moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تسوکوبای در ژاپن یک دستشویی است که در ورودی یک مکان مقدس برای بازدیدکنندگان فراهم می‌شود تا با شستن، دست و دهان خود را پاک کنند. این نوع آیین طهارت رسمی است که میهمانانی که در یک مراسم چای ژاپنی شرکت می‌کنند یا از محوطه‌های معبد و پرستشگاه‌های یک آیین بودایی بازدید می‌کنند، انجام می‌شود. این نام از فعل «تسوکوبائو» به معنای «خم شدن» یا «تعظیم» با منشأ فروتنی است.
ایدرونیداز (؛ "تلفظ انگلیسی: آیدورونیدِیز") با نام کاملِ «گلیکوزامین‌گلیکان آلفا-اِل-آیدورونوهیدرولاز» یک آنزیم است که ژن سازندهٔ آن بر روی کروموزوم ۴ واقع شده‌است. این آنزیم همچون یک کاتالیزور در فرایند هیدرولیز پیوندهای غیر سولفاتهٔ آلفا-اِل-آیدورونوسیدیکِ درماتان سولفات عمل می‌کند.Aldurazyme (Laronidase). BioMarin Pharmaceuticals Inc. FDA website. Retrieved December 6, 2015.
ایدرونیداز یک آنزیم گلیکوپروتئینی است که در درون لیزوزوم سلول‌ها یافت می‌شود. این آنزیم در تجزیهٔ گلیکوزآمینوگلیکان‌هایی همچون درماتان سولفات و هپاران سولفات نقش دارد و کارش را با هیدرولیز ریشه‌های آلفا-اِل-آیدورونیک اسید انجام می‌دهد. ایدرونیداز در حدود ۸۳ کیلو دالتون وزن دارد.
کمبود این آنزیم سبب بروز برخی انواع موکوپلی‌ساکاریدوزها می‌شود. نوع ۱ این بیماری را بیماری هورلر و نوع ۱-اس آنرا سندرم شای می‌نامند که پیش آگهی خفیف‌تری نسبت به سندرم هورلر دارد. در موکوپلی‌ساکاریدوزهای ۱، گلیکوزآمینوگلیکان در لیزوزوم‌ها تجمع می‌یابد و عوارض شدیدی در بافت‌های مختلف بدن ایجاد می‌کند.
داروی آلدورازیم در سال ۲۰۰۳ میلادی در اروپا و آمریکا جهت مصارف پزشکی تأیید شد. در آمریکا این دارو را برای بیماری هورلر-شای یا انواع متوسط تا شدید سندرم شای به‌کار می‌برند. در اروپا نیز آلدورازیم را برای درمان درازمدت موکوپلی‌ساکاریدوز ۱ به شرط نداشتن درگیری مغزی-عصبی تجویز می‌کنند.
مراسم چای () آیین تهیه چای (茶 چا) است که توسط چینی‌ها، کره ای‌ها و ژاپنی‌ها در شرق آسیا شرق آسیا انجام می‌شود. مراسم چای (به زبان چینی: 茶道 یا 茶 禮 یا 茶艺)، به معنای واقعی کلمه به ژاپنی «راه چای»، «آداب معاشرت برای چای» یا «آیین چای» به کره ای، و «هنر چای» به زبان چینی، یک فعالیت فرهنگی شامل تهیه و ارائه تشریفاتی چای است. مراسم چای ژاپنی تحت تأثیر فرهنگ چای چینی در زمان‌های باستان و قرون وسطایی تاریخ چین قرار گرفت، از قرن ۹ میلادی چای برای اولین بار از چین به ژاپن وارد شد. مراسم چای همچنین می‌تواند به مجموعه آیین‌ها، ابزارها، مودرا و غیره که در چنین مراسمی مانند فرهنگ چای استفاده می‌شود، اشاره داشته باشد.
هارائه، هارای یک اصطلاح عمومی برای آیین‌های در ارتباط با آیین طهارت در شینتو است. هارائه یکی از چهار عنصر اساسی است که در یک مراسم شینتو دخیل است. هدف، تطهیر آلودگی یا گناهان (تسومی) و ناپاکی (که‌گاره) است. این مفاهیم شامل بدشانسی و بیماری و همچنین احساس گناه است.
همه مراسم دینی به جز عبادت ساده فردی در پیشگاه یک معبد شامل چهار عنصر است تطهیر [کورائی)، پیشکش (شینسن)، دعا (نوریتو) و یک جشن سمبولیک (نائورائی). این امور ممکن است بر حسب موقعیت ساده یا بسیار مفصل برگزار شوند. این از ویژگی‌های شینتو است که پرستش کامی نه تنها از اعماق قلب است بلکه آداب مذهبی ملموسی هم دارد.
شستشو به منظور بر طرف کردن هر گونه آلودگی، نادرستی، و شرارت ناپاکی است که ممکن است مانع حیات بر طبق خواست کامی باشد یا اینکه از تأثیر نیاشی و عبادت فرد بکاهد. کار تطهیر را ممکن است خود نیایش کنندگان یا راهبان انجام دهند.
در حالت معمولی، هر یک از عبادت کنندگان چه راهب و چه یک شخص عادی آداب تطهیر را به صورت فردی انجام می‌دهند که آن عبارت است از شستشوی نمادین دهان و ریختن آب تمیز روی سرانگشتان است که آن را تمیزو به معنای آبِ دست می‌نامند. تطهیر رسمی به همراه یک راهب انجام می‌شود که ابتدا دعای تطهیر را تلاوت می‌کند و سپس یک بادبزن یا چوب تطهیر به نام هارایی-گوشی را روی فرد یا گروه یا چیزی که قرار است تطهیر شود تکان می‌دهند. این عمل معمولاً با افشاندن کمی نمک یا آب نمک همراه است. تطهیر از طریق حمام گرفتن معمولاً میسوگی نام دارد. مراسم تطهیر همه ملت یا کل جهان «اوهارایی» خوانده می‌شود که به معنای تطهیر عظیم است.
در تطهیر زیارتگاه برای انجام یک جشنواره مذهبی، ساختمان معبد و تمامی اجناس و متعلقات آن به خوبی تمیز و محوطه زیارتگاه نیز به دقت جاروکشی می‌شود. به عنوان سمبول‌های نظافت و تطهیر قطعات چوب خیزران، شاخه‌های کوچک ساکاکی یا طنابی از جنس کاه برنج به نام شیمه‌ناوا، که تزئینات کاغذی به نام شید (شینتو) به آنها چسبانده شده‌است، در مکان‌های مناسب زیارتگاه آویزان می‌کنند. راهب قبل از انجام جشنواره و اعیاد باید یک دوره کوتاه زهد و روزه داری را نیز به جای آورد.
او-نیوسا یا نیوسا یا چوب‌دستی تطهیر، یک چوب چوبی است که در آیین‌های شینتو استفاده می‌شود. این چوب با شیدهای (کاغذهای زیگزاگ) بسیاری تزئین شده‌است. وقتی شید به ترکه‌ای شش ضلعی یا هشت ضلعی متصل شود، می‌توان آن را هارائه‌گوشی (祓 串) نیز نامید. نیوسا، هنگام انجام آیین طهارت به چپ و راست تکان داده می‌شود. نیوسا را نباید با هاتاکی اشتباه گرفت، که تا حدودی شبیه به هم هستند.
در این آیین روحانی معبد در حالی که روبروی زائر یا شخصی که باید تطهیر شود ایستاده‌است، نیوسا را از روی پایه ای بر آن قرار دارد برمی‌دارد و با آداب خاصی در هوا تکان می‌دهد و روی شانه چپ، و شانه راست، سپس باز هم شانه چپ خود یا شی‌ای که می‌خواهد تطهیر کند قرار می‌دهد. گاهی اوقات به جای این ترکهٔ نیوسا از یک شاخه کوچک درخت مقدس ساکاکی استفاده می‌شود.
شید یک نوار کاغذی به شکل زیگزاگ است که اغلب به شیمه‌ناوا یا تاماگوشی متصل است، و در مراسم شینتو استفاده می‌شود.
شیمه‌ناوا طناب مانندهایی از کاه برنج یا کنف است که برای آیین طهارت در دین شینتو استفاده می‌شود.
محققان عبارت انقلاب دیویدی () را در اشاره به مجموعه اصلاحاتی به کار می‌برند که به ابتکار دیوید یکم اسکاتلند (حکومت از ۱۱۲۴ میلادی تا ۱۱۵۳ میلادی) در پادشاهی اسکاتلند انجام گرفت. از جملهٔ این اصلاحات می‌توان به تشکیل براهای سلطنتی، تشکیل صومعه‌ها، نورمن‌سازی دولت اسکاتلند، و ایجاد ساختار ارباب‌رعیتی در اسکاتلند از طریق مهاجران نورمن اشاره کرد.
تاماگوشی، به معنی سیخ جواهر نوعی طرح ویژه است که به دین شینتو اختصاص دارد. تاماگوشی از یک شاخهٔ درخت ساکاکی، تزئین شده با نوارهای شید از جنس کاغذ، ابریشم یا پنبه‌ای، ساخته شده‌است. در عروسی‌های ژاپنی، مراسم تشییع جنازه، میامائیری و سایر مراسم در معبد شینتویی، تاماگوشی توسط راهبان به صورت آیینی به کامی (ارواح یا خدایان) تقدیم می‌شود.
ساکاکی نام یک گونه از رده دولپه‌ای‌ها و گیاهان گلدار همیشه‌سبز است. این درخت بومی مناطق گرم ژاپن، تایوان، چین، میانمار، نپال، و شمال هند است. بیشتر نوع درختچه ای آن به چشم می‌خورد اما ارتفاع آن می‌تواند به ۱۰–۱۲ متر نیز برسد. برگ ۶–۱۰ سانتی‌متر طول، صاف، بیضی، چرمی، براق و سبز تیره در سطح رویی، و در سطح زیرین سبز مایل به زرد است. پوست درخت آن قهوه ای مایل به قرمز تیره و صاف است. گلهای کوچک، معطر و سفید-کرمی آن در اوایل تابستان، در حدود ماه ژوئن، باز می‌شوند. گلهای کوچک سفید از زیر بغل در کنار پایه شاخه جانبی بیرون می‌آیند. یک تا چهار گل به صورت دسته ای بیرون می‌آید، همه در زیر برگها رو به پایین شکوفا می‌شوند و بعداً حوالی ماه نوامبر، یک میوه سیاه کوچک (سته) تبدیل شده که رنگ آن با قرمز شروع شده و هنگام رسیدن سیاه می‌شود. ساکاکی یکی از درختان رایج در لایهٔ دوم جنگل‌های همیشه سبز بلوط است. این درخت در آیین ژاپنیِ شینتو مقدس شمرده می‌شود.
در مراسم شینتو از چوب ساکاکی برای ساخت ظروف (به ویژه شانه)، مصالح ساختمانی و همچنین سوخت استفاده می‌شود و به‌طور معمول در باغ‌ها، پارک‌ها و زیارتگاه‌ها کاشته می‌شود.
ساکاکی در آیین ژاپنیِ شینتو، یک درخت مقدس در نظر گرفته شده‌است، معبد شینتویی و همچنین هیموروگی (神 籬، "حصار الهی"، به‌طور سنتی با شین‌تای (神木، "درختان مقدس") متشکل از گیاهان همیشه سبز مانند سرو پاکوتاه (檜، و سرو ژاپنی احاطه می‌شود.
در نذورات آیینی شینتو به خدایان (神، kami (کامی)، شاخه‌های ساکاکی با نوارهای کاغذی شید تزئین می‌شوند تا تاماگوشی ساخته شود.
واژه ژاپنی ساکاکی با خط کانجی نوشته می‌شود که ترکیبی از 木 (کی، "درخت؛ چوب") و 神 (کامی، "روح؛ خدا") است و معنی "درخت مقدس؛ درخت الهی" را تشکیل می‌دهد.
این کانجی 榊 اولین بار در (قرن ۱۲) در کونجاکو مونوگاتاریشو ظاهر می‌شود.
حس درک مغناطیس یا برداشت مغناطیسی () و همچنین درک مگنت حسی است که با آن یک ارگانیسم توانایی درک و تشخیص وجود یک میدان مغناطیسی را در پیرامون خود پیدا می‌کند تا بتواند جهت، ارتفاع یا موقعیت مکان را درک کند. طیف وسیعی از جانوران از این حالت حسی برای جهت‌یابی و ناوبری استفاده می‌کنند و از آن به عنوان روشی برای ایجاد نقشه‌های منطقه‌ای برای جانوران استفاده می‌شود. در پیمایش و ناوبری، "برداشت مغناطیسی" با تشخیص میدان مغناطیسی زمین سروکار دارد.
توانایی "برداشت مغناطیسی" در باکتریها، بندپایان، نرم‌تنان و اعضای همهٔ گروه‌های اصلی طبقه‌بندی مهره‌داران وجود دارد. تصور نمی‌شود که انسان حس مغناطیسی دارد، اما پروتئین (کریپتوکروم) در چشم انسان وجود دارد که می‌تواند به این عملکرد کمک کند.
باکتری‌های مغناطیسی دسته‌ای از باکتری‌ها هستند که در جهت استفاده از میدان‌های مغناطیسی شناخته می‌شوند. این باکتری‌ها یک پدیدهٔ رفتاری را نشان می‌دهند که به عنوان مگنتوتاکسی شناخته می‌شود و این همان نحوه جهت‌گیری خود باکتری و مهاجرت در جهتی در امتداد خطوط میدان مغناطیسی زمین است. این باکتری‌ها حاوی مگنتوزوم هستند که ذراتی به اندازه نانومتر مگنتیت یا سولفید آهن هستند که در باخته‌های باکتری محصور شده‌اند. مگنتوزوم‌ها توسط غشایی تشکیل شده از فسفولیپیدها و اسیدهای چرب احاطه شده‌اند و حداقل حاوی ۲۰ پروتئین مختلف هستند. مگنتوزوم‌ها به صورت زنجیره‌ای تشکیل می‌شوند که لحظه‌های مغناطیسی هر مگنتوزوم به‌طور موازی با هم تراز می‌شوند و باعث می‌شوند یاخته‌های باکتری اساساً به عنوان دوقطبی‌های مغناطیسی با ویژگی‌های مغناطیسی دایم عمل کنند.
برای جانوران "مکانیسم برداشت مغناطیسی" ناشناخته مانده‌است، اما دو فرضیهٔ اصلی برای توضیح این پدیده وجود دارد.
برابر یک مدل، جذب مغناطیسی از طریق مکانیسم جفت رادیکال امکان‌پذیر است. مکانیسم جفت رادیکال در شیمی چرخش کاملاً اثبات‌شده‌است و گمان می‌رود که در سال ۱۹۷۸ توسط شولتن و همکارانش از مغناطیس استفاده شده‌باشد. در سال ۲۰۰۰، کریپتوکروم به عنوان «مولکول مغناطیسی» پیشنهاد شد، و بر پایه این تئوری، این می‌تواند جفت‌های رادیکالی حساس مغناطیسی را در خود جای‌دهد. کریپتوکروم، یک فلاوپروتئین موجود در چشم رابین اروپایی و سایر گونه‌های جانوری، تنها پروتئین شناخته شده برای تشکیل جفت‌های رادیکال ناشی از عکس در حیوانات است. عملکرد کریپتوکروم در گونه‌های مختلف متنوع است، با این حال، القای عکس جفت‌های رادیکال با قرار گرفتن در معرض نور آبی رخ می‌دهد، که الکترون را در یک کروموفور تحریک می‌کند. میدان مغناطیسی زمین فقط ۰٫۵ گاوس است و مکانیسم جفت رادیکال تنها راهی قابل قبول است که میدان‌های مغناطیسی ضعیف می‌توانند بر تغییرهای شیمیایی تأثیر بگذارند. [۱۰] بنابراین تصور می‌شود کریپتوکروم‌ها برای توانایی وابسته به نور مگس میوه Drosophila melanogaster در احساس میدان‌های مغناطیسی ضروری است.
مدل پیشنهادی دوم برای جذب مغناطیسی به خوشه‌های متشکل از آهن، یک مادهٔ معدنی طبیعی با ویژگی مغناطیس قوی متکی است. این ایدهٔ مطلوبی است زیرا در توانایی جذب مغناطیسی باکتری‌های مغناطیسی افزایش می‌یابد. این خوشه‌های آهن نه تنها عمدتاً در کبوترها در منقار بالایی مشاهده می‌شوند، بلکه در سایر گونه‌ها نیز مشاهده می‌شود.
این خوشه‌های آهن در دو نوع ترکیبی مشاهده شده‌اند: مگنتیت (Fe3O4) و مگمیت (γ-Fe2O3). باور کنونی بر این است که هر دو از نظر مغناطیسی، به ویژه برای حس نقشه مغناطیسی، نقشی دارند. همچنین گمان می‌رود که این غلظت‌ها به سیستم عصبی مرکزی متصل می‌شوند و یک سیستم سنجش را تشکیل می‌دهند. تحقیقات بر روی غلظت‌های مگنتیت متمرکز شده‌است، با این حال، نشان داده شده‌است که مگنتیت به تنهایی در یاخته‌های عصبی حساس به مغناطیس موجود نیست.
مگمیت در ساختارهای پلاکت مانند متمرکز در امتداد دندریت‌های حسی منقار فوقانی، به‌طور مداوم در مقیاس نانو مشاهده شده‌است. اکسیدهای آهن در مقیاس نانو در طول بیش از ۵۰ نانومتر به‌طور دائمی مغناطیسی می‌شوند و در طول کمتر از ۵۰ نانومتر مغناطیسی می‌شوند. sense. از آن‌جا که این پلاکت‌ها در مجموعه‌های ۵–۱۰ مشاهده شده‌اند، این تغییرهای مغناطیسی موضعی باعث ایجاد یک واکنش مکانیکی در امتداد غشای یاختهٔ عصبی شده و منجر به تغییر غلظت یون می‌شود. اعتقاد بر این است که این غلظت یون، با توجه به سایر خوشه‌های دندریت، حس مغناطیسی را تشکیل می‌دهد.
کاننوشی به معنی «استاد خدا»، در اصل کامونوشی تلفظ می‌شود، همچنین شینشوکو (神 職، به معنای کارمند خدا) نیز نامیده می‌شود، شخصی است که مسئول نگهداری از زیارتگاه و معبد شینتویی (神社، جینجا) و همچنین برای هدایت و راهنمایی جهت پرستش یک کامی خاص و معین است.
گِژِگوش کرولیکیه‌ویچ (؛ ؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، علوم پرورشی اهل لهستان بود.
او بابت فیلم «"پروندهٔ پکوسینیسکی"» برندهٔ جایزهٔ شیر طلایی ۱۸مین دورهٔ جشنواره فیلم گدنیا شد. در سال ۱۹۹۴، او برندهٔ جایزهٔ ویژهٔ جشنواره بین‌المللی فیلم کارلووی واری شد و در سال ۲۰۱۱ میلادی نشان افتخار تولد لهستان را دریافت داشت. وی همچنین در سال ۲۰۱۳ برندهٔ «نشان شایستگی گلوریا آرتیس در فرهنگ» گردید.
گِژِگوش پیراموویچ (؛ ؛ – ) فیلسوف، شاعر، آموزگار و کشیش کاتولیک ارمنی‌تبار اهل لهستان بود. وی یکی از اعضای «کمیسیون ملی آموزش» و «جامعهٔ کتاب‌های درسی ابتدایی» و یکی از پایه‌گذاران «انجمن دوستداران قانون اساسی» بود.
وی با نام اصلی گریگور هاکوبی پیرومیان () در یک خانواده بازرگان ارمنی در ۲۵ نوامبر ۱۷۳۵ در لووف، مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی به دنیا آمد و در کالج یسوعیان تصحیل نمود. وی در ۱۴ نوامبر ۱۸۰۱ در سن ۶۵ سالگی در میندسیژتس پودلاسکی، لهستان درگذشت.
یان پاوئو ماتوشینسکی (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم اهل لهستان است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مرز" و "خانواده واپسین" اشاره نمود.
خانوادهٔ واپسین () یک فیلم در ژانر زندگی‌نامه‌ای و درام به کارگردانی یان پ. ماتوشینسکی است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آندژی سورین اشاره کرد.
کلیرا نام یک سرده از رده دولپه‌ای‌ها است.
یژی پورنبسکی (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و تهیه‌کننده فیلم اهل لهستان است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به «"کوکوچکا"» (۲۰۱۱) اشاره نمود که مستندی است دربارهٔ کوهنورد نامدار لهستانی یژی کوکوچکا.
هیموروگی به معنای حصار الهی در اصطلاحات شینتو فضاهای مقدس یا محرابی است که برای عبادت و پرستش استفاده می‌شود. در هنگامی که انجام مناسک شینتو در مکانی غیر از معبد شینتویی یا محراب‌های خانگی انجام می‌شود، هیموروگی جایگزینی موقتی برای استقبال از کامی است.
هیموروگی در ساده‌ترین شکل خود، مناطقی مربع شکل با حصاری از بامبوی سبز یا ساکاکی در گوشه و کنار و بدون معماری هستند. اینها به نوبه خود از طناب‌های مقدس (شیمه‌ناوا) تزئین شده و با نواری به نام شید (شینتو) تزیین می‌شوند. شاخه ای از ساکاکی یا برخی دیگر از گیاهان همیشه سبز نیز به عنوان یوریشیرو در مرکز محراب نهاده می‌شود که نمایشی فیزیکی از حضور کامی یا موجودی است که به خودی خود غیر مادی است.
مارک برودزکی (؛ ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده فیلم، دستیار کارگردان و استاد دانشگاه اهل لهستان است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "اعتصاب"، "برادر الهی ما"، "جادوگر (فیلم)"، "زندگی به مثابه بیماری آمیزشی مرگبار" و "پیانیست" اشاره کرد.
وزارت برابری جنسیتی و خانواده یا وزارت برابری جنسیتی یک بخش در سطح کابینه دولت کره جنوبی است. این وزارت در ابتدا در ۲۸ فوریه ۱۹۹۸ به عنوان کمیسیون ریاست جمهوری در امور زنان ایجاد، اما صورت امروزی آن در تاریخ ۲۹ ژانویه ۲۰۰۱ تشکیل شد.
بر اساس وب سایت رسمی وزارت برابری جنسی و خانواده کره جنوبی، اهداف اصلی این وزارت عبارت است از:
برنامه‌ریزی و هماهنگی سیاست زنان و بهبود وضعیت زنان از طریق ارتقاء حقوق زن، ایجاد، سازش و پشتیبانی از سیاست خانواده و سیاست خانواده چند فرهنگی، ایجاد رفاه و حمایت از جوانان، جلوگیری از خشونت علیه زنان، کودکان و جوانان و حمایت از قربانیان آن.
این وزارت همواره به دلیل درج کلمه زن (여성) در نام خود، مورد انتقاد قرار گرفته و متهم به جانبداری از زنان و نقض برابری جنسیتی شده‌است
تا کنون انتقادات گوناگونی علیه این وزارت مطرح شده که منجر به ایجاد جنبش‌هایی شده که خواستار لغو این وزارت در سال‌های ۲۰۰۶، ۲۰۰۸ و ۲۰۱۳ شده‌اند.
وزارت برابری جنسیتی در سال ۲۰۰۶، سیاستی را تصویب کرد که طبق آن به مردان برای عدم استخدام فاحشه‌ها در مهمانی‌های سال نو، پول پرداخت شود و به آنها گفته شد که با شماره شناسایی ملی خود در وب سایت ثبت نام کنند، کل بودجه آن ۳٬۶۰۰٬۰۰۰ وون (۳٬۱۷۵ دلار آمریکا) بود. این امر منجر به ایجاد جنبش و جمع‌آوری امضا برای لغو وزارتخانه شد.
در نوامبر ۲۰۱۱، هم وزارتخانه قانون «خاموشی اجباری» را تصویب کرد که طبق آن نوجوانان زیر سن ۱۶سال اجازه بازی کردن آنلاین از ساعت ۱۲ شب تا ۶ بامداد را نداشتند. این قانون به عنوان قانونی ناکارآمد به شدت مورد انتقاد قرار گرفت.
http://www.mogef.go.kr/
http://english.mogef.go.kr/index.jsp
پشمیسواف رویت (؛ زادهٔ ۱۹۶۹ میلادی) کارگردان فیلم اهل لهستان و ساکن نیویورک است.
وی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ روزنامه‌نگاری در دانشگاه ورشو و فیلم‌سازی در «دانشکده هنرهای تصویری» است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "پارادوکس لِـیک" اشاره نمود که در ۱۸مین دورهٔ جایزه ایندیپندنت اسپیریت برندهٔ جایزه‌ای شد.
پارادوکس لِـیک () یک فیلم درام لهستانی-آمریکایی به کارگردانی پژمیسواف رویت است که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد.
گونتر فیگال () فیلسوف، هایدگر پژوه و پدیدارشناس مطرح آلمانی است.
وی هم‌اکنون استاد دانشگاه فرایبورگ است و بر روی اندیشه‌های دو فیلسوف بزرگ آلمانی مارتین هایدگر و هانس گئورگ گادامر پژوهش می‌کند.
در ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۹ در راینلند آلمان به‌دنیا آمد. یادگیری فلسفه را در دانشگاه هایدلبرگ تحت آموزش اساتیدی چون هانس گئورگ گادامر و دیتر هنریش گذراند و درنهایت به درجه دکترای خویش رسید و در همان دانشگاه به تدریس پرداخت. علاوه بر تدریس در دانشگاه هایدلبرگ وی همچنین در دانشگاه توبینگن نیز مدتی به تدریس پرداخته‌است و در حال حاضر به تدریس در دانشگاه فرایبورگ مشغول است و کرسی هایدگر و گادامر را در اختیار دارد.
تخصص وی پدیدارشناسی است و برای این رشته تخصصی در فلسفه نیز جهت کنفرانس در دانشگاه‌های بزرگ جهان از جمله دانشگاه بوستون، هاروارد، کمبریج و تورینو دعوت شده‌است.
تابحال در ایران کتاب «درآمدی بر هایدگر» توسط شهرام باقری با مقدمه خودِ گونتر فیگال به چاپ رسیده‌است.در توضیحات پشت کتاب آمده‌است:
آرتور ژورافسکی (؛ زادهٔ ۱۹۷۲ میلادی) کارگردان و فیلم‌بردار اهل لهستان است.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "مردانگی"، "سلطان" و "بومی" اشاره نمود.
کریستینا کروپسکا-ویوتسکا (؛ – ) کارگردان فیلم اهل لهستان بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "رمز انیگما" اشاره نمود.
او در سال ۲۰۱۱ میلادی، برندهٔ نشان افتخار تولد لهستان شد.
رمز انیگما () یک فیلم تاریخی لهستانی است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد.
این فیلم دربارهٔ سه ریاضی‌دان لهستانی است که در جریان جنگ جهانی دوم موفق به رمزگشایی ماشین انیگما شدند.
آنیماتیسم یا جاندارپنداری () باور به آنکه پدیده‌های طبیعی مانند جنگل و رودخانه و ابرها دارای روح یا جان هستند. در انسان‌شناس، باور به وجود روح و روان در هر چیز، جاندار یا بی جان. جاندارپنداری نظام بنیادی اعتقادی در بعضی مذاهب است. پرستش اشیای طبیعی نظیر سنگ و درخت، که صاحب روح تصور می‌شوند طبیعت‌گرایی دینی، یادگارپرستی، و پرستش نیاکان، ناشی از این باور است. در روان‌شناسی و فیزیولوژی، جاندارپنداری دیدگاهی دربارهٔ شخصیت انسان است که زندگی و رفتار انسان را به نیرویی جدا از ماده نسبت می‌دهد. در روان‌شناسی رشد، مرحلهٔ جاندارپنداری در تفکر و تکلم اولیهٔ کودک را، به خصوص، ژان پیاژه، روان‌شناسی سوئیسی، تشریح کرده‌است.
جاندارپنداری در فلسفه به این معنا است که همهٔ اشیا را صاحب هشیاری یا چیزی شبیه روان می‌داند. در نظریهٔ مذهبی، مفهوم واقعیت معنوی ورای واقعیت مادی است؛ مثلاً باور به این که روح سایهٔ جسم است و می‌تواند، هم در زندگی و نیز در مرگ مستقل عمل کند. گئورگ اشتال، شیمی‌دان آلمانی، اصطلاح «جاندارپنداری» را در اوایل قرن هجدهم برای نخستین بار در این آموزه به کار برد که همهٔ پدیده‌های خاص دنیای حیوانات با «روح» یا اصل حیاتی غیرمادی خلق می‌شوند. اما، ادوارد تیلور در کتاب فرهنگ ابتدایی (۱۸۷۱)، جاندارپنداری را انتساب روح جاندار به اشیای بی‌جان و پدیده‌های طبیعی تعریف کرد، و امروز این اصطلاح عموماً به همان مفهوم به کار می‌رود.
آنیماتیسم اعتقادی است مبنی بر اینکه خصوصیات معجزه‌آسایی در جهان طبیعی وجود دارد. این باور در مناطق اقیانوس آرام جنوبی، مانند ملانزی و پلی‌نزی، به شکل «مانائیسم» است که از مانا گرفته شده‌است.
بسیاری از فرهنگ‌های بومی به آنیماتیسم اعتقاد دارند. آنها معتقدند که پرستش اشیا بی جان آنها را از نیروهای شیطانی اطراف دور می‌کند. این گروه‌ها همچنین معتقدند که اشیای بی جانی که آنها می‌پرستند دارای قدرت عرفانی هستند که توسط خداوند برای کمک به آنها در زمین ارسال شده‌است.
تیم رویایی جام جهانی فوتبال تیم تمام‌ستاره ادوار جام جهانی فوتبال است که توسط فیفا در سال ۲۰۰۲ میلادی منتشر شد. این تیم، نتیجه یک نظرسنجی اینترنتی از طرفداران برای انتخاب یک تیم رؤیایی در جام جهانی بود.FIFA DREAM TEAM: Maradona voted top player . Reuters. 10 June 2002. دیگو مارادونا از آرژانتین بیشترین رأی را آورد. بیش از یک و نیم میلیون طرفدار در سراسر جهان در این نظرسنجی شرکت کردند که توسط وب سایت رسمی فیفا، www.FIFAworldcup.com انجام شد و مارادونا ۱۱۱٬۰۳۵ رأی آورد و اول شد. پله برندهٔ سه جام جهانی از برزیل با ۱۰۷٬۵۳۹ رأی، دوم شد و زین‌الدین زیدان زنندهٔ دو گل برای فرانسه در فینال ۱۹۹۸ با ۸۰٬۵۲۷ رأی سومین آرای برتر را به دست آورد.
این تیم رؤیایی فوتبال شامل یک دروازه‌بان، سه مدافع، چهار هافبک، و سه مهاجم در سیستم ۳–۴–۳ می‌باشد.
ورزشگاه آفاس، یک ورزشگاه فوتبال در شهر مشلان، بلژیک است. این ورزشگاه محل برگزاری بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال مشلان و یکی از ورزشگاه‌های لیگ برتر فوتبال بلژیک است و گنجایش آن ۱۶٬۶۷۲ نفر می‌باشد. ورزشگاه "اشتر دو کازرنه" نیز نامیده می‌شود به معنی «پشت پایگاه ارتش». به دلیل اینکه یک زمانی ورزشگاه در پشت یک پایگاه ارتش قرار داشت. سال‌ها می‌گذرد و دیگر این پایگاه نظامی وجود ندارد اما مردم همچنان نام "اشتر دو کازرنه" را به‌کار می‌برند.
گوهئی یک ترکهٔ چوبی با دو نوار کاغذی شید (شینتو) در دو طرف آن است که در نقطه مرکزی جلوی در محفظهٔ درونی یک معبد شینتویی قرار دارد. گوهئی یک هدیه سمبولیک به حضور کامی است که در عین حال به حضور کامی در اتاقک درون معبد دلالت دارد. معمولاً فقط یک گوهئی وجود دارد که رنگ کاغذ آن سفید است اما در بعضی از زیارتگاه‌ها چندین گوهئی دارند که هر کدام متعلق به یکی از کامی‌های مستقر در معبد است. رنگ کاغذ آن هم گاهی طلایی، نقره ای، قرمز، و آبی تیره است و ماده تشکیل دهنده آن نیز، در موارد متعددی به عوض کاغذ از جنس پارچه یا فلز است. اعتقاد بر این است که این ترکه چوبی، که کاغذی هم در شکاف انتهایی آن قرار داده شده‌است، از زمانی باقیمانده است که پارچه و لباس به همین صورت به زیارتگاه‌ها پیشکش می‌شد.
راهب حرم (کاننوشی) یا خدمتکاران دوشیزه (میکو) از گوهئی برای برکت دادن یا تقدیس شخص یا اشیا در آیین‌های مختلف شینتو استفاده می‌کنند. از گوهئی برای برخی از مراسم استفاده می‌شود، اما هدف اصلی پاکسازی یک مکان مقدس یا هر شیئی است که تصور می‌شود دارای انرژی منفی باشد.
عصای آیینی () میله ای نازک و سبک‌وزن است که با یک دست نگه داشته می‌شود و به‌طور سنتی از چوب ساخته می‌شود، اما ممکن است از مواد دیگری مانند فلز یا پلاستیک نیز ساخته شود. واندی که برای اهداف جادویی استفاده می‌شود، اغلب، عصای جادویی نامیده می‌شود. گرزها از واند متمایز هستند، واندها ضخامت بیشتری دارند و به گونه دیگری نگه داشته می‌شوند و یک تزئین نسبتاً بزرگ روی دستهٔ آنها است.
ورزشگاه داس آنتاس ()، یک ورزشگاه فوتبال در شهر پورتو، پرتغال بود. این ورزشگاه محل برگزاری بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال پورتو از سال ۱۹۵۲ تا ۲۰۰۴ بود. گنجایش ورزشگاه ۵۵۰۰۰ نفر بود.
ورزشگاه پیتودری، یک ورزشگاه تمام‌صندلی فوتبال در ابردین، اسکاتلند است. این ورزشگاه محل برگزاری بازی‌های خانگی باشگاه فوتبال آبردین و یکی از ورزشگاه‌های لیگ برتر فوتبال اسکاتلند است. گنجایش ورزشگاه ۲۰٬۸۶۶ نفر می‌باشد.
آمه-نو-میناکانوشی به معنای «ارباب مرکز بهشت» یک خدای (کامی) در اساطیر ژاپن، که نام او در کوجیکی و نیهون‌شوکی آمده‌است و به عنوان اولین یا یکی از اولین خدایانی است که پس از آسمان و زمین ظهور کرده‌اند، از وی نام برده شده‌است.
هیدروفرمینگ یا شکلدهی هیدرولیکی یکی از روش‌های شکل دهی و ایجاد فرم روی لوله‌های جدار نازک فلزی با کمک قالب(Die) است، که در آن لوله توسط سیال پرفشار، شکل قالب را به خود می‌گیرد و با این روش می‌توان قطعات پیچیده را با قیمت مناسب و زمان کم، تولید کرد. صنعت هیدروفرمینگ نیز مانند دیگر صنایع شکلدهی مانند نورد، فورج و کشش عمیق به دو دسته سرد و گرم تقسیم‌بندی می‌گردد. تفاوت هیدروفرمینگ گرم با هیدروفرمینگ سرد که در صنعت بیشتر رایج است، در این است که در هیدروفرمینگ سرد لوله در دمای اتاق شکل داده می‌شود و از اب یا روغن هیدرولیکی می‌توان به عنوان سیال پر فشار بهره برد. اما در هیدروفرمینگ گرم، لوله قبل از قرارگیری در قالب تا دمای مشخصی توسط المنت حرارتی (Heater) یا حرارت القایی (Induction heating) گرم شده و سپس داخل قالب قرار گرفته و توسط فشار سیال با تحمل حرارتی بالا (روغن سیلیکون) فرم قالب را به خود می‌گیرد (شکل 1)."A. Aginagalde, A. Orus, J. A. Esnaola, I. Torca, L. Galdos, C. García. Warm Hydroforming of Lightweight Metal Sheets. https://www.researchgate.net/publication/234906966.2007"
بواسطه روش هیدروفرمینگ گرم، میزان شکل‌پذیری فلزات را می‌توان افزایش داد. به طوری که با کمک این روش در دمای ۲۵۰ درجه سانتیگراد می‌توان تغییر شکل پلاستیک آلومینیوم تا ۸برابر نسبت به شکل دهی در دمای اتاق افزایش داد."https://www.thefabricator.com/tubepipejournal/article/hydroforming/warm-forming-magnesium-aluminum-tubes"
امروزه تقاضا جهت کاهش مصرف سوختهای فسیلی و همچنین کاهش تولید گازهای گلخانه ای از جمله CO2، به قدری افزایش یافته‌است که طراحان و سازندگان خودروهای سبک و سنگین به فکر کاهش وزن خودرو تا حد امکان بوده تا بدین طریق مصرف سوخت را کاهش دهند. به طوری که به ازای هر ۱۰ درصد کاهش وزن ماشین‌های سنگین، در طول عمر مفید خودرو می‌توان به میزان ۱۷ تا ۲۰ کیلوگرم از گاز CO2 را کاهش داد. استفاده از مواد و آلیاژهای قابل دسترس که هم استحکام و سختی بالا و هم وزن کمی داشته باشند به شدت در حال افزایش است. امروزه استفاده از آلیاژهای سبک مانند آلومینیوم، منیزیوم و تیتانیوم مورد توجه صنعت حمل و نقل قرار گرفته‌است. علاوه بر صنعت حمل و نقل، در صنایع الکترونیکی، ابزارهای صنعتی قابل حمل و لوازم ورزشی و تفریحی، استفاده از فلزات سبک به شدت در حال افزایش است.
در سال ۲۰۰۱ گایگر و دیگران"M Geiger, M Vahl, S Novotny. Process strategies for sheet metal hydroforming of lightweight components. Proceedings of the Institution of Mechanical Engineers Part B Journal of Engineering Manufacture 215(7):967-976. July 2001. DOI:" 10.1243/0954405011518872به بررسی فرایندهای شکل دهی تحت فشار سیال روی ورقهای آلیاژ سبک پرداختند. آنها با تولید چند قطعه مخصوص خودرو با روش هیدروفرمینگ گرم نشان دادند که با کنترل دقیق سه پارامتر نیروی ورق گیر، فشار سیال و دمای ورق می‌توان به تولید محصول بدون عیب دست یافت. هر چند که نمی‌توان گفت این پروسه به مرحله صنعتی خود رسیده‌است. در سال ۲۰۰۷، آگیناگالد و دیگرانمطالعاتی روی آلیاژهای AZ31B, Al6082-O و Al5744H انجام دادند. نتایج با استفاده از تست بالجینگ (Bulging test) ورق از جنس آلیاژهای فوق در دمای حداکثر ۲۵۰ درجه و فشار سیال 700 bar بدست آمد. آنها به این نتیجه رسیدند که با روش هیدروفرمینگ گرم می‌توان خواص شکل‌پذیری آلیاژهای فوق را بهبود بخشید و قطعات شکل داده شده بدون ترک ایجاد کرد. همچنین در این مقاله به تجهیزات مورد نیاز این تست پرداخته شد. در سال ۲۰۱۰ مانابه و دیگران به بررسی امکان تولید قطعات سه راهی (T-shape) با استفاده از لوله منیزیمی AZ31 به روش هیدروفرمینگ گرم با استفاده از حل عددی و نتایج تجربی پرداختند. در تست تجربی، آنها از سیستم لوپ بسته (Closed Loop) برای کنترل لحظه ای سه پارامتر فشار سیال، نیروی فشاری وارد بر دو انتهای لوله در حین فرایند و دمای لوله استفاده کردند. همچنین برای جلوگیری از سوختن لوله منیزیمی داغ در اثر واکنش با اکسیژن هوا، اطراف قالب را با استفاده از کاور محافظ، پوشش دادند. در این تست از روغن سیلیکون به عنوان سیال استفاده گردید. کیفیت سطح و ساختار کریستالی قطعه تولید شده نشان داد که استفاده از دمای ۲۵۰ درجه با سیال روغن بهتر از دمای ۴۰۰ درجه با گاز داغ عمل می‌کند و ساختار متالورژیکی بهبود میابد. همچنین آنها نشان دادند که استفاده از روش هیدروفرمینگ سرد تولید این قطعه را با مشکل مواجه می‌کند و قطعه قبل از رسیدن به شکل نهایی ترک می‌خورد؛ و در سال ۲۰۲۰ یاسوی و دیگران"Hajime Yasui, Taisuke Miyagawa, Shoichiro Yoshihara, Tsuyoshi Furushima. Influence of Internal Pressure and Axial Compressive Displacement on the Formability of Small-Diameter ZM21 Magnesium Alloy Tubes in Warm Tube Hydroforming." "Metals 2020, 10, 674; doi:10.3390/met10050674"به بررسی شکل‌پذیری لوله‌های بسیار کوچک منیزیمی ZM21 با روش هیدروفرمینگ گرم پرداختند. قطر لوله 2mm و ضخامت ان 0.2mm انتخاب گردید. این نوع لوله‌ها با این سایز در صنعت پزشکی کاربرد دارند و به دلیل سازگاری منیزیوم با بدن انسان از این آلیاژ استفاده گردید. آنها تست بالج را در داخل قالب بسته انجام دادند. بیشترین نسبت افزایش قطر لوله در دمای ۲۵۰ درجه و فشار سیال حدود ۱۰ مگاپاسکال به اندازه ۱٫۷۶ حاصل گردید.
استفاده از فلز منیزیوم و آلیاژهای آن به جای لوله و ورق‌های فولادی و قطعات سنگین چدنی یکی از روشهای موفق بوده که هنوز در حال توسعه است."Ken-ichi Manabe, Kota Fujita, Kazuo Tada. Experimental and Numerical Study on Warm Hydroforming for T-shape Joint of AZ31 Magnesium Alloy. Journal of the Chinese Society of Mechanical Engineers, Vol.31, No.4, pp.281~287 (2010)" چگالی بسیار پایین منیزیوم از یک طرف و قابلیت جذب ضربه و ارتعاش از طرف دیگر بر محبوبیت آن در بین خودروسازان افزوده‌است. اما شکل دهی این فلز در دمای اتاق، به دلیل وجود ساختار کریستالی هگزاگونال (HCP)، بسیار ناچیز است و به محض تغییر شکل کوچک، ترک و شکستگی در سطح ورق یا لوله مشاهده می‌شود.".S. , Novotny, M, Geiger, “Process design HF for lightweight metal sheets Hydroforming at elevated temperatures”, JMPT, 2003, vol. 138, pp.594-599." شکل ۲ جایگاه عناصر آلیاژی مختلف در صنعت هیدروفرمینگ را نشان می‌دهد."Colin Bell, Jonathan Corney, Nicola Zuelli , David Savings. A state of the art review of hydroforming technology (Its applications, research areas, history, and future in manufacturing). International Journal of Material Forming volume 13, pages789–828(2020)" مطابق تصویر آلیاژهای منیزیوم قابلیت هیدروفرمینگ کمی دارند و استفاده از فرایند هیدروفرمینگ گرم تا حدودی می‌تواند شکل‌پذیری ان را بهبود بخشد. دمای دمای هیدروفرمینگ گرم برای آلیاژ منیزیوم بین ۲۵۰ تا ۳۰۰ درجه سانتیگراد و برای آلیاژ آلومینیوم سری ۵۰۰۰ بین ۲۰۰ تا ۲۵۰ درجه است.
یی اوی بنگ (؛ ۱۱۲۱ – ۱۱۷۵) یک فرمانده نظامی در کره در طی دوره گوریو بود. او یکی از چندین دیکتاتور نظامی گوریو در پسایند شورش جنگجویان در سال ۱۱۷۰ به‌شمار می‌رفت.
یی اوی بنگ ریشه ای از خاندان جونجو یی (전주이씨; 全州李氏) داشت. او بعدها به ارتش ملحق شد و پله‌های ترقی را یکی پس از دیگری پیمود. وی سرانجام به وزیری در دولت تحت تسلط مقامات مدنی تبدیل شد.
او در اوت ۱۱۷۰ (بیست و چهارمین سال سلطنت پادشاه اویجونگ) به شورش رزمجویان گوریو پیوست. این قیام در اعتراض به وزرایی که به‌طور معمول کره را اداره می‌کردند، اتفاق افتاد. رهبران عمده این شورش جونگ جانگ بو و یی گو نام داشتند که احساس می‌کردند طرز برخورد با طبقه نظامیان به شدت ناجوانمردانه بود و در نتیجه برای یک کودتا به منظور پایه‌گذاری دولتی نظامی طرح‌ریزی کردند.
اویجونگ پادشاه گوریو بلافاصله برکنار شد و وزرای نظامی جدید پادشاه میونگ جونگ را به عنوان یک عروسک خیمه شب بازی به تخت نشاندند. یی با لقب وزیر با لیاقت به عنوان یکی از شخصیت‌های کلیدی در نظام جدید نام گرفت. همچنین وی به همراه سایر وزرا صاحب امتیازات ویژه‌ای شد. زمانیکه یی گو کوشید تا با طرح‌ریزی کودتایی بتواند دیکتاتوری را در سال ۱۱۷۱ از آن خود کند، اوی بنگ به دستور جونگ جانگ بو، یی گو را کنار زده و او را به قتل رساند.
یی به همراه جونگ ابعاد و قدرت ارتش را افزایش داد و مدیرانی از طبقه نظامیان را به دولت جذب کرد و آنان را در ادارات ملی که سابقاً توسط وزرای طبقه دانشور اشغال شده بودند به کار گمارد. در سال ۱۱۷۳ زمانیکه کیم بو دانگ وزیر طبقه دانشور کوشید تا پادشاه اویجونگ را به تخت سلطنت بازگرداند، یی قاطعانه پادشاه اسبق را به قتل رساند و از هرگونه تلاش‌های احیاگرانه بیشتر ممانعت به عمل آورد. با اثبات این شایستگی‌ها بود که او ترفیع بیشتری یافت و به سمت فرمانده نیروهای زمینی منصوب شد.
یی در طی حکومت مشترک با جونگ با یک سری از خیزش‌های رهبان بودایی از معابد مختلف سراسر کشور نیز مواجه شد. از این روی که گوریو از زمان اتحاد کره به دست تاجو وانگ گان به صورت رسمی کشوری بر پایه آیین بودایی بوده‌است، بودائیان تأثیر زیادی بر دولت داشتند و اغلب پادشاهان گوریو راهبان بزرگ بودایی را به منظور یاری رساندن در امورات ملی به سمت‌های حکومتی منصوب می‌کردند. به دلیل روند فزاینده شورش‌های بودایی، یی شخصاً نیروهایش را به منظور فرونشاندن این شورش‌ها رهبری می‌کرد و به معابد بودایی یورش می‌برد. او با قوای نیرومندش در کشور به تاخت و تاز پرداخته و به آن معابد حمله و آنان را مورد غارت قرار می‌داد.
در آن زمان ژنرالی از مرز شمال غربی به نام جو وی چونگ در تلاش برای آغاز یک شورش برآمد. یی با به قتل رساندن مادحین این شورش به مانند یون اینمی که اصلیتی از سوگیونگ داشت، واکنش نشان داد. او به خاطر این طرز برخورد حمایت و لطف مردم را از دست داد و زمانیکه که سعی کرد شورش را سرکوب کند، در این امر ناکام ماند.
یی برای بدست آوردن قدرت بیشتر در تلاش برای کنار زدن جونگ برآمد و سعی کرد تا دخترش را به عنوان همسر شاهزاده وارد قصر کند. این اقدام از نظر عینی به انجام نرسید و در عوض موقعیت سیاسی یی را در معرض خطر قرار داد. به سبب این حرکت، متعاقباً رسته تهاجمی دوم جو به رهبری جونگ گیون پسر جونگ جانگ بو توانستند یی اوی بنگ و حامیانش را کشته و دختر وی را از خاندان سلطنتی حذف کنند. اما دیری نپایید که جونگ جانگ بو نیز به قتل رسید و دیکتاتور جوان و صالحی به نام گیونگ ته سیونگ قدرت را در اختیار گرفت.
میراث اصلی ژنرال یی اوی بنگ در تعادل به دست آمده از طریق پاکسازی دانشوران در خلال حکومت مشترکش با جونگ نهفته‌است. طبقه دانشوران قبل از حضور یی به حدی در دولت اثر گذار بودند که با طبقه نظامیان به شدت بد رفتاری می‌شد. با تغییر پادشاهان و انتقال قدرت از طبقه دانشوران به نظامیان، گوریو با عصر جدیدی مواجه گشت. ماترک نهایی و بسیار مهم وی ارتباطش با یی سونگ گی مؤسس سلسله چوسان می‌باشد. یی این برادر جوان تر یی اوی بنگ، ششمین نسل از اجداد یی سونگ گی بود و بدین ترتیب یی اوی بنگ و یی سونگ گی به همدیگر ارتباط پیدا می‌کنند.
اویجونگ (; – ) هیجدهمین پادشاه گوریو در کره (کشور) بود.
گیونگ ته سونگ (؛ ۱۱۵۴ – ۴ اوت ۱۱۸۳) سیاست‌مدار و سومین دیکتاتور بزرگ نظامی بود که در خلال اواخر سلسله گوریو در کره حکمرانی کرد. برخلاف اسلاف خود، ژنرال گیونگ در حل مشکلات گوریو و کمک به کامیابی مردم مصمم بود. محبوبیت وی در بین مردم باعث پدید آمدن حسادت در پادشاه میونگ جونگ از گوریو شد. دیکتاتوری نظامی وی بر گوریو باعث حکمفرمایی دوران مختصری از صلح در پادشاهی مملو از جنگ گوریو شد.
ژنرال گیونگ ته سونگ در سال ۱۱۵۴ در گیونگ‌جین واقع در در چئونگ‌جو در شمال کره جنوبی کنونی به دنیا آمد. در زمان تولد وی، طبقه نظامی کشور به شدت تضعیف شده و از تجمل‌هایی که همتایان محقق و کشوری آنها قادر به بهره‌مندی بیش از حد بودند، محروم شده بودند. گیونگ جوان تمرینات نظامی خود را در سن ۱۵ سالگی آغاز نمود و در زمان رژیم‌های نظامی یی اوی بنگ و جونگ جانگ بو خدمت نمود. زمانی که پدرش فوت نمود، او مسئولیت خانواده را بر دوش کشید و شروع به کمک به فقرا نموده و تصمیم گرفت تا از ارتش خصوصی که پدرش ساخته بود بهره ببرد.
در سال ۱۱۷۹، ژنرال گیونگ جوان یک شورش را علیه جونگ جانگ بو که دیکتاتور وقت بود ترتیب داده و در پروسه ای به منظور پاک کردن هر ردی از رژیم گذشته، داماد و پسر وی را کشت. در سن ۲۶ سالگی، گیونگ رژیم قدرتمند نظامی جونگ را سرنگون کرده و خود دیکتاتور بلامنازع گوریو شد. بزرگترین کمک برای گیونگ دوست تمام عمرش ژنرال کیم جا گیوک بود که می‌خواست گیونگ را به تخت سلطنت بنشاند. اما گیونگ اجازه نداد این موارد بر قصد اصلی وی در قدرت گرفتن غلبه کند. گیونگ ته سونگ در میان مردم به شدت محبوب شد و عنوان ژنرال صالح و جوان را دریافت کرد. امپراتور میونگ جونگ به محبوبیت و قدرت گیونگ حسد می‌ورزید و از قبول ژنرال جوان با این گفتار که او نیز یک جنگجوی تشنه به خون وحشی دیگر است که به قدرت حریص است، امتناع می‌ورزید. علی‌رغم تلاش برای احیای صلح، گیونگ با تلاش‌هایی برای ترورش روبرو شد که مشهورترین آنان تلاشی توسط دوستش کیم جا گیوک برای مسموم کردن وی بود. این تلاش‌ها شکست خورد و گیونگ برای مدت پنج سال تا زمانی که بیمار شد (احتمالاً بیماری سل) و این بیماری او را از پای درآورد، دیکتاتور نظامی گوریو بود.
گیونگ ته سونگ در اوت ۱۱۸۳ فوت کرد. با مرگ گیونگ، نایب سابق یی یو بانگ یعنی یی یو مین به که سونگ بازگشت و قدرت گوریو را در دست گرفت و میراث گیونگ را بی اثر نمود.
میونگ جونگ (; – ) پادشاه گوریو در کره بود.
الجزولی دفع الله (؛ زادهٔ دسامبر ۱۹۳۵) سیاستمدار، و پزشک اهل سودان است.Staff Prime Ministers of Sudan Sudanese Embassy, Retrieved 22 August 2012 وی از ۲۲ آوریل ۱۹۸۵ تا ۶ مه ۱۹۸۶ نخست‌وزیر سودان بود."The Sudan" , worldstatesman.org (accessed 28 October 2010)
اَسَدال () در تاریخ و اساطیر کره‌ای، شهر پایتخت دودمان گوجوسان (به معنی چوسون کهن‌تر) بود. گوچوسون اولین پادشاهی کره ای نام داشت که توسط پادشاهی الهی و اسطوره ای به نام دانگون تأسیس شد. گمان می‌رود که اَسَدال در منچوری، یا در استان هوانگهه در شمال شرق در کره شمالی، یا در استان پیونگ یانگ قرار داشت. لازم است ذکر شود که احتمال آخر، هیچ ارتباطی با پایتخت کنونی کشور کره شمالی پیونگ یانگ ندارد.
غالباً فرض بر این است که اَسَدال اسمی ترکیبی می‌باشد که از دو جز اَسَ و دال تشکیل شده‌است. به نظر می‌رسد این فرضیه از گمان هم‌ارزی مابین رونویسی آوایی چینی واژه 阿斯達 که در کره ای امروزی اَسدال خوانده می‌شود (اما در چینی ماندارین به شکل اَسیدا و در زبان ژاپنی مدرن به شکل آشیتاتسو یا اَشیداچی خوانده می‌شود) و کلمه «چوسون»، نام دیگر کره (چائوژیان یا چائوژین در زبان چینی (朝鮮) و چوسن در زبان ژاپنی) به وجود آمده‌است. اما ریشه‌شناسی کلمه چوسون نامشخص می‌باشد؛ حتی مشخص نیست که آن به عنوان رونویسی آوایی از یک نام خارجی به وجود آمده‌است یا اینکه واژه بر ساخت معنایی یک اسم خارجی بوده باشد، و اینکه قرائت واژه چائو از هجای اول گونه ماندارین چینی با شیوه خواندن این واژه زمانی که برای رساندن معنی سلسله به کار گرفته می‌شود یکسان است ولی با نحوه قرائت این واژه زمانی که برای رساندن معنی صبح (که ژائو خوانده می‌شود) به کار گرفته می‌شود تفاوت دارد.
اَسَ در اَسَدال گاهی به عنوان واژه هم ریشه با کلمه متداول کره ای برای صبح («اَچوم» در کره ای میانه و «اَچیم» در کره ای مدرن) تلقی می‌شود، این فرضیه احتمالاً به علت تشابه آوایی واضح با کلمه ژاپنی 朝 (اَسَ) که آن نیز معنی صبح می‌دهد به ذهن‌ها خطور کرده‌است. اما حرف چینی 斯 که در زبان چینی مدرن در اصل برای بیان واج «س» یا «اس» و در زمان رونویسی کلمات خارجی در آخر کلمات و در موقعیت‌های قبل از صامت‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد، همواره حرف صفیری اس را به جای یک ادغام صوتی مانند «چ» کره ای دارد و اینکه زبان چینی حروف بیشماری را که برای رونویسی چ کره ای مناسب تر باشند دارد. ممکن است دال نتیجه خوانش حروف چینی به سبک کره ای باشد و تلفظ چینی اصلی در زمان اسدال در متون تاریخی باستانی به شکل دا که رونویسی کلمه کره‌ای «سدا» یا «ددانگ» به معنی سرزمین می‌باشد ثبت گردیده‌است. اگر این گمان درست باشد، اَسَدال معنی «سرزمین صبحگاهی» را می‌دهد. اما اگر دال شباهت بسیار بیشتری به پسوند نام شهر گوگوریو که برای شهرهای تشکیل شده در دامنه کوهستان‌ها و فلات‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفت داشت، آنگاه اَسَدال معنی کوهستان صبحگاهی را می‌دهد.
اولین اثر تاریخی کره ای که در آن به اَسَدال اشاره شده‌است، سامگوک یوسا (یادبودهای سه پادشاهی) نام دارد که به کتاب چینی وِی استناد می‌کند. همچنین سامگوک یوسا از منبع از بین رفته گوگی نام برده و ذکر می‌کند که پایتخت دانگون در پیونگ یانگ قرار داشت. اما مطالعات اخیر نشان می‌دهد که بیش از یک شهر با نام پیونگ یانگ (به معنی خاک مسطح در چینی) وجود داشت که در عمق شمالی در مرز بین چین و روسیه و احتمالاً در منچوری واقع بود. پیونگ یانگ امروزی که پایتخت کره شمالی می‌باشد، در حقیقت همتای جنوبی آن است. در آن زمان برای یک امپراتور معمول بود تا دو پایتخت را اداره کند و در دو قصر به حکمرانی بپردازد؛ بنابراین امکان می‌رود که اسدال در منچوری قرار داشته‌است.
«یک عاشق نمی‌خواهم» ترانه‌ای از گروه اسکاتلندی تگزاس و یکی از قطعات اولین آلبوم استودیویی آن‌ها با نام "ساوت‌ساید" است.
این اولین ترانهٔ تگزاس است که با موفقیت تجاری روبه‌رو شد و آهنگ‌های آن‌ها تا حدود یک دههٔ بعد با چنین اقبالی مواجه نشدند. «یک عاشق نمی‌خواهم» در زمان انتشارش در سال ۱۹۸۹ یازده هفته در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا حضور داشت و تا ردهٔ هشتم آن جدول صعود کرد. ترانه در استرالیا هم عملکرد موفقیت‌آمیزی داشت: ۱۹ هفته در جدول پرفروش‌ترین‌ها بود و بالاترین جایگاهش در آن جدول رتبهٔ چهارم بود. «یک عاشق نمی‌خواهم» در آغاز انتشار در ایالات متحدهٔ آمریکا به جدول‌های جریان اصلی راک و ترانه‌های مدرن راک راه یافت و با کسب رتبهٔ ۷۷ در ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد به کارش پایان داد.
گاردین از این قطعه با عنوان «اثری قدرتمند و تقریباً قانع‌کننده» یاد کرده و تایمز آن را «بهترین اثر تگزاس (با فاصلهٔ زیاد از دیگر ترانه‌های‌شان)» دانسته‌است.
جانگُت (장옷) نوعی لباس است که زنان دوره سلسله چوسان به هنگام بیرون رفتن از خانه و برای پوشاندن صورت خود از آن استفاده می‌کردند. جانگت شبیه دوروماگی [نوعی لباس سنتی کره ای بود که به صورت یک شنل و یا کت بلند به روی هانبوک پوشیده می‌شد] است.تفاوت جانگت با دوروماگی در این است که جانگت دارای یقه (git) و روبان (goreum) است. از روبان برای نگه داشتن دوطرف جانگت با دست و همچنین گره زدن دو طرف جانگت به یکدیگر استفاده می‌شده‌است. طبق اصول کنفوسیانیسم دوره سلسله چوسان، زنان موظف بودند که چهره خود را در برابر مردان غریبه بپوشانند، بنابراین زنان هنگام بیرون رفتن از خانه با استفاده از جانگت چهره خود را می‌پوشانند.همچنین زنان از نوع دیگری پوشش به نام سوگه‌چیما که شبیه دامن بود برای پوشاندن صورت خود استفاده می‌کردند. تفاوت سوگه‌چیما و جانگت در این است که سوگه‌چیما فاقد یقه است و کمی کوتاه‌تر و باریک‌تر از جانگت است.
بورسولوم (به لاتین: Bürsülüm) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده است. بورسولوم ۴۲۶ نفر جمعیت دارد.
مردم این روستا از روستاهای آنزولو و تنگه‌بین و چندین روستای دیگر با مهاجرت از روستاهای خود به این مکان روستا را بنا نهادند. "بور" یا "بورمَه" در تالشی به‌معنی "جایگاه و ناحیه" و "سولوم" به‌معنی "خار" است و "بورسولوم" یعنی "منطقه‌ای خاردار".Azərbaycan toponimlərinin ensiklopedik lüğəti. İki cilddə. I cild. Bakı, "Şərq-Qərb", 2007.
خوجادوی (به لاتین: Xocadoy) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده است. خوجادوی ۸۰ نفر جمعیت دارد.
لینچ ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شاهزاده جورج دانمارک و نروژ، دوک کامبرلند ، (۲ آوریل ۱۶۵۳ – ۲۸ اکتبر ۱۷۰۸) همسر ملکه آن بود که از ۱۷۰۲ تا ۱۷۱۴ بر بریتانیای کبیر حکومت می‌کرد.
ازدواج جورج و آن در ابتدای دههٔ ۱۶۸۰ با هدف تقویت اتحاد بین انگلیس و دانمارک به منظور کنترل نیروی دریایی هلند صورت گرفت. به همین دلیل باجناق هلندی جورج ویلیام سوم (همسر ماری دوم) دید خوبی نسبت به او نداشت. جیمز دوم پدر ماری و آن در سال ۱۸۶۹ در انقلاب شکوهمند از سلطنت برکنار شد و بعد از او ویلیام و ماری به سلطنت مشترک بریتانیا رسیدند و آن به عنوان وارث مقدر آن‌ها انتخاب شد.
ویلیام، جرج را از فعالیت نظامی دور نگه می‌داشت و جورج و آن در زمان حیات ماری و ویلیام نفوذ چندانی در حکومت نداشتند. بعد از درگذشت ماری و ویلیام، آن به سلطنت انگلستان رسید. جورج در زمان سلطنت همسرش حتی در صورت مخالفت با آن، از نفوذ خود برای حمایت از او استفاده می کرد. او شخصیتی آسان‌گیر داشت و علاقه چندانی به سیاست نداشت و حتی انتصابش به مقام لرد دریادار عالی در سال ۱۷۰۲ بیشتر تشریفاتی بود.
ملکه آن هفده حاملگی از جورج داشت که از این میان ۱۲ مورد به سقط جنین یا مرده‌زایی منجر شدند و چهار فرزند در نوزادی درگذشتند. تنها فرزند آن‌ها که دوران نوزادی را پشت سر گذاشت پسری به نام ویلیام بود که دچار تشنج (احتمالاً به دلیل هیدروسفالی) بود و در سن ۱۱ سالگی درگذشت. با وجود تاریخچه فرزندانشان، ازدواج جورج و آن ازدواج مستحکمی بود. جورج در سن ۵۵ سالگی در اثر بیماری ریه درگذشت و جسد او کلیسای وست‌مینستر دفن شده است.
گردشگری در اندونزی یکی از مهم‌ترین بخش‌های مهم اقتصاد اندونزی و همچنین منبع قابل توجهی از درآمد ارزی این کشور است. اندونزی در سال ۲۰۱۷ در رتبه ۲۰ صنعت گردشگری جهان قرار گرفت، همچنین به عنوان نهمین بخش جهانگردی با رشد سریع، سومین رشد سریع در آسیا و سریعترین رشد در جنوب شرقی آسیا قرار گرفت. در سال ۲۰۱۸، دنپاسار، جاکارتا و باتام در میان ۱۰ شهر جهان با رشد سریع گردشگری به ترتیب رشد ۳۲٫۷، ۲۹٫۲ و ۲۳٫۳ درصد قرار دارند. این کشور قصد دارد ۸ درصد از تولید ناخالص داخلی را از بخش گردشگری به دست آورد و هدف آن جذب حدود ۲۰ میلیون بازدید کننده تا سال ۲۰۱۹ است. بخش جهانگردی در میان بخش‌های صادراتی کالاها و خدمات به عنوان چهارمین کشور بزرگ رتبه‌بندی شده‌است.
در سال ۲۰۱۹، اندونزی ۱۶٫۱۰ میلیون ورود گردشگر خارجی را ثبت کرد، که ۱٫۹ درصد رشد نسبت به سال ۲۰۱۸ را نشان می‌دهد. در سال ۲۰۱۵، ۹٫۷۳ میلیون بازدید کننده بین‌المللی وارد اندونزی شده‌اند و به‌طور متوسط ۷/۵ شب در هتل‌ها اقامت دارند و در طول بازدید خود به ازای هر نفر به‌طور متوسط ۱۱۱۴ دلار آمریکا یا هر نفر ۲۲۲/۱۵ دلار آمریکا روزانه هزینه می‌کنند. سنگاپور، مالزی، چین، استرالیا و ژاپن پنج منبع اصلی بازدید از اندونزی هستند.
"گزارش رقابت پذیری سفر و جهانگردی ۲۰۱۹" با امتیاز ۴٫۳ شاخص رقابت و سفر و جهانگردی، اندونزی را در رتبه ۴۰ ام از بین ۱۴۰ کشور قرار داده‌است. این نسبت به موقعیت اندونزی در رتبه ۴۲، از بین ۱۳۶ کشور در مجموع با نمره شاخص ۴٫۲، دو رتبه پیشرفت را نشان می‌دهد.
در سال ۲۰۱۶ گزارش شد که دولت با جذب سرمایه گذاران خارجی بیشتر در توسعه گردشگری سرمایه‌گذاری می‌کند. دولت ۱۰ مقصد را به شرح زیر اولویت قرار داده‌است: بوروبودور، جاوا مرکزی. ماندالیکا، غرب نوسا تنگگارا؛ لبوان باجو، شرق نوسا تنگگارا؛ Bromo-Tengger-Semeru، شرق جاوا؛ هزار جزیره، جاکارتا؛ توبا، سوماترا شمالی؛ واکاتوبی، جنوب شرقی سولاوسی؛ تانجونگ لسونگ، بانتن؛ موروتای، مالوکو شمالی؛ و Tanjung Kelayang , Belitung.
همان‌طور که در "جاکارتا پست نقل شده"، دولت قصد دارد ۲۷۵ میلیون سفر توسط گردشگران داخلی تا پایان سال ۲۰۱۹ انجام شود. دولت همچنین تعهدات خود را از سرمایه گذاران بالقوه تأمین کرده‌است که در مجموع ۷۰ میلیون دلار آمریکا در زمینه ساخت اقامتگاه، تفرجگاه و امکانات بوم گردی در ۳ منطقه از ۱۰ منطقه می‌شود. اندونزی در مکان هفتم لیست ۱۰ کشور برتر لونلی پلانت برای بازدید در سال ۲۰۱۹ قرار دارد. این کشور توسط سایت مسافرتی مشاور سفر در رتبه چهارم از ۲۵ مقصد برتر جهان در سال ۲۰۱۸ قرار دارد.
منبع: آمار اندونزی
ده مورد از محبوب‌ترین مقاصد گردشگری در اندونزی که توسط سازمان آمار مرکزی (BPS) ثبت شده‌اند، بالی، جاوا غربی، جاوا مرکزی، جاوا شرقی، جاکارتا، سوماترا شمالی، لامپونگ، سولاوسی جنوبی، سوماترای جنوبی، بانتن و سوماترای غربی هستند.
اندونزی دارای یک اکوسیستم طبیعی کاملاً حفظ شده و دارای جنگل‌های بارانی است که بیش از ۵۷٪ از زمین اندونزی شامل می‌شود. یکی از دلایلی که اکوسیستم طبیعی در اندونزی هنوز به خوبی حفظ شده این است أن است که فقط ۶۰۰۰ جزیره از ۱۷٬۰۰۰ جزیره به‌طور دائم محل زندگی است. جنگل‌های موجود در سوماترا و جاوا نمونه ای از مقاصد محبوب گردشگری است. علاوه بر این، اندونزی یکی از طولانی‌ترین سواحل جهان را با تعدادی سواحل و استراحتگاه‌های جزیره ای، مانند سواحل در جنوب بالی، لومبوک، بینتان و جزیره نیاس دارد. با این حال، بیشتر سواحل به خوبی محافظت شده، مناطقی هستند که در مناطق منزوی تر و کمتر توسعه یافته مانند کریمونجاوا، جزایر توگیان و جزایر باند هستند.
اندونزی متشکل از ۳۰۰ گروه قومی است. این تنوع فرهنگی با تأثیرات استعمارگرایان هندو، بودایی، اسلامی و اروپایی بیشتر می‌شود. در بالی، جایی که بیشتر هندوهای اندونزیایی زندگی می‌کنند، جشنواره‌های فرهنگی و مذهبی با اجرای نمایش‌های رقص بالی در معابد بالی از جذابیت‌های مهم گردشگران خارجی است.
فعالیت‌های تفریحی و گردشگری شهری شامل خرید، گشت و گذار در شهرهای بزرگ، یا لذت بردن از پارک‌های تفریحی مدرن، زندگی شبانه و سرگرمی است.
اردن یک کشور مستقل عربی در خاورمیانه است. پایتخت این آن امان، پرجمعیت‌ترین شهر اردن و همچنین مرکز اقتصادی، سیاسی و فرهنگی این کشور است.
از مهمترین جاذبه‌های گردشگری آن می‌توان به بازدید از اماکن تاریخی مانند پترا که میراث جهانی یونسکو از سال ۱۹۸۵ و یکی از عجایب هفتگانه جدید است، رود اردن، کوه نبو، مادابا، مساجد و کلیساهای قرون وسطایی متعدد و بکر اشاره کرد. مکان‌های طبیعی (به‌طور کلی وادی روم و منطقه کوهستانی شمال اردن) و همچنین مشاهده مکان‌ها و سنت‌های فرهنگی و مذهبی را شامل می‌شود.
اردن از مقاصد گردشگری سلامت که در منطقه دریای مرده متمرکز است، گردشگری آموزشی، پیاده‌گردی و غواصی در عقبه صخره‌های مرجانی، گردشگری فرهنگ پاپ و گردشگری خرید در شهرستانها اردن را ارائه می‌دهد. بیش از نیمی از تقریبی ۴٫۸ میلیون گردشگر عرب در سال ۲۰۰۹، عمدتاً از شورای همکاری خلیج فارس، تعطیلات خود را در اردن گذراندند.
بیشتر بازدیدکنندگانی که به اردن سفر می‌کنند از کشورهای زیر بودند:
اردن سرمایه‌گذاری زیادی در زیرساخت‌های توریستی خود در قالب هتل‌ها، اسپا، استراحتگاه‌ها و پروژه‌های عظیم املاک و مستغلات و به عنوان پروژه «بازسازی شهری آبدالی» و «مارسا زاید» در عقبه انجام می‌دهد. خانه‌های لوکس مسکونی مانند سانایا امان و دیوار زندگی، مسافران حاشیه خلیج فارس را به خرید ملک در اردن جذب می‌کند.
فرودگاه بین‌المللی ملکه آلیا برای جابجایی سالانه ۹ میلیون مسافر در مرحله اول و در مرحله دوم ۱۲ میلیون در حال توسعه است..
توسعه گردشگری در حال حاضر USAID با ادامه حمایت از پروژه توسعه گردشگری اردن (Siyaha)، که هم‌اکنون در چرخه حیات پروژه دوم خود است، یک شریک فعال در توسعه صنعت گردشگری در اردن است.
گردشگری در کره جنوبی به صنعت گردشگری در جمهوری کره گفته می‌شود. در سال ۲۰۱۲، حدود ۱۱٫۱ میلیون گردشگر خارجی از کره جنوبی بازدید کردند و این کشور را به عنوان بیستمین کشور پربازدید در جهان و ششمین کشور پر بازدید در آسیا تبدیل کردند. بیشتر گردشگران غیر کره ای از مناطق دیگر آسیای شرقی مانند ژاپن، چین، تایوان و هنگ کنگ می‌آیند. محبوبیت اخیر فرهنگ عامه کره ای که اغلب به آن موج کره‌ای می‌گویند، در این کشورها ورود گردشگران را افزایش داده‌است. سئول مقصد اصلی گردشگری برای بازدید کنندگان است. مقاصد گردشگری محبوب خارج از سئول شامل شهر ساحلی بزرگ بوسان، پارک ملی Seorak-san، شهر تاریخی گیونگجو و جزیره نیمه گرمسیری ججودو است. سفر به کره شمالی به‌طور معمول بدون اجازه ویژه امکان‌پذیر نیست اما در سال‌های اخیر تورهای گروهی سازمان یافته به گروه‌های شهروندان کره جنوبی اجازه بازدید از کوه کومگانگ را داده‌است.
بیشتر صنعت گردشگری کره جنوبی توسط گردشگری داخلی پشتیبانی می‌شود. به لطف شبکه قطارها و اتوبوس‌های گسترده، بیشتر کشور در یک روز رفت و برگشت از هر شهر بزرگ قرار دارد. گردشگران بین‌المللی در درجه اول از کشورهای نزدیک آسیا می‌آیند. ژاپن، چین، هنگ کنگ و تایوان تقریباً ۷۵٪ از کل گردشگران بین‌المللی را تشکیل می‌دهند.Organisation for Economic Co-operation and Development, NATIONAL TOURISM POLICY REVIEW REPUBLIC OF KOREA, July 2002, Page 2, Table 2 علاوه بر این، موج کره تعداد بیشتری گردشگر را از جنوب شرقی آسیا و هند به ارمغان آورده‌است. سازمان گردشگری کره (KTO) حدود ۱۰۰٬۰۰۰ گردشگر از هند را در سال ۲۰۱۳ هدف قرار داده‌است.
از سال ۲۰۱۰ تعداد گردشگران داخلی کره افزایش یافته‌است. تعداد افرادی که در سفرهای داخلی شرکت کرده‌اند (که شامل سفرهای یک روزه می‌شود) حدود ۲۳۸٫۳ میلیون نفر (در سال ۲۰۱۵) بوده‌است. نسبت به سال ۲۰۱۴ (۲۲۷٫۱ میلیون نفر) ۴٫۹٪ افزایش یافته‌است. در سال ۲۰۱۴، هزینه گردشگری داخلی کره ۱۴٫۴ تریلیون پوند بود.
همچنین، از سال ۲۰۱۰ گردشگران خارج از کشور کره در حال افزایش هستند. از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، تعداد افرادی که به خارج از کشور سفر می‌کنند به‌طور متوسط حدود ۸٫۲٪ افزایش یافته‌است. در سال ۲۰۱۴، تعداد گردشگران کره ای در خارج از کشور حدود ۱۶٫۱ میلیون نفر بوده‌است؛ و هزینه‌های گردشگری کره جنوبی ۱۹٬۴۶۹/۹ میلیون دلار بوده‌است.
در سال ۲۰۱۳، سفر و جهانگردی (داخلی و بین‌المللی) مستقیماً ۷/۷ تریلیون KRW به تولید ناخالص داخلی کره جنوبی کمک کردند و به‌طور مستقیم از ۶۱۷٬۵۰۰ شغل در این کشور حمایت کردند.
بازدیدکنندگانی که از نظر ملیت برای گردشگری وارد کره جنوبی می‌شوند:
از جاذبه‌های گردشگری تاریخی کره جنوبی می‌توان به پایتخت‌های باستانی سئول، گیونگجو و بویهو اشاره کرد.
برخی از نشانه‌های طبیعی شامل قله‌های باکدوداگان، به ویژه سئوراک سان و Jiri-san، غارهای شهرستان دانیانگ و هوانسئونگولو سواحل مانند هاوندا و شهرستان تاان است.
بسیاری از مناطق محلی جشنواره‌های سالانه مانند جشنواره گلی بوریئونگ و جشنواره گاوبازی شهرستان چئونگدو را برگزار می‌کنند.
جمعیت سئول ۹٬۹۸۱٬۶۷۳ نفر است و بزرگترین شهر کره جنوبی است. با جمع شدن بسیاری از افراد، فضاهای فرهنگی بسیاری مانند جشنواره‌ها، نمایش‌ها، مکان‌های خرید و جاذبه‌های گردشگری در سئول وجود دارد.
بوسان دومین شهر بزرگ کره جنوبی است. این مکان در سواحل جنوب شرقی کره واقع شده‌است. بوسان دارای جاذبه‌های گردشگری فراوانی مانند ساحل و چشمه آب گرم است. مردم کره جنوبی در تابستان گرم از سواحل بوسان دیدن می‌کنند. همچنین، جشنواره‌های مختلفی در بوسان برگزار می‌شود. سالانه ۱۱ جشنواره شامل جشنواره‌های محلی و رویدادهای هنری برگزار می‌شود. جشنواره دریای بوسان هر ماه اوت و جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان هر ماه اکتبر برگزار می‌شود. جشنواره فرهنگی جاگالچی به یک جشنواره گردشگری فرهنگی در کره تبدیل شده‌است. به دلیل این جشنواره‌ها و مکان‌های مختلف، افراد زیادی به بوسان سفر می‌کنند.
صنعت جهانگردی در لبنان از نظر تاریخی برای اقتصاد محلی مهم بوده و تا امروز نیز منبع اصلی درآمد در لبنان است. پیش از جنگ داخلی لبنان، بیروت به‌طور گسترده‌ای به عنوان "پاریس خاورمیانه" یا همچنین "مروارید خاورمیانه" یا "عروس خاورمیانه" شناخته می‌شد که اغلب به عنوان یک مرکز مالی و تجاری شناخته می‌شود که در آن بازدید کنندگان می‌توانند فرهنگ، آشپزی، تاریخ، فرهنگ مدیترانه ای شام و باستان‌شناسی و معماری لبنان را تجربه کنند.