moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بسیاری از انواع غازها و مرغابی‌ها زیستگاه یکسانی دارند، فصل‌های شکار همپوشانی یا یکسانی دارند و با استفاده از روش‌های مشابه شکار می‌شوند؛ بنابراین می‌توان گونه‌های مختلف پرندگان آبزی را در یک گردش و تفریح گرفت. پرندگان آبزی را می‌توان در زمین‌های کشاورزی که در آن تغذیه می‌کنند، یا اغلب در درون یا در نزدیکی پیکره‌های آبی مانند رودخانه‌ها، دریاچه‌ها، برکه‌ها، باتلاق‌ها، دشت‌ها یا سواحل اقیانوسی شکار کرد.
والیسیان یا «اووی» (والیزیایی: Fakaʻuvea)، یک زبان پلینزیایی است که در جزیره والیس صحبت می‌شود. این زبان همچنین به عنوان اووین شرقی شناخته می شود تا آن را از زبان اووین غربی که در جزیره دورتر اووئا در نزدیکی کالدونیای جدید صحبت می‌شود متمایز کند.
اوویایی غربی (همچنین اوویایی یا فاگا اوویا؛ در زبان عامیانه) یکی از زبان‌های دورافتاده پلی‌نزیایی است که در جزیره اوویا ، در جزایر لویالتی در کالدونیای جدید، و در پایتخت نومئا به آن صحبت می‌شود.
در زیر فهرستی از پروژه‌های جستجوی سیاره‌های فراخورشیدی آمده‌است.
حملات هوایی به مسکو اشاره به مجموعه‌ای از حملات هوایی راهبردی توسط "لوفت‌وافه"، نیروی هوایی رایش سوم به شهر مسکو، پایتخت اتحاد جماهیر شوروی در جریان عملیات بارباروسا بین ماه‌های ژوئیه تا دسامبر سال ۱۹۴۱ دارد. این حملات با وجود وارد آوردن برخی تلفات و خسارات، در مواجهه با دفاع ضد هوایی و مقاومت نیروی هوایی شوروی در نهایت نتوانست به اهداف راهبردی خود برسد.
بر اساس طرح عملیاتی بارباروسا، مطابق دکترین اصلی رزمی آن، دستیابی به برتری هوایی اولویت نخست "لوفت‌وافه"، نیروی هوایی رایش سوم به حساب می‌آمد. این نیرو در ابتدا به دنبال نابودی نیروی هوایی شوروی و عملیات‌های پشتیبانی زمینی دشمن بود. به هر حال، با توجه به محدودیت برد و بارگیری، "لوفت‌وافه" نمی‌توانست به شکل مؤثری به صنایع هوایی شوروی حمله کند. پس از حصول برتری هوایی، "لوفت‌وافه" قصد داشت توجه عملیاتی خود را به پشتیبانی هوایی نزدیک از نیروی زمینی تغییر دهد.
بر مبنای دکترین تاکتیکی "بلیتس‌کریگ" و جهت ایجاد برتری هوایی و مهیا ساختن شرایط لازم برای تهاجم زمینی، عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ با یورش همه‌جانبه هواگردهای "لوفت‌وافه" به فرودگاه‌های دشمن در سرتاسر خط مقدم آغاز شد. در مجموع، در عرض سه روز آغازین شوروی ۲۰۰۰ هواگرد و تا پایان هفته اول ۴۰۰۰ هواگرد خود را عموماً بر روی زمین از دست داد تا بزرگ‌ترین نیروی هوایی جهان به نیرویی بی‌تأثیر بدل شود. در حالیکه طبق ادعای فرماندهی عالی ورماخت، "لوفت‌وافه" در این مدت تنها ۱۵۰ هواگرد خود را از دست داده بود تا نسبت خسارات وارده به طرفین ۱ به ۲۷ برآورد شود.
پس از حصول برتری هوایی در عرض چند روز، "لوفت‌وافه" از روز ۲۵ ژوئن توجه خود را معطوف به پشتیبانی مستقیم یا غیر مستقیم نیروی زمینی کرد. "لوفت‌وافه" در جریان این پشتیبانی تا پایان ماه نوامبر به شکل میانگین ۲۳۲۷۰ تن مواد منفجره بر سر دشمن فرود می‌آورد.
آماده‌سازی‌ها در مقابل حملات هوایی از سال ۱۹۳۲ با تشکیل «سازمان دفاع مدنی» (MPVO) در مسکو صورت گرفته بود. شوروی به کمک سرویس اطلاعاتی خود از تجربیات آلمان، فرانسه و بریتانیا در این زمینه استفاده کرد. ساخت‌وساز پناهگاه‌های حملاتی هوایی از سال بعد آغاز شد. تا هنگام شروع جنگ پناهگاه‌های کافی برای جای دادن ۴۰۰ هزار نفر در آن‌ها احداث گردید. در محل‌هایی که امکان ساخت پناهگاه نبود سنگر و گودال حفر شد که ظرفیت جایگیری را ۲۵۰ هزار نفر دیگر افزایش داد. به هر صورت از شبکه تونل‌های قطار شهری مسکو که دربردارنده برخی احتیاجات از جمله آب رسانی نیز بودند، هم به عنوان پناهگاه استفاده می‌شد. بر مبنای داده‌های اطلاعاتی به دست آمده از قصد آلمان برای تهاجم، روز ۲۱ ژوئن سال ۱۹۴۱، یک روز پیش از آغاز تهاجم، به دستور واسیلی پرونین، رئیس شورای شهر مسکو، دفاع ضد هوایی و تمام پناهگاه‌های این شهر در حالت آماده‌باش قرار گرفت. دستورالعمل‌ها و تمهیدات ویژه‌ای برای شهروندان برای مواقع حملات هوایی صادر و پلیس و نیروهای سازمان دفاع مدنی موظف به نظارت بر اجرای آن‌ها شد. خاطیان به محاکمه در دادگاه نظامی تهدید شدند. پس از آغاز جنگ، در هر یک از ۲۵ رایون شهر یک گردان مستقل دفاع هوایی برای نجات مجروحین و پاکسازی خرابی‌ها تشکیل شد. مهندسان، معماران و مختصصان دیگر این گردان‌ها و زیر یگان‌های آن‌ها را فرماندهی می‌کردند. تا هنگام آغاز حملات هوایی آلمانی‌ها، بیش از ۶۰۰ هزار نفر در جوخه‌های دفاع هوایی به‌کارگرفته شدند. مسئولیت کلی اداره این نیرو بر عهده حزب کمونیست مسکو و شورای شهر بود.
هنگام آغاز جنگ لشکر بیست و چهارم جنگنده دفاع هوایی با ۲۷۸ جنگنده وظیفه دفاع از حریم هوایی مسکو، پایتخت شوروی را بر عهده داشت. بیشتر این جنگنده‌ها نمونه‌های قدیمی آی-۱۶ بودند. به هر صورت با توجه به اهمیت بالای آن، دفاع هوایی مسکو به سرعت تقویت شد و این لشکر با دریافت چند هنگ هوایی، به شکل سپاه ۶ جنگنده دفاع هوایی مجدداً سازمان یافت. این سپاه به فرماندهی سرهنگ ایوان کلیموف در ابتدای حملات هوایی آلمانی‌ها به مسکو در مجموع شامل ۲۹ هنگ جنگنده می‌شد.
هنگام آغاز حملات هوایی "لوفت‌وافه"، ۱۰۴۴ توپ ضدهوایی، ۳۳۶ مسلسل ضدهوایی، ۶۱۸ نورافکن و ۱۲۴ بالون مانع و برای دفاع از حریم هوایی مسکو به‌کارگرفته شده بودند. آتشبار ضد هوایی شوروی بر پایه توپ ضدهوایی ۷۶ میلی‌متری مدل ۱۹۳۱ و توپ ضدهوایی ۸۵ میلی‌متری ۵۲-کا برای ارتفاع بالا و توپ خودکار ۳۷ میلی‌متری ۶۱-کا با نرخ آتش بالا برای ارتفاع پایین، قرار داشت. نزدیک به ۵۰۰ جنگنده سپاه ۶ جنگنده دفاع هوایی شوروی نیز در این ناحیه مستقر بودند. به هر صورت تعداد اندکی جنگنده شبانه مدین منظور موجود بود.
به هر صورت مسکو شرایط سختی برای دفاع هوایی داشت. با وجود برنامه گسترده ساخت‌وساز در دهه ۱۹۳۰، حدود ۷۰ درصد از بناهای مسکونی این شهر در سال ۱۹۴۱ همچنان از چوب ساخته شده بودند. در نقاط مختلفی از شهر، حتی در مرکز آن، پشته‌هایی از هیزم گردآوری شده و ساختمان انبارها از چوب یا سایر مواد قابل اشتعال بود. بدین جهت از مسکو در این زمان با عنوان «جعبه چوبی» یاد شده‌است. از این رو یکی از اهداف عمده سازمان دفاع مدنی مسکو جلوگیری از ادامه آتش‌سوزی‌ها بود. نخستین تصمیم کمیته دفاع کشور پس از تشکیل آن در روز ۱ ژوئیه، بر افزایش تولید ماشین آتش‌نشانی برای آتش‌نشانی‌های این شهر قرار گرفت.
بر مبنای طرح عملیاتی بارباروسا مسکو، پایتخت شوروی یکی از اهداف اصلی عملیات به حساب می‌آمد. به هر صورت با توجه به فاصله زیاد این شهر با مناطق مرزی، در ابتدا تنها این "لوفت‌وافه" بود که می‌توانست بدان دست یابد. همان روز نخست عملیات یک فروند هواگرد شناسایی یو ۸۸دی از اسکادران ۱ گروه شناسایی "روول"، بدون این که دشمن متوجه شود، خود را به مسکو رساند و از ارتفاع ۱۰ هزار متری نخستین تصاویر هوایی را از آن تهیه کرد. تا روز ۱۸ ژوئیه چند عملیات شناسایی عکس‌برداری دیگر نیز، با وجود اقدام جنگنده‌های شوروی برای رهگیری هواگردهای آلمانی، به شکل موفق‌آمیزی انجام گرفت.
سه هفته پس از آغاز عملیات، به دستور آدولف هیتلر، پیشوای آلمان "لوفت‌وافه" موظف به صورت دادن حملات هوایی علیه مسکو، پایتخت شوروی شد. حملات هوایی به مسکو عموماً به جهت وحشت‌آفرینی انجام می‌گرفت و به نقل از سرتیپ والتر وارلیمونت، هدف از آن انتقام حملات هوایی شوروی به هلسینکی و بوخارست بود. تصور می‌شد بمباران مسکو به یک «فاجعه مردمی» منجر خواهد شد و همانند تجربه ورشو، روتردام و بلگراد، فروپاشی رژیم شوروی را تسریع خواهد کرد. حامی اصلی حملات هوایی به پایتخت شوروی سپهبد ولفرام فون ریشتوفن، فرمانده سپاه ۸ هوایی "لوفت‌وافه" بود. رایشس‌مارشال هرمان گورینگ، فرمانده کل "لوفت‌وافه" بیشتر از منظر حیثیتی از این طرح حمایت می‌کرد. به هر صورت فیلدمارشال آلبرت کسلرینگ، فرمانده ناوگان دوم هوایی "لوفت‌وافه"، با اشاره به توان ناکافی "لوفت‌وافه" در تهاجم به چنین هدف بزرگی، با این اقدام مخالف بود. با این حال هیتلر روز ۱۹ ژوئیه با صدور فرمان شماره ۳۳ پیشوا، ضمن اشاره به موارد دیگر، فرمان به صورت گرفتن تهاجم هوایی به مسکو داد. این عملیات با اسم رمز "کلارا ستکین"، نخستین بمباران راهبردی بزرگ در جبهه شرقی به حساب می‌آمد.
"لوفت‌وافه" جنگ با شوروی را با ۶۷۳ بمب‌افکن دو موتوره آغاز کرده بود. تا بدین زمان بسیاری از اسکادران‌های آن متحمل خسارات جدی شده بودند. در این زمان هیچ هواگرد ذخیره‌ای برای "لوفت‌وافه" باقی نمانده بود و با توجه به در جریان بودن نبردهای شدید در قسمت‌های شمالی و جنوبی خط مقدم امکان به‌کارگیری توان هوایی آن‌ها در حمله هوایی به مسکو وجود نداشت. علاوه بر این، "لوفت‌وافه" در نزدیکی خطوط مقدم پایگاه‌های هوایی مناسبی برای بمب‌افکن‌های دو موتوره نداشت. حملات هوایی به مسکو می‌بایست از پایگاه‌های هوایی در پروس شرقی و غرب بلاروس در فاصله ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلومتری صورت می‌گرفت. فاصله زیاد مسکو با این پایگاه‌های سبب می‌شد بمب‌افکن‌های آلمانی وادار شوند جهت حمل سوخت بیشتر از میزان مهمات خود بکاهند. بمب‌افکن‌های دورنیه دو ۱۷ست "لوفت‌وافه" تنها میزان حداقلی ۵۰۰ کیلوگرم بمب با خود بدین منظور حمل می‌کردند.
برخی یگان‌های بمب‌افکن از غرب اروپا به منظور تقویت نیروی حمله، به شرق منتقل شدند. یگان‌های مستقر شده "لوفت‌وافه" در پروس شرقی و شرق لهستان به منظور حمله هوایی به مسکو:
صبح روز ۲۱ ژوئیه سپهبد برونو لورتسر، فرمانده سپاه ۲ هوایی "لوفت‌وافه" جزئیات نخستین حمله هوایی به مسکو، از جمله اهداف اصلی، زمان آغاز و مسیر پرواز بمب‌افکن‌ها، را با فرماندهان جناح‌ها در میان گذاشت. تأسیسات و بخش‌های مختلف مسکو بین جناح‌ها تقسیم شد. جناح ۵۵ بمب‌افکن می‌بایست کاخ کرملین، دفتر مرکزی حزب کمونیست و نیروگاه برق‌آبی مسکو را بمباران می‌کرد. جناح ۵۳ بمب‌افکن می‌بایست به ایستگاه راه‌آهن بلاروسکی، یک کارخانه تولید هواگرد، پایگاه هوایی مرکزی مسکو و کارخانه "کلارا سکتین" حمله می‌برد. در نهایت جناح ۴ بمب‌افکن نیز مسئول حمله به اهداف نظامی در بخش‌های غربی و شمالی مسکو شد. در نخستین سری از حملات هوایی از شب ۲۱ ژوئیه هواگردهای "لوفت‌وافه" در قالب چهار موج شروع به بمباران مسکو کردند.
عملیات "لوفت‌وافه" از ساعت ۲۰ به وقت مسکو در روز ۲۱ ژوئیه با به‌کارگیری ۱۹۵ بمب‌افکن، شامل هواگردهای یو ۸۸ جناح‌های ۳ و ۵۴ بمب‌افکن، هواگردهای هائی ۱۱۱ از جناح‌های ۲۶، ۲۸، ۵۳ و ۵۵ بمب‌افکن و گروه رزمی ۱۰۰ و هواگردهای دو ۱۷ جناح‌های ۲ و ۳ بمب‌افکن، آغاز شد. آسمان صاف و دمای هوا بین ۱۵ تا ۲۰ درجه سانتی‌گراد بود. حدود ساعت ۲۲، هنگام غروب آفتاب، قرارگاه دفاع هوایی مسکو گزارشی از نزدیک شدن گروه بزرگی از هواگردهای دشمن دریافت کرد. سطح آمادگی شماره ۱ در مسکو اعلام شد. با رسیدن هواگردهای آلمانی به محدوده نورافکن‌های دفاع هوایی، ساعت ۲۲:۱۰ اخطار حمله هوایی در مسکو به صدا درآمد. در ابتدا هواگردهای مسیریاب هائی ۱۱۱ گروه رزمی ۱۰۰ "لوفت‌وافه" خود را بر فراز شهر رساندند و جهت مشخص کردن اهداف برای هواگردهای متعاقب، بمب‌های نورانی و آتش‌زا بر آن انداختند. بمب‌افکن‌های آلمانی در ارتفاع ۲۰۰۰ تا ۴۰۰۰ متری پرواز می‌کردند. بسیاری از آن‌ها توسط نورافکن‌ها روشن شدند و تحت حمله تسلیحات ضدهوایی و جنگنده‌های شوروی قرار گرفتند. زیر برخی بمب‌افکن‌های آلمانی به رنگ سیاه نقاشی شده بود و این مسئله یافتن آن‌ها را دشوار می‌کرد. به هر صورت خدمه توپ‌های ضدهوایی عموماً بدون هدف‌گیری به سمت توده هواگردهای دشمن آتش می‌گشودند. در مجموع بیش از ۲۹ هزار گلوله ضدهوایی از کالیبرهای مختلف و ۱۳۰ هزار فشنگ مسلسل شلیک شد. بالون‌های مانع نیز مشکلاتی برای آلمانی‌ها پدیدآوردند. با وجود این که این حمله کاملاً مطابق با آنچه انتظار می‌رفت صورت نگرفت، بیشتر هواگردهای آلمانی مأموریت خود را به انجام رساندند. در این حمله هوایی مجموعاً ۱۰۴ تن مواد منفجره و ۴۶ هزار بمب آتش‌زا بر سر مسکو ریخته شد که در اثر آن حدود ۱۲۰۰ آتش‌سوزی از جمله ۱۰۰ مورد در تأسیسات نظامی، به پا شد. کارخانه شیمیایی اوگرشسکایا، کارخانه ایزوگام مسکو و انبارها و کارگاه‌های راه‌آهن کاملاً منهدم شدند و به چند کارخانه و تأسیسات دیگر از جمله کارخانه شماره ۱ هواگرد و نیروگاه برق‌آبی مسکو آسیب وارد آمد. چندین بمب انفجاری و آتش‌زا در مجموعه کاخ کرملین فرود آمد و آسیب‌هایی را به همراه داشت. یک بمب اس‌سی ۵۰۰ پرتاب‌شده از هواگردهای گروه ۲ جناح ۵۵ بمب‌افکن سقف تالار سنت جورج این کاخ را سوراخ کرد اما منفجر نشد. طبق گزارش شوروی، در این حمله هوایی به شهر ۱۵۰ نفر کشته و ۶۵۰ نفر دیگر زخمی شدند. شوروی مدعی ساقط کردن ۶ هواگرد دشمن با آتش ضدهوایی و ۱۲ هواگرد دیگر به کمک ۱۷۳ سورتی انجام گرفته توسط جنگنده‌های خود گشت. بر این اساس آلمانی‌ها ۲۲ هواگرد خود را از دست دادند. با این حال، در طبق ادعای آلمانی‌ها، تنها دو هواگرد "لوفت‌وافه" شامل یک هواگرد هائی ۱۱۱ از جناح ۵۵ بمب‌افکن و یک هواگرد دو ۱۷ از جناح ۳ بمب‌افکن، در جریان این عملیات از دست رفت. چندین هواگرد دیگر نیز آسیب دیدند اما توانستند خود را به نواحی تحت سلطه آلمانی‌ها برسانند. دو هواگرد دیگر شامل یک هائی ۱۱۱ جناح ۲۶ بمب‌افکن و یک یو ۸۸ جناح ۳ بمب‌افکن هم هنگام بازگشت دچار سانحه و منهدم شدند. در طرف مقابل شوروی نیز ۴ جنگنده را تماما به علت مشکلات فنی از دست داد.
برای حمله هوایی بعدی "لوفت‌وافه" جهت بهبود نتایج، تاکتیک خود را تغییر داد. هواگردهای آلمانی در ارتفاع بالاتری پرواز می‌کردند تا با بالون‌های مانع برخورد نکنند و تأثیر نورافکن‌های دشمن کاهش یابد. در موج دوم حمله در عصر روز ۲۲ ژوئیه ۱۱۵ بمب‌افکن مشارکت داشتند. بخش‌های دفاع هوایی مسکو ساعت ۲۲:۰۵ در سطح آمادگی شماره ۱ قرار گرفتند. این بار ۹۸ تن مواد منفجره و ۳۴ هزار بمب آتش‌زا بر مسکو ریخته شد. آتش ضدهوایی شوروی همانند موج نخست نبود و تنها حدود ۶۰۰۰ گلوله شلیک کرد. تمام بمب‌افکن‌های "لوفت‌وافه" در قالب آرایش‌های خود از فراز شهر گذشتند و بیشتر اهداف خود را مورد اصابت قرار دادند. مجموعاً ۶۳ کارخانه و ۹۶ خانه در اثر انفجار و آتش‌سوزی آسیب دید. آسیب به پایگاه برق‌آبی شماره ۱ شبکه قطار شهری مسکو و تأسیسات حیاتی دیگری را از کار انداخت. جناح ۵۵ بمب‌افکن "لوفت‌وافه" مجددا به مجموعه کاخ کرملین حمله کرد و حدود ۸۰ بمب آتش‌زا بر آن انداخت. تلفات این بار بیشتر بود و به مرگ ۲۱۳ تن و زخمی شدن ۳۵۳ تن دیگر انجامید. دفاع ضدهوایی شوروی مدعی ساقط کردن سه هواگرد دشمن شد. جنگنده‌های نیروی هوایی آن نیز ۲۰۲ سورتی صورت دادند و مدعی سرنگونی چهار بمب‌افکن گشتند. به هر صورت این بار نیز آلمانی‌ها از دست رفتن تنها یک هواگرد هائی ۱۱۱ از جناح ۲۸ بمب‌افکن که در اثر آتش ضدهوایی آسیب دیده بود، هنگام فرود اضطراری در بارانوویچی را تأیید کردند.
آژیر خطر در مسکو مجدداً ساعت ۱۸:۴۳ روز ۲۳ ژوئیه به صدا درآمد. با این حال تنها یک هواگرد شناسایی عکس‌برداری آلمانی در آسمان ظاهر گشت. این اخطار ساعت ۲۰:۰۵ لغو شد. به هر صورت ساعت ۲۱:۳۰ گزارشی از نزدیک شدن گروهی از بمب‌افکن‌های آلمانی مخابره گردید. در این حمله سوم ۱۲۵ بمب‌افکن "لوفت‌وافه" ۱۴۰ تن بمب بر مسکو فرو ریختند. شوروی تلاش زیادی کرد حتی از طریق احداث چندین ساخمان دروغین موقعیت بیشتر اماکن حساس را از دید شناسایی هوایی "لوفت‌وافه" مخفی نگاه دارد. به هر صورت مهاجمان با کمک این پروازهای شناسایی عکس‌برداری و تحلیل دقیق آن‌ها، با خطای کمی اهداف خود را می‌یافتند. چند هدف مهم از جمله کارخانه شماره ۲۸ و بیمارستان کرملین مورد اصابت قرار گرفت. حمله در پوشش سنگین ابرها انجام شد و نورافکن‌ها قادر به روشن کردن هواگردهای آلمانی نبودند. با این حال بیش از ۲۰ هزار گلوله ضدهوایی به صورت کور شلیک شد. جنگنده‌های شبانه شوروی ۱۸۲ سورتی صورت دادند و مدعی چهار پیروزی در مقابل از دست رفتن پنج هواگرد خودی شدند. به هر صورت تنها یک هواگرد هائی ۱۱۱ جناح ۵۳ بمب‌افکن "لوفت‌وافه" هنگام فرود در اورشا دچار ۷۰ درصد خسارت شد.
اواخر ماه ژوئیه ورماخت یک تهاجم گسترده زمینی را در تمامی طول خط مقدم آغاز کرد. بدین شکل بیشتر بمب‌افکن‌های "لوفت‌وافه" در ماموریت‌های پشتیبانی زمینی به‌کار گرفته شدند و حملات هوایی به مسکو با گروه‌های کوچکی از هواگردها پیگیری شد. با این حال شوروی مدعی بود این خسارت وارد آمده به "لوفت‌وافه" در جریان حملات پیشین است که از شدت آن‌ها کاسته‌است. به هر صورت، در حقیقت تا بدین زمان دفاع ضدهوایی مسکو عملکرد ضعیفی از خود نشان داده بود و "لوفت‌وافه" توانسته بود نسبت به خسارت حداقلی متحمل‌شده، آسیب زیادی به پایتخت شوروی وارد آورد. به هر صورت حمله هوایی چهارم به مسکو از ساعت ۱:۴۵ بامداد ۲۵ ژوئیه صورت گرفت. در این حمله ۷ بمب انفجاری بر مسکو انداخته شد که یک خانه را کاملاً منهدم نمود. شوروی مدعی ساقط کردن پنج هواگرد یو ۸۸ دشمن از طریق ۲۵۹ سورتی جنگنده‌های خود شد اما "لوفت‌وافه" گزارش از از دست رفتن سه هواگرد جناح ۵۳ بمب‌افکن از جمله یک مورد هنگام فرود در اورشا داد. دو جنگنده شوروی نیز منهدم شدند که یکی از آن‌ها در اثر آتش ضدهوایی خودی بود. همان روز نخستین حمله هوایی در روشنایی روز به مسکو صورت گرفت که در جریان آن ۲۲ بمب انفجاری و ۱۰۰ بمب آتش‌زا بر آن انداخته شد که به آسیب‌دیدگی‌هایی از جمله در ایستگاه راه‌آهن و مرگ ۱۳ تن و زخمی شدن ۲۶ تن دیگر انجامید. در مجموع این روز سپاه ۶ جنگنده دفاع هوایی شوروی تعداد بی‌نظیر ۵۰۷ سورتی انجام داد و مدعی ساقط کردن سه هواگرد شد. به هر صورت تنها دو هواگرد شناسایی "لوفت‌وافه" به پایگاه‌های خود بازنگشتند. لاشه یکی از هواگردها از جنگل‌های ایسترا به میدان تئاتر مسکو منتقل شد و در معرض دید عموم قرار گرفت.
شب ۲۶ ژوئیه ۶۵ هواگرد "لوفت‌وافه" حمله دیگری علیه مسکو ترتیب و چندین مرکز صنعتی و ده خانه را مورد اصابت قرار دادند. در نتیجه این حمله ۳۱ تن کشته و حدود ۳۰۰ تن دیگر مجروح شدند. در اثر تخریب کامل یک مدرسه تازه‌ساخت، صد نفر در پناهگاه آن زیرآوار ماندند اما بیشتر آن‌ها نجات یافتند. تسلیحات ضدهوایی شوروی ۳۴ هزار گلوله شلیک کردند و جنگنده‌های شبانه آن ۸۹ سورتی صورت دادند. شوروی مدعی کسب شش پیروزی هوایی شد اما آلمانی‌ها از دست رفتن تنها یک هواگرد هائی ۱۱۱ جناح ۲۶ بمب‌افکن را ثبت نمودند.
دیده‌بانان زمینی شوروی ساعت ۲۱:۱۳ شب ۲۸ ژوئیه گزارش از مشاهده گروهی از هواگردهای آلمانی در حال نزدیک شدن به مسکو دادند. سه دقیقه بعد آژیر خطر در شهر به صدا درآمد تا مردم به پناهگاه‌ها بروند. این بار ۱۴ بمب انفجاری و ۱۵۰۰ بمب آتش‌زا بر سر مسکو ریخته شد. با توجه به ابری بودن هوا، هدف‌گیری به صورت کم‌دقتی انجام گرفت و بیشتر خانه‌ها آسیب دیدند. انفجار و آتش‌سوزی نوزده خانه، دو مغازه و یک چاپخانه را منهدم کرد. ۵ تن کشته و ۷۹ تن دیگر زخمی شدند. آتش ضدهوایی شدید بود و ۳۳ هزار گلوله شلیک کرد. جنگنده‌های شبانه شوروی هم ۱۳۱ سورتی انجام دادند و مدعی ساقط کردن چهار هواگرد شدند. بر مبنای داده آلمانی‌ها، تنها یک هواگرد هائی ۱۱۱ ها-۵ از جناح ۲۶ رزمی مورد اصاب قرار گرفت که در نزدیکی روستای گولووینو در بخش ایسترا سقوط کرد و تمامی خدمه آن جز یک نفر کشته شدند. بایگانی‌ها نشان‌گر این است که به احتمال زیاد کوبیده‌شدن یک هواگرد میگ-۳ به آن موجب سقوط این بمب‌افکن آلمانی شده‌است. ستوان یکم پیوتر یِورِمیِف، خلبان این میگ-۳ با بیرون پریدن از هواگرد خود زنده ماند و نشان عالی قهرمان اتحاد شوروی به او تعلق گرفت.
شب ۳۱ ژوئیه\۱ اوت در آلمانی به‌شدت ابری، گروه کوچکی از هواگردهای آلمانی حمله هوایی دیگری علیه مسکو صورت دادند. این بار آلمانی‌ها از جنوب شرقی به سمت مسکو رفتند. ساعت ۲۲:۴۳ آژیر خطر در شهر به صدا درآمد اما نورافکن‌ها و دو جنگنده شبانه‌ای که به هوا خاستند، نتوانستند بمب‌افکن‌ها را بیابند. هدف این حمله کارخانه دولتی بلبرینگ‌سازی در جنوب شرقی مسکو بود. این کارخانه تولیدکننده اصلی بلبرینگ برای صنعت هواگرد و تانک شوروی به حساب می‌آمد. علاوه بر خساراتی که به کارخانه وارد آمد، سربازخانه شبه‌نظامیان و انبار سبزیجات در آن نزدیکی نیز در اثر آتش‌سوزی آسیب دیدند. در مجموع یک نفر کشته و ۲۹ تن دیگر زخمی شدند.
در طول ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ جنگنده‌های شوروی مجموعاً ۸٬۰۵۲ سورتی، از جمله ۱٬۰۱۵ مورد در شب، به انجام رساند و مدعی ۵۹ پیروزی هوایی شامل ۴۶ یو ۸۸، ۱۰ هائی ۱۱۱ و ۳ دو ۲۱۵، شدند. در این مدت ۳۶ جنگنده شوروی نیز ساقط شد که به مرگ ۷ خلبان و زخمی شدن ۱۵ تن دیگر انجامید.
ساعت ۲۲:۵۰ شب ۱ اوت هشدار حمله هوایی در مسکو مجدداً صادر شد و تا ساعت ۲ بامداد به طول انجامید. دو بمب انفجاری و حدود ۱٬۰۰۰ بمب آتش‌زا بر بخش‌های مولوتووسکی و کالینینسکی انداخته شد که ۲۷ آتش‌سوزی به‌پا کرد. یک اصابت مستقیم یک خانه را تخریب نمود. آتش ضدهوایی ۱۰٬۵۰۰ هزار گلوله شلیک کرد و جنگنده‌های شبانه شوروی هم ۸۳ سورتی انجام دادند. با این حال هیچ‌یک از جنگنده‌ها نتوانستند بمب‌افکن‌ها را ببینند.
شب بعدی یک هواگرد تنها در وضعیت دید ضعیف در ناحیه مسکو ظاهر شد اما نتوانستند هدف خود را بیابد. طبق گفته شوروی، هیچ بمبی انداخته نشد. در این شب جنگنده‌های شوروی برای ۹۹ سورتی برخاستند و مدعی دو پیروزی شدند و یکی از هواگردهای خودی را از دست دادند. یک جنگنده بر فراز ناحیه نورافکن ۵ در شمال نارو فومینسک یک بمب‌افکن هائی ۱۱۱ را رهگیری کرد و مورد حمله قرار داد. هواگرد آلمانی از جناح ۵۳ رزمی، به‌شدت آسیب دید اما توانست به‌سختی از خط مقدم عبور کند. به هر صورت، هنگام فرود اضطراری در نزدیکی دوبینسکایا در منطقه مینسک، دچار سانحه شد و همه ۵ سرنشین آن جان باختند.
"لوفت‌وافه" شب ۴ اوت یازدهمین حمله هوایی خود به مسکو را با ۹ بمب‌افکن اجرا کرد. آژیر حمله هوایی ساعت ۲۳:۳۰ به صدا درآمد و تا ساعت ۱:۴۰ بامداد طول کشید. مجموعاً ۳۰ بمب انفجاری و ۱٬۰۰۰ بمب آتش‌زا بر مسکو ریخته شد. در ۱۱ کارخانه و ۹ خانه آتش به پا گشت. طبق آمار شوروی، ۲۳ تن کشته و ۹۷ تن دیگر زخمی شدند. طبق معمول فرماندهی سپاه ۱ دفاع هوایی شروی مدعی شد حمله را دفع کرده و دشمن «مانند قبل ناموفق» بوده‌است. با این حال، خلبانان شوروی با اجرای ۵۰ سورتی، پنج جنگنده خودی را به اشکال مختلف منهدم کردند و هیچ درگیری با دشمن نداشتند.
از زمانی که مسکو از ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ در برد هواگردهای ناوگان دوم هوایی "لوفت‌وافه" قرار گرفت، بین دو تاریخ ۲۱ ژوئیه سال ۱۹۴۱ تا ۵ آوریل سال ۱۹۴۲ آلمانی‌ها مجموعاً ۷۶ حمل هوایی شبانه و ۱۱ حمله هوایی روزانه علیه این شهر صورت دادند. بسیاری از این حملات هوایی با تعداد کمی بمب‌افکن انجام شد. تا روز ۶ دسامبر سال ۱۹۴۱ در این حملات تنها سه مورد با بیش از ۱۰۰ هواگرد و شش مورد با بیش از ۵۰ هواگرد بود. در ۵۹ مورد از آن‌ها فقط از سه تا ده هواگرد استفاده شد. آلمان در ۵۹ حمله هوایی نخست تا ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ مجموعاً تنها ۱۰۰۰ تن مواد منفجره بر مسکو ریخت که حدوداً نیمی از میزانی بود که نیروی هوایی بریتانیا در عرض فقط یک شب در جریان بمباران راهبردی آلمان در سال ۱۹۴۴ بر سر این کشور می‌ریخت. این مقدار به شکل روشنی نمی‌توانست خرابی وسیعی در مسکو ایجاد کند. یک برآورد مجموع خسارت وارد آمده به مسکو در حملات هوایی آلمان را حدود تنها ۳ درصد برآورد کرده‌است. بر طبق گزارش شوروی که پس از جنگ منتشر شد، در این حملات نزدیک به دو هزار نفر کشته و حدود سه برابر این میزان زخمی شدند. قریب به ۵۶۰۰ ساختمان، از جمله ۹۰ بیمارستان و ۲۵۰ مدرسه، آسیب دید یا تخریب گشت.
بدین شکل تلاش آلمان برای حصول موفقیت از طریق حملات هوایی به مسکو، همانند کارزار هوایی علیه بریتانیا در نهایت به یک ناکامی بزرگ منجر شد. به وجهی که به عقیده کریستر بریستروم، نخستین پیروزی بزرگ شوروی در برابر آلمان در این آوردگاه بر فراز مسکو حاصل گشت. علاوه بر این، کارزار حملات هوایی به مسکو بخشی از منابع محدود "لوفت‌وافه" را صرف خود کرد و موجب تحت‌الشعاع قرار گرفتن عملیات‌های دیگر آن شد.
علل متعددی برای ناکامی آلمان در دستیابی به اهداف خود در حملات هوایی به مسکو ذکر شده‌است. نخستین این که بر خلاف حملات هوایی به بریتانیا، آلمان در کارزار علیه شوروی از نیروی هوایی خود عموماً برای پشتیبانی تاکتیکی نیروی زمینی استفاده می‌کرد و "لوفت‌وافه" از توان کافی برای بمباران راهبردی مسکو برخوردار نبود. دوم این که هواگردهای آلمانی در ابتدا می‌بایست برای رسیدن به مسکو مسافت‌های چند صد کیلومتری را از پایگاه‌های خود می‌پیمودند. با پیشروی خط مقدم هواگردها به پایگاه‌های جلوتر منتقل می‌شدند اما تأسیسات و زیرساخت‌های ضعیف تصرف شده و سرمای هوا مشکلات بیشتری برای آن‌ها ایجاد می‌کرد. سوم، بر خلاف بریتانیا، شوروی با تعداد زیادی نیروی جنگنده تمرکز زیادی بر دفاع هوایی مسکو گذاشته بود. برای مثال درحالیکه در جریان نبرد بریتانیا بریتانیایی‌ها تنها ۸۰۰ جنگنده برای دفاع از کل جزیره بریتانیا داشتند، دفاع هوایی شوروی تنها برای دفاع از مسکو حدود ۶۰۰ جنگنده به کار بست و گاهی از یگان‌های همسایه نیز کمک می‌گرفت.
«لمس» (انگلیسی: Touch) آهنگی از گروه دخترانه بریتانیایی لیتل میکس است. این آهنگ ابتدا به‌عنوان یک تک‌آهنگ تبلیغاتی منتشر شد و سپس به‌عنوان دومین تک‌آهنگ از چهارمین آلبوم استودیویی گروه "روزهای شکوه" (۲۰۱۶) اعلام شد. ریمیکس این آهنگ با حضور خواننده رپ آمریکایی، کید اینک، در انتشار مجدد آلبوم، نمایش داده شده است.
اتو زدن () به معنی استفاده از ابزار اتو به صورت گرم‌شده، برای از بین بردن چین و چروک و چین‌های ناخواسته روی پارچه است. گرمای آن معمولاً تا دمای ۱۸۰-۲۲۰ درجه سانتی‌گراد (۳۵۶-۴۲۸ فارنهایت) بسته به نوع پارچه انجام می‌شود. اتو کردن با سست کردن پیوندهای بین مولکول‌های پلیمری با زنجیره بلند در الیاف ماده کار می‌کند. در حالی که مولکول ها داغ هستند، الیاف بر اثر وزن آهن صاف می‌شوند و با سرد شدن شکل جدید خود را حفظ می‌کنند. برخی از پارچه‌ها، مانند پنبه، برای شل شدن پیوندهای بین مولکولی نیاز به اضافه کردن آب دارند. بسیاری از پارچه‌های مدرن (که در اواسط سده بیستم میلادی یا پس از آن توسعه یافتند) به‌عنوان نیاز کم یا بدون نیاز به اتو تبلیغ می‌شوند. لباس‌های پرس دائمی برای کاهش اتوکشی لازم با ترکیب پلی‌استر مقاوم در برابر چروک با پنبه ساخته شده است.
نخستین استفاده شناخته شده از فلز گرما داده شده برای "اتو کردن" لباس‌ها در چین رخ داده است.Oldandinteresting.com اتو برقی در سال ۱۸۸۲ توسط هنری سیلی وایت اختراع شد.Enchantedlearning.com
دنار (پهلوی کتیبه‌ای: 𐭲𐭩𐭭𐭠𐭫 / dynʾl تلفظ‌نویسی: dēnār)، امروزه شناخته‌شده با نام‌های دینار ساسانی و دینار طلای ساسانی، نوعی سکه طلا بود که در شاهنشاهی ساسانی ضرب می‌شد.
علی‌رغم وجود سیستم دو فلزی برپایه طلا و نقره از زمان زمامداری اردشیر بابکان، شاهان ساسانی به‌ندرت سکه طلا ضرب می‌کردند و در معاملات بازرگانی دینارهای ساسانی توان مقابله با سولیدوس‌های روم شرقی را نداشتند. نخستین سکه‌های طلای ساسانی هم‌وزن با سکه‌های آئورئوس رومی ضرب می‌شدند. نام دینار دست‌کم از اواخر دوران ساسانی برای نامیدن سکه‌های طلا رایج بوده‌است. ضرب سکه طلا توسط ساسانیان را برخی کوششی برای رقابت با رومیانحسن پیرنیا، تاریخ ایران باستان. جلد سوم، ضمائم کتاب چهارم، مبحث دوم، بخش مسکوکات اشکانی. و دیگران تقلید از نظام پولی شاهنشاهی هخامنشی دانسته‌اند."Sasanian Dynasty", A. Shapur Shahbazi, "Encyclopædia Iranica", (July 20, 2005).[http://www.iranicaonline.org/articles/sasanian-dynasty [1]]
امروزه معیار مشخصی برای تعیین نسبت ارزش میان سکه‌های طلا و نقره در عصر ساسانی وجود ندارد. بااین‌حال برخی با درنظرگرفتن نظام پولی آتیک که از عصر هلنیستی در ایران رایج بوده، ارزش هر دینار طلا را برابر با بیست درهم نقره گرفته‌اند. ارزیابی دیگری اما ارزش یک دینار طلا را برابر دوازده درهم نقره دانسته‌است.Numista: Coins from the Sasanian Empire.
دنار در فارسی میانه و دینار در فارسی دری و عربی، همگی برگرفته از واژه «دناریون» (δηνάριον / dēnárion) در یونانی‌اند.Encyclopædia Iranica: Greece xiii. Greek Loanwords in Middle Iranian Languages. خود دناریون از واژه لاتینی دناریوس (denarius) وام گرفته شده‌است. دناریوس در اصل به گونه‌ای سکه نقره در روم باستان اشاره داشت، اما بعدها به معادلی معنایی برای سکه‌های طلای رومی تبدیل شد.Brill: Dīnār. Encyclopaedia of Islam, Second Edition. نام دیگر سکه‌های آئورئوس رومی، denarius aureus بود.Encyclopædia Britannica: aureus.
علی‌رغم عمویت نظریه یونانی-رومی دربارهٔ منشأ واژه دینار، برخی منشأ این واژه را در زبان‌های ایرانی دانسته‌اند.
تاکنون از اشکانیان سکه طلا شناخته‌نشده و چنین به‌نظر می‌رسد که ضرب سکه طلا در زمان حاکمیت آن‌ها رایج نبوده‌است. چند نمونه سکه طلای منسوب به اشکانیان که از طلاتپه افغانستان و ارمنستان به‌دست‌آمده را امروزه جعلی دانسته‌اند. ولی پس از نبرد نصیبین، به‌موجب پیمان صلحی که میان اشکانیان و رومیان بسته شد، حجم زیادی طلا به‌عنوان غرامت از طرف امپراتوری روم به سمت قلمروی اشکانیان سرازیر شد. همین طلاها احتمالاً نقش بسزایی در ضرب نخستین دینارها در شاهنشاهی ساسانی داشتند. امروزه یک سکه طلای پیشاساسانی در موزه ملک موجود است که با سکه‌های یکی از شاهان منطقه پارس در زمان اشکانیان به نام اردشیر دوم همانندی دارد، ولی تاریخ احتمالی ضربش در دوران پس از این زمامداری این شاه و میان سال‌های ۱۷۰ تا ۲۲۴ میلادی ذکر شده‌است.
کهن‌ترین دینار منسوب به ساسانیان، سکه‌ای از اردشیر بابکان است که چهره وی را با تاجی مشابه تاج مهرداد دوم نشان می‌دهد و پشت سکه نیز آتش زرتشتی بر پایه‌ای، مشابه تخت حجاری‌شده بر آرامگاه داریوش بزرگ قرار گرفته‌است. متن روی این سکه اردشیر را به جای «شاهنشاه ایران»، «شاه ایران» معرفی می‌کند. باوجود بدون تاریخ بودن این سکه، شاپور شهبازی ضرب آن را به پیش از چیرگی اردشیر بر اردوان پنجم در نبرد هرمزدگان و اختیار رسمی عنوان شاهنشاه از سوی اردشیر مربوط دانست. همچنین شهبازی ارجاعات تجسمی این سکه به مهرداد دوم و داریوش بزرگ را نشانه تلاش‌های اردشیر برای معرفی خود به‌عنوان بازگرداننده شکوه گذشته ایران ارزیابی کرد.Vesta Sarkhosh Curtis, Sarah Stewart, "Birth of the Persian Empire: The Idea of Iran", I.B.Tauris, 2005, , page 5 این دینار که با وزن ۸٫۴۷ گرم، سنگین‌تر از دینارهای معمول در اوایل دوران ساسانی است، امروزه در موزه بریتانیا نگهداری می‌شود.British Museum: Coin, OR.9662.
از زمان اردشیر بابکان تا شاپور سوم، وزن دینار میان ۷ تا ۷٫۴ گرم متغیر بود. مانند درهم نقره، روی دینار نیز نیم‌تنه شاه با نیم‌رخی رو به راست، همراه با آتشکده و نگهداران آن در پشت سکه قرار داشت. احتمالاً به‌سبب جنبه تشریفاتی ضرب سکه طلا، در منابع ساسانی به ندرت از دینار نام برده شده‌است. در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به پرداخت پانصدهزار دینار باج از طرف فیلیپ عرب اشاره شده‌است. شاپور یکم در مرو دینار ضرب کرد و برخلاف روال عادی سکه‌های طلای آن زمان، نام ضرابخانه را بر آن‌ها ثبت کرد. شاپور دوم که غالباً در مرو اقامت داشت، بخش بزرگی از سکه‌های دینار را در شرق ایران ضرب کرد تا هزینه نبردهایش تأمین شود.
دو دیناری که نخستین‌بار توسط اردشیر یکم معرفی شد، تنها در زمان هرمز دوم دوباره ضرب شد. یک ششم دینار از زمان اردشیرBritish Museum: Coin, 1875,0203.1. تا قباد یکم شناخته شده‌است. بهرام چهارم دینار ۷ گرمی را مطابق با استاندارد سولیدوس رومی به وزن ۴٫۵۴ گرم کاهش داد و یک سوم دینار ۱٫۵ گرمی را معرفی کرد. دو تن از جانشینان بهرام چهارم یعنی یزدگرد یکم و یزدگرد دوم نیز یک سوم دینار ۱٫۵ گرمی ضرب کردند. وزن دینار در زمان پیروز یکم به ۳٫۵ گرم کاهش یافت، ولی در زمان جانشینانش به ۴٫۲ گرم افزایش پیدا کرد. در زمان پیروز یکم بیشتر دینارها ضرب بلخ و تعدادی ضرب اردشیرخوره بودند. علت تمرکز بر ضرب دینار در سرزمین‌های شرقی به‌سبب پیشینه پولی این مناطق بود که از عصر حاکمیت شاهنشاهی کوشانی برپایه سکه‌های طلا بود و سکه‌های نقره در آن جایگاهی نداشت.Encyclopædia Iranica: DINAR. بنابراین ابتدا شاپور یکم با استاندارد وزنی کوشانیان، دینارهایی با وزن ۸٫۲ گرم ضرب کرد تا به انحصار آن‌ها در ضرب سکه‌های طلای شرق پایان دهد.
استاندارد دینار ساسانی در تخارستان و سند رایج نبود و این مناطق دینارهای ویژه‌ای با نشانه‌هایی از اقتدار ساسانیان ضرب می‌کردند. دینارهای کوشانی-ساسانی در تخارستان معمولاً بیش از ۷٫۵ گرم وزن داشتند و استاندارد وزنی آن‌ها برابر با ۷٫۸ گرم بود. در سند که ضرب دینارها از زمان شاپور دوم آغاز شده بود، استاندارد وزنی در آغاز ۷٫۲ و سپس ۶٫۹ گرم بود. درنهایت هر دو نوع دینار تخاری و سندی پس از شکست سال ۴۸۴ میلادی ساسانیان از هپتالیان منسوخ شدند.
باوجود عمویت نقوش شاه نیم‌رخ به راست و آتشکده، چند نمونه ویژه نیز وجود دارند که شاه با چهره‌ای تمام‌رخ بر روی سکه و نقش کامل پیکرش در سوی دیگر قرار دارد. این نوع ویژه از قباد یکم، خسرو انوشیروان، خسرو پرویز، اردشیر سوم و بوران‌دخت شناخته شده‌است.JSTOR: Thrones and Enthronement Scenes in Sasanian Art.Numisbids: Sasanian Kingdom, Ardashir III AV Dinar. Uncertain mint, RY 1 = AD 628/9..British Museum: Coin, 1923,1105.57.Encyclopædia Iranica: SASANIAN COINAGE. در دینارهایی که در تاریخ بیست‌ویکمین سال پادشاهی خسرو پرویز ضرب شدند، نقش چهره آناهیتا با هاله‌ای از آتش جایگزین نقش آتشکده شده بود. دینارهای منقوش به چهره آناهیتا در زمینه وزن، مطابق با همان استاندارد بیزانسی هستند.British Museum: Coin, 1923,1105.58.
آخرین دینار ساسانی شناخته‌شده، سکه‌ای از بوران‌دخت به تاریخ سال دوم سلطنتش است که امروزه در موزه هنرهای زیبای بوستون نگهداری می‌شود.JSTOR: History and Coinage of the Sasanian Queen Bōrān (AD 629-631). بااینکه فاتحان عرب به مدت بیش از نیم سده پس از سرنگونی ساسانیان به ضرب سکه‌های نقره ساسانی در قالب سکه‌های عربی-ساسانی ادامه دادند، ولی از ضرب دینارهای ساسانی خودداری کردند؛ زیرا سکه‌های طلای رومی را مرغوب‌تر و زیباتر می‌دانستند. بااین‌حال برخی نویسندگان دینارهایی با مشخصه‌های ساسانی را منسوب به عهد معاویه بن ابی‌سفیان دانسته‌اند.
امروزه دیناری مشابه سکه‌های سبک ساسانی طبرستان در موزه هنر اسلامی برلین نگهداری می‌شود که تاریخ احتمالی ضربش را در نیمه نخست سده هشتم میلادی دانسته‌اند. اگرچه اصالت این دینار مورد تردید قرار دارد و احتمال جعلی بودنش وجود دارد. اگر دینار مذکور اصالت داشته باشد، نشان‌دهنده ادامه ضرب دینارها به‌سبک ساسانی برای مدتی توسط حکومت دابویگان در شمال ایران است.Museum für Islamische Kunst: Araber: Arabo-Sasaniden.
تعداد قابل توجهی دینار جعلی توسط جاعلان آثار باستانی با تصاویر نخستین پادشاهان ساسانی تا بهرام چهارم ساخته شده‌است.
فصل شکار زمان تعیین شده‌ای است که در آن جانوران قابل شکار خاصی را می‌توان در مناطق تعیین‌شده خاص کشت. در ایالات متحده، هر ایالت تاریخ‌های خاص خود را برای شکار جانور شکاری خاص تعیین و مشخص می‌کند، مانند کالیفرنیا، که در آن مناطق خاصی را تعیین می‌کنند که در آن هر یک تاریخ جداگانه خود را برای شکار قانونی دارند.
در ایالات متحده، هر ایالت مسئولیت و اختیار اصلی در مورد شکار حیات وحشی که در داخل مرزهای ایالتی قرار دارد. موسسه‌های حیات وحش دولتی که مجوزهای شکار می‌فروشند، بهترین منبع اطلاعات دربارهٔ فصول شکار، مناطق باز/بسته برای شکار و غیره هستند. شکار پرندگان مهاجر مانند مرغابی و غازها توسط سازمان‌های دولتی ماهی و حیات وحش و خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده مدیریت می‌شود. شکارچیان مهاجر آبزی باید دارای مجوز شکار دولتی و (مهر فدرال شکار و حفاظت از پرندگان مهاجر (مهر فدرال مرغابی) باشند، و هر شکارچی برای هر ایالتی که در آن پرندگان مهاجر را شکار می‌کند به شماره برنامه اطلاعات برداشت نیاز دارد.Fish and Wildlife Service
یک فصل بسته توسط قانون حفاظت محلی برای حفاظت از گونه‌ها و مدیریت حیات وحش اجرا می‌شود. هر گونه شکار در فصل تعطیل توسط قانون مجازات می‌شود و شکار غیرقانونی یا شکار غیرقانونی نامیده می‌شود.
گاه‌شمار اعتراضات ایران در بهمن‌ماه ۱۴۰۱ شامل رویدادهای اعتراضی این ماه به ترتیب روز می‌شود.
حوله کاغذی () حوله کاغذی یک حوله جاذب و یکبار مصرف است که از کاغذ ساخته شده است. در بریتانیا، حوله‌های کاغذی برای استفاده در آشپزخانه به عنوان رول آشپزخانه، کاغذ آشپزخانه یا حوله آشپزخانه نیز شناخته می‌شوند. برای مصارف خانگی، حوله‌های کاغذی معمولاً در یک رول از ورق‌های سوراخ‌دار فروخته می‌شوند، اما برخی از آن‌ها به‌صورت پشته‌ای از لایه‌های از پیش برش‌شده و از پیش تا شده برای استفاده در حوله‌های کاغذی فروخته می‌شوند. برخلاف حوله‌های پارچه‌ای، حوله‌های کاغذی یکبار مصرف هستند و تنها برای یک بار استفاده می‌شوند. حوله‌های کاغذی آب را جذب می‌کنند، زیرا به صورت آزاد بافته شده‌اند، که باعث می‌شود آب میان الیاف حرکت کند، حتی در برابر جاذبه (اثر مویرگی). آنها اهدافی مشابه با حوله های معمولی دارند، مانند خشک کردن دست ها، پاک کردن پنجره ها و سایر سطوح، گردگیری و تمیز کردن مواد ریخته شده. حوله‌های کاغذی معمولاً در توالت‌های مشترک استفاده می‌شوند، زیرا اغلب بهداشتی‌تر از خشک‌کن‌های دستی با هوای گرم یا حوله‌های پارچه‌ای مشترک در نظر گرفته می‌شوند.
مل هاپکینز (; – ) بازیکن فوتبال اهل ولز بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون، باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر، باشگاه فوتبال کانتربوری سیتی، و باشگاه فوتبال برافورد پارک آونیو اشاره کرد.
دریک سالیوان (; – ) بازیکن فوتبال اهل ولز بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کاردیف سیتی، باشگاه فوتبال هرفورد یونایتد، باشگاه فوتبال اکستر سیتی، و باشگاه فوتبال نیوپورت کانتی اشاره کرد.
ران هیوئیت (; – ) بازیکن فوتبال اهل ولز بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ورکسام، باشگاه فوتبال کاونتری سیتی، باشگاه فوتبال چستر سیتی، باشگاه فوتبال کاردیف سیتی، باشگاه فوتبال ویتون آلبیون، باشگاه فوتبال هرفورد یونایتد، باشگاه فوتبال والسال، باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز، باشگاه فوتبال کونگلتون تاون، باشگاه فوتبال نورتویچ ویکتوریا، و باشگاه فوتبال دارلینگتون اشاره کرد.
تری مدوین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ولز بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سوانزی سیتی و باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر اشاره کرد.
کوپا ایتالیا ۲۰۰۰–۱۹۹۹ پنجاه و سومین دوره این مسابقات بود که در ۱۵ اوت ۱۹۹۹ آغاز شد و در ۱۸ مه ۲۰۰۰ به پایان رسید.
«دیگه آهنگ غمگین وجود ندارد» (انگلیسی: No More Sad Songs) آهنگی از گروه دخترانه بریتانیایی لیتل میکس است که از چهارمین آلبوم استودیویی این گروه به نام "روزهای شکوه" (۲۰۱۶) است. نسخه ریمیکس این آهنگ با حضور رپر آمریکایی مشین گان کلی، در ۳ مارس ۲۰۱۷ به‌عنوان سومین تک‌آهنگ از آلبوم منتشر شد. این آهنگ در انتشار مجدد چهارمین آلبوم استودیویی گروه "" (۲۰۱۷) گنجانده شده است. یک قطعه الکتروپاپ است که به یک جدایی می‌پردازد. این آهنگ در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا به رتبه پانزدهم رسید و به شانزدهمین آهنگ برتر گروه تبدیل شد. این تک‌آهنگ در ایرلند، نیوزلند و فیلیپین نیز در جدول رفت.
پروانه شکار، مجوز شکار یا اجازه شکار، یک مکانیسم قانونی یا مقررات قانونی برای کنترل شکار اعم از تجاری و تفریحی است. مجوزی که به‌طور خاص برای شکار تفریحی ایجاد شده‌است نیز، گاهی مجوز شکار نامیده می‌شود.
شکار ممکن است به‌طور غیررسمی توسط قانون نانوشته، خویشتن‌داری، قوانین اخلاقی یا قوانین دولتی تنظیم شود.National Shooting Sports Foundation, "The Ethical Hunter", brochure p. 6, March 2003, site at اهداف درخواست پروانه شکار شامل حفاظت از گنجینه‌های طبیعی، و افزایش درآمد مالیاتی (اغلب، اما نه همیشه، برای وجوه ویژه) است.
پروانه‌های شکار هزاران ساله است. یکی از اولین قوانین شکار در سنت کامن لا از زمان ویلیام یک (حکومت در انگلستان از سال ۱۰۶۶) بود. در مدخل "پیتربورو کرونیکل" در سال ۱۰۸۷، The Rime of King William در این آیه گزارش داد که:
کوپا ایتالیا ۹۹–۱۹۹۸ پنجاه و دومین دوره این مسابقات بود که در ۲۳ اوت ۱۹۹۸ آغاز شد و در ۵ مه ۱۹۹۹ به پایان رسید. پارما برای دومین بار در تاریخ باشگاه و برای اولین بار پس از رقابت‌های ۹۲–۱۹۹۱ قهرمان مسابقات کوپا ایتالیا ۹۹–۱۹۹۸ شد. پارما در فینال فیورنتینا را شکست داد و در قانون گل‌های خارج از خانه با نتیجه مجموع ۳–۳ پیروز شد.
کوپا ایتالیا ۹۸–۱۹۹۷، پنجاه و یکمین کوپا ایتالیا، یک رقابت جام داخلی فدراسیون فوتبال ایتالیا بود و لاتزیو قهرمان شد.
کوپا ایتالیا ۹۷–۱۹۹۶، پنجاهمین کوپا ایتالیا یک رقابت جام داخلی فدراسیون فوتبال ایتالیا بود و ویچنزا برنده شد.
تروور ادواردز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ولز بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کاردیف سیتی و باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال ولز و استرالیا بازی کرده‌است.
گراهام ورنکوم (; – ) بازیکن فوتبال اهل ولز بود.
کن جونز (; – ) بازیکن فوتبال اهل ولز بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال یئوویل تاون، باشگاه فوتبال کاردیف سیتی، باشگاه فوتبال اکستر سیتی، باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک، و باشگاه فوتبال اسکانتورپ یونایتد اشاره کرد.
کلیف جونز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ولز است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سوانزی سیتی، باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر، و باشگاه فوتبال فولام اشاره کرد.
روی ورنون (; – ) بازیکن فوتبال اهل ولز بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال استوک سیتی، باشگاه فوتبال بلکبرن روورز، و باشگاه فوتبال اورتون اشاره کرد.
کالین وبستر (; – ) بازیکن فوتبال اهل ولز بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سوانزی سیتی، باشگاه فوتبال کاردیف سیتی، باشگاه فوتبال ووستر سیتی، باشگاه فوتبال نیوپورت کانتی، و باشگاه فوتبال منچستر یونایتد اشاره کرد.
جان السوورتی (; – ) بازیکن فوتبال اهل ولز بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ایپسویچ تاون و باشگاه فوتبال نیوپورت کانتی اشاره کرد.
کالین بیکر (; – ) بازیکن فوتبال اهل ولز بود.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال ولز بازی کرده‌است.
ویک کرو (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل ولز بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پیتربورو یونایتد و باشگاه فوتبال استون ویلا اشاره کرد.
کن لیک (; – ) بازیکن فوتبال اهل ولز بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نورث‌همپتون تاون، باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی، باشگاه فوتبال مونترال کنکوردیا، باشگاه فوتبال لستر سیتی، باشگاه فوتبال مرثر تاون، باشگاه فوتبال برادفورد سیتی، و باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد اشاره کرد.
جورج بیکر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ولز بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال شروزبری تاون و باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل اشاره کرد.
کاربرد فناوری نانو در پزشکی که از آن به عنوان نانو پزشکی یاد می شود، امکانات هیجان انگیز بی شماری را ارائه می دهد. در اینجا ما در مورد دو جنبه مهم نانوپزشکی، تحویل دارو و مهندسی بافت، بحث می کنیم. در سال های اخیر پیشرفت ها در زمینه فناوری پزشکی و به طور خاص در دارورسانی هدفمند، به سرعت در فناوری نانو افزایش یافته است. در حال حاضر بسیاری از مواد برای تحویل دارو و به ویژه برای سرطان درمانی تحت تحقیق هستند. جالب توجه است که علوم دارویی همچنین از نانوذرات برای کاهش سمیت و عوارض جانبی داروها استفاده می کنند. علاوه بر این، اندازه کوچک نانو امکان دسترسی به سلول و بخش های مختلف سلولی از جمله هسته را فراهم می کند. همچنین در نظر گرفته شده است که نانوذرات به عنوان کاوشگرهای داخل عروقی یا سلولی جدید، برای اهداف تشخیصی و درمانی (انتقال دارو / ژن)، که انتظار می رود نوآوری های جدیدی ایجاد کند و نقشی اساسی در پزشکی داشته باشد، و به مرحله تولید برسند. تحویل دارویی-ژنی هدفمند و تشخیص به موقع آن در درمان سرطان یکی از اولویت های تحقیقاتی است که در آن نانوپزشکی نقش حیاتی دارد. در نتیجه نانوذرات برای تحویل دارو و تصویربرداری به تدریج به عنوان روش های جدید برای درمان سرطان و تشخیص ایجاد شده است. این بررسی نقش ظهور فناوری نانو در تحویل دارو را نشان می دهد.
در صنایع دارویی، یک نهاد مولکولی جدید (NME) که فعالیت بیولوژیکی قوی را نشان می دهد، اما حلالیت آب در آن ضعیف است، یا نیمه عمر در گردش خون بسیار کوتاه است، به احتمال زیاد با چالش های توسعه قابل توجهی روبرو خواهد شد یا غیرقابل توسعه ارزیابی می شود. از طرف دیگر، فعالیت کمتر اما ترکیبات بهینه دارویی ممکن است کاندیداهای مناسب برای توسعه باشند. در هر صورت، همیشه درجاتی از مصالحه وجود دارد و چنین معامله هایی ممکن است به طور ناگزیر منجر به تولید داروهای کم ایده آل شود. با روندهای ظهور و پیشرفت های اخیر در فناوری نانو ، رفع برخی از کاستی های مرتبط با NME های بالقوه به طور فزاینده ای امکان پذیر شده است. با استفاده از وسایل و ابزار حمل و نقل مواد و ترکیبات در مقیاس نانو، خواص دارویی (به عنوان مثال، حلالیت و نیمه عمر در گردش) این NME ها می تواند به شدت بهبود یابد، اساساً منجر به کشف نامزدهای دارویی بهینه و بی خطر می شود. اما این فقط یک نمونه است که نشان می دهد تا چه اندازه فناوری نانو می تواند در قوانین و امکانات کشف دارو انقلابی ایجاد کند و چشم انداز صنایع دارویی را تغییر دهد.
تحویل دارو
وسایل تحویل در مقیاس نانو می توانند اثر درمانی را افزایش دهند و مشکلات مربوط به دارو های موجود را به حداقل برسانند. وسایل حمل در مقیاس نانو میتوانند کلاس های جدیدی از درمان را فعال کنند. تحویل در مقیاس نانو باعت تحقیق مجدد در مورد دارو های مولکولی جدید و بهینه تر منجر شده و داروهای به لحاظ بیولوژیکی که که غیرقابل توسعه محسوب می شدندرا به نحوی فعال سازند.
در شرایط آزمایشگاه تشخیص
حسگر های مبتنی بر فناوری نانو (به عنوان مثال نانو سیم ها/ نانولوله ها/ ذرات نانو / کانتبلور های زیستی و... میتوانند تشخیص با سرعت سریع و بالا از نشانگر های زیستی بیماری را با حساسیت بالاتر و مصرف نمونه کمتر فراهم کنند. فناوری نانو همچنین برای تشخیص زود هنگام ویروس ها و باکتری ها یا سلول های تومور زا در گردش خون و همچنین تجزیه و تحلیل تک سلول ها و انالیز و... امیدواری به سزایی ایجاد کرده است.
تصویربرداری در شرایط آزمایشگاهی
نانوپروپ های تصویر برداری هدفمند (به عنوان مثال نانوذرات مغناظیسی، نقاط هدف کوانتومی،نانوتیوب های کربنی) میتوانند روشی سریعتر، کمتر تهاجمی و دقیق تر را برای تشخیص موارد (مثلا سرطان) در سخت ترین مراحل خود و نظارت بر پیشرفت بیماری ارائه دهند. یکی دیگر از شرایط های احتمالی شامل گزارش اثر بخشی درمان ها در شرایط آزمایشگاهی و ردیابی توزیع زیستی نانو حامل ها در بدن می باشد. علاوه بر این نانوپروپ های تصویربرداری می توانند به جراحان در تعیین محل تومور ها و حاشیه درگیر با آنه ،ساختار های مهم و نقشه برداری از غدد لنفاوی نگهبان کمک کنند.
تکنیک های درمانی
برخی از نانومواد ها دارای خواص درمانی منحصر به فردی هستند که با داروهایی معمولی متفاوت هستند و می توانند به طور مستقیم برای درمان بیماری ها مورد استفاده قرار گیرند؛نانوذرات مبتنی بر اکسید هافنیم و طلا می توانند تا حد زیادی پرتو ایکس را تقویت کنند. نانوپوسته ها، نانومیله های طلا، نانولوله های کربنی؛می توانند هیپوترمی را برای از بین سلول های سرطانی القا کنند٬ یا مثلا نقره نانوکریستالی به عنوان یک ماده ضد میکروبی استفاده می شود.
مواد بیولوژیکی (مواد زیستی)
نانومواد های زیست سازگار که دارای خواص مکانیکی بهینه هستند می توانند به عنوان کاشت های پزشکی مانند ترمیم کننده های دندان و جایگزین های استخوان استفاده شوند(همچنین به عنوان مهندسی بافت سخت نیز طبقه بندی می شوند.). پوشش های نانو یا سطوح ساختارنانو نیز میتوانند سازگاری زیستی و چسبندگی مواد زیستی را بهبود ببخشند.
مهندسی بافت
فناوری نانو می تواند طراحی و ساخت داربست های زیست سازگار در مقیاس نانو را کنترل کرده و آزادسازی مکانی-زمانی عوامل بیولوژیکی، شبیه ماتریکس خارج سلولی را کنترل کند تا رفتار های سلولی را هدایت کند و در نهایت منجر به ایجاد بافت های قابل کاشت شود.
از آنجا که لیپوزوم ها برای اولین بار در دهه 1960 توصیف شدند و به عنوان حامل پروتئین ها و داروها برای درمان بیماری پیشنهاد شدند، فناوری نانو تأثیر به سزایی در توسعه سیستم های انتقال دارو دارد. انواع نانومواد و مواد غیر آلی و آلی به عنوان وسایل حمل و نقل برای ایجاد روشهای درمانی موثر استفاده شده است. تاکنون بیش از دوازده محصول درمانی مبتنی بر فناوری نانو وجود دارد که برای استفاده بالینی توسط سازمان غذا و دارو تأیید شده اند و تعداد بیشتری از آنها در آزمایشات بالینی قرار دارند. از این محصولات، اکثریت آنها از یک سیستم غیر هدفمند (به عنوان مثال ، لیپوزومها و پلیمرها) و یک دارو، و به همین دلیل در نانوتراپی های نسل اول در نظر گرفته می شوند. در مقایسه با دارو رسانی مرسوم، نانو سیستم های نسل اول مزایای زیادی دارند. به طور خاص، آنها می توانند فعالیت درمانی را با طولانی شدن نیمه عمر دارو، بهبود حلالیت داروهای آبگریز، کاهش ایمنی زایی بالقوه و یا آزاد سازی داروها به روشی پایدار یا محرک افزایش دهند. بنابراین، عوارض جانبی سمی داروها و همچنین دفعات تجویز می تواند کاهش یابد. علاوه بر این، ذرات در مقیاس نانو می توانند از طریق اثر نفوذ پذیری و احتباس افزایش یافته(انعطاف پذیر) در بافتهای خاص(به عنوان مثال تومورها) منفعل شوند. فراتر از این نانوسیستم های کارآمد بالینی، از فناوری نانو برای امکان استفاده از روش های درمانی جدید و توسعه نانوسیستم های نسل بعدی برای تحویل داروی "هوشمند" استفاده شده است. از دیدگاه ما در زیرساخت ها چندین زمینه وجود دارد که در آینده نزدیک پیشرفت های پزشکی ایجاد می کند و برخی از آنها می تواند مشتق شده از "برنامه های قاتل" بعدی باشد.
مهندسی بافت یک رشته میان رشته ای در حال تکامل است که در آن زیست شناسی، مهندسی، علوم مواد و پزشکی ادغام شده و بر توسعه متمرکز است. جایگزین های بیولوژیکی برای بازیابی، جایگزینی، نگهداری یا تقویت عملکرد بافت و اندام می باشد. در طی چند دهه گذشته، پیشرفت مداوم در این زمینه خاص منجر به ایجاد بافت های قابل کاشت شده است، برخی از آنها قبلا در انسان استفاده می شد(به عنوان مثال ، پوست و غضروف) یا وارد آزمایشات بالینی(مثلاً مثانه و رگهای خونی) شده اند. با این وجود، بیشتر استراتژی های مهندسی بافت بر این اصل تکیه دارند که در شرایط مناسب راکتورهای مختلف، سلول هایی که در داربست های زیست سازگار سه بعدی (D3) کاشت می شوند یا به کار گرفته می شوند، می توانند دوباره به ساختارهای عملکردی شبیه بافت های بومی مونتاژ شوند. داربست های مصنوعی اولیه برای تهیه یکپارچگی ساختاری سلول ها در سطح ماکروسکوپی طراحی شده بودند، اما فقط موفقیت متوسطی کسب کردند. در حال حاضر به طور گسترده ای پذیرفته شده است که برای جمع آوری عملکرد مناسب بافت، داربست ها باید یک ریز محیط خاص بافت برای حفظ و تنظیم رفتار و عملکرد سلول را ایجاد کنند. درون بافت ها، سلول ها توسط ماتریس خارج سلولی (ECM) احاطه شده اند که توسط یک شبکه طبیعی از نانو الیاف سازمان یافته سلسله مراتبی مشخص می شود. علاوه بر این، ECM نقشی حیاتی در ذخیره سازی، آزاد سازی و فعال سازی طیف وسیعی از عوامل بیولوژیکی دارد، همراه با کمک به فعل و انفعالات سلول و فاکتور محلول در سلول. بنابراین، توانایی مهندسی مواد زیستی که از نزدیک پیچیدگی و عملکرد ECM را تقلید می کنند برای بازسازی موفقیت آمیز بافت ها محوری است. با این حال ، پیشرفت های اخیر در فناوری نانو، طراحی و ساخت ریز زیست زیست سنجی را در مقیاس نانو فراهم کرده است، و آنالوگ ECM بومی را ارائه می دهد. مشخصاً، این فناوری ها برای ایجاد سطوح نانوتوپوگرافی و داربست های نانو تزیین و کپسول سازی و کنترل انتشار فضایی موقت استفاده شده است. این دستگاه های نانو راهی برای هدایت رفتارهای سلولی ارائه می دهند که از چسبندگی سلول تا بیان ژن را شامل می شود.
(1) Wagner, V.; Dullaart, A.; Bock, A. K.; Zweck, A. Nat. Biotechnol.2006, 24, 1211–1217.
(2) Zhang, L.; Gu, F. X.; Chan, J. M.; Wang, A. Z.; Langer, R. S.;Farokhzad, O. C. Clin. Pharmacol. Ther. 2008, 83, 761– .769
(3) Davis, M. E.; Chen, Z.; Shin, D. M. Nat. Rev. Drug Discovery 2008,7, 771–782.
(4) Jain, K. K. The Handbook of Nanomedicine; Humana Press: Totowa, 2008; p 353.
(5) Occupational Health & Safety Report: Nanomedicine Market to Surpass $160 Billion by 2015. http://ohsonline.com/articles/2009/06/29/report-on-nanomedicine-market.aspx (accessed 6/1/10).
(6) Bangham, A. D.; Horne, R. W. J. Mol. Biol. 1964, 8, 660–668.
(7) Riehemann, K.; Schneider, S. W.; Luger, T. A.; Godin, B.; Ferrari, M.; Fuchs, H. Angew. Chem., Int. Ed. 2009, 48, 872– .897
(8) Matsumura, Y.; Maeda, H. Cancer Res. 1986, 46, 6387–6392.
(9) Putnam, D. Nat. Mater. 2006, 5, 439–451.
(10) Whitehead, K. A.; Langer, R.; Anderson, D. G. Nat. Rev. Drug Discovery 2009, 8, 129–138.
خورخه رومو (; – ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک بود.
آلفونسو پورتوگال (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مکزیک بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آمریکا، شیکاگو اسپرز، و باشگاه فوتبال اونیورسیداد ناسیونال اشاره کرد.
فرانسیسکو فلورس (; – ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک بود.
در تیراندازی با کمان، شکل کمان معمولاً به صورت نمای کناری در نظر گرفته می‌شود. این محصول رابطه پیچیده تنشهای مادی است که توسط یک کماندار طراحی شده‌است. این شکل، با مشاهده اندام‌ها، برای در نظر گرفتن ساخت مواد، کارکرد مورد نیاز و استفاده مورد نظر از کمان طراحی شده‌است.
کارلوس کالدرون (; – ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک بود.
مانوئل کاماچو (; – ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آمریکا، باشگاه فوتبال دپورتیوو تولوکا، و شیکاگو اسپرز اشاره کرد.
کرسنسیو گوتیرس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مکزیک بود.
یک پردازنده بشکه‌ای یک پردازنده است که در هر چرخه بین ریسمان‌های اجرایی سوئیچ می‌کند. این تکنیک طراحی پردازنده با نام‌های چندرشته زمانی «درهم» یا «ریزدانه» نیز شناخته می‌شود. برخلاف چندریسمانی همزمان در معماری‌های سوپراسکالر مدرن، این تکنیک معمولاً اجازه اجرای چندین دستورالعمل در یک چرخه را نمی‌دهد.
مانند پیش‌اجرایی، هر رشته اجرا به شمارنده برنامه و سایر ثبات‌های سخت‌افزاری (وضعیت معماری هر رشته) اختصاص داده می‌شود. یک پردازنده بشکه‌ای می‌تواند تضمین کند که هر رشته در هر "n" چرخه یک دستور را اجرا می‌کند، برخلاف یک ماشین پیش‌اجرایی، که معمولاً یک رشته اجرایی را برای ده‌ها میلیون چرخه در حالی که همه رشته‌ها منتظر نوبت خود هستند، اجرا می‌کند.
تکنیکی به نام C-slowing می‌تواند به‌طور خودکار یک طراحی پردازشگر بشکه‌ای متناظر را از طراحی یک پردازنده تک‌وظیفه ایجاد کند. یک پردازنده بشکه ای "n-" way که به این روش تولید می‌شود، بسیار شبیه به "n" نسخه چند پردازشی جداگانه از پردازنده اصلی تک وظیفه ای عمل می‌کند که هر کدام تقریباً با سرعت 1/ "n" سرعت اصلی کار می‌کنند.
یکی از اولین نمونه‌های پردازشگر بشکه‌ای، سیستم پردازش ورودی/خروجی در ابررایانه‌های سری CDC 6000 بود. اینها قبل از بازگشت به اولین پردازنده، یک دستورالعمل (یا بخشی از یک دستورالعمل) را از هر یک از ۱۰ پردازنده مجازی مختلف (که پردازنده‌های جانبی نامیده می‌شوند) اجرا می‌کردند.CDC Cyber 170 Computer Systems; Models 720, 730, 750, and 760; Model 176 (Level B); CPU Instruction Set; PPU Instruction Set -- See page 2-44 for an illustration of the rotating "barrel". از سری CDC 6000 برداشت می‌شود که «پردازنده‌های جانبی به طور گروهی به عنوان یک پردازنده بشکه ای پیاده سازی می‌شوند. هر کدام به طور مستقل روند را اجرا می‌کنند. آنها یک نمونهٔ سابق ضعیف برای BUS یا دستیابی مستقیم به حافظه هستند.»
یکی از انگیزه‌ها برای ساخت پردازنده‌های بشکه ای کاهش هزینه‌های سخت‌افزاری بود. در مورد واحدهای پردازنده فیزیک CDC 6x00، منطق دیجیتال پردازنده بسیار سریعتر از حافظه اصلی بود، بنابراین به جای داشتن ده پردازنده مجزا، ده واحد حافظه اصلی جداگانه برای واحدهای پردازنده فیزیک وجود دارد، اما همه آنها یک مجموعه واحد منطق پردازنده را مشترکاً دارند.
مثال دیگر Honeywell ۸۰۰ است که دارای ۸ گروه ثبات بود که اجرای حداکثر ۸ برنامه را به صورت همزمان امکان‌پذیر می‌کرد. پس از هر دستورالعمل، پردازنده (در اکثر موارد) به ترتیب به برنامه فعال بعدی می‌رود.
همچنین پردازنده‌های بشکه‌ای به عنوان پردازنده‌های مرکزی در مقیاس‌های بزرگ مورد استفاده قرار گرفته‌اند. Tera MTA (1988) (ترا کامپیوتر) یک پردازشگر بشکه‌ای در مقیاس بزرگ شده بود که با ۱۲۸ رشته در هر هسته طراحی شده بود. معماری MTA شاهد توسعهٔ پی در پی محصولات متوالی مانند Cray Urika-GD بوده‌است که در ابتدا در سال ۲۰۱۲ معرفی شد (به عنوان YarcData uRiKA) و برنامه‌های کاربردی داده کاوی را هدف قرار داد.