moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نیروهای ایالات متحده آمریکا در سه ماه اخیر ۲۰۱۸ عملیات موسوم به «نبرد آهنین» را خاموشانه پایان دادند؛ سلسله ای از حملات هوایی و شلیک توپ که در اواخر ۲۰۱۷ به هدف جلوگیری از عواید غیرقانونی مواد مخدر برای طالبان آغاز شده بود. طبق گزارش سرمفتش ویژه برای بازسازی افغانستان (سیگار)، جنگی که دربرگیرنده پیچیده‌ترین قابلیت‌های حمله هوایی بود، تأثیر اندکی روی تجارت غیرقانونی مواد مخدر داشته‌است. افغانستان بلندترین تولید تریاک را همچنین ادامه می‌دهد؛ آنچه که بیش از دو برابر در زمان مداخله نظامی ایالات متحده در سال ۲۰۰۱ است.
به گفته دولت و سازمان‌های مدد رسان، محصولات گندم تیرماهی در ماه ژوئن و ژوئیه به دلیل خشک‌سای شدید سال قبل همراه با وقوع سیلاب‌های سنگین در حال حاضر با مشکلات جدی مواجه خواهد شد. ذخایر حبوبات یا غله‌جات قبلاً مورد استفاده قرار گرفتند و برخی دهاقین از محصولات شان برای تهیه نان استفاده نمودند. زیرساخت‌های کشاورزی از قبیل؛ کانال‌ها، چاه‌ها و مخزن‌ها تخریب گردیده‌اند و آب شدن بی‌درنگ برف بر می‌تواند محصولات رسیده را از بین ببرد.
بر اساس شاخص جهانی صلح از سوی مؤسسه اقتصاد و صلح مستقر در استرالیا، افغانستان با پیشی گرفتن از سوریه به عنوان ناآرام‌ترین کشور جهان شد. در سال گذشته، افغانستان همچنین با ۳۲ درصد کاهش، بیشترین کاهش اعتماد به پلیس محلی را در میان تمامی کشورها داشت.
حوادث ذیل به ترتیب ماه‌ها در سال ۲۰۲۰ در افغانستان به‌وقوع پیوست.
حمله اردیبهشت ۱۳۹۹ کابل
حملات ماه ژوئن ۲۰۲۰ در افغانستان
حملات ماه سپتامبر ۲۰۲۰ در افغانستان
کریستین گراهام (Christine Grahame) (قبلاً، کریک؛ زادهٔ ۹ سپتامبر ۱۹۴۴)، یک سیاست‌مدار اهل اسکاتلند است که از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۱ میلادی به عنوان نائب‌رئیس پارلمان اسکاتلند خدمت نمود. وی عضویت حزب ملی اسکاتلند (SNP) را داشته و از سال ۲۰۱۱ میلادی به بعد از حوزه انتخابیه میدلوتیان جنوبی، تویدیل و لاودردیل در پارلمان اسکاتلند نمایندگی نموده و قبلاً آز ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۱ میلادی از منطقه جنوب اسکاتلند نمایندگی می‌کرد.
کریستین در استافوردشر در انگلستان متولد شده و در ادینبرا در اسکاتلند بزرگ شد، وی آموزش خود را در دانشگاه ادینبرو و کالج آموزشی مورای هَوز به اتمام رساند. پس از اتمام دانشگاه، گراهام به عنوان معلم زبان انگلیسی در مدارس متوسطه کار کرد. در ۱۹۸۴ میلادی وی دوباره از دانشگاه ادینبرا فارغ‌التحصیل شد، اما این بار با مدرک لیسانس در رشته حقوق. وی پس از این‌که فوق لیسانس خود را در رشته تخصصی حقوق به‌دست‌آورد، به عنوان سلیسیتر کار نمود. گراهام در انتخابات سراسری ۱۹۹۲ انگلستان، نام‌زد حزب ملی اسکاتلند از حوزه انتخابیه تویدیل، اتریک و لاودردیل بود، اما نتوانست برنده کرسی نمایندگی مجلس شود. در ۱۹۹۹ میلادی، وی از همان حوزه انتخابیه، خود را در پارلمان جدید اسکاتلند نام‌زد کرد. هرچند نتوانست موفق شود، اما وی به عنوان عضو اضافی از منطقه جنوبی اسکاتلند انتخاب گردید.
گراهام در انتخابات ۲۰۰۴ رهبری حزب ملی اسکاتلند، برای به‌دست آوردن پست معاون رهبر وارد مبارزات انتخاباتی شد، اما توسط نیکولا استورجن مغلوب گردید. در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۱ اسکاتلند، وی به عنوان نماینده حوزه انتخابیه میدلوتیان جنوبی، تویدیل و لاودردیل در پارلمان اسکاتلند انتخاب گردید. پس از انتخابات پارلمانی ۲۰۱۶، گراهام در پنجمین دوره پارلمان اسکاتلند به عنوان معاون رئیس پارلمان اسکاتلند انتخاب گردید. وی از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۱ همراه با لیندا فابیانی این سمت را پیش می‌بردند. وی از ماه می ۲۰۲۱ در کمیته تنظیم امور پارلمانی اسکاتلند خدمت کرده‌است.
کریستین گراهام در ۹ سپتامبر ۱۹۴۴ در منطقه بورتون-آن-ترنت، استافوردشر در انگلستان از یک پدر اسکاتلندی و مادر انگلیسی زاده شد. پدربزرگ مادری وی اهل ویلز بود. گراهام در ادینبرا بزرگ شده و در دبیرستان بوروگمویر درس خواند.
وی فوق لیسانس هنرهای اسکاتلندی (MA) خود را در ۱۹۶۵ میلادی از دانشگاه ادینبرا کسب نموده و دیپلم آموزش خود را در ۱۹۶۶ میلادی از کالج آموزشی مورای هَوز به‌دست‌آورد. پس از به‌دست آوردن دیپلم آموزش، وی به عنوان معلم زبان انگلیسی در چندین مدرسه متوسطه در فایف و دامفریس و گالووی کار کرد.
پس از گذراندن یک دوره به عنوان خانم خانه‌دار، وی دوباره به عنوان یک دانش آموز بزرگ‌سال به دانشگاه ادینبرا برگشت، لیسانس خود در رشته حقوق را در ۱۹۸۴ میلادی و فوق لیسانس خود در رشته حقوق تخصصی را در ۱۹۸۵ میلادی به‌دست‌آورد و متعاقب آن در یک تعداد بنگاه‌های حقوقی به عنوان سلیسیتر تا قبل از این‌که در ۱۹۹۹ میلادی به عنوان عضو پارلمان اسکاتلند انتخاب گردد، مشغول کار شد.
گراهام در ۱۹۷۰ میلادی به حزب ملی اسکاتلند پیوست. وی با استفاده از نام خانوادگی شوهرش کریک، در انتخابات سراسری ۱۹۹۲ به نمایندگی از حوزه انتخابیه تویدیل، اتریک و لاودردیل از طرف حزب ملی اسکاتلند خود را نام‌زد کرد. در ۱۹۹۴ میلادی، وی در انتخابات پارلمانی اروپا نیز نام‌زد شد، اما این بار هم ناموفق بود. وی در انتخابات پارلمانی ۱۹۹۹ اسکاتلند از حوزه انتخابیه تویدیل، اتریک و لاودردیل شرکت نمود.
هرچند وی در این مبارزات انتخاباتی در رده دوم قرار گرفت، اما موقعیت وی در فهرست منقطه‌ای حزب ملی اسکاتلند او را به هالی‌رود برد، پس از آن وی از شوهرش طلاق گرفته و مجدداً با نام خانوادگی خودش شناخته شد. وی در انتخابات سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ میلادی از حوزه انتخابیه تویدیل، اتریک و لاودردیل به رقابت پرداخت و با دریافت ۱٬۰۰۰ رأی هر دو بار موفق گردید، متعاقب آن از حوزه انتخابیه منطقه‌ای جنوب اسکاتلند انتخاب گردید. وی از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ میلادی به عنوان رئیس کمیته عدالت کار کرد.
در ۲۰۰۴ میلادی، پس از این‌که معاون رهبری حزب ملی اسکاتلند، روسیانا کنینگهام برای به‌دست آوردن کرسی رهبری این حزب به‌جای جان سوینی به رقابت پرداخت، گراهام برای پست معاون رهبری حزب ملی اسکاتلند خود را نام‌زد کرد. وی توسط نیکولا استورجین مغلوب گردید. پس از انتخابات، وی از ریاست کمیته پارلمانی بهداشت برکنار شده و به عنوان وزیر سایه عدالت اجتماعی گماشته شد که به‌طور عموم توسط مفسرین رسانه‌ای به عنوان یک ترفیع گزارش گردید. در ژوئن ۲۰۰۵، وی به عنوان رئیس افتخاری فدراسیون دانشجویان ملی‌گرا انتخاب گردید.
در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۱ اسکاتلند، گراهام توانست با شکستن دادن نام‌زد لیبرال دموکرات و سخن‌گوی پیشین این حزب در امور مالی به‌نام جرمی پورویس، از حوزه دوباره ترسیم شده میدلوتیان جنوبی، تویدیل و لاودردیل برنده این انتخابات شود. پس از انتخاب به عنوان نماینده پارلمان اسکاتلند، وی دوباره به عنوان رئیس کمیته عدالت مجلس انتخاب گردید.
در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۶ اسکاتلند، گراهام کرسی خود را حفظ نموده و سهم آرای خود را به ۴۵٫۱ درصد افزایش داد. متعاقب انتخابات ۲۰۱۶، وی به عنوان نائب‌رئیس پارلمان اسکاتلند انتخاب گردیده و همراه با عضو پارلمان اسکاتلند، لیندا فابیانی این سمت را پیش برد. گراهام همچنین یک بار دیگر به عنوان رئیس کمیته میان-حزبی پارلمانی رفاه حیوانات انتخاب گردید. در جریان همه‌گیری کووید-۱۹، وی به عنوان کسی که بیش از ۷۰ سال عمر دارد و از این‌رو می‌تواند علائم بسیار شدید کووید-۱۹ را از خود بروز دهد، خود را به تجرید سوق داد. در آوریل ۲۰۲۰، عضو مجلس لیویس مک‌دونالد از حزب کارگر، در جریان غیبت وی به عنوان سرپرست نائب‌رئیس پارلمان انتخاب گردید.
گراهام در انتخابات پارلمانی ۲۰۲۱ میلادی مجدداً به عنوان عضو مجلس انتخاب گردید. وی از ماه می ۲۰۲۱، در کمیته تنظیم امور پارلمانی اسکاتلند خدمت می‌کند.
پس از ورود به پارلمان اسکاتلند در ۱۹۹۹ میلادی، گراهام برخی آرمان‌ها را انتخاب کرده‌است که برجسته‌ترین آن‌ها:
یکی از نخستین اقدامات گراهام پس از انتخاب شدن به عنوان نماینده مجلس اسکاتلند در ۱۹۹۹ میلادی، ایجاد یک گروه میان-حزبی برای حمایت از دادخواست‌های عمومی برای بازگشایی راه‌آهن مرزی بود که در ۱۹۶۹ میلادی در جریان برنامه بحث برانگیز قطع درختان راش (بلیچینگ کتس) بسته شده بود. او چندین سال به مبارزه برای این آرمان ادامه داد و در نهایت این خطوط آهن میان ادینبرا و تویدبانک در ۲۰۱۵ میلادی بازگشایی شد.
گراهام این حمایت مستمر خود از راه‌آهن را به عنوان بزرگ‌ترین دستاورد خود عنوان نموده و هنگام گشایش آن گفت، «به عنوان کسی که از ۱۹۹۹ میلادی تا کنون برای بازگشایی خطوط ویورلی مبارزه کرده‌است، در نهایت سفر کردن این راه از طریق ریل و نگاه کردن به دشت و صحرای کشور از یک بعد دیگر، برای من واقعاً جای افتخار بود. تا این دم، این پروژه بیش از اندازه موفق بوده‌است… اگر قرار باشد بنا بر تجربه خودم صحبت کنم، این پروژه بدون شک تعداد بسیاری از بازدیدکنندگان را به میدلوتیان و مناطق مرزی خواهد آورد و همچنین مردم را تشویق خواهد کرد تا در این مناطق بمانند و زندگی کنند».
گراهام در اواخر ۲۰۱۵ میلادی در بحث عمومی پیرامون مکانِ گذاشتن فرشینه بزرگ اسکاتلند در یک حوزه انتخابیه با شورای مرزهای اسکاتلند وارد بحث شد. اعضای این شورا مبلغ ۶ میلیون پوند را برای ساختن یک مرکز بازدیدکنندگان در ایستگاه راه‌آهن تویدبانک تأیید کرده بودند، اما گراهام استدلال کرد که این برنامه تجارتی دارای نقص است و وزیران حکومت اسکاتلند را بازنشسته نمود تا قبل از آزاد سازی وجه مورد نیاز برای ساختن این ساختمان، مسئله را بیشتر تحقیق نمایند. گراهام طرف‌دار گذاشتن فرشینه در یک ساختمان خالی در گلشیلز بود و استدلال می‌کرد که این گزینه برای رونق مجدد این شهر و تشویق سیاحان تا از خطوط حمل و نقل گلشیلز برای رفتن به منطقه بزرگ‌تر این کشور استفاده کنند، پتانسیل بیشتر داشت.
در ژوئن ۲۰۱۶، یکی از اعضای شورای مرزی بنابر مداخله گراهام، از حزب ملی اسکاتلند استعفا داده و ادعا نمود که این حزب نمایان‌گر «عدم حمایت» از اعضای منتسب به حزب ملی اسکاتلند بوده و این‌که وی در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۶ اسکاتلند، به گراهام رأی نداده بود.
با این همه، موضع گراهام در نهایت مورد تأیید قرار گرفت و شورا در دسامبر ۲۰۱۶ میلادی، گلشیلز را به عنوان مکان ترجیح داده شده توصیه نموده و اظهار داشت که «گلشیلز بزرگ‌ترین امکان بالقوه برای جذب توجه جهانی را پیشکش نموده و این امر کمک مهمی به اقتصاد مناطق مرزی می‌نماید».
گراهام با صراحت نظر خود را بیان نمود که محکومیت عبدالباسط المقرحی در رابطه به بمب‌گذاری ۱۹۸۸، غیرمصئون بوده و نارسایی عدالت است. در ماه می ۲۰۰۹، گراهام از مقرحی در زندان گریناک دیدن نمود. پس از دیدارش، او به رسانه‌ها گفت: «من این کار را بسیار ناراحت‌کننده یافتم. این مرد به‌طور آشکار بسیار بیمار است و شدیداً تمایل دارد تا خانواده خود را ببینید – کاملاً بی‌تاب دیدار خانواده خود است – از این‌رو، به هر قیمتی که باشد، این کار در اولویت قرار دارد. او برای من چیزهای گفت که من نمی‌توانم با شما شریک سازم. اما، من بیش از هر وقت دیگر مطمئن هستم که عدالت نارسایی داشته‌است». گراهام یک ماه بعد، ملاقات دومی را با زندانی، مقرحی تنظیم کرد.
کریستوفر «کریپ» مک‌ویلیامز (Christopher Crip McWilliams) (۱۵ دسامبر ۱۹۶۳ – ۲۸ ژوئن ۲۰۰۸)، در جریان تنش‌های ایرلند شمالی، عضوی سازمان آزادی‌بخش مردم ایرلند (IPLO) و ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند (INLA) بود. او به اتهام قتل بیلی رایت، رهبر نیروی داوطلب وفادار (LVF) که توسط واحد ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند به رهبری مک‌ویلیامز در زندان مازه به ضرب گلوله کشته شد، محکوم گردید.
مک‌ویلیامز در ۱۵ دسامبر ۱۹۶۳ میلادی چشم به جهان گشود و در شهر بلفاست غربی که شدیداً جمهوری‌خواه بود، بزرگ شد. برادر بزرگ و ۱۶ ساله (نا فیانا) از سوی سربازان ارتش بریتانیا در سال ۱۹۷۷ به اتهام این‌که او در جریان اعتراضات بالی‌مورفی بمب دستی پطرولی را به سمت پوسته نظارتی پرتاب کرد، به رگبار بسته شد. یک هفته بعد از مرگ برادرش، مک‌ویلیامز مطلبی را دربارهٔ مرگ برادرش در روزنامه «آیرش نیوز» (روزنامه ایرلندی) منتشر کرد که در آن گفته بود: «او توسط یک بزدل، از پشت هدف گلوله قرار گرفت و به عنوان یک قهرمان جان باخت».
مک‌ویلیامز در سال ۱۹۸۴ به دلیل دست داشتن در تیراندازی در یک آپارتمان در ناحیه لینادون در غرب بلفاست که در اثر آن پاول مک‌کان، یکی از چهره‌های تأثیرگذار ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند و یک پلیس سلطنتی اولستر کشته شدند، زندانی گردید، ولی مدت حبس‌اش را تکمیل نکرد. هفت سال بعد که مک‌ولیامز هنوز عضوی سازمان آزادی‌بخش مردم ایرلند بود به دلیل قتل کام ماهون، مدیر یک می‌خانه در ۱۵ دسامبر ۱۹۹۱ به حبس ابد محکوم شد. ماهون در آن هنگام از مک‌ویلیامز و دوستانش خواسته بود تا کلب سنوکر فریمز واقع در جاده کوچک دونیگال، بلفاست را که روز تولد مک‌ویلیامز بود، ترک کند. متعاقباً مک‌ویلیامز اظهار داشت که او ماهون را به قتل نرسانیده‌است و تصریح کرد که او فرد مسلح متهم و عضوی سازمان آزادی‌بخش مردم ایرلند را که در واقع به ماهون شلیک کرده و او را به قتل رسانیده‌است، نام خواهد برد.
در مورد زندانیان ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند در زندان نزدیک مگهابری تخطی‌های امنیتی وجود داشت و مک‌ویلیامز نیز یکی از جمله زندانیان ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند بود که از زندان مگهابری به زندان مازه انتقال داده شد. در زمانی‌که مک‌ویلیامز در زندان مگهابری بود، به ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند پیوست.
مک‌ویلیامز در ۲۷ دسامبر ۱۹۹۷، بیلی رایت، رهبر جنبش نیروی داوطلب وفادار، معروف به «شاه موش» را به ضرب گلوله از پا درآورد. در اوایل سال ۱۹۹۷، زندانیان آزادی‌بخش ملی ایرلند در زندان مازه به مأموران زندان اطلاع داده بودند که «آن‌ها قصد دارند در فرصت به‌دست آمده نیروی داوطلب وفادار را خارج سازند». سازمان مأموران زندان گفت که اقدامات احتیاطی اتخاذ شده‌است تا اطمینان حاصل شود که زندانیان این دو سازمان باهم ارتباط نداشته باشند، چون طرف‌ها در آن زمان تن به آتش‌بس نمی‌دادند و به صورت خشونت‌آمیز علیه یکدیگر قرار می‌گرفتند. هرچند، زندانیان آن‌ها در همان بلاک زندان – بلاک –H شماره ۶ مستقر شدند و علی‌رغم هر نوع اقدمات احتیاطی که در دست گرفته شده بود، یک گروه از ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند با تفنگچه قاچاق شده به داخل زندان به رهبری مک‌ویلیامز و دو تن دیگر؛ جان کنوی و جان «سونی» گیلینون به سقف وینگ الف زندان بالا شدند و خود را به محوطه بیرونی بلاک – H شماره ۶ خود را انداختند.
این سه نفر بی‌درنگ در مقابل ماشین زندان کمین گرفتند که او را برای ملاقات با دوست دخترش و پسرش انتقال می‌داد. کنوی در حالی‌که راننده ماشین را مهار کرده بود و گیلینون از او حمایت می‌کرد، دروازه عقب ماشین را باز کرد که رایت همراه با دو تن دیگر؛ نورمان گرین، یکی از اعضای جنبش نیروی داوطلب وفادار و یک مأمور زندان در آن نشسته بودند. مک‌ویلیامز در حالی‌که به سوی رایت لبخند می‌زد، این کلمات را فریاد زد: «داوطلبان مسلح جنبش آزادی‌بخش ملی ایرلند»! و سپس تفنگچه (مجارستی PA-63 نیمه اتوماتیک) را به سمت رایت گرفت و رایت عاجل از جایش برخاست و مک‌ویلیامز را به بیرون از ماشین انداخت.
در همین لحظه گرین و مأمور زندان به‌خاطر حفظ جان شان خود را به زمین انداختند و مک‌ویلیامز به سوی رایت شلیک کرد. رایت باوجود این‌که زخمی شده بود همچنین به لگدزدن و تهدید کردن مک‌ویلیامز ادامه می‌داد. سپس مک‌ویلیامز داخل ماشین زندان شد و هفت گلوله به سمت رایت شلیک کرد. رایت پس از شلیک مرمی آخری که بر شریان بزرگ‌اش اصابت کرد، جان باخت. این سه مرد سپس به وینگ زندان برگشتند و خود را تسلیم مأموران زندان کردند. در ۲۰ اکتبر ۱۹۹۸، این سه تن به اتهام قتل و داشتن اسلحه گرم و مهمات به قصد به‌خطر انداختن زندگی دیگران، محکوم شدند؛ به خاطر دست داشتن در قتل به حبس ابد و به دلیل داشتن سلاح گرم به ۲۰ سال زندان محکوم شدند. سپس به دلیل شرایط آزاد سازی زندانیان پیمان جمعه نیک (Good Friday Agreement) تنها ۲ سال را در زندان سپری کردند و آزاد شدند.Police files on Billy Wright murderTranscript of the "BBC Newsnight" story, "The Killing of Billy Wright"
ماهیت قتل رایت در یک زندان شدیداً تحت امنیت، این گمان را برجسته کرد که مقامات کشور با اعضای جنبش آزادی‌بخش ملی ایرلند همکاری کرده‌اند تا رایت کشته شود، چون او در برابر پروسه تازه به‌وجود آمده صلح ایرلند شمالی، خطر ایجاد می‌کرد. پدر رایت برای دادگاه تحقیق در مورد قتل پسرش کارزاری را به راه انداخت و از مقامات ایرلند شمالی، بریتانیا و ایرلند برای رسیدگی به این معضل خواستار کمک شد. این قتل طبق تحقیق همکاری کوری مورد بررسی قرار گرفت و سفارش شد که حکومت بریتانیا تحقیق و بازجویی دربارهٔ شرایط مرگ رایت را آغاز نماید.
در ماه ژوئن ۲۰۰۵، تحقیق و بازجویی دربارهٔ قتل رایت به ریاست لرد مک‌لین، آغاز شد. در این تحقیق، برخی دانشمندان و افراد برجسته از قبیل؛ اندریو کویل از دانشگاه لندن و اسقف سابق هریفورد، کشیش جان الیور حاضر بودند.
پس از قتل بیلی رایت، مارتین اوهاگان روزنامه‌نگار با مک‌ویلیامز مصاحبه کرد و اعضای جنبش نیروی داوطلب وفادار را خشمگین ساخت. اندکی بعد، اوهاگان مقاله‌ای دیگری را منتشر کرد که در آن مک‌ویلیامز را به تعقیب کردن یک دختر مدرسه متهم کرد.
مک‌ویلیامز به‌خاطر قتل رایت تنها دو سال را در زندان سپری نمود و در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۰ پس از شرایط پیمان جمعه نیک از زندان مگیلیگان آزاد شد. او پس از آزاد شدن، پیشنهاد برگشت به زندان مازه را برای طرح قتل ارائه کرد، اما از جزئیات حمله چیزی نگفت. او همچنین می‌دانست که کامره‌های امنیتی کار نمی‌کنند و در آن روز در برج مراقبت کسی نمی‌باشد. مک‌ویلیامز همچنین اظهار داشت که «تصمیم اتخاذ شده بود تا بیلی رایت کشته شود، چون او مردی بود که تصمیم گرفته بود کارزار کشتار ظالمانه‌ای کاتولیک‌های بی‌گناه را از داخل زندان رهبری کند». در سال ۲۰۰۶، ویلی فریزر، مبارز قربانیان آرماگ جنوبی، پس از این اتهامات که مک‌ویلیامز یک‌بار دیگر با جمهوری‌خواهان مخالف در ساوت داون درگیر شده‌است، خواستار زندانی شدن او گردید."Glasgow bar refused licence had Provo poster signed by killer"Wright killers walk free
میک‌ویلیامز در ۲۸ ژوئن سال ۲۰۰۸ میلادی در بیمارستان دیسی هیل در شهر نیوری، از اثر ابتلاء به سرطان به عمر ۴۴ سالگی درگذشت.
اَبشِر یک اپ موبایل است که به شهروندان و ساکنان عربستان سعودی امکان استفاده از خدمات دولتی متنوعی را بدون مراجعهٔ حضوری به ادارات دولتی به صورت رایگان می‌دهد. با این اپ می‌توان به ۲۷۹ خدمت دسترسی یافت، از جمله تقاضای شغل، دریافت جواز حج، به‌روزرسانی اطلاعات گذرنامه، اوراق هویتی، پرداخت قبوض و جریمه‌ها به صورت الکترونیکی و غیره. یکی از خدمات آن که مناقشه به پا کرده ردیابی زنان خانواده توسط مردان تحت عنوان نظام ولایت است.
اپ ابشر را می‌توان از گوگل پلی و اپ استور اپل دریافت کرد و ناشر آن وزارت داخله عربستان است. بنا بر آمار وزارت داخله، ابشر بیش از ۲۰ میلیون کاربر دارد. تا فوریهٔ ۲۰۱۹ این اپلیکیشن ۴٫۲ میلیون بار از اپ استور دانلود شده‌است.
Wikipedia contributors, "Absher (application)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Absher_(application)&oldid=1045014363 (accessed January 9, 2022).
کلم بکت (۱۹۰۶–۱۹۳۷ میلادی) یک کمونیست، رهبر اتحادیه صنفی، قهرمان مسابقات موتورسیکلت سواری در جاده خاکی و یکی از پیشگامان در ورزش مسابقه موتورسیکلت در جاده خاکی اهل انگلستان بود. وی برنده جایزه کلاه طلایی در ورزشگاه اولیرتون بوده و برای هنرنمایی‌های که در مسابقات موتورسیکلت سواری خود انجام می‌داد، در سراسر اروپا مشهور بود. در واکنش به مرگ تعداد بیشماری از مسابقه دهندگان جوان در مسابقات موتورسیکلت سواری در جاده خاکی، بکت انجمن رانندگان جاده خاکی که یک اتحادیه صنفی بود را تأسیس نمود تا به مسابقه دهندگان غذا و نوشیدنی فراهم کند. در ۱۹۳۶ میلادی، وی یکی از نخستین داوطلبان انگلیسی بود که در جریان جنگ داخلی اسپانیا، به تیپ‌های بین‌المللی پیوست. وی به عمر ۳۱ سالگی، زمانی که سلاح مسلسل را نگه می‌داشت کشته شد، او زندگی خود را در جنگ جارما قربانی نموده و سایر داوطلبان بریتانیایی را پوشش داد تا آن‌ها بتوانند عقب‌نشینی کنند.
کلم بکت در سال ۱۹۰۶ میلادی در اولدهام، انگلستان متولد شد، وی در یک خانواده متوسط کارگر بزرگ شده و پس از ترک مدرسه، آهن‌گر شد. زمانی که او حدوداً ۲۰ سال داشت، به لیگ جوانان کمونیست (YCL) که شاخه جوانان حزب کمونیست بریتانیای کبیر (CPGB) بود ملحق شد، او به یک عضو همیشگی هر دو سازمان مبدل گردیده و زندگی خود را در اوقات فارغ از ورزش به فعالیت‌های حزب کمونیست وقف کرد.
حرفه موتورسیکلت سواری وی در ۱۹۲۸ میلادی در اودنشاو، زمانی که مسابقه موتورسیکلت سواری در مراحل اولیه خود قرار داشت، آغاز شد. وی به دلیل مهارت‌های منحصر به فردی که به عنوان راننده موتورسیکلت در نمایش‌های دیوار مرگ داشت، از بی‌کاری نجات یافت. وی به زودی به‌نام «بکت، شیطانِ با جرأت» مشهور گردیده و به عنوان مسابقه دهنده موتورسیکلت سواری برای تیم وایت سیتی مقیم لندن کار می‌کرد. پس از این‌که یک سال از پذیرفته شدن وی در مسابقه موتورسیکلت سواری سپری شده بود، وی به یکی از مسابقه دهندگان پیشتاز بریتانیا مبدل گردید. شهرت وی به سرعت در سراسر اروپا پخش شد و تنها در سال ۱۹۲۹، وی در رویدادهای مسابقاتی نمایشی در کشورهای آلمان، یوگسلاوی، ترکیه، دنمارک و فرانسه اجراء کرد. در ۳۰ مارس ۱۹۲۹، بکت و دو ستاره دیگر، جیمی هندل و اسپینسر «اسموکی» استراتون، نخستین مسیر مسابقه موتورسیکلت سواری شفیلد را باز کردند. این سه ستاره، پس اندازه‌های خود را در خریداری زمینِ علف‌زار در اولیرتون هزینه نموده و تحت نام پرونشیل درت-تراک لمتد (Provincial Dirt-Tracks Ltd) فعالیت می‌کردند که امروزه به نام ورزشگاه اولیرتون معروف است.
بکت که از استثمار کارگران ورزش‌های مسابقاتی و مرگ‌های بیشمار رانندگان بی‌تجربه جوان خشمگین شده بود، از این‌رو وی یک اتحادیه صنفی را تحت نام انجمن رانندگان جاده خاکی برای مسابقه دهندگان موتورسیکلت سواری بنیان گذاشت. برای اعتراض بیشتر نسبت به مرگ رانندگان ورزشی، او مقاله‌ای برای روزنامه کمونیست بریتانیایی، دیلی ورکر تحت عنوان «ریختن خون مردانی که جان‌های خود را در جاده خاکی به خطر می‌اندازند»، نوشت. این مقاله باعث شد تا او از جانب اتحادیه اوتو-سایکلنگ (Auto-Cycling Union)که از طرف‌داران این ورزش نمایندگی می‌کرد، در فهرست‌سیاه این ورزش قرار داده شود. او که از گذاشته شدن در فهرست سیاهِ بسیاری از وظایف ورزش موتورسیکلت سواری هراسی نداشت، دیوار مرگ شفیلد راه اندازی نموده و به عنوان یک راننده نمایشی کار کرد.
در ۱۹۳۱ میلادی او به سفر اروپا و از جمله آلمان رفت، جای که وی شاهد ظهور جنبش فاشیست آلمان بود. در ۱۹۳۲ میلادی، وی به عنوان بخشی از نماینده فدراسیون ورزشی کارگران بریتانیایی از اتحاد جماهیر شوروی دیدن کرد. با این حال، علی‌رغم تلاش‌های بکت برای ترویج ورزش موتورسیکلت سواری به شوروی‌ها، این ورزش در اتحاد جماهیر شوروی تا پس از جنگ جهانی دوم، پیشرفت چندانی نداشت.
پس از بازگشت از اتحاد جماهیر شوروی، بکت به‌خاطر این‌که در فهرست‌سیاه قرار داده شده بود، در یافتن شغل به مشکلاتی مواجه شده و برای کار در کارخانه فورد در دگنهام درخواست داد، به این امید که بتواند مهارت‌های خود به عنوان یک تعمیر کار را به کار گیرد. با وجود این‌که وی یک تعمیرکار ماهر بود، اما تنها دو هفته در این کار خانه دوام آورد، چون وی یکی از نخستین کارگرانی بود که تلاش نمود تا کارگران این کارخانه را تحت یک اتحادیه صنفی متحد نموده و شرایط کاری خطیر در این کارخانه را همگانی نماید.
در ۱۹۳۲ میلادی، بکت در تعدی جمعی کیندر اسکاوت شرکت کرد، آنچه که امروزه به‌نام پارک ملی پیک دیستریکت یاد می‌شود.
در تلاشی دیگر برای استفاده حرفه‌ای از مهارت خود به عنوان تعمیر کار، وی مغازه تعمیر و فروش موتورسیکلت خود را در جاده اورهام، منچستر باز کرد.
به عنوان کسی که در طول عمر خود به عنوان یک فعال کمونیست عمل کرده، طرف‌دار اتحادیه صنفی بوده و قبلاً با ظهور نازی‌گرایی در آلمان، فاشیسم را تجربه نموده بود، کلم بکت در جریان جنگ داخلی اسپانیا با جمهوری دوم اسپانیا در مقابل ملی‌گراهای تحت حمایت فاشیست‌ها، هم‌سو شد. از میان تقریباً ۲٬۵۰۰ داوطلب انگلیسی که در جریان جنگ داخلی اسپانیا جهت جنگیدن برای جمهوری دوم اسپانیا رفته بودند، بیشتر آن‌ها توسط حزب کمونیست بریتانیای کبیر استخدام شدند، همان حزبی که بکت در تمام زندگی جوانی خود از آن حمایت می‌کرد. کلم بکت یکی از داوطلبان بریتانیایی بود که در جریان جنگ داخلی اسپانیا برای تیپ‌های بین‌المللی مبارزه می‌کرد، وی بریتانیا را ترک کرد تا در نوامبر ۱۹۳۶ به تیپ‌های بین‌المللی بپیوندد. پس از رسیدن وی به اسپانیا، نخست به عنوان تعمیرکار، سپس به عنوان راننده آمبولانس و در نهایت تفنگ‌دار مسلسل گماشته شد. کلم بکت که به خانم خود در انگلستان نامه می‌نوشت، انگیزه‌های خود مبنی بر رزمیدن برای تیپ‌های بین‌المللی را بیان کرد:
«من مطمئنم، تو درک خواهی کرد که اگر من در این‌جا کمک نمی‌کردم، هرگز راضی نمی‌شدم. تنها نفرت من از فاشیسم، من را به این‌جا کشاند».
کلم بکت در ۱۲ فوریه ۱۹۳۷، هنگامی که در جریان جنگ جارما سایر داوطلبان بریتانیایی را در نزدیکی تیپ آرگاندا پوشش می‌داد تا عقب‌نشینی نمایند، کشته شد. وی یکی از ۱۵۰ عضو گردان بریتانیایی تیپ بین‌المللی بود که در جریان این جنگ در نزدیکی دریای جارما، جنوب شرق مادرید، کشته شدند. در جریان این جنگ، بکت و دوست نزدیک و کمونیست وی به‌نام کریستوفر کادویل، کنترل یک مسلسل سبک ارابه‌دار را در دست گرفته و در مکانی موقعیت گرفتند که بعدها مشهور به «تپه خودکشی» شد. مسلسل بکت بند آورد و در نتیجه نیروهای ملی‌گرا به موقعیت وی یورش برده و وی و بیشتر هم قطارانش کشته شدند.
ساختمان فعلی موزه پیسانکا در سال ۲۰۰۰ در شهر کولومیا در غرب اوکراین در استان ایوانو-فرانکیفسک ساخته شده‌است، پیش از این مجموعه پیسانکا در کلیسای بشارت کلومیا نگهداری می‌شد. این موزه بخشی از موزه ملی هوتسولشچینا و موزه هنرهای مردمی پوکوتیا است.
بخش مرکزی موزه به شکل پیسانکا (تخم‌مرغ عید پاک اوکراینی) است. این تنها موزه در جهان است که به پیسانکا اختصاص یافته‌است و به کارت پستال شهر تبدیل شده‌است. این موزه در اوت ۲۰۰۷ به عنوان یک نقطه تحول عظیم اوکراین مدرن شناخته شد.
این موزه در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۰، در جریان دهمین جشنواره بین‌المللی هاتسول افتتاح گردید. کارگردان یاروسلاوا تکاچوک برای اولین بار ایده موزه‌ای به شکل تخم مرغ را مطرح کرد، هنرمندان محلی واسیل آندروشکو و میروسلاو یاسینسکی این ایده را زنده کردند. این موزه نه تنها شکلی شبیه تخم مرغ دارد (ارتفاع ۱۴ متر و قطر ۱۰ متر)، بلکه قسمت‌های بیرون و داخل گنبد نیز به شکل تخم مرغ نقاشی شده‌است.
در حال حاضر، موزه دارای مجموعه‌ای از بیش از ۱۰۰۰۰ پیسانکی است. مجموعه دائمی شامل پیسانکی از اکثر استان‌های اوکراین است. بسیاری از آن‌ها از طرح‌های سنتی به‌صورت مدرن بازسازی‌شده‌اند، از جمله بازآفرینی‌های اوکسانا بیلوس و زویا استاشوک از مجموعه اسکارژینسکی (همان‌طور که کولژینسکی به تصویر کشیده‌است)، اما مجموعه‌ای زیبا از پیسانکی‌های قدیمی‌تر از منطقه ایوانو-فرانکیفسک نیز وجود دارد که قدمت آن به قرن نوزدهم و بیستم می‌رسد.
نمونه‌های زیادی از تخم مرغ‌های پیسانکی و سایر اشکال تزئین‌شده از سایر کشورهای اسلاوی (بلاروس، جمهوری چک، لهستان) و سرزمین‌های دورتر (رومانی، سوئد، ایالات متحده، کانادا، فرانسه، پاکستان، سریلانکا و هند) وجود دارد.
کولم مورفی (Colm Murphy) (متولد ۱۸ اوت ۱۹۵۲) جمهوری‌خواه اهل ایرلند است. او نخستین کسی بود که در ارتباط به انفجار شهر اوماگ محکوم شد اما محکومیت او در دادگاه استیناف لغو گردید. مورفی هنگامی‌که در انتظار محکمه مجدد مرتبط با جرائم جنایی بود، همراه با مایکل مک‌کویت، لیام کمپبل و سیموس دالی در محکمه مدنی مسؤل انفجار شناخته شد. او سپس در فوریه ۲۰۱۰ از اتهامات جنایی برائت حاصل کرد.Murphy further remanded over Omagh. "The Irish Times". Published 8 May 2008.The men sued by the Omagh families, "BBC News", Monday, 8 June 2009.Omagh bomb accused Colm Murphy cleared by retrial
مورفی در روستای بلیکز، شهر آرماگ به دنیا آمد. او از آوان نوجوانی یک فعال شبه‌نظامی جمهوری‌خواه ایرلند بود. در مارس ۱۹۷۲ پس از این‌که پلیس در ماشین او تفنگچه مرمی‌دار را پیدا کرد، او را به دلیل دست داشتن در حمله دستگیر کردند و به دو سال زندان محکومش نمودند. مورفی در زندان نظامی کوراگ زندانی شد ولی در ماه اکتبر ۱۹۷۲ از زندان فرار کرد و تا ماه می ۱۹۷۳ از سوی پلیس دستگیر نشد. او سپس در ماه ژوئن ۱۹۷۶ دوباره زندانی شد و به دلیل داشتن اسلحه گرم به سه سال حبس و به‌خاطر عضویت در ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند به یک سال زندان محکوم شد که هر دو حکم وی هم‌زمان اجراء شد. در ژوئیه ۱۹۸۳، مورفی پس از تلاش برای خریداری محموله مسلسل‌های ام ۶۰ جهت انتفال به ایرلند برای استفاده ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند در ایالات متحده آمریکا دستگیر گردید. او در این کشور به ۵ سال زندان محکوم شد ولی پس از آزاد شدن زود هنگام در دسامبر ۱۹۸۵ به ایرلند بازگشت.
مورفی در اوخر دهه ۱۹۸۰، در بخش املاک سرمایه‌گذاری کرد و در سال ۱۹۹۰ شرکتی را به‌نام " Emerald Enterprises تأسیس کرد. او می‌خانه امیرالد بار در شهر دنداک را به قیمت ۱۰۰ هزار پوند خرید که متعاقباَ به محل نشست و برخاست جمهوری‌خواهان مخالف مبدل شد. بخش دیگری سرمایه‌گذاری‌های او در برگیرنده ۳۰ جریب (۱۲۰ هزار متر مربع) زمین در دراهیدا بود که در سال ۱۹۹۵ به قیمت ۵۲ هزار پوند ایرلندی خریداری کرد و شرکت او قراردهای ۱۱ میلیون پوند ایرلندی برای توسعه دانشگاه شهر دوبلین و چندین میلیون پوند را برای مرکز خدمات مالی بین‌المللی در داکلندز دوبلین به دست آورد.
مورفی در ۲۱ فوریه ۱۹۹۹ طبق قوانین ضد تروریستی برای تحقیق و بازجویی از سوی پلیس این کشور دستگیر شد. او در ۲۴ فوریه هنگامی که در محکمه جنایی ویژه/دادگاه کیفری اختصاصی حاضر شد، طبق احکام قانون جرایم علیه دولت ایرلند میان ۱۳ و ۱۶ اوت به اتهام تلاش برای انفجار نخستین فرد متهم در رابطه به انفجار شهر اوماگ شناخته شد. مورفی همچنین به دلیل عضویت در سازمان غیرقانونی ارتش واقعی جمهوری‌خواه ایرلند متهم شد.
در ۱۰ اکتبر ۲۰۰۰، برنامه تلویزیونی سراسرنما (پانورما) بی‌بی‌سی، مورفی را در کنار سیموس دالی و لیام کمپبیل به عنوان یکی از چهار نفری معرفی کرد که در انفجار اوماگ دست داشتند. مورفی در ۲۰۰۱، علیه تلویزیون بی‌بی‌سی و شرکت ناشر روزنامه بریتانیایی دیلی میل(Daily Mail) به دلیل اهانت به دادگاه اقدام قانونی را در دست گرفت. شکایت مورفی علیه شرکت ناشر روزنامه‌ها در ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۱ حل شد و این روزنامه مطلبی را منتشر کرد که در آن گفته بود مورفی باید از اتهامات وارده بی‌گناه دانسته می‌شد تا این‌که مجرم بودنش ثابت شود.
محاکمه مورفی در ۱۲ اکتبر ۲۰۱۱ در دادگاه ویژه دوبلین آغاز شد. دادگاه در این جریان دریافت که مورفی دو تیلیفونِ را که در جریان انفجار استفاده شده بودند، فراهم کرده‌است. یکی از شاهدان که پسر برادر دومی مورفی بود، شواهد و مدارک خود را پس گرفت و قاضی عمل‌کرد دو کارآگاه را بی‌خردانه خواند و گفت که آن‌ها در جریان استیضاح و بازجویی شاهد مکرراً دروغ گفته‌اند. علی‌رغم این، مورفی در ۲۲ ژانویه ۲۰۰۲، در توطئه دست داشتن در انفجار اوماگ متهم شد و در ۲۵ ژانویه به ۱۴ سال زندان محکوم گردید که قاضی نیز او را به عنوان یک افراطی کهنه‌کار جمهوری‌خواه توصیف کرد.
در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۵، محکومیت مورفی لغو شد و به دلیل تعرض علیه فرضیه بی‌گناهی مورفی و تغییر یادداشت‌های اظهارات پلیس و شواهد و مدارک ارائه شده از سوی دو افسر، حکم محاکمه تازه‌ای علیه او صادر گردید. یک هفته بعد، پرونده حقوقی مورفی علیه بی‌بی‌سی حل گردید و این رسانه اعلامیه‌ای را منتشر کرد که مورفی «کاملاً این حق را داشت تا بی‌گناهی از اتهامات علیه خودش را حفظ نماید و شواهد و مدارک در برابر خود را در محاکمه‌اش ارزیابی و بررسی نماید».
در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۶، دو افسر پلیس به دلیل شهادت دروغ در جریان محاکمه مورفی، بی‌گناه شناخته نشدند. در ۲۳ می ۲۰۰۷، اعلام شد که مورفی به دلیل حادثه ترافیکی در سال ۱۹۸۸ حافظه کوتاه مدت‌اش را از دست داده‌است. وکلای مدافع او سعی کردند بر این دلیل که وضعیت او می‌تواند روی حقوق او برای دادرسی منصفانه تأثیر بگذارد، از محاکمه مجدداش جلوگیری کنند. محکمه استنیاف جرایم قرار گذاشت تا به پرونده او دوباره در ماه اکتبر ۲۰۰۸ رسیدگی کنند. پس از محاکمه مجدد در ماه ژانویه ۲۰۱۰، مورفی در ۲۴ فوریه ۲۰۱۰ از دادگاه برائت حاصل کرد.
در سال ۲۰۰۹، مورفی یکی از چهار نفری بود که از سوی دادگاه مدنی در پرونده مرتبط با انفجار اوماگ که از سوی بازماندگان قربانیان ارائه گرفته شده بود، متهم شناخته شد. در ۷ ژوئیه ۲۰۱۱، مالاچی هایگنز، قاضی ارشد در دادگاه عالی بلفاست محاکمه مجدد پیرامون ادعاهای مدنی علیه مورفی را فرمان داد. او درحالی‌که حکم اتهام علیه مورفی را برطرف می‌کرد، شواهد مربوط به ایمیل‌های دیوید رپرت، مأمور مخفی ایالات متحده آمریکا را زیر سؤال برد. او گفت که قلت شواهد و مدارک ایمیل، عدم تسلسل در ایمیل‌ها یا حداقل مبهم بودن آن، احتمال ارتباط داشتن حروف اول به شخص دیگری غیر از مورفی و این حقیقت که آن‌ها به موضوعاتی بیشتر مرتبط با شایعه اشاره دارند، ماهیت ایمیل‌ها را به عنوان شواهد و مدارک در دادگاه تضعیف می‌کند. پس از محاکمه مجدد مدنی، مورفی و سیموس دالی در ۲۰ مارس ۲۰۱۳ مسؤل انفجار شناخته شدند.
کانر ترنس مورفی (Conor Terence Murphy) (ایرلندی: Conchúr Ó Murchú) (متولد ۱۰ ژوئیه ۱۹۶۳)، سیاست‌مدار حزب جمهوری‌خواه شین فین ایرلند است که عضویت مجلس قوه مقننه ایرلند شمالی از نیوری و آرماگ را دارد. او از سال ۲۰۰۵ الی ۲۰۱۵ به عنوان نماینده نیوری و آرماگ در پارلمان کشور ایفای وظیفه نموده‌است.Profile, ukwhoswho.com; accessed 29 November 2015.Northern Ireland Assembly: Conor MurphyConor Murphy biography
مورفی در روستای کملوگ در شهر آرماگ به دنیا آمد و در جریان اعتصاب غذایی سال ۱۹۸۱ با ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند پیوست. او در سال ۱۹۸۲ به دلیل عضویت در این سازمان و داشتن مواد منفجره به ۵ سال زندان محکوم شد.
مورفی میان سال‌های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۷ مشاور شین فین در شورای محلی نیوری و مورنی در منطقه فیوز، در آرماگ جنوبی و سوت داون بود و به عنوان رهبر گروه حزب‌اش در آن سطح خدمت کرد.Newry and Mourne election results ARK, accessed 1 April 2011
مورفی در سال ۱۹۹۸ به عنوان یکی از دو عضو حزب‌اش برای راه‌یابی به مجلس نمایندگان ایرلند شمالی از شهر نیوری و آرماگ انتخاب شد. او در سال ۲۰۰۳ دوباره با دو همکار حزب‌اش عضویت مجلس کشور را کسب کرد. مورفی در کنار همسرش کاترین، دخترش آیینه و پسرش اویسین در روستای کملوگ در شهر آرماگ زندگی می‌کند. او نخست وارد کالج سنت کولمن، نیوری شد و سپس در دانشگاه کوئینز بلفاست و متعاقباً در دانشگاه اولستر به تحصیل پرداخت.
مورفی در سال ۲۰۰۱، برای احراز کرسی نیوری و آرماگ ویست‌منستر وارد کارزار انتخاباتی شد و پس از سیموس مالون، رئیس حزب سوسیال دموکرات و کارگر (SDLP) قرار گرفت و دومین رأی را به‌دست آرود. زمانی‌که مالون تصمیم گرفت که دوباره بر سر این کرسی رقابت نکند، مورفی به عنوان برنده آشکار این رقابت شناخته و در ۵ می ۲۰۰۵ به این سمت انتخاب گردید.
مورفی با متابعت از سیاست امتناع‌گرایی شین فین از احراز کرسی در مجلس عوام بریتانیا خودداری کرد. او در مجلس ایرلند شمالی، از ۸ می ۲۰۰۷ الی ۱۶ می ۲۰۱۱ به عنوان وزیر توسعه منطقه‌ای در هیئت اجرایی ایرلند شمالی ایفای وظیفه نمود و در جریان تور کنفرانس‌های انگلستان در پاییز ۲۰۰۵، نخستین جمهوری‌خواه ایرلندی بود که در میان اعضای حزب محافظه‌کار سخنرانی نمود و با رد کردن انفجار هوتل برایتون به منظور اظهار تأسف در مورد آن، جنجال خلق کرد.
مورفی هنگامی‌که در سال ۲۰۱۱ به عنوان وزیر توسعه منطقه‌ای خدمت می‌کرد، سین هوگان کاتولیک را به عنوان رئیس آب ایرلند شمالی تعیین کرد و درخواست‌های چهار پروتستانت را در فهرست نهایی نپذیرفت. دادگاه سپس ۱۵۰ هزار پوند را به دلیل تبعیض برای یکی از متقاضیان، آلن لینون به عنوان غرامت پرداخت کرد، چون دادگاه قضاوت کرد که هوگان به این دلیل تعیین گردیده بود که «او یک پروتستانت نبود، چون او برای وزیر و همکاران حزبی‌اش (شین فین)؛ میشل گیلدرنیو و گیتریونا راون که مورفی دربارهٔ تعیینات با آن‌ها مشورت کرده بود، معروف بود. دادگاه پی‌برد که شواهد و مدارک مورفی «غیرقابل قبول و فاقد اعتبار است» و در مدتی که مورفی متصدی وزارت توسعه منطقه‌ای بود، تعصب و جانب‌داری مهمی علیه تعیینات نامزدان با پیشینه پروتستانت وجود داشت». مورفی با این یافته دادگاه که او را برچسپ «فرقه‌گرا» زده بودند، مخالفت کرد. مارتین مک‌گینس، معاون نخست‌وزیر ایرلند شمالی از او دفاع کرد و استدلال نمود که مورفی «استخوان فرقه‌گرایی در بدن خویش ندارد».
مورفی در دسامبر ۲۰۱۲ به عنوان شاهد در دادگاه عالی بلفاست در پرونده دکلان گورملی که مورفی او را در سال ۲۰۱۰ از سمت‌اش به عنوان مدیر غیراجرایی آب ایرلند شمالی برکنار کرده بود، حاضر شد. گورملی دربارهٔ دو اعلامیه مطبوعاتی شین فین که به گفته او افتراءآمیز بود، شکایت کرد. سپس مبلغ ۸۰ هزار پوند به عنوان غرامت برای گورملی پیشنهاد گردید.
کانر مورفی در سال ۲۰۰۷ اندکی بعد از قتل پاول کوین، در مصاحبه‌ای با اسپات لایت (Spotlight) اظهار داشت که «پاول کوین در قاچاق و جنایت دست داشت و من فکر می‌کنم هر کسی با این موافق است».
در جریان انتخابات عمومی سال ۲۰۲۰ ایرلند، دیدگاه کانر مورفی به یک موضوع بحث‌برانگیز مبدل شده بود. بریج کوین گفت که پسرش قطعاً در جنایت دست نداشت و از مورفی خواست تا اظهارات خود را پس بگیرد و از خانواده کوین به‌صورت علنی معذرت بخواهد. در ۶ فوریه ۲۰۲۰، کانر مورفی در مصاحبه‌ای با رادیو تلویزیون ایرلند گفت او اظهاراتی را که در سال ۲۰۰۷ مطرح کرده بود پس گرفته‌است و از خانواده کوین عذرخواهی کرد. بریج کوین درخواست خود را برای استعفای مورفی از وزارت مالیه در استورمونت تکرار کرد. بریج گفت که او «باید کارش را تمام کند و عدالت در برابر خانواده کوین تأمین گردد. او گفت که مورفی باید «برود و به خدمات پلیس ایرلند شمالی و پلیس این کشور بگوید که او» در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بعد از قتل، دقیقاً دربارهٔ چه کسی صحبت کرد. بریج همچنین گفت، کانر مورفی تا زمانی‌که به‌صورت علنی ظاهر نشود و اظهار نکند که او آماده است تا نزد خدمات پلیس ایرلند شمالی می‌رود و نام‌های ارتش جمهوری‌خواه ایرلند را که با آن‌ها در کولای‌هانا صحبت کرده، ندهد، ملاقات نخواهد کرد.
دانیل مک‌کان (Daniel McCann) (زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۵۷ – درگذشتهٔ ۶ مارس ۱۹۸۸)، یک عضو ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند (IRA) بود که در ۶ مارس ۱۹۸۸، هنگامی که تلاش می‌کرد یک ماشین انفجاری را در جبل الطارق جاسازی نماید، توسط ارتش بریتانیا تیرباران گردیده و کشته شد.
مک‌کان در یک خانواده جمهوری‌خواه ایرلندی که از منطقه کلونارد در بلفاست غربی بودند، متولد شد. وی آموزش‌های ابتدایی خود را در مدرسه ابتدایی سنت گال و مدرسه دستور زبان سنت مری در بلفاست، دریافت کرد. مک‌کان نتوانست تحصیلات خود را به پایان برساند، چون پس از این‌که در اغتشاشات دخیل شد، دستگیر گردید. وی متهم به «رفتار اغتشاش‌گرایانه» شده و محکوم به شش ماه حبس گردید. اواخر همان سال، مک‌کان به ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند پیوست. چندی بعد، وی به دلیل مالکیت مواد منفجره مجرم شناخته شده و محکوم به دو سال حبس شد."Tírghrá", National Commemoration Centre, 2002. PB) p. 301
در ۱۹۸۷ میلادی، مک‌کان همراه با یک عضو دیگر ارتش جمهوری‌خواه ایرلند، سین ساویج، دو افسر نیروهای انتظامی سلطنتی اولستر را در لنگرگاه‌های بلفاست به قتل رساندند.Blood & Rage - A Cultural History of Terrorism, Michael Burleigh, 2008, P332,
در ۱۹۸۸ میلادی، مک‌کان و ساویج همراه با یک عضو دیگر ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به‌نام مایرید فاریل به سرزمین فرادریایی بریتانیا در جبل طارق فرستاده شدند تا بمبی را در منطقه شهری جاسازی نموده و یک گروه نوازنده نظامی بریتانیا که هر هفته هنگام تغییر محافظین جلوی اقامت‌گاه حاکم آن منطقه رژه می‌رفتند، را هدف قرار دهند.
حکومت بریتانیا از پیش در مورد این عملیات آگاهی داشت، از این‌رو یک واحد ویژه ارتش بریتانیا را جهت مهار سازی تیم ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به جبل طارق فرستاد. زمانی که مک‌کان، ساویج و فاریل در ۶ مارس ۱۹۸۸ قبل از رانندگی ماشین انفجاری، مشغول یک عملیات شناسایی در جبل طارق بودند، سربازان سرویس هوایی ویژه با لباس‌های غیرنظامی، در جاده‌های شهر با آن‌ها مقابله کردند. پنج گلوله از یک فاصله نزدیک به بدن مک‌کان اصابت کرد و سربازان سرویس هوایی ویژه بعداً ادعا نمودند که آن‌ها هنگام نزدیک شدن به آن‌ها، به یک «حرکت تهاجمی» دست زده بودند. فاریل که همراه مک‌کان بود، نیز تیر خورده و کشته شد. ساویج که به تنهایی در عقب مک‌کان و فاریل در یک فاصله که به چشم قابل دید بود قدم می‌زد، با دیدن تیراندازی به سمت همکارانش، پا به فرار گذاشت و چندین یارد به سمت شهر جبل طارق فرار کرد، اما یکی از سربازان سرویس هوای ویژه او را با پای پیاده دنبال نمود، این سرباز ساویچ را نیز دستگیر نموده و سپس به قتل رساند. پس از این رویداد، دریافته شد که هر سه عضو ارتش جمهوری‌خواه ایرلند غیر مسلح بودند.
یک ماشین انفجاری که آماده راندن به سمت جبل طارق بوده و توسط مک‌کان، ساویج و فاریل ساخته شده بود، دو روز پس از مرگ آن‌ها توسط پلیس اسپانیا در فاصله ۳۶ مایل اسپانیا یافت شد که حاوی ۱۴۰ پوند (۶۴ کیلو گرام) سمتکس و یک وسیله منفجر کننده بود که زمان آن با زمان تغییر محافظین در جبل طارق تنظیم شده بود.
مستندی تحت عنوان مرگ بر صخره در مورد عملیات ناکام ارتش جمهوری‌خواه ایرلند چندی پس از این‌که به‌وقوع پیوست، تولید گردیده و در تلویزیون بریتانیای پخش گردید، این مستند حاوی جزئیاتی در مورد اقدامات حکومت بریتانیا، اسپانیا و تیم ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در عملیاتی بود که حکومت بریتانیا نام رمزی عملیات فلایوس به آن داده بود. در این مستند همچنین با شاهدان عینی که تیرباران اعضای ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند را به چشم دیده بودند، مصاحبه صورت گرفته و سوالاتی از آن‌ها برای محک‌زدن صداقت حکومت بریتانیا و گزارش‌های سربازان بریتانیایی مطرح گردید و تمرکز بر این بود تا دانسته شود که آیا قبل از این‌که به سه عضو ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند شلیک صورت گیرد، فرصتی برای تسلیمی از طرف سربازانی که در مقابل آن‌ها قرار داشتند، برای آن‌ها داده شد یا خیر. بر مبنای شایعاتی که در رسانه‌های بریتانیایی دست به دست می‌شد و طبق آن حکومت بریتانیا در آن زمان در جریان درگیری‌های ایرلند از سیاست «شلیک مستقیم» بر علیه ارتش جمهوری‌خواه ایرلند پیروی می‌کرد، این سؤال نیز در این مستند مطرح گردید که آیا تبادل آتش و خشونت متناسب بوده‌است یا خیر.
در جریان خاک‌سپاری دسته جمعی جسد مک‌کان همراه با جسد ساویج و فاریل در زمین ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در قبرستان میلتاون در بلفاست غربی، به تاریخ ۱۶ مارس ۱۹۸۸ که توسط ارتش جمهوری‌خواه ایرلند حمایت مالی گردید، هنگامی که اجساد را داشتند به زمین پایین می‌کردند، مراسم خاک‌سپاری تحت حمله نارنجک دستی از طرف یک نفر از شبه نظامیان منتسب به وفاداران قرار گرفت. مراسم خاک‌سپاری بلافاصله به یک صحنه آشفته مبدل گردیده و جنگ در حال فرار میان مرد مسلح که با سلاح دستی شلیک می‌کرد و نارنجک می‌انداخت و گروهی از عزا داران که وی را در زمین قبرستان دنبال می‌کردند آغاز شد. طی این رویداد سه عزادار کشته شده و تعدادی هم مجروح گردید.
دومینیک «سگ دیوانه» مک‌گلینچی (Dominic "Mad Dog" McGlinchey) (1954 – 10 فوریه ۱۹۹۴)، رهبر شبه‌نظامی جمهوری‌خواه ایرلندی بود که در اوایل دهه ۱۹۸۰ از عضویت در ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند به رهبر گروه شبه‌نظامی آزادی‌بخش ملی ایرلند رسید.
مک‌گلینچی یکی از ۱۱ خواهر و برادری بود که در یک خانواده‌ای به شدت جمهوری‌خواه اهل بلاگی، شهرستان لوندندری به دنیا آمد. او در سال ۱۹۷۱ بدون هیچ اتهامی مدت ۱۰ ماه در زندان لانگ کیش ایرلند توقیف شد. اندکی پس از آزادی در سال بعد، دوباره به جرم تسلیحات به زندان افتاد. مک‌گلینچی در جریان حبس‌اش، در سال ۱۹۷۵ با مریم ازدواج کرد و صاحب سه فرزند شد.
مک‌گلینچی پس از این‌که از زندان آزاد شد، با ایان میلن و اعتصاب غذایی آینده فرانسس هوگز و توماس مک‌الوی پیوست و کارزار تیراندازی و بمباران شهر و فراتر از آن را ادامه داد. آن‌ها سپس در کنارهم به ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند پیوستند. این گروه در اواخر دهه ۱۹۷۰ متواری بودند، عملیات‌ها را انجام می‌دادند و از چنگ ارتش بریتانیا و پلیس این کشور نیز فرار می‌کردند ولی سرانجام نیروی امنیتی، مک‌گلینچی را در سال ۱۹۷۷ در جمهوری ایرلند دستگیر کرد. او به جرم سرقت ماشین یک افسر پلیس و تهدید افسرهای پلیس با اسلحه محکوم به مجازات شد. مک‌گلینچی هنگامی‌که در سال ۱۹۸۲ مدت حبس‌اش را در زندان پورت لاویز سپری می‌کرد، با رهبری ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند زندان درگیر شد و به دلیل رفتار خلاف اصول یا اختلافات استراتژیک تبعید گردید.
دومینیک مک‌گلینچی در سال ۱۹۵۴ در خانواده‌ای در جاده بالیسکیولیون، شهر بلاگی در روستای لاندندری به دنیا آمد. او سومین فرزند از ۱۱ فرزند خانواده‌ای به شدت جمهوری‌خواه بود. پدرش یک گراژ داشت و برخی مشتریان پلیس پدرش به دست مک‌گلینچی کشته شدند. مادرش مونیکا، یک کاتولیک مذهب بود و او ۷ خواهر و ۴ برادر داشت. مک‌گلینچی در مدرسه محلی درس خواند و به گفته هم‌کلاسی‌هایش که بعد دربارهٔ او اظهار داشتند، کودک نه چندان باهوشی بوده‌است. در ۱۶ سالگی در گراژ پدرش به کارآموزی پرداخت. او در این زمان در تظاهرات‌های متعدد مدنی که در کشورش برگزار می‌شد، شرکت می‌کرد. دلیل صریح این کار او هرچند معلوم نیست ولی دیلون حدس می‌زند که «او دربارهٔ واقعات و رویدادهای ماحول خود واکنش نشان می‌داد و ایده شرکت در تظاهرات‌ها در او علاقه و هویت نزدیک با جامعه خود را ایجاد کرد.
مولونی در بهار ۱۹۹۴ در ایرلند شمالی می‌نویسد «خشونت با کشتار هر دو طرف اعم از جمهوری‌خواهان و وفادارماندگان به‌صورت آزادانه ادامه داشت». عداوت و دشمنی ۱۹۸۶ – ۱۹۸۷ارتش آزادی‌بخش ملی ایرلند دوباره شعله‌ور شد. از سوی دیگر، حزب شین فین به‌صورت فعالانه استراتژی صلح را برای ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند و جریان جنبش جمهوری‌خواه ترویج می‌کرد. یکی از اعضای ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند برای دیلون توضیح داد که چرا مک‌گلینجی در آن زمان بیش از آنچه که او خود درک کرده بود، شخصاَ آسیب‌پذیر بود. این داوطلب گفت که پاره‌ای از چالش مک‌گلینچی این بود که او پس از آزادی‌اش «هیچ گروه تروریستی نداشت تا از وی حفاظت کند». این منبع همچنین گفت که او بدون خانه‌ها امن، گزارش‌های استخباراتی، شبکه حمایوی و اقدامات احتیاطی غریزوی که زندگی‌اش را در حالت متواری بودن رهنمایی می‌کرد، مانند برخی افرادی آسیب‌پذیر شده بود که [او] زمانی آن‌ها را مورد هدف قرار می‌داد. این‌ها مواردی از مشکلات و چالش‌های مک‌گلینچی بودند. او نتوانست درک کند که مانند یک مرغابی نشانده شده‌است. فرگال کین روزنامه‌نگار استدلال می‌کند که در زمان مرگ مکگلینچی «کسی در سازمان نبود تا از وی محافظت کند».
حوالی ساعت ۰۹:۳۰ شام پنج‌شنبه، ۱۰ فوریه ۱۹۹۴، مک‌گلینچی به دیدار دوستانش در خیابان دولیک، نزدیک خانه‌اش رفت و در آنجا با آن‌ها نان شب را خورد. او تقریباً ۴۰ دقیقه بعد از آنجا برآمد و می‌خواست ویدیویی را به دکانی در بروکویل به سمت شمال شهر ببرد. مک‌گلینچی متعاقباً رفتار و وضعیت پدرش را در آن شب «آشفته و از نظر عاطفی ناراحت» توصیف کرد. او اظهار داشت که از پدرش پرسید آیا او فکر می‌کند خطری از سوی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند متوجه اوست، مک‌گلینچی در جوابش گفت: «از این ناراحت هستم که نامم توسط افرادی سیاه می‌شود که هرگز فیر نکرده‌اند… نه، ارتش جمهوری‌خواه ایرلند هرگز مرا نمی‌کشد، پسرم». حدود ۱۱ شب، مک‌گلینچی و دومینیک ۱۶ ساله می‌خواستند به خانه برگردند، دیلون – «به دلایلی که هرگز واضح نبود –» گفت – مک‌گلینچی در جاده باغ‌های هاردمن نزدیک بیمارستان لوردس به سمت غرفه تلفن عمومی در کنار خیابان رفت تا زنگ بزند.
تقریباً بلافاصله – باوجود این‌که ۴ نفر در آن محل وجود داشتند – یک ماشین از نوع مزدای سرخ رنگ در کنارش ایستاد. درحالی‌که پسرش از ماشین بر او نگاه می‌کرد، سه مرد بر او حمله کردند و او را مورد ضرب و شتم قرار دادند. وقتی او به زمین افتاده بود، مردان مسلح – که سه تفنگ دست‌کش و یک تفنچگه در دست داشتند – ۱۴ مرمی به سمت مک‌گلینچی شلیک کردند. حمله بر او با شلیک مرمی نهایی بر سرش برخورد کرد، هرچند او قبلاً مرده بود. آخرین سخنی که بر زبان آورد این بود «عیسی، مریم مرا کمک کن». پسرش برای آمبولانس فریاد زد. به گفته اولین افسر پلیس که در صحنه قتل حاضر شد، دومینیک جونیور به او گفت که «این پدر من است، این پدر من است، بر او شلیک کردند. عجله کن، به ایست‌های بازرسی بروید». تأثیر وحشتناک و دیدن چنین بی‌رحمی سرد روی پسر مک‌گلینچی را تنها می‌توان در «مشاهده هولاند و مک‌دونالد» تصور کرد.
ائوین مک‌نامی (Eoin McNamee) (متولد ۱۹۱۴ – ۹ اوت ۱۹۸۶)، جمهوری‌خواه ایرلندی و رئیس ستاد پیشین ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود.
مک‌نامی به عنوان فردی که در «کوه‌های سپرین» شهر تایرون و لاندندری بزرگ شده‌است، توصیف می‌شود. او تعلیم و تربیت رسمی را به‌صورت کم‌تر فرا گرفت. او «یک مرد دانشمند، زیرک، عاقل و با درک درستی بود و باور داشت که تلاش با موفقیت انقلابی، جنگیدن در تمامی سطوح از جمله سیاسی و تحریک‌برانگیز است. ولی کاملاً معتقد به این دیدگاه بود که مبارزه مسلحانه لبه‌ای تیز یا نیزه تلاش و کلید موفقیت است». مک‌نامی یک فرد خجالت‌رو و غالباً خاموش بود که از بودن در محضر عام دوری می‌جست و همیشه در عقب صحنه کار می‌کرد. پیرس کیلی از مک‌نامی این‌گونه توصیف کرده‌است: «او مرد مستحکم و فناء ناپذیر به نظر می‌رسید که همانند سنگ سخت و استوار است».
مک‌نامی قبل از مهاجرت به لندن، در سال ۱۹۳۲ در گرینکسل، شهر تارون به ارتش جمهوری‌خواه ایرلند پیوست. مک‌نامی با استفاده از دوچرخه سفرهای طولانی را در جاده‌های باریک و کوهستانی تایرون و دنیگال انجام داد که منجر به جذب تعداد زیادی افراد در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند شد. او در کنگره جمهوری‌خواه شرکت کرد و با جناح چپ تندرو در ایرلند تلاش نمود یک حزب سیاسی را تشکل دهند که روابط خوبی با ارتش جمهوری‌خواه ایرلند داشته باشد. در همین حال، کنگره جمهوری‌خواه میان این‌که اهداف میانه‌رو جمهوری داشته باشند یا دیدگاه آشکارای کمونیستی، به دو دسته تقسیم شدند.
او میان سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۹ در انگلستان می‌زیست و هنوز به عنوان «افسر اطلاعات» برای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند کار می‌کرد. مک‌نامی در ماه مارس و آوریل ۱۹۳۸ در کنوانسیون‌های ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در این کشور شرکت کرد و در رأی دهی برای رئیس ستاد جدید، سخن‌گوی گروه شین راسل بود. در جریان این مدت که او در کنار سایر اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در انگلستان فعالیت می‌کرد از سوی سیموس ادونوان و پاتریک مک‌گرات (جمهوری‌خواه ایرلندی) در حمایت از کارزار بمب‌گذاری ارتش جمهوری‌خواه ایرلند میان سال‌های ۱۹۳۹ الی ۱۹۴۰ علیه بریتانیا – برنامه خراب‌کاری – نحوه ساخت مواد منفجره را اندکی فرا گرفت. برنامه خراب‌کاری (S-Plan) یک کارزار بمب‌گذاری بود که از سوی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در جریان جنگ در برابر بریتانیای کبیر انجام شد. در جریان این کارزار، ۳۰۰ انفجار صورت گرفت که ۱۰ کشته و ۹۶ زخمی برجای گذاشت. انفجار در ایستگاه ریل میلورتون (۳ ژوئیه ۱۹۳۹) کاری از مک‌نامی بود، چون او در میدلندز غربی انگلستان فعالیت می‌کرد.McKenna, J. (2016), "The IRA Bombing Campaign Against Britain, 1939–1940". McFarland, Incorporated Publishers, pg 138, McKenna, pg 196.
مک‌نامی در آوریل ۱۹۳۹ به ایرلند فراخوانده شد و در ۱۱ ژوئن ۱۹۳۹ و به دلیل عضویت در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند متهم شناخته شد و به ۶ ماه حبس در زندان کرملین، بلفاست محکوم گردید. سپس در ماه می ۱۹۴۰ از زندان آزاد گردید و به تایرون؛ محل که در آن به یک چهره رهبر تبدیل شده بود، برگشت. مک‌نامی در سال ۱۹۴۱ افسر فرمانده نیروهای شمالی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود. در ماه مارس ۱۹۴۲، شین مک‌کول، رئیس ستاد ارتش جمهوری‌خواه ایرلند دستگیر و زندانی شد. همین بود که مسؤلیت ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به مک‌نامی رسید و او رئیس ستاد ارتش شد.Coogan, Tim: "The IRA A History". Rinehart Publishers (1993), pg131.Bell, J. Bower, "The Secret Army". New Brunswick, NJ: Transaction Publishers. 1997. p. 187&227.
هرچند، او مدت زیادی را در این سمت سپری نکرد، چون دوباره در ۲۳ می ۱۹۴۲ در شهر دوبلین دستگیر شد و به ۳ سال زندان محکوم گردید تا مدت حبس‌اش را در کوراگ سپری کند؛ زندانی که صدها نفر از سراسر ایرلند به دلیل فعالیت در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند از سوی حکومت فیانا فیل (Fianna Fáil) دستگیر و زندانی شده بودند. چون تصمیم گرفته بودند تا ارتش جمهوری‌خواه ایرلند را اجازه ندهند که بی‌طرفی ایرلند را در جریان جنگ جهانی دوم به خطر بیندازد. او در این مدت در کوراگ، زبان ایرلندی و اسپانیایی را آموخت و هنگامی‌که عیسی مسیح را به عنوان «یک انقلابی و سوسیالست» توصیف می‌کرد احساسات برخی زندانیان را برانگیخت. در این مدت بود که مک‌نامی طی گفت‌گوها با اعضای جناح چپ ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در زندان به یک تروتسکیست شاخهٔ مارکسیزم مبنی بر آراء لیون تروتسکی مبدل شد.
پس از این‌که او سال‌ها را در زندان کوراگ سپری کرد، به ایالات متحده آمریکا مهاجرت نمود. نخست او به فیلادلفیا عزیمت کرد و سپس به ایالت شیکاگو نقل مکان نمود؛ محل که گمان می‌شود او به عنوان تسهیل‌کننده میان رهبری ارتش جمهوری‌خواه ایرلند و فراهم کنندگان تسلیحات در آمریکا عمل می‌کرد. مک‌نامی یکی دیگری از ایرلندی‌های بود که به‌خاطر ازدواج از شغلش در ارتش دوری نکرد. حتی پس از این‌که او عازم ایالات متحده آمریکا شد، نخست در ایالت فیلادلفیا و سپس در شیکاگو اقامت گزید، بازهم در کنارش کودکان و بازیچه‌ها را نه، بلکه دوستان و همکاران زن و مرد ایرلندی‌اش را جمع کرد که از خود گذشتگی شان در راستای آزادی کامل ایرلند برابر بود به زندگی خود شان. او در سال ۱۹۳۲ به ارتش جمهوری‌خواه ایرلند پیوست و تا آخرین نفس سرباز متعهد و وفادار این گروه باقی ماند. هنگامی‌که ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به دو بخش؛ ارتش رسمی جمهوری‌خواه ایرلند و ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند منقسم شد، او انتخاب کرد تا در کنار ارتش موقت باشد. گفته می‌شود که مک‌نامی دوست نزدیک جورج هریسون، همکار او در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود. شعبه محلی (cumann) حزب شین فین را به افتخار از تلاش‌های او نام‌گذاری کردند: شعبه محلی ائوین مک‌نامی، کیلدریس، شهر تایرون. یادبودی به پاس خدماتش نیز در چهارراهی آرام در کوه‌های سپرین، زادگاهش شهر تایرون، قرار دارد.McKenna, pg167
اریک اپل (Erich Apel) (زادهٔ ۳ اکتبر ۱۹۱۷ – درگذشتهٔ ۳ دسامبر ۱۹۶۵)، در جریان جنگ جهانی دوم، به عنوان مهندس موشک در مرکز پژوهش نظامی پنمونده در آلمان نازی کار کرد. پس از بازگشت از اتحاد جماهیر شوروی، جایی که تا ۱۹۵۲ میلادی تحت عملیات اوساویکهیم به اجبار به توسعه موشک می‌پرداخت، وی یکی از مقامات حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان شرقی شد. در جریان اواخر دهه ۱۹۵۰ میلادی، او به‌طور فزاینده در سیاست‌های اقتصادی دخیل بوده و از ۱۹۵۸ میلادی به عنوان رئیس کمیسیون اقتصادی پولیتبورو خدمت نمود. وی به عنوان یک اصطلاح‌طلب پنداشته می‌شد. با این حال، پس از اکتبر ۱۹۶۴ زمانی که نیکیتا خروشچف قدرت را در مسکو از دست داد، اصلاحات اقتصادی به سرعت از دستور کار دور شد.
اپل در میان سال‌های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۵ میلادی به عنوان رئیس کمیسیون برنامه‌ریزی دولت خدمت نمود. آخرین پروژه وی، مذاکره یک معامله تجاری با اتحاد جماهیر شوروی بود. با این حال، چند ساعت قبل از این‌که به نمایندگی از حکومت آلمان شرقی موافقت‌نامه به‌دست آمده را امضاء نماید، به‌وسیله اسلحهٔ گرم دست به خودکشی زد.
اریک هانس اپل در شهر کوچک یودنباخ متولد شد، این شهر کوچک در جنگل فرانکونیایی واقع بوده و زمانی به دلیل موقعیتش به عنوان ایستگاه میان راه در یک مسیر تجاری بزرگ منفعت می‌برد، اما بعداً به علت ساخت خط آهن که لایپزیگ و نورنبرگ را مستقیماً وصل می‌کرد، اهمیت تجاری خود را از دست داد. پدر اپل یک مهندس مکانیک بود و مادرش در صنعت لباس کار می‌کرد. وی در شهرهای زونه‌برگ و اشتایناخ به مدرسه می‌رفت اما در سال ۱۹۳۲ میلادی مدرسه را ترک کرد تا یک برنامه کارآموزی در ابزار سازی و مهندسی مکانیک را در کارخانه پرسلان در نویهاوس آغاز کند. حزب نازی در آن منطقه مشهور بود و وی در ۱۹۳۵ میلادی به سازمان جوانان دوچیس جنگولاک (Deutsches Jungvolk) پیوست. با این حال، دریافته شد که این جوان شانزده ساله «تمرین‌های کند هوشی خسته کننده ذهن» ("der stumpfsinnige Drill") را اخلال نموده و نه ماه بعد به دلیل «رویه منفی»، از تمرین‌های شبه‌نظامی که از پسران انتظار می‌رفت در آن شرکت کنند، دور انداخته شد. پس از اتمام دوره کار آموزی‌اش در ۱۹۳۵ میلادی وی تا ۱۹۳۷ میلادی در کارخانه نویهاوس به عنوان ابزار ساز و طراح باقی ماند. پس از آن، وی در سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ میلادی در آکادمی مهندسی در ایلمناو درس خواند و مدرک خود را در رشته مهندسی مکانیک از آنجا به‌دست‌آورد.