moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در این میان اتفاقات زیادی برای او می‌افتد که روند داستان را شکل می‌دهد و هر کدام نشانگر معضلات اجتماعی و ناهنجاری‌هایی است که هر روزه ما با آنها سر و کار داریم و شاید برایمان عادی شده‌است. از حضور و هجمه مردم در مترو برای سوار شدن تا شرایط نامساعد سفرهای درون‌شهری و بیمارستان‌های کشور.
حسین پاکدل با انتشار یادداشتی به فیلم ساعت ۵ عصر ساخته مهران مدیری واکنش نشان داد و این فیلم را اثری سهل و ممتنع توصیف کرد که باید آن را بارها تماشا کرد. مهدی خرم‌دل با انتقاد از فیلم گفت که اگر دقیقاً همین فیلم به نام هر کارگردانی به جز مهران مدیری بدون این پروپاگاندا اکران می‌شد، شاید حتی یک میلیارد نیز نمی‌فروخت.http://www.tabnak.ir/fa/news/714781/اگر-ساعت-پنج-عصر-متعلق-به-مهران-مدیری-نبود-یک-میلیارد-می‌فروخت.
در ۴ شهریور ۱۳۹۵ نشست خبری فیلم ساعت ۵ عصر در هتل هما برگزار شد و مهران مدیری در این نشست به سوالات خبرنگاران پیرامون این فیلم پاسخ داد. طی این نشست خبری، وی اقدام به سیگار کشیدن کردعکس/ سیگار کشیدن مهران مدیری در نشست خبری که این کار وی واکنش‌های گسترده‌ای را در پی داشت. دبیرکل جمعیت مبارزه با استعمال دخانیات ایران در واکنش به این اتفاق گفت:
ساعت ۵ عصر در نخستین روز اکران بیش از ۷۰۰ میلیون تومان فروش داشت و در کمتر از یک هفته، به عدد ۲ میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان در جدول فروش فیلم‌های در حال اکران رسید. پس از ۸ هفته اکران، مجموع فروش این فیلم به ۹ میلیارد تومان رسید.
فیلم‌نامهٔ گمانی در مقابل فیلم‌نام قراردادی است. نویسنده بدون این که سفارشی داشته باشد ایده‌یی بکر و دست اول را گسترش می‌دهد و فیلم‌نامه را می‌نویسد آن‌گاه در جستجوی تهیه‌کننده برای ارائه و فروش فیلم‌نامه اقدام می‌کند.گذرآبادی صفحه ۲۵۳
خیزش گتوی ورشو () شورشی بود که در آوریل و مه سال ۱۹۴۳ توسط جنبش مقاومت یهودیان در گتوی ورشو در جریان جنگ جهانی دوم و علیه آلمان نازی صورت گرفت. این شورش با تسلیم نشدن ساکنان گتو به سربازان بریگادفورر یورگن اشتروپ در ۱۹ آوریل شروع شد و در نهایت با سوزاندن و تخریب کامل گتو به‌دستور یورگن اشتروپ پایان یافت. ۱۳٬۰۰۰ یهودی در جریان سرکوب شورش کشته‌شدند. این بزرگ‌ترین شورش یهودیان علیه آلمان نازی در جنگ جهانی دوم بود.
سامون سامدیکون (به اندونزیایی: Samaun Samadikun؛ ۱۵ آوریل ۱۹۳۱–۱۵ نوامبر ۲۰۰۶) یک مهندس برق اهل اندونزی بود. او یکی از درخشان‌ترین چهره‌های علمی اندونزی است.
سامون سامدیکون در سال ۱۹۳۱ به دنیا آمد و مدرک دکتری مهندسی برق خود را از دانشگاه استنفورد گرفت. او استاد انستیتو صنعتی باندونگ و بنیانگذار مؤسسه علوم اندونزی بود. سهم او در پژوهش‌های میکرو الکترونیک، برنامه‌های فضایی و رشته‌های مهندسی دانشگاهی هنوز هم طنین‌انداز است.
در سال ۲۰۰۷ اتاق چند منظوره در اداره کل برق و انرژی وزارت انرژی و منابع معدنی اندونزی به نام او نامگذاری شد.
موتور جستجوی گوگل روز پانزدهم آوریل ۲۰۱۶ میلادی، لوگوی گوگل دودل خود را به مناسبت ۸۵مین سالگرد تولد او تغییر داد.
لشکرکشی جزایر گیلبرت و مارشال () یک سری نبرد میان نیروهای امپراتوری ژاپن و ارتش ایالات متحده آمریکا در جریان جنگ اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم بود که از نوامبر ۱۹۴۳ تا فوریه ۱۹۴۴ طول کشید. این نبردها اولین سری از پیشروی ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده و سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا در طول اقیانوس آرام بود. هدف از این عملیات ایجاد پایگاه‌های هوایی و دریایی بود که اجازه ادامه عملیات در میانه اقیانوس آرام را می‌داد. گالوانیک و کوربش نام کد عملیات‌ها برای جزایر گیلبرت بودند و که تسخیر تاراوا و ماکین را نیز شامل می‌شدند. فلینت لاک و کچپل عملیات‌هایی بودند که پایگاه‌های ژاپن در آب‌سنگ حلقوی کواجالین، آب‌سنگ حلقوی انوتاک، ماجورو و جزایر مارشال افتاد. مجموع این عملیات‌ها با پیروزی ایالات متحده آمریکا به پایان رسید.
نوسترومو رمانی از از جوزف کنراد نویسندهٔ بریتانیایی-لهستانی و با ترجمه سهیل سمی به فارسی برگرداننده شده است.
این کتاب در حقیقت، بررسی عمیق و ظریفِ تأثیرات فاسدکنندة سیاست و منافع مادی بر روابط انسان‌هاست. شخصیت‌های این رمان پنداری هر یک صاحب تاریخی مجزا و منحصر به فرد هستند. چارلز گولد تجلی شخصیت حقیقی یک استعمارگر اروپایی است؛ سرد و بی‌احساس و منطق‌زده. زندگی همسرش، خانم گولد، نیز در یک سرزمین خیالی در آمریکای جنوبی به فاجعه تبدیل می‌شود، فاجعه ناشی از تنهایی و عدم ارتباط. ویژگی این رمان عظمت و ساختار دقیق این رمان است. زبان به مفهوم ادبی کلمه چالش‌برانگیز نیست؛ بلکه تمهیدی است برای توصیف و تشریح، توصیف مکان‌ها و شرح انگیزه‌ها و شخصیت‌ها.
عملیات ایچی-گو () (که با نام عملیات شماره یک نیز شناخته میشود) یک عملیات نظامی در استان هنان، هونان و استان گوانگشی در جمهوری چین بود که توسط ارتش امپراتوری ژاپن از ۱۹ آوریل تا ۳۱ دسامبر ۱۹۴۴ صورت گرفت.از اهداف اصلی این عملیات تصرف بخشی از خاک هندوچین فرانسه و تصرف پایگاه‌های هوایی در جنوب شرق چین بود که ارتش ایالات متحده آمریکا از آن‌ها به‌منظور حمله هوایی به خاک امپراتوری ژاپن استفاده می‌کرد.
کاکاسیاه کشتی نارسیسوس عنوان رمانی از جوزف کنراد نویسندهٔ بریتانیایی-لهستانی و با ترجمه سهیل سمی به فارسی برگرداننده شده‌است.
جمعی از جاشویان و فرماندهانشان را در معرض شوم‌ترین پدیده دریایی که طوفانی طولانی و بسیار قدرتمند است، قرار می‌دهد و واکنش‌های آنها را تحلیل می‌کند. کمتر رمانی است که در آن چنین بخش قابل توجهی به حوادث طبیعی و واکنش‌های جسورانه و قهرمانانه شخصیت‌ها اختصاص یافته باشد، اما این رمان به هیچ‌وجه رمان حادثه‌ای نیست و در آن از طوفان و آشفتگی دریا فقط به عنوان پیش‌زمینه‌ای برای درک شخصیت انسان و تحلیل مضامین اخلاقی و انسانی بهره گرفته شده‌است. با این حال، خود طوفان نیز در رمان شخصیت خاص خود را دارد، به مثابه محرکی که مردان روی کشتی را به برملا کردن درونی‌ترین احساسات و ناشناخته‌ترین انگیزه‌های انسانی یا ضد انسانی‌شان وامی‌دارد.
حسن نمازی (زادهٔ ) بانکدار سرمایه‌گذار و مجرم محکوم مولتی میلیونر ایرانی آمریکایی است.
نمازی در ۱۹۵۰ در واشینگتن دی سی به دنیا آمد. پدرش محمد نمازی تاجر و سرمایه‌دار ایرانی بود. حسن نمازی از جمله جمع‌آوری کنندگان ارشد کمک‌های مالی به حزب دمکرات آمریکاست. پرزیدنت بیل کلینتون او را در سال ۱۹۹۹ برای مقام سفارت آمریکا در آرژانتین معرفی کرد ولی این نامزدی پس گرفته شد. در سال ۲۰۰۹ به اتهام اخذ وام بر اساس اطلاعات غلط از بانک سیتی بازداشت شد. کلاهبرداری او بیش از ۱۰۰ میلیون دلار اعلام شد. نمازی به ۱۲ و نیم سال زندان محکوم شد. حسن نمازی، رئیس امور مالی کمپین ریاست جمهوری ۲۰۰۸ هیلاری کلینتون بود و ۵۰۰۰۰ دلار هم به کمپین اوباما کمک مالی داده بود.
در ژانویه ۲۰۱۹ وکلای نمازی که ۸ سال و نیم در زندان به سر برده خواهان آزادی پیش از موعد او با استفاده از قانون جدید اصلاحات کیفری امضا شده توسط رئیس‌جمهور دونالد ترامپ شدند. نمازی در بهار ۲۰۱۹ با استفاده از قانون امضا شده توسط رئیس‌جمهور ترامپ زودتر از موعد از زندان آزاد شد. او ادامه محکومیتش را در حصر خانگی به سر خواهد برد. نمازی گفت با این که طرفدار رئیس جمهور ترامپ نبوده از این جهت که او بانی «بزرگترین قوانین اصلاحات زندان‌ها در یک نسل» بوده وامدار او و دستیارانش است.https://www.nytimes.com/2019/04/13/nyregion/hassan-nemazee-trump.html
هال ظاهربین یک فیلم رمانتیک و کمدی آمریکایی محصول سال ۲۰۰۱، با هنرمندی جک بلک و گوئینت پالترو است.
تهاجم یاش-کیشیناو () تهاجم ارتش سرخ به قوای نیروهای محور مستقر در شرق رومانی در جریان جنگ جهانی دوم بود که از ۲۰ تا ۲۹ اوت ۱۹۴۴ صورت گرفت. این تهاجم باعث محاصره و نابودی قوای مدافع در این منطقه شد و راه ارتش سرخ به رومانی و منطقه بالکان باز شد.
زن گسنر (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
سید بدریه (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل مصر و ساکن آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به سه کله‌پوک، روز استقلال، مرد آهنی، فیلم ۴۳ و تو حریف زوهان نمی‌شی اشاره کرد.
رودکُبینگ ()؛ شهری در جزیره Langeland استان سیددانمارک واقع در دانمارک با جمعیت ۴٬۵۳۷ نفر (۱ ژانویه ۲۰۱۴)BEF44: BEF44: Population 1st January, by urban areas database from Statistics Denmark است.
تپه برج، مربوط به دوره اسلامی است و در شهرستان شهرکرد، روستای مرغملک واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۷۹۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
پیتر بران (؛ ۱ ژانویه ۱۷۹۹ – ۲۱ مارس ۱۸۷۱) یک دانشمند اهل بلغارستان بود.
پیتر بران (، ۱۴ مارس ۱۹۴۰)، یک سیاست‌مدار اهل بلغارستان است.
گئورگی والکوویچ چولاکوف (؛ ۱ ژانویه ۱۸۳۳ – ۱ ژانویه ۱۸۹۲) یک پزشک، دیپلمات و سیاست‌مدار محافظه‌کار اهل بلغارستان بود.
بیانیه ایه‌یاسو که همچنین به عنوان احکام ایه‌یاسو یا میراث ایه‌یاسو شهرت دارد، بیانه‌ای است که توسط توکوگاوا ایه‌یاسو در هنگام استعفا از مقام شوگونی گفته و نوشته شده است. شاهدان صدور این بیانیه هوندا ماسازومی (۱۵۶۵-۱۶۳۷) و دو راهب بودایی بودند. اصل این بیانیه در بایگانی معبد توشو در نیکو، توچیگی در استان توچیگی نگهداری می‌شود. این بیانیه سیاسی جهت هدایت جانشینان او ارائه شده است.
زندگی به مانند یک سفر طولانی با یک بار سنگین است.
کسی که به مشکلات به عنوان یک امر طبیعی در زندگی نگاه می‌کند، هرگز ناامید نخواهد شد.
صبر ریشهٔ آرامش ابدی است. به خشمت به چشم یک دشمن بنگر.
کسی که تنها پیروزی را می‌شناسد اما نمی‌داند که شکست چیست؛ آسیب می‌بیند.
اشتباه را به جای دیگران در خودت جستجو کن.
نرسیدن بهتر است از حد گذشتن است. توکوگاوا ایه‌یاسو ۱۶۰۴OldTokyo.com: Tōshō-gū Shrine; American Forum for Global Education, JapanProject ; retrieved 2012-11-1.
توکوگاوا میتسوکونی ؛ – ) یک دایمیو در زمان شوگون‌سالاری توکوگاوا در اوایل دوره ادو که از نظر سیاسی دارای نفوذ بسیاری بود. او سومین پسر توکوگاوا یوریفوسا بود و پدرش یازدهمین پسر توکوگاوا ایه‌یاسو بوده است. میتسوکونی پس از پدرش دومین دایمیوی قلمروی میتو شد.
ایکّیو (؛ ۱۳۹۴ – ۱۴۸۱) یک راهب، شاعر و خوشنویس در دوره شوگون‌سالاری آشیکاگا بود.Kodansha Encyclopedia of Japan, entry "Ikkyū" by James H. Sanford او نقش بزرگی در تزریق ایده ها و گرایش های ذن در فرهنگ و ادبیات ژاپن داشت. همچنین انیمه ایکیو-سان بر اساس بخش‌هایی زندگی وی ساخته شده است.
خشم () فیلمی درام به تهیه‌کنندگی و کارگردانی جیمز شیمس است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. شیمس فیلمنامه این فیلم را بر اساس رمانی به همین نام اثر فیلیپ راث نوشت و اولین فیلم خود را بر اساس آن ساخت.
شرکت مدیریت منابع آب ایران (بنیان‌گذاری در ۱۳۶۲) شرکتی زیرمجموعهٔ وزارت نیروی ایران است که هدفش اجرای سیاست‌ها و برنامه‌های وابستهٔ انرژی برق آبی، حفظ تعادل بین منابع و مصارف در حوضه های آبریز کشور و ذخیره و انتقال آب در ایران است. دفتر اصلی آن در تهران و محدودهٔ فعالیت آن سراسر کشور می‌باشد. این شرکت شخصیت حقوقی مستقل دارد و به‌طور سهامی خاص اداره می‌شود، استقلال مالی دارد و پیرو اساسنامه خود است؛ کلِّ سهام آن در اختیار دولت ایران می‌باشد.
براساس مصوبهٔ شورای عالی اداری در سال ۱۳۷۵، وظایف معاونت امور آب وزارت نیرو به سازمان تحقیقات منابع آب (تماب) منتقل شد و عنوان این سازمان به «سازمان مدیریت منابع آب ایران» تغییر یافت. همچنین مدیرعامل سازمان، سمت معاون وزیر نیرو در امور آب پیدا کرد.
باکی عنوان چندین شخصیت خیالی ابرقهرمان در کتاب‌های مصور شرکت مارول کامیکس است، که اغلب به عنوان یک شخصیت وابسته در کنار کاپیتان آمریکا حضور دارد. "باکی" اولیه با نام اصلی جیمز بکانان «باکی» بارنز توسط جو سایمن و جک کربی خلق شده‌است که برای اولین بار در شماره ۱ از مجموعه "کامیک‌های کاپیتان آمریکا" (مارس ۱۹۴۱) معرفی شد. در سال ۲۰۰۵ باکی که تصور می‌شد مرده‌است، با نام سرباز زمستان که یک شخصیت ضدقهرمان است و به عنوان آدمکشی که شست‌وشوی مغزی شده‌است بازمی‌گردد و در نهایت نقش جزئی شخصیت "کاپیتان آمریکا" را پس از مرگ فرضی استیو راجرز ایفا می‌کند.
سباستین استن نقش شخصیت باکی بارنز را در فیلم "" (۲۰۱۱)، و همچنین به عنوان شخصیت سرباز زمستان در فیلم‌های "" (۲۰۱۴) و "" (۲۰۱۶)، "پلنگ سیاه" (۲۰۱۸) و "" (۲۰۱۸) و "(۲۰۱۹) به ایفای نقش پرداخته‌است. وی در مینی سریال فالکون و سرباز زمستان نیز نقش آفرینی کرده‌است."
دانشگاه‌های برتر جهان () پروژه‌ای است که بوسیلهٔ دولت ژاپن از سال ۲۰۱۴ آغاز شده است. دانشگاه توکیو اجرای این پروژه را عهده‌دار است. هدف این پروژه، ارتقای سطح جهانی دانشگاه‌های دولتی و خصوصی کشور ژاپن است بگونه‌ای که به سطح رهبران علمی جهان راه یابند.
در سال ۲۰۰۹، وزارت آموزش، فرهنگ، ورزش، علم و فناوری ژاپن، برنامه‌ای را جهت تشویق دانشجویان خارجی برای تحصیل در دانشگاه‌های ژاپن آغاز کرد. این برنامه ۳۰ جهان نام داشت. ۱۳ دانشگاه ژاپن با ایجاد و ارائهٔ برنامه‌های سطح کارشناسی به زبان فقط انگلیسی، در این برنامه مشارکت کردند. در این برنامه تصور می‌شد که ارائه برنامه‌های آموزشی تنها مبتنی بر زبان انگلیسی، به تشویق دانشجویان خارجی برای ورود به دانشگاه‌های ژاپنی خواهد انجامید. در این برنامه، مطالعهٔ زبان ژاپنی اختیاری بود. این برنامه در سال ۲۰۱۴ به پایان رسید و با برنامهٔ دانشگاه‌های برتر جهان جایگزین شد.
این برنامه در زمان نخست‌وزیر شینزو آبه آغاز شد. هدفی که او برای اجرای این برنامه بیان کرده است، کمک به دانشگاه‌های ژاپن برای رسیدن به جمع ۱۰۰ دانشگاه برتر جهان است. اجرای این برنامه مستلزم استخدام استادان خارجی بیشتر و افزایش ورود دانشجویان خارجی به دانشگاه‌های ژاپن است. نخست وزیر شینزو آبه معتقد است، بنابر رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان کیواس مارتین اینس، تعداد دانشجویان خارجی در دانشگاه‌ها، در دستیابی به این هدف، نقش تعیین‌کننده خواهد داشت.
گاسپار بوهن (زاده ۱۷ ژانویه ۱۵۶۰ در بازل - ۵ دسامبر ۱۶۲۴ در بازل)، گیاه‌شناس سوئیسی بود که در کتاب فیتوپیناکس (۱۵۹۶) هزاران گیاه را توصیف کرده و آن‌ها را به روشی طبقه‌بندی کرد که با نام‌گذاری علمی به روش لینه که بعدها به وجود آمد قابل مقایسه است. او شاگرد پزشک مشهور ایتالیاییGirolamo Mercuriale
بود که او هم در نامگذاری علمی بدن انسان کار کرده‌است. لینه سرده بهیمه را به افتخار برادران بوهن گاسپار و یوهان نامگذاری کرده‌است.
گاسپار و یوهان پسران یوهان بوهن (۱۵۸۲–۱۵۱۱) پزشک فرانسوی بودند که به خاطر تغییر مذهبش به پروتستان مجبور به ترک سرزمین مادری خود شد. گاسپار در بازل به دنیا آمد و در پادووا، مون‌پلیه و آلمان پزشکی خواند. پس از بازگشت به بازل در سال۱۵۸۰، در درجه دکترا پذیرفته شده و در رشته گیاه‌شناسی و کالبدشناسی سخنرانی کرد. در سال ۱۵۸۲ به عنوان استاد زبان یونانی باستان در دانشگاه بازل منصوب شد؛ و در سال ۱۵۸۸ در همان‌جا استاد کالبدشناسی و گیاه‌شناسی شد. بعدها پزشک شهر، استاد پزشکی، رئیس دانشگاه و رئیس دانشکده شد.
کتاب او Pinax theatri botanici (نمایش مصور گیاهان) که در آن بیش از ۶۰۰۰ گونه را توصیف و طبقه‌بندی کرده نقطه عطفی در تاریخچه گیاه‌شناسی است. سیستم طبقه‌بندی او فقط ابتکاری نبود و از گروه‌های سنتی مثل: «درختان»، «درختچه‌ها» و «گیاهان» استفاده نکرده یا از خصوصیات دیگر مثلاً ادویه را در گروه معطرها قرار نداد. او گروه‌بندی صحیحی مثل گندمیان، حبوبات و چند گروه دیگر ایجاد کرد. مهم‌ترین کار او توصیف سرده و گونه است. او نام سرده‌های زیادی را معرفی کرد که بعدها توسط لینه تصویب شده و مورد استفاده قرار گرفت. وی کلمات اضافه برای توصیف گونه‌ها را کم کرده و آن را به چند کلمه رساند و در بیشتر موارد برای توصیف از یک کلمه و برای ظاهر آن از نام دو-کلمه‌ای استفاده کرد. به‌هرحال توصیفات یک-کلمه‌ای هنوز توصیفی برای تشخیص گیاهان است و نه اسمی که دلبخواهی انتخاب شده باشد. (برای مثال در روش لینه نام بسیاری از گونه‌ها به افتخار افراد گذاشته شده‌است)
پل رِنو یک سیاستمدار و وکیل فرانسوی برجسته در دوران میان دو جنگ جهانی بود که برای مواضعش در زمینهٔ لیبرالیسم اقتصادی و مخالفت ستیزه‌جویانه با آلمان مشهور بود. او نخست‌وزیر ماقبل آخر جمهوری سوم و معاون رئیس حزب راست میانهٔ ائتلاف دموکرات جمهوری‌خواه بود. پس از آغاز جنگ جهانی دوم و فروپاشی مقاومت فرانسه در ۱۹۴۰ میلادی، رنو مصرانه با حمایت از متارکه با آلمان خودداری کرد و استعفا داد. پس از تلاش ناموفق برای ترک فرانسه، توسط افراد فیلیپ پتن دستگیر شد. در ۱۹۴۲ به آلمان تحویل داده شد و در آن کشور به زندان افتاد. سپس به اتریش منتقل شد و در سال ۱۹۴۵ آزاد شد. او در ۱۹۴۶ برای مجلس نمایندگان انتخاب شد و در چند پست در هیئت وزیران حضور داشت. رِنو متمایل به ایجاد ایالات متحدهٔ اروپا بود و در تهیهٔ پیش‌نویس قانون اساسی جمهوری پنجم شرکت کرد. البته پس از مخالفت با فیلیپ دوگل در زمینهٔ تغییرات سیستم انتخاباتی، در ۱۹۶۲ استعفا کرد.
رِنو در بارسلونت به دنیا آمد. پدرش در صنعت پارچه فعالیت می‌کرد و پل توانست با کمک ثروت پدر در دانشگاه پاریس در رشتهٔ حقوق تحصیل کند. سپس وارد سیاست شد و از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۴ نمایندهٔ باسه-آلپ در مجلس نمایندگان بود. هم‌چنین از ۱۹۲۸ دوباره به عنوان نمایندهٔ ناحیهٔ پاریس وارد مجلس شد. او ابتدا عضو یک حزب محافظه‌کار بود، ولی مدت کوتاهی پس از ورود به مجلس، به سوی حزب ائتلاف دموکرات جمهوری‌خواه (که یک حزب راست میانه بود) گرایش پیدا کرد و بعداً معاون آن شد.
در دههٔ ۱۹۲۰ که بسیاری در دولت فرانسه از تشدید موارد غرامت آلمان حمایت می‌کردند، رنو به سستی در این زمینه شهرت یافته بود. در دههٔ ۱۹۳۰ در دوران رکود بزرگ و به‌ویژه پس از سال ۱۹۳۳ که بسیاری از کشورها با مشکلات اقتصادی روبرو بودند، مواضع رنو در برابر آلمان سخت‌گیرانه‌تر شد. رنو از اتحاد با بریتانیا حمایت می‌کرد و برخلاف بسیاری از راستگرایان فرانسه، حامی روابط بهتر با شوروی برای مقابله با آلمان بود.
رِنو در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ عضو کابینه بود، ولی پس از ۱۹۳۲ با اعضای حزب خود در زمینهٔ سیاست خارجی و دفاعی فرانسه دچار اختلاف شد. رنو معمولاً در درخواست‌هایش برای تجدید قوا و مقاومت در برابر تبلیغات آلمان تنها بود. او حامی نظریه‌های شارل دو گل در مورد جنگ مکانیزه بود. این نظریه‌ها در تضاد با دکترین‌های دفاع ایستایی بودند که در آن زمان میان بسیاری از هموطنان او رواج داشتند و نماد آن‌ها خط دفاعی ماژینو بود. هم‌چنین در زمینهٔ سیاست اقتصادی با حزب خود اختلاف داشت و حامی کاهش ارزش فرانک برای حل مشکلات اقتصادی فرانسه بود.
رنو در ۱۹۳۸ به کابینه بازگشت و به عنوان وزیر دارایی در دولت ادوار دالادیه مشغول به کار شد. بحران سودتن دوباره اختلاف میان رنو و سایر اعضای ائتلاف دموکراتیک را نشان داد. رنو به شدت مخالف رها کردن چکسلواکی در دستان آلمان بود، در حالی که فلاندین (رهبر حزب) عقیده داشت موافقت با توسعهٔ آلمان به سوی شرق به ناچار باعث درگیری با شوروی و منجر به تضعیف هر دو می‌شود. فلاندین به دولت فشار می‌آورد که با خواسته‌های هیتلر موافقت کند. رنو حزب را ترک کرد تا فعالیت خود را به صورت مستقل ادامه دهد. البته رنو هم‌چنان از حمایت دالادیه برخوردار بود.
رنو سیاست‌های اقتصاد لیبرالی رادیکال برای خروج اقتصاد فرانسه از رکود را تأیید می‌کرد. تمرکز این سیاست‌ها بر برنامهٔ گستردهٔ مقررات‌زدایی و از جمله حذف قانون چهل ساعت کار در هفته بود. مقررات‌زدایی در میان بازرگانان فرانسوی بسیار محبوب بود و رنو اعتقاد داشت بهترین راه برای جلب دوبارهٔ اعتماد سرمایه‌گذاران و خروج از رکود است. سقوط دولت لئون بلوم در ۱۹۳۸، نتیجهٔ تلاش بلوم برای توسعهٔ تنظیم بازار توسط دولت فرانسه بود. در نتیجه حمایت‌های قابل توجهی از رویکردهای جایگزین مانند رویکرد رنو در دولت صورت گرفت.
پل مارشاندیو که نخستین انتخاب دالادیه برای وزارت دارایی بود، برنامهٔ محدودی را برای اصلاحات اقتصادی پیشنهاد کرد که مورد رضایت دالادیه نبود؛ بنابراین رنو با اصلاحات آزادسازی رادیکال خود انتخاب شد. اصلاحات رنو با موفقیت اجرا شد و دولت اعتصاب یک‌روزهٔ مخالفان را فرونشاند.
اصلاحات رنو با موفقیت قابل ملاحظه‌ای همراه بود. برنامهٔ ریاضت اقتصادی گسترده‌ای اجرا شد (هرچند که هزینه‌های تسلیحاتی کاهش نیافت) و خزانهٔ فرانسه از ۳۷ میلیارد فرانک در سپتامبر ۱۹۳۸ به ۴۸ میلیارد در آغاز جنگ جهانی دوم (سپتامبر ۱۹۳۹) افزایش یافت. مهم‌تر آن‌که تولیدات صنعتی فرانسه از اکتبر ۱۹۳۸ تا مهٔ ۱۹۳۹ از ۷۶ به ۱۰۰ واحد (پایه=۱۹۲۹) افزایش یافت.
در پایان ۱۹۳۹ و اوایل ۱۹۴۰ راست‌گرایان فرانسه در مورد جنگ مردد بودند و احساس می‌کردند که تهدید بزرگتر، از ناحیهٔ شوروی است. جنگ زمستان تسکینی قوی برای این مشکلات بود. دالادیه از ارسال کمک برای فنلاندی‌ها در حالی که جنگ با آلمان ادامه داشت، خودداری کرد. اخبار تسلیحات فنلاند و شوروی در مارس ۱۹۴۰ فلاندین و پیر لاوال را بر آن داشت تا جلسات مخفی مجلس را برای محکوم کردن فعالیت‌های دالادیه برگزار کنند. دولت در ۱۹ مارس سقوط کرد و دو روز بعد، رنو به عنوان نخست‌وزیر فرانسه معرفی شد.
با این که رنو از محبوبیت روزافزونی برخوردار بود، مجلس نمایندگان تنها با اختلاف یک رأی به او رأی اعتماد داد. بیشتر اعضای حزب او رأی ممتنع دادند، بیش از نیمی از آرای موافق رنو توسط اعضای شاخهٔ فرانسوی حزب بین‌المللی کارگران داده شد و بیشتر احزاب راستگرا با نخست‌وزیری رنو مخالفت کردند. با حمایت قابل توجه چپگرایان دولت رنو ناپایدار بود. بسیاری از راستگرایان از رنو می‌خواستند که به جای آلمان به شوروی حمله کند. هم‌چنین مجلس دالادیه را وادار کرد که وزارت دفاع ملی و جنگ را بپذیرد. یکی از نخستین فعالیت‌های رینو، امضای اعلامیه‌ای به اتفاق نویل چمبرلین نخست‌وزیر بریتانیا با مضمون عدم امضای پیمان صلح جداگانهٔ دو کشور بود.
رنو هرگونه پیشنهاد برای جنگ فرسایشی را رد کرد. هم‌چنین با هدف دور کردن توجه آلمان از فرانسه، سرگرم پیشنهادهایی برای توسعهٔ جنگ به بالکان یا شمال اروپا بود. نبرد نروژ با تلاش رنو شکل گرفت، ولی موفقیتی به همراه نداشت. تصمیم بریتانیا به عقب‌نشینی در ۲۶ آوریل، رنو را وادار کرد به لندن برود تا شخصاً برای ماندن و جنگیدن بریتانیایی‌ها در نروژ مذاکره کند.
نبرد فرانسه کمتر از دو ماه پس از بر مسند نشستن رنو آغاز شد. با حملهٔ نخست در اوایل مهٔ ۱۹۴۰ فرانسه به شدت درهم‌شکست و پاریس مورد تهدید قرار گرفت. در ۱۵ مه، رنو با چرچیل تماس گرفت و گفت: «ما شکست خوردیم… نبرد را از دست دادیم… خط مقدم در نزدیکی سدان شکسته شد.»
شارل دو گل که رنو از حامیان قدیمی او بود و یکی از معدود فرماندهان فرانسوی بود که در جنگ با آلمان در سال ۱۹۴۰ پیروزی‌هایی را کسب کرده‌بود، به درجهٔ سرتیپی ارتقا یافت و معاون وزیر جنگ شد. در ۱۸ مه رنو سردار موریس گاملین را برکنار کرد و ماکسیم ویگان را جانشین او کرد.
وضعیت فرانسه روز به روز بدتر می‌شد. در ۱۴ ژوئن پاریس سقوط کرد و دولت به بوردو منتقل شد. رنو مارشال فیلیپ پتن را که یکی از کهنه‌سربازان جنگ جهانی اول بود، به عنوان وزیر خارجه پذیرفت. فشار فزاینده‌ای به رنو وارد شد تا راهی برای ترک مخاصمه با آلمان بیابد. پس از این که رنو از واکنش خصومت‌آمیز کابینه نسبت به پیشنهادش و ترجیح کابینه برای ترک مخاصمه دلسرد شد و به این باور رسید که وزیرانش دیگر از او حمایت نمی‌کنند، در عصر ۱۶ ژوئن استعفا کرد. پتن رهبر دولت جدید شد و ترک مخاصمه را در ۲۲ ژوئن امضا کرد.
رنو و معشوقه‌اش الن دو پورته هتل اسپلوندی بوردو را ترک کردند و به سوی جنوب شرقی، حرکت کردند تا پیش از مهاجرت به شمال آفریقا در ارو که استراحتگاه رنو بود، توقف کنند. در ۲۸ ژوئن خودروی آن‌ها در فاصلهٔ میان فرونتینیان و ست ناگهان از مسیر خارج شد و به چناری برخورد کرد. دو پورته کشته شد، ولی به رنو آسیب چندانی نرسید.Benoit-Méchin, J. (1956). "Soixante jours qui ébranlèrent l'Occident": Volume 3, La Fin du régime - 26 juin / 10 juillet 1940,  p.46. Laffont, Paris. رنو پس از بستری شدن در مون‌پلیه، در زمان ترخیص به فرمان پتن دستگیر و در قلعهٔ پورتاله زندانی شد. پتن با محاکمهٔ رنو در دادگاه ریوم در سال ۱۹۴۲ مخالفت کرد، ولی او را به آلمانی‌ها تحویل داد. او ابتدا به اردوگاه زاخسنهاوزن و سپس به قلعهٔ ایتر در اتریش در کنار بسیاری از زندانیان رده بالای فرانسوی منتقل شد و تا زمان آزادی توسط نیروهای متفقین در ۷ مهٔ ۱۹۴۵ در آنجا ماند.
پس از جنگ، رنو در سال ۱۹۴۶ به نمایندگی مجلس نمایندگان انتخاب شد. او چند منصب دولتی را در دورهٔ پس از جنگ به عهده داشت و یکی از چهره‌های برجسته در سیاست فرانسه باقی ماند. تلاش‌های او برای تشکیل دولت در آشفتگی سیاسی جمهوری چهارم در سال‌های ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳ به شکست انجامید.
رنو مانند برخی از معاصران برجستهٔ خود، حامی ایدهٔ ایالات متحدهٔ اروپا بود. او ریاست کمیتهٔ مشورتی تدوین پیش‌نویس قانون اساسی جمهوری پنجم فرانسه را به عهده داشت. او در سال ۱۹۶۲ تلاش دو گل برای حذف سیستم کالج الکتورال و جایگزینی رأی مستقیم را محکوم کرد. رنو در همان سال بازنشسته شد و در ۲۱ سپتامبر ۱۹۶۶ در نوی-سور-سن درگذشت.
رنو از نخستین ازدواجش در ۱۹۱۲ که یک سال دوام یافت، یک دختر با نام کولت داشت. هم‌چنین در ۱۹۴۹ با کریستیان مابیر ازدواج کرد که نتیجهٔ آن دو پسر و یک دختر بود.
ریفیفی با نام کامل ریفیفی میان مردان () فیلمی جنایی و نوآر با تم سرقت به کارگردانی ژول داسن محصول سال ۱۹۵۵ است. از بازیگران آن می‌توان به ژان سروه، ژول داسن، روبر حسین، و ماگلی نوئل اشاره کرد. فیلم اقتباسی از رمانی به همین نام نوشتهٔ آگوست لو برتون است و توانست در جشنواره فیلم کن ۱۹۵۵ جایزه بهترین کارگردانی را نصیب ژول داسن کند.
ریفیفی هنگام اکران مورد استقبال منتقدان سینما قرار گرفت؛ فرانسوا تروفو درباره‌اش نوشت: «ژول داسن بدترین رمان جنایی که در عمرم خوانده بودم را بدل به بهترین فیلم جنایی کرد که در تمام عمرم دیده‌ام». آندره بازن نیز خلوص و انسانیت فیلم را ستود و آن را نمونه‌ای از فیلم‌هایی برشمرد که با گذر از قواعد مرسوم ژانر جنایی بر عواطف انسانی دست می‌گذارند. ریفیفی اکنون نیز از برترین نوآرهای فرانسوی دانسته می‌شود.
ژنین دارسه (؛ – ) هنرپیشه زن اهل فرانسه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که در آن نقش داشته می‌توان به شبح آزادی، ریفیفی، جوان خام و بازگشت به زندگی اشاره کرد.
جولی اردن (زاده ) مدل سوئیسی است.
الوافی بالوفیّات (al wafi bil wafiyat) مجموعه زندگی‌نامه‌های ۱۴ هزار مدخلی، نوشتهٔ صلاح‌الدین صفدی در نیمهٔ اول سده هشتم ق./ سده چهاردهم م. است که الفبایی ترتیب یافته و عربی نوشته شده. نسخه‌های خطی آن در کتابخانه‌های گوناگون به‌ویژه در استانبول بود تا اینکه نخستین بار با تلاش جمعیت شرق‌شناسان آلمان چاپ، نشر و بازنگری شد.
"'پدرو میگوئل آرسی" (زاده ) بازیگر اهل نیکاراگوئه است.
وِرز یک اصطلاح رایانه‌ای رایج و گسترده‌است که برای نقض حق تکثیر استفاده شده (یعنی بعد از از کار انداختن سیستم ضد سرقت، به‌طور غیرقانونی کپی کردن و اغلب به علت عمل نکردن به قانون کپی رایت اتفاق می‌افتد) و از طریق اینترنت توزیع می‌شود.https://www.computerhope.com/jargon/w/warez.htmhttp://whatis.techtarget.com/definition/warez کلمه «وِرز» به عنوان اسم استفاده می‌شود، فرم جمع و جور و رایج (کوتاه برای نرم‌افزار) به کار می‌رود و به صورت تلفظ می‌شود. دور زدن حفاظت از کپی (کرک کردن نرم‌افزار) یک گام اساسی در تولید ورز است و بر اساس این مکانیزم «متمرکز روی نرم‌افزار» می‌باشد اما قابل تعمیم به دیگر موارد محافظ شده با قانون حق تکثیر مانند فیلم و بازی نیز می‌باشد. به گروه‌هایی که ورز می‌کنند محل حضور گروه‌های ورز «صحنه» نامیده می‌شود، که با استنتاج از توصیف قبلی صحنه ورز نام گرفته‌است. به‌طور کلی توزیع و تجارت آثار دارای حق تکثیر بدون پرداخت هزینه یا حق امتیاز، قوانین و موافقت‌نامه‌های حقوقی ملی و بین‌المللی را نقض می‌کند.
لانه‌کن سوروکوآی شمالی نام یک گونه از سرده لانه‌کن‌های اصلی است.
ناچوی قهرمان یک فیلم کمدی ورزشی آمریکایی محصول سال ۲۰۰۶ است که بازیگرانی مانند جک بلک ، تروی جنتیله و آنا دِ لا رگه را در آن ایفای نقش میکنند.
لانه‌کن دم‌مسی نام یک گونه از سرده لانه‌کن‌های اصلی است.
مورد آبی اسم رمز طرح ورماخت، نیروهای مسلح آلمان، برای تهاجم راهبردی تابستانه در سال ۱۹۴۲ در اراضی جنوبی شوروی در جریان جنگ جهانی دوم بود. این عملیات به عنوان دنباله عملیات بارباروسا، هدف تسخیر میدان‌های نفتی قفقاز به منظور تأمین نیاز حیاتی آلمان به این ماده و همچنین دریغ آن از دشمن را دنبال می‌کرد.
پس از ناکامی عملیات بارباروسا در نیمه دوم سال ۱۹۴۱ در شکست شوروی و سرنگون کردن حاکمیت آن، رهبران آلمان که یک جنگ فرسایشی دو جبهه‌ای طولانی در مقابل خود می‌دیدند، تصمیم به متمرکز ساختن توان خود بر قسمت جنوبی خط مقدم گرفتند تا از طریق گذر از ناحیه رودهای دن و ولگا خود را به منابع نفتی شوروی در قفقاز برسانند. آلمان که با کمبود سوخت برای نیروهای موتوریزه و صنعت خود مواجه بود، از این طریق می‌توانست ابزار و امکان لازم برای ادامه جنگ در بلندمدت را کسب کند. بدین منظور یک طرح عملیاتی در قالب چهار مرحله تنظیم و از روز ۲۸ ژوئن سال۱۹۴۲ اجرا شد. آلمانی‌ها در همراهی با متحدان خود در نیروهای محور در ابتدا موفقیت‌های عمده‌ای کسب کردند و توانستند در عرض حدود یک ماه با گذر از رود دون خود را به شمال قفقاز و جهت محافظت از جناح شرقی و شمالی خود، به شهر استالینگراد در کرانه رود ولگا برسانند. دفاع شوروی با تصور اشتباه قرار گرفتن تهاجم تابستانه آلمان بر ناحیه مسکو، فرو پاشید و نتوانست جلوی پیشروی دشمن را بگیرد. آلمانی‌ها در این موقعیت نیروهای خود را به دو قسمت کردند. بخشی از نیروها در قالب گروه ارتش آ راه جنوب و میدان‌های نفتی قفقاز را پیش گرفت درحالی‌که بخش دیگر در قالب گروه ارتش ب موظف به تسخیر استالینگراد شد. با تهاجم ارتش ششم ورماخت نبرد شهری بر سر استالینگراد از میانه ماه سپتامبر درگرفت. با مقاومت شدید مدافعان، هر دو طرف در یک درگیری کش‌دار متحمل تلفات و خسارات سنگینی شدند و آسیب جدی به ابنیه شهر وارد آمد. با این حال آلمانی‌ها توانستند بر بیشتر استالینگراد مسلط شوند.
به هر صورت پیشروی عمیق در اراضی دشمن تا این زمان خطوط تدارکاتی آلمانی‌ها را بیش از حد کشیده و مشکلات فراوانی برای آن‌ها ایجاد کرده بود. در این حال شوروی با بسیج نیروها و انتقال یگان‌های خود از سایر قسمت‌ها، از ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ دست به اجرای یک ضد حمله گسترده در ناحیه استالینگراد، موسوم به عملیات "اورانوس" زد. ارتش سرخ توانست با در هم کوبیدن جناحین نیروهای آلمانی که توسط متحدان آن‌ها محافظت می‌شد، ارتش ششم ورماخت را با نزدیک به ۳۰۰ هزار نفر درون استالینگراد به محاصره بیندازد. در پی این حوادث مابقی نیروهای آلمانی که رو به جنوب می‌رفتند، در پی پدیداری خطر قطع شدن مسیر پشت سرشان، وادار به عقب‌نشینی از شمال قفقاز شدند.
عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، از روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ آغاز شد. نیروهای آلمانی با حصول غافلگیری تاکتیکی کامل با جلوداری چهار گروه زرهی با در هم کوبیدن دفاع مرزی ارتش سرخ، پیشروی سریعی در سه محور راهبردی در عمق خاک شوروی صورت دادند. تا اوایل ماه ژوئیه ورماخت در مرکز خط مقدم با فائق آمدن بر دفاع پیشین شوروی، سه ارتش میدانی آن را در غرب مینسک به محاصره درآورد و منهدم کرد و سپس از رودهای دوینای غربی و دنیپر عبور نمود. موفقیت‌های مشابهی نیز در جناحین شمالی و جنوبی صورت گرفت. در مرحله دوم عملیات، آلمانی‌ها، پس از یک ماه مبارزه سنگین، محاصره عمده بزرگ دیگری این بار حوالی اسمولنسک ایجاد کردند و سه ارتش میدانی دیگر شوروی را از بین بردند. بسیاری از فرماندهان نیروی زمینی آلمان خواهان پیشروی بلافاصله توسط گروه ارتش مرکز به سمت مسکو، پایتخت شوروی بودند. یکی از عمده دلایل این مسئله لزوم انجام گرفتن آن پیش از فرا رسیدن فصل زمستان در روسیه دانسته می‌شد. با این حال، در نهایت آدولف هیتلر، پیشوای آلمان، ماه ژوئیه با تأکید بر این که تصرف مسکو مهم‌ترین هدف عملیات بارباروسا نیست، طرح مذکور را رد کرد. او سلطه بر اراضی اقتصادی اوکراین، قطع جریان نفت قفقاز و محاصره لنینگراد را مسائل دارای بیشترین اولیت دانست. بنابراین تصمیم به تمرکز نیروهای زرهی گروه ارتش مرکز بر لنینگراد و کی‌یف در شمال و جنوب گرفته شد. با وجود این که این تغییر مسیر در ماه اوت موجب موفقیت‌های چشم‌گیر در ماه سپتامبر در تکمیل محاصره لنینگراد و محاصره و انهدام چهار ارتش میدانی دیگر شوروی در ناحیه کی‌یف گردید اما حرکت گروه ارتش مرکز به سمت مسکو را با اختلال و تأخیر مواجه ساخت.
عملیات "تایفون"، تهاجم پاییزه ورماخت جهت سلطه بر مسکو، از اوایل ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ آغاز شد. در ابتدا طی دو محاصره عمده در مناطق ویازما و بریانسک حول هشت ارتش میدانی دشمن، دو جبهه غربی و ذخیره شوروی تقریباً منهدم و آسیب شدیدی به جبهه بریانسک آن وارد شد. به هر صورت فرایند پاکسازی مناطق تحت محاصره موجب کاهش سرعت عملیات تایفون گردید. در این زمان، نیروی ورماخت همچنان ۳۰ تا ۷۰ کیلومتر با مرکز مسکو فاصله داشتند. در همین حال، آغاز فصل گل‌آلود شدن راه‌ها ("راسپوتیتسا") و بارش برف به شدت گریبان‌گیر مهاجمان شد. این بارندگی بزرگ‌ترین مزیت آلمانی‌ها یعنی تحرک را از آن‌ها گرفت و "بلیتس‌کریگ"، رزم برق‌آسای ورماخت، را زمین‌گیر کرد. موفقیت تهاجم آلمانی‌ها وابسته به فروپاشی سریع دفاع شوروی بود اما ارتش سرخ با تحمل حملات دشمن، همچنان پایداری می‌کرد و با اجرای ضدحملات برخی دستاوردهای ورماخت را از بین برد. در نهایت پس از انتقال نیرو از شرق روسیه به مناطق غربی، ضد حمله گسترده ارتش سرخ از روز ۵ دسامبر آغاز شود و با مبارزه سنگین یک‌ماهه دشمن را ۱۰۰ تا ۲۴۰ کیلومتر عقب راند و پایتخت را از سایه تهدید آن‌ها خارج ساخت.
به صورت همزمان در جناح جنوبی گروه ارتش جنوب ورماخت روز ۱۳ اکتبر سال ۱۹۴۱ خود را به رود میوس در شرق اوکراین رساند. این نیرو اواخر ماه اکتبر خارکوف به تصرف خود درآورد. پس از یک توقف کوتاه، روستوف-نا-دونو در منتهی الیه شمال شرقی دریای آزوف نیز روز ۲۰ نوامبر توسط آلمانی‌ها تسخیر شد. روز بعد، در فرمانی بلندپروازانه از طرف فرماندهی گروه ارتش جنوب، نیروهای زرهی موظف شدند به سمت رود ولگا پیشروی و مایکوپ، نزدیک‌ترین میدان نفتی شوروی در شمال قفقاز را به سلطه خود درآورد. ارتش‌های ششم و هفدهم ورماخت نیز به ترتیب مأمور به سلطه بر ووراشیلوفگراد و استالینگراد شدند. با این حال، با اجرای ضدحملات ارتش سرخ از دو جهت و پدیداری خطر گرفتار شدن در محاصره، ۲۸ نوامبر دستور به بازگشت ۸۰ کیلومتری این نیروها به رود میوس داده شد.
روز ۸ دسامبر هیتلر با صدور فرمان شماره ۳۹ پیشوا با اشاره به «زمستان زود هنگام» و مشکلات تدارکاتی حاصل از آن، بر لزوم پایان عملیات تهاجمی و گرفتن حالت تدافعی اذعان نمود. هدف این فرمان حفظ اراضی دارای اهمیت عملیاتی و اقتصادی ضمن فراهم آوردن فرصتی برای نیروها جهت تجدید قوا بود. بر این اساس مأموریت از بین بردن توان نظامی شوروی همچنان پابرجا بود و به پس از زمستان موکول شد.
با حصول موفقیت در این ضدحملات، شوروی به شکلی بلندپروازانه در عرض چند هفته ضدحملات ابتدایی و محدود را به حملات بسیار گسترده‌تر در تمامی طول خط مقدم جنگ با آلمان، از لنینگراد در شمال تا دریای سیاه در جنوب، بدل ساخت. به هر صورت، با وجود دستیابی به برخی موفقیت‌های دیگر، در پی فرمان هیتلر بر «استواری» و با افزایش مقاومت نیروهای آلمانی، تا اواخر فوریه ۱۹۴۲، شوروی که خود گرفتار مشکلاتی از جمله در زمینه‌های تدارکاتی و فرماندهی شده بود، به مرور دست بالا را از دست داد و تهاجم آن رفته‌رفته متوقف شد.
بدین ترتیب در عرض حدود شش ماه، ورماخت ۱۲۰۰ کیلومتر در خط مقدمی به پهنای ۱۰۰۰ کیلومتر در عمق اراضی شوروی پیشروی نمود و با تسخیر ۱٫۵ میلیون کیلومتر مربع از خاک آن، ۴۰ درصد از جمعیت و ۳۵ درصد از ظرفیت تولیدی شوروی را زیر سلطه خود درآورد. با این حال، عایدی ورماخت تا این لحظه تنها موفقیت‌های سطح عملیاتی بود؛ در حالی که آلمان برای ساقط کردن حاکمیت شوروی به پیروزی سطح راهبردی نیاز داشت. در طول عملیات بارباروسا ارتش سرخ تلفات و خسارات بسیار گسترده‌ای متحمل شد اما در نهایت همچنان در حال فعالیت و رزم بود و سعی در ترمیم کاستی‌ها داشت. تلفات آلمانی‌ها بسیار کمتر بود اما این کشور ظرفیت جایگزینی چندانی نداشت.
در پی فرسودگی دو طرف، نیاز به تجدید قوا و تجدید تدارکاتی و فرا رسیدن فصل گل‌آلودی راه‌ها، فاصله زمانی بین اوایل ماه آوریل تا اوایل ماه مه سال ۱۹۴۲ شاهد یک توقف کلی در عملیات‌های تهاجمی در تمامی طول خط مقدم بود.
منابع نفتی قفقاز همواره یکی از مهم‌ترین دلایل ترغیب آلمان به تهاجم به شوروی بود. طرح‌ریزان آلمانی برای پس از تحقق اهداف عملیات بارباروسا، یک حرکت در شرق دریای سیاه به سمت جنوب به طرف کوه‌های قفقاز را برای فصل پاییز سال ۱۹۴۱ پیش‌بینی کرده بودند. نخستین طرح تفصیلی برای تهاجم ورماخت به ناحیه قفقاز ماه اکتبر سال ۱۹۴۱، پیش از ناکامی نهایی عملیات بارباروسا، توسط بخش عملیات‌های فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان ارائه شد. گستردگی این تهاجم دستیابی به منابع نفتی قفقاز و رسیدن به گذرهای مرزی ایران و عراق را دربرمی‌گرفت و رویکرد بلند مدت سلطه بر خاورمیانه را نیز در نظر داشت. این طرح عملیات مذکور را به شش بخش مجزا از ماه نوامبر سال ۱۹۴۱ تا ماه سپتامبر سال ۱۹۴۲ تقسیم کرد:
سه مرحله پایانی می‌بایست بین ماه‌های ژوئیه تا سپتامبر سال ۱۹۴۲ صورت می‌گرفت. تهاجم مرحله سوم می‌توانست در دو مسیر در مجاورت دریاهای سیاه و خزر انجام شود. اراضی درونی توسط لشکرهای کوهستان پوشش می‌یافت. پیش‌بینی می‌شد ناوگان دریای سیاه شوروی در کار نیروهای نزدیک به این دریا اخلال ایجاد کند اما چند ناوشکن کهنه در دریای خزر مسئله چندان مهمی برای نیروهای آن سو نباشند.
برای مرحله نخست دو سپاه موتوریزه و دو سپاه کوهستان در نظر گرفته شد. این نیروها به سمت سوخومی و کوتایسی در غرب، تفلیس در مرکز و باکو در شرق پیش می‌رفتند. به محض شکسته شدن خط دشمن توسط هر یک از این نیروها یک سپاه موتوریزه دیگر که در جایگاه ذخیره نگاه داشته می‌شد، وارد میدان می‌گشت و نیروی مذکور را تعقیب می‌کرد. این محل نشان‌گر نقطه تمرکز اصلی مرحله دوم تهاجم بود. این سپاه ذخیره با بهره‌گیری از رخنه حاصل‌شده، با توجه به محل رخنه، خود را به یکی از سه هدف جغرافیایی مذکور در جنوب می‌رساند و با چرخش به سمت شرق یا غرب، یک حرکت محاصره‌ای علیه نیروهای دشمن صورت می‌داد.
"کریگس‌مارینه" جهت محافظت از جناح دریای سیاه تهاجم، می‌بایست آتشبارهای ساحلی آن را به تصرف درمی‌آورد. علاوه بر این تعدادی او-بوت ناوگان دریای سیاه شوروی را درگیر نگاه می‌داشتند. نیروی دریایی همچنین می‌بایست پس از رفع خطر ناوگان دریایی دشمن، ظرفیت کشتیرانی برای رساندن تدارکات از طریق دریای سیاه ایجاد می‌کرد.
"لوفت‌وافه" می‌بایست از نیروهای زمینی محافظت می‌کرد و به آن‌ها پشتیبانی می‌رساند. این نیرو همچنین می‌بایست به نیروی دریایی شوروی و تأسیسات بندری آن حمله می‌برد. علاوه بر این نیروی هوابرد برای تسخیر شهرهای مهم و هواگردهای ترابری برای تدارکات‌رسانی هوایی می‌بایست تأمین می‌شد.
پیش‌نیاز ضروری چنین طرح دور رسی تسخیر کرانه غربی رود ولگای سفلی از استالینگراد تا آستاراخان بود. اطلاعات نظامی آلمان از قصد ارتش سرخ برای مقاومت سخت در قفقاز مطلع بود. آلمانی‌ها قرارگاه پنج ارتش میدانی شوروی را در این ناحیه شناسایی کردند. این مسئله نشان‌گر این بود که دست کم پانزده لشکر دشمن در این ناحیه مستقر هستند؛ درحالی پیش از این تصور می‌شد این مقدار تنها پنج لشکر است.
این طرح اواخر ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ تأیید کلی را دریافت کرد. بر فراهم کردن نقشه‌های نظامی از منطقه عملیاتی و ایجاد و تجهیز نیروهای ویژه کوهستانی بدین منظور تأکید شد. تصور می‌شد با موفقیت این عملیات ترکیه وادار به پیوستن به نیروهای محور شود. به‌علاوه نیروی بریتانیایی که در غیر این صورت برای مقابله با آفریکاکور اروین رومل به شمال آفریقا فرستاده می‌شدند، در ایران می‌ماندند.
با توجه به تحولات میدانی در کند شدن عملیات بارباروسا، هیتلر اوایل ماه نوامبر سال ۱۹۴۱ اذعان داشت تسخیر میدان‌های نفتی قفقاز می‌بایست تا سال بعد به تعویق بیفتد. به هر صورت چنین تعویقی پیش از این توسط خود بخش عملیات‌های فرماندهی عالی نیروی زمینی پیش‌بینی شده بود. نکته‌ای که هیتلر در این زمان مطرح ساخت نبودن قصدی در فرماندهی عالی برای پیشروی فرا تر از مرزهای شوروی بود. بدین شکل گستره عملیات به قفقاز محدود شد. هیتلر روز ۱۹ نوامبر به ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی آلمان، گفت نخستین هدف آلمان در سال ۱۹۴۲ قفقاز خواهد بود. این تهاجم از ماه مارس یا آوریل آغاز می‌شد. آلمانی‌ها یک تیپ ده هزار نفره از متخصصان برای بازیابی و عملیاتی ساختن میدان‌های نفتی قفقاز آماده کردند. در کنار این، با توج به شرایط، تهاجمی نیز می‌توانست تا پایان ماه مه در مرکز خط مقدم تا آن سوی مسکو در جهت وولوگدا یا گورکی انجام شود. این گفته‌ها نشان‌گر این است که آلمانی‌ها همچنان به ادامه همه‌جانبه عملیات در سال ۱۹۴۲ امیدوار بودند.
آلمان اوایل سال ۱۹۴۲ با موانع راهبردی جدی دست به گریبان بود. این کشور از هر طرف در حصر دشمنان خود بود و از نظر عددی در زمین، دریا و هوا دست پایین را داشت. به نظر می‌رسید آلمان یا می‌بایست در این سال پیروز جنگ می‌شد یا زیر بار ائتلاف ابرقدرت‌های صنعتی که علیه آن صف کشیده بودند، به زیر کشیده می‌شد. در این وضعیت ظاهراً ناامید کننده، با الگوبرداری از پیشینه نظامی خود در ادوار گذشته، تنها گزینه باقی مانده برای آلمان حمله بود. پس مباحثات فراوان در سطوح بالای نظامی، اهداف راهبردی، اولویت‌های عملیاتی و نحوه پیشبرد آن‌ها در فرماندهی عالی آلمان تعریف شد. با توجه به فرسایش و تلفات وارد آمده به ورماخت در نبردهای قریب به یک سال گذشته، نیروی زمینی آلمان دیگر قادر به تهاجم راهبردی در تمامی طول جبهه شرقی نبود. از این رو تنها گزینه واقع‌بینانه برای آلمان تهاجم صرفاً از یک بخش جبهه بود. بدین شکل آلمانی‌ها تصمیم گرفتند این تهاجم را به دنبال دستیابی به منابع نفتی، متوجه بخش‌های جنوبی شوروی بکنند. این عمل همچنین سلطه بر ناحیه دونتس، قلب صنعتی اوکراین با منابع معدنی فراوان و اراضی حاصل‌خیز رودهای دن و کوبان را نیز شامل می‌شد. تمرکز بر این هدف دربردارنده اهداف کوتاه‌مدت و بلندمدت در قطع منابع نفتی شوروی و تأمین نیاز شدید آلمان به این ماده بود. میدان‌های نفتی این اراضی ۹۰ درصد از سوخت شوروی را تأمین می‌نمودند. تصرف قفقاز همچنین یک راه مهم تدارکاتی متفقین از راه خلیج فارس به شوروی را قطع می‌کرد و آن‌ها را وادار به یک تغییر مسیر بزرگ به سمت قزاقستان در آسیای میانه می‌نمود. به هر صورت با وجود ضربه شدیدی که تحقق این هدف به شوروی وارد می‌آورد، هیتلر و ژنرال‌های آلمانی دیگر بر خلاف سال ۱۹۴۱، تصور نمی‌کردند که موفقیت در این اقدام باعث پیروزی در کل جنگ یا حتی در جبهه شرقی می‌شود و لزوماً انتظار نداشتند در پی آن جنگ در سال ۱۹۴۲ به پایان برسد. بلکه آلمان از این طریق در تلاش بود ابزار و امکان لازم برای ادامه جنگ در بلندمدت را کسب کند.
با این تصور که زمستان بیشتر از هر عامل دیگری، سبب ناکامی آلمان در سال ۱۹۴۱ شده‌است و ورماخت هنوز در آب‌وهوای گرم و زمین خشک برتر از ارتش سرخ است، فرماندهی عالی آلمان دستور به آماده‌سازی تهاجم تابستانه بزرگ دیگری این بار در سال ۱۹۴۲ داد. بر مبنای فرمان ۱۰ ژانویه سال ۱۹۴۲، مقرر شد نیروی زمینی برای وظایف تهاجمی تا روز ۱ مه آماده شود. تدارکات لازم برای چهار ماه عملیات متداوم می‌بایست گردآوری می‌شد. ذخیره مهمات می‌بایست کفایت‌گر یک ماه استفاده می‌بود. به هر صورت با وخامت اوضاع خط مقدم مخصوصاً در قسمت گروه ارتش مرکز در ماه‌های اولیه سال ۱۹۴۲، طرح‌ریزی بیشتر برای تهاجم تابستانه برای چند هفته متوقف شد. پس از بهبود شرایط بخش عملیات‌های فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان روز ۱۲ فوریه فرمانی در ارتباط با چگونگی پیشبرد عملیات‌ها پس از پایان زمستان صادر کرد. بر این مبنا در هفته‌های آتی نیروهای آلمانی می‌بایست خطوط خود را تثبیت می‌کردند، رخنه دشمن به نواحی پشت سر خود را از بین می‌بردند و به صورت کلی ابتکار عمل را پس می‌گرفتند. فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان قصد داشت از فرصت دوره متعاقب گل‌آلود بودن راه‌ها برای بازسازی و باز سازماندهی نیروهای خود استفاده کند. بر اساس جزئیات این فرمان، گروه ارتش جنوب می‌بایست رخنه دشمن در ناحیه غرب ایزیوم را از بین می‌برد و در کریمه بر شبه‌جزیره کرچ و سواستوپول مسلط می‌شد تا بتوان از نیروهای آزاد شده در جاهای دیگر استفاده کرد. گروه ارتش مرکز می‌بایست ناحیه اوستاشکوف را پس می‌گرفت و خط مقدم خود را کوتاه‌تر می‌نمود. در نهایت گروه ارتش شمال نیز می‌بایست مواضع کنونی خود را حفظ می‌کرد. هر سه گروه ارتش می‌بایست در مناطق قابل‌دسترس ذخیره‌ای از نیروهای زرهی ایجاد می‌کردند. فرمان ۵ مارس فرماندهی عالی ورماخت نیز بر این موارد صحه گذاشت.
بر اساس گزارش روز ۳۰ مارس، از مجموع ۱۶۲ لشکر آلمانی در جبهه شرقی ۸ لشکر آماده اجرای بلافاصله هر گونه مأموریت، ۳ لشکر قادر به ماموریت‌های تهاجمی پس از مدتی استراحت، ۴۷ لشکر در دسترس برای ماموریت‌های تهاجمی محدود، ۷۳ لشکر در آمادگی کامل برای ماموریت‌های دفاعی، ۲۹ لشکر تنها توانمند در ماموریت‌های دفاعی محدود و ۲ لشکر نامناسب برای هر گونه به‌کارگیری بلافاصله بودند. در شانزده لشکر حاضر در این جبهه مجموعاً تنها ۱۴۰ تانک عملیاتی، کمتر از توان معمول یک لشکر زرهی، موجود بود. تعداد اندکی لشکر تحرک‌پذیری بیش از ۲۰ درصد داشتند. به هر صورت با توجه به محدودیت‌های تولید در آلمان و کمبود تجهیزات، تنها تعداد مشخصی از لشکرها می‌توانستند بازسازی شوند. لشکرهای زرهی و موتوریزه و همچنین یگان‌های قرارگاه‌های سپاه‌ها و ارتش‌ها در گروه ارتش جنوب بدین منظور انتخاب شدند. سه لشکر زرهی و سه لشکر موتوریزه و برخی از یگان‌های قرارگاه‌های سپاه‌ها و ارتش‌های گروه ارتش‌های مرکز و شمال نیز بازسازی می‌گشتند. لشکرهای زرهی گروه ارتش‌های مرکز و شمال که بازسازی نمی‌شدند می‌بایست بخشی از نیروهای خود را به گروه ارتش جنوب می‌سپردند. سه لشکر زرهی و شش لشکر پیاده‌نظام گروه ارتش مرکز بدون تجهیزات خود به غرب منتقل می‌شدند تا کاملاً بازسازی و باز تجهیز شوند. پیش‌بینی می‌شد مجموعاً حدود ۵۰۰ هزار نیروی جایگزینی تا پایان ماه آوریل به جبهه شرقی برسند. یک ناحیه ویژه بازسازی برای گروه ارتش جنوب در نزدیکی دنیپروپتروفسک ایجاد می‌شد. دو گروه ارتش دیگر یگان‌های خود را در نقاط دیگری بازسازی می‌کردند. فرایند بازسازی می‌بایست حداکثر از میانه ماه مارس آغاز می‌شد. پس از فصل گل‌آلود بودن راه‌ها یگان‌های بازسازی‌شده گروه ارتش مرکز به گروه ارتش جنوب منتقل می‌گردیدند. بر این مبنا ارتش چهارم زرهی از گروه ارتش مرکز در اختیار گروه ارتش جنوب قرار می‌گرفت.
وظیفه اصلی "کریگس‌مارینه" در دریای سیاه انتقال تدارکات به نیروی زمینی بود. تمهیداتی اندیشیده شد تا موضع آلمان در این دریا بهبود یابد. قایق‌های اژدرافکن، شناورهای ضدزیردریایی ایتالیایی، زیردریایی‌های کوچک و ناوچه‌های آب‌خاکی به ناحیه منتقل شدند. آلمانی‌ها همچنین اقدام به مین‌ریزی دریای سیاه کردند. نیروهای دریایی شوروی در این دریا می‌بایست مورد حمله قرار می‌گرفتند و منهدم می‌شدند.
بر مبنای فرمان ۱۴ مارس هیتلر، در طول ماه‌های تعیین‌کننده سال ۱۹۴۲ کمک‌های تسلیحاتی-تدارکاتی متفقین غربی به شوروی می‌بایست مهار می‌شد. بر این مبنا دفاع ساحلی نروژ تقویت و فعالیت او-بوت‌ها علیه کاروان‌های اقیانوس منجمد شمالی تشدید می‌گشت. "لوفت‌وافه" نیز می‌بایست برای اهداف مشابهی، یگان‌های برد بلند شناسایی و بمب‌افکن در شمال دور را تقویت و بیشتر هواگردهای اژدرافکن خود را به این ناحیه گسیل می‌کرد.
عنصر غافلگیری برای تهاجم تابستانه ورماخت ضروری تلقی می‌شد. فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت، روز ۱۲ فوریه نخستین فرمان جهت فریب دشمن در ارتباط با مقاصد آلمانی‌ها را صادر کرد. اطلاعات ذیل می‌بایست توسط مأموران ضداطلاعات آلمان به خورد اطلاعات شوروی داده می‌شد:
علاوه بر این، آن نیروهای آلمانی که برای انتقال از غرب به شرق برگزیده شده بودند نیز با دریافت نقشه‌های نظامی و اطلاعات جغرافیایی از ناحیه مسکو خود فریب می‌خوردند. فریب نیروهایی که در این زمان در شرق بودند به پس از پایان نبردهای دفاعی موکول شد. به شدت بر حفظ محرمانگی تأکید شد. جابه‌جایی نیرو برای گروه ارتش جنوب می‌بایست به عنوان تعویض معمول لشکرهای فرسوده نزد یگان‌های آلمانی مطرح می‌شد. رسیدن تمامی قرارگاه‌های فرماندهی به نقاط استقرار آن‌ها می‌بایست در آخرین لحظه ممکن صورت می‌گرفت. از "لوفت‌وافه" و "کریگس‌مارینه" نیز خواسته شد تمهیدات فریب خود را پیشنهاد کنند. متحدین آلمان تنها می‌بایست ضروری‌ترین اطلاعات را دریافت می‌کردند.
بر این اساس، «نشت اطلاعاتی» به رسانه‌های خارجی اتفاق افتاد و گروه ارتش مرکز آماده‌سازی‌های نه‌چندان پنهانی به منظور القای قصد آن برای تهاجم همه‌جانبه به مسکو صورت داد. این کارزار فریب موسوم به عملیات "کْرِمْل" مؤثر واقع افتاد. استالین و تقریباً تمامی حاکمیت شوروی تصور می‌کردند مسکو هدف واقعی ورماخت است. از این رو نیروهای زیادی برای مقابله با این شکل از حمله به‌کارگرفته شد. همانند سال ۱۹۴۱ و هشدارهای مربوط به عملیات بارباروسا، رهبران شوروی این بار نیز گزارش‌های اطلاعاتی از قصد واقعی آلمان در تمرکز بر جنوب، مخصوصاً از طرف متفقین غربی، را نادیده گرفتند.
بخش اطلاعات شرق فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان روز ۲۰ فوریه اعلام کرد شوروی یک تهاجم از سمت آلمانی‌ها در جانب ناحیه قفقاز و میدان‌های نفتی آن را پیش‌بینی می‌کند؛ در نتیجه ارتش سرخ یا دست به تهاجم پیش‌دستانه در جنوب می‌زند یا اقدام به عقب‌نشینی راهبردی می‌کند. حمله دشمن می‌توانست در آماده‌سازی آلمانی‌ها خلل ایجاد نماید. چندین گزارش از عوامل اطلاعاتی آلمان در اراضی تحت سلطه شوروی نشان‌گر این بود که ارتش سرخ مدتی است که برای بازپس‌گیری اوکراین برنامه‌ریزی می‌کند. پیش‌بینی می‌شد تهاجم دشمن در سریع‌ترین زمان بلافاصله پس از فصل گل‌آلودی راه‌ها، اوایل ماه مه، صورت گیرد. دخالت از جانب بریتانیایی‌ها و ورود آن‌ها به قفقاز غیر محتمل در نظر گرفته می‌شد.
همانند عملیات بارباروسا، آلمانی‌ها همچنان توان شوروی را دست کم می‌گرفتند. بر اساس برآورد بخش اطلاعات شرق که روز ۱۰ آوریل ارائه شد، آلمانی‌ها می‌پنداشتند ارتش سرخ آسیب زیادی از نبردهای زمستانه خورده‌است و یگان‌های جدید آن در آمورش، تسلیحات و تجهیزات دچار کمبود بودند. بر این مبنا شوروی نه تنها با کمبود نیرو روبرو بود بلکه از دست رفتن ظرفیت صنعتی در ایجاد یگان‌های زرهی برای آن خلل می‌آفرید. گزارش جدید پیش‌بینی می‌کرد عملیات‌های شوروی در سال ۱۹۴۲ محدود به اقدامات دفاعی با تهاجماتی با اهداف محدود برای اختلال‌آفرینی در کار آلمانی‌ها، خواهد بود. بدین شکل هیچ تهاجم عمده‌ای از جانب شوروی در آینده قابل‌پیش‌بینی انتظار نمی‌رفت. به هر صورت در این زمان نشانه‌ای از قصد شوروی برای حمله پیش‌دستانه‌ای در قسمت جنوبی خط مقدم در دست نبود. به نظر می‌رسید شکستن محاصره لنینگراد احتمالاً اولویت نخست شوروی باشد. هالدر در گزارشی به هیتلر مدعی شد با توجه به تعداد زیاد لشکرهای شناسایی شده تا ماه نوامبر سال ۱۹۴۱، ارتش سرخ پیش از این تمامی منابع نیروی انسانی خود را بسیج کرده و بخش بزرگی از آن را در ضدحمله زمستانه به‌کار برده‌است. نیروهای ارتش سرخ در مقابل گروه ارتش جنوب ۸۳ لشکر و ۱۲ تیپ پیاده‌نظام، ۲۰ لشکر سواره‌نظام و ۱۹ تیپ زرهی، به علاوه تعداد نامشخصی یگان‌های به‌تازگی‌شکل‌گرفته، شناسایی شدند.
پس از غلبه بر بهران زمستان بدون از دست دادن مقدار زیادی اراضی، اعتماد به نفس هیتلر نسبت به خود به عنوان یک فرمانده نظامی به شدت افزایش یافته بود؛ به وجهی که او که اخیراً شخصا در جایگاه فرمانده کل نیروی زمینی نشسته بود، متن فرمان عملیاتی که توسط فرماندهی عالی نیروی زمینی تنظیم شده بود را کاملاً بازنویسی کرد و بخش‌های مهمی بدان افزود. در این زمان اسم رزم عملیات از «"زیگفریت"» به «"بلاو"» (آبی) تغییر یافت. هیتلر با صدور فرمان شماره ۴۱ پیشوا در روز ۵ آوریل، کلیات تهاجم پیش روی تابستانی را تشریح کرد. او در این فرمان مدعی شد در جریان کارزار زمستانه آلمان پیروزی بی‌نظیری کسب کرده و شوروی نه تنها خسارات انسانی و مادی زیادی متحمل شده‌است، بلکه ذخایرش را که قصد داشت از آن‌ها در عملیات‌های بعدی استفاده کند را نیز از دست داده‌است. بر این مبنا مقرر شد به محض این که شرایط آب‌وهوایی امکان آن را فراهم آورد نیروهای آلمانی با پس گرفتن ابتکار عمل، اقدام به نابودی مابقی توان رزمی دشمن بکنند و مناطقی را که بیشترین اهمیت را برای اقتصاد نظامی آن دارند، به زیر سلطه خود درآورند. این نواحی شامل لنینگراد در شمال و قفقاز در جنوب می‌شد. به هر صورت با توجه به محدودیت‌ها این مقاصد یک به یک دنبال می‌شد و قفقاز در اولویت بود. بدین شکل تمامی نیروی در دسترس می‌بایست جهت عملیات اصلی در قسمت جنوبی متمرکز می‌گردید تا با هدف انهدام نیروهای دشمن در ناحیه دُن و تصرف میدان‌های نفتی قفقاز به کار گرفته شود. بر این اساس گروه ارتش‌های شمال و مرکز در این حین مواضع کنونی خود را حفظ می‌کردند.
فاصله دور خط مقدم، وضعیت بد شبکه راه‌ها و خطوط آهن منطقه و کمبود جدی ادوات ترابری در ورماخت سبب می‌شد امکان گردآوری تمامی نیروها تا هنگام آغاز عملیات وجود نداشته باشد. از این رو طرح عملیاتی به صورت پیچیده‌ای در برگیرنده مجموعه‌ای از عملیات‌های جزئی نسبتاً کوچک متوالی بود. انتظار می‌رفت زمان‌بندی این مراحل به شکلی انجام گیرد که بیشترین تمرکز نیروهای زمینی و مخصوصاً هوایی بر هر مرحله حاصل شود. بر مبنای تجربیات پیشین، دو نکته مورد تأکید فرماندهی عالی بود: ۱- اجتناب از بسته شدن دیر حلقه محاصره آرایش‌های دشمن که امکان گریز آن‌ها از انهدام را فراهم آورد. ۲- اجتناب آرایش‌های زرهی و موتوریزه از پیشروی‌های بیش از حد سریع یا عمیق که موجب گسست اتصال آن‌ها با پیاده‌نظام پشت سرشان شود. این دو نکته نشان‌گر تصمیم بر ایجاد محاصره‌های کوچک و تنگ در نزدیکی نقاط شروع بود که تصور می‌شد نتایج بهتری نسبت به محاصره‌های بزرگ‌سال گذشته حاصل کند. به هر صورت این مسئله بر خلاف رویکرد سنتی آلمانی‌ها در «ماموریت‌های تاکتیکی» که به فرماندهان میدانی آزادی عمل و تصمیم‌گیری می‌داد، بود.
در مواجه با کمبود نیروی انسانی، برخلاف عملیات بارباروسا، آلمان در کارزار تابستانه سال ۱۹۴۲ اتکای زیادی به نیروی کشورهای متحد خود داشت. با فرستاده شدن نمایندگانی به این کشورها به‌کارگیری نیرویی معادل ۴۲ لشکر از طرف آن‌ها در این کارزار تضمین شد. این مقدار شامل ۲۷ لشکر رومانیایی، ۱۳ لشکر مجارستانی، ۹ لشکر ایتالیایی، ۲ لشکر اسلواک و ۱ لشکر اسپانیایی می‌شد. بیشتر این یگان‌ها که مجموعاً یک چهارم از تمامی نیروهای محور در جبهه شرقی را تشکیل می‌دادند، در اراضی جنوبی مستقر شدند. بدین ترتیب حدود نیمی از ۴۱ لشکر جدیدی که برای عملیات به گروه ارتش جنوب ورماخت اختصاص یافت خارجی بودند. در این میان بلغارستان که با موفقیت از درگیر شدن در جنگ با شوروی شانه خالی کرده بود، پذیرفت برای کاهش فشار بر نیروهای آلمانی در بالکان نیروی کمکی در این ناحیه جهت امور امنیتی بفرستد. از این رو ارتش یکم بلغارستان ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ وارد صربستان شد. بنابر درخواست کشورهای متحد، هیتلر روز ۱۵ آوریل دستور داد یگان‌های هر کشور تحت فرمان قرارگاه ارتش یا دست کم سپاه خود عمل کند. با توجه به وجود خصومت بین رومانی و مجارستان، مقرر شد نیروهای ایتالیایی بین یگان‌های این دو کشور قرار بگیرند. به منظور تقویت روحیه نیروهای متحد، هیتلر فرمان به نهاده شدن تأکید ویژه در رسانه‌های خبری بر دستاوردهای آن‌ها داد.
جز متحدان آلمان، کشورهای دیگری نیز برای اعزام نیروهای داوطلب به جنگ شوروی ابراز تمایل کردند. هیتلر با بی‌اعتمادی که نسبت به فرانسوی‌ها به عنوان دشمنان پیشین آلمان داشت، اکراه تنها مجوز با به‌کارگیری تعداد محدودی از داوطلبان این کشور در یگان‌هایی حداکثر در سطح هنگ، را صادر کرد.
گروه ارتش جنوب تحت فرمان فیلدمارشال فدر فون بک هدایت عملیات هنگام آغاز آن را بر عهده داشت. گروه ارتش جنوب برای تهاجم اصلی پنج ارتش آلمانی و چهار ارتش از متحدان آلمان در اختیار داشت. ارتش‌های آلمانی در خطی نسبتاً صاف از اریول در شمال تا دریای آزوف در جنوب چیده شدند. ارتش دوم به فرماندهی ارتشبد ماکسیمیلیان فون وایخس، ارتش چهارم زرهی به فرماندهی ارتشبد هرمان هوت و ارتش ششم به فرماندهی سپهبد فریدریش پائولوس در جناح شمالی در طول رود دن مستقر بودند. ارتش یکم زرهی به فرماندهی ارتشبد ایوالت فون کلایست و ارتش هفدهم به فرماندهی ارتشبد ریشارت روئوف نیز در جناح جنوبی استقرار داشتند. ارتش یازدهم به فرماندهی ارتشبد اریش فون مانشتاین هم پس از سلطه بر سواستوپول به تهاجم می‌پیوست. ارتش‌های دوم مجارستان به فرماندهی ارتشبد گوستاو یانی، هشتم ایتالیا و سوم رومانی به ترتیب از شمال به جنوب می‌بایست در مأموریتی خطیر از جناح طولانی نیروهای آلمانی در طول رود دن در جنوب ورونژ محافظت و در انهدام مناطق تحت محاصره مشارکت می‌کردند. در مجموع گروه ارتش جنوب با ۸۹ لشکر از جمله ۹ لشکر زرهی این تهاجم را به انجام می‌رساند. ناوگان چهارم هوایی "لوفت‌وافه" نیز با حدود ۱۵۰۰ هواگرد از تهاجم پشتیبانی می‌کرد.