moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این روستا در دهستان خرقان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸۴ نفر (۸۴خانوار) بوده‌است.
اروان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان خرقان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۲ نفر (۱۲۱خانوار) بوده‌است.
نیرج، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان خرقان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۱ نفر (۴۳خانوار) بوده‌است.
منصور، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. در فاصله ۱۲۰ کیلومتری از شهر قزوین و ۲۵ کیلومتری شمال غربی شهر آوج در شهرستان آوج قرار گرفته است.
این روستا در دهستان خرقان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۷ نفر (۱۰۳خانوار) بوده‌است. اکثر اهالی روستا به تهران مهاجرت کرده و تنها در تابستان به روستای منصور مراجعه میکنند و مردم روستا از صنف آهن فروشان تهران هستند.
فرش بافی از مهم ترین صنایع دستی روستاست.
شورآب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان خرقان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۲ نفر (۶۴خانوار) بوده‌است.
خنداب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا از شرق با روستای منصور و از غرب با روستای کامشکان همسایه میباشد."اکثر مردم این روستا ساکن تهران میباشند و در تعطیلات تابستان برای تفریح وسرکشی به باغات خود به روستا میروند"اغلب مردم این روستا و روستاهای همجوار در صنف آهن فروشی در بازارآهن تهران مشغول هستند"
این روستا در دهستان خرقان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۸۷۰ نفر (180 خانوار) بوده‌است. زبان مردم روستا ترکی آذربایجانی با لهجه قاراقانی است.روستای خنداب
در زلزله ی 6/6 ریشتری آوج خانه های روستا که از کاه و گل ساخته شده بودند به طور صددرصد تخریب شد و پنج نفر کشته شدند.
این روستا به علت قرار گرفتن در ارتفاعات در فصول زمستان و پائیز بسیار سرد و در تابستان بسیار خنک میباشد.این روستا یکی از سرسبز ترین و پرآب ترین روستاهای منطقه میباشد.
این روستا پر از گیاهان دارویی مانند پونه وحشی ، چای کوهی ، ریواس ، سیر کوهی ، موسیر ، گل محمدی ، گل زرد ، کتیرا ، مرزه کوهی ، آویشن ، کاکوتی و... می‌باشد
روستای خنداب به دلیل قرار داشتن در کوهپایه و منطقه ی پر آب و خوش آب و هوا میوه هایی چون سیب ، زردآلو ، گردو ، هلو ، شلیل ، انگور ، پسته ، بادام ، آلبالو ، گیلاس ، فندق ، انواع آلو ، گلابی ، به و محصولاتی چون یونجه ، گندم ، جو و کنجد میباشد.
طبل شکین، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. این روستا ۳۵۰ نفر جمعیت دارد که در برخی فصول سال به ۷۰۰ نفر هم می‌رسد. اهالی این روستا با زبان ترکی آذربایجانی و به لهجه قاراقانی صحبت می‌کنند. روستای طبلشکین با آب و هوای سرد کوهستانی، و زمستان‌های برفی در ۱۵۰ کیلومتری مرکز استان واقع شده است.روزنامه ولایت قزوین
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۶۳ نفر (۸۰خانوار) بوده‌است.
مشهد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۱ نفر (۲۶خانوار) بوده‌است.
کردجین، روستایی در منطقه خرقان است از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. مردمانش مانند تمام مردم آوج به زبان ترکی آذربایجانی سخن میگویند
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۴ نفر (۲۸خانوار) بوده‌است.
چنگوره، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۴ نفر (۱۸خانوار) بوده‌است. اما در حال حاضر جمعیت روستای چنگوره به بیش از ۵۰۰ نفر می‌رسد.
روستای چنگوره در تیرماه ۱۳۸۱ بر اثر زلزله تخریب و روستای جدید در محلی به نام دوُوَ گِچَن به معنی محل عبور شتر بنا گردید. از محل‌های دیدنی آن می‌توان به قارا تپه-آشاقو چای-بش تپه-یوغوش-پاپو-آغ اتاق-جندره-سدچنگوره-استخرذخیره آب و... اشاره کرد.
روستای قدیم چنگوره در انبوه درختان بید و صنوبر و گردو محصور بود که نمایی رؤیایی را به وجود آورده بود. این روستا دارای دو خیابان اصلی و چند محله با نام‌های باش محله-آرا محله-آشاغو محله-دره محله-غدرآباد و... بود. این روستا دارای یک حمام قدیمی به سبک دوره صفوی - مسجد-آب‌انبار و مدرسه بود.
حمام قدیم چنگوره به سبک دوره صفوی در وسط روستا (میدان امام حسین) بنا شده بود. این حمام دارای یک درب ورودی کوچک بوده که با گذر از حدود ۷ پله نسبتاً بلند به سمت پایین به اتاق رختکن می‌رسید. این رختکن دارای دو حجره گنبدی شکل با حوضچه کوچک در میان بود. سمت چپ پله‌ها دربی دیگر روستانشینان را از راهرویی عبور و به داخل حمام هدایت می‌کرد. داخل حمام حجره‌ای برای رختکن داخلی وجود داشت که با حصیر پلاستیکی فرش شده بود. رو به روی رختکن چهار پله بلند مسیر حوض اصلی یا خزینه حمام را مشخص می‌کرد. خزینه حمام مربعی به ابعاد سه متر در سه متر با عمق یک و نیم متر بود که از گوشه سمت راست و انتهایی با دریچه‌ای تغذیه می‌شد. دو طرف خزینه دو دالان وجود داشت که دالان سمت راست برای خروج فاضلاب و سمت چپ محلی دنج برای نظافت شخصی بود. گوشه روبه روی دالان سمت راست حوضچه‌ای کوچک با شیر آب سرد قرار داشت. سقف این حمام گنبدی با دریچه‌های شیشه‌ای بود. به نظر می‌رسید کل بنا با ساروج و سنگ ساخته شده باشد. کوره خانه این حمام پشت ضلع شرقی قرار داشت که سال‌ها توسط شخصی به نام حجت الله محمودی تعمیر و نگهداری می‌شد.
روستای قدیم چنگوره با توجه به بافت روستایی فاقد آب لوله‌کشی برای خانه‌ها بود؛ ولی شیرهای آب در هر کوچه تعبیه شده بود که نیاز روستائیان را بر طرف می‌کرد. آب شرب توسط لوله از کیلومترها دورتر از محلی به نام چهار چشمه به آب‌انبار روستا در یوغوش جنوبی هدایت و پس از تصفیه در معرض استفاده عموم قرار می‌گرفت. روستائیان به کمک شخصی خیّر به نام حاج حدادی بنای آب‌انبار را گذاشته و کلیه کارهای لوله‌کشی توسط این شخص انجام گرفته بود. آب‌انبار اتاقی کوچک ساخته شده از سیمان و آجر بود که محل جمع‌آوری آب چهار چشمه بود.
مسجد قدیم چنگوره با هشت ستون چوبی بلند و قطور در وسط و ۱۲ حجره در اطراف در دو طبقه بنا شده بود. محل مسجد کنار حمام روستا قرار داشت. مسجد بدون گنبد و گلدسته بوده‌است. وسط مسجد سکویی به ارتفاع نیم متر قرار داشت که محلی برای اجرای مراسم تعزیه بود. در طبقه دوم راهرویی کم عرض دور تا دور مسجد را می‌پیمود و بیشتر برای نشستن زنان و تماشای مراسم استفاده می‌شده. در ضلع جنوب غربی مسجد محل برپایی سماور و چای بود تا نمازگزاران در حین سخنرانی گلویی تازه کنند. محراب کوچک و ساده به همراه منبر چوبی نمای روحانی به مسجد داده بود. پیش نماز و سخنران برای سال‌ها شیخ محمدرضا زمانی (۱۳۱۳-۱۳۸۷ ه. ش) ملقب به ملا رضا فرزند ملا ابوالمعصوم و از شاگردان آقا شیخ جعفر شریعتمداری بود.
مدرسه قدیمی در ابتدای ورودی روستا و نزدیک خرمن یری (خرمنگاه) برپا شده بودکه پس از تخریب در محلی نزدیکتر به روستا با سازه‌ای جدید بنا شد و شهید محمد علیها نام گرفت. این مدرسه با حیاطی بزرگ با دیواری آجری محصور شده بود که دانش آموزان تا مقطع دبستان در آن تحصیل می‌کردند.
از محصولات چنگوره می‌توان به‌طور غالب به انگور - گردو و بادام و گندم اشاره کرد. دیگر محصولات شامل زردآلو- گوجه سبز-سیب-گلابی -هلو -گیلاس-آلبالو -شليل - فندوق-به و غیره می‌باشد.
رودخانه روستای چنگوره از کوههای روستای بالادست به نام کامشگان سرچشمه گرفته و پس از رسیدن به روستا به دو شاخه منشعب می‌شود. شاهراه اول که به آشاغو چای معروف است از دره‌ها عبور کرده و از ضلع شرق روستا جهت آبیاری جنگلهای پایین دست روستا مورد استفاده قرار می‌گیرد و مازاد آن به سد چنگوره هدایت می‌گردد.
مسیر رود بالا که به یوخارو چای معروف است دست ساز بوده که توسط روستائیان به خصوص شخصی به نام فرج الله بیع اسماعیلی از کیلومترها دورتر به روستا هدایت شده‌است. این آب جهت آبیاری باغ و مزارع و همچنین شست‌وشو مورد استفاده قرار می‌گرفته.
کله‌سر روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳ نفر (۱۰خانوار) بوده‌است.
کامشکان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. .ولایت‌نیوز
این روستا در دهستان حصار ولیعصر (خرقان) قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۶ نفر (۳۱خانوار) بوده‌است.ساکنان این روستا همگی باهم فامیل هستند و زبان آنها ترکی آذربایجانی است.
درزلزله سال ۱۳۸۱ این روستا تا ۴۰ درصد تخریب شد و باکمک دولت و اهدای وام و کمک بلاعوض و با آوردن مهندس از ژاپن توسط اهالی روستا اکثر خانه های آن با مصالح مقاوم و بروز بازسازی گردید.
این روستا آب و هوای بسیار مطبوع و خنکی در تابستان و بسیار سرد در زمستان دارد مردم این روستا اغلب از سرمایه داران صنف آهن‌فروش شهرتهران هستند و بسیار ثروتمندند. همگی در تهران ساکن هستند و درفصول گرم سال جهت تفرج به این روستا عزیمت می‌کنند. تعداد خانوارهای فصلی این روستایی ییلاقی ۳۷۰ خانوار می‌باشد که اغلب به شهرهایی چون تهران و کرج عزیمت کرده، ولی با ساخت منازلی زیبا و چشم‌نواز و گران قیمت در آن، همه ساله در بهار و تابستان، این منطقه را برای گذران اوقات فراغت و استراحت خود انتخاب می‌کنند. در این روستا خانه‌های ویلایی زیادی به سبک اروپایی وجود دارد.
.با تشکر فراوان از آقای حسینخانی بابت کمک فروانی که به ما در نوشتن این مقاله کرد
قلعه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۹ نفر (۴۲خانوار) بوده‌است.
قانقانلو، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۷۷ نفر (۶۱خانوار) بوده‌است.
عبدالله مسعود علیا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۹ نفر (۳۲خانوار) بوده‌است.
عبدالله مسعود سفلی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۲ نفر (۱۵خانوار) بوده‌است.
اسماعیل‌آباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۸ نفر (۴۴خانوار) بوده‌است.
ازناب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۹ نفر (۲۲خانوار) بوده‌است.
قوشه قویی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا غربی ترین نقطه استان قزوین از لحاظ مختصات جغرافیایی و مسکونی بودن است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۷ نفر (۴۱خانوار) بوده‌است.
قره‌بلاغ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۵ نفر (۴۰خانوار) بوده‌است.
شهرباز، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۱ نفر (۲۱خانوار) بوده‌است.
دیدار، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۵۸ نفر (۸۸خانوار) بوده‌است.
ازانبار، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۴۵ نفر (۱۷۸خانوار) بوده‌است.
لک روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۵۴ نفر (۱۳۶خانوار) بوده‌است.
حصار ولی‌عصر روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۸۵۳ نفر (۲۵۸ خانوار) بوده‌است. که در تعطیلات نوروز و تعطیلات تابستان جمعیت این روستا به بالای 1500 نفر می‌رسد.
پیش‌تر نام آن حصار ارمنی بود.
روستای حصار ولیعصر دهستان مرکزی محسوب می‌شود و از شرق با روستای طبلشکین، از جنوب با روستاهای آبدره وچنگوره و از غرب با روستاهای مشهد، علی آباد و کامشکون در ارتباط است و از امکانات بیشتری نسبت به روستاهای اطراف بر خوردار است و این امر باعث شده‌است تا اهالی روستاهای مجاور جهت تهیه اقلام خود به این روستا بیایند.
این روستا دارای برق، سیستم آب لوله‌کشی و گاز است. همچنین دارای مدارس ابتدایی و دبیرستانی شبانه روزی پسرانه و دخترانه است. امکانات بهداشتی روستا شامل مرکز بهداشتی درمانی، خانه بهداشت، بهیار یا مامای روستایی، پزشک و بهورز است.
برج‌های دوقلوی خرقان در این روستا قرار دارد که در زلزله سال 81 آسیب دید و توسط سازمان میراث فرهنگی استان قزوین مرمت و باسازی گردید. در شمال این روستا رودخانه خررود قرار دارد که متأسفانه به دلیل حفر چاه عمیق و احداث سد در بالادست و برداشت غیر اصولی با کمبود آب مواجه است(در سال‌های نچندان دور آب این رودخانه به دشت قزوین میرسید.
وجود یک مقبره قدیمی در گورستان این روستا و قرار داشتن در کنار جاده این روستا را از بقیه روستاهای اطراف متمایز ساخته است.
دشتک، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال 1395، جمعیت آن 2,265 نفر (350خانوار) بوده‌است، که از این نظر دومین روستای بزرگ و پرجمعیت شهرستان آوج است. زبان اهالی روستا مانند نواحی اطراف ترکی است.روزنامه ولایت قزوین
اردلان، روستایی در شهرستان آوج استان قزوین ایران است.
این روستا در دهستان حصار ولیعصر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۱۸۹ نفر (۵۲۴خانوار) بوده‌است.
همت‌آباد (نظرآباد)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نظرآباد در استان تهران ایران است.
این روستا در دهستان احمدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
باقرقره پرپای حنایی پرنده‌ای میان‌جثه است که در بریتانیای کبیر و جزیره ایرلند زندگی می‌کند.
این فهرست، شامل موارد مرگ عجیب و بی‌نظیر یا بسیار نادری که در طول تاریخ ثبت شده‌اند می‌شود. به هرکدام از این موارد در چندین منبع به عنوان "مرگ غیرعادی" اشاره شده‌است. برخی از این مرگ‌ها که به دوران باستان مربوط هستند ممکن است افسانه‌ای باشند و توسط برخی محققان معاصر بی‌اساس خوانده شده باشند.
۲۰۰۵: لی سئونگ سئوپ جوان ۲۸ ساله کره‌ای بعد از ۵۰ ساعت بازی رایانه‌ای مداوم (استارکرفت)، به خاطر اعتیاد به بازی‌های رایانه‌ای، بر اثر خستگی از حال رفت و درگذشت."Korean drops dead after 50-hour gaming marathon", "Times Online", 10 August 2005
غَواص‌ها گروهی از پرندگان آبزی هستند که در بسیاری بخش‌های شمال قاره آمریکا و شمال اوراسیا زندگی می‌کنند. بعضی گونه‌های آن‌ها همچنین برای زمستان‌گذرانی به شمال قاره استرالیا و جنوب قاره آفریقا نیز می‌روند. تمامی گونه‌های زنده غواص‌ها در سرده غواص‌ها ، و تیرهٔ غواصان (Gaviidae) قرار دارند.
سردهٔ "غواص‌ها" دارای ۶ گونه است:
گسترهٔ این گونه‌ها همهٔ نیم‌کره شمالی را در بر می‌گیرد. غواص معمولی از جمله پرندگان مشهور در کانادا است و تصویر آن بر پشت سکه‌های یک دلاری این کشور نقش بسته‌اند. به دلیل آنکه غواص در زبان انگلیسی Loon نامیده می‌شود، به این سکه‌ها «لونی» (Loonie) نیز می‌گویند.
غواص‌ها توانایی بالایی در شکار آبزیان کوچک دارند. آن‌ها می‌توانند برای چندین دقیقه در زیر آب باقی بمانند؛ اگرچه بیشتر شیرجه‌هایشان کمتر از ۱ دقیقه طول می‌کشند. اغلب شکار در ژرفای پایین با نور کافی (کمتر از ۱۰ متر) انجام می‌شود، اما غواص‌های معمولی به زیر ۸۰ متر نیز شیرجه می‌زنند. غواص‌ها با توانایی دیدن خود شکار را می‌یابند و آن را به صورت عمود بر منقار خود شکار می‌کنند. غذای آن‌ها را ماهیانی از هر نوع و اندازه تشکیل می‌دهند، اما گاه سخت‌پوستانی چون میگو، و همچنین زالو و قورباغه را نیز شکار می‌کنند. آن‌ها تنها در هنگام بیمار شدن به خوردن گیاهان روی می‌آورند. غواص‌ها با خوردن تکه‌های کوچک سنگ و انباشتن آن‌ها در سنگدان خود به هضم غذایشان یاری می‌رسانند.
کامران تلطف (۱۲ خرداد ۱۳۳۳) پژوهشگر ادبیات و جامعه‌شناسی فرهنگ، نویسنده و استاد دپارتمان مطالعات خاورمیانه در دانشگاه آریزونا است.‏
کامران تلطف در سال ۱۳۵۵ با مدرک کارشناسی در رشته حقوق اداری از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد و پس از آن برای ادامه تحصیل راهی آمریکا شد. بعد از آخر مدرک کارشناسی ارشد به ایران بازگشت اما پس از اقامتی ۵ ساله در ایران مجدداً رهسپار اروپا و آمریکا شد.‏ او ابتدا مدرک تدریس زبان فرانسه دریافت کردو برای مدت کوتاهی نیز به تدریس پرداخت. سپس به دانشگاه بازگشت.
او تا سال ۱۹۹۶ یک فوق لیسانی دیگر در تئوری ادبی و نیز مدرک دکترایش را در خاور نزدیک شناسی و ادبیات از دانشگاه میشیگان دریافت کرد، پایان‌نامه‌اش دربارهٔ مفهوم تاریخ‌نگاری ادبیات در خاورمیانه بود. تلطف پس از سه سال تدریس در دانشگاه پرینستون از سال ۱۹۹۹ تاکنون در دانشگاه آریزونا مشغول به تدریس است. وی بنیانگذار بخش فارسی در دانشگاه آیروزنا در گروه خاور میانه است. او همچنین بنیانگذار و رئیس برنامه بینا رشته مطالعات فارسی و ایران شناسی است که برای نخستین بار در امریکا مدرک مستقلد در این رشته را به گزیده ای از دانشجویان اعطا میکند. ن.ک:
https://persian.arizona.edu/
"مقالاتی دربارهٔ نیما یوشیج: جان‌بخشی به مدرنیسم در شعر فارسی" مجموعه‌مقالاتی دربارهٔ زندگی و شعر نیما یوشیج به‌ویراستاریِ احمد کریمی حکاک و کامران تلطف است که در آن نویسندگان مسئلهٔ تجدد را در شعر نوی فارسی بررسی می‌کنند.
دگرنامی [واژهٔ الایزینگ در زبان انگلیسی به‌معنی «نام مستعار» یا «استعاره» است] ‌یا ‌‌الایزینگ اثری ناخواسته در سیگنال است که باعث کاهش کیفیت آن می‌شود.
منظور از دگرنامی، تغییرکردن سیگنال اصلی پس از بازیابی سیگنال نمونه‌برداری‌شده است. نمونه‌ای از دگرنامی، دندانه‌دارشدن (پیکسلی‌شدن) تصویر دیجیتالی است.
برای جلوگیری از دگرنامی، باید طبق معیار نایکویست، نرخ نمونه‌برداری، حداقل دو برابر بیشترین فرکانس سیگنال اصلی باشد.
دندانه‌دار شدن خطوط (پیکسلی‌شدن)، اثری است که با نمونه‌برداری سرعت پایین یک تصویر ایجاد می‌شود. این اثر باعث می‌شود که در نواحی‌ که تغییرات سریعی در تصویر وجود دارد (نواحی با بافت بسیار متغیر)، تغییرات کندی نشان داده شود. وقتی این پدیده اتفاق می‌افتد، امکان بازیابی تصویر واقعی از تصویر نمونه‌برداری شده نمی‌باشد.
دندانه‌دار شدن پدیده‌ای است که ممکن است در مورد هر وسیله‌ای که با نمونه‌گیری از اطلاعات سروکار داشته باشد روی دهد و به نوعی، تداخل الگوها محسوب می‌شود. این پدیده بیشتر در جایی روی می‌دهد که نسبتی بین نرخ نمونه‌گیری (در اینجا تعداد پیکسل‌های نمونه‌گیری شده در هر فاصله) و ساختار تکراری داده‌ها (در اینجا الگوی خاصی در تصویر) برقرار شود.
چشم انسان این نسبت را به‌صورت یک الگوی تداخلی مشاهده می‌کند و باعث می‌شود که بر طبیعت اصلی تصویر تاثیر بگذارد. یک مثال بارز از این تداخل خاص Moirè است، که دقیقاً دندانه‌دار شدن تصویر نیست، اما به‌گونه‌ای است که وقتی دو الگو با هم ترکیب می‌شوند تا الگوی سومی را ایجاد نمایند، چشم انسان به خطا می‌افتد.
پدیده دگرنامی در سیگنال های صوتی باعث افت کیفیت صدا می شود. این پدیده بخصوص در صداهای با فرکانس بالاتر (صداهای زیر) بیشتر اتفاق می افتد. با توجه به اینکه فرکانس صوتی در محدوده 20 تا 20000 هرتز است ، طبق معیار نایکویست نرخ نمونه برداری از سیگنال صوتی باید بیش از 40000 هرتز باشد تا پدیده دگرنامی رخ ندهد.
ووت نام چند شرکت هوافضای وابسته به هم است که در گذشته شامل این شرکت‌ها می‌شد: لوییس اند ووت، چنس ووت، ووت-سیکورسکی، لینگ-تمکو-ووت (ال تی وی) ایروسپیس، ووت ارکرفت و در حال حاضر ووت ارکرفت اینداستریز. این شرکت در سال ۱۹۱۷ بنیان گذاشته شد. در دههٔ ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ ووت ارکرفت و چنس ووت در ساخت جنگنده‌های ناونشین برای نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا که بزرگترین مشتری آن‌ها بود تخصص پیدا کردند. چنس ووت هزار هواپیما در خلال جنگ جهانی دوم ساخت که اف۴یو کرسر از جمله این هواپیماها بود. در سال ۱۹۶۲ لینگ-تمکو-ووت شرکت ووت را خرید و در خلال جنگ سرد انواع هواپیماها و موشک‌ها را طراحی و تولید کرد. این شرکت در دههٔ ۱۹۹۰ به وسیلهٔ شرکت کارلایل خریداری شده و به ووت ارکرفت اینداستریز تغییر نام داده شد که هم‌اکنون نیز با این نام در حال فعالیت در زمینهُ هوافضا است. مرکز این شرکت هم‌اکنون در دالاس تگزاس قرار دارد.
شرکت لوییس اند ووت در سال ۱۹۱۷ تأسیس شد و در سال ۱۹۲۲ هنگامی که بردزآی لوییس بازنشسته شد شرکت چنس ووت جای آن را گرفت. سر مهندس پیشین شرکت رایت، چنس ام ووت این شرکت را تأسیس کرد تا از زمینهٔ در حال رشد هوانوردی نظامی و غیرنظامی پس از جنگ جهانی اول بهره‌برداری کند.
ووت در سال ۱۹۳۰ در اثر بیماری سپتی سمی در گذشت، ولی در همان مدت زمان کوتاه موفق شد تا انواع جنگنده‌ها، هواپیماهای آموزشی و قایق‌های پرنده برای نیروی دریایی و نیروی هوابرد نیروی زمینی ایالات متحدهُ آمریکا بسازد. نخستین هواپیمای این شرکت هواپیمای وی ئی-۷ بود که در سال ۱۹۲۲ نخستین پرواز خود را از عرشه یواس اس لنگلی که نخستین ناو هواپیمابر آمریکا بود انجام داد. در پی این موفقیت جنگندهٔ نیروی دریایی وی ئی-۱۱ و ووت اُ۲یو کرسر کرسر ساخته شد. در سال ۱۹۲۸ شرکت‌های یونایتد ارکرفت اند ترنسپورت کرپریشن مالک این شرکت شدند، ولی هنوز این شرکت در یک بخش مجزا فعالیت خود را ادامه داد.
با وجود رکود بزرگ اقتصادی ووت به طراحی و ساخت هواگردها با شتاب فزاینده‌ای ادامه داد. اندکی پس از مرگ چنس ووت در سال ۱۹۳۰ شرکت عملیات خود را به هارتفورد خاوری در کنتیکت منتقل کرد.
طبق قانون مصوبه سال ۱۹۳۴ شرکت یونایتد ارکرفت و ترنسپورتیشن مجبور شدند تا طبق قانون از هم جدا شوند که در نتیجهٔ این قانون شرکت‌های بوئینگ ارکرفت، یونایتد ارلاینز و یونایتد ارکرفت به وجود آمدند که شرکت ووت بخشی از شرکت یونایتد ارکرفت بود. در سال ۱۹۳۹ یونایتد ارککرفت مقر ووت را به استنفورد کنتیکت منتقل کرد، جایی که بخش سیکورسکی آن قرار داشت و نام کل بخش را به ووت-سیکورسکی ارکرفت تغییر داد.
سرمهندس رکس بایزل در سال ۱۹۳۸ آغاز به تولید ایکس اف۴یو کرد. نخستین پرواز این هواپیما در سال ۱۹۴۰ انجام شد و هزاران اف۴یوکرسر در جنگ جهانی دوم برای نیروی دریایی و تفنگداران دریایی آمریکا ساخته شد. تولید این هواپیما در سال ۱۹۵۲ به پایان رسید. ووت در سال ۱۹۴۲ دوباره به عنوان یک بخش مستقل در یونایتد ارکرفت دایر گردید.
در سال ۱۹۴۹ ووت عملیات خود را به دالاس تگزاس منتقل کرد، زیرا نیروی دریایی این که شرکت ووت و نورث امریکن اوییشن که دو شرکت اصلی سازندهٔ هواپیما بودند در ساحل شرقی آمریکا مستقر باشند را ریسکی غیرلازم می‌دانست و بنابراین ووت ۱۳۰۰ کارمند و ۲۷ میلیون پوند تجهیزات را در عرض ۱۴ ماه منتقل کرد که تا آن زمان یک رکورد در نقل و انتقالات صنعتی به‌شمار می‌آمد.
در سال ۱۹۵۴ این شرکت کاملاً از یونایتد ارکرفت جدا شده و به عنوان شرکت مستقل چنس ووت ارکرفت ثبت گردید.
ووت ساخت اف-۸ کروسیدر را در سال ۱۹۵۷ برای نیروی دریایی آغاز کرد. این هواپیما یکی نخستین جنگنده‌های فراصوت نیروی دریایی بود و همچنین آخرین جنگندهٔ آمریکایی بود که سلاح اصلی آن تیربار بود. در طرح اولیهٔ این هواپیما بعداً بازبینی‌های بسیاری انجام شد و با این طرح نوین تر و پیشرفته تر در سال ۱۹۶۵ هواپیمای ای-۷ کرسر ۲ که یک جنگندهٔ ناونشین پشتیبانی نزدیک هوایی بود ساخته شد. این هواپیما در سطح گسترده‌ای در انواع مأموریت‌های پشتیبانی نزدیک هوایی و تهاجمی در خلال جنگ ویتنام شرکت داشت. ای-۷ همچنین در تهاجم ایالات متحدهٔ آمریکا به گرانادا در سال ۱۹۸۳، عملیات بر روی سایت‌های موشکی سوریه در سال ۱۹۸۳، در عملیات الدورادو کنیون علیه لیبی در سال ۱۹۸۶، حمله به سکوهای ساحلی ایران و نیروی دریایی این کشور در عملیات پریینگ مانتیس در سال ۱۹۸۸، در تهاجم به پاناما در سال ۱۹۸۹ و در عملیات توفان صحرا در سال ۱۹۹۱ شرکت داشت. ای-۷ای و ای-۷ئی در خدمت نیروی دریایی آمریکا و ای-۷دی در خدمت نیروی هوایی و گارد ملی هوایی آمریکا بود. ای-۷ هنوز با تعداد محدودی در خدمت نیروی هوایی یونان، پرتغال و تایلند می‌باشد.
فیبروآدنوما یا فایبروآدنومای پستان توده‌هایی از جنس بافت غده‌ای هستند.
چون سرطان پستان نیز به‌صورت توده ظهور می‌کند، پزشکان برای تشخیص احتمال وجود سرطان در بیماران پیر، نمونه‌برداری از بافت (بیوپسی) تجویز می‌کنند.
برخلاف توده‌های متداول سرطان سینه، فیبروآدنوما قابل حرکت دادن است و لبه‌های مشخص دارد.
به‌دلیل جابجا شدن توده در پستان، فیبروآدنوما گاهی "موش پستان" نامیده می‌شود.
محمّدرضا قانون‌پرور مترجم و استاد بازنشستهٔ ادبیات و زبان فارسی در دانشگاه تگزاس در آستین است. او سابقهٔ تدریس در دانشگاه‌های اصفهان، ویرجینیا، و آریزونا را نیز دارد. او از پیشگامان و پرکارترین مترجمانِ ادبیاتِ نوینِ فارسی به انگلیسی بوده‌است.
قانون‌پرور کتاب‌های زیر را به زبان انگلیسی ترجمه کرده‌است:
خَم‌روده یا کولون سیگماوار بخش انتهایی پس‌روده (کولون) پایین‌رو است.
خم‌روده به شکل شترْگلو است و به راست‌روده منتهی می‌شود.
آئروفون (aerophone) رده‌ای از سازها است که تولید صدا در آنها با ارتعاش هوا صورت می‌گیرد.
به خانواده‌ای از آئروفون‌ها که تولید صدا در آنها با به ارتعاش درآوردن هوای محیط صورت می‌گیرد «آئروفون‌های آزاد» گفته می‌شود.
موسیقی ما یک وبگاه خبری تحلیلی موسیقی فارسی‌زبان در ایران است.
موسیقی ما اوّلین وبگاه رسمی حوزه موسیقی در ایران و تنها سایت رسمی و دارای مجوز در این حوزه است. شروع به کار این سایت مصادف با نهمین جشن خانه موسیقی در ۲۵ مهر ۱۳۸۷ بود. این سایت به پوشش اتفاقات و اخبار موسیقی در ایران می‌پردازد و به انتشار گفتگو، گزارش، نقد آلبوم‌های موجود در بازار و جداول فروش آلبوم‌های ایران، اقدام می‌کند. هم‌اکنون "مهدی عزیزی" مدیر مسئول آن است.
این وبگاه در سومین، چهارمین، پنجمین و ششمین دوره‌های جشنواره وب ایران به عنوان بهترین وب‌سایت موسیقی برگزیده شد.
موسیقی ما از سال ۱۳۹۲ هرساله جشنی با حضور چهره‌های سرشناس موسیقی در شاخه‌های مختلف برگزار و برگزیدگان بخش‌های مختلف موسیقی از سنتی تا پاپ و کلاسیک معرفی و به آن‌ها جوایزی اعطا می‌کند.
وبسایت موسیقی ما زیر نظر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از سال ۱۳۹۲ تاکنون هر سال در تهران جشنی برگزار می‌کند. این جشن در هر سال فعالیت‌های مربوط به موسیقی رسمی و مجاز کشور، «موسیقی معاصر، اصیل و سنتی ایرانی»، «موسیقی تلفیقی و تجربی»، «موسیقی پاپ»، «موسیقی نواحی و مقامی»، «موسیقی مدرن، ملل و کلاسیک»، «موسیقی پاپ-راک»، را در یکسال گذشته در دو بخش کارشناسی و مردمی مورد بررسی قرار می‌دهد و برترین‌ها را معرفی و به آن‌ها «تندیس طلایی» اهدا می‌کند. رأی‌گیری مردمی از طریق خود وبسایت انجام می‌شود.بزرگترین نظرسنجی تاریخ موسیقی ایران برگزار شدمهم‌ترین اتفاق این روزهای موسیقی ایرانبازتاب گسترده خبر برگزاری اولین جشن سالانه موسیقی ما
پایگاه موسیقی ما
به دور از مردم شوریده یا دور از اجتماع خشمگین نام رمانی از توماس هاردی نویسنده انگلیسی است. این اثر ابتدا با امضای گمنام در مجله کورنهیل در سال ۱۸۷۴ چاپ شد.
فیلم‌های زیر اقتباسی از این رمان هستند.
طریق بسمل شدن رمانی از محمود دولت‌آبادی دربارهٔ جنگ هشت سالهٔ ایران و عراق است.
این کتاب پس از ده سال انتظار، سرانجام در اردیبهشت۱۳۹۷، مجوز انتشار خود را از وزارت ارشاد دریافت کرد.
دولت‌آبادی درباره این رمان می‌گوید: «طرق بسمل شدن» که روایتگر محدوده‌ای از جنگ است از سال ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۵ نوشته شد و از یک سال بعد از آن در انتظار دریافت مجوز نشر بود که حالا بعد از حدود ۱۰ سال انتظار مجوز گرفته است.
در نوشته پشت جلد کتاب بخشی از داستان آمده است: همین‌ها، این‌ها، نمی‌بینی‌شان؟ تو نمی‌بینی؟ همه هستند، همه هستند، نمی‌بینی‌شان؟ کفن و قمقمه. نگاه کن، نگاه کن! «تشنه‌ای، تو تشنه‌ای برادرم. بنوش آب!» نگاه کن، نگاه کن! چه رستخیز روشنی! منم، تویی و دیگران. تویی، منم و دیگران. چه رستخیز روشنی. کلاه‌خود و چکمه و یراق. یکی به آفتاب می‌دهد سلام، یکی به آب. یکی به آسمان نیاز می‌برد، یکی به خاک. یکان یکان بروز می‌کنند، از پناه خاک، از شکَفت‌های دره هلاک، از حوالی و حدود تپه‌های تاک، تپه‌ها و تنگه‌های کهنه و عمیق، پوده و عتیق، از درون خاک، از مغاک‌ها، مثل رویش و شکفتنِ عجیب سنگ‌ها و خارها. پوست پوست‌های خاک می‌شکَفت و می‌شکُفت از آن کسی - تنی. تنی که با کفن، تنی که بی کفن. بیرقی به دست یا نشانه‌ای به نوک نیزه‌ای. تکه پاره‌ای نشانِ رایتی - پاره‌ژنده‌ای؛ ژنده‌ای سیاه، ژنده‌ای سپید، ژنده‌ای کبود، سبز، ارغوانی و بنفش و سرخ و هرچه رنگ؛ رنگ‌ها پریده‌رنگ...
این رمان در سی و یکمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران هم که از ۱۲ تا ۲۲ اردیبهشت‌ماه در مصلا برگزار می‌شود عرضه شد.
روخوس میش ، زاده ۲۹ ژوئیه ۱۹۱۷، افسر پیشین اس اس آلمان نازی و محافظ، پیک و تلفن چی هیتلر بود. وی در روستایی که امروز در لهستان قرار دارد، به دنیا آمد. در بچگی یتیم شد و با پدر بزرگ و مادربزرگش بزرگ شد. پیش از آن که در سن ۲۰ سالگی به نیروهای اس اس (گروه نظامی حزب نازی) بپیوندد، نقاش ساختمان بود. وی برای پنج سال جزء حلقه درونی و از افراد مورد اطمینان پیشوای آلمان نازی به شمار می‌رفت. بازبینی در ۱۵ مرداد ۱۳۹۵
او همیشه با افتخار از خدمات خود به «پیشوا» یاد می‌کرده است. او هیتلر را مردی خیلی معمولی توصیف می‌کرد و می‌گفت که هیتلر آدم خشن یا یک هیولا نبوده است. میش در یک مصاحبه با بی‌بی‌سی دربارهٔ هولوکاست گفته بود: «من از اردوگاه کار اجباری داخاو و اردوگاه‌های مرگ باخبر بودم اما از حجم آنچه اتفاق افتاده بود خبری نداشتم.» او همچنین گفته بود: «این مسائل جزئی از بحث‌های ما نبود. دادگاه نورنبرگ به جنایاتی که آلمانی‌ها مرتکب شده بودند، رسیدگی کرد اما باید بدانید که هیچ جنگی در تاریخ وجود ندارد که بدون ارتکاب جنایات باشد و در آینده نیز چنین نخواهد بود.»شاهد خودکشی هیتلر درگذشت بی‌بی‌سی فارسی روخوس آخرین فرد از میان افرادی بود که همراه هیتلر در پناهگاه ویژه وی در زیر زمین تا واپسین لحظه‌های سقوط برلین در کنار وی بودند. او شاهد خودکشی هیتلر و اوا براون بوده است و در این باره می‌گوید: «من هیتلر را دیدم که سرش بر روی میز قرار داشت. اوا براون روی مبل دراز کشیده بود و سرش به طرف هیتلر بود. زانوانش به طرف سینه جمع شده بود. او لباس آبی تیره رنگی با چین‌های سفید به تن داشت. هرگز آن صحنه را فراموش نمی‌کنم.»
او چند ساعت پیش از ورود نیروهای ارتش سرخ شوروی به درون پایگاه زیرزمینی هیتلر، از آن می‌گریزد، اما به زودی به دست ارتش سرخ گرفتار می آید و نه سال را در اردوگاه‌های کار اجباری شوروی می‌گذراند. او در تاریخ ۵ سپتامبر ۲۰۱۳ در سن ۹۶ سالگی در برلین درگذشت.
بوشه نام یک نوع پیش غذا در آشپزی فرانسوی است. بوشه به شکل ظرفی است که از خمیر هزار لا تهیه شده و درون آن از مواد گوناگون پر می‌شود.این واژه در زبان فرانسوی به معنای «یک لقمه» است. قطر آن بین ۷–۵ سانتیمتر بوده و ضحامت خمیر بین ۵–۴ میلی‌متر است. بوشه در اوایل قرن نوزدهم به وجود آمده‌است.همچنین ممکن است برای اشاره به پتی‌فور petit four یا بن–بن bon-bon نیز واژهٔ بوشه بکار برده شود.
تراودل یونگه (؛ زادهٔ ۱۶ مارس ۱۹۲۰ – درگذشتهٔ ۱۰ فوریهٔ ۲۰۰۲)، منشی شخصی پیشوای آلمان نازی، آدولف هیتلر در طی جنگ جهانی دوم بود. فیلم سقوط تا حدی بر پایهٔ خاطرات او ساخته شده‌است. وی پس از سقوط برلین دستگیر شد و ابتدا توسط روس‌ها و سپس توسط آمریکایی‌ها مورد بازجویی قرار گرفت. وی بعد از پایان جنگ به‌عنوان منشی مشغول به کار شد و تا سال‌های آخر عمر، که خاطرات خود مربوط به دوران کار به‌عنوان منشی هیتلر را به چاپ رساند، برای عامه مردم ناشناخته مانده بود.
تراودل یونگه هامپز در شهر مونیخ آلمان متولد شد. او دختر یک کارخانه دار آبجو سازی و ستوان ارتش، ماکس هامپز و همسرش هیلدگارد (نی زوتمان) بود. او یک خواهر کوچکتر از خود بنام اینجه داشت که متولد سال ۱۹۲۳ بود. او در نوجوانی علاقه داشت تا رقاص باله شود ولی نتوانست در آکادمی رقص پذیرفته شود. سپس به عنوان منشی آموزش دید. وقتی او از برگزاری یک آزمون‌ جهت انتخاب منشی برای آدولف هیتلر صدراعظم و رهبر وقت آلمان آگاه شد، برای این کار درخواست داد.
اگرچه تراودل به البه رسیده بود اما نتوانست به خطوط متفقین غربی برسد و به همین دلیل دوباره به برلین بازگشت. پس از بازگشت تا حدود یک ماه امیدوار بود تا از طریق قطار به غرب برود. در ۹ ژوئیه پس از حدود یک هفته که در برلین به سر می‌برد و تحت نام مستعار «گردا آلت» زندگی می‌کرد توسط دو عضو غیرنظامی اداره نظامی شوروی دستگیر شد و برای بازجویی در برلین بازداشت شد.
در حالیکه در زندان بود، او از نگهبانان شوروی داستانهای آزار دهنده ای دربارهٔ آنچه که ارتش آلمان بر سر اعضای خانواده‌هایشان در روسیه آورده بودند شنید و متوجه شد که بیشتر آنچه که او فکر می‌کرد از جنگ در شرق می‌داند، چیزهایی است که فقط وزارت تبلیغات نازی‌ها به زبان می‌آورده‌است و اینکه وحشی گری شوروی در آلمان پاسخی بود به آنچه آلمانی‌ها در اتحاد جماهیر شوروی انجام داده بودند.
بازجویی از تراودل در زندانهای غیرقانونی انجام شد، جایی که اغلب در رابطه با نقش وی در همراهی با هیتلر و وقایع پیرامون خودکشی هیتلر مورد بازجویی قرار می‌گرفت. در دسامبر سال ۱۹۴۵، او از زندان آزاد شد، اما آزادی او محدود به بخش اتحاد جماهیر شوروی برلین بود. در شب سال نو ۱۹۴۶، وی در بخش انگلیسیه بیمارستانی در برلین برای بیماری دیفتری بستری شد و دو ماه در آنجا بود.
در حالیکه او در بیمارستان بستری بود، مادرش توانست مدارک لازم را برای تراودل تأمین کند تا به وی اجازه دهند از بخش بستری بریتانیا در بیمارستان برلین به بایرن منتقل شود. با دریافت این مدارک در ۲ فوریه ۱۹۴۶، او از برلین و از سراسر منطقه تحت اشغال اتحاد جماهیر شوروی (که قرار بود آلمان شرقی شود) به بریتانیا و از آنجا به باواریا در آمریکا سفر کرد. تراودل در نیمه اول سال ۱۹۴۶ برای مدت کوتاهی توسط آمریکایی‌ها در رابطه با زمانی که وی به عنوان منشی مخصوص آدولف هیتلر کار می‌کرد مورد بازجویی قرار گرفت. وی پس از آن آزاد شد و به زندگی در آلمان غربی پس از جنگ ادامه داد.
فصل سوم آکادمی موسیقی گوگوش یک برنامه استعداد یابی خوانندگان ایرانی است که در تاریخ ۲۷ دی سال ۱۳۹۱، از شبکه من و تو ۱ پخش شد. گوگوش، هومن خلعتبری و بابک سعیدی جزء داوران این فصل بودند.
داوطلبان شرکت در این مسابقه پس از ثبت‌نام اینترنتی در وبگاه این شبکهٔ تلویزیونی، بایستی ویدئوهای تولید شده توسط خودشان را برای تلویزیون «من و تو ۱» ارسال کنند. تمامی ویدئوها توسط هیئت داوری دیده و در نهایت تعدادی از داوطلبان پذیرفته به لندن فراخوانده می‌شوند. فضای کار در این فصل نسبت به فصل‌های گذشته بزرگ‌تر و بهتر بود و ابتدا از میان داوطلبان پذیرفته شده ثبت‌نام اینترنتی، آزمون صدا گرفته شد و سپس تعدادی انتخاب شده و از میان آن‌ها ۱۴ نفر زن و مرد منتخب انتخاب شد.
میانگین سن شرکت‌کنندگان در این فصل، ۲۲ سال است و کم‌سن‌ترین شرکت‌کننده "دلسا" با ۱۸ سال سن و مسن‌ترین شرکت‌کننده "ارمیا" با ۳۱ سال سن است. بیشینهٔ شرکت‌کنندگان امسال در آلمان زندگی می‌کنند.
مردان: مجید، امیرحسین، امیربهمن، آدرین، احسان، آریا، کیان و شاهین.
زنان: ارمیا، ندا، دلسا، هلن، روشنا و شهرزاد.
هنرجویان پیش از نخستین اجرای زندهٔ خود، در کوکو کازینو، اجرای زنده داشتند و پس از آن در کلاس‌های متعدد آموزش تئوری موسیقی و غیره شرکت کردند. در نهایت شهرزاد، شاهین، آریا و کیان با رأی داوران از آکادمی حذف شدند.
در این مراحل هنرجویان در روز چهارشنبه ترانه‌های خود را به صورت زنده اجرا می‌کنند. پس از اجرای آنان رای‌گیری آغاز می‌شود و تا ساعت ۶ بعد از ظهر روز پنجشنبه به وقت ایران ادامه دارد. سپس در برنامه جمعه شب هنرجو یا هنرجویانی که رأی کمتری بدست آورده‌اند از دور مسابقات حذف می‌شوند.
در این مرحله هنرجویان آهنگ‌های مربوط به فیلم‌های سینمای قدیم ایران را اجرا کردند.
در این مرحله هنرجویان آهنگ‌های مهستی را اجرا کردند.
در برنامه جمعه شب بعد از مرحله چهارمِ اجرای زنده، شهرام شب‌پره به عنوان مهمان حضور داشت و آهنگ واویلا را به صورت زنده اجرا کرد.
در این مرحله هنرجویان آهنگ‌های شهرام شب‌پره را اجرا کردند. همچنین در ابتدای برنامه هر دو هنرجو یک اجرای دوصدایی داشتند.
در برنامه جمعه شب بعد از مرحله پنجمِ اجرای زنده، فرامرز اصلانی به عنوان مهمان حضور داشت و آهنگ «تو» را برای اولین بار به صورت زنده اجرا کرد.
در این مرحله هنرجویان هر یک آهنگی از فرامرز اصلانی و یک آهنگ دلخواه اجرا کردند.
همچنین هنرجویان یک آهنگ گروهی به نام «نوروز آمد» را اجرا کردند.
پس از آخرین بازپخش مرحله نهایی اجرای زنده٫شرکت مخابرات ایران شماره تلفن‌های شبکه منوتو که به رای‌گیری هنرجویان اختصاص داده شده بود مسدود کرد و رای‌های افراد داخل ایران پس از مسدودسازی شماره‌ها دریافت نشد.
همچنین در روز جمعه قبل از معرفی برنده، مهران آتش برنده فصل دوم آکادمی موسیقی گوگوش آهنگ «با من قدم بزن» را به صورت زنده اجرا کرد.
کیا افراسیاب چُلاوی سیاستمدار، شاعر، سپهسالار و فرمانروای طبرستانی از خاندان چلاویان بود. افراسیاب در ابتدا توسط حسن دوم، حاکم دودمان باوندیان، به مقام سپهسالاری رسید ولی مدتی بعد با به قتل رساندن او، حکومت چلاویان را تأسیس کرد و بین سال‌های ۷۵۰ تا ۷۶۰ هجری قمری حاکم طبرستان بود.
پس از قتل سپهبد باوندی، امیران و خان‌های جزء مازندران از هر سوی سربرآوردند و علیه کیا افراسیاب چلاوی موضع گرفتند. کیا افراسیاب برای سرپا نگهداشتن حکومتش به یکی از واعظان متنفذ به نام میرقوام‌الدین مرعشی، ملقب به میربزرگ، روی آورد و خود را از مریدان مسلک او معرفی کرده و سبک زندگی درویشان را برگزید. این اتحاد موجب شد طرفداران هر دوی آنان افزایش یابد و با حمایت درویشان، رقبای خود را شکست دهد. اما پس از تثبیت قدرت، کیا افراسیاب تدریجاً از درویشان فاصله گرفت. از دلایل این جدایی رویکرد مساوات‌خواهانه در آئین درویشان و میربزرگ بود که کیا افراسیاب نمی‌توانست آن را تحمل کند. در این مسلک کیا افراسیاب و دیگر اشراف نسبت به دیگر درویشان برتری نداشتند و همه در یک سطح اجتماعی در نظر گرفته می‌شدند. از سویی بر حامیان قوام‌الدین مرعشی هر آن افزوده می‌شد و این کیا افراسیاب را به هراس افکند.
کیا افراسیاب پس از مشورت‌هایی، تصمیم گرفت مناظره‌ای میان قوام‌الدین مرعشی و دیگر علمای دینی برقرار کند. در این مناظره برخی رفتارهای قوام‌الدین توسط دیگر علمای مسلمان محکوم شد ولی او قانع به شکست خود نگشت. بدین ترتیب با حکم علما، کیا افراسیاب قوام‌الدین را روانهٔ زندان کرد، ولی درویشان و حامیان قوام‌الدین به زندان هجوم بردند و او را آزاد کردند و به منطقهٔ دابو، زادگاه قوام‌الدین، رفتند. پس از مدتی کیا افراسیاب به بهانه‌ای حمله‌ای به سوی دابو ترتیب داد تا قوام‌الدین را مجدداً دستگیر کند ولی درویشان با ایجاد باتلاق بر سر راه لشکرکشی او و کمین کردن، سواره‌نظام چلاویان را با تیراندازی شکست دادند. در این نبرد که به نام جلالک مار پرچین مشهور شده‌است، کیا افراسیاب و چند تن از پسرانش کشته شدند و پس از آن شهر آمل به دست مرعشیان افتاد. فرزندان کیا افراسیاب، پس از مرگ او، از طبرستان گریختند. اسکندر شیخی، یکی از این فرزندان وی، مدتی بعد توانست با کمک تیمور گورکانی به آمل برگردد و حکومت این شهر را تحت نظر تیموریان به کنترل خود درآورد؛ مرعشیان در آن هنگام به ماوراءالنهر تبعید شدند.
کیا افراسیاب در ادبیات مازندرانی نیز شاعری تأثیرگذار است. وی دارای اشعاری قابل توجه به این زبان است که بخشی از آن‌ها در کتاب ظهیرالدین مرعشی و بخشی دیگر به صورت الحاقی در میان اشعار اسکندرنامه باقی مانده‌است. همچنین سکه‌هایی از دوران حکومت کیا افراسیاب باقی مانده‌اند.
از مهم‌ترین منابع متقدم این دوره کتاب‌های "تاریخ رویان" اثر مولانا اولیاءالله آملی و "تاریخ طبرستان و رویان و مازندران" اثر ظهیرالدین مرعشی هستند. اولیاءالله از نویسندگان دربار باوندیان بود که پس از روی کار آمدن افراسیاب چلاوی و مرگ واپسین حاکم باوندی، به دربار پادوسپانی گریخت و اطلاعات او دارای اهمیت بسیاری است. ظهیرالدین که خود یکی از سادات مرعشی بوده، نیز با توجه به حضورش در مراتب قدرت، اطلاعات حائز اهمیتی را دربارهٔ خاندان خود به نگارش درآورده است. منابع معاصر دیگری همچون "مطلع السعدین" اثر عبدالرزاق سمرقندی، "زبدة التواریخ" اثر حافظ ابرو، "روضة الصفا" اثر میرخواند و "تذکرةالشعرا" اثر دولتشاه سمرقندی نیز مطالبی دربارهٔ این دوره دارند. منابع متأخری نیز وجود دارند که غالباً بر اساس منابع متقدم نوشته شده‌اند؛ مانند "مجمع التواریخ" اثر میرزا عبدالخلیل مرعشی، "تاریخ مازندران" اثر ملا شیخ علی گیلانی، "تاریخ جهان‌آرا" اثر قاضی احمد غفاری و "حبیب‌السیر" اثر غیاث‌الدین خواندمیر.
رقیه بابازاده طلوتی در مقاله‌ای دیدگاه ظهیرالدین مرعشی نسبت به چلاویان را همراه با کینه و یک‌جانبه می‌داند و تفاوت فاحش شخصیت اسکندر چلاوی، فرزند کیاافراسیاب، در منابع تیموری با آنچه ظهیرالدین عنوان کرده‌است، را شاهدی بر این مسئله بیان می‌کند. از جمله منابع تیموری معاصر اسکندر چلاوی حافظ ابرو، یزدی، شامی، ابن عربشاه، خوافی و معینی نطنزی هستند. برخی همچون میرخواند و سمرقندی هم نیم قرن پس از او درباره‌اش مطالبی نوشته‌اند. وی دلیل این ذهنیت منفی ظهیرالدین را مسئول شناختن چلاوی‌ها در ساقط شدن حکومت هفت‌صد سالهٔ باوندیان، ایجاد هرج و مرج و نهایتاً هجوم تیمور به طبرستان می‌داند. در حالی که منابع تیموری قدرت‌طلبی، اختلاف مذهبی و دیپلماسی نادرست مرعشیان را مقصر می‌دانند.
فروپاشی دولت ایلخانان در سال ۷۳۶ ه‍.ق دوره‌ای از رقابت، درگیری و سرانجام چندپارگی قدرت سیاسی را در پی آورد که نزدیک به نیم قرن طول کشید. نیروهای رقیبی که هر یک بخشی از قلمرو سابق ایلخانی را فراگرفته بودند، در این دوره برای کسب قدرت یا تثبیت حکومتشان غالباً به نیروی نظامی خود تکیه می‌کردند. برخلاف حکومت‌هایی که ریشه‌هایی مغولی داشتند (مانند جلایریان، چوپانیان، طغاتیموریان و جانی قربانیان)، حکومت‌های ایرانی‌تبار مشروعیت خود را تنها در قدرت نظامی و نسبت به چنگیز خان معرفی نمی‌کردند. در این میان سربداران ویژگی‌هایی انقلابی و ضد ظلم را همراه با تشیع به کار بستند، آل کرت سابقهٔ طولانی حکومتشان را نشان شایستگی خود می‌دانستند و مظفریان پیوندشان با خلافت عباسی در مصر را برجسته می‌کردند.
در قرون هفتم و هشم هجری به صورتی تدریجی تصوف و تشیع اثنی‌عشری، که پیش از این در جبههٔ مخالف یکدیگر بودند، در همدیگر تلفیق شدند؛ میر حیدر آملی، عالم شیعه قرن هشتم، صوفیان را «شیعیان خاص» خوانده است. از سوی دیگر، از قرن هفتم طریقت کبرویه، که اهل تسنن بودند، در زمان مرشدی نجم‌الدین کبری تدریجاً به شیعیان نزدیک شدند؛ چنان‌که یکی از مریدان این طریقت به نام سعدالدین حمویه امامان شیعه را برقرار کنندهٔ عدل در جهان می‌داند. نکات مشترک تصوف و شیعیان اثنی‌عشری، مانند وجود اصل ولایت و شخصیت زاهدانهٔ علی بن ابی‌طالب، موجب نزدیکی بیشتر این دو شد.علی از سویی پیشوای نخست شیعیان است و از سوی دیگر به خاطر پوشش فقر و صوفیانه خود توسط اهل تصوف مورد احترام فراوان است؛ چنان‌که علاءالدوله سمنانی (متوفای ۷۳۶ ه‍.ق) از مشایخ سنی‌مذهب کبرویه در قرن ۸، تنها علی را دارای هر سه جنبهٔ امامت، خلافت و ولایت کامل دانسته و به «کمال» او اعتقاد دارد.
در دورهٔ ایلخانان، مردم در بسیاری از مناطق به سوی خانقاه‌های صوفیان جلب شده‌بودند و در آنجا خود را از تعلقات دنیوی دور نگه می‌داشتند. ایلخانان نیز این روش را ترویج می‌کردند تا مردم به جای معترض شدن به آنان، با تمسک به مذهب آرام بمانند. در چنین شرایطی طرز تفکر شیخ خلیفهٔ آملی، که تلفیقی از تشیع و تصوف بود، در باشتین نشر یافت و توسط مریدان و جانشینانش گسترش یافت و حکومت سربداران را به وجود آورد. مصطفی مجد در این باره می‌گوید که در این دوره اندیشه تصوف فعال در مقابل تصوف منفعل قرار گرفت. سربداران حکومتی پیرو تصوف و تشیع امامیه بودند که سازمان اجتماعی مبتنی بر مردم مظلوم و کمک به همنوعان در آن وجود داشت و اعضایش از تودهٔ پایین‌دست جامعه، یعنی کشاورزان و پیشه‌وران، تشکیل شده‌بود. هنگامی که امیر وجیه‌الدین مسعود به حکومت سربداران رسید، شیخ حسن جوری (شاگرد شیخ خلیفه و رهبر جریان شیخیه) را آزاد کرد و با کمک هم توانستند سراسر خراسان را تسخیر کنند. پس از این، سربداران دارای یک رهبر نظامی و یک رهبری مذهبی جداگانه بودند که دو جریان «سربداری» و «درویشی شیخیه» را در این حکومت به وجود آوردند. پس از مدتی اختلاف بین آن‌ها بروز کرد و امیر مسعود دستور قتل حسن جوری را داد. با مرگ شیخ حسن جوری، مسعود سعی کرد یکی از مریدان او، به نام سید عزالدین سوغندی را جانشینش کند. بدین شکل سوغندی رهبر جریان «شیخیه حسنیه»پس از مرگ شیخ حسن جوری، مریدانش به احترام او، نام طریقت خود را به «شیخیه حسنیه» تغییر دادند. شد و زمام تمام امور خراسان را به دست گرفت.
در این هنگام میر قوام‌الدین مرعشی، که بعدها لقب میربزرگ گرفت، در حدود سال ۷۴۳ هجری به خراسان رفت و مرید سوغندی شده و تحت تأثیر «تعالیم انقلابی شیخیان» قرار گرفت. به گفته یعقوب آژند این تعالیم را شامل اصول تشیع اثنی‌عشری، مبارزه با تمامی جوانب ظلم در جامعه، فتوت و جوانمردی و کمک به فقرا، مساوات طلبی و ایجاد قسط اسلامی و بُعد مهدویت می‌داند. ظهیرالدین زنجیرهٔ خرقه و مریدی را از جعفر صادق به سوغندی رسانده و در شعری مریدی شیخیان را به شهاب‌الدین یحیی سهروردی می‌رساند. او پس از چندی به مازندران بازگشت و مریدان خود را یافت. قوام‌الدین بار دیگر میان سال‌های ۷۴۹ تا ۷۵۳ برای گذراندن چله‌نشینی به خراسان رفت. وقتی قوام‌الدین دوباره به خراسان رفت، اوضاع حکومت سربداران دگرگون شده‌بود. امیرمسعود در جنگ طبرستان کشته شده‌بود و چندین نفر پیاپی به جانشینی او رسیده‌بودند و نوسانات سیاسی اوج گرفته‌بود. نهایتاً شخصی به نام خواجه شمس‌الدین علی قدرت را در دست گرفت. او که از مریدان شیخ حسن جوری بود، سعی داشت رهبری نظامی و مذهبی را توأمان در دست گیرد؛ وی سوغندی را به عنوان جانشین شیخ حسن جوری بر حق نمی‌دانست و این مقام را مناسب خود می‌دانست. اختلاف میان این دو بیشتر شد و سوغندی همراه قوام‌الدین از راه دامغان به سوی مازندران گریخت ولی در حین مسیر درگذشت. پس از آن قوام‌الدین به موطن خود، در آمل، آمد و معتکف شد و پیروان شیخیهٔ خود را شکل داد. تفکرات او تلفیقی از تصوف و تعالیم شیعی بود و توانست با اتکا بر چارچوب انقلابی امامیه درویشان را از گوشه‌نشینی درآورد و به سوی جهاد و مبارزه سیاسی سوق دهد. این تفکر به خاطر نابسامانی‌های اجتماعی و فقر مردم آن زمانه و رویکرد فتوت و مساوات‌خواهی درویشان و پوشش درویشی و فقر قوام‌الدین، مورد اقبال عموم قرار گرفت.
از زمان تسلط ساسانیان بر طبرستان حکومت‌هایی مستقل و نیمه مستقل در این سرزمین وجود داشتند، که یکی از آنان دودمان باوندیان بود. مورخان، حکام باوندیان را به علت طولانی مدت بودن دوران حضور این حکومت، به سه دوره تقسیم می‌کنند که در این میان دورهٔ نخست "ملک‌الجبال"، دورهٔ دوم "اسپهبدیه" و دورهٔ سوم "کین‌خواریه" نام دارد. کین‌خواریه (آخرین دورهٔ حکومت باوندی) شاخه‌ای از باوندیان است که توسط حسام‌الدوله اردشیر در سال ۶۳۵ هجری قمری بنیان نهاده شد. اغلب اسپهبدهای دورهٔ کین‌خواریه تحت نظر ایلخانان بودند و حکومتی محدود داشتند. این وضع تا قرن هشتم هجری، یعنی زمانی که باوندیان به رستمدار کوچیدند، ادامه داشت.
در زمان فخرالدوله حسن (یکی از اسپهبدان شاخهٔ کین‌خواریه) سربداران قدرتمند شدند و امیر مسعود (حاکم سربداران) از خراسان تا طبرستان را تحت نظر گرفت و حتی توانست قومس، گرگان و استرآباد را فتح کند. او پس از این فتوحات قصد کرد که به سوی طبرستان لشکرکشی کند. فخرالدوله حسن علی‌رغم آن‌که از تمایلات و مقاصد امیرمسعود آگاه بود، با او سازش نمود و مسعود با آرامش وارد شهر آمل شد ولی پس از ورود او به آمل، باوندیان با نقشه‌ای طراحی شده، بر او چیره شدند و وی را به قتل رساندند. در این نبرد پادوسپانیان و باوندیان در جبهه‌ای متحد و با مساعدت چشم‌گیر جلالیان، به پیروزی رسیدند.
کیاهای چلاوی - یا چلابی و جلابی - منسوب به ناحیهٔ چلاو در شهرستان آمل بودند و از زمین‌داران بزرگ آن منطقه محسوب می‌شدند. گویا این خاندان خود را به بیژن و گیو، از شخصیت‌های شاهنامه فردوسی، منتسب می‌کردند و این مسئله در منابع تیموری آمده‌است، اما به نظر می‌رسد این نسب‌نامه جعلی باشد.
چلاویان یکی از دو خاندان متنفذ در دربار باوندیان بودند و کیا افراسیاب بزرگ این خاندان محسوب می‌شد. خواهر کیا افراسیاب که پیشتر دختری به نام «ریبه» داشت، جهت تحکیم مناسبات در دربار باوندی، با اسپهبد حسن باوندی ازدواج کرد.
کیا افراسیاب ۸ پسر داشت؛ بزرگترین آن‌ها کیا سیف‌الدین بود که ولیعهد افراسیاب نیز محسوب می‌شد. او نهایتاً در اثر مریضی قولنج درگذشت. کیا محمد و کیا علی دو پسر افراسیاب بودند که صدای خوشی داشتند و برای اسپهبد حسن آواز می‌خواندند. کیا علی بعدها، در سال ۷۵۰ هجری، حسن باوندی را به قتل رساند. او به همراه سه برادر دیگرش به نام‌های کیا حسین، کیا سهراب و کیا لهراسب در نبرد جلالک مار پرچین کشته شدند. تنها فرزند بازمانده از کیا افراسیاب اسکندر شیخی بوده‌است.
فخرالدوله حسن پس از شکست دادن سربداران با دو قدرت محلی وارد رقابت شد. این دو قدرت در واقع دو خاندان چلاویان، به رهبری افراسیاب چلاوی و جلالیان، به رهبری جمال احمد اجل، بودند. این دو خاندان محلی با یکدیگر رقابت و دشمنی داشتند و اوضاع طبرستان را با رقابت‌هایشان به آشفتگی کشانده بودند. آن‌ها عمدتاً به عنوان وزرا و هیئت حاکمهٔ باوندیان مشغول به کار بودند و انگیزهٔ دشمنی‌هایشان منافع خانوادگیشان بود. فخرالدوله حسن نیز سعی داشت از این اختلاف به نفع خود استفاده کند.
هنگامی که کیا جلالکیا جلال پسر جمال احمد اجل بود. جمال احمد اجل پیشتر در دفع سربداران جان‌فشانی بزرگی برای اتحاد طبرستانیان انجام داده بود. از ارکان حکومت فخرالدوله بود و وزارت داشت، کیا افراسیاب، رهبر خاندان چلاوی، حکومت لارجان را در دست داشت. فخرالدوله پس از مدتی دستور قتل کیا جلال را صادر کرد و جلالیان از او فاصله گرفتند و فخرالدوله به سوی چلاویان گرایش یافت. افراسیاب که برادر زن حسن باوندی نیز بود، به انتخاب او سپهسالار لشکر باوندیان شد. برگزیدن افراسیاب چلاوی به مقام سپهسالاری، قدرت او را به قدر زیادی افزایش می‌داد و این موجب نارضایتی بیشتر خاندان جلالیان گشت. آن‌ها به جلال‌الدوله اسکندر (استاندار رویان و حاکم دودمان پادوسپانیان) پناه بردند و او را ترغیب کردند که با فخرالدوله بجنگد. حاکم پادوسپانی نیز با لشکر بزرگی به قلمرو باوندیان حمله کرد. فخرالدوله با دیدن لشکریان اسکندر پادوسپانی به ناتوانی ارتش خود در مقاومت در برابر دشمنانش پی برد و با رفتاری صلح‌آمیز جلالیان را به سمت خود مایل کرد و تلاش کرد تا دو خاندان محلی جلالی و چلاوی را آشتی دهد که این امر با ناخوشایندی افراسیاب چلاوی همراه شد.
افراسیاب چلاوی قصد داشت محبوبیت فخرالدوله را از بین ببرد و کارگزاران وفادارش را از اطرافش پراکنده کند. افراسیاب در ابتدا «بحث درویشی و سرداری» که در خراسان بر سر زبان‌ها افتاده بود را گسترش داده و اصرار داشت که فخرالدوله نیز با این مسلک همراه شود و مرید قوام‌الدین مرعشی شود. همچنین افراسیاب بعدها، پس از صلح بین فخرالدوله حسن و جلالیان، او را متهم به «روابط نامشروع» با دخترِ همسرِ خود نمود. ظهیرالدین مرعشی این دختر را خواهرزادهٔ افراسیاب از همسر سابق خواهرش دانسته و نامش را «رییبه» گفته و می‌گوید که این افترا با تأیید خواهر افراسیاب انجام شده‌است. کیاافراسیاب حتی به بهانهٔ این رابطهٔ نامشروع فتوای قتل فخرالدوله را نیز از علمای آمل اخذ کرد و سید قوام‌الدین مرعشی هم از افرادی بود که این فتوا را امضا کرد.ولی با این همه به مقاصد خود دست نیافت.
سرانجام در ۲۷ محرم ۷۵۰ هجری، فخرالدوله حسن پس از حمام کتاب شاهنامه گشود و خنجرش را بالای آن گذاشته بود و پسران کیا افراسیاب با نام‌های «کیا محمد» و «کیا علی»، که خوش آواز بودند، را طلبید و از آنان خواست برایش بخوانند. کیا علی خنجر را از بالای کتاب برداشت و چنان وانمود کرد که برگهٔ کتاب را عوض می‌کند. سپس خنجر را بر بدن اسپهبد فخرالدوله فروکرده و او را کشت.
پس از کشتن فخرالدوله حسن و بر مسند قدرت نشستن کیا افراسیاب، او سعی کرد حاکمان جزء را به حمایت از خود درآورد ولی موفق نشد و بزرگان مازندران او را به عنوان حاکم مازندران به رسمیت نشناختند. یکی از این افراد «کیا جلال مُتمِیر»، حاکم قلعه فیروزکوه، بود که خود را خواستار گرفتن انتقام فخرالدوله معرفی می‌کرد. کیا افراسیاب چند بار جهت تسخیر قلعهٔ فیروزکوه اقدام کرد ولی موفق نشد. در یکی از نبردهایی که در ناحیهٔ «ویمه» میان این دو روی داد، کیا افراسیاب موفق شد کیا جلال را شکست دهد ولی او پس از شکست به سوی قلعه عقب‌نشینی کرد و کیا افراسیاب موفق به گشودن قلعه نشد. گویا کیا افراسیاب اشعاری به زبان طبری در این باره سروده‌بود و به این پیروزی اعلان مباهات می‌کرد. همچنین «کیا حسن کیای ضماندار»، که مسئول مالی لارجان و شوهرخواهر کیا افراسیاب بود،ضمان نوعی قرارداد مقاطعه بود که صاحب اقطاع مبلغ را از قبل به دیوان می‌پرداخت؛ لذا کیا حسن لارجان را در ضمان خود داشت و سالانه مبلغ درآمد لارجان را به دیوان باوند می‌فرستاد. «پولاد قبا»، که از جانب حاکم گرگان (امیرولی استرآبادی) حاکم قلعهٔ اسکن بود و ولایت دماوند در قلمرو او بود، و «کیا اسکندر سیاوش سخت کمان»، که از جانب فخرالدوله داروغهٔ سوادکوه بود، از دیگر دشمنان کیا افراسیاب بودند که قتل فخرالدوله حسن را برنتافتند. این افراد دارای جایگاه اجتماعی و سیاسی هم‌طراز با کیا افراسیاب بوده‌اند و حتی کیا اسکندر سیاوش سخت‌کمان، مقامی بالاتر از افراسیاب نیز داشت.
پس از قتل فخرالدوله حسن باوند، انظار عمومی مردم برخلاف کیا افراسیاب شد. از سویی فرزندان حسن باوندی، به جلال‌الدوله اسکندر، استاندار پادوسپانیان، پناه بردند و یک سال بعد اسکندر برای گرفتن انتقام فخرالدوله به آمل لشکر کشید. چلاویان و هم‌پیمانانشان از آمل بیرون آمده و در «میراناده» یا «مران دبه» با لشکریان رستمدار روبرو شدند. در ابتدای این نبرد «کیا محمد بن افراسیاب» توسط پادوسپانیان کشته شد ولی در نهایت آن‌ها با ۳۳۰ کشته شکست را پذیرفتند. با این حال پادوسپانیان هیچگاه از پیروزی در برابر افراسیاب ناامید نشدند.
از مهم‌ترین دلایل این شکست حمایت قوام‌الدین مرعشی، ملقب به میربزرگ، از چلاویان بود. کیا افراسیاب به خاطر کمبود حامی در میان رهبران نظامی محلی با این روحانی محلی شیعه روابط حسنه‌ای ایجاد کرد و موفق شد به قدرتی با ثبات دست یابد و در میان عامه نیز مشروعیت یابد. پس از بازگشت قوام‌الدین به طبرستان و انعقاد مصالحه بین دو خاندان چلاویان و جلالیان، کیا افراسیاب – که پسرش به تازگی فخرالدوله حسن را به قتل رسانده بود– از روی مصلحت مرید قوام‌الدین گردید؛ زیرا که نفوذ میربزرگ به حدی بود که افراسیاب می‌توانست از نفوذ و اعتبار وی استفاده کند و در حالی که قتل فخرالدوله حسن عملی نکوهیده شمرده می‌شد، خود را مشروعیت بخشد.
"حسین صمدی" همه‌گیری بیماری وبا و آشفتگی جامعه را از دیگر دلایل رجوع کیا افراسیاب به میربزرگ می‌داند. "سید کاظم روحانی" نیز هدف کیا افراسیاب را خاموش کردن «نهضت سید قوام الدین» و استفاده از نفوذ معنوی سید و درویشان، برای تثبیت حکومت متزلزلش می‌داند. نزدیکی چلاویان و مرعشیان تا جایی کشیده‌شد که سید قوام‌الدین با دست خودش موهای کیا افراسیاب را تراشید و کلاه درویشی بر سرش نهاد و حتی به یکی از پسران کیا افراسیاب لقب «شیخی» اعطا کرد و افراسیاب به عنوان رهبر «شیخیهٔ کِلالِک‌بسر» دست یافت. ظهیرالدین مرعشی در کتاب "تاریخ طبرستان و رویان و مازندران" دربارهٔ این اتحاد می‌گوید: