسسات جمهوری نوشت:
«انقلاب سرد شده‌است؛ تمام مبانی اش تضعیف شده‌اند؛ تنها کلاه‌های سرخی که دسیسه چینان بر سر می‌گذارند، باقی‌مانده. اِعمال ترور جنایت را بی‌قید ساخته، همان طوری‌که شراب‌های قوی کاخ را بی‌قید می‌سازد.»http://classiques.uqac.ca/classiques/saint_just/fragments/fragments_institu_republ.pdf
ثابت شد که فقدان این حمایت خیابانی توده‌هایی که انقلاب را به پیروزی رسانده بودند (معروف به طبقهٔ چهارم) در طول رویدادهای ماه ترمیدور (ژوئیه) تا چه حد مرگ بار بوده‌است.Doyle, p. 281.
به عنوان پیک گزارش‌های کمیته، سن ژوست چهرهٔ آشکار ترور بود و وسیعاً با نام «فرشتهٔ مرگ» (L'Archange de la Terreur) شناخته شده بود.Loomis, p. 284. (این تصویر سن ژوست در نمایشنامه‌های رومن رولان مثل «بازی عشق و مرگ»، «دانتون» و «روبسپیر» مشخص است) بعد از رویدادهای ژرمینال سن ژوست کنترل خودش بر دستگاه امنیت دولتی را تشدید کرد. او دفتر جدید «پلیس عمومی» را برای کمیته نجات خلقی به وجود آورد؛ که قدرت‌هایی که به‌طور رسمی به کمیته امنیت عمومی داده شده بودند را غصب می‌کرد. با این حال مدت کوتاهی پس از تأسیس ادارهٔ جدید، وقتی که سن ژوست یک بار دیگر پاریس را به سمت خط مقدم جبهه ترک کرد، به روبسپیر واگذار شد.Aulard, p. 253.
هنگامی که سن ژوست برای انجام مأموریت به ارتش جمهوری در بلژیک ملحق گشت؛ دوباره نظارت فوق‌العاده بر ارتش شمال را بر عهده گرفت و این امر منجر به پیروزی فلوروس شد.Hampson, p. 205. این نبرد پر ستیزه ارتش اتریش را وادار به عقب‌نشینی نمود و نقطهٔ عطفی در جنگ نخستین اتحادیه به حساب می‌آید. فرانسه تا پیروزی نهایی در سال ۱۷۹۷ به حالت تهاجمی باقی‌ماند.Doyle, pp. 206–207. بعد از بازگشت از صحنهٔ نبرد، از سن ژوست هم چون یک قهرمان استقبال شد و «از تمام جناح‌ها تشویق گشت.»Ten-Brink, p. 107.
قضیهٔ نبرد به این صورت بود که کمیته نجات خلقی با گردآوری ارتش‌های آردن و موزل و تقویت آن با ۹۰/۰۰۰ نفر به فرماندهی ژان-باتیست ژوردان و حمایت سن ژوست (این ارتش به زودی ارتش سامبر و موز (Sambre-et-Meuse) نامیده شد) آن‌ها را به مقابله با شارل لروی اعزام کرد، و او در ۷ مسیدور (۲۵ ژوئن ۱۷۹۴) تسلیم شد. در همین هنگام کوبورگ، در پی شکستی که در یپرس از ژنرال پیشه گرو خورد؛ عقب‌نشینی کرد. وی به منظور حفظ عقبهٔ سپاه خود، در ۸ مسیدور (۲۶ ژوئن ۱۷۹۴) در فلوروس در نزدیکی شارل لروی به ژوردان حمله کرد اما پس از یک روز نبرد سنگین شکست خورد. سن ژوست با وادار کردن ستون‌های متوالی به حمله در این پیروزی نقش بسیار مهمی ایفا کرد اما از دادن هر گونه گزارشی به کنوانسیون امتناع نمود:
«من آن لحظه‌ای که پیروزی‌ها اعلام می‌شوند را بسیار دوست می‌دارم، اما دلم نمی‌خواهد این پیروزی‌ها بهانه‌ای برای خودپسندی شخصی باشند. پیروزی فلوروس اعلام شده‌است و کسانی که چیزی در این باره نگفته‌اند در آن جا بودند؛ در بارهٔ محاصره‌ها زیاد صحبت شده‌است و کسانی که چیزی در این باره نگفته‌اند در آن جا در سنگرها بودند.»سوبول، (ترجمه فارسی)، ص 138
با بازگشتن به پاریس سن ژوست فهمید که موقعیت سیاسی روبسپیر به طرز قابل ملاحظه‌ای تنزل کرده‌است. همان طوری‌که ترور به نقطهٔ اوجش نزدیک می‌شد – دورهٔ به اصطلاح "ترور عظیم"- خطر ضد حمله‌ای از طریق دشمنانش تقریباً ناگزیر می‌شد.Ten-Brink, pp. 308–309.Hampson, p. 207. با این حال سن ژوست در اتحاد و دوستی خودش با روبسپیر ثابت قدم باقی‌ماند.Ten-Brink, p. 309. در حالی که حامل خبر پیروزی بزرگ فلوروس بود؛ به دشمنان روبسپیر بهانه‌های بیشتری داد: تمام توجیه ترور مبتنی بر احتیاج به امنیت ملی در طول دوران جنگ بود اما آن احتیاج همان موقعی که ارتش پیروزی‌های بیشتری را تجربه می‌کرد شروع به ناپدید شدن کرد. «بهانهٔ اِعمال ترور به پایان رسیده بود.»Bruun, p. 119. مخالفان ترور از واژگان خود سن ژوست علیه او استفاده نمودند تا اجرای تمام و کمال قانون اساسی ۱۷۹۳ را درخواست نمایند.Scurr, p. 340.Hampson, pp. 207–209.
رقابت سیاسی که به اوج هیجان و آشفتگی رسیده بود؛ با معرفی لایحه‌ای که نسخه جدیدتری از «قانون مظنونین» بود – قانون ۲۲ پره ریال سال دوم (۱۰ ژوئن ۱۷۹۴) تکمیل شد. دوست مشترک روبسپیر و سن ژوست، ژرژ کوتون این متن را در بیست و یک بند نوشت. از طریق این قانون مقولهٔ جدیدی از «دشمنان مردم» در واژگانی بسیار مبهم تعریف شده بود که از طریق آن تقریباً هر کسی می‌توانست متهم بشود. مدعی علیه‌ها حق مشاورهٔ حقوقی نداشتند و دادگاه انقلابی به موجب آن، مجازات تمام قانون‌شکنی‌ها را مرگ می‌دانست (بند هفتم). لایحهٔ مذکور به سرعت توسط روبسپیر معرفی و به صورت قانون درآمد. با وجود این که سن ژوست به‌طور مستقیم در تنظیم آن دخالت نداشت و مخالفت خود را در ستاد فرماندهی ارتش شمال این گونه بیان کرد:
«انسان نمی‌تواند قانون سخت و سودمندی ارائه دهد، که بر طبق میل و هوس، دسیسه و جنایت و دیوانگی باشد؛ به منظور این که آن را به ابزار مرگ بدل سازد.»
اساس نامهٔ جدید ترور عظیم را تعریف کرد: در ماه اول نرخ متوسط اعدام‌ها در پاریس از ۵ نفر در روز به ۱۷ نفر رسید و در ماه بعد بالغ بر ۲۶ نفر شد.Schama, p. 837.
قانون پره ریال صبر و حوصلهٔ مخالفان روبسپیر را به هم ریخت.Doyle, pp. 277–278. مقاومت در برابر ترور در کنوانسیون گسترش یافت. (یکی از مخالفان اصلی ژوزف فوشه، کشیش سابق و رئیس پلیس آتی در زمان ناپلئون بناپارت، بود که به نزد نمایندگان می‌رفت و آن‌ها را علیه روبسپیر تحریک می‌نمود. وی به علت تبلیغات ضدّ دینی و تندروی مورد بازخواست روبسپیر قرار گرفته بود) سن ژوست وادار شد تا دسته را مورد خطاب قرار دهد. برتران بارر و سایر ترمیدوری‌ها ادعا کرده‌اند که وی مقام دیکتاتوری برای روبسپیر پیشنهاد کرده‌است.Vinot, p. 311. (باید دانست که دیکتاتوری به شیوهٔ رومی، مقامی با مدت زمان صدارت محدود-مثلاً شش ماه- و اختیار نامحدود در دو یا سه مسئولیت مهم مملکتی بوده‌است. پیش از وی، ژان-پل مارا نیز خواهان برقرار دیکتاتوری به سبک رومی شده بود) با این حال، بعضی از آن‌ها صحبت‌هایش را رضایت بخش یا حداقل مفید قلمداد کردند. تا این که وی در تاریخ ۹ ترمیدور (۲۷ ژوئیه ۱۷۹۴) دفاع عمومی مصالحه ناپذیرش از روبسپیر را به عمل آورد.Doyle, pp. 279–280.
جلسهٔ کنوانسیون در ساعت یازده شروع شد. کولو دربوآ در آن زمان رئیس جلسه بود. سن ژوست به پشت تریبون رفت و چنین گفت:
" من به هیچ دسته‌ای وابسته نیستم؛ من با تمام آن‌ها خواهم جنگید. آن‌ها هیچ وقت از بین نخواهند رفت مگر از طریق موسساتی که امنیتی به وجود می‌آورند که محدودهٔ قدرت را تنظیم می‌نمایند و برای همیشه نخوت آدمی را تحت اسارت آزادی همگانی قرار می‌دهند.
جریان قضایا بدین معناست که این تریبونِ رسا سخن گفتن، احتمالاً برای کسی که به شما خواهد گفت اعضای مشخصی از دولت از مسیر خرد منحرف شده‌اند هم چون صخرهٔ تارپه یَن خواهد بود {صخره‌ای که گناه کاران را از بالای آن به زیر می‌انداختند}. بر این باور هستم که شما لایق حقیقتی که با هوشیاری پیشنهاد شده هستید و این که کسی نمی‌تواند با نازک بینی آن سرسپردگی که با وجدان کسی تقبل شده تا یارای هر چیزی برای نجات سرزمین پدری باشد را فرو بشکند…"http://www.antoine-saint-just.fr/textes/27-07-94.html
در همین موقع ژان-لامبر تالی ین وسط حرف‌های سن ژوست پرید و او را به کناری هل داد. پس از آن وادیه و دیگران شروع به صحبت کردند و درخواست حذف روبسپیر و تمام طرفدارانش را نمودند. ویکنت دو باراس به یاد می‌آورد که در میان بلوا سن ژوست «جایگاه خطابه را ترک نکرد، علی‌رغم وقفه‌هایی که هر کس دیگری را از میدان به در می‌کرد. او فقط چند قدم پائین آمد، سپس دوباره بالا رفت تا به غرور به گفتارش ادامه بدهد … بی‌احساس، بی تأثر به نظر می‌رسید که او هر کس را با آرامشش به مبارزه می‌طلبید.»Béraud, pp. 111–112.
سن ژوست وقار خودش را در جایگاه حفظ کرد ولی جانش را نه. روبسپیر برای دفاع از او مداخله کرد و صدایش گرفت.Ten-Brink, pp. 372–374. برادرش آگوستین، فیلیپ لوبا و سایر هم پیمانان کلیدی سعی کردند تا نمایندگان را کنار بزنند اما شکست خوردند. جلسه با دستور دستگیری ایشان پایان یافت. سن ژوست که کماکان روی جایگاه خطابه ایستاده بود، بی تأثر باقی‌ماند و «به طرز تحقیر آمیزی به صحنه می‌نگریست.»Ten-Brink, p. 374. وقتی نیروهایی از کمون پاریس تحت فرمان آنریو برای آزادی ایشان آمدند؛ اطمینانش ظاهراً به تأیید رسید. اما در کمتر از چند ساعت تمام گروه در هتل دو ویل محصور شد. وقتی سربازان بالاخره وارد شدند، تعدادی از ژاکوپن‌های شکست خورده سعی کردند تا خودکشی نمایند. سن ژوست کنار لوبا ایستاده بود که با شلیک گلوله‌ای به سرش به زندگی خود خاتمه داد. این که آیا خود سن ژوست هم قصد خودکشی داشته نامعلوم است؛ اما تنها او آرام و ساکت از دستگیری نهایی خشن و وحشی پدیدار شد. در میان دستگیرشدگان «فقط سن ژوست، با دستان بسته اما با سر برافراشته قادر به قدم زدن بود.»Loomis, p. 399. روبسپیر، سن ژوست، کوتون، آنریو و حدود بیست نفر دیگر از هم پیمانانشان روز بعد اعدام شدند و سن ژوست به‌طور مشهور مرگ خودش را با افتخار و خونسردی پذیرفته‌است. در یک تعیین هویت رسمی نهایی، او به نسخه‌ای از قانون اساسی ۹۳ اشاره کرد و گفت: «من کسی هستم که آن را به وجود آورده.»Hampson, p. 227. به هنگام مرگ حدوداً بیست و شش سال و یازده ماه داشت.
به سن ژوست در این کارها اشاره شده:
"من فقط شهادت‌هایی را قبول دارم که خالی از محافظه کاری باشد. در غیر این صورت با اطلاعات خودم شهادت‌های شما را تأیید نخواهم کرد.
روزنامه نویس لبخند زنان گفت: این بیان سن ژوست است."کامو، (ترجمه فارسی)، ص 45 و 46
«اگر {آنژولار} در کنوانسیون بود؛ نقش سن ژوست را بازی می‌کرد…»هوگو، (ترجمه فارسی)، ص407
(برای مشاهدهٔ لیست کامل :http://www.antoine-saint-just.fr/films.html)
http://translate.google.com/translate?hl=fa&sl=en&u=http://en.wikipedia.org/wiki/Louis_Antoine_de_Saint-Just&prev=/search?q=san+just&hl=fa&biw=1024&bih=452&site=webhp&sa=X&ei=I0NDUb_2C8OZ0QHc3IDoAg&ved=0CDUQ7gEwAQ
پادزهرها اولین آلبوم استودیویی گروه ایندی راک انگلیسی فولز است که در ۲۴ مارس ۲۰۰۸ به انتشار رسید.http://pitchfork.com/reviews/albums/11372-antidoteshttp://www.bbc.co.uk/music/reviews/cmw6
این آلبوم بنابر جدول موسیقی آلبوم‌های بریتانیا در جایگاه سوم قرار گرفتhttp://www.independent.co.uk/arts-entertainment/music/reviews/foals-hoxton-hall-london-941303.html و رویهمرفته نقدهای مثبتی دریافت نموده است.http://www.metacritic.com/music/artists/foals/antidotes?q=Antidotes
کامرون دارای ۱۰ منطقه است:
خوزه انریکه سانچز دیاز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سابق اهل اسپانیااست.http://en.wikipedia.org/wiki/José_Enrique_Sánchez
انریکه سابقه بازی در تیم‌های نیوکاسل یونایتد و ویارئال و همچنین سابقه بازی در تیم‌های ملی پایه و جوانان اسپانیا را دارد.
وی در ۱۱ اوت ۲۰۱۱ با قراردادی ۷ میلیون پوندی از نیوکاسل یونایتد به لیورپول پیوست.
این مقاله شامل فهرست طولانی‌ترین باندهای فرودگاه است.
این مقاله شامل فهرست پررفت‌وآمدترین فرودگاه‌ها در فرانسه است.
منبع: https://web.archive.org/web/20120503233531/http://www.aeroport.fr/fichiers/UAF_rapport_d_activite_2011_des_aeroports_francais.pdf
منبع: https://web.archive.org/web/20110709082811/http://www.aeroport.fr/fichiers/stats_2010.pdf
منبع: https://web.archive.org/web/20120229142615/http://www.aeroport.fr/fichiers/stats_2007.pdf
شنای آزاد گونه‌ای از شنا است که توسط فینا تعریف شده و در مسابقات مختلف جهانی و المپیک اجرا می‌شود که از سریع‌ترین سبک‌های شنا محسوب می‌شود.Maglischo, Ernest W. "Swimming fastest" p. 95
ال ماریاچی فیلمی به کارگردانی رابرت رودریگز محصول ۱۹۹۲ است. بازیگر نقش اول فیلم در این قسمت کارلوس گالاردو است.
این فیلم اولین قسمت از سه‌گانه مکزیک (این سه‌گانه با نام‌های سه‌گانه ماریاچی و سه‌گانه دسپرادو نیز منتشر شده‌است) است. بودجه ساخت این فیلم یک هزارم بودجه ساخت قسمت بعدی سه‌گانه مکزیک (دسپرادو) است.
در دهه هشتاد شمسی شرکت تصویر دنیای هنر این فیلم را دوبله سانسور و بر روی CD آن را توزیع نمود.دو نسخه دیگر این فیلم هم توسط همین شرکت در ایران توزیع شد.
در یک شهر کوچک در مکزیک٫فردی به اسم آزول برای انتقام از موکو (رئیس باند فروش مواد مخدر) به دلیل نگرفتن سهم خود از فروش مواد٫تعدادی از افراد موکو را می‌کشد. آزول همیشه لباس سیاه می‌پوشد و جعبهٔ گیتاری در دست دارد که داخل آن به جای گیتار، تفنگ است. در همان روز یک گیتاریست دوره‌گرد برای پیدا کردن کار وارد آن شهر می‌شود. افراد موکو که دنبال آزول می‌گردند تا او را بکشند، اشتباهاً ال ماریاچی (همان گیتاریست دوره‌گرد) را تعقیب می‌کنند. ال ماریاچی برای دفاع از خود چهار نفر از افراد موکو را می‌کشد و به یک میخانه می‌رود و از دومینو (فروشندهٔ میخانه) می‌خواهد او را پنهان کند. فردای آن روز آزول به آن میخانه می‌آید و اشتباهاً به جای جعبهٔ گیتار خود، جعبهٔ گیتار ال ماریاچی را برمی‌دارد و می‌رود. افراد موکو آزول را دستگیر می‌کنند. اما وقتی در جعبهٔ گیتارش اسلحه‌ای نمی‌بینند او را رها می‌کنند. ال ماریاچی که متوجه این موضوع می‌شود جعبهٔ آزول را برمی‌دارد که به او پس بدهد. افراد موکو او را می‌بینند و تعقیب می‌کنند. ال ماریاچی بعد از کشتن چند تن از آن‌ها می‌گریزد. فردای آن روز ال ماریاچی به بازار می‌رود تا برای خود گیتار جدیدی بخرد اما افراد موکو او را بیهوش می‌کنند و پیش موکو می‌برند. موکو که آزول را از نزدیک می‌شناسد، به افرادش می‌گوید که او آزول نیست. پس افراد موکو ال ماریاچی را در شهر رها می‌کنند. آزول که فهمیده در میخانه جعبهٔ گیتارش عوض شده، به آن جا می‌رود و جعبه را پس می‌گیرد و دومینو را با خود می‌برد تا دنبال ال ماریاچی بگردند. ال ماریاچی به هوش آمده و به میخانه برمی‌گردد ولی متوجه می‌شود دومینو به مقر موکو رفته‌است. موکو به دومینو علاقه دارد و وقتی می‌فهمد دومینو با ال ماریاچی رابطه دارد او و آزول را می‌کشد. ال ماریاچی خود را سریعاً به مقر موکو رسانده و با جسد دومینو رو به رو می‌شود. موکو به دست ال ماریاچی شلیک می‌کند تا او دیگر نتواند گیتار بنوازد. ال ماریاچی نیز با هفت تیر به موکو شلیک می‌کند و او را می‌کشد و جعبهٔ گیتار آزول را برداشته و از آن‌جا دور می‌شود.
جنگ فرسایشی یک راهبرد نظامی است که شامل تلاش متخاصمین برای فرسودن دشمن تا حد فروپاشی، با وارد کردن تلفات مستمر در نیروی انسانی و تجهیزاتش برای کسب پیروزی می‌باشد. پیروز جنگ معمولاً طرفی است که مقدار بیشتری از منابع مذکور را داراست.Types of War, www.military-sf.com, undated (accessed 20 January 2007)
نظریه پردازان نظامی و استراتژیکی به جنگ فرسایشی به عنوان چیزی که باید از آن اجتناب نمود، نظر می‌کنند. جنگ فرسایشی نشانگر تلاش برای فرسایش تدریجی دشمن و نفرات اعظمش است، این استراتژی در مقابل اصول عادی جنگ قرار می‌گیرد که در آنها هر طرف تلاش می‌کوشد با مانور، تمرکز نیروها، غافلگیری و امثالهم، و بهره‌گیری از حداقل زمان و منابعِ لازم، پیروزی قاطعی کسب کند.
از سوی دیگر، طرفی که خود را از لحاظ توانایی اجرای مانورهای جنگی یا تاکتیک واحدها، پست‌تر می‌بیند، احتمال دارد عمداً به این راهبرد در جهت خنثی کردن برتری دشمن متوسل شود. اگر دو طرف از نظر توانایی مشابه یکدیگر باشند، نتیجهٔ جنگ چیزی مشابه با یک پیروزی پیروسی است.
سون تزو گفته بود: «هیچ موردی وجود ندارد که ملتی از یک جنگِ بیش از حد دراز مدت سود برده باشد.»
تفاوت مابین جنگ فرسایشی و سایر اشکال جنگ، تا اندازه ای مصنوعی است چرا که جنگ همواره دربردارندهٔ عنصری از فرسایش است. اگر یکی از طرفین تخاصم، هدف اصلی خود را تضعیف تدریجی توان دشمن تا حد سطحی غیرقابل قبول یا نامناسب تعریف کند و در عوض تلفات تدریجی خود را به سطحی قابل قبول یا مناسب محدود کند، می‌توان گفت که از استراتژی فرسایش سود می‌بَرد. این راهبرد را می‌توان به عنوان جایگزینی برای دیگر اهداف اصلی از جمله تصرف منابع یا سرزمین دشمن یا تلاش برای وارد کردن تلفاتی عظیم به وی با یک تک ضربه (مانند محاصره یا اسارت گرفتن)، در نظر گرفت.
از منظر تاریخی، شیوه‌های فرسایشی تنها به عنوان آخرین حربه مورد استفاده قرار گرفته‌اند، زمانی که شیوه‌های دیگر شکست خورده یا آشکاراً انجام پذیر نیستند. زمانی که راهبردهای فرسایشی، دشمن را تا حد اجرایی شدنِ دیگر شیوه‌های جنگ، تضعیف نمودند، آنگاه راهبرد فرسایش رها شده تا دیگر استراتژی‌ها مورد استفاده قرار گیرند. در جنگ اول جهانی، پیشرفت‌ها در قدرت آتش و نه در ارتباطات و بسیج نیروها، فرماندهان را مجبور به تکیه بر راهبرد فرسایش کردند؛ اقدامی که تلفاتی دهشتناک به بار آورد.
معمولاً راهبردهای فرسایشی برای این که ملتی از جاه طلبی بی موردش دست بشوید، کافی است اما برای تسلیم کردنِ بلا قید و شرط وی، به‌طور کلی راهبردهای دیگر ضروری هستند.
اغلب گفته می‌شود که بهترین نمونهٔ جنگ فرسایشی، در جبهه غرب در طول جنگ اول جهانی بود.Kaye, C.A. 1957. "Military Geology in the United States Sector of the European Theater of Operations during World War II". "Bulletin of the Geological Society of America" 68(1): 47–54, 1 fig. هر دو طرفِ تخاصم خود را در مواضع دفاعیِ ثابتی در سنگرها دیدند؛ سنگرهایی که از سوئیس تا کانال مانش امتداد داشتند. برای چند سال بی آنکه فرصتی برای مانور وجود داشته باشد، تنها راهی که برای غلبه بر دشمن به مخیله فرماندهان می‌رسید تهاجم شاخ به شاخِ مستمر جهت تضعیف تدریجی دیگری بود.About World War I , www.english.illinois.edu, date unknown (accessed 20 January 2007)
مثالی از پایاترین نبرد فرسایشی در جبهه غرب، نبرد وردن بود، نبردی که در تمامی طول سال ۱۹۱۶ جریان داشت. ژنرال اریش فون فالکنهاین بعدها ادعا کرد که تاکتیک‌هایش نه به جهت تصرف شهر وردن بلکه برای از میان بردن ارتش فرانسه در مواضع دفاعی اش بود. وی به عنوان شخصی که می‌خواست «خون فرانسه را بمکد» توصیف شد.
راهبرد فرسایشی ممکن است به عنوان اقدامی مناسب برای حفظ آبرو پس از نبردهای بی‌حاصل دیده شود. در بسیاری از موارد مشکل است که منطق عملیات جنگی را به فرسایش محدود کنیم، چرا که مشخصاً در حجم خساراتی که به دشمن وارد می‌شود و نیز خساراتی که ممکن است به منابع محدود و ارزشمند خودی وارد گردد، ابهام وجود دارد. تاریخ نگارانی من جمله جان ترن و گری شفیلد این راهبرد را به مثابه اقدامی ضروری در راه تحصیل پیروزی نهایی می‌دانند، فرسایش تدریجی ای که در سال ۱۹۱۸ قدرت نیروهای محور را تقلیل داده و آنان را بی دفاع کرد.
شایسته نیست بگوئیم که یک ژنرال در حالی که در دستیابی به اهداف جنگی اش می‌کوشد، برای تحمل تلفات عظیم احتمالی آماده نیست. نمونه ای از استفاده از این راهبرد در خنثی کردن برتری مانوردهی و تاکتیک‌های دشمن، در اواخر جنگ داخلی آمریکا دیده شد؛ زمانی که ژنرال «یولیسیز اس. گرانت» از اتحادیه، مستمراً ارتش کنفدراسیون را علی‌رغم تلفات به عقب می‌راند. وی به درستی پیش‌بینی کرد که منابع افزونتر و نفراتِ بس بیشترِ نیروهای اتحادیه، نیروهای کنفدراسیون (یا ائتلاف) را به ورطه فروپاشی خواهد کشاند؛ هر چند که نسبت تلفات نامناسب بود.
شامل آلمان، اتریش_مجارستان، عثمانی و بلغارستان.
این مقاله شامل فهرست پررفت‌وآمدترین فرودگاه‌ها در آفریقا است.
شنای مختلط ترکیبی از چهار شنا، شنای پروانه، کرال پشت، شنای قورباغه و شنای آزاد است.
طرح ایجاد این گونه شنا به دهه ۱۹۵۰ میلادی برمیگردد که در سال ۱۹۵۴ برگزاری آن الزامی شده است.
فرودگاه بین‌المللی اولیور تامبو (ORTIA) یک فرودگاه بین‌المللی بزرگ در خاوتنگ، کشور آفریقای جنوبی است"Background ". Ekurhuleni. 3 (3/8). Retrieved 30 September 2009. که در نزدیکی شهر ژوهانسبورگ قرار دارد. فرودگاه بین‌المللی اولیور تامبو، فرودگاه اصلی برای پروازهای داخلی و بین‌المللی از/به آفریقای جنوبی است و با جابه‌جایی ۲۸ میلیون مسافر در سال، پررفت‌وآمدترین فرودگاه در آفریقای جنوبی محسوب می‌شود.World Cup improvements at Johannesburg airport nearly complete YouTube (5 April 2010). از این فرودگاه پروازهای مستقیمی به همهٔ جهان به‌جز جنوبگان انجام می‌شود. قطب هواپیمایی آفریقای جنوبی و چند شرکت هواپیمایی دیگر نیز در این فرودگاه قرار دارد. در سال ۲۰۱۴ میلادی، مجموعاً ۱۸ مسافر از طریق این فرودگاه جابه‌جا شده‌اند.
در نظریه احتمالات، توزیع احتمال مرکب توزیعی است که وقتی در توزیع احتمالی، یک یا چند پارامتر نیز از توزیعی دیگر پیروی می‌کنند.
به بیان ریاضی می‌توان توزیع حاصل را به صورت زیر توضیح داد:
که در آن formula_2 خود دارای توزیع دیگر است. با انتگرال گیری نسبت به این متغیر، می‌توان توزیع ترکیبی حاصل را بدست آورد.
در نظریه احتمالات توزیع پواسون مرکب به تابع توزیع مجموع تعدادی متغیر تصادفی مستقل و هم توزیع گفته می‌شود که تعداد آنها خود متغیر تصادفی با توزیع پوآسون است.
در اینصورت توزیع formula_2 متغیر تصادفی دارای توزیع پواسون با پارامتر λ که دارای توزیع IID هستند مشروط بر تعداد متغیرها عبارت است از
می‌توان توزیع حاشیه‌ای formula_4 را با انتگرال‌گیری نسبت به "N" بدست آورد.
در نظریه احتمالات و آمار توزیع نرمال-نمایی-گاما (یا توزیع NEG ) یک توزیع احتمال دارای سه پارامتر هست. این توزیع دارای سه پارامتر مکان formula_1، پارامتر مقیاس formula_2 و پارامتر شکل formula_3 است.
تابع چگالی این توزیع متناسب است با :
سه‌گانه مکزیک (که با نام‌های سه‌گانه ال ماریاچی یا سه‌گانه دسپرادو نیز منتشر شده‌اند) سری فیلمی است که به کارگردانی رابرت رودریگز از سال‌های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۳ ساخته شده‌اند.
در کشور ایران در دهه ۱۳۸۰ هر سه قسمت این سه‌گانه توسط شرکت تصویر دنیای هنر، دوبله و پخش شده است.
کوئنتین تارانتینو دوست رابرت رودریگز به او پیشنهاد داد سری فیلم‌هایی مانند سه‌گانه دلار بسازد. سه‌گانه دلار سری فیلم‌های وسترن اسپاگتی ای بودند که توسط سرجیو لئونه ساخته شده بودند. این فیلم‌ها به ترتیب یک مشت دلار و به خاطر چند دلار بیشتر و خوب بد زشت نام داشتند. رودریگز این پیشنهاد را پذیرفت و شروع به ساختن سه‌گانه خود کرد. فیلم روزی روزگاری در مکزیک نیز شباهت زیادی به فیلم‌های وسترن اسپاگتی دارد. در هر قسمت از این سه‌گانه٫ال ماریاچی با افراد جدیدی سر و کار دارد و نقش کاراکترهای فیلم قبلی کمرنگ تر می‌شود.
این فیلم اولین قسمت از این سه‌گانه است که با بودجه اندک هفت هزار دلار در سال ۱۹۹۲ ساخته شد. در این فیلم کارلوس گالاردو نقش ال ماریاچی را بازی می‌کند و به همراه رابرت رودریگز تهیه‌کننده این فیلم است.
داستان این فیلم دربارهٔ جوان گیتاریستی است که اشتباهی به جای یک قاتل توسط افراد خلافکار تحت تعقیب قرار می‌گیرد. طی جریانات فیلم او با دختری به نام دومینو دوست می‌شود
این فیلم دومین قسمت از این سه‌گانه است. که محصول سال ۱۹۹۵ اکران شد. بودجه این فیلم هزار برابر قسمت قبلی سه‌گانه یعنی هفت میلیون دلار است. این فیلم پس از اکران و به سرعت علاقه‌مندان زیادی را مجذوب خود کرد. در این فیلم نقش ال ماریاچی به آنتونیو باندراس داده شد و کارلوس گالاردو فقط نقش کوتاهی در فیلم بازی می‌کرد.
داستان این فیلم ادامه داستان فیلم ال ماریاچی است. بعد از کشته شدن دومینو٫ال ماریاچی به دنبال رئیس خلافکاران می‌گردد. و در نهایت او را می‌کشد. در طی داستان فیلم ال ماریاچی با دختری به نام کارولینا آشنا می‌شود و با او دوست می‌شود.
این فیلم سومین و آخرین قسمت از این سه‌گانه است. این فیلم ساخته سال ۲۰۰۳ است و علاوه بر آنتونیو باندراس و سلما هایک افراد مشهور دیگری مانند جانی دپ٫انریکه ایگلسیاس٫اوا مندس در آن به ایفای نقش پرداختند.
در داستان این فیلم خلافکاران برای سر ال ماریاچی جایزه تعیین می‌کنند. شلدون سندس از ال ماریاچی درخواست می‌کند جلوی ژنرال مارکز را که می‌خواهد علیه رئیس‌جمهور مکزیک کودتا کند را بگیرد. در نهایت ال ماریاچی موفق به کشتن مارکز می‌شود و به کمک دوستان خود و مردم از کودتا جلوگیری می‌کنند.
آنتونیو باندراس در قسمت دوم و سوم این سه‌گانه نقش اول مرد یعنی ال ماریاچی را بازی می‌کند. تمامی سیر داستان دو فیلم آخر بر شخصیت ال ماریاچی می‌چرخد.
کارلوس گالاردو در قسمت اول این این مجموعه نقش ال ماریاچی را بازی می‌کند اما در قسمت دوم نقش کوتاه کامپا٫دوست ال ماریاچی را بر عهده دارد.
سلما هایک نقش کارولینا را در فیلم دوم و سوم بازی می‌کند. البته نقش او در فیلم دوم بسیار پررنگ تر است؛ زیرا هنگام شروع داستان سوم شخصیت کارولینا کشته شده‌است و در فیلم سوم فقط چند فلش بک از اتفاقات رخ داده برای کارولینا بین داستان فیلم دوم و داستان فیلم سوم نمایش داده می‌شود.
دانی ترخو در این قسمت دوم و سوم حضور دارد ولی با دو نقش کالا متفاوت. او در فیلم دوم نقش ناواجاس (قاتل حرفه‌ای که برای کشتن ال ماریاچی استخدام شده) را بازی می‌کند. ولی در فیلم سوم نقش کوکوی از افراد شلدون سندس را بازی می‌کند.
جانی دپ در قسمت سوم این سری نقش شلدون سندس را بازی می‌کند. شلدون سندس کسی است که می‌خواهد جلوی کودتای باریلو و مارکز را از راه‌های مختلفی بگیرد.
چیچ مارین در قسمت دوم این سری نقش یک کافه چی را بازی می‌کند و در قسمت سوم نقش بلینی را بازی می‌کند که توسط شلدون سندس کشته می‌شود.
ویلم دافو در قسمت سوم این مجموعه نقش آرماندو باریلو٫کسی که می‌خواهد به کمک مارکز کودتا کند را بازی می‌کند. که در نهایت توسط ال ماریاچی کشته می‌شود.
در نظریه احتمالات توزیع گوسی نمایی-تغییر یافته (یا ExGaussian distribution) در حقیقت حاصل متغیرهای مستقل با توزیع نرمال و توزیع نمایی است.
توزیع به صورت زیر داده شده است:
تهاجم آمریکا به گرنادا با نام رمز "عملیات خشم اضطراری" در سال ۱۹۸۳ انجام شد. در این عملیات نظامی ایالات متحدهٔ آمریکا به گرنادا، جزیره‌ای در دریای کارائیب با جمعیت ۹۱۰۰۰ نفر در صد مایلی شمال ونزوئلا، حمله کرد و نتیجهٔ آن پیروزی ایالات متحدهٔ آمریکا در عرض چند هفته بود. محرک این حمله یک کودتای خونین نظامی بود که منجر به به‌قدرت‌رسیدن یک دولت انقلابی به مدت چهار سال شده بود و این حمله موجب شد تا دولت قانونی دوباره بر سر کار آید. گرنادا در سال ۱۹۷۴ از بریتانیا استقلال گرفت. چپگرایان جنبش جواهر نوین در کودتایی در سال ۱۹۷۹ قدرت را به دست گرفته و قانون اساسی را معلق نمودند. پس از کشمکش قدرت در درون حکومت در سال ۱۹۸۳ که منجر به برکناری و کشتن نخست‌وزیر انقلابی موریس بیشاپ شد تهاجم در بامداد روز ۲۵ اکتبر ۱۹۸۳ آغاز شد.
نیروهای واکنش سریع نیروی زمینی، تفنگداران دریایی ایالات متحدهٔ آمریکا، نیروی دلتا، نیروی زمینی و نیروی دریایی و دیگر نیروهای ایالات متحدهٔ آمریکا که بالغ بر ۷۶۰۰ تن از ایالات متحده، جامائیکا و اعضای سیستم امنیتی منطقه (آراس‌اس) می‌شدند در این عملیات شرکت داشتندCountry-data.com – Caribbean Islands: A Regional Security System و پس از انجام عملیات هوایی در ارتفاع پایین بر فراز فرودگاه پوینت سالینس در جنوبی‌ترین نقطهٔ جزیره و همزمان با انجام عملیات هلیکوپترهای تفنگداران دریایی و پیاده شدن نیروهای آبی خاکی در شمالی‌ترین نقطهٔ جزیره در فرودگاه پرل مقاومت گرنادا را در هم شکستند. رژیم نظامی هادسن آستین برکنار شد و فرماندار کل پل اسکون دولت موقتی را به جای آن تا زمان انتخابات سال ۱۹۸۴ منصوب نمود.
این تهاجم به گونهٔ گسترده‌ای از سوی افکار عمومی مردم ایالات متحده و همچنین برخی از گروه‌های محلی گرنادا که رژیم پس از کودتا را غیرقانونی می‌دانستند پشتیبانی گردید، ولی از سوی بریتانیا، کانادا، ترینیداد و توباگو و مجمع عمومی سازمان ملل متحد محکوم گردیده و نقض فاحش قوانین بین‌المللی خوانده شد.
سالگرد این تهاجم امروزه در گرنادا تعطیل عمومی است و روز شکرگزاری نامیده می‌شود و فرودگاه بین‌المللی پوینت سالینس نیز به افتخار نخست‌وزیر موریس بیشاپ به نام او نام‌گذاری شده‌است.
سر اریک گری در سال ۱۹۷۴ گرنادا را از بریتانیا مستقل نمود. این سال مصادف بود با درگیری‌های داخلی در گرنادا و فضای سیاسی بسیار ملتهب بود و گرچه گری رئیس حزب متحد کارگران گرنادا در انتخابات عمومی سال ۱۹۷۴ ادعای پیروزی نمود، ولی اپوزیسیون نتیجهٔ انتخابات را غیرقانونی دانست. درگیری‌های داخلی شکل خشونت‌های خیابانی به خود گرفت. این خشونت‌ها میان هواخواهان دولت و دسته‌های سازماندهی شده به وسیلهُ جنبش جواهر نوین بود. در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ جنبش جواهر نوین برای سرنگونی دولت برنامه‌ریزی کرد. اعضای حزب آغاز به دریافت آموزش‌های نظامی خارج از گرنادا کردند. در سیزدهم مارس ۱۹۷۹ هنگامی که گری خارج از گرنادا به سر می‌برد، جنبش جواهر نوین که رهبر آن موریس بیشاپ بود انقلابی مسلحانه را آغاز کرده و رژیم را سرنگون نمود و رژیم انقلابی خلق را بنیان گذاشت.
در تاریخ ۱۴ اکتبر ۱۹۸۳ یک انشعاب از حزب که رهبر آن معاون نخست‌وزیر برنارد کُرد بود قدرت را در دست گرفت. بیشاپ تحت بازداشت خانگی درآمد. اعتراض عمومی علیه این اقدام باعث شد که بیشاپ از حبس فرار کرده و دوباره به عنوان رئیس دولت قدرت را به دست بگیرد. سرانجام بیشاپ دوباره دستگیرشده و همراه با دیگر دولتمردان وفادار به او به قتل رسید. ارتش زیر فرماندهی هادسن آستین یک شورای نظامی برای حکومت تشکیل داد. فرماندار کل پل اسکون تحت بازداشت خانگی قرار گرفت. ارتش به مدت چهار روز حکومت نظامی اعلام کرد و چنانچه کسی در خیابان دیده می‌شد بی درنگ اعدام می‌گردید.
سازمان دولت‌های کارائیب خاوری همچنین ملت‌های باربادوس و جامائیکا از ایالات متحده درخواست کمک کردند. طبق گزارش یکی از گزارشگران نیویورک تایمز این درخواست رسمی به درخواست دولت آمریکا که قبلاً تصمیم به عملیات نظامی گرفته بود انجام شد.New York Times, Mythu Sivapalan, October 28, 1983 مقامات آمریکایی قتل بیشاپ و بی‌ثباتی عمومی سیاسی در کشوری که نزدیک به مرزهای آمریکاست و همچنین حضور دانشجویان پزشکی آمریکا در دانشگاه سن‌جرج را دلیل مداخلهُ نظامی عنوان کرد. این گزارشگر ادعا نمود که دلیل اخیر برای به دست آوردن پشتیبانی افکار عمومی عنوان شد.Cole, "op. cit.", p.1, 57
در تاریخ ۲۵ اکتبر گرنادا مورد تهاجم نیروهای گوناگون ایالات متحده و سیستم امنیتی منطقه‌ای آن که مرکز آن در باربادوس بود قرار گرفت. سازمان ملل با ۱۰۸ رای موفق، ۹ رای مخالف و ۲۷ رای ممتنع این تهاجم را نقض آشکار قوانین بین‌المللی اعلام کرد و شورای امنیت نیز قطعنامهُ مشابهی را در نظر گرفت که با وتوی ایالات متحدهُ آمریکا تصویب نشد.
دولت بیشاپ با کمک بریتانیا، کوبا، لیبی، الجزایر و کشورهای دیگر آغاز به ساخت فرودگاه بین‌المللی پوینت سالیناس نمود. ساخت این فرودگاه را بریتانیا ابتدا در سال ۱۹۵۴ هنگامی که گرنادا هنوز مستعمرهُ بریتانیا بود پیشنهاد نمود. این فرودگاه را کانادا طراحی نمود و هزینه‌اش را بریتانیا به عهده گرفت و بخشی از آن به وسیلهُ شرکتی در لندن ساخته شد. دولت آمریکا گرنادا را متهم به ساخت امکاناتی برای کمک به نظامیان شوروی و کوبا کرد. از دید آمریکا این فرودگاه که درازای آن سه کیلومتر بود می‌توانست فرودگاه مناسبی برای فرود و برخاست بزرگترین هواپیماهای شوروی مانند آنتونوف-۱۲٬۲۲٬۱۲۴ باشد و ترابری تسلیحات شوروی و کوبا را به آمریکای مرکزی افزایش داده و نفوذ شوروی در این منطقه را گسترش دهد. بیشاپ می‌گفت که این فرودگاه برای جابه‌جایی توریست‌ها با هواپیماهای مسافربری در نظر گرفته شده و این هوپیما‌ها توانایی فرود بر روی باند فرودگاه پرل در شمالی‌ترین نقطهُ این کشور را ندارند و فرودگاه پرل هم گسترش پذیر نیست زیرا باند آن از یک سو به کوه و از سوی دیگر به اقیانوس منتهی می‌شود.
در سال ۱۹۸۳ رُن دیلامز عضو آن زمان مجلس نمایندگان آمریکا که از سوی نخست‌وزیر گرنادا دعوت شده بود به عنوان مأمور حقیقت‌یاب به این کشور سفر کرد. دیلامز یافته‌های خود را در برابر کنگره چنین توصیف کرد:
در مارس ۱۹۸۳ رونالد ریگان رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده اخطار کرد که نظامی سازی کوبای کمونیست تهدیدی برای ایالات متحده و منطقهُ کارائیب است. از سویی منابع اطلاعاتی ایالات متحده نیز به منافع فزایندهٔ شوروی در جزیرهُ گرنادا اشاره می‌نمودند. ریگان می‌گفت که یک باند ۹۰۰۰ پایی و تعداد بسیار زیاد تانک‌های سوخت در این فرودگاه برای پروازهای تجاری غیرلازم است و مدارک نشان می‌دهد که این فرودگاه قرار است یک پایگاه هوایی مشترک کوبا و شوروی گردد.
تهاجم آمریکا در ساعت ۵ بامداد ۲۵ اکتبر ۱۹۸۳ آغاز شد. نیروهای آمریکایی در فرودگاه بین‌المللی گرنتلی آدامز سوخت‌گیری کرده و عازم جزیرهٔ باربادوس شدند و پیش از طلوع خورشید در مسیر گرنادا قرار گرفتند. این نخستین عملیات بزرگ نظامی ایالات متحده پس از جنگ ویتنام بود. دریاسالار جوزف متکاف در این عملیات فرماندهٔ نیروهای ایالات متحده بود. نبرد چند روز ادامه یافت و نیروهای مهاجم با ۱۵۰۰ سرباز گرنادایی و ۷۰۰ سرباز کوبایی مواجه شدند.
منابع رسمی آمریکایی می‌گویند که برخی از مدافعان از پیش آماده شده و به خوبی موضع‌گیری کرده بودند و سرسختانه مقاومت می‌کردند به گونه‌ای که ایالات متحده دو گردان دیگر را شبانگاه ۲۶ اکتبر به منطقه فراخواند. ۱۹ نفر از نیروهای آمریکایی کشته شده و ۱۹۶ نفر از آنها زخمی گردیدند. ۲۵ تن از نیروهای کوبایی کشته و ۳۵۸ نفر زخمی شدند. دست کم ۲۴ غیرنظامی نیز کشته شدند که چند نفر آنان در بمباران تصادفی بیمارستان روانی گرنادا کشته شدند.
یک ماه پس از این تهاجم مجلهٔ تایم این تهاجم را دارای پشتیبانی گستردهٔ مردمی دانست. یک گروه پژوهشی کنگرهٔ آمریکا این تهاجم را موجه دانست، زیرا این گونه استنباط می‌کرد که اعضای کنگره احساس می‌کنند که دانشجویان آمریکایی مشغول تحصیل در نزدیک باند مورد مشاجره ممکن است مانند دیپلمات‌های آمریکایی در ایران به گروگان گرفته شوند. این گزارش گروه باعث شد سخنگوی کاخ سفید نظرش را از مخالف به موافق تغییر دهد.
ولی برخی از اعضای گروه پژوهشی مخالف این یافته‌ها بودند. لوییس استوکس نمایندهُ اوهایو گفت:
شبانگاه ۲۵ اکتبر ۱۹۸۳ گویندهٔ اخبار تد کاپل در برنامهٔ نیوزکست نایتلاین با دانشجویان پزشکی مشغول تحصیل در گرنادا تلفنی صحبت کرد و آنها اظهار داشتند که احساس امنیت می‌کنند و هیچ خطری آنها را تهدید نمی‌کند. شب بعد دوباره در یک تماس تلفنی دانشجویان پزشکی به کاپل گفتند که خیلی از این تهاجم سپاسگذار‌ند و از رنجرهای ارتش به خاطر این که جان آنها را نجات دادند تشکر کردند. مقامات دپارتمان ایالتی به دانشجویان پزشکی اطمینان دادند که می‌توانند تحصیلات خود را در ایالات متحده به پایان برسانند.Nightline – 25 Oct 1983 – ABC – TV news: Vanderbilt Television News ArchiveTelevision News Archive: Nightline
برنارد گوئور تسمن در روزنامه نیویورک تایمز (به تاریخ 29 اکتبر) به این موضوع اشاره کرد که این اقدام ارتش آمریکا «یک مانور نیمه واقعی» بوده است که دیگر کشور ها، به قدرت نظامی آمریکا پی ببرند.
با ۱۰۸ رای موافق در برابر ۹ رای مخالف (آنتیگوآ و باربودا، باربادوس، دومینیکن، السالوادر، اسرائیل، جامائیکا، سن لوسیا، سن وینسنت، گرنادین و ایالات متحده) و ۲۷ رای ممتنع مجمع عمومی سازمان ملل متحد قطعنامهٔ ۳۸/۷ را به تصویب رساند. طبق این قطعنامه مداخلهٔ نظامی در گرنادا شدیداً محکوم شده و نقض فاحش قوانین بین‌المللی و تجاوز به استقلال، حاکمیت ملی و تمامیت ارضی یک کشور به شمار آمد. دولت چین مداخلهٔ ایالات متحده را سلطه‌طلبی آشکار دانست. دولت اتحاد جماهیر شوروی نیز گفت که گرنادا از مدت‌ها پیش هدف تهدیدهای ایالات متحده بوده و این تهاجم را نقض قوانین بین‌المللی دانست و گفت اگر حمله به گرنادا نادیده گرفته شود کشورهای کوچک در برابر تهدیدهای ایالات متحده احساس امنیت نخواهند کرد. دولت‌های برخی از کشورها مداخلهٔ ایالات متحده را بازگشت به دوران بربریت دانستند. برخی از دولت‌ها نیز اظهار داشتند که ایالات متحده به وسیلهٔ این تهاجم چندین قرارداد بین‌المللی را که خود یکی از طرفین آن بوده را نادیده گرفته‌است."United Nations Yearbook", Volume 37, 1983, Department of Public Information, United Nations, New York
قطعنامهٔ مشابهی نیز در شورای امنیت سازمان ملل مورد بحث قرار گرفت، ولی با وجود پشتیبانی گستردهٔ اعضاء، ایالات متحده آن را وتو نمود.
گرنادا یکی از کشورهای مشترک‌المنافع انگلیس است و پس از تهاجم آمریکا درخواست کمک از دیگر کشورهای مشترک‌المنافع نمود. این تهاجم بیش از همه مورد مخالفت بریتانیا، ترینیداد و توباگو و کانادا قرار گرفت.Cole, "op. cit.", p. 50 نخست‌وزیر بریتانیا مارگارت تاچر با این تهاجم مخالفت کرد و وزیر امور خارجهٔ بریتانیا جفری هو یک روز پیش از تهاجم در حالی که هیچ اطلاعی از یک مداخلهٔ نظامی احتمالی نداشت به مجلس عوام فراخوانده شد.Thatcher, Margaret (1993) "The Downing Street Years" page 331.
پس از پیروزی ایالات متحده فرماندار کل پل اسکون دولتی را در دسامبر ۱۹۸۳ با انتصاب نیکلاس برثویت به عنوان رئیس دولت تشکیل داد. در انتخابات دموکراتیک که در دسامبر ۱۹۸۴ برگزار شد حزب ملی گرنادا پیروز شد و دولتی به رهبری نخست‌وزیر هربرت بلیز تشکیل گردید.
نیروهای ایالات متحده پس از پایان عملیات نظامی در ماه دسامبر در قالب "عملیات نسیم جزیره" در گرنادا ماندند. نیروهایی که در جزیره باقی‌ماندند عبارت بودن از پلیس نظامی، نیروهای ویژه و وابسته‌های اطلاعاتی که مأمور امن‌سازی جزیره بودند و به اعضای نیروهای حافظ صلح کارائیب و نیروی پلیس سلطنتی گرنادا کمک می‌کردند.
روز ۲۵ اکتبر برای گرامیداشت این تهاجم تعطیل عمومی است و روز شکرگزاری نامیده می‌شود. دانشگاه سن جرج بنای یادبودی را در محوطهٔ دانشگاه به یاد نیروهای آمریکایی کشته شده به هنگام تهاجم ساخته‌است و هر سال مراسم یادبودی در این روز برگزار می‌کند.For Cubans – "The Nation Newspaper", October 13, 2008
در روز ۲۹ می ۲۰۰۹ فرودگاه بین‌المللی پوینت سالینس رسماً به افتخار رهبر پیشین گرنادا موریس بیشاپ نام گرفت.
آام‌ایکس-۵۶ لِکلِر یک تانک اصلی میدان نبرد فرانسوی و ساخت شرکت جیات (نکستر کنونی) است که در سال ۱۹۹۲ وارد خدمت نظامی در ارتش فرانسه شد.
ارتش فرانسه ۴۰۶ تانک لکلر به همراه ۲۰ تانک تعمیرگر را در اختیار دارد که در سال ۲۰۱۱ تنها ۲۵۴ عراده از آن‌ها سرویس‌دهی می‌شوند. قیمت خرید کنونی این تانک ۹٫۳ میلیون یورو و هزینهٔ نگهداری سالانه آن در ارتش فرانسه ۳۶۲ هزار یورو برای هر عراده در سال ۲۰۱۱ است.Lt. Gen. Jean-Tristan Verna Defence News مدل ارتقا یافته "ام‌کا۲ لکلر" با بهینه‌سازی‌های نرم‌افزاری و سیستم کنترل موتور در سال ۱۹۹۸ وارد ارتش فرانسه شد. این تانک از سال ۱۹۹۵ مورد استفاده نیروهای مسلح امارات متحده عربی است که ۳۸۸ عراده تانک و ۴۶ عراده تانک تعمیر و بازیابی از آن را در اختیار دارد. حدود پنجاه عراده را نیز به اردن هدیه داد به جز این دو کشور مذاکراتی برای فروش ۳۰ تا ۴۰ عراده از این تانک به کلمبیا هم انجام شده‌است.LECLERC MAIN BATTLE TANK (MBT) Armored Vehicles, Sep 11, 2008
سلاح اصلی لکلر توپ بدون خان ۱۲۰ میلی‌متری CN120-26 ساخت شرکت جیات است. این توپ قادر به شلیک گلوله‌های ۱۲۰ میلی‌متری آلمانی و ناتو هم هست اما ارتش فرانسه تنها از مهمات فرانسوی استفاده می‌کند. لکلر با سیستم پایدارسازی توپ خود قادر است در حالی که با سرعت ۵۰ کیلومتر در ساعت در حال حرکت است به سوی اهدافی در فاصله چهار کیلومتری شلیک کند. این توپ برخلاف تانک‌های دیگر غربی و به سبک تانک‌های شوروی/روسیه به گلوله‌گذار نیاز ندارد و از گلوله‌گذار اتوماتیک استفاده می‌کند. در نتیجه خدمه تانک به سه نفر (فرمانده، راننده و توپچی) کاهش یافته‌اند. گلوله‌گذار اتوماتیک لکلر قادر است در هر دقیقه ۱۲ شلیک داشته باشد. این تانک در مجموع ۴۰ گلوله با خود حمل می‌کند که ۲۲ تای آنها در خشاب آماده آتش هستند و بقیه در بدنه تانک قرار دارند. مسلسل هم‌محور تانک یک تیربار سنگین ۱۲٫۷ میلی‌متری است، برخلاف بیشتر تانک‌های دیگر که از مسلسل هم‌محور متوسط ۷٫۶۲ م‌م استفاده می‌کنند. در بالای برجک می‌توان یک مسلسل ۱۲٫۷ م‌م دیگر با کنترل از داخل تانک را نصب کرد که مشابه تیربار کنترل از راه دور مدل ام‌اآ۲ تاسک آبرامز است. هرچند در عمل بیشتر لکلرها به مسلسل ۱۲٫۷ بدون کنترل مسلح هستند. این تانک به ۴ نارنجک‌انداز چهارتایی هم مسلح شده که قادر به شلیک نارنجک‌های دودزا، ضدنفر و گمراه‌کننده‌های مادون قرمز هستند.
توپ ۱۲۰ م‌م لکلر نسبت طول به کالیبر ۵۲ دارد که از اغلب تانک‌های معاصر خود بیشتر است (۴۴ در آبرامز و لئوپارد ۲ و ۴۸ در توپ‌های ۱۲۵ م‌م تانک‌های روسی) و می‌تواند گلوله‌های زره‌شکاف را با سرعتِ دهانه ۱۷۵۰ متر بر ثانیه و گلوله‌های چندمنظوره را با سرعت دهانه ۱۱۷۰ متر بر ثانیه شلیک کند. تعداد فشنگ‌های مسلسل هم‌محور ۱۲٫۷ م‌م ۸۰۰ فشنگ و مسلسل دفاع هوایی ۷٫۶۲ دو هزار گلوله است. موتور کوچک هشت سیلندر لکلر بهره‌وری قابل توجهی در مصرف سوخت دارد و دمای نسبتاً پایین دود خروجی از اگزوز تانک که کمتر از ۴۰۰ درجه سانتی‌گراد است به کاهش آشکارگی مادون قرمز آن کمک می‌کند. این تانک به یک سیستم هشدار در صورت افتادن پرتوی لیزر بر روی تانک هم مجهز است. به‌طور کلی لکلر از سیستم‌های الکترونیکی پیشرفته و متنوعی برخوردار است و گزارش شده که حدود ۵۰ درصد هزینه ساخت این تانک فقط به سیستم‌های الکترونیکی آن مربوط است. لکلر بدون هیچ آمادگی می‌تواند از آب‌هایی به عمق ۱٫۷ متر و با استفاده از تجهیزات رانندگی زیر آبی از آبهایی به عمق ۴ متر بگذرد. این تانک به تجهیزات تصفیه هوا، تهویه و آتش‌نشانی اتوماتیک هم مجهز شده‌است.Leclerc Global Security
سیستم کنترل آتش لکلر به توپچی یا فرمانده آن توانایی درگیری با ۶ هدف مختلف را تنها در ۳۰ ثانیه می‌دهد. فرمانده تانک هشت پریسکوپ و دید سراسرنما با پایداری در حال حرکت اچ‌ال-۷۰ را در در اختیار دارد. اچ‌ال-۷۰ به مسافت‌یاب لیزری، کانال انتخابی دید روزانه و اینتنسیفایر تصویری نسل دوم مجهز است. سیستم دید تانک می‌تواند اهدافی تا ۴ کیلومتر را شناسایی کرده و تا ۲٫۵ کیلومتر فاصله را تشخیص هویت دهد. توپچی تانک هم به یک دوربین اصلی با دید گرمایی، سه پریسکوپ و یک صفحه نمایشگر در اختیار دارد. راننده هم سه پریسکوپ در اختیار دارد که پریسکوپ مرکزی دوربین "اوبی-۶۰" ساخت شرکت تالس (تامسون سی‌اس‌اف سابق) با کانال‌های دید شبانه و روزانه است. لکلر از موتور دیزلی هشت سیلندر SACM با قدرت ۱۵۰۰ اسب بخار (۱۱۱۸ کیلووات) در ۲۵۰۰ دور در دقیقه استفاده می‌کند. یک سیستم مدیریت الکترونیکی موتور هم توسط شرکت Safran برای آن طراحی شده‌است. دنده اتوماتیک SESM ESM 500 لکلر هم از یک واحد دنده هیدرواستاتیک، پنج دنده جلو و دو دنده عقب برخوردار است. یک توربین گاز فشار قوی Suralmo-Hyperbar بر روی موتور نصب شده‌است. این موتور می‌تواند تانک را به سرعت بیش از ۷۰ کیلومتر در جاده و ۵۰ کیلومتر در خارج از جاده برساند.Leclerc Main Battle Tank, France
حداکثر سرعت این تانک در جاده ۷۲ کیلومتر در ساعت و در حالت دنده عقب ۳۸ کیلومتر بر ساعت است. این تانک قادر است از خاکریزهایی به عمق سه متر و پله‌هایی به ارتفاع ۱٫۱ متر بگذرد. سرعت چرخش برجک تانک هم ۱۲ ثانیه برای یک دور کامل ۳۶۰ درجه است. طول بدنه تانک بدون لوله توپ ۶٫۸۸ متر و با لوله توپ ۹٫۸۷ متر است. ارتفاع آن تا سقف برجک ۲٫۵۳ متر و عرض آن با دامن محافظ زرهی ۳٫۴۳ متر است. باک سوخت لکلر ۱۳۰۰ لیتر گنجایش دارد و تانک قادر است با سوخت کامل حدود ۵۵۰ کیلومتر حرکت کند. نصب مخزن‌های خارجی ۴۰۰ لیتری هم برای افزایش برد عملیاتی تانک امکان‌پذیر است. وزن تانک لکلر در سری ۱ که ۱۳۲ دستگاه از آن از سال ۱۹۹۲ تا ۹۶ تولید شد معادل ۵۴٫۵ تن است که در سری ۲ که ۱۷۸ دستگاه از آن بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۳ ساخته شد به ۵۶٫۳ تن و در سری ۳ که ۹۶ دستگاه از آن در سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ تولید شد به ۵۷٫۶ تن افزایش یافته‌است.
لکلر گرمسیری مدل مورد استفاده نیروی زمینی ارتش امارات متحده عربی است. این مدل از تانک لکلر برای محیط گرمسیری و بیابانی بهینه‌سازی شده‌است. در لکلر گرمسیری از یک واحد انتقال قدرت جدید استفاده شده و بدنه کمی به سوی عقب کشیده شده تا جا برای این موتور جدید و مخزن سوخت بزرگتر باز شود. موتور لکلرهای اماراتی موتور دیزلی ۱۲ سیلندر ام‌تی‌یو ۸۸۳ با قدرت ۱۵۰۰ اسب بخار به همراه دنده اتوماتیک Renk HSWL295 TM است.
موتورهای ساخت شرکت آلمانی ام‌تی‌یو از موفق‌ترین موتورهای تانک به‌شمار می‌روند که علاوه بر تانک‌های آلمانی لئوپارد در مدل‌های ارتقا یافته بسیاری از تانک‌های قدیمی غربی نیز به کار رفته‌است. البته این موتور اندازه بزرگتری نسبت به موتور اصلی فرانسوی (۲٫۷۷ متر مربع نسبت به ۱٫۶۴ متر مربع) دارد و به همین جهت طول تانک ۱۵ سانتی‌متر افزایش یافته و به ۷٫۰۳ متر رسیده‌است. تولید لکلرهای گرمسیری که ۵۷ تن وزن دارند از سال ۱۹۹۴ آغاز شد و تا اوایل دهه ۲۰۰۰ در مجموع ۳۸۸ دستگاه تانک اصلی میدان نبرد (ام‌بی‌تی) و ۴۶ دستگاه خودرو زرهپوش بازیابی و تعمیرگر از این مدل برای نیروی زمینی ارتش امارات تولید شد.
رونالد اریک امریک (متولد ۹ مارس ۱۹۳۷، درگذشت ۳۱ اوت ۲۰۰۱) دانش آموخته برجسته استرالیایی در زمینه تمدن و زبان ایرانی، هندی و تبتی است. طی سال‌های ۱۹۶۴-۱۹۶۷ او در کالج سنت جان به عنوان محقق و طی سالهای ۱۹۶۴-۱۹۷۱ به عنوان مدرس ایرانشناسی در مدرسه مطالعات شرق و آفریقا دانشگاه لندن مشغول به کار شد.
دلفین‌ها به دو گروه عمده دلفین‌های اقیانوسی و دلفین‌های رودخانه‌ای تقسیم می‌شوند.
فهرست زیر در بر گیرنده نام گونه‌های مختلف دلفین به همراه رده‌بندی آن‌ها شامل نام تیره و سرده‌شان است.
فریدریک توردارسُن (متولد ۱۹۲۸، ایسلند، درگذشت ۲ اکتبر ۲۰۰۵) واژه‌شناس ایسلندی است. او بیشتر عمرش را در نروژ گذراند و در ۱۹۹۴ پروفسور دانشگاه اسلو شد.
تودارسن شروع به فراگیری واژه‌شناسی کلاسیک در ۱۹۵۱ و در ۱۹۶۳ به صورت عمده در زبان لاتین در دانشگاه اسلو کرد. او در دانشگاه از ۱۹۶۵ تدریس کرد و ۱۹۹۴ پروفسور دانشگاه شد. جدا از زبان‌های کلاسیک، علاقه تودارسن به زبان‌های قفقازی به ویژه گرجی و زبان آسی بود. او ده ها مقاله درباره فرهنگ و زبان آسی نوشت و مشاور دانشنامه ایرانیکا در این رشته بود.
مراحل عفونت HIV عبارتند از عفونت حاد، دوره نهفتگی و ایدزMandell, Bennett, and Dolan (2010). Chapter 121.
عفونت حاد برای چند هفته به طول می‌انجامد و علائمی مانند تب، لنفادنوپاتی، فارنژیت، راش، درد عضله، ناراحتی و گلودرد به همراه دارد. دوره نهفتگی بدون علائم یا با علائم کم است و بسته به فرد، از دو هفته تا بیست سال ممکن است طول بکشد. مرحله آخر HIV (ایدز) زمانی معنی پیدا می‌کند که شمار سلول‌های CD4+ T به کمتر از ۲۰۰ سلول در هر میکرولیتر برسد یا بیماری‌های خاص مرتبط با عفونت HIV رخ دهد.
دوره اولیه HIV، عفونت حاد HIV یا سندرم حاد ویروسی نامیده می‌شود. بسیاری از افراد ۲ تا ۴ هفته پس از در معرض قرار گرفتن این بیماری، دچار بیماری‌هایی مانند شبه‌آنفلوآنزا یا مونونوکلئوز می‌شوند و برخی دیگر هم هیچ نشانه قابل توجهی در آن‌ها دیده نمی‌شود. علائم در ۴۰ تا ۹۰ درصد موارد رخ می‌دهد و معمولاً شامل تب، لنفادنوپاتی، فارنژیت، خارش پوست، سردرد و/یا زخم دهان و اندام تناسلی می‌شود. خارش پوست که در ۲۰ تا ۵۰ درصد موارد رخ می‌دهد، خود را بر روی بالاتنه نشان می‌دهد و به شکل لکه‌های نوک تیز می‌باشد. همچنین در این مرحله برخی از افراد دچار عفونت‌های فرصت‌طلب می‌شوند. ممکن است در دستگاه گوارش علائمی مانند تهوع، استفراغ یا اسهال رخ دهد، و همچنین علائم عصبی نوروپاتی محیطی یا سندرم گیلان باره. طول دوره این علائم متفاوت است، اما معمولاً یک یا دو هفته می‌باشد. اختلالات شناختی مرتبط با ایدز، مجموعه اختلالات شناختی-عصبی مرتبط با عفونت اپچ‌ای‌وی و بیماری ایدز است که معمولاً پس از سال‌ها آلودگی به ویروس HIV و عفونت، روی می‌دهند.
با توجه به اینکه این علائم آنچنان خاص نیستند، اغلب به عنوان نشانه‌هایی از عفونت HIV شناخته نمی‌شوند. حتی مواردی که توسط یک دکتر خانوادگی یا یک بیمارستان دیده می‌شود اغلب یا بسیاری از بیماری‌های شایع عفونی با علائمی مشترک با آن اشتباه می‌شود. بنابراین، توصیه می‌شود که به بیماران دارای تب توجیه‌ناپذیر است تذکر داده شود که ممکن است دارای عفونت HIV باشند و خطر ابتلا به این عفونت در آن‌ها وجود دارد.Mandell, Bennett, and Dolan (2010). Chapter 118.