moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بقمچ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان چناران در استان خراسان رضوی ایران است. این واژه در اصل «بق مج» و به معنای عبادتگاه کوهستانی زرتشتیان است که با توجه به همجواری با روستای آتشگاه و همچنین وجود شواهد بسیار، منطقهٔ فوق دارای دیرینگی و تاریخ غنی است که نیاز به تحقیق و تفحص بسیار دارد.
از دیدنی‌های روستا کوچه‌های دالان‌شکل سنگی است که نواحی مختلف روستا را به هم وصل می‌کنند.
این روستا در دهستان بقمچ قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۷۷۷ نفر (۵۲۹ خانوار) بوده‌است.
عباس آقایی (۱۱ شهریور ۱۳۵۶ در سراب) بازیکن بازنشسته و مربی فوتبال اهل ایران است.
او در فصل ۸۶–۸۷ از تیم پاس تهران به پرسپولیس پیوست و توانست همراه با این تیم به عنوان قهرمانی لیگ برتر فوتبال ایران دست یابد.
قهرمانی لیگ برتر فوتبال ایران با تیم پرسپولیس
شهرستان کِرْنْ (به انگلیسی "Kern County") در جنوب دره مرکزی در ایالت کالیفرنیا در آمریکا واقع شده‌است. در سال ۱۸۶۶ بنا شده‌است و در شرق از دامنهٔ جنوبی بخش شرقی رشته‌کوه‌های سیرا نوادا تا صحرای موهاوی کشیده شده‌است و بخش‌هایی از دره‌های ایندینز ولز و آنتلوپ را شامل می‌شود و دارای مساحتی بزرگ‌تر از ایالت کنتیکت می‌باشد. مطابق با سرشماری سال ۲۰۰۰ جمعیت آن معادل ۶۶۱٬۶۴۵ نفر می‌باشد. بخشداری آن بیکرزفیلد می‌باشد. (از سال ۱۸۷۴)
این شهرستان دارای پشتوانه کشاورزی بزرگی می‌باشد و تولیدکننده بزرگ نفت، گاز طبیعی، نیروهای هیدرو-الکتریکی، نیروهای توربین-بادی و نیروهای وابسته به حرارت مرکزی زمین (ژئوترمال) می‌باشد. از سال ۲۰۰۴ کرن بزرگترین شهرستان تولیدکنندهٔ نفت در کالیفرنیا می‌باشد. بیش از یک دهم نفت آمریکا در این شهرستان تولید می‌شود و سه تا از پنج منطقهٔ بزرگ نفتی ایالت متحده در این شهرستان قراردارد. همچنین کرن دارای ثروت‌های معدنی مانند طلا، بوریت و کرنیت می‌باشد.
پارک ملی تاریخی فرهنگ چاکو از یادبود سرخ‌پوستان و میراث فرهنگی ایالات متحده آمریکا در نیومکزیکو است.
سرخ‌پوستان و مردمان باستانی پوئبلو سازنده این بناها در حدود قرن ۹ میلادی بوده‌اند.Chaco Culture National Historical Park-American Southwest-A National Register of Historic Places Travel Itinerary
در سال ۱۹۶۶ میلادی، این مکان بعنوان یک میراث فرهنگی ملی آمریکا ثبت گردید، و در سال ۱۹۸۷ بعنوان یک میراث جهانی یونسکو نیز به ثبت رسید.
عُزّیٰ یا الغزی از بت‌های عرب‌های پیش از اسلام است. ظالم بن اسعد، نخستین کسی از عرب بوده‌است که بت عزی را پرستیده‌است. محل نگهداری در وادی نخله میان طائف و مکه می‌بوده‌است. پرستندگان عزی، خود را "عبدالعزّی" می‌نامیدند که به معنی بندهٔ عزی است. عزی از بزرگ‌ترین بت‌ها نزد قریش شمرده می‌شد. عرب‌ها سه بت لات، مَنات و عزی را "بنات‌الله الثلاثة" یعنی سه دختر الله می‌نامیدند و آن سه را شفیعان خود نزد خدا می‌دانستند. قبیلهٔ قریش برای پرستش عزی در حراض پرستشگاهی مانند کعبه ساخته بودند که به آن سقام می‌گفتند. در قرآن، نام عزی در کنار دو بت مهم دیگر عرب آمده‌است.قرآن، نجم ۱۹ خالد پسر ولید، به دستور محمد، این بت را شکست.
بیان به انگلیسی Rhetoric ، «خطابه»، یا «ریطوریقا» (لاتین: Ars Rhetorica از اصل یونانی: Τέχνης Ρητορικής، Technēs Rhtorikēs) در لغت به معنی پیدا و آشکار شدن است و در اصطلاح ادبی مجموعه علومی است که به وسیلهٔ آنها می‌توان معنای واحدی را به راه‌های گوناگون بیان کرد. علم بیان به همراه معانی، بدیع، عروض و قافیه مجموعهٔ علوم بلاغی را در زبان و ادبیات فارسی تشکیل می‌دهد. بیان را همچون دیگر دانش‌ها می‌توان از دو دیدگاه مورد بحث و بررسی قرار داد:
موضوع‌های علم بیان، عبارت است از:
قلعه جمشیدی از آثار باستانی شهر نیم‌ور واقع در استان مرکزی است که به قلعه گبری نیز معروف است. از آثار دوره ساسانی محسوب می‌شود.
تاریخ‌نگاران قدمت این بنای باستانی را به زمان پادشاهی جمشید نسبت داده‌اند.
این قلعه، دارای خندق و دروازه چوبی مجهز به ابزارهای ضد حریق بوده‌است و راه‌های پنهانی، آن را به خارج وصل می‌کرده. بالای دروازه قلعه، تالاری بوده که ۲۰ نفر می‌توانسته‌اند در آنجا تیراندازی کنند. در داخل این قلعه کانال‌های زیر زمینی وجود داشته که به زمین‌های زراعی اطراف شهر منتهی می‌شده‌است.
گفته شده آزادخان افغانی در حمله‌ای که به این شهر داشته، نتوانسته به این قلعه نفوذ کند و مردم این شهر در اینجا سنگر گرفته بودند. این محاصره مدت‌ها ادامه یافت و هیچ‌کس قادر به نفوذ به داخل قلعه نشده‌است. اهالی شهر در زمان محاصره به صورت محرمانه از کانال‌های زیر زمینی بیرون رفته و آذوقه به داخل قلعه حمل می‌کرده‌اند.
متأسفانه این قلعه در حال تخریب است. از این قلعه هنوز نبشی و بخشی از دیواره جنوبی و شرقی باقی مانده که آن هم رو به ویرانی است.
آزَر نامی‌است که در قرآن به نام عمو یا پدر ابراهیم آمده‌است. مفسران شیعه و سنی دربارهٔ آزر اختلاف‌نظر دارند.
بیشتر مفسران شیعه، آزر را، نه پدر ابراهیم، بلکه عموی او شمرده‌اند. همچنین در برخی روایات، نام پدر ابراهیم را مانند تورات، تارح دانسته‌اند. قرآن از بت‌پرستی و بت‌تراشی آزر سخن گفته‌است و ابراهیم در چندین جای قرآن با او مجادله کرده‌است.قرآن ۶:۷۴؛ ۱۹:۴۱؛ ۲۱:۵۱؛ ۲۶:۶۹؛ ۶۰:۱۱؛ ۳۷:۸۷؛ ۴۳:۲۶ مفسران شیعه، معمولاً کلمه "أب" را در این آیات قرآن، پرورش‌دهنده معنا کرده‌اند. دلیل این که این مفسران، آزر یاد شده در قرآن را عمو یا پدربزرگ مادری ابراهیم دانسته‌اند، روایتی‌است که بر اساس آن پدران محمد تا آدم، همگی یکتاپرست بوده‌اند؛ چون ابراهیم نیز در بین نیاکان محمد است و پدر او هم در نسب‌نامه محمد قرار می‌گیرد، به همین دلیل آزر را مشرک و تارح را یکتاپرست دانسته‌اند.این روایت را بسیاری از مفسران شیعه و اهل تسنن مانند مرحوم طبرسی در مجمع البیان و نیشابوری در تفسیر غرائب القرآن و فخر رازی در تفسیر کبیر و آلوسی در تفسیر روح المعانی نقل کرده‌اند. مفسران و مترجمان معاصر قرآن از شیعیان نیز، چنین تعبیری را پذیرفته‌اند. در قصص قرآن، آزر جد مادری ابراهیم دانسته شده‌است.قصص قرآن، ص ۸۴ علی شریعتی، روایات مربوط به تارح را بی‌اساس دانسته و آزر را پدر ابراهیم پنداشته‌است.چه باید کرد، ص ۱۰۸ البته چنین تفسیری ویژه شیعیان نیست و در برخی کتب اهل‌سنت نیز دیده شده‌است.
فخر رازی در تفسیر کبیر، سخن کسانی را که گفته‌اند آزر پدر ابراهیم نبوده، رد کرده و گفته‌است سخن ایشان بر اخبار یهود مستند است. محمد بن جریر طبری در تفسیر تبیان، آزر را پدر ابراهیم دانسته و به گفته محمد بن اسحاق صاحب کتاب المغازی استناد کرده‌است.تفسیر تبیان، ج۷، ص ۱۰۹
بنا به گفته تورات و تفاسیر آن، مانند میدراش رباه، که منبع برخی روایات اسلامی شمرده می‌شود، نام پدر ابراهیم تارح است. میدراش رباه و همچنین کتاب هاگادا به بت‌پرست بودن تارح و مخالفت او با ابراهیم اشاره کرده‌است؛ وی دو پسر به نام‌های ابراهیم و هاران داشت که هر دو به دستور نمرود کشته شدند؛ تارح در کلمه به معنی دوره‌گرد است که بنا به هکده، به دلیل سفرهای بسیارش به او تارح می‌گفته‌اند.
در این که تارح در تورات، چگونه در قرآن به آزر تبدیل شده‌است؛ نظریات مختلفی وجود دارد. برخی، آزر را نامی فارسی دانسته‌اند که چون ابراهیم بر اساس روایات، در بابل می‌زیسته؛ این نام بابلی یا آریایی بوده‌است. چنین گفته‌ای در کتاب لسان‌العرب و المعرب و بیشتر کتاب‌های مفردات و لغت تأیید شده‌است. محمد خزائلی در اعلام قرآن، نام آزر را برگرفته از آذر فارسی و ابراهیم را برگرفته از بهرام فارسی دانسته‌است.اعلام قرآن، ص ۴۰ برخی دیگر گفته‌اند که یکی از مورخین یونانی به نام یوس‌بیوس در کتاب خود آربوکریب، نام پدر ابراهیم را "ئاسر" خوانده و در قرآن، این کلمه به عربی تبدیل شده؛ و نام پدر ابراهیم آزر که شبیه کلمه ئاسر بوده، آورده شده‌است.ینابیع‌الإسلام ص ۵۷
با ضمیمه کردن این دو دسته روایات ثابت می‌شود اجداد پیامبر از جمله (پدر ابراهیم) حتماً موحد بوده‌اند.مسالک الحنفاء صفحه ۱۷ (بنا به نقل پاورقی بحار الانوار طبع جدید جلد ۱۵ صفحه ۱۱۸ به بعد).
میل میلونه باقیماندهٔ بنایی عجیب در شهرستان محلات که احتمالاً باقیماندهٔ یک بنای سنگی بسیار عظیم و باستانی است که از سنگ و ساروج ساخته شده‌است. برخی معتقدند این بنا برج مراقبتی برای قلعه جمشیدی بوده‌است. اما بعضی نیز آن را بقایای آتشکده‌ای به نام ورنه می‌دانند.Mil Milooneh Fire Temple
این بنا ۸ متر ارتفاع دارد. ساختمان مربوط به میل میلونه، ۴ نبش داشته و زمینی به اندازه ۴ جریب که تقریباً برابر ۳۲۰۰ مترمربع است، داخل این نبش‌ها قرار می‌گرفته‌است.میل میلونه بقایای ساختمانی است که کتاب «تاریخ قم» نیز از آن یاد شده‌است؛
این اثر تاریخی در سال ۱۳۸۶ توسط سازمان میراث فرهنگی با شماره ۱۹۶۸۵ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.
هرمان جولیوس اوبرت (زاده ۲۵ ژوئن ۱۸۹۴ – درگذشته ۲۸ دسامبر ۱۹۸۹) یکی از پیشگامان و تئوریسین‌های بزرگ تاریخ عصر فضا به‌شمار می‌رود. او به همراه تسیولکوفسکی و گُدارد پدران دانش و مهندسی موشک‌های پرتابگر به حساب می‌آیند. اوبرت در جوانی نظرات و تحقیقات خود را به صورت چند کتاب منتشر کرد و در زمان جنگ جهانی دوم به‌طور مداوم در مراکز تحقیقات موشکی آلمان نازی به کار مشغول بود. بعد از جنگ، آمریکایی‌ها و سایر متحدان غربی آنها از دانش اوبرت و همکارانش استفاده زیادی کردند.
هرمان جولیوس اوبرت در ۲۵ ژوئن ۱۸۹۴ در شهر هرمشتات ترانسیلوانیای رومانی، متولد شد.ویکی‌پدیای انگلیسی اصالت او مجاری-اتریشی بود، اما بیشتر عمر خود را در آلمان و رومانی گذراند. اوبرت به علوم موشکی بسیار علاقه‌مند بود و این علاقه از سن ۱۱ سالگی در او به‌وجود آمد. مادر وی برای تشویق اوبرت، کتاب «از زمین تا ماه» نوشته ژول ورن را به او هدیه داد. هرمان این کتاب را چندین بار مطالعه نمود و علاقه زیادی به آن پیدا کرد. این کتاب در واقع اولین جرقه را برای شروع فعالیت او دربارهٔ علوم موشکی ایجاد کرد.
مطالعه کتاب مذکور و دیگر کتاب‌های مربوط به علوم موشکی در سال‌های بعد، اوبرت را به تحقیق و بررسی در خصوص جنبه‌های فنی این علم تشویق نمود. او علاقه زیادی به سفرهای فضایی داشت.
در سن ۱۴ سالگی (۱۹۰۸) اوبرت موفق به ساخت یک راکت مدل کوچک دارای مخزن پیشران مایع داشت. البته او این کار را با امکانات و منابع بسیار محدودی انجام داد و حتی منابع لازم جهت آزمایش وسیله خود را در اختیار نداشت. او سعی می‌کرد تا به مطالعه در زمینه‌های مختلفِ علاقه‌مندی خود، به‌خصوص ریاضیات بپردازد، زیرا می‌دانست برای پیشرفت در این راه به آنها نیاز دارد.
در همان اوان، اوبرت به این نتیجه رسید که اگر نیروی پیشرانه راکت مدل ساخت خود را به طرز مناسبی تأمین کند، موفق به پرواز خواهد شد. در ضمن دریافت که باید پیشران (یا سوخت) بیشتری به راکت بدهد که این امر باعث افزایش وزن می‌شد. یعنی هرچه پیشران بیشتر می‌شد، وزن راکت هم افزایش می‌یافت که این خود یک مشکل به حساب می‌آمد.Hermann Oberth: Father of Space Travel
اوبرت به این می‌اندیشید که چرا نباید هنگامی‌که مقدار زیادی از پیشران مصرف شد، از شرّ محفظه خالی آن رها شد؟ این فکر همان ایده جدایش و چند مرحله‌ای کردن راکت‌ها بود که در دوران نوجوانی به ذهن اوبرت خطور کرد. استفاده از این طرح از آن جهت مهم بود که در مراحل مختلف وزن موشک را کم می‌کرد و به همین دلیل پارامترهای پروازی موشک تا حدود زیادی می‌توانست بهبود پیدا کند.
هرمان معتقد بود برای توسعه و موفقیت در پیاده‌سازی ایده‌اش می‌بایست خارج از فرمول‌های ریاضی عمل کند. البته در نهایت هرمان با استفاده از فرضیات خود و مدل‌های کوچک و بزرگ به این نتیجه رسید که می‌تواند به نوعی کارایی راکت را افزایش دهد؛ بنابراین می‌توان هرمان اوبرت را یکی از پایه‌گذاران ایده جدایش در موشک‌ها و پرتابگرهای چندمرحله‌ای دانست.
در سال ۱۹۱۲ (۱۸ سالگی) اوبرت در دانشگاه مونیخ ثبت‌نام کرد و در رشته پزشکی مشغول به تحصیل شد. بورسیه تحصیلی وی در دست اقدام بود که با شروع جنگ جهانی اول در تحصیل او وقفه ایجاد شد؛ بنابراین اوبرت نیز مانند بسیاری دیگر، به صورت غیرمستقیم وارد جنگ شد و در واحدهای پزشکی به انجام وظیفه پرداخت.M.E.A. - Hermann Oberth
بعد از جنگ، هرمان به این نتیجه رسید که به صورت ناخواسته و بدون تمایل کامل وارد علوم پزشکی شده‌است. او در سال ۱۹۱۸ با ماتیلدا هامل، کسی که به او در انجام کارهایش کمک می‌نمود و به فعالیت‌های اوبرت اعتقاد راسخ داشت، ازدواج کرد. او در ۱۹۱۹ مجدداً به آلمان بازگشت و ابتدا در دانشگاه مونیخ و سپس در گوتینگن در رشته فیزیک مشغول به تحصیل شد.
از جمله مهم‌ترین مراکز موشکی که اوبرت در آنجا مشغول بوده، می‌توان به «وی‌اف‌آر»، انجمن پرواز فضایی آلمان، اشاره کرد. اوبرت در سال ۱۹۲۰ ضمن فعالیت در این مرکز، به همکاری با افراد محقق و علاقه‌مندی چون ورنر فون‌براون پرداخت.
در سال ۱۹۲۲ (۲۸ سالگی) رساله دکترای او که در مورد علوم موشکی (پرواز راکت‌ها) بود با بهانه تخیلی، ایده‌آلیستی و رؤیایی بودن مورد پذیرش قرار نگرفت، ولی این امر اوبرت را هیچ‌گاه مأیوس نساخت و او تحقیقات خود را در زمینه مورد علاقه‌اش به صورت خصوصی ادامه داد. وی هرگز به تهیه یک رساله جدید و گرفتن مدرک دکترای خود نیندیشید البته رساله مذکور به او در جهت تهیه و آماده شدن اولین کتابش کمک زیادی نمود. او بعدها در مورد تمایلاتش توضیحاتی را ارائه داد و در یادداشت‌های خود چنین نوشت: «من از نوشتن رساله‌ای دیگر خودداری کردم و به خود گفتم: مهم نیست. من ثابت خواهم کرد که می‌توانم بدون اینکه عنوان دکتر در کنار نامم قرار گیرد، از تعدادی از آنها (منتقدان رساله‌ام) دانشمند بزرگتری شوم». او از نظام آموزشی آلمان به شدت انتقاد کرد و وضعیت آن را به اتومبیلی تشبیه نمود که چراغ‌های عقب آن بسیار درخشان و پرنور، اما جلوی آن فاقد چراغ‌های روشن است. البته رساله اوبرت سرانجام توسط پروفسور آگوستین مایر از دانشگاه بابس-بولیای رومانی پذیرفته شد و او درجه دکتری را از این استاد دریافت کرد.
در سال ۱۹۲۳ (۲۹ سالگی)، اوبرت موفق به انتشار کتاب ۹۲ صفحه‌ای «با راکت در فضای بین سیارات» شد. این کتاب که برگرفته از همان رساله دکترای او بود باعث شهرت وی شد. اگرچه رساله وی در خصوص موارد فنی کمتر بحث کرده بود، ولی به واسطه تدریس او در مراکز مربوط (به خصوص در آلمان) به امور فضایی، کتابش به کمک همین مراکز انتشار یافت. تئوری‌های ارائه شده در کتاب اوبرت بسیار ارزشمند بودند. این کتاب به واسطه تئوری‌هایش در سراسر مراکز موشکی آلمان مورد توجه قرار گرفت و این امر باعث شد تا کتاب او به چندین زبان دیگر نیز ترجمه شده و پس از مدتی مطالب آن به‌طور عملی در وسایل پرنده فضایی به کار گرفته شوند.
امتداد این کتاب و سایر فعالیت‌های هرمان اوبرت در زمینه موشک، در سال ۱۹۲۹ به چاپ کتابی ۴۲۹ صفحه‌ای با عنوان «مقدماتی برای انجام سفر فضایی» منتج شد که یکی از موفقیت‌های بین‌المللی او به حساب می‌آمد و از اهمیت علمی فوق‌العاده‌ای برخوردار بود. اوبرت که چند سال قبل از انتشار این کتاب (سال ۱۹۲۵)، با کنستانتین تسیلکوفسکی و ایده‌ها و تئوری‌هایش آشنا شده بود، از دانش و تجربه او نیز در تدوین این کتاب جدید استفاده کرد. در این کتاب، تئوری ریاضی مربوط به علوم موشکی به‌خصوص در زمینه‌های علوم الکترونیک و پیشرانش راکتی تشریح شده بود. این کتاب امکان طراحی و ساخت یک راکت را فراهم می‌آورد و همچنین توان بالقوه انسان برای دستیابی به ایستگاه‌های فضایی و سفر به کرات دیگر را مورد بررسی قرار می‌داد. کتاب جدید اوبرت از طرف اسنالت، پیشکسوت در علوم راکتی فرانسه، «کتاب مقدس فضانوردی علمی» خوانده شد و مورد تشویق مالی ده هزار فرانکی قرارگرفت که اوبرت از این پول برای توسعه فعالیت‌ها و تحقیقاتش استفاده کرد.
فریتز لانگ، سازنده فیلم‌های صامت پس از مطالعه کتاب اوبرت تصمیم گرفت فیلمی داستانی در مورد سفر فضایی بسازد و سرانجام فیلم «دختری در فضا» را در سال ۱۹۲۹ به روی پرده سینما برد. این فیلم اولین محصول تاریخ سینما بود که تصاویری مجازی از محیط فضا را به تصویر می‌کشید. سازنده فیلم مذکور از آنجایی که می‌خواست محصولش از نظر فنی و علمی بی‌نقص باشد، تصمیم به دعوت از اوبرت به عنوان مشاور علمی در فیلم خود گرفت. در سناریوی انتخاب شده، اوبرت و لانگ به کمک یکدیگر موفق به ساخت یک ماکت فضاپیما شدند که خیلی واقعی به نظر می‌آمد. در جریان تهیه این فیلم چشم چپ اوبرت ضربه دید که برای او بسیار ناراحت‌کننده بود اما خللی در راه تحقیقات و علاقه‌مندی‌اش ایجاد نکرد.
همان‌گونه که ذکر شد، اوبرت در مرکز موشکی انجمن پرواز فضایی آلمان با ورنر فون‌براون همکار بود. کسی که خود در آینده از پیشگامان، محققان و مهندسان بزرگ موشکی جهان برای دولت آلمان نازی و سپس ایالات متحده شد.
اوبرت و فون‌براون با همدیگر مشغول تحقیق بر روی موشک شدند که این فعالیت به طراحی و ساخت موشک «وی۲» آلمان در اواخر جنگ جهانی دوم منتج شد. اوبرت در سال ۱۹۲۹ با موفقیت یک راکت پیشران مایع آزمایشی ساخت که «کگلدوس» نام گرفت.
در سال ۱۹۳۸ خانواده وی از رومانی به آلمان عزیمت نمودند و سرانجام در منطقه [پینیموند] مستقر شدند. اوبرت در آنجا به کمک همکارش، فون‌براون، مشغول ساخت اولین راکت عملیاتی جهان برای آلمان نازی شد. در سال ۱۹۴۱، او و فون‌براون رسماً پروژه وی۲ را آغاز کردند که البته اوبرت در این پروژه هرگز جایگاه رسمی مناسبی پیدا نکرد.
اوبرت همچنین در مرکزی به نام واساگ بر روی راکت‌های پیشران جامد دفاع هوایی کار می‌کرد. او در زمان آلمان نازی به دریافت نشان نیز مفتخر شد.
او در اواخر جنگ خانواده خود را به فیوچ در نزدیکی نورنبرگ منتقل کرد. در پایان جنگ جهانی دوم، اوبرت به همراه سایر دانشمندان و مهندسان موشکی آلمانی به اسارت نیروهای آمریکایی درآمد و مورد بازجویی قرار گرفت، اما سرانجام آزاد شد و در آلمان غربی سکونت گزید. او چهار فرزند داشت که یک پسرش در جنگ جهانی دوم کشته شد و یک دخترش نیز در اثر انفجار یک کپسول اکسیژن مایع در محل کار او جان خود را از دست داد.
اوبرت در سال ۱۹۴۸ (۵۴ سالگی) به عنوان مشاور مستقل و نویسنده در سوئیس مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۰ همان فعالیتی که در واساگ برای آلمان نازی انجام می‌داد را این‌بار در خدمت نیروی دریایی ایتالیا کامل کرد. در همین ایام، نظراتی را در مورد اشیای پرنده ناشناس ارائه نمود. او از طرفداران نظریه سفر موجودات فضایی به زمین بود. وی در سال ۱۹۵۳ به فیوچ بازگشت و در آنجا کتاب جدید خود تحت عنوان «انسان در فضا» را که در آن ایده‌هایی را برای تلسکوپ‌های بازتابی فضایی، ایستگاه‌های فضایی، فضاپیمای الکتریکی و لباس‌های فضایی ارائه می‌داد، منتشر ساخت.
در سال ۱۹۵۵، فون‌براون، رئیس پروژه موشک‌های بالستیک ایالات متحده، از او برای همکاری دعوت نمود. وی دعوت فون‌براون را پذیرفت و تا سال ۱۹۵۸، با او بر روی موشک‌های بالستیک کار کرد. سپس اوبرت مجدداً به شهر فیوچ آلمان بازگشت و ایده‌هایش را در مورد ساخت یک کاوشگر کره ماه و برخی مطالب و موضوعات هوافضایی دیگر تحت عنوان کتاب «توسعه فناوری فضایی در دهه آینده» به رشته تحریر درآورد. در سال ۱۹۶۰ به عنوان مشاور فنی در جهت توسعه و تکمیل موشک پرتابگر اطلس در ایالات متحده استخدام شد. وی در سال ۱۹۶۲ و در سن ۶۸ سالگی بازنشسته شد. اوبرت از آنجایی که یکی از پیشگامان عصر فضا بود، در ژوئیه ۱۹۶۹ جهت مشاهده پرتاب موشک حامل ساترن-۵ که فضاپیمای آپولو-۱۱ را به سمت ماه پرتاب می‌کرد، به ایالات متحده دعوت شد.
اوبرت سرانجام در ۲۸ دسامبر ۱۹۸۹، در سن ۹۵ سالگی، در بیمارستانی در نورنبرگ آلمان درگذشت. این دانشمند بزرگ در حالی از دنیا رفت که کمک عظیمی به علوم موشکی، پرواز فضاپیماها و کشفیات فضایی در قرن بیستم نمود. هرمان اوبرت مجارستانی ، کنستانتین تسیولکوفسکی روسی و رابرت گدارد آمریکایی را در واقع می‌توان پیشکسوتان و پایه‌گذاران کشفیات علوم موشکی و فضانوردی به حساب آورد. جالب توجه‌است که اگرچه این سه نفر به بخشی از نتایج علوم موشکی و موارد مربوط به جاذبه زمین دست یافتند، اما بخش بزرگی از این امور را فقط با اتکا بر کارهای علمی مستقل خود به ثمر رساندند.علی خشنود قدیم، «آشنایی با پیشگامان فضا»، ماهنامه صنایع هوافضا، پیش‌شماره پنجم، آبان ۸۳
ارزش تحقیقات اوبرت برای همیشه جاودان خواهد ماند. در حال حاضر، موزه‌ای به نام او در فیوچ آلمان، در نزدیکی نورنبرگ، تأسیس شده و کلیه آثار، عقاید و کارهای علمی وی در آنجا به نمایش عموم گذاشته شده‌است. انجمنی نیز به نام او بنیان نهاده شده‌است که تعداد زیادی از دانشمندان، محققان و ستاره شناسان دنیا عضو آن هستند. دهانه‌ای در کره ماه نیز به نام اوبرت نامگذاری شد. او معتقد بود انسان باید در سراسر زندگی دارای هدف باشد و هدفمند زندگی کند.
بر روی سنگ قبر هرمان جولیوس اوبرت چنین نوشته شده‌است: «درود بر کسانی که تشنه و گرسنه عدالتند».David Baker, "The Rocket", New Cavendish Books, London, First Edition, 1978
مایع ظرفشویی مایعی شوینده است که برای شستن ظروف از آن استفاده می‌شود. این ماده کف زاست که برای زدودن چربی و اضافات مواد غذایی از روی ظروف طراحی شده‌است.
مواد شوینده شستشو برای ماشین‌های ظرفشویی به صورت کارتریج، ژل، مایعات، پک‌ها، پودر و قرص‌های مختلف تولید و به بازار عرضه می‌شوند. هر مایع شستشو دهنده ممکن است شامل سفید کننده، آنزیم‌ها یا مواد شستشو باشد.
برخی از مواد شوینده شستشوی ظروف خانگی ممکن است از مواد غذایی مانند بوراکس، روغن اسانس، روغن اوکالیپتوس و صابون نوار رنده شده‌استفاده کنند.
نوع دیگری از آن وجود دارد که برای شستن ظروف درون ماشین ظرف‌شویی ساخته می‌شود. از نظر شیمیائی مایع ظرفشوئی از ترکیب یک سری مواد اصلی پاک‌کننده تحت عنوان سورفاکتانت و دیگر مواد افزودنی جهت ایجاد کیفیت و بعضی خصوصیات مختلف مثل نرم‌کنندگی و عطر تشکیل شده‌است. سورفاکتانتها خود بر اساس نوع ترکیب شیمیایی به نوع آنیونی و کاتیونی و غیر یونی تقسیم می‌شوند.
مواد شوینده دستی از سورفاکتانت استفاده می‌کنند تا نقش اصلی را در تمیز کردن بازی کند. با استفاده از این مواد تنش سطحی کاهش می‌یابد.
افزایش حلالیت مخلوط‌های سورفکتانت مدرن، به آب اجازه می‌دهد تا قدرت پاک‌کنندگی مضاعفی پیدا کنند و از این مایع ظرفشویی در ماشین ظرفشویی نیز بتوان استفاده کرد.
با این حال، اکثر مردم همچنین ظروف را با آب خالص شستشو می‌کنند تا مطمئن شوند که از هر گونه باقی ماندهٔ صابون که می‌تواند طعم غذا را تحت تأثیر قرار دهد خلاص می‌شوند.
مایع شستشو می‌تواند باعث التهاب پوست و ایجاد اگزما دست شود، مخصوصاً برای افرادی که دارای «حساسیت پوستی» هستند.
به این افراد معمولاً توصیه می‌شود که در حین استفاده از مایع ظرفشویی از دستکش استفاده کنند.
از گذشته تا کنون انواع مختلفی ماده شوینده برای شستن ظرف‌ها ساخته و در مصرف همگان قرار گرفته‌است. مایع، قرص، ژل و پودر از انواع مواد شوینده برای ظرف می‌باشند. هر مایع ظرفشویی ممکن است حاوی آنزیم، مواد سفید کننده، اسانس و روغن اکالیپتوس باشد. برخی از این مواد شوینده برای استفاده با دست و برخی جهت استفاده در ماشین ظرفشویی هستند.
بیتا فرهی (زادهٔ ، تهران) بازیگر اهل ایران است.
او فارغ‌التحصیل رشته هنر از مدرسه هنر جان پاورس آمریکا در سال ۱۳۵۹ است. برای بازی در هامون توسط ناصر چشم‌آذر به مهرجویی معرفی شده و به سرعت مورد پسند او برای بازی در نقش مهشید قرار گرفت. این گونه بود که کار خود را در سال ۱۳۶۸ با بازی در فیلم هامون به کارگردانی داریوش مهرجویی آغاز نمود و در سال‌های بعدی فعالیت خود را با کارگردانان بزرگی چون احمدرضا درویش، بهمن فرمان آرا، مسعود کیمیایی و رخشان بنی اعتماد ادامه داد.
در سال ۱۳۹۶ در برنامه دورهمی به کارگردانی مهران مدیری و همچنین در برنامه خندوانه به کارگردانی رامبد جوان به عنوان مهمان شرکت کرد.
بیتا به دو زبان فرانسه و انگلیسی مسلط است. یک فرزند دختر دارد که در فرانسه زندگی میکند.https://www.filimo.com/crew/Bita-Farrahi
توران مهرزاد (زاده ۱۳۰۹) بازیگر پیش‌کسوت تئاتر، دوبلور و گوینده رادیو، اهل ایران است.
با نام اصلی "فاطمه بزرگمهری راد"، سال ۱۳۰۹ در تهران متولد شد و خواهر ایران بزرگمهری راد (دوبلور) می‌باشد. او فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۲۳ در عرصه تئاتر زیرنظر عبدالحسین نوشین آغاز کرد و از بازیگران اصلی گروه نوشین در تئاتر فردوسی و تئاتر سعدی بوده‌است. وی بازی در نمایش‌های رادیویی را از سال ۱۳۳۵، فعالیت در دوبله را از سال ۱۳۳۸، بازی در سینما را از سال ۱۳۴۷ با فیلم "تنگه اژدها" به کارگردانی سیامک یاسمی و بازی در تلویزیون را از سال ۱۳۵۲ آغاز کرد. او اولین گویندهٔ زنی بود که در رادیو دعای صبحگاهی خوانده است.
گویندگی به‌جای سوزان هیوارد، سوفیا لورن، جینا لولوبریجیدا و لورن باکال. گویندگی در فیلم‌های «دزدان کافه علی بابا»، «محکوم فراری»، «عشق‌های گذشته»، «پلکان مارپیچ» (دوروتی مک‌گوایر)، «فردا گریه می‌کنم» (جو وان فلیت)، «پروفسور کم حافظه»، «لوکرس بورژیا»، «اسپارتاکوس» (هلنا)، «اشکها و لبخندها»، «کلئوپاترا»، «کتاب آفرینش»، «در ایتالیا اتفاق افتاد» (اولیویا دی هاویلند)، «قهرمان» (لولا آلبرایت)، «دلهره» (لی‌لی رضوانی)، «گنج قارون» (ملیحه نظری)، و… فعالیت در دوبله تا ۱۳۴۵ و بعد از آن به‌صورت پراکنده برای نقش‌های خودش در برخی از فیلم‌هایش حرف زده‌است.تاریخچه کامل دوبله به فارسی در ایران، احمد ژیرافر، انتشارات کتاب کوله پشتی
حسن پورشیرازی (زادهٔ ۱۳۳۶) بازیگر و کارگردان سینما و تلویزیون اهل ایران است. وی فارغ‌التحصیل رشتهٔ بازیگری و کارگردانی بوده و دارای مدرک لیسانس تئاتر است.
پورشیرازی فعالیت سینمایی‌اش را با فیلم صف (۱۳۶۳ - علی‌اصغر عسگریان) به‌عنوان بازیگر و با فیلم بازی بزرگان (۱۳۶۹ - کامبوزیا پرتوی) به‌عنوان برنامه‌ریز و دستیار کارگردان آغاز کرد.
در سال ۱۳۸۸ در ششمین جشنوارهٔ فیلم دوبی، حسن پورشیرازی به‌خاطر بازی در فیلم سینمایی «کشتزارهای سپید» به کارگردانی محمد رسول‌اف بهترین بازیگر شناخته شد و جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران را از آن خود کرد.
وی سابقهٔ برنامه‌ریز و دستیاری کارگردان را در کارنامهٔ خود دارد. مهناز افضلی (بازیگر) همسر پورشیرازی است.
بیژن امکانیان (زادهٔ ۲۷ مرداد ۱۳۳۲) تهیه‌کننده و بازیگر است.
فردوس کاویانی کوثرخیزی ( – ) بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر اهل ایران بود. کاویانی دانش‌آموخته سال ۱۳۵۰ رشته بازیگری و کارگردانی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود. وی بازیگری را از سال ۱۳۴۰ در تئاتر آغاز کرد و نخستین حضور خود در سینما را با فیلم "تجاوز" در سال ۱۳۴۹ تجربه کرد.
از مهم‌ترین نقش‌آفرینی‌های وی بازی در مجموعه‌های تلویزیونی "پشت کوه‌های بلند"، "تفنگ سرپر" و "همسران" بود.پشت کوه‌های بلند دنباله روی روزی روزگاری نیست خبرگزاری ایسنا ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ او برای بازی در فیلم‌های "در مسیر تندباد" (۱۳۶۷) و "جنگجوی پیروز" (۱۳۷۷) نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. در ۲۶ تیر ۱۳۹۸ مراسم نکوداشت فردوس کاویانی در حالی در خانه سینمای ایران برگزار شد که او به دلیل کسالت در مراسم حضور نداشت.
فردوس کاویانی در ۴ مهر ۱۳۲۰ در کرمان زاده شد. او پیرو دین زرتشت بود. کاویانی از کودکی به بازیگری علاقه داشت و پس از پایان دورهٔ ابتدایی، به تهران رفت و برای چند سال در فروشگاه پارچه کار کرد. او پس از دریافت دیپلم، در بورسیه‌ای شرکت کرد و به آلمان رفت. کاویانی در رشته شیمی در برلین آموزش دید. اما آن را نیمه‌کاره رها کرد و در سال ۱۳۴۰ به ایران بازگشت. کاویانی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ بازیگری و کارگردانی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود و در سال ۱۳۵۰ از این دانشکده فارغ‌التحصیل شد. او با مهین کاویانی ازدواج کرد و دو فرزند داشت.
فردوس کاویانی در طول دوران کاری خود در نمایش‌هایی همچون "بالماسکه دزدان"، "سلطان مار"، "سهراب و اسب و سنجاقک"، "آهسته با گل سرخ"، "مرگ تصادفی یک آنارشیست" (کارگردان) و "شهر قصه" بازی کرده و یکی از آخرین تجربه‌های حضور او روی صحنه، به نمایش "تانگوی تخم مرغ داغ" به کارگردانی هادی مرزبان در سال ۱۳۹۳ برمی‌گردد. کاویانی حضور پررنگ‌تری در عرصهٔ سینما داشت و نخستین‌بار کار خود را در سال ۱۳۴۹ با فیلم "تجاوز" به کارگردانی حمید مصداقی آغاز کرد. او طی فعالیت در سینما در فیلم‌های برجسته‌ای همچون "اجاره‌نشین‌ها"، "هامون"، "میکس" و "نارنجی‌پوش" از آثار داریوش مهرجویی، "جایی برای زندگی" به کارگردانی محمد بزرگ‌نیا و "ساوالان" به کارگردانی یداللّه صمدی نقش‌آفرینی کرد.
مجموعهٔ دوازده قسمتی "محله برو بیا" (۱۳۶۲) به نویسندگی بیژن بیرنگ از شبکه دو یکی از نخستین مجموعه‌های تلویزیونی کودکانهٔ پس از انقلاب ۱۳۵۷ بود که مورد توجه مخاطبان تلویزیون قرار گرفت. کاویانی یکی از نقش‌های این مجموعه را داشت. موفقیت کار کاویانی با بیژن بیرنگ در دههٔ ۱۳۷۰ با مجموعه تلویزیونی "همسران" (۱۳۷۳) ادامه یافت. کاویانی در این مجموعه تلویزیونی نقش وکیلی به‌نام کمال را بازی کرد که به یکی از به ماندگارترین نقش‌های او تبدیل شد.
کاویانی بیشتر در نقش مکمل فیلم‌ها ظاهر شد. یکی از این نقش‌ها مش مهدی در فیلم "اجاره‌نشین‌ها" (۱۳۶۵) ساختهٔ داریوش مهرجویی بود. در دومین همکاری کاویانی با مهرجویی در فیلم "بانو" او در نقش کرمعلی، سرایدار و باغبان ویلای مریم‌بانو (با بازی بیتا فرهی) ظاهر شد. این فیلم در سال ۱۳۷۰ ساخته شد. اما تا سال ۱۳۷۷ به آن اجازه نمایش در سینماهای ایران داده نشد.
بازی در مجموعه تلویزیونی "آژانس دوستی" یکی دیگر از نقش‌های برجسته و ماندگار کاویانی بود. این مجموعه تلویزیونی شصت قسمتی در سال ۱۳۷۷ از شبکه یک پخش شد. کاویانی در این سریال، نقش اول فردوس تهرانی را داشت
بازیگری کاویانی در در فیلم "سگ‌کشی"، نقطهٔ عطفی در کارنامهٔ هنری او به‌شمار می‌رفت.
او در دههٔ ۱۳۹۰ پیشنهاد بازیگری کمتری می‌گرفت و در سال‌های آخر زندگی خانه‌نشین بود. آخرین حضور سینمایی او، بازی در فیلم "ساکن خانه چوبی" (۱۳۹۱) و آخرین فعالیت او در تئاتر، حضور در نمایش "تانگوی تخم‌مرغ داغ" به کارگردانی هادی مرزبان بود که در سال ۱۳۹۳ که در تالار وحدت اجرا شد.
کاویانی پس از مدت زیادی دوری از محافل هنری، در جشن بازیگران تئاتر در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۶ با چهره‌ای لاغر و دستانی لرزان حضور یافت. وی که با گام‌هایی آرام می‌توانست راه برود و گویا از بیماری پارکینسون و ضعف شدید جسمانی رنج می‌برد، در شرایطی که سخن گفتن برایش سخت به نظر می‌رسید، فقط گفت: «امروز خیلی خوشحالم».
فردوس کاویانی در ۹ مهر ۱۴۰۲ در منزلش در تهران درگذشت. گفته می‌شود که او در سال‌های پایانی زندگی خود مبتلا به بیماری پارکینسون بوده‌است. مراسم خاکسپاری وی در ۱۱ مهر ۱۴۰۲ در خانه هنرمندان ایران برگزار شد و پیکر او در آرامگاه زرتشتیان تهران به خاک سپرده شد.
اصغر سمسارزاده (زاده ۱۵ خرداد ۱۳۱۹)https://www.namava.ir/person-13534-legacy#:~:text=اصغر%20سمسارزاده%20بازیگر%20ایرانی%20است، با%20شما%20نیز%20حضور%20داشت.https://ammaryar.ir/option/اصغر-سمسار-زاده بازیگر تئاتر، رادیو، سینما، تلویزیون اهل ایران است.
اصغر سمسارزاده از سال ۱۳۴۸ با فیلم "آب" بازی در فیلم‌های سینمایی را آغاز کرده‌است اما شهرتش را مدیون سریال مراد برقی، مجموعه تلویزیونی ای با نام اصلی خانه به دوش در ۱۳۵۲، و شخصیت اصغر ترقه است که از او چهره‌ای آشنا و مشهور ساخت.
اصغر سمسارزاده را با نقش‌های کمدی می‌شناسند، اما دوستداران نمایش‌های جدی، حضور او در نمایش‌های مرحوم غلامحسین ساعدی چون پرواربندان و دیکته و زاویه را نیز به خاطر دارند. اصغر سمسارزاده از بازیگران قدیمی تئاتر، سینما و تلویزیون ایران است که فعالیت‌های هنری خود را با گروه تئاتر اسکار آغاز کرد و چند سال بعد به‌طور حرفه‌ای در گروه داود رشیدی که «تئاتر مردم» نام داشت مشغول شد. این بازیگر قدیمی و نام آشنا در فاصله سال‌های ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۶ بیش از ۲۰ فیلم بازی کرد. اما انقلاب و دگرگونی‌های پیش آمده، او را نیز مانند بسیاری به حاشیه راند؛ ولی سمسارزاده ابتدا از طریق حضور در تئاترهای لاله زار و سپس نقش‌های کوچک و بزرگ تلویزیونی و گاه سینمایی کوشید تا در این حیطه فعال باقی بماند. سمسار زاده سالهای پس از انقلاب در برنامه رادیویی صبح جمعه با شما نیز فعالیت داشته‌است.
فتحعلی اویسی فردویی (۲۱ دی ۱۳۲۴ – ۱۳ مهر ۱۴۰۰) بازیگر و کارگردان ایرانی بود. او فارغ‌التحصیل کارگردانی و بازیگری سینما از دانشگاه ایالتی تگزاس در سال ۱۳۵۳ بود و در همان سال به ایران بازگشت و عضو تلویزیون ایران شد. فعالیت سینمایی او با بازی در فیلم "قدغن" از علیرضا داوودنژاد در سال ۱۳۵۷ آغاز شد. اویسی در طول ۴۰ سال فعالیت خود در فیلم‌های گوناگونی نقش‌آفرینی کرد و برای نقش‌های کمدی و دراماتیکش شهرت داشت. او چند فیلم را نیز کارگردانی کرد. او در سال ۱۳۷۱ فیلم "مریم و میتیل" را ساخت و جایزهٔ دیپلم افتخار بهترین فیلمنامه از جشنواره فیلم فجر را دریافت کرد.
اویسی در آثار سینمایی مانند "هی جو" (۱۳۶۷)، "بانو" (۱۳۷۰)، "جهان‌پهلوان تختی" (۱۳۷۶) "مومیایی ۳" (۱۳۷۸) و "کلاهی برای باران" (۱۳۸۵) ایفای نقش کرد. او برای بازی در فیلم‌های "ناخدا خورشید" (۱۳۶۵) و "سرب" (۱۳۶۷) نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد جشنواره فیلم فجر شد.
اویسی مدرک فوق‌لیسانس خود را در رشته بازیگری و کارگردانی سینما از آمریکا گرفت و در سال ۱۳۵۳ به ایران بازگشت. او از سال ۱۳۵۴ عضو «گروه دانش تلویزیون» شد و به فیلم‌سازی و ساخت مستند علمی روی آورد. او نخستین فیلم کوتاه و ۳۵ میلی‌متری خود را در سال ۱۳۵۴ با نام "سه شنبه آخر" ساخت.
اویسی در کنار هنرمندانی مانند غلامحسین لطفی، داریوش ارجمند، و حسین نوری از اندک اعضای مؤسسه هنرمندان پیش‌کسوت بود که در سینما هم سابقه بازیگری و هم سابقه کارگردانی را داشت.
فتحعلی اویسی علاوه بر فعالیت در عرصه سینما، تئاتر و تلویزیون، در خوانندگی نیز فعالیت داشت. قطعه «می‌زند باران به شیشه» از وی به محبوبیت رسید و در سال ۱۳۸۶ به همراه گروه موسیقی «آرپژ» در کاخ سعدآباد به اجرای کنسرت پرداخت.
در سال ۱۳۹۱ اویسی به همراه پسرش آلبوم "خانه دل" را منتشر کرد.
فتحعلی اویسی سه‌شنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۰ به دلیل سکته مغزی در بیمارستان لاله در شهرک غرب تهران درگذشت و در روز چهارشنبه ۱۴ مهر ۱۴۰۰ در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد. در مراسم تشیع جنازه وی جمعی از هنرمندان و اصحاب رسانه از جمله امیر جعفری، رضا بنفشه‌خواه، محمد شیری و علی صالحی شاعر و نویسنده ایرانی، و مدیر عامل خانه سینما منوچهر شاهسواری حضور داشتند.
رضا رویگری (زادهٔ ) بازیگر و خواننده اهل ایران است. او فعالیت حرفه‌ای خود را در اواخر دههٔ ۱۳۴۰ آغاز کرده و در سینما، تلویزیون و تئاتر پرکار بوده‌است. او همچنین خوانندهٔ سرود «الله الله» در اوایل انقلاب ۱۳۵۷ است.
رویگری برای بازی در "بوتیک" (۱۳۸۲) نامزد دریافت تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد جشن سینمای ایران شد. او در سال ۱۳۸۹ کیسان ابوعمره را در مجموعهٔ تلویزیونی "مختارنامه" به تصویر کشید. از دیگر نقش‌های مهم او بازی در نقش فریدون در سریال "به کجا چنین شتابان" (۱۳۸۸–۱۳۸۷) است.
رضا رویگری ۶ دی ۱۳۲۵ در منطقه تجریش تهران به دنیا آمد. او دوران تحصلات را در تجریش به پایان رساند. رویگری او به خلبانی علاقه‌مند بود و دوبار امتحان داد اما پذیرفته نشد. او سپس وارد حرفه نقاشی شد و با نمایش "ویس و رامین" به کارگاه نمایشی پیوست.
حاصل ازدواج نخست رویگری، پسری به نام کیارش است که در ۱۳۵۳ به دنیا آمد. رویگری در سال ۱۳۹۱ با تارا کریمی ازدواج کرد.
رویگری کار بازیگری را از سال ۱۳۴۸ بیشتر در تئاتر آغاز کرد. در سال ۱۳۵۷ هنگام بازی در نمایشی از بیژن مفید، فریدون خشنود که آهنگساز آن نمایش بود با رویگری تماس گرفت و از او خواست سرودی برای روزهای انقلاب و صدای الله‌اکبر بر بام‌های تهران بخواند.
رویگری در دهه‌های ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ در فیلم‌های مطرحی چون "اجاره‌نشین‌ها"، "عقاب‌ها"، و "یوزپلنگ"، "کانی مانگا"، و "بوتیک" بازی کرد. در تلویزیون نیز در برنامه‌هایی مانند "محله برو بیا" و "محله بهداشت" به چهره‌ای آشنا برای مردم تبدیل شد.
رویگری در اواخر دهه ۱۳۸۰ و در دهه ۱۳۹۰ در فیلم‌های پرحاشیه بازی کرد. رویگری بدون توضیح دلیل گفته بود که پس از بازی در سریال "مختارنامه" برای چهار سال در تلویزیون ممنوع التصویر بوده‌است.
رویگری خوانندهٔ موسیقی متن فیلم سینمایی "ساعت فاجعه" در سال ۱۳۵۱ را برعهده داشته‌است. رویگری سه آلبوم موسیقی با نام‌های از "عشق گفتن" و "غوغا" و "کازابلانکا" به بازار هنر عرضه کرده‌است.
وی همچنین، خوانندهٔ سرود «ایران ایران ایران» (الله الله) در ابتدای انقلاب ۱۳۵۷ است. در بهمن ۱۴۰۰ اعلام شد که رضا رویگری به مناسبت سالگرد انقلاب ۱۳۵۷ روز ۲۲ بهمن سرود «الله الله» (ایران ایران ایران) را همراه با ارکستر صبا به رهبری داوود صبا و گروه کر، در پهنه رودکی اجرا خواهد کرد. اما به دلیل بیماری وی این اجرا تنها با بدرقه او انجام شد.
رویگری همچنین در حرفهٔ نقاشی نیز فعال بوده و در نمایشگاه‌هایی در ایران و آمریکا آثارش را به نمایش گذاشته‌است. او در سال ۱۳۷۶ نقاشی‌های خود را با برگزاری نمایشگاه بین‌المللی نقاشی به نمایش گذاشت.
در مهر ۱۳۹۰ ویدئویی از رضا رویگری منتشر شد که در آن به خاطر بازی در برخی نقش‌ها از مردم عذرخواهی کرد. این گمان به وجود آمده بود که وی به خاطر بازی در فیلم اخراجی‌ها ۳ در نقش میرحسین موسوی از مردم عذرخواهی کرد؛ ولی در مصاحبه‌ای این عذرخواهی را تکذیب کرد.
در سال ۱۳۹۳ رسانه‌های ایران اعلام کردند که رضا رویگری سکته کرده و به دلیل از کار افتادن بعضی از اعضای بدن، نیازمند مراقبت و مجبور به فیزیوتراپی است. او در این مدت کمتر در سینما و تلویزیون بازی کرده و چند بار هم در بیمارستان بستری و تحت مداوا قرار گرفته‌است و در آسایشگاه کهریزک به سر می‌برد. او گفته بود در ایام بیماری برخی از جمله یکی از همکارانش بسیاری از اموال او و سکه‌هایش را گرفته‌اند و خانه‌ای ندارد و اجاره‌نشین است و به دلیل بیماری و پیشنهاد نشدن کار سینمایی توان پرداخت هزینه‌های زندگی را ندارد.
در اوایل اردیبهشت ۱۴۰۱ نیز با انتشار کلیپی از اسکان اجباری در خانه سالمندان کهریزک توسط همسرش خبر داد و از دوستان، طرفداران و مردم درخواست کمک کرد. تصویری منتشر شده که گروهی به او می‌گویند خانه‌ای با یک پرستار اختصاصی برای او آماده کرده‌اند.
بهمن ۱۴۰۰ رضا رویگری در گفت‌وگو با ایسکانیوز به فروش نقش‌ها در سینما اعتراض کرد و گفت: باید به این نتیجه برسیم که هنر فروشی نیست. کسی که با خرید نقش بازیگر می‌شود به جایی راه نمی‌برد؛ چراکه تا در حرفه بازیگری تجربه نداشته باشی و برایش زحمت نکشی عاقبتی ندارد؛ اما عده‌ای از این کار پول درمی‌آورند و کسب درآمد می‌کنند.
منیژه (نیاز) سلیمی بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون اهل ایران است که در سال ۱۳۶۶ به کانادا مهاجرت کرد.
حسن طهمورث‌نیا مشهور به سیاوش طهمورث (زادهٔ ۳ اسفند ۱۳۲۵) بازیگر و هنرمند ایرانی عرصه تئاتر، سینما، تلویزیون است.
فعالیت او در تئاتر محدود به بازیگری نبوده بلکه در مقام کارگردانی نیز آثاری را در ادوار مختلف جشنواره تئاتر فجر عرضه کرده‌است. از جمله در چهاردهمین جشنواره تئاتر فجر در سال که "صورت به صورت" را در کنار رقبای شاخصی نظیر قطب‌الدین صادقی با نمایش "مویه جم"، حسین نوری با نمایش "شهود"، چیستا یثربی با نمایش "سرخ سوزان" و کوروش تهامی با نمایش "فردا" به روی صحنه برد.
رضا حامدی خراسانی (۴ مهر ۱۳۱۸ تهران – ۲ دی ۱۳۷۴ عباس‌آباد تنکابن) با نام هنری منوچهر حامدی بازیگر ایرانی تئاتر، سینما و تلویزیون بود.
وی فعالیت هنری خود را در سال ۱۳۳۷ و با بازی در تئاتر آغاز کرد و در همان سال‌ها از کلاس‌های هنرپیشگی «تئاتر نصر» فارغ‌التحصیل شد. او همچنین مدتی در نمایش‌های تلویزیونی زنده بازی می‌کرد.
حامدی فعالیت سینمایی خود را با بازی در فیلم «ستاره‌ای چشمک زد» در سال ۱۳۴۲ آغاز کرد و فعالیت سینمایی خود را پس از پیروزی انقلاب ادامه داد و در جشنواره یازدهم و سیزدهم فیلم فجر در سال ۱۳۷۱ و ۱۳۷۳، نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش دوم مرد شد. شبگرد، کمال الملک، طائل، اجاره‌نشین‌ها، مردی که زیاد می‌دانست، پاک‌باخته، مشت و مجموعه های تلویزیونی روزی روزگاری و آوای فاخته (مجموعه تلویزیونی) از جمله آثاری است که منوچهر حامدی در آنها به ایفای نقش پرداخت.
منوچهر حامدی سرانجام در تاریخ ۲ دی ۱۳۷۴ پس از پایان تصویربرداری فیلم نخل محبت در عباس‌آبادِ تنکابن، هنگام عبور از عرض جاده، بر اثر برخورد با یک خودروی سواری در ۵۶ سالگی جان سپرد. پیکر او را در بهشت زهرا به خاک سپردند.
جمشید اسماعیل‌خانی (زادهٔ ۱ اردیبهشت ۱۳۲۹ – درگذشتهٔ ۱۸ فروردین ۱۳۸۱) بازیگر تئاتر، سینما، تلویزیون اهل ایران بود.
جمشید اسماعیل‌خانی ۱ اردیبهشت ۱۳۲۹ در شیراز متولد شد. اسماعیل خانی بازی در تئاتر را از سال ۱۳۴۹ شروع کرد. همچنین آغاز کار او در سینما به سال ۱۳۶۸ و با بازی در فیلم "زیر بام‌های شهر" به کارگردانی اصغر هاشمی بر می‌گردد. اسماعیل‌خانی در سال‌های ۱۳۶۸، ۱۳۶۹ و ۱۳۷۸، نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از جشنواره فیلم فجر شد. همسر او گوهر خیراندیش، بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر است.
جمشید اسماعیل‌خانی، ۱۸ فروردین سال ۱۳۸۱ بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت. پیکر او ۲۰ فروردین ۱۳۸۱ در قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
مهناز افضلی (زاده ۱۳۴۲ در قصر شیرین) هنرپیشه ایرانی است.
همسرش، حسن پورشیرازی نیز بازیگر است.
افضلی دورهٔ دو سالهٔ بازیگری را در مدرسهٔ هنر پیشگی آناهیتا در تهران گذراند. وی بازی در نمایش‌های آماتوری را از سال ۱۳۵۷ تجربه نموده و بازی در سینما را از سال ۱۳۶۵ با فیلم گزارش یک قتل محمدعلی نجفی آغاز کرد.
رضا فشنگچی با نام هنری رضا بابک (زاده ۲۰ اسفندشماره ۲۳۰ روزنامه فرهنگی هنری صبا ۲۰ اسفند ۱۳۹۳ ۱۳۲۴ تهران) ،بازیگر تئاتر، سینما، تلویزیون ایرانی است.
او دانش‌آموختهٔ رشتهٔ بازیگری و کارگردانی است.
در اوایل حضور خود در سینما و تئاتر چندین بار در تئاترهای جنوب کشور و شهر‌‌های مسجدسلیمان و آبادان حضور مستمر داشت
رضا بابک فعالیت هنری خود را با بازی در تئاتر آغاز کرد و با تأسیس اولین گروه هنری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به اجرای نمایش پرداخت.
او تئاتر حرفه‌ای را از دهه ۵۰ آغاز نمود و حضور در سینما را با فیلم سینمایی «چریکه تارا» به کارگردانی بهرام بیضایی در سال ۱۳۵۶ تجربه کرد.
او همچنین قبل و بعد از انقلاب به عنوان کارگردان، نویسنده و بازیگر در تلویزیون فعالیت کرد.
از جمله کارهای او به عنوان نویسنده، آقای شانس در سال ۱۳۷۳ است.
سریال تلویزیونی آرایشگاه زیبا از سریال‌های سرشناس این بازیگر بود.
صدیقه بنایی با نام هنری پوری بنایی (زاده ۱۹ مهر ۱۳۱۹ در اراک) هنرپیشه تئاتر، سینما و تلویزیون است.
او در طول فعالیت هنری خود با بازیگران نامدار و مطرحی چون محمدعلی فردین، ناصر ملک مطیعی، ایرج قادری و بهروز وثوقی همبازی بوده‌است.
آخرین کار سینمایی بنایی، بازی در فیلم "مریم و مانی" به کارگردانی کبری سعیدی است، البته در سال ۱۳۸۶ در فیلم "شیرین" به کارگردانی عباس کیارستمی به عنوان یکی از صد بازیگر زنی که در این فیلم در نقش تماشاگران در حال تماشای یک فیلم دیده شدند شرکت داشت.
پوری بنایی با نام اصلی «صدیقه بنایی» در شهر اراک زاده شد؛ تا اینکه در سال ۱۳۲۴ وقتی که پنج ساله بود، به همراه خانواده به تهران نقل مکان کردند. او شش خواهر و یک برادر دارد که همه خواهرانش در آمریکا زندگی می‌کنند.
از دوران دبستان تئاتر بازی می‌کرد و عاشق کارهای هنری بود. پس از گرفتن تصديق کلاس ۶ به هنرستان خياطی رفت و پس از گرفتن مدرک شروع به کار کرد.
بعد از مدتی به کلاس لی‌لی لازاریان رفت و چند سال در باله کار کرد سپس دو سال هم مشغول یادگیری ساز سنتور شد.
بنایی سال ۱۳۴۸ در ۲۹ سالگی با فیلم قیصر در نقش اعظم کنار چهره‌هایی چون بهروز وثوقی، ناصر ملک مطیعی و جمشید مشایخی دیده شد.
او یکسال بعد هم در فیلم کوچه مردها به کارگردانی سعید مطلبی در کنار محمدعلی فردین حضور خاطره‌انگیزی داشت.
آتش تقی‌پور (زاده ۱۵ فروردین ۱۳۲۴ در شهرستان خوی) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون ایرانی است.
تقی‌پور دیپلم ادبی را در ارومیه گرفت و در سال ۱۳۴۵ وارد دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک شد. در سال ۱۳۴۹ در رشتهٔ بازیگری و کارگردانی دانش‌آموخته شد و به عنوان بازیگر با کارگاه نمایش در چندین اجرا همکاری کرد. اولین کار حرفه‌ای او بازی در نمایش حکومت زمانخان به کارگردانی رکن الدین خسروی بود که در سال ۱۳۴۶–۱۳۴۵ در تالار سنگلج به اجرا درآمد.
پرویز پورحسینی منجیلی ( – ) هنرپیشه اهل ایران بود. وی در سال ۱۳۴۸ وارد پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد و از رشته بازیگری در سال ۱۳۵۴ دانش‌آموخته شد. او در کارهای کارگردانان نامداری چون پیتر بروک، بهرام بیضایی، علی حاتمی، حمید سمندریان، آربی اوانسیان، مسعود کیمیایی، داوود میرباقری، فریدون جیرانی، و امرالله احمدجو بازی کرده‌است.
پرویز پورحسینی در ۲۰ شهریور ۱۳۲۰ در تهران زاده شد. در کودکی به‌واسطهٔ کارش در صحافی با کتاب و کتاب‌خوانی آشنا شد و به هنر و ادبیات گرایش پیدا کرد. او در ۱۲ سالگی پدرش را از دست داد و ناچار بود تا به سختی کار کند. پرویز پورحسینی در کنار کار، تحصیلش را هم در کلاس‌های شبانه ، در مدرسه خزالی ادامه داد. او از سال ۱۳۳۹ بازیگری را در کلاس‌های شبانهٔ اداره هنرهای دراماتیک آغاز کرد. پورحسینی در سال ۱۳۴۰ نمایش "مرد گل بدهی" را به کارگردانی حمید سمندریان در سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران اجرا کرد.
پس از تشکیل گروه «پازارکاد»، نمایش‌هایی مانند "شش شخصیت در جستجوی نویسنده"، "لئو کادیا"، "مرغ دریایی" و "آندورا" را به اجرا گذاشت و در سال ۱۳۴۶ نمایش‌های "حکومت زمان خان" و "استریپ تیز و کارول" را در اداره تئاتر به صحنه برد.
پرویز پورحسینی در سال ۱۳۴۸ به دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران راه یافت و در رشتهٔ بازیگری به تحصیل پرداخت. او همزمان با ورود به دانشگاه، همکاری خود را با کارگاه نمایش آغاز کرد. نمایش‌های "اودیپ"، "معلم من پای من"، "باغ آلبالو"، "ویس و رامین"، "انسان حیوان تقوا" و "جان نثار کالیگولا و اورگاست،" حاصل این همکاری بودند. نمایش‌های "شهر ما" و "نظاره مرگ" نیز از همکاری‌های او با گروه تئاتر «پیاده» در آن سال‌ها بود. وی از سال ۱۳۵۵ تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، در نمایش‌هایی چون "خاطرات و کابوس‌ها"، "شیون"، "استعاذه"، و "جنایت و مکافات" به ایفای نقش پرداخت. او پس از انقلاب نیز با نمایش‌هایی مانند "دکتر فاستوس"، "ماهان کوشیار"، "معمای ماهیار معمار"، "چراغ گاز"، "افسانه اندوه"، "شب یهودا" و "بازجویی" به فعالیت‌های هنری خود ادامه داد. او در سال ۱۳۷۱ نیز نمایش "یادگار سال‌ها شن" را در تالار وحدت اجرا کرد.
پرویز پورحسینی در سریال‌های تلویزیونی نیز به ایفای نقش پرداخت. مجموعه‌هایی مانند "هزاردستان"، "ز هر کوی"، "روزی روزگاری"، "تصویر یک رؤیا"، "همسفر"، "شب دهم"، "مختارنامه" از آن جمله هستند.
او همچنین از سال ۱۳۵۱ در سینما نیز حضور داشت. "جاده قدیم"، "قاتل اهلی"، "رستاخیز"، "کمیته مجازات"، "روز فرشته"، "رنو تهران - ۲۹"، "کشتی آنجلیکا"، "باشو، غریبه کوچک" و "کمال‌الملک" از جمله کارهای او در سینمای ایران هستند. پرویز پورحسینی برای بازی در فیلم "مریم مقدس" به کارگردانی شهریار بحرانی، دیپلم افتخار جشنواره فیلم فجر را دریافت کرد و برای ایفای نقش در فیلم‌های "اوینار" به کارگردانی شهرام اسدی و "طلسم" به کارگردانی داریوش فرهنگ، کاندیدای "بهترین بازیگر مرد" از جشنواره فیلم فجر شد.
پرویز پورحسینی در سال ۱۳۷۴ همسر خود، ناهید ارسباران را که او نیز بازیگر بود، به دلیل ابتلا به سرطان از دست داد. فرزند وی، پورنگ پورحسینی می‌باشد.
در ۲۴ آبان ۱۳۹۹ اعلام شد که پرویز پورحسینی مبتلا به ویروس کرونا شده و در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان بستری گردیده‌است
. وی پس از چند روز مبارزه با بیماری، در ۷ آذر ۱۳۹۹ در بیمارستان فیروزگر تهران، در سن ۷۹ سالگی درگذشت. پیکر پرویز پورحسینی، ۹ آذر ۱۳۹۹ در طبقهٔ بالایی آرامگاهِ همسرش ناهید ارسباران، در قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
خودمختاری یا خودآیینی در لغت به معنای استقلال و آزادی است و در عالم سیاست به معنی استقلال محدود یک واحد سیاسی است.
در دوره‌های پسااستعماری خودمختاری مرحلهٔ پیش از استقلال است که در آن، افراد قوم و ملت، خود را اداره می‌کنند. در تقسیمات داخلی کشورها برخی استان‌ها یا ایالت‌ها به‌دلایل گوناگون مانند شرایط ویژهٔ قومی، نژادی، مذهبی و… دارای استقلالی متفاوت از دیگر استان‌ها و ایالت‌ها هستند اما امور مربوط به سیاست خارجی و دفاعی، تابع حکومت مرکزی‌اند.
واژهٔ سیاسی خودمختاری در معنی جدید خود برای نخستین‌بار توسط توماس جفرسون در اعلامیهٔ استقلال ایالات متحدهٔ آمریکا مطرح شد.
فرمول پنجاه و یک نام یک فیلم سینمایی محصول انگلستان، آمریکا در سال ۲۰۰۲ است.
المو مک الروی نابغهٔ سیاهپوست علم شیمی، موفق به ساخت ماده مخدر جدیدی شده‌است. مارمولک، قاچاقچی خطرناکی است که قصد دارد این ماده مخدر جدید را معامله کند ولی المو درست هنگام معامله او با تبهکاران، مقر آنان را منفجر می‌کند. امّا مارمولک که از انفجار جان سالم به در برده و به شدّت عصبانی است، تصمیم به کشتن او می‌گیرد. برای این کار زن آدمکش خطرناکی به نام داکوتاپارکر را اجیر می‌کند و…
موسیقی متن:هد ریلاز
مخاطب:بزرگسالان
موضوع:کمدی، حادثه‌ای، اجتماعی
پروانه نمایش:۵۰۴۳/۱۵۵
طوفان بزرگ افسانه‌ای در ادیان ابراهیمی است. در کتاب‌های ‌‌مقدس این ادیان گفته می‌شود که این طوفانی از سوی خداوند برای نابودی تمدن فرستاده شد. داستان طوفا‌ن، در تورات و قرآن به نوح نسبت داده شده‌ است؛ به همین دلیل یهودیان، مسیحیان و مسلمانان از آن با نام طوفان نوح یاد می‌کنند. این داستان، یک داستان رایج در بین ملت‌های گوناگون است (عربها، عبری‌ها، آشوریان و ... ). نظیر این داستان در اوستا، کتاب‌های هندو، متون قدیم یونانی، و "حماسه گیلگمش" آمده‌ است. «قهرمان فرهنگی» در بیشتر اسطوره‌های طوفان وجود دارد که «نشان‌ دهنده اشتیاق انسان به زندگی» هستند.
قدیمی ترین نوشته‌ای که تاکنون دربارهٔ داستان طوفان به دست آمده، سنگ نوشته‌هایی‌ است که از سومریان و بابلیان باستان یافت شده‌ است. این سنگ نوشته‌ها در سه هزار سال پیش از میلاد مسیح نوشته شده‌اند، به همین دلیل سومریان و بابلیان پیشتر از دیگر ملت‌ها، داستان طوفان را نگاشته‌اند. قهرمان طوفان در سنگ‌ نبشته‌های سومری، به نام زیوسودرا است.
رویدادهای داستان طوفان سومری و بابلی با رویدادهای داستان طوفان نوشته شده در تورات، تا حدودی هماهنگ است؛ زیرا در داستان سومری و بابلی، آمده‌ است که کشتی طوفان با قیر اندود شد و سازنده کشتی، خود قهرمان طوفان است. این توصیف در سفر پیدایش در تورات نیز آمده‌ است. در هر دو سند آمده‌ است که خدایان، شخصی را از روی دادن طوفان آگاه کردند و او با افراد خانواده‌اش در یک کشتی نشسته و از جانوران، از هر کدام جفتی در آن نهاده و از طوفان رهایی یافتند. همچنین در هر دو روایت، مدت طوفان هفت روز دانسته شده‌ است. در دوره طوفان، زیوسودرا به پیشگاه آن خدای آسمان و انلیل رئیس خدایان، قربانی کرده و آن‌ها را پرستش می‌کند. در دیلمون، آن و انلیل به زیوسودرا زندگی جاویدان می‌بخشند. معنی لغوی زیوسودرا "دیدن زندگی" است.
چگونگی داستان طوفان در اسناد بابلی، که جدیدتر از اسناد سومری‌ است، با طوفان سومری اندکی اختلاف ظاهری دارد. در این هنگام، ائا از تصمیم انلیل آگاه می‌شود و با شتاب به اوتاناپیش‌تیم که پادشاه بابلیان بود و مردم او را به نیکی می‌شناختند، رفته و او را از خواست انلیل آگاه می‌سازد. آنگاه ائا به اوتاناپیش‌تیم فرمان می‌دهد که یک کشتی بزرگ بسازد و اندرون و بیرون آن را با قیر اندود کند؛ آن‌گاه خود با خانواده‌اش و یک زوج نر و ماده از هر جانور در آن کشتی درآورد تا انسان‌ها و جانوران از طوفان رهایی یابند. اوتاناپیش‌تیم، به پیروی از ائا کشتی را ساخته، آن‌گاه طوفان آغاز می‌شود.
هفت شب و هفت روز، آسمان باران می‌بارد و از دریاها و چشمه‌ها آب می‌جوشد و روی زمین را آب فرامی‌گیرد؛ و همه انسان‌ها و جانوران جز آن‌ها که در کشتی اوتاناپیش‌تیم درآمده‌اند، نابود می‌گردند. پس از هفت شبانه‌روز، طوفان می‌ایستد و آب‌ها در زمین فرومی‌روند؛ و اوتاناپیش‌تیم، از پنجره کشتی کبوتری به بیرون می‌فرستد و کبوتر برای او از خشکی نشانی می‌آورد. پس از آن کشتی، بر فراز کوهی می‌نشیند و سرنشینان آن، در سرزمین میان‌رودان از کشتی پیاده می‌شوند، و از فرزندان ایشان، سومریان و بابلیان و دیگر اقوام پدید می‌آیند.
در میان داستان حماسی گیل‌گمش که در حدود دو هزار و پانصد سال پیش از میلاد، در الواح سومری نوشته شده، اشاره‌ای به داستان طوفان سومری و بابلی شده‌ است؛ در آن داستان، یعنی داستان حماسی گیلگمش، میان گیل‌گمش و اوتاناپیش‌تیم دیداری روی می‌دهد، گیل‌گمش چگونگی رخ دادن طوفان بزرگ را از اوتاناپیش‌تیم می‌شنود. گیل‌گمش برای دیدار اوتاناپیش‌تیم از جنگل و دریاها گذشته و در جزیره‌ای در وسط دریا با او دیدار می‌کند؛ اوتاناپیش‌تیم آنچه در طوفان بر وی گذشته‌ است، برای گیل‌گمش روایت می‌کند.
پیش از این تصور می‌شد آترا-هاسیس همان اوتاناپیش‌تیم است، در صورتی که قهرمان طوفان حماسه جداگانه‌ای است.
به دلیل همانندی بسیار رویدادهای طوفان نوح در تورات و طوفان سومری و بابلی، سرچشمه داستان طوفان در تورات را روایت‌های سومری دانسته‌اند. البته داستان طوفان در تورات، با شرح بیشتری نوشته شده‌ است. ظاهراً عبرانیان، به نوشته‌های سومری و اکدی دست یافته و نام نوح، یکی از قهرمانان قدیم خود را، جانشین نام اصلی کرده‌اند. باب‌های ششم تا هشتم، سفر پیدایش به طوفان نوح می‌پردازد.
روایت تورات در کتاب پیدایش چنین است: «و خداوند دید که شرارت انسان در زمین بسیار است، و خیال‌ های دل او، دائماً شرارت است؛ و خداوند متأسف شد که انسان را بر زمین ساخته بود، و در دل خود محزون گشت؛ و خداوند گفت انسان را که آفریده‌ام، از روی زمین محو سازم، انسان و بهایم را، حشرات و پرندگان هوا را، چون‌ که پشیمان گشتم از ساختن ایشان.»پیدایش 6:6
خدا نوح را که در نظر التفات یافته بودپیدایش 6:9 برگزید و به او دستور داد که کشتی را بسازد. کشتی از چوب کوفر ساخته شد و بیرونش به قیر اندود گشت. طول کشتی سیصد ذراع، عرضش پنجاه ذراع و ارتفاع آن سی ذراع بود.پیدایش 6:16 همچنین خدا به نوح دستور داد که جانوران پاک، هفت جفت و از جانوران ناپاک یک جفت به کشتی بیاورد. با روی دادن طوفان، نوح با خانواده‌اش به کشتی وارد می‌شود؛ تا این که سرانجام کشتی بر کوهی نشست. آنگاه نوح و خانواده‌اش به زمین تازه پا گذاشتند.
بنا به روایت تورات، پسران نوح که از کشتی بیرون آمدند، سام و حام و یافث بودند. نوح سیصد و پنجاه سال پس از طوفان زندگی کرد و در تمام عمر، نهصد و پنجاه سال عمر داشت.
داستان طوفان در سوره‌های چندی از قرآن آمده‌ است. داستان نوح در قرآن، همانند داستان نوح در تورات است و در عین حال اختلافاتی نیز وجود دارد. در تورات، داستان بسیار مفصل و یک‌جا آمده‌ است؛ در قرآن، داستان پراکنده، مکرر و بسیار مختصر است. در تورات، داستان به شیوه اسطوره و داستان بیان شده‌ است.
اما در قرآن، پس از بیان روایت نوعی پند و عبرت نیز در آن بیان گشته‌ است. اما در روایت اسلامی، در تفاسیر قرآن و کتب تاریخی و قصص أنبیا، مانند تاریخ طبری، این داستان بسیار مفصل آمده‌ است؛ به قدری که از تورات نیز مفصل‌تر است یا از دیگر کتاب‌های یهود نظیر هاگادا بهره برده‌ است.
در قرآن تصریح شده‌ است که کسانی از مشرکین، به نوح آزار می‌رسانند؛ اما نوح به خدا دعا کرد. خدا به او دستور داد که یک کشتی بسازد. نوح کشتی را می‌ساخت، در حالی که قوم او، وی را مسخره می‌کردند. در قرآن، همچنین اشاره به فرزند ناصالح نوح رفته‌ است که به کشتی درنیامد و هلاک شد.
جعفر صادق می‌گوید: در کشتی نوح ۸ جفت از جانداران جا داده شدند که این هشت جفت چهار نژاد اهلی هستند که عبارتند از: گاو، شتر، گوسفند و بز.
ممکن است این جمله به این بپردازد که طوفان نوح منطقه‌ای بوده. همچنین کلمهٔ (ارض) در قرآن می‌تواند به عنوان سرزمین تعبیر شود. اگر این عقیده
درست باشد ممکن است طوفان نوح ۲۹۰۰ سال قبل از میلاد به وقوع پیوسته باشد زیرا شواهد امروزی نشان می‌دهد که در ۲۹۰۰ سال قبل از میلاد طوفان و سیلی در عراق رخ داده که باعث تخریب شهرها شده.
اسطوره یونانی طوفان چنین است که زئوس خدای بزرگ قوم هلن، رئیس خدایان آن گروه، پس از آفرینش انسان پشیمان گشت و از کارهای او خشمناک گردید؛ پس خواست که ایشان را در زمین نابود کند، به دریاها، رودها و چشمه‌های زمین دستور داد طغیان کنند، و به آسمان هم فرمان داد که ببارد تا طوفان سختی ایجاد شود و نسل ایشان از بین بروند؛ ولی در این وقت، پرومته پیش از روی دادن طوفان از خواسته زئوس آگاه شد و بی‌درنگ به دکالیون و زنش پیرا دستور داد برای نجات آدمی و جلوگیری از نابودی نسل انسان، یک کشتی بسازند و هنگام رخ دادن طوفان بر آن سوار شوند تا از طوفان رهایی یابند. دکالیون و پیرا، بر کشتی ساخته شده سوار گشتند و پس از آن طوفان پدید آمد و آسمان به شدت بارید و ده‌ روز، جهان را آب فراگرفت و به جز دو نفر کشتی‌ نشینان، همه انسان‌های زمین غرق شدند. پس از مدتی، آب‌ها فرورفتند و آسمان از باریدن ایستاد و کشتی دکالیون و پیرا، بر قله کوهی نشست و آن دو باقی‌مانده، به خشکی درآمدند. پس از پایان طوفان، دکالیون به پیشگاه زئوس قربانی کرد. زئوس به او و همسرش دستور داد که سنگ‌هایی پشت سرشان بیندازند. سنگ‌هایی که دکالیون انداخت تبدیل به مردان شدند و سنگ‌هایی که پیرا انداخت تبدیل به زنان شدند. یکی از پسران ایشان هلن نام داشت که یونانیان از آن‌ها به وجود آمدند.
داستان طوفان و چگونگی روی دادن آن در متون دینی زردشتی و داستان‌های اساطیر باستانی ایران نیز آمده‌ است. داستان طوفان در کتاب وندیداد اوستا چنین آمده‌ است: اهورامزدا به ییمه (جمشید) می‌گوید که طوفان زمستانی سختی در راه است و پس از آن سیلِ برفهای آب‌ شده. Skjærvø, Prods Oktor. An Introduction to Zoroastrianism. 2006.