moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دادگاه عالی ایالات متحده در سال ۲۰۰۳ در پروندهٔ ایالات متحده علیه انجمن کتابخانه‌های آمریکا حکم صادر نمود که استفاده از نرم‌افزار فیلترینگ اینترنتی، حقوق مراجعین کتابخانه را طبق متمم اول قانون اساسی ایالات متحده نقض نمی‌نماید. امروزه کتابخانه‌های عامهٔ شهرستان لادن حاوی فیلترهای اینترنتی هستند اما بزرگسالان اجازه دارند آن را خاموش نمایند به شرط این‌که موافقت‌نامه استفاده از اینترنت توسط بزرگسالان LCPL را به‌منظور ثبت نام برای استفاده از اینترنت بخوانند و امضا کنند و با انجام این کار موافقت خود را به پیروی از رهنمودها و دستورالعمل‌های کتابخانه مبنی بر ممنوعیت تماشای مطالب هرزه، اعلام نمایند.
بلک برای نخستین بار در یک انتخابات ویژه در سال ۱۹۹۸ در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب شد و جانشین بیل میمز، نمایندهٔ جمهوری‌خواه که در مجلس سنا ویرجینیا انتخاب شده بود، شد. بلک چند ماه پس از ادای سوگند، از هیئت کتابخانه استعفا داد. بلک که یک نمایندهٔ «شدیداً محافظه‌کار» بود، به‌خاطر اظهارات بحث‌برانگیز خود به شهرت رسیده بود.
بلک در سال ۲۰۰۱ لایحه‌ای را طرح کرد که نصب فیلترهای اینترنتی بر روی کامپیوترهای مدارس دولتی را الزامی می‌ساخت. این لایحه با اکثریت آرا هم در مجلس نمایندگان و هم در مجلس سنا تصویب شد و در ماه مارس سال ۲۰۰۱ به قانون تبدیل شد.
در جریان اجلاس تقنینیه سال ۲۰۰۱، بلک به کار روی یک تعداد از لوایح مربوط به سقط جنین پرداخت. در ماه فوریه سال ۲۰۰۱، در طرح لایحه‌ای برای تعیین دورهٔ انتظار «رضایت آگاهانه» ۲۴ ساعته برای زنانی که خواهان سقط جنین بودند، تشریک مساعی کرد. طبق این لایحه درمانگاه‌ها و بیمارستان‌ها باید به زنانی که خواهان سقط جنین هستند، سن تقریبی جنینی، جزئیات روند سقط جنین و سایر موارد گزینه‌های موجود را به وی بگوید. این لایحه سرانجام تصویب و به قانون تبدیل شد.
به همین‌گونه در اجلاس تقنینیه سال ۲۰۰۱، بلک با لایحهٔ مجوز توزیع قرص ضدبارداری اضطراری در داروخانه‌ها، مخالفت ورزید. مخالفین این لایحه گفتند: برخلاف قرص‌های ضدبارداری عادی که از القاح تخمک جلوگیری می‌نماید، این نوع از قرص‌های اضطراری ضدبارداری می‌تواند به‌عنوان عامل سقط جنین عمل نمایند و از چسبیدن تخمک بارور شده به دیوار رحم جلوگیری نمایند. بلک گفت: این یک آفت کش بچه است که ما به آن تماشا می‌کنیم. اگر چه این لایحه به قانون تبدیل نشد، اما قرص ضدبارداری اضطراری را می‌توان در ویرجینیا از داروخانه‌ها بدون نسخه توسط افراد ۱۷ ساله یا بالاتر از آن با داشتن نسخه برای افراد ۱۶ و خورد تر از آن خریداری کرد و یک برند بدون نسخه این قرص‌ها برای افراد در هر سنی بدون آی دی قابل دسترس است.
" بجیولد" تحت تأثیر بازی "شریکی" است که در سال ۱۹۸۸ توسط توسعه‌دهندهٔ روسی، یوجین آلمژین، ساخته شد و هر دو گیم پلی مشابهی دارند.
بجیولد یا گاهی بجیولد دولوکس ، یک بازی ویدئویی معمایی به سبک تطبیق کاشی است که توسط پاپ‌کاپ گیمز برای مرورگرها در سال ۲۰۰۱ توسعه یافته‌است.
این بازی بیش از ۱۰ میلیون نسخه فروش داشته و بیش از ۱۵۰ میلیون بار دانلود شده‌است. این بازی با چندین دنباله و اسپین‌آف دنبال شد که در سال ۲۰۰۴ "بجیولد ۲" منتشر شد.
دنباله های دیگر این بازی عبارت است از "بجیولد ۳"، "بجیولد توییست"، "بجیولد استارز" و دیگر موارد.
در سال ۲۰۲۰، بجیولد به تالار مشاهیر بازی های ویدیویی جهانی راه یافت.
داگلاس ارل اپلگیت (Douglas Earl Applegate) (۲۷ مارس ۱۹۲۸ – ۷ اوت ۲۰۲۱)، از سیاستمداران آمریکایی بود که طی سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۵ از سوی حزب دموکرات، نمایندگی حوزه انتخابیه منطقه ۱۸ اوهایو را در مجلس نمایندگان ایالات متحده بر عهده داشت. وی پیش از حضور در این مجلس از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۸ در مجلس نمایندگان اوهایو و در فاصله سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ در مجلس سنای این ایالت مشغول خدمت بود.
اپلگیت در شهر استوبن‌ویل از توابع ایالت اوهایو متولد شد؛ پدرش، ارل اپلگیت، شهردار و نماینده مجلس ایالتی بود. او خود در دبیرستان استوبن‌ویل تحصیل کرد. در انتخابات سال ۱۹۶۰ به همراه مایکل بلیشاک به مجلس نمایندگان ایالت اوهایو راه یافت، آن هم از منطقه‌ای که چندین نامزد داشت. البته در سال ۱۹۶۲ بلیشاک را نیز شکست داد و خود به تنهایی نمایندگی این منطقه را بر عهده گرفت. وی در طول مدت فعالیتش به عنوان نماینده مجلس، با جان لانگزورث و کنث اف‌بری، سناتورهای جمهوریخواه نیز رقابت کرد و در برابر آنها به پیروزی رسید.
او اینطور برنامه‌ریزی کرده بود که در انتخابات ۱۹۷۸ جانشین وین هیز در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا شود ولی با کناره‌گیری این نامزد دموکرات‌ها از رقابت‌های انتخاباتی ۱۹۷۶، اپلگیت در همین دوره جانشین هیز شد. وی تا انتخابات ۱۹۹۴ که زمان بازنشستگیش فرا رسید، در مقام نماینده مشغول کار بود و در طول دوران خدمتش در کمیته‌های حمل‌ونقل، امور عام‌المنفعه و امور مربوط به سربازان بازنشسته حضور داشت. باورها و موضع‌گیری‌های وی متنوع بود و از عقاید لیبرال تا محافظه‌کار را شامل می‌شد. چنانچه «سازمان آمریکایی‌های حامی اقدامات دموکراتیک» برای او امتیاز ۵ تا ۸۰ درصد را در نظر گرفته در حالیکه «اتحادیه محافظه‌کاران آمریکا» امتیازی بین ۱۲٫۵۰ تا ۶۴٫۸۶ درصد را به او اختصاص داده‌است.
اپلگیت برای نامزدی در انتخابات ریاست‌جمهوری در دور مقدماتی انتخابات ۱۹۸۸ با حمایت نمایندگان ایالتی وارد عرصه رقابت شد. او شش نماینده از منطقه تحت نظارت خود مدنظر داشت که تنها یک نفر از آنها به پیروزی رسید، بدین‌ترتیب او در کنوانسیون ملی دموکرات‌ها به مایکل دوکاکیس رأی داد. وی در تلاش بود تا سناتور جان گلن را که حامی او در انتخابات مقدماتی ۱۹۸۴ بود، به عنوان معاون رئیس‌جمهور معرفی کند که در این مسیر موفق نبود. اپلگیت در سال ۲۰۲۱ درگذشت.
داگلاس ارل اپلگیت در ۲۷ مارس ۱۹۲۸ در شهر استوبن‌ویل اوهایو به دنیا آمد. پدرش، ارل اپلگیت، شهردار استوبن‌ویل بود و در مجلس نمایندگان اوهایو نیز حضور داشت. او در ۱۹۷۴ از دبیرستان استوبن‌ویل فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۵۶ در کسوت یکی از کارگزاران مجاز املاک مشغول کار شد. اپلگیت با بتی ازدواج کرد و از او صاحب دو فرزند شد. وی از پیروان کلیسای پرسبیتاری بود.
اپلگیت در انتخابات ۲۰۰۶ از نامزدی زک اسپیس در برابر رالف اپلگیت از سوی دموکرات‌ها در حوزه انتخابیه هیجدهم حمایت کرد و با این اقدام نشان داد که رالف به هیچ عنوان مورد تأیید وی نیست و هیچ‌گونه نسبت خویشاوندی نیز با او ندارد. جیسون ویلسون که در سال ۱۹۹۰ دستیار اپلگیت در کنگره بود، در انتخابات ۲۰۰۶ به مجلس سنا راه یافت. اپلگیت در سال‌های پایانی زندگی به اسپرینگ‌هیل واقع در فلوریدا نقل مکان کرد و همسرش در ۵ ژوئن ۲۰۲۰ درگذشت، پیش از آنکه خودش در ۷ اوت ۲۰۲۱ از دنیا برود.
اپلگیت یکی از پانزده دموکراتی بود که به بودجه ۱ میلیارد و ۳۰۰ میلیون دلاری فرماندار جیم رودز در سال ۱۹۶۳ رأی مثبت دادند. در ۱۹۷۳، مجلس سنای ایالتی با نوزده رأی موافق در برابر پانزده رأی مخالف، بودجه پیشنهادی فرماندار جان جی. گیلیان به مبلغ ۹ میلیارد و ۹۰۰ میلیون دلار را تأیید کرد، اپلگیت از جمله موافقان آن بود. اتاق بازرگانی ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۸۲ امتیاز ۲۱ درصد را برای او منظور کرد. وی در سال ۱۹۸۲ به متمم قانون بودجه متوازن رأی مثبت داد.
او در سال ۱۹۷۹ در موافقت با کاهش ده درصدی بودجه وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا رأی داد که در صورت تصویب بودجه این وزارتخانه را بیش از ۲۰۰ میلیون دلار کاهش می‌داد. گروهی از مشاوران که از سوی رئیس‌جمهور رونالد ریگان مأموریت یافته بودند، گزارشی ارائه کردند مبنی بر اینکه وظایف و مسئولیت‌های وزارت امور کهنه‌سربازان را می‌توان به سایر دستگاه‌ها محول کرد. در پی این گزارش، اپلگیت با انحلال این وزارتخانه به مخالف برخاست.
مجلس نمایندگان با ۲۸۲ رأی موافق در برابر ۱۳۱ رأی مخالف، قانون تسهیل و کاهش مالیات را در سال ۱۹۷۷ به تصویب رساند. اپلگیت از موافقان این قانون بود ولی او و سایر نمایندگان مجلس پیشنهاد جمهوریخواهان مبنی بر کاهش مستمر مالیات‌ها را نپذیرفتند. او به مصوبه پرداخت کمک ۱٫۵ میلیارد دلاری به شرکت خودروسازی کرایسلر رأی موافق داد ولی با طرح پیشنهادی کارتر و دریافت کارمزد ۱۰ سنتی از گازوئیل مخالفت کرد. او از موافقان افزایش حداقل دستمزد در سال ۱۹۸۹ از ۳٫۳۵ دلار در هر ساعت به ۴٫۵۵ دلار بود.
یک گزارش پنجاه صفحه‌ای از اپلگیت به عنوان یکی از اعضای دموکرات سنای ایالتی نام برد که به دلیل آنکه مانعی بر سر راه فعالیت‌های فدراسیون کار آمریکا و کنگره سازمان‌های صنعتی (AFL_CIO) تلقی می‌شد تحت کنترل این اتحادیه قرارداشت، هرچند فرانک دبلیوکینگ، رئیس AFL-CIO در اوهایو این ادعا را رد کرد. مجلس نمایندگان با ۲۱۷ رأی موافق در مقابل ۲۰۵ رای مخالف که اپلگیت نیز در زمره موافقان بود، با قانون بسط قدرت اعتصاب کارگران ساختمانی مخالفت کرد. فدراسیون کار آمریکا و کنگره سازمان‌های صنعتی (AFL_CIO) در سال ۱۹۸۲ امتیاز ۶۹ درصد را برای او منظور کرد. وی از مخالفان توافقنامه تجارت آزاد آمریکای شمالی بود.
دوست‌پسر مطلق من () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۹ بر پایهٔ مانگای "دوست‌پسر مطلق" از یو واتاسه است و یو جین-گو، بانگ مین-آه و هونگ جونگ هیون در آن به ایفای نقش پرداختند. این مجموعه از ۱۵ مه تا ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۹، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی‌اس‌تی) از اس‌بی‌اس برای ۱۶ قسمت روی آنتن رفت. "دوست‌پسر مطلق من"، سومین درام تلویزیونی اقتباسی از این مانگا است و پیش از این در ژاپن و تایوان اقتباس شده بود.
این مجموعه با عنوان دوست‌پسر مطلق (Absolute Boyfriend) در ویکی در کشورهای انگلیسی زبان در دسترس است، اما در کره جنوبی و نتفلیکس در آسیا با عنوان رسمی انگلیسی دوست‌پسر مطلق من (My Absolute Boyfriend) به کار می‌رود.
دزدان دریایی: آخرین گنج سلطنتی () یک فیلم کره‌ای در سبک ماجراجویی و کمدی به کارگردانی کیم جونگ هون و با نقش آفرینی هان هیو جو و کانگ ها-نول است که در سال ۲۰۲۲ منتشر شد.
ارل راسل براودر (Earl Russell Browder) (۲۰ مه ۱۸۹۱–۲۷ ژوئن ۱۹۷۳)، سیاستمدار آمریکایی، فعال کمونیست و رهبر حزب کمونیست ایالات متحده (CPUSA) بود. براودر در جریان دههٔ ۱۹۳۰ و نیمه نخست دههٔ ۱۹۴۰ دبیر کُل حزب کمونیست ایالات متحده (CPUSA) بود.
براودر در جریان جنگ اول جهانی، به‌خاطر مخالفت با خدمت سربازی و جنگ، مدتی را در زندان فدرال زندانی بود. به‌محض رهایی از زندان، عضو فعال جنبش کمونیستی شد و به زودی به‌عنوان سازمان‌دهندهٔ اتحادیهٔ احزاب کمونیست بین‌المللی و اتحادیه‌های سرخ کارگری آن اتحادیه در چین و منطقهٔ اقیانوس آرام، به کار شروع کرد.
براودر در سال ۱۹۳۰ پس از حذف جناح سیاسی رقیب از سطح رهبری حزب، دبیرکل حزب CPUSA شد. پس از آن به مدت ۱۵ سال، براودر با تألیف ده‌ها رساله چاپی و کتاب، سخنرانی‌های زیادی برای مجموعهٔ بزرگ مردم و دو مرتبه رقابت برای ریاست‌جمهوری ایالات متحده، به یکی از شناخته شده‌ترین چهره مردمی وابسته با کمونیسم آمریکایی تبدیل شد. براودر در جریان دورهٔ رهبری خود، در فعالیت‌های جاسوسی اتحاد جماهیر شوروی در آمریکا شرکت کرد و آنانی را که اطلاعات حساس را به حزب انتقال می‌دادند، با سازمان جاسوسی اتحاد جماهیر شوروی معرفی کرد.
براودر به دنبال خشم عمومی نسبت به پیمان عدم تجاوز یا پیمان مولوتوف - ریبنتروپ، به تقلب در گذرنامه متهم شناخته شد. در اوایل سال ۱۹۴۰ به دو مورد اتهام مجرم شناخته شد و به چهار سال زندان محکوم به مجازات شد و برای یک مدتی الی زمان برگذاری دادگاه استینافی، آزاد ماند. دادگاه عالی ایالات متحده در بهار سال ۱۹۴۲ حکم مجازات براودر را مورد تأیید قرار داد و براودر دورهٔ ۱۴ ماههٔ زندان را در زندان فدرال آغاز کرد. براودر سپس در سال ۱۹۴۳ در یک اقدامی تحت عنوان بسوی اتحاد در زمان جنگ، از زندان رها شد.
براودر، طرفدار سرسخت همکاری ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی در جریان جنگ دوم جهانی بود و ادامهٔ همکاری بین این دو قدرت نظامی را در سال‌های بعد از جنگ در سر می‌پرورانید. براودر در سال ۱۹۴۴ پس از درک نقش گستردهٔ کمونیست‌های آمریکایی به‌عنوان یک گروه ذی‌نفوذ سازمان‌یافته در داخل ائتلاف حاکم، دستور داد که حزب کمونیست آمریکایی به «انجمن سیاسی کمونیست» تغییر داده شود. اما پس از مرگ رئیس‌جمهور فرانکلین دی. روزولت، جنگ سرد و مک‌کارتیسم داخلی یا فعالیت‌های ضد کمونیستی در داخل آمریکا به سرعت پدیدار شد. براودر در اوایل سال ۱۹۴۶، از حزب کمونیست جدیدالتأسیس اخراج شد و اخراج وی تا حد زیادی به دلیل امتناع وی از اصلاح این دیدگاه‌ها به‌هدف انطباق با واقعیت‌های سیاسی در حال تغییر و مطالبات ایدئولوژیک وابسته با این دیدگاه‌ها، صورت گرفت.
براودر باقی عمر خود را در گمنامی نسبی در خانه‌اش در شهر یانکرز ایالت نیویورک و بعدها در شهر پینستون ایالت نیوجرسی سپری کرد و در سال ۱۹۷۳ در آنجا درگذشت. وی رسالات و کتاب‌های متعددی در رابطه با مسائل سیاسی نوشته بود.
براودر، فرزند هشتم مارتا جانی (هانکینز) و ویلیام براودر آموزگار و کشاورز، در ۲۰ ماه مه سال ۱۸۹۱ در شهر ویچیتا ایالت کانزاس بدنیا آمد. پدرش طرفدار عوام‌گرایی یا پوپولیسم بود.Theodore Draper", The Roots of American Communism", pg. 308
براودر در سال ۱۹۰۷ در ۱۶ سالگی به حزب سوسیالیست ایالات متحده در شهر ویچیتا پیوست و الی انشعاب حزب در سال ۱۹۱۲، پس از خروج تعداد زیاد اعضای گروه طرفدار آرمان سندیکالیسم یا جنبش کارگری در نتیجهٔ درج مادهٔ ضد خراب‌کاری در اساسنامهٔ حزب و فراخوان ویلیام «بیگ بیل» هیوود، عضو کمیتهٔ کمیتهٔ ملی اجرائی، به فعالیت خود در این سازمان ادامه داد. تئودور دراپر، تاریخ‌نویس می‌نویسد که براودر تحت تأثیر یکی ازشاخه‌های جنبش سندیکالیسم قرار داشت که معتقد به کار در فدراسیون کارگران آمریکا (AFL) بود. در نتیجهٔ این گرایش ایدئولوژیک، براودر را با ویلیام ز. فاستر، مؤسس سازمان اتحادیه سندیکالیسم یا جنبش کارگری آمریکای شمالی که بر مبنای مشابه همان ایجاد شده بود، و جیمز پی. کانن، طرفدار سازمان کارگران صنعتی جهان آشنا شد.
براودر به شهر کانزاس سیتی رفت و به عنوان کارکن خدماتی به کار مشغول شد و وارد اتحادیهٔ صنفی خود یعنی اتحادیهٔ دفتر داران، تندنویسان و محاسبان (AFL) شد. در سال ۱۹۱۶ به عنوان مدیر انجمن تعاونی شهرستان جانسون در شهر اولیتا ایالت کانزاس، به کار شروع کرد.
براودر با تمام قوت با جنگ اول جهانی مخالفت ورزید و علناً علیه این جنگ اعتراض کرد و این جنگ را نزاع امپریالیستی توصیف کرد. پس از ورود ایالات متحده در جنگ در سال ۱۹۱۷، براودر بازداشت شد و مطابق قانون جاسوسی سال ۱۹۱۷، به تبانی در شکست کار پیش‌نویش قانون جنگ و عدم ثبت نام به خدمت سربازی، متهم شناخته شد.Theodore Draper", The Roots of American Communism", pg. 309 براودر به اتهام تبانی به دوسال زندان و به اتهام عدم نام‌نویسی به خدمت سربازی به یک سال زندان محکوم به مجازات شد و ازماه دسامبر سال ۱۹۱۷ تا ماه نوامبر سال ۱۹۱۸ در زندان ماند.
براودر، کنن و همکاران آن‌ها در شهر کانزاس، یک روزنامهٔ رادیکال را تحت عنوان جهان کارگران بنیاد نهادند و براودر به عنوان نخستین سردبیر آن به خدمت شروع کرد. با این وجود، در ماه ژوئن همان سال براودر به اتهام تبانی در توطئه دوباره زندانی شد و کنن به عوض وی سردبیر روزنامه شد. دوران دوم زندانی شدن براودر که در زندان مرکزی لین‌ورت سپری شد تا ماه نوامبر سال ۱۹۲۰ ادامه داشت، وی را در یک مقطعه زمانی حساس همزمان با انشعاب جناح چپ حزب سوسیالیست از حزب سوسیالیست آمریکا و تشکیل حزب کمونیست آمریکا و حزب کارگران کمونیست آمریکا، از چرخهٔ فعالیت حزبی بدور ماند. پس از یک سلسله انشعابات و ادغامات، دو حزب کمونیست در سال ۱۹۲۱ با هم ادغام شدند.
براودر بالاخره از زندان رها شد و بدون اتلاف وقت به حزب کمونیست متحد (UCP) و به همین‌گونه اتحادیهٔ آموزشی اتحادیه‌های کارگری جدیدالتأسیس که توسط ویلیام زی. فاسترت، همکار سابقش راه‌اندازی شده بود، پویست. براودر به‌عنوان سردبیر ماهنامهٔ TUEL طلیعه دار کارگران، استخدام شد.
در سال ۱۹۲۰ اتحادیهٔ احزاب کمونیست جهان (سازمان جهانی احزاب کمونیست به سرپرستی شوروی سابق) تحت رهبری گریگوری زینوویف، تصمیم گرفت تا کنفدارسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری کنگره بین‌المللی سرخ اتحادیه‌های کارگری (RILU یا «پروفینترن») را تأسیس نماید. کنوانسیون تأسیس این اتحادیهٔ قرار بود در ماه ژوئیه سال ۱۹۲۱ در شهر مسکو برگزار شود و یک هیئت آمریکایی از جمله اعضای احزاب کمونیست آمریکا و سازمان کارگران صنعتی جهان، گرد هم آمدند. ارل براودر به این هیئت نمایندگی معرفی شد که از قرار معلوم نمایندهٔ معدن‌چیان ایالت کانزاس بود و فاستر شخص غیر وابسته به حزب به نمایندگی از سرویس خبری فیدریت، براودر را در این هیئت همرای می‌کرد.Theodore Draper", The Roots of American Communism", pg. 316
رادوان چورچیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال بازنشسته اهل صربستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بئوگراد و باشگاه فوتبال گوریتسا اشاره کرد.
حفاظت غار ، حفاظت و بازسازی غارها برای جلوگیری یا برای کمتر کردن اثر فعالیت‌های انسانی است.
برخی غارها دارای ویژگی‌های ظریفی هستند که می‌تواند با تغییر سطح نور، رطوبت، دما یا جریان هوا مختل شود. غارهایی که روشنایی کافی دارند آمادگی رشد جلبک‌ها در درون غار را دارند که ظاهر و بوم‌شناسی آن را تغییر می‌دهند. غارسنگ‌ها در نتیجه آب هم در سطوح غار و هم رطوبت هوای غار رشد می‌کنند. تغییر در این موارد به دلیل تعداد زیاد بازدیدکننده، تغییر در جریان هوای غار و تغییرات در هیدرولوژی توسعه غارشناسی را تغییر می‌دهد.
ارل لاور «راستی» باتز (Earl Lauer "Rusty" Butz) (۳ ژوئیه، ۱۹۰۹–۲ فوریه ۲۰۰۸)، مقام حکومتی ایالات متحده بود که به عنوان وزیر کشاورزی تحت ریاست جمهوری ریچارد نیکسون و جرالد فورد خدمت نمود. سیاست‌های او کشاورزی شرکتی بزرگ مقیاس و خاتمه دادن برنامه‌های نیو دیل را ترجیح می‌داد.
باتز در البینوی ایندیانا بدنیا آمد و در مزرعه لبنیاتی شهرستان نوبل ایندیانا بزرگ شد. او بزرگترین فرزند از پنج فرزند بود و هنگام رشد در مزرعه ۱۶۰ جریب فرنگی (۶۵ هکتاری) والدینش کار کرد. او در مدرسه تک اتاقی شهرستان تا کلاس هشتم شرکت کرد و در کلاس هفتم از این دبیرستان فارغ‌التحصیل شد.
باتز دانش آموختهٔ دانشگاه پردو بود، جایی که عضوی از انجمن اخوت آلفا گاما رو بود. او کارشناسی کشاورزی خود را در ۱۹۳۲ دریافت کرد و سپس دکترایش در اقتصاد کشاورزی را در ۱۹۳۷ میلادی کسب نمود. او عمومی بازیکن فوتبال آمریکایی، دیو باتز بود.
باتز با ماری اما پاول (۱۹۱۱–۱۹۹۵) سابق از کارولینای شمالی در ۱۹۳۰ در کمپ 4-H ملی در واشینگتن DC ملاقات کرد. آنها در ۲۲ دسامبر ۱۹۳۷ میلادی ازدواج کردند. آنها دو پسر به نام‌های ویلیام پاول و توماس ارل باتز داشتند.
باتز در ۱۹۴۸ میلادی نایب رئیس انجمن اقتصاد کشاورزی آمریکا شد و سه سال بعد در همان مقام در جامعه مدیران کشاورزی و ارزیابان روستایی گماشته شد. در ۱۹۴۵ میلادی به عنوان دستیار وزیر کشاورزی توسط رئیس‌جمهور دوایت دی. آیزنهاور منصوب گشت. همان سال، به عنوان مسئول نماینده ایالات متحده در سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد منصوب گشت.
او هردوی این سمت‌ها را در ۱۹۵۷ میلادی رها کرد و رئیس کشاورزی در دانشگاه پردو که از آن فارغ‌التحصیل شده بود گشت. در ۱۹۶۸ میلادی به موقعیت‌های رئیس آموزش و نایب رئیس بنیاد تحقیقاتی دانشگاه ارتقاء یافت. همچنین او در ۱۹۶۸ میلادی برای فرمانداری ایندیانا اقدام کرد، اما در کنوانسیون ایالتی پس از برنده نهایی ادگاور ویتکامب و فرماندار آینده اوتیس آر. بوون با فاصله مقام سوم را کسب نمود.
باتز دستیار وزیر کشاورزی در واشینگتن DC از ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۷ تحت ریاست جمهوری دوایت آیزنهاور بود. رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون در ۱۹۷۱ میلادی باتز را به عنوان وزیر کشاورزی گماشت، منصبی که پس از استعفای نیکسون در ۱۹۷۴ و در نتیجه رسوایی واترگیت به خدمت در آن ادامه داد. او از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۶ تحت ریاست جمهوری ریچارد نیکسون و جرالد فورد وزیر کشاورزی بود. هنگامی که سردمدار USDA بود، باتز شدیداً سیاست‌های کشاورزی فدرال را تغییر داده و بسیاری از برنامه‌های حمایتی زمین کشاورزی دوران نیو دیل را مجدداً مهندسی نمود.
به عنوان مثال او برنامه‌ای را منحل کرد که به کشاورزان ذرات برای کشت نکردن کل زمینشان هزینه پرداخت می‌کرد (مبحث «انبار غله همیشه نرمال» هنری والاس را ببینید). این برنامه تلاش ناموفقی در جهت اجتناب از تأمین بیش از حد ملی ذرت و قیمت‌های پایین ذرت را صورت داد. تکه کلام او برای کشاورزان این بود: «بزرگ شو یا بیرون رو»، و از کشاورزان می‌خواست تا محصولات مصرفی چون ذرت را «از حصار تا حصار» بکارند. این تغییر سیاست‌ها با ظهور شرکت‌های کشاورزی-تجاری منجر شده و موجب کاهش پایداری مالی زمین‌های کشاورزی کوچک خانوادگی گشت.
باتز اداره کشاورزی را طی اکثریت دوره اخیر تاریخ آمریکا برعده داشت، یعنی زمانی که قیمت غذا آنچنان بالا رفت که موجب تولید گرمای سیاسی شد. در ۱۹۷۲ میلادی، اتحاد شوروی از برداشت‌های فاجعه آمیز رنج می‌برد و ۳۰ میلیون تن غله آمریکا را خریداری نمود. باتز به سازماندهی آن معامله کمک کرده بود و امید داشت تا قیمت محصولات را تقویت کرده و موجب شود کشاورزان چموش برای به میان آوردن جرج مک‌گاورن به زمین بازی جمهوری‌خواهان رأی دهند.
او در مستند «پادشاه ذرت» ظاهر شد و در آن به عنوان شخصی شناخته می‌شد که خیزش تولید ذرت، زمین‌های کشاورزی تجاری بزرگ و وفور ذرت در رژیم آمریکاییان را شروع نمود. در «پادشاه ذرت»، باتز استدلال می‌کرد که یارانه ذرت به‌طور جدی هزینه غذا را برای تمامی آمریکاییان بوسیله ارتقاء کارآمدی فناوری‌های کشاورزی کاهش داده‌است. تولید غذا با افزایش تقاضای مصنوعی برای غذا کارامد تر شده و هزینه غذا را برای همگی کاهش داد.
در کنفرانس جهانی غذا در ۱۹۷۴ میلادی در رم، باتز مخالفت پاپ پل ششم علیه «کنترل جمعیت» را با بزله گویی با درآوردن لهجه ایتالیایی اینگونه مسخره کرد: «او بازیکن نیس، او قواعد را درست نمی‌کند» (He no playa the game, he no maka the rules)."Quiet Please". "Time". December 9, 1974. سخنگوی اسقف کوک از سراسقف‌نشین نیویورک تقاضای عزرخواهی کرد و کاخ سفید نیز همین درخواست را از او کرد."Children of the Corn Syrup". Shea Dean, "The Believer". October 2003. باتز یکی از دولت مردان را فرستاد که می‌گفت باتز «قصد عیبجویی از انگیزه‌ها یا یکپارچگی هیچ گروه مذهبی، گروه اقلیت یا رهبران مذهبی را ندارد». او از طریق یکی از سخنگوها بیان داشت که رسانه‌ها این بخش از سخن او را تقطیع کرده و از بستر کلی بیرون کشیده بودند و یک جوک را مجدداً بازگو کرده بودند."Butz: 'I'ma Sorry I Speaka Dat Way'." "Indianapolis News". November 29, 1974: 1.
رسانه‌های خبری اشاره نژادپرستانه‌ای که او در مقابل سرگرم‌کنندگانی به نام‌های پت بون و سانی بونو و مشاور سابق کاخ سفید جان دین هنگام پرواز تجاری به کالیفرنیا بعد از کنوانسیون ملی جمهروی‌خواهان در ۱۹۷۶ میلادی ارائه کرده بود را افشا نمودند. نسخه ۱۸ اکتبر ۱۹۷۶ میلادی از مجله تایم این توضیحات را گزارش نمود، در حالی که حالت عوامانه آن را پوشاند:
کلان‌زیاگان پلیستوسن مجموعه‌ای از جانوران بزرگ هستند که در دوران پلیستوسن بر روی زمین زندگی می‌کردند. کلان‌زیاگان پلیستوسن در طول رویداد انقراض کواترنر منقرض شدند که منجر به تغییر اساسی در اکوسیستم‌ها در سطح جهان شد. نقش انسان در ایجاد انقراض کلن‌زیاگان پلیستوسن بحث‌برانگیز است.
ادوارد مایکل برک (Edward Michael Burke) (متولد ۲۹ دسامبر ۱۹۴۳)، سیاستمدار آمریکایی و عضو انجمن شهر ناحیهٔ چهاردهم شهر شیکاگو است. وی که یکی از اعضای حزب دموکرات است، برای نخستین بار در سال ۱۹۶۹ در شورای شهر شیکاگو انتخاب شد و از بخش‌های جنوب‌غربی شهر نمایندگی می‌نماید. برک که رئیس کمیتهٔ مالی شورا بود، از طرف روزنامهٔ "شیکاگو سان - تایمز"، «قدرتمندترین عضو شورای شهر» شیکاگو لقب گرفت. برک توسط "مجله شیکاگو"، یکی از «۱۰۰ قدرتمندترین شهروند شیکاگو» نامیده شد و او را به‌عنوان یکی از سیاست‌مداران سازمان سیاسی سنتی شیکاگو توصیف کرد.
برک با سابقه‌ترین عضو انجمن شهرداری در تاریخ شیکاگو است. در جریان دور نخست شهردار هارولد واشینگتن، در دورهٔ جنگ شورا، یکی از رهبران «وردولیاک ۲۹» بود. برک و پرسنلش در معرض تحقیقات فدرال و محلی قرار گرفتند و اعضای ستاد اش به اتهام لست حقوق و تخلقات قراردادی، متهم شناخته شدند و محکوم به مجازات شدند.
برک شریک اصلی شرکت کلافتر و برک بود، کلافتر و برک یک شرکت حقوقی است که به صورت تخصصی در بخش تجدید نظر در مالیات بر دارایی فعالیت می‌نماید؛ این شرکت به مشتریانی که مصروف کسب و کار در این شهر هستند خدمت می‌کند و همچنین خدماتی را برای دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده ارائه می‌نماید. مأموران فدرال در ۲۹ نوامبر سال ۲۰۱۸، دفتر برک در ساختمان شهرداری شیکاگو و دفتر وی در انجمن شهر را تصرف کردند، این مأموران کارمندان را بیرون کشیدند و دروازه‌ها و پنجره‌ها را با کاغذ پوشانیدند. برک در ۳ ژانویه سال ۲۰۱۹، بنا بر ادعا به‌خاطر استفاده از پست دولتی به‌منظور جلب کسب و کار برای شرکت حقوقی خود، به شروع به اخاذی متهم شد. برک از ماه اوت سال ۲۰۱۹ به بعد در شرکت حقوقی شریک نیست. آن اِم. برک، خانم برک قاضی دادگاه عالی ایلینوی است. برک و خانمش والدین خوانده بودند و طرف یک دعوی طولانی مدت، خیلی شایع و نژادپرستانه حضانت بودند.
برک ساکن اصلی شیکاگو است. جوزف پی. برک، پدر برک، مأمور پلیس کلانتر شهرستان کوک بود که به عنوان ضابط دادگستری کار می‌کرد. جوزف برک، به عنوان عضو کمیتهٔ سیاسی حزب (یک پست محلی حزب دموکرات) از ناحیهٔ چهاردهم خدمت کرد و در ماه نوامبر سال ۱۹۵۳، از ناحیهٔ چهاردهم عضو انجمن شهر انتخاب شد.
ادوارد برک در یک مدرسهٔ ابتدائی دیداری در کلیسای کاتولیک پاریش در قسمت جنوبی شیکاگو درس خواند و در سال ۱۹۶۱ از مدرسهٔ علوم دینی مقدماتی کویگلی فارغ شد. در سال ۱۹۶۵ با کسب مدرک کارشناسی از دانشگاه دوپال فارغ شد و سپس سه سال به عنوان مأمور پلیس شیکاگو کار کرد و در اداره داستانی ایالتی گماشته شد. در این خلال در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه دوپال در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد. در سال ۱۹۶۸، برک مدرک دکتری حقوق را بدست آورد، در کانون وکلای ایالت ایلینوی پذیرفته شد و با آن ماری، خانمش، ازدواج کرد.
برک در هنگام تحصیل در مدرسهٔ حقوق، در زمان شدت جنگ ویتنام، به‌خاطر اجرای خدمت وظیفه عمومی یا اجباری، دروس اش به تعویق انداخته شد. پس از ازدواج و فوت پدرش، به‌عنوان یگانه حامی خانم، مادر و دو برادر خردسال اش، برای معافیت عسر و حرج ((3-A، یعنی تعویق ثبت نام برای افراد تحت تکفل) در خواست ارائه کرد. در ماه ژوئن سال ۱۹۶۹، هیئت تجدید نظر سیستم سامانهٔ انتخابی ایلینوی، مجدداً وی را در کتگوری 1-A (واجد شرایط سربازی بدون محدودیت)، طبقه‌بندی کرد. در همان زمان، به عنوان سرباز وظیفه در گروه سه صدو شصت و سوم امور مدنی واحد ارتش ذخیره ایالات متحده مستقر در شیکاگو پذیرفته شد. رقبای سیاسی وی ابراز نگرانی کردند که توجه ویژه به برک این زمینه را مهیا ساخت تا پیش از دیگران در واحد ذخیره وارد شود، اما در نتیجهٔ تحقیقات ارتش، هیچ نوع سندی مبنی بر دستکاری به نفع وی دریافت نشد.
برک، در نخست به‌عنوان عضو کمیتهٔ حزب دموکرات و سپس عضو انجمن شهر از ناحیهٔ چهاردهم، جانشین پدر خود در سیاست محلی شد. پس از فوت برک بزرگ در زمان تصدی در اثر سرطان در ۱۱ مه سال ۱۹۶۸، ادوارد برک از شغل مأموریت پلیس مرخصی گرفت تا بجای پدرش عضو کمیتهٔ حزب دموکرات ناحیهٔ چهاردهم شود. برک باوجودی‌که رئیس محله نبود، اما با آراء مخفی ۶۵ رئیس محله، و شکست رئیس محلهٔ کهنه‌کار صرف با ۳ و نیم رای، برندهٔ انتخابات در کرسی کمیتهٔ پدرش شد. در سن ۲۴ سالگی، برک جوان‌ترین شخص در تاریخ شیکاگو بود که عضو کمیتهٔ ناحیه شد، و الی ۱۷ مارس سال ۲۰۲۰، پس از شکست توسط آرون اورتیز، نماینده ایالت، این سمت را به‌عهده داشت.
اندی زکیری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال یوونتوس و باشگاه فوتبال لوزان-اسپورت اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال پایه و بزرگسالان سوئیس بازی کرده‌است.
زکیری در لوزان، سوئیس از پدر و مادر آلبانیایی کوزوویی متولد شد.
زکیری از سال ۲۰۱۳ در سطح بین‌المللی جوانان به ترتیب در تیم‌های زیر ۱۵، زیر ۱۶، زیر ۱۷، زیر ۱۸، زیر ۱۹، زیر ۲۰ و زیر ۲۱ سال در سوئیس حضور دارد و با این تیم‌ها ۶۱ بازی انجام داد و ۲۹ گل به ثمر رساند.
در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۰، پدر زکیری تأیید کرد که زکیری پاسپورت کوزوو را دریافت کرده‌است و روند تکمیل مدارک لازم را آغاز خواهد کرد که به او اجازه می‌دهد بلافاصله پس از پایان مسابقات قهرمانی زیر ۲۱ سال اروپا با تیم زیر ۲۱ سال سوئیس، برای کوزوو بازی کند.در ۲۶ اوت ۲۰۲۰، آگیم آدمی، رئیس فدراسیون فوتبال کوزوو، تأیید کرد که زکیری قرار بود در سپتامبر ۲۰۲۰ برای بازی‌های لیگ ملت‌های اروپا مقابل مولداوی و یونان به تیم ملی کوزوو فراخوانده شد، اما به دلیل مشکلات مستندات، نمی‌تواند بخشی از تیم باشد.
زکیری پس از این‌که در فهرست ۲۹ نفره اولیه سوئیس برای یورو ۲۰۲۰ در ۱۹ مه ۲۰۲۱ قرار گرفت و برای اولین بار به این تیم دعوت شد، حرفه ملی خود را در سوئیس ادامه داد. یورو ۲۰۲۰ به علت دنیاگیری کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۱ برگزار شد.
او اولین بازی ملی خود را در ۱ سپتامبر ۲۰۲۱ انجام داد و در بازی دوستانه ۲–۱ مقابل تیم ملی فوتبال یونان در خانه به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد.
شهرک صنعتی، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۵ نفر (۳۵ خانوار) بوده‌است.
المر لی اندرسون (Elmer Lee Andersen) (۱۷ ژوئن ۱۹۰۹–۱۵ نوامبر ۲۰۰۴)، از تاجران، نوع‌دوستان و سیاستمداران آمریکایی بود که به واسطه شرکت صنایع شیمیایی اچ. بی. فولر توانست کسب‌وکار موفقی به راه بیندازد. البته اندرسون را بیشتر به عنوان سی‌امین فرماندار ایالت مینه‌سوتا می‌شناسند. او که از جمهوریخواهان بود از چهره‌های میانه‌رو و محترمی به‌شمار می‌رفت که تعداد قابل‌توجهی از قوانین مدنی و زیست‌محیطی را به تصویب رساند.
اندرسون در شیکاگو متولد شد. مادرش، جنی اولیویا جانسون (۱۸۷۷–۱۹۲۵) دختر ملوانی از اهالی لولِئو در سوئد بود که در جوانی به آمریکا آمده و سپس وارد کار چوب شده بود. پدر المر، آرنه کیلسبرگ اندرسون (۱۸۶۶–۱۹۲۶) از مهاجران اهل سولور در نروژ بود که در شیکاگو سکونت گزید و به عنوان راننده تراموا در خط هالست، بیرون از پارکینگ خودرویی بلوار آشلند، مشغول به کار شد. اندرسون در خاطراتش اینطور می‌نویسد: «قدیمی‌ترین خاطره‌ای که از پدرم دارم مربوط می‌شود به زمانی که با او سوار تراموا می‌شدم و وقتی به سر تقاطع می‌رسیدیم به من اجازه می‌داد تا زنگ را به صدا دربیاورم.»Andersen, Elmer L. (2000). "A Man's Reach". Edited by Lori Sturdevant. Minneapolis: University of Minnesota Press. البته هنگامی که او شش ساله بود، پدر و مادرش از هم جدا شدند. اندرسون هرگز به علت این جدایی پی نبرد و هیچ‌وقت هم از آنها در این مورد سؤالی نپرسید. المر به همراه مادر و خواهرش کارولین که در آن زمان نوزاد بود به ماسکگون ایالت میشیگان نقل مکان کرد.Andersen. "Reach". pp. 3–4. برادران بزرگترش، آرنولد و آروین کمی بعد در این شهر به آنها ملحق شدند. بعد از جدایی، فرزندان خانواده اندرسون گهگاهی با پدرشان در تماس بودند. المر در نه سالگی به نوع خفیفی از فلج کودکان مبتلا شد اما با ورزش موفق شد توان و قدرت بدنی خود را بازیابد.Andersen. "Reach". p. 13.
مادر اندرسون زندگی خود را وقف خدمت به کلیسا نمود و مراقب بود تا فرزندانش در فضای کلیسای لوتری پرورش یابند؛ درهمین راستا اندرسون نیز به عضویت کلیسای لوتری «منجی ما» در ماسکگون درآمد. زمستان ۱۹۲۵ بود که مادرش سرما خورد و این سرماخوردگی به ذات‌الریه تبدیل شد. او در تاریخ ۳ مارس ۱۹۲۵ در حالیکه اندرسون در کنارش حضور داشت، در منزل درگذشت. در عرض یک سال، پدرش نیز بر اثر سکته قلبی در خیابانی در شیکاگو از دنیا رفت.Andersen. "Reach". pp. 16–18.
اندرسون در سال ۱۹۲۶ درسش را در دبیرستان به اتمام رساند و سپس وارد اولین دوره کالج تازه تأسیس جونیور ماسکگون شد. دو سال بعد از آنجا فارغ‌التحصیل شد و نخستین دیپلم این کالج را از آن خود کرد. او در حین تحصیل، شغلی نیز در شرکت جی‌جی فیگن و شرکاء داشت که در زمینه املاک و مستغلات فعال بود. به‌علاوه، به عنوان گزارشگر پاره‌وقت نیز برای روزنامه محلی «کرونیکال» کار می‌کرد. در همان حال اقدام به انتشار روزنامه‌ای در کالج محل تحصیلش نمود. اندکی بعد، او و برادرانش کسب‌وکار خود را به راه انداختند که نامش شرکت املاک‌ومستغلات ماسکگون بود. البته این شرکت گاهی به نمایندگی از شرکت بیمه مرکوری، بیمه حوادث نیز می‌فروخت. «در آن سال‌ها خیلی زود به پختگی رسیدم. من در کار فروش خانه و مزارع بودم. بیمه می‌فروختم، ویراستاری روزنامه کالج را بر عهده داشتم و در همان حال گزارشگر نیمه‌وقت یک روزنامه محلی بودم. شروع به مطالعه و یادگیری دربارهٔ چیزهایی کردم که هیچ وقت فکر نمی‌کردم اصلاً وجود داشته باشند. واقعاً دوران فوق‌العاده‌ای بود.»Andersen. "Reach". pp. 25–28.
اندرسون در سال ۱۹۲۸ از کالج فارغ‌التحصیل شد. تمام روزهای سال بعد را به عنوان فروشنده برای شرکت شلدون، جایی خارج از مینیاپولیس، کار کرد. «آن یک سالی که در مینیاپولیس بودم باعث شد تا بفهمم چیزهای بیشتری می‌خواهم. دوست داشتم در دانشگاه مینه‌سوتا ثبت نام کنم. من معمولاً برای شروع هر کاری هدف خاصی دارم. حالا قصدم از ورود به دانشگاه مینه‌سوتا نیل به سه هدف بود: می‌خواستم مدرکی داشته باشم تا به واسطه آن امنیت شغلی پیدا کنم. در واقع دوست نداشتم کسی از من پیشی بگیرد صرفاً به این دلیل که او مدرک دارد و من ندارم. دلیل دیگر این بود که شاید از این طریق امکان آشنایی با زنی را پیدا می‌کردم که بتواند همسرم باشد. من همواره در آرزوی داشتن خانه و خانواده بودم. احساس تنهایی می‌کردم. فهمیده بودم که اگر همچنین بخواهم یک فروشنده دوره‌گرد باقی بمانم و مدام در جاده‌ها باشم، هرگز نمی‌توانم زنی را که دوست دارم، ملاقات کنم. هدف سوم من این بود که اوقات خوشی داشته باشم. خب، راستش من فروشنده خیلی خوبی بودم و از پولی که درمی‌آوردم هم مراقبت می‌کردم؛ بنابراین هدف من فقط تفریح، پیدا کردن دختر موردعلاقه‌ام و گرفتن مدرک بود. حالا اگر در این راه چیزی هم یادمی‌گرفتم، برایم در درجه دوم اهمیت قرار داشت!» او در سال ۱۹۳۱ دانشگاه مینه‌سوتا فارغ‌التحصیل شد.Andersen. "Reach". pp. 39–45.
اندرسون که از جمهوریخواهان مترقی محسوب می‌شد، طی سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۸ در خدمت مجلس قانونگذاری ایالت مینه‌سوتا بود. حمایت از او به دلایل مختلفی صورت می‌گرفت که از جمله آنها می‌توان به مواردی همچون تدوین برنامه‌هایی برای آموزش کودکان استثنائی، معرفی الکل به عنوان ماده‌ای که به سلامت بدن آسیب می‌زند، برپایی کمسیون برنامه‌ریزی کلانشهرها در شهرهای دوقلوی این ایالت و اجرای قانون نظام استخدام عادلانه (مینه‌سوتا پنجمین ایالتی بود که این قانون را به تصویب رساند) اشاره کرد.
اندرسون در سال ۱۹۶۰ در انتخابات فرمانداری با نامزد دموکرات‌ها، اُرویل فریمن وارد رقابت شد. او در سال ۱۹۹۹ گفت پس از اینکه از قول فریمن شنیده‌است که علی‌رغم مخالفت قاضی فدرال، او همچنین مایل است برای درهم‌شکستن اعتصاب در کارخانه بسته‌بندی گوشت آلبرت‌لیا، گارد ملی مینه‌سوتا را فرا بخواند، تصمیم گرفته‌است در انتخابات شرکت کند. اندرسون با بیش از بیست هزار رأی برنده این رقابت شد. در طول دوران فرمانداری وی، پرنده غواص شمالی به عنوان پرنده بومی این ایالت معرفی شد و در همین راستا چندین منطقه حفاظت‌شده نیز به وجود آمد. لایحه الحاقی وضع مالیات بر تاکونیت (نوعی سنگ آهن) و همچنین قانون عدم تبعیض در حوزه مسکن به تصویب رسید. او رقابت انتخاباتی دو سال بعد را با کمترین اختلاف در تاریخ انتخابات ایالات متحده واگذار کرد. این انتخابات در ۶ نوامبر ۱۹۶۲ برگزار شد ولی نتایج آن ۲۱ مارس ۱۹۶۳ اعلام گردید.
اندرسون تا پایان عمر در حزب جمهوریخواه باقی ماند البته از موضع محافظه‌کارانه‌ای که حزب در پیش گرفته بود، ناراضی بود. بطوریکه در دهه ۱۹۶۰، دیدگاه‌های او در سوی اقلیت حزب قرار داشت. وی طی مصاحبه‌اش در سال ۲۰۰۳ با روزنامه پایونیرپرس در شهر سنت‌پاول گفت: «دوباره این را به مردم می‌گویم که من مایل هستم به عنوان یک جمهوریخواه لیبرال شناخته شوم، حتی اگر این حرف ناپسند به نظر بیاید.» اندرسون در سال ۲۰۰۴ از مقامی که در حزب داشت کناره‌گیری کرد تا از جان کری، نامزد دموکرات‌ها در مقابل جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور جمهوریخواه وقت، حمایت کند. او به قدری از دولت بوش مأیوس شده بود که در یادداشتی در روزنامه استارتریبون مینیاپولیس مدعی شد رئیس‌جمهور بوش و معاون او، دیک چنی، «اخبار کذب را بی‌درنگ و با تمام وجود اشاعه می‌دهند.» و همچنین چنی را مردی شرور خواند که تصمیم‌گیرنده اصلی در دولت است.Elmer L. Andersen Dead at 95. News.minnesota.publicradio.org. Retrieved April 12, 2014.
عمادالملک بصیری از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره سوم بعنوان نماینده ایل قشقایی در مجلس شورای ملی حضور داشت.
ازرا تفت بنسون (Ezra Taft Benson) (۴ اوت ۱۸۹۹–۳۰ مه ۱۹۹۴)، کشاورز، مقام دولتی و رهبر مذهبی آمریکایی بود که در جریان هر دو دوره ریاست‌جمهوری دوایت آیزنهاور، به عنوان پانزدهمین وزیر زراعت ایالات متحده و از سال ۱۹۸۵ الی مرگش در سال ۱۹۹۴، به‌عنوان سیزدهمین رئیس کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان (کلیسای LDS) خدمت کرد.
بنسون در یک مزرعه در ویتنی آیداهو بدنیا آمد و بزرگترین فرزند از یازده فرزند خانواده بود. وی پسر نوهٔ ازرا تفت بنسون که در سال ۱۸۴۶ توسط بریگم یانگ به‌عنوان عضو در نصاب دوازده حواری منصوب شد، بود. زمانی‌که بنسون ۱۲ ساله بود، پدرش به‌عنوان مبلغ مذهبی به ایالت‌های غرب میانه ایالات متحده فراخوانده شد و مادر حاملهٔ بنسون را همراه با هفت فرزند تنها گذاشت. بنسون بخش عمدهٔ ادارهٔ مزرعه را به‌عهده گرفت و به قول خواهرش «او مدت دوسال جایگاه پدر را داشت»."" page:4 Online at: https://www.churchofjesuschrist.org/study/manual/teachings-of-presidents-of-the-church-ezra-taft-benson/the-life-and-ministry-of-ezra-taft-benson?lang=eng بنسون حرفه آکادمیک خود را در کالج کشاورزی ایالت یوتا (USAC دانشگاه ایالتی مدرن یوتا) آغاز کرد و در این دانشگاه بود که برای نخستین بار با خانم آینده‌اش، فلورا اسمیت بنسون آشنا شد. بنسونیک ربع در میان در USAC زندگی می‌کرد و در مزرعه خانوادگی کار می‌کرد."President Ezra Taft Benson: A Sure Voice of Faith", "Ensign", July 1994.
بنسون از سال ۱۹۲۱ تا سال ۱۹۲۳ در یک مأموریت به عنوان مبلغ مذهبی در کلیسای LDS در بریتانیا کار کرد. در هنگام خدمت به عنوان مبلغ مذهبی و به ویژه دوره خدمت در شهر شفیلد، بنسون به اهمیت کتاب مورموم برای پیام مورمونیسم و در گرویدن مردم بر این عقیده، پی برد. به دلیل ضدیت محلی و تهدیدات خشونت، رهبران کلیسای LDS، دیوید اٌ مک‌کی حواری را شخصاً برای نظارت از این مأموریت مذهبی فرستادند. مک‌کی تحت تأثیر بنسون قرار گرفت و وی را به‌عنوان رئیس کنفرانس نیوکاسل تعیین کرد.Bringhurst, N. G. , & Foster, C. L. (2011). The Mormon quest for the presidency: from Joseph Smith to Mitt Romney and Jon Huntsman. Independence, MO: John Whitmer Books. page 134-135
بنسون پس از انجام مأموریت خود، در دانشگاه بریگم یانگ تحصیل کرد و کارشناسی خود را در سال ۱۹۲۶ در این دانشگاه به اتمام رسانید. بنسون در آن سال کمی بعدتر از برگشت از مأموریت در هاوایی، با فلورا اسمیت آموسن ازدواج کرد. آن‌ها جمعاً شش فرزند داشتند. بنسون در سال ۱۹۲۷ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ اقتصاد زراعتی از دانشگاه ایالتی آیووا بدست آورد. چند سال بعد کارهای مقدماتی را برای مدرک دکترا در دانشگاه کالیفرنیا در بریکلی انجام داد اما هرگز آن را به اتمام نرسانید.
بنسون درست پس از اخذ مدرک کارشناسی ارشد، به‌منظور پیشبرد مزرعهٔ خانوادگی در به ویتنی برگشت. بعدها نماینده ترویج کشاورزی شهرستان در شهرستان اونیدا ایالت آیداهو شد. سپس ناظر تمامی نمایندگان شهرستان شد و در سال ۱۹۳۰ به بویزی رفت. بنسون تناوب در کشت و زرع، بهبود غلات، کود شیمیایی، کنترل آفات و ایجاد شرکت‌های تعاونی کشاورزان را برای بازاریابی فراورده‌های کشاورزی، تشویق کرد.Bringhurst, N. G. , & Foster, C. L. (2011). The Mormon quest for the presidency: from Joseph Smith to Mitt Romney and Jon Huntsman. Independence, MO: John Whitmer Books. page 135
بنسون در زمان اقامت در بویزی، در دفتر توسعه مرکزی ایالتی که با خدمات توسعهٔ دانشگاه آیداهو در ارتباط بود، نیز کار کرد. وی همچنین یک شرکت تعاونی کشاورزان را تأسیس کرد. بنسون رئیس انجمن بهبود متقابل مردان جوان سهام بویزی بود و بعداً مشاور ریاست سهام شد. بنسون از سیاست‌های ملی کشاورزی که در دههٔ ۱۹۳۰ در زمان فرانکلین دلانو روزولت تطبیق شده بود، انتقاد کرد. به ویژه علیه یارانه‌های کشاورزی و تلاش اداره تنظیم کشاورزی برای افزایش قیمت‌ها از طریق پرداخت پول به کشاورزان به‌منظور از بین بردن محصولات و کشتن احشام، اعتراض کرد.Bringhurst, N. G. , & Foster, C. L. (2011). The Mormon quest for the presidency: from Joseph Smith to Mitt Romney and Jon Huntsman. Independence, MO: John Whitmer Books. p. 136
بنسون در سال ۱۹۳۹ رئیس سهام بویزی آیداهو شد. در اواخر همان سال به واشینگتن دی. سی رفت و دبیر اجرائی شورای ملی شرکت‌های تعاونی کشاورزی شد و بر حدود پنج هزار شرکت تعاونی کشاروزی که از دو میلیون کشاورز در سراسر کشور نمایندگی می‌کرد، منصوب شد. بنسون نخستین رئیس سهام یک کلیسای جدید در واشینگتن دی. سی شد.Harris, M. L. (2019). Thunder from the right: Ezra Taft Benson in Mormonism and politics. Urbana: University of Illinois Press. See also: "Ezra Taft Benson Biographical Sketch" [1966], Box 26 Folder 2, William J. Grede Papers, Wisconsin Historical Society, Madison, Wisconsin; and Benson, "So Shall Ye Reap," 333–342
بنسون در سال ۱۹۴۳ به سالک لیک سیتی رفت تا در مورد پذیرش و عدم پذیرش شغل جدید از رهبران کلیسا مشورت بگیرد. رهبران کلیسا به‌طور غیرمنتظره به وی گفتند که با آن‌ها بپیوندد. در ۷ ماه اکتبر سال ۱۹۴۳، بنسون و اسپنسز دبلیو. کیمبل (۱۸۹۵–۱۹۸۵)، هردو به عضویت نصاب دوازده حواری کلیسا منصوب شدند و دو سمت را که در اثر مرگ دو تن از حواریان آن کلیسا در تابستان آن سال خالی شده بود، پر کردند. از آنجائیکه کیمبل از لحاظ مراتب در اول تعیین شده بود، از این‌رو نسبت به بنسون در نصاب به وی ارشدیت قائل شدند. به‌مجرد فوت کیمبل در سال ۱۹۸۵، بنسون رئیس بعدی کلیسا شد.
در سال ۱۹۴۶، نخستین هیئت رئیسه کلیسا، بنسون را به هدف نظارت بر تلاش‌های امدادی کلیسا پس از جنگ دوم جهانی به اروپا فرستاد. بنسون یازده ماه را در اروپا سپری کرد، ۶۱۰۰۰ مایل را طی کرد و بر دوهزار تن اموال تدارکاتی از جمله تدارکات به آلمان و لهستان نظارت کرد.Harris, M. L. (2019). Thunder from the right: Ezra Taft Benson in Mormonism and politics. Urbana: University of Illinois Press. بنسون با یادآوری این تجربه به خانمش نوشت: «بسیار خوشحالم که شما و کودکان از منظر ویرانی هولناک جنگ در امان بمانید. ترس دارم که نتوانم آن‌ها را از یاد ببرم»."A Labor of Love: The 1946 European Mission of Ezra Taft Benson" (Salt Lake City: Deseret Book, 1989 pg. 188-189 حواری گوردون بی. هینکلی، از تجربه بنسون در اروپا چنین یادآوری می‌نماید: «مطمئن هستم که ایجاد احساسات قوی وی یعنی نفرت نسبت به کمونیسم و سوسیالیسم ناشی از میوه تلخ دیکتاتوری بود که وی چشیده بود.»Gordon B. Hinckley, "Farewell to a Prophet," "Ensign", July 1994.
در ۲۵ ماه آوریل سال ۱۹۵۰، بنسون نیابتاً با اوا آمندا بنسون، دختر عموی مجرد خود ازدواج کرد و خانمش به عنوان به وکیل وی ایستاد بود. آموزه‌های بنسون به‌عنوان حواری، دورهٔ مطالعاتی سال ۲۰۱۵ در انجمن امداد یکشنبه کلیسای LDS و کلاس‌های میلچیزیدوک پریستود بود.
در سال ۱۹۴۸، توماس اِی دیویی، نامزد جمهوری‌خواه انتخابات ریاست‌جمهوری قبل از انتخابات همان سال به بنسون از بنسون درخواست نمود تا وزیر کشاورزی ایالات متحده شود. اگرچه بنسون از رابرت ای تاف، پسر مامای خود در برابر آیزنهاور برای نامزدی حزب جمهوری‌خواه حمایت کرد و با آیزنهاور آشنایی نداشت، اما با این وجود پس از این‌که آیزنهاور به ریاست‌جمهوری برگزیده شد، بنسون را به‌عنوان وزیر کشاورزی منصوب کرد. بنسون با اجازه و تشویق دیوید اْ. مک‌کی، رئیس کلیسا این سمت را پذیرفت؛ از این‌رو بنسون همزمان هم در کابینه ایالات متحده و هم در نصاب دوازده حواری خدمت کرد. بنسون پس از ادوارت اورت در سال ۱۸۵۲، نخستین عضو روحانی بود که وزیر کابینه شد که سبب ایجاد یک اندازه بحث و جدل در عبور از مرز بین کلیسا و دولت شد.Bringhurst, N. G. , & Foster, C. L. (2011). The Mormon quest for the presidency: from Joseph Smith to Mitt Romney and Jon Huntsman. Independence, MO: John Whitmer Books. page 138 شورای کلیساهای آمریکا، با بنسون به دلیل عضویت در آنچه که یک «دین غیر مسیحی یا بت‌پرست… دشمن با ایمان مسیحی انجیلی کتاب مقدس» می‌پنداشتند، مخالف کرد.Bringhurst, N. G. , & Foster, C. L. (2011). The Mormon quest for the presidency: from Joseph Smith to Mitt Romney and Jon Huntsman. Independence, MO: John Whitmer Books. p. 139
زمانی که بنسون مسئولیت وزارت کشاورزی را به‌عهده گرفت، این وزارت ۷۸۰۰۰ کارمند و ۲٫۱ میلیارد دلار بودجه سالانه داشت.Bringhurst, N. G. , & Foster, C. L. (2011). The Mormon quest for the presidency: from Joseph Smith to Mitt Romney and Jon Huntsman. Independence, MO: John Whitmer Books. page 139
تاق تراژان یک طاق پیروزی رومی است که در شهر تیمگاد (ثموگادی باستانی) در نزدیکی باتنه، الجزایر واقع شده و بین اواخر قرن دوم و اوایل قرن سوم ساخته شده‌است.
سه ایوان تاق در بخش غربی شهر، در ابتدای خیابان دکمنوس ماکزیموس (شرقی-غربی) و انتهای جاده‌ای که از لامبایزیس می‌آمده، قرار دارند.
کتیبه روی اتاقک بالایی تاق، پایه‌گذاری مستملکه از طرف تراژان را در سال ۱۰۰ ثبت کرده‌است. مواد تزئینی بنا با کناره‌های تاق‌های جانبی جدا شده از دیوار، با یک پایه منحنی شکل گرفته شده‌است که دو تاقچه جانبی برجسته و هم راستا را تشکیل می‌دهد. این تاقچه‌ها و تزیینات مجلل در عناصر معماری، همگی نیازمند بررسی و زمان‌سنجی دقیق تر هستند.Pierre Gros, "L'architettura romana dagli inizi del III sec. a.C. alla fine dell'alto impero", Milano 2001 (Italian translation of "L'architecture romaine. 1 Les monuments publics", Paris 1996), pp.86-88.
این تاق همراه با کل محوطه باستانی تیمگاد، از سال ۱۹۸۲ به عنوان میراث جهانی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفته‌است.Scheda su Timgad on UNESCO's website.
ارتفاع طاق به ۱۲ متر می‌رسد، با یک طاق مرکزی به ارتفاع ۶ متر که امکان عبور ابزارهای ترابری را می‌دهد که شیارهای عمیقی در زمین از زیر گذرگاه تاق به جا گذاشته‌اند. کمانه‌های جانبی تاق هر کدام ۳٫۷۵ متر بلندا داشته و مخصوص گذرگاه پیاده بوده‌است.
در بالای طاق‌های جانبی در دو طرف، طاقچه‌های مستطیلی عمیقی وجود دارد که با ستون‌های کورنتی ساقه‌ای صاف از سنگ مرمر رنگی روی قفسه‌ها، کنار آن‌ها قرار گرفته‌اند. طاقچه‌ها برای نگهداری مجسمه‌ها طراحی شده بودند که اکنون گم شده‌اند. کل مجموعه هر طاق و طاقچه جانبی توسط دو ستون کورنتی قرمز قاب شده بود که از دیوارها جدا شده بود و توسط پایه‌ها پشتیبانی می‌شد. گلدسته ای که در بالای دیوار بالای قوس‌های جانبی قرار دارد از بالای ستون‌ها بیرون زده و یک پدینت منحنی به نوبه خود روی آن قرار گرفته‌است. اتاق زیر شیروانی باید با گروهی از مجسمه‌های به یاد ماندنی پوشیده شده باشد.
مجسمه‌های دیگری در زمان‌های پس از این به طاق اضافه شد. که شامل مجسمه ای از خدایان مریخ و یکی از کنکوردیا است که در زمان امپراتور Septimius Severus توسط Lucius Licinius Optatianus به مناسبت انتخاب او به عنوان شعله مادام العمر مستعمره ساخته شد.
فرنسیس پین بینگهام بولتون (Frances Payne Bingham Bolton) (۲۹ مارس ۱۸۸۵–۹ مارس ۱۹۷۷)، سیاستمدار جمهوری‌خواه از ایالت اوهایو بود. او در مجلس نمایندگان ایالات متحده خدمت کرد و نخستین زنی بود که از از ایالت اوهایو در کنگره انتخاب شد.Rep. Frances P. Bolton dies, March 9, 1977 - Andrew Glass - POLITICO.com بولتون در اواخر دههٔ ۱۹۳۰، در قبال سیاست خارجی موضع انزواگرایانه اتخاذ کرد و در سال ۱۹۴۰ با (پیش‌نویس) قانون خدمات انتخابی و در سال ۱۹۴۱ با قانون وام و اجاره مخالفت ورزید. در جریان جنگ خواستار تبعیض زدایی از واحدهای پرستاری نظامی شد که همگی سفیدپوست و زنان بودند. در سال ۱۹۴۷ لایحهٔ طولانی مدت را برای آموزش پرستاری تهیه کرد اما این لایحه به تصویب نرسید. زمانی‌که بعد از جنگ پیش‌نویس این لایحه دوباره وارد مجلس شد، بولتون سرسختانه از خدمت نظامی اجباری زنان حمایت کرد. بلتون با اشاره به نقش برجستهٔ زنان در جنگ گفت: ادامهٔ ایفای این نقش اصلی برای زنان اشد ضرورت است. بلتون نقش زنان را تهدید به ازدواج نمی‌دانست و استدلال می‌کرد که زنان در خدمت سربازی، شخصیت و مهارت‌های خود را توسعه می‌دهند و از این‌رو جایگاه آن‌ها در خانواده بلند می‌رود. بولتون به‌عنوان یکی از اعضای کمیتهٔ روابط خارجی مجلس، سرسختانه از سازمان ملل بویژه صندوق کودکان ملل متحد (UNICEF) و استقلال مستعمرات آفریقایی حمایت کرد.Eleonora W. Schoenebaum, ed. "Political Profiles: The Truman Years" (1978) pp 43-44
بولتون با نام فرنسیس پین بینگهام ۲۹ مارس سال ۱۸۸۵ در شهر کلیوند ایالت اوهایو متولد شد. بولتون دختر چارلز ویلیام بینگهام (۱۸۴۶–۱۹۲۹) و مری پری (نام تولد: پین) بینگهام (۱۸۵۴–۱۸۹۸) بود. خواهران و برادران وی عبارت بودند از اولیور پری بینگهام، ویلیام اچ. بینگهام، الیزابت بیردسلی (موسوم به بینگهام) بلاسم و هنری پین بینگهام.
ناتان پی. پین (شهردار پیشین کلیوند)، اولیورد آزار پین (که در شرکت نفتی استاندارد اویل کار کرد) و فلورا پین خاله (خانم ویلیام کالینز ویتنی، وزیر نیروی دریایی ایالات متحده)، از جمله اعضای فامیل مادری بولتون بودند. هنری بی. پین، سناتور ثروتمند ایالات متحد، پدربزرگ مادری بولتون بود.
فرنسیس در مدارس خصوصی در شهر کلیوند ایالت نیویورک و پاریس درس خواند.
بولتون که در بخش‌های بهداشت، آموزش پرستاری و سایر خدمت اجتماعی، آموزش و کارهای خیریه فعالیت می‌کرد، چند ماه پس از فوت همسرش چستر سی. بولتون در سال ۱۹۳۹، جانشین وی شد. بولتون پس از انتخابش در دوره باقی‌مانده شوهر مرحومش، از اخذ پول مستمری متعارف شامل باقی حقوقی که شوهر مرحومش در صورت ختم دوره خدمتش دریافت می‌کرد، خودداری کرد. او از حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و دوم نمایندگی می‌کرد که اکثراً از حومهٔ شرقی شهر کلیوند تشکیل شده بود. بولتون چهارده دوره دیگر نیز خدمت کرد که سه دورهٔ آن همراه با پسرش اولیور پی. بولتون بود. بولتون و الیور به‌عنوان مادر و پسری که با هم در مجلس خدمت می‌کردند، در برنامه تلویزیونی شغل من چیست؟ ظاهر شدند. طبق گزارش‌ها، زمانی که پسر بولتون علیه بولتون رای داد، بولتون نجواگونه در صحن مجلس گفت: «آن پسر خوانده من است».Visitors and Friends: Frances Payne Bolton School of Nursing at Case Western Reserve University
یک تحقیق محرمانه سال ۱۹۴۳ کمیتهٔ امور خارجی مجلس نمایندگان توسط آیزابا برلین به وزارت امور خارجه بریتانیا، بولتون را چنین توصیف کرد:
بولتون که در کمیتهٔ امور خارجی مجلس خدمت می‌کرد، پس از سقوط پایگاه فرانسه در شهر دین بین فو در ماه مه سال ۱۹۵۴ با جان فاستر دالس، وزیر امور خارجه تماس گرفت و از وی خواست که پرستار ژنویو دوگالارد را به ایالات متحده بخواهد. پس از ورود دوگالارد در ماه ژوئیه، بولتون وی را «نماد ویژگی‌های قهرمانانه بودن زنان در جهان آزاد» توصیف کرد.Morgan, T. "Valley of Death: The Tragedy at Dien Bien Phu That Led America into the Vietnam War". New York: Random House, 2010. p. 629. دوگالارد پس از دریافت مدال نشان افتخاری آزادی رئیس‌جمهوری، در یک ضیافت شام سیصد نفره اعضای کنگره در شهر کلیوند زادگاه بولتون در یک سیاحت بیرون از کشور، مورد پذیرایی قرار گرفت.
بولتون بر قانون حقوق مدنی سال ۱۹۵۷، ۱۹۶۰، ۱۹۶۴ و ۱۹۶۸ و قانون حق رای‌دهی سال ۱۹۶۵ رای مثبت داد.
در سال ۱۹۵۵ بولتون نخستین زن آمریکایی عضو کنگره بود که ریاست یک هیئت نمایندگی بین‌المللی را به‌عهده داشت و از منابع خود برای تأمین مالی آن استفاده کرد. خانم بولتون به‌عنوان عضو کمیتهٔ فرعی در امور آفریقا کمیتهٔ امور خارجی مجلس نمایندگان، این را مسئولیت خود می‌دانست که تا حد امکان از آفریقا بازدید نماید. بولتون که در ۱ سپتامبر به سنگال رسید، شش هفته بعدی را با هواپیما، قطار ریل، قایق و ماشین خودرو، سراسر قاره را رفت و آمد کرد. ایست‌های مهم وی در کشورهای لیبریا، غنا (که از آن‌زمان تا حال به نام ساحل عاج مشهور است)، کنگوی بلژیک، رودزیای شمالی (زامبیای فعلی)، رودزیای جنوبی (زیمبابوه فعلی)، آفریقای جنوبی و اتیوپی بود. با ملی‌گرایان برجسته مانند قوام نکرومه، سیاست‌مداران قدرتمندی چون هایله سلاسی و زنان برجسته همچون ملکه مادر توتسی‌ها ملاقات کرد. بلتون در جریان سفر خود زمان زیادی در دیدار از مدارس و صحبت با جوانان و ملاقات با زنان از همه اقشار جامعه در بازارها یا درمان‌گاه‌ها، صرف کرد. به‌عنوان شخصی که علاقهٔ همیشگی به آموزش و مراقبت داشت، در جریان سفر به آفریقا این مسائل را در اولویت کاری خود قرار داد.
بولتون پس از برگشت به ایالات متحده، یک گزارش خیلی‌ها دقیق و خردمندانه را به کنگره ارائه کرد. یکی از پیشنهادهایش به کنگره این بود که، وزارت امور خارجه یک دفتر جدید در امور آفریقا ایجاد نماید و این شعبه توسط دستیار جدید وزیر امور خارجه در امور آفریقا، نظارت شود. بولتون کمک کرد تا ایجاد این دفتر را عملاً مشاهده نمائیم و همین بود که کنگره در سال ۱۹۵۸ این دفتر را ایجاد کرد.Andrew DeRoche, "Frances Bolton and Africa, 1955–58," "Passport: The Newsletter of the Society for Historians of American Foreign Relations" (January 2010), 34–37. بولتون افزون بر شریک سازی گزارش سفر خود به کنگره از طریق گزارش رسمی، با ساختن فیلمی دربارهٔ سفر خود تحت عنوان آفریقا: غول با آینده سال ۱۹۵۵، تلاش تحسین‌برانگیزی را برای آشنا سازی مردم آمریکا در مورد تنوع قاره آفریقا انجام داد. این فیلم منبع بسیار خوبی برای دانشجویان و مدرسینی که خواهان نگاه به چندین کشور/مستعمره آفریقایی در اواسط دههٔ ۱۹۵۰ هستند، است و این فیلم توسط آرشیو ملی در DVD قابل دسترس است. سفر بولتون به آفریقا، افزون بر آگاه ساختن کنگره و مردم در مورد آفریقا، در قسمت آغاز فرایند رفع محدودیت بر زنان برای ایفای نقش عمده در روابط خارجی ایالات متحده کمک کرد.Andrew DeRoche, "Frances Bolton, Margaret Tibbetts and the US Relations with the Rhodesian Federation, 1950–1960," in Jan-Bart Gewald, editor, "Living the End of Empire: Politics and Society in Late Colonial Zambia" (Leiden: Brill, 2011), 299–325.
افزون بر تأثیرگذاری بر روابط ایالات متحده با آفریقا، یکی از ماندگارترین دستاوردهای بولتون طرح قانون خریداری ملک در سراسر رودخانه پوتوماک از موت ورنون خانهٔ جورج واشینگتن بود.About | Our land serves as an outdoor classroom for our educational programs, research, agricultural and conservation projects این قانون مانع تجاری سازی منطقه شد و ظاهر و سیمای آن را همانند زمانی که واشینگتن در آن زندگی می‌کرد، حفظ کرد.Frances Payne Bolton
فرنک بلاس آگون جونیور (.Frank Blas Aguon Jr) (زادهٔ ۲۱ ژوئن ۱۹۶۶)، سیاستمدار گوآمی و ستوان ارتش است. او عضو حزب دموکرات و از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۷، از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ و از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۹ در مجلس قانونگذاری گوآم خدمت کرده‌است. او از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵، معاون رئیس مجلس بود.
سناتور آگون با کسب رتبهٔ اول و آرای بیشتر در انتخابات سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۶، نسبت به کسب رتبهٔ دوم در سال ۲۰۱۲، مجدداً در انتخابات پیروز شد. آگون همچنین در انتخابات فرمانداری سال ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰، کاندید معاون فرماندار گوآم شد و در انتخابات ۲۰۱۰، معاون کارل گوتیرز، فرماندار سابق گوآم بود. در فوریه ۲۰۱۷، آگون اعلام کرد که قصد شرکت در انتخابات ۲۰۱۸ فرمانداری گوآم را به همراه معاون خود، وکیل سابق ایالات متحده آلیسیا لیمتیاکو دارد. او در اوت ۲۰۱۸ در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات شکست خورد. آگون در انتخابات همگانی نوامبر به عنوان نامزد نوشتنی شرکت کرد و با ۲۲ درصد آرا سوم شد.
آگون در ۲۱ ژوئن ۱۹۶۶ چشم به جهان گشود. والدینش فرانسیسکو بلاس آگون سینیور (زادهٔ ۱۹۳۶– درگذشتهٔ ۲۰۰۵) و مارسلینا لئون گوئررو آگون هستند. او در مزرعه‌ای در گوآم بزرگ شد. آگون در مدرسهٔ سنت فرانسیس تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۴، از مدرسهٔ یادمان پدر دوئناس، دبیرستانی کاتولیک در مانیلاو فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۸۸، مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه دنور و در سال ۱۹۹۰، مدرک M.B.A را نیز از همان دانشگاه دریافت کرد.
آگون با جنیفر آنکانکو لویان ازدواج کرده‌است. همسرش عضو تیم سافت بال زنان بوده و در بازی‌های میکرونزی سال ۱۹۹۸ در پالائو، مدال طلا برای گوآم به دست آورد. آنها چهار فرزند دارند. آگون عضو کلیسای کاتولیک سنت فرانسیس در گوآم است.