moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شمار جنگاوران ثابت سلوکی را میان ۱۶۰هزار تا ۲۰۰ هزار تن نوشته‌اند. هزینه‌های جنگ را نیز سلوکیان با گرفتن باج و خراج و عوارض گوناگون، غنائم جنگی و نیز تاراج مردمان سر راه لشکرکشی خود به دست می‌آوردند. برای نمونه در جنگ آنتیوخوس سوم با اشک دوم در ۲۰۹ پ.م. سپاه ۱۲۰هزار تنی سلوکی با پس نشستن اشکانیان شهر صددروازه (هکاتم‌پلیس در نزدیکی دامغان کنونی) را گشوده و گرگان (هیرکانیه) را تاراج کردند. پیش از این نیز سپاه سلوکی در سر راه خود ماد را تاراج کردند و زر و سیم فراوان نیایشگاه آنه را ربودند.
همچنین بخشی از این هزینه‌ها را سلوکیان با تحمیل شرط‌های ملی در برابر صلح به هماوردانشان به دست می‌آوردند. برای نمونه در ۲۸۰ که آنتیوخوس یکم به باختر تاخت اوتودموس پادشاه دولت یونانی باختر پولی هنگفت و بخشی از آذوقه و علیق سپاهیان و چهارپایانشان را پرداخت نمود و همچنین چند زنجیر فیل بدیشان پیشکش نمود. همین آنیوخوس پس از لشکرکشی به هندوستان نیز آنگاه که کار به آشتی کشید آذوقهٔ فراوان و پیشکش‌های گرانبها و ۱۵۰ زنجیر فیل از هندیان ستد.
دولت سلوکی اساساً یک تشکیلات نظامی بود که خراج دریافت می‌کرد. شاه پیش از هر چیز یک جنگجو بود. مهم‌ترین دلیل مشروعیت شاه، پیروزی نظامی بود. قلمروی امپراتوری، زمین نیزه‌اندازی شخصی شاه بود. حاکم به‌عنوان یک نیزه‌اندازِ شکست‌ناپذیر فرض می‌شد، و قادر بود که نتیجهٔ جنگ را تقریباً به‌تنهایی تغییر دهد و بنابراین صلاحیت این را داشت که از مردمش محافظت کند و صلح را تضمین نماید. اعتبار قهرمانی پادشاه، میراثی از مقدونیهٔ پیشایونانی بود، که با قهرمانی فراانسانی حماسی هومری ارتباط داشت؛ و همچنین به اشراف ایرانی حاکم بر مناطق روستایی و کوهستانی در بلخ، ایران، ارمنستان، و آناتولی مورد تجدید نظر قرار داد. صفات قهرمانانه، پادشاهان را مجبور می‌کرد که شخصاً ارتش را در میدان نبرد رهبری کنند. پادشاهان سلوکی تقریباً هر سال در حال لشکرکشی‌های نظامی بودند، و تاریخ پادشاهی، تاریخ جنگ‌های دنباله‌دار بود. در گذشته، پادشاهی سلوکی به‌عنوان یک امپراتوری «غربی» شناخته می‌شد که فرهنگ یونانی بر مردمان شرق تحمیل کرد. به این دلیل، اکثر کتاب‌های پژوهشی شرق نزدیک باستان با ورود یا مرگ اسکندر، به‌طور ناگهانی پایان می‌یافتند. با این حال، این دیدگاه براساس فقدان نسبی اسناد مکتوب از سلوکیان در شرق و همچنین چشم‌انداز جانبدارانهٔ مدیترانه‌ای از منابع موجود (یونانی، رومی، یهودی) است. از اواخر دههٔ ۱۹۷۰، دسترسی فزاینده به اسناد میخی از بابل یونانی و تمرکز گسترده در باستان‌شناسی، نشان‌دهندهٔ تداوم فرهنگ بین‌النهرین در دورهٔ سلوکی است، از جمله تداوم سنت‌های سلطنتی؛ احتمالاً تداوم فرهنگی و سیاسی در ایران حتی قوی‌تر هم بود. در بابل، سلوکی‌ها خود را به‌عنوان پادشاهان سنتی معرفی می‌کردند، و مراقب تعمیر و نگهداری زیگورات‌ها بودند و گاهی اوقات نیز در مراسم آکیتو شرکت می‌جستند.
حتی استدلال شده‌است که پادشاهی سلوکی عمدتاً «شرقی» است، نه یک امپراتوری یونانی. این دیدگاه دوم، با جنبه‌های آشکار یونانی‌مآبی که مشخصهٔ پادشاهی سلوکی است، در تناقض است. در عوض، پادشاهی سلوکی در هنگام تعامل با شهرها یا مردم مختلف، خود را مطابق با انتظارات محلی معرفی می‌کرد، به‌عنوان مثال، به‌وسیلهٔ ارائهٔ خدمت به خدایان محلی یا استفاده از زبان محلی، در حالی که در عین حال، یک ایدئولوژی چتری از امپراتوری در یک فُرم کلی یونانی-مقدونی را تقویت می‌کرد. به عنوان مثال، نمادگرایی یونانی و متن روی سکه‌ها، رسانهٔ اصلی تبلیغات سیاسی سلطنتی، و یونانی‌گرایی عمیق فرهنگ دربار سلوکی آشکار است. یونانیان و مقدونیان همچون پارسی‌ها در شاهنشاهی هخامنشی بر سطوح بالای دربار و ارتش سلوکی غالب بودند.
سلطان محمد خدابنده - اولجایتو هشتمین سلطان از سلسله ایلخانان بود که از ۷۰۳ تا ۷۱۶ ه‍.ق بر ایران حکمرانی کرد. وی پسر ارغون (چهارمین ایلخان مغول) و برادر غازان (هفتمین ایلخان مغول) بود.
مادر وی اوروک خاتون، مسیحی بود و تحت تأثیر کشیشان دربار، فرزند خود را غسل تعمید داده و به افتخار پاپ زمان که نیکلاس چهارم بود، او را «نیکلاس» نام نهاده بود. بروز یک بیماری در کودکی موجب شد که نامش را به «خربنده» تغییر دهند و در زمانی که اسلام آورد به «خدابنده» تغییر نام داد. به هنگام تاجگذاری نامش را به «محمد اولجایتو خان» تغییر داد که به معنای «پادشاه بزرگ مبارک» بود و تا پایان عمر به این نام باقی ماند.
اولجایتو در سال ۶۵۹ ه‍.ق به دنیا آمد، مادر وی اوروک خاتون (منبع دیگر آرکاو خاتون) مسیحی بود و تحت تأثیر کشیشان دربار، فرزند خود را غسل تعمید داده و به افتخار پاپ زمان که نیکلاس چهارم بود، او را «نیکلاس» نام نهاده بود. او تا زمان مرگ مادرش مسیحی باقی ماند.‏ در کودکی در جوی که مسیحیان نیرو و احترام فراوان داشتند، رشد کرد. پدر وی ارغون کلیساهایی را که به دستور احمد تگودار ویران شده بود، مرمت کرد و همچنین ماریهبالاها، اسقف کلیسای نسطوری ایران را بر اریکه قدرت نشانید و کلیسای مارشلیطه در مراغه را که مرکز مسیحیان ایران به‌شمار می‌رفت، رونق دوباره بخشید.
نیکولو در کودکی بیمار شد و به دنبال عقاید مغولی نامش را به «خربنده» تغییر دادند، که به حروف ابجد «سایه خاص آفریننده» معنا می‌دهد که رشید الدین فضل‌الله همدانی طی ابیاتی آن را توضیح داده‌است. تغییر نام هنگام حوادث ناگوار نزد مغولان، سنتی رایج بود.
در نوجوانی به فرمانروایی خراسان منصوب شد. در این دوران بود که روحانیان حنفی پیوسته او را به گرویدن به این مذهب تشویق می‌کردند. تلاش آنان به سرانجام رسید؛ او مسلمان و حنفی شد و حنفیان را احترام و تکریم فراوان کرد. وی پس از اسلام آوردن نام خود را از «خربنده» به «خدابنده» تغییر داد.
پس از مرگ غازان‌خان به ایلخانی مغول در ایران رسید. وی علاوه بر تأکید بر اجرای قوانین اسلامی، منشوری صادر کرد مبنی بر اینکه کلیه فرامینی که توسط غازان صادرشده، پابرجا و محترم باقی بماند. وی کسانی را که غازان بر کارها گمارده بود ابقا کرد و در مناصب نیز تغییری را اعمال نکرد؛ بنابراین می‌توان حکومت اولجایتو را، ادامه حکومت غازان دانست.
اولجایتو در سال‌های اول سلطنت خود، نقشه غازان را که موفق به اجرای آن نشد آغاز کرد؛ در منطقه‌ای که دارای چمن‌زارهای سبز و خرم بود به یاد موطن مألوف و دشت‌های وسیعش، شهری مهم و بزرگ ساخت که به سلطانیه معروف شد و از آن پس پایتخت را از تبریز به سلطانیه منتقل کرد. به پیروی از سبک غازانی (که خود تقلیدی از شهرسازی ایرانی بود)، در مرکز شهر سلطانیه ارگی بناشد که به بناهای آرامگاهی سلطان اختصاص یافت و در مرکز آن، گنبدی با هشت منار برپا شد. هم‌چنین خانقاه، مدرسه، دارالسّیاده، دارالضّیافه و دارالشفا نیز در کنار آن بنا شد. موقوفات فراوان برای مخارج آن در نظر گرفته شد و تولیت آن به خواجه رشید الدین فضل‌الله همدانی سپرده شد، «چون این جمله به تعلیم و ارشاد او بود.»
اولجایتو پس از رسیدن به فرمان‌روایی، دستور به قتل آلافرنک پسر گیخاتو داد. او پسرش ابوسعید را به فرمان‌روایی خراسان فرستاد. الجایتو شهر سلطانیه را به وجود آورد (این کار را پپشتر پدرش ارغون آغاز کرده بود) و آن را پایتخت خود قرار داد. او دیلم (گیلان) را که با وجود گذشت پنجاه سال از برقراری ایلخانیان هنوز کاملاً مطیع نشده بود فتح کرد، اما سپاهش در این راه متحمل تلفات زیادی شد.
اولجایتو نیز هم‌چون ایلخانان پیشین برای کسب حمایت اروپاییان در برابر مملوکان مصر با پاپ، نوشت و خواند داشت؛ اما نتوانست در عمل کمکی از آنان برای جنگ با مصریان دریافت کند، سرانجام در سال ۷۱۲ ه‍.ق / ۱۳۱۲ م. به تشویق گروهی از امرای ناراضی سوریه رهسپار موصل شد، از فرات گذشت و در کنار فرات، شهر رحبه‌الشام را به محاصره درآورد اما موفق به فتح آن نشد، اهل شهر در برابر مهاجمان سرسختانه مقاومت کردند و چون مغولان متحمل تلفات سنگین گردیدند و نیز آذوقه آنان تمام شده بود دست از محاصره شهر برداشتند و از طریق فرات مراجعت نمودند و بدین ترتیب تاریخ پنجاه ساله مبارزه مغولان و ممالیک بر سر تصرف سوریه پایان یافت.
پدر اولجیتو، ارغون‌خان بودایی بود. تحت تأثیر مادرش در کودکی با نام مسیحی "نیکلاس" تعمید یافت. بعداً بودیسم را پذیرفت، سپس ابتدا به اسلام سنی و پس از شیعه دوازده امامی گروید، و در نهایت دوباره به اسلام سنی مشرف شد.‏
اولجایتو در زمانی که ولیعهد و حکمران خراسان بود، مسلمان شد و مانند برادرش مذهب حنفی اختیار کرد. غازان خان در اواخر عمر به زیارت بارگاه علی به نجف رفت و در همان‌جا به تشیع گرایش یافت و فرمان داد خطبه به نام «اهل بیت» بخوانند؛ اما پس از درگذشت غازان و جلوس اولجایتو، حنفیان، ایلخان جدید را بر آن داشتند که خطبه و سکه به نام خلفای راشدین کند و از همین زمان، رقابت میان فرقه‌های مختلف مذهبی در دربار ایلخان بالا گرفت و هر یک می‌کوشیدند تا اولجایتو را به کیش خود درآورند. در این میان خواجه رشیدالدین که مذهب شافعی داشت، نظام‌الدین مراغه‌ای شافعی مذهب را شغل «قضاء مملکت ایران» داد و اولجایتو نیز چون چیرگی نظام‌الدین را در مباحثه با علمای فرقه‌های دیگر بدید، مذهب شافعی اختیار کرد و از آن پس اختلاف‌های مذهبی، به ویژه میان حنفیان و شافعیان در دربار ایلخان سخت بالا گرفت؛ تا آنجا که برخی از امرای مغول، با تهدید، ایلخان را به ترک مسلمانی و بازگشت به دین آبا و اجدادی خود فرا خواندند؛ اما اولجایتو همچنان بر دین خود پای فشرد. سپس امیر طرمطاز (ترمتاس) و تاج‌الدین آوجی ( تاج‌الدین آوی)، عالم شیعی، اولجایتو را به مذهب شیعه ترغیب کردند و او سرانجام در ۷۰۹ ق/ ۱۳۰۹ م که به بغداد رفت، رسماً مذهب شیعه اختیار کرد و فرمان داد، به جای خلفای راشدین به نام امامان شیعه سکه و خطبه کنند و در همان‌جا، علامه حلی، بزرگ‌ترین عالم شیعی آن عصر، به حضور ایلخان راه یافت و از آن پس ملازم او شد اما به گفتهٔ ابن بطوطه، اهالی ولایات مهمی چون بغداد، آذربایجان، اصفهان و شیراز در برابر فرمان ایلخان مبنی بر تغییر خطبه، سرسختانه پایداری کردند. دو سال بعد، در ۷۱۱ ق، پس از آنک‍ه تاج‌الدین آوجی و پسرش به اتهام همکاری با خواجه سعدالدین ساوجی وزیر، به فرمان اولجایتو کشته شدند، نفوذ شیعیان نیز در دستگاه ایلخانان روبه کاستی نهاد. اولجایتو در واپسین روزهای زندگی مذهب شیعه را ترک گفت و به مذهب اهل سنت بازگشت و فرمان داد به نام خلفای راشدین سکه و خطبه کنند و نافرمانان را نیز سخت بیم داد.‏
غازان خان، در ایام حیات خود برادر خویش محمد را به جانشینی خود تعیین نمود؛ ولی محمد در وفات غازان در اردو حضور نداشت و در خراسان به حکومت و ادارهٔ امور آن مملکت مشغول بود. از امرای غازانی امیر مولای، محرمانه محمد را از اوضاع اردو و خیالات شاهزادگان و امرای سرکش مطلع می‌ساخت؛ مخصوصاً او را از داعیهٔ سلطنت آلافرنگ پسر کیخاتون مخبر کرد و به او فهماند که این شاهزاده به دستیاری هرقداق سپهسالار اردوی خراسان که زوجه اش دختر قتلغشاه خواهرزادهٔ آلافرنگ بوده، هوای ایلخانی در سر دارد و اگر محمد می‌خواهد به آرامی بر تخت بنشیند و دنبالهٔ اصلاحات برادر را بگیرد؛ نخست باید از جانب آلافرنگ و هرقداق آسوده‌خاطر شود. محمد در قوریلتایی که پس از وصول خبر مرگ غازان منعقد ساخت، چنین صلاح دید که پیش از شیوع این خبر کار آلافرنگ و هرقداق را بسازد و به همین نیت سه نفر از امرای خود را به این مهم گماشت و ایشان قبل از آن که آلافرنگ بر مردن غازان مطلع شود، با او خلوت کردند و یکی از آن سه مأمور سر او را با شمشیر از بدن جدا ساخت و هرقداق هم اگرچه گریخت، ولی به زودی دستگیر شد و با دو برادر و سه پسر خود به قتل رسید و محمد از شر غائلهٔ بزرگی رهائی یافت. بعد از دفع فتنهٔ آلافرنگ و هرقداق و گرفتن اطاعت از لشکریان ایشان و آرام کردن خراسان، محمد از آن مملکت عازم دارالملک تبریز گردید و در این سفر سپاهیان فراوان و یک عده از امرا و نوینان بزرگ مثل امیر مولای و سونج وایسن قتلغ و علی قوشچی و حسین بیک با او همراه بودند. محمد در پنجم ذی الحجة سال ۷۰۳ هَ.ق. به شهر اوجان رسید و در این مقام به اقامهٔ مراسم عزاداری برادر خود قیام کرد و در ۱۵ ذی الحجة همان سال رسماً به تخت ایلخانی جلوس نمود، در حالی که قتلغشاه و امیر چوپان و امیرفولادقیا و سونج وایسن قتلغ در طرف راست تخت او و شاهزاده خانم‌های خاندان چنگیزی در سمت چپ و امرای دیگر در مقابل آن ایستاده و لشکر در پشت چادر مخصوص ایلخانی صف زده بودند. محمد که پس از جلوس به تخت لقب سلطان اولجایتو یعنی سلطان آمرزیده اختیار کرد؛ در این موقع بیش از بیست وسه سال نداشت و او سومین پسر ارغون خان بود، از طرف مادر نوادهٔ برادر دوقوز خاتون محسوب می‌شد. سلطان محمد اولجایتو را به مناسبت تعلقی که به مذهب شیعه اظهار می‌داشت، شیعیان خدابنده لقب داده‌اند؛ ولی اهل تسنن از راه دشمنی و کینه جویی این کلمه را خربنده کرده و سلطان محمد اولجایتو به همین علت در کتب قدما به هر دو عنوان خدابنده و خربنده مذکور شده‌است. اولجایتو سه روز بعد از جلوس فرمانی دایر بر اقامهٔ مراسم دینی و شعائر اسلام و رعایت قوانین و یاساهای غازانی صادر نمود و به امرا و سران لشکری خلعت‌های بسیار بخشید. قتلغشاه نویان را به عنوان بیگلربیگی فرماندهی و سپهسالاری کل اردو و در میان رجال مملکتی مقام اول داد و امیر چوپان و فولادقیا و حسین بیک و سونج وایسن قتلغ را در تحت امر او گذاشت. سپس خواجه رشیدالدین فضل اﷲ همدانی طبیب را مثل ایام برادر به صدارت و خواجه سعدالدین محمد ساوجی را به مشارکت او در امور دیوانی و وزارتی گماشت و اوقاف را به قتلغقیا و بهاءالدین یعقوب سپرد و دو نفر از فرستادگان سلطان مصر را که در سنوات آخر سلطنت غازان به ایران آمده و به امر آن پادشاه تحت نظر مانده بودند، آزادی بخشید و در خدمت خودنگاهداشت.
فتح گیلان در ۷۰۶ ه‍.ق ولایت کوچک گیلان در تمام دورهٔ استیلای مغول از حد اردبیل و خلخال تا حدود کلاردشت و سرحد خاک مازندران از دستبرد سرداران چنگیزی و هولاکو و ایلخانان؛ جانشین ایشان محفوظ مانده بود وبواسطهٔ وجود معابر صعب العبور و بیشه‌های انبوه مغول‌ها نتوانسته بودند بر آن دست یابند. در سال ۷۰۵ هَ.ق. موقعی که یکی از پسران امیر ارغون آقا؛ حاکم مشهور مغول برای رساندن خبر مرگ خان اولوس جغتای بدرباراولجایتو آمده بود، به آن پادشاه گفت: که چگونه است که ایلخانان ایران با این همه فتوحات که بر دست ایشان میسر شده هنوز نتوانسته‌اند که ولایت کوچکی مثل گیلان را که در جنب مقر ایشان است، مسخر نمایند و دست امرای محلی را که تا این تاریخ زیر بار فرمان مغول نرفته‌اند از آن ناحیه کوتاه سازند؟ این بیان در مزاج اولجایتو بحدی مؤثر افتاد که تصمیم گرفت تا گیلان را از وجود امرای محلی مصفی ̍ سازد و افتخار این فتح را که تا آن وقت بدست هیچ‌یک از خوانین مغول حاصل نشده ببرد، به همین خیال در سال ۷۰۶ هَ.ق. چهار دسته سپاهی از چهار طرف به سمت معابر صعب العبور گیلان فرستاد، بشرح ذیل: امیر چوپان از راه اردبیل و طالش، قتلغشاه از سمت خلخال، طوغان و مؤمن از راه قزوین و کلاردشت و خود او نیز با اردوی چهارم از طریق لاهیجان، گیلان را مورد هجوم قرار داد. گیلان و خلخال در این تاریخ، در دست امرای محلی بود و هر قسمت از آنجا را امیری در تصرف داشت؛ مثلاً خلخال را شرف الدین خلخالی و قسمت کسکرو فومن و پیه پس (گیلان غربی یعنی ساحل یسار سفیدرود) زنی از خاندان اسحاقوند یا امرای دباج تحت نفوذ خودداشتند و این زن که به امیرهٔ دباج معروفست و آنکه بمناسبت این که قطب الدین علامه محمودبن مسعود شیرازی (۶۲۴–۷۱۰ هَ. ق) کتاب درةالتاج لغرةالدباج را بنام او ساخته، مشهور شده‌است؛ از جمیع امرای گیلان در این تاریخ نامی تر بود.
اولجایتو قبل از لشکرکشی بخاک گیلان سُفرائی پیش امرای محلی آنجا فرستاد و ایشان را به اطاعت خود خواند. از ایشان امیرهٔ دباج هدایایی نزد اولجایتو روانه نمود و از در فرمان برداری درآمد و خود نیز به اردوی خدابنده آمد و مورد اکرام و احترام شد و سایر امرای گیلان نیز همین راه و رسم را پذیرفتند؛ ولی اندکی بعد فهمیدند که به واسطهٔ ثروت فوق‌العادهٔ گیلان و صیت گرانی امتعهٔ حاصلهٔ از آن، مخصوصاً ابریشم امرای اولجایتو چشم طمع به این ولایت دوخته‌اند و هر کدام از امرای محلی توقعاتی بی پایان دارند. به همین جهت به‌تدریج سر از اطاعت پیچیدند و درصدد دفاع املاک موروثی و مال و نام خود برآمدند و از ایشان امیرهٔ دباج بدون تحصیل اجازه از اولجایتو به مستقر خود که فومن بود، رفت و این حرکت اولجایتو را خشمگین کرده به ترتیب اردو و تقسیم ایشان به چهار لشکر و استیلای گیلان از چهار حد تصمیم گرفت. اگرچه فتح گیلان در قدم اول به مناسبت کوچکی و نزدیکی و عدم اعتبار امرای محلی آسان می‌نمود، ولی کمی بعد معلوم شد که کاری بس مشکل است چه از طرفی سختی راه‌ها و موانع بیشمار از قبیل: جنگل و کوه و باران و گل، قدم به قدم اردوهای اولجایتو را دچار زحمت و خطر می‌کرد و از طرفی دیگر دفاع مردانهٔ مردم از جان و مال خود باعث وارد آمدن شکست‌های پی در پی به لشکریان خدابنده می‌شد و اگرچه اولجایتو بالاخره گیلان را مسخر ساخت و امرای آنجا را مطیع و خراج‌گذار خود کرد، ولی تلفات جانی داد و سپهسالار کل اردوی او، یعنی قتلغشاه که شخص اول مملکت بود در این واقعه به قتل رسید. در هجوم به گیلان امیر چوپان به آسانی حدود کسکر را غارت کرده با فتح و نصرت قبل از رسیدن اولجایتو به لاهیجان به اردوی او پیوست، ولی قتلغشاه پس از گرفتن دست اطاعت از شرف الدین خلخالی حکمران خلخال با اینکه شرف الدین او را از عبور از تنگه‌های کوهستانی سخت طالش منع نمود، به شوکت خود مغرور شد به طمع اموال مردم گیلان به طرف این خاک پیش تاخت و امیر فولادقیا را به پیش قراولی خود فرستاد. لشکریان امیرهٔ دباج به جلوی امیر فولاد آمدند و چون سه بار شکست خوردند، طلب صلح کردند؛ ولی قتلغشاه به تحریک پسر خود درخواست صلح گیلانیان را نپذیرفت و جلوتر آمد و پسر را نیز به همراهی امیر فولاد فرستاد. لشکریان امیرهٔ دباج پسر قتلغشاه را منهزم کردند و اردوی او در گل و لای فروماند. چون قتلغشاه به انتقام جلو آمد، یکی از گیلانیان او را کشت و لشکریانش از معرکه گریخته و غنائم بسیار برای گیلانیان به جا گذاردند.
امیر طغان و امیر مؤمن از طرف کلاردشت و رستمدار عازم گیلان بودند.
مناسبات تجاری با قدرت‌های اروپایی در دوران سلطان محمد خدابنده بسیار گسترش و رونق یافت.
طی سلطنت او، مردم جنوا نخستین بار در سال ۱۲۸۰ میلادی به پایتخت ایلخانیان یعنی تبریز وارد شدند، و ایتالیایی‌ها کنسول مقیم را تا سال ۱۳۰۴ ایجاد کردند. اولجایتو همچنین از طریق پیمانی در سال ۱۳۰۶ کاملاً حقوق تجارت را به ونیزی‌ها داد (بعدها چنین پیمانی نیز با پسرش سلطان ابوسعید بهادرخان در سال ۱۳۲۰ به امضا رسید). به گفته مارکو پولو، تبریز در تولید طلا و ابریشم تخصص داشت و بازرگانان غربی می‌توانستند سنگ‌های قیمتی را در مقادیر زیاد خریداری کنند.
سلطنت مملوکان تُرک، دشمن مشترک مغولان و اروپاییان بودند. در سال ۱۲۴۴ م. مملوک‌ها اورشلیم را تصرف کردند. و لویی نهم (پادشاه فرانسه) با آنان وارد جنگ صلیبی شد. صلیبیون در سال ۱۲۴۴ م. در غزه با قوای تُرکان به رهبری ظاهر بیبرس روبه‌رو شدند و طی ۴۸ ساعت کاملاً شکست خورده و منهدم شدند. لویی نهم برای جبران شکست، مجدداً جنگ صلیبی دیگری را علیه ممالیک مصر در سال‌های ۱۲۴۸ تا ۱۲۵۴ م. تدارک دید. صلیبیون در این نبرد نیز شکست قاطعی خوردند و لویی اسیر شد. تُرک‌ها خون‌بهای هنگفتی بابت آزادی لویی دریافت کرده و در نهایت او را آزاد کردند. مغول‌ها نیز در نبرد عین جالوت متحمل شکست سختی از مملوکان شده بودند. در این جنگ که در جنوب خاوری الجلیل در منطقهٔ عین جالوت در فلسطین کنونی اتفاق افتاد، مملوک‌های تُرک به فرماندهی سیف الدین قُطُز و ظاهر بیبرس موفق شدند تمامی نیروی ۱۰ هزار نفره مغول را کشته و پیروز قطعی این نبرد شوند. نبرد عین جالوت نقطه پایانی تصرفات مغول بود و این نخستین باری بود که توسعه تصرفات سپاه مغول در نتیجه جنگ با قوای محلی برای همیشه در منطقه‌ای متوقف شده و پس رانده شد.
الجایتو مانند ارغون و غازان، روابط دیپلماتیک خود با اروپا را ادامه داد، و برای اتحاد بین‌الملل مسیحی اروپا و مغول‌ها علیه سلطنت مملوکان مصر اعلام آمادگی کرد، هرچند خود الجایتو به اسلام گرویده بود. در آوریل ۱۳۰۵، وی سفرای مغول را به سرپرستی بوسکارلو د گیتزولفی نزد پادشاه فرانسه فیلیپ چهارم، پاپ کلمنت پنجم و ادوارد اول انگلیس فرستاد. نامه فیلیپ چهارم، تنها سند باقی مانده است و موارد توافق بین مغول‌ها و فرانک‌ها را شرح می‌دهد:
"ما، سلطان اولجایتو، سخن می‌گوییم. ما، که با قدرت آسمان، به تخت سلطنت رسیدیم (...)، ما، نوادگان چنگیزخان (...) هستیم. در واقع، این بهترین توافق است، در برابر دشمن مشترک ما با هم دفاع خواهیم کرد. بگذارید آسمان تصمیم بگیرد! "
- گزیده از نامه اولجایتو به فیلیپ. بایگانی ملی فرانسه.
وی همچنین توضیح داد که اختلافات داخلی امپراتوری مغول اکنون به پایان رسیده‌است:
وی ادامه داد: اکنون همه ما، یعنی تیمورخاقان، تاچپار، توقوتاخان، توگبا و خودم، نوادگان اصلی چنگیزخان، همه ما فرزندان و برادران هستیم و با الهام و یاری خداوند آشتی می‌کنیم، به طوری که از چین در مشرق زمین، به دریاچه دالا مردم ما متحد هستند و مسیرها و راه‌ها امنیت دارد. "
این پیام به ملل اروپایی اطمینان داد که اتحاد فرانکو-مغول یا حداقل تلاش برای چنین اتحادی متوقف نشده‌است، حتی اگر خان‌های مغول به اسلام گرویده‌اند.
الجایتو حامی و مشوق انواع هنرها بود، به اشاره او بود که رشیدالدین نخستین مجلد کتاب تاریخ غازانی را که بررسی تاریخ مغولان از آغاز تا مرگ غازان بود به پایان برد و دست به کار نوشتن مجلد دوم گردید که اولین کوشش برای ثبت تاریخ همه ملل بزرگ اوراسیا بود. اما تصویر الجایتو در درجه اول به عنوان کسی است که دوستدار سازندگی و آبادانی بود.
هم چنین، بنیان‌گذار و پدر آموزش عشایری در ایران حداقل از هفتصد سال پیش، سلطان محمد خدابنده الجایتو بوده‌است. به دستور وی مدرسه سیار ایجاد شد که همراه با اردوی سلطان در ییلاق و قشلاق در حرکت بوده و هیئت تعلیم و محصلان و اطرافیان آن می‌بایستی همراه سلطان محمد خدابنده الجایتو در حرکت باشند؛ بنابراین مدرسه متحرکی به وجود آمد که «وصاف الحضره» صاحب کتاب «تاریخ وصاف»، آن را «مدرسه سیار سلطانی» خوانده‌است.روزنامه اعتماد - شماره ۱۶۶۶ ۱۴/۲/۸۷ - صفحه ۱۸(اجتماعی) - جوابیه اداره کل روابط عمومی وزارت آموزش و پرورش http://www.magiran.com/npview.asp?ID=1613830
بخش کشاورز، بخشی از شهرستان شاهین‌دژ، از توابع استان آذربایجان غربی است. این بخش مشتمل بر یک شهر و دو دهستان است که شهر کشاورز، مرکز بخش است و طبق سرشماری سال ۱۳۸۵، در این بخش ۲۱۰۷۰ نفر ساکن بوده‌اند که از این تعداد ۱۰۳۷۰ نفر مرد و ۱۰۷۰۰ نفر آن‌ها زن بودند.
تقسیمات کشوری این بخش، بنابرآنچه در نتایج آمارگیری سرشماری سال ۱۳۸۵ کل کشور آمده است، بر حسب شهر، دهستان و روستا به شرح زیر است:
دهستان چهاردولی، دهستانی از توابع بخش کشاورز در شهرستان شاهین‌دژ، واقع در استان آذربایجان غربی است.
مرکز این دهستان، روستای صورین است
طبق سرشماری سال ۱۳۸۵، تعداد ۱۳۲۴ خانوار شامل ۶۳۵۳ نفر در این دهستان ساکن بوده‌اند که از این تعداد ۳۰۸۶ نفر مرد و ۳۲۶۷ نفر آن‌ها زن بودند.
تقسیمات کشوری این دهستان، بنابرآنچه در نتایج آمارگیری سرشماری سال ۱۳۸۵ کل کشور آمده‌است، بر حسب روستا به شرح زیر است:
شهرک صنعتی شاهین دژ از توابع دهستان محمودآباد بخش مرکزی واقع در استان آذربایجان غربی در ۴ کیلومتری جاده میاندوآب در شمال غرب شهر شاهین دژ قرار دارد این شهرک در سال ۱۳۷۵ تأسیس شد.
دهستان محمودآباد ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
هولاسو، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان شاهین دژ واقع در استان آذربایجان غربی است. مرکز این دهستان، روستای هولاسو است این دهستان در شرق و جنوب شرق شهر شاهین دژ قرار دارد.
طبق سرشماری سال ۱۳۸۵، تعداد ۲۶۳۷ خانوار شامل ۱۲۳۹۶ نفر در این دهستان ساکن بوده‌اند که از این تعداد ۶۰۶۷ نفر مرد و ۶۳۲۹ نفر آن‌ها زن بودند.
کشاوز، دهستانی از توابع بخش کشاورز شرستان شاهین دژ، واقع در استان آذربایجان غربی است
مرکز این دهستان، شهر کشاورز است این دهستان در شمال غرب شهر شاهین دژ قرار دارد.
طبق سرشماری سال ۱۳۸۵، تعداد ۲۵۱۶ خانوار شامل ۱۱۱۷۹ نفر در این دهستان ساکن بوده‌اند که از این تعداد ۵۵۱۲ نفر مرد و ۵۶۶۷ نفر آن‌ها زن بودند.
گرمه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خور و بیابانک در استان اصفهان ایران است.
این روستا در دهستان نخلستان قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲۴۴نفر (۶۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
گرمه یکی از روستاهای حاشیه کویر مرکزی ایران است و در موقعیت جغرافیایی ۳۱/۳۳ شمالی و ۵۵ درجه شرقی استان اصفهان قرار گرفته و از سطح دریا ۷۳۵ متر ارتفاع دارد.
ازمناطق زیبای و دیدنی این روستا می‌توان نخلستان‌ها و تالابی که از چشمه به وجود آمده و اطراف آن را درختان نخل پوشانده نام برد. قلعه ساسانی یکی از مهم‌ترین آثار باستانی موجود در این روستا می‌باشد که هنوز بعد از گذشت سالیان شکوه و عظمت خود را حفظ نموده‌است.
روستای گرمه در شرق استان اصفهان، سی کیلومتری جنوب خور و در کویر مرکزی ایران واقع شده‌است. ارتفاع این روستا از سطح آب‌های آزاد ۷۵۰ متر و آب‌وهوای آن در اثر مجاورت کویر خشک و گرم است. ناصر خسرو در سفرنامه خود نامی از آن برده‌است.
این روستای زیبا و دیدنی، جاذبه‌های بی‌شماری دارد که باعث شده جهانگردان فراوانی از اکثر مناطق جهان برای دیدن این جاذبه‌ها به گرمه روی آورند. گرمه، قدمت چندین هزار ساله دارد، چشمه آب معدنی آن هزاران سال است که از دل کوه می‌جوشد، در اطراف گرمه بیابان‌ها و مزارعی وجود دارد که در هر گوشه از آن دسته‌های شتر به راهپیمایی مشغول هستند، ریگ‌زارهای وسیع که شن‌های روان آن به هنگام باد به رقص در می‌آیند تماشایی است به قدری که دوست دارین لختی را بر زمین، دست به چانه نشسته و آن‌ها را تماشا کنید.
خانه‌های گرمه که در ردیف بر روی تپه‌های خاره بنا شده به مشرف به نخلستان آن باز هم یکی از همان دیدنی‌های ساده‌ای است که در عین ساده بودنش آدمی را مجذوب خود می‌کند.
آب گرمه از چشمه‌ای می‌تراود که در بلندی‌های شمال نخلستان قرار دارد.
مردم گرمه به زبان پهلوی صحبت می‌کنند که اصیل‌ترین و قدیمی‌ترین زبان ایرانیان است. مردمان بومی در زبان محلی و قدیمی خود آن را «هسب» می‌نامند.
گرمه منطقه‌ای ادیب پرور است و افراد گرانقدری چون یغما جندقی، شاعر عالی‌قدر و حبیب یغمایی، سراینده شعر روباه و زاغ، برخاسته از این منطقه هستند.
در فصل بهار و پاییز و زمستان بسیار خوش آب‌وهوا است. قلعه بسیار قدیمی و چهار طبقه گرمه متعلق به عهد ساسانیان، مرکز توجه اکثر باستان‌شناسان واقع شده‌است.
کوچه‌های تنگ و پرپیچ گرمه همراه با سابات‌های بسیار زیاد، توجه فیلم‌سازان را به خود جلب کرده‌است.
چشمه آب معدنی آن هزاران سال است که از دل کوه می‌جوشد و ماهی‌های زیادی در اطراف آن می‌گردند. کوهی فیل مانند دارد که در پای آن خاک سرخ است.
اقتصاد آن برپایه دامداری، کشاورزی و پرورش نخل و صنعت جهانگردی است.
از آنجایی که به بار نشستن خرما از یک درجه حرارتی به بالا امکان‌پذیر است و کویرهای مرکزی ایران دارای زمستان‌های سردی هستند خرمای مرغوبی در آن‌ها به بار نمی‌شیند. اما گرمه از معدود روستاهای خور و بیابانک است که زمستان چندان سردی ندارد، به همین علت دارای نخلستان‌های زیادی است و خرمای بسیار خوبی دارد. نکتهٔ جالب و عجیب این است که درختان خرما در اینجا در کنار درختان زردآلو بار می‌دهند.
خرمای کرمانی آن به شهد و لطافت شهرت دارد. محصولات گرمه خرما، انگور، زردآلو، نارنج، پسته، بادام و مزارع وابسته به آن عبارتند از: خنج و دادکین، عروسان گلستان و نیشابور.
امروز گرمه مرکز توریستی شهرستان خور و بیابانک است و هر سال صدها مسافر داخلی و خارجی از گرمه بازدید می‌کنند و این به همت جوانی پرتلاش به نام مازیار آل داوود و همسر فرانسوی او انجام یافته‌است. هتل «آتشونی» مازیار که خانه‌ای قدیمی و بازسازی شده‌است، پذیرای میهمانان است. همت مازیار نه‌تنها چهره و اقتصاد گرمه را دگرگون کرده بلکه در تمام منطقه اثرات مثبت اقتصادی و فرهنگی داشته و دیگرانی را برای سرمایه‌گذاری در صنعت گردشگری تشویق کرده‌است. مازیار پدر صنعت گردشگری در منطقه است.
قلعه، قبرستان کشته‌ها، امامزادگان و استودان گبرها از جمله آثار تاریخی و دیدنی روستای گرمه محسوب می‌شوند. بخصوص قلعه ساسانی که در مرکز روستا قرار دارد، یکی از دیدنی‌ترین بناهای تاریخی روستای گرمه خور است. قدمت قلعه و مسجد آن به هزاران سال پیش برمی‌گردد و دو امامزاده آن بسیار دیدنی است.
نایین نیوز Naein News
اشین یا عشین یکی از روستاهای حاشیه کویری در غرب انارک و شمال شرقی استان اصفهان است که درمسیر جهانگردان کویری قرار گرفته‌است.
این منطقه جزئی از ایران مرکزی است که در کناره جنوبی دشت کویر با شرایط سخت آب وهوایی واقع است. این منطقه در ۲۰ کیلومتری شمال غرب انارک با طول جغرافیایی ۵۳٫۲۹٫۰ و عرض ۳۳٫۲۹٫۳۰ درجه قرار دارد. آلفونس گابریل در سال ۱۹۳۳ در سفر به کویرهای ایران اقامت کوتاهی در این روستا داشته و آنرا در کتاب "عبور از صحاری ایران" توصیف کرده‌است. عکس روی جلد این کتاب؛ عشین را در سال ۱۳۱۲ نشان می‌دهد.
وجود ذخایر و کانسارهای معدنی در سنگ‌های مجموعه افیولیتی عشین به‌عنوان بازمانده‌ای از دریاها و آبراهه‌های گذشته ایران مورد بررسی قرار گرفته‌است.
در فرهنگ لغت نام‌ها و آبادیها نوشته محمد مهریار عشین به معنای سرزمین آب‌های جاری است و وجود تعداد چشمه‌های زیاد در اطراف این روستا هویدا این حقیقت است. این روستا شامل خانه‌ها؛ قلعه دفاعی و حمام می‌باشد که متعلق به اوایل قرون اسلامی و قبل از آن است. روستا پس از حدود نیم قرن متروک و مخروب شدن در سال ۱۳۹۳ توسط مهندس مژگان باقری ثبت میراث ملی کشور شد. این روستا پذیرای مسافرانی از کشورهای آسیایی در زمینه زمین‌شناسی و معادن؛ میراث و ابنیه تاریخی؛ نجوم و ستاره‌شناسی؛ کویرشناسی و بیابان‌گردی می‌باشد.
برای احیای روستای اشین و با هزینه شخصی، مژگان باقری در سه فاز تا سال ۱۴۰۰ حدود یک سوم بافت روستا را مرمت و احیا کرد. اشین با مجوز رسمی از میراث فرهنگی، اقامتگاه بومگردی است.
ابر اورت ؛ بر اساس نظریهٔ یان اورت اخترشناس هلندی، ابر اورت نام مکانی است که خیلی از دنباله‌دار‌ها از آن سرچشمه می‌گیرند و برابر این تئوری علمی در فاصلهٔ ۵۰٬۰۰۰ واحد نجومی تقریباً یک سال نوری از خورشید قرار دارد.Alessandro Morbidelli (2006). "Origin and dynamical evolution of comets and their reservoirs of water ammonia and methane.". arXiv:astro-ph/0512256 [astro-ph]. به عبارت دیگر، فاصله خورشید تا لبه درونی این ابر تقریباً یک‌پنجم فاصله تا نزدیکترین ستاره، یعنی پروکسیما قنطورس است و فاصله خورشید تا لبه بیرونی ابر اورت تقریباً به نصف فاصله تا این ستاره می‌رسد.
یان هندریک اورت در سال ۱۳۲۹ خورشیدی (۱۹۵۰ میلادی) اعلام کرد به این دلیل که دنباله‌دارها از همه سو به طرف زمین می‌آیند، پس بایستی از مکانی که دُور منظومه شمسی را فراگرفته است سرچشمه گرفته باشند. نظریهٔ «اورت» مورد پذیرش گروه زیادی از ستاره‌شناسان قرار گرفت و پس از آن، این مکان «ابر اورت» نام‌گذاری شد.
ابر اورت در خارج کمربند کویپر واقع شده و عرض آن از فاصلهٔ ۱۰۰ واحد نجومی از زمین شروع شده و تا یکصد هزار واحد نجومی ادامه دارد و از این رو، آن سوی ابر اورت را باید میانهٔ راه خورشید و نزدیک‌ترین ستاره‌ها به ما مثلاً خانوادهٔ آلفا قنطورس به حساب آورد.
ابر اورت را دربردارندهٔ حدود ده تریلیون جرم فضایی برآورد می‌کنند.
این ابر که عمدتاً از خرده‌سیاره یخی فرّار در اطراف خورشید تشکیل شده به دو منطقه تقسیم می‌شود: یک ابرِ اورتِ درونیِ دیسک شکلِ قرص پیرا-ستاره‌ای که ابر هیل است، و یک ابر اورت بیرونی کروی شکل. هر دو منطقه فراتر از منظومه شمسی و هلیوسفر، و در فضای میان-ستاره‌ای جا دارند. کمربند کویپر، و دیسک پراکنده، دو مخزن دیگر از اجرام فرانپتونی هستند که فاصلهٔ آن‌ها تا خورشید کمتر از یک هزارم فاصلهٔ خورشید از ابر اورت است.https://arxiv.org/abs/astro-ph/0512256 Alessandro Morbidelli (2006). "Origin and dynamical evolution of comets and their reservoirs of water ammonia and methane". arXiv:astro-ph/0512256 [astro-ph].
خط لولهٔ صلح نام خط لولهٔ گاز صادراتی ایران به هند و پاکستان است که براساس تفاهم‌های انجام شده، ایران متعهد می‌شود که تا مدت ۲۵ سال، گاز خود را با قیمت توافقی به هند و پاکستان بفروشد. این مسیر اقتصادی‌ترین روش تأمین انرژی شبه‌قارهٔ هند می‌باشد. مذاکراتی پیرامون پیوستن ترکمنستان و قطر به ایران برای تأمین گاز طبیعی این پروژهٔ بزرگ مطرح شده‌است.
طرح خط لولهٔ انتقال گاز صادراتی ایران به هند و پاکستان در سال ۱۹۹۰ مطرح شد اما گفت‌وگوها بر سر این طرح که «خط لولهٔ صلح» نام گرفته از ده سال پیش آغاز شد.
طول خط لولهٔ ایران به هند ۲٬۷۰۰ کیلومتر است و قرار است گاز صادراتی ایران را از مسیر پاکستان به هند منتقل کند. پیش‌بینی شده‌است که در صورت توافق نهایی، ۱٬۱۰۰ کیلومتر از این خط لوله در ایران، ۷۸۰ کیلومتر در پاکستانمسابقه هند و پاکستان برای گرفتن امتیاز نفتی "خبرگزاری مهر" و ۶۰۰ کیلومتر در هند احداث شود.
با تکمیل این طرح، روزانه ۱۵۰ میلیون متر مکعب گاز ایران به هند و پاکستان صادر می‌شود که ۹۰ میلیون متر مکعب آن برای هند و ۶۰ میلیون متر مکعب آن برای پاکستان در نظر گرفته شده‌است. هزینهٔ اجرای این طرح در برآوردهای اولیه چهار و نیم میلیارد دلار اعلام شده بود اما اکنون کارشناسان هزینهٔ طرح را حدود هفت میلیارد دلار برآورد می‌کنند.
علی‌رغم جذابیت‌هایی که این طرح نه تنها از جنبهٔ تأمین انرژی برای شبه‌قارهٔ هند دارد، بلکه به عنوان یک عامل کاهش تنش در روابط میان هند و پاکستان نیز به‌شمار می‌رود، هندوستان تحت فشارهای آمریکا اعلام کرد که از این طرح کناره‌گیری می‌کند.
ساخت این خط لوله که از سال ۲۰۰۲ آغاز شد، قرار بود در سال ۲۰۱۴ به بهره‌برداری برسد که با کنار کشیدن هند از این پروژه و تعلل پاکستان در ساخت خط لوله در داخل این کشور، نیمه‌کاره رها شده‌است.
پاکستان علت عدم آغاز فعالیت را ناتوانی در تأمین هزینه‌ها عنوان کرده‌است و از شرکت‌های ایرانی، روسی و چینی درخواست کرده‌است به عنوان مجری ساخت خط لوله مشارکت کنند.کمک مالی کشور ناشناس به پروژه «خط لوله صلح» "خبرگزاری الف" ایران درخواست اعطای وام ۵۰۰ میلیون دلاری به پاکستان را رد کرد و بیژن نامدار زنگنه، وزیر نفت دولت یازدهم ایران اعلام کرد تا زمانی که هند به عنوان دومین مصرف‌کنندهٔ گاز این خط لوله اعلام آمادگی نکند، ایران تمایلی به بهره‌برداری از این مسیر انتقال نخواهد داشت.ایران قرارداد کمک به ساخت خط لوله گاز به پاکستان را به حال تعلیق درآورد "بی‌بی‌سی فارسی" درسال ۲۰۱۵ ایران به دلیل کوتاهی پاکستان از اجرای کار در خواست خسارت که مبلغی ۱۸ میلیارد دلاری خود را به دادگاه بین‌المللی ببرد اما با دادن فرصتی دیگر در سال ۲۰۱۹ قرار شد پاکستان خط لوله خود را تا پایان مارس سال ۲۰۲۴ تکمیل کند.
بر اساس خبرهای منتشره در اردیبهشت ۱۳۹۵، رئیس کنفدراسیون صنعت هند از کشیده‌شدن خط لولهٔ صلح از طریق دریای عمان به هند خبر داد.
شرح دعای سحر، اولین تألیف سید روح‌الله خمینی است که در سال ۱۳۴۷ قمری (۱۳۰۷ خورشیدی) و در سن ۲۷ سالگی توسط او نوشته شده‌است. سید روح‌الله خمینی این کتاب را با تکیه بر آیات قرآن و روایات اهل بیت شیعه در شرح "دعای مباهله" معروف به دعای سحر، در سال ۱۳۴۷ هجری قمری (۱۳۰۷ هجری خورشیدی) و به زبان عربی نوشته‌است. این کتاب توسط سید احمد فهری به زبان فارسی ترجمه شده‌است.
شرح حدیث جنود عقل و جهل، اثری از سید روح‌الله خمینی، کتابی عرفانی اخلاقی، شامل مباحث عرفان نظری، فلسفه اسلامی، اخلاق، شرح احادیث، انسان‌شناسی، تفسیر، همراه با نصایح اخلاقی است. آراء کلامی، اخلاقی سید روح‌الله خمینی در این کتاب وضوح بیشتری دارد و همچون کتاب شرح چهل حدیث او، مخاطبان بیشتری دارد. این کتاب با تکیه بر آیات قرآن و روایات اهل بیت در شرح دعای مباهله معروف به دعای سحر، در سال ۱۳۴۷ هجری قمری (۱۳۰۷ شمسی) و به زبان عربی نوشته شده‌است. این کتاب توسط سیداحمد فهری ترجمه و چندین نوبت چاپ شده‌است. این اثر به زبان عربی از طرف مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی انتشار یافته‌است.
حدیث (جنود عقل و جهل)، روایت مفصلی از جعفر صادق امام ششم شیعیان است که شیخ کلینی آن را درنخستین باب کافی آورده‌است.
راوی این حدیث سماعه بن مهران نقل می‌کند وقتی نزد جعفرصادق بودم، سخن از عقل و جهل به میان آمد. او اینگونه به ما گفت:عقل و لشکرش و جهل و لشکرش را بشناسید تا هدایت شوید.
آن گاه امام ششم، بنا به درخواست راوی دربارهٔ چگونگی آفرینش عقل و جهل، لشکریان هر یک از آنها (که برای هر یک، ۷۵ لشکر برشمرد) توضیح داد.
در این حدیث طولانی جعفرصادق عقل و جهل را به عنوان دو وجود که با نیروهای خود در نبردهای بی پایان در مقابل یکدیگر قرار دارند توصیف می‌کند. او توضیح می‌دهد که عقل اولین موجودی است که خداوند از نور خود ایجاد کرده‌است. نیروی عقل، تسلیم محض حق است از حق تبعیت می‌کند و چیزی جز حق را نمی‌پذیرد.
خداوند] به[عقل] گفت: «پشت کن»؛ او نیز پشت کرد. سپس گفت: روی آور». پس او روی آورد. پس خدا عقل را بر تمام مخلوقات خود برتری داد. سپس خدا جهل را از تاریکی و تلخی خلق کرد و آن را با همان دو فرمان که به عقل داده بود خطاب کرد، اما جهل نتوانست اطاعت کند، بنابراین خدا آن را نفرین کرد.
به عقل گردانی از هفتاد و پنج نیرو اعطا شد، لطفی که در جهالت حسادت ایجاد کرد، و اعتراض کرد کهاو هم مانند عقل، اگرچه دقیقاً برعکس آن است، بخشی از خلق خداست و بنابراین شایسته گردان خود می‌باشد.
سپس امام گردان هفتاد و پنج نفره مستقر در دو جبهه را که به صورت دو جفت ویژگی متضاد مانند عدالت و بی عدالتی، و شفقت و خشم را برمی‌شمارد. نفس میدان جنگ لشکر عقل و جهل است، بنابراین می‌توان غرایز و انگیزه‌های خود را تعدیل کرد.
در انتهای حدیث امام ششم بعد از شمردن تک تک جنود عقل و جهل به اصحاب خود فرمود همه این لشکریان عقل فقط در پیامبر، جانشین وی و مؤمنی که دلش با خدا باشد جمع خواهد شد و دیگر دوستان ما برخی از این جنود را خواهند داشت.
این حدیث توسط برخی از شارحان حدیث مورد بررسی و تبیین قرار گرفته‌است. که از مهم‌ترین آنها می‌توان به شرح ملاصدرا، شرح مولا صالح مازندرانی و شرح امام خمینی اشاره کرد.
ملاصدرا در جلد اول کتاب شرح اصول کافی در حدود ۱۴۰ صفحه حدیث جنود عقل و جهل را شرح داده‌است.
مولا صالح مازندرانی در جلد اول کتاب شرح الکافی الأصول و الروضة این حدیث را بررسی کرده‌است.
امام خمینی در این کتاب ضمن آوردن متن حدیث و ترجمه آن، برخی از این صفات (جنود) را تشریح کرده و مشتمل بر مباحثی در حوزه فلسفه اسلامی، عرفان و اخلاق است.
ابتدا یک نمونه روایت را که در آن جنود عقل و جهل آمده، ذکر می‌کند و فصلی را به توضیح آن، اختصاص می‌دهد.
مصباحُ الهِدایَة الی الخِلافَة و الوِلایَة یکی از آثار عرفان اسلامی در دوره متأخر است که سید روح‌الله خمینی آن را در سال ۱۳۴۹ هجری قمری (۱۳۰۹ هجری شمسی) و در سن ۲۹ سالگی به پایان رسانیده‌است. این اثر همراه با مقدمه بسط گونه و شرح گونه جلال‌الدین آشتیانی انتشار یافته‌است. ترجمه دیگری از این کتاب نیز در سال ۱۳۸۹ توسط حسین مستوفی منتشر گردید.
این اثر کتابی عرفانی است که سید روح الله خمینی در ۲۵ شوال ۱۳۴۹ قمری و در سن ۲۹ سالگی نگارش آن را پایان داده‌است. کتاب به زبان عربی نوشته شده‌است. آغاز کلام اين کتاب، در بيان حديثی منسوب به محمد پیامبر اسلام است که خطاب به خداوند می گوید: « نشناختم تو را آنچنان که حق شناختن توست، و نپرستیدیم تو را آنچنان که حق پرستيدن توستمَا عَبَدْنَاكَ حَقَّ عِبَادَتِكَ وَ مَا عَرَفْنَاكَ حَقَّ مَعْرِفَتِك». اين کتاب با مقدمه جلال‌الدین آشتیانی، به چاپ رسیده است.
در این اثر، از مباحث توحید، علم الاسماء، مسائلی از قبیل بحث بدا، سرّ قدر، علم حق به اشیا پیش از کثرت، به طریقه حکما گفت وگو شده‌است.
کتاب به دو بخش کلی با عنوان مشکوه اول، شامل ۵۴ فصل و مشکوه دوم، با سر فصل‌هایی مانند :نور، مطلع و ... تقسیم‌بندی شده‌است. در بخش نخست از عیب مطلق، کثرت و وحدت، خلیفه الله، و حقیقت اسماء و صفات و خلافت محمدیه و ولایت علویه بحث شده‌است.
در بخش دوم، برخی از اسرار خلافت و ولایت، نبوت سر امانت الهی، شرح چند حدیث، صادر اول، حقیقت عقلیه، ارکان اربعه توحید و اسفار اربعه مطرح شده‌است.
این کتاب توسط سید احمد فهری در ۲۲۲ صفحه ترجمه شده و تا کنون توسط انتشارات پیام آزادی بارها چاپ و منتشر گردیده است.
خرمگس رمانی از نویسندهٔ ایرلندی، اتل لیلیان وینیچ است که در ژوئن سال ۱۸۹۷ میلادی در ایالات متحده آمریکا و در سپتامبر همان سال در انگلستان منتشر شد.
داستان کتاب در ایتالیای تحت نفوذ اتریش در دههٔ ۱۸۴۰ میلادی می‌گذرد که زمانه‌ای پر از آشوب و خیزش بود. شخصیت اصلی داستان، "آرتور بورتون" است که سردستهٔ جنبش جوانان است و دشمنش "پدر مونتانلی" است. دنباله‌ای از روابط تراژیک بین آرتور و دختر محبوبش، "جما"، در داستان پیش می‌آید. این کتاب، داستان ایمان، بیداری از خواب و خیال، دگرگونی، عشق و شجاعت است.
در رمان خرمگس، فعالیت سازمان «ایتالیای جوان» طی سالیان ۳۰ تا ۴۰ قرن نوزدهم ترسیم شده‌است، در آن عصر، پس از قلع و قمع ارتش ناپلئون، سراسر ایتالیا به هشت کشور جداگانه تقسیم گشته و عملاً در اشغال ارتش اتریش بود، رئیس کلیسای کاتولیک، پاپ رم، از اشغالگران اتریشی حمایت می‌کرد، ملت ایتالیا نیز زیر این یوغ دوگانه رنج می‌بُرد و ستم می‌کشید، در سال ۱۸۳۱ ژوزف مازینی، انقلابی مشهور ایتالیا که از میهن خود رانده شده بود، سازمان مخفی «ایتالیای جوان» را پایه‌گذاری کرد، آغاز وقایع رمان، مربوط به سال ۱۸۳۳ است، آن سال در نواحی مختلف ایتالیا مردم دست به قیام‌های مسلحانه می‌زدند، اتریشی‌ها با دستیاری حکومت‌های محلی، قیام‌های مردم را با قساوتی بی‌سابقه در هم می‌شکستند، ظاهراً همه توجه نویسنده به تصویر کاراکتر قهرمانی یک فرد انقلابی معطوف بوده‌است، وینچ، با خلق سیمای یک قهرمان مبارز در عین حال با نیرویی شگرف، نقاب تقدس را از چهره خادمین کلیسا می درد، «آرتور» جوان گُمان می‌برد که کلیسا راهنمای ملت است اما در برخورد با واقعیات، پوچی این پندار را عمیقاً درک می‌کند، وینچ با مهارتی بسیار، سیمای باشکوه یک قهرمان را می‌آفریند، نویسنده، رمان خود را بر پایه افکار انتزاعی و اخبار جراید بنا نمی‌کند، بلکه به خلق سیما هائی زنده و تابناک می‌پردازد، سراسر رمان سرشار از عشق عمیق به انسانها است، چهرهٔ خرمگس، درخشان‌ترین چهرهٔ یک مبارز واقعی در سراسر ادبیات جهان است، این کتاب تاکنون به زبان‌های هلندی، آلمانی، لهستانی، عبری، روسی، فرانسوی، چینی، مجارستانی، ژاپنی و بیش از بیست زبان دیگر ترجمه شده‌استمقدمه کتاب خرمگس، ترجمه همایون پور، انتشارات امیرکبیر، چاپ اول ۱۳۴۱
تاکنون برگردان‌های زیادی از این کتاب منتشر شده‌است.
نخستین چاپ در سال ۱۳۴۱ توسط سازمان کتابهای جیبی (فرانکلین) با ترجمه خسرو همایون‌پور و دومین در سال ۱۳۵۳ توسط انتشارات عارف با ترجمه حمید کمازان منتشر شده‌است.
تبار سید روح‌الله خمینی به پیشینه نسبی سید روح‌الله خمینی، نخستین رهبر جمهوری اسلامی ایران، پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران اشاره دارد. سید روح‌الله خمینی در خانواده‌ای به دنیا آمد، که سابقهٔ فعالیت‌های دینی و مذهبی در آن به قرن‌ها قبل برمی‌گشت. آن‌ها «سید موسوی» بودند، به این معنی که نسب‌شان از طریق موسی کاظم، هفتمین پیشوای شیعیان، به محمد پیامبر اسلام می‌رسد.
خاندان خمینی اصالتاً از نیشابور (دزق سر ولایت نیشابور) بودند اما در اواسط قرن یازدهم هجری برای ترویج مذهب و راهنمایی امور دینی جامعهٔ شیعیان هند، راهی شمال این کشور و شهر لکنو، واقع در ناحیهٔ اوده (Awadh) شدند. در این منطقه قوانین اسلام و شیعهٔ دوازده‌امامی که از زمان صفویان دین و مذهب رسمی ایران به حساب می‌آمد، برقرار بود. در آن‌جا، آن‌ها ساکن شهر کوچکی به نام کینتور شده و آغاز به رسیدگی به امور دینی شیعیان آن ناحیه کردند. جد اعلای او یکی از علمای نیشابور، به نام «محمد» بود، که به هندوستان رفت و در دهلی یا کشمیر اقامت گزید.
سید مرتضی پسندیده نیز در خاطراتش، حضور نیاکانشان را در هند توصیف کرده‌است.
جان اسپوزیتو نیز این نظر را تأیید می‌کند و می‌نویسد:
برای نمونه «ادوارد ویلت» می‌نویسد که پدربزرگ پدری وی سید احمد موسوی هندی زاده روستای کینتور در منطقه بربنکی در ایالت اوتار پرادش هندوستان بود.برگرفته از: صفحه ۹ و ۱۰ کتاب Ayatollah Khomeini نوشته Edward Willet چاپ ۲۰۰۴ The Rosen Publishing Group Inc ویرایش نخست.
احمد هندی؛ پدربزرگ سید روح‌الله، در شهر کینتور هند به دنیا آمد. او که از هم‌دوره‌های میرحامد حسین محسوب می‌شد، در اواسط قرن سیزدهم هجری، لکهنو و کشور هند را ترک کرده و راهی نجف شد.البته بنا به نقل قولی از جانب برادر بزرگ خمینی، سید مرتضی پسندیده، محل جدایی او از هند کشمیر بوده و نه لکهنو. ببینید: این‌طور به نظر می‌آید که علت این تصمیم، فرار از قوانین استعمارگرایانهٔ دولت بریتانیا در هند آن زمان بود.
سید احمد در نجف کربلا با شخصی به نام یوسف‌خان کمره‌ای، از اهالی صاحب‌نام خمین آشنا شد. در آن زمان مردم خمین یوسف‌خان را که خود ساکن فراهان، از شهرهای نزدیک خمین بود، از سوی خود نیابت داده بودند که به نجف رفته و یک مجتهد باتقوا و آشنا به امور دین را با خود به خمین بیاورد تا امور مربوط به شریعت آن‌ها را بر عهده بگیرد. بعد از این آشنایی، یوسف‌خان سیداحمد را به‌این منظور انتخاب کرد و در نتیجه او به دعوت یوسف خان تصمیم به اقامت در خمین و به‌عهده گرفتن مسئولیت رسیدگی به امور دینی مردم آن منطقه گرفت. سیداحمد در خمین همچنین با دختر یوسف خان – سکینه - ازدواج کرد.
اگرچه با این تصمیم او، پیوندش با کشور هند قطع شد، اما بعد از آن نیز وی با لقب هندی شناخته می‌شد. این لقب بعدها نیز به نوادگان او منتقل شد، به‌گونه‌ای که خمینی خود در برخی از غزل‌هایش از تخلص هندی برای خود استفاده می‌کند.برای مثال، ببینید: همچنین مدت زمان کوتاهی پیش از انقلاب اسلامی ایران، رژیم شاه از این موضوع در جهت نسبت دادن خمینی به بیگانگان و خائن قلمداد کردن او استفاده کرد.
سید مصطفی، پدر سید روح‌الله خمینی در سال ۱۲۷۸ قمری (۱۲۴۰ شمسی) به دنیا آمد. (از سید احمد پس از مرگ تنها سید مصطفی و دختری بنام صاحبه باقی‌ماند) سید مصطفی مقدمات را در خمین و نزد میرزا احمد خوانساری آموخت. میرزا احمد از نوادگان حیدربن محمد خوانساری مؤلف زبدةالتصانیف است. رابطهٔ نزدیک آن دو سبب شد تا سیدمصطفی دختر میرزا احمد را که پیش از ازدواج حاجیه‌خانم نام داشت و پس از آن – در خانهٔ سید مصطفی – هاجر صدا زده می‌شد به همسری برگزیند. سیدمصطفی موسوی که در خمین او را «آقای موسوی»، «آسید مصطفی» یا «آسید هندی» خطاب می‌کردند، کمی پس از ازدواج برای ادامهٔ تحصیلات راهی اصفهان شد.
سید مصطفی تحصیلات دینی خود را در اصفهان و تحت نظر میر محمدتقی مدرسی ادامه داد. پس از آن به همراه همسر و نخستین فرزندش – مولود آغا – راهی نجف و سامرا شد و تحصیلات خود را به مدت بیش از پنج سال و با هدایت مراجعی چون میرزا حسن شیرازی – مرجع تقلید و فقیه شیعه - ادامه داد. این شیوه، شیوهٔ رایج تحصیلات دینی آن زمان بود، به‌گونه‌ای که تحصیلات پایه‌ای و مقدماتی در ایران صورت می‌گرفت و ادامهٔ تحصیلات در مقاطع بالاتر در شهرهای مذهبی عراق – عتبات – ادامه می‌یافت. در واقع سید روح‌الله خمینی اولین رهبر مذهبی محسوب می‌شد که تمام مراحل تحصیلات دینی‌اش در داخل ایران صورت گرفت.
در سال ۱۳۱۲ هجری قمری (معادل با ۱۲۷۴ هجری شمسی) سید مصطفی بعد از اتمام تحصیلات خود در عراق، به خمین بازگشت. آن‌طور که از اجازه‌ها و اوراق و کتاب‌های او برمی‌آید، سیدمصطفی به درجهٔ اجتهاد رسیده و لقب «فخرالمجتهدین» را گرفته بود.
حاصل ازدواج "سید مصطفی" با "هاجر"، دو فرزند دختر بنام "مولودآغا خانم" و "فاطمه" و سه فرزند پسر به نام‌های "مرتضی"، "نورالدین" و "روح‌الله" بود. روح‌الله آخرین فرزند بود در حالی که هاجر به فرزند آخر آبستن بود، سید مصطفی به همراه مردم روستا که برای سرجانشاندن اربابان و مالکان اطراف به خارج از شهر می‌رود و پیش از بازگشت به خانه "هاجر" فرزند خود را به دنیا می‌آورد و او را سید روح‌الله نام می‌نهد.
فرزندان به‌ترتیب تولد: مولودآغا خانم (متولد ۱۳۰۵ قمری)، فاطمه (متولد ۱۳۱۲ قمری)، مرتضی (متولد ۱۳۱۳ قمری) و نورالدین (متولد ۱۳۱۵ قمری) و روح‌الله، پنجمین و آخرین فرزند (متولد ۱۳۲۰ قمری) می‌باشند.
به نوشته سید مرتضی پسندیده، سید مصطفی بسیار با نفوذ بود و خدمه و تفنگچی و املاک متعددی داشت.http://www.imam-khomeini.ir/fa/n25365/سرویس_های_اطلاع_رسانی/تاریخ/سالروز_شهادت_سید_مصطفی_خمینی_پدر_حضرت_امام_س_#_ftn3
این املاک در دهات زَوَرقان و واسوران، طنجران، خمین و کرمو بود و شامل یک کاروانسرا می‌شد و کل درآمد املاک و کاروانسرا در سال حدود یک هزار تومان بود. منزل سید مصطفی شامل بیرونی و اندرونی، بالاخانه‌ها، سر طویله، برج بزرگ، برج کوچک، سنگرها و باغچه بزرگ، خیابان کشی و دارای درختان مختلف میوه بود.
به نوشته سید مرتضی پسندیده، سید مصطفی سفرهای متعددی به تهران داشت که در آنها با اشخاصی همچون اتابک و صدراعظم تماس می‌گرفت. در یکی از این سفرها، او با گوهر ملک تاج خانم که دختر یکی از شاهزادگان بود به تاریخ سوم ربیع الاول ۱۳۱۷ قمری ازدواج کرده بود.
سید مصطفی در اسفند ۱۲۸۱ و در پنج‌ماهگی روح‌الله، در مسیر خمین به اراک مورد حمله قرار گرفت (از منابع محلی در منطقه یاد می‌شود که این حمله توسط طایفه ذلکی، ایل بختیاری صورت گرفت، که در آن زمان به غارت شهر خمین شهرت داشتند و در یکی از سخنرانی‌های خمینی آمده که آنها و اهالی خمین با ذلقی‌ها (یا همان ذلکی‌ها) در جنگ بودند و با اصابت چند گلوله به ناحیه کتف و کمر کشته شد و جنازه وی به نجف منتقل و در آنجا دفن شد.به شوق چشمه (کنکاشی در زندگی و نهضت امام خمینی)، مؤسسه قدر ولایت (۱۳۸۷)، ص ۱۵. برخی منابع سن او را در هنگام مرگ ۴۲ و برخی دیگر ۴۷ در نظر گرفته‌اند.
هویت مهاجمان به سرعت شناسایی شد. قاتل جعفر قلی‌خان، پسرعموی شخصی به نام بهرام‌خان – از حاکمان ثروتمند آن ناحیه – نام داشت. در مورد علت قتل اظهار نظر دقیق و معتبری وجود ندارد. بر اساس گزارشی که بعد از انقلاب ۱۳۵۷ منتشر شد، سیدمصطفی در آن دوران به دلیل اعتراضاتی که نسبت به ظلم و ستمی که به رعایا روا داشته می‌شد، خشم حاکمان منطقه را برانگیخته بود. البته دلیل دیگری نیز مطرح است و آن این است که با توجه به این‌که سیدمصطفی خود نیز در کنار انجام امور مذهبی مربوط به مردم منطقه، یک کشاورز ساده با زندگی‌ای متوسط محسوب می‌شد، در آن زمان بر اثر یک نزاع بر سر نوبت‌بندی آبیاری مزارع – چنان‌که از این قبیل نزاع‌ها در آن دوران مرسوم بود – به قتل رسیده‌است. روایت سومی نیز وجود دارد و آن این است که سیدمصطفی، در مقام قضاوت به عنوان قاضی خمین، حکمی علیه یک نفر که در ماه رمضان در ملاءعام اقدام به روزه‌خواری کرده بود، صادر می‌کند و خانوادهٔ فرد محکوم به عنوان انتقام، او را به قتل می‌رسانند.مصاحبهٔ حمید الگر با حاج سید احمد خمینی، فرزند خمینی، تهران، ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۲
بعد از مرگ او، تلاش‌های خواهرش صاحبه در خمین، برای اجرای حکم قصاص قاتل به نتیجه نرسید و در نتیجه همسرش هاجر – مادر روح‌الله – برای گرفتن حکم قصاص قاتل راهی تهران – دارالحکومه وقت – شد. در این سفر، دو پسر بزرگ هاجر – مرتضی و نورالدین – هم همراه او بودند و براساس یک روایت، روح‌الله شش‌ماهه نیز بر آغوش وی بود. سرانجام در ربیع‌الاول ۱۳۲۳، جعفر قلی‌خان قاتل سیدمصطفی به دستور عین‌الدوله، صدراعظم آن دوران، در تهران و در ملاءعام به دار آویخته شد.
بعدها سید مرتضی پسندیده، فرزند دیگر سیدمصطفی که در آن زمان به سیدمرتضی شهرت داشت و دوران نوجوانی را می‌گذراند، ماجرای قصاص قاتل پدرش را این‌گونه توضیح می‌دهد: «در چهارم ربیع‌الاول ۱۳۲۳ قمری، قاتل را برای اعدام به میدان بهارستان بردند. به من و برادرم گفتند به منزل برویم. چون بچه بودیم و متأثر می‌شدیم، ولی سایرین به میدان رفتند. مطابق رسم آن روزگار، قاتل، میرغضب و شاه (ولیعهد) که همگی در میدان حاضر بودند، لباس قرمز برتن داشتند. سر جعفرقلی‌خان را بریدند. چند روز بعد از اعدام قاتل، همراهان برای بازگشت به خمین گاری کرایه کردند.»همزمان با اعدام قاتل سید مصطفی، مظفرالدین شاه همراه صدراعظم خود به سفر خارج رفت.
مادر او هاجر آغا خانم (بانو هاجر)، نیز از پیشینهٔ مذهبی برخوردار بود. او دختر بزرگ میرزا احمد مجتهد خوانساری و از نوادگان ملا حیدر بن محمد خوانساری (نویسنده "زبدة التصانیف") بود.
یوجین پال ویگنر فیزیک‌دان مجاریتبار آمریکایی بود. او کارهای مهمی در فیزیک کوانتمی انجام داده‌است.
او در سال ۱۹۶۳ به همراه ماریا ژئوپرت مایر و جی.هانس.دی جنسن آلمانی به‌طور مشترک و بخاطر تحقیقات و فعالیتشان برای توضیح هسته اتم و همچنین بابت گسترش تئوری مکانیک کوانتوم در مورد طبیعت ذرات پروتون و نوترون برنده جایزه نوبل فیزیک شدند. وی تا روزهای آخر زندگیش استاد دانشگاه پرینستون بود.
امت در زبان‌های فارسی و عربی دارای دو معنای متضاد است. در فارسی، به گروهی از انسان‌ها امت می‌گویند لزوماً در یک منطقه جغرافیایی یا یک کشور زندگی نمی‌کنند و ممکن است ساکن کشورهای مختلف باشند ولی به یک آیین مشترک باورمندند."Nation", "The ", Second Edn. , (editor), 2051 pages, May 2005, Oxford University Press, . ولی در عربی استاندارد مدرن، درست برخلاف این تعریف، امت با "Nation" مترادف است و اعضای امت ممکن است دارای دین‌های مختلفی باشند. مانند "الامة الإیرانیة" که به معنای همهٔ دارندگانِ تابعیت ایرانی است، یا "الامة العربیة" به معنای "Arab Nation"، یا "منظمة الأمم المتحدة" که به معنای "سازمان ملل متحد" است. در فارسی برای این مفهوم کلمهٔ "ملت" به کار می‌رود در حالی که در عربی، "ملت" به معنای دین و مذهب می‌باشند.
از ریشه «ام» یا «یوم» میباشد، امت مجموعه از انسان هاست که جهت هدف و مقصد واحدی گرد هم جمع آمده اند. مرز میان امت ها مرز عقیدتی میباشد. امت ها از نظر اسلام مهمترین تقسیم بندی جوامع بشری است.
در دنیای مسیحی از کلمه یکمان ecumene برای توضیح امت مسیحی استفاده میشود.
دانشگاه دوک یکی از معتبرترین دانشگاه‌های ایالات متحده آمریکا و جهان بوده و در شهر دورهام در ایالت کارولینای شمالی واقع است. این دانشگاه که در شهر امروزی ترینیتی، کارولینای شمالی در سال ۱۸۳۸ توسط متدیست‌ها و کواکرها تأسیس شده، در سال ۱۸۹۲ به دورهام منتقل شد. این دانشگاه وابستگی مذهبی بسیار شدیدی به کلیسای متودیسم دارد. در سال ۱۹۲۴، صنعتگر تنباکو و برق جیمز بیوکنن دوک دانشگاه دوک را تأسیس کرد، در آن زمان دانشگاه نامش را به افتخار پدر درگذشتهٔ او، واشینگتن دوک عوض کرد.
پردیس دانشگاه در سه پردیس همجوار در دورهام و یک آزمایشگاه دریایی در بووفرت، کارولینای شمالی را در بر می‌گیرد.
دانشگاه دوک همواره جز بهترین دانشگاه‌های جهان در بسیاری از رده‌بندی‌های معتبر قرار گرفته‌است. بر اساس مطالعهٔ نشریهٔ نیویورک تایمز، فارغ التحصیلان این دانشگاه در زمان استخدام بسیار مورد توجه و احترام می‌باشند. از دانش آموختگان این دانشگاه می‌توان چارلی رز، ملیندا گیتس، و ران پال را نام برد.
در رتبه‌بندی برترین دانشگاه‌های جهان در سال ۲۰۲۰ که مؤسسه QS آن را ارائه داده‌است دانشگاه دوک در رتبه ۲۵ جهان و ۱۳ آمریکا قرار گرفته‌است. بر اساس رتبه‌بندی مؤسسه تایمز در سال ۲۰۲۰ نیز این دانشگاه در رتبه ۲۰ دانشگاه‌های جهان قرار دارد. بر اساس رتبه‌بندی سال ۲۰۲۲ نشریه US News، دانشگاه دوک در بخش تحقیقات پزشکی در جایگاه سوم آمریکا، پس از دانشگاه هاروارد و دانشگاه نیویورک قرار گرفته‌است.
این دانشگاه از دانشکده‌ها ی زیر تشکیل شده‌است
http://en.wikipedia.org/wiki/Duke_University
دانشگاه پردو یکی از دانشگاه‌های معتبر و بزرگ ایالات متحده آمریکا است و در ایالت ایندیانا، شهر وست لافایت قرار دارد. این دانشگاه در سال ۱۸۶۹ به واسطه کمک جان پردو تأسیس شد. بنابر رتبه‌بندی U.S. News در سال ۲۰۲۰ این دانشگاه در بیشتر علوم مهندسی در میان ۱۰ دانشگاه برتر آمریکا قرار دارد. در رشته شیمی تجزیه نیز رتبه ۱ جهان را دارد.https://www.usnews.com/best-graduate-schools/top-science-schools/analytical-science-rankingshttps://engineering.purdue.edu/Engr/AboutUs/FactsFigures/Rankingshttps://www.usnews.com/best-graduate-schools/top-engineering-schools/eng-rankingshttps://www.usnews.com/best-graduate-schools/top-engineering-schools/computer-engineering-rankings?int=a4d609https://www.usnews.com/best-graduate-schools/top-engineering-schools/eng-rankings?int=a74509https://www.usnews.com/best-graduate-schools/top-engineering-schools/civil-engineering-rankings?int=a4d609https://www.usnews.com/best-graduate-schools/top-engineering-schools/mechanical-engineering-rankings?int=a4d609 رشته عمران این دانشگاه نیز در سال ۲۰۱۶ بنابر رتبه‌بندی شانگهای به‌عنوان برترین دانشگاه جهان انتخاب شد. تا آوریل سال ۲۰۱۹، شمار ۲۵ فضانورد آمریکایی و ۱۳ برنده جایزه نوبل از فارغ‌التحصیلان، پژوهشگران و استادان دانشگاه پردو بوده‌اند.
دانشگاه پردو دارای دانشکده‌های متنوعی است که می‌توان به مهندسی برق، مهندسی مکانیک، مهندسی شیمی، علوم کامپیوتر، مهندسی کامپیوتر، مهندسی شهری، اقتصاد کشاورزی و … اشاره کرد. در سال ۲۰۱۸ این دانشگاه در حدود ۴۱۰۰۰ نفر دانشجو داشته‌است. این دانشگاه برای ورزش اهمیت ویژه قائل است و امکانات گسترده‌ای برای ورزش دارد. ورزشگاه فوتبال این دانشگاه در حدود ۶۰۰۰۰ نفر ظرفیت دارد.