moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مردم بورکی که همچنین به بِرکی و بَرَکی نیز شناخته‌شده‌اند قومی آریایی هستند که در وزیرستان پاکستان و ولایت لوگر افغانستان به‌سر می‌برند. زبان بومی و اصلی این قوم زبان اورمری است که از زمره زبان‌های ایرانی شرقی محسوب می‌شود. این زبان که به‌شدت تحت تأثیر زبان‌های فارسی، اردو و پشتو قرار گرفته امروز در حال نابودی است و کمتر از هزار تن گویشور دارد.
بیلو نویسندهٔ کتاب «جستجویی در تبارشناسی افغانستان» از زبان هرودوت پدر تاریخ آورده‌است، در زمانیکه شاه فارس داریوش هیستاسپ قصد لشکرکشی به مقابل سکائی‌ها از طریق باسفورس داشت، حاکم مصری او یک قوت دریائی و نظامی به مقابل مستعمرات یونانی بارکی و کیرینی به لیبیا می‌فرستد؛ و پس از اینکه پارسیان بارکی‌ها را تصرف می‌کنند، آن‌ها را برده کرده و به هنگام برگشت از آنجا آن‌ها را در باخترزمین جابه‌جا می‌سازد. به اساس گفتهٔ هرودوت، این اقوام محل بودو باش خود در باختر زمین را نیز به یاد موطن اصلی شان در لیبیا، «برکه» نام‌گذاری کردند. همین اکنون «برکه» یا «بورکه» نام یکی از ولسوالی‌های ولایت بغلان است. پس از سلطه یونانی برکی‌ها ازنگاه تعداد و نفوذ افزایش یافته و موقعیت بسزائی بطرف هندوکش در شمال و کوه سلیمان در جنوب و در شرق تا به اندوس حاصل می شود. به هنگام سلطنت محمود غزنوی، برکی یک قبیله مهم بوده محمود غزنوی را در اشغال هند همراهی کرده و در گشودن دروازهٔ سومنات نقش مهمی داشته‌اند.
با همین اعتبار شاهان افغان (بخصوص شاهان برکزی) همیشه محافظین شخصی خود را از طایفه برکی داشتند.
برکی‌ها توسط امپراتور بابر، در بین قبایل اساسی کابل در اوایل سده شانزدهم ذکر شده‌است؛ ولی سؤال اینکه چرا برکی‌ها در مدت بشتر از ۲۳۵۰ سال به اینسو در همین نفوس کم باقی مانده‌است جای شک و تردید است.
بزرگترین زوال برکی‌ها از کامگاری و نفوذی که در زمان سلطان محمود غزنوی برخوردار بودند، ممکن است در اثر انشقاق و بیگانگی در آمادگی یکی و مخالفت دیگری در پذیرش اسلام شروع شده باشد. به روایت خیرالبیان که احتمالاً در سال ۹۷۸ هجری نوشته شده‌است. ظهیرالدین محمد بابر نخستین کسی است که از زبان برکی در «بابرنامه» سخن به میان آورده‌است. او می‌نویسد:
“ در سرزمین کابل تبارهای گونه گون وجود دارند. در دشت‌ها و دره‌های کوچکش ترک‌ها، عرب‌ها، در شهرها و روستاهایش پشه یی‌ها و پراچی‌ها، تاجک‌ها، برکی‌ها و قبایل افغان زندگی می‌کنند. در کوه‌های غربی اش، قبایل هزاره و نکودری که برخی از آن‌ها به زبان مغولی صحبت می‌کنند، در برخی نقاط کوهی شمال آن کافر و کتور و گیبرک زندگی می‌کنند و مناطق جنوب محل بودو باش قبایل افغان است. حدود یازده تا دوازده زبان در کابل رواج دارد؛ که از آن میان می‌توان اینها را نام برد: عربی، فارسی، ترکی، مغولی، هندی، افغانی، پشه یی، پراچی، گیبری، برکی، و لغمانی… ”. بابر کابل لوگر وردک پروان را بنام کابل یادآوری نموده‌است. هندی‌ها و پاکستانی‌ها تا اکنون افغانستان را کابل می‌نامند. حتی بعضی از مهاجرین افغان افغانستان را کابل می‌گفتند.
براساس شواهد آثار تاریخی که دربورکی علیا (بالا) وجود دارد گواه قدمت این روستا می‌باشد و این آثار در نزدیکی‌های شرکت زرین پاک می‌باشد مثل کاروانسرا و خانه‌های اطراف آن (که با سنگ و ساروج ساخته شده) و راسه بازار و تل میل و۲ آب انبار که یکی کاملاً تخریب شده و دیگری هنوز پابر جا می‌باشد و … آثارهای دیگری که وجود دارد و در زمین‌های کشاورزی این محدوده به وفور کوزه و کاسه و سنگ آسیاب و اشیاء دیگر توسط کشاورزان یافت می‌شود و به علت ناآگاهی کشاورزان آثار به‌دست آمده را ازبین می‌برند و به علت عدم کاوشگری و باستان‌شناسی در این روستا مشخص نیست که این آثار و قبرهایی که وجود دارد در چه دوره زمانی بوده‌است و این آثار به مرور زمان توسط کشاورزان دچار تخریب و ویرانی شده و خواهد شد.
همانگونه که در فرهنگ لغت استاد معین آمده (بورک +ی) بورک =یعنی جایی که زمینش به صورت دیم یک سال کاشته می‌شود و یک سال دیگر کاشته نمی‌شود را بورک گفته و آن (ی)، (ی) نسبی است که به این نام داده شده‌است۰
Boorekey بورکی:
نه تنها سه روستا به نام بورکی یکی در نزدیکی مرودشت و دوتای دیگر در دشت خشت هست بلکه در سال ۱۳۷۴ کتاب رمان روستائی به سبک نگارشی کلاسیک با نام بورکی نیز به چاپ رسیده که در کتابخانه ملی ایران نام آن ثبت است.
طایفه‌ها ی ساکن در بورکی:
دهستان بورکی در دشت خشت به سه محله تقسیم شده. قسمتی که به جاده شیراز و بوشهر شهر کنارتخته نزدیک است محله بالائی، قسمتی که به شهر خشت نزدیک است محله پائینی و میانه دهستان بورکی را محله میانی می‌نامند.
یکی از ویژه گی‌های منحصربه‌فرد دهستان بورکی چند فرهنگی بودن آن ذکر شده‌است. اگر به گذشته و تاریخ مهاجرت مردم دهستان بورکی مراجعه شود، چنین است که هر طایفه‌ای برای خود سنت و رسومی داشته‌اند و از جاهای دیگر به این روستا کوچ کرده‌اند.
طایفه «موردکی» از موردک در نزدیکی تنگ ابو الحیات و چنار شاهیجان، طایفه «نمد مال‌ها» از دلوار تنگستان، طایفه «دریسی‌ها» از دریس، طایفه «لیراوی‌ها» از لیراو، طایفه «مشتونی‌ها» از مشتون و گروه‌های دیگر هریک از نقاطی دور به دهستان بورکی در دشت خشت مهاجرت کرده‌اند. دلیل عمده این مهاجرت‌ها احتمالاً مساعد بودن آب و هوا یا سهولت فراهم آوردن آذوقه در روزگاران گذشته ذکر شده‌است. روستای کوچکتری نیز به نام بورکی آغالی در دشت خشت هست. زبان هر سه روستای بورکی در استان فارس ایران، فارسی است.
نوشتار محمود دهقانی دربارهٔ دهستان بورکی و شهرهای خشت و کنارتخته در دشت خشت، در روزنامه‌های سراسری کشور از جمله روزنامه "ایران "، روزنامه عصر جنوب استان فارس مرکز شیراز، هفته‌نامه نسیم جنوب بوشهر، روزنامه بیشاپور کازرون و کتاب رمان کلاسیک "بورکی". انتشارات نوید شیرار. سال انتشار کتاب ۱۳۷۴
زبان پَراچی یکی از زبان‌های افغانستانی بوده که حدوداً ۲۰٬۰۰۰ تن گوینده دارد. تمامی این گوینده‌ها دو زبانه هستند و شمار کسانی که زبان نخست آنها پراچی است را هم‌اکنون بیش از بیست هزار نفر تشکیل می‌دهند. زبان پراچی در زمره زبان‌های ایرانی دسته‌بندی شده‌است. سخنوران این زبان در ولایت کابل و ولایت کاپیسا (ولسوالی نجراب دره پچغان) و دره غچولان متمرکزند. اکثریت مردم این زبان کشاورز پیشه‌اند.
اصغر روفه‌گر حق به سال ۱۳۰۲ هجری شمسی در شهر تبریز محله قالی‌چیلر در خانواده‌ای که با شغل رفوگری امرار معاش می‌کردند متولد شد و از همان اوان کودکی در حجره پدرش مرحوم کربلای عبدالعلی روفه‌گر حق معروف به قیزل دیش که یکی از اساتید رفوگری فرش در تبریز به‌شمار می‌رفت در کاروان‌سرای امیر کارگاه رفوگری داشت به همراه برادرانش مرحومین حاج عباسعلی و میرزا آقا مشغول گردید.
او که در این زمان کودکی بیش نبود در اوایل برای تکمیل مهارت به کارگاه قالیبافی آلمانی‌ها واقع در کوچه حرمخانه (بازار کفاشان امروز) رفته و با قالی‌بافی زندگی حرفه‌ای خود را آغاز نمود. بعد از کسب مهارت لازم در بافت فرش و کار به همراه پدر در شرکت فرش آن زمان تبریز (امیر نو امروز) که ریاست آن را علی اف با یکی از سرپرستان دیگر بنام مسیو بارِر (مشاور موثق سیسل ادواردز در تدوین کتاب قالی ایران) بر عهده داشت، مشغول گردید.
در ۱۴ سالگی به بازار آمد و در حجره رفوگری مشهدی حسین آقباش در کاروانسرای گویولی - سرای راستی فعلی مشغول به کار شد. بعد از ۶ سال کار مداوم و تکمیل مهارت و فنون با کسب اجازه از استاد به نزد استاد حسین آقای ورشو در کاروانسرای امیر رفته و به ارتقای مهارت در فرش‌های بدون پرز از جمله گلیم، وَرنی و سوماک و سایر دست‌بافته‌های عشایری پرداخته که این شاگردی به یک سال نمی‌انجامد. سپس در تهران نزد استاد میرزا یعقوب امیر انتظام تعلیم دیده و مشغول به کار می شوند. بعد از یک دوره کوتاه به تبریز باز گشته و در تبریز به ادامه ی فعالیتشان پرداختند. استاد با توجه به خلاقیت‌های ذاتی لاجرم به صورت مستقل در میان بزرگان رفوگری فرش قرار گرفته و با کمی سن و سال در تیمچه ملک کارگاه رفوگری دایر کرد.
ایشان در تیمچه ملک با برادر بزرگش میرزا آقا فعالیتی پی‌گیر و مستمر در رفوی فرش‌های آنتیک و منحصر به فرد را در بازار تبریز به عهده می‌گیرند و این همکاری و ممارست منجر به ابتکارات و خلاقیت‌های خاص رفوگری آن زمان گردیده و به تکامل بخشیدن ابزارآلات رفوگری و شیوه‌های مرمت قالی گشته و آوازه خود را به گوش تجار می‌رسانند. در این اثنی قلاب پشت (برای آسیب‌های بید خوردگی) و قلاب گردن باریک برای ایلمک زدن محل‌های تنگ و کوچک را برای تسهیل در مرمت به وجود می‌آورند. البته اکثر ابزارهای کاری استاد توسط خودش ساخته می‌شد و به سایر مرمت‌کاران نیز ارائه می‌کرد.
تجار بزرگ آن زمان بازار تبریز حاج حسن هاشمی؛ حاج اسماعیل ترابپور؛ حاج مهدی ترابی؛ اعلاباف؛ حاج احمد فرشچی؛ تراب فام؛ حاج جواد ساعی زاد؛ حاج اسماعیل اسکویی و حاج احمد کلم فروش (قلم قاش) و در آخر شرکت سهامی فرش تبریز که ریاست آن را استاد حاج ابراهیم رضایی بر عهده داشت همواره مورد تشویق و توجه ایشان قرار می‌گرفت به فعالیتی پی‌گیر همت گماشت.
با توجه به شیوه و سبکی که در امر مرمت فرش توسط استاد بکار می‌رفت مورد توجه علاقه‌مندان این حرفه قرار گرفت و کارگاه ایشان تبدیل به آموزشکده‌ای گردید که شاگردان بسیاری به آن روی آوردند.
خوش فکری ایشان در امر تربیت و آموزش نیز موفق بوده که به غیر از چهار پسر وی (رسول؛ رحیم؛ کریم و محمود که با داشتن تحصیلات عالیه هر کدام در این فن جزء اساتید می‌باشند) و شاگردان ایشان هر یک ضمن کسب مهارت و فراگیری فنون کافی از محضر استاد خود یکی از صاحبان حرفه و استادی تمام عیار گردیده‌اند که در بازار تبریز و تهران و برخی به خارج از کشور رفته و آنان نیز به تربیت شاگردان بسیاری مبادرت ورزیده‌اند چنانچه با احتساب سه نسل از شاگردان ایشان به صدها تن بالغ می‌شود.
او در طول سالیان کاری خود به غیر از ابتکارات و خلاقیت‌ها در بین تجار به استاد صاحب سبکی در مرمت فرش معروف گشته و کارهای خارق‌العاده در رفوی فرش به ایشان محول می‌شد و سایرین نیز در این امر از وی کمک می‌طلبیدند. از آخرین کارهای ایشان مرمت اساسی فرشی است بنام (فرش مشروطه) بوده که هم‌اکنون در موزه مشروطه تبریز نگهداری می‌شود. استاد در طول عمر خود عاشقانه و طبیبانه به مرمت فرش‌هایی اهتمام ورزیده که امروز هر کدام مزین موزه‌ها و تالارها گردیده‌است.
استاد در خرداد سال ۱۳۷۲ طی بزرگداشتی که در روز جهانی موزه در مقبره الشعرای تبریز توسط سازمان میراث فرهنگی استان آذربایجان‌شرقی برگزار شد، به همراه تنی چند از اساتید از جمله استاد عماد؛ استاد برگی؛ استاد نخجوانی و استاد اعلاباف مورد تکریم قرار گرفت. ایشان از طرف سازمان میراث فرهنگی استان آذربایجان شرقی در بخش مشاهیر آذربایجان به لقب پدر رفوگری فرش مفتخر شده‌است.
در همان سال توسط استاندار وقت (مهندس محمدزاده) به عنوان میراث داران هنرهای سنتی و ذخایر ارزشمند هنرهای سنتی مورد توجه قرار گرفته و در مراسمی مورد تکریم قرار گرفت.
در سال ۱۳۸۶ در مراسم تجلیل از پیشکسوتان فرش آذربایجان توسط سازمان بازرگانی استان آذربایجان‌شرقی با همکاری اتحادیه تولید کنندگان و بافندگان فرش دستباف شهرستان تبریز مورد تجلیل قرار گرفته و لوح سپاس پیش کسوتی دریافت کردد.
در سال‌های اخیر چندین بار توسط سازمان صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران مورد مصاحبه قرار گرفته و استاد در برنامه‌های “گلستانه” و “کلک هنر” از روزگار خود سخن گفته‌است.
با توجه به سال‌ها کار و تلاش مداوم و مرمت صدها اثر تاریخی و ماندنی این دیار که سرمایه‌های فرهنگی این مرز و بوم به حساب می‌آیند، بالاخره در سومین جشنواره تجلیل از پیشکوتان هنر و صنعت فرش که در ۱۱ اسفند ماه ۱۳۸۷ در موزه ملی فرش ایران برگزار گردید از پدر رفوگری فرش ایران به همراه ۱۰ تن از اساتید این هنر صنعت تجلیل به عمل آمد. برگزیدگان در سه رشته مهم این هنر از اساتید فنون بافندگی؛ ناظر فنی و چله کشی؛ مرمت و رفوگری بودند. از استان آذربایجان شرقی استاد اصغر روفه گرحق به عنوان پدر رفوگری و مرمت کار پیشکسوت و استاد محمد خوبانفر بافنده آثار حجمی حضور داشتند که مورد تجلیل قرار گرفتند. این مراسم که در موزه ملی فرش ایران برگزار گردید با حضور دکتر فرجی ریاست مرکز ملی فرش ایران و سایر مقامات وزارت بازرگانی و شخصیت‌های هنری با اهدای لوح و تندیس جشنواره به اساتید پیشکسوت از میراث‌داران این هنر و صنعت تجلیل بعمل آوردند.
وی شانزدهم اردیبهشت ۱۳۸۹ درگذشت و در قطعه هنرمندان گلزار شهدای وادی رحمت تبریز به خاک سپرده شد.
گویش بندری یا گویش هرمزگانی گویشی از زبان فارسی است که در استان هرمزگان به آن تکلم می‌کنند. هرمزگانی یکی از گویشهای زبان فارسی و بلوچی است که هر دو زبان از دسته زبان های ایرانی غربی هستند که زبان بلوچی زبان ایرانی شمال غربی و فارسی زبانی ایرانی جنوبی غربی است ،برای مثال در بلوچی اَرُن در فارسی می روم و در بندری اَرَم در زبان بلوچی برای استمراری کردن فعل، اَ می گیرد و در فارسی می . گویش مردم بندر عباس و استان هرمزگان آمیزه‌ای از گویش با ریشهٔ پهلوی و زبان‌های دیگر است.باید گفت که قسمت های شرقی استان هرمزگان از نظر سنتی بخشی از مکران قدیم یا همان بلوچستان است ،مرز مکران با کرمان در گذشته در کنار شهر کهن هرمز بود که در طی جنبش مردم بومی علیه پرتقالی ها نیرو های پرتقالی این شهر را به اتش کشیدند و شهر کلا از روی نقشه ها گم شد نام هرمز هنوز در نقشه های کلاسیک وجود دارد.شهر بندری هرموزیا در گذشته شهر مرزی کرمان با بلوچستان بود که تابع کرمان بود .زبان بندری امیزه ای از زبان های ایرانی مانند بلوچی و فارسی و زبان‌هایی است که با ورود اقوام و مهاجرین از کشورهای مختلف و حتی از نواحی دیگر کشورمان گویش هرمزگانی را تحت تأثیر خود قرار دادند. از مردم عرب گرفته تا آفریقاییها و پرتقالی‌ها و هلندی‌ها و انگلیسی‌ها و چنانچه تاریخ می‌گوید از دیگر نواحی کشور چون استان فارس هم مهاجرینی در استان هرمزگان ساکن شده‌اند که هر قومی ویژگی‌های زبان خود را وارد گویش هرمزگانی کرده‌است. به خاطر روابط بازرگانی شماری از واژه‌های اروپایی - پَچ: وصله پینه، تکه (انگلیسی میانه) - تُماته: گوجه فرنگی، انگلیسی (اسپانیایی، مکزیکی) - جوتی: کفش (هندی اردو) - جیک: تاب (دادن) جنبش (انگلیسی) - لیسی: نوعی روسری یا دستمال که زنان روی سر قرار می‌دهند/ انگلیسی (فرانسوی باستان) و عربی نیز در آن دیده می‌شود.گویش بندری سایت فرمانداری بندر عباس
گیاه هوا ، در گروه گیاهان هوازی و از خانواده آناناسیان است.
این گیاه بومی پهنه‌های مکزیک ،آمریکای مرکزی و ونزوئلا است، Kew World Checklist of Selected Plant FamiliesEspejo-Serna, A. & López-Ferrari, A.R. (2005). Bromeliaceae. Flora de Veracruz 136: 1-307. Instituto Nacional de Investigaciones sobre Recursos Bióticos, Xalapa, Veracruz.Espejo-Serna, A., López-Ferrari, A.R., Martínez-Correa, N. & Pulido-Esparza, V.A. (2007). Bromeliad flora of Oaxaca, Mexico: richness and distribution. Acta Botanica Mexicana 81: 71-147. Instituto de Ecología A.C..Nelson Sutherland, C.H. (2008). Catálogo de las plantes vasculares de Honduras. Espermatofitas: 1-1576. SERNA/Guaymuras, Tegucigalpa, Honduras.Hokche, O., Berry, P.E. & Huber, O. (eds.) (2008). Nuevo Catálogo de la Flora Vascular de Venezuela: 1-859. Fundación Instituto Botánico de Venezuela.
و آب و هوای گرم و آفتابی را دوست دارد. برگ‌های این گیاه رزت شکل است و رنگ برگ‌ها با توجه به میزان نور دریافتی از سبز نقره‌ای تا صورتی روشن و بنفش متغیر است که در زمان بلوغ به ۱۲ سانتی‌متر و در طول رشد به ۲۵ سانتی‌متر خواهد رسید. گل در مرکز رزت‌ها و با رنگ بنفش ظاهر می‌گردد.
این گیاه هفته‌ای ۳ مرحله در گرما و ۲ مرحله در ایام سرد نیاز به آب دارد. حداقل رطوبت مورد نیاز ۵۰ ٪ است. دمای مناسب در روز ۲۵ تا ۳۵ درجه و در شب ۱۸ تا ۲۸ درجه سانتیگراد است. ازدیاد از طریق کشت بذر و جدا نمودن تنه جوش انجام می‌گیرد. نیاز نوری این گیاه بالا است.
جرج هارنیج پرتر، بارون پرتر لودنهام (۶ دسامبر ۱۹۲۰ – ۳۱ اوت ۲۰۰۲) دانشمند شیمی‌دان انگلیسی و برنده جایزه نوبل شیمی سال ۱۹۶۷ بود.
پرتر در شهر کوچک استین فورث در یورک شایر، انگلستان، به دنیا آمد. او مدرک کارشناسی خود در زمینه شیمی را از دانشگاه لیدز دریافت کرد. او سپس به عضو نیروهای داوطلب ارتش انگلستان در جنگ جهانی دوم فعالیت کرد.
او پس از جنگ به دانشگاه کمبریج رفت تا زیر نظر رونالد نوریش کار کند. پژوهش‌های آن‌ها در زمینه تجزیه شیمیایی نوری جایزه نوبل شیمی را نصیبشان کرد. مطالعات او بر روی این پدیده به منظور به دست آوردن اطلاعاتی دربارهٔ ساختارهای مولکولی کوتاه‌زی، نخستین شواهد از رادیکال‌های آزاد را به دست آورد. پژوهش‌های بعدی او دربارهٔ فرایندهای شیمیایی وابسته به نور بود با هدف به‌کارگیری آن‌ها در کاربردهای اقتصاد هیدروژن؛ زمینه‌ای که او بسیار به آن علاقه داشت.
پرتر در سال‌های ۱۹۹۰–۱۹۸۵ رئیس انجمن پادشاهی بود. او برنده جوایز گوناگونی از جمله مدال دیوی در ۱۹۷۱، مدال رامفورد در ۱۹۷۸، مدال الیسون-کلیف در ۱۹۹۱، مدال کاپلی در ۱۹۹۲ شد. او در سال ۱۹۷۲ به لقب شوالیه نایل آمد و در سال ۱۹۹۰ لقب بارون پرتر لودنهام، از لودنهام در منطقه کنت، را گرفت.
سد رودبالhttps://www.irna.ir/news/6776565/عملیات-اجرایی-سد-مخزنی-رودبال-داراب-آغاز-شد یک سد ساخته شده بر روی رودخانه رودبال می‌باشد و در استان فارس واقع است.
این سد در شهرستان استهبان کیلومتر ۳۳ جاده ایج به داراب واقع شده‌است. سد در جنوب شهرستان استهبان، شمال داراب و شرق شهرستان فسا احداث گردیده‌است.
فاصله سد رودبال تا شهر داراب ۲۰ و تا شهر ایج ۳۳ کیلومتر می‌باشد.
سد مخزنی رودبال از نوع خاکی، سنگریزه‌ای با هستهٔ رسی است و ۸۳ متر ارتفاع دارد. حجم سد رودبال ۸۲ میلیون متر مکعب است. طول تاج این سد ۴۸۵ متر است و قابلیت تنظیم ۱۰۴ میلیون متر مکعب آب را در سال دارد.
نیروگاه برقابی سد رودبال با توان ۵/۷ مگاوات و تولید سالانه ۷/۹ گیگاوات برق برای این سد طراحی شده‌است.
در سال ۱۳۸۲ ساخت سد رودبال در محل تنگه آبگرم از توابع شهرستان داراب کلنگ خورد، متأسفانه مسوولین استهبان در سال ۱۳۸۳ با اعمال نفوذ و نظر در استانداری فارس و تشکیل یک جلسه در کارگاه سد رودبال حوزه اداری و استحفاظی خود را بی ملاحظه و بر خلاف مصوبه سال ۱۳۶۵ داراب و مصوبه سال ۱۳۶۶ استهبان بر آبگرم داراب تحمیل نمودند. همین اقدام غیرقانونی و بی ملاحظه و تنش زای استهبان باعث آشکار شدن مجموعه اقدامات غیرقانونی و توسعه طلبانه استهبان از گذشته تا به امروز شد. لازم بذکر است استهبان به این زیاده خواهی قناعت و اکتفا نکرده‌است بلکه فراتر از خط مرزی تحمیلی امروزی در داخل حوزه قانونی و استحفاظی شهرستان داراب تا ۷ کیلومتری قلب مرکز شهرستان داراب همه اراضی حتی املاک مالکی مردم به شماره پلاک۱۱۱۱۳ بنام دولت سند منابع طبیعی صادر کرده‌است. تمامی مراحل در نقشه موجود در سایت کاملاً مشخص است با توجه به پیگیری‌های مکرر مردم از طریق مراجع قانونی و ارسال مدارک مستدل به دفتر تقسیمات کشوری وزارت کشور تا کنون این وزارت خانه توجهی به احقاق حق مردم داراب ننموده که سایت تحلیلی خبری عصر داراب در آینده به برخی پیگیری‌های انجام شده اشاره خواهد کرد. آنچه مسلّم است تعلل وزارت کشور بیشتر جنبه سیاسی دارد که این تعلل برای مردم داراب نوعی بی عدالتی به حساب می‌آید. لازم بذکر است که تمامی مدارک طی یک جلد مستندات قانونی به وزارت کشور ارسال شده و در صورت نیاز در اختیار مسوولین ذیربط نیز قرار خواهد گرفت. امید که با حضور استاندار جدید فارس و دستوررسیدگی به پرونده اختلاف مرزی داراب و استهبان حق را به حق دار برساند.
وقایع اتفاقیه نام کتابی است از علی‌اکبر سعیدی سیرجانی که که در واقع مجموعه‌ای از یادداشت‌هایی است که یکی از عاملین و مخبرین اطلاعاتی انگلستان در سال‌های آخر پیش از مشروطه از رویدادها و اوضاع و احوال مملکت و حکومت فارس (استان فارس کنونی) و به ویژه تحولات سیاسی و مذهبی در شیراز نوشته و برای سفارت انگلستان در تهران ارسال می‌کرده‌است.
مقدمه کتاب را سیرجانی در خرداد ۱۳۶۱ نگاشته است. در مقدمه او اشاره می‌کند که در دوران تحصیل با درس تاریخ میانه‌ای نداشته ولی گذشت زمان و مشاهدات ناگزیر حوادث او را با تاریخ آشتی داده است. او می‌نویسد:
او در جای دیگر از مقدمه می‌نویسد:
کتاب به صورت بخش‌های مختلف براساس سال‌های قمری از سال ۱۲۹۱ تا ۱۳۲۱ گردآوری شده‌است. چاپ چهارم کتاب سال ۱۳۸۳ توسط نشر آسیم در قطع وزیری در ۸۰۰ صفحه منتشر شده‌است. کتاب همچنین شامل تصاویری از اشخاص و مشاهیر سال‌های مورد بحث دارد.
نوک‌نهنگ بلنویل آب‌بازی عضو سرده میان‌دندان‌ها است که بیشترین گستره زندگی در میان اعضای این سرده را داراست و به نسبت دیگر اعضا بیشتر مشاهدات ثبت شده بیشتری دارد. هانری دو بلنویل این گونه را در سال ۱۸۱۷ از روی نمونه استخوان جمجمه آن شناسایی و طبقه‌بندی کرد. از آنجا فک این جانور بسیار ضخیم بود، نام "densirostris" (واژه‌ای لاتین به معنای «نوک ضخیم») بر آن گذاشته شد. این آب‌باز در آب‌های شمال شرقی باهاما زیر بررسی‌های بسیار قرار گرفته و برنامه‌ای برای شناسایی و عکس‌برداری از آن از سال ۲۰۰۲ به این سو در حال اجرا است.
بدن نوک‌نهنگ بلنویل سخت و مقاوم است ولی به نسبت دیگر اعضای سرده خود بدنی فشرده‌تر دارد. نرهای این گونه بسیار ساده تشخیص داده می‌شوند چرا که با آنکه فک پایینی، مانند بعضی دیگر اعضای میان‌دندان‌ها، در نزدیکی سر بالاآمدگی دارد، این بالاآمدگی زیاد بوده و پس از ارتفاع گرفتن زیاد، با شیبی ملایم به سوی سر حرکت می‌کند. پیش از این حرکت آرام شیب‌دار فک، دو دندان عاج دیده می‌شوند. استخوان‌های آرواره این نهنگ بسیار سخت با چگالی زیاد هستند و از هر استخوان شناخته‌شده دیگری چگالی و سختی مکانیکی بیشتری دارند. هنوز کاربرد چنین فک‌های سختی مشخص نیست چرا که چربی‌های کنار نوک و پوزه امکان به کار بردن این فک‌ها برای نبرد را خنثی می‌کنند. گمان بر این می‌رود که این فک‌ها می‌توانند در پژواک‌یابی یا نگهداری تعادل کاربرد داشته باشند.
ملون در سر این نهنگ صاف است و به سختی دیده می‌شود. رنگ بدن خاکستری تیره یا آبی تیره در بخش‌های بالایی و خاکستری روشن در بخش‌های زیرین است. سر اغلب به رنگ قهوه‌ای است. نرها بر روی بدن خود جای زخم‌هایی، که در میان این سرده معمول است، دارند. این زخم‌ها به دلیل نبرد میان هم یا گاز گرفتن کوسه‌ها پدید می‌آیند. حداقل طول بدن در نرهای بالغ به ۴٫۴ متر و وزن به ۸۰۰ کیلوگرم است. ماده‌ها نیز کمینه طولی برابر ۴٫۶ متر و وزنی برابر ۱ تن دارند. بچه‌ها در هنگام به دنیا آمدن طولی برابر ۱٫۹ متر و وزنی برابر ۶۰ کیلوگرم دارند.
نوک‌نهنگ‌های بلنویل در گروه‌هایی سه تا هفت نفره زندگی می‌کنند. میزان زمان زیر آب بودن با یک نفس‌گیری به بیش از ۲۲ دقیقه می‌رسد. هنگامی که این نهنگ‌ها برای نفس‌گیری به سطح آب می‌آیند، این کار را بسیار آرام و بی آب‌پاشی انجام می‌دهند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که این آب‌بازان در بالای ژرفای ۱۷۰ متری آب ساکت و بی‌صدا می‌مانند؛ رفتاری که می‌تواند به منظور جلوگیری از یافتن مکانشان و سپس شکار توسط نهنگ‌های قاتل باشد. این نهنگ‌ها از ماهی مرکب تغذیه می‌کنند.
این گونه از نوک‌نهنگان در آب‌های گرم و استوایی سراسر جهان یافت می‌شود. به ساحل افتادن آن‌ها در کرانه‌های نووا اسکوشیا و ایسلند و جزایر بریتانیا و ژاپن و آفریقای جنوبی و کرانه‌های مرکزی شیلی و تاسمانی و زلاندنو دیده شده است. بیشترین تراکم این نهنگ‌ها را می‌توان در هاوایی و پلی‌نزی فرانسه و باهاما دید. این گونه مهاجرت نمی‌کند. با آنکه این نهنگ بسیار معمول و شناخته‌شده است، هیچ تخمینی از جمعیت جهانی آن وجود ندارد. این گونه همچنین گهگاه شکار شده است اما هیچ گاه طعمه مشخصی برای شکارچیان و ماهی‌گیران نبوده.
شیرین‌برگ یا استویا ربادیانا گیاهی از تیره کاسنیان با نهایت ارتفاع یک متر، و حداکثر عمر پنج سال با برگ‌های شیرین که بومی آمریکای جنوبی بوده و تاب سرما ندارد. گیاه شیرین‌برگ شیرین‌کننده است و جایگزین بسیاری خوبی برای شکر محسوب می‌شود چرا که کالری ای به غذا اضافه نمی‌کند. این گیاه به‌طور معمول برای بهتر کردن طعم دارو و چای استفاده می‌شود.
گیاه شیرین‌برگ بومی نواحی شمالی آمریکای جنوبی است و به‌طور وحشی در سرزمین‌های بلند مناطق مرزی بین برزیل و پاراگوئه می‌روید و در آن مناطق به گیاه «برگ عسلی» (honey leaf) معروف است. به دلیل خاصیت شیرین‌کنندگی و درمانی برگ شیرین‌برگ، این گیاه به شدت از نظر اقتصادی و علمی مورد توجه قرار دارد. ژاپن اولین کشور آسیایی بود که در سال ۱۹۷۰ از استه‌ویوساید به عنوان شیرین‌کننده در صنایع غذایی و دارویی استفاده کرد. پس از آن کشت استویا در چین، مالزی، سنگاپور، کره جنوبی، تایوان و تایلند گسترش یافت. این گیاه در آمریکا، کانادا و اروپا نیز رشد می‌کند.
شیرین‌برگ مناسب مناطق جنوبی ایران یا کشت گلخانه‌ای است. شیرینی قند حاصل از دانه این گیاه ۲۵۰ تا ۳۰۰ برابر دیگر گیاهان قند ساز چون نیشکر و چغندر قند و میزان قند موجود در آن ۱۵۰ برابر آنهاست. در اصفهان به روش کشت بافت تکثیر شده و به‌سرعت وارد صنعت گزسازی گردیده‌است. این قند جایگزین مناسبی برای شیرین کننده‌های مصنوعی چون آسپارتام، سدیم ساخارین و سیکلامات بوده چون قابلیت جذب کمتری دارد به کاهش قند خون و فشار خون یاری رساند.
پاراگوئه، برزیل، چین، تایوان، کره جنوبی و مالزی از مهم‌ترین کشورهای تولیدکننده استویا هستند. خاک کم شور، بهترین خاک برای کشت استویاست.
عصاره استویا در صنایع شیرینی‌سازی، پزشکی و دیگر صنایع خوراکی کاربرد دارد. برای اولین بار در ایران کارخانه تولید شیرین‌کننده استویا در اصفهان با ظرفیت تولید سالانه ۳۰۰ تن RebA-97% و TSG-95% در حال راه اندازی می‌باشد.
استویا به عنوان یک شیرین‌کننده بسته‌بندی و مصرف می‌شود. استویا در برخی از غذاها مانند آب نبات، سوهان، نوشابه‌های پروتئینی و چای به عنوان شیرین‌کننده استفاده می‌شود. در برخی از کشورها، مانند ژاپن، استویا برای چندین دهه به عنوان یک شیرین‌کننده استفاده می‌شود. در برخی از کشورها نیز شیرین‌برگ به دلیل نگرانی در مورد عوارض جانبی آن یا انواع محدودیت‌ها، به‌طور کامل ممنوع شده‌است. کالری گیاه شیرین‌برگ صفر است، و عصاره آن ۲۰۰ برابر شیرین تر از قند است.
شیرینی شیرین‌برگ با توجه به ترکیبات مختلف گلیکوزید، که شامل stevioside, steviolbioside, rebaudiosides AE، و dulcoside است سنجیده می‌شود.
گلیکوزیدهایی که در استویا موجود هستند، توسط بدن متابولیزه نمی‌شود، در نتیجه هیچ کالری تولید نمی‌کنند. مصرف استویا صفر کالری یک راه خوب برای یک رژیم غذایی سالم است.
شیرین‌برگ ممکن است برای بیماران دیابتی مفید باشد. مطالعات نشان می‌دهد که شیرین کننده‌های شیرین‌برگ هیچ کالری یا کربوهیدراتی به رژیم غذایی اضافه نمی‌کند.
برخلاف شکر، شیرین‌برگ تأثیری بر قند خون یا واکنشی به انسولین نشان نمی‌دهد. پس به بیماران دیابتی این اجازه را می‌دهد تا بدون هیچ دغدغه‌ای از این گیاه به عنوان شیرین‌کننده و طعم‌کننده استفاده کنند.
تحقیقات نشان می‌دهد که برخی از گلیکوزیدهایی که در عصاره استویا وجود دارند به تولید ادرار و دفع سدیم کمک می‌کند. در دوز بالای مصرف شیرین‌برگ حتی می‌تواند به عنوان کاهش دهند فشار خون هم عمل نماید.
شیرین‌برگ و دیگر شیرین کننده‌های مصنوعی توسط FDA تأیید شده‌است؛ و مصرف در حد تعادل آن هیچ خطری برای سلامتی ندارد.
مؤسسه ملی سرطان گزارش شده‌است که هیچ شواهد علمی که ادعاهای قبلی مبنی بر اینکه که شیرین کننده‌های مصنوعی ممکن است باعث سرطان شود را تأیید نمی‌کند. تا تحقیقات بیشتر، زنان باردار و شیرده نباید شیرین‌برگ را مصرف کنند.
عدد فوریه یک عدد بدون بعد می‌باشد که در فیزیک و مهندسی معیاری از انتقال گرمای هدایتی از داخل یک جسم به گرمای ذخیره شده‌است. عدد فوریه بزرگتر نشان دهنده انتشار سریع تر گرما از داخل جسم است. این کمیت که با نماد formula_1 نشان داده می‌شود به افتخار فیزیک‌دان فرانسوی ژوزف فوریه نام گذاری شده‌است.
شبه‌جزیرهٔ لابرادور شبه‌جزیره‌ای بزرگ
"labrador peninsula." WordNet® 3.0. Princeton University. 24 Oct. 2011. <Dictionary.com http://dictionary.reference.com/browse/labrador peninsula>. واقع در شرق کاناداست
"Labrador Peninsula." The American Heritage® Dictionary of the English Language, Fourth Edition. Houghton Mifflin Company, 2004. Answers.com 24 Oct. 2011. که در بین خلیج هودسن، دریای لابرادور (در اقیانوس اطلس)، تنگه هادسون و خلیج سنت لورنس قرار دارد. این شبه‌جزیره در بین استان‌های کبک و نیوفاندلند و لابرادور تقسیم شده و بیشتر کبک و کل منطقهٔ لابرادور (آن بخش از استان نیوفاندلند و لابرادور واقع در سرزمین اصلی کانادا) را دربر می‌گیرد.
شبه‌جزیرهٔ لابرادور از نظر جغرافیایی بخشی از سپر کاناداست و مساحتی پیرامون ۱٬۶۱۹٬۰۰۰ کیلومتر مربع را دربر می‌گیرد. Väinö Tanner. "Outlines of the geography, life & customs of Newfoundland-Labrador (the eastern part of the Labrador Peninsula" University Press, 1947. Google Books, (بازبینی به تاریخ ۲۴ اکتبر ۲۰۱۱).
همچنین گمان می‌رود نام این شبه جزیره برگرفته از واژهٔ پرتغالی «لاورادور» به‌معنای زمین‌دار باشد که خود احتمالاً اشاره‌ایست به نام ژواو فرناندز، جهانگرد و ملاک پرتغالی سدهٔ پانزدهمی در آزور.
جولاه به یکی از موردهای زیر اشاره دارد:
گوستاو وان گرونبائوم ؛ تولد ۱ سپتامبر ۱۹۰۹ وین اتریش، درگذشت ۲۷ فوریه ۱۹۷۲ لس آنجلس آمریکا) تاریخ‌دان و عربی‌دان اتریشی است.
گرونبائوم در وین متولد شد و در سال ۱۹۳۱، در شرق‌شناسی دانشگاه وین، با پایان‌نامه‌ای دربارهٔ شعر کلاسیک عرب، مدرک دکترای خود را دریافت کرد. وقتی آلمان نازی، اتریش را در آنشلوس سال ۱۹۳۸ گرفت، وی به ایالات متحده رفت و در آنجا توسط آرتور اوپام پاپ، مرجع برجسته هنر و آثار باستانی ایرانی که در این مؤسسه به دانشمندان آواره آلمان در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ در ایالات متحده کمک می‌کرد، کار پیدا کرد. در سال ۱۹۴۳، وی به دانشگاه شیکاگو نقل مکان کرد و در سال ۱۹۴۹ پروفسور زبان عربی شد. در سال ۱۹۵۷، گرونبائوم به عنوان استاد تاریخ خاور نزدیک و مدیر بخش جدیدی به نام مرکز خاور نزدیک در UCLA منصوب شد. وی در پی درگیری‌اش با سرطان در سن ۶۲ سالگی در لس آنجلس درگذشت. بعدها مرکز خاور نزدیک به احترام او به «گرونبائوم» تغییر نام داد.
گرونبائوم با ژیزل استوئرمن ازدواج کرده بود.
کارول کندال (متولد ۱۳ سپتامبر ۱۹۱۷ - درگذشته ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۲) مولف داستان‌های کودکان اهل ایالات متحده آمریکا است.
از آثار او می‌توان به کتاب زمزمه گلاکن اشاره کرد.
مطالعات بازی یا نظریه‌های بازی عبارت است از نظام مطالعات بازی‌ها، ساختار بازی‌های ویدئویی، بازیکن‌ها و در بازه‌ای وسیع‌تر نقش آن‌ها در جامعه و فرهنگ. مطالعات بازی‌های دیجیتالی رشته‌ای میان-چند ساختاری می‌باشد که محققین آن از شاخه‌های مختلف علوم همچون رایانه، جامعه‌شناسی، روان‌شناسی، انسان‌شناسی، فلسفه، هنر و ادبیات، مطالعات رسانه‌ای، علوم ارتباطات و الهیات می‌باشند.
تا انتهای قرن بیستم مطالعات آکادمیک بازی‌های ویدئویی بسیار کم و محدود به شاخه‌هایی همچون تاریخ و انسان‌شناسی بود. در اوایل قرن بیستم، استوارت کویین یک راهنمای جامع دربارهٔ ابزار و آلات بازی و بازی‌های قبایل بومی شمال مکزیکو نوشت در حالیکه Johan Huizinga و Rager Caillois در اهمیت بازی به عنوان یک فعالیت پایه‌ای انسانی که در شکل‌گیری فرهنگ کمک می‌کند کنکاش کردند. به مجرد اینکه انقلاب بازی‌های رایانه ای در ابتدای دهه ۱۹۸۰ به راه افتاد علاقه به مطالعه آکادمیک بازی‌ها نیز شکل گرفت. تا به امروز رشته مطالعات بازی‌های دیجیتال نه تنها به عنوان یک رشته چند ساختاری، بلکه حتی به عنوان یک رشته میان ساختاری نیز شناخته می‌شود. در طول سال‌ها رشته‌ها و نظام‌های گوناگونی به بازی‌های ویدئویی و مطالعات آن‌ها توجه نشان داده‌اند.
رویکردهای مطالعاتی بازی‌ها را به‌طور کلی می‌توان در سه شاخه اصلی دسته‌بندی کرد:Konzack, Lars (2007). "Rhetorics of Computer and Video Game Research" in Williams & Smith (ed.) The Players' Realm: Studies on the Culture of Video Games and gaming. McFarland.
علاوه بر پرسیدن سوال‌های گوناگون برای هر کدام از این رویکردها از ابزار و متودهای مختلف استفاده می‌شود. تعداد زیادی از دانشمندان علوم اجتماعی تمایل به استفاده از روش‌های کمی دارند در حالیکه گروه کوچکتری روش‌های کیفی را می‌پسندند. رویکرد صنعتی و فنی عموماً عمل محور می‌باشد و نسبت به دو رویکرد دیگر کمتر با تئوری سر و کار دارد. البته این رویکردها نیز بسته و انحصاری نمی‌باشند و قسمت عمده‌ای از تحقیقات بازی‌ها آن‌ها را به هم پیوند می‌زند. کارهای Tracy Fullerton و Kenji Ito نمونه‌هایی از کار میان رشته‌ای است که در زمینه مطالعات بازی‌های رایانه‌ای انجام شده.
جوان بودن رشته مطالعات بازی دلیل دیگری است برای برای مرزهای محدود و کم رنگ بین این رویکردها.
در رویکرد علوم اجتماعی به‌طور کلی همواره این مسئله مطرح است که “بازی‌ها با مردم چه می‌کنند؟ ” محققین با بررسی بازیکنان و انجام آزمایش‌های کنترل شده تلاش می‌کنند تا تأثیرات بد و خوبی که بازی کردن می‌تواند بر روی انسان‌ها داشته باشد را بیابند.
در میان تاثرات منفی ممکن در یک بازی، شاید موضوعی که بیش از همه توسط رسانه‌ها و افکار عمومی پیش کشیده شده مسئله خشونت در بازی‌های ویدئویی باشد. تأثیرات ممکن که بازی‌های ویدیوئی خشن بر کودکان و نوجوانان می‌گذارند چه می‌توانند باشند؟ نظریه یادگیری اجتماعی بیان می‌دارد که انجام بازی‌های ویدئویی خشن، خشونت را در بازیکنان شبیه‌سازی می‌کند به ویژه به دلیل اینکه در یک بازی بازیکن مشارکت‌کننده فعال است (بر خلاف فیلم‌های خشن که در آن‌ها یک بیننده منفعل است). از سویی دیگر بر اساس نظریه کاتارسیس (feshbach and singer، ۱۹۷۱) انجام بازی‌های خشن این امکان را به بازیکن می‌دهد تا با رها کردن نیروهای نهفته تهاجمی در خود، تأثیر مثبتی در خود ایجاد نمایند. تعداد بیشماری مقاله در این زمینه تألیف گردیده و تا کنون تصویر شفافی از اینکه بازی‌های خشن حقیقتاً چه تأثیری بر روی بازیکنان می‌توانند داشته باشند به دست نیامده است.
در مورد تأثیرات مثبت بازی‌های ویدئویی، آموزگارها و دانشمندان علم آموزش مناظره‌هایی در باب استفاده از اهرم جذابیت بازی‌های ویدئویی برای مقاصد آموزشی داشته‌اند. مالدن در زمینه کیفیت برانگیزاننده ذاتی بازی‌های ویدئویی و اینکه چگونه می‌توان از آن در تولید بازی‌های آموزشی استفاده کرد کنکاشهایی داشته‌است. (malone ۱۹۸۰، ۱۹۸۱)
مالون و لپر چهار حوزه اکتشافی را برمی‌شمارند که توجه به آن‌ها از سوی طراحان بازی باعث بهبود رابط تعاملی بازی می‌شود. این چهار حوزه عبارتند از: مبارزه، خیال پردازی، حس کنجکاوی و کنترل.
کافای طراحی بازی‌های ویدئویی توسط کودکان را به ابزاری برای یادگیری مفاهیم برنامه‌نویسی و ریاضیات تبیل کرده‌است.
مشاب‌ها squire ار بازی‌های تجاری عامداً برای برانگیختن دانش آموزان محروم در مدرسه استفاده می‌کند.
Gee و Shaffer اعلام می‌دارند در رسانه بازی‌های ویدئویی کیفیات خاصی وجود دارد که می‌توانند فرصت‌های ارزشمندی را برای یادگیری فراهم کنند.
Sherry turk در کتابش با عنوان «زندگی بر روی صفحه تصویر» بیان می‌کند که چگونه افرادی که در بازی‌های آنلاین جمعی همچون MUDs فعالیت داشته‌اند از تجربه‌شان در بازی برای جستجوی جنبه‌های شخصی هویت خود استفاده می‌کنند.
بازهای ویدئویی همچنین برای درمان انواع اختلالات شخصیتی روانی موجود خصوصاً در کودکان استفاده می‌شود.
Taylor در کتابش با عنوان «زندگی در میان دنیاها» از تجربیاتش در بازی جمعی آنلاین Everquest و رابطه ظریف بین بازیکنان و دنیاهای بازی صحبت می‌کند.
نهایتاً اقتصاد دانان شروع به مطالعه بازی‌ها به ویژه در سبک ام‌ام‌او نموده‌اند تا به درک بهتری از رفتار انسان برسند. فعالیت اقتصادی در این بازی‌ها همچون فعالیت‌های اقتصادی کشورهای حقیقی مطالعه می‌شود. (castronova ۲۰۰۱) نظریه‌های مختلفی همچون «هم پایگی بازی» می‌توانند در یک بازی به آزمون گذارده شوند زیرا بازی‌ها زمینه را برای آزمایش‌های طبیعی فراهم می‌آورند به این صورت که در یک بازی جمعی تعداد زیادی بازیکن مشارکت‌کننده در آزمایش داریم به علاوه شرایط آزمایشی کاملاً کنترل شده. از این دیدگاه بازی‌ها زمینه‌ای یکتا را فراهم می‌آورند که در آن فعالیت انسان‌ها می‌تواند مطالعه شده و بهتر مورد فهم قرار گیردند. به عنوان مثال بازی بسیار محبوب دنیای وارکرفت می‌تواند برای مطالعه انتشار یک بیماری واگیردار مورد مطالعه قرار گیرد.
به‌طور کلی رویکرد علوم انسانی در رابطه با بازی با این سؤال بیان می‌شود که “از یک بازی چه مفاهیمی استخراج می‌شوند؟ “. با استفاده از ابزارهایی همچون مصاحبه، قوم‌نگاری و مشاهده شرکت‌کنندگان در پژوهش، محققین نقش‌های متنوعی را که بازی‌ها در زندگی انسان‌ها بازی می‌کنند بررسی می‌نمایند. به عنوان مثال کنسالو در این زمینه کنکاش کرده‌است که بازیکن‌ها چگونه بازی‌هایی را که می‌خرند، بازی می‌کنند و چه زمان و چگونه و به چه دلیل بر علیه قوانین بازی می‌شورند و آن را واژگون می‌سازند. به نظر می‌رسد که «تقلب» پدیده‌ای پیچیده باشد که مفاهیم آن دائماً بین بازیکن‌ها و در صنعت بازی و در خرده فرهنگ‌های بازی که در محدوده سبک‌هایی خاص شکل می‌گیرند رد و بدل می‌شود.
تحقیقات دیگر بر روی فهم بازی به عنوان موضوعات فرهنگی که در خود حامل پیام می‌باشند و جستجو در مورد اینکه مدیومی به اسم بازی چیست و قرار دادن وضعیت آن در متن در مقابل دیگر فرم‌های بیانی انسان انجام پذیرفته است. در کتاب Brenda Laurel به نام «رایانه‌ها به عنوان تئاتر» در حالیکه بر نقد تئاتر گونه بر طراحی رابط کاربری انسان و رایانه پافشاری و تأکید می‌شود توضیح می‌دهد که چگونه بازی‌های ویدئویی نتیجه طبیعی قابلیت رایانه‌ها در نمایش حرکت با مشارک انسان می‌باشد. نویسنده به جای اینکه رایانه‌ها را صرفاً ابزارمحاسباتی در نظر بگیرد، پیشهاد می‌کند به رایانه به عنوان یک مدیوم نگریسته شود. رساله کتاب وی تلاش می‌کند بین رایانه و درام وجهه تشابهی نشان دهد. به این صورت که رایانه اجازه می‌دهد بازیکن در ایفا کردن نقشی برابر هم به عنوان اجراکننده درام و هم به عنوان تماشاچی عمل کند. Laurel در کتابش از بازی‌های زیادی به عنوان مثال‌هایی برای ایده‌ها و قواعدی که تلاش می‌کند به هم ربط دهد نام می‌برد.
از سویی دیگر هنری جنکینز، نقش بازی‌های ویدئویی را در زمینه‌ای وسیعتر که او آن را «داستان سرایی بینا رسانه‌ای» می‌نامد بررسی می‌کند. از دیدگاه وی محتوا میان رسانه‌های مختلف حرکت می‌کند و بازی‌های ویدئویی قسمتی از یک بوم‌شناسی جامع‌تر در داستان سرایی می‌باشند که شامل فیلم، داستان و کتاب‌های کمیک می‌شود. مشابهاً Janet Marry در کتاب “Hamlet on the Holodeck” رایانه را به عنوان ابزاری جدید برای تمرین داستان سرایی معرفی می‌کند.
با تجزیه و بررسی بازی‌های ویدئویی در کنار مصنوعات دیجیتالی دیگر همچون ابر متن و کاراکترهای گفتگوی تعاملی، Marry به بررسی توانایی‌های بیانی که رایانه در اختیارمان قرار می‌دهد، می‌پردازد. به ویژه وی بازی‌های ویدئویی را قسمتی از مفهوم گسترش یافته داستان‌سرایی می‌داند که نام آن را درام اینترنتی می‌نهد. Espen Aarseth در کتاب خود به نام «متن اینترنتی» به مخالفت به ایده Murray می‌پردازد و بیان می‌کند که تفاوت قائل نشدن بین بازی و روایت باعث می‌شود که ویژگی‌های اساسی هر کدام را نادیده بگیریم. این عدم توافق به نام مجادله Ludology بر علیه Narratology شناخته می‌شود. دیدگاه روایتگرانه این است که بازی‌ها باید به عنوان فرم جدیدی از روایت شناخته شوند و بنابراین نمی‌توان آن‌ها را توسط نظریه‌های روایتگری مطالعه کرد. در مقابل دیدگاه Ludologicalها این است که بازی‌ها را باید با شرایط خودشان فهمید. یک لودولوجیست بیان می‌دارد که مطالعه بازی‌ها باید با توجه به تحلیل معنی بازی و سیستم‌های فرمالی که توضیح می‌دهند انجام پذیرد. به دیگر سخن تمرکز مطالعات بازی باید بر روی نقش بازی باشد نه بر روی باز نمود عناصری که ضمنی هستند.
این ایده که بازی‌ها کاملاً با روایت به عنوان یک ساختار شناختی و ارتباطیAarseth, Espen (2001). "Computer Game Studies, Year One". "Game Studies" 1 (1). http://gamestudies.org/0101/editorial.html تفاوت دارند این امکان را به وجود آورده تا بازی‌های ویدئویی از ابعاد دیگری مورد بررسی قرار گیرند.Konzack, Lars (2002). Computer Game Criticism: A Method for Computer Game analysis. In Mäyrä (ed.) CGDC Conference Proceedings. Tampere University Press. p. 89-100.Costikyan, greg (2002). I Have No Words & I Must Design: Toward a Critical Vocabulary for Games. In Mäyrä (ed.) CGDC Conference Proceedings. Tampere University Press. p. 9-34. یکی از این رویکردهای جدید به سوی مطالعات بازی با بررسی ساختار رابط بازی و رقابتی که کیبورد و ماوس با رابط لیودیک دارند شکل می‌گیرد.
کتاب “Half Reel” از Jesper Jul: در اینجا می‌بینیم که چگونه بازی‌های ویدئویی قوانین رسمی را با قوانین تخیلی دنیاهای فانتزی به هم می‌آمیزند. او توضیح می‌دهد که در اینجا مشکلی برای محققین مطالعات بازی به وجود آمده بود که یا باید بر روی خود بازی تمرکز کنند یا بر روی بازیکن. ” ما می‌توانیم قوانین را همان‌طور که به صورت مکانیکی در بازی هستند یا در راهنمای یک بازی تخته‌ای ذکر شده‌اند بررسی کنیم یا آن‌ها را به عنوان چیزهایی که بازیکن با آن‌ها تعامل می‌کند و یادمی‌گیرد مطالعه نماییم. همچنین می‌توانیم دنیاهای فانتزی را به صورت علائم و عناصری که بازی را می‌سازند و در بازی وجود دارند بررسی کنیم یا آن‌ها را به عنوان سرنخ‌هایی که بازیکن را وادار به تخیل کردن می‌نمایند و بازیکن به شیوه خود دنیای بازی را تخیل می‌نماید مطالعه کنیم.
تحلیل مقایسه‌ای طراح بازی ویدئویی Bogost، برای بازی‌ها یکی از جدیدترین روش‌ها برای مطالعه و نظریه‌پردازی در مورد بازی‌ها می‌باشد. روش وی پیشنهاد می‌دهد که برای مطالعه و نقد بازی‌ها باید آن‌ها را در دو زمینه فرهنگی و ایدئولوژیکی بررسی نمود.
از دیدگاه مهندسی، بازی‌ها رایانه‌ای زمینه‌ای وسیع برای نمایش دستآوردهای تکنولوژیک در زمینه گرافیک، هوش مصنوعی و شبکه می‌باشند. در حالیکه تحقیقاتی که در این شاخه‌ها انجام شده برای بازی‌های ویدئویی نبوده است. اما با این حال معمول است که از بازی‌ها به عنوان زمینه‌ای برای نشان دادن آخرین تکنولوژی‌ها و راه حل‌های به دست آمده استفاده شود. یک مثال در این زمینه بازی درام تعاملی Facade بوده است که برای نمایش دستاورهایی در زمینه هوش مصنوعی ساخته شد.
دز یک دیدگاه صنعتی مهمترین سؤالی که مطرح می‌شود این است که «چگونه می‌توانیم بازی‌های بهتری بسازیم» و همچنین این سؤال‌ها که “چه چیزی یک بازی را خوب می‌کند؟ “. در اینجا واژه خوب باید تعریف شود. آیا بازی تجربه‌ای اشتیاق‌آور و سرگرم‌کننده به بازیکن می‌دهد؟ آیا بازی را می‌توان راحت یادگرفت و بازی کرد؟ آیا بازی نوآورانه است و آیا به بازیکن این امکان را می‌دهد تا تجربه‌های بدیع و نو داشته باشد؟
جشن‌نامهٔ ابوالحسن نجفی کتابی است حاوی شش مصاحبه با ابوالحسن نجفی و چند مقاله که به او تقدیم شده‌است. این جشن‌نامه به کوشش امید طبیب‌زاده تهیه و تنظیم شد و انتشارات نیلوفر آن را در ۷۲۶ صفحه در بهار ۱۳۹۰ منتشر کرد.«او چشم ماست: معرفی "جشن‌نامهٔ ابوالحسن نجفی"»، علی پیرحیاتی، "مجلهٔ بخارا"، سال چهاردهم، شماره ۸۴، آذر و دی ۱۳۹۰
مراسم رونمایی این جشن‌نامه با حضور ضیاء موحد، فتح‌الله مجتبایی، محمدعلی موحد، نصرالله پورجوادی، کامران فانی، حسین معصومی همدانی، صالح حسینی، ابوالحسن نجفی و امید طبیب‌زاده در روز سه‌شنبه ۱۵ شهریورماه ۱۳۹۰ در مرکز فرهنگی شهر کتاب برگزار شد.
ضیاء موحد، عبدالحسین آذرنگ، محمدرحیم اخوت، حمید ارباب‌شیرانی، علیرضا انوشیروانی، شیما بهره‌مند، یونس تراکمه، برهان‌الدین حسینی، علی‌اشرف صادقی، علی صلح‌جو، فرزانه طاهری، فرهاد طاهری، هایده عبدالحسین‌زاده، بهمن فرمان‌آرا، مدیا کاشیگر، علی‌اصغر محمدخانی، حسین معصومی همدانی، احمد میرعلائی و پروانه وحیدمنش.
از اوایل سدۀ دوازدهم هجری تحولی در شعر فارسی پدید آمد و گروهی از گویندگان به سبک هندی که به تدریج به ابتذال کشیده شده بود، پشت پا زدند و به پیروی از سبک شعرای قدیم از قبیل فرخی سیستانی، منوچهری دامغانی، انوری ابیوردی، خاقانی و سعدی پرداختند.
شیوهٔ شاعری این استادان را «سبک اصفهانی» یا «بازگشت به سبک قدیم» نامیده‌اند.
در ادبیات، بازگشت به سبک قدیم به‌عنوان یک دوره محسوب می‌شود نه یک سبک خاص. چنانکه در کتاب سبک‌شناسی استاد ملک‌الشعرای بهار (سه جلدی)، انواع سبک‌های شعر فارسی، از ابتدای سدۀ سوم و حضور رودکی تا سدۀ حاضر، به چهار دسته تقسیم شده‌اند.
۱- سبک خراسانی (سامانی): از ابتدای سدۀ سوم تا اواخر سدۀ ششم.
۲- سبک عراقی: از اواخر سدۀ ششم تا اواسط سدۀ نهم. این سبک با سنایی آغاز و با عبدالرحمن جامی پایان می‌پذیرد.
۳- سبک هندی (سبک صائب): از اواخر سدۀ نهم تا اواخر سدۀ دوازدهم. از آنجا که صائب تبریزی طلایه‌دار این نوع سبک است، به نام وی هم مشهور است.
سبک اصفهانی (بازگشت): از اواخر سدۀ دوازدهم و اوایل سدۀ سیزدهم شروع می‌شود و تا اواسط سدۀ چهاردهم ادامه می‌یابد. صبای کاشانی، نشاط اصفهانی و آذر بیگدلی از بنیانگذاران دورۀ بازگشت ادبی هستند. اشعار شاعران این دوره، در بحری یکنواخت سروده شده و وزن روان و آرام آن، باب میل عامۀ مردم است. طبیب اصفهانی از محبوب‌ترین شاعران این دوره‌است.
ابیاتی از شعر طبیب اصفهانی:
۴- سبک معاصر (نیمایی - نو): از اوایل سدۀ چهاردهم و با انتشار شعر «افسانه» شروع شده و تا عصر حاضر ادامه دارد. بنیانگذار آخرین سبک شعر فارسی، علی اسفندیاری مشهور به نیما یوشیج است. وی در یک انجمن ادبی ماهانه در حضور استادان بزرگ آن زمان، نخستین شعر نوی خود را که با بهره‌گیری از الزام وجود قافیه در شعر و نبود وزن یکسان در هر مصراع و هم چنین رعایت نکردن حدود مصراع‌ها (مصراع‌های شعر او گاه کوتاه و گاه بلند بود) سروده بود، قرائت کرد و با مخالفت‌های شدید آن‌ها مواجه شد. نام نخستین شعر نوی نیما ققنوس بود.
در رأس سرایندگان سبک بازگشت ادبی هستند.
دیگر شاعران این سبک عبارتند از:
طوطی و طاووس و بط، سیره و سرخاب و سار
رامین عسگرد دیپلمات وزارت امور خارجهٔ آمریکا و مدیر پیشین شبکهٔ صدای آمریکا است.
او در مقام مشاور سیاسی رئیس ستاد فرماندهی مرکزی ایالات متحده، با ژنرال دیوید پتریوس و سپس با ژنرال جیمز ماتیس همکاری داشته‌است. او در وزارت خارجهٔ آمریکا مناصب زیر را در اختیار داشته‌است (به ترتیب زمانی از جدید به قدیم): مدیر دفتر حضور منطقه‌ای ایران در دوبی، معاون مشاور سیاسی در ریاض، مقام دفتر اقتصادی-بازرگانی در کابل، مقام دفتر سیاسی-اقتصادی در امارات متحدهٔ عربی و کارمند کنسولی در ترکیه. در فوریهٔ سال ۲۰۱۱ مدیریت شبکهٔ خبری فارسی صدای آمریکا را برعهده گرفته‌است.
در داخل آمریکا نیز عسگرد به عنوان عضو بخش امور بین‌الملل شورای روابط خارجی، و نیز در دفترهای امور عراق، ایران، و ترکیه در وزارت خارجهٔ آمریکا کار کرده‌است. در سال ۲۰۰۷ جایزهٔ وزیر امور خارجه در زمینهٔ توسعهٔ سیاست عمومی و در سال ۲۰۰۳ جایزهٔ چارلز کاب برای بهبود بازرگانی و حرفه به او تعلق گرفت. وی همچنین به دریافت چندین جایزه با درجه‌بندی‌های ممتاز و برتر نائل شده‌است.
رامین عسگرد دارای دکترای حقوق از دانشگاه تولن، فوق لیسانس در رشتهٔ روابط بین‌الملل از دانشگاه پنسیلوانیاو لیسانس از دانشگاه تمپل است.
آزادی‌های چهارگانه فرمولی با اهداف اجتماعی و سیاسی با نگاه جهانی که فرانکلین دلانو روزولت رئیس‌جمهور آمریکا در پیامی به کنگره در ۶ ژانویه ۱۹۴۱ بیان کرد. روزولت این آزادی‌ها را چنین برشمرد:
روزولت برای تأمین آخرین آزادی خواستار کاهش تسلیحات در سراسر جهان شد به طوری که هیچ کشوری در هیچ نقطهٔ دنیا نتواند به همسایه‌اش تجاوز کند.
آزادی چهارم در بیان روزولت آزادی از ترس بود.
جامعه‌شناسی هیجان‌ها یا جامعه‌شناسی احساسات (Sociology of Emotions)، یکی از رشته‌های زیرشاخه جامعه‌شناسی است که تلاش می‌کند با استفاده از نظریه‌ها و تکنیک‌های جامعه‌شناسی، احساسات انسان را مطالعه کند. در یک نگاه کلی جامعه‌شناسی به عنوان پاسخی برای تأثیر منفی مدرنیزاسیون به وجود آمد و حتی می‌شود گفت که بسیاری از نظریه‌های کلاسیک این رشته بدون اینکه ادعای این کار را داشته باشند، با احساسات انسانی سروکار داشته‌اند.http://www.sid.ir/Fa/Journal/ViewPaper.aspx?id=105126
کارل مارکس، سرمایه‌داری را سبب جدایی انسان از وجود خودش می‌دانست، زیمل در مورد تأثیر کلان‌شهر بر انسان می‌نوشت و ماکس وبر تأکید بر خاصیت عقلانی مدرنیته بر انسان‌ها داشت.
جامعه‌شناسی احساسات در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی به عنوان یکی از حوزه‌های جامعه‌شناسی در آمریکا مورد توجه قرار گرفت و در خلال مقطع زمانی مذکور شمار قابل توجهی مقاله و کتاب در این حوزه به چاپ رسید که در آنها با احساسات به عنوان مقوله‌ای که قابل بررسی و تحلیل جامعه‌شناختی است برخورد شد.http://jas.ui.ac.ir/article_18178.html
سید محمود توحیدی (۱۳۲۲–۱۳۷۹) متخلص به ارفع فرزند مجدالسادات از شاعران معاصر کرمانی و فعالان عرصه شعر و غزل معاصر ایران به‌شمار می‌آید. تحصیلاتش در مقطع ابتدایی و متوسطه در زادگاهش بوده‌ و تحصیلات عالیه را در حوزه زبان و ادبیات فارسی تا مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه فردوسی مشهد گذرانده‌است. ارفع چهار سال پی در پی (۱۳۵۰–۵۴) به عنوان نویسندهٔ برتر کشور شناخته شد. از ارفع کرمانی غزل‌های زیادی باقی مانده که به دلیل گرایش‌های صوفیانه وی در حوزه عرفان قرار می‌گیرند. آنچه از نوشته‌ها و سروده‌های وی به جاست مجموعه غزل‌ها با عنوان «یاس‌ها و داس‌ها»، «دیوان اشعار»، «در شهر قصه هیچ عجیبی عجیب نیست»؛ و همچنین تألیفی تحت عنوان «بحث انتقادی راجع به تشبیهات لیلی ومجنون نظامی و جامی» است. «یاس‌ها و داس‌ها» نخستین بار در ۱۳۷۹ به چاپ رسید و بارها با تجدیدنظر و تصحیحات منتشر شد. در این مجموعه، ارفع تعدادی از غزل‌های خود را چاپ کرد و توانایی خویش را در سرودن غزل نشان داد. غلامحسین یوسفی که یکی از استادان دوران تحصیل ارفع در دانشگاه فردوسی مشهد بوده دربارهٔ شعر ارفع می‌گوید: «در غزل فارسی معاصر، شعرهای ارفع در شمار آثار خوب و خواندنی و برجسته است.
آرامگاه او در بهارستان هنرمندان کرمان است.
در یکی از آلبوم‌های علیرضا افتخاری که آهنگسازی آن را پسر ایشان در دست داشت، از شعرهای ارفع استفاده کردند که از این آلبوم استقبال فراوانی شد.
فرزند بزرگ وی به نام فواد توحیدی، نوازنده و مدرس تار، سه تار، تنبور، دف و سازهای کوبه‌ای و آهنگساز و پژوهشگر موسیقی نواحی ایرانی است. وی
با تشکیل گروه موسیقی ارفع و استفاده از اشعار پدر، برنامه‌های متعددی در سطح کشور و جهان ترتیب می‌دهد.
فرزند دیگر، عماد توحیدی، نوازنده دف و سازهای کوبه ای و آهنگساز ایرانی است.
معروف‌ترین غزل او چنین است:
جزیرهٔ غودش جزیرهٔ کوچکی است در مالت در دریای مدیترانه و جنوب سیسیل. پس از جزیره مالت غودش بزرگ‌ترین جزیره از مجمع‌الجزایر مالت می‌باشد. غودش بافتی روستایی دارد و از برای چشم‌اندازهای تپه‌ای‌اش نامی‌است.
جزیرهٔ غودش ۳۱٬۰۰۰ تن جمعیت دارد و از دید آثار تاریخی چون جگانتیا پربار می‌باشد. بزرگترین شهر جزیره غودش ویکتوریا می‌باشد.
پیشینهٔ سکونت مردمان در اینجا به ۵هزار سال پیش از میلاد بازمی‌گردد. نخستین باشندگان بدینجا کشاورزان سیسیلی بودند که از دریا گذشتند و به غودش رسیدند. آنان نخستین کلنی‌ها را در آگریجنتو پایه ریختند. در دوران نوسنگی سازه‌هایی چون جگانتیا ساخته‌شد.
در ۱۵۵۱ میلادی فرمانده عثمانی تورگوت رئیس به غودش تاخت، جزیره را تاراج‌نمود و بیشتر باشندگان آن را به بردگی گرفت و به لیبی گسیلاند. میان ۱۵۶۵ تا ۱۵۸۰ میلادی گروهی از اهل جزیره مالت به غودش آمدند و جمعیت تازهٔ شهر را شکل‌دادند. میان ۱۷۹۸ تا ۱۸۰۰ ناپلئون بناپارت بر جزیره چیره‌بود.
Wikipedia contributors, "Gozo," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gozo&oldid=451653023 (accessed October ۲۵، ۲۰۱۱).
کارگاهی است که در آن کارهای چاپی (مانند چاپ کتاب، ژورنال و مانند آن) بر روی کاغذ و چیزهای دیگر انجام می‌شود.چاپ و چاپخانه فرزانه فرجامی، دایرة‌المعارف کتابداری و اطلاع‌رسانی
محلی که چاپ کتاب، نشریات و جز آن در آنجا انجام میگیرد.
شخصی که مسئول چاپ کتاب و نظایر آن باشد چاپچی نامیده می‌شود. این شخص با ناشر یا کتابفروش فرق دارد. در کتابهای قدیمی اهمیت فوق العاده ای داشت. در فهرست‌نویسی کتابهای کمیاب نام چاپچی در وضعیت نشر می آید.دانشنامه کتابداری و اطلاع رسانی، پوری سلطانی
کوندی نست یک شرکت جهانی فعال در زمینهٔ رسانه گروهی است که در سال ۱۹۰۹ توسط فردی به همین نام تاسیس شد و اکنون مالکیت آن متعلق به ادونس پابلیکیشنز است. مقر اصلی این شرکت در مرکز تجارت جهانی یک در منطقه اقتصادی منهتن واقع است.
برند رسانه‌ای این شرکت بیش از ۷۲ میلیون مصرف‌کنندهٔ محصولات چاپی، ۳۹۴ میلیون مصرف‌کنندهٔ محصولات دیجیتال، و ۴۵۴ میلیون مصرف‌کننده در شبکه‌های اجتماعی را جذب می‌کند از جمله ووگ، نیویورکر، جی‌کیو، گلامور، آرکیتکچرال دایجست، ونتی فر، پیچفورک، وایرد و بون‌اپتیت. آنا وینتور (سردبیر ووگ آمریکا) مدیر هنری و مدیر محتوای شرکت است. این شرکت در سال ۲۰۱۱ زیرمجموعه‌ای به نام "Condé Nast Entertainment" را برای تولید فیلم، برنامهٔ تلویزیونی، ویدیوهای اجتماعی و دیجیتال و واقعیت مجازی تاسیس کرد.
این شرکت در نیویورک، شیکاگو، میامی، مادرید، میلان، توکیو، لندن، پاریس و مسکو شعبه دارد.
رودخانه رودبال رودخانه‌ای که در از ارتفاعات کوه های پهنابه در شهرستان نی‌ریز شروع‌ و پس از عبور از دهستان ایج شهرستان استهبان به سد رودبال می رسد و در ادامه به شهرستان داراب وارد شده و در نهایت به رودخانه شور ختم می شود.
https://irna.ir/amp/4819944/فرماندار-استهبان:-سد-رودبال-و-روستاهای-اطراف-از-این-شهرستان-جدا-نخواهد-شد این رودخانه از منطقه رودبال عبور می کند و از سال ۱۳۸۲ تا ۱۳۹۴ و به مدت ۱۲ سال سد رودبال بر روی این رودخانه ساخته شده‌است.
وقوع سیل بی سابقه طی تابستان در تاریخ ۳۱ تیر ۱۴۰۱ در رودخانه رودبال باعث کشته شدن ۳۲ نفر گردید .
https://www.radiofarda.com/a/iran-flood/31958317.html
اف-۲۲ یا ناوچه کلاس ذوالفقار، یک ناوچه همه منظوره است که توسط چین و پاکستان برای استفاده توسط نیروی دریایی پاکستان (PN) ساخته شده‌است. اولین کشتی از این کلاس با نام ذوالفقار، در تاریخ ۳۰ ژوئن ۲۰۰۹ و دومین کشتی با نام شمشیر (Shamsheer) در تاریخ ۲۳ ژانویه ۲۰۱۱ تحویل نیروی دریایی پاکستان (PN) داده شد. سومین ناوچه تحت آزمون‌ها وتست‌های دریایی می‌باشد، چهارمین و آخرین ناوچه کلاس اف-۲۲ نیروی دریایی پاکستان در تاریخ ۱۷ ژوئن ۲۰۱۱ به آب انداخته شده‌است.
پاکستان مذاکرات خود را با چین جهت تأمین و عرضه ۴ ناوچه از اواخر دهه ۱۹۹۰ آغاز کرد. نتیجه مذاکرات قراردادی جهت تأمین مالی و انتقال فناوری لازم بود که در تاریخ ۴ آوریل ۲۰۰۶ امضا گردید. اولین ناوچه در تاریخ ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۹، دومین در تاریخ ۲۳ ژانویه ۲۰۱۰ و سومین ناوچه در تاریخ ۱۵ دسامبر ۲۰۱۱ تحویل داده شد. سه ناوچه اول در کشتی سازی Hudong Zhonghua چین ساخته شد، در حالی که آخرین ناوچه توسط کشتی سازی کراچی و در پاکستان در حال ساخت است و امور مهندس آن در سال ۲۰۱۳ به اتمام خواهد رسید. این قرارداد ۷۵۰ میلیون دلاری شامل تحویل ۶–۴ هلیکوپتر مدل Harbin Z-9EC جهت جنگ زیردریایی و همین‌طور تأمین مهمات ناوچه‌ها است. بنا به گفته یک منبع چینی، پاکستان دستور ساخت ۴ ناوچه دیگر مدل اف-۲۲پی را داده اگر چه این ادعا مورد تأیید نگرفته‌است.
دریاچه پویانگ (به چینی: 鄱阳湖، پین یین: Poyang Hu، وید جایلز: P’o-yang Hu) بزرگترین دریاچهٔ آب شیرین در چین است
"Lake Poyang." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica, 2011. Web. بازبینی‌شده در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۱.
"Poyang Lake." The Oxford Essential Geographical Dictionary. Oxford University Press, 2006. Answers.com. بازبینی‌شده در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۱. که در شمال استان جیانگ‌شی واقع در جنوب شرقی چین و در فرورفتگی‌ای در جنوب رود یانگ تسه قرار دارد. این دریاچه توسط رودهای گوناگونی که در جیانگ‌شی جریان دارند تغذیه می‌شود که رود گان با حوضهٔ آبریزی که تقریباً تمامی این استان را در بر می‌گیرد مهمترین آنهاست. همچنین دریاچهٔ پویانگ از طریق کانالی به رود یانگ تسه متصل بوده
"Poyang." The Columbia Electronic Encyclopedia, Sixth Edition. Columbia University Press., 2011. Answers.com. بازبینی‌شده در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۱. و نقش سرریزگاهی طبیعی را برای این رودخانه ایفا می‌کند.
اندازه‌گیری دریاچهٔ پویانگ کار دشواری است زیرا این دریاچه خود از سیستمی از دریاچه‌ها و ماندابهای گوناگون تشکیل شده که با توجه به شرایط فصلی دستخوش تغییر می‌شوند. با این حال طول دریاچه از شمال تا جنوب آن ۱۵۰ تا ۱۷۰
تمام منطقهٔ دریاچهٔ پویانگ در زمستان به یک مانداب بزرگ تبدیل می‌شود که توسط آبراه‌هایی قسمت‌بندی شده و تپه‌هایی نیز در آن دیده می‌شود. اما در فصل تابستان این منطقه پر از آب شده و تپه‌ها به جزیره‌هایی تبدیل می‌شوند. در عین حال حوضهٔ این دریاچه یکی از غنی‌ترین مناطق برای کشت برنج در چین را پدید آورده‌است. این دریاچه در عین حال توسط باریکه‌ای از خشکی به‌نام یینگ‌زیکو به دو بخش تقسیم شده که بخش شمالی آن را گاه دریاچهٔ لوشینگ و بخش جنوبی آن را که وسیعتر است گاه دریاچه زوتینگ یا گوان‌تینگ می‌نامند.