moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این نگارخانه طی فعالیت خود میزبان جشنواره‌های هنری و فرهنگی متعدد و نیز هنرمندانی از سراسر کشور بوده است.
بخشی از این خانه تاریخی به عنوان کافه و سفره‌خانه سنتی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
ماری لیلیان دوک بیدل (Mary Lillian Duke Biddle) (زادهٔ ۱۶ نوامبر ۱۸۸۷ – درگذشتهٔ ۱۴ ژوئن ۱۹۶۰)، نوع‌دوست آمریکایی بود."A Washington Duke genealogy as it pertains to Duke University" - Duke University Libraries
او در ۱۶ نوامبر ۱۸۸۷ با نام ماری لیلیان دوک در دورهام، کارولینای شمالی چشم به جهان گشود. نام پدرش بنجامین نیوتون دوک بود. ماری در کالج ترینیتی دورهام تحصیل کرد. کالجی که بعدها به افتخار خانوادهٔ او به دانشگاه دوک تغییر نام داد. در سال ۱۹۰۷، ماری در رشتهٔ ادبیات انگلیسی فارغ‌التحصیل شد. ماری از علاقه‌مندان پروپاقرص هنر بود و اغلب به‌همراه خانواده‌اش برای تماشای تئاتر و اپرا به نیویورک سفر می‌کرد. او بعدها موسیقی‌دان و خواننده‌ای موفقی شد."North Carolina School of the Arts Receives $100,000 Grant from the Mary Duke Biddle Foundation to Endow Opera Scholarship" - Press release, February 4, 2002. ماری در سال ۱۹۱۲ با شاهزاده لودویک پیگناتلی دآراگون، نجیب‌زادهٔ ایتالیایی، نامزد شد که البته پس از منتفی‌شدن ازدواج، سعی کرد خودکشی کند.
حدود سال ۱۹۱۸، خانهٔ شهری آجر و آهکی پدرش در بلوار پنجم و خیابان هشتاد و دوم که سبک معماری هنرهای زیبا را داشت، به وی واگذار شد.The house was one of a group of four built by the speculative builders William and Thomas Hall to designs by Alexander McMillan Welch of Welch, Smith and Provot; 1009 Fifth Avenue was purchased by Mr Biddle. It was granted landmark status in 1974, and was sold in 2005 by her daughter, Mary Duke Biddle Trent Semans; the eventual purchaser, after a deal had been concluded with Tamir Sapir, was Carlos Slim Helú, Mexican billionaire ("Sale of Duke Mansion Brings a Lawsuit", "New York Times" 20 December 2010, accessed 12 January 2911. این خانه که یکی از پنج عمارت باقی‌مانده در بلوار پنجم است، در سال ۱۹۰۱ ساخته شده و امروزه به نام خانهٔ بنجامین اِن. دوک شناخته می‌شود.
زندگی مشترک او با آنتونی جوزف درکسل بیدل جونیور که در سال ۱۹۱۵ آغاز شده بود، در سال ۱۹۳۱ با جدایی به پایان رسید. نام فرزندان آنان، ماری دوک بیدل ترنت سمنس و نیکلاس بنجامین دوک بیدل بود.
او و همسرش صاحب ملکی به نام «لیندن کورت» در تاری‌تاون، نیویورک بودند که در سال ۱۹۲۱ از خانوادهٔ ویلیام آر. هریس خریده بودند. این بنا هنوز هم به‌عنوان مرکز کنفرانس و املاک تاری‌تاون هاوس پابرجاست.Tarrytown House property history"History Center at Dolce Tarrytown House" , "Half Moon Press" newspaper, November, 2003 issue
در سال ۱۹۵۶، ماری بنیاد ماری دوک بیدل را بنیان نهاد. این بنیاد از زمان تأسیس تا امروز، بیش از ۲۸ میلیون دلار به سازمان-های غیرانتفاعی اهدا کرده‌است.
بنیاد به نورمن دلو جویو، آهنگساز آمریکایی، سفارش نوشتن و ساخت قطعه‌ای به نام انواع آهنگ قرون وسطا را بر اساس ملودی این دولچی جوبیلو برای گروه موسیقی دانشگاه دوک و رهبر ارکسترش داد. این قطعه نخستین‌بار در ۱۰ آوریل ۱۹۶۳ اجرا شد.
املاک ماری دوک بیدل در دورهام، کالیفرنیای شمالی از سال ۱۹۳۵ تا زمان مرگش، محل سکونت او بود. این املاک در سال ۲۰۱۳ وارد فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی شد.
موریس هربرت داب (Maurice Herbert Dobb) (زاده ۲۴ ژوئیه ۱۹۰۰ – درگذشته ۱۷ اوت ۱۹۷۶)، اقتصاددان اهل انگلیس بود که در دانشگاه کمبریج فعالیت می‌کرد. داب عضو کالج ترینیتی، کمبریج بود و از وی به عنوان یکی از اقتصاددانان برجسته مارکسیست قرن بیستم یاد می‌شود.
داب در ۲۴ ژوئیه ۱۹۰۰ در لندن متولد شد. وی پسر والتر هربرت داب و السی آنی مویر سابق است. داب و خانواده‌اش در حومه لندن ویلسدن زندگی می‌کردند. وی در مدرسه چارترهاوس در ساری که یک مدرسه شبانه‌روزی مستقل بود، تحصیل کرد.Ronald L. Meek, "Portrait: Maurice Dobb," "Challenge," vol. 22, no. 5 (November/December 1979), p. 60.Meek, "Portrait: Maurice Dobb," pp. 60–61.
داب در اوایل نوجوانی و پس از مرگ مادرش شروع به نوشتن کرد. درونگرایی وی مانع از این شد که شبکه‌ای از دوستان داشته باشد. اولین رمان‌های داب محتوای فانتزی و تخیلی داشتند. وی پس از مرگ مادرش، همانند پدر خود، به مطالعه علوم مسیحیت پرداخت. سابق بر این، خانواده داب به کلیسای پرسبیتریان تعلق داشتند.
داب به‌خاطر اوربند در نوامبر ۱۹۱۸ از خدمت نظامی معاف شد و در سال ۱۹۱۹ در کالج پمبروک در کمبریج، با اخذ کمک هزینه تحصیلی در رشته اقتصاد پذیرفته شد.Meek, "Portrait: Maurice Dobb," p. 61. در سال‌های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۲ وی در هر دو بخش از امتحانات حساب اقتصاد رتبه اول را کسب کرد و برای تحصیلات تکمیلی در مدرسه اقتصاد لندن پذیرفته شد. پس از اخذ مدرک دکترا در سال ۱۹۲۴، داب در سمت استاد دانشگاه به کمبریج بازگشت. وی در مورد عقاید کمونیستی خود با دانشجویان خود گپ می‌زد. یکی از دانشجویان داب به نام ویکتور کایرنان بعداً گفت: «ما در آن زمان فرصتی برای فهم دقیق نظریه مارکسیستی نداشتیم. این ایده به تازگی در انگلستان باب شده بود، اما با این وجود یک مفسر مجذوب در کمبریج به‌نام موریس داب داشت». خانه داب، کلیسای «سنت اندروز» در چسترتون لین، محل ملاقات مکرر کمونیست‌های کمبریج بود که افراد محلی آن را با نام «خانه سرخ» می‌شناختند.
داب در سال ۱۹۲۰ به حزب کمونیست پیوست و در دهه ۱۹۳۰ عامل اصلی جنبش‌های کمونیستی در دانشگاه بود. یکی از نیروهای این جنبش کیم فیلبی بود که بعداً به عنوان یک جاسوس رتبه بالا در سازمان استخبارات بریتانیا مشغول به کار شد. گفته می‌شود که داب در کمینترن وظیفه «استعدادیابی» را برعهده داشت. در آن زمان داب یک انقلابی کمونیست در بریتانیا بود. وی از نظر اقدامات سیاسی بسیار فعال بود و به‌طور مداوم زمان زیادی را صرف سازماندهی تظاهرات و ارائه سخنرانی‌ها می‌کرد. داب به عنوان یک اقتصاددان معمولاً به آسیب‌پذیری در برابر بحران‌های اقتصادی می‌پرداخت. داب ایالات متحده را سرمایه‌داری می‌دانست که پیسه خود را به عوض این‌که به کارهای عمومی اختصاص دهد، صرف برنامه‌های نظامی می‌کند.Phillip Knightley, "Philby: The Life and Views of the KGB Masterspy", Andre Deutsch, London, 1988, pp. 30–31, 36–37 and 45.
داب بیش از ۵۰ سال عضو ترینیتی بود. وی در سال ۱۹۴۸ به عنوان همکار انتخاب شد و در آن زمان با همکاری پیرو سرافا به جمع‌آوری آثار و نامه‌های منتخب دیوید ریکاردو پرداخت.Antonio Callari, "Maurice Herbert Dobb (1900–1976)," in Robert A. Gorman (ed.), "Biographical Dictionary of Marxism." Westport, CT: Greenwood Press, 1986; pp. 95–97. در نهایت نتایج این همکاری در یازده جلد منتشر شد و تا سال ۱۹۵۹ در فهرست کتب دانشگاهی قرار نگرفت.Piero Sraffa and M. H. Dobb, eds. , "The Works and Correspondence of David Ricardo", Cambridge University Press, 1951–1973 Available online.
او در طول زندگی کاری خود دوازده کتاب دانشگاهی و بیش از ۲۴ جزوه و مقالات متعدد برای مخاطبان عمومی منتشر کرد. او اغلب در مورد اقتصاد سیاسی نوشت و ارتباطی میان زمینه اجتماعی و مشکلات موجود در جامعه و چگونگی تأثیر آن بر مبادلات بازار ترسیم کرد. او در کلاس اقتصاد مارکسیستی خود گفت: «روابط اقتصادی مردان تعیین‌کننده انجمن‌های اجتماعی مردان است». داب معتقد بود که نظام سرمایه‌داری طبقات مختلفی از مردم را ایجاد می‌کند که نتیجه به‌وجود آمدن این طبقات، جنگ طبقاتی خواهد بود. داب در سال ۱۹۲۵ و بعد از سفری که با کینز به روسیه داشت تا حدودی از منافع خود در درگیری‌های سیاسی چشم‌پوشی کرد. از وی به‌خاطر سخنرانی‌های طولانی و کسل‌کننده که تنها تعداد کمی از دانشجویان در آن‌ها حاضر می‌شدند، به بدی یاد می‌شود.
داب در حدود سال ۱۹۲۸ سمت‌های دیگیری نیز بر عهده داشت؛ از جمله تدریس در یک مدرسه تابستانی، ریاست دانشکده اقتصاد حزب کمونیست بریتانیا و کمک به راه‌اندازی شرکت فیلمسازی حزب. او با عقاید متفاوتی در درون حزب مواجه شد و تأکید کرد که عقلانیت و فعالیت سیاسی به‌طور متقابل انحصاری نیستند.
داب در سال ۱۹۳۱ با باربارا ماریان نیکسون به عنوان همسر دوم خود ازدواج کرد و تا پایان عمر با او ماند. باربارا هرگز ادعا نکرد که یک کمونیست است، اما در حزب کارگر فعال بود. وی همچنین در حالی که برای اکتور شدن تلاش می‌کرد، عضو شورای شهرستان لندن بود. زندگی شخصی داب مورد توجه ویژه همکارانش بود. کالج پمبروک به‌خاطر وجود اختلاف نظرهای، داب را از سمت مدیر مطالعات برکنار کرد و حقوق غذاخوری او را نیز لغو نمود. داب در همان سال در مورد سفر اخیر خود به روسیه، سخنرانی کرد. نتیجه این سخنرانی منجر به آن شد که عده‌ای وی را «جیره‌خوار روسیه» خطاب کنند و همین موضوع دوباره باعث ایجاد رسوایی کوچکی در کمبریج شد. داب در مقاله‌ای که در تایمز منشر نمود، ادعا کرد که کدام ارتباطی با اتحاد جماهیر شوروی ندارد.A don responsible for supervising the academic progress of students in a given subject in a given college, even if he does not personally teach the student in question. Every student reports both to a Tutor, responsible for his personal welfare, and to a Director of Studies.
انتشارات هوگارت با هدف چاپ مطالبی برای تشویق تبادل آزاد ایده‌ها، توسط ویرجینیا و لئونارد وولف تأسیس شد. لئونارد وولف شخصاً یک ضد امپریالیست بود و اعتقاد داشت که تبادل فکری همان تبادل اقتصادی در فرم مادی است. مقالات داب، آمیخته‌ای از تبادل فکری به دلیل معرفی و دفاع از مارکسیسم و اندکی از نوشته‌های قابل فروش بودند. آثار این انتشارات احتمالاً انعکاس‌دهنده نظرات لئونارد و ویرجینیا وولف بود. بعدتر لئونارد وولف کتاب سفارشی دکترین سیاسی و اجتماعی کمونیسم را منتشر کرد. وی ابتدا از موریس داب و یک نویسنده دیگر خواسته بود که چنین کتابی تألیف کنند که هر دو نویسنده این درخواست را رد کرده بودند. میان «سال‌های ۱۹۲۴ و اواخر دهه ۱۹۳۰، انتشارات هوگارت هشت کتاب در مورد روسیه، کمونیسم و مارکسیسم منتشر کرد… انگیزه‌های این تألیفات که مورد حمایت لئونارد وولف بودند، سیاسی و آموزشی عنوان شد».
داب دو کتاب را با همکاری انتشارات هوگارت منتشر کرد. اولین کتاب، روسیه امروز و فردا (۱۹۳۰) نام داشت. داب این کتاب را پس از بازگشت از روسیه و با همکاری کینز نوشت. وی در این تألیف در مورد اقتصاد، سیاست، صنعت و کلتور شوروی اظهار نظر می‌کند. در دهه ۱۹۳۰ این کتاب فروش بسیار زیادی داشت. تألیف دوم داب، در مورد مارکسیسم امروز (۱۹۳۲) نام داشت و به عنوان مقدمه‌ای ابتدایی در مورد کمونیسم برای عموم مردم در نظر گرفته شد.
موریس داب در ۱۷ اوت ۱۹۷۶ درگذشت. در آن موقع وی تعهد قبلی خود به اقتصاد روسیه را زیر سؤال برده بود.
آرمان‌های کمونیستی داب زنده ماند. او دو شاگرد برجسته به نام‌های آمارتیا سن و اریک هابسبام داشت. در سال ۱۹۹۸ سن برنده پاداش یادبود نوبل در علوم اقتصادی شد. وی بعدتر در سال ۱۹۹۹ به‌خاطر تحقیقاتش در اقتصاد رفاه برنده پاداش بهارات راتنا شد و همچنین اولین پاداش جان مینارد کینز چارلستون-EFG را برای خدماتش در همین زمینه از آن خود کرد. سن مانند داب یکی از اعضای کالج ترینیتی است. هابسبام مانند داب در دانشگاه کمبریج تحصیل کرد و یک مورخ مارکسیست بود. وی آثار متعددی دربارهٔ مارکسیسم منتشر کرد و در گروه مورخان حزب کمونیست و حزب کمونیست بریتانیای کبیر فعالیت می‌کرد.
داب به عنوان یک اقتصاددان، عمدتاً درگیر تفسیر نظریه اقتصادی نئوکلاسیک از دیدگاه مارکسیستی بود. وی در بحث اصلی مسئله محاسبات اقتصادی، به دلیل نقد مدل‌های سرمایه‌داری، سوسیالیستی برنامه‌ریزی شده متمرکز یا سوسیالیستی بازار مبتنی بر چارچوب نئوکلاسیک تعادل ایستا شرکت کرد.
داب همچنین تفکر حاشیه‌گرایانه در اقتصاد نئوکلاسیک را نقد می‌کرد. این مبحث از زمان مرگ مارکس رایج شده بود و داب از جانب مارکس بحث می‌کرد. اساس حاشیه‌گرایی، سودمندی حاشیه‌ای است. سودمندی حاشیه‌ای، برای تعیین کمیت سطوح رضایت یک فرد مصرف‌کننده جنس، راهکار ارائه می‌دهد. میزان رضایت نیز به رفتار فرد بستگی دارد. این ایده‌ها نشان داد که قیمت‌های تعیین‌شده برای اجناس تا حدود بسیار زیادی تحت تأثیر تمایل افراد به خرج کردن است. ارزش مفروضی که یک فرد به یک جنس می‌دهد برعکس نظریه ارزش کار مارکس است. این نظریه که بر پایه ارزش، قیمت، سود بنا شده، استدلال می‌کند که قیمت یک جنس بر اساس میزان کار قابل قبول اجتماعی که وارد چرخه تولید می‌شود، تعیین می‌گردد.
در کتاب داب با عنوان نظریات ارزش و توزیع از زمان آدام اسمیت: ایدئولوژی و نظریه اقتصادی، او استدلال کرد که بر اساس حاشیه‌گرایی، مطلوبیت نهایی و رضایت فردی نمی‌توانند قیمت‌ها را تعیین کنند. داب ترجیحات و سطح رضایت یک فرد را به شدت به ثروت فردی وی وابسته می‌دانست، به‌طوری که معتقد بود سودمندی نهایی با قدرت خرج کردن تعیین می‌شود. به عقیده داب، توزیع ثروت به تنهایی می‌تواند قیمت‌ها را تغییر دهد، زیرا میزان خرج کردن شخص تعیین‌کننده قیمت‌هاست؛ لذا وی استدلال کرد که رفتار فردی نمی‌تواند بر قیمت‌ها تأثیر بگذارد، زیرا بسیاری از عوامل دیگر مانند نیروی کار و قدرت مصرف نیز دخیل هستند.K. Bharadwaj, 1978, "Maurice Dobb's critique of theories of value and distribution", "Cambridge Journal of Economics" Vol. 2, pp. 153–174. Cambridge University Press. داب مدل سوسیالیستی بازار اسکار لانگ و دستاوردهای سوسیالیست‌های «نئوکلاسیک» را نادیده گرفت و از آن‌ها با عنوان «محدود کننده غیرموجه مطالعات در سطح مشکلات روابط مبادله‌ای» یاد کرد."Economists and the Economics of Socialism", 1939.
بسیاری از آثار داب به زبان‌های دیگر ترجمه شده‌اند. کتاب کوتاه او با عنوان مقدمه‌ای بر اقتصاد توسط روشنفکر اهل مکزیک، آنتونیو کاسترو لیال، به اسپانیایی ترجمه شد و توسط ناشر برجسته مکزیک Fondo de Cultura Economica به چاپ رسید. از سال ۱۹۳۸ تاکنون بیش از ده نسخه از این کتاب به چاپ رسیده‌است.
داب معتقد است که چالش‌های اقتصادی مرکزی در سوسیالیسم، مربوط به تولید و سرمایه‌گذاری در جنبه‌های پویای آن‌ها است. او سه مزیت عمده اقتصادهای برنامه‌ریزی شده را شناسایی کرد: هماهنگی پیشین، اثرات خارجی و متغیرهای برنامه‌ریزی.
رابرت بِرِند (; – ) شیمی‌دان، و استاد دانشگاه اهل آلمان بود. وی نخستین فردی بود که اوریک اسید را سنتز نمود و روش تیتراسیون پتانسیومتری را معرفی کرد.
نبرد رومانی در جنگ جهانی دوم شامل چندین عملیات در داخل یا اطراف رومانی در سال ۱۹۴۴ به عنوان بخشی از جبهه شرقی بود که در آن ارتش شوروی نیروهای محور (آلمانی و رومانیایی) را در منطقه شکست داد، رومانی تغییر جهت داد، و شوروی و رومانیا نیروهای آلمانی را به داخل مجارستان راندند.
نیروهای شوروی در طول حمله اومان-بوتوشانی در مارس ۱۹۴۴ وارد خاک رومانی شدند و چندین شهر در شمال مولداوی از جمله بوتوشانی را تصرف کردند.
به گفته مورخ دیوید گلانتز، اتحاد جماهیر شوروی در بهار ۱۹۴۴ از طریق قلمرو مولداوی کنونی تلاش کرد به رومانی حمله کند. بین ۸ آوریل و ۶ ژوئن، ارتش اتحاد جماهیر شوروی اولین حمله یاسی-کیشینف را آغاز کرد، که نام دو شهر بزرگ یاشی (یاسی) و کیشیناو (کیشینف) در این منطقه است. مجموعه‌ای از درگیری‌های نظامی با هدف قطع خطوط دفاعی حیاتی محور در شمال رومانی انجام شد، بنابراین پیشروی بعدی ارتش سرخ به کل منطقه بالکان را تسهیل کرد. نیروهای شوروی نتوانستند بر دفاع آلمان و رومانی در منطقه غلبه کنند. به گفته گلانتز، عملیات تهاجمی در نهایت شکست خورد، عمدتاً به دلیل عملکرد ضعیف رزمی نیروهای شوروی و کارآمدی تدارکات دفاعی آلمان بود.
حمله بزرگ نبرد رومانی - دومین حمله یاسی-کیشینف، بین ۲۰ اوت و ۲۹ اوت - پیروزی شوروی بود. ارتش ششم آلمان با حمله اولیه شوروی محاصره شد و برای دومین بار نابود شد (نخستین بار در نبرد استالینگراد بود).
در ۲۳ اوت، پادشاه رومانی، مایکل کودتایی را علیه نخست‌وزیر یون آنتونسکو رهبری کرد. دولت جدید تسلیم متفقین شد و به آلمان اعلام جنگ کرد. فلورین کنستانتینیو مورخ رومانیایی مدعی است که این اتفاق جنگ جهانی دوم در اروپا را شش ماه کوتاه کرد. Constantiniu, Florin, "O istorie sinceră a poporului român" ("An Honest History of the Romanian People"), Ed. "Univers Enciclopedic", București, 1997,
جبهه محور فرو ریخت. در شمال، ارتش هشتم آلمان با تلفات سنگین به مجارستان عقب‌نشینی کرد. در جاهای دیگر، بسیاری از آلمانی‌ها مانند نیروی امنیتی و ضدهوایی بزرگ مستقر در میدان نفتی Ploiesti، قطع و اسیر شدند. قطعات دیگر نیروهای آلمانی تا جایی که می‌توانستند به سمت مجارستان گریختند و با رومانیایی‌ها و نیروهای شوروی که از طریق کوه‌های کارپات یورش بردند، جنگیدند. (چند گذرگاه از میان کوه‌ها در اختیار سربازان رومانیایی بود)
پیروزی شوروی در رومانی باعث شد بلغارستان در ۲۶ اوت از محور عقب بکشد و به نیروهای شوروی اجازه داد تا در ۸ سپتامبر به آن حمله کنند.
در ۲۴ سپتامبر، تقریباً تمام رومانی تحت کنترل متفقین بود.
گلیکولوریل یک ماده شیمیایی آلی است که از دو گروه اوره حلقوی تشکیل شده‌است که در یک زنجیره دو کربنه به هم متصل شده‌اند. این ماده به صورت پودر سفید است که در تصفیه آب، در رنگ‌ها و پوشش‌ها و گاهی اوقات به عنوان کود آهسته رهش استفاده می‌شود.
گلیکول‌اوریل را می‌توان از واکنش دو اکی‌والان اوره با گلیوکسال سنتز کرد. به همین ترتیب، با استفاده از دیگر واکنش‌دهنده‌های کربونیل مجاور (یا کربونیل هیدرات)، مشتقاتی به دست می‌آید که گروه‌های عاملی مختلفی به جای اتم‌های هیدروژن روی زنجیره کربن دارند.
آبراهام گونزالس کازانووا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. که به نام آبراهام معروف است. وی برای باشگاه قبرس AEK لارناکا در پست هافبک میانی بازی می‌کند.
آبراهام متولد بارسلون، کاتالونیا بوده و اولین بازی حرفه‌ای خود را با تیم محلی اف سی تراسا انجام داد.El Terrassa presenta els reforços de David Valle i Abraham González که در ۱۶ مسابقه در طول فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۴ در سگوندا دیویسیون با این تیم سقوط کرد.
نیل بارسکی (Neil Barsky)، روزنامه‌نگار، مدیر سابق صندوق پوشش ریسک، فیلمساز و نوع‌دوست آمریکایی است که بیشتر به‌دلیل ساخت فیلم "کخ" در سال ۲۰۱۲ و پایه‌گذاری پروژهٔ مارشال، سازمان غیرانتفاعی روزنامه‌نگاری با هدف روشن‌کردن نظام عدالت جنایی ایالات متحده، معروف است.
بارسکی در منطقهٔ برانکس در نیویورک متولد شد. او ابتدا به لانگ آیلند و سپس به نیوجرسی نقل‌مکان کرد. در سال ۱۹۷۳، بارسکی به نیویورک بازگشت و این‌بار در لانگ آیلند زندگی کرد. او برای تحصیل در مقطع دبیرستان، به مدرسهٔ والدن رفت.
او یهودی است و پشتیبانی خود از عدالت اجتماعی را به آموزه‌ها و تربیت یهودی‌اش نسبت می‌دهد.
بارسکی تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی در کالج اوبرلین ادامه داد و مدرک کارشناسی ارشد را در رشتهٔ روزنامه‌نگاری از مدرسه روزنامه‌نگاری کلمبیا دریافت کرد.
در سال ۱۹۹۳، بارسکی به‌عنوان تحلیلگر برای مورگان استنلی کار خود را آغاز کرد و روی املاک تجاری و صنعت بازی فعالیت کرد. ظرف یک سال، او در فهرست تحلیلگران All star در مجلهٔ سرمایه‌گذار سازمانی قرار گرفت.
در سال ۱۹۹۸، بارسکی و اسکات ام. سیپرل، فارغ‌التحصیل مورگان استنلی، یک صندوق سرمایه‌گذاری تأمینی به نام میدتَون ریسرچ را پایه‌گذاری کردند. بارسکی تا سال ۲۰۰۲ به فعالیت در این صندوق ادامه داد. در نوامبر ۲۰۰۷، چند ماه قبل از سقوط بازار جهانی سهام، سیپرل صندوق را تعطیل کرد. سیپرل سپس به سرمایه‌گذاری خطرپذیر تبدیل شد. در سال ۲۰۱۰، او نامزد جمهوری‌خواهان در کارزار انتخاباتی مجلس نمایندگان شد.
در سال ۲۰۰۲، بارسکی از میدتون ریسرچ رفت و صندوق تأمینی خود را با نام شرکای سرمایهٔ السون، به نام فرزندانش، الکساندرا و دیویدسون، راه‌اندازی کرد. این صندوق سرمایه‌گذاری‌های موفقیت‌آمیزی در هلدینگ سیرز انجام داد و شرکت‌های روزنامه و مبلمان را پیش از خریداری به فروش رساند. همچنین در اوایل سال ۲۰۰۶، پیش از ترکیدن حباب مسکن، از حوزهٔ مسکن نیز خارج شد، اگرچه بارسکی به اشتباه معتقد بود که حبابی وجود ندارد. پس از پیش‌بینی درست محبوبیت رژیم غذایی اتکینز، صندوق نان پانرا و کریسپی کرم، را پیش از خریداری به فروش رساند.
صندوق در بهترین دوران خود، ۳٫۵ میلیارد دلار سرمایهٔ تحت مدیریت خواهد داشت. در سال ۲۰۰۸، در نتیجهٔ بحران اقتصاد جهانی، آلسون ۲۴ درصد از دارایی‌های خود را از دست داد و میزان آن به ۱٫۵ میلیارد دلار کاهش یافت که دلیل اصلی آن موجودی‌های بزرگ در سهام انرژی و تأسیسات برق بود که همگی پس از سوددهی‌های بزرگ بیش از ۵۰ درصد در سال‌های گذشته سقوط کردند. در پایان مه ۲۰۰۹، صندوق تعطیل شد و ۸۰۰ میلیون دلار به سرمایه‌گذاران بازگردانده شد. رئیس سابق آلسون گفت که بارسکی مطمئن شده همهٔ کارمندان حقوق صاحبان سهام را داشته‌اند و بسته‌های سخاوت‌مندانه‌ای به مناسبت پایان فعالیت دریافت کرده‌اند، به‌طوری‌که تعطیلی باعث نابودی زندگی آن‌ها نشده‌است.
بارسکی در تمام دوران شغلی خود در جایگاه یک سرمایه‌گذار (اوت ۱۹۹۸ تا مارس ۲۰۰۹) به‌طور میانگین، ۱۲٫۱ درصد در سال درآمد داشت.
جو نوسرا، روزنامه‌نگار نیویورک تایمز گفت که بارسکی در سال‌های مدیریتش بر صندوق سرمایه‌گذاری تأمینی، منبع مهمی از اطلاعات در خصوص عملکرد تأمین مالی برای نوسرا بود، اما عموماً به‌طور ناشناس منابع را منتشر می‌کرد، زیرا مدیران صندوق‌های تأمینی واهمه داشتند که شفافیت سرمایه‌گذاران را به این فکر می‌اندازد که آن‌ها وظیفهٔ خود را انجام نمی‌دهند.
جرقهٔ علاقه‌مندی بارسکی به روزنامه‌نگاری با یک پروژه در مقطع دبیرستان در مورد تأثیر قوانین اتوبوسرانی بر جوامع ساکن در بوستون زده شد. او بلافاصله پس از کالج، نتوانست شغلی در رابطه با روزنامه‌نگاری پیدا کند و بنابراین به مدرسهٔ روزنامه‌نگاری کلمبیا رفت. در سال ۱۹۸۶، او فعالیت خود را در زمینهٔ اخبار آغاز کرد و در سرویس تجاری نیویورک دیلی نیوز مشغول به فعالیت شد. در سال ۱۹۸۸، او به وال استریت ژورنال رفت و در آنجا به پوشش اخبار مربوط به املاک تجاری و صنعت قمار پرداخت. در سال ۱۹۹۳، بارسکی این مجله را ترک کرد و به شغل تأمین مالی روی آورد و تا سال ۲۰۰۹ در آنجا ماند. با وجود موفقیت در زمینهٔ مالی، بارسکی به فعالیت خود به‌عنوان روزنامه‌نگار همچنان ادامه داد. در سال ۲۰۰۹، او پس از تعطیلی صندوق سرمایه‌گذاری تامینی‌اش، ماجراجویی در حرفهٔ روزنامه‌نگاری را از سر گرفت.
بارسکی در مورد وابستگی محض بر تبلیغات برای کسب درآمد به روزنامه‌نگاری بدبین بوده‌است. این تردید موجب شد او تصمیمی آگاهانه بگیرد و با حفظ فعالیت صندوق سرمایه‌گذاری تأمینی، شرکت‌های روزنامه‌ای خود را تعطیل کند. بارسکی در مقام رئیس هیئت ناظران مجلهٔ کلمبیا ژورنالیسم ریویو، سازمان را ترغیب کرد تا در ارائهٔ الگوهای تجاری جدید نقش‌آفرینی کند. او سازمان غیرانتفاعی ارتباطات جوانان را در تنگنا گذاشت تا به این مسئله بیندیشد که چه پروژه‌هایی به لحاظ مالی موجب بقای سازمان می‌شود.
علاقهٔ بارسکی به الگوهای جدید روزنامه‌نگاری سرانجام او را بر آن داشت تا به‌همراه بیل کلر، سردبیر پیشین نیویورک تایمز، پروژهٔ مارشال را پایه‌گذاری کند. این پروژه که برای اولین‌بار در نوامبر ۲۰۱۳ از سوی بارسکی اعلام شد، در فوریه ۲۰۱۴ توانست کلر را با خود همراه کند.
بارسکی از سال ۱۹۸۵ به‌طور گسترده در مورد حرفهٔ دونالد ترامپ، چهل‌وپنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده، عمدتاً برای وال استریت ژورنال و دیلی نیوز گزارش تهیه کرده‌است. او در دوران روزنامه‌نگاری خود بارها با ترامپ مصاحبه کرده‌است. در سال ۱۹۹۱، بارسکی در وال استریت ژورنال، به‌خاطر «پوشش خبری فروپاشی امپراتوری مالی دونالد ترامپ» برندهٔ جایزهٔ Gerald Loeb Award for Deadline و/یا Beat Writing شد.
در اوت ۲۰۱۶، در کارزار انتخاباتی ترامپ، بارسکی مقاله‌ای برای نیویورک تایمز در مورد تجربه‌اش از پوشش اخبار مربوط به ترامپ در جایگاه یک بازرگان نوشت. او از دورانی سخن به میان آورد که ترامپ «در آستانهٔ فروپاشی مالی» بود و بیان کرد او «در مقام یک تاجر در طول زندگی‌اش همواره با شکست روبه‌رو می‌شد»، اما همچنین اظهار داشت که او «مذاکره‌کننده‌ای ماهر با توانایی تقریباً ماوراءطبیعی در هدف‌گیری دقیق و حمله به نقاط ضعف مخالفانش بود و چندین نفر از رقبای اولیهٔ جمهوری‌خواه او به این مسئله پی برده بودند».
ترامپ در دوران روزنامه‌نگاری بارسکی، چندین بار او را تهدید به شکایت کرد، اگرچه هرگز آن را عملی نکرد. ترامپ در کتاب خود به نام «هنر بازگشت» که در سال ۱۹۹۷ به رشتهٔ تحریر درآورد، دربارهٔ بارسکی نوشت: «از میان همهٔ نویسندگانی که دربارهٔ من نوشته‌اند، احتمالاً هیچ‌کدام خبیث‌تر از نیل بارسکی خبرنگار وال استریت ژورنال نبوده‌اند».
به‌دنبال افشاگری‌های متعدد دربارهٔ شرایط سخت و نامطلوب در مجتمع زندان نیویورک، بارسکی مقاله‌ای با عنوان «جزیرهٔ رایکرز را تعطیل کنید» برای نیویورک تایمز نگاشت (۱۹ ژوئیه ۲۰۱۵). بارسکی در این مقاله استدلال کرد که:
«تنها راه برای ایجاد تحول رایکرز، تخریب آن است، این زندان باید برای همیشه تعطیل شود. ساختمان‌ها در حال فروپاشی هستند. فرهنگ زندانی‌آزاری نگهبانان و فرهنگ باندی خشونت در این زندان ریشه دوانده‌است. اینجا زندان گوانتاناموی نیویورک است؛ جزیره‌ای منزوی، دور از دسترس نهادهای نظارتی، جاییکه قانون اساسی هرگز حاکم نیست. این‌جا مکانی است که عمر مفیدش سر آمده‌است».
بارسکی در ادامهٔ این مقاله، این مسئله را مطرح کرد که «تعطیلی بدنام‌ترین زندان کشور پیامی قدرتمند» به نشانهٔ اصلاح عدالت کیفری ملی خواهد بود.
در مارس ۲۰۱۷، دی بلازیو حمایت خود را از طرح‌های مربوط به بستن مجتمع جزیره رایکرز با کاهش تعداد زندانیان از ۱۰۰۰۰ نفر به ۵۰۰۰ نفر و ایجاد سیستمی متشکل از زندان‌های کوچک‌تر در هر پنج منطقه اعلام کرد. این طرح‌ها از سوی کمیسیون مستقلی که دربارهٔ جزیرهٔ رایکرز مطالعه کرده بود منتشر شد و بانی آن، ملیسا مارک-ویوریتو سخنگوی شورای شهر بود. پیش از این، در فوریه ۲۰۱۶، دی بلازیو ایدهٔ تعطیلی جزیرهٔ رایکرز را «مفهومی منطبق با نیات انسانی» برشمرده بود، اما به دلیل هزینه‌بر بودنش، آن را غیرواقعی توصیف کرد.
بارسکی با مشاهدهٔ موفقیت فیلم در انتظار سوپرمن و Gasland در برانگیختن بحث در مورد مسائل زیربنایی مربوط به آن‌ها (مکاتب منشور و فرکینگ) الهام گرفت تا به تولید فیلم‌های مستند بپردازد. او «کخ» را تهیه و کارگردانی کرد. «کخ» مستندی بود که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد (و در فوریه ۲۰۱۳ در سینما به نمایش درآمد). موضوع این مستند، نقشی بود که اد کخ، شهردار سابق نیویورک، در متحول‌کردن این شهر در دههٔ ۱۹۸۰ ایفا کرد.
بارسکی تهیه‌کننده و کارگردان مستند Knuckleball!، مستند کوتاه Witnesses NY و نمایش Koch در سریال تلویزیونی مستند POV بود.
پروژهٔ مارشال، یک سازمان روزنامه‌نگاری غیرانتفاعی به همت بارسکی بوده و هدفش پوشش مسائل مربوط به عدالت کیفری در ایالات متحده است.
نیل بارسکی در سطر زیرعنوان مقالهٔ خود برای نیویورک تایمز در نوامبر ۲۰۱۳، با شرح یک جمله و پیوند به یک وبسایت مقدماتی به این نکته اشاره کرد که مشغول فعالیت روی پروژهٔ مارشال است. بیل کلر، سردبیر سابق نیویورک تایمز، در فوریه ۲۰۱۴ اعلام کرد که به این پروژه ملحق شده تا تیم تحریریه را رهبری کند. این پروژه دو مقالهٔ روزنامه‌نگاری پژوهشی خود را به ترتیب در اسلیت و واشینگتن پُست چاپ کرد و در نوامبر ۲۰۱۴، با بودجهٔ بارسکی و بسیاری از منابع دیگر ازجمله بنیاد فورد راه‌اندازی شد.
اوهایو کلمبوس باربر (Ohio Columbus Barber) (زادهٔ ۲۰ آوریل ۱۸۴۱ – درگذشتهٔ ۴ فوریه ۱۹۲۰)، بازرگان، صنعتگر و نوع‌دوست آمریکایی بود. او را به دلیل حق کنترلی‌اش در شرکت کبریت الماس که در سال ۱۸۸۱، ۸۵ درصد بازار را در اختیار داشت «شاه کبریت آمریکا» می‌نامیدند. در سال ۱۸۹۱، او شهر باربرتون، اوهایو را بنا نهاد و در سال ۱۸۹۴ کارخانهٔ تولیدی خود را به آنجا منتقل کرد. این کارخانه ۲۵۰ میلیون کبریت در روز تولید می‌کرد. او همچنین بیمارستان شهر اکرون را احداث کرد.
باربر اوهایو کلمبوس (معروف به او. سی) دومین پسر جورج و الیزا باربر در میدلبری بود. میدلبری، روستایی کوچک در اوهایو بود که بعدها به آکرون ضمیمه شد. پدرش با دست کبریت درست می‌کرد و پسرانش خانه‌به‌خانه آنها را می‌فروختند. او.سی. تحصیلات رایج را در مدرسه گذراند و در ۱۵ سالگی نزد پدرش مشغول به کار شد.او.سی. باربر در ۱۶ سالگی، فروشندهٔ شرکت شد. در ۲۰ سالگی، او شریک این کسب‌وکار بود و در ۲۱ سالگی، به‌عنوان مدیر کل انتخاب شد.
این شرکت در طول جنگ داخلی آمریکا با مشکلاتی مواجه شد و جورج اچ. باربر، برادر بزرگ‌تر او.سی. که سرباز بود، بر اثر اسهال خونی درگذشت. او یکی از چندین مجروح جنگ بود که در اثر بیماری دارفانی را وداع گفت. تا سال ۱۸۸۰، شرکت باربر به بزرگ‌ترین شرکت تولیدکنندهٔ کبریت در اوهایو و یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های کشور تبدیل شد. رقابت بدون نظارت، حفظ ثبات را برای شرکت باربر دشوار می‌کرد. در سال ۱۸۸۱، شرکت باربر و ۱۱ شرکت دیگر تولید کبریت با شرکت کبریت الماس ادغام شدند. این شرکت بر بازار کبریت مسلط بود و ۸۵ درصد از بازار ایالات متحده را در اختیار داشت."O.C. Barber", Barberton Historical Society
باربر مدت‌ها در شهر خود، آکرون، پیشرو بود. او سال‌ها رئیس اولین بانک ملی آکرون بود و زمانی که این بانک با بانک ملی دوم ادغام شد و بانک ملی اول-دوم نام گرفت، به اتفاق آرا به ریاست مؤسسات ادغامی انتخاب شد.
باربر برای بسط عملیات تولید، منطقهٔ وسیعی از شهرک نورتون را خرید و در سال ۱۸۹۱، شهر باربرتون را بنا نهاد. او قصد داشت این شهر را به الگویی برای توسعهٔ صنعتی و مسکونی تبدیل کند. باربر مراحل ابتدایی ساخت این شهر را را از طریق شرکت زمین و بهسازی باربرتون پیش برد. ظرف چند سال، این شهر با تکیه بر مناطق صنعتی و مسکونی‌اش گسترش یافت و با چنان نرخی رشد کرد که «شهر جادویی» لقب گرفت. مشاغل صنعتی این شهر بسیاری از مهاجران جدید را جذب کرد.
در سال ۱۸۹۴، باربر کارخانهٔ کبریت‌سازی خود را از آکرون به باربرتون منتقل کرد که به اقتصاد شهر کمک کرد. این کارخانه روزانه ۲۵۰ میلیون کبریت تولید می‌کرد.
در سال ۱۸۸۹، باربر شرکت American Straw Board را پایه‌گذاری و سازماندهی کرد. او یکی از اولین تولیدکنندگان محصولات لاستیکی بود و شرکت لاستیک الماس را سازماندهی نمود و مدیریت آن را تا زمان تصاحبش از سوی شرکت بی.اف. گودریچ برعهده داشت. اندکی بعد، صنعت لوله‌های فاضلاب و لوله‌های فولادی توجه‌اش را جلب کرد و او در این زمینه در غرب آمریکا پیشگام شد. باربر شرکت بویلر استرلینگ را پایه‌گذاری کرد که با شرکت تولیدی بابکاک و ویکاکس بویلر در باربرتون و بایون، نیوجرسی ادغام شد و این‌گونه بود که این شرکت به بزرگ‌ترین تولیدکنندهٔ دیگ‌های فولادی در جهان تبدیل شد. سال‌ها، آن‌ها چهار پنجم محصول موردنیاز نیروی دریایی ایالات متحده را تولید می‌کردند.
یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای حرفه‌ای باربر، به‌ویژه از دیدگاه‌های بشردوستانه و اقتصادی، پایه‌گذاری شرکت آتش‌نشانی جنرال فایر همراه با فردریک گرینل و چند نفر دیگر بود. باربر بنیان‌گذار و تنها مالک شرکت بتن او.سی. باربر بود که گفته می‌شد کارخانهٔ آن در باربرتون بزرگ‌ترین نوع خود در جهان است. این شرکت همچنین آثار هنری از جنس بتن می‌ساخت. او شرکت کود او.سی. باربر را در باربر، ویرجینیا بنا نهاد. باربر همچنین توسعهٔ زمین‌های وسیعی را در شهر کانتون اوهایو و اطراف آن برعهده داشت که در این رابطه، کارخانهٔ بزرگی را به نام شرکت صنایع متحد او.سی. باربر پایه‌گذاری و راه‌اندازی کرده‌است. بعضی از این زمین‌ها ذخایر ارزشمند زغال سنگ، آهک و رس دارند.
باربر مبتکر و طراح ایدهٔ مترو باربر، در کلیولند بود. برنامه‌های او مستلزم ایجاد یک سیستم زیرزمینی مترو بود که همهٔ مسیرهای راه‌آهن ورودی به کلیولند را در لیک فرانت به‌هم متصل کند و بدین ترتیب حمل‌ونقل کالا را تسهیل نماید. البته برنامه‌های باربر همچنین مستلزم ایجاد سیستم انبار بزرگی در ساحل دریاچه بود که او در آنجا صاحب نماهای بزرگ بود.
در سال ۱۹۰۵، باربر آخرین پروژه‌اش، احداث یک مزرعهٔ علمی، را آغاز کرد. او رفته‌رفته بیش از ۳۰۰۰ هکتار (۱۲ کیلومتر مربع) زمین خرید. در سال ۱۹۰۹، باربر از ثروت خود برای ساخت یک بنای سه طبقهٔ ۵۲ اتاقه در باربرتون استفاده کرد. این بنا ظرف ۱۸ ماه تکمیل شد. این عمارت را که بیش از ۳۰۰ فوت (۹۱ متر) طول داشت، هارپستر و بلیس، معماران آکرون به سبک احیای رنسانس فرانسوی طراحی کرده‌اند. ساخت آن بیش از ۴۰۰۰۰۰ دلار هزینه دربرداشت و مساحتی بالغ بر۲۵۰۰۰ فوت مربع (۲۳۰۰ متر مربع) داشت. ازجمله امکانات رفاهی این بنا می‌توان به یک آسانسور با نورگیر شیشه‌ای اشاره کرد. در محوطهٔ این بنا، چند باغ و یک پارک ۴۰ آکری (۱۶۰۰۰۰ متر مربع) قرار داشت که یک شرکت معماری محوطه‌سازی در شیکاگو طراحی کرده بود. روزنامه‌های محلی و ملی گزارش‌هایی از این ساختمان باشکوه تهیه کرده بودند. نیویورک تایمز از آن به‌عنوان «بهترین عمارت میان نیویورک و شیکاگو» نام برد. در اکتبر ۱۹۱۰، باربر و خانواده‌اش به این عمارت نقل‌مکان کردند.Browse Collections: "O.C. Barber Mansion Collection", Barberton Public Library, Summit Memory, accessed 25 Sep 2010
وانگهی، باربر ۳۵ سازه را به‌عنوان بخشی از مزرعهٔ تجربی و علمی خود به نام «آنا دین» ساخته بود که ۳۵۰۰ هکتار (۱۴ کیلومتر مربع) زمین را در بر می‌گرفت. او این عمارت را به نام دخترش آنا و همسرش دکتر آرتور دین بیوان نام‌گذاری کرد. این ساختمان‌ها همچنین به سبک احیای رنسانس فرانسوی بودند، زیرا او بر این باور بود ساختمان‌های مزرعه باید زیبا و کاربردی باشند. باربر قصد داشت مزرعه‌ای به همان کارآمدی صنعت را داشته باشد. او روزهای یکشنبه دروازه‌های این زمین را برای آموزش به روی عموم باز می‌کرد. بسیاری از بناهای او در آن زمان، بزرگ‌ترین نوع خود در جهان بودند. نمونه‌هایی از این بناها عبارت از: گلخانه‌ها با مساحتی بالغ بر ۱۲ آکر (۴۹۰۰۰ متر مربع) که با گرم‌خانه گرم می‌شدند. انبار شمارهٔ ۳، ۷۵۱ فوت (۲۲۹ متر) طول، ۴۰ فوت (۱۲ متر) عرض و سه طبقه ارتفاع، بزرگ‌ترین انبار در جهان در زمان ساخت آن در سال ۱۹۱۲، و جوجه‌کشی انبار برودر. او ۵۰۰۰۰ جوجه پرورش داد که آزادچر بودند. باربر انباری برای ۱۴۰ اسب اصیل بلژیکی داشت که برای نمایش و امور مزرعه استفاده می‌شد.Browse Collections: "Anna Dean Farm Collection", Barberton Public Library, Summit Memory, accessed 25 Sep 2010
باربر در سال ۱۹۲۰ در عمارت خود در باربرتون چشم از جهان فروبست. او مزرعهٔ خود را برای دانشگاه کیس وسترن به میراث گذاشت و قصد داشت آنجا پایگاهی برای کالج کشاورزی باشد، اما پیش از وفات نتوانست تأمین مالی آن را تکمیل کند. از آنجاییکه بیوهٔ او و نیز دانشگاه توانایی ادارهٔ مزرعه را نداشتند، دانشگاه بیشتر این ملک را فروخت. این بنا تفکیک و بازسازی شد.
باربر در ۲۶ سالگی، پس از جنگ داخلی آمریکا، با لورا براون از کاونتری، اوهایو ازدواج کرد. آن‌ها یک دختر به نام آنا داشتند که سال‌ها بعد، یک دریاچه و پارک در باربرتون به افتخارش نام‌گذاری شد و یک پسر به نام چارلز نیز داشتند که در جوانی درگذشت. مزرعهٔ آنا دین به نام دختر آن‌ها و همسرش دکتر آرتور دین بیوان نام‌گذاری شد. لورا در سال ۱۸۹۴ چشم از جهان بست. باربر پس از ۲۰ سال زندگی در تجرد، در سال ۱۹۱۵ با منشی‌اش، مری اور ازدواج کرد که با او کاملاً هم‌فکر بود.
هشت ساختمان‌های مزرعهٔ آنا دین تا به امروز پابرجا مانده‌اند. شش مورد از این ساختمان‌ها متعلق به انجمن تاریخی باربرتون بوده که در حال ثبت آن‌ها در فهرست آثار باستانی هستند. هشت ساختمان باقی‌مانده عبارت از: انبار شمارهٔ ۱، انبار کلت، خامه‌خانه، خوک‌پزی، انبار برودر، دفتر مدیریت طیور، انبار خوراک و گرم‌خانه که به‌تدریج بازسازی و برای کاربردهای دیگر نوسازی و مرمت می‌شوند. اکنون، دو مورد از آن‌ها به‌عنوان اقامتگاه خصوصی به کار می‌رود. مهم‌ترین آن‌ها، یعنی انبار شمارهٔ ۱ که پیش‌تر، انبار لبنیات بود، در سال ۱۹۸۵، برادران یودر آن را مرمت کردند. آن‌ها باغ-دارانی هستند که برای مقر جهانی خود استفاده می‌کنند. سیلوهای آن شبیه برج‌های قلعه هستند و از سراسر شهر می‌توان آن را دید. آن‌ها از آجر قرمز ساخته شده‌اند که در لبه‌هایش، بلوک بتنی سفید با تزئینات آبی درباری و سقف کاشی قرمز کار شده‌است. انبارهای دیگر از نظر سازه تثبیت شده و حداقل تا حدودی مرمت شده‌اند. همه به‌جز یکی ممکن است برای کاربردهای اقتصادی دیگر نوسازی شوند.Bob Bissler, "Saving the Farm," "Akron Magazine", Fall 2001, hosted by permission on Anna Dean Farm Website, accessed 25 Sep 2010.
ریموند بریگز (؛ ۱۹ ژانویه ۱۸۹۵ – ۴ آوریل ۱۹۸۵) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
رابرت ناپیر هوبرت کمبل (؛ ۱۴ ژوئن ۱۹۰۸ – ۱۴ اوت ۱۹۸۳) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است.
ویلیام گارنت بریتویت (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جان برادستریت (؛ ۲۱ دسامبر ۱۷۱۴ – ) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
آدریان جان برادشاو (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
پرسیوال پروکتور باکستر (Percival Proctor Baxter) (زادهٔ ۲۲ نوامبر ۱۸۷۶- درگذشتهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۶۹)، سیاستمدار و نوع‌دوست آمریکایی اهل ایالت مِین بود. او که فرزند جیمز فینی باکستر، شهردار مِین و چهرهٔ برجستهٔ صنعت کنسروسازی بود، از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۵ به‌عنوان پنجاه‌وسومین فرماندار ایالت مِین آمریکا فعالیت کرد. او که نیکوکاری سرشناس بود، چندین قطعه زمین از جمله باکستر وودز (پورتلند)، پارک ایالتی جزیرهٔ مک ورث (فالموث) و پارک ایالتی باکستر (بخش پیسکاتاکیس) را صرف امور خیریه کرد.
باکستر در خانواده‌ای ثروتمند در پورتلند به دنیا آمد. پدرش جیمز فینی باکستر در این شهر شش دوره شهردار بود و در صنعت کنسروسازی ثروت هنگفتی اندوخته بود. در سال ۱۸۹۴، او از دبیرستان پورتلند و در سال ۱۸۹۸ از کالج بودین فارغ‌التحصیل شد. باکستر، هنگام اقامت در بودوین، مجلهٔ ادبی مدرسه، به نام کوئیل، را پایه‌گذاری کرد. بعدها در سال ۱۹۰۱، او مدرک حقوق خود را از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. باکستر در پورتلند وارد کسب‌وکار املاک و مستغلات خانوادگی شد. او هفت خواهر و برادر داشت. بااین‌حال، قصد داشت بخش عمدهٔ ثروت خانوادگی را به ارث ببرد.
هنگامی که باکستر فرماندار بود، قطعهٔ بزرگی از زمین جنگلی را به مردم مِین بخشید که به پارک ایالتی باکستر تبدیل شد. او گفت: «مرگ حق است. آثار انسان عمر چندانی ندارد. ساختمان‌ها فرو می‌ریزند، بناهای تاریخی رو به زوال می‌روند و ثروت ناپدید می‌شود، اما کتاهدین با همهٔ شکوه و عظمتش، باید همیشه کوه اهالی مِین باقی بماند».
باکستر همچنین از مخالفان سرسخت کو کلاکس کلان مِین بود؛ این گروه از فعالیت‌های دشمن سیاسی و جانشینش رالف آون بروستر، حمایت می‌کرد.
تاریخ باکستر با پارک ایالتی باکستر و همین‌طور کوه کتاهدین، مرتفع‌ترین نقطهٔ مِین (بالاترین برآمدگی در کتاهدین، قلهٔ باکستر نام دارد)، درهم آمیخته‌است و نام او را یدک می‌کشد.
در سال ۱۹۰۳، باکستر اولین‌بار برای ماهی‌گیری به منطقهٔ اطراف کتاهدین رفت. در سال ۱۹۸۵، انجمن مالکان مِین از ایالت خواسته بود تا آن منطقه از جنگل‌های مِین را به پارک ایالتی تبدیل کند تا برای توریست‌ها جذاب باشد. در سال ۱۹۱۱، لایحه‌ای برای تبدیل این منطقه به پارک ملی ایالات متحده مطرح شد، اما هیچ‌یک از طرح‌ها به نتیجه نرسید. در سال ۱۹۱۶، باکستر پویش خود را برای تبدیل منطقه به پارک ایالتی آغاز کرد. در سال ۱۹۲۰، او گروهی از سیاستمداران را به قلهٔ پامولا برد و از لبهٔ کوه تا قله عبور داد (که اکنون قلهٔ باکستر نامیده می‌شود).
باکستر در سال ۱۹۲۱ در یک سخنرانی گفت:
«مِین به‌خاطر دو هزار و پانصد مایل نوار ساحی و جزیره‌های بی‌شمار، دریاچه‌ها و برکه‌ها، جنگل‌ها و رودخانه‌هایش معروف است. اما پارک کوه کتاهدین شکوهی مانگار و یادبودی ارزشمند برای بزرگداشت اولین و شروع دومین قرن پذیرش مین به‌عنوان ایالت باقی خواهد ماند. این پارک برای آیندگان ما موهبت خواهد بود و آنها درمی‌یابند آنچه ما برایشان ساخته‌ایم بسیار خردمندانه‌تر از چیزی بوده که نیاکانمان برای ما انجام دادند».
اغلب زمین‌های اطراف کتاهدین در آن ایام به شرکت کاغذ بزرگ شمالی تعلق داشت. پس از سقوط ۱۹۲۹، این شرکت با فروش ۶۰۰۰ آکر (۲۴ کیلومتر مربع) از زمین‌های اطراف کوه به مبلغ ۲۵۰۰۰ دلار در سال ۱۹۳۰ به باکستر موافقت کرد. باکستر هم به نوبهٔ خود، این زمین را به این شرط به دولت واگذار کرد که «همیشه برای پارک عمومی و اهداف تفریحی استفاده شود و نیز در وضعیت طبیعت بکر و وحشی باقی بماند و به‌عنوان پناهگاه حیوانات وحشی و پرندگان نگهداری شود. از این به بعد، هیچ جاده یا راهی برای وسایل نقلیهٔ موتوری روی آن یا در آن ساخته نشود».
در سال ۱۹۳۱، این پارک به افتخار او نام‌گذاری شد. باکستر قصد داشت املاکی را به پارک اضافه کند، اما اغلب با مخالفت افرادی روبه‌رو می‌شد که تمایلی به فروش نداشتند یا تبادل-هایی موقتی انجام می‌دادند تا امکان ادامهٔ عملیات الوار پیش از تکمیل تملک زمین فراهم شود. باکستر، با اشاره به این‌که به دولت فدرال اعتمادی ندارد، در برابر تلاش‌هایی که برای تبدیل پارک به پارک ملی انجام می‌شد، مقاومت کرد. او پیمان‌های محدودیت‌آور متفاوتی را در مورد این پارک وضع کرد تا امروز این پارک در واقع بخشی از ادارهٔ حفاظت از محیط زیست نباشد. این نهاد مدیریت پارک‌های دیگر ایالت را برعهده دارد. در عوض، این پارک امروزه از سوی ادارهٔ پارک ایالتی باکستر مدیریت می‌شود.
در سال ۱۹۶۲، باکستر که ۸۷ ساله بود، بیست‌وهشتمین سند خود را اهدا کرد. این پارک امروز شامل ۳۱۴ مایل مربع (۸۱۰ کیلومتر مربع) است. باکستر بدون این‌که ازدواج کند، فوت کرد و ۷ میلیون دلار برای نگهداری از این پارک به میراث گذاشت.
دوران تصدی باکستر در مقام فرماندار همزمان با ظهور کو کلاکس بزرگ به‌عنوان گروهی در ایالت مِین و سیاست ملی بود. اگرچه باکستر دشمن سرسخت بزرگ بود، اما با نفوذ سناتورهای ایالتی رالف اُ. بروستر، مارک آلتون بارویس، هاجدون بازل و دیگران که در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ از لایحه‌هایی حمایت می‌کردند که کمک مالی به مدارس محلی را کاهش می‌داد، بدین ترتیب، «مسئله‌ای تفرقه‌انگیز» میان جوامع پروتستان و کاتولیک مِین ایجاد کرد. بروستردر سال ۱۹۲۵، جانشین باکستر در مقام فرماندار شد. در سال ۱۹۲۸، هنگامی که بروستر برای انتخابات مجلس سنای ایالات متحده کاندیدا شده بود، باکستر آشکارا او را به‌عنوان عضو بزرگ متهم کرد و به تضمین پیروزی فردریک هیل، سناتور کنونی ایالات متحده، کمک کرد."Says Brewster is Klansman". Biddeford Weekly Journal, June 15, 1928, p. 1.
در سال ۱۸۹۶، باکستر به تعدادی از همکلاسی‌های دوران تحصیل خود در بودوین پیوست و به بَث، مِین سفر کرد. ویلیام جنینگز برایان، نامزد دموکرات ریاست‌جمهوری، قرار بود در آنجا سخنرانی کند. باکستر و همراهانش به‌خاطر بروز رفتارهای ناهنجار دستگیر شدند. اگرچه همراهان باکستر به اشتباه خود اعتراف کردند، فرماندار آینده با کمک پدرش، جیمز فینی باکستر، شهردار پورتلند، این اتهامات را نپذیرفت و موفق شد سوءپیشینهٔ خود را از بین ببرد.
در سال ۱۹۵۳، باکستر جزیرهٔ مک ورث را به ایالت اهدا کرد. او همچنین خانهٔ تابستانی خود در فالموث، مِین را برای احداث مدرسهٔ دولتی باکستر ویژهٔ ناشنوایان (که در سال ۱۹۵۷ از مدرسهٔ ناشنوایان مِین پایه‌گذاری شد) واگذار کرد که تا امروز فعال است.
باکستر به‌خاطر دلبستگی عمیقش به حیوانات و پایبندی به رفتار انسانی با آن‌ها مشهور بود. وقتی در زمان فرمانداری باکستر، سگش، گری مُرد، دستور داد پرچم‌ها در کاخ ایالتی نیمه‌افراشته شود که خشم برخی از گروه‌های کهنه‌سربازان را برانگیخت. باکستر به چندین جامعهٔ انسانی در سراسر کشور تعلق داشت که یکی از آن‌ها، انجمن مبارزه با کالبدشناسی حیوانات زندهٔ نیوانگلند، او را به «بزرگ‌ترین فرماندار آمریکا با رفتاری انسانی» بدل کرد.
پس از مرگ تئودور اف. گرین از رودآیلند در ۱۹ مه سال ۱۹۶۶، باکستر به سالخورده‌ترین فرماندار سابق ایالات متحده بدل شد.
باکستر در پورتلند چشم از جهان فروبست و خاکسترش را در پارک پراکندند.
فرانسیس جیمز سیسیل بووز-لیون (؛ ۱۹ سپتامبر ۱۹۱۷ – ۱۸ دسامبر ۱۹۷۷) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
راجر هربرت باور (؛ ۱۳ فوریه ۱۹۰۳ – ۹ ژانویه ۱۹۹۰) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
جفری کمپ بورن، بارون بورن (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
بنجامین بلومفیلد، اولین بارون بلومفیلد (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
اندرو توماس بلینی، یازدهمین بارون بلینی (؛ ۳۰ نوامبر ۱۷۷۰ – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
چارلز گیناند بلکدر (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان لئوپولد شده‌است.
جورج دیگبی بارکر (؛ ۹ اکتبر ۱۸۳۳ – ۱۹۱۴) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
کیوکوربیت‌اوریل‌ها یا کیوکوربیتوریل‌ها مولکول‌های درشت‌حلقه‌ای هستند که از مونومرهای گلیکول‌اوریلی (=CHNO=) ساخته شده‌است که توسط پل‌های متیلن (-CH-) به هم متصل شده‌اند. اتم‌های اکسیژن در امتداد لبه‌های نوار قرار دارند و به سمت داخل متمایل می‌شوند و یک حفره تا حدی محصور را تشکیل می‌دهند. این نام از شباهت این مولکول با کدو تنبلی از خانواده کدوییان گرفته شده‌است.
کیوکوربیت‌اوریل‌ها معمولاً به صورت کوکوربیت[n]اوریل نوشته می‌شوند که "n" تعداد واحدهای گلیکول‌اوریل است. دو علامت اختصاری CB[n] یا به شکل ساده‌تر CB"n" نیز رایج هستند.
این ترکیبات به ویژه به این دلیل برای شیمیدان‌ها جالب هستند که میزبان‌های مناسبی برای مجموعه‌ای از گونه‌های خنثی و کاتیونی هستند. تصور می‌شود که حالت اتصال از طریق برهمکنش‌های آبگریز، و در مورد مهمان‌های کاتیونی، از طریق برهمکنش‌های کاتیون-دوقطبی نیز رخ می‌دهد. ابعاد کیوکوربیت‌اوریل‌ها معمولاً در مقیاس ~ ۱۰ Å است. به عنوان مثال، حفره کوکوربیت[۶]اوریل دارای ارتفاع ~ ۹٫۱ Å، قطر خارجی ~ ۵٫۸ Å، و قطر داخلی ~ ۳٫۹ Å است."Review: The Cucurbit[n]uril Family" Jason Lagona, Pritam Mukhopadhyay, Sriparna Chakrabarti, Lyle Isaacs Angewandte Chemie International Edition Volume 44, Issue 31, Pages 4844 - 4870 2005 Abstract
کیوکوربیت‌اوریل‌ها برای اولین بار در سال ۱۹۰۵ توسط رابرت برند، با متراکم کردن گلیکولوریل با فرمالدهید سنتز شدند،"Ueber Condensationsproducte aus Glycoluril und Formaldehyd", Robert Behrend, Eberhard Meyer, Franz Rusche, Justus Liebig's Annalen der Chemie 1905, 339, 1–37. اما ساختار آنها تا سال ۱۹۸۱ مشخص نشد."Cucurbituril" W. A. Freeman, W. L. Mock, and N. -Y. Shih Journal of the American Chemical Society, 1981, 103, 7367. Article این حوزه مطالعاتی با کشف و جداسازی CB5، CB7 و CB8 توسط کیم کیمون در سال ۲۰۰۰ گسترش یافت تا به امروز کیوکوربیت‌اوریل‌های متشکل از ۵، ۶، ۷، ۸، ۱۰ و ۱۴ واحد تکراری همگی جدا شده‌اند،Cucurbituril Homologues and Derivatives: New Opportunities in Supramolecular Chemistry Acc. Chem. Res. , 36 (8), 621 -630, 2003. refCheng, Xiao-Jie, et al. "Twisted Cucurbit[14]uril." Angewandte Chemie International Edition 52.28 (2013): 7252–7255. Web. که دارای حجم‌های حفره داخلی به ترتیب ۸۲، ۱۶۴، ۲۷۹، ۴۷۹ و ۸۷۰ Å3 هستند. یک کیوکوربیت‌اوریل متشکل از ۹ واحد تکراری هنوز جدا نشده‌است (تا سال ۲۰۰۹). سایر کپسول‌های مولکولی رایج که شکل مولکولی مشابهی با کیوکوربیت‌اوریل‌ها دارند عبارتند از سیکلودکسترین‌ها، کالیکسارن‌ها و پیلارآرن‌ها.
جفری هاردینگ بیکر (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
ویلیام هنری بارتولومئو (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
آرتور ادوارد بارستو (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
ادوارد بارنز (؛ 28 october 1776 – ) نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ادموند چارلز بیرد (; – ) فرد نظامی اهل جمهوری ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
ادوارد سیسیل بتون (; – ) فرد نظامی اهل آفریقای جنوبی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جیمز توچت، پنجمین بارون آدلی (; ۱۳۹۸ – ) پرسنل نظامی اهل بریتانیا بود.
چارلز آسگیل، بارونت دوم (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل فرانسه بود.
سر رابرت آروندل (; – ) یک نظامی، سیاست‌مدار و دیپلمات اهل بریتانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۳ فرماندار جزایر بادگیر بریتانیا بود و پس از آن از ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۹ فرماندار مستعمره باربادوس بریتانیا بود.
چارلز داگلاس آرمسترانگ (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
کلمنت آرمیتاژ (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
رابرت هری برترام آرکرایت (؛ ۳۰ ژوئیه ۱۹۰۳ – ۱۴ نوامبر ۱۹۷۱) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جان هنری آنستیس (; – ۱۰ فوریه ۱۹۷۰) فرد نظامی اهل بریتانیا بود.
جورج آنسون (؛ ۱۳ اکتبر ۱۷۹۷ – ۲۷ مه ۱۸۵۷) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
آرچیبالد آلیسون، بارونت دوم (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
پیتر اف. بوریش (Peter F. Borish)، رئیس هیئت‌مدیره و مدیرعامل شرکت تجاری کامپیوتری در حوزهٔ سرمایه‌گذاری و مشاوره است که بانک تجارت سلطنتی کانادا، بزرگترین مشتری آن محسوب می‌شود. او همچنین به گروه بازرگانی گاز طبیعی متعلق به آدام هافمن در شرکت فناوری‌های پیچشی و شرکای نوربری که صندوق تأمینی کلان جهانی اختیاری متعلق به اقلیت که اخیراً راه‌اندازی شده، مشاوره می‌دهد. پیش‌تر، در شرکت تجاری کامپیوتری، بوریش استراتژیست ارشد گروه کوآد و شرکت‌های وابسته به آن بود. بوریش در جایگاه شغلی خود، استعدادهای جدید را برای کوآد به کار می‌گماشت و با شرکای مؤسس در زمینهٔ استراتژی تجاری همکاری می‌کرد. وانگهی، او به بازرگانان در ایجاد روشی به‌منظور بهبود عملکرد شغلی خود به‌عنوان مربی کسب‌وکار کمک کرد. بوریش رئیس هیئت‌مدیره و مدیرعامل شرکت تجاری کامپیوتری و در حال حاضر سرمایه‌دار و مشاور ولیواستریم ونچرز است. او همچنین سرمایه‌گذار و مؤسس در شرکت چریتیباز بود.
بوریش سابقهٔ فعالیت در بانک فدرال رزرو نیویورک را دارد. همچنین او شریک و نفر دوم در شرکت سرمایه‌داری تودور، رئیس هیئت‌مدیرهٔ شرکت با مسئولیت محدود وان شیکاگو و بنیاد غیرانتفاعی برای مطالعهٔ چرخه‌ها و مؤسسهٔ بازارهای مالی بود.
او همچنین عضو هیئت مؤسسان «بنیاد رابینهود» و «ریاضیات برای آمریکا» است.
در سال ۱۹۸۱، بوریش مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ اقتصاد از دانشگاه میشیگان دریافت کرد. او همچنین در سال ۱۹۸۲ در رشتهٔ سیاست عمومی در مقطع کارشناسی‌ارشد از دانشکدهٔ سیاست عمومی جرالد آر. فورد دانشگاه میشیگان فارغ‌التحصیل شد."Committee for the Gerald R. Ford School of Public Policy", "Gerald Ford School of Public Policy"
پیتر بوریش از سال ۲۰۱۳ تاکنون در گروه با مسئولیت محدود کوآد، شرکت مدیریت سرمایه‌گذاری، به‌عنوان استراتژیست ارشد فعالیت می‌کند. وانگهی، بوریش از سال ۱۹۹۵ به‌عنوان مدیرعامل و عضو هیئت‌مدیرهٔ شرکت تجاری کامپیوتری۳ که صندوقی با مدیریت فعال متمرکز بر سرمایه‌گذاری در اقتصاد کلان است، مشغول به فعالیت است. او در این شرکت الگوهای تجارت و مدیریت ریسکی را طراحی می‌کند که شرکتش برای مدیریت دارایی‌ها در بازار مشتقات از آن بهره می‌برد. همچنین میان سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸، بوریش به‌عنوان مدیرعامل و عضو هیئت‌مدیرهٔ شرکت مدیریت سرمایهٔ توئینفیلدز، یک صندوق تأمینی کلان جهانی با تمرکز بر بخش درآمد ثابت، فعالیت می‌کند."ONECHICAGO announces Peter Borish as Chairman" , "ONECHICAGO", October 7, 2004 بوریش یکی از شرکای بنیان‌گذار شرکت سرمایه‌گذاری تودور، یک شرکت سرمایه‌گذاری بین‌المللی بود که از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۴ به‌عنوان مدیر تحقیقات در آنجا فعال بوده‌است.
علاوه بر موقعیت‌های راهبردی بالا، آقای بوریش از سال ۲۰۱۳ تاکنون به‌عنوان مشاور هیئت‌مدیرهٔ آزمایشگاه‌های ولیواستریم، شتاب‌دهنده‌ای برای فناوری‌های خدمات مالی و از سال ۲۰۱۵ تاکنون به‌عنوان متولی اعتماد سرمایه‌داران آر.ام. بی، شرکت مدیریت سرمایه‌گذاری نامحدود، فعالیت می‌کند.
آقای بوریش به فعالیت‌های غیرانتفاعی و بشردوستانهٔ قابل‌توجه می‌پردازد و همچنین به راه‌اندازی این نوع بنیادها کمک می‌کند. از سال ۱۹۹۸، او در هیئت‌مدیرهٔ بنیاد رابین هود که از پروژه‌های آموزشی نیویورک به نفع کودکان بی‌بضاعت حمایت مالی می‌کند، مشغول به فعالیت است. علاوه بر آن، آقای بوریش از سال ۱۹۹۱ متولی مؤسسهٔ بازارهای مالی بوده که سازمانی غیرانتفاعی در زمینهٔ مشارکت در توسعهٔ استانداردها و تقویت ابتکارات و بهترین شیوه‌ها در صنعت خدمات مالی است. از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۳، آقای بوریش به‌عنوان عضو هیئت‌مدیرهٔ چریتیباز، خیریه‌ای مبتکر که از طریق مزایده‌هایی با حضور افراد سرشناس کمک مالی می‌کند، فعالیت کرده‌است. او همچنین به‌عنوان عضو هیئت‌مدیرهٔ انجمن صنعت آتی و به‌عنوان مشاور ویژهٔ هیئت‌مدیرهٔ هیئت تجارت شیکاگو، فعال بوده‌است. اخیراً آقای بوریش به‌عنوان عضو کمیتهٔ مشاورهٔ ریسک بازار کمیسیون معاملات آتی کالا منصوب شده‌است."Youth Board Member – Peter Borish" , "DYCD – Youth Board Members"
شروع فعالیت حرفه‌ای آقای بوریش به سال ۱۹۸۲ برمی‌گردد که در بانک فدرال رزرو نیویورک، معاملات آتی ارز و اختیارات معامله را زیرنظر داشت و این فعالیت تا سال ۱۹۸۵ به طول انجامید."Directors and Officers", "The Institute for Financial Markets", March 11, 2009
در سال ۱۹۸۱، آقای بوریش مدرک کارشناسی را در رشتهٔ اقتصاد از دانشگاه میشیگان دریافت کرد. همچنین در سال ۱۹۸۲، در رشتهٔ سیاست عمومی در مقطع کارشناسی ارشد از دانشگاه میشیگان فارغ‌التحصیل شد.
بوریش عضو هیئت مؤسسان (در کنار پل تودور جونز و گلن دوبلین) بنیاد رابین هود است. این بنیاد سازمانی خیریه است که می‌کوشد مشکلات ناشی از فقر در نیویورک را کاهش دهد."Board of Directors – Peter Borish" "Robin Hood" او همچنین عضو هیئت مؤسسان ریاضی برای آمریکا بوده که سازمانی غیرانتفاعی برای ارتقای آموزش ریاضیات در مدارس عمومی آمریکاست.
وی همچنین نمایندهٔ منصوب شهردار در ادارهٔ جوانان و توسعهٔ جامعهٔ نیویورک است.
او با جولی گیرش ازدواج نمود.
جان آلدام آیزلوود (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
رابرت ابرکرومبی (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
الکساندر جورج وودفورد (؛ ۱۵ ژوئن ۱۷۸۲ – ۲۶ اوت ۱۸۷۰) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جان ویلوبی وینترتون (؛ ۱۳ آوریل ۱۸۹۸ – ۱۴ دسامبر ۱۹۸۷) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
رابرت وودز بلیس (Robert Woods Bliss) (زادهٔ ۵ اوت ۱۸۷۵ – درگذشتهٔ ۱۹ آوریل ۱۹۶۲)، دیپلمات، مجموعه‌دار آثار هنری و نوع‌دوست آمریکایی بود. او یکی از بنیان‌گذاران کتابخانه و مجموعهٔ پژوهشی دامبارتن اوکس در واشینگتن بوده‌است.
بلیس در سنت لوئیس، میزوری در ۵ اوت ۱۸۷۵ چشم به جهان گشود. پدرش، ویلیام هنری بلیس (زادهٔ ۱۸۴۴ – درگذشتهٔ ۱۹۳۲) دادستان ایالات متحده آمریکا و مادرش، آنا لوئیزا وودز بلیس (زادهٔ ۱۸۵۰) بودند. او یک خواهر به نام آنی لوئیز بلیس وارن (زادهٔ ۱۸۷۸ – درگذشتهٔ ۱۹۶۴) نیز داشت. پدرش در سال ۱۸۹۴ دوباره ازدواج کرد و او فرزندخواندهٔ آنا دوریندا بلکسلی بارنز بلیس (زادهٔ ۱۸۵۱ – درگذشتهٔ ۱۹۳۵) شد. بلیس همچنین پس از ازدواج مجدد پدرش برادرخواندهٔ کورا فانی بارنز (زادهٔ ۱۸۵۸ – درگذشتهٔ ۱۹۱۱) و میلدرد بارنز (زادهٔ ۱۸۷۹ – درگذشتهٔ ۱۹۶۹) شد. او در سال‌های ۱۸۹۴ و ۱۸۹۵ در مدرسهٔ خصوصی جی.پی. هاپکینز در بوستون درس خواند و مدرک کارشناسی هنر خود را در سال ۱۹۰۰ از کالج هاروارد دریافت کرد. در کالج عضو باشگاه جغدها (هاروارد) بود. بلیس در سال ۱۹۰۸ با میلدرد ازدواج کرد.