برای درک مکانیسم عملکرد کف ، درک اساسی از ساختار کف ضروری است. حبابهای کف اتاقهایی چند وجهی از مواد مایع هستند که مولکولهای گاز را در بر می گیرند. به سطوح تقسیم محفظه بالون مجاور LAMELLAE گفته می شود. محل اتصال حباب ها که ضخیم تر از بقیه محفظه است ، PLATE BOUNDARY نامیده می شود. به اتحاد چندین حباب در بخش مرز مسطح راس یا راس VERTEXES گفته می شود. مرزهای مسطح و تقاطع سر بالون ها ساختار شبکه لوله را در کف تشکیل می دهد. مرزهای مسطح در ساختار کف بهم پیوسته اند و نشان دهنده عبور یا کانال تخلیه کف هستند. از این مسیرها ، مایعات اضافی از ساختار کف خارج می شود تا نیروی جاذبه و نیروی مویرگی لایه ها متعادل شود. انعطاف پذیری کف به دلیل وجود مایع در ساختار آن است. وقتی ساختار کف از مایع خالی می شود ، حباب ها از حالت گرد یا کروی به چند ضلعی و کمی جامد با اشکال بلوری تبدیل می شوند. کف بدست آمده از لایه مواد فعال روی سطح ، که لایه های نازک LAMELLAE را تشکیل می دهند ، در معرض واکنش سریع قرار می گیرد ، زیرا ضعیف ترین و نازک ترین قسمت محفظه بادکنک است. ساختار لایه محلول سورفکتانت وقتی بخشی از ماده حل شونده بین دو لایه سورفاکتانت گیر می کند ، به محض تخلیه ساختار کف ، سطوح کناری نازک شده و دو لایه سورفاکتانت به هم نزدیک می شوند. وقتی لایه ها بیش از حد به یکدیگر نزدیک شوند ، جذب الکتروشیمیایی مولکول ها آغاز می شود. آنها همچنین روی لایه کناری به یکدیگر فشار می آورند. در نتیجه فعل و انفعالات الکتروشیمیایی ، ساختار حباب ها متبلور ، چند وجهی و جامدتر می شود. سورفاکتانت ها به دلیل ساختارهای شیمیایی به‌طور طبیعی لایه های سطحی ایجاد می کنند. فضای ناهموار بین مولکول های سورفاکتانت در بستر و ذرات باردار الکتریکی نشان دهنده وجود بیش از یک نوع سورفاکتانت در سطح است. محلول و سطح تماس حاوی مایع و گاز نیستند. فضای متغیر ایجاد شده توسط دمهای ناسازگار با آب از مولکولهای مختلف ماده فعال ، سطح پایداری هر دو لایه حاصل و ذرات باردار الکتریکی را کاهش می دهد. محلولهای مخلوط مواد ذرات باردار الکتریکی لایه های ناپایداری را در سطح ایجاد می کنند و ذرات با بار الکتریکی پایدار کم در نتیجه واکنش نشان می دهند و از یکدیگر جدا می شوند ، در نتیجه لایه های مولکولهای مولکولی فعال روی سطح رشد می کنند و افزایش می یابند . اگرچه لایه های حاصل ناپایدار هستند. یکی از اهداف کلی استفاده از ضد کف ، ایجاد بی ثباتی در لایه های مواد فعال موجود در سطح با افزودن مواد فعال دیگر به سطح دارای دم هیدروکربن های بلند است ، به‌طوری که با تولید مواد فاصله مولکولی بین مواد فعال در سطح ایجاد می شود. لایه های میانی. سطح محلول های آبی را کاهش دهید. کشش سطحی درجه تعامل مولکولی سطح تماس بین گاز و مایع است. آب خالص دارای کشش سطحی تقریباً 72 (دین / سانتی متر مربع) است. یک محلول 40٪ MDEA ، که از SURGE DRUM با تزریق دو روزه در برابر کف گرفته شده است ، دارای کشش سطحی حدود 55 (دین / سانتی متر مربع) است. و پس از چند ساعت تزریق آزمایش شد. کشش سطحی عدد متفاوتی را نشان می دهد. در محلول های آبی ، کشش سطحی کم به‌طور طبیعی به این معنی است که در نقطه تماس مایع و گاز با غلظت بالایی از مواد فعال روی سطح مواجه می شویم. فقط اطلاعات بدست آمده درباره کشش سطحی می تواند گمراه کننده باشد. به عنوان مثال ، هنگام پیش بینی تمایل محلول تصفیه گاز به کف به دلیل آلودگی مواد فعال روی سطح ، فقط با مقدار کشش سطحی نمی توانیم پیش بینی درستی داشته باشیم. بعضی از مواد فعال سطحی ، به عنوان مثال: ضد کف و هیدروکربن های مایع آنها ضمن کاهش کشش سطح ، جمع شدگی را کاهش می دهند. از آنجا که چنین ترکیباتی روی سطح فعال هستند ، بر کشش سطحی و همچنین مواد فعال روی سطح که باعث کف زدن می شوند ، تأثیر می گذارند. مثال ارزشمند دیگر استخراج متقلبانه ، اطلاعات به دست آمده از آزمایش و محاسبه کشش سطحی است ، با این فرض که کارایی کربن فعال از بین رفته و جایگزین شود.