moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سمفونی چهارم مالرسرشار از نو آوری است و به دگرگونی از کارهای دیگر او از نگرانی و اندوه کمتر مایه دارد و در آن هوایی آرام و دلپذیر بر فراز ست و این با همهٔ فشارها و سختی‌های زندگی او در آن چرخه شگفت آورست. زبان این سمفونی زیان باستانگار آهنگسازانی وینی همچون شوبرت و هایدن است؛ و با همه اینکه مالر کوشیده‌است که کاری ساده‌تر و سبک‌تر از کارهای پیشین خود به شنوندگان فراهم آورد. زیبایی ناپیچیده و سادگی درخشان این کار ناخرسندی شنوندگان را در نخستین برگزاری آن در ۱۹۰۱ ببار آورد که سمفونی چهارم با آوازهای مردمی «شاخ جادویی جوانی» که در آن فرشتگان نان می‌پزند و پیتر آشاوان St. Peter ماهی می‌گیرد و اورسولای آشاوان St. Ursula به مهر لبخند می‌زند برای شنوندگان فرهیخته نمای وین کودکانه می‌نمود. اما به گفتهٔ آرتور سیدل Arthur Seidl «آنهایند که لجبازند و نمی‌توانند کلید دنیای سادگانه و کودکانهٔ قصه‌های جن و پری مالر را بیابند»نگاه کنید بهMahler Symphony N0.4: نبشتهٔ Richard Osborne با سوپرانو Edith Mahthis از اجرای Herbert vonKarajan در Galleria از Deutsche Grammaphon و همچنین به: SYMPHONY NO. 4 نبشتهٔ Henry-Louis de La Grange در
سمفونی‌های چرخهٔ دوم مالر دربردارنده سمفونی‌های پنجم، ششم و هفتم او می‌باشند. ویژگی‌های این کارها افزایش تندخویی در برانگاری و نمایاندن‌ها و به کاربری سازبندی ناآشنا ست. مالر در سمفونی‌های پیشین خویش برخی از آهنگ افزارهای ناآشنا (همچون بوق درشکه post horn در سمفونی سوم) به کار برده بود. اما در چرخهٔ دوم از کارهایش این نو آوری را گسترده ساخت. در سمفونی پنجم شَلاقک (افزاری چوبین که صدای شلاق می‌آورد)، در سمفونی ششم زنگوله گاو، زنگ لوله‌ها (افزاری با لوله‌های آویزان شده که صداهای گوناگون زنگین می‌آورد) و چکش، و در سمفونی هفتم زنگوله گاو، سازهای شیپوری، ماندولین و گیتار به کاربرد.
در کارهای چرخهٔ دوم با آوا همراه نیستند.
در آغاز سال ۱۹۰۱ آسیب فرا آمد. در پس از نیمروز ۲۴ فوریه او سمفونی پنجم بروکنر را با ارکستر فیلارمونیک رهبری نمود و در آغاز آن شب اپرای نی جادویی The Magic Flute موتزارت را کارگردانی نمود. در همان شب خون‌ریزی زیادهٔ روده‌ای او را به جراحی بیمارستان فرستاد. پس از پایان چرخهٔ درمان پیوند او با ارکستر فیلارمونیک به هم خورد و او از رهبری کناره‌گیری نمود. پس از آنکه تندرستی خود بازیافت دوباره به کار پرداخت و گذاره تازه‌ای از اپرای کار واگنر و همچنین اپرای مارثا، یا بازار ریچموند کار فردریش فن فلوتو را به پرده آورد. سپس در آغاز تابستان به خانهٔ تازه ساز تابستانیش در مایرنیگ رهسپار شد تا مانند همه تابستانهای پیشین آهنگ بسازد. چنین می‌نمود که پس از نزدیکی بسیار به مرگ در بهار آن سال او نیروی آفرینندگی خود را بازیافته بود چراکه در در ازای سه ماه او هشت آواز نوشت که سه تا از آن‌ها می‌بایست در چرخهٔ آوازهای مرگ کودکان گذارده شوند، چهار چینش برای آوازهای روکرت Rückert-Lieder ازجمله در نیمه شب Um Mitternacht و من گم گشته‌ام در جهان و به انجام، آهنگ Der Tambours g'sell که آواز پایانی چرخهٔ آوازهای «شاخ جادویی جوانی» بود؛ و با این همه او توانست انگارهٔ کوتاهی از سمفونی شماره پنج خودرا نیز بنویسد. برای اندکی او بر آن بود که این کار تنها چهار بخش داشته باشد و چنین می‌نماید که او دو بخش نخست سمفونی را به همراه اسکرتزوی آن نوشت.
در تابستان سال ۱۹۰۲ او به مایرنیگ بازگشت. آلما آبستن نخستین فرزند بود. مالر چینش دیگری برای آوازهای روکرت «اگر شیفته‌ای برای زیبایی» Liebst du um Schönheit را نوشت؛ و انگارهٔ کوتاه سمفونی پنجم را که اینک در پنج بخش بود به پایان رساند. او همیشه انگارهٔ بلند کارهایش را در ماه‌هایی که در وین بود می‌نوشت. اگرچه سمفونی پنجم در ۱۹۰۳ به پایان رسید و بی‌درنگ برای نخستین برگزاریش در کلن در ۱۸ اکتبر ۱۹۰۴ به همگی باز چینی شد. با این همه او از بهرهٔ کار خشنود نبود؛ و تا پابان زندگیش باز چینی این کار را دنبال می‌کرد تا به فرجام سه ماه پیش از مرگش در در نامه‌ای به گرگ گولر Georg Göhler نوشت:نگاه کنید به نوشتهٔ Mahler's Fifth Symphony, By Tom Morgan در اجرای Leonard Bernstein با Wiener Philharmoniker در Deutsche Grammophon در ۱۹۸۸ در ۴۳۱ ۰۳۷–۲
«من پنجم‌ام را به پایان رساندم -همنوازی آن بایستی به همگی بازنوشت می‌شد. من براستی در نمی‌یابم چرا بایستی این همه اشتباه داشته باشم، درست مانند ناشی‌ترین تازه‌کاران. (بس روشن است که همه آزمودگی‌هایم در نوشتن چهار سمفونی پیش از این یاریم ندادند؛ زیرا که یک شیوهٔ به همگی تازه، نیاز داشت به ارته‌ای به همگی تازه)»
سمفونی پنجم نمایانگر آهنگسازیست پخته که به ورزیدگی خویش باور دارد اما در جستجوی زبانی نو و تازه‌است. به برداشت ریچارد اشپخت سمفونی پنجم «تلاشی است برای طرحی نو درانداختن به فلک، که آن از خود کس آغاز می‌شود». این کاریست پخشان و پاشیده که هر گونه گذشته‌نگری را به دور می‌اندازد و به جستجوی زبانی نو در نوازندگی است که در آن زمینه‌های آهنگین به یکریزی بازمی‌گردند و همبستگی بخش‌های یکم و دوم در ریخت‌گیری پارهٔ نخست و همبستگی بخش‌های چهارم و پنجم در ریخت‌گیری پاره سوم سمفونی نشان می‌دهد که مالر بر آنست که صداها را داراتر و فشرده‌تر و هماهنگ تر و همگراتر نماید و او با آگاهی و برنایی بسوی هنر هم نوازی ناب گام برمی‌دارد و این شیوه ایست که او از این پس تا پایان زندگی کوتاهش دنبال نمود؛ و تنها در سمفونی هشتم و آواز زمین از آن پیروی ننمود.
مالر سمفونی ششم‌اش را در تابستانهای ۱۹۰۳ و ۱۹۰۴ در خانهٔ تابستانی‌اش در مایرنیگ نوشت. او هنوز زمستان‌ها را با کارهای دشوار و درگیر رهبری اپرا در وین سپری می‌کرد. با این همه این دو تابستان روزگارانی پربار و آرامش‌بخش بودند. آلما به یاد می‌آورد که «در آن گاهان او بسیار جوان و شوردل بود.» هنگامیکه مالرانگاره بخش نخست سمفونی شش را می‌زد به این اندیشه افتاد که آلما را در زمینهٔ آهنگ بنهد؛ و به آلما گفت: «نمی‌دانم که کامیاب شده‌ام یا نه، ولی به هر روی تو باید از آن خوشت بیاید!»
او از دخترهای خردسالش به سختی سپری می‌شد. به گفتهٔ آلما، او می‌خواست بازی نیرومندانهٔ آن‌ها را در اسکرتزو نمایان کند (اگرچه آنای خردسال برای آن بازی نیرومندانه خیلی کوچک بود). اما هوای شادمانهٔ آهنگ گویی بیمی رازگونه را در خود پنهان داشت. آلما در این باره نوشت: «همچون پیشگویی از ناگواری، صداهای کودکان بیشتر و بیشتر افسرده می‌شود، و در پایان به زمزمه‌ای خاموش می‌شود». افزوده آنکه، مالر سه تا از آهنگ‌های فرجامین «آوازهای مرگ کودکان» را در چرخهٔ شاد و آرامناک تابستان ۱۹۰۴ ساخت و آلما این را به ویژه دهشتزا یافت: «من شیون و سوگواری به مرگ کودکانی را که خوش و تندرست بودند، به دمی کوتاه پس از به بر درکشیدن و بوسیدنشان درنی یابم»
سه سال از آن پس، با مرگ ماریای خردسال در ۱۹۰۷ چنین می‌نمود که در «آوازهای مرگ کودکان» و گذرهای افسرده وای سمفونی ششم پیش آگاهانه بودند. این که آیا مالر آینده را پیش دیده بود یا که مرگ بسیار کودکانی را بیاد می‌آورد که بارهٔ غمگینی‌های کودکیش بودند؟ البته بر ما پوشیده‌است. اما شاید که در فرجامین بخش سمفونی او سرنوشت خویش—یا به کمترین سرنوشت «قهرمان آهنگین» خویش را پیشگویی کرده‌است؛ که این قهرمان در کارهای پیشین مالر به کامیابی رسیده بود (به ویژه در سمفونی دوم که حتی بر مرگ نیز چیره گشته بود)، اما این بار به گفتهٔ او: «این قهرمان است که بر او سه زدش از سرنوشت فرومی آید و زدهٔ پایانی او را از پای می‌فکند همچون درختی که از تبر افتاده باشد». و آلما در یادآوری روزی که برای نخستین بار او کار پایان یافته را نشانش داد نوشت: «هیچ‌یک از کارهایش بدین سان به درونی‌ترین درون قلبش نزدیک نشده بود. آن روز هردوی ما گریستیم. آن آهنگ و آنچه که پیش‌گویی شده یود بر هر دوی ما به ژرفا آژید». در میان سمفونی‌های مالر تنها سمفونی ششم است که در پایان با درهم شکستی سهمگین فرجامی به سزا افسردناک دارد.
مالر می‌باید برای دو سال شکیبا می‌بود تا که این سمفونی با فیلارمونیک وین در بهار ۱۹۰۶ به برگزاری آید. مانند همیشه او به دلهره بیم آن داشت که رده‌بندی صدا به خرده‌شکافی بگوش نرسد تا آنجا که به یادآوری آلما، هنگامی که او دریافت صدای بم زدن طبل در پایان سمفونی به اندازه دلخواه بلند نیست دستور ساختن دو صندوق بزرگ به چرم پوشیده را داد تا با گرز کوبیده شوند. اما این نوآوری چندان هنش نداشت و به‌ناچار کنار گذاشته شد.
در برنمایی این کار نیز هیچ‌یک از کارهای پیشین اش او را به ژرفای سمفونی شش تکان نمی‌داد. |س از یک برگزاری دست گرمی در اسن در ۲۶ می۱۹۰۶ او به گریه و مویه افتاد. روز پس از آن برابر شنوندگان برابر شنوندگان به یادآوری آلما او رهبریی نه چندان از خود نشان داد از ترس آنکه دو باره به گریه افتد و به ویژه از ترس "درستی آن بخش پایانهٔ هراسناک با آن پیش‌گویی دهشتزاً.نگاه کنید به نبشتهٔ Dika Newlin ِدر Mahler: Symphony No. 6 با اجرای Claudio Abbado به همراه Chicago Symphony Orchestra در Galleria, Deuttsche Grammphon, 1980, 423 928-2
در میان سه سمفونی چرخه دوم، سمفونی هفتم ویژگی گونایی دارد این سمفونی را سیندرلای مالر خوانده‌اند؛ و پس از سمفونی افسردناک ششم این کاری بس پیچیده‌تر است و نشان دهندهٔ پیشرفت مالر به اوج نوآوری ست. این کار بس نادریافته مانده و بسیار اندک برگزار می‌شود. در دید نخست هیچ‌گونه پیوند هماهنگانه یا برایش یگانگی دهنده در میان بخشهای پنجگانهٔ این سمفونی نمی‌توان یافت. اما مالر که از نوآوری و تازه چویی بیمناک نیست با همان بخش گشایندهٔ این سمفونی نوواترین بخش را در میان همه کارهایش آفریده‌است. بخش دوم که نخستین آهنگ شبانه Nachtmusik اوست او همهٔ نمادها و به یادآورده‌هایش را به گونه‌ای می‌آمیزد که برانگیزان یک دلوایی Romantic گذشته‌است. بخشهای از آن پس را می‌توان هراسناک‌ترین و اهرمنانه‌ترین اسکرتزوها، بی گناه نمایایی‌ترین از آرامش روستا (دومین آهنگ شبانه) و سرانجام نا بخردانه‌ترین و کژروترین و خشم آورترین بخش پایانی نامید.
مالر این سمفونی را در سالهای ۱۹۰۴ و۱۹۰۵ نوشت و نخستین برگزاری آن در۱۹ سپتامبر ۱۹۰۸ در پراگ بود. بسیاری از رهبران آهنگوایان، رانشگاری این سمفونی را بسیار سخت می‌یابند. بسیاری از رانشها گویی همهمه‌ای از گذاره‌های زیباست که به هم ناپیوسته مانده‌اند، به ویژه بخش پایانی که گویی همچون شوخیی است با رهبری خشک اندیش که به هیچ گونه نوآوری را پذیرا نیست (در آلمانی اینان را گاه به خواری kapellmeister می‌خوانند). حتی برخی از شیفتگان کارهای مالر سمفونی هفتم را به نا سزا می‌گیرند. برای نمون دریک کوک Deryck Cooke در کتاب خود مالر را سرزنش می‌کند که در بخش پایانی «همان آهنگی را ساخت که خود از آن به بسیاری بیزار بود و آن آهنگ Kappelmeistermusik بود.» او در بارهٔ این بخش پایانی می‌نویسد:«پرسهٔ شبانهٔ پاسدارانه در نخستین آهنگ شبانه Nachtmusik در میان پژواک ناله‌های شیفتگانه و دیگر صداهای ناشناس شبانه، هراسناکی هافمن وار Hommanesque اسکرتزو، در گونه‌ای رویارویی میان» چیزهای که در شب به هم می‌خورند «و رقص والتزی با آهنگ عروسکی، و چشمه‌هایی که شرشر می‌کنند، و گیتاری که زینگ زینگ می‌کند و آهنگ ماندولین در آهنگ شبانه دوم - همهٔ اینها آهنگ‌هایی غریب و پریشان‌کننده‌اند که پنجره‌های جادویی را به سوی جهان‌های پنداره‌ای در زیر جهان پدیدار باز می‌کنند»نگاه کنید به:Cooke, Deryck. Gustav Mahler: An Introduction to his Music. Cambridge:
Cambridge University Press, 1980.
دونالد میچل Donald Mitchell پس از شنیدن رانش کلودیو آبادو Claudio Abbado در نبشته‌ای بلند به آوند «مالر در نورد: سمفونی هفتم او» می‌نویسد: «آیا راست است که همهٔ آهنگ سازان بزرگ در میان کارهای خویش» فرزندی دشوار «را به زاد آورده‌اند؟ اگر که چنین است بی‌گمان سمفونی هفتم مالر گواه این باورست. باید پذیرفت که سمفونی هفتم از بارهٔ پذیرش و دوستش شنوندگان و به ویژه دریافت آن یک معماست اگرچه پذیرش بازکاوانه آن در نخستین برگزاری ۱۹۰۸در در پراگ به درهمگی مثبت و حتی شورمندانه بود. بر ریختگی‌های پس از ان در دیگر جاها ست که موجب شگفتی و بی باوری و دشمنی شده‌است»
رانشگر جوان اوتو کلمپر Otto Klemperer که به پراگ رفته بود تا مالر را در دم کار ببیند پس از آن بیاد آورد که بیش از بیست نشست یادگیری به نیاز بود تا این سمفونی پیچیده آماده برگزاری شود. او نوشته‌است «هر روز پس از نشست یادگیری، مالر بر این خوی داشت که همهٔ انگارهٔ هم نوازی را با خود به خانه برد برای بازچینی، تابان دهی و دستکاری.» نشستهای یادگیری به گونه‌ای آشفته بود و نوازندگان، نگران انگارهٔ پردرخواست مالر بودند. یکی از شیپور نوازان با او روی در روی شد که: «من تنها می‌خواهم بدانم که این کجایش زیباست که در یک شیپور تا نت بلند C-sharp بدمم و بازایستم؟» مالر پاسخی نداشت. اگرچه آنگونه که در کسایی او بود به این ماجرا رنگی فیلسوفانه زد در هنگامی که در نامه‌اش به آلما در بارهٔ «ناتوانی انسان از دریافت شکنجه هستی خویش» نوشت.
هنگامی که آلما چند روز پیش از نخستین برگزاری به پراگ آمد اتاق میهمان سرارا درهم ریخته از نوشته‌های آهنگ دید و شوهرش را پریشان و در تب آشفتگی. سمفونی هفتم با ارج پذیرفته شد اما نه با دلبستگی چند هفته پس از آن در برگزاری مونیخ پذیرایی به همان گونه بود. اما رانشگار دلسرد نشد او آموخته بود که بیش از آن چشم نداشته باشد.نگاه کنید به نبشتهٔ Phillip Huscher در
Symphony No. 7 ,Program Notes در 2006 the Chicago Symphony Orchestra در
در نوامبر ۱۹۰۹ آرنولد شونبرگ به شنیدن نخستین برگزاری سمفونی هفتم مالر به رهبری فردیناند لووه در وین شد. او خود به مرزهای نو آهنگ رسیده بود. او در هم‌اکنون سنگینگی tonality را رها کرده بود و آهنگ تازهٔ مالر برای او بس کشاینده می‌نمود و برای او همچون «خوابی والا در هماهنگی والا بود… من شما را در شمار آهنگسازان باستانگار گذاشته بودم ولی کسیکه برای من پیشروست». او در پایان‌نامهٔ ۲۹ سپتامبر ۱۹۰۹ خود به مالر می‌نویسد:" و دربارهٔ این که من کدام بخش
را بیشتر دوست داشتم: همه بخشها را! من نمی‌توانم هیچ‌کدام را بیشتر از دیگری درپسند آرم. شاید من در آغاز بخش نخست بی‌تفاوت بودم؛ و لی به هر روی برای چندگاهی کوتاه؛ و پس از آن به استواری به آن گرمی گرفتم.
دم به دم من خشنود تر و گرمتر می‌شدم و مرا برای یک آن تک نمی‌گذاشت رها شوم. درآن نود تا به پایان بودم؛ و همه چیز بر من روشن بود…"
ویژگی چرخهٔ سوم سمفونی‌های مالر با افزایش چندصدایی نشان شده‌است. آوا-آمیزی بافتی از چند صدای آهنگین است که در رویاروی تک-آوایی می‌نشیند که در آن یک صدای آهنگین چیره‌است و دیگر صداها با آن هماهنگی می‌کنند.
چرخهٔ سوم مالر دربرگیرنده سمفونی‌های هشتم، نهم، دهم (ناتمام) و آواهای زمین Das Lied von der Erde اوست. در این کارها نمی‌توان آوازهایی ناوابسته پیدا نمود، شاید شگفت‌انگیز نباشد که فرجامین آوازهای برون از سمفونی او «آوازهای مرگ کودکان» Kindertotenlieder بود که در ۱۹۰۴ به انجام رسید. اگرچه تنها یک یادآوری تلخ در برگهٔ پایانی سمفونی نهم با این سرودهٔ شماره ۴ «آوازهای مرگ کودکان» به چشم می‌خورد: «روز زیبایی است در آن بلندیهای دور»
پیام سمفونی هشتم گفتگوبرانگیز است. مالر با این کار سترگ و شگرف در پی چیست؟ آیا او باوری دینی را آشکار می‌نماید؟ به گمان هنری-لویی دو لا گرانژ Henry-Louis de La Grange چنین است او می‌نویسد: «در آنجا بودکه مالر در فره وشی کورکننده بی تاب شد، اینجا بود که واژه‌های نیایش ویتسان the Whitsun Hymn بر او با همهٔ نیروی سهمگین شان فروافتادند، اینجا که سه واژهٔ فرگشتی incantatory words» بیا، آفریننده، آشاروان «'Veni, creator spiritus' همچون شگفتایی بر او آمد تا که او را از آسیمگی که همه ساله در سر داشت برهاند، آسیمگیی که پس از نه ماه کار پیگیرانه در اپرای وین هنگامی که به خانه تابستانیش در مایرنیگ می‌آمد تا که بافتن رشته‌های زندگی هنرآفرین خویش رااز سر گیرد با او همراه می‌آمد.»
اما به گفتهٔ دیرک لیم Derek Lim و چیا هان-لئون Chia Han-Leon: «این شدایی نیست که فرهیخته‌ای با دانش و فلسفهٔ مالر انگارهٔ دلوایانهٔ فاوست گوته، که بیش از آنکه پدیده‌ای دینی و ترسایی باشد زمینه‌ای خاکی و انسانی دارد، را نادیده انگاشته باشد. از یک سوی، این را می‌دانیم که مالر آلما را به زن جاودانه Eternal-Feminine خویش می‌اندیشید و این سمفونی به او ارمغان شده‌است. این شداست که مالر در پی آن بود که فاوست گوته را وفادارانه برآفریند، اما با گرفتاری‌هایش تنها توانست دید خویشتن را یا برداشت خودرا از فرجامین دیدگاه نمایان کند. با در دید گرفتن همه چیز، افزودن آهنگ به نگرگاهٔ پایانی گوته، آن نگرگاه براستی زندگی می‌گیرد…».نگاه کنید به:G U S T A V M A H L E R,(1860-1911), Symphony No.8 in E-flat, Symphony of A Thousand, An Inktroduction by Derek Lim
with additional input on Faust by Chia Han-Leon, the Flying Inkpot,
اما به گفتهٔ لا گرانژ مالر فاوست گوته را در نیمهٔ دوم سمفونی از آن روی بکار برد که نیازداشت به سروده‌ای همسنگ با نیایش سترگ هاربانوس ماوروس Hrabanus Maurus که آن رادر نیمهٔ نخست بکار گرفته بود. او می‌نویسد: «به هر روی، گوته، سروته گری که مالر در ستایشش می‌داشت و بیش از همه گرامی اش می‌شمرد، آن نیایش ماوروس را در فرجام زندگی خویش از لاتین به آلمانی برگردانده بود… گوته با نوشتن کدهٔ پایانی فاوست در بخش دوم به او راه را نمایانده بود و آن به ریخت آوازی بدون آهنگ بود، یک هم‌خوانی با آهنگ oratorio که آهنگ آن تنها در سر تنهاخوانان و هم خوانان شنیده می‌شد، انگار این بینش سرودا آنچنان پهناور و فراگیر بود که تنها موسیقی می‌توانست به دادگری آشکاریش دهد، در پیش آن کار گوته را هم شومان به آهنگ آورده بود و هم لیست (پایان هم خوانی-رازوار)، اما مالر سر آن داشت که آن کار را به پاره‌ای پیوسته در سامان پهناور سمفونی خویش به بار آرد و همهٔ نود و هوای» بیا، آفریننده، آشاروان «را با کارگیری صحنهٔ پایانی گوته به یاری پنهان باورهای ژرف دل خویش آورد.»
مالر درانگارهٔ نخست این سمفونی برای آلما نوشت «به آلمچل، روان آفریننده‌ام» و به او گفت در این سمفونی بر پی آن بوده‌است که به پیوند میان آشکاری‌های نخستین مسیحیت دربارهٔ روح‌القدس و بینش نمادین گوته از رستگاری انسان به یاری شیدایی استواری دهد، و این پیوند همان «شیفتگی Eros به آوند آفریننده جهان است». آلما دربارهٔ این سمفونی نوشت:"مالر، به من چنین می‌نماید، که یک زمینهٔ نو در آهنگ وایی پیدا نمود: که انسان گرا ی بود و بر درستکاری -درونی پایه داشت. او نیروی نمادین آهنگ را که پیش از این دربرگیر شیدایی، جنگ، دین، طبیعت و آدمی بود بس توانگر ساخت: با نماد انسان، آفریده‌ای تنها، نارستگار در زمین، در چرخش به گرد کیهان، چون کودکی گمشده درمیان درختان در تاریک و روشن پگاه و در نیایشی خمش چشم براه آمدن پدر.
شهرت وی بخاطر عهده‌داری سمت رهبری ارکستر فیلارمونیک وین (۱۸۹۷–۱۹۰۷) و ساخت ده سمفونی و آوازهای ارکستری است. سمفونی‌های وی فصل جدیدی در موسیقی سمفونیک اروپا باز کردند که منجر به سومین مکتب آهنگسازی وینی شد.
لبوفسکی بزرگ (به انگلیسی: The Big Lebowski) یک فیلم کمدی جنایی آمریکایی به‌کارگردانیِ برادران کوئن، با بازیِ جف بریجز، جان گودمن، جان تورتورو و جولیان مور ساخته‌شده در سال ۱۹۹۸ است. داستان این فیلم در مورد چند روز از زندگیِ یک بی‌کارِ آمریکایی در شهر لس آنجلس آمریکاست که روزی با یک میلیونرِ هم‌نامِ خود اشتباه گرفته می‌شود. از این فیلم، به‌دلیلِ خلق شخصیت‌های پرطرفدار و محبوب، به‌عنوانِ یکی از موفق‌ترین آثار برادران کوئن یاد می‌شود.
جف بریجز در نقش جف لبوفسکی ملقب به "دود" (Dude): او یک بی‌کارِ تمام‌عیار است و زندگی‌اش را با رفتن به باشگاه بولینگ و موسیقی گوش کردن می‌گذراند.
جان گودمن در نقش والتر: او یک سربازِ ازجنگ‌برگشته است که هر مسئله‌ای را به جنگ ربط می‌دهد و رفتاری خشونت‌آمیز دارد که می‌توان گفت از اثرات جنگ است. او داد زدن در اماکن عمومی را حقّ خود می‌داند.
استیو بوشمی در نقش دانی: او کمی کندذهن و مظلوم است و مانندِ دود و والتر زندگی پوچی دارد. اکثر حرف‌هایی که می‌زند واکنش تندِ والتر را به همراه دارد. سرانجام او می‌میرد.
جولیان مور در نقش ماد لبوفسکی: یک نقاش فمنیست که هدفش باردارشدن است.
جان تورتورو در نقش جیزس کوئینتانا: او یک بولینگ‌بازِ حرفه‌ای است که روابط تیره و تاری با والتر دارد. در کنارِ این‌ها او یک منحرف جنسی است که به‌علت نمایش بدن خود به یک کودکِ ۸ ساله، شش ماه را در زندان گذرانده. در طول فیلم، بیش‌تر او را در حال بدوبی‌راه‌ گفتن به والتر می‌بینیم. سکانسِ بولینگ‌بازی‌کردنِ او به‌همراه آهنگ هتل کالیفرنیا (بازخوانی جیپسی کینگز) یکی از معروف‌ترین و محبوب‌ترین سکانس‌های این فیلم به‌شمار می‌رود.
تارا رید در نقش بانی لبوفسکی: او همسرِ جوان لبوفسکی بزرگ است که سابقهٔ بازی در فیلم‌های بزرگسالان را داشته‌است. او در گذشته در یک روستا به‌همراهِ خانواده‌اش زندگی می‌کرده و بعدها از آن‌جا فرار کرده و با چند نیهیلیست دوست شده‌است.
ترجمهٔ شفاهی ، (که ترجمه همزمان نوعی از آن محسوب می‌شود)عبارت است از برگرداندن یک مفهوم از زبان مبدأ به زبان مقصد به صورت شفاهی. آنچه مترجم مکتوب را از مترجم هم‌زمان (شفاهی) متمایز می‌سازد این واقعیت است که مترجم هم‌زمان با قرار گرفتن در یک محیط ارتباطی ملموس و تکرار ناپذیر اجباراً از تکنیک‌ها و شگردهایی استفاده می‌کند که حاصل آن عبارات و جملاتی است که ترجمهٔ کلمه به کلمه محسوب نخواهد شد. مترجمان در سایر حالت‌های ترجمه، زمان کافی برای مرور مجدد و تصحیح واژه‌ها و عبارات ترجمه شده پیش از ارائه به مشتری را داشته اما در ترجمه همزمان، هدف مترجم رساندن پیام در لحظه است. هنگامی که کلمه ای توسط گوینده استفاده می‌شود که معنی مستقیم آن در زبان مقصد وجود ندارد، بسط و گسترش زبان برای رسیدن به معنی صحیح لازم و ضروری است.
مترجم هم‌زمان فرصت تغییر دادن عبارات، تصحیح ساختار جملات و انتخاب سبک‌های گوناگون را ندارد و رعایت زمان در بعضی موارد یک نیاز محسوب می‌شود. تنها مزیتی که مترجم هم‌زمان از آن برخوردار است ولی مترجم مکتوب از آن بی بهره است استفاده از پیام‌های جانبی است که از عوامل غیر زبانی چون حرکات دست و چهرهٔ گوینده منبعث می‌شود.
در ترجمهٔ هم‌زمان گفتار ارائه شده توسط متکلم عینیت ملموس نمی‌یابد و در زمان محو می‌شود. آنچه باقی می‌ماند نقش مفاهیم در ذهن مترجم است. حرکات فیزیکی گوینده، پیام را روشنی بیشتری می‌بخشد و به آن غنای بهتری می‌دهد. مترجم هم‌زمان باید در کار خود دارای چنان ذوق و ظرافتی باشد که ترجمه به دست آمده عاری از عیب و نقص باشد زیرا فرصتی برای تصحیح و تجدید نظر یا بازآفرینی وجود ندارد. مترجم هم‌زمان باید دارای خلاقیت بسیار بالا بوده و بتواند در لحظه تصمیم بگیرد.
در حال حاضر سه نوع ترجمه هم‌زمان در سازمان‌های بین‌المللی خصوصاً در سازمان ملل متحد معمول است که عبارت‌اند از:
بنابر تعریفی که در کتاب «اصول فن ترجمه» از انتشارات سمت آمده‌است، ترجمهٔ شفاهی به دو صورت ممکن است محقق شود:
۱) ترجمهٔ شفاهی همزمان:
ترجمهٔ شفاهی همزمان فرایندی فشرده از تبادل سریع داده‌ها و اطلاعات است، مترجمی که به این نوع ترجمه می‌پردازد علاوه بر احاطه کامل بر هر دو زبان مبدأ و مقصد و موضوع سخنرانی، باید سرعت عمل کافی داشته و از توانایی‌های جسمانی و ضریب هوشی خوبی بهره‌مند باشد. ترجمهٔ شفاهی همزمان عمدتاً در نشست‌ها و کنفرانس‌های بین‌المللی یا در هنگام پخش همزمان سخنرانی‌ها و مصاحبه‌های مهم شخصیتهای برجسته در رادیو و تلویزیون مورد استفاده قرار می‌گیرد.
شیوهٔ دیگری از ترجمهٔ شفایی همزمان نیز وجود دارد که به «ترجمهٔ همزمان درگوشی» معروف است و طی آن مترجم در کنار دست یا پشت سر یک یا دو نفر می‌نشیند و مطالب گوینده را به‌طور همزمان و با صدای آهسته برای آن‌ها ترجمه می‌کند. این شیوهٔ ترجمه جز در موارد اجباری و زودگذر توصیه نمی‌شود زیرا تحمل آن برای دیگر حاضران کمی سخت است.
۲) ترجمهٔ شفاهی پیاپی:
در این شیوه مترجم با حضور در سر میز کنفرانس یا با قرار گرفتن در کنار افراد مورد نظر، نخست آنچه را می‌شنود روی کاغذ به صورت نت‌برداری یادداشت می‌کند، آنگاه هر چند لحظه یکبار و پس از توقف سخنران به کمک یادداشت‌های خود می‌کوشد مطالب سخنران را چنان‌که شنیده و فهمیده‌است در قالب زبان مقصد به مخاطب یا مخاطبان منتقل کند. هر مترجم آزاد است به روش دلخواه خود نت‌برداری کند. این نت‌ها در همان لحظهٔ ترجمه به خاطر یاری رساندن به حافظهٔ مترجم ارزشمند هستند و معمولاً پس از پایان ترجمه دیگر مورد توجه واقع نمی‌شوند زیرا همهٔ مطالب سخنران را منعکس نمی‌کنند و تنها کلمات کلیدی و عبارتهای مهم را در بر می‌گیرند. ترجمهٔ شفاهی پیاپی بیشتر در حین مذاکرات میان شخصیتها یا در جلسه‌های مهم مشورتی و نشستهایی که مسایل تخصصی اعم از سیاسی، علمی، فنی، تجاری و … در آن‌ها مطرح است، کاربرد دارد.اصول فن ترجمه/ محمدجواد کمالی، انتشارات سمت، چاپ پنجم، ۱۳۹۳، فصل نهم، دربارهٔ ترجمهٔ شفاهی
در این نوع ترجمه مترجم ابتدا گوش می‌کند سپس محتوا را در ذهن خود تحلیل می‌کند. سپس به زبان مقصد برمی‌گرداند و این اعمال باید به سرعت انجام پذیرد.
برای مثال می‌توان به مترجمان همزمان مربیان فوتبال اشاره کرد.
اگر دقت کرده باشید وقتی مربی فوتبال شروع به صحبت می‌کند. مترجم با یک وقفه کوتاه شروع به ترجمه و عنوان کردن مشائل می‌کند.
این نوع ترجمه فشار زیادی به مغز مترجم می‌آورد پس بهتر است در سخنرانی‌های طولانی حتماً از دو مترجم استفاده کرد.
اگر بخواهیم به صورت خلاصه این فرایند را توضیح دهیم به صورت زیر خواهد بود:
۵ اصل اساسی برای یاد داشت برداری وجود دارد.
برای مثال { ma ge massage }
۵-از علامت‌ها به خوبی استفاده کنید. می‌توان ۸۰ درصد گفتار را با علائم یادداشت برداری کرد.
شهرستان آبادان یکی از شهرستان‌های استان خوزستان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر آبادان است.
جمعیت این شهرستان طبق آمار سرشماری سال ۱۳۹۵ بالغ بر ۲۷۱،۴۸۴ بوده‌است.
شهرستان آبادان در سال ۱۳۲۱ خورشیدی تأسیس شده‌است. این شهرستان در سال ۱۳۹۵ دارای دو بخش مرکزی و اروندکنار بود. در حال حاضر، شهرستان آبادان دارای دو بخش، شش دهستان و سه شهر است:
شهرها : آبادان ، چویبده
شهر : اروندکنار
شهرستان خرمشهر یکی از شهرستان‌های استان خوزستان ایران می‌باشد. مرکز این شهرستان، شهر خرمشهر است.
شهرستان خرمشهر از شمال با شهرستان اهواز، از شرق با شهرستان شادگان، از جنوب‌شرق به شهرستان آبادان، از جنوب تا جنوب‌غرب به خلیج فارس و از غرب با کشور عراق همسایه است.
شهرستان خرمشهر دارای ۲ بخش، ۴ دهستان و ۳ شهر به شرح زیر است:
جمعیت شهرستان خرمشهر بنابر سرشماری جمعیت سال ۱۳۹۵ مرکز آمار ایران، برابر با ۱۷۰٬۹۷۶ نفر بوده‌است.
شهرستان شادگان، یکی از شهرستان‌های استان خوزستان است. مرکز این شهرستان، شهر شادگان است. این شهرستان در سال ۱۳۵۸ از شهرستان خرمشهر مستقل گردید.
شهرستان شادگان از شمال با شهرستان کارون، از شمال غربی و شمال شرقی با شهرستان اهواز، از شرق با شهرستان خرمشهر، از غرب با شهرستان بندر ماهشهر و از جنوب با شهرستان آبادان همسایه است.
منطقه شادگان در قدیم با نام دورَگ و بخشی از آن با نام دورق شناخته می‌شد.این نام‌ها در زمان ورود اعراب به صورت دورق و سُرَّق تلفظ شد.
در جوار شادگان قدیم نیز روستایی به نام بوزی قرار دارد که آن را با باسیان قدیم یکی دانسته‌اند. (یاقوت حموی یکی از تیره‌های ایرانی کرد را باسیان ذکر کرده‌است.)
بعدها طایفه بنی خالد در محل شادگان فعلی نشیمن گرفت و در سال ۱۱۶۰ قمری شیخ سلمان کعبی بر این طایفه غلبه کرد و شادگان فعلی را با نام فلاحیه بنیاد گذاشت.
شادگان نامی باستانی است که رودخانه طاب یا به‌قولی یکی از شاخه‌های رودخانه خیرآباد با این نام نامیده می‌شود.در آغاز دوره پهلوی این نام قدیمی برای دهکده فلاحیه نیز به‌کار رفت.از سوی سازمان شاهنشاهی درمانگاهی هم در آنجا ساخته شد.
از رامهرمز به دورق آتشکده‌ها در دشت این منطقه دیدم و در این ناحیه ابنیه عجیبه و معادن بسیار است. در دورق آثار قدیمه از قباد بن دارا باقی است.آنجا گوگرد زرد دریایی دارد که گوگرد آن در جای دیگر یافت نمی‌شود. قومی از راویان به دورق منسوبند.
شهرستان شادگان دارای ۳ بخش، ۸ دهستان و ۳ شهر به شرح زیر است:
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان شادگان برابر با ۱۳۸،۴۸۰ نفر بوده‌است.
شهرستان امیدیه یکی از شهرستان‌های استان خوزستان می‌باشد. مرکز این شهرستان، شهر امیدیه است.
شهرستان امیدیه بعد از اکتشاف نفت و گاز در سال ۱۲۷۹ خورشیدی آغاز به شکل‌گیری کرد و ابتدا به دلیل نام گذاری مناطق مختلف شهرستان با اسامی انگلیسی، به سی‌برنچ(sea-Branch)معروف بوده‌است.لازم است ذکر شود چنین نام گذاری در شهرستان امیدیه امری رایج بوده و همچنان خانه‌هایی تحت عنوان بی تایپ(B-Type) یا خانه‌های نوع بی یا سی تایپ در سطح شهرستان دیده می‌شود. منظور دقیق از سی برنچ نیز همان خانه‌های شاخه یا بخش سی می‌باشد که جزء نخستین خانه‌های ساخته شده در سطح شهرستان بوده و به همین خاطر با این نام شناخته می‌شده‌است.
مروم بومی و اکثریت شهرستان تشکیل شده از لرهای بختیاری و لرهای جنوبی است. بخش دیگر مردم اعراب و فارسی زبانان هستند که در شهر امیدیه زندگی می کنند.
شهرستان دِزفول یکی از شهرستان‌های استان خوزستان به مرکزیت شهر دزفول است.
شهرستان دزفول با مساحت ۴۷۶۲ کیلومتر مربع بین ۴۸ درجه و۲۰ دقیقه تا ۴۸ درجه و۳۱ دقیقه طول شرقی از نصف النهار گرینویچ قرار گرفته‌است و بین ۳۲ درجه و۷۵ دقیقه عرض شمالی از خط استوا قرار گرفته‌است.
مردم شهرستان دزفول به فارسی با گویش دزفولی و زبان لری با گویش بختیاری سخن می گویند.
دزفولیها:مردم بومی شهر دزفول هستند و عمدتا ساکن در شهر دزفول می باشند.
طایفه میرزاوند که از طوایف نام آشنای ایران و ساکن استان خوزستان است از دوران قاجاریه، رضاشاه پهلوی و محمدرضاشاه مراوده هایی در دزفول داشتند و دزفول محل خرید و رفع امورات آنها بود.
بختیاریها:بختیاری های شهرستان عمدتا ساکن در بخش های مرکزی دزفول و شهیون سردشت چغامیش و روستاهای شهرستان می باشند.
شهرستان دزفول از شمال به استان لرستان، از غرب به شهرستان اندیمشک، از شرق به استان چهارمحال بختیاری، از جنوبشرق به شهرستان لالی و شهرستان اندیکا، از جنوب به شهرستان شوشتر و شهرستان گتوند و از جنوبغرب به شهرستان شوش محدود می‌شود.
جمعیت شهرستان دزفول با روندی رو به افزایش بر اساس آخرین سرشماری ۴۴۳٬۹۷۱ نفر (۱۳۹۵)، سی‌امین شهرستان پرجمعیت کشور و دومین شهرستان پرجمعیت خوزستان است.
شهرستان دزفول دارای ۴ بخش، ۱۱ دهستان و ۱۱ شهر به شرح زیر است:
شهرستان دزفول دارای زمستان و پاییزی مدیترانه‌ای بوده و زیست‌بوم سرسبز آن از پایان زمستان تا آغازه‌های بهار بسیار دلپذیر است. این شهرستان با زیست‌بوم زیبای جلگه‌ای-کوهپایه‌ای و کوهستانی خود در سراسر سال و به ویژه در روزهای نوروز پذیرای شمار بسیاری از گردشگران است. گرم‌ترین و سردترین ماه‌های سال این شهرستان به ترتیب تیر و دی می‌باشند. بررسی یک دوره آماری آب و هوایی نشان دهنده آن است که حداقل درجه حرارت شهرستان دزفول ۲/۱۹ درجه و حداکثر آن ۶/۴۵ درجه سانتیگراد می‌باشد. وجود رودخانه دز در این شهرستان سبب شده که این شهرستان دارای زمین‌های حاصلخیز خوبی باشد. رودخانه دز چند کیلومتر بعد از دزفول به رودخانه کارون می‌ریزد این رودخانه از رودخانه‌های پرآب استان خوزستان است و نام دزفول نیز از اسم همین رود گرفته شده‌است.
مهمترین رودخانه دزفول، رود دز می‌باشد که از کوه‌های زاگرس در استان لرستان سرچشمه می‌گیرد و پس از عبور از سد دز و طی حدود ۲۰ کیلومتر وارد شهرستان دزفول می‌شود. تاکنون ۵ پل بر روی آن ساخته شده‌است. رودخانه فصلی ماهور برنجی نیز از دیگر رودخانه‌های دزفول می‌باشد.
ارتفاعات دزفول در مناطق شمال و شمال شرقی شهرستان و در بخش سردشت و شهیون واقع شده‌اند. مرتفع‌ترین قله در محدوده شهرستان دزفول، سالن کوه با ارتفاع بیش از ۲۶۰۰ متر می‌باشد. کوه‌های دزفول عبارتند از:
دیواره‌های عظیم هفت‌تنان و لنگر کوه و دیواره‌های قلعه شاداب و دژ ممدلی خان مناسب‌ترین محل‌ها برای دیواره نوردی و سنگ نوردی حرفه‌ای است که تاکنون ناشناخته مانده‌اند.
دره‌های طویل و عمیق از جاذبه‌های دیگر شهرستان دزفول می‌باشند. طول این دره‌ها بالغ بر ۳۵ تا ۴۰ کیلومتر با دیواره‌های بسیار رفیع حدود ۲۵۰–۲۰۰ متر بوده و با انبوه درختان انگور، انجیر وحشی، برگ‌های شاووشان، آبشارها و آب چکان‌ها جلوه بسیار زیبایی به این دره‌ها داده‌است که چشم هر بیننده‌ای را محو تماشای خود می‌سازد. برخی ازین دره‌ها عبارتند از:
کول در زبان محلی به معنی دره است. مسیر ورودی دره پوشیده از درختان کنار یا سدر و نیز قسمتی پوشیده از نخل است. با گذر از پستی و بلندی‌های بسیار وارد تنگه زیبای کول خرسون می‌شوید. دهانه تنگه مملو از برگ‌های زیبای پرسیاووشان است. با برداشتن هر قدم جلوه‌های زیبا و متفاوتی نمایان می‌شود. گاه تنگه آنقدر باریک می‌شود که فقط امکان عبور یک نفر را دارد. دیواره‌های دو طرف گاهی در بالای سر به هم می‌رسند و گاه فقط روزنه باریکی دیده می‌شود. این دره در نهایت به رودخانه دز منتهی می‌شود و از آنجا با شنا یا قایق می‌توان به خشکی رسید. کول خرسون برای برنامه یک روزه و در فصل تابستان مناسب است.
آبشار شوی یکی از بزرگ‌ترین و زیباترین آبشارهای ایران در رشته‌کوه‌های زاگرس در منطقه سردشت از توابع دزفول قرار گرفته‌است، که به عنوان یکی از زیباترین آبشارهای کشور در شمال شهرستان دزفول و در منطقه‌ای کوهستانی با طبیعت زیبا قرار گرفته‌است.
سد دز
این سد ۲۲ شمال غربی دزفول در سال ۱۳۳۹ توسط مهندسان ایتالیایی بر روی رودخانه دز ساخته شد و باعث مهار سیلاب‌های مهیب دز شده‌است. در پشت سد دریاچه ای به وسعت ۵۶ کیلومتر مربع بوجود آمده که چند روستای نمونه گردشگری مانند روستای پامنار که مرکز کپوی ایران است در ساحل این دریاچه واقع شده‌است.
یکی دیگر از جاذبه‌های طبیعی شهرستان دزفول که در منطقه سردشت و شمال دزفول واقع شده، سالن کوه است که علاوه بر وجود جاذبه‌های کم‌نظیر طبیعی نظیر سیاه چاله، دشت لاله‌های واژگون و غارها و چشمه‌ها مکانی مناسب برای علاقه‌مندان به ورزش کوهنوردی است. همچنین دره‌هایی مانند کول خرسون و توبیرون نیز از دیگر مناطق دیدنی این شهرستان است. از دیگر مکان‌های گردشگری می‌توان به قلعه شاداب اشاره کرد. سد دز نیز در این شهرستان واقع گردیده که دریاچه پشت سد نیز از مناطق بکر و دیدنی این شهر محسوب می‌شود.
از دیگر جاذبه‌های طبیعی شهرستان دزفول، پارک ملی دز است. این پارک، یکی از پارک‌های ملی ایران به حساب می‌آید که در شمال استان خوزستان و در محدوده شهر میانرود از توابع شهرستان دزفول واقع شده‌است. وجود حیات وحش غنی در کنار چشم‌اندازهای زیبا نظیر رودخانه، تالاب، این منطقه را به یکی از چشم‌اندازهای مهم استان خوزستان به ویژه از لحاظ پرنده نگری تبدیل کرده‌است. این جنگل‌ها یکی از زیستگاه‌های مهم گونه نادر گوزن زرد ایرانی است.
شهرستان دزفول در یکی از استراتژیک‌ترین مناطق ایران قرار دارد. وجود پایگاه چهارم شکاری دزفول، لشکر ۲۹۲ زرهی، توپخانه، قرارگاه و پادگان قدس، سایت موشکی هاگ اهمیت این منطقه را نشان می‌دهد.
از محله‌های اصیل و قدیمی محله و مسجد لبخندق
محله لبخندق از قدیمی‌ترین محلات دزفول به‌شمار می‌آید. قدیمی‌ترین مسجد شهر دزفول مسجد لبخندق در سال ۴۰۷ هجری ساخته‌است.
یکی از محله‌های اصیل و قدیمی بنام صحرابدر مغربی
صحرابدر مغربی یکی از محله‌های کهن شهرستان دزفول هست که از محله قلعه به پایین شهر و از میدان ساعت به پایین شهر تا میدان یونسکو و محله‌های نزدیک آن را در بر می‌گیرد. محله پل قدیم که در جنب پل قدیم واقع شده‌است یکی از محله‌های صحرابدر مغربی می‌باشد که تا پیش از انقلاب شخصی بنام دیاغلام دیاحسین یکی از بزرگان و خوانین آن منطقه بوده‌است و در بین مردم احترام زیادی داشته اداره می‌شده‌است.
بناها و مساجد کهن محله و منطقه پل قدیم
در منطقه صحرابدر مغربی مساجد و بناهای تاریخی زیادی واقع شده که از جمله آنها می‌توان مسجد امام حسین علیه السلام جنوبی، مسجد کج بافان که دو تن از سیصد و سیزده یار خاصه صاحب زمان عج معروف به انصارالمهدی هستند و بقعه متبرکه علی مالک که دو تن از فرزندان مولا علی ع بنام‌های ابراهیم و عقیل که در نزدیکی پل قدیم هستند نام برد.
روز مقاومت دزفول
سوسَنگِرد یکی از شهرهای استان خوزستان و مرکز شهرستان دشت آزادگان است. میدان نفتی سوسنگرد در محدوده این شهر قرار دارد.
شهر سوسنگرد در گذشته روستایی به نام خفاجیه بوده‌ و منطقه اطراف آن «دشت میشان» نام داشته است. بعدها در زمان حکومت رضاشاه این روستا به نام شهر سوسنگرد که به معنی عبادتگاه سياره ناهيد در ایران باستان بوده، تغییر یافت. نام دشت میشان که نام قدیمی و باستانی این منطقه بوده بعد از انقلاب اسلامی به دشت آزادگان تغییر یافت.سوسنگرد(خوزستان) مرجع شهرهای ایران
در زمان جنگ، ارتش عراق ۳ بار برای تصرف سوسنگرد تلاش کرد که با مقاومت ارتش ایران و نیروهای مردمی مواجه گردید، ولی در حمله سوم شهر در محاصره ارتش عراق قرار گرفت؛ ولی دیری نپایید که عراقی‌ها شکست خوردند و سوسنگرد آزاد شد. از افرادی که در این شهر باقی‌مانده بودند، رزمنده‌های آذربایجانی بودند که، به خاطر همین در شهر تبریز بوستانی به همین نام، نامگذاری شده‌است.روزنامه اعتماد
سوسنگرد طبق تقسیمات کشوری مرکز شهرستان دشت آزادگان است. سوسنگرد در شمال غربی اهواز و به فاصلهٔ ۵۵ کیلومتری این شهر قرار گرفته‌است. هویزه در جنوب غربی سوسنگرد و بستان در شمال غربی سوسنگرد قرار دارند و رودخانهٔ کرخه از آن می‌گذرد.
جمعیت این شهر بر پایه آمار سال ۱۳۹۵ بالغ بر ۵۱٬۴۳۱ نفر بوده است.سوسنگرد عصر ایران
مردم این شهر عرب هستند و پیشه عمده مردم کشاورزی می‌باشد.سوسنگرد خبرگزاری بسیج (بسیج نیوز) از جمله طوایف عرب ساکن در شهر می‌توان از قبیله بزرگ خفاجة، ربیعه (الاماره (امیری)، میاح، باوی، اهل الکوت) و سواری (طایفه‌ای بزرگ و شامل بیت اعواژه و بیت نصر) و بنی طرف (طایفه‌ای بزرگ و شامل) بیت سیاح، آلبویلال (جلالی)، الفرطوس (بیت اگروبا)، بیت محمد الصالح، بنی ساله، دحیمی، حمودی، بیت داغر، الحریزات، نیس (مدحج)، مرمض، «آلبوعبید»، الحیادر، سواری، سادات، زبیدات، ابوچلده، سواعد، الباویه، بیت حردان، بیت مهاوی. شرفاء و نگراوی (شبیبی) و عبیات والبوحرز و مزرعه وبنی اسد (اسدی و سداوی و بیت جویدر) و رشتی زاده را می‌توان نام برد
تپه‌های رملی و جنگلی شمال سوسنگرد (عفلوگ)
پارک ورودی شهر،
مزارشهدای هویزه،
مزارشهدای چذابه
دانشگاه صنعتی شهدای هویزه یکی از دانشگاه‌های دولتی استان خوزستان است که در شهرستان دشت آزادگان (سوسنگرد) واقع شده‌است. این دانشگاه در سال ۱۳۸۸ تأسیس شد و ساختمان موقت آن در مرکز شهر سوسنگرد است ولی ساختمان اصلی آن که در حال ساخت می‌باشد در ۱۰ کیلومتری سوسنگرد واقع شده‌است.
این دانشگاه در حال حاضر در دو رشته مهندسی مکانیک و مهندسی برق-الکترونیک دانشجو جذب می‌کند.
دانشگاه پیام نور مرکز سوسنگرد در سال ۱۳۷۱ با رشته‌های ادبیات فارسی - مدیریت دولتی و حسابداری شروع به کار کرد و اکنون در ۳۵ رشته کارشناسی به تعداد ۵۶۵۰ دانشجو در حال فعالیت می‌باشد.
در جهت سیاست‌های کلان دانشگاه آزاد اسلامی، حوزه معاونت امور سما دردانشگاه آزاد اسلامی واحد سوسنگرد در سال ۱۳۸۳ فعالیت‌های خود را آغاز کرد. مجتمع آموزشی فنی و حرفه‌ای سما سوسنگرد با هدف حمایت از دانش آموختگان فنی و حرفه‌ای و کارو دانش و امکان ادامه تحصیل برای آنان با توجه به کمبود پذیرش آموزشکده‌های دولتی به عنوان یک واحد آموزشی در سال ۱۳۸۳ تأسیس شد و از مهر ماه همان سال با پذیرش دانشجو در مقطع کاردانی در رشته‌های حسابداری، کامپیوتر آغاز به کار کرد. در پی تصویب رشته تأسیسات گام‌هایی جهت گسترش مرکز آموزشی و فرهنگی سما برداشته شد و در نهایت در حال حاضر این مرکز آموزشی و فرهنگی به عنوان یک مرکز مستقل در حال فعالیت است. این آموزشکده سعی در تصویب رشته‌های جدید شامل مکانیک خودرو و نقشه‌کشی معماری و همچنین صنایع شیمیایی است.
از محلات این شهر می‌توان مشروطه، سراه هویزه، خزعلیه، نود دستگاه، کوی ۱۱۲ هکتاری، کوی زعفرانیه، بازار، بازار کویتی‌ها، کوی فرهنگیان، کوی فرهنگیان بستان، تکریم، ابو جلال جنوبی و شمالی، کوی ابوذر، کوی جهاد، منازل بنیاد شهید کوی مستضعفان و کوی ولایت را نام برد. مساجد معروف این شهر مسجد جامع، مسجد امام رضا، مسجد امام علی، مسجد کوی فرهنگیان، مسجد امیرالمؤمنین مشروطه و مسجد امام حسن مجتبی هستند.
لباس های عربی برای مردان از دشداشه و چفیه و برای زنان از عبا و شله استفاده می شود.
شهرستان دشت آزادگان یکی از شهرستان‌های استان خوزستان است. مرکز این شهرستان، شهر سوسنگرد است.
دشت آزادگان در آغاز به دشت میسان یا سهل میان معروف بود.
در سال ۱۳۱۴ بنا به تصویب هیئت وزیران به دشت میشان تغییر نام یافت و پس از جنگ ایران و عراق، نام آن به دشت آزادگان تغییر پیدا کرد. منطقه دشت آزادگان از نخستین بخش‌های ایران بود، که به اشغال نیروهای عراقی درآمد.
مرکز این شهرستان شهر سوسنگرد است. این شهرستان از شرق با شهرستان‌های شوش و اهواز هم‌مرز است.
در خوزستان باد معروفی است به نام «سام»، که از دشت میشان به طرف شمال شرق می‌وزد. بادی است بسیار گرم که در تابستان جریان دارد.
سرزمین مسنه یا میشان که در حدود قرن دوم میلادی استقلال یافته‌است، قسمت کوچکی از خوزستان امروز بوده در مصب رود دجله که در آن زمان با فرات توأم نمی‌شده و مستقیماً به خلیج فارس می‌ریخته‌است و ظاهراً از جایی شروع می‌شده که رود کارون به دجله می‌ریخته‌است.
در دوره اسلامی میسان را شامل نواحی واسط و بصره می‌دانستند و قصبه آن نیز میسان نام داشته‌است. چون ایرانیان به این ناحیه دشت میشان می‌گفته‌اند پیداست که ناحیه مسطح دو طرف دجله و کارون بوده‌است. ظاهراً این ناحیه تا حدود سال ۲۲۵ میلادی مستقل بوده‌است و در این سال اردشیر بابکان آن را جزو شاهنشاهی ساسانی کرده‌است.
سرزمین مسن همان است که ایرانیان در صدر اسلام به آن میشان یا دشت میشان یا میشون می‌گفتند و اعراب آن را به میسان و دشت میسان بدل کرده‌اند و به همین جهت احتمال نزدیک به یقین می‌رود که در زمان ساسانیان هم به آن میشان می‌گفته‌اند. چنان‌که حکمران آنجا را «میشان‌شاه» لقب می‌دادند و مسن ضبط دیگری از همین کمه میسان است. به این کلمه نخست در قرون دوم میلادی برمی‌خوریم و به خط یونانی آن را «مسنه» Mesene نوشته‌اند.
تقسیمات کشوری این شهرستان، بنا بر آنچه در نتایج آمارگیری سرشماری سال ۱۳۹۵ کل کشور آمده‌است، بر حسب بخش، شهر، دهستان و روستا به شرح زیر است:
ستاد فرماندهی و پادگان تیپ ۳۹۲ زرهی دشت آزادگان از لشکر ۹۲ زرهی اهواز به‌عنوان یگان زیرمجموعه نیروی زمینی ارتش ایران، در این شهرستان مستقر می‌باشد.
شهرستان باغملک یکی از شهرستان‌های استان خوزستان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر باغملک است.
این شهرستان در تاریخ ۷ آذر ۱۳۶۹ از شهرستان ایذه جدا شد و مستقل گردید.
شهرستان باغ‌ملک در شرق استان خوزستان می‌باشد؛ این شهرستان از نظر جغرافیایی، در ۴۹ درجه و ۵۳ دقیقهٔ درازای خاوری و ۳۱ درجه و ۳۱ دقیقهٔ پهنای شمالی و در ارتفاع ۹۱۷ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرستان باغ‌ملک از شمال با شهرستان ایذه، از شمال غربی با شهرستان مسجد سلیمان، از غرب با شهرستان هفتکل، از جنوب غربی با شهرستان رامهرمز، از شرق با شهرستان دزپارت، از جنوب شرقی با شهرستان صیدون همسایه است.
شهرستان باغ ملک منطقه‌ای کوهستانی است که از کوه‌های بادرنگان در شمال و کوه‌های زرین و دیوانه در جنوب تشکیل شده‌است. مهم‌ترین پوشش گیاهی منطقه را بلوط و افرا تشکیل می‌دهند و در بعضی مناطق سروهای تنومندی وجود دارد. و از گیاهانی که کاربرد دارویی و صنعتی دارند؛ گل گاوزبان، کرفس خاکشیر و گون کتیرا و پوشش گیاهی مخصوص دام در این منطقه می‌رویند. روباه، شغال، گرگ، بزکوهی، قوچ، میش، گراز، خرگوش، کبک، قرقاول در اطراف این شهرستان دیده می‌شوند. هوای باغ ملک معتدل است. بیش‌ترین درجه حرارت در مرکز این شهرستان در تابستان‌ها به ۴۲ درجه بالای صفر و کم‌ترین آن در زمستان‌ها به صفر درجه می‌رسد. میزان باران سالیانه این شهرستان به‌طور متوسط ۵۰۰ میلی‌متر است.
روستاهای زیبای مال آقا، رباط (حضرت سلیمان)، لالب، ابوالعباس (بلواس) از جمله مناطق تفریحی و قلعه محمد تقی خان چهارلنگ در شهر زیبای قلعه تل، قلعه اقبال در روستای سر سبز لالب، کاروانسرای ارغوانی در محله درویشان و محوطه‌های باستانی در منجنیق و اوربه از جمله مکان‌های تاریخی شهرستان باغملک می‌باشند که در تمامی روزهای سال گردشگران را سراسر نقاط استان و حتی کشور به سمت شهرستان سرازیر می‌کنند.
مردم شهرستان باغ‌ملک از مردم لر هستند از ایل بختیاری(چهار لنگ و هفت لنگ)می‌باشند.
بختیاری‌های باغ‌ملک بیشتر از ایل چهارلنگ کیان ارثی طایفه جانکی گرمسیر شامل تیره‌های (جانکی، آل خورشید، بهوندی، بیگدلی، شیوخ منگشت، شیرالی، داوودی، سروستانی، ممبینی، (جلالی) ابوالعباسی، احمد مکانی، زنگنه، یوسف شهرویی، خورشیدی، حسینی، برون، میلاسی، سادات طباطبایی و سادات میرسالاری) هستند.
بختیاری‌های ساکن شمال باغ‌ملک (حوزه منگشت(رباط و ابوالعباس) از ایل هفت لنگ، طایفه اورک، تیره لجمیر اورک و تیره سخندری هستند.
در منطقه بارانگرد طوایفی از اورک، زراسوند و چهارلنگ ساکن هستند.
زنگنه‌های بختیاری:شهرستان باغ‌ملک از چندین طایفه شامل طایفه سلمانوند، عباسوند، شرف وند، اوموند، هزاروند، گراوند، گیجوند، فرهادوند، گلابوند، تدوئی، کرد زنگنه و تشکیل شده‌اند.
شهرستان باغ‌ملک دارای ۳ بخش، ۷ دهستان و ۳ شهر به شرح زیر است:
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان باغ‌ملک برابر با ۸۳٬۱۲۹ نفر بوده‌است.
باغ‌مَلِک شهری در استان خوزستان و مرکز شهرستان باغ ملک می‌باشد.
این شهر مرکز شهرستان باغ‌ملک است و در شرق استان خوزستان قرار گرفته‌است. شهرستان باغ‌ملک، یکی از شهرستان‌های استان خوزستان در جنوب غربی ایران است. باغ‌ملک در سال ۱۳۷۱ تبدیل به شهرستان شد. باغ‌ملک با شهرستان‌های رامهرمز، ایذه، هفتگل، مسجد سلیمان، صیدون و با استان‌های چهار محال بختیاری و کهگیلویه و بویراحمد هم‌مرز است.
این شهر در دامنه رشته کوه‌های منگشت زاگرس واقع شده‌است. این شهرستان تقریباً در شرق استان خوزستان می‌باشد در "عرض جغرافیایی ۳۱–۳۱" و "طول جغرافیایی ۴۹–۵۱" و "ارتفاع مرکزی شهر ۹۱۷ متر از سطح دریا" می‌باشد.
این شهرستان نسبت به شهرستانهای غربی و جنوبی استان خوزستان، آب و هوای متعادلتری دارد.
قدمت شهر کنونی باغ‌ملک به دوران عیلام برمی‌گردد، در دوران عیلام این ناحیه اوربه نام داشته‌است. در باغ‌ملک محلی به‌نام منجنیق وجود دارد که آثار تاریخی از یک شهر کهن در آن بجا مانده‌است که بنابر روایتی ماجرای ابراهیم و نمرود در این محل رخ داده‌است و به همین دلیل منجنیق نام دارد، پل شکسته‌ای نیز در آن نزدیکی وجود دارد که مربوط به دوران ساسانی است.راولینسون، هنری. سفرنامه راولینسون. ترجمهٔ امان الهی بهاروند. تهران: ۱۳۶۲. همچنین سنگ آسیابی در باغ‌ملک وجود دارد که آثار خطوط کوفی بر روی آن نقش بسته‌است.لایارد، آوستین‌هنری. سفرنامه لایارد. آنزان، تهران: 1376
در باب قدمت باغملک می‌توان از کتاب سفرنامة جنوب ایران نوشتة بابن و هوسه فرانسوی نقل کرد که نوشته‌اند: «آثار خرابه و بیوتات مقبره در باغملک دیده می‌شود؛ و آن آثار را اهل بلد منجنیق می‌خوانند. تپه‌ای در بالای سر منجنیق هست و بقعه‌ای دارد که آن را امیرالمؤمنین می‌نامند که ظاهراً مقبره یکی از خلفای عباسی است؛ و بقعه دیگر نیز در آنجا هست یکی معروف به دانیال خلیل است و دیگری مشهور به قاسم علی. رودخانه کوچکی از کوه منگشت از طرف قبله سرازیر و جاری می‌باشد که از میانه باغملک می‌گذرد.» لایارد در سفرنامه خود آثار باقی مانده نواحی باغملک را متعلق به عهد اتابک می‌داند. باغملک امروزی دارای بخشهای صیدون، قلعه تل و میداود است
باغ‌ملک تا سال ۱۳۲۶ جانکی نامیده می‌شد. در یازدهم آبان آن سال به تصویب هیئت‌وزیران، نام جانکی به باغ‌ملک جانکی تغییر یافت.
مردم باغ‌ملک به گویش لری بختیاری صحبت می‌کنند.فرهنگ جغرافیائی ایران (آبادیها)، جلد ۶، انتشارات دایره جغرافیایی ستاد ارتش، فروردین ۱۳۳۰، چاپخانه ارتش
مردم شهرستان باغ‌ملک لُرتبار عمدتاً از ایل بختیاری(چهار لنگ و هفت لنگ)
بختیاری‌های شهرستان باغ‌ملک، قلعه تل، هپرو، منگشت و میداوود بیشتر از باب چهارلنگ کیان ارثی طایفه جانکی گرمسیر شامل تیره‌های (جانکی، بهوندی، زنگنه، کرد، کیانی، تامرادی، بیگدلی، شهریاری، شیوخ منگشت، شیرالی، داوودی، سروستانی، امیری، ممبینی، احمدمکانی، بیژنی، خورشیدی، حسینی، بیک پور، برون، میلاسی، سادات طباطبایی، سادات میرسالاری، سادات موسوی) هستند.
زنگنه‌های بختیاری:شهرستان باغ‌ملک، قلعه تل، تمبی، سرله و … از چندین طایفه شامل طایفه‌های کرد حسین خانی، عباسوند، سلمانوند، شرف وند، اوموند، هزاروند، گراوند، گیجوند، گلابوند، تدوئی، کُردزنگنه و … تشکیل شده‌اند.
بختیاری‌های بخش منگشت باغ‌ملک (رباط و ابوالعباس)، طایفه اورک، تیره لجمیر اورک و تیره سخندری هستند.
بختیاری‌های دهستان بارانگرد، قلعه تل، چشمه شیرین، کلتندر علیا، کلتندر سفلی، اشکفت زرد، کان گنجشکی، نال اشکنان، پرسوراخ، شاهرازن، باغ‌ملا، گله‌واری، و … طوایفی از اورک، لجمیر اورک، زنگنه، اصفتین، کهوایی، زراسوند، حموله، منجزی، جانکی، سهید و چهارلنگ برون هستند.
در منطقه لُران و قلعه تل ایل بختیاری سکونت دارند.
در منطقه دهستان رودزرد (آسماری، پیرموسی، آبلشکر، رودزرد کایدرفیع، کلگه، چشمه روغنی، چال محمدحسین، آبله و …) طوایف بختیاری متشکل از گورویی، ممبینی، میلاسی، اورک، مکوندی، شیخ و سادات موسوی و میرسالاری ساکن هستند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت شهرستان ۱۰۵٬۳۸۴ و بخش مرکزی ۴۹٬۵۴۷ نفر بوده‌است.
امام زاده عبدالله (شاه منگشت) (صیدون)
امام زاده بابا زید (صیدون)
امام زاده سید بهزاد (صیدون)
امام زاده حضرت سلیمان (رباط باغ‌ملک)
امام زاده سید محمد (چم سید محمد)
امام زاده شاه رودبند (باغ‌ملک)
امام زاده کهر سوار (کلتندر باغ‌ملک)
امام زاده قاسمعلی (باغ‌ملک)
امام زاده کلبور سوار و سید احمد (تنگ کرد و تکیه قلعه تل)
قلعه محمد تقی خان چهار لنگ (قلعه تل) تپه قلعه تل
قلعه منگشت
محوط باستانی منجنیق
آسیاب منجنیق
کاروانسرای ارغوانی
گور دخمه و بردگوری ارغوانی
تپه تازنگ (بابا وزیری) «ثبت ملی»
تپه دالخونی «ثبت ملی»
تپه رستم‌آباد «ثبت ملی»
قلعه علا
قلعه اِقبال لالب
، رباط، قلعه تل، لالب، مال آقا، تنگ کرد، کلتندر، قلعه سروستان، منگار، مرغزار، ابوالعباس، چیدن ، پوتو، آسماری، سد جره کلگه، تمبی
پوشش گیاهی این منطقه از درختان بلوط، افرا، کلخنگ، گردو، انار، کُنار، بَن و برخی گیاهان دارویی و صنعتی دیگر تشکیل شده‌است.فرهنگ جغرافیایی آبادی‌های کشور. سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح. تهران: ۱۳۷۰.
جانوران و پرندگانی همچون؛ پلنگ، مار، خرس، روباه، شغال، سوسمار، قوچ، گرگ، کفتار، گراز، بز کوهی، کبک، تیهو، لک لک، شاهین و سمندر لرستانی در منطقه یافت می‌شوند.
زمین‌های کشاورزی باغ‌ملک بیشتر به زیر کشت گندم، جو، ذرت، ماش، برنج و صیفی جات می‌روند.
باغ‌ملک رتبه نخست توسعه گلخانه در استان خوزستان را داراست
شهرستان باغ‌ملک دارای دو ناحیه صنعتی در کیلومتر ۵ محور باغ‌ملک به ایذه و ناحیه صنعتی کشاورزی دوم در کیلومتر ۱۵ محور باغ‌ملک به ایذه (قلعه‌تل) واقع شده‌است.
شرکت بزرگ کشاورزی و دام‌پروری نگین فام خوزستان در مجاورت روستای کمردراز (کیلومتر ۲۰ محور باغ‌ملک به ایذه) واقع شده‌است. این شرکت وابسته به بنیاد مستضعفان انقلاب اسلامی است.
شهرستان باغ‌ملک دارای ۸ پاسگاه انتظامی است.
این پاسگاه‌های نظامی به تفکیک در مرکز شهر باغ‌ملک (کلانتری ۱۱)، بخش قلعه تل (کلانتری ۱۲)، پاسگاه انتظامی منگشت، پاسگاه انتظامی میداوود، پاسگاه انتظامی صیدون، پاسگاه انتظامی در سرله، پاسگاه انتظامی در هپرو، پاسگاه انتظامی پتک واقع شده‌اند.
مراکز راهنمایی و رانندگی در شهر باغ‌ملک، شهر قلعه تل و شهر صیدون دایر می‌باشند.
شهرستان باغ‌ملک دارای ۴ ناحیه مقاومت بسیج سپاه به تفکیک در شهر باغ‌ملک، ناحیه مقاومت بسیج مالک اشتر در صیدون، ناحیه مقاومت بسیج صاحب الزمان (عج) در قلعه تل، ناحیه مقاومت بسیج امیرالمومنین (ع) در میداوود
شهرستان باغ‌ملک دارای ۳ استادیوم با چمن طبیعی است
استادیوم شهدای هفت تیر باغ‌ملک
استادیوم تختی قلعه تل
استادیوم شهدای صیدون
شهرستان باغ‌ملک دارای تعداد قابل توجهی چمن فوتبال از نوع مصنوعی در مناطق ۴ گانه و دهستان‌های تابع می‌باشد.
سالن های سرپوشیده رشته‌های مختلف ورزشی به تفکیک در ۴ شهر این شهرستان احداث شده‌اند.
رابرت وودورث (۱۸۹۶–۱۹۲۶) روان‌شناس آمریکایی که بیش از ۷۰ سال در علم روان‌شناسی تحقیق و بررسی نمود.
از همکاران جیمز در هاروارد و کتل در کلمبیا بود. آثار شاخص وی عبارت‌اند از: روان‌شناسی، مکاتب معاصر روان‌شناسی و پویایی‌شناسی رفتار.
رابرت یرکیز ؛ (۱۸۷۶ – ۱۹۵۶) روان‌شناس آمریکایی بود.
عمده فعالیت و شهرت رابرت یرکیز به سبب کارهای زیر است؛
فرهنگ علوم رفتاری، علی اکبر شعاری نژاد، انتشارات امیرکبیر، چاپ دوم ۱۳۷۵.
بندر اَروَندکِنار شهری در شهرستان آبادان از توابع استان خوزستان است. این شهر در انتهای جزیره آبادان واقع شده و واپسین بندر ایران در کرانه اروندرود است که در مرز عراق قرار دارد.سلطانی، سلطانعلی، بیست و هشت گفتار در باب فرهنگ و مردم ایران، تهران ۱۳۸۱، ص۲۸۹.
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن (۱۳۹۵)، جمعیت آن ۱۱۱۷۳ نفر (۳۱۵۶ خانوار) بوده‌است.
<http://www.obodan.com/newss/2007/09/_32.html
اروندکنار شامل دو بخش قدیمیتر شمالی (قصبة نصار) و جدیدتر جنوبی (قصبة معمره) می‌باشد. از سال ۱۲۸۱ تا سال ۱۳۰۴ شمسی قصبة نصار بوسیله ی شیخ سهر بن فیصل نصاري و قصبة معمره توسط حاج سلطان کارگزار شیخ خزعل، اداره میشدند. قسمت های مختلف این شهر با نهر هایی که از رودخانه ی مرزی اروند منشعب شده است،از هم جدا شده اند.نهر های حوزه ی شهری از شمال به جنوب عبارتند از دایر، بوچمبه، بودگل، بوطرف، دراچه، خلیفه، مخزوم، قصر(مرکزی)، حد،مچری، معاتیج.در این شهر مساجد و حسینیه‌های فراوانی وجود دارد که از مهمترین آنها می‌توان از حسینیه عطاشه (عطشانیها) وحسینیه تابع الحجه حسینیه سلطانیها ومسجد امیرالمؤمنین را نام برد.
در زمان جنگ ایران و عراق، عملیات والفجر ۸ در منطقه اروندکنار انجام شد که اکنون در نهر سعدونی، یادمانی برای این نبرد ساخته شده است و این بنا در جوار اروندرود و در مقابل شهر فاو عراق ساخته شده است.همچنین در جنوب شهر بازمانده های پل بعثت که رزمندگان ایرانی از روی آن به شهر فاو تردد می کردند، قرار دارد. و در نهر عوج آلبوصید( نهر شیخ فیصل) نیز کمیته ای به فرماندهی شهید شیخ احمد بوصیدی دایر شده بود.
بزرگ‌ترین بندر صیادی ایران در اروندکنار قرار دارد که در سال ۱۳۸۷ به بهره‌برداری رسید.
این بندر اسکله پهلوگیری به طول ۱۱۶ متر، اسکله خدماتی به طول ۳۲ متر و بیش از ۶۰ متر اسکله پلکانی پهلوگیری دارد.
این بندر قابلیت پهلوگیری بیش از ۱۶۰ فروند موتور لنج و افزون بر ۳۳۰ قایق موتوری صیادی را دارد.خبرگزاری فارس ، بازدید: فوریه ۲۰۰۹.
این بخش دارای سه دهستان به نام‌های منیوحی و نصار و نوآباد است منیوحی مهمترین دهستان اروندکنار است که دارای روستاهای مهمی همچون:ابوغزلان، نهرکوت خزعل آباد، ابوعقاب، کوت، ابوشکر، کوت شنوف، ابوخضراوی، ابودیره، سلیم، عفادله و آلبوحمید می‌باشد. مهمترین محصول کشاورزی آن خرما است و دارای انواع سبزیجات و صیفی جات نیز می‌باشد مردم این دهستان علاوه بر کشاورزی به کار صیادی نیز مشغولند و از مهمترین انواع ماهی قابل صید آن می‌توان به صبور، بیاح، چندال و… اشاره کرد.
قابل توجه است که دمای شهر در فصل تابستان به پیش از ۵۰ درجه بالای صفر می‌رسد.
از جمله فعالیت‌های ورزشی مورد علاقه در اروندکنار، هندبال می‌باشد که به همت هیئت هندبال اروندکنار از سال ۸۶ در این شهر آغاز گردیده و توانسته علاقه‌مندان بسیاری را به سمت این رشته سوق دهد.
اسامی نهرهای بخش اروندکنار
بخش اروندکنار شامل ۶۸نهر منشعب شده از اروندرود می باشد که ۱۴نهر آن در قسمت شهری اروندکنار ومابقی در دهستان های منیوحی نصار و نواباد می باشد
۱-نهر خزعل آباد
۲-نهر ابوعقاب
۳-نهر کوت
۴-نهر ابوشکر
۵-نهر ابوغزلان
۶-نهر ابوخضراوی
۷-نهر دیوان شلیشات
۸-نهر ابودیره
۹-نهر کوت ناصر
۱۰-نهر سلیم
۱۱-نهر عفادله
۱۲-نهر آل بوحمید
۱۳-نهر عراضه
۱۴-نهر نقشه
۱۵-نهر حوزه
۱۶-نهر اعقیبات
۱۷-نهر مساعدی
۱۸-نهر ابودهن
۱۹-نهر سیدیوسف
۲۰-نهر کریم
۲۱-نهر ناصر
۲۲-نهر عوج ابوصید
۲۳-نهر عوج بوحیه
۲۴-نهر مسجد
۲۵-نهر حمیسه
۲۶-نهر ابوشانگ
۲۷-نهر اعرازه
۲۸-نهر کوت نصار
۲۹-نهر ابوعبود
۳۰-نهر ابوصدرین
۳۱-نهر مچری نصار
۳۲-نهر ابوفلفل
۳۳-نهر حمید
۳۴-نهر سن
۳۵-نهر رفیع
۳۶-نهر سعدونی
۳۷-نهر ازرق
۳۸-نهر طلیب
۳۹-نهر ابوعظم
۴۰-نهر عریض
۴۱-نهر دایر
۴۲-نهر ابوچمبه
۴۳-نهر ابودگل
۴۴-نهر ابوطرف
۴۵-نهر خلیفه
۴۶-نهر دراچه
۴۷-نهر مخزوم
۴۸-نهر قصر
۴۹-نهر حد
۵۰-نهر مچری معمره
۵۱-نهر بلامه
۵۲-نهر علیشیر
۵۳-نهر معاتیج
۵۴-نهر نشمی
۵۵-نهر شنوف
۵۶-نهر ابوعلم
۵۷-نهر ناهی
۵۸-نهر عوفی
۵۹-نهر حاج محمد
۶۰-نهر ابتر
۶۱-نهر مچری جنوبی
۶۲-نهر بچاچره
۶۳-نهر حاج علی
۶۴-نهر ابوفلوس
۶۵-نهر قاسمیه
۶۶-نهر قمیجه
۶۷-نهر عوجه(ام انگریز)
۶۸-نهر صلبه
شعرا و ادباء عرب زبان اروندکنار