moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نمایش () فیلمی در ژانر جنایی به کارگردانی نیکلاس روگ و دونالد کمل است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به جیمز فاکس، میک جگر و آنیتا پالنبرگ اشاره کرد.
دنباله‌رو () درامی سیاسی به کارگردانی برناردو برتولوچی است که در ۱۹۷۰ منتشر شده و اقتباسی از رمان آلبرتو موراویا به همین نام است. ساخت فیلم با کمک کمپانی‌های ایتالیایی، فرانسوی و آلمان غربی انجام شد.
برتولوچی از هنر و چیدمان دهه ۳۰ که مشخصه دوره فاشیسم بود استفاده کرد که ویژگی آن‌ها اتاق‌های نشیمن مخصوص قشر متوسط و پذیرایی‌های بزرگ برای قشر حاکم بوده‌است.Buss, Robin. "Italian Films," "Il conformista," page 120. London: Anchor Press Ltd. .
فیلم در پاریس و جایی که مارچلو کلریچی عملیات ترور پروفسور سابق خود لوکا کوادری را به پایان می‌رساند، شروع می‌شود و مکرراً در فیلم بازگشت‌هایی به ماشینی که توسط مانجنیلو رانده می‌شود و هر دو به دنبال پروفسور و همسر او هستند بازمی‌گردد.
طی این فلاش‌بک‌ها مارچلو در حال بحث با یک دوست نابینا به نام ایتالو، نقشه‌اش برای ازدواج، کوشش عجیبش برای پیوستن به پلیس مخفی فاشیست و ملاقات با مادر معتادش، دیده می‌شود…
فیلم به مانند یک مطالعه روانشناسانه دربارهٔ دنباله‌روی و فاشیسم است: مارچلو کلرچی یک فرد بوروکرات، تحصیل‌کرده و روشن‌فکر است اما به دلیل نیاز شدیدش به معمولی بودن و تعلق داشتن به هر گروه اجتماعی-سیاسی که حاکم است به شدت از انسانیت دور شده‌است. او جزئی از طبقه فرادست و احتمالاً خانواده‌ای پاشیده بوده و در کودکی نیز از تعرض جنسی رنج برده و از اسلحه به این دلیل که فکر می‌کرده راننده‌اش را کشته می‌ترسیده است. او مأموریتی را از پلیس مخفی موسولینی قبول می‌کند تا معلم سابق خود را که به فرانسه تبعید شده بکشد. در فلسفه کلرچی، قربانی کردن ارزش‌ها برای ساختن یک زندگی عادی کار درستی است.Scott. A.O. "The New York Times," film review, Arts Section, July 31 - Aug. 6, 2005.
براساس صحبت‌های تاکیس فوتوپولیس اندیشمند سیاسی، "دنباله‌رو" یکی از نمونه‌های فوق‌العاده از نیاز ذهنی برای دنباله‌روی و معمولی بودن بر اساس معیارهای اجتماعی است.Takis Fotopoulos, "Recent Theoretical Developments on the Inclusive Democracy Project, B. The Inclusive Democracy Approach on Globalisation and the Multi-Dimensional Crisis, 4. Cultural globalisation" in "Global Capitalism and the Demise Of The Left: Renewing Radicalism Through Inclusive Democracy", edited by Steven Best (The International Journal of Inclusive Democracy, Vol. 5, No. 1, special issue winter 2009), 472 pages, pdf
براساس مستند "نماهایی از روشنایی"، "دنباله‌رو" به عنوان یک شاهکار بصری بسیار تحسین شده‌است. فیلمبرداری توسط ویتوریو استورارو انجام شد که از رنگ‌های پررنگ، کمدهای بزرک خاص دهه ۳۰ و طیفی از زوایا و حرکات نامعمول دوربین استفاده کرده‌است. رابین باس، منتقد فیلم، معتقد است که نحوه فیلمبرداری در واقع نشانگر ناتوانی کلرچی در مواجهه با واقعیت معمول است: که واقعیت امروز نامعمول است. همچنین سبک سینمایی برتولوچی آمیزه‌ای از زیبایی‌شناسی اکسپرسیونیسم و فاشیسم بوده‌است. این سبک با سینمای کلاسیک آلمان در دهه‌های ۲۰ و ۳۰ مقایسه می‌شود.Klein, Jessi . Vassar College Department of Italian, 1996.
در سال ۲۰۱۳ مجله اینتریور که موضوع رابطه میان سینما و معماری را پی می‌گیرد، شماره‌ای منتشر کرد که چگونه فضا در صحنه‌ای که در مجلس بوده‌استفاده شده‌است. مجله خصوصاً استفاده از معماری در فیلم را ستود و تأکید کرد که مخاطب برای فهمیدن کامل فیلم نیاز دارد که تاریخ ناحیه ای‌یوآر در رم و رابطه عمیق آن با فاشیسم را بداند.Mehruss Jon Ahi and Armen Karaoghlanian "The Conformist" "Interiors Journal" (April 15, 2013)
دنباله‌رو بر روی دیگر فیلمسازان تأثیر عمیقی گذاشت: صحنه برگ‌های در باد در "" (۱۹۷۴) استفاده شد."Visions of Light" at the Internet Movie Database. صحنه فرار ساندا در انتهای فیلم نیز در سومین فصل سریال "سوپرانوز" استفاده شد.
فیلم اولین بار در بیستمین دوره جشنواره فیلم برلین در اول ژوئیه ۱۹۷۰ به نمایش درآمد.Dietrich Kuhlbrodt: "Bernardo Bertolucci", pages 238–239 – Hanser Verlag, München 1982, فیلم همچنین در ایتالیا و آمریکا به صورت همزمان در ۲۲ اکتبر ۱۹۷۰ نیز به نمایش درآمد. نسخه آمریکایی فیلم ۵ دقیقه کمتر از نسخه اصلی بود که صحنه حذف شده، رقص نابینایان بوده‌است.Erickson, Hal. "Allmovie" website.
مانیا ()؛ یک فیلم مستقل محصول سال ۲۰۱۵ ایالات متحده آمریکا در سبک ترسناک، نوشتهٔ جاناتان هیگنز، به کارگردانی جسیکا کامرون، تهیه‌کنندگی مم فِردا است. بازیگران این فیلم تریستان ریسک به همراه الی چرچ می‌باشند.
مانیا ("شیدایی") برای اولین بار در جشنواره فیلم‌های زیر زمینی آریزونا، در تاریخ ۱۸ سپتامبر سال ۲۰۱۵ به نمایش درآمد.
اینم از پول () فیلمی در ژانر کمدی و رزمی به کارگردانی فرانک کوراکی است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به هنری وینکلر و سلما هایک اشاره کرد.
یک معلم زیست‌شناسی دبیرستان به دنبال آن است تا برای جلوگیری از قطع شدن فعالیت‌های تحصیلی فوق برنامه مدرسه که با مشکل بودجه مواجه است، به یک مبارز موفق در مسابقات رزمی تبدیل شود، اما…
دانلد ئی. استیوارت (؛ – ) یک فیلم‌نامه‌نویس، و روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی بابت نگارش فیلم‌نامهٔ «گم‌شده»، برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی، جایزهٔ بفتا، جایزهٔ انجمن منتقدان فیلم لندن و «جایزه انجمن نویسندگان آمریکا» شد.
جسیکا کامرون (؛ زادهٔ اوون ساوند) یک بازیگر زنِ فیلم‌های ترسناک، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده اهل کانادا است.
وی متولد اوون ساوند و دانش‌آموختهٔ رشته مد از دانشگاه دانشگاه رایرسون تورنتو است.
از فیلم‌هایی که وی در آن به ایفای نقش پرداخته است می‌توان به "شب خاموش" محصول سال ۲۰۱۲ میلادی اشاره کرد. وی همچنین کارگردانی فیلم مانیا محصول ۲۰۱۵ آمریکا را برعهده داشته است.
راهپیمایی ۲۲ بهمن که خبرگزاری‌ها از آن با عنوان مراسم سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی ایران یاد می‌کنند، در ایران هر ساله هم‌زمان با سالگرد پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ ایران، در آخرین روز دهه فجر برگزار می‌گردد.Islam P.525 در این روز طرفداران حکومت جمهوری اسلامی به خیابان‌ها و میدان‌های بزرگ شهر می‌آیند و راهپیمایی می‌کنند. حاضران در راهپیمایی شعارهایی با مضمون میثاق با آرمان‌های انقلاب و روح‌الله خمینی و همچنین شعارهای ضدآمریکایی و ضد «استکبار جهانی» سر می‌دهند.<noinclude>
سید روح‌الله خمینی، بنیانگذار جمهوری اسلامی، پس از ۱۵ سال تبعید در تاریخ ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ به ایران بازگشت و وارد تهران شد و در سراسر ایران قیام کرد و پس از ۱۰ روز با اعلام بی‌طرفی ارتش پیروزی را به دست آورد. در این روز زندان اوین، وزارت امور خارجه، نیروهای امنیتی، نیروی دریایی سلطنتی، مجلس، شورای دفاع ملی، پلیس، ژاندارمری و کمیته مشترک ضدخرابکارانه به مردم منتقل شدند.https://ria.ru/world/20090211/161744092.html با دستگیری ژنرال رحیمی، فرمانده ارتش در تهران، سلاح‌ها به دست انقلابیون افتاد. انقلاب ایران در تاریخ ۱۱ فوریه ۱۹۷۹ با مشارکت گروه‌های مختلف مردم ایجاد شد. سلسله پهلوی رسماً پایان یافت و در نهایت شرایط برای تشکیل جمهوری اسلامی به رهبری سید روح‌الله خمینی آماده شد. افکار و شخصیت‌های اسلامی نقش مهمی در انقلاب ضدسلطنتی داشت و خمینی آن را انقلاب نامید.Esposito, p.۱۶۱
در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ (برابر با ۱۱ فوریه ۱۹۷۹ میلادی)، پس از پیروزی انقلاب ایران، صدها نفر از پرسنل نظامی و پلیس به طرف برج آزادی حرکت کردند. یکی از خواسته‌های آنها عدم وابستگی به ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی به عنوان قدرت غالب آن زمان بود.
سالگرد انقلاب به عنوان یک جشن سیاسی ملی محسوب می‌شود. پرچم ایران و بسیاری از پوسترهای با شعارهای انقلابی در دست افرادی که به راهپیمایی ملحق شدند ، دیده می‌شود. همچنین به عنوان نشانه‌های ضد آمریکایی، پرچم ایالات متحده و تصاویر رئیس‌جمهور وقت و پیشین ایالات متحده تحقیر می‌شوند. شخصیت‌های برجسته مذهبی و سیاسی از ایرانیان می‌خواهند تا در این راهپیمایی شرکت کنند و شعارهایی با مضمون پیوند ناگسستنی ایران با رهبر و جمهوری اسلامی سر دهند.
هر ساله، در تهران، پایتخت ایران، راهپیمایان از ده نقطه مختلف تا میدان آزادی راهپیمایی می‌کنند و سپس در آنجا به‌طور معمول رئیس‌جمهور ایران در مناسبت سالگرد انقلاب سخنرانی می‌کند.almanar.com
در سی و هفتمین سالگرد انقلاب، چهارصد و پنجاه مهمان از ۲۸ کشور جهان، که اکثر آنها دانشمندان، سیاستمداران و تأثیرگذاران از کشورهای اروپایی شامل آلمان، فرانسه، اسپانیا، بلژیک، کرواسی و هلند، و همچنین آمریکایی‌ها و آفریقایی‌ها بودند، در این راهپیمایی به عنوان مهمانان ویژه شرکت کردند. این رویداد توسط بیش از ۵٬۰۰۰ عکاس و فیلمبردار، از جمله ۲٬۰۰۰ روزنامه‌نگار محلی و ۲۸۰ خارجی در تهران، و بیش از ۱٬۰۰۰ خبرنگار در تمام شهرهای دیگر ایران پوشش داده شده‌است.
علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، حضور گسترده مردم ایران در راهپیمایی سالانه بهمن ماه را نشانه‌ای از مقاومت و حمایت مردم ایران از «آرمان‌های انقلاب» می‌داند.LEADER.IR
وقایع این روز بازتاب‌های جهانی در رسانه‌هایی نظیر بی‌بی‌سی، خبرگزاری آسوشیتدپرس، شبکه ایران اینترنشنال ، خبرگزاری شینهوا، پایگاه خبری شانگهای دیلی، خبرگزاری فارس، ایرنا، خبرگزاری تسنیم، خبرگزاری ترند جمهوری آذربایجان، خبرگزاری رویترز، شبکه المیادین، الجزیره مباشر و سی‌ان‌ان و پایگاه خبری البوابه دارد.
رسانه‌های داخلی ایران و به ویژه صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران در دهه فجر تبلیغات گسترده‌ای برای حضور مردم در راهپیمایی دهه فجر انجام می‌دهد و ویژه‌برنامه‌های تلویزیونی به آن اختصاص می‌دهد.
از طرفی برخی رسانه‌های خارجی که حکومت جمهوری اسلامی ایران آن‌ها را اپوزیسیون نظام می‌خواند، این راهپیمایی را کوچک و صرفاً حکومتی می‌دانند.
مِهمِت فِردا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه ترک‌تبار اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
والدین وی اصالتاً از ترک‌های قبرس هستند. وی در سال ۱۹۶۳ در چلسی چشم به جهان گشود. در سن شش سالگی، مادرش او را به قبرس، جایی که پدرش در آنجا وزیر کشاورزی بود، برد.
متعاقب تلاش برای ترور پدرش، زمانی که او ۱۲ ساله بود، به همراه خانواده به لندن بازگشت.
فردا در رشته روانشناسی و کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانی به تحصیل پرداخت. سپس شروع به بازی در تبلیغات تلویزیونی کرد و در نهایت در آکادمی موسیقی و هنرهای نمایشی لندن پذیرفته و با مدرک کارشناسی ارشد در رشته بازیگری فارغ‌التحصیل شد.
از آثاری که وی در آن نقش داشته می‌توان به مجموعه تلویزیونی ام آی فایو و فیلم‌های هفت‌تیر و اویتا اشاره کرد. فردا همچنین تهیه‌کنندگی آثاری نظیر بدل شیطان و نامیزه را به انجام رسانده است.
جنگ داخلی کردستان عراق که در فرهنگ سیاسی کردها با نام جنگ برادرکشی (به کردی: "شه‌ڕی براکوژی") شناخته می‌شود، به درگیری نظامی میان جناح‌های سیاسی رقیب در کردستان عراق در سال‌های میانی دههٔ ۱۹۹۰ گفته‌می‌شود که طی آن به‌طور عمده دو جریان حزب دموکرات کردستان عراق و اتحادیهٔ میهنی کردستان با یکدیگر به درگیری نظامی پرداختند. پس از گذشت دوره‌ای، نیروهای نظامی حکومت‌های ایران، عراق آمریکا و ترکیه نیز به این درگیری‌ها پیوستند بین ۳ هزار تا ۵ هزار شبه‌نظامی و غیرنظامی در این جنگ کشته‌شدند، اما منابع محلی از کشته‌شدن ۸ هزار نفر غیرنظامی در جریان بیش از سه سال درگیری صحبت می‌کنند.
خودمختاری در کردستان عراق در واقع از دههٔ ۱۹۷۰ میلادی تحت عنوان "اقلیم خودمختار کردستان" به دنبال توافق "پیمان خودمختاری" میان حکومت عراق و رهبران کرد عراقی برقرار شده‌بود. شورای قانونگذاری در شهر اربیل با اعتبار اسمی در مناطق کردنشین اربیل، دهوک و نیز در سلیمانیه تأسیس شده‌بود. درگیری‌های نظامی متعدد میان کردهای خواهان خودمختاری و نیروهای حکومت عراق تا زمان خیزش ۱۹۹۱ در عراق تداوم یافت و مسئلهٔ تأمین امنیت پناهجویان کرد منجر به صدور قطعنامه ۶۸۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد شد که سبب توجیه انجام عملیات تأمین آسایش به منظور تأمین امنیت اقلیم کردستان عراق در جریان حملات نیروی هوایی می‌شد و به‌طور همزمان کمک‌رسانی به پناهجویان کرد نیز که از آزار و اذیت فرار کرده‌بودند انجام می‌شد.ل. فاوسِت، "کردها در سیاست بین‌المللی"، نشریهٔ مطالعات بین‌الملل، شمارهٔ ۲۷، ۲۰۰۱، ص ۱۱۷. منطقهٔ پرواز ممنوع دهوک و اربیل را پوشش می‌داد، اما سلیمانیه و کرکوک را شامل نمی‌شد. این مسئله زمینه‌ساز بروز زنجیره‌درگیری‌های خونین بعدی میان نیروهای عراقی و نیروهای کرد شد. اندک زمانی پس از آن، توازن قوا به دشواری برقرار شد و عراق نیروهای نظامی و کارمندان حکومتی خود را از در اکتبر ۱۹۹۱ از منطقه خارج ساخت. از آن زمان به بعد کردستان عراق تحت رهبری دو حزب کردی عمده، حزب دموکرات کردستان عراق و اتحادیهٔ میهنی کردستان، خارج از کنترل بغداد به یک منطقهٔ مستقل دوفاکتو تبدیل شد. اقلیم کردستان عراق از آن زمان پرچم و سرود ملی ویژهٔ خود را برگزید.
اقلیم کردستان عراق انتخابات پارلمانی خود را در ۱۹۹۲ برگزار کرد. حزب دموکرات کردستان عراق اکثریت آراء را در مناطق دهوک و اربیل به دست آورد، در حالی که اتحادیهٔ میهنی کردستان در مناطق سلیمانیه و دیاله (به ویژه خانقین و کفری) رأی گسترده‌ای آورد. در نتیجهٔ این انتخابات پارلمان کردستان میان اتحادیهٔ میهنی کردستان به رهبری جلال طالبانی و حزب دموکرات کردستان عراق به رهبری مسعود بارزانی دوشقه شد.پایگاه اینترنتی اسلیت، "کردها"، نوشتۀ دیوید پلاتز؛ بازدید در ۱۳ فوریه ۲۰۱۶.
حکومت عراق پس از خارج ساختن نیروهایش از کردستان در اکتبر ۱۹۹۱، برنامهٔ محاصرهٔ اقتصادی اقلیم کردستان را به اجرا گذاشت که محدودیت‌های نفتی و غذایی را شامل می‌شد.م. لیزنبرگ، "کردستان عراق: خطوطی از جامعهٔ پس از جنگ داخلی"، فصلنامهٔ جهان سوم، شمارهٔ ۲۶، ژوئن ۲۰۰۵، ص ۶۳۶. افزون بر این تحریم‌های سازمان ملل متحد در قبال عراق نیز تأثیر گسترده‌ای بر اقتصاد کردستان گذاشت و از تجارت میان کردها و ملت‌های دیگر جلوگیری می‌کرد، چنان‌که تمام مبادلات اقتصادی میان کردستان عراق و جهان خارج از طریق بازار سیاه انجام می‌گرفت.
درگیری میان دو جناح در مه ۱۹۹۴ بروز کرد. این درگیری نزدیک به ۳۰۰ کشته بر جای گذاشت.پایگاه اینترنتی گلوبال سکیوریتی، "حزب دموکرات کردستان (ک.د.پ)"؛ بازدید در ۱۳ فوریه ۲۰۱۶. در خلال سال بعد، نزدیک به ۲ هزار نفر در درگیری‌های دو طرف کشته‌شدند. به گفتهٔ روبرت بائر مأمور سی‌آی‌ای، اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران حمایت محدودی از حزب دموکرات کردستان انجام دادند و به نیروهای این حزب اجازه دادند تا از خاک ایران برای حملاتشان استفاده کنند.
در ژانویهٔ ۱۹۹۵، روبرت بائر مأمور سی‌آی‌ای به‌همراه تیم ۵ نفره‌اش به شمال عراق سفر کرد تا پایگاه سی‌آی‌ای را در کردستان مستقر کند. وی با رهبری کردستان ارتباط ایجاد کرد و میان بارزانی و طالبانی برای مذاکره میانجی شد.
در این زمان، بائر با یک ژنرال عراقی که طرحی برای کشتن صدام حسین داشت ارتباط گرفت. طرح وی بدین صورت بود که یگانی متشکل از ۱۰۰ نیروی عراقی خائن به صدام را متحد کرده و در هنگام عبور صدام از پلی در نزدیکی تکریت، وی را بکشد. بائر این طرح را به اطلاع مقامات واشینگتن رساند، اما پاسخی دریافت نکرد. پس از سه هفته، نقشه مورد تجدید نظر قرار گرفت. نقشهٔ جدید بدین صورت بود که نیروهای کرد از شمال عراق حمله‌ای را تدارک ببینند و در این زمان نیروهای عراقی یکی از کاخ‌های صدام را با تانک نشانه رفته و رهبر عراق را بکشند. بائر این نقشه را هم به واشینگتن مخابره کرد، اما پاسخی دریافت نداشت. در روز ۲۸ فوریه، ارتش عراق در آماده‌باش کامل قرار گرفت. در برابر، نظامیان ایران و ترکیه نیز در آماده‌باش قرار گرفتند. بائر مستقیماً از تونی لیک مشاور امنیت ملی پیامی دریافت داشت مبنی بر اینکه عملیات وی در معرض خطر است. این اخطار به اطلاع متحدان عراقی و کرد بائر رسانده‌شد. بارزانی پس از دریافت این اطلاعات جدید، از نقشهٔ حمله عقب‌نشینی کرد و نیروهای اتحادیهٔ میهنی کردستان به رهبری طالبانی را وانهاد تا به تنهایی آن را انجام بدهند.
افسران ارتش عراق که در پی قتل صدام بودند، اینگونه در معرض خطر افتاده، و پیش از آنکه بتوانند عملیاتشان را به پیش ببرند، بازداشت و سپس اعدام شدند. با این حال حملهٔ اتحادیهٔ میهنی مطابق با برنامه انجام شد و نیروهای پیشمرگ اتحادیهٔ میهنی توانستند سه لشکر ارتش عراق را نابود، و ۵ هزار نفر اسیر بگیرند.پایگاه اینترنتی انجمن جهانی رسانه، "سخنرانی رابرت بائر"، ۱۶ اوت ۲۰۰۷؛ و آرشیو.اورگ، "سخنرانی رابرت بائر"؛ بازدید در ۱۳ فوریه ۲۰۱۶. علی‌رغم درخواست بائر برای پشتیبانی آمریکا از این حمله، پیشنهادی از سوی آمریکا صورت نگرفت و در نهایت نیروهای کرد مجبور به عقب‌نشینی شدند. بائر به سرعت از عراق فراخوانده‌شد و به‌طور مختصر در ارتباط با تلاش برای قتل صدام حسین مورد بازجویی قرار گرفت. احتمالاً وی بعداً پاکسازی شده‌باشد.
اگرچه پارلمان کردستان در مه ۱۹۹۶ دست از کار کشید، اما آتش‌بس شکننده میان اتحادیهٔ میهنی کردستان و حزب دموکرات کردستان عراق تا پایان تابستان ۱۹۹۶ ادامه یافت. در این دوره، به حکومت عراق از سوی حزب دموکرات کردستان عراق اجازه داده‌شد تا مسیر قاچاقی را از درون حوضهٔ رودخانهٔ خابور به منظور صادرات غیرقانونی نفت ایجاد کند.پولاک، کنت، "تندباد تهدیدات: آنچه هر آمریکایی می‌خواهد پیش از حمله به عراق بداند (مورد حمله به عراق: گزیده‌ای از تندباد تهدیدات)"، رندوم هاوس، ۲۰۰۳، ص ۸۱؛ ، بازدید در ۱۳ فوریه ۲۰۱۶. بارزانی و شریکانش شانس مالیات‌گیری بر روی این تجارت را از آن خود کردند و در ازای آن این امکان را برای حکومت عراق فراهم کردند که هفته‌ای چندین میلیون دلار عایدات داشته‌باشد.استنسفیلد، گ؛ اندرسون، ل. (۲۰۰۴)، "آیندهٔ عراق: دیکتاتوری، دموکراسی، یا تجزیه؟"، نیویورک: پالگریو مک‌میلان، ص ۱۷۴، . این مسئله سبب ایجاد درگیری با اتحادیهٔ میهنی کردستان بر سر کسب منفعت از صادرات و واردات کردستان شد. اگرچه دو حزب به توافق رسیدند که مسیر قاچاق عراق-ترکیه باید میان دو گروه تقسیم شود، اما حزب دموکرات کردستان عراق تلاشش را برای ایجاد کنترل بیشتر بر عبور کالا در داخل کردستان ادامه داد.
طالبانی نیز اتحادی را با ایران ایجاد کرد که به آن‌ها اجازه می‌داد تا تهاجماتشان را علیه حزب دموکرات کردستان ایران در ۲۸ ژوئیه از شمال عراق هدایت کنند.گلوبال سکیوریتی، "حزب دموکرات کردستان ایران (ک.د.پ.ای)"؛ بازدید در ۱۳ فوریه ۲۰۱۶. بارزانی با چشم‌انداز جنگ علیه ایران و اتحادیهٔ میهنی کردستان، از صدام حسین تقاضای مساعدت کرد. صدام نیز که این موقعیت را شانسی برای کنترل مجدد شمال عراق می‌دید، درخواست بارزانی را پذیرفت. در روز ۳۱ اوت، ۳۰ هزار نیروی عراقی به رهبری لشکر زرهی گارد ریاست جمهوری عراق به همراه نیروهای حزب دموکرات کردستان عراق، به ۳ هزار نفر پیشمرگ اتحادیهٔ میهنی کردستان در اربیل به رهبری کوسرت رسول علی حمله کردند. اربیل تصرف شد و نیروهای عراقی ۷۰۰ نفر از نیروهای پیشمرگ اتحادیهٔ میهنی کردستان و نیز کنگرهٔ ملی عراق، گروهی مخالف در خارج از اربیل را اعدام کردند.
این حمله بر ترس آمریکا از امکان وقوع نسل‌کشی کردها، به مانند نسل‌کشی ۱۹۸۸ و ۱۹۹۱ افزود. این حرکت همچنین همچنین نقض آشکار قطعنامه ۶۸۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد از سوی صدام بود که سرکوب اقلیت‌های قومی عراق را ممنوع اعلام کرده‌بود. در پاسخ، مقامات دولت بیل کلینتون در ۳ سپتامبر عملیات ضربت صحرا را آغاز کردند که طی آن کشتی‌های آمریکایی و بمب‌افکن‌های بی-۵۲ استراتوفورترس، ۲۷ موشک کروز را به سوی پایگاه‌های نیروی هوایی عراق در جنوب این کشور پرتاب کردند. روز بعد، ۱۷ موشک کروز دیگر نیز از کشتی‌های آمریکایی به سوی پایگاه‌های نیروی هوایی عراق پرتاب شد. ایالات متحده همچنین جنگنده‌های خود و نیز یک ناو هواپیمابر را در منطقهٔ خلیج فارس مستقر کرده و وسعت منطقهٔ پرواز ممنوع جنوبی نیز تا مدار ۳۳ درجه شمالی به سوی شمال افزایش یافت.گلوبال سکیوریتی، "عملیات ضربت صحرا"، نوشتۀ جان پایک؛ بازدید در ۱۳ فوریه ۲۰۱۶.
"برای اطلاعات بیشتر در این زمینه، نگاه کنید به: عملیات ضربت صحرا."
پس از آنکه کنترل اربیل به حزب دموکرات کردستان عراق واگذار شد، نیروهای عراقی از مناطق کردنشین عقب‌نشینی کرده و به موقعیت اولیهٔ خود بازگشتند. حزب دموکرات کردستان اقدام به بیرون راندن اتحادیهٔ میهنی کردستان از پناه‌گاه‌های دیگرش کرده و با کمک نیروهای عراقی در روز ۹ سپتامبر سلیمانیه را تصرف کرد. جلال طالبانی و اتحادیهٔ میهنی به سوی مرزهای ایران عقب‌نشینی کرده، و نیروهای آمریکایی ۷۰۰ نفر از افراد کنگرهٔ ملی عراق و ۶ هزار نفر از کردهای طرفدار غرب را از شمال عراق خارج ساختند. در ۱۳ اکتبر، سلیمانیه از سوی نیروهای اتحادیهٔ میهنی کردستان، گفته می‌شود با پشتیبانی نیروهای ایران بازپس گرفته‌شد.کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان، "گاهشماری تاریخ کردهای عراق"؛ بازدید در ۱۳ فوریه ۲۰۱۶.
درگیری‌ها میان حزب دموکرات کردستان عراق و اتحادیهٔ میهنی کردستان در زمستان نیز ادامه پیدا کرد. چیزی که مسئله را پیچیده‌تر می‌کرد این بود که حزب کارگران کردستان (پ.ک. ک) در عراق حضور داشت. پ.ک. ک که با اتحادیهٔ میهنی کردستان روابط دوستانه‌ای داشت، مبارزه با حمایت‌کنندگان از حزب دموکرات کردستان را آغاز کرد.گلوبال سکیوریتی، "اتحادیۀ میهنی کردستان (پ.یو.ک)"؛ بازدید در ۱۳ فوریه ۲۰۱۶. ارتش ترکیه نیز مدعی شد که پ.ک. ک به شهروندان آشوری حامی حزب دموکرات حمله می‌کند و در ماه مه در اقدامی خشونت‌بار در تلاش برای ریشه‌کنی حزب کارگران کردستان در کردستان عراق، عملیات چکش را به اجرا گذاشت. اگرچه گفته می‌شود که این عملیات تلفات سنگینی برای پ.ک. ک به همراه داشت، اما این حزب به فعالیتش در کردستان عراق ادامه داد.
در ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۷، نیروهای ترکیه بار دیگر وارد کردستان عراق شدند و با ادعای تلاش برای وضع آتش‌بس بین طرفین، به مواضع اتحادیهٔ میهنی کردستان و حزب کارگران کردستان حمله کردند. عملیات دوم نیز تلفات سنگینی به پ.ک. ک وارد آورد و در نهایت مذاکرات آتش‌بس میان اتحادیهٔ میهنی کردستان و حزب دموکرات کردستان عراق آغاز شد.
به رغم آتش‌بس، درگیری جدیدی میان طرفین آتش‌بس، حزب دموکرات کردستان عراق و اتحادیهٔ میهنی کردستان در اکتبر و نوامبر درگرفت. در این دور از درگیری‌ها ۱۲۰۰ نیروی دو طرف کشته و ۱۰ هزار نفر از خانه‌های خود آواره شدند. در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۷، حزب دموکرات کردستان آتش‌بس یک‌جانبه اعلام کرد. اتحادیهٔ میهنی نیز اگرچه به‌طور رسمی اعلام آتش‌بس نکرد، اما اعلام کرد که نیروهایش باید به ترک منازعه احترام گذارند، هرچند مدعی شد که نیروهای حزب دموکرات کردستان عراق در ۲۵ نوامبر با حمله به مواضع اتحادیهٔ میهنی ترک منازعه را نقض کرده‌اند.
در سپتامبر ۱۹۹۸، جلال طالبانی و مسعود بارزانی در توافقی با میانجیگری ایالات متحده موسوم به پیمان واشینگتن، معاهدهٔ صلح رسمی امضاء کردند. بر مبنای این پیمان، دو حزب توافق کردند که درآمد و قدرت را با یکدیگر تشریک کنند، با استفادهٔ حزب کارگران کردستان از شمال کردستان مخالفت کنند، و به نیروهای عراقی اجازه ندهند وارد مناطق کردنشین شوند. ایالات متحدهٔ آمریکا نیز متعهد شد تا از نیروهای نظامی‌اش برای حفاظت از کردها در برابر احتمال تجاوز صدام حسین استفاده کند. در همین زمان، پیاده‌سازی برنامهٔ نفت در برابر غذا درآمدی را برای شمال عراق ایجاد کرد و امکان ارتقای استانداردهای زندگی را فراهم ساخت.انستیتوی واشینگتن برای بهبود کیفیت سیاست ایالات متحده در خاورمیانه، "توافق کردها به تعهدات جدید ایالات متحده اشاره می‌کند"، نوشتۀ آلن ماکوفسکی، نوشته‌شده در ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۸؛ بازدید در ۱۳ فوریه ۲۰۱۶. کردستان عراق تا پیش از آنکه گروه تروریستی انصارالاسلام در دسامبر ۲۰۰۱ در منطقه ایجاد شود و درگیری‌های جدیدی را ایجاد کند، به یک منطقهٔ نسبتاً آرام تبدیل شد.
تقریباً یک ماه پس از آن، بیل کلینتون قانون آزادی عراق را امضاء کرد و امکان کمک نظامی به گروه‌های اپوزیسیون عراقی، و از آن‌جمله حزب دموکرات کردستان عراق و اتحادیهٔ میهنی کردستان ایجاد شد. حزب دموکرات کردستان عراق تخمین زده‌است که از اکتبر ۱۹۹۶ تا اکتبر ۱۹۹۷، نزدیک به ۵۸ هزار نفر از طرفدارانش از مناطق تحت کنترل اتحادیهٔ میهنی اخراج شده‌ند. اتحادیهٔ میهنی نیز اعلام کرده‌است که ۴۹ هزار نفر از طرفدارانش از اوت ۱۹۹۶ تا دسامبر ۱۹۹۷ از مناطق تحت کنترل حزب دموکرات کردستان عراق اخراج شده‌اند.
اتحادیهٔ میهنی کردستان و حزب دموکرات کردستان پس از آن در جریان اشغال عراق در سال ۲۰۰۳ همکاری کردند و نیروهای عراقی را با کمک نیروی هوایی آمریکا مسیریابی کرده و بیشتر منطقهٔ شمال عراق، شامل شهرهای کرکوک و موصل را تحت تسلط خود درآوردند. پس از اشغال، مسعود بارزانی به عنوان رئیس حکومت اقلیم کردستان و جلال طالبانی نیز به عنوان رئیس‌جمهور عراق انتخاب شدند.
تریستان ریسک بازیگر زن اهل کانادا است که بیشتر برای ایفای نقش در فیلم‌های سبک ترسناک نظیر «مری آمریکایی» و مانیا شناخته شده است.
گندم‌زارها یا مزارع گندم () یک سری از ده‌ها نقاشی نقاش هلندی پسا دریافتگرا، وَنسان وَن گوگ می‌باشد، اتصال به طبیعت، قدردانی از کارگران دستی که از عمده سوژه‌ها و الگوی این نقاش است در این تصویر هم به خوبی نمایان است، مزرعهٔ گندم هنرمند، نشان دهندهٔ پیشرفت او به عنوان یک هنرمند طراح خرمنهای گندم یکنواخت و خسته‌کننده در سال ۱۸۸۵ در هلند، به طرح‌های رنگارنگ و چشم‌نواز است، یک نقاشی دراماتیک از آرل، سن رمی و اور سور آواز فرانسه.
گریگوری پاردلو (؛ ۲۴ نوامبر ۱۹۶۸ – ) شاعر، نویسنده و استاد دانشگاه آمریکایی است. وی در سال ۲۰۱۵ برنده جایزه پولیتزر برای شعر شد.
درختان زیتون () یک نقاشی از نقاش مشهور هلندی پسا دریافتگرا، وَنسان وَن گوگ می‌باشد، ون گوگ حداقل ۱۸ نقاشی از درختان زیتون، عمدتاً در منطقهٔ سن رمی که بنا بر درخواست خودش در آسایشگاه آنجا حضور داشت طرح کرده‌است، از ماه مه ۱۸۸۹ تا می ۱۸۹۰ نقاشی‌هایی از باغ‌های محل آسایشگاه کشید و فراتر از دیوارهای آسایشگاه با چشم‌اندازی از درختان زیتون، درختان سرو و مزرعه‌های گندم مواجه شد. این نقاشی ون گوگ، درختان زیتون، در یک چشم‌انداز کوهستانی را به نمایش می‌گذارد که به تعبیری مکمل اثر دیگر نقاش به نام شب پر ستاره است. ابعاد این اثر ون گوگ (۹۲ × ۷۲٫۵) سانتیمتر می‌باشد.
در ماه مه سال ۱۸۸۹، ون گوگ به شکل داوطلبانه وارد آسایشگاه سنت پل نزدیک سن رمی گردید، او در آنجا به سلول‌های دیگر نیز دسترسی داشت و از آن‌ها به عنوان استودیو استفاده می‌کرد، در ابتدا به دلیل پناهندگی فوری، برای نقاشی بدون میله‌های پنجره اندکی محدود بود، او دنیا را از پنجره اتاقش می‌دید، عناصری همچون پیچک‌ها تحت پوشش و گستردگی درختها، یاس‌ها و زنبق‌ها و سوسن‌ها، در باغ.
وقتی در خارج از دیوارهای آسایشگاه قرار گرفت، اقدام به طراحی و کشیدن نقاشی‌هایی با زمینهٔ مزارع گندم، باغ‌های زیتون و درختان سرو در حومه و اطراف آسایشگاه نمود که از ویژگی‌های بارز پروونس بودند، در طول یک دورهٔ یک ساله ون گوگ در حدود ۱۵۰ بوم را نقاشی کرد.
رژیم غذایی و تحمیل زندگی آمیخته با پناهندگی در آسایشگاه باعث عدم ثبات و پایداری ون گوگ گردیده بود، خود ون گوگ در این باره گفته: «من در اینجا احساس شادی می‌کنم وقتی کار می‌کنم آن‌هم در بیرون و فضای باز، وقتی که اینجا می‌ایستم برای مدت‌های طولانی خوب، عادت‌ها و چیزهای خوب بسیار زیادی آموخته‌ام و برای بلند مدت این تنها درخواست من از زندگی است»، وقتی که روزگار او در سن رمی سپری می‌گردید مجبور شده بود تا بعضی از عادت‌ها و علایق خود را تغییر دهد، همانند نوشیدن قهوه، الکل، عادت غذا خوردن در ساعت‌های بد و غیرمناسب و تلاش‌های دوره‌ای در جهت استفاده از تربانتین و رنگ
در آن شرایط حتی نحوهٔ ایستادن او ایدئال و طبیعی نبود، در جهت ترک محوطهٔ آسایشگاه نیاز به یک سری از مجوزهای لازم داشت، غذای او کاملاً مختصر بود و تقریباً همیشه تنها کمی نان و سوپ میل می‌کرد، از دیدگاه رسیدگی به وضع ظاهری در تمام آن سالی که در آنجا حضور داشت تنها دو ساعت در هفته برای استحمام وقت داشت، ون گوگ به دلیل بیماری‌اش دچار حملات دوره‌ای می‌گردید که احتمالاً ناشی از یک گونه از بیماری صرع بود، در اوایل سال ۱۸۹۰ یعنی همان زمانی که حملات بیماری‌اش شدت پیدا کرد به این نتیجه رسید که اقامت و پناهندگی‌اش در آسایشگاه کمکی به بهبود وضعیتش نخواهد کرد، به همین دلیل در ماه مه سال ۱۸۹۰ به جانب اور سور آواز در شمال پاریس عزیمت کرد.
نقاشی‌هایی با زمینهٔ حومهٔ شهر، زمینهٔ اطراف، درختان سرو و درختان زیتون ترمیم اتصال ون گوگ به طبیعت از طریق هنر است، او حداقل ۱۸ نقاشی در سال ۱۸۸۹ خلق کرد که عمدهٔ مضامین آن در رابطه با درخت مقدس زیتون می‌باشد که به شکل فراگیر در سراسر جنوب فرانسه وجود دارند و پراکنده هستند.
دیشا واکانی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کشور هند است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌هایی که وی در آنها بازی کرده است، می‌توان به فیلم گل و آتش(۱۹۹۹)، دوداس(۲۰۰۲) و جودها اکبر(۲۰۰۸) اشاره نمود.
تیکو تالسانیا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کشور هند است. وی در فیلم‌ها اغلب نقش‌های فرعی را ایفا می‌کند و تاکنون در حدود ۲۰۰ فیلم سینمایی و سریال بازی کرده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دوداس اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که تیکو تالسانیا در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
مامامو (به کره‌ای: 마마무؛ به انگلیسی: Mamamoo) گروه دخترانه کره‌ای است که در سال ۲۰۱۴، زیرنظر آربی‌دبلیو شکل گرفت و از چهار عضو تشکیل شده‌است: سولار، مونبیول، ویین و هواسا. این گروه در تاریخ ۱۸ ژوئن ۲۰۱۴، با انتشار ترانهٔ «آقای مبهم» به‌طور رسمی آغاز به کار کرد و به یکی از بهترین گروه‌های تازه‌کار در سال ۲۰۱۴ تبدیل شد. این گروه به‌خاطر اجراهای خود در سبک‌های رترو، جاز و آراندبی و آواز قوی شناخته می‌شود.
آمُل پالِکار (؛ زادهٔ ۲۴ نوامبر ۱۹۴۴) هنرپیشه و کارگردان اهل کشور هند است. از فیلم‌هایی که وی کارگردانی کرده، می‌توان به معما اشاره نمود.
وی تاکنون برنده جوایزی همچون جایزه فیلم‌فیر بهترین بازیگر مرد و جوایز فیلم‌فیر شده است.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که آمل پالکار در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
دیپانیتا شارما (؛ زادهٔ ۲ نوامبر ۱۹۷۹) سوپرمدل و هنرپیشه اهل کشور هند است. وی برای نخستین بار در سال ۲۰۰۲ بازیگری را با بازی در فیلم ۱۶ دسامبر تجربه کرد.
او در فیلم‌های خانم‌ها بر علیه ریکی باهل، غیرممکن، برادرم... نیکل، قلب و عاشقانه، زوج شکن، جنگ و انگیزه هم بازی کرده‌است.
راجندرانات زوتشی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کشور هند است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به هولی اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که راجندرانات زوتشی در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
شکوفه‌های بادام () یک مجموعه از چند نقاشی مربوط به شکفتن شکوفه‌های درختان بادام اثر نقاش هلندی پسا دریافتگرا، وَنسان وَن گوگ می‌باشد که بین سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۰ در منطقهٔ سن رمی و آرل در جنوب فرانسه طرح گردید.
شکوفه‌های درختان از سوژه‌های خاص و مورد علاقهٔ ون گوگ بود. آنها بیداری و امید را نوید می‌دادند، او لذت می‌برد از آنها و و لذت می‌برد از نقاشی کردن این درختها و شکوفه‌ها، اثر، بازتاب و منعکس کنندهٔ نقاشی ژاپنی و تلفیق آن در سبک امپرسیونیست است، "شکوفه‌های بادام" طراحی شد برای تبریک تولد برادر زادهٔ نقاش. ابعاد این اثر نقاش (۷۳٫۵ × ۹۲) سانتیمتر می‌باشد.
نشان‌های ملی سپاس و یادمان از نشان‌های افتخار در ایران هستند که طبق قانون و بر اساس آیین‌نامه «اعطای لوح تقدیر توسط رئیس جمهور» مصوب جلسه هیئت‌وزیران مورخ ۳۰/۸/۱۳۸۹ به تشخیص نهادها و با امضای رئیس‌جمهور به افراد واجد شرایط اعطا می‌شود.
لوح سپاس به دلیل ارائه خدمات ارزنده در مقاطع خاص یا استمرار در انجام فعالیت‌های شایسته به اشخاص اعطاء می‌شود. لوح یادمان به بستگان اشخاصی که در مسیر تحقق آرمان‌ها و حفظ ارزش‌های انقلاب اسلامی، دفاع از کشور، انجام ایثارگرانه مأموریت‌ها و ارائه خدمت داوطلبانه، جان خود را از دست داده‌اند اعطا می‌شود. اولویت بستگان برای دریافت لوح یادمان به ترتیب همسر، فرزندان و پدر و مادر تعیین می‌شود و در صورت تعدد، اولویت با افراد مسن می‌باشد. لوح‌های سپاس و یادمان، به دو درجه «زرین» و «سیمین» تقسیم می‌شوند.
تعداد افرادی که تاکنون این نشان‌ها را دریافت کرده‌اند به هزار نفر نمی‌رسد.
سِوِنتین (به انگلیسی: Seventeen)، یک گروه موسیقی کی-پاپ است که در سال ۲۰۱۵ و زیرنظر پلدیس اینترتینمنت، شکل گرفت. ۱۳ عضو این گروه، در سه زیرمجموعهٔ «هیپ-هاپ»، «وکال» و «اجرا»، به فعالیت می‌پردازند.
اعضای گروه در ترانه‌سرایی، تهیه‌کنندگی و طراحی رقص ترانه‌های خود، نقش فعالی دارند.
نام «سونتین» به معنی هفده، از فرمول «۱۳ عضو + ۳ زیرگروه + ۱ گروه» گرفته شده است، که نشان می‌دهد چگونه ۱۳ عضو قرار گرفته شده در سه واحد مختلف، کنار هم قرار می‌گیرند تا یک گروه منسجم را تشکیل دهند.
لیدر گروه، لیدر زیرمجموعهٔ هیپ-هاپ*
لیدر زیرمجموعهٔ وکال*
لیدر زیرمجموعهٔ اجرا*
نبرد پایانی از تئاتر اروپایی از جنگ جهانی دوم و همچنین تسلیم آلمان به متفقین غربی و اتحاد جماهیر شوروی در اواخر ماه آوریل و اوایل ماه مه سال ۱۹۴۵ صورت گرفت.
نیروهای متفقین شروع به اسیر کردن تعداد زیادی از نیروهای محور کردند: در ماه آوریل ۱۹۴۵ تعداد کل اسیران در جبهه غرب که توسط متفقین غربی به اسارت درآمدند ۱۵۰۰۰۰۰ نفر بودند."The Daily Telegraph Story of the War, (January 1st to October 9th 1945)" page 153 در همان ماه آوریل در آخرین مبارزه تعداد حداقل ۱۲۰۰۰۰ سرباز آلمانی توسط متفقین غربی در آخرین نبرد جنگ در ایتالیا به اسارت درآمدند.the Times, 1 May 1945, page 4 در سه یا چهار ماه تا پایان ماه آوریل بیش از ۸۰۰۰۰۰ سربازان آلمانی در جبهه شرقی تسلیم شدند. در اوایل ماه آوریل برای اولین بار متفقین-اداره رینوزنلاجرز ("Rheinwiesenlagers) د"ر غرب آلمان تأسیس شد تا به محلی برای نگه‌داری از صدها هزار نفر نفر از دستگیر یا تسلیم شدگان نیروهای محور باشد. ستاد عالی نیروهای اعزامی متفقین (SHAEF) همه زندانیان را به عنوان نیروهای دشمن خلع سلاح شده طبقه‌بندی نمود و نه با عنوان اسرای جنگی. این طبقه‌بندی برای دور زدن حقوقی کنوانسیون ژنو سال ۱۹۲۹ برای مراقبت از جنگجویان پیشین انجام شد.(, p.  253) تا اکتبر، هزاران نفر بر اثر گرسنگی و قرار گرفتن در معرض بیماری جان خود را از دست دادند.Davidson, Eugene (1999).
اردوگاه‌های کار اجباری و پناهندگان: سربازان متفقین در آخرین ماه‌های جنگ و بلافاصله پس از آن تعدادی از اردوگاه‌های کار اجباری و بیگاری آلمان نازی را کشف کردند که مسئول مرگ حدود ۱۱ میلیون نفر بودند.[""] شش میلیون نفر از قربانیان یهودی بودند (در سال ۱۹۴۵)! رومانیایی‌ها، اسلاوها، همجنسگرایان، و اقلیت‌های مختلف و افراد معلول و همچنین دشمنان سیاسی رژیم نازی (به خصوص کمونیست‌ها) باقی پنج میلیون نفر قربانی را تشکیل می‌دادند.[""]
آلمان فنلاند را ترک کرد: در ۲۵ آوریل ۱۹۴۵ ارتش فنلاند توانست آخرین آلمانی‌ها را از فنلاند بیرون براند؛ که در نتیجه آن نیروهای آلمانی به نروژ عقب‌نشینی کردند.
مرگ موسولینی: در ۲۷ آوریل سال ۱۹۴۵ نیروهای متفقین به نزدیکی میلان رسیدند و دیکتاتور بنیتو موسولینی توسط پارتیزان‌های ایتالیایی دستگیر شد. در این مناقشه او در تلاش برای فرار از ایتالیا به سوئیس به همراه یک گردان ضدهوایی آلمانی بود (که احتمالاً جاده‌ای را اشتباه رفتند). در ۲۸ آوریل، موسولینی در جیالیانو (محله‌ای از مزگرا اعدام شد)، دیگر فاشیست‌های دستگیرشده همراه او به دونگو برده شدند و در آنجا اعدام شدند. بدن کشته‌شدگان به میلان برده شد و در پیازاله شهر آویزان شدند. در ۲۹ آوریل، رودولفو گراتزیانی تمام فاشیست ایتالیایی را تسلیم نیروهای مسلح حاضر در کسرتا کرد. این شامل گروه لیگوریا ارتش بود. گراتزیانی وزیر دفاع موسولینی جمهوری اجتماعی ایتالیا بود.
مرگ هیتلر: در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ میلادی، نبرد برلین درست به بالای سر هیتلر رسید؛ هیتلر متوجه بود که همه چیز را از دست داده و مایل نبود به سرنوشت موسولینی دچار شود. او در پناهگاه فروربانکر خود همراه با اوا براون شریک طولانی او که در آن زمان به مدت ۴۰ ساعت با او ازدواج کرده بود خودکشی کرد.#cite_note-FOOTNOTEBeevor2002342-5 هیتلر با دستور خود هرمان گورینگ و وزیر کشور هاینریش هیملر که هر کدام جداگانه سعی در کنترل و به دست گرفتن امور کشور در حال شکست رایش سوم را داشتند، از کار برکنار کرد. هیتلر جانشینان خود را به ترتیب زیر منصوب نمود: گروب آدمیرال کارل دونیتس به عنوان جدید "رئیس‌جمهور رایش" ("رئیس جمهور آلمان") و جوزف گوبلز را به عنوان صدراعظم جدید آلمان. اما گوبلز روز بعد خودکشی کرد و دونیتس را به عنوان تنها رهبر آلمان تنها گذاشت.
تسلیم نیروهای آلمانی در ایتالیا: در ۲۹ آوریل یک روز قبل از مرگ هیتلر، ژنرال اس اس کارل ولف سند تسلیم را در کاخ کاسرتاMax Hastings, "All Hell Let Loose" page 630 از طرف ژنرال فون ویتینگف امضا کرد.G.A.Shepperd, "Italian Campaign 1943-1945" published by Arthur Barker 1968 page 368 امضای این سند پس از مذاکرات محرمانه طولانی بدون مجوز با متفقین غربی امضا شد. این مذاکرات با سوء ظن فراوان توسط اتحاد جماهیر شوروی دنبال می‌شد که خود سعی در رسیدن به یک طرح صلح جداگانه داشت. در این سند «کارل ولف» آتش‌بس و تسلیم همه نیروهای تحت فرمان ویتینگف را در ساعت ۲ بعدازظهر روز ۲ مه ۱۹۴۵ میلادی پذیرفت. بر این اساس پس از چند کشمکش تلخ بین «کارل ولف» و آلبرت کسلرینگ در ساعات اولیه روز ۲ مه ۱۹۴۵ حدود یک میلیون نفر در ایتالیا و اتریش بدون قید و شرط، خود را تسلیم ژنرال بریتانیایی هارولد الکساندر کردند.Daily Telegraph Story of the War fifth volume page 153
تسلیم نیروهای آلمانی در برلین: نبرد برلین در ۲ مه ۱۹۴۵ میلادی به پایان رسید. در آن روز ژنرال "هلموت وایدلینگ" فرمانده مدافع شهر برلین بود، که بدون قید و شرط، شهر برلین را به کلی به واسیلی چوئیکوف از ارتش شوروی تسلیم کرد.Dollinger, Hans. در همان روز فرماندهان دو ارتش از ارتش ویستولا در شمال برلین (ژنرال کورت فون تیپلسکیرش فرمانده ارتش بیست و یکم و ژنرال هاسو فون مانتویفل فرمانده ارتش سوم زرهی آلمان) خود را تسلیم نیروهای متفقین غربی کردند.[۱۰] همچنین باور بر این است که در ۲ ماه مه ۱۹۴۵ هنگامی که مارتین بورمان درگذشت بنا بر داستان آرتور آکسمان که شاهد مرگ بورمان در نزدیکی ایستگاه راه‌آهن لهتر در برلین بود که بعد از مقابله با یک گشت ارتش سرخ شوروی کشته شد.Beevor, Antony (2002). بهتر بهنهوف همان جایی است که در سال ۱۹۹۸ با تست DNA بقایایی از بورمان که در ۷ دسامبر ۱۹۷۲ پیدا شده بود، تأیید شد.Karacs, Imre (4 May 1998)
تسلیم نیروهای آلمانی در شمال غرب آلمان و دانمارک و هلند: در ۴ مه ۱۹۴۵ فیلد مارشال بریتانیایی برنارد لاو مونت‌گومری تسلیم بی‌قید و شرط نظامی هانس-گئورگ فن فریدبورگ و ژنرال ابهارد کینزل از همه نیروهای آلمانی «در هلند در شمال غربی آلمان از جمله جزایر فریزی و هولگولند و تمام جزایر دیگر در شولیگ-هولشتاین و در دانمارک… به همراه تمام کشتی‌های نیروی دریایی در این مناطق را در لونبورگ پذیرفت»"Monty Speech & German Surrender 1945". در تیلوبرگ در لونبرگ هیث؛ منطقه بین شهرهای هامبورگهای هانوفر و برمن. تعداد نیروهای زمینی، دریایی، و هوایی آلمانی تسلیم شده در این مناطق به ۱۰۰۰۰۰۰ می‌رسید.the Times, 5 May 1945, page 4
در ۵ مه ۱۹۴۵ میلادی، گراند آدمیرال دونیتز دستور توقف عملیات خصومت‌بار را به تمامی یوبوت داد و از آن‌ها خواست به پایگاه خود بازگردند.
در ساعت ۱۶:۰۰ عمومی یوهانس بلاسکوویتس فرمانده کل قوا در هلند به ژنرال کانادایی چارلز فاکس در شهر واخنینگن هلند در حضور پرنس برنهارد (که به عنوان فرمانده هلندی نیروهای داخلی) خود را تسلیم کرد.Ron Goldstein "Field Marshal Keitel's surrender " BBC additional comment by Peter – WW2 Site Helper
تسلیم نیروهای آلمانی در بایرن: در ساعت ۱۴:۳۰ تاریخ ۴ ماه مه ۱۹۴۵ ژنرال هرمان فوتریش تمامی نیروهای بین کوه غیرمتعارف و رود این به آمریکایی ژنرال جاکوب ال دورس فرمانده آمریکایی 6th ارتش تسلیم کرد.
اروپا مرکزی: در ۵ مه ۱۹۴۵ نیروهای مقاومت چک شورش پراگ را آغاز نمودند. روز بعد، شوروی نبرد پراگ را آغاز نمود. در شهر درسدن، مارتین موچمان اعلام کرد: عملیات بزرگ اروپای شرقی در حال آغاز است. در عرض دو روز موچمان شهر را ترک کرد ولی توسط نیروهای شوروی هنگامی که سعی در فرار داشت دستگیر شد.[Page 228, "The Decline and Fall of Nazi Germany and Imperial Japan", Hans Dollinger (), Library of Congress Catalogue Card Number 67-27047]
تسلیم هرمان گورینگ: در ۶ ماه مه ۱۹۴۵، هرمان گورینگ به همراه همسر و دخترش در مرز آلمان-اتریش تسلیم کارل اندرو اسپاتز، فرمانده عملیاتی ایالات متحده در اروپا، شد. هرمان گورینگ در آن زمان قدرتمندترین فرد رسمی آلمان نازی بود که در قید حیات بود.
تسلیم نیروهای آلمانی در برسلائو: در ساعت ۱۸:۰۰ روز ۶ مه ۱۹۴۵ میلادی، ژنرال هرمان نیهوف فرمانده برسلائو، که برای ماه‌ها محاصره شده بود، خود را تسلیم نیروهای شوروی کرد.
تسلیم نیروهای آلمانی در جزایر کانال: در ساعت ۱۰:۰۰ روز ۸ مه ۱۹۴۵ میلادی، کانال نشینان توسط مقامات آلمانی مطلع شدند که جنگ خاتمه یافته‌است. نخست‌وزیر بریتانیا وینستون چرچیل در یک برنامه رادیویی که در ساعت ۱۵:۰۰ پخش شد اعلام کرد: «خصومت‌ها به پایان خواهد رسید و به‌طور رسمی در یک دقیقه پس از نیمه شب امشب اما در منافع صرفه جویی در زندگی 'آتش‌بس' آغاز شد و دیروز به صدا در تمام طول جبهه و عزیز ما جزایر کانال نیز برای آزاد شود امروز.»During the summers of World War II, Britain was on British Double Summer Time which meant that the country was ahead of CET time by one hour.
تسلیم بی قید و شرط تمام نیروهای آلمانی توسط یودل و کیتل: سی دقیقه پس از سقوط ""Festung Breslau"" ("قلعه برسلا) ژنرال آلفرد یودل" وارد ریمز شد و دستورالعمل دنیتز را مبنی بر تسلیم تمامی نیروهای رزمی به متحدان غربی را ارائه کرد. این دقیقاً همان مذاکره موقعیت که فون فریدبورگ تا به حال در ابتدا ساخته شده به مونتگمری و مانند مونتگمری عالی متفقین فرمانده کل دوایت آیزنهاور، تهدید به قطع تمام مذاکرات مگر اینکه آلمانی‌ها تن به توافق کامل و تسلیم بی‌قید و شرط دهند.#cite_note-FOOTNOTEZiemke1969130-21 آیزنهاور به صراحت به یودل گفت که او خطوط غرب را بر روی آلمانی‌های خواهد بست که در نتیجه آن‌ها را وادار به تسلیم شدن به شوروی خواهند شد.#cite_note-FOOTNOTEZiemke1969130-21 یودل سیگنالی را به دونیتز ارسال کرد که در آن زمان در فلنسبورگ بود تا او را از نظر آیزنهاور مطلع کند. کوتاه مدتی دونیتز با ارسال سیگنالی به یودل اجازه تسلیم کامل همه نیروهای آلمانی را صادر نمود.#cite_note-FOOTNOTEZiemke1969130-21
در ۰۲:۴۱ در صبح روز ۷ مه ۱۹۴۵ در SHAEF ستاد در ریمز فرانسه، رئیس-کارکنان نیروهای مسلح آلمان، ژنرال آلفرد یودل اسناد و مدارک تسلیم بدون قید و شرط تمامی نیروهای آلمانی به متفقین را امضا کرد. در ۷ مه ژنرال فرانتس بومه اسناد تسلیم بی‌قید و شرط سربازان آلمانی در نروژ را امضا نمود؛ که شامل عبارت "همه نیروهای تحت کنترل آلمان برای توقف عملیات فعال در ۲۳۰۱ ساعت زمان اروپای مرکزی در ۸ مه ۱۹۴۵." بعد فیلد مارشال ویلهلم کایتل و دیگر نماینده OKW در سفر به برلین قبل از نیمه شب امضا مشابه سند به صراحت تسلیم شدن به نیروهای شوروی در حضور کلی گئورگی ژوکوف امضا نمود.[22] این مراسم در محل سابق مدرسه مهندسی ارتش در منطقه برلین از کارلسهورتز برلین انجام شد؛ در حال حاضر این محل موزه آلمانی-روسی موزه برلین-کارلسهورتز را در خود جای داده‌است.
روز وی: خبر قریب‌الوقوع تسلیم آلمان در جبهه‌های غربی، در ۸ ماه مه ۱۹۴۵ درز کرد و جشن سراسر اروپا را فراگرفت. آمریکایی‌ها با خبر روز V-E در ۸ مه از خواب بیدار شدند. در حالیکه اتحاد جماهیر شوروی که در شرق آلمان بود در ۹ مه به وقت مسکو بود که ارتش آلمان به‌طور مؤثر تسلیم شد. به همین دلیل در روسیه و بسیاری از دیگر کشورهای اروپایی در شرق آلمان، روز پیروزی در ۹ مه جشن گرفته می‌شود.
آتش‌بس واحدهای آلمانی: اگر چه فرماندهان نظامی بسیاری از نیروهای آلمانی از دستور تسلیم صادر شده توسط ("Oberkommando der Wehrmacht" (OKW)—فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلمان) تبعیت کردند اما این شامل همه فرماندهان نمی‌شد. بزرگترین گروه مخالف، گروه مرکز ارتش آلمان تحت فرمان گراند فیلد مارشال فردیناند شورنر بود که در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ در آخرین وصیت‌نامه هیتلر به عنوان فرمانده اصلی ارتش ارتقا یافته‌بود… در ۸ مه ۱۹۴۵ فردیناند شورنر پست خود را ترک و به سمت اتریش گریخت. نیروهای ارتش شوروی در پراگ گروه مرکز ارتش را در ۱۱ مه ۱۹۴۵ مجبور به تسلیم کردند. نیروهای دیگری که در ۸ ماه مه تسلیم نشدند شامل است بر:
دولت دونیتز به دستور آیزنهاور منحل شد: کارل دونیتز به کار خود چنان ادامه می‌داد که گویا او رهبر کشور آلمان است اما دولت فلنسبورگ (نامگذاری آن به دلیل واقع شدن آن در فلنسبورگ در شمال آلمان بود. او که کنترل تنها یک منطقه کوچک در اطراف شهر را در دست داشت) توسط متفقین به رسمیت شناخته نمی‌شد. در ۱۲ مه ۱۹۴۵ متفقین رابط تیم وارد در فلنسبورگ و در زمان چهارم سرنشین کشتی مسافربری "پطریا". این افسران رابط و عالی متفقین ستاد به زودی متوجه شدم که آن‌ها تا به حال هیچ نیاز به عمل از طریق فلنسبورگ دولت و اعضای آن باید دستگیر شوند. در ۲۳ مه ۱۹۴۵ میلادی، اقدام در SHAEF سفارش‌ها و با تصویب شوروی آمریکایی سرلشکر روک احضار دونیتز روی "پطریا" و ابلاغ به او که او و همه اعضای دولت او تحت بازداشت هستند. متفقین مشکل داشتند چرا که آن‌ها متوجه شدم که اگر چه نیروهای مسلح آلمان تا به حال تسلیم بدون قید و شرط SHAEF تا به حال موفق به استفاده از سند ایجاد شده توسط «اروپا مشورتی کمیسیون» (EAC) و غیره وجود داشته‌است هیچ رسمی تسلیم شدن توسط غیرنظامی دولت آلمان است. این در نظر گرفته شد یک مسئله بسیار مهم است چرا که فقط به عنوان غیرنظامی اما نه نظامی تسلیم در سال ۱۹۱۸ شده توسط هیتلر برای ایجاد «چاقو در پشت» استدلال متفقین نمی‌خواهید به هر آینده خصمانه، رژیم حقوقی استدلال برای احیای یک نزاع.
اعلامیه شکست آلمان و ایجاد اختیار عای توسط قوای متفقین در ۵ ژوئن ۱۹۴۵ به امضا رسید. این اعلامیه شامل موارد زیر است:
هنوز مورد مناقشه است که آیا این فرض از قدرت تشکیل debellation—پایان جنگ ناشی از نابودی کامل خصمانه دولت است.United Nations War Crimes Commission (1997), "Law reports of trials of war criminals: United Nations War Crimes Commission", Wm. S. Hein, p.  13, ISBN 1-57588-403-8 "Yearbook of the International Law Commission" (PDF), II Part Two page=54, paragraph 295 (last paragraph on the page), 1993 [lower-alpha 2]
توافق پوتسدام در ۱۲ اوت ۱۹۴۵ امضا شد. در ارتباط با همین رهبران متفقین برنامه‌ریزی جدیدی برای دولت پس از جنگ آلمان، باز قرارگیری مرزها، اسکان جنگ قلمرو مرزهای "عملاً" ضمیمه یک ربع قبل از جنگ آلمان واقع در شرق مرز اودر-نایسه موظف و سازمان اخراج میلیون‌ها نفر از آلمانی‌ها که در سرزمین‌ها ضمیمه شده و نقاطی در شرق باقی‌مانده بودند داده شد. آن‌ها همچنین دستور به نظامی زدایی، نازی‌زدایی، خلع سلاح صنعتی، و غرامت جنگ دادند.
شورای کنترل متفقین بریا اثر بخشی تفوق متحدین بر آلمان و به ویژه برای ئیائه‌سازی برتری مشترک بر آلمان ایجاد شد. در ۳۰ اوت، شورای کنترل تشکیل خود را با صدور اولین بیانیه مبنی بر موجودیت شورا به اطلاع مردم آلمان رسید و اظهار داشت که دستورها و احکام صادر شده توسط فرماندهان ارشد در مناطق مربوطه متأثر از ایجاد این شورا است.
توقف خصومت بین ایالات متحده و آلمان در ۱۳ دسامبر سال ۱۹۴۶ توسط رئیس‌جمهور آمریکا ترومن اعلام شد.
کنفرانس صلح پاریس در ۱۰ فوریه سال ۱۹۴۷ با امضای معاهدات صلح بین متفقین زمان جنگ با متحدین جزیی اروپایی (ایتالیا، رومانی، مجارستان، بلغارستان، و فنلاند) به پایان رسید.
جمهوری فدرال آلمان که در ۲۳ مه ۱۹۴۹ (زمانی که قانون اساسی اعلام شد) تشکیل شده بود در ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۹ میلادی اولین دولت خود را تشکیل داد. جمهوری دموکراتیک آلمان در ۷ اکتبر تشکیل شد.
پایان حالت جنگ با آلمان توسط بسیاری متفقین متحدان غربی سابق در سال ۱۹۵۰ اعلام شد. در پترسبرگ توافق از ۲۲ نوامبر سال ۱۹۴۹ آن اشاره شد است آلمان غربی خواهان پایان دادن به حالت جنگی اما این درخواست نمی‌تواند اجابت شود. آمریکا حالت جنگ با آلمان را به دلایل حقوقی نگاه داشت ولی آن را تا حدود زیادی منعطف ساخت «ایالات متحده می‌خواست برای حفظ یک مبنای قانونی برای نگه داشتن نیروهای آمریکایی در آلمان غربی توجیهی داشته‌باشد».A Step Forward Time Magazine Monday, 28 Nov. 1949
در نشست وزرای خارجه فرانسه و انگلستان و آمریکا در نیویورک از ۱۲ سپتامبر – ۱۹ دسامبر سال ۱۹۵۰ اعلام شد که در میان دیگر اقدامات برای تقویت موقعیت آلمان غربی در جنگ سرد متحدان غربی پایان حالت جنگی را با آلمان غربی اعلام می‌کنند".Staff. در سال ۱۹۵۱ بسیاری از توافقات انجام پایان دولت خود را از جنگ با آلمان: استرالیا (۹ ژوئیه), کانادا، ایتالیا، نیوزیلند، هلند (۲۶ ژوئیه) و آفریقای جنوبی و انگلستان (۹ ژوئیه) و ایالات متحده (۱۹ اکتبر).War's End Time Magazine, 16 July 1951Elihu Lauterpacht, C. J. Greenwood.James H. Marsh.1951 in History BrainyMedia.com.H. Lauterpacht (editor), "International law reports Volume 23".US Code—Title 50 Appendix—War and National Defense , U.S. Government Printing Office . حالت جنگ بین آلمان و اتحاد جماهیر شوروی در اوایل سال ۱۹۵۵ به پایان رسید.Spreading Hesitation Time Magazine Monday, 7 Feb. 1955
اختیار کامل یک دولت مستقل در ۵ ماه مه ۱۹۵۵ به جمهوری فدرال آلمان تحت شرایط کنوانسیون بن-پاریس اعطا شد. این پیمان اشغال نظامی آلمان غربی را پایان داد ولی سه قدرت اشغالگر حفظ برخی از حقوق خاص را همانند vis-à-vis در برلین غربی را حفظ کردند.
معاهده حل و فصل نهایی با توجه به آلمان: تحت شرایط این پیمان صلح چهار قدرت تمام حقوقی را که قبلاً در آلمان و از جمله در برلین داشتند واگذار نمودند. در نتیجه آلمان در ۱۵ مارس ۱۹۹۱ به‌طور کامل مستقل شد. تحت شرایط پیمان به متفقین اجازه داده شد نا پایان ۱۹۹۴ نیروهای خود را در برلین حفظ کنند (مقالات ۴ و ۵). مطابق با معاهده نیروهای اشغال‌کننده تا مهلت مقرر تخلیه شدند. با این حال آلمان با توجه به بندهای ۵۳ و ۱۰۷ منشور سازمان ملل متحد از زمان جنگ بدون حمایت باقی ماند.[""]
آنا یوگنیونا گرمان ، و (زاده ۱۴ فوریه ۱۹۳۶ در گُرگانج، ازبکستان - درگذشته ۲۶ اوت ۱۹۸۲ ورشو، لهستان) خواننده و آهنگساز نامدار آلمانی‌تبار بود که استعدادش در لهستان شکوفا شد.
پدر او یوگنی گرمان از نسل مهاجرین آلمانی گرمان (طبق خط سیریلیک Герман) بود که در اواسط قرن ۱۷ به روسیه آمدند و در مناطق مختلف مرکزی سکنا گزیدند. او در سال ۱۹۰۹ در طی سفری در لدزو به دنیا آمد و در کشاکش پاکسازی بزرگ استالینیستی در سال ۱۹۳۸ توسط سرویس مخفی NKVD در تاشکند ازبکستان کشته شد. اغلب اعضای خانواده به موسیقی و آواز خواندن اهمیت می‌دادند. یوگنی نیز آواز خواندن و نواختن گیتار، ویلن و پیانو را دوست داشت. در بازگشت به تاشکند او به عنوان کارمند مشغول به کار شد. در گُرگانج با ایرما مارتنس (Irma Martens) ازدواج کرد. نیاکان ایرما مارتنس از منونایتها بودند که از غرب اروپا به روسیه آمده بودند. او معلم زبان آلمانی بود. ایرما در سال ۱۹۳۶ دختری به نام آنا به دنیا آورد و در سال ۱۹۳۷ نیز پسری به نام فردریش به دنیا آورد که زود از دنیا رفت.
آنا در سال ۱۹۳۷ هنوز طفلی یک ساله بود که پدر او را بازداشت کردند. در آن زمان در اتحاد جماهیر شوروی پاکسازی بزرگ در حال انجام بود و افراد بیگناه بسیاری زندانی می‌شدند. به دنبال متهم شدن اوگن گرمان به جاسوسی، در سال ۱۹۳۸ در تاشکند او را با شلیک گلوله از پای درآوردند. اگر چه در آن سال‌ها اعضای خانواده کسانی که به دشمنی نسبت به میهن متهم می‌شدند نیز اغلب بازداشت می‌شدند، همسرش ایرما و دخترش آنا و مادر همسرش بازداشت نشدند و فقط به دلیل وضعیت نامساعد زندگی بسیار رنج کشیدند. در طول جنگ جهانی دوم شرایط جمهوری آنها بسیار بد شد اگر چه جنگی در قسمت آسیایی شوروی اتفاق نیفتاد. زبان مادری آنا روسی و پلاودیتش (گونه‌ای از گویش پروسی سفلا از گروه زبان‌های آلمانی سفلای شرقی) بود که والدینش ترجیح می‌دادند به این زبان‌ها صحبت کنند.
در سال ۱۹۴۴ ایرما با یک افسر پیاده‌نظام به نام گرمان برنر (German Berner) آشنا شد که در ارتش خلق لهستان (لهستانی Armia Ludowa) خدمت می‌کرد و آنگاه با هم ازدواج کردند. گرمان برنر دربارهٔ خانواده اش در ورشو، جایی که خیال داشت ایرما و آنا و مادر بزرگ آنا را به آنجا منتقل کند، بسیار تعریف می‌کرد. پس از چند روز او به میدان جنگ برای رزم بازگشت و مدت زیادی نگذشته بود که به همسرش اطلاع دادند که در طول نبرد مفقود الاثر شده‌است. هیچ‌کدام از رفقایش کشته شدن او را ندیدند، به همین جهت همسرش ایرما مدت‌ها چشم امید به زنده بودن او داشت.
در سال ۱۹۴۶ ایرما به عنوان بیوه زن افسری لهستانی همراه دختر و مادرش به ورشو کاملاً ویران شده قدم گذاشت و در جمهوری تازه تأسیس لهستان آنان را به عنوان شهروند پذیرفتند. حکومت محلی آنان را به وروتسواف منتقل کرد که ایرما توانست در آن‌جا به عنوان لباس‌شو به کار مشغول شود. آنا به زودی توانست زبان لهستانی را به خوبی فرا گیرد و تحصیل کند.
آنا به صورت مادرزادی توانایی شنوایی لانهایه و صدایی بی همتا (لیریک سوپرانو) داشت بنابراین آواز خواندن در خانه و مدرسه برای او خوشایند بود. به این دلیل پس از پایان موفقیت‌آمیز تحصیلاتش در مدرسه برآن شد برای تحصیل در رشته خوانندگی به کنسرواتوار وارد شود ولکن بنا به درخواست و نظر مادرش به تحصیل زمین‌شناسی مشغول شد. او در طول تحصیل بر علاقه و عشق دوران کودکیش یعنی موسیقی و خوانندگی پایبند ماند و متعاقباً به تئاتر کالامبور (Kalambur) جایی که توانست فعالانه استعداد خود را بسط دهد و آن را تمرین کند پا نهاد. در سال ۱۹۶۲ او همزمان توانست فارغ‌التحصیل رشته زمین‌شناسی با مدال طلا شود و امتحان کمیسیون صلاحیت ورشو را پشت سر گذراند و به عنوان هنرمند نائل گردد.
او در فستیوال‌های مشهور بسیاری در لهستان همچون سوپوت و اوپوله شرکت کرد که صدای زیبا و مرتعش و قویش و همچنین دلربایی سحرانگیزش مورد پسند مردم واقع شد. آنا گرمان به وسیله ترانه‌ای به نام "Tańczące Eurydyki" موفق به دریافت بهترین جایزه گردید. او به زبان لهستانی، روسی، انگلیسی، ایتالیایی، اسپانیایی، لاتین و آلمانی ترانه می‌خواند و سبک بسیار خاص شخصی خویش را آفرید که قابل مقایسه با هیچ‌کس نیست و برای همیشه جاودانه خواهد بود.
در شوروی او بسیار مورد علاقه بود و بسیار مشهور شد و تا کنون نیز شهرتش باقی است. تقریباً هیچ‌گاه امکان خرید بلیت کنسرت‌هایش نبود چرا که خیلی قبل تر آنها خریداری شده بودند. اولین صفحه گرامافون بزرگ او در سال ۱۹۶۷ در شوروی بیرون آمد و در تمام کشور هشت آلبوم او منتشر شد که بلافاصله نیز در فروشگاه‌ها کمیاب شد.
آنا در ارائه قابلیت‌هایش در ایتالیا، جایی که ترانه‌های سنتی ناپلی را با به خوبی رعایت کردن آکسان‌های ایتالیایی خواند، بسیار موفق بود و در سال ۱۹۶۷ به موفقیتی درخشان و بزرگ در سانرمو نائل شد.
در سال ۱۹۶۷، موفقیت در خوانندگی به صورتی غم‌انگیز به حادثهٔ رانندگی ای در نزدیکی بولونیا در ایتالیا عصر هنگام به دلیل خواب رفتن راننده خاتمه یافت. خودرو دچار سانحه شده را صبح فردای آن روز یافتند که آنا گرمان درش به سختی نفس می‌کشید. تصادف شکستگی‌های سختی را بر ستون فقرات، هردو پا و یکی از بازوها و جمجمه او بر جای گذاشت.
او دوازه روز بیهوش بود و چند عمل سخت را نیز تجربه کرد و سپس پنج ماه در گچ بود. مدت زمان طولانی را برای بازیابی سلامتش در ایتالیا و لهستان گذراند.
آنا گرمان دربارهٔ این حادثه کتابی به نام "Wróć do Sorrento?..." (بازگشت به سورنتو ؟ ...) نوشت که در آن به سبکی طنز آمیز دربارهٔ اقامتش را در ایتالیا نوشت.
تابستان ۱۹۷۲ تور کنسرت‌های آنا گرمان که مدتها انتظارش را می‌کشیدند بالاخره در سراسر شوروی اتفاق افتاد. اولین کنسرت در سالن تئاتر یرمیتاژ مسکو برگزار شد که پس از پایان هر ترانه شاهد تشویق‌های بی پایان حضار بود.
در آن زمان او شروع به ساختن ترانه‌های شخصی خویش کرد که از آن میان می‌توان به "Człowieczy los" (سرنوشت انسانی) و "Feralna dziewczyna" (دختر بیپروا) اشاره کرد.
در سال ۱۹۸۰ آنا گرمان پس از پایان خواندن ترانه مردمی روسی به نام «Когда цвели сады» (آنگاه که باغ گل داشت) ناگهان درد شدیدی در پایش احساس کرد. پزشکان درمان جدی و عمل جراحی را پیشنهاد کردند ولکن او امیدوار بود با درمان‌های غیر مرسوم سلامتی اش را بازیابد.
آخرین تورهای کنسرت او در استرالیا اتفاق افتاد. پس از آن بیماری او (سرطان) به سرعت پیشرفت کرد و چندین عمل جراحی نیز نتیجه‌ای مثبت در برنداشت و سرانجام در ۲۶ آگوست ۱۹۸۳، زمانی که ۴۶ سال داشت، درگذشت و در قبرستان اوانجلیست‌های اصلاح گرای ورشو او را دفن کردند.