moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بسیاری از تلاش ها در QIP بر روی طراحی الگوریتم هایی برای دستکاری موقعیت و اطلاعات رنگ کدگذاری شده با استفاده از نمایش انعطاف‌پذیر تصاویر کوانتومی (FRQI) و انواع مختلف آن متمرکز شده است. به عنوان مثال، تبدیل‌های هندسی سریع مبتنی بر FRQI شامل جابجایی (دو نقطه‌ای)، چرخش، چرخش‌های (متعامد) Le, P.; Iliyasu, A.; Dong, F.; Hirota, K. (2010). "Multi-dimensional color image storage and retrieval for a normal arbitrary quantum superposition state". "IAENG International Journal of Applied Mathematics". 40 (3): 113–123. و تبدیل‌های هندسی محدود برای محدود کردن این عملیات به ناحیه مشخصی از یک تصویرLe, P.; Iliyasu, A.; Dong, F.; Hirota, K. (2011). "Strategies for designing geometric transformations on quantum images" (https://core.ac.uk/download/pdf/82724999.pdf) (PDF). "Theoretical Computer Science". 412 (15): 1406–1418. doi:10.1016/j.tcs.2010.11.029 (https:// doi.org/10.1016%2Fj.tcs.2010.11.029). در ابتدا پیشنهاد شد. اخیراً، ترجمه تصویر کوانتومی مبتنی بر NEQR برای ترسیم موقعیت هر عنصر تصویر در یک تصویر ورودی به موقعیت جدیدی در یک تصویر خروجیWang, J.; Jiang, N.; Wang, L. (2015). "Quantum image translation". "Quantum Information Processing". 14 (5): 1589–1604. Bibcode:2015QuIP...14.1589W (https://ui.adsabs.harvard.ed u/abs/2015QuIP...14.1589W). doi:10.1007/s11128-014-0843-6 (https://doi.org/10.1007%2Fs 11128-014-0843-6). S2CID 33839291 (https://api.semanticscholar.org/CorpusID:33839291). و مقیاس‌گذاری تصویر کوانتومی برای تغییر اندازه یک تصویر کوانتومیJiang, N.; Wang, J.; Mu, Y. (2015). "Quantum image scaling up based on nearest-neighbor interpolation with integer scaling ratio". "Quantum Information Processing". 14 (11): 4001– 4026. Bibcode:2015QuIP...14.4001J (https://ui.adsabs.harvard.edu/abs/2015QuIP...14.4001 J). doi:10.1007/s11128-015-1099-5 (https://doi.org/10.1007%2Fs11128-015-1099-5). S2CID 30804812 (https://api.semanticscholar.org/CorpusID:30804812). مورد بحث قرار گرفت. در حالی که شکل کلی تبدیل رنگ مبتنی بر FRQI برای اولین بار با استفاده از گیت های تک کیوبیتی مانند گیت های X، Z و H ارائه شد. Le, P.; Iliyasu, A.; Dong, F.; Hirota, K. (2011). "Efficient colour transformations on quantum image". "Journal of Advanced Computational Intelligence and Intelligent Informatics". 15 (6): 698–706. doi:10.20965/jaciii.2011.p0698 (https://doi.org/10.20965%2Fjaciii.2011.p0698). بعداً، اپراتور کانال مورد علاقه مبتنی بر تصویر کوانتومی چند کاناله (Col) که مستلزم تغییر مقدار مقیاس خاکستری کانال رنگی از پیش انتخاب شده و عملگر تعویض کانال (CS) برای تعویض مقادیر مقیاس خاکستری بین دو کانال به طور کامل مورد بحث قرار گرفت.
به طور کلی، کارهایی که محققان در این زمینه دنبال می‌کنند، بر گسترش کاربرد QIMP برای تحقق الگوریتم‌های پردازش تصویر دیجیتالی شبیه به کلاسیک متمرکز است ; پیشنهاد فن آوری برای تحقق فیزیکی سخت‌افزار QIMP; یا صرفاً به چالش‌های احتمالی که می‌تواند مانع تحقق برخی از پروتکل‌های QIMP شود.
با رمزگذاری و پردازش اطلاعات تصویر در سیستم‌های مکانیکی کوانتومی، چارچوبی از پردازش تصویر کوانتومی ارائه می‌شود که در آن یک حالت کوانتومی خالص اطلاعات تصویر را رمزگذاری می‌کند: برای رمزگذاری مقادیر پیکسل در دامنه‌های احتمال و موقعیت‌های پیکسل در حالت‌های پایه محاسباتی خواهیم داشت:
با فرض یک تصویر F = (F) ، که F نشان دهند مقدار پیکسل در مکان (i,j) با مقادیر i = 1 , 2 , … , M و j = 1 , 2 , … , L و بردار f با اجزای ML که میتوان آن را با فرض اینکه M اولین ستون F و  M بعدی ستون دوم F و ... باشد ، تشکیل داد.
دسته بزرگی از عملیات تصویر خطی هستند، به عنوان مثال، تبدیل واحد، پیچیدگی ( convolution )، و فیلتر خطی. در محاسبات کوانتومی، تبدیل خطی را می توان به صورت ⟩g⟩ =  Û|f| با حالت تصویر ورودی ⟨f| و حالت تصویر خروجی ⟨g| نشان داد. یک تحول واحد می تواند به عنوان یک تکامل واحد اجرا شود. برخی از تبدیل‌های اصلی و رایج تصویر (مانند تبدیل موجک فوریه، هادامارد و هار) را می‌توان به شکل G = PFQ، با تصویر G و یک ردیف (ستون) تبدیل ماتریس P(Q) بیان کرد.
سپس عملگر واحد متناظر Ü را می توان به صورت Û = QT⊗P نوشت. چندین تبدیل تصویر دو بعدی که معمولاً مورد استفاده قرار می گیرند، مانند تبدیل موجک هار، فوریه و هادامارد، به طور تجربی بر روی یک کامپیوتر کوانتومی نشان داده شده اند، با سرعت نمایی بیش از آنها. همتایان کلاسیک علاوه بر این، یک الگوریتم کوانتومی بسیار کارآمد جدید برای تشخیص مرز بین نواحی مختلف یک تصویر پیشنهاد شده و به صورت تجربی پیاده‌سازی می‌شود: این الگوریتم تنها به یک دروازه کیوبیت در مرحله پردازش، مستقل از اندازه تصویر نیاز دارد.
شرکت تیپاکس اکسپرس پارس یکی از شرکت‌های زیرمجموعه هلدینگ فاخر (شرکت بازرگانی) و از شرکت‌های پست خصوصی ایران است که در زمینه لجستیک و حمل و نقل بیش از نیم ‌قرن
نام این شرکت یک واژه‌ی انگلیسی و یک نام تجارتی برای مؤسسه‌های پست خصوصی است . فعالیت های شرکت تیپاکس در تهران تحت نام " آژانس پارت" در سال 1339 هجری شمسی، توسط محمد علی فاخر و در دفتری مستقر در خیابان ناصر خسرو با زیر پوشش قراردادن شهرهای آبادان ، خرمشهر ، تبریز و جلفا آغاز گردید.
فرم لوگوی تیپاکس، برداشتی از گاو بالدار باستانی در فرهنگ ایرانی است. گاو بالدار به شکل نقش برجسته در کاخ آپادانا در شوش (قصر زمستانی شاهان هخامنشی) وجود دارد. نشان تیپاکس با برداشتی از این نقش برجسته در سال 1339 برای برند تیپاکس طراحی شده است.
بر اساس گزارش رسمی که برای اولین بار توسط شرکت تیپاکس در سال 1400 منتشر شد، این شرکت تا پایان سال 1399، 4500 نفر پرسنل داشته است.
تیپاکس ارسال بسته‌هایی که شامل کل مرسولاتی که در حمل‌ونقل جاده‌ای ممنوع یا غیرمجاز شناخته می‌شوند را قبول نمی‌کند. مانند:
اولین مرکز جمع آوری و دسته بندی مکانیزه تیپاکس، در سال 1397 در تهران، تحت عنوان هاب مرکزی آغاز به کار کرد که به دسته بندی بارهای دریافتی در مناطق مختلف می پردازد. تیپاکس، با همکاری تی هاب، یکی از شرکت های زیرمجموعه هولدینگ فاخر، به جداسازی بسته ها می‌پردازد. برای نمونه دیجی‌کالا برای ارسال کالاهایش از تیپاکس استفاده می‌کند.
تعداد کل ناوگان لجستیک ترابری ۲۶۸۷ درون و برون‌شهری بود. ۵۰ درصد تحویل‌های شرکت در تهران بود. طبق آمار از طرف خود شرکت ۹ میلیون مشتری داشت.
شکایت‌های مختلفی از شرکت خصوصی پستی تیپاکس توسط مشتریان به گوش می‌رسد. شکایت‌هایی که گرچه توسط مشتریان هم در فضای مجازی منتشر می‌شود و هم به گوش مسئولان و نمایندگی‌های تیپاکس می‌رسد و هم کار به شکایت در مراجع ذی‌صلاح می‌کشد، اما نتیجه‌ای ندارد. به گفته بسیاری از کاربران و مشتریان تیپاکس، تعدادی از مرسولات دریافتی دچار مشکل اساسی شدند و از پیگیری تیپاکس برای رفع مشکل خبری در کار نیست. این شکایات شامل موارد بسیار زیاد تاخیر در دریافت بسته، رفتار زشت کارمندان تیپاکس، آسیب دیدگی و مفقودی کالاها و عدم پاسخگویی بخش شکایات علیرغم پیگیری های مردم می باشد. در مجموع با استناد به نظرات مردم، از این شرکت عملکرد پایین تر از حد انتظار و ضعیفی را شاهد هستیم.
سوزان بلر، معروف به سانیت بلر، (انگلیسی: Sanite Bélair ؛ ۱۷۸۱ – ۵ اکتبر ۱۸۰۲)، یک انقلابی هائیتی و ستوان ارتش توسان لوورتیور بود.
او در منطقه ورت در هائیتی به دنیا آمد. پدر و مادرش برده بودند و لذا خودش نیز از بدو تولد برده بود. در سال ۱۷۹۶ با شارل بلر، یک فرمانده تیپ انقلاب که بعداً ژنرال شد،ازدواج کرد. او یکی از شرکت‌کنندگان فعال در انقلاب هائیتی بود. در جریان نبرد با نیروهای فرانسوی در سنت دومینیگ  سانیت ابتدا به گروهبانی رسید و بعدا ستوان شد.
خانواده بلر که توسط یک ستون از ارتش فرانسه به فرماندهی فاوستین رپوسار تعقیب می‌شدند، به شهرستان آرتیبونیت پناه بردند. رپوسار دست به  یک حمله غافلگیرکننده به منطقه کوریل میراولت زد و سانیت بلررا دستگیر کرد. شوهرش نیز خود را تسلیم کرد تا از او جدا نشود. هر دو به اعدام محکوم شدند، همسرش را تیرباران و سانیت را به دلیل جنسیتش سر بریدند. او اعدام شوهرش را تماشا کرد در حالیکه در آرامش از او می‌خواست که شجاعانه بمیرد، همسرش به آرامی به سمت جوخه اعدام خود رفت و از بستن چشم‌بند خودداری کرد. گفته‌اند که پس از دستگیری، هنگامی که تهدید به سر بریدن شد، مصرانه بر حق خود برای مرگ شرافتمندانه یک سرباز با شلیک تفنگ پافشاری کرد و ایستاده در برابر سلاح‌های آماده آنها فریاد زد: «زنده باد آزادی! مرگ بر بردگی!».
سانیته بلر به عنوان یکی از قهرمانان انقلاب هائیتی شناخته می‌شود. در سال ۲۰۰۴، در «دویستمین سالگرد تاسیس کشور هائیتی» و در یادبود او تصویرش بر روی اسکناس ده گوردی هائیتی گذاشته شد.
دبیرخانه بخش تومپانه () یک منطقه مسکونی در کشور سری‌لانکا است.
رزمایش پیامبر اعظم ۱۷ توسط نیروهای زمینی دریایی و هوافضای سپاه به همراه سازمان سایبر الکترونیک در منطقه سواحل استان هرمزگان، بوشهر و بخشی از خوزستان در تاریخ دوشنبه ۲۹ آذر ۱۴۰۰ به مدت ۵ روز برگزار گردید.
از ویژگی‌های رزمایش پیامبر اعظم ۱۷ انبوهی تعداد شلیک و شلیک همزمان موشک‌های میان‌برد و دوربرد اشاره‌کرد.
پهپادهای دوربرد، موشک بالستیک نقطه‌زن، شناورهای تندرو با سرعت ۹۰ نات به بالا و همچنین تجهیزات رزم زمینی در تعامل با تاکتیک‌های جدید از جمله تجهیزات مورد استفاده و ارزیابی شدند. این رزمایش بر اساس شبیه‌سازی یکی از پیشرفته‌ترین طرح‌های دفاعی و تهاجمی در جنگ‌های ترکیبی که دارای ویژگی‌های همزمانی، پیوستگی، انطباق و در هم تنیدگی جنگ نرم، نیمه‌سخت و سخت است، طراحی و اجرا شد.
شبکه خبری انگلیسی اسکای نیوز گزارش داد که ایران در این رزمایش انواع موشک‌های خود را به نمایش گذاشت. اسکای نیوز با نمایش فیلمی از این رزمایش نوشت، ایران به فهرست کشورهایی می‌پیوندد که هنگام برگزاری رزمایش به سرعت تجهیزات در حال آزمایش را به تصاویر می‌کشاند. راشاتودی نیز در این زمینه نوشت، ایران در رزمایش جدید خود موشک‌های بالستیک و کروز را شلیک کرد. موشک‌های بالستیک ایران بردی معادل ۲۰۰۰ کیلومتر (۱۲۰۰ مایل) دارند، به این معنی که می‌توانند به پایگاه‌های آمریکا در منطقه و همچنین اهدافی در اسرائیل برسند. روزنامه صهیونیستی جروزالم پست نیز در گزارشی نوشت، ایران توان موشک‌های خود را به عنوان بخشی از "رزمایش پیامبر اعظم ۱۷" نشان می‌دهد، رویترز نیز نوشت، ایران نسبت به پاسخ "کوبنده" به هرگونه اقدام از سوی اسرائیل، که مخالف تلاش‌های قدرت‌های جهانی برای احیای توافق هسته‌ای ۲۰۱۵ تهران هستند، هشدار داد. در این رزمایش همزمان پنج موشک کروز و پهپادهای مسلح به اهداف از قبل تعیین شده حمله کردند. وزارت خارجه بریتانیا روز جمعه ۳ دی ۱۴۰۰ ضمن محکوم کردن شلیک موشک‌های بالستیک در این رزمایش در یک بیانیه این پرتاب را «نقض آشکار» قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت سازمان ملل و تهدیدی برای امنیت منطقه و جهان خواند.
این گاهشماری از توسعه واکسن‌های پیشگیری کننده انسانی است. واکسن‌های اولیه ممکن است با اولین سال توسعه یا آزمایش شان فهرست شوند، اما موارد بعدی معمولاً سالی را نشان می‌دهند که واکسن آزمایشهای خود را به پایان رساند و در بازار در دسترس قرار گرفت. اگرچه واکسن‌هایی برای بیماری‌هایی که در پایین ذکر شده وجود دارد، اما فقط آبله در سراسر جهان از بین رفته‌است. سایر بیماری‌های قابل پیشگیری با واکسن همچنان باعث مرگ میلیون‌ها نفر در سال می‌شوند.Vaccine Preventable Deaths and the Global Immunization Vision and Strategy, 2006--2015, "MMWR", CDC, 12 May 2006 در حال حاضر، فلج اطفال و سرخک هدف کمپین‌های فعال ریشه کنی در سراسر جهان هستند.
دودمان اَبگاریان از تبار اعراب نبطی بودند که بر ساتراپی اسروئن فرمانروایی می‌کردند و همیشه فرمان‌بردار سلوکیان، شاهنشاهی اشکانی، ارمنستان بودند و سپس به یک کلونی رومی تبدیل شدند و در نهایت توسط شاپور یکم پادشاه ساسانی مغلوب شدند. فرمانداران آن به شکلی از آرامی سخن می‌گفتند و برخی نام‌های ایرانی و برخی نام‌های عربی داشتند اما بر پایه نظر جوداه سگال نام‌هایی که به واکه و ختم می‌شوند بدون تردید نبطی هستند. ادسا یا رها پایتخت آنها بود. از شهرهای مهم دیگر آن حران بود و دامنه آن گاهی تا نصیبین و اَربلا نیز می‌رسید.
پارتی‌ها پس از تسلط بر ارمنستان در ۵۳ پ.م. با رومی‌ها درگیر شدند و در نبرد حران رومی‌ها شکست خوردند. از آغاز سده دوم اسروئن به مرور وابسته روم شد. از ۲۱۴ م که به صورت یک کلونی رومی درآمد آنها دیگر خودفرمان نبودند. آبگار دهم فرهاد آخرین ساتراپ افتخاری اسروئن عملاً خودش و همسرش ساکن روم بودند.
همسایه‌های آن از شمال شرقی ساتراپی سوفن و شمال غربی پادشاهی کوماژن و در غرب ساتراپی کاپادوکیه و در شرق آدیابن و کردوئنه و در جنوب ساتراپی سلوکیه بودند.
دوره تجزیه پادشاهی سلوکی: از این دوره به بعد گاهی شاه سلوکی دست‌نشانده روم بود.
دوره اول حمایت اشکانی مهرداد دوم
دوره حمایت دودمان آرتاشسی ارمنستان: تیگران بزرگ
دوره دوم حمایت اشکانی:
روزگار : (۱۱۸ میلادی - ۲۱۲ میلادی)
روزگار : اسروئن (کلونی روم)
دنیس بلک () یک هنرپیشه اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به خیابان کورونیشن و بانوی بهشت اشاره کرد.
در معماری رایانه، آدرس دهی کلمه‌ای به این معنی است که آدرس‌های حافظه در یک رایانه به‌طور منحصر به فرد کلمات حافظه را مشخص می‌کند. معمولاً در مقابل این روش آدرس دهی بایتی استفاده می‌شود، جایی که آدرس‌ها به‌طور منحصر به فرد بایت‌ها را شناسایی می‌کنند. تقریباً تمام معماری‌های رایانه‌ای مدرن از آدرس‌دهی به صورت بایت استفاده می‌کنند و آدرس‌دهی کلمه عمدتاً تنها از منظر تاریخی بررسی می‌شود. رایانه ای که از آدرس دهی کلمه استفاده می‌کند، گاهی "ماشین کلمه" نامیده می‌شود.
رایانه‌ای را در نظر بگیرید که می‌تواند ۵۲۴،288 (2 19) بیت حافظه را فراهم کند. اگر آن حافظه با استفاده از بایت‌های ۸ بیتی در یک فضای آدرس مسطح آدرس‌دهی بایتی، با استفاده از بایت‌های ۸ بیتی مرتب شده باشد، آنگاه 65536 (2 16) آدرس معتبر، از ۰ تا ۶۵٬۵۳۵ وجود دارد که هر یک نشان‌دهنده ۸ بیت حافظه مستقل است. اگر در عوض در یک فضای آدرس مسطح قابل آدرس دهی کلمه با استفاده از کلمات ۳۲ بیتی مرتب شده باشد، 16384 (2 14) آدرس معتبر از ۰ تا ۱۶۳۸۳ وجود دارد که هر کدام نشان دهنده ۳۲ بیت مستقل است.
به‌طور کلی، حداقل واحد آدرس پذیر در رم (MAU: Minimum Addressable Unit) یک ویژگی خاص از حافظه است. انتزاع‌های مختلف در یک رایانه ممکن است از MAUهای متفاوتی استفاده کنند، حتی زمانی که آنها یک حافظه اصلی را نشان می‌دهند. به عنوان مثال، ممکن است یک رایانه برای مجموعه دستورالعمل‌ها instruction set خود از آدرس‌های ۳۲ بیتی استفاده کند، اما سیستم انسجام حافظه پنهان(cache coherence) CPU ممکن است با حافظه تنها با ریز دانگی(granularity) 64 بایت خطوط کش(cache lines)کار کند، که اجازه می‌دهد هر یک از خطوط کش با تنها یک آدرس ۲۶ بیتی شناسایی شود و سربار حافظه نهان CPU کاهش یابد.
ترجمه آدرس که توسط حافظه مجازی(virtual memory) انجام شده‌است اغلب بر ساختار و عرض فضای آدرس تأثیر می‌گذارد، اما MAU را تغییر نمی‌دهد.
تصمیم برای انتخاب اندازه حداقل واحد آدرس پذیر حافظه می‌تواند می‌تواند سخت باشد. استفاده از یک MAU بزرگتر اجازه می‌دهد تا همان مقدار حافظه را با یک آدرس کوچکتر آدرس دهی شود، که می‌تواند به میزان قابل توجهی نیازهای یک برنامه به حافظه را کاهش دهد. با این حال، استفاده از یک MAU کوچکتر، باعث آسانتر و بهینه تر شدن کار با داده‌های کوچک می‌شود.
فرض کنید برنامه ای می‌خواهد یکی از ۱۲ نشانه سنتی طالع بینی غربی را ذخیره کند. یک علامت واحد را می‌توان در ۴ بیت ذخیره کرد. اگر یک علامت در حداقل واحد آدرس پذیر خود ذخیره شود، اگر از آدرس دهی بایت استفاده شود ۴ بیت استفاده نخواهد شد و ۵۰٪ بازده خواهیم داشت، در حالی که در آدرس دهی کلمه ۳۲ بیتی ۲۸ بیت استفاده نخواهد شد و ۱۲٫۵٪ بازده خواهیم داشت. اگر یک علامت در مینیمم واحد آدرس پذیر MAU با داده‌های دیگر «بسته‌بندی» شود، آنگاه ممکن است هزینه خواندن و نوشتن در حافظه به نسبت افزایش یابد. برای مثال، برای نوشتن یک علامت جدید در MAU که دادهٔ دیگری نیز در آن بسته‌بندی شده، رایانه ابتدا باید مقدار فعلی داخل MAU را خوانده و تنها بیت‌های مناسب را بازنویسی کند و در نهایت مقدار جدید را مجدداً ذخیره کند. در صورتی که برنامه نیاز داشته باشد تا به نخ (thread)های مختلف اجازه دهد تا داده‌های دیگر داخل MAU را به‌طور همزمان تغییر دهد این عملیات بسیار هزینه برخواهد بود.
مثال رایج تر، رشته‌ای از متن است. فرمت‌های رایج برای ذخیره رشته‌ها مانند UTF-8 و ASCII رشته‌ها را به صورت دنباله ای از کد پوینت‌های ۸ بیتی ذخیره می‌کنند. با آدرس دهی به صورت بایت، هر کد می‌تواند در MAU با آدرس دهی مستقل خود بدون هیچ سرباری ذخیره شود. با آدرس دهی کلمه ای ۳۲ بیتی و قرار دادن هر کد پوینت داخل یک MAU جداگانه باعث افزایش استفاده از حافظه به میزان ۳۰۰٪ می‌شود که برای برنامه‌هایی که با رشته‌های بزرگ کار می‌کنند مناسب و قابل اجرا نیست. دسته‌بندی کدهای مجاور درون یک کلمه حافظه باعث جلوگیری از این هزینه می‌شود، هر چند الگوریتم‌های زیادی برای کار با رشته‌ها ترجیح می‌دهند تا بتوانند آدرس‌های مستقل برای کدها در نظر بگیرند. برای اینکه این کار را بتوان با کدهای دسته‌بندی شده انجام داد الگوریتم باید از یک آدرس "wide" یا گسترده یا عریض استفاده کند که همچنین آفست یا محل کاراکتر در کلمه حافظه را مشخص می‌کند. اگر قرار باشد این آدرس گسترده در جایی در حافظه برنامه ذخیره شود ممکن است به حافظه بیشتری نسبت به آدرس‌های معمولی نیاز داشته باشد.
برای ارزیابی تأثیر این روش‌ها در یک برنامه کامل، یک مرورگر را در نظر بگیرید که صفحه ای بزرگ و پیچیده را نمایش می‌دهد. برخی از قسمت‌های حافظه مرورگر برای ذخیره داده‌های ساده مانند عکس‌ها یا متون استفاده می‌شود، مرورگر غالباً می‌خواهد که این داده‌ها به شکل بهینه‌ترین حالت ممکن ذخیره شوند، و در نتیجه تقریباً به همان مقدار داده حافظه اشغال شود بدون اینکه به اندازه MAU توجهی شود. قسمت دیگر حافظه برای ذخیره اشیا مختلف صفحه در مرورگر می‌باشد، و این اشیا شامل تعداد زیادی ارجاع هستند که این ارجاع‌ها می‌توانند به اشیا دیگر صفحه، متون و عکس‌ها و … باشند. مقدار حافظه مورد نیاز برای ذخیره این اشیا بستگی زیادی به عرض آدرس رایانه دارد.
فرض کنید اگر تمام آدرس‌های برنامه ۳۲ بیتی بود، این صفحه وب حدود ۱۰ گیگابایت حافظه اشغال می‌کرد.
بنابر این، آدرس دهی کلمه ای به رایانه اجازه می‌دهد که به‌طور قابل ملاحظه ای میزان بیشتری از حافظه را آدرس دهی کند بدون اینکه عرض آدرس‌ها و در نتیجه آن میزان استفاده متناظر از حافظه افزایش یابد. هر چند این ویژگی تنها در محدوده نسبتاً کوچکی از مجموعه اندازه کاری ارزشمند است و می‌تواند بسته به نرم‌افزار باعث سربارهای قابل توجهی شود. برنامه‌هایی که به‌طور نسبی با کارهای اندکی با داده‌هایی که به صورت بایت هستند مانند عکس، متن، فایل‌ها و ترافیک شبکه انجام می‌دهند می‌توانند بیشترین فایده را داشته باشند.
برنامه ای که روی رایانه در حال اجرا می‌باشد و از آدرس دهی کلمه ای استفاده می‌کند، همچنان می‌تواند با شبیه‌سازی دسترسی به واحدهای کوجک تر، با واحدهای کوچک‌تر حافظه کار کند. برای بارگذاری نیاز داریم کلمه را برداشته و سپس بیت‌های مورد نظر را استخراج کنیم. برای ذخیره نیز نیاز داریم کلمه را بارگذاری کنیم، مقادیر جدید را در آن قرار دهیم و پس از بازنویسی بیت‌های مورد نظر آن را مجدداً در کلمه موجود در حافظه ذخیره کنیم.
فرض کنید چهار کد پوینت متوالی رشته با فرمت UTF-8 را می‌خواهیم در یک کلمه ۳۲ بیتی دسته‌بندی کنیم. اولین کد ممکن است بیت‌های ۰ تا ۷، دومین کد ۸ تا ۱۵، سومین ۱۶–۲۳ و کد چهارم بین‌های ۲۴–۳۱ را اشغال کند. (اگر حافظه قابل آدرس دهی بایت بود، این یک ترتیب بایت انددی است.)
به منظور روشن شدن واضح کد لازم برای دسترسی به زیر کلمه بدون اینکه مثال را خیلی مشابه معماری آدرس دهی کلمه ای خاصی در نظر بگیریم، مثال‌های زیر از اسمبلی MIPS استفاده می‌کنند. در واقعیت MIPS یک معماری آدرس دهی بایتی با پشتیبانی مستقیم از بارگذاری و ذخیره‌سازی مقادیر ۸ و ۱۶ بیتی است، اما مثال وانمود می‌کند که تنها از بارگذاری و ذخیره ۳۲-بیتی که در یک کلمه ۳۲ بیتی است باید جدا از یک آدرس ذخیره شود. معماری MIPS انتخاب شده‌است به دلیل اینکه یک زبان اسمبلی ساده و بدون امکانات تخصصی است که باعث راحت تر شدن این عملیات می‌شود.
فرض کنید یک برنامه می‌خواهد سومین کد را در ثبات r1 از کلمه ای داخل آدرسی در ثبات r2 بخواند. با در نظر گرفتن عدم وجود پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌ها (instruction set)، برنامه باید تمام کلمه را بارگذاری کند، ۱۶ بار شیفت به راست انجام دهد تا دو کد ابتدا را حذف کند و سپس کد چهارم را پنهان کند.
اگر آفست به‌طور ایستا (استاتیک) مشخص نباشد، اما در عوض یک بیت-آفست در ثبات r3 ذخیره شده باشد، رویکرد کمی پیچیده‌تر نیاز است.
فرض کنید به‌جای آن برنامه می‌خواهد کد پوینت داخل رجیستر r1 به سومین کد پوینت داخل کلمه در رجیستر r2 قرار دهد. با در نظر گرفتن عدم پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل‌ها (instruction set)، برنامه باید تمام کلمه را بارگذاری کند، مقدار قدیمی آن کد پوینت را پنهان کند، مقدار جدید را در محل مورد نظر تغییر دهد و پس از ادغام کردن مقادیر، تمام کلمه را دوباره ذخیره کند.
مجدداً، اگر افست به جای آن در ثبات codice_1 ذخیره شود، رویکرد پیچیده تری مورد نیاز است:
این دنباله کد فرض می‌کند که یک نخ (thread) دیگر نمی‌تواند بایت‌های دیگر داخل کلمه را همزمان تغییر دهد. اگر تغییرات همزمان ممکن بود، آنگاه ممکن بود یکی از تغییرات صورت نگیرد. برای حل این مشکل، چند دستورالعمل آخر باید به یک حلقه مقایسه-تبدیل تجزیه ناپذیر (atomic) تبدیل شوند تا یک تغییر همزمان به راحتی باعث شود تا عملیات با مقادیر جدید تکرار شود. در این مورد هیج مانعی برای حافظه لازم نیست.
به یک جفت آدرس کلمه و یک آفست درون کلمه آدرس عریض یا گستره (wide - همچنین fat address یا fat pointer) گفته می‌شود. (این را نباید با دیگر کاربردهای آدرس‌های عریض برای ذخیره‌سازی انواع مختلف داده‌های تکمیلی مانند کران‌های یک آرایه اشتباه گرفت) آفست ذخیره شده ممکن است یک بیت-آفست یا بایت-آفست باشد. دنباله کدهای بالا از این مورد که آفست به صورت بیت ذخیره می‌شود سود می‌برند، زیرا از آن به عنوان تعداد شیفت استفاده می‌کنند. یک معماری با پشتیبانی مستقیم برای انتخاب بایت، ممکن است ترجیح دهد تا فقط یک بایت آفست ذخیره کند.
در این دنباله‌های کد، آفست اضافی باید در کنار آدرس پایه ذخیره شود که در نتیجه آن عملاً نیازهای کلی ذخیره‌سازی آدرس را دو برابر می‌کند. این همیشه در رابطه با ماشین‌های کلمه ای صادق نیست، عمدتاً برای این که خود آدرس‌ها در کنار دیگر داده‌ها بسته‌بندی نمی‌شوند تا دسترسی به آن‌ها کارآمدتر باشد. برای مثال، از کلمات ۶۴ بیتی استفاده می‌کند، اما آدرس‌ها تنها ۳۲ بیت هستند. هنگامی که یک آدرس در حافظه ذخیره می‌شود، در کلمه مربوط به خودش ذخیره می‌شود و در نتیجه آفست بایت می‌تواند در ۳۲ بیت با ارزش تر کلمه قرار گیرد. ناکارآمدی استفاده از آدرس‌های عریض در این سیستم تنها منطق اضافی برای دستکاری این آفست و استخراج و درج بایت‌ها داخل کلمات است و تأثیری در استفاده از حافظه ندارد.
حداقل واحد قابل آدرس دهی در رایانه لزوماً با حداقل اندازه دسترسی به رم در مجموعهٔ دستورالعمل‌های رایانه یکی نیست. برای مثال یک رایانه ممکن است از آدرس دهی بایت بدون اینکه هیچ دستوری برای خواندن و نوشتن روی یک بایت ارائه شود استفاده کند. از برنامه‌ها انتظار می‌رود که آن عملیات را به صورت نرم‌افزاری با تغییر دادن بیت‌ها انجام دهند، مانند دنباله کدهایی که در بالا آورده شد. این کار در رایانه‌ها با معماری ۶۴ بیتی که به عنوان جانشین ابر رایانه‌ها یا مینی رایانه‌های ۳۲ هستند، مانند و نسبتاً رایج است.
استاندارد C بیان می‌کند که از یک اشاره گر انتظار می‌رود که نمایش معمول یک آدرس را در خود داشته باشد. C همچنین به یک اشاره گر اجازه می‌دهد که برای هر شی یا اشیاء به جز یک فیلد بیت ایجاد شود. این شامل هر هر عنصر مجزا از آرایه ای از بایت‌ها می‌شود. کامپایلرهای سی در رایانه‌هایی که از آدرس دهی کلمه ای استفاده می‌کنند معمولاً از نمایش‌های متفاوتی برای اشاره گرها بسته به اندازه نوع آنها استفاده می‌کنند. یک اشاره گر به یک نوع داده که به اندازه کافی برای قرارگیری در یک کلمه بزرگ است به شکل یک آدرس ساده می‌باشد، در حالی که یک اشاره گر مانند char* یا void* یک آدرس عریض خواهد بود: یک جفت آدرس از یک کلمه و آفست یک بایت داخل آن کلمه؛ بنابراین، تبدیل میان انواع متخلف اشاره گرها عملیات ساده ای نخواهد بود و ممکن است در صورت اشتباه انجام شدن آن، داده‌ها از بین بروند.
به دلیل اینکه اندازه یک struct در سی همواره موقع تصمیم‌گیری برای نمایش یک اشاره گر به آن struct مشخص نیست، نمی‌توان به‌طور قابل اعتمادی قوانین بالا را اعمال کرد. ممکن است کامپایلرها نیاز داشته باشند که محل شروع یک struct را مشخص و تراز کنند تا بتوان از نمایش‌های کارا تری برای اشاره گر استفاده کنند.
سلطنت بلژیک (به لاتین: Monarchy of Belgium) یک پادشاهی مشروطه در بلژیک است.پادشاه به عنوان پادشاه یا ملکه بلژیک‌ها (به هلندی: Koning(in) der Belgen، فرانسوی: Roi / Reine des Belges، آلمانی: König(in) der Belgier) خوانده می‌شود و به عنوان رئیس دولت این کشور فعالیت می‌کند. از زمان استقلال بلژیک در سال ۱۸۳۰، هفت پادشاه سلطنت کرده‌اند. فیلیپ، پادشاه فعلی، در ۲۱ ژوئیه۲۰۱۳ پس از کناره‌گیری پدرش بر تخت سلطنت نشست.
هنگامی که بلژیک‌ها در سال ۱۸۳۰مستقل شدند، کنگره ملی یک سلطنت مشروطه را به عنوان شکل حکومت انتخاب کرد. کنگره در ۲۲ نوامبر ۱۸۳۰به این موضوع رأی داد و با۱۷۴ رأی موافق و ۱۳رأی موافق از سلطنت حمایت کرد. در فوریه ۱۸۳۱، کنگره لوئیز، دوک نمور، پسر لوئی فیلیپ، پادشاه فرانسه را نامزد کرد، اما ملاحظات بین‌المللی لوئی فیلیپ را از قبول این سمت برای پسرش منصرف کرد.
به دنبال این امتناع، کنگره ملی در ۲۵ فوریه ۱۸۳۱، اراسموس-لوئیس، بارون سورلت د چوکیر را به عنوان نایب السلطنه بلژیک منصوب کرد. لئوپولد ساکس، کوبورگ و گوتا توسط کنگره ملی به عنوان پادشاه بلژیک منصوب شد و با او بر اساس قانون اساسی بلژیک در مقابل کلیسای سنت جیمز در کاخ کودنبرگ در بروکسل در ۲۱ ژوئیه پیمان بسته شد. از آن زمان این روز به یک تعطیلات ملی برای بلژیک و شهروندان آن تبدیل شده‌است.
به عنوان یک نظام سلطنتی مشروطه مبتنی بر توارث، نقش و عملکرد سلطنت بلژیک توسط قانون اساسی تعیین می‌شود. دفتر سلطنتی پادشاه تنها برای یکی از نوادگان اولین پادشاه بلژیک، لئوپولد اول تعیین شده‌است.
از آنجایی که او به قانون اساسی (بیش از همه ملاحظات ایدئولوژیک و مذهبی، عقاید و بحث‌های سیاسی و منافع اقتصادی) ملزم است، پادشاه قرار است به عنوان داور و نگهبان وحدت و استقلال ملی بلژیک عمل کند. پادشاهان بلژیک در یک مراسم صرفاً مدنی سوگند بر این معنی یاد می‌کنند. پادشاهی بلژیک هرگز یک سلطنت مطلقه نبوده‌است. با این وجود، در سال ۱۹۶۱، رامون آرانگو، مورخ، نوشت که سلطنت بلژیک "واقعاً مشروطه" نیست.
عنوان مناسب پادشاه بلژیک، سلطان (مونارش یا حاکم) بلژیک است تا پادشاه بلژیک. این عنوان، نشان دهنده یک پادشاهی مردمی است که به مردم بلژیک (یعنی یک رئیس ارثی دولت؛ در عین حال تأیید شده توسط مردم) مرتبط است. ترجمه لاتین پادشاه بلژیک Rex Belgii بود که از سال ۱۸۱۵ نام پادشاه هلند بود؛ بنابراین جدایی طلبانی که بلژیک را تأسیس کردند عنوان رکس بلگاروم را انتخاب کردند.
بلژیک تنها پادشاهی اروپایی موجود است که در آن وارث تاج و تخت بلافاصله پس از مرگ یا کناره‌گیری سلف خود به سلطنت نمی‌رسد. طبق ماده ۹۱ قانون اساسی بلژیک، وارث تنها با ادای سوگند قانون اساسی در جلسه مشترک دو مجلس پارلمان به سلطنت می‌رسد. جلسه مشترک باید ظرف ده روز پس از مرگ یا کناره‌گیری پادشاه قبلی برگزار شود. پادشاه جدید بلژیک ملزم به ادای سوگند قانون اساسی بلژیک است، "سوگند یاد می‌کنم که قانون اساسی و قوانین مردم بلژیک را رعایت کنم، استقلال ملی و تمامیت قلمرو را حفظ کنم" که به سه زبان رسمی گفته می‌شود: فرانسوی، هلندی و آلمانی. اعضای خانواده سلطنتی بلژیک اغلب با دو نام شناخته می‌شوند: هلندی و فرانسوی. به عنوان مثال، پادشاه کنونی در فرانسه «Philippe» و در هلندی «Filip» نامیده می‌شود. پنجمین پادشاه بلژیک «بادوئن» در فرانسوی و «بودوین» در هلندی بود. برخلاف لقب شاه فیلیپ به عنوان "پادشاه بلژیک ها"، پرنسس الیزابت را "شاهزاده خانم بلژیک" می‌نامند زیرا عنوان "شاهزاده بلژیک هاً وجود ندارد. او همچنین دوشس برابانت است. در زبان رسمی دیگر آلمانی، پادشاهان معمولاً با نام فرانسوی خود شناخته می‌شوند. همین امر در مورد انگلیسی نیز صادق است. به دلیل جنگ جهانی اول و احساسات شدید ضد آلمانی ناشی از آن، نام خانوادگی پادشاه در سال ۱۹۲۰از سکس-کوبرگ و گوتا به van België، de Belgique یا von Belgien ("بلژیک") بسته به اینکه کدام یک از سه زبان رسمی کشور (هلندی، فرانسوی و آلمانی) مورد اسفاده است، تغییر یافت، این نام خانوادگی است که در شناسنامه‌ها و در تمام اسناد رسمی توسط خانواده سلطنتی بلژیک (مانند مجوز ازدواج) استفاده می‌شود. علاوه بر این تغییر نام سایر کوبرگرها از خانواده چند شاخه ای ساکس کوبورگ نیز نام خود را تغییر داده‌اند، مانند جورج پنجم، که نام خانوادگی ویندزور را بر اساس محل سکونت خانواده سلطنتی بریتانیا برگزید.
سلطنت بلژیک از درجه حمایت کمتری نسبت به سایر پادشاهی‌های اروپایی برخوردار است و اغلب مورد سؤال قرار می‌گیرد. حمایت مردمی از سلطنت از لحاظ تاریخی در فلاندر بیشتر و در والونیا کمتر بوده‌است. حزب عموماً طرفدار سلطنت کاتولیک و بعداً حزب سوسیال مسیحی در فلاندر تسلط داشتند، به عنوان مثال، رفراندوم ۱۹۵۰ باعث شد که فلاندر به شدت به بازگشت پادشاه لئوپولد سوم رأی مثبت دهد، در حالی که والونیا عمدتاً مخالف بود. با این حال، در دهه‌های اخیر این نقش‌ها معکوس شده‌است، زیرا دینداری در فلاندر کاهش یافته‌است و پادشاه به عنوان محافظت از کشور در برابر جدایی طلبی (فلاندری) و تجزیه کشور دیده می‌شود.
سلطنت بلژیک با نمایندگی کشور در فعالیت‌های عمومی و جلسات بین‌المللی نماد و حفظ احساس وحدت ملی است. علاوه بر این، پادشاه مسئولیت‌هایی در روند گزینش نخست‌وزیر دارد. ماده ۳۷ قانون اساسی بلژیک «قدرت اجرایی فدرال» را به پادشاه واگذار کرده‌است. طبق بخش سوم، این اختیار شامل انتصاب و عزل وزرا، اجرای قوانین مصوب پارلمان فدرال، ارسال لوایح به پارلمان فدرال و مدیریت روابط بین‌الملل است. پادشاه همه قوانین مصوب مجلس را ابلاغ می‌کند. طبق ماده ۱۰۶ قانون اساسی بلژیک، پادشاه موظف است از طریق وزرا از اختیارات خود استفاده کند. اعمال او بدون امضای متقابل وزیر مسؤول که با انجام آن مسئولیت سیاسی عمل مورد نظر را بر عهده می‌گیرد، معتبر نیست. این بدان معناست که قدرت اجرایی فدرال در عمل توسط دولت فدرال اعمال می‌شود که مطابق ماده ۱۰۱ قانون اساسی در برابر مجلس نمایندگان پاسخگو است.
پادشاه حداقل هفته ای یک بار نخست‌وزیر را در کاخ بروکسل ملاقات می‌کند. و همچنین به‌طور منظم سایر اعضای دولت را برای گفتگو در مورد مسائل سیاسی به کاخ فرا می‌خواند. در طول این جلسات، پادشاه حق دارد از سیاست‌های پیشنهادی دولتی مطلع شود، حق مشاوره و هشدار در مورد هر موضوعی را که پادشاه صلاح می‌داند، دارد. پادشاه همچنین با رهبران تمام احزاب سیاسی اصلی و اعضای عادی پارلمان دیدار می‌کند. همه این جلسات توسط کابینه سیاسی شخصی پادشاه که بخشی از خاندان سلطنتی است سازماندهی می‌شود.
پادشاه فرمانده کل نیروهای مسلح بلژیک است. بلژیکی‌ها ممکن است در صورت مواجه شدن با مشکلاتی در زمینه قدرت اداری، به پادشاه نامه بنویسند. پادشاه همچنین یکی از سه جزء قوه مقننه فدرال، مطابق با قانون اساسی بلژیک، همراه با دو مجلس نمایندگان و سنا است. تمام قوانین تصویب شده توسط پارلمان فدرال باید توسط پادشاه امضا و ابلاغ شود. پیش از این، فرزندان پادشاه در سن۱۸سالگی حق داشتن یک کرسی در سنا (سناتور سمت راست) را داشتند. این حق در سال ۲۰۱۴ به عنوان بخشی از اصلاحات دولتی ششم بلژیک لغو شد.
در اصل ۸۸ قانون اساسی بلژیک آمده‌است: «شخص پادشاه مصون از تعرض است و وزیران او مسئول هستند». این بدان معنی است که پادشاه را نمی‌توان تحت تعقیب قرار داد، دستگیر کرد، یا به دلیل جنایت محکوم کرد، نمی‌توان او را برای حضور در دادگاه مدنی احضار کرد و در برابر پارلمان فدرال پاسخگو نیست. با این حال، این مصونیت با ماده ۲۷اساسنامه دادگاه کیفری بین‌المللی رم که بیان می‌کند که صلاحیت رسمی نباید شخص را از مسئولیت کیفری بر اساس این اساسنامه معاف کند، ناسازگار تلقی می‌شود. دربار هنوز برخی از سنت‌های قدیمی را حفظ می‌کند، معروف‌ترین آن این است که پادشاه بلژیک پدرخوانده هفتمین پسر و ملکه مادرخوانده دختر هفتم می‌شود. سپس نام حاکم را به کودک می‌دهند و از کاخ هدیه ای دریافت می‌کند. سنت‌های مشابهی به تزار روسیه و رئیس‌جمهور آرژانتین منتسب است.
کاخ استروتسی () یک کاخ در فلورانس، ایتالیا است.
ساخت و ساز کاخ در سال ۱۴۸۹ توسط بندتو دا مایانو برای فیلیپو استروتسی، یک رقیب دودمان مدیچی آغاز شد که در نوامبر سال ۱۴۶۶ به شهر برگشته بود و دنبال بهترین کاخ برای اثبات کردن چیزگی و نفوذ خود و یک بیانیه سیاسی از وضعیت خود بود.Goldthwaite 1968.Heather Gregory, "The Return of the Native: Filippo Strozzi and Medicean Politics" "Renaissance Quarterly" 38.1 (Spring 1985), pp. 1–21. شماری از ساختمان‌ها در دهه ۱۴۷۰ میلادی گرفته و ویران شدند تا برای ساخت و ساز کاخ فضای کافی وجود داشته باشد. جولیانو دا سانگالو از طراحی کاخ یک مدل چوبی ارائه داد.Richard Goldthwaite, "The building of the Strozzi palace: the construction industry in Renaissance Florence" "Studies in Medieval and Renaissance History" 10 (1973) pp99-135. فیلیپ استروتسی در سال ۱۴۹۱ درگذشت و ساخت و ساز کاخ در سال ۱۵۳۸ به پایان رسید. دوک کوزیمو د مدیچی یکم در همان سال آن را غصب و مصادره کرد و تا سی سال دیگر به دست خاندان استروتسی نرسید.
جرم میان‌ستاره‌ای () جرمی نجومی (مانند یک سیارک، یک دنباله‌دار، یا یک سیاره سرگردان، اما نه یک ستاره) در فضای بین ستاره‌ای است که از نظر گرانشی به یک ستاره پیوند گرانشی ندارد. این اصطلاح را می‌توان برای جسمی که در مسیر بین ستاره‌ای قرار دارد اما به‌طور موقت از نزدیک یک ستاره می‌گذرد، مانند سیارک‌ها و دنباله‌دارهای فراخورشیدی (از جمله ستاره‌های بیرونی
) به کار برد. در حالت دوم، جسم را می‌توان میان ستاره‌ای نامید.
نخستین جرم‌های بین ستاره‌ای کشف شده سیاره‌های سرگردان بودند؛ سیاره‌هایی که از سامانه ستاره‌ای اصلی خود به بیرون پرتاب شده‌اند، (به عنوان مثال اوتی‌اس ۴۴ یا چا ۱۱۰۹۱۳–۷۷۳۴۴۴)، اگرچه تشخیص آن از کوتوله‌های قهوه‌ای کوچک؛ آن دسته از اجرام سیاره‌ای که در فضای بین ستاره‌ای شکل گرفته‌اند، همان‌گونه که ستاره‌ها شکل می‌گیرند، دشوار است.
ولین جرم بین ستاره‌ای که در داخل منظومه شمسی کشف شد، ۱آی/ʻاوموآموا در سال ۲۰۱۷ بود. دومین جرم بین ستاره‌ای ۲آی/ بوریسوف در سال ۲۰۱۹ بود. هر دو دارای سرعت بیش از حد سیر هذلولی قابل توجهی هستند که نشان می‌دهد منشأ آنها منظومه شمسی نیست.
مهدی وثوق‌نیا عکاس ایرانی است.
او دانش‌آموختهٔ عکاسی از دانشگاه آزاد اسلامی است. تاکنون چند نمایشگاه انفرادی داشته و برخی عکس‌هایش در کتب و نشریات داخلی و خارجی منتشر شده‌است. او همچنین مدتی مدیریت هنری نشریات "عکس" و "دوربین" را بر عهده داشته و برگزیدهٔ چند جشنواره بوده‌است.
یلدا معیری (متولد ۴ دی ۱۳۶۰) عکاس خبری و عضو انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی ایران است.
یلدا معیری در۴ دی ۱۳۶۰ به دنیا آمد. او فعالیت عکاسی خود را در سال ۱۳۸۰ به صورت تجربی آغاز کرد.
معیری از فعالان در زمینه مناطق محروم و جنگ زده است. او مدتی را در مناطق افغانستان گذرانده و انتشار ویدیویی از فروش فرزندان توسط والدینشان،‌ که بازتاب بسیاری داشت. تا جایی که وی مجبور به عذرخواهی و توضیح شد. او برای تهیه گزارش به کشورهای گرجستان،‌ افغانستان، عراق، اندونزی، لبنان و پاکستان سفر کرده است. او همچنین چندین دوره نمایشگاه عکس انفرادی در ایران، بنگلادش و انگلستان برگزار کرده است.
معیری در سال ۱۳۹۶، عکسی را منتشر کرد که در آن، زنی با مشت‌های گره کرده، در میان دود دیده می شد. این عکس چنین تداعی می‌کرد که زنی در اعتراضات مربوط به سال ۱۳۹۶، در حال اعتراض است. این عکس خیلی زود به نماد اعتراض مردم ایران در سال ۱۳۹۶ تبدیل شد.
این عکس همزمان با سالروز چهل سالگی انقلاب ایران، توسط ترامپ (رئیس‌جمهوری وقت آمریکا) در قالب یک توئیت به زبان فارسی استفاده شد. معیری به این استفاده دونالد ترامپ از عکسش واکنش نشان داد و در متنی به زبان‌های فارسی و انگلیسی، اعتراض خود را بیان کرد. او در پست اینستاگرامی خود نوشت: «این عکس از مردم ایران و برای مردم ایران گرفته شده است و نباید توسط هیچ‌کس دیگری مورد سوء استفاده قرار بگیرد.».
معیری در مصاحبه با نیویورک تایمز این عکس را غیر واقعی و صحنه‌سازی دانست. او در این مصاحبه گفته است که عکس در دودی که با استفاده از کپسول اطفاء حریق ساخته شده بود گرفته شد. او عکس‌های دیگری هم از لحظه ساخت صحنه در اختیار نیویورک تایمز قرار داد. پس از این مصاحبه و در سال ۱۳۹۸، وی به علت انتشار این عکس به ۲ سال حبس تعلیقی محکوم شد.
یلدا معیری در جریان اعتراضات ۱۴۰۱ ایران به کشته شدن مهسا امینی در خیابان حجاب تهران در ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ بازداشت شد. مرکز رسانه قوه قضاییه در پی پیامی، علت بازداشت معیری را «اتهام ضد امنیتی و حمایت از اغتشاشات» عنوان کرد و بازداشت او را بی ارتباط با فعالیت‌های رسانه‌ای او دانست. اما به گفته پدر او، یلدا معیری تنها به دلیل عکس گرفتن و بدون ابلاغ هیچ حکمی در زندان قرچک است. او توسط دادگاه بدوی به انجام دو ماه خدمات رایگان در پارک بانوان، انجام صد صفحه پژوهش درباره آثار مرتضی مطهری، دو سال ممنوعیت استفاده از تلفن همراه و شبکات اجتماعی، دو سال منع اقامت در استان تهران یا استانهای همجوار آن، دو سال ممنوعیت خروج از کشور و ۶ سال حبس تعلیقی محکوم کرد. در حکم او توسط قاضی نوشته شده است: «وی در پوشش خبرنگاری به دنبال خبرسازی و معرکه‌گیری بوده است». او پس از ۹۲ روز بازداشت، در ۲۹ آذر ۱۴۰۱ از زندان و با قرار وثیقه یک میلیارد تومانی آزاد شد.
در پی بازداشت او،‌کمیته حفاظت از روزنامه‌نگاران در بیانیه‌ای ضمن انتقاد از بازداشت، خواستار آزادی وی شد. انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران هم در پیامی، حضور خبرنگاران در تظاهرات و اعتراضات خیابانی را لازم دانست و از آزادی عمل خبرنگاران دفاع کرده و خواستار آزادی وی شد. وی در اعتراض به حکم دادگاه،‌ پس از آزادی خود، ویدیویی را با لباس پاکبانی در خیابان تهیه کرد.
گوهر دشتی (زاده ۱۳۵۹ در اهواز، ایران) عکاس و ویدئو آرتیست ایرانی است که در تهران زندگی و کار می‌کند. موضوع غالب در آثار او، ایران، توپوگرافی و تاریخ خشونت آن است.
آثار او در سطح بین‌المللی مطرح است و نمایشگاه‌های انفرادی زیادی داشته‌است. او در رشته عکاسی در دانشگاه تهران تحصیل کرد و در سال ۱۳۸۴ از دوره ارشد فارغ‌التحصیل شد. او در طول تحصیل و در طول زندگی خود شاهد تأثیر جنگ ایران و عراق بر کشورش شد. کارهای ابتدایی دشتی به تأثیرات ماندگار جنگ بر مردم و سرزمین می‌پردازد. در سال ۲۰۱۷، آثار او کمی تغییر کرد. دشتی شروع به بررسی دنیای طبیعی کرد. اگرچه موضوع با کارهای قبلی او متفاوت است، اما اساس کار او هنوز در کشورش، فرهنگ آن و تجارب او در این زمینه‌ها ریشه دارد.
قدیس یعقوب نصیبینی گمان می‌رود خویشاوند گریگور روشنگر باشد. در نصیبین متولد شد و تا روز فوتش اسقف شهرستان نصیبین بود.
او در نيمه اول قرن چهارم ميلادى زندگی میکرد و در شهر نصیبین، شهری در مرزهای ایران و بین النهرین به دنیا امد و بزرگ شد. او آرزوی یک زندگی آرام و زاهدانه را داشت و بنابراین، در حالی که هنوز بسیار جوان بود، او در نزدیکی کوه جودی جای که تصور می‌شد کشتی نوح نشسته بوده است، منزوی شد. او از گياهان صحرا و ميوه درختان تغذيه مى كرد و پوشش او از پوست بز بود. او با زاهد گوشه‌نشین مروکه دیدار کرد جایی که چشمه یا چاهی مقدس پدیدار شد که گفته‌اند خواص درمانی دارد.
در طی آزار و شکنجه توسط امپراتور ماکسیمیان (۲۸۴-۳۰۵) او با اعتراف شجاعانه ایمان تجلیل شد. به دلیل زندگی سخت و پرهیزگارانه اش، مردم نصيبين او را به عنوان اسقف خود برگزیدند (قبل از سال ۳۱۴ ميلادى). قديس يعقوب دارای ایمان ارتدوكس بود.
او بعدها به عنوان موسی بین‌النهرین مورد ستایش قرار گرفت. و پدر معنوی افرایم سریانی معرفی می‌شود. یعقوب مقدس در شورای نخست نیقیه در نیقیه حاضر بود و توسط کلیسای مشرق ، کلیسای ارتودکس شرقی ، کلیسای ارتدکس مشرقی ، کلیسای کاتولیک روم و کلیساهای کاتولیک شرقی به عنوان قدیس مورد تجلیل قرار گرفته است.
قديس يعقوب، در میان پدران شورای اول كليساى جهانى، یکی از مدافعان برجسته ایمان ارتدوكس بود. او یک کشیش خردمند و فرهیخته بود، او يك مدرسه دولتی در نصيبين ساخت، که در آن خود او یک مدرس بود.
قديس گریگور، اسقف ارمنستان، با درخواست نوشتن در مورد ایمان، به او روی آورد و اسقف نصيبين پاسخ او را در ١٨ فصل برای وی ارسال كرد: درباره ایمان، درباره عشق، روزه، نماز، جنگ روحانى، رستاخیز مردگان، وظایف كشيشان، پیرامون ختنه (علیه یهودیان)، در مورد انتخاب غذاها، درباره مسیح به عنوان پسر خدا و غیره.
"تاریخ ادسا" ذکر می کند که قدیس اولین کلیسا را ​​در نیسیبیس در سال های ۳۲۰-۳۱۳ ساخته است. گفته می شود که ، سهم زیادی در ساخت آن کلیسا داشته است، زیرا مقداری ابریشم از آدیابن آورده است. تأسیس مدرسه نصیبین را نیز به سنت یعقوب نسبت می دهند. سنت جیمز نصیبین در شورای نخست نیقیه در سال ۳۲۵ شرکت کرد و با آریوس مخالفت کرد. گفته می‌شود که قدیس افرایم سریانی با سنت جیمز نصیبین در شورا همراهی می‌کرد، اما این رویداد ممکن است ساختگی بوده باشد. سنت جیمز در مراسم تشییع جنازه در سال ۳۲۶ شرکت کرد.
قدیس در زمره امضاکنندگان در سال ۳۴۱ به شمار می‌رود، اما حضور او در این شورا در منابع دیگر ثبت نشده است. در سال ۳۵۰، به استناد ، یعقوب مقدس دوباره به دفاع از نصیبین در برابر شاپور دوم کمک کرد، منابع لاتین نقل کرده‌اند از آنجا که لباس اسقفی او لباس فاخری (regalia) بود او را با امپراطور کنستانتین دوم اشتباه گرفتند. و شاپور دوم او را به مبارزه در بیرون شهر دعوت کرد جایی که او ظاهر گول زننده خود را نمایان کرد و در نتیجه ارتش ایران از شهر بیرون کشیده شدند.
معجزات متعددی توسط قدیس تئودورت در "Historia Religiosa" (تاریخ مذهبی) به قدیس یعقوب نسبت داده شده است. که تماما رنگ و بوی مذهبی دارد. یعقوب مقدس در محاصره نصیبین توسط شاپور دوم، "شاهنشاه" از ایران، در ۳۳۷\۳۳۸ حاضر بود، و طبق گفته تئودورت مقدس با تحریک جمعیت این شهرستان، به دیوار صعود کرد و پس از دعا برای شهر محاصره کنندگان را نفرین کرد. "" روايت‌ كرده است که او در ۱۵ ژوئیه درگذشت، سی امین روز از محاصره، بر طبق .  گنادیوس و افرایم مقدس گزارش می دهند که یعقوب مقدس در دیوارهای نیصیبین دفن شده است. تئودورت مقدس می افزاید که لشکر ایرانی به انبوهی از مگس‌ها مبتلا شد که توسط قدیس احضار شده بود و شاپور دوم متعاقباً محاصره را رها کرد.
روایت عبری انبوه مگس‌ها قسمتی از کتاب مقدس عهد عتیق عبری است، و صحت هم دارد. اما، این روایت‌های لاتین با دانش امروز شاید کمی کودکانه و معصومانه به نظر برسند. و مفهوم لباس فاخر (imperial regalia) ویا مفهوم a cardinal sin که در لاتین به معنای کناه کبیره است. کتاب‌‌های دولتی (the secular power) انگلیسی پروتستان می‌گویند مفهوم Metropolitan archbishop یا cardinal در قرن ششم به وجود آمده و از مفاهیم مسیحیت اولیه نیست.
در ۲۸۰ زاهد شد.
در ۳.۴ تا ۳۱۶ قدیس مشهوری شد و چندین بار قدیس شریا را پذیرفت.
سال تقدیس بین ۳۰۸-۳۰۰
حضور در شورای انطاکیه و امضای آن ۳۴۱.
بخشی از کشتی نوح که یعقوب یافت به کلیسای جامع اچمیادزین در ارمنستان آورده شد.
سنت تئودورت نشان می دهد که استخوان های سنت یعقوب پس از تسلیم شهر به ایرانیان در ۲۲ اوت ۳۶۳ از نیسیبیس به ادسا منتقل شد. و بعداً در سال ۹۷۰ به قسطنطنیه منتقل شد.
پس از نبرد دینکلار، لئوپولد فون اشتاینبرگ بقایای جمجمه سنت یعقوب را در سال ۱۳۶۷ به کلیسای جامع هیلدشیم در آلمان اهدا کرد .
در سال 2018، بقایای جیمز مقدس از کلیسای ارمنی سنت جورج در پلوودیو بلغارستان به کانادا آورده شد و بخشی از آن در ۱۷ ژوئن به کلیسای ارمنی سنت گرگوری ارمنی در مونترال، و در ۲۴ ژوئن بخشی دیگر به کلیسای ارمنی تثلیث مقدس در تورنتو منتقل شد.
سبریشوع یکم یک مسیحی بود که در عصر ساسانی به پاتریارخی کلیسای نسطوری رسید.
یکی از شخصیتهای مهم مسیحی در زمان خسروپرویز، سبریشوع بود که به مقام پاتریارخی کلیسای نسطوری رسید و نقش سیاسی - مذهبی مهمی را ایفا کرد. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که سبریشوع با فرمان مستقیم خسروپرویز و بدون رضایت رهبران کلیسای نسطوری در سال ۵۹۶ م. به مقام پاتریارخی رسید و خسروپرویز در جلب نظر مساعد مسیحیان نسطوری نسبت به خود، تسلط بیشتر بر آن‌ها و مراودات سیاسی خود با امپراتور ماوریکیوس از وی استفاده کرد. همچنین، سبریشوع با حمایت خسروپرویز سعی کرد اختلافات داخلی کلیسا را حل کند و در هنگام آغاز جنگهای خسروپرویز و بیزانس، به‌عنوانِ نمایندهٔ مسیحیان نسطوری، خسروپرویز و سپاهیان ساسانی را همراهی کرد.
یعقوب برادعی به عنوان اسقف ادسا بود که فعالیت‌های مبلغی وی منجر به کلیسای غیر کلسدونیnon–Chalcedonian عنوانی عام است که در مورد تمامی کلیساهای مونوفیزیت که دیدگاه شورای کالسدون (451. م) را در مورد طبیعت مسیح نپذیرفتند، به کار برده می‌شود. یعنی کلیسای ارتدکس سریانی شد که همچنین به کلیسای یعقوبی معروف است. یعقوبی‌ها طرفدار مونوفیزیت یا تک‌طبیعت‌گرایی اند. البرادعی یا البردعی، کلمه‌ای سریانی بود که یعقوب بدان ملقب گردید. سبب این لقب، آن بود که وی لباس‌های ضخیمی می‌پوشید که از پالان [الاغ و قاطر] ساخته شده بود.
در قرن ششم میلادی، راهبی به نام «یعقوب بارادیوس»Jacobus or James Baradaeus, Al Baradai, Burdoho, Burdeono, Burdeana, or Burdeaya. See: Wace, Henry, A Dictionary of Christian Biography, (Hendrickson, 1999), p.879 (در عربی: یعقوب البردعی) ظهور کرد که ضمن پذیرش دیدگاه مونوفیزیتی، به ترویج و توسعه این نظریه در میان مسیحیان شرقی همت گماشت و موفقیت زیادی نیز کسب نمود.
به زودی وی توانست، گروه زیادی را گرد خود آورد و به دنبال آن، کلیسای یعقوبی را بنیان نهاد.
البته «یعقوبی» توسط پیروان این کلیسا به کار برده نشد بلکه عنوانی بود که از سوی ارتدوکس رومی برای پیروان این کلیسا پذیرفته شد تا بدین وسیله، آنها را از کلیسای ارتدوکس شرقی سوریه (که آنها هم «غیر کالسدونی» بودند) متمایز گرداند.
یعقوب که از پدری روحانی، زاییده شده بود در دو سالگی به دیر رهبانی سپرده شد تا تحت تعالیم مذهبی رشد کند. او به شدت به مراقبه و تهذیب نفس پرداخت و پس از مرگ والدینش تمام میراثش را به فقرا بخشید و بندگان پدرش را نیز آزاد کرد.
به زودی آوازهٔ وی فراگیر شد و شهرت وی «تئودورا» امپراتور وقت را تحت تأثیر قرار داد. «تئودورا» بسیار مایل بود که او را از نزدیک ببیند و به همین دلیل او را به قسطنطنیه فرا خواند و او را مورد تکریم قرار داد.
از همین رو او در سال ۵۲۷ میلادی به دادگاه بیزانسی در قسطنطیه فرستاده شد و تا سال ۵۴۳ میلادی تحت امپراتوری «تئودورا» مشغول فعالیت بود.
یعقوب در سال ۵۴۳ میلادی توسط پاتریارک اسکندریه «تئودوسیوس» به عنوان اسقف ادسا برگزیده شد.
وی مدتها به صورت مخفیانه به مسافرت پرداخت و برای توسعه دیدگاه‌های مونوفیزیتی بسیار تلاش کرد. مسافرتهای او که با لباس مبدل و در هیئت فقیران انجام می‌شد سبب گردید که به وی لقب بارادیوس بدهند.
به هر حال او با غیرت و تعصب خاص خویش و فعالیتهای بی‌وقفه‌اش توانست دیدگاه مونوفیزیتی‌ها را که در سراشیبی سقوط و در حال انهدام بود، جانی دوباره بخشیده و آن را احیا کند.
سانت‌آندرئا دِله فِـراته () یک بازیلیکای قرن هفدهمی در شهر رم است که وقف‌شدهٔ اندریاس قدیس است. کاردینال این کلیسا، انیو آنتونلی است.
ساختمان فعلی این بازیلیکا جایگزین یک کلیسای بسیار قدیمی شد که در سال ۱۱۹۲ میلادی ساخته شده بود. این بازیلیکا در آغاز متعلق به راهبه‌های آگوستینی بود"S.Andrea Della Fratte", Roma Segreta, February 6, 2016 و سپس کلیسای اسکاتلندی‌های مقیم رم شد تا آنکه در سال ۱۵۸۵ به دنبال تغییر مذهب اسکاتلندی‌ها به پروتستان، پاپ سیکستوس پنجم آن را به طلبه‌های دینی سنت فرانسیس پائولا اختصاص داد. از سال ۱۹۴۲ میلادی بود که به‌دستور پیوس دوازدهم، این کلیسا به رتبهٔ بازیلیکا کوچک ارتقا یافت.Parish of St. Andrew Fratte, Diocese of Rome
ساختمان فعلی را گاسپاره گوئرا طراحی نمود و مراحل ساخت آن در سال ۱۶۰۴ میلادی آغاز شد. پس از هشت سال، پروژه ساخت آن بنا به دلایلی متوقف شد و مجدداً از سال ۱۶۵۳ میلادی، زیر نظر فرانچسکو بورومینی شروع شد.V. Zanchietti, "Il tiburio di Sant'Andrea delle Fratte: propositi e condizionamenti nel testo borrominiano," "Annali di archittetura" 9 (1997), 112-135. محراب در جناح چپ کلیسا توسط لوئیجی وانویتلی و جوزپه والادیه طراحی و محراب مقدس «سَـنت آن»، «یحیی تعمیددهندهٔ جوان» و «مریم مقدس» توسط جوزپه بوتانی طراحی شده‌است.
تندیس دو فرشته در کناره‌های اتاق شورای کلیسای و محل جلوس کشیش توسط جان لورنتسو برنینی ساخته شده که «فرشته با تاجی از خار» و «فرشتهٔ طوماربه‌دست» نام دارند. در اصل قرار بود این دو مجسمهٔ زینت‌بخش پل سانت‌آنجلو باشند، اما پاپ کلمنت نهم آن را ارزشمندتر از چیزی دانست که در معرض فرسودگی عناصر طبیعی باشند و آنها را به کلیسا آورده و دو نسخهٔ کپی‌شدهٔ جایگزین برای پل در نظر گرفت.
نمازخانهٔ این بازیلیکا در سال ۱۹۵۰ به‌طور کامل توسط مارچلو پیاسنتینی و با سنگ مرمر گرانبها مزین شد.Monti, Mauro. "Sant'Andrea delle Frate and Our Lady of the Miracle", TV2000
انجلیکا کافمنForcella, p. 235, no. 598. نقاش سوئیسی و اورست کیپرنسکیForcella, p. 244, no. 622. نقاش روسی در گورستان این بازیلیکا دفن شده‌اند.
تلامبوگاهاتاواتا (به لاتین: Telambugahawatta) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
نوتروفیلی () (که به آن لکوسیتوز نوتروفیل neutrophil leukocytosis یا گاهی اوقات نوتروسیتوز neutrocytosis نیز گفته می‌شود) لکوسیتوز نوتروفیل‌ها است، یعنی شمار بالای نوتروفیل‌ها در خون. از آنجایی که نوتروفیل‌ها نوع اصلی گرانولوسیت‌ها هستند، ذکر گرانولوسیتوز اغلب از نظر معنایی با نوتروفیلی همپوشانی دارد.
نقطه مقابل نوتروفیلی، نوتروپنی است.
نوتروفیل‌ها گلبول‌های سفید اولیه هستند که به عفونت باکتریایی پاسخ می‌دهند، بنابراین شایع‌ترین علت نوتروفیلی عفونت باکتریایی، به ویژه عفونت‌های پیوژنیک است.Table 12-6 in: 8th edition.
میزان نوتروفیل‌ها همچنین در هر التهاب حاد افزایش می‌یابند، بنابراین پس از حمله قلبی، انفارکتوس دیگر یا سوختگی افزایش می‌یابند.
برخی از داروها، مانند پردنیزون، اثری مشابه کورتیزول و آدرنالین (اپی‌نفرین) دارند و باعث می‌شوند نوتروفیل‌های حاشیه‌ای وارد جریان خون شوند.
نوتروفیلی همچنین ممکن است نتیجه یک بدخیمی باشد. لوسمی میلوژن مزمن (CML یا لوسمی میلوئیدی مزمن) بیماری است که در آن سلول‌های خونی خارج از کنترل تکثیر می‌شوند. این سلول‌ها ممکن است نوتروفیل باشند. نوتروفیلی همچنین می‌تواند در اثر آپاندیسیت و طحال‌برداری ایجاد شود.
نوتروفیلی اولیه افزون بر این می‌تواند ناشی از کمبود چسبندگی لکوسیت باشد.
سونات پیانو شماره ۳۱ در لا بمل ماژور، اپوس ۱۱۰، اثر لودویگ فان بتهوون در سال ۱۸۲۱م ساخته و در سال ۱۸۲۲ منتشر شد. این اثر در گروه سه‌تاییِ سونات‌ها (اپوس. ۱۰۹، ۱۱۰ و ۱۱۱) که بتهوون آن‌ها را بین سال‌های ۱۸۲۰ تا ۱۸۲۲ نوشت، سونات پیانوی میانی است و در میان تمامی سونات‌های پیانوی او، ماقبل آخر است. اگرچه این سونات در سال ۱۸۲۰ سفارش داده شد، اما بتهوون کار بر روی اپوس ۱۱۰ را تا پیش از نیمهٔ دوم سال ۱۸۲۱ آغاز نکرد، و بازبینی‌ نهایی بر روی این سونات را در اوایل سال ۱۸۲۲ تکمیل کرد. این تأخیر به‌دلیل عواملی نظیر کار بتهوون بر روی میسا سولمنیس و مسئلهٔ سلامتی او بود که رو به وخامت بود. نسخهٔ اصلی این اثر در سال ۱۸۲۲، بدون اهدا به کسی، توسط آدولف مارتین شلیزینگر (ناشر آلمانی) در پاریس و برلین، و یک نسخهٔ انگلیسی از آن نیز توسط موتزیو کلمنتی در سال ۱۸۲۳ منتشر شد.
سونات در سه موومان ساخته شده‌است. موومان اول با سرعت مودراتو از یک فرم معمولیِ سونات پیروی می‌کند که تمِ آغازینی رسا و قابل تحمل دارد. موومان دوم آلگرو با یک اسکرتسوی مختصر اما طنزآمیز آغاز می‌شود که مارتین کوپر (موسیقی‌شناس انگلیسی) معتقد است بر اساس دو آهنگ فولکلور و به دنبال آن یک تریو ساخته شده‌است. آخرین موومان شامل چندین بخش متضاد است: یک رسیتاتیو مقدماتی و آهسته، یک «آریوسوی» دردناک، یک فوگ، یک بازگشت به آریوسو، و یک فوگ دوم که به نتیجه‌ای «پرشور و قهرمانانه» می‌رسد. ویلیام کیندرمن تشابهاتی را بین فوگ در آخرین موومان و دیگر آثار متاخر بتهوون، مانند فوگِتا در واریاسیون‌های دیابلی و بخش‌هایی از "میسا سولمنیس" مشاهده می‌کند، و آدولف برنهارد مارکس به طرز مطلوبی فوگ را با آثار یوهان سباستیان باخ و جرج فردریک هندل مقایسه کرده‌است.
این سونات موضوعِ مطالعه و تحلیل‌های موسیقایی افرادی چون دونالد تووی (موسیقی‌شناس بریتانیایی)، دنیس متیوز (موسیقی‌شناس و پیانیست انگلیسی)، هاینریش شنکر (نظریه‌پرداز اتریشی موسیقی) و چارلز روزن (پیانیست و نویسنده آمریکایی) قرار گرفته‌است و توسط پیانیست‌هایی مانند آرتور اشنابل، گلن گولد و آلفرد برندل، اجرا و ضبط شده‌است.
در تابستان ۱۸۱۹م، آدولف مارتین شلزینگر، از «شرکت ناشران موسیقی شلزینگر» مستقر در برلین، پسرش موریس را برای ملاقات با بتهوون برای ایجاد روابط تجاری با آهنگساز فرستاد. این دو در مودلینگ با هم ملاقات کردند، جایی که موریس تأثیر مطلوبی بر آهنگساز گذاشت. پس از مدتی مذاکره با نامه، شلزینگرِ پدر، پیشنهاد خرید سه سونات پیانو با دستمزدی معادلِ ۹۰ دوکات را در آوریل ۱۸۲۰، به بتهوون داد، اگرچه بتهوون در ابتدا ۱۲۰ «دوکات» درخواست کرده بود اما در ماه مه ۱۸۲۰، وی موافقت کرد و متعهد شد که سونات‌ها را در طی سه ماه تحویل دهد. این سه سونات آنهایی هستند که اکنون با نام «Opp» شناخته می‌شوند و عبارتند از: اپوس ۱۰۹، ۱۱۰ و ۱۱۱ که آخرین سونات پیانوی بتهوون است.
بتهوون از تکمیل این سه اثر به دلیل موانع متعددی که برایش به‌وجود آمد، بازماند و تحویل آنها در موعدِ مقرر امکان‌پذیر نشد؛ از جمله کار بر روی میسا سولمنیس (اپوس. ۱۲۳)، ابتلا به روماتیسم در زمستان ۱۸۲۰، و بیماری یرقان در تابستان ۱۸۲۱. بری کوپر اشاره می‌کند که اپوس. ۱۱۰، تا نیمهٔ دوم سال ۱۸۲۱، «هنوز شکل نگرفته بود». شلزینگر، اپوس ۱۰۹ را در نوامبر ۱۸۲۱ منتشر کرد اما مکاتبات نشان می‌دهد که اپوس ۱۱۰، تا اواسط دسامبر ۱۸۲۱، هنوز آماده نشده بود. بتهوون به اصلاح آخرین موومان ادامه داد و باز هم تا اوایل سال ۱۸۲۲، به پایان نرسید. احتمالاً کُپی پارتیتور در همین زمان به شلزینگر تحویل داده شده‌است، زیرا بتهوون در ژانویه ۱۸۲۲ مبلغ ۳۰ «دوکات» برای سونات دریافت کرده بود.
نامه‌های آدولف شلزینگر به بتهوون در ژوئیه ۱۸۲۲، تأیید می‌کند که سونات، همراه با اپوس ۱۱۱، در پاریس کتابت شده‌است. سونات در آن سال همزمان در پاریس و برلین منتشر شد و در ۱۴ سپتامبر همان سال، انتشارات «کتاب‌شناسی ملی فرانسه» آن را به ثبت رساند. همچنین برخی از نسخه‌های چاپ اول در اوایل ماه اوت به وین رسید و در همین ماه، چاپ سونات در روزنامهٔ «وینر سایتونگ» اطلاع‌رسانی شد. سونات بدون اهدا به کسی منتشر شد، اگرچه شواهدی وجود دارد که بتهوون قصد داشت اپوس ۱۱۰ و ۱۱۱ را به آنتونی برنتانو (یکی از معشوقه‌هایش) تقدیم کند. در فوریه ۱۸۲۳، بتهوون نامه‌ای به فردیناند ریس در لندن فرستاد و به او اطلاع داد که نسخه‌های خطی اپوس ۱۱۰ و ۱۱۱ را برایش فرستاده‌است تا او بتواند ترتیبِ انتشار آنها را در بریتانیا بدهد؛ بتهوون در این نامه خاطرنشان کرده‌است که اگرچه اپوس ۱۱۰ قبلاً در لندن موجود بوده‌است ولی آن نسخه دارای اشتباهاتی بود که در نسخهٔ فرستاده شده به ریس، اصلاح گردیده‌است. ریس پس از این نامه، موتزیو کلمنتی را متقاعد کرد که حق انتشار این دو سونات را در بریتانیا به دست آورد، و کلمنتی نیز آنها را در همان سال در لندن منتشر کرد.
سونات در سه موومان ساخته شده‌است، هرچند در نسخهٔ اصلیِ شلزینگر، موومان سوم به دو بخشِ آداجیو و فوگ، تقسیم شده‌است. آلفرد برندل تم‌های اصلی سونات را بدین صورت مشخص کرده‌است که همگی از «هگزاکورد» (شش نت اول گام دیاتونیک) مشتق شده‌اند که همراه با فواصل سوم و چهارم، تقسیم شده‌اند. او همچنین اشاره می‌کند که حرکت مخالف بسیار، یکی از ویژگی‌های این کار است که به‌ویژه در موومان دوم این نقش برجسته است.