moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
او اوقات فراغت خود را وقف ادبیات کرد و در سال ۱۸۱۰ جایزه ای برای شعر با قصیده ای در جشن صلح تیلسیت دریافت کرد. او با اشتیاق از تأسیس پادشاهی متحده هلند و احیای ادبیات فلاندری استقبال کرد. و در حمایت از ادعاهای زبان مادری هلند، تعدادی نوشته‌های پرشور و شیوا منتشر کرد.
همراهی سیاسی او با حزب نارنجی در انقلاب ۱۸۳۰ بود، و این دیدگاه ها او را با دولت موقت دچار مشکل کرد. با این حال، ویلمز به زودی به عنوان رهبر بی چون و چرای جنبش مردمی فلاندری شناخته شد، که در سکوی اصلی آن برابری کامل زبان ها را در دولت و دادگاه های حقوقی ایجاد کرد. او در سال ۱۸۴۶در خنت درگذشت.
از جمله نوشته های او که بسیار زیاد بود، مهمترین آنها عبارتند از:
زندگینامه ویلمز توسط فردیناند آگوستین اسنلارت (خنت، ۱۸۴۷) و ماکس روزز (آنتورپ، ۱۸۷۴) نوشته شده است. ( دانشنامه‌ی بین المللی جدید ). همچنین توسط روسس، جولیوس فولتستکه ، و انتون برگمان تحت عنوان ژآن فرانتس ویلمز ( خنت ، ۱۸۹۳) منتشر شده است.
لگد ۲ فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی سورندر ردی است. در این فیلم بازیگرانی راوی تجا، راکول پریت سینگ، راوی کیشان، اشیش ویدیارتی، راجپال یاداو، شمس‌الدین ابراهیم و نورا فتحی ایفای نقش کرده‌اند.این فیلم دنباله فیلم لگد است.
ویلیام پاتون کر(به انگلیسی: William Paton Ker) ، عضو آکادمی بریتانیا (۳۰اوت ۱۸۵۵– ۱۷ژوئیه ۱۹۲۳)، پژوهشگر و مقاله‌نویس اسکاتلندی بود.
کر در سال ۱۸۵۵در گلاسکو متولد شد و در آکادمی گلاسکو ، دانشگاه گلاسکو و کالج بالیول آکسفورد تحصیل کرد .
او در سال ۱۸۷۹عضو هیئت علمی کالج آل سولز آکسفورد شد. او در سال ۱۸۳۳استاد ادبیات و تاریخ انگلیسی در کالج دانشگاهی ولز جنوبی، کاردیف شد و در سال ۱۸۸۹به عنوان استاد کوئین به دانشگاه کالج لندن نقل مکان کرد. Chisholm, Hugh, ed. (1922). . "Encyclopædia Britannica". Vol. 31 (12th ed.). London & New York: The Encyclopædia Britannica Company. p. 680.
در مقاله جی آر آر تالکین "" بارها از او یاد شده است. کشف کر توسط ویستون اودن نقطه عطفی بود:
تقدیم به پدرم یا به پدر، با عشق فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۶ و به کارگردانی جی ناگسوارا ردی است. در این فیلم بازیگرانی چون ان.تی راما رائو جونیور، جاگاپاتی ببو، راجندرا پراساد، راکول پریت سینگ، اشیش ویدیارتی و مادهو ایفای نقش کرده‌اند.
پادشاه گونگ از ژو (به چینی: 周共王) با نام شخصی جی ییهو (به چینی: 姬繄扈)؛ ششمین پادشاه دودمان ژو در چین باستان بود. تاریخ سلطنت وی مورد اختلاف است، اما عموماً تصور می‌شود که او از ۹۲۲ تا ۹۰۰ پ. م یا ۹۱۷/۱۵ تا ۹۰۰ پ. م حکومت کرده‌است.
پادشاه گونگ ژو در سال ۹۲۲ پ. م پس از درگذشت پدرش، پادشاه مو ژو، بر تخت نشست. او بر خلاف برخی از اجداد خود، به جای گسترش قلمرو یا تسخیر دیگران از طریق جنگ، به توسعه اقتصاد و افزایش دارایی خود اختصاص داد.
طبق یکی از گزارش های ثبت شده توسط تاریخ نگار بزرگ، پادشاه گونگ ژو در یک جنگ ایالت می را ویران کرد. هنگامی که او در ایالت می در حال گردش بود، سه زن بسیار زیبا را دید و به ارباب می دستور داد تا آنها را پیدا کند و به کاخش بفرستد. اما ارباب ایالت آن سه زن را به عنوان صیغه خود گرفت که باعث عصبانیت پادشاه گونگ شد. پس به این ایالت هجوم آورد و آن ارباب را اعدام کرد.
او پس از ۱۵ سال سلطنت، با آرامش در کاخ درگذشت و تاج و تخت را به پسرش، پادشاه ییه ژو سپرد.
دیوید کاکبرن (متولد ۱۲اکتبر ۱۹۴۹) در سنت اندروز و آکسفورد فلسفه خوانده و در سوانسی ، دانشگاه آزاد تدریس کرده است و تا سال ۲۰۱۰ بیش از ۳۰سال را در دانشگاه ولز، لامپیتر گذرانده است، که در آنجا دوره های فلسفه ذهن ، اسپینوزا ، ویتگنشتاین و دیگر مباحث را تدریس می کند.. او در سال‌های ۱۹۹۴تا ۱۹۹۶یک آکادمی خوانندگان بریتانیایی داشت که در طی آن کتاب "زمان‌های" "دیگر" را نوشت. او همچنین علاقه و مشارکت عمیقی در گروه حقوق بشر عفو بین الملل دارد.
"برای یک فهرست کامل به وب سایت Lampeter مراجعه کنید"
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ و فروپاشی اقتصاد تحت کنترل روسیه شوروی، فدراسیون روسیه جدید تحت رهبری بوریس یلتسین در سال ۱۹۹۱ ایجاد شد. فدراسیون روسیه اصلاحات اقتصادی متعددی از جمله خصوصی‌سازی و آزادسازی بازار و تجارت به دلیل فروپاشی کمونیسم داشت. اقتصاد نسبت به اوایل دهه ۱۹۹۰ بسیار با ثبات تر است، اما تورم همچنان یک مسئله برای روسیه باقی مانده‌است. از نظر تاریخی و در حال حاضر، اقتصاد روسیه از نظر سیستم حقوقی ضعیف، توسعه نیافتگی فعالیت‌های اقتصادی مدرن، عقب‌ماندگی تکنولوژیک و استانداردهای زندگی پایین‌تر، به شدت با اقتصادهای توسعه‌یافته بزرگ تفاوت داشته‌است.Richard Connolly, "The Russian Economy: A Very Short Introduction" (Oxford University Press, 2020).
برای حدود ۶۹ سال، اقتصاد روسیه و بقیه کشورهای اتحاد جماهیر شوروی بر اساس یک اقتصاد برنامه‌ریزی شده متمرکز، با کنترل دولتی تقریباً بر تمام ابزارهای تولید و تصمیمات سرمایه‌گذاری، تولید و مصرف در سراسر اقتصاد، عمل کردند. سیاست اقتصادی بر اساس دستورات حزب کمونیست، که تمام جنبه‌های فعالیت اقتصادی را کنترل می‌کرد، اتخاذ شد. از زمان فروپاشی کمونیسم در اوایل دهه ۱۹۹۰، روسیه در انتقال از یک اقتصاد متمرکز به یک اقتصاد مبتنی بر بازار با مشکلاتی روبرو شده‌است.
بخش اعظم ساختار اقتصاد شوروی که تا سال ۱۹۸۷ عمل می‌کرد، تحت رهبری ژوزف استالین سرچشمه گرفت و تنها تغییرات اتفاقی بین سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۸۷ انجام شد. برنامه‌های پنج ساله و برنامه‌های سالانه مکانیسم‌های اصلی دولت شوروی برای تبدیل سیاست‌های اقتصادی به برنامه‌های اقتصادی بودند. با توجه به آن سیاست‌ها، کمیته برنامه‌ریزی دولتی (Gosudarstvennyy planovyy komitet—گاسپلن) اهداف خروجی در سراسر کشور را برای دوره‌های برنامه‌ریزی تعیین شده تدوین کرد. سپس سازمان‌های برنامه‌ریزی منطقه‌ای این اهداف را برای واحدهای اقتصادی مانند شرکت‌های صنعتی دولتی و مزارع دولتی (سوخوزی؛ مفرد. سوخوز) و مزارع جمعی (کلخوزی؛ مفرد. کلخوز) پالایش می‌کردند، که هر یک برنامه خروجی خاص خود را داشتند. برنامه‌ریزی مرکزی با این فرض عمل می‌کند که اگر هر واحد برنامه خود را برآورده کند یا از آن فراتر رود، آنگاه تقاضا و عرضه متعادل می‌شود.
نقش دولت اطمینان از تحقق برنامه‌ها بود. مسئولیت تولید از بالا به پایین جریان داشت. در سطح ملی، حدود هفتاد وزارتخانه دولتی و کمیته ایالتی، که هر یک مسئول یک بخش تولیدی یا فرعی هستند، بر فعالیت‌های تولیدی اقتصادی واحدهای حوزه مسئولیت خود نظارت می‌کردند. نهادهای وزیران منطقه ای به وزارتخانه‌های سطح ملی و واحدهای اقتصادی کنترل شده در مناطق جغرافیایی مربوطه گزارش می‌دادند. این طرح‌ها اهداف خروجی را برای مواد خام و کالاهای واسطه ای و همچنین کالاها و خدمات نهایی را در بر می‌گرفت. در تئوری، اما نه در عمل، سیستم برنامه‌ریزی مرکزی تعادل بین بخش‌ها را در سراسر اقتصاد تضمین می‌کند. تحت برنامه‌ریزی مرکزی، دولت عملکردهای تخصیصی را انجام می‌داد که قیمت‌ها در یک سیستم بازار انجام می‌دهند. در اقتصاد شوروی، قیمت‌ها فقط یک سازوکار حسابداری بود. دولت قیمت تمام کالاها و خدمات را بر اساس نقش محصول در طرح و سایر معیارهای غیراقتصادی تعیین می‌کرد که این نوع سیستم قیمت گذاری ناهنجاری‌هایی را سبب می‌شد. به عنوان مثال، قیمت نان، یکی از مواد اصلی رژیم غذایی روسی، کمتر از قیمت گندمی بود که برای تولید آن استفاده می‌شد. در برخی موارد، کشاورزان دام‌های خود را به جای غلات با نان تغذیه می‌کردند، زیرا قیمت نان کمتر بود. در مثالی دیگر، هزینه‌های اجاره آپارتمان‌ها برای دستیابی به برابری اجتماعی بسیار پایین تعیین شد، اما مسکن بسیار کم بود. صنایع شوروی مواد خامی مانند نفت، گاز طبیعی و زغال سنگ را با قیمت‌هایی کمتر از سطح بازار جهانی به دست می‌آوردند که باعث تشویق به ضایعات می‌شد.
سیستم برنامه‌ریزی مرکزی به رهبران شوروی این امکان را می‌داد که در مواقع بحرانی، مانند تهاجم نازی‌ها، منابع را به سرعت به کار گیرند و کشور را در دوره پس از جنگ صنعتی مجدد کنند. توسعه سریع پایگاه دفاعی و صنعتی آن پس از جنگ به اتحاد جماهیر شوروی اجازه داد تا به یک ابرقدرت تبدیل شود. تلاش‌ها و شکست‌های اصلاح‌طلبان در دوران پرسترویکا (تجدید ساختار) در رژیم میخائیل گورباچف (۱۹۸۵–۱۹۹۱) پیچیدگی چالش را تأیید کرد.
پس از سال ۱۹۹۱، تحت رهبری بوریس یلتسین، کشور چرخش قابل توجهی به سمت توسعه اقتصاد بازار با اعمال اصول اساسی مانند قیمت‌های تعیین شده توسط بازار انجام داد.
از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، روسیه سعی در توسعه اقتصاد بازار و دستیابی به رشد اقتصادی ثابت داشته‌است. در اکتبر ۱۹۹۱، یلتسین اعلام کرد که روسیه طبق توصیه ایالات متحده و صندوق بین‌المللی پول، اصلاحات رادیکال و بازار محور را در راستای «شوک درمانی» پیش خواهد برد.ابر تورم ناشی از حذف کنترل قیمت شوروی و دگربار پس از بحران مالی روسیه در سال ۱۹۹۸ بود. روسیه با در نظر گرفتن این نقش به عنوان شخصیت حقوقی ادامه‌دار اتحاد جماهیر شوروی، مسئولیت تسویه بدهی‌های خارجی اتحاد جماهیر شوروی را بر عهده گرفت، اگرچه جمعیت آن در زمان انحلال تنها نیمی از جمعیت اتحاد جماهیر شوروی را تشکیل می‌داد.
تولید ناخالص داخلی روسیه بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸، علی‌رغم ثروت این کشور از منابع طبیعی، جمعیت تحصیلکرده و پایگاه صنعتی متنوع آن -اگرچه به‌طور فزاینده‌ای ویران شده بود -، حدود ۴۰ درصد کاهش یافت. با این حال، چنین رقمی ممکن است گمراه کننده باشد، زیرا بیشتر تولید ناخالص داخلی اتحاد جماهیر شوروی مربوط به هزینه‌های نظامی و تولید کالاهایی بود که تقاضای کمی برای آنها وجود داشت. توقف بخش اعظم آن هزینه‌های بیهوده این تصور نادرست از انقباض اقتصادی بزرگتر از حقیقی را ایجاد کرد.Schliefer, Andrei; Treisman, Daniel, October 2003 A Normal Country – Harvard Institute of Economic Research Retrieved on February 25, 2009
در ژانویه ۱۹۹۲، دولت همزمان با لغو کنترل قیمت، ایجاد پول و اعتبار را نیز محدود کرد. با این حال، در ابتدای فوریه، بانک مرکزی به ریاست ویکتور گراشچنکو، کنترل عرضه پول را رها کرد. در سه‌ماهه دوم و سوم سال ۹۲، حجم پول به ترتیب ۳۴ درصد و ۳۰ درصد افزایش یافته‌است. تا پایان سال ۱۹۹۲، حجم پول روسیه هجده برابر افزایش یافت. این به‌طور مستقیم منجر به تورم بالا و بدتر شدن نرخ مبادله روبل شد.
در سال ۱۹۹۲، اولین سال اصلاحات اقتصادی، قیمت‌های خرده فروشی در روسیه به ۲۵۲۰ درصد افزایش یافت. یکی از دلایل اصلی این افزایش، مقررات زدایی بیشتر قیمت‌ها در ژانویه ۱۹۹۲ بود، اقدامی که تنها در آن ماه باعث افزایش میانگین ۲۴۵ درصدی قیمت شد. تا سال ۱۹۹۳ نرخ سالانه به ۲۴۰ درصد کاهش یافته بود، که هنوز رقم بسیار بالایی است. در سال ۱۹۹۴ نرخ تورم به ۲۲۴ درصد بهبود یافته بود.
در دهه ۱۸۵۰ در جامعه‌شناسی رویدادهای زیر رخ داد:
امیل آرنود (؛ ۲۱ اکتبر ۱۸۶۴ – ۱۱ دسامبر ۱۹۲۱) وکیل، نویسنده، و سردفتر اهل فرانسه بود که به خاطر نوشته‌های ضدجنگ و ابداع اصطلاح صلح‌جویی مشهور شد. آرنود در سال ۱۸۶۱ «اتحادیه بین‌المللی برای صلح و آزادی» را تأسیس کرد و به عنوان اولین رئیس آن انتخاب شد. در سال ۱۹۰۱ او عقاید خود را در رساله ای با عنوان Code de la Paix تدوین کرد که به‌طور کلی اهداف، مواضع سیاسی و روش‌شناسی جنبش صلح را ترسیم و تعریف کرد. او این جنبش سیاسی جدید را «پاسیفیسم» نام نهاد و آن را به‌عنوان بدیلی در برابر ایدئولوژی‌های ستیزه‌جویانه سیاسی نوظهور مانند سوسیالیسم و آنارشیسم تنظیم کرد. او طرفدار انسان‌گرایی، خیریه و مدارا، حل منازعات بدون خشونت، و دستیابی به راه‌حل‌های سیاسی سودمند متقابل از طریق ایجاد اجماع بود. امیل سخنران دومین کنفرانس صلح جهانی بود که طی مراسمی در کلیسای جامع سنت پل برگزار شد
هنگامی که فرانسه در سال ۱۹۱۴ وارد جنگ جهانی اول شد آرنود با وجود بالا بودن سن، داوطلب خدمت سربازی شد و در پایان جنگ مفتخر به دریافت صلیب نظامی شد.
زن یک فیلم ترسناک و دلهره‌آور آمریکایی به کارگردانی لاکی مک‌کی با بازی پولیانا مکینتاش، آنجلا بتیس و شان بریدجرز محصول سال ۲۰۱۱ است.The 2011 Winners of the "Festival Européen du Film Fantastique de Strasbourg"
در سال ۲۰۱۹ دنباله این فیلم با عنوان دارلین منتشر شد.
فیلم به روی یک زن وحشی ناشناس آغاز می‌شود، با زخمی در پهلوی تن‌اش در حالی که در جنگل جستجو می‌کند، به غار خود بازمی‌گردد و دور چیزی که به نظر می‌رسد فرزندش است می‌چرخد. یک گرگ که ظاهراً توسط زن وحشی رام شده‌است، دور شیرخوار نیز می‌چرخد، اما هیچ آسیبی ندارد. اگرچه در فیلم به آن اشاره‌ای نشده‌است، اما این زن آخرین عضو باقی مانده از یک قبیله آدمخوار است. سرانجام یک وکیل تصمیم می‌گیرد که آخرین زن بازمانده از یک قبیله انسان‌های وحشی را متمدن سازد. او با این تصمیم جان تمام خانواده‌اش را به خطر می‌اندازد و…
استقبال انتقادی از این فیلم مثبت بوده‌است. تا مارس ۲۰۲۱، این فیلم بر اساس ۵۱ نقد با میانگین امتیاز ۶٫۴ از ۱۰ در سایت راتن تومیتوز دارای ۷۳٪ محبوبیت است.
در دهه ۱۸۶۰ در جامعه‌شناسی رویدادهای زیر رخ داد:
جیان اوک (به انگلیسی: Jeon Ok) (۲ آوریل ۱۹۱۱ – ۲۲ اکتبر ۱۹۶۹) بازیگر و خواننده کره ای بود. جیان به دلیل هنر فوق‌العاده‌اش در بازیگری در درام‌های تراژیک به عنوان «ملکه اشک» شناخته می‌شد.
جیان اوک در سال ۱۹۱۱ میلادی، در دوران استعمار ژاپن بر کره، در شهر هامهونگ، واقع در استان هامگیونگ جنوبی، که اکنون بخشی از کره شمالی است، به دنیا آمد.
شوک هموراژیک () صورتی از شوک است که به‌واسطهٔ کم‌حجمی شدید خون (حجم ناکافی خون یا مایعات برون‌سلولی) ایجاد می‌شود. این شوک ممکن است در نتیجهٔ دهیدراتاسیون شدید از طریق مکانیسم‌های مختلف خونریزی نیز ایجاد شود. شوک هموراژیک یک فوریت پزشکی محسوب می‌شود و در صورتی که درمان نشده و به آن رسیدگی نشود، ایسکمی حاصل از آن می‌تواند منجر به آسیب به اعضای بدن و متعاقباً اختلال عملکرد اندام‌های متعدد شود.
دارلین یک فیلم ترسناک آمریکایی محصول سال ۲۰۱۹ به کارگردانی و نویسندگی پولیانا مکینتاش با بازی لورین کانی، برایان بت، نورا-جین نون، کوپر اندروز و پولیانا مکینتاش است. این فیلم به عنوان دنباله زن (فیلم ۲۰۱۱) عمل می‌کند.
هنگامی که دارلین (لورین کانی) سرگردان و گرسنه به دنبال یک سرپناه می‌گردد، او به یک بیمارستان کاتولیک پناه می‌برد و در آنجا توسط یک کشیش و تعدادی راهبه مورد حمایت قرار می‌گیرد. اما او دارای رازی تاریک و بسیار خطرناک هست که…
اسمیرتازاپین () اسمیرتازاپین (ORG-50,081) دارویی است که توسط Organon برای درمان بی‌خوابی و علائم وازوموتور (مانند گرگرفتگی) مرتبط با یائسگی در دست توسعه بود. اسميرتازاپين انانتيومر (S)-(+) ميرتازاپين است و داراي فارماكولوژي كلي مشابهي است، از جمله اثرات آگونيست معكوس در گيرنده هاي H1 و 5-HT2 و اعمال آنتاگونيستي در گيرنده هاي α2-آدرنرژيك.
نگین عبدالملکی (زادهٔ قروه کردستان – درگذشتهٔ ۲۰ مهر ۱۴۰۱ همدان)، دانشجوی ۲۱ سالهٔ رشته مهندسی پزشکی در دانشگاه صنعتی همدان بود که ۲۰ مهر ۱۴۰۱ و در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران بر اثر ضربات باتون به سر و جمجمه کشته شد. او در شهر همدان بر اثر ضربات باتوم دچار خونریزی شده و پس از بازگشت به خوابگاه دانشجویی جانش را از دست داد.
بنا به گزارشی، نیروهای حراست به همراه تعدادی از نیروهای امنیتی فوراً به خوابگاه دانشجویان صنعتی همدان، هجوم برده و شروع به تهدید دانشجویانی کردند که از چگونگی مرگ نگین، مطلع بودند. همچنین خانواده عبدالملکی را از شهرستان قروه به همدان فراخواندند و هم خانواده و هم دانشجویان مطلع را تهدید کردند که باید عامل مرگ نگین عبدالملکی، خوردن کنسرو ماهی تاریخ مصرف گذشته، اعلام شود.
در اعتراض به کشته‌شدن نگین عبدالملکی، دانشجویان در دانشگاه همدان، تجمع اعتراضی برگزار کردند.
حسن خانجانی، دادستان همدان ۲ آبان ۱۴۰۱ اعلام کرد فوت نگین عبدالملکی بر اثر «مسمومیت با مشروبات الکلی» در یک باغ بوده و آثار ضرب و جرح در بدن وی وجود ندارد. حسن رضانیا، معاون سیاسی و امنیتی استاندار همدان ۳ آبان ۱۴۰۱ در جمع خبرنگاران اعلام کرد مرگ دانشجوی دانشگاه صنعتی این شهر ارتباطی به ناآرامی‌های اخیر ندارد و پرونده این فرد «جنایی» است.
اساساً مسئولان حکومت جمهوری اسلامی دلیل کشته‌شدن معترضان را خودکشی، بیماری زمینه‌ای، گاز گرفتن سگ و حتی شلیک معترضان به یکدیگر اعلام می‌کنند.
ایدازوکسان () دارویی است که در پژوهش‌های علمی استفاده می‌شود. این دارو هم به عنوان یک آنتاگونیست انتخابی گیرنده آدرنرژیک α2 و هم به عنوان یک آنتاگونیست برای گیرنده ایمیدازولین عمل می کند. این دارو به عنوان یک ضد افسردگی تحت بررسی بوده است، اما به این ترتیب به بازار نرسیده است. اخیراً، به عنوان یک درمان کمکی در اسکیزوفرنی تحت بررسی است. به دلیل تضاد گیرنده آلفا-2، می تواند اثرات درمانی داروهای ضد روان پریشی را افزایش دهد، احتمالاً با افزایش انتقال عصبی دوپامین در قشر جلوی مغز مغز، ناحیه ای از مغز که تصور می شود در پاتوژنز اسکیزوفرنی نقش دارد.
حرار (به عربی: حرار) یک منطقهٔ مسکونی در لبنان است که در شهرستان عکار واقع شده‌است. حرار ۷٫۶۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۳۰۶ نفر جمعیت دارد و ۸۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
حویش (به عربی: الحویش) یک منطقهٔ مسکونی در لبنان است که در شهرستان عکار واقع شده‌است. حویش ۶٫۴۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۴۵۱ نفر جمعیت دارد و ۴۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایران آکادمیا یک مؤسسهٔ آموزشی آنلاین و مردم‌نهاد است که در زمینهٔ آموزش علوم انسانی و علوم اجتماعی فعالیت می‌کند. این مؤسسه در سال ۲۰۱۲ پیرو افزایش محدودیت‌های آموزشی در داخل ایران و به‌منظور آموزش علوم انسانی و اجتماعی به دانشجویان ایرانی به زبان فارسی پایه‌گذاری شده‌است. آصف بیات، داریوش آشوری، رها بحرینی، سعید پیوندی و محمدرضا نیکفر از جمله اساتید دانشگاهی این مؤسسه هستند.
ایران آکادمیا در سال ۲۰۱۲ و در پی افزایش محدودیت در زمینهٔ آموزش و تحصیل علوم انسانی و علوم اجتماعی پس از وقایع پس از انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۸ در هلند بنیان‌گذاری شد. علیرضا کاظمی، شاهین نصیری و رها بحرینی از جمله پایه‌گذاران این مؤسسه هستند.
به‌گفتهٔ علیرضا کاظمی، یکی از بنیان‌گذاران این مؤسسه، نخستین دورهٔ آموزشی برگزارشده در ایران آکادمیا یک دورهٔ یک‌سالهٔ «مطالعات اجتماعی با رویکردی بینارشته‌ای» بوده‌است که از فوریهٔ ۲۰۱۵ آغاز شد.
درخواست اعتبارسنجی ایران آکادمیا در سال ۲۰۱۶ از سوی چارچوب اعتبارسنجی هلند (NLQF) مورد تأیید قرار گرفت.
منابع مالی این مؤسسه از طریق جمع‌آوری کمک‌های مالی مردمی تأمین می‌شود.
دوره‌های این مؤسسه تنها برای دانشجویانی است که دارای مدرک کارشناسی در رشتهٔ مرتبط باشند و ثبت‌نام در آن نیز، به گفتهٔ کاظمی، رایگان است.
مدرک اعطاشده از سوی ایران آکادمیا در چارچوب چارچوب ارزیابی اروپا و معادل مدرک کارشناسی ارشد در دانشگاه‌های هلند است. به گفتهٔ شاهین نصیری، یکی دیگر از بنیان‌گذاران این مؤسسه، این مدرک «از سوی سازمان‌های اعتباربخشی علمی در هلند با معیارهای عملی اروپا» صادر می‌شود.
آصف بیات، داریوش آشوری، رها بحرینی، سعید پیوندی و محمدرضا نیکفر از جمله اساتیدی هستند که در ایران آکادمیا به آموزشی علوم انسانی و اجتماعی می‌پردازند.
هانس کیپنبرگر (به آلمانی: Hans Kippenberger؛ ۱۵ ژانویه ۱۸۹۸ – ۳ اکتبر ۱۹۳۷) یک سیاستمدار آلمانی (حزب کمونیست آلمان) بود. بین ۱۹۲۸ و ۱۹۳۳ او به عنوان عضو پارلمان ملی (رایشستاگ) نشست. مانند بسیاری از اعضای حزب کمونیست در آن زمان، او نیز تحت «نام‌های حزب» فعالیت می‌کرد، که ممکن است در منابع او را شناسایی کنند. اینها عبارتند از «انوبرگ»، «لئو ولف» و «ارنست ولف».
هانس کیپنبرگر در لایپزیگ دیده به جهان گشود. پدرش یک واعظ بود. او تا سطح متوسط به مدرسه رفت و سپس در یک کارخانه ماشین‌های چاپ، که هنوز در لایپزیگ بود، کارآموز شد، بعد از مدت کوتاهی برای کار بانکی کارآموزی کرد.
در سال ۱۹۱۵، کیپنبرگر برای خدمت سربازی داوطلب شد و بقیه جنگ جهانی اول را در ارتش امپراتوری آلمان گذراند. او در جبهه غرب خدمت کرد، چندین بار مجروح شد و نشان درجه یک صلیب آهنین دریافت کرد.John Koehler (1999), "The Stasi: The Untold Story of the East German Secret Police", page 36. هنگامی که کیپنبرگر در ژانویه ۱۹۱۹ مرخص شد، به درجه ستوان رسیده بود.
در اوایل سال ۱۹۱۹ او یک دوره کارآموزی تجاری را آغاز کرد که منجر به شغل دفتری در لایپزیگ شد. از ژوئن ۱۹۲۱ او در هامبورگ مستقر شد و به عنوان خبرنگار زبان‌های خارجی برای شرکت‌های مختلف استخدام شد و با زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی و اسپانیایی کار می‌کرد.
کیپنبرگر قبلاً در لایپزیگ به حزب سوسیال دموکرات مستقل پیوسته بود، و هنگامی که این حزب از هم پاشید، او بخشی از جناح طرفدار شوروی بود که به حزب کمونیست تازه تأسیس پیوست. در سال ۱۹۲۲ او به‌طور تمام وقت توسط حزب استخدام شد و بخشی از آنچه یک منبع آن را «دستگاه مخفی» حزب معرفی می‌کند.
در همین حال، او در دانشگاه هامبورگ در سخنرانی‌های مربوط به اقتصاد اجتماعی شرکت کرد، اگرچه مشخص نیست که او به‌طور رسمی به عنوان دانشجو در این دانشگاه ثبت نام کرده باشد.
او یکی از رهبران گروه دانشجویی حزب کمونیست شد و در قیام هامبورگ که در اکتبر ۱۹۲۳ شروع شد، نقش رهبری را ایفا کرد. کیپنبرگر در محلهٔ چپ‌گرای سیاسی شهر بارمبک، گروهی از کارگران را رهبری می‌کرد که توانستند خال‌های کمونیست را در پلیس هامبورگ و واحدهای رایش‌ور بکارند.
او توانست با آموزش‌های نظامی خوبی که می‌داد و نظارت‌های پس از آن، گروه‌های مبارز کمونیست را به عقب براند. با وجود انتخاب شدن به پارلمان منطقه ای هامبورگ در سال ۱۹۲۴، پس از قیام هامبورگ، دادستان عمومی هامبورگ حکم بازداشت کیپنبرگر را صادر کرد. او که به شدت مجروح شد، برای چندین ماه به‌طور غیرقانونی (ثبت نام نشده در شهرداری محلی) در لایپزیک زندگی کرد تا مارس ۱۹۲۴ زمانی که کیپنبرگر به اتحاد جماهیر شوروی گریخت.
زمانی که کیپنبرگر در مسکو زندگی می‌کرد، شخصاً توسط ژنرال یان کارلوویچ برزین در سرویس اطلاعات نظامی شوروی استخدام شد. پس از آن که جمهوری وایمار کسانی را که در قیام هامبورگ شرکت کرده بودند عفو کرد، کیپنبرگر به آلمان بازگشت و به گفته جان کوهلر، "مهمترین رابط بین سرویس مخفی اتحاد جماهیر شوروی و حزب کمونیست آلمان بود که در دوره‌های مختلف تحت حکومت آلمان فعالیت می‌کرد." اسم رمز الکس، آدام و ولف."<Koehler (1999), pages 36-37.
منابع در مورد اینکه آیا او در پایان سال ۱۹۲۴ از اتحاد جماهیر شوروی بازگشت و سپس به‌طور غیرقانونی (ثبت نام نشده) در آلمان زندگی یا تا سال ۱۹۲۶ (یا پس از آن) در اتحاد جماهیر شوروی ماند، متفاوت است. همچنین پیشنهاد می‌شود که او در مسکو و همچنین با حضور در آکادمی نظامی، در «دانشگاه کمونیستی اقلیت‌های ملی در غرب» تحصیل کرد. در طول ۱۹۲۴/۱۹۲۵ او هنوز - ظاهراً بدون موفقیت - توسط پلیس هامبورگ در ارتباط با نقشی که در قیام هامبورگ ایفا کرده بود، جستجو می‌شد.
در اواخر دهه ۱۹۲۰، کمینترن به کیپنبرگر دستور داد تا یک شاخه شبه نظامی مخفی برای حزب ایجاد کند. در پاسخ، "کیپنبرگر" یا «واحد دفاع شخصی حزب» را ایجاد کرد.
به گفته جان کوهلر، "کهنه سربازان جنگ جهانی اول به تازه کارها نحوه‌کار با تپانچه، تفنگ، مسلسل و نارنجک دستی را آموزش دادند. این آموزش مخفیانه در حومه کم جمعیت و چوپانی اطراف برلین انجام شد.»Koehler (1999), page 38.
به گفته جان کوهلر، اعضای "دفاع از خود حزب (به انگلیسی: Parteiselbstschutz)" در جلسات حزب به عنوان جسارت‌کننده خدمت می‌کردند و در نبردهای خیابانی با دشمنان سیاسی در شکستن سرها تخصص داشتند." علاوه بر حزب سوسیال دموکرات آلمان حاکم و واحدهای شبه‌نظامی رایش‌بانر، دشمنان "سرسخت" دفاع شخصی حزبی، کلاه ایمنی بودند که شاخه مسلح حزب ملی خلق آلمان، تروتسکیست‌ها و «احزاب رادیکال ملی‌گرا» بودند.Koehler (1999), page 38.
به گفته کوهلر، مردان سلبستشوتز کی.پی. دی «همیشه یک "میله فولادی"، دو فنر فولادی را حمل می‌کردند که با تلسکوپ به لوله‌ای به طول هفت اینچ می‌رفتند، که وقتی گسترش می‌داد به یک سلاح مرگبار چهارده اینچی تبدیل می‌شد. این مبارزان خیابانی اغلب به تپانچه نیز مسلح بودند."The Stasi", p. 38.
در ماه مه ۱۹۲۸ او برای عضویت در رایشتاگ در انتخابات عمومی شرکت کرد. او با وجود دستگیری در جریان مبارزات انتخاباتی موفق بود. او به عنوان یک عضو منتخب رایشتاگ از مصونیت‌های خاصی برخوردار بود و پس از مشخص شدن نتیجه انتخابات، باید آزاد می‌شد. او به عنوان یکی از اعضای حزب کمونیست در حوزه انتخاباتی ۲۹ (لایپزیگ) حضور داشت.
در دوازدهمین کنفرانس حزب، که در سال ۱۹۲۹ در منطقه عروسی مرکزی برلین برگزار شد، کیپنبرگ به عنوان نامزد عضویت در کمیته مرکزی حزب پذیرفته شد. در رایشتاگ تمرکز او بر مسائل دفاعی بود: او عضو کمیسیون نظامی پارلمان بود. او تا سال ۱۹۳۳ به نشستن در رایشتاگ ادامه داد. در خارج از اتاق، او به اصطلاح «گزارش عملیاتی» را ساخت، که در سال ۱۹۲۷ در داخل دستگاه نظامی غیرقانونی حزب ایجاد شد، اما از ۱۹۳۲ آگاهانه از آن جدا شد. این یک ارگان شبه نظامی متشکل از تقریباً ۳۰۰عضو بود که از طرف اتحاد جماهیر شوروی وظایف اقتصادی-جاسوسی را بر عهده می‌گرفتند و همچنین در مورد تحولات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی به‌طور کلی در دوره‌ای که تنش فزاینده در آلمان بود گزارش می‌داد. از دیدگاه حزب نازی، «بی بی-رزورت» «خطرناک‌ترین ساختار حزب کمونیست آلمان» بود.Siegfried Grundmann (January 2008). Der Geheimapparat der KPD im Visier der Gestapo: das BB-Ressort: Funktionäre, Beamte, Spitzel und Spione. Dietz. ISBN 978-3-320-02113-9.
در روزهای پایانی جمهوری وایمار، حزب کی.پی. دی سیاست ترور دو افسر پلیس برلین را در انتقام از هر عضو کی.پی. دی کشته شده توسط پلیس داشت.Koehler (1999), page 33.
در ۲ اوت ۱۹۳۱، اعضای کی.پی. دی از رایشتاگ کیپنبرگر و هاینز نویمان از والتر اولبریخت، رهبر حزب در منطقه برلین-براندنبورگ، لباسی دریافت کردند. اولبریخت که از مداخله پلیس و شکست نیومن و کیپنبرگر در پیروی از این سیاست خشمگین شده‌بود، زمزمه کرد: "در خانه در زاکسن، ما مدت‌ها پیش کاری در مورد پلیس انجام می‌دادیم. اینجا در برلین، ما خیلی بیشتر گول نخواهیم زد. به زودی سر پلیس را خواهیم زد.»John Koehler, "The Stasi", p. 36.
کیپنبرگر و نویمان که از سخنان اولبریخت خشمگین شده‌بودند، تصمیم گرفتند پل آنلاف، کاپیتان چهل و دو ساله حوزه هفتم پلیس برلین را ترور کنند. کاپیتان آنلاف، یک بیوه با سه دختر، توسط کی.پی. دی به "گونه خوک" یا «صورت خوک» ملقب شده‌بود.
به گفته جان کوهلر، «از بین تمام پلیس‌های برلین، قرمزها از آنلاف بیشتر متنفر بودند. حوزه او شامل منطقه اطراف مقر کی.پی. دی بود که آن را به خطرناک‌ترین منطقه در شهر تبدیل کرد. کاپیتان تقریباً همیشه جوخه‌های شورش را رهبری می‌کرد که تجمعات غیرقانونی حزب کمونیست را در هم شکستند.»"The Stasi", p. 36.
در صبح روز یکشنبه ۹ اوت ۱۹۳۱، کیپنبرگر و نویمان آخرین جلسه توجیهی خود را در اتاقی در سالن آبجوی حوصله سر بر به تیم ضربه زدند. اعضای "دفاع از خود حزب" اریش میلکه و اریش زیمر به عنوان تیراندازان انتخاب شدند. در طول جلسه، مکس ماترن یک تپانچه لوگر را به همکار مکس تونرت داد و گفت: «الان داریم جدی می‌شویم. . . ما می‌خواهیم چیزی به "شواینبک" بدهیم تا ما را به خاطر بسپارد.""The Stasi", pp. 38–39.
سپس کیپنبرگر از میلکه و زیمر پرسید: "آیا مطمئن هستید که آماده تیراندازی به "شواینبکه" هستید؟"John Koehler, "The Stasi", p. 39. میلکه پاسخ داد که او بارها کاپیتان آنلاوف را در جریان بازرسی پلیس از مقر حزب دیده‌است. سپس کیپنبرگر به آن‌ها دستور داد تا در یک سالن آبجوی مجاور منتظر بمانند که به آنها اجازه می‌دهد تا بر کل بالوپلاتز مشرف شوند. او همچنین به آنها یادآوری کرد که کاپیتان آنلاف در همه جا توسط گروهبان ارشد ماکس ویلیگ، که کی.پی. دی به او لقب ""حصار"" داده بود، همراهی می‌کرد. "کیپنبرگر" نتیجه گرفت: "وقتی شواین بک و "هوسر" را می‌بینید، از آنها مراقبت می‌کنید.""The Stasi", p. 39.
به میلکه و زیمر اطلاع داده شد که پس از تکمیل ترورها، یک انحراف به فرار آنها کمک خواهدکرد. سپس آنها باید به خانه‌های خود بازمی‌گشتند و منتظر دستورات بیشتر می‌شدند. در آن شب، کاپیتان آنلاف با تظاهرات خشونت‌آمیزی که خواستار انحلال پارلمان پروس بود به بولو-پلاتز فریب خورد. به گفته جان کوهلر، «همان‌طور که اغلب در مورد مبارزه با اس.پی. دی غالب اتفاق می‌افتاد، کی.پی. دی و نازی‌ها در طول مبارزات انتخاباتی پیش از همه‌پرسی، نیروهای خود را با هم ترکیب کرده‌بودند. در مقطعی از این کمپین خاص، جوزف گوبلز، رئیس تبلیغات نازی‌ها، حتی یک سکوی سخنران را با والتر اولبریخت، آژیتاتور کی.پی. دی به اشتراک گذاشت. هر دو حزب خواهان انحلال پارلمان بودند زیرا امیدوار بودند که انتخابات جدید اس.پی. دی، دشمن قسم خورده همه رادیکال‌ها را از قدرت کنار بزند. این واقعیت توضیح داد که چرا جو به ویژه در این یکشنبه بی‌ثبات بود.»"The Stasi", pp. 39–40.
در ساعت هشت آن شب، میلکه و زیمر در حالی که کاپیتان آنلاف، گروهبان ویلیگ و سروان فرانتس لنک به سمت سینمای بابیلون که در گوشه میدان بلوو پلاتز و خیابان قیصر-ویلهلم-استراسه قرار داشت، در آستانه در منتظر ماندند. وقتی به در خانه سینما رسیدند، پلیس‌ها صدای فریاد یک نفر را شنیدند:" "شواین بک"!""The Stasi", p. 41.
همان‌طور که کاپیتان آنلاف به سمت صدا چرخید، میلکه و زیمر در محدوده نقطه خالی تیراندازی کردند. گروهبان ویلیگ از ناحیه دست چپ و شکم زخمی شد. با این حال، او موفق شد تپانچه لوگر خود را بکشد و یک مجله کامل به سمت مهاجمان شلیک کرد. کاپیتان فرانتس لنک از ناحیه قفسه سینه مورد اصابت گلوله قرار گرفت و در مقابل در ورودی کشته شد. ویلیگ خزید و سر کاپیتان آنلاف را که دو گلوله در گردن گرفته بود، گرفت. وقتی زندگی اش رو به پایان بود، کاپیتان نفس نفس زد: «"ویدرسهن"... "گروس"..."(خیلی طولانی… خداحافظ…)."The Stasi", p. 41.
در همین حال، میلکه و زیمر با دویدن به سالن تئاتر و خروج اضطراری فرار کردند. آنها تپانچه‌های خود را روی یک حصار پرتاب کردند، جایی که بعداً توسط کارآگاهان قتل از "جوخه قتل پیدا شدند". میلکه و زیمر سپس به خانه‌های خود بازگشتند.Koehler (1999), pages 41–42.
به گفته کوهلر، «بازگشت در بالوپلاتز، قتل‌ها باعث یک اقدام پلیسی بزرگ شده‌بود. حداقل هزار افسر به میدان ریختند و نبرد خونین خیابانی درگرفت. سنگ و آجر از پشت بام‌ها پرتاب شد. افراد مسلح کمونیست از پشت بام خانه‌های آپارتمانی اطراف تیراندازی کردند. با تاریک شدن هوا، نورافکن‌های پلیس ساختمان‌ها را روشن کردند. افسران با استفاده از میکروفون فریاد زدند: خیابان‌ها را پاک کنید! از پنجره‌ها دور شوید! ما در حال پاسخ دادن به آتش هستیم! در حال حاضر توده‌های مردمی از میدان فرار کرده‌بودند، اما تیراندازی در حالی ادامه داشت که جوخه‌های شورش خانه‌ها را شانه می‌زدند و صدها نفر از ساکنان مظنون به شلیک سلاح را دستگیر می‌کردند. جنگ تا ساعت یک بامداد روز بعد ادامه داشت. علاوه بر دو افسر پلیس، تلفات شامل یک کمونیست بود که بر اثر شلیک گلوله جان باخت و هفده نفر دیگر به شدت مجروح شدند.»Koehler (1999), page 42.
همسر کاپیتان آنلاف سه هفته پیش از آن بر اثر نارسایی کلیه درگذشت.Koehler (1999), page 41. بنابراین، قتل کاپیتان آنلاوف توسط کی.پی. دی، سه دختر آنها را یتیم کرد. دختر بزرگ کاپیتان مجبور شد به شدت در مراسم عروسی برنامه‌ریزی شده خود عجله کند تا خواهرانش را در یتیم خانه نگه‌دارد.Koehler (1999), page 415. Note 7. کاپیتان فرانتس لنک توسط همسرش به یادگار ماند. گروهبان ارشد ماکس ویلیگ به مدت چهارده هفته در بیمارستان بستری بود، اما بهبودی کامل پیدا کرد و به وظیفه فعال بازگشت. برای قدردانی از شجاعت ویلیگ، پلیس برلین او را به درجه ستوان ارتقا داد.Koehler (1999), page 415. Note 6.
پس از قتل، این عمل در "لیختنبرگر هوف" جشن گرفته شد، سالن آبجو مورد علاقه اتحادیه مبارزان جبهه سرخ، جایی که میلکه به خود می‌بالید: "امروز ما شغلی را جشن می‌گیریم که من آن را کشیدم!"
به گفته جان کوهلر، «کیپنبرگر وقتی به او خبر رسید که گروهبان ویلیگ از تیراندازی جان سالم به در برده‌است، نگران شد. کیپنبرگر نمی‌دانست که آیا گروهبان می‌تواند صحبت کند و مهاجمان را شناسایی کند یا خیر. او به یک دونده دستور داد تا میلکه و زیمر را به آپارتمانش در خیابان بلرمن ۷۴ که تنها چند دقیقه پیاده از محل زندگی آن دو فاصله داشت، احضار کند. وقتی قاتلان رسیدند، کیپنبرگر این خبر را به آنها گفت و دستور داد فوراً برلین را ترک کنند. همسر این نماینده مجلس، تئا، یک معلم مدرسه بیکار و به اندازه شوهرش از اعضای حزب کمونیست بود، قاتلان جوان را تا مرز بلژیک همراهی کرد. مأموران انترناسیونال کمونیست (کمینترن) در شهر بندری آنتورپ به آنها پول می‌دادند و گذرنامه‌های جعلی می‌دادند. آنها سوار بر یک کشتی تجاری به سمت لنینگراد حرکت کردند. وقتی کشتی آنها پهلو گرفت، نماینده دیگری از کمینترن با آنها روبرو شد و آنها را تا مسکو اسکورت کرد.»"The Stasi", pages 42–43.
پس‌زمینه سیاسی با تصرف قدرت نازی‌ها در ژانویه ۱۹۳۳ تغییر کرد. دولت جدید زمان کمی را برای تبدیل آلمان به دیکتاتوری تک حزبی از دست داد. هانس کیپنبرگر یکی از کسانی بود که در جلسه (غیرقانونی) کمیته مرکزی حزب که در در فاصله کمی خارج از برلین در ۷ فوریه ۱۹۳۳ برگزار شد، شرکت کرد. این نشست متعاقباً به عنوان اولین و آخرین جلسه کمیته مرکزی حزب کمونیست در آلمان نازی برگزار شد.
آتش‌سوزی رایشتاگ در پایان فوریه ۱۹۳۳ بلافاصله به کی.پی. دی متهم شد و قبل از پایان سال، شرکت‌کنندگان در نشست گردن بزی و بسیاری دیگر از سیاستمداران فعال حزب کمونیست یا به خارج از کشور گریختند یا دستگیر شدند. ساختار حزب کمونیست متلاشی شد. کیپنبرگر بسیاری از دستگاه‌های شبه نظامی خود را تحت شرایط محرمانه بیشتر به عهده گرفت و حفظ کرد و برخی وظایف مهم انجام شد، اما گشتاپو با این وجود موفق شد به ساختار اطلاعات و ارتباطات او نفوذ کند.
کیپنبرگر که برای اهدافی تحت نام رمز «لئو» فعالیت می‌کرد، در سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۴ به شدت مورد جستجوی گشتاپو قرار گرفت. در همین حال، حزب کمونیست آلمان علیرغم اینکه مجبور بود به صورت زیرزمینی یا به‌طور فزاینده‌ای خارج از پاریس فعالیت کند، اشتهای خود را برای درگیری داخلی از دست نداده بود. دستگیری ارنست تالمان در ۳ مارس ۱۹۳۳ خلاء را در راس حزب ایجاد کرده‌بود. تا جایی که دستگاه شبه نظامی تحت رهبری کیپنبرگر مؤثر باقی ماند، از مخالفان والتر اولبریخت و ویلهلم پیک در مبارزه رهبری دو قطبی فزاینده‌ای که در پی‌داشت حمایت کرد.
در اواسط مارس ۱۹۳۳، پلیس برلین ماکس تونرت، یکی از دیده‌بانان قتل کاپیتان آنلاف و لنک را دستگیر کرد. ظرف چند روز، پانزده توطئه‌گر دیگر در بازداشت پلیس قرار گرفتند. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۳۳، روزنامه‌های برلین گزارش دادند که هر پانزده نفر به نقش خود در قتل اعتراف کرده‌اند. حکم دستگیری ده توطئه‌گر دیگر از جمله میلکه، زیمر، اولبریخت، کیپنبرگر و نویمان صادر شد.Koehler (1999), page 45.
جان کوهلر در پاسخ به ادعاهایی مبنی بر اینکه اعترافات تحت شکنجه توسط گشتاپوی نازی به دست آمده‌است، نوشت: «با این حال، همه مظنونان در بازداشت اداره عادی تحقیقات جنایی شهر برلین بودند که بیشتر کارآگاهان آن اعضای اس.پی. دی بودند. برخی از مظنونان توسط مردان نازی دستگیر شده و احتمالاً قبل از تحویل به پلیس مورد ضرب و شتم قرار گرفته‌بودند. در محاکمه میلکه در سال ۱۹۳۳، دادگاه به دفاع از شک و تردید اعطا کرد و تعدادی از اعترافات مظنون را رد کرد.»Koehler, "The Stasi", page 416.
در ۱۹ ژوئن ۱۹۳۴، ۱۵ توطئه‌گر به قتل درجه یک محکوم شدند. مایکل کلاوز، ماکس ماترن و فردریش برود سه نفری که مقصرترین آنها شناخته شدند به اعدام محکوم شدند. همدستان آنها از ۹ ماه تا ۱۵ سال حبس به دلیل اعمال شاقه محکوم شدند. حکم کلاوز بر اساس همکاری وی به حبس ابد تبدیل شد. برود خود را در سلولش حلق آویز کرد. در نتیجه، تنها ماترن باقی ماند تا در ۲۲ مه ۱۹۳۵ با سر بریدن اعدام شود.
در چارچوب حملات کوبنده فزاینده اولبریخت، پیک و حامیان آنها به او، در ۱۲ فوریه ۱۹۳۵، دفتر سیاسی حزب کمیسیون تحقیقی را در مورد هانس کیپنبرگر تشکیل داد. در اکتبر ۱۹۳۵، ، تحت شرایط تا حدی عجیب، در بروکسل برگزار شد: اولبریخت و متحدانش رهبری حزب را به دست گرفتند. استعفای دو تن از ستوان‌های قدیمی تالمان، و فریتز شولت، کیپنبرگر را به‌طور واضح در سمت بازنده قرار داد. او در والتر اولبریخت دشمنی قدرتمند و سازش‌ناپذیر را در راس حزب به دست آورده‌بود. اولبریخت از حمایت مسکو برخوردار بود. کیپنبرگر موقعیت خود را در کمیته مرکزی حزب از دست داد و عملیات زیرزمینی شبه نظامی که او رهبری کرده‌بود منحل شد. به او دستور داده شد که از پاریس به مسکو نقل مکان کند و در آنجا کار کارخانه‌ای برای او فراهم شد. منابع در مورد اینکه آیا هنگام نقل مکان به مسکو، هرگز با همسر سابقش، تئا، و دو دخترشان، مارگوت و ژانت، که در ژوئیه ۱۹۳۳ به آنجا مهاجرت کرده بودند، ملاقات کرده‌است یا نه، از زمانی که تئا به عنوان معلم در مسکو کار می‌کرد، سکوت کرده‌اند.
در ۵ نوامبر ۱۹۳۵، با شتاب گرفتن گستره پاکسازی بزرگ جوزف استالین، هانس کیپنبرگر و دوست دخترش کریستینا کرف (متولد کریسینا لندروت) در هتل سایوزنایا مسکو (روبروی جاده هتل لوکس) دستگیر شدند. در یک محاکمه محرمانه توسط کمیساریای خلق در امور داخلی، کیپنبرگر به "جاسوسی و مشارکت در یک سازمان تروریستی ضد انقلاب " مجرم اعلام شد. هانس کیپنبرگر در ۳ اکتبر ۱۹۳۷ به پشت سر هدف گلوله قرار گرفت.
هانس کیپنبرگر در سال ۱۹۲۳ با تیا نیماند اهل هامبورگ ازدواج کرد. دختران آنها در سالهای ۱۹۲۴ و ۱۹۲۸ به دنیا آمدند. این ازدواج در سال ۱۹۳۰ به طلاق انجامید پس از یورش به آپارتمانشان در برلین، تئا با عجله بچه‌ها را به مکانی امن در حومه شهر برد و از آنجا از طریق چکسلواکی فرار کردند. تئا در ژوئیه ۱۹۳۳، شش ماه پس از تصرف قدرت توسط نازی‌ها در آلمان، به همراه دخترانشان به مسکو آمد. استاندارد محل اقامت آنها در مسکو، که با دوست ، تئا بلینگ و تعداد زیادی از مردم مشترک بود، برای بچه‌ها شوکه‌کننده بود. در فوریه ۱۹۳۸ تئا، که در این زمان به عنوان معلم کار می‌کرد، دستگیر شد. یک دادگاه ویژه کمیساریای خلق در امور داخلی او را به حبس طولانی‌مدت در گولاگ محکوم کرد. در سال ۱۹۳۹، تئا کیپنبرگر در یک اردوگاه کار اجباری در سیبری درگذشت.
دو دهه بعد، به دنبال تغییر جهت باد سیاسی، هانس و تیا کیپنبرگر پس از مرگ توسط دادگاه مسکو در ۳۰ سپتامبر ۱۹۵۷ احیا شدند. با این حال، هر دو مرگ آنها و توانبخشی‌های بعدی آنها به‌طور رسمی توسط حزب حاکم فاش نشد، چیزی که در آن زمان به جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) تحت حمایت شوروی تبدیل شده بود.
یک بعدازظهر در نوامبر ۱۹۳۷ دو پلیس مخفی در مدرسه خود در مسکو آمدند و مارگو و ژانت کیپنبرگر را از درس خارج کردند. در اوایل سال بعد، در سن ۱۴ سالگی، مارگوت نامه‌ای ناامیدانه به یکی از دوستان مادرش نوشت و از او پرسید که چه اتفاقی برای مادرش افتاده‌است. هیچ پاسخی وجود نداشت. ۲۲ سال دیگر می‌گذشت تا او از سرنوشت والدینش مطلع شود. کودکان را به چیستوپول در تاتارستان بردند و در یتیم خانه‌ای برای «کودکان بی‌خانمان خیابانی» که در این زمان بیشتر و بیشتر از فرزندان «دشمنان مردم» پذیرایی می‌کردند، قرار گرفتند.
دختر بزرگتر، مارگوت کیپنبرگر، به اردوگاه کار اجباری در استان ولوگدا منتقل شد و در سال ۱۹۴۲ به یک دوره مادام‌العمر کار اجباری محکوم شد. به او کار در جنگل‌داری داده‌شد و وظیفه جمع‌آوری خاک اره ناشی از قطع درختان را بر عهده گرفت. هر ماه یک روز مرخصی بود که از آن برای تفریح استفاده می‌شد. بعداً او محکوم شد و شش ماه تحت بازجویی شدید قرار گرفت. با این وجود، او زنده ماند. وضعیت او پس از پایان جنگ، به‌طور رسمی در ماه مه ۱۹۴۵، کاهش یافت و در سال ۱۹۴۸ با ایگور، شهروند شوروی ازدواج کرد.
پس از توانبخشی والدینش، مارگوت کیپنبرگر توانست با پنج فرزندش اتحاد جماهیر شوروی را ترک کند و در می ۱۹۵۸ به جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) رسید. ازدواج آنها هرگز رسماً به رسمیت شناخته نشد (چون مارگوت خارجی بود) ایگور اجازه نداشت آنها را همراهی کند، اما پس از درخواست شخصی از نیکیتا خروشچف، در سال ۱۹۶۰ به آنها پیوست. با این وجود خانواده احساس می‌کردند که با خود به عنوان افراد خارجی رفتار می‌شود، و در حالی که مارگوت زندگی خود را در کشور جدید ساخت، ایگور به زودی به اتحاد جماهیر شوروی بازگشت، جایی که در سال ۱۹۸۴ درگذشت. اگرچه مارگوت از سرنوشت والدینش مطلع شده بود، اما تحت دستورات جدی قرار داشت تا اطلاعات را برای خودش نگه‌دارد. اصرار او برای بحث در مورد این موضوع منجر به تنش‌های مداوم با مقامات شد. نامه خشم آلود او که در سال ۱۹۷۹ به روزنامه ملی، آلمان جدید، در صدمین سالگرد تولد استالین فرستاد، طبیعتاً هرگز منتشر نشد. او تا مارس ۱۹۸۱ تحت نظارت دقیق استاژی باقی ماند تا زمانی که به او اجازه داده شد به برلین غربی نقل مکان کند، جایی که او در یک آپارتمان کوچک زندگی می‌کرد، که با کمک حقوق بازنشستگی کوچکی که به بازماندگان آزار و شکنجه نازی‌ها داده می‌شد. با توجه به دوران حضور او در اتحاد جماهیر شوروی، حقوق بازنشستگی وجود نداشت.
اطلاعات کمتری در حوزه عمومی در مورد دختر کوچکتر وجود دارد. پس از اینکه در پایان سال ۱۹۳۷ آنها را از والدین خود گرفتند، ژانت خیلی سریعتر از مارگوت روسی را یادگرفت، که ممکن است نشان دهنده استعداد خاصی در زبان باشد. ژانت کیپنبرگر بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۷۳ برای سرویس خبری دولتی در برلین شرقی به عنوان تایپیست کار می‌کرد. متخصص در کار زبان روسی. در سپتامبر ۱۹۷۳ به عنوان مترجم در بین متن، دفتر ترجمه حزب حاکم، شغل جدیدی به او داده شد. او توانست در ۱۴ ژوئیه ۱۹۷۸ به آلمان غربی نقل مکان کند.
مارگو و ژانت کیپنبرگر به ترتیب در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۱۶ درگذشتند. جسد هر دوی آنها در حیاط کلیسای قدیمی سنت متی، در محله شونبرگ برلین به خاک سپرده شده‌است. در پایان سال ۲۰۱۷ ذکر شد که قبر آنها هنوز با هیچ سنگ قبری مشخص نشده‌است.
آرش اَبی‌زاده فیلسوف ایرانی-کانادایی، استاد گروه علوم سیاسی و عضو وابستهٔ گروه فلسفه دانشگاه مک‌گیل است. او به دلیل تخصص خود در زمینهٔ نظریهٔ دموکراتیک و فلسفهٔ توماس هابز شناخته شده‌است.
او دریافت‌کنندهٔ بورسیهٔ رودز (۱۹۹۲) است. او همچنین برای کتاب "هابز و دو چهره اخلاق" برندهٔ جایزه بهترین کتاب سال ۲۰۱۹ از انجمن فلسفه کانادا شده است.
اسقف‌نشین بلکبرن () بخشی تشکیل دهنده از استان یورک کلیسای انگلستان در کشور انگلستان است. این اسقف‌نشین که در سال ۱۹۲۶ میلادی تاسیس شده است شامل ۲۸۰ کلیسا می‌باشد و مرکز آن کلیسای جامع بلکبرن است.
اسقف‌نشین کارلایل () بخشی تشکیل دهنده از استان یورک کلیسای انگلستان در کشور انگلستان است. این اسقف‌نشین که در سال ۱۱۳۲ میلادی تاسیس شده استDiocese of Carlisle در catholic-hierarchy.org شامل ۳۴۹ کلیسا می‌باشد و مرکز آن کلیسای جامع کارلایل است.
باک سولمی (Hangul 박솔뫼؛ زادهٔ ۱۹۸۵) یک نویسنده اهل کره جنوبی است.
باک سولمی در سال ۱۹۸۵ در گوانگجو، کره جنوبی به دنیا آمد. او در رشته مدیریت هنر در دانشگاه ملی هنر کره تحصیل کرد. اولین کار ادبی خود را در سال ۲۰۰۸ انجام داد و در سال ۲۰۰۹ جایزه نویسنده جدید Jaeum & Moeum را برد. او همچنین برنده جایزه ادبی Moonji و جایزه ادبی Kim Seungok شد.
باک سولمی به منقطع بودن روایات آثارش، مانند تغییر زمان بدون دلیل آشکار یا قطع کردن جریان روایت با دیالوگ‌های ناگهانی یا افکار درونی شخصیت‌ها شناخته شده‌است.
سبک پر هرج و مرج باک به نحوه درک او از واقعیت مربوط می‌شود. او نویسنده‌ای است که «نسل ناامید و عصر بی‌آینده را بررسی می‌کند». آثار او پاسخی به جامعه‌ای است که در آن جوانان نمی‌توانند شغلی پیدا کنند، رویاهای ازدواج، تشکیل خانواده، داشتن خانه و غیره را رها می‌کنند و هیچ ایده‌ای برای زنده ماندن از به اصطلاح «جهنم چوسون» ندارند. ”
باک احساس بیهودگی را که امروزه جوانان کره ای احساس می‌کنند، بیان می‌کند. شخصیت‌های او منفعل هستند و هیچ‌گاه فقدان اثر خود را در تعیین سرنوشت خود به پرسش نمی‌گیرند و معتقدند هیچ‌یک از اعمالشان معنی ندارد. این رخوت بر آثار باک حاکم است.Jae-hoon Yang, “인식의 밤에 깨어난 괴물,” "Jaeum & Moeum", Summer 2014 Issue.
۱. 머리부터 천천히 (۲۰۱۶)
"آهسته سر اول" (۲۰۱۶)
۲. 도시의 시간 (۲۰۱۴)
"زمان در شهر" (۲۰۱۴)
۳. 그럼 무얼 부르지 (۲۰۱۴)
"سپس چه بخوانیم؟" (۲۰۱۴)
۴. 백 행을 쓰고 싶다 (۲۰۱۳)
"من می‌خواهم صد خط بنویسم" (۲۰۱۳)
۵. 을 (۲۰۱۲)
"Eul" (2012)
اسقف‌نشین چستر () بخشی تشکیل دهنده از استان یورک کلیسای انگلستان در کشور انگلستان است. این اسقف‌نشین که در سال ۱۵۴۱ میلادی تاسیس شده است شامل ۳۶۸ کلیسا می‌باشد و مرکز آن کلیسای جامع چستر است.
اسقف‌نشین دورام () بخشی تشکیل دهنده از استان یورک کلیسای انگلستان در کشور انگلستان است. این اسقف‌نشین که در سال ۶۳۴ میلادی تاسیس و در سال ۹۹۵ میلادی به نام فعلی تغییر نام داده شده استDiocese of Durham در catholic-hierarchy.org شامل ۲۹۲ کلیسا می‌باشد و مرکز آن کلیسای جامع دورام است.
اسقف‌نشین انگلیکان لیدز () بخشی تشکیل دهنده از استان یورک کلیسای انگلستان در کشور انگلستان است. این اسقف‌نشین که در سال ۲۰۱۴ میلادی تاسیس شده است شامل ۶۵۶ کلیسا می‌باشد و مرکز آن کلیسای جامع ریپون، کلیسای جامع ویکفیلد و کلیسای جامع برادفورد است.
؛ بازیگر اهل ژاپن بود که بیشتر به خاطر ایفای نقش گُروبِئی در هفت سامورایی آکیرا کوروساوا شناخته‌شده‌است. اینابا علاوه بر حرفه‌اش در سینما، بازیگر پُرکار تئاتر و عضو شرکت معتبر تئاتر هایوزا نیز بود.
او در سن ۷۷ سالگی بر اثر حمله قلبی درگذشت.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "آتش در دشت" (۱۹۵۹)، "سریر خون" (۱۹۵۷)، "" (۱۹۵۵)، "هاراکیری" (۱۹۶۲)، "سکوت" (۱۹۷۱)، "میتو کومون" (۱۹۷۸)، "سامورایی قاتل" (۱۹۶۵)، "گیشا" (۱۹۸۳)، "تایکوکی" (۱۹۶۵)، "دای چوشینگورا" (۱۹۷۱)، و "آمیگاسا جوبی" (۷۵–۱۹۷۴) اشاره کرد.
دانشگاه ایندیانا ساوت بند (IU South Bend) یک دانشگاه دولتی در ساوت بند، ایندیانا است.
دانشگاه ایندیانا در سال ۱۹۲۲ شروع به ارائه کلاس‌های آموزشی در ساوت بند به عنوان گسترش پردیس اصلی دانشگاه ایندیانا بلومینگتون کرد.
پادشاه ییه از ژو (به چینی: 周懿王) با نام شخصی جی جیان (به چینی: 姬繄扈)؛ هفتمین پادشاه دودمان ژو در چین باستان بود. تاریخ سلطنت وی مورد اختلاف است، اما عموماً تصور می‌شود که او از ۸۹۹ تا ۸۹۲ پ. م یا ۸۹۹ تا ۸۷۳ پ. م حکومت کرده‌است.
از سلطنت او اسناد کمی در دست است. اولین سال سلطنت او توسط خورشید گرفتگی در ۲۱ آوریل ۸۹۹ تأیید شد. عمویش پادشاه شیائو ژو پس از او برتخت نشست و پس از عمویش پسر پادشاه ییه، پادشاه یی ژو "توسط بسیاری از اربابان بر تخت بازگردانده شد". گفته می‌شود که پادشاه ییه از پایتخت به محلی به نام هوآیلی نقل مکان کرده است. این نشان می دهد که او توسط عمویش از قدرت برکنار شده است، اما موضوع دقیقاً مشخص نیست. نوه او پادشاه لی ژو است.
تاریخ شهر اربیل قدیمی است و هنوز مشخص نیست که به چه زمانی بازمی‌گردد اما براساس روایات، تاریخچه آن به حدود (۶۰۰۰) سال قبل از میلاد مسیح بازمی‌گردد که سکونتگاهی آباد و تا به امروز ادامه دارد.
در سال‌های (۲۳۷۱ تا ۲۳۱۶ قبل از میلاد) برای تصاحب درآمد و ثروت منطقه، حملات سارگون اکدی به اربیل رسید و آن را تصرف کرد. بعدها از سال‌های ۲۱۵۰ تا ۲۰۵۰ قبل از میلاد، این شهر به پایگاه اصلی دولت گوتیک، یک ملت باستانی زاگرس تبدیل شد. از سال ۲۰۵۰ تا ۱۹۵۰ قبل از میلاد) تحت حکومت سلسله سوم امپراتوری اور سومری قرار گرفت. در سال ۱۶۰۰ قبل از میلاد) و بعداً تحت فرمانروایی کاشی‌ها که گمان می‌رود از اقوام کرد باستانی بوده‌اند، قرار گرفت. در همان زمان دولت آشور در شمال تأسیس شد و چندین قبیله دیگر مانند میتانی‌ها و خوریان در آن منطقه قدرت یافتند و در آشور، اربیل و کرکوک تحت حاکمیت دولت میتانی بودند.
از حکومت آشور از ۲۵۰۰ تا ۶۱۲ قبل از میلاد) اربیل در اوج پیشرفت و ترقی بود، سپس پایتخت مذهبی آشوریان و تاج و تخت الهه اشتر (اشتر اربیلا) معبد آشوری بود پیروزی و اشتر نینوا ایزدبانوی عشق و سرگرمی بود.
سال‌های (۷۰۵*۶۸۱ قبل از میلاد). پس از سارگون اکدی، پسرش سناخریب حاکم شد و از رودخانه باستور در ۲۰ کیلومتری شهر و قلعه اربیل که به چاه سناخریب معروف است آب می‌کشید. بعدها در سال ۶۱۲ قبل از میلاد) امپراتوری مادها تأسیس شد و اربیل بخشی از امپراتوری شد. پس از آن اربیل بخشی از امپراتوری هخامنشیان شد.
در سال ۳۳۱ قبل از میلاد، امپراتوری یونان به فرماندهی اسکندر مقدونی، داریوش، پادشاه هخامنشی را در نبرد اربیلا یا گوگاملا، در حدود ۱۰۰ کیلومتری غرب اربیل، در نزدیکی رودخانه گوملی در منطقه گورانتی از متصرفات آن فتح کرد. امپراتوری پس از مرگ اسکندر در ۳۲۳ قبل از میلاد) در بابل، اربیل (تمام عراق و سوریه) تحت فرمان سلوکی که از فرماندهان اسکندر بود، درآمد. در سال‌های (۱۴۸–۲۲۶ قبل از میلاد)، ایرانیان سلوکیان را که قبلاً بر اربیل حکومت می‌کردند، شکست دادند و یک کشور فدرال متشکل از چندین شاهنشاهی مانند رها (اورفا)، تدمر، شینگار، هزار (هاترا) و بعدها هادیاب (ادیابین) تأسیس کردند. مهم‌ترین شهر امپراتوری هادیاب این شاهزاده (میان دو رود تأسیس شد) امیر ایزات یکی از معروفترین شاهزادگان ایرانی بود که حق داشت تاج بلندی بر سر بگذارد و بر چهار ستون طلا بخوابد. در سال (۸۳ قبل از میلاد) اربیل در زمان تیگران شاه به مدت ۱۰ سال تحت کنترل ارتش ارمنستان قرار گرفت.
در سال ۴۴ پس از میلاد، اربیل پایتخت ادیابین و ملکه هلن شد که یهودیت را ترویج کردند. پس از چندین حمله رومیان که مشهورترین آنها حمله شاه (کاراکولا) در سال (۲۱۶۷ میلادی) بود، اربیل اشغال شد و ایرانیان رانده و نابود شدند. سنگ دلی آن بادشاه تا حدی بود که مزار بادشاهان فارس‌ها را تخریب کرد. در سال (۲۲۶ میلادی) در روزگار (شاه اردشیر) ساسانیان، اربیل از مدینه مورد حمله قرار گرفت و اربیل به فرمانروایی ساسانیان درآمد. معبد زرتشتیان در آنجا ساخته شد.
در سال (۶۱۲ میلادی) با آمدن سپاه اسلام، ساسانیان مدائن، اربیل و بیشتر منطقه را ترک کردند. در سال (۱۶ هجری قمری) در زمان خلیفه جانشین عمر بن خطاب، سپاه اسلام به فرماندهی عقبه بن فرقاد وارد منطقه شد. در سال (۱۳۲ هجری قمری) در نزدیکی اربیل، در جنگ سرنوشت ساز زاب، عباسیان بر بنی امیه پیروز شدند و اربیل به فرمانروایی عباسیان درآمد. در زمان حکومت بویه در بغداد (۴۴۷*۳۳۳ هجری قمری) کردهای هزبانی توانستند شاهزاده‌ای مقتدر در اربیل تأسیس کنند که جایگاه شایسته خود را بازیافت و روابط تجاری محکمی با شاهزادگان همدان و اوقلی در موصل و سوریه داشت. این امپراتوری تا زمان ظهور عمادالدین زنگی در موصل در سال (۵۲۱ هجری قمری) ادامه داشت که توانست به این امپراتوری پایان دهد و تمام منطقه را تحت کنترل خود درآورد. در سال (۵۳۹هجری قمری/۱۱۴۴میلادی)، زن الدین علی کوچک پسر بکتاکین که به لطف عمادالدین زنگی والی موصل بود، توانست در اربیل و اطراف آن اصالتی مستقل به نام شهبانوی بکتیکی تأسیس کند. در سال (۵۶۳هجری قمری/۱۱۶۸میلادی) زن الدین علی کوچک درگذشت و کوچک‌ترین پسرش زن الدین یوسف جانشین وی شد و در سال (۵۶۸هجری قمری/۱۱۹۰میلادی) برادرش مظفرالدین گورگه بوری کوکبری فرمانروای امپراتوری اربیل به فرمانروایی میر مظفر اتابیگ امیر شد. قویترین و مشهورترین امارت اسلامی شد و بیشترین پیشرفت و پیشرفت علمی و شکوفایی و قدرت را داشت نزدیک بود با خواهر صلاح الدین رابعه خاتون ازدواج کند و در زمان شاه مظفرالدین امارت اربیل به او رسید. قله و تمام منطقه شارزور به تصرف امارت درآمد. سلطان مظفر نیکوکار، عالم، عدالت‌خواه، خداترس و خدمتگزار بود و در زمان حکومت ایشان جشن میلاد پیامبر گرامی داشته می‌شد و شب‌ها تا سحر چراغ روشن می‌شد. اربیل رونق و پیشرفت زیادی به خود دیده‌است، اربیل در آن زمان در دوران طلایی خود بود. برجسته‌ترین آثار تاریخی آن دوره مناره چولی، مدرسه مظفری و بازارهای قیصریه در اربیل است.
پس از مرگ مظفرالدین کوکبری در سال (۶۳۰هجری قمری/۱۲۳۳میلادی)، امارت اربیل زیر سایه خلیفه مستنصر بلا عباسی بازگشت و در سال (۱۲۳۵میلادی) لشکری به فرماندهی ابوفاضل اقبال شرابی برای اشغال اربیل فرستاد. اربیل در زمان سلطنت مظفرالدین و پس از مرگ وی مورد حمله مغول‌ها قرار گرفت. پس از سقوط امپراتوری عباسیان به دست مغول‌ها در سال (۶۵۶هجری قمری/۱۲۵۸میلادی)، اربیل تحت سلطه مغولان درآمد. در سال ۱۳۳۷ شمسی تحت حکومت مغولان ایلخانی و بعداً جلایری‌ها قرار گرفت. سپس تحت حاکمیت حاکمان قراقویونلو (که در پرچمشان تصویر بره سیاه بود) و سپس در سال (۱۴۱۰ میلادی) تحت حکومت ایالت آق قویونلو (خدای پرچم بره سفید) قرار گرفت.
در سال ۱۵۰۸ پس از میلاد، تحت فرمانروایی صفویان قرار گرفت تا اینکه ارتش ایران توسط ارتش سلطان سلیم دوم شکست خورد. در سال ۱۵۱۴ پس از نبرد چالدران و پیروزی ارتش سلطان سلیم دوم، اربیل و سپس کل عراق تحت سلطه امپراتوری عثمانی قرار گرفت. حکومت اربیل به دستور سلطان عثمانی به میرحسین دسنی امیر شیخان واگذار شد. بعدها شاهزادگان سوران حاکم شدند. پس از سال ۱۸۸۱ در زمان سلطان عبدالمجید، اربیل در استان موصل تیپ شد و اولین شهرداری در آنجا ایجاد شد و ترکی عثمانی زبان رسمی نهادهای دولتی شد. این مناطق تا سال ۱۹۱۷ میلادی تحت سلطه عثمانیان باقی ماندند.
اربیل در دوره عثمانی، ناحیه ای زیر نظر تیپ موصل بود، اما پس از ناپدید شدن آنها و ورود انگلیسی‌ها به منطقه، شکل فرمانداری موسسات تغییر کرده و نوع جدیدی از اداره به وجود آمد. بدیهی است که اربیل رهبر این تغییرات بود، در زمان بریتانیا، فرمانداران سیاسی در تیپ‌ها کار می‌کردند، دستیاران قاضی سیاسی در ولسوالی‌ها منصوب می‌شدند. WRH، افسر انگلیسی، اولین دستیار قاضی سیاسی در اربیل بود. قاضی سیاسی این شهر در کتاب «دو سال در کردستان» به استان شدن اربیل در اول نوامبر ۱۹۱۹ اشاره می‌کند. بر اساس این کتاب WRH اولین فرماندار اربیل پس از ناپدید شدن حکومت عثمانی بود اما پس از شکل‌گیری از کشور عراق و الحاق کردستان به عراق، مردم شهر یا عراقی‌ها این رتبه را دریافت کردند.
پس از آغاز جنگ جهانی اول و معاهده سایکس پیکو، در بهار ۱۹۱۶، نیروهای روسی به فرماندهی ستوان پاراشوف از طریق خانقین و ارومیه راوندز را اشغال کردند تا بغداد را اشغال کنند. سپس به دلیل وقوع انقلاب اکتبر در روسیه از منطقه خارج شدند. در سال ۱۹۱۸ پس از اشغال بغداد توسط بریتانیا، اربیل تحت سلطه بریتانیا درآمد و کاپیتان هی فرماندار اربیل شد. اما راوندز دوباره به دست نیروهای عثمانی افتاد و به مدت دو سال پایگاه نظامی یک افسر ترک به نام اوزدمیر بود. در سال ۱۹۲۱ پس از تشکیل دولت عراق و الحاق جنوب کردستان به ایالت عراق، اربیل به شهرداری تبدیل شد و احمدا فندی عثمان اولین فرماندار اربیل بود. شهرداری اربیل در سال ۱۸۵۸ تأسیس شد و اولین شهردار آن حاجی احمد آقا عبدالوهاب بود.
در سال ۱۹۱۸ ارتش بریتانیا وارد اربیل شد. در سال ۱۹۲۵ اربیل تحت نظارت قضایی بغداد قرار گرفت و در سال ۱۹۷۴ اربیل پایتخت کردستان شد. اربیل در سال ۱۹۹۱ پس از شکست رژیم بعث و خروج از کردستان، پایتخت کردستان عراق شد. اربیل در سال ۲۰۱۴ به پایتخت گردشگری کشورهای عربی تبدیل شد و مردم از سراسر جهان برای گردشگری و تجارت به اربیل می‌آیند.
متن پر سر و صدا متنی است که بین شکل سطحی نمایش کدگذاری شده متن و متن مورد نظر، صحیح یا اصلی تفاوت دارد. نویز ممکن است به دلیل اشتباهات تایپی یا عبارات محاوره ای باشد که همیشه در زبان طبیعی وجود دارد و معمولاً کیفیت داده‌ها را به گونه ای کاهش می‌دهد که باعث می‌شود متن برای پردازش خودکار رایانه‌ها از جمله پردازش زبان طبیعی کمتر در دسترس باشد. نویز همچنین ممکن است از طریق یک فرایند استخراج (به عنوان مثال، رونویسی یا OCR) از رسانه‌های غیر از متون الکترونیکی اصلی وارد شده باشد.
استفاده از زبان در گفتمان‌های رایانه‌ای، مانند چت‌ها، ایمیل‌ها و متن‌های پیام کوتاه، به‌طور قابل‌توجهی با فرم استاندارد زبان متفاوت است. تمایل به طول پیام کوتاه‌تر که تایپ سریع‌تر را تسهیل می‌کند و نیاز به وضوح معنایی، ساختار این متن مورد استفاده در چنین گفتمان‌هایی را شکل می‌دهد.
تحلیلگران مختلف کسب و کار تخمین می‌زنند که داده‌های بدون ساختار حدود ۸۰ درصد از کل داده‌های سازمانی را تشکیل می‌دهند. بخش بزرگی از این داده‌ها شامل رونوشت‌های چت، ایمیل‌ها و سایر ارتباطات داخلی و خارجی غیررسمی و نیمه رسمی است. معمولاً چنین متنی برای مصرف انسان در نظر گرفته شده‌است، اما - با توجه به حجم داده‌ها - پردازش دستی و ارزیابی آن منابع عملاً دیگر امکان‌پذیر نیست. این امر نیاز به روش‌های متن کاوی قوی را افزایش می‌دهد.
استفاده از غلط‌گیر املا و چک‌کننده دستور زبان می‌تواند میزان نویز متن تایپ‌شده را کاهش دهد. بسیاری از واژه پردازها این را در ابزار ویرایش گنجانده‌اند. جستجوی آنلاین Google شامل یک موتور پیشنهاد عبارت جستجو برای راهنمایی کاربران در هنگام اشتباه در جستارهای خود است.