moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
رکس پس از آنکه تمام پایگاه‌های دشمن را تصرف کرد و دانشمندان را آزاد کرد، با دستیار اسلوان، دکتر کارلایل مبارزه می‌کند که با استفاده از خون اژدها توانسته انسان‌ها را به نوعی زامبی بدل کند و خودش آن‌ها را «مرده‌های دونده» می‌نامد. پس از آنکه رکس سربازان کارلایل و اژدهاهایش را می‌کشد، هوش مصنوعی کارلایل که از بدرفتاری‌های او به ستوه آمده، کارلایل را به قتل می‌رساند.
رکس سپس به یک بعد موازی دیگری می‌رود و با سربازهای «مرده‌های دونده» اسلوان مبارزه کرده و قدرت خویش را می‌آزماید. پس از پیروزی در برابر آن‌ها، می‌تواند یک سلاح جدید به نام کیل‌استار به دست می‌آورد که یک اسلحه‌ی لیزری است که بر مچ فرد نصب می‌شود و با آن می‌تواند به بهای کم شدن انرژی زندگی خود، اسلوان را شکست دهد. در حین تمرین، رکس و دکتر دارلینگ با هم رابطه برقرار می‌کنند و صبح روز بعد متوجه می‌شود که او را ربوده‌اند. رکس با عصبانیت به پایگاه اسلوان رفته و در آنجا به کمک اسحه‌ی جدیدش و بعدتر یک اژدهای سایبری اهلی شده قتل عام به پا می‌کند.
رکس با اسلوان رو به رو می‌شود، اما چون خود اسلوان برنامه‌نویسی او را انجام داده، نمی‌تواند به او حمله کند. با این وجود خاطرات انسانی دکتر دارلینگ و اسپایدر که در وجودش هست می‌تواند برخلاف طبیعت رباتیکش، قدرتش را بازیابی کند و دستش را درون سینه‌ی اسلوان کرده و با روشن‌کردن کیل‌استار او را به قتل می‌رساند. بلافاصله پس از کشته شدن اسلوان، دکتر دارلینگ پدیدار شده و می‌گوید که رکس توانسته تمام نقشه‌های اسلوان را نابود کند. سپس به همراه هم به نظاره‌ی نابودی پایگاه اسلوان می‌نشینند و در آخر تنها نگاه خبیثانه و مرموز دارلینگ را در دوربین می‌بینیم.
هَل هری مگی اسپارکس سوم (زاده ۲۵ سپتامبر ۱۹۶۹) هنرپیشه، صداپیشه، کمدین، موسیقی‌دان، مجری و تحلیل‌گر آمریکایی است. او بیش‌تر برای نقش‌آفرینی در مجموعه‌های تلویزیونی مانند به‌عجیبی مردم، رفیق، ماشین من کجاست؟ و موش‌های آزمایشگاهی شناخته می‌شود. او از ۱۵ سالگی استندآپ کمدی را آغاز کرد و در ۱۷ سالگی عنوان خنده‌دارترین نوجوان شیکاگو را از روزنامه شیکاگو سان-تایمز به دست آورد.
آدم اول یا مرد اول آخرین رمان ناتمام آلبر کامو است. این کتاب درباره کودکی کامو است.
کامو پس از دریافت جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۵۷ سرگرم نگارش کتاب آدم اول شد اما مرگ او در حادثه رانندگی چهارم ژانویهٔ ۱۹۶۰ کتاب را ناتمام گذاشت. بعدها دخترش، کاترین، دست‌نوشته‌های او را مرتب کرد و آن را در سال ۱۹۹۴ به چاپ رساند.
این کتاب را منوچهر بدیعی از فرانسوی به فارسی ترجمه کرد و اولین بار در ایران در سال ۱۳۷۴ توسط نشر مرغ آمین به چاپ رسید. چاپ‌های سوم به بعد همین ترجمه، با اصلاحاتی مختصر توسط انتشارات نیلوفر منتشر شده است.
این کتاب با رمانهای فلسفی کامو مانند بیگانه و طاعون تفاوت اساسی دارد و در واقع درباره کودکی و نوجوانی کامو است. او در الجزیره بزرگ شده بود، پدرش در جنگ جهانی اول در فرانسه کشته شده بود و کامو او را به یاد نداشت. مادرش بی‌سواد و تقریبا کر بود و در خانه دیگران کلفتی می‌کرد. مادربزرگ مادری کامو سرپرست خانواده به شمار می‌رفت و همگی با یکی از دایی‌ها در یک خانه زندگی می‌کردند. کتاب آدم اول همه این ماجراها را تعریف می‌کند اما شخصیت‌ها نام‌های ساختگی دارند. از جمله شخصیت اول که خود آلبر کامو است ژاک کورمری نام دارد.
فیلمی با همین عنوان بر مبنای رمان، به کار گردانی جیانی آملیو و بازیگری ژاکوب گامبلین در سال ۲۰۱۱ ساخته شده است.
در ریاضیات اتحاد اویلر یا با نامی دیگر معادله اویلر، این اتحاد است که
و در آن
این اتحاد در آنالیز ریاضی به افتخار لئونارد اویلر ریاضیدان سوئیسی نامگذاری شده است؛ و به عنوان نمونه ای از زیبایی ریاضی شناخته می شوند.
اتحاد اویلر حالت خاصی از فرمول اویلر در آنالیز مختلط است که بیان می‌دارد برای هر عدد حقیقی formula_6:
که در آن مقادیر توابع مثلثاتی formula_8 و formula_9 بر حسب رادیان است.
پس اگر formula_10، داریم:
و از آنجا که
نتیجه می‌شود:
که اتحاد اویلر را نتیجه می‌دهد:
اتحاد اویلر اغلب به عنوان نمونه‌ای از زیبایی عمیق ریاضی ذکر می‌شود.Gallagher, James (13 February 2014). "Mathematics: Why the brain sees maths as beauty". "BBC News Online". Retrieved 18 May 2015. در آن سه تا از اعمال حسابی پایه دقیقاً یک بار روی می‌دهند: جمع، ضرب، و توان. این اتحاد همچنین پنج ثابت بنیادین ریاضی را به هم پیوند می‌دهد:Paulos, p. 117.
استاد ریاضیات دانشگاه استنفورد، کیث دولین گفته است، «مثل یک غزل شکسپیری که درست همان ماهیت واقعی عشق را مجسم می‌کند، یا نقاشی‌ای که زیبایی شکل و قالب انسان را به نمایش می‌گذارد، که بسیار بیش تر و فراتر از صرفاً منافذ پوستین است، اتحاد اویلر به عمق واقعی هستی نائل می‌شود.»Nahin, 2006, p. 1. و پاول ناهین، استاد بازنشسته (یا به صورت افتخاری از خدمت معاف شده) دانشگاه نیوهمپشر، که کتابی مختص فرمول اویلر و کاربردهایش در آنالیز فوریه نوشته است، اتحاد اویلر را دارای «زیبایی اعلا» توصیف می‌کند.Nahin, 2006, p. xxxii.
عکس‌گفتار روشی است که عمدتاً در رشتهٔ توسعهٔ اجتماعی، بهداشت عمومی، و آموزش و پرورش استفاده می‌شود که عکاسی را با کنش اجتماعی مردمی ترکیب می‌کند. در این روش از شرکت‌کنندگان خواسته می‌شود بر اساس دیدگاه شخصی‌شان یا به نمایندگی از جامعهٔ خود عکاسی کنند و در مورد عکس‌ها بحث کنند، و روایات مربوط به عکس‌های خود را گسترش دهند، و با کمک‌رسانی یا دیگر اعمال انسانی جامعهٔ خود را یاری دهند. این روش اغلب در میان مردم به حاشیه رانده شده استفاده می‌شود، و به عنوان روشی در نظر گرفته می‌شود تا به ما بینش دهد آن‌ها چگونه شرایطی دارند و امیدشان به آینده را مفهوم سازی کنند. عکس‌گفتار تلاش می‌کند از زندگی کسانی که به‌طور سنتی متفاوت از میانگین تصورشده (کلیشه‌های) دنیا هستند برای کسانی که در فرایند سیاست‌گذاری قرار دارند، چشم‌اندازی ایجاد کند. عکس‌گفتار همچنین پاسخی به مسائل مطرح شده در طول تاریخ از بازنمایی جوامع بشری است.
گوتهارت هاینریکی (۲۵ دسامبر ۱۸۸۶–۱۳ دسامبر ۱۹۷۱) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان‌هایی را در نیروی زمینی در جریان جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. او یکی از ماهرترین ژنرال‌های ورماخت در عملیات‌های دفاعی تلقی می‌شود. هاینریکی روزهای پایانی جنگ گروه ارتش ویستولا را در مقابل پیشروی ارتش سرخ به سمت برلین رهبری کرد.
گرهارت هاینریکی روز ۲۵ دسامبر سال ۱۸۸۶ در گومبینن در پروس شرقی زاده شد. پدرش پاول یک کشیش لوترن بود که عقاید مذهبی را در گرهارت نیز نهادینه کرد. سنت نظامی‌گری سابقه بلندی در خاندان او داشت. گرهارت نیز روز ۸ مارس سال ۱۹۰۵ به عنوان نامزد افسری به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست در هنگ ۹۵ پیاده‌نظام تورینگن قرار گرفت. در دانشکده جنگ در هانوفر تحصیل کرد و روز ۱۸ اوت سال ۱۹۰۶ با درجه ستوان دوم به سلک افسران درآمد. به عنوان آجودان گردان ۲ هنگ خدمت کرد و اوایل سال ۱۹۱۴ به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت.
هاینریکی هنگام آغاز جنگ جهانی اول آجودان هنگ بود. در ابتدا با ارتش سوم در بلژیک وارد رزمگاه شد. با لشکر سی‌وهشتم پیاده‌نظام به جبهه شرقی منتقل شد و در نبرد تاننبورگ و درگیری‌های لهستان حاضر بود. سال ۱۹۱۵ فرمانده یک گروهان در گردان ۲ بود. با نشان دادن عملکرد مناسب، مدتی موقتاً فرماندهی گردان را بر عهده داشت. بدین سبب با دریافت تعجیل به درجه سروان ترفیع گرفت ماه سپتامبر لشکر او مجدداً به جبهه غربی بازگشت و در نبرد وردن مشارکت کرد. هاینریکی بهار سال ۱۹۱۶ به عنوان آجودان تیپ ۸۳ پیاده‌نظام در همان لشکر سی‌وهشتم پیاده‌نظام برگزیده شد. خدمت موفق نشان‌های عالی درجه ۲ و ۱ صلیب آهنین را برای او به ارمغان آورد. در یک حمله شیمیایی به شدت آسیب دید. پس از بازیابی سلامت در ستاد سپاه ۲۴ ذخیره قرار گرفت و شروع به طی دوره آموزشی ستاد کل کرد. آموزش میدانی او در ستاد لشکر صدوپانزدهم پیاده‌نظام ادامه یافت. با این لشکر بخشی از سلطه آلمان بر رومانی بود. ماه مارس سال ۱۹۲۷ موقتاً به ستاد کل نیروی زمینی منتقل شد و دوره کوتاهی در این ارتباط را ماه‌های سپتامبر و اکتبر در سدان گذراند. پس از پایان دوره به عنوان افسر ارشد دوم و تدارکات سپاه ۸ انتخاب گردید. ماه فوریه سال ۱۹۱۸ افسر نخست و عملیات‌های لشکر دویست‌وسوم پیاده‌نظام شد.
هاینریکی پس از جنگ به پروس شرقی بازگشت و به ستاد منظقه نظامی ۱ ملحق گشت. افسر عملیات‌های لشکر داوطلب "فون چیشویتس" شد که در محافظت از ناحیه مرزی در برابر دست‌اندازی‌های لهستان بود. ماه اکتبر سال ۱۹۲۰ مدرس تاکتیک ستاد کل در لشکر یکم پیاده‌نظام در کونیگسبرگ شد. بین ماه‌های سپتامبر ۱۹۲۴ تا سپتامبر ۱۹۲۷ فرماندهی گروهان ۱۴ از هنگ ۱۳ پیاده‌نظام در شْوِبیش گْمونت را بر عهده داشت. در این مدت سال ۱۹۲۶ به درجه سرگرد ترفیع گرفت. سپس در بخش سازماندهی نیروی زمینی به ستاد کل بازگشت. سال ۱۹۳۰ به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت و ماه اکتبر شروع به فرماندهی گردان ۳ هنگ ۳ پیاده‌نظام در استروده کرد. ماه اکتبر سال ۱۹۳۲ افسر عملیات‌های گروه فرماندهی ۱ در برلین شد. از ماه فوریه سال ۱۹۳۳ رئیس یکی از بخش‌های وزارت دفاع شد و روز ۱ مارس همان سال به درجه سرهنگ ترفیع گرفت. در این جایگاه روز ۱ ژانویه سال ۱۹۳۶ به درجه سرتیپ ترفیع گرفت.
روز ۱۲ اکتبر سال ۱۹۳۷ به فرماندهی لشکر شانزدهم پیاده‌نظام در مونستر برگزیده شد. روز ۱ مارس سال ۱۹۳۸ به درجه سرلشکر ترفیع گرفت.
هنگام آغاز جنگ جهانی دوم و در جریان نبرد لهستان هاینریکی با لشکر خود در قسمت شمالی جبهه غربی مستقر بود و از این سرحدات محافظت می‌کرد. مدتی از ماه فوریه سال ۱۹۴۰ نایب فرمانده سپاه ۷ شد. هنوز درگیری‌های جدی در این بخش به‌پا نشده بود که روز ۸ آوریل فرماندهی سپاه ۱۲ به او سپرده شد. روز ۱ ژوئن به درجه سپهبد (ژنرال پیاده‌نظام) ترفیع گرفت. در قالب ارتش یکم در تهاجم به خط ماژینو مشارکت و در جنوب زاربروکن در آن رخنه کرد. اواخر نبرد فرانسه، روز ۱۸ ژوئن به مقام فرماندهی سپاه ۴۳ منتقل شد و با آن تقریباً بدون مواجهه با مقاومت، تا بورژ در مرکز فرانسه پیش رفت. هنگام تسلیم فرانسه در روز ۲۲ ژوئن، بین نواحی شمالی لو آور و بایو مستقر بود و سپاه خود را آماده تهاجم به بریتانیا کرد که البته عملیات "زی‌لووه" بدین منظور در نهایت لغو شد. تابستان سال ۱۹۴۱ سپاه خود را به لهستان برد.
سپاه ۴۳ از بدو عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی، در میانه میدان بود و به عنوان بخشی از ارتش‌های چهارم و دوم، در حصول پیروزی در نبردهای نواحی برست-لیتوفسک، مینسک، بوبرویسک، کی‌یف و بریانسک نقش داشت. هاینریکی بدین جهت مفتخر به دریافت نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین شد. در جریان نبرد مسکو به عنوان بخشی از ارتش دوم زرهی هاینتس گودریان، با وجود مشکلات حاصل از فصل بارش ("راسپوتیتسا")، تا تولا پیش رفت. له هر صورت حرکت پس از تصرف آلکسین متوقف شد. هنگام ضدحمله زمستانه ارتش سرخ در ماه دسامبر، یگان هاینریکی در حقیقت شرق مسکو بود. با وجود برتری عددی دشمن و قرار داشتن از سه جهت در محاصره آن، هاینریکی توانست سپاه خود را از مهلکه بیرون و تا ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ تا یوخنوف عقب بکشد. هاینریکی روز ۲۰ ژانویه جایگزین سپهبد لودویگ کوبلر در فرماندهی ارتش چهارم شد. این نیروی فرسوده در این هنگام شرایط اسف‌باری داشت و زیر حملات چند ارتش شوروی در معرض گرفتاری به یک فاجعه بود. هاینریکی مهارت خاصی در امر دفاع از خود نشان داد. او در چندین مورد با آگاهی پیشین از تهاجم گسترده دشمن، تنها چند ساعت پیش از آن نیروی اندکی در خط مقدم باقی می‌گذاشت و در عوض چند کیلومتر پشت آن مواضع و استحکامات گسترده‌ای آماده می‌کرد. توپخانه دشمن به عنوان آماده‌سازی تهاجم، با شدت زیادی خط مقدم را گلوله‌باران می‌کرد؛ درحالی‌که در عمل در حال کوبیدن فضای خالی بود. این گلوله‌باران دشمن موجب ناهمواری منطقه می‌شد و پیشروی نیروهای خود آن را با اختلال مواجه می‌ساخت. توپخانه هاینریکی دشمن گیر کرده در این موقعیت را به شکل مؤثری هدف قرار می‌داد و آسیب جدی به آن وارد می‌آورد. تنها تانک‌های دشمن می‌توانستند بدون پشتیبانی پیاده‌نظام و خارج از برد توپخانه خودی، از این شرایط گذر کنند که همان‌ها هم در برخورد با مواضع آماده آلمانی‌ها «قلع‌وقمع» می‌شدند. بدین صورت هاینریکی با وارد آوردن تلفات سنگین به دشمن، اجازه نداد خط مقدم ارتش چهارم شکسته شود. در این مدت تا ماه مارس سال ۱۹۴۳ به مرور تا خط موسوم به «موضع "پانتر"» در حوالی اورشا عقب رفت.
هاینریکی روز ۳۰ ژانویه سال ۱۹۴۳ به درجه ارتشبد نائل آمد. با وجود این که با داشتن روحیه مذهبی رابطه خوبی با جنبش ناسیونال سوسیالیست و عناصر سیاسی حاکمیت رایش سوم نداشت اما به عنوان یک سرباز حرفه‌ای و با اتکا به مفهوم وفاداری پروسی، هیچگاه به فکر اقدام علیه نظام آدولف هیتلر نیفتاد. سلامت جسمانی هاینریکی ماه مه سال ۱۹۴۴ در اثر ابتلا به هپاتیت وضعیت وخیمی پیدا کرد. بدین جهت برای مداوا به کارلسبات منتقل شد. بهبودی چندین ماه به طول انجامید. سپهبد کورت فون تیپلسکیرش جایگزین او در مقام فرماندهی ارتش چهارم شد. در مدت مرخصی هاینریکی شوروی عملیات باگراتیون را به اجرا گذاشت و ارتش چهارم و در اصل تمامی گروه ارتش مرکز را عملاً منهدم کرد.
هاینریکی روز ۱۶ اوت سال ۱۹۴۴ به جبهه شرقی بازگشت و این بار فرماندهی ارتش یکم زرهی را در دست گرفت. چند روز بعد ارتش یکم مجارستان نیز تحت امر او درآمد تا مجموع این نیروها «گروه ارتش "هاینریکی"» نام بگیرد. هاینریکی مأمور به دفاع از نواحی کوهستانی منتهی به اسلواکی بود. تقریباً توانست مواضع خود را تا روز ۲۰ مارس سال ۱۹۴۵ حذف کند. در این روز جانشین رایشس‌فورر هاینریش هیملر در فرماندهی گروه ارتش ویستولا شد تا از مسیر برلین در برابر دشمن دفاع کند. این وظیفه با در اختیار داشتن دو ارتش سوم زرهی و نهم با حدود ۷۰۰ هزار نفر و کمتر از هزار تانک فرسوده در برابر سه جبهه دشمن با بیش ۲٫۵ میلیون تن قوا و ۶٬۲۵۰ تانک و برتری کامل هوایی، نه «دشوار» بلکه «غیرممکن» توصیف شده‌است. تنها کاری که از او در این زمان برآمد کند کردن حرکت دشمن و به تعویق انداختن ورود آن به شهر بود. به هر صورت نبرد برلین روز ۱۶ آوریل آغاز شد. هاینریکی با توسل به تاکتیک دفاعی پیشین خود خط نخست دفاعی حول شهر را تخلیه کرد و به خط دوم آماده عقب نشست. درحالی‌که فرماندهی عالی شوروی تصور می‌کرد سه روزه بر برلین مسلط شود، رسیدن به حاشیه شهر برای آن‌ها با دادن ده‌ها هزار نفر تلفات، دو هفته به طول انجامید. چیزی بیش از این از دست هاینریکی برنمی‌آمد تا شهر در نهایت روز ۲۵ آوریل کاملاً به محاصره افتاد. او قصد اجتناب از فدا کردن جان نیروهایش در این نبرد شهری مغلوبه را داشت و بدنه اصلی آن‌ها را به شمال و جنوب برلین عقب کشید. با اطلاع فرماندهی عالی از این قصد، او از مقام خود خلع و این بار هم با فون تیپلسکیرش جایگزین شد.
هاینریکی که خارج از شهر بود، به برلین احضار شد. خود در نظر داشت برود که سروان هلموت لانگ، آجودان مخصوصش، او را از این کار منع کرد. لانگ که در گذشته آجودان مخصوص فیلدمارشال اروین رومل بود، او را نسبت به گرفتاری به سرنوشتی مشابه هشدار داد. بدین ترتیب هاینریکی به‌جای برلین، رو به شمال در ابتدا به پلون رفت. بریتانیایی‌ها او را روز ۲۸ مه در فلنسبورگ به اسارت گرفتند. هاینریکی سه سال آینده را در اردوگاه‌های مختلف به سر برد. بیش وقت خود را با عمو زاده‌اش فیلدمارشال گرت فون روندشتت صرف می‌کرد. روز ۱۹ مه سال ۱۹۴۸ آزاد شد. ارتشبد گوتهارت هاینریکی در نهایت روز ۱۳ دسامبر سال ۱۹۷۱ در وایبلینگن درگذشت.
خانهٔ سبز، خانه‌ای است که به گونه‌ای طراحی شده است که با محیط زیست سازگار و پایدار است و درعین حال بر تأثیر استفاده از "انرژی، آب، و مصالح ساختمانی" متمرکز است.
اجزای تشکلیل دهندهٔ خانهٔ سبز در سطح جهانی مورد توافق نیست. درآن جا استانداردهای ملی در خصوص اجزای تشکیل دهندهٔ یک بازسازی سبز فراتر از گواهی نامهٔ غیر انتفاعی وجود ندارد.
به طور کلی، خانهٔ سبز خانه‌ای است که به منظور حفظ و نگهداری" انرژی یا آب، بهبود کیفیت هوای داخلی ساختمان؛ استفاده ازمواد پایدار، بازیافتی یا استفاده شده و تولید زبالهٔ کمتر در فرآیند" ساخته یا بازسازی شده است. این امر ممکن است شامل خرید وسایل انرژی کارآمد یا استفاده از مواد ومصالح ساختمانی خاصی باشد که در حفظ هوای سرد و گرم در داخل ساختار کارآمد تر می‌باشند.
اولین خانهٔ سبز توسط علی فرخ زاه ساخته شد
اصل عمدهٔ مدرن که موجب پیدایش جنبش ساخت و ساز سبز شد در دههٔ ۱۹۷۰ پس ازاین که قیمت نفت شدیداً شروع به افزایش کرد آغاز شد. در پاسخ، محققان شروع به جستجو برای فرآیندهایی با انرژی بهینه کردند که احیاء جنبش زیست محیطی اخیر را به دنبال داشت. در دههٔ۱۹۹۰ بسیاری از سازمان‌های مختلف به ترویج ساختمان‌های سبز و همچنین بهبود دانش و آگاهی مصرف کنندگان اختصاص داده شد تا آن‌ها بتوانند از خانه‌های سبز بیشتری بهره‌مند شوند. انجمن مقررات بین‌المللی و انجمن ملی سازندگان خانهٔ سبزدر سال ۲۰۰۶ به منظور ایجاد یک "استاندارد ساختمان خانهٔ سبز داوطلبانه" تشریفات اداری را آغاز کردند.
فرمان قانون سیاست انرژی در سال ۲۰۰۵ قانونی وضع شد که به موجب آن کاهش مالیات مالکانی را شامل شد که می‌توانند استفاده از تغییرات کارآمد انرژی، همچون صفحات خورشیدی و دیگر وسائل ل انرژی خورشیدی را در خانه هایشان نشان دهند.
در مارس سال ۲۰۰۷، بانک نیوزیلند " اولین بانک نیوزیلند بود که وام خانهٔ سبز را عرضه کرد.
انواع مختلفی از گواهی نامه‌ها در سطح جهانی وجود دارند که یک خانه را به عنوان خانه سبز اعلام می‌دارند. انجمن ساخت و ساز سبز ایالات متحده آمریکا نمونه‌ای از یک نوع سازمان است که گواهی نامه خانه سبز را صادر می‌کند. گواهی نامه این سازمان تحت عنوان رهبری در طراحی انرژی و محیط زیست صادر می‌شود. فاکتورهایی که این سازمان در سیستم گواهی نامه خود در نظر می‌گیرد شامل" مکان سایت، استفاده از انرژی و آب، تلفیق ساختمان سالم تر و مواد عایق، بازیافت، استفاده از انرژی تجدیدپذیر و حفظ منابع طبیعی" است.
در همین دوران انجمن ملی سازندگان خانه نیز به طور مستقل راهنمایی‌های ساخت خانه سبز مدل را در ضمن تعدادی از دیگر برنامه‌های کاربردی مختلف به عنوان یک نوع گواهی نامه صادر کرد .
والتر ونک (۱۸ سپتامبر ۱۹۰۰–۱ مه ۱۹۸۲) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم غالباً در جایگاه‌های ستادی خدمت کرد. ونک عموماً به جهت نقشی که در نبرد برلین در پایان جنگ داشت شناخته می‌شود.
والتر ونک روز ۱۸ سپتامبر سال ۱۹۱۸ در ویتنبرگ به دنیا آمد. سال ۱۹۱۱ به دانشکده نظامی ناومبورگ رفت و سال ۱۹۱۸ وارد دانشکده افسری گروس‌لیشترفلده شد. پس از خدمت در فرایکور، روز ۱ مه سال ۱۹۲۰ به عنوان درجه‌دار به رایشسور پیوست. خدمت فعال خود را در هنگ ۵ پیاده‌نظام در اشتتین آغاز کرد و سپس به هنگ نخبه ۹ پیاده‌نظام در پوتسدام منتقل شد. روز ۱ فوریه سال ۱۹۲۳ با درجه ستوان دوم به سلک افسران درآمد.
ونک با درجه ستوان یکم ماه مه سال ۱۹۳۳ به گردان ۳ شناسایی موتوریزه منتقل گشت. پس از ترفیع به درجه سروان در سال ۱۹۳۴، دوره ستاد کل را گذراند و سال ۱۹۳۶ به ستاد نیروهای زرهی در برلین منتقل شد. روز ۱ مارس سال ۱۹۳۹ به درجه سرگرد ترفیع یافت و به عنوان افسر عملیات‌های به لشکر یکم زرهی در وایمار ملحق گردید.
با آغاز جنگ جهانی دوم در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹، ونک در جریان نبرد لهستان و نبرد فرانسه در همان لشکر یکم زرهی خدمت کرد و از ناحیه پا زخم برداشت. به جهت عملکرد شایسته در این مدت روز ۱ دسامبر سال ۱۹۴۰ به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت. در تهاجم آلمان به شوروی از روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ ونک همچنان افسر علمیات‌های لشکر یکم زرهی بود و در پیشروی به سمت لنینگراد و سپس نبرد مسکو حضور داشت. لشکر ماه دسامبر به محاصره دشمن افتاد اما توانست با طرحی که ونک ریخت، خود را بیرون بکشد. در تقدیر از این عملکرد صلیب آلمانی طلایی به او اعطا شد. دو ماه بعد به دانشکده جنگ رفت تا مدل‌سازی از تجربیات خود، افسران ستادی را آموزش دهد.
ونک روز ۱ ژوئن سال ۱۹۴۲ به درجه سرهنگ ترفیع گرفت و ماه سپتامبر به عنوان رئیس ستاد سپاه ۵۷ زرهی در جبهه شرقی برگزیده شد. در این زمان سپاه در قالب مورد آبی در حال پیشروی در ناحیه روستوف-نا-دونو در جنوب روسیه بود و سپس به سمت قفقاز پیش رفت. ونک در جریان نبرد استالینگراد به ارتش سوم رومانی ملحق و رئیس ستاد آن شد. این یگان از پیش ضربه سختی در قابل حمله ارتش سرخ متحمل شده بود. ونک توانست نیروهای متفرق باقی مانده آن را به صورت یگان‌هایی با شمول برخی قوای آلمانی گرد آورد. فیلدمارشال اریش فون مانشتاین، فرمانده گروه ارتش دن او را مسئول جلوگیری از عبور دشمن به سمت روستوف و حفظ خط رودهای چیر و دن کرد تا از محاصره گروه ارتش آ در شمال قفقاز جلوگیری شود. ونک توانست به خواسته فون مانشتاین جامه عمل بپوشاند و به دشمن اجازه رخنه در خود را نداد. بدین جهت روز ۲۸ دسامبر سال ۱۹۴۲ مفتخر به دریافت نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین شد. روز بعد به عنوان رئیس ستاد گروه عملیاتی "هولیت" منصوب گشت.
ونک روز ۱ فوریه سال ۱۹۴۳ به درجه سرتیپ ترفیع گرفت و روز ۱۱ مارس رئیس ستاد ارتش یکم زرهی شد. این ارتش پس از تجربه نبردهای شدید، ماه مارس سال ۱۹۴۴ در ناحیه کامیانتس-پودیلسکی در نزدیکی رود دنیستر به محاصره افتاد. این بار نیز ونک نقش بزرگی در رهاندن نیروهای در محاصره ایفا کرد. بدین مجدداً ترفیع جایگاه گرفت و رئیس ستاد گروه ارتش جنوب اوکراین و روز ۱ آوریل سرلشکر شد. چهار ماه بعد به عنوان معاون رئیس ستاد کل نیروی زمینی و رئیس بخش عملیات‌های فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان منصوب گردید. در این جایگاه مستقیماً به آدولف هیتلر گزارش می‌داد. صراحت کلام او در شرح وضعیت وخیم جبهه شرقی مورد پسند پیشوا بود.
ماه فوریه سال ۱۹۴۵ نیروهای شوروی در بدنه اصلی خاک آلمان به رود اودر رسیدند. قرار بر اجرای یک ضد حمله توسط گروه ارتش ویستولا به فرماندهی رایسش‌فورر هاینریش هیملر به جناحین این حرکت شد. با اصرار ارتشبد هاینتس گودریان، رئیس ستاد کل نیروی زمینی، ونک به عنوان رئیس ستاد این گروه ارتش مسئول هدایت این ضد حمله شد. هماهنگ‌سازی‌ها او در ابتدا موفقیت‌هایی کسب نمود. او مکرر فاصله طولانی بین خط مقدم و قرارگاه فرماندهی عالی در برلین را جهت شرکت در کنفرانس‌های توجیهی طی می‌کرد. روز ۱۴ فوریه در مسیر اتوبان برلین-اشتتین فرمان خودرو را از راننده که از خستگی از حال رفته بود، گرفت اما خود نیز پشت فرمان به خواب رفت. خودرو از جاده بیرون رفت و به دیواره پلی که روی آن بود، برخورد نمود. راننده او را از لاشه خودرو بیرون کشید و لباس‌هایش را که آتش گرفته بود، خاموش کرد. ونک در این حادثه متحمل شکستگی جمجمه و پنج دنده در قفسه سینه خود شد. با بستری شدن او در بیمارستان، ضد حمله آلمانی‌ها در نهایت ناکام ماند.
ونک در همان حال بهبودی روز ۱ آوریل سال ۱۹۴۵ به درجه سپهبد (ژنرال نیروهای زرهی) نائل آمد. پس از تشکیل ارتش دوازدهم، فرماندهی آن به او که هنوز آثار جراحت بر خود داشت، محول گشت. این ارتش تانکی در اختیار نداشت و ادوات ضدتانک آن اندک بود. در ابتدا در مقابل آمریکایی‌ها مستقر بود اما روز ۲۰ آوریل فرمان به چرخش به سمت شرق گرفت تا با حمله به نیروهای شوروی ارتش نهم را از محاصره نجات دهد. روز ۲۲ آوریل فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت دیداری از قرارگاه ونک داشت و از او خواست به دستور هیتلر به همراه ارتش نهم بلافاصله به سمت برلین حمله ببرد تا محاصره آن را بشکند. با وجود وخامت شدید اوضاع، او یورشی به پوتسدام صورت داد تا به ارتش نهم متصل شود. روزهای کایتل برخواسته پیشین خود تأکید کرد. ونک به شکل خارق‌العاده‌ای در خط مقدمی کم عرض به پوتسدام رسید اما دیگر نیرویی برای ادامه نداشت. توانست مواضع خود را تا روز ۱ مه حفظ کند تا این که ارتش نهم محاصره خود را شکست و به ارتش دوازدهم متصل شد. ونک نیروهای خود گرد آورد و با هزاران غیرنظامی رو به مناطق غربی رفت. از رود البته گذشت و روز ۷ مه سال ۱۹۴۵ تسلیم آمریکایی‌ها شد.
ونک پس از جنگ در یک جایگاه مدیریتی میانی در یک شرکت تجاری در بوخوم مشغول گردید. با موفقیت در این حوزه سال ۱۹۵۳ جزو هیئت مدیره یک شرکت بزرگ صنعتی و سال ۱۹۵۵ مدیر عامل آن شد. اواخر دهه ۱۹۶۰ بازنشسته شد. سپهبد والتر ونک در نهایت روز ۱ مه سال ۱۹۸۲ در اثر یک تصادف رانندگی در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
منشأ تقارن دومین آلبوم از گروه آلترنتیو راک بریتانیایی میوز است که در ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۱ توسط تیست مدیا منتشر شد. این آلبوم از نظر فروش به موفقیت فراوانی دست یافت و در جدول موسیقی آلبوم‌های بریتانیا به جایگاه ۳ رسید و گواهی پلاتین گرفت. عنوان این آلبوم و همچنین تم درونی آن برگفته از متن فیزیک‌دان نظری میچیو کاکو در کتابش ابرفضا بود."The Making of Origin of Symmetry". Xfm . 7 November 2007
چشمه چپقلی چشمه‌ای در نزدیکی شهر اراک واقع در استان مرکزی است.
این چشمه در ۱۴ کیلومتری خروجی جنوب‌ غربی شهر اراک و در دامنه‌های رشته کوه سفیدخانی قرار دارد.
راه دسترسی به چشمه از طریق روستای رباط میل میباشد
منطقه قرارگیری چشمه دارای ۴۰ تا ۵۰ گونه گیاهی مرتعی نظیر آویشن، درمنه، استپا، گون، قدومه، گل آروانه، جووحشی، مرزنجوش و شیرسگ است و یکی از رویشگاه‌های لاله‌های واژگون در فصل بهار نیز هست.
در منطقه‌ای که چشمه در آن واقع شده‌است پارک جنگلی دست کاشت وجود دارد. پارک جنگلی چپقلی از شرق به رشته کوه‌های میران و سفیدپی از غرب به کوه‌های کلاغ‌نشان و قدمگاه، از شمال به دشت شازند و خطوط لوله نفت و از جنوب به کوه‌های تخت بزرگ و قالیخانی منتهی می‌شود.
آب چشمه چپقلی از ردیف آبهای بی‌کربناته کلسیک و منیزین آهن دار، فاقد آلودگی میکروبی و از نوع آبهای سردو سبک است که آشامیدن آن اثرات درمانی زیادی دارد. آب این چشمه مدر بوده، ریگ‌ها و شن‌های مجاری ادراری را در خود حل می‌کند. بر اثر آشامیدن این آب، خون میزان قابل توجهی از اسید اوریک خود را از دست می‌دهد و در نتیجه تغذیه در شرایط بهتر انجام می‌شود. نوشیدن این آب، اسیدیته ادرار را به حالت طبیعی رسانده سبب ازدیاد دفع ادرار و مواد زاید کلیه‌ها می‌شود.
راههای دسترسی
برای رفتن به چپقلی اراک را به سمت توره ترک کرده و پس از طی 10 کیلومتر به روستای رباط میل می رسیم از زیر گذر رباط میل به سمت چپ جاده می رویم سمت راست از زیر پل را اهن گذر کرده و بعد از عبور از وسط باغهای رباط میل مستقیم چاده را به سمت کوه ادامه مسبر می دهیم تا به چپقلی برسیم
استخوان کف‌دستی به استخوان‌های دراز کف دست گفته می‌شود که پنج عدد در هر دست هستند و از پروگزیمال با استخوان‌های مچ دست و از دیستال با انگشتان دست مفصل می‌شوند. این استخوان‌ها از خارج به داخل نام‌گذاری می‌شوند؛ یعنی استخوان کف‌دستی متصل به انگشت شست را استخوان کف‌دستی یکم و آخرین استخوان را که به انگشت کوچک متصل است استخوان کف‌دستی پنجم می‌نامند.
استخوان‌های کف‌دستی حرکت زیادی ندارند به جز استخوان‌ کف‌دستی یکم که مربوط به شست بوده و بسیار متحرک است.
ووبان یک طرح محله برای ۵۰۰۰ ساکن و ۶۰۰ شاغل در ۴ کیلومتری جنوب مرکز شهر فرایبورگ آلمان می‌باشد.Introduction to Vauban district, Freiburgاین محله به عنوان «یک بخش الگوی پایدار» در محل یک پایگاه نظامی فرانسوی قدیمی ساخته شد، و بنام سباستین لو پروست بو ووبان (Sébastien Le Prestre de Vauban)، افسر فرانسوی قرن هفدهم که در زمان حکومت فرانسه در فرایبورگ به ساخت استحکامات اشتغال داشت، نام گرفته‌است. ساخت و ساز آن در اواسط دهه ۱۹۹۰ آغاز گردید.
کلیه خانه‌ها با یک استاندارد مصرف کم انرژی، با ۱۰۰ واحد طراحی شده به شکل خانه کم مصرف ساخته شده‌اند. بقیه بناها توسط مولد مرکب برق و گرما با سوخت چوب گرم می‌شوند، حال آنکه بیشتر ساختمان‌ها دارای گیرنده‌های خورشیدی یا سلول‌های مولد نوری می‌باشند.Delleske, Andreas: "Passivhaus Wohnen & Arbeiten" شاید بهترین نمونه ساختمان پایدار شهرک خورشیدی در ووبان است، یک مجتمع ساختمانی ۵۹ واحدی انرژی مثبت. این نخستین مجتمع ساختمانی در سراسر دنیاست که در آن تمام خانه‌ها تعادل انرژی مثبتی را تولید می‌نمایند؛ لذا مازاد انرژی خورشیدی به شبکه شهری به عنوان سود هر خانه فروخته می‌شود.
حمل و نقل در ووبان عمدتاً به صورت پیاده یا با دوچرخه می‌باشد. این مجموعه توسط یک تراموا به مرکز شهر فریبورگ متصل شده‌است، و مسیرها به صورت خطی طراحی شده‌اند تا تمامی خانه‌ها دسترسی آسان به یک ایستگاه تراموا را به صورت پیاده داشته باشند. از سال ۲۰۰۹ حدود ۷۰٪ از خانوارها زندگی بدون خودروی شخصی را برگزیده‌اند. شمار دارندگان خودرو با گذشت زمان نیز کاهش می‌یابد و این موضوع در پی ارزیابی ۵۰٪ از خانوارهای دارنده خودرو نشان داده شده‌است. آنهایی که بدون خودرو زندگی می‌کنند، ۸۱٪ آن‌ها قبلاً خودرو داشته‌اند و ۵۷٪ آن‌ها هم‌زمان یا بلافاصله پس از جابجایی به ووبان از خودروی خود دست کشیده‌اند.Nobis, C., 2003. The impact of car-free housing districts on mobility behaviour – Case study, E. Beriatos, C.A. Brebbia, H. Coccossis and A. Kungolos, eds. In: International Conference on Sustainable Planning and Development, 2003 2003, WIT pp701-720.
در این دو بررسی و در یک بررسی که اخیراً صورت گرفته‌استScheurer, J., 2001. Urban Ecology, Innovations in Housing Policy and the Future of Cities: Towards Sustainability in Neighbourhood Communities. PhD edn. Perth: Murdoch University Institute of Sustainable Transport. دریافتند که دوچرخه سواری راه اصلی حمل و نقل در بیشتر مسیرها و بیشتر فعالیت‌ها و تعاملات و خریدها می‌باشد.
برتری پیاده‌روی و دوچرخه سواری می‌تواند گویای طرح اولیه این محله باشد. با ساخت بر اساس تجربه پیشین، نقشه از شبکه ساده قبلی فاصله می‌گیرد، و شبکه‌ای را می‌آفریند که حاوی اصول «نفوذپذیری پالونه» می‌باشد. این بدان معنی است که توجه هندسه شبکه بیشتر بر انواع فعال حمل و نقل، و حذف عامدانه خودرو می‌باشد. این راه با کاهش تعداد خیابان‌های متصل به محلهای مجاور، تکمیل می‌گردد. در عوض، بیشتر خیابان‌های محلی به صورت هلالی و بن‌بست می‌باشند (طراحی را ببینید). با وجود عدم امکان تردد خودرو در آنها، این راه‌ها به شبکه پیاده‌رو و مسیر دوچرخه سواری متصل می‌شود که به تمام محله دسترسی دارند. به علاوه، این بخش‌ها محتوی فضاهای باز و حاشیه‌ای جهت جذابیت مسیر است. منطق پالودن (فیلتر) سبک حمل و نقل به‌طور مشروح در یک الگوی جامع برای نشان دادن طرح محله‌ها و مجتمع‌ها بیان شده‌است - شبکه تلفیقی.
بیشتر خیابان‌های شهری ووبان به عنوان stellplatzfrei به معنی «بدون فضاهای پارکینگ» یاد می‌شوند. وسیله‌های نقلیه در طول این خیابان‌ها مجاز به سوار و پیاده کردن هستند اما اجازه پارک ندارند، هرچند از آنجا که این سامانه عمدتاً بر اساس توافق اجتماعی می‌باشد - یعنی نظارت رسمی کمتری وجود دارد- بعضاً نقض‌هایی نیز پیش می‌آید. هر ساله، خانوارها می‌بایست تعهدنامه‌ای را مبنی برنداشتن یا داشتن خودرو امضا کنند، که در صورت داشتن آن باید فضایی را در یکی از پارکینگهای طبقاتی در حومه به قیمت ۱۷۵۰۰ یورو (در سال ۲۰۰۶)، خریداری کنند. باشگاه خودروی شهری بیشترین عضوهای خود را از ۲۵۰۰ عضو در ووبان دارد- دست کم ده عدد از خودروهایش در اطراف این مجتمع مستقرند.Melia, S. , 2006. On the Road to Sustainability - Transport and Carfree Living in Frieburg. Report for W.H.O. Healthy Cities Collaborating Centre edn. University of the West of England.]
این مکان در اصل برای یک پایگاه نظامی در ۱۹۳۶ ساخته شد، و پس از جنگ جهانی دوم توسط نیروهای فرانسوی ساکن در منطقه اشغال گردید. ارتش در ۱۹۹۲ آنجا را ترک نمود. پس از گذشت چند سال بناهای خالی محل سکونت اقوام گوناگون هیپی‌ها و آنارشیست‌ها گردید. طی کشمکش‌ها بر سر ادارهٔ شهر، ساکنان موفق به اشغال چهار دستگاه از بیست منزل کارگری شدند. در همان زمان گروهی که باشگاه ووبان نام داشتند شورای شهر را تحت فشار گذاشتند تا مکانی را به شکل سازگار با محیط زیست بسازند. ۳۸ هکتار باقی‌مانده در دست شورای شهر فریبورگ بود، که کمیته مشاوره وکالت آن را به باشگاه ووبان واگذار کرده بود. این همکاری میان شورا و باشگاه ووبان به مفهوم طرح اصلی بدون خودرو انجامید.
بیشترین قسمت‌های شخصی به باوگروپن (گروه‌های مشارکت در ساخت) که پیشنهادها آن‌ها به نظر مخالف معیارهای مربوط به خانواده‌های دارای فرزند، افراد مسن تر و شهروندان فرایبورگ بود. چند بنای باوگروپپن توسط معمارها، و مابقی با طراحی شهروندان آینده نگر با عناصر متفاوت خود ساخته بنا گردیدند. برخی قسمت‌های دیگر به سازندگان شخصی فروخته شد.
بخش دیگر این فضا برای خوابگاه دانشجویان دانشگاه فرایبورگ ساخته شد. برخی شهروندان قدیمی این بناها، اقامت خود را بخاطر ماشینها، ون‌ها، و وسیله‌های نقلیه خدمات شهری قدیمی، تحت عنوان واگن پلاتز خاتمه دادند.
پروژه‌های «جایگزین» دیگری، از میان دیگر پروژه‌ها، بناهای کهنهٔ ارزان قیمت را همانند S.U.D.I، یک ابداع شهروندی مستقل خودجوش، به صورت یک سبک زندگی جایگزین، تبدیل به فضاهای قابل سکونت برای دانشجویان و نیز خانه‌سازی یارانه‌ای نمودند. یک «ساختمان مرکز اتحادیه ۰۳۷» خود جوش: (آلمانی: Stadtteilzentrum Haus 037(در یکی از ساختمان‌های محافظت شده تشکیل شده‌است. برخی ساختمان‌های پیشین در اواخر ۲۰۰۵ مسکونی شدند، که دیگر رو به تخریب بودند.
الکساندر لور (زاده ۲۰ می ۱۸۸۵، مرگ ۲۶ فوریه ۱۹۴۷)یک ژنرال اتریشی در دوره رایش سوم و از ۸ اوت ۱۹۴۲ تا ۳۱ دسامبر ۱۹۴۲ فرمانده لشکر دوازدهم (ورماخت) بود.
رودولف اشمیت (۱۲ می ۱۸۸۶–۷ آوریل ۱۹۵۷) یک نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم فرماندهی یگان‌های مختلفی را بر عهده داشت.
هازارد یا مخاطره مشکلات مرتبط با خط لوله‌های دستورالعمل در ریزمعماری واحد پردازندهٔ مرکزی است و وقتی رخ می‌دهد که دستورالعمل بعدی در سیکل کلاک بعدی نمی‌تواند اجرا شود،Patterson & Hennessy 2009, p. 335. و ممکن است که باعث محاسبات اشتباه شود. به‌طور معمول سه نوع مخاطره وجود دارد:Patterson & Hennessy 2009, pp. 335-343.
چندین روش برای مقابله با مخاطره که شامل تأخیر در خط لوله، جلو فرستادن ثبات و در شرایط اجرای خارج از نوبت روش‌های اسکور بردینگ و الگوریتم توماسولو می‌باشد، موجود است.
دستورالعمل‌ها در یک پردازنده با خط لوله در چند مرحله اجرا می‌شوند، بنابراین در هر زمانی چندین دستورالعمل در حال پردازش شدن در مراحل مختلف خط لوله می‌باشند، مانند واکشی و اجرا. چندین میکرو معماری خط لولهٔ دستورالعمل وجود دارد و ممکن است دستوالعمل‌ها خارج از نوبت اجرا شوند. مخاطره زمانی رخ می‌دهد که دو یا تعداد بیشتری از این برخوردهای دستورالعمل‌ها به‌طور هم‌زمان رخ دهد.
هزارد داده زمانی رخ می‌دهد که دستورالعمل‌هایی که وابسته به داده‌ها هستند در مراحل مختلف خط لوله دست به ویرایش داده‌ها بزنند. در نظر نگرفتن مخاطره(hazard) داده‌ها می‌تواند منجر به شرایط ریس شود. (گاهی به عنوان هزارد ریس نیز شناخته می‌شود). دیتا بیش از ۵۰٪ کارایی خط لوله را پایین می آورد.
شرایط زیر شرایط احتمالی رخ دادن مخاطره داده‌است:
مخاطره خواندن بعد از نوشتن اشاره به موقعیتی می‌کند که یک دستورالعمل به نتیجه‌ای اشاره دارد که یا هنوز محاسبه نشده یا هنوز دریافت نشده. این مشکل رخ می‌دهد چون یک دستورالعمل اجرا شده بعد از دستورالعمل قبلی در حالی که دستورالعمل قبلی به‌طور کامل از طریق خط لوله پردازش نشده.
i1. R2 <- R1 + R3
i2. R4 <- R2 + R3
دستورالعمل اول مقداری را محاسبه می‌کند که قرار است در ثبات ۲ ذخیره شود، و دومی قرار است این مقدار را برای محاسبه نتیجه‌ای که برای ذخیره در ثبات ۴ است استفاده کند. اگرچه، در یک خط لوله وقتی ما عملوندها را برای دومین عملیات فچ می‌کنیم نتایج از اولی هنوز ذخیره نشده‌اند به همین دلیل وابستگی داده‌ای داریم.
در اینصورت می‌گوییم وابستگی داده‌ای بین دستورالعمل ۲ موجود است به این خاطر که به تکمیل شدن دستورالعمل ۱ وابسته است.
مخاطره نوشتن بعد از خواندن مشکلی است که به خاطر اجرای هم‌زمان رخ می‌دهد.
i1. R4 <- R1 + R5
i2. R5 <- R1 + R2
اگر ما در شرایطی قرار داریم که ممکن است که دستورالعمل ۲ قبل از دستورالعمل ۱ کامل شود باید مطمئن شویم که نتیجهٔ ثبات ۵ را ذخیره نکنیم قبل از آنکه دستورالعمل ۱ شانسی برای فچ کردن عملوندها داشته باشد.
مخاطره نوشتن بعد از نوشتن ممکن است در محیطی رخ دهد که شرایط اجرای هم‌زمان را دارد.
i1. R2 <- R4 + R7
i2. R2 <- R1 + R3
باید رایت بک دستورالعمل ۲ را تا زمان اجرای دستورالعمل ۱ به تأخیر بیندازیم.
ویرایش شده توسط A.A
مخاطره ساختاری زمانی رخ می‌دهد که قسمتی از سخت‌افزار پردازنده مورد نیاز دو یا بیشتر از دستورالعمل‌ها در یک زمان باشد.
یک مثال استاندارد یک واحد تک حافظه است زمانی که مورد دسترسی هم‌زمان هم در مرحلهٔ فچ کردن جایی که یک دستورالعمل بازیابی می‌شود از حافظه و مرحلهٔ حافظه جایی که داده نوشته شده ویا خوانده شده از حافظه است.Patterson & Hennessy 2009, p. 336.
اغلب این مشکلات توسط جدا کردن مؤلفه به واحدهای متعامد (اورتوگنال) یا تأخیر در خط لوله حل می‌شوند.
مخاطره کنترل‌ها به همراه برنچ‌ها (Branch) رخ می‌دهند. روی بسیاری میکرو معماری دستورالعمل خط لوله، پردازنده خروجی برنچ را نمی‌داند زمانی که نیاز به وارد کردن دستورالعمل جدید به خط لوله دارد.
تأخیر خط لوله یا وقفهٔ خط لوله روشی برای جلوگیری از انواع مختلف مخاطره می‌باشد. همان‌طور که دستورالعملها فچ می‌شوند.
کنترل منطق تشخیص می‌دهد که آیا مخاطره رخ می‌دهد یا خیر. اگر تشخیص دهد ان.او. پی‌ها را وارد خط لوله می‌کند؛ بنابراین دستورالعمل بعدی (که باعث مخاطره می‌شود) اجرا شده و قبلی زمان کافی برای تکمیل خود و جلوگیری از مخاطره را دارد.
اگر تعداد ان.او. پی‌ها برابر تعداد مراحل خط لوله باشند، پردازنده تمام دستورالعمل‌ها را پاک‌سازی کرده و می‌تواند بدون وجود مخاطره پیشروی کند. به این عمل فلاش کردن خط لوله گویند. تمام اشکال تأخیر، تأخیری قبل از ادامهٔ کار پردازنده دارند.
چندین روش و الگوریتم اصلی برای حل مخاطره داده وجود دارد:
در مورد اجرای خارج از نوبت الگوریتم مورد استفاده دو الگوریتم زیر است:
می‌توان وظیفهٔ حذف وابستگی‌های داده‌ای را به کامپایلر سپرد، که می‌تواند تعداد مناسبی از دستورالعمل‌های ان.او. پی را پر کند
بین دستورالعمل‌های وابسته تا اطمینان حاصل کند از عملیات صحیح، یا جایی که ممکن است دستورالعمل‌ها را دوباره مرتب کند.
برای مثال می‌خواهیم مقدار ۳ را به ثبات ۱ دهیم و سپس ۷را به ثبات ۱ دهیم و نتیجه را در ثبات ۲ ذخیره کنیم:
Instruction 0: Register 1 = ۶
Instruction 1: Register 1 = ۳
Instruction 2: Register 2 = Register 1 + 7 = ۱۰
در این اجرا ثبات ۲ باید مقدار ۱۰ را نگهداری کند. اگرچه، اگر دستورالعمل ۱ کاملاً قبل از اجرای دستورالعمل ۲ از خط لوله خارج نشود بدین معنیست که ثبات ۱ مقدار ۳ را ندارد زمانی که دستورالعمل ۲ اضافه کردن خود را انجام می‌دهد. در این مورد دستورالعمل ۲٬۷را به مقدار قدیمی ثبات ۱ اضافه می‌کند به همین دلیل ثبات ۲ ،۱۳را در خود دارد:
Instruction 2: Register 2 = Register 1 + 7 = ۱۳
این خطا زمانی رخ می‌دهد به این دلیل که دستورالعمل ۲ ثبات ۱ را می‌خواند قبل از اینکه دستورالعمل ۱ نتیجهٔ نوشتن عملیات را در ثبات ۱ ذخیره کند. پس زمانی که دستورالعمل ۲ در حال خواندن محتویات ثبات ۱ است، ثبات ۱ هنوز ۶ را در خود دارد به جای ۳.
پیشروی کمک به صحیح کردن چنین خطاهای می‌کند توسط وابستگی به این دلیل که خروجی دستورالعمل ۱ می‌تواند به عنوان دستورالعمل‌های بعدی استفاده شود قبل ازینکه مقدار ۳ در ثبات ۱ ذخیره شود.
این به این معنیست که ما منتظر ذخیرهٔ خروجی دستورالعمل ۱ در ثبات ۱ نمی‌شویم، قبل از آنکه آن خروجی را قابل دستیابی دستورالعمل‌های بعدی کنیم. (ذخیره به صورت بلادرنگ انجام گرفت و نه به صورت خط لوله‌ای)
هنگام استفاده از پیشروی مرحلهٔ دیکد و اجرای خط لوله دو ورودی دارد:۱-مقدار خوانده شده از ثبات ۱ و مقدار جدید ثبات ۱ که از مرحلهٔ بعد فرستاده شده‌است یا از اجرای دستورالعمل /دسترسی به حافظه فرستاده شده.
برای جلوگیری از میکرو معماری مخاطره کنترل می‌توان:
در حالتی که یک برنچ باعث تأخیر خط لوله شود بعد از آنکه دستورالعمل‌های نا صحیح وارد خط لوله شدند، باید مراقب بود که جلوگیری شود از هر دستورالعمل بارگذاری شدهٔ اشتباه که هر گونه تأثیری بر حالت پردازنده که مانع هدر روی انرژی که برای پردازش آن‌ها قبل از اینکه کشف شود که اشتباه بارگذاری شده‌اند.
لوتار رندولیک (زاده ۲۳ نوامبر ۱۸۸۷ – مرگ ۱۸ ژانویه ۱۹۷۱) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و از ۱۴ اوت ۱۹۴۳ تا ۲۴ ژوئن ۱۹۴۴ فرمانده لشکر دوم زرهی آلمان بود.
استخوان هرمی یا استخوان سه‌گوش استخوانی کوچک و سه وجهی در مچ دست انسان است. این استخوان یکی از هشت استخوان مج دست است که در ردیف پروگزیمال استخوانهای مچ دست قرار دارد.
استخوان‌های ردیف فوقانی (پروگزیمال) مچ دست از سمت خارج به داخل عبارتند از:
نهایة الاقدام فی علم الکلام، یکی از مهمترین آثار محمد بن عبدالکریم شهرستانی (۴۶۹–۵۴۸ ق) است. شهرستانی در این کتاب، طی بیست قاعده، اساسی‌ترین مسائل کلامی فلسفی عصر خود را گزارش کرده و از منظر تفکر اشعری به نقد و بررسی آنها پرداخته است. با این حال، چنان‌که در مقدمه کتاب حاضر نشان داده شده، ویژگی‌هایی از آموزه‌های شیعی را می‌توان در آن تشخیص داد. اثر حاضر، چاپ عکسی کهن‌ترین نسخه این کتاب است که در سال ۵۳۸ ق و در زمان حیات شهرستانی کتابت شده و اصل آن به شماره ۱۰۶۰۷ در کتابخانه مجلس شورای اسلامی نگهداری می‌شود. مقدمه تحقیقی کتاب، در سه بخش از شهرستانی و جایگاه تعلیم در معرفت دینی، نهایة الاقدام قالب اشعری و درون‌مایه اسماعیلی آن، و قدیم‌ترین نسخه‌های نهایة الاقدام و دستنویس کهن مجلس، سخن می‌گوید و حاوی ۹۴ پی‌نوشت کوتاه و بلند است. ""
آمیزش جنسی سه‌نفره یا تری‌سام گونه‌ای از آمیزش جنسی می‌باشد که به‌طور همزمان فقط بین «سه نفر» انجام می‌شود. این سه نفر ممکن است سه مرد، سه زن، دو مرد و یک زن، یا دو زن و یک مرد باشند.
این رابطه ممکن است بیشتر در موقعیت‌های خصوصی، مانند روابط جنسی اتفاقی بین سه دوست یا در یک اجتماع متشکل از هم‌فکران اتفاق افتد، یا به عنوان یک تجربهٔ فقط یک‌بار برنامه‌ریزی شده رخ دهد. برخی از زوجین از رابطهٔ سه‌نفری به عنوان راهی برای ایجاد مثلث عشقی (ménage à trois) نیز استفاده می‌کنند.
در سکس سه‌نفره، عنصر مشترک فانتزی جنسی است.
در آمیزش جنسی میان سه مرد ممکن است هر سه آن‌ها به آمیزش مقعدی بپردازند یا دو نفر آمیزش مقعدی داشته و نفر سوم تحریک دهانی دریافت کند، یا یک نفر به تحریک دهانی دو نفر دیگر بپردازد. برخی مردان می‌توانند همزمان از یک جهت آمیزش مقعدی دریافت کنند. واین در حالی‌که ممکن است برخی تنها تماشاگر باشند و به فعالیت کم‌تری بپردازند.
آمیزش جنسی سه‌نفره ممکن است برای برخی زوج‌ها جذاب، اما این‌گونه از آمیزش در عمل می‌تواند در به‌وجود آمدن احساس از سوی دیگر این‌گونه از آمیزش در میان افراد غریبه می‌تواند هیجان‌انگیز نیز باشد.
برخی از فیلم‌های سینمایی که به گونه‌ای آمیزش جنسی سه‌نفره را نشان داده‌اند، می‌توان نام برخی از این فیلم‌ها را نام برد: "کن پارک"، "رویاپردازان"، "و مادرت را هم" (دو مرد و یک زن)، "ویکی کریستینا بارسلونا" (دو زن و یک مرد)، "شرم"، "وحشی‌ها"، "عشق"، "تق تق"، "تعطیلات بهاری،" "در جاده و الیت (مجموعه تلویزیونی)"
فرانتس بومه (زاده ۱۵ آوریل ۱۸۸۵ – مرگ ۲۹ مه ۱۹۴۷) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و از ۲۴ ژوئن ۱۹۴۴ تا ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۴ فرمانده لشکر دوم زرهی آلمان بود.
فرانتس بومه در تاریخ ۱۵ آوریل ۱۸۸۵ در شهر زلتوگ در اتریش متولد شد. او در جنگ جهانی اول در ارتش امپراطوری اتریش - مجارستان خدمت کرد و مفتخر به دریافت نشان صلیب آهن درجه یک و دو گردید. پس از انضمام اتریش به آلمان نازی در سال ۱۹۳۸ او به خدمت در ورماخت پرداخت. در سال ۱۹۳۹ و در زمان حمله آلمان به لهستان وی فرماندهی لشکر ۳۰ پیاده و در زمان حمله به فرانسه فرماندهی لشکر ۳۲ پیاده را بر عهده داشت و به دلیل شایستگی در نبرد فرانسه مفتخر به دریافت نشان صلیب شوالیه گردید. وی که فرماندهی یک لشکر را بر عهده داشت در فاصله زمانی بین ۱۶ سپتامبر تا ۲ دسامبر ۱۹۴۱ دستور داد تا به انتقام کشته شدن ۲۲ سرباز آلمانی بیش از ۲ هزار تن از کمونیست‌ها و یهودیان شهر توپولا را اعدام کنند. در تاریخ ۲۷ سپتامبر وی به فرماندهی کل نیروهای آلمانی برای حمله به یوزیچ که مقر نیروهای پارتیزان کمونیست و چتنیک‌های ناسیونالیست بود منصوب شد. این حمله بسیار موفقیت‌آمیز بود و موجب گسست بین نیروهای کمونیست و ملی‌گرا گردید. او در دسامبر ۱۹۴۳ به عنوان جانشین فرمانده سپاه هجدهم آلمان در سالزبورگ اتریش منصوب شد. در تاریخ ۴ ژوئن ۱۹۴۴ او به جانشینی ژنرال لوتار رندولیک در ارتش دوم زرهی آلمان در بالکان منصوب شد. در ژوئیه همان سال او به سرفرماندهی نیروهای ذخیره منتقل و به عنوان مافوق ژنرال ماکسیمیلیان دی انجلیس فرمانده جدید ارتش دوم زرهی منصوب شد. وی در غاثله ۸ زانویه تا ۷ مه ۱۹۴۵ به عنوان فرمانده ارتش بیستم کوهستانی در نروژ منصوب گردید.
پس از تسلیم آلمان او در نروژ دستگیر و برای محاکمه به دادگاه نورمبرگ تسلیم شد. وی به دلیل کشتار غیرنظامیان صرب در سال ۱۹۴۱ متهم به جنایات جنگی گردید. در این اتهام ذکر شده بود که نیروهای تحت امر او به ازای کشته شدن هر یک سرباز آلمانی یکصد نفر و در ازای زخمی شدن هر سرباز پنجاه نفر را اعدام می‌کردند. زمانی که دادگاه تصمیم به استرداد وی گرفت و این امر قریب‌الوقوع بود، فرانتس بومه با پرتاب خود از طبقه چهارم زندان خودکشی کرد.
زسو-۲۳-۴ «شیلکا» سیستم پدافند هوایی ِخودکششی و زره‌پوش ساخت شوروی است. این سیستم از یک توپ مسلسل چهارلول ۲۳ میلی‌متری و یک رادار تشکیل می‌شود که بر روی یک شاسی زرهی سوار شده که از تانک سبک پی‌تی-۷۶ اقتباس شده‌است.
نام زسو (زِاس‌او) مخفف واژهٔ روسی "Зенитная Самоходная Установка" به معنی «مقر ضدهوایی خودکششی» است. عددهای ۲۳ به کالیبر و ۴ به شمار لوله‌های توپ آن اشاره دارند. شیلکا هم نام رودخانه‌ای در روسیه است که بر روی این خودرو زره‌پوش جنگی گذاشته شده‌است.
طراحی شیلکا از اواخر دهه ۱۹۵۰ آغاز شد و در سال ۱۹۶۲ به خدمت رسمی ارتش شوروی پذیرفته شد. حدود ۶۵۰۰ دستگاه از این ضدهوایی خودرو بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۸۲ ساخته شده و به ارتش شوروی و ده‌ها کشور دیگر دنیا تحویل داده شد.
شاسی زرهی شیلکا شباهت زیادی به شاسی تانک سبک پی‌تی-۷۶ و توپ تهاجمی پشتیبانی پیاده‌نظام آاس‌یو-۸۵ دارد و مثل آن‌ها برای حرکت از یک زنجیر ۶ چرخ بدون چرخ کمکی استفاده می‌کند. راننده در جلو نشسته و سه خدمه دیگر یعنی فرمانده و توپچی و افسر رادار در برجک قرار گرفته‌اند. شیلکا قابلیت حرکت روی آب را ندارد و فقط در آب‌های به عمق حداکثر یک متری قابلیت حرکت دارد. یک زره سبک که قطر آن حداکثر به ۹ میلی‌متر می‌رسد از سرنشینان شیلکا محافظت می‌کند و یک سیستم حفاظت اتمی-میکروبی-شیمیایی هم برای خودرو پیش‌بینی شده‌است.ZSU-23-4 Shilka 23MM Antiaircraft Gun FAS
شیلکا برای یافتن تهدیدهای هوایی و هدایت آتش توپ‌های خود به یک رادار باند جی مجهز شده که بشقاب آن در قسمت عقب خودرو قرار گرفته و به داخل خودرو جمع می‌شود. شیلکا با تیربار چهارلول خود که فشنگ‌هایی مشابه فشنگ‌های ضدهوایی دولول زو-۲۳-۲ را شلیک می‌کنند، توانایی کشف، پیگیری و درگیری با هواگردهای مهاجم در ارتفاع پایین را داشته و همچنین قادر به درگیری با خودروهای زمینی در حال حرکت است. با توجه به سرعت واکنش و نواخت تیر بالا معمولاً وظیفهٔ سرکوب سکوهای شلیک موشک ضد تانک (مثل خودروهای مسلح به موشک تاو) هم به شیلکاها سپرده می‌شود. تیربارهای این سیستم تا مسافت حداکثر ۳ هزار متر برد مفید دارند. شیلکاها در مجموع ظرفیت حمل ۲ هزار فشنگ را دارند که در نوارهای حداکثر ۵۰ تایی داخل خشاب گذاشته شده و نوع مهمات هم معمولاً یک گلوله زره‌شکاف پس از سه گلوله انفجاری است.
رادار شیلکا تا حداکثر ۲۰ کیلومتر را پوشش می‌دهد و از توانایی ردیابی خوبی برخوردار است، ضمن اینکه کشف آن نیز توسط دشمن نسبتاً مشکل می‌باشد و مقاومت خوبی نیز نسبت به اخلال الکترونیکی دشمن دارد. اما این رادار نقاط ضعفی هم دارد از جمله اینکه در پیدا کردن اهداف با ارتفاع پایین‌تر از ۶۰ متر با مشکل مواجه می‌شود و ممکن است گاهی امواج بازگشتی کاذب دریافت کند که این امر موجب ایجاد برفک بر روی صفحه رادار می‌شود.
مشکل دیگر شیلکا این است که سیستم خنک‌کننده مایع آن قادر نیست که به سرعت دمای لوله سلاح را پایین بیاورد و این امر علاوه بر داغ‌کردن سلاح گاهی باعث شلیک خودبخود آن می‌شود. مانورپذیری و قدرت تحرک شیلکا در خارج از جاده قابل قبول است اما قدرت موتور آن برای خودرویی با این وزن کافی نیست و این باعث کاهش سرعت شیلکاها به ویژه در سربالایی‌ها می‌شود.
با توجه به عمر زیادی که از فعالیت شیلکاها می‌گذرد، برنامه‌های بهینه‌سازی متعددی برای آن‌ها اجرا و پیشنهاد شده‌است. یک بهینه‌سازی اوکراینی شامل یک سیستم رادار جدید به علاوه یک غلاف حسگر که در بردارندهٔ یک دوربین دید روز و شب است، یک مسافت‌یاب لیزری، و شش لانچر موشک‌های شلیک و بعد هیچ روسی سام-۱۸ می‌شود، تا این خودرو به سبک بسیاری از خودروهای ضد هوایی غربی به ترکیبی از توپ ضد هوایی و موشک گرمایاب برای درگیری با تهدیدهای هوایی مجهز باشد.
شیلکا جنگ‌های متعددی را به خود دیده‌است که جنگ یوم کیپور و دیگر نزاع‌های کشورهای عربی و اسرائیل، و جنگ ایران و عراق از مهمترین آن‌ها هستند. در جنگ یوم کیپور سال ۱۹۷۳ شیلکا بسیار موفق ظاهر شد چرا که خلبان‌های اسرائیلی برای گریز از موشک‌های سام-۶ در ارتفاع پایین پرواز می‌کردند و در آنجا شکار شیلکاها می‌شدند.
شیلکاها با توجه به توانایی آتش سریع خود در جنگ‌های شهری هم بسیار استفاده شده‌اند. علاوه بر جنگ‌های افغانستان، چچن و لبنان در جنگ داخلی سوریه هم ارتش این کشور بارها از توپ‌های شیلکا در جنگ‌های شهری بهره برده است.
شیلکا از موفق‌ترین جنگ‌افزارها در کلاس خود بود که قابلیت‌های بسیار بالاتری در مقایسه با سیستم‌های مشابه هم‌دوره خود داشت. ابتدا قرار بود این سیستم در کنار زسو-۵۷-۲ (توپ دولول ۵۷ م‌م روی شاسی زرهی برگرفته از تانک تی-۵۴) در ارتش شوروی فعالیت کند اما نیروهای شوروی بسیار از شیلکا راضی‌تر بودند و به همین جهت زسو-۵۷-۲ خیلی زود در دهه ۱۹۶۰ از ارتش این کشور کنار گذاشته شد.
نظریهٔ جنگی شوروی‌ها در مورد تأمین پدافند هوایی از سال ۱۹۶۵ اینگونه بود که هر هنگ تانک یا تفنگداران موتوریزه بایستی یک گردان توپخانه ضد هوایی در اختیار داشته باشند که هر یک از آن‌ها به دو جوخه متشکل از چهار خودرو ضد هوایی مسلح باشد. ابتدا یکی از این جوخه‌ها شامل توپ‌های زسو-۵۷-۲ و دیگری شامل شیلکا می‌شد، اما در اوایل دهه ۱۹۷۰ زسو-۵۷ ها به طور کامل کنار نهاده شدند و از این زمان یکی از این دو جوخه به شیلکا و دیگری به سیستم موشکی سام-۹ گاسکین مجهز می‌شد. از اوایل دهه ۱۹۸۰ این گردان‌های ضدهوایی از سه آتشبار تشکیل می‌شدند؛ یکی از آن‌ها با شیلکا یا تونگوسکا، دومی با سیستم‌های موشکی سام-۱۳ گوفر (استرلا-۱۰) مسلح شده و آتشبار سومی هم شامل نفربرها یا خودروهای جنگی پیاده‌نظامی می‌شد که موشک‌های قابل حمل توسط نفر ۹کا۳۸ ایگلا را همراه خود داشتند.
شوروی‌ها در جنگ افغانستان هم به طور گسترده‌ای از این توپ ضدهوایی بهره بردند. با این که دشمن آن‌ها در این نبرد مجهز به نیروی هوایی و هیچ نوع هواگردی نبود اما با توجه به اینکه مجاهدین افغان عمدتاً در مناطق کوهستانی مستقر شده بودند، توپ مسلسل پرقدرت چهارلول زسو-۲۳-۴ سلاح مناسبی برای حمله به سنگرهای آن‌ها بود چرا که این سلاح درجه بالاروی بسیار بیشتری در مقایسه با سلاح‌های زره‌پوش‌های دیگر روس‌ها مثل تی-۵۵ها و تی-۶۲ها، نفربرهای خانوادهٔ بی‌تی‌آر و و بی‌ام‌پی-۱ها داشت. به همین دلیل روس‌ها در جنگ چچن هم از این سیستم برای سرکوب مخالفان خود در این منطقه کوهستانی بهره بردند.
شوروی‌ها از سال ۱۹۸۲ جایگزینی شیلکا را با ضدهوایی‌های ۹کا۲۲ تونگوسکا آغاز کردند. تونگوسکا هم مثل شیلکا یک توپ ضدهوایی خودکششی مجهز به رادار است که بر روی یک شاسی زرهی تانک‌مانند سوار شده‌است. اما به جای توپ ۲۳ م‌م به یک توپ دولول ۳۰ م‌م مسلح شده و هشت موشک هدایت چشمی - رادیویی ۹ام۳۱۱ هم در اختیار دارد که برد مؤثر آن را تا ۹ کیلومتر افزایش می‌دهد. البته شیلکاها با توجه به هزینه بسیار بیشتر تونگوسکا همچنان در ارتش شوروی و کشورهای وارث آن عملیاتی باقی‌مانده‌اند. هم‌اکنون ۱۳۳ دستگاه شیلکا در ارتش روسیه فعال مانده است که تفنگداران دریایی این کشور از آن استفاده می‌کنند.ZSU Shilka self-propelled AD system Russian Military Analysis
گئورگ هانس راینهارت (۱ مارس ۱۸۸۷ – ۲۳ نوامبر ۱۹۶۳) یک نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در طول جنگ جهانی دوم فرماندهی یگان‌های مختلفی را بر عهده داشت.
راینهارت در جریان نبرد فرانسه فرماندهی سپاه ۴۱ موتوریزه با دو لشکر ششم و هشتم زرهی و یک لشکر دوم پیاده‌نظام موتوریزه، به عنوان بخشی از گروه زرهی "کلایست" از گروه ارتش آ، را بر عهده داشت. با آغاز تهاجم از طریق جنگل‌های آردن، دو لشکر راینهارت با برخورد به ترافیک نیروهای پیاده، با تغییر زیادی برای رسیدن به رود موز مواجه گشتند. به هر صورت پس از گذشت از این مانع، نیروهای او با گذر از خاک لوکزامبورگ، پیشروی سریعی انجام دادند. سپاه راینهارت با فائق آمدن بر دفاع مرزی فرانسوی‌ها، مسیر خود را به عمق خاک این کشور در جانب غرب باز کردند. راینهارت با پیشروی به سمت سن اومر، از جناح چپ نیروهای گروه زرهی "کلایست" محافظت می‌نمود. او قطع کردن مسیر عقب‌نشینی فرانسوی‌ها به سمت کاسل یورش برد. پوشش هوایی "لوفت‌وافه" تأثیر ویژه‌ای در فراهم آوردن امکان پیشروی عمیق در اراضی دشمن برای نیروهای راینهارت داشت.
نیروهای راینهارت در محاصره دانکرک مشارکت چندانی نداشتند.
راینهارت در آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، همچنان سپاه ۴۱ موتوریزه را فرماندهی می‌کرد. سپاه بخشی از گروه زرهی ۴ در گروه ارتش شمال بود که می‌بایست از طریق منطقه بالتیک به سمت لنینگراد پیش می‌رفت. با آغاز تهاجم از روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، نیروهای راینهارت به سرعت خود را به رود دوینا رساندند. راینهارت پیشروی را از روز ۱۰ ژوئیه از سر گرفت اما مقاومت شدید دشمن و اراضی دشوار جغرافیایی مواجه گشت. سپاه او تنها پس از چند کیلومتر پیشروی روز ۱۲ ژوئیه متوقف شد. با دریافت کمک از طرف سپاه ۵۶ موتوریزه اریش فون مانشتاین، راه راینهارت مجدداً به سمت لنینگراد باز شد.
هاسو-اکارت فون مانتویفل (۱۴ ژانویه ۱۸۹۷–۲۴ سپتامبر ۱۹۷۸) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان‌های مختلف زرهی ورماخت را در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. او با نشان دادن مهارت در رزم‌گاه‌ها جزو یکی از تنها ۲۷ نفری بود که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها را دریافت کردند. فون مانتویفل پس از جنگ به حزب دموکرات آزاد آلمان پیوست و نماینده بوندس‌تاگ شد.
هاسو فون مانتویفل روز ۱۴ ژانویه سال ۱۸۹۷ در پوتسدام در یک خاندان پروسی با سابقه بلند نظامی زاده شد. در امتداد سنت خانوادگی سال ۱۹۰۸ وارد دانشسرای نظامی در ناومبورگ شد و سپس سال ۱۹۱۱ به دانشکده نظامی برلین رفت. ماه فوریه سال ۱۹۱۶ رسماً خدمت خود را به عنوان نامزد افسری در نیروی زمینی امپراتوری آلمان را در هنگ ۳ هوسار در راتنو آغاز کرد. ماه آوریل با درجه ستوان دوم به سلک افسران درآمد و به گروهان ۵ سواره‌نظام هنگ ۶ پیاده‌نظام پروس منتقل شد.
فون مانتویفل در جریان جنگ جهانی اول به عنوان افسر سواره‌نظام در جبهه‌های شرقی و غربی حضور داشت. ماه اکتبر سال ۱۹۱۶ در جریان یک عملیات شناسایی در نزدیکی باپومخ در فرانسه با اصابت ترکش به پایش مجروح شد. او را برای درمان به بیمارستان بردند. ماه ژانویه سال ۱۹۱۷ بدون اجازه بیمارستان را ترک کرد و به یگانش در خط مقدم بازگشت. به جهت این تخلف به سه روز بازداشت محکوم شد اما هیچگاه آن را نگذراند. ماه فوریه به ستاد لشکر ششم پیاده‌نظام منتقل شد و تا پایان جنگ با این لشکر بود. فون مانتویفل در طول جنگ هر دو درجه نشان عالی صلیب آهنین را دریافت کرد.
پس از جنگ، فون مانتویفل مدتی به فرایکور ملحق شد و آجودان فرمانده آن بود. ماه مه سال ۱۹۱۹ به رایشسور صدهزار نفری پیوست و تا سال ۱۹۲۰ در هنگ ۲۵ سواره‌نظام در راتنو خدمت کرد. سپس به هنگ ۳ سواره‌نظام منتقل شد. سه سال فرمانده یک گروهان سواره‌نظام بود تا این که به عنوان آجودان هنگ برگزیده شد. با مهارت در سوارکاری چندین جایزه ورزشی در این زمینه دریافت کرد. از سال ۱۹۳۰ مدتی فرمانده یک گروهان مکانیزه آزمایشی بود. سال ۱۹۳۲ فرمانده یک گروهان در هنگ ۱۷ سواره‌نظام در بامبرگ شد و ماه اکتبر سال ۱۹۳۴ به درجه سروان سواره‌نظام ("ریترمایستر") ترفیع گرفت.
سال ۱۹۳۵ به توصیه سرهنگ هاینتس گودریان به نیروهای زرهی پیوست و به عنوان فرمانده یک گروهان در گردان ۳ موتورسوار در لشکر دوم زرهی گودریان قرار گرفت. مدتی پس از ترفیع به درجه سرگرد، با شناسایی قابلیت‌های او، گودریان سال ۱۹۳۶ آموزش افسران برای این لشکر را در اختیار فون مانتویفل نهاد. با برقراری رابطه نزدیک بین این دو، فون مانتویفل اوایل سال ۱۹۳۷ نقش مشاور رسمی در بازرسی کل نیروهای زرهی تحت امر گودریان داشت. بدین شکل اواخر دهه ۱۹۳۰ فعالانه در توسعه نیروهای زرهی آلمان دخیل بود. ماه فوریه سال ۱۹۳۹ به فرماندهی دانشکده زرهی شماره ۲ در پوتسدام منصوب شد و ماه آوریل به درجه سرهنگ دومی ترفیع یافت.