moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یکی از عملکردهای بسیار مهم نقاط وارسی کنترل این امر است که آیا دی‌ان‌ای در طی همانندسازی آسیب (جهش) پیدا کرده‌است یا خیر. در صورتی که جواب مثبت باشد سیگنال‌هایی ایجاد می‌شود و جلوی ادامه روند چرخه را می‌گیرد تا اینکه آسیب برطرف شود و در غیر این‌صورت سلول تقسیم نمی‌شود و اگر سلول نتوانست آن را اصلاح کند غالباً فرایند آپوپتوز (خزان سلولی) اجرا می‌شود و یا تبدیل به یک تومور می‌شود.
اولین نقطهٔ وارسی در انتهای مرحلهٔ G1(نخستین مرحله رشد) قرار دارد دقیقا قبل از ورود به مرحلهٔ S(سنتز) و تصمیم می‌گیرد که آیا سلول تقسیم شود، کمی به‌تاخیر بیفتد یا اینکه به مرحلهٔ استراحت (فاز G0)وارد شود. بسیاری از سلول‌ها در مرحلهٔ G0 باقی می‌مانند.
همچنین در این وقفه (دی‌ان‌ای) بررسی می‌شود و اگر آسیب دیده باشد و اصلاح نشود؛ فرایندهای خزان یاخته‌ای اجرا می‌شود.
دومین نقطهٔ وارسی در انتهای G2 (دومین مرحله رشد) واقع است و بسیاری از موارد را کنترل می‌کند و اجازهٔ ورود سلول را به مرحلهٔ میتوز می‌دهد یا اینکه سلول را متوقف می‌کند.
سومین نقطهٔ وارسی در مرحلهٔ متافاز در میتوز واقع شده‌است. این نقطه کنترل می‌کند که آیا سانترومرهای کروموزوم‌ها به‌طور دقیق به رشته‌های دوک متصل شده‌ و در استوا (وسط) سلول آرایش یافته‌اند یا خیر.
ناحیه سوات، همچنین به‌عنوان دره سوات شناخته می‌شود، ناحیه‌ای در بخش ملاکند ایالت خیبر پختونخوا پاکستان است.
این ناحیه در ۱۶۰ کیلومتری اسلام‌آباد و در میان کوه‌های هندوکش واقع شده‌است.
مرکز شهرستان سوات شهر سیدو شریف است ولی بزرگ‌ترین شهر آن مینگوره نام دارد.
سوات تا پیش از سال ۱۹۶۹ میلادی یکی از امیرنشین‌های ایالت خیبر پختونخوا بود. زبان اکثریت مردم آن زبان پشتو است. و اکثر جمعیت سوات پشتو زبان هستند.
سوات به خاطر کوه‌های بلند، سبزه‌زارهای گسترده و دریاچه‌های با آب زلال، «سوئیس منطقه» نامیده می‌شود و پیش از این در میان گردشگران محبوبیت داشت.
جمعیت بخش سوات ۱٬۲۵۷٬۶۰۲ نفر (سال ۱۹۹۸) و مساحت آن ۵٬۳۳۷ کیلومتر مربع است.
گروه اسلام‌گرای طالبان، بیشتر این منطقه را در نوامبر ۲۰۰۸ به تصرف در آورد و امروزه قانون اسلامی بر آن حکم‌فرماست.
مولانا فضل‌الله، رهبر گروه مسلح اسلامگرا با نام «تحریک انفاذ شریعت محمدی» آموزش و پرورش دختران را در این منطقه ممنوع کرده‌اند و بیش از ۱۷۰ مدرسه و ساختمان دولتی را بمب‌گذاری کرده یا سوزانده‌اند.
«تحریک انفاذ شریعت محمدی» که در سال ۱۹۹۲ (۱۳۷۱ خورشیدی) با هدف اجرای قوانین اسلامی در پاکستان تأسیس شد، یکی از پنج سازمان بنیادگرای مذهبی آن کشور است.
یکی از فرماندهان محلی نیروهای طالبان در سال ۲۰۰۹ تهدید کرد هر دختری که از تاریخ پانزدهم ماه ژانویه (بیست و ششم دیماه آن سال) در دره سوات به مدرسه برود کشته خواهد شد.رادیوی پشتو صدا و سیمای ایران ، بازدید: آوریل ۲۰۰۹.
Wikipedia contributors, "Swat, Pakistan," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed April 22, 2009).
جیمز فورد یا ساویر نام شخصیت خیالی مجموعه تلویزیونی گمشدگان محصول شبکه ای بی سی آمریکا می‌باشد. ایفاگر این شخصیت جاش هالووی می‌باشد. ساویر در قسمت نخست سریال بدلیل داشتن شخصیت خودشیفته و عاصی مورد علاقه سایر نجات یافتگان نیست. او بذله گو و اندکی غیر اجتماعی است، از طرفداران حزب جمهوریخواه بوده و ادعا می‌کند تا کنون به حزب دموکرات رای نداده است.
شخصیت او در فصل‌های پایانی، طوری تغییر می‌کند که خود را به خاطر نجات دوستانش از هلیکوپتر فرانک لاپیدوس (که به دلیل کمبود سوخت باید از وزن هلیکوپتر کم می‌شد) در دریا پرت می‌کند و تا جزیره شنا می‌کند. به علاوه او در فلاش بک‌ها با کریستین شپارد، پدر جک هم ملاقاتی داشته است. او هیچکس را با نام صدا نمی‌زند و همه را با لقب صدا می‌زند! از جمله اینکه همیشه کیت آستن را با نام کک و مک (یا Freckles) و جک را با نام دُکی (یا Doc) خطاب می‌کند!
پیش از سقوط به جزیره سابقه کلاهبرداری داشته و یکبار نیز زندانی شده‌بود. او زمانی که شش ساله بود شاهد کشته شدن مادرش توسط پدرش و خودکشی متعاقب پدر خود بود. انگیزه این اتفاق دخالت شخصی بنام ساویر در زندگی آنها بود. از همان زمان جیمز فورد نام ساویر را بر خود می‌گزیند و سعی در انتقام از وی دارد. او یکبار شخصی را به اشتباه در سیدنی استرالیا به قتل رساند. ساویر در داستان به کیت آستن علاقه دارد و در فصل سوم موفق می‌شود ساویر واقعی (پدر جان لاک) را با فشردن زنجیر به دور گردن او به قتل برساند."Before They Were Lost". "Lost: The Complete First Season", Buena Vista Home Entertainment. September 6, 2005. Featurette, disc 7.
او در جزیره کتاب زیاد میخواند و پس از اینکه جک او را معاینه میکند متوجه میشود که چشمانش نیاز به عینک دارد. وی پس از اینکه جک،کیت،سعید،هارلی و سان از جزیره خارج میشوند،به ژولیت علاقه مند میشود‌ اما با مرگ ژولیت رابطه آنها پایان میابد.جیمز به کیت حلقه ای نشان میدهد و میگوید میخواسته با ژولیت ازدواج کند.وی حلقه را به دریا پرتاب میکند.او قبل از ژولیت به کیت نیز علاقه داشت. سرانجام جیمز به همراه هواپیما فرانک لاپیدوس موفق به ترک جزیره میشود.
او پلیس لس آنجلس است و موفق به دستگیری کیت،سعید و دزموند میشود.همکار او مایلز استرام است.
سیدو شریف یکی از شهرهای شمالی پاکستان است.
این شهر مرکز بخش سوات در ایالت مرزی شمال غربی است و از زیباترین شهرهای این ایالت به‌شمار می‌آید.
شهر سیدو شریف در میان کوه‌ها و در سه کیلومتری شهر بزرگ‌تر مینگوره واقع شده‌است.
موزه سوات، کالج جهان‌زیب، بیمارستان مرکزی و بیمارستان سیدو در این شهر قرار دارند.
مقر خاندان پیشین حاکم بر سوات، یعنی خاندان میان‌گل که خود را والی می‌نامیدند در سیدو شریف است.
Wikipedia contributors, "Saidu Sharif," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed April 22, 2009).
ویتامین ب۵ یا اسید پانتوتِنیک یکی از ویتامین‌های گروه ب است. نام این ویتامین از کلمهٔ یونانی "پانتوتن" به معنای "از همه جا" ریشه می‌گیرد. علت این نام‌گذاری این است که مقدار کمی از این ویتامین در تقریباً همهٔ غذاها یافت می‌شود. این ویتامین در چرخه کربس در تولید کوآنزیم آ موثر است.
این ویتامین محلول در آب است و در ترکیب با سیستیمین و ATP، کوآنزیم آ را به وجود می‌آورد. تبدیل اسید پانتوتنیک (ویتامین ب۵) به فسفوپنتتین توسط آنزیم پنتوتنات کیناز نخستین مرحله در تولید کوآنزیم آ در جانداران است. ویتامین ب۵ برای متابولیسم کربوهیدرات‌ها، چربی‌ها و پروتئین‌ها ضروری است و در سنتز هورمون‌ها نقش دارد. به علاوه، این ویتامین موجب رشد و مقاومت پوست و غشاهای مخاطی می‌شد. ویتامین ب۵ توسط گرما از بین می‌رود.
بدن انسان به طور متوسط به ۵ میلی‌گرم ویتامین ب۵ در روز نیاز دارد. این میزان که از طریق تغذیهٔ مناسب جذب بدن می‌شود در نوزادان حدود ۲ میلی‌گرم و در زنان شیرده ۷ میلی‌گرم است. کمبود ویتامین ب۵ معمولاً به هنگام سوءتغذیه بروز می‌دهد.
ویتامین ب۵ تقریباً در همهٔ غذاها به مقدار گوناگون یافت می‌شود؛ ولی دانه‌ها، غلات و به خصوص ژله رویال سرشار از این ویتامین هستند.
در داروسازی از این ویتامین برای جلوگیری از ریزش مو استفاده می‌شود.
کوآنزیم آ
سینگل کویل گونه‌ای از پیکاپهای مغناطیسی است که در ساخت آن از یک ردیف سیم‌پیچ استفاده شده و معمولاً بر روی گیتار الکتریک و گیتار بیس نصب می‌شود. پیکاپ‌های سینگل کویل به نسبت انواع هامباکر، قدرت کم‌تری دارند و در عوض صدای تیزتَر و ضعیف‌تری تولید می‌کنند که بیشتر مناسب سبک‌های راک، جز و بلوز است.
جورج بیوچمپ-یکی از بنیان‌گذاران ریکنبیکر- که خود ویلون و گیتار آکوستیک می‌نواخت اولین تلاش‌ها برای ساخت یک قطعهٔ جدید که عمل دریافت امواج حاصل از ارتعاش سیم‌های سازهای زهی و تبدیل آن‌ها به سیگنال‌های قابل شناسایی برای دستگاه‌های پخش را انجام دهد از اواسط دههٔ ۲۰ میلادی آغاز کرد. حاصل تحقیقات او ساخت نمونهٔ اولیهٔ پیکاپ‌های مغناطیسی سیم‌پیچ تکی بود و کمپانی ریکنبیکر در اوائل دههٔ ۱۹۳۰ موفق شد اولین ساز زهی الکتریکی‌اش را به بازار عرضه کند.تاریخچهٔ گیتارهای ریکنبیکر در وب‌گاه رسمی شرکت
امروزه شرکت‌های بزرگ تولیدکنندهٔ گیتار الکتریک مانند فندر و گیبسون با استفادهٔ هم‌زمان از پیکاپ‌های سینگل کویل و هامباکر بر روی گیتارهای‌شان، امکان تولید صداهایی با جنس متفاوت و مناسب برای نوازندگان سبک‌های مختلف موسیقی را فراهم کرده‌اند.
عظیم وهاب‌زاده (۱۳۰۹–۱۳۶۵) روانپزشک اهل ایران بود.
عظیم وهاب‌زاده در سال ۱۳۰۹دراردبیل زاده شد. او پس از اخذ دیپلم درزادگاهش اردبیل در سال ۱۳۳۰ دردانشکده پزشکی دانشگاه تهران مشغول تحصیل گردید. او دارای دکتری پزشکی عمومی ازدانشگاه تهران بود.
او طی سال‌های کارمداوم دربیمارستان ونک تهران دربخش‌های روانپزشکی واعتیاد به مداوای بیماران روانی پرداخت. بطورهمزمان دردانشگاه آزادبه ویراستاری کتاب‌های پزشکی پرداخت. ونیز به تحقیق وتدریس درانستیتو روان‌پزشکی تهران وویراستاری کتاب‌های پزشکی درمرکز نشر دانشگاهی پرداخت.
وهّاب‌زاده ابتدا در بیمارستان ازگل و سپس در بیمارستان روزبه به آموختن علم روان پزشکی پرداخت و سال‌ها در بیمارستان ونک در بخش‌های روان پزشکی و اعتیاد به درمان بیماران مشغول بود. او عمدتاً از سال ۱۳۴۲ بدینسو به کار علمی و تدریس و تحقیق در انستیتو روان پزشکی تهران پرداخت و هم‌زمان در مرکز نشر دانشگاهی به ویراستاری کتب پزشکی اهتمام ورزید که ویراستاری ترجمه کتاب مختصر روان‌پزشکی که با تلاش گروهی از مترجمین فراهم گردید، یکی از یادگارهای شایان تحسین اوست. ترجمه این کتاب در دوره چهارم انتخاب کتاب سال جمهوری اسلامی ایران از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، به عنوان کتاب سال برگزیده شد.
عظیم وهاب‌زاده درتاریخ ۲۳ مرداد ۱۳۶۵ بر اثر ابتلا به بیماری سرطان درگذشت.
کی‌وای ماکیان یک ستارهٔ ابرغول سرخ است (ردهٔ طیفی M۳.۵Ia) که در صورت فلکی ماکیان قرار دارد. این ستاره با قطری در حدود ۱٬۴۲۰ برابر قطر خورشید یا بیشتر، یکی از بزرگ‌ترین ستارگان شناخته‌شده است. همچنین این ستاره با درخشندگی‌ای در حدود ۳۰۰٬۰۰۰ برابر درخشندگی خورشید، یکی از درخشان‌ترین ستارگان به شمار می‌رود. کی‌وای ماکیان تقریباً ۵٬۰۰۰ سال نوری با ما فاصله دارد.
حریز بن عثمان حمصی (۱۶۳ ق/۷۷۹ م) که از محدثان شامی مشهور و از نواصب است.
نام کامل او "حریز بن عثمان بن جبر بن ابی احمر بن اسعد الرحبی المشرقی الحمصی" که کنیه مشهور او "ابو عثمان" است.ابن حجر، تهذیب، ۲۰۷؛ ذهبی، ۱۰/ .۱۲ او در زمان خلافت عباسی وارد بغداد شده‌است.ابن حجر، تهذیب، ۲۰۷
بخاری، ابن ماجه، ابو داوود، و ترمذی از او حدیث نقل کرده‌اند. وی از طرف بسیاری از علماء رجال توثیق شده مانند احمد ابن حنبل،ذهبی، سیر، ۷/ ۸۰؛ ابن حجر، تذهیب، ۲/ ۲۰۸ یحیی بن سعید قطان،ابن حجر، تذهیب، ۲/ ۲۰۹ ذهبی،میزان، ۴۷۵ و ابن حجر عسقلانی.مقدمة فتح، ۳۹۳
ناصبی بودن او بسیار مشهور است. حریز هر روز صبح، و هر شب علی بن ابی‌طالب را ۷۰ بار لعن می‌کردهابن حبان، ۱/ ۲۶۸؛ ابن حجر، تذهیب، ۲/ ۲۱۰ و از مسجد بیرون نمی‌رفت مگر آن که علی بن ابی‌طالب را هفتاد بار لعن کرده باشد.ابن حجر، تذهیب، ۲ /۲۱۰ اسماعیل بن عیاش نقل می‌کند: «او با حریز از مصر تا مکه هم سفر بوده و او مدام علی را سب و لعن می‌کرده.همان‌جا» حریز حتی تعدادی از احادیث در مورد فضیلت علی بن ابی‌طالب را تحریف کرده، مانند تحریف حدیث منزلت «انت منی بمنزلة هارون من موسی» که به نظر او عبارت صحیح این است: «انت منی بمنزلة قارون من موسی». کینۀ او نسبت به علی بن ابی طالب به جهت کشتن پدران و قوم او توسط سپاه علی بن ابی‌طالب در جنگ صفین بوده‌است.همان‌جا؛ ذهبی، سیر، ۷/ ۶۶؛ مزی، ۱۰/ ۱۲۲
تعدادی از دانشمندان معاصر از میان اهل سنت به توثیق حریز بن عثمان اعتراض و انتقاد کرده‌اند. دکتر بشار عواد معروف مصحح کتاب تهذیب الکمال مزی، و تاریخ اسلام ذهبی، ذیل شرح حال حریز می‌نویسد که «چه طور می‌شود که ناصبی ثقه باشد؟ و چه طور می‌شود کسی که [نسبت به امام علی (ع)] بغض دارد ثقه باشد؟» و در انتهای بحث می‌نویسد: «احتجاج به احادیث حریز صحیح نیست.»مزی، ۵/ ۵۷۹ به نظر محمد بن عقیل محقق معاصر اندونزیایی علت اعتماد و روایت کردن از او تعصب به باطل می‌باشد.ابن عقیل، ۱۱۱ عبد العزیز غماری یکی از محققین برجسته مراکشی می‌نویسد که توثیق کردن افرادی مانند حریز و تضعیف کردن اهل بیت مانند امام جعفر صادق جزء کفریات می‌باشد.غماری، ۵
کوکاکولا زیرو نام محصولی از شرکت کوکاکولا است. این نوشابه از آن جهت زیرو خوانده می‌شود که دارای کالری نمی‌باشد.
این محصول با نشان بدون شکر تولید می‌شود، به جز آمریکا و کانادا که با نشان بدون کالری به فروش می‌رسد.همچنین در حال حاضر این نوشابه در ایران نیز قابل دسترس می‌باشد (در طراحی جدید این نوشابه در ایران نیز از نشان بدون کالری استفاده میشود)
لین ناتیج (زاده ۱۹۶۴), نویسنده و نمایش‌نامه‌نویس آمریکایی است. او نخستین زنی است که دو بار برنده جایزه ادبی پولیتزر یکی در سال ۲۰۰۹ بخاطر نمایشنامه «ویران شده» (Ruins)؛ که مبارزه زنان کنگو را برای بقا نشان می‌دهد، و دیگری در سال ۲۰۱۷ برای نمایشنامه «عرق» (sweat)؛ که نوع رفتار جهان سرمایه‌داری را با افرادی که اکثراً در حاشیه اجتماع قرار دارند، به نمایش درمی‌آورد.
او به انتخاب مجله تایم در لیست صد زن تأثیر گذار سال ۲۰۱۹ قرار گرفت.
او ۲ نوامبر سال ۱۹۶۴ در بروکلین به دنیا آمد. مادرش رابی ناتیج معلم و مدیر مدرسه و پدرش والاس روان‌شناس کودک بود. لین دبستان را در مدرسه سنت‌آن گذراند و از دبیرستان فیورلو فارغ‌التحصیل شد. او هنگام تحصیل در دبیرستان، اولین نمایشنامهٔ بلندش به نام "بخش تاریک‌تر ورونا" را نوشت.
این نمایشنامه‌نویس در دانشگاه براون و مدرسهٔ هنرهای نمایشی ییل درس خواند و بعد از فارغ‌التحصیلی به مدت چهار سال در دفتر مطبوعات عفو بین‌الملل کار کرد. او این اواخر درجات افتخاری از کالج جویلیارد و آلبرایت دریافت کرده‌است.
ناتیج با تونی گِربِر فیلمساز ازدواج کرده و دارای دو فرزند است. نمایشنامه‌های او به‌طور گسترده‌ای در ایالات متحده و سرتاسر دنیا به نمایش درآمده‌اند.
روزنامهٔ گاردین: «در دو دهه از فعالیتش برای بیان چالش‌ها و پرداختن به داستان‌های فراموش شده مورد تحسین قرار گرفته‌است… نمایشنامهٔ "ویران شده" کاربرد تجاوز جنسی را به عنوان سلاحی مقابل زنان در جمهوری دموکراتیک کنگو مورد بررسی قرار می‌دهد، حال آنکه در نمایشنامهٔ "لباس خواب" به تنها خیاط سیاهپوست که در سال ۱۹۰۵ در نیویورک کار می‌کرد پرداخته‌است».
از بهترین نمایشنامه‌های لین ناتیج می‌توان به "لباس خواب، ویران شده، ملاقات اتفاقی با ورا استارک و عرق" اشاره کرد.
نمایشنامهٔ "عرق" نامزد نهایی جایزهٔ ادوارد ام. کندی برای بخش نمایشنامه در سال ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ بود. این نمایشنامه جایزهٔ پولیتزر در بخش نمایشنامه را در سال ۲۰۱۷ از آن خود کرد.
این نمایشنامه بیانگر داستان دوستانی است که لحظاتشان را در کنار یکدیگر می‌گذراندند و در کارگاهی مشغول به کار بودند، اما وقتی تعلیق‌ها و صفوف اعتصاب کارگران باعث شد تا پشتگرمی‌شان را از دست بدهند، خودشان را در برابر یکدیگر و این ناملایمات ناتوان دیدند.
از دیگر نمایشنامه‌های بلند لین ناتیج می‌توان به لجن، رودخانه، سنگ (۱۹۹۷) و ندیمه‌ها (۲۰۰۲) اشاره کرد.
ناتیج برای نمایشنامهٔ "لباس خواب" برندهٔ جوایز انجمن منتقدان آوتر، جان گاسنر و انجمن منتقدان تئاتر (۲۰۰۴) شد و در سال ۲۰۰۹ جوایز انجمن منتقدان تئاتر، انجمن منتقدان آوتر، اُبی، دراما دِسک، لوسیل لورتل و پولیتزر را برای نمایشنامهٔ "ویران شده" از آن خود کرد. همچنین برای نمایشنامهٔ "عرق" برندهٔ جوایز سوزان اسمیت بلک بورن (۲۰۱۶)، اُبی و پولیتزر (۲۰۱۷) شده‌است.
به نقل از رویترز، لین ناتیج، نمایشنامه‌نویس آمریکایی که دو جایزه پولیتزر در کارنامه دارد، مسئولیت نگارش نمایشنامه‌ای موزیکال با الهام از زندگی مایکل جکسون را برعهده دارد که طبق برنامه قرار است در سال ۲۰۲۰ میلادی در تئاتر برادوی به روی صحنه برود. این نمایش موزیکال با اجرای برترین آهنگ‌های مایکل جکسون که در طول دوران فعالیت هنری‌اش موفقیت‌های فراوانی برای او به ارمغان آورد همراه خواهد بود.
نمایشنامهٔ «عرق»، برندهٔ جایزهٔ پولیتزر سال ۲۰۱۷ با ترجمهٔ حسین رحمانی توسط انتشارات یکشنبه به چاپ رسیده‌است.
بر پایه قوانین کشورها، به عدم وفاداری مجرمانه اشخاص نسبت به منافع میهن خود، خیانت بزرگ یا خیانت ملی گفته می‌شود.
شرکت کردن در جنگ علیه کشور خود، کوشش در براندازی حکومت کشور، جاسوسی در نیروهای نظامی کشور، دیپلمات‌ها یا سرویس‌های اطلاعاتی کشور برای نیروهای بیگانه و سوءقصد به رهبر یا رئیس کشور از جمله موارد خیانت بزرگ به‌شمار می‌آید.
خیانت بزرگ از جرایم سنگین به‌شمار می‌آید و کیفر آن در بسیاری کشورها مرگ است.
برای موارد و مصادیق خیانت بزرگ در قوانین اساسی و کیفری هر کشور موارد جداگانه یا مختلفی درج شده‌است.
همدستی با دشمن
سیّد حسین بادکوبه‌ای (باکوئی) از علما و فلاسفه معاصر شیعه است.
سیّد حسین در سال ۱۲۹۳ هجری قمری در یکی از روستاهای باکو در آذربایجان که لاهیجان نام داشت (با "لاهیجان" "ایران" اشتباه نشود) متولّد شد. پدر وی سیّد رضا و پدربزرگش سیّد موسی حسینی لاهیجی می‌باشند.
سیّد حسین پس از تحصیل مقدمات به تهران رفته و ریاضیات را نزد میرزا ابوالحسن جلوه و فلسفه را نزد میرزاهاشم اشکوری اشتی و حکیم کرمانشاهی آموخت. وی در مدّت ۷ سال اقامت تهران، از استادان نام‌برده در فراگیری حکمت سینوی، حکمت متعالیه و عرفان نظری با کمال کوشش و تلاش علمی بهره‌ای وافر برد؛ آن‌گاه به نجف رفته و به تکمیل علوم نقلیه در حوزه آخوند ملامحمدکاظم خراسانی و شیخ محمد حسن ممقانی پرداخت.
سیّد حسین در نجف، در علوم عقلی و نقلی شهرت یافته و به تدریس رشته‌های مختلف نقلی و عقلی پرداختند. از شاگردان ایشان علمای زیر را می‌توان نام برد.
۱. سید ابوالقاسم خویی
۲. سید محمدحسین طباطبایی
۳. سید محمدحسن الهی طباطبایی
۴. سید مرتضی مرعشی نجفی
۵. سید محمد بادکوبه‌ای
۶. میرزا علی‌اکبر مرندی
۷. مجتبی لنکرانی
۸. سید عبدالاعلی سبزواری
۹. سید علی‌اصغر خویی
۱۰. سید علی‌اکبر طسوجی
۱۱. سید محمد اشکوری
۱۲. سید صدرالدین کوه‌پایی اصفهانی
۱۳. میرزا کاظم دینوری
۱۴. غلام‌حسین جعفری همدانی
۱۵. شیخ محمدرضا مهدوی قمشه‌ای
۱۶. محمدتقی آملی
۱۷. سید محمد نجفی بادکوبه‌ای
۱۸. سید اسدالله نبوی دزفولی
۰۱۹محمدتقی بهجت
سیّد حسین بادکوبه‌ای در ۲۸ شوال ۱۳۵۸ هجری قمری درگذشت.
الیزبت استرات (زاده ۶ ژانویه ۱۹۵۶) نویسنده آمریکایی است.
مجموعه داستان کوتاه او با نام «آلیو کیتریج» (Olive Kitteridge) برنده جایزه ادبی پولیتزر در سال ۲۰۰۹ شد. سیزده داستان کوتاه این مجموعه درباره زندگی در شهر کوچک مین درایالات متحده آمریکاست.
داستان‌های دیگر او نیز برنده جایزه‌های ادبی شده‌اند، از جمله Amy and Isabelle که برنده اورنج پرایز در سال ۲۰۰۰ و نامزد جایزه ادبی انجمن قلم/فاکنر شد.
آنت گوردون رید استاد تاریخ و حقوق آمریکایی است. او برای کتاب «یک خانواده آمریکایی» (The Hemingses of Monticello: An American Family) برنده جایزه «تاریخ» پولیتزر شد. این کتاب برنده جایزه نشنال بوک آوارد نیز شده بود و زندگینامه چهار نسل خانواده‌ای در ایالت‌های جنوبی آمریکا، در دوره برده‌داری است.
«ما دنیاییم» نام تک‌آهنگی ساخت سال ۱۹۸۵ است. متن این آهنگ توسط مایکل جکسون و لایونل ریچی نوشته شده‌است و کار این آهنگ توسط گروهی از فوق ستاره‌های موزیک با عنوان «آمریکا برای آفریقا» انجام شده‌است. درآمد حاصل از فروش این تک‌آهنگ خرج قحطی‌زدگان آفریقا شده‌است. این تک‌آهنگ با فروش ۳۰ میلیون نسخه، چهارمین تک‌آهنگ پرفروش جهان است. (تنها تعداد ۳۰ تک‌آهنگ در جهان وجود دارد که فروش آن‌ها بیش از ۱۰ میلیون است.)
مایکل در مورد این ترانه می‌گوید: «من این ترانه را بعد از دیدن اخبار وحشتناک در مورد مردمی که در «اتیوپی و سودان» از گرسنگی بیش از حد، در حال مرگ بودند، با همکاری لایونل ریچی نوشتم». لاتویا جکسون، خواهر مایکل دربارهٔ چگونگی نوشته شدن این ترانه می‌گوید: «لایونل یکی دو خط از این ترانه را نوشته بود. پس از آن‌که او استودیو را ترک کرد، مایکل به آن‌جا رفت و تمام ترانه را نوشت. او روز بعد به کوئینسی جونز و لایونل گفت که ترانه تکمیل شده‌است. اما هرگز لازم ندید که بگوید چه کسی کل ترانه را نوشته است».
ترانهٔ "ما دنیاییم" نخستین آهنگی است که چند صفحهٔ پلاتین دریافت کرده‌است. تنها در طی یک ماه، در تمام زمینه‌ها صفحه‌های طلا، پلاتین و در برخی زمینه‌ها چندین صفحهٔ پلاتین دریافت کرد.
نام ترانهٔ "ما دنیاییم" به عنوان «پرفروش‌ترین تک‌آهنگ تمام دوران‌ها»، در کتاب رکوردهای جهانی گینس ثبت شد و در این جایگاه باقی ماند تا این‌که در سال ۱۹۹۷، آهنگ «شمعی در باد _ چهرهٔ تو امشب چیزی را نشان می‌دهد» که توسط «التون جان»، در ستایش از «پرنسس دایانا» نوشته شده بود، جای آن را گرفت. این ترانه در حال حاضر چهارمین تک‌آهنگ پرفروش جهان است و به عقیدهٔ منتقدان «سرود شمارهٔ یک جهانی». همچنین پرفروش‌ترین تک‌آهنگ دههٔ ۸۰ میلادی نیز است. ترانهٔ "ما دنیاییم" در ۴ زمینه برندهٔ جایزهٔ گرمی شد: «آهنگ سال»، «صفحه موسیقی سال»، «بهترین اجرای گروهی پاپ» و «بهترین نماهنگ موسیقی، فیلم کوتاه». از زمان انتشار این ترانه مبلغ ۶۳ میلیون دلار (۱۴۷ میلیون دلار با احتساب تورم در سال ۲۰۲۰) برای کمک‌رسانی به گرسنگان آفریقایی و مبارزه با قحطی، جمع شد.
در سال ۱۹۹۹، این آهنگ به نفع گواتمالا و کوزوو بازسازی شد، که پاواروتی به همراه جمعی از خوانندگان مشهور آن زمان، آن را اجرا کردند.
این موسیقی، در سال ۲۰۱۰ نیز پس از زلزلهٔ هائیتی، بنام «ما دنیاییم ۲۵ برای هائیتی» بازسازی شد که جمعی از مشهورترین خوانندگان وقت جمع شدند و آن را اجرا نمودند.
برنامه فری‌مایند (FreeMind) نرم‌افزاری است که تحت زبان جاوا نوشته شده‌است به شخص اجازه می‌دهد تا نقشه ذهنی خود را طراحی، رنگ‌آمیزی و چاپ نماید یا آن را تبدیل به صفحه وب کند. این نرم‌افزار یک نرم‌افزار آزاد است و تحت پروانه جی‌پی‌ال منتشر می‌شود.
کیمبری از اقوام سلتی یا ژرمن بودند که همراه با توتنها و آمبروسها، امپراطوری روم را در پایان سده دوم پیش از میلاد تهدید کردند.
منابع تاریخی خاستگاه اصلی این قوم را در شبه جزیره ژوتلند (گوت لند) در دانمارک نشان می‌دهد که در طول دوران باستان به شبه جزیره کیمبری‌ها معروف بوده است.References to modern discussions in W. Pohl, "Die Germanen", 2000, p. 89.
Wikipedia contributors، «Cimbri،» Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Cimbri&oldid=285470024 (accessed April ۲۲، ۲۰۰۹).
باشگاه فوتبال سلتیک یک باشگاه حرفه‌ای فوتبال در پرمیرشیپ اسکاتلند است که در شهر گلاسکو در کشور اسکاتلند، بریتانیا قرار دارد. سلتیک در سال ۱۸۸۸ و با هدف کاهش فقر و تنگدستی جمعیت مهاجران ایرلندی در قسمت شرقی گلاسکو بنا نهاده شد. آنها نخستین بازی خود را در ماه مه ۱۸۸۸ و در قالب یک بازی دوستانه مقابل رنجرز برگزار کردند که با نتیجه ۲–۵ به سود سلتیک خاتمه یافت. سلتیک جایگاه خود در فوتبال اسکاتلند را با ۶ قهرمانی متوالی لیگ در دهه نخست قرن ۲۰ تثبیت کرد. دهه طلایی باشگاه در طی دهه‌های ۱۹۶۰ و ۷۰ میلادی تحت هدایت جاک استاین رقم خورد؛ جایی که آن‌ها موفق به کسب ۹ عنوان قهرمانی پیاپی در لیگ و قهرمانی در جام باشگاه‌های اروپا سال ۱۹۶۷ شدند. سلتیک در تمام طول تاریخ خود با لباس سفید و سبز به میدان رفته‌است؛ حلقه‌های افقی روی لباس در سال ۱۹۰۳ به لباس اضافه شد و از آن پس این طرح مورد استفاده قرار می‌گیرد.این باشگاه یکی از بهترین باشگاه های تاریخ از نظر فیفا است
سلتیک۵۳ بار فاتح لیگ سراسری اسکاتلند شده‌است؛ آخرین قهرمانی سلتیک مربوط به فصل ٢٣–٢٠٢٢است که نهمین قهرمانی پیاپی آن‌ها است. اًنها همچنین فاتح هشت سه گانه پیاپی داخلی شده اند . سلتیک ۳۹ بار فاتح جام‌حذفی اسکاتلند و ۱۹ بار قهرمان جام اتحادیه اسکاتلند شده‌است. بهترین فصل تاریخ باشگاه در فصل ۶۷–۱۹۶۶ رقم خورد؛ جایی که سلتیک به عنوان نخستین تیم بریتانیایی موفق به قهرمانی در جام باشگاه‌های اروپا شد؛ سلتیک در آن فصل همچنین موفق به قهرمانی در لیگ سراسری اسکاتلند، جام حذفی اسکاتلند، جام اتحادیه اسکاتلند و جام گلاسکو شد. آن‌ها در سال ۱۹۷۰ به فینال جام باشگاه‌های اروپا و در سال ۲۰۰۳ به فینال جام یوفا رسیدند که در هر دو فینال شکست خوردند.
سلتیک رقابت دیرینه و شدیدی را با تیم رنجرز دارد؛ رقابت این دو تیم که با عنوان اولد فِرم نیز شناخته می‌شود، از دید برخی بزرگترین شهرآورد جهان به‌شمار می‌رود. تعداد هواداران باشگاه در سال ۲۰۰۳، در حدود ۹ میلیون نفر در سراسر جهان تخمین زده شده‌است؛ همچنین بیش از ۱۶۰ کانون هواداری سلتیک در ۲۰ کشور جهان وجود دارد.
۱۸۹۳ , ۱۸۹۴ , ۱۸۹۶ , ۱۸۹۸ , ۱۹۰۵ , ۱۹۰۶ , ۱۹۰۷ , ۱۹۰۸ , ۱۹۰۹ , ۱۹۱۰ , ۱۹۱۴ , ۱۹۱۵ , ۱۹۱۶ , ۱۹۱۷ , ۱۹۱۹ , ۱۹۲۲ , ۱۹۲۶ , ۱۹۳۶ , ۱۹۳۸ , ۱۹۵۴ , ۱۹۶۶ , ۱۹۶۷ , ۱۹۶۸ , ۱۹۶۹ , ۱۹۷۰ , ۱۹۷۱ , ۱۹۷۲ , ۱۹۷۳ , ۱۹۷۴ , ۱۹۷۷ , ۱۹۷۹ , ۱۹۸۱ , ۱۹۸۲ , ۱۹۸۶ , ۱۹۸۸ , ۱۹۹۸ , ۲۰۰۱ , ۲۰۰۲ , ۲۰۰۴ , ۲۰۰۶ , ۲۰۰۷ , ۲۰۰۸ , ۲۰۱۲ , ۲۰۱۳ , ۲۰۱۴ , ۲۰۱۵. ۲۰۱۶. ۲۰۱۷. ۲۰۱۸. ۲۰۱۹ , ۲۰۲۰ ، ۲۰۲٢ ، ۲۰۲۳
۱۸۹۱–۹۲، ۱۸۹۸–۹۹، ۱۸۹۹–۱۹۰۰، ۱۹۰۳–۰۴، ۱۹۰۶–۰۷، ۱۹۰۷–۰۸، ۱۹۱۰–۱۱، ۱۹۱۱–۱۲، ۱۹۱۳–۱۴، ۱۹۲۲–۲۳، ۱۹۲۴–۲۵، ۱۹۲۶–۲۷، ۱۹۳۰–۳۱، ۱۹۳۲–۳۳، ۱۹۳۶–۳۷، ۱۹۵۰–۵۱، ۱۹۵۳–۵۴، ۱۹۶۴–۶۵، ۱۹۶۶–۶۷، ۱۹۶۸–۶۹، ۱۹۷۰–۷۱، ۱۹۷۱–۷۲، ۱۹۷۳–۷۴، ۱۹۷۴–۷۵، ۱۹۷۶–۷۷، ۱۹۷۹–۸۰، ۱۹۸۴–۸۵، ۱۹۸۷–۸۸، ۱۹۸۸–۸۹، ۱۹۹۴–۹۵، ۲۰۰۰–۰۱، ۲۰۰۳–۰۴، ۲۰۰۴–۰۵، ۲۰۰۶–۰۷، ۲۰۱۰–۱۱، ۲۰۱۲–۱۳، ۲۰۱۶–۱۷، ۲۰۱۷–۱۸، ۲۰۱۸–۱۹، ۲۰_۲۰۱۹، ۲۳_۲۰۲۲
۱۹۵۶–۵۷، ۱۹۵۷–۵۸، ۱۹۶۵–۶۶، ۱۹۶۶–۶۷، ۱۹۶۷–۶۸، ۱۹۶۸–۶۹، ۱۹۶۹–۷۰، ۱۹۷۴–۷۵، ۱۹۸۲–۸۳، ۱۹۹۷–۹۸، ۱۹۹۹–۲۰۰۰، ۲۰۰۰–۰۱، ۲۰۰۵–۰۶، ۲۰۰۸–۰۹، ۲۰۱۴–۱۵، ۲۰۱۶–۱۷، ۲۰۱۷–۱۸، ۲۰۱۸–۱۹، ۲۰–۲۰۱۹، ۲۲_۲۰۲۱، ۲۳_۲۰۲۲
هارولد کلیتون لوید سینیور (؛ زادهٔ ۲۰ آوریل ۱۸۹۳ – درگذشتهٔ ۸ مارس ۱۹۷۱) بازیگر، کمدین، فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان، تهیه‌کننده و بدل‌کار آمریکایی بود که در تعداد فراوانی فیلم صامت کمدی بازی کرد.Obituary "Variety", March 10, 1971, page 55.
لوید را به‌همراه چارلی چاپلین و باستر کیتون، یکی از تاثیرگذارترین کمدین‌های دوران سینمای صامت می‌دانند. لوید مابین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۴۷ نزدیک به ۲۰۰ فیلم کمدی صامت و ناطق ساخت. پرسوناژ عینکی او، مردی خوش‌قریحه، بلندپرواز و زرنگ بود که با روح زمانه در دهه ۱۹۲۰ ایالات متحده مطابقت داشت.
فیلم‌های او اغلب حاوی «سکانس‌های هیجان‌انگیزی» از صحنه‌های تعقیب و گریز طولانی و اعمال فیزیکی جسورانه بود. هارولد لوید آویزان از عقربه‌های ساعت در بالای خیابان (که در واقع یک ترفند سینمایی بود) در فیلم "ایمنی آخر از همه!" (۱۹۲۳) یکی از ماندگارترین صحنه‌ها در تاریخ سینما محسوب می‌شود. وی با وجود اینکه در اوت ۱۹۱۹ در حین گرفتن چند عکس تبلیغاتی برای استودیوی روچ مجروح شده بود، خودش بدلکاری‌های خرد را انجام داد. سانحه‌ای در اثر انفجار یک بمب کوچک که لوید آن را با یکی از وسایل صحنه اشتباه گرفته بود، سبب از دست دادن انگشت شست و سبابه دست راست او شد"An American Comedy"; Lloyd and Stout; 1928; page 129 (این آسیب‌دیدگیِ وی را در فیلم‌های آینده‌اش، با استفاده از یک دستکش مصنوعی خاص پنهان کردند و تقریباً در هیچ‌یک از فیلم‌هایش قابل تشخیص نیست).
لوید در ۲۰ آوریل ۱۸۹۳ در شهر بورچارد زاده شد. پدرش «جیمز دارسی لوید» و مادرش «سارا الیزابت فریزر» نام داشتند. نیاکان پدری او اهل ولز بودند. والدین وی در سال ۱۹۱۰، پس از چندین ورشکستگی تجاری پدرش، از هم جدا شدند و پدر به همراه پسرش به شهر سن دیگو در کالیفرنیا نقل مکان کردند. لوید از دوران کودکی در تئاتر بازی کرده بود و حوالی سال ۱۹۱۲ در کالیفرنیا، بازی در کمدی‌های کوتاه تک‌حلقه‌ای را در «کمپانی فیلم ادیسون» آغاز کرد.
لوید با شرکت فیلمسازی توماس ادیسون کار می‌کرد و اولین نقشش، نقش کوتاه و جزئیِ یک سرخپوست یاکی در فیلم "داستان راهب پیر" بود. لوید در سن ۲۰ سالگی به لس آنجلس نقل مکان کرد و در چندین فیلم کمدی استودیو کی‌استون ایفای نقش نمود. یونیورسال پیکچرز نیز او را به عنوان سیاهی‌لشکر استخدام نمود و کمی بعد با فیلمساز آینده‌داری به نام هال روچ دوست شد. همکاری جدی ایندو در سال ۱۹۱۳ که هال روچ استودیوی خود را برپا کرد بود، آغاز شد. روچ و لوید «"لوک تنها"» را ساختند که تقلیدی از شخصیت چارلی چاپلین بود و قصد رقابت با آن را داشت.
لوید در سال ۱۹۱۴ ببه دنیلز را به عنوان بازیگر نقش مکمل استخدام کرد؛ و رابطه‌ای عاشقانه میان آن دو شکل گرفت؛ به نحوی که به یکی «پسره» و به آن دیگری «دختره» می‌گفتند. ببه دنیلز در سال ۱۹۱۹ لوید را ترک کرد تا به آرزوهای دراماتیک خود جامهٔ عمل بپوشاند. لوید در اواخر همان سال، میلدرد دیویس را جایگزین دنیلز کرد که بعدها با او ازدواج کرد. روچ به لوید توصیه کرده بود که هنرنمایی دیویس را در یک فیلم ببیند. گفته می‌شود که، لوید هر چه بیشتر بازی دیویس را دید، بیشتر مجذوب وی شد. در اولین واکنش، لوید با دیدن فیلمی از دیویس گفت که «او شبیه یک عروسک بزرگ فرانسوی است».
با فرا رسیدن ۱۹۱۸، لوید و روچ، پرسوناژ سینمایی او را فراتر از تقلیدِ صِرف از هم عصران خود بسط و پرورش دادند. لوید از شخصیت‌های تراژیک-کمیک دور شد و یک فرد معمولی را با اعتماد به‌نفسی تزلزل‌ناپذیر و خوش‌بینی به تصویر کشید. شخصیتی که لوید از آن به عنوان شخصیت «عینکی» خود یاد می‌کرد (که اغلب در فیلم‌های صامت، «هارولد» نامیده می‌شد) یک شخصیت کمدی بسیار پخته‌تر، با امکان و احتمال بالاتری جهت همدردی و عمق عاطفی-هیجانی بیشتری بود و مخاطبان آن زمان، بیشتر با آن هم‌ذات پنداری می‌نمودند. گفته می‌شود که پرسوناژ «عینکی» به پیشنهاد روچ ایجاد شد چرا که او معتقد بود هارولد آنقدر خوش‌تیپ است که نمی‌تواند بدون نوعی تغییر چهره، یک شخصیت کمدی از او ساخت. برای خلق شخصیت جدیدش، لوید یک عینک گرد با فریمی از جنش شاخ و بدون نمره به صورت زد اما لباس معمولی می‌پوشید. وی پیش‌تر، سبیل‌های تقلبی و لباس‌های گشادی به سبک چاپلین برای به‌تصویر کشیدن پرسوناژ «"لوک تنها"» می‌پوشید. او در گفتگویی در سال ۱۹۶۲ با هری ریزنر گفت: «وقتی آن عینک را به چهره زدم، کم و بیش مقولهٔ دیگری شدم، زیرا تبدیل به یک آدمیزاد گردیدم. کسی که نظیر او را در همسایگی خود یا آن طرف خیابان می‌ممکن است ببینید، اما در عین حال هنوز هم می‌توانستم تمام کارهای جنون‌آمیز پیشین را انجام دهم، با این تفاوت که این بار، باورپذیرتر بود. حرکات و اعمالی که طبیعی می‌نمودند و داستان‌هایی که باورپذیرتر بودند.»
برخلاف بسیاری از شخصیت‌های دوران کمدی صامت، پرسوناژ «هارولد» هرگز در تفکر قالبی اجتماعی خاصی قرار نگرفت و کلیشه نشد، اما او همیشه در تلاش بود تا بیش از پیش مورد پذیرش واقع شده و در کارش موفق باشد. در چند سال اول شروع کار این شخصیت سینمایی، او طبقات اجتماعی متعددی را، از یک ولگرد گرسنه در فیلم "دست به دهان" گرفته تا یک ثروتمند طراز اول جامعه در "بچه‌های ناخدا کید"، به تصویر کشید.
لوید در ۲۴ اوت ۱۹۱۹، در حالی که در «استودیوی عکاسی ویتزل» در لس آنجلس مشغول برداشتن چند عکس تبلیغاتی بود، چیزی را که فکر می‌کرد یک بمب قلابی صحنه باشد، در دست گرفت و آن را با یک سیگار روشن کرد. این بمب دستی واقعی، منفجر شد و دست راست او را متلاشی کرد و باعث شد لوید انگشت شست و سبابه‌اش را از دست بدهد. شدت انفجار به حدی بود که فیلمبردار و کارگردان صحنه در نزدیکی او نیز به شدت مجروح شدند. در واقع لوید در حال روشن کردن سیگار از فیوز بمب بود که این انفجار رخ داد و صورت و قفسهٔ سینه‌اش سوخت و چشمش نیز آسیب دید. با وجود نزدیکی انفجار به صورتش، بینایی‌اش دچار اختلال نشد. لوید در سال ۱۹۳۰ به یادآوری این سانحه گفت «فکر می‌کردم چنان ناتوان خواهم شد که دیگر هرگز نمی‌توانم به کارم برگردم. فکر نمی‌کردم که یک پانصدم سلامتی کنونی را داشته باشم. با این حال فکر می‌کردم زندگی ارزشمند است و ارزش زنده ماندن را دارد. هنوز هم اینطور فکر می‌کنم.»
روچ و لوید با آغاز سال ۱۹۲۱، از ساخت فیلم‌های کوتاه به ساخت کمدی‌های بلند روی آوردند. این آثار شامل فیلم تحسین‌شده "پسر مامان‌بزرگ" بود که (همراه با فیلم پسربچه چاپلین) یکی از پیشگامان ترکیب شخصیت‌پردازی‌های پیچیده با طنز سینمایی محسوب می‌شود به علاوهٔ فیلم بسیار محبوب "ایمنی آخر از همه!" (۱۹۲۳)، که چهرهٔ درخشان هنری لوید را تثبیت کرد (و قدیمی‌ترین فیلم در فهرست ۱۰۰ فیلم هیجان انگیز انستیتوی فیلم آمریکا است) و همچنین فیلم "نگرانی چرا؟" (۱۹۲۳). اگرچه لوید در فیلم‌هایش بدل‌کاری‌های حرفه‌ای زیادی انجام داد، اما هاروی پری بدلکار او برای سکانس‌های خطرناک‌تر بود.
لوید و روچ در سال ۱۹۲۴ راه خود را از هم جدا کردند و لوید تهیه‌کننده مستقل فیلم‌های خودش شد. این فیلم‌ها عبارتند از: "خجالتی"، "هارولد لوید به دانشگاه می‌رود" (پرفروش‌ترین فیلم بلند صامت او)، "برادر کوچک" و "اسپیدی" (آخرین فیلم صامت او). فیلم "استقبال از خطر" (۱۹۲۹) در آغاز یک فیلم صامت بود اما لوید در آخرین مراحل تولید فیلم تصمیم گرفت تا آن را صدادار و با دیالوگ بازسازی کند. همه این فیلم‌ها بسیار موفق و سودآور بودند و لوید در نهایت تبدیل به پردرآمدترین بازیگر فیلم دهه‌های ۱۹۲۰ شد.
لوید در سال ۱۹۲۴ شرکت تولید فیلم خود را به نام «شرکت فیلمسازی هارولد لوید» بنیان نهاد و فیلم‌هایش توسط شرکت‌های پتی و بعداً پارامونت پیکچرز و استودیو قرن بیستم توزیع و پخش شد. لوید یکی از اعضای مؤسس آکادمی علوم و هنرهای سینما هم بود.
"استقبال از خطر" که چند هفته قبل از شروع رکود بزرگ منتشر شد، موفقیت مالی فراوانی به ارمغان آورد و تماشاگران مشتاق شنیدن صدای لوید در فیلم بودند. نرخ تولید فیلم‌های لوید که در دهه ۱۹۲۰ میلادی، یک یا دو فیلم در سال بود، تا سال ۱۹۳۸، به تقریباً یک فیلم هر دوسال یک‌بار، کاهش یافت.
فیلم‌هایی که در این دوره منتشر شدند، عبارت‌اند از: "پاها به جلو"، با سناریوی مشابه با "ایمنی آخر از همه!" که در اوج فیلم، او را آویزان از یک آسمان‌خراش نشان می‌دهد. "دیوانه سینما" با هنرنمایی کنستانس کامینگز، "پنجه گربه" که یک کمدی سیاه سیاسی بود و یک عدول بزرگ برای لوید از رویهٔ همیشگی‌اش و سرانجام فیلم "راه شیری"، که تنها تلاش لوید در ساخت یک کمدی اسکروبال بود که در آن روزگار مُد روز محسوب می‌شد.
تا این مرحله، فیلم‌ها همگی توسط شرکت خودش تولید شده بودند. با این حال، شخصیت زرنگ و پُرجنب و جوش او با روحیات مخاطبان فیلمی که دچار رکود بزرگ دهه ۱۹۳۰ شده بودند، هم‌خوانی نداشت و ارتباطی برقرار نمی‌کرد. با افزایش فاصله زمانی بین انتشار فیلم‌ها، محبوبیت لوید رو به افول نهاد و سرمایهٔ شرکت تولید فیلمش نیز کاهش یافت. آخرین فیلم او در این دهه، "مواظب باش پروفسور"، توسط پارامونت ساخته شد و لوید تنها به‌عنوان بازیگر و سرمایه‌دار جزئی حضور یافت.
در ۲۳ مارس ۱۹۳۷، لوید زمین استودیوی خود، «شرکت فیلم‌سازی هارولد لوید»، را به کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان فروخت. این مکان امروزه مکان «معبد کالیفرنیای لس آنجلس» است.
لوید در اوایل دهه ۱۹۴۰ چند کمدی برای آر.کی.او رادیو پیکچرز تولید کرد، به عنوان مثال در سال ۱۹۴۱ فیلم «"یک دختر، یک مرد و یک ملوان"» لوسیل بال را تهیه کرد اما جدای این مورد، تا سال ۱۹۴۷ از سینما به‌دور بود. او در این مدت در یک فیلم دیگر نیز بازی کرد: "گناه هارولد دیدلباک" که ادای احترام بدفرجامی به زندگی حرفه ای خودش بود، به کارگردانی پرستون استرجیس و تهیه‌کنندگی هوارد هیوز. این فیلم ایده درخشانی داشت از دنبال نمودن شخصیت خوش‌بینِ عصر جازِ او در "هارولد لوید به دانشگاه می‌رود" تا سال‌های رکود بزرگ. "گناه هارولد دیدلباک" با صحنه‌هایی از "هارولد لوید به دانشگاه می‌رود" آغاز می‌شد (که حق‌الامتیازی ۵۰۰۰۰ دلاری برای لوید به‌همراه داشتند، دقیقاً مطابق با دستمزد بازیگرش در آن فیلم) و چهرهٔ لوید آنچنان جوان مانده بود که به خوبی با صحنه‌های قدیمی‌تر فیلم مطابقت داشت. لوید و استرجز تصورات متفاوتی از مفاد فیلم‌نامه داشتند و در طول فیلمبرداری اغلب با هم بگومگو می‌کردند. دغدغه لوید به‌ویژه آن بود که در حالی که استرجز ۴–۳ ماه را صرف یک‌سوم اولیهٔ فیلمنامه کرده بود، «دو سوم آخرش را تنها در یک هفته یا کمتر نوشت». نسخهٔ نهایی فیلم برای مدت کوتاهی در سال ۱۹۴۷ اکران شد و سپس توسط هیوز که تهیه‌کننده فیلم بود، کنار گذاشته شد. هیوز مجدداً نسخه کوتاه‌شدهٔ دیگری از فیلم را در سال ۱۹۵۱ از طریق آرکی‌او با نام جدید «"چهارشنبه دیوانه"» منتشر کرد. دون‌پنداری و کسرِ شأن هارولد لوید به حدی رسید که او از هوارد هیوز، شرکت کالیفرنیا و آرکی‌او پیکچرز برای خسارات وارده به شهرتش «به عنوان یک ستاره و شخصیت برجسته سینما» شکایت کرد و این دعاوی در نهایت با پرداخت ۳۰۰۰۰ دلار حل و فصل شد.
در اکتبر ۱۹۴۴، لوید به عنوان کارگردان و مجری یک مجموعهٔ گلچین رادیویی ان‌بی‌سی به نام «"نمایش کمدی زرین قدیمی"»، ظاهر شد. پرستون استرجیس از انجام این کار سرباز زده بود و به جای خود، لوید را توصیه کرده بود. این برنامه، اقتباس‌های رادیویی نیم ساعته‌ای از فیلم‌های کمدی‌های موفق اخیر بود که با "داستان پام بیچ" با هنرنمایی کلودت کولبرت و رابرت یانگ شروع شد.
برخی «"نمایش کمدی زرین قدیمی"» را نسخه ساده‌تری از «"نمایش رادیویی لوکس"» می‌دانستند که برخی از شناخته‌شده‌ترین شخصیت‌های سینمایی و رادیویی آن روزگار همچون فرد آلن، جون الیسون، لوسیل بال، رالف بلامی، لیندا دارنل، سوزان هیوارد، هربرت مارشال، دیک پاول، ادوارد جی. رابینسون، جین وایمن و آلن یانگ در آن حضور داشتند. اما زمان نیم ساعتی سریال - که به این معنی بود که نمایشنامه به شدت خلاصه و کوتاه شده‌است - و همچنین لحن و صدای لوید که در بیشتر قسمت‌ها، تا حدودی ناخوشایند به نظر می‌رسید (البته او پیش از پخش برنامه، چند هفته‌ای را صرف آموزش نحوه صحبت کردن و اجرا در رادیو کرده بود و در پایان مجموعه، آرام‌تر به نظر می‌رسید) احتمالاً به ضرر این مجموعه رادیویی تمام شد.
«"نمایش کمدی زرین قدیمی"» در ژوئن ۱۹۴۵ با اقتباسی از "تام، دیک و هری" با بازی جون آلیسون و رجینالد گاردینر به پایان رسید و دنبالهٔ آن ساخته نشد. سال‌ها بعد، صفحه‌های گرامافون ۲۹ نمایش‌نامه از این مجموعه در خانه لوید کشف شد و اکنون در میان مجموعه‌داران برنامه‌های رادیویی قدیمی، دست به دست می‌شود.
لوید همچنان درگیر برخی از علایق دیگرش از جمله کارهای مدنی و خیریه بود. او به شکرانهٔ بهبود و التیامی که از جراحات و سوختگی‌های جدی خود یافته بود، به عنوان یک فراماسون در «بیمارستان کودکان فلج شراینرز» فعالیت فراوانی داشت. او یکی از مقامات عالی سابق حرم الملائکه در لس آنجلس بود، و در نهایت طی سال ۱۹۴۹–۱۹۵۰ به‌عنوان رئیس این فرقه از فراماسون‌ها در آمریکای شمالی انتخاب شد."Harold LLoyd" "In 1949, Harold's face graced the cover of TIME Magazine as the Imperial Potentate of the Ancient Arabic Order of the Nobles of the Mystic Shrine, their highest-ranking position. He devoted an entire year to visiting 130 temples across the country giving speeches for over 700,000 Shriners. The last twenty years of his life he worked tirelessly for the twenty-two Shriner Hospitals for Children and in the 1960s, he was named President and Chairman of the Board." در مراسم معارفه برای سِـمَـت در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۹، ۹۰۰۰۰ نفر در «میدان سرباز» حضور داشتند، از جمله رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده، هری اس. ترومن و نیز یک ماسون تشریفاتی اسکاتلندی رتبهٔ سی و سوم. به پاس قدردانی و سپاس از او بابت خدماتش به ملت و فراماسونری، لوید در سال ۱۹۵۵ میلادی، رتبه و نشان «فرماندهٔ افتخاری شوالیه بارگاه» را دریافت کرد و در سال ۱۹۶۵ یک «بازرس کل افتخاری رتبهٔ سی و سوم» شد.
او در طول بازنشستگی خود در چندین برنامه تلویزیونی در نقش خودش ظاهر شد. ابتدا در شوی رنگارنگ اد سالیوان به نام «"به سلامتی شهر"» در ۵ ژوئن ۱۹۴۹، و سپس بار دیگر در همین برنامه در ۶ ژوئیه ۱۹۵۸. او به عنوان «مهمان اسرارآمیز» در مسابقه تلویزیونی "شغل من چیست؟" ظاهر شد. وی همچنین دو مرتبه در برنامه "این زندگی شماست" حضور یافت: یک بار برای مک سنت در ۲۶ آوریل ۱۹۵۳ و بار دیگر در برنامه ویژه خودش در ۱۰ مارس ۱۹۵۴. در هر دو قسمت این برنامه، مصدومیت دست لوید به وضوح قابل مشاهده بود.
در ۶ نوامبر ۱۹۵۶، "نیویورک تایمز" گزارش داد «زندگی حرفه‌ای لوید به تصویر کشیده خواهد شد». طبق این گزارش، لوید در اولین قدم، داستان زندگی خود را برای سایمون اند شوستر خواهد نوشت. سپس، فیلمی بر پایهٔ این زندگی‌نامه توسط جری والد برای استودیو قرن بیستم ساخته می‌شود که محدود به زندگی حرفه‌ای لوید خواهد بود. عنوان موقتِ آزمایشی برای هر دو فیلم «"شخصیت عینکی"» خواهد بود که اشاره‌ای به نشان خاص هارولد لوید است و به‌نوعی علامت تجاری وی محسوب می‌شد. هیچ‌کدام از این پروژه‌ها محقق نشد.
لوید دربارهٔ رنگ‌ها و ریزبینی مطالعه می‌کرد و در زمینهٔ عکاسی و به‌ویژه عکاسی سه‌بعدی و آزمایش‌های تجربی با فیلم‌های رنگی فعال بود. برخی از اولین آزمایش‌های تکنی‌کالر ۲ رنگی در خانه او در بورلی هیلز گرفته شد (برخی از این موارد، به عنوان حواشی و مطالب اضافی در مجموعه دی‌وی‌دی «کلکسیون کمدی‌های هارولد لوید» گنجانده شده‌است). او همچنین به خاطر گرفتن عکس‌های برهنه از مدل‌هایی مانند بتی پیج و دیکسی اوانز برای تعدادی از مجلات مردانه شناخته می‌شود. لوید همچنین عکس‌هایی از مریلین مونرو با لباس شنا در حال استراحت در استخر خود گرفت که پس از مرگ مرلین منتشر شد. در سال ۲۰۰۴، نوهٔ هارولد لوید «سوزان»، کتابی از برگزیده‌های عکس‌های او به نام «"برهنه‌های سه‌بعدی هالیوودی هارولد لوید!"» منتشر کرد. ()
لوید همچنین مشوق و حامی تعدادی از بازیگران جوان‌تر، مانند دبی رینولدز، رابرت واگنر، و به ویژه جک لمون بود. جک لمون گزینهٔ خودِ هارولد لوید برای ایفای نقش او در فیلمی از حرفه و زندگی‌اش بود.
لوید حق نشر بیشتر فیلم‌هایش را در اختیار داشت و پس از بازنشستگی به ندرت این فیلم‌ها را منتشر می‌کرد. او اجازه اکران مجدد سینمایی را نمی‌داد زیرا بیشتر سالن‌های نمایش نمی‌توانستند یک ارگ‌نواز را برای اجرای موسیقی فیلم‌هایش در اختیار بگیرند و لوید هم دوست نداشت که موسیقی فیلم‌ها با پیانو اجرا شود: «من دوست ندارم فیلم‌هایم با پیانو اجرا شود. از اولش هم آن را به قصد اجرا با پیانو نساختیم.» به‌طور مشابهی، فیلم‌های بلند او هرگز در تلویزیون پخش نشد، زیرا مبلغ درخواستی لوید بالا بود: «من برای دو بار نمایش هر فیلم ۳۰۰٬۰۰۰ دلار می‌خواهم. این قیمت بالایی است، اما اگر چنین مبلغی ندهند، اجازه نمایش آنها را نمی‌دهم. قیمت پیشنهادی آنها دارد به درخواست من نزدیک می‌شود، اما هنوز آن چیزی نشده که می‌خواهم». در نتیجه، شهرت و اقبال عمومی او در مقایسه با چاپلین و کیتون - که آثارشان عموماً به‌طور گسترده‌تری توزیع و اکران شد - لطمه دید. شخصیت فیلم لوید به قدری با دوران دهه ۱۹۲۰ گره خورده بود که تلاش برای احیای آن در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ با استقبال ضعیفی مواجه شد، یعنی دورانی که مخاطبان آن، دهه ۱۹۲۰ (و به ویژه فیلم صامت) را قدیمی و از مُد افتاده می‌دانستند.
در اوایل دهه ۱۹۶۰، لوید دو فیلم تلفیقی تولید کرد که شامل صحنه‌هایی از کمدی‌های قدیمی‌اش، «"دنیای کمدی هارولد لوید"» و «"جنبه خنده‌دار زندگی"» بود. فیلم نخست در سال ۱۹۶۲ جشنواره فیلم کن نمایش داده شد، جایی که لوید به عنوان یک بازکشف بزرگ شناخته شد. علاقهٔ مجدد لوید به ادامه کارهای کمدی، او را در بازیابی جایگاهش در میان مورخان و منتقدان سینما یاری نمود. لوید در طول سال‌های پایانی زندگی، فیلم‌هایش را در رویدادهای خیریه و آموزشی ویژه‌ای برای تماشاگران به نمایش می‌گذاشت که مورد تحسین همگان قرار گرفت و اقبال ویژه‌ای در میان مخاطبان دانشگاهی یافت: «واکنش‌شان به فیلم‌ها فوق‌العاده بود، چرا که هیچ چیزی را از دست ندادند؛ هر شوخی ظریف و جزئی را بلافاصله می‌گرفتند.»
بعد از مرگ لوید و پس از مذاکرات فراوان، حق پخش بیشتر فیلم‌های بلند او در سال ۱۹۷۴ به شرکت تایم-لایف فیلمز اجاره داده شد. همان‌طور که تام داردیس نوشت: «تایم-لایف نسخه‌های موزیکال ناطقی از فیلم‌های صامت را با تدوین‌های بسیار بد و ضعیف آماده کرد، که قرار بود با سرعت درست [۲۴ فریم در ثانیه] در تلویزیون نمایش داده شوند و هر چیزی را که هارولد از وقوع آن می‌ترسید بر سر بهترین فیلم‌هایش آورد.» تایم-لایف این فیلم‌ها را به‌عنوان برنامه‌های تلویزیونی نیم ساعته با دو کلیپ در هر نمایش منتشر کرد. اینها اغلب نسخه‌های نصفه نیمه‌ای از فیلم‌های دو حلقه‌ای قدیمی بودند، اما گاهی شامل سکانس‌های اضافی از فیلم‌های بلندی چون "ایمنی آخر از همه!" (فیلم در سکانس «ساعت» تمام می‌شد) و فیلم "پاها به جلو" (صامت بود، اما با موسیقی والتر شارف از انتشار مجدد فیلم توسط خود لوید در دهه ۱۹۶۰ همراه بود) نیز می‌شدند! تایم-لایف چندین فیلم بلند را کم‌وبیش دست‌نخورده و با استفاده از برخی از قطعات موسیقی شارف که به سفارش لوید ساخته شده بودند، منتشر کرد. مجموعه کلیپ‌های تایم-لایف به جای میان‌نویس‌های رایج، یک راوی داشت. از راوی‌های مختلفی در سطح بین‌المللی استفاده شد. راوی نسخه‌های انگلیسی زبان هاردینگ کوردن بود.
مجموعه کمدی‌های تایم-لایف در طول دهه ۱۹۸۰ مکرراً توسط بی‌بی‌سی در بریتانیا بازپخش شد و در سال ۱۹۹۰ یک مستند تلویزیونی از «تیمز تله‌ویژن» به نام «"هارولد لوید: نابغه سوم"» توسط کوین براونلو و دیوید گیل ساخته شد و سپس دو مجموعه مشابه هم برای چارلی چاپلین و باستر کیتون تهیه گردید.Documentary: "Harold Lloyd — The Third Genius." کارل دیویس آهنگ جدیدی برای "ایمنی آخر از همه!" نوشت که در سال ۱۹۹۳ به‌طور همزمان با نمایش فیلم، توسط ارکستر ملی سلطنتی اسکاتلند به صورت زنده اجرا کرد و با تحسین فراوانی مواجه شد.
مستند کوین براونلو و دیوید گیل به عنوان بخشی از مجموعه «استادان آمریکایی» شبکه پی‌بی‌اس نمایش داده شد و علاقه دوباره‌ای به کار لوید در ایالات متحده ایجاد کرد، اما فیلم‌های اصلی عمدتاً در دسترس نبودند. در سال ۲۰۰۲، «بنیاد هارولد لوید» با انتشار کتاب «"هارولد لوید: کمدین خبره"» اثر جفری ونس و سوزان لوید و مجموعه‌ای از فیلم‌های بلند و کوتاه به نام «"کمدی‌های کلاسیک هارولد لوید"» به تهیه‌کنندگی این دو، نام هارولد لوید را دوباره بر سر زبان‌ها انداخت. نسخه‌های جدیدی از فیلم‌های بلند صامت او برای تلویزیون کابلی و ویدیوی خانگی، با موسیقی ارکسترال جدید اثر رابرت ایزرائیل بازسازی شد. امروزه این نسخه‌ها مکرراً در شبکه «تی‌سی‌ام» نمایش داده می‌شوند. شرکت نیو لاین سینما یک مجموعه دی‌وی‌دی از این نسخه‌های بازسازی‌شده از فیلم‌های بلند و کوتاه وی را با مشارکت «بنیاد هارولد لوید» در سال ۲۰۰۵ همزمان با اکران‌های سینمایی در ایالات متحده، کانادا و اروپا منتشر کرد. مجموعه کرایتریون متعاقباً حقوق پخش ویدیوی خانگی آثار لوید را به دست آورد و "ایمنی آخر از همه!"، "هارولد لوید به دانشگاه می‌رود" و "اسپیدی" را منتشر کرد.
جفری ونس مورخ سینما در ژوئن ۲۰۰۶ در کتاب «"جشن فیلم‌های صامت"» در حاشیهٔ اجرای ارکستر مجلسی لس آنجلس برای "ایمنی آخر از همه!" نوشت که «رابرت آ. گلدن»، دستیار کارگردان لوید، به‌طور معمول بین سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۷ به جای هارولد لوید بازی می‌کرد. به گفته ونس، گلدن در آن سکانسی که هارولد لوید پس از رفتن موش به داخل شلوارش از لبه ساختمان معلق و آویزان می‌شود، به جای لوید بازی کرده بود.
لوید در ۱۰ فوریه ۱۹۲۳ با بازیگر اصلی فیلم‌هایش میلدرد دیویس در لس آنجلس ازدواج کردLos Angeles, California, County Marriages 1850-1952 که با هم، دو فرزند به دنیا آوردند: گلوریا لوید (۱۹۲۳–۲۰۱۲) و هارولد کلیتون لوید جونیور (۱۹۳۱–۱۹۷۱). آنها همچنین گلوریا فریمن (۱۹۲۴–۱۹۸۶) را در سپتامبر ۱۹۳۰ به فرزندی پذیرفتند و نامش را به «مارجوری الیزابت لوید» تغییر دادند که البته بیشتر عمرش به نام «پگی» شناخته می‌شد. لوید، همسرش را از ادامه حرفه بازیگری منصرف کرد. او بعدها از این تصمیم عقب‌نشینی کرد اما دیگر دیر شده بود و فرصت‌های شغلی همسرش از دست رفته بود. میلدرد دیویس در ۱۸ اوت ۱۹۶۹، در بیمارستان سنت جان در سنتا مونیکا بر اثر سکتهٔ قلبی و تنها دو سال قبل از مرگ لوید درگذشت. اگرچه سن واقعی او را به‌صورت یک راز محفوظ نگه داشته شده بود، اما سخنگوی خانواده در آن زمان گفت که دیویس هنگام مرگ ۶۶ ساله است. پسرشان هارولد لوید جونیور هم سه ماه پس از پدرش بر اثر عوارض ناشی از سکته مغزی درگذشت.
لوید در سال ۱۹۲۵ و در اوج فعالیت سینمایی خود، وارد فراماسونری در لژ الکساندر همیلتون، پلاک ۵۳۵ هالیوود شد، و به سرعت در هر دو آیین یورک و آیین اسکاتلندی پیش رفت و سپس به حرم الملائکه (Al Malaikah Shrine) در لس آنجلس پیوست. او درجات «طاق خسروی» را نزد پدرش فراگرفته بود. در سال ۱۹۲۶، او یک فراماسون درجه سی و دوم آیین اسکاتلندی در استان لس آنجلس، کالیفرنیا شد. لوید بعدها با نشان فرماندهٔ افتخاری شوالیه بارگاه (KCCH) دست یافت و در نهایت عنوان بازرس کل افتخاری درجه سی و سوم به او اعطا شد.
خانه هارولد لوید در بورلی هیلز «گرین‌ایکرز» نام داشت و طی سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۹ ساخته شده بود که ۴۴ اتاق، ۲۶ دستشویی و حمام، ۱۲ آب‌نما، ۱۲ باغ، و یک زمین گلف ۹ سوراخه داشت. بخشی از مجموعهٔ شخصی فیلم‌های صامتش (که در آن زمان ۲ میلیون دلار ارزش داشت) در اوت ۱۹۴۳ در جریان آتش‌سوزی انبار فیلم شخصی‌اش، از بین رفت. هفت آتش‌نشان در اثر استنشاق گاز کلر ناشی از این آتش‌سوزی جان سپردند. خود لوید توسط همسرش نجات یافت که او را در حالی که در مقابل ورودی انبار فیلم از حال رفته بود، کشان کشان به بیرون خانه برد. آتش‌سوزی به خانه اصلی و ساختمان‌های بیرونی نرسید. خانواده لوید ابتدا تلاش کردند بنا به خواستهٔ هارولد، خانهٔ اصلی را به عنوان موزه تاریخ فیلم حفظ کنند، اما بعدها کل املاک را در سال ۱۹۷۵ به یک بسازوبفروش فروختند.
زمین‌های این ملک بزرگ، متعاقباً قطعه‌قطعه و تقسیم‌بندی شدند، اما خانه اصلی و باغ‌های املاک حفظ شدند که امروزه از آنها، برای جمع‌آوری کمک‌های مالی/مدنی و همچنین به‌عنوان محل تصویربرداری فیلم استفاده می‌شوند که به عنوان نمونه در فیلم‌هایی همانند "وست‌ورلد" و "عزیز" دیده می‌شوند. این خانه در ثبت ملی مکان‌های تاریخی ثبت شده‌است.
لوید در ۸ مارس ۱۹۷۱ میلادی و در سن ۷۷ سالگی بر اثر سرطان پروستات در خانه گرین‌ایکرز در بورلی هیلز، کالیفرنیا درگذشت. او در سردابی در آرامگاه یادمانی «گریت مازلیوم» در فارست لان مموریال پارک در گلندیل کالیفرنیا به خاک سپردند."Celebrities in Los Angeles Cemeteries" همبازی سابق او ببه دنیلز هشت روز پس از او و پسرش هارولد لوید جونیور سه ماه پس از اوD'Agostino 1994. pp. 54-55. درگذشتند.
در سال ۱۹۲۷، طی مراسمی در سالن نمایش چینی گرامن اثر دست، پا، امضا و طرحی کلی از فریم عینک معروفش (که در واقع یک عینک آفتابی با لنزهای برداشته شده بود) حفظ شد. این مراسم مستقیماً در مقابل «معبد ماسونی هالیوود»، که محل ملاقات لژ فراماسونی بود، برگزار شد.
از هارولد لوید در سال ۱۹۶۰ به خاطر مشارکتش در فیلم‌های سینمایی با اهدای ستاره ای در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود واقع در شمارهٔ ۱۵۰۳ خیابان واین تجلیل شد. بار دیگر در سال ۱۹۹۴، از او با انتشار تصویری بر روی تمبر پستی که توسط کاریکاتوریست مشهور ال هرشفلد طراحی شده بود، تجلیل گردید.
در سال ۱۹۵۳، لوید جایزه اسکار افتخاری را با عنوان «کمدینی چیره‌دست و شهروندی خوب» دریافت کرد. استناد دوم، طعنه‌ای به چارلی چاپلین بود، که در آن مقطع به سبب اتهاماتش در رابطه با مک‌کارتیسم مورد انتقاد بود و ویزای ورودش به ایالات متحده لغو شده بود. صرف نظر از جنبهٔ سیاسی این جایزه، لوید با روحیه خوب آن را پذیرفت. مکان تولد لوید در شهر بورچارد ایالت نبراسکا به عنوان موزه حفظ شده و با گرفتن وقت قبلی، قابل بازدید است.
عموماً ناصر طهماسب صداپیشهٔ اصلی هارولد لوید در زبان فارسی بوده‌است.
سید صادق حسینی شیرازی (زادهٔ ۱۸ دی ۱۳۲۰) روحانی مسلمان، مجتهد، فقیه، استاد درس خارج فقه و اصولِ حوزهٔ علمیهٔ قم، از مراجع تقلید شیعهٔ ساکن قم و از جمله مراجع تقلید منتقدِ نظام جمهوری اسلامی ایران است.
سید صادق شیرازی در ۲۰ اوت ۱۹۴۲ در کربلا متولد شد.http://www.english.shirazi.ir/biography-summary/ او از سن ده سالگی در کربلا زیر نظر پدر خود سید مهدی حسینی شیرازی که از مراجع تقلید آن زمان بود، مراحل مقدمات تحصیلات دینی خود را آغاز کرد و سپس وارد حوزه علمیه شد.
صادق شیرازی از خاندان شیرازی است، خاندانی که نقش مهم و ویژه‌ای در تاریخ روحانیت و مرجعیت شیعه داشته‌اند.https://www.radiofarda.com/a/commentary-on-shirazi-family-and-the-recent-incident-in-Iranian-embassy-in-London/29091222.html برخی از مراجع تقلید معروف شیعه در طول ۱۵۰ سال اخیر از خانوادهٔ او هستند.
وی از سال ۱۳۵۷ هجری خورشیدی (۱۳۹۸ هجری قمری) مشغول تدریس درس خارج فقه و اصول در حوزهٔ علمیهٔ قم است.
از شخصیت‌های معروف این خانواده عبارت است از:
وی فرزند سیدمهدی بن میرزا حبیب‌الله بن سید آقابزرگ شیرازی (آقابزرگ برادر میرزای شیرازی) از خاندان شیرازی و برادر سید محمد حسینی شیرازی و دایی سید محمدتقی مدرسی (از مراجع تقلید کنونی) است.سیدمهدی حسینی شیرازی ویکی فقه مادر او نیز نوهٔ میرزای شیرازی است. شیرازی به همراه برادرش پس از افزایش فشارهای صدام حسین، به ایران و به شهر قم بازگشت.
وی در حوزهٔ علمیه کربلا تحصیل کرد. استادان او عبارتند از:
شیرازی از جمله مراجع تقلید شیعه ساکن در قم است که انتقادات عمده‌ای به نظام جمهوری اسلامی دارد. او انتقاداتی در زمینه‌های مختلفی از جمله اعدام‌های ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷، ولایت فردی مطلقه فقیهhttp://kadivar.com/?p=16469 و مسائل فقهی همانند مباح بودن بازی با شطرنج و ممنوعیت قمه‌زنی با خمینی کرد. طرفداران حکومت ایران مدعی هستند که دیدگاه‌های خاندان شیرازی متعصبانه است و در تشکیلات مذهبی آن‌ها به مقدسات اهل سنت توهین می‌شود. طرفداران حکومت تأکید دارند که خاندان شیرازی تفسیری خشن از شعائر مذهبی مثل قمه‌زنی را تبلیغ می‌کنند که باعث «وهن دین» می‌شود.
وی پایه‌گذار تعداد زیادی حوزه علمیه و حسینیه، مسجد، مدرسه، کتابخانه،انتشارات و درمانگاه، مؤسسات قرض‌الحسنه و شبکهٔ ماهواره‌ای اسلامی و رادیویی بوده‌است.
بیش از ۱۸ شبکهٔ ماهواره‌ای و ۳ شبکهٔ رادیویی، توسط مقلدان شیرازی اداره می‌شوند. شبکه ماهواره‌ای مرجعیت تنها شبکهٔ رسمی وابسته به دفتر اوست که تنها شبکهٔ رسمی انعکاس دهندهٔ آراء او نیز می‌باشد. این شبکه‌ها با هدف نشر عقاید اسلام و تشیع تأسیس شده‌اند و برنامه‌های آن‌ها به تبلیغ و ترویج تشیع در سرتاسر جهان می‌پردازد.
آثار وی شامل کتاب‌های علمی، کتاب‌های اعتقادی، کتاب‌های فرهنگی، رجال و شخصیت‌ها و احکام و استفتاءات است. آثار زیر از تألیفات وی است:
تألیفات وی که به زبان فارسی نوشته یا ترجمه شده‌اند:
آلن ازاییل آیورسن (۷ ژوئن در ۱۹۷۵ به دنیا آمد. بازیکن حرفه‌ای بسکتبال که هم درپست یک و هم پست دو سابقه بازی دارد. ۴۵ سال سن دارد و یک مترو ۸۳ سانتی‌متر قد و ۷۵ کیلوگرم وزن دارد. اهل همپتون، ویرجینیا) می‌باشد و حال حاضر بازیکن آزاد است.
وی در دبیرستان باتل برنده جایزه بهترین ورزشکار هم در فوتبال هم در بسکتبال را بدست آورد. بعد از دبیرستان جذب دانشگاه جورج تاون شد و ۲۲٫۹ امتیاز در مسابقات بدست می‌آورد. بعد از دو سال حضور در دانشگاه به دلیل استعداد و شایستگی اش در درفت سال ۱۹۹۶ توسط فیلادلفیا ۷۶رز دربرداشت اول به لیگ ان بی ای آمد.
دراولین سال حضورش درلیگ برنده عنوان بهترین بازیکن سال اولی شد. ۱۱ بار در مسابقات آل استار حضور یافته و درسال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۵ برنده جایزه MVP شده‌است.
درسال‌های ۱۹۹۸–۹۹ و ۲۰۰۰–۲۰۰۱ و ۲۰۰۴–۲۰۰۵ برنده جایزه بهترین بازیکن امتیازآور در مسابقات شده‌است. اگر از جثه ۱۸۳ سانتی اش بگذریم وی یکی از پرکارترین و بهترین بازیکنان در زمینه کسب امتیاز به‌شمار می‌رود. میانگین ۲۶٫۷ امتیاز در فصولی که بسکتبال nba بازی می‌کرده مصداق این موضوع است. این آمار در پلی آف‌ها به ۲۹٫۷ امتیاز در هر بازی نیز رسیده‌است. وی همچنین برای تیم‌های دنورناگتس و دیترویت پیستونز و ممفیس گریزلیز بازی کرده‌است. آخرین سال حضورش در nba را دوباره به تیم فیلادلفیا ۷۶رز آمد و به ترکیه رفت و درتیم بشیکتاش برای یک فصل در ۲۰۱۰–۱۱ بازی کرد.
توسط شبکه ورزشی ای اس پی ان در سال ۲۰۰۸ طی یک نظر سنجی پنجمین فرد در پست گارد شوت انتخاب شد.
الن آیورسون از مادری ۱۵ ساله زاده شد و در منطقهٔ همپتون، ویرجینیا) بزرگ شده‌است. پدرش در خردسالی او و مادرش را ترک کرد. او در پست کوارتربک دربازی فوتبال آمریکائی افتخارات زیادی را برای تیم دبیرستانش کسب کرده‌است. طی یک نقل قول از خود آیورسون او برای بهبود دریبل در بسکتبال به توپ راگبی که بیضی شکل است تمرین دریبل می‌کرده‌است. او یکی از بزرگان بسکتبال در حفظ توپ نیز به‌شمار می‌رود. مهارت‌های منحصربه‌فرد وی مانند سرعت و دوندگی بی‌امان دربازی و پاس‌های دقیق و خونسردی و اعتماد به نفسش زبانزد بازیکنان بسکتبال است.
به دلیل نامناسب بودن شرایط جامعه او به همراه دوستانش باندی را تشکیل داده بودند و بیشتر به دعوا و نزاع می‌پرداختند. به دلیل اغتشاشات زیاد او و دوستانش بارها توسط پلیس توبیخ شدند. دریکی از درگیری‌های آیورسون او با یک صندلی به سر یک زن ضربه وارد کرد ولی آسیب جدی به کسی وارد نشد.
آلن آیورسون ۱۷ ساله مجرم محسوب می‌شد و همین امر باعث شد که به زندان بیفتد. وساطت‌های اطرافیان باعث شد او آزاد شود ولی در کمال بی محلی به اطرافیانش می‌زیسته‌است.