moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یافته‌های باستان‌شناسی در اواخر قرن بیستم دیدگاه روشنی را از لحظات پایانی نبرد آشکار ساخته. در سال ۱۹۹۶ عملیات کارگران در یک سایت ساخت و ساز در شهر تاوتون منجر به کشف یک گور دسته‌جمعی گردید. اعتقاد جمیع باستان‌شناسان بر این است که گور شامل باقی‌ماندهٔ مردانی است که در طی جنگ یا بعد از آن در ۱۴۶۱ از دست رفته‌اند. اجساد کشته شدگان نشانگر جراحات بسیار زیادی در قسمت بالاتنهٔ آن‌ها است. سلاح‌ها و جمجمهٔ آن‌ها ترک خورده یا در هم شکسته شده بودند. یک نمونه از نبش قبرهای کشف شده، به نام تاوتون ۲۵، نشانگر جمجمه‌ای است که از وسط به دو نیم شده و به خوبی بیان می‌دارد که به وسیلهٔ سلاحی شکافته شده و به واسطهٔ زخمی که تا عمق استخوان نفوذ کرده حاصل شده. جمجمهٔ دیگری نیز به همین ترتیب دارای زخم عمقی بود، یک برش افقی از یک تیغهٔ برنده که سراسر پشت را شکافته بود.
لنکسترها بیشتر نیروی خود را در آن لحظات بی‌نظمی و اغتشاش از دست دادند. بسیاری از مردان آن‌ها در تلاش برای فرار از طریق رودخانه توسط جریان آب در سراسر آن کشیده و غرق شدند. بسیاری از آن‌ها توسط همرزمانشان که از پشت سر می‌آمدند و در حال گریز از یورک‌ها بودند، در حالی که برای احتراز از خفه شدن دست و پا می‌زدند، ناخواسته به زیر آب می‌رفتند. هنگامی که لنکسترها در سراسر طول رودخانه تلاش برای فرار داشتند، توسط کمانداران یورک مورد هدف قرار گرفتند؛ کماندارانی که با قرارگیری در موضع مرتفع‌تر آن‌ها را آماج پیکان‌های خودشان قرار دادند. کشتار لنکسترها به قدری ادامه داشت که از باقی ماندهٔ اجساد آن‌ها به صورت پشته و روی هم ریخته پلی ایجاد گردیده بود و باقی فراریان از روی اجساد یا تَل جسدها می‌گذشتند.
این تعقیب و گریز در سراسر مسیر شمال رودخانه صورت گرفت که منطقه‌ای به نسبت وسیع‌تر از کوک‌بک‌ها بود. هجوم برای گریز از مهلکه به گونه‌ای بود که یک پل بر روی رودخانه در زیر سنگینی مردان فرو ریخت و بسیاری در تلاش برای احتراز از غرق شدن بودند. خبرنامهٔ مورخ ۴ آوریل ۱۴۶۱ به شکلی گسترده گزارش یک تلفات بالغ بر ۲۸۰۰۰ تن را در این نبرد می‌داد که چارلز راس و مورخان دیگر بر این باور هستند این آمار و ارقام اغراق‌آمیز است و این تعداد از تلفات ذکر شده برگرفته از نامه‌ای است که از ادوارد و اسقف سالیسبوری، ریچارد بیچم، به دست آمده. دیگر منابع معاصر حتی ارقام بالاتری را ذکر کرده‌اند اعم از ۳۰۰۰۰ تا ۳۸۰۰۰ نفر، هال در همین زمینه گزارش تلفات دقیق‌تر و با ذکر ریز ارقام را داده که رقم ۳۶۷۷۰ تن می‌باشد. تلفات در میان اشراف لنکسترها سنگین بود، ترولوپ و نورتمبرلند در جنگ کشته شده بودند و لرد دیکر، گفته شد که توسط یک کماندار مخفی شده و فرصت‌طلب کشته شد. در جبههٔ مقابل، یورک‌ها تنها یک عضو قابل توجه از طبقهٔ مرفه را در تاوتون از دست دادند. پس از دریافت اخبار مربوط به شکست ارتش، هنری به همراه همسر و فرزندش مجبور به جلای وطن و فرار به سمت اسکاتلند گردید و چند تن از اشراف و فراریان لنکستر که از مهلکهٔ تاوتون جان سالم به در برده بودند به شاه هنری پیوستند. از جملهٔ این افراد می‌توان به سامرست، روس و اکستر اشاره داشت. نبرد تاوتون باعث کاهش چشمگیر قدرت خاندان لنکستر در انگلستان گردید، محورها و پایه‌های قدرت آن‌ها (همچون نورتمبرلند، کلیفورد، روس و لرد دکر) یا فوت کرده یا از کشور خارج شده بودند و این پایانی بود بر فرمانروایی خاندان‌های شمال انگلستان.
ادوارد به خوبی از وضعیت پیش آمده‌استفاده کرد و اسامی ۱۴ لنکستری را در لیست خائنین به میهن قرار داد. در حدود ۹۶ لنکستری دارای رتبه شوالیه و مادون، مقصر شناخته شده و محکوم گردیدند که ۲۴ تن از آن‌ها از اعضای پارلمان بودند. پیروزی و فتح پادشاه جدید بر دشمنش به این دلیل بود که اشراف حامی دشمن را یا در جنگ کشته بود یا از پیوستن آن‌ها به وی خودداری کرده بود. املاک تعدادی از این اشراف به نام تاج پادشاهی مصادره گردید، اما باقی آن‌ها دست‌نخورده ماند و کماکان در مراقبت و رسیدگی خانواده‌های خودشان قرار گرفت. ادوارد همچنین از سر تقصیر بسیاری گذشت، همان‌هایی که نقش جدید او را در حکومت پذیرفته بودند. با این که هنری به همراه فرزندش در اسکاتلند بود، نبرد تاوتون به کشمکش و نزاع وی بر سرنوشت حاکمیت کشور پایان داد و به واسطهٔ قانون اعلامیه سازش، رهبری مشخص گردید. مردم انگلستان در حال حاضر پذیرفته بودند که ادوارد پادشاه واقعی و برحق است. او توجه خودش را به تحکیم حاکمیت بر کشور گذاشت و این امر با پیروزی و از بین بردن تعدادی از شورش‌های مطرح شده توسط چند لنکستری سرسخت انجام پذیرفت. او چند تن از حامیان خودش را به مقام شوالیه ارتقا داد و همین‌طور چند تن دیگر از حامیان طبقه مرفه خود را نیز به مقام اشرافی رساند. فوکنبرگ نیز بانی مقام ارل کنت گردید و پس از آن به عنوان نخستین ارل کنت شناخته شد.
در قرن شانزدهم میلادی، ویلیام شکسپیر تعدادی نمایشنامه نوشت که برگرفته از چهره‌های شخصیت‌های تاریخی بودند. وی از تاریخ به عنوان پس‌زمینهٔ آثارش در کنار شخصیت‌های آشنا برای نمایش‌نامه‌ها بهره گرفت که این آشنایی یک نوع حس واقع‌گرایی به نمایش‌نامه‌های او می‌داد. شکسپیر سه بخش اجرایی دربارهٔ هنری ششم نوشت که عمیقاً به منابع هال به عنوان منبع وابسته بود. چشم‌انداز او از نبرد تاوتون (، سکانس پنجم) بیانگر این نبرد به عنوان خونین‌ترین تعامل رخ داده در طول جنگ رزها می‌باشد. یک قطعه از این مجموعه شامل نکته جالب و عبرت‌انگیزی است به این مضمون: «ترور برخاسته از جنگ داخلی، ترور خانوادگی است که اساساً یک ترور ملی است.» برترام وولفه، تاریخ‌شناس، معتقد است که: به لطف نمایش‌نامه‌های شکسپیر در تشریح وقایع حادث شده در نبرد، حداقل می‌توان چنین نتیجه گرفت که جامعهٔ انگلیسی به ناتوانی و بی‌کفایتی هنری واقف شد؛ هر چند در ازای رنج و عذاب او به جای یک پادشاه، چوپانی زاده شد.اشاره به قانون سال ۱۳۳۷ انگلستان در زمان ادوارد سوم دارد که واردات پارچه خارجی از فلاندرز و صادرات پشم خام به آنجا را منع کرد که این قانون بعدها توسط ادوارد چهارم از میان رفت و ادوارد از تجارت پشم با فلاندرز سود بسیاری بدست آورد
نسخهٔ ارائه شده توسط شکسپیر از نبرد برای اجرا، یک صحنه قابل توجه در خود دارد که به دنبال یک تک‌گویی از هنری می‌آید. هنری در آن صحنه شاهد ضجه و زاری دو سرباز جنگجو در نبرد می‌باشد، یکی از سربازان در تلاشی دد آسا برای کشتن حریف مقابل است به امید یافتن غنیمت جنگی یا چیزی باارزش و بهادار و اما او به سرعت پی می‌برد که قربانی فرزند خود او است. دیگران دشمنان خودشان را می‌کشتند، اما چه کسی می‌توانست بر پدر خویش خروج کند؟ این بخش از نمایشنامه به پایان می‌رسد در حالی که هر دو جنگجو از حرص و طمع پیش‌آمده در غرقابی عظیم و سیاه و گمشده غوطه‌ور هستند.
آرتور راسیتر، محقق شکسپیر، معتقد است که عناوین اجرایی این صحنه از نمایشنامه شکسپیر دارای قابل توجه‌ترین تشریفات نوشته شده در نمایشنامه است که باز آورندهٔ یک الگوی در هم تنیده از شکوه و برجستگی اپرا در جهت یک پیروزی و موفقیت است. همان‌جا که پس از سخنرانی طولانی، هنرپیشگان به تناوب و از جمله توسط یک نفر، به ارائه تک‌خط‌هایی از کلمات قصار و کنارگویی به مخاطبان می‌پردازند. در این صحنه که حاکی از غم و اندوه است، در بازگشت به رویکردهای اتخاذ شده توسط نمایش‌نامه‌های پس از او، این شکسپیر است که با استفاده و به‌کارگیری از شخصیت‌های داستانی پیچیده و ناشناس، در تلاش برای نشان دادن مشکلات پیش آمده از جنگ داخلی است در حالی که در طرف دیگر قضایا، یک پادشاه تاریخی در لحظه‌ای حساس منعکس‌کننده و در اختیار گیرندهٔ سرنوشت و اقبال خودش می‌باشد. استاد بازنشسته زبان و ادبیات انگلیسی، مایکل هاتاوی، اشاره می‌کند که شکسپیر پیش از روی دادن وقایع به نگرانی هنری دربارهٔ این نبرد می‌پردازد و با در نظر گرفتن همان احساسات در میان مخاطبان به افشای ناشایستگی هنری به عنوان پادشاه اشاره می‌کند.
در سال ۱۴۸۳، ریچارد سوم برادر کوچک‌تر ادوارد چهارم، اقدام به ساخت یک کلیسای کوچک به مناسبت گرامیداشت روز نبرد نمود. ریچارد در نبرد بازورث فیلد به سال ۱۴۸۵ کشته شد و ساختمان این کلیسا هرگز به پایان نرسید و در نهایت رو به خرابی نهاد و منهزم شد. خرابه‌های این ساختمان نیمه‌کاره ۵ قرن بعد آشکار شد. در سال ۱۹۲۹ یک سنگ حکاکی با نشان صلیب که در ساختمان کلیسا استفاده گردیده بود، در نماد میدان نبرد مشهور به صلیب تاوتون برای گرامیداشت یاد و خاطره کشته شدگان نصب گردید که به «صلیب لرد داکرز» مشهور است. وجود چند گورپشته در میدان نبرد این فرضیه را قوت بخشید که ممکن است حاوی تلفاتی از جنگ مذکور باشند، هر چند مورخان معتقدند که این گورپشته‌ها اصالتاً جدیدتر از زمان وقوع نبرد هستند. بیشتر سایت‌های دفن منتسب به نبرد در چپل هیل و حوالی ساکستون کشف گردیدند. لرد داکر در کلیسای آل ساینتز ساکستون به خاک سپرده شد و در اواخر قرن نوزدهم گزارش شد که آرامگاه او به خوبی حفظ گردیده هر چند در قسمت‌هایی به دلیل مرور زمان دچار فرسایش و هوازدگی شده. در قرن‌های پس از جنگ اشیایی در میدان وقوع نبرد کشف گردید که شامل حلقه‌ها، سرنیزه‌ها و سکه‌ها می‌گردید.
مردم انگلستان در دوران الیزابت، یاد خاطره این نبرد را به واسطهٔ آثار نمایشنامه‌ای شکسپیر زنده کردند و تصویر شکل گرفته از این نبرد برای آن‌ها همانند قبرستانی بود که برای سال‌ها نسل‌های باقی‌مانده را به خاطر کشور منقطع کرد. با همه این احوال و با شروع قرن ۲۱، نبرد تاوتون به عنوان خونین‌ترین نبرد روی داده در خاک انگلستان توصیف گردید که در ذهن مردمان دیگر و عموم، به همین اندازه برجسته نبود، اهالی جراید انگلستان از این واقعه کم‌اطلاعی و نادانی این افراد نسبت به اهمیت این نبرد اظهار تاسف کردند; ; چرا که بر طبق اظهار میراث انگلستان، این نبرد دارای اهمیت فوق‌العاده زیادی بوده‌است، یکی از بزرگترین تعاملات روی داده که نتیجهٔ آن تغییر در سرنوشت یک سلسله سلطنتی به نفع دیگری بود. هیل، ابراز نظر متفاوتی دارد، هر چند تحت تأثیر آمار و ارقام برآورد شده توسط مورخان است ولیکن معتقد است که: «نبرد هیچگونه حاصل واضح و به‌یادماندنی در زندگی مردمان انگلیسی نداشت.»
یاد و خاطرهٔ نبرد تاوتون به شکلی سنتی تا پیش از این باعث ایجاد پیوند و همبستگی در روستاهای تیسو و واریک‌شر بود. برای قرن‌ها در سالگرد روی دادن این نبرد تاریخی، روستاییان با ایجاد یک فضای ساخته شده در یک منطقهٔ مقعر که یک تپه نگارهٔ مشهور به «وداع با اسب سرخ» می‌باشد یک مجلس یادبود برگزار می‌کردند که شمایل بزرگ اسبی است حکاکی شده بر روی خاک رس. ادعای آن‌ها از این سنت، تنها به افتخار عمل الهام‌بخش ارل واریک بود که با کشتن اسب خودش برای استقامت و دوری جستن از فرار باعث انگیزه در همرزمانش گردید. مورخ محلی، مری درومر هریس، معتقد است که این عمل روستاییان برگرفته و تعدیل شده از سنت قدیمی و اصیل اسب سرخ مربوط به دوران پیشا تاریخی است که با تغییراتی در قرون وسطی نیز انجام می‌گرفت. این روایت متداول و سنت قدیمی از سال ۱۷۹۸ از بین رفت، همان زمانی که مصوبه حصارکشی توسط دولت انگلستان دربارهٔ زمین‌های مشاع به اجرا درآمد که در آن، نماد اسب مانندی به گونه‌ای دیگر طراحی و ثبت گردیده بود. این پاک‌سازی سنتی در اوایل قرن بیستم مجدداً احیا شد اما از آن زمان متوقف شده‌است.
مقالات و مجلات
مقالات روزنامه‌ها
سوپ بنیادین () اصطلاحی است که توسط زیست‌شناس شوروی الکساندر اپارین معرفی شد. در سال ۱۹۲۴، وی نظریه‌ای برای مبدأ حیات در زمین معرفی کرد که از طریق تبدیل در طول تکامل مرحله به مرحله ذرات کربن‌دار صورت می‌گیرد.
«بیشتر سفارش بده» ترانه‌ای از رپر آمریکایی جی ایزی است که در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۵ به عنوان آهنگی از آلبوم زمانی که بیرون تاریک است منتشر شد. در نسخه ریمیکس این آهنگ لیل وین و یو گوتی در نیز حضور دارند.
این آهنگ دو موزیک ویدئو دارد. این دو به ترتیب در ۱۶ و ۱۸ فوریه ۲۰۱۶ در حساب ویوو از یوتیوب منتشر شدند.
خانواده فانگ فیلمی است محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی جیسون بیتمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیسون بیتمن، نیکول کیدمن، کریستوفر واکن، ماریان پلانکت، جیسون باتلر هارنر، کاترین هان، جاش پایس، گراینگر هاینس، مایکل چرنوس، گابریل ابرت ایفای نقش کرده‌اند.
یک خواهر و برادر (نیکول کیدمن و جیسون بیتمن) که به تازگی به خانه پدری خود بازگشته اند، متوجه می‌شوند که پدر و مادرشان برای معروفیت مرگ خود را جعل کرده و ناپدید شده‌اند. حال آنها چاره ایی جز پیدا کردنشان ندارند…
مایکل چرنوس (زاده ۸ اوت ۱۹۷۷) بازیگر آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم خانواده فانگ، گذر از زمستان و ریباند اشاره کرد.
شِلَختا (، یا نجابت ، یک طبقهٔ اجتماعی رسمی و قانونی نجیب‌زادگی ممتاز با ریشه در پادشاهی لهستان بود. این طبقهٔ اجتماعی امتیازات نهادی قابل توجهی بین سال‌های ۱۳۳۳ و ۱۳۷۰ در زمان سلطنت شاه کازیمیر کبیر به دست آورد:Jump up to: a b c d e f g h i j Davies, Norman (1982). God's Playground: A History of Poland, Volume I - The Origins to 1795. Columbia University Press. . در ۱۴۱۳، پس از اجرای یک سری از اتحادهای شخصی آزمایشی بین قلمرو دوک‌نشین بزرگ لیتوانی و پادشاهی لهستان، اشراف موجود لیتوانی به‌طور رسمی به این طبقهٔ اجتماعی (کلاس) پیوستند. با تکامل و گسترش یافتن مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی (۱۵۶۹–۱۷۹۵)، عضویت در آن به رهبران وابسته به دوک‌نشین پروس، پودولی‌ها و روتنیایی‌ها گسترش یافت.
ریشه‌های شِلَختا پیوسته در ابهام و آمیخته و پوشیده با رمز و راز، و موضوع بسیاری از تئوری‌ها بوده‌است.Davies, Norman (1982). God's Playground: A History of Poland, Volume I - The Origins to 1795. Columbia University Press. . صفحهٔ ۲۰۷
با تجزیه لهستان و از ۱۷۷۲ تا ۱۷۹۵ برای وابستگان به این طبقهٔ اجتماعی، آغاز از دست دادن امتیازات و موقعیت‌های اجتماعی بود. از آن زمان تا سال ۱۹۱۸، داشتن چنین امتیازاتی و نجابت و نجیب‌زادگی بسته به سیاست‌های روز سه قدرت امپراتوری روسیه، پادشاهی پروس، و امپراتوری هابسبورگ بود و امتیازات قانونی شلختا در جمهوری دوم لهستان به صورت قانونی در ماه مارس ۱۹۲۱ به کلی لغو گردید.
دانیل کاجماکوسکی (زاده ۱۷ اکتبر ۱۹۸۳) خواننده اهل مقدونیه است.
او در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۵ نماینده مقدونیه بود.
دوارسنج یا روتامتر وسیله‌ای برای اندازه‌گیری نرخ جریان در یک لولهٔ بسته است.
این وسیله در دسته‌ای از سنجه‌ها با نام سنجه‌های با مقطع متغیر قرار دارد. در این ابزارها اندازه‌گیری دبی جریان با تغییر سطح مقطع جریان عبوری انجام می‌شود.
نخستین سنجهٔ با مقطع متغیر با شناور چرخنده توسط کارل کویپرز در سال ۱۹۰۸ میلادی در آخن اختراع شد. فلیکس میر نخستین شرکت صنعتی را در آخن اختراع کرد و اهمیت بنیادی این اختراع را تأیید کرد. آنان این اختراع را با ابعاد جدید شناور و لولهٔ شیشه‌ای بهبود دادند. برای ایجاد مقیاس برای جریان متقارن، کویپرز شکل خاصی را برای درون لولهٔ شیشه‌ای اختراع کرد.
دوارسنج شامل یک لولهٔ مخروطی معمولاً شیشه‌ای و یک شناور از جنس آلومینیوم آنود شده یا سرامیک است. شناور درون لوله زیر اثر نیروی بالاسوی درگ سیال و نیروی پایین‌سوی جاذبه است. نیروی درگ سیال تابعی از چگالی سیال، شکل مقطع شناور و سرعت سیال است.
افزایش نرخ دبی حجمی سیال، باعث افزایش سرعت و نیروی درگ جریان می‌شود. در نتیجه شناور به سوی بالا هل داده می‌شود. از آن‌جایی که مقطعِ درونیِ دوارسنج مخروطی است، سطح پیرامون شناور (سطح مقطع جریان عبوری از پیرامون شناور) افزایش می‌یابد، در نتیجه سرعت و نیروی درگ جریان کاهش می‌یابد. بالا رفتن شناور تا زمانی ادامه می‌یابد که تعادل مکانیکی میان نیروی درگ و نیروی وزن شناور برقرار شود.
شناورها در شکل‌های گوناگونی ساخته می‌شوند که از میان آن‌ها کره و بیضی‌گون متداول‌تر هستند. ممکن است شیارهای قطری روی شناور ایجاد شود تا با گذر جریان، حول محور خود بچرخد. این برای اطمینان از آن است که شناور به جایی گیر نکرده باشد و به صورت آزاد حرکت کند. قرائت معمولاً بر اساس بالای عریض‌ترین بخش شناور (مانند مرکز کره یا بالای شناور استوانه‌ای) انجام می‌شود. برخی سازندگان از استانداردهای متفاوتی بهره می‌برند.
شناور نباید در سیال شناور باشد. باید چگالی آن بیشتر از سیال باشد، زیرا در غیر این صورت، همواره و حتی در صورت سکون سیال، در بالای آن شناور خواهد بود.
طبیعت اندازه‌گیری مکانیکی است و نیازی به توان الکتریکی ندارد. اگر لوله فلزی باشد، موقعیت شناور بر اثر جفت‌شدگی مغناطیسی به یک شناساگر خارجی منتقل می‌شود. این قابلیت باعث افزایش دامنهٔ کاربرد دوارسنج شده‌است؛ زیرا می‌توان اندازه‌گیری را با فاصله از دستگاه انجام داد یا از کنترل‌کننده‌های خودکار سود برد.
ستاره دریایی آبی نام یک گونه از راسته ستاره‌های دریایی والواتیدا است که در آبهای کم عمق گرمسیری اقیانوس هند و اقیانوس آرام زیست می‌کند.
آندری آندریوویچ وزنیشیانسکی (؛ – ) یک شاعر، نویسنده اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود.
رابرت لاول او را «یکی از بزرگترین شعرای زنده در هر زبانی» نامید. اگرچه برخی هم‌دوره‌ای‌های‌اش وی را بابت سبک آثارش نکوهش می‌کردند اما آندری یکی از «شجاع‌ترین شاعران تاریخ شوروی است» و حتی نیکیتا خروشچف یک‌بار او را تهدید به نفی بلد کرد.
وی در ورزشگاه‌های مملو از تماشاگر، به شعرخوانی می‌پرداخت و او را بابت فنِ بیانِ ماهرانه‌اش می‌ستودند. برخی از این اشعار وی، توسط ویستن هیو آودن به انگلیسی ترجمه شده است.
آندری یکی از اعضای جنبش روشنفکری «بچه‌های دههٔ ۶۰» در روسیه بود و مربی و مرشدش، نویسنده و شاعر برجستهٔ روس و برندهٔ جایزه نوبل ادبیات، «بوریس پاسترناک» (خالق رمان دکتر ژیواگو) بود.
پیش از مرگش، هم مردم و هم منتقدان او را «یک شاعر کلاسیک زنده» می‌دانستند و وی را «تمثالی از یک روشنفکر روس» به‌حساب می‌آوردند.
وی بابت آثارش برندهٔ جایزه دولتی اتحاد شوروی شد و عضوِ افتخاری «فرهنگستان هنر و ادبیات ایالات متحده آمریکا» و «فرهنگستان گنکور» بود. ریزسیارهٔ
«وزنیشیانسکی ۳۷۲۳» که توسط ستاره‌شناس روس «نیکلای استپانوویچ چرنیخ» در سال ۱۹۷۶ کشف شد، به افتخار او نامگذاری شده است. در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۸ میلادی، رئیس‌جمهورِ وقتِ روسیه دمیتری مدودف، مجسمه‌ای از او را در کاخ کرملین نصب کرد.
میمیکس یک نرم‌افزار برای پردازش تصاویر پزشکی و ایجاد مدل‌های سه بعدی است. این نرم‌افزار از تصاویر سطح مقطع دو بعدی پزشکی مانند توموگرافی محاسباتی و تصویربرداری رزونانسی مغناطیسی، برای ایجاد مدل‌های سه بعدی استفاده می‌کند. این مدل‌های سه بعدی می‌توانند مستقیماً برای ساخت نمونه سازی سریع، مدل CAD، شبیه‌سازی‌های جراحی و تحلیل‌های مهندسی مورد استفاده قرار گیرند.
سایه‌های آبی یک مجموعه تلویزیونی جنایی محصول سال ۲۰۱۶ آمریکا است که از ۷ ژانویه بر روی شبکه ان‌بی‌سی پخش میشد.
در تاریخ ۵ فوریه ۲۰۱۶ ، ان‌بی‌سی این سریال را برای ۱۳ اپیزود فصل دوم تمدید کرد.
شبکه ماهواره ای فارسی زبان من و تو این سریال را به صورت دوبله شده پخش می کند.
مدرسه موسیقی ایستمن () یک مدرسهٔ جامع و حرفه‌ای موسیقی است که در روچستر، نیویورک واقع است.
این مدرسه، در سال ۱۹۲۱ میلادی توسط کارآفرین و نیکوکارِ آمریکایی «جرج ایستمن» پایه‌گذاری شد و اکنون از زیرمجموعه‌های وابسته به دانشگاه روچستر محسوب می‌شود.
در این مدرسهٔ حرفه‌ای، دوره‌های کارشناسی، کارشناسی‌ارشد و دکترای بسیاری از شاخه‌های موسیقی ارائه می‌شود. در سال ۲۰۱۵ میلادی، این مجتمع آموزشی، حدود ۹۰۰ دانشجو در مقاطع مختلف داشت که ۲۵٪ آنان دانشجویان خارجی بودند.
همچنین همه‌ساله در حدود ۲۰۰۰ نفر برای ثبت‌نام در این مدرسه اقدام می‌کنند که مطابق آمار سال ۲۰۱۱ میلادی، احتمال قبولیِ درخواست‌شان، حدود ۱۳٪ است.
مدرسهٔ موسیقی ایستمن، یکی از معتبرترین مراکز آموزشی موسیقی در جهان است.
احمد ترک نژاد (متولد ۱۳۳۹ لرستان) سیاستمدار اصلاح طلب است.
ایشان اظهار داشته‌اند همواره به رویکرد اصلاحی معتقد بوده و راه برون‌رفت از چالش‌ها را راهبردهای اصلاح‌طلبانه می‌دانم و این دلیلی نیست بر تایید همه رویکردها و راهبردهای جناحی که موسوم به اصلاح‌طلب است.
از مهم‌ترین سوابق وی می‌توان به معاون وزیر جهاد سازندگی در دولت سازندگی و استاندار کرمانشاه در دولت اصلاحات جمهوری اسلامی ایران اشاره کرد. ، تصویبنامه ترک نژاد.
ساموئل آدلر () یک آهنگساز و رهبر ارکستر اهلِ آلمان و ایالات متحده آمریکا است.
او دانش‌آموختهٔ رشتهٔ موسیقی در دانشگاه هاروارد و دانشگاه بوستون و از شاگردان آرون کوپلند، پل هیندمیت، والتر پیستن و سرگئی کوسیویتسکی بود.
ولفگانگ شوانیتس (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود.
بریگیته تسیپریس (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان و از ۲۷ ژانویه ۲۰۱۷ وزیر اقتصاد و انرژی این کشور است. وی در سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۹ نیز وزیر دادگستری آلمان بود.
تحقیق پیرامون جنگ عراق که اختصاراً به آن تحقیق عراق یا گزارش چیلکاتMy alternative to another round of Iraq whitewashing "The Guardian", 31 July 2009.Investigate UK abuses in Iraq "The Guardian", 14 August 2009. نیز گفته می‌شود، اشاره به جلسات تحقیق علنی و غیرعلنی از نقش بریتانیا در جنگ عراق دارد که به سرپرستی سر جان چیلکات انجام شد. این تحقیقات از ۱۵ ژوئن ۲۰۰۹ با اعلان گوردون براون نخست‌وزیر بریتانیا رسمیت یافت.
این تحقیقات توسط شورای خصوصی بریتانیا با اختیارات گسترده به منظور بررسی نقش بریتانیا در عراق از میان سال ۲۰۰۱ تا ژوئیه ۲۰۰۹ انجام شد. در این تحقیقات، مراحل پیش از جنگ، عملیات نظامی در خاک عراق و پیامدهای جنگ مورد بررسی قرار گرفت تا مشخص شود که چه مواردی مسئولان را به جایی رساند که تصمیم به حمله بگیرند و در طول این مراحل چه اتفاقاتی روی داد. همچنین از اهداف دیگر این تحقیق گرفتن درس‌های لازم به منظور اتخاذ تصمیم درست توسط دولت بریتانیا در موارد مشابه بود تا منافع کشور تأمین گردد. جلسات عمومی تحقیقات از ۲۴ نوامبر ۲۰۰۹ (۳ آذر ۱۳۸۸) تا ۲ فوریه ۲۰۱۱ (۱۳ بهمن ۱۳۸۹) طول کشید.
دولت بریتانیا در سال ۲۰۱۲ از انتشار این تحقیقات که مشتمل بر جزئیات دیدارهای کابینه در روزهای نزدیک به حمله نظامی به عراق در سال ۲۰۰۳ بود جلوگیری کرد. وزارت خارجه بریتانیا نیز در همان زمان توانست در دادگاه استیناف به نفع خود حکم بگیرد و در نتیجه جلوی افشای مفاد گفتگو بین جرج بوش، رئیس جمهور وقت ایالات متحده و تونی بلر، نخست‌وزیر وقت بریتانیا که چند روز پیش از حمله انجام شده بود را بگیرد. دولت بریتانیا مدعی بود که افشای این اطلاعات «خطری قابل‌توجه» برای روابط بریتانیا-آمریکا در پی خواهد داشت.John Kampfner, "Daily Mail", 3 August 2012, Hypocrisy and this insidious culture of secrecy طبق قرار قبلی قرار بود که گزارش چندمیلیون واژه‌ای چیلکات در سال ۲۰۱۴ منتشر گردد اما مذاکرات پشت صحنه‌ای که بین دولت‌های بریتانیا و ایالات متحده در جریان بود مانع از این امر شد.James Cusick, "The Independent", 13 November 2011, Exclusive: US blocks publication of Chilcot’s report on how Britain went to war with Iraq لرد والاس در آن زمان از طرف دولت اعلام کرد که انتشار این گزارش تنها چند ماه پیش از برگزاری انتخابات عمومی ۲۰۱۵ «نامناسب» است.
در ماه اوت ۲۰۱۵ خبرها حاکی از آن بود که انتشار گزارش به ۲۰۱۶ خواهد کشید. دلیل این تأخیر رعایت روندی حقوقیِ «ماکسولیزاسیون» در بریتانیا بود که طی آن به تمام افراد مورد نقد اجازه داده می‌شود در فرصت مقتضی نظرات خود را پیرامون پیش‌نویس پیش از نهایی سازی و انتشار اعلام کنند. در آن زمان چیلکات نامه‌ای به دیوید کامرون نخست وزیر وقت این کشور نوشت و اعلام کرد که متن نهایی گزارش تا آوریل ۲۰۱۶ آماده می‌شود و در ادامه پیشنهاد داد که این متن در ژوئن یا ژوئیه ۲۰۱۶ منتشر گردد.
سِر جان چیلکات پس از هفت سال از آغاز تحقیقات پیرامون جنگ عراق در ۶ ژوئیه ۲۰۱۶ (۱۶ تیر ۱۳۹۵) گزارش خود را منتشر کرد. این گزارش اذعان می‌داشت که صدام حسین خطر مبرمی برای منافع بریتانیا نداشت؛ قطعیتِ اطلاعات مربوطه به جنگ‌افزارهای کشتار جمعی عراق بیش از حد بود؛ جایگزین‌های مسالمت‌آمیز به اندازهٔ کافی امتحان نشدند؛ بریتانیا و ایالات متحده جایگاه شورای امنیت را زیر سؤال بردند؛ فرایند تشخیص مبنای قانونی «بسیار غیرقابل قبول» بود و بالاخره اینکه ورود بریتانیا به جنگ مارس ۲۰۰۳ با عراق لازم نبود.
گوردون براون پیش از آغاز رسمی کار کمیسیون تحقیق اعلام کرد که این جلسات تحقیق به شکل غیرعلنی برگزار خواهند شد و مطبوعات از جزئیات آن باخبر نخواهند گردید. با این حال پس از اعتراضات مردم و اعضای مجلس عوام و پس از آنکه مسئولیت تصمیم‌گیری در این مورد به سر جان چیلکات، رئیس کمیسیون تحقیق واگذار شد، وی اعلام کرد که «لازم است تا روند تحقیقات تا جای ممکن در انظار عمومی صورت پذیرد.» هنگامی که تحقیقات به صورت رسمی در ژوئیه ۲۰۰۹ (آذر ۱۳۸۸) آغاز گردید همگان باخبر شدند که این کمیسیون مجاز است تمام اسناد مربوط به حکومت بریتانیا را ببیند و هر شهروند بریتانیایی را که صلاح دید فرا بخواند. تنها یک هفته پیش از آغاز روند استماع در کمیسیون، مجموعه اسنادی که مشتمل بر گزارش‌های نظامی بودند به مطبوعات درز پیدا کردند. این اسناد نشان می‌دادند که برنامه‌ریزی پیش از جنگ ضعیف بوده و پیش‌بینی‌های لازم برای آن صورت نگرفته بوده‌است.
نام اعضای کمیسیون تحقیق"About the Inquiry " The Iraq Inquiry که توسط گوردون براونAbout the Iraq Inquiry: questions and answers The Iraq Inquiry انتخاب شدند:
همچنین این کمیسیون در طول کار خود از دبیری مارگارت آلدرد سود می‌برد.
تحقیقات با استماع سخنان پیتر ریکتس، رئیس کمیسیون مشترک اطلاعات بریتانیا در زمان حملهٔ ائتلاف به عراق به عنوان شاهد نخست آغاز شد. چیلکات در آغاز تحقیق عنوان کرد که این جلسات در پی یافتن مقصر نیست بلکه «می‌خواهد بداند واقعاً چه اتفاقی افتاد» اما در طول کار از ایراد انتقاد در جای لازم «شانه خالی نخواهند کرد». جلسات استماع کمیسیون بار دیگر در ژانویه ۲۰۱۱ برگزار شدند و این بار تونی بلر، نخست‌وزیر وقت بریتانیا در زمان حمله به عراق به عنوان شاهد نخست صحبت کرد.
کمیسیون، افراد گوناگونی را به عنوان شاهد فرا خواند که در میان آنها سیاستمداران از جمله چند وزیر کابینه در زمان حمله به عراق؛ کارمندان ارشد دولتی نظیر حقوقدانان و مسئولان اطلاعاتی؛ دیپلمات‌ها بویژه آنها که به عراق یا ایالات متحده مأمور بودند و افسران ارشد ارتش از جمله روسای سابق ستاد مشترک و وزرای سابق دفاع و فرماندهان ارشد عملیاتی دیده شدند.
کمیسیون در جلسه نخست تا پیش از آغاز تعطیلات کریسمس سخنان کارمندان دولت، افسران اطلاعاتی و امنیتی، دیپلمات‌ها و نظامیان را شنید. مهم‌ترین شاهدان عبارت بودند از سر کریستوفر مِیِر، سفیر سابق بریتانیا در ایالات متحده؛ دریابد لرد بویس، وزیر سابق دفاع بریتانیا؛ سر جان اسکارلت، رئیس سازمان اطلاعات مخفی بریتانیا؛ سرلشکر تیم کراس، ارشدترین افسر بریتانیایی حاضر در عراق پس از حمله و ارتشبد سر برایان بوریج، فرماندهٔ کل نیروهای بریتانیا در حمله به عراق.
تونی بلر نخست‌وزیر سابق بریتانیا در تاریخ‌های ۲۹ ژانویه ۲۰۱۰ و ۲۱ ژانویه ۲۰۱۱ به‌طور علنی پاسخگوی سوالات اعضای کمیسیون بود. در هر دو بار، اعتراضاتی خارج از مرکز کنفرانس انجام شد. از آنجا که علاقهٔ عمومی به شنیدن اظهارات بلر زیاد بود، دسترسی عمومی به سخنرانی وی صرفاً با قرعه‌کشی امکان‌پذیر بود. سهمیه‌های خاصی نیز برای خانواده‌های افرادی که در جنگ آسیب دیده بودند در نظر گرفته شد. برخی از آن‌ها در طول دومین جلسهٔ استماع با فریادهای خشمگینانه اتهاماتی را متوجه بلر کردند.
با از سرگیری مجدد جلسات استماع در ژانویه ۲۰۱۰، سیاستمداران و مسئولان دولتی سابق از جمله آلستر کمپبل مسئول روابط عمومی تونی بلر پاسخگوی سوالات بودند.
گوردون براون مجبور شد ادعای خود دربارهٔ افزایش سالانهٔ هزینه‌های دفاعی را پس بگیرد زیرا مشخص شد که این مسئله درست نبوده‌است.Brown misled Iraq inquiry over defence budget - Cameron BBC News, 17 March 2010.
پس از فترتی که بواسطهٔ برگزاری انتخابات عمومی ایجاد شد، جلسات استماع بار دیگر در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۰ آغاز شدند. نخستین شاهد داگلاس برند، مشاور انتظامی (پلیس) وزارت کشور عراق از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ بود.
در ۲ فوریه ۲۰۱۱ جک استراو وزیر امور خارجه بریتانیا از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶، آخرین شاهدی بود که در جلسات علنی فرا خوانده شد.
شبکه خبری بی‌بی‌سی نیوز این گزارش را «محکومیت‌آمیز»، روزنامهٔ گاردین آن را «حکم خردکننده» و روزنامهٔ دیلی تلگراف آن را «دردآور» خواندند. گزارش چیلکات مملو از انتقادات گسترده به اقدامات دولت و ارتش بریتانیا به‌خاطر دلیل‌سازی برای شروع جنگ و انتقاد از طراحی تاکتیک و برنامه‌ریزی ضعیف برای دوران پس از جنگ بود. ریچارد نورتون تایلر در گاردین نوشت که این گزارش، تونی بلر را «تا بالاترین حد ممکن محکوم کرده» و اینکه این گزارش «کیفرخواستی بی‌سابقه و ویران‌کننده است پیرامون این که چگونه یک نخست‌وزیر اجازه داشته تصمیماتی برخلاف تمام اعضای کابینه بگیرد، سازمان‌های اطلاعاتی را نابود سازد و ادعاهای مبالغه‌آمیزی دربارهٔ تهدیداتی که متوجه امنیت ملی بریتانیا هستند بکند.»Richard Norton-Taylor, Chilcot's indictment of Tony Blair could hardly be more damning, "Guardian" (6 July 2016).
در گزارش آمده که پیش از آغاز جنگ گزینه‌های صلح‌آمیز دیپلماتیک برای احتراز از ناآرامی و جلوگیری از تکثیر جنگ‌افزارهای کشتار جمعی به اندازه کافی آزموده نشدند و در نتیجه جنگ «آخرین گزینه» نبوده‌است. هر چند ممکن بود بعدها دخالت نظامی لازم شود اما صدام حسین در مارس ۲۰۰۳ (فروردین ۱۳۸۲) خطری جدی برای منافع بریتانیا به‌شمار نمی‌رفت و بیشینهٔ اعضای شورای امنیت سازمان ملل تداوم بازرسی‌ها و عملیات پایش توسط سازمان ملل را ترجیح می‌دادند.
گزارش چیلکات پرسشی در مورد نظر شخصی بلر مبنی بر این که جنگ لازم بود مطرح نمی‌کند بلکه شیوه‌ای که وی برای ارائهٔ مدارک در نظر گرفت را مورد نقد قرار می‌دهد. این گزارش دفتر نخست وزیر را از اتهام دخالت در پرونده عراق (پرونده داجی) که در آن ادعایی مبنی بر توانایی عراق در شلیک جنگ‌افزارهای کشتار جمعی ظرف ۴۵ دقیقه شده بود مبری دانسته و در عوض کمیسیون مشترک اطلاعات را متهم به ارائهٔ مدارک ضعیف در این مورد کرد. با این حال گزارش نشان می‌دهد که ارجاعات به این اطلاعات در گزارش‌های دولتی بیش از اندازه مطمئن بوده و هیچ جایی برای شک و اختلاف باقی نمی‌گذاشتند. سازمان اطلاعات مخفی بریتانیا (ام‌آی۶) نگرانی خود پیرامون کیفیت منابع اطلاعاتی را مورد شک قرار داده بود بویژه در مورد ذخیره‌سازی جنگ‌افزارهایی شیمیایی در ظروف شیشه‌ای که به نظر می‌رسید از فیلم صخره محصول ۱۹۹۶ برگرفته شده اما استراو از ام‌آی۶ می‌خواهد همچنان از این اطلاعات برای تهیه «راه‌حل معجزه‌آسا» استفاده کند.
این تحقیقات دربارهٔ قانونی بودن عملیات نظامی نبود و در این مورد هم حکمی صادر نکرد چون در جایگاه یک دادگاه مشخص بین‌المللی نیست. با این حال گزارش چیلکات فرایندی را که دولت به دنبال مبنای قانونی برای جنگ بوده را مورد مؤاخده قرار داده و آن را «ناراضی‌کننده» می‌داند. لرد گلداسمیت دادستان کل باید گزارشی جامع و مکتوب به کابینه ارائه می‌داد اما از او خواسته شد تنها به صورت شفاهی و بدون پرسش و پاسخ گسترده مدارکی ارائه دهد. او توضیح نداده بود که مبنای او برای تخطی دولت عراق از قطعنامه ۱۴۴۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد چیست. نظر مشاوره‌ای گلداسمیت از ژانویه ۲۰۰۳ که معتقد بود قطعنامهٔ دیگری لازم است، تا مارس ۲۰۰۳ که مدعی شد قطعنامهٔ ۱۴۴۱ کافی است تغییر یافت. گزارش حاکی از آن است که دفتر نخست‌وزیر بر گلداسمیت فشار آورده تا وی نظرش را عوض کند. بریتانیا با ورود به جنگ عراق بدون قطعنامهٔ شورای امنیت «اعتبار شورای امنیت را خدشه‌دار کرده‌است».
گزارش مدعی است که بلر تلاش کرد تا بوش را قانع کند که آن‌ها نیاز به همراهی سازمان ملل، متحدان اروپایی و کشورهای عرب دارند اما وی «توانایی خود در تأثیرگذاری بر تصمیمات آمریکا دربارهٔ عراق را بیش از حد بالا فرض کرده بود». گزارش مدعی است که بلر بیش از حد در برابر ایالات متحده مصالحه‌آمیز برخورد کرده و «با وجود نگرانی‌هایی که در مورد برنامه‌های پس از جنگ آمریکا وجود داشت، وی هیچ توافقی دربارهٔ برنامه‌های پس از جنگ به عنوان یک شرط بریتانیا برای حضور در عملیات نظامی با آمریکا نکرد. این گزارش، نظر خوانندگان را به یادداشتی خصوصی که بلر برای بوش نوشته و در آن گفته «من در هر وضعی کنار تو خواهم بود» جلب می‌کند. چیلکات در این گزارش می‌گوید که بر خلاف ادعای بلر، رابطهٔ ویژه (منظور رابطهٔ آمریکا و بریتانیا است) نیازی به سازش بی‌قید و شرط بین آمریکا و بریتانیا ندارد همان‌طور که هر دو کشور بارها بدون کمک دیگری به جنگ رفته‌اند بی آنکه خللی در روابط دیپلماتیک آنها وارد شود. در این مورد می‌شود به جنگ ویتنام و جنگ فالکلند اشاره کرد.
گزارش می‌گوید که طرح‌ریزی بریتانیا برای دوران پس از صدام حسین در عراق «کاملاً ناقص» بوده و وزارت دفاع این کشور نیروهای بریتانیا را بدون تجهیزات یا برنامهٔ مشخص در عراق رها کرد.
هیچ راهبرد پساجنگی توسط وزارتخانه تهیه نشده بود.
بنابر طرح‌ریزی‌های اولیه قرار بود نیروهای بریتانیایی از شمال وارد عراق شوند اما ترکیه به آن‌ها اجازهٔ عبور از مرزهایش را نداد. در نتیجه تنها دو ماه پیش از آغاز عملیات، تمام طرح‌ها از نو نوشته شدند در حالی که زمان لازم برای ارزیابی خطرات و آماده‌سازی تیپ‌ها وجود نداشت.
سربازان از تجهیزات کلیدی برخوردار نبودند و در تدارک هلیکوپترها، خودروهای زرهی و ابزارهای شناسایی و اطلاعات کمبودهایی وجود داشت. همچنین وزارت دفاع بریتانیا در پاسخ به تهدید بمب‌های کنارجاده‌ای کُند عمل کرد.
هر چند فرماندهان نظامی نگرانی‌های خود را دربارهٔ خطرات این جنگ اظهار کرده بودند اما این گزارش مدعی است که هیچ‌کدام از آن نگرانی‌ها در طرح‌ریزی‌های عملیاتی پیش‌بینی نشدند. «خطرات نزاع داخلی در عراق، حضور فعالانهٔ ایران برای تأمین منافعش، ناآرامی منطقه‌ای و فعالیت القاعده در عراق پیش از جنگ صریحاً پیش‌بینی شده بود.» رویکرد «ما می‌توانیم» بین فرماندهان نظامی باعث شد تا در طول جلسات توجیهی چنین خطرهایی دست‌کم گرفته شوند.
این گزارش وضع پیش‌آمده در بصره را که در آن نیروهای بریتانیایی مجبور شدند برای حفظ امنیت خود با شورشی‌ها معامله کنند «تحقیرآمیز» توصیف کرده‌است.
بنابر این گزارش اقدام نظامی بریتانیا در عراق نتوانست به اهدافش دست یابد و بغداد و شهرهای جنوب شرقی عراق با آغاز حملات به سرعت درگیر بی‌ثباتی شدند.
در آن زمان بریتانیا در افغانستان نیز درگیر جنگ بود و فرماندهان نظامی احساس می‌کردند امکان پیروزی در آنجا بیشتر است در نتیجه تجهیزات، نیروی انسانی و توجه فرماندهان در مراحل نهایی جنگ از عراق به سمت افغانستان چرخید و همین مسئله مشکلات دیگری آفرید.
دیوید کامرون نخست‌وزیر بریتانیا در بیانیه‌ای که عصر همان روز خطاب به مجلس عوام این کشور منتشر کرد از اذعان به این که جنگ عراق «اشتباه» یا «خطا» بوده خودداری کرد و درخواست‌های افراد مختلف مبنی بر لزوم عذرخواهی حزب محافظه‌کار که نقش برجسته‌ای در آغاز جنگ داشت را رد کرد. کامرون گفت که «دلایل بسیار زیادی» برای «تکرار استدلال‌های این روزها» نمی‌بینید و به جای آن بهتر است روی «درس گرفتن از آنچه روی داد و آنچه که لازم است انجام شود تا از وقوع اشتباهات در آینده جلوگیری به عمل آید» تمرکز شود.Jon Stone, David Cameron refuses to say the Iraq War was 'wrong' or 'a mistake' following damning Chilcot Report, "The Independent" (7 July 2016).
همان روز جان کربی سخنگوی وزارت خارجه آمریکا در سخنرانی مطبوعاتی روزانهٔ کاخ سفید اعلام کرد که ایالات متحده به این گزارش پاسخی نخواهد داد و خبرنگاران به جای طرح سؤال از وی باید سران بریتانیا را مورد پرسش قرار دهند. او همچنین گفت که هم‌اکنون آمریکا به جای فکر کردن به تصمیمی که ۱۳ سال پیش گرفته شده، روی سوریه تمرکز دارد: «... ما به هیچ وجه قضاوتی دربارهٔ این گزارش نخواهیم کرد و من به سران بریتانیا حق می‌دهم که در مورد درس گرفتن از این مسئله سخن بگویند. این مسئله به آن‌ها ربط دارد. ما این گزارش را بررسی نخواهیم کرد، آن را مرور نخواهیم کرد و به‌هیچ‌وجه هیچ تلاشی برای تحلیل یا قضاوت دربارهٔ یافته‌های آن نخواهیم کرد. بار دیگر می‌گویم که تمرکز ما روی چالش‌هایی که در عراق و سوریه با آن‌ها مواجه هستیم می‌باشد، و فقط روی آن‌ها متمرکز خواهیم بود.»Daily Press Briefing - July 6 2016 , "United States Department of StateChilcot report - how the world reacted: 'A very British masterclass in quiet, restrained but devastating critique', "The Daily Telegraph"
جرمی کوربین رهبر اپوزیسیون بریتانیا و رهبر حزب کارگر این کشور که در مجلس عوام علیه جنگ رأی داده بود، پس از انتشار گزارش چیلکات در پارلمان سخنرانی کرد و گفت: «من اکنون صمیمانه از طرف حزب خود به خاطر تصمیم فاجعه‌بار ورود به جنگ عراق در مارس ۲۰۰۳ پوزش می‌خواهم؛ این تهاجم نظامی بر اساس توجیهات کذب انجام شد» چیزی که «به مدت طولانی توسط بخش اعظم جامعه جهانی غیرقانونی اعلام شده بود». کوربن به‌طور خاص از «مردم عراق» و خانواده‌های سربازان بریتانیایی که (فرزندان و همسرانشان) در عراق کشته یا زخمی شدند پوزش خواست. او همچنین گفت که «از میلیون‌ها شهروند بریتانیا که احساس کردند شیوه‌ای که ما برای ورود به جنگ انتخاب کردیم باعث شد تا دموکراسی ما بدنام شده و زیر سؤال برود» عذرخواهی کرد.Andrew Grice, Jeremy Corbyn apologises on behalf of Labour for 'disastrous decision' to join Iraq War, "The Independent" (6 July 2016).
الکس سموند در بیانیه‌ای که از سوی حزب ملی اسکاتلند منتشر کرد گفت: «مردم پس از آن کشتار سؤالی اجتناب‌ناپذیر می‌پرسند که آیا این درگیری اجتناب‌ناپذیر بود یا اینکه ارزشش را داشت؟ بدون شک پاسخ چیلکات منفی است؛ و چه کسی مسئول است؟ بی‌شک پاسخ، تونی بلر است. اکنون باید ببینیم چه پيامدهای سیاسی یا قانونی برای مسئولان این واقعه مترتب خواهد بود.»Siobhan Fenton, Chilcot report: Alex Salmond calls for legal action against Tony Blair, "The Independent" (6 July 2016).Alex Salmond, SNP statement on the Chilcot Report, Scottish National Party (July 6, 2016).
تونی بلر پس از انتشار گزارش چیلکات پذیرفت که نتایج تحقیق «نقدهای واقعی و اصولی نسبت به مراحل آماده‌سازی، برنامه‌ریزی، عملیات و ارتباط با ایالات متحده» وارد کرده‌است اما با اشاره به برخی بخش‌های گزارش گفت «اتهامات مبتنی بر سوءنیت، دروغگویی یا فریب (در این گزارش) باید ساقط شوند.» او بیان داشت: «فارغ از این که مردم با تصمیم من در مورد اقدام نظامی علیه صدام حسین موافق باشند یا مخالف؛ من این تصمیم را با حُسن نیت و با این باور که در راستای تأمین منافع کشور است گرفتم. … من مسئولیت کامل تمام اشتباهات را بدون استثناء یا بهانه به عهده می‌گیرم. با این وجود و در عین حال خواهم گفت که چرا باور دارم حذف صدام حسین (از قدرت) انتخاب بهتری بود و اینکه چرا فکر نمی‌کنم تروریسمی که امروز در خاورمیانه و دیگر نقاط جهان شاهد آن هستیم، ربطی (به تصمیم من) ندارد.»Chilcot report: Tony Blair claims findings show he did not lie over Iraq War, "The Independent" (6 July 2016).Statement from Tony Blair on Chilcot Report , Office of Tony Blair (6 July 2016).
مفسران سیاسی در این مورد که این گزارش تا چه اندازه نشان می‌دهد تونی بلر به پارلمان و افکار عمومی دروغ گفته یا آن‌ها را گمراه کرده‌است اختلاف دارند. ان‌بی‌سی نیوز گفت که گزارش چیلکات «نشان نمی‌دهد که بلر دروغ گفته‌است»، فیلیپ استفنز مفسر ارشد سیاسی "فایننشال تایمز" گفت که «گناه بلر بیشتر قطعیت [وی درباره‌ی لزوم حمله به عراق] است تا فریب» و الی لیک در مطلبی که برای "بلومبرگ ویو" نوشت گفت که گزارش نشان می‌دهد که بلر «برای رفتن به عراق دروغ نگفته‌است». کوربین در سخنرانی خود در پارلمان گفت نمایندگانی که به جنگ رای مثبت دادند «توسط شمار اندکی از سران شاخص در دولت فریب خوردند» کسانی که «وسواس زیادی، برای نوع توجیهاتی که برای جنگ آماده می‌کردند نداشتند». کارولین لوکاس، نماینده از حزب سبز مدعی شد که تناقضات بین بیانیه‌های عمومی دولت و یادداشت‌های شخصی به بوش ثابت می‌کند که بلر دربارهٔ اینکه جنگ قابل اجتناب نبود «دروغ می‌گفت».
میشائل مولر (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان است. مولر از دسامبر ۲۰۱۴ تاکنون شهرداری برلین را برعهده دارد. مولر از ۱۹۸۱ (۱۷ سالگی) به حزب سوسیال دموکرات آلمان SPD پیوسته و در این حزب سیاسی فعال بوده است.
والتر مومپر (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان است.
ارهارد کراک (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود.
ارنست یوهانس رودلف رویتر (آلمانی: Ernst Reuter؛ – ) یک سیاست‌مدار و شهردار برلین غربی بود.
فریدریش ابرت جونیور (آلمانی: Fredrich Ebert Junior؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل جمهوری دمکراتیک آلمان بود.
والتر هندل (؛ ۱۲ ژانویه ۱۹۱۷ – ۱۰ آوریل ۲۰۰۷) یک آهنگساز، رهبر ارکستر و نوازنده پیانو اهل ایالات متحده آمریکا بود.
او از شاگردان «فریتس راینر» بود و بعدها مدرس موسیقی در کالج سارا لارنس شد.
آرتور ورنر () یک سیاست‌مدار اهل آلمان و اولین شهردار برلین پس از پایان جنگ جهانی دوم بود.
تیان تائو (زادهٔ ۱۱ اوت۱۹۹۰) وزنه‌بردار اهل کشور چین و دارنده نشان نقره المپیک ریو ۲۰۱۶ در وزن ۸۵ ک‌گ و نشان طلای مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۹ و نقره مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۸ در وزن ۹۶ ک‌گ مردان است.
هاوارد هنسون (؛ ۲۸ اکتبر ۱۸۹۶ – ۲۶ فوریه ۱۹۸۱) یک رهبر ارکستر، نوازنده پیانو و آهنگساز اهل ایالات متحده آمریکا بود.
او به مدت ۴۰ سال، رئیس «مدرسه موسیقی ایستمن» بود و برنده جوایز گوناگونی از جمله جایزه پولیتزر شده بود.
لئوناردو د لورنتزو (؛ – ) یک موسیقی‌دان، نوازندهٔ برجستهٔ فلوت و مدرس موسیقی اهل ایتالیا بود.
او بعدها، مدرس فلوت در مدرسه موسیقی ایستمن شد.
نیکوس سامپسون (؛ ۱۶ دسامبر ۱۹۳۵ – ۹ مه ۲۰۰۱) یک سیاست‌مدار اهل قبرس بود.
جولیوس بیکر (؛ – ) یک موسیقی‌دان، نوازندهٔ فلوت و مُدرس موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۲۰۰۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
او یکی از پیش‌کسوتان نوازندگیِ ارکسترال فلوت در کشور آمریکاJulius Baker website و مدرس موسیقی در مدرسه جولیارد و دانشگاه کارنگی ملون بود.
پیترو ننی (؛ – ) یک سیاست‌مدار، روزنامه‌نگار و دیپلمات اهل ایتالیا بود. پیترو ننی در ۱ ژانویه ۱۹۸۰ در سن ۸۸ سالگی درگذشت.
او در سال ۱۹۵۱ جایزه صلح لنین را دریافت کرد. او یکی از بنیانگذاران جمهوری ایتالیا و یکی از شخصیت‌های اصلی چپ سیاسی ایتالیا از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۶۰ بود.
او در فائنتسا، در امیلیا-رومانیا به دنیا آمد. پس از مرگ پدر و مادر دهقانش، او توسط یک خانواده اشرافی به یک پرورشگاه فرستاده شد.
او به حزب جمهوری‌خواه ایتالیا وابسته بود. در سال ۱۹۰۸، او سردبیر یک روزنامه جمهوری‌خواه در فورلی شد. در سال ۱۹۰۹ با پیوستن به حزب جمهوری‌خواه ایتالیا وارد زندگی سیاسی شد. ننی در سال ۱۹۱۱ به دلیل شرکت در تظاهرات سوسیالیستی علیه جنگ امپریالیستی ایتالیا در لیبی دستگیر شد و به مدت هفت ماه در زندان بود.
کارلو سفورزا (؛ ۲۴ ژانویه ۱۸۷۲ – ۴ سپتامبر ۱۹۵۲) یک دیپلمات و سیاست‌مدار ضدفاشیسم اهل ایتالیا بود.
سفورزا دومین پسر کنت جیووانی اسفورزا (۱۸۴۶-۱۹۲۲)، آرشیودار و مورخ مشهور اهل مونتینیوزو، توسکانی، و الیزابتتا پیرانتونی، از یک خانواده‌ تاجران ثروتمند ابریشم بود. او در لوکا به‌ دنیا آمد. پدرش از نوادگان کنت‌های کاستل سان جیووانی، شاخه‌ای از خاندان سفورزا بود که در قرن پانزدهم و شانزدهم بر دوک‌نشین میلان حکومت می‌کرد. با مرگ برادر بزرگترش در سال ۱۹۳۶، کارلو عنوان ارثی کنت را که در سال ۱۹۱۰ به پدرشان اعطا شد، به ارث برد.
پائولو جنتیلونی (؛ زادهٔ ) نخست‌وزیر ایتالیا است که پس از استعفای ماتئو رنتسی در پی برگزاری همه‌پرسی قانون اساسی، از سوی رئیس‌جمهور این کشور مأمور تشکیل دولت شد. او پیشتر در کابینه رنتسی، وزیر خارجه بود.
فرانکو فراتینی (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۴ دسامبر ۲۰۲۲) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا بود که از تاریخ ۱۴ نوامبر ۲۰۰۲ تا تاریخ ۱۸ نوامبر ۲۰۰۴ و بار دیگر از تاریخ ۸ مه ۲۰۰۸ تا تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۱۱ سمت وزارت امور خارجه و از تاریخ ۱۷ ژانویه ۱۹۹۵ تا تاریخ ۲۲ مارس ۱۹۹۶ سمت وزارت امور منطقه ای و کارکرد عمومی ایتالیا را برعهده داشت.
جیان‌فرانکو فینی (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا است که از تاریخ ۱۱ ژوئن ۲۰۰۱ تا تاریخ ۱۷ مه ۲۰۰۶ سمت معاون نخست وزیری ایتالیا و از تاریخ ۱۸ نوامبر ۲۰۰۴ تا تاریخ ۱۷ مه ۲۰۰۶ سمت وزارت امورخارجه ایتالیا را برعهده داشت.
سوزانا آنلی (؛ – ) یک سیاست‌مدار، نویسنده و دیپلمات اهل ایتالیا بود. او که بیش از بیست سال در سیاست ایتالیا شرکت داشت، اولین زنی بود که به عنوان وزیر امور خارجه ایتالیا منصوب شد. او همچنین اولین وزیر ایتالیایی بود که وزیر امور خارجه و معاون وزیر همان وزارتخانه شد.
او که در تورین به دنیا آمد، دختر ادواردو آنیلی و دونا ویرجینیا بوربون دل مونته، دختر شاهزاده سن فاوستینو و همسرش جین آلن کمپبل بود. پدربزرگش، جووانی آنیلی، شرکت خودرو سازی فیات را تأسیس کرد. او خواهر جیانی آنیلی است، که تا سال ۱۹۹۶ رئیس فیات بود؛ اعضای خانواده آنیلی هنوز هم کنترل‌کننده فیات هستند.
آنتونیو مارتینو (؛ زادهٔ – ۵ مارس ۲۰۲۲) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا بود که از تاریخ ۱۰ مه ۱۹۹۴ تا تاریخ ۱۷ ژانویه ۱۹۹۵ سمت وزارت امورخارجه و از تاریخ ۱۱ ژوئن ۲۰۰۱ تا تاریخ ۱۷ مه ۲۰۰۶ سمت وزارت دفاع ایتالیا را برعهده داشت.
آنیکا مارکس یک بازیگر ، نویسنده و تهیه کننده آمریکایی است که بیشتر برای ایفای نقش مونته پورتر در مجموعه تلویزیونی "پرورشگاهی‌ها" شهرت دارد.
مؤسسه موسیقی کرتیس () نام یک هنرستانِ موسیقیِ مشهور در شهر فیلادلفیا است.
در مؤسسه موسیقی کرتیس، دوره‌های کارشناسی، کارشناسی‌ارشد و دکترای موسیقی و اپرا ارائه می‌شود و یکی از معتبرترین مراکز آموزش عالی در ایالات متحده آمریکا بوده و احتمال و نرخ پذیرش دانشجو در آن، ۴٫۸٪ است.
حسینعلی انواری (۱ اردیبهشت ۱۳۱۳ – ۲ دی ۱۳۶۸) استاد مهندسی برق ایرانی بود. انواری استاد دانشگاه صنعتی آریامهر (دانشگاه صنعتی شریف) و آخرین رئیس این دانشگاه قبل از انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران بود.
انواری که متولد تهران بود تحصیلات خود را در دبیرستان البرز و دانشکده فنی دانشگاه تهران در رشته الکترومکانیک انجام داد و سپس و در سال ۱۹۶۲ موفق به اخذ دانشنامه دکتری در رشته الکتروتکنیک دانشگاه ENSEEHT (مدرسه عالی الکترونیک، الکتروتکنیک، انفورماتیک، هیدرولیک و مخابرات) شد. پس از بازگشت به ایران در وزارت اقتصاد استخدام شد و در دانشکده پلی تکنیک تهران (امیرکبیر فعلی) نیز به تدریس دروس ماشین‌های الکتریکی و سرومکانیزم پرداخت. در سال ۱۳۴۲ به سمت رئیس بخش مهندسی آن دانشکده رسید و در سال ۱۳۴۵ با تأسیس دانشگاه صنعتی آریامهر به این دانشگاه منتقل شد. در این دانشگاه تا سال ۱۳۴۷ مدیر آموزش بود سپس در شهریور ماه ۱۳۵۰ به عنوان قائم مقام آموزشی و دانشجویی منصوب شد، در سال ۱۳۵۶ به مرتبه دانشیاری ارتقاء یافت و در همان سال به عنوان معاون آموزشی و دانشجویی دانشگاه منصوب شد. او همچنین طی سالهای ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۳ معاون وزارت اطلاعات و جهانگردی بودند. با شروع انقلاب از طرف شورای دانشگاه به عنوان رئیس دانشگاه صنعتی شریف انتخاب و تا تاریخ ۷ مرداد ماه ۱۳۵۸ در این سمت فعالیت کرد و سپس به مدت یکسال به فرصت مطالعاتی رفت.
وی در این دانشگاه تدریس دروس مختلف مبانی مهندسی برق Iو II وIII و ماشین‌های الکتریکی و ماشین‌های القائی و مسائل مخصوص در مهندسی قدرت و همچنین دروس آزمایشگاه‌های ماشین‌های الکتریکی را هم انجام می‌داد.
کتاب‌های «اصول الکتریسیته»، «الکتریسیته و مغناطیس» و چندین مقاله علمی در مجلات بین‌المللی از آثار علمی اوست.
حسینعلی انواری در سال ۱۳۴۸ با شهناز علی‌آبادی ازدواج کردند که حاصل این ازدواج دو دختر به نامهای یاسمن و نرگس می‌باشد. ایشان در دوم دیماه سال ۱۳۶۸ در سفری به اسپانیا به علت خونریزی مغزی درگذشت.
مورتون سِـباتنیک (؛ زادهٔ ۱۹۳۳) یک آهنگساز و مدرس موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا است.
او دانش‌آموختهٔ دانشگاه دنور و از پایه‌گذاران «مؤسسه هنرهای کالیفرنیا» است که سال‌ها به‌عنوان مدرس در آنجا مشغول به‌کار بود.
آلبوم مشهور او تحت عنوانِ «سیب‌های سیمین ماه»، نخستین آلبوم موسیقی الکترونیک است که توسط یک ناشر موسیقی (نانساچ) برای تهیه و پخش پذیرفته شد.BBC Magazine, February 20, 2016 -- Meet the 'founding father' of electronica
وی یکی از برندگان کمک‌هزینه گوگنهایم است.
رودلف ئی کالمن (؛ – ) یک دانشمند در زمینه مهندسی برق و ریاضیات اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال افتخار آی‌تریپل‌ئی و نشان ملی علوم شده‌است.
رودولف (رودی) امیل کالمن (مارس ۱۹، ۱۹۳۰ – ۲ ژوئیه ۲۰۱۶) بود مهندس برق، ریاضیدان و مخترع آمریکایی متولد مجارستان بود. او بیش از همه برای برای اختراع و توسعه فیلتر کالمن، الگوریتم ریاضی که به‌طور گسترده در پردازش سیگنال، کنترل و هدایت، ناوبری و کنترل مورد استفاده است، مشهور است. باراک اوباما رئیس‌جمهور ایالات متحده برای این کار در ۷اکتبر، ۲۰۰۹ به کالمن نشان ملی علوم اعطا کرد.
رودولف کالمن در سال ۱۹۳۰ در بوداپست متولد شد. پس از مهاجرت به ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۴۳ مدرک لیسانس خود را در سال ۱۹۵۳ و مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۵۴ از مؤسسه فناوری ماساچوست در مهندسی برق دریافت کرد. کالمن درجه دکتری خود را در سال ۱۹۵۷ در دانشگاه کلمبیا در نیویورک به اتمام رساند. کالمن از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۴ به عنوان ریاضیدان و پژوهشگر در پژوهشکده مطالعات پیشرفته در بالتیمور مشغول به کار بود. او یک از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۱ استاد دانشگاه استنفورد و پس از آن استاد دانشگاه و مدیر مرکز ریاضی نظریه سیستم دانشگاه فلوریدا از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۲ بود. کالمن در بامداد ۲ ژوئیه ۲۰۱۶ در خانه‌اش در گینسویل فلوریدا درگذشت.
آلیسیا سیکستوس یک بازیگر آمریکایی است که بیشتر برای ایفای نقش کارمن کروز در مجموعه تلویزیونی "پرورشگاهی‌ها" شهرت دارد.
نانساچ () یک ناشر موسیقی آمریکایی است که مالک آن گروه موسیقی وارنر و توزیع‌کننده‌اش، وارنر برادرز. رکوردز است.
نانساچ در سال ۱۹۶۴ میلادی بنیان‌گذاری شد و مقر اصلی آن، شهرِ نیویورک است.
حلیمه بنت یعقوب (زادهٔ ) سیاستمدار سنگاپوری است که رئیس‌جمهور سابق کشور است. او به عنوان یکی از اعضای حزب حاکم «حزب اقدام مردم» (PAP) قبلاً نهمین رئیس مجلس این کشور بود. او پس از عبدالله تارموگی و مایکل پالمر، سومین رئیس مجلس متوالی متعلق به اقلیت مالایی و مسلمان در سنگاپور است. او همچنین در وزارت توسعه جامعه، ورزش و جوانان از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ کار می‌کرد. در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۷ وی در یک انتخابات بی‌رقیب به ریاست‌جمهوری سنگاپور برگزیده شد. او نخستین زنی است که در سنگاپور به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب کرده‌اند.
روبرتا پینوتی (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا است.
ماریو ماورو (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا است.
جیام‌پائولو دی پائولا (؛ زادهٔ ) یک نظامی اهل ایتالیا است که از تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۱۱ تا تاریخ ۲۸ آوریل ۲۰۱۳ سمت وزارت دفاع ایتالیا را برعهده داشت.
ایگناسیو لا روسا (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا است.
آنجلینو آلفانو (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا است که از تاریخ ۲۸ آوریل ۲۰۱۳ تا تاریخ ۱۲ دسامبر ۲۰۱۶ سمت وزارت کشور و از تاریخ ۸ مه ۲۰۰۸ تا تاریخ ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۱ سمت وزارت دادگستری ایتالیا را برعهده داشت.
آنا ماریا کانچلیری (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا است.
انزو بیانکو (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار ایتالیایی، شهردار سابق کاتانیا و وزیر سابق کشور است.
بیانکو در ۲۴ فوریه ۱۹۵۱ در ایدان، استان انا، ایتالیا به دنیا آمد.
بیانکو از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳ با حزب جمهوری‌خواه ایتالیا و از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ با «درخت زیتون» عضو اتاق نمایندگان و سپس از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۳ سناتور حزب دموکراتیک ایتالیا بوده است.
بئاتریس لورنزین (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا است.
گای مارتین (متولد ۴ نوامبر ۱۹۸۱) یک شخصیت تلویزیونی و راننده مسابقات موتورسیکلت تی تی است. اولین مسابقهٔ وی در سال ۱۹۹۸ صورت گرفت. وی تا کنون دو بار کمر خود را در این مسابقات شکسته‌است. یک مرتبه در سال ۲۰۱۰ و بار دیگر در سال ۲۰۱۵. وی علی‌رغم این تصادفات باز هم به حرفه خود ادامه داد. اولین شغلی که وی پس از ترک مدرسه برگزید مکانیکی موتورسیکلت بوده. گای در دوران موتورسواری نیز این توانایی را در خود حفظ نمود.
رناتو بالدوتسی (؛ زادهٔ ۱۲ فوریه ۱۹۵۵) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا است.
فدریکا گوئیدی (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا است.
پیر کارلو پادوان (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا است.
آندره‌آ اورلاندو (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا است.
پائولا سورینو (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا است.
کورادو پاسرا (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا است.
مائوریتسیو لوپی (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا است.
میشائل گلوس (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار و آسیابان اهل آلمان است.
کارل شیلر (؛ – ) یک سیاست‌مدار و اقتصاددان اهل آلمان بود.
مارتین بانگمان (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۸ ژوئن ۲۰۲۲) یک سیاست‌مدار و وکیل اهل آلمان بود.
اسکار لافونتین (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، نویسنده و سیاست‌مدار سوسیالیست اهل آلمان است.
او از از سال 1985 تا 1998 نخست وزیر زارلاند بود. او در سال 1992 به عنوان نامزد حزب SPD (مخفف: حزب سوسیال دموکرات آلمان) برای صدراعظمی آلمان در انتخابات شرکت کرد. و از سال 1995 تا 1999 ریاست این حزب را بر عهده داشت. پس از انتخابات بوندستاگ در سپتامبر 1998 - گرهارد شرودر صدراعظم شد - او وزارت دارایی فدرال را در کابینه ی اول شرودر به دست گرفت. در مارس 1999 او به طور غیر منتظره ای از تمام مناصب سیاسی، از جمله کرسی نمایندگی خود در بوندستاگ آلمان استعفا داد.
پس از انتخابات ایالتی در زارلند در سال 2009، که در آن Die Linke (حزب چپ آلمان) بیش از 20 درصد آرا را به دست آورد، برای اولین بار وارد پارلمان ایالتی شد، و لافونتین رهبر گروه پارلمانی حزب خود در پارلمان ایالت سارلاند شد. او این سمت را تا سال 2022 حفظ کرد. از می 2012 تا 2022 او همچنین رهبر اپوزیسیون بود. او چندین بار تلاش کرد که SPD را برای تشکیل یک اتحاد در سطح ایالتی متقاعد کند که ناکام ماند. او در انتخابات ایالتی زارلند در سال 2022 دیگر نامزد پارلمان ایالتی نشد و در 17 مارس 2022 خروج خود را از حزب چپ اعلام کرد. لا فونتین به همراه همسرش سارا واگنکنشت از منتقدان اصلی سیاست های حزب چپ آلمان در سال های اخیر بوده است و خروج او پیش از انتخابات ایالتی و نطق او علیه حزبش صدمه ای جبران ناپذیر بر حزب چپ آلمان وارد آورد. او از نسلی از سیاستمداران چپ گرای SPD است که هنوز حزب نماینده ی باورهای چپ گرایانه سوسیالیستی بود.
الکس مولر (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود.
والتر رومبرگ (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود.
ایستلی بلکوود جونیور () یک آهنگساز، پژوهشگر و مؤلف موسیقی ایالات متحده آمریکا اهل بود.
وی دانش‌آموختهٔ دانشگاه ییل بود و سپس به پاریس رفت و آموخته‌های خود نزد الیویه مسیان و نادیا بولانژه تکمیل کرد و بعدها، استادِ رشتهٔ موسیقی در دانشگاه شیکاگو شد.
او پژوهش‌های مهمی در زمینهٔ خواص یکسان‌سازی میکروتونال و هارمونی سنتی دارد.
فریتس شفر (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود.
مانفرد کانتر (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان است.
فریدریش زیمرمان (; – ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود.
ورنر مایهوفر (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود.
ارنست بندا (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود.
پاول لوکه (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود.
روبرت لر (؛ – ) یک سیاست‌مدار و وکیل اهل آلمان بود.
کارل مارون (؛ ۲۷ آوریل ۱۹۰۳ – ۲ فوریه ۱۹۷۵) یک سیاست‌مدار و روزنامه‌نگار اهل جمهوری دمکراتیک آلمان بود.
فریدریش دیکل (؛ ۹ دسامبر ۱۹۱۳ – ) یک سیاست‌مدار اهل جمهوری دمکراتیک آلمان بود.
پس از یک دوره طولانی بیماری فریدریش دیکل در ۲۳ اکتبر ۱۹۹۳ در برلین درگذشت. او هنگام مرگ ۷۹ سال داشت.
فرانتس براخت (؛ – ) یک سیاست‌مدار و وکیل اهل آلمان بود.
نوربرت بلوم (؛ زادهٔ – درگذشته ۲۳ آوریل ۲۰۲۰) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود.
نوربرت بلوم در ۲۳ آوریل ۲۰۲۰، در سن ۸۴ سالگی در بن درگذشت.
لئوپولدو کالوو-سوتلو (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل اسپانیا بود. لئوپولدو کالوو-سوتلو در ۳ مه ۲۰۰۸، در سن ۸۲ سالگی بر اثر سکته قلبی درگذشت.https://www.theguardian.com/world/2008/may/07/spain
کارلوس آریاس ناوارو (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل اسپانیا بود.
مانوئلا کارمنا (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل اسپانیا است.
آنا بوتلا (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل اسپانیا است.
خزیدن () فیلمی آمریکایی در سبک کمدی ترسناک و علمی–تخیلی به کارگردانی جیمز گان است که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. این فیلم درونمایه و مفاهیم مشابهی با فیلم درجه ب "شب لعنتی‌ها" (۱۹۸۶) دارد. فیلم "خزیدن" با شکست تجاری مواجه شد و در کل با واکنش مثبت منتقدان روبرو شد. این فیلم به فیلمی کالت بدل گشت.
آلبرتو روییز-گالاردون (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل اسپانیا است.
از فیلم‌هایی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "هولمز و واتسن. روزهای مادرید" اشاره کرد.
انریکو تیرنو گالوان (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل اسپانیا بود.
حوزهٔ انتخاباتی محلات و دلیجان یکی از حوزه از حوزه‌های استان مرکزی برای انتخابات مجلس شورای اسلامی است. این حوزه به مرکزیت محلات، ۱ نماینده دارد.
علیرضا سلیمی
حوزهٔ انتخاباتی ساوه و زرندیه یکی از حوزه از حوزه‌های استان مرکزی برای انتخابات مجلس شورای اسلامی است. این حوزه به مرکزیت ساوه، ۱ نماینده دارد.
محمدرضا منصوری