moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پلیس اوگاندا پیتر والدرون که یک مبلغ است را همراه با شش مظنون دیگر به اتهام «تروریسم» در تاریخ ۲۰ فوریه سال ۲۰۰۶ دستگیر کرد. پلیس می‌گوید که چهار AK-47s و ۱۸۰ گلوله در زیر تخت والدرون پیدا شده‌است. سه مظنون دیگر از جمهوری دموکراتیک کنگو و سه نفر از اوگاندا هستند. مارگارت توبولا، رئیس دادگستری می‌گوید والدرون، «بدون هیچ مجوز معتبر یا معقول قابل قبول» این سلاح‌ها را داشت. این دستگیری در مدت کوتاهی قبل از انتخابات ریاست جمهوری انجام شد و مظنونین برنامه‌ریزی کرده بودند تا یک حزب سیاسی مسیحی پیدا کنند.American held on terrorism charges in Uganda NPRUS evangelist held in Uganda on terrorism charges The Boston Globe
پلیس اوگاندا در تاریخ ۲۰ نوامبر ۲۰۰۶، کریستوفر جان هویدی را در گولو دستگیر کرد و در تاریخ ۲۱ نوامبر او را به «تروریسم» متهم کرد. پلیس می‌گوید که هودی سه اسلحه بدون مجوز داشت. هودی تا زمانی که دادگاه عالی پرونده اش را شنید در زندان کامپالا حبس بود.U.S. citizen charged with terrorism in Uganda after being found with unlicensed guns International Herald Tribune
رئیس پلیس اوگاندا سرلشکر کایل کایی هورا، کنسول افتخاری نورایهان حاجی عدنان، دبیر دائمی وزارت امور خارجه جیمز موگومه و تان سری موسی حسن رئیس پلیس مالزی در ستاد پلیس بوکت امان، کوالالامپور در ۱۵ فوریه سال ۲۰۰۷، در مالزی ملاقات کردند. آن‌ها توافق کردند اطلاعات مربوط به مبارزه با تروریسم، قاچاق مواد مخدر، کنترل شورش و تفنگداران دریایی را ارائه دهند. دولت مالزی نیروهای پلیس اوگاندا برای نشست‌های دولت مشترک‌المنافع در نوامبر ۲۰۰۷ آموزش خواهد داد.Uganda: Malaysia to train Uganda police AllAfrica
بروس هافمن (؛ زادهٔ ) یک تحلیل گر سیاسی اهل ایالات متحده آمریکا است که به خاطر دیدگاه‌هایش دربارهٔ تروریسم و شورشیان شناخته شده‌است. هافمن مدیر مرکز مطالعات امنیتی و مدیر برنامه مطالعات امنیتی در دانشکده خدمات خارجی دانشگاه جرج‌تاون است. او متخصص در مطالعه تروریسم و مبارزه با تروریسم و شورش و ضد شورش است.
هافمن در زمانی که دانشجوی دانشگاه آکسفورد از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۶ بود مطالعه در این رشته‌های مربوط به تروریسم را شروع کرد. هافمن در سال ۱۹۸۱ به مؤسسه رند در سنتا مونیکا، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا پیوست.
او در سال ۱۹۹۴ مؤسسه رند را وقتی که به عنوان مدرس ارشد در روابط بین‌الملل در دانشگاه سنت اندروز دعوت شد، ترک کرد.
در سال ۱۹۹۴، او در همکاری با پروفسور پل ویلکینسون مرکز تحقیقات تروریسم و ​​خشونت سیاسی (CSTPV) در دانشگاه سنت اندروز را تأسیس کرد و اولین مدیر این مرکز بود، او همچنین رئیس مرکز روابط بین‌الملل (۱۹۹۴–۱۹۹۸) در این دانشگاه بود.
هافمن در اواخر سال ۱۹۹۸ دانشگاه سنت اندروز را ترک کرد و به عنوان رئیس اداره واشینگتن (۱۹۹۸–۲۰۰۶) و معاون رئیس امور خارجی مؤسسه رند (۲۰۰۱–۲۰۰۴) و مدیر عامل مرکز سیاست عمومی خاورمیانه (۲۰۰۴) این مؤسسه مشغول بکار شد. او همچنین رئیس مرکز مبارزه با تروریسم و ​​ضد شورش (۲۰۰۶–۲۰۰۶) در مؤسسه رند بود.
هافمن به عنوان مأمور عالیرتبه دولت در کمیسیون بازنگری ۹/۱۱ خدمت کرد، که موضوعات بازجویی دفتر مرکز تحقیقات (اف‌بی‌آی) و توانایی مبارزه با تروریسم، رادیکالیزاسیون و جرایم اینترنتی را بررسی می‌کرد. گزارش کمیسیون در تاریخ ۲۵ مارس ۲۰۱۵ منتشر شد.
او بین سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ در آژانس اطلاعات مرکزی در زمینه مبارزه با تروریسم فعال بود. وی مشاور در زمینه مبارزه با تروریسم به دفتر امور امنیت ملی، اداره موقت ائتلاف بغداد، در عراق در سال ۲۰۰۴ و از سال ۲۰۰۴–۲۰۰۵ مشاور ضد شورش در دفتر استراتژی، برنامه‌ها و تجزیه و تحلیل دفتر مرکزی نیروهای چند ملیتی در عراق بود. هافمن همچنین مشاور گروه مطالعات عراق (۲۰۰۶) بود.
انتشارات هافمن شامل کتاب‌هایی در رابطه با تروریسم است که عبارتند از:
در سال ۱۹۷۶، هافمن یک مدرک کارشناسی در تاریخ را از کالج کنتیکات کسب کرد. وی در رابطه با مطالعات روابط بین‌الملل در دانشگاه آکسفورد تحصیل می‌کرد، جایی که وی در سال ۱۹۷۸ موفق به کسب کارشناسی و در سال ۱۹۸۶ موفق به کسب کارشناسی ارشد شد.
بهادرشاه یکم هفتمین پادشاه دودمان گورکانی بود که طی ۵ سال حکومت او سلسله گورکانی بشدت تضعیف شد. سرانجام در ۲۷ فوریه به دلیل از دست دادن سلامت از دنیا رفت.
مووی پَس (به انگلیسی: MoviePass) یک سرویس فروش بلیط فیلم مبتنی بر اشتراک آمریکایی است. مقر اصلی این شرکت که در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد در شهر نیویورک قرار دارد. این سرویس به مشترکین اجازه می‌دهد تا با خرید خق اشتراک یک‌ماهه هر روز یک بلیط فیلم داشته باشند. این سرویس با بهره‌گیری از یک نرم‌افزار تلفن همراهکه در آن کاربران زمان ورود به سینما، فیلم و زمان نمایش آن را انتخاب کنند تا به آنها هزینه بلیط را نمایش و کاربران با استفاده از کارت‌های اعتباری پرداخت کنند.
مووی پَس به عنوان یکی از "۲۵ اپلیکیشن مخل سال ۲۰۱۲" و بخشی از "بهترین از همه چیز در سال ۲۰۱۲" توسط "بیزنس ایسایدر "انتخاب شد.
تاسیلی نجیر در بخش صحرای غربی الجزایر در فلات وسیعی قرار دارد که در جنوب شرقی الجزایر، غرب لیبی و شمال نیجر است و مساحتی بالغ بر ۷۲۰۰۰ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد.
این مکان در سال ۱۹۸۲ در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
مزاب یک منطقه طبیعی در شمال صحرای بزرگ آفریقا در استان غردایه الجزایر است. این منطقه در ۶۰۰ کیلومتری جنوب الجزیره واقع شده‌است و تقریباً ۳۶۰٬۰۰۰ نفر (تخمین سال ۲۰۰۵) جمعیت دارد.http://www.globosapiens.net/travel-information/Ghardaia-2369.html
دره مادریو-پرافیتا-کلارور یک یخچال طبیعی در جنوب شرقی آندورا است. وسعت این منطقه ۴۲٫۴۷ کیلومتر مربع می‌باشد و حدود ۹ درصد از کل منطقه آندورا را پوشش می‌دهد و بخشی از دومین حوضه آبریز در آندورا است.
این منطقه در سال ۲۰۰۶ در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
ساموئل له بیهان (زاده ۲ نوامبر ۱۹۶۵) بازیگر فرانسوی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در مؤسسه زیبایی ونوس، چشم‌های زرد تمساح‌ها و دوستم دارد… دوستم ندارد اشاره کرد.
الیزه لسلی (زاده ۱۴ اوت ۱۸۸۱-درگذشته ۳۱ اکتبر ۱۹۶۶) بازیگر آمریکایی بود.او اولین ستاره کودک آمریکایی و مشهورترین بازیگر خردسال دوران خود بود که بالاترین دستمزد را دریافت می‌کرد.
نیایشگاه بودایی سمپور در ناحیه نوگان بنگلادش یکی از مشهورترین ویهارا آیین بودایی در شبه قاره هند و یکی از سایت‌های باستان‌شناسی مهم در کشوراست.
شان مگوایر (زاده ۱۸ آوریل ۱۹۷۶) بازیگر، خواننده انگلیسی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در مجموعه روزی روزگاری اشاره کرد.
مایکل سوشا (زاده ۱۳ دسامبر ۱۹۸۷) بازیگر انگلیسی است.
او برادر لورن سوشا است.
لورن سوشا (زاده ۹ ژوئن ۱۹۹۰) بازیگر انگلیسی است.
او خواهر مایکل سوشا است.
گراندپلاس (فرانسوی:[ɡʁɑ̃ plas] Grand Place، به انگلیسی:Grand Square) میدان مرکزی بروکسل است؛ که با فروشگاه‌های مختلف و تالار شهر احاطه شده‌است. این میدان مهم‌ترین، جاذبه توریستی شهر است و در نزدیکی بنای اتومیوم و مجسمه پسر بچه واقع شده و از مهم‌ترین و برجسته‌ترین جاذبه توریستی در بروکسل است است.
این مکان در سال ۱۹۹۸ در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
دو عروس فیلمی به کارگردانی داوود موثقی و به تهیه‌کنندگی علی ژکان محصول سال ۱۳۹۳ است. دانیال عبادی، افسانه پاکرو و همچنین سولماز آقمقانی به همراه همسرش محمد علی خیامی در این فیلم به ایفای نقش پرداخته اند.
«دو عروس» قصه زندگی زن و شوهر جوانی است که مرد شرایط مالی مناسبی ندارد اما زن به خاطر داشتن دوستان متمول خواسته‌های عجیب و غریب دارد. او برای رسیدن به ثروت پیشنهادهایی می‌دهد و شوهرش را وادار به انجام کار تازه‌ای می‌کند…
آلبرت یاووریان (؛ – ) کارگردان فیلم، تهیه‌کننده، و هنرپیشه اهل ارمنستان بود. در سال ۱۹۹۹ مدال موسس خورناتسی به وی اعطا گردید.
فوروارد-سنتر یا مردبزرگ (Bigman) یکی از پست‌های بسکتبال برای بازیکنانی که توانایی بازی کردن در هر دو پست فوروارد و سنتر را به عنوان پایه ثابت دارند می‌باشد. معمولاً این به معنی فوروارد قدرتی و سنتر است ولی اینها معمولاً دو موقعیت بزرگترین بازیکن در هر تیم بسکتبال هستند و بنابراین اغلب یکدیگر همپوشانی می‌کنند.
از زمانی که بازی در دهه ۱۹۶۰ تکامل یافت و تخصصی تر شد فوروارد-سنتر به عنوان یک اصطلاح بسکتبال شناخته شد. پنج پست بسکتبال معمولاً به سه دسته فوروارد ، مدافع و سنتر شناخته می شد اما در حال حاضر به‌طور کلی پذیرفته شده‌است که پنج موقعیت اصلی، پوینت گارد، شوتینگ گارد ، مهاجم ریزتک ، فوروارد قدرتی و سنتر استhttps://www.myactivesg.com/sports/basketball/how-to-play/basketball-rules/basketball-positions-and-roles.
معمولاً، فوروارد-سنتر مهاجمی با استعداد است که دقایقی برای بازی در پست سنتر برای کمک به تیم در آن پست به داخل زمین می‌آید. این بازیکنان همچنین در صورتی که اتحادیه ملی بسکتبال قد پایین 7 فوت داشته باشند و توانایی فردی بالا داشته باشند می‌توانند در پست فوروارد قدرتی بازی کنند ، مخصوصاً این زمانی اتفاق می افتد که تیم سنتری بهتر داشته باشد.  یکی از این بازیکنان مارکوس کامبی از تیم نیویورک نیکس با قد ۶ فوت و ۱۱ اینچ (۲۱۱ سانتی متر) بود، او معمولاً در پست سنتر بازی می‌کرد ولی او در اوایل حضورش در نیویورک نیکس  در پست فوروارد قدرتی بازی می‌کرد زیرا در آن زمان ، تیم یکی از بهترین سنترها در لیگ با قد ۷ فوت (۲۱۳ سانتی متر) به نام پاتریک اوینگ را داشت. پاتریک اوینگ نیز در اوایل دوره حرفه‌ای اش در به عنوان فوروارد-سنتر استفاده می شد  زیرا در آن زمان، تیم دارای دو سنتر بلند قد به نام بیل کارترایت با قد ۷ فوت و ۱ اینچ (۲۱۶ سانتی متر) و رافت سمپسون با قد ۷ فوت و ۴ اینچ (۲۲۴ سانتی متر) داشت که یکی دیگر از فوروارد-سنتر‌هایی که در زمان تازه کاری اش در سال ۱۹۸۳ به عنوان سنتر بازی می‌کرد. در سال ۱۹۸۴، وقتی که حکیم اولاجوان به قد ۷ فوت (۲۱۳ سانتی متر) درفت شد او به پست فوروارد-سنتر رفت. بیشتر فوروارد-سنتر‌ها در رنج قدی ۶ فوت و ۹ اینچ (۲٬۰۶ متر) تا ۷ فوت (۲٬۱۳ متر) هستند.
برخی فوروارد-سنتر‌های قابل توجه عبارتند از:
پاتریک اوینگ، کایل اوکویین، میشل تامپسون، جان سلی، جیسون تامپسون، کریس هامفریز، نیک کولیسون، چنینگ فرای، ماریز اسپیتس، جان هنسون، اد دیویس، امیر جانسون، ریچوان هولمس، سرج ایباکا، دریموند گرین، جردن هیل، کارلوس بوزر، بلیک گریفین، کوین گارنت، ننی هیلاریو، دریک فیورس، جرج مونرو، پائو گاسول، کریس باش، تیم دانکن، انتونی دیویس. B/R NBA 200: Ranking the Top Combo Big Men of 2013-14 Season
جام سودامریکانا یک تورنمنت بین‌المللی فوتبال سالانه‌است که کونمبول از سال ۲۰۰۲ برگزار می‌کند.
سودامریکانا دومین جام معتبر مسابقات باشگاهی در منطقه آمریکای جنوبی و یکی از پربیننده‌ترین رویدادهای ورزشی دنیا است.
داماش پارسه تهران یکی از باشگاه‌های فوتبال ایران در تهران است. این تیم در سال ۱۳۹۲ تأسیس شده بود.
امتیاز این تیم بعدها در سال ۱۳۹۳ توسط عباس علیزاده خریداری شد و نام تیم به باشگاه فوتبال داماش پارسه تهران تغییر یافت.
در سال ۱۳۹۵ داماش با سرمربیگری شخص عباس علیزاده قهرمان لیگ برتر استان تهران شده و به لیگ دسته سوم کشور صعود کرد. در همان سال رده امیدها و جوانان نیز توسط سامان کرمی قهرمان شده و به لیگ برتر استان تهران راه یافتند.
در سال ۱۳۹۷ رده زیر بیست یک سال داماش با سرمربیگری سامان کرمی از دسته یک استان تهران به لیگ برتر با کسب عنوان نایب قهرمانی صعودکرد.
داماش پارسه تهران در سال ۱۳۹۸ به لیگ دسته سوم صعود کرد و در جام حذفی سال ۱۳۹۹ با شکست تیم های وحدت آغشت البرز ، سوهان محمد قم و سردار بوکان به مرحله یک شانزدهم صعود کرد و جزو مدعیان اصلی صعود به لیگ دسته دوم کشور می باشد .
داماش پارسه برای سومین بار در سال ۱۳۹۹توسط سرمربی جوان و موفق خود سامان کرمی در رده امید از لیگ یک به لیگ برتر امید صعود کرد، این مربی جوان یکی از پر افتخار ترین مربیان در رده سنی امید است ، که در سال ۹۷ نیز بعنوان بهترین مربی رده امید در استان تهران انتخاب شد .
حسین سازگار نیز آقای گل مسابقات مذکور در سال ۹۹ شد و امید داماش با کسب رکورد های جالب بیشترین کلین شیت ، بیشترین برد ، بهترین خط دفاع عملکرد قابل توجهی در مسابقات لیگ یک امید بجای گذاشت ،
محمد بلبلی ، یاشار احمدی بازیکنانی هستند که در سالیان اخیر از امید و بزرگسالان داماش به لیگ برتر و لیگ یک ایران معرفی شدند و بازیکن سازی در این باشگاه بازیکن ساز توسط مربیان جوان این باشگاه ادامه دارد .
بزرگسالان داماش در سال ۱۴۰۰ با سرمربیگری عباس علیزاده برای سومین بار قهرمان مسابقات لیگ برتر تهران شد و در سال ۱۴۰۱ در لیگ دسته سوم ایران یکی از مدعیان صعود به لیگ دسته دوم می باشد
امیدهای داماش هم با سرمربیگری مربی جوان و موفق فوتبال تهران سامان کرمی در هفتمین سال پیاپی بعنوان یکی از بازیکن ساز ترین تیم های باشگاهی در فوتبال پایه ایران در لیگ برتر امید جزو بهترین باشگاه های خصوصی است ، در سال ۱۴۰۱‌و‌۱۴۰۲ از تیم امید و جوانان داماش یاسر عبادی نیما زارعی علیرضا حکیمی به استقلال تهران ، احمد حاتمی و آریا مهر خیرخواهان عرشیا رستگار(به تیم ملی جوانان و پیکان)امیر محمد امامی به تیم پیکان تهران ، آریا ایزدی به نیروزمینی رضا دلیران به سردار بوکان ، امیرحسین خلیفه به ذوب آهن اصفهان مهدی آخوندان به مس رفسنجان علیرضا ساسانی به پرسپولیس تهران نیما اندرز بازیکن تیم ملی نوجوانان ایران به آکادمی کیا راه یافته اند . سامان کرمی بیش از ۲۵۰ بازی رسمی سرمربی امید داماش در مدت هشت سال بوده که در نوع خود در فوتبال کشور بی سابقه است ایشان از مربیان سازنده فوتبال استان تهران هستند
این تیم در طول تاریخ خود ۲ لوگو داشته‌است.
بخاطر نداشتن اسپانسر حامی مالی مدیرعامل باشگاه تیم را منحل اعلام کرد
جنگ استقلال گینه بیسائو () به درگیری‌های مسلحانه برای استقلال این کشور اطلاق می‌شود که در سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۴ در گینه پرتغالی وجود داشت. این جنگ هنگامی که پرتغال، پس از انقلاب میخک سال ۱۹۷۴، استقلال گینه بیسائو را به رسمیت شناخت به پایان رسید.
گینه پرتغالی (مجمع الجزایر کیپ ورد) از سال ۱۴۴۶ توسط پرتغال تصرف شد و در طول قرن هجدهم، یک ایستگاه تجاری عمده برای کالاها و برده‌داری در آفریقا بود که قبل از آن توسط مقامات پرتغالی غیرقانونی اعلام شده بود. با این وجود، تا نیمه دوم قرن نوزدهم این کشور در کنترل پرتغال نبود. جنگ‌های مقطعی تا ابتدای قرن بیستم در این کشور وجود داشت و مجمع الجزایر بیاگوس تا سال ۱۹۳۶ که در تصرف پرتغال بود شاهد آرامش نبود.
گینه پرتغال تا سال ۱۸۸۷ بهٰ مجمع الجزایر کیپ ورد وابسته نبود ولی در سال ۱۸۹۲، خودمختار شد و مجدداً در سال ۱۸۹۶ به یکی از استان‌های این مجمع الجزایر تبدیل شد. در آغاز قرن بیستم، گینه نو پرتغال به نام «مستعمره» نام گذاری شد. با اجرایی شدن قانون استعمار پرتغال در سال ۱۹۳۰، نام «مستعمره» به‌طور کامل جایگزین «استان» شد.
در سال ۱۹۵۲، با اصلاح قانون اساسی، گینه نو پرتغال دوباره به عنوان یک استان خارج از کشور نام گذاری شد، و دیگر به عنوان «مستعمره» شناخته نمی‌شد.
اولین فعالیت اصلی حزب آفریقایی استقلال گینه و کیپ ورد (PAIGC) در سوم اوت ۱۹۵۹ انجام شد. این حزب کارگران اسکله بیسائو را به اعتصاب فراخواند. پلیس استعمار اعتصاب را به شدت سرکوب کرد و بیش از ۵۰ نفر را به قتل رساند، این حادثه به عنوان قتل‌عام پیدیگویتی شناخته شد، قتل‌عامی که باعث شد حمایت مردمی از حزب آفریقایی استقلال گینه و کیپ ورد بیشتر شود.
تا سال ۱۹۶۰ تصمیم بر این بود که مقر فرماندهی این حزب برای کسب آمادگی جهت ورود به مبارزه مسلحانه علیه نیروهای استعمار گر به کوناکری در جمهوری گینه (گینه سابق فرانسه) منتقل شود. در ۱۸ آوریل ۱۹۶۱، حزب استقلال گینه و کیپ ورد همراه با جبهه آزادیبخش موزامبیک، جنبش خلق برای آزادی آنگولا-حزب کار از آنگولا، جنبش آزادی سائوتومه و پرنسیپ، کنفدراسیون سازمان‌های ملی‌گرای مستعمره پرتغال را در مراکش تشکیل دادند. هدف از این اقدام اتحاد جنبش‌های آزادی‌بخش در مستعمره‌های پرتغال بود.
جنگ در گینه با نام «ویتنام پرتغال» نیز شناخته می‌شود. حزب مارکسیست آفریقایی برای استقلال گینه و کیپ ورد یا PAIGC، به عنوان اصلی‌ترین نیروی جنبش شورشیان انقلابی بومی، به خوبی آموزش دیده، به خوبی رهبری و تجهیز شده بود و پشتیبانی قابل توجهی را از طرف کشورهای همسایه مانند سنگال دارا بود. جنگل‌های گینه و نزدیکی متحدان این حزب به مرز، مزیت قابل توجهی را در برتری تاکتیکی در حملات مرزی و جنگ چریکی برای آن‌ها ایجاد می‌کرد.
در ژانویه ۱۹۶۳، هنگامی که چریک‌های حزب مارکسیست استقلال گینه و کیپ ورد در تیته، در نزدیکی رودخانه کوروبال، جنوب بیسائو، پایتخت گینه پرتغال تهاجم را شروع کردند رویارویی‌ها با ارتش استعمارگر پرتغال شروع شد. حرکت‌های مشابه چریکی به سرعت در سراسر مستعمره، عمدتاً در جنوب گسترش یافت. در سال ۱۹۶۵ جنگ به بخش شرقی کشور کشیده شد؛ در همان سال حزب مارکسیست استقلال گینه و کیپ ورد حملات خود را در منطقه شمالی کشور گسترش داد، در آن زمان در منطقه شمالی گینه تنها جبهه آزادی و استقلال گینه (FLING)، یک نیروی شورشی کوچک داشت که عمل می‌کرد. تا این زمان، حزب مارکسیست استقلال گینه و کیپ ورد، به رهبری امیلکار کابرال، آشکارا شروع به دریافت پشتیبانی نظامی از اتحاد جماهیر شوروی، چین و کوبا کرد.
موفقیت عملیات چریکی حزب موجب شد که نیروهای برون مرزی پرتغال در گینه پرتغال مستقر شوند. آن‌ها در گذشته مجبور بودند در حالتی دفاعی باشند. سربازانی که از ساختمان‌های حیاتی، مزارع یا زیرساخت‌ها، دفاع می‌کردند در خارج مناطق مسکونی در مقابل تهاجم رزمندگان حزب مارکسیست استقلال گینه و کیپ ورد آسیب‌پذیر بودند.
آنها همچنین با رشد مداوم هواداران حزب استقلال گینه و کیپ ورد و عناصر آن‌ها در میان روستاییان تضعیف روحیه می‌شدند. در یک دوره نسبتاً کوتاه، حزب استقلال گینه و کیپ ورد موفق شد نظامیان پرتغال و کنترل اداری کشور توسط آن‌ها را به حداقل برساند. این واقعیت را می‌توان در سرزمین‌های آزاد شده مشاهده کرد. در این سرزمین‌ها پرداخت بدهی‌ها به مالکین پرتغالی و دولت استعماری متوقف شده بود. آن‌ها همچنین با رشد مداوم هواداران حزب استقلال طلب گینه و پیوستن روستائیان به آن‌ها روحیاتشان را از دست می‌دادند. حزب برای در کنترل داشتن اقتصاد در سرزمین‌های آزاد شده، مراحل اولیه یک بوروکراسی اداری و دولتی مارکسیستی را ایجاد کرد. بر این اساس تولیدات کشاورزی تحت کنترل گرفته شد و کشاورزان برای محافظت از محصولات کشاورزی آموزش داده شدند و به منظور تأمین وسایل ضروری، (فروشگاه‌های مردم) تأسیس شد. تا سال ۱۹۶۷، حزب ۱۴۷ بار به سربازخانه‌های پرتغال و اردوگاه‌های ارتش پرتغال تهاجم کرد و توانست دو سوم خاک گینه را در کنترل خود بگیرد.
سال بعد، پرتغال با ورود ژنرال آنتونیو اسپینولا فرماندار جدید مستعمره، مبارزه علیه چریک‌ها را آغاز کرد. ژنرال اسپینولا مجموعه ای از اصلاحات مدنی و نظامی را بکار گرفت تا پس از آن بتواند کنترل بخش‌های روستایی گینه را از دست آن‌ها خارج کند.
تا سال ۱۹۶۰، نیروهای ارتش پرتغال در گینه، واحدهایی بودند که توسط افسران سفیدپوست، فرماندهی می‌شدند سربازان سفارت، سفیدپوستان، سربازان خارج از کشور (آفریقا) و آفریقاییان بومی یا بومی در خدمت سربازی بودند.
حزب استقلال گینه مسلح‌ترین، آموزش دیده‌ترین و سازمانیافته‌ترین جنبش‌های چریکی بود. بعد از سال ۱۹۶۸، نیروهای حزب به‌طور فزاینده ای با تجهیزات مدرن شوروی سابق تأمین می‌شدند. آن‌ها راکت‌های SA-7، توپ‌های AA که با رادار کنترل می‌شد، و حتی هواپیماهای جت میگ و بمب افکن‌های ایلیوشین در اختیار داشتند. این تسلیحات به‌طور مؤثری برتری هوایی پرتغال را از بین برد و از تخریب هوایی اردوگاه‌های حزب در سرزمین‌های تحت کنترلش جلوگیری می‌کرد. این حزب در سال ۱۹۷۰، حتی در کشور اتحاد جماهیر شوروی سابق افرادی را داشت که آموزش خلبانی میگ می‌دیدند یا در حال فراگیری صنایع نظامی بودند.
در ۲۵ آوریل ۱۹۷۴، انقلاب میخک یا انقلاب جمهوری، به عنوان انقلابی چپ، در پرتغال شروع شد و به دیکتاتوری استبدادی استادو نوو منتهی شد. رژیم جدید به سرعت دستور آتش‌بس و مذاکره با رهبران حزب آفریقا برای استقلال گینه و کیپ ورد را صادر کرد.
در ۲۶ اوت ۱۹۷۴، پس از یک سری جلسات دیپلماتیک، پرتغال و حزب آفریقا برای استقلال گینه و کیپ ورد موافقت نامه‌ای را در، الجزایر امضا کردند که در آن پرتغال موافقت کرد تا تمام نیروهای نظامی اش را تا پایان ماه اکتبر بیرون ببرد و دولت جمهوری گینه بیسائو تحت رهبری حزب آفریقا برای استقلال گینه و کیپ ورد را به رسمیت بشناسد.
پرتغال در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۴، پس از یک و نیم سال جنگ مسلحانه داخلی، به گینه بیسائو استقلال کامل اعطا کرد. با شروع استقلال، حزب آفریقا برای استقلال گینه و کیپ ورد به سرعت کنترل سراسر این کشور را در دست گرفت. این حزب یک سال پیش از این تاریخ، استقلال گینه را در روستای مدینا دو بو، اعلام کرده بود. این رویداد توسط بسیاری از کشورهای سوسیالیست و غیرمتعهد به رسمیت شناخته شده بود. دولت تک حزبی تحت کنترل حزب آفریقا برای استقلال گینه و کیپ ورد و تحت رهبری لوئیس کابرال، برادر ناتنی آمیلکار کابرال تأسیس شد.
سربازان سیاه‌پوست آفریقایی که در واحدهای کماندویی، نیروهای امنیتی و شبه نظامیان مسلح وابسته به ارتش پرتغال در گینه بکار گرفته شده بودند در حکومت جدید در مقابل دو گزینه قرار گرفتند. یا تا پایان ماه دسامبر همان سال با خانواده و اموال خود به خانه‌هایشان بازگردند؛ یا به ارتش حزب حاکم بپیوندند. ۷٫۴۴۷ تن از این سربازان تصمیم گرفتند که به حزب حاکم نپیوندند. آن‌ها پس از اینکه نیروهای پرتغالی علیه حزب تهاجماتش را شروع کرد، اعدام شدند
انرژی پیوند گرانشی یا انرژی انقیاد گرانشی ، دست کمِ مقدار انرژی است که باید به یک سیستم گرانشی داده شود تا دیگر در حالت پیوند گرانشی نباشد. سیستمی که در انقیاد گرانشی قرار دارد دارای انرژی پتانسیل گرانشی پایین‌تری (یعنی بیشتر منفی) نسبت به مجموع تک‌تک آن است.
برای یک تودهٔ کروی با چگالی یکنواخت، "انرژی پیوند گرانشی" U توسط این فرمول به دست می‌آید:Chandrasekhar, S. 1939, "AnIntroduction to the Study of Stellar Structure" (Chicago: U. of Chicago; reprinted in New York: Dover),section 9, eqs. 90-92, p. 51 (Dover edition)Lang, K. R. 1980,"Astrophysical Formulae" (Berlin: Springer Verlag), p. 272
که در آن: G ثابت گرانش است، M وزن کره و R شعاع آن است.
اگر زمین را یک کرهٔ یکنواخت در نظر بگیریم؛ (که هرچند درست نیست، اما به اندازهٔ کافی به یک‌نواختی نزدیک است که بتوان مقدار مرتبه بزرگیِ تقریبی آن را بدست آورد)، در این‌جا:
(M = 5.97 x 1024 kg) است و (r = 6.37 x 106 m) و نیز (U = 2.24 x 1032 J).
این تقریباً برابر با یک هفته از کل تولید انرژی در خورشید است. این مقدار برابر (۳۷٫۵ MJ/kg) است، که این ۶۰٪ از مقدار مطلق انرژی بالقوه در هر کیلوگرم در سطح است.
تاریخ نظامی آنگولا () شامل مجموعه درگیری‌هایی است که به دوران استعمار و زمان جنگ سرد بازمی‌گردد. در طول جنگ سرد، آنگولا با کمک اتحاد جماهیر شوروی و کوبا در مبارزه علیه قدرت‌های غربی و آفریقای جنوبی شرکت داشت.
در سال ۱۶۵۵، امپراتوری پرتغال با کمک پادشاهی کنگو، آنگولای کنونی را به استعمار خود درآورد در طول این مدت زمان، امپراتوری پرتغال با پادشاهی کنگو با هم درگیر شدند که در نتیجه آن کنگو تضعیف شد.
نبرد امبیلا یک جنگ کوچک بین امپراتوری پرتغال در آنگولا علیه پادشاهی کنگو بود. برخلاف اینکه این جنگ چندان گسترده نبود ولی مرگ آنتونیوی اول رهبر وقت کنگو توسط پرتغال درگیری میان دو کشور را به جنگ داخلی کنگو تبدیل کرد.
جنگ داخلی آنگولا جنگی بود که از آغاز استقلال این کشور تا سال ۲۰۰۲ در آنگولا وجود داشت. این جنگ طولانی‌ترین درگیری در آفریقا بود که طی آن میلیون‌ها نفر جان خود را از دست دادند. این درگیری‌ها میان جبهه آزادیبخش آنگولا و نیروهای مسلح کوبا علیه جنبش خلق برای آزادی آنگولا و یونیتا بود که توسط آمریکا و از طریق آفریقای جنوبی و زئیر حمایت می‌شد.
ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی به دلایل مشکلات نظامی که در ویتنام و افغانستان داشتند در این درگیری‌ها دخالت می‌کردند. دخالت این دو کشور از طریق گروه‌های وابسته آنها صورت می‌گرفت. در این جنگ بسیاری از افسران روسی کشته شدند یا به اسارت نیروهای آفریقای جنوبی درآمدند. کوبا تنها کشور غیر آفریقایی بود که در این درگیری‌ها شرکت علنی داشت. این جنگ با توافق یونیتا و جنبش خلق برای آزادی آنگولا-حزب کار MPLA بر سر انتخاباتی دمکراتیک در آنگولا به پایان رسید.
جنگ استقلال پرو () از مجموعه درگیری‌های نظامی در پرو در سال ۱۸۱۱ است که با نبرد گواکی و شکست قطعی ارتش اسپانیا در سال ۱۸۲۴ در جنگ آیاکوچو خاتمه یافت.[Armies, Politics and Revolution: Chile, 1808–1826|https://books.google.es/books?id=WhPxDQAAQBAJ&lpg=PA218&ots=Ov5_Qh-6C5&dq=Siege%20of%20callao%201826&hl=es&pg=PA218#v=onepage&q&f=false] این جنگ‌های استقلال طلبانه با پیشینه قیام توپاک آمارو رهبر سرخپوست‌ها در سال‌های ۱۷۸۰ تا ۸۱ شروع شد. به دلیل این جنگ، نایب السلطنه پرو همواره توسط «الیگارشی لیما» حمایت می‌شد. این الیگارشی همیشه با جنبش‌های مردمی تهدید می‌شد و مورد مخالفت یک طبقه جدید اقتصادی در بوئنوس آیرس قرار داشت. در دهه اول سال ۱۸۰۰ پرو پایگاه سلطنت طلب‌هایی بود که برای استقلال پرو و شیلی می‌جنگیدند. در میان مهم‌ترین رویدادهای این جنگ می‌توان به اعلامیه استقلال پرو توسط خوزه د سن مارتین در ۲۸ ژوئیه سال ۱۸۲۱ اشاره کرد.
در طول جنگ شبه جزیره (۱۸۱۴–۱۸۰۷) قدرت مرکزی در امپراتوری اسپانیا تحلیل رفت و در بسیاری از مناطق آزادشده توسط ناپلئون خودمختاری اعلام شد. خوزه فرناندو دی آباسکال یوسا نایب السلطنه پرو، بعنوان یک افسر نظامی اسپانیایی، در سال‌های جنگ استقلال آمریکا در سازماندهی ارتش برای سرکوب قیام‌ها در مرکز پرو و دفاع از منطقه مستعمره در این کشور نقش فعال داشت. او پس از پیروزی‌هایی که در این زمینه داشت مرکز پرو را به حاکمیت سرزمین‌های تحت استعمار ضمیمه کرد. این اقدام او به تجار لیما کمک کرد تا از معادن نقره این منطقه بهره‌برداری کنند. به دلیل این اقدام، مردم پرو وفاداریشان را به مجلس مؤسسان بعنوان نماینده امپراتوری اسپانیا حفظ کردند ولی پس از قیام خوزه د سان مارتین (۱۸۲۰–۱۸۲۳) و سیمون بولیوار (۱۸۲۳–۱۸۲۵) به ارتش میهن پرستان پیوستند.
در قرن هجدهم، چندین قیام بومی علیه استعمار اسپانیا و رفتار مقامات استعماری وجود داشت. اقدامات اصلاحاتی بوربن‌ها موجب افزایش نگرانی شد و این مخالفت در شورش توپاک آمارو دوم که سرکوب شده بود، در حال وقوع بود.
استقلال پرو، فصل مهمی در جنگ‌های استقلال طلبانه در آمریکای جنوبی بود. نبرد ساکر در مرکز پرو در آوریل ۱۸۲۵ به پایان رسید و در نوامبر همان سال، مکزیک تسلیم شد.
در ژانویه سال ۱۸۲۶ قلعه‌های نظامی اسپانیا در مناطق کالااو و چیله او در آمریکای جنوبی تصرف شد. اسپانیا تمام مستعمره‌های قاره آمریکای خود را از دست داد و ده سال بعد در سال ۱۸۳۶ آنها را ترک کرد و امپراتوری گسترده اش را از دست داد.
در ۹ اکتبر ۱۸۲۰، قیام یکان احتیاط منطقه کوسکو آغاز شد. این قیام به اعلام استقلال شهر گوایاکویل منتهی شد. پس از آن در ۲۱ اکتبر ژنرال خوزه د سان مارتین پرچم جمهوری پرو را مشخص کرد.
درگیری‌های اصلی در مرکز پرو، که از ژوئیه ۱۸۲۰ تا ۸ ژانویه ۱۸۲۱ توسط ژنرال خوان آنتونیو آلوارز د آرنالس رهبری می‌شود، آغاز شد. در این جنگ، ژنرال آرینالس استقلال شهرهای آیا کوچو و هوامانگا را اعلام کرد. این پیروزی‌ها به دنبال جنگ سرودو پاسکو بدست آمد. در این جنگ ژنرال آرینالز یک گروه سلطنت طلب را که توسط ویکوئه پزوئلا فرستاده شده بود شکست داد. بقیه نیروهای آزادیخواه تحت فرمان دریادار کاکرانای در نهم مارس ۱۸۲۰، ناوگان سلطنتی اسپمرالدا را شکست دادند. علاوه بر این، در ۲ دسامبر ۱۸۲۰، گردان سلطنتی «بتالون والیتیگروس د لا گوردیا» به میهن پرستان پیوست. در ۸ ژانویه ۱۸۲۱، ستون مسلح ژنرال آلوارز د آرینالز به سایر نیروهای اعزامی به ساحل پیوست. ژنرال خوزه دلا سرنا در ۲۹ ژانویه سال ۱۸۲۱، مجدداً پزوئلا را شکست داد.
پس از اعلام استقلال، دولت پرو در برابر مقاومت سلطنت طلب‌ها و بی‌ثباتی مقاومت کرد. در حالی که ساحل و شمال پرو در کنترل جمهوری بود، بقیه کشور تحت کنترل استعمار اسپانیا بود. شهر کوسکو پایتخت حکومت نایب السلطنه استعمار اسپانیا بود. یک تهاجم دیگر ژنرال سانتا کروز علیه سلطنت طلب‌ها شکست خورد. پایان جنگ تنها با مداخله نظامی کلمبیای بزرگ امکان‌پذیر بود. در سال ۱۸۲۳ کنگره پس از خروج سان مارتین از پرو و شکست‌های مداوم نظامی خوزه دلا ریا آگرو، کنگره تصمیم گرفت از سیمون بولیوار درخواست کمک کند. بولیوار در دهم دسامبر ۱۸۲۳ وارد پرو شد تا این کشور را آزاد کند.
در سال ۱۸۲۴ در منطقه آلتو (بولیوی کنونی) قیام شد. این قیام توانست راه را بسوی نبردهای «خنین» و «آیاکوچو» باز کند. ارتش پرو با فرماندهی سیمون بولیوار در نبرد خنین پیروز شد. نبرد «آیاکوچو» با فرماندهی آنتونیو خوزه دسوکره نیز پیروز شد. این نبردها تا زمانی که آخرین مواضع سلطنت طلب‌های اسپانیا در قلعه رآل فیلیپ در سال ۱۸۲۶ سقوط کرد هنوز ادامه داشت.
بعد از استقلال وابستگی سیاسی پرو به اسپانیا قطع شد، اما این کشور هنوز به لحاظ اقتصادی به اروپا وابسته بود. با وجود جدایی از اسپانیا، غارت زمین‌های مردم بومی در این دوره جمهوری جدید تشدید شد. تا قرن بیستم با بومی‌ها بد رفتاری می‌شد ولی در شروع برپایی جمهوری پرو، به بومی‌های این کشور حق شهروندی داده شد.
جنبش جوانان لوتارو () یا ماپو لوتارو سازمانی چپ و مسلح در شیلی بود که در سال ۱۹۸۲ توسط گیلرمو اساندون تأسیس شد.
در دوران دیکتاتوری نظامی در شیلی، برخی از اعضای رهبر مقاومت بومی، دست به تشکیل یک سازمان رزم چریکی زدند. این سازمان رزم نام لوتارو، رهبر مقاومت بومی در شیلی را برای خودش انتخاب کرد. پس از لوتارو، رهبر مقاومت بومی در شیلی نام گذاری شد.
جنبش چپ انقلابی (به اسپانیایی: Movimiento de Izquierda Revolucionaria) ; (MIR) یک سازمان سیاسی شیلی است که در گذشته سازمان چپ افراطی بود و در ۱۲ اکتبر ۱۹۶۵ تأسیس شده بود. در سال ۱۹۷۳ میلادی، این سازمان حدود ۱۰٬۰۰۰ عضو و همکار داشت. این گروه توسط سازمان‌های دانشجویی مختلف، با نگرش‌های مختلف چپ (به رهبری میگوئل انریکس)، که در سازمان جوانان حزب سوسیالیست فعالیت داشتند تشکیل شد. آنها در اتحادیه‌های کارگری در سانتیاگو و دیگر شهرهای اصلی پایگاهی را در شهر پوئرتو مونتت در جنوب شیلی، تا شمال در شهر آریاکا ایجاد کردند. آندرس پاسکال آلنده، برادرزاده سالوادور آلنده، رئیس‌جمهور شیلی از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳، یکی از رهبران اولیه این جنبش بود. میگوئل انریکز اسپینوزا دبیرکل حزب از سال ۱۹۶۷ تا زمانی که در سال ۱۹۷۴ ترور شد رهبری این جنبش را در دست داشت. این جنبش گرچه خود را با اقدامات چشمگیر و مستقیم نظامی و مخصوصاً در طول مقاومت در برابر کودتای ۱۹۷۳ در شیلی متمایز می‌کند، ولی تروریسم را بعنوان شکلی از مبارزه سیاسی و نظامی رد می‌کرد
جبهه میهنی مانوئل رودریگز () ; (FPMR)، یا جبهه ال فرانت، به گروهی شبه نظامی با عقاید مارکسیست-لنینیستی در شیلی گفته می‌شود که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد.
این گروه در ابتدا جناح مسلح حزب کمونیست شیلی بود که به منظور سرنگونی رژیم آگوستو پینوشه تشکیل شده بود. این گروه توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده و سرویس اطلاعاتی مخفی بریتانیا به عنوان یک گروه تروریستی شناخته می‌شد. تعداد رزمندگانی که در این گروه فعالیت داشتند بین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ نفر برآورد می‌شدند.
در هفتم سپتامبر سال ۱۹۸۶ بعد از چندین ماه طراحی، جبهه میهنی مانوئل رودریگز در یک طرح عملیاتی خودرو حامل ژنرال پینوشه دیکتاتور شیلی را هدف قرار داد. در این عملیات پنج تن از محافظان پینوشه کشته شدند و یازده نفر دیگر جراحت برداشتند ولی پینوشه تنها زخم سطحی برداشت. در این خودرو نوه ده ساله پینوشه همراه او بود که سالم باقی ماند. در سال ۱۹۸۶ نیروهای امنیتی شیلی یک محموله ۸۰ تنی تسلیحات متعلق به این گروه را در دریا توقیف کرد. در این محموله مقادیری مواد انفجاری سی۴، موشک‌های آر پی جی۷ و موشک اندازهای ام ۷۲ و بیش از ۳۰۰۰ تفنگ ام ۱۶ وجود داشت.
شکست طرح نظامی جبهه میهنی مانوئل رودریگز باعث شد که در داخل این گروه بحران ایجاد شود. این بحران باعث شد که گروه از حزب کمونیست شیلی جدا شود و به صورت خود مختار عمل کند.
بعد از استقرار دموکراسی در شیلی در سال ۱۹۹۰ عمده‌ترین فعالیت‌های نظامی این گروه روی تهاجم به کلیساها و آدم‌ربایی تمرکز یافت. آن‌ها کریستین ادواردز پسر صاحب روزنامه ال مرکوریو عمده‌ترین روزنامه شیلی را ربودند. علاوه بر این آن‌ها صاحبان شرکت‌های بزرگ آمریکایی در شیلی مانند مک دونالد و کنتاکی را نیز هدف آدم‌ربایی قرار دادند.
در سال ۲۰۰۵ پاتریسیو اورتیز یکی از رهبران این جبهه در سوئیس درخواست پناهندگی کرد. او در شروع دوران انتقال به دموکراسی در شیلی یک افسر پلیس را در سال ۱۹۹۱ ترور کرده بود و به همین اتهام به ۱۰ سال زندان محکوم شده بود. پاتریسیو اورتیز در سال ۱۹۹۶ از زندان فرار کرد و یک سال بعد در سوئیس بود. پس از درخواست استرداد شیلی، او توسط مقامات سوئیس بازداشت شد، ولی سوئیس او را مسترد نکرد چرا که احتمالاً به دلیل شکنجه شدن توسط دولت شیلی سلامتی او در خطر قرار می‌گرفت و علاوه بر این براساس کنوانسیون حقوق بشر اروپا این استرداد عملی نبود. مقامات سوئیس او را آزاد کردند و به او حق پناهندگی دادند.
کارمل هایلندز (به انگلیسی: Carmel Highlands) یک محدوده ثبت‌نشده در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان مونتری، کالیفرنیا واقع شده‌است. کارمل هایلندز ۹۷ متر بالاتر از سطح دریاست.
فناوری شهروندی (در اصل فناوری اطلاعات) نوعی فناوری است که مداخله یا مشارکت مردم در توسعه قوی‌تر را ممکن می‌سازد، ارتباطات شهروندان را تقویت می‌کند، زیرساخت دولت را بهبود می‌بخشد و معمولاً صلاح عمومی را در نظر می‌گیرد. این فناوری شامل و پلتفرم‌هایی می‌شود که از نهادها و موسسات دولتی پشتیبانی می‌کنند و دیگر نرم‌افزارهایی که دستیابی به این اهداف را ممکن می‌سازند.
فناوری شهروندی با گذشت زمان، اهمیت و تعهد روزافزونی یافته‌است، چون ما در عصر دیجیتال زندگی می‌کنیم. دوره‌ای که در آن ارتباطات دیجیتال مبنایی برای مبادلات سیاسی و اقتصادی هستند.Mandarano, Lynn (2011). "Building Social Capital in the Digital Age of Civic Engagement" (PDF). Journal of Planning Literature. از زمانی که فناوری‌های پیشرفته در جامعه رواج پیدا کرده و در دسترس کل جمعیت قرار گرفته‌اند، بسیاری از دولت‌های محلی و مقامات شروع به استفاده از این فناوری‌ها برای ارتباط با عموم مردم و دریافت بازخورد کرده‌اند. مخصوصاً، اینترنت بیشتر برای ارتباطات بین مسئولان دولت و شهروندان به کار رفته‌است.
دولت اوباما - بایدن از راهبردهای فناوری شهروندی برای تسهیل مشارکت سیاسی شهروندان استفاده کرد."From Networked Nominee to Networked Nation: Examining the Impact of Web 2.0 and Social Media on Political Participation and Civic Engagement in the 2008 Obama Campaign". Retrieved 2016-11-16. رویدادهای محلی که به نام «» شناخته می‌شوند، اغلب مورد استقبال گروه‌های علاقه‌مند به فناوری قرار می‌گیرند که در زمینه‌هایی مانند برنامه‌نویسی کامپیوتر، طراحی گرافیک و برنامه‌نویسی سخت‌افزار و نرم‌افزار تجربه دارند. هکاتون‌ها بر بهتر کردن نرم‌افزارها تمرکز می‌کنند تا آن‌ها را کاربرپسندتر کرده و اعضای جامعه راحت‌تر بتوانند به آن‌ها دسترسی داشته باشند.
یکی دیگر از فناوری شهروندی مدرن، رسانه‌های اجتماعی هستند. شرکت‌هایی مانند فیسبوک و توئیتر به شهروندان آمریکا و سراسر جهان اجازه می‌دهند تا با هم ارتباط برقرار کنند و اطلاعاتشان را به اشتراک بگذارند. رسانه‌های خبری مانند نیویورک‌تایمز و وال‌استریت‌ژورنال، حساب‌های فیسبوک و توئیتر مخصوص به خود را دارند که به آن‌ها اجازه می‌دهد مقالات جدید را در سایت‌ها قرار دهند. این امر محیطی ایجاد می‌کند که افراد در آن، دسترسی تقریباً فوری به اخبار دارند. این دسته از خروجی‌های رسانه اجتماعی، نرم‌افزارهای موبایل دارند که به کاربران اجازه می‌دهند از هر جای جهان با تلفن‌ها، تبلت‌ها و لپتاپ‌های خود به اخبار دسترسی داشته باشند. این نرم‌افزارها اشتراک‌گذاری اطلاعات را تبدیل به کاری ساده و آنی می‌کنند.
طبق مطالعه‌ای که توسط (IDC) انجام شده‌است، از ۲۵٫۵ میلیارد دلاری که دولت ایالات متحده در سال ۲۰۱۵ صرف پروژه‌های فناوری‌های روبنایی می‌کند،"The future of civic technology" ۶٫۴ میلیارد دلار صرف فناوری شهروندی می‌شود. ۶٬۷ تحقیق در حوزه فناوری شهروندی نشان داد که تعداد شرکت‌های فناوری شهروندی تقریباً سالانه ۲۳ درصد بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ رشد کرده‌است.
گزارش سال ۲۰۱۳ بنیاد Knight تلاش می‌کند تا کانون‌های مختلفی را در فضای فناوری شهروندی ترسیم کند. این گزارش پروژه‌های فناوری شهروندی را به صورت گسترده به دو گروه طبقه‌بندی می‌کند:"Knight Foundation: Trends in Civic Tech". حکومت باز و اقدام اجتماعی.
حکومت باز:
اقدام اجتماعی:
در بنیاد Knight، همه «دقت می‌کنند تا مطمئن شوند که مردم به اخبار و اطلاعاتی که برای زندگی در نظام دموکراسی نیاز دارند، دسترسی داشته باشند»"Knight Foundation". www.knightfoundation.org. Retrieved 2016-12-08 آن‌ها به دنبال ایجاد دسترسی به اطلاعات و اشتراک‌گذاری این منابع به نفع مردم هستند. آن‌ها با این دسترسی، می‌توانند سیستم شفاف‌تر و باز اشتراک‌گذاری اطلاعات را به نفع کاربران آگاه و روشنگر و شهروندان ایجاد کنند تا این افراد در امور سیاسی و اجتماعی مشارکت نمایند و به نگرانی‌ها و زندگی‌های آن‌ها توجه کنند.
OneBusAway یک نرم‌افزار کاربردی است که اطلاعات در لحظه حمل و نقل را نمایش می‌دهد و مثالی از استفاده از داده فناوری شهروندی فراهم می‌کند. این نرم‌افزار توسط داوطلبان نگهداری شده و کاربرد شهروندی کمک به افراد برای پیدا کردن راه خود در شهرها را دارد. این نرم‌افزار نشان می‌دهد که فناوری می‌تواند ابزاری برای تنظیم جامعه باشد.Wood, Colin (16 August 2016). "What is Civic Tech?". govtech.com. e.Republic. Retrieved 15 December 2016.
شهروندان از طریق رسانه‌های اجتماعی به نمایندگان خود دسترسی پیدا می‌کنند و می‌توانند نگرانی‌های خود را به صورت مستقیم از طریق سایت‌هایی مانند توئیتر و فیسبوک به مقامات دولتی اعلام کنند. حتی نمونه‌هایی از رای‌گیری آنلاین در گذشته وجود داشته که که رای‌گیری برای انتخابات محلی بوده و باعث افزایش قابل توجه میزان مشارکت شده‌است؛ مثلاً در انتخابات آریزونا در سال ۲۰۰۰ که با سازوکار رأی‌گیری آنلاین، میزان مشارکت نسبت به انتخابات قبلی دو برابر شد.Cavanaugh, John W. (2000). "E-Democracy: Thinking About The Impact Of Technology On Civic Life". National Civic Review. 89 (3): 229. Retrieved 2015-11-21. رسانه اجتماعی تبدیل به یکی از ابعاد در حال رشد دولت بین مردم و شهروندان شده‌است و شفافیت بیشتری در بخش‌های دولتی به وجود آورده‌است.Criado, J. Ignacio; Sandoval-Almazan, Rodrigo; Gil-Garcia, J. Ramon (2013-10-01). "Government innovation through social media". Government Information Quarterly. 30 (4): 319–326. این نوآوری، تغییر به سمت دولت پیشرو و بازتر را بر اساس مشارکت شهروندی و فناوری برای مردم تسهیل می‌کند. وقتی رسانه‌های اجتماعی به عنوان پلتفرم برقراری ارتباط عمل می‌کنند، دولت را قادر می‌سازند تا اطلاعات را برای اجزای سازنده خود و شهروندان بر اساس فرایندهای قانونگذاری و آنچه در کنگره روی می‌دهد، فراهم کنند و نگرانی شهروندان دربارهٔ روش‌های اجرایی دولت را در نظر بگیرند.
تعریف آنچه که فناوری شهروندی را شکل می‌دهد، تا حدی مورد بحث و مجادله بوده‌است، مخصوصاً با توجه به شرکت‌هایی که در اشتراک‌گذاری یا دسترسی به اقتصاد مشارکت دارند، از جمله Uber, Lyft و Airbnb. مثلاً توانایی AirBnb برای فراهم کردن مسکن برای ساکنان نیویورک بعد از طوفان سندی را می‌توان نوعی فناوری شهروندی در نظر گرفت."Airbnb Disaster Response" اما، ناتانیل هلر، مسئول برنامه حکمرانی مؤسسه تحقیق برای توسعه (Research for Development Institute) معتقد است که پلتفرم‌های انتفاعی قطعاً خارج از محدوده فناوری شهروندی قرار می‌گیرند: هلر گفته‌است که «در حالی که اشتراک‌گذاری شهروند به شهروند انجام می‌شود، مأموریت این شرکت‌ها، تمرکز بر حداکثر کردن سود سرمایه‌گذاران است، نه هر نوع آزمایش دیگری که برای ساخت سرمایه اجتماعی انجام می‌شود.»"The Sharing Economy is Not Civic Tech" از دیدگاه هدف، فناوری شهروندی را می‌توان ذیل عنوان «استفاده از فناوری برای صلاح عمومی» درک کرد."Towards a taxonomy of civic technology - Microsoft on the Issues". Microsoft on the Issues. 2016-04-27. Retrieved 2016-11-28.
تیم مشارکت شهروندی و فناوری مایکروسافت تلاش کرده تا رده‌بندی دقیقی از فناوری شهروندی از طریق رویکرد بالا - پایین فراهم کند. آن‌ها اقدامات موجود را گسترش داده و بر اساس موارد زیر طبقه‌بندی کردند:
نمودار شهروندی مایکروسافت، توسعه شبکه نوآوران شهروندی را هدایت کرده و «تأمین مالی، کاربرد داده، مشارکت و حتی تأثیر آن را نیز گسترش می‌دهد.»"Civic Graph Charts the New World of Civic Tech". www.govtech.com. Retrieved 2016-12-07 این یک ابزار جدید است که دسترسی لازم برای دنبال کردن جهان فناوری شهروندی را برای فراهم کردن اعتبار و پیشرفت این حوزه ایجاد می‌کند. این نمودار، فرصت‌های بیشتری را برای دسترسی موسسات دولتی و شرکت‌ها فراهم می‌کند تا این نوآوری‌ها را کشف کنند و از آن‌ها برای پیشرفت جامعه به سمت آینده فناوری و مشارکت شهروندی استفاده کنند. برای ایجاد جامعه آگاه و روشنگر، باید نوعی حس مشارکت شهروندی در این جامعه وجود داشته باشد، تا به اشتراک‌گذاری اطلاعات از طریق پلتفرم‌های فناوری شهروندی و کاربردهای آن انجام شود. «تعامل اجتماعی متناسب با فناوری عمومی، مستلزم مشارکت اعضای جامعه است.»"Knight Foundation". www.knightfoundation.org. Retrieved 2016-12-08 مشارکت عادی در پلتفرم‌های فناوری شهروندی باعث می‌شود شهروندان آگاهانه‌تر در ایجاد یک جامعه واحد مشارکت کنند و اطلاعات سیاسی و اجتماعی را به نفع خود و نگرانی‌هایشان به اشتراک بگذارند.
این کار منجر به پدید آمدن راهنمای میدانی شد.
تیم فناوری و مشارکت شهروندی هم ابزار تجسم شبکه یعنی گراف شهروندی را برای سازمان‌های فناوری شهروندی تولید کردند.
فناوری که برای سود رساندن به شهروندان طراحی شده‌است، دولت‌ها را تحت فشار قرار می‌دهد تا «راهی که بروکراسی‌ها با استفاده از آن با شهروندان ارتباط می‌گیرند را با نوآوری تغییر دهند.»Bonsón, Enrique; Torres, Lourdes; Royo, Sonia; Flores, Francisco (2012-04-01). "Local e-government 2.0: Social media and corporate transparency in municipalities" برنامه‌های دولت الکترونیک به منظور تقویت ارزش‌های دموکراتیک موسسات دولتی ایجاد و پشتیبانی می‌شوند، که شامل شفافیت و بهبود کارایی فرایندهای قانونگذاری است که دولت‌ها را پاسخگوتر می‌کند و به نگرانی‌های شهروندان واکنش نشان می‌دهد. این امر باعث افزایش مشارکت شهروندی در فعالیت سیاسی به خاطر نمایش مستقیم بیشتر و سیستم سیاسی دموکراتیک‌تر می‌شود.
ند که هدف آن، انتخاب نمایندگانی است که بر اساس آنچه شهروندان به صورت آنلاین تصمیم می‌گیرند، رأی می‌دهند. ۵۸
سازمان همکاری حکومت باز (OGP) یک سازمان جهانی در حوزه فناوری شهروندی، است. «این سازمان یک سازمان چند جانبه است که هدف آن، تضمین تعهدات عینی دولت برای ارتقای شفافیت، توانمند کردن شهروندان، مبارزه با فساد و ایجاد فناوری‌های جدید برای تقویت حاکمیت است.»20 OGP که در سال ۲۰۱۱ توسط هشت دولت بنیان‌گذار (برزیل، اندونزی، مکزیک، نروژ، فیلیپین، آفریقای جنوبی، بریتانیا و ایالات متحده) تأسیس شد، هر سال اجلاسی تشکیل می‌دهد. کشورهای دخیل در آمریکا (شمال و جنوب)، اروپا و جنوب آسیا (اندونزی، استرالیا، کره جنوبی) قرار دارند. فقط تعداد کمی از کشورهای آفریقایی بخشی از OGP هستند، اگرچه آفریقای جنوبی یکی از کشورهای بنیان‌گذار آن است.
پیشرفت فناوری در سراسر کشورهای جهان ادامه دارد، اما تلاش‌های متفرقه و روش‌های کاربردی در مقایسه سرعت خاص پیشرفت برخی کشورها با کشورهای دیگر متفاوت است. ۲۱ اینکه کشورها چطور می‌توانند از اطلاعات استفاده نمایند، به میزان عزم کشورها در فراگیر کردن فناوری در زندگی مردم و کسب و کارها بستگی دارد. دولت‌های محلی و ملی ده‌ها میلیارد دلار صرف فناوری اطلاعات کرده‌اند تا عملکردها و عملیات (functions and operations) این فناوری را بهبود بخشند تا این فناوری برای مردم و دولت‌ها کار کند. ۲۲ وقتی دولت‌های بیشتری به این فناوری‌ها توجه کنند، راه را به سمت سیستم‌های پیش‌رونده و دموکراتیک سیاسی هموار می‌کنند و نگرانی‌های جامعه آینده و شهروندان این کشورها را در نظر می‌گیرند.
برنامه vTaiwan (حرف v مخفف مجازی) به صورت مشارکتی توسط اعضای جامعه منبع باز و دولت تایلند ایجاد شده‌است.Barry, Liz. civichall.org. Retrieved 2017-06-03 آن‌ها از ابزار مکالمه‌ای به نام pol استفاده می‌کنند که یادگیری ماشینی را به بحث آنلاین مرتبط می‌کند.Megill, Colin. "pol.is in Taiwan". blog.pol.is. Retrieved 2017-06-03
شهروندان، اقدامات را هدایت می‌کنند.
پلتفرم و حزب سیاسی پیشنهادی که miVote25 نامیده می‌شود، یک نرم‌افزار کاربردی موبایل برای شهروندان دارد تا دربارهٔ سیاست یاد بگیرند و رأی خود را به سیاست‌هایی بدهند که از آن‌ها پشتیبانی می‌کنند. ۲۶ سیاستمداران miVote که برای تصدی یک پست انتخاب شده‌اند، در پشتیبانی از موقعیت افرادی که از این نرم‌افزار استفاده می‌کنند، رأی می‌دهند."MiVote wants to bring remote control politicians to the Senate". The Australian Financial Review. Retrieved 2017-04-28.
در سال ۲۰۱۳، پلتفرم آنلاین مجلس مردمRahvakogu)28) برای جمع‌سپاری ایده‌ها و پیشنهادها شروع به کار کرد تا قوانین انتخابانی استونی، قانون حزب سیاسی و دیگر مسائل مربوط به دموکراسی را اصلاح کند."Rahvakogu, Estonia – From ideas to laws". Citizens Foundation
پویاترین شهر فرانسه در ارتباط با فناوری شهروندی، پاریس است و اقدامات زیادی در محله سنتیر که به عنوان کانون فناوری شناخته می‌شود، انجام می‌شوند."Paris, bientôt capitale des Civic Tech ?". Libération.fr. Retrieved 2016-11-24 طبق گفته لوموند، فناوری شهر فرانسه «یک واقعیت» است اما سرمایه‌گذاری برای مقیاس‌بندی آن انجام نشده‌است.Fagot, Vincent (2016-10-10). "Les nouvelles ambitions de la " Civic Tech " française". Le Monde.fr (in French). ISSN 1950-6244. Retrieved 2016-11-24.
در فرانسه، داده عمومی در سایت data.gov.fr32 براساس مأموریت Etalab33 فراهم می‌شود که تحت نظارت نخست‌وزیر قرار دارد.
سازمان‌های دولتی، مشاوره شهروندان را از طریق شورای ملی دیجیتال"Conseil National du Numérique". Conseil National du Numérique (in French). Retrieved 2016-11-10. انجام می‌دهند، برای مثال این مشاوره با قانون مربوط به جمهوری دیجیتال انجام می‌شود.
جامعه فناوری شهروندی شهروندان فرانسه در یک دموکراسی باز جمعی گرد هم آمده‌اند.�. democratieouverte.org. Retrieved 2016-11-10. هدف اصلی این اقدام جمعی، تقویت دموکراسی برای افزایش قدرت شهروندان، بهبود روش تصمیم‌گیری جمعی و به‌روزرسانی سیستم سیاسی است. دموکراسی باز، پروژه‌هایی را جمع می‌کند که بر موارد زیر تمرکز می‌کنند:
اصلاحات قانون اساسی ایسلند در سال‌های ۲۰۱۰–۲۰۱۳ باعث شروع فرایندی برای بازبینی و تهیه پیش‌نویس قانون اساسی این کشور بعد از بحران‌های مالی سال ۲۰۰۸ شد و از رسانه اجتماعی برای دریافت بازخورد مربوط به دوازده پیش‌نویس متوالی استفاده شد.Landemore, Hélène. "We, All of the People". slate.com. Retrieved 2017-06-03.
در اکتبر ۲۰۱۱، پلتفرمی به نام BetriReykjavik"Betri(Better)Reykjavik". BetriReykjavik. Retrieved 2017-04-28. برای شهروندان ایجاد شد تا همدیگر را مطلع کنند و دربارهٔ مسائل مختلف رأی دهند.Gnarr, Jón (2014). Gnarr! How I Became the Mayor of a Large City in Iceland and Changed the World .
حزب pirate (ایسلند) از پلتفرم جمع‌سپاری Piratar"Píratar". x.piratar.is. Retrieved 2017-07-12. برای اعضای خود استفاده می‌کند تا سیاست‌های جدید حزب را ایجاد کند.
اقدامات هدایت شده توسط شهروندان
کنسرسیومی توسط TOP-IX, FBK و RENA تشکیل شده تا مدرسه عالی فناوری شهروندی ایتالیا را ایجاد کند.
اولین نسخه این کنسرسیوم در ماه می۲۰۱۶ در تورین منتشر شد."civic tech school 1st". Retrieved 2016-11-16.
جنبش پنج ستاره، ابزاری به نام روسو"Rousseau". rousseau.movimento5stelle.it. Retrieved 2017-07-12. دارد که راهی برای برقراری ارتباط با نمایندگان برای اعضای خود فراهم می‌کند.
شورای شهر مادرید، بخش مشارکت شهروندان"This Is How People Power Wins an Election: The Story of Ahora Madrid". Commons Transition. Retrieved 2017-04-28. را ایجاد کرده‌است که پلتفرمی به نام تصمیم‌گیری برای مادرید را ساده می‌کند تا شهروندانی که ثبت نام کرده‌اند، دربارهٔ موضوعات مختلف با افراد دیگر در شهر بحث کنند، اقداماتی برای شورای شهر پیشنهاد نمایند و ایده‌های خود دربارهٔ نحوه هزینه کردن بودجه مربوط به پروژه‌ها را از طریق بودجه‌بندی مشارکتی به رای‌گیری بگذارند."More Information". Decide Madrid. Retrieved 2017-04-28.
پودموس (حزب سیاسی اسپانیا) از ابزاری به نام پلازا پودموس"Plaza Podemos". reddit.com. Retrieved 2017-07-12. استفاده می‌کند که در آن هر کسی می‌تواند ایده‌های خود را پیشنهاد کند و به ایده‌های مختلف رأی بدهد.
شهر استکهلم یک صفحه ارائه پیشنهاد در وبسایت Stockholm.se ایجاد کرده که به صورت یک نرم‌افزار کاربردی ارائه شده‌است و به شهروندان اجازه می‌دهد تا ایده‌های خود برای پیشرفت شهر را همراه با عکس و GPS ارائه کنند. بعد از دریافت یک پیشنهاد، این پیشنهاد برای مسئول مربوطه ارسال می‌شود که او، پیشنهاد را در برنامه کاری قرار می‌دهد. در سال ۲۰۱۶، صدها هزار درخواست ثبت شد. این سرویس در سپتامبر ۲۰۱۳ شروع به کار کرد."How the smart city develops". stockholm.se. Retrieved 2017-07-19.
دولت شهری گوتنبرگ یک سیستم رای‌گیری مشارکتی"Göteborgsförslaget". goteborg.se. Retrieved 2017-07-19. آنلاین دارد که همه شهروندان می‌توانند از آن استفاده کرده و تغییرات و راه‌حل‌ها را پیشنهاد نمایند. وقتی پیشنهادی بیشتر از ۲۰۰ رأی دریافت کند، به کمیته‌های سیاسی مربوطه تحویل داده می‌شود.Kollaborativ Ekonomi Göteborg. "12 Reasons Why Gothenburg is an Amazing Sharing City". shareable.net. Retrieved 2017-07-19.
دولت‌های کلینتون، بوش و اوباما به دنبال اقداماتی برای باز کردن بیشتر دولت از طریق افزایش استفاده از فناوری در موسسات سیاسی یا روش‌های کارآمد برای افزایش مشارکت شهروندی بودند.Bertot, John Carlo (August 12, 2010). "Engaging the Public in Open Government: Social Media Technology and Policy for Government Transparency" (PDF). Researchgate.net. ResearchGate. Retrieved October 23, 2016. دولت اوباما، اقدام حکومت باز را براساس اصول شفافیت و مشارکت شهروندی انجام داد.Huijboom, Noor (March–April 2011). "Open data: an international comparison of strategies" (PDF). epracticejournal.edu. European Journal of Practice. Retrieved October 23, 2016. این راهبرد راه را برای افزایش شفافیت دولت در دیگر کشورها هموار کرد تا به صورت قابل توجهی، فرایندها را به نفع شهروندان بهبود بخشند و اجازه مشارکت بیشتر در سیاست از دیدگاه شهروندان را بدهند. طی انتخابات ریاست جمهوری، اوباما «مستقیماً به استفاده گسترده از رسانه اجتماعی در تبلیغات خود پرداخت.»Bertot, John Carlo; Jaeger, Paul T. ; Hansen, Derek (2012-01-01). "The impact of polices on government social media usage: Issues, challenges, and recommendations". Government Information Quarterly.
فناوری شهروندی توسط بسیاری از شرکت‌ها، سازمان‌ها و گروه‌های داوطلب ایجاد شده‌است. مثال برجسته آن، سازمان کد برای آمریکا (Code for America) است که یک سازمان غیرانتفاعی در سان فرانسیسکو است. نمونه دیگر سازمان فناوری شهروندی، سازمان Chi Hack Night"Chi Hack Night". Chi Hack Night. Retrieved 2016-11-10. در شیکاگو است. Chi Hack Night یک رویداد هفتگی داوطلبانه برای ساخت، اشتراک‌گذاری و یادگیری در حوزه فناوری شهروندی است. سازمان Civic Hall"Civic Hall". Civic Hall. Retrieved 2017-06-03. محل گردهمایی در شهر نیویورک است برای کسانی که می‌خواهند در پروژه‌های شهروندی با استفاده از فناوری مشارکت کنند.Field, Anne. "A Coworking Site For Civic Tech In New York City". forbes.com. Retrieved 2017-06-03.
پارتیدو دو لا رد (حزب Net) یک حزب سیاسی آرژانتینی است که از نرم‌افزار منبع باز DemocracyOS استفاده می‌کند که هدف آن، انتخاب نمایندگانی است که بر اساس آنچه شهروندان به صورت آنلاین تصمیم می‌گیرند، رأی می‌دهند."Partido de la Red" . Participedia. Retrieved 2017-04-28.
اندیشکده شفافیت برای ایران تاکنون اقدام به توسعهٔ چندین سامانه در حوزهٔ فناوری شهروندی برای کاربران ایرانی نموده‌است که برخی از آنها عبارت‌اند از:
به خاطر اطمینانی که توسط فناوری شهروندی فراهم می‌شود، نگرانی زیادی دربارهٔ تأثیرات آن بر رفتار اجتماعی وجود دارد.
با توجه به انتخابات و رای‌گیری آنلاین، این نکته برای رای‌دهندگان وجود دارد که تصمیماتی با آگاهی کمتر بگیرند که به خاطر سهولت در رای‌دادن است. اگرچه رای‌دهندگان بیشتری شرکت خواهند کرد اما فقط به این خاطر رأی می‌دهند که ساده‌تر است و تصمیمی بر اساس دیدگاه خود و به صورت آگاهانه نمی‌گیرند. پیشنهاد می‌شود که اگر رای‌دهی آنلاین رواج بیشتری پیدا کند، بحث‌های سازنده دربارهٔ مسائل یا کاندیداها هم افزایش یابند.Cavanaugh, John W. (2000). "E-Democracy: Thinking About The Impact Of Technology On Civic Life". National Civic Review. 89 (3): 229. Retrieved 2015-11-21.
اهمیت تعاملات رو در رو نیز با افزایش استفاده از ایمیل و رسانه اجتماعی و کاهش تعاملات سنتی و شخصی اجتماعی به زیر سؤال رفته‌است. در کل، فناوری مسئول این تغییر در هنجار اجتماعی است و توانایی تبدیل آن به قابلیت ارتباطات صوتی و تصویری را دارد. باید تحقیقات بیشتری برای تعیین این مسئله انجام شود که آیا این موارد، جایگزین‌های مناسبی برای تعاملات شخصی هستند یا اینکه هر گونه جایگزینی ممکن است؟
پریس و شنایدرمان دربارهٔ بعد مهم اجتماعی فناوری شهروندی بحث می‌کنند و به «چارچوب خواننده تا رهبر» می‌پردازند که نشان می‌دهد کاربران، خوانندگان را مطلع کرده و خوانندگان نیز ارتباط‌دهندگان را آگاه ساخته و آن‌ها نیز مشارکت‌کنندگان را مطلع می‌کنند تا اینکه به رهبران می‌رسند.Preece, Jennifer (2009). "The Reader-to-Leader Framework: Motivating Technology-Mediated Social Participation" (PDF). Theory and Review. این زنجیره ارتباطات اجازه می‌دهد اجراکنندگان از علایق مردم آگاه شوند.
فناوری‌های پیشرفته، هزینه‌های بالایی دارند و افزایش اتکاء به فناوری‌های شهروندی باعث می‌شود خانواده‌های کم درآمد که نمی‌توانند پلتفرم‌های فناوری شهروندی مانند کامپیوتر و تبلت را تهیه کنند، در ناآگاهی و تاریکی بمانند. این امر باعث افزایش شکاف بین خانواده‌هایی با طبقه پایین اجتماعی - اقتصادی و طبقه‌های متوسط و بالا می‌شود.
دانش نحوه استفاده از کامپیوتر با توجه به عوامل دستیابی آنلاین به نرم‌افزارهای فناوری شهروندی، اهمیت یکسانی نسبت به عدم دسترسی به پلتفرم‌های فناوری شهروندی دارد و در خانوارهای کم درآمد، این دانش کمتر است. مدارس دولتی به دنبال تضمین دسترسی مناسب به فناوری و آموزش در کلاس هستند تا دانش‌آموزان را برای جهانی با فناوری بالا آماده کنند اما هنوز تفاوت ملموسی بین مشارکت آنلاین کسانی که تجربه کار با اینترنت دارند و کسانی که فاقد آن هستند، وجود دارد.
همچنان که حوزه فناوری شهروندی در سال‌های آینده پیشرفت می‌کند، به نظر می‌رسد که نرم‌افزارهای کاربردی یا دستگاه‌های همراه تبدیل به کانون مهمی برای توسعه می‌شوند، زیرا بیشتر شرکت‌ها و شهرداری‌ها به توسعه‌دهندگان دسترسی پیدا می‌کنند تا به آن‌ها در مسائل خاص کمک کنند. نرم‌افزارهای کاربردی با دستگاه‌های همراه به کار می‌روند تا زندگی را آسان‌تر کنند. کارهایی مانند ارتباطات، ردیابی داده و ایمنی هم برخی از موضوعاتی است که توسعه‌دهندگان نرم‌افزارهای کاربردی و جوامع می‌کوشند تا آن را آسان‌تر کنند. با مرتبط کردن مردم از طریق نرم‌افزارهای کاربردی و وبسایت‌هایی که بستر گفتگو را فراهم می‌کنند و خدمات شهروندی را ارتقاء می‌دهند، شهرها راهی ارزان برای فراهم کردن خدمات برای شهروندانشان پیدا کرده‌اند."The Future of Civic Tech: 8 Localities Showcase Their Initiatives".
چون فناوری شهروندی «فقط بخشی از ۲۵٫۵ میلیارد دلاری است که دولت صرف فناوری اطلاعات خارجی (IT) می‌کند»، سخت نیست که ببینیم چطور این بخش از اینجا به بعد پیشرفت کرده و نوآوری زیادی در بخش‌های دولتی و خصوصی به وجود آورده و مشارکت شهروندی در این بخش‌ها و پلتفرم‌های فناوری افزایش می‌یابد."The future of civic technology | Brookings Institution". Brookings. 2016-12-07. Retrieved 2016-12-07