moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس از به قدرت رسیدن رژیم نازی، برن به پاریس فرار نمود، از آنجا به اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و بعداً به ویلنیوس (و پس از آن به لهستان) رفت. پس از پیمان مولوتوف-ریبنتروپ و درست قبل از یورش نازی به لهستان، او به ایالات متحده مهاجرت نمود، در آنجا شامل دانشگاه هاروارد شده و مدرک فوق لیسانس خود را به‌دست‌آورد. او که با کمبود پول مواجه بود، برنامه دکترای تخصصی را ترک نموده و برای نهاد بروکینگز، پس از آن برای اداره کنترل قیمت‌ها و بعداً برای اداره خدمات استراتژیک کار کرد. او تحت نظر جان کنت گالبرایت در گزارش بمباران استراتژیک کار نموده و به آلمان و ژاپن پسا جنگ سفر نمود. پس از آن، برن در وزارت تجارت ایالات متحده کار نموده و در دانشگاه جرج واشینگتن به تدریس پرداخت. سپس او، قبل از این‌که برای پیوستن به امور دانشگاه از سمت خود استعفا دهد، در بانک فدرال رزرو نیویورک کار می‌کرد.
او با الینا دجاتسشینکو ازدواج کرد و فرزندی به‌نام نیکولا داشت، اما آن‌ها به‌زودی از هم جدا شدند. برن حرفه آکادمیک خود در ایالات متحده را با تدریس در دانشگاه استنفورد از ۱۹۴۹ میلادی آغاز کرد. از ۱۹۴۹ به بعد، او به‌طور فعالانه در تشکیل ایده‌ها و نظریات دبیری در نقدنامه ماهانه (Monthly Review) که توسط پل سوئیزی و لئو هوبیرمن ویراستاری می‌شد، شرکت می‌کرد. برن در ۱۹۶۰ میلادی در همراهی با سوئیزی و هوبیرمن از کوبا دیدار کرد و بسیار تحت تأثیر قرار گرفت. در ۱۹۶۲ میلادی، او برای بار دیگر از مسکو، ایران و یوگسلاوی دیدار نمود. او در اواخر زندگی خود همراه با سوئیزی روی سرمایه انحصاری کار کرد. قبل از این‌که این کتاب توسط سوئیزی به اتمام برسد، او در ۱۹۶۴ میلادی بر اثر ایست قلبی درگذشت. او به مکتب اقتصادی نئو-مارکسیستی نسبت داده می‌شود.Paul Sweezy, "Paul Baran: A Memoir" in Sweezy and Leo Huberman, eds, (1965); "Paul A. Baran (1910–1964): A Collective Portrait", Monthly Review Press, New York.
برن مفهوم «مازاد اقتصادی» را برای پرداختن به پیچیدگی‌های که توسط چیرگی سرمایه انحصاری مطرح می‌گردد، معرفی کرد. یکجا با پل سوئیزی، برن اهمیت این نوآوری، سازگاری آن با مفهوم کارگری مارکس از ارزش و ارتباط ضمیمه‌ای آن با دستهٔ ارزش مازاد مارکس، را تشریح نمود. نشریه نقدنامه ماهانه (Monthly review) اخیراً کتابی از مکاتبه‌ها میان سوئیزی و برن را منتشر نموده‌است که توسعه ایده‌های آن‌ها پیرامون اقتصاد سیاسی، به‌ویژه، همکاری آن‌ها در نوشتن کار بنیادی آن‌ها سرمایه انحصاری، را روشن می‌کند. به کتاب عصر انحصار سرمایه، مکاتبه‌های برگزیده پاول ای. برن و پل ام. سوئیزی، ۱۹۴۹ – ۱۹۶۴ میلادی، ویراستاری شده توسط نیکولا برن و جان بیلامی فوستر، نشریه نقدنامه ماهانه، نیویورک، ۲۰۱۷ مراجعه نمایید.Baran, P.A. & Sweezy, P.M. (2012). "Some Theoretical Implications". "Monthly Review". 64 (3).The entire archive of their correspondence is available at the Stanford University Archives, http://www.oac.cdlib.org/findaid/ark:/13030/c8xs5zkx/.
از نظر دسته‌بندی برن، «مازاد اقتصادی واقعی» عبارت از «تفاوت میان تولید فعلی واقعی جامعه و مصرف فعلی واقعی آن» بوده و از این‌رو مساوی به پس‌اندازها یا انباشت فعلی است. برخلاف آن، «مازاد اقتصادی بالقوه» عبارت است از «تفاوت میان مقداری که می‌تواند تحت یک محیط طبیعی و فنی مورد نظر به کمک منابع تولیدی در دسترس تولید گردید و آنچه که مصرف اساسی گفته می‌شود». برن همچنین مفهوم «مازاد برنامه‌ریزی شده» را معرفی کرد – دستهٔ که تنها در یک جامعه سوسیالیستی به‌طور عقلانی برنامه‌ریزی شده امکان عملی شدن آن وجود دارد. این دسته چنین تعریف گردیده بود، «تفاوت میان تولید «بهینه» یک اجتماع که درگذشته تحت شرایط استفاده «بهینه» برنامه‌ریزی‌شده از تمامی منابع تولید موجود در یک محیط طبیعی و تکنولوژیکی به‌دست آمده‌است و یک مقدار «بهینه» انتخاب شده مصرف».
برن از این مفهوم مازاد اقتصادی برای تحلیل اقتصادهای توسعه‌نیافته در کتاب خود اقتصاد سیاسی رشد استفاده کرد. برن همراه با پل ام. سوئیزی همچنین این مفهوم مازاد را بر اقتصاد معاصر ایالات متحده در کتاب خود سرمایه انحصاری اجرا کرد.
یکی از شاگردان برجسته برن، ریچارد دی. وولف بود.https://www.youtube.com/watch?v=RhFw-s5IUT4&feature=youtu.be&t=956
بلاد سیت ​​یک روستای کوهستانی در عمان است. این روستا در دامنهٔ شمالی رشته‌کوه حجر در نزدیکی بلندترین قلهٔ پادشاهی عمان جبل شمس جای دارد و بلندایش از تراز دریا ۹۵۰ متر است.
از وادی‌الصحطان و وادی بنی عوف در شمال خاوری یا از الحمراء در جنوب باختری می‌توان به بلاد سیت ​​رسید و فقط با خودروی چهارچرخ محرک (خودرویی که می‌تواند گشتاوری نیروی تولیدشدهٔ موتور را به روی چهار چرخ به‌گونه‌ای همزمان ترابری کند) می‌توان به آن دسترسی یافت.
پاول دیوید کلمپرر FBA (Paul David Klemperer) (زاده ۱۵ اوت ۱۹۵۶)، اقتصاددان، استاد اقتصاد اِجورث در گروه اقتصاد دانشگاه آکسفورد است. او عضو خانواده کلمپرر می‌باشد و در حوزه اقتصاد صنعتی، سیاست رقابت، نظریه مزایده و اقتصاد و سیاست تغییرات اقلیمی فعالیت می‌کند.KLEMPERER, Prof. Paul David’, "Who's Who 2014", A & C Black, 2014; online edn, Oxford University Press, 2014
کلمپرر دوران اولیه زندگی خود را در میدلندز گذراند و در همانجا در مدرسه مستقل پادشاه ادواردِ بیرمنگام تحصیل کرد. سپس وی مدرک مهندسی خود را از دانشگاه کمبریج و مدرک MBA و دکترای اقتصاد را از دانشگاه استنفورد دریافت کرد. وی در سال ۱۹۸۴ همکار جان تامسون و مربی کالج سنت کاترین آکسفورد شد و در سال ۱۹۹۵ به عنوان معاون استاد/استادیار کالج نوفیلد آکسفورد انتخاب شد. در این زمان کلمپرر در سمت استاد اقتصاد اجورث و پس از جیمز میرلس، برنده جایزه نوبل، خدمت کرد., "Old Edwardians Website: Academics" Retrieved 27 November 2021
از سال ۲۰۰۱ الی ۲۰۰۵ کلمپرر عضو کمیسیون رقابت بریتانیا بود و در سال ۱۹۹۴ عضو انجمن اقتصادسنجی شد. وی در سال ۱۹۹۹ به عضویت آکادمی بریتانیا درآمد و در سال ۲۰۰۵ عضو افتخاری آکادمی هنر و علوم آمریکا شد. کلمپرر همچنین عضو انجمن اقتصادی اروپا است.
در سال ۱۹۸۵ کلمپرر (با جرمی بولو و جان گیناکپلوس) مفهوم و اصطلاح «مکمل‌های استراتژیک» را معرفی کرد که اکنون به‌طور رایج در نظریه بازی‌ها، سازماندهی صنعتی و حوزه‌های دیگر به کار می‌رود.Multimarket Oligopoly, JPE
کلمپرر در پایان‌نامه دکترای خود و در همکاری مستقل با کارل کریستین فون ویزساکر، مطالعه مصارف تغییرِ رویکرد مصرف‌کننده را آغاز کرد.Switching Costs, QJE
مقاله کلمپرر در مورد تعادل تابع عرضه (با مارگارت مایر) یک مدل استاندارد برای تجزیه و تحلیل بازارهای برق خصوصی ایجاد کرد که در توسعه نظریه مزایده‌های چندواحدی حائز اهمیت بوده است.Supply Functions, Econometrica
مقالات وی (که عمدتاً با همکاری جرمی بولو نوشته شده‌اند) ایده‌های نظریه مزایده را به حوزه‌های اقتصادی دیگر، از جمله امور مالی و اقتصاد سیاسی، تعمیم می‌دهند.Rational Frenzies and Crashes, JPEWar of Attrition, AERAuctions versus negotiations, AER
کلمپرر همچنین طرح‌های مزایده‌ای جدیدی را ابداع کرده‌است؛ از جمله «مزایده ترکیب محصولات» که اکنون به‌طور منظم توسط بانک انگلستان استفاده می‌شود، (در حال حاضر به‌طور ماهوار به کار می‌رود). این مزایده جدید برای محصولات متمایز، شباهت‌هایی به مزایده چندنوبتی همزمان دارد اما به‌طور دفعتاً اجرا می‌شود. گفته می‌شود که این طرح در برابر تبانی قوی‌تر عمل می‌کند و به فروشندگان و همچنین خریداران اجازه می‌دهد تا تعیین کنند که مقادیر مورد معامله‌شان، چگونه به قیمت‌های مزایده بستگی دارد. از دیگر نوآوری‌های او می‌توان به مزایده انگلیسی-هلندی و قیمت‌گذاری مرجع برای مزایده بسته‌ها (با آیتک اردیل) اشاره کرد.
کلمپرر همچنین (با الیزابت بالدوین) بر استفاده از هندسه گرم‌سیری در اقتصاد و مزایده‌ها، از جمله مزایده ترکیب محصولات، کار کرده‌است.
کلمپرر نظریه‌پرداز اصلی مزایده مجوز تلفن همراه «3G» بریتانیا بود. این مزایده در بهار سال ۲۰۰۰ مبلغ ۲۲٫۵ میلیارد پوند جمع‌آوری کرد و بسیار موفق‌تر از چندین طرح موازیِ اجرا شده در اروپا بود. حراج هلند که ۳ ماه بعد برگزار شد، ۴/۱ از درآمد سرانه جمعیت را افزایش داد و این تفاوت به طراحی مزایده نسبت داده شده‌است. گفته می‌شود که خزانه‌داری بریتانیا ۱۵ میلیارد پوند یا بیشتر به کلمپرر و کن بینمور، مدیر تیم مزایده، بدهکار است.Madden, Saglam and Morey "Auction Design and the Success of National 3G Spectrum Auctions"
وی در سال ۲۰۰۲ و با همکاری اریک ماسکین، برنده پاداش نوبل، در مورد اولین مزایده در جهان برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای به دولت بریتانیا مشورت داد.
در سال‌های ۲۰۰۷ الی ۲۰۰۸، او به دولت‌های بریتانیا و ایالات متحده در مورد بحران مالی مشورت داد و شکل جدیدی از مزایده (مزایده ترکیب محصولات) را برای کمک به بانک انگلستان در کاهش بحران نقدینگی طراحی کرد. رئیس بانک، سر مروین کینگ، به اکونومیست گفت: «استفاده بانک انگلستان از مزایده‌های کلمپرر در عملیات بیمه نقدینگی، کاربرد شگفت‌انگیز اقتصاد نظری برای حل یک مشکل عملی را نشان می‌دهد که برای بازارهای مالی اهمیت حیاتی دارد». بعدتر کلمپرر به بانک‌های مرکزی سایر کشورها نیز مشورت داد.Auction Magic, Regulation2point0A golden age of micro. The Economist, October 19th 2012
در سال‌های ۱۹۹۹ الی ۲۰۰۱ کلمپرر به کمیسیون تجارت فدرال ایالات متحده مشورت می‌داد، از سال ۲۰۰۱ الی ۲۰۰۵ عضو کمیسیون رقابت بریتانیا بود و همچنین در هیئت مشاوران اقتصادی این کمیسیون فعالیت می‌کند.
کلمپرر در بالی در جلسه تهیه مقدمه یادداشت پوتسدام برای کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل در سال ۲۰۰۷ شرکت کرد. وی عضو هیئت علمی اقتصاد محیطی در بخش محیط زیست بریتانیا (دفرا) است.What is the top priority on climate change?, VoxEU
کلمپرر با اقتصاددان، مارگارت آ. مایر ازدواج کرد و با او تعدادی مقاله تحقیقاتی مشترک نوشته‌است.
گراسیموفکا یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده‌است.
گواردیسکی یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده‌است.
توغان‌بای یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان تلگر واقع شده‌است. توغان‌بای ۲٬۲۷۵ نفر جمعیت دارد.
جانگ یئونگ جین (به کره ای: 장영진؛ زاده ۱۹۵۷/۱۹۵۸) یک نویسنده و تنها همجنسگرای آشکار فراری از کره شمالی است.
یئونگ جین تا پیش از فرارش از کره شمالی و رسیدن به خاک کره جنوبی و دسترسی‌اش به اطلاعات آزاد هیچ آگاهئ نسبت به هویت جنسی خود نداشته‌است.
یئونگ جین در چونگجین، شهری در سواحل شرقی کره شمالی بزرگ شد.Sang-Hun, Choe (2015-06-05). "North Korean Defector Opens Up About Long-Held Secret: His Homosexuality". "The New York Times". ISSN 0362-4331. Retrieved 2021-06-25. یونگ جین در دوران کودکی خود عاشق پسری به نام سون چئول شد که دوستش بود، دوستئ که تا بزرگسالی ادامه داشت.Hancocks, Paula (2017-04-24). "'I could not even dream': What it's like to be gay in North Korea". "CNN". Retrieved 2021-03-21.codice_1: CS1 maint: url-status ()
در سال ۱۹۸۷، یئونگ جین با یک معلم ریاضیات ازدواج کرد، اما به‌طور کلی جذب او یا زنان نمی‌شد.Yoonnyung Lee, Julie (2021-03-20). "North Korea's 'only openly gay defector' finds love". "BBC". Retrieved 2021-03-21.codice_1: CS1 maint: url-status ()
Hancocks, Paula (2017-04-24). "'I could not even dream': What it's like to be gay in North Korea". "CNN". Retrieved 2021-03-21.codice_1: CS1 maint: url-status ()
Sang-Hun, Choe (2015-06-05). "North Korean Defector Opens Up About Long-Held Secret: His Homosexuality". "The New York Times". ISSN 0362-4331. Retrieved 2021-06-25. این زوج پس از سال‌ها بی‌فرزندی، به توصیه بستگان به پزشک مراجعه کردند تا ببینند آیا مشکل جسمی دارند یا خیر. یئونگ جین قبلاً زمانی که در دانشگاه تحصیل می‌کرد به یک متخصص مغز و اعصاب مراجعه کرده بود زیرا «تعجب می‌کردم که چرا من با دیگران تفاوت دارم» اما «به محض اینکه شروع به صحبت در مورد احساساتم کردم، مجبور شدم از مطب فرار کنم، زیرا دکتر شروع کرد بر سرم دادوهوار کردن.» یئونگ جین بعداً درخواست طلاق داد اما درخواستش رد شد. همسر یئونگ جین از ترس از دست دادن شغل خود به عنوان معلم، از او درخواست کرد که طلاق نگیرد. یونگ جین همچنین با سون چئول که از ارتش بازگشته و با یک پرستار مزدوج شده بود و دو فرزند داشت، دوباره روابط برقرار کرد. هر دو دوست گهگاه به ملاقات یکدیگر می‌رفتند و همسرانشان به آنها اجازه می‌دادند با هم بخوابند، زیرا فکر می‌کردند این یک عادت از دوران کودکی آنها بوده‌است.
در زمستان ۱۹۹۶، یئونگ جین با عبور از مرز چین و کره شمالی از طریق رودخانه ای یخ‌زده از کره شمالی گریخت، اما نتوانست از چین به کره جنوبی برود. او سپس دوباره وارد کره شمالی شد و پس از پنج روز سفر، در ۲۷ آوریل ۱۹۹۷ سینه‌خیز از منطقه غیرنظامی کره (DMZ) به کره جنوبی گریخت و او را به یکی از معدود افرادی تبدیل کرد که این کار را با موفقیت انجام داده. فرار یئونگ جین خبرساز شد و خانواده اش به دلیل اعمال او مجازات گردیدند و به روستایی دورافتاده در شمال تبعید شدند.Yoonnyung Lee, Julie (2021-03-20). "North Korea's 'only openly gay defector' finds love". "BBC". Retrieved 2021-03-21.codice_1: CS1 maint: url-status ()
Sang-Hun, Choe (2015-06-05). "North Korean Defector Opens Up About Long-Held Secret: His Homosexuality". "The New York Times". ISSN 0362-4331. Retrieved 2021-06-25."A gay N.K. defector's journey to find love". "The Korea Herald". 2015-05-28. Retrieved 2021-08-07.codice_1: CS1 maint: url-status ()
در سال ۲۰۰۴، یئونگ جین عاشق یک مهماندار محلی شد که توسط صاحب باری که پاتقش بوده به او آشنا شده‌بود.Yoonnyung Lee, Julie (2021-03-20). "North Korea's 'only openly gay defector' finds love". "BBC". Retrieved 2021-03-21.codice_1: CS1 maint: url-status ()
یئونگ جین بعداً با یافتن شغلی به عنوان نظافتچی از بیکاری نجات یافت و با پس‌انداز پول خود برای اجاره خانه جدید خود را از بی‌خانمانی رهانید.Yoonnyung Lee, Julie (2021-03-20). "North Korea's 'only openly gay defector' finds love". "BBC". Retrieved 2021-03-21.codice_1: CS1 maint: url-status ()
Sang-Hun, Choe (2015-06-05). "North Korean Defector Opens Up About Long-Held Secret: His Homosexuality". "The New York Times". ISSN 0362-4331. Retrieved 2021-06-25. در ماه مه ۲۰۱۵، یئونگ جین گفت که در حال نوشتن یک رمان تخیلی دربارهٔ «زنان در کره شمالی» همچون: «مادر و خواهرانم» است."A gay N.K. defector's journey to find love". "The Korea Herald". 2015-05-28. Retrieved 2021-08-07.codice_1: CS1 maint: url-status ()
ایمنی سوردلووا یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده‌است.
کالکامان یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده‌است.
کامنکا یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده‌است.
کامنسکویه پلاتو یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان تلگر واقع شده‌است. کامنسکویه پلاتو ۱۲۱ نفر جمعیت دارد.
قهرمانی تگ تیم اسمک‌داون دبلیودبلیوئی یک کمربند قهرمانی در کشتی حرفه‌ای است که توسط کمپانی توسعه دهنده آمریکایی، دبلیودبلیوئی ساخته و توسعه داده شده است. این کمربند همان‌طور که از نامش معلوم است در برند اسمک‌داون قرار دارد. در حال حاضر فین بالور و دیمین پریست) قهرمانان این کمربند هستند و این دومین قهرمانی آنهاست.
کاراگایلی یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده‌است.
قره‌توبه یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان قره‌سای واقع شده‌است.
کاراکاستک یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده‌است.
ازون‌بلاغ یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده‌است.
گذرگاه مرزی القائم یا گذرگاه مرزی قائم () در مرز بین سوریه و عراق قرار داشته و یکی از مسیرهای اصلی حمل و نقل زمینی در خاورمیانه است. این گذرگاه شهر البوکمال در استان دیر الزور سوریه را به شهر حصیبه در شهرستان قائم از استان انبار عراق متصل می‌کند. این گذرگاه مرزی حدود ۴۵۰ کیلومتر با دمشق پایتخت سوریه و ۳۴۰ کیلومتر با بغداد پایتخت عراق فاصله دارد.
در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۹ (۸ مهر ۱۳۹۸)، کشور عراق این گذرگاه مرزی را پس از هشت سال بسته بودن به خاطر ناامنی‌های ناشی از جنگ داخلی سوریه و جنگ داخلی عراق، دوباره بازگشایی کرد.
دهیگاستنا (به لاتین: Dehigastenna) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دهیپه (به لاتین: Dehipe) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دئیانولا (به لاتین: Deiannewela) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دئییانولا (به لاتین: Deiyannewela) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دلدنیا (به لاتین: Deldeniya) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دلیولا (به لاتین: Deliwela) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دیگالا (به لاتین: Digala) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دیگانا (به لاتین: Digana) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دیگانه (به لاتین: Digane) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دیپپیتیا (به لاتین: Dippitiya) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان ساباراگامووا واقع شده‌است.
دیابوبولا (به لاتین: Diyabubula) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دوداندنیا (به لاتین: Dodandeniya) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دودانگولا (به لاتین: Dodangolla) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دومباگامانا (به لاتین: Dombagammana) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دومباوالا (به لاتین: Dombawala) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دورالیاددا (به لاتین: Doraliyadda) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دولموره (به لاتین: Dulmure) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دولولا (به لاتین: Dulwela) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
دونوکواتتا (به لاتین: Dunukewatta) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
فیلیپ کنت سالین (Phillip Kenneth Salin) (زادهٔ ۱۹۵۰ – درگذشت ۱۹۹۱)، اقتصاددان و آینده‌پژوه اهل ایالات متحده بود که برای کارهایش در عرصه توسعه فضای مجازی و به عنوان طرفدار توسعه و اکتشاف فضایی خصوصی (غیر-دولتی)، شناخته می‌شود.
سالین در هالیوود، کالیفرنیا به دنیا آمده و در سن رافائل، کالیفرنیا بزرگ شد. پدر وی لوتار سالین، یک روان‌درمانگر و فعال منافع عمومی در سن رافائل و همچنین بخشی از جنبش معناشناسی عمومی بود. پدربزرگ وی ادگار سالین، یک مورخ/اقتصاددان/فیلسوف در بازل، سوئیس بوده و همچنین رهبر به اصطلاح «مکتب تاریخی» فلسفه سیاسی و اجتماعی بود. سالین مدرک BA را در ۱۹۷۰ میلادی در رشته اقتصاد از دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس (UCLA) و مدرک مدیریت ارشد کسب‌وکار را از دانشگاه استنفورد به‌دست‌آورد. او دوره فوق لیسانس خود را با جیمز جی. مارچ در دانشگاه استنفورد به اتمام رساند. برخی کارهای اولیه سالین روی سیاست مخابرات به آغاز تجزیه شرکت تلفن و تلگراف آمریکا (AT&T) و عدم نظارت دولت بر این حوزه، کمک کرد. در اواسط دهه ۱۹۷۰ میلادی، سالین همچنین به عنوان دلال سهام و برنامه‌نویس در شرکت خدمات مالی بچتل کار نموده و هنگامی که در این شرکت بود، یکی از انواع اولیه نرم‌افزار صفحه گسترده را اختراع نمود.
در دهه ۱۹۸۰ میلادی، سالین تخصص اقتصادی خود را بر مسئله دسترسی به ماورای جو، بکار برد. او به‌طور مشترک فناوری‌های ARC/شرکت راکت/استارستراک که یک شرکت خصوصی پرتاب موشک به فضا است را بنیان‌گذاری نمود. در ۲۸ فوریه ۱۹۸۴، سالین به کمیته فرعی علوم فضایی و کاربردها که بخشی از کمیته علوم و فناوری مجلس نمایندگان ایالات متحده است، شهادت داد که ناسا به‌طور چشم‌گیری هزینه پرتاب‌های خود را کمتر تخمین زده‌است و به‌طور وسیعی هزینه پرتاب‌های خود را از طریق سوبسید تأمین می‌نماید و این مسئله باعث آسیب رساندن به سایر رقبا مانند موشک‌های اتلس و دلتا می‌گردد. هزینه و قیمت به نشر رسیده توسط ناسا که هزینه هر پرتاب را ۷۱ میلیون دلار نشان می‌داد با هزینه محاسبه شده توسط سالین برای هر پرتاب که از ۲۰۰ الی ۲۵۰ میلیون دلار بود، در تناقض قرار داشت.
در ۱۹۸۷ میلادی، سالین و جیمز سی. بینیت مقاله «راه‌حل خصوصی برای بحران حمل و نقل فضایی» را منتشر نمودند. یک فهرست کتاب‌های ناسا در مورد حمل و نقل، این مقاله را چنین توصیف کرد:
نویسندگان این مقالهِ طویل مدعی هستند که تصمیم‌ها پیرامون برنامه فضایی ایالات متحده طی ۳۰ سال گذشته، نامنسجم و کوته-نظرانه بوده و اغلب بر پایه مصلحت سیاسی اتخاذ شده‌اند. سیستم‌های به‌طور غیر ضروری بزرگ و آرمان‌گرایانه گزینش شده‌اند که نتیجه آن بحران کنونی حمل و نقل فضایی است. تاریخ توسعه هواپیمای تجاری یک نمونه بدیل برای تولید هواپیما در اندازه‌ها و ظرفیت‌های مختلف برای یک محدوده گسترده از کاربران گوناگون ارایه نموده و نشان می‌دهد که صنعت حمل و نقل فضایی می‌تواند از اجرای فرایند تصمیم‌گیری که در شرکت‌های خصوصی به‌کار برده می‌شود، سود ببرد. نویسندگان، استراتژی‌های خصوصی‌سازی حمل و نقل فضایی را مورد بررسی قرارداده و نتیجه‌گیری می‌نمایند که سیاست حمایت از صنعت پرتاب تجاری باید ادامه یابد. مسیر فعالیت ناسا باید به‌سوی وظیفه اساسی‌اش که پژوهش است تغییر داده شده و خدمات دولتی بیشتری باید از سکتور خصوصی خریداری گردد.
سالین، تبادل اطلاعات آمریکا (AMIX) که شبکه‌ای برای خرید و فروش اطلاعات، کالاها و خدمات بود، را در ۱۹۸۴ میلادی بنیان گذاشت. سالین مفاهیمی از خرید و فروش را ابداع کرد که حالا به عنوان تجارت-الکترونیک استاندارد یاد می‌گردد. AMIX اختراعات خود را انحصاری نکرد. از این‌رو، اختراعات خرید و فروش الکترونیک – تجارت الکترونیک – وارد حوزه عامه شده و به مبنایی برای شرکت‌های چون ای‌بی (eBay)، پرایس‌لاین (Priceline) و آمازون (Amazon) مبدل گردید."AMIX Software. your guide to the information marketplace" 1992. AMIX user manual
در عصری پیش از وب و زمانی که دسترسی آسان به ابزار آنلاین، پهنه باند (bandwidth) و رابط‌های گرافیکی (interfaces) بهتر ممکن نبود، تبادل اطلاعات آمریکا برای ایجاد زیربنای مورد نیاز در جهت تأسیس یک مرکز مبادله آنلاین با مشکلات دست و پنجه نرم می‌کرد. AMIX این فرصت را داشت تا به اینترنت جوان در ۱۹۹۱–۹۲ وصل شود، اما در عوض کامپیوتر شخصی IBM که به‌طور ویژه طراحی شده بود و از سیستم مبتنی بر مودم برای اینترنت استفاده می‌کرد، را برگزید. AMIX در ۱۹۹۳ میلادی پس از درگذشت سالین متوقف شد، چون دیگر قادر نبود سرمایه مورد نیاز خود را تأمین کند. در ۱۹۹۹ میلادی، دوک سیارلس و سلان در رابطه با چالش‌های که سالین با آن‌ها مواجه بود گفت، «فیل مجبور بود اینترنت خود را بسازد. زمانی به گذشته نگاه می‌کنیم، انجام این کار ممکن نبود… زمان آن واقعاً الآن است. هرچند ما خیلی می‌خواهیم که آن زمان دیروز می‌بود، اما نبود».
سالین عقیده داشت که رشد قدرت رایانه‌ها و مخابرات و کاهش در هزینه‌های مرتبط با آن‌ها، هزینه معامله‌ای تبادل اطلاعات را کاهش می‌دهد که منافع حضوری قوی برای بشریت خواهد داشت. سالین، از جهت محدود سازی آزادی بیان و محدودیت‌های که حق اختراع از طریق متوقف کردن رقابت میان ایده‌ها، بر رشد دانش داشت، مخالف انحصاری سازی حق اختراع نرم‌افزار بود. او در این رابطه نظریه‌ای به اداره ثبت اختراع ایالات متحده ارایه نمود.
از دید سیاسی، سالین یک لیبرترین و اقتصاددان مکتب اتریشی بود. او هوادار داستان علمی-تخیلی بوده و تاثیرگذاران عمده و نویسندگان محبوب وی شامل رابرت آنسون هاین‌لاین، آین رند، فریدریش هایک، کارل پوپر، لودویگ فن میزس و سایر اقتصاددان و فیلسوفان سیاسی مکتب اتریشی بود.
سالین از فانتزی لذت می‌برد، کتاب‌های کُمیک گردآوری می‌کرد و در تمامی زمینه‌های فانتزی و علمی-تخیلی به‌طور وافر مطالعه می‌نمود. او همچنین دوست‌دار موسیقی کلاسیک بود. همسر و شریک تجاری سالین، نویسنده گایل پرگامیت بود. او در دسامبر ۱۹۹۱ بر اثر بیماری اختلالات سرطان کبد درگذشت.
اداندوواوا (به لاتین: Edanduwawa) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
اگوداگاما (به لاتین: Egodagama) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
اگوداکاندا (به لاتین: Egodakanda) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
اکاموتوگاما (به لاتین: Ekamuthugama) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
الامالووا (به لاتین: Elamalwewa) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
اله پولا (به لاتین: Ellepola) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
اله واتا (به لاتین: Ellewatta) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
سیلی فیلمی محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی آنوبهاو سینها است. در این فیلم بازیگرانی همچون تاپسی پانو، دیا میرزا، راتنا پاتک، تانوی عظمی و رام کاپور ایفای نقش کرده‌اند.
هاتوگودا (به لاتین: Hathugoda) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
امبالاگاما (به لاتین: Embalagama) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
الپیتیا (به لاتین: Elpitiya) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان جنوبی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
از زمان تقسیم کره پس از پایان جنگ جهانی دوم، مردم کره شمالی علیرغم مجازات قانونی به دلایل سیاسی، عقیدتی، مذهبی، اقتصادی، اخلاقی یا شخصی از این کشور فرار کرده‌اند. رژیم کره شمالی از این افراد به عنوان فراریان کره شمالی یاد می‌کنند. در کره جنوبی، جایی که فراریان اغلب به آنجا می‌آیند، از این افراد تحت عنوان «آوارگان شمالی» (، "Talbukja") و «شهرک نشینان جدید» ( , "ساعتeomin") یاد می‌شود.
در طول قحطی کره شمالی در دهه ۱۹۹۰، تعداد فراریان افزایش یافت و در سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ به اوج خود رسید. برخی از دلایل اصلی کاهش تعداد سربازان فراری، به ویژه از سال ۲۰۰۰، گشت زنی و بازرسی‌های سخت مرزی، نفی بلد و افزایش هزینه‌های فرار است. رایج‌ترین استراتژی فراریان کره شمالی عبور از مرز چین و حرکت به سمت استان‌های جیلین و لیائونینگ در شمال شرقی چین است. حدود ۷۶ تا ۸۴ درصد از فراریان مصاحبه شده در چین یا کره جنوبی از استان‌های شمال شرقی هم‌مرز با چین آمده‌اند.
فراریان معمولاً به دلیل اینکه چین متحد نسبتاً نزدیک کره شمالی است به کشور ثالث فرار می‌کنند. چین که تاثیرگذارترین شریک اقتصادی کره شمالی است، در حالی که این کشور چندین دهه تحت تحریم‌های سازمان ملل بوده، همچنین بزرگترین منبع کمک رسانی به این کشور محسوب می‌شده. چین برای جلوگیری از بدتر شدن روابط پرتنشش با شبه جزیره کره، از اعطای وضعیت پناهندگی به مهاجران کره شمالی خودداری می‌کند و آنها را مهاجران اقتصادی غیرقانونی می‌داند. اگر فراریان در چین دستگیر شوند، به کره شمالی بازگردانده می‌شوند، جایی که گروه‌های حقوق بشری می‌گویند که اغلب با بازجویی‌های سخت و سال‌ها مجازات یا حتی مرگ در اردوگاه‌های زندان‌های سیاسی (مانند اردوگاه پوکچانگ) یا در اردوگاه‌های بازآموزی (مانند اردوگاه چونگسان یا کمپ چونگوری) مواجه می‌شوند.
از سال ۱۹۵۳، ۱۰۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰۰ نفر از کره شمالی فرار کرده‌اند که بیشتر آنها به روسیه یا چین رفته‌اند. فقط در سال ۲۰۱۶ تعداد ۱۴۱۸ نفر پناهجو در کره جنوبی ثبت شد. تا سال ۲۰۱۷، ۳۱۰۹۳ فراری در وزارت اتحاد کره جنوبی ثبت شد که ۷۱ درصد از آنها زن بودند. از زمانی که کیم جونگ اون در سال ۲۰۱۱ قدرت را به دست گرفت تا سال ۲۰۱۸، این ارقام به‌طور چشمگیری کاهش یافت و به کمتر از هزار نفر در سال رسید، رقمی که در دوران اوج خود در سال ۲۰۰۹ بالغ بر ۲۹۱۴ مهاجر در سال بود.
پروفسور کورتلند رابینسون از دانشکده بهداشت عمومی بلومبرگ در دانشگاه جان هاپکینز تخمین زد که در گذشته تعداد کل ۶۸۲۴ و ۷۸۲۹ کودک از زنان کره شمالی در سه استان شمال شرقی چین متولد شده‌اند.Courtland Robinson, (May 2010). "Population Estimation of North Korean Refugees and Migrants and Children Born to North Korean Women in Northeast China." Korea Institute for National Unification advisory meeting. Retrieved 27 September 2016. اخیراً، نتایج نظرسنجی انجام شده در سال ۲۰۱۳ توسط جانز هاپکینز و مؤسسه اتحاد ملی کره (همچنین با نام KINU) نشان داد که حدود ۸۷۰۸ پناهجوی کره شمالی و ۱۵۶۷۵ کودک کره شمالی در همان سه استان شمال شرقی چین، یعنی جیلین، لیائونینگ و یانبیان و استان خودمختار کره سکونت دارند.
طبق گزارش‌ها، اکثر پناهجویان کره شمالی به دلایل اقتصادی کشور را ترک می‌کنند. بر اساس مطالعه ای که بر روی فراریان کره شمالی انجام شد، زنان اکثریت فراریان را تشکیل می‌دهند. در سال ۲۰۰۲، آنها ۵۶ درصد از فراریان به کره جنوبی (۱۱۳۸ نفر) را تشکیل می‌دادند و تا سال ۲۰۱۱، این تعداد به ۷۱ درصد (۲۷۰۶ نفر) افزایش یافت. بیشتر این زنان هستند که زنان شمال را ترک می‌کنند زیرا احتمال بالاتری دارد که از مشکلات مالی رنج ببرند. این به دلیل شیوع کار زنان در بخش خدمات است در حالی که مردان در ارتش استخدام می‌شوند. بر اساس داده‌های دولت کره جنوبی، ۴۵ درصد از فراریان دلایل اقتصادی برای جدایی خود ذکر کرده‌اند. به گزارش NK News، مردان به دلیل فشارهای سیاسی، ایدئولوژیکی یا نظارتی تمایل بیشتری به ترک کشور داشتند. در نیمه اول سال ۲۰۱۸، زنان ۸۸ درصد از فراریان به جنوب را تشکیل می‌دادند.
وزارت اتحاد کره جنوبی یک سازمان دولتی است که مسئول آماده‌سازی اتحاد مجدد بین کره شمالی و جنوبی در آینده است. مسئول روابط شمال و جنوب از جمله تجارت اقتصادی، دیپلماسی و ارتباطات و آموزش اتحاد مجدد است که شامل گسترش آگاهی در مدارس و در میان حوزه عمومی است؛ بنابراین، وزارت اتحاد اصلی‌ترین سازمانی است که با ایجاد فرآیندهای پذیرش و سیاست‌های اسکان مجدد، فراریان کره شمالی را در قلمرو کره جنوبی مدیریت می‌کند. همچنین دارای ارگان‌های فرعی منطقه‌ای به نام مراکز هانا است که به فراریان در زندگی روزمره خود برای انتقال آرام‌تر به جامعه کره جنوبی کمک می‌کنند. تعداد فراریان از جنگ ۱۹۵۰–۱۹۵۳ کره بیش از ۲۶۰۰۰ نفر است. فرارهای نظامی در سرتاسر منطقه غیرنظامی به شدت مستحکم (DMZ) تعداد کمی هستند و از سال ۱۹۹۶ تنها ۲۰ سرباز جدا شده‌اند.
جداشدگان کره شمالی پس از اسکان مجدد با مشکلات جدی مرتبط با سازگاری روانی و فرهنگی مواجه می‌شوند. علت آن عمدتاً به دلیل شرایط و محیطی است که مردم کره شمالی در زمانی که در کشور خود زندگی می‌کردند با آن مواجه بودند و همچنین ناتوانی از در درک کامل فرهنگ، قوانین و روش‌های زندگی جدید در کره جنوبی است.
مشکلات در سازگاری اغلب به شکل اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) است که اساساً یک اختلال روانی محسوب می‌شود که پس از تجربه یک رویداد آسیب‌زا در فرد ایجاد می‌شود. در مورد کره شمالی، حوادث و تجربیات آسیب‌زا شامل وحشیگری رژیم، قحطی، فشار ایدئولوژیک، تبلیغات، مجازات‌های سیاسی و غیره است.Yoonok Chang, Stephan Haggard, and Marcus Noland, (March 2008). "Migration Experiences of North Korean Refugees: Survey Evidence from China." Peterson Institute for International Economics, Working Paper Series. Retrieved 26 September 2016.
برخی از مطالعات ارتباط مستقیم بین بیماری جسمی و PTSD را نشان داده‌اند. PTSD به عنوان توضیحی برای ارتباط بین قرار گرفتن در معرض تروما و سلامت جسمانی عمل می‌کند: PTSD به دلیل قرار گرفتن در معرض تروما منجر به بدتر شدن وضعیت سلامت جسمانی می‌شود. علائم مرتبط با PTSD شامل خاطرات آزاردهنده یا رویاهای مربوط به وقایع آسیب زا، اضطراب، پریشانی ذهنی یا جسمی، تغییر در شیوه‌های تفکر است. افسردگی نوع متداول PTSD است که در میان فراریان کره شمالی و زنان مشهود می‌باشد.
بر اساس یک نظرسنجی، حدود ۵۶ درصد از فراریان کره شمالی تحت تأثیر یک یا چند نوع اختلال روانی هستند. ۹۳ درصد از جداشدگان کره شمالی که مورد بررسی قرار گرفتند کمبود غذا و آب و عدم دسترسی به مراقبت‌های پزشکی و در نتیجه بیماری مداوم را شایع‌ترین انواع تجربیات آسیب زا قبل از PTSD تشخیص دادند. چنین تجربیات آسیب زا تا حد زیادی بر شیوه‌های سازگاری فراریان کره شمالی در مکان‌های جدید تأثیر می‌گذارد. PTSD اغلب فراریان را از سازگاری در فرهنگ جدید و همچنین توانایی حفظ شغل و جمع‌آوری منابع مادی بازمی‌دارد.
رویدادهای آسیب زا تنها دلیلی نیستند که چرا مردم کره شمالی در سازگاری با شیوه جدید زندگی مشکل دارند. وو تیک جئون با ۳۲ فراری از کره شمالی که در کره جنوبی زندگی می‌کردند مصاحبه کرد و دریافت که سایر مشکلاتش برای سازگاری به PTSD مربوط نمی‌شود و عواملی مانند پارانوئید بودن فراری، طرز تفکر آنها، تعصب نسبت به جامعه جدید و ناآشنا بودن رخ می‌دهد. در بسیاری از موارد، به نظر می‌رسد که سربازان جدا شده از کره شمالی حتی در رژیم غذایی، به راحتی نمی‌توانند خود را با روش جدید زندگی وفق دهند. طبق تحقیقات انجام شده توسط انجمن تغذیه کره، مردم کره شمالی عادت داشتند روزانه تنها وعده‌های کوچکی از غذا را در کره شمالی صرف کنند، حتی زمانی که غذا و مواد غذایی فراوان به آنها داده می‌شود، به همان عادات خود ادامه می‌دهند.
سازگاری روانی و فرهنگی مردم کره شمالی با هنجارها و قوانین جدید موضوعی حساس است، اما راه حل‌هایی برای حل آن وجود دارد. به گفته یون، تلاش جمعی خود فراریان، دولت، سازمان‌های غیردولتی و سازمان‌های بشردوستانه و مذهبی می‌تواند به روان‍تر و کم دردسرتر شدن روند سازگاری کمک کند.
سازمان غیردولتی غیرانتفاعی Teach Korean Refugees (TNKR)، برای کمک به سازگاری پناهندگان با زندگی خارج از کره شمالی، پایگذاری شده‌است. طبق ادعای وب سایت آنها، مأموریت TNKR این است که پناهندگان کره شمالی را توانمند کند تا مسیر خود را از طریق آموزش، حمایت و پشتیبانی بیابند. تمرکز اصلی آنها کمک به پناهندگان کره شمالی در آماده شدن برای آینده خود و انتقال به زندگی خارج از کره شمالی با ارائه فرصت‌های یادگیری رایگان انگلیسی است. TNKR همچنین هر دو سال میزبان مسابقات سخنرانی عمومی انگلیسی برای پناهندگان کره شمالی است و انجمن‌های عمومی برگزار می‌کند تا گزارش‌های دست اولی از زندگی در کره شمالی، فرار از آن، و سازگاری در خارج از کره شمالی را ارائه دهد. TNKR در سال ۲۰۱۳ توسط کیسی لارتیگ جونیور و یونکو لی که در حال حاضر به‌طور مشترک این سازمان را اداره می‌کنند، تأسیس شد. لارتیگ جونیور و لی در سال ۲۰۱۷ یک سخنرانی مشترک در TEDx ارائه کردند که تاریخچه TNKR را بیان می‌کند و درس‌های عملی برای تبدیل جهان به مکانی بهتر ارائه می‌دهد.
وب سایت‌ها
هگاسولا (به لاتین: Hegasulla) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
هدنیا (به لاتین: Hedeniya) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
هاتووگودا (به لاتین: Hatugoda) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
کیولین ژانگ (یا کیو لین ژانگ) یک اپرای کنترالتو با تبار چینی است. ژانگ در سال ۱۹۶۴ در خانواده ای از خوانندگان سنتی اپرای چینی متولد شد. پدرش خواننده اپرای محلی و نمایشنامه نویس بود. ژانگ برنده جایزه بزرگ مسابقه بین‌المللی مارماند در سال ۱۹۹۵ و برنده جایزه استادان آواز فرانسوی در پاریس همان سال است. او به‌طور منظم در خانه‌های اپرای اروپایی مانند تئاتر تولوز، اپرا باستیل در پاریس، اپرای دوبلین و سایرین در لندن، آمستردام و مادرید ظاهر می‌شود. او که به‌خاطر بازی‌هایش در اپراهای واگنر شناخته می‌شود، در سال ۲۰۱۰ در اولین اجرای کامل حلقه نیبلونگ در اپرای پاریس پس از ۵۳ سال خواند.Dahan, Eric (March 18, 2010). "Wagner en version alter" . "Libération"
راجر چاپین (Roger Chapin)، از تاجران آمریکایی ساکن سن دیگو است که بعدها در ادامهٔ فعالیت‌هایش اقدام به جمع‌آوری کمک‌های مالی برای انجام امور خیریه کرد. بر اساس یادادشتی در مجلهٔ "فوربز"، او خود را «کارآفرین غیرانتفاعی» نامید. راجر بیش از بیست خیریه راه‌اندازی کرده‌است و تا سال ۲۰۰۹ ریاست خیریه‌ای آمریکایی به‌نام «کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان» را عهده‌دار بود. هدف این خیریه «زنده‌نگه‌داشتن بارقهٔ امید برای کهنه‌سربازان بستری در آمریکا» است. مجلهٔ نیویورک تایمز، دو سازمانی را که او بنا نهاده، کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان و ائتلاف برای احترام به قهرمانان آمریکا، در میان دوازده مؤسسهٔ خیریهٔ مرتبط با نیروهای نظامی معرفی کرد. در دسامبر گذشته، مؤسسهٔ بشردوستی آمریکا، گروه نظارت غیرانتفاعی، پژوهشی انجام داد و این مؤسسات حائز نمرهٔ اِف شدند. این مؤسسات و برخی خیریه‌های دیگر، میلیون‌ها دلار از پول آمریکایی‌های نیکوکار را جمع‌آوری کرده و مقدار هنگفتی، بیش از۷۰ یا ۸۰ درصد، از آن را هدر داده‌اند.'An Intolerable Fraud' The New York Times, February 8, 2008
چاپین که در سال ۲۰۰۸، ۷۶ ساله شد، دانش‌آموختهٔ کالج میدلبری واقع در میدلبری، ایالت ورمانت است. وی کهنه‌سرباز یگان مالی ارتش ایالات متحده آمریکا نیز بوده‌است."'Nonprofit Entrepreneur' Roger Chapin Strikes Again" by William P. Barrett, "Forbes", 09.04.08 03:35 PM EDT. Retrieved 2010-03-02.
علاوه بر موفقیت‌های نظامی، چاپین بسازبفروشی موفق در حوزهٔ کسب‌وکار املاک و مستغلات در سن‌دیگو بوده و بنیان‌گذار مجموعه‌های خلاقانه‌ای رنگ‌آمیزی «فان آرت» و شرکت «یواس‌ای‌اوپولی» است. شرکت یواس‌ای‌اوپولی، طراح و پخش‌کنندهٔ نسخهٔ خاص و محبوب بازی روی تخته‌ای مونوپولی است. چاپین با الیزابت ازدواج کرده و صاحب چهار فرزند و دو نوه هستند. آن‌ها از سال‌ها پیش در سن‌دیگو در ایالت کالیفرنیا زندگی می‌کنند.
چاپین، پس از طی مسیر شغلی موفق در تجارت، خیریهٔ کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان را بنیان نهاد. او همچنین بنیادهای ائتلاف برای احترام به قهرمانان آمریکا در اوسینینگ ایالت نیویورک، پروژهٔ جی‌آی گیفت و تلاش شهروندان برای آمریکای بدون مواد مخدر را پایه‌گذاری کرد. وانگهی، او در زمینهٔ تلاش‌های حمایتی و فعالیت‌های اجتماعی نیز پویا است. طبق یادداشت‌های مجلهٔ فوربس، در اوایل گزارش‌های خود در مورد چاپین و فعالیت‌هایش، ده‌ها سازمان اغلب به نام‌ها و اهداف مشابه وجود داشته‌اند که بلافاصله هم تغییر می‌کردند."The Incredible Morphing Nonprofit" by William P. Barrett, "Forbes", 01.30.08, 2:00 PM ET. Retrieved 2010-03-02.
در مارس ۲۰۰۹، چاپین در مقاله‌ای که در واشینگتن تایمز چاپ شد، در مورد مخاطرات مذاکره با دولت ایران و احتمال استفادهٔ این کشور از سلاح پالس الکترومغناطیسی علیه ایالات متحده آمریکا نوشته بود. او با امید به «ممانعت ایران از رسیدن به روز موعود هسته‌ای»، طرحی شامل دو بخش پیشنهاد داد:
در آن زمان، چاپین به‌عنوان مؤسس و رئیس «آمریکا را امن کنید» شناخته شد؛ سازمان سیاست‌گذاری و آموزشی جدیدی در سن‌دیگو که تمرکز آن بر خطرات ناشی از اسلام‌گرایان رادیکال علیه امنیت ملی ایالات متحده آمریکا بود."Destroy nuclear facilities now" Commentary by Roger Chapin, "Washington Times", March 18, 2009. Retrieved 2010-03-02.
در ۳ سپتامبر ۲۰۰۷، ویلیام پی. بارت با چاپ مقالهٔ «شعبده‌بازی» در مجلهٔ فوربس گزارش داد چاپین و همسرش، الیزابت، متهم هستند که برخلاف ادعای مؤسسهٔ تحت مدیریت آن‌ها، پول جمع‌آوری‌شده از سوی این سازمان‌های غیرانتفاعی را به‌جای آن‌که برای سربازان یا کهنه‌سربازان مجروح نرخ بهره‌وری ۹۷ درصدی داشته باشد، صرف تأمین هزینه‌های زندگی، وسایل نقلیه و سرمایه‌گذاری‌های املاک خودشان شده‌است.
گزارش‌های دیگر فوربس در مورد سازمان خیریهٔ کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان ادعا می‌کند که به‌ازای هر یک دالرِ دریافتی، فقط ۹ سنت از آن برای کیت‌های درمانی کهنه‌سربازان خرج شده‌است (هدف اصلی این خیریه)، درحالی‌که ۵ سنت دیگر آن نیز برای هزینه‌های سربار مدنظر و مشاورانی که از بیمارستان‌ها و خانه‌های سالمندان بازدید می‌کردند، هزینه شده‌است. ۴۵ سنت صرف هزینه‌های ارسال نامه شده و مابقی نیز برای دستمزد کارکنان خیریه و موارد دیگر خرج شده‌است.
در ۹ نوامبر ۲۰۰۷، شبکهٔ خبری ای‌بی‌سی گزارش داد که چاپین و همسرش حقوقی بیش از نیم میلیون دلار در سال تحت عنوان مؤسس و کارمند سازمان خیریهٔ کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان به خود می‌پردازند. مؤسسهٔ بشردوستی آمریکا ادعا می‌کند از مبلغ ۷۰ میلیون دلاری که سازمان خیریهٔ کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان از طریق مشارکت خیرین به دست آورده، فقط ۳۱ درصد به امور خیریه اختصاص یافته‌است. همین مسئله سبب شده تا گروه نظارت به این سازمان نمرهٔ ضعیف اِف بدهد.
دنیل بروچوف، رئیس مؤسسهٔ بشردوستی آمریکا، با بیان این‌که چاپین کارآفرین خیریه است، ادامه می‌دهد: «او در راه‌اندازی خیریه‌هایی که چندان اهل فعالیت سخاوت‌مندانه نیستند، ولی مقادیر هنگفتی پول به جیب می‌زنند، تخصص دارد».
مؤسسهٔ بشردوستی آمریکا، قضیهٔ چاپین را با مقاله‌ای در دسامبر ۲۰۱۰ در مجلهٔ راهنمای رتبه‌بندی خیریه و گزارش دیده‌بان، دنبال کرد. در این گزارش چنین آمده‌است: «پس از سال‌ها بهره‌مندی از حقوق و دستمزدهای شش رقمی و ولخرجی‌ها و پاداش‌هایی که با بودجهٔ خیریه پرداخت شده‌است، مانند استفاده از یک آپارتمان ۴۴۴٫۶۰۰ دلاری در شمال ویرجینیا متعلق به خیریهٔ کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان، دسترسی به عضویت ۱۷ هزار دلاری باشگاه محله و بازپرداخت‌های کلان برای هتل، رستوران و هزینه‌های دیگر، بازنشستگی چاپین از خیریهٔ کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان با پرداخت ۱٫۹ میلیون دلار در هنگام تحویل جایگاه سازمانی به رئیس بعدی، نمایان شد».
با انتشار گزارش واشینگتن تایمز در مارس ۲۰۰۹، فوربس دریافت که بنیاد جدید چاپین در سال ۲۰۰۸ ثبت شده و در سال ۲۰۰۹ وضعیت غیرسودآور ۵۰۱ (سی) ۳ خدمات درآمد داخلی به آن اعطا شده‌است. همچنین فوربس این‌بار متوجه شد که شکایتی رسمی علیه دو تن از کارکنان سابق بنیاد، ائتلاف برای احترام به قهرمانان آمریکا، به‌نام‌های ریموند و جان کلیفورد دوباره به جریان افتاده‌است. هر دو طرف بعدها درگیر اقدامات پیش از محاکمه شدند. طبق شکایت کلیفوردها که در سال ۲۰۰۷ از سوی چاپین اخراج شده‌اند، اطلاعات مالی محرمانه‌ای را به دست آورده و به گزارش‌گران مطالبی گفتند که موجب بی‌اعتباری بنیاد ائتلاف برای احترام به قهرمانان آمریکا شده‌است. این مؤسسهٔ غیرانتفاعی به‌دنبال دریافت خسارت‌های مالی نامشخص و حکم دادگاه برای منع افشاگری بیشتر است. کلیفوردها نیز مدعی شدند که طبق متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، حق آزادی بیان داشته و مرتکب هیچ تقصیری نشده‌اند.
در سال ۲۰۱۰، فوربس با مشاهدهٔ ارقام متوجه هزینه‌های افزایش سرمایه مربوط به برنامهٔ کاری واقعی در ائتلاف شد. به‌ازای ۲۶٫۲ میلیون دلار خرج‌شده در سال کاری ۲۰۰۸، ائتلاف از طریق حسابداری خود تنها ۵٫۷ میلیون دلار، یعنی ۲۲ سنت به‌ازای هر دلار، در دو کُد برنامه‌نویسی سیگنچر خود خرج کرده‌است. فوربس با بررسی سود مالی شخصی چاپین و جایگاه مدیریتی‌اش دریافت که وی از خیریه‌ای کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان، ۳۶۴ هزار دلار غرامت دریافت کرده‌است ولی اعلام نمود هیچ مبلغی از سایر سازمان‌ها پرداخت نشده‌است. وبسایت خیریهٔ کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان نشان می-دهد که او در اوت ۲۰۰۹، بازنشسته شده و هیئت‌مدیره را ترک کرده‌است. فردی به‌نام مایک لینچ که تحت حمایت خیریه بود، نقش چاپین را در سازمان برعهده گرفت. رقم دریافتی فعلی چاپین در سازمان‌های غیرانتفاعی‌اش، هنوز فاش نشده‌است. همچنین:
در اوت ۲۰۱۲، دفتر دادستان کل کالیفرنیا از خیریهٔ کمک به کهنه‌سربازان بستری در بیمارستان شکایت و ادعا کرد چاپین و جانشینش، مایک لینچ، رقم دریافتی بسیار هنگفتی داشته‌اند و از سرمایهٔ وقف‌شده برای خود امتیازات استثنائی قائل شده‌اند. طبق گفتهٔ دادستان کل کالیفرنیا، وقتی در سال ۲۰۰۹ چاپین بازنشسته شد، هیئت‌مدیرهٔ خیریه دریافتی سالانهٔ او را همچنین افزایش داد تا پرداخت حقوق بازنشستگی به مبلغ دو میلیون دلار را توجیه کند.Watson, Julie, Associated Press, "Veterans charity accused of squandering funds", "Military Times", 10 August 2012
کشف‌نشده فیلمی محصول سال ۱۹۹۴ و به کارگردانی جیم مک‌براید است. در این فیلم بازیگرانی همچون کیت بکینسیل، جان وود، شینید کیوسک، پودج بهان، آرت ملک، هلن مک‌کروری، مایکل گاف، پیتر وینگفیلد و جیمز ویلرز ایفای نقش کرده‌اند.
ساگیری کیتائو (متولد ۱۹۷۲ میلادی)، اقتصاددان اهل ژاپن و استاد دانشگاه توکیو است.
کیتائو در ۱۹۷۲ میلادی در استان ساییتاما، ژاپن به‌دنیا آمد. او در ۱۹۹۶ میلادی از دانشگاه واسدا فارغ‌التحصیل شد. کتیاو در شرکت گلدمن ساکس، نخست در بخش سرمایه‌گذاری بانکی کار نموده و بعداً، قبل از ترک این شرکت در ۱۹۹۹ میلادی، به بخش درآمد ثابت منتقل گردید. پس از مدتی کار در گلدمن ساکس، او برای ادامه تحصیلات دوباره به حوزه آموزشی برگشت.
او مدرک MPA/ID (فوق لیسانس در اداره عامه/توسعه بین‌الملل) خود را در سال ۲۰۰۱ میلادی از مدرسه حکومت جان اف. کندی در دانشگاه هاروارد، کسب کرد. پس از آن، او در دانشگاه نیویورک پذیرفته شده و با دریافت مدرک دکترای تخصصی (PhD) تحت سرپرستی توماس جی. سارجنت و جیانلوکا ویولانتی در ۲۰۰۷ میلادی از این دانشگاه فارغ‌التحصیل گردید.
پس از فراغت از دانشگاه نیویورک، کیتائو از ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ میلادی به عنوان استادیار در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی خدمت کرد. پس از آن او در بانک فدرال رزرو نیویورک به عنوان اقتصاددان مشغول کار شده و بعدتر به عنوان اقتصاددان ارشد تا ۲۰۱۱ میلادی در این اداره خدمت نمود. او از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ میلادی به عنوان دانشیار در دانشکده اقتصاد دانشگاه شهری نیویورک کار کرد. او به عنوان استاد دانشگاه کیئو (۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ میلادی) به ژاپن برگشت. اکنون او به عنوان استاد در دانشکده اقتصاد دانشگاه توکیو مشغول خدمت است.
او در ۲۰۱۶ میلادی جایزه ناکاهارا را دریافت نموده و به نخستین زنی مبدل شد که این جایزه را به‌دست می‌آورد.
کیتائو در دانشگاه‌های معروف زیادی از جمله دانشگاه نیویورک، دانشگاه کالیفرنیای جنوبی و دانشگاه توکیو مضامین مرتبط با اقتصاد کلان را تدریس نموده‌است. در دانشگاه نیویورک، او مضامین اقتصاد کلان و اقتصاد کلان پیشرفته را در برنامه‌های دکترای رشته اقتصاد تدریس می‌کرد. در دانشگاه کیئو در ژاپن، او به تدریس مضامین مختلف در سطح لیسانس و فوق لیسانس می‌پرداخت. این مضامین متمرکز بر مفاهیم اقتصاد کلان از جمله پول، بانکداری و اقتصاد بین‌الملل بود. در دانشگاه توکیو، او مضمون بازار بین‌المللی را در سطح لیسانس و مضمون مدل‌های عوامل ناهمزاد در اقتصاد کلان را در سطح فوق لیسانس تدریس می‌کرد. شغل او به او این امکان را داده‌است تا در تعداد زیادی از مؤسسات ردهٔ بلند تدریس نماید.
تحقیقات ساگیری کیتائو اساساً متمرکز بر حوزه اقتصاد کلان است. او همچنین موضوعاتی چون مالیات بر درآمد، توزیع ثروت و نابرابری، امنیت اجتماعی، بیمه پزشکی، بیمه بیکاری، گذار جمعیتی، بیمه معلولیت، کارآفرینی و اقتصاد ژاپن را مورد مطالعه قرار می‌دهد.
ساگیری کیتائو تعداد زیادی از موضوعات مرتبط با اقتصاد کلان را مورد مطالعه قرار داده‌است. تاریخچه پژوهش وی شامل موضوعات پژوهشی زیادی در مورد ژاپن است. از ۲۰۱۵ میلادی تاکنون، او هفت مقاله در مورد سیاست‌های مختلفی که بر اقتصاد ژاپن تأثیر می‌گذارد، منتشر نموده‌است. تازه‌ترین پژوهش وی که دارای عنوان «بلاتکلیفی سیاست و هزینه تأخیر اصلاحات: مورد ژاپن مُسن» است در ژانویه ۲۰۱۸ در رویو آف ایکنامیک دینامیکس منتشر گردید. اخیراً او دو مقاله مشترکاً با سلهاتین امروهوروگلو و توماوکی یامادا منتشر کرده‌است. در مارس ۲۰۱۷، او مقاله «چه زمانی ما اصلاحات بازنشستگی را در ژاپن مُسن شروع خواهیم کرد؟» را در ایکنامیک رویوی ژاپن منتشر نمود، مقاله‌ای که مبتنی بر نطق علمی جایزه ناگاهارای وی بود. این مقاله روی این بحث می‌نماید که چگونه برخی اصلاحات مشخص می‌تواند عمر بازنشستگی را سه سال بلندتر نموده و نرخ جابجایی را ۲۰ درصد کاهش دهد. او سپس به این مبحث می‌پردازد که چگونه تأخیر آن از ۲۰۲۰ به ۲۰۳۰ و بعد به ۲۰۴۰ می‌تواند برای شهروندان آینده ژاپن، بار مالیاتی را ۸ درصد افزایش و میزان رفاه آن‌ها را ۳ درصد کاهش دهد.
با ملاحظه اوضاع وخیم کووید-۱۹، ساگیری کیتائو پژوهش‌های انجام داده و مقاله «تأثیرات کووید-۱۹ بر بازار کار و نابرابری در ژاپن» (新型コロナ危機による労働市場への影響と格差の拡大) را همراه با شینوسوک کیکوچی و مینامو میکوشیبا منتشر کرد. این مقاله در رابطه با این‌که پاندمی کنونی چگونه بر بازار کار در ژاپن تأثیر داشته‌است بحث نموده و بر نابرابری در میان جامعه ژاپنی تأکید می‌کند. این مقاله در فصل پانزدهم اقتصاد بحران کووید-۱۹ توسط کی. کوبایاشی و ام. موریکاوا، نسخه نیکی (Nikkei)، ۲۰۲۰ (『コロナ危機の経済学』（小林・森川編）日本経済新聞出版、۲۰۲۰年) گنجانده شده‌است.
آدرین مانک نام قهرمان اصلی مجموعهٔ تلویزیونی "مانک" با بازی تونی شالهوب است. مانک کارآگاه جنایی سابق اداره پلیس سان فرانسیسکو است. مانک مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی و فوبیاهای زیاد است که پس از قتل همسرش ترودی تشدید شد و منجر به تعلیق او از کار و از دست دادن نشان پلیسی‌اش شد. او به عنوان مشاور خصوصی پلیس کار می‌کند و برای غلبه بر غم و اندوه، کنترل فوبیا و اختلالات خود و برگشتن به کار تحت درمان قرار می‌گیرد.
دیوید هابرمن یکی از خالقان سریال می‌گوید که مانک را تا حدی بر اساس رفتارهای خودش و همچنین کارآگاهان تخیلی دیگری مانند ستوان کلمبو، هرکول پوآرو و شرلوک هولمز ساخته‌است. از دیگر بازیگران در نظر گرفته شده برای این نقش می‌توان به دیو فولی، جان ریتر، هنری وینکلر، استنلی توچی، آلفرد مولینا و مایکل ریچاردز اشاره کرد. درنهایت تهیه‌کنندگان تونی شالهوب را برای نقش مانک انتخاب کردنند زیرا فکر می‌کردنند او می‌تواند «طنز و اشتیاق مانک را زنده کند». استنلی توچی در قسمت پنجم «آقای مانک و بازیگر» و آلفرد مولینا در قسمت ششم «آقای مانک و مرد لخت» سریال "مانک" به عنوان بازیگر مهمان حضور داشتند.
"مانک" و تونی شالهوب هر دو جوایز زیادی را به دست آوردند. آدرین مانک در لیست ۱۰۰ شخصیت برتر تلویزیونی تاریخ شبکهٔ براوو قرار گرفت و شالهوب جوایز مختلفی از جمله جایزهٔ گلدن گلوب، سه جایزهٔ امی ساعات پربیننده و دو جایزهٔ انجمن بازیگران سینما را به دست آورد.
ویکتوریا ان. بیتمن (نام هنگام تولد: پاول) (Powell) (متولد ۱۹۷۹ میلادی)، اقتصاددان فمینیست و یک فرد دانشگاهی اهل انگلستان است که در حوزه تاریخ اقتصادی تخصص دارد. او در کالج گونویلا و کایوس، دانشگاه کمبریج استاد اقتصاد است. وی همچنین رئیس بخش مطالعات اقتصادی برای امتحان نهایی دوره لیسانس در کالج گونویلا و کایوس می‌باشد.
ویکتوریا بیتمن در لیز، اولدهام بزرگ شده و در مدرسه سادلورث در آپرمیل آموزش دید. سپس او دوره پیش‌دانشگاهی را در کالج آمادگی اولدهام تکمیل کرد، جای که او رئیس اتحادیه دانشجویان بود. وی دوره لیسانس خود را در رشته اقتصاد در کالج گونویلا و کایوس، دانشگاه کمبریج به اتمام رسانده و مدرک‌های کارشناسی ارشد و دکترای خود را از دانشگاه آکسفورد کسب کرد.
تحقیقات وی متمرکز بر تاریخ اقتصادی است، از جمله نقش بازارها در توسعه اقتصادی و نقش حقوق و آزادی‌های زنان در تشویق رشد اقتصادی.
او به‌خاطر اعتراض‌های علنی خود بر علیه برگزیت و به طرفداری از حقوق زنان، شهره بوده و گهگاهی برهنه ظاهر می‌شود.
بیتمن با دو خواهر جوان‌تر خود در لیز، اولدهام بزرگ شد. پدر وی در صنعت ورق‌کاری در بخش کانال هوا مشغول کار بود؛ مادرش در همان شرکت در شعبه حقوق و دستمزد کار می‌کرد. پس از این‌که والدین او شغل‌هایشان را از دست دادند، پدر وی خودش یک تجارت شخصی را آغاز نمود، اما بنا بر ناتوانی مشتریان در پرداخت پول، تجارت وی افول کرد. مادر وی همزمان چندین شغل را پیش می‌برد و خانواده به مشکل دیون خود را می‌پرداختند. والدین بیتمن زمانی که او ۱۴ سال داشت از هم جدا شدند و وضعیت بد اقتصادی آن‌ها بدتر شد. خواهران او از مدرسه اخراج شدند و یکی آن‌ها در نوجوانی باردار شد. بیتمن علاقه‌مندی خود به علم اقتصاد را به این نسبت می‌دهد که او شخصاً تأثیرات چرخه رونق و افت (نوسانات اقتصادی) و نابرابری اقتصادی را شاهد بوده‌است. با تشویق پدرش و یک معلم تاریخ، او در دوره لیسانس خود در دانشگاه کمبریج به آموزش رشته اقتصاد پرداخت، فوق لیسانس خود را در علم اقتصاد و تاریخ اقتصادی و مدرک دکترای خود را در علم اقتصاد از دانشگاه آکسفورد به‌دست‌آورد.
تحقیقات علمی بیتمن متمرکز بر تاریخ اقتصادی است. کتاب ۲۰۱۹ وی، عامل جنسیت: زنان چگونه غرب را ثروت‌مند ساختند، استدلال می‌نماید که حقوق و آزادی زنان عوامل کلیدی بودند که با تقویت مزدها، مهارت‌ها، روحیه پس‌انداز و کارآفرینی و کمک به ایجاد یک دولت دموکراتیک و توان‌مند، توسعه صنعتی و اقتصادی غرب را رقم زدند.
کارهای اولیه وی بر نقش بازارها در توسعه اقتصادی اروپا متمرکز بود. مقاله او، تکامل بازارها در اروپای پیشا مدرن، ۱۳۵۰ – ۱۸۰۰: مطالعهٔ بر قیمت‌های گندم، از داده‌ها در مورد قیمت‌های گندم در اروپا برای مطالعه روال‌های توسعه بازار از اوایل دوره میانه تا انقلاب صنعتی استفاده نموده و تشریح می‌نماید که بازارها در سراسر اروپا در اوایل قرن شانزدهم میلادی به اندازه‌ای انسجام خوب داشتند که این بازارها در اواخر قرن نوزدهم میلادی آن انسجام را داشتند. کتاب وی بازارها و رشد در اروپای پیشا مدرن بر پایه همین پژوهش نوشته شده و چندین بعد ارتباط میان انسجام بازار و توسعه اقتصادی را مورد بررسی قرار می‌دهد.
بیتمن خود را یک فمنیست شمرده و می‌نویسد که: «من با شور و هیجان باورمند به آزادی زنان هستم و در حالی‌که زنان برنده مبارزات مختلفی در قرن گذشته بوده‌اند، هنوز هم راه درازی برای پیشرفت جامعه است تا زنان بتوانند از آن سطح آزادی لذت ببرند که آن‌ها باید لذت ببرند. من از این‌که برای رساندن پیام‌های مهم از بدنم و همچنین از مغزم استفاده کنم، هراسی ندارم».
در ۲۰۱۴ میلادی، بیتمن برای یک نقاشی در اندازه انسان واقعی توسط انتونی کانولی به‌گونهٔ برهنه ایستاد و برای آن پرداخت کرد، نقاشی که سپس در نگارخانه مال ظاهر شد. بیتمن گفت که هدف این نقاشی این بود تا سؤالاتی در مورد جنسی‌سازی زنان در جامعه مدرن پرسیده شود. در ژوئن ۲۰۱۸، بیتمن در شام استادان آخر سال کالج گونویلا و کایوس، با پوشیدن لباسی که بدن وی قابل دید بود و واژه‌های «بدن من، انتخاب من» روی بدنش نوشته بود، حضور یافت. بیتمن طرفدار به رسمیت‌شناسی ارزش اقتصادی تجارت سکس از سوی اقتصاددان و حقوق زنان مبنی بر کسب درآمد با تن‌فروشی است. در ژوئیه ۲۰۱۸، بیتمن ویدئوی را در توئیتر شریک ساخت که در آن او لخت ظاهر شده و موضوع نابرابری در اقتصاد را به بحث گرفت.
بیتمن یک منتقد همیشگی برگزیت است، او استدلال می‌نماید که «برگزیت بریتانیا را لخت‌می‌کند» و این‌که ترک کردن اتحادیه اروپا به خانواده‌های دارای درآمد-پایین آسیب می‌رساند، پژوهش علمی بریتانیا را تخریب می‌کند، باعث کاهش تجارت و سرمایه‌گذاری می‌شود و باعث شد تا آزادی دولت بر آزادی افراد مقدم‌تر شمرده شود.
در ۲۰۱۶ میلادی، بیتمن در اعتراضی به برگزیت، در یک جلسه استادان اقتصاد دانشگاه کمبریج به‌طور لخت شرکت کرد. او واژه‌های «برگزیت بریتانیا را لخت‌می‌کند» را در نیم تنه خود نوشته بود. در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۹، بیتمن در حالی‌که لخت بود، یک سخنرانی علمی یک ساعته بر علیه برگزیت در کمبریج جنکشن ارایه نموده و بعداً از شنوندگان درخواست نمود تا به عنوان دادخوست روی بدن وی امضاء نمایند. متعاقب آن، او به برنامه تودی در رادیو بی‌بی‌سی ۴ دعوت شد و در آنجا نیز با بدن برهنه ظاهر شد. این روال ادامه داشته او در برنامه "گود مارنینگ بریتین" نیز لخت ظاهر شد، هرچند این بار بدن او قبل از پخش برنامه با پکسیل پوشانده شد. به همین گونه، او در جلسه انجمن اقتصادی سلطنتی نیز در مارس ۲۰۱۸ با بدن لخت حضور یافت.
بیتمن به‌طور دوامدار نظریات اقتصادی خود را در آنهرد (Unherd)، بلومبرگ ویو (Bloomberg View) و کاپکس (CapX) نوشته‌است، او مقالاتی نیز در گاردین، تایمز هایر ایجوکیشن، کانورسیشن و تلگراف نوشته و چندین‌بار در برنامه‌های رادیو ۴ بی‌بی‌سی حضور یافته‌است.
بیتمن با جیمز بیتمن ازدواج کرده‌است، کسی که در یک شرکت مدیریت دارایی کار می‌کند. آن‌ها در دانشگاه کمبریج باهم آشنا شدند.