moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
جنرال «جرأت» پس از سقوط طالبان، بحیث رئیس عمومی نظم عامه و قوت‌های پولیس وزارت داخله تعیین شد و تا دو سال در این مقام باقی ماند. او بنا بر درخواست نیروهای مجاهدین، علما، معززین و مردم پنجشیر بحیث رئیس شورای عالی مردمی پنجشیر برگزیده شد. وی از این طریق توانسته‌است تا روابط شورای یادشده را با شوراهای سایر ولایت‌ها تأمین کند. همچنان او در این مدت بحیث مشاور امنیتی معاون اول رئیس‌جمهور، پس از آن مدتی بحیث معاون وزارت امور سرحدات ایفای وظیفه کرد. وی درسال ۱۳۹۳ به نمایندگی از یک جناح مستقل، از نامزدی محمد اشرف غنی به مقام ریاست جمهوری افغانستان، پشتیبانی کرد که این حمایت‌ها در پیروزی رساندن جبههٔ «تغییر و تحول» تأثیرگذار بود. وی بحیث مشاور ارشد رئیس‌جمهور در امور امنیتی و دفاعی و معاون شورای امنیت ملی انجام وظیفه کرده‌است. گفتنی است که او در شورای عالی «احزاب جهادی و ملی» مقام معاونیت دوم را دارا است.
جنرال «جرأت» در سال ۱۳۹۴ در تلاش مشترک با جمعی از نخبگان کشور به تشکیل روند حفاظت از ارزش‌های جهاد و مقاومت مردم افغانستان اقدام نمود. که تا کنون مسئوولیت رهبری آنرا بعهده دارد. «روند» تلاش دارد تا با عبور از مرحلهٔ کنونی وارد مرحلهٔ جدید شده و بحیث یک جریان فعال سیاسی و اجتماعی نقش بایسته و شایستهٔ خویش را در قبال شهروندان کشور به حسن صورت انجام بدهد و به عون و مدد الهی کشور را در مسیر آرمان‌های جهاد و فرهنگ عالی انسانی و دینی به سرمنزل ترقی و تعالی برساند. بعد از سال ۱۴۰۱ وقتی دولت قبلی به دست طالبان افتاد ایشان با جمع از رهبران شورای مقاومت ملی برای نجات مردم افغانستان را تأسیس کردند. اکنون ژنرال جرأت منحیث یکی از اعضای فعال این نهاد فعالیت دارد.
به سادگی غیرقابل مقاومت فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی مارک تارلو است. در این فیلم بازیگرانی همچون سارا میشل گلر، شان پاتریک فلانری، پاتریشا کلارکسون، دیلن بیکر، کریستوفر دورانگ، لارنس گیلیارد جونیور، بتی باکلی، آماندا پیت و گابریل مکت ایفای نقش کرده‌اند.
سوفیا لوئیزا جکس بلیک (انگلیسی: Sophia Louisa Jex-Blake) زادهٔ ۲۱ ژانویه ۱۸۴۰ و در گذشته به تاریخ ۷ ژانویه ۱۹۱۲م، در سن ۷۱ سالگی، یک پزشک و استاد مدرس انگلیسی بود.سوفیا جکس بلیک، یکی از پیشگامان جنبش زنان در پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود و در ایجاد امکان تحصیلات پزشکی برای زنان نقشی اساسی داشت. او به همراه ۶ زن دیگر که مجموعاً به عنوان هفت ادینبورگ معروف شدند، در سال ۱۸۶۹م، اولین زنانی بودند که تحصیل در رشته پزشکی در دانشگاه ادینبورگ را آغاز کردند. جکس بلیک خود اولین پزشک زن شاغل در اسکاتلند بود. در دورانی که امکان تحصیل زنان در رشتهٔ پزشکی بسیار محدود بود و هیچ مرکز آموزشی ویژه برای زنان در رشته‌های مربوط مانند مامایی وجود نداشت، جکس بلیک در تأسیس دو دانشکده پزشکی ویژه بانوان در لندن و ادینبورگ نقشی اساسی داشت و یکی از بانیان احداث دانشکده پزشکی زنان در لندن بود.https://www.britannica.com/biography/Sophia-Louisa-Jex-Blake
سوفیا جکس بلیک در سال ۱۸۴۰م، در هیستینگز به دنیا آمد. پدرش وکیل بازنشسته ای بود که سرپرستی یک انجمن حقوق سنتی مدنی را نیز بر عهده داشت. برادر سوفیا بعدها به مقام اسقف کلیسای جامع ولز منصوب شد و دختر برادرش نیز بعدها در کالج گیرتون (کمبریج) به عنوان یکی از کارمندان عالی‌رتبه مشغول کار شد.https://www.oxforddnb.com/display/10.1093/ref:odnb/9780198614128.001.0001/odnb-9780198614128-e-34189 جکس بلیک تا سن ۸ سالگی در محیط خانه آموزش دید و سپس در چند مدرسه خصوصی واقع درجنوب انگلستان تحصیلات متوسطه خود را به اتمام رساند. در سال ۱۸۵۸م، علی‌رغم مخالفت والدینش در کالج کوئینز لندن ثبت نام کرد. سال بعد در حالی که سوفیا خود هنوز مشغول تحصیل بود به وی پیشنهاد تدریس ریاضیات در کالج شد. سوفیا جکس بلیک این دعوت را پذیرفت و تا سال ۱۸۶۱م، عهده‌دار تدریس ریاضی به دانشجویان کالج بود. در این دوره او مدتی در خانه یکی از رهبران زن جنبش اصلاحگرا زندگی کرد، اما بابت حق تدریس، دست مزدی دریافت نکرد.https://archive.org/details/lifeofsophiajexb00toddiala/mode/1uphttps://web.archive.org/web/20060830060935/http://etext.library.adelaide.edu.au/w/woolf/virginia/w91tg/chapter3.html
در تابستان سال ۱۸۶۵م، با پایان یافتن جنگ داخلی آمریکا جکس بلیک به ایالات متحده سفر کرد تا دربارهٔ آموزش زنان بیشتر بیاموزد. در این سفر وی از مراکز و مدارس مختلفی بازدید کرد و به شدت تحت تأثیر نظام آموزش همگانی در آنجا قرار گرفت. بعدها وی از تجارب خود در این مورد گزارشی به صورت یک کتاب منتشر کرد و بعضی از مدارس و کالج‌های آمریکایی را وصف نمود. در همین سفر سوفیا جکس بلیک در
بوستون با یکی از پزشکان زن بیمارستان زنان و کودکان در نیو انگلند آشنا و دوست شد و مدتی در همان بیمارستان کار کرد. این دوستی که تا پایان عمر آن دو دوام آورد، نقطه عطفی در زندگی سوفیا جکس بلیک بود. زمانی که او دریافت حرفه پزشکی در انحصار مردان نیست و او این شغل را برای آینده اش برگزید.S. Roberts, Dictionary of National Biography
در سال ۱۸۶۷م، سوفیا جکس بلیک به کمک یکی از پزشکان زن بیمارستان زنان و کودکان در نیو انگلند نامه ای به رئیس دانشگاه هاروارد نوشت و از وی مستقیماً درخواست پذیرش به دانشگاه به منظور تحصیل در رشته پزشکی نمود. یک ماه بعد پاسخ منفی درخواستش به دستش رسید. در نامه رئیس دانشگاه آمده بود که متأسفانه برای تحصیل زنان در رشته پزشکی هیچ بخشی پیش‌بینی نشده‌است. سال بعد سوفیا امیدوار بود در کالج پزشکی جدیدی که توسط الیزابت بلکول در نیویورک تأسیس شده بود، ثبت نام کند. اما در همان سال پدرش را از دست داد و به ناگزیر برای همنشینی با مادرش به انگلستان بازگشت.https://www.oxforddnb.com/display/10.1093/ref:odnb/9780198614128.001.0001/odnb-9780198614128-e-34189https://archive.org/details/lifeofsophiajexb00toddiala/mode/1up
در سال ۱۸۶۹م، در کتابی نوشته ژوزفین باتلر که در مورد کار و فرهنگ زنان بود، مقاله سوفیا جکس بلیک با عنوان «پزشکی حرفه ای برای زنان» منتشر شد. در این مقاله جکس بلیک ادعا کرده بود که مراقبت از بیماران، بخشی از طبیعت و غریزه زنان است. با این حال نظام آموزشی تحصیل دختران را تنها به کار در خانه و صنایع دستی محدود کرده و عملاً به آنها اجازه شرکت در یک رقابت منصفانه و مشارکت در امور بهداشتی در مقام پزشک نمی‌دهد. در این مقاله او خاطر نشان ساخته بود که هیچ مدرک عینی دال بر برتری مردان در تصدی مشاغل پزشکی وجود ندارد. در همین مقاله او پیشنهاد کرده بود که این ادعا را می‌توان در عمل در یک رقابت عادلانه و بی آنکه امتیازی برای زنان قائل شوند به محک آزمایش گذاشت. کافی است زنان بعد از دریافت آموزشی برابر با مردان مورد همان امتحاناتی قرار گیرند که برای مردان در نظر گرفته شده‌است، تا ثابت شود که زنان برای تصدی مشاغل پزشکی چیزی از مردان کم ندارند.https://books.google.no/books?id=V8NYAAAAcAAJ&newbks=0&printsec=frontcover&dq=medicine+as+a+profession+for+women+blake&hl=en&redir_esc=y#v=onepage
سوفیا جکس بلیک مصمم بود تا به تحصیل پزشکی در بریتانیا بپردازد؛ و از آنجایی که در آن زمان فضای سیاسی و آموزشی در اسکاتلند از روشنی و آزادی بیشتری برخوردار بود، نتیجه گرفت که اگر در بریتانیا اصولاً دانشگاهی به زنان اجازه تحصیل در رشته پزشکی بدهد، آن دانشگاه در اسکاتلند خواهد بود. در ماه مارس سال ۱۸۶۹م، جکس بلیک درخواستی برای تحصیل در رشته پزشکی به دانشگاه ادینبرو ارسال کرد. اگر چه دانشکده پزشکی و کادر علمی دانشکده این درخواست را طبق اصول پذیرفتند اما سازمان اداری دانشگاه به این بهانه که قادر نیست مقدمات لازم را تنها به خاطر یک متقاضی زن مهیا کند، در عمل درخواست وی را رد کرد.
این جواب منفی سوفیا جکس بلیک را بر آن داشت که برای جلب حمایت مردمی، متوسل به نشریات ملی نظیر اسکاتسمن شود و به آگاهی زنان بپردازد. در تابستان سال ۱۸۶۹م، دومین درخواست به صورت گروهی متشکل از ۵ زن ارسال شد. این گروه که سپس دو نفر دیگر بر آن افزوده شد، بعدها به گروه هفت ادینبورگ معروف گشت. مطالبه این گروه
حق برخورداری از کلیه امکانات آموزشی در رشته پزشکی و شرکت در تمام امتحانات لازم برای دریافت مدرک دکترای پزشکی بود. این درخواست گروهی نهایتاً مورد پذیرش هیئت رئیسه دانشگاه قرار گرفت و به این ترتیب دانشگاه ادینبورگ اولین دانشگاه در تاریخ بریتانیا بود که به زنان اجازه تحصیل در رشته پزشکی به قصد دریافت دکترا داد.
بعد از این موفقیت سوفیا جکس بلیک در نامه ای به دوست آمریکایی خود که یک پزشک زن بود نوشت:
با آغاز تحصیل زنان در دانشکده پزشکی و مرئی شدن قدرت رقابت آنان با مردان، به تدریج بر بار خصومت علیه زنان دانشجو افزوده شد. این خصومت به انواع مختلف از جمله ارسال نامه‌های توهین آمیز، شوخی‌های زننده یا تهدید آمیز به نمایش گذاشته شد. این تظاهرات خصمانه در تاریخ ۱۸ نوامبر ۱۸۷۰م، در سالن جراحان به اوج خود رسید. در هنگام ورود دانشجویان دختر به سالن کالبدشکافی، یک جماعت خشمگین متشکل از بیش از ۲۰۰ نفر با فریاد، توهین و پرتاب زباله مانع ورود دختران به سالن شدند.اخبار این ماجرا به عنوان نخست روزنامه‌ها تبدیل شد. به این ترتیب حمایت مردم از دختران دانشجو تقویت شد. اما از طرف دیگر چند تن از اعضای با نفوذ دانشکده پزشکی موفق شدند تصمیم نهایی را به دادگاه عالی واگذار کنند. دادگاه عالی نهایتاً تشکیل شد و با صدور حکمی پذیرش دانشجویان دختر در رشته پزشکی را غیرقانونی تشخیص داد و اعلام کرد که این دختران نباید از روز اول پذیرفته می‌شدند. به این ترتیب مدارک و حق ادامه تحصیل دختران در دانشکده پزشکی دانشگاه ادینبورگ بعد از طی یک روند قضایی چند ساله در سال ۱۸۷۳م، پس گرفته شد.https://archive.org/details/lifeofsophiajexb00toddiala/mode/1up
بعضی از این دختران دانشجو به دانشگاه های اروپایی رفتند که از قبل به زنان اجازه تحصیل در رشته پزشکی داده شده بود و تحصیلات خود را در آنجا تکمیل کردند.
سرانجام در سال ۱۸۷۷م، در سایر دانشگاه‌های بریتانیا به زنان اجازه تحصیل در رشته پزشکی اعطاء شد.، سیاستمدار رادیکال حزب لیبرال بریتانیا که از نزدیک مبارزات لندن و تحولات مربوط به وضعیت دختران دانشجو را پیگیری می‌کرد، در گزارشی از سیر این تحولات به اختصار نوشت:
سوفیا جکس بلیک، به مطالعه و تحصیل ادامه داد و در عین حال در مبارزات سیاسی حضور داشت. این مبارزات در تأسیس دانشکده پزشکی زنان در لندن نقش داشت. قانون جدیدی تصویب شد که به مقامات مسئول امور پزشکی اجازه می‌داد برای همه متقاضیان واجد شرایط، صرف نظر از جنسیت، مجوز صلاحیت صادر کنند. اولین مؤسسه ای که از این قانون بهره عملی برد بود. اما پیش از آن که قانون جدید به اجرا درآید، سوفیا جکس بلیک، خارج از انگلستان در امتحانات دانشگاه برن در مقطع اخذ دکترای پزشکی موفق شده و در ژانویه سال ۱۸۷۷م، مدرک دکترای پزشکی خود را دریافت کرده بود. ۴ ماه بعد او موفقیت دیگری اینبار در دوبلین کسب کرد. بر اساس قانون جدید و رفع موانع تبعیض جنسیتی، پروانه صلاحیت کار به عنوان پزشک برای وی صادر کرد. به این ترتیب سوفیا جکس بلیک به عنوان سومین پزشک زن در کشور به عضویت شورای پزشکان عمومی بریتانیا درآمد.https://books.google.no/books?id=1Rw-AQAAMAAJ&pg=PA1079&redir_esc=yhttps://books.google.no/books?id=VqiSAwAAQBAJ&pg=PA211&redir_esc=y#v=onepage&q&f=falsehttps://books.google.no/books?id=DKgTAAAAYAAJ&pg=PA40&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false
سوفیا جکس بلیک پس از بازگشت به اسکاتلند، خانه ای در
ادینبرو اجاره کرد و در ماه ژوئن سال ۱۸۷۸م، تابلوی مطب خود را بر سردر آن نصب کرد. سوفیا اولین پزشک زن در تاریخ شهر ادینبرو بود. ۳ ماه بعد او یک درمانگاه سرپایی در محله دیگری از همان شهر گشود. در این درمانگاه زنان فقیر با پرداخت مبلغ ناچیزی مورد معاینه و درمان قرار می‌گرفتند. سال ۱۸۸۱م، سوفیا مادرش را از دست داد و مدتی به افسردگی دچار شد و از فعالیت دست کشید. ضمن اینکه درمانگاه که از کمک‌های خیریه برخوردار بود به تدریج گسترش یافت و در سال ۱۸۸۵م، به ساختمان بزرگتری در محل دیگری منتقل شد. در این ساختمان جدید یک بخش با ۵ تخت به درمانگاه سرپایی افزوده شده بود. به این ترتیب درمانگاه کوچک قبلی به یک بیمارستان کوچک ویژه زنان تبدیل شده بود. تنها بیمارستان ویژه زنان در اسکاتلند که کاملاً توسط زنان اداره می‌شد.
سوفیا جکس بلیک در سال ۱۸۸۶م، را در ادینبرو بنیان گذاشت. این دانشکده در واقع یک کلاس درس خارج از برنامه بود که توسط عده انگشت شماری از پزشکان مرد مرتبط با دانشگاه ادینبرو تدریس می‌شد. دانشجویان این کلاس از هر دو جنسیت مرد و زن بودند. اما موفقیت سوفیا جکس بلیک در امور آموزشی در مقایسه با موفقیت وی در اشتغال به پزشکی چندان نبود. به زودی بین سوفیا و شاگردانش اختلاف شدیدی درگرفت و پرونده دعوا به دادگاه راه باز کرد. دادگاهی که در آن ادعای غرامت سوفیا جکس بلیک در سال ۱۸۸۹م، به پیروزی رسید. با این حال طرف مقابل که از شاگردان سوفیا بود مدرسه دیگری گشود و به رقابت پرداخت. کلاس درسی که سوفیا جکس بلیک بنیان گذاشته بود در سال ۱۸۹۲م، همزمان با گشودن درهای دانشکده پزشکی دانشگاه ادینبرو به روی دانشجویان دختر تعطیل شد. اما مدرسه رقیب همچنان تا سال ۱۹۱۶م، دایر بود و سپس در ادغام شد.Biographical Dictionary of Scottish Women: From the Earliest Times to 2004, by Elizabeth Ewan, Sue Innes and Sian Reynolds
سوفیا جکس بلیک در مدت ۱۶ سال در منزل و درمانگاه شخصی خود در ادینبرو زندگی کرد و بیماران را پذیرفت. با بازنشستگی وی در سال ۱۸۸۹م، درمانگاه ویژه زنان و کودکان نیز به این خانه منتقل شد. این درمانگاه همچنان تا سال ۱۹۸۹م، مشغول فعالیت بود.Roberts, Shirley (1993). Sophia Jex-Blake: a woman pioneer in nineteenth-century medical reform (1. publ. ed.). London u.a. : Routledge. ISBN 978-0-415-08753-7.
گویا زمانی شایعاتی در مورد یک رابطه عاشقانه بین سوفیا جکس بلیک و یک نویسنده و پزشک زن به نام مارگارت تاد که ۱۹ سال جوانتر بود وجود داشته‌است. بعد از بازنشستگی، جکس بلیک به روثرفیلد نقل مکان کرد. جایی که خانه مارگارت تاد به عنوان نویسنده ای که تازه به شهرت رسیده بود، به روی نسل جوان باز بود و حرف و حدیث بسیاری را موجب شده بود.https://archive.org/details/womengainplacein00lutz/page/149/mode/1up
سوفیا جکس بلیک، دو هفته پیش از پایان سن ۷۲ سالگی در تاریخ ۷ ژانویه سال ۱۹۱۲م، در برایتون درگذشت. پس از درگذشت وی، دوست نویسنده و همکار جوان ترش، مارگارت تاد شرح زندگی سوفیا جکس بلیک را در قالب کتابی منتشر کرد.در سال ۲۰۱۵م، دانشگاه ادینبرو در نزدیکی در ورودی دانشکده پزشکی با نصب لوح یادبودی از سوفیا جکس بلیک، به عنوان پیشگام آموزش زنان پزشک در بریتانیا یاد کرد و یادش را گرامی داشت. همچنین در همان سال سازمان حفظ آثار تاریخی در اسکاتلند از یک لوح یادبود مربوط به ماجرای ممانعت از ورود دختران دانشجو به سالن کالبدشکافی در تاریخ ۱۸ نوامبر ۱۸۷۰م، پرده برداری کرد.https://archive.org/details/lifeofsophiajexb00toddiala/mode/1up
در تاریخ ۶ ژوئیه ۲۰۱۹م، به اعضای گروه ادینبرو که به هفت زن پیشگام در تاریخ آموزش پزشکی به زنان اطلاق می‌شد و سوفیا جکس بلیک، از آن جمله بود، بعد از مرگشان به صورت غیابی و به منظور بزرگداشت یادشان، دکترای افتخاری جراحی اعطاء شد. این مراسم اولین نمونه از مجموعه مراسم بزرگداشت این گروه ۷ نفره بود که در ادینبرو سازمان یافت.https://www.pressandjournal.co.uk/fp/news/1790307/uks-first-female-students-posthumously-awarded-their-medical-degrees-in-edinburgh/
در سال ۲۰۲۰م، کارخانه آبجوسازی در شهر ادینبرو به رسم یادبود نوعی آبجوی ممتاز جدید را به افتخار سوفیا جکس بلیک نامگذاری کرد.https://www.bellfieldbrewery.com/blogs/news/jex-blake-mosaic-ipa-blog
در سال ۲۰۲۱م، نمایشنامه ای بر اساس تجربیات این گروه از زنان پیشگام در حرفه پزشکی و از جمله سوفیا جکس بلیک به قلم یک نویسنده اسکاتلندی به روی صحنه رفت."Pitlochry Festival Theatre". booking.pitlochryfestivaltheatre.com. Retrieved 27 July 2021.
کریستین هیلدبراند (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
آناستازیا هارلیک (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل بلاروس است.
مگان گبیا (؛ زادهٔ ) سرمربی، و بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
مارلیس گیپسون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
ربکا گاردنر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
ژوزلینا رودریگز (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل جمهوری دومینیکن است.
تابیه دالیارد (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل سوئیس است.
ناتاشا اسموکروویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل کرواسی است.
کاترینا جیوتا (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل یونان است.
ایوا پاولوویچ موری (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل اسلوونی است.
«مطمئن باش به عشقِ من نیاز خواهد داشت» (انگلیسی: Bet'cha Gonna Need My Lovin) ترانه‌ای از خوانندۀ آمریکایی لاتویا جکسون و اولین تک‌آهنگ از آلبوم "قلب دروغ نگو" در سال ۱۹۸۴ است. این آهنگ در تک‌آهنگ‌های ۷ و ۱۲ اینچی منتشر شد و در جدول آهنگ‌ها و ترانه‌های داغ آراندبی/هیپ-هاپ به رتبه ۲۵ و در ترانه‌های باشگاه رقص در رتبه ۵۵ قرار گرفت. جکسون «مطمئن باش به عشقِ من نیاز خواهد داشت» را در ۳۰ ژوئن ۱۹۸۴، در برنامۀ استند باند اجرا کرد.
جریک هاردینگ (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
ناتالی آچونوا (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل کانادا است.
یائل کاستیلیونی (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل آرژانتین است.
ناتالی چو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
گرگانا دیمیتروا (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل بلغارستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه والیبال زسکا صوفیه و آر سی کن اشاره کرد.
کاتارینا وکومانوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل صربستان است.
تاپافایپون کاشیری (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل تایلند است.
ونسا آگبورتابی (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل آلمان است.
نایکا بنیتز (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل پورتوریکو است.
لورن گیبمایر (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل ایالات متحده آمریکا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آگیل والی اشاره کرد.
کایا گروبلنا (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل بلژیک است.
فرناندا آلوز (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال ساحلی اهل برزیل است.
فرناندو کرلینگ (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل برزیل است.
آنا پودکوپایوا (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل روسیه است.
نقد مسیحیت سابقه‌ای طولانی دارد که به شکل‌گیری اولیهٔ دین در امپراتوری روم بازمی‌گردد. منتقدان باورها و آموزه‌های مسیحی و همچنین اقدامات مسیحی را از جنگ‌های صلیبی گرفته تا تروریسم مدرن به چالش کشیده‌اند. استدلال‌های علیه مسیحیت شامل این فرضیه‌ها می‌شود که مسیحیت دین خشونت، فساد، خرافات، شرک، همجنس‌گراهراسی، ترنس‌هراسی، پیش‌داوری، تعصب، تجاوز به حقوق زنان و فرقه‌گرایی است.
در سال‌های اولیه مسیحیت، پورفیری فیلسوف نوافلاطونی با کتاب خود علیه مسیحیان در کنار نویسندگان دیگری مانند کلسوس و ژولیان به‌عنوان یکی از منتقدان اصلی ظاهر شد. پورفیری استدلال کرد که مسیحیت بر پیشگویی‌های دروغینی استوار است که هنوز محقق نشده‌اند.Le Roy Froom, "Prophetic Faith of Our Fathers ", Vol. I, Washington D.C. Review & Herald 1946, p. 328. پس از پذیرش مسیحیت در امپراتوری روم، صداهای مذهبی مخالف به تدریج توسط دولت‌ها و مقامات کلیسایی سرکوب شدند—با این حال مسیحیت در این میان با انتقاداتی الهیاتی از سوی متفکران دیگر ادیان ابراهیمی یعنی یهودیت و اسلام، مانند ابن میمون مواجه شد.
یک هزار سال بعد، اصلاحات پروتستانی منجر به انشعاب بنیادی در مسیحیت اروپایی شد و صداهای انتقادی را در مورد ایمان مسیحی، چه در داخل و چه در خارج، دوباره برانگیخت. در سدهٔ هفدهم، فیلسوفان دئیست مانند توماس هابز و ژان-ژاک روسو از مسیحیت به عنوان یک دین مکشوف انتقاد کردند. با عصر روشنگری، مسیحیت مورد انتقاد متفکران و فیلسوفان بزرگی چون ولتر، دیوید هیوم، توماس پین و بارون دولباخ قرار گرفت. موضوع اصلی این نقدها به دنبال نفی دقت تاریخی کتاب مقدس مسیحی بود و بر فساد ادراک شده مقامات مذهبی مسیحی تمرکز داشت. متفکران دیگر مانند امانوئل کانت، با تلاش برای رد استدلال‌های خداباوری، نقدهای سیستماتیک و جامعی از الهیات مسیحی به راه انداختند.Kant, Immanuel. "Critique of Pure Reason", pp. 553–69
در دوران مدرن، مسیحیت با انتقادهای بنیادی از سوی طیف گسترده‌ای از جنبش‌ها و ایدئولوژی‌های سیاسی مواجه شده‌است. در اواخر سده هجدهم، انقلاب فرانسه شاهد انتقاد تعدادی از سیاستمداران و فیلسوفان از آموزه‌های سنتی مسیحی بود که موجی از سکولاریسم را برانگیخت که در آن صدها کلیسا بسته شدند و هزاران کشیش تبعید یا کشته شدند.Robert R. Palmer and Joel Colton, "A History of the Modern World" (New York: McGraw Hill, 1995), pp. 388–92. پس از انقلاب فرانسه، فیلسوفان برجسته لیبرالیسم و کمونیسم، مانند جان استوارت میل و کارل مارکس، دکترین مسیحی را به این دلیل که محافظه‌کارانه و ضددموکراتیک است، مورد انتقاد قرار دادند. فردریش نیچه می‌نویسد که مسیحیت نوعی اخلاق بردگی را پرورش می‌دهد که امیال موجود در اراده انسان را سرکوب می‌کند.Robert R. Palmer and Joel Colton, "A History of the Modern World" (New York: McGraw Hill, 1995), p. 630. انقلاب روسیه، انقلاب چین و چندین جنبش انقلابی مدرن دیگر نیز منجر به انتقاد از ایده‌های مسیحی شده‌است. جنبش‌های ال‌جی‌بی‌تی معاصر مسیحیت را به‌دلیل همجنس‌گراهراسی و ترنس‌هراسی مورد انتقاد قرار داده‌اند.
پاسخ رسمی مسیحیان به چنین انتقاداتی به‌عنوان عذرخواهی مسیحی توصیف می‌شود. فیلسوفانی مانند آگوستین و توماس آکویناس برخی از برجسته‌ترین مدافعان دین مسیحیت از زمان بنیانگذاری آن بوده‌اند.
نقد کتاب مقدس، به‌ویژه نقد عالی، روش‌های مختلفی را در بر می‌گیرد که از زمان روشنگری در اوایل سده هجدهم استفاده شده‌است، زیرا پژوهشگران آغاز به استفاده از همان روش‌ها و دیدگاه‌هایی کردند که پیش‌تر در سایر متون ادبی و فلسفی به کار گرفته شده بود، در اسناد کتاب مقدس.Browning, W.R.F. "Biblical criticism." "A Dictionary of the Bible." 1997 "Encyclopedia.com." 8 Apr. 2010 این یک اصطلاح چتری است که تکنیک‌های مختلفی را پوشش می‌دهد که عمدتاً توسط الهیدانان مسیحی اصلی و لیبرال برای مطالعه معنای عبارات کتاب مقدس استفاده می‌شود. از اصول کلی تاریخی استفاده می‌کند و اساساً بر پایه عقل است تا وحی یا ایمان. چهار نوع اصلی نقد کتاب مقدس وجود دارد:Robinson, B.A. "Biblical Criticism, including Form Criticism, Tradition Criticism, Higher Criticism, etc." Ontario Consultants on Religious Tolerance, 2008. Web: 8 Apr 2010.
در انبوه نسخه‌های خطی کتاب مقدس تعدادی از انواع متنی وجود دارد. اکثریت قریب به اتفاق این گونه‌های متنی، غلط املایی بی‌اهمیت کلمات، تغییرات ترتیب کلمات هستند.Bruce Metzger, cited in "The Case for Christ", Lee Strobel و غلط نویسی اختصارات. منتقدان متنی مانند بارت دی. ارمن پیشنهاد کرده‌اند که برخی از این گونه‌های متنی و درون‌یابی‌ها انگیزه‌های الهیاتی دارند.Ehrman, Bart D. "The Orthodox Corruption of Scripture". New York: Oxford U. Press, 1993 برخی از منتقدان محافظه‌کار انجیلی، از جمله دانیل بی والاس، کریگ بلومبرگ، و توماس هاو، نتیجه‌گیری‌های ارمن و گزینه‌های متنی او را به چالش کشیده‌اند.Wallace, Daniel B. "The Gospel According to Bart: A Review Article of Misquoting Jesus by Bart Ehrman," "Journal of the Evangelical Theological Society", June 2006 (also available at Bible.org)
در تلاش برای تعیین متن اصلی کتب عهد جدید، برخی از منتقدان متن مدرن بخش‌هایی را احتمالاً غیراصلی تشخیص داده‌اند. در ترجمه‌های امروزی کتاب مقدس، نتایج نقد متن منجر به حذف برخی از آیات یا علامت‌گذاری غیراصیل شده‌است. این اضافات احتمالی بعدی شامل موارد زیر است:Bruce Metzger "A Textual Commentary on the New Testament", Second Edition, 1994, German Bible Society
در متن عهد جدید، کرت و باربارا آلند تعداد کل آیات بدون گونه و تعداد انواع در هر صفحه را با هم مقایسه می‌کنند (به استثنای اشتباهات املایی)، در میان هفت نسخه اصلی NT یونانی (Tischendorf, Westcott-Hort, von Soden, Vogels, Merk, Bover و Nestle-Aland) که ۶۲٫۹٪ یا ۴۹۹۹/۷۹۴۷، توافقنامه را منعقد می‌کند.K. Aland and B. Aland, ""The Text Of The New Testament: An Introduction To The Critical Editions & To The Theory & Practice Of Modern Text Criticism"", 1995, op. cit. , pp.  29-30. نتیجه گرفتند،بنابراین در تقریباً دو سوم متن عهد جدید، هفت نسخه عهد جدید یونانی که بررسی کردیم کاملاً مطابقت دارند و هیچ تفاوتی جز در جزئیات املای (مثلاً املای نام‌ها و غیره) ندارند. آیاتی که هر یک از هفت نسخه با یک واژه تفاوت داشته باشد، شمارش نمی‌شود. این نتیجه کاملاً شگفت‌انگیز است و نشان می‌دهد که توافق بسیار بیشتری در میان متون یونانی عهد جدید در طول سده گذشته نسبت به آنچه پژوهشگران متنی گمان می‌کردند را نشان می‌دهد… در انجیل‌ها، کارهای پیامبران و مکاشفه این توافق کمتر است، در حالی‌که در نامه‌ها بسیار بیشتر است.با کشف متون انجیل عبری در میان طومارهای دریای مرده، پرسش‌هایی در مورد صحت متنی متن ماسوریتی مطرح شده‌است.
ناهماهنگی‌ها توسط منتقدان و شکاکان اشاره شده‌است،See for example the list of alleged contradictions from "The Skeptic's Annotated Bible" and Robert G. Ingersoll's article "Inspiration Of Bible". ارائه اعداد و نام‌های مختلف برای یک ویژگی و دنباله‌های متفاوت برای آنچه که قرار است همان رویداد باشد. پاسخ به این انتقادات شامل فرضیه مستند مدرن، فرضیه دو منبعی (در ظاهرهای مختلف) و ادعاهایی مبنی بر اینکه رساله‌های شبانی مستعار هستند. در تقابل با این مواضع انتقادی، مواضعی که سنت گرایان از آن حمایت می‌کنند، متن‌ها را مطابق با تورات نوشته شده توسط یک منبع واحد می‌دانند.M.W.J. Phelan. "The Inspiration of the Pentateuch", Two-edged Sword Publications (March 9, 2005) ‌Ronald D. Witherup, "Biblical Fundamentalism: What Every Catholic Should Know", Liturgical Press (2001), page 26. اما انجیل‌ها توسط چهار شاهد مستقل،France, R.T. , Tyndale New Testament Commentaries: Matthew, Inter-Varsity Press, Leicester, England (1985), pg. 17. و تمام رسالات پولس، به جز عبرانیان، که توسط پولس رسول نوشته شده‌است.
در حالی‌که در نظر گرفتن زمینه هنگام مطالعه کتاب مقدس ضروری است، برخی گزارش‌های مربوط به رستاخیز عیسی را در چهار انجیل متی، مرقس، لوقا و یوحنا به سختی می‌دانند. E. P. Sanders نتیجه می‌گیرد که ناهماهنگی‌ها امکان تقلب عمدی را بعید می‌کند: «توطئه‌ای برای تقویت باور به رستاخیز احتمالاً منجر به داستانی منسجم‌تر می‌شد.» در عوض، به نظر می‌رسد رقابتی وجود داشته‌است: «من او را دیدم.» «من هم همین‌طور»، «زن‌ها اول او را دیدند»، «نه، دیدم؛ آنها اصلاً او را ندیدند» و غیره.Britannica Encyclopedia, "Jesus Christ", p.17
هارولد لیندسل اشاره می‌کند که این یک «تحریف فاحش» است که بگوییم افرادی که به خطای کتاب مقدس باور دارند، تصور می‌کنند که هر گفته‌ای که در کتاب مقدس آمده درست است (مخالف با دقیق).Lindsell, Harold. "The Battle for the Bible", Zondervan Publishing House, Grand Rapids, Michigan, USA (1976), pg. 38. او نشان می‌دهد که در کتاب مقدس اظهارات نادرستی وجود دارد که به‌طور دقیق گزارش شده‌است (مثلاً شیطان دروغگویی است که دروغ‌هایش دقیقاً به آنچه گفته‌است گزارش شده‌است). طرفداران خطای کتاب مقدس عموماً نمی‌آموزند که کتاب مقدس مستقیماً توسط خدا دیکته شده‌است، بلکه خدا از «شخصیت‌های متمایز و سبک‌های ادبی نویسندگان» کتاب مقدس استفاده کرده‌است و الهام خدا آنها را هدایت کرده‌است تا پیام خود را به‌طور بی‌عیب و نقص از طریق زبان خود و به زبان خود ارائه دهند. شخصیت
کسانی‌که به الهام کتاب مقدس باور دارند، آموزش می‌دهند که این کتاب خطاناپذیر (یا خطاناپذیر) است، یعنی عاری از خطا در حقایقی است که با ویژگی آن به‌عنوان کلام خدا بیان می‌کند.As in , discussed by با این حال، دامنه آن چیزی که این شامل می‌شود مورد مناقشه است، زیرا این اصطلاح شامل مواضع «ایمان و عمل» می‌شود، با برخی فرقه‌ها بر این باورند که جزئیات تاریخی یا علمی، که ممکن است به مسائل مربوط به ایمان و عمل مسیحی، ممکن است حاوی خطا باشد. "faith and practice" سایر پژوهشگران دیدگاه‌های قوی‌تری دارند،See notably Grudem, representative of recent scholarship with this emphasis (). اما برای چند آیه این مواضع نیاز به کار تفسیری بیشتری دارد که منجر به مناقشه می‌شود (بحث جدی در مورد موضوع مربوط به تجسم، جلب بحث کتاب مقدس و فلسفی را مقایسه کنید).
عصمت به متون اصلی کتاب مقدس اشاره دارد، و همه دانشمندان جریان اصلی به احتمال خطای انسانی در انتقال و ترجمه اذعان دارند. با این حال، با استفاده از نقد متنی، نسخه‌های مدرن (انتقادی) «وفادارانه نسخه اصلی» در نظر گرفته می‌شوند. و درک ما از زبان اصلی برای ترجمه دقیق به اندازه کافی خوب است. دیدگاه مخالف این است که فساد بیش از حد یا ترجمه بسیار دشوار است که با متون مدرن موافق نیست.
صدها سال پیش از زمان عیسی، پیامبران یهود وعده دادند که مسیحی خواهد آمد. یهودیت ادعا می‌کند که عیسی این پیشگویی‌ها را محقق نکرده‌است. سایر شکاکان معمولاً ادعا می‌کنند که پیشگویی‌ها یا مبهم هستند یا محقق نشده‌اند، یا اینکه نوشته‌های عهد عتیق بر ترکیب روایات عهد جدید تأثیر گذاشته‌است. الهیات دفاعی ادعا می‌کنند که عیسی این پیش‌گویی‌ها را برآورده کرده‌است، زیرا آنها باور دارند تحقق آنها به‌طور تصادفی تقریباً غیرممکن است.Peter W. Stoner, "Science Speaks", Moody Pr, 1958, بسیاری از مسیحیان آمدن دوم عیسی را پیش‌بینی می‌کنند، زمانی که او بقیه پیشگویی‌های مسیحایی، مانند آخرین داوری، رستاخیز عمومی، استقرار پادشاهی خدا و عصر مسیحایی را محقق خواهد کرد.
عهد جدید خط عیسی را به داوود نشان می‌دهد. با این حال، به‌گفته استفان ال. هریس: (Further snippets of quote: B C D)عیسی آنچه را که انبیای اسرائیل می‌گفتند که مسیح مأمور انجام آن شده بود، انجام نداد: او قوم عهد را از دست دشمنان غیریهودی‌شان رهایی بخشید، آن‌هایی را که در دیاسپورا پراکنده بودند جمع‌آوری نکرد، پادشاهی داوود را بازگرداند، یا صلح جهانی برقرار نکرد (نک: عیسی ۹: ۶–۷؛ ۱۱:۷–۱۲:۱۶ و غیره). عیسی به جای رهایی یهودیان از دست ستمگران و در نتیجه تحقق وعده‌های باستانی خدا - برای سرزمین، ملیت، سلطنت و برکت - با مرگ «شرم‌آور» جان باخت و توسط همان قدرت‌های سیاسی که پیشگویی شده بود مسیح بر آنها غلبه کند، شکست خورد. در واقع، انبیای عبری پیش‌بینی نمی‌کردند که ناجی اسرائیل به‌عنوان یک جنایتکار معمولی توسط غیریهودیان اعدام شود و مصلوب شدن عیسی را به «سنگ مانع» برای یهودیان دارای سواد کتاب مقدس تبدیل کرد. (اول قرنتیان 1:23)واعظان مسیحی به این استدلال پاسخ می‌دهند و بیان می‌کنند که این پیشگویی‌ها توسط عیسی در سلطنت هزار ساله پس از مصیبت بزرگ، طبق پیشگویی‌های عهد جدید، به‌ویژه در کتاب مکاشفه، محقق خواهد شد.
الاهیدان یهودی سده شانزدهم، اسحاق بن آبراهام، که در تراکای، لیتوانی زندگی می‌کرد، اثری به نام چیزوک امونه (ایمان تقویت‌شده) نوشت که سعی داشت این ایده را رد کند که عیسی، مسیح است که در عهد عتیق پیشگویی شده بود و مسیحیت «میثاق جدید» خدا است. او به‌طور سامان‌مند تعدادی ناسازگاری در عهد جدید، تناقضات میان عهد جدید و عهد عتیق، و پیشگویی‌های عهد عتیق را شناسایی کرد که در طول زندگی عیسی محقق نشد. علاوه بر این، او تعدادی از اعمال مسیحی، مانند یکشنبه سبت را زیر پرسش برد. در اصل برای یهودیان نوشته شده‌است تا آنها را متقاعد کند که به مسیحیت نروند. این اثر در نهایت توسط مسیحیان خوانده شد. درحالی‌که یوهان کریستوف واگنسیل، مسیحی معروف مسیحی، سعی در رد مفصل استدلال‌های ابراهیم داشت، ترجمه لاتین واگنسیل از آن تنها باعث افزایش علاقه به این اثر شد و الهام‌بخش آزاداندیشان مسیحی بعدی شد. چیزوک امونه به‌عنوان یک شاهکار توسط ولتر مورد ستایش قرار گرفت.
از سوی دیگر، بلز پاسکال باورمند بود که «پیش‌گویی‌ها قوی‌ترین دلیل بر عیسی مسیح هستند». او نوشت که عیسی پیشگویی شده‌است، و این پیشگویی‌ها از یک سلسله مردم در طول چهار هزار سال آمده‌است. جاش مک داول، دفاع‌شناس، از تحقق پیش‌گویی عهد عتیق به‌عنوان حمایت از مسیحیت دفاع می‌کند و استدلال می‌کند که پیش‌گویی‌هایی که توسط مسیح محقق شد، شامل پیش‌گویی‌هایی است که به نسل اجدادی، زادگاه، زایش باکره، معجزات، نحوه مرگ و رستاخیز او مربوط می‌شود. او می‌گوید که حتی زمان‌بندی مسیحا در سال‌ها و در رابطه با رویدادها پیش‌بینی می‌شود، و تلمود یهودی (عدم پذیرش عیسی به‌عنوان مسیح) از اینکه مسیح علی‌رغم برداشته شدن عصا از یهودا، ظاهر نشده بود.
نمونه دیگر ناصری در است: «و آمد و در شهری به نام ناصره ساکن شد تا آنچه توسط انبیا گفته شده‌است تحقق یابد که او را ناصری می‌نامند.» وب سایت یهودیان برای یهودیت ادعا می‌کند که «از آنجایی که یک ناصری ساکن شهر ناصره است و این شهر در دوره زمانی کتاب مقدس یهودیان وجود نداشته‌است، یافتن این نقل قول در کتب مقدس عبری غیرممکن است. ساختگی است.»See also "Given the New Testament a Chance?" from the Messiah Truth website با این حال، یک پیشنهاد رایج این است که آیه عهد جدید بر پایه قطعه‌ای مربوط به نذیریان است، یا به این دلیل که این یک سوء تفاهم رایج در آن زمان بود، یا از طریق بازخوانی عمدی این اصطلاح توسط مسیحیان اولیه. پیشنهاد دیگر این است که «متی با شباهت واژه عبری nezer (ترجمه شده «شاخه» یا «شلیک» در و ) با یونانی nazoraios، که در اینجا «ناصری» ترجمه شده‌است، بازی می‌کرد.»David Sper, Managing Editor, "Questions Skeptics Ask About Messianic Prophecies," RBC Ministries, Grand Rapids, MI, 1997 مسیحیان همچنین پیشنهاد می‌کنند که با استفاده از یک نقل قول غیرمستقیم و عبارت جمع پیامبران، «متی فقط می‌گفت که عیسی با زندگی در ناصره، بسیاری از پیش‌گویی‌های عهد عتیق را که مورد تحقیر و طرد شدن قرار می‌گرفت، محقق می‌کرد».See ,; , ; , , ,; پس زمینه این امر با پاسخ اولیه فیلیپ در به این ایده که عیسی ممکن است مسیح باشد نشان داده شده‌است: «ناصره! آیا چیز خوبی می‌تواند از آنجا حاصل شود؟»David Sper, Managing Editor, "Questions Skeptics Ask About Messianic Prophecies," RBC Ministries, Grand Rapids, MI, 1997
یک اصل بنیادی ایمان مسیحی این است که عیسی از مریم باکره زاده شد. هم متی و هم لوقا شجره نامه یوسف را به داوود ردیابی می‌کنند. طبق سنت یهودی، مسیح باید از نسل داوود باشد، اما اگر عیسی از باکره زاده شده باشد، نمی‌تواند از طریق یوسف از نسل داوود باشد. مایکل مارتین ادعا می‌کند که باکره بودن مریم افزوده بعدی به مسیحیت است، همان‌طور که در نامه‌های پولس نشان داده شده‌است. علاوه بر این، مارتین خاطرنشان می‌کند که به نظر نمی‌رسد جوامع اولیه مسیحی به‌طور گسترده‌ای به تولد باکره باور داشته باشند. سردرگمی پیرامون باکرگی مریم ممکن است ناشی از ترجمه هفتادگانی هر دو عبری باشد: עַלְמָה، رومی شده: almah «دختر جوان» و عبری: בְּתוּלָה، رومی شده: bethulah، «باکره» به یونانی: باکره، رومی شده معمولاً:. متی با تکیه بر این ترجمه سعی کرد نشان دهد که تولد عیسی از باکره در اشعیا ۷: ۱۴ پیشگویی شده بود—که به "آلمه" در عبری اشاره دارد.Oxford Dictionary of the Christian Church (Oxford University Press 2005 ), article "Virgin Birth of Christ"
منتقدان استدلال می‌کنند که استناد گزینشی بخش‌هایی از عهد عتیق ریاکارانه است، به‌ویژه زمانی که آن بخش‌ها خصومت با زنان و همجنس‌بازان را تأیید می‌کنند، زمانی که سایر بخش‌ها منسوخ تلقی می‌شوند، مانند ممنوعیت‌های غذایی. کل شریعت موسی در به عنوان معلمی توصیف شده‌است که دیگر ضروری نیست.
از سوی دیگر، بسیاری از قوانین عهد عتیق به‌طور ویژه توسط عهد جدید نسخ شده‌اند، مانند ختنه،See, for example, the Council of Jerusalem described in اگرچه این ممکن است به سادگی مشابه قوانین نوحید یهودی باشد. همچنین به تقسیم مسیحیت اولیه و یهودیت مراجعه کنید. از سوی دیگر، آیات دیگر طرفدار قانون هستند، مانند رومیان ۳:۳۱: «آیا ما شریعت را از راه ایمان باطل می‌کنیم؟ مسلماً نه! برعکس، ما قانون را برقرار می‌کنیم.»
ترجمه به تعدادی از مسائل منجر شده‌است، زیرا زبان‌های اصلی اغلب از دید دستور زبان و همچنین معنای واژه کاملاً متفاوت هستند. در حالی که بیانیه شیکاگو در مورد خطای کتاب مقدس بیان می‌کند که خطا فقط در مورد زبان‌های اصلی صدق می‌کند، برخی از مؤمنان به درستی ترجمه خود اعتماد دارند. یکی از این دسته از مؤمنان به جنبش فقط پادشاه جیمز معروف است. برای خوانایی، وضوح یا دلایل دیگر، مترجمان ممکن است عبارات یا ساختار جمله متفاوتی را انتخاب کنند و برخی از ترجمه‌ها ممکن است عبارات را بازنویسی کنند. از آنجایی که برخی از کلمات در زبان اصلی دارای معانی مبهم یا دشوار هستند، بحث‌هایی در مورد تفسیر صحیح رخ می‌دهد.
انتقاداتی نیز گاهی به دلیل ناسازگاری‌هایی که میان ترجمه‌های مختلف انگلیسی متن عبری یا یونانی ایجاد می‌شود، مطرح می‌شود. برخی از تفاسیر مسیحی به دلیل انعکاس تعصب باوری ویژه یا خوانش متفاوتی میان دست‌نوشته‌های خطی یونانی عبری ماسوری و سپتوآگینتی که اغلب در عهد جدید نقل می‌شوند مورد انتقاد قرار می‌گیرند.
برخی از تفاسیر برخی از تصمیمات اخلاقی در کتاب مقدس توسط بسیاری از گروه‌های مدرن از دید اخلاقی مشکوک تلقی می‌شوند. برخی از قطعاتی که بیشتر مورد انتقاد قرار می‌گیرند عبارتند از استعمار، انقیاد زنان، نابردباری دینی، محکومیت همجنس‌گرایی و ترنسجندریسم، و حمایت از نهاد برده‌داری در عهد عتیق و جدید.
مسیحیت و استعمار اغلب ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند زیرا کاتولیک و پروتستان ادیان قدرت‌های استعماری اروپایی بودند و از بسیاری جهات به عنوان «بازوی مذهبی» این قدرت‌ها عمل می‌کردند. ادوارد ای. اندروز، مورخ، استدلال می‌کند که اگرچه مبلغان مسیحی در ابتدا به عنوان «قدیس‌های مشهود، نمونه‌هایی از تقوای ایده‌آل در دریایی از وحشیگری مداوم» به تصویر کشیده می‌شدند، اما زمانی که دوران استعمار در نیمه آخر سده بیستم به پایان رسید، مبلغان دینی تبدیل شدند. به عنوان «نیروهای شوک ایدئولوژیک برای تهاجم استعماری که تعصب آنها را کور کرد.»
مسیحیت مورد هدف منتقدان استعمار قرار می‌گیرد زیرا اصول دین برای توجیه اقدامات استعمارگران مورد استفاده قرار می‌گرفت. به عنوان مثال، مایکل وود ادعا می‌کند که مردم بومی انسان تلقی نمی‌شدند و استعمارگران توسط «سده‌ها قوم گرایی و یکتاپرستی مسیحی شکل گرفته بودند که از یک حقیقت، یک زمان و نسخه واقعیت حمایت می‌کردند.»Conquistadors, Michael Wood, p. 20, BBC Publications, 2000
دیدگاه‌های اولیه مسیحیت از برده‌داری در زمینه ریشه‌های مسیحیت در یهودیت و به عنوان بخشی از فرهنگ گسترده‌تر امپراتوری روم شکل گرفت. هم عهد عتیق و هم عهد جدید اذعان دارند که نهاد برده‌داری وجود داشته‌است، و اولی آن را در حدود معینی تحریم می‌کند (لاویان ۲۵:۳۹–۴۶، خروج ۲۱:۲–۲۱).
سنت پولس رسول در پرداختن به برده‌داری در افسسیان 6:-8 به بردگان می‌گوید که «از اربابان زمینی خود اطاعت کنید» و «با اشتیاق خدمت کنید، همان‌طور که به خداوند و نه به مردان و زنان». مدافعان مسیحیت استدلال می‌کنند که هیچ چیز در این متن برده‌داری را به عنوان یک نهاد طبیعی معتبر یا الزام الهی تأیید نمی‌کند. در عوض، بحث پولس در مورد وظایف بردگان مسیحی و مسئولیت‌های اربابان مسیحی، این نهاد را متحول می‌کند، حتی اگر از درخواست لغو کامل کوتاهی کند. قدیس آگوستین فکر می‌کرد برده‌داری نتیجه گناه است، اما بخشی از جهان سقوط کرده‌است و بنابراین باید تحمل شود. با این حال، دیگران با آن مخالفت کردند: جان کریزستوم صراحتاً استدلال کرد که برده‌داری خود گناه است، اما او از لغو آن دفاع نکرد. اوریجن پس از شش سال خواستار عمل به آزادسازی شد که در عهد عتیق آمده‌است. دیگران مانند گریگوری نیسا، آکاکیوس آمیدا و سنت پاتریک خواستار لغو کامل برده‌داری شدند.Glenn Sunshine, “Christianity and Slavery,” in True Reason: Confronting the Irrationality of the New Atheism, ed. Tom Gilson and Carson Weitnauer (Grand Rapids, MI: Kregel Publications, 2013), 292–293. از سوی دیگر، منتقدان ادعا می‌کنند که مسیحیت ارتدکس بردگی را به این دلیل توجیه می‌کند که بخشی از نظم سلسله مراتبی تعیین شده الهی است. در قسمت افسسیان بالا و همچنین سایر بخش‌های کتاب مقدس، مانند رساله پولس به کولسیان، به بردگان دستور داده شده‌است که مطیع باشند: «بندگان، از اربابان زمینی خود [kyrioi] مطابق با جسم در همه چیز اطاعت کنید، نه تنها در حالی که هستید. نظاره گر و برای خشنود ساختن آنها بود، اما از صمیم قلب از خداوند [کیریوس] می‌ترسید.» به‌علاوه، سنت جان کریزوستوم نوشت: «برده باید به سهم خود تسلیم شود، در اطاعت از ارباب خود از خدا اطاعت می‌کند» در حالی که آگوستین قدیس می‌نویسد: «... اکنون برده‌داری جنبه کیفری دارد و طبق آن قانونی که دستور می‌دهد برنامه‌ریزی شده‌است. حفظ نظم طبیعی و نهی از اغتشاش».
بر پایه یک دیدگاه، امروزه و از منظر حقوق بشر، درک اینکه چرا مسیحیان اولیه به نهاد اجتماعی برده‌داری اعتراض نمی‌کردند، دشوار است. مشخص نیست که آیا می‌توان تا آنجا پیش رفت که مسیحیان اولیه از جمله پولس و سایر نویسندگان متون کتاب مقدس را به دلیل پذیرش فعال یا غیرفعال برده‌داری مورد انتقاد قرار داد.P.G. Kirchschlaeger, "Slavery and Early Christianity - A reflection from a human rights perspective", "Acta theologica". vol.36 suppl.23 Bloemfontein 2016, paragraph 4.3. http://dx.doi.org/10.4314/actat.v23i1s.4 پیتر گروسکا دیدگاه پدران مسیحی اولیه در مورد برده‌داری را به محیط اجتماعی آنها نسبت داد. در سده دوم و سوم، برجسته‌ترین پدران مانند کلمنت، ترتولیان، سیپریان، اوریگن و دیگران در آفریقا و مصر ظهور کردند، جایی که برده‌داری در مقیاس وسیع وجود نداشت. محیط اجتماعی در مدیترانه شرقی، سوریه، فلسطین و به ویژه آسیای صغیر، جایی که برده‌داری حضور پررنگی داشت و به همین دلیل توجه پدران کاپادوکیه سده چهارم را به خود جلب کرد، متفاوت بود.Youval Rotman, Byzantine Slavery and the Mediterranean World, Harvard University Press, 2009, pp 131, 132. Footnotes to Gruszka, Peter. "Die Ansichten über das Sklaventum in den Schriften ..." "Antiquitas" 10 (1983): 106-118.
به گفته جنیفر گلانسی، استثمار جنسی از بردگان در امپراتوری روم با اخلاق مسیحی کمک می‌کرد. عیسی پیروان خود را ترغیب کرد که مانند بردگان رفتار کنند و اخلاق برده را اجرا کنند. متکلمان اولیه مسیحی نگران اخلاق بردگان نبودند.
در امپراتوری روم شرقی (بیزانس)، تغییری در دیدگاه برده‌داری مشاهده می‌شود که در سده دهم به تدریج یک شیء برده به یک رعیت برده تبدیل شد.Youval Rotman, "Byzantine Slavery and the Mediterranean World", transl. by Jane Marie Todd, Cambridge, Massachusetts – London, Harvard University Press 2009. Book presentation in a) Nikolaos Linardos (University of Athens), "Mediterranean Chronicle" 1 (2011) pp. 281, 282, b) Alice Rio, "American Historical Review", Vol. 115, Issue 5, 2010, pp. 1513–1514
از سده‌های میانی، درک مسیحی از برده‌داری در معرض تضادهای داخلی قابل توجهی قرار گرفته و تغییرات چشمگیری را متحمل شده‌است. تقریباً همه رهبران مسیحی پیش از اواخر سده هفدهم، برده‌داری را، در محدودیت‌های ویژه کتاب مقدس، مطابق با الهیات مسیحی می‌شناختند. آیه کلیدی که برای توجیه بردگی استفاده شد پیدایش ۹:۲۵–۲۷ بود: «لعنت بر کنعان! او برای برادران خود پست‌ترین بردگان خواهد بود.» او همچنین گفت: «مبارک باد خداوند، خدای سام! برده سام.» که به این معنا تعبیر شد که آفریقایی‌ها از نسل حام هستند و با «نشان حام» ملعون شده‌اند تا نوکران یافث (اروپایی‌ها) و سام (آسیایی‌ها) باشند. در سال ۱۴۵۲، پاپ نیکلاس پنجم، بردگی موروثی مسلمانان و مشرکان اسیر را تأسیس کرد و همه غیرمسیحیان را «دشمنان مسیح» می‌دانست.
«"نفرین حام"» همراه با رساله پولس به افسسیان، VI، ۵–۷ به صاحبان برده آمریکایی کمک کرد تا باورهای خود را با برده‌داری متعادل کنند. آیات فراوان دیگری در عهد عتیق حامی برده‌داری وجود دارد که اغلب نقل شده‌است. عهد جدید نادیده گرفته شد، جز در یادآوری اینکه عیسی هرگز برده‌داری را محکوم نکرد و "نامه به فیلیمون" که در آن یک برده فراری به صاحبش بازگردانده شد.
رادنی استارک در کتاب "برای جلال خدا: چگونه یکتاپرستی منجر به اصلاحات، علم، شکار جادوگران و پایان برده‌داری شد"، استدلال می‌کند،Rodney Stark, "For the Glory of God: How Monotheism Led to Reformations, Science, Witch-Hunts, and the End of Slavery" (2003) که مسیحیت به پایان بردگی در سراسر جهان کمک کرد، همان‌طور که لمین سنه در کتاب "لغو کنندگان خارج از کشور".Lamin Sanneh, "Abolitionists Abroad: American Blacks and the Making of Modern West Africa", Harvard University Press (2001) این نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که مسیحیان که بردگی را بر پایه باورهای دینی خود اشتباه می‌نگریستند، مخالفت با بردگی را رهبری کردند، و بسیاری از مبارزان اولیه برای مخالفت با برده‌داری به دلیل ایمان مسیحی خود و تمایل به تحقق دیدگاه خود مبنی بر اینکه همه مردم در برابر خدا برابر هستند، هدایت می‌شدند. در اواخر سده هفدهم، آناباپتیست‌ها آغاز به انتقاد از برده‌داری کردند. انتقادات انجمن دوستان، منونیت‌ها و آمیش‌ها نیز به دنبال آن بود. ویلیام ویلبرفورس و جان وولمن در میان این طرفداران لغو برده‌داری مسیحی برجسته بودند. هریت بیچر استو کتاب معروف خود را با توجه به باورهای مسیحی خود در سال ۱۸۵۲ نوشت، "کلبه عمو تام". گروهی از کوئیکرها اولین سازمان لغو الغای انگلیسی را در سال ۱۷۸۳ تأسیس کردند و در همان سال طومار کویکرها این موضوع را به دولت ارائه کردند. کویکرها در طول عمر جنبش همچنان تأثیرگذار بودند و از بسیاری جهات راه را برای کمپین رهبری کردند. جان وسلی، بنیانگذار متدیسم، در آغاز لغو برده‌داری به عنوان یک جنبش مردمی نقش بنیادی داشت.
بسیاری از مسیحیان امروزی در محکومیت بردگی به عنوان اشتباه و خلاف اراده خدا متحد هستند. تنها گروه‌های حاشیه‌ای مانند کو کلاکس کلن و دیگر گروه‌های نفرت به اصطلاح مسیحی در حاشیه نژادپرستانه جنبش‌های بازسازی مسیحی و هویت مسیحی از احیای برده‌داری حمایت می‌کنند. هواداران کامل بازسازی گرایی در میان مسیحیان محافظه‌کار کم و به حاشیه رانده شده‌اند.Martin, William. 1996. "With God on Our Side: The Rise of the Religious Right in America". New York: Broadway Books.Diamond, Sara, 1998. "Not by Politics Alone: The Enduring Influence of the Christian Right", New York: Guilford Press, p.213.Ortiz, Chris 2007. "Gary North on D. James Kennedy" , Chalcedon Blog, 6 September 2007. با این استثنائات، گروه‌های مذهبی مسیحی اکنون برده‌داری را محکوم می‌کنند و این عمل را با اصول اولیه مسیحی ناسازگار می‌دانند.
علاوه بر کمک به الغا، بسیاری از مسیحیان تلاش‌های بیشتری برای برقراری برابری نژادی انجام دادند و به جنبش حقوق مدنی کمک کردند. مجله "آفریقایی آمریکایی ریویو" به نقش مهمی که احیای مسیحیت در کلیسای سیاه در جنبش حقوق مدنی ایفا کرد اشاره می‌کند. مارتین لوتر کینگ جونیور، وزیر باپتیست، رهبر جنبش حقوق مدنی آمریکا و رئیس کنفرانس رهبری مسیحیان جنوبی، یک سازمان حقوق مدنی مسیحی بود.
بسیاری از فمینیست‌ها مفاهیمی مانند خدای مرد، پیامبران مرد، و داستان‌های انسان محور در کتاب مقدس را به کمک به پدرسالاری متهم کرده‌اند. اگرچه بسیاری از زنان شاگرد و خدمتکار در نامه‌های پائولین ثبت شده‌است، اما مواردی وجود داشته‌است که در آن زنان مورد تحقیر قرار گرفته و به جایگاه درجه دوم وادار شده‌اند. به عنوان مثال، به زنان گفته می‌شود که در کلیساها سکوت کنند زیرا «حرف زن در کلیسا شرم آور است». حق رأی الیزابت کدی استانتون در "کتاب مقدس زن" گفت که «کتاب مقدس در آموزه‌های خود زنان را از پیدایش تا مکاشفه تنزل می‌دهد.»
الیزابت کلارک از نوشته‌های اولیه مسیحیت نویسندگانی مانند ترتولیان، آگوستین و جان کریسوستوم به عنوان نمونه‌ای از دیدگاه منفی نسبت به زنان استناد می‌کند که در سنت کلیسا تداوم یافته‌است.Clark, Elizabeth. "Women in the Early Church". Liturgical Press, 1984. تا اواخر سده بیستم، تنها نام تعداد بسیار کمی از زنانی که در شکل‌گیری مسیحیت در سال‌های اولیه آن سهیم بودند، به‌طور گسترده شناخته شده بود: مریم، مادر عیسی. مریم مجدلیه، شاگرد عیسی و اولین شاهد رستاخیز. و مریم و مرثا، خواهرانی که از او در بیت عنی پذیرایی کردند."King, Karen L. "Women in Ancient Christianity: the New Discoveries." Karen L. King is Professor of New Testament Studies and the History of Ancient Christianity at Harvard University in the Divinity School.
کارن لی کینگ، پژوهشگر دانشگاه هاروارد، می‌نویسد که بسیاری از زنانی که در شکل‌گیری مسیحیت در سال‌های اولیه آن مشارکت داشتند، در حال شناخته شدن هستند. علاوه بر این، او نتیجه می‌گیرد که برای سده‌ها در مسیحیت غربی، مریم مجدلیه به اشتباه به عنوان زن زناکار و فاحشه توبه کننده معرفی شده در معرفی شده‌است—ارتباطی که سنت فرض می‌کند اما در عهد جدید هیچ جا ادعا نشده‌است. به گفته کینگ، انجیل مریم نشان می‌دهد که او شخصیتی تأثیرگذار، شاگرد برجسته و رهبر یکی از جناح‌های جنبش اولیه مسیحیت بود که رهبری زنان را ترویج می‌کرد.
کینگ ادعا می‌کند که هر فرقه‌ای در مسیحیت اولیه که از برجستگی زنان در مسیحیت باستان حمایت می‌کردند، در نهایت بدعت اعلام شد و شواهدی از نقش‌های رهبری اولیه زنان پاک یا سرکوب شد."King, Karen L. "Women in Ancient Christianity: the New Discoveries." Karen L. King is Professor of New Testament Studies and the History of Ancient Christianity at Harvard University in the Divinity School.
اولین استگ کلاسیک گرا و فرانک استگ پژوهشگر عهد جدید در کتاب مشترک خود، زن در دنیای عیسی، نگرش‌های بسیار نامطلوب نسبت به زنان را که در دنیایی که عیسی وارد آن شد، ثبت می‌کنند. آنها ادعا می‌کنند که هیچ نمونه ثبت شده‌ای وجود ندارد که عیسی یک زن را رسوا، تحقیر، سرزنش یا کلیشه کند. آنها رفتار و نگرش ثبت شده عیسی به زنان را به عنوان شاهدی بر این تفسیر می‌کنند که بنیانگذار مسیحیت با زنان با عزت و احترام رفتار می‌کرد.Stagg, Evelyn and Frank. "Woman in the World of Jesus." Philadelphia: Westminster Press, 1978. متکلمان مختلف به این نتیجه رسیده‌اند که نمونه‌های متعارف سیره عیسی برای استنباط نگرش او نسبت به زنان آموزنده است. به نظر می‌رسد که آنها به‌طور مکرر و پیوسته نشان می‌دهند که او چگونه زنان را آزاد و تأیید کرد.Bilezikian, Gilbert. "Beyond Sex Roles (2nd ed.)" Grand Rapids, Michigan: Baker, 1989, . pp. 82–104 با این حال، استدلال می‌کند که پاسخ عیسی به مادرش در در طول ازدواج در قانا به منزله نقض آشکار فرمان احترام به پدر و مادر بود.Schalom Ben-Chorin."Brother Jesus: the Nazarene through Jewish eyes." U of Georgia Press, 2001. , p.66
بسیاری از منتقدان مسیحیت، کارهای خشونت‌آمیز ملل مسیحی را دلیلی برای تقبیح این دین ذکر کرده‌اند. آرتور سی کلارک، نویسنده داستان‌های علمی تخیلی، گفت که نمی‌تواند مذاهب را ببخشد، زیرا آنها جنایات و جنگ‌ها را در طول زمان تأیید می‌کنند.Clarke, Arthur C. & Watts, Alan (January), “At the Interface: Technology and Mysticism”, Playboy (Chicago, Ill. : HMH Publishing) 19 (1): 94, ISSN 0032-1478, OCLC 3534353 ریچارد داوکینز در کتاب خود به نام «"توهم خدا"» نیز مورد مشابهی را بیان می‌کند. در کتاب ضد استدلالی "پندار داوکینز؟"، آلیستر مک‌گراث به داوکینز پاسخ می‌دهد و پیشنهاد می‌کند که عیسی به دور از تأیید «خصومت بیرون گروهی»، اخلاقیات «تأیید برون گروهی» را فرمان داد. مک گرات موافق است که نقد دین ضروری است، اما او می‌گوید که به نظر می‌رسد داوکینز از داشتن ابزارهای درونی اصلاح و تجدید نظر بی‌خبر است. در حالی که مسلماً ممکن است مسیحیان متهم به عدم رعایت معیارهای پذیرش عیسی باشند، این امر در قلب اخلاق مسیحی نهفته‌است.Alister McGrath and Joanna Collicutt McGrath, "The Dawkins Delusion?," Society for Promoting Christian Knowledge, 2007,
صلح، شفقت و بخشش خطاهای انجام شده توسط دیگران از عناصر کلیدی آموزش مسیحی است. با این حال، مسیحیان از زمان پدران کلیسا با این پرسش که چه زمانی استفاده از زور موجه است، مبارزه کرده‌اند. این گونه بحث‌ها به مفاهیمی مانند نظریه جنگ مشروع منجر شده‌است. در طول تاریخ، عبارات کتاب مقدس برای توجیه استفاده از زور علیه بدعت گذاران، گناهکاران و دشمنان خارجی استفاده شده‌است. هیتمن و هاگان تفتیش عقاید، جنگ‌های صلیبی، جنگ‌های مذهبی و یهودستیزی را «از بدنام‌ترین نمونه‌های خشونت مسیحی» می‌دانند. جی. دنی ویور به این فهرست می‌افزاید: «پاپ‌های جنگجو، حمایت از مجازات اعدام، تنبیه بدنی به بهانه «عصا را رها کن و کودک را غارت کن»، توجیه بردگی، استعمار جهانی به نام گرویدن به مسیحیت. خشونت سیستماتیک زنان در معرض مردان». ویور تعریف گسترده‌تری از خشونت را به کار می‌برد که معنای واژه را برای پوشش «آسیب» گسترش می‌دهد، نه فقط خشونت فیزیکی فی نفسه؛ بنابراین، طبق تعریف او، خشونت مسیحی شامل «اشکال خشونت سیستماتیک مانند فقر، نژادپرستی و تبعیض جنسی» است.
مسیحیان نیز علیه کسانی که بدعت گذار و کافر می‌دانند دست به خشونت زده‌اند. در "نامه‌ای به ملت مسیحی"، منتقد دین سم هریس می‌نویسد که «... ایمان حداقل از دو طریق الهام بخش خشونت می‌شود. اول، مردم اغلب انسان‌های دیگر را می‌کشند زیرا باور دارند آفریننده جهان از آنها می‌خواهد که این کار را انجام دهند… دوم، تعداد بسیار بیشتری از مردم به دلیل اینکه جامعه اخلاقی خود را بر پایه وابستگی مذهبی خود تعریف می‌کنند، با یکدیگر درگیر می‌شوند.»
الهی‌دانان مسیحی به یک الزام اعتقادی و تاریخی قوی علیه خشونت که در مسیحیت وجود دارد، اشاره می‌کنند، به ویژه موعظه عیسی در کوه، که خشونت پرهیز از خشونت و عشق به دشمنان را آموزش می‌داد. ویور می‌گوید که صلح‌جویی عیسی «در دکترین جنگ موجه حفظ شد که اعلام می‌کند هر جنگی گناه است حتی زمانی که گهگاه به عنوان یک شر ضروری اعلام شود، و همچنین در ممنوعیت جنگ توسط رهبانان و روحانیون و همچنین حفظ شد. در سنت پایدار صلح‌جویی مسیحی». برخی دیگر به سخنان و کارهای عیسی اشاره می‌کنند که با این توصیف نمی‌گنجد: عدم سرزنش سربازی که از عیسی می‌خواهد خدمتکار خود را شفا دهد، واژگونی میزها و تعقیب صرافان از معبد با طنابی در دست، و از طریق رسولان خود، یک سنتوریون رومی را تعمید می‌دهد که هرگز از او خواسته نمی‌شود که اسلحه خود را رها کند."War, A Catholic Dictionary: Containing some Account of the Doctrine, Discipline, Rites, Ceremonies, Councils, and Religious Orders of the Catholic Church", W. E Addis, T. Arnold, Revised T. B Scannell and P. E Hallett, 15th Edition, Virtue & Co, 1953, Nihil Obstat: Reginaldus Philips, Imprimatur: E. Morrogh Bernard, 2 October 1950, "In the Name of God: Violence and Destruction in the World's Religions", M. Jordan, 2006, p. 40
از دید تاریخی، ممنوعیت‌های جنگ توسط رهبانان و روحانیون اغلب کنار گذاشته شده‌است. مفهوم رهبانیت نظامی در سده دوازدهم ظهور کرد، تا حد زیادی به دلیل حمایت از برنارد کلروو. برنارد—و هنگامی که پاپ این ایده را تأیید کرد، کل کلیسای کاتولیک - باور داشتند که روش‌های موجود مسیحی برای خدمت به اهداف کلیسا در جنگ ناکافی است و گروهی از راهبان جنگجوی فداکار می‌توانند با انجام جنگ به شایستگی معنوی دست یابند. از با وجود آن. در این دیدگاه، جنگ با بدعت گذاران، ابزاری برای جنگ عادلانه است که خارج از مرزهای جنگ مشروع است. برای مثال، شوالیه‌های تتونیک، که مورد تأیید پاپ قرار گرفت، در طول جنگ‌های صلیبی شمالی از قتل‌عام و خشونت مکرر برای تغییر اجباری دین استفاده کرد.Christiansen, Eric. The Northern Crusades. London: Penguin Books. pg. 75.