moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مؤسسه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان قزوین با نام اختصاری مکس در سال ۱۳۹۳، یکسال پس از درخواست تقاضای تأسیس با ۱۱ نفر هیئت امنا با کسب مجوزهای لازم از مراجع ذی‌صلاح کشور و با هدف حمایت مالی، روحی و روانی کودکان مبتلا به سرطان فعالیت خود را جهت حمایت همه‌جانبه از کودکان مبتلا به سرطان وخانواده‌های ایشان آغاز کرده‌است. مؤسسه مکس یک سازمان مردم نهاد (غیردولتی)، غیر سیاسی وغیر تجاری است که با اهداف انسان دوستانه بدون در نظر گرفتن جایگاه قومی، مذهبی، نژادی و جنسیتی به ارائهٔ خدمات جامع کیفی رایگان به خانواده کودکان کم درآمد و نیازمندِ مبتلا به سرطان می‌پردازد.
مؤسسهٔ خیریهٔ حمایت از کودکان مبتلا به سرطان (مَحَک) نام مؤسسه‌ای خیریه است که در سال ۱۳۷۰ با هدف اصلی حمایت از کودکان مبتلا به سرطان و خانواده‌های آن‌ها در تهران توسط سعیده قدس تأسیس شد. این مؤسسه به کودکانی که تا سقف ۱۶ سال سن دارند کمک می‌کند. با این که هستهٔ اصلی مؤسسه در تهران واقع شده‌است ولی دایرهٔ خدمات‌رسانی آن، تمامی ایران است.
این مؤسسه با جلب مشارکت‌های مردمی اعم از کالا، خدمات، نقدی و دانش فنی اداره می‌شود.
ایدهٔ اولیهٔ تأسیس محک توسط سعیده قدس (بنیانگذار محک) با آگاهی از مشکلات کودکان مبتلا به سرطان به واسطهٔ بیماری فرزندش صورت گرفت. از همان ابتدا با گردهم آمدن گروهی از خیران داوطلب فعالیت محک در بیمارستان‌های دولتی دانشگاهی انجام می‌گرفت. همزمان با فعالیت‌های مددکاری در بیمارستان‌های دولتی و دانشگاهی مقدمات ثبت محک از سال ۱۳۶۸ آغاز شد. بنیانگذاران اولیه بر این باور بودند که یک مؤسسه نمی‌تواند تنها با اتکا به شخص یا گروه محدودی از یاوران این راه را طی کند، بنابراین در سال ۱۳۷۰ محک به ثبت رسید تا از امکانات خیرخواهانه گروه وسیع‌تری برای حمایت همه‌جانبه از کودکان مبتلا به سرطان بهره گیرد و دامنهٔ حمایت‌های خود را در سطح ایران گسترش دهد. مؤسسهٔ خیریهٔ حمایت از کودکان مبتلا به سرطان «محک» به‌عنوان یک سازمان غیردولتی، غیرانتفاعی و غیرسیاسی در سال ۱۳۷۰ با شمارهٔ ۶۵۶۷ به ثبت رسید و از همان زمان فعالیت رسمی خود را جهت تسکین آلام کودکان مبتلا به سرطان و خانواده‌های آنان آغاز نمود.
محک تاکنون بیش از ۳۵٬۰۰۰ کودک مبتلا به سرطان را تحت حمایت همه‌جانبه قرار داده‌است. دریافت مقام مشورتی از شورای اقتصادی، اجتماعی سازمان ملل متحد (ECOSOC)، عضویت در سازمان‌های معتبر بین‌المللی مرتبط با سرطان کودکان، احداث تنها بیمارستان فوق تخصصی سرطان کودکان در خاورمیانه با زیر بنای ۱۸٬۰۰۰ متر مربع و امکانات کامل کلینیکی و پاراکلینیکی در سال ۱۳۸۶، اخذ استاندارد NGO Benchmarking از شرکت SGS به عنوان نخستین سازمان غیردولتی در منطقه خاورمیانه، انجام پروژه‌های تحقیقاتی-کاربردی با همکاری معتبرترین مؤسسات تحقیقات داخلی و خارجی همچون مرکز تحقیقات سرطان دانشگاه تهران (انستیتو کانسر) و انستیتو گووستاوروسی کشور فرانسه، نشان‌دهندهٔ فعالیت مؤثر این مؤسسهٔ خیریه در سطوح پیشرفتهٔ ملی و بین‌المللی است.
لوگوی محک طرح برگ است که نماد حیات و زندگی است و برروی آن کودک و خانواده‌اش امیدوارانه ایستاده‌اند.
مؤسسهٔ خیریهٔ حمایت از کودکان مبتلا به سرطان با نام اختصاری «محک» از سال ۱۳۷۰ در قالب یک سازمان مردم نهاد با انگیزهٔ کمک به همنوع به حمایت همه‌جانبه از کودکان مبتلا به سرطان زیر ۱۶ سال و خانواده‌های آنان می‌پردازد و در سه حوزهٔ خیریه، درمان و تحقیقات فعال است.
بنیانگذار و هیئت امناء محک از ابتدای تأسیس محک در فکر احداث بیمارستانی برای ارائهٔ خدمات ویژه به کودکان تحت پوشش خود بودند. نخستین گام‌های احداث بیمارستان فوق تخصصی سرطان کودکان محک در سال ۱۳۷۶ با خرید زمینی به مساحت ۴٬۴۰۰ متر مربع از سازمان زمین شهری برداشته شد و عملیات احداث این مجموعه با کمک‌های مالی فرد نیکوکاری که خود نیز به دلیل بیماری همسرشان با مشکلات بیماران آشنا بود، از سال ۱۳۷۸ آغاز شد و به سرعت ادامه یافت. در سال ۱۳۸۰ بخش عمده عملیات ساختمانی به پایان رسید و تجهیز و راه‌اندازی بیمارستان محک در دستور کار قرار گرفت. این مجموعه با زیربنای در حدود ۱۸٬۰۰۰ متر مربع که ظرفیت پذیرش ۱۲۰ بیمار همراه یکی از والدین را دارد از فروردین ۱۳۸۶ فعالیت خود را آغاز نموده‌است.
بیمارستان محک یک مرکز فوق تخصصی برای درمان و پژوهش علمی در زمینهٔ سرطان کودکان در منطقهٔ خاورمیانه است که حاصل مشارکت بزرگ مردمی در ایران است.وبگاه محک
دندانپزشکی، روانشناسی، قلب، مددکاری اجتماعی، کودکان، و همچنین بخش‌های پاراکلینیکی، همچون خدمات تشخیصی از جمله سی تی اسکن، رادیولوژی، ام آر آی و همچنین آزمایشگاه‌های بیوشیمی، میکروبیولوژی و هماتولوژی، فیزیوتراپی، آب درمانی و … است. همچنین این مجموعه دارای فضاهای رفاهی و تفریحی همچون استخر، اتاق بازی کودکان، کتابخانه، مجتمع تجاری، و سالن آمفی تأتر است. تجهیز این مجتمع به یاری حامیانی که هزینهٔ ساخت و تجهیز بخش‌های مختلف را پرداخت نموده‌اند، خدمات این بیمارستان برای کودکان مبتلا به سرطان که تحت حمایت محک می‌باشند متناسب با درصد حمایتی آن‌ها رایگان است. همچنین بخش‌های اورژانس، تصویر برداری، MRI، سی‌تی اسکن، رادیولوژی، سونوگرافی، رادیوتراپی و آزمایشگاه‌های تخصصی محک در کنار خدمت‌رسانی به کودکان مبتلا به سرطان آماده پذیرش کلیهٔ بیماران (با قرارداد بیمه) می‌باشد.
هر کودک زیر ۱۶ سال که مبتلا به یکی از انواع سرطان است، پس از طی مراحل تشخیصی و تشکیل پرونده، تحت حمایت محک قرار گرفته و می‌تواند از خدمات درمانی که در بیمارستان فوق تخصصی سرطان کودکان محک ارائه می‌گردد استفاده نماید. پس از انجام پذیرش و معاینات اولیهٔ کودک در یکی از بخش‌ها که دارای اتاق‌های اختصاصی با کلیه امکانات رفاهی است همراه یکی از والدین بستری شده یا به‌طور سرپایی درمان را آغاز می‌کند.
با توجه به اینکه بیمارستان محک متشکل از قسمت‌های تخصصی درمان سرطان است.
هر کودک پس از تشکیل پرونده می‌تواند تمام فرایند درمان و امور مربوط به آن را در زیر یک سقف به پایان برساند.
برای اینکه کودک و خانواده او بتواند مراحل درمان را با سهولت و امید بیشتر طی نمایند، محک خدمات و سرویس‌های ویژه‌ای شامل موارد ذیل را برای این کودکان در نظر گرفته‌است:
برکوک روستایی است از توابع بخش سده و در شهرستان قائنات در استان خراسان جنوبی، ۴۵ کیلومتری شهرهای بیرجند و قائن. این روستا تا مرز افغانستان ۱۵۰ کیلومتر فاصله دارد.
روستای برکوک شیعه در دامنه کوه‌های قهستان بوده.میرزایی، شهاب: برکوک، روستایی در دست روحانیون. در: بی‌بی‌سی فارسی. ۱۵ ژوئن ۲۰۰۷–۲۵ خرداد ۱۳۸۶ در نزدیکی برکوک دو روستای «خشک» و «کلاته بالا» قرار دارد که اکثریت جمعیت آنها شیعه اسماعیلیه هستند.همان.
وجود دو محصول مقاوم زرشک و زعفران باعث تأمین زندگی در این روستا شده‌است.
این روستا در گذشته ارتباط ویژه ای با روستای خنگ داشته به طوری که قنات و رودخانه ای به نام تگ خنگ در این منطقه وجود دارد که نشان دهنده مسیر تردد و آمدوشد این دو نقطه بوده‌است.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۷۵ نفر (۱۸۰ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
در برکوک صد و هشتاد خانوار زندگی می‌کنند که در حدود صد خانوار از آنها روحانی هستند.میرزایی، شهاب: برکوک، روستایی در دست روحانیون.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۵۶۹ نفر (در ۱۸۴ خانوار) بوده‌است.
خانه بهداشت این روستا در سال شصت و دو تأسیس شده‌است. در سال شصت و چهار برق روستا، در سال هفتاد و چهار آب روستا و در سال هشتاد و چهار تلفن روستا کشیده شده‌است. همچنین در سال هشتاد و پنج مدرسه روستا در سطوح ابتدایی و راهنمایی از سوی نیکوکاران بازسازی شده‌است.
هر خانواده روستایی در برکوک در حدود ده ساعت آب دارد. خشکسالی که از آغاز دهه هشتاد منطقه خراسان دچار آن شده باعث شده بسیاری از مردم برکوک نیز روستا را ترک کنند و با حاشیه‌نشینی در شهرهایی چون بیرجند، قائن، مشهد و تهران با کارگری زندگی خود را بگذرانند.
زبان سُغدی از زبان‌های ایرانی شاخه شمال شرقیAn Introduction to Sogdian,Prods Oktor Skjrervo ,p1 و زبان ناحیهٔ حاصلخیز سغد، واقع در میان آمودریا و سیردریا بوده‌است.The iranian languages, Gernot Windfuhr, p279 مرکز سغدی‌ها سمرقند بود.Compendium Linguarum Iranicarum, Rudiger Schmitt, p173 زبان سغدی در آغاز در درۀ رودخانۀ زرافشان و نواحی پیرامون رایج بود و بعداً به عنوان زبان میانجی در بخش بزرگی از سمرقند رواج یافت.اُرانسکی، یوسیف م. زبان‌های ایرانی، ترجمه دکتر علی اشرف صادقی، تهران، انتشارات سخن ۱۳۷۸. این زبان در طول ده قرن، سده‌های دوم تا دوازدهم میلادی، مهم‌ترین زبان ایرانی در ترکستان امروزی و فرارود، زبان تجاری جادهٔ ابریشم و از دیرزمان ابزار ارتباط و پیوند بخشی از فرهنگ‌های سرزمین‌های شرقی و غربی آسیا بوده است.
زبان سغدی به عنوان زبان گفتاری و نوشتاری تا سده نهم میلادی فعال بوده و زوال آن پس از سدهٔ ۱۱ آغاز گردیده است.سیم‌الدین‌اف، دادخدا، (رئیس پژوهشگاه زبان و ادبیات فرهنگستان علوم تاجیکستان)، خوانش تازه‌ای از سرود اهل بخارا، بی‌بی‌سی فارسی، پنج‌شنبه ۲۶ اوت ۲۰۰۴.
زبان سغدی بر اثر نفوذ و توسعه تدریجی فارسی میانه که برخوردار از پشتیبانی دولت ساسانی بود و نیز زبان ترکی که ارمغان هجوم قبایل ترک‌زبان، از رواج افتاد و سیر نابودی آن از سده پنجم هجری به بعد هم‌زمان با رواج زبان فارسی از یک سو و نفوذ زبان عربی و ترکی از سوی دیگر شتاب بیشتری یافت.زرشناس، زهره: بدر سغدیانه. در جدید آن‌لاین. ۰۳ ژانویه ۲۰۰۹–۱۴ دی ۱۳۸۷.
امروزه تنها زبان بازمانده از گویش‌های سغدی، زبان یغنابی است که در کوهستانی در تاجیکستان صحبت می‌شود.An Introduction to Sogdian,Prods Oktor Skjrervo,p1
زبان سغدی، از نظر تنوّع و حجم نوشته‌ها و نگاشته‌ها، مهم‌ترین زبان ایرانی شرقی است و نوشته‌های دینی بخش بزرگی از این مواد نوشتاری را در بر می‌گیرد. با وجود آن‌که در سنگ‌نوشته‌های پارسی باستان از سغد به عنوان منطقه‌ای با ویژگی‌های خود یاد شده، آثاری از شکل قدیمی‌تر زبان سغدی یعنی «سغدی باستان» باقی نمانده است.
زبان سغدی نسبت به فارسی میانه (پهلوی) بیشتر حالت کهن‌تر زبان‌های ایرانی را حفظ کرده است.
زبان سغدی پیش از کشف گنجینهٔ تورفان درسین کیانگ چین، در اوایل سده بیستم میلادی، زبانی تقریباً ناشناخته بوده‌است. نخستین کسانی که پرده از راز زبان خاموش سغدی برگرفتند، محققان آلمانی بودند که در سال‌های آغازین سدهٔ بیستم با مطالعه یک متن مکشوف از تورفان این زبانِ تا آن زمان ناشناخته را سغدی نامیدند.
گرچه ابوریحان بیرونی در حدود هزار و اندی سال پیش با ذکر روزها و ماه‌ها و جشن‌های سغدی تلویحاً به این زبان اشاره کرده بود، اما در آغاز قرن بیستم است که زبان سغدی تولدی دوباره می‌یابد.
طی یکصد سال گذشته با پوشش هیئت‌های اکتشافی متعدد، آثار مکتوب این زبان به صورت پراکنده از نواحی نزدیک شهر سمرقند تا یکی از برج‌های داخلی دیوار بزرگ چین، و از مغولستان شمالی تا دره علیای رود سند در شمال پاکستان، کشف شدند.
با انتقال این اسناد به موزه‌های برلین، پاریس، لندن و سن پترزبورگ دانشمندان اروپایی و آمریکایی به مطالعهٔ این نوشته‌های کهن پرداختند و بسیاری از این متن‌ها به زبان‌های گوناگون اروپایی ترجمه شد. زبان‌شناسان، ویژگی‌های صرفی و نحوی زبان سغدی را مشخص کردند و حقایق بسیاری را دربارهٔ این زبان آشکار ساختند.
سمرقند اهمیت زیادی در جادهٔ ابریشم شاهراه میان چین و دنیای غرب داشته‌است. نوشته‌های مورخان اسلامی حکایت از مهاجرت سغدیان پیش از اسلام و فعالیت‌های سغدیانِ تجارت‌پیشه در طول این جاده دارد. نتیجه بارز این امر اهمیت یافتن زبان سغدی به صورت زبان میانجی در جاده ابریشم بود. در پرتو همین نقش زبان سغدی است که بیشتر دست‌نویس‌های آن در این ناحیه به خصوص در نواحی اطراف تورفان به دست آمده‌است.
سغدیان تجارت‌پیشه، که واسطه انتقال کالا و فرهنگ و هنر میان چین و ایران و هند و روم بودند، به تبلیغ دین‌های بودایی و مانوی و مسیحی نیز پرداختند. از این رو، مواد نوشتاری سغدی بیشتر دینی و متأثر از سه دین نام برده‌است و، به همین اعتبار، به سه گروه متون سغدی بودایی، سغدی مانوی، و سغدی مسیحی بخش می‌شود.
مانویان هم مهارت نویسندگی داشتند و هم مترجمان بسیار زبردستی بوده‌اند. زبان متن‌هایی که آنان به سغدی برگردانده‌اند روان و زیبا و کاملاً متمایز از ترجمه‌ای الکن و پیچیده و ناقص مترجمان مسیحی و بودایی سغدی‌زبان است. متن‌های سغدی بودایی و مسیحی صرفاً از نظر فراوانی و تنوّع واژگان باارزش‌ند. اما، برای بررسی صرفی و نحوی زبان سغدی، باید به مطالعه متن‌های سغدی مانوی، به‌ویژه داستان‌های آن، پرداخت.
آثار غیر دینی سغدی در برگیرندهٔ کتیبه‌های متعدد، سکه‌های گوناگون -که تاریخ برخی از آن‌ها به سدهٔ دوم میلادی می‌رسد و در زمرهٔ کهن‌ترین نوشته‌های زبان سغدی است- سفالینه‌ها، نامه‌های باستانی، اسناد و مدارک، تعدادی داستان و چند متن طبی است.
متن‌های سغدی بودایی، در حقیقت، آثار بازمانده ادبیات بودایی به زبان سغدی است. بخشی از این آثار در تون هوانگ، واقع در ترکستان چین و بخش دیگر از آن در واحه تورفان به دست آمده‌اند.تاریخ زبان فارسی، محسن ابولقاسمی، ص128 این آثار شاید پرحجم‌ترین آثار ادبی زبان سغدی باشد که در صومعه‌های آسیای میانه از اصل چینی و هندی به زبان سغدی ترجمه شده‌اند و محتوای آن‌ها از مکتب مهایانه بودایی سرچشمه گرفته‌است. ادبیات سغدی بودایی نوعی ادبیات ترجمه‌ای و آکنده از اصطلاحات فلسفی و احکام آیین بودا است و بخش اعظم آن نمودار ادبیات بودایی چینی است که غالباً از آن ترجمه شده‌است.
بسیاری از متن‌های بودایی شناخته سغدی بازتاب نسخه‌های چینی آثار نوشتاری آیین بودایند تا بدان جا که ویژگی‌های واژه‌شناختی و اصطلاحی و سبکی نسخه‌های چینی مستقیماً در ترجمه سغدی نمایان است. مترجم سغدی، هرگاه که نتوانسته‌است واژه یا عبارتی سغدی برای برگرداندن تعبیر یا اصطلاحی خاص بیابد، به ترجمه واژه‌به‌واژه آن پرداخته‌است. حتی، در برخی موارد، تنها به آوانویسی واژه‌های مبهم چینی به خط سغدی بسنده کرده‌است.
از این‌رو درک و فهم این متن‌ها، بدون مراجعه به اصل چینی یا هندی آنها، اغلب دشوار و گاه غیرممکن است. در برخی موارد نیز، صورت سغدی واژه‌ها، در اثر تغییرات ناشی از نقش‌های دستوری، از صورت‌های سانسکریت دور شده‌اند.
تاریخ ترجمه متون سغدی بودایی روشن نیست. تنها، در یک مورد، تاریخ ترجمه (۷۲۸ میلادی) مشخص است؛ بنابراین، احتمال می‌رود که بخش بزرگی از این متونِ ترجمه‌ای متعلق به دوره اصلی پادشاهی دودمان تانک در آسیای میانه (نیمه دوم سده هفتم و نیمه یکم سده هشتم میلادی) باشد.زرشناس، زهره، واژه اهریمن در ادبیات سغدی بودایی (۱۰ صفحه - از ۴۲ تا ۵۱). در: نامه فرهنگستان» زمستان ۱۳۷۹ - شماره ۱۶.
اما متون سغدی مانوی از نظر زبان‌شناختی، در خور توجه و حایز اهمیت بسیار است. بخشی از این متون در برگیرنده ترجمه سغدیِ سرودها و متن‌های مربوط به کتاب‌های دینیِ مانوی از اصل فارسیِ میانه و پارتی و بخش دیگر شامل آثاری است که اصلاً به زبان سغدی نوشته شده‌اند. بیشتر این متون تکّه‌تکّه شده و آسیب زیادی دیده‌است. از جمله موضوع‌هایی که در این متن‌ها عرضه شده‌است تاریخچه کلیسا و فعالیت مبلّغانِ مانوی، کیهان‌شناسی، تقویم‌ها، اسطوره آفرینش مانوی، خطابه‌ها، نیایش‌ها، اعترافات، فهرست واژگان و تمثیل‌ها و داستان‌هاست. به‌طور کلی، در این متن‌ها، مطالب فلسفی و بنیادی آیین مانی اغلب با بیانی آمیخته به تمثیل و داستان مطرح می‌گردد.
غالب این آثار به الفبای مانوی و بخشی هم به الفبای سغدی بودایی نوشته شده‌است.تاریخ زبان فارسی، محسن ابولقاسمی، ص129
مانویانِ سغدی زبان نیز، در انتقال افسانه و داستان از شرق به غرب و از غرب به شرق، نقش مهمی داشته‌اند.
متون سغدی مسیحی نیز، در واقع، نوعی متون ترجمه‌ای و حاوی داستان‌هایی از زندگی شهدا و قدیسان مسیحی، قطعات و روایت‌هایی از انجیل، چندین موعظه، حکایت‌هایی از آباء کلیسا، کتاب مزامیر، داستان پیامبران، سرودهای نیایش، آراء بزرگان کلیسا، کلمات قصار و عبارات پندآمیز است. این متن‌ها از اصل سریانی به سغدی برگردانده شده‌است و، از آن‌جا که مترجمان مسیحی سغدی زبان به ترجمه واژه به واژه متن سریانی به سغدی و نحوه بیان آن پای‌بند بوده‌اند، ترجمه‌های آنان خالی از ابتکار و تقریباً فاقد ارزش ادبی است.زرشناس، زهره، عناصری از یک قصه سغدی مانوی. در: «نامه فرهنگستان» پاییز ۱۳۷۶ - شماره ۱۱. (از ص ۹۸ تا ۱۱۲).
غالب این آثار به الفبای سطرنجیلی و اندکی هم به الفبای سغدی بودایی نوشته شده‌است.تاریخ زبان فارسی، محسن ابولقاسمی، ص130
زبان اصلی شهر بخارا پیش از رواج فارسی در این شهر، زبان سغدی بود.
مقدسی در احسن‌التقاسیم (ص. ۴۹۱) در مورد زبان سغدی چنین آورده‌است: «سغدیان را نیز زبانی جدا است که نزدیک به روستائیان بخارا می‌باشد و چند گونه‌است که همگی آن‌ها را می‌فهمند. من پیشوای بزرگوار ابوبکر محمد بن فضل را دیدم که بدان بسیار سخن می‌راند. کمتر شهری از آن‌ها که یاد کردم، یافت می‌شود که روستایش زبان جداگانه نداشته باشد.»
در زمان فتح بخارا از سوی سعید بن عثمان به سال ۵۶ هجری (۶۷۵ میلادی) و سدهٔ پس از آن نیز زبان بخارا و پیرامون آن سغدی بوده‌است.
از وام‌واژه‌های سغدی در فارسی می‌توان به واژه‌های آغاز،نسیم جنوب ملخ، فغ (در فغفور)، Boyle, J.A. "Ḵh̲ātūn." Encyclopaedia of Islam. Edited by: P. Bearman , Th. Bianquis , C.E. Bosworth , E. van Donzel and W.P. Heinrichs. Brill, 2008. Brill Online. UNIVERSITEITSBIBLIOTHEEK LEIDEN. 11 March 2008بی‌بی‌سی جغد، لائیدن، تَرَنجیدن (درهم فشرده شدن)Cheung, Johnny. 2007. Etymological dictionary of the Iranian verb. Leiden: Brill. p.396.، آسیمه (در سرآسیمه)، بساک، سنگ‌سار، راغفرهنگ سغدی، سغدی - فارسی - انگلیسی
پدیدآورنده: شهرزاد فتوحی، بدرالزمان قریب
ناشر: فرهنگان - ۱۳۸۳.، ستیغ، زیور، برخی، و فامزرشناس، زهره: چند وام‌واژه سغدی در شاهنامه فردوسی. در: باشگاه شاهنامه‌پژوهان ایران اشاره کرد.Sogdian Loan-Words in New Persian
W. B. Henning
Bulletin of the School of Oriental Studies, University of London, Vol. 10, No. ۱ (۱۹۳۹), pp. 93-106
بررسی وام‌واژه‌های سغدی به کار رفته در شاهنامه نشان می‌دهد که از میان حدود ۵۶ وام‌واژه سغدی دخیل در فارسی، حدود ۲۷ وام‌واژه، بنابر معجم، شاهنامه، لغت شهنامه، لغت فرس، و غیره، در شاهنامهٔ فردوسی آمده‌است، حال آن که با احتساب موارد مشکوک، یعنی مواردی که در نسخه‌های معتبر نیامده، فقط ۱۳ وام‌واژهٔ سغدی (اعم از اصلی یا هم‌آوا میان فارسی و سغدی یا واژهٔ سانسکریت دخیل در سغدی) در شاهنامه به کار رفته‌است که ۴ مورد آن هم فقط یکبار آمده‌است. اگر ضبط صورت اصلی وام‌واژه را در نسخه‌های معتبر در نظر بگیریم تعداد آن‌ها از این هم کمتر می‌شود.
هیراگانا یکی از دو خط هجانمای زبان ژاپنی است و در کنار کاتاکانا، کانجی و روماجی مولفه‌های اصلیِ سامانه نگارش زبان ژاپنی را تشکیل می‌دهد. هیراگانا و کاتاکانا دو خط هجانما یا کانا در زبان ژاپنی هستند که در آن‌ها هر نویسه یا کاراکتر معرف یک هجا (یا به تعبیر دقیق‌تر یک مورا Mora) است. هر کانا یا یک واج صدادار است مثل あ (آ)، یا واج بی‌صدایی است که به یک واج صدادار ختم می‌شود مثل か (کا). حرف ん (ن) از این قاعده مستثنی است و به واج صداداری ختم نمی‌شود. ن صدای خیشومی پرطنینی است که بسته به حالت‌های مختلف همچون م، ن یا نگ (ŋ) ادا می‌شود.
هیراگانا برای نوشتن واژه‌های بومی ژاپنی که دارای کانجی نیستند یا کانجی آن‌ها کم‌استفاده و بیش از حد رسمی یا برای نویسنده ناشناخته است به کار می‌رود. حروف اضافه و ربط و نشانه مفعول بی‌واسطه و غیر از آن نیز به هیراگانا نوشته می‌شود. نقش دیگر هیراگانا نمایش تلفظ کانجی از طریق حاشیه‌نویسی‌های فوریگانا است. در زبان ژاپنی بخش پایانی یا دنباله فعل و صفت و قید به اقتضای زمان و حالت جمله تغییر می‌کند. این دنباله‌ها با هیراگانا نمایش داده می‌شود. برای نمونه حرف هیراگانای い (ئی) با کانجی 早 (هایا) صفت 早い "هایای" (سریع) را می‌سازد و حرف هیراگانای く (کو) با همین کانجی قید "هایاکو" 早く (به سرعت).
مایکل کرتو (به انگلیسی: Michael Cretu)، ; که با نام کرلی ام.سی. (به انگلیسی: Curly M.C.) نیز شناخته می‌شود (متولد ۱۸ می ۱۹۵۷ در حومه‌ای از بخارست رومانی)، یک موسیقی‌دان رومانیایی است که بیشتر به خاطر ایجاد پروژهٔ انیگما شناخته می‌شود. نام اصلی او، "Creţu" به معنای «دارای موی مجعد» است.
او با سازندگان، موسیقی‌دانان و هنرمندان بسیاری در طی سال‌های دراز فعالیت خود کار کرده‌است. که شامل ساندرا کرتو، فرانک فرین، بونی ام، گومبی دنس بند، پیتر کورنلیوس، منفرد «تیسی» دیرز و مایک اولدفیلد در دوران قبل از انیگما و جنز گد، فرانک پترسن، دیوید فرستین، ای‌تی‌بی، جم اند اسپون، پیتر رایز، روت-ان بویل و آندرو دونالدز در طی دوران پروژهٔ انیگما بوده‌اند.
تا سال ۲۰۰۱، بیش از ۱۰۰ میلیون نسخه از آلبوم‌های مایکل کرتو به فروش رفته بود
او صاحب یک استودیوی موسیقی است؛ ای.آر.تی. استودیوز که در میان خانه‌ای شخصی از مایکل کرتو و ساندرا کرتو، در جزیرهٔ ایبیزا واقع شده‌است.
Wikipedia contributors, «Michael Cretu,» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Michael_Cretu&oldid=169640174 (accessed November ۶، ۲۰۰۷).
کانجی واژه‌نگار حروف چینی است که همراه با هیراگانا (ひらがな, 平仮名)، کاتاکانا (カタカナ, 片仮名)، اعداد هندی-عربی و حروف لاتین (یا روماجی) برای نگارش در سامانه نوین نوشتاری ژاپن مورد استفاده قرار می‌گیرد.
کانجی حرفی تصویری یا واژه‌نگار است. کانجی‌ها در زبان ژاپنی می‌توانند به چند صورت خوانده و تلفظ شوند. معنای لفظی واژه کانجی در زبان ژاپنی نویسه‌های قوم هان است. در زبان چینی نیز کانجی به همین معنا به کار برده شده و به همین صورت نوشته می‌شود اما واژه کانجی در زبان چینی به صورت "هانتسو" تلفظ می‌شود.
اساس کانجی همان حروف چینی (هانتسو) است که به زبان ژاپنی وارد شده‌است. با این همه امروز تفاوت‌های مهمی بین حروف چینی و کانجی‌های مورد استفاده در ژاپن وجود دارد. سه عامل در ایجاد این تفاوت‌ها نقش داشته‌است: یکی استفاده از کانجی‌هایی است که در خود ژاپن ساخته شده‌اند (国字، Kokuji)؛ دوم معنای تازه یافتن برخی از حروفی است که از چین وارد شده (国訓، Kokkun) و سوم ساده‌سازی کانجی‌ها در ژاپن پس از جنگ جهانی دوم است. کشور چین نیز در دهه پنجاه میلادی برای گسترش سوادآموزی اقدام به ساده‌سازی حروف چینی کرد که به نوبه خود باعث افزایش تفاوت در کاراکترهای مورد استفاده در این دو کشور شد.
ساندرا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
کاتاکانا یکی از دو خط هجانمای زبان ژاپنی است و در کنار هیراگانا، کانجی و روماجی مؤلفه‌های اصلیِ سامانه نوشتاری ژاپنی را تشکیل می‌دهد. کاتاکانا و هیراگانا دو خط هجانما یا کانا در زبان ژاپنی هستند که در آن‌ها هر نویسه یا کاراکتر معرف یک هجا (یا به تعبیر دقیق‌تر مورا Mora) است. کاتاکانا به معنای "کانای تکه‌تکه" است؛ چرا که حروف کاتاکانا از قسمت‌های مختلف کانجی‌ها برداشته شده‌است. ویژگی حروف کاتاکانا چرخش‌های کوتاه و مستقیم قلم و گوشه‌های تیز است.
هر کانا یا یک واج صدادار است مثل ア (آ)، یا واج بی‌صدایی است که به یک واج صدادار ختم می‌شود مثل カ (کا). حرف ン (ن) از این قاعده مستثنی است و به واج صداداری ختم نمی‌شود. ن صدای خیشومی پرطنینی است که بسته به حالت‌های مختلف همچون م، ن یا نگ (ŋ) ادا می‌شود.
در سامانه نوین نگارش زبان ژاپنی کاتاکانا اغلب برای آوانویسی واژه‌های وام گرفته شده از زبان‌های دیگر (به غیر از چینی) به کار می‌رود. به این واژه‌ها در زبان ژاپنی گایرای‌گو (gairaigo, 外来語) می‌گویند. برای نمونه تلویزیون به صورت تِرِبی (テレビ) نوشته می‌شود. کاتاکانا برای نوشتن نام کشورها مثل ایران (イラン) و آمریکا (アメリカ) نیز به کار برده می‌شود. استفاده دیگر کاتاکانا برای نوشتن نام‌آواها مثل عوعو (وان‌وان، ワンワン) دنگ (دوکان، ドカン) و غیر از آن است. اصطلاحات فنی و علمی همچون نام حیوانات، گیاهان، گونه‌ها و کانی‌ها اغلب به کاتاکانا نوشته می‌شود. نام شرکت‌های ژاپنی بیشتر وقت‌ها به کاتاکانا نوشته می‌شود مثل سوزوکی スズキ و تویوتا トヨタ. در تخته اعلان‌ها و تابلوها برای تأکید بیشتر نیز از کاتاکانا استفاده می‌شود مثل ココ کوکو (اینجا)، ゴミ گومی (زباله).
کاتاکانا در سده نهم میلادی(سرآغاز دوره هی‌آن) بدست راهبان بودایی با در نظر گرفتن واژه‌نگاشت‌های کانجی به صورت کوتاه شده یا جزئی از آن ساخته‌شد.از این رو آن رو کاتا(方:جزئی تکه‌تکه) کانا می‌نامند.مانند カ که از کانجی 加(افزایش) گرفته‌شده است. عکس بالا منشاء هر حرف کاتاکانا رو نشان می‌دهد.
جُلفار نام قدیم رأس‌الخیمه یکی از امیرنشین‌های هفت‌گانه امارات متحده عربی است. منطقه جلفار در خلال سده‌های هشتم و نهم میلادی سکونتگاه «قبیله عَضد» بود. خانه‌های عضدیان از چوب ساخته شده بود. پرتغالی‌ها دژی در جلفار بنا نمودند. ملاح عربی مشهور شهاب الدین أحمد بن ماجد بن محمد بن عمرو الأسدی بن أبی الرکائب النجدی از همین روستا بودند و در همین‌جا نیز مدفون هستند. نسب ابن ماجد به قبیلهٔ بنی أسد یکی از بزرگترین قبیله‌های شمال بادیهٔ نجد در شبه‌جزیره عربستان می‌رسد. در جنوب روستا قلعه‌ای وجود دارد که آن را قلعه ضایه می‌نامند، این قلعه در شمال دهستان رمس واقع است. قلعه یادشده در سال ۱۹۹۹ میلادی توسط دولت مرمت شده است.
هم اکنون در نزدیکی آثار جُلفار ته دره روستایی کوهستانی به همین نام وجود دارد، این روستا در شمال شرقی خاک دولت امارات واقع شده است. روستای جُلفار در پایهٔ کوه حجر واقع می‌باشد. روستای جلفار در ۴ کیلومتری جنوب دهستان رمس و در ۸ کیلومتری روستای کوهستانی شعم واقع شده است. روستاهای جُلفار ، شعم و رمس در وسط رشته کوه‌های سر بفلک کشیدهٔ کوه حجر و در بطن وادی (دره) رمس قرار دارند. راه این روستاها از شهر رأس‌الخیمه به مسندم می‌گذرد، و پس از عبور از چند پیچ خطرناک و از سربالایی تپهٔ وادی شعم وارد روستا می‌شود. خانه‌های روستا در دو طرف وادی و روی تپه‌ای قرار دارند که منظره‌ای جالبی به خود داده‌اند. در پایهٔ کوه مملوه از درختان کوهستانی مانند: سلم، سمر، کُنار، کُور، کِرت و کُوهِنگ است که برزیبایی این روستاهای کوهستانی افزوده است.
به علت وجود آب شیرین درختان مرکبات و میوه‌های گوناگون، و باغ‌های میوه مختلف مانند: سیب، هلو، انار، پرتقال، نارنگی، لیمو ترش، لیمو شیرین، نارنج، بالنگ، نخل وسبزیجات، وسیفی جات کاشته می‌شود.
جمعیت روستای جلفار در حدود ۱۲۰ نفر می‌باشند، که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. شغل عمدهٔ مردم کشاورزی و دامداری است.
در این منطقه (جلفار) سالیانه در ماه اوت باران موسمی می‌بارد ودرختان میوه و باغ‌ها را سیراب می‌سازد، مخصوصاً که در این ماه (اوت) منطقه از شدت گرمای زیاد برخوردار است، این باران موسمی را به لهجهٔ محلی اماراتی ( امطار الروایحة ) می‌نامند. بارش باران در این موسم و در این منطقهٔ کوهستانی و در فصل گرما نقش مؤثری روی درختان میوه وباغ‌ها دارد وبر رشد آن‌ها می‌افزاید. منطقهٔ جلفار از جاذبه‌های گردشگری خاصی برخوردارد است، مخصوصاً در فصل زمستان و بهار.
شهر جُلفار در سدهٔ چهارم هجری حلقهٔ وصل بین سواحل غربی خلیج فارس و هند و چین بوده‌است، آوازهٔ تجارتی (شهر جلفار) تا حدود چین رسیده بوده‌است، یکی از دریا نوردان (بانیان) در آن دوران گذشته به نام دوارتی باریاروس در بارهٔ مردم جلفار می‌نویسد که در این دهکده ثروتمندان، و ملاحان عظام، و تجارتمندان جمله زندگی می‌کنند.
دکتر:التدمری، جلال، احمد، "(أَسَد البحار) "، دار عودة: بیرون، چاپ سوم، انتشار سال ۱۹۷۸ میلادی. (به عربی).
سید مصطفی کاظمی (۱۳۴۲–۱۳۸۶) رهبر جهادی، وزیر اسبق تجارت و صنایع، نماینده پارلمان و رئیس کمسیون اقتصاد ملی پارلمان افغانستان بود.￼و وی از قوم سادات میباشد
سید مصطفی کاظمی فرزند سید گل آقا متولد ۱۳۴۲ خورشیدی در منطقه لولنج مرکز ولسوالی سرخ پارسا از ولایت پروان است. وی تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش و دوران مدرسه را در کابل به اتمام رساند. سید مصطفی کاظمی تحصیلات عالی خود را در رشته علوم اجتماعی از کشور ایران بدست آورد. از او سه پسر و سه دختر باقی مانده‌است.
مصطفی کاظمی در دوران جهاد ابتدا در قالب جریان تازه تأسیس و نا شناخته‌ای اسلام مکتب توحید فعالیت خویش را آغاز نموده و پس از اختلافات درون تشکیلاتی و اضمحلال این حزب، همراه با دیگر شخصیت‌های مطرح جهادی، به پایه‌گذاری حزب پاسداران جهاد اسلامی افغانستان پرداخت که رهبری آن را محمد اکبری عهده‌دار گردید. با پیروزی جهاد مردم افغانستان و خروج قطعات نظامی شوروی و ضرورت ایجاد یک تشکل سیاسی فراگیر، همچنین برای جلوگیری از جنگ‌های خونین داخلی، سید مصطفی کاظمی از بانیان اصلی طرح وحدت احزاب متعدد شیعه به‌شمار می‌رفت که خود طراح و امضا کنندهٔ میثاق وحدت بوده که باعث شکل‌گیری حزب وحدت اسلامی افغانستان گردید. حزب وحدت با آن که از احزاب و گرایش متعدد به وجود آمده بود، در یک‌فرایند دموکراتیک و با حسن نیت کامل نسبت به وحدت و اقتدار مردم، عبدالعلی مزاری را به رهبری این تشکل جدید انتخاب نمودند. کاظمی در این‌تحول جدید عضویت شورای مرکزی این حزب را کسب نمود. در آستانه سقوط حکومت نجیب الله، کاظمی به عنوان مذاکره کننده ارشد حزب وحدت، سفرهای متعددی را به مناطق مختلف از جمله پنجشیر و مذاکره با احمد شاه مسعود انجام داده و خود برای سازمان دهی مجاهدین، مخفیانه وارد کابل گردید. پس از پیروزی مجاهدین بر حکومت نجیب الله و آغاز جنگ‌های داخلی در کابل، آقای کاظمی در موضع محکومیت جنگ قرار گرفته و تلاش‌های بی وقفه ای را برای ایجاد آشتی و صلح میان طرف‌های درگیر انجام داد. درگیر شدنِ حزب وحدت با اتحاد اسلامی به رهبری عبدالرب الرسول سیاف و متعاقب آن جنگ با دولت اسلامی، به شکل‌گیری گرایش‌های ضد جنگ و جنگ طلبانه در حزب وحدت اسلامی منجر گردید. آقای کاظمی موضع ضد جنگ را انتخاب نموده و خواستار حل مسئله از طریق گفتگو بود. این دو گرایش که در اهداف مشترک و در تاکتیک‌ها دچار اختلاف بودند، در آستانهٔ انتخابات ریاست حزب، به رقابت جدی میان این دو گرایش تبدیل گردید. به تدریج رقابت درون حزبی به بحران بی‌اعتمادی در حزب وحدت تبدیل گردید که همین امر سبب کودتای درون حزبی به رهبری اکبری شد و انشعاب حزب وحدت اسلامی به دو شاخه گردید. کاظمی در شاخه انشعابی رئیس کمیته نظامی حزب وحدتِ جناح اکبری شد و با دولت برهان‌الدین ربانی وارد ائتلاف گردید. همکاری کاظمی و احمد شاه مسعود همواره ادامه داشت و پس سقوط کابل به دست طالبان، در جبهه متحد اسلامی برای نجات افغانستان صحنه دیگری همکاری‌ها رقم خورد.
کاظمی پس از سقوط طالبان در کنفرانس بن حضور داشت و یکی از امضا کنندگان توافقنامه بن بود. وی در دولت موقت و دولت انتقالی وزیر تجارت افغانستان بود. پس از تعیین دولت انتخابی وی حزب اقتدار ملی را بنیان نهاد که و به عنوان رهبر حزب انتخاب شد.
مصطفی کاظمی در پانزدهمین دوره مجلس نمایندگان افغانستان توانست از طرف نماینده مردم کابل به پارلمان حضور یابد و به عنوان رئیس کمسیون اقتصاد ملی پارلمان تعیین شد.
وی همچنین با تلاش مجدانه در کنار سایر شخصیت‌ها و جریان‌های سیاسی، جبههٔ ملی را پایه‌گذاری نموده و به عنوان رئیس کمسیون سیاسی و سخنگوی جبههٔ ملی برگزیده شد.
سرانجام وی در مسیر خدمت به مردم و کشور در تاریخ ۱۵ عقرب/آبان ۱۳۸۶ هنگامی که از سوی پارلمان کشور برای بررسی وضعیت مردم به ولایت بغلان رفته بود در یک عمل تروریستی به همراه تعدادی چند از نمایندگان مردم در شورای ملی و تعداد کثیری از مردم و کودکان کشته شد. پارلمان افغانستان پس از این حادثه سه روز عزای عمومی اعلام کرد.
عبدالرضا سالمی نژاد (زاده ۷ مرداد ۱۳۴۰ دزفول) نویسنده و پژوهشگر ایرانی است. وی بنیانگذار و مدیر مسئول شرکت انتشارات نیلوفران می‌باشد.
عبدالرضا سالمی نژاد یکی از نویسندگان جنگ ایران و عراق به‌شمار می‌رود. از دوران نوجوانی‌اش در رادیو دزفول کار می‌کرد. وی با قلم خود نشریات، مجلات و کتاب‌های آن زمان را پر کرده بود.
اگر چه رشته تحصیلی وی کارشناسی ارشد زبان فرانسه از دانشگاه اصفهان است، اما با الهام گرفتن از ادبیات این ملت، توانسته سبک جدیدی را وارد نویسندگی ایران کند.
سالمی نژاد در دهه شصت مدیر مسئول مجله «وارث انقلاب» اولین نشریه کودکان و نوجوانان خوزستان و در دهه هفتاد مدیر مسئول نشریه«نخل های نور» ارگان کنگره سرداران و شهدای خوزستان بود و در سال ۱۳۸۵ توانست شرکت انتشاراتی نیلوفران را تأسیس کند و تا به اکنون موفق به چاپ و انتشار بیش از 120جلد کتاب شده‌است. وی در حال حاضر مدیر مسئول این انتشارات و عضو هیئت مدیره مجمع ناشران دفاع مقدس می‌باشد.
خالده، روستایی است از توابع شهرستان مهر استان فارس ایران.
این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۷۹۰ نفر (۱۳۲ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
وضعیت آموزش مناسب این روستا ( ۸ نفر دکترا، ۲۷ نفر کارشناسی ارشد و ۸۹ نفر کارشناسی و کاردانی و حدود ۶۰ نفر دانشجو) باعث شهرت این روستا در این منطقه باستانی شده‌است.
فعالیت‌های هنری هنرمندان خالده که اکثراً در گروه هنری سفیران هنر می‌باشد دارای واحدهای مختلف که توسط خود هنرمندان این روستا مدیریت می‌شود.
سنگ چله گاه:
این اثر تاریخی که در ابتدای ورودی روستای خالده در جهت شرقی و در دامنه جنوبی کلات خالده قرار گرفته، به صورت سنگ بسیار بزرگی از دور قابل مشاهده می‌باشد. نام محلی این بنا سنگ چله گاه است. به نظر می‌رسد این سنگ بزرگ تکه‌ای از همان کوه مشرف به آن است که بر اثر گذر زمان به دامنه آن سقوط کرده و تا به امروز همان‌جا مانده‌است. در پهلوی شرقی دو اتاقک کنده کاری شده و همچنین در قسمت بالای این سنگ دو حفره مستطیل شکل تراشیده شده به دست بشر می‌بینیم که در مورد کارکرد آن‌ها نظرات متفاوتی موجود می‌باشد. نخست با توجه به شباهت آن‌ها با استودان‌های زرتشتیان، این احتمال می‌رود که این حفره‌ها مربوط به همان دورانی باشد که مردمان زردشتی مردگان خود را برای جلوگیری از آلودگی خاک در محیط آزادی می‌گذاشتند و پس از مدتی که فقط استخوان‌های مردگان باقی می‌مانند آن‌ها را در این استودان‌ها (استخوان دان‌ها) قرار می‌دادند و نظر دوم اینکه: با توجه به محل قرار گرفتن این سنگ در کنار راهی پر عبور و مرور این احتمال است که از این حفره‌ها برای ایجاد کمینگاه و رصد عابرین و کاروان‌هایی استفاده می‌شده که از این مسیر عبور میکرده‌اند.
پورتال خبری و تحلیلی خالده در اوایل مهر ماه ۱۳۹۱ که توسط گروه "Khaldeh IT" شروع به فعالیت کرد.
نشانی سایت خالده نیوز:
https://web.archive.org/web/20171018104554/http://www.khaldeh.ir/
مصطفی کاظمی ممکن است نام یکی از افراد زیر باشد:
گرماب یکی از شهرهای استان خراسان رضوی در ۳۴ کیلومتری شمال غرب نیشابور و از توابع بخش طاغنکوه شهرستان فیروزه استان خراسان رضوی است. طبق سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۴٬۳۱۶ نفر (۱٬۱۹۸ خانوار) است.
گرماب در ۱۵ کیلومتری شهر فیروزه و ضلع غربی شهرستان و در مسیر جاده قدیم نیشابور-سبزوار و با فاصله ۷ کیلومتری از جاده مذکور واقع شده‌است. گرماب در تاریخ ۱۵ فروردین ۱۴۰۰ در جلسه هیئت دولت از روستا به شهر ارتقاء پیدا کرد.
گویش مردم منطقه ابوزیدآباد با منظومه هشت روستای پیرامونی در محل به گویش بیذُوُی معروف است.
این گویش، گویشی از زبان راژی بهفروز، فاطمه، «پژوهشي در مساكن روستايی منطقه بيابانی شرق كاشان؛ روستاهای منظومه ابوزیدآباد،صفحه۶ 1356 و متعلق به دسته زبان‌های ایران مرکزی است.
پیر لکوک ، ابوزیدآبادی را یکی از گویش های رایج در ناحیه مرکزی ایران می داند. (اشمیت ۱۳۸۷:۵۱۷) یارشاطر نیز گویش های مرکزی ایران از جمله ابوزیدآبادی را به گروه گویش‌های مرکزی یا مادی مربوط می داند. رزاقی، طیب_ جستاری در دستور زبان گویش ابوزیدآبادی_ مقدمه مردم این منطقه با جمعیتی حدود ۱۲ هزار نفر به‌طور گسترده به زبان راژی ابوزیدآبادی سخن می گویند. نام این منطقه در زبان محلی، بیذُوُی می‌باشد و مردم آران و بیدگل و فارسی‌زبانان اطراف کاشان تا دلیجان آن را بوزآباد می‌خوانند. بوز در زبان دری زرتشتیان یزد به معنی «بوی» است، و همین واژه در زبان پهلوی به گونه بُوز (همسنگ بُرد) خوانده می‌شود و در زبان اوستایی به‌گونه بَئُذَ است. پسوند «وُی» در این شهر در نام «هَیَ وُی» نیشابور و «بُرْمُ وُیْ» بوئین زهرا و به‌گونه «وا» در«مهروا»ی نیشابور هنوز کاربرد دارد که همان پسوند «آباد» در دیگر نام‌هاست. بنابراین بیذوی به تلفظ محلی نیز همان بوزآباد است. در کتاب‌های باستانی‌ای که دربارهٔ شهر نیشابور و کوی‌ها و برزن‌های آن سخن رفته، نام یکی از برزن‌های آن را «بویاباد» آورده‌اند که گونه‌ای دیگر از همین نام بوزآباد است. آمارگران دولتی برای اولین بار که اقدام به ثبت نام رسمی بیزوُیْ کردند به علت ناآشنایی به گویش محلی و معنی نام اصلی، آن را به گونه ابوزیدآباد ثبت نمودند. مزرعتی عباس، علی، محمد، فرهنگ بیزوی، ابوزیدآباد کاشان، انتشارات بنیاد نیشاپور، ۱۳۷۶، چاپ دوم ۱۳۸۰ گونهٔ بسیار شبیه این گویش در ابیانه که در نزدیکی نطنز قرار دارد قابل مشاهده‌است.
کتاب فرهنگ بیذُوُی در سال ۱۳۷۴ برای اولین بار به کوشش سه پژوهشگر ایرانی آقایان عباس مزرعتی، علی مزرعتی و دکتر محمد مزرعتی و با یاوری دکتر فریدون جنیدی رئیس سازمان پژوهش فرهنگ ایران (بنیاد نیشابور) به چاپ رسید. این کتاب شامل پیشگفتار آقای دکتر جنیدی، مطالعات پیشین پژوهشگران (مانند دکتر Pierre Lecoq از کشور بلژیک، دکتر احسان یارشاطر)، واژه‌نامه، گردش چند فعل، مثل‌ها، شعر و شوخی‌های محلی، افسانه‌ها، زبانزدها، بازی‌ها، نحوه قالی‌بافی و خواندن نقشه قالی و مراسم مذهبی و غیره‌است. این کتاب در سال ۱۳۸۰ دوباره به چاپ رسیده‌است. انتشارات پارس پیدورا و نشر بلخ، وابسته به سازمان پژوهش فرهنگ ایران کار نشر این کتاب را بر عهده دارند{۱}.
https://web.archive.org/web/20100424045926/http://www.parspidura.com/
ماتسوئو باشو بزرگ‌ترین و نام‌آورترین شاعر هایکوسرای ژاپنی محسوب می‌شود.
او در یک خانواده سامورایی در ۱۶۴۴ (میلادی) به دنیا آمد. نام کودکی اش "کین ساکو (金作)" بود.
دربارهٔ زمان قبل از هایکونویس شدنش اطلاعات زیادی در دست نیست؛ ولی تا سن ۴۱ سالگی بیشتر به سرودن اشعار هزل‌آمیز گرایش داشت. سال‌های زیادی از عمرش در سفر بود؛ و از معابد و طبیعت زیبایی ژاپن دیدن می‌کرد و در مورد آن‌ها هایکو و نثر می‌نوشت. در دهه آخر عمرش که مکتب باشو را در هایکو بنیان نهاد و شاگردان متعددی تربیت کرد.
پیش از باشو کار هایکو سرایان بازی با کلمات بود و همین امر باشو را بر آن داشت که در اعتلای هایکو بکوشد. باشو هایکو را ابداع نکرد بلکه هایکو را یک سبک جدی و پر آوازه ساخت و هایکو با نام "باشو" گره خورده‌است.
او نام مستعارش را از درخت موز گرفت. باشو (芭蕉, bashō) در زبان ژاپنی به معنای درخت موز است.
او در ۲۸ نوامبر ۱۶۹۴ (میلادی) درگذشت.
معروفترین شعر باشو، هایکو "برکه کهن" است که سرآغاز حرکت انقلابی او در فرم هایکو بود:
古池 / 蛙飛び込む / 水の音(روماجی) furuike ya / kawazu tobikomu / mizu no oto
کلاغی بر آن نشسته،
این شام گاهِ خزانی.
مخروط های کاج فرو می افتد
در موج های کوچک.
ژیغ ژیغِ زنجره
در سنگ ها نفوذ می کند
قلبم را می رباید
بنفشه ای وحشی.
نشستم و چشم دوختم
به شکوفه های آلو
کوبایاشی ایسا شاعر هایکوسرای ژاپنی.
او در ۱۵ ژوئن ۱۷۶۳ (میلادی) به دنیا آمد. و کوبایاشی یاتارو (小林弥太郎) نامیده شد. زندگی او شامل غم‌ها و نا مرادی‌های فراوانی است: وقتی دو ساله بود مادرش و وقتی ۱۴ ساله بود مادر بزرگش را از دست داد. بعدها سه فرزندش و اولین همسرش مردند. تااینکه در سه سال آخر با یک دختر سامورایی ازدواج کرد.
در هایکوهای ایسا خبری از زندگی غم انگیزش نیست و تا مدت‌ها به سبک ماتسوئو باشو و یوسا بوسون شعر می‌گفت ولی در حدود چهل سالگی به کمال شعری خود دست یافت. وی زبان محاوره و لهجه‌های مختلف را در هایکوهایش به کار گرفت.
در ۵ ژانویه ۱۸۲۸ (میلادی) در روستای محلی خود درگذشت.
لولیتا رمانی است از ولادیمیر ناباکوف که به زبان انگلیسی نخستین بار در سال ۱۹۵۵ در پاریس منتشر شد. ناباکوف بعداً خودش آن را به زبان مادریش روسی ترجمه کرد. لولیتا مضمون بسیار بحث‌برانگیزی دارد. راوی غیرقابل اعتماد داستان یک استاد ادبیات روان‌پریش به نام "هامبرت هامبرت" است که عشقی بیمارگونه به دختری ۱۲ ساله به نام "دلورس هیز" (ملقب به لولیتا) دارد و پس از آنکه پدرخوانده او می‌شود با او وارد رابطه عاشقانه می‌شود. آنها پس از مرگ مادر دلورس به سفر می‌روند و رابطهٔ جنسی کامل دارند، هر چند هامبرت مدعی است نفر اولی نبوده‌است که با دلورس رابطهٔ جنسی داشته‌است.
لولیتا از آثار کلاسیک و شاهکارهای ادبیات داستانی قرن بیستم محسوب می‌شود و در رتبه چهارم بهترین رمان انگلیسی زبان کتابخانه مدرن قرار گرفته‌است. شهرت داستان در فرهنگ عمومی موجب شده تا نام «لولیتا» به لقبی برای دختران زودبالغ و سکسی تبدیل شود.
این کتاب برای اولین بار در سال ۱۹۵۵ در پاریس توسط «Olympia Press» به چاپ رسید. استنلی کوبریک، در سال ۱۹۶۲، و آدریان لین در سال ۱۹۹۷، دو فیلم با اقتباس از این رمان ساختند. این رمان همچنین چندین بار دستمایه نمایش‌های روی صحنه بوده‌ است.
هامبرت هامبرت، یک محقق ادبی در اروپا، مرگ نابهنگام معشوقۀ کودکی خود، آنابل لی، را توصیف می‌کند. به ادعای وی، عشق بی‌سرانجام او به آنابل موجب تمایل او به دختربچه‌های جذاب ۹ تا ۱۴ ساله می‌شود. او با وانمود کردن به مطالعۀ کتاب در یک پارک عمومی و تحریک شدن با دخترانی که اطرافش بازی می‌کنند، در فانتزی‌های جنسی خود افراط می‌کند. علاوه بر این به دیدار یک فاحشۀ ۱۶–۱۷ ساله می‌رود و تصور می‌کند که سه سال کوچکتر است. بعد از اینکه بخاطر روابطش از طرف پلیس دچار مشکل می‌شود، با یک زن بالغ لهستانی با رفتاری کودکانه به نام والریا ازدواج می‌کند. ازدواج هامبرت با والریا فسخ می‌شود و بعد از ملاقات با یک روانپزشک، به شهر کوچک نیوانگلند می‌رود تا نویسندگی کند.
هامبرت دربارهٔ ملاقات و محبت دختر ۱۲ سالۀ یک خانوادۀ فقیر رویاسازی می‌کند که توافق کرده خانه‌شان را اجاره کند. یک کیف گران‌قیمت از اسباب‌بازی می‌خرد تا به دیدار خانواده مک کو برود ولی می‌فهمد که خانه‌شان در آتش سوخته‌است. خانم هیز پیشنهاد می‌کند که هامبرت در خانۀ آن‌ها اقامت کند. او هم به رسم ادب و با بی‌میلی به دیدن خانه‌شان می‌رود، چون «تمام دلایلش برای آمدن به این شهر از بین رفته بود». او می‌خواهد پیشنهاد شارلوت هیز بیوه را رد کند تا اینکه دختر ۱۲ سالۀ او، دولورس را می‌بیند که با نام‌های «لو»، «لولا» یا «دالی» شناخته شده‌است. هامبرت سریعاً شیفته دخترک می‌شود و به شباهت غیرطبیعی او به آنابل اشاره می‌کند و توافق می‌کند که در خانۀ شارلوت بماند تا نزدیک دخترش باشد. او پنهانی، دخترک را «لولیتا» می‌نامد.
وقتی «لولیتا» در کمپ تابستانی است، شارلوت که عاشق هامبرت شده‌است در نامه‌ای به او می‌گوید که یا باید با او ازدواج کند یا از آنجا برود. هامبرت با ازدواج با شارلوت توافق می‌کند تا کنار لولیتا زندگی کند. شارلوت نسبت به بی‌میلی هامبرت به خودش و علاقۀ او به لولیتا بی‌توجه است. تا اینکه دفتر خاطرات هامبرت را می‌خواند و از احساسات واقعی و قصد او باخبر می‌شود. شارلوت، لولیتا را به مدرسه تهذیب اخلاقی می‌فرستد و تهدید می‌کند که به همه بگوید که هامبرت یک «متقلب جانی، نفرت‌انگیز و منفور» است. درهرحال، سرنوشت طرف هامبرت را می‌گیرد: شارلوت حین عبور از خیابان در تصادفی کشته می‌شود.
هامبرت، لولیتا را از کمپ می‌گیرد و تظاهر می‌کند که شارلوت در بیمارستان است. به جای برگشت به خانه، او لولیتا را به یک هتل می‌برد. او برنامه می‌ریزد که هرشب به لولیتا یک قرص خواب دهد (درکل ۴۰ قرص دارد) تا در حالت بیهوشی با او عشق‌بازی کند (بدون آمیزش). وقتی منتظر است اولین قرص اثر بگذارد، در هتل می‌چرخد و مردی را ملاقات می‌کند که گویا او را می‌شناسد. هامبرت به اتاقش برمی گردد و سعی می‌کند به لولیتا تجاوز کند ولی می‌فهمد که دارو خیلی ضعیف است. درعوض، صبح روز بعد، خود لولیتا برای سکس پیش‌قدم می‌شود و توضیح می‌دهد که در کمپ با یک پسر خوابیده بوده‌است. بعداً هامبرت فاش می‌کند که شارلوت مرده و لولیتا مجبور است پدرخوانده‌اش را بپذیرد تا به یتیم‌خانه نرود.
لولیتا و هامبرت دور کشور می‌چرخند. برای جلوگیری از رفتن لولیتا پیش پلیس، هامبرت می‌گوید اگر دستگیر شود، لولیتا محجور شده و تمام وسایلش را از دست می‌دهد. همچنین با غذا، پول یا رویدادهای تفریحی به او رشوه می‌دهد اگرچه می‌داند که لولیتا عاشقش نیست. یک سال بعد از گذر در آمریکای شمالی، این دو در شهر دیگر نیوانگلند ساکن می‌شوند و لولیتا به یک مدرسۀ دخترانه می‌رود. هامبرت خیلی سختگیر شده و اجازه نمی‌دهد لولیتا در فعالیت‌های بعد از مدرسه شرکت کند یا با پسرها معاشرت کند. بیشتر مردم شهر این کارها را نماد یک پدر دلسوز می‌بینند.
لولیتا التماس می‌کند تا در نمایش مدرسه شرکت کند و هامبرت با بی‌میلی در ازای توجه جنسی بیشتر می‌پذیرد. نمایش توسط آقای کلر کوئیلتی نوشته شده‌است. کوئیلتی به یکی از تمرینات می‌رود و تحت‌تأثیر بازی لولیتا قرار می گیرد. شب قبل از افتتاحیه، لولیتا و هامبرت به‌شدت باهم دعوا می‌کنند و لولیتا فرار می‌کند. هامبرت به جستجو می‌رود تا اینکه لولیتا را در حال خروج از یک تلفن‌خانه پیدا می‌کند. لولیتا راضی و سرحال است و می‌گوید «یک تصمیم عالی گرفته‌است.» آن‌ها با هم نوشیدنی می‌خورند و لولیتا به هامبرت می‌گوید که به نمایش اهمیت نمی‌دهد و می‌خواهد به سفرشان ادامه دهند.
درحالی‌که لولیتا و هامبرت دوباره به غرب می‌روند، هامبرت حس می‌کند کسی تعقیبشان می‌کند و به‌شدت دچار پارانویا می‌شود و شک می‌کند که لولیتا با بقیه توطئه کرده تا فرار کند. دخترک مریض می‌شود و در بیمارستان می‌ماند درحالی‌که هامبرت در یک متل در همان نزدیکی اقامت می‌کند. یک شب لولیتا از بیمارستان ناپدید می‌شود. خدمه به هامبرت می‌گویند که «عموی دختر» او را مرخص کرده‌است. هامبرت به جستجو می‌پردازد ولی نهایتاً تسلیم می‌شود و این‌بار وارد رابطه‌ای دو ساله با زنی به نام «ریتا» می‌شود.
هامبرت نامه‌ای از لولیتای ۱۷ ساله دریافت می‌کند که می‌گوید ازدواج کرده‌است (با نام دولورس شیلر)، باردار است و به‌شدت به پول نیاز دارد. هامبرت به دیدن لولیتا می‌رود و در ازای دانستن نام مردی که او را برده، به او پول می‌دهد. او حقیقت را فاش می‌کند: کلر کوئیلتی بعد از تعقیب آنها، لولیتا را مرخص کرده و سعی کرده او را ستاره یکی از فیلم‌های پورنوگرافیکش کند. وقتی دخترک امتناع می‌کند، کوئیلتی او را بیرون می‌کند. او شغل‌های عجیبی را امتحان می‌کند تا اینکه با شوهرش آشنا می‌شود. هامبرت از او می‌خواهد شوهرش، دیک، را ترک کرده و با او زندگی کند اما لولیتا قبول نمی‌کند. درهرحال هامبرت پول زیادی به او می‌دهد و می‌رود.
هامبرت، کوئیلتی را پیدا می‌کند و می‌خواهد او را بکشد، ولی ابتدا می‌خواهد دلیل مرگش را به او بفهماند. نهایتاً هامبرت به کوئیلتی شلیک کرده و می‌رود. کمی بعد، برای رانندگی در سمت غلط جاده و انحراف دستگیر می‌شود. داستان با کلمات پایانی هامبرت برای لولیتا تمام می‌شود که برای او آرزوی سلامتی می‌کند و فاش می‌کند که این رمان خاطرات زندگی اوست تا بعد از مرگ خودش و لولیتا چاپ شود.
بارها بعضی از منتقدان لولیتا را به عنوان «رمانی شهوانی و اروتیک» توصیف کرده‌اند. دائرةالمعارف شوروی کبیر، لولیتا را «یک تجربه در زمینه ترکیب یک رمان اروتیک با رمان رفتاری و ارزشی» می‌داند.Prokhorov, Aleksandr Mikhaĭlovich (1982). Great Soviet encyclopedia, Volume 17. Macmillan. p. 292. تحقیقی در زمینه کتاب‌ها برای مطالعات زنان این کتاب را یک رمان «اروتیک طعنه‌آمیز» معرفی کرد.
برای طبقه‌بندی این کتاب از دسته‌های محتاطانه‌ای چون «رمان با مایۀ اروتیک» یا یکی از «چندین اثر ادبیات و هنر اروتیک کلاسیک» استفاده شده‌است.
درهرحال بر سر این طبقه‌بندی‌ها نزاع وجود دارد. مالکولم بردبری می‌نویسد «در ابتدا به عنوان رمانی اروتیک، لولیتا خیلی زود راهش را به عنوان اثری ادبی پیدا کرد.» ساموئل شومن می‌گوید که نابوکوف «یک فراواقع گرا است؛ همانند گوگول، کافکا و داستایفسکی. لولیتا با طعنه و کنایه شخصیت پردازی شده‌است. این یک رمان اروتیک نیست.»Schuman, Samuel (1979). Vladimir Nabokov, a reference guide. G. K. Hall. p. 30.
لنس اولسن می‌نویسد «۱۳ فصل اول کتاب، با صحنه‌های زیادی از لو به اوج می‌رسد که سهواً پاهایش را روی دامن هامبرت می‌کشد… و این‌ها تنها فصل‌های اروتیک کتاب هستند.» ناباکوف، خودش در پایان رمان مشاهده می‌کند که چندی از خواننده‌ها با ابتدای کتاب گمراه شدند و فکر کردند که این کتاب قرار است به شهوت پرستی برسد و توقع صحنه‌های پی در پی اروتیک را داشتند. وقتی این اتفاق نیفتاد، خواننده‌ها هم متوقف شدند و احساس کسالت کردند.Afterword to Lolita Vintage edition p. 313.
در سال ۱۹۵۶، ناباکوف اختتامیه‌ای برای لولیتا نوشت که ابتدا در چاپ آمریکا و بعد در سایر چاپ‌ها ظاهر شد.
یکی از اولین چیزهایی که مدنظر ناباکوف بود، این بود که برخلاف ادعای جان ری جونیور در دیباچه، هیچ منظر اخلاقی برای این داستان نبود.
ناباکوف اضافه کرد که «اولین جرقه الهام برای لولیتا از یک داستان در روزنامه بود، دربارهٔ یک میمون باغ گیاهان که بعد از ماه‌ها نوازش از سوی یک دانشمند، اولین تابلوی زغالی توسط حیوانات را تولید کرد: این طرح میله‌های قفس حیوان بیچاره را نشان می‌داد.»Lolita Random House 1997 p. 311
کتاب در ابتدا در پاریس موهن تشخیص داده شد و فروش آن ممنوع شد. کمی بعد در انگلیس، آرژانتین، نیوزیلند و آفریقای جنوبی نیز این کتاب اجازه فروش پیدا نکرد. در طول سال‌های اخیر به دختران جوانی که از سنین پایین درگیر مسائل جنسی می‌شوند به اصطلاح "لولیتا" می‌گویند.کتب ممنوعه
نخستین بار پیش از انقلاب کتاب لولیتا در ایران با ترجمه ذبیح الله منصوری به چاپ رسید، اما کتاب دارای دخل و تصرف‌های فراوانی بود. در سال ۱۳۹۳ اکرم پدرام نیا مترجم ایرانی تصمیم گرفت کتاب را بدون سانسور ترجمه کند. ابتدا کتاب به صورت بخش‌بخش در سایت ادبی دوشنبه و هفته‌نامه شهروند چاپ شد. بعدها نشر زریاب افغانستان آن را به صورت کتاب منتشر و سپس اثر به بازار زیرزمینی ایران وارد شد. گفته می‌شود بیش از ۵۰ هزار جلد از آن در ایران به‌طور زیرزمینی به فروش رفته. بعدها وزارت ارشاد ایران این اثر را غیرقانونی دانست و دستور جمع‌آوری آن را داد.
وابستگی به فروشنده یا گیرکردگی به فروشنده یا انحصارطلبی توسط فروشنده، شرایطی است که در آن خریدار به فروشنده وابسته است و قادر نیست کالا یا خدمات مورد نیاز خویش را از فروشندهٔ دیگری تهیه کند، زیرا فروشنده اول با روش‌هایی معمولاً ناسالم خریدار را مجبور به خرید کالا یا خدمات خود می‌کند.
سیم لاکینگ (sim locking)
فروشنده با فروش کالایی که فقط با استفاده از سرویس او قابل استفاده می‌باشد یا به تعبیر بهتری با استفاده از سیم کارت خود فروشنده است که گوشی خاصی کار می‌کند. این گوشی‌ها معمولاً به صورت محدود به یک سیم کارت خاص ساخته شده و با جایگزینی سیم کارت شرکت دیگری از کار می افتند. به این روش که مشتری را با قفل سیم کارتی به فروشنده ای خاص وصل می‌کند سیم لاکینگ گفته می‌شود. مثلاً سیم کارتهای وودافون در انواع گوشی‌های ارائه شده هنگام خرید از وودافون با هم کار می‌کنند و با جایگزینی سیم کارت گوشی با سیم مثلاً شرکت اورنج گوشی آنتن دهی خود را از دست می‌دهد.
اتومبیل (automobiles)
در مورد اتومبیل‌ها ممکن است سازنده بخشی از رادیو پخش و سیستم استریو خودرو را طوری طراحی کند که مثلاً با تعویض بخشی از رادیو پخش یا سیستم استریو شما نمی‌توانید کل پخش اتومبیل خود را بهبود ببخشید یا ممکن است با تعویض بخشی از آن کل مجموعه استریو از کار بیفتد پس خریدار مجبور است یا از استریو خودرو خود استفاده کند یا بدلایل فنی برای بهبود صدای پخش اتومبیل به فروشنده اصلی مراجعه و سیستم را تعویض نمایند. با این کار مشتری شما به شما قفل شده‌است.
دوبنیم از عنصرهای شیمیایی جدول تناوبی است. نشانه کوتاه آن Db و عدد اتمی آن ۱۰۵ است.
از عناصر پرتوزا است
دوبنیم، عنصر شیمیایی است که با نشان Db و عدد اتمی ۱۰۵ در جدول تناوبی وجود دارد. دوبنیم یک عنصر مصنوعی و شدیداً رادیواکتیو است که پایدارترین ایزوتوپ آن، نیمه عمری کمتر از ۴۰ ثانیه دارد؛ بنابراین، این عنصر کاربردی نداشته و خصوصیات کمی از آن شناخته شده‌است.
ظاهراً دوبینیم را برای اولین بار (برگرفته از نام دوبنا در روسیه)، آلبرت گیورسو "Albert Ghiorso" در اوایل سال ۱۹۷۰ در دوبنا واقع در روسیه تولید نمود. بعدها در همان سال محققان دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، موفق به شناسایی قطعی عنصر ۱۰۵ شدند. این عنصر به وسیلهٔ بمباران کالیفرنیم-۲۴۹ با اشعه هسته‌های اتم نیتروژن MeV-84 در شتاب‌دهنده ذرات اتمی تولید شد. اتم‌های عنصر ۱۰۵ به‌طور قطعی در ۵ مارس ۱۹۷۰ کشف شدند، اما شواهدی مبنی بر تولید این عنصر، یکسال قبل از آن تاریخ و با همان روش در برکلی وجود دارد.
بعدها دانشمندان برکلی روش‌های پیچیده تری را به منظور تأیید یافته‌های شوروی بکار بردند که هیچ‌کدام موفق نبود. آن‌ها به احترام «اتو هان» دانشمند آلمانی (۱۹۶۸–۱۸۷۹) نام Hahnium (نشان Ha) را برای این عنصر جدید پیشنهاد کردند. به همین علت است که بیشتر دانشمندان آمریکایی و اروپای غربی از این نام استفاده می‌کنند.
بعد از اعتراض محققان روسی، دربارهٔ نام‌گذاری این عنصر اختلاف درگرفت؛ لذا اتحادیه بین‌المللی شیمی محض و کاربردی (IUPAC) نام Unnilpentium (نشان Unp) را و به‌طور موقت برای این عنصر اتخاذ کرد. با این همه در سال ۱۹۹۷ آن‌ها اختلافات را حل کرده و نام کنونی دوبنیم (Db) را که برگرفته از نام شهری است که مؤسسه تحقیقات مشترک اتمی روسیه در آن واقع شده‌است، برای این عنصر انتخاب کردندhttp://www.webelements.com/webelements/elements/text/Db/index.html WebElements.com - DubniumWebElements.com - Dubnium دوبنیم، دوبنیم. http://www.environmentalchemistry.com - Dubnium- Dubnium.
پیرو کیارا ، (زاده ۱۳ مارس ۱۹۱۳ - درگذشته ۳۱ دسامبر ۱۹۸۶)، نویسنده ایتالیایی
هاسیم یک عنصر شیمیایی با نماد Hs و عدد اتمی ۱۰۸ است. نام این عنصر از نام ایالت هسه در آلمان گرفته شده‌است. این عنصر، مصنوعی و رادیواکتیو است. پایدارترین ایزوتوپ شناخته شده هاسیم، <chem>^{269}Hs</chem> با نیمه عمری حدود ۹٫۷ ثانیه است، اگر چه به صورت تأیید نشده، ممکن است دارای ایزوتوپ <chem>^{277}Hs</chem> با نیمه عمری حدود ۱۱ دقیقه باشد. بیش از ۱۰۰ اتم هاسیم تا به امروز سنتز شده‌است.Emsley, John (2011). Nature's Building Blocks: An A-Z Guide to the Elements (New ed.). New York, NY: Oxford University Press. p. 215–7.
این عنصر جزو بلوک D است و در دوره ۷ و گروه ۸ جدول تناوبی عناصر قرار دارد. آزمایش‌ها تأیید کرده‌اند که رفتار هاسیم همانند عنصر اسمیم می‌باشد. خواص شیمیایی کمی از هاسیم شناخته شده‌است، اما می‌توان آن را به خوبی با دیگر عناصر گروه ۸ مقایسه کرد. در مقادیر انبوه، ار هاسیم انتظار می‌رود که یک فلز نقره‌ای رنگ باشد که به راحتی با اکسیژن هوا واکنش نشان می‌دهد و یک تترو اکسید فرار را تشکیل می‌دهد.
عناصر بالاتر گروه ۸ نقطه ذوب نسبتاً بالایی (آهن: ۱۵۳۸ ° C، روتنیم: ۲۳۳۴ ° C، اسمیم: ۳۰۳۳ ° C) دارند. چون هاسیم بسیار شبیه به آن‌ها پیش‌بینی شده‌است، پس در دمای اتاق جامد است،Östlin, A. ; Vitos, L. (2011). "First-principles calculation of the structural stability of 6d transition metals". Physical Review B 84 (11). Bibcode:2011PhRvB..84k3104O. doi:10.1103/PhysRevB.84.113104 اگر چه نقطه ذوب هاسیم دقیقاً محاسبه نشده‌است. هاسیم باید در یک ساختار بلوری بسته شده شش ضلعی متبلور شود که بسیار شبیه به ساختار بلوری اسمیم است. محاسبه شده‌است که ضریب کشسانی حجمی هاسیم فلزی خالص قابل مقایسه با الماس باشد (۴۴۲ گیگاپاسکال).Grossman, Jeffery C. ; Mizel, Ari; Côté, Michel; Cohen, Marvin L. ; Louie, Steven G. (1999). "Transition metals and their carbides and nitrides: Trends in electronic and structural properties". Phys. Rev. B (American Physical Society) 60 (9): 6343–7. Bibcode:1999PhRvB..60.6343G. doi:10.1103/PhysRevB.60.6343. Retrieved 2013-08-06 انتظار می‌رود که چگالی هاسیم ۴۰٫۷ formula_1 باشد، که بالاترین چگالی در ۱۱۸ عناصر شناخته شده‌است و تقریباً دو برابر چگالی اسمیم می‌باشد.Haire, Richard G. (2006). "Transactinides and the future elements". In Morss; Edelstein, Norman M. ; Fuger, Jean. The Chemistry of the Actinide and Transactinide Elements (3rd ed.). Dordrecht, The Netherlands: Springer Science+Business Media. چگالی چگال‌ترین عنصر موجود در طبیعت (اسمیم) ۲۲/۵۹ formula_1 است.J.A. Dean (ed), Lange's Handbook of Chemistry (15th Edition), McGraw-Hill, 1999; Section 3; Table 3.2 Physical Constants of Inorganic Compounds
توریوم یا توریُم (Thorium) یک عنصر شیمیایی فلزی پرتوزا با علامت اختصاری Th و عدد اتمی ۹۰ است. توریوم عنصری فلزی، نقره‌ای‌رنگ، نرم، پرتوزا و کمی سمی و از سوخت‌های اتمی است. از نمک‌های توریوم برای تهیه توری چراغ گاز و چراغ زنبوری استفاده می‌شود.انوری، حسن: فرهنگ روز سخن، تهران: سخن، ۱۳۸۳. ص۳۵۰.‎
توریوم خالص به رنگ نقره‌ای است ولی در مجاورت هوا به علت ترکیب با اکسیژن و تشکیل دی‌اکسید توریوم کدر شده و به رنگ سیاه در می‌آید. این فلز نسبتاً نرم و چکش‌خوار بوده و نقطه ذوب بالایی دارد. توریوم از لحاظ شیمیایی یک اکتینید الکتروپوزیتیو با ظرفیت ۴ و کاملاً فعال می‌باشد به نحوی که اگر به ذرات ریز تبدیل شود می‌تواند در هوا شعله‌ور گردد.
خواص فیزیکی عنصر توریوم:
از عنصرهای سنگین با عدد اتمی بزرگتر از ۸۳ فقط توریم و اورانیوم به عنوان نوکلید دیرینه در طبیعت یافت می‌شوند.