moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از سبک‌های در دسترس‌تر موسیقی کرال می‌توان به آثاری از بنجامین بریتن، از جمله: "رکوئیم جنگ" و "آهنگ‌های پنج گل"Five Flower Songs و "شادی در بره"Rejoice in the Lamb اشاره کرد. "موتت‌هایی برای کریسمس"،Motets pour le temps de noël "گلوریا" و "مس در سل ماژور" از ساخته‌های فرانسیس پولنک غالباً اجرا می‌شوند. کارل ارف نمونه‌ای کهن‌گرا را در کانتاتای کارمینا بوراناCarmina Burana به نمایش می‌کشد که بسیار نیز اجرا شده‌است. آهنگسازانی از ایالات متحد مانند: آرون کوپلند، ساموئل باربر و رندال تامپسون نیز قطعاتی نوشتند که کاملاً می‌توان رنگ و بوی آمریکایی آن‌ها را تشخیص داد. آهنگسازانی از اروپای شرقی همچون بلا بارتوک و زولتان کدای مقدار اندکی موسیقی برای گروه‌های کر نوشتند. مس برای گروه کر دوبل ساخته فرانک مارتن که به پراجراترین اثر این آهنگساز تبدیل شده‌است، با زبان هارمونیک مدرن متمایزش، کیفیت (مدالیته) و کنایه را با فرم‌های قرون وسطایی و رنسانس ترکیب می‌کند.
گروه به اصطلاح «مینیمالیست‌های مذهب گرا» را آروو پارت معرفی نمود. برخی از ساخته‌های او چون: "مگنیفیکات" و "پاسیون یوحنا" غالباً اجرا شده‌اند. آهنگسازانی دیگر، چون جان تِونر (خالق اثر "آهنگی برای آتنا"Song for Athene, also known as "Alleluia) و هنریک گورتسکی (آهنگساز "Totus Tuus") نیز این عنوان را دارند. مینی‌مالیسم و پسا مینی‌مالیسم آمریکایی را می‌توان در کارهای آهنگسازانی چون استیو رایش در قطعه موسیقی صحراDesert Music و اقتباس‌های کرال از روی اپرای «انیشتین بر روی ساحل»Einstein on the Beach فیلیپ گلس جستجو کرد. در این میان می‌توان از آهنگسازانی دیگر چون جان آدامز خالق اپرای «مرگ کلینگوفر»The Death of Klinghoffer و دیوید لَنگ، صاحب اثر "مصائب دخترک کبریت فروش"،Little Match Girl Passion برنده جایزه پولیتزر یاد کرد.
با آغاز قرن بیست و یکم، موسیقی کرال دوباره مورد توجه واقع شد که بخشی از آن را می‌توان به دلیل علاقه ایجاد شده به سبک کارهای کرال قابل دسترس و نفوذ آهنگسازان معروف و خلاقی چون اریک ویتاکر، دانست. می‌توان تأثیرات چندفرهنگی را در پاسیون سن مَرقُس ساخته اُزوالدو گُلیخُف حس کرد؛ وی در ساخت این اثر شیوه باخ در نوشتن پاسیون را با موسیقی خیابانی آمریکای لاتین درهم آمیخته‌است. چن یی نیز در کانتات افسانه‌های چینی،Chinese Myths Cantata ملودی‌های سنتی چینی را که با سازهای اصیل چینی نواخته می‌شوند، با زبان و سبک آتونال ترکیب می‌نماید. علت شهرت برخی آهنگسازان را می‌توان ساخته‌های کرال آنان دانست، که به عنوان یکی از بهترین نمونه‌های شناخته‌شده از این دست می‌توان به آهنگساز بسیار محبوب جان راتر اشاره نمود. به نظر می‌رسد انبوه کارهای دراماتیک آهنگساز ولزی، کارل جنکینز از نظر نمایشی بازگشتی به کارهای (کارل) ارف دارد. موسیقی جیمز مک میلان نیز به سنت‌شکنی در ساخت کارهای کرال که با بریتن، والتن، لایتن در بریتانیا آغاز شده بود، ادامه می‌دهد. هم‌زمان آهنگسازان درجه اول موسیقی رسانه‌ای چون: جان ویلیامز و کنتارو ساتو و همچنین آهنگسازان برجسته موسیقی ارکستری مانند: آگوستا رید توماس، سوفیا گوبایدولینا، آرون جی کرنیس و توماس ایدس با ساخته‌هایشان کمک‌های شایانی به کارنامه کارهای کرال نمودند.
البته در این میان آثار مجامعی که ریشه در موسیقی کلاسیک کنسرتی ندارند نیز در غنی کردن کارنامه کرال و همچنین ارائه رویکردهای نو برای آهنگسازان نقشی بارز داشته‌اند:
البته گروه کرال فقط مخصوص به کلیساها و مسیحیان نیست؛ مثلاً گروه کرال گلبانگ یزد که یکی از بهترین گروه‌های کرال د ایران است
هربرت فون کارایان (زادهٔ ۵ آوریل ۱۹۰۸ - درگذشتهٔ ۱۶ ژوئیه ۱۹۸۹) رهبر ارکستر مشهور اتریشی است. در آگهی درگذشت او در نیویورک تایمز از او با عنوان «مشهورترین رهبر ارکستر جهان و قدرتمندترین چهره در موسیقی کلاسیک» نام برده شده و او را «در بالاترین ردهٔ رهبران ارکستر قرن بیستم» قرار داده‌اند. کارایان ارکستر فیلارمونیک برلین را به مدت ۳۵ سال رهبری کرد.
بنا بر پژوهشی که خود هربرت فون کارایان در زمان حیاتش در مورد شجره‌نامه‌اش انجام داد، او پسر یک خانوادهٔ سالزبورگی از طبقهٔ متوسط بالا با ریشه‌های یونانی بوده‌است. جد پدری او گئورگوس یوهانس کارایانیس (یونانی: "Γεώργιος Ιωάννης Καραγιάννης") در کوزانی، که در آن زمان بخشی از امپراتوری عثمانی بود و امروزه بخشی از کشور مقدونیه محسوب می‌شود، به دنیا آمد و در ۱۷۶۷ به وین، و در حقیقت شهر کمنیتز در ایالت زاکسن مهاجرت کرد. او و برادرش در برپایی صنعت پوشاک زاکسن نقش داشتند و هر دو به پاس خدماتشان از سوی فردریک آگوستوس سوم در ۱ ژوئن ۱۷۹۲ لقب اشرافیت دریافت کردند. آنها سپس با افزودن فون و حذف «یس» که رنگ و بوی یونانی داشت، به "فون کارایان" نامیده شدند.
هربرت فون کارایان در سالزبورگ اتریش با نام هریبرت ریتر فون کارایان (آلمانی: "Heribert Ritter von Karajan") به دنیا آمد. پدرش دکتر ارنست فون کارایان، جراح مشهوری در شهر سالزبورگ بود و خود نیز ساز کلارینت می‌نواخت. هربرت از ۱۹۱۶ تا ۱۹۲۶ در موتزارتیوم شهر سالزبورگ فراگیری ساز پیانو را آغاز کرد. پس از تحصیل در موتزارتیوم (۱۹۲۶) در دانشگاه فنی وین و نیز در آکادمی موسیقی وین به تحصیل پرداخت. اگرچه کارایان در ابتدا قصد داشت به عنوان پیانیست فعالیت کند، اما به رهبری ارکستر تمایل پیدا کرد و الهام‌بخش او در این رشته آرتورو توسکانینی بود. دو دلیل برای روی آوردن او از نوازندگی پیانو به رهبری ارکستر ذکر می‌کنند؛ اول آن که به علت بیماری و مشکل تاندون یکی از انگشتان، یقین کرد هرگز پیانیست بزرگی نخواهد شد، و دوم آن که وقتی استاد او "برنارد پامگارتنر"، شوق و ولع فوق عادی شاگرد را دریافت، به او توصیه کرد به رهبری روی آورد، که یک ساز و ده انگشت پاسخگوی هیجان روحی او نخواهد بود.
در ۱۹۲۹، کارایان سالومه را در فستس‌پیزل‌هاوس سالزبورگ رهبری کرد، و از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴ به عنوان کاپل‌مایستر اِستادثیاتر شهر اولم فعالیت نمود. در ۱۹۳۳، در فستیوال سالزبورگ با اجرای صحنهٔ "Walpurgisnacht" از اپرای فاوست اولین رهبری رسمی خود را انجام داد. سال بعد، و دوباره در سالزبورگ، کارایان برای اولین بار فیلارمونیک وین را هدایت کرد، و از ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۱، کارایان کنسرت‌های اپرا و سمفونی اپراخانهٔ شهر آخن را رهبری نمود.
در ماه مارس ۱۹۳۵، زندگی حرفه‌ای کارایان با ارائهٔ تقاضای عضویتش در حزب نازی ترقی قابل توجهی کرد. در همان سال، کارایان به عنوان جوان‌ترین "Generalmusikdirektor" آلمان انتخاب شد و رهبر مهمان شهرهای اشغال‌شدهٔ بخارست، بروکسل، استکهلم، آمستردام و پاریس بود. علاوه بر این، او در ۱۹۳۷ اولین اجرای خود را با فیلارمونیک برلین و اپرای دولتی برلین با اجرای فیدلیو انجام داد. با اجرای تریستان و ایزولد در ۱۹۳۸ موفقیت بزرگی کسب کرد و اجرای او از سوی یک منتقد برلینی "Das Wunder Karajan" (معجزهٔ کارایان) نام گرفت. در همان سال قراردادی از سوی دویچه‌گراموفون به او پیشنهاد شد، و او اولین ضبط از ضبط‌های بیشمارش را با رهبری "استاتس‌کاپلهٔ برلین" در اورتور فلوت سحرآمیز انجام داد. طبق اظهار نظر وینیفرد واگنر، آدولف هیتلر اجرای کارایان را از اپرای خوانندگان استاد در ژوئن ۱۹۳۹ نپسندید، چرا که کاریان که بدون پارتیتور رهبری می‌کرد، در میانهٔ راه مسیر خود را گم کرد، خوانندگان مکث کردند و در اوج بی‌نظمی پرده فرو افتاد. بنا به نظر وینیفرد واگنر، هیتلر تصمیم گرفت که فون کارایان هیچ‌گاه فستیوال بایروت را رهبری نکند. با این وجود به دلیل علاقهٔ هرمان گورینگ به او، کارایان همچنان به کارش به عنوان رهبر استاتس‌کاپله (۱۹۴۱–۱۹۴۵) و ارکستر اپرای دولتی برلین ادامه داد، و در آنجا در مجموع حدود ۱۵۰ اجرای اپرای انجام داد.
هلدن‌سونات کارایان به فاصلهٔ اندکی از الحاق اتریش به رایش سوم تصنیف شد. این اثر که کارایان در اصل نام سونات "Anschluß" را بر آن نهاده بود در ۱۹۳۸ در مراسمی که هیتلر در آن شرکت کرده بود، اجراشد.
در اکتبر ۱۹۴۲ و در میانهٔ جنگ جهانی دوم، کارایان با "آنیتا گوترمن" که دختر یک نجیب‌زادهٔ مشهور و صاحب یک کارخانهٔ دوزندگی بود، ازدواج کرد. علی‌رغم این که پدربزرگ آنیتا یهودی بود و او Vierteljüdin (یک-چهارم یهودی) محسوب می‌شد، پس از ازدواج آنها حزب نازی تصمیم گرفت که او جزو پنج آلمانی‌ای که لقب «آریایی افتخاری» دریافت کردند، باشد. با این حال، ده روز پس از ازدواج با آنیتا گوترمن، درخواست کرد که از عضویت در حزب نازی معاف شود. نتیجهٔ چنین درخواستی چنین شد که تا پایان جنگ و به سر رسیدن حکومت هیتلر، کارایان از دست‌یابی به یک شغل و مقام پابرجا محروم ماند. از نظر دستگاه حکومت و سازمان حزبی او عنصر نامطلوب انگاشته می‌شد و شایستگی هیچ مقام و منزلتی نداشت. وقتی کارل بوهم ریاست اپرای شهر درسدن را رها کرد، تقاضای کارایان برای تصدی آن مقام، آن سان که گفته می‌شود، به دستور صریح هیتلر رد شد. او در ۱۹۴۵ به همراه آنیتا از آلمان فرار کرد و پس از مدتی کوتاه به میلان نقل مکان کرد. آن دو مدتی هم به صورت مخفیانه در درون قایقی در دریاچهٔ کومو در شمال ایتالیا به سر بردند.
در ۱۹۴۶ پس از پایان جنگ جهانی دوم، کارایان در دادگاه نازی‌زدایی اتریش تبرئه شد و به فاصلهٔ کوتاهی از آن به حرفهٔ رهبری خود بازگشت. ازدواج او و آنیتا در سال ۱۹۵۸ منجر به طلاق شد، فقط به این دلیل که همسر کارایان قادر نبود برای او فرزندی بیاورد. کارایان و این زن تا زمان مرگ این زن رابطهٔ دوستانه‌ای داشتند.
در ۱۹۴۶، کارایان اولین کنسرت پس از جنگ خود را در وین با فیلارمونیک وین اجرا نمود، ولی به دلیل سابقهٔ عضویت در حزب نازی از سوی اشغالگران روس از فعالیت‌های بیشتر منع شد. در آن تابستان، او به صورت ناشناس در فستیوال سالزبورگ شرکت کرد. سال بعد، او بالاخره اجازهٔ ادامهٔ فعالیت‌هایش را پیدا کرد. هرچند خاطرات خوشی از شروع به کار مجددش در خاطرهٔ کارایان باقی نماند. وقتی در سال ۱۹۴۷ برای اولین بار به نیویورک رفت، ۳۷۰ موسیقیدان این شهر در نامه‌ای به شورای شهر، خواهان جلوگیری از اجرای برنامهٔ یک «نازی» شدند، و در شب اجرای برنامه، انجمن جوانان صهیونیست نیویورک به تظاهراتی در مقابل سالن کنسرت اقدام کرد. گذشتهٔ کارایان تا پایان عمر باعث بروز برخی غرض‌ورزی‌ها و مشکلات برای او شد. برای مثال موسیقیدانان یهودی نظیر آیزاک استرن و ایتزاک پرلمن به دلیل گذشتهٔ نازی کارایان از حضور در یک کنسرت با او امتناع می‌کردند.
در ۱۹۴۸، کارایان مدیر هنری "Gesellschaft der Musikfreunde" در وین شد. او همچنین در اسکالای میلان نیز رهبری کرد. با این حال، برجسته‌ترین فعالیت او در این زمان ضبط با ارکستر فیلارمونیای تازه تأسیس در لندن بود، که منجر به شناخته شدن این ارکستر در جهان شد. در ۱۹۵۵ بلافاصله پس از مرگ ویلهلم فورت‌ونگلر او به عنوان مدیر موسیقی مادام‌العمر فیلارمونیک برلین منصوب شد. کارایان با این ارکستر به اکثر نقاط جهان برای اجرای برنامه‌های مختلف سفر کرد. یکی از تورهای کارایان، تور تهران بود، که طی آن در سال ۱۳۵۶ در دو شب متوالی در تالار رودکی، سمفونی‌های ۴، ۵، ۶ و ۷ بتهوون را همراه با فیلارمونیک برلین اجرا کرد.
کارایان ظرف مدت کوتاهی یکی از شخصیت‌های مهم هنری اروپا شد. همه جا صحبت از او بود و در اکثر سازمان‌های هنری نقش داشت و همه‌جا حکومت می‌کرد، خواه روی سکوی رهبری، خواه پشت فرمان ماشین کورسی یا هنگام هدایت هواپیمای خصوصی‌اش یا حتی روی چوب اسکی (او یکی از بهترین اسکی‌بازان آماتور اروپا بود).
کارایان همان‌قدر که سریع رابطه برقرار می‌کرد، با همان سرعت هم آن را قطع می‌نمود. ارتباط و همکاری او با اپرای دولتی وین نمونه‌ای بارز از همین خصوصیت اخلاقی‌اش بود؛ در سال ۱۹۵۶ به اپرای دولتی وین آمد و در ۱۹۶۲ آنجا را ترک کرد، و همان سال مجدداً تصمیم به همکاری با این مرکر اپرایی گرفت و دو سال بعد با جنجال و سروصدا آنجا را ترک نمود.
یکی دیگر از مراکز کاری کارایان فستیوال موسیقی سالزبورگ بود که همه ساله در ماه اوت برگزار می‌شود و یکی از بزرگ‌ترین و متنوع‌ترین فستیوال‌های جهان است. کارایان از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۰ ریاست کل هنری این فستیوال را بر عهده داشت.
اسکالای میلان و بایروت نیز از مراکز اپرایی مورد علاقهٔ او بودند و به‌طور مکرر در آنجا آثاری را به اجرا می‌گذاشت. او مجموعهٔ اپرایی حلقه (رینگ)، تریستان و ایزولده و خوانندگان استاد از واگنر را در فستیوال بایروت اجرا کرده‌است.
از کارهای جنبی دیگر کارایان تأسیس بنیاد هربرت فون کارایان در ۱۹۶۸ در برلین بود که برای حمایت و پرورش استعدادهای جوان و نیز حمایت از تحقیقات علمی و موسیقی تشکیل شد. در این بنیاد آکادمی رهبری وابسته به ارکستر فیلارمونیک برلین را نیز به وجود آورد که هر سال مسابقه‌ای بین رهبران جوان برگزار می‌کرد. از جمله برندگان این مسابقه کلودیو آبادو و سی‌جی اوزاوا می‌باشند.
کارایان به استعدادهای جوان توجه زیادی داشت. آنه-سوفی موتر نوازندهٔ ویولن کم‌نظیر سال‌های اخیر و نیز یوگینی کیسین از جمله استعدادهای کشف‌شده توسط کارایان هستند.
همکاری کارایان با ارکستر فیلارمونیک برلین تا سال ۱۹۸۸ ادامه یافت و در بهار این سال از سرپرستی این ارکستر استعفا داد.
۵ آوریل ۱۹۸۹ کارایان هشتاد و یک سالگی خود را جشن گرفت. در این زمان مشغول آماده کردن خود برای افتتاحیهٔ فستیوال سالزبورگ با اپرای بالماسکه از وردی بود. اما در ۱۶ ژوئیه ۱۹۸۹ و فقط ۱۱ روز قبل از افتتاح فستیوال در هنگام تمرین اپرای بالماسکه با یک ایست قلبی زندگی را بدرود گفت.
کارایان در عین حال که علاقه‌مندی خود را به اجرای برنامه در سالن‌های کنسرت و اپرا، هم‌چنان محفوظ نگاه می‌داشت، ولی نسبت به فناوری ضبط نیز کمال توجه را نشان می‌داد. او در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم با دو نفر از تهیه‌کنندگان صفحه که خوش‌فکر و بسیار آینده‌نگر بودند، والتر لگه و جان کالشاو همکاری گسترده‌ای را آغاز کرد. اولین صفحه‌ای که با سیستم استریوفونیک ضبط کرد، اثری از ریچارد اشتراوس بود که در سال ۱۹۵۹ و توسط شرکت دویچه گراموفون انجام شد. اما ضبط این صفحه او را راضی نکرد. او در جستجوی تکنیکی بود که صدا را با کیفیتی عالی ضبط کند.
در آن دوران که ضبط بر روی صفحات سی و سه دور یا بر روی کاست تازه آغاز شده بود، کارایان و دوستش والتر لگه در استودیوی ضبط دقت فراوانی به کار می‌بردند تا میکروفن‌ها در جای مناسب قرار گیرد و بین دستگاه‌های ضبط، تعادل و توازن مطلوبی از نظر قرار گرفتن در برابر یکدیگر حاصل شود (برخی از صفحاتی که در این استودیوها به طریقهٔ مونوفنیک ضبط شده‌است، به دلیل همین توجه به جزئیات بیشتر به صفحات استریوفونیک شباهت پیدا کرده‌است).
کارایان همهٔ کوشش خود را در راه اجرا و ضبط صفحه و کاست مصروف می‌داشت که آثار آهنگسازان را به بهترین شیوه‌ای اجرا و ضبط کند تا از برکت پیشرفت‌های تکنولوژی بتواند استفاده از آن آثار را به میزانی گسترده‌تر و با هزینه‌ای کمتر در اختیار علاقه‌مندان قرار دهد.
فناوری ضبط لیزری یا لوح فشرده از مدتی پیش به مرحلهٔ عملی و مقرون به صرفهٔ اقتصادی بودن رسیده بود؛ ولی در فاصلهٔ زمانی بین مرحلهٔ انتقال از صفحات سی و سه دور به صفحات لیزری، یک مرحلهٔ دیگر از فناوری ضبط به صورت کوادروفونیک (مرحلهٔ استفاده از چهار بلندگو) با شکست مواجه شده بود و فناوری نوار ویدیویی نیز در بن‌بست قرار داشت. آکیو موریتا، رئیس شرکت سونی، که از دوستان نزدیک کارایان بود از این نکته اطلاع داشت کهتا موقع مناسب فرا نرسد، صفحات لیزری را نمی‌توان به بازار عرضه کرد. در این میان کارایان نقش سازنده و مهمی را ایفا کرد. در آن حال که شرکت‌های صفحه‌پرکنی دست روی دست گذاشته بودند و از آن بیم داشتند که عرضهٔ صفحات لیزری نظیر تکنیک استفاده از چهار بلندگو از نظر اقتصادی و بازاریابی با شکست مواجه شود، کارایان چون به ارزش و کیفیت صفحات لیزری پی برده بود، اعلام داشت که از آن پس هیچ صفحه‌ای ضبط نخواهد کرد و با هیچ شرکت صفحه‌پرکنی قراردادی منعقد نخواهد ساخت، مگر آن که حاضر باشند صفحات لیزری را برای عرضه به بازار فراهم کنند. یکی از شرکت‌های صفحه‌پرکنی که تا آن زمان با کارایان همکاری داشت، حاضر به قبول پیشنهاد کارایان نشد، ولی در همان زمان شرکت دویچه‌گراموفون در اجرای پیشنهاد کارایان قدم به میدان گذاشت. بالاخره او در ۱۵ آوریل ۱۹۸۱ در یک مصاحبهٔ مطبوعاتی در رابطه با فستیوال موسیقی عید پاک سالزبورگ اولین لوح فشردهٔ دیجیتال را با سمفونی آلپ از اشتراوس و با همکاری شرکت ژاپنی سونی به دنیا معرفی کرد، که به راستی گام بلندی در کار موسیقی به‌شمار می‌رفت. کارایان یک سال بعد یعنی در سال ۱۹۸۲ شرکتی را به نام تله‌موندیال در مونت‌کارلو بنیان گذاشت تا کلیهٔ آثار اجرایی توسط او در این سازمان به صورت فیلم و دیسک تولید شود. در سال ۱۹۸۴ کلیهٔ آثار بتهوون توسط ارکستر فیلارمونیک برلین و به رهبری کارایان توسط این شرکت به صورت دیجیتال ضبط شد.
بر روی این موضوع که کارایان استعداد ویژه‌ای در بیرون دادن صدای زیبا از یک ارکستر داشت، همگان اتفاق نظر دارند. نظرات گوناگونی در مورد جنبه‌های زیباشناختی آنچه "صدای کارایان" نامیده می‌شود، وجود دارد. منتقد آمریکایی هاروی ساچس رویکرد کارایان را این‌گونه نقد می‌کند:
به نظر می‌رسید که کارایان برای یک رهبر همه‌فن‌حریف است که می‌تواند از باخ تا پوچینی، موتزارت تا مالر، بتهوون تا واگنر، شومان تا استراوینسکی، صدایی شفاف، صیقلی و با کیفیتی از پیش طراحی شده تولید کند.
با این حال این سبک مشخصه در دوره‌های زمانی متفاوت موسیقی از درجهٔ موفقیت متفاوتی نزد شنوندگان برخوردار است. او حقیقتاً در موسیقی آنتون بروکنر، روبرت شومان، یوهانس برامس و ریچارد اشتراوس بی‌همتاست؛ ولی آثار فون کارایان در موسیقی موسیقی باروک یا عصر کلاسیک چندان در خارج از آلمان و اتریش مورد پسند نیست.
در اینجا دو نقد از پرخوانندهٔ راهنمای پنگوئن برای لوح‌های فشرده را برای تشریح موضوع نقل شده‌است:
به‌طور کلی کارایان همکاری سخت و بسیار گران محسوب می‌شد. او نیز مانند گوستاو مالر در هر کاری خواستار اختیار کامل بود و در اجرای یک اثر اپرایی تنها به رهبری ارکستر رضایت نمی‌داد. نحوهٔ کارگردانی، صحنه‌سازی و حتی تنظیم نور را تعیین می‌کرد و تا به آنچه می‌خواست نمی‌رسید دست از کار و تمرین برنمی‌داشت.
در مورد روش کاری او به عنوان رهبر همان‌طور که خود توضیح داده، باید گفت از آن دسته رهبرانی است که به دقیق بودن اجرای یک اثر بسیار اعتقاد داشت، همان‌طور که گفته:
«با ارکستر فیلارمونیک برلین ابتدا یک اثر را جزء به جزء طوری تمرین می‌کنیم که به تمام اثر از نظر تکنیک اجرایی تسلط پیدا کنیم. اما در هنگام اجرا در کنسرت، نوازندگان را آزاد می‌گذارم که با احساس خود بنوازند و آنها نیز همچون من از موسیقی بهره‌مند شوند.»
به‌طور کلی کارایان به تمرین و آمادگی قبلی یک اثر اهمیت زیادی می‌داد و می‌توان گفت که دقت و واقع‌گرایی توسکانینی را با دست و دلبازی فورت‌ونگلر به هم می‌آمیخت.
دربارهٔ تکنیک رهبری به ندرت توضیح می‌داد. خود می‌گوید:
«به شاگردانم می‌گویم شما باید سرعت و ضرب را حس کنید تا ارکستر هم آن را حس کند. ریتم قدرت مرموزی است که در نبض رهبر می‌زند و مستقیماً به ارکستر منتقل می‌شود. در واقع این ریتم درونی است که اهمیت دارد، نه آن که با دست و بدن به صورت خارجی به ارکستر منتقل می‌شود.»
از خصوصیات بسیار با ارزش کارایان برخورداری از قدرت حافظهٔ فوق‌العاده بود و اکثراً آثار را بدون استفاده از پارتیتور رهبری می‌کرد و معتقد بود که برای اجرای گویا و زیبا از یک متن، باید نوشته را فراموش کرد، زیرا لحظه‌ای که نت‌ها را ببینید از موسیقی فاصله می‌گیرید. شاید به همین دلیل بود که کارایان اکثراً با چشم بسته رهبری می‌کرد.
هربرت فون کارایان شخصیتی بسیار پیچیده و مشکل داشت و شاید به همین دلیل انتفادات زیادی از او شده‌است. او از معدود هنرمندانی بود که نظر و عقیدهٔ موسیقیدانان و منقدین کوچک‌ترین تأثیری (اعم از مثبت یا منفی) در کسب موفقیتش نداشت. کارایان همه را جذب خود می‌کرد، بدون این که شخصاً قدمی برای جذب اطرافیان بردارد یا اصولاً خواستار آن باشد که در اجتماع، انسانی جذاب باشد.
"رودلف بینگ" دربارهٔ او می‌نویسد:
«کارایان هرگز ناهار نمی‌خورد، هرگز مشروبات الکلی نمی‌نوشید، سیگار هم نمی‌کشید. انسانی پیچیده بود و نزدیک شدن و دوستی با او کار ساده‌ای نبود. او اساساً با کسی دوست نمی‌شد. کتاب نمی‌خواند و اقرار می‌کرد که دوست ندارد رمان بخواند، زیرا زندگی خود را یک رمان می‌دانست. به‌طور کلی انسانی درونگرا بود.»
"مارتین مایر" نویسندهٔ آمریکایی می‌گوید:
«اگرچه قد کارایان بیشتر از ۱۷۳ سانتیمتر نبود، اما با همین جثهٔ ظریف و کوچک بر هر گروه یا فردی که با او کار می‌کرد، تسلط داشت.»
«کسی که به همهٔ اهداف خود برسد به‌طور مسلم دامنهٔ خواسته‌هایش کوتاه و هدفش ساده بوده‌است.»
«برای هر انسانی خلاقیت داشتن در یک کار موهبت است و ما که این موهبت شامل حالمان شده وظیفه داریم در کارمان به حدی پیشرفت کنیم که بتوانیم به آنها که این سعادت را در کارشان ندارند، خوشحالی و رضایت بدهیم.»
شاپکس ابرقویی از عرفاً و دانشمندان عصر زندیه بود
شاپکس ابرقویی در سال ۱۱۳۶ (قمری) در ابرقو دیده به جهان گشود و در حالی سه سال بیشتر نداشت خانواده او به شهر اصفهان که در آنزمان از مراکز مهم دانش و هنر در ایران به‌شمار می‌رفت مهاجرت نمودند و در این شهر تاریخی رحل اقامت افکندند. شاپکس از همان ابتدای کودکی علاقه بسیاری به آموختن علوم مختلف از خود نشان می‌داد و در همان سنین بود که پای به مکتبخانه گذاشت و محضر استادانی چون گالفس قمشه‌ای و بوثفلتین اصفهانی را درک کرد. وی پس از حدود ۸ سال تحصیل در مدارس مختلف اصفهان از جمله مدرسه نیماورد نبوغ بسیاری از خود در فلسفه و کلام نشان داد به طوری که نام و ذکر او ورد زبان‌ها گشت و در جای جای شهر به جهت این شخصیت بزرگ مجالسی ترتیب داده می‌شد...
حاج ابراهیم کلانتر (۱۱۵۸ ه‍.ق / ۱۷۴۵ م – ۱۲۱۵ یا ۱۲۱۶ ه‍.ق / ۱۸۰۱ م) که با عنوان افتخاری اعتمادالدوله نیز مشهور است، دولتمرد ایرانی بود که به‌عنوان کلانتر (شهردار) شیراز طی اواخر دورهٔ زندیه و سپس به‌عنوان نخستین وزیر اعظم ایران قاجاری فعالیت کرد.
ابراهیم لقب پدرش، کدخدای محلهٔ بالا کفت شیراز، را به ارث برد و بعدها کدخداباشی تمام مناطق شهر در مجاور بالا کفت شد. در سال ۱۷۸۱، علیمرادخان زند شیراز را تصرف کرد؛ او برای منع شورش، همهٔ کدخداها از جمله حاج ابراهیم را عزل کرد و آن‌ها را به اصفهان فرستاد و ۴۰ هزار تومان جریمه‌شان کرد. ابراهیم برای بازپس‌گیری سمت‌هایش، به جعفرخان زند در تصرف شیراز در سال ۱۷۸۵ کمک کرد و شاه جدید او را کلانتر شیراز منصوب کرد. هنگامی که جعفر در سال ۱۷۸۹ در کاخ خود ترور شد، ابراهیم با دستگیری صیدمرادخان زند طرف پسر جعفر، یعنی لطفعلی‌خان زند را گرفت و او را پادشاه اعلام کرد. پس از اختلافی با لطفعلی‌خان در سال ۱۷۹۰، ابراهیم تغییر موضع داد و با آقامحمدخان قاجار بیعت کرد.
در سال ۱۷۹۱ که لطفعلی‌خان به کرمان لشکرکشی کرد، ابراهیم کنترل شیراز را به دست گرفت و دستور دستگیری همه سرداران زند را صادر کرد. لطفعلی‌خان کارزار خود را رها کرد و بازگشت؛ او به جنوب فارس رفت که آن‌جا با نیروهای ابراهیم درگیر و منجر به شکست شد، سپس به سمت کازرون رفت و آن‌جا اردو زد. ابراهیم از آقامحمدخان که در آن زمان در حال فتح آذربایجان بود، کمک خواست. آقامحمدخان به شیراز رفت و ابراهیم را به‌عنوان حاکم این ولایت منصوب کرد. در سال ۱۷۹۲، لطفعلی‌خان بار دیگر برای تصرف شیراز وارد نبرد شد اما شکست خورد و به طبس گریخت.
در سال ۱۷۹۴، لطفعلی‌خان دستگیر و کشته، آقامحمدخان شاه جدید ایران و ابراهیم وزیر اعظم او شد. ابراهیم در این زمان به امور داخلی و اداری مشغول شد و از مشاوران مهم آقامحمدخان بود. در سال ۱۷۹۵، ابراهیم پیشنهاد برگزاری مراسم تاج‌گذاری را برای محمدخان کرد که در آن او تاج پادشاهی را بر سر شاه گذاشت. ابراهیم در زمان ترور آقامحمدخان در شوشی حضور داشت. او به سرعت به تهران بازگشت و فتحعلی، برادرزاده شاه فقید، را به‌عنوان شاه جدید معرفی کرد و از جنگ داخلی جلوگیری کرد. ابراهیم تا سال ۱۸۰۱ وزیر اعظم بود تا اینکه به دستور فتحعلی‌شاه که از موقعیت قدرتمند ابراهیم می‌ترسید کشته شد. اکثر اعضای خانواده ابراهیم، به استثنای یکی از پسرانش علی‌اکبر و دخترش ماهبانو خانم نیز در پی آن کشته شدند. نوادگان ابراهیم بعدها خاندان قوام را تشکیل دادند که در میانه تا پایان دورهٔ قاجار تأثیرگذار شدند. برخی از نوادگان او مانند ابوالحسن شیرازی نقش‌های مهمی داشتند و در دربار قدرتمند بودند.
نقش حاج ابراهیم کلانتر در پایان دادنِ جنگ جانشینی کریم‌خان زند و انتقال قدرت از زندیه به قاجار، و نیز بر تخت نشستن چهار پادشاه، او را به‌عنوان یک شاه‌نشان مطرح کرد. این موضوع باعث شد که از او به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین سیاستمداران تاریخ ایران مدرن یاد شود.
محمدابراهیم، سومین پسر حاج محمدهاشم شیرازی (کدخدای محلهٔ بالا کفت و بعدها کدخداباشیِ پنج محلهٔ حیدری‌نشین شیراز) بود. خانوادهٔ او که به «هاشمیه» شهرت داشتند، از بازرگانان توانگر شیراز بودند، در استان فارس املاک داشتند و در مدیریت شهر نیز دخیل بودند. اصل و نسب مادری او ظاهراً به قوام‌الدین حسن (وزیر سلسلهٔ آل مظفر در قرن ۱۴ میلادی) می‌رسید که نام خاندان ذی‌نفوذ قوام‌الملک نیز از او گرفته شده‌است. گفته‌اند که اصل و نسب پدری ابراهیم کلانتر به یهودیان می‌رسد اما این ادعا تاکنون اثبات نشده‌است.
درس‌آموزی ابراهیم در زمینهٔ مدیریت شهر و ورود او به سیاست‌های پیچیدهٔ شیراز، در سال‌های پایانی پادشاهی کریم‌خان زند شروع شد. در این دوران، کریم‌خان دست اعیان شهرنشین پایتخت زندیه را از امور کوتاه کرده بود اما پایگاه اقتصادی یا شبکهٔ اجتماعی آنها را نابود نکرده بود.
محمدهاشم (پدر ابراهیم) در سال ۱۱۶۰ هـ.ق. به اتهام بی‌نظمی مالی توسط نادرشاه مجازات شده و یک چشم خود را از دست داده بود. این موضوع بی تردید همواره به پسر او، ابراهیم، یادآوری می‌کرده که اعیان، تا چه حد در مقابل سرداران جنگاور در دوران پساصفوی، آسیب‌پذیر هستند. ابراهیم، سمت کدخداباشی محلات حیدری‌نشین شیراز را از پدرش به ارث برد و به متحد نزدیک کلانتر شیراز، میرزا محمد کلانتر، تبدیل شد. میرزا محمد کلانتر مربی و چهره‌ای تأثیرگذار در شکل‌دادن به آیندهٔ سیاسی ابراهیمِ جوان بود. ابراهیم همچنین از نزدیک شاهد نحوهٔ ادارهٔ امور، تحت نظر و حمایت نخبگان باقیمانده از دوران صفوی بود از جمله میرزا محمدحسین وفای فراهانی، رئیس خاندان فراهانی، که بعدها با عنوان قائم‌مقام (خاندان قائم‌مقام فراهانی) شناخته شدند.
در دورهٔ انتقالی پس از مرگ کریم‌خان (۱۱۹۳ هـ.ق. / ۱۷۷۹ م)، نزاع مرگبار شاهزادگان و رؤسای خاندان زند بر سر تصاحب تاج و تخت، و پیشروی بی‌امان آقامحمدخان قاجار برای به‌دست‌گرفتن کنترل استان‌های جنوبی، تضعیف حکمرانی زند را سرعت بخشید. برای مقامات سرسخت و مقاوم شهر شیراز مانند ابراهیم، این یک فرصت جدید برای اعمال خودمختاری بیشتر بود و از سوی دیگر وظیفهٔ دشوار دفاع از شهر را بر آنها تحمیل می‌کرد، آن‌هم در شرایطی که شهر دستخوش تفرقهٔ شدید بود و جنگجویان قبایل نیز با یکدیگر درگیری داشتند. زندگانی و کارنامهٔ ابراهیم تا حد بسیار زیادی در دشواری‌ها و پیچیدگی‌های همین دوره شکل گرفت و یک حس قوی سودجویی و فرصت‌طلبی ماکیاولیایی را در او ایجاد کرد. بین سال ۱۱۹۳ تا ۱۱۹۶، اعیان شیراز به سرکردگی کلانتر شهر و مباشران او از جمله ابراهیم، ابتدا تصمیم گرفتند با زیاده‌روی‌های زکی‌خان زند مقابله کنند. زکی‌خان، برادر ناتنی کریم‌خان زند بود که علیرغم برتخت‌نشستن ابوالفتح‌خان زند (پسر و جانشین کریم‌خان)، قدرت اصلی را او به دست داشت. اعیان شیراز برای خلاصی از ظلم و جور زکی‌خان، حمایت خود را از او گرفته و به صادق‌خان زند (برادر دیگر کریم‌خان) روی آوردند. صادق‌خان با کمک سربازان سرکیسی غالب و به‌عنوان نائب‌السلطنهٔ جدید ابوالفتح‌خان تعیین گردید. برخی اعیان شهر که از ستم و بیعرضگی صادق‌خان و چرخهٔ مداوم خون و خونریزی و آشوب به تنگ آمده بودند، ادعای پادشاهی علیمرادخان زند را پذیرفتند. علیمرادخان در سال ۱۱۹۶ هـ.ق. پس از ۹ ماه محاصره و کشتار، شیراز را فتح کرد.
علیمرادخان که می‌دانست مقامات حکومتی شهر تا چه حد تاثیرگذارند، فوراً به میرزا محمد کلانتر و اعوان او از جمله ابراهیم دستور داد که همراه او به پایگاه جدید قدرت یعنی اصفهان بروند. دربارهٔ این بخش از زندگی ابراهیم اطلاعات زیادی در دست نیست و فقط می‌دانیم که در این دوران ظاهراً به سفر حج رفته‌است. ابراهیم همچنین ارتباط خود را با بازار و محلات شیراز حفظ کرد و املاک خانوادگی را نیز غیاباً مدیریت می‌نمود.
پس از مرگ علیمرادخان در سال ۱۱۹۹ هـ.ق. با روی‌آوردن آقامحمدخان قاجار به سوی شهر، حاجی‌ابراهیم و دیگر تبعیدی‌ها، همراه با پسر ماجراجوی صادق‌خان یعنی جعفرخان زند به شیراز گریختند. میرزا محمد کلانتر که آیندهٔ خود در شیراز را نامطمئن می‌دید، در اصفهان باقی ماند اما به اسارت آقامحمدخان درآمد. او در خاطراتش ابراز پشیمانی می‌کند که چرا به سخن «فرزند ارجمند» خود یعنی حاجی‌ابراهیم گوش نداده که به او هشدار داده بود منتظرماندن خطرناک است و هرآنچه بر سر دیگر مردمان (اعیان) فارس بیاید بر سر او هم خواهد آمد.
لطفعلی‌خان زند از سال ۱۲۰۳ق؛ که به جای پدرش بر تخت نشست، همواره با حملات آغا محمدخان قاجار روبرو بود. او اواسط ذی الحجه ۱۲۰۵ شنید که آقا محمدخان به سوی آذربایجان تاخته و اصفهان را که در آن هنگام مرکز حکومتش بود، به باش باباخان (فتحعلی شاه بعدی) سپرده‌است؛ بنابراین به سوی اصفهان لشکر کشید.
لطفعلی خان شیراز را به حاج ابراهیم کلانتر سپرد و عازم اصفهان شد. همین که اختیار شیراز به دست حاجی ابراهیم کلانتر افتاد، چون می‌دانست که لطفعلی خان بر نیات باطنی او آگاهی یافته، از یک طرف در شیراز به دستگیری بزرگان خاندان زند پرداخت و از طرف دیگر عبدالرحیم خان، برادر خود را که در اردوی لطفعلی خان بود به شوراندن لشکریان او واداشت. به این ترتیب بیشتر همراهان لطفعلی خان که کسانشان در شیراز مورد تهدید و تعرض کلانتر بودند، شبانه از قمشه (محل اردو) پراکنده شدند و لطفعلی خان به همین علت از جلوی آقا محمدخان منهزم گردید و به شیراز برگشت، اما کلانتر و یاران او لطفعلی خان را به شهر راه ندادند و او چاره‌ای ندید جز اینکه به جانب بوشهر رهسپار گردد.
آقا محمدخان حکومت شیراز را به کلانتر سپرد. این اقدام حاج ابراهیم خان باعث شد آقا محمدخان به سادگی بر جنوب ایران سلطه پیدا کند و با برانداختن حکومت زندها، حوزه نفوذ و سلطنت خود را گسترش دهد.
ناصرالدین شاه قاجار در دیدار با آدولف کرمیو رئیس سازمان اتحاد جهانی آلیانس در پاریس در سخنان مشهوری دربارهٔ او گفت:
ابراهیم خان کلانتر پس از مرگ آقا محمدخان، در به سلطنت رساندن فتحعلی شاه قاجار نقش اول را ایفا کرد و توانست سمت صدراعظمی و لقب اعتمادالدوله را برای خود حفظ کند.
او در دوران فتحعلی شاه به تدریج بر میزان نفوذ و اقتدار خود افزود و فرزندان و بستگانش را بر ولایات دور و نزدیک کشور حاکم کرد. همین قدرت زیاد باعث بدگمانی شاه نسبت به او شد.
روز اول ذی الحجه ۱۲۱۵ قمری (۱۸۰۱ میلادی) او را دستگیر و به طالقان فرستادند. یک ماه بعد به دستور شاه، چشم او را میل کشیدند و زبانش را بریدند و به قتلش رساندند. بیشتر فرزندان و بستگان او نیز سرنوشتی مشابه داشتند.
بنابر قولی دیگر او را به بند کشیده و از سقف مطبخ عمارت پادشاهی آویزان کردند. دیگ بسیار بزرگی را پر از آب نموده و هیزم فراوان زیر آن روشن کردند تا آب داخل دیگ بجوش آمد و سپس ابراهیم خان کلانتر را آرام آرام با طناب به داخل دیگ آبجوش فرو بردند و به قتل رسید. دارایی‌های او به نفع شاه ضبط شد و سمتش به میرزا محمدشفیع آصف‌الدوله رسید. به گفته یرواند آبراهامیان در "ایران بین دو انقلاب"، او در روغن جوشانده شد.
ابراهیم فقط یک همسر داشت به نام گلاب خانم، دختر ساموئل خان، تاجر یهودی معروف شیراز. این ازدواج در سال ۱۷۸۲ که ابراهیم هنوز کلانتر شیراز بود، صورت گرفت. آن‌ها پنج فرزند، یعنی چهار پسر و یک دختر داشتند:
خاندان قوام پس از مرگ ابراهیم برای مدت کوتاهی ناتوان ماندند، اما ثروت خود را بازگرداندند و اتحادهایی در دادگاه به دست آوردند که آنها را از توطئه‌های علیه خود مصون می‌داشت. آن‌ها معماران شیراز معاصر بودند که بیش از بیست کاخ و باغ در آن‌جا ساخته بودند و معروفترین آن‌ها نارنجستان قوام است.
مورخان قاجار ابراهیم را عموماً یهودی دانسته‌اند، گرچه که ممکن است مسلمان بوده باشد. برخی از مورخان مانند محمود محمود از او به عنوان آنوسی یاد کرده‌اند. در زمان ابراهیم، کنیسه‌هایی در شیراز و تهران افتتاح شد، اما پیش از آن یهودیان مجبور بودند در خانه‌های خود تورات را با صدای آهسته بخوانند. یکی دیگر از شواهد، تمایل او به تک‌همسری است. مرسوم بود که مقامات بلندپایه چندین زن و چند صیغه داشتند در حالی که ابراهیم فقط یک زن داشت.
ابراهیم هرگز در ملاء عام شراب نمی‌نوشید و سعی می‌کرد خود را فردی مذهبی نشان دهد. او به حج رفت و ترجیح داد مردم از او به عنوان «حاجی» یاد کنند. او برای آخوندهای شیراز نیز احترام زیادی قائل بود و همیشه زکات خود را می‌پرداخت. ابراهیم از طرفداران مجتهدین اصولی و از یاران آقا محمدعلی بهبهانی و از این رو دشمن جریان صوفی نعمت‌اللهی بود.
حاج ابراهیم کلانتر یکی از چهره‌های جنجالی تاریخ مدرن ایران دانسته می‌شود؛ برخی از مورخان او را «خائن» در نزد لطفعلی‌خان توصیف می‌کنند و برخی نبوغ او را تحسین می‌کنند. محمود محمود درایت ابراهیم را ستود و او را «شاه‌نشان» نامید.
حزب ملت ایران یک حزب سیاسی در ایران است. این حزب از احزاب برآمده از مکتب پان ایرانیسم است.
در آبانماه ۱۳۳۰ اعضای مکتب پان ایرانیسم موافقت کردند که با حزب نبرد ایران ائتلاف کنند در جریان این ائتلاف اسم حزب به «حزب ملت ایران بر بنیاد پان‌ایرانیسم» تغییر می‌کند و داریوش فروهر دبیر حزب می‌گردد و حسن علی صارمی کلالی به اتفاق محسن پزشکپور، محمدرضا عاملی تهرانی، جواد تقی‌زاده کمیته موقت عالی رهبری را تشکیل می‌دهند.نگاهی گذرا بر تاریخ پان‌ایرانیسم" که توسط مهندس رضا کرمانی
در همان مراحل اول گروهی به پیشگامی محمد مهرداد و منوچهر تیمسار، سازمان پان‌ایرانیست، یا پرچمداران پان‌ایرانیسم، را به وجود آوردند. و در هفدهم دیماه ۱۳۳۰، گروهی از افراد مکتب پان‌ایرانیسم از تهران و شهرستان‌ها تصمیم به جدا شدن از این حزب و تشکیل حزب پان ایرانیست گرفتند. محسن پزشکپور، محمدرضا عاملی تهرانی، اسماعیل فریور، و هوشنگ آقابیاتی، به عنوان کمیته موقت حزب پان ایرانیست، مسئول تدارک برگزاری نخستین کنگره این حزب گردیدند.http://paniranist.org/hezb.htm تا پیش از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، تلاش‌هایی برای بهم پیوستن دو حزب ملت ایران و حزب پان ایرانیست صورت گرفت که به نتیجه دلخواه نرسید.
پس از جدایی این سه گروه حسن علی صارمی کلالی در حزب ملت ایران به عنوان دبیر حزب انتخاب شد که آن موقع دستور نام داشت. اما چون ایشان ساکن مشهد بود و آنجا کشاورزی داشت پس از مدتی مجبور به برگشت به شهر خودش شد و لذا با موافقت سایر یاران داریوش فروهر دبیر حزب ملت ایران شد.http://melliun.org/yaranmos/y07/07/23kalali.htm پس از قتل‌های زنجیره‌ای ایران و قتل داریوش فروهر توسط وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران در آذر ۱۳۷۷ خسرو سیف مسوولیت هدایت حزب را تا تیر ۱۴۰۰ (زمان درگذشت) بر عهده گرفت.
حزب ملت ایران بر اساس اساسنامه اش برای ایجاد حکومتی بر پایه خواسته‌های تاریخی ایرانیان حول محور جهان بینی ناسیونالیستی بر اساس استقلال کامل کشور مبارزه با استعمار بوده و از حق حاکمیت ملت‌ها در سراسر جهان پشتیبانی می‌نماید. همچنین نگاه فرهنگی این حزب بر اساس فرهنگ باستانی ایران بوده و خواهان ملی کردن همه رشته‌های صنعتی و کشاورزی می‌باشد و خواهند دراختیار قرار گرفتن وسیله‌های تولید و توزیع به دست دولت و مخالفت با اقتصاد بازار آزاد می‌باشد.شادلو، عباس؛ احزاب و جناح‌های سیاسی امروز، تهران، گستره، 1371، ص 484.
محمدعلی موحد، خواب آشفته نفت (سه جلد) ۱۳۷۵.
مؤسسه ملی سلامت مشهور به NIH یکی از شاخه‌های وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده آمریکا می‌باشد. وظیفه این مرکز رهبری و نظارت بر تحقیقات علوم زیستی-پزشکی در ایالات متحده آمریکا می‌باشد.
ان‌آی‌اچ متشکل از ۲۷ موسسه ملی جداگانه می‌باشد که جمعاً در حدود ۲۸ میلیارد دلار سالیانه بودجه صرف تحقیقات علوم پزشکی انجام می‌دهند. تقریباً تمامی دفاتر این مؤسسه در جنوب ایالت مریلند واقع گردیده‌اند.
کتابخانه ملی این موسسه (NLM) به‌طور مثال حاوی کلکسیون نفیسی از کتب علمی پزشکی دوران گذشته اسلامی می‌باشد. (وب‌گاه کلکسیون)
برای مطالعه مقاله‌ای کامل درباره این موسسه به زبان فارسی می توانید از وبلاگ نگاره ای درباره ایالات متحده دیدن کنید.
هارون تسیخانوور (Aaron Ciechanover، عبری: אהרון צ'חנובר) زیست‌شناس اسرائیلی و برنده جایزه نوبل شیمی در سال ۲۰۰۴ میلادی است. او همچنین در سال ۲۰۰۰ میلادی، موفق به دریافت جایزه لاسکر برای علوم پایهٔ پزشکی شد.
خانوادهٔ او در اصل اهل شهر تسیخانوو لهستان بودند و پس از جنگ جهانی دوم به اسرائیل آمدند. هارون سیشانوور، متولد شهر حیفا در اسرائیل است، مدرک کارشناسی ارشد و دکترای عمومی پزشکی را در سال‌های ۱۹۷۱ و ۱۹۷۴ از دانشگاه عبری اورشلیم دریافت کرد و در سال ۱۹۸۲ از دانشگاه تخنیون دکترای تخصصی (PhD) گرفت. وی در سال ۲۰۰۴، به همراه افرام هرشکو و اروین روز، جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد. او اکنون استاد بخش بیوشیمی در تخنیون است.
عهد جدید بخش دوم کتاب مقدس مسیحی است که به قلم نویسندگان مختلفی نوشته شده‌است و به زندگی عیسی و پیروانش و تاریخ مسیحیت در سدهٔ یکم می‌پردازد. مسلمانان معمولاً به این مجموعه کتب انجیل می‌گویند.
عهد جدید در همهٔ مذاهب مسیحی معاصر شامل ۲۷ کتاب، از جمله چهار انجیل اصلی لوقا، مَتّی، مَرقُس و یوحنّا، است و بقیهٔ آن شامل رساله‌های منسوب به حواریان مسیح و کتابِ اعمال رسولان و مکاشفات یوحنا است. بخش اول کتاب مقدس مسیحی را عهد عتیق می‌نامند که بر تَنَخ استوار است.
عهد جدید به پیمانی اشاره دارد که آغازگر دورهٔ جدیدی از ارتباط خداوند با انسان است. خداوند طبق این پیمان شریعتی را که از طریق موسی عطا کرده بود برداشت و ایمان به مسیح را شرط بخشایش گناهان انسان و رستگاری او قرار داد. نشانه و در حقیقت اصل محوری این پیمان، بخشش همهٔ گناهان به واسطهٔ قربانی شدن عیسی مسیح (یعنی صورت بشری خداوند) است.
چهار انجیل به چهار کتاب گفته می‌شود که پس از عروج عیسی (به باورِ مسیحیان)، چهار نفر از حواریون او آن را نوشته‌اند.
این چهار کتاب دربرگیرنده چهار روایت مختلف از زندگی عیسی مسیح هستند یا به تعبیر مسیحیان، به مانند «چهار تصویر از عیسی مسیح، ولی از زوایای مختلف» اند.
از این روست که با وجود داشتن مطالب، مفاهیم و قسمت‌های مشابه و مشترک زیاد، دارای تفاوت‌هایی نیز با یک‌دیگرند.
این چهار انجیل که در زبان فارسی به شکل جمع «اناجیل» نیز خوانده می‌شوند، عبارت اند از:
کتاب اعمال رسولان شامل سرگذشت رسولان پس از عروج عیسی به آسمان است. پس از قیام عیسی مسیح از مردگان (زنده شدن دوباره او) و سپس عروج او به آسمان، برای رسولان او (حواریون) و سپس شاگردان مسیح (که بعدها مسیحی نامیده شدند)، اتفاقات زیادی رخ داد. از آن جمله است: پیوستن «متیاس» به جمع حواریون (که پس از خودکشی یهودای اسخریوطی یازده نفره شده بودند)، نازل شدن روح‌القدس در روز عید پنتیکاست (یکی از اعیاد مسیحیان) بر دوازده نفر حواری عیسی مسیح، شهادت استیفان یکی از شاگردان وفادار مسیح (سنت استفان)، ماجرای ایمان‌دار شدن پولُس قدیس و آغاز مأموریت بشارتی او برای غیر یهودیان و…شرح این حوادث در کتاب اعمال رسولان نوشته شده. این کتاب منسوب به «لوقا» (یکی از حواریون مسیح و نویسندهٔ یکی از اناجیل چهارگانه) است.
نوایمانان مسیحی و کلیساهای نوبنیاد در آغاز گسترش مسیحیت، به خاطر نبودن راهنمایی‌های ایمانی لازم، و وجود مخالفان بسیار، دچار مشکلات عمده‌ای می‌شدند. از آن جمله است: مسائل مربوط به مراسم نیایش و چگونگی برگزاری آن، پیدا شدن پیشوایان دروغین، آزار و اذیت و شکنجه و تهدید و حتی قتل ایمان‌داران توسط متعصبان یهود یا بت‌پرستان و دیگر فرقه‌های مذهبی و گاهی مأموران رومی و از این دست… هدف از نگارش این نامه‌ها هدایت این نوایمانان، یادآوری و تبیین مفاهیم کتاب مقدس و مطلع شدن از رویدادهای مناطق مختلف بود.
این کتاب دربرگیرندهٔ بخش‌های زیر است:
این کتاب شرح سفری است که یوحنای قدیس در رؤیا و به هدایت روح‌القدس در آن به عرش خداوند دارد و در آن به توصیف عرش خداوند و جایگاه مسیح و پیش‌بینی رویدادهای روز فرجامین می‌پردازد.
پراگرسیو متال که به اختصار Prog Metal نیز خوانده می‌شود، نوعی زیر شاخه از موسیقی سبک هوی متال است که در آن هوی متال با پراگرسیو راک ترکیب شده و معمولاً دارای ساختاری بسیار پیچیده است. این سبک تظاهری به موسیقی کلاسیک هم دارد.
از گروه‌های مطرح این سبک، می‌توان دریم تئاتر (dream theater) اپث (Opeth)، ارین (Ayreon) و سوتیج (Savatage) را نام برد.
گروه اپث با ترانه‌هایی پرابهت در سبک پروگرسیو دث متال و پروگرسیو متال و ارین با ترانه‌های پروگرسیو متال حماسی و خلاقانه به‌خصوص در آلبوم آخر این گروه و همچنین گروه دریم تئاتر با آهنگ‌های بی‌نظیر و بسیار هارمونیزه خود بیشترین طرفداران را به خود جذب کرده‌اند و از نوازنده‌های بسیار قوی و خلاقی برخوردار‌اند.
این سبک معمولاً هدفی فراتر از سرگرمی دارد و تلاش می‌کند تا جنبه‌های هنری تر و تجربی تری به هوی متال بی افزاید.
در نظریه اعداد، ضرب دیریکله یا پیچش دیریکله توابع حسابی، یک عمل دوتایی بین توابع حسابی است که از اهمیت زیادی برخوردار است. این نوع عمل اولین بار توسط دیریکله ریاضیدان آلمانی تعریف شده است.
اگر f و g دو تابع حسابی باشند، در این صورت حاصل ضرب دیریکله f و g را با f*g نشان می‌دهیم و برای هر عدد طبیعی n به صورت زیر تعریف می‌کنیم:
که در آن مجموع روی مقسوم علیه‌های n است. چنین مجموع‌هایی در سراسر نظریه اعداد بویژه نظریه تحلیلی اعداد رخ می‌دهند و لذا از اهمیت خاصی دارند.
توجه داشته باشید که دو مجموع فوق فقط در ترتیب عوامل شرکت کننده در جمع تفادت دارند.
f*(g*h)=(f*g)*h
حال برای هر n داریم:
از طرفی داریم:
پس حکم ثابت می‌شود.
توجه داشته باشید که جملات مجموع فوق برای هر d<n صفر بوده و برای d=n برابر (f(n می‌باشد. حال چون ضرب دیریکله جابجایی است پس f*I=I*f=f و لذا حکم ثابت می‌شود.
f*(h+g)=f*g+f*h
ولذا حکم برقرار است.
خواننده می‌تواند تحقیق کند که اگر m,n اعداد صحیح و متباین باشند و d|mn اعداد صحیح و یکتایی چون d,d وجود دارند به طوری که d=dd و d|m و d|n. با بکارگیری این قضیه برای هر d|mn اعداد a,b وجود دارند که d=ab و a|m و b|n پس عبارت فوق به صورت زیر قابل تبدیل است:
چون 1=(n,m) پس 1=(a,b) و نیز 1=(m/a,n/b) و چون f,g توابعی ضربی اند:
بنابراین h ضربی است و حکم ثابت می‌شود.
نکته جالب توجه این است که رده‌ای از توابع حسابی نسبت به ضرب دیریکله دارای معکوس هستند. اگر f تابعی حسابی باشد، تابع حسابی g را معکوس دیریکله f می‌گوییم هرگاه f*g=g*f=I. قضیه زیر بیان می‌کند که یک تابع حسابی در چه صورت دارای معکوس دیریکله است.
پس جواب معادله formula_20 است و یکتا است. حال فرض می‌کنیم حکم برای هر عدد طبیعی کوچک‌تر از n درست باشد. نشان می‌دهیم حکم برای n نیز درست است. معادله
را حل می‌کنیم(چون n>1 عبارت برابر صفر است). داریم:
و بنابر فرض استقرا جوابی یکتا حاصل می‌شود و برهان کامل می‌شود.
اگر f تابعی کاملاً ضربی باشد، معکوس دیریکله آن به سادگی قابل محاسبه است. ابتدا دقت می‌کنیم که هر تابع ضربی و بخصوص تابع کاملاً ضربی دارای این خاصیت است که 1=(f(1 پس معکوس دیریکله در هر حال وجود دارد.
پس formula_25 و لذا حکم ثابت می‌شود.
فرض می‌کنیم:
با بررسی خواص و مطالبی که تا کنون در مورد ضرب دیریکله توابع حسابی بیان کردیم می‌توان گفت مجموعه F (مجموعه همه توابع حسابی که در یک مخالف صفر هستند):
بدلیل اهمیت نوع مجموع‌هایی که در ضرب دیریکله دو تابع حسابی ظاهر می‌شود این مجموع را بین یک تابع حسابی و یک تابع مختلط یا حقیقی تعمیم می‌دهند.
از این پس، فرض کنید F تابع حقیقی یا مختلط با دامنه اعداد حقیقی مثبت باشد که برای هر formula_27، داشته باشیم 0=(F(x. حال اگر تابعی حسابی باشد، عمل formula_28 را به بین F و به صورت زیر تعریف می‌کنیم:
که formula_30 را می‌توان تابعی چون (G(x در نظر گرفت.
توجه داشته باشید که اگر برای هر عدد غیر صحیح x داشته باشیم 0=(F(x در این صورت با تحدید دامنه F به مجموعه اعداد صحیح F تابعی حسابی خواهد بود و عمل ° در آن همان عمل ضرب دیریکله * خواهد بود. از این رو عمل ° تعمیمی بر ضرب دیریکله * است.
به آسانی می‌توان تحقیق کرد که تابع همانی I معکوس چپ پیچش تعمیم یافته است. یعنی برای هر تابع F داریم I°F=F.
حال چون mn≤x و mn عددی صحیح است پس به ازای عدد صحیح d داریم mn=d پس n|d و d≤x بعلاوه این نشان می‌دهد عدد صحیح m وجود دارد که mn=d≤x. پس:
و برهان حکم کامل می‌شود.
اگر تابعی حسابی با معکوس دیریکله 1- باشد و x>0، در این صورت اگر:
پس: formula_37
و برهان کامل است.
معادله ی formula_42
را که فرمول انعکاس موبیوس نام دارد ایجاب می کند. برعکس فرمول انعکاس موبیوس معادله ی اول را ایجاب می کند.
فوتبال آمریکایی نوعی ورزش گروهی از خانوادهٔ راگبی فوتبال است که در ایالات متحده آمریکا بسیار رایج است. مهمترین مسابقه این ورزش واقعه سوپربول متعلق به لیگ ان اف ال است.در آخرین مسابقه سوپر باول که اواسط فوریه ۲۰۲۱ در شهر تمپا، فلوریدا برگزار شد تیم تمپا بی بوکانیرز موفق به برد این مسابقه فینال و قهرمانی لیگ ان اف ال ۲۰۲۱ شد. تعداد دفعات بسیار کمی شهر میزبان مسابقه فینال با یک عضو فینال برابر و هماهنگ بوده است.در این مسابقه تام بریدی که یکی از مسن ترین بازیکنان این لیگ است در تیم تمپا بی بوکانیرز حضور داشت. تیم تمپا با نتیجه ۳۱ بر ۹ تیم کانزاس سیتی چیفس را مغلوب خود کرد. همچنین کشورهای کانادا، آلمان، ایتالیا، سوئیس، فنلاند، سوئد، ژاپن، مکزیک، اسرائیل، اسپانیا، و اتریش نیز لیگ‌های ملی فوتبال آمریکایی دارند.
فوتبال آمریکایی و فوتبال کانادایی که رشته‌ای مشابه و هم‌ریشه با فوتبال آمریکایی است دو شکل اصلی گریدیرون فوتبال محسوب می‌شوند که در آمریکای شمالی از ورزش‌های انگلیسی فوتبال و راگبی فوتبال تکامل یافته‌اند. این دو رشته در آمریکا و کانادا با نام «فوتبال» شناخته می‌شوند و بازی مرسوم فوتبال در عوض با نام ساکر (soccer) نامیده می‌شود.
تفاوت اصلی گریدیرون فوتبال با فوتبال در این است که بازیکنان اجازه حمل و پرتاب توپ با دست را دارند و تفاوت اصلی آن با راگبی نیز در این است که توپ به‌طور نوبتی در کنترل یکی از دو تیم قرار دارد. استفاده از کلاه و محافظ شانه، پاس‌های رو به جلو (که در راگبی فوتبال با توجه به قانون آفساید ممکن نیست)، سیستم محدودیت تعداد تکل‌ها، اسکرام (راگبی) خطی، پست‌های بسیار تخصصی بازیکنان در نقاط مختلف زمین، تعداد نامحدود تعویض‌ها، تقسیم بازیکنان به دو دسته مدافع و مهاجم، امکان ثبت امتیاز برای تیمی که مالکیت توپ را در اختیار ندارد و علامت‌گذاری زمین از ویژگی‌های مهم این رشته‌است که آن را از انواع دیگر راگبی و فوتبال متمایز می‌کند.Encyclopædia Britannica Online, s. v. "gridiron football", accessed September 14, 2012, http://www.britannica.com/EBchecked/topic/212839/gridiron-football.
برخی بر این باورند که سازندهٔ این بازی والتر کمپ در آمریکا می‌باشد.
فوتبال آمریکایی در ایران کمتر شناخته شده است و هیچ تیم باشگاهی یا ملی مختص به این ورزش در ایران وجود ندارد، با این حال این ورزش در ایران نیز هوادارانی دارد.ایرانیان عشق فوتبال آمریکایی را به تهران آوردند، وبگاه مردمک بازدید: نوامبر ۲۰۰۸
خطا ها مانند:
یک بازی فوتبال بین دو تیم ۱۱ بازیکن انجام می‌شود. بازی با بیشتر در زمین با مجازات جریمه است. تیم‌ها می‌توانند هر تعداد بازیکن خود را در بین بازی‌های نزولی جایگزین کنند؛ این سیستم «جوخه» جایگزین سیستم اصلی شد که قوانین تعویض محدودی داشت و منجر به استفاده تیم‌ها از واحدهای تهاجمی، دفاعی و تیم‌های ویژه شد. بازیکنان منفرد در یک بازی فوتبال باید با شماره یکنواخت بین ۱ تا ۹۹ تعیین شوند. تیم‌های NFL ملزم به شماره گذاری بازیکنان خود توسط سیستم شماره گذاری تأیید شده توسط لیگ هستند، و هر گونه استثنا باید توسط کمیسر تأیید شود. به تیم‌های NCAA و NFHS «اکیداً توصیه می‌شود» که بازیکنان تهاجمی خود را طبق یک طرح شماره‌گذاری پیشنهادی لیگ شماره‌گذاری کنند. اگرچه این ورزش تقریباً منحصراً توسط مردان انجام می‌شود، زنان واجد شرایط بازی در دبیرستان، کالج و فوتبال حرفه ای هستند. هیچ زنی تا به حال در NFL بازی نکرده‌است، اما زنان در بازی‌های فوتبال دبیرستان و کالج بازی کرده‌اند. در سال ۲۰۱۸، ۱۱۰۰ بازیکن از ۲۲۵۰۰۰ بازیکن در فوتبال جوانان Pop Warner Little Scholars دختر بودند و طبق انجمن صنعت ورزش و تناسب اندام، حدود ۱۱٪ از ۵٫۵ میلیون آمریکایی که فوتبال تکل بازی می‌کنند، زن هستند. زنان همچنین می‌توانند به عنوان مقامات خدمت کنند. سارا توماس اولین مقام زن NFL در سال ۲۰۱۵ شد.
توپ‌هایی که در مسابقات رسمی فوتبال آمریکایی استفاده می‌شوند، بایستی این شرایط را دارا باشند:
دیترویت بزرگ‌ترین شهرِ ایالت میشیگان، بزرگترین شهر مرزی ایالات متحده و کانادا و شهرستان وین کانتی است. جمعیت دیترویت در سال ۲۰۱۶، ۶۷۲٬۷۹۵ نفر تخمین زده شد. این شهر بیست و سومین شهر پر جمعیت ایالات متحده است. منطقهٔ شهری مترو دیترویت ۴٬۳ میلیون نفر را در خود جای داده‌است. منطقهٔ شهری دیترویت دومین مرکز جمعیتی در شمال ایالات متحده پس از شیکاگو است. دیترویت هم‌مرز با شهر وینزِر در کانادا است.
این شهر یکی از بندرهای مهم رودخانهٔ دیترویت، یکی از چهار تنگهٔ مسیر دریایی سنت لورن است. فرودگاه متروپولیتن در دیترویت یکی از بزرگترین مراکز فرودگاهی ایالات متحده است. دیترویت و شهر کانادایی وینزِر، از طریق یک پل و یک تونل، که شلوغ‌ترین نقطهٔ حمل و نقل بین‌المللی در آمریکای شمالی است، به هم متصل می‌شوند. این شهر به عنوان بزرگترین مرکز خودروسازی در ایالات متحده شناخته می‌شود و چهار شرکت تولیدکنندهٔ خودرو و پیشرانهٔ جنرال موتورز، دیترویت‌دیزل، فورد و کرایسلر در این شهر مستقر می‌باشند.
این شهر در تاریخ ۲۴ ژوئیهٔ ۱۷۰۴ توسط آنتوان دِلا موت کادیاک و حزب مهاجران تأسیس و در طول قرن نوزدهم به یکی از قطب‌های صنعتی در مرکز دریاچه‌های بزرگ تبدیل شد. با گسترش صنعت خودرو سازی در اوایل قرن بیستم، شهر و حومهٔ آن سریعاً رشد کرد و در دههٔ ۱۹۴۰ در رتبهٔ چهارم شهرهای بزرگ ایالات متحده قرار گرفت. با این حال، پیشرفته و ماشینی شدن صنایع باعث شده‌است که این شهر از اواخر قرن بیستم تا به کنون جمعیت زیادی را از دست بدهد. به طوری که از جمعیت ۱٬۸۵۰٬۰۰۰ نفری این شهر در سرشماری سال ۱۹۵۰، ۶۰ درصد کاهش یافته‌است. این شهر در سال ۲۰۱۳ بزرگترین شهر نیازمند رسیدگی به ورشکستگی بود ولی با به دست گرفتن امور مالی شهر توسط دولت در سال ۲۰۱۵، موفق به خروج از این بحران شد.
دانشگاه میشیگان، یکی از بزرگترین دانشگاه‌های کشور، در خارج از شهر در ان آربور قرار دارد. در خود شهر دترویت، بزرگترین دانشگاه، دانشگاه وین استیت است.
کمپانی‌های خودروسازی اکووس آتوموتیو، فورد، جنرال موتورز، و کرایسلر نیز به غیر از تأسیسات خودروسازی مراکز اشتغال فراوان دیگری نیز در شهر دارند. به‌طور نمونه، بیمارستان هنری فورد از مراکز مهم درمانی-تحقیقاتی منطقه است که ۲۳۰۰۰ نفر در استخدام دارد، و کتابخانه ریاست جمهوری جرالد فورد نیز در جوار دانشگاه میشیگان قرار دارد.
فرودگاه متروپولیتن وین کانتی دیترویت بزرگترین فرودگاه ایالت، و شاید مهم‌ترین فرودگاه منطقه در خارج از شیکاگو باشد. دترویت همچنین از لحاظ موقعیت و هم‌مرز بودن با کانادا اهمیت خاصی دارد.
دترویت پیپل موور نام قطار شهری دترویت است.
تیم دترویت لاینز از لیگ ان اف ال، و نیز دیترویت پیستونز تیم مشهور بسکتبال ان بی ای از این شهر است.
این شهر در ژوئیه ۲۰۱۳ به دلیل مشکلات مالی اعلام ورشکستگی کرد و درخواست ورشکستگی آن مورد موافقت فرمانداری ایالت میشیگان قرار گرفت. ورشکستگی دیترویت بزرگترین ورشکستگی بخش عمومی در آمریکا بوده‌است. بدهی‌های این شهر در هنگام اعلام ورشکستگی به ۱۸ میلیارد دلار و مطالبات معوق آن به ۲ میلیارد دلار می‌رسید. به گفته جولیان اسنایدر مدیر امور اضطراری دیترویت حدود ۳۸ درصد کل بودجه شهر به هزینه‌هایی چون پرداخت حقوق بازنشستگی و تسویه بدهی‌ها اختصاص پیدا کرده‌است. مشکلات مالی باعث شده تا ۴۰ درصد لامپ‌های خیابانی خاموش شوند و زمان پاسخ پلیس به درخواست‌ها به حدود یک ساعت برسد در حالی‌که میانگین کشوری یازده دقیقه است. جمعیت شهر ۲۸ درصد نسبت به سال ۲۰۰۰ کاهش یافته و نرخ بیکاری هرچند نسبت به رکورد ۲۷٫۸٪ تابستان سال ۲۰۰۹ بهبود یافته و به ۱۶٫۳٪ رسیده اما همچنان دو برابر میانگین بیکاری در ایالت میشیگان است. صنعت خودروسازی میشیگان هم هرچند رونق دوباره‌ای یافته اما بیشتر کارخانه‌های خودروسازی در خارج از محدوده شهری دیترویت قرار دارند.
دیترویت ۶ شهر خواهر دارد که شامل موارد ذیل است:
فرانز باردون (۱ دسامبر ۱۹۰۹ – ۱۰ ژوئیه ۱۹۵۸) هم دانش‌آموز و هم آموزگار علوم خفیه بود. او در در اوپاوا در جمهوری چک امروزی زاده شد.
در دوران جنگ جهانی دوم باردون در اردوگاه اسراء به خاطر عدم شرکت در گروه جادویی نازی‌ها زندانی بود.باردو توسط سربازان روسیه که به اردوگاه هجوم برده بودند آزاد شد.باردون فعالیت‌های علوم خفیه خود را تا پایان سال ۱۹۵۸ تا زمان دستگیری و زندانی شدن در برنو چک اسلواکی ادامه داد و در همان سال درگذشت.Franz Bardon Bio by Merker Publishing, http://www.merkurpublishing.com/franz_bardon_bio.htm Franz Bardon Research, https://web.archive.org/web/20021202072943/http://www.geocities.com/franzbardon/bardonsend.html
او بیشتر به خاطر نوشتن ۳ کتاب معروف در حوزه علوم خفیه معروف است.این کتاب‌ها شامل "شروع علوم خفیه"، "تمریناتی برای احضارهای جادویی" و "کلیدی برای کابالای واقعی" معروف است.
همچنین کتاب چهارمی به نام "فراباتوی جادوگر"هم به‌طور اشتباه به او نسبت داده شده‌است که نویسنده آن اوتی وتاواوا منشی باردون می‌باشد.این کتاب یک زندگی‌نامه خودنوشت از باردون می‌باشد.در حالی که عناصر داستان واقعی به نظر می‌رسند، این کتاب یک رمان علوم خفیه می‌باشد که با افکار وتاواوا تزئین شده‌است.Forward of «Frabato the Magician» by Dieter Ruggeberg
همچنین او کتابی با نام "کتاب طلایی حکمت" دارد که تنها چند صفحه از آن نگارش یافت و به‌طور کامل نوشته نشد.
همچنین کتاب هایی توسط شاگردان او و همچنین سایر افرادی که در علوم غریبه تبحر دارند در جهت شفاف سازی و فهم بهتر آموزش های فرانز باردون نوشته شده است.از جمله کتاب A Bardon Companion Book که توسط Clark Rawn نوشته شده. است.
آثار باردون به خاطر سادگی، بسیار ارزشمند هستند.همچنین به خاطر کوتاهی و ساده بودن قسمت‌های تئوری آثار او و تمرینات متعدد و سنگین، خیلی‌ها سیستم باردون را بهترین سیستم جادویی قرن ۲۰ام می‌دانند.
زندگی من فیلمی از بروس جوئل روبین با بازی مایکل کیتون و نیکول کیدمن، که در سال ۱۹۹۳ ساخته شد. این فیلم نخستین تجربه کارگردانی بروس جوئل روبین است.
باب جونز به علت ابتلا به بیماری سرطان چند ماه بیشتر از زندگی اش باقی نمانده، از طرفی همسر وی گیل حامله است. باب تصمیم می‌گیرد که برای فرزند به دنیا نیامده‌اش زندگی‌اش را نقل کند، که این کار باعث تغییرات بسیاری در زندگی باب می‌شود. فیلم آخرین لحظات زندگی فردی را به تصویر می‌کشد که امیدوار به زنده بودن است.
رهبر فردی است که در اجرای موسیقی، نقش هدایت ارکستر یا گروه نوازندگان و نحوهٔ اجرای موسیقی را بر عهده دارد. به هنر هدایت و راهنمایی گروهی از اجراکنندگان موسیقی (خوانندگان، نوازندگان یا هر دو) رهبری (conducting) می‌گویند.
ارکسترها، گروه‌های کر و سایر گروه‌های موسیقی معمولاً دارای رهبر هستند. فرمان چگونگی اجرای یک اثر موسیقی از طریق اشارات و حرکات بدنی رهبر ارکستر که به صورت قراردادی متداول است، به نوازندگان ارکستر منتقل می‌شود.
کار رهبر آن است که اجراکنندگان را از لحاظ ضرباهنگ، در اجرای یک آهنگ با نمودی درست، کامل و شایسته با یکدیگر هدایت کند. وانگهی رهبر می‌باید سازها یا صداهای گونه‌گون را به حالت تعادل درآورد، به نحوی که مثلاً هیچ فردی از گروه نوازندگان یا خوانندگان درجه و میزان ساز یا صدای خود را در ارتباط با سایر نوازندگان یا خوانندگان بسیار بلند یا بسیار کوتاه عرضه ندارند.
قصد و هدف مقدماتی یک رهبر ارائه آهنگی است که آن را به‌عنوان واحدی کل و متحد بازشناسند و تا حد امکان آن را با اهداف و مفاهیم ذهنی رهبر هماهنگ سازند.
از بزرگترین و مشهورترین رهبران ارکستر جهان می‌توان از: هربرت فون کارایان، کلودیو آبادو، لئونارد برنستاین، دانیل بارنبویم، آرتورو توسکانینی و زوبین مِهتا نام برد.
تا اوایل سده نوزدهم، رهبری مستقل و جدا از گروه نوازندگان یک ارکستر وجود نداشت. در عوض، یک نوازنده ویولن، ارگ‌نواز، یا نوازنده هارپسیکورد یا پیانو، درحالی‌که سهم خود را در ارکستر به اجرا درمی‌آورد، گروه نوازندگان را نیز رهبری می‌کرد.
نخستین رهبرانی که سازی را به هنگام رهبری نمی‌نواختند، خود آهنگسازانی بودند که در اواخر سده هفدهم، نوازندگان را در اجرای نقش‌هایشان هدایت می‌کردند.