moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یاس همچنین ترانه‌های زیادی با مضمون میهن‌پرستی، عرق ملی و صلح خوانده‌است که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به «هویت من»، «صلح تویی»، «به امید ایران»، «سرباز وطن»، «زنده باد ایران» و «صدای اتحاد» اشاره کرد.
به شهرت رسیدن یاس در سال‌های ابتدایی کارش بیشتر حاصل اقبال عمومی از آثاری مانند بم (پس از زلزله)، سی‌دی رو بشکن (ماجرای زهرا امیرابراهیمی)، هویت من (انتقاد از فیلم ۳۰۰) و از چی بگم (آتش‌سوزی مدرسهٔ درودزن) است.
به عقیدهٔ برخی کارشناسان موضع انتقادی یاس نسبت به مسائل جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کند، ریشه در گفتمانی ملی‌گرا، اخلاق‌گرا و راست‌گرا دارد و از نظر ادبی شاید نزدیک به سبک خراسانی است. اعتقادی به اصول اخلاقی ایران باستان که در آثاری مانند "هویت من" و "سرباز وطن" و حتی نشان فروهری که استفاده می‌کند، مشخص است. از این‌رو، نگاهش برخلاف ماهیت چپ‌گرا، پیش‌رو، برابری‌طلب، مدرن و ضد سیستم جریان هیپ‌هاپ، آرمانی را در گذشته و سنت جستجو می‌کند.
به همین صورت اشاره به «سطحی» بودن نگاه در آثارش از سوی منتقدان را نیز می‌توان تا اندازه‌ای حاصل چنین پس‌زمینهٔ اعتقادی دانست. نگاهی که گله‌ها و شکایاتش از اوضاع و احوال کشور و مردم جامعه را بیشتر شبیه نقدهای روزمرهٔ روزنامه‌ها و نشریات، فیلم‌های سینمایی مجاز یا حتی انتقادات نرم مردم در اتوبوس و مترو می‌کند. مورد دیگر که به محبوبیت یاس به‌ویژه در میان نسل گذشته (والدین مخاطبان رپ) کمک بسیاری کرده، زبان پاکیزه، ادبیاتی اخلاق‌گرا و مطابق با عرف جامعه به‌خصوص در سال‌های اول فعالیتش بود. در واقع رپی بود که نوجوان می‌توانست در حضور خانواده‌اش به آن گوش دهد.
نکته‌ای که او را کاملاً مقابل ادبیات و واژگان دیگر رپرهایی قرار می‌داد که از لحاظ سن کوچک‌تر از او بودند و سعی می‌کردند همان اصطلاحات خیابان و محل زندگی خود را حتی گاهی با اغراق و زیاده‌روی در کارهای خود بیاورند. ویژگی که باز هم در تناقض با بیان صریح و عدم خودسانسوری و استفاده از دایره لغات خیابانی بود. علاوه بر موارد بالا موضوع، زمان، فرمت و نحوه انتشار آثار یاس هم این شائبه را در ذهن منتقدانش مدام تقویت می‌کرد که او خواسته یا ناخواسته بیشتر به فکر دیده شدن و شهرت است تا ممارست برای نوآوری و خلاقیت؛ چرا که با وجود سال‌ها فعالیت هنوز آلبومی از او منتشر نشده و تمرکزش همیشه بر روی تک‌آهنگ بوده‌است که در دنیای هنر موسیقی ویژگی مثبتی محسوب نمی‌شود. در واقع از نظر منتقدان اغلب آثار ابتدایی او همان‌طور که نام برده شده، بلافاصله بعد از یک اتفاق و رخداد اجتماعی منتشر می‌شدند. در تصویر یا اثر گرافیکی که با این آثار بیرون می‌آمد، خود او عمداً سوژهٔ عکس بود. همچنین بیشتر کارهایش خیلی سریع تبدیل به موزیک ویدئو و از شبکه‌های ماهواره‌ای مانند PMC و رادیو جوان پخش می‌شد.
رسانه‌هایی که بیشتر رپرهای زیرزمینی به خاطر «عدم شفافیت مالی»، «تجاری بودن» و «اهمیت ندادن به هنر»، در برابر آن‌ها موضعی منفی داشتند. منتقدان وی معتقدند رویکرد یاس در رپ فارسی الگوی رپرهای دیگری شد که چنین نقدهایی کم‌وبیش به آن‌ها نیز وارد است. کسانی مانند حامد فرد، محمد بی‌باک، عماد قویدل و… که آن‌ها نیز در ادبیات و دایرهٔ لغات، انتقادات سطحی و اشتیاق به دیده شدن در رسانه جا پای یاس گذاشتند و با آثار کم کیفیت‌تر در شعر، اجرا و تولید، فضای موسیقی رپ را تحت‌الشعاع قراردادند.
در همین حال بهروز آقاخانیان در یادداشتی با اشاره به انتقادات پیرامون یاس می‌نویسد: «یاس ۳۶ ساله مانند دیگر هنرمندان رپ نسل یک مجبور است ملاحظات اقتصادی را بیشتر در تصمیمات کاری‌اش داخل کند. در فضایی که از راه موسیقی رپ نمی‌توان به‌راحتی کسب درآمد کرد و تا این حد شناخته‌شده بودن حساسیت‌های بسیاری را موجب می‌شود، سخت و غیرمنصفانه است هنرمندی را یک‌جانبه و بی‌محابا به زیر سؤال برد».
شهر پرت در مناطق مرکزی اسکاتلند در دوسوی رود «تِی» (Tay) قرار دارد. این شهر مرکز استان «پرت و کینراس» (Perth and Kinross) است. شهر پرت را جنگل، زمین‌های حاصلخیز کشاورزی و زمین‌های گلف احاطه کرده‌است.
چندین شهر دیگر در جهان با نام «پرت» شناخته می‌شوند که مهم‌ترین آنها شهر پرت مرکز استرالیای غربی است. نام این شهر استرالیایی به درخواست سِر جُرج ماری (Sir George Murray) وزیر جنگ و مستعمرات امپراتوری بریتانیا انتخاب شده؛ که خود وی متولد پرت در اسکاتلند بوده‌است.
خواهرشهرهای پرت عبارت‌اند از:
مسجد یا مزگت جامع قزوین یا مسجد جامع عتیق یا مسجد جامع کبیر از بزرگ‌ترین مساجد ایران و کهن‌ترین مسجدجامع ایران است. بنای نخست آن بر روی آتشکدهای از دوران ساسانیان ساخته شده‌است. و برپایه گزارشهای استوار این سازه نخست یک آتشکده بوده‌است که در روند اسلامی سازی ایران به مسجد دگردیسه گشته‌است و هم‌اکنون نیز بیشتر بخشهای آتشکده دربخش ایوان جنوبی بوده‌است. این مسجد به شبوه چهار ایوانی است ک نماد سازه‌های آتشکده در ایران بوده‌است. و در شهر قزوین جای دارد. این سازه به فرمان هارون‌الرشید و به سال ۱۹۲ هجری ساخته شده‌است. در یورش مغولان به قزوین و از آن جا که مهم‌ترین مسجد شهر بوده، بخشی از آن (و از جمله ایوان جنوبی) تخریب گشته ولی در دوره‌های پسین بازسازی گردیده‌است.
سازه‌های معماری چند دوره در این سازه دیده می‌گردد و دیرینه‌ترین بخش آن از آن سدهٔ دوم اسلامی است. ایوان‌ها در دوره صفوی بازسازی شده ولی ایوان شرقی در دوره قاجار بازسازی گردیده‌است.
ساخت مقصوره خمارتاشی در کنج جنوبی مسجد به دستور امیر خمار تاش ابن عبداله عمادی، وزیر سلطان ملکشاه سلجوقی به سال ۵۰۰ هجری قمری انجام شد. کتیبه‌هایی به ۵ ردیف نیز نیز به خط کوفی گلدار، نسخ و ثلث در این مکان دیده می‌شود.مساجد تاریخی قزوین
مسجد جامع عتیق که بی شک یکی از مقدس‌ترین مکان‌های شهر قزوین به‌شمار می‌رود، با مساحت حدود ۳۵۰۰ متر مربع از چهار در ورودی و صحن تشکیل و برای هر کدام یک ایوان بزرگ ساخت شده‌است. صحن‌ها به همراه گنبد و مناره‌ها از نمونه‌های بسیار زیبای معماری اسلامی و سنتی ایران به‌شمار می‌روند.
سبک معماری این مسجد مربوط به دوره سلجوقی و صفوی بوده و به باقی بناهای ساخته شده در این دوران‌ها تشابه زیادی دارد.
این مسجد در قرن هفتم درهای متعدد داشته‌است که در کتاب «التدوین فی اخبار قزوین» تألیف عبدالکریم رافعی از آن‌ها یاد شده‌است. در حال حاضر مسجد دو ورودی دارد. ورودی اصلی در مشرق و ورودی فرعی در شمال غرب ساختمان قرار گرفته‌است. ورودی اصلی سردری باشکوه دارد که سازنده آن شناخته نیست، اما بر اساس کتیبه‌های موجود در سال ۱۱۹۱ قمری توسط فردی به نام «محمدصادق» از اهالی قزوین مرمت شده‌است و بار دیگر نیز در سال ۱۲۵۱ قمری توسط علی‌نقی میرزا پسر فتحعلی‌شاه که در آن هنگام فرمان‌روای قزوین بود، مرمت شد. آخرین بار نیز در سال ۱۳۵۳ قمری، حاج مهدی معمار قزوینی سردر و هشتی آن را تغییراتی داده و با آجرتراش بازسازی نموده‌است.مینودر، ص۴۸۵–۴۸۷
پس از ورودی اصلی حیاط باریک و دراز واقع شده‌است که عرض آن بیست متر و در شمال و جنوب آن حجره‌هایی ساخته بودند که تا پیش از دوران معاصر، مسکن فقرا و بیماران بود و در دوره پهلوی حجره‌ها را مسدود کردند. این حیاط احتمالاً بازمانده مدرسه‌ای قدیمی است. در انتهای این حیاط، دری دیگر و در پشت آن کریاسی زیبا قرار دارد که به حیاط بزرگ مسجد وارد می‌شود.مینودر، ص۴۸۷
بزرگ‌ترین ایوان مسجد، ایوان جنوبی آن است که از لحاظ عظمت و اسلوب ساختمان و تزئینات از شاهکارهای معماری ایران شمرده می‌شود. بانی این ایوان شاه عباس دوم پادشاه صفوی است که در سال ۱۰۶۹ به اتمام آن موفق گردیده‌است.مینودر، ص۴۹۴
ایوان شمالی با دو مناره بلند که در طرفین آن قرار دارد و با کاشی‌های رنگانگ مزین است، به احتمال قوی از بناهای شاه طهماسب صفوی است، اما به دلیل گذشت زمان کتیبه آن از میان رفته‌است و نمی‌توان در این زمینه با قطعیت اظهار نظر کرد. کاشی‌های این ایوان و مناره‌های به مرور زمان ریخته و از میان رفته بود تا آنکه در بین سال‌های ۱۳۱۲–۱۳۱۳ قمری به دستور علی‌اصغر اتابک توسط سعدالسلطنه، حاکم وقت قزوین، تعمیر شد.مینودر، ص۴۹۲
تاق جعفری یا مقصوره خمارتاشی پشت ایوان جنوبی قرار دارد که کار ساختمان آن در شوال ۵۰۰ قمری به دستور امیرزاهد خمارتاش بن عبدالله عمادی آغاز شد و در رجب سال ۵۰۹ پایان یافت. روسازی این گنبد از کاشی لاجوردی است و توسط سعدالسلطنه انجام شده‌است. در وسط دیوار جنوبی مقصوره، محرابی است که از سنگ‌های مرمر صیقلی و شفاف بنا شده و با کاشی‌های رنگارنگ زینت یافته‌است. قطعه مرمری که در وسط محراب است نازک و شفاف است به طوری که تابش آفتاب از آن عبور می‌کند.مینودر، ص۵۰۳–۵۰۵
هریک از رواق‌های اطراف حیاط به نام امام‌جماعت و پیشنمازی که زمانی در آنجا نماز می‌کرده‌است معروف شده‌است. رواق‌های شرقی از همه باریک‌تر و رواق‌های جنوبی از رواق‌های دیگر بزرگتر و وسیع‌تر است. در بخش شمالی حیاط رواق‌ها حدود یک متر از کف حیاط بالاتر است ولی در دو طرف شرقی و غربی بیش از نیم متر از کف حیاط ارتفاع ندارد. نمای خارجی رواق‌های جنوبی از هر طرف چهار تاق‌نماست و نمای رواق‌های شرقی و غربی، از هر طرف سه تاق‌نماست و در ایوان شمالی از هر طرف پنج تاق‌نما.مینودر، ص۴۹۱
در بین رواق‌های جنوبی دو صفه موجود است که یه یکی به نام «تاق هرونی» شهرت دارد و بنای آن منسوب به هارون‌الرشید است. صفه دیگر، تاق احمدیه یا تاق حلاج است. رواقی که در مغرب ایوان جنوبی است و همچنین سرداب یا زیرزمین مسجد را که در تابستان اقامه نماز جماعت و مجلس وعظ در آن منعقد می‌شد، سعدالسلطنه حکمران قزوین به هزینه و دستور علی‌اصغرخان اتابک در سال آخر سلطنت ناصرالدین‌شاه بنا کرده‌است و رواق واقع در جنوب ایوان غربی را حاج محمدعلی که یکی از تجار قزوین بوده‌است، به سال ۱۳۲۰ قمری بنیان گذاشته‌است.
در میان حیاط حوض بزرگی است و میان حوض و ایوان شرقی در حیاط مسجد آبخوره‌ای است که ده پله باید پائین رفت و تا به قنات خمارتاش رسید. در اینجا آب قنات از وسط آبخوره می‌گذرد و به طرف جنوب شهر می‌رود و بیرون دروازه شاهزاده حسین آفتابی می‌شود. ۰
در اردیبهشت سال ۱۳۹۲ سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان قزوین ضمن مرمت مناره غربی مسجد جامع موزه سنگ و سفال را در شبستان غربی این مسجد تاریخی افتتاح کرد. در این موزه انواع سفالینه‌ها، سنگ نگارهها، ارسی، کاشی و انواع گچ بریها در معرض دید علاقه‌مندان قرار گرفته‌است.
مسجد النبی یا مسجد شاه معروف به مسجد سلطانی مسجدی در شهر قزوین است.
این مسجد که مساحتی قریب به ۱۴۰۰۰ متر مربع دارد، کتیبه‌هایی دارد که بر طبق آن فتحعلی‌شاه قاجار بانی مسجد ثبت گردیده. اما شواهدی دال بر وجود مسجد در دوران صفوی نیز وجود دارد، و معمار بنا را شخصی بنام "استاد میرزای شیرازی" دانسته‌اند و سال بنا را ۱۱۶۶ هجری شمسی.
این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۹۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجدالنبی با ۱۴ هزار متر مربع مساحت، از نظر گستردگی صحن و شبستان‌ها و شیوه معماری در نوع خود منحصربه‌فرد است.
ورودی: مسجدالنبی سه ورودی دارد که عبارت‌اند از ورودی شمالی، غربی و شرقی. ورودی شمالی بسیار بزرگ و چشم‌نواز است.
سردر شمالی: سردر شمالی مسجد بسیار مجلل و رفیع به نظر می‌رسد و سراسر آن با کاشی‌های مینایی و روشی بدیع تزیین شده است. در این بخش کتیبه‌ای از کاشی لاجوردی به خط نستعلیق ممتاز به تاریخ ۱۲۰۲ هجری قمری به چشم می‌خورد. سردر شمالی به ایوانی وصل می‌شود که ماذنه بزرگی بر بالای آن ساخته‌ شده است.
صحن: صحن وسیع مسجد ابعادی حدود ۸۷ در ۸۹ متر دارد و حوض سنگی بزرگی در وسط آن قرار گرفته است. این صحن از شمال و جنوب به شبستان و از شرق و غرب به رواق منتهی می‌شود.
ایوان‌ها: مسجدالنبی قزوین چهار ایوان دارد که دو گوشواره در هر طرف آن به چشم می‌خورد. این گوشواره‌ها، ایوان‌ها را به رواق‌های هشت‌گانه مسجد سلطانی وصل می‌کنند.
رواق‌ها: هر یک از رواق‌های شمالی و جنوبی دارای چهار طاق‌نما و رواق‌های شرقی و غربی دارای ۹ طاق‌نما هستند.
شبستان‌ها: هر شبستان ۱۶ متر مربع وسعت دارد و شامل ۲۸ طاق‌نمای کوچک می‌شود که به فاصله ۶ متر از همدیگر، روی ۱۸ ستون استوار شده‌اند. طاق‌نماها دارای ارسی سه چشمه و مشرف به حیاط مسجد هستند.
گنبد: گنبد زیبایی بر فراز مقصوره جنوبی قرار دارد که با تزیینات کاشی هندسی و خطی همچون نگینی می‌درخشد. این گنبد به‌صورت دو پوسته پیوسته ساخته شده و قطر دهانه آن ۱۵ متر، ارتفاع تیزه داخلی تا کف بنا ۲۰ متر و ارتفاع راس خارجی تا کف حدود ۲۳ متر است.
محراب: محراب ازاره‌ای از سنگ مرمر داشت و با کاشی‌های مینایی رنگارنگ تزیین شده بود که تخریب شد.
کتیبه: کتیبه‌های ایوان‌های شرقی و غربی مزین به سوره «عم یتسائلون» هستند و کتیبه دو ایوان شمالی و جنوبی سوره «هل اتی علی الانسان حین من الدهر» را چون نقشی جاویدان در خود نگه داشته‌اند.
مقصوره: در وسط دیوارهای شرقی و غربی، یک ارسی سه چشمه کار گذاشته شده و در طرفین ارسی دو راهروی عریض احداث شده است که مقصوره را به رواق‌ شبستان‌ متصل می‌کند. طول مقصوره ۱۵۰ و عرض آن ۱۴ متر است.
مسجدالنبی قزوین بر اساس منابع معتبر در زمان قاجار به فرمان فتحعلی شاه در محوطه وزیر (چال وزیر) بنا شد. در این دوره، ساخت‌وسازها به‌خصوص در زمینه بناهای مذهبی افزایش درخورتوجهی پیدا کرده بود؛ به‌گونه‌ای‌ که چهار مسجد از پنج مسجد بزرگ شاهی در این بازه زمانی ساخته شدند.
گفته می‌شود که استاد میرزای شیرازی، معماری مسجدالنبی را برعهده گرفت و آن را در سال ۱۱۶۶ هجری شمسی احداث کرد.
گنبد مسجد دو پوسته، و صحن مسجد چهار ایوانیست. این مسجد، همانند مسجد جامع قزوین دارای شبستان است. این مکان محل گردهمایی نمازگزاران در هر جمعه در قزوین برای نماز جماعت می‌باشد.
مسجد سلطانی قزوین همراه با مسجد سلطانی بروجرد، مسجد سلطانی تهران و مسجد شاه سمنان از ساخته‌های دوران فتحعلی‌شاه قاجار هستند.
محمودآباد نمونه شهری در استان قزوین ایران. این شهر در ۵ کیلومتری مرکز استان قزوین بخش مرکزی شهرستان قزوین قرار دارد. جمعیت محمودآباد نمونه در سال ۱۳۹۵، برابر با ۲۱،۹۸۲ نفر از ۶۴۸۱ خانوار بوده‌است. مردم بومی این منطقه به زبان ترکی آذربایجانی سخن میگویند
جام‌جم آنلاینآناهیتا
در تاریخ ۲۵ فروردین ۱۳۷۸ محمودآباد نمونه مرکز دهستان اقبال غربی از توابع بخش مرکزی شهرستان قزوین، به شهر تبدیل و عنوان شهر محمودآباد نمونه شناخته شد. حافظه قوانین، بازدید: مارس ۲۰۱۰.
مسجد حیدریه قزوین (جامع صغیر) بنایی کهن در شهر قزوین است. و در قزوین، خیابان طالقانی، خیابان بلاغی، محله بلاغی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در دوره کنونی پس از کاوش در ضلع شرقی گنبدخانه آثاری یافت شد که تخمین زده می‌شود هم زمان با دوره آل بويه می‌باشد .
با وجود بازسازی بدستور امیر خمار تاش (وزیر سلطان ملکشاه سلجوقی) پس از زمین لرزه سال ۴۹۸ هجری شمسی، اساس و بنیان این بنا به دوران قبل از اسلام باز می‌گردد، زمانی که این مکان یک آتشکده زردتشتی بود."سیمای استان قزوین". عباس حاجی آقا محمدی. انتشارات طه. ۱۳۷۷. ص۴۶
امروزه این بنا در داخل و قسمتی از یک مدرسه پسرانه ابتدایی و سالن امتحان و کتابخانه آن است.
این بنا در دوره‌های مختلف تاریخی استفاده‌های متفاوتی داشته‌است. بر اساس گمانه‌ها در دوره ای مسجد جامع بخشی از اهل سنت ساکن در شهر قزوین بوده‌است. همچنین با توجه به دیگر آثار یافت شده، کاربری بخشی از بنا به عنوان مدرسه علیمه قطعی است.
در سده اخیر این بنا به عنوان مدرسه ای نوین با نام مدرسه رهنما مورد استفاده قرار گرفته‌است. از سال 1383 شمسی کاوش این بنا آغاز شد و کاربری آن به یادمانی تاریخی تغییر پیدا کرده‌است.
این مسجد یکی از نمونه‌های کامل مساجد چهارطاقی می‌باشد که با کمی تغییر به شکل کنونی درآمده، محراب و تزئینات آن از نظر طرح در نوع خود جز بهترین و نفیسترین نمونه‌های هنر گچبری ایران به‌شمار می‌رود.همچنین هماهنگی طرح پیچیده گچبری و سادگی طرح آجر کاریبی نظیر است کتیبه‌های کوفی این مسجد که به‌شکل کوفی گلدار , کوفی گل و برگدار و کوفی پیچیده و مارپیچگچبری شده‌اند.بسیار به کتیبه‌های مقصوره مسجد جامع قزوین شباهت دارند مقصوره مسجد حیدریه تنها بازمانده شکوه این مسجد بوده که در دوره‌های بعد تخریب گردیده و قسمت‌های دیگر بدان ملحق شده گنبد رفیع مقصوره در دوران صفویه و به سال ۱۰۴۹ هجری قمری فرو ریخته و برای حفاظت ظرایف تزئینات آن سقفی شیروانی در دوران پهلوی بر آن بنا نموده‌اند. قدمت بنای نخستین مسجد تقریباً به دوران آل بویه می‌رسد و متأسفانه بانی بنا هم مشخص نیست و همان مسجدی می‌باشد که رافعی آن را بنام جامع اصحاب ابوحنیفه خوانده است .
کاخ چهل‌ستون قزوین مشهور به کاخ کلاه فرنگی، بنایی است در شهر قزوین. این بنا که تنها کوشک باقی‌مانده از مجموعه کاخ‌های سلطنتی روزگار شاه تهماسب است، در مرکز شهر قزوین و در میدان آزادی (سبزه میدان) قرار دارد و در دورهٔ صفویان و زمانی که قزوین پایتخت بود به کلاه فرنگی مشهور بود.
شاه تهماسب صفوی در سال ۹۵۱ هجری قمری به دلیل تهدیدات ترکان عثمانی تصمیم به انتقال پایتخت از تبریز به قزوین گرفت و در همین سال بود که اراضی موسوم به زنگی‌آباد را از میرزا شرف جهان یکی از بزرگان و معتمدان شهر برای احداث بنای شاهی خریداری کرد.
شاه تهماسب به معماران برگزیدهٔ کشور دستور داد تا باغی به شکل مربع در آن بسازند و در میان آن عمارت‌های عالی، تالار، ایوان‌ها و حوض‌های زیبا بنا کنند. شاه تهماسب صفوی بنای آن را از روی نقشهٔ یک معمار عثمانی با شیوهٔ شطرنجی خیلی کوچک ساخته‌است که دارای پنجره‌های چوبی بسیار ظریف و زیبا می‌باشد.
«عمارت کلاه فرنگی» به همراه سردر عالی قاپو تنها بناهای باقی‌مانده از باغ‌های دورهٔ صفویان در قزوین است.
این بنا در دورهٔ قاجاریان توسط محمدباقر سعدالسلطنه فرماندار وقت قزوین بازسازی شد و چهلستون نام گرفت.
عمارت چهلستون ساختمانی هشت گوش و در دو طبقه به مساحت تقریبی ۵۰۰ مترمربع بنا شده‌است.
رواقی با ستون‌های آجری و قوس‌های نیم‌دایره‌ای بنا را دربرگرفته و بر بالای آن ایوانی با ستون‌های چوبی استوار گردیده‌است.
نقشهٔ بنا دارای طرحی با محورهای صلیبی و برون‌گرا و سقف طبقهٔ همکف پوشیده از مقرنس با طرح‌های بدیع و سقف طبقهٔ فوقانی خنچه‌پوش است.
نقاشی‌های دیواری طبقهٔ اول نمونه‌ای از هنر نگارگری مکتب قزوین و دارای شهرت جهانی است.
این دیوارهای مزین به نقاشی و دیوارنگاره‌ها در نوع خود منحصر به فرد بوده و وجود سه لایه دیوارنگاره حاکی از گذشت ادوار مختلف تاریخی بر آن است.
شمار نقاشی‌های دیواری این بنا مشخص نیست، اما طبق گفته‌های عبدالملک شیرازی و «قاضی احمد حقی»، این نقاشی‌های دیواری از آب طلا بوده‌اند.
مکتب حاکم بر این نقاشی‌ها از تغییر و تحولات سیاسی نیز تأثیر گرفته، به نحوی که ظهور نادرشاه و مکتب افشاریان در چهل‌ستون دیده می‌شود.
همچنین ظهور قاجار نیز در سومین لایهٔ نقاشی‌های کاخ چهل‌ستون دیده می‌شد که به مرور زمان از میان رفته‌است.
برخی معتقدند بنای هشت بهشت اصفهان با گرته‌برداری از این اثر ساخته شده‌است.
با اینکه عبدی بیگ شیرازی شاعر و تاریخ‌دان دورهٔ شاه تهماسب در اشعار خود عمارت‌های شاهی را به دقت توصیف نموده ولی نامی از هنرمندان نقاش و معمار بنا نمی‌برد، اما بیگ نقاشی‌های دیواری برون و درونی کاخ چهل‌ستون قزوین را اثر میرزا علی نقاش، مظفرعلی نقاش، علی‌اصغر کاشی، عبدالجبار استرآبادی و رضا عباسی که از ماهرترین استادان زمان خود بوده‌اند دانسته‌است.
عمارت چهلستون در بهمن‌ماه سال ۱۳۳۴ ه‍.ش به شمارهٔ ۳۸۹ در فهرست آثار تاریخی ایران ثبت شد.
این کاخ در سال ۱۳۳۷ ه‍.ش به عنوان گنجینهٔ اشیای تاریخی و باستانی مورد استفاده قرار گرفت و هم‌اکنون به موزهٔ خوشنویسی قزوین تبدیل شده‌است.
تک‌تیرانداز یا نشانچی یا اسنایپر (به انگلیسی: Sniper) سرباز یا مأموری است که معمولاً در پیاده‌نظام یا در نیروهای انتظامی وظیفه تیراندازی دقیق به هدف‌های پراهمیت را دارد. تک تیرانداز معمولاً تیرانداز ماهری است که با استتار و حرکت آرام و بی‌صدا و مخفی شدن هدف را زیرنظر می‌گیرد و در زمان مناسب (معمولاً یک تیر) به هدف شلیک می‌کند و به همان صورت آرام، بی‌صدا و مخفیانه از محیط خارج می‌شود.
با توجه به مهارت تک‌تیرانداز در استتار، نفوذ به پشت خطوط دشمن، شناسایی تجهیزات، تعداد نیروها و محل دشمن از وظایف اصلی تک‌تیرانداز در میدان جنگ به‌شمار می‌رود.
تک‌تیراندازان معمولاً تفنگ‌های ویژه تک‌تیراندازی و دوربین‌دار بکار می‌برند.
چند مورد از مشهورترین این تفنگ‌ها عبارتند از:
، CheyTac Intervention M200
، L42 Enfield
، دراگونوف
، موسین–ناگانت
، L115A3
، Steyr HS .50
یک فیزیک‌دان یا فیزیک پیشه دانشمندی است که در زمینه فیزیک پژوهش می‌کند. فیزیک‌دان‌ها پدیده‌های بسیاری را در مقیاس‌های طولی بسیار گسترده بررسی می‌کنند. از ذرات بنیادی که تشکیل دهندهٔ ماده هستند، تا کهکشان‌ها و سراسر جهان هستی مادی به عنوان یک کل، در کیهان‌شناسی. در حالت کلی یک فیزیک‌دان یا فیزیک‌پیشه کسی است که برای درک رفتار طبیعت و پدیده‌های آن به مطالعه، تحقیق، پژوهش و آزمایش می‌پردازد و به فرضیه و نظریه می‌رسد.
بیشتر مطالب ارائه شده در دوره کارشناسی فیزیک مربوط به دستاوردهای حدود یک قرن قبل و پیش از آن در فیزیک هستند. نظریه انتشار نور ابن هیثم در حدود قرن یازدهم میلادی ارائه شد، قوانین حرکت نیوتن و قانون جهانی گرانش نیوتون در قرن هفدهم، الکترومغناطیس در قرن نوزدهم و نسبیت خاص و مکانیک کوانتومی در ابتدای قرن بیستم مطرح گردیدند. برنامه آموزش کارشناسی فیزیک معمولاً شامل این درس‌ها می‌شود: مکانیک کلاسیک، الکترومغناطیس، شیمی عمومی، ترمودینامیک، موج و اپتیک، نسبیت خاص، فیزیک جدید، مکانیک کوانتوم، فیزیک حالت جامد، کیهان‌شناسی و اخیراً فیزیک ذرات بنیادی. همچنین دانش جویان فیزیک، درس‌های ریاضی بسیاری را در زمینه آنالیز ریاضی و جبر خطی فرا می‌گیرند و مهارت‌های زیادی نیز در برنامه‌نویسی و فیزیک محاسباتی کسب می‌کنند.
بیشتر دانسته‌های لازم برای پژوهش، در دورهٔ دکترا و کارشناسی ارشد فرا گرفته می‌شوند. در این مقاطع، دانشجویان وارد زمینه‌های تخصصی‌تر فیزیک می‌شوند.
دانشگاه‌ها، آزمایشگاه‌های دولتی و صنایع خصوصی بزرگ‌ترین استخدام‌کنندگان فیزیکدان‌ها هستند. به دلیل گستردگی آموخته‌های دانشجویان فیزیک، بسیاری از آن‌ها توانایی‌های لازم برای فعالیت معمولاً با موفقیت در زمینه‌های دیگر را، به خصوص در مهندسی، اقتصاد و علوم مالی و رایانش دارا هستند.
هر سال جوایز بسیاری توسط سازمان‌ها و موسسه‌های گوناگون به دستاوردهای برجسته در زمینه‌های مختلف فیزیک، اهدا می‌شوند. معتبرترین جایزه در رشتهٔ فیزیک، جایزهٔ نوبل است که از سال ۱۹۰۱ توسط آکادمی سلطنتی علوم سوئد داده می‌شود.
از فیزیکدان‌های نامدار می‌توان به نیوتون، اینشتین، ارشمیدس، خوارزمی، ابن هیثم، کوپرنیک، کپلر، گالیله، رادرفورد، پلانک، ماری کوری، شرودینگر، فارادی، فرمی، پائولی، آمپر، کارنو، ماکسول، هایزنبرگ، هرتز، فاینمن، هاوکینگ، اوپنهایمر، هوک، تسلا، پاسکال، برنولی، بور و دیراک و بولتزمان و پوانکاره اشاره کرد.
اسامی اثرگذارترین افراد قرن بیستم، انتخاب شده توسط مجله تایم در سال ۱۹۹۹
چگونه یک فیزیکدان نظری خوب شویم؟!
دهستان سیاهکلرود نام دهستانی در بخش چابکسر شهرستان رودسر، استان گیلان در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۹۸۶ نفر با ۱۸۵۴خانوار بوده‌است.دهستان سیاهکلرود یکی از روستاهای تاریخی و زیبای شرق گیلان از شهرستان رودسر بخش چابکسر بوده که در منتهی الیه شرق گیلان قرار دارد.این دهستان بر اساس سرشماری ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران داری جمعیتی بالغ بر ۵۹۸۶ نفر با ۱۸۵۴خانوار بوده که از این تعداد ۲۹۴۳ نفر مرد و ۳۰۴۳نفر زن می باشند.از این تعداد ۴۳۶۵ با سواد و۱۲۶۴ نفر بیسواد هستند.از جمعیت باسواد ۲۳۱۷ نفر مرد و ۲۰۴۸ نفر زن هستند.از جمعیت بی سواد ۴۵۰ نفر مرد و ۸۱۴ نفر زن می باشند.
بر اساس سرشماری سال 1395 دهستان سیاهکلرود 5241 نفر جمعیت که در 1942 خانوار زندگی می کنند که از این تعداد 2594 نفر مرد و تعداد2647 نفر زن می باشد.مقایسه جمعیت سال 1395 و 1385 نشان از کاهش جمعیت این دهستان دارد نرخ رشد جمعیت در بازه زمانی 85 تا 95 منفی1.32 درصد است که عمدتا علت آن را می توان مهاجرت به شهرهای بزرگ عنوان کرد.
این دهستان شامل ۱۸ روستا به نا مهای چایخانسر -چایجان-کل محله -خشکلات-شاهمراد محله-سیاهکلرود-خیاط محله-باجی گوابر -سراگوابر-سجیدان-نهار خورلات-پلطکله سر-مرسه-سیاهکش-تله میان-جواهر دشت-جور محله-خان اله در خود جای داده است.مرکز این دهستان روستای سیاهکلرودهست که بر اساس سر شماری ۱۳۸۵ -۷۹۳ نفر جمعیت با ۲۴۹ خانوار را شامل می شود.از این تعداد ۳۸۵ نفر مرد و۴۰۸ نفر زن هستند.از کل جمعیت ۵۷۲ نفر باسواد و ۱۷۳ نفر بی سواد از تعداد باسواد ها ۳۱۰ نفر مرد و۲۶۲ نفر زن و از بی سواد ها ۵۰ نفر مرد و ۱۲۲ نفر زن هستند.
این دهستان از لحاظ امکانات و تاسیسات شهری آب -برق -تلفن-گاز-تلفن- جاده آسفالته-درمانگاه-مدرسه از ابتدایی تا دبیرستان-مخابرا ت-پست بانک-بانک-و… دارا می باشد.به همینجهت گردشگران از بابت امکانات رفاهی در مضیقه نیستند.جهت رسیدن به این روستا از تهران گردشگران می تواننداز دو مسیر وارد این روستا شوند.
1-تهران-کرج-مازندران-چالوس-رامسر-چابکسر-سیاهکلرود(270کیلومتر)
2-تهران-رشت-رودسر-کلاچای-سیاهکلرود(370 کیلومتر)
گردشگران می توانند از مناظر زیبا و امکانات طبیعی گردشگری سیاهکلرود در فصول مختلف سال نهایت استفاده رو ببرند که این مناظر شامل:رودخانه زیبای سیاهکلرود-باغات زیبای مرکبات-کوهای سر به فلک کشیده اطراف روستا-ییلاق زیبای جواهردشت-جنگلهای بکر روستا-استخر توریستی دوآب-صید ماهی قزل در سرچشمه رود سیاهکلرود در فصل بهار-زندگی با شبانان در فصل تابستان در ییلاق جواهردشت-خرید عسل و مرکبات و لبنیات طبیعی و…..
آهندان یک روستا در ایران است که در شهرستان لاهیجان استان گیلان واقع شده‌است. آهندان ۱٬۰۵۶ نفر جمعیت دارد.
این روستا در دهستان آهندان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۵۶ نفر (۳۰۲ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
پلک یک چین پوستی نازک برای محافظت از چشم است. پلک نازک‌ترین پوست بدن است.
بدن با پلک زدن چشم را مرطوب نگه می‌دارد و از خشک شدن چشم جلوگیری می‌کند. یک پلک در بالا و یک پلک در پایین چشم قرار دارند. مژه‌ها در لبه پلکها قرار دارند. ماهیچه بالابرنده پلک بالا موجب بالارفتن پلک و بازشدن چشم می‌شود.
بازماندن پلک‌ها در طولانی مدت (مثلاً به دلیل کما) موجب خشکی قرنیه و آسیب چشم می‌شود. غدد لبه پلک مانند غدد Zeis موادی (چربی و پروتئینی) را به اشک می‌افزایند. برخی بیماری‌های پلک عبارتند از شالازیون، بلفاریت، اکتروپیون، انتروپیون، پتوز، درماتیت پلک، بلفارواسپاسم، بلفاروشالازیس و تومورهای پلک.
مهمترین و اصلی‌ترین ماهیچه‌ها که در پلک بالایی کنترل باز و بسته شدن چشم را به عهده دارند عضله اوربیکولاریس اکولی (orbicularis oculi) و عضله بالا برنده پلک فوقانی (levator palpebrae superioris muscle) نامیده می‌شوند. ماهیچه اوربیکولاریس اکولی چشم را می‌بندد و برای بازشدن پلک، ماهیچه levator palpebrae و ماهیچه مولر منقیض می‌شوند. ماهیچه مولر Müller (یا superior palpebral) در پلک بالایی و ماهیچه inferior palpebral در پلک پایینی مسئولیت بزرگ کردن چشم را به عهده دارند. این ماهیچه‌ها نه تنها نقشی حیاتی در پلک زدن چشم دارند بلکه در عواملی مثل چشمک زدن یا با چشم نیمه بازبودن یا چپ کردن چشم دخیل هستند.
پتوز
پلک زدن
ابراهیم آباد، از روستاهای شهرستان سرخس است که در غرب شهرسرخس و در بین روستای قوش چاکر و سرخس واقع شده‌است.شغل ساکنین این روستا کشاورزی و دامداری می‌باشد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۳۴ خانوار و ۱۶۳۰ نفر
جان کارلو مِنوتی (۷ ژوئیهٔ ۱۹۱۱ - ۱ فوریهٔ ۲۰۰۷) آهنگساز مشهور ایتالیایی، برندهٔ جایزهٔ پولیتزر، و پایه‌گذار چند جشنوارهٔ موسیقی در ایتالیا و ایالات متحدهٔ آمریکا بود.
او در ۹۵ سالگی در موناکو درگذشت.
مِنوتی همجنس‌گرا بود. ساموئل باربر، آهنگساز نامدار آمریکایی، شریک زندگی او بود. مِنوتی اپرانامهٔ "وَنِسا"، مشهورترین اپرای باربر را نوشت.
فهرست دانشگاه‌های ایالت آیووا در آمریکا.
دولت آباد، از روستاهای بخش مرکزی شهرستان سرخس است و در ۲۰ کیلومتری جنوب شهرسرخس و در تپه ماهورهای غرب حاشیه رودخانه تجن، کنار مرز ایران و ترکمنستان قرار دارد. ارتفاع آن از سطح دریا ۳۱۰ متر و آب و هوای آن معتدل و خشک است.واقع شده‌است.
در سال ۱۳۱۱ هجری قمری ذکر شده‌است که جمعیت آن صد خانوار سیستانی بوده و این روستا جنگل فراوان داشته‌است. با توجه به همبستر بودن دولت آباد با رودخانه تجن، این روستا دارای آب فراوان می‌باشد.
ساکنین دولت آباد را اکثراً سیستانی‌ها تشکیل می‌دهد و تعداد کمی نیز بلوچ در این روستا زندگی می‌کنند. شغل اکثر مردم دولت آباد کشاورزی و دامداری می‌باشد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۰۹ خانوار و ۵۲۰ نفر
اشک تمساح (یا همدردی ظاهری) اصطلاحی است برای بیان کنایه‌آمیز تاسف‌ها و اشک‌های ریاکارانه و نمایش کاذب و غیرصادقانه از احساسات، مانند گریه فردی دورو و متظاهر که به قصد نشان دادن غم دروغین و اندوه ساختگی اشک می‌ریزد.
این عبارت برگرفته از یک باور قدیمی است که تمساح‌ها هنگام خوردن طعمه خود اشک می‌ریزند و به همین دلیل در بسیاری از زبان‌های مدرن وجود دارد. به ویژه در زبان‌های اروپایی که از طریق زبان لاتین نفوذ کرده‌است. عبارت اشک تمساح در یکی از نمایشنامه‌های ویلیام شکسپیر نیز ذکر شده‌است.
اگرچه تمساح‌ها مجاری اشکی دارند، اما معمولاً هنگامی که مدت زیادی خارج از آب بوده‌اند و چشمانشان شروع به خشک‌شدن می‌کند اشک می‌ریزند تا چشم‌های خود را مرطوب کنند. با این حال، شواهد نشان می‌دهد که اشک ریختن در تمساح‌ها می‌تواند با تغذیه نیز ایجاد شود. برخلاف انسان که قادر به عمل ارتباطی گریه کردن است، تمساح‌ها توانایی اشک ریختن برای ابراز احساسات را ندارند.
«سندرم اشک تمساح» یا سندرم بوگوراد (Bogorad's syndrome) عارضه‌ای است که باعث می‌شود افراد در هنگام مصرف غذا اشک بریزند، بنابراین با استناد به شرح فوق به این نام نامیده شده‌است.
۱۳۱۸ هزار و سیصد و هجدهمین سال هجری خورشیدی سالی است.
سال ۱۳۸۲ هجری خورشیدی، سالی است.
سال ۱۳۶۰ هجری خورشیدی، سالی عادی است.
معماری یونان باستان در سرزمین اصلی یونان، جزایر اژه و در مستعمرات آناتولی و ایتالیا برای دوره‌ای از حدود سال ۹۰۰ قبل از میلاد تا قرن ۱ میلادی شکوفا شد. قدیمی‌ترین آثار معماری باقی مانده از حدود ۶۰۰ سال قبل از میلاد برجای مانده‌است.
نام و شهرت خدایان یونانی مذهب یونانی‌ها یک پدیده طبیعی گسترش یافته بود. خدایان یونانی‌ها شخصیت یافته یک عنصر ویژه بودند یا به عنوان قهرمان شناخته شده بودند و هر شهر یا منطقه اولویت‌ها، مراسم و سنت‌های خود را داشت. هیچ مقام کشیشی در آن دوره رایج نبود و کشیش‌ها عضای یک طبقه انتصاری نبودند ولی زندگی معمولی اجتماع را هدایت می‌کردند. اسامی خدایان اصلی یونان و آنچه بدان مشهورند به شرح زیر است:
زئوس، پوسیدون و هادس به عنوان «بزرگ‌ترین سه خدا» نیز شناخته می‌شدند زیرا از همه قدرتمندتر بودند.
همچنین هراکلس یا هرکول یا خدای قدرت و زور بازو یا خدای جمع محسوب می‌شد.
معبد رایج‌ترین و بهترین نوع شناخته شده معماری عمومی یونان است. معبد عملکرد یکسانی مانند کلیسای مدرن نداشت. زیرا منبر زیر آسمان باز در اراضی شهری یا در معبدی مقدس و قبل از معبد قرار می‌گرفت. معابد به عنوان ذخیره گنجینه‌های مربوط به آیین چند خدایی قرار می‌گرفت یا به عنوان مکان باستان بت‌ها بود ولی از زمان فیدیاس به یک کار هنری بزرگ تبدیل شد.
معبد جایی برای زاهدان خدا بود و در آنجا مجسمه‌ها، کلاه خودها و اسلحه‌ها را به عنوان صدقه رها می‌کردند. فضای داخل معبد یا سلا به عنوان جا خزینه قرار می‌گرفت و معمولاً یک ردیف دیگر از ستون داشت.
از دیگر فرم‌های به کار رفته توسط یونانی‌ها تولوس یا معبد دوار است که بهترین نمونه آن تولوس تئودوریوس در شهر دلفی است که برای پرستش آتنا (خدای فرزانگی و آموزش) اختصاص داده شده‌است؛ پروپولیا که به منزله ورودی جایگاه‌های مقدس است. (که بهترین نمونه آن پروپولیا آکروپولیس آتن است)؛ خانه‌های فواره‌ای که در آن زنان کوزه‌های خود را از یک فواره عمومی پر می‌کردند؛ و استوا که یک فضای بلند و کشیده و یک ردیف ستون در یک سمت استکه این ردیف به عنوان مغازه در مراکز تجاری شهرهای یونانی بکار گرفته می‌شد. نمونه کامل یک استوا، استوای آتولوس در آتن وجود دارد.
شهرهای یونانی با اندازه‌های قابل توجه یک ژیمناسیوم یا پالاسترا داشتند که یک مرکز اجتماعی برای شهروندان مرد بود. این فضاهای محصور شده به آسمان باز می‌شدند و فضایی برای مسابقات قهرمانی و ورزش بودند. شهرهای یونانی همچنین نیاز به یک بولتریون یا اتاق شورا بود؛ ساختمان بلند که به‌عنوان دادگاه و مکانی برای اجتماع شورای شورای شهر استفاده می‌شد، زیرا یونانی‌ها از طاق و گنبد استفاده نمی‌کردند زیرا نمی‌توانستند با این روش ساختمان‌هایی با فضاها و دهانه‌های باز بسازندو بولترین‌ها ردیف‌هایی از ستون‌های داخلی بود که سقف را نگاه می‌داشتند. هیچ نمونه‌ای از این ساختمان‌ها بر جا نمانده‌است. بالاخره، هر شهر یونانی یک (theatre) داشت که هم برای اجتماع‌های عمومی و هم اجراهای دراماتیک استفاده می‌شد. این نمایش‌ها از مراسم مذهبی ریشه می‌گرفتند و آن‌ها تا قرن ۶ ق. م مجسمه‌های کلاسیک خود را بهترین نوع فرهنگ یونانی می‌پنداشتند. تئاترها عموماً در مکان‌های تپه‌ای ساخته می‌شدند و ردیف‌های نشستن نیمه دایره به دور صحنه نمایش داشتند. پشت صحنه نمایش یک ساختمان کوتاه وجود داشت که به عنوان فضای ذخیره و فضای لباس پوشیدن و فضایی برای پشت صحنه‌سازی صحنه نمایش بود. تعدادی از تئاترهای یونانی تقریباً سالم مانده‌اند و مشهورترین آن تئاتر اپیداروس نام دارد.
کالج دانشگاهی لندن که به عنوان UCL فعالیت می‌کند، یک دانشگاه تحقیقاتی عمومی در لندن، بریتانیا است. یوسی‌ال یکی از مؤسسات عضو دانشگاه فدرال لندن است و دومین دانشگاه بزرگ در بریتانیا از نظر تعداد کل ثبت نام است. و بزرگترین دانشگاه از نظر ثبت نام در مقطع تحصیلات تکمیلی است.
«یو سی ال» از مهمترین مراکز تحقیقات و تحصیلات عالی در دنیا بشمار می‌رود. سازمان QS در رتبه‌بندی سال ۲۰۱۴ دانشگاه‌های جهان، UCL را پنجمین دانشگاه برتر دنیا دانست. سازمان رتبه‌بندی شانگهای (Shanhai) همچنین این دانشگاه را چهارمین مرکز مهم علمی اروپا معرفی کرد. یوسی‌ال پذیرای حدود ۳۶۰۰۰ دانشجو است. این دانشگاه همچنین دارای ۱۱۰۰۰ کارمند می‌باشد، که ۶۰۰۰ نفر از آنان در بخش آکادمیک فعال بوده و ۹۲۰ نفر از آنان دارای مقام پروفسوری هستند. یوسی‌ال دومین دانشگاه بریتانیا از لحاظ تعداد پروفسور بشمار می‌رود. این دانشگاه همچنین تعدادی موزه دربردارد که مهمترین آنان موزهٔ باستانشناسی مصر (موسوم به موزهٔ پتری)، و موزه جانورشناسی گرانت هستند.
از مهمترین دستاوردهای این دانشگاه و محققین آن می‌توان به کشف ساختار مولکولی دی ان ای توسط جیمز واتسون و فرانسیس کریک اشاره کرد.
پردیس زیبا و تاریخی این دانشگاه در فیلم‌های زیادی، منجمله فیلم سرآغاز کریستفر نولان استفاده شده‌است.
کالج دانشگاهی لندن به نقل از مؤسسه عالی تایمز و QS در سال ۲۰۱۹، به ترتیب در رتبه ۱۴ و ۱۰ دانشگاه‌های برتر دنیا قرار داردو یکی از برترین دانشگاه‌های انگلستان محسوب می‌شود.
محققان یوسی‌ال تا کنون موفق به دریافت ۳۲ جایزه نوبل شده‌اند: ۱۸ مورد آن در رشتهٔ فیزیولوژی و پزشکی، ۴ مورد در فیزیک، ۷ مورد در شیمی، ۲ مورد اقتصاد، یک مورد ادبیات. همچنین محققین ریاضیات این دانشگاه ۳ بار موفق به دریافت مدال فیلدز شدند.
الکساندر گراهام بل (زادهٔ ۳ مارس ۱۸۴۷ – درگذشتهٔ ۲ اوت ۱۹۲۲) مخترع، مبتکر و دانشمند اسکاتلندی-آمریکایی بود. بل اختراعات زیادی داشته، اما شهرت او بیشتر به خاطر اختراع تلفن است. از دیگر اختراعات معروف وی می‌توان به فلزیاب و خرپای سه‌بعدی یا فضا کار اشاره کرد.
الکساندر گراهام بل مخترع تلفن، در ۳ مارس ۱۸۴۷ (میلادی) در شهر ادینبورگ در اسکاتلند زاده شد. (البته مخترع واقعی تلفن کسی نیست جز یک آمریکایی ایتالیایی تبار به نام آنتونیو میوچی. قطعنامه شماره 269 کنگره ایالات متحده آمریکا به تاریخ یازدهم ژوئن2002،تصریح می کند: به علت ورشکستگی مالی مخترع و حراج اموالش! “اگر آنتونیو میوچی قادر می‎‌بود، عوارض ده دلاری ثبت اختراع تلفن خود را در سال ۱۸۷۴ بپردازد، الکساندر گراهام بل بعد از وی، هیچ‌گاه نمی توانست اختراع تلفن رابه نام خود به ثبت برساند!”) چندسالی به مدرسه نرفت ولی در دوران تحصیل شاگرد ممتازی بود. او تحصیلات دانشگاهی نداشت و از آنجا که پدر گراهام بل یعنی ملویل بل متخصص فیزیولوژی صدا، اصلاح گفتار و آموزش به ناشنوایان بود در همان دوران کودکی، به شغل پدر علاقه‌مند شد و تصمیم گرفت با آن امرار معاش کند.
او در سال ۱۸۷۱ میلادی دو برادر خود را به خاطر سل از دست داد، اما خود از بیماری جان سالم به در برد و در همان سال به همراه پدر و مادر خود راهی شهر برنتفورد در انتاریوی کانادا شد، او یک سال در آن‌جا دوران نقاهت خود را سپری کرد.
در همان سال الکساندر راهی آمریکا شد چون نامه‌ای از خانم سارا فولر، مدیر آموزشگاه ناشنوایان بوستون دریافت کرد که در آن نامه از او خواسته شده بود که شغل معلمی در آن آموزشگاه را بپذیرد و از آن پس، بل هر روز به کلاس درس می‌رفت و روش‌هایی را که از پدر خود برای آموزش ناشنوایان یادگرفته بود به کار می‌بست. او در پایان روز آزمایش ارتعاش را با دیاپازن‌های خود ازسر می‌گرفت، او دیاپازن‌های خود را در اتاق خواب گذاشته بود و بر روی آن‌ها کار می‌کرد و معتقد بود که مسئله ارتعاش مجهولات زیادی دارد او در این زمینه به مطالعه یکی از کتاب‌های مشهور هرمان فون هلمهولتز، فیزیکدان نامی آلمانی، به نام تئوری وظایف اعضاء مبنی بر مطالعه احساسات شنوایی پرداخت و در همین زمان یعنی در دهه هفتاد او در کارگاه برق چارلز ویلیامز که مرجع بسیاری از مخترعان بود با توماس واتسون آشنا شد.
گراهام‌بل در سال ۱۸۷۱ به شهر بوستون در ایالت ماساچوست آمریکا نقل مکان کرد. در آنجا در سال ۱۸۷۵ به برخی کشفیات مختلف دست یافت که سرانجام به اختراع تلفن منتهی گردید. بل اظهار نامه مربوط به درخواست ثبت حق انحصاری اختراع خود را در فوریه سال ۱۸۷۶ تسلیم کرد و امتیاز مربوط به آن چند هفته بعد به وی داده شد (جالب اینکه شخص دیگری به نام الیشا گری در همان روز و تنها یکی دو ساعت دیرتر اظهارنامه ثبت اختراع وسیله کاملاً مشابهی را تسلیم مقامات مربوط نمود).
کمی پس از دریافت امتیاز مزبور گراهام بل دستگاه تلفن اختراعی خود را در سالن نمایشگاه سنتنیال فیلادلفیا به معرض نمایش گذاشت. اختراع بل با استقبال گرمی مواجه شد و جایزه‌ای نیز به او اعطا گردید. حق بهره‌برداری انحصاری از این اختراع در قبال مبلغ یکصدهزار دلار به کمپانی «وسترن یونیون تلگراف» پیشنهاد شد ولی کمپانی مزبور از خرید آن امتناع کرد؛ بنابراین بل و دستیارانش در ژوئیه ۱۸۷۷ خود به تأسیس شرکتی همت گماشتند که آن شرکت در حقیقت سلف همین کمپانی «آمریکن تلفن و تلگراف» امروزین بود. تلفن از همان آغاز توفیق تجاری بسیار بزرگی روبه‌رو گردید. اکنون نیز AT&T بزرگ‌ترین تشکیلات بازرگانی خصوصی جهان است.
ظاهراً بل و همسرش که در مارس ۱۸۷۹ حدود پانزده درصد سهام شرکت تلفن را داشتند تصور نمی‌کردند که کمپانی آن‌ها به زودی تبدیل به شرکتی با سوددهی افسانه‌ای خواهد شد. آن‌ها طی چند ماه اکثر سهام خود را با بهای متوسط هر سهم ۲۵۰ دلار فروختند. تا ماه نوامبر ارزش سهام شرکت به یکهزار دلار رسید. در سال ۱۸۸۱ آن‌ها باز هم دست به کاری غیرعاقلانه زدند و یک سوم بقیه سهام باقی مانده خود را فروختند. با وجود این در سال ۱۸۸۳ ثروت بل و همسرش بالغ بر یک میلیون دلار می‌شد.
با وجود اینکه بل در نتیجه اختراع تلفن فردی ثروتمند شده بود ولی همچنان به فعالیت‌های تحقیقاتی خود ادامه داد و چند وسیله سودمند دیگر، البته کم‌اهمیت‌تر از تلفن نیز اختراع کرد. او به کارهای مختلف علاقه داشت ولی توجه و علاقه اصلی او کمک به ناشنوایان بود. همسرش بانویی ناشنوا بود که بل قبلاً به او درس می‌داد. بل دو پسر و دو دختر داشت اما پسرانش در همان اوان نوزادی از دنیا رفتند.
واتسون در آن موقع فقط بیست سال داشت اما تا آن زمان به کارهای گوناگونی پرداخته بود مدرسه را در دوازده سالگی ترک کرد و از آن پس چندی به ظرفشویی و مدتی هم به پیشخدمتی پرداخته بود اما سرانجام به دلیل جاذبه شگفت برق به کارگاه ویلیامز آمده بود.
او آدمی چابک‌دست و تیزهوش بود و در نمونه‌سازی مهارت داشت، از این رو مخترعان او را خوب می‌شناختند. آشنایی بل با واتسون به این صورت بود که بل روزی در حالیکه تلگراف هارمونیک را در دست داشت، ملاقات نمود و با او در زمینه بهتر کار کردن دیاپازن‌ها و فرستادن چند پیام در آن واحد با یک رشته سیم صحبت کرد. بل از واتسون خواست که او را در ساخت این دستگاه یاری نماید و واتسون هم قول داد تا آنجا که بتواند به آن‌ها یاری برساند.
از آن پس الکساندر و واتسون به آزمایش تلگراف هارمونیک دست زدند و آزمایش‌های آن‌ها پس از تعطیلی کارگاه آغاز می‌شد و آن‌ها تا سرتاسر بهار سال بعد با هم کار کردند.
الکساندر و واتسون برابر هم، هریک در سویی از اتاق ایستاده بودند. سیم درازی دو دستگاه را بهم وصل می‌کرد، الکساندر هر از گاهی یک دیاپازن برمی‌داشت و به گوشش می‌چسباند. سپس آن را بر جایش می‌گذاشت و کمی تنظیم می‌کرد و آزمایش را از سر می‌گرفت. آن‌ها به درستی نظریه خود آگاه بودند اما روش به کار بستنش را نمی‌دانستند. نخست نتهایی را به‌دقت موزون می‌کردند و با سیم می‌فرستادند اما هنگام دریافت آن‌ها را درهم می‌یافتند. بل در همین هنگام پس از آزمایش‌های زیاد، ناامید شد و
در همین هنگام جرقه تولید و ساخت تلفن در مغز او زده شد او طرح خود را به واتسون توضیح داد و پس از مشورت، آن‌ها به این نتیجه رسیدند که ساخت تلفن به هزینه زیادی احتیاج دارد و ساختن حتی یک نمونه هم از استطاعت مالی آن‌ها به دور است. پس از یکی دو روز بل به خود جرئت داد به دیدن آقای هبرد و آقای ساندرز که هر دو آن‌ها از سرمایه داران بوستون بودند برود تا از آن‌ها پشتیبانی بکنند اما آن‌ها استقبال چندانی از بل نکردند و به او پیشنهاد کردند که مشخصات تلگراف خود را به واشینگتن ببرد و آن را در اداره اختراعات ایالات متحده ثبت کند. او رهسپار واشینگتن شد و اختراع خود را ثبت کرد.
از آن به بعد الکساندر هفته‌ای یک شب با واگن اسبی به خانه هبرد می‌رفت چون در اولین دیدار که الکساندر برای کمک مالی به خانه آقای هبرد رفته بود در این دیدار دوستی الکساندر بر دل آن مرد نشست، "میبل" دختر آقای هبرد لال "بود" و از این رو پدرش از الکساندر خواست تا با روش خود با او سخن بگوید و سخن گفتن را به او یاد بدهد.
پس از چند هفته دیگر چندان نیازی به آموزش نبود زیرا میبل خوب سخن می‌گفت اما الکساندر هنوز هر هفته به خانه هبرد می‌رفت و خود را در آن خانه بیگانه نمی‌یافت و در همین هنگام به میبل قول داد که با او ازدواج بکند، در همین هنگام،
دو همکار، دیاپازن را برای کارخود کافی نیافته بودند، از اینرو الکساندر بر آن شد که به جای دیاپازن، از نی فولادین ارگ استفاده کند و آن‌ها با این کار نتیجه گرفتند و
توانستند صوت را انتقال دهند و امتیاز اولین تلفن در ۷ مارس ۱۸۷۶ به او اعطا شد.
در ۲۴ ژوئن ۱۸۷۶ الکساندر به نمایشگاه صدساله صنایع گام نهاد.
این نمایشگاه در فید مونت پارک فیلادلفیا برگزار شد. در این نمایشگاه، که امپراتور برزیل هم، حضور داشت، بل برنده جایزه ویژه شد.
پس از آن بل به معرفی اختراع خود در این زمینه پرداخت و در تالارهای زیادی سخنرانی کرد.
در همین هنگام آقای هبرد سرمایه‌گذاری را در تلفن آغاز کرد
و حتی راضی به ازدواج او با میبل شد و عروسی آن‌ها ۱۱ ژوئیه ۱۸۷۷ انجام گرفت و در همین هنگام بل به همراه میبل روانه انگلستان شد و در آنجا خانه‌ای را کرایه کرد و مشغول پذیرایی مهمانانی شد که هرکدام جویای آشنایی با تلفن بودند و
او در انگلستان حتی در حضور ملکه انگلستان هم طریقه کار تلفن را اجرا کرد.
بل و همسرش در ۱۸۷۸ با کشتی به سوی ایالات متحده آمریکا روانه شدند،
و بل به محض رسیدن به ایالات متحده آمریکا روانه بوستون شد تا به دفاع از امتیاز تلفن که شرکت وسترن یونیون مدعی آن شده بود بپردازد.
او در این دادگاه سر بلند بیرون آمد
و در همان سال آقای هبرد و واتسون اولین آگهی را چاپ کردند و این آگهی تأثیر شگفت‌انگیزی در مردم داشت، هرکس به فکر تهیه تلفن افتاد. در سال ۱۹۱۵ یک خط تلفن سرتاسری درخاک ایالات متحده آمریکا برقرار شد. آن روز رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا از کاخ سفید در واشینگتن با فرماندار کالیفرنیا ارتباط برقرار کرده بود و صدای او را می‌شنید.
در ۲ اوت سال ۱۹۲۲ بل در باغ شخصی خود در بن بریا در استان نوا اسکوشیا در کانادا درگذشت.
بنابر گزارش بی‌بی‌سی به نقل از موزه ملی تاریخ ایالات متحده آمریکا صدای الکساندر گراهم بل بعد از ۱۲۸ سال کشف شد.http://www.bbc.co.uk/news/technology-22294017
گرد ستاره نام اثری در گونهٔ خیال‌پردازی پویش بلوغ (کوئست بلوغ) در دنیایی جادویی است که به صورت ناول گرافیکی با داستانی از نیل گیمن و نقاشی چارلز وس است. دومین رمان تک نیل گیمن به سال ۱۹۹۸ میلادی نگاشته شده‌است.
این اثر با سایر کارهای در سبک نوشتاری و وفاداری به سنت خیال‌پردازی کهن انگلیسی با سایر آثار این نویسنده تفاوت دارد. گیمن اشاره کرده‌است که ممکن است ادامه‌ای بر این اثر بنویسد. یا داستان دیگری در همین دنیا بپردازد.
عمدهٔ داستان، به جز بخش ابتدایی آن، در سرزمین پریان (برگردانی از Faerie) می‌گذرد. نقطهٔ شروع داستان شهر انگلیسی دور افتاده‌ای به نام حصار است. نام شهر از حصاری گرفته شده که شهر در کنار آن بنا شده. این حصار دنیای روزمره را از دنیای جادویی جدا می‌کند.
سبک و سیاق و موجودات و نیروهای جادویی سرزمین پریان از خیال‌پردازی‌های کهن انگلیسی و اروپایی (و نه نوردیک) گرفته شده‌اند. همچنین اشاره‌های فراوانی هم به فولکلور انگلیسی شده‌است و استفاده‌های فراوانی از امثال و حکم روزمره در آن دیده می‌شود.
دانستن ثورن جوانی است که در پی آرزوی قلبی خود است و به‌طور غیر منتظره‌ای در مکارهٔ نه‌ساله‌ای که در حصار برقرار می‌شود با آن درگیر می‌شود. در بازار دختری پریزاد در قبال بوسه‌ای به او گلی بلوری می‌دهد و همان شب با هم در می‌آمیزند. نه ماه بعد کودکی به سمت انسانی حصار آورده می‌شود که نامش را تریستان ثورن نهاده‌اند.
هفده سال بعد تریستان ثورن عاشق دختری می‌شود و در اوج احساسات به او قول می‌دهد ستاره‌ای که تازه افتاده‌است را برای او بیاورد. تریستان از حصار می‌گذرد و با یاری مردی که سال‌های قبل پدرش را می‌شناخته خودش را به محل سقوط ستاره می‌رساند.
ستاره، در سرزمین پریان، دختری است که یاوین نام دارد. سنگی به اون خورده و او را از آسمان انداخته. سنگی که فرمانروای قلعهٔ طوفان انداخته و اکنون همراه اوست.
داستان سه روایت مجزا دارد. یک داستان تریستان و یاوین. دوم داستان شاهزاده‌هایی که به دنبال سنگی هستند. سنگی که ستاره را انداخته و همراه اوست و هر کس آن را به دست آورد فرمانروای قلعهٔ طوفان خواهد بود. روایت دیگر، ماجرای زن جادوگری است که به دنبال در آوردن قلب ستاره‌است تا از آن نیرو و جوانی بگیرد.
باقی داستان پویش بازگشت تریستان دو به حصار است در میان تلاش‌های دو نیروی دیگر داستان که هر یک به دنبال چیزی هستند است که یک‌سال طول می‌کشد. در طول این ماجرا هر چهار شاهزاده هلاک می‌شوند و جادوگر تمام نیرویش را هدر می‌دهد.
در حصار تریستان مادر واقعی‌اش را می‌شناسد و می‌فهمد که چهار شاهزاده دایی‌های او بوده‌اند و او اکنون وارث قلعهٔ طوفان است. همین‌طور این که دختری را که دوست داشته پیش از رفتن اون عاشق کس دیگری بوده و خودش در این مدت دلبستهٔ یاوین شده‌است.
بخشی از سرآغاز اثر با ترجمهٔ مریم حسینی در زیر آمده‌است:
«"روزی روزگاری مرد جوانی بود که آرزو داشت به مراد دلش برسد. و (از این رو که هر افسانه‌ای که در مورد هر مرد جوانی وجود داشته یا خواهد داشت، می‌تواند همین گونه آغاز شود) چیزهای زیادی در مورد این مرد جوان و اتفاقات عجیب و غریب که برای او افتاده وجود دارد گرچه او هرگز از تمام ماجرا سر در نیاورد."
"این ماجرا، مثل بسیاری از ماجراهای دیگر در حصار شروع شد."
"شهر حصار پس از گذشت شش‌صد سال هنوز بر بستری از سنگ خارا در میان جنگلی پر درخت و کوچک پابرجا مانده‌است. ..."»
در سال ۲۰۰۷ میلادی اقتباسی سینمایی از این اثر به کارگردانی متیو واون و با بازی رابرت د نیرو، میشل فایفر، پیتر اوتول و کلیر دانس ساخته شد که با اقبال مواجه شده‌است.
داستان در فیلم اندکی سینمایی شده، عناصر غریبه با آن مخلوط شده‌اند و برخی شخصیت‌ها حذف شده‌اند.
امره آیدین خواننده و ترانه‌سرای راک ترکیه است.
امره قبلاً خوانندهٔ گروه خیابان ششم بوده‌است.
دانشگاه آیووای شمالی یکی از دانشگاه‌های دولتی آمریکا است که در ایالت آیووا شهر سیدر فالز است. نود و دو درصد دانشجویان این دانشگاه از خود همان ایالت هستند.
http://en.wikipedia.org/wiki/University_of_Northern_Iowa
دانشگاه سنت امبروز دانشگاه خصوصی در آمریکا ایالت آیووا در شهر دونپورت است.
http://en.wikipedia.org/wiki/Saint_Ambrose_University
دونپورت یکی از شهرهای آیووا در کشور آمریکا در کنار رودخانه می سی سی پی است.
بر اساس آمارگیری در سال ۲۰۰۶، جمعیت این شهر ۹۹، ۵۱۴ نفر است. Retrieved on 2007-06-28.
دونپورت به همراه مولین، راک آیلند و بتندورف جزو شهرهای کوادسیتیز است.
دونپرت خانه دانشگاه سنت امبروز و دانشگاه کایروپرکتیک پالمر و محل به وجود آمدن علم کایروپراکتیک است.
دونپرت یکی از بزرگ‌ترین شهرهایی است که در کنار رودخانه میسیسیپی است و دیوار حفاظتی ندارد. و هرساله به خاطر طغیان رودخانه جزو سرتیترهای روزنامه‌ها و اخبار است.Search
فهرست شهرهای ایالت آیووا در آمریکا
احمد کچ نوازندهٔ باغلاما اهل ترکیه است.احمد کوچ یا به تلفظ دقیق تر ” آحمِت کوچ ” موزیسین و نوازندهٔ باغلاما می‌باشد . متولد سال ۱۹۶۰ بوده و هم‌اکنون به عنوان آهنگساز ، تنظیم کننده ، نوازنده و مدرس دانشگاه در وزارت فرهنگ کشور ترکیه شاخته می‌شود. کوچ به عنوان شناخته شده‌ترین هنرمند ترکیه ایست که توانسته است تا بین موسیقی مدرن و کلاسیک پیوندی ناگسستنی ایجاد کند. او در سال ۱۹۷۹ و در سن ۱۹ سالگی وارد دانشکدهٔ فنی استانبول شد و و به مدت ۱۲ سال به مطالعه روی شاخه‌های مختلف موسیقی از جمله موسیقی غربی پرداخت.
در سال ۱۹۹۵ در پروژه ساخت مجموعهٔ ۷ شاخه گل میخک یا همان Yedi Karanfil که مجموعه ای کم نظیر در بین آثار اصیل و کلاسیک ترکیه بشمار می‌رود ؛ در سری سوم هفت شاخه گل میخک به عنوان تنظیم کننده حضور بهم رساند. که بعدها ۷ قطعه از آن در آلبوم شخصی او با عنوان ” نغمه های راه ” قرار گرفت. دو سال پس از انتشار اولین آلبوم رسمی او با عنوان Yediveren Anadolu ” آنادولی سر سبز ” که مجموعه ای از آثار کلاسیک ترکی بود ، در سال ۱۹۹۷ تک آهنگی با عنوان Dinle ” گوش بسپار ” با خوانندگی شبنم پکر به عنوان نمایندهٔ کشور ترکیه در مسابقهٔ آواز یورو ویژن شرکت کرد که هرچند مقام سوم را کسب کرد اما نقطهٔ اوجی برای کوچ بود چرا که صدای باغلاما نواختن او بیشتر از صدای پکر خودنمایی نمود. در سال ۱۹۹۸ دومین آلبوم رسمی وی با نام Yol Türküleri ” نغمه های راه ” از او منتشر شد که این آلبوم هم بیشتر رنگ و بوی ترکی داشت اما در سال ۲۰۰۵ آلبوم Paradoks ” تضاد ” از او به بازار آمد و همانطور که اسم آلبوم گویای آن بود مجموعه ای از موسیقی‌های پاپ و کلاسیک خارجی به همراه ملودی‌های ترکی در آن قرار گرفته بود که با ساز باغلاما اجرا می شد. همین آمیختگی شرقی و غربی باعث جلت توجهات بسیاری در داخل و خارج از ترکیه شد و نقطهٔ عطفی برای این هنرمند به حساب آمد. سال بعد آلبوم Sağanak ” رگبار ” در قالب دو دیسک از او منتشر شد. و یکسال بعد از آن یعنی در سال ۲۰۰۷ آلبومی از وی با نام Sözün Bittiği Yer ” جایی که کلام باز می ماند ” به بازار آمد که جزو یکی از محبوب‌ترین و بهترین آلبوم‌های او می‌باشد .
پس ۵ سال احمد کوچ با استایل و قیافه ای جدید که به کلی تغییر کرده بود با آلبوم Renkli ” رنگین ” بازگشت و هواداران خود را با جدیدترین و زیباترین کارهایش متحیر نمود. در این آلبوم سه هنرمند دیگر نیز به عنوان خوانندهٔ میهمان حضور داشتند که موزیک ویدئوهای این سه آهنگ نیز پخش گردید. احمد کوچ در حال حاضر به اجراهای زنده در سرتاسر اروپا مشغول است و در مواقع فراغت به تدریس باغلاما و گیتار می‌پردازد.
بلاگر (blogger) یک سایت اینترنتی میزبان برای ایجاد و نوشتن وب‌لاگ به صورت رایگان است.
بلاگر نرم‌افزار موبایل خود را برای سیستم عامل‌های اندروید و آی‌اواس منتشر کرده‌است."New and improved Blogger mobile apps". November 13, 2012."Google Mobile" 2011. August 2014
در سال ۲۰۰۶ شرکت گوگل به کسانی که جی میل داشتند اجازه داد تا با بلاگر وبلاگ بسازند.Blogger Buzz: The New Version of Blogger
با استفاده از برنامه‌نویسی وب طراحی صفحه و اشکال وبلاگ از طریق کشیدن و رها کردن (drag-and-drop) میسر شد.
بلاگر در این زبان‌ها موجود است: فارسی، انگلیسی، روسی، پرتغالی، فرانسوی، چینی (ساده)، چینی (سنتی)، بنگالی، اندونزی، بلغاری، کاتالان، کرواتی، چک، دانمارکی، هلندی، فیلیپینی، فنلاندی، آلمانی، یونانی، گجراتی، عبری، هندی، مجاری، اندونزیایی، ایتالیایی، ژاپنی، کانادا، کره‌ای، لتونی، لیتوانی، مالایی، مالایالام، مرآتی، نروژی، اوریا، لهستانی، پرتغالی (برزیل)، (پرتغال)، رومانیایی، صربی، اسلواکی، اسلوونیایی، اسپانیایی، سوئدی، تامیلی، تلوگو، تایلندی، ترکی، اوکراینی، اردو ویتنامی، نپالی و عربی
جزا (۳۱ دسامبر ۱۹۷۶) بهترین خواننده سبک رپ ترکیه است. نام واقعی وی بیلگین اوزچالکان است.پس از اینکه رپ فارسی در ایران توسط هیچکس و کسانی همچون حصین، رضا پیشرو، یاس شروع شد
جزا از آنها الگو گرفت و رپ ترکیه را استارت زد و بعد او کسانی دیگر هم موفق شدند پایه های رپ ترکیه را قویترکنند. شاید فکر کنید امینم سریع ترین رپر جهان است اما اشتباه می کنید، جزا سریع ترین رپر جهان است واین موضوع کاملا تایید شده است
زیپ وسیله‌ای است که دو لبه پارچه را به‌طور موقت بهم متصل می‌کند و نگاه می‌دارد.
از زیپ در خیاطی، تولید چمدان، کیسه سازی، لوازم ورزشی، چادرهای سفری، کیسه‌های خواب و خیلی وسائل دیگر استفاده می‌شود.
زیپ پیوند موقتی میان لبه‌های دو قطعه پارچه برقرار می‌کند. زیپ در لباس‌ها، کیف‌ها و سایر چیزهایی که از پارچه درست می‌شوند کاربرد فراوانی دارد. اولین زیپ به سبک امروزی در سال ۱۹۱۳ میلادی به ثبت رسانده شد. در ابتدا همهٔ زیپ‌ها دندانه‌های فلزی داشتند. بیشتر زیپ‌های جدید دندانه‌های محکم پلاستیکی دارند.
یک زیپ تشکیل شده‌است از دو نوار پارچه‌ای که به هر کدام یک سری دنده‌های ریز زیپ (به‌صورت نر و ماده) وصل شده‌است، این دندانه‌های ریز عموماً از جنس پلاستیک یا فلز می‌باشند.
زیپ دو ردیف دندانهٔ کوچک دارد که هر ردیف در یک طرف دو لبه‌ای که باید به هم متصل شوند قرار می‌گیرد. یک وسیلهٔ کشویی، با لغزیدن در یک جهت، دندانه‌های زیپ را در هم قفل می‌کند و با لغزیدن در جهت دیگر، آن‌ها را از هم می‌گشاید.
Wikipedia contributors, "Zipper," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/wiki/Zipper (accessed December ۳۰، ۲۰۰۷).
سنباده یا سمباده ورقه‌ای از جنس کاغذ یا مقوا یا پارچه است که دانه‌های سخت ساینده بر روی آن به وسیلهٔ چسب مخصوص چسبانده می‌شوند و برای ساییدن مواد گوناگونی چون فلزات، چوب، گچ و در بعضی موارد سرامیک استفاده می‌شود.
سنباده: به معنایی وسیله ای برای ساییدن و سوهان کردن، همچنین به معنای وسیله آسیاب کردن نیز آمده است که در مدل های متفاوت همچون سنگ سنباده، کاغذ سنباده، دستگاه سنباده زن اوربیتال دستی وجود دارد.
سنباده معمولاً برای صاف کردن و آماده کردن سطح ناصاف و خشن به کار می‌رود تا برای رنگ‌کاری آماده شود. همچنین گاهی سنباده برای ناصاف و خشن کردن سطوح صاف بکار می‌رود تا آنها را برای چسب زدن آماده سازد.
مواد سخت گوناگونی چون ذرات سنگ لعل، سیلیسیم، آلومینیوم اکسید، سنگ آتشزنه، و کوارتز در سنباده‌ها استفاده می‌شوند.
این سنباده بیشتر برای تمیزکردن زیرکار سطوح گچی استفاده می‌شود. همچنین در ساییدن و صاف کردن کارهای چوبی نیز بکار می‌رود. این سنباده زرد رنگ است و بیشتر به دلیل سستی زیاد آن، پس از مدتی دانه‌های سایندهٔ خود را از دست می‌دهد.
ذرات سایندهٔ این نوع از سنباده، روی پارچه قالب‌بندی می‌شود و در دو رنگ آبی و قرمز موجود است. رنگ آبی برای فلزات و رنگ قرمز برای چوب مورد استفاده قرار می‌گیرد.
از این سنباده برای از بین بردن و ساییدن سطوح خش‌دار فلزی استفاده می‌شود. به علت سفتی و شکنندگی زیاد، پیش از استفاده از این سنباده باید آن را به مدت چند دقیقه در آب خیساند تا نرم شده و در حین کار بریده نشود. نام گذاری سنبادهٔ پوستاب (پوست+آب) به این دلیل است که استفاده از آن همراه با آب است. به همین دلیل، ذرات سایندهٔ این سنباده از جنس سیلیسیوم هستند تا در اثر تماس با آب دچار زنگ‌زدگی نشود.
سنباده‌ای است که پس از کار بسیار، بیشتر ذرات ساینده و خورندهٔ خود را از دست داده است. در نتیجهٔ از بین رفتن ذرات ساینده، این سنباده نرم‌تر بوده و از آن می‌توان به جای سنباده‌های گروه نرم‌تر و برای مراحل پایانی استفاده کرد.
سنباده‌ها بر پایه شمار ذره‌های خورندهٔ آنها در هر واحد سطح و در نتیجه، ریزی و درشتی آن ذرات شماره‌گذاری و درجه‌بندی می‌شوند. واحد سطح در استاندارد اروپایی (که در ایران نیز استفاده می‌شود) اینچ مربع است. شمارهٔ پایین‌تر، نشانه شمار کمتر ذره در یک اینچ است؛ در نتیجه ذرات درشت‌تر و سنباده، زبرتر است.
اولونتس (به روسی: Олонец، تلفظ: اُلُنِتس، به فنلاندی: Aunus) شهر کوچکی است در جمهوری کارلیا در شمال غربی روسیه.