moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شهرهای Finthen, Gnadenwald و ماینتس خواهرخوانده‌های رودنگو هستند.
جان مک‌لاکلین (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان و گیتارنواز برجستهٔ جاز و از چهره‌های پیشروی جاز فیوژن اهل بریتانیا است. سبک او انواع گونه‌های جاز را با موسیقی راک، کلاسیک، موسیقی سنتی هند، فلامنکو و بلوز تلفیق می‌کند. مک‌لاگلین رهبری گروه جاز راک ماهاویشنو ارکسترا را نیز بر عهده داشته‌است.
از فیلم‌هایی که در آن نقش داشته می‌توان به "نزدیک نیمه‌شب" اشاره کرد.
مجلهٔ رولینگ استون در سال ۲۰۰۳ او را در رتبهٔ ۴۹ از فهرست «برترین گیتارنوازان همهٔ اعصار» جای داد. گیتارنوازانی همچون جف بک و پت متنی او را بزرگ‌ترین گیتارنواز زندهٔ جهان دانسته‌اند.
پونته سن پیترو (به ایتالیایی: Ponte San Pietro) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان برگامو واقع شده‌است.
پونته سن پیترو ۴ کیلومترمربع مساحت و ۱۱٬۶۶۳ نفر جمعیت دارد و ۲۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مایکل آگاتزی (؛ زادهٔ ) یک دروازه‌بان فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آتالانتا، آ.ث. میلان، و تریستیانا، باشگاه فوتبال ساسوئولو، کالیاری، کیه‌وو ورونا و باشگاه فوتبال میدلزبورو اشاره کرد.
پریتزی (به ایتالیایی: Prizzi) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پالرمو واقع شده‌است.
پریتزی ۹۵ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۱۵۲ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مونتی (به ایتالیایی: Monti) یک کومونه در ایتالیا است که در استان البیا تمپیو واقع شده‌است.
مونتی ۱۲۳٫۶۹ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۵۲۱ نفر جمعیت دارد و ۳۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
موجه یا توجیه شده مجموعه تلویزیونی درام جنایی آمریکایی است که در ۱۶ مارس ۲۰۱۰ در شبکه تلویزیونی اف‌ایکس به نمایش درآمد. این مجموعه تلویزیونی براساس یک داستان کوتاه و دو رمان نوشته المور لئونارد نویسنده آمریکایی ساخته شده است. اسم لئونارد در تمام قسمت‌ها به عنوان تهیه‌کننده در تیتراژ حاضر است و گسترش داستان برای اجرا در تلویزیون توسط گراهام یوست صورت گرفته است. تیموتی اولیفانت بازیگر نقش اصلی سریال هم به عنوان تهیه‌کننده اجرایی در اکثر قسمت‌های سریال حضور داشته است.
داستان اصلی این سریال در مورد مارشال ریلان گیونز است که به دلیل اعمال روش‌های غیرمعمول در اجرای قانون، از میامی فلوریدا به لگزینگتون کنتاکی تبعید می‌شود. لگزینگتون برای هر مارشال دیگری به غیر از ریلان جای مناسبی به نظر می‌رسد، اما هارلان شهر کوچکی در حومه لگزینگتون جایی است که ریلان به دنیا آمده و بزرگ شده است. مارشال گیونز بعد از سال‌ها دوری دوباره به هارلان برمی‌گردد و با گذشته‌اش و آدم‌های مربوط به آن یعنی پدر خلافکارش، همسر سابقش و دوست دوران کودکی و جوانی‌اش بوید کراودر، روبرو شود. او که سال‌ها از این گذشته و آدم‌ها فرار می‌کرده است، باید به عنوان مأمور قانون با آنها که اکثرشان خلافکاران محلی هستند، روبرو شود.
پهلوان اکبر می‌میرد نخستین نمایشنامهٔ بلندِ بهرام بیضایی است، در چهار پرده، نوشته به سالِ ۱۳۴۲، که نخستین بار در پاییزِ ۱۳۴۴ در تالارِ ۲۵ شهریورِ تهران با بازی و کارگردانیِ عبّاس جوانمرد به نمایش درآمد.
نمایش داستانی همانندِ داستانِ پوریای ولی دارد: در پردهٔ نخست پهلوان اکبر پی‌می‌بَرد که حریفش، حیدر، دلدادهٔ دختری است که وصلتش با او مشروط به پیروزیِ حیدر در کُشتی با پهلوان اکبر است. پهلوان به مادرِ حریفش، بی آن که خود را به زن بشناساند، قول می‌دهد که حیدر نمی‌بازد. و سرانجام، پس از شبی دشوار که به اندیشه‌ها و دیدارها و می خوردن‌ها می‌گذرد، چنین نیز می‌شود؛ ولی نه در زمینِ کُشتی.
بیضایی خود این نمایشنامه را بر صحنه نبرده است؛ ولی نخستین اجرای همگانیِ آن در زمستانِ ۱۳۴۴ قبولِ چشم‌گیری یافت و محمّدرضا شاه را هم مجذوبِ تماشا کرد. قطعهٔ «نوایی نوایی» موسیقیِ برگزیده برای این نمایش بود که سپس‌تر آوازهٔ بلند یافت. احسان یارشاطر و آذر رهنما از ستایندگانِ این اثر بوده‌اند، و جلال آل احمد و اکبر رادی نکته‌هایی هم بدان گرفته‌اند. بنا بر یک روایت، از این اجرا فیلم نیز برداشته‌اند؛ اگرچه این خبر مشکوک است. همچنین قرار بود فیلمی از این نمایشنامه در سالِ ۱۳۴۹ ساخته شود که، سرانجام، نشد.
نزدیکِ غروب پهلوان اکبر دلخوش و سرحال به دکّهٔ مِی‌فروش می‌آید و پیرزنی را نیز مویان و دعاکنان بر آستانِ سقّاخانه می‌بیند و سکّه‌ای نثارش می‌کند و می‌گذرد. مِی‌فروش به پیشواز می‌آید و با پهلوان درونِ دکّه می‌شوند. در همین حال سیاه‌پوشی از بنِ کوچه می‌گذرد. پهلوان جامی می‌زند – و بر آن است که بیش ننوشد – و زخمه‌ای به تار می‌زند. زن در قفلِ سقّاخانه چنگ زده و همچنان در راز و نیاز است. دو گزمه می‌گذرند و، به دیدنِ پهلوان در دکّه، دور می‌شوند. از قرار، فردا پهلوان با کسی کُشتی خواهد گرفت. پهلوان از دکّه بیرون می‌زند و می‌خواهد برود که، به دیدنِ حالِ زن، نزدیک می‌شود و دلجویی می‌کند. زن می‌گوید که پسرِ بزرگش را سال‌ها پیش در راهی گم کرده، و اکنون که جز پسر کوچک‌تر، یعنی پهلوان حیدر، کسی ندارد، حیدر و دخترِ خان بیک به هم دل بسته‌اند. از آنجا هم که حیدر و مادرش در این شهر تازه‌واردند، به حیدر دختر نمی‌دهند مگر پایگاهی یابد. اینک حیدر می‌خواهد با پهلوان اکبر کُشتی بگیرد و زمینش بزند و پهلوان شهر شود و مواجبِ حکومتی پیدا کند تا پایگاهش برازندهٔ خانوادهٔ دختر باشد و عروسی سربگیرد. و زن می‌ترسد که پسرش از پهلوان اکبر شکستِ سختی بخورد. پیداست که پیرزن پهلوان اکبر را نشناخته. اکبر – که خود در کودکی در راهی گم شده و در ایل با بیگانگان بزرگ شده و به دختری دل باخته و از بی‌کسی به دلدار نرسیده و داغش کرده‌اند – زن را دلداری می‌دهد که دعایش مستجاب است و پهلوان اکبر خود به زودی می‌میرد، زیرا سیاه‌پوشی در پیِ اوست که گه‌گاه خودش را نشان می‌دهد. دلداریِ پهلوان زن را آرام می‌کند. زن امیدوارتر از پیش می‌شود و سپاس می‌گزارد و می‌رود، بی آن که دانسته باشد با پهلوان اکبر سخن گفته‌است. احوالِ اکبر دگرگون می‌شود. او نمی‌خواهد میانِ دو جوانِ عاشق جدایی اندازد. از طرفی هم به نظر می‌رسد که بو برده که ممکن است حیدر برادرش باشد و پیرزن مادرش. از شکستِ صوری هم می‌اندیشد و از شرمگین به صحرا گریختن و به راهِ ایل رفتن. باز گزمه‌ها می‌گذرند و با پهلوان خوش‌وبش می‌کنند. مِی‌فروش از دکّه بیرون می‌آید و پهلوان را می‌بیند که نرفته. سیاه‌پوش می‌گذرد. پهلوان باز می می‌نوشد. کوری از راه می‌رسد و خوراکی از مِی‌فروش می‌گیرد و می‌خورد و به راهش می‌رود – او هم در انتظارِ کُشتی فرداست. پهلوان به یادِ ایل و دختری است که سال‌ها پیش می‌خواسته. مِی‌فروش می‌رود تا شراب بیاورد. دخترِ بزرگ‌زاده به سقّاخانه می‌رسد و دعا می‌کند که حیدر شکست نخورد تا به همدیگر برسند. اکبر، اندیشناک، می‌رود. مِی‌فروش شراب آورده، ولی پهلوان نیست. تنها دختر آنجاست که بر آستانِ سقّاخانه می‌موید.
حیدر در هشتیِ خانهٔ پیر است و گوش به سخنش دارد. پیر می‌خواهد او را از کُشتی پشیمان و روگردان کند، چراکه می‌گوید زورش به پهلوان اکبر نمی‌رسد؛ ولی حیدر می‌خواهد بختش را بیازماید، مگر به خواسته رسد. پیر از حیدر دل‌چرکین است، چرا که می‌ترسد او خیال داشته باشد که اگر پیروز شد، آنگاه که دامادِ خان بیک شد، آدمِ خان بیک نیز بشود و راهِ پهلوان اکبر را، که دستگیری از نیازمندان و مقاومت برابرِ اصحابِ زور بوده، پی‌نگیرد؛ ولی حیدر در این اندیشه‌ها نیست و فقط در اندیشهٔ وصال است. پهلوان اکبر می‌رسد و پیر او را دوستانه درود می‌کند و شراب می‌ریزد. حیدر پس‌می‌زند و به سلامتِ حریف نمی‌نوشد و با پهلوان اکبر به درشتی سخن می‌کند و پنجه در پنجه‌اش می‌افکند، ولی پیر آرامشان می‌کند، و، در ضمن، پهلوان پنجهٔ حیدر را می‌خواباند. شب شده و گزمه‌ها طبل خاموشی می‌زنند. حیدر پیر را درود می‌کند و می‌رود. پیر با پهلوان اکبر سخن می‌گوید. پهلوان اکبر از آنچه گذشته اندیشناک است، و پیر گمان می‌برد که شاید او نیز دل با دخترِ خان دارد. پهلوان اکبر سببِ ناآرامیِ خود را نمی‌گوید، و پیر به گمانِ خود دامن می‌زند که پهلوان اکبر به سببِ خاصّی پیِ عشقش نرفته. پهلوان به پیر می‌گوید که می‌خواهد شبانه به بیابان بزند و به دیارِ دیگری رود. پیر از این سخن ناخرسند است. ولی سببِ خیالاتِ اکبر نه ترس است، نه دوری جستن از شهری که دخترِ خان در اوست. پیر از او می‌خواهد که کین از دل بسترد و به کُشتی رود. او داستانِ پوریای ولی را بازگو می‌کند؛ و اکبر می‌پرسد که از کجا که پوریا خودش خودش را زمین زده باشد. پاسخی در کار نیست. پیر می‌گوید که اگر پهلوان اکبر از کُشتی تن‌بزند برایش دشنه‌ای می‌فرستد، که یعنی «برو بمیر!» سپس پهلوان را دلداری می‌دهد که دل از اندیشه بپردازد و زندگانی کند. سیاه‌پوش باز می‌گذرد. پهلوان اکبر پریشان برمی‌خیزد و می‌رود تا مگر سیاه‌پوش را بجوید.
نیمه‌شب است و پهلوان اکبر اندیشناک به کوچهٔ میکده برگشته. درِ دکّه را می‌زند. مِی‌فروش در می‌گشاید. احوالِ پهلوان منقلب است و مِی‌فروش متوجه شده که پس از گفتگو با زنِ نیازگار چنین شده. پهلوان مِی می‌خواهد. او به ایل می‌اندیشد. مِی‌فروش می‌گوید که مردِ روغنگری آمده و پهلوان را پیشکشی آورده، زیرا پهلوان هفته‌ای به جای اسب مرده‌اش برایش کار کرده‌است. پهلوان نه حرف را می‌پذیرد، نه پیشکشی را. گبرِ مِی‌فروش و پهلوان از بیگانگیِ خویش در شهر می‌نالند. پهلوان می می‌خواهد. مِی‌فروش دریغ نمی‌کند، ولی او را بر حذر می‌دارد، مبادا در کُشتی کارش به تنگنا بکشد؛ ولی پهلوان از این نمی‌اندیشد. سپس می‌رود. جلوی سقّاخانه به خشم و عتاب راز و نیاز می‌کند و راهی می‌جوید. قدّاره‌اش را از خشم به زمین می‌کوبد. پس بر سکّوی سقاخانه می‌نشیند و به خواب می‌رود. دو گزمه پیدا می‌شوند و با هم به لودگی سخن می‌گویند؛ و پگاه که فرامی‌رسد، می‌روند پیِ کارشان. سیاه‌پوش تهِ کوی با قمهٔ آخته پیدا می‌شود. پهلوان بیدار می‌شود و یادِ ایل می‌کند. هنوز راهی پیدا نکرده و نمی‌داند چه باید کند. ناگهان از بیمِ سیاه‌پوش از جا می‌پرد. پهلوان خیال می‌کند که این سیاه‌پوش از هنگامی که وی بدین شهر آمده در تعقیبش بوده‌است. ردایش را می‌کَنَد و آمادهٔ نبرد می‌شود، ولی سیاه‌پوش ناپدید می‌شود. پهلوان متوجه بازوبندش می‌شود. درِ میکده را می‌کوبد، کیسهٔ پولی به مِی‌فروش می‌دهد که در ازای مِی است و بازوبندش را که به حیدر برساند. مِی‌فروش نمی‌گیرد، ولی پهلوان مجبورش می‌کند. پهلوان می‌خواهد از شهر برود، ولی نه به ایل که موسم کوچش است – و خیال می‌کند که از این پس مردم خود باید پشتیبان خود باشند. مِی‌فروش به ناخواست می‌رود تا بازوبند را ببرد و پهلوان سری به درون دکّه می‌زند. کوچه خالی است. سیاه‌پوش سرمی‌رسد و جلوی سقّاخانه خم می‌شود و قدّارهٔ پهلوان را برمی‌گیرد.
بامدادان دو گزمه به کوی میکده می‌رسند. ساعتِ کشیک سرآمده و خیال دارند مِی‌فروش را تلکه کنند. نیز می‌خواهند پهلوان را از دسیسهٔ کشتنش بیاگاهانند. به دیدنِ پهلوان در دکّه یکّه می‌خورند؛ و پس می‌گویندش که کسی در کمینِ اوست. پهلوان مست از میکده بیرون می‌آید و گزمه‌ها به ارگ می‌روند تا پهلوانِ نو را ببینند. پهلوان یادِ ایل می‌کند و سرگشته است و نمی‌داند کجا رود. کور می‌رسد و خبر می‌دهد که پهلوان اکبر از شهر رفته. پهلوان اعتنا نمی‌کند. کور می‌رود و نمی‌داند که با اکبر سخن گفته. سپس سیاه‌پوش پیدا می‌شود. پهلوان از رفتن می‌ماند و سیاه‌پوش را فرامی‌خواند تا جانش را بگیرد. پهلوان چشم می‌بندد، سیاه‌پوش نزدیک می‌شود و به آرامی قمه‌اش را میان کتف‌های پهلوان فرومی‌کند و پس‌پس می‌رود. حیدر از راه می‌رسد. او خیال می‌کند که سزاوارِ بازوبندِ اکبر نیست، ولی اکبر او را می‌راند و می‌گوید که باید بکوشد تا سزاوار شود. ناگهان حیدر متوجه می‌شود که قمه‌ای به پشت پهلوان است و او دارد می‌میرد. از او می‌خواهد که نامِ قاتل را بگوید تا انتقامش را بگیرد. اکبر می‌گوید که قاتل خودش بوده و حیدر را از خود می‌راند تا در تنهایی بمیرد؛ ولی بعد حیدر را می‌خواند و می‌پرسد که آیا نمی‌بیند سیاه‌پوشی را که در تعقیبش است. حیدر چیزی ندیده. اکبر می‌گوید که سرانجام خواهد دید. حیدر دور می‌شود. اکبر یادِ ایل و گل‌های صحرا می‌کند؛ و پس می‌میرد. گزمه‌ها سرمی‌رسند و از دیدنِ پهلوانِ مرده شگفت‌زده می‌شوند. سپس انگشترش را برمی‌دارند و جامه‌اش را می‌گردند.
زمانی می‌گذرد. جسدِ پهلوان اینجا نیست. گزمه‌ها درِ میکده را میخ می‌کوبند. پیرزن در سقّاخانه شکر می‌گزارد. مِی‌فروشِ پیر با خرقهٔ پهلوانی می‌رسد. گزمه‌ها می‌گیرندش و کیسهٔ پولش را می‌ستانند و خرقه را می‌قاپند. زن سراغِ غریبه‌ای را می‌گیرد که دیروز دلداریش داده بود. مِی‌فروش می‌گوید که او غریبه‌ای بود که از این شهر می‌گذشت. گزمه‌ها مِی‌فروش را می‌برند. زن قفلِ سقّاخانه را می‌بوسد و دمی از ذهنش خیالی – شاید این که آن مرد پسرِ گمشده‌اش بوده – می‌گذرد؛ و سپس می‌رود. شیرِ سنگی با همهٔ وجود از ژرفای خاک نعره می‌کشد.
"پهلوان اکبر می‌میرد" نخستین نمایشنامهٔ بلندِ بیضایی است. او این نمایشنامه را در بیست‌وپنج‌سالگی، پس از آن که یک تک‌پرده‌ای دربارهٔ پوریای ولی از ادارهٔ هنرهای دراماتیک که کارمندش بود سفارش گرفت، اندکی پس از تظاهراتِ ۱۵ خردادِ ۱۳۴۲، در تابستانِ این سال نوشت. این زمانی بود که نزدیکِ چهار سال از ترکِ تحصیلش در دانشکدهٔ ادبیاتِ دانشگاهِ تهران می‌گذشت و از جمعِ نزدیکانِ خلیل ملکی نیز فاصله گرفته بود و عضوی از گروهِ طرفه بود و سرگرمِ پژوهش‌هایی که سپس‌تر می‌شد کتابِ "نمایش در ایران" (۱۳۴۴). سالِ پیش از آن، در ۱۳۴۱، "مردی که لیبرتی والانس را کُشت"ِ جان فورد و "روکو و برادرانش"ِ لوکینو ویسکونتی منتشر شده بود و بیش از سی سال پیش از آن داستانِ «داش آکل» ِ صادق هدایت، که قصّهٔ این هر سه همانندی‌هایی با ماجرای "پهلوان اکبر می‌میرد" دارد. نمایشنامهٔ "داش آکل به گفته‌ی مرجان" (۱۳۹۶) نیز گواهی از توجّهِ بیضایی به داستانِ هدایت است. داستانِ واقعیِ داش آکل چنان‌که، به گفتهٔ ابراهیم گلستان، در شیراز رخ داده – که داش آکل گناهِ عشقِ پسرش به دختری را که به او سپرده بودند گردن گرفته – به نمایشنامهٔ بیضایی – که اکبرش دلبستهٔ دخترِ خان نیست – نزدیک‌تر است؛ و بیضایی با گلستان از حدودِ ۱۳۴۱ آشناییِ خصوصی داشته‌است. ولی نزدیک‌تر از فیلمِ فورد و داستانِ هدایت نمایشِ "افعی طلایی"ِ گروهِ هنرِ ملّی (اقتباسِ علی نصیریان از «داش آکل» ِ هدایت) در بهارِ ۱۳۳۶ در تالارِ فارابیِ ادارهٔ کلِّ هنرهای زیباست، که بیضایی اشاره کرده که می‌شناخته و حتّی اشاره کرده که چون در آغازِ کارش «از نومیدی ناچار شروع به نوشتن کردم، خیال می‌کنم نوشته‌هایم نوعی گفتگوی فرهنگی با نوشته‌های نمایشی همزمان یا قبل از خودم هم بود.» (نصیریان خود در ۱۳۴۳ به عبّاس جوانمرد پیشنهاد کرده بود که "پهلوان اکبر می‌میرد" را برای نمایش در فستیوالِ تئاترِ مللِ پاریس آماده کند − که نشد.)
"شیرمردی از خراسان" (۱۳۴۲) ابوالقاسم جنّتی عطایی نیز احتمالاً از لحاظِ تاریخ و موضوع نزدیک‌ترین نوشته به این نمایشنامهٔ بیضایی باشد.شاید بیضایی آماجِ تعریضِ شخصیتِ اصلیِ نمایشنامهٔ "دو ضرب در دو مساوی بی‌نهایت"ِ بهمن فُرسی بوده باشد که «تیارت‌نومچه‌هایی» را که «درامنویس‌های وطنی» می‌نوشته‌اند غثیانِ «مال دزدی» از «معدهٔ علیل ذهنشون» می‌نامد.
پاییزِ ۱۳۸۸ بیضایی گفت که "پهلوان اکبر می‌میرد" را تحتِ تأثیرِ "گذرِ روزگارِ آزگار به شب"ِ یوجین اونیل نوشته‌است.
در دههٔ ۱۳۳۰ نیز بهائی‌ستیزی در ایران بالا گرفته بود و بیضاییِ نوجوان و خانواده‌اش نیز از گزند این تبعیضِ دینی در امان نبودند. موضوعِ قهرمانِ بیگانه در بسیاری از آثار بیضایی، از جمله "پهلوان اکبر می‌میرد"، یادگارِ انزوای اجتماعیِ نویسنده در نوجوانی است.
دیگر این که آشناییِ نمایشنامه‌نویسِ جوان با مایه‌های فیلم‌های هندی، که در "پهلوان اکبر می‌میرد" نیز به چشم می‌خورد، از مقالهٔ «سینمای هند»ش در مجلّهٔ "علم و زندگی" به سالِ ۱۳۴۰ پیداست.
بیضایی این نمایشنامه را در تابستانِ سالِ ۱۳۴۲ نوشت و همین زمان در نامه‌ای حقِّ هر نوع اجرای آن را تا پایانِ ۱۳۴۹ به عبّاس جوانمرد، «کارگردان و دبیر گروه هنر ملی»، واگذاشت. تصویرِ دستخطِّ واگذاریِ بیضایی نمایشنامه را به تاریخِ «تابستان ۱۳۴۲» در جلدِ یکُمِ "گروه هنر ملی از آغاز تا پایان" (۱۳۹۵) آمده‌است.
کتابِ "پهلوان اکبر میمیرد" نخستین بار در پاییزِ ۱۳۴۴ به وسیلهٔ انتشاراتِ صائب به چاپ رسید. سالِ ۱۳۵۴ انتشاراتِ نگاه چاپ و نشر این نمایشنامه را بر عهده گرفت. از ۱۳۵۵ به بعد به‌طورِ رسمی چاپ نشد تا سرانجام سالِ ۱۳۸۲ نسخهٔ نوینی با مقداری افزوده در جلدِ یکُمِ "دیوان نمایش" آمد؛ و همین متنِ بازنگری‌شده سالِ ۱۳۹۴ باز به صورتِ کتابِ جداگانه‌ای در انتشاراتِ روشنگران و مطالعاتِ زنان به چاپ رسید. بیضایی این بازنگری را کرده تا «سوء تعبیر» کاهش یابد، زیرا چنان‌که گفته از بیشترِ اجراهای این نمایشنامه ناخرسند بوده‌است. همچنین «محافظه‌کاری ادبی» روزگارِ جوانی را کنار گذاشته و صحنهٔ گزمه‌ها را گسترش داده‌است.
جلال آل احمد نمایش را «رویهمرفته خوب» دانسته، ولی از طبع‌آزماییِ زبانیِ بیضایی ناخرسند می‌نمود. ولی هوشنگ گلشیری، چنان‌که بیضایی یاد آورده، کنجکاو و علاقه‌مند بوده و می‌خواسته بداند که بیضایی این زبان را از کجا آورده‌است. کریم امامی نیز پنج روز پس از نخستین نمایشِ "پهلوان اکبر می‌میرد" در جشنوارهٔ نمایش‌های ایرانی (مهر و آبانِ ۱۳۴۴) در مقاله‌ای در "کیهان اینترنشنال" زبانِ نمایش را ستود، علی‌رغمِ این که به اجرا نکته‌ها گرفت. اسماعیل نوری علاء هم پس از تماشای اجرای جشنواره به تندی به نمایش خرده گرفت و نمایش را نسبت به نمایشنامه «مُثله» تشخیص داد و آن را پایانِ کارِ بیضایی شمرد. آذر رهنما این نمایشنامه را «سرآغاز بزرگی برای تئاتر ایران» شمرد. احسان یارشاطر گفتگوهای نمایش را در تأثیرِ نمایشیِ شگرفِ اثر دخیل می‌دانست؛این گفتگوها بعداً موضوعِ مطالعاتِ زبان‌شناسی شد. مثلاً: خلج‌آبادی فراهانی، کورش. «بررسی اصول همکاری گرایس و نقض آن در نمایشنامه «پهلوان اکبر می‌میرد» از بهرام بیضایی» (۱۴۰۰) و تورج رهنما شکوه و آهنگِ زبانِ نمایشنامه را می‌ستود.
اکبر رادی، با تماشای نمایش، مقاله‌ای به نامِ «شبی در مجلس پهلوان اکبر» (دیِ ۱۳۴۴) نوشت و نکته‌های فراوانی به نمایش و نمایشنامه گرفت. از راهِ نمونه، «عرفان‌بافی»عبدالعلی دست‌غیب نیز این «چاشنی عرفان (و فتوّت)» را بازشناخته است. () بیجا را از زوائد نمایشنامه شمرد و تک‌گویی‌های «حفره‌پرکن آلاشکسپیر» قهرمانِ اصلی را همچون گواهِ این اشکال نکوهید. شخصیتِ اصلی را نیز یکی «پسیکوپات» شمرد.این گفته بعدها در نقدهای دیگری هم تکرار شد؛ مثلاً: مریم دادخواه تهرانی و بهروز محمودی بختیاری نیز اکبر را قهرمانی رمانتیک شناختند که از زمانه‌سازی ناتوان است و راهی جز مرگ ندارد. («ناخودآگاهی متن و ایدئولوژی در سه نمایش‌نامه‌ی غروب در دیاری غریب، قصه ماه پنهان و پهلوان اکبر می‌میرد از بهرام بیضایی». "تئاتر". شمارهٔ ۸۵. تابستان ۱۴۰۰. ص. ۳۱.) «یکی از فلسفه‌های» همین را حسین فرّخی چنین از گفته‌های اکبر استخراج کرده که «بیضایی فکر می‌کند مردم تا کی باید به انتظار قهرمان و پهلوان بنشینند؟ باید خودشان وارد عمل شوند و کاری کنند.» () ولی بیش از همه به آنچه نمادگراییِ بیضایی می‌انگاشت پرداخت. جایی در گله از «سمبولیسم زورکی» گوید:
ولی چند بند سپس‌تر از کاستیِ بارِ نمادینِ یکی از عناصرِ نمایش گله می‌کند که:و، سرانجام، پایانِ کارِ این عنصر را به قدرِ بسنده نمادین و گیرا می‌شمارد و می‌نویسد:
عبّاس جوانمرد، پنجاه سال پس از نخستین نمایشِ "پهلوان اکبر می‌میرد" به کارگردانیِ خودش، در گفتگویی به ویژگی‌های زبانی کارهای بیضایی، از جمله همین نمایشنامه، پرداخت:
حسن شایگان نیک اکبرِ خراسانی را الگوی آفرینشِ شخصیتِ اصلیِ این نمایشنامه می‌دانسته.جلال ستّاری نیز اشارتی به «جنبه‌ی روان‌شناختی» ِ داستانِ پهلوان اکبر داشته، با این ملاحظه که این «اسطوره» نیست. ("اسطوره و نماد در ادبیات و هنر". ص. ۱۱۴.) محمود شیرزاد هم بر آن بوده است که "پهلوان اکبر می‌میرد" می‌توانسته، آگاهانه یا ناخودآگاه، واکنشی به مانندانِ شعبان جعفری و طیّب حاج رضایی و بازنماییِ سینماییِ اربابِ این فرهنگ در نقش‌های مانندانِ ناصر ملک‌مطیعی بوده باشد؛ و بدین ترتیب بیضایی را، همچون شکسپیر، ربایندهٔ چیزی از فرهنگِ عامّه می‌شمارد که استیون گرینبلت «انرژیِ اجتماعی» نامیده. (علی نصیریان به یاد آورده که شعبان جعفری نیز به تماشای "پهلوان اکبر می‌میرد" رفته بوده‌است.) شیرزاد تلویحاً گوید که وجهِ عشقیِ نمایشنامه بی‌ربط نمی‌تواند بود به دیدارِ «تا حدّی عاطفی و تا حدّی غم‌انگیز» ِ بیضایی با خانمِ جوانِ بازیگری به تاریخ ۱۵ خردادِ ۱۳۴۲. او همچنین بیگانگی اجتماعی نویسنده را با بیگانگیِ اجتماعیِ قهرمان نمایشنامه همتا می‌داند و – هم‌آوا با بیتِ عبدالباقی طبیب اصفهانی در موسیقیِ نمایش که گوید «مرنجان دلم را که این مرغ وحشی / ز بامی که برخاست مشکل نشیند» – پهلوان اکبر را – در تضاد با «عقابِ خانلری» (در شعرِ «عقاب») – به «کبوترِ مسعود فرزاد» مانند می‌کند آنجا که در شعرِ «کبوتر خسته» گوید:
سعید طلاجوی نیز بر آن بوده که اکبر قهرمانِ بقا نیست و گرفتارِ حکایتی کافکایی است که شرایطی را نشان می‌دهد که مانعِ شکوفاییِ تواناییِ انسان می‌شود.
بیضایی در گفتگو با زاون قوکاسیان دربارهٔ تکرار و پیگیریِ ناخودآگاهِ موضوعات در کارهایش، به "پهلوان اکبر می‌میرد" نیز اشاره کرده و گفته:
او اکبر را در ستیز و تعارض با خودش (یعنی اکبر) و نیز نمایندهٔ روزگاری و ناچار از فرهنگی سپری‌شده و دچارِ «بن‌بست» و «تهدید» می‌دانسته.
بیضایی "پهلوان اکبر می‌میرد" را بر صحنه کارگردانی نکرده؛جمشید لایق به یاد آورده که عبّاس جوانمرد در گروهِ هنرِ ملّی به بیضایی نیز چون دیگران سخت‌می‌گرفت و میدان نمی‌داد. (دولت‌آبادی، غلامحسین، و مینا رحمتی. "میراث صحنه: زندگی تئاتری جمشید لایق." تهران: انتشارات افراز. ۱۳۸۹. ص. ۸۴) ولی این نمایشنامه از ۱۳۴۴ به بعد بارها به وسیلهٔ گروه‌های مختلف در شهرهای مختلف به نمایش درآمده است.
۳۰ مهر و ۱ آبانِ ۱۳۴۴ گروهِ هنرِ ملّی این نمایشنامه را با بازی و کارگردانیِ عبّاس جوانمرد در تالارِ ۲۵ شهریور تهران در جشنوارهٔ نمایش‌های ایرانی بر صحنه نمایش داد – ششمین نمایش برای افتتاحِ تماشاخانه‌ای که پس از انقلابِ ۱۳۵۷ «سنگلج» نام گرفت.همچنان که جلال آل احمد می‌پسندید. () بازیگرانِ این نمایش، به ترتیبِ ورود به صحنه (به استثنای «کور» که در برنوشتِ نخستین نمایش نیست)، عبارت بودند از:
مطابقِ برنوشتِ نمایش میانِ پرده‌های دو و سه ۱۰ دقیقه و میانِ پرده‌های سه و چهار ۱۵ دقیقه فاصله بوده است.
همین نمایش از ۱۴ دی تا ۲۵ بهمنِ ۱۳۴۴ در همین تماشاخانه به نمایشِ همگانی درآمد و کامیابیِ بزرگی حاصل کرد. در این نمایش (۴۱ اجرای پیاپی) نقش‌های فنّی‌زاده و خیّاط‌باشی جابجا شد و نصرت پرتوی نقشِ دختر را بازی کرد. لایق نقشِ کور و بخشی نیز نقشِ حیدر را بازی کرد. نیز محمود دولت‌آبادی − که در جشنواره همچون جایگزینِ نقشِ مِی‌فروش در نظر گرفته شده بود تا در صورتِ نیاز به جای کسبیان بازی کند، و سرانجام در نقشِ ماهی‌گیر در "قصّه‌ی طلسم حریر و ماهی‌گیر" تثبیت شد و نقشِ مِی‌فروش ماند برای باجناقش − دستیارِ جوانمرد شد؛ به جای ناهید شرکت در جشنواره. هم در جشنواره و هم در نمایشِ عمومی نصرت کریمیدر برنوشتِ معرّفِ نمایش‌های جشنواره، به ملاحظاتِ اطّلاعاتی و امنیتی و به ابتکارِ عبّاس جوانمرد، «کریم نصرت‌اللهی» آمده؛ ولی در تنظیمِ برنوشتِ مستقلِّ نمایشنامه نگرانی برطرف شده بود و نامِ درست («نصرت‌الله کریمی») درج شد. (جعفری، روح‌الله. "گروه هنر ملی از آغاز تا پایان (۱۳۵۷–۱۳۳۵)". تهران: افراز. ۱۳۹۵. ص. ۵۳۷) طرّاحِ چهره‌پردازی («صورتگر»، به عبارتِ برنوشت) و اسماعیل ارحام صدر طرّاحِ صحنه بودند. به ابتکارِ کارگردان، بازیگرِ نقشِ سیاهپوش در برنوشتِ نمایش در جشنواره و در اجرای عمومی معرّفی نشد (به جای نامش «؟» نوشته شد) تا کنجکاویِ تماشاکنان را برانگیزد. عواملِ دیگرِ نمایش، مطابقِ برنوشتِ اجرای جشنواره، عبارت بوده‌اند از «بهرام» همچون طرّاحِ لباس و مدیرِ فنّی، کامران نوزاد همچون مدیرِ صحنه، «ع − جامد» در کارِ تنظیمِ نور، یوسف شهاب در تنظیمِ صدا و مصطفی لاریجانیِ تهیه‌کنندهٔ وسایل.
شبِ آخر روزنامهٔ "کیهان" جشنِ تقدیری برای عواملِ نمایش برگزار کرد و عبدالرحمن فرامرزیِ سردبیر در آن سخن گفت و مصطفی مصباح‌زاده به بازیگران حلقهٔ گُل داد.
اسناد و عکس‌هایی از این نمایش همراهِ متنِ گفتگوهای مفصّلی با بیشترِ عواملش در کتابِ "گروه هنر ملی از آغاز تا پایان" (۱۳۹۵) آمده‌است.
پهلوان اکبر به گواهیِ بسیاری برجسته‌ترین نقشی بوده که عبّاس جوانمرد بازی کرده‌است. از نخستین اشارات در این معنی مقالهٔ ش. ناظریان در ۱۷ آبانِ ۱۳۴۴ است که جوانمرد را «خیلی بیش از کارهای قبلی» در آفرینشِ نقش کامیاب دیده‌است. پرویز صیّاد نیز همان سال در مقاله‌ای «اقتدار» ِ او را در بازیِ نقشِ پهلوان اکبر ستود. و این شهرت ادامه داشت تا وقتی که سال‌ها بعد به مناسبتِ سفرِ جوانمرد به لس آنجلس مجلّهٔ فارسی‌زبانی به سردبیریِ فرهنگ فرهی بر جلدش تیتر زد که «پهلوان اکبر در لس آنجلس می‌میرد». عنوانِ خبرِ مربوط به مرگِ جوانمرد در شمارهٔ ۹ مهرِ ۱۳۹۹ روزنامهٔ "جام جم" نیز بود «پهلوان عباس نمی‌میرد».ص. ۱۱ چاپِ پاییزِ ۱۴۰۱ "پهلوان اکبر می‌میرد" با عکسِ جوانمرد در نقشِ اکبر روی جلدش منتشر شد.
نمایشِ جشنوارهٔ پاییز موسیقی داشت، و عماد رام تنظیم‌کننده بود. برای نمایشِ عمومیِ زمستان، امّا، موسیقیِ دیگری به واسطهٔ حسین کسبیان یافت شد: ترانهٔ خراسانی «نوایی» که نوازنده‌ای خوافی به نامِ عثمان و از دوستانِ کسبیان (عثمان محمّدپرست؟) برای همین نمایش اجرا و ضبط کرد. خوانندهٔ دیگرِ اجرای زمستان گلچین بود. تنظیم آهنگ‌ها باز هم با عماد رام بود.
محمّدرضا شاه پهلوی، که وصفِ نمایش را شنیده بوداز حیدر غیایی، که همراهِ حمید رهنما به دعوتِ فریدون رهنما در ۱ آبانِ ۱۳۴۴ نمایش را دیده بود. و مشتاقِ تماشا بود، در اجرای عمومی، با هماهنگیِ وزیرِ فرهنگ و هنر، مهرداد پهلبد، ساعت هشتِ شبِ ۲۸ دیِ ۱۳۴۴ همراهِ فرح دیبا، امیرعبّاس هویدا و پهلبد به تالارِ نوبنیادِ ۲۵ شهریور رفت. از زمانِ جشنواره تا بامدادِ روزی که شاه به تماشا رفت جوانمرد در مذاکره با مسئولانِ وزارتِ فرهنگ و هنر ترفندهایی زد«. . . از این گذشته اگر اعلی حضرت می‌خواهند ببینند از کجا معلوم نمی‌خواهند همان‌هایی را ببینند که می‌گویید حذف کنیم؟!» تا سرانجام نمایشنامه را با جلبِ رضایتِ پهلبد در واپسین ساعات بی کم‌وکاست و بی سانسور در حضورِ شاه و نخست‌وزیر به نمایش درآورد؛ ولی به بازیگران نگفت که شاه در بالکنِ تماشاخانه به تماشا نشسته. پس از اجرا شاه و ملکه بر صحنه با گروه دیدار کردند. کامران نوزاد از شاه شنیده که به هویدا گفته که نمایش را پسندیده و شایعهٔ ضدّحکومتی بودنش را پذیرفتنی نشمرده‌است.در نسخه‌هایی از "پاسخ به تاریخ " (۱۳۵۹) نامِ بیضایی جزوِ حاصل‌های افتخارآمیزِ سیاستِ فرهنگیِ پهلویِ دوّم آمده است.
مصطفی اسکویی در کتابِ "پژوهشی در تاریخ تئاتر ایران" (۱۳۷۰) از گروهِ هنرِ ملّی و نظرِ شاه دربارهٔ نمایشی که از ایشان دیده – که اسکویی به نادرست گمان کرده "محلّل" و "مرده‌خورها" بوده (از روی داستان‌های صادق هدایت به همین نام‌ها)، در حالی که در واقع "پهلوان اکبر می‌میرد" بوده‌است – با طعنه یاد کرد؛ و عبّاس جوانمرد نیز پاسخی نوشت و در کتابِ "غبار منیّت پدرخوانده" (۱۳۸۲) چاپ کرد: «چه می‌گویید آقای سرکارگردان ۳۵ سال تئاتر مبارز؟ آن «قدرقدرت» پس از دیدن نمایش شرمش آمد و یا جرأت نکرد بگوید: «همچنان در سرگرم نمودن مردم کوشا باشید.»» ولی محمود شیرزاد موضعِ اسکویی و جوانمرد را «بی‌راه» می‌داند و می‌گوید: «سنّتِ زنده، هرچند فروافتاده و به پستی گرویدهٔ، "پهلوان اکبر می‌میرد" در تئاتر و سینما و تلویزیونِ ما گواهِ آن است که تعزیهٔ پهلوانِ زخمی، بی آن که به طرفی باجی داده باشد، سخت محبوب هم بوده، و می‌باشد هم هنوز.»
ایران درّودی گفته که نمایشِ "پهلوان اکبر می‌میرد" ضبطِ تصویری نیز شده؛ ولی روح‌الله جعفری بر این باور بوده است که چنین فیلمی هرگز ضبط نشده و حافظهٔ درّودی در بازگفتنِ این یاد دچارِ لغزش شده‌است.
سالِ ۱۳۴۹ جوانمرد بنا داشت تا با همکاریِ الیور گمجی فیلمی با بازیِ اعضای گروهِ هنرِ ملّی از این نمایشنامه بسازد و با همکاریِ دو استودیوی فیلم در سراسرِ دنیا پخش کند. گمجی بیش از دو ماه در ایران ماند تا مگر قرارداد بسته شود، ولی سرانجام این کار سرنگرفت و فیلمی ساخته نشد و نزاعی بر سرِ تقلیدِ فیلم‌سازانِ دیگر (مخصوصاً سیروس افهمی) از نمایشِ "پهلوان اکبر می‌میرد" آغاز شد. خسرو شکیبایی از بازیگرانی بوده که بنا بوده در این فیلم بازی کند.
«نقش‌های لوطی‌منشانه‌ی فردین و بهروز وثوقی» در سینمای ایران، به نظرِ رسول نظرزاده، «در ادامه‌ی» نقشِ پهلوان اکبر بوده است.
پرستاران می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته‌باشد:
یک مدیر ارشد بازاریابی یا مدیر بازاریابی مسئولیت اجرایی فعالیت‌های بازاریابی یک سازمان را بر عهده می‌گیرد و اغلب گزارش‌های خود را به مدیر ارشد اجرایی و یا مدیر عمليات است. یک مدیر بازاریابی عموماً نیز مدیر ارشد تاثیر نیز می‌باشد.او مسئولیت هم‌صدا کردن یک شرکت را نیز برعهده دارد. https://searchcio.techtarget.com/definition/CMO-chief-marketing-officer
مدیر ارشد بازاریابی مسئول تسهیل رشد فروش و استراتژی بازاریابی است. آن‌ها باید در جهت تحقق اهدافی مانند: تولید و رشد درآمد، کاهش هزینه و کاهش ریسک کار کنند. اثر غیر قابل پیش‌بینی رقابت بازاریابی، همراه با نیاز کسب سود، اغلب دوره تصدی این شغل یعنی مدیریت ارشد بازاریابی را کوتاه می‌کند. شرکت مشاوره اسپنسر استوارت نشان داد که میانگین دوره تصدی CMO در سال 2020 معادل 40 ماه  (یعنی کمی بیش از 3 سال) بوده است که کمترین میزان در یک دهه اخیر بوده است. این در مقایسه با میانگین دوره تصدی 7 ساله برای جایگاه شغلی مدیرعامل نشان‌دهنده چالشی برای CMOها برای هدف‌گذاری رشد بلندمدت است.
مطالعه نقشه‌برداری (سیستماتیک) که توسط Raines انجام شد، نشان داد که CMOها در حال از دست دادن نفوذ خود هستند (73% از شرکت‌های فهرست Fortune 250 دارای CMO با جهانی هستند، اما تنها 44% از CMOهای جهانی در C-suite حضور دارند). CMO ها احساس ارزشمندی نمی‌کنند (23% از CMOهای فورچون 500 مورد بررسی، مطمئن نبودند که مدیر عامل سازمان کار آن‌ها را درک کرده باشد).
فسفینات از جمله ترکیبات آلی فسفر با فرمول OP(OR)R است. گروه فسفینات یک ایزومر ساختاری از گروه فسفونیت، P(OR)R است.
فسفینات را می‌توان با کمک واکنش مایکلز–آربوزوف ساخت. فسفینیت P(OR)R را می‌توان به فسفینات اکسید کرد.
تاریخ‌نگاری انتقادی با رویکرد منتقدانه نسبت به سیاست‌های جنگ طلبانه آمریکا پس از جنگ جهانی دوم شکل گرفت. مورخان این مکتب، کاربست نظریه مرد بزرگ تاریخ آمریکا را به خصوص در مورد رویکرد فایده گرایانه اقتصادی رؤسای جمهور آمریکا مورد نقد و نفی قرار دادند. تاریخ انتقادی سبب الهام گیری جنبش سیاسی چپ نو شد اما چپ نو رویکردهای این نوع تاریخ‌نگاری را رد می‌کند. از پژوهندگان و مورخان سرشناس این مکتب تاریخ‌نگاری می‌توان به ریچارد هوفستادر، لوییس هارتز، دانیل بورستین اشاره کرد.
جان هایگم عنوان تاریخ اجماعی را برای این سبک تاریخ‌نگاری برگزید زیرا تثبیت کردن سیاست‌های جنگ طلبانه آمریکا اجماع نظر داشتند.
ریچارد هوفستادر
"سنت سیاسی آمریکا"
سرعت‌سنج یا سپیدومتر یک وسیلهٔ اندازه‌گیری یا یک ابزار سنجش برای سنجش و نمایشِ سرعت لحظه‌ای یک وسیله نقلیه است. سرعت‌سنج‌ها امروزه در سراسر جهان به وسایل نقلیه موتوری متصل هستند. سرعت‌سنج‌ها در دههٔ ۱۹۰۰ میلادی به عنوان یک گزینهٔ اختیاری در دسترس قرار گرفتند و از دههٔ ۱۹۱۰ میلادی به بعد، به عنوان یک وسیله یا ابزار استاندارد عرضه شدند. سرعت‌سنج‌های وسایل نقلیهٔ موتوری دیگر نام‌های خاص خود را دارا هستند و نسبت به سرعت‌سنج خودرو از شیوه‌های دیگر اندازه‌گیری و حس کردن سرعت استفاده می‌کنند. سرعت‌سنج قایق، پیت لاگ، ، (در ویکی‌پدیای انگلیسی: Pit log) و سرعت‌سنج در هواپیما، نمایشگر سرعت هوا نامیده می‌شود. نام چارلز ببیج به عنوان مخترع یکی از انواع اولیهٔ سرعت‌سنج ثبت شده که سرعت‌سنج‌های این نوع معمولاً به لوکوموتیوها متصل می‌شدند. سرعت‌سنج برقی یا الکتریک را مخترع کرواسیایی، جوزپ بلوسیچ، (به کرواسیایی: Josip Belušić) در سال ۱۸۸۸ اختراع کرد که در اصل، در آن رمان "ولوسیمتر" (velocimeter) نامیده می‌شد. استانداردها، مقررات، توافقات و قوانین خاصی در نقاط مختلف جهان برای سرعت‌سنج‌ها تدوین شده‌است که باید در وسایل نقلیه رعایت شوند.
ویواکوئتر خودرویی بود که توسط رنو و بین سال‌های 1932 و 1939 تولید شد.
نسخه G7 این مدل از آوریل ۱۹۳۳ به عنوان تاکسی پیشنهاد شد و تاکسی‌های ویواکوئتر تا پایان دهه ۱۹۵۰ فعالیت داشتند.
هیچ جایگزین مستقیمی برای ویواکوئتر اعلام نشد، اما در سال ۱۹۵۰ رنو با مدل فرگیت بازگشت.Odin, L.C. "World in Motion 1939 - The whole of the year's automobile production". Belvedere Publishing, 2015. ASIN: B00ZLN91ZG.
آماندوس آدامسون (; – ) یک مجسمه‌ساز اهل استونی بود.
از مهم‌ترین آثار ساخته شده توسط وی یادواره روسالکا در شهر تالین است.
یادواره روسالکا () یک یادواره و مجسمه در شهر تالین، استونی است.
این یادواره که توسط آماندوس آدامسون در سال ۱۹۰۲ با جنس برنز ساخته شده در منطقه کادریورگ، تالین واقع شده است. این اثر یادبود کشتی غرق شده روسالکا در خلیج فنلاند (۱۸۹۳) است.
اِوِرولیمِس یا اِوِرولیمُس (; ) یک مشتقِ ۴۰-او-(۲-هیدروکسی‌اتیل) از دارویِ «سیرولیمس» است که همانند آن، مهارکنندهٔ «mTOR» است.
در حالِ حاضر، این دارو به‌عنوان یک سرکوب‌گرِ سیستم ایمنی بدن، جهت جلوگیری از «ردِ پیوندها» و همچنین درمانِ سرطانِ کلیه و برخی تومورهای دیگر بکار می‌رود. پژوهش‌های گسترده‌ای بر روی این دارو و هم‌خانواده‌هایش جهت انجام «درمانِ هدفمندِ» برخی سرطان‌ها انجام شده است.
این دارو متعلق به شرکتِ دارویی نوارتیسِ سوئیس است و تحت نام‌های «زُرتِــرِس» (در آمریکا) و «سِـرتیکان» (در اروپا و سایر کشورهای دنیا) در مواردِ ردِ پیوند، فروخته می‌شود. در زمینهٔ درمانِ سرطان هم، این دارو با نام‌هایی همچون «اَفی‌نیتور» و «وُتوبیا» در بازار موجود است.
شرکت دارویی «بیوکان» هم این دارو را با نام «اِوِرتور» تولید کرده است.
عوارض دارو بستگی به دوزِ دارو، مدتِ مصرف و بیماری زمینه‌ای فرد دارد.
موارد شایع آن شاملِ زخم‌های دهان، احتمال عفونت، اسهال، ادم محیطی، خستگی و راش پوستی است. (احتمالِ همگی در حدود ۳۰٪ یا بیشتر). شایعترین عوارض آزمایشگاهی هم، کم‌خونی، بالارفتن کلسترول خون، کاهش لنفوسیت‌های خون، بالارفتن آنزیم آسپارتات ترانس‌آمیناز (AST) کبد و بالارفتن قندِ خون ناشتاست. (احتمالِ همگی در حدود ۵۰٪ یا بیشتر)
این دارو ممکن است در «پیوند قلب» هم کمک‌کننده باشد، چرا که احتمالِ واسکولوپاتی‌های مزمن آلوگرافت (التهاب‌های عروقی) را در چنین پیوندهایی کاهش می‌دهد. این دارو اثرات مشابهی چون داروی «سیرولیمس» در پیوند کلیه و سایر احشاء دارد.
در برخی مدل‌های آزمایشگاهی همچون موش، مهارِ گیرنده‌های «mTOR» عمر سلولی را افزایش داده است و بدین ترتیب، گمان بر آن است که مهارِ گیرنده‌های «mTOR» می‌تواند در جلوگیری از پیری مؤثر باشد. در یک کارآزمایی بالینی که اخیراً توسط شرکت دارویی نوارتیس انجام شد، استفادهٔ کوتاه مدت از این دارو، پاسخدهی بدن سالمندان به واکسن آنفلوآنزا را افزایش داد. درمان با اِوِرولیمس در موش‌ها در مقایسه با «سیرولیمس» عوارض متابولیک کمتری هم داشته است.
پیمان یاش (Treaty of Jassy)، بین امپراتوری روسیه و امپراتوری عثمانی منعقد گشت. این پیمان در شهر یاش (Iași) در مولداوی (رومانی امروزی) به امضا رسیده است. طبق مفاد این معاهده، جنگ بین روسیه و عثمانی در سال‌های ۱۷۸۷–۱۷۹۲ میلادی خاتمه یافت؛ و بر گسترش نفوذ روسیه در دریای سیاه موافقت شد.
این پیمان در تاریخ ۹ ژانویه سال ۱۷۹۲ بین نمایندگان دو طرف به امضا رسید. پیمان یاش حق حاکمیت روسیه بر منطقه کریمه را به رسمیت شناخت. (طبق معاهده قبلی میان دو کشور، موسوم به عهدنامه کوچوک قینارجه؛ منطقه کریمه به روسیه واگذار شده بود؛ و در این معاهده بر همان معاهده قبلی تأکید شد) طبق این پیمان، رودخانه دنیستر به عنوان مرز ۲ کشور شناخته شد.
نخستین تهاجم ایرانیان به یونان () عنوان نخستین حمله و تهاجم شاهنشاهی هخامنشی به یونان در سال ۴۹۲ قبل از میلاد می‌باشد، این حمله متشکل از دو هدف متمایز بود، نخست اینکه داریوش بزرگ در درجه اول تلاش داشت تا دولت‌شهرهای آتن و ارتریا را که از ایونیا در شورش مقابل شاهنشاهی حمایت کرده بودند مجازات نماید و دومین هدف وی گسترش شاهنشاهی به سمت اروپا در جهت تأمین امنیت مرزهای غربی بود.
داستان ریاضی‌دانان نام یک مجموعه تلویزیونی ایرانی به کارگردانی محمدعلی طالبی است که در سال ۱۳۶۲ از برنامهٔ کودک و نوجوان پخش گردید.
این مجموعهٔ تلویزیونی دربارهٔ زندگی چهار دانشمند و ریاضی‌دان ایرانی است.ماهنامه سینمایی «فیلم»، سال اول، شماره ۹، ۱۵ دی ۱۳۶۲، صفحهٔ ۱۸
آلکوک اولین دیوان اشعار چاپ‌شدهٔ شاعر و نویسنده کرد عبدالرحمان شرفکندی (هژار) است که در اولین چاپ خود در سال ۱۹۴۵ میلادی در شهر تبریز توسط «"روابط فرهنگی ایران و روس (شوروی)"» به چاپ رسیده است. این کتاب در چاپ جدید خود در سال ۲۰۰۱ میلادی در شهر اربیل به چاپ رسیده‌است.کتاب «"ئاڵه‌کۆک له لایه‌ن نووسه‌ر: هه‌ژار (١٩٢١-١٩٩١)"» ، Vejîn Books اشعار منتشره در این کتاب، مربوط زمانی است که هژار عضو جمعیت ژ-کاف (احیای کرد) بوده‌است. این کتاب زبان‌های آذری، ارمنی و بخشی از آن به زبان روسی ترجمه شده‌است.
دوره هجدهم مجلس شورای ملی در ۲۷ اسفند ۱۳۳۲ (۱۲ رجب ۱۳۷۳ ه‍.ق) بازگشایی شد و در ۲۶ فروردین ۱۳۳۵ (۳ رمضان ۱۳۷۵ ه‍.ق.) به پایان رسید. نخستین جلسهٔ رسمی مجلس در روز ۲۶ فروردین ۱۳۳۳ برگزار شد.
ریاست مجلس هجدهم در دست رضا حکمت بود. ۱۳۲ نماینده به مجلس راه یافتند و نتیجهٔ انتخابات در سه حوزه قم، شهرضا و فیروزآباد اعلام نشد. اعتبارنامهٔ یدالله ابراهیمی نمایندهٔ نخست کرمان تصویب نشد و نمایندهٔ دوم آن حوزه نیز استعفا کرد. اعتبارنامهٔ منوچهر ایرانی در ۲۸ بهمن ۱۳۳۳ رد شد. سه نماینده نیز در طی دوره درگذشتند. در این دوره، دو کابینه برای رأی اعتماد به مجلس معرفی شدند. همچنین حدود ۴۰۰ قانون در مجلس به تصویب رسید.
انتخابات در زمستان ۱۳۳۲ برگزار شد. دادگاه محمد مصدق و رهبران جبهه ملی همزمان با برگزاری انتخابات آغاز شد. کاشانی و جبهه ملی با برگزاری انتخابات مخالفت کردند. انتخابات در برخی نقاط انجام نشد و در نقاط دیگری نیز با تأخیر انجام شد. نخستین جلسهٔ رسمی مجلس در روز ۲۶ فروردین برگزار شد و در همان جلسه، رضا حکمت به ریاست مجلس رسید.
پس از کودتای ۲۸ مرداد، مذاکره میان دولت فضل‌الله زاهدی و شرکت‌های بزرگ نفتی برای فروش نفت ایران آغاز شد و پس از ۴ ماه مذاکره، مقرر شد که نفت ایران به کنسرسیومی از هشت شرکت بزرگ نفتی فروخته شود. هیئت کنسرسیوم در ۲۲ فروردین ۱۳۳۳ وارد تهران شد تا با دولت ایران مذاکره کند. جلسات از ۲۵ فروردین تا ۲۵ اردیبهشت در کاخ ابیض انجام شد و بی‌نتیجه به پایان رسید. دور دوم مذاکرات در اواخر خرداد آغاز شد و پس از توافق کامل ایران و کنسرسیوم در ۲۷ تیر خاتمه یافت. قرارداد کنسرسیوم در ۱۴ مرداد توسط علی امینی از طرف دولت ایران و هوارد بیچ از طرف کنسرسیوم امضا شد. سپس در ۳۰ شهریور به مجلس تسلیم شد و در ۲۹ مهر به تصویب رسید.
کابینهٔ دوم زاهدی در ۲ اردیبهشت ۱۳۳۳ به مجلس معرفی شد و در ۷ اردیبهشت، رأی اعتماد گرفت. اختلاف میان مجلس و دولت زاهدی از بهمن ۱۳۳۳ آغاز شد و در اسفند شدت گرفت. زاهدی در ۱۵ فروردین ۱۳۳۴ کناره‌گیری کرد و دو روز بعد، استعفای او توسط شاه پذیرفته‌شد.
در همان روز، فرمان تشکیل دولت حسین علاء صادر شد و او کابینهٔ دوم خود را تشکیل داد و در ۲۰ فروردین به مجلس معرفی کرد. مجلس نیز در ۲۷ فروردین به کابینهٔ علاء رأی اعتماد داد.
انفجار یواس‌اس کول () حمله‌ای انتحاری علیه کشتی تخریبگر یواس‌اس کول نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در ۱۲ اکتبر ۲۰۰۰ بود، که در حالی انجام شد که این کشتی در لنگرگاه عدن یمن مشغول سوخت‌گیری بود. در مرگبارترین حمله علیه یک کشتی نیروی دریایی آمریکا از زمان رویداد یواس‌اس استارک در ۱۹۸۷، ۱۷ ملوان آمریکایی کشته و ۳۹ نفر زخمی شدند.این حمله انتحاری توسط یک قایق حامل مواد منفجره در نزدیکی ناوشکن صورت گرفت.
سازمان القاعده مسئولیت این حمله را بر عهده گرفت. یک قاضی ایالات متحده سودان را در حمله مسئول دانست و دیگری ۱۳ میلیون دلار از دارایی‌های مسدود شده سودان را به بستگان کشته شدگان داد.
در ریاضیات، یک دیفئومورفیسم (در فارسی معادلسازی هایی چون هموارریختی، وابرریختی و... برای آن پیشنهاد شده اند) یک یکریختی بین منیفلدهای هموار است. دیفئومورفیسم، تابعی معکوس پذیر است که منیفلدی دیفرانسیل‌پذیر را به منیفلد دیفرانسیل‌پذیر دیگری می نگارد به گونه ای که معکوس آن هم هموار باشد.
اگر دو منیفلد formula_1 و formula_2 داشته باشیم، نگاشت formula_3 بین آن دو را دیفئومورفیسم گویند اگر این تابع، تناظری دو سویه باشد به گونه ای که معکوس آن، formula_4 هم تابعی دیفرانسیل پذیر باشد. اگر این توابع formula_5 بار به طور پیوسته دیفرانسیل پذیر باشد، formula_6 را formula_7-دیفئومورفیسم می نامند.
دو منیفلد formula_1 و formula_2 را دیفئومورفیک گویند (اغلب این رابطه را با formula_10 نمایش می دهند) اگر دیفئومورفیسمی چون formula_6 از formula_1 به formula_2 وجود داشته باشد. همچنین، چنین منیفلدهایی را formula_7-دیفئومورفیک گویند اگر تناظر دوسویه ای بینشان وجود داشه باشد که خود و معکوسش formula_5 بار به طور پیوسته دیفرانسیل پذیر باشد.
احمق مرا ببوس (به انگلیسی: Kiss Me, Stupid) فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۱۹۶۴ است. به کارگردانی بیلی وایلدر و بازی دین مارتین، کیم نواک و ری والستن است.
«اورویل اسپونر» معلم حسود پیانو قصد دارد یکی از آهنگهایش را به «دینو» خواننده مشهور کلوپها که در شهر سرگردان است بفروشد، به همین دلیل همسر زیبایش «زلدا» را از خانه دور می‌کند و…
محمد تاجران (زادهٔ ۱۳۵۵، مشهد) جهانگرد، سفیر صلح، فعال محیط زیست ایرانی و بنیان‌گذار انجمن «ما به درختان نیازمندیم» است.
محمد تاجران متولد تیرماه سال ۱۳۵۵ در مشهد است. از آذرماه ۱۳۸۵ سفر به دور دنیا با دوچرخه را شروع کرده و تا سال ۱۴۰۲ مسافتی معادل۹۰۰۰۰ کیلومتر را در ۵۲ کشور رکاب زده‌است. عنوان سفیر صلح از سال ۲۰۱۱ توسط فدراسیون جهانی صلح به او اعطا شده‌است.http://mashhadenc.ir/محمد-تاجران/
انجمن «ما به درختان نیازمندیم» یک انجمن غیرانتفاعی است که محمد تاجران در سال ۲۰۱۴ در کشور سوئیس پایه‌گذاری کرد. او کودکان را به عشق ورزیدن و احترام گذاشتن به طبیعت با تأکید بر اهمیت دارا بودن محیط زیستی سالم و پایدار برای زندگی بهتر تشویق می‌کند. این کار را با مراجعه به مدارس، برگزاری کارگاه‌های آموزشی برای کودکان و گفتگو با آن‌ها انجام می‌دهد و از درخت به عنوان عنصری از طبیعت که نماد بخشندگی و زندگی است استفاده می‌کند. تا سپتامبر ۲۰۱۶ محمد بالغ بر ۵۰۰ کارگاه را در بیش از ۱۸۲ مدرسه و در ۵۲ کشور برگزار کرده و به کمک کودکان بیش از هزار درخت در کشورهای مختلف کاشته‌ است.http://www.jadidonline.com/story/27092013/bhr/Mohamad_tajeran_bicyclist
سخنرانی در کنفرانس گرین بیزینس نوسط سازمان ملل در کشور تایلند در سال ۲۰۰۷
پیترافیتا (به ایتالیایی: Pietrafitta) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان کزنتزا واقع شده‌است.
پیترافیتا ۹ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۴۲۲ نفر جمعیت دارد و ۷۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
انیا (ایتالیا) (به ایتالیایی: Egna) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در تیرول جنوبی واقع شده‌است.
انیا ۲۳ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۰۰۱ نفر جمعیت دارد و ۲۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
استانگه (به لاتین: Stange) یک شهرداری در نروژ است که در هدمارک واقع شده‌است.
استانگه ۷۲۴ کیلومترمربع مساحت و ۱۸٬۲۸۸ نفر جمعیت دارد.
بانکی یک نام خانوادگی‌ست. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
انسان‌جانورشناسی (مطالعه برهم‌کنش‌های انسان و جانوران) زیرمجموعه‌ای از علم مردم‌زیست‌شناسی است که به برهم‌کنش‌های میان انسان و دیگر جانوران می‌پردازد. مردم‌جانورشناسی علمی میان‌رشته‌ای است که با برخی رشته‌ها ازجمله مردم‌شناسی، قوم‌شناسی، داروشناسی، روانشناسی، داروشناسی دامی و جانورشناسی در پیوند می‌باشد. تمرکز اصلی پژوهش‌های "مردم‌جانورشناسی" بر برشمردن و مستندسازی اثرات مثبت ارتباطات انسان-جانوری بر هر یک و نیز مطالعه برهم‌کنش‌های آنان است.Mills, Daniel S. "Anthrozoology", "The Encyclopedia of Applied Animal Behaviour and Welfare". CABI 2010, pp. 28–30. این علم دانشمندانی از رشته‌هایی مانند مردم شناسی، جامعه‌شناسی، زیست‌شناسی، تاریخ و فلسفه را بکار می‌گیرد.DeMello, Margo. "Teaching the Animal: Human–Animal Studies Across the Disciplines". Lantern Books, 2010, p. xi. and Hurn, Samantha. "Humans and Other Animals". Pluto Press, 2012.Animals & Society Institute. Accessed February 23, 2011.Note: the term should not be confused with "animal studies," which often refers to animal testing.
ریو دی پوستریا (به ایتالیایی: Rio di Pusteria) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در تیرول جنوبی واقع شده‌است.
ریو دی پوستریا ۸۴٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۹۵۵ نفر جمعیت دارد.
شهر Wehrheim خواهرخواندهٔ ریو دی پوستریا هست.
ملتینا (به ایتالیایی: Meltina) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در تیرول جنوبی واقع شده‌است.
ملتینا ۳۶٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۶۲۲ نفر جمعیت دارد.
پارتو (به ایتالیایی: Pareto) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آلساندریا واقع شده‌است.
پارتو ۴۱٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۶۴۳ نفر جمعیت دارد.
شهر Cauto Cristo خواهرخواندهٔ پارتو (پیمونت) هست.
لیسیو (به ایتالیایی: Lisio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کونیو واقع شده‌است.
لیسیو ۸٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۲۳۷ نفر جمعیت دارد.
ویوارو رومانو (به ایتالیایی: Vivaro Romano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان رم واقع شده‌است.
ویوارو رومانو ۱۲٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۲۰۴ نفر جمعیت دارد و ۷۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لنتا (به ایتالیایی: Lenta) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ورسلی واقع شده‌است.
لنتا ۱۹٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۹۶۸ نفر جمعیت دارد.
اولترسندا آلتا (به ایتالیایی: Oltressenda Alta) یک کومونه در ایتالیا است که در استان برگامو واقع شده‌است.
اولترسندا آلتا ۱۷٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۱۹۵ نفر جمعیت دارد و ۷۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مونتفورتینو (به ایتالیایی: Montefortino) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان فرمو واقع شده‌است.
مونتفورتینو ۷۸٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۱۷۹ نفر جمعیت دارد و ۶۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مونتاورو (به ایتالیایی: Montauro) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان کاتانزارو واقع شده‌است.
مونتاورو ۱۱٫۵۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۵۹۳ نفر جمعیت دارد و ۳۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماسینیانو (به ایتالیایی: Massignano) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان اسکولی پیچنو واقع شده‌است.
ماسینیانو ۱۶٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۶۲۱ نفر جمعیت دارد.
رومنو (به ایتالیایی: Romeno) یک کومونه در ایتالیا است که در ترنتینو واقع شده‌است.
رومنو ۹٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۳۱۵ نفر جمعیت دارد و ۹۶۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شیلپاریو (به ایتالیایی: Schilpario) یک کومونه در ایتالیا است که در استان برگامو واقع شده‌است.
شیلپاریو ۶۳٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۲۹۴ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لاورنیو (به ایتالیایی: Lauregno) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در تیرول جنوبی واقع شده‌است.
لاورنیو ۱۴ کیلومترمربع مساحت و ۳۴۶ نفر جمعیت دارد.
لابرادور ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مودولو (به ایتالیایی: Modolo) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان اریستانو واقع شده‌است.
مودولو ۲٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۱۹۶ نفر جمعیت دارد.
فیلاگو (به ایتالیایی: Filago) یک کومونه در ایتالیا است که در استان برگامو واقع شده‌است.
فیلاگو ۵٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۸۷۶ نفر جمعیت دارد و ۱۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تالامونا (به ایتالیایی: Talamona) یک کومونه در ایتالیا است که در استان سوندریو واقع شده‌است.
تالامونا ۲۱٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۶۲۳ نفر جمعیت دارد و ۲۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
صندلی گهواره‌ای، صندلی ننویی یا صندلی راک نوعی صندلی است که دو غلتانک دارد که به پایین پایه‌های صندلی متصل شده‌اند و پایه‌های جلویی و عقبی را به یکدیگر متصل می‌کنند. غلتانک‌ها تنها در دو نقطه با زمین در تماس هستند و به فردی که روی صندلی نشسته قابلیت تاب خوردن به عقب و جلو را می‌دهند. این نوع صندلی‌ها را اغلب از چوب می‌سازند. برخی صندلی‌های گهواره‌ای تاشو هستند.
هرچند اختراع صندلی گهواره‌ای را گاهی به بنجامین فرانکلین نسبت می‌دهند، اما مورخان معتقدند که این صندلی در آمریکای شمالی و در اوایل قرن هجدهم استفاده می‌شده‌است؛ یعنی زمانی که فرانکلین تنها یک کودک بوده‌است. لغت «Rocking chair» در سال ۱۷۸۷ به لغتنامه آکسفورد اضافه شد. شیکرزهای آمریکایی به طراحی و ساخت مبلمانی ساده و کاربردی مشهور بودند و در نتیجه طراحی صندلی راک را تکمیل و بهترین‌های این صندلی را خلق کردند.
صندلی‌های راک انواع مختلف و کاربردهای متفاوتی نیز به مرور زمان یافته‌اند؛ به عنوان مثال صندلی‌های راک در فضای باز نیز برای اولین بار در سال ۱۷۲۵ در انگلستان مورد استفاده قرار گرفت. ظاهر شد. صندلی راک وینزور با تکیه گاهی دوکی شکل و ساختاری شبیه به قفس پرنده طراحی شده بود. صندلی راک بوستون نوع دیگری از صندلی راک وینزور بود که در حدود ۱۸۴۰ و در نیواینگلند به عنوان اولین صندلی راک ماشینی و تولید انبوه به بازار آمد.
صندلی راک یکی از آن مبلمان‌ها و آیتم‌ها در طراحی داخلی است که همیشه مد روز هستند. با اینکه بیش از ۲۰۰ سال از طراحی و اختراع آن می‌گذرد ولی هنوز هم از مبلمان‌های محبوب و خواستنی است. صندلی راک یا گهواره‌ای مدرن و راحتی که امروزه در طراحی داخلی بیشتر استفاده می‌شود، بر اساس طراحی‌های چارلز و ری ایمز ساخته شده‌اند. صندلی‌هایی با نشیمن پلاستیکی و اسکلت فلزی باریک، که به راحتی می‌توان از آن در دکوراسیون داخلی و مسکونی مدرن امروزی استفاده کرد.
فوئنترابیا (به اسپانیایی: Fuenterrabía) یک شهرک در اسپانیا است که در سرزمین باسک (منطقه خودمختار) واقع شده‌است.
فوئنترابیا ۲۸٫۶۳ کیلومترمربع مساحت و ۱۶٬۸۹۴ نفر جمعیت دارد و ۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
روان‌شناسی تاریخی یک علم میان رشته می‌باشد که هدف آن مطالعه انگیزه‌های روانی در بافت تاریخی جامعه می‌باشد. روان‌شناسی تاریخی برای رسیدن به این هدف، از تجزیه و تحلیل منشأ عاطفی در رفتار سیاسی اجتماعی گروه‌ها و در بررسی وضعیت دوران کورکی و خانواده در گذشته و در مطالعات انسان‌شناسی می‌باشد.
۱- بررسی وضعیت دوران کورکی و خانواده در طول تاریخ
۱/۱- بررسی رشد جسمی و عقلی کودک
۱/۲- بررسی رویه‌های تربیتی کودک در طول تاریخ و میزان تأثیر آن بر شکل‌گیری شخصیت آن
۱/۳- بررسی جایگاه اجتماعی کودک در اجتماع در طول تاریخ
۱/۴- بررسی نگاه و نظرات مردم دربارهٔ پدیده کودک آزاری یا اهمال در تربیت کودک در طول تاریخ
۲- بررسی روانی انگیزه‌های رفتاری افراد سرشناس با تکیه بر روش‌های روانکاوانه و شواهد تاریخی
۳- بررسی روانی انگیزه‌های رفتاری جوامع با تکیه بر آنالیز سخنرانی‌های سیاسی، تولیدات رسانه، عناوین روزنامه‌ای و ضرب‌المثل ها
"تمدن و ملالت‌های آن" اثر زیگموند فروید
"روانشناسی جمعی فاشیسم" اثر ویلهلم رایش
"ترس از آزادی" از اریش فروم
"شخصیت مستبد" از تئودور آدورنو
گروتوله (به ایتالیایی: Grottole) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان ماترا واقع شده‌است.
گروتوله ۱۱۵ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۵۱۸ نفر جمعیت دارد و ۴۸۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر جرانتورتو خواهرخواندهٔ گروتوله هست.
تاوراسی (به ایتالیایی: Taurasi) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آولینو واقع شده‌است.
تاوراسی ۱۴ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۸۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گاتزولا (به ایتالیایی: Gazzola) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان پیاچنزا واقع شده‌است.
گاتزولا ۴۴٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۸۵۶ نفر جمعیت دارد.
فرگونا (به ایتالیایی: Fregona) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان ترویزو واقع شده‌است.
فرگونا ۴۲٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۰۶۸ نفر جمعیت دارد.
گارگاتسونه (به ایتالیایی: Gargazzone) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در تیرول جنوبی واقع شده‌است.
گارگاتسونه ۴٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۶۳۹ نفر جمعیت دارد.
زونیو (به ایتالیایی: Zogno) یک کومونه در ایتالیا است که در استان برگامو واقع شده‌است.
زونیو ۳۴٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۹٬۰۹۷ نفر جمعیت دارد و ۳۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ولتورنو (به ایتالیایی: Velturno) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در تیرول جنوبی واقع شده‌است.
ولتورنو ۲۴٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۷۴۰ نفر جمعیت دارد و ۸۵۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
رئال ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
فردیناند هودلر (; – ) یکی از بزرگ‌ترین نقاشان سوئیسی در قرن نوزدهم میلادی بود. او به دنبال نوعی «هماهنگی دینی» بود.
« در چنین حضور و غیابی از پیشتازان بزرگ هنر مدرن، به ندرت ذکری از فردینان هودلر، نقاش سوییسی به میان می‌آید. با این همه، او در پاریس و نیز خارج از فرانسه شهرت داشت، و بدون شک یکی از محرک‌های اصلیِ [هنر مدرن]، خاصه در کشورهای غیر از فرانسه بود. هودلر نیز از امپرسیونیسم فاصله گرفت و به هنری روی آورد که از جهاتی به شدت کهنه و مهجور بود. او با این کار جامعه‌ی هنری سوییس را تکان داد و تاثیر عمیقی بر محیط‌های هنری پاریس(۱۸۹۱ و پس از آن)، وین(۱۹۰۴)، و آلمان نهاد. هودلر در کارش به دنبال نوعی «هماهنگی دینی» بود که آن را به آشکار ساختن «شباهت‌های بین انسان‌ها» ربط می‌داد. او می‌خواست به «هماهنگی‌های بزرگ و ساده» برسد و از سوژه‌های بزرگ و ساده استفاده می‌کرد. هودلر دقت و صراحت نقاشان بزرگ پیش از قرن هجدهم را ارج می‌نهاد و وضوحِ به ویژه دورِر، هولباین و «بدویانِ ایتالیایی»(نقاشان صدر رنسانس) را ارزشمند می‌شمرد. او موشکافانه واقعیت‌ها را می‌نگریست و در انتخاب مدل‌ها و ژست‌های آن‌ها برای کمپوزیسیون‌های بزرگ خود زحمت زیادی می‌کشید، و به همین میزان حرکات بیانگرانه[یا اکسپرسیو] رقصندگان را مطالعه می‌کرد. در نتیجه مجموعه‌ای از تابلوهای بزرگ را درباره‌ی درون مایه‌های تمثیلی بزرگ پدید آورد: شب، روز، عشق، حقیقت و جز این‌ها، که مورد خطابشان انسان‌هایی همچون خودِ او بودند که تبار ساده‌ای داشتند.
تابلوی "سرخوردگان" او نمونه‌ی اعلای ترکیب واقع‌نمایی با یک کمپوزیسیون محکم و مؤکد است. انسان‌های متفاوت و حالت‌های آن‌ها با ترتیب دقیق و گویایی به تصویر درآمده‌اند. ترتیب مشابهی را می‌توانیم در دیگر تابلوهای این مجموعه مشاهده کنیم- پنج پرسوناژ که به گونه‌ای متقارن در طول تصویر بازنمود شده‌اند. هودلر برای این‌گونه از شکل‌ها و خطوط تکرار شونده، که از نقاشی مصری و معرق‌کاری بیزانسی اقتباس کرده بود، اصطلاح پاراللیزم[نظیرنگاری] را به کار برد. او چند سال پیش از کشیدن تابلوی "سرخوردگان"، که در سال ۱۸۹۲ در نمایشگاه سمبولیستی مهمی در پاریس به نمایش نهاده شد، رابطه‌ای دوستانه‌ای با امیل ژاک-دالکروز برقرار کرد. وی که یک استاد موسیقی بود شیوه‌ی رقص و حرکات معروف به وشت‌گری[یوریتمی] را تکامل بخشیده بود که به کمک آن می‌توانست حرکات بیانگرانه‌ی موسیقی و کلمات را، از طریق تمرینات بدنی مرتبط با حرکات ابتدایی و غریزیِ رقص، مطالعه کند.»
هنرِ مدرن/نوربرت لینتن؛ترجمه علی رامین،تهران،نشر نی
کورتی (به ایتالیایی: Curti) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان کسرتا واقع شده‌است.
کورتی ۱٫۷۳ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۲۳۴ نفر جمعیت دارد و ۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
چیپرانا (به اسپانیایی: Chiprana) یک شهرداری در اسپانیا است که در استان ساراگوسا واقع شده‌است.
چیپرانا ۳۸ کیلومترمربع مساحت و ۳۶۸ نفر جمعیت دارد.
اسپلوس (به اسپانیایی: Esplús) یک شهرداری در اسپانیا است که در استان اوئسکا واقع شده‌است.
اسپلوس ۶۸ کیلومترمربع مساحت و ۷۳۳ نفر جمعیت دارد.
اسپانیا بورتا (به اسپانیایی: Bureta) یک شهرداری در اسپانیا است که در استان ساراگوسا واقع شده‌است.
بورتا ۱۱ کیلومترمربع مساحت و ۳۰۳ نفر جمعیت دارد.
لوس فایوس (به اسپانیایی: Los Fayos) یک شهرداری در اسپانیا است که در استان ساراگوسا واقع شده‌است.
لوس فایوس ۳٫۸۸ کیلومترمربع مساحت و ۱۵۳ نفر جمعیت دارد.
اسکاترون (به اسپانیایی: Escatrón) یک شهرداری در اسپانیا است که در استان ساراگوسا واقع شده‌است.
اسکاترون ۹۵ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۱۶۳ نفر جمعیت دارد و ۱۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بوربور یک روستا در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شابران واقع شده‌است.
شیولیا یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده‌است.
رودخانه مردق نام رودی است که در استان آذربایجان شرقی و شمال غربی ایران قرار دارد.