moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پلی فسفات‌های با وزن مولکولی بالا به خوبی شناخته شده‌اند. یکی از مشتقات نمک گراهام شیشه ای (یعنی بی‌شکل) است. پلی فسفات‌های کریستالی با وزن مولکولی بالا شامل نمک کورول و نمک مادرل هستند. این گونه هافرمولNaPO)n(NaPO(OH)))را دارند که n می‌تواند به بزرگی ۲۰۰۰ باشد. از نظر ساختار آنها، این پلیمرها از PO - «مونومر» تشکیل شده‌اند که زنجیره‌ها توسط فسفات‌های پروتونه خاتمه می‌یابند.Klaus Schrödter, Gerhard Bettermann, Thomas Staffel, Friedrich Wahl, Thomas Klein, Thomas Hofmann "Phosphoric Acid and Phosphates" in "Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry" 2008, Wiley-VCH, Weinheim.
پلی فسفات‌های معدنی با پلیمر بالا در موجودات زنده توسط L. Liberman در سال ۱۸۹۰ یافت شد. این ترکیبات پلیمرهای خطی حاوی کمی تا چند صد باقیمانده از ارتوفسفات هستند که توسط پیوندهای فسفو آن هیدرید غنی از انرژی به هم متصل شده‌اند.
پیش از این، آن را یا به عنوان «فسیل مولکولی» یا تنها به عنوان یک منبع فسفر و انرژی برای بقای میکروارگانیسم‌ها در شرایط شدید در نظر می‌گرفتند. این ترکیبات در حال حاضر به عنوان نقش‌های تنظیمی نیز شناخته شده‌اند و در انواع تمام گونه‌های موجودات زنده وجود دارند که در تصحیح و کنترل متابولیک در هر دو سطح ژنتیکی و آنزیمی شرکت می‌کنند. پلی فسفات به‌طور مستقیم در تغییر برنامه ژنتیکی مشخصه مرحله رشد نمایی باکتری‌ها تا فرایند بقای سلول در شرایط ثابت، «زندگی در مسیر کند» نقش دارد. آنها در بسیاری از مکانیسم‌های تنظیمی که در باکتری‌ها رخ می‌دهد شرکت می‌کنند:
در انسان پلی فسفات‌ها نقش کلیدی در انعقاد خون دارند که توسط پلاکت‌ها تولید و آزاد شده و آنها فاکتور انعقاد خون XII را فعال می‌کنند که برای تشکیل لخته خون ضروری است. فاکتور XII که فاکتور Hageman نیز نامیده می‌شود، شروع کننده تشکیل فیبرین و تولید یک واسطه پیش التهابی به نام برادی کینین است که به نشت از رگ‌های خونی و ترومبوز کمک می‌کند. پلی فسفات‌های ایجاد شده از باکتری، پاسخ ایمنی میزبان را در طول عفونت مختل می‌کنند و در معرض قرار گرفتن پلی فسفات‌ها با اگزوپلی فسفاتاز نوترکیب، باعث ایجاد سپسیس در موش‌ها می‌شود. پلی فسفات‌های معدنی نقش مهمی در تحمل سلول‌های مخمر به کاتیون‌های فلزات سنگین سمی دارند.
پلی فسفات سدیم (E452(i))، پلی فسفات پتاسیم (E452(ii))، سدیم پلی فسفات کلسیم (E452(iii)) و پلی فسفات کلسیم (E452(iv)) به عنوان افزودنی‌های غذایی استفاده می‌شوند. دلیل بر اینکه که آنها هیچ خطر بالقوه ای برای سلامتی به جز مواردی که به‌طور کلی به سایر منابع فسفات نسبت داده می‌شوند (از جمله آنهایی که به‌طور طبیعی در غذا وجود دارند) وجود ندارد. در حالی که نگرانی‌هایی در مورد اثرات مضر بر استخوان‌ها و بیماری‌های قلبی عروقی و همچنین هیپرفسفاتمی مطرح شده‌است. به نظر می‌رسد که این موارد فقط برای مصرف افراطی منابع فسفات مرتبط باشد. در کل مصرف معقول تا (۴۰)میلی‌گرم فسفات به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز) هیچ خطری برای سلامتی ندارد.Ritz, E. , Hahn, K. , Ketteler, M. , Kuhlmann, M. K. , & Mann, J. (2012). Phosphate additives in food—a health risk. Deutsches Ärzteblatt International, 109(4), 49.
سولومون آدلر (Solomon Adler) (6 اوگست ۱۹۰۹ – ۴ اوت ۱۹۹۴)، به عنوان نماینده وزارت خزانه‌داری ایالات متحده در کشور چین در جریان جنگ جهانی دوم کار کرد.
او توسط ویتاکر چامبرز و الیزابت بنتلی به عنوان جاسوس اتحاد جماهیر شوروی شناسایی گردیده و پس از آن در ۱۹۵۰ میلادی از وزارت خزانه‌داری استعفا داد. بعد از چندین سال تدریس در دانشگاه کمبریج در انگلستان، او دوباره به چین بازگشت و از دهه ۱۹۶۰ تا هنگام مرگ خود در آنجا به عنوان مترجم و مشاور اقتصادی کار و زندگی نمود.
از اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی به بعد، آدلر همچنین با اداره هماهنگی بین‌المللی در ارتباط بود، این اداره یکی از اداره‌های مهم حزب کمونیست چین بوده و وظایف آن شامل جمع‌آوری اطلاعات خارجی می‌باشد.
سولومون آدلر در ۶ اوت ۱۹۰۹ در شهر لیدز، انگلستان به دنیا آمد. خانواده آدلر دارای اجداد یهودی بوده و در اصل از منطقه کاریلیتز، بلاروس بودند، در ۱۹۰۰ میلادی به لیدز مهاجرت نمودند. سولومون آدلر، پنجمین فرزند از ۱۰ فرزند در خانواده بود؛ بزرگ‌ترین فرزند خانواده، ساول آدلر نام داشت که بعداً انگل‌شناس مشهور اسرائیلی شد. آدلر در دانشگاه آکسفورد و کالج دانشگاهی لندن، در رشته اقتصاد درس خواند. او در ۱۹۳۵ میلادی برای پژوهش به ایالات متحده آمد.Gavron 12.
در ۱۹۳۶ میلادی، او در پژوه پژوهش ملی اداره پیشرفت کارها استخدام گردید، اما چندی بعد به شعبه پژوهش پولی و آمار وزارت خزانه‌داری رفت و در آنجا برای سال‌های متمادی با هری دکستر وایت کار کرد.Craig 87.
آدلر در ۱۹۴۰ میلادی تابعیت کشور ایالات متحده را به‌دست‌آورد. در ۱۹۴۱ میلادی، او در کشور چین توظیف گردید و تا ۱۹۴۸ میلادی در آنجا به عنوان نماینده وزارت خزانه‌داری ایالات متحده باقی ماند. گزارش‌های که او از چین به وزیر خزانه‌داری، هنری مورجنتاو جونیور در جریان جنگ می‌فرستاد، به‌طور گسترده در گردش قرار گرفته و نقش مهمی را در شکل‌دهی سیاست اقتصادی دوران جنگ آمریکا نسبت به چین ایفا نمود.
در ۱۹۴۹ میلادی، آدلر در معرض تحقیقاتی موسوم به وفاداری کارکنان دولتی قرار گرفت. قبل از این‌که پرونده حل شود، او از سمت خود استعفا داده و به بریتانیا بازگشت و در آنجا برای چندین سال مشغول تدریس در دانشگاه کمبریج شد. پس از پایان یافتن مدت اعتبار گذرنامه آمریکایی وی، تابعیت او نیز سلب گردیده و شهروندی ایالات متحده را از دست داد. آدلر در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی به چین بازگشت و در گروه رهبری تیمی که کارهای مائو زِدونگ را به انگلیسی ترجمه می‌کردند، مشغول کار شد.Gavron 167; Rittenberg and Bennet 251.Rittenberg and Bennett 251–256.
پس از این‌که ایالات متحده تماس‌های دیپلماتیک خود را در ۱۹۷۱ میلادی با چین از سر گرفت، آدلر شهروندی ایالات متحده خود را تجدید نمود. او در ۴ اوت ۱۹۹۴ میلادی در شهر بژینگ، دو روز قبل از زاد روز ۸۵ سالگی‌اش، در گذشت.
ویتاکر چامبرز در ۱۹۳۹ میلادی به معاون وزیر خارجه آن زمان به‌نام آدولف بیرلی بیان داشت که آدلر عضو گروه پنهانی کمونیست در واشینگتن دی‌سی به‌نام گروه ویر، می‌باشد. چامبرز به درستی تشخیص داد که آدلر در دفتر مشاور عمومی وزارت خزانه‌داری خدمت می‌کند و قرار گفته چامبرز، آدلر به‌طور هفته‌وار از این دفتر به حزب کمونیست ایالات متحده گزارش می‌فرستاد. الیزابت بنتلی در ۱۹۴۵ میلادی، آدلر را به عنوان عضو گروه سلیورماستر تشخیص داد. یادداشتی که در ۱۹۴۸ میلادی توسط آناتولی گولسکی، جاسوس سابق کمیسارهای خلق در امور داخلی (NKVD) در واشینگتن دی‌سی، نوشته شده‌است، آدلر را با لقب «ساکس (Sax)» به عنوان جاسوس جماهیر شوروی شناسایی می‌کند. این جاسوس که به‌طور تحت‌اللفظی به‌نام «ساکس (Sacks/Saks)» شناخته می‌شود، در پروژه ونونا به عنوان کسی شناخته می‌شود که از طریق گورسکی و رئیس حزب کمونیست ایالات متحده، ایرل براودر، در مورد کمونیست‌های چینی معلومات فراهم می‌کند.Weinstein 238.Olmstead 99-100.Haynes "Archival Identification"
علاوه بر تماس‌های که او با گروه‌های جاسوسی ایالات متحده داشت، هنگامی که وی به عنوان آتشه وزارت خزانه‌داری در ۱۹۴۴ میلادی در کشور چین خدمت می‌کرد، آدلر با جاسوس مخفی کمونیست چین به‌نام چی چائو-تنگ و افسر وزارت خارجه به‌نام جان استوارت سرویس که سال بعدی در رابطه به پرونده امیرآسیا دستگیر گردید، در یک خانه زندگی می‌کرد.
آدلر همراه با هری دیکستر وایت، معاون وزیر خزانه‌داری و او. فرانک کو، رئیس شعبه پژوهش پولی وزارت خزانه‌داری، شدیداً با یک برنامه قرضه طلا به ارزش ۲۰۰ میلیون دالر، برای کمک به ملی‌گراهای چینی جهت کنترل تورم که در چین اشغال نشده در جریان جنگ جهانی دوم ایجاد شده بود، مخالف نمودند. در خلال سال‌های ۱۹۴۳ و ۱۹۴۵ میلادی، قیمت‌ها به بیش از ۱٬۰۰۰ درصد در سال بلند رفت و باعث تضعیف حکومت ملی‌گراها شد. این تورم به کمونیست‌ها کمک نمود تا در نهایت در چین به قدرت برسند و طی سال‌های بعدی، وایت، کو و آدلر متهم شدند که با ممانعت از قرضه برای بهبود ثبات در چین، عمداً باعث افزایش تورم گردیدند.Haynes and Klehr 142–143.
در ۱۹۸۳ میلادی یکی از مقاله‌های چینی منتشر نمود که آدلر از ۱۹۶۳ میلادی به بعد برای اداره هماهنگی بین‌المللی چین کار می‌کرد، این اداره یکی از اداره‌های مهم حزب کمونیست چین بوده و وظایف آن شامل جمع‌آوری اطلاعات خارجی می‌باشد. براساس یادداشت تاریخ‌نگار، آر. بروس کریگ، آپارتمان ایدلر در بژینگ توسط اداره هماهنگی فراهم شده بود و این امر نشان‌دهنده این بود که، این اداره جایی بود که آدلر در آن کار می‌کرد.Haynes and Klehr 144Craig 88
تد کاهلر (Ted Kaehler) (متولد ۱۹۵۰)، یک دانشمند علوم کامپیوتر آمریکایی است که بابت نقشش در توسعه روش‌های متعدد سیستمی معروف است. او بیشتر به دلیل سهمی که در زبان‌های برنامه‌نویسی اسمال تاک، اسکوییک و سیستم هایپرکارت اپل کامپیوتر و سایر فناوری‌های توسعه یافته در زیراکس PARC داشت، مورد توجه قرار گرفت.
کاهلر پسر یک انجنیر مکانیک است و با تعمیر کردن بازیچه‌های مکانیکی بزرگ شد. در طول دهه ۱۹۶۰ او با دنبال نمودن یک مقاله منتشر شده در Scientific American یک کامپیوتر ساخت. او به دبیرستان Gunn، یک مدرسه دولتی در پالو آلتو، کالیفرنیا رفت و در سال ۱۹۶۸ میلادی فارغ‌التحصیل شد. زمانی که کاهلر متعلم دبیرستان بود، در جاییکه بعداً به نام صنعت‌های Fairchild نامگذاری شد، در یک شغل تابستانی پذیرفته شد. در جریان کارش او زبان برنامه‌نویسی Fortran را یادگرفت. او در جریان روزهای مدرسه با اولین کامپیوتر، یک IBM 1620، معرفی شد که توسط مدرسه یک‌پارچه پالو آلتو در ناحیه اداره می‌شد. کاهلر پس از آن به دانشگاه استانفورد رفت و فیزیک خواند، برنامه‌نویسی را زیر نظر دونالد نوت آموخت، زبان APL را یادگرفت و با دان انگالز ملاقات کرد. او لیسانس‌اش را در سال ۱۹۷۲ در فیزیک گرفت. پس از آن، زیراکس یک برنامه آزمایشی را با دبیرستان Gunn آغاز کرده و به آن‌ها یک زیراکس آلتو را قرض داد.
انگالز زمانی که قراردادی را با زیراکس گرفت، کاهلر را به PARC معرفی کرد. آن‌ها یک تیمی را ساختند که جورج وایت نیز در آن بود، کسی که از قبل در این شرکت روی نرم‌افزار شناسایی گفتار (speech recognition) کار می‌کرد. در طول سال‌های اولش در PARC، او به دانشگاه کارنگی میلون رفت و در سال ۱۹۷۶ میلادی کارشناسی ارشدش را در علوم کامپیوتر گرفت. در دهه ۱۹۸۰ طبق گزارش‌ها او فناوری حقیقت مجازی (VR) را نشان می‌داد که شامل یک کاربر در بازی سه بعدی Maze War بود. این نمایش با موفقیت پاسخی را در جهان به کاربر دیگری در دنیای واقعی بیان کرد. این توسعه به عنوان اولین مرجع آواتار محور از این نوع فناوری VR معرفی شده‌است.
کاهلر همچنین به عنوان یکی از پژوهش‌گران در PARC که به استیف جابز در مورد سه ابتکار شرکت معلومات می‌دهد، مستند شده‌است: رابط کاربری گرافیکی (GUI) کامپیوتر زیراکس آلتو، اسمال تاک و شبکه Ethernet در PARC.
کاهلر بخشی از گروهی تحت رهبری دکتر آلان کی بود، کسی که مفهوم رایانش شبکه‌ای را از طریق اسمال‌تاک اصلاح کرد. این سیستمی است که با زبان LISP جان مک‌کارتی و زبان برنامه‌نویسی شبیه‌سازی Simula، نسخه ۱ و ۶۷ که توسط مرکز رایانش ناروژی توسعه یافته، ترسیم شده‌است. کی در گزارشی از توسعه ابتدائی اسمال‌تاک، نقاط عطف کلیدی منتسب به کاهلر را ذکر کرد. به گفته کی، در پهلوی انگالز، دیف روبسون و دیانا میری، به‌طور مثال، کاهلر در ظرف هفت ماه با موفقیت سیستم اسمال‌تاک – ۷۶ را از هیچ اجرا کرد. این کار شامل ۵۰ کلاس بود که دربرگیرنده ۱۸۰ صفحه کود منبع می‌شد. کاهلر همچنین اعتبار طرح سیستم حافظه مجازی (virtual memory) به نام محیط منطقه‌ای شی‌گرا (OOZE) را از خود کرده‌است. این سیستم به اسمال‌تاک سرعت بیشتر داد و سیستم ردیاب مورد استفاده برای شبیه‌سازی اسمال‌تاک-۷۶ را توسعه داد زیرا این فناوری می‌تواند خاطرات مجازی جدید را از تکرارهای قبلی خود بنویسد.
کاهلر با اسمال‌تاک با دو کسی که بعداً برنده Turing Award شدند کار کرد. او یک همکاری حرفه‌ای مادام‌العمر را با آلان کی طوری آغاز کرد که این‌جا بیان شده‌است. همچنین کاهلر در همکاری با پروفسور دیوید پاترسن، دانشگاه کالیفرنیا، برکلی که بعداً رهبر جنبش RISC-V شد، کتاب A Taste of Smalltalk را نوشت.
در مارس ۱۹۸۵، کاهلر به عنوان یک پژوهش‌گر به اپل رفت. او که در توسعه کامپیوترهای ماکنتاش سهم گرفت که اساساً کمک تکنیکی ارائه می‌کرد. با این حال، کاهلر بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷ بیشتر به دلیل بهبودسازی سایر فناوری‌ها مانند سیستم هایپرکارت سیستم مورد توجه قرار گرفت. این ابزاریست که به کاربران اجازه می‌دهد محتویات سرگرمی و رهنمودی بسازند. کاهلر رابطی را علاوه کرد که کنترل ویدیو دیسک‌ها را ممکن می‌ساخت.
در سال ۱۹۹۶ میلادی، زمانی که کاهلر در اپل بود، یک پتنت ایالات متحده برای اختراع مشترک رابط کاربری متناوب بر اساس تقاضا (پاپ اپ) در محیط اطراف اشیا، با دکمه‌های برای دست‌کاری آن شی، دریافت کرد.
کاهلر همچنین در سال ۱۹۹۶ بخشی از تیم نرم‌افزار منبع باز اسکوییک مرکزی حمایت شده توسط جامعه شد که همچنین انگالز، جان مالونی، اسکات والاس و اندریس راب را شامل می‌شد. این نرم‌افزار اساساً در لابراتوار تحقیقی اپل از اسمال‌تاک-۸۰ توسعه یافته و بعداً در مهندسی والت دیسنی ادامه پیدا کرد. اسکوییک به عنوان یک زبان باز و بسیار قابل حمل توسعه داده شد که کاملاً در اسمال‌تاک نوشته شده و شامل سیستم EToys بود که به کودکان اجازه می‌داد عمل‌کرد نرم‌افزار را ببینند. استفاده از فناوری اسمال‌تاک به اسکوییک اجازه می‌دهد تا به آسانی اشکال‌زدایی، تجزیه و تحلیل و تغییر یابد. کاهلر اعتبار نوشتن کود سیستم رنگ آمیزی، paintbox اسکوییک و سایر نسخه‌های آزمایشی EToys این پلتفورم را از خود کرد.
در سال ۱۹۸۲، کاهلر با کارول ناسبی ازدواج کرد، کسی که برای چندین سال در اپل کار نمود، اولین رهنمای مالکان ماکنتاش را نوشت، سیستم کمکی هایپرکارت را برای نسخه ۱٫۰ ساخت و کتاب HyperCard Power را نوشت. در سال ۱۹۹۱ میلادی خانمش به دلیل اختلالات دیابت نوع ۱ در گذشت.
کاهلر در سال ۱۹۹۸ میلادی با همسر دومش سینتیا ازدواج کرد. او قبلاً برای ۲۵ سال استاد کودکستان بود و هنرمندی بود که آویزهای شیشه‌ای ذوب شده را برای گردن‌بندها و دست‌بندها می‌ساخت. آن‌ها در لاس ویگاس، نیوادا زندگی می‌کردند و سه فرزند داشنتد. در سال ۲۰۲۰، همسرش به دلیل سرطان درگذشت.
سوسیالیسم صنفی یک جنبش سیاسی طرفدار ادارهٔ کارگری صنعت به میانجی صنف‌های کارگری «در ارتباط قراردادی ضمنی با عموم جامعه است»."Guild Socialism". Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica Inc., 2012. Web. 31 May. 2012 این جنبش در پادشاهی متحده آغاز شد و بیشترین تأثیر را در ربع اول قرن بیستم داشت. سوسیالیسم صنفی با ج. د. اچ. کول شناخته می‌شود و تحت تأثیر ایده‌های ویلیام موریس است.
دانیال جرارد موریسون (Daniel Gerard Morrison) (متولد ۹ ژانویه ۱۹۵۳)، عضو سابق ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند (IRA)، نویسنده و فعال ایرلندی است که در جریان کشمکش‌های عمومی در ایرلند شمالی نقش مهمی را در راستای چالش‌های این کشور ایفا نمود. موریسون به عنوان یک جمهوری‌خواه ایرلندی، همچنین مدیر نشریات سابق حزب شین فین و سردبیر مجله "جمهوری‌خواه نیوز" (Republican News) و "هفته‌نامه جمهوری" (An Phoblacht) بود. او به عنوان دبیر گروه بابی ساندز تراست نیز اجراء وظیفه کرد و اکنون رئیس فستیوال اجتماعی (Féile an Phobail)، بزرگ‌ترین فسیتوال هنرهای اجتماعی در ایرلند است.
موریسون در ۹ ژانویه ۱۹۵۳ در شهر اندرسون تاون، بلفاست، از شهرهای به شدت ملت‌گرا ایرلند، در خانواده دانیال و سوزان موریسون چشم به جهان گشود. پدرش به عنوان نقاش در شرکت کشتی سازی هارلند و ولف در بلفاست شرقی کار می‌کرد. موریسون‌ها از خانواده‌ای به شدت جمهوری‌خواه بودند که از اساساً جاده مسیرین در بلفاست غربی منشأ گرفته‌اند. برادر او به‌خاطر دخیل بودن در مبارزات شمالی ارتش موقت ایرلند در سال ۱۹۴۰ زندانی شد؛ هری وایت، برادر او از داوطلبان برجسته ارتش موقت ایرلند و از نسل قبلی این خانواده بود. موریسون در سال ۱۹۶۶ به حزب شین فین پیوست و در راستای سازمان‌دهی پنجاهمین سال‌یاد «قیام عید پاک» (Easter Rising) در بلفاست کمک و همکاری نمود. در آن زمان، او سپس تذکر داد «تا آنجاییکه ما نگران بودیم، به‌صورت مطلق چانسی برای ظهور دوباره ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند وجود نداشت. آن‌ها مواردی بودند که در کتاب‌های تاریخ وجود داشتند».
پس از آشوب‌های سال ۱۹۶۹ در ایرلند شمالی که در آن مناطق نشنلست بلفاست مورد حمله قرار گرفت و سوزانده شد، موریسون به ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند که تازه تأسیس شده بود، پیوست. او معتقد بود که «ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند عمداً به نابودی کشانیده شده بود تا این‌که اوت ۱۹۶۹ فرا رسید، دفاع از [مناطق نشنلست] اندک بود یا هیچ دفاعی وجود نداشت…[بنابرین] یک دوره جدیدی ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند رقم خورده بود تا اطمینان حاصل شود که نشنلست‌ها دوباره هرگز بدون دفاع رها نخواهند شد». بعد از آن، او مشغول فعالیت‌های مخفی حزب جمهوری‌خواه شد ولی در اواخر ۱۹۷۱ به تحصیلات خود در کالج مطالعات بازرگانی بلفاست ادامه داد و در آنجا به عنوان ویرایش‌گر مجله دانشجویان کار می‌کرد. موریسون در سال ۱۹۷۲ به دلیل فعالیت‌های نظامی و سیاسی‌اش زندانی شد.
استعداد و توانایی موریسون در زمینه نویسندگی و کار نشراتی به سرعت در میان جنبش جمهوری‌خواه پخش و شناسایی شد. پس از این‌که او در سال ۱۹۷۵ از زندان آزاد گردید، بیلی مک‌کی مسؤل ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند در بلفاست، او را به عنوان سردبیر مجله «جمهوری‌خواه نیوز» تعیین نمود. او در این مجله، بسیاری سیاست‌های دیرینه جنبش، مشخصاً برنامه «ایرلند جدید» را مورد انتقاد قرار داد که از ایرلند فدرال متحد با خودمختاری اولستر حمایت می‌کرد. در آن زمان، او با جمعی از جمهوری‌خواهان جوان و چپ‌گرایی بلفاست به رهبری جری آدامز یک‌دست شد که می‌خواستند استراتژی، تکتیک‌ها و رهبری ارتش موقت ایرلند و حزب شن فین را تغییر دهند. موریسون به‌صورت اخص اعتقاد داشت که آتش‌بس سال ۱۹۷۵ ارتش موقت جمهوری‌خوا ایرلند «فاجعه» بود؛ به ویژه، منتقد قتل سایر جمهوری‌خواهان و غیرنظامیان پروتستانت از سوی ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند بود.
موریسون پس از سال ۱۹۸۹ چندین رمان و نمایش‌نامه را دربارهٔ موضوعات مرتبط با جمهوری‌خواهی و حوادث تاریخ معاصر بلفاست منتشر کرده‌است. آخرین نمایش‌نامه او تحت نام «مرد عوضی» در سال ۲۰۰۵ به نمایش گذاشته شد. این فیلم بر اساس کتاب او با همین نام در سال ۱۹۹۷ ساخته شد که روایت‌گر زندگی یک مرد ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند است که همکارانش بر او شک می‌کنند که او برای پلیس کار می‌کند.
نخستین رمان او، بلفاست غربی، را این‌گونه توصیف کرده‌اند: دلیل به تصویر کشیدن صادقانه‌اش از درگیری که به‌صورت گسترده از سوی افراد خارج از این درگیری و اندک از سوی افراد دخیل در درگیری نوشته شده‌است، حایز اهمیت می‌باشد… این احتمالاً نخستین‌بار است که یک جمهوری‌خواه ایرلندی معاصر تلاش می‌کند تا آنچه را که جامعه‌اش تحت ظلم و استبداد بریتانیا سپری کرده‌است در قالب رومان نقل کند. دومین کتاب او تحت نام «در پشت پرستو» روایت‌گر روابط همجنس‌گرایی، ضرر و تابوی ماحول این‌چنین روابط در جریان تنش‌ها در ایرلند شمالی و رفتار پلیس سلطنتی با هم‌جنس‌گراهای مرد می‌باشد. آخرین اثر اصلی او تحت نام «ستون‌های شورشی» در سال ۲۰۰۴ منتشر شد و پس از آن اثر دیگری او به‌نام «اعتصاب غذایی» به نشر رسید که شامل همکاری‌ها، اشعار و داستان‌های از کریستی مور و اولیک اکارنر توأم با دیدگاه جهانی دربارهٔ اعتصاب غذایی یک مرد ایرانی بود که در بلانکیت (The Blanket) منتشر شد.
منتقد مجله بلفاست تلگراف (The Belfast Telegraph) در سومین کتاب‌اش نوشت که کتاب مرد عوضی (۱۹۹۷) «باید یکی از مهم‌ترین کتاب‌ها در زمینه مشکلات در نظر گرفته شود» از سوی هم مجله ساندی تایمز (Sunday Times) آن را «اثری قدرت‌مند و پیچیده‌ای داستان سرایی (storytelling) نامید. این کتاب در اثر «همدم آکسفورد در ادبیات ایرلند» (Oxford Companion to Irish Literature) نیز مورد بحث قرار گرفته و آن را «یادگار قدرت‌مندی از خیانت، فریب و گناه» خوانده‌است. این کتاب در نمایش‌نامه‌ای به تصویر کشیده شده‌است که در سال ۲۰۰۵ در لندن تولید شد.
چهارمین کتاب او تحت عنوان پس دیوارها فروریختند: مجله زندان(۱۹۹۹) در مجله ایرلند تایمز (Irish Times) به عنوان سند انسانی قابل توجه توصیف شده و با کتاب بورستل بای ('Borstal Boy) اثری از برندان بین مقایسه شد. در مطلب دیگری در همین مجله آن را یکی از مهم‌ترین کتاب‌های نوشته شده در درگیری ایرلند شمالی… روایتی کاملاً انسانی از زندگی در زندان خواند. مجله آبزرور (The Observer) نوشت که در ایرلند شمالی پسا آتش‌بس… تفکری جدیدی از سوی کسانی ظهور کرد که در جنگ جمهوری‌خواهان دخیل بودند.
گروه بابی سندز تراست پس از اعتصاب غذایی سال ۱۹۸۱ ساخته شد که در آن ۱۰ زندانی جمهوری‌خواه به دلیل اعتصاب غذایی علیه حکومت بریتانیا جان خود را از دست دادند. شرکت حقوقی مدین و فینوکین برای این نهاد فعالیت می‌کند که اعضای اساسی آن جری آدامز، دنی موریسون، تام هارتلی، تام کاهیل (متوفی)، ماری موری (متوفی) و دنی دیوانی بودند. مدتی هم دو خواهر بابی هریک؛ مارسیلا و برنادت اعضای نهاد تراست بودند. اعضای فعلی آن، جری آدامز، دنی موریسون، تام هارتلی، جیم گیبنی، برندان بیک مک‌فارلین، سیله داراگ، کارال نی چولین و پیتر مدین هستند.
حوادث ذیل به ترتیب ماه‌ها در سال ۲۰۱۳ در افغانستان به‌وقوع پیوست.
نیروهای دفاعی کنیا () مجموعه نیروهای مسلح کنیا است، که سازمان آن در سال ۱۹۳۹ تشکیل شد.
ادوارد هنری پالمر (۱۸۴۰–۱۸۸۲) شرق‌شناس اهل انگلستان و استاد دانشگاه کمبریج در زبان و ادبیات عرب بود.
وی در گرین استریت کمبریج به دنیا آمد. در کودکی یتیم شد و در نهایت فقر زندگی می‌کرد و به کار در دکانی در لندن اشتغال داشت. عمه او وسایل تحصیلش را در مدرسه پرس اسکول فراهم ساخت. زبان‌های عربی فارسی، اردو، عبری، یونانی، لاتینی، ایتالیایی و سانسکریت را آموخت.
دست به ترجمه اشعار انگلیسی به عربی زد ، فصل مربوط به تاریخ اسلام را از کتاب «تاریخ انحطاط و سقوط امپراتوری رم» (ادوارد گیبون) به فارسی ترجمه کرد. همچنین از مثنوی مولوی قطعاتی به انگلیس ترجمه کرد.
در ۱۸۶۷ رساله ای عرفانی بر مبنای مقصد الاقصی عزیز الدین نسفی نوشت.
به ایتالیا و فرانسه سفر کرد و اطلاعات وسیعی به دست آورد و از آنجا که شوق عجیبی به خاورشناسی و به خصوص خاورمیانه داشت، در ۱۸۶۷ به عنوان وابسته فرهنگی و مترجم فارسی سفارت بریتانیا به تهران آمد. در سال ۱۸۶۹ صندوق وارسی فلسطین او را به خاور نزدیک فرستاد و سال بعد راهی صحرای سینا شد و از شهرهای قدیمی و آثار باستانی آن دیدن نمود و پس از دیدار با آرمینیوس وامبری نتیجه مطالعات خود را در کتابی به نام “صحرای خروج” انتشار داد. با سفر مجدد به آنجا در آداب و رسوم و لباس و زبان و لهجه بدویان صحرا به مطالعات عمیقی پرداخت.
در این موقع او از نظر زبان دانی واطلاع از ادبیات و قواعد عربی آوازه یافته بود و آن را به شیوایی حرف می‌زد و مانند نویسندگان عرب با قلمی توانا می‌نوشت و شعر می‌گفت.
پالمر در سال ۱۸۷۱ به مقام استادی زبان و ادبیات عربی در دانشگاه کمبریج منصوب شد و شاگردان متعددی در این زمینه تربیت کرد و در عین حال زبان‌های دیگر را هم تدریس می‌کرد.
وی در سفر اول ناصر الدین شاه به لندن مترجم فارسی او بود و یکسال بعد در ۱۸۷۴ کتابی بنام ناصرالدین شاه در لندن در مورد این سفر نوشت.
در ۱۸۸۲ که انقلاب اعرابی پاشا بر ضد انگلستان در مصر به وقوع پیوست، به عنوان رئیس مترجمان نیروهای نظامی انگلیس به مصر رفت که به کشته شدنش انجامید.
یزدان‌پرست، حمید؛ (۱۳۸۸) نامه ایران: مجموعه مقاله‌ها، سروده‌ها و مطالب ایران‌شناسی، تهران، اطلاعات، چاپ نخست.
ارتش کنیا () نیروی زمینی زیرمجموعه نیروهای دفاعی کنیا است، که در سال ۱۹۶۴ تأسیس شد.
نیروی دریایی کنیا () نیروی دریایی زیرمجموعه نیروهای دفاعی کنیا است، که در سال ۱۹۶۴ تأسیس شد.
ارتش صربستان () نیروی زمینی زیرمجموعه نیروهای مسلح صربستان است، که در سال ۱۸۰۸ تأسیس شد.
حوادث ذیل به ترتیب ماه‌ها در سال ۲۰۱۵ در افغانستان به‌وقوع پیوست.
درب زبیده، که منسوب به زبیده بنت جعفر، همسر خلیفه عباسی هارون الرشید است، راهی‌ست که از کوفه آغاز می‌شود و در مکه به پایان می‌رسد. این جاده یکی از مهم‌ترین راه‌های زیارتی و تجاری در دوران اسلامی به‌شمار می‌رود. این جاده پس از فتح عراق و گسترش اسلام در شام به کار برده شد و استفاده از آن تا حد زیادی منظم و مقرون به صرفه شد، زیرا مراکز آبی و محل‌های چرا و معدن واقع در آن به ایستگاه‌های اصلی تبدیل شدند. این جاده در عصر عباسیان به عنوان حلقه ارتباطی مهم بین بغداد و سایر نقاط شبه جزیره عربستان تبدیل شد و خلفای عباسی از این جاده مراقبت کردند و فواید و امکانات متعددی از جمله ساختن حوضچه‌های آب و حفاری برای آن فراهم کردند. همچنین برای تعریض جاده تلاش کردند تا زائران، مسافران و حیوانات از آن استفاده کنند. منابع تاریخی و جغرافیایی و آثار باقیمانده حاکی از آن است که مسیر این جاده به گونه‌ای عملی و مجزا مهندسی شده‌است که در کنار ایستگاه‌ها، خانه‌ها و استراحتگاه‌ها ساخته شده و کف آن در مناطق شنی و گل‌آلود با سنگ‌فرش شده‌است. علاوه بر آن که از مزایا و امکانات لازم از قبیل چاه و حوض و سد برخوردار بوده، بر روی آن تابلوها و چراغ‌ها و مشعل‌ها و اجاق‌هایی نصب شده‌است که مسیر را نشان می‌دهد تا مسافران را راهنمایی کند. از آغاز خلافت عباسی، خلیفه سفاح در سال ۱۳۴ هجری قمری/۷۵۱ م دستور داد که در کنار جاده کوفه به مکه، فرسنگ‌ها و پرچم‌هایی برپا شود. خلیفه منصور دستور ساخت دژها و مخازن آب در چند نقطه از جاده را صادر کرد، در حالی که خلیفه مهدی دستور ساخت کاخ‌هایی در راه مکه را صادر کرد و خلیفه هارون الرشید نیز دستور ساخت چاه آب را داد.درب زبیدة طریق الحج من الکوفة إلی مکة المکرمة "دراسة تاریخیة وحضاریة أثریة"، سعد عبدالعزیز سعد الراشد، ط1، دار الوطن للنشر والاعلام، الریاض، 1414هـ/1993م، ص47-50. تعداد ایستگاه‌های اصلی این جاده بیست و هفت ایستگاه و میانگین فاصله هر ایستگاه حدود ۵۰ کیلومتر است.
جزایر فراسان () گروه کوچکی از جزایر مرجانی در حدود ۴۰ کیلومتری ساحل جیزان در دریای سرخ، متعلق به عربستان سعودی هستند.
نام این جزیره ایرانی است و از ریشه فارسیان یا پارسیان است.کتاب زبان شیرین ایرانی از آقای مجید قدیمی
پناهگاه دریایی جزیره فرسان یک منطقه حفاظت‌شده‌است. این جزیره محل زندگی غزال عربی و در زمستان پرندگان مهاجر از اروپا است. حیوانات اقیانوسی شامل سفره‌ماهی دیو، کوسه‌نهنگ، و چند گونه لاک‌پشت دریایی در معرض خطر و به‌ویژه لاک‌پشت سبز دریایی، لاک‌پشت پوزه‌عقابی و فیل دریاییKhaled bin Sultan Living Oceans Foundation. 2006. Science Diary – 8 May 2006. Retrieved on April 14, 2017 و چند گونه دلفین و نهنگ است.Khaled bin Sultan Living Oceans Foundation. 2006. Science Diary – 7 May 2006. Retrieved on April 14, 2017Hoyt E.. 2012. Marine Protected Areas for Whales, Dolphins and Porpoises: A World Handbook for Cetacean Habitat Conservation and Planning. The Routledge. Retrieved on April 14, 2017Babbington J.. 2013. Indo-Pacific Bottlenose Dolphin – Offshore Farasan Islands. Birds of Saudi Arabia. Retrieved on April 14, 2017علی روینی 2.654.258. 2017. ظهور الحوت القاتل فی جزیرة فرسان - جزیرة سلوبه یعرف عنه اصطیاد فرائسه من الشاطیء المقطع الاول. YouTube. Retrieved on April 14, 2017
پس از اینکه یک مهندس فرانسوی در سال ۱۹۱۲ نشت نفت در جزایر را بررسی کرد، امتیازی ۷۵ ساله به میادین نفتی دریای سرخ اعطا شد. در آن زمان، جزایر فرسان یک صنعت ماهی‌گیری کوچک داشت.
حوادث ذیل به ترتیب ماه‌ها در سال ۲۰۱۶ در افغانستان به‌وقوع پیوست.
جنگ افغانستان (از ۲۰۰۱ الی اکنون) ادامه دارد.
بازعقاب سیاه ، همچنین به عنوان بازعقاب خودکامه شناخته می‌شود،Tyrant Hawk-eagle Retrieved on 14 August 2007 یک گونه عقاب است که از مرکز مکزیک تا آمریکای مرکزی در جنوب برزیل تا کلمبیا، شرق پرو و شمال آرژانتین یافت می‌شود. دو زیرگونه شناخته‌شده وجود دارد، ، که در جنوب شرق برزیل و شمال شرق آرژانتین یافت می‌شود و کمی کوچک‌تر ، که می‌توان آن را در جاهای دیگر در سراسر محدوده این گونه یافت. زیستگاه‌های ترجیحی آن شامل جنگل‌های مرطوب و نمناک و نزدیک رودخانه‌ها و چندین نوع جنگل است. این گونه نامعمول تا نسبتاً رایج در اکثر محدوده آن است. نزدیک‌ترین خویشاوند آن بازعقاب زیبا است که از نظر اندازه، ظاهر و رفتار مشابه است اما در ارتفاعات پایین زندگی می‌کند.
جوزفین برنادت مک‌آلیسکی (Josephine Bernadette McAliskey) (نام هنگام تولد، دولین؛ متولد ۲۳ آوریل ۱۹۴۷)، که معمولاً با نام‌های برنادت دولین یا برنادت مک‌الیسکی نیز شناخته می‌شود، یک رهبر حقوق مدنی و سیاست‌مدار پیشین اهل ایرلند است. وی از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ میلادی به عنوان نماینده مجلس عوام از حوزه انتخابیه مید اولستر در ایرلند شمالی خدمت نمود.
دولین در یک خانواده کاتولیک در شهرک کوکزتاون در شهرستان تایرون چشم به جهان گشود و سومین فرزند از شش فرزند خانواده بود، پدرش جان جیمز و مادرش الیزابت برنادت دولین بودند. پدر وی را با بیان ایده‌آل‌های جمهوری‌خواه ایرلندی بزرگ نموده و زمانی که برنادت تنها نُه سال داشت، وفات کرد. پس از فوت او، خانواده مجبور بود برای بقا به برنامه‌های رفاهی متکی شود، تجربهٔ که عمیقاً برنادت را متأثر کرد. مادر برنادت زمانی که وی نزده ساله بود درگذشت و او مجبور بود هم برادران و خواهران خود را بزرگ کند و هم به دانشگاه برود.
وی عضو آکادمی دخترانه سنت پاتریک در دانگنون شد. زمانی که در ۱۹۶۸ میلادی در دانشگاه کوئینز بلفاست درس می‌خواند، وی در سازمان حقوق مدنی به‌نام دموکراسی مردم (People's Democracy) که دانشجویان ان را رهبری می‌نمود، یک سِمت برجسته را برعهده گرفت. متعاقب آن، دولین از دانشگاه اخراج شد.CAIN: Biographies of Prominent People – McAliskey
او در انتخابات سراسری ۱۹۶۹ ایرلند شمالی در مقابل جیمز کیکستر-کلارک خود را نامزد کرد، اما نتوانست موفق شود. پس از این‌که جورج فوریست نمایندهٔ مید اولستر درگذشت، وی در انتخابات میان دورهٔ از تکت انتخاباتی «اتحاد» خود را نام‌زد نمود، او توانست نام‌زد حزب اتحادگرای اولستر که بیوه فوریست به‌نام آنا بود را شکست دهد و به مجلس نمایندگان بریتانیا راه یابد. او که ۲۱ سال سن داشت، جوان‌ترین نماینده مجلس نمایندگان بریتانیا در آن زمان محسوب می‌گردید و تا قبل از این‌که در انتخابات سراسری می ۲۰۱۵، مهایری بلاک ۲۰ ساله این افتخار را به‌دست‌آورد، وی جوان‌ترین زن نماینده در تاریخ مجلس نمایندگان بریتانیا بود.
شعار دولین هنگام انتخابات این بود، «من کرسی ام را می‌گیریم و برای حق شما مبارزه می‌کنم – این شعار، اشاره به طرد تاکتیک‌های سنتی جمهوری‌خواهی ایرلند مبنی بر پرهیز از پذیرفتن کرسی حتی پس از برنده شدن در انتخابات، داشت. در ۲۲ آوریل ۱۹۶۹، یک روز قبل از زاد روزاش در ۲۲ سالگی، وی سوگند وفاداری خود را یاد نموده و یک ساعت بعد نخستین نطق‌اش را ارایه نمود."Journal of the House of Commons", Session 1968–69, p. 217Maiden speech in Commons, 22 April 1969 , hansard.millbanksystems.com; accessed 8 August 2015.
پس از درگیری در اطراف محل مسکونی در جنگ باگساید در ماه اوت، وی در دسامبر ۱۹۶۹ متهم به تحریک شورش گردیده و محکوم به حبس کوتاه مدت گردید. پس از این‌که وی در انتخابات سراسری ۱۹۷۰ مجدداً به عنوان نمایند مجلس انتخاب گردید، دولین اعلام نمود که وی به عنوان یک سوسیالیست مستقل در مجلس نمایندگان عمل خواهد کرد.F. W. S. Craig, "British Parliamentary Election Results, 1950–1973", Parliamentary Research Services, Chichester, 2nd ed. 1983, p. 687.
تقریباً بلافاصله پس از جنگ بلاگساید، دولین در اوت 1969 میلادی به ایالات متحده سفر کرد، سفری که توجه قابل ملاحظه رسانه‌ها را به خود جلب نمود. وی با اعضای حزب پلنگ سیاه در واتس، لس آنجلس ملاقات نموده و حمایت خود را از آن‌ها اعلام نمود. وی همچنین در برنامه تلویزیونی جانی کارسون (The Johnny Carson Show) حضور یافت. وی در برخی سخنرانی‌های خود در ایالات متحده، مشقت‌های آفریقایی-آمریکایی‌ها در ایالات متحده برای به‌دست آوردن حقوق مدنی را با مشقت‌های کاتولیک‌ها در ایرلند شمالی مقایسه نمود که برخی اوقات باعث ناخوشنودی مخاطبان وی می‌گردید. در جریان رخدادی در فیلادلفیا، او یک آواز خوان آفریقایی-آمریکایی را مجبور نمود تا آهنگ «ما باید غالب شویم» را به مخاطبین ایرلندی-آمریکایی بخواند، اما بیشتر مخاطبین حتی نخواستند این آهنگ را بشنوند. در دیترویت، او از رفتن به صحنه خودداری کرد، مگر این‌که آفریقایی-آمریکایی‌های که اجازه رفتن به این رخداد را نداشتند، اجازه داده شوند. در شهر نیویورک، شهردار جان لیندسی محفلی را ترتیب داد تا یک کلید شهر نیویورک را به دولین تقدیم نماید. دولین که از عناصر محافظه‌کار در اجتماع آمریکایی-ایرلندی‌ها خشمگین شده بود، سفر را متوقف نموده و به ایرلند شمالی برگشت، چون وی باور داشت که آزادی نیویورک باید به فقرای آمریکایی داده شود، وی ایمان مک‌کان را فرستاد تا این کلید را به نمایندگی از وی به نماینده شعبه هارلم حزب پلنگ سیاه تقدیم نماید.
با این‌که دولین شاهد کشتار یکشنبه خونین در شهر دری در ۱۹۷۲ میلادی بود، اما هم‌واره درخواست وی مبنی بر صحبت در مجلس عوام توسط رئیس مجلس، سلوین لوید رد می‌گردید، علی‌رغم این واقعیت که در جلسه پارلمانی فرمان داده شده بود که هر عضوی از پارلمان که شاهد هرگونه رویدادی مورد بحث بوده‌است، این فرصت به وی داده خواهد شد تا در مورد آن رویداد در مجلس عوام صحبت نماید.Transcript (31 January 1972) , hansard.millbanksystems.com; accessed 22 March 2015.
یک روز بعد از یکشنبه خونین، پس از این‌که وزیر کشور محافظه‌کار بریتانیا به‌نام ریجینالد ماودلینگ به‌طور نادرست در مجلس نمایندگان بیان داشت که هنگ چتر برای دفاع از خود در روز یکشنبه خونین شروع به تیراندازی نمودند، دولین وی را با سیلی بر رویش زد.
سیزده سال بعد، نخست‌وزیر پیشین بریتانیا، ادوارد هیت این رویداد را به‌خاطر آورد: «من بسیار به‌خوبی به‌خاطر دارم که یک خانم محترم از کرسی‌های مقابل به سرعت آمد و آقای ماودلینگ را زد. من آن رویداد را بسیار به‌طور روشن به یاد دارم، چون من فکر کردم که او قرار است من را بزند. اما او نتوانست به من برسد و مجبور شد تا سیلی را بر ماودلینگ بزند».
دولین در ۱۹۷۲ میلادی در برنامه تلویزیونی فایرینگ لاین ظاهر شد تا پیرامون این رویداد در ایرلند شمالی بحث نماید.
دولین در همکاری با سیاموس کوستیلو در ۱۹۷۴ میلادی توانست حزب سوسیالیست جمهوری‌خواه ایرلند (IRSP) را تأسیس نماید. این انشعاب یک جدایی انقلابی از حزب رسمی شین فین بود و همچنین بعد از ظهرِ همان صبح که این حزب تأسیس گردیده بود، کوستیلو ارتش ملی آزادی‌بخش ایرلند (INLA) را با انشعابی از ارتش رسمی جمهوری‌خواه ایرلند تشکیل داد. دولین به ارتش آزدی‌بخش ملی ایرلند ملحق نشد و هنگامی که وی در کمیته اجرایی ملی این حزب در ۱۹۷۵ میلادی خدمت می‌کرد، پس از این‌که پیشنهادی مبنی بر این‌که INLA بخشی از کمیته اجرایی این حزب شود، رد گردید. وی از سمت خود استعفا داد. او در ۱۹۷۷ میلادی به حزب مستقل سوسیالیست پیوست، اما این حزب یک سال بعد ممنوع اعلام گردید.Peter Barberis, John McHugh and Mike Tyldesley. "Encyclopedia of British and Irish Political Organisations", Pinter Publishers (March 2000);
دولین با حمایت از اعتراض‌های جل‌پوشی و اعتراض‌های کثیف در زندان لانگ کیش، به عنوان یک نام‌زد مستقل از حوزه انتخابیه ایرلند شمالی در انتخابات سراسری ۱۹۷۹ پارلمان اروپا شرکت نمود و برندهٔ ۵٫۹ درصد آرا شد. وی یکی از سخن‌گویان پیشتاز در پیکار بلاک اچ را نابود کنید بود و از اعتصاب‌های غذا در سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۱ حمایت نمود.
در ۱۶ ژانویه ۱۹۸۱ میلادی، دولین و شوهر وی پس از این‌که اعضای جنگ‌جویان آزادی اولستر که نام مستعار برای انجمن دفاعی اولستر (UDA) بود، به خانه وی در نزدیکی کالیسلند در شهرستان تایرون حمله نمودند، مجروح گردیدند. افراد مسلح نُه گلوله به دولین در مقابل چشمان فرزندان وی، شلیک نمودند.Chronology of the Conflict: January 1981 , CAINPeter Taylor, "Loyalists", p. 168CAIN: Chronology of the Conflict: January 1981
سربازان بریتانیایی در آن زمان از خانه مک‌الیسکی محافظت می‌نمودند، اما آن‌ها نتوانستند از این تلاشِ ترور جلوگیری نمایند. ادعا می‌شود که فرمان ترور دولین از طرف مقامات بریتانیایی داده شده بود و این مقامات در این رویداد دست داشتند. یک گزمه گردان سوم، تیپ چتر وارد خانه وی شدند و برای نیم ساعت منتظر ماندند. دولین ادعا نموده‌است که آن‌ها منتظر بودند تا این زوج بمیرد. گروهی از سربازان دیگر به محل رویداد رسیدند و وی را با چرخ بال به یک بیمارستان نزدیک انتقال دادند.McAliskey shootings , people.com; accessed 23 March 2015.
شبه نظامیان خطوط تلفن را تخریب نموده بودند و زمانی که سربازان تازه رسیده به زوج مجروح شده کمک‌های اولیه را فراهم می‌کردند، یک سرباز به خانه همسایه رفته و یک ماشین را مصادره نمود تا به خانه یکی از اعضای شورا رفته و از طریق تلفن درخواست کمک نماید. این زوج توسط چرخبال به بیمارستانی در نزدیکی دانگنون برای دریافت مراقبت‌های عاجل منتقل گردیده و پس از آن به بیمارستان ماسگریو پارک، شعبه نظامی، در بلفاست انتقال داده شد تا تحت مراقبت‌های ویژه پزشکی قرار گیرند."Devlin is 'very ill' after shooting", "The Guardian", 17 January 1981.Peter Taylor, "Loyalists", London: Bloomsbury, 2000, p. 168.
مهاجمین – ریل سمالوودز، تام گراهام (۳۸) که هر دو از شهر لیسبورن بودند و اندرو واتسون (۲۵) از سیمور هیل، دونموری – توسط گزمه ارتش دستگیر گردیده و به زندان افکنده شدند. هر سه مهاجم عضو انجمن دفاعی اولستر از حوزه جنوبی بلفاست بودند. سمالوودز راننده ماشین وی در حال فرار بود.Murray, Raymond (1990). "The SAS in Ireland". Mercier Press. p.263Lister, David; Jordan, Hugh (2004). "Mad Dog: The Rise and Fall of Johnny Adair and 'C' Company". Edinburgh: Mainstream. p.221
وی دو بار در فوریه و نوامبر ۱۹۸۲ میلادی برای انتخاب شدن از حوزه انتخابیه دوبلین شمالی-مرکزی در مجلس نمایندگان ایرلند (دایل ایرین) خود را نام‌زد نمود، اما موفق نشد.
در ۲۰۰۳ میلادی، وی از ورود به ایالات متحده ممنوع گردیده و با استناد بر این‌که وزارت خارجه ایالات متحده اظهار داشت که وی «تهدید جدی به امنیت ایالات متحده» وارد می‌کند، از آن کشور اخراج گردید – ظاهراً این کار به محکومیت وی برای برانگیختن شورش ۱۹۶۹ مرتبط بود. هرچند وی اعتراض نمود که او هیچ‌گونه ارتباطی با تروریست‌ها ندارد و این‌که در گذشته چندین بار به او اجازه داده شده بود تا به ایالات متحده سفر نماید.
مک‌الیسکی رئیس اجرایی برنامه توان‌مندسازی تایرون جنوبی (STEP) بوده او در تأسیس این برنامه در ۱۹۹۷ میلادی دخیل بود. برنامه توان‌مندسازی تایرونی جنوبی انواع گوناگونی خدمات و دادخواهی‌ها را در زمینه‌های پیشرفت اجتماع، آموزش، حمایت و مشاوره به مهاجرین، امور مرتبط با سیاست و بنگاه‌های اجتماعی ارایه می‌نماید.
در ۱۹۹۴ میلادی، مک‌الیسکی در مراسم خاک‌سپاری ریس ستاد پیشین ارتش ملی آزادی‌بخش ایرلند، دومینیک مک‌گلینچی شرکت نمود. ارتش ملی آزادی‌بخش ایرلند، بخش مسلح حزب سوسیالیست جمهوری‌خواه ایرلند بود که مک‌الیسکی در پایه‌گذاری آن همکاری نموده بود. در جریان مراسم خاک‌سپاری، وی پوشش‌های رسانه‌ای پسین که مک‌گلینچی را متهم به قاچاق مواد مخدر و تبهکاری می‌نمودند متهم نموده و در مورد خبرنگارانی که مسئول این پوشش‌های خبری بود، گفت که آن‌ها «سگ‌های بد اصل هستند. دعا می‌کنم که تمامی آن‌ها در جهنم بپوسند. آن‌ها شخصیت مک‌گلینچی را از وی ربودند و آن‌ها برای این کار مورد داوری قرار خواهند گرفت. او در میان تمامی جمهوری‌خواهان، بهترین آن‌ها بود. او هرگز به آرمانی که باور داشت بی‌حرمتی نکرد. نبرد وی با سربازان مسلح و پلیس این دولت بود».
در ۱۹۷۱ میلادی، زمانی که وی هنوز ازدواج نکرده بود، دختری به‌نام رایشین به‌دنیا آورد که به قیمت از دست دادن یک اندازه حمایت سیاسی برای وی تمام شد. وی در ۲۶ مین سال‌روز تولدش در ۲۳ آوریل ۱۹۷۳ با مایکل مک‌الیسکی ازدواج کرد.
در ۱۲ می ۲۰۰۷، وی سخنران دعوت شده در حزب سیاسی جمهوری‌خواه سوسیالیست به‌نام ایریگی (Éirígí)، در نخستین مراسم یادبود سالانه از جیمز کانلی در آبور هیل، دوبلین بود. وی با کارگران مهاجر برای بهبود وضعیت زندگی آن‌ها در ایرلند شمالی همکاری می‌کند.
در ۱۹۶۹ میلادی، کارگردان و تولیدکننده جان گلدسکمیدت یک فیلم مستند تحت عنوان برنادت دولین برای شبکه تلویزیونی ای تی وی ساخت، این فیلم مستند در شبکه تلویزیونی بریتانیایی به‌نام آی تی وی و در برنامه ۶۰ دقیقه شبکه تلویزیوینی آمریکایی سی بی اس نیز به نمایش گذاشته شد که شامل برخی تصاویر دولین در جریان جنگ باگساید نیز بود. فیلم مستند دیگر تحت عنوان برنادت: یادداشت‌های در مورد یک سفر سیاسی به کارگردانی برنامه‌ساز ایرلندی به‌نام لیلا دولان نیز ساخته شد و در ۲۰۱۱ میلادی منشر گردید. در جشنواره فیلم کن ۲۰۰۸ اعلام گردید که یک فیلم از زندگی‌نامه‌ای از دولین ساخته خواهد شد، اما وی اظهار داشت که «مفهوم کلی این فیلم برای من تنفر آور بود» و این فیلم ساخته نشد.Galway Film Fleadh website , galwayfilmfleadh.com; accessed 8 August 2015.
مک‌الیسکی و تعرض وی به وزیر کشور بریتانیا به‌نام ریجینالد ماودلینگ پس از کشتار یکشنبه خونین، به موضوعی آهنگی در آلبوم موسیقی ۱۹۹۰ به‌نام سیلی! توسط گروه موسیقی پاپ به‌نام چومباوامبا که یک گروه آنارشیست بود، مبدل شد.
ایوا آلتمن (Eva Altmann) (نام هنگام تولد، ایوا پفنگست: زادهٔ ۱۷ دسامبر ۱۹۰۳ – درگذشته ۱ مارس ۱۹۹۱)، یک اقتصاددان اهل آلمان بود که در ۱۹۵۰ میلادی نخستین رئیس آکادمی جدید برنامه‌ریزی اقتصادی ("Hochschule für Planökonomie") شد، نهادی که قبل از ۱۹۵۶ به این نام معروف بود.
ایوا پفنگست در برلین زاده شد. پدر وی مشغول کارهای بازرگانی بود. وی در فرانکفورت، کیل و برلین در رشته اقتصاد درس خواند. در این هنگام، او در سال ۱۹۲۱ میلادی به کمونیست‌های جوان پیوست و دو سال بعد عضویت حزب کمونیست را به‌دست‌آورد. منابع تأکید دارند که عقاید کمونیستی وی زاده یک محکومیت عمیق بود که در طول زندگی بزرگ‌سالی وی با او همراه بود.
او ازدواج کرد و زوج جوان صاحب پسری به‌نام فرانز آلتمن شدند. با این حال، در اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی، شوهر وی با یک خانم دیگر آشنا شد و همراه با همسر جدید خود به اتحاد جماهیر شوروی مهاجرت کرد. با در نظرداشت تغییرات سیاسی بعدی در آلمان، این مهاجرت آلتمن، هرچند به‌طور غیرعمدی، اما ممکن است برای وی که یک یهودی بود باعث نجات زندگی‌اش تمام شده باشد، اما این امر باعث شد تا خانم وی پسرش را به تنهایی بزرگ کند.
تغییر رژیم در آلمان در ژانویه ۱۹۳۳ میلادی اتفاق افتاد و حکومت جدید هیچ زمانی را برای تحمیل دیکتاتوری تک-حزبی از دست نداد. ایوا که هم یک کمونیست و هم مادر یک پسر جوان بود که پدر یهودی داشت، با حکومت دچار مشکلات متعدد گردید. فعالیت‌های سیاسی وی باعث شد تا وی محکوم به نُه و نیم ماه زندان در سال‌های پایانی دوره «وایمار» در ۱۹۳۱/۱۹۳۲ میلادی گردد و پس از ۱۹۳۳ میلادی نیز، وی چندین مرتبه در زمان‌های مختلف در جریان دوازده سال حکومت نازی، به زندان افکنده شد. در جریان ۱۹۳۴ میلادی، علی‌رغم این‌که فعالیت سیاسی غیرقانونی اعلام شده بود، اما وی برای مدت کوتاهی در حزب کمونیست در آیسبلین که در فاصله کوتاهی در غرب شهر هاله واقع شده‌است، کار می‌کرد.
پس از آن، وی به عنوان منشی و دستیار شخصی در یک شرکت صنعتی مشغول کار شد. وی در برلین یکی از دو متهم در دادگاهی بود که در نهایت حکم مرگ هانس اوتو (بازیگر) را صادر نمود، اما ایوا به دلیل ناکافی بودن مدارک، رها شد. در جریان دوره‌ای که در ۱۹۴۵ میلادی پایان یافت، زمان‌های که وی در زندان نمی‌بود، به‌طور مکرر تحت نظارت پلیس قرار داشت و برخی اوقات نظارت‌ها بسیار شدید می‌بود.
جنگ جهانی دوم به‌طور رسمی در ماه می ۱۹۴۵ میلادی پایان یافت، اما یک قسمت بزرگ آلمان مرکزی به عنوان منطقه تحت اشغال شوروی باقی ماند. این منطقه تحت اشغال در اکتبر ۱۹۴۹ میلادی مجدداً با نام رسمی جمهوری دموکراتیک آلمان (GDR/ آلمان شرقی) معرفی گردیده و یک دولت بدیل آلمانیِ مستقل و تحت حمایت شوروی بود که ساختار سیاسی و اجتماعی آن عمداً مطابق با مدلی بود که اتحاد جماهیر شوروری در جریان دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ برای خودش ایجاد نموده بود. تراژدی شخصی زمانی آغاز شد که فرانز آلتمن در ۱۹۴۷ میلادی به دلیل زندگی عشقی‌اش، خود را کشت. با این همه، به لحاظ مسلکی، ایوا آلتمن توانست به عنوان یک معتقد واقعی در راستای ظهور یک دولت کمونیستی کار کند. در میان سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ میلادی، وی در بست‌های که در نظام آموزشی خالی شده بود، گماشته شد. در ۱۹۴۷ میلادی، وی یک دوره‌ای آموزشی فشرده معلمی را در آکادمی کارل مارکس که مربوط به حزب حاکم بوده و جدیداً در کلاینماخنوو در کناره برلین تأسیس شده بود، به اتمام رسانید. حالا که او به عنوان یک بلند پرواز آکادمیک شناخته شده بود، در ۱۹۴۸ میلادی در پستی به عنوان استاد در رشته «اقتصاد دو ساله» در دانشگاه هومبولت برلین گماشته شد.
در اوایل تابستان ۱۹۵۰ میلادی، به وی دستور داده شد تا یک آکادمی جدیدِ برنامه‌ریزی اقتصادی ("Hochschule für Planökonomie") را تأسیس نماید، این آکادمی از ساختمان‌های که پس از رفتن نیروهای اشغالی خالی شده بودند، استفاده نموده و آماده بود تا در ۴ اکتبر ۱۹۵۰ با ۱۸۵ دانش آموز و بیست کارمند گشایش یابد. آلتمن خود به عنوان رئیس این آکادمی گماشته شد. در جریان دهه ۱۹۵۰، وی توانست با یک گروه کوچکی از افراد آکادمیک مبنای چیزی را بنیان نهد که بعدها با ادغام چند مؤسسه دیگر، به مهم‌ترین نهاد پژوهش اقتصادی و آموزش در سطح جمهوری دموکراتیک آلمان مبدل گردید. رشته‌های آموزشی و مهم‌تر از همه «سمینارهای سرمایه» خود وی، نقش بزرگی در آموزش نظری دسته دانشجویان اولیه و رشد هیئت استادان در آکادمی جدید، ایفا کرد. وی همچنین پژوهش‌های قابل ملاحظه‌ای در مورد مشکلات نظری بازآفرینی سرمایه در آلمان غربی منتشر کرد.
علی‌رغم تعهد راسخ وی نسبت به مبنای نظام سوسیالیستی، او در آوریل ۱۹۵۳ توبیخی شدید از جانب کمیته مرکزی حزب که یک کمیته قدرت‌مند است دریافت کرد، چون یکی از استادان آکادمی در هنگام تدریس خود به مقاله‌ای اشاره کرده بود که در آن استالین مورد انتقاد قرار گرفته بود. اوضاع سیاسی در آن زمان به علت تردیدهای تعلیمی و عملی ناشی از مرگ دیکتاتور شوروی در اوایل همان ماه، به شدت نابسامان شده بود. این آکادمی به‌طور رسمی به عنوان یک «دژ فرصت‌طلبی» ("Hort des Opportunismus")که به لحاظ سیاسی پذیرفتنی نیست، محکوم گردید. هرچند وی از حملات وحشیانه که با این شیوه به وی صورت می‌گرفت خشمگین بود، اما تا سال ۱۹۵۶ میلادی در پست خود باقی ماند و کار روی ادغام این آکادمی با آکادمی مالی در پوتسدام-بابلسبرگ و آکادمی تجارت خارجی آغاز گردید. پس از واگذاری مسئولیت‌های رهبری به خلف خود، حالا او روی تعلیم دانش آموزان، به ویژه دانش آموزان خارجی، تمرکز نموده و از رساله‌های دکترای بیشتر آن‌ها نظارت نمود.
توبیخی که او در ۱۹۵۳ میلادی دریافت کرده بود، به‌طور رسمی در ۵ دسامبر ۱۹۷۳ پس گرفته شد. او مشغول تدریس و چاپ پژوهش‌های خود بود و در ۱۹۸۵ میلادی کتاب خود تحت عنوان مطالعه‌ای بر سرمایه مارکس را منتشر کرد. (Zum Studium von Karl Marx' Werk „Das Kapital“.)
آلتمن از رویدادهای ۱۹۸۹ میلادی که یک انکار مردمی گسترده از جمهوری دموکراتیک آلمان و باورهای اقتصادی نهفته در آن را افشا نمود، شدیداً متأثر گردید. اتحاد آلمان متعاقباً رخ داد. او در ۱۹۹۱ میلادی درگذشت.
خبرنگار هانا مایر در یک بزرگ‌داشت پرمهر، بعدها ابعاد شخصیتی آلتمن را ثبت کرد. او عمیقاً به تدریس خود متعهد بود. او به سخنرانی عمومی در کنفرانس‌ها علاقه‌مند نبود، اما مخاطبین خود را در سخنرانی‌های علمی‌اش در آکادمی بسیار تحت تأثیر قرار می‌داد. منزلت او نشان می‌داد که او می‌توانست موتور را رانندگی کند، اما گزارش شده بود که او نمی‌دانست چگونه چراغ‌های موتور را روشن کند.
نبود محصولات تازه در مغازه‌ها یکی از ویژگی‌های معمول زندگی روزمره در آلمان شرقی بود، اما آلتمن یک خانه کوچک دومی در خارج از شهر داشت که یک زمین استیجاری نیز ضمیمه آن بود. یکی از شاگردان که با کودکان خود به دیدار آلتمن رفته بود، بعدها داستانی را بیان کرد که آلتمن مهمانان را به یک مزرعه نزدیک خانه‌اش برد تا یک مقدار سیب بخرد. دهقان گفت که اصلاً سیب ندارد. آلتمن پاسخ داد که «این حقیقت ندارد» و به تندی از دهقان گذشته و به سمت زیرزمین وی رفت، سبدی را از سیب پُر کرد و پول آن را را به دست دهقان فشرد و هنگام ترک آنجا گفت، «کودکان به سیب نیاز دارند».
سید ابوالقاسم نجم الدین محمد میدانکاهی معروف به قاسم کاهی شاعر سده نهم هجری است.
امین احمد رازی در کتاب تذکره هفت اقلیم در مورد سید ابوالقاسم نجم الدین کاهی چنین گفته‌است:
«وی از شاگردان عبدالرحمن جامی بوده و
در کابل ولادت یافته و بخشی از عمر خویش را در زادگاه خود و بخشی دیگر را در سرزمین هندوستان گذرانیده است. تاریخ ولادت او معلوم نیست ولی درگذشت او به سال ۹۸۸ هجری در اگره هندوستان اتفاق افتاده و نوشته‌اند که ۱۲۰ سال زندگانی یافته‌است. او شاعری بوده خوشخو و خوشگو و موسیقی‌دان و بذله‌سنج و غزلیات را صوتی خوب می‌بست و در جناس‌گویی و ظرافت از جمیع معاصرین خود گوی سبقت می‌ربود. اشعار او مشمتمل بر غزلیات، قصاید، مثنویات و مقطعات است.»
سید عبدالحسین صدر مشهور به صدرالاسلام (زاده ۱۲۵۰ – درگذشته ۱ بهمن ماه ۱۳۳۵ هجری خورشیدی) سیاست‌مدار و روحانی شیعه ایرانی بود.
سید عبدالحسین صدر (صدرالاسلام) در سال ۱۲۵۰ هجری خورشیدی در شهر شیراز متولد شد. تحصیلات ابتدایی را در شیراز شروع نمود و سپس علوم اسلامی را در مدرسه خان شیراز و همزمان نزد پدرش سید محمدعلی مدرس که در همین مدرسه تدریس می‌نمود فرا گرفت. وی به واسطهٔ حسن اخلاق و شهرت نیک از معتمدین و مشاهیر شهر شیراز بود. او در یکم بهمن ماه ۱۳۳۵ هجری خورشیدی درگذشت و در حافظیه شیراز مدفون است.
آغاز فعالیت سیاسی او در سنین جوانی همزمان با جنبش مشروطه خواهی مردم ایران بود. پدر ایشان مرحوم سید محمدعلی مدرس از مشروطه خواهان شیراز بود و به همین جهت منزل او چند بار مورد حمله افراد مسلح وابسته به حاکم وقت فارس حبیب‌الله خان قوام‌الملک قرار گرفت که تخریب قسمت‌هایی از منزل و چپاول اموال وی را به همراه داشت.
او در دوره پنجم مجلس شورای ملی که از تاریخ ۲۲ بهمن ماه ۱۳۰۲ الی ۲۲ بهمن ۱۳۰۴هجری خورشیدی فعالیت داشت، نماینده منتخب مردم شیراز در این دوره بود. ایشان در کمیسیون تخصصی نفت مجلس عضویت داشت.
قوانین مصوب دور پنجم مجلس شورای ملی
او در مجلس مؤسسان نخست ایران که از ۱۵ تا ۲۲ آذر ۱۳۰۴ هجری خورشیدی برپا بود نمایندگی مردم شیراز را بر عهده داشت.
قریه الفاو پایتخت نخستین پادشاهی کنده بود. این بنا در حدود ۱۰۰ کیلومتری وادی الدواسر و ۷۰۰ کیلومتری جنوب غربی ریاض، پایتخت عربستان سعودی واقع شده‌است. محوطه باستانی الفاو ویژگی‌های گوناگونی مانند خانه‌های مسکونی، فروشگاه‌ها، جاده‌ها، گورستان‌ها، پرستشگاه‌ها و چاه‌های آب دارد.
این مکان در میان زبان‌شناسان به دلیل اینکه نخستین و تنها متن به زبان عربی باستان و در خط سبایی نوشته در این مکان وجود دارد و پیشینه آن به سده یکم میلادی می‌رسد. گمان می‌رود که زبان سنگ‌نوشته پیدا شد یک پیشگام برای زبان عربی باشد.
پژوهشگران از شهر چیز زیادی نمی‌دانند. با توجه به کاوش‌های باستان‌شناسی، پیشینه شهر به سده چهارم پیش از میلاد می‌رسد.A. R. Al-Ansary, Qaryat Al-Fau: A Portrait Of Pre-Islamic Civilisation In Saudi Arabia, 1982, University of Riyadh (Saudi Arabia), p. 146. این شهر در ابتدا بر پایه مجموعه‌ای از سنگ‌نوشته‌ها به عنوان «قریة ذات کاهل» شناخته می‌شد. کاهل خدایی بود که توسط قبایل عرب کنده و مذحج پرستیده می‌شد.BM Report of Trustees 1981-84, pp.60-61, fig. 18
عصر طلایی شهر برای نزدیک به هشت قرن بین قرن چهارم قبل از میلاد و قرن چهارم پس از میلاد امتداد داشت تا اینکه متروک شد. در دوره طولانی خود، این شهر از حملات مختلف ایالت‌های همسایه جان سالم به در برد، همان‌طور که در اواخر قرن دوم پس از میلاد گزارش‌های سبایی نشان می‌دهد. همچنین در کتیبه نامره از لشکرکشی عمروالقیس بن عمرو به نجران یاد شده که به قریة الفاو رسید و طایفه حاکم مذحج را از شهر بیرون کرد.المدنیة فی الوطن العربی فی ضوء الاکتشافات الآثاریة: النشأة والتطور p.98 پس از آن واقعه دیگر هرگز نام این شهر ذکر نشد، به جز روایت مختصری از ابومحمد همدانی.
جوزف باسالا (; – ) بوکسور اهل کامرون بود.
کورکوریان در خانوادهٔ بازان جای دارند. بسیاری از مقامات طبقه‌بندی زیرخانواده را تحت بازنگری دارند.
گابریل تیاکو (; – ) دونده اهل ساحل عاج بود.
سیلویو کاتور (; – ) ورزشکار پرش طول اهل هائیتی بود.
کورکورها یک سرده از پرندگان شکاری متوسط‌جثه است. این سرده توسط طبیعت‌شناس فرانسوی برنارد ژرمن دو لاسه‌پد در سال ۱۷۹۹ نامگذاری شد و نام آن برگرفته از کلمه کورکور حنایی است.
این یک گروه از پرندگان جهان قدیم و متشکل از سه گونه کورکور است که بخشی از زیرخانواده کورکوریان را تشکیل می‌دهند. سیستماتیک آن در دست تجدیدنظر است و شامل ۳ یا ۴ گونه است.
مایدا مهمدوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن هندبال اهل مونته‌نگرو است.
بازگنجشک یا باز گنجشک‌خوار ممکن است به چندین گونه از «بازهای کوچک» در سردهٔ "بازها" اشاره داشته باشد. بازگنجشک در اصل به گونهٔ "قرقی" اطلاق می‌شد که امروزه برای تمایز آن از گونه‌های دیگر، «بازگنجشک اوراسیایی» یا «بازگنجشگ شمالی» نامیده می‌شود. نام بازگنجشک در زبان فارسی قدیم «باشه» بود.
دلیجه آمریکایی ("Falco sparverius")، یکی از گونه‌های شاهین آمریکای شمالی، نیز معمولاً به عنوان «بازِ گنجشک» شناخته می‌شود.
گونه‌های بازگنجشک عبارتند از:
شهباز ممکن است به چندین گونه از پرندگان شکاری اشاره داشته باشد که عمدتاً در سردهٔ "بازها" هستند:
گاهی گونه‌های زیر نیز شهباز شمرده می‌شوند:
اسور آندریاس یاکوبسون (؛ زادهٔ ) بازیکن هندبال اهل ایسلند بود.
ویلهیالمور اینارشون (; – ) ورزشکار پرش سه‌گام اهل ایسلند بود.
سیگفوس سیگفوردسون (؛ زادهٔ ۷ مه ۱۹۷۵) بازیکن هندبال اهل ایسلند بود.
اولاویر استفانسون (؛ ؛ زادهٔ ) بازیکن هندبال اهل ایسلند بود.
هریدار گودموندسون (؛ زادهٔ ) بازیکن هندبال اهل ایسلند بود.
آشگیر اورن هالگریمسون (؛ زادهٔ ) بازیکن هندبال اهل ایسلند است.
کلمنت کوارتی (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل غنا بود.
یان بورسما (؛ زادهٔ ) قایقران قایق بادبانی اهل آنتیل هلند بود.
باورهای اساسی (که معمولاً «باورهای بنیادی» یا «باورهای هسته‌ای» نیز نامیده می‌شود) تحت دیدگاه معرفت‌شناختی به نام بنیادگرایی، بدیهی‌های یک نظام اعتقادی هستند.
بنیادگرایی باورمند است که همه باورها باید توجیه شوند تا شناخته شوند؛ بنابراین باورها به دو دسته تقسیم می‌شوند:
در چارچوب اساسی بنیادگرایی، دیدگاه‌هایی وجود دارد که کدام نوع از باورها «به‌درستی» اساسی شناخته می‌شوند یعنی چه نوع باورهایی را می‌توان بدون توجیه سایر باورها به‌طور موجه پذیرفت؟
در ، باورها اگر بدیهی و از بدیهیات و یا با حواس پنجگانه قابل دریافت باشند، اژ دید (تجربه‌گرایی) «به درستی» اساسی هستند.آلوین پلانتینگا، "ایمان و عقلانیت"، (لندن نوتردام، ۱۹۸۳)، ص ۳۹-۴۴. در اینجا پلانتینگا تحلیل خود را بر اساس ایده‌های ارسطو و آکویناس استوار می‌کند.
با این حال آنتونی کنی و دیگران استدلال کرده‌اند این روش نوعی ایده انکارگر است.آنتونی کنی، "ایمان چیست؟" آکسفورد: انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۱۹۹۲، ص ۱۰-۹؛ . این فصل خاص بر اساس یک سخنرانی در سال ۱۹۸۲ است که ممکن است تغییر معنای اصطلاح "بنیادگرایی" را از آن زمان توضیح دهد.
ضدبنیادگرایی بنیادگرایی را رد و وجود باور یا اصل اساسی را انکار می‌کند که زمینه یا شالوده اساسی پژوهش و دانش است.جی. چایلدرز، هنتزی، "فرهنگ کلمبیا برای نقد ادبی و فرهنگی مدرن"، (۱۹۹۵)، ص ۱۰۰.
اونیوک ولاسکو (؛ زادهٔ ) بوکسور سابق و کمدین و بازیگر اهل فیلیپین است.