moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دورنیه دو جی یک هواگرد از نوع قایق پرنده ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو جی نخستین پروازش را در ۶ نوامبر ۱۹۲۲ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۲۳ میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد بیش از ۲۵۰ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
دورنیه دو ۱۸ یک هواگرد از نوع قایق پرنده ساخت شرکت دورنیه در آلمان بود که به صورت غیرنظامی برای "لوفت‌هانزا" و نظامی برای "لوفت‌وافه" خدمت کرد.
شرکت هواپیماسازی دورنیه هواگرد دو ۱۸ را به عنوان جایگزینی برای قایق پرنده دو ۱۵ "وال" برای مقاصد نظامی و غیرنظامی طراحی کرد. کار بر روی چهار پیش‌نمونه اولیه اوایل سال ۱۹۳۴ آغاز شد. دو ۱۸ همان پیکربندی پایه دو ۱۵ با بدنه دو پله‌ای معمول دورنیه، را داشت. پله پشتی به سکان آب منتهی می‌شد. بدنه از هفت قسمت ضدآب تشکیل می‌گشت که اگر هر دو قسمتی از آن‌ها نیز پرآب می‌گردید هواگرد نه غرق می‌شد و نه ثبات خود را از دست می‌داد. باله‌های بخش‌بندی‌شده ثبات هواگرد روی آب را تأمین می‌کرد و در هوا بر نیروی برآر می‌افزود. هواگرد دارای سکان آب دوگانه و برآافزای رادیاتور قابل تنظیم تولید بود.
دو ۱۸ یک اتاقک سر پوشیده داشت که خلبان و کمک خلبان را در کنار یک‌دیگر در جلو و بیسیم‌چی و ناوبر را در پشت آن‌ها در خود جای می‌داد. یک قسمت در پله پشتی فضایی برای تیربارچی دم بود. یک جایگاه سر باز نیز برای یک مسلسل دیگر در جلوی دماغه وجود داشت. دو محفظه بمب نوع ایی‌تی‌سی ۵۰ برای حمل یک جفت بمب ۵۰ کیلوگرمی زیر بال راست قرار داشت.
در نمونه اولیه دو موتور دوزمانه ۶ سیلندر اشتعال تراکمی یومو ۲۰۵ هر یک با توان ۶۰۰ اسب بخار (۴۴۷ کیلووات) هنگام برخاستن، به صورت پشت سر هم بر فراز پیکربندی بال‌بالای هواگرد قرار داشتند.
پیش‌نمونه نخست تحت عنوان دو ۱۸آ روز ۱۵ مارس سال ۱۹۳۵ به پرواز درآمد. پیش‌نمونه دوم با عنوان دو ۱۸ب یک پیش‌نمونه خط تولید مدل دو ۱۸دی بود. پیش‌نمونه دو ۱۸دی دومین هواگرد به پرواز درآمده و نخستین هواگرد نظامی این نوع بود. تولید هواگردهای نظامی ابتدا در کارخانه فریدریشسهافن خود شرکت دورنیه و سپس، با افزایش تولید هواگردهای دو ۱۷، در کارخانه‌های آینسواردن و نوردنهام شرکت وزر تولید گردیدند. نیاز به بهبود عملکرد هواگرد منجر به تولید مدل‌های دو ۱۸دی-۲ و دو ۱۸دی-۳ با اندکی تغییرات در تجهیزات شد.
در مدل دو۱۸گه-۱ از موتور ارتقا یافته یومو ۲۰۵دی با ۸۸۰ اسب (۶۵۶ کیلووات) بخار توان استفاده شد. با بهبودهای آیرودینامیکی از جمله دماغه تیزتر، هواگرد عملکرد هر چه بهتری یافت. با به کارگیری تقویت‌کننده‌های راکتی "اِر-گِرِت" برخاست هواگرد یاری می‌شد. تسلیحات دفاعی هم بهبود یافت که در آن یک مسلسل ۱۳ میلی‌متری ام‌گه ۱۳۱ در جایگاه رو باز دماغه و یک توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری ام‌گه ۱۵۱ در یک برجک الکتریکی در پله پشتی بدنه استفاده شد. مدل دو ۱۸ها-۱ یک هواگرد آموزشی غیر مسلح بود. از این دو مدل مجموعا ۷۱ هواگرد تحویل "لوفت‌وافه" شد تا این که تولید اوایل تابستان سال ۱۹۴۰ متوقف گشت. مدل دو ۱۸اِن مخصوص عملیات نجات هوایی بود. بسیاری از هواگردهای مدل دو ۱۸گه به مدل دو ۱۸ان تبدیل شدند.
پیش‌نمونه نخست و سوم و دو هواگرد اولیه دیگر از سال ۱۹۳۵ در خطوط هوایی لوفت‌هانزا خدمت کردند. این چهار هواگرد تحت عنوان دو ۱۸ایی چندین رکورد پرواز برد بلند را شکستند. از این هواگردها در مسیر اقیانوس اطلس جنوبی استفاده شد.
بیشتر هواگردهای دو ۱۸ تولید شده به خدمت نظامی تعلق گرفتند. این هواگردها غالبا از مدل دو ۱۸دی بودند. تحویل هواگردهای نظامی دو ۱۸ به "لوفت‌وافه" از سال ۱۹۳۶ آغاز شد. تا سال ۱۹۳۹ پنج اسکادران از این هواگردها تشکیل گردید. به هر صورت در این زمان دیگر با توجه به عملکرد نسبتاً ضعیف و تسلیحات دفاعی محدود آن، دو ۱۸ منسوخ به حساب می‌آمد. از مدل دو۱۸گه-۱ در کنار مدل دو ۱۸دی استفاده شد. مدل دو ۱۸دی بعدا در وظایف نجات هوایی به‌کارگرفته شد. آخرین هواگردهای مدل دو ۱۸گه-۱ ماه اوت سال ۱۹۴۱ از کاربرد عملیاتی در گروه‌های ۴۰۶ و ۹۰۶ ساحلی در نروژ عقب کشیده شد. بسیاری از آن‌ها با تغییر به مدل دو ۱۸ان-۱ در نقش نجات هوایی به خدمت ادامه دادند.
"دو ۱۸گه-۱":
دورنیه دو ۲۷ یک هواگرد از نوع نشست و برخاست کوتاه و هواگرد چندمنظوره ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو ۲۷ نخستین پروازش را در ۲۷ ژوئن ۱۹۵۵ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۶۲۸ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
دورنیه دو ۱۹ یک هواگرد از نوع بمب‌افکن سنگین ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو ۱۹ نخستین پروازش را در ۲۸ اکتبر ۱۹۳۶ میلادی انجام داد. برنامه ساخت این هواگرد در نهایت لغو گردید. در مجموع، تعداد ۳ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
دورنیه دو ۲۶ یک قایق پرنده باری و شناسایی ساخت شرکت دورنیه فلوکتسویک‌ورکه در آلمان بود. این هواگرد نخستین پرواز خود را روز ۲۱ مه سال ۱۹۳۸ انجام داد. در مجموع تنها ۶ فروند از دو ۲۶ تولید شد.
هواگرد تمام‌فلزی دورنیه دو ۲۶ با چهار سرنشین و قابلیت حمل ۵۰۰ کیلوگرم محموله جهت امور پستی از لیسبون تا نیویورک با گذر از اقیانوس اطلس طراحی گردید. دو جفت عقبی موتورهای یونکرس یومو ۲۰۵ در حالتی غیر معمول هنگام برخواستن ۱۰ درجه به بالا کج می شدند تا ملخ‌های آن‌ها به زمبن برخورد نکند. دویچه لوفت‌هانزا سال ۱۹۳۷ سه فروند دو ۲۶ با پوسته مقاوم جهت پرتاب از منجیق از روی کشتی‌های پشتیبانی سفارش داد. نخستین فروند روز ۲۱ مه سال ۱۹۳۸ به پرواز درآمد. دو فروند دیگر (فا۱ و فا۲) پیش از آغاز جنگ جهانی دوم تکمیل شدند و تحت عنوان دو ۲۶آ به این خط هوایی تحویل گردیدند‌.
هدف از فا۳ استفاده به عنوان پیش‌نمونه دو ۲۶ب با یک اتاقک برای ۴ مسافر و هدف از فا۴، فا۵ و فا۶ استفاده به عنوان پیش‌نمونه دو ۲۶سی با یک اتاقک برای ۶ مسافر بود. با این وجود، با آغاز جنگ هر چهار هواگرد با عنوان دو ۲۶دی-۰ پس از تکمیل به لوفت‌وافه سپرده شدند. این هواگردها دارای سه مسلسل ام‌گه ۱۵ دو مورد در اطراف بدنه و سومی در جایگاهی ضد آب در دم بودند. یک توپ خودکار ام‌گه ۱۵۱ب نیز در دماغه هواگرد تعبیه شده بود.
دورنیه دو ۲۶ هیچگاه در مقصود اولیه خود در پرواز بر فراز اقیانوس اطلس شمالی به کار برده نشد و تنها ۱۸ بار از اقیانوس اطلس جنوبی گذر کرد. فا۲ و هواگردهای دو ۲۶دی در وظایف ترابری و شناسایی دریایی در لوفت‌وافه مورد استفاده قرار گرفتند. یگان به‌کاربرنده این هواگردها در نبرد نروژ حضور یافت و اقدام به ترابری نیرو و تدارکات نمود. دو فروند از آن‌ها ۲۸ مه سال ۱۹۴۰ توسط جنگنده‌های نیروی هوایی بریتانیا ساقط گشتند. یکی این دو هواگرد موفق به فرود اضطراری شد اما به غنیمت نیروهای نروژی درآمد. سه فروند دیگر تا پایان نبرد به فعالیت ترابری ادامه دادند. این هواگردها از خط مقدم عقب کشیده شده و در ماموریت‌های ارتباطی به‌کار گرفته شدند. در نهایت دشواری در تأمین قطعات یدکی موجب کنار نهاده شدن آن‌ها گشت.
دورنیه دو ۱۱ یک هواگرد از نوع بمب‌افکن متوسط ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو ۱۱ نخستین پروازش را در ۷ مه ۱۹۳۲ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال 1932 میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد ۳۷۲ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
دورنیه دو ۲۲ یک هواگرد آب‌نشین تک‌باله تک‌موتوره ساخت شرکت دورنیه در آلمان بود. این هواگرد برای صادرات خارجی طراحی و به کشورهای چون فنلاند، یونان و یوگسلاوی فروخته شد.
شرکت تابعه دورنیه در سوئیس مستقر در آلتنهایم دو ۲۲ را سال ۱۹۳۴ به عنوان هواگرد آب‌نشین اژدرافکن و شناسایی طراحی و دو پیش‌نمونه از آن تولید کرد. این هواگرد مورد خواست "لوفت‌وافه" قرار نگرفت و تولیدات تنها برای صادرات بودند. لاتویا، یونان و یوگسلاوی آن را خریداری کردند. در جریان تهاجم آلمان به یوگسلاوی در ماه آوریل سال ۱۹۴۱، چهار فروند از این هواگردها به مصر گریختند و در دست متفقین به عملیات در مدیترانه پرداختند. گونه خشکی‌پایه دو ۲۲ نیز طراحی شد.
"دو ۲۲":
فیرچایلد دورنیه ۳۲۸جت یک هواگرد از نوع هواپیمای مسافربری ساخت شرکت فیرچایلد ایرکرفت در آلمان است. هواگرد دورنیه دو ۳۲۸ جت نخستین پروازش را در ۲۰ ژانویه ۱۹۹۸ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱۱۰ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
دورنیه ۳۲۸جت دارای دو موتور توربوفن در زیر دو بال است.
دورنیه دو ۲۱۵ یکبمب‌افکن سبک و جنگنده شبانه ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان بود. دو ۲۱۵ نخستین پروازش را در ۱۹۳۸ انجام داد. طراح این هواگرد کلاود دورنیر، مهندس آلمانی بود.
دورنیه دو ۲۱۵ مدل صادراتی دورنیه دو ۱۷ به حساب می‌آمد. در این مدل از دو موتور خطی دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۱ با توان ۱۱۰۰ اسب بخار استفاده گردید. یوگسلاوی قصد خرید این هواگرد را داشت اما تنها یک قرارداد با سوئد برای ۱۸ فروند دو ۲۱۵آ-۱ در پاییز سال ۱۹۳۹ بسته شد. به هر صورت پیش از تحویل جنگ جهانی دوم آغاز گشت و هواگردهای از پیش از تولید شده با نصب دوربین‌های اِر. ب. ۲۰/۳۰ و اِر. ب. ۵۰/۳۰ به مدل شناسایی دو ۲۱۵ب تغییر یافتند تا توسط "لوفت‌وافه" مورد استفاده قرار گیرند.
طبق توافق دو فروند از این هواگردها اوایل سال ۱۹۴۰ به شوروی فرستاده شد.
آخرین مدل دو ۲۱۵ب-۵ نام گرفت که با رادار "لیختن‌اشتاین" و یک توپ خودکار در دماغه نوعی جنگنده شبانه بود. مجموعاً ۱۰۱ فروند از مدل دو ۲۱۵ب-۵ تولید شد.
با وجود امکان به‌کارگیری در نقش بمب‌افکن، از دو ۲۱۵ برای ماموریت‌های برد بلند عکس‌برداری شناسایی استفاده شد.
دورنیه دو ۲۳ یک بمب‌افکن متوسط ساخت شرکت دورنیه در آلمان بود. این هواگرد نخستین پروازش را در سال ۱۹۳۴ انجام داد. در مجموع ۲۸۲ فروند از این هواگرد تولید شد.
دورنیه دو ۲۳ نسخه‌ای بهبود یافته از دورنیه دو ۱۱ که در سال ۱۹۳۱ طراحی شده بود، به حساب می‌آمد. دو موتور خنک‌شونده با مایع ب‌ام‌و ۶ با توان ۷۵۰ اسب بخار پایاسیر متوسط ۲۵۹ کیلومتر بر ساعت را به دو ۲۳ می‌بخشید. برد هواگرد با حمل ۱۰۰۰ کیلوگرم بمب، به ۱۳۵۰ کیلومتر می‌رسید. سه جایگاه سر باز مسلسل ۷٫۹ میلی‌متری ام‌گه ۱۵ در دماغه، کف و سقف آن تعبیه شده بود.
نخستین آرایش‌های بمب‌افکن "لوفت‌وافه" از سال ۱۹۳۴ به دو ۲۳ تجهیز شدند. عمر عملیاتی این هواگرد کوتاه بود و بین سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ با یو ۸۶ و هائی ۱۱۱ جایگزین گشت.
دورنیه دو ۲۸ یک هواگرد از نوع نشست و برخاست کوتاه و هواگرد چندمنظوره ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو ۲۸ نخستین پروازش را در ۲۹ آوریل ۱۹۵۹ میلادی انجام داد.
دورنیه دو ۳۱ یک هواگرد از نوع عمودپرواز هواپیمای باری ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو ۳۱ نخستین پروازش را در ۱۰ فوریه ۱۹۶۷ میلادی انجام داد. برنامه ساخت این هواگرد در نهایت لغو گردید. در مجموع، تعداد ۳ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
دورنیه دو ۳۱۷ یک هواگرد از نوع بمب‌افکن سنگین ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو ۳۱۷ نخستین پروازش را در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۶ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
دورنیه کومت یک هواگرد از نوع مسافربری ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه کومت نخستین پروازش را در ۱۹۲۱ میلادی انجام داد.
دورنیه دو آر یک هواگرد از نوع قایق پرنده هواپیمای مسافربری ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو آر نخستین پروازش را در سپتامبر ۱۹۲۶ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱۹ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
دورنیه دو ۱۰ یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو ۱۰ نخستین پروازش را در ۲۴ جولای ۱۹۳۱Green and Swanborough 1994, p. 185. میلادی انجام داد.
دورنیه دو ۲۱۴ یک هواگرد از نوع قایق پرنده و حمل و نقل دوربرد ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. در مجموع، تعداد ۰ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
دورنیه دو اوپسیلون یک هواگرد از نوع بمب‌افکن ساخت شرکت دورنیه در آلمان بود. هواگرد دورنیه دو وای نخستین پروازش را در مارس ۱۹۳۰ انجام داد. در مجموع ۴ فروند از این هواگرد تولید شده‌است.
کاوازاکی کا ۸۷ یا دورنیه N یک هواگرد از نوع بمب‌افکن طراحی شده در شرکت آلمانی دورنیه فلوکتسایک‌ورک برای ساخت در شرکت شرکت هوافضای کاوازاکی در ژاپن است. هواگرد کاوازاکی کا ۸۷ نخستین پروازش را در ۱۹ فوریه ۱۹۲۶ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۲۸ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، ریچارد ویت از شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک، مهندس آلمانی بود.
دورنیه دو ۳۲ یک هواگرد از نوع بالگرد فوق سبک ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو ۳۲ نخستین پروازش را در ۲۹ ژوئن ۱۹۶۲ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۴ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
دورنیه لیبل یک هواگرد از نوع قایق پرنده ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه لیبل نخستین پروازش را در ۱۶ اوت ۱۹۲۱ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱۰ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
دورنیه دو ۱۲ یک هواگرد از نوع قایق پرنده ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو ۱۲ نخستین پروازش را در ۲۳ ژوئن ۱۹۳۲ میلادی انجام داد.
دورنیه دو ۱۳ یک هواگرد از نوع بمب‌افکن ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است.
دورنیه دو اچ یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو اچ نخستین پروازش را در ۱۹۲۲ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد پنج فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
فیرچایلد دورنیه خانواده ۷۲۸ یک هواگرد از نوع هواپیمای مسافربری ساخت شرکت فیرچایلد ایرکرفت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. برنامه ساخت این هواگرد در نهایت لغو گردید. در مجموع، تعداد 3 پیش‌نمونه فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
دورنیه دو ۲۹ یک هواگرد از نوع هواگرد آزمایشی ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو ۲۹ نخستین پروازش را در ۱۲ دسامبر ۱۹۵۸ میلادی انجام داد.
دورنیه دو ۶۳۵ یک هواگرد از نوع شناسایی دوربرد ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. این هواگرد در سال ۱۹۴۴ میلادی رسماً معرفی گردید. برنامه ساخت این هواگرد در نهایت لغو گردید. در مجموع، تعداد ۰ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، هاینریش هرتل مهندس آلمانی بود.
دورنیه دو کی یک هواگرد از نوع هواپیمای مسافربری ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو کی نخستین پروازش را در ۷ مه ۱۹۲۹ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۳ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
دورنیه اس-ری ۰۰۷ یک هواگرد از نوع هواگرد آبی‌خاکی دوسرنشیته ساخت شرکت دورنیه در آلمان است. هواگرد دورنیه اس-ری ۰۰۷ نخستین پروازش را در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۷ میلادی انجام داد.
طراح این هواگرد، ارن دورنیه مهندس آلمانی بود.
دورنیه سی‌استار یک هواگرد از نوع هواپیمای آبی خاکی ساخت شرکت دورنیه در آلمان است. هواگرد دورنیه سی‌استار نخستین پروازش را در ۱۷ اوت ۱۹۸۴ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۲ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
طراح این هواگرد، کلاودیوس دورنیه مهندس آلمانی بود.
دورنیه دو ۱۳۲ یک هواگرد از نوع هواگرد چندمنظوره و بالگرد ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. برنامه ساخت این هواگرد در نهایت لغو گردید.
دورنیه دو ۲۱۲ یک هواگرد از نوع قایق پرنده ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو ۲۱۲ نخستین پروازش را در اوت ۱۹۴۲ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
دورنیه دو پی یک هواگرد از نوع بمب‌افکن سنگین ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو پی نخستین پروازش را در ۳۱ مارس ۱۹۳۰ میلادی انجام داد.
دورنیه دلفین یک هواگرد از نوع قایق پرنده تجاری ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دلفین نخستین پروازش را در ۱۹۲۰ میلادی انجام داد.
دورنیه دو ۱۴ یک هواگرد از نوع هواپیمای دریایی آزمایشی ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است.
دورنیه دو ئی یک هواگرد از نوع قایق پرنده ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. در مجموع، تعداد ۴ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
فیرچایلد دورنیه ۴۲۸جت یک هواگرد از نوع هواپیمای جت ساخت شرکت فیرچایلد ایرکرفت در آلمان است. برنامه ساخت این هواگرد در نهایت لغو گردید. در مجموع، تعداد صفر فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
زپلین-لیندائو آر اس ۳ یک هواگرد از نوع هواگرد گشت دریایی و قایق پرنده ساخت شرکت لوفت‌شیفباو زپلین در آلمان است. هواگرد زپلین-لیندائو آر اس ۳ نخستین پروازش را در 4 نوامبر 1917 میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
زپلین-لیندائو آر اس ۱ یک هواگرد از نوع هواگرد گشت دریایی و قایق پرنده ساخت شرکت لوفت‌شیفباو زپلین در آلمان است. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
میگلوستات () دارویی است که برای درمان نوع ۱ بیماری گوشه بکار می‌رود.
این دارو برای درمان موارد خفیف تا متوسطِ «بیماری گوشه نوع ۱» در بالغینی بکار می‌رود که جایگزینی آنزیم در آنها مقدور نیست یا آنزیم‌درمانی برایشان مناسب نیست. میگلوستات در سال ۲۰۰۲ در اروپاEuropean Medicines Agency. Human Medicines Database. Zavesca (miglustat) Page Accessed 1 September 2014. و در سال ۲۰۰۳ در ایالات متحده آمریکا از سوی سازمان غذا و داروActelion Press Release August 2003. Zavesca approved -- first oral treatment option for type 1 Gaucher disease مورد تأیید و پذیرش واقع شد.
این دارو همچنین نخستین دارویی است که برای درمان عوارض نورولوژیک پیشرونده در بیماری نیمن پیک، نوع سی (NPC) بکار گرفته شده و در اروپا (۲۰۰۹)، کانادا (۲۰۱۰) و ژاپن (۲۰۱۲) بدین منظور تأیید شده‌است. البته چنین استفاده‌ای هنوز در ایالات متحده آمریکا مورد پذیرش واقع نشده و سازمان غذا و دارو به‌دنبال شواهد بیشتری است.UK Medicines Information. New Drugs Online Report for miglustat Staff, The Pharma Letter. 4 April 2012. Actelion drops setipiprant, gets miglustat approval in JapanKevin Grogan for PharmaTimes. 10 March 2010. FDA rejects Actelion's Zavesca for rare NP-C disease Actelion Press Release. 23 March 2010 Zavesca® (Miglustat) First Treatment Available in Canada for Rare Progressive Niemann-Pick Type C Disease
افرادی که دچار بیماری‌های مغز و اعصاب یا مشکلات کلیوی هستند، زنان باردار و همچنین مردان یا زنانی که قصد دارند بچه‌دار شوند، نباید میگلوستات مصرف کنند.
عوارض جانبی جدی در این دارو شاملِ درد، سوزش، بی‌حسی و سوزن‌سوزن شدنِ دست‌ها، بازوها و پاها، لرزش غیرقابل‌کنترل دست‌ها، تغییرات بینایی و احتمال خونریزی است.
عوارض شایع عبارتند از عوارض گوارشی (اسهال، دل‌آشوب، نفخ و گاز شکم، بی‌اشتهایی، یبوست)، خشکی دهان، مشکلات عضلانی (ضعف، کرامپ و گرفتگی ماهیچه بخصوص در پاها، احساس سنگینی در دست‌ها و پاها، عدم استواری بدن هنگام راه رفتن)، پشت‌درد، گیجی، عصبی‌شدن، سردرد، اختلالات حافظه و قاعدگی نامنظم یا دشوار.American Society of Health-System Pharmacists, Inc. for the Public Library of Medicine. Miglustat on MedlinePlus Accessed 1 September 2014
میگلوستات از تشکیل مادهٔ گلوکوسربروزید (که در اثر ناتوانی آنزیم گلوکوسربروزیداز رخ می‌دهد) جلوگیری می‌کند که به اینگونه درمان، «درمان از طریق کاهش سوبسترا» می‌گویند. Actelion. FDA Advisory Briefing Book for Miglustat (Ogt 918, Zavesca®) in Niemann-Pick Type C Disease NDA 021-348/S-007 Prepared for the Endocrinologic and Metabolic Drugs Advisory Committee meeting, 1 December 2009
هواگرد گشت دریایی () که با عنوان هواگرد گشت و یا هواگرد شناسایی دریایی نیز شناخته می‌شود، گونه‌ای هواگرد ثابت‌بال است که برای پرواز درازمدت بر فراز دریا برای مقاصد گشت و عملیات‌هایی نظیر عملیات امداد و نجات، نبرد ضد زیردریایی و نبرد ضدکشتی طراحی شده است.
دورنیه دو ۲۹ (۱۹۳۴) یک هواگرد از نوع "جنگنده سنگین" ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. این هواگرد در جنگ جهانی دوم توسط نیروی هوایی آلمان نازی مورد استفاده قرار گرفت.
پروتئین ترشحی E1 اپیدیدیم () نوعی پروتئین در انسان است که توسط ژنی بر روی کروموزوم ۱۴ کدگذاری می‌شود.
این پروتئین با بروز بیماری نیمن پیک، نوع سی در ارتباط است.
اسفنگومیلین فسفودی‌استراز ۱ () یا به‌اختصار «SMPD1» که با نامِ «اسید اسفنگومیلیناز» (ASM) هم شناخته می‌شود، یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «SMPD1» کدگذاری می‌شود و متعلق به خانوادهٔ بزرگ آنزیم‌های «اسفنگومیلین فسفودی‌استراز» است.
نقص در این آنزیم موجب بروز «بیماری نیمن پیک وابسته به SMPD1» می‌شود.
در عین حال، جهشِ L302P در ژنِ SMPD1 یکی از عوامل زمینه‌ساز برای بروز بیماری پارکینسون است.
اَبدَدانَ، سرزمینی در غرب ماد بود که در سنگ‌نوشته‌ها و سالنامه‌های سلطنتی آشوری نو به آن اشاره شده‌است. آشوری‌ها، اسب و خراج‌های دیگری از آن‌جا دریافت می‌کردند. در سنگ‌نوشتهٔ شلمنسر سوم، این سرزمین در جنوب شرق پارسوا و شمال شرق بیت همبان قرار گرفته‌است. آداد-نراری سوم شاه آشوری، ادعا می‌کند که آن‌جا را فتح کرده‌است؛ بر پایهٔ سنگ‌نوشتهٔ وی، ابدَدانَ در بین البریا و نائیری واقع شده‌است. لشکرکشی او علیه این سرزمین و کشورهای همسایه‌اش در سال ۸۰۲ پیش از میلاد روی داد.
در متون آشوری در وقایع بخش دوم از سدهٔ هشتم پیش از میلاد، این سرزمین همیشه بیت ابدَدانی نامیده می‌شد. در سال ۷۴۴ پیش از میلاد، تیگلات-پیلسر سوم، کیت‌پاتیا، شهری متعلق به بیت ابدَدانی را تسخیر کرد، جایی که شاهزاده‌ای با نام اکدی «مَننو-کیمَ-شابی» فرمانروایی می‌کرد. در سنگ‌نوشتهٔ تیگلات-پیلسر سوم که در سال ۷۲۸ پیش از میلاد نوشته‌شده، بیت ابدَدانی به‌عنوان ایالتی از امپراتوری آشور به‌همراه نمر، بیت همبان، پارسوا، بیت زاتی و غیره ذکر شده‌است.
در سال ۷۱۶ پیش از میلاد، سارگون دوم در طی هشتمین لشکرکشی خود، از بیت ابدَدانی، نمر، سنگیبوتو و کشور «مادهای نیرومند»، باج و خراج دریافت کرد. نام ابدَدانَ در لوحه‌ای برنزی که در همدان کشف‌شده و توسط هرتسفلد منتشر گردیده، ذکر شده‌است. هرتسفد این لوحه را به اواخر سدهٔ سیزدهم پیش از میلاد مربوط می‌داند اما دیاکونوف معتقد است که باید آن را به سدهٔ دهم یا نهم پیش از میلاد تاریخ‌گذاری کرد. به احتمال قوی، ابدَدانَ نامی کاسی بود و مردمان آن در سدهٔ هشتم و نهم پیش از میلاد، منشأ کاسی داشتند.
لاگو بوراچیفرو (به ایتالیایی: Lago Boracifero) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در مونته‌روتوندو ماریتیمو واقع شده‌است. لاگو بوراچیفرو ۳۵ نفر جمعیت دارد و ۲۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لئوفارا (به ایتالیایی: Leofara) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در واله کاستلانا واقع شده‌است. لئوفارا ۲۶ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
حَرزیَنو شهر و ناحیه‌ایی در ماد بود که در متون آشوری معاصر با سارگون دوم، نام آن ذکر شده‌است.
در سال ۷۱۶ پیش از میلاد، هنگامی که سارگن در ماد و سرزمین سکاها بود، از روسای چند شهر مادی، از جمله زَردوکَ در حرزینو، باج و خراج دریافت کرد. نام زَروکو، در زبان‌های ایرانی، زردوکَ، زَردوکَ از زَرَد (در هندی هرد) به‌معنای «قلب» مشتق شده‌است. در سال ۷۱۴ پیش از میلاد، همان زَردوکَ که در حرزینو واقع‌شده، در فهرست نمایندگان شهرهایی که به سارگون باج و خراج پرداختند، ذکرشده‌است. سارگون در این هنگام در پارسوآ بود. نام حرزینو در فهرست شهرهای مادی که به آشور خراج می‌پرداختند نیز ذکر شده‌بود.
به‌گفتهٔ ایگور دیاکونوف و حَیم تَدمُر، این فهرست در سال ۷۱۳ پیش از میلاد نوشته شده‌بود. مقایسهٔ این فهرست با مسیر گرفته‌شده به ماد توسط سارگن دوم در سال۷۱۶ پیش از میلاد مسیح در سنگی یابودی توسط لویس لوین توضیح داده شده‌است.
مکان دقیق حرزینو بستگی به تعیین مرزهای غربی ماد دارد. به گفتهٔ لوین، حرزینو احتمالاً در محدودهٔ زاگرس و در مجاورت جادهٔ خراسان بزرگ واقع شده‌بود. مهرداد ملک‌زاده حرزینو را همان شهر هرسین امروزی دانسته‌است."شاهک‌نشین مادی حَرزیَنو در پایان سدۀ هشتم پیش از میلاد و نشانه‌هایی از پیشینۀ باستانی هرسین"، نوشتۀ مهرداد ملک‌زاده، در مجلۀ دیار، سال ۱، شمارۀ ۲، تابستان ۲۰۱۶/۱۳۹۵؛ صص ۱۸-۱؛ بازدید در ۱۳ دی ۱۳۹۷. با این حال، استدلال‌هایی در تأیید این نکته وجود دارد که حرزینو در شرق، در جلگهٔ همدان قرار داشته‌است.
آرادو آر ۲۳۴ "بلیتس" (آذرخش) یک هواگرد تک‌باله تک‌سرنشین دو موتوره آلمانی و نخستین هواگرد جت بمب‌افکن عملیاتی جهان بود که اوایل و اواسط دهه ۱۹۴۰ توسط شرکت آرادو طراحی و تولید شد. هواگرد آرادو آر ۲۳۴ نخستین پروازش را در ۱۵ ژوئن سال ۱۹۴۳ انجام داد.
دفتر فنی وزارت هوانوردی رایش ماه سپتامبر سال ۱۹۴۱ سفارشی برای یک هواگرد شناسایی پر سرعت صادر کرد. این هواگرد تک‌سرنشین تمام‌فلزی می‌بایست در صورت امکان به برد ۲٬۰۰۰ کیلومتری می‌رسید و سرعتی بیش از جنگنده‌های آن زمان یا آینده نزدیک می‌داشت. بر این اساس حداکثر سرعت هواگرد می‌بایست دست کم ۸۰۰ کیلومتر بر ساعت و پایاسیر آن دست کم ۷۰۰ کیلومتر بر ساعت می‌بود. به جهت این سرعت بالا تسلیحات دفاعی لازم نبود و تنها یک مسلسل ام‌گه ۱۳۱ به عنوان سلاح اخلال‌آفرین می‌بایست در پشت هواگرد نصب می‌شد. به منظور دستیابی به حداکثر برد می‌بایست از حداقل ممکن تجهیزات عمومی استفاده می‌شد. فضایی برای سه مخزن سوخت ۶۵۰ لیتری در بال‌ها و مخازنی با ظرفیت ۳٫۳۵۰ لیتر در بدنه می‌بایست تامین می‌گشت. تمامی مخازن می‌بایست ضدگلوله و خود مسدود کن می‌بودند.
مهندسان شرکت آرادو همان سال ۱۹۴۱ طرحی از یک هواگرد تحت عنوان «ایی ۳۷۰» را به دفتر فنی این وزارت‌خانه ارائه کردند. به همراه این طرح، طرح‌های دیگری با ساختار رادیکال‌تر نیز وجود داشت اما ایی ۳۷۰ با ساختاری مرسوم‌تر مورد پذیرش واقع گشت و عنوان «آر ۲۳۴» بر آن نهاده شد. این هواگرد با ساختاری تمام‌فلزی و بال‌بالای ذوزنقه‌ای دارای دو موتور جت در زیر بال‌ها در فاصله مشابهی با بدنه نسبت به موتورهای پیستونی بود. یک اتاقک تک‌سرنشین در جلوی هواگرد قرار داشت و تمامی دماغه از پلکسی گلاس ساخته شده بود. خلبان با بازکردن یک پلکان در سمت چپ وارد هواگرد می‌شد و از طریق دریچه سقف به داخل اتاقک می‌رفت. اتاقک هواگرد مکانی جادار و راحت بود و فشار آن با هوای موتور تنظیم می‌شد. جهت دستیابی به برد رزمی ۲۲۰۰ کیلومتری تقریباً تمامی کف اتاقک با سوخت پر بود. مخازن سوخت از طریق سقف بدنه پر می‌شدند. هواگرد مجهز به صندلی‌پران نبود. تمامی ابزارهای هدایت پرواز دستی و سنتی بودند. برنامه‌ریزی شده بود دوربین‌های بزرگ شناسایی در پشت بدنه نصب شود.
یک ویژگی غیر سنتی ارابه فرود هواگرد بود. با پر شدن زیر بدنه با سوخت، جایی برای جمع شدن ارابه فرود اصلی وجود نداشت و امکان قرار گرفتن آن درون بال‌ها یا محفظه موتورها نیز نبود. پیکربندی بال‌بالا موجب می‌شد نصب ارابه‌های فرود در بال‌ها آن‌ها بسیار بلند کند. شرکت چندین حالت غیر مرسوم را مطرح ساخت و ستاد وزارت هوانوردی یکی از غیر معمول‌ترین آن‌ها را برگزید. بدین ترتیب آرادو آر ۳۲۴ هنگام برخاستن بر روی یک سه چرخه بزرگ حرکت می‌کرد و هنگام نشستن بر روی یک ارابه لغزش در مرکز بدنه با ارابه‌های لغزش کوچک تثبیت‌گر در زیر محفظه موتورها فرود می‌آمد.
موتور برگزیده شده برای این هواگرد ۱۰۹–۰۰۴آ بود که یونکرس در حال توسعه آن بود. ساخت نخستین پیش‌نمونه با عنوان «فاو-۱» بهار سال ۱۹۴۱ آغاز شد. یونکِرس وعده تحویل موتور در عرض حدود ۱۰ ماه را داد. کار ساخت پیش‌نمونه در کارخانه وارنمونده آرادو به سرعت پیش رفت اما تحویل موتور با تأخیر زیادی مواجه گشت. انجام آزمایش‌های پرواز موتور تنها از ماه مارس سال ۱۹۴۲ آغاز شد. با وجود این که دو موتور ۰۰۴آ بر روی نخستین هواگرد مسرشمیت ام‌ئی ۲۶۲ نصب شد، آرادو تا ماه فوریه سال ۱۹۴۳ هیچ موتور دیگری دریافت نکرد و نتوانست تا پیش از ۱۵ ژوئن ۱۹۴۳ آر ۲۳۴ فاو-۱ را به پرواز درآورد. بدین ترتیب بدنه بدون موتور این هواگرد برای ۱۸ ماه منتظر ماند. آرادو آغاز آزمایش‌های پرواز با موتور پیستونی را نیز در نظر گرفت اما فاصله پیش‌ران با زمین کافی نبود. گفته می‌شود اگر ارابه فرود متعارفی در این هواگرد به‌کارگرفته می‌شد چنین مشکلی پیش نمی‌آمد.
کیفیات عملکرد آر ۲۳۴ در پروازهای آزمایشی تحت نظارت اریش فون زله، مسرت‌بخش بود و نواقص اندکی بروز داد. هر خلبانی که با این هواگرد پرواز می‌کرد هدایت‌پذیری آن را تحسین می‌نمود. پیش‌نمونه‌های فاو-۲، فاو-۳، فاو-۴، فاو-۵ و فاو-۷ (کنار نهادن فاو-۶ و فاو-۸ به عنوان پیش‌نمونه‌های چهار موتوره) متعاقب هم به سرعت ایجاد گردیدند. اواخر سال ۱۹۴۳ تقویت‌کننده راکتی برخاست در زیر بال‌ها، موتور سبک‌تر و قدرتمندتر ۰۰۴ب و در برخی موارد صندلی‌پران در پیش‌نمونه‌های آر ۲۳۴ آزمایش شدند. اریش فون زله در پی سقوط فاو-۷ در اثر آتش در موتور هواگرد، کشته شد.
به هر حال ارابه‌های برخاستن و فرود مشکلات فروانی ایجاد کرده بود. در نخستین پرواز سه‌چرخه بزرگ به درستی از ارتفاع ۶۰ متری رها شد اما چتر آن باز نشد تا سه‌چرخه با برخورد به زمین منهدم شود. اتفاق مشابهی در پرواز دوم تکرار شد. پس از این دو پرواز تصمیم گرفته شد هواگرد به تنهایی برخیزد و سه‌چرخه را روی زمین رها کند. در این حالت سه‌چرخه و ارابه لغزش هر دو مشکل‌ساز شدند. اغلب اوقات ارابه‌های لغزش باز نمی‌شدند و چرخش‌ها و بالا و پایین شدن‌ها شدید بود. در چندین مورد ارابه‌های لغزش یک طرف خورد و باعث کشیده شدن بال هواگرد بر روی زمین شدند. علاوه بر این هواگرد نمی‌توانست بر روی زمین بر روی ارابه‌های لغزش خود که اصطکاک زیادی داشتند، حرکت کند؛ بدین ترتیب تصور می‌شد در عملیات‌های بزرگ پایگاه هوایی به سرعت از هواگردهای بی‌حرکت آر ۲۳۴ پر شود که مسیر دیگر هواگردها را نیز سد کرده‌اند و اهداف بی‌دفاعی در مقابل هواگردهای دشمن هستند. در نهایت تابستان سال ۱۹۴۳ تصمیم به تغییر ارابه فرود به حالت متعارف گرفته شد. بدین منظور عرض بدنه مقداری بیشتر شد تا دو چرخ اصلی را در میانه خود جای دهد و یک چرخ دماغه هم زیر اتاقک خلبان نصب شد. این مدل جدید آر ۲۳۴ب نام گرفت.
نخستین پیش‌نمونه از مدل آر ۲۳۴ب (فاو-۹) با خلبانی یوآخیم کارل، روز ۱۰ مارس سال ۱۹۴۴ به پرواز درآمد. به پیش‌نمونه فاو-۱۰ ابزار دید پریسکوپی اِراِف ۲سی، محفظه‌هایی برای بمب یا مخازن سوخت جدا شونده در زیر موتورها و یک بمب زیر بدنه افزوده گشت. فاو-۱۱ روز ۵ مه سال ۱۹۴۴ به پرواز درآمد.
مدل تولید برنامه‌ریزی‌شده با عنوان «آر ۲۳۴آ» پس از ساخت ۷ فروند لغو شد. مجموعاً ۲۱۰ فروند از مدل ب تولید شد. قرار بود مدل سی جای مدل ب را در تولید بگیرد اما تولید تنها ۱۹ فروند از آن تا پایان جنگ تکمیل شد.
تنها دو مدل از آر ۲۳۴ به صورت عملیاتی استفاده شد؛ یکی ب-۱ نوع شناسایی غیر مسلح و دیگری ب-۲ نوع بمب‌افکن. پیش‌نمونه‌های فاو-۵ و فاو-۷ با تحویل در ماه ژوئیه سال ۱۹۴۴ به گروه ۱ یگان آزمایش فرماندهی عالی "لوفت‌وافه" در رن در فرانسه، نخستین سورتی‌های عملیاتی را انجام دادند. این دو هواگرد روز ۲۰ ژوئیه از ارتفاع ۹٬۰۰۰ متری از اسکله‌های سواحل جنوبی انگلستان عکس‌برداری کردند. چند سورتی دیگر بر فراز بریتانیا صورت گرفت تا این که یگان ماه سپتامبر به منطقه راین منتقل شد. یگان‌های آزمایش دیگری نیز از این هواگردها دریافت کردند تا این که ماه ژانویه سال ۱۹۴۵ با یکدیگر ترکیب شدند و دو گروه ۱ جناح‌های ۱۰۰ و ۱۲۳ عکس‌برداری را در منطقه راین و گروه ۱ جناح ۳۳ عکس‌برداری را در استاونگر در نروژ تشکیل دادند. یگان آخر پروازهای شناسایی بر فراز پایگاه دریایی بریتانیا در اسکاپا فلو تا میانه ماه آوریل سال ۱۹۴۵ انجام داد.
مدل بمب‌افکن آر ۲۳۴ از ماه اکتبر سال ۱۹۴۴ جناح ۷۶ رزمی را تجهیز کرد. نخستین ماموریت‌های عملیاتی آن‌ها ماه دسامبر در جریان تهاجم آردن صورت گرفت. این بمب‌افکن‌ها هفته‌های آغازین سال ۱۹۴۵ بسیار فعال بودند و ماه مارس در یکی از بازرترین وظایف خود حملاتی به پل لودندورف در رماگن در دست آمریکایی‌ها اجرا کردند. پس از ماه مارس سال ۱۹۴۵ تعداد بسیار اندکی سورتی دیگر انجام شد. تنها یک یگان مجهز به نمونه‌های آزمایشی جنگنده شبانه آر ۲۳۴ مجهز به توپ‌های عمود شلیک، موسوم به "فرماندهی بونو"، تا پایان جنگ به رزم ادامه دادند.
آرادو آر ۲۳۲ یک هواگرد ترابری ساخت شرکت آرادو در آلمان بود. این هواگرد نخستین پرواز خود را در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ انجام داد.
شرکت‌های آرادو، فیزلر و هنشل پائیز سال ۱۹۳۹ سفارشی برای طراحی یک هواگرد ترابری برای جایگزینی هواگرد قدیمی یونکرس یو ۵۲ دریافت کردند. کار آرادو بر روی این طرح اوایل سال ۱۹۴۰ آغاز شد. با آغاز جنگ جهانی دوم، در اثر آسیب‌های وارد آمده به فرودگاه‌ها توسط دشمن به ناوگان هواگردهای ترابری "لوفت‌وافه" خسارات زیادی وارد آمد. از این رو، وزارت هوانوردی اواخر سال ۱۹۴۰ بر امکان فرود و برخاست هواگرد جدید در هر شرایط میدانی در خط مقدم، مشخصا تأکید کرد.
پروژه شماره ایی ۴۴۰ آرادو که بعداً «آر ۲۳۲» نامیده شد، می‌بایست قابلیت عمل خارج از باند، فرود و برخاست در کمترین سرعت و در نتیجه در کمترین مسافت ممکن را می‌داشت. برای این هواگرد چهار خدمه در نظر گرفته می‌شد و انتظار می‌رفت محموله‌های سنگین را تا مسافت حدود ۱٬۵۰۰ کیلومتری در مجاورت خط مقدم برساند. همچنین می‌بایست به سرعت بارگیری و تخلیه می‌شد و امکان ترابری قطعات باز شده آن از طریق ریلی وجود می‌داشت. شرح طراحی ماه ژانویه سال ۱۹۴۱ یک هواگرد تک‌باله بال‌بالای طُرّه‌ای با شاسی یکپارچه پیش‌بینی می‌کرد که بدنه آن هم‌سطح زمین است. برای قسمت بار فضایی به طول ۶٫۶ متر، عرض ۲٫۳ متر و ارتفاع ۲ متر در نظر بود. یک جرثقیل برای بارگیری بالای آن قرار داشت. وزن پروازی محاسبه‌شده با بار معمول ۲٬۳۰۰ کیلوگرمی، مجموعاً ۱۵٬۰۰۰ کیلوگرم بود. در شرایط بارگذاری اضافی می‌بایست امکان حمل ۴٬۸۰۰ کیلوگرم را می‌داشت که شامل ۴۸ نیرو با تجهیرات کامل یا ادوات سنگین دیگر می‌شد. بخش پشتی کف بدنه به صورت هیدرولیکی باز می‌شد تا در هنگام بارگیری به عنوان سطح شیب‌دار استفاده شود. همچنین امکان باز کردن آن حین پرواز برای انداختن بار یا پریدن چتربازها مُیَسر بود. بر خلاف طرح هنشل با دم‌سازه دو تایی که در همان سطح پروژه رد شد، بدنه هواگرد آرادو در پشت به یک دم‌سازه نسباً کم‌عرض با دم دو تایی منتهی می‌شد. ارتفاع این دم‌سازه به اندازه‌ای بالا بود که در هنگام بارگیری مشکل‌ساز نشود. سکان افقی به خود دم‌سازه متصل بود. یک مهار هم برای یدک‌کشی بادپر در آن قسمت تعبیه بود. پیکربندی متمایز این هواگرد یازده جفت چرخ کوچک جهت نگهداری بدنه هنگام عملیات بارگیری و تخلیه داشت. هر یک از این چرخ‌ها با فشار باد کم، فنر تعلیق مجزای خود را داشت. بدنه جعبه‌ای‌شکل هواگرد به همراه بال‌ها تمام‌فلزی بود. ارابه فرود اصلی سه‌مرحله‌ای با دو بازوی هیدرولیک تا حدودی جمع می‌شد. نیرو محرکه دو موتور شعاعی دو تایی ۱۴ سیلندر ب‌ام‌و ۸۰۱آ با سوپرشارژر هر یک با توان ۱٬۵۶۰ اسب بخار (۱٬۱۵۰ کیلووات) بود که ملخ‌های سه‌تیغه فاوده‌ام به قطر ۴٫۲ متر را به چرخش درمی‌آورد. بال‌ها سه قسمت و دو تیر اصلی داشتند. یک مخزن سوخت نشت‌نکردنی و یک چرخ فرود داخل بخش مرکزی هر بال بود. استفاده از بال با برآی بالا امکان کاهش قابل ملاحظه مسافت برخاست و فرود را فراهم می‌آورد.
نخستین دو پیش‌نمونه سال ۱۹۴۱ به پرواز درآمد. این پیش‌نمونه دارای موتور ب‌ام‌و ۸۰۱ام‌آ هر یک با توان ۱۶۰۰ بود. نیاز فراوان به این موتورها در خطوط تولید فوکه-وولف اف‌و ۱۹۰، موجب تغییر این موتور در هواگردهای بعدی گشت. برگزیده شدن موتور ضعیف‌تر ب‌ام‌و-برامو ۳۲۳اِر-۲ باعث افزایش تعداد موتورها به چهار موتور و متعاقباً افزایش ۱٫۷ متری طول بخش مرکزی بال در هواگرد سوم جهت جای دادن به آن‌ها شد. با این حال، این هواگرد ۱۰ جفت چرخ داشت. مجموعاً تنها ۲۲ فروند آرادو آر ۲۳۲ تولید شد.
پیش‌نمونه نخست و دوم توسط "لوفت‌وافه" در استالینگراد به‌کارگرفته شد. یکی از این دو هواگرد آخرین هواگرد آلمانی بود که نیروهای تحت محاصره آلمانی در این شهر را ترک کرد. مابقی هواگردهای تولید شده به جناح ۵ ترابری و اسکادران ترابری گروه ۱ جناح ۲۰۰ رزمی با وظایف ویژه تحویل شدند. یگان‌های به‌کاربرنده این هواگردها پروازهای ویژه زیادی با آن‌ها، از جمله عملیات‌های مخفی پشت خطوط دشمن در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم انجام دادند. هواگردهای نجات یافته ماه مارس سال ۱۹۴۵ به گروه ۳ جناح ۲۰۰ رزمی منتقل شدند. تنها یک هواگرد آرادو آر ۲۳۲ تا پایان جنگ باقی ماند.
"آر ۲۳۲ب-۰":
آرادو آر ۹۶ یک هواگرد تک‌باله تک‌موتوره تک‌سرنشین ساخت شرکت آرادو در آلمان بود که در جریان جنگ جهانی دوم به عنوان هواگرد آموزشی اصلی در "لوفت‌وافه" خدمت کرد.
کار بر روی‌رفته پروژه آر ۹۶ از ماه نوامبر سال ۱۹۳۵ آغاز شد. در نظر بود جایگزین هواگرد آموزشی فوکه-وولف اف‌و ۵۵ شود. با توجه به دشواری مورد انتظار در امور امور آموزشی، آرادو هواگرد را به گونه ای طراحی کرد که استحکام زیادی داشته باشد؛ البته این موضوع به مقدار قابل توجهی وزن پروازی را افزایش داد. آر ۹۶ یک هواگرد تک‌باله بال‌پایین تمام‌فلزی بود. ضخامت صفحات بدنه رو به پشت رفته‌رفته کم می‌شد تا وزن کاهش یابد. بال‌ها شهپرهای هیدرولیکی داشتند. این شهپرها جفت برآافزاهای فرود بودند. تثبیت‌گرهای عمودی دم پوشش فلزی و سکان آن پوشش پارچه‌ای داشت. طبق معمول هواگردهای آرادو، سکان افقی جلوتر از بقیه اجزای دم بود تا خطر چرخش را کاهش دهد. در طرح اولیه، اتاقک قطره‌ای‌شکل خلبان آسمانه‌ای داشت که به راست باز می‌شد. نیرو محرکه هواگرد را یک موتور آرگوس آاس ۱۰سی با توان ۲۴۰ اسب بخار (۱۷۶ کیلووات) خنک‌شونده با هوا با به چرخش درآوردن یک ملخ دو تیغه، تأمین می‌کرد. ارابه فرود متشکل دوپایه خمیده به جلو هر یک با دو فنر لاستیکی و صفحه ترمز آرگوس، بود که از پشت یک میله حمایتی تکیه داشتند. با جمع شدن ارابه فرود به سمت بیرون درون بال‌ها، مقطع جلویی هواگرد نسبتاً کم‌عرض می‌شد.
آماده‌سازی ساخت نمونه چوبی ماه مارس سال ۱۹۳۶ صورت گرفت و تا پایان ماه به پایان رسید. جزئیات نهایی طرح ماه آوریل مشخص شد. برنامه تحویل شماره ۴ در ماه نوامبر ساخت هفت پیش‌نمونه را پیش‌بینی می‌کرد. نخستین پیش‌نمونه (فاو-۱)، با شماره کارخانه ۲۰۶۷، پائیز سال ۱۹۳۶ تکمیل شد و ماه فوریه سال ۱۹۳۷ آماده پرواز بود. این هواگرد بهار سال ۱۹۳۷ در نمایش هوایی بروکسل و سپس در ماه اکتبر در میلان به نمایش گذاشته شد. قرار بود فاو-۱ با اعمال تغییرات عمده‌ای از جمله بال‌ها و ارابه فرود جدید، ماه ژانویه سال ۱۹۳۸ به عنوان پیش‌نمونه چهارم (فاو-۴) به مرکز آزمایش پرواز رشلین منتقل شود. بدین شکل، اتاقک فاو-۲/۱ عریض‌تر و آسمانه لولایی پیشین به گونه‌ای باز طراحی شد که قسمت‌های کشویی جلو و عقب آن روی قسمت میانیِ ثابت کشیده می‌شدند. یک میله پشیبانی هم به پشت صندلی خلبان افزوده گشت. در سطوح هدایت دُم توازن جرمی جایگزین توازن اهرمی گردید. در نهایت بخش پشتی محل اتصال بال به بدنه از منظر آیرودینامیک بهبود یافت. آزمایش‌ها از ماه ژوئن سال ۱۹۳۷ در رشلین آغاز شد. نتایج به اندازه‌ای امیدوار کننده بود که ارنست اودت، رئیس دفتر فنی وزارت هوانوردی رایش، خود شخصاً به کارخانه آرادو رفت و درون اتاقک هواگرد نشست. در ادامه تغییرات، در فاو-۳/۱ ارابه فرود اولیه با نمونه بزرگ‌تر که این بار به داخل جمع می‌شد، جایگزین شد تا منطبق الزامات ایمنی هنگام آموزش باشد. برای باز کردن جا برای ارابه فرود، بخش پیشین ریشه بال جلوتر رفت و لبه پشتی بال جمع‌تر شد.
پیش از آن که آزمایش‌های فاو-۱ تمام شود، ساخت پیش‌نمونه‌های بعدی بر پایه اصلاحات پیشین، آغاز شد. فاو-۲ (ش.ک. ۲۰۶۸) و فاو-۳ (ش.ک. ۲۰۶۹) ماه آوریل سال ۱۹۳۷ آماده پرواز بودند. آزمایش بر فاو-۲ از تابستان سال ۱۹۳۷ انجام گرفت. قرار بر تکمیل آزمایش‌های دو پیش‌نمونه تا ماه فوریه سال ۱۹۳۸ بود. فاو-۳ برای نخستین بار یک ملخ گام‌متغیر قابل تنظیم روی زمین داشت. فاو-۳ تابستان سال ۱۹۳۸ به مرکز آزمایش رشلین منتقل شد و فاو-۴ نیز جهت آزمایش مجدد همراه آن رفت. این آزمایش‌ها تا فصل پائیز به طول انجامید.
آزمایش‌ها نشان داد عملکرد موتور آرگوس آاس ۱۰سی برای وزن پروازی ۱٬۵۰۰ کیلوگرم، بسیار ضعیف است. بدین جهت تصمیم به استفاده از موتور جدید ۹ سیلندر آرگوس آاس ۴۱۰آ با توان ۴۶۵ اسب بخار (۳۴۲ کیلووات) گرفته شد. پیش‌نمونه پنجم (فاو-۵) (ش.ک. ۲۰۷۱) نخستین هواگرد با این موتور بود. این موتور بعداً بر فاو-۳ نیز نصب شد. موتور آرگوس آاس ۴۱۰ مقطع جلویی کمتری داشت و در عوض به صورت طولی کشیده‌تر بود. تفاوت دیگر ورودی عمودی هوا، به جای ورودی عرضی نمونه قبلی، بود. این موتور، علاوه بر گام متغیر بر روی زمین، سرعت ملخ را به صورت خودکار تنظیم می‌کرد. البته، با توجه به این که موتور آاس ۴۱۰ در ابتدا هنوز در تعداد کافی در دسترس نبود، بر مدل آر ۹۶آ، همانند پیش‌نمونه ششم (فاو-۶) (ش.ک. ۲۰۷۲)، همچنان از موتور ضعیف‌تر پیشین نصب شد. فاو-۶ تا ماه سپتامبر سال ۱۹۴۰ در رشلین مستقر بود.
مدل آر ۹۶آ-۱ نخستین بار در سال ۱۹۳۸ به پرواز درآمد
در مدل آر ۹۶ب-۱ که بر مبنای فاو-۵ پدید آمد، از موتور استاندارد آاس ۴۱۰آ-۱ استفاده شد. وزن پروازی در این مدل به ۱٬۷۵۰ کیلوگرم افزایش یافت که به طبع آن بار بر بال‌ها از ۸۸ کیلوگرم بر متر مربع به ۱۰۲ کیلوگرم بر متر مربع رسید. با این حال حداکثر سرعت از ۲۷۵ کیلومتر به ساعت به ۳۳۰ کیلومتر بر ساعت، برد از از ۹۵۰ کیلومتر به ۹۹۰ کیلومتر و سقف پروازی از ۴٬۹۰۰ متر به ۷٬۱۰۰ متر افزایش پیدا کرد.
برنامه تحویل شماره ۹ در ماه آوریل سال ۱۹۳۸، تولید ۲۰ فروند از مدل آر ۹۶آ را در نظر داشت. تولید انبوه آر ۹۶ از بهار سال ۱۹۳۹ آغاز شد. طبق برنامه تحویل شماره ۱۰ در ماه آوریل سال ۱۹۳۹، مجموعاً ۷۷ فروند در کارخانه آرادو در براندنبورگ و ۱۳۱ فروند در شرکت آگه‌اُ می‌بایست تا پایان ماه مارس سال ۱۹۴۰ تولید می‌شد. با این حال از ۵۲۵ بدنه هواگرد تولید شده در کارخانه آرادو در سال ۱۹۳۹ تنها ۲۸ واحد مربوط به آر ۹۶ بودند. بر اساس گزارش سالانه روز ۱ ژانویه سال ۱۹۴۰ آرادو ۱۵۳ فروند از مدل آر ۹۶ در اختیار داشت. با احتساب آگه‌اُ، آرادو تا ماه آوریل سال ۱۹۴۰ مجموعاً ۱۶۷ فروند آر ۹۶ تولید کرد. تا پایان ماه ژوئن دو کارخانه ۹۲ فروند دیگر هم تولید کردند. تا این زمان آگه‌اُ بیشتر از آرادو درگیر تولید آر ۹۶ بود؛ چرا که در گزارش فروش سالانه آرادو تا پایان سال ۱۹۴۰، تولید تنها ۷۷ فروند از سفارش ماه آوریل ثبت شده بود. به هر صورت شرکت آرادو از محل فروش هواگردهای آر ۹۶ مبلغی بالغ بر ۴٫۷ میلیون رایشس‌مارک حاصل کرد.
مدل اصلی تولید آر ۹۶به بود که سال ۱۹۴۰ سفارش شد. همچنان تعداد بسیار کمی از این هواگردها در کارخانه آرادو تولید می‌شد. آگه‌اُ ماه اوت سال ۱۹۴۰ شروع به تحویل ۵۲ فروند آر ۹۶به-۱ کرد. شرکت "کْلِم" نیز سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ در تأمین و تولید قطعات یدکی شریک بود. شرکت "آویا" در پراگ اواخر سال ۱۹۴۰ نخستین گروه از ۴۰ فروند آر ۹۶ را پس از تولید تحویل داد. طبق اسناد تحویل، بین روزهای ۱ ژانویه تا ۳۰ سپتامبر سال ۱۹۴۱ سهم شرکت آرادو از تولیدات فقط ۶۹ فروند بود. این درحالی بود که شرکت‌های آویا و آگه‌اُ تا روز ۱۵ دسامبر سال ۱۹۴۱ مجموعاً ۱٬۰۰۰ فروند تولید کردند. شرکت آویا خود به تنهایی سال ۱۹۴۱ توانست ۳۳۷ فروند و سال بعد ۳۱۶ فروند تولید کند. کارخانه شماره ۲۰ هواگرد این شرکت تا ماه مارس سال ۱۹۴۳ نرخ تولید ۲۵ فروند در ماه را داشت که تا ماه ژوئن آن سال به ۴۰ فروند رسید. آویا تا سال ۱۹۴۵ مجموعاً ۱٬۸۲۵ فروند آر ۹۶ تولید کرد. با مشارکت آگه‌اُ در تولید اف‌و ۱۹۰، تولید آر ۹۶به از ماه آوریل سال ۱۹۴۱ به شرکت‌های دیگری در چک منتقل گردید. از ماه دسامبر سال ۱۹۴۳ تا پایان جنگ ۵۵۰ فروند از خط تولید شرکت "لتوف" در چک خارج شد. شرکت "سیپا" در پاریس هم ۲۳ فروند تولید کرد.
مجموعاً ۲٬۲۷۹ فروند تا ماه دسامبر سال ۱۹۴۴ تحویل "لوفت‌وافه" شد. مجموع تولیدات احتمالاً بسیار بیشتر و چیزی در حدود ۳٬۰۸۱ فروند بود. برآورد می‌شود از مجموع ۱۱٬۵۴۶ فروند هواگرد آموزشی تولید شده در مدت سال ۱۹۳۹ تا پایان جنگ حدود یک سوم مربوط به آر ۹۶ بوده‌است.
تولیدات پس از جنگ جهانی دوم، تا سال ۱۹۴۸ در چکسلواکی ادامه داشت.
از آر ۹۶ به عنوان هواگرد آموزشی پیشرفته و شبانه استفاده شد. نخستین هواگردهای آر ۹۶ب-۱ زمستان سال ۱۹۳۹ به "لوفت‌وافه" تحویل شدند. گفته می‌شود فیلدمارشال روبرت ریتر فون گرایم که در آخرین لحظات حیات آدولف هیتلر از جانب او به فرماندهی کل "لوفت‌وافه" منصوب شد، به وسیله یک هواگرد آر ۹۶ به همراه همسر خود، هانا رایچ، از محاصره نیروهای ارتش سرخ به خارج از برلین پرواز کرد.
"مدل ب-۲":
آرادو آر ۶۸ یک هواگرد جنگنده دوباله تک‌موتوره تک‌سرنشین ساخت شرکت آرادو در آلمان بود که اوایل دهه ۱۹۳۰ طراحی و به عنوان یکی از نخستین جنگنده‌ها در آغاز تسلیح مجدد آلمان و نقض محدودیت‌های پیمان ورسای وارد خدمت در "لوفت‌وافه" شد. آر ۶۸ آخرین جنگنده دوباله این نیرو بود.
هواگرد دوباله چرخ‌دم آرادو آر ۶۸ توسط والتر بلوم، کهنه سرباز جنگ جهانی اول به عنوان جانشین آرادو آر ۶۵ به صورت متعارف با بدنه فولادی و بال‌های چوبی طراحی شد. قسمت‌های جلو و عقب بدنه با صفحات فلزی و بال‌ها با پارچه پوشیده شده بودند. بال بالا سه تکه و بال پایین دو تکه بود.
اتاقک خلبان سر باز و ارابه فرود آن ثابت بود. چرخ‌های هواگرد همانند سایر هواگردهای هم عصر برای بهبود وضعیت آیرودینامیک پوشیده تعبیه گردید. اندازه بال‌ها که با میله‌هایی به شکل حرف N و سیم به یکدیگر متصل و با بزرگ‌تر بودن بال بالایی با یک دیگر متفاوت بودند.https://www.militaryfactory.com/aircraft/detail.asp?aircraft_id=510
نخستین پیش‌نمونه تحت عنوان آر ۶۸آ سال ۱۹۳۴ به پرواز درآمد و نمایشی قابل تحسینی از خود ارائه کرد. با وجود این که شرکت آرادو نتوانسته بود برای نخستین پیش‌نمونه موتور قابل اتکایی انتخاب کند اما نهایتاً موتور ب‌ام‌و ۶ با توان ۶۴۰ اسب بخار بدین منظور تعیین گردید. اگر چه این تصمیم تقریباً زمانی اتخاذ شد که با توجه به اهمیت موضوع، تصمیم به لغو کلیت پروژه گرفته شده بود. انتخاب موتور به دسترسی آن بستگی داشت همان‌طور که در پیش‌نمونه دوم (آر ۶۸ب) از موتور یونکرس یومو ۲۱۰ با توان ۶۱۰ اسب بخار استفاده گردید و در نمونه‌های بعدی موتورهای دیگری به کار برده شد.
برای بهبود عملکرد آن آلمانی‌ها دست به ارتقای موتور هواگرد خود زدند که حاصل آن مدل‌های آر ۶۸ایی با موتور یومو ۲۱۰ب با توان ۶۱۰ اسب بخار، آر ۶۸اف با موتور ب‌ام‌و ۶ با توان ۶۷۵ اسب بخار و آر ۶۸گه با موتور ب‌ام‌و ۶ با توان ۷۵۰ اسب بخار بود. یک مدل آزمایشی نیز با عنوان آر ۶۸ها با موتور شعاعی تقویت‌شده ب‌ام‌و ۱۳۲ خنک‌شونده با هوا و اتاقک تماماً سر بسته طراحی شد.
تولید از همان سال ۱۹۳۴ آغاز شد. مدل اصلی تولید آر ۶۸ایی بود. در مجموع ۵۱۴ فروند از این هواگرد تولید گردید.
این هواگرد که می‌توانست در نقش بمب‌افکن سبک و هواگرد شناسایی نیز مورد استفاده قرار گیرد، اواخر تابستان سال ۱۹۳۶ به عنوان آخرین جنگنده دوباله وارد خدمت در "لوفت‌وافه" شد و در نخستین یگان‌های آن در پروس شرقی مستقر گشت. آر ۶۸ به زودی برای حضور در نبردگاه جنگ داخلی اسپانیا راهی این کشور شد که با وجود عملکرد نسبتاً قابل قبول، در مقابل جنگنده‌های به مراتب برتر همچون جنگنده تک‌باله پر سرعت‌تر پولیکارپوف آی-۱۶ شوروی با ضعف مواجه شد. این هواگرد پیش از جایگزینی با مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹، بین سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ جنگنده اصلی آلمانی‌ها بود و پس از آن نیز آخرین نمونه‌های آن تا اوایل سال ۱۹۴۰ به عنوان جنگنده شبانه و تا سال ۱۹۴۴ در نقش جنگنده آموزشی به کار برده شد.
آرادو آر ۶۵ یک هواگرد جنگنده دوباله تک‌موتوره تک‌سرنشین ساخت شرکت آرادو در آلمان بود. این هواگرد با وجود طراحی در دوره جمهوری وایمار، نخستین جنگنده وارد شده به "لوفت‌وافه" پس از به قدرت رسیدن حاکمیت رایش سوم نام گرفت.http://www.historyofwar.org/articles/weapons_arado_ar_65.html
آرادو آر ۶۵ سال ۱۹۳۱ بر مبنای آر ۶۴، با اندکی تفاوت، طراحی شد. بدنه این هواگرد دوباله مقداری طولانی‌تر بود و برای نخستین بار هر دو بال آن شهپر داشت. بال بالایی جلوتر از بال پایینی بود و بال‌ها با یک جفت پایه به یکدیگر متصل بودند. در ساخت این هواگرد به شکل متعارف در بدنه از صفحات فلزی جوش‌خورده و در بال‌ها از چوب با پوشش پارچه‌ای استفاده شد. نصب موتور خطی جدید ب‌ام‌و ۶ که در تعدادی از مدل‌های آر ۶۴ آزمایش شده بود، عملکرد بسیار بهتری برای آر ۶۵ ایجاد کرد. این موتور با توان ۷۵۰ اسب بخار، هواگرد را به حداکثر سرعت غیر معمول ۲۸۲ کیلومتر بر ساعت می‌رساند. تسلیحات شامل دو مسلسل هماهنگ‌شده ام‌گه ۱۵/۰۸ یا محفظه عمودی شش بمب ۱۰ کیلوگرمی بود.
نخستین پیش‌نمونه آر ۶۵ نخستین پرواز خود را همان سال ۱۹۳۱ انجام داد و به جهت ممنوعیت وجود نیروی هوایی در آلمان طبق پیمان ورسای، به عنوان یکی از آخرین هواگردهای آلمانی مراحل آزمایش خود را به صورت مخفیانه سال ۱۹۳۳ در شوروی گذراند.
شش مدل از آر ۶۵ تولید شد که جز بهبودهای جزئی در بدنه، تفاوت کمی با یکدیگر داشتند.
با توجه به این که شرکت آرادو هنوز ظرفیت تولیدی کافی نداشت، ۱۲ فروند از هواگردهای آر ۶۵ به صورت تحت لیسانس در شرکت "اِرلا" تولید شد. شرکت خروجی ۱۵۷ فروند تا روز ۳۰ آوریل سال ۱۹۳۶ را پیش‌بینی می‌کرد؛ با این حال در این مدت ۱۷۱ فروند تحویل گردید. تولید ماه اکتبر سال ۱۹۳۶ متوقف شد.
آر ۶۵ سال ۱۹۳۳ خدمت خود را در کنار مدل قدیمی تر آر ۶۴، در دو گروه جنگنده "لوفت‌وافه" آغاز کرد اما تنها دو سال بعد با پدیداری هواگردهای بهتری همچون هاینکل هائی ۵۱، تنها برای مقاصد آموزشی به کار برده شد. ماه مارس سال ۱۹۳۵ هواگردهای آر ۶۵ در رزمایش بزرگ مقابله با حمله هوایی در برلین مشارکت کردند. در جریان بازنظامی‌سازی راینلند در سال ۱۹۳۶ سه اسکادران از هواگردهای آر ۶۵ از جناح ۱۶۵ بمب‌افکن شیرجه‌ای آماده دخالت در صورت ورود قدرت‌های خارجی به درگیری با آلمان بر سر این موضوع، بودند. به هر صورت هیچ درگیری پدید نیامد.
در مجموع ۸۵ فروند آر ۶۵ تولید شد که ۱۲ فروند از آن تحویل نیروی هوایی بلغارستان گردید که با ایفای نقش هواگردی آموزشی تأثیر زیادی در بازسازی نیروی هوایی این کشور داشت.
"آر ۶۵ایی":
کرکیا (به ایتالیایی: Corchia) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در برچتو واقع شده‌است.
فراسینه (به ایتالیایی: Frassine) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در مونته‌روتوندو ماریتیمو واقع شده‌است. فراسینه ۵۳ نفر جمعیت دارد و ۱۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هالائزا (به ایتالیایی: Alesa Arconidea) یک شهر و محوطه باستانی در ایتالیا است که در توسا، سیسیل واقع شده‌است.
گوآراتو (به ایتالیایی: Guarrato) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در تراپانی واقع شده‌است. گوآراتو ۱٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد و ۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوآدرنی (به ایتالیایی: Quaderni) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در ویلافرانا دی ورونا واقع شده‌است. کوآدرنی ۱٬۶۱۸ نفر جمعیت دارد و ۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آرادو آر ۶۶ یک هواپیمای دوباله دو سزنشین از نوع هواپیمای آموزشی ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان بود که از آن در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم نیز جهت حمایت هوایی به کار برده شد. هواگرد آرادو آر ۶۶ که توسط والتر رتل، مهندس آلمانی طراحی شده بود، نخستین پروازش را در ۱۹۳۲ انجام داد.
کار طراحی آر ۶۶ در سال ۱۹۳۱ توسط والتر رتل آغاز شد اما با انتقال او به شرکت مسرشمیت، والتر بلومه به عنوان طراح ارشد جدید شرکت فرایند توسعه را ادامه داد. نیرو محرکه این هواپیما را موتور Argus As 10 با توان تقریبی ۲۴۰ اسب بخار تأمین می‌کرد. بدنه آن به صورت بیضوی و با جوش دادن قطعات فلزی به یکدیگر ساخته و با پارچه پوشش داده شده بود. طول هر دو بال بالا و پایین چوبی (پوشیده با پارچه)، با طول یکسان و با ۸ درجه زاویه ساخته شده بود. بخش شهپر در هر دو بال بالا و پایین وجود داشت. در طراحی دم از مدل مرسوم و قطعات فلزی استفاده شد.
آر ۶۶ دارای دو جایگاه برای استاد و کارآموز به صورت پشت سر هم در کابین روباز بود که ادوات کنترل برای هر دو قرار داده شده بود.
آرادو آر ۶۶ در سال ۱۹۳۳ وارد خدمت در نیروی هوایی آلمان نازی شد و تا پایان جنگ دوم جهانی به عنوان پر کاربردترین هواپیمای آموزشی استفاده گردید. همچنین مدلی نیز با قابلیت فرود بر سطح دریا طراحی ساخته شده بود. در دو سال آخر جنگ با اصلاح قریب به ۲۰۰۰ فروند برای افزودن قابلیت حمل بمب، از این هواپیما برای عملیات‌های شبانه حمایت نیروی زمینی استفاده شد.
ماکیا (به ایتالیایی: Macchia) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در جیاره واقع شده‌است. ماکیا ۱۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
میلانو دوئه (به ایتالیایی: Milano 2) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در سگراته واقع شده‌است. میلانو دوئه ۶٬۰۸۷ نفر جمعیت دارد و ۱۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آرادو آر ۲۴۰ یک جنگنده سنگین چند منظوره دو موتوره دو سرنشین ساخت شرکت آرادو در آلمان بود. این هواگرد نخستین پرواز خود را روز ۲۵ ژوئن سال ۱۹۴۰ انجام داد اما ادامه توسعه آن در پی مشکلات اساسی در طراحی در مرحله پیش‌نمونه متوقف شد.
آرادو آر ۲۴۰ (پروژه ایی ۲۴۰) بر مبنای سفارش وزارت هوانوردی رایش برای یک هواگرد دو موتوره پر سرعت ایجاد شد. به‌شکل همزمان، شرکت آگ‌اُ بر روی آاُ ۲۲۵ و شرکت مسرشمیت بر روی ام‌ایی ۲۱۰ بدین منظور کار می‌کردند. طرح هواگرد اواخر سال ۱۹۳۸ به وزارت هوانوردی ارائه گردید. شرکت آرادو روز ۲ آوریل سال ۱۹۳۹ سفارش اولیه برای سه پیش‌نمونه آزمایشی دریافت کرد. کار توسعه با راهبری والتر بلومه و ویلهلم فن نس صورت گرفت. پیش از آن که نخستین پیش‌نمونه آرادو به هوا برخیزد، سفارش به ده فروند افزایش یافت.
آر ۲۴۰ به صورت هواگرد تک‌باله بال‌میانی با دو موتور دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۱آ با توان ۱٬۰۷۵ اسب بخار (۸۰۲ کیلووات) و ملخ سه تیغه کاملاً قابل تنظیم طراحی شد. بخش مرکزی بال‌های مستطیل‌شکل و بخش بیرونی آن‌ها ذوزنقه‌شکل بود. ساختار بال‌ها دو تیرک اصلی داشت. برای ایحاد نیروی بالابری کافی، در تمامی لبه پشتی بال‌ها برآافزای نوع فولِر نصب و برای نخستین بار شپهرها در آن ترکیب شد. این ترکیب اختراع در حال ثبت آرادو بود. در دو پیش‌نمونه نخست لبه حمله بال‌ها هوازه خودکار داشت. چهار مخزن سوخت سوخت درون هر بال بود که مجموعا گنجایش ۲٫۳۰۰ لیتر داشتند. این مخازن به سامانه جدید خود مسدود کننده مجهز گشتند و با لایه‌های نازک‌تر، فضای بیشتری برای حمل سوخت فراهم شد. این مسئله کار نگهداری مخازن را سخت‌تر می‌کرد؛ بدین جهت قطعات بال قابل جداشدن طراحی گردید که بر پیچیدگی حفظ یک پارچگی پوسته و ساخت هواگرد افزود و موجب افزایش وزن آن شد. علاوه بر این یک مخزن سوخت نیز درون بدنه قرار گرفت. همانند طراحی سایر هواگردهای چند منظوره آلمانی، لازم بود که این هواگرد نقش بمب‌افکن شیرجه‌ای را به خوبی ایفا کند. قطعات ضخیم پوسته بال این هواگرد موجب می‌شد ترمزهای معمول شیرجه برای آن مناسب نباشد. بدین جهت نوع دیگری از ترمز هوایی در انتهای بدنه نصب شد که تا حدودی موجب شباهت آن به دورنیه دو ۲۱۷ گشت. هواگرد دو خدمه شامل خلبان و تیربارچی دم/بیسیم‌چی داشت که پشت‌به‌پشت می‌نشستند. اتاقک خلبان تحت فشار و به صورت یک پارچه با سازه بدنه هواگرد ساخته شد جهت حفظ فشار اتاقک مسلسل با استفاده از سامانه هدایت از راه دور، خارج از اتاقک در انتهای بدنه قرار گرفت. همه این موارد به افزایش وزن هواگرد انجامید که با توجه به بال‌های کوچک فشار زیادی (۳۳۰ کیلوگرم بر هر متر مربع) در مقایسه با سایر جنگنده‌های تک‌سرنشین (۱۰۰ کیلوگرم بر هر متر مربع) به آن‌ها وارد می‌کرد. ارابه فرود آر ۲۴۰ در قسمت جلو و دم به صورت جمع‌شونده به طرف عقب و در هر کدام به صورت دو چرخ طراحی شد. قسمت دُم دو تثبیت‌گر عمودی داشت.