moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
هرمان گراف روز ۲۴ اکتبر سال ۱۹۱۲ در انگن در خانواده‌ای از طبقه متوسط زاده شد. در مدرسه عملکرد خوبی نداشت. از بیست ساگلی شروع به پرواز ورزشی با گلایدر کرد و به زودی مدرک خلبانی آن را دریافت نمود. سال ۱۹۳۵ وارد "لوفت‌وافه" شد و در عرض یک سال پرواز با هواگرد موتوری را فراگرفت. پس از تکمیل دوره پیشرفته خلبانی، ماه مه سال ۱۹۳۹ به عنوان درجه‌دار ارشد به جناح ۵۱ شکاری منتقل شد. پیش از آغاز جنگ جهانی دوم به درجه استواری ترفیع گرفت. ماه‌های نخست خدمت فعال خود را گشت‌زنی بدون حادثه هوایی در مرز فرانسه کرد. ماه ژانویه سال ۱۹۴۰ در قالب نمایندگان نظامی آلمانی، به عنوان مربی پرواز به رومانی فرستاده شد. در نهایت ماه همان سال با درجه ستوان دومی به جرگه افسران پیوست.
گراف ماه مه سال ۱۹۴۱ در جریان تهاجم به کرت در مأموریت پشتیبانی هوایی در جناح ۵۲ شکاری نخستین بار رزم را تجربه کرد. نخستین پیروزی هوایی او روز ۴ اوت همان سال در جریان نبرد کی‌یف با ساقط کردن یک جنگنده آی-۱۶ شوروی در جبهه شرقی هنگام پوشش بمب‌افکن‌های شیرجه‌ای یو ۸۷ حاصل شد. تا ماه اکتبر مجموعاً ۱۲ و تا پایان سال بیش از ۴۰ پیروزی هوایی کسب کرد. گراف پس از دستیابی به چهل و پنجمین پیروزی هوایی، روز ۲۴ ژانویه سال ۱۹۴۲ مفتخر به دریافت نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین شد. روز ۲۳ مارس در حالی که شمار پیروزی‌های هوایی او به ۵۰ مورد رسیده بود، به فرماندهی اسکادران ۹ جنگ ۵۲ شکاری منصوب گشت. در جریان ماه آوریل ۴۸ پیروزی هوایی دیگر به کارنامه او افزوده شد. روز ۱۴ مه هفت هواگرد دشمن را ساقط کرد تا به ۱۰۴ پیروزی هوایی برسد. روز ۱۷ مه با ۱۰۶ پیروزی هوایی برگ‌های بلوط به نشان صلیب شوالیه او منضمم شد. تنها دو روز بعد شمشیرهای این نشان را نیز دریافت کرد. گراف با درجه ستوان یکمی در طول ماه اوت ۳۲ و در ماه بعد ۶۲ هواگرد شوروی را سرنگون ساخت. روز ۱۶ سپتامبر با مجموع ۱۷۲ پیروی هوایی الماس‌های صلیب شوالیه را نصیب خود کرد. گراف روز ۲ اکتبر به نخستین خلبان جنگنده با بیش از ۲۰۰ پیروزی هوایی بدل گردید. مدت کوتاهی بعد به درجه سروانی ترفیع گرفت.
اوایل سال ۱۹۴۳ مجروح و در دوران بازیابی به یک دانشکده آموزشی در فرانسه فرستاده شد. تابستان همان سال به درجه سرگردی رسید و مأمور به تشکیل و هدایت جناح ۵۰ شکاری برای مقابله با هواگردهای ارتقا بلند متفقین شد. در این جایگاه سه بمب‌افکن آمریکایی بی-۱۷ فلایینگ فورترس را سرنگون کرد. ماه نوامبر با درجه سرهنگ دومی در دفاع از رایش به فرماندهی جناح ۱۱ شکاری برگزیده شد. با وجود دستور عدم انجام پرواز رزمی، همچنان به صورت موردی به‌شمار پیروزی‌های هوایی خود می‌افزود. بدین شکل در طول چهار ماه شش پیروزی هوایی دیگر حاصل نمود. در آخرین مورد روز ۲۹ مارس سال ۱۹۴۴ با هواگرد دشمن برخورد کرد و درحالی که به شدت مجروح شده بود، از هواگرد خود با چتر نجات بیرون پرید.
پس از بهبودی، ماه اکتر سال ۱۹۴۴ به جبهه شرقی بازگشت تا فرماندهی یگان پیشین خود، جناح ۵۲ شکاری عهده‌دار شود. در این زمان این یگان تنها جناح در جبهه شرقی بود که هنوز از هواگردهای ب‌اف ۱۰۹گه استفاده می‌کرد. گراف هفت ماه پایانی جنگ را در این مقام بود و برترین خلبانان جنگنده تاریخ شامل اریش هارتمان، گرهارت بارکهورن و گونتر رال را هدایت می‌نمود. در پایان جنگ دستور گرفت به مناطق غربی بازگردد تا اسیر شوروی نشود اما او از ترک هم‌قطارانش اجتناب کرد. با وجود این که جناح ۵۲ شکاری روز ۸ مه سال ۱۹۴۵ در پیسک تسلیم نیروهای آمریکایی شد، تمامی نیروهای آن از جمله گراف تحویل شوروی گشت. تا سال ۱۹۴۹ در اسارت شوروی بود.
سرهنگ هرمان گراف که در میان‌سالی مبتلا به بیماری پارکینسون شده بود، در نهایت روز ۴ نوامبر سال ۱۹۸۸ در زادگاه خود انگن درگذشت.
آوگوست لودویگ فن اشلتسر (؛ – ) یک تاریخ‌نگار اهل آلمان بود. او به مکتب تاریخ‌نگاری گوتینگن تعلق داشت.
پتر پارلر (؛ ۱۳۳۰ – ) یک معمار اهل آلمان بود.
گوتفرید زمپر (; زاده – درگذشته ) یک معمار اهل آلمان بود.
یوهان بالتازار نویمان (؛ – ) مهندس ادوات جنگی , معمار آلمانی بود که گونه‌ای ناب از معماری باروک را توسعه داد. وی با پیوند عناصر معماری اتریش، بوهمین، ایتالیا و فرانسه تعدادی از بهترین بناهای دوران خود را طراحی کرد که شامل اقامتگاه وورتسبورگ و کلیسای چهارده یاری‌گر مقدس می‌باشند.
اقامتگاه ووتسبورگ به عنوان یکی از زیباترین و باتناسب‌ترین بناهای اروپا در نظر گرفته می‌شود و همچنین کلیسای چهارده یاری‌گر مقدس به دیدگاه برخی، به عنوان باشکوه‌ترین بنای دوره خود به شمار می‌رود.
بالتازار نویمان در و در شهر ووتسبورگ از دنیا رفت و در کلیسای دفن شد.
آخرین اسکناس ۵۰ مارک چاپ شده توسط بانک مرکزی آلمان، چهره وی را همراه با راه‌پله مشهور اقامتگاه ووتسبورگ نمایش می‌دهد.
کارل تئودور آنتون ماریا فن دالبرگ (؛ – ) یک اسقف اعظم، و کشیش اهل آلمان بود.
زالومون مولر (؛ ۱۸۰۴ – ۱۸۶۴) یک زیست شناس اهل آلمان بود.
ارنست کورتیوس (؛ – ) یک دانشمند در زمینه باستان‌شناسی اهل آلمان بود.
یوهانس اشتاینهوف (۱۵ سپتامبر ۱۹۱۳ – ۲۱ فوریه ۱۹۹۴) نظامی بلندپایه و خلبان تک‌خال آلمانی در دوره رایش سوم بود که در تمامی طول جنگ جهانی دوم در "لوفت‌وافه" خدمت کرد. او پس از جنگ به بوندس‌ور پیوست و یکی سازمان‌دهندگان نیروی هوایی جدید آلمان بود که خود مدتی فرماندهی آن را بر عهده داشت. اشتاینهوف با ترفیع تا درجه ارتشبدی، همچنین جزو مقامات ارشد ناتو بود.
اشتاینهوف با پیش از ۱۰۰ نوع هواگرد از هواگرد دوباله تا هواگرد جت پرواز کرد. او با حصول ۱۷۶ پیروزی هوایی تأیید شده بیست‌ودومین خلبان برتر جنگنده آلمان و جهان به حساب می‌آید. از این مقدار ۲۷ مورد برابر هواگردهای متفقین غربی و مابقی در جبهه شرقی حاصل شد.
یوهانس اشتاینهوف بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۴ در دانشگاه ینا لغت‌شناسی خواند. سال ۱۹۳۴ وارد دانشکده افسری نیروی دریایی شد. با علاقه به هوانوردی، سال ۱۹۳۶ به "لوفت‌وافه" پیوست. دوره آموزش پرواز با هواگرد جنگنده را گذراند. پیش از جنگ در یک یگان آزمایشی جنگنده شبانه قرار گرفت. او که برای رزم در روز آموزش دیده بود، به رزم شبانه با شک می‌نگریست. چند روز پس از آغاز جنگ جهانی دوم برای شرکت در نشستی در رابطه با تاکتیک‌های جنگنده‌های شبانه به ریاست فیلدمارشال هرمان گورینگ، فرمانده کل "لوفت‌وافه"، به برلین رفت. اشتاینهوف در این جلسه سعی کرد موضوع جنگنده‌های شبانه را مورد انتقاد قرار دهد اما به او اجازه صحبت کردن داده نشد. در ادامه یک اسکادران جنگنده‌های مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹ را در جناح ۱ شکاری شبانه فرماندهی کرد. ماه دسامبر سال ۱۹۳۹ با موفقیت این یگان را در نبرد خلیج هلگولانت علیه بمب‌افکن‌های نیروی هوایی بریتانیا هدایت نمود. با این وجود همچنان مکررا به ابراز انتقاد و اعتراض نسبت به رزم شبانه ادامه داد. در نهایت با درخواست او موافقت شد و با همکاری سروان ولفگانگ فالک، فرمانده جناح ترتیب لازم جهت انتقال اشتاینهوف به رزم روزانه انجام گرفت.
گئورگ هایم (؛ – ) یک شاعر اهل آلمان بود.
هلموت جیمز گراف فن مولتکه (؛ – ) یک حقوق بین‌الملل اهل آلمان بود.
آرنولد گلن (؛ – ) یک انسان‌شناس اهل آلمان بود.
کونیگونده لوگزامبورگ (؛ ۰۹۷۵ – ) یک قدیس مسیحی اهل آلمان بود.
سنت بنو (؛ ۱۰۱۰ – ) یک قدیس مسیحی اهل آلمان بود.
هیرونیموس ولف (؛ ۱۵۱۶ – ) یک تاریخ‌نگار اهل آلمان بود.
بورکهارد کریستف فن مونیش (؛ – ) یک فرد نظامی اهل آلمان بود.
اتو ولس (; – ) سیاست‌مدار اهل آلمان بود. در ۲۳ مارس ۱۹۳۳ وی تنها عضو رایشتاگ بود که بر علیه آدولف هیتلر و قانون تفویض اختیارات ۱۹۳۳ با نام رسمی قانون رفع پریشانی مردم و رایش سخنرانی کرد.
کارل لودویگ زیگل (; – ) یک دانشمند در زمینه نظریه اعداد اهل آلمان بود.
وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه ولف در ریاضی شده‌است.
اریش موزام (؛ – ) یک نویسنده، و شاعر آنارشیست اهل آلمان بود.
آلفرد کلبش (؛ – ) یک دانشمند در زمینه هندسه جبری اهل آلمان بود. وی به همراه کارل نویمان مجله ریاضیات ماتماتیشه آنالن را بنیان نهاد. همکاری وی با پاول گردان در دانشگاه گیسن به کشف ضرایب کلبش-گردان منجر شد که امروزه در فیزیک کوانتوم کاربرد فراوانی دارند.
هلموت هاسه (؛ – ) یک دانشمند در زمینه نظریه اعداد اهل آلمان بود.
Ñ ، ñ یکی از حروف امروزی الفبای لاتین است، برساخته از یک N با مدکی بر فراز آن. این حرف در الفباهای اسپانیایی، گالیسی، آستوری، باسک، آراگونی، فیلیپینی، چامورو، گوارانی، ماندایی، ماپودونگون و نیز نویسه‌گردانی زبان تخاری به لاتین مورد استفاده‌است. این حرف در زبان‌های یادشده نشان‌دهندهٔ آوای [ɲ] است؛ ولی در دو زبان تاتاری کریمه و روهینگیا آوای [ŋ] را می‌رساند. در بیشتر زبان‌های یادشده حرف مستقلی است و از لحاظ ترتیب پس از N جای‌می‌گیرد و نام آن اِنْیه /ˈeɲe/ است.
Wikipedia contributors, "Ñ," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ñ&oldid=609386258 (accessed July 2, 2014).
اولریش فن ویلامویتس-ملندرف (؛ – ) یک دانشمند اهل آلمان بود.
کارل فن لینده (; – ) یک مهندس اهل آلمان بود.
گوتفرید هاینریش گراف تسو پاپن‌هایم (؛ – ) یک فرد نظامی اهل آلمان بود.
یوهان فریدریش اشترونزه (; – ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود.
برنت آیشینگر (؛ ؛ – ) یک فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده و کارگردان اهل آلمان بود. وی بین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۲۰۱۰ میلادی فعالیت می‌کرد. او تهیه‌کننده فیلم "هیچ‌کجا در آفریقا" بوده است.
فریتس هارمان (؛ – ) یک قاتل سریالی اهل آلمان بود. وی در ۲۲ ژوئن ۱۹۲۴ به جرم قتل ۲۴-۲۷ نفر در هانوفر با گیوتین اعدام شد.
هرمان الکساندر دیلس (؛ – ) یک دانشمند در زمینه مطالعات کلاسیک اهل آلمان بود.
او در دانشگاه بن و برلین تحصیل کرد و در سال ۱۸۸۶ استاد فیلولوژی کلاسیک شد.
شهرت وی به‌خاطر گردآوری مجموعه‌ای است از نقل‌قول‌ها و گزارش‌های فیلسوفان پیشاسقراطی. نام این اثر "پاره‌های پیشاسقراطی" است که هنوز هم به طور گسترده‌ای مورد استفاده محققان قرار می‌گیرد. این اثر برای اولین بار در سال ۱۹۰۳ منتشر شد، که پس از آن که سه بار توسطِ دیلز مورد تجدید نظر قرار گرفت و گسترش یافت، در نهایت در ویراست پنجم (۱۹۳۴–۷) و ویراست ششم (۱۹۵۲) بوسیلهٔ والتر کرانتز مورد تجدید نظر قرار گرفت.
این اثر که در حال حاضر شامل سه جلد است، برای هرکدام از پیشاسقراطیان هم نقل قول‌های آثار خودشان را که توسط نویسندگان بعدی نقل شده، آورده است، و هم نقل قول‌های موجود در منابع دست دوم.
حکومت اسلامی یا دولت اسلامی در یکی از موارد زیر به کار می‌رود:
گوستاو رادبروخ (؛ – ) حقوقدان و سیاست‌مدار اهل آلمان بود. او در اوایل دوران جمهوری وایمار، وزیر دادگستری آلمان بود. رادبروخ یکی از اثرگذارترین چهره‌های قرن بیستم در زمینهٔ فلسفه حقوق محسوب می‌شود.
رادبروخ در شهر لوبک آلمان متولد شد و در شهرهای مونیخ، لایپزیگ و برلین در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد. او در سال ۱۹۰۱ در آزمون وکالت ("Staatsexamen") پذیرفته شد و یک سال بعد دکترای خود را دریافت کرد.
او در سال ۱۹۰۳ برای تدریس حقوق کیفری وارد دانشگاه هایدلبرگ شد و در سال ۱۹۰۴ به عنوان استاد رشتهٔ حقوق کیفری و فلسفهٔ حقوق در این دانشگاه منصوب شد. در سال ۱۹۱۴، رادبروخ دعوت دانشگاه کونیگسبرگ برای تدریس را پذیرفت و در اواخر همان سال در دانشگاه کیل هم استاد شد.
رادبروخ عضو حزب سوسیال دموکرات آلمان بود و از ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۴ جزو نمایندگان رایشس‌تاگ بود. او در کابینه‌های یوزف ویرت و گوستاف اشترزمان، وزیر دادگستری بود. در دوران وزارت او چند قانون مهم به اجرا گذاشته شد از جمله قوانینی که دسترسی زنان به سیستم دادگستری را ممکن می‌کرد و همچنین قانون حفاظت از جمهوری که پس از ترور والتر راتناو اجرا شد.
در سال ۱۹۲۶، رادبروخ دعوت مجدد دانشگاه هایدلبرگ برای تدریس را قبول کرد و درس‌گفتار افتتاحیهٔ خود را با عنوان «تصویر حقوق از انسان» ("Der Mensch im Recht") در مقام استاد جدید حقوق کیفری در ۱۳ نوامبر ۱۹۲۶ ادا کرد.
پس از به قدرت رسیدن حزب نازی در ژانویهٔ ۱۹۳۳، رادبروخ را به علت فعالیت در حزب سوسیال‌‌ دموکرات سابق، از دانشگاه اخراج کردند. او سال‌های ۱۹۳۶-۱۹۳۵ را در یونیورسیتی کالج آکسفورد گذراند. رادبروخ در این دوران کتاب مهمی به نام «روح قانون انگلیس» ("Der Geist des englischen Rechts") را نوشت هرچند که امکان چاپ آن تا سال ۱۹۴۵ فراهم نشد. طی دوران رژیم نازی، رادبروخ عمدتاً به کارهای فرهنگی و تاریخی پرداخت.
بلافاصله پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵، رادبروخ تدریس را از سر گرفت اما پیش از آنکه بتواند نسخهٔ به‌روزشدهٔ کتاب درسی‌اش در زمینهٔ فلسفهٔ حقوق را تکمیل کند، در سال ۱۹۴۹ درگذشت.
در سپتامبر ۱۹۴۵، رادبروخ مقالهٔ کوتاهی با عنوان «پنج دقیقه فلسفهٔ حقوق» ("Fünf Minuten Rechtsphilosophie") را منتشر کرد که در شکل‌دادن به فلسفهٔ حقوق ارزش‌محور ("Wertungsjurisprudenz") که پس از جنگ جهانی دوم به عنوان واکنشی علیه اثبات‌گرایی حقوقی به کار بسته شد بسیار موثر بود.
کورت کنیسپل (؛ – ) یک نظامی اهل آلمان در دوره رایش سوم و از بهترین تک خال‌های تانک در جنگ جهانی دوم بود.
پاول یوهان آنزلم ریتر فن فویرباخ (زادهٔ ۱۴ نوامبر ۱۷۷۵ - درگذشتهٔ ۲۹ مهٔ ۱۸۳۳) یک حقوق‌دان اهل آلمان بود. او پدربزرگ آنزلم فویرباخ (نقاش) بود.
کارل و لودویک فرزندان او بودند.
گرتروده بزرگ (؛ – ) یک قدیس مسیحی اهل آلمان بود.
ورنا زایلر (؛ زادهٔ ) یک ورزشکار اهل آلمان است.
آلفرد آیزنشتت (; زاده – درگذشته ) عکاس اهل آلمان بود.
هایکه ماکاچ (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، و مجری اهل آلمان است. وی از سال ۱۹۹۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به ، رزیدنت ایول، کتاب‌دزد و "در" اشاره کرد.
یوهان پتر هبل (؛ – ) یک شاعر اهل آلمان بود.
کارل وایپرشت (؛ –) یک فرد نظامی اهل آلمان بود.
آلبرت گورینگ (؛ – ) یک بازرگان اهل آلمان بود. وی برادر کوچکتر هرمان گورینگ بود.
رودولف فن ایرینگ (؛ – ) یک شوالیه اهل آلمان بود.
کورت فن هامرشتاین-اکورد (؛ – ) یک نظامی اهل آلمان و از ۱ نوامبر ۱۹۳۰ تا ۲۷ دسامبر ۱۹۳۳ فرمانده ارتش آلمان بود.
ماکس رابه (؛ زادهٔ ) یک موسیقی‌دان اهل آلمان است. وی از سال ۱۹۹۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
هلموت لنت ۱۳ ژوئن ۱۹۱۸ – ۷ اکتبر ۱۹۴۴) نظامی و خلبان تک‌خال آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم در "لوفت‌وافه" خدمت کرد. او به عنوان نخستین خلبان جنگنده در تاریخ هوانوردی ۱۰۰ پیروزی هوایی شبانه حاصل نمود. به جهت مجموع این موفقیت‌ها، مولدرس جزو یکی از تنها ۲۷ تنی که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها را دریافت کردند بود.
هلموت لنت روز ۱۳ ژوئن سال ۱۹۱۸ در پیرینه زاده شد. پدرش روحانی روحانی بود و ایمان بالای مذهبی را از او به ارث برد. علاقه به پرواز با گلایدر او را به سمت نیروی هوایی سوق داد. بدین شکل سال ۱۹۳۷ به "لوفت‌وافه" پیوست. پس از گذراندن دوره آموزشی و فارق‌التحصیلی با درجه ستوان دوم، در اسکادران ۱ جناح ۷۶ جنگنده سنگین مجهز به هواگردهای دوموتوره مسرشمیت ب‌اف ۱۱۰ قرار گرفت. در پی آغاز جنگ جهانی دوم، لنت نخستین پیروزی هوایی خود را روز ۲ سپتامبر سال ۱۹۳۹ با ساقط کردن یک جنگنده پ‌زت‌ال پ-۱۱ لهستانی به دست آورد. روز ۱۸ دسامبر در یک سورتی دو بمب‌افکن ولینگتون نیروی هوایی بریتانیا را بر فراز سواحل جنوبی دریای شمال سرنگون نمود. لنت با انجام پروازهای پشتیبانی در جریان نبرد نروژ بین ماه‌های آوریل و ژوئن سال ۱۹۴۰ پنج پیروزی هوایی دیگر کسب کرد تا با مجموع هشت پیروزی هوایی به یک خلبان تک‌خال بدل گردد. البته قربانیان او تا این زمان جنگنده‌های دوباله گلادیاتور و بمب‌افکن‌های متوسط با پوشش ضعیف بودند. در ادامه به جناح ۱ شکاری شبانه، نخستین جناح ویژه جنگنده شبانه، منتقل و فرمانده یک اسکادران در آن شد. به هر حال، در ابتدا در حالی که سایر اعضای اسکادران او پیروزی‌هایی به دست می‌آوردند، لنت با ناتوانی در حصول پیروزی هوایی شبانه در یک تنگنای روانی قرار گرفت و به شدت آشفته بود. بدین شکل از این انتقال راضی نبود و می‌خواست به رزم روزانه بازگردد. با این وجود سرگرد ولفگانگ فالک، فرمانده جناح با رابطه شخصی نزدیکی که با او داشت، لنت را متقاعد به ماندن کرد. لنت با کسب مهارت در این زمینه، در نهایت روز ۱۲ مه سال ۱۹۴۱ نخستین پیروزی هوایی شبانه خود را حاصل نمود. تا ماه اوت همان سال شمار پیروزی‌های هوایی شبانه او به ۱۴ مورد رسید. بدین ترتیب روز ۳۰ اوت سال ۱۹۴۱ نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین به ستوان یکم لنت اعطا گردید.
از تابستان سال ۱۹۴۱ با توان رو به افزایش بمباران‌های شبانه بریتانیا و همچنین به‌کارگیری تجهیزات راداری مؤثر در هواگردهای آلمانی، موفقیت‌های لنت شروع به انباشت کرد. لنت ماه نوامبر سال ۱۹۴۱ به فرماندهی گروه ۲ جناح ۲ شکاری شبانه با هواگردهایی دورنیه دو ۲۱۵ب در لیوواردن در هلند منصوب شد. تا روز ۶ ژوئن سال ۱۹۴۲، با ترفیع به درجه سروانی، مجموعاً ۳۵ پیروزی هوایی شبانه در کارنامه داشت. این مقدار تا ماه ژانویه سال ۱۹۴۳ به ۵۰ مورد رسید. روز ۱ اوت همان سال با درجه سرگردی به فرماندهی جناح ۳ شکاری شبانه برگزیده شد. روز بعد شمشیرها به نشان صلیب شوالیه او اضافه گردید. لنت در این زمان با ۶۶ پیروزی هوایی شبانه موفق‌ترین خلبان جنگنده شبانه بود. به هر صورت با ارسال جنگنده‌های رهگیر توسط دشمن برای مقابله با شکاری‌های آلمانی، نبرد هوایی بر فراز رایش جنبه دیگری از دشواری به خود یافت. در یک مورد هواگرد لنت مورد اصابت قرار گرفت و خود او میانه آسمان بیهوش شد. با این حال پیش از آن که هواگرد به زمین برخورد کند به هوش آمد و نجات پیدا کرد. لنت دو بار دیگر در حین شکار شبانه بمب‌افکن‌های دشمن مجروح شد. شب ۱۵ ژوئن سال ۱۹۴۴ لنت به عنوان نخستین خلبان در تاریخ، صدمین پیروزی هوایی شبانه خود را کسب کرد. از این رو روز ۳۱ ژوئیه سال ۱۹۴۴ الماس‌های نشان صلیب شوالیه را دریافت نمود. پاییز این سال سخن از انتخاب او به عنوان ژنرال جنگنده‌های شبانه مطرح شد.
روز ۵ اکتبر سال ۱۹۴۴ لنت با یک هواگرد یونکرس یو ۸۸ در یک پرواز معمول انتقال، از اشتاده به مقصد نوردبروخن به آسمان برخاست. هنگام رسیدن متوجه شد باند اصلی فرود در اثر بمباران دشمن تخریب شده‌است. بدین وادار به فرود در یک باند اضطراری شد. وقتی که هواگرد او با زمین تماس پیدا کرد یکی از موتورهایش از کار افتاد که موجب واماندگی و سقوط گشت. در اثر این حادثه هر چهار سرنشین هواگرد از جمله لنت به شدت مجروح شدند. سه تن دیگر مدت کوتاهی بعد جان باختند. آسیب وارد آمده به پاهای لنت پزشکان را آن داشت که آن‌ها قطع کنند. به هر صورت جراح ارشد با نگرانی از شوک حاصل از قطع عضو، عمل جراحی را به تأخیر انداخت. این مسئله موجب پدیداری عفونت قانقاریا شد و قطع عضو تنها راه نجات لنت به حساب می‌آمد. هلموت لنت روز ۷ اکتبر سال ۱۹۴۴ هنگام عمل جراحی درگذشت.
لنت در طول دوره چهار و نیم ساله خدمت پیش از ۳۰۰ سورتی رزمی به انجام رساند و مجموعاً ۸ پیروزی هوایی روزانه و ۱۰۲ پیروزی هوایی شبانه کسب کرد.
شهرستان میسیسیپی (به انگلیسی: Mississippi County) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
هرمان-برنهارت رامکه (۲۴ ژانویه ۱۸۸۹ – ۴ ژوئیه ۱۹۶۸) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان‌های مختلف را در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. او با نشان دادن مهارت و کسب تعدادی موفقیت بزرگ در رزم‌گاه‌های جبهه شرقی جزو یکی از تنها ۲۷ تنی که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها را دریافت کردند بود.
هرمان-برنهارت رامکه روز ۲۴ ژانویه سال ۱۸۸۹ در شلسویش زاده شد. بین سال‌هاس ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۷ دوره آموزش ملوانی را در نیروی دریایی امپراتوری آلمان گذراند و سپس در چندین کشتی جنگی خدمت کرد. هنگام آغاز جنگ جهانی اول بر عرشه ناو "پرینتس آدالبرت" بود. سال‌های ۱۹۱۵ و ۱۹۱۶ با هنگ ۲ ملوان در سواحل فلاندر به نبرد پرداخت و به درجه گروهبان دومی رسید. در این رزمگاه به شدت زخمی شد و ۱۸ ماه را در بیمارستان بستری بود. سال ۱۹۱۷ به خط مقدم بازگشت و جزوی از گردان تهاجمی ملوانان بود. پیش از پایان جنگ زخم دیگری برداشت و به درجه ستوان دومی نائل آمد.
با پایان جنگ، پس از رهبری یک گروهان در فرایکور و تجربه جراحت سوم، سال ۱۹۱۹ با درجه سروانی به نیروی زمینی رایشسور پیوست و فرمانده یک دسته در هنگ ۱ پیاده‌نظام شد. در دوره میان‌دوجنگ مدتی یک اردوگاه آموزشی در گروس بورن را فرماندهی کرد. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم با درجه سرهنگ دومی فرمانده یک هنگ بود. وارد ستاد لشکر هفتم هوایی و سپس در ماه ژوئیه سال ۱۹۴۰ دانشکده ۳ چترباز در براونشوایک شد. دوره چتربازی را تا ماه اوت در سن ۵۱ سالگی به پایان رساند. روز ۱ اوت با درجه سرهنگی رسما به لوفت‌وافه]] منتقل شد و در ستاد هنگ ۳ چترباز قرار گرفت. مدت کوتاهی بعد هنگ ۱ چترباز رفت و در آن یگان‌های تسلیحات سنگین ایجاد کرد. سال ۱۹۴۱ مسئولیت یگان‌های جذب، ذخیره و آموزش در آرایش نیروهای هوابرد موسوم به سپاه ۱۱ هوایی را بر عهده او نهاده شد.
در جریان حمله به جزیره کرت رامکه هنگ تهاجمی "لوفت‌وافه" در پیاده‌سازی در پایگاه هوایی مالِمه را فرماندهی کرد. به جهت قدردانی از نقش او در عملیات "مرکور" ماه ژوئیه به درجه سرتیپی ترفیع گرفت و روز ۲۱ اوت سال ۱۹۴۱ نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین به او اهدا شد.
پس از چند ماه الحاق به نیروی زمینی ایتالیا جهت کمک به ایجاد لشکر چترباز "فولگوره"، رامکه ماه آوریل سال ۱۹۴۲ به شمال آفریقا فرستاده شد تا تیپ ۱ چترباز را فرماندهی کند. ماه اکتبر با شکست آلمانی‌ها در نبرد العلمین، یگان او در صحرای جنوبی به محاصره افتاد. به هر صورت توانست با عقب‌نشینی بیش از ۱۰۰ کیلومتری به سایر نیروهای خودی برسد. در مسیر یک کاروان دشمن را به غنیمت گرفت و حدود ۱۰۰ اسیر آلمانی و ایتالیایی را نجات داد. به جهت این دستاورد گیره برگ‌های بلوط روز ۱۳ نوامبر سال ۱۹۴۲ به صلیب شوالیه او افزوده شد و روز ۲۱ دسامبر به درجه سرلشکری ترفیع گرفت.
رامکه میانه ماه فوریه سال ۱۹۴۳ مامور به تشکیل لشکر دوم چترباز شد و خود هدایت آن را بر عهده گرفت. در پی انعقاد پیمان جداگانه صلح بین ایتالیا و متفقین نیروهای او ماه سپتامبر در رم فرود آمدند تا نیروهای ایتالیایی را خلع سلاح کنند. در این زمان رامکه در بیمارستان بستری شد. بازگشت او به خدمت تا ماه فوریه سال ۱۹۴۴ به طول انجامید. پس از درگیری کوتاه در اوکراین، لشکر او به برتانی فرستاده شد تا بازسازی شود. برخی از عناصر این لشکر در مقابل پیاده‌سازی متفقین در نرماندی در ماه ژوئن حضور داشتند. رامکه روز ۱۱ اوت به فرماندهی قلعه برست در فرانسه منصوب شد. پادگان قلعه به محاصره دشمن افتاد اما توانست تا روز ۲۰ سپتامبر مقاومت کند. راکمه در در جریان این محاصره به درجه سپهبدی (ژنرال نیروهاب چترباز) ترفیع گرفت و یک روز پیش از تسلیم به شکل همزمان شمشیرها و الماس‌های صلیب شوالیه را دریافت کرد.
رامکه را به یک اردوگاه اسرا در ایالات متحده منتقل کردند. او دو بار از بند گریخت؛ نه به این امید که به اراضی بی‌طرف برسد بلکه افکار عمومی را متوجه بد رفتاری متفقین با اسرای آلمانی کند. ماه دسامبر سال ۱۹۴۶ به فرانسوی‌ها تحویل داده شد. آن‌ها او را سال ۱۹۵۱ به اتهاجم جنایت جنگی محکوم نمودند اما با برانگیخته شدن اعتراضات بین‌المللی آزادش کردند.
سپهبد هرمان-برنهارت رامکه در دوران بازنشستگی در نهایت روز ۵ ژوئیه سال ۱۹۶۸ در کاپْلِن درگذشت.
ماتئوس دانیل پپلمان (؛ – ) یک معمار اهل آلمان بود.
آنتیه تراوه (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل آلمان است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "پاندروم"، "مرد پولادین"، "مجرم"، "۵ روز جنگ" و سریال دارک اشاره کرد.
هاینریش گوستاو رایشنباخ (؛(زاده ۳ ژانویه ۱۸۲۳ - درگذشته ۶ مه ۱۸۸۹)گیاه‌شناس وبهترین متخصص تیره ثعلبیان اهل کشور آلمان بود. پدرش لودویگ رایشنباخ هم یک گیاه‌شناس آلمانی تبار شناخته شده و معروف بود.
لودویگ بوشنر (؛ – ) یک دانشمند در زمینه فیلسوف، فیزیولوژی، و پزشک اهل آلمان بود.
بوشنر در 29 مارس 1824 در دارمشتات به دنیا آمد. او از سال 1842 تا 1848 در دانشگاه گیسن در رشته های فیزیک، شیمی، گیاه شناسی، کانی شناسی، فلسفه و پزشکی تحصیل کرد و در سال 1848 با پایان نامه ای تحت عنوان "مشارکت در نظریه هالریان در مورد سیستم عصبی حرکتی" فارغ التحصیل شد.. پس از آن تحصیلات خود را در دانشگاه استراسبورگ، دانشگاه وورتسبورگ (جایی که نزد رودولف ورشوی بزرگ به تحصیل آسیب شناسی پرداخت) و دانشگاه وین ادامه داد. در سال 1852 او به عنوان مدرس پزشکی در دانشگاه توبینگن مشغول به کار شد. جایی که او اثر بزرگ خود را به نام نیرو و ماده: مطالعات تجربی-طبیعی فلسفی منتشر کرد (نیرو و ماده: مطالعات تجربی، 1855).
بوشنر یکی از اعضای بنیانگذار (بنیاد آلمان آزاد) بود.
اتو ویلهلم هرمان فن آبیش (؛ ۱۱ دسامبر ۱۸۰۶ – ۱ ژوئیه ۱۸۸۶) یک دانشمند در زمینه کانی‌شناسی و زمین‌شناسی اهل آلمان بود.
بلازیوس مرم (؛ – ) یک گیاه‌شناس اهل آلمان بود.
تخت رستم نیمروز سازه ویرانه باستانی در نیمروز در غرب افغانستان است. و در آن جا قلعه مشهور به قلعه رستم قرارداشته است ، که از آن "دروازه قلعه رستم" و دیوارهایش کاملاً تخریب نشده‌ است دروازه قلعه رستم http://mw2.google.com/mw-panoramio/photos/medium/46471643.jpg
این تخت در مرز کشور افغانستان امروزی و کشور ایران امروزی قرار دارد. این تخت آتشکده زرتشتیان بوده.
اریش داگوبرت فن دروگالسکی (؛ ۹ فوریه ۱۸۶۵ – ۱۰ ژانویه ۱۹۴۹) یک جغرافی‌دان اهل آلمان بود.
شهرستان ناساو (به انگلیسی: Nassau County) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آندرئاس بیرنباخر (؛ زادهٔ ) یک ورزشکار ورزش دوگانه اهل آلمان است.
زباستیان کخ (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل آلمان است. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "یک روز خوب برای جان‌سخت"، "زندگی دیگران"، پل جاسوس‌ها، "ناشناس"، "کتاب سیاه"، "در سایه"، "ناپلئون"، "دختر دانمارکی"، "بل کانتو" و "خون‌بهای میلیونر" اشاره کرد.
گوستاف کوسینا (؛ – ) یک زبان‌شناس و باستان‌شناس اهل آلمان بود.
شهرستان فیلیپس (به انگلیسی: Phillips County) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
فریدریش کارل (؛ – ) یک شاهزاده اهل آلمان بود.
کارل کلینگ (; – ) اتوموبیل‌ران فرمول ۱ اهل آلمان بود.
فرای پل آتو (؛ زادهٔ ) مشهور به "پل اتو" یک معمار اهل آلمان بود.
آتو در زیگمار (که از سال ۱۹۵۰ بخشی از کمنیتس محسوب می‌شود) به دنیا آمد. تا قبل از اینکه به‌عنوان خلبان جنگی در سال های آخر جنگ جهانی دوم به نیروی هوایی بپیوندد، مشغول تحصیل معماری در برلین بود. گفته می‌شود که در یک اردوگاه فرانسوی کارآموز بوده است و به خاطر تمرینات مهندسی پرواز و کمبود مصالح و همچنین نیاز مبرم به سکونتگاه، دست به ساختن چادر برای سرپناه شد. بعد از جنگ، به مدت کوتاهی در آمریکا به تحصیل مشغول شد و اریش مندلسون، میس فان در وهه، ریچارد نویترا و فرانک لوید رایت را ملاقات کرد. در ۱۹۵۲ شرکتی خصوصی را در آلمان به راه انداخت. با ساختن پاویون زین اسبی شکلش در نمایشگاه فدرال گاردن در کاسل اولین توجه‌ها را به خود جلب کرد. در سال ۱۹۵۴ در زمینه سازه‌های کششی دکترای خود را دریاقت کرد.
آتو در زمینه سازه‌های غشایی و کششی مهم‌ترین صاحب نظر به شمار می‌رود و یکی از پیشگامان ریاضیات سازه‌ای و مهندسی عمران است. حرفه آتو شباهت بسیاری به آزمایش‌های معماری باکمینستر فولر دارد؛ هر دو در اواخر دهه ۱۹۵۰ در دانشگاه واشنگتن در سنت لوییس به تحصیل پرداختند، هر دو معماران مهمترین پاویون ها در اکسپوی مونترال در سال ۱۹۶۷ بودند، هر دو به سازه‌های فضاکار و کارایی سازه‌ای علاقه‌مند بودند، هر دو تجربه کار با سازه‌های بادی را داشتند. کار هر دو نفر بسیار فراتر از روش‌های سنتی محاسبه تنش‌های سازه‌ای است.
آتو در سال ۱۹۶۴ موسسه سرشناس سازه‌های سبک را در دانشگاه اشتوتگارت پایه‌گذاری کرد و تا زمان بازنشستگی‌اش به عنوان استاد دانشگاه، سرپرست موسسه بود. آثار مهمش از جمله پاویون آلمان غربی در اکسپوی مونترال در سال ۱۹۶۷ و سقف ورزشگاه المپیک مونیخ در سال ۱۹۷۲ است.
آتو همچنان به عنوان یک معمار و یک مهندس فعالیت می کند. یکی از جدیدترین پروژه‌هایش همکاری او با شیگرو بان در پاویون ژاپن در اکسپوی ۲۰۰۰ بود که در آن سقفی را تماماً با سازه‌ای از کاغذ اجرا کردند. همچنین به همراه اس ال راش سقف بازشویی برای پاویون ونزوئلا طراحی کرد.
وی برنده جایزه پریتزکر در سال ۲۰۱۵ شد.
شهرستان ریچلند (به انگلیسی: Richland County) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
کریستیان لئوپولد فن بوخ (؛ – ) یک دانشمند در زمینه زمین‌شناسی اهل آلمان بود.
آوگوست لسکین (؛ – ) زبان‌شناس اهل آلمان بود.
ولفگانگ پترسن ( زادهٔ ۱۴ مارس ۱۹۴۱ – درگذشتهٔ ۱۲ اوت ۲۰۲۲) کارگردان و تهیه‌کننده اهل آلمان بود.
وی با کارگردانیِ فیلم گواهی بلوغ در سریال جنایی «تات‌اورت» (محل جنایت) فعالیت‌های هنری خود را در رشته کارگردانی آغاز کرد. "ناستازیا کینسکی" در این فیلم با بازی در نقش دانش‌آموزی که با معلم خود رابطه‌ای عاشقانه برقرار کرده مطرح شد. فیلم «گواهی بلوغ» را هنوز هم هر از گاهی از شبکه‌های تلویزیونی آلمان پخش می‌کنند.
شهرستان سمینول (به انگلیسی: Seminole County) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
یوهان گئورگ واگلر (؛ – ) یک جانورشناس اهل آلمان بود.
کنراد دودن (؛ – ) یک زبان‌شناس اهل آلمان بود.
گونتر فن هاگنس (؛ زادهٔ ) یک آناتومیست نوآور آلمانی است که عمده شهرت خود را مدیون ابداع یک روش «پلاستیکی‌سازی بافت زنده» و ساختن نمونه‌های آناتومیک به نام پلاستینه کردن است
گئورگ ونتسسلاوس فن کنوبلسدرف (؛ – ) یک معمار اهل آلمان بود.
فردریش ویلهلم راینهولد پیک (آلمانی: Friedrich Wilhelm Reinhold Pieck; زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدار کمونیست اهل آلمان بود. او در شهر گوبن، امپراتوری آلمان به دنیا آمد.
او به سندیکای کارگران شرکت چوب پیوست، سپس عضو حزب سوسیال دموکرات آلمان شد و با دیدن خیانت‌های حزب سوسیال دموکرات به سوسیالیسم، شرایط را برنتابید و در سال ۱۹۱۸ به حزب اسپارتاکیست (کمونیست) آلمان پیوست.
او از شرکت کنندگان انقلاب ۱۹۱۸ آلمان بود. او در سال ۱۹۳۵ و پس از قدرت‌گیری نازی‌ها در آلمان و حمله آنها به عناصر چپ، ابتدا به فرانسه رفت سپس به اتحاد شوروی گریخت و پس از شکست آلمان در جنگ جهانی دوم، با ارتش سرخ به برلین برگشت.
او بلندپایه‌ترین فرد در حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان و از بنیان‌گذاران آن بود. او با پشتیبانی اتحاد جماهیر شوروی، در پاسخ به ایجاد جمهوری فدرال در آلمان غربی، جمهوری دموکراتیک را در ناحیه شرقی آلمان پایه‌ریزی کرد که به آلمان شرقی معروف شد. او اولین رئیس شورای دولت در جمهوری دموکراتیک آلمان بود. رابطه او و استالین بسیار نزدیک بود. او در اصلاحات ارضی در سال ۱۹۵۱ با بولسواف بیروت، رئیس‌جمهور جمهوری خلق لهستان به توافق رسید و مرز جدیدی میان آلمان و لهستان ایجاد شد.
او در سال ۱۹۵۶ با ایجاد ارتش ملی خلق جمهوری دموکراتیک آلمان موافقت کرد.
او از سال ۱۹۴۹ تا زمان مرگش یعنی سال ۱۹۶۰ رئیس شورای دولت آلمان بود.
هانس-پیتر فریدریش (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان است.
شهرستان سامیت (به انگلیسی: Summit County) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
لودویگ آخیم فن آرنیم (؛ – ) یک نویسنده، و شاعر اهل آلمان بود.
هوگو بال (؛ – ) یک نویسنده، و شاعر اهل آلمان بود.
رالف اچ. بائر (؛ با نام اصلی رودلف هاینریش بائر زاده ۸ مارس ۱۹۲۲ – درگذشته ۶ دسامبر ۲۰۱۴) یک مخترع آلمانی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی به عنوان پدر بازی ویدئویی شناخته شده‌است.
او پس از جنگ جهانی دوم وارد صحنه الکترونیک شد و بعد از مدتی فعالیت به ایده بازی کردن روی تلویزیون رسید. او چندی پس از توسعه تعدادی پروتوتایپ و پروانه انحصاری، اولین دستگاه بازی ویدئویی را به بازار ارائه داد.
وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال ملی فناوری و نوآوری شد.
تئوبالد بم (؛ – ) یک مخترع، و آهنگساز اهل آلمان بود.
لوتار بیسکی (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود.
اریک لسر (؛ زادهٔ ) یک ورزشکار ورزش دوگانه اهل آلمان است.
کازیما واگنر ( – )
دختر آهنگساز و پیانیست مجار (Franz Liszt) فرانتس لیست و نویسنده فرانسوی آلمانی سبک رمانتیسم Marie d'Agoult بود.او همسر دوم آهنگساز آلمانی () ریشارد واگنر شد و همراه با او جشنواره بایرویت را به عنوان شوکیس برای کارهای استیج او بنیان گذاری کردند.بعد از فوت واگنر، او زندگی خود را وقف ترویج موسیقی واگنر و فلسفه کرد.مفسران کازیما را به عنوان منبع الهام اصلی برای کارهای اخیر واگنر تلقی می کنند، به خصوص "پارسیفال."
گفته می‌شود او که همسر واگنر آهنگ ساز بزرگ آلمانی بود مورد علاقه نیچه بوده است.راجرز، ن. ، تامپسون، م. (1393). فیلسوفان بدکردار. ترجمه احسان شاه قاسمی. تهران: انتشارات امیرکبیر او قبل از ازداوج با واگنر با یک شخص دیگر ازدواج کرده بود. دختر او هم در زمان ازدواج سابقش به دنیا آمده بود ولی در واقع پدر این دختر واگنر بود. کازیما بعداً از شوهرش جدا شد و با واگنر ازدواج کرد.
میشائل مستلین (؛ – ) یک ریاضی‌دان، و ستاره‌شناس اهل آلمان بود.
نیک هایدفلد (؛ زادهٔ ) یک راننده فرمول یک اهل آلمان است.
مارکوس وینکلهک (؛ زادهٔ ) یک اتوموبیل‌ران فرمول ۱ اهل آلمان است.
شهرستان توماس (به انگلیسی: Thomas County) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
فلیکس هاوسدرف (; – ) توپولوژی‌دانِ آلمانی بود.
شهرستان وابش (به انگلیسی: Wabash County) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شهرستان ویلیامز (به انگلیسی: Williams County) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شهرستان الیگنی (به انگلیسی: Alleghany County) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شهرستان سمینول، فلوریدا (به انگلیسی: Seminole County, Florida) یک سکونتگاه مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در فلوریدا واقع شده‌است.
شهرستان سمینول ۸۹۳٫۵۵ کیلومترمربع مساحت دارد.
شهرستان سمینول، اکلاهما (به انگلیسی: Seminole County, Oklahoma) شهرستانی در ایالات متحده آمریکا است که در اکلاهما واقع شده‌است.
شهرستان سمینول ۱٬۶۶۰٫۱۹ کیلومترمربع مساحت دارد.
شهرستان سامیت، کلرادو (به انگلیسی: Summit County, Colorado) یک سکونتگاه مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در کلرادو واقع شده‌است.
شهرستان سامیت ۱٬۶۰۳٫۲۱ کیلومترمربع مساحت دارد.
شهرستان واباش، ایندیانا (به انگلیسی: Wabash County, Indiana) شهرستانی در ایالات متحده آمریکا است که در ایندیانا واقع شده‌است.
شهرستان ویلیامز در مرز غربی ایالت داکوتای شمالی ایالات متحده، در کنار مونتانا واقع شده است. بر اساس سرشماری سال 2020، جمعیت 40950 نفر بوده است. آن را به پنجمین شهرستان پرجمعیت در داکوتای شمالی تبدیل کرده است. مقر این شهرستان ویلیستون است.این شهرستان۵٬۵۶۳٫۳۳ کیلومترمربع مساحت دارد.
در تاریخ داکوتای شمالی دو شهرستان ویلیامز وجود داشته است. اولین مورد، که در سال 1873 ایجاد شد، در جنوب رودخانه میسوری و در نزدیکی محل امروزی شهرستان های دان و مرسر قرار داشت. این شهرستان از طریق ایالت داکوتای شمالی به حیات خود ادامه داد، و در حالی که دومین شهرستان ویلیامز در سال 1891 ایجاد شد. بخشی از قلمرو آن توسط شهرستان مرسر جذب شد و بقیه به یک قلمرو سازمان‌یافته بازگردانده شد.
دومین شهرستان ویلیامز توسط قوه مقننه داکوتای شمالی در 2 مارس 1891 از شهرستان های قبلی بوفورد و فلانری که منحل شده بودند ایجاد شد. حکومت این شهرستان در 8 دسامبر 1891 سازماندهی شد. مرزهای این شهرستان در سال 1910 تغییر کرد، زمانی که بخشی از قلمرو آن برای ایجاد شهرستان Divide ضمیمه شد. مرزهای آن از آن زمان تاکنون بدون تغییر باقی مانده است.
این شهرستان به نام اراستوس اپلمن ویلیامز، یک مهاجر اروپایی-آمریکایی که در مجلس قانونگذاری منطقه داکوتا و مجلس قانونگذاری داکوتای شمالی خدمت می کرد، نامگذاری شده است.
https://en.wikipedia.org/wiki/Williams_County,_North_Dakota
آرنولد تسوایگ (؛ – ) یک رمان‌نویس اهل آلمان بود.
نیکلاوس تْسینتسِندُرف (; – ) اصلاحگر دینی و اجتماعی، و کشیش اهل آلمان بود.
زابینه کاتارینا لیزیکی (؛ زادهٔ ۲۲ سپتامبر ۱۹۸۹) یک تنیس‌باز اهل آلمان است.
اتو فن هابسبورگ (، زاده – درگذشته ) با عنوان سلطنتی آرشیدوک اتوی اتریش، آخرین ولیعهد اتریش-مجارستان از ۱۹۱۶ تا فروپاشی آن در ۱۹۱۹ بود. او مدعی تاج و تخت، رئیس خاندان سلطنتی هابسبورگ-لورن، و شوالیهٔ نشان پشم زرین پس از مرگ پدرش، کارل یکم در ۱۹۲۲ بود.https://www.nytimes.com/2011/07/05/world/europe/05hapsburg.html Otto von Hapsburg, a Would-Be Monarch, Dies at 98]Habsburg: Last heir to Austro-Hungarian empire dies
اتو بزرگ‌ترین پسر کارل یکم (آخرین امپراتور اتریش و پادشاه مجارستان) و زیتا ماریا و سومین نفر خانواده برای رسیدن به سلطنت با عنوان آرشیدوک اتوی اتریش، شاهزاده مجارستان، بوهم و کرواسی بود. با نشستن پدرش بر تخت سلطنت در ۱۹۱۶، او نیز احتمالاً امپراتور می‌شد. از آنجا که پدرش هرگز عقب ننشست، خود اتو، خانواده‌اش و قانونگراهای اتریشی-مجار او را امپراتور بر حق از ۱۹۲۲ می‌شناختند.Death of former 'kaiser in exile' and last heir to Austro-Hungarian throne
از سالهای ۱۹۳۰ اتو در سیاست اتریش و اروپا فعال بود. تلاش او هم در بازسازی هابسبورگ و هم در وحدت اروپا بود، و در عین حال کاملاً از ملی‌گرایی منزجر و مخالف سرسخت نازیسم و کمونیسم بود. از او به عنوان یکی از رهبران مقاومت اتریش نام برده می‌شود. پس از آنشلوس در ۱۹۳۸ که سلطنت‌طلبان در اتریش تحت مجازات شدید قرار می‌گرفتند و به‌وسیله نازی‌ها به مرگ محکوم می‌شدند اتو اروپا را به مقصد آمریکا ترک کرد.Die beliebtesten Irrtümer zur Monarchie
اتو فن هابسبورگ در سالهای ۱۹۵۷–۱۹۷۳ معاون رئیس، در ۱۹۷۳–۲۰۰۴ رئیس اتحادیه بین‌المللی پان اروپایی و در ۱۹۷۹–۱۹۹۹ از جانب اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن نماینده پارلمان اروپا بود. به‌عنوان نماینده پارلمان اروپا اتو یک کرسی خالی برای کشورهای آن سوی پرده آهنین به شکل سمبلیک در نظر گرفت. به عنوان آغازگر مشترک پیک‌نیک پان‌اروپایی، اتو نقش برجسته‌ای در انقلاب‌های ۱۹۸۹ ایفا کرد. او حامی‌ای قوی برای عضویت کشورهای اروپای شرقی و مرکزی در پارلمان اروپا بود. او یک روشنفکر بنام بود و کتابهای متعددی در امور تاریخی و سیاسی نوشت. اتو به همراه روبر شومان، کنراد آدناور و آلچیده د گاسپری یکی از معماران ایده اروپایی و ادغام اروپا قلمداد می‌شود.
اتو در سال ۱۹۱۸ تبعید شد و عمدتاً در اسپانیا بزرگ شد. مادرش که یک کاتولیک معتقد بود او را بر طبق برنامه آموزشی قدیم اتریش-مجارستان تربیت کرد و او را برای اینکه یک پادشاه کاتولیک بشود آماده ساخت. در تبعید او در سویس، مادیرا، اسپانیا، بلژیک، فرانسه، ایالات متحده و بالاخره از ۱۹۵۴ تا پایان عمر در بایرن آلمان در "ویلا استریا" زندگی کرد. در زمان مرگش او شهروند آلمان، اتریش، مجارستان و کرواسی بود. ضمن اینکه قبلاً بدون تابعیت دوژور و دفاکتو بود و گذرنامهٔ موناکو، شوالیه‌های مالت و اسپانیا را داشت. در سال ۱۹۶۱ فرانسیسکو فرانکوی اسپانیا تاج را به او پیشنهاد کرد، او امتناع کرد و در نتیجه خوان کارلوس از دودمان بوربونها به جای او جایگزین فرانکو شد.
مراسم تشییع جنازه او در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۱ در کلیسای جامع سنت اشتفان در وین انجام شد. او در گورابهٔ سلطنتی در وین به خاک سپرده شد و قلبش در آرامگاه صومعه پانونهالما دفن شد.
آوگوست گریسباخ (؛ – ) یک دانشمند اهل آلمان بود.
کارل لودویگ ویلدنف (؛ – ) یک داروساز، و گیاه‌شناس اهل آلمان بود.
یوهانس مولر فن کونیگزبرگ (؛ – ) یک ریاضی‌داندکتر غلامحسین مصاحب مقاله‌ای دارد با عنوان «کشف‌القناع یا اولین کتاب مثلثات»، ابتدای مقاله می‌نویسد: «اروپایی‌ها تا شصت سال پیش طرح مسایل مثلثاتی را به صورت یک علم جداگانه به رگیومنتانوس از ریاضی‌دان‌های قرن پانزدهم میلادی نسبت می‌دادند. ولی چاپ یکی از آثار خواجه نصیرالدین توسی موسوم به کشف‌القناع ثابت کرد که دویست سال قبل از رگیومنتانوس، این دانشمند بزرگ ایرانی مثلثات را به صورت رشته مستقلی از ریاضیات درآورده و کتاب جامع و نفیسی در باب آن تالیف کرده است.»، اخترشناس، و اختربین، مترجم و اسقف کاتولیک اهل آلمان بود.
از جمله کارهای او رصد دنباله‌دار سال ۱۴۷۲ و تلاش برای اندازه‌گیری فاصله و اندازهٔ آن بود.
اسوالد آخنباخ (؛ – ) یک نقاش اهل آلمان بود.
آندرئاس آخنباخ (؛ – ) یک نقاش اهل آلمان بود.
یاکوب میشائل راینهلد لنتس (؛ ۲۳ ژانویهٔ ۱۷۵۱ – ۴ ژوئن ۱۷۹۲) یک نویسنده، و شاعر اهل آلمان در منطقه بالتیک بود.
کلمنس آوگوست گراف فن گالن (؛ – ) یک قدیس مسیحی اهل آلمان بود.
کورت آیسنر (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود.
یوهان کریستف گتشد (؛ – ) یک نویسنده اهل آلمان بود.
ماگدالنا نوینر (؛ زادهٔ ) یک ورزشکار ورزش دوگانه اهل آلمان است.
آوگوست وایسمان (؛ – ) یک دانشمند اهل آلمان بود.
یوهان گئورگ هامان (؛ – ) مترجم و الهی‌دان لوتری آلمانی بود، که در کونیگسبرگ زاده شد و در دانشگاه کونیگسبرگ الاهیات خواند. هرچند با ناتمام گذاشتن دانشگاه، به سراغ کارهای دفتری رفت اما همواره به فلسفه می‌پرداخت و هرچند در این زمینه شغلی رسمی و کرسی استادی نداشت، اما نوشته‌هایش سخت مورد توجه دانشوران و فیلسوفان هم روزگارش بود.https://plato.stanford.edu/entries/hamann/ برگردان آلمانی او از کتاب‌های دیوید هیوم بود، که دوست و هم‌شهریش، کانت را واداشت که بگوید «هیوم مرا از خواب جزمی بیدار کرد.»
نیکلای هارتمان (؛ – ) فیلسوف آلمانی بود.Nicolai Hartmann Society
پاول ناترپ (؛ – ) یک فیلسوف اهل آلمان بود.
آلفرد وبر (؛ – ) یک جغرافیدان و اقتصاددان اهل آلمان بود.
الکساندر گوتلیب باومگارتن (؛ – ) یک فیلسوف اهل آلمان بود. وی در زیباشناسی شهرت داشت.
"تأملاتی در باب شعرسرایی" (۱۴۰۱). ترجمهٔ مهدی کردنوغانی. مشهد: کتابکدهٔ کسری.
هانس فایهینگر (; – ) یک فیلسوف اهل آلمان بود.
رودلف کارناپ (; زاده – درگذشته ) یک فیلسوف اهل آلمان بود که قبل از ۱۹۳۵ در اروپا و پس از آن در ایالات متحده فعال بود. او یکی از اعضای مهم حلقهٔ وین و طرفدار پوزیتیویسم منطقی بود.
رودلف کارناپ برخلاف ریچارد فون میزز معتقد بود که حساب احتمالات و مفهوم احتمال شرطی در بسیاری گزاره‌ها و نظریه‌ها کاربرد دارد.
زباستیان نرتس (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان است.
اشتفان هایم (؛ – ) یک رمان‌نویس اهل آلمان بود.
هانس فالادا (؛ – ) یک نویسنده اهل آلمان بود.
تخت رستم (فارس) نام بنایی نیمه کاره است که در ۴ کیلومتری شمال غربی تخت جمشید و در ۵۰۰ متری نقش رجب جای گرفته‌است. این بنا نخستین بار از سوی لرد کرزن با دقت هوشمندانه ای بیان شد و پس از آن هرتسفلد، اشمیت، کلایس و دیگران آن را واکاوی کردند. هرتسفلد از این بنا به آرامگاه کمبوجیه پسر کورش بزرگ یاد کرده‌است که وی در شامات سوریه نابهنگام مرده و کار بنا ناتمام مانده‌است. بنای یاد شده در کنار رودخانه پلوار است که از دو ردیف سکوی سنگی درست شده و اندازه‌های آن و چینش سنگ‌ها به آرامگاه کورش بزرگ بسیار نزدیک است، گویی هر دو بنا را یک معمار بوده‌است. این بنا به "تخت گوهر" هم شهرت دارد.https://www.google.de/maps/dir/تخت+رستم/Naqsh-e-Rostam,+Iran/@29.9779758,52.8715321,15z/data=!3m1!4b1!4m13!4m12!1m5!1m1!1s0x0:0xbde65f403892d72e!2m2!1d52.881345!2d29.967111!1m5!1m1!1s0x3fade2b4ce6cbf07:0x20aa3c5471a68dc8!2m2!1d52.874846!2d29.988804http://mapcarta.com/13126080
کریستیان گتفرید ارنبرگ (؛ زاده ۱۹ آوریل ۱۷۹۵ – درگذشته ۲۷ ژوئن ۱۸۷۶) یک حشره‌شناس، جانورشناس، گیاه‌شناس و زیست‌شناس در زمینه تاریخ طبیعی اهل آلمان بود.
هاینریش کورنلیوس آگریپا یک کیمیاگر اهل آلمان بود.
امیل دو بوآ ریمون (؛ ۷ نوامبر ۱۸۱۸ – ۲۶ دسامبر ۱۸۹۶) یک دانشمند در زمینه فیزیولوژی و الکتروفیزیولوژی اهل آلمان بود.
در ۱۸۸۰ بوا-ریمون سخنرانی مشهوری در فرهنگستان علوم پروس با پیش رو قرار دادن هفت معمای جهان ایراد کرد، او برای تعدادی از این معماها بیان داشت که نه علم و نه فلسفه هرگز نمی‌توانند توضیحی برایشان پیدا کنند. او به‌ویژه با اشاره به نکتهٔ محدودیت مفروضات مکانیکی دربارهٔ طبیعت در برخورد با مسائل قطعی آنها را متعالی مطرح کرده‌است، لیست هفت معما:
در خصوص شماره‌های ۱، ۲ و ۵ اذعان کرد: ما نمی‌دانیم و نخواهیم دانست.
شهرستان بارتون (به انگلیسی: Barton County) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
هانس دلبروک (; – ) یک تاریخ‌نگار اهل آلمان بود. وی یکی از اولین تاریخ نگاران نظامی مدرن بود که شیوه پژوهش وی بر پژوهش انتقادی منابع تاریخی، بهره‌گیری از دیسیپلین‌های کمکی مانند جمعیت‌شناسی و اقتصاد جهت تکمیل بررسی‌های خود و قیاس ادوار تاریخی با یکدیگر مبتنی بود؛ به این هدف که سیر تکامل نهادهای نظامی را درک کند.
نوشته‌های دلبروک عموماً حول و حوش تاریخ هنر جنگ دور می‌زند؛ مهمترین اثر وی Geschichte der kriegskunst im rahmen der politischen geschichte(تاریخ هنر جنگ در چهارچوب تاریخ سیاسی) در چهار جلد است؛ جلد سوم در ۱۹۲۰ منتشر گردید. سایر آثار وی عبارتند از Die Perserkriege und die Burgunderkriege(جنگ‌های پارسی و بورگوندی، چاپ 1887) Die Strategie des Perikles "erläutert die Strategie Friedrichs des Grossen(استراتژی پریکلس که با استراتژی فردریش کبیر تشریح شده‌است؛ چاپ ۱۸۹۰) و Das Leben des Feldmarschalls Grafen Neithardt von Gneisenau(زندگی فیلد مارشال کنت نایتهارت فون گنایزنو؛ چاپ ۱۸۹۴)."
دلبروک در برگن در جزیرهٔ روگن زاده شد؛ در دانشگاه هایدلبرگ و دانشگاه بن درس خواند. به عنوان سرباز در جنگ فرانسه و پروس شرکت نمود و در ۱۸۷۴ برای چند سالی مربی و آموزشگر پرنس والدمار فون پروس، جوانترین فرزند فریدریش سوم (امپراتور آلمان) که تنها یازده سال عمر نمود، شد. از ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۳ در رایشس‌تاگ خدمت کرد و در این سال یکی از مؤلفین مجله برجستهٔ Preussische "Jahrbücher یا «سالنامه پروسی» شد." "در ۱۸۸۹ نیز متصدی همین انتشارات شده و تا ۱۹۲۰ در همین سمت به کار ادامه داد." در ۱۸۸۵ پروفسور تاریخ مدرن در دانشگاه برلین شد، جایی که درس گفتارهای مشهوری ارائه کرد. از ۱۸۸۴ تا ۱۸۹۰ عضو رایشستاگ بود. دلبروک با جدیت در برابر سیاست دولت پروس مبنی بر ستیز با لهستانی‌ها و دانمارکی‌ها مخالفت می‌کرد؛ مخالفتی که دو مرتبه جریمه نقدی به عنوان یک استاد دانشگاه و شهروند پروسی را برایش به ارمغان آورد. نقش وی به عنوان مؤلف «سالنامهٔ پروسی» فرصتی برای بهبود روابط دیپلماتیک با روسیه ایجاد کرد. این موضوع سبب شد فردی به نام پائول رورباخِر مأموریت یابد ایدهٔ نزدیکی به روسیه را مورد کنکاش قرار دهد. اما در ۱۸۹۰ نتایج تحقیق و تفحصات وی سبب پایه‌ریزی سیاست خارجی نژادگرایانه ای مبنی بر تجزیه سرزمین روسیه و اشغال قلمروهای اسلاوی آن شدند. در جنگ جهانی اول وی از نقطه نظر تاکتیکی و نه اخلاقی مخالف سرسخت ایدهٔ جنگ نامحدود زیردریایی (ایدهٔ ژنرال لودندورف که جهت تلافی محاصره انگلستان علیه آلمان بود) بود و هیچگاه این عقیده خود را پنهان نمی‌کرد که چنین ایده ای ایالات متحده را به جنگ با آلمان می‌کشاند. او یکی از اعضای هیئت مذاکره کنندهٔ آلمان در کنفرانس صلح ورسای بود که در پایان جنگ تشکیل شد. در آنجا، تلاش اصلی وی این بود که ثابت کند آلمان به تنهایی مقصر وقوع جنگ نبوده‌است. او در برلن درگذشت؛ وی برادر مکس امیل یولیوس دلبروک شیمی‌دان مشهور و پدر مکس دلبروک برنده جایزهٔ نوبل فیزیولوژی در ۱۹۶۹ بود.
تلاش‌های دلبروک این بودند که تاریخ نظامی (به‌طور اخص) در چهارچوب کلی تاریخ (به‌طور اعم) قرار داده شود. وی به جنگ به مثابهٔ جزء فرهنگی جوامع می‌نگریست؛ جزئی که تابع تکامل بشریت بوده و از اقتصاد و نظام سیاسی اثر می‌پذیرد. کارهای وی برای مدتی به زبان انگلیسی ترجمه نشده بودند، برای همین اعتبار و شهرت وی در میان نظریه پردازان نظامی کشورهای انگلیسی زبان به قدر احترام یا اهمیت کارل فون کلاوزویتس نبود.
نتایج عجیبی که وی از جنگ‌های باستانی گرفت، علم تاریخ‌نگاری را به چالش کشاند، به حدی که کوشید نشان دهد در منابع باستانی، راجع به آمار و ارقام ارتش‌های دوران باستان اغراق شده‌است و این که بر خلاف آنچه در بسیاری از نوشتارها گفته شده‌است، فاتح یک جنگ معمولاً نیروهای بیشتری نسبت به طرف مغلوب داشته‌است. متعاقباً وی تفاسیر بسیار متفاوتی از نبردهای مشهور تاریخ از جمله نبرد گوگمل، نبرد ماراتون و نبرد زاما به دست داده‌است؛ در مورد آخر، او نتیجه گرفته‌است که برتری اغراق شدهٔ رومیان بر بربرها بیش از این که از دیسیپلین (انضباط) و تاکتیک‌های خالص آنها سرچشمه گیرد، ناشی از پشتیبانی لجستیکی برترشان بوده‌است. رومیان قادر بودند ارتش‌هایی در مقیاس عظیم به صحنهٔ نبرد بیاورند در حالی که بربرها نمی‌توانستند در شمار با آنها برابری کنند.
نتایجی که وی از جنگ‌های قرون وسطایی می‌گیرد، بیشتر بحث‌برانگیز هستند. او میان شوالیه‌ها، جنگجویان سواره، و سواره نظامی که متشکل از انبوهِ سازمان یافتهٔ سواره‌های جنگجو بود، تفاوت می‌گذارد. او جنگجویان قرون وسطایی را به مثابهٔ جنگجویانی مستقل، ناتوان در همکاری با یکدیگر و شکل‌دادن واحدی یکپارچه، و فاقد هرگونه اهمیت تاکتیکی قاطع در نظر گرفت. نتایج وی توسط پژوهشگران اخیر مانند جی اف فربروگن بلژیکی مورد آزمایش و صحت یابی قرار گرفتند.
در مورد جنگ مدرن، دلبروک به عقاید کارل فون کلاوزویتس رجوع می‌کرد، به گونه ای که میان دو نوع استراتژیِ ممکن تفاوت قائل می‌شد: پژمردن (تلف و خسته کردن یا exhausting) دشمن، و دیگری خلع سلاح(throwing down) دشمن؛ البته از روی غلط به ترتیب با کلمات attrition به معنای فرسایش و annihilation به معنای نابودی قطعی اشتباه گرفته می‌شوند. سرچشمهٔ این دو استراتژی به تمییز گذاری کلاوزویتس بین استراتژی‌های با هدف تعقیب اهداف محدود و استراتژی‌های با هدف بی دفاع کردن دشمن از نظر نظامی بازمی‌گردد؛ البته استراتژی دوم اغلب با مفهوم جنگ تمام‌عیار که در طول جنگ جهانی اول مورد اعتقاد لودندورف بود و دلبروک همواره آنرا رد می‌کرد، خلط می‌شود. گزینش میان این دو استراتژی بستگی به سرشت اهداف سیاسی، محدودیت‌های فعلی سیاسی و اقتصادی و تعداد نیروها دارد. وی معیار تحلیل خود را به جنگهای فردریش کبیر پیوند زد و نتیجه گرفت که قلت عددی نیروهای وی باعث شد پروسیان استراتژی پژمردن(exhausting) را به کار بندند.
پژوهش‌های وی اما تا حدودی جنگ‌های اسپانیایی را نادیده گرفتند. در جنگ اول جهانی او قویاً با اندیشه‌های راهبردی (استراتژیکی) کشورش مخالف بود و تأکید داشت که بهتر است به دنبال پیروزی در شرق بوده اما در غرب به اهداف جزئی بسنده کرده و آنگاه صلح را تعقیب کنند. این مثالی است از اصل کلی وی که اظهار می‌داشت: مانورهای سیاسی و نظامی می‌بایستی با یکدیگر یکپارچه شوند.
اویگن کارل دورینگ (؛ ۱۲ ژانویهٔ ۱۸۳۳ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۲۱) یک اقتصاددان و فیلسوف اهل آلمان بود که از منتقدین کارل مارکس و فردریش انگلس بود.
کتاب آنتی دورینگ اثر انگلس در جواب دیدگاه‌ها و انتقادات دورینگ به مارکسیسم است.
دورینگ در برلین، پروس به دنیا آمد. پس از تحصیلات حقوقی، او تا سال ۱۸۵۹ در برلین به عنوان وکیل مشغول به کار شد. ضعف چشم، که به نابینایی کامل ختم شد، باعث شد تا تحصیلاتی را آغاز کند که نامش اکنون با آن مرتبط است. در سال ۱۸۶۴استاد دانشگاه برلین شد، اما در اثر نزاع با استادی دیگر، در سال ۱۸۷۴ از مجوز تدریس محروم شد.
از آثار او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
سرمایه و کار (۱۸۶۵)؛ ارزش زندگی (۱۸۶۵)؛ دیالکتیک طبیعی (۱۸۶۵); تاریخ انتقادی فلسفه (از آغاز تا به امروز) (۱۸۶۹); تاریخ انتقادی اصول کلی مکانیک (۱۸۷۲)، یکی از موفق‌ترین آثار او. دوره اقتصاد ملی و اجتماعی (۱۸۷۳); دوره فلسفه (۱۸۷۵)، با عنوان در نسخه بعدی فلسفهٔ ولقعی؛ منطق و فلسفه علم (۱۸۷۸); و جایگزینی دین با چیزی کاملتر (۱۸۸۳). او همچنین کتاب «مسئله یهودیان به عنوان یک مسئله نژادی، اخلاقی و فرهنگی» را منتشر کرد (۱۸۸۱).
او زندگینامه خود را در سال ۱۸۸۲ تحت عنوان "ماده، زندگی و دشمنان" منتشر کرد. ذکر Feinde ("دشمنان") جالب است. فلسفه دورینگ مدعی است که به‌طور قاطع فلسفه واقعیت است. او در تقبیح هر چیزی که مانند عرفان، سعی در پنهان کردن واقعیت دارد، پرشور است. او به قول مورخ کارلتون جی اچ هیز «تقریباً لوکریتی در خشم خود علیه دین» است که راز جهان هستی را از نگاه مستقیم ما بیرون می‌کشد. جانشین او برای دین آموزه‌ای است که از بسیاری جهات شبیه به اوت کنت و لودویگ آندریاس فویرباخ است که او در احساسات گرایی خود به آنها شباهت دارد.
گفته می‌شود که دیدگاه‌های اقتصادی دورینگ عمدتاً از دیدگاه فردریش لیست سرچشمه می‌گیرد. در مورد مسائل دیگر، به ویژه نگرش آنها نسبت به یهودیان، این دو مرد نظرات بسیار متفاوتی داشتند.
او در طول زندگی حرفه ای خود «عمیقا» تحت تأثیر شوپنهاور بود. نظرات دورینگ پس از اولین حضورش به عنوان نویسنده به‌طور قابل توجهی تغییر کرد. کار قبلی او، Natürliche Dialektik (دیالکتیک طبیعی)، کاملاً روحیهٔ فلسفه انتقادی است. او بعداً در حرکت خود به سوی پوزیتیویسم، که با انتشار کتاب «تاریخ انتقادی فلسفه» (Kritische Geschichte der Philosophie) آغاز شد، جدایی پدیده از ناپدید امانوئل کانت را رد کرد و مدعی شد که عقل ما قادر به درک کل واقعیت است. این کفایت فکر برای اشیا به این دلیل است که جهان فقط یک واقعیت دارد، یعنی ماده. مهم این است که ما باید به دنبال توضیح هر دو حالت آگاهانه و فیزیکی باشیم. اما در منظومه او، ماده با معنای رایج درک نمی‌شود، بلکه با مفهومی عمیق‌تر به عنوان زیربنای تمام وجود آگاهانه و فیزیکی قابل درک است. و بنابراین قوانین هستی با قوانین اندیشه یکی می‌شوند. دورینگ در این سیستم ایده آلیستی جایی برای غایت‌شناسی پیدا می‌کند. او معتقد است که غایت طبیعت، تولید نژادی از موجودات آگاه است. از اعتقادش به‌غایت‌شناسی معمای درد او را منصرف نمی‌کند. به عنوان یک خوشبین مصمم، او ادعا می‌کند که درد وجود دارد تا لذت را در تسکین آگاهانه بیاندازد.
دورینگ در اخلاق از اوت کنت پیروی می‌کند و همدردی را پایه و اساس اخلاق قرار می‌دهد. در فلسفه سیاسی، او یک کمونیسم اخلاقی را آموزش می‌دهد و به اصل داروینیسم اجتماعی هربرت اسپنسر حمله می‌کند. در علم اقتصاد، او را بیشتر با دفاع از نویسنده آمریکایی اچ.سی. کری می‌شناسند، که هم با نظریه ارزشش که هماهنگی نهایی منافع سرمایه داران و کارگران را پیشنهاد می‌کند، او را جذب می‌کند. و همچنین با دکترین اقتصاد سیاسی ملی او، که از حمایت حمایت می‌کند به این دلیل که اخلاق و فرهنگ یک مردم با کامل کردن سیستم صنعتی آن در داخل مرزهای خود ارتقا می‌یابد. میهن‌پرستی او پرشور، اما محدود و منحصر به فرد است. او فردریک کبیر را بت کرد و یهودیان، یونانیان و گوته جهان وطن را محکوم کرد. نوشته‌های او واضح و صریح توصیف شده‌است، «هرچند که با تکبر و بداخلاقی مخدوش شده‌اند، اما نارسایی‌هایی که ممکن است به دلیل رنج جسمانی او کاهش یابد.
او عمدتاً در میان انگلیسی‌زبان‌ها به خاطر انتقاد انگلس از دیدگاه‌هایش در کتاب "آنتی دورینگ: انقلاب آقای یوگن دورینگ در علم" به یاد می‌آید. انگلس "آنتی‌دورینگ" خود را در مخالفت با عقاید دورینگ نوشت که در میان سوسیال دموکرات‌های آلمان شاگردانی پیدا کرده بود. او همچنین برجسته‌ترین نماینده سوسیالیسم آن دوره است که توسط نیچه در آثار بعدی خود مورد حمله قرار گرفت. بیشتر آثار دورینگ به زبان انگلیسی در دسترس نیست، جدای از کار او در مورد مسئله یهودی.
«ماتریالیسم قهرمانانه» مشخصه فلسفه دورینگ بود. او به سرمایه‌داری، مارکسیسم، و سازماندهی مسیحیت و یهودیت حمله کرد. بسیاری از محققین معتقدند که اختراع یهودستیزی نیمه‌مدرن دورینگ به تئودور هرتزل را قانع کرد که صهیونیسم تنها پاسخ است:
هرتزل بارها و بارها در یادداشت‌های روزانه و مکاتبات خود به این موضوع اذعان داشت: «من با یهودستیزی در جایی که سرچشمه گرفت - در آلمان و اتریش - مبارزه خواهم کرد. او شجره نامه یهودی‌ستیزی مدرن و نژادپرستانه را در نوشته‌های دانشمند علوم اجتماعی آلمانی دکتر یوگن دویرینگ در دهه ۱۸۹۰شناسایی کرد.
فردریش لیست
گرگور اشتراسر (; – ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود. وی از اعضای بلندپایه حزب نازی بود و از بزرگترین رقبای آدولف هیتلر محسوب می‌شد. وی در اواخر سال ۱۹۳۲ از دنیای سیاست کنار رفت و در شب دشنه‌های بلند به قتل رسید. عقاید و نظریات او و برادرش باعث شکاف بزرگی میان نازیها شد. برخی افراد کابینه هیتلر گرایش‌هایی به سمت اشتراسریسم داشتند.
اتو اشتراسر (؛ – ) یک خبرنگار اهل آلمان بود. وی به همراه برادرش گرگور اشتراسر از اعضای حزب نازی بود. ایده‌های سوسیالیستی جدید وی و برادرش موجب شکوفا شدن اقتصاد نازیسم شد به طوری که وزیر اقتصاد آلمان نازی یعنی دکتر «شاخت» از ایده‌های آن دو نفر بهره گرفت و گرایش‌هایی به سمت اشتراسریسم داشت.
زیمون ماریوس (؛ – ) یک دانشمند در زمینه اخترشناسی اهل آلمان بود.
اوگوست اشلایشر (؛ – ) یک زبان‌شناس اهل آلمان بود.
آدولف اویگن فیک (; زاده – درگذشته ) یک فیزیولوژیست و زیست‌فیزیک‌دان اهل آلمان بود.
لودویگ کویده (; – ) یک مورخ و سیاستمدار آلمانی و صلح طلب بود که عمدتاً به خاطر انتقادات تندش به امپراتور آلمان ویلهلم دوم شناخته می‌شود.طول عمر سیاسی کویده چهار دوره مختلف تاریخ آلمان را در بر می‌گیرد: بیسمارک (تا سال ۱۸۹۰)؛ امپراتوری هون تسولرن تحت ویلهلم دوم (۱۸۱۸–۱۹۸۸)؛ جمهوری وایمار (۱۹۱۸–۱۹۳۳)؛ و در نهایت، آلمان نازی. در سال ۱۹۲۷، او موفق به کسب جایزه صلح نوبل شد.
هرمان کوهن (; – ) یک فیلسوف یهودی اهل آلمان و یکی از بنیانگذاران مکتب نئوکانتیانیسم ماربورگ بود، و اغلب او را «احتمالاً مهم‌ترین فیلسوف یهودی قرن نوزدهم» می‌دانند.