moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سلطنت مبارزالدین محمدبیگ در نبرد با فرانک‌های قبرس گذشت. آنتالیا برای نخستین بار پس از کنترل ترک‌ها در سال ۱۲۱۶، پادشاه قبرس پیر یکم دو لوسینان در ۲۴ اوت ۱۳۶۱ آنتالیا مرکز تکه‌الی را اشغال کرد و تُرک‌ها مرکز حکومت خود را به کورکودالی انتقال دادند، محمدبیگ ابتدا برای بازپس‌گیری آنتالیا، فروش مواد خوراکی به قبرس را منع کرد. پس از آن، قهرمان‌اوغلو با علاءالدین علی‌بیگ متحد شد و سال بعد با ۴۵ هزار نیرو به آنتالیا آمد و یک جنگ بسیار سنگین درگرفت، اما نتوانست کنترل شهر را به دست بگیرد.
تلاش‌های محمد بیگ، که می‌خواست آنتالیا را پس بگیرد، برای او نام و آوازه در منطقه ایجاد کرد و به او لقب «بیگِ تکه» (Teke Bey) را دادند. در آن زمان، منطقه بین آنتالیا، فینیک، کاش، کالکانلی، میلی، گمبه، المالو، کورکودالی و سریک در جنوب آناتولی و آنتالیا و آلانیا، به تکه الی معروف شد. محمدبیگ که برای بازپس‌گیری آنتالیا اتحادهای گوناگونی را سازمان‌دهی کرده بود، موفق شد در سال ۱۳۷۳ آنتالیا را فتح کند.
در دوره‌های عثمان چلبی و مصطفی بیگ، که جانشین محمدبیگ بودند، بیگ‌نشین تِکه اهمیت گذشته خود را از دست داد. سلطان عثمانی ییلدیریم بایزید در سال ۱۳۹۰ آنتالیا را فتح کرد. او حکومت این مکان را نخست به پسرش عیسی و سپس به فرزند دیگر خود مصطفی سپرد. در سال ۱۳۹۷، منطقه بین آنتالیا و آلانیا کاملاً تحت کنترل عثمانی بود.
آنتالیا بیشتر به دلیل قرار گرفتن در مسیرهای تجاری اهمیت زیادی داشت و در دوره سلجوقی با کشتی و بندر خود از اهمیت بالایی برخوردار بود. آنتالیا تحت حاکمیت سلجوقیان با انجام فعالیتهای مهم تجاری با قبرس به یکی از مهم‌ترین مراکز تجاری دوره تبدیل شد. در اواخر قرن سیزدهم یا در آغاز قرن چهاردهم، آنتالیا بین حمیداوغولار و تِکه اوغولار تقسیم شده بود. در دورهٔ حاکمیت بیگ‌نشین تکه، صلح و توسعه ادامه یافت و فعالیت‌های توسعه و فرهنگی افزایش داشت.
به جز شورش شاهقلی که در سال ۱۵۱۱ تحت سلطنت عثمانی رخ داد، شورش‌های چلبی در قرن شانزدهم، هیچ اتفاق ویژه دیگری در این منطقه رخ نداده‌است. با این حال، در نتیجه این شورش‌ها، تبعیدهای زیادی به جزایری مانند مودون و کرون و مهاجرت‌های گسترده قبایل ترکمان به ایران صورت گرفت.
نام ایل تکلو با خاستگاه آنان (تکه) مرتبط است. این ایل در زمان شاه اسماعیل صفوی همراه با شش ایل بزرگ تُرکمان (ایل افشار، ایل شاملو، ایل استاجلو، ایل ذوالقدر، ایل روملو و ایل قاجار) از آناتولی عثمانی به ایران آمدند و پایه‌های دودمان صفوی را بنیاد گذاردند. تُرکان تکلو از طوایف بزرگ قزلباش بودند که از تکه ایلی (آنتالیا) پس از شورش علیه امپراتوری عثمانی، مهاجرت خود را به ایران در اوایل قرن شانزدهم میلادی آغاز کردند.
شاهقلی بابا تکه‌لی از ایل ترکمان تکلو رهبر شورش علویان طرفدار صفویه در آناتولی و شخصیت کاریزماتیک ترکمانان قرلباش، از اهالی روستای یالیملی در منطقه کورکودالی در شهر آنتالیا بود. یکی از سران این ایل، به نام حسن خلیفه تکلو، معروف به قرابِیِق(پدر شاه قلی بابا) از جانب شیخ جُنَید و شیخ حیدر صفوی از آذربایجان مأمور تبلیغ مذهب شیعه و خاندان شیخ صفی الدین اردبیلی در تکه ایلی شده بود. حسن‌بیگ روملو، مورخ احسن‌التواریخ می‌نویسد، حسن خلیفه دو نوبت به خدمت شیخ حیدر پدر شاه اسماعیل اول رسیده و در حلقه مریدان خاص وی داخل شده‌است. شیخ حیدر او را مأمور کرد که به ولایت خود بازگردد و به ترویج مذهب تشیع و گرد آوردن مریدان همت گمارد.
حسن خلیفه در غاری نزدیک محل زندگی خود به عبادت می‌پرداخت، از این رو در آناتولی به سرعت شهرت فراوانی یافت. او توانست مریدان زیادی را به درگاه خود جذب کند، در این میان به تعلیم فقه به فرزند خود شاه‌قلی پاشا هم می‌پرداخت. آوازه پدر و پسر به گوش سلطان بایزید دوم هم رسید بود و سلطان عثمانی چندین بار برای گرفتن دعا نزد حسن خلیفه بابا رفته و از او طلب دعا در درگاه پروردگار کرده بود.
بعد از سال‌ها درگیری‌هایی میان شیعه و سنی در منطقه تکه (آنتالیا) درگرفت که رهبر شیعیان در این درگیری‌ها شاهقلی بابا بود که گسترش این درگیری‌ها سبب شورش شاهقلی بابا در تکه شد. در این درگیری‌ها شاهقلی بابا به پیروزی‌های بزرگی دست یافته بود و شاهزاده کرکوت را در قلعه‌ای در تکه به اسارت گرفته و اموال او را مصادره کرده بود. در سال ۱۵۱۱ میلادی گروهی از شیعیان آناتولی به رهبری شاه قلی بابا تکلو علیه امپراتوری عثمانی شورش کردند و در آن سال شمار زیادی از افراد ایل تکلو (پانزده هزار نفر) برای تقویت سپاه شاه اسماعیل صفوی از آناتولی عثمانی به ایران آمدند.ایران در عصر صفوی راجر سیوری چاپ نوزدهم صفحهٔ ۳۸ بسیاری از تکلوها پس از شورش وسیع مریدان و پیروان شاه اسماعیل صفوی، به ایران آمدند. رهبر این شورش شاهقلی بابا تکلو، بود که مورخان عثمانی به وی لقب شیطانقلی داده‌اند. شورشیان در مسیر خود به ایران، سپاه قره‌گوزپاشا، بیگلربیگی عثمانی، را در هم شکستند و سپس سپاهیان صدراعظم عثمانی، علی پاشا را مغلوب کردند. در این جنگ، شاهقلی بابا و علی پاشا نیز کشته شدند. سپس حدود بیست هزار جنگجوی تکلو به رهبری میرعلی خلیفه، جانشین شاهقلی بابا، در اطراف آماسیه و قره‌حصار به جنگ و گریز با سپاهیان عثمانی پرداختند در پی همین شورش‌ها، سلطان سلیم اول به شناسایی شیعیان باشنده در قلمرو عثمانی پرداخت و چهل هزار تن از آنان را کشت یا زندانی کرد. با این حال، سران تکلو در دوره شاه اسماعیل از امرای بزرگ قزلباش شدند، از جمله ساروعلی مهردار، برون سلطان حاکم مشهد، چوهه سلطان حاکم کلهر و بعدها حاکم اصفهان، قراجه سلطان حاکم همدان، علی سلطان حاکم قزوین و یکان بیگ. در سال ۱۵۲۷میلادی صدها تن از ایل تکلو برای جنگ با فرخ یسار شروانشاه، همراه سایر قزلباشان در اطراف ارزنجان به شاه اسماعیل اول پیوستند و تا پایان عمر او در بیشتر جنگ‌ها یاری‌اش دادند.
تکیه‌گاه عمده پادشاهان صفوی، قبایل تُرک بودند که در آغاز از هفت قبیله تشکیل می‌شدند و عبارت بودند از: تکه‌لو، شاملو، روملو، استاجلو، افشار، قاجار و ذوالقدر. این قبایل بعدها به نام مشترک قزلباش خوانده شدند.
استان آنتالیا در ترکیهٔ امروزی تا سال‌های نخستین جمهوری ترکیه تحت عنوان سنجق تکه (sanjak Teke) نام‌گذاری شده بود. در حال حاضر نیز شبه‌جزیرهٔ غرب آنتالیا شبه‌جزیره تکه نام دارد.
بنفشه خم‌شده روی چمن نخستین کتاب خواننده و ترانه‌نویس آمریکایی لانا دل ری است. این مجموعه با همراهی بیش از سی شعر اصلی و عکاسی، شامل «۱۳ قطعه شعر طولانی» و چند قطعه کوتاه، نخستین مجموعه منتشر شده دل ری خواهد بود که توسط سایمون اند شوستر در ۲۹ سپتامبر سال ۲۰۲۰ عرضه شد.
در دسامبر ۲۰۱۹، دل ری اعلام کرد که برای همراهی کتاب، یک آلبوم گفتاری با همراهی موسیقی توسط جک آنتونوف، که قرار بود در ژانویه سال ۲۰۲۰ منتشر شود را عرضه خواهد کرد. به دنبال تأخیر به دلیل مشکلات شخصی، این آلبوم قرار بود در ماه فوریه از طریق اینترسکوپ/پالیدور منتشر شود. تاریخ انتشار نهایی کتاب برای ۹ ژوئیه اعلام شد که کتاب صوتی در تاریخ ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۰ منتشر شد و به دنبال آن یک کتاب گالینگور در ۲۹ سپتامبر سال ۲۰۲۰ عرضه می‌شود. نیمی از درآمد حاصل از این کتاب به پروژه ناوارو واتر اهدا خواهد شد.
دل ری از آغاز حرفه موسیقی خود، اظهار داشت که چگونه از اشعار والت ویتمن و آلن گینزبرگ در ترانه‌نویسی خود الهام و نقش مؤثری داشته‌است. او چندین شعر را که از آن به عنوان مونولوگهای گفتاری در ویدئو و نماهنگ‌ها استفاده کرده‌است را سروده‌است که قابل توجه‌ترین آن‌ها قطعات سودازدگیای است که در فیلم‌های "رفتن "(۲۰۱۲) و "تروپی‌کو "(۲۰۱۳) به نمایش درآمده است که در "تروپی‌کو" نیز اشعاری از "برگ‌های چمن" والت ویتمن را می‌خواند.
در سال ۲۰۱۸، دل ری خواست خود را برای انتشار یک کتاب شعر اعلام کرد. او توضیح داد که چگونه در سال ۲۰۱۷ به دنبال انتشار آلبومش، "نورمن فاکینگ راک‌ول!" (۲۰۱۹)، شروع به نوشتن کتاب شعر کرده بود. مدت کوتاهی پس از آن، دل ری فاش کرد که خودش کتاب را جلد می‌کند و نسخه‌هایی را نیز به کمتر از قیمت یک دلار به فروش می‌رساند. دل ری در پاسخ به این سؤال که چرا این کتاب ارزان قیمت است، پاسخ داد: «زیرا افکار من بی‌ارزش است.»
دل ری در طول چرخه تبلیغاتی برای آلبوم "نورمن فاکینگ راک‌ول!"، این کتاب را متشکل از «سیزده قطعه شعر بلند» توصیف کرد، اگرچه او از آن زمان تاکنون قطعه‌های کوتاه تری در میان قطعات دیگر از جمله «هرگز به بهشت»، «خوشحال» و «پسخدمت آرام- آبی تا ابد» را در رسانه‌های اجتماعی منتشر کرده‌است.
بنفشه خم‌شده روی چمن علاوه بر کتاب فیزیکی، به عنوان کتاب صوتی در تاریخ ۲۸ ژوئیه سال ۲۰۲۰ به صورت فرمت پخش آنلاین از طریق اینترسکوپ و پالیدور رکوردز با تک آهنگ جداگانه «من کی هستم تو را دوست دارم» در دسترس قرار گرفت. اشعار موسیقی با همراهی جک آنتونوف، همکار مکرر دل ری و تهیه‌کننده آلبوم او، "نورمن فاکینگ راک‌ول!" (۲۰۱۹) تهیه شده‌است.
پس از اعلام این کتاب، دل ری قصد خود را برای انتشار آلبوم کلمه گفتاری اعلام کرد. دل ری در پخش زنده اینستاگرام خود اعلام کرد که این آلبوم نیز به قیمت یک دلار خواهد بود و ۵۰ درصد درآمد حاصل از آن به خیریه‌های حمایت از ثبات سرزمین بومی آمریکا و حمایت از حقوق بومی در ایالات متحده اهدا می‌شود.
https://www.saturn.de/de/product/_lana-del-rey-violet-bent-backwards-over-the-gras-bücher-cd-2667681.html
واندراستراک () یک عطر زنانه از الیزابت آردن، آی‌ان‌سی. است که برای خواننده-ترانه‌‎سرای آمریکایی تیلور سوئیفت ساخته شده‌است، عطر با ترانه سوئیفت «جادوشده» از سومین آلبوم استودیویی‌اش "حالا صحبت کن" (۲۰۱۰) هم‌نام است. محصول در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۱ در ایالات متحده منتشر شد.
سونی ان‌ای‌ایکس-۵آر () یک دوربین دیجیتال دارای بدنه اس‌ال‌آر کوچک می‌باشد، حسگرهای دوربین دارای ۱۶٫۱ مگاپیکسل موثر و حسگرهای دریافت‌کننده نور آن ۱۶٫۷ مگاپیکسل می‌باشد. این دوربین توسط سونی ساخته شده‌است که در ۲۹ اوت ۲۰۱۲ منتشر شد.
یوریکو اکاموتو (زاده ۶ سپتامبر ۱۹۷۱ در کادوما، اوزاکا) اولین ورزشکار ژاپنی است که با کسب مدال برنز تکواندو در المپیک تابستانی ۲۰۰۰ سیدنی در وزن ۵۷-۶۷ کیلوگرم مدال آور المپیک شده است."2000 Summer Olympics – Sydney, Australia – Taekwondo" "databaseOlympics.com" (Retrieved on August 9, 2010)
اکاموتو پس از آنکه کاراته را در ۱۲ سالگی شروع کرد، به دانشگاه واسدا در توکیو رفت. او یک سال از دانشگاه خود را، در خارج از کشور، در ایالات متحده و دانشگاه اورگان گذراند، و همان جا شروع به یادگیری تکواندو کرد.
کوهستان یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی حصه اول کوهستان واقع شده‌است. کوهستان ۱٬۵۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تگاب یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی تگاب واقع شده‌است. تگاب ۶٬۶۲۸ نفر جمعیت دارد و ۱٬۳۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بوریسوف آرنا یک ورزشگاه فوتبال در باریساو در بلاروس است. بوریسوف آرنا خانه باشگاه فوتبال باته بوریسف و تیم ملی فوتبال بلاروس نیز است. گنجایش رسمی ورزشگاه، ۱۳٫۱۲۶ تماشاگر اعلام شده‌است.
گوگی مورمانوویچ کوگواشویلی (؛ زادهٔ ۲۶ آوریل ۱۹۶۹ در کوتائیسی) کشتی‌گیر پیشین اتحاد جماهیر شوروی و روسیه می‌باشد. او اصالتی گرجستانی دارد و در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲، ۱۹۹۶ و ۲۰۰۰ در رقابت‌های کشتی فرنگی شرکت کرده‌است. کوگواشویلی پنج نشان طلای مسابقات قهرمانی جهان، چهار نشان طلای رقابت‌های قهرمانی اروپا و همچنین مدال برنز بازی‌های المپیک ۱۹۹۲ را کسب کرده‌است. او سرمربی تیم ملی فرنگی روسیه می‌باشد.
ایوان وینتر (، زادهٔ لندن) نویسندهٔ رمان سبک خیال‌پردازی اهل کانادا است.
او رمان نخستش با عنوان "خشم اژدهایان" را در سال ۲۰۱۷ و به‌صورت آنلاین منتشر کرد. این رمان خیال‌پردازانه ملهم از اساطیر خوسایی (زیمباوه امروزی) است. موفقیت این رمان باعث شد انتشارات اربیت بوکز با او برای انتشار مجموعه‌ای چهارجلدی با عنوان «سوزان» قرارداد ببندد.
غوره مسما از غذاهای محلی گیلان است. این غذا با گوشت قرمز و یا مرغ درست می شودhttps://seeiran.ir/خورش-غوره-مسما/ و با توجه به استفاده از غوره و آب غوره در آن دارای طعمی ترش است.https://arga-mag.com/250917/طرز-تهیه-غوره-مسما
در تهیه این خورش از غوره بدون هسته استفاده می شود. https://arga-mag.com/250917/طرز-تهیه-غوره-مسما https://www.parsine.com/fa/news/538427/نکات-طلایی-خوشمزه-شدن-خورش-غوره-مسما-با-مرغ-و-بادمجان
بروس هربرت ماهان(بروسه اچ. ماهان) یک شیمی فیزیک‌دان و استاد شیمی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود که به دلیل فعالیت در زمینه اصول واکنش‌های شیمیایی و فداکاری در آموزش شیمی شهرت داشت. او استاد تز دکترای برنده جایزه نوبل یوان تی. ی لی بود.
بروس ماهان در ۱۷ اوت سال ۱۹۳۰ به دنیا آمد و فرزند آرتور اچ. ماهان و کلارا بلانش گری ماهان بود و در نیو بریتین، کنتیکت بزرگ شد. او کوچکترین از میان سه فرزند بود.
او در سال ۱۹۴۸ به کالج هاروارد وارد شد و در سال ۱۹۵۲ با درجه AB در رشته شیمی به عنوان یکی از دانشجویان برتر فارغ‌التحصیل شد. وی کار دکتری خود در دانشگاه هاروارد با همکاری شیمی‌دان جسمی جرج کیستیاکویکی در زمینه فوتولیز متیل کتن انجام داد. . وی در ۱۹۵۶ دکترای خود را دریاف کرد.
ماهان در سال ۱۹۵۶ به عنوان مربی در گروه شیمی دانشگاه کالیفرنیا، برکلی استخدام شد و در طول دوران حرفه ای خود در آنجا ماند. در سال ۱۹۵۹ استادیار گشت و در سال ۱۹۶۸ به عنوان رئیس گروه منصوب شد.
تحقیقات ماهان در زمینه سینتیک فاز گاز و فوتولیز، به ویژه شیمی یونی فاز گازی انجام شد. یوان تی. لی دکتری خود را تحت سرپرستی او دریافت کرد.
وی در سال ۱۹۷۵ به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک مبتلا شد و در ۱۲ اکتبر ۱۹۸۲ در سن ۵۲ سالگی درگذشت.
وی در سال ۱۹۶۸ جایزه انجمن شیمیایی آمریکا را دریافت کرد. وی در سال ۱۹۷۶ به عضویت در آکادمی ملی علوم انتخاب شد.
کرسی شیمی فیزیک بروس ماهان در سال ۲۰۰۵ تأسیس شد. هم چنین جایزه تدریس بروس ماهان به مربیان برجسته شیمی دانش‌آموخته دانشگاه کالیفرنیا اهدا می‌شود.
سایپا آریا خودرویی ساخت شرکت خودروسازی سایپا می‌باشد. این خودرو، نخستین کراس‌اوور ساخت ایران است و برای تولید انبوه در این کشور، برنامه‌ریزی شده‌است.
نخستین کراس‌اوور ایران روی پلت‌فرم سایپا شاهین توسعه یافته‌است که این پلت‌فرم از پلت‌فرم بی تویوتا که در خودروهایی چون تویوتا بلتا و تویوتا یاریس ایکس‌پی۹۰ استفاده شده، ریشه گرفته‌است. اطلاعات آن خودرو، از طریق شرکت‌های چینی به‌دست سایپا رسید و این شرکت، بعدها مدعی شد که این پلت‌فرم را توسعه داده‌است.
طبق اعلام سایپا، این خودرو از یک موتور چهارسیلندر خطی با حجم ۲٫۰ لیتر و مجهز به فناوری تزریق مستقیم بنزین (GDI) با کد 4J20V بهره خواهد برد که توانایی تولید ۱۵۰ اسب بخار قدرت و ۲۰۴ نیوتن متر گشتاور را دارد. گفتنی است که این موتور تحت لیسانس شرکت میتسوبیشی می‌باشد.
این خودرو که دومین خودرو کراس‌اوور ایرانی شمرده می‌شود، بلندی بیشتری از کراس‌های معمول دارد؛ اما توانایی آفرود را ندارد.
سایپا ادعا کرده‌است که این خودرو می‌تواند سه ستارهٔ ایمنی سازمان یورو ان‌سی‌ای‌پی را به دست آورد.
کَسکِیدز شمالی یا آبشارهای شمالی () قسمتی از رشته‌کوه کسکیدز از غرب آمریکای شمالی می‌باشد. این رشته‌کوه در مرز استان بریتیش کلمبیا و ایالت واشینگتن واقع شده‌است و به‌طور رسمی در آمریکا و کانادا به عنوان «کوه‌های کَسکِیدز» نام‌گذاری شده‌است. قسمت کانادایی آن برای آمریکایی‌ها تحت عنوان «کسکیدز کانادایی» شناخته شده‌است.
این رشته‌کوه غالباً غیر آتشفشانی است اما شامل آتشفشان چینه‌ای کوه بیکر، و که قسمتی از است می‌باشد.
یوبیکیتون پروتئین لیگاز E3 مارچ۲ () یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «"MARCH2"» کُدگذاری می‌شود.
این آنزیم نقش مهمی در بازیافت پروتئین پوسته‌ای سلول ایفا می‌کند.
سپتین ۲ () که با نام سپت۲ (SEPT2) هم شناخته می‌شد، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"SEPT2"» کُدگذاری می‌شود.
این پروتئین قادر است با سپتین ۶ و سپتین ۷ ترکیب شده و یک رشته باریک پروتئینی ایجاد کند. از بین رفتن ژن‌های سازندهٔ این سه پروتئین سبب می‌شود رشته‌های اکتین از هم باز شده و سلول قطبیت خود را از دست بدهد.
پروتئین سپتین ۲ با مولکول‌های زیر تعامل پروتئین-پروتئین دارد:
نسل‌کشی گواتمالا، نسل‌کشی سرخپوستان مایا، یا هولوکاست خاموش، عنوانی برای قتل‌عام شهروندان مایایی در دوران دولت نظامی گواتمالا است. این قتل‌عام در عملیات‌های نظامی برای خاموش کردن اعتراضات در این کشور رخ داده‌است. از سال ۱۹۶۵م-۱۳۴۴ش، قتل‌عام، سر به نیست کردن، شکنجه، اعدام‌های خلاصه شبه نظامیان (محاکمات کوتاه) و خصوصاً اعدام افراد غیرنظامی که با شورشیان همکاری می‌کردند توسط نیروهای امنیتی مورد حمایت دولت ایالات متحده آمریکا بسیار شایع بوده‌است. اینگونه اقدامات، سیاست پایا و دیرینه رژیم نظامی گواتمالا بوده که مقامات رسمی ایالات متحده از آنها آگاه بوده‌اند.Group says files show U.S. knew of Guatemala abuses. The Associated Press via the "New York Daily News", 19 March 2009. Retrieved 29 October 2016. طی گزارشی (۱۹۸۴) «قتل هزاران نفر توسط دولت نظامی که اقتدار خود را با ترور حفظ می‌کند»Guatemala: A Nation of Prisoners, An Americas Watch Report, January 1984, pp. 2–3 اعلام می‌گردد. دیده‌بان حقوق بشر، عملیات‌های دولت نظامی را اقدامات «فوق‌العاده بی رحمانه» توسط نیروهای مسلح علیه غیرنظامیان غیر مسلح توصیف می‌کند.
این سرکوب‌ها در استانهای شمالی که عمدتاً بومیان زندگی می‌کردند و چریک‌های EGP (ارتش چریک‌های فقرا) در آن فعالیت داشتند به سطحی رسید که می‌توان آنرا نسل‌کشی نامید. به‌طور سنتی، سیستم نظامی حاکم، بومیان مایایی را به دیده افرادی پست‌تر و مادون انسان می‌انگاشتند و با شکل‌گیری شورش‌های بومیان، نظامیان کشتار و ناپدید کردن وسیع روستاییان بومی را آغاز کردند. در حالیکه کشتار روستاییان بومی قبل تر نیز در جنگ اتفاق افتاده بود، استفاده سیستماتیک از ترور علیه جمعیت بومیان حدود سال ۱۹۷۵ آغاز گردید و در میانه دهه ۸۰ میلادی به اوج خود رسید. در جریان این مناقشات، نظامیان ۶۲۶ قتل‌عام را علیه بومیان مایایی ترتیب دادند.The Secrets in Guatemala’s Bones. "The New York Times." 30 June 2016. ارتش گواتمالا به تنهایی نابودی ۴۴۰ روستا را بین سالهای ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳، که شدیدترین فاز سرکوب‌ها اتفاق افتاد، به‌صورت رسمی تأیید کرده‌است. در بعضی از شهرها مثل رابینال و نباج، حداقل یک سوم روستاها تخلیه یا نابود شد. در سال ۱۹۸۵ تحقیقی توسط "بخش نوجوانان دیوان عالی کشور گواتمالا" انجام شد که بواسطه آن مشخص گردید بالای ۲۰۰٬۰۰۰ کودک حداقل یکی از والدین خود را در کشتارها از دست داده‌اند. از این تعداد، ۲۵ درصد هر دو والدین خود را از دست داده بودند که به عبارت دیگر حدود ۴۵ هزار تا ۶۰ هزار گواتمالایی بالغ طی پنج سال از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۵ کشته شده‌اند. این آمار بدون در نظر گرفتن کودکانی است که در وقایعی همچون کشتارهای ریو نگرو هدف قتل‌عام دسته جمعی قرار گرفته بودند. ژنرال افراین ریوس مونت (۱۹۸۲–۱۹۸۳) به دلیل نقش وی در فجیع‌ترین مرحله نسل‌کشی بومیان مقصر شناخته شد.
تخمین زده می‌شود ۲۰۰٬۰۰۰ گواتمالایی در طول جنگ داخلی گواتمالا کشته شدند، این آمار ۴۰٬۰۰۰ نفر که «ناپدید شدند» را نیز شامل می‌شود. ۹۳ درصد اعدام‌های غیرنظامی توسط نیروهای دولتی انجام شده‌است. از ۴۲٬۲۷۵ مورد قتل و «ناپدید شدن» که توسط کمیسیون تبیین تاریخ (CEH) ثبت شده‌است، ۸۳٪ قربانیان مایا و ۱۷٪ لادینو بودند. "کمیسیون شفاف سازی تاریخی تحت حمایت سازمان ملل متحد" در سال ۱۹۹۹ به این نتیجه رسید که نسل‌کشی به دست نیروهای مسلح تحت حمایت ایالات متحده اتفاق افتاده‌است، و اینکه آموزش افسران گواتمالایی در فنون ضد شورش توسط ایالات متحده آمریکا «در طول درگیری‌های مسلحانه، تأثیر قابل توجهی در نقض حقوق بشر داشته‌است.»Guatemala, 1981–1984 . Rutgers–Newark Colleges of Arts & Sciences. Retrieved 29 October 2016.
سازمان اطلاعات و امنیت گواتمالا عمدتاً توسط دو گروه اداره می‌شده‌است: یکی بخش اطلاعات ارتش که با عنوان "G-2" یا S-2 شناخته می‌شود و واحد اطلاعاتی دیگر به نام ریاست امنیت ریاست جمهوری که با نام "Archivo" یا AGSAEMP (بایگانی و خدمات پشتیبانی ستاد عمومی ریاست جمهوری) شناخته می‌شود.
"سازمان اطلاعاتی Archivo" با بودجه و پشتیبانی مشاوران آمریکایی در زمان رئیس‌جمهور انریکو پرالتا آزوردیا تشکیل شد. این سازمان طی این مدت به نام "سازمان اطلاعات ریاست جمهوری" شناخته می "شد". یک بانک اطلاعاتی ارتباط از راه دور موسوم به مرکز ارتباطات منطقه ای یا "La Regional" در این آژانس به‌وجود آمد که کار یکپارچه سازی آنرا سهولت بخشید و به عنوان بخش مهمی از شبکه اطلاعاتی گواتمالا عمل کرد. این بانک اطلاعاتی یکپارچه و قدرتمند، "La Regional،" بین "آژانس اطلاعاتی ریاست جمهوری" و کلیه ارگانهای اصلی امنیتی، از جمله پلیس ملی، گارد خزانه داری، پلیس قضایی، از طریق فرکانس بینابینی VHF-FM ارتباط برقرار می‌کرد. "La Regional" همچنین به عنوان منبعی برای سوابق و اطلاعات جمع‌آوری شده بکار گرفته می‌شد. این اطلاعات در مورد مظنونین اطلاعاتی بود که برای شناسایی چپ‌ها، اتحادیه‌های صنفی، فعالان دانشجویی، روحانیت و غیره مورد استفاده قرار می‌گرفت. همچنین، از این اطلاعات برای تهیه لیست افرادی که ترور شده بودند استفاده می‌شد.Schirmer, 1996 p. 157-58
دستور برای اجرای ترورها و «سر به نیست کردن» از سلسله مراتب به نیروهای امنیتی سطح پایین‌تر مانند "پلیس قضایی" (که بعداً به عنوان "کارآگاهان پلیس ملی" و DIT تغییر نام دادند) یا گارد خزانه داری "منتقل می‌شد." این فرامین محرمانه، افرادی را از پادگانهای ارتش استان فرا می‌خواند تا برای اهداف نامشخص به پایتخت فرستاده شوند. فرماندهان ارتش استان‌ها یا با تماس مستقیم فرماندهان استانی، نیروهای محرمانه پلیس خزانه داری و پلیس ملی برای انجام ماموریت‌ها در دسترس بودند. این نیروهای "محرمانه" در پایتخت با استفاده از این سیستم گردآوردی شدند و اغلب در عملیات پنهانی شامل استفاده از «جوخه‌های مرگ» مورد استفاده قرار می‌گرفتند.Schirmer, 1996 p. 157-58
دادگاه حقوق بشر بین آمریکایی اظهار داشته‌است که سرویس‌های اطلاعاتی در گواتمالا مسئول نقض متعدد حقوق بشر در این کشور هستند.http://www1.umn.edu/humanrts/iachr/C/101-ing.html Judgment of the Inter-American Court of Human Rights in the case of the assassination of Myrna Mack Chang. کمیسیون حقیقت یاب می‌نویسد که فعالیت این سرویس‌های اطلاعاتی شامل استفاده از مراکز بازداشت غیرقانونی یا «زندان‌های مخفی» بود که تقریباً در کلیه مکان‌های نظامی وجود داشت. این زندان‌های مخفی در بسیاری از تأسیسات پلیس و حتی در خانه‌ها و سایر اماکن خصوصی نیز قرار داشتند. در این مکانها، قربانیان نه تنها از آزادی محروم می‌شدند بلکه تقریباً برای روزهای پیاپی تحت بازجویی، شکنجه قرار می‌گرفتند، لازم است ذکر شود در بیشتر موارد، بازداشت شدگان ناپدید شدند یا اعدام شدند.
CEH اظهار داشت که گروه‌های چریکی به هیچ وجه در جریان درگیری مسلحانه داخلی، از توانایی نظامی لازم برای تهدید قریب‌الوقوع برای دولت برخوردار نبوده‌اند. مبارزان شورشی بسیار کمتر از آن بودند که بتوانند در عرصه نظامی با ارتش رقابت کند. نیروهای ارتشی دارای تعداد بیشتری سرباز و تسلیحات برتر و همچنین آموزش و هماهنگی بهتر می‌بودند. دولت و ارتش به خوبی می‌دانستند که ظرفیت نظامی شورشیان تهدیدی واقعی برای نظم سیاسی گواتمالا بحساب نمی‌آید. CEH نتیجه می‌گیرد که دولت عمداً تهدیدات نظامی شورشیان را بزرگنمایی کرده‌است، تا با عنوان دشمن داخلی سرکوب‌ها و قتل‌عام را توجیه نماید. برچسب زدن به تمامی مخالفان اعم از دموکرات و غیر-دموکرات، معترضان صلح طلب یا چریکی، کمونیست یا غیر کمونیست، جهت توجیه جنایات متعدد نظامیان تحت حمایت دولت ایالات متحده بوده‌است. در مواجهه با مخالفت‌های گسترده سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی، دولت رو به سرکوب، سر به نیست کردن و ارعاب مخالفان آورد. دولت این کار را توسط ارتش و نیروهای امنیت ملی انجام داد. بر این اساس، CEH توضیح می‌دهد که چرا اکثریت قربانیان، چریک نبودند و شهروندان معمولی این کشور بحساب می‌آمدند. در این کشتار برنامه‌ریزی شده قرار بر قتل‌عام ۳۵٬۰۰۰ نفر بود.
در اواسط دهه ۱۹۶۰، استفاده از ترور توسط نیروهای نظامی و انتظامی در گواتمالا شایع شد. دولت نظامی شروع به استفاده از "سر به نیست کردن" به عنوان یک تاکتیک برای از بین بردن زیرساختهای چریک‌های PGT و MR-13 کرد. در سوم و پنجم مارس ۱۹۶۶، G-2 و پلیس قضایی گواتمالا به سه خانه در شهر گواتمالا یورش بردند و اعضای بیست و هشت اتحادیه صنفی و همچنین اعضای PGT را دستگیر کردند. افراد دستگیر شده عمدتاً عضو کمیته مرکزی PGT بودند. در میان دستگیرشدگان رهبر فدراسیون روستاییان، لئوناردو کاستیلو فلورس، قرار داشت. همگی این افراد در حالی که در بازداشت نیروهای امنیتی بودند "ناپدید" شدند و در ماه‌های بعد توسط مطبوعات گواتمالا به "۲۸" مشهور گردیدند. این حادثه با موجی از "ناپدید شدن هاًی بدون توضیح در شهر گواتمالا و حومه آن ادامه یافت که در مطبوعات گواتمالا بازتاب داشت.
هنگامی که سانسور مطبوعات برای مدت کوتاهی برداشته شد، بستگان "۲۸" و شهروندان دیگری که در منطقه نظامی زاکاپا-ایزابل ناپدید شده بودند، برای پیگیری موضوع به مطبوعات یا به انجمن دانشجویان (AEU) مراجعه کردند. بعداً با استفاده از بخش حقوقی این انجمن، AEU به نمایندگی از افراد "ناپدید شده" برای حکم آزادی آنها به دستگاه قضایی فشار آورد. دولت هرگونه دخالت در قتل‌ها و ناپدید شدن‌ها را تکذیب کرد. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۶۶، AEU گزارش مفصلی در مورد سوءاستفاده از قدرت در ماه‌های پایانی رژیم پراتالا منتشر کرد. در این گزارش از سی و پنج فرد به عنوان عوامل درگیر در قتل‌ها و سر به نیست کردن‌ها نام برده شد. عمده این افراد از جمله کمیساران نظامی و اعضای پلیس آمبولانس نظامی (PMA) بودند که با سازمان اطلاعاتی G-2 همکاری می‌کردند. پس از انتشار این گزارش، حملات "جوخه مرگ" به انجمن دانشجویان و دانشگاه سان کارلوس شدت گرفت. بسیاری از دانشجویان حقوق و اعضای انجمن دانشجویان ترور شدند.
استفاده از چنین تاکتیک‌هایی برای خاموش کردن صدای معترضان، پس از مراسم سوگند رئیس‌جمهور جولیو سزار مندز مونته‌نگرو افزایش یافت. رئیس‌جمهور در تلاش برای جلب عناصر راست‌گرا در ارتش به آنها این اختیار را داد تا از هر وسیله ای برای بازگشت آرامش به کشور استفاده کنند. متعاقباً ارتش برنامه ضد شورش را به‌طور خودمختار از خانه ریاست جمهوری اجرایی کرد و سرهنگ مانوئل فرانسیسکو سوزا اویلا معاون وزیر دفاع را به عنوان «هماهنگ‌کننده اصلی عملیات ضدشورش» منصوب کرد. علاوه بر این، ستاد کل ارتش و وزارت دفاع، کنترل آژانس اطلاعاتی ریاست جمهوری را به دست گرفتند و آن را به عنوان سرویس امنیت ملی گواتمالا (SSNG) تغییر نام دادند.
در شهرها و حومه آنها، افراد مظنون به همکاری با چپ گرایان به‌طور بی‌سابقه ای ناپدید شدند یا به قتل رسیدند. در حومه شهرها بیشتر «سر به نیست شدن‌ها» و قتل‌ها توسط گشت‌های ارتش و پلیس‌های PMA صورت می‌گرفت در حالی که در داخل شهرها آدم‌ربایی و «ناپدید شدن» معمولاً توسط افراد مسلح لباس شخصی انجام می‌شد که وابسته به ارتش یا نیروهای انتظامی نبودند. پلیس و ارتش، هر گونه ارتباط با این افراد را انکار کردند و انگشت اتهام را به سمت جوخه‌های مرگ شبه نظامی نشانه رفتند. این جوخه‌ها مرتبط با راست گرایان بودند که مستقل از دولت گواتمالا عمل می‌کردند.
یکی از بدنام‌ترین جوخه‌های مرگ که در این دوره فعالیت داشت، MANO بود که به نام "Mano Blanca" که به معنی دست سفید است نیز معروف بود. این گروه در ابتدا توسط جنبش لیبرال ملی (MLN) به عنوان یک جبهه شبه نظامی در ژوئن سال ۱۹۶۶ برای جلوگیری از منصوب شدن رئیس‌جمهور مندز مونته‌نگرو تشکیل شده بود اما کنترل این گروه بسرعت توسط ارتش بدست گرفته شد و بعنوان جزئی از دستگاه‌های ضد شورش این کشور گنجانیده شد. این جوخه مرگ در حالی که تنها گروه مرگ بود که به‌طور مستقل از دولت تشکیل شده بود اعضای نظامی زیادی را گردآورده بود و هزینه‌های آن توسط ملاکان ثروتمند فراهم می‌شد. گروه MANO اطلاعات خودش را از طریق سازمان‌های اطلاعات نظامی بدست می‌آورد.
اولین اعلامیه‌های MANO در ۳ ژوئن ۱۹۶۶ در شهر گواتمالا دیده شد. در این اعلامیه‌ها خبر شکل‌گیری قریب‌الوقوع «دست سفید» یا «دستی که خائنان به سرزمین پدری را ریشه کن خواهد کرد» منتشر شد. در اوت ۱۹۶۶، اعلامیه‌های MANO از طریق هواپیماهای سبک در سراسر شهر گواتمالا پخش شدند. این هواپیماها آشکارا در پایگاه نیروی هوایی لا آرورا فرود آمدند. پیام اصلی فرود آمدن این هواپیماها در پایگاه ارتش این بود که همه شهروندان میهن‌پرست باید کاملاً از ابتکار عمل ضد شورش ارتش حمایت کنند. پیام این عملیات‌ها این بود که ارتش بزرگترین نهاد برای حفظ نظم و افتدار در هر طول و عرض جغرافیایی بود و اینکه «حمله به ارتش، ایجاد تفرقه در آن، یا حتی آرزو برای نابودی آن به‌طور قطع خیانت به میهن است.»
در اکتبر سال ۱۹۶۶، با افزایش کمک‌های نظامی ایالات متحده، ارتش ۵۰۰۰ نفری گواتمالا عملیات گسترده‌ای با عنوان برقراری نظم و به نام «عملیات گواتمالا» را در بخش‌های زاکاپا و ایزابل انجام داد. سرهنگ کارلوس آرانا اوزوریو به عنوان فرمانده «منطقه نظامی زکاپا-ایزابال» منصوب شد و با هدایت و آموزش ۱۰۰۰ کلاه سبز ارتش آمریکا مسئولیت برنامه ضد شورش علیه بومیان مایایی را به عهده گرفت. تحت فرمان سرهنگ آرانا، استراتژیست‌های نظامی، جوخه‌های مرگ شبه نظامیان را تشکیل می‌دادند تا مکمل یگان‌های منظم ارتش و پلیس در عملیات ترور مخفیانه علیه پایگاه پشتیبانی غیرنظامیان FAR عمل کنند. نیرو، سلاح، بودجه و دستورالعملهای عملیاتی به این سازمان‌ها توسط نیروهای نظامی تحویل داده می‌شد. جوخه‌های مرگ با مصونیت از مجازات اداره می‌شدند، به این ترتیب که توسط دولت به آنها اجازه داده می‌شد تا بومیان متهم به شورش و افرادی که از آنها حمایت می‌کردند را به قتل برسانند. عضویت غیرنظامیان در واحدهای شبه نظامی ارتش، عمدتاً توسط طرفداران راست گرایان افراطی و وابسته به جنبش لیبرال ملی (MLN) صورت می‌پذیرفت. این جنبش توسط ماریو ساندوال آلارکین که در کودتای ۱۹۵۴ نقش داشت تأسیس و رهبری می‌شد. تا سال ۱۹۶۷، ارتش گواتمالا ادعا کرد که ۱۸۰۰ شبه نظامی را تحت کنترل مستقیم خود دارد.
لیست‌های سیاه تهیه شد که متشکل از افرادی مشکوک به همکاری با چریک‌ها بود و همچنین افرادی که گرایش‌های کمونیستی داشتند. زمانی که سربازان و شبه نظامیان از منطقه زاکاپا عبور می‌کردند به‌طور سیستماتیک شورشیان و افراد مشکوک به همکاری با آنها را دستگیر می‌کردند. دستگیرشدگان یا در محل کشته می‌شدند یا پس از انتقال به اماکن مخفی «سربه نیست» می‌گشتند. در روستاهایی که ارتش آنها را حامی FAR تشخیص می‌داد، رهبر روستاییان را به‌طور علنی اعدام و افراد محلی را تهدید به اعدام بیشتر در صورت عدم همکاری روستائیان با مقامات می‌کرد. قرارگاه ارتش، «لا پالما»، در نزدیکی ریو هوندو در زاکاپا تنها یکی از مکان‌های مخفی و بیشماری بود که ارتش برای بازداشت و شکنجه مظنونین استفاده می‌کرد. در این مکان‌ها صدها مظنون به عضویت یا همکاری با FAR تحت شکنجه و اعدام قرار می‌گرفتند. غالباً نیروی‌های دولتی اجساد قربانیان را ملأ عام روی هم انباشته می‌کردند تا ایجاد فضای رعب و وحشت کمک کنند. مطبوعات نیز به‌طور مرتب حاوی گزارش‌هایی از اجساد غیرقابل تشخیص بودند که در رودخانه موتاگوا رها شده بودند و آثار شکنجه و مثله شدن در پیکر آنها دیده می‌شد. بنا بر گزارش‌ها، ماهیگیران در شهرداری گوالان به دلیل یافتن تعداد بالای اعضای بدن تکه‌تکه شده در تورهایشان، مجبور به توقف ماهیگیری می‌شدند.
براوردها از تعداد قربانیان عملیات ضد تروریسم به رهبری ارتش در شرق گواتمالا به هزاران تا ده‌ها هزار نفر می‌رسد. در گزارش سال ۱۹۷۶، سازمان عفو بین‌الملل به براوردهایی اشاره کرد که تعداد قربانیان را تا ۸۰۰۰ روستایی بالا می‌برد. براوردهای دیگر تلفات را ۱۵٬۰۰۰ قربانی اعلام می‌کرد که در در دوره مندز در زاکاپا اتفاق افتاده بود. در نتیجه این کشتارها به دلیل وحشیگرهای رخ داده، سرهنگ آرانا اوزوریو به «قصاب زاکاپا» معروف گردید. بسیاری از همقطاران اوزوریو که از مقامات بلندپایه ارتش بودند و بعنوان «گروه زاکاپا» شناخته می‌شدند، در رژیم نظامی که بعداً حاکم شد مقامات رده بالایی را بدست آورند. در میان آنها که در برنامه کشتار زاکاپا شرکت داشتند، چهار رئیس‌جمهور آینده گواتمالا از جمله آرانا اوزوریو (۱۹۷۰–۱۹۷۴)، ژنرال یوجین گارسیا (۱۹۷۴–۱۹۹۴)، ژنرال رومئو لوکاس گارسیا (۱۹۷۸–۱۹۸۸) و ژنرال اسکار هومبرتو مژیا ویکتوریا (۱۹۸۳–۱۹۸۳) قرار داشتند و رئیس اطلاعاتی پادگان Arana، سرهنگ چوپینا باراهونا، به عنوان فرمانده پلیس نظامی متحرک (PMA) و بعداً رئیس پلیس ملی منصوب گردید.
در ژوئیه ۱۹۷۰، کلنل کارلوس آرانا اوزوریو به عنوان رئیس‌جمهور تحلیف شد. با پشتیبانی ارتش، اوزوریو اتحادی بین MLN - مبتکران جوخه مرگ MANO - و حزب بنیاد دموکراسی (MLN-PID) ایجاد نمود. وی اولین گروه از حاکمان نظامی است که با حزب بنیاد دموکراسی اتحاد ایجاد کرد. این بنیاد در دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ بر فضای سیاسی کشور گواتمالا تسلط داشت. رئیس‌جمهور پیش از او، خولیو سزار مندز، با وجود اینکه تحت امر ارتش بود، یک غیرنظامی بود. اوزوریو برای این انتخاب شده بود که قول از بین بردن مشکلات مربوط به نظم و قانون را می‌داد. او مسئول عملیات تروریستی در زکاپا بود و یک تندرو ضدکمونیست و راست‌گرای افراطی بود. در یکی از نطق‌هایش اظهار داشت: «اگر برای ایجاد آرامش و حفظ نظم لازم باشد کشور را به گورستان تبدیل کنم، برای انجام این مهم درنگ نخواهم کرد.»
با وجود اینکه فعالیت‌های مسلحانه شورشیان در آن زمان به حداقل رسیده بود، در تاریخ در ۱۳ نوامبر ۱۹۷۰، اوزوریو "وضعیت محاصره" اعلام کرد و از ساعت ۹:۰۰ تا ۵:۰۰ صبح منع رفت‌وآمد مقرر کرد و در این مدت برای تمامی وسایل نقلیه و همچنین عابران پیاده - از جمله آمبولانس‌ها، ماشین‌های آتش‌نشانی، پرستاران و پزشکان در تمامی کشور منع تردد اعلام گردید. این محاصره با بازرسی‌های خانه به خانه توسط پلیس همراه بود که طبق گزارش‌ها در پانزده روز نخست "وضعیت محاصره" منجر به ۱۶۰۰ بازداشت تنها در پایتخت شد. در آن زمان روزنامه نگاران خارجی منابع دولتی طبقه‌بندی شده و فوق سری را افشا کردند که خبر از ۷۰۰ اعدام توسط نیروهای امنیتی یا جوخه‌های شبه نظامی در دو ماه اول "دولت محاصره" را تأیید می‌کرد. این اسناد در انطباق با اسناد مخفی آژانس اطلاعات دفاعی ایالات متحده بود که کشته شدن صدها مظنون "تروریست و راهزن" را در حومه گواتمالا توسط نیروهای امنیتی تأیید می‌کرد.
همزمان با ادامه یافتن سرکوب‌ها در حومه شهر، دولت اوزوریو، با وجود کمترین فعالیت چریکی از سمت معترضان، موج بی‌سابقه ای از قتل و "سر به نیست کردن" مخالفان را در پایتخت آغاز کرد. اوزوریو دست به ایجاد آژانس پلیس مخفی زد که لباس شخصی داشتند و به "کارآگاهان پلیس ملی" معروف شدند. این نیروها در فعالیت‌های نظارتی و پلیس سیاسی و با هدایت آژانس‌های اطلاعاتی ایالات متحده دوره دیده بودند. این آژانس امنیتی جدید - همگام با کماندوهای ویژه ارتش و واحدهایی از "سپاه چهارم" پلیس ملی - هزاران مظنون به براندازی در "دولت محاصره" را ربوده و به قتل رساند. درست مثل عملیات قبلی در زاکاپا، اجساد شناور در رودخانه‌ها پیدا شدند. به همین دلیل، هر روز اجساد شکنجه شده، تکه‌تکه شده و ناشناخته در آمفی تئاتر بیمارستان‌های دولتی شهر گواتمالا برای شناسایی توسط نزدیکان افراد گمشده در معرض عموم قرار می‌گرفت. در میان قربانیان اجساد افرادی که در رسانه‌ها با اوزوریو مخالفت آشکار می‌کردند نیز دیده می‌شد. قربانیان شامل اعضای جنبش‌های سیاسی چپ، اتحادیه‌های کارگری و فعالان دانشجویی نیز بودند. مانند سرکوب قبلی، عوامل امنیتی دست به سر به نیست کردن دسته جمعی افراد زدند. تنها در یک مورد که در ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۲ رخ داد، کارآگاهان پلیس ملی، هشت رهبر بلندپایه، همکاران ارشد PGT و نیمی از کمیته مرکزی حزب چپ را بازداشت کردند. همه این هشت نفر به فرمانده "سپاه ۴" و شکنجه گر بدنام، خوان آنتونیو "ال چینو" لیما لوپز، تحویل داده شدند و پس از آن هرگز دیده نشدند.
بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳، طبق گفته عفو بین‌الملل و سازمان‌های حقوق بشری داخلی مانند "کمیته بستگان افراد ناپدید شده"، بیش از ۱۵۰۰۰ مخالف غیرنظامی نیروهای امنیتی کشته یا "ناپدید" شده بودند. معدود بازماندگان این بازداشت‌های سیاسی، از شکنجه طی این بازداشت‌ها خبر دادند. از شکنجه‌های معمول بازداشت شدگان، خفگی با شلنگ‌های لاستیکی بود که با مواد سمی دفع آفات پر می‌شد. بسیاری از قتل‌ها به گروه‌هایی مانند "Ojo por Ojo" ("چشم در برابر چشم") نسبت داده شد، که در اسناد اطلاعاتی وزارت امور خارجه ایالات متحده به عنوان "گروهی عمدتاً نظامی با همکاری غیرنظامی هاً توصیف شده‌است. علاوه بر هدف قرار دادن افرادی که به عنوان برانداز و دشمن سیاسی برچسب خورده بودند، نیروهای امنیتی در پوشش عملیات‌های پاکسازی اجتماعی مجرمان سابقه دار مانند "کرکس‌های مخفی" را نیز هدف قرار می‌دادند.
عفو بین‌الملل از گواتمالا به عنوان یکی از چند کشور تحت شرایط اضطراری حقوق بشر نام برد، در حالی که در گزارش سالانه مربوط به ۱۹۷۲–۱۹۷۳ از «موارد بسیار ناپدید شدن شهروندان گواتمالایی» به عنوان یک مشکل بزرگ و ادامه‌دار یاد می‌کند. به‌طور کلی، حدود ۴۲٬۰۰۰ غیرنظامی گواتمالایی بین سالهای ۱۹۶۶ و ۱۹۷۳ کشته یا «ناپدید» شدند.
سرکوب در شهر گواتمالا و در مناطق شرقی باعث شد شورشیان قادر نباشند یک پایگاه پشتیبانی غیرنظامی قوی ایجاد کنند و ظرفیت شورشیان برای سازماندهی و حفظ هرگونه نیروی قدرتمند چریکی کاهش یافت. با این حال، نارضایتی مردم از نقض حقوق بشر و نابرابری اجتماعی در گواتمالا همچنان ادامه داشت. شورش برای مدت طولانی خاموش باقی نماند. درست در همان سالی که سرهنگ اوزوریو پایان «دولت محاصره» را اعلام کرد، یک سازمان چریکی جدید که خود را ارتش چریکی فقرا (EGP) می‌نامید، از جنوب مکزیک وارد جنگل‌های Ixcán در شمال استان Quiche شد. به دور از چشم سرویس‌های اطلاعاتی گواتمالا، این گروه چریکی خود را در میان اردوگاه‌های بومیان جای داد و به مدت سه سال مخفیانه فعالیت کرد و اولین کنفرانس خود را در سال ۱۹۷۴ برگزار نمود.
در ۷ ژوئن ۱۹۷۵، EGP اولین اقدام خود را با ترور خوزه لوئیس آرناس در مزرعه خود او بنام "La Perla" شروع کرد. آرناس یکی از زمین داران بزرگ بود و به "ببر ایکسان" شناخته می‌شد. در آن روز، در جلوی دفتر او تقریباً دویست تا سیصد کارگر روستایی تحصن کرده بودند تا مزدشان را دریافت کنند. چهار فرد از اعضای EGP در میان کارگران پنهان شدند و با از کار انداختن رادیوی ارتباطی مزرعه آرناس را کشتند. پس از ترور، چریک‌ها به زبان ایکسیل با کشاورزان صحبت کردند و به آنها اطلاع دادند که آنها اعضای ارتش چریکی فقرا هستند و "ببر ایکسان" را به دلیل ارتکاب جنایات متعدد علیه روستاییان کشته‌اند. مهاجمان سپس به سمت منطقه چاجول گریختند، در حالی که پسر خوزه لوئیس آرناس، که در آن زمان در سن لوئیس ایکسان بود، به کوهی نزدیک پناه برد و منتظر ورود هواپیما بود تا او را مستقیماً به شهر گواتمالا و به کاخ ریاست جمهوری برساند. در آنجا او بلافاصله موضوع را به وزیر دفاع، ژنرال فرناندو رومئو لوکاس گارسیا گزارش داد. رومئو لوکاس در پاسخ به او گفت "شما اشتباه می‌کنید، هیچ چریکی در آن منطقه وجود ندارد."
علی‌رغم انکار جنرال رومئو لوکاس، دولت با موجی از سرکوب مقابله به مثل کرد. دولت به از میان بردن سازوکارهای دست زد که باور داشت پشتیبانی غیرنظامی EGP را ممکن می‌سازد. به‌طور سنتی، تعاونی‌ها به عنوان وسیله ای برای براندازی جناح چپ قلمداد می‌شد. با توجه به این واقعیت که تعاونی‌ها به منظور شفاف سازی به این سمت سوق داده شده بودند که نام اعضای خود را اعلام کنند، یافتن نام و نشانی افراد برای سر به نیست کردن آنها توسط سرویس‌های اطلاعاتی بسیار آسان بود. روستاییانی که عضو تعاونی‌ها به‌شمار می‌آمدند به صورت جداگانه یا جمعی ناپدید می‌شدند یا جسد آنها یافت می‌شد. در یک مورد در ۷ ژوئیه ۱۹۷۵ - یک ماه پس از ترور آرناس - گروهی از چتربازان ارتش با هلی کوپترهای UH-1H به بازار ایکسان گراند یورش بردند و ۳۰ عضو تعاونی زال بال را دستگیر کردند. همگی آنها «سر به نیست» شدند.Amnesty International 1976, p. 9 این قتل‌ها و ناپدید شدن‌ها با نامه‌های تهدید آمیزی همراه بود که در همان زمان به نام جوخه مرگ MANO حزب حاکم MLN به تعاونی‌های شهر گواتمالا ارسال می‌شد:در سوگندنامه ژنرال Kjell Laugerud، به پرونده سی مردی که در ۷ ژوئیه توقیف شدند، و همچنین هفت مورد دیگر «ناپدید شدن» در همان تعاونی در نوامبر ۱۹۷۵ اشاره شده‌است. وزارت کشور اینکه افراد «ناپدید شده» توسط دولت دستگیر شده‌اند را انکار کرد. در مجموع قتل ۶۰ نفر از روسای تعاونی‌ها در ایکسکان بین ژوئن و دسامبر ۱۹۷۵ تأیید شده‌است. همچنین ترور ۱۶۳ نفر دیگر از روسای تعاونی‌ها و رهبران دهکده‌ها توسط گروه‌های مرگ بین سالهای ۱۹۷۶ و ۱۹۷۸ تأیید شده‌است. با این باور که کلیسای کاتولیک بخش عمده ای از پایگاه اجتماعی EGP را تشکیل می‌دهد، رژیم شروع به هدف قرار دادن مبلغان مذهبی نیز کرد. بین نوامبر ۱۹۷۶ و دسامبر ۱۹۷۷، جوخه‌های مرگ ۱۴۳ مبلغ مذهبی را به قتل رساندند. مستندات قتل‌ها و ناپدید شدن‌ها در این مدت، بخش کوچکی از آمار واقعی قتل‌ها توسط نیروهای دولتی را نشان می‌دهد. به ویژه اینکه بسیاری از روستاها در ارتفاعات و مناطق دورافتاده هستند و بسیاری از این کشتارها گزارش نشده‌است.
در سال ۱۹۷۸، سرکوب شرکت‌های تعاونی کشاورزی بومیان سرخپوست فراتر از منطقه کوئیچ و در مناطق دیگر نیز از جمله نوار عرضی شمال (FTN) گسترش یافت. در پانزوس، روستاییان سرخپوست آلتا وراپاز با نقض حقوق بشر مواجه شدند. همچنین، کشاورزان و مقامات محلی به نفع منافع اقتصادی شرکت عملیات معدنی ایزابال (EXMIBAL)، این بومیان سرخپوست را از زمین‌هایشان اخراج کردند.
در سال ۱۹۷۸ یک گشت نظامی در چند کیلومتری سازمان اداری شهرستان پانزوس، در مکانی معروف به «کوینیچ» مستقر گردید. در این زمان ظرفیت سازمانی بومیان سرخپوست از طریق کمیته‌هایی که ادعای مالکیت بر سرزمین خود را مطرح می‌کردند افزایش یافته بود. این موضوع باعث نگرانی مالکان زمین‌های غصب شده گردید. برخی از این مالکان - از جمله فلاویو مونزون - معتقد بود: «یک مشت روستایی سرخپوست که ساکن در روستاها و آبادی‌ها هستند، برای بدست آوردن چند تکه زمین شخصی قصد دارند جمعیت‌های شهری را بسوزانند و از بین ببرند.» و سپس از استاندار آلتا وراپاز درخواست کرد که از آنها در برابر این روستاییان سرخپوست حفاظت کند.
در ۲۹ مه ۱۹۷۸، روستاییان سرخپوست از روستاهای زیادی (aboncito , Semococh , Rubetzul , Canguachá، Sepacay , finca Moyagua و محله La Soledad) تصمیم به برگزاری تظاهرات عمومی در پلازا د پانزوس گرفتند. آنها نارضایتی خود را از اقدامات خودسرانه مالکان زمین، مقامات اجرایی دولت، مقامات نظامی ابراز کردند. صدها مرد، زن و کودک بومی سرخپوست با حمل داس، چاقو و چوب‌های خود به میدان شهرداری پانزوس رفتند. یکی از افرادی که در این تظاهرات شرکت کرده اظهار داشت: «کسی قصد جنگ نداشت، ما می‌خواستیم وضع زمین‌هایی که از ما به‌زور گرفته شده‌بود مشخص شود. مردم از همه جا آمده بودند و سلاح دستشان بود.»
در مورد اینکه چطور تیراندازی شروع شد روایت‌های مختلفی وجود دارد: برخی می‌گویند تیراندازی زمانی شروع شد که "ماما ماکوئین" - یکی از رهبران زن برجسته روستاییان - سربازی را که سر راهش بود هل داد. برخی دیگر می‌گویند تیراندازی زمانی شروع شد که مردم سعی کردند وارد ساختمان شهرداری شوند. اما شهردار وقت، والتر اوردیک گزارش داده‌است که "افرادی که در پشت جمعیت حضور داشتند افراد جلویی را هل می‌دادند. یک شاهد عینی می‌گوید یکی از معترضین اسلحه یکی از سربازان را گرفت گرچه از آن استفاده نکرد. چند شاهد دیگر ادعا می‌کنند که فریاد یکی از افسران نظامی به گوش رسید که می‌گفت: "یک، دو، سه! آتش! " اما در نهایت، واقعیت این بود که ستوانی که سربازان را هدایت می‌کرد، دستور آتش گشودن به جمعیت را داده بود.
صدای شلیک‌ها تنها پنج دقیقه به صدا درآمد. نظامیان با مسلسل‌هایی که در دست داشتند و همچنین سه تیربار که در گوشه‌های میدان قرار داده شده بودند، بین ۳۰ تا ۱۰۶ تن از بومیان سرخ‌پوست از مرد و زن تا کودکان را قتل‌عام کردند. هیچ سربازی با شلیک گلوله زخمی نشد. تنها چند سرباز با قلاب سنگ بومیان زخمی شده بودند. در انتها، میدان مملو از خون بود.
باوجود اینکه بومیان سرخپوست در روستاها از این واقعه وحشت زده بودند، ارتش بلافاصله دسترسی به جاده‌های اصلی را مسدود کرد؛ و قبل از جابجایی سربازان زخمی، یک هلی کوپتر ارتش بر فراز شهر به پرواز درآمد.
گزارش نهاد "بازیابی حافظه تاریخی" فهرست ۴۲۲ قتل‌عام که توسط هر دو طرف درگیری‌ها صورت گرفته را منتشر کرده‌است. با این حال، این نهاد اشاره دارد که علی‌رغم تمام تلاش‌هایشان، این فهرست کامل نیست؛ بنابراین این فهرست شامل برخی موارد مستند در گزارش‌های دیگر نیز می‌باشد. بیشتر مستندات موجود مربوط به سالهای ۱۹۸۱ و ۱۹۸۳ رخ داده‌است.
اندرسون کوپر °۳۶۰ () یک برنامه خبری آمریکایی با اجرای اندرسون کوپر، گوینده اخبار و روزنامه‌نگار، تولید شبکه سی‌ان‌ان است. برنامه به صورت زنده شبانگاه از نیویورک سیتی و در مواردی نیز از واشینگتن، دی.سی. پخش می‌شود.
شبه جزیره تِکه (به تُرکی: Teke Yarımadası، انگلیسی: Teke Peninsula) همچنین به عنوان منطقه تکه نیز شناخته می شود، شبه جزیره ای است که در جنوب غربی ترکیه بین خلیج های آنتالیا و فتحیه که تا دریای مدیترانه امتداد دارد واقع شده است و با منطقه دریاچه های ترکیه در شمال هم مرز است.
در دوران باستان به لیکیا معروف بود. نام آن از قبیله تکه (یکی از قبایل تُرک) گرفته شده است، که در زمان سلطنت سلجوقیان روم در این منطقه مستقر شده اند. همچنین در این ناحیه، بِیگ‌نشین پسرانِ تِکه یا بِیگ‌نشین تکه (ترکی استانبولی: Tekeoğulları Beyliği، انگلیسی: Beylik of Teke) که از ملوک‌الطوائف ترکمن در آسیای کوچک یا بیگ‌نشین‌هایی بود که در اوایل قرن چهارده میلادی پس از فروپاشی سلطنت سلجوقیان روم، توسط تُرکان اغوز تاسیس شد حکومت می کردند.
نهرهای اصلی منطقه نهر آلاکار در شرق و ایشن نهر در غرب است.
بقایای شهرهای باستانی منطقه شامل الیمپوس، میرا، زانث، لیتوون، پاتارا، لیمیرا است. سکونتگاه هایی از قبیل کمر، المالی، قوملوجا، فنیقه، دمره (که قبلاً: کاله)، کاش، کالکان، کنینک نیز برای گردشگری دارای اهمیت هستند.
سپتین ۶ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"SEPT6"» کُدگذاری می‌شود. این ژن عضوی از خانوادهٔ سپتین‌هاست که آنزیم‌هایی از نوع جی‌تی‌پی‌آز می‌سازند و در تقسیم درون‌یاخته نقش دارند.
یک نوع از لوسمی حاد مغز استخوان کودکان در اثر جابه‌جایی کروموزومی میان کروموزوم ۱۱ و کروموزوم ایکس مرتبط است که نقطهٔ شکست کروموزوم، ژن‌های تولیدکنندهٔ پروتئین‌های سپتین ۲ و نوع ترکیبی از لوسمی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. سپتین ۶ با سپتین ۲، تعامل پروتئین-پروتئین دارد.
ساندرا ساریک (زاده ۸ مه ۱۹۸۴ در سنج ) تکواندوکار اهل کرواسی است. او نماینده کرواسی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۰۳ در گارمیش-پارتنکیرشن، در کشور آلمان بود که بعد از باخت در بازی نهایی مقابل قهرمان المپیک ۲۰۰۰، لی سون-هی توانست در کلاس سبک‌وزن (۶۷- کیلوگرم) مدال نقره را کسب کند. وی در سال ۲۰۰۸ در مسابقات قهرمانی تکواندو اروپا در رم ایتالیا شرکت کرد و در وزن متوسط (۷۲- کیلوگرم) برنده مدال طلا شد.
ساریک نماینده کشور خود در بازیهای المپیک ۲۰۰۸ پکن بود و در وزن زیر ۶۷ کیلوگرم مدال برنز را بدست آورد.
Evans, Hilary; Gjerde, Arild; Heijmans, Jeroen; ; et al. "Sandra Šarić". Olympics at Sports-Reference.com. . Archived from the original on 18 April 2020. Retrieved 21 May 2010
سپتین ۷ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"SEPT7"» کُدگذاری می‌شود. این پروتئین در تقسیم درون‌یاخته نقش دارد.
سپتین ۷ با سپتین ۲ و سپتین ۹، تعامل پروتئین-پروتئین دارد.
سپتین ۹ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"SEPT9"» کُدگذاری می‌شود.
این پروتئین با سپتین ۲ و سپتین ۷ تعامل پروتئین-پروتئین دارد.
پژوهش‌ها نشان داده‌اند که ناحیهٔ وی۲ (v2) از پروموتر ژن سپتین ۹ در بافت سرطان روده بزرگ متیله می‌شود. البته آزمایش تشخیصی سپتین ۹ متیله‌شده در مدفوع جهت پایش سرطان روده بزرگ توصیه نمی‌شود،, which cites
یک دنیا: باهم در خانه () (که همچنین با نام باهم در خانه شناخته می‌شود) کنسرتی خیریه است که توسط خواننده-ترانه‌سرای آمریکایی لیدی گاگا در حمایت از سازمان جهانی بهداشت اجرا شده‌است. این برنامه با رعایت فاصله‌گذاری اجتماعی درطی دنیاگیری کروناویروس ساخته شده‌است.
کتابخانه ملی ایرلند یک کتابخانه ملی در کشور جمهوری ایرلند است که در شهر دوبلین قرار دارد. مسئولیت کتابخانه با وزارت فرهنگ جمهوری ایرلند است.
مأموریت کتابخانه ملی ایرلند جمع‌آوری، حفظ، ترویج و در دسترس قرار گذاشتن مستند از زندگی ایرلند می‌باشد. این کتابخانه یک کتابخانه مرجع است و به همین دلیل ذخایر خود را قرض نمی‌دهد.
موارد موجود در این کتابخانه شامل کتاب، ژورنال دانشگاهی، روزنامه، مجله، نسخه خطی، نقشه، چاپ، رسم، پارتیتور، عکس و انتشارات خصوصی و دولتی می‌شود. کتابخانه دارای نمایشگاه هنری و بایگانی ملی روزنامه‌های ایرلند است. این کتابخانه همچنین مرکز شماره استاندارد بین‌المللی پیایندها در ایرلند است. این کتابخانه همچنین خدمات دیگری از جمله تبارشناسی را ارائه می‌دهد.
کتابخانه ملی ایرلند مجموعه‌ای از مقالات بایگانی اعم از یادداشت‌های شخصی و کتاب‌های نویسندگان برجسته زیر را در خود جای داده‌است:
مدتی وی نخستین شبکه خبری به زبان کردی است که درابتدا شش ساعت به زبان های کردی ،سریانی ،عربی و ترکی فعالیت می کرد و مقر ان در انگلستان می باشد.مخاطبان برنامه های این شبکه در اروپا،افریقا و خاورمیانه می باشند.مدتی وی در سال ۱۹۹۵ تبدیل به نخستین شبکه پخش برنامه‌های خبری به زبان کردی در اروپا وخاورمیانه شد.
این شبکه خبری در تاریخ ۱۵مه ۱۹۹۵ کار خود را آغاز کرد.
برداشتن کاندوم بدون توافق یا stealthing به معنی مخفی‌کاری، عملی است که در آن یک مرد به‌طور پنهانی با درآوردن یا آسیب زدن به کاندوم در طی مقاربت جنسی، هنگامی که شریک جنسی وی تنها به داشتن رابطه جنسی محافظت شده از کاندوم موافقت کرده باشد، عمل می‌کند. چنین رفتاری ممکن است آزار جنسی یا تجاوز جنسی تلقی شود و نوعی اجبار به بارداری باشد.The Age, 3 June 2019, One in three women victim to 'stealth' condom removal الکساندرا برودسکی در مقاله ای دربارهٔ استیلتینگ که در "مجله جنسیت و قانون" در "کلمبیا" منتشر شده‌است، تجربیات قربانیان، پیامدهای قانونی و راه‌های تبیین آن را معرفی کرده‌است. "stealthing" واژه ای است که حداقل از سال ۲۰۱۴ در جامعه همجنسگرا برای توصیف این عمل به کار رفته‌است.
برودسکی شرح می‌دهد که چگونه در مورد نحوه انجام استیلتینگ در وب سایتهای مختلف و تالارهای مختلف گفتگو بحث، توصیف و حمایت از شده‌است. این تالارها گاهی برای ادعای ارتکاب استیلتینگ و به اشتراک گذاری نکاتی دربارهٔ نحوه انجام آن استفاده شده‌است. این عمل همچنین به عنوان «تهدیدی برای بدن [یک قربانی] و به عنوان ضربه به شخصیت» توصیف شده‌است، و مردانی که این کار را انجام می‌دهند «اقدامات خود را به عنوان یک غریزه طبیعی مرد توجیه می‌کنند». سوزان گلدبرگ، استاد دانشکده حقوق کلمبیا می‌گوید که عمل استیلتینگ احتمالاً چیز جدیدی نیست، اما تبلیغ آن در اینترنت در بین مردان جدید است. راهنماهای نحوه انجام آن به برخی رسانه‌های اجتماعی مانند The Experience Project ارسال شده‌است".
از گفتگو در مورد کاندوم در روابط نوجوانان، غالباً به دلیل ترس زن از پاسخ شریک جنسی، احساس تعهد و عدم دانش و مهارت در مذاکره در مورد استفاده از کاندوم، توسط مردان ممانعت می‌شود. برای جلوگیری از آن، مهم است که مردان از مزایای کاندوم برای خود مطلع شوند.Teitelman AM, Tennille J, Bohinski JM, Jemmott LS, Jemmott JB III Unwanted unprotected sex: Condom coercion by male partners and self-silencing of condom negotiation among adolescent girls. Advances in Nursing Science, 2011; 34 (3): 243-259
آمار در مورد شیوع استیلتینگ محدود است. با این حال، یک مطالعه در سال ۲۰۱۴ توسط کلی کو دیویس و همکارانش گزارش دادند که ۹٪ از شرکت کنندگان جوان گزارش داده‌اند که مشغول خرابکاری کاندوم بوده‌اند، که شامل حذف بدون توافق کاندوم است. مرکز تلفن ملی آزار جنسی Hotline Assault Sexline National از تماس در مورد استیلتینگ خبر می‌دهد. یک مطالعه جدید در یک کلینیک بهداشت جنسی مستقر در ملبورن از زنان و مردانی که رابطه جنسی با مردان دارای رابطه جنسی با مردان (MSM) دارند در این کلینیک حضور داشتند، پرسیدند که آیا آنها دارای تجربه استیلتینگ هستند و عوامل موقعیتی مرتبط با این رویداد را مورد تجزیه و تحلیل قرار داده‌اند. سی و دو درصد از زنان و ۱۹٪ از MSM گزارش داده‌اند که تا به حال تجربه استیلتینگ داشته‌اند.
دو مطالعه دیگر اخیراً با نمونه‌هایی از ایالات متحده منتشر شد. در یک مطالعه مشخص شد تقریباً ۱۰٪ از مردان جوان مصرف کننده مشروبات الکلی گزارش داده‌اند که از سن ۱۴ سالگی بدون توافق مشغول برداشتن کاندوم بوده‌اند. مردانی که به این رفتار مشغول بودند، میزان بالاتری از تشخیص بیماری‌های آمیزشی و بارداریهای غیرمترقبه در شریک زندگی را نسبت به مردانی که استیلتینگ نمی‌کردند، گزارش دادند. در مطالعه دیگری از زنان بالغ جوان، ۱۲٪ گزارش داده‌اند که استیلتینگ را از طرف یک شریک مرد را تجربه کرده‌اند، در حالی که هیچ‌یک از شرکای جنسیشان گزارش نکردند که خود چنین کاری کرده‌اند.
اگر تعداد زیادی از باکتری‌ها که اغلب از نوع روده بزرگ هستند (مانند اکتروئیدها) " "به داخل روده کوچک نفوذ کنند به طوری که تعداد باکتری موجود در آن بیش از ۱۰٬۰۰۰۰ تا شود، به آن سندرم رشد بیش از حد باکتریهای روده می‌گویند. بیماران مبتلا به رشد باکتریایی معمولاً علائمی از جمله حالت تهوع، نفخ، استفراغ، اسهال، سوء تغذیه، کاهش وزن و سوء جذب دارند.
سیبو بیشتر در زنان، افراد مسن و کسانی که دارای مشکلات گوارشی مانند سندرم روده تحریک پذیر هستند، رخ می‌دهد.
موارد زیر از عامل‌های خطر سندرم سیبو هستند:
هاکوپ وارتانیان (؛ زاده ۱۲۸۲ - درگذشته ۱۳۶۲) نقاش ارمنی‌تبار اهل ایران و از پیشکسوتان هنر نگارگری آبرنگ ایران بود.
در سال ۱۲۸۲ خورشیدی (۱۹۰۳ میلادی) در تهران متولد و تحصیلات خود را در سال ۱۲۹۹ با درجه ممتاز از مدرسه مختلط ارامنه به پایان رسانید. سپس در سال‌های ۱۳۰۵–۱۳۰۳ (۲۶–۱۹۲۴) در جلفای اصفهان به تدریس پرداخت و دو سال نیز در تهران تدریس نمود.
پس از آن تا سال ۱۳۲۲ (۱۹۴۴) در شرکت‌های مختلف به کار حسابداری پرداخت. در تمام این سال‌ها به دلیل داشتن ذوق و علاقهٔ سرشاری که به نقاشی پرداخت در کارگاه «مانی» و در کنار مارکار قرابگیان و آندره سوروگین (درویش)، میشا شهبازیان به کار پرداخت. آن‌ها در فرصت‌های آزاد خود به روستاها و دهات اطراف تهران می‌رفتند و هر کدام به سبک خود به نقاشی می‌پرداختند. از آن دوره تابلوهای بسیار زیبای آبرنگ باقی ماند که در مجموعه‌های اشخاص مختلف و همچنین موزه مجلس شورای اسلامی می‌توان نمونه‌های خوبی از آن را دید. برخی دیگراز آثار وی در موزه کرمان نگهداری می‌گردند.
او در تاریخ ۱۳۲۳ (۱۹۴۴) به استخدام شرکت نفت درآمد و بار سنگین زندگی مجال نداد که در این مدت ۱۸ سال دست به قلم ببرد. فشار زندگی باعث شد در این مدت کار اضافی شرکت نفت را قبول کند کاری که هیچ ارتباطی به ذوق ظریف وی نداشت. حسابداری و مسئولیت زندگی به‌خصوص دو فرزند که یکی از آنان ذوق خوانندگی را از مادر به اثر برده بود (خانم هاگینت وارطانیان که بعدها خواننده اپرا شد). کمتر به او فرصت داد تا به نقاشی بپردازد. در سال ۱۳۲۱ (۱۹۴۲) و در سن شصت سالگی از شرکت نفت بازنشسته گردید و بعد از آن مجدداً به نقاشی پرداخت. به طوری که وقفهٔ سال‌های قبل را جبران نمود. در این دوره او با رنگ روغن و آبرنگ شاهکارهایی آفرید و به نمایش در نگارخانه‌های مختلف از جمله نگارخانهٔ آفتاب، انجمن فرهنگی ایران و آمریکا، گالری یادها و خاطره‌ها، گالری سولیوان و همچنین در گالری هنر معاصر ارمنستان اقدام نمود که مورد استقبال فراوان قرار گرفت.
هاکوپ وارطانیان در ساخت و ساز آبرنگ معروف است. سیاه قلم‌های او نیز شهرت خاصی دارند. استاد دستی هم در موسیقی داشت. در نواختن ویولن چیره‌دست بود و با استاد مهرتاش در باشگاه باربد همکاری می‌کرد. نام او در کنار هنرمندانی چون قمرالملوک وزیری و ملوک ضرابی برای دوستداران موسیقی آشنا بود. وارتانیان در حالیکه بینایی‌اش را از دست می‌داد در سال ۱۳۶۲ خورشیدی (۱۹۸۳ میلادی) در تهران درگذشت.
در هفته میراث فرهنگی ۱۳۸۰ به همت این سازمان از خدمات هاکوپ وارطانیان تجلیل شد.
مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا ۱۹۷۴، اولین دوره مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا بود که از ۱۸ تا ۲۰ اکتبر ۱۹۷۴، در کوکیوون در سئول، کره جنوبی برگزار شد.
مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا ۱۹۷۶، دومین دوره مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا بود که از ۱۶ تا ۱۷ اکتبر ۱۹۷۶، در تالار دالاس بروکس در ملبورن، استرالیا برگزار شد.
مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا ۱۹۷۸، سومین دوره مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا بود که از ۸ تا ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۸، در هنگ کنگ برگزار شد.
۴۹ ورزشکار از ۱۱ کشور.