moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
لئوناردو دا وینچی نقاشی‌های بسیار اندکی را تکمیل کرد؛ کمال جویی، تجربه گرایی ناآرام و کنجکاوی بلندپروازانه، سبب پراکندگی کوششهایش شدند. با این حال، پروندهٔ بزرگی از اندیشه‌هایش در طراحی‌های موجود در یادداشت‌هایش برجا مانده‌است؛ و یکی از آن‌ها در سالهای ۱۶۶۰–۶۹ در شهر مادرید کشف شد. علاقهٔ او به علم در آخرین سالهای زندگی اش روز به روز فزونی می‌گرفت، و خودش نیز شناخت سراسر طبیعت را در مرکز علائقش قرار داده بود. پژوهش‌هایش در عرصهٔ کالبد شکافی، به کشیده شدن طراحی‌های فوق‌العاده دقیق و زیبا انجامید که از آن میان می‌توان به طراحی مدادی جنین در رحم اشاره کرد، که علی‌رغم پاره‌ای خطاها، چنان با واقعیت انطباق دارد که امروزه نیز می‌توان در آموزش پزشکی مورد استفاده اش قرار داد. گرچه لئوناردو نخستین دانشمند جهان امروزی نبود، مطمئناً مبتکر تصویرگری علمی، مخصوصاً در عرصهٔ نمایش اندرون و تک تک اجزاء و اندامها بوده‌است. دربارهٔ اهمیت این جنبه از کار لئوناردو، آروین پانوفسکی چنین گفته‌است: «… کالبد شکافی به عنوان یک علم بدون داشتن روشی برای حفظ مشاهدات در پرونده‌های نموداری و به صورت کامل و دقیق و سه‌بعدی، غیرممکن بود.»
نخستین بار دا وینچی بود که متوجه شد سالهای عمر هر درخت معادل تعداد حلقه‌هایی است که در مقطع افقی تنهٔ آن پدید آمده‌است. لئوناردو اولین کسی بود که اندام‌های بدن انسان را با برش مقطع طراحی کرد. گفته‌اند او برای درک بیشتر آناتومی بدن، اتودهای فیگوراتیو بسیاری از بدن مردگان می‌زد.زادهٔ خورشید، نوشتهٔ مایکل گلب
برخی از مسائلی که لئوناردو بر روی آن‌ها پژوهش انجام داد به شرح زیر می‌باشد:Gardner, Helen (1970), Art through the Ages, Harcourt, Brace and World
دا وینچی علاوه بر نقاشی به عنوان یک مهندس نیز مشهور است. او در نامه‌ای به دوک میلان اظهار داشت که قادر به تهیه و ساخت دستگاه‌هایی برای دفاع از شهر و همچنین محاصرهٔ شهر دشمن است. هنگامی که او به ونیز گریخت، شاگردی را پیدا کرد که با کمک او توانست یک سنگر متحرک را طراحی کند. او حتی طرحی برای منحرف کردن مسیر رودخانهٔ آمو داشت، پروژه‌ای که نیکولو ماکیاولی نیز بر روی آن کار کرد.Machiavelli, Leonardo and the Science of Power.Fortune is a River: Leonardo Da Vinci and Niccolo Machiavelli's Magnificent Dream to Change the Course of Florentine History مقالات داوینچی شامل تعداد بسیار زیادی از اختراعات عملی و قابل اجرا و غیر عملی، شامل آلات موسیقی، پمپ‌های هیدرولیک، توپ‌های بخار، سپرهایی خاص و… می‌گشت.Arasse, Daniel (1998). Leonardo da Vinci.
تعداد زیادی از دست نوشته‌های داوینچی مربوط به طرح‌ها و نقشه‌های اختراعات او هستند. برخی از ابداعات او به شرح زیر است:
مریمِ مَجدَلیه (، یونانی باستان: Μαρία ἡ Μαγδαληνή)Μαρία η Μαγδαληνή in ; ; ; ; ; ; replaces "η" with "τη" because of the case change. says "Μαρία … η Μαγδαληνή" and says "η Μαγδαληνή Μαρία". , and all say "Μαρία η Μαγδαληνή". شخصیتی در عهد جدید و یکی از پیروان مؤمن عیسی مسیح به‌شمار رفته و کلیساهای کاتولیک رومی، ارتدکس شرقی، لوتری و انگلیکان او را جزو قدیسه‌ها می‌دانند. لقب مجدلیه اشاره به شهری به نام مجدله در کرانهٔ غربیِ دریاچهٔ طبریه دارد. مریم مجدلیه با عیسی مسیح به‌عنوان یکی از پیروان او سفر کرد. گفته شده که وی شاهدِ مصلوب شدن و رستاخیزِ عیسی مسیح بوده است."Mary Magdalene, the clichés". BBC, Religions, 2016-06-02. در انجیل‌های چهارگانه از او دست‌کم ۱۲ بار و بیش از حواریون نام برده شده است. در مسیحیتِ غربی و طیِ قرون وسطی از مریم مجدلیه به‌عنوان "فاحشهٔ توبه‌گر" یا "زنِ بدکاره" نام برده می‌شد؛ روز ۲۲ ژوئیهٔ هر سال از سوی مسیحیان کلیسای کاتولیک، کلیسای ارتدکس شرقی، انگلیکن و لوتریانیسم برای او جشن گرفته می‌شود.
بر پایهٔ انجیل، مریم مجدلیه زنی تن‌فروش و بسیار زیبا بوده است. روزی اهل شهر به دنبال وی می‌افتند تا وی را سنگسار کنند. او می‌گریزد تا به عیسی می‌رسد. عیسی داستان را از پیگیرانِ مریم می‌پرسد و آنان می‌گویند که ما می‌خواهیم او را از برای گناهانش سنگسار کنیم. عیسی می‌گوید بسیار خوب چنین کنید اما نخستین "سنگ را کسی بزند که گناهی نکرده باشد (انجیل یوحنا-باب هشتم-آیات ۱ تا ۱۱)". این سخنِ عیسی آن ها را شرمنده و پراکنده ساخت و جانِ مریم مجدلیه را رهانید و از آن پس وی یکی از یاران نزدیک عیسی گردید.
به نام مجدلیه در انجیل لوقا ۸:۲ اشاره شده:
برخی بر این باورند که، انجیلی به مریم مجدلیه منسوب است. حتی در برخی از تئوری‌ها و تحلیل‌هایی که به‌تازگی مطرح شده مریم مجدلیه به‌عنوان کسی که با عیسی مسیح رابطهٔ عاطفی داشته و حتی فراتر مطرح می‌شود و حتی روزنامهٔ دیلی میل از کشف سندی مبنی بر ازدواج ایشان خبر داده است.ادعای کشف سندی جدید پیرامون ازدواج مسیح. "خبرگزاری انتخاب."
انجیل مریم یک انجیل اپوکریفا (که شش صفحه اول و چهار صفحه از اواسط این انجیل در دسترس نیست) است. این انجیل تنها متن اپوکریفای یافت‌شده‌ای هست که به نام یک زن است. مطالب آن بیشتر به توضیح نقش زنان در کلیساهای اولیه می‌پردازد و احتمالاً یک قرن پس از مرگ مریم مجدلیه نوشته شده است. نویسندهٔ این متن مشخص نیست. قدیمی‌ترین نسخهٔ پیداشده به حدود قرن دوم میلادی برمی‌گردد، که به زبان قبطی و بر روی کاغذ پاپیروس نوشته شده است. به‌دلایلی این انجیل تا سال ۱۹۵۵ میلادی منتشر نشد. امروزه با اینکه صفحات زیادی از این انجیل در دسترس نیست، اما به زبان‌های گوناگون ازجمله آلمانی و انگلیسی به چاپ رسیده و در این انجیل، از عیسی با عنوان نجات‌دهنده یاد شده است. بخش اول این انجیل با سخنان عیسی به پیروانش در زمان پس از رستاخیز ایشان شروع می‌شود. از بخش دوم بحث دربارهٔ مریم مجدلیه آغاز می‌شود که او به حواریون عیسی درحالی که آنان ترسیده‌اند می‌گوید: «گریه نکنید و غصه نخورید، لطف او با شما خواهد بود و از شما محافظت خواهد کرد. به جای آن بیایید بزرگواری او را ستایش کنیم که او ما را آماده کرد و ما را انسان واقعی ساخت.» بر خلاف انجیل توماس که عقیده دارد زن‌ها فقط می‌توانند با مرد شدن نجات پیدا کنند، در انجیل مریم آنها می‌توانند همانگونه که هستند نجات یابند.
مطالب زیادی در مورد علاقهٔ عیسی به مریم مجدلیه نوشته شده که بعضی از آنها با برخی اعتراضات نیز مواجه شده‌اند. اما بر اساس در فصل پنجم آیهٔ پنج: «پیتر (پطرس)» به مریم گفت: «خواهر، ما می‌دانیم که نجات‌دهنده تو را از دیگر زنان بیشتر دوست دارد.»
در انجیلِ فیلیپ (اپوکریفا) که به فیلیپ (از حواریون عیسی مسیح) منتسب است، در آیهٔ ۵۵ آمده: «ارباب (در مسیحیت منظور عیسی مسیح) مریم مجدلیه را از همهٔ دیگر پیروانش بیشتر دوست داشت.»
رمان رمز داوینچی نوشتهٔ دن براون نیز به این موضوع پرداخته است.
قدیمی‌ترین متنی که دربارهٔ رستاخیز مسیح توضیح داده است تقریباً ۲۰ سال قبل از انجیل‌های چهارگانه نوشته شده‌است، عقیده دارد که پطرس اولین کسی بوده است که عیسی پس از اعدام بر او ظاهر شده است. اما در تمام انجیل‌های چهارگانه، ازجمله انجیل پطرس گفته شده است که مریم مجدلیه به‌تنهایی یا با زنان دیگری، اولین کسی بود که مقبرهٔ خالی عیسی را کشف کرد و عیسی بر او ظاهر شد، اگرچه انجیل‌ها در بیان جزئیات آن اختلاف نظر دارند.
بسیاری از آثار منسوب به مریم مجدلیه در کلیساهای کاتولیک فرانسه نگهداری می‌شود، به‌خصوص در کلیسای Saint-Maximin-la-Sainte-Baume که جمجمهٔ مریم مجدلیه در آنجا وجود دارد. مورد دیگر پوست پیشانی او است که گفته می‌شود جایی است که عیسی پس از ظاهر شدن به مریم مجدلیه در باغ آن را لمس کرده است. در این کلیسا استخوان درشت نی مریم هم نگهداری می‌شود.
آثار دست چپ او نیز در صومعهٔ سایمونوپتریا واقع در کوه آتوس وجود دارد.
شامِ آخر (به ایتالیایی: Il Cenacolo or L'Ultima Cena) یکی از دیوارنگاره‌های لئوناردو داوینچی ایتالیایی است که به دلیل زیبایی، هر ساله گردشگران زیادی را به سمت خود می‌کشد.
این اثر هنری نشانگر صحنه‌هایی از شام آخر روزهای پایانی عمر مسیح است آنطور که انجیل به آن اشاره کرده‌است. این نقاشی بر پایهٔ کتاب یوحنا، باب ۱۳ آیهٔ ۲۱ است آنجا که مسیح می‌گوید که یکی از ۱۲ حواری اش به وی خیانت خواهد کرد. این نقاشی یکی از مشهورترین و باارزش‌ترین نقاشی‌های جهان است، که بر خلاف بسیاری از نقاشی‌هایی از این دست قابل مالکیت شخصی نیست چرا که به آسانی نمی‌توان آن را جابجا کرد. شام آخر داوینچی به دلیل تکنیک اشتباه چسب‌رنگ و گسو به همراه نفوذ رطوبت از همان زمان کشیده‌شدن در سال ۱۴۹۸ میلادی تاکنون در حال از بین‌رفتن است.James Beck (1930-2007) était un américain historien de l'art, spécialiste de la renaissance italienne, particulièrement connu pour ses critiques véhémentes des techniques de restauration d'œuvres d'artLe livre de Pinin Brambilla Barcilon, et Pietro. C. Marani présente une vue détaillée des campagnes de restauration. Stendhal traite des premières campagnes de restauration dans son "Histoire de la Peinture Italienne", qui, en fait, compile les éléments donnés par Giuseppe Bossi en 1810 dans son étude, "Del Cenacolo di Leonardo da Vinci Libbri Quattro". Pour un aperçu des critiques menées contre la restauration de Pinin Brambilla Barcilon voir la traduction d'un article de James Beck "in"
این نقاشی سراسر یک دیوار تالار مستطیل شکلی را می‌پوشاند که سالن غذاخوری صومعه سانتا ماریا دله گرتزیه در شهر میلان بوده‌است.گامبریچ(۱۳۸۵)، ص ۲۸۶
داوینچی این نگاره را برای فرمانروای حامی خود یعنی دوک لودوویچو اسفورتزا کشید. این نقاشی حدود سه سال طول کشید. این نقاشی در جریان بمباران اوت ۱۹۴۳ آمریکایی‌ها در آستانه تخریب کامل بود که این اتفاق آخرین فصل از کتاب بدشانسی‌های شام آخر است. رمان‌نویس معروف، آلدوس هاکسلی این اثر را «غمگین‌ترین» اثر هنری دنیا نامید. بعد از صرف هزینه و وقت بسیار و تلاش متخصصین، بعد از مدت‌ها بالاخره شاهکار لئوناردو داوینچی بدون داربست و عاری از هرگونه گرد و غبار و آلودگی قابل رویت بود. حتی با وجود دقت فوق‌العاده داوینچی در ترسیم و نامگذاری حواریون در طرح اولیه این اثر، در نقاشی نهایی چند چهره وجود دارد که در مورد هویت آن‌ها تردید وجود دارد اما بی شک چهره کوچک و تیره‌ای که دست به سمت نان دراز کرده‌است یهوداست.مجله جامع سفر و گردشگری
لئوناردو داوینچی، از فن ژرفا نمایی (پرسپکتیو) به منظور جلب توجه بیننده به چهره مسیح در این نقاشی استفاده کرد.
شخصیت‌های این اثر از چپ به راست: بارتولومئو، یعقوب پسر حلفا، اندریاس، یهودا اسخریوطی، پطرس، یوحنا یا مریم مجدلیه، عیسی، توما، یعقوب پسر زبدی، فیلیپ، متی، تادئوس و شمعون قانوی هستند.
تَثلیث یا سه‌گانه‌باوری یکی از اعتقادات بنیادینِ بخش اعظمی از مسیحیت است که بر اساس آن خدای یگانه در سه شخص خدای پدر، خدای پسر ( عیسی مسیح، کلمه خدا، کلمه) و خدای روح‌القدس تجلی و تجسم یافت. این سه، ذات یکسانی داشته ولی از هم متمایز می‌باشند.
مورخان عموماً توافق نظر دارند که کتاب مقدس هیچ جا آشکارا تثلیث را بیان نکرده‌است.Michael D. Coogan, "The Illustrated Guide to World Religions", p.65, Oxford University Press ریچارد سویین‌برن (از جمله فیلسوفان معتقد به تثلیث) این مسئله را این‌گونه توضیح می‌دهد که اگر عیسی می‌خواست تثلیث را مشخصاً بیان کند به جز اندکی، بقیه منظور او را اشتباه می‌فهمیدند؛ بنابراین او تعلیماتی بر جای گذاشت که به صورت ضمنی تأییدکننده تثلیث باشند و مسیحیان بعدی بتوانند آن‌ها را به شکل منظم درآورند.Richard Swinburne, "Revelation", p.149, Oxford University Press بین مورخان توافق نظری در مورد اینکه آیا واقعاً تثلیث جزو تعلیمات کتاب مقدس هست وجود ندارد.Sarah Coakley, Maurice Wiles, David Arthur, "The Making and Remaking of Christian Doctrine", p. 82, Oxford University Press مسیحیان کاتولیک و پروتستان و ارتودوکس، یکتاپرست هستند، امّا باور دارند خدا خود را در سه شخصیّت به انسان‌ها می‌شناساند. عده ای دیگر از مسیحیان اما که تحت عنوان یونیترین شناخته می‌شوند باور دارند خدا خود را با یک شخصیت، به انسان‌ها آشکار می‌کند و تفسیر متفاوتی از «پدر، پسر، روح القدس» دارند. همچنین خوانش‌های متفاوتی در برخی نهضت‌های دگر اندیش مسیحی همچون یگانه انگاران پنطیکاستی موسوم به کلیسای بین‌المللی متحده پنطیکاستی (به انگلیسی: UPCIhttps://www.upci.org/about/our-beliefs) و کلیساهای پیرو واعظ آمریکائی ویلیام ماریون برانهامhttps://en.m.wikipedia.org/wiki/William_M._Branham و همچنین پیروان شاهدان یهوه و برخی دیگر، موجود است که اصطلاحاً سه‌گانه‌ناباور هستند و به تثلیث (به صورت عام یا تثلیث عددی) اعتقادی ندارند. در هر صورت تمام مسیحیان به کتاب عهدجدید باور دارند و به نحو متفاوتی آن را درک می‌کنند.
نوشته‌های به دست رسیده از قدیمیترین الهیدانان مسیحیان نشان دهندهٔ تأکید زیاد آنان روی ذات خدایی عیسی می‌باشد. سؤالی که برای این الهیدانان پیش آمده بود و به موضوع مناظرات بین این الهیدانان تبدیل شده بود، این بود که چگونه می‌توان هم عیسی را خدا حساب آورد و هم به واحد بودن خدا اعتقاد داشت؟ راه حل‌های زیادی پیشنهاد شده و مورد بحث قرار گرفت که از بین آن‌ها اعتقاد بیان شده در ابتدای مقاله از سه‌گانه‌باوری بر بقیه غالب آمده‌است."Trinity" The Oxford Companian of the Bible, Oxford University Press در قرن دوم میلادی ترتولیان برای اولین بار از کلمه trinitas (شکل لاتین trinity)، استفاده کرده و ماهیت خدا را به‌شکل ذات واحدی که از سه شخص تشکیل شده توصیف کرد (اگر چه ترتولیان اولین کسی بود که از کلمه تثلیث استفاده کرد ولی الهیدانان دیگری مانند ایرنیوس هم توضیحات مشابهی ارائه کرده بود.Howard Clarke, "The Gospel of Matthew and Its readers", p.249, Indiana University Press). اریگن پس از او نیز تأکید بر واحد بودن خدای متعال (که خالق جهان است)، پسر (که رهایی‌بخش بشر بوده) که با خدا هم ازل بود و روح‌القدس (که تطهیرکننده بشر است) کرد. از جمله عقاید که مورد قبول واقع نشده این دید که عیسی از نظر مرتبه پایینتر و تحت فرمان خدای پدر می‌باشد، یا اینکه پدر، پسر و روح القدس تمایزی از هم نداشته و سه طرقی هستند که خدای واحد خود را افشا کرده، بودند.Trinity, Encyclopedia Britaanica این‌گونه بحث‌ها تا قرن چهارم ادامه داشت تا اینکه اعتقاد به تثلیث به عنوان عقیده رسمی مسیحیان بیان و به تصویب رسید. بحث‌ها بر سر جزئیات تثلیث بین مسیحیان ادامه یافت.
یکی از موضوعات مورد اختلاف بین مسیحیان که منجر به انشقاق بزرگ کلیسای شرقی و غربی گردید اختلاف نظر در مورد ماهیت روح‌القدس بود. عقیده کلیسای شرقی این بود که روح‌القدس نشأت گرفته یا برخاسته از پدر "از طریق" پسر می‌باشد ولی کلیسای غربی معتقد بود که روح‌القدس برخاسته از پدر "و" پسر می‌باشد.
تَثلیث واژه‌ای عربی است به معنای «سه بخش کردن؛ سه قسمت کردن». این واژه همچنین در ترجمه واژهٔ «تری‌آس» در یونانی آمده‌است.
در کتاب اصول اعتقادات کاتولیک تثلیث چنین تعریف شده‌است:تثلیث و پسر خدا بودن عیسی، نوشتهٔ آرمان رشدی
لوئیس برکوف، الاهیدان مسیحی، در کتاب «خلاصهٔ اعتقادات مسیحی» تثلیث را اینچنین شرح می‌دهد:
مهرداد فاتحی در کتاب «خدای مسیحیان:نگاهی به تثلیث» می‌نویسد:
الهیدانان مسیحی به صورت سنتی به آیاتی از عهد عتیق در جهت اثبات تکثر در خدا اشاره می‌کردند. به عنوان مثال آیه ۲۶ فصل ۱ از کتاب پیدایش «بیاییم انسان را در تصویر خودمان، و شبیه خودمان بسازیم» یا اشاره به روح خداوند در آیه ۲ فصل ۱ کتاب پیدایش جهت تأیید تثلیث و سازگاری آن با عهد عتیق ذکر می‌شده‌است.The Encyclopedia of Religion, Mircea Eliade, Trinity, Vol 15, p53-57 برخی از الهیدانان مسیحی خدای قوم اسرائیل را با تثلیث یکی گرفته، گروهی دیگر خدای قوم اسرائیل را با پدر یکی گرفته و گروه دیگری از الهیدانان خدای قوم بنی اسرائیل را با عیسی یکی گرفته‌اند. دیدگاه اول و دوم طرفداران بیشتری نسبت به دیدگاه سوم داشته‌است.Bruce Marshall, Trinity and Truth, Cambridge University Press, p.37
به گفته مورخ میرسیا الیادMircea Eliade مفسرین و مورخان امروزی از دیدگاه سنتی الهیدانان مسیحی فاصله گرفته و عموماً اعتقادی به وجود آموزه تثلیث در عهد عتیق ندارند؛ زیرا اگر چه عهد عتیق خدا را پدر قوم بنی اسرائیل خوانده و از شخصیت پردازی خدا به عنوان کلام، روح، خرد و حضور استفاده جسته، ولی فضای حاکم بر متون عهد عتیق و اهداف مورد نظر این متون اجازه مرتبط کردن آن‌ها با آموزه تثلیث (که بعدها تبیین شد) را نمی‌دهد.
مسیحیان با استناد به برخی از آیات کتاب مقدس چنین اعتقاد دارند که خدا، در عهد جدید (و همچنین عتیق) خود را یک خدای واحد در سه شخص معرفی کرده‌است، که بعداً در قرن دوم میلادی این آموزه تثلیث نام گرفت.Against Praxeas, ch 11 تثلیث به صورت مستقیم در عهد جدید وجود ندارد ولی این تعلیم به‌طور غیر سیستماتیک در عهد جدید مطرح گشته‌است. چنانچه ترتولیان پدر کلیسای شهیر قرن ۲–۳ میلادی می‌نویسد: «کتاب مقدس به بهترین شکل سه‌گانه‌باوری را بیان می‌سازد»
در انجیل متی، اثری مسیحی از قرن یک میلادی که اولین کتاب عهد جدید می‌باشد، فرمول سه‌گانه‌باوری توسط عیسی این‌گونه بکار گرفته شده‌است:
چنین استدلال شده‌است که اقانیم پدر، پسر و روح القدس در این فرمول به موازات یکدیگر مطرح گشته‌اند. همچنین نکتهٔ ظریفی که در این فرمول گنجانده شده کلمهٔ «نام» می‌باشد که نه به صورت جمع بلکه به صورت مفرد به کار برده شده که می‌تواند به یک نهاد و وجود این سه اقنوم دلالت داشته باشد.
پولس رسول،دوم قرنتیان ۱۳: ۱۴ یوحنای حواریاول یوحنا ۴: ۱۳–۱۴ و پطرس حواریاول پطرس ۱: ۲ نیز در کتاب مقدس از فرمول تثلیث سود جسته و از هر سه اقنوم خدا را در جایگاهی هم سطح نام برده‌اند.
در عهد جدید عیسی خود را به‌طور مستقیم خدا نخوانده با این حال مشخصات خدا از جمله یکی بودن با خدا،یوحنا ۱۰: ۲۵–۳۳ پیش موجودیت و بی‌زمانییوحنا ۵۸:۸و یوحنا ۱۰: ۲۵–۳۳ مورد پرستش واقع شدن همچون خدایوحنا۵: ۲۳و ۲۴ و تجلی خدایوحنا۱۴: ۸و۹ را بخود نسبت داده‌است. در فراز یوحنا ۲۰ تومای رسول مسیح را «خداوند و خدا» خوانده و عیسی در جواب به این سخن می‌گوید: «خوشابه‌حال آنان که نادیده، ایمان آورند» عیسی برخی صفات خدا در عهد عتیق که معمولاً گمان می‌شود تنها برای خداوند مقدور است را گاهی بخود نسبت می‌داد که از جملهٔ آنها، «من هستم»یوحنا۸: ۵۸خروج۳: ۱۴ و تثنیه۳۲: ۳۹، و اِشْعَیا ۴۳: ۱۰ «داور»یوحنا۵: ۲۷ و متی۲۵: ۳۱–۴۶یوئیل:۳: ۱۲ «اول و آخر»اشعیا۴۱: ۴و۴۴: ۶مکاشفه۱: ۱۷و ۲: ۸ «بخشایندهٔ گناه»اِرِمیا۳۱: ۳۴مرقس۲: ۷و۱۰ می‌باشند. اما حواریون و دیگر نویسندگان عهد جدید عیسی را به وضوح خدا (Theos) خوانده‌اند.یوحنا ۲۰: ۲۸یوحنا ۱:۱عبرانیان ۱: ۸اول یوحنا ۵: ۲۰دوم پطرس۱:۱ وی را همذات با پدر،فیلیپیان ۲: ۱–۱۱ ازلی خالق فرشتگانکولسیان۱: ۱۶ واسطهٔ خلق جهانیوحنا ۱: ۱–۳ دانسته و او را همچون پدر عبادت می‌نمایند.مکاشفه ۵: ۱۳
در فراز یوحنا باب ۱۰ آیات ۲۵ تا ۳۳ می‌خوانیم:
یوحنای حواری در دیباچهٔ انجیل خود الوهیت مسیح، همذات بودن وی با پدر، تمایز با پدر و تجسم وی را این‌گونه شرح می‌دهد:
آر. سی اسپرول(R. C. Sproul)، الهی دان مسیحی، در مورد یوحنا ۱:۱ با اشاره به [کلمه] (Logos) (یونانی: λογος) چنین می‌نویسد:
«در این آیهٔ چشمگیر، Logos هم از خدا متمایز شده [کلمه نزد خدا بود] و هم با او یکی انگاشته شده‌است [کلمه خدا بود]. این جمعِ اضداد تأثیر بسیاری بر شکل‌گیری آموزهٔ تثلیث داشت زیرا به موجب آن، Logos به عنوان دومین شخصِ تثلیث ظاهر می‌شود. کلمه به لحاظ شخص از پدر متمایز است، اما با او همذات می‌باشد.»
دکتر دانِیل بی. والاس استاد زبان یونانی، در مورد اهمیت ساختار فراز اینچنین توضیح می‌دهد: «ساختاری که انجیل نگار انتخاب کرده، موجزترین شکل ممکن بود برای بیان این اندیشه که «کلمه» خدا بود، اما متمایز از پدر.»
بدین ترتیب تشخص کلام (اقنوم پسر-عیسی مسیح) متمایز از تشخص پدر اما همذات با وی می‌باشد.
ویلیام بیدِروُلف (W. Biederwolf) می‌نویسد:
غالباً معتقدند خصوصیات «پدر»، بعد اول تثلیث در سخنان مسیح، به موازات خصوصیات و توصیفات «یهوه» در عهد عتیق می‌باشند، با این حال در هیچ فرازی از چهار انجیل کانن، پدر، توسط مسیح، مستقیماً «یهوه» نامیده نشده‌است. این در صورتیست که غالب مسیحیان، «پدر» را در کلمات مسیح به یهوه تعبیر می‌کنند. البته وی، بارها توسط انبیاء، مسیح و حواریون، خدا(Theos یا الوهیم) خوانده شده‌است.
در فراز یوحنا باب ۱۷ آیات ۱–۴ می‌خوانیم:
مسیح در روزهای واپسین پیش از تصلیب، پدر، شخصی که (بر اساس کتاب مقدس) از جانب وی فرستاده شده‌است، را «خدا» می‌خواند:
الوهیت پدر در دیگر سخنان مسیح نیز کاملاً مشهور بوده که یوحنا ۳۶:۱۰، یوحنا ۱۱:۴، یوحنا ۱۷:۲۰ و یوحنا ۸:۵۴ از جملهٔ آن‌ها می‌باشند.
برخی از مسیحیان[کدام گروه از مسیحیان؟] علاوه بر پدر، پسر و روح القدس، مریم را نیز به عنوان رکن چهارم تثلیث (با عنوان "مادر") قبول داشته که به آن تربیع گفته می شود.
یهودیت به‌طور سنتی، به روایتی از توحید معتقد است که احتمال تثلیث را رد می‌کند. در یهودیت، خداوند وجودی مطلق، لایتجزا و یکتا است که علت نهایی همه موجودات است. دیدگاه دربارهٔ خدا به شکل ثنویت یا تثلیث بدعت آمیز است - حتی برخی آن را شرک می‌دانند
اسلام مسیح را پیامبر می‌داند و نه خداو خداوند را لایتجزا و غیرقابل دیدن می‌داند (توحید) چندین آیه در قرآن آموزه تثلیث را کفرآمیز می‌داند.
آنها که گفتند: «خداوند همان مسیح فرزند مریم است»، به یقین کافر شدند، (با این که خود) مسیح گفت: ای بنی اسرائیل! خداوند یگانه را، که پروردگار من و شماست، پرستش کنید زیرا هر کس شریکی برای خدا قرار دهد، خداوند بهشت را بر او حرام کرده‌است و جایگاه او دوزخ است و ستمکاران، یار و یاوری ندارند. ۷۳ آنها که گفتند: «خداوند، یکی از سه خداست» (نیز) به یقین کافر شدند؛ معبودی جز معبود یگانه نیست و اگر از آنچه می‌گویند دست برندارند، عذاب دردناکی به کافران آنها (که روی این عقیده ایستادگی کنند) خواهد رسید. ۷۴ ـ آیا به سوی خدا بازنمی‌گردند؟ و از او طلب آمرزش نمی‌کنند؟! (در حالی که) خداوند آمرزنده مهربان است. ۷۵ مسیح فرزند مریم، فقط فرستاده (خدا) بود؛ پیش از وی نیز، فرستادگان دیگری بودند. مادرش، زن بسیار راستگوئی بود. هر دو، غذا می‌خوردند؛ (با این حال، چگونه دعوی الوهیت مسیح و پرستش مریم را دارید؟ !) بنگر چگونه نشانه‌ها را برای آنها آشکار می‌سازیم! سپس بنگر چگونه از حق بازگردانده می‌شوند! (قرآن، مائده 72-75).
امروزه ترجمه‌های گوناگونی از این آیات توسط مفسران ارائه شده‌است.
طَنز،"طنز" از واژه‌های مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی به جای "satire" در انگلیسی و در حوزهٔ هنرهای نمایشی است. هنری است که عدم تناسبات در عرصه‌های مختلف اجتماعی را که در ظاهر متناسب به نظر می‌رسند، نشان می‌دهد و این خود مایه خنده می‌شود. هنر طنزپردازی، کشف و بیان هنرمندانه و زیبایی‌شناختی عدم تناسب در این «متناسبات» است.
طنز هنری مکتوب است و اجرای آن در دیگر گونه‌های نمایشی به‌طور نمونه تئاتر، سینما یا تلویزیون، کمدی نامیده می‌شود.
طنز، واژه‌ای عربی و به معنای طعنه زدن و معادل شوخی در فارسی است. معادل انگلیسی طنز، از ریشهٔ satira در لاتین و satyros یونانی است. ساتیرا نام ظرفی پر از میوه‌های متنوع بود که به یکی از خدایان کشاورزی هدیه داده‌شده و به معنای واژگانی «غذای کامل» یا «آمیخته‌ای از هرچیز» بود.محمدرضا اصلانی (همدان)، "فرهنگ واژگان و اصطلاحات طنز"، انتشارات کاروان، ۱۳۸۵، ص ۱۴۰
طنز و هجو هر دو نوعی از مطایبه یا همان شوخ‌طبعی هستند. اما هجو به قصد مسخره کردن، ریشخند یا تخریب شخصیت کسی نگاشته می‌شود؛ هجو قصد اصلاح ندارد و هدف اصلی آن نابودی شخصیت طرف مقابل است. هزل نیز استفاده از الفاظ رکیک است و سخنی است که در آن مضامینی خلاف اخلاق و ادب بیاید؛ آثار هجو گاهی با هزل همراه هستند؛ یعنی ادبیات رکیک و گاهی با جدّ؛ یعنی ادبیات رسمی برای تخریب رقیب یا دشمن استفاده می‌شود. هجو لزوماً همیشه شوخ‌طبعانه نیست و ممکن است بسیار طعنه‌دار برای طنز در نظر گرفته شود، معمولاً مقاصد اصلاح طلبانه و اجتماعی در آن مطرح است. طنز با بیان ظریف مشکلات و کاستی‌ها، با زبانی غیرمستقیم سعی در اصلاح آن‌ها دارد؛ و در نهایت، کمدی نوعی بیان مطایبه‌آمیز به صورت تصویری مثل سینما و تئاتر است و می‌تواند از همه شاخه‌های شوخ‌طبعی و مطایبه (طنز، هجو و هزل) استفاده کند.
در ادبیات طنز به نوع خاصی از آثار منظوم یا منثور ادبی گفته می‌شود که اشتباهات یا جنبه‌های نامطلوب رفتار بشری، فسادهای اجتماعی و سیاسی یا حتی تفکرات فلسفی را به شیوه‌ای خنده دار به چالش می‌کشد.محمدرضا اصلانی (همدان)، "فرهنگ واژگان و اصطلاحات طنز" انتشارات کاروان، ۱۳۸۵، ص ۱۴۰ در تعریف طنز آمده‌است: «اثری ادبی که با استفاده از بذله، وارونه سازی، خشم و نقیضه، ضعف‌ها و تعلیمات اجتماعی جوامع بشری را به نقد می‌کشد.»مقدمه مگ گراهیل بر ادبیات جانسون طنز را این گونه معنی می‌کند: «شعری که در آن شرارت و حماقت سانسور شده باشد.»محمدرضا اصلانی (همدان)، "فرهنگ واژگان و اصطلاحات طنز"، انتشارات کاروان، ۱۳۸۵، ص ۱۴۱
به کار بردن کلمه طنز برای انتقادی که به صورت خنده‌آور و مضحک بیان شود در فارسی معاصر سابقه زیاد طولانی ندارد. هرچند که طنز در تاریخ بیهقی و دیگر دیگر آثار قدیم زبان فارسی به کار رفته، ولی استعمال وسیعی به معنای satire اروپایی نداشته‌است. در فارسی، عربی و ترکی کلمه واحدی که دقیقاً این معنی را در هر سه زبان برساند وجود نداشته‌است. سابقاً در فارسی هجو به کار می‌رفت که بیشتر جنبه انتقاد مستقیم و شخصی دارد و جنبه غیر مستقیم ساتیر را ندارد و اغلب آموزنده و اجتماعی هم نیست. در فارسی هزل را نیز به کار برده‌اند که ضد جد است و بیشتر جنبه مزاح و مطایبه دارد.حسن جوادی، "تاریخ طنز در ادبیات فارسی"، انتشارات کاروان، ۱۳۸۴، ص ۱۱
طنز تفکربرانگیز است و ماهیتی پیچیده و چند لایه دارد. گرچه طبیعتش بر خنده استوار است، اما خنده را تنها وسیله‌ای می‌انگارد برای نیل به هدفی برتر و آگاه کردن انسان به عمق رذالت‌ها. گرچه در ظاهر می‌خنداند، اما در پس این خنده واقعیتی تلخ و وحشتناک وجود دارد که در عمق وجود، خنده را می‌خشکاند و انسان را به تفکر وامی‌دارد. به همین خاطر دربارهٔ طنز گفته‌اند: «طنز یعنی گریه کردن قاه قاه، طنز یعنی خنده کردن آه آه.»محمدرضا اصلانی (همدان)، "فرهنگ واژگان و اصطلاحات طنز"، انتشارات کاروان، ۱۳۸۰، ص ۱۴۱ در نتیجه طنز را می‌توان مانند یک تیغ جراحی فرض نمود زیرا کار تیغ جراحی برش جایی به منظور بهبود آن می‌باشد.
طنز در ذات خود انسان را برمی‌آشوبد، بر تردیدهایش می‌افزاید و با آشکار ساختن جهان همچون پدیده‌ای دوگانه، چندگانه یا متناقض، انسان‌ها را از یقین محروم می‌کند. جان درایدن در مقاله «هنر طنز» ظرافت طنز را به جدا کردن سر از بدن با حرکت تند و سریع شمشیر تشبیه می‌کند، طوری‌که دوباره در جای خود قرار گیرد.محمدرضا اصلانی (همدان)، "فرهنگ واژگان و اصطلاحات طنز"، انتشارات کاروان، ۱۳۸۵، ص ۱۴۲
در میان شاعران یونان و روم، شعرهای طنز آرخیلوخوس، هیپوناکس، آریستوفان، لوسیلیوس، هوراس و جوونال قدیمی‌ترین نمونه‌هاست. در ادبیات قرون وسطای انگلیس از "قصه‌های کنتربری" اثر جفری چاوسر و منظومه "رؤیای پی‌یرز شخم‌زن" اثر ویلیام لنگلند می‌توان نام برد. در دوران رنسانس رابله، سروانتس و لوییجی پولچی مشهورترین طنزپردازان هستند.
آثار طنز ابتدا به صورت شعر بود و بعدها شیوه‌های روایی را هم دربر گرفت. امروزه در ادبیات جهان، مشهورترین طنزنویسان، خبرنویسانی چون سروانتس، رابله، ولتر، جوناتان سویفت، هنری فیلدینگ، جوزف آدیسون، ویلیام تکری، مارک تواین، جرج اورول، جوزف هلر، سینکلر لوئیس، جان چیور و آلدوس هاکسلی هستند.محمدرضا اصلانی (همدان)، "فرهنگ واژگان و اصطلاحات طنز"،] انتشارات کاروان، ۱۳۸۵، ص ۱۴۲
در ادبیات کلاسیک فارسی، طنز در میان آثار نویسندگان دوره‌های مختلف به اشکال گوناگون وجود داشت. در صدر این افراد، عبید زاکانی پدر هنر طنز در ادبیات فارسی است.محمدرضا اصلانی (همدان)، "فرهنگ واژگان و اصطلاحات طنز"،] کیومرث صابری فومنی گل آقا، ابوالفضل زرویی نصرآباد(ملانصرالدین)، ابوالقاسم حالت، منوچهر احترامی را نام برد.
اما نثر و طنز معاصر با مقالات علی اکبر دهخدا آغاز شد. مقالاتی که در روزنامه جهانگیرخان صور اسرافیل با مدیریت جهانگیرخان صوراسرافیل با عنوان چرند و پرند منتشر شد. چرند و پرند با الهام‌گیری از شیوهٔ نثرنویسیِ میرزا جلیل محمد قلی‌زاده در نشریه طنز ملا نصرالدین منتشر می‌شد.
هم‌زمان با دهخدا در نثر، ایرج میرزا و سید اشرف‌الدین حسینی در طنز منظوم راه‌های جدیدی گشودند. از طنزنویسان متاخرتر می‌توان به کیومرث صابری فومنی (گل آقا)، ابوالفضل زرویی نصرآباد، ابوالقاسم حالت، منوچهر احترامی، جواد مجابی، هادی خرسندی، سید ابراهیم نبوی، عمران صلاحی، پوریا عالمی، محمدرضا عالی‌پیام، ناصر فیض، رضا رفیع و محمود فرجامی اشاره کرد.
آثار ادبی طنز را با تکنیک‌هایی خلق می‌کنند، مثل کوچک کردن، بزرگ کردن، تقلید مضحک از یک اثر ادبی شناخته شده، ایجاد موقعیتی در داستان یا نمایش که به خودی خود طنزآمیز است یا به کار بردن عین کلمات کسی که مورد طنز قرار می‌گیرد و ایجاد چهارچوبی مضحک برای آن.
طنز یعنی بیان هنرمندانه و نقادانهٔ کژی‌ها و نادرستی‌ها به قصد اصلاح و نه تخریب. طنز فاخرترین گونهٔ شوخ‌طبعی نسبت به گونه‌های دیگرش هزل و هجو و فکاهی است. لطیفه‌ها عمدتاً از نوع فکاهی‌اند؛ اما آن‌جا که رنگ و بوی تمسخر قومی یا شخصی خاص می‌گیرند، به هجو متمایل می‌شوند. البته لطیفه‌های زیادی هم هستند که اقدام به انتقاد از فرد، گروه، جامعه و نظام خاصی می‌کند که در دسته «طنز» قرار می‌گیرند.
این حقیقت که طنز در میان عامه‌است، ادعای گزافی نیست. طنزی که در ادبیات عامه ماندگار شود، قطعاً قدرت بالایی دارد. طنزهای شفاهی بخش مهمی از ادبیات عامه‌اند. البته لطیفه (جوک) تنها بخشی از طنز شفاهی است. طنز نهفته در مثل‌ها، متل‌ها و حکایت‌های بین مردم نیز بخشی از طنز شفاهی است.
قونیه یک شهر بزرگ در حاشیه جنوب غربی فلات مرکزی آناتولی و هفتمین شهر پرجمعیت در ترکیه با جمعیت بیش از ۲٫۱ میلیون نفر است. قونیه یک شهر توسعه یافته اقتصادی و صنعتی و مرکز استان قونیه است.
منطقه قونیه از هزاره سوم قبل از میلاد سکونت داشته‌است. این شهر که در دوران باستان کلاسیک به عنوان ایکونیوم شناخته شده بود، توسط حکومت‌های فریگیه، لیدی، شاهنشاهی هخامنشی، عصر هلنیستی و روم باستان و در نهایت امپراتوری بیزانس پیاپی می‌شد. در قرن یازدهم میلادی، سلجوقیان پس از نبرد ملازگرد، این منطقه را از امپراتوری بیزانس تصرف کردند و سپس پایتخت سلجوقیان روم شد. در زمان حکومت سلجوقیان روم، این شهر به اوج ثروت و نفوذ خود رسید. پس از فروپاشی سلجوقیان روم، قونیه تحت فرمان قرامانیان قرار گرفت، و در نهایت در سال ۱۴۸۳ توسط امپراتوری عثمانی در قرن پانزدهم تصرف شد. پس از جنگ استقلال ترکیه این شهر به بخشی از جمهوری ترکیه بدل شد.
شهر قونیه مرکز بزرگترین استان بزرگترین دشت و یکی از بزرگترین شهرهای ترکیه است که هفتمین شهر پرجمعیت این کشور به‌شمار می‌رود. شهری واقع در جنوب منطقه میانی آناتولی که عمده مساحتش از فلات و دشت تشکیل شده‌است. سرزمین‌هایی هموار با پوشش گیاهی قوی و خاک مناسب که از نظر کشاورزی از اهمیت زیادی برخوردار است و بیشتر بخش‌های جنوبی اش با رشته کوه‌های طاروس احاطه شده‌اند.
قونیه شهری است تاریخی که در گذشته پایتخت سلاطین روم بوده و ترک‌ها از آن به عنوان سلجوقیان روم یاد می‌کنند. از این رو یادگاری‌های زیادی از گذشتگان به خصوص دوران سلجوقی در آن به چشم می‌خورد. البته این شهر عمده محبوبیتش را مدیون شاعر بزرگ و صوفی متفکر فارسی گوی حضرت مولانا می‌باشد، بزرگ‌مردی به نام و مشهور که در دوران سلجوقی در این شهر زندگی می‌کرد.
با وجود رشد و پیشرفت عظیم قونیه در سال‌های اخیر و جذب و پذیرش دانشجویان متعدد از شهرهای اطراف توسط دانشگاه سلجوق (Selçuk Üniversitesi) هنوز هم حال و هوای شهرهای استان آناتولی در آن احساس می‌شود و قونیه ماهیت خود را از این لحاظ به‌طور کلی حفظ کرده‌است.
می‌توان از قونیه به عنوان یکی از مقاصد محبوب گردشگری برای افراد جویای آرامش نام برد، افرادی که رفتن به یک شهر آرام را به سفر به استانبول پرهیاهو ترجیح می‌دهند. گرچه مردم این شهر معمولاً با زبان انگلیسی یا هر زبان دیگری غیر از ترکی آشنایی ندارند اما به حدی خونگرم و میهمان نوازند که رفتن به میان آنها حتی بدون دانستن زبانشان بسیار لذت بخش و بی استرس خواهد بود.
قونیه جزو شهرهای مذهبی ترکیه به‌شمار می‌رود از این رو تقریباً نیمی از بانوان این سرزمین باحجابند.
قونیه در سرزمینی کاملاً هموار آرمیده، شهری کاملاً یکنواخت و مسطح که هیچ ناهمواری به استثنای یک تپه کوچک به نام آلاتین تِپه سی (Alaattin Tepesi) واقع در مرکز آن در این شهر به چشم نمی‌خورد. تپه ای مصنوعی که در دوران سلجوقی با هدف ایجاد یک موضع مناسب و مرتفع برای اشراف‌زادگان جهت تماشای منظره و چشم‌انداز شهر از طریق کاخ‌هایشان بنا گردید. اکنون از این تپه به عنوان یک پارک مرکزی جذاب و سایه دار استفاده می‌شود.
قونیه با جمعیتی بالغ بر ۲٫۱ میلیون نفر هفتمین شهر پرجمعیت ترکیه محسوب می‌شود، یک شهر اقتصادی و توسعه‌یافته از لحاظ صنعتی و پایتخت استان قونیه است. با توجه به سیستم ثبت آمار در سال ۲۰۱۶ جمعیت قونیه ۲٬۱۶۱٬۳۰۳ نفر اعلام گردید. میزان رشد جمعیت سالانه و تراکم جمعیت ۵۶ نفر در ۱۴٫۳ کیلومتر مربع در این شهر می‌باشد و مرکز شهر جمعیتی بالغ بر ۱٬۲۷۸٬۱۹۵ نفر را در دل خود جای داده‌است. در سال ۱۹۲۳ در چارچوب تبادلات جمعیتی مابین ترکیه و یونان، یونانیان ساکن در شهرِ قونیه، آنجا را ترک کرده و در یونان سکنی گزیدند.
قونیه دارای آب و هوای سرد و نیمه خشک در سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن می‌باشد، شهری که در سامانه طبقه‌بندی اقلیمی تروارثا تابستانی گرم را تجربه می‌کند. دمای متوسط این شهر در تابستان ۳۰ درجه سانتی گراد و بالاترین درجه حرارت آن در تاریخ سی اُم ژوئیه سال ۲۰۰۰، ۴۰٫۶ درجه سانتی گراد اندازه‌گیری شده‌است. میانگین متوسط دما در فصل زمستان منفی ۴٫۲ درجه سانتی گراد و کمترین میزان درجه حرارت در تاریخ ششم فوریه سال ۱۹۷۲ منفی ۲۶٫۵ درجه سانتی گراد ثبت شده‌است. با توجه به شرایط جغرافیایی قونیه و قرار گرفتنش در ارتفاعات، این شهر شاهد تابستان‌هایی خشک با شب‌هایی سرد می‌باشد. گرچه میانگین بارش در قونیه پایین است اما در طول سال در این شهر بارندگی نیز وجود دارد.
قونیه شهری در مرکز آناتولی ترکیه می‌باشد که برای قرن‌ها در حفظ نام خود موفق بوده‌است. شهری که در منابع کهن از آن به عنوان ایکونیون (Icinion)، ایکونیون (Ikonyon) و ایکونیوم (Iconium) به معنای شمایل یاد می‌شود. دلیل انتخاب این نام، به افسانه ای در اساطیر یونانی بازمی‌گردد. در اساطیر یونانی آمده که بر این شهر اژدهایی چیره شده بود که گه گاهی به آن حمله می‌کرد و گروهی از زنان و دختران را می‌بلعید. پرسیوس (Perseus) پسر ژوپیتر این اژدها را کشت و مردم شهر را از بلای او رها کرد. مردم شهر نیز به پاس رشادت این قهرمان اساطیری تصویری از وی را به یکی از دروازه‌های شهر می‌آویزند و به همین مناسبت نام یونانی ایکونیون به معنای شمایل را برای آن برمی‌گزینند.
از این شهر در منابع عربی و فارسی به اسم قونیه یاد می‌شود که البته این نامگذاری هم دلیلی دارد و به افسانه ای مربوط می‌شود. افسانه ای رایج در بین مسلمانان که به سفر دو درویش دوستدار پروردگار به آسمان، بازمی‌گردد، سفری آسمانی از سرزمین دور خراسان به سمت غرب. زمانیکه این دو درویش در سرزمین‌های مرکزی آناتولی در حال پرواز بودند یکی پرسید، فرود آییم (“Konayim mi”) و دیگری در پاسخ گفت: مطمئناً (“Kon ya). بنابراین در این سرزمین فرود آمدند و نام قونیه برای آن انتخاب شد.
بر اساس نشانه‌های باستان‌شناسی منطقه قونیه جزو یکی از قدیمی‌ترین سکونتگاه‌های آناتولی است و قدمت آن به ۷۰۰۰ سال قبل از میلاد و دوران نوسنگی (عصر حجر) بازمی‌گردد. بر اساس نتایج تحقیقات قبل از پیدایش اسلام این شهر شاهد دورانی نظیر عصر تمدن فرانوسنگی (Copper Age)، عصر تمدن برنز (Bronze Age civilizations)، دوران هیتی‌ها (Hittites)، فریگی‌ها (Phrygians)، دوران لیدی‌ها (Lydians)، ایرانیان فارسی‌زبان (Persians)، رومیان (Romans) و امپراتوری روم شرقی (Byzantines) است.
می‌توان از قونیه به عنوان یک مکان بسیار مهم و مقدس برای مسیحیان نام برد، مکانی مقدس که سنت پائول (St. Paul) یکی از مهمترین مبلغان مسیحیت و بنیانگذار الهیات و خداشناسی و سنت برناباس (St. Barnabas) در یکی از سفرهای خود به آسیای صغیر در ۵۰ سال قبل از آن بازدید کردند. سنت پائول در طی این سفر مردم قونیه را موعظه کرد اما این کار آنها یهودیان و امت آنها را خشمگین ساخت.
نقطه شروع گسترش اسلام در این شهر به دوران خلافت معاویه بازمی‌گردد، اندکی بعد از کوتاه شدن دست ساسانیان، قونیه به دست سپاهیان اسلام افتاد، در قرن اول هجری یا هفتم میلادی سپاه معاویه بر قونیه مسلط شدند، اما آنها در این دیار زیاد دوام نیاوردند. کشاکش و جنگ مسلمانان از قرن دوم هجری یا هشتم میلادی که عباسیان به جای امویان نشستند تا قرن چهارم هجری یا دهم میلادی ادامه داشت. در نیمه دوم قرن پنجم هجری یا یازدهم میلادی این دیار به دست سلجوقیان افتاد. قونیه در بین سال‌های ۱۷۰۱ تا ۱۳۰۸ پایتخت این قوم بود. علاءالدین کیقباد بن کیکاوس (Alaaddin Keykubad) یازدهمین سلطان از سلجوقیان روم بود که در سال ۱۲۲۰ دیوارهای شهر را بازسازی نمود و برج‌هایش را تعمیر و مرمت کرد. اما از آنجایی که این شهر محل مبارزه قدرت‌های بزرگی نظیر سلجوقیان، بیلیک کارامان (Karamanoglu)، مغول‌ها و ایلهانیان (Ilhan’s) بود، جنگ‌های متعددی در آن رخ می‌داد و همواره ظاهرش تغییر می‌کرد. در زمان قدرت سلطان محمد دوم ملقب به محمد فاتح، قونیه جزو قلمرو عثمانی‌ها شد. این شهر در دوره عثمانیان وجهه سیاسی اش را از دست داد اما حیات ادبی و عرفانی اش هنوز ادامه داشت. اولین سرشماری عمومی در آن دوران صورت گرفت و در زمان بایزید دوم، سلطان سلیمان یکم و مراد دوم دوباره تکرار شد.
در دوران سلطان سلیمان یکم قونیه مرکز استان مستعمره عثمانی‌ها کارامان ایلی (Karaman ili) گردید. در دوران تسلط عثمانی‌ها با تأسیس سیستم ولایتی این شهر تبدیل به مرکز ولایت قونیه گردید.
استان قونیه در سال ۱۸۶۷ مرزبندی شد و سرزمین‌هایی نظیر نیده (Niğde)، اسپارتا (Isparta)، ایچیل (İçil)) و تکه سانجا (Teke Sanjaks) را دربرگرفت. در همان سال در شهر آتش‌سوزی بسیار فجیعی رخ داد و متأسفانه در سال ۱۸۷۳ شاهد یک قحطی بسیار جدی بود.
در قرن نوزدهم زمزمه‌ها در مورد نفرین شدن این شهر به گوش می‌خورد، دیواره‌های شهر کاملاً ویران شده بودند و مساجد در شرایطی بسیار وحشتناک به سر می‌بردند. تا اینکه در اواخر قرن و در سال ۱۸۹۶ بعد از افتتاح خط راه‌آهن به اسکی شِهیر (Eskisehir) فعالیت‌های تجاری در قونیه رونق یافت و در سال ۱۹۰۲ اقدامات مثمر ثمر و حیاتی بسیاری در زمینه پیشرفت در ماشین آلات کشاورزی این شهر صورت گرفت. دوره ای طلایی همزمان با سلطنت سلطان عبدالحمید دوم که می‌توان از وی به عنوان یک تولیدکننده و مولد ثروت بسیار پربار برای این دیار نام برد.
همزمان با جنگ جهانی اول شمار نیروهای انسانی در قونیه نیز مانند دیگر نقاط کشور کاهش یافت، شهر مورد تصرف متفقین قرار گرفت و خط راه‌آهن قونیه توسط بریتانیا در ژانویه سال ۱۹۱۹ راه اندازی گردید. متفقین در ماه مارس سال ۱۹۲۰ همزمان با به وقوع پیوستن استقلال ترکیه به رهبری آتاترک قونیه را ترک کردند.
به‌طور کلی این شهر برای ایرانیان یادآور شاعر پرآوازه مولاناست، شاعری پرآوازه در زمینه اشعار عرفانی و بنیانگذار طریقت مولویه. از دیگر جاذبه‌های این شهر می‌توان به مدرسه کاراتای (Karatay Medrese)، محل آموزش و فراگیری علوم الهی در گذشته که امروزه از آن به عنوان یک موزه استفاده می‌شود، مسجد علادین کیقباد با قدمتی کهن مربوط به قرن دوازدهم و موزه اینجه میناره (Ince Minare) اشاره کرد.
یکی دیگر از جاذبه‌های جذاب و دیدنی قونیه پارک پروانه‌های گرمسیری است، مکانی جذاب که در سال ۲۰۱۵ افتتاح گردید و اکنون جایگاه بیش از ۶۰۰۰ پروانه از ۱۵ گونه مختلف و ۲۰۰۰۰ گونه گیاهی گرمسیری است.
غذاهای محلی قونیه اغلب از بلغور گندم و گوشت بره تهیه می‌شوند. از معروف‌ترین غذاهای این شهر می‌توان به اتلی اِکمک (etli ekmek) نام برد، یک غذای بومی ترکیه که از نظر ظاهری شبیه پیتزاست، اتلی اکمک در ترکی استانبولی به معنای نان با گوشت است. محتویات اتلی اکمک شامل نان تخت پخته شده، گوشت، فلفل، پیاز و گوجه فرنگی است. از دیگر خوشمزه‌های این شهر می‌توان به پیشمانیه (Pişmaniye) اشاره کرد، یک شیرینی هیجان انگیز شبیه پشمک و یک توپ گرد کاملاً سفید. یکی دیگر از غذاهای محبوب قونیه کونیا فیرین کِباب یا کباب داخل فر قونیه (Firun Kebab) می‌باشد، این کباب از گوشت بره تهیه می‌شود، تکه‌های بریده شده گوشت را در فر قرار می‌دهند تا کاملاً سرخ و پخته شود، سپس تکه‌های گوشت را در داخل یک قابلمه مسی به همراه چربی‌های گرفته شده از گوشت روی اجاق می‌گذارند و می‌پزند.
شیرینی‌های قونیه بسیار معروف و خوشمزه اند، شیرینی‌هایی هیجان انگیز که محبوب‌ترین آنها جِزِریه (Cezerye) می‌باشد، شیرینی سنتی ترکیه که از هویج درست شده.
در هنگام سفر به قونیه امتحان خوراک تریت (Tirit) را به هیچ وجه از دست ندهید، غذایی بسیار خوشمزه که محتویاتش شامل گوشت، برنج سنتی و سبزیجات است.
آب مرغ یا تاوُک سویو (Tavak Suyu) یکی دیگر از غذاهای خوشمزه قونیه است، یک سوپ دلنشین شبیه سوپ گوجه فرنگی با مرغ و رشته فرنگی.
نام قونیه یادآور مولانا شاعر است؛ این شهر به شهر درویش‌های مرید مولوی مشهور است. آثار مولانا بر ادبیات و فرهنگ ترکی نیز تأثیر گذاشته‌است و اکثر جانشینان او در طریقهٔ صوفی‌گری نیز در این ناحیه بوده‌اند. قونیه از جمله شهرهای تاریخی ترکیه است که فرهنگ مشرق زمین را در خود حفظ کرده و مردم آن دیدگاه‌های مذهبی و اسلامی عمیقی دارند. از این شهر به عنوان سنگر اسلام نیز یاد می‌شود و ساکنین آن هنوز هم دین دارتر از بقیهٔ شهرها می‌باشند.
این شهر مولد فرش‌های ترکی است که در دوران رنسانس به اروپا صادر می‌شدند، همچنین پارچه‌های گران‌قیمت با الگوی بافت بسیار غنی در این شهر یافت می‌شوند؛ پارچه‌هایی که از آنها به عنوان رومیزی و روتختی استفاده می‌شود و اغلب در نقاشی‌های معاصر به عنوان نماد ثروت و شکوه گنجانده می‌شوند.
آهنگ محلی قونیه به نام کونیالیم (Konyalım) در وصف عشق به یکی از اهالی قونیه سروده شده‌است.
مراسم بزرگداشت مولانا (Seb-i-Arus ceremony)
مراسم بزرگداشت مولانا در ماه دسامبر در قونیه برگزار می‌شود، مراسمی که خالق یکی از زیباترین و مسحور کننده‌ترین نمایش رقص‌های چرخشی است. هر سال در ماه دسامبر در روز سالگرد مرگ مولانا مشهود به شب عروسی، هزاران نفر به شهر قونیه سرازیر می‌شوند تا شاهد رقص چرخشی دراویش صوفی در مقبره او باشند.
جشنوارهٔ بین‌المللی نصرالدین هوجا (ملا نصرالدین)
این جشنواره یکی دیگر از مناسبت‌های مهم قونیه است که به پاس بزرگداشت نصرالدین هوجا یکی از برجسته‌ترین نام‌ها در ادبیات ترکیه در ماه ژوئیه برگزار می‌شود. این جشنواره، مجموعه‌ای شگرف از آثاری جاودان و غنی از نویسندگانی بزرگ را در دل خود جای داده‌است.
از دیگر مناسبت‌های مهم قونیه می‌توان به گردهمایی عکاسان ملی بی شِهیر (The Beysehir National Photographers Meeting)، جشنوارهٔ گیلاس سفید، جشنوارهٔ سوئوک سو (Soguksu Festival)، جشنوارهٔ هندوانه، جشنوارهٔ توت فرنگی و جشنوارهٔ فرهنگ و برداشت (Harvest and Culture Festival) اشاره کرد.
هوایی:
می‌توان از فرودگاه قونیه به عنوان یک فرودگاه مسافری- نظامی نام برد، فرودگاهی با مساحت ۱۴۱۰۰ متر مربعی که برای اولین بار در سال ۲۰۰۰ افتتاح گردید. این فرودگاه در فاصله ۱۸ کیلومتری تا شهر قرار گرفته، در سال ۲۰۰۶، ۲۹۲۴ هواپیما و ۲۶۲۵۶۱ مسافر از طریق این فرودگاه جابجا شدند. مساحت ترمینال مسافربری فرودگاه ۲۶۵۰ متر مربع و ظرفیت پارکینگ آن ۲۷۸ اتومبیل می‌باشد.
فرودگاه قونیه جایگاه سومین باند پرواز آنا جت اُسو یا آج اُ (Ana Jet Üssü or AJÜ) از گروه ۱ فرماندهی نیروی هوایی (Hava Kuvvet Komutanlığı) نیروی هوایی ترکیه (Türk Hava Kuvvetleri) می‌باشد. از دیگر باند پروازهای برتر ترکیه می‌توان به باند اِل تی بی آی (LTBI) در اسکی شِهیر، باند اِل تی اِی ای (LTAE) در پایگاه هوایی اکینچی، باند اِل تی بی جی (LTBG) در باندیرما و باند اِل تی بی اِف (LTBF) در بالیکسیر نام برد.
در سال ۲۰۰۵ پروژه ساخت ترمینال هواپیمایی جدید با هدف ارتقاء ظرفیت مسافربری تا ۵ برابر ظرفیت واقعی در این فرودگاه تکمیل گردید.
هواپیماهای شرکت هواپیمایی اطلس گلوبال از فرودگاه آتاترک استانبول، کرندون ایرلاینز (Corendon Air Lines) از فرودگاه آمستردام، ماهان ایر از فرودگاه امام خمینی تهران، معراج ایرلاینز از فرودگاه امام خمینی تهران، پگاسوس ایرلاینز از فرودگاه صبیحا گوکچن استانبول، آنادولجت از فرودگاه صبیحا گوکچن استانبول، ترکیش ایرلاینز از فرودگاه آتاترک استانبول، امام خمینی تهران و کپنهاگ (به صورت فصلی) و سان اِکسپرس از ازمیر به فرودگاه قونیه و بالعکس در حال حرکتند.
راه‌آهن:
ترمیال جنوبی قطارهای سریع‌السیر ترکیه در قونیه می‌باشد، قطارهایی پر سرعت که در مسیر منظم به مقصد استانبول، اسکی شِهیر و آنکارا در حال حرکتند. قطارهای استانبول از ناحیه پندیک واقع در فاصله ۲۵ کیلومتری از قسمت غربی مرکز شهر حرکت می‌کنند. برای دستیابی به این ایستگاه با سوار شدن به مترو به منطقه کارتال خواهید رسید سپس با استفاده از اتوبوس شماره ۲۵۱ یا تاکسی برای طی کردن ۵ کیلومتر آخر به پندیک دسترسی خواهید داشت. روزانه دو قطار از پندیک به قونیه حرکت می‌کند و در اسکی شِهیر نیز توقف می‌نماید. مسیری که طی کردنش ۴ ساعت و نیم زمان می‌برد.
روزانه ۷ قطار از قونیه به سمت آنکارا با طی کردن مسیری ۹۰ دقیقه ای حرکت می‌کند.
برای آدانا یک سرویس اتوبوس جایگزین به کارامان نیز در نظر گرفته شده‌است، اما با توجه به ارتقا مسیر قطار روزانه با طی کردن مسافت ۴ و نیم ساعتی به آدانا خواهد رسید. اتوبوس‌های متصل به آنتالیا نیز در دسترس می‌باشند. واگن‌های تخت خواب دار نیز برای مسیر طولانی و ۱۲ ساعتی ازمیر موجودند.
ایستگاه قطار قونیه در فاصله ۳ کیلومتری از جنوب غربی مرکز شهر قرار گرفته و از طریق تاکسی، دولموش و اتوبوس‌های شماره ۶۷ به مرکز شهر دسترسی دارد.
اتوبوس و تراموا:
در مِولانا کادیسی (Mevlana Caddesi) خیابان اصلی قونیه تعدادی آژانس‌های مسافرتی یافت می‌شود که از طریق آنها می‌توانید بلیط اتوبوس‌ها را خریداری نمایید. ایستگاه اتوبوس (otogar) قونیه دارای اتصالات بسیار خوبی به مقاصد متعدد و متنوعی می‌باشد، مقاصدی نظیر استانبول (مسیری ۱۰ ساعتی با پرداخت ۶۵ تا ۷۵ لیر)، ازمیر (مسیری ۹ ساعتی با پرداخت ۳۸ لیر)، آنکارا (مسیری ۳ ساعت و پانزده دقیقه ای با پرداخت هزینه ۲۸ لیری) و کاپادوکیه (مسیری ۳ ساعتی). در هنگام صدور بلیط ایستگاه اتوبوس مقصد اعلام می‌شود، اما گاهی اوقات اتوبوس‌ها در ایستگاه دیگری واقع در نزدیکی ایستگاه اعلام شده توقف می‌نمایند.
ایستگاه اتوبوس قونیه در فاصله ۷ کیلومتری تا جاذبه‌های اصلی شهر مخصوصاً جاذبه‌های اطراف علاءالدین تِپه سی (Alaaddin Tepesi) در مرکز شهر قرار گرفته، تعدادی مینی بوس یا دولموش از این ایستگاه به مقصد علاءالدین تِپه سی حرکت می‌کنند، مسیری ۳۰ دقیقه ای که طی کردنش مستلزم پرداخت ۲ لیر می‌باشد.
خطوط تراموا قونیه از ایستگاه اوتوگار (ایستگاه اتوبوس) به مقصد حلقه ای در اطراف علاءالدین تِپه سی نیز موجود می‌باشند که هزینه طی کردن این مسیر ۳۰ دقیقه ای با تراموا ۲ لیر برای هر نفر است. البته خرید کارت‌های پلاستیکی برای پرداخت هزینه تراموا را فراموش نکنید. کارت‌هایی قابل شارژ که پرداخت هزینه تراموا تنها از طریق آنها امکان‌پذیر است.
ماشین:
برای رسیدن به قونیه از آنکارا با ماشین می‌بایست حداقل ۳ ساعت رانندگی کنید، استانبول در فاصله ۶۶۰ کیلومتری قونیه قرار گرفته در نتیجه دسترسی به آن از طریق ماشین حداقل ۱۰ ساعت زمان می‌برد. ازمیر تا قونیه ۷ ساعت و آنتالیا تا قونیه ۶ ساعت و نیم با ماشین فاصله دارد.
حمل و نقل درون‌شهری:
تردد در شهر قونیه از طریق مینی بوس‌های دولموش، اتوبوس‌های شهری عمومی، تراموا و تاکسی امکان‌پذیر خواهد بود. البته این شهر یک مزیت دیگر نیز دارد و تمامی مراکز توریستی و دیدنی آن در مرکز شهر متمرکز شده‌اند و بازدیدکنندگان می‌توانند براحتی با پای پیاده از تمامی آنها دیدن نمایند. با این حال در این شهر زیبا می‌توانید با تراموا از قلب شهر قدیمی علاءالدین به دانشگاه سلجوق در حومه شهر یا به چندین جاذبه معروف نظیر جاپن پارکی (Japon Parki) دسترسی پیدا کنید. شبکه حمل و نقل تراموا در قونیه با ۲۵ ایستگاه از علاءالدین به انتهای دانشگاه سلجوق کشیده شده، مسیری تقریباً یک ساعته البته با ماشین. پرداخت هزینه ترامواها از طریق کارت‌های پلاستیکی قابل شارژی امکان‌پذیر می‌باشد، کارت‌هایی که از قبل می‌بایست آنها را تهیه نمود.
مرکز فرهنگی مولانا
مجسمه آتاترک
کاروانسرای سلطان هانی
شهر سنگی باستانی کلیسترا
مرکز علوم قونیه
دهکده سیله
دریاچه دهانه آتشفشان مکه
دریاچه بی شهیر
آبشار یرکوپرو
دریاچه نمک قونیه
دریاچه گودال‌ها (ابروک)
پارک ژاپنی کیوتو
مرکز خرید کنت پلازا
مرکز خرید ام وان قونیه
مرکز خرید نوادا اوت لت قونیه
مرکز خرید کولسیته
فرش فروشی کاروان
مرکز خرید سلچوکر سنتر
مرکز خرید ارایلی پارک سایت
هتل ریکسوس قونیه
هتل نووتل قونیه
هتل ددمان قونیه کانونشن سنتر
هتل آنمون قونیه
هتل اوزکایماک پارک
هتل دوندار
هتل سلجوک مولانا
هتل سلجوک شمس تبریزی
هتل بالیک چیلار
داوینچی ( بررسی گازهای نجیب در عمق اتمسفر زهره ) ماموریتی برنامه‌ریزی شده برای مدارگرد و کاوشگر جوی به سیاره زهره است. این ماموریت همراه با مأموریت وریتاس در ۲ ژوئن ۲۰۲۱ توسط ناسا به عنوان بخشی از برنامه دیسکاوری برای مطالعه زهره انتخاب شده است.
"داوینچی" هم مدارگرد و هم کاوشگری فرودی را به زهره خواهد فرستاد. مدارگرد زهره را در طول موج های متعدد از بالا تصویر برداری می‌کند، کاوشگر فرود نیز ترکیب شیمیایی جو زهره را مطالعه کرده و در حین فرود عکس می گیرد. کاوشگر "داوینچی" در جو زهره سفر کرده و ضمن نمونه برداری از جو، اندازه گیری ها را به سطح باز می‌گرداند. این اندازه‌گیری‌ها برای درک منشأ جو، چگونگی تکامل آن، و چگونگی و چرایی تفاوت آن با جو زمین و مریخ مهم هستند. اندازه‌گیری‌های انجام‌شده توسط "داویچنی" ، تاریخچه احتمالی آب در زهره و فرآیندهای شیمیایی در حال انجام در اتمسفر ناشناخته پایین‌تر را بررسی می‌کند. کاوشگر "داوینچی" قبل از رسیدن به سطح، تصاویری با وضوح بالا را از زمین‌‎های دندانه‌دار سیاره (" تسرا ") گرفته و اولین تصاویر از سطح سیاره را پس از فرودگر ونرا 14 شوروی در سال 1982 برمی‌گرداند. همچنین داده هایی را برای مطالعه منشا سیاره و تاریخچه زمین‌ساختی و هواشناسی آن جمع آوری خواهد کرد.
هجرت محمد که گاهی به خلاصه هجرت نیز خوانده می‌شود، واقعه مهاجرت محمد و همراهانش از شهر مکه به یثرب است که در سال ۶۲۲ میلادی/۱ قمری صورت گرفت. این واقعه منجر به ایجاد اولین حکومت اسلامی در یثرب (که بعداً مدینةالنبی یا به‌خلاصه «مدینه» نامیده شد) شد و به علت اهمیتش در اسلام مبدأ تاریخ مسلمانان در دو تقویم هجری خورشیدی و هجری قمری در این سال گرفته شده‌است.
در عربستان افراد زیادی به قصد تجارت یا به جا آوردن حج در کعبه به مکه سفر می‌کردند.محمد از این موقعیت استفاده کرد و بختش را برای یافتن خانه‌ای جدید برای خود و پیروانش آزمود. پس از چندین مذاکره ناموفق، در صحبت با تعدادی از اهالی یثرب (که بعدها مدینه خوانده شد) امیدی یافت.آلفورد ولش، "محمد"، دانشنامه اسلام جمعیت عرب یثرب بدین جهت که گروهی از یهودیان در آن شهر زندگی می‌کردند، با یکتاپرستی تا حدی آشنا بودند. گروهی از اهل یثرب که به مکه آمده بودند با محمد پیمانی بستند که به «پیمان عقبه اول» شهرت یافت.
به گفته ابن اسحاق پیمان عقبه اول بین محمد و دوازده تن از اهل یثرب که بسیاری از آنان از «بنی النجار» اقوام مادری محمد بودند، منعقد شد. ابن اسحاق در ادامه بیان می‌کند که در آن زمان محمد اجازه جنگ از سوی خداوند نیافته بود و با شروطی موسوم به «بیعةالنساء» با ایشان بیعت کرد و از قول برخی از انصار اینگونه نقل می‌کند که «ما با رسول‌الله بیعت کردیم بر شیوه بیعت زنان، تا به خداوند چیزی را شریک نگردانیم، دزدی نکنیم، زنا نکنیم، فرزندانمان را نکشیم، بهتان نزنیم و به‌طور آشکار گناه نکنیم. وفقط در خفا گناه بکنیم اگر وفا کردیم بهشت پاداش است و اگرنه، تصمیم با خداوند است: اگر خواست می‌بخشد و اگر خواست مجازات می‌کند».
به گفته ابن اسحاق محمد قبل از بیعت عقبه اول اجازه جنگ از سوی خداوند نیافته بود؛ او و مسلمانان به دعوت بسوی خداوند و صبر در برابر اذیت و آزار قریش و دشمنان فرمان داشتند. اما هنگامی که قریش همچنان به شدت و زیاده‌روی در آزار و اذیت و ظلم به مسلمانان ادامه داد، آنگاه آیات ۳۹ تا ۴۱ سوره حج اولین آیاتی است که به مسلمانان اجازه می‌داد تا با کسانی که به ایشان ظلم می‌کنند و از خانه‌هایشان بیرون می‌کنند، بجنگند.
محمد پس از پیمان اول ۱ مصعب بن عمیر را به یثرب فرستاد تا برای آنها قرآن بخواند و اسلام را بیاموزد. او اولین نماز جمعه را در یثرب خواند و بسیاری از جمله سعد بن معاذ توسط او اسلام آوردند.سیرةالنبویه، ابن هشام؛ ج ۲، ص ۷۲–۵۲ بدین ترتیب در مدینه افرادی، تقریباً از تمامی قبایل، به آیین اسلام گرویدند تا آنجا که در سال بعد ۷۵ مسلمان از مدینه جهت حج و ملاقات محمد به مکه آمدند. آنها او را به صورت مخفیانه و در شب ملاقات کرده و با او پیمانی بستند که به «پیمان دوم عقبه»، یا «پیمان جنگ» شهرت یافت.Watt (1974) p. 83
در پیمان عقبه دوم محمد پس از دعوت به اسلام، بیعتش با فرستادگان یثرب را مشروط به این کرد که آنان همان‌طور که از زنان و فرزندانشان حمایت کنند، از او نیز پشتیبانی به عمل آورند. آنچه محمد به آنان گفت این بود: «خون من خون شماست، حرمت من حرمت شما. از شمایم و شما نیز از من هستید. با هرکه بجنگید می‌جنگم و با آنکه دوستی کنید، در صلح خواهم بود.» به همین دلیل بیعت دوم به «بیعة الحرب» مشهور گردید. در این بیعت هفتاد و سه مرد و دو زن حضور داشتند که دوازده تن از آنان از بزرگان مدینه بودند، نُه تن از بزرگان خزرج و سه تن از بزرگان خاندان اوس. پس از پیمان عقبه، محمد پیروانش در مکه را تشویق به مهاجرت به یثرب کرد. مانند قضیه هجرت به حبشه، قریش سعی کرد تا از خروج یاران محمد از مکه جلوگیری نماید ولی این تلاشها ناموفق بود و تقریباً تمام مسلمانان موفق به ترک مکه شدند.Peterson (2006), pg. 86-9
یک هیئت که شامل دوازده تن از بزرگان خاندان‌های مهم مدینه بودند، از محمد دعوت نمودند تا به عنوان یک غریبه بیطرف، به داوری بین اهالی شهر مدینه بپردازد.Esposito (1998), p. 17. ساکنان یثرب (اعراب و یهودیان)، تا قبل از سال ۶۲۰ میلادی حدود صد سال درگیر جنگ‌های داخلی بودند و کشت و کشتارهای مکرر و عدم توافق در زمینه پرداخت خون‌بهای کشته‌شدگان، خصوصاً پس از جنگ بُعاث که تمامی قبایل یثرب در آن مشارکت داشتند، این امر را برای ایشان آشکار ساخته بود که مفاهیم قبیله‌ای مانند «چشم برای چشم» دیگر قابل اعمال نبوده مگر اینکه شخصی صلاحیت‌دار در موارد مورد اختلاف داوری کند.Watt, "The Cambridge History of Islam", p. ۳۹ نمایندگان فرستاده شده از مدینه، از طرف خود و اهالی شهر یثرب متعهد شدند تا محمد را در جامعه خویش پذیرفته و از او در مقابل خطرات جانی، مانند خود، محافظت به عمل آورند.
بر اساس روایات اسلامی، قریش از خروج مسلمانان از مکه آگاه شده و برای قتل محمد نقشه‌ای را به اجرا گذاشتند. محمد به کمک علی بن ابیطالب، کسانی که مراقبش بودند را گمراه نموده و مخفیانه به همراه ابوبکر از شهر خارج شد.Moojan Momen (1987), p. 5 بدینسان در سال ۶۲۲ میلادی (برابر با سال سیزدهم پس از شروع دعوت خود) محمد به مدینه، که یک واحه زراعتی بزرگ بود، هجرت نمود و همراهان وی که با او از مکه به مدینه مهاجرت کردند به "مهاجرین" شهرت یافتند. و اهالی یثرب که محمد و مهاجرین را یاری رسانده بودند، از آن پس به انصار نام برده می‌شدند. این هجرت مبدأ تاریخ مسلمانان شد. مدینه تا قبل هجرت محمد «یثرب» نامیده می‌شد و بعد از این هجرت «مدینه النبی» خوانده شد.
هنگامی که فشار مشرکان بر مسلمانان مکه پس از بیعت دوم با عقبه شدت گرفت، محمد به اصحاب خود اجازه مهاجرت به مدینه را داد و به آنها دستور داد به برادران خود از انصار بپیوندند.البدایة والنهایة/الجزء الثالث/باب الهجرة من مکة إلی المدینة علی ویکی مصدر ابن اسحاق به‌نقل از محمد گفته‌است:البدایة والنهایة/الجزء الثالث/باب الهجرة من مکة إلی المدینة علی ویکی مصدر «خدا برای شما برادران خانه ای ساخته‌است که می‌توانید در آن ایمن باشید»، بنابراین یاران محمد به آنجا رفتند.
پس از اجازه مهاجرت به صحابه آنها مخفیانه به یثرب رفتند. ابتدا ابو سلمه بن عبدالاسد و سپس سایر مسلمانان نزد انصار رفتند، به جز محمد، ابوبکر و علی بن ابی‌طالب در مکه باقی ماندند.الطبقات الکبری، ابن سعد البغدادی، ج1، ص224-238، دار صادر، بیروت. مسلمانان شروع به ترک مکه کردند و بصورت مخفیانه به صورت جداگانه خارج شدند تا مبادا قریش از آنها مطلع شود و آنها را از این کار بازدارد و همه خانه‌ها، پول و تجارت خود را پشت سر گذاشته و با دین و عقیده خود فرار کردند.السیرة النبویة لابن هشام