moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
حوضه آبخیز این دره انواعی از مزایای اکوسیستمی حیاتی را همراه خود دارد که توسعه اجتماعی-اقتصادی یکی از فقیرترین مناطق جمهوری دومینیکن و هائیتی به آن بستگی دارد. این مزایا از جنگل‌زدایی، استفاده نامناسب از زمین و شیوه‌های زیان‌بار کشاورزی ضربه خورده و این عوامل در مجموع منجر به تخریب شدید زمین و تهدید منابع آب شده‌است. Government of the Dominican Republic, Government of Haiti, United Nations Development Programme and Oxfam-Quebec. Reducing conflicting water uses in the bi-national Artibonite River basin through development and adoption of a multi-focal area Strategic Action Programme (UNDP Project Document), retrieved October 28, 2010.
مجله دینی انتقادی که مابین سالهای ۱۳۱۳ تا ۱۳۱۴ ه ش در شهر قم منتشر میشد و شامل عقاید معمول شیعی و انتقادات به شیعه بود که در نهایت بر اثر درگیریهای مذهبی بر سر مقالات انتقادی خصوصا بت پرستی خواندن زیارت امامان شیعی تعطیل گردید.
اولین شماره در مهرماه ۱۳۱۳ منتشر گردید و دفتر آن در مدرسه رضویه بود.
محمد همایون پور
سید حسین بدلا
علی اکبر حکمی زاده
احمد کسروی
سیدعلی‌اکبر برقعی
ابوالحسن طالقانی
محمدتقی اشراقی
میرزاعلی اصفهانی
از ابتدا دو دسته مقالات که حاکی از وجود دو خط فکری متمایز است، در آن چاپ می‌شد:
دسته اول مقالات تعدادی از روحانیون حوزه علمیه قم بود که محتوای آنها شاملِ تداوم خط اسلام و تشیع متعارف و مخالفت پنهان و آشکار با سیاست‌های فرهنگی رایج در دوره رضاشاه می‌شد؛ به‌عنوان نمونه مقاله «مجاهده و تبلیغ» که حاجی میرزاعلی اصفهانی در آن به بیانِ اهمیت شعایر حسینی(ع) و اثرات مثبت آن در جامعه پرداخت در این دسته قرار می‌گیرد
دسته ‌دوم مقالاتی بود که توسط حکمی‌زاده و سیدعلی‌اکبر برقعی و کسروی نگارش می‌یافت که شامل انتقادات به شیعه بود:
او در مقاله «بت‌پرستی» تلویحا احترام به مراقد ائمه و امامزادگان(ع) و توسل به آنان را مورد مذمت قرار داد.
بدین ترتیب طلبه جوان همراه شماری از طلاب، از جمله سیدعلی‌اکبر برقعی، در «همایون» مقالاتی می‌نوشت که به‌تدریج به‌نوعی مقابله با شعائر رسمی شیعه منجر شد.
پس از آنکه کار به درگیری حاد کشید مجله پس از یک سال، متوقف و تعطیل گردید. این درگیری باعثِ خلع لباس حکمی زاده گردید.
وزارت دفاع هند () از وزارتخانه‌های دولت هند است، که وظیفه پشتیبانی لجستیک از نیروهای مسلح هند را برعهده دارد و در سال ۱۷۷۶ تأسیس شد.
در داستان‌ها و فرهنگ عامه آریزونا ، روح سرخ چهره‌ای است که گفته می‌شود در اواخر قرن نوزدهم در مرزهای آریزونا پرسه می‌زد. گفته می‌شود که این «روح» به شکل شتری بزرگ و قرمز رنگ بوده که یک اسکلت انسانی رنگ‌پریده بر پشتش سوار بوده‌است. افسانه‌های روح سرخ تا پیش از آغاز قرن بیستم در سراسر آریزونا رواج داشت. در سال ۱۸۹۳ یک کشاورز به شتری شلیک کرد و متوجه شد که یک اسکلت انسانی واقعی به پشت آن بسته شده‌است.
در طول گسترش ایالات متحده به سمت غرب، نیروهای نظامی به دنبال راه‌هایی برای تسهیل حمل و نقل در مناطق خشک بودند. در اوایل قرن ۱۹ پیشنهادهای مختلفی برای استفاده از شتر به عنوان حیوانات بارکش ارائه شد، با پیشنهاد وزیر جنگ وقت جفرسون دیویس در نهایت در سال ۱۸۵۵ با بودجه ۳۰۰۰۰ دلار برنامه‌ای آزمایشی که بعداً به نام «سپاه شتر» شناخته شد تصویب شد. . سپس شترها توسط شرکتی از مناطق اطراف دریای مدیترانه خریداری شد و در نهایت حدود ۷۰ شتر به غرب آمریکا وارد شد. این پروژه در ابتدا موفقیت‌آمیز بود، اما به دلیل جنگ داخلی آمریکا تا حد زیادی کنار گذاشته شد و حامیان آن مانند جفرسون دیویس به کنفدراسیون پیوستند. پس از آن، شترها فروخته یا رها شدند و برخی از آنها تا دهه‌ها پس از آن در منطقه دیده می‌شدند.
آجی بات (؛ زادهٔ ۱۹۶۱) سیاست‌مدار اهل هند است، که هم‌اکنون به‌عنوان وزیر دفاع هند فعالیت می‌کند.
آجی کومار (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل هند است.
تیپ ۳ گارد اسپتسناز () تیپ نیروهای ویژه زیرمجموعه نیروی زمینی روسیه است، که در سال ۱۹۴۴ تأسیس شد.
ایگور کوستیوکوف (؛ زادهٔ ) فرمانده نظامی و سیاست‌مدار اهل روسیه است، که هم‌اکنون به‌عنوان رئیس اداره اصلی اطلاعات فعالیت می‌کند.
وی برندهٔ جوایزی همچون نشان الکساندر نوسکی و قهرمان فدراسیون روسیه شده‌است.
ایگور کروبوف (; – ) فرمانده نظامی و سیاست‌مدار اهل روسیه بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان الکساندر نوسکی و قهرمان فدراسیون روسیه شده‌است.
ایگور سرگون (; – ) فرمانده نظامی و سیاست‌مدار اهل روسیه بود.
او همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان فدراسیون روسیه شده‌است.
تیپ ۴۵ گارد اسپتسناز () تیپ نیروهای ویژه زیرمجموعه نیروی هوابرد روسیه و تحت امر اداره اصلی اطلاعات است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد.
آناتولی لبد (؛ – ) فرمانده نظامی و سیاست‌مدار اهل استونی بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان فدراسیون روسیه شده‌است.
مجمع الجزایر ساموآ زنجیره ای متشکل از ۱۶ جزیره و کوه‌های دریایی متعدد است که در مرکز اقیانوس آرام جنوبی، در جنوب خط استوا را پوشش می‌دهند. جزایر ساموآ تقریباً در نیمه راه بین هاوایی و نیوزیلند واقع شده و بخشی از پلی‌نزی و منطقه وسیع‌تر اقیانوسیه را تشکیل می‌دهند. این جزایر عبارتند از ساوای‌ئی، اوپولو، توتوئیلا، اووئا، تائو، اوفو، نیولاکیتا، نوئولوآ، ناموآ، فانوآتاپو، جزیره مرجانی رز، نوئولوپا به اضافه جزایر غرق‌شده وایلولوئو، پاسکو بنکس و الکس بنکس.
مجمع‌الجزایر ساموآ دارای ویژگی‌های بسیاری است که با الگوی تفتگاههای ستونی مطابقت دارد، از جمله آتشفشان فعال زیردریایی وایلولوئو که انتهای شرقی این جزایر را تثبیت کرده‌است. با این حال، نزدیکی این زنجیره به انتهای شمالی درازگودال تونگا، و وجود آتشفشان‌های جوان حجیم در جزیره‌ای که باید قدیمی‌ترین (۵ میلیون سال) جزیره غربی ساوای باشد، بحث‌هایی را در مورد یک مدل ستونی/تفتگاهی ساده ایجاد کرده‌است. مجمع الجزایر ساموآ به احتمال زیاد توسط صفحه تکتونیکی اقیانوس آرام که بر روی یک نقطه داغ حرکت می‌کرد ایجاد شده‌است. مسیر تفتگاه ساموآ تا حدودی با گروه بزرگی از جزیره‌ها منطبق است که تا ۱۷۰۰ کیلومتر ادامه پیدا کرده‌اند و احتمالاً همگی توسط همان نقطه داغ تشکیل شده‌اند. این گروه از جزایز اما همچنین با کوه‌های دریایی قدیمی‌تر در امتداد این بزرگراه تفتگاهی تلاقی می‌کنند.
وایلولوئو یک کوه دریایی آتشفشانی است که در سال ۱۹۷۵ کشف شد. این کوه زیرآبی از کف دریا تا عمق {۵۹۳ متر بالا می‌آید و بین جزایر تائو و رز، در انتهای شرقی زنجیره تفتگاهی ساموآ واقع شده‌است. این کوه دریای بازالتی به‌عنوان نشان‌دهنده مکان فعلی کانون ساموآ در نظر گرفته می‌شود. قله وایلولوئو کاسه‌ای با دو هزار عرض و ۴۰۰ متر عمق دارد و بیضی‌شکل است. دو ناحیه شکاف اصلی از قله به سمت شرق و غرب گسترش می‌یابند، به موازات روند تفتگاه ساموآ. سومین شکاف کمتر برجسته در جنوب شرقی قله گسترش می‌یابد.
آب‌سنگ حلقوی رز و کوه دریایی مالولو احتمالاً بقایای جایی هستند که مسیر نقاط داغ مکدونالد یا راروتونگا از مسیر کانون ساموآ عبور می‌کرد. برخی از کوه‌های دریایی در غرب ساموآ)، که بین ۶۳ تا ۴۲ میلیون سال پیش در کنار تووالو قرار گرفته‌اند، احتمالاً بقایای کانون روروتو هستند. اینها همچنین به عنوان «کوه‌های دریایی متقابل» شناخته می‌شوند. دیگر کوه‌های دریایی بدون تاریخ در ساموآ بر اساس شواهد ژئوشیمیایی به کانون روروتو مرتبط شده‌اند.
مجمع الجزایر ساموآ به دلیل موقعیت خود در اقیانوس آرام جنوبی، اغلب بین نوامبر و آوریل هدف طوفان‌های استوایی قرار می‌گیرد. ساموآ دارای آب و هوای استوایی با میانگین دمای سالانه ۲۶٫۵ درجه سانتی‌گراد و یک فصل بارانی اصلی از نوامبر تا آوریل، اگرچه باران شدید ممکن است در هر ماه ببارد.
زمین جزایر بزرگتر شامل دشت‌های ساحلی باریک با کوه‌های آتشفشانی، صخره ای و ناهموار در داخله است. منابع طبیعی شامل جنگل‌های چوب سخت، ماهی و انرژی آبی است. جزایر کوچکتر بقایای حلقه‌های توف آتشفشانی فرسوده هستند، برخی فقط یک صخره مرجانی در بالای مخروط فرسایش یافته یک آتشفشان از کار افتاده هستند. Restoration of Nu'utele and Nu'ulua Islands, Samoa by David J. Butler, April 2005, SPREP. Retrieved 25 October 2009
آب‌سنگ حلقوی رز شرقی‌ترین نقطه مجمع الجزایر و جنوبی‌ترین نقطه ایالات متحده است. در ساموآی آمریکا پارک ملی ساموآی آمریکایی واقع شده‌است.
بلندترین کوه‌ها عبارتند از: سیلیسیلی (ساوای‌ئی) با ۱۸۵۸ متر بلندا، کوه فیتو (اوپولو) ۱۱۱۳ متر، کوه لاتا (تائو)، ؛ قله ماتافائو (توتویلا) در پیومافوآ (اوفو-اولوسگا) در و توموتومو (اوفو-اولوسگا) در . کوه پیوآ (توتوئیلا) .Sunia, Fofo I.F. (2009). "A History of American Samoa". Amerika Samoa Humanities Council. Page 355. . ساموآی آمریکایی همچنین محل برخی از مرتفع‌ترین صخره‌های دریایی جهان با ارتفاع است.Harris, Ann G. and Esther Tuttle (2004). "Geology of National Parks". Kendall Hunt. p. 603. .
گروه عملیات ویژه سوئد () یگان نیروهای ویژه زیرمجموعه نیروهای مسلح سوئد و تحت امر فرمانده عالی نیروهای مسلح سوئد است، که در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد.
خدمات هوایی ویژه نیوزیلند () هنگ نیروهای ویژه و ضدتروریسم زیرمجموعه ارتش نیوزیلند است، که در سال ۱۹۵۵ تأسیس شد.
وانواتو (قبلا به نام جزایر هیبرید نو) یک کشور و گروهی از جزایر در جنوب اقیانوس آرام است. این کشور از بیش از ۸۰ جزیره با خط ساحلی و مساحت کل خشکی تشکیل شده‌است. این کشور کوچک با وسعت آب و خاک، به دلیل پراکندگی جزایرش، سی و نهمین منطقه اقتصادی انحصاری بزرگ با را داراست.
مختصات جغرافیایی وانواتو و بخشی از اقیانوسیه است. همسایگان نزدیک آن شامل جزایر سلیمان و کالدونیای جدید هستند و استرالیا نزدیکترین قاره است.
وانواتو یک مجمع الجزایر کوهستانی با منشأ آتشفشانی با دشت‌های ساحلی باریک است.
مرتفع‌ترین کوه آن تابوه‌ماسانا با بلندی است. آب و هوای استوایی آن توسط بادهای بسامان جنوب شرقی تعدیل می‌شود و منابع طبیعی آن شامل جنگل‌های چوب سخت و ماهی است. تا سال ۲۰۱۱ میلادی، ۱٫۶۴ درصد از مساحت زمین آن قابل کشت بوده و ۱۰٫۲۵ درصد به محصولات زراعی و ۸۸٫۱۱ درصد دیگر به سایر کاربری‌ها اختصاص دارد.
بلایای طبیعی شامل طوفان یا گردباد از ژانویه تا آوریل و فعالیت‌های آتشفشانی است که گاهی باعث زلزله جزئی می‌شود. سونامی نیز برای جزیره گاه خطرآفرین است.
اکثریت جمعیت به آب آشامیدنی قابل اطمینان دسترسی ندارند. جنگل زدایی یکی دیگر از نگرانی‌های اصلی در این جزایر است.
وانواتو طرف تعدادی از موافقت نامه‌های بین‌المللی است، از جمله موافقت نامه‌های مربوط به منابع زنده قطب جنوب-دریایی، تنوع زیستی، تغییرات آب و هوایی، تغییرات آب و هوایی- پروتکل کیوتو، بیابان زایی، گونه‌های در معرض خطر، قانون دریا، تخلیه دریایی، حفاظت از لایه اوزون، آلودگی کشتی، و الوار گرمسیری ۹۴.
گروه مداخله ملی ژاندارمری () یگان عملیات ویژه و ضدتروریسم زیرمجموعه ژاندارمری فرانسه است، که در سال ۱۹۷۳ تأسیس شد.
کریستین پروتو (؛ زادهٔ ) فرمانده نظامی در ژاندارمری فرانسه است.
دنیس فاویه (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل فرانسه است.
دنیا میاتوویچ (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل بوسنی و هرزگوین و یک کارشناس و فعال حقوق بشر است و در سمت کمیسر حقوق بشر شورای اروپا خدمت می‌کند. او در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۸ توسط مجمع پارلمانی شورای اروپا انتخاب شد و در ۱ آوریل ۲۰۱۸ سمت جدید خود را آغاز کرد.
میاتوویچ کارشناس حقوق رسانه و مقررات رسانه‌ای است که از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۷ به عنوان نماینده سازمان امنیت و همکاری اروپا در زمینه آزادی رسانه‌ها خدمت کرده‌است.
میاتوویچ پس از تحصیل در کشورهای مختلف، مدرک لیسانس خود را ازدانشگاه سارایوو در سال ۱۹۸۷ اخذ نمود. او سپس مدرک کارشناسی ارشد مشترک مطالعات اروپایی خود را در دانشگاه‌های مختلف (دانشگاه سارایوو، دانشگاه ساسکس، دانشگاه بولونیا و دانشکده اقتصاد لندن) گذراند،CV, OSCE RFoM و در ۲۰۰۲ با مدرک کارشناسی ارشد فارغ‌التحصیل شد. موضوع پایان‌نامه او «اینترنت و آزادی بیان» بود.
میاتوویچ زبان مادری‌اش زبان رسمی صربی کرواتی و بوسنیایی است. او همچنین به زبان‌های انگلیسی و آلمانی مسلط است و به زبان‌های فرانسوی و روسی نیز آشنایی دارد.
میاتوویچ در طول زندگی حرفه‌ای خود درگیر مسائل رسانه‌ای در بسیاری از رشته‌ها، با تجربه قابل توجهی در بوسنی و هرزگوین، و همچنین محیط‌های بین‌دولتی بوده‌است.
در اوایل ۱۹۹۸، او به عنوان یکی از بنیانگذاران آژانس تنظیم مقررات ارتباطات BiH، به ایجاد یک چارچوب قانونی، نظارتی و سیاستی برای رسانه‌ها در جامعه پیچیده پس از جنگ کمک کرد. او همچنین در راه اندازی یک شورای مطبوعاتی خودتنظیمی و اولین خط کمک رسانه‌ای رایگان در جنوب شرقی اروپا نقش داشت.Short Bio, European Commission
در ۲۰۰۷، میاتوویچ به عنوان رئیس اروپایی پلاتفرم آژانس‌های تنظیم‌کننده انتخاب شد،EPRA وی اولین زن و اولین فردی از یک کشور غیرعضو اتحادیه اروپا بود که این پست را بر عهده می‌گرفت. او قبل از این انتصاب، ریاست گروه متخصصان شورای اروپا در زمینه «آزادی بیان و اطلاعات در مواقع بحرانی» را بر عهده داشت. کمیته وزرای شورای اروپا در دوران ریاست وی، اعلامیه‌ای در مورد «حمایت و ارتقای روزنامه‌نگاری تحقیقی» و دستورالعمل‌هایی دربارهٔ «حفاظت از آزادی بیان و اطلاعات در مواقع بحرانی» صادر کرد.CV , OSCE BiH
او در تعدادی از کشورهای اروپا به عنوان کارشناس ارتباطات و قوانین رسانه کار کرده‌است.
علاوه بر این، میاتوویچ در کشور خود و خارج از کشور در زمینه جنبه‌های مختلف آزادی رسانه‌ها و مقررات سخنرانی کرده‌است. او از ۲۰۰۰ به تدریس مقررات رسانه‌ای در دانشگاه سارایوو و دانشگاه بانیا لوکا پرداخته‌است و در کنار سایر سمت‌های تدریس، در آکادمی تعالی سیاسی (۲۰۰۹–۲۰۰۷) نیز سخنرانی کرده‌است و از ۲۰۰۸ به عنوان مدرس دائمی سازمان امنیت و همکاری اروپا در پروژه وزارت امنیت در مورد «رسانه‌ها، امنیت، نفرت و جنایت»، خدمت کرده‌است.
در سال ۲۰۱۰میاتوویچ جانشین میکلوش هاراسزتی به عنوان نماینده سازمان امنیت و همکاری اروپا در زمینه آزادی رسانه‌ها ("") شد.
بر اساس دستورالعمل ۱۹۹۷ که به موجب آن، این پست ایجاد شد، میاتوویچ با مشاهده تحولات رسانه‌ای مرتبط در کشورهای عضو سازمان امنیت و همکاری اروپا، مأموریت خود را به عنوان نماینده سازمان امنیت و همکاری اروپا در زمینه آزادی رسانه و حمایت و ترویج کامل از اصول و تعهدات سازمان در مورد آزادی بیان و آزادی رسانه‌ها انجام داد. در همین زمینه به ارسال رسانه رایگان و ارسال هشدارهای اولیه و اجرای واکنش سریع در موارد عدم رعایت، مبادرت کرد.
در مارس ۲۰۱۳ او برای دومین دوره سه ساله به عنوان نماینده سازمان امنیت و همکاری اروپا منصوب شد.
در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۸، میاتوویچ توسط مجمع پارلمانی شورای اروپا به عنوان کمیسر حقوق بشر شورا برای یک دوره شش ساله غیرقابل تمدید انتخاب شد. او پست جدید خود را از ۱ آوریل ۲۰۱۸ آغاز کرد."Dunja Mijatović elected Council of Europe Commissioner for Human Rights", "Parliamentary Assembly - Council of Europe", 24 January 2018 (Retrieved 10 April 2019).
اوتسوکا در ۱ ژوئن ۱۸۹۲ در شهر شیمودیت، ایباراکی، ژاپن به دنیا آمد. او یکی از چهار فرزند توکوجیرو اوتسوکا، پزشک بود. در سن ۵ سالگی آموزش هنر رزمی جوجوتسو را زیر نظر عموی بزرگش چوجیرو اباشی (که یک سامورایی بود) آغاز کرد. پدر اوتسوکا آموزش هنرهای رزمی او را در سال ۱۸۹۷ به عهده گرفت. در ۱۳ سالگی، اوتسوکا شاگرد شینزابورو ناکایاما در شیندو یوشین-ریو جوجوتسو شد.
در سال ۱۹۱۱، اوتسوکا در حین تحصیل در رشته مدیریت بازرگانی در دانشگاه واسدا در توکیو، در مدارس مختلف جوجوتسو در این منطقه آموزش دید. پیش از اتمام تحصیل، پدرش فوت کرد و او نتوانست به تحصیل ادامه دهد. او به عنوان کارمند در بانک کاواساکی شروع به کار کرد. اگرچه او آرزو داشت یک مربی تمام وقت شود، اما در این مرحله به دلیل احترام به خواسته‌های مادرش این دوره را دنبال نکرد.
در ۱ ژوئن ۱۹۲۱، اوتسوکا "منکیو کایدن" (گواهی تسلط و مجوز تدریس) را در شیندو یوشین-ریو جوجوتسو از ناکایاما تاتسوسابورو دریافت کرد. در حالی که یک مجوز معتبر، یک تصور غلط رایج این است که همراه با این گواهینامه، او «استاد بزرگ چهارم» شیندو یوشین-ریو شد. اما این نادرست است - استاد بزرگ سوم (تاتسو ماتسوکا) در واقع تقریباً ۸ سال بیشتر از اوتسوکا زندگی کرد.
با این حال، جوجوتسو به هنر اصلی او تبدیل نشد. در سال ۱۹۲۲، اوتسوکا تمرینات شوتوکان را زیر نظر فوناکوشی گیچین، که تازه‌وارد ژاپن شده بود، آغاز کرد. در سال ۱۹۲۷، او همچنین یک مطب پزشکی تأسیس کرد و در درمان آسیب‌های تمرینی هنرهای رزمی تخصص یافت.
در سال ۱۹۲۸، اوتسوکا دستیار مربی در مدرسه فوناکوشی بود. او همچنین تحت آموزش دیده موتوبو چوکی و مابونی کنوا و مورد مطالعه قرار کوبودو اوکیناوایی، در این زمان. اوتسوکا شروع به اختلافات فلسفی با فوناکوشی کرد،Konishi, Y. (1977): "Karatedo: Ryukyu Karate no sentatsusha-tachi" (Predecessors of Ryukyu Karate) (pp. 58–59). Japan: Sozou. و راه این دو مرد در اوایل دهه ۱۹۳۰ از هم جدا شد. این ممکن است تا حدی ناشی از تصمیم او برای تمرین با موتوبو باشد. کاراته فوناکوشی بر "کاتا"، یک سری حرکات و تکنیک‌های مرتبط با اصول مبارزه تأکید داشت. فوناکوشی معتقد نبود که اسپارینگ برای تمرین واقع بینانه ضروری است. با این حال، موتوبو بر لزوم استفاده رایگان تأکید کرد و مجموعه‌ای از "کومیته‌های" دو نفره به نام "یاکوسوکو کومیته" را ایجاد کرد.Ōtsuka, H. (1977): "Karatedo: Meisei-juku Zengo" (Before and after Meisei-juku) (p. 55). Japan: Sozou.
در ۱ آوریل ۱۹۳۴، اوتسوکا مدرسه کاراته خود را به نام دای نیپون کاراته شینکو کای در ۶۳ بانچی سوهیرو-چو، کاندا، توکیو، توکیو افتتاح کرد. او کاراته شوتوکان را با دانش خود در شیندو یوشین-ریو جوجوتسو ترکیب کرد و کاراته وادو ریو را شکل داد، اگرچه این هنر بعدها چند سال بعد این نام را به خود گرفت. با به رسمیت شناختن سبک خود به عنوان یک سبک مستقل کاراته، اوتسوکا یک مربی تمام وقت شد. در سال ۱۹۴۰، سبک او در بوتوکوکای، کیوتو، برای نمایش هنرهای رزمی مختلف، همراه با شوتوکان، شیتوریو و گوجوریو ثبت شد.
پس از جنگ جهانی دوم، تمرین هنرهای رزمی در ژاپن ممنوع شد. اما پس از چند سال، این ممنوعیت برداشته شد. در دهه ۱۹۵۰، اوتسوکا مسابقات مختلف کاراته را برگزار کرد. در سال ۱۹۶۴، سه تن از شاگردان اوتسوکا، تاتسو سوزوکی، تورو آراکاوا، و هاجیمه تاکاشیما) از دانشگاه نیهون به اروپا و ایالات متحده آمریکا سفر کردند و کاراته وادوریو را به نمایش گذاشتند.
در ۲۹ آوریل ۱۹۶۶، امپراتور هیروهیتو به اوتسوکا نشان نشان خورشید فروزان درجه پنجم را به خاطر کمک‌هایش در کاراته اعطا کرد. در چند سال بعد، اوتسوکا دو کتاب در مورد کاراته نوشت: "کاراته-دو، جلد یکم" (۱۹۶۷، با تمرکز بر "کاتا") و "کاراته-دو، جلد دوم" (۱۹۷۰، با تمرکز بر "کومیته"). در ۹ اکتبر ۱۹۷۲، فدراسیون بین‌المللی هنرهای رزمی کوکوسای بودوین (IMAF ژاپن) به اوتسوکا عنوان "شدای کاراته دو میجین جودان" (نسل اول استادان کاراته دارای "دان ۱۰") را اعطا کرد. این اولین بار بود که این افتخار به یک کاراته‌کار اعطا می‌شد.
اوتسوکا به تدریس وادوریو کاراته در دهه ۸۰ میلادی مشغول بود و در تاریخ ۲۹ ژانویه سال ۱۹۸۲ درگذشت. در سال ۱۹۸۳، پسرش، جیرو اوتسوکا، دومین استاد بزرگ کاراته وادوریو شد و به احترام پدرش نام خود رو به «اوتسوکا هیرونوری دوم» تغییر داد.
شرکت دولتی سرمایه‌گذاری برق () شرکت دولتی برق چینی است، که در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد.
چاینا داتانگ کورپوریشن () شرکت دولتی برق چینی است، که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد.
سائوتومه و پرنسیپ کشور کوچکی است که از مجمع الجزایری در خلیج گینه در اقیانوس اطلس استوایی تشکیل شده است. جزایر اصلی این کشور، جزیره سائوتومه و جزیره پرنسیپ هستند که این کشور نام خود را از آن‌ها گرفته‌است. این جزیره‌ها به ترتیب در فاصله حدود از سواحل شمال غربی گابن در آفریقای مرکزی قرار گرفته‌اند. مختصات جغرافیایی این کشور عرض جغرافیایی ۱°00 ′ شمالی و طول جغرافیایی ۷°00 ′ شرقی است.
سائوتومه و پرنسیپ با خط ساحلی یکی از کوچکترین کشورهای آفریقا است. هر دو جزیره بخشی از یک رشته کوه آتشفشانی خاموش هستند که شامل جزیره بیوکو در گینه استوایی در شمال شرق و کوه کامرون در ساحل سرزمین اصلی آفریقا در شمال شرق می‌شود. سائو تومه طول و عرض دارد و گسترده‌تر و کوهستانی تر از پرنسیپ است. قله آن به بلندای می‌رسد و پیکو د سائوتومه نام دارد. پرنسیپ حدود طول و پهنا دارد و بنابر این از سائوتومه کوچکتر است. قله آن با ارتفاع، پیکو د پرنسیپ نام دارد. مساحت کل حشکی این کشور ، یعنی تقریباً پنج برابر بزرگتر از واشینگتن دی سی است. فاصله دو جزیره از هم است. خط استوا درست در جنوب جزیره سائوتومه قرار دارد و از جزیره ایلهئو داس رولاس می‌گذرد.
پیکو کائو گرانده (قله سگ بزرگ) یک قله آتشفشانی برجسته است که در در جنوب سائوتومه جای گرفته‌است. این قله به‌طور چشمگیری از بالای زمین‌های اطراف خیز گرفته و قله آن بالاتر از سطح دریا است.
در سطح دریا، آب و هوا گرمسیری است — گرم و مرطوب با میانگین دمای سالانه حدود و تغییرات روزانه کمی دارد. در ارتفاعات داخلی، میانگین دمای سالانه و شبها عموماً خنک است. بارندگی سالانه از در دامنه‌های جنوب غربی تا در دشت‌های شمالی می‌باشد. فصل بارانی از اکتبر تا مه ادامه دارد.
این دو جزیره جزایر اقیانوسی هستند که همیشه از سرزمین اصلی آفریقای مرکزی جدا بوده‌اند و بنابراین در آن‌ها تنوع نسبتاً کمی از گونه‌ها وجود دارد و محدود به آن‌هایی است که موفق به عبور از دریا به جزایر شده‌اند. با این حال، سطح بوم‌زادی بالا است و بسیاری از گونه‌ها در هیچ‌کجای دنیا دیده نمی‌شوند.
ادعاهای دریایی:
آئرو انجین کورپوریشن چین () شرکت دولتی مهندسی هوافضا چینی است، که در سال ۲۰۱۶ تأسیس شد.
سائو جیانگو (; – ) دانشمند هوافضا و مدیر اجرایی اهل چین است، که هم‌اکنون به‌عنوان رئیس هیئت مدیره شرکت آئرو انجین کورپوریشن چین فعالیت می‌کند.
این مدخل فهرست رتبه‌بندی شرکت‌های ایرانی از سازمان مدیریت صنعتی است. این‌ها بزرگ‌ترین کارخانه و بنگاه‌های تجاری و صنعتی شمار می‌رود که به تولید ناخالص داخلی GDP جمهوری اسلامی ایران کمک می‌کند.از حیث پراکندگی جغرافیایی استانی ۵۰۰ شرکت برتر انتخاب شده عمده‌ترین آنها را می‌توان در استان تهران بالغ بر ۶۲ درصد، استان اصفهان ۱۱ درصد، استان هرمزگان ۶ درصد، استان خوزستان ۵٫۸درصد و استان بوشهر ۵٫۶ درصد متمرکز شدند.
اندیشه‌های دنگ شیائوپنگ (به چینی: 邓小平理论 و انگلیسی: Deng Xiaoping Theory) یا دِنگیسم مجموعهٔ ایدئولوژی‌های سیاسی و اقتصادی است که توسط رهبر جمهوری خلق چین، دنگ شیائوپنگ طراحی و پیاده شده‌است. این ایدئولوژی را نباید ردیه‌ای بر مارکسیسم–لنینیسم و مائوئیسم دانست بلکه این ایده بدنبال تطبیق و به‌روزرسانی این ایدئولوژی‌ها با شرایط نوین چین بوده‌است.
شیائوپنگ رهبری بود که پس از مائو با افکار پراگماتیستی خود به‌دنبال اصلاحات اقتصادی و اجتماعی و گشودن درهای چین به روی اقتصاد جهانی بود. شعار سیاسی پنگ یا «حقیقت را از میان واقعیت‌ها جستجو کنید»، یک شعار رئالیستی و پراگماتیستی بود.
چین امروز تا حد زیادی رشد اقتصادی خود را مدیون باورهای اقتصادی تولیدمحور یا همان تئوری نیروهای مولد (تئوری نیروهای مولد یک تفکر مارکسیستی در قرن بیستم بود که برطبق آن رشد و توسعه اجتماعی و سیاسی یک کشور منوط به پیشرفت صنعت در نظر گرفته می‌شد) شیائوپنگ است. از نظر دنگ، وظیفهٔ رهبری چین دو چیز بود: (۱) ترویج مدرن‌سازی و توسعهٔ اقتصادی چین، (۲) حفظ وحدت ایدئولوژیکی حزب کمونیست چین و نظارت بر اصلاحات دشوار مورد نیاز مدرنیزاسیون.
مدرن‌سازی در چینِ دنگ در مفهوم «چهار نوسازی» تعمیم داده می‌شد. چهار نوسازی اهدافی بودند که توسط جئو ئن لای در سال ۱۹۶۳ برای بهبود چهار بخش کشاورزی، صنعت، دفاع ملی و علم و فناوری در چین مطرح شدند.
برای حفظ وحدت ایدئولوژیکی نیز دنگ شیائوپنگ «چهار اصل کاردینال» را تدوین کرد که حزب کمونیست باید از آن‌ها حمایت می‌کرد:
در سال ۱۹۹۲ یعنی چهارده سال پس از اینکه دنگ رهبری چین را برعهده گرفته بود، شیائوپنگ جمله‌ای به زبان آورد که نشانی از یک اصلاحات گسترده می‌داد. کای فانگ در زبان چینی به معنای «باز کنید» می‌باشد و این درحقیقت دستوری برای بازکردن درهای چین به روی اقتصاد جهانی بود.
عقاید شیائوپنگ ارتباط بسیار کمی با مائوئیسم دارد. شیائوپنگ معتقد بود که حمایت و پیروی از تفکر مائوتسه تونگ به معنای تقلید کورکورانه از اقدامات مائو بدون انحراف از آن، همان‌طور که در دولت هوآ گوئوفنگ دیده می‌شود، نیست و انجام این تقلید همانا «در تضاد با تفکر مائوتسه تونگ» است.
عقاید دنگ شیائوپنگ از دههٔ ۱۹۸۰ به عنوان یک درس اجباری در دانشگاه‌های چین وارد شد. همچنین این اندیشه‌ها پس از برگزاری یازدهمین کنگره ملی حزب کمونیست چین در سال ۱۹۷۸، به عنوان راهنمای خط مشی اصلی حزب کمونیست چین درآمد و در سال ۱۹۹۷ به عنوان یک ایدئولوژی راهنما در قوانین اساسی حزب کمونیست گنجانده شد و درنهایت نیز آنرا به عنوان اصلی در قانون اساسی جمهوری خلق چین وارد کردند.
کوین کنن (؛ زادهٔ ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا است.
کارل کچ (؛ ۱۱ مه ۱۹۱۲ – ۳ ژوئیه ۱۹۹۸) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
اریک رابرت کوهن (; – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
فرانسیس دی. لی (; – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ریچارد استیون لوین (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه معمار، استاد، و پایایی اهل ایالات متحده آمریکا است.
ویلیام اچ. مکالفاتریک (؛ ۱۸۵۴ – 28 september 1922) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
راینهولد مارتین (؛ 1964 – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
دونالد آلیون اینیس (؛ زادهٔ ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا است.
هنری هورنبوستل (؛ 1867 – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
استنلی چتم هندمن (; – ) معمار، و بازیکن فوتبال آمریکایی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به سان فرانسیسکو فورتی ناینرز اشاره کرد.
مارک پی. فینلی (؛ زادهٔ ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا است.
ویلیام بل دینزمور (; – ) انسان‌شناس، و باستان‌شناس کلاسیک اهل ایالات متحده آمریکا بود.
توماس دوئر (; – ) معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
رابرت بردلی کاتلر (; – ) قایقران روئینگ، و معمار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
پیتر اندرو کورنینگ (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه سامانه پیچیده، نظریه سامانه‌ها، سایبرنتیک، و فرگشت اهل ایالات متحده آمریکا است.
مت کلتی (؛ زادهٔ ۱۹۶۰) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا است.
دانشگاه اچ‌اس‌ئی () دانشگاه دولتی مستقر در شهر مسکو، روسیه است، که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد.
الکساندر شوخین (؛ زادهٔ ) سیاستمدار، مدرس دانشگاه و اقتصاددان اهل روسیه است، که هم‌اکنون به‌عنوان رئیس دانشگاه اچ‌اس‌ئی فعالیت می‌کند.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان الکساندر نوسکی شده‌است.
توروس ()، حاکم ارمنی ادسا از زمان شروع نخستین جنگ صلیبی بود. وی یکی از فرماندهان سابق امپراتوری بیزانس و ستوان و نایب پیلارتوس واراژنونی بود. ماتئوس اورهایتسی در کتاب خود، "وقایع‌نامه"، چنین ثبت کرده‌است که «توروس فرزند هتوم» از جانب تتش به عنوان حاکم شهر ادسا انتخاب شد. پدر وی، هتوم، از خاندان پهلوانی بود.
در حدود سال ۱۰۹۴، امیر سلجوقی دمشق، تتش، شهر ادسا را تصرف کرد و توروس را به عنوان حاکم ادسا منصوب کرد. پس از مرگ ملکشاه و بروز جنگ‌های داخلی در امپراتوری سلجوقیان، توروس درصدد آن برآمد که به صورت مستقل حکومت ادسا به‌دست بگیرد. نیروهای آل ارتق و ترک برانداختن حکومت توروس در ادسا، این شهرا را برای دو ماه محاصره کردند اما با وجود فروریختن دیوار شهر، نتوانستند آنجا را تصرف کنند. بدین ترتیب با عقب‌نشینی نیروهای ترک، توروس رسماً حاکم شهر ادسا شد.
به‌عنوان یک مسیحی ارتدوکس یونانی، وی در نزد مسیحیان ارمنی ـ که بخش اعظم جمعیت شهر را تشکیل می‌دادند ـ چندان محبوب نبود. وی با وجود مقابله و مقاومت در مقابل حملات مکرر ترکان، در سال ۱۰۹۸ از صلیبیون و شخص بالدوین بولون تقاضای کمک کرد.
بالدوین بولون پیش از محاصره انطاکیه صلیبیون ترجیح داد به جای شرکت در این جنگ، عازم شرق و ادسا شود تا پس از فتح تل باشر حکومتی تحت امر خود در کناره رود فرات تشکیل دهد. توروس از بالدوین دعوت کرد و با وی در فوریه ۱۰۹۸ متحد شد. بالدوین در این زمان توروس متقاعد ساخت که وی را به عنوان فرزند خوانده و جانشین خود انتخاب کند. پس از موافق توروس، بالدوین به فرماندهان توروس جمله برد و قلعه شهر را محاصره کرد. توروس پس از محاصره قلعه، درصدد فرار به ملطیه برآمد اما در ۹ مارس، توسط ارمنی‌های شهر که احتمالاً تحت امر بالدوین بودند، کشته شد تا بالدوین به حکومت ادسا برسد و نخستین دولت صلیبی را تشکیل دهد.
انجمن روابط فرهنگی آلمان در خارج از کشور e. V. (VDA) یک سازمان فرهنگی در آلمان است. این انجمن خود را میانجی فرهنگی و پیوندی بین آلمانی‌های ساکن در سراسر جهان، که با آنها ارتباطات زیادی دارد، و سرزمین مادری آلمان می‌بیند. VDA وظیفه خود را ترویج زبان و فرهنگ آلمانی در خارج از کشور با حمایت از مبادلات فشرده جوانان، موسسات آلمانی خارج از کشور مانند. ترویج مدارس و مهدکودک‌ها و نیز رسانه‌ها و نشریات خارجی آلمانی. این باشگاه تاریخچه ای طولانی دارد و تغییرات نام زیادی در پشت آن وجود دارد. در سال ۱۸۸۱ به عنوان انجمن "عمومی مدارس آلمان برای حفظ فرهنگ آلمان در خارج از کشور" تأسیس شد، در سال ۱۹۰۸ به "انجمن فرهنگ آلمان در خارج از کشور، Schulverein e تغییر نام داد" سپس دوباره در سال ۱۹۳۳ به "Volksbund für das Deutschtum im Ausland" تغییر نام داد. پس از جنگ جهانی دوم، این سازمان از سال ۱۹۵۵ با نام "انجمن" فرهنگ آلمان در خارج از کشور فعال بود، "در سال ۱۹۷۰ به VDA - انجمن روابط فرهنگی آلمان" در خارج از کشور تغییر نام داد و سرانجام از سال ۱۹۹۸ با نام فعلی "انجمن روابط فرهنگی آلمان در خارج از کشور فعال شد".
انجمن آخرین بار دفتر خود را در Sankt Augustin - Hangelar, در بهار ۲۰۱۹ انجمن ورشکسته بود و فعالیت خود را متوقف کرد، از آن زمان دفتر بسته شده‌است و صفحه اصلی انجمن دیگر در دسترس نیست.
تاریخ تأسیس پانزدهم است اوت ۱۸۸۱، زمانی که گروه محلی برلین انجمن مدرسه آلمان در وین در سال ۱۸۸۰ تأسیس شد، تصمیم گرفت حدود ۵۰ انجمن مستقل حامی آلمان رایش را در «انجمن عمومی مدارس آلمان» متمرکز کند.Gerhard Weidenfeller: "VDA, Verein für das Deutschtum im Ausland, Allgemeiner Deutscher Schulverein. (1881–1918). Ein Beitrag zur Geschichte des deutschen Nationalismus und Imperialismus im Kaiserreich" (= "Europäische Hochschulschriften." Reihe 3: "Geschichte und ihre Hilfswissenschaften." Bd. 66). Lang, Bern u. a. 1976, ISBN 3-261-01973-5, S.  165, 169 (Zugleich: Münster, Universität, Dissertation, 1971). برخلاف انجمن مدارس آلمان، "Allgemeine Deutsche Schulverein" نمی‌خواست فعالیت‌های خود را به کشورهای سلطنت اتریش-مجارستان محدود کند، بلکه می‌خواست یک سازمان حفاظتی برای آلمانی‌ها در سراسر جهان تشکیل دهد.Karl Bell: "Geschichte des Vereins für das Deutschtum im Ausland." In: Erwin Barta, Karl Bell: "Geschichte der Schutzarbeit am deutschen Volkstum." Verein für das Deutschtum im Ausland, Dresden 1930, S. 99–348, hier S.  117. چهار سال پس از تأسیس - در پایان سال ۱۸۸۵ - در مجموع ۱۲۰۰۰ عضو «انجمن عمومی مدارس آلمان» در رایش آلمان وجود داشت که در ۱۴۰ گروه محلی سازماندهی شده بودند. در سال ۱۹۲۳، ۱۳ انجمن ایالتی و ۶۰۰ گروه محلی با بیش از ۳۶۰۰۰۰ عضو، و همچنین ۷۰۰ گروه مدرسه وجود داشت.Paul Herre (Hrsg.): "Politisches Handwörterbuch." Band 2: "A – K." Unter redaktioneller Mitwirkung von Kurt Jagow. K. F. Koehler, Leipzig 1923, S.  850 f.
مطابق با اساسنامه تأسیس، هدف انجمن حمایت از آلمانی‌های خارج از کشور مادر بود، «... برای حفظ آلمانی بودن و حمایت از آنها در تلاش برای آلمانی ماندن یا آلمانی شدن دوباره.» این امر از طریق تأسیس و نگهداری مدارس، مهدکودک‌ها و کتابخانه‌های آلمانی در خارج از کشور اتفاق افتاد. برای دانشجویان بورسیه تحصیلی در آلمان وجود داشت. برای این منظور لابی گری، مطبوعات و روابط عمومی در آلمان انجام شد و جمع‌آوری کمک مالی سازماندهی شد. مطابق با هدف انجمن، انجمن عمدتاً متشکل از معلمان و دانش آموزان و همچنین شخصیت‌های شناخته شده‌ای مانند مورخان تئودور مومسن و هاینریش فون تریتچکه بود.
پس از پایان جنگ جهانی اول و تغییرات سیاسی در قلمرو و جابجایی جمعیت در نتیجه معاهده ورسای و پیمان سن ژرمن، VDA محافظه‌کار-ملی‌گرا که قبلاً به «انجمن آلمان‌های خارج از کشور» تغییر نام داده بود. در سال ۱۹۰۸، با حمایت مالی وزارت امور خارجه برای تلاش‌های تجدیدنظر در دهه ۱۹۲۰ و با تمام امکانات برای مبارزه برای حفظ «آلمانی در خارج از کشور» در حلقه جنبش ملی ارتجاعی آلمان نشست.Norbert Krekeler: "Revisionsanspruch und geheime Ostpolitik der Weimarer Republik. Die Subventionierung der deutschen Minderheit in Polen" (= "Schriftenreihe der Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte." Nr. 27). Dt. Verl. -Anst. , Stuttgart 1973, ISBN 3-421-01667-4 (Zugleich: Bonn, Universität, Dissertation, 1972: "Zur Deutschtumspolitik des Auswärtigen Amtes in den durch den Versailler Vertrag abgetretenen Gebieten."). هنوز هم فارغ از اصل «نژاد»، VDAOskar Stillich: "Fort mit dem VDA aus den Schulen! Vortrag." Mit einem Begleitwort von Paul Oestreich. Verlag fürs deutsche Volk, Breslau 1930. از تمام آلمانی‌هایی که خارج از مرزهای رایش زندگی می‌کردند و منافع ملی آنها مراقبت می‌کرد و در این مدت حدود ۲٫۵ میلیون عضو به دست آورد.
در سال ۱۹۲۱، انجمن مدرسه آلمانی اتریش در وین به «انجمن آلمانی بودن در خارج از کشور» به عنوان انجمن منطقه ای اتریش پیوست.
تاریخچه انجمن روابط فرهنگی آلمان در خارج از کشور در دوران ناسیونال سوسیالیسم بحث‌برانگیز است. تامو لوتر تفاوت‌های جدی بین سیاست ملی‌گرایی «سنتی گرایانه» VDA و سیاست ناسیونالیسم ناسیونال سوسیالیستی را شناسایی می‌کند. اگرچه VDA همچنین نگران بازنگری مرزها پس از معاهده ورسای بود، اما در مورد تسخیر فضای زندگی در شرق نبود. انجمن همچنین از هیچ نظریه نژادی پیروی نکرد و مایل نبود که منافع آلمان در خارج از کشور را تابع محاسبات سیاست قدرت کند.
در آوریل ۱۹۳۳، انجمن هانس اشتایناچر را به ریاست برگزید. به گفته لوتر، اعضای VDA، اشتایناچر را مرد مناسبی می‌دانستند که «از انجمن در برابر مداخلات بیش از حد NSDAP محافظت می‌کند و استقلال را حفظ می‌کند.» اشتایناچر، که شایستگی خود را در مبارزات دفاعی "کارینت ثابت کرده بود، به «رایشفورر» VDA تبدیل شد، که اکنون به Volksbund der Deutschen Abroad تغییر نام داده‌است"، که او بر اساس اصل رهبر سازماندهی می‌کند. با تقویت بخش خارجی NSDAP تحت رهبری ارنست ویلهلم بوهل، انجمن خود را در موقعیت رقابتی برای نمایندگی منافع آلمانی‌های مقیم خارج یافت. در ژوئیه ۱۹۳۵، رودولف هس تصریح کرد که VDA، علاوه بر موش صحرایی Volksdeutscher که در سال ۱۹۳۳ تحت رهبری کارل هاوشوفر تأسیس شد، باید مراقب «آلمانی‌های قومی» در اروپا و ایالات متحده باشد، NSDAP/AO باید مراقب «رایش دویچه» در خارج از کشور باشد. و «ژرمن‌های قومی» در خارج از کشور. در اواسط اکتبر ۱۹۳۵، هس یک دفتر مرکزی برای هماهنگی سیاست قومی زیر نظر اتو فون کورسل، که در ۱ ژانویه ۱۹۳۵ درگذشت، تأسیس کرد. فوریه ۱۹۳۷ پس از مداخله هاینریش هیملر توسط ورنر لورنز جایگزین شد. این نقطه ای در نظر گرفته می‌شود که در آن SS کنترل سیاست‌های Volkstums نازی را در دست گرفت.Tammo Luther. "Volkstumspolitik des Deutschen Reiches 1933–1938." 2004, zit. S.  69.
از سوی دیگر، مورخان دیگر، اهداف و ریشه‌های مشترک «سنت گرایان» و ناسیونال سوسیالیست‌ها را در ناسیونالیسم قومی بررسی کرده‌اند.Ingo Haar: "Historiker im Nationalsozialismus. Deutsche Geschichtswissenschaft und der „Volkstumskampf“ im Osten" (= "Kritische Studien zur Geschichtswissenschaft." Band 143). Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2000, ISBN 3-525-35942-X (Zugleich: Halle, Universität, Dissertation, 1998). الکسا استیل در بررسی مطالعه لوتر می‌گوید: «اگر سازمانی مانند انجمن به عنوان مخالف ناسیونال سوسیالیست‌ها به تصویر کشیده شود و این تصور ایجاد شود که انجمن نوعی «مخالف» با NS است. برای آشکار ساختن ساختارهای سیاست قومی در سالهای اولیه ناسیونال سوسیالیسم چندان مناسب نیست و علاوه بر این، اشتباه است.Alexa Stiller: "Review of Luther, Tammo, Volkstumspolitik des Deutschen Reiches 1933–1938: Die Auslanddeutschen im Spannungsfeld zwischen Traditionalisten und Nationalsozialisten." H-German, H-Net Reviews. September 2005. online در عوض، انجمن در اوایل به ایدئولوژی نازی نزدیک شد،Kurt Bauer: "Nationalsozialismus. Ursprünge, Anfänge, Aufstieg und Fall" (= "UTB" 3076). Böhlau, Wien u. a. 2008, ISBN 978-3-205-77713-7, S.  231. که قبلاً توسط ناظران معاصر بیان شده‌است.Vgl. etwa "Der Wiener Tag." Jg. 13. Nr. 3936 vom 12. Mai 1934, S. 3 unter "Randbemerkungen" (online bei ANNO): „Der ‚Volksbund für das Deutschtum im Ausland‘ ist längst zu einer gewöhnlichen Propagandaorganisation des Nationalsozialismus herabgesunken. “
مدتها قبل از «آنشلوس اتریش»، اشتایناچر این واقعیت را پنهان نمی‌کرد که به‌طور کلی از آن و سوسیالیسم ملی حمایت می‌کرد. در اوایل سال ۱۹۳۳ او مؤسسه خارجی آلمان DAI را در اشتوتگارت ایجاد کرد. از سال ۱۹۳۵ انجمن از NSDAP اتریش حمایت مالی کرد. اشتایناچر استراتژی انجمن را به عنوان یک انجمن مردمی تعریف کرد، "که به عنوان یک سازمان غیردولتی، همچنین قادر است از برادران مردم خود دفاع کند، جایی که [حزب] به دلایل سیاسی نمی‌تواند این کار را انجام دهد. . علاوه بر این، رهبران انجمن بدون شک ناسیونال سوسیالیست روح هستند و نه فقط حزب، و بالاخره عضو واقعی انجمن یک ناسیونال سوسیالیست واقعی است…».Alfred Elste, Dirk Hänisch: "Auf dem Weg zur Macht. Beiträge zur Geschichte der NSDAP in Kärnten von 1918 bis 1938" (= "Vergleichende Gesellschaftsgeschichte und politische Ideengeschichte." Bd. 8). Herausgegeben von Anton Pelinka und Helmut Reinalter. Braumüller, Wien 1997, ISBN 3-7003-1153-2, S.  301, zit. S.  372. از سوی دیگر، اصطکاک‌هایی با سیاست نازی‌ها در سیاست تیرول جنوبی وجود داشت، زیرا اشتایناچر طرفدار گزینه در تیرول جنوبی نبود.
در طول دهه ۱۹۳۰، انجمن از خودمختاران آلزاسی حمایت کرد، به عنوان مثال با اعطای وام بدون بهره به فردریش اسپایزر برای خرید Hüneburg که قرار بود به «سنگ آلمانی» تبدیل شود. در سال ۱۹۳۷، هرمان بیکلر توسط "مرجع غربی" فولکس‌باند، کارل پوچل، در مبارزات قدرت داخلی در جنبش خودمختار آلزاس حمایت شد.Philip Charles Farwell Bankwitz: "Alsatian autonomist leaders. 1919–1947." The Regents Press of Kansas, Lawrence KS 1978, ISBN 0-7006-0160-0, S.  59; Bernadette Schnitzler: "La reconstruction du château de Hunebourg. L'oeuvre de F.Spieser et de l'architecte K. E. Loebell (1932–1944)." In: Groupe de Recherche sur le château de Hunebourg: "Hunebourg. Un rocher chargé d'histoire. Du Moyen Age à l'époque contemporaine" (= "Publications de la Société Savante d'Alsace et des Régions de l'Est. Collection „Recherches et documents“." Bd. 59). Société Savante d’Alsace (Recherches et documents. Band 59). Société Savante d'Alsace, Straßburg 1997, ISBN 2-904920-17-X, S.  175–236.
هنگامی که لورنز به قدرت رسید، دفتر مرکزی سابق به Volksdeutsche Mittelstelle اس اس تبدیل شد که مسئولیت تمام گروه‌های قومی خارج از کشور را بر عهده گرفت. اکتبر ۱۹۳۷ در مرخصی، احتمالاً به این دلیل که در مورد ادعاهای ایتالیا در مورد تیرول جنوبی سازش‌ناپذیر باقی ماند.Tammo Luther. "Volkstumspolitik des Deutschen Reiches 1933–1938." 2004, S.  158. هاوشوفر رهبری Volksbund را بر عهده گرفت و VoMi کار او را بر عهده گرفت. کمک‌های مالی برای مدارس، تئاترها و کارهای سیاسی از طریق انجمن به گروه‌های قومی آلمانی در خارج از کشور سرازیر شده بود. اکنون حمایت مالی رایش به سازمان‌های ناسیونال سوسیالیست آلمانی‌های مقیم خارج می‌رسد. در نتیجه این فشار مالی، گروه‌های قومی استقلال خود را از دست دادند و به دفاتر رایش آلمان NSDAP وابسته شدند.
پس از جنگ جهانی دوم، هر دو Volksbund و Mittelstelle به عنوان سازمان‌های نازی توسط متفقین در قانون شماره ۲ شورای کنترل ممنوع شدند. در سال ۱۹۵۵ با نام قدیمی «انجمن آلمانی‌های خارج از کشور» مجدداً تأسیس شد. آغازگر شروع جدید شامل آ. نخست‌وزیر باواریا، ویلهلم هوگنر (SPD)، وزیر آموزش باواریا، آلویس هاندامر (CSU)، رئیس انجمن ایالتی DGB باواریا، ماکس وونر، صنعتگر رودلف رودنستوک و سایر شخصیت‌های عمومی. یکی از اولویت‌های فعالیت VDA همچنان حمایت از مدارس آلمانی خارج از کشور است.
پس از اینکه انجمن آگاهانه از اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ وظایفی را بر عهده گرفت که مکمل مهمی برای سیاست فرهنگی خارجی دولت بود، مانند تشدید تبادلات جوانان با کشورهای غیر اروپایی و انتشار یک سرویس مطبوعاتی VDA برای حمایت از آلمان سخنرانی مطبوعات در خارج از کشور، «ونده» در پاییز ۱۹۸۹ و سقوط پرده آهنین شرایط چارچوب سیاسی جدیدی را برای کار انجمن ایجاد کرد. در اروپای شرقی به نمایندگی از دولت فدرال تحت رهبری CDU، که به ویژه نگران حفظ آلمانی‌ها از روسیه در مناطق اسکان آنها بود، VDA هماهنگی پروژه‌های مالی گسترده را بر عهده گرفت.
پس از سال ۱۹۸۹، کار انجمن نه تنها بر آلمانی‌ها در اتحاد جماهیر شوروی و کشورهای مستقل مشترک المنافع متمرکز شد، بلکه اقلیت‌های آلمانی در کشورهای اروپای مرکزی، شرقی و جنوب شرقی را نیز دربر گرفت.
امروزه VDA نام «انجمن روابط فرهنگی آلمان در خارج از کشور» را یدک می‌کشد و خود را «پلی زنده بین میهن آلمانی و تقریباً ۱۴ میلیون آلمانی می‌بیند.». او مجله "گلوبوس را" منتشر می‌کند که به صورت فصلی منتشر می‌شود و اطلاعاتی در مورد کار انجمن ارائه می‌دهد.
در آغاز سال ۲۰۱۹ انتشار مجله متوقف شد و دفتر به دلیل بدهی‌های انباشته در محدوده شش رقمی بسته شد، زیرا دولت فدرال از سال ۱۹۹۸ یارانه‌های فدرال به وزارت خارجه فدرال را متوقف کرد. در پایان مارس ۲۰۱۹، هیئت مدیره درخواست ورشکستگی داد، که در ابتدا توسط دادگاه ناحیه بن به دلیل اشتباهات رسمی رد شد. با ۳۰ ام در ۱ ژوئن ۲۰۱۹، انجمن فعالیت خود را در سطح فدرال متوقف کرد.Wolfgang Reith, Preußische Allgemeine Zeitung, Nr. 26 vom 28. Juni 2019: "Ende der Kulturinstitution"
وضعیت 1/2011 In: "Baltische Rundschau", vom 20. Januar 2011."Koschyk Vorsitzender des Vereins für Auslands-Kulturbez."
از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۹، انجمن فرهنگ آلمان در خارج از کشور نشریه فصلی "Das Deutschtum im Ausland را منتشر کرد".Online: Heft 19/1914, Heft 25/1915, Heft 26/1915, Heft 27/1916, Heft 28/1916, Heft 30/1916, Heft 31/1917, Heft 32/1917, Heft 34/1917, Heft 37/1918. "هفته نامه Der Osten" بین سال‌های ۱۹۱۵ و ۱۹۱۷ و "ماهنامه دویچه ولت" از ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۳ منتشر می‌شد.Thomas Dietzel, Hans-Otto Hügel: Deutsche literarische Zeitschriften 1880-1945, Hrg. im Jahr 1988
از سال ۲۰۰۰، انجمن روابط فرهنگی آلمان در خارج از کشور مجله گلوبوس را منتشر می‌کند که عمدتاً به مسائل جوامع آلمانی زبان خارج از کشور می‌پردازد. گلوبوس به صورت فصلی با تیراژ ۸۰۰۰ نسخه منتشر می‌شود که بخش بزرگی از آن به باشگاه‌ها و انجمن‌های آلمانی، مدارس آلمانی، جوامع کلیسا، مؤسسات فرهنگی، نمایندگی‌های تجاری و نمایندگی‌های دیپلماتیک و همچنین به بیش از ۴۰۰ سردبیر نشریات آلمانی زبان می‌رسد.
اوگنی پرئوبراژنسکی (؛ ۱۵ فوریه ۱۸۸۶ – ۱۳ فوریه ۱۹۳۷) سیاست‌مدار اهل امپراتوری روسیه بود.
آرکادی دوورکوویچ (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و رئیس فدراسیون بین‌المللی شطرنج است.
گریگوری یاولینسکی (؛ زادهٔ ) سیاستمدار، اقتصاددان، و استاد دانشگاه اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
نیکولای کوندراتیف (; – ) اقتصاددان، و سیاستمدار اهل امپراتوری روسیه بود. او به همراه جوزف شومپیتر از بنیان گذاران نظریه امواج کندراتیف است که به دور های بسیار بلند مدت در اقتصاد اشاره دارد.
این امواج در واقع شامل دوره‌های بسیار طولانی در اقتصاد شده و به دو دسته تقسیم می‌شود:
اما قبلتر از اینها، دو اقتصاددان هلندی بنام گلدرن و ولف، برای وجود چرخه ۵۰ تا ۶۰ ساله به ترتیب در سال‌های ۱۹۱۳ و ۱۹۲۴ استدلال می‌کردند اما نتوانستند مشاهدات مدونی را ایجاد نمایند.
بیب یک فیلم درام و زندگی‌نامه‌ای آمریکایی محصول سال ۱۹۹۲ که در مورد زندگی بازیکن مشهور بیسبال بیب روث با بازی جان گودمن به تصویر کشیده شده‌است. به کارگردانی آرتور هیلر، نویسندگی جان فاسکو، در ۱۷ آوریل ۱۹۹۲ در ایالات متحده اکران شد و نقدهای متفاوتی دریافت کرد. روایت تا حدی تخیلی از زندگی روث در مریلند و با دوران کودکی او آغاز می‌شود. این فیلم زندگی شخصی او و ظهور او را به عنوان بازیکن توپ با تیم بوستون رد ساکس، تجارت به نیویورک، و کاهش سلامتی و حرفه‌ای را پوشش می‌دهد که با کنار رفتن او پس از اینکه یک مدیر «فقط نام» برای افزایش فروش بلیت بود، به پایان می‌رسد.
این فیلم همچنین موفقیت مالی نداشت. این فیلم بیش از ۱۹٫۹ میلیون دلار در سراسر جهان در گیشه فروش داشت و پس از پنج هفته از سینماها خارج شد.
نبرد سرمین () که با نام نبرد تل دنیث که در ۱۴ سپتامبر ۱۱۱۵ به وقوع پیوست که نیروهای صلیبی به رهبری راجر سالرنو، ارتش ترکان را به رهبری برسق بن برسق همدان غافلگیر کردند تا این نبرد با پیروزی صلیبیون به پایان برسد. پیروزی صلیبیون در این نبرد باعث شکسته‌شدن محاصره ادسا و پیشروی و تصرف مناطق ارمنی‌نشین توسط کنت‌‌نشین ادسا شد.
توئی تونگا سلسله ای از پادشاهان تونگا است که در قرن دهم با آهوئیتو افسانه ای شکل گرفت و در قرن پانزدهم با تسلیم شدن به "توئی هااتاکالوا" از قدرت سیاسی کنار رفت. این عنوان با مرگ آخرین "توئی تونگا"، سانوالیو فتافهی لاوفیلیتونگا، در سال ۱۸۶۵ به پایان رسید، کسی که عنوان باستانی و "مانای" آن را به برادرزاده‌اش، فتافهی توئی پلهاکه، سپرد. توئی پلهاکه نیز عنوان و امتیازات خود را به پدر ناتنی‌اش شاه جورج توپوی یکم، واگذار کرد. او نیز قدرت و اعتبار خود را با چند تن دیگر همراه کرد و نهاد امروزی پادشاهی تونگا را بنا نهاد. اگرچه این عنوان دیگر اعطا نمی‌شود، خط وراثتی دودمان باستانی ناگسستنی باقی مانده و با عنوان نجیب "کالانیووالو نشان داده می‌شود" (که توسط پادشاه جورج توپو اول به برادرزاده اش، شاهزاده فتافهی کالانیووالو، تنها پسر متولد شده از آخرین "توئی تونگا"، لاوفیلیتونگا اعطا شد).
منابع سنتی از ۳۹ دارنده این عنوان را نام می‌برند، اما فهرست دیگری با ۴۸ نام وجود دارد.
استوای خورشیدی به هر عرض جغرافیایی بر روی زمین گفته می‌شود که در آن عرض، خورشید در هنگام ظهر مستقیماً در بالای سر دیده می‌شود. به دلیل انحراف محوری زمین، استوای خورشیدی در طول سال از مدار رأس‌السرطان در زمان انقلاب تابستانی تا مدار رأس‌الجدی در انقلاب زمستانی تغییر می‌کند. در هنگام اعتدالین، اگر از استوای جغرافیایی به خورشید بنگریم، مکان خورشید در هنگام ظهر، در سمت‌الرأس (درست در بالای سر) است. در عرض‌های جغرافیایی بالاتر از مدارهای رأس‌السرطان و رأس‌الجدی، خورشید در هیچ روزی از سال مستقیماً در بالای سر دیده نمی‌شود.
درب فیلمی به کارگردانی و نویسندگی سید هادی محقق و تهیه‌کنندگی سید رضا محقق محصول سال ۱۴۰۰ است. این فیلم در استان کهگیلویه و بویراحمد و در روستاهای اطراف شهر سوق فیلمبرداری شده‌است.اولین تصاویر «دِرب» منتشر شد خبرگزاری مهررونمایی از اولین تصاویر فیلم سینمایی «درب» باشگاه خبرنگاران جوانآهنگسازی «دِرب» به پایان رسید/ ارایه نسخه نهایی به دبیرخانه چهلمین جشنواره فیلم فجر خبرگزاری صبا این فیلم در چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر موفق به دریافت دیپلم افتخار جایزه ویژه هیئت داوران شد.
این فیلم روایتگر مأمور اداره برقی است که قرار است برق خانه‌ای تَک و دورافتاده را وصل کند.
همشهری آنلاین، برنده جایزه اصلی جشنوازه فیلم بوسان کره جنوبی
خبرگزاری ایرنا، فیلم «دِرب» به کارگردانی هادی محقق راهی بخش مسابقه جشنواره سه قاره نانت فرانسه شد.
«هادی محقق» جایزه اصلی جشنواره فیلم بوسان را از آن خود کرد
بایزیزان (به چینی:百字讃 bǎizìzàn) ستایشِ ۱۰۰ هجایی از اسلام و محمد است که توسط امپراتورِ چین، هونگ‌وو (فرمانروایی از ۱۳۶۸ تا ۱۳۹۸ میلادی) نوشته شده‌است. نسخه‌هایی از آن در چند مسجد در نانجینگ چین به نمایش گذاشته شده‌است.
هونگ‌وو فرمان به ساختِ مسجد در شیجینگ، نانجینگ، جنوب یوننان، فوجیان و گوانگ‌دونگ داد و مدیحه‌ای در ستایش محمد نوشت.
جهان آغاز شد با لوحِ آسمانیِ دارنده‌یِ نامِ او.
حکیمِ بزرگِ دیندار؛ زاده در قلمرو غربی.
授受天經，三十部冊，
普化眾生。億兆君師，
萬聖領袖。
دعوت و دریافت کتاب آسمانی در ۳۰جزء، جهانانه همه مخلوقات را دگرگون می‌کند.
استاد هزارهزارهزارهزار (تریلیون) حاکم؛ راهبرِ ۱۰هزار حکیم.
五時祈祐，默祝太平。
存心真主，加志窮民。
به کمک سرنوشت، محافظ جامعه.
در هرکدام از نمازهای پنجگانه برای همیشان بی‌صدا تندرستی را دعا می‌کند.
هدفش این است که خداوند، نیازمندان را یاد کند.
آنان را از مصیبت به سلامت، رهایی‌بخش است؛ دانای غیب.
برتر از هر روح و وجود.
فارغ از اعمال سرزنش‌پذیر.
رحمت بر همه جهانیان که مسیر، همواره پیداست.
از عقیده به جهل بازگردید به سوی «واحد» که دینی است به نام اسلام.
穆罕默德，至貴聖人。
محمد، بزرگوارترین حکیم است.
بلک غازی (; نامشخص – ۶ مه ۱۱۲۴)، فرمانده و بیگ ترک در اوایل قرن ۱۲ میلادی بود. پدر وی بهرام و پدربزرگش ارتق بیگ، یکی از اشخاص برجسته امپراتوری سلجوقی در قرن ۱۱ و ۱۲ میلادی بود. وی برای مدت کوتاهی حاکم سوروچ بود که در جریان نخستین جنگ صلیبی به دست صلیبیون سقوط کرد. وی پس از آن در جنگ نیروهای سلجوقی علیه صلیبیون در شمال سوریه و آناتولی شرکت جست.
استیون آنیتا «استیو» اسمیت (زاده ۱۳ مه ۱۹۹۲) یک شخصیت خیالی در مجموعه تلویزیونی انیمیشن "بابای آمریکایی است!" با صداپیشگی اسکات گرایمز. او پسر ۱۴ ساله استن و فرانسین اسمیت و برادر کوچکتر هیلی و همچنین کوچکترین از شش شخصیت اصلی سریال است.
استیو فقط ۳ دوست گیکی انسانی دارد که بدون توجه به سناریوی دیوانه‌واری که در جریان است همیشه در کنار او می‌ایستند. با این حال، او قوی‌ترین دوستی را با بیگانه خانوادگی راجر دارد، زیرا آنها اغلب با هم به ماجراجویی‌های دیوانه وار می‌روند.
طراحی اولیه استیو بسیار جذاب تر و مبهم بود و صداپیشگی او توسط ریکی بلیت انجام شد. در نیمه راه تولید، گرایمز جایگزین بلیت شد و طراحی استیو به گونه ای ساخته شد که جذاب تر باشد، بنابراین او کمتر با نیل گلدمن از فمیلی گای قابل مقایسه خواهد بود."Random American Dad Trivia." TVTDB.com. Retrieved on May 16, 2009.
استیو اسمیت فرزند خانواده، پسر دبیرستانی استن و فرانسین است. استیو حدود ۴۰کیلو وزن دارد و ایستادن در حدود ۱۴۰ سانتی‌متر حتی برای سن او واقعاً کوتاه است. او در دبیرستان پرل بیلی تحصیل می‌کند. استیو به عنوان یک خوره مشتاق، جاه‌طلب و حیله‌گر به تصویر کشیده می‌شود. استیو در ابتدای برنامه ۱۳ ساله بود و اکنون ۱۴ ساله است (از نظر فنی باید ۲۹ سال باشد) که سال تولد استیو را در حدود ۱۹۹۲ قرار می‌دهد، همان‌طور که سریال برای اولین بار در سال ۲۰۰۵ پخش شد. در سریال، او به همان اندازه که در قسمت آزمایشی پخش نشده سریال بود، نشان داده نمی‌شود که ظاهر، صدا و شیوهٔ او تا حد زیادی با آنچه که در نهایت تبدیل می‌شد، در تضاد بود. در قسمت آزمایشی، استیو، بداخلاق تر و صداپیشگی ریکی بلیت (در مقابل اسکات گرایمز) بود. در سریال، او به عنوان شخصیتی نرم، احساسی، زیبا و دوست داشتنی مورد تأکید قرار گرفته‌است. استیو به عنوان بخشی از شخصیت عاطفی و حساس او با ناله ای جیغ آمیز ترکیب می‌شود. استیو علیرغم ویژگی‌های احمقانه و خنده‌دارش، به‌ویژه متکبر و نفرت‌انگیز است. او اغلب یک نمایش دهنده است، همیشه آماده اجرای یک اجرا و نشان دادن «استعداد» خود است، معمولاً آواز می‌خواند و می‌رقصد. استیو معمولاً با دوستان به همان اندازه بد او را همراهی: " "اسنات" "، نزدیک‌ترین دوست استیو کسی که با او سهام یک برومنس، حتی دو بار یکدیگر را بوسیده‌اند (در قسمت "License to Till")؛ توشی که یک آمریکایی آسیایی است و فقط ژاپنی صحبت می‌کند. و بری، که به طور مرضی چاق با کیفیت صدایی نامفهوم، تند، و درهم است. استیو علاقه شدید و در عین حال سطحی و شهوانی به جنس مخالف دارد، اگرچه او یک دوست دختر چاق به نام دبی داشته‌است که استن با آن مخالفت کرده‌است. رابطه استیو با پدرش تیره شده‌است و استن اغلب به دلیل عصبانیت، ناپختگی و حساسیت استیو اورا قضاوت‌می‌کند و غیرقابل تحمل رفتار می‌کند.
استیو به عنوان یک گیک کلیشه ای به تصویر کشیده می‌شود. او کمی مطرود اجتماعی است، عینک ضخیم به چشم می‌زند و علاقه شدید آکادمیک به علم، به‌ویژه شیمی دارد. ویژگی‌های معمولی‌تر استیو شامل علاقه‌های او به فیلم‌های سیاه چال و اژدهایان، "هری پاتر" و "جنگ ستارگان است". مانند بسیاری از دانش آموزان نامحبوب، استیو اغلب به صورت فیزیکی و شفاهی توسط قلدرهای حلقه اجتماعی محبوب تر مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد. پدر استیو، استن، اغلب از استیو ناامید است، زیرا ترجیح می‌دهد استیو در فعالیت‌هایی شرکت کند که موقعیت اجتماعی او را بهبود بخشد، مانند ورزش، تضادی که برای اولین بار در قسمت فصل اول " همه چیز دربارهٔ استیو " مورد بررسی قرار گرفت. استن گاهی اوقات سعی می‌کند استیو را تغییر دهد، معمولاً ناموفق، مانند زمانی که یک بار به استیو یک تقویت کننده عملکرد آزمایشی داد. این استروئید باعث شد استیو سینه‌های زنانه رشد کند اما از قضا او را در مدرسه محبوب تر کرد. استیو به پدرش به عنوان یک الگو نگاه می‌کند، اما ساده لوحی او اغلب باعث می‌شود که به ظاهر کورکورانه از توصیه‌ها یا اعتقادات پدرش پیروی کند. این باعث شد که او یک بار آشکارا هوموفوبیا را نشان دهد. بار دیگر استیو در ارائه‌ای دربارهٔ فسیل‌ها با استفاده از اطلاعاتی که از استن به دست آورده بود، نمره مردودی دریافت کرد، زیرا فکر می‌کرد پدرش باهوش است، علی‌رغم تلاش‌های راجر برای متقاعد کردن او
مادر استیو، فرانسین، اهمیتی نمی‌دهد که استیو یک گیک است، و بیشتر از او محافظت می‌کند و او را به‌عنوان «کودک» خود می‌بیند، وضعیتی که زمانی سعی کرد با استفاده از یک داروی خاص، او را از رسیدن به بلوغ طولانی‌تر کند. .
استیو علایق زیادی با خواهرش، هیلی ندارد، که اغلب او را به دلیل زرنگی ضعیف، نگرش شومن و شیء انگاری کلی نسبت به زنان سرزنش می‌کند. به نوبه خود، استیو نیز به دلیل ذات معقول هیلی که هیلی به خوبی از آن استقبال نمی‌کند، از تمسخر هیلی برای تفریح لذت می‌برد. اما این دو گهگاه در طرح‌هایی با یکدیگر همکاری می‌کردند، مانند زمانی که آنها سعی کردند یک زوج جوان را از هم جدا کنند تا هیلی بتواند آن پسر و استیو دختر را بگیرد، که در نهایت نتیجه معکوس را برای هر دوی زوج مجروح شد. آنها همچنین سعی کرده‌اند به هر دوی والدین خود درس‌های فردی بیاموزند، مانند زمانی که به فرانسین می‌آموزند نژادپرست نباشد، اما یادمی‌گیرند که او واقعاً نسبت به افراد چپ دست تعصب داشت، یا زمانی که آنها از استن انتقام گرفتند. تبدیل یک سرپناه بی خانمان به یک کسب و کار بدجنسی.
راجر و استیو دوستی نزدیکی مانند خواهر و برادر دارند، زیرا آنها اغلب با هم بازی‌های ویدیویی انجام می‌دهند، از یکدیگر مشاوره می‌گیرند و با هم طرح‌هایی را ارائه می‌دهند. داستان‌های فرعی چندین اپیزود حول محور آن‌ها حل می‌شود، به ویژه قسمت‌های Wheels و Legman. به عنوان مثال، او یک بار قصد داشت یک ویدیو از نوع Girls Gone Wild بسازد و آن را به بازار عرضه کند تا بتواند برای خرید یک کنسول بازی ویدئویی پول بدست آورند. در داستانی دیگر، استیو و راجر برای به دست آوردن ثروت به شهر نیویورک فرار کردند، در حالی که بقیه اعضای خانواده فکر می‌کردند که بر اثر رعد و برق خانه درختی خانواده را به آتش کشیده‌اند. این دو رابطه عشق و نفرت دارند، که در آن دائماً با یکدیگر دعوا می‌کنند و به یکدیگر توهین می‌کنند، بیشتر به دلیل تمایل استیو به افزایش نفس خود، همراه با ماهیت راجر که به راحتی تحریک می‌شود و انتقام جویانه، اغلب راجر را به آزار فیزیکی یا شوخی می‌کشاند. گاهی اوقات، استیو هم تلافی می‌کند، مانند زمانی که از راجر ۵۰٬۰۰۰ دلار کلاهبرداری کرد. استیو همچنین از تمسخر کردن راجر گهگاهی لذت می‌برد و در حالی که راجر نسبت به هیلی در این مورد قابل تحمل‌تر است، اما به نظر می‌رسد که به راحتی توسط استیو اذیت می‌شود. با این حال، استیو و راجر چندین بار نسبت به یکدیگر محبت برادرانه نشان داده‌اند، به طوری که استیو حتی یک بار برای نجات راجر از یک رابطه سوءاستفاده‌کننده مداخله کرد. در همان قسمت مشخص شد که راجر هدیه تولد ۵ سالگی استیو بوده‌است.