moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سختی و پراکندگی بالای نور الماس، آن را برای کاربردهای صنعتی مفید و به عنوان جواهرات مطلوب می‌کند. از الماس در حلقه‌های نامزدی استفاده می‌شود. این عمل در میان اشراف اروپایی در اوایل قرن پانزدهم گزارش شده است، اگرچه در آن زمان برای این هدف، یاقوت و یاقوت کبود سنگ‌های مطلوب‌تری بودند. محبوبیت امروزی الماس تا حد زیادی توسط مجموعه شرکت‌های د بیرز ایجاد شد که اولین معادن الماس در مقیاس بزرگ را در آفریقای جنوبی تأسیس کرد. د بیرز از طریق یک کمپین تبلیغاتی که از دهه ۱۹۳۰ شروع شد و تا اواسط قرن بیستم ادامه یافت، الماس‌ها را به بخشی کلیدی از روند نامزدی و نمادی از وضعیت مطلوب تبدیل کرد. ارزش بالای الماس، نیروی محرکه دیکتاتورها و نهادهای انقلابی به ویژه در آفریقا بوده است که از کار بردگان و کودکان برای استخراج الماس‌های خونین برای تأمین مالی درگیری‌ها استفاده می‌کنند.
اگرچه اعتقاد بر این است که ارزش الماس ناشی از نادر بودن آن است، اما الماس‌های با کیفیت جواهر در مقایسه با سنگ‌های قیمتی کمیاب مانند اسکندریت بسیار یافتنی‌تر هستند و تولید سالانه الماس خام جهانی حدود ۱۳۰ میلیون قیراط (۲۶ تن) تخمین زده می‌شود.
پیدراس نگراس (به اسپانیایی: Piedras Negras) یک منطقهٔ مسکونی در مکزیک است که در Piedras Negras Municipality واقع شده‌است. پیدراس نگراس ۹۱۴٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶۳٬۵۹۵ نفر جمعیت دارد و ۲۲۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
در دینامیک سیالات، مسئله رایلی که به عنوان مسئله اول استوکس نیز شناخته می‌شود، مسئله تعیین جریان ایجاد شده توسط حرکت ناگهانی یک صفحه با طول بی نهایت از حالت سکون است که به نام لرد رایلی و سر جورج استوکس نامگذاری شده است. این یکی از ساده ترین مسائل غیر پایدار است که راه حل دقیقی برای معادلات ناویر-استوکس دارد. حرکت ضربه ای صفحه نیمه بی نهایت توسط کیت استوارتسون مورد مطالعه قرار گرفت.Stewartson, K. T. (1951). On the impulsive motion of a flat plate in a viscous fluid. The Quarterly Journal of Mechanics and Applied Mathematics, 4(2), 182-198.
هِلگا اِنگ (نروژی: Helga Eng) زاده ۳۱ مه ۱۸۷۵م. برابر با دوشنبه، ۱۰ خرداد ۱۲۵۴خ در اوستفولد؛ و مرگ به تاریخ ۲۶ مه ۱۹۶۶م، برابر با پنج شنبه، ۵ خرداد ۱۳۴۵خ، در اسلو به سن ۹۰ سالگی یک روان‌شناس و متخصص علوم پرورشی اهل نروژ بود. هلگا اٍنگ سومین زنی بود که در نروژ مدرک دکترا گرفت و اولین زنی بود که در رشته فلسفه موفق به دریافت این مدرک شد. او استاد و بانی مؤسسه پژوهشی علوم پرورشی در دانشگاه اسلو بود و آثار علمی متعددی نوشته‌است که به چند زبان از جمله آلمانی ترجمه شده‌است.https://snl.no/Helga_Eng
هِلگا اِنگ سال ۱۸۷۵م، در جنوب شرقی نروژ به دنیا آمد. پدرش ضمن کشاورزی به معلمی و خوانندگی در گروه کر کلیسا نیز اشتغال داشت. هلگا در میان ۸ خواهر و برادر خود که همگی بعدها معلم شدند، فرزند چهارم خانواده بود. کودکی هلگا در محیطی متأثر از علایق پدرش یعنی ادبیات و موسیقی گذشت. سال ۱۸۹۵م، هلگا در امتحانات آموزگاران عمومی شرکت کرد و بعد از موفقیت تا سال ۱۸۹۷م، در دبستان
لیر، نروژ آغاز به کار کرد. سپس به دبیرستان موس، نروژ منتقل شد و تا سال ۱۹۰۰م، در دوره اول دبیرستان مشغول تدریس بود تا نهایتاً در یک دبیرستان کریستیانیا شغلی به وی محول گشت. از آن پس هِلگا اِنگ تا سال ۱۹۳۵م، به جزء چند دوره مرخصی تحصیلی، در این دبیرستان مشغول خدمت بود. سال ۱۸۹۷م، هلگا در امتحانات دوره اول دبیرستان به عنوان داوطلب آزاد شرکت کرد و موفق شد و بعد در سال ۱۹۰۳م، امتحانات پایانی دوره دوم دبیرستان را با موفقیت پشت سر گذاشت.https://nbl.snl.no/Helga_Eng
سال ۱۹۰۴م، هِلگا اِنگ به قصد تحصیل در رشته روان‌شناسی در امتحانات ورودی دانشگاه شرکت کرد. درآن دوران روان‌شناسی در نروژ رشته مستقلی نبود بلکه بخشی از دروس فلسفه محسوب می‌شد. این بود که وی ابتدا به تحصیل فلسفه در دانشگاه اسلو مشغول شد و سپس به قصد ادامه تحصیل تخصصی در رشته روان‌شناسی در سال ۱۹۰۹م، عازم آلمان گشت و تا سال ۱۹۱۰م، نزد استادان آلمانی در هاله مشغول یادگیری زبان آلمانی و دیگر علوم مربوط بود. پس از بازگشت به نروژ با اتکاء به آموخته‌های این دوره، هلگا بار دیگر به منظور اخذ مدرک دکترا مطالعات خود را از سر گرفت. این مطالعات از جمله شامل تحقیق و تهیه گزارش در مورد میزان درک کودکان از مفاهیم انتزاعی بود. نتیجه این مطالعات به صورت گزارشی در سال ۱۹۱۲م، منتشر شد. در این گزارش که تحت عنوان «مفاهیم انتزاعی در افکار و گفتار کودکان» منتشر شده بود، هِلگا اِنگ ادعا کرده بود که کسب مفاهیم انتزاعی در کودکان زیر ۱۴ سال کندتر از آن چیزی بود که تصور می‌شد. این گزارش به زبان آلمانی ترجمه شد و در میان اصلاح طلبان امور پرورشی با استقبال روبرو گشت. در ۲۵ ژانویه ۱۹۱۳م، هِلگا اِنگ از این گزارش به عنوان پایان‌نامه مقطع دکترای خود دفاع کرد و پیروز شد. به این ترتیب او اولین شخصی بود که در نروژ بر اساس یک مبحث روان‌شناسی مدرک دکترا دریافت کرد. در عین حال او سومین زنی بود که در کل، موفق به کسب درجه دکترا در نروژ شده بود. رساله هِلگا اِنگ، بعدها به عنوان بخش ضمیمه، به پاره ای از کتاب‌های درسی دانشگاه در رشته روان‌شناسی افزوده شد و سالها بخشی از دروس روان‌شناسی در آلمان بود. پس از اخذ مدرک دکترا هِلگا اِنگ بار دیگر به آلمان و چند کشور اروپایی دیگر سفر کرد و از مؤسسات پژوهشی و آموزشی و از جمله با استاد مشهور ویلهلم وونت در لایپزیگ دیدار کرد.https://nbl.snl.no/Helga_Eng
از این پس هِلگا اِنگ با اعتماد به نفس بیشتری برداشت‌های خود را از مطالعاتش به اشتراک گذاشت. در سال ۱۹۱۸م، دومین کتاب وی با عنوان «پرورش زمان، پرورش هنر» منتشر شد. نوشته‌ای فراگیر و عمیق که ادعا می‌کرد که دوران روشهای سنتی تعلیم و تربیت سر آمده‌است. چرا که در شیوه‌های سنتی، مهم‌ترین عناصر پرورشی زمان یعنی صنایع، دانش و فناوری نادیده گرفته شده‌اند. با این حال هلگا معتقد بود که تعلیم و تربیت سنتی نیز با تکیه بر عواطف و تخیل به نوبت خود، نقشی مثبت در پرورش نسل‌های قبلی داشته‌اند و می‌توانند در پروش نسلهای آینده نیز سهمی داشته باشند. هلگا اٍنگ برای آموزش عملی و تمرین ارزش زیادی قائل بود. او معتقد بود که دروس باید محتوایی حرفه ای داشته باشند بی آنکه جنبه‌های فرهنگی و معنوی، کاملاً فراموش شوند. او انضباط شخصی را صفتی اکتسابی می‌دانست که تنها بعد از تجربه دراز مدت انضباط در محیط خارجی می‌توانست نهادینه شود. هِلگا اِنگ مانند بسیاری از اصلاح طلبان امور پرورشی با آموزش تصادفی و بدون برنامه قبلی مخالف بود. او بهترین طریق آموزش را آموزشی می‌دانست که طبق اصول علمی و روان‌شناسی، برنامه‌ریزی شده بود. در عمل هِلگا اِنگ تلاش زیادی کرد که بر مبنای یافته‌های تحقیقات علمی خود، برنامه‌هایی را در کتاب و سخنرانی‌های خود پیشنهاد کند. در سال ۱۹۲۱م، او کتاب دیگری منتشر کرد و در آن عواطف کودکان و بزرگسالان را با هم مقایسه کرد. او بازتابهای جسمی کودکان و بزرگسالان را مانند ضربان قلب و نبض اندازه گرفت و در مقایسه به این نتیجه رسید که در آزمونهای کنترل شده محیط آزمایشگاه، واکنشهای جسمی کودکان و بزرگسالان تفاوت زیادی نشان نمی‌دهد. اما در محیط خارج از آزمایشگاه، تفاوت پیامدهای عاطفی خود جوش، در کودکان محسوس است.https://nbl.snl.no/Helga_Eng
در سال ۱۹۲۵م، هِلگا اِنگ در مقام روان‌شناس به استخدام سازمان پیش دبستانی اسلو درآمد. سپس در سال ۱۹۳۲م، در مؤسسه تحقیقاتی اداره کاریابی اسلو مشغول کار شد. در این مؤسسه، مسئولیت هلگا آزمون و تشخیص توانایی‌های متقاضیان در تناسب با مشاغل مختلف درخواستی بود. هِلگا اِنگ الگوهایی را برای این منظور ایجاد کرد و گزارشهای زیادی را در این رابطه منتشر نمود که به زودی مخاطبان بین‌المللی پیدا کرد. در حدود همین دوره بود که وی از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۷م، در مدرسه عالی تربیت معلم اسلو تدریس کرد و از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۶م، مجالس سخنرانی در رشته علوم پرورشی در دانشگاه اسلو برگزار نمود.
در سال ۱۹۲۶م، معروفترین اثر وی با نام «نقاشی کودک» منتشر شد. این اثر که مربوط به نقاشی‌های فرزند یکی از اقوام وی بود، شامل مجموعه ای از نقاشی‌های یک کودک ۱۰ ماهه تا پایان ۸ سالگی بود. این کتاب بعدها به ۵ زبان ترجمه شد و مورد استقبال قرار گرفت. در سال ۱۹۴۴م، سری دوم این نقاشیها از سن ۹ سالگی تا پایان ۲۴ سالگی منتشر شد. این دو کتاب که در نوع خود تا آن زمان بی نظیر بودند، خود الگویی برای مطالعات روان‌شناسی در آینده شدند. هِلگا اِنگ همچنین از دفترچه خاطرات و دیگر شیوه‌های بیان در کودکان غافل نبود و بسیاری از مطالعات وی بر نمونه‌هایی از این قبیل استناد می‌کنند.در سال ۱۹۳۶م، مجلس ملی نروژ طرح تأسیس مؤسسه پژوهشی علوم پرورشی در دانشگاه اسلو را به تصویب رساند. هِلگا اِنگ در مقام استاد مدرس از اول ژانویه سال ۱۹۳۸م، شروع به تدریس در این مؤسسه کرد. به رغم شرایط جنگی شمار دانش جویان به سرعت افزایش یافت. در سال ۱۹۴۰م، استاد هِلگا اِنگ به سن بازنشستگی رسید اما بنابر تقاضای دانشگاه تا سال۱۹۴۸م، در این سمت باقی ماند و تدریس کرد.در سال ۱۹۲۶م، هِلگا اِنگ به عضویت در فرهنگستان علوم نروژ
انتخاب شد و در سال ۱۹۶۶م، با تقدیم نشان سنت اولاف از وی قدر دانی گشت. در سال ۱۹۹۴م، ساختمان جدید دانشکده علوم آموزشی در دانشگاه اسلو به افتخار وی ساختمان هِلگا اِنگ نام گذاری شد. هِلگا اِنگ در سال ۱۹۶۶م، برابر با ۱۳۴۵خ، در اسلو چند روز پیش از رسیدن به سن ۹۱ سالگی درگذشت.https://nbl.snl.no/Helga_Eng
دولت اتحاد شوروی، دولت شوروی یا به‌طور رسمی دولت کل اتحادیه اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی ارگان اجرایی و اداری دولت در اتحاد جماهیر شوروی سابق بود. این نهاد از ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۶ شورای کمیسارهای خلق، از ۱۹۴۶ تا ۱۹۹۱ شورای وزیران، از ژانویه تا اوت ۱۹۹۱ کابینه وزیران، از اوت تا دسامبر ۱۹۹۱ کمیته مدیریت عملیاتی اقتصاد ملی و در دوران حاکمیت ژوزف استالین با عنوان دولت کارگران و کشاورزان اتحاد شوروی شناخته می‌شد.Собрание законов и распоряжений Рабоче-Крестьянского Правительства СССР, издаваемое Управлением Делами СНК СССР. Published by the Administration of Government Affairs of the Soviet Union.Собрание законов и распоряжений Рабоче-Крестьянского Правительства СССР за 1930 R. Collection of Laws and Instructions of the Workers-Peasants Government of the Soviet Union 1930.Протоколы и постановления Совета Народных Комиссаров и Совета Министров СССР (подлинники). 1923-1991 гг. СОВЕТ МИНИСТРОВ СССР.Правительство СССР. обобщённое наименование исполнительного органа СССР.
دولت توسط یک رئیس رهبری می‌شد که ناظران خارجی معمولاً از آن به‌عنوان «نخست‌وزیر» یاد می‌کردند. رئیس توسط کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی نامزد می‌شد و توسط نمایندگان در اولین جلسه عمومی تازه منتخب شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی انتخاب می‌گشت. برخی از دولت‌ها به‌مثابه دولت دوم ریژکوف بیش از ۱۰۰ وزیر دولتی داشتند که به‌عنوان معاون اول نخست‌وزیر، معاونان نخست‌وزیر، وزیران دولت یا رؤسای کمیته‌ها و کمیسیون‌های دولتی خدمت می‌کردند. آن‌ها توسط نخست‌وزیر انتخاب و توسط شورای عالی تأیید می‌شدند. دولت اتحاد جماهیر شوروی قدرت اجرایی خود را مطابق با قانون اساسی اتحاد جماهیر شوروی و قوانین مصوب شورای عالی اعمال می‌کرد. اولین دولت به رهبری ولادیمیر لنین و آخرین دولت به رهبری والنتین پاولوف بود.
پس از معاهده تأسیس اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۲۲،УТВЕРЖДЁН СОСТАВ ПЕРВОГО ПРАВИТЕЛЬСТВА СССР, ПРОЕКТЫ ПЕРВОЙ КОНСТИТУЦИИ И ГЕРБА СССР. 6 июля 1923. جمهوری سوسیالیستی فدراتیو روسیه شوروی، جمهوری سوسیالیستی اوکراین شوروی، جمهوری سوسیالیستی بلاروس شوروی و جمهوری فدراتیو سوسیالیستی قفقاز جنوبی شوروی اتحادیه جماهیر شوروی سوسیالیستی را تأسیس کردند. این معاهده دولت را تأسیس کرد که بعداً با تصویب اولین قانون اساسی شوروی در سال ۱۹۲۴ مشروعیت یافت. قانون اساسی ۱۹۲۴ دولت را مسئول کنگره شوراهای اتحاد جماهیر شوروی کرد. در سال ۱۹۳۶ با تصویب قانون اساسی جدید، نظام دولتی اصلاح شد. مصوبه جدید کنگره شوراها را لغو و شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی را جایگزین آن کرد. در اولین جلسه عمومی شورای عالی دوم در سال ۱۹۴۶، دولت به شورای وزیران تغییر نام داد. با تصویب قانون اساسی ۱۹۷۷ تغییرات جزئی ایجاد شد. نوزدهمین کنفرانس اتحادیه کل حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی به اصلاح قانون اساسی رأی مثبت داد. این امر امکان برگزاری انتخابات چند کاندیدایی را فراهم و کنگره نمایندگان خلق را تأسیس نمود. این اصلاحات کنترل حزب بر شورای عالی را تضعیف کرد. بعدها در ۲۰ مارس ۱۹۹۱، شورای عالی به پیشنهاد میخائیل گورباچف، قانون اساسی را برای ایجاد یک نظام نیمه‌ریاستی که اساساً تلفیقی از سبک حکومت آمریکایی و فرانسوی بود، اصلاح کرد. شورای وزیران لغو و کابینه وزیران که مسئولیت ریاست‌جمهوری اتحاد جماهیر شوروی را بر عهده داشت جایگزین شد. رئیس کابینه وزیران نخست‌وزیر اتحاد جماهیر شوروی بود. پس از کودتای ۱۹۹۱ شوروی که نخست‌وزیر والنتین پاولوف در آن شرکت داشت، دولت مجبور به استعفا شد. دولت شوروی به جای خود کمیته‌ای گذرا به ریاست سیلایف ایجاد کرد تا وظایف اساسی دولتی را تا زمان تعیین کابینه جدید اداره کند. در ۲۶ دسامبر ۱۹۹۱ شورای عالی اتحادیه را منحل کرد و در نتیجه دولت اتحاد جماهیر شوروی برای همیشه تعطیل شد.
نام شورای کمیسارهای خلق برای تمایز دولت شوروی از همتایان بورژوازی خود به‌ویژه سلف تزاری آن، شورای وزیران انتخاب شد.با این حال، محقق درک واتسون بیان می‌کند که «اصطلاح «کمیسار» با «وزیر» قابل تعویض تلقی می‌شد و به نظر می‌رسید که تردیدی وجود ندارد رهبران بلشویک به‌معنای «وزیر» باشند. ژوزف استالین در مارس ۱۹۴۶ طی یک سخنرانی در شورای عالی دوم، استدلال کرد که نام دولت از شورای کمیسارهای خلق به شورای وزیران تغییر یابد زیرا کمیسار منعکس‌کننده دوره گسست انقلابی و نظایر آن است. اما آن زمان اکنون گذشته‌است. نظام اجتماعی ما به وجود آمده و اکنون از گوشت و خون ساخته شده‌است. زمان آن فرا رسیده‌است که از عنوان «کمیسار خلق» به عنوان «وزیر» برویم. محقق یورام گورلیزکی می‌نویسد که علی‌رغم بازگشت به سوابق بورژوایی، پذیرش نامگذاری جدید نشان داد که نظم شوروی وارد مرحله جدیدی از تحکیم پس از انقلاب شده‌است.
معاهده تأسیس اتحاد جماهیر شوروی شامل بنیادگذاری کنگره کل اتحادیه شوراها و کمیته اجرایی مرکزی آن بود. کنگره شوراها مسئولیت‌های قانونگذاری را بر عهده داشت و عالی‌ترین ارگان قدرت دولتی بود؛ در حالی که کمیته اجرایی مرکزی باید هر زمان که جلسه‌ای نداشت از اختیارات کنگره شوراها استفاده می‌کرد که در عمل اکثریت موجودیت آن را تشکیل می‌داد. در آن بیانیه آمده بود که دولت به نام شورای کمیسارهای خلق، بازوی اجرایی کمیته اجرایی مرکزی خواهد بود. این ساختار دولتی از ساختار تأسیس‌شده در جمهوری سوسیالیستی فدراتیو روسیه شوروی رونوشت شده‌بود و همین‌گونه دولت از شورای کمیسارهای خلق روسیه شوروی الگوبرداری کرده‌بود. دولت روسیه شوروی به رهبری ولادیمیر لنین تا ۶ ژوئیه ۱۹۲۳ زمانی که کمیته اجرایی مرکزی شورای کمیسارهای خلق اتحاد جماهیر شوروی را تأسیس شد، بر اتحاد جماهیر شوروی حکومت کرد. لنین در کنار پنج معاون و ده کمیسار خلق—وزیران—به ریاست آن منصوب گشت. در ۱۷ ژوئیه ۱۹۲۳ شورای کل اتحادیه کمیسارهای خلق به کمیته‌های اجرایی مرکزی جماهیر اتحادیه و دولت‌های جمهوری مربوطه آن‌ها اطلاع دادند که شروع به انجام وظایف محوله کرده‌اند.
ایده اولیه این بود که شورای کمیسارهای خلق به‌طور مستقیم و تابع به کمیته اجرایی مرکزی گزارش دهند اما روابط کاری این دو نهاد هرگز به‌طور واضح و عمیق تعریف نشد. در نهایت، اختیارات شورای کمیسارهای خلق از کمیته اجرایی مرکزی فراتر رفت. با این همه، قانون اساسی ۱۹۲۴ شورای کمیسارهای خلق را به‌عنوان «ارگان اجرایی و اداری» کمیته اجرایی مرکزی تعریف کرد. توانایی قانونگذاری به دلیل اختیاراتی که از سوی کمیته اجرایی مرکزی به آن اعطا شده‌بود و اساسنامه شورای کمیسارهای خلق محدود شده‌بود. سلطه قانونگذاری شورای کمیسارهای خلق علی‌رغم اصرار قانون اساسی ۱۹۲۴ بر رابطه آن با کمیته اجرایی مرکزی ادامه یافت. میخائیل کالینین از کمیته اجرایی مرکزی و رئیس کمیته اجرایی مرکزی کل روسیه در سال ۱۹۲۸ خاطرنشان کرد که باید بین پرزیدیوم کمیته اجرایی مرکزی و نقش اداری شورای کمیسارهای خلق که آن را «ارگان قانونگذاری» می‌دانست تفاوت قائل شد.
قانون اساسی ۱۹۲۴ بین کمیساریای کل اتحادیه و یکپارچه خلق—از سال ۱۹۳۶ به بعد به عنوان جمهوری‌خواه شناخته می‌شود—تفاوت قائل شد. کمیساریای خلق برای دادگستری، امور داخلی، امنیت اجتماعی، آموزش، کشاورزی و صحت عامه در وزارتخانه‌های سطح جمهوری باقی ماندند. در این میان به کمیساریای امور خارجی، بازرگانی و صنعت، ترابری، امور نظامی و دریایی، دارایی، تجارت خارجی، کار، پست و تلگراف، تدارک و وضعیت کل اتحادیه اعطا شد. این سیستم در ابتدا مشکلاتی را ایجاد کرد زیرا نه قانون اساسی و نه هیچ سند قانونی روابط بین کمیساریای کل اتحادیه، ارگان‌های آن‌ها در جمهوری‌ها و کمیساریاهای متحد جمهوریت را به‌صورت جداگانه تعریف نکرد. با این حال، این سیستم تا زمان انحلال اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ با تغییرات جزئی باقی ماند.
قانون اساسی ۱۹۳۶ شورای کمیسارهای خلق را به‌عنوان دولت شوروی تعریف کرد و به آن نقش «عالی‌ترین ارگان اجرایی و اداری قدرت دولتی» را واگذاری نمود. قانون اساسی شورای کمیسارهای خلق را از اختیارات وضع قانونگذاری محروم کرده و آن را به صدور «مصوبات و مقررات بر اساس و اجرای قوانین جاری» محدود کرد. فقط شورای عالی و پرزیدیوم آن که به‌ترتیب جایگزین کنگره شوراها و کمیته اجرایی مرکزی شده بودند، می‌توانستند قوانین را تغییر دهند.
قدرت گرفتن استالین در دهه ۱۹۳۰، نهادهای رسمی حکومت را چه در حزب و چه در دولت تضعیف کرد. محقق تی اچ ریگبی می‌نویسد که «همه نهادها به تدریج در اسید استبداد حل شده بودند» و از سال ۱۹۴۶ تا زمان مرگ استالین در سال ۱۹۵۳ «تنها حداقل‌ترین ژست‌ها برای برگرداندن انحطاط ارگان‌های رسمی اقتدار هم در حزب و هم در دولت» انجام شده‌بود. لئونارد شاپیرو، آکادمیک بریتانیایی معتقد است که «سبک حکومت استالین با روشی مشخص می‌شود که در آن حکومت از طریق دستگاه‌های منظم—حزب و دستگاه‌های دولتی—جای خود را به‌طور فزاینده‌ای به حاکمیت کارگزاران و آژانس‌های شخصی می‌دهد که هر کدام جداگانه و اغلب در تضاد بودند و استالین در کنترل کل عالی بود.» دولت که در این مرحله رسمی‌ترین نهاد حکومتی شوروی بود، به‌دلیل عادت استالین به حکومت از طریق «وفاداری شخصی و سخت‌گیرانه ستوان‌هایش» ویژگی‌های نئوپاتریمونالیسمی را توسعه داد.
ژوزف استالین در ۶ مه ۱۹۴۱ به ریاست دولت برگزیده شد. دولت تا زمان جنگ جهانی دوم—در روسیه به جنگ بزرگ میهنی معروف است—به‌طور عادی به کار خود ادامه داد. در ۳۰ ژوئن ۱۹۴۱ کمیته دفاع دولتی ساماندهی و دولت وابسته به آن گشت. این کمیته برای اداره اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ تشکیل شده‌بود. استالین تا سال ۱۹۴۶ به‌طور همزمان به‌عنوان رئیس کمیته دفاع دولتی و دولت شوروی خدمت کرد. در ۱۵ مارس ۱۹۴۶، اولین جلسه عمومی شورای عالی دوم، شورای کمیسارهای خلق را به شورای وزیران تغییر داد. بر این اساس کمیساریاهای خلق به وزارتخانه‌ها و کمیسارهای خلق به وزیران دگرش نام کردند. در ۲۵ فوریه ۱۹۴۷، تغییرات متناسبی در قانون اساسی اتحاد جماهیر شوروی ایجاد شد.
دفتر دولت در سال ۱۹۴۴ تأسیس شد. پس از جنگ، این اداره به دو بخش تقسیم شد. این دفترها در ۲۰ مارس ۱۹۴۶ با هم ادغام شدند و دفتر دولت را دوباره تأسیس کردند. دفترخانه سیاسی حزب در ۸ فوریه ۱۹۴۷ قطعنامه «درباب تشکیلات شورای وزیران» را تصویب کرد که به دنبال تبیین نقش شورای وزیران، عملیات داخلی و روابط آن با حزب بود. در آن بیانیه آمده بود که دفترخانه سیاسی حزب سزاوار است در مورد تمام موضوعات سیاسی که شامل مباحثی مانند انتصابات دولتی و دفاع، سیاست خارجی و امنیت داخلی بود، اتخاذ تصمیم کند. بیانیه در ادامه دولت را صرفاً نهادی برای اداره اقتصاد تعریف کرد. وزارتخانه‌های غیر اقتصادی مانند وزارت امنیت دولتی به دفتر سیاسی گزارش می‌دادند.
علاوه بر این، قطعنامه ۸ فوریه هشت دفتر منطقه‌ای—بخشی—با سرنام‌های دفتر کشاورزی، دفتر متالورژی و مواد شیمیایی، دفتر ماشین‌سازی، دفتر نیروگاه‌های سوخت و برق، دفتر صنایع غذایی، دفتر ترابری و ارتباطات، دفتر صنایع سبک و دفتر فرهنگ و بهداشت را ایجاد کرد. این تصمیم روش کار دولت را متحول ساخت. قطعنامه جدید اختیارات را به دفترها و به دور از معاونان رؤسای دولت و وزیران بلندپایه تفویض کرد. هر دفتر منطقه‌ای توسط معاون رئیس دولت اداره می‌شد اما اتخاذ تصمیم به ارگان‌های تصمیم‌سازی دانشگاهی واگذار شد. اثر خالص این تغییرات افزایش شدید فعالیت قانونگذاری دولت بود.
استالین که از سال ۱۹۴۴ در جلسه دفتر شرکت نکرده بود، به انتصاب رؤسای موقت دولت متوسل شد. مولوتف در ابتدا منصوب شد اما به ندرت می‌توانست وظایف خود را انجام دهد زیرا همزمان وزیر امور خارجه بود و اغلب به‌سبب تجارت دور بود. در ۲۹ مارس ۱۹۴۸ دفترخانه سیاسی تصمیم به ایجاد یک ریاست چرخشی به رهبری لاورنتی بریا، نیکولای وژنسنسکی و گئورگی مالنکوف گرفت. به‌دلیل عدم وجود یک رهبر رسمی، اکثر مسائل بحث‌برانگیز در جلسات دفتر حل می‌شد. در ۱ سپتامبر ۱۹۴۹ قدرت پراکنده‌تر شد. این دفتر نام خود را به پرزیدیوم شورای وزیران تغییر داد و بریا، مالنکوف، نیکولای بولگانین، لازار کاگانوویچ و ماکسیم ساباروف ریاست آن را بر عهده گرفتند. این وضعیت تا زمان مرگ استالین در سال ۱۹۵۳ ادامه پیدا کرد.
دوران پس از استالین به‌ویژه دوران رهبری نیکیتا خروشچف شاهد تغییرات متعددی در دستگاه دولتی بود. در ابتدا رهبری جدید به دنبال حل مشکلات در چارچوب بروکراتیک موجود بود اما در سال ۱۹۵۴، دولت اصلاحاتی را آغاز کرد که قدرت تصمیم‌گیری اقتصادی بیشتری را به دولت‌های جمهوری واگذار کند. در همین زمان خروشچف پیشنهاد لغو وزارتخانه‌های صنعتی و ساختمانی، تقسیم وظایف و مسئولیت‌های آن‌ها بین دولت‌های جمهوری و بروکرات‌های منطقه‌ای را داد. هدف نهایی کاهش اندازه دولت کل اتحادیه و افزایش رشد اقتصادی بود. ایده مشابهی در ژانویه ۱۹۵۷ به پرزیدیوم پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست پیشنهاد شد. این پیشنهاد به دنبال تغییر کارکرد دولت کل اتحادیه از مدیریت فعال مدیریت عملیاتی صنعت به سیاست‌گذاری شاخه فعال بود. مقرر شد مدیریت عملیاتی برای دولت‌های جمهوری و مقامات محلی غیر متمرکز باشد.
پرزیدیوم پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست پیشنهاد خروشچف را پذیرفت. تا ژوئیه ۱۹۵۷ وظایف مدیریتی وزارتخانه‌های ساختمانی و صنعتی به ۱۰۵ شورای تازه تأسیس اقتصاد ملی منتقل شد. کمیته‌های برنامه‌ریزی جمهوری مسئولیت بیشتری داشتند. کمیته برنامه‌ریزی دولتی مسئولیت شرکت‌هایی را که نمی‌توانستند به دولت‌های جمهوری غیر متمرکز تبدیل شوند واگذار کرد. رسانه‌های شوروی شروع به تبلیغ ایده توسعه اقتصادهای پیچیده و منطقه‌ای و مقایسه آن‌ها با سیستم قدیمی وزارتی کردند. اعتقاد بر این بود که شوراهای اقتصاد ملی همکاری و تخصص بین شاخه‌ای را افزایش خواهند داد. با این همه، اصلاحات نتوانست نارسایی‌های اقتصاد شوروی را بهبود بخشد و در سایر زمینه‌ها نیز کاستی‌هایی را روشن ساخت. دولت خروشچف با آغاز اصلاحاتی که اقدامات تمرکززدایی را معکوس می‌کرد، واکنش نشان داد و به دنبال تمرکز مجدد بر تخصیص منابع بود.
معکوس‌سازی اصلاحات در دستگاه دولتی سبب برکناری خروشچف شد. اولین حرکت در اوایل سال ۱۹۶۵ و در زمان دولت اول آلکسی کاسیگین که مسئولیت کشاورزی به وزارت کشاورزی کل اتحادیه واگذار گشت، انجام شد—که در اصلاحات پیشین خروشچف شکست خورد. در اکتبر همان سال، شورای وزیران کمیته‌های صنعتی دولتی و شوراهای اقتصادی منطقه‌ای را منحل و سیستم وزیران صنایع را که قبل از سال ۱۹۵۷ وجود داشت، دوباره برقرار کرد. از ۳۳ وزیر جدید ساخت و ساز و صنعت که در سال ۱۹۶۵ منصوب شدند، ۱۲ نفر در سال ۱۹۵۷ یا قبل از آن به‌عنوان وزیر مشغول به کار بودند و ۱۰ نفر در این زمان کار کرده و به معاونت وزیر رسیده بودند. در سال ۱۹۶۶ وزارت آموزش کل اتحادیه و وزارت حفاظت نظم عمومی کل اتحادیه تشکیل شد. چهار وزارتخانه ساختمانی کل اتحادیه در سال ۱۹۶۷ و پنجمین وزارتخانه در سال ۱۹۷۲ تأسیس شد. علاوه بر این، در سال ۱۹۷۰ دولت، وزارت دادگستری کل اتحادیه را مجدداً تأسیس کرد. در دهه ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۵، بیست و هشت وزارتخانه صنعتی تأسیس شد. از این وزارتخانه‌ها، هفت وزارتخانه کل اتحادیه و مابقی هفده وزارتخانه جمهوری بودند. با همه این‌ها، دولت گاسیگین به دنبال اصلاح اقتصاد از طریق تقویت استقلال شرکت و در عین حال حفظ اقتدار متمرکز پایدار بود. اصلاحات اقتصادی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۷۹ در حالی که به شرکت‌های دولتی فضای بیشتری برای بحث در مورد اهداف تولید خود با وزارتخانه‌های مربوطه می‌داد، به دنبال قانون‌زدایی از اقتصاد بود تا به شرکت‌های دولتی استقلال بیشتری بدهد.
دوره حکومت برژنف نیز شاهد تصویب قانون اساسی ۱۹۷۷ بود. مصوبات این قانون برای نخستین بار وظایف و عضویت در پرزیدیوم—هیئت‌رئیسه—دولت را مشخص کرد. قانون اساسی پرزیدیوم را به‌عنوان یک نهاد دولتی دائمی توصیف کرد که عهده‌دار مسئولیت‌های اداری و مسئول ایجاد و تأمین رهبری اقتصادی مطلوب است. در آن بیانیه آمده بود که رئیس دولت در کنار معاونان اول رئیس، معاونان رئیس و رؤسای دولت‌های جمهوری، اعضای پرزیدیوم را تشکیل می‌دهند.
گورباچف تا اکتبر ۱۹۸۹ از ایده ریاست‌جمهوری اتحاد جماهیر شوروی انتقاد داشت. او استدلال کرده‌بود که ریاست‌جمهوری می‌تواند به برقراری مجدد کیش شخصیت و رهبری تک‌نفره منتهی شود. همین‌طور گورباچف با مقاومت شدید بروکرات‌ها و عناصر ضد اصلاح‌طلب در برابر سیاست‌های اصلاح‌طلبانه خود مواجه شد. تأسیس دفتر رئیس‌جمهور اتحاد جماهیر شوروی ابزار مهمی برای تقویت کنترل گورباچف بر دستگاه دولتی تلقی می‌شد. گورباچف در فوریه ۱۹۹۰ به سومین جلسه عمومی شورای عالی بیست‌ویکم پیشنهاد تأسیس دفتر رئیس‌جمهور اتحاد جماهیر شوروی را داد. شورای عالی این پیشنهاد را تصویب کرد و در ماه مارس، اجلاس فوق‌العاده کنگره نمایندگان خلق برای اصلاح‌قانون اساسی تشکیل شد. قانون ریاست‌جمهوری که توسط کنگره نمایندگان خلق تصویب شد، تصریح می‌کرد که رئیس‌جمهور باید در یک انتخابات سراسری انتخاب شود اما گورباچف استدلال کرد که کشور برای انتخابات تفرقه‌انگیز آماده نیست. کنگره نمایندگان خلق از بابت انتخاب گورباچف به‌عنوان رئیس‌جمهور اتحاد جماهیر شوروی رأی‌گیری نمود که ۱۳۲۹ نفر رأی موافق و ۹۱۶ نفر رأی مخالف دادند.
گورباچف به‌عنوان رئیس‌جمهور اتحاد جماهیر شوروی می‌توانست وزیران دولت را منصوب و عزل کند. با این همه، او نگران ناتوانی خود در کنترل وزارتخانه‌های کل اتحادیه بود. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۰ گورباچف موفق شد شورای عالی را وادار کند که تا ۳۱ مارس ۱۹۹۲ به او اختیارات موقت نامحدود در مورد اقتصاد، قانون و نظم و انتصاب پرسنل دولتی بدهد. گورباچف که هنوز مورد حمله ضذ اصلاح‌طلبان قرار می‌گرفت، در نوامبر ۱۹۹۰ پیشنهاد داد که نظام سیاسی شوروی با الهام از نظام ریاستی ایالات متحده و نظام نیمه‌ریاستی فرانسه به‌طور بنیادی سازماندهی شود."Soviet Union – The Union of Soviet Socialist Republics from 1953 to 1991". Encyclopædia Britannica. Retrieved 6 October 2018. گورباچف به دنبال سازماندهی مجدد نهادها در سطح کل اتحادیه از طریق تابع‌کردن قوه مجریه به ریاست‌جمهوری بود.
در نوامبر ۱۹۹۰ گورباچف خواستار انحلال شورای وزیران و جایگزینی آن با کابینه وزیران شد. قوه مجریه سابق به دو نهاد مجزا تقسیم شده بود. ریاست‌جمهوری و شورای وزیران هر دو به شورای عالی گزارش می‌دادند. کابینه وزیران مستقیماً به رئیس‌جمهور اتحاد جماهیر شوروی گزارش می‌داد و هم در برابر ریاست‌جمهوری و هم در مقابل شورای عالی پاسخگو بود. در حالی که دوره شورای وزیران با انتخاب شورای عالی گره خورده بود، کابینه وزیران طبق قانون موظف بود در صورت کناره‌گیری رئیس‌جمهور، استعفا کند. به‌مثابه شورای وزیران، ارگان اصلی تصمیم‌گیری کابینه وزیران، پرزیدیوم بود. ریاست آن را دفتر تازه تأسیس نخست‌وزیر اتحاد جماهیر شوروی بر عهده داشت. قانون بیان می‌داشت که پرزیدیوم باید متشکل از نخست‌وزیر، معاونان اول نخست‌وزیر، معاونان و یک سرپرست امور باشد.
وظایف و مسئولیت‌های کابینه وزیران با شورای وزیران سابق همپوشانی داشت. این نهاد مسئول تدوین و اجرای بودجه دولتی کل اتحادیه، اداره شرکت‌های دفاعی و نظارت بر تحقیقات فضایی، اجرای سیاست خارجی شوروی، مبارزه با جرم و جنایت و حفظ امنیت دفاعی و دولتی بود. همچنین در کنار دولت‌های جمهوری برای توسعه سیاست‌های مالی و اعتباری، مدیریت سوخت و منابع تغذیه، سیستم‌های حمل‌ونقل و توسعه برنامه‌های رفاهی و اجتماعی همکاری داشت. علاوه بر این‌ها، کابینه وزیران مسئول هماهنگی سیاست‌های کل اتحادیه در زمینه علم، فناوری، ثبت اختراعات، استفاده از حریم هوایی، قیمت‌ها، سیاست کلی اقتصادی، مسکن، حفاظت از محیط زیست و انتصابات نظامی بود. سرانجام قانون کابینه وزیران به کابینه وزیران حق صدور فرمان اجرایی و قطعنامه داد اما نه با همان اختیارات و محدوده مصوباتی که قبلاً توسط شورای وزیران صادر شده‌بود.
شورای وزیران در طول عمر خود تنها نهاد اجرایی و اداری دائمی در اتحاد جماهیر شوروی بود. کابینه وزیران در کنار شورای فدراسیون، شورای ریاست و دیگر ارگان‌های اجرایی که مستقیماً به رئیس‌جمهور گزارش می‌دادند وجود داشتند. شورای وزیران به‌عنوان تنها دستگاه اجرایی مسئول اقتصاد و وزارتخانه‌های مهم آن بود. کابینه وزیران طبق قانون موظف بود بیش از شورای وزیران با دولت‌های جمهوری همکاری کند. دولت‌های جمهوری می‌توانستند هر زمان که بخواهند به کابینه وزیران درخواست دهند و کابینه وزیران مجبور بود همه پرسش‌های دولت‌های جمهوری را در نظر بگیرد. برای تقویت روابط بهتر، وزیران اقدام به ایجاد دانشکده با همتایان جمهوری خود کردند. در پی همین اقدامات، وزارت فرهنگ کل اتحادیه، شورای وزیران فرهنگ را و وزارت امور خارجه کل اتحادیه، شورای وزیران خارجه اتحاد جماهیر شوروی را برای هماهنگی بهتر سیاست‌ها ایجاد کرد.
کودتای ۱۹۹۱ شوروی که بیشتر به کودتای اوت معروف است، توسط کمیته دولتی وضعیت اضطراری در تلاش برای مخالفت با تصویب معاهده اتحادیه جدید آغاز شده‌بود. نخست‌وزیر والنتین پاولوف یکی از رهبران کودتا بود. کابینه وزیران در کنار اکثر ارگان‌های دارای قدرت کل اتحادیه از کودتا علیه گورباچف حمایت کردند. پس از کودتا، جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه به رهبری بوریس یلتسین به دنبال تضعیف اختیارات ریاست‌جمهوری گورباچف بود. در همین احوال شورای دولتی تأسیس و با دادن کرسی به هر رئیس‌جمهور جمهوری در شورا، از نظر قدرت جایگزین دولت شد. علاوه بر این، هر تصمیمی باید با رأی‌گیری اتخاذ می‌شد و این اقدامی بود که کنترل گورباچف را به شدت تضعیف کرد. در کنار این‌ها، روسیه شوروی ساختمان و کارکنان وزارت دارایی کل اتحادیه، بانک دولتی و بانک روابط اقتصادی خارجی را نیز تصرف کرد. با تضعیف شدید اقتدار دولت مرکزی، گورباچف کمیته‌ای چهار نفره را به رهبری ایوان سیلایف تشکیل داد که شامل گریگوری یاولینسکی، آرکادی ولسکی و یوری لوژکف بود تا کابینه جدید وزیران را انتخاب کند.Указ Президента СССР от 24.08.1991 N УП-2461 "О Кабинете Министров СССР". Decree of the President of the USSR of August 24, 1991 N UP-2461 "On the Cabinet of Ministers of the USSR". این کمیته بعدها برای مدیریت اقتصاد شوروی به کمیته مدیریت عملیاتی اقتصاد ملی با ریاست سیلایف تبدیل شد. در ۲۸ اوت ۱۹۹۱، شورای عالی به‌طور موقت به کمیته مدیریت عملیاتی اقتصاد ملی همان اختیارات کابینه وزیران را اعطا کردПостановление Верховного Совета СССР от 28 августа 1991 г. № 2367-I "О недоверии Кабинету Министров СССР". Decree of the Supreme Soviet of the USSR of August 28, 1991 No. 2367-I "On no confidence in the Cabinet of Ministers of the USSR". و سیلایف به‌صورت دوفاکتو نخست‌وزیر اتحاد جماهیر شوروی شد."Silaev, Ivan Stepanovich" "Силаев, Иван Степанович". Praviteli. Archived from the original on 7 May 2011. Retrieved 4 April 2011. دولت کل اتحادیه تلاش نمود تا کوشش‌های دولت روسیه شوروی برای تصرف این کشور را خنثی کند اما این مداومت‌ها نتیجه نداد و سرانجام در سپتامبر ۱۹۹۱ دولت شوروی از هم فروپاشید.
در ۲۵ دسامبر ۱۹۹۱ گورباچف در یک سخنرانی تلویزیونی استعفای خود را از سمت رئیس‌جمهوری اتحاد جماهیر شوروی اعلام نمود. در روز بعد، شورای جماهیر به انحلال اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی به‌عنوان یک کشور و موضوع حقوق بین‌الملل رأی داد و به‌طور قانونی به موجودیت دولت شوروی پایان بخشید.
دولت عالی‌ترین نهاد اجرایی و اداری اتحاد شوروی بود. این نهاد در اولین جلسه عمومی شورای عالی—نشست مشترک شورای اتحادیه و شورای ملیت‌ها—تشکیل شد و متشکل از رئیس دولت، معاونان اول رئیس، معاونان، وزیران، رؤسای کمیته‌های دولتی و رؤسای دولت‌های جمهوری بود. نخست‌وزیر می‌توانست افرادی را که برای عضویت در شورای دولتی مناسب می‌دانست به شورای عالی معرفی کند. دولت استعفای خود را به اولین جلسه عمومی شورای عالی تازه منتخب ارائه کرد.
دولت در مقابل شورای عالی و پرزیدیوم آن مسئول بود. این شورا مرتباً در مورد کار خود به شورای عالی گزارش می‌داد و موظف به حل و فصل کلیه وظایف اداری دولتی در حوزه قضایی اتحاد جماهیر شوروی بود که بر عهده شورای عالی یا پرزیدیوم نبود. وظایف و مسئولیت‌های دولت در حدود خود به قرار زیر است:
دولت می‌توانست احکام و قطعنامه‌هایی صادر و بعداً شرایط اجرای آن‌ها را بررسی کند. همه سازمان‌ها موظف به اطاعت از مصوبات و قطعنامه‌های صادره دولت بودند. شورای کل اتحادیه اختیار تعلیق کلیه دستورها و فرمان‌های صادرشده توسط خود یا سازمان‌های تابعه را داشت. شورا کار و امور جمهوری‌ها و وزارتخانه‌های اتحادیه، کمیته‌های دولتی و سایر ارگان‌های تابعه را هماهنگ و هدایت می‌کرد. صلاحیت دولت و پرزیدیوم آن در مورد رویه‌ها، فعالیت‌ها و روابط شورا با ارگان‌های زیرمجموعه در قانون اساسی شوروی توسط قانون شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی تعریف شده‌بود.
هر جمهوری اتحادیه و جمهوری خودمختار دولت‌های خود را داشتند که توسط قوه قانونگذاری جمهوری اتحادیه یا جمهوری خودمختار تشکیل می‌شد. دولت‌های جمهوری از نظر قانون تابع دولت کل اتحادیه نبودند اما در فعالیت‌های خود موظف بودند بر اساس فرامین و تصمیم‌های حکومت کل اتحادیه هدایت شوند. در همان زمان، وزارتخانه‌های اتحادیه–جمهوری تابعیت مضاعف داشتند. آن‌ها به‌طور همزمان به دولت جمهوری اتحادیه که در چارچوب آن و هدایت دستورها و دستورالعمل‌ها ایجاد شده‌بودند، تسلیم شدند. برخلاف اتحادیه وزارتخانه‌های جمهوری اتحادیه، وزارتخانه‌های جمهوری فقط تابع دولت جمهوری اتحادیه مربوطه بودند.
لنین در پی ایجاد یک ساختار دولتی مستقل از دستگاه حزب بود. والریان اوسینسکی نقدگری لنین را واگویه کرد اما گریگوری زینوویف در سال ۱۹۲۳ با بیان این که «همه می‌دانند که دفترخانه سیاسی ما ارگان اصلی دولت است» به انتقادها پاسخ داد. بوریس باژانوف، منشی خصوصی ژوزف استالین نیز همین برداشت را بازگو کرد. به گفته باژانوف، انتصاب کمیسارهای خلق توسط دفترخانه سیاسی حزب انجام شد و بعداً توسط شورای کمیسارهای خلق به تصویب رسید. این سیستم غیررسمی حکومتی که در آن حزب تصمیم می‌گرفت و دولت آن اجرا می‌کرد، تا زمان تصدی میخائیل گورباچف به‌عنوان رهبر ادامه داشت.
رئیس هیئت‌مدیره تا زمان تأسیس کابینه وزیران در سال ۱۹۹۱ رئیس حکومت شوروی بود. این مقام مسئول تشکیل دولت و پرزیدیوم آن، گزارش به شورای عالی از طرف دولت و رهبری کار برای تدوین برنامه‌های پنج ساله بود. قانون شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی بیان می‌کند که رئیس «رأس دولت است و فعالیت‌های آن را هدایت می‌کند.» همین‌طور فعالیت معاونان اول و معاونان رئیس را در موارد فوری تصمیم‌گیری و مسائل خاص ادارات دولتی هماهنگ می‌کند.
دولت معاونان اول و معاونان را برای کمک به کار رئیس دولت منصوب می‌کرد. این معاونان با مسئولیت‌هایی که دولت به آن‌ها اختصاص داده‌بود فعالیت می‌کردند. آنها می‌توانستند فعالیت‌های وزارتخانه‌ها، کمیته‌های دولتی و سایر ارگان‌های زیرمجموعه دولت را هماهنگ کنند، کنترل این ارگان‌ها را در دست بگیرند و دستورالعمل‌های روزانه را صادر کنند. آن‌ها می‌توانستد پیشنهادات و پیش‌نویس تصمیمات ارائه شده به دولت را بررسی کنند. به‌عنوان مثال، کریل ماژوروف مسئول صنعت بود و دیمیتری پولانسکی مسئول کشاورزی در دولت دوم کاسیگین بود. در صورتی که رئیس دولت نمی‌توانست وظایف خود را انجام دهد یکی از معاونان اول رئیس تا زمان بازگشت نخست‌وزیر، سرپرستی حکومت را بر عهده می‌گرفت."ЗАКОН О СОВЕТЕ МИНИСТРОВ СССР". Supreme Soviet of the Soviet Union. 5 July 1978 Law of the Council of Ministers of the USSR.
سرپرست امور موظف به امضای همزمان احکام و مصوبات دولت با رئیس حکومت بود. دستگاه دولتی مواردی از خط مشی را تهیه می‌کرد که صاحب منصب به‌طور سیستماتیک آن‌ها را در برابر احکام حزب–حکومت بررسی می‌کرد. این عملکرد متشکل از چندین بخش و واحدهای ساختاری دیگر بود. علاوه بر این، سرپرست امور، ریاست دستگاه دولتی را بر عهده داشت و از اعضای پرزیدیوم دولت بود.
پرزیدیوم شورای وزیران متشکل از رئیس، معاونان اول رئیس و معاونان رئیس بود. پرزیدیوم شورای وزیران و پرزیدیوم شورای عالی با یک دیگر تفاوت داشته و مجزا بودند.
کمیته‌های دولتی اتحاد جماهیر شوروی با وزارتخانه‌ها متفاوت بودند زیرا یک کمیته دولتی در درجه اول مسئولیت چندین بخش از دولت را بر عهده داشت و در سوی مقابل وزارتخانه مسئول یک موضوع و عنوان خاص بود. بنابراین، بسیاری از کمیته‌های دولتی بر روی برخی از فعالیت‌های مشترک انجام‌شده توسط وزارتخانه‌ها مانند تحقیق و توسعه، استانداردسازی، برنامه‌ریزی، ساخت و ساز ساختمان، امنیت دولتی، انتشارات، بایگانی و نظایر صلاحیت داشتند. تمایز بین یک وزارتخانه و یک کمیته دولتی در مورد کمیته امنیت دولتی—کاگ‌ب—می‌تواند مبهم باشد.
بر اساس قانون اساسی اتحاد جماهیر شوروی، وزارتخانه‌ها به دو بخش کل اتحادیه و اتحادیه جمهوری تقسیم می‌شدند. وزارتخانه‌های کل اتحادیه، شاخه‌ای از اداره دولتی را که در سراسر اتحاد جماهیر شوروی به آن‌ها سپرده شده‌بود، مستقیماً یا از طریق ارگان‌هایی که توسط آن‌ها منصوب می‌شد، اداره می‌کردند اما وزارتخانه‌های اتحادیه جمهوری قاعدتاً از طریق وزارتخانه‌های همنام و خاص مورد نظر جمهوری اتحادیه اداره می‌شدند. وزارتخانه‌ها فقط تعداد معینی از فعالیت‌ها را مستقیماً بر اساس فهرستی که توسط پرزیدیوم شورای عالی تصویب شده‌بود، مدیریت می‌کردند. دولت حق ایجاد، سازماندهی مجدد و لغو مؤسسات تابعه را که مستقیماً تابع خود دولت بودند را داشت.
نخست‌وزیر اتحاد جماهیر شوروی، رئیس حکومت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. در طول ۶۹ سال موجودیت شوروی دوازده نفر توانسته بودند به این منصب برسند. دو تن از آن‌ها ولادیمیر لنین و ژوزف استالین در حین خدمت درگذشته و سه تن از آن‌ها به نام‌های آلکسی کاسیگین، نیکولای تیخونوف و ایوان سیلایف استعفا کردند. گفتنی‌است لنین، استالین و نیکیتا خروشچف تنها رؤسایی بودند که به‌طور همزمان ریاست حزب و حکومت را بر عهده داشتند.
منطقه رویشی شرق آسیا (همچنین با نام‌های رویشگاه خاور آسیا (Oriasiaticum)، منطقه چین-ژاپن، منطقه شرق آسیا، منطقه معتدل شرقی نیز شناخته می‌شود) غنی‌ترین منطقه گیاگان در قلمرو همه‌شمالگان است و در منطقه معتدل شرق آسیا واقع شده‌است. این منطقه از سال ۱۸۷۲ به‌عنوان یک منطقه "گیاگان" طبیعی شناخته شده‌است و سپس توسط زمین‌گیاه‌شناسانی مانند لودویگ دیلز، آدولف انگلر (به عنوان منطقه معتدل شرق)، رونالد گود (به عنوان منطقه چین و ژاپن) و آرمن تختاجان مشخص شد.
منطقه رویشی شرق آسیا تحت سلطه دودمان‌های بسیار قدیمی باردانگان و خانواده‌های گیاهان چوبی است و تصور می‌شود که مهد فلور همه‌شمالگان باشد. افزون بر این، این منطقه گیاگانی به‌طور قابل توجهی در پلیستوسن یخبندان نشده بود، و بسیاری از سرده‌های بازمانده سوم (مانند "Metasequoia glyptostroboides"، اجدادی که زمانی در سراسر نیم‌کره شمالی تا عرض‌های جغرافیایی زیرقطبی رایج بودند)، در اینجا پناه گرفتند.
ترارسانی نوری بینایی فرایند ترارسانی سیستم بینایی است که توسط آن نور برای ایجاد تکانه‌های عصبی در سلول‌های میله‌ای و سلول‌های مخروطی در شبکیه چشم در انسان و دیگر مهره‌داران تشخیص داده می‌شود. این متکی به چرخه بینایی، دنباله‌ای از واکنش‌های بیوشیمیایی است که در آن یک مولکول شبکیه‌ای متصل به اپسین تحت ایزومریزاسیون نوری قرار می‌گیرد، آبشاری را آغاز می‌کند که سیگنال تشخیص فوتون را می‌دهد، و به‌طور غیرمستقیم به ایزومر حساس به نور خود برای استفاده دوباره بازگردانده می‌شود. ترارسانی نور در برخی از بی‌مهرگان مانند مگس میوه به فرآیندهای مشابهی وابسته است.
سلول‌های گیرنده نوری که در بینایی مهره‌داران نقش دارند، میله‌ای، مخروطی و سلول‌های گانگلیونی حساس به نور (ipRGCs) هستند. این سلول‌ها دارای کروموفور (11- "cis" -retinal، آلدئید ویتامین A1 و بخش جذب‌کننده نور) هستند که به پروتئین غشای سلولی، اپسین، متصل است. میله‌ای‌ها با سطح نور کم سروکار دارند و بینایی رنگ را واسطه نمی‌کنند. از سوی دیگر، مخروطی‌ها می‌توانند رنگ یک تصویر را از طریق مقایسه خروجی‌های سه نوع مخروطی مختلف کدگذاری کنند. هر نوع مخروطی بهترین واکنش را به طول موج‌ها یا رنگ‌های خاصی از نور نشان می‌دهد، زیرا هر نوع دارای اپسین کمی متفاوت است. سه نوع مخروطی L, M و S هستند که به ترتیب به طول موج‌های بلند (رنگ مایل به قرمز)، طول موج‌های متوسط (رنگ سبز) و طول موج‌های کوتاه (رنگ مایل به آبی) پاسخ بهینه می‌دهند. انسان‌ها دارای دید در روشنایی سه‌رنگ هستند که از سه کانال فرایند حریف تشکیل شده‌است که دید رنگی را امکان‌پذیر می‌کند.
گورستان یهودیان () گورستانی است که یهودیان طبق آداب و رسوم یهودیان در آنجا به خاک سپرده می‌شوند. در زبان عبری، از گورستانها با عناوین مختلفی نام برده می‌شود.
زمین گورستان مقدس شمرده شده و مراسم ویژه خاصی هنگام گشایش گورستان، برگزار می‌گردد. طبق سنت یهودیان، زمین‌هایی که یهودیان در آنجا به خاک سپرده می‌شوند، مکان‌های مقدسی هستند و تا ابد باید دست نخورده باقی بمانند. ایجاد و در نظر گرفتن یک قبرستان، یکی از اولویت‌های اصلی برای یک جامعه نوپای یهودی است. به‌طور معمول، گورستان یهودیان با بودجه عمومی تهیه و نگهداری می‌شود. قرار دادن سنگ روی قبور یک سنت یهودی است، که معادل رسم آوردن گل و حلقه گل برای قرار دادن روی قبور می‌باشد. گاهی اوقات از آوردن گل‌ها، ادویه جات و سرشاخه‌ها برای قرار دادن روی قبور استفاده می‌شده‌است ولی به خاطر اینکه در مذهب یهودیت، قرار دادن سنگ روی قبور به عنوان یک رسم خاص یهودی تلقی شده‌است، این رسم ارجحیت دارد.
العزیزیه (به عربی: العزیزیة) یک منطقهٔ مسکونی در عراق است که در استان واسط واقع شده‌است. العزیزیه ۴۴٬۸۶۸ نفر جمعیت دارد و ۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
استیو لوپز ()؛ (زادهٔ ) روزنامه‌نگار آمریکایی است که از سال ۲۰۰۱، در روزنامه لس آنجلس تایمز به عناون ستون‌نویس فعالیت داشته و چهار مرتبه به مرحلهٔ نهایی جایزه پولیتزر راه یافته‌است.
لوپز اهل پیتز برگ، کالیفرنیا است و تحصیلکرده دانشگاه ایالتی سن‌خوزه است.
اوتو آئولی (; – ) بازیکن فوتبال اهل نروژ بود.
اینار گوندرشون (; – ) بازیکن فوتبال اهل نروژ بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ست و باشگاه فوتبال اود اشاره کرد.
آرنه آندرشون (; – ) بازیکن فوتبال اهل نروژ بود.
جوزف وارنر (۲۲ ژوئن ۱۶۳۷ – ۲۱ سپتامبر ۱۷۱۰) نقاش برجسته سوئیسی بود که به خاطر مینیاتورها شهرت داشت. وی بعنوان «جوزف وارنر جوان» نیز شناخته می‌شود تا او را از پدر نقاشش که به همین نام بود متمایز کند.
او تحصیلات خود را در فرانکفورت ادامه داد، برای نقاشی به رم رفت و سپس به فرانسه سفر کرد، جایی که در دربار لویی چهاردهم پرتره هایی از خود پادشاه و اطرافیان سرشناسش کشید. او همچنین روی تزئینات کاخ ورسای کار کرد. پس از ترک فرانسه در ۱۶۶۷ میلادی، فریدریش، شاه پروس، وی را به برلین دعوت کرد. او در برلین به عنوان مدیر آکادمی تازه تأسیس هنر پروس منصوب شد. برخی از آثار او در کتابخانه ورشو موجود است.
یونی هلگسن (; – ) بازیکن فوتبال اهل نروژ بود.
پر هولم (; – ) بازیکن فوتبال اهل نروژ بود.
یون یونسن (; – ) بازیکن فوتبال اهل نروژ بود.
الف مون (; – ) بازیکن فوتبال اهل نروژ بود.
میکال پاولسن (; – ) بازیکن فوتبال اهل نروژ بود.
رولف سمب-تورشوت (; – ) بازیکن فوتبال اهل نروژ بود.
آلف لاگسن (; – ) بازیکن فوتبال اهل نروژ بود.
سیاهگوش ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
حمام‌های نرون ("Thermae Neronis") یا حمام‌های اسکندر ("Thermae Alexandrinae") مجموعه‌ای از حمام‌های رومی باستان در پردیس مارتیوس در رم بودند که توسط نرون در سال‌های ۶۲ یا ۶۴ میلادی ساخته شدSuet. "Nero" 12; Aur. Vict. Ep. 5; Eutrop. VII.15. در ۲۲۷ یا ۲۲۹ توسط الکساندر سوروس بازسازی شد."Hist. Aug. Alex. Sev". 24, 25, 42; Eutrop. VII.15; "Chron". 147; Hier. a. Abr. 2243; Cassiod. ad 64 and 227, "chron. min." II.138, 146; "Not. Reg." IX. این حمام‌ها بین پانتئون و استادیوم دومیتیان قرار داشت و توسط نویسندگان رومی در فهرست برجسته‌ترین ساختمان‌های شهر قرار گرفتMart. II.48.8; III.25.4; VII.34.5, 9; Philostr. "vit. Apoll". iv.42; Stat. "Silv". I.5.62 و به مکانی پر رفت و آمد تبدیل شد.Mart. II.14.13; XII.83.5; CIL VI.8676, 9797.5 = "Anthologia Latina" (Bücheler and Riese). Leipzig 1894‑1906. 29.5. این حمام‌ها دومین حمام عمومی بزرگی بود که پس از حمام آگریپا در رم ساخته شدند و احتمالاً اولین مجموعه حمام‌های امپراتوری با این مقیاس بود. در حالی که در قرن شانزدهم پایه‌های "کالداریوم" هنوز قابل مشاهده بود، هیچ چیز دیگری از این سازه به جز چند تکه دیوار که در ساختار کاخ مادام گنجانده شده‌است، در بالای زمین باقی نمانده‌است.
فروش همسر ()، عملی است که در آن شوهر، زن خود را می‌فروشد و ممکن است شامل فروش زن توسط طرفین خارج از ازدواج نیز باشد. فروش همسر در طول تاریخ این عمل دارای اهداف متعددی بوده‌است. و در تمام منابع مرتبط با موضوع، اصطلاح «فروش همسر» تعریف نشده‌است.
گاهی زوجه به عنوان طلاق توسط شوهر به شوهر جدید فروخته می‌شد که در این صورت گاهی زوجه می‌توانست انتخاب کند که چه کسی شوهر جدیدش باشد مشروط بر اینکه در مدت معینی انتخاب کند و به ویژه در صورت انتخاب زن. جوان و از نظر جنسی جذاب بود. در برخی جوامع، زن می‌توانست راه خود را برای خروج از ازدواج بخرد یا هر یک از زوجین می‌توانست این شکل از طلاق را آغاز کند. کاهش مسئولیت شوهر در قبال حمایت خانواده و بدهی‌های پیش از ازدواج یکی دیگر از دلایل فروش زن بود. گاهی اوقات مالیات با فروش زن و فرزند و پرداخت ارزش به عنوان مبلغ مورد نیاز پرداخت می‌شد، به‌ویژه زمانی که مالیات‌ها خیلی زیاد بود که امکان بقای اولیه را فراهم نمی‌کرد. قحطی منجر به گرسنگی دلیلی برای فروش بود. بدهی‌های قمار را می‌توان با فروش زن آزاد یا برده پرداخت کرد. یک جامعه ممکن است به زن اجازه ندهد حقوقی را که برای مرد در رابطه با فروش همسر محفوظ است، در نظر بگیرد و اگر شوهرش بخواهد او را بفروشد، جامعه ممکن است از هرگونه حقوقی محروم شود، حتی حق امتناع. طلاقی که با رضایت طرفین انجام می‌شد، اما گاهی بدون حسن نیت زوجه، باعث بطلان طلاق می‌شد و امکان فروختن او را فراهم می‌کرد. شوهر ممکن است زن خود را بفروشد و سپس برای جبران خیانت مرد جدید با زن به دادگاه مراجعه کند. طبق یک قانون، زنا به عنوان توجیهی برای شوهری که زنش را به صیغه می‌فروشد، در نظر گرفته شده بود.
رسم انگلیسی فروش همسر عمدتاً در اواخر قرن هفدهم آغاز شد، زمانی که طلاق برای همه غیر از افراد بسیار ثروتمند غیرممکن بود. در شکل تشریفاتی، پس از رژه همسرش با یک بند به دور گردن، بازو یا کمر او، شوهر او را به صورت علنی به بالاترین قیمت پیشنهادی حراج می‌کرد. اگرچه این عرف مبنای قانونی نداشت و به ویژه از اواسط قرن نوزدهم به بعد اغلب منجر به پیگرد قانونی می‌شد، اما نگرش مقامات مبهم بود. حداقل یکی از قاضی‌های اوایل قرن نوزدهم در گزارشی آمده‌است که معتقد نیست حق دارد از خرید و فروش همسر جلوگیری کند و مواردی وجود داشت که کمیسیون‌های ضعیف قانون محلی، شوهران را مجبور می‌کردند که همسرانشان را بفروشند، نه اینکه مجبور به حفظ حقوقشان شوند. خانواده در خانه‌های کار رسم انگلیسی فروش همسر در ولز، اسکاتلند، استرالیا، و ایالات متحده پیش از مرگ در اوایل قرن بیستم گسترش یافت., n. 83 citing and
در سال ۱۷۸۱، در کارولینای جنوبی، یک «قبض فروش» از «همسر و دارایی» برای «دو دلار و نیم دوجین کاسه گروگ»، خریدار «برای اینکه همسرم را برای آن بخواهد» همیشه و یک روز»، به گفته ریچارد بی. موریس، «در نوع خود بی نظیر است». به گفته موریس، «اگرچه در طول این اشغال نظامی [بریتانیایی] چارلستون،کارولینای جنوبی، اداره قانون در وضعیتی تا حدی نامنظم بود، نه در قانون عرفی و نه بر اساس قوانین ازدواج که در آن زمان در کارولینای جنوبی لازم الاجرا بود، فروش یک زن معتبر بوده‌است». موریس نوشت، این سند احتمالاً راهی برای «انحلال پیوند زناشویی» بوده‌است، زیرا ایالت طلاق را ممنوع کرده‌است «و قوانین ازدواج کلیسای انگلستان به‌طور گسترده در میان سفیدپوستان فقیرتر و در کشور عقب‌نشینی نادیده گرفته می‌شد. در حالی که بعید بود که برای فروش یک برده سیاه‌پوست یا یک خدمتکار قراردادی باشد، اگرچه فروش یک زن هندی یا یک مزیزو، اگرچه بعید بود، اما غیرممکن نبود.
در فلوریدا، ظاهراً در قرن شانزدهم، به گفته یک «شاهد عینی» که نامش فاش نشده، در میان سرخپوستان فلوریدا، «حاکم قدرت دارد به کسانی که مایل به ازدواج هستند، زن بدهد یا به جای آن بفروشد».
داملاسو ایکیز‌اوغلو (به ؛ زادهٔ ۸ ژوئیه ۱۹۹۷) بازیگر اهل ترکیه است. در ایران به دلیل ایفای نقش ملیسا در مجموعه‌های تلویزیونی خواهر و برادرانم و بابا شناخته شده‌است.
ایکیز‌اوغلو در ۸ ژوئیه ۱۹۹۷ در شهر آنتالیا به دنیا آمد. او از دانشگاه مرمره، دانشکده هنرهای زیبا، در رشته سینما و تلویزیون فارغ التحصیل شد. علاوه بر این، او دوره‌های بازیگری را در آتلیه "BiTiyatro"، صحنه آتلیه "Cihangir" و مرکز هنری "Müjdat Gezen" گذرانده است.
ایکیز‌اوغلو سال ۲۰۱۵ در سن ۱۷ سالگی با بازی در نمایشنامه موزیکال "«شیر شاه»" ("Aslan Kral Müzikali") برای اولین بار در عرصه تئاتر حاضر شد و بازیگری را آغاز کرد. سپس سال ۲۰۱۷ در نمایشنامه "کجا می‌ریم" ("Nereye Gidiyoruz") بازی کرد و همچنین سال ۲۰۱۹ در نمایشنامه "عشاق باشکوه" ("Küskün Aşıklar") اثر مولیر در صحنه تئاتر حاضر شد.
او ابتدا کارش را با بازی در تبلیغات بازرگانی شروع کرد. سال ۲۰۱۹ برای تبلیغات تلویزیونی نوشابه اسپرایت و شرکت خدمات مالی و بانکداری ترکیه‌ای "یاپی کردی بانک" جلوی دوربین رفت.
بازیگری خود را از سال ۲۰۱۸ در سن ۲۰ سالگی با فیلم "ارث" آغاز کرد. در سال ۲۰۲۰ در مجموعه تلویزیونی بابل در نقش "بوسه" بازی کرد. سپس سال ۲۰۲۱ در مجموعه تلویزیونی خواهر و برادرانم در نقش "ملیسا آتاکول" ظاهر شد و به شهرت رسید و شناخته شد و در سال ۲۰۲۲ در مجموعه تلویزیونی بابا در نقش "کبری ساروهانلی" درخشید.
ایکیز‌اوغلو با اورال اوزر بازیگر ترک در رابطه است. او هم‌اکنون در شبکه‌اجتماعی اینستاگرام ۱٫۶ میلیون دنبال کننده دارد.
سیگورد واتنه (; – ) بازیکن فوتبال اهل نروژ بود.
اینار ویلهلمس (; – ) بازیکن فوتبال اهل نروژ بود.
آدولف وولد (; – ) بازیکن فوتبال اهل نروژ بود.
رونه بریستروم (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود.
هربرت کارلسون (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود.
والدوس لوند (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود.
برتیل نوردنخولد (؛ ۲۴ مه ۱۸۹۱ – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود.
آلبرت اویرمارک (؛ ۱۶ فوریه ۱۹۰۰ – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دیورگاردن و باشگاه فوتبال کالمار اشاره کرد.
اعتراضات ضد اصلاحات قضایی اسرائیل در سال ۲۰۲۳ رشته اعتراضاتی است که در حال حاضر در شهرهای مختلف اسرائیل علیه اصلاحات قضایی پیشنهاد شده توسط دولت بنیامین نتانیاهو، که اخیراً مجدداً به نخست‌وزیری انتخاب شده‌است، در حال برگزاری است. اعتراضات در عصرهای شنبه، در تل آویو و دیگر شهرها، از ۷ ژانویه، و همچنین در مکان‌های مختلف در روزهای انتخابی هفته، در ساعات روز برگزار می‌شود.
از زمان آغاز بحران سیاسی در سال ۲۰۱۸، به دنبال تلاش‌های ناموفق برای تشکیل ائتلاف دولتی، چندین انتخابات زودهنگام برگزار شد. انتخابات ۲۰۲۱ اولین انتخاباتی بود که منجر به تشکیل دولت موفق شد. ائتلاف حاکم که اکثریت یک کرسی را در اختیار داشت، در ژوئن ۲۰۲۲ پس از جدایی یکی از اعضا، از هم پاشید. در انتخابات زودهنگام قانونگذاری پس از آن، دولت حاکم به رهبری یائیر لاپید از ائتلاف احزاب راست به رهبری بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر سابق، شکست خورد، که دولت جدیدی را تشکیل داد که در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۲ روی کار آمد.
در ۴ ژانویه ۲۰۲۳، یاریو لوین، وزیر دادگستری تازه نصب شده اسرائیل، برنامه‌هایی را برای اصلاح نظام قضایی این کشور، از جمله محدود کردن قدرت دیوان عالی و مشاوران حقوقی دولت، و اعطای اکثریت به ائتلاف حاکم در کمیته‌ای که قضات را منصوب می‌کند، اعلام کرد. پس از اعلام این خبر، چندین سازمان از جمله وزیر جنایت و اومدیم بیچاد قصد خود را برای سازماندهی اعتراضات در تل آویو در ۷ ژانویه اعلام کردند.
ماوریتس ساندبری (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود.
آلبرت اولسون (; – ) بازیکن فوتبال اهل سوئد بود.
الکساندر اولسن (; – ) بازیکن فوتبال اهل نروژ بود.
اریک گراف-وانگ (; – ) بازیکن فوتبال اهل نروژ بود.
هانسان: خیزش اژدها () یک فیلم اکشن جنگی محصول سال ۲۰۲۲ کره جنوبی به کارگردانی کیم هان مین است. این فیلم، دنبالهٔ فیلم "" (۲۰۱۴) است. این فیلم واقعه تاریخی نبرد هانسان را به تصویر می‌کشد که پنج سال قبل از نبرد میونگ‌نیانگ است که در فیلم "دریاسالار" نشان داده شد. "هانسان: خیزش اژدها" در ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۲ منتشر شد.همچنین از ۲ دسامبر ۲۰۲۲ برای استریم در نتفلیکس قابل دسترسی است.
نوریانگ (; ) یک فیلم اکشن جنگی محصول کره جنوبی و دنبالهٔ "" (۲۰۱۴) و "" (۲۰۲۲) است. این فیلم نبرد تاریخی نوریانگ را به تصویر می‌کشد که آخرین نبرد بزرگ در تهاجم ژاپن به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲) بود.
همدردی (; ) یک فیلم محصول سال ۲۰۲۲ کره جنوبی به نویسندگی و کارگردانی سو اون یونگ و با بازی یئو جین-گو، چو یی-هیون، کیم هه-یون و نا این-وو است. این فیلم در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۲ منتشر شد.
چرخه (; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۷ با بازی یئو جین-گو، کیم کانگ-وو، گونگ سونگ-یون و لی جی-کوانگ است. این مجموعه از ۲۲ مه تا ۲۷ ژوئن ۲۰۱۷، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۳:۰۰ (کی‌اس‌تی) از تی‌وی‌ان برای ۱۲ قسمت پخش شد.
این مقاله فهرستی از ترکیب‌های تیم‌های حاضر در مسابقات فوتبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ است که در فرانسه برگزار شد.
سرمربی: ویلیام مکسول
سرمربی: لئوپولد نیتش
were included in the formal application, but due to financial constraints in the Bulgarian Football Union, did not go to Paris
سرمربی: یاروسلاو بزتسنی
سرمربی: حسین حجازی
سرمربی: فرنس کونیا
6 players - Brenner, Einman, Gerassimov, Javorsky, Kichlefeldt and Lello - although included in the official squad submitted to FIFA, did not travel to France and stayed in Estonia in reserve.
سرمربی: چارلز گریفیتس
سرمربی: دولا کیش
سرمربی: چارلز هریس
Note: 5 players (Cowzer, Heaney, Lea, Aungier, Healy) did not travel to France and stayed in Ireland on reserve.
سرمربی: یوریس ردلیهس
Note: 5 players (I.Greble, Hammers, Lauks, Timpers, Viņķis) did not travel to France and stayed in Latvia on reserve.
سرمربی: باتی شرودر
Note: 6 players (Elter, Ginter, Feller, Kremer, Lefèvre, Stirn) did not travel to France and stayed in Luxembourg on reserve.
سرمربی: ویلیام تاونلی
سرمربی: آدام اوبروبانسکی
سرمربی: آدریان سوچیو
سرمربی: پدرو پاراگس
سرمربی: تدی دوکورث
سرمربی: بیلی هانتر
سرمربی: ارنستو فیگولی
سرمربی: جورج برفورد
سرمربی: تودور سکولیچ
دنیاهای بهم پیوسته (؛ ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۷ با بازی یئو جین-گو، آن جه-هیون و لی یئون هی است. این مجموعه از ۱۹ ژوئیه تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۷، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی‌اس‌تی) از اس‌بی‌اس قسمت پخش شد.
"دنیاهای بهم پیوسته" سومین همکاری نویسنده لی هی میونگ و پی‌دی بک سو چان است که پیش از این در "دختری که بوها را می‌بیند" (۲۰۱۵) و "گونگ شیم زیبا" (۲۰۱۶) همکاری داشتند.
خروج جنین پس از مرگ () یا اکستروژن جنین پس از مرگLasso "et al." 2009.Schulz 2005. یا تولد در تابوت () به بیرون راندن یک جنین مرده از طریق دهانه واژن به دلیل افزایش فشار ناشی از گازهای داخل شکمی گفته می‌شود. این نوع زایمان پس از مرگ به ندرت اتفاق می‌افتد. وقوع این پدیده چنان نادر است که این موضوع به ندرت در گفتمان پزشکی بین‌المللی ذکر می‌شود.