moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این امامزاده دارای حیاط مستطیل شکل بسیار بزرگ از جهت شمال به جنوب است و در آن قبور متعددی به چشم می‌خورد و در ضلع شرقی به قبرستان بزرگی متصل می‌گردد. در ضلع جنوبی و شرقی، در انتهای حیاط نه حجره با طاق ضربی حصیری به ارتفاع چهار متر و ابعاد ۲۰/۳*۳۶/۴ قرار دارد. حجره‌های شرقی نیز به ارتفاع چهار متر و ۳*۶۰/۵ است که به شکل قطاری ضلع جنوبی و شرقی را احاطه کرده و از سطح زمین بالاتر قرار گرفته که نمایی زیبا به این مجموعه داده است.
صندوق چوبی این اماکن مذهبی در زمان این شاه و به دستور حاکمان محلی وقت منبت و کنده‌کاری شده و بر روی آن، سلسله نسب و تاریخ ساخت به صورت کلی و دقیق ثبت گردیده است.ر. ک: سحاب، ابوالقاسم. تاریخ عصر جعفری یا زندگانی امام جعفر صادق (ع)، تهران: کتابفروشی و چاپخانهٔ دانش، 1328، ص 56 و 57.
رجال و مشاهیر آشتیان نوشتهٔ صادق حضرتی، نشر الماس، چاپ اول ۱۳۸۲، صفحه ۳۰۹.
گیرمو () ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
دکترین استرادا () دکترینی است مبنی بر این‌که دولت‌ها حق ندارند مشروعیت یا عدم مشروعیت حکومت دولت ثالث را مورد قضاوت و بررسی قراردهند و اگر آن را غیرقانونی پنداشتند از شناسایی آن خودداری کنند؛ زیرا این عمل به حیثیت و حاکمیت آن دولت لطمه وارد می‌سازد.
این نظریه توسط جنارو استرادا وزیر امور خارجه وقت مکزیک طی اعلامیه‌ای، پس از وقوع انقلاب‌هایی در سال‌های ۱۹۳۱-۱۹۳۰ در کشورهای آرژانتین، برزیل، پرو، شیلی، بولیوی و پاناما، اعلام گردید.
دکترین جانسون () این دکترین سیاسی در سال ۱۹۶۵ میلادی توسط لیندون جانسون، ۳۶امین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا و معاون وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا در امور آمریکای لاتین تدوین شد.براساس این دکترین سیاست محدود ساختن حمایت به تقویت دولت‌هایی در آمریکای لاتین که حکومت مبتنی بر نمایندگی دارند (یعنی حکومت‌هایی که از طریق انتخابات عمومی تشکیل می‌شود) متوقف می‌شد و درعوض، ایالات متحده متعهد می‌شد از آن پس همه حکومت‌های آمریکای لاتین را که منافع‌شان با منافع واشنگتن سازگار تلقی می‌شد، مورد حمایت قرار دهد.
دکترین دراگو () نظریه‌ای است که به موجب آن کشورها نمی‌توانند برای وصول مطالبات خود از کشورهای دیگر از زور استفاده کنند. دکترین دراگو مقرر می‌دارد عدم توانایی پرداخت بدهی‌های عمومی کشور به بیگانگان یا کشوری دیگر، به کشور طلبکار حق مداخله نظامی برای جمع‌آوری بدهی‌های خود را نمی‌دهد.
نام این دکترین، مأخوذ از نام لوئیس ماریا دراگو، وزیر امور خارجه وقت آرژانتین است. وی نظریه خود را در سال ۱۹۰۲ در نتیجه محاصره دریایی ونزوئلا توسط قوای انگلستان، آلمان و ایتالیا (به‌لحاظ عدم پرداخت ونزوئلا) مطرح کرد.
میرزا محمد ملقب به آقا مؤمن تفرشی یا خواجه مؤمن تفرشی فرزند جمال الدین مصطفی است که در محلهٔ فم تفرش به دنیا آمد. جدش عبدالعظیم بن عبدالله فرزند امام پنجم شیعیان است. تحصیلاتش در تفرش، قم و اصفهان بود. در شعر تخلص دائی داشت. او از سادات تفرش، زاهد، عالم و حکیمی توانا بود. شعر را در کمال استادی می‌سرود و بیشتر به قصیده توجه داشت. تولد او در نیمهٔ اول قرن یازدهم هجری است.تذکره مجمع الصفحا.تذکره روضةالصفا نوشتهٔ محمّد بن خاوند شاه معروف به میرخواند ص ۳۵۸.کتاب تذکره آتشکده آذر نوشتهٔ آذر بیگدلی در سده دوازدهم هجری قمری، شامل شرح حال و گلچینی از اشعار نزدیک به ۸۵۰ شاعر پارسی‌گوی.
او تجدیدکنندهٔ بنای امامزاده محمد تفرش است. بر روی سنگ قبر او نوشته شده است: «هوالباقی: تاریخ وفات عالی‌جناب مقدس‌القاب علّامی فهّامی مجتهد الزمانی آقا محمد مؤمن ـ طاب ثراه ـ فی سبعین مائه و ألف ۱۱۷۰.» زندگی‌نامهٔ وی در تذکره‌های مجمع الصفحا، روضة الصفا و آتشکده آذر مذکور است.
ارتش بزرگ () اصطلاحاً به نیروهای مسلح ناپلئون بناپارت گفته می‌شد.
این ارتش در جریان حمله فرانسه به روسیه شکست سختی را متحمل شد و دیگر هیچ‌گاه نتوانست قدرت سابق خود را بازیابد.
اصل آریایی یا پاراگراف آریایی () بندی در اساسنامه یک سازمان، شرکت یا سند املاک بود که عضویت یا حق اقامت را فقط برای اعضای «نژاد آریایی» محفوظ می‌داشت و هر غیر آریایی را از چنین حقوقی مستثنی می‌کرد. به ویژه آنهایی که تبار یهودی و اسلاوی دارند. این مسئله از سال ۱۸۸۵ تا ۱۹۴۵ یک بخش جدانشدنی از زندگی عمومی در آلمان و اتریش بود. یکی از اولین نمونه‌های مستند چنین اصلی توسط رهبر ملی‌گرای اتریشی و یهود ستیز گئورگ ریتر فن شنرر در برنامه ملی گرایانه ناسیونالیسم آلمانی در اتریش با عنوان برنامه لینز در سال ۱۸۸۲ تهیه شد و تعداد بیشماری از باشگاه‌های ورزشی ملی آلمان، انجمن‌های آواز، باشگاه‌های مدرسه، و انجمن‌های برادری نیز از این روند پیروی کردند.
شناخته شده‌ترین قوانین اصل آریایی توسط آلمان نازی وضع شد. این اصول برای حذف یهودیان از سازمان‌ها، فدراسیون‌ها، احزاب سیاسی و در نهایت از تمام زندگی عمومی بودند. علاوه بر یهودیان، افرادی دیگری که آریایی محسوب نمی‌شدند شامل لهستانی‌ها، صرب‌ها، روس‌ها و سایر اسلاوها بودند.
بر اساس آیین‌نامه‌ها و برنامه‌های سازمان‌ها و احزاب یهود ستیز در اواخر قرن نوزدهم (مانند حزب سوسیال آلمان در سال ۱۸۸۹)، پاراگراف آریایی برای اولین بار در رایش سوم در تدوین قانون احیای خدمات عمومی حرفه ای ظاهر شد، که در ۷ آوریل ۱۹۳۳ به تصویب رسید. این قانون تصریح می‌کرد که فقط کسانی که نژاد آریایی دارند، یعنی بدون پدر و مادر یا پدربزرگ و مادربزرگ یهودی، می‌توانند در خدمات دولتی استخدام شوند. این ماده قانونی در ۲۵ آوریل ۱۹۳۳ در قانون مبارزه با ازدحام بیش از حد مدارس و دانشگاه‌های آلمان به بخش آموزش تعمیم داده شد.
در ۳۰ ژوئن همان سال، دامنه این ماده قانونی گسترش یافت و به این معنا بود که حتی ازدواج با یک «غیر آریایی» برای اخراج از شغل‌های دولتی کافی بود. فشار حزب نازی، برای همگام سازی با نازی‌ها، بسیاری از فدراسیون‌ها و سازمان‌ها را به پذیرش پاراگراف آریایی سوق داد. بدین ترتیب یهودیان از از سیستم بهداشت عمومی، کشاورزی، شرکت در فعالیت‌های فرهنگی از جمله تولید فیلم و شرکت در تئاتر منع می‌شدند، روندی که در قوانین نورنبرگ «برای جدایی نهایی یهودیان از «ملت» آلمان» به اوج خود رسید. پیش از این استثنائاتی مانند جانبازان جنگ، خدمت در خیزش ملی (Erhebung)، آریایی‌های افتخاری و غیره وجود داشت، اما اکنون یهودیان و «دورگه‌های یهودی» تقریباً در همه مشاغل با ممنوعیت مواجه می‌شدند. ماده قانونی اصل آریایی عمدتاً بدون اعتراض پذیرفته شد، به جز در کلیسای انجیلی که باعث انشعاب «کلیسای اعترافیون» (Confessing Church) که کلیسایی ضد نازی‌ها بود، شد.
اعلامیه‌های مسکو () چهار اعلامیه بود که در سال ۱۹۴۳ توسط کشورهای آمریکا، انگلستان، شوروی و چین امضا شد.
در این اعلامیه‌ها چهار کشور مذکور تأسیس یک سازمان بین‌المللی را که در آن برای عضویت کلیه کشورها (اعم از کوچک و بزرگ) باز بوده و بر پایه مساوات تمام کشورهای صلح‌جو (اعم از کوچک و بزرگ) مستقر شده باشد جهت صلح و امنیت ملی، ضروری اعلام داشتند.
کناره‌گیری ادوارد هشتم () به استعفای ادوارد هشتم، پادشاه بریتانیا از تاج و تخت آن کشور در سال ۱۹۳۶ گفته می‌شود.
ادوارد هشتم که قصد داشت با مطلقه‌ای آمریکایی به‌نام والیس سیمپسون ازدواج کند، نیاز به صدور مجوزی از سوی پارلمان بریتانیا و نمایندگان کشورهای مستعمره داشت. دولت بریتانیا و نمایندگان مذکور، با ارادهٔ پادشاه به مخالفت پرداختند و وی نیز برای نیل به مقصود خود راه استعفا و کناره‌گیری از مقام سلطنت را برگزید. وی طی یک نطق رادیویی با مردم کشور خویش وداع کرد و بدین‌ترتیب برادرش شاهزاده آلبرت با عنوان جرج ششم به‌جای وی بر تخت سلطنت نشست.
ادوارد توسط لیدی فورنس در ۱۰ ژانویه ۱۹۳۱، زمانی که ادوارد شاهزاده ولز بود، به والیس سیمپسون، شهروند آمریکایی و همسر ارنست آلدریش سیمپسون، مدیر ارشد حمل و نقل انگلیس معرفی شد. ارنست سیمپسون شوهر دوم والیس بود. ازدواج اول وی، با خلبان نیروی دریایی ایالات متحده وین اسپنسر، در سال ۱۹۲۷ به طلاق انجامید. به‌طور کلی پذیرفته شده‌است که والیس سیمپسون و ادوارد در سال ۱۹۳۴ عاشق شدند، در حالی که لیدی فورنس (که همچنین با شاهزاده رابطه داشت) به دیدار اقوام خود در ایالات متحده رفته بود. با این حال، ادوارد با قاطعیت به پدرش، پادشاه جورج پنجم، اصرار داشت که با سیمپسون رابطه فیزیکی ندارد و توصیف او به عنوان معشوقه اش نامناسب است.Ziegler, p. 233 روابط ادوارد با سیمپسون رابطه ضعیف وی و والدینش را بیش از پیش تضعیف کرد. اگرچه پادشاه جورج و ملکه ماری در سال ۱۹۳۵ سیمپسون را در کاخ باکینگهام ملاقات کردند،Windsor, p. 255 آنها بعداً از پذیرایی وی خودداری کردند.Bradford, p. 142 ادوارد و سیمپسون به‌طور مخفیانه توسط اعضای شعبه ویژه پلیس متروپولیتن پیگیری می‌شدند، که گزارش‌هایی در مورد ماهیت روابط آنها و تحقیقات خود در مورد زندگی خصوصی والیس سیمپسون تهیه می‌کردند که شامل «پیگیری شایعات شرور» و شناسایی «یک عاشق مخفی» بود. چشم‌انداز داشتن یک مطلقه آمریکایی با گذشته‌ای مشکوک که چنین وارثی را نسبت به وارث داشته باشد، موجب نگرانی چهره‌های دولت و تشکیلات شد.Ziegler, pp. 231–234
ادوارد هشتم در ۲۰ ژانویه ۱۹۳۶ جانشین پدر شد، پس از آن سیمپسون در مراسمات رسمی بیشتر به عنوان مهمان پادشاه حضور یافت. علی‌رغم اینکه نام او به‌طور منظم در بخشنامه دادگاه ظاهر می‌شد، نام شوهرش به وضوح غایب بود.Broad, p. 37. در تابستان همان سال، پادشاه از اقامت طولانی مدت در بالمورال به منظور تعطیلات با سیمپسون در شرق مدیترانه که به‌طور گسترده‌ای در مطبوعات آمریکا و قاره اروپا پوشش داده شد، اجتناب کرد. در حالیکه مطبوعات انگلیس، که خود را حفظ می‌کردند (سکوت تحمیل شده)، کانادایی‌ها و انگلیسی‌های خارج از کشور، که به گزارش‌های خارجی دسترسی داشتند، تا حد زیادی توسط این پوشش رسوا شدند.Broad, p. 47.
تا ماه اکتبر، در جامعه عالی و خارج از کشور شایعه شد که ادوارد قصد دارد به محض آزادی سیمپسون ازدواج کند. در پایان همان ماه، هنگامی که او درخواست طلاق کرد و مطبوعات آمریکا اعلام کردند که ازدواج بین او و پادشاه قریب‌الوقوع است، این بحران به اوج خود رسید. دبیر خصوصی پادشاه، الک هاردینگ، در ۱۳ نوامبر به او هشدار داد: «سکوت مطبوعات انگلیس در مورد دوستی اعلیحضرت با خانم سیمپسون حفظ نخواهد شد … با توجه به نامه‌های افراد انگلیسی زندگی در کشورهای خارجی که مطبوعات صریحاً ابراز کرده‌اند، تأثیر ناگوار خواهد داشت.» وزرای ارشد انگلیس می‌دانستند که هاردینژ برای شاه نامه نوشته‌است و ممکن است به او در تهیه نامه کمک کرده باشد.Williams, pp. 93–94.
پادشاه روز دوشنبه (۱۶ نوامبر) نخست‌وزیر استنلی بالدوین را به کاخ باکینگهام دعوت کرد و به او خبر داد که قصد ازدواج با سیمپسون را دارد. بالدوین پاسخ داد که چنین ازدواجی مورد قبول مردم نیست، اظهار داشت: «... ملکه، ملکه کشور می‌شود؛ بنابراین در انتخاب یک ملکه صدای مردم باید شنیده شود». نظر بالدوین توسط کمیساریای عالی استرالیا در لندن، استنلی بروس، که همچنین نخست‌وزیر سابق استرالیا بود، مشترک بود. در همان روزی که هاردینگ به پادشاه نوشت، بروس با هاردینگ آشنا شد و سپس با بالدوین نامه نوشت و از ایده ازدواج شاه و سیمپسون ابراز وحشت کرد.Williams, p. 101.
با این وجود، مطبوعات انگلیس در این مورد ساکت ماندند تا اینکه آلفرد بلانت ، اسقف برادفورد، در اول دسامبر در کنفرانس اسقفی خود سخنرانی کرد، که اشاره به نیاز پادشاه به فضل الهی داشت: «ما امیدواریم که او از نیاز خود آگاه باشد. برخی از ما آرزو می‌کنیم که وی علائم مثبت بیشتری از آگاهی خود را از خود نشان دهد.» اسقف وقتی بعداً در این باره سؤال شد، ادعا کرد که در زمان نوشتن سخنرانی، نام سیمپسون را نشنیده‌است. سیمپسون با اقدام کارمندان ادوارد، دو روز بعد برای جلوگیری از توجه شدید مطبوعات، انگلیس را به مقصد جنوب فرانسه ترک کرد. هم چهره او و هم پادشاه از این جدایی بسیار خراب شدند. در هنگام عزیمت اشک آور، پادشاه به او گفت، «من هرگز تو را رها نمی‌کنم.»Williams, pp. 149–151.
مخالفت با شاه و ازدواج او از چند جهت بود. اشتیاق ادوارد برای مدرن سازی سلطنت و دسترسی بیشتر به آن، گرچه مورد استقبال بسیاری از عموم مردم قرار گرفت،Williams, pp. 8–11. از سوی تشکیلات انگلیس بی‌اعتماد بود.The Duke of Windsor, p. 136. ادوارد با برخورد بی‌احترامی با سنت‌ها و مراسم آنها اشراف را برآشفت و بسیاری از کنار گذاشتن هنجارها و آداب و رسوم پذیرفته شده اجتماعی او را آزردند.The Duke of Windsor, p. 301; Beaverbrook, p. 14; Williams, pp. 70–71.
وزرای دولت و خانواده سلطنتی پیشینه و رفتار والیس سیمپسون را برای یک ملکه بالقوه غیرقابل قبول دانستند. شایعات و استعلام دربارهٔ او در جامعه به گوش می‌رسید.See, for example, Virginia Woolf's diary quoted in Williams, p. 40. حتی به مادر پادشاه، ملکه ماری، گفته شد که سیمپسون ممکن است نوعی کنترل جنسی بر ادوارد داشته باشد، زیرا وی با استفاده از شیوه‌هایی که در یک فاحشه خانه چینی آموخته بود او را از یک اختلال جنسی تعریف نشده رها کرده‌است.Ziegler, p. 236. این دیدگاه تا حدودی توسط آلن دون، روحانی به اسقف اعظم کانتربری، که نوشت که مظنون است پادشاه «از نظر جنسی غیرطبیعی است و ممکن است ناشی از تصرف خانم S. بر او باشد»، تا حدودی گفته شد.Howarth, p. 61. حتی فیلیپ زیگلر، زندگینامه نویس رسمی ادوارد هشتم، خاطرنشان کرد که: «حتماً نوعی رابطه سادومازوخیستی وجود داشته‌است»Quoted in
در نتیجه این شایعات و استدلال‌ها، این اعتقاد در بین تشکیلات انگلیس تقویت شد که سیمپسون نمی‌تواند به عنوان یک همسر سلطنتی تبدیل شود. نخست‌وزیر انگلیس استنلی بالدوین صریحاً به ادوارد توصیه کرد که اکثر مردم با ازدواج او با سیمپسون مخالف خواهند بود، این نشان می‌دهد که اگر این کار را کرد، برخلاف توصیه‌های وزیرانش، دولت دسته جمعی استعفا خواهد داد. پادشاه طبق گفته خودش بعداً پاسخ داد: «من قصد دارم به محض آزادی خانم سیمپسون ازدواج کنم … اگر دولت با این ازدواج مخالفت می‌کرد، همان‌طور که نخست‌وزیر به من گفته بود، من آماده رفتن بودم.»The Duke of Windsor, p. 332. تحت فشار شاه، بالدوین موافقت کرد که صداهای بیشتری را در مورد سه گزینه تهیه کند:
گزینه دوم دارای سوابق اروپایی بود، از جمله پدرِ پدربزرگ خود ادوارد، دوک الکساندر وورتمبرگ، اما در تاریخ مشروطه انگلیس هیچ نظیری نداشت. از نخست وزیران پنج قلمرو (استرالیا، کانادا، نیوزیلند، آفریقای جنوبی و دولت آزاد ایرلند) مشورت شد، و اکثریت موافقت کردند که «هیچ راهی برای دوره وجود ندارد».Éamon de Valera quoted in Bradford, p. 188. ویلیام لیون مکنزی کینگ (نخست‌وزیر کانادا)، جوزف لیونس (نخست‌وزیر استرالیا) و جی بی ام هرتسوگ (نخست‌وزیر آفریقای جنوبی) با گزینه‌های ۱ و ۲ مخالفت کردند. مکنزی کینگ به ادوارد گفت "آنچه را که در قلب خودش بود باور کند" حق بود " و دولت کانادا از شاه درخواست کرد وظیفه خود را قبل از احساساتش نسبت به سیمپسون قرار دهد. فرماندار کل کانادا لرد تویدزمویر به کاخ باکینگهام و بالدوین گفت که کانادایی‌ها علاقه زیادی به پادشاه دارند، اما همچنین اگر ادوارد با یک زن مطلقه ازدواج کند، افکار عمومی کانادا خشمگین خواهد شد. مایکل جوزف ساواژ (نخست وزیر نیوزیلند) گزینه ۱ را رد کرد و فکر کرد که گزینه ۲ "ممکن است … اگر عملی برای یافتن راه حل در این راستا عملی باشد"، اما "با تصمیم دولت داخلی هدایت می‌شود ". در ارتباطات با دولت انگلیس، ایمون دو والرا (رئیس شورای اجرایی دولت آزاد ایرلند) اظهار داشت که به عنوان یک کشور کاتولیک رومی، دولت آزاد ایرلند طلاق را به رسمیت نمی‌شناسد. وی تصور کرد که اگر مردم انگلیس والیس سیمپسون را نپذیرند، تنها کناره‌گیری از سلطنت تنها راه حل ممکن بود. در ۲۴ نوامبر، بالدوین با سه سیاستمدار برجسته مخالف در انگلیس مشورت کرد: رهبر مخالف، کلمنت اتلی، رهبر لیبرال‌ها سر آرچیبالد سینکلر و وینستون چرچیل. سینکلر و اتلی توافق کردند که گزینه‌های ۱ و ۲ غیرقابل قبول است و چرچیل متعهد شد که از دولت حمایت کند.Williams, p. 113.
بی‌طرفی مسلحانه () این اصطلاح به خط مشی‌های یک دولت در زمان جنگ یا یک بحران بین‌المللی اطلاق می‌شود. بدین معنا که در صورت بروز چنین بحرانی دولت بی‌طرف سعی می‌کند تا از درگیری عملی نیروهای مسلح خود در مسئله اجتناب ورزد. با این حال این حق را برای خود محفوظ نگه‌می‌دارد تا در موارد مقتضی از منابع و تمامیت ارضی خود در برابر دولت‌های متحارب به دفاع برخیزد.
سلطه موروثی یا پاتریمونیالیسم () اصطلاحی است که توسط ماکس وبر جامعه‌شناس آلمانی ابداع شده‌است.
پاتریمونی از لفظ پاتر (Pater) لاتین به معنی پدر می‌آید و به‌معنی ملک ارثی یا ملکی است که از پدر یا نیاکان به ارث رسیده ‌باشد.
وبر همین قیاس پاتریمونیالیسم را نوعی از حکومت می‌داند که فرمانروایش آن را در حکم ملک شخصی خود انگارد.
غرض اصلی از تأسیس این نوع حکومت برآوردن نیازهای خانواده شخص فرمانرواست. صاحب‌منصبان دولتی همگی در حقیقت چاکران و نمایندگان فرمانروا هستند.
باران عشق یک آلبوم بی‌کلام اثر ناصر چشم‌آذر در سبک پاپ است.
این آلبوم که در سال ۱۳۷۳ در ایران توسط شرکت فرهنگی هنری طنین صوت منتشر شده دارای ۸ آهنگ است. کتابی با همین نام در اسفند ۱۳۹۴ شامل زندگی‌نامه ناصر چشم‌آذر منتشر شد.
باران عشق از مهم‌ترین آثار زندگی ناصر چشم آذر به‌شمار می‌رود که در اوایل دهه ۷۰ خورشیدی ساخته شد. این آلبوم بی نظیر با تِم ملایم در هشت قطعه تنظیم شده و ساختار آن پیوسته‌است، آلبومی که به نظر همگان موفق‌ترین اثر این آهنگساز محسوب می‌شود.
ناصر چشم آذر در مورد باران عشق گفته: «باران عشق، اشک مادران داغ دیده جنگ تحمیلی ایران و عراق است که بر مزار پاک گل لاله‌هایشان گریستند و گریستند و گریستند…» همچنین در مصاحبه‌ای دیگر دربارهٔ ساخت این اثر می‌گوید: «یکبار در منزل صالح علاء نشسته بودیم و او به من گفت ناصر اینطور که نمی‌شود، باید کاری بسازی و لباس دیگری بر تن موسیقی پاپ کنی. من هم وقتی سفارش این کار را گرفتم خیلی در این فکر بودم که چه کنم سر از قالب موسیقی پاپ درنیاورم اما روند کار طوری باشد که بکر و تازه باشد. چند ماهی فکرم مشغول بود و در نهایت به این فضا نزدیک شدم. اعتقاد من این بود که «باران عشق» هست، فقط کافی است کسی آن را پیدا کند، مثل خیلی چیزهای دیگر که در عالم وجود دارد و باید آنها را کشف کرد. خوشحالم این قطعه توانست با تمام شاعران و نویسندگان با وجود اینکه بی کلام بود، ارتباط بگیرد. خودم فکر نمی‌کردم این آلبوم به این شدت در اقشار مختلف تأثیر داشته باشد، بلکه فکر می‌کردم عده ای روشنفکر، هنرجو و دانشجو دنبال این کارها هستند اما حالا دو سه دهه است که این کار در بازار هست. من می‌خواستم واقعه کربلا را با معجزه باران عشق امام حسین و یارانش سیراب کنم، لذا این واقعه را تجسم کردم و باران عشق را با صدای موج آب و باران ساختم و با استقبال مردم فهمیدم که تنها نیستم».
تهمینه میلانی کارگردان سینما گفته‌است: «باران عشق را یک عاشق ساخته‌است. ناصر در کاری که انجام می‌داد منحصر به فرد بود اما تعصب ویژه‌ای داشت و تأکید می‌کرد که آثارش را خودش اجرا کند. او بسیار احساساتی بود و به نظر من با اینکه کار کردن با او کمی دشوار شده بود، خلاق‌ترین آهنگساز در زمینه کاری ما بود.»
اتحاد یا مرگ یا دست سیاه انجمنی مخفی متعلق به جنبش ملی‌گرایانه پان‌اسلاویسم بود که تحت نظر سرهنگ دراگوتین دیمیترییویچ رئیس اطلاعات و امنیت صربستان در ارتش صرب‌ها فعالیت می‌کرد. هدف این تشکیلات آزادی اسلاوهای جنوبی امپراتوری اتریش-مجارستان و امپراتوری عثمانی بود. این گروه در دوران جنگ‌های بالکان نفوذ فراوانی در اعمال سیاست صربستان داشت و به تربیت و اعزام تروریست‌ها می‌پرداخت.
آرشیدوک فرانتس فردیناند ولیعهد اتریش به‌دست گاوریلو پرنسیپ، از اعضای این گروه در سارایوو به قتل رسید و همین امر بهانه آغاز جنگ جهانی اول شد. در پی وقوع این حادثه مقامات صربستان تشکیلات مزبور را تحت پیگرد قرار دادند و سران آن را به اتهام برپایی توطئه و قتل ولیعهد اتریش اعدام کردند.
خوک خاکی چاد نام یک گونه از سرده کاونده‌پاها است.
کاونده‌پاهای دوزیست نام یک سرده از تیره کاونده‌پایان است.
کلئوپاترادندان نام یک سرده از راسته خاک‌سفیددزدسانان است.
قارون‌نیاها نام یک سرده از راسته خاک‌سفیددزدسانان است.
فرمالدهید بین ستاره‌ای یک مفهوم مرتبط با اخترشیمی است. اولین گزارش در مورد کشف فرمالدهید در فضای بین ستاره‌ای توسط اسنایدر و همکاران در سال ۱۹۶۹ مطرح شد. گزارش‌های بعدی در سال ۲۰۱۴ وجود فرمالدهید در فضای بین ستاره‌ای را تایید کردند.
این آلبوم دارای چندین تک آهنگ موفق بود، از جمله «کجا در آن است»، «موچین شیاطین» و «آلودگی جدید»، و در رتبه‌بندی Billboard 200 در رتبهٔ شانزدهم قرار گرفته‌است. در سال ۲۰۰۸، بیش از ۲٫۳ میلیون نسخه در ایالات متحده فروخته شده‌است. «اودلی» آلبومی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا، بک هانسن است که در منتشر شد.
این آلبوم در چارت‌های سوئد جزو ده آلبوم اول قرار گرفت.
تیم ملی فوتبال زنان اوکراین نمایندهٔ زنان کشور اوکراین در ردهٔ ملی است. این تیم تحت نظارت فدراسیون فوتبال اوکراین اداره می‌شود. این تیم از اوت سال ۱۹۹۳ به انجام بازی می‌پردازد. نخستین (تا کنون) رقابت بزرگی که آنها در آن بازی کرده‌اند مسابقات فوتبال زنان اروپا ۲۰۰۹ در فنلاند بوده‌است. از رقابتهای اخیر این تیم می‌توان به انتخابی جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۵ اشاره داشت.http://www.uefa.com/womensworldcup/season=2015/standings/index.html
آرتیوم سارگسی تریان (؛ – آوریل ۱۹۷۰) یک کشتی‌گیر رشته کشتی فرنگی اهل ارمنستان بود که در بازی‌های المپیک و مسابقات قهرمانی کشتی جهان در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است.
وی در آوریل ۱۹۷۰ در خانه خویش در یک نزاع شخصی کشته شد.
ابراهیم انیس (۱۹۰۶–۱۹۷۸) زبان‌شناس مصری بود. در قاهره زاده شد و در دارالعلوم همان‌جا درس خواند، سپس دکترای خود را از دانشگاه لندن در ۱۹۴۱ گرفت. در دارالعلوم قاهره و دانشگاه اسکندریه به تدریس پرداخت. همچنین برای تدریس در دانشگاه اردن نیز انتخاب شد. "الأصوات اللغویة، فی اللهجات العربیة، دلالة الألفاظ، مستقبل اللغة العربیة" و "من أسرار العربیة" از آثار اوست. خانوادهٔ او، کتابخانهٔ شخصی‌اش را پس از درگذشت به دارالعلوم هدیه دادند.
آشیگارو (足軽، "سبک پا") پیاده‌نظام بودند که توسط طبقه سامورایی ژاپن فئودال به کار گرفته می‌شدند. اولین اشاره شناخته شده به آشیگارو در قرن چهاردهم بود، اما در دوران شوگونات آشیکاگا (دوره موروماچی) بود که استفاده از آشیگارو توسط جناح‌های مختلف متخاصم رایج شد.
امپراتور تنمو (۶۷۳–۶۸۶) در ژاپن تلاش‌هایی برای داشتن یک ارتش ملی اجباری انجام داد، اما این امر محقق نشد و در قرن دهم ژاپن در عوض به مالکان فردی تکیه کرد تا مردانی را برای درگیری‌ها و جنگ‌ها فراهم کنند. این زمین داران اسب دار آغازگر طبقه سامورایی بودند و مردانی که زمین را برای زمین داران کار می‌کردند در زمان جنگ به سربازان پیاده معمولی تبدیل شدند. این سربازان پیاده می‌توانستند پیوندهای طولانی و وفاداری به زمین‌دارانی داشته باشند که به نسل‌های متمادی برمی‌گردد.
هر کشاورز اساساً یک جنگجو نیز بود تا اینکه هیده یوشی از طریق یک «شکار شمشیر» در سراسر کشور در سال ۱۵۸۸ سلاح‌ها را مصادره کرد. هر آشیگارو اولین درس‌های خود را در مورد ذهنیت جنگ از بیوا هوشی داشت. از سوی دیگر، تلاوت هایک همچنین فضایل مدنی را تبلیغ می‌کرد: وفاداری، پایداری در مصیبت‌ها، و افتخار به افتخار خانواده.
سامورایی‌های صاحب زمین، همراه با سربازان پیاده دهقان، در بسیاری از جنگ‌ها و درگیری‌ها از جمله تهاجم مغول‌ها به ژاپن در سال‌های ۱۲۷۴ و ۱۲۸۱ شرکت کردند. جنگ‌های مداوم بین قرن‌های ۱۴ و ۱۶، استخدام سربازان پیاده را بدون وفاداری خاصی در برخی مواقع ضروری کرد. این مزدوران که فقط به صورت غارت پرداخت می‌شدند، به خوبی آموزش دیده نبودند و بنابراین همیشه نمی‌توانستند در جنگ به آنها وابسته باشند. این سربازان پیاده سرگردان در نهایت به آشیگارو تبدیل شدند.
آشیگارو معمولاً به ناگیناتا، یاری، یومی و شمشیر مسلح می‌شدند. زره آشیگارو بسته به دوره متفاوت بود، از بدون زره تا زره سنگین و می‌توانست شامل کلاه‌های مخروطی به نام جینگاسا باشد که از آهن، مس، چوب، کاغذ، بامبو یا چرم ساخته می‌شد. کلاه ایمنی)، تاتامی زوکین (کلاه‌های زره‌دار)، کوته (آستین‌های زره‌دار)، سونیت (گریو)، و هیدات (کویسس).
جنگ در دوره سنگوکو (قرن ۱۵ و ۱۶) مستلزم تولید مقادیر زیادی زره برای ارتش‌های رو به رشد آشیگارو بود. زره‌های مهمات ساده کیراس‌ها و کلاه‌های ایمنی از جمله زره‌های تاتامی که می‌توانستند تا شونده یا جمع شونده به‌طور انبوه تولید می‌شدند. زره تاتامی از صفحات کوچک مستطیلی یا شش ضلعی آهنی ساخته می‌شد که معمولاً از طریق پست به یکدیگر متصل می‌شدند و به پشتی پارچه ای دوخته می‌شدند.
در قرن شانزدهم آشیگاروها نیز به قفل کبریت‌هایی از نوع تانگاشیما مسلح شدند. بنرهای کوچکی به نام ساشیمونو را می‌توان در هنگام نبرد برای شناسایی بر روی پشت آنها گذاشت.
در جنگ اونین، آشیگارو با غارت و سوزاندن میاکو (کیوتوی امروزی) به عنوان سربازان سرکش شهرت پیدا کرد. در دوره بعدی سنگوکو، جنبه نبرد از تک نبرد به تشکیلات انبوه تغییر کرد؛ بنابراین، آشیگارو ستون فقرات بسیاری از ارتش‌های فئودالی شد و برخی از آنها به شهرت بیشتری رسیدند.
کسانی که کنترل آشیگارو به آنها داده شد، آشیگاروگاشیرا (足軽頭) نامیده می‌شدند. مشهورترین آنها تویوتومی هیدیوشی بود که بسیاری از پیروان جنگجوی خود را نیز به مقام سامورایی رساند.
آشیگارو ستون فقرات ارتش سامورایی‌ها را در دوره‌های بعدی تشکیل داد. تغییر واقعی آشیگارو در سال ۱۵۴۳ با معرفی سلاح گرم قفل کبریت توسط پرتغالی‌ها آغاز شد. تقریباً بلافاصله دایمیوهای محلی شروع به تجهیز آشیگارو خود به سلاح جدید کردند، که در مقایسه با کمان طولانی، که یادگیری آن سالها طول کشید، به آموزش کمی برای استفاده ماهرانه نیاز داشت. با پیچیده‌تر شدن نبردها و بزرگ‌تر شدن نیروها، آشیگارو به‌شدت آموزش داده می‌شد تا بتوانند در مقابل آتش دشمن صفوف خود را حفظ کنند.
مزیت تفنگ‌های کبریت برای جنگ سامورایی‌ها تعیین‌کننده بود. این در نبرد ناگاشینو در سال ۱۵۷۵ نشان داده شد، جایی که توپچی‌های آشیگارو از قبیله‌های اودا و توکوگاوا که با دقت در موقعیت قرار گرفتند، بارها و بارها سواره نظام سنگین قبیله تاکدا علیه خطوط دفاعی قبیله اودا را خنثی کردند و پشت ماشین جنگی تاکدا را شکستند.
پس از نبرد، نقش آشیگاروس‌ها در ارتش به عنوان مکمل بسیار قدرتمندی برای سامورایی‌ها تثبیت شد. این مزیت در دو حمله به کره در سال‌های ۱۵۹۲ و ۱۵۹۷ علیه کره ای‌ها و بعداً چینی‌های سلسله مینگ مورد استفاده قرار گرفت. اگرچه نسبت اسلحه‌ها (قفل کبریت) به کمان در حمله اول ۲:۱ بود، اما در تهاجم دوم این نسبت به ۴:۱ تبدیل شد زیرا اسلحه‌ها بسیار مؤثر بودند.
پس از ظهور شوگونات توکوگاوا، خدمت سربازی آشیگارو از بین رفت. از آنجایی که تغییر آشیگارو به سرباز حرفه ای پس از اودا نوبوناگا پیش رفت، آشیگارو به تدریج از کشاورز جدا شد.
با ورود به دوره ادو، موقعیت آشیگارو ثابت شد و استفاده از سربازان وظیفه برای بیش از دویست سال در ژاپن کنار گذاشته شد. آشیگارو در برخی از هان (دامنه‌ها) پایین‌ترین رده طبقه سامورایی در نظر گرفته می‌شد، اما در برخی دیگر نه.
ران-دی.ام.سی. () یک گروه موسیقی هیپ-هاپ آمریکایی بود. این گروه سال ۱۹۸۱ در محله هولیس کویین، نیویورک؛ توسط، جوزف سیمسونز، دارل مکدانیلز و جم مستر جی تشکیل شد. از ران-دی.ام.سی.، به عنوان یکی از تأثیر گذارترین و پر قدرت‌ترین گروه‌های تاریخ موسیقی هیپ-هاپ یاد می‌شود.
خاندان اوکودایرا یکی از خاندان های ژاپنی در دوره سنگوکو بود که مقر آن در شمال شرقی ولایت میکاوا‌ (شینشیرو، آیچی امروزی) قرار داشت. این خاندان در خدمت خاندان ایماگاوا یا خاندان اودا، خاندان ماتسودایرا، خاندان تاکدا و خاندان توکوگاوا (تغییر نام یافته از خاندان ماتسودایرا) بود.
خط ایدا یک خط راه آهن وابسته به شرکت راه‌آهن مرکزی ژاپن است.
محفل سنت آگوستین () به صورت مختصر O.S.A یکی از محافل کلیسای کاتولیک است. اگر چه کهن تر است، اما به‌طور رسمی در قرن سیزدهم تشکیل شده‌است.
حادثه هیرایاماجوچین زمان وقوع سال ۱۶۲۰ در اوایل دوره ادو، به حادثه اسارت و مصادره کالاهای یک کشتی دارای مجوز تجاری به مالکیت هیرایاماجوچین در نزدیکی سواحل تایوان توسط ناوگان انگلستان و هلند گفته می‌شود. دو تن از مبلغان مسیحی در این کشتی سوار بودند و کشتی از مانیل به مقصد ژاپن در حرکت بود. این حادثه پیش درآمد کشتار مسیحیان در ناگاساکی دانسته می‌شود.
فیلیپین از سال ۱۵۶۵ مستعمره کشور اسپانیا شده بود. نام این کشور نیز از نام پادشاه اسپانیا فیلیپ دوم گرفته شده‌است. شبه‌جزیرهٔ ماکائو (جزوی از کشور چین کنونی) نیز از سال ۱۵۵۷ میلادی به صورت مستعمره پرتغال در آمده بود. در آن زمان برای کشتی‌های تجاری از طرف شوگون‌سالاری توکوگاوا مجوز صادر می‌شد و امنیت رفت‌وآمد این کشتی‌ها از طرف شوگون‌سالاری تضمین می‌شد. از قبل دو کشور پرتغال و اسپانیا در حال رقابت برای برتری در منطقه بودند که انگلستان و هلند نیز به این منطقه وارد شدند و رقابت بین این چند کشور برای غلبه بر یکدیگر شدیدتر شد.
کشتی تجاری دارای مجوز هیرایاماجوچین، از مانیل عازم ژاپن بود که توسط ناوگان بریتانیایی-هلندی کشف و ضبط شد. در کشتی علاوه ملوانان ژاپنی افراد پرتغالی و اسپانیایی نیز بودند. ناوگان انگلیس و هلند همراه با این کشتی وارد بندر هیرادو در ژاپن شد. سپس کالاهای تجاری این کشتی شامل ابریشم و شکر توسط تجارتخانه انگلستان در این بندر مصادره شد. از آنجائیکه مصادره اموال کشتی ای که دارای مجوز بود و امنیت آن توسط شوگون سالاری تضمین شده بود به هیچ وجه قابل بخشش نبود. نمایندگان تجارتخانه هلند و انگلستان فرا خوانده شدند و مورد بازخواست قرار گرفتند. آن‌ها عنوان کردند که از آنجائیکه این کشتی دو مبلغ مسیحی را سوار کرده‌است و ورود مبلغان مسیحی از طرف شوگون سالاری ممنوع اعلام شده، این کشتی‌ها از وقوع جرم توسط این کشتی جلوگیری کرده‌اند و حق آن‌ها بوده که کالاهای این کشتی را مصادره کنند. از طرف دیگر صاحب کشتی که این عمل را یک دزدی دریایی می‌دانست به نزد ناگاساکی بوگیو رفته از آنان شکایت کرد. پس از این شکایت تحقیق از طرف دولت در مورد این حادثه آغاز شد.
یکی از این مبلغین که به نام تاجر به کشتی سوار شده بود وابسته به محفل سنت آگوستین و دیگری وابسته به فرقه دومینیکن بود. پرس و جو از این دو مبلغ توسط دایمیو ی قلمروی هیرادو، ماتسورا تاکانوبو و ناگاساکی دایکان در حضور هاسه‌گاوا گونروکو (مقام ناگاساکی بوگیو) انجام شد. مبلغان از قبل با هاسه‌گاوا گونروکو آشنایی داشتند و هاسه‌گاوا تأیید کرد که این دو از سال‌ها قبل به تجارت با ژاپن مشغول بوده‌اند. اما رئیس انگلیسی شعبه کمپانی هند شرقی بریتانیا، ریچارد کوکز و همچنین رئیس شعبه کمپانی هند شرقی هلند، ژاک اسپکس چندین شاهد فراهم کردند که شهادت دادند این مبلغین در مورد تبلیغ مسیحیت فعال بوده‌اند و نظر هاسه‌گاوا را رد کردند. پس از آن پرتغال و اسپانیا علیه انگلستان و هلند وارد جریان بررسی این حادثه شدند و با مطرح کردن نظرات مخالف و متناقض، نزاع مابین این کشورها را در ژاپن عیان کرده و به نمایش گذاشتند. بررسی این حادثه ۲ سال به طول انجامید.
در ۱۹ ژوئیه ۱۶۲۲ هیرایاماجوچین و دو مبلغ مسیحی به همراه ۱۲ ملوان دیگر این کشتی اعدام شدند. این حادثه به سوء ظن شوگون‌سالاری توکوگاوا به مسیحیان بیش از پیش دامن زد. ماه بعد در کشتار مسیحیان در ناگاساکی، ۵۵ نفر از مبلغین و مسیحیان اعدام شدند. از سال ۱۶۲۳ سکونت اتباع پرتغالی در ژاپن همچنین سفر کشتی‌ها ژاپنی به مانیل نیز ممنوع شد.
نیم‌تاج‌خانم (درگذشته ۱۳۰۲ قمری در کرمانشاه) از زنان معروف خاندان قاجار و نوه فتحعلی‌شاه (از طرف مادر) بود. شهرت نیم‌تاج‌خانم به سبب ازدواج با چندتن از رجال معتبر دوره قاجار است.
نیم‌تاج‌خانم دختر ماه‌نوش‌لب‌خانم افتخارالسلطنه (دختر فتحعلی‌شاه) و میرزا نبی قزوینی بود. او خواهر تنی عبدالله‌خان علاءالملک بود. سایر برادران او از مادر دیگر میرزا حسین خان سپهسالار و یحیی خان مشیرالدوله بودند.اعتمادالسلطنه. چهل سال تاریخ ایران. جلد ۲، صفحهٔ ۴۷۰
نیم‌تاج‌خانم در جوانی با امیراصلان‌خان مجدالدوله دایی ناصرالدین‌شاه که چندین سال از او بزرگتر بود ازدواج کرد.ملک‌ایرج میرزا، تاریخ پسران خاقان در سال ۱۲۸۸ قمری، پس از فوت مجدالدوله، به ازدواج میرزا کاظم خان نظام‌الملک پسر اول میرزا آقاخان نوری (صدراعظم ناصرالدین شاه) درآمد و از او پسری به نام ابوالحسن یافت؛ ولی نظام‌الملک به سبب رفتار آزادانه همسرش و شایعاتی که در خصوص ارتباطات عاشقانه او وجود داشت، او را طلاق داد و ابوالحسن‌خان را نیز نهایتاً عاق کرد. قول عین‌السلطنه در این باره چنین است:
پس از آن نیم‌تاج‌خانم با حسین خان حسام‌الملک، حاکم همدان که از طرف مادرش زبیده خانم نوه فتحعلی‌شاه بود، ازدواج کرد و از او دختری یافت که نیم‌تاج‌الملوک لقب گرفت و به ازدواج افتخارالملک همدانی درآمد.روزنامه خاطرات عین‌السلطنه". تهران: اساطیر، ۱۳۷۴اذکایی، پرویز. "قراگوزلوهای همدان خاندان امیر افخم شورینی (بخش سوم)". آینده، سال چهاردهم، شهریور تا آبان ۱۳۶۷، شماره ۶–۸ نیم‌تاج‌خانم تا پایان عمر همسر حسام‌الملک بود تا آنکه در عصر دوشنبه ۱۸ رجب ۱۳۰۲ قمری در هنگام وضع حمل در کرمانشاه درگذشت.اعتمادالسلطنه، محمدحسن خان. "روزنامه خاطرات اعتمادالسلطنه". به کوشش ایرج افشار. اساطیر، ۱۳۴۵.
اعتمادالسلطنه در کتاب خاطرات خود، ذیل خاطرات روز پنجم صفر ۱۲۹۹ می‌نویسد:
پرش آزادhttps://www.yektapress.com/fa/news/78168/%D9%BE%D8%B1%D8%B4-%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF-%D8%A8%D9%87-%DB%8C%DA%A9-%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7-%D9%87%DB%8C%D8%AC%D8%A7%D9%86https://www.tasnimnews.com/fa/media/1396/11/20/1652545/%D8%A7%D9%81%D8%AA%D8%AA%D8%A7%D8%AD-%D8%AA%D8%B4%DA%A9-%D9%BE%D8%B1%D8%B4-%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF-%D8%AF%D8%B1-%D8%A8%D8%A7%D9%85-%D9%84%D9%86%D8%AF-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DA%86%D9%87-%DA%86%DB%8C%D8%AA%DA%AF%D8%B1، پرش هوایی، پرش بِیس یا بیس جامپینگ ، به ورزش پریدن با لباس بالدار یا با چتر از روی یک سازهٔ ثابت یا صخره گفته می‌شود.
BASE سرواژه‌ای از انواع سازه‌های قابل‌پریدن است: ساختمان (Building)، آنتن (Antenna)، دهنه (Span) و صخره (Earth). از آنجا که پرش بیس برخلاف چتربازی نه از یک هواپیما با ارتفاع زیاد بلکه از روی نقاط کم‌ارتفاع‌تر انجام می‌گیرد، ریسک و میزان مرگ‌ومیر در این ورزش به مراتب بالاتر است تا حدی که یکی از پرمخاطره‌ترین ورزش‌ها و از انواع بدل‌کاری به‌شمارمی‌رود. پرش آزاد در برخی نقاط جهان ممنوع و غیرقانونی است.
کارل بونیش که زندگی و مرگش دستمایهٔ فیلم مستندی به نام «ابرمرد آفتابی» شد، «پدر پرش آزاد نوین» نامیده شده‌است.
تمیسکیرا یک کشور جزیره‌ای سرسبز و خیالی بر روی کره زمین که در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس وجود دارد. این جزیرهٔ خاستگاه زن شگفت‌انگیز و خواهرانش آمازون‌ها است. از زمان نخستین حضور زن شگفت‌انگیز و این جزیره در شمارهٔ ۸ "کمیک‌های آل استار" (دسامبر ۱۹۴۱)، که با عنوان پارادایس آیلند شناخته می‌شد و توسط ویلیام مولتن مارستون خلق شده است. در نهایت با بازراه‌اندازی مجدد مجموعه زن شگفت‌انگیز (نسخه ۲) در فوریه ۱۹۸۷، نام جزیره به "تمیسکیرا" تغییر یافت. نام جزیره برگرفته از شهر افسانه‌ای «تمیسکیرا»، پایتخت قبیلهٔ آمازون‌ها در اساطیر یونانی است. هم‌چنین برخی مواقع "تمیسکیرا" را شهر پایتخت، و "پارادایس آیلند" به عنوان کل کشور جزیره‌ای در نظر گرفته می‌شود.
زبیده خانم (۱۲۲۹–۱۳۱۳ قمری در شورین، همدان) شاهدخت قاجار و شاعر و ادیب و صوفی بود.
زبیده خانم دختر فتحعلی‌شاه از بطن ماه‌آفرین‌خانم شیرازی در سال ۱۲۲۹ قمری متولد شد.ملک ایرج میرزا، تاریخ پسران خاقان رستم خان قراگوزلو او را برای پسر خود، علینقی خان قراگوزلو (نصرت‌الملک)، خواستگاری کرد که از سوی شاه پذیرفته شد. زبیده خانم همراه همسرش به همدان رفت و از مریدان حاجی میرزا علینقی همدانی شد. یک بار به سفر حج و بارها به زیارت عتبات عالیات و مشهد رفت. سال‌ها در همدان زندگی کرد و هر سال بخشی از درآمد املاک خود را صرف انعام و اطعام فقرا و عمران و آبادی منطقه می‌کرد. او کاروانسرای مدور تاج‌آباد را برای اقامت زوار در روستای تاج‌آباد ساخت، دو دانگ از روستای لالجین را برای تعزیه داری و روشنایی حرم امام حسین در کربلا وقف کرد، و مبلغی برای متولی، روشنایی و قاری بقعه بابا طاهر عریان اختصاص داد. بقعه و صحن امامزاده یحیی در همدان نیز طبق خواهش او از فرزندش، حسام الملک، ساخته شده‌است.http://www.qajarwomen.org/fa/people/510.html زبیده (جهان) خانم، دنیای زنان در عصر قاجارنواب صفا، اسماعیل. "شرح حال فرهاد میرزا معتمدالدوله". تهران: زوار، ۱۳۶۶. ص۴۳۲.
زبیده خانم پس از درگذشت نصرت‌الملک به روستای شورین رفت و تا پایان عمر در آنجا زندگی می‌کرد. وی احوالات عارفانه داشت و چنان‌که برادرش ملک ایرج میرزا توصیف می‌کند:
از اشعار او نمونه‌هایی در جنگ‌ها و سرگذشت‌نامه‌های عهد قاجار به جا مانده است. ابیات زیر نمونه‌ای از شعر او است.
زبیده خانم از نصرت‌الملک صاحب یک پسر، حسین خان حسام‌الملک (درگذشته صفر ۱۳۰۷ قمری) و دو دختر شد.
دکتر سعید بهاءلو (زادهٔ ۱۳۵۵ هوره) پزشک ارتفاع تیم ملی امید کوهنوردی کشور بود که در آبان سال ۱۳۸۷ پس از صعود قلهٔ ۷٬۱۳۴ متری تیلیچو پیک واقع در رشته‌کوه هیمالیا، در مسیر بازگشت دچار حادثه و مفقود گردید. عملیات جستجو و نجات به یک شرکت نپالی سپرده شد و پس از ۱۶ روز و پیدا نشدن پیکر وی، پایان عملیات جستجو اعلام گردید.
در روز جمعه ۱۲ مهرماه ۱۳۸۷ تیم ملی امید کوهنوردی برای صعود به قلهٔ تیلیچو پیک به مقصد کشور نپال و منطقهٔ آناپورنا ایران را ترک کردند. این تیم را ۸ کوهنورد ردهٔ سنی امید و سرپرست برنامه، حسین امانی و پزشک ارتفاع دکتر سعید بهاءلو تشکیل داده بودند. تیم با برپایی کمپ در منطقه و هم‌هوایی با توجه به شرایط آب و هوایی پس از دو هفته اولین تلاش برای صعودش را انجام می‌دهد. در روز چهارشنبه ۸ آبان، تیم به همراه ۲ نفر شرپا موفق به صعود قله می‌شود. در مسیر بازگشت به کمپ دوم پزشک ارتفاع تیم، سعید بهاءلو دچار حادثه شده و سقوط می‌کند.
بورولو (به ایتالیایی: Burolo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تورین واقع شده‌است.
بورولو ۵٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۲۷۶ نفر جمعیت دارد.
بورونتزو (به ایتالیایی: Buronzo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ورسلی واقع شده‌است.
بورونتزو ۲۵٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۹۶۷ نفر جمعیت دارد و ۱۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بوسانا (به ایتالیایی: Busana) یک کومونه در ایتالیا است که در استان رجو امیلیا واقع شده‌است.
بوسانا ۳۰٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۲۷۸ نفر جمعیت دارد و ۸۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بوسانو (به ایتالیایی: Busano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تورین واقع شده‌است.
بوسانو ۵٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۵۷۱ نفر جمعیت دارد و ۳۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بوساته (به ایتالیایی: Buscate) یک کومونه در ایتالیا است که در استان میلان واقع شده‌است.
بوساته ۷٫۸۳ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۸۲۲ نفر جمعیت دارد.
بوسچمی (به ایتالیایی: Buscemi) یک کومونه در ایتالیا است که در استان سیراکوز واقع شده‌است.
بوسچمی ۵۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۱۵۰ نفر جمعیت دارد و ۷۶۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بوزتو پالیتزولو (به ایتالیایی: Buseto Palizzolo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تراپانی واقع شده‌است.
بوزتو پالیتزولو ۷۲ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۱۷۰ نفر جمعیت دارد و ۲۴۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بوسناگو (به ایتالیایی: Busnago) یک کومونه در ایتالیا است که در استان مونتزا و بریانتزا واقع شده‌است.
بوسناگو ۵٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۱۶۲ نفر جمعیت دارد و ۱۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بوسولنگو (به ایتالیایی: Bussolengo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ورونا واقع شده‌است.
بوسولنگو ۲۴٫۲۸ کیلومترمربع مساحت و ۱۹٬۵۷۴ نفر جمعیت دارد و ۱۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر نیدر-الم خواهرخواندهٔ بوسولنگو هست.
بوسولنو (به ایتالیایی: Bussoleno) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تورین واقع شده‌است.
بوسولنو ۳۷٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۳۱۳ نفر جمعیت دارد و ۴۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بوستو جارولفو (به ایتالیایی: Busto Garolfo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان میلان واقع شده‌است.
بوستو جارولفو ۱۲٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۱۳٬۷۵۲ نفر جمعیت دارد و ۱۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر Senise خواهرخواندهٔ بوستو جارولفو هست.
بوترا (به ایتالیایی: Butera) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کالتانیستا واقع شده‌است.
بوترا ۲۹۵ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۸۲۱ نفر جمعیت دارد و ۴۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر گفلسبرگ خواهرخواندهٔ بوترا هست.
بوتیلیرا آلتا (به ایتالیایی: Buttigliera Alta) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تورین واقع شده‌است.
بوتیلیرا آلتا ۸٫۲۵ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۴۶۱ نفر جمعیت دارد و ۴۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر Jougne خواهرخواندهٔ بوتیلیرا آلتا هست.
بوتیلیرا دآستی (به ایتالیایی: Buttigliera d'Asti) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آسته واقع شده‌است.
بوتیلیرا دآستی ۱۸٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۵۱۲ نفر جمعیت دارد و ۲۹۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاکامو (به ایتالیایی: Caccamo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پالرمو واقع شده‌است.
کاکامو ۱۸۷ کیلومترمربع مساحت و ۸٬۵۲۸ نفر جمعیت دارد و ۵۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کادلیانو-ویکوناگو (به ایتالیایی: Cadegliano Viconago) یک کومونه در ایتالیا است که در استان وارزه واقع شده‌است.
کادلیانو-ویکوناگو ۱۰٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۷۶۰ نفر جمعیت دارد.
کادلبوسکو دی سوپرا (به ایتالیایی: Cadelbosco di Sopra) یک کومونه در ایتالیا است که در استان رجو امیلیا واقع شده‌است.
کادلبوسکو دی سوپرا ۴۴ کیلومترمربع مساحت و ۱۰٬۶۲۸ نفر جمعیت دارد و ۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کادو (به ایتالیایی: Cadeo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پیاچنزا واقع شده‌است.
کادو ۳۸٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۶۰۱ نفر جمعیت دارد و ۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کادرتزونه ترمه (به ایتالیایی: Caderzone Terme) یک کومونه در ایتالیا است که در ترنتینو واقع شده‌است.
کادرتزونه ترمه ۱۸٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۶۶۲ نفر جمعیت دارد و ۷۲۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای Weißbach bei Lofer و Sassofeltrio خواهرخوانده‌های کادرتزونه ترمه هستند.
کادونگه (به ایتالیایی: Cadoneghe) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پادووا واقع شده‌است.
کادونگه ۱۲ کیلومترمربع مساحت و ۱۵٬۲۰۴ نفر جمعیت دارد.
کادرتزاته (به ایتالیایی: Cadrezzate) یک کومونه در ایتالیا است که در استان وارزه واقع شده‌است.
کادرتزاته ۵٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۷۳۷ نفر جمعیت دارد.
کافاسه (به ایتالیایی: Cafasse) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تورین واقع شده‌است.
کافاسه ۱۰٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۴۹۵ نفر جمعیت دارد و ۴۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاجیانو (به ایتالیایی: Caggiano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان سالرنو واقع شده‌است.
کاجیانو ۳۵ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۸۷۱ نفر جمعیت دارد و ۸۲۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کانیانو وارانو (به ایتالیایی: Cagnano Varano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان فوجا واقع شده‌است.
کانیانو وارانو ۱۵۸٫۸۳ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۶۹۷ نفر جمعیت دارد و ۱۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کایولو (به ایتالیایی: Caiolo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان سوندریو واقع شده‌است.
کایولو ۳۳٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۹۹۴ نفر جمعیت دارد.
کایراته (به ایتالیایی: Cairate) یک کومونه در ایتالیا است که در استان وارزه واقع شده‌است.
کایراته ۱۱٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۸۸۷ نفر جمعیت دارد.
کایرو مونتنوته (به ایتالیایی: Cairo Montenotte) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ساونا واقع شده‌است.
کایرو مونتنوته ۹۹٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۱۳٬۲۰۹ نفر جمعیت دارد و ۳۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالاماندرانا (به ایتالیایی: Calamandrana) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آسته واقع شده‌است.
کالاماندرانا ۱۲٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۸۰۷ نفر جمعیت دارد و ۱۵۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالانجیانوس (به ایتالیایی: Calangianus) یک کومونه در ایتالیا است که در استان البیا تمپیو واقع شده‌است.
کالانجیانوس ۱۲۶٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۳۳۷ نفر جمعیت دارد و ۵۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالانا (به ایتالیایی: Calanna) یک کومونه در ایتالیا است که در استان رجو کالابریا واقع شده‌است.
کالانا ۱۰٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۰۹۵ نفر جمعیت دارد.
کالاسا-کاستیلیونه (به ایتالیایی: Calasca-Castiglione) یک کومونه در ایتالیا است که در استان وربانو-کوزیو-اوسولا واقع شده‌است.
کالاسا-کاستیلیونه ۵۷٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۷۴۱ نفر جمعیت دارد و ۶۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالاسچیبتا (به ایتالیایی: Calascibetta) یک کومونه در ایتالیا است که در استان انا واقع شده‌است.
کالاسچیبتا ۸۸٫۱۸ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۷۹۷ نفر جمعیت دارد و ۶۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالاسچیو (به ایتالیایی: Calascio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لاکویلا واقع شده‌است.
کالاسچیو ۳۹٫۴۷ کیلومترمربع مساحت و ۱۳۶ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالازتا (به ایتالیایی: Calasetta) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کاربونیا-ایگلسیاس واقع شده‌است.
کالازتا ۳۰٫۹۸ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۸۵۱ نفر جمعیت دارد.
شهرهای Pegli، آرنزانو و New Athos خواهرخوانده‌های کالازتا هستند.
کالاتابیانو (به ایتالیایی: Calatabiano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کاتانیا واقع شده‌است.
کالاتابیانو ۲۶٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۳۰۹ نفر جمعیت دارد و ۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالاتافیمی-سجستا (به ایتالیایی: Calatafimi Segesta) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تراپانی واقع شده‌است.
کالاتافیمی-سجستا ۱۵۴ کیلومترمربع مساحت و ۶٫۷۱۲ نفر جمعیت دارد و ۳۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالچرانیکا ال لاگو (به ایتالیایی: Calceranica al Lago) یک کومونه در ایتالیا است که در ترنتینو واقع شده‌است.
کالچرانیکا ال لاگو ۳٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۲۰۹ نفر جمعیت دارد.
کالدرارا دی رنو (به ایتالیایی: Calderara di Reno) یک کومونه در ایتالیا است که در استان بولونیا واقع شده‌است.
کالدرارا دی رنو ۴۱٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۱۲٬۷۵۴ نفر جمعیت دارد و ۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالدوناتزو (به ایتالیایی: Caldonazzo) یک کومونه در ایتالیا است که در ترنتینو واقع شده‌است.
کالدوناتزو ۲۱ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۰۶۷ نفر جمعیت دارد و ۵۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالستانو (به ایتالیایی: Calestano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پارما واقع شده‌است.
کالستانو ۵۷٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۹۳۱ نفر جمعیت دارد.
کالیچه ال کورنوویلیو (به ایتالیایی: Calice al Cornoviglio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لا اسپتزیا واقع شده‌است.
کالیچه ال کورنوویلیو ۳۴٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۱۴۴ نفر جمعیت دارد و ۴۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالیچه لیگوره (به ایتالیایی: Calice Ligure) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ساونا واقع شده‌است.
کالیچه لیگوره ۱۹٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۴۹۶ نفر جمعیت دارد.
کالیتری (به ایتالیایی: Calitri) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آولینو واقع شده‌است.
کالیتری ۱۰۰٫۸۸ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۰۴۲ نفر جمعیت دارد و ۵۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر لاونا پونت ترسا خواهرخواندهٔ کالیتری هست.
کالیتزانو (به ایتالیایی: Calizzano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ساونا واقع شده‌است.
کالیتزانو ۶۳٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۶۰۴ نفر جمعیت دارد و ۶۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالابیانا (به ایتالیایی: Callabiana) یک کومونه در ایتالیا است که در استان بیه‌لا واقع شده‌است.
کالابیانا ۷٫۳۲ کیلومترمربع مساحت و ۱۳۹ نفر جمعیت دارد و ۷۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالتینیاجا (به ایتالیایی: Caltignaga) یک کومونه در ایتالیا است که در استان نووارا واقع شده‌است.
کالتینیاجا ۲۲٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۴۴۷ نفر جمعیت دارد.
کالتو (به ایتالیایی: Calto) یک کومونه در ایتالیا است که در استان روویگو واقع شده‌است.
کالتو ۱۱٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۸۳۴ نفر جمعیت دارد.
کالوزو (به ایتالیایی: Caluso) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تورین واقع شده‌است.
کالوزو ۳۹٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۳۸۷ نفر جمعیت دارد و ۳۰۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر Brissac-Quincé خواهرخواندهٔ کالوزو هست.
کالواتونه (به ایتالیایی: Calvatone) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کریمونا واقع شده‌است.
کالواتونه ۱۳٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۲۹۴ نفر جمعیت دارد.
کالونه (به ایتالیایی: Calvene) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ویچنزا واقع شده‌است.
کالونه ۱۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۲۷۳ نفر جمعیت دارد و ۲۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کالوینیانو (به ایتالیایی: Calvignano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پاویا واقع شده‌است.
کالوینیانو ۶٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۱۱۲ نفر جمعیت دارد.
کامایراگو (به ایتالیایی: Camairago) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لودی واقع شده‌است.
کامایراگو ۱۲٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۵۸۷ نفر جمعیت دارد و ۵۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاماندونا (به ایتالیایی: Camandona) یک کومونه در ایتالیا است که در استان بیه‌لا واقع شده‌است.
کاماندونا ۹٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۴۲۵ نفر جمعیت دارد.
شهر Faucigny خواهرخواندهٔ کاماندونا هست.
کامبیانو (به ایتالیایی: Cambiano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تورین واقع شده‌است.
کامبیانو ۱۴٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۳۰۴ نفر جمعیت دارد و ۲۵۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای آکویلونیا، ایتالیا و Monteverde, Campania خواهرخوانده‌های کامبیانو هستند.
کامبورتزانو (به ایتالیایی: Camburzano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان بیه‌لا واقع شده‌است.
کامبورتزانو ۳٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۱۹۴ نفر جمعیت دارد.
کامرانا (به ایتالیایی: Camerana) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کونیو واقع شده‌است.
کامرانا ۲۳٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۶۷۹ نفر جمعیت دارد و ۵۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامرانو کاساسکو (به ایتالیایی: Camerano Casasco) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آسته واقع شده‌است.
کامرانو کاساسکو ۶٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۵۰۲ نفر جمعیت دارد و ۳۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامراتا پیچنا (به ایتالیایی: Camerata Picena) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آنکونا واقع شده‌است.
کامراتا پیچنا ۱۱٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۲۳۹ نفر جمعیت دارد.
کامری (به ایتالیایی: Cameri) یک کومونه در ایتالیا است که در استان نووارا واقع شده‌است.
کامری ۳۹٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۱۱٬۰۳۳ نفر جمعیت دارد و ۱۶۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامیلیانو (به ایتالیایی: Camigliano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کسرتا واقع شده‌است.
کامیلیانو ۶٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۹۴۴ نفر جمعیت دارد و ۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامینی (به ایتالیایی: Camini) یک کومونه در ایتالیا است که در استان رجو کالابریا واقع شده‌است.
کامینی ۱۷٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۷۵۱ نفر جمعیت دارد.
کامیسانو ویچنتینو (به ایتالیایی: Camisano Vicentino) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ویچنزا واقع شده‌است.
کامیسانو ویچنتینو ۳۰ کیلومترمربع مساحت و ۹٬۵۲۰ نفر جمعیت دارد و ۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر Fuerte Olimpo خواهرخواندهٔ کامیسانو ویچنتینو هست.
کامپانیا لوپیا (به ایتالیایی: Campagna Lupia) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ونیز واقع شده‌است.
کامپانیا لوپیا ۸۷ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۱۵۲ نفر جمعیت دارد و ۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامپانیانو دی روما (به ایتالیایی: Campagnano di Roma) یک کومونه در ایتالیا است که در استان رم واقع شده‌است.
کامپانیانو دی روما ۴۶٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۹٬۶۳۹ نفر جمعیت دارد و ۲۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامپانیاتیکو (به ایتالیایی: Campagnatico) یک کومونه در ایتالیا است که در استان گروستو واقع شده‌است.
کامپانیاتیکو ۱۶۲٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۳۸۰ نفر جمعیت دارد و ۲۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر وورسلن خواهرخواندهٔ کامپانیاتیکو هست.
کامپارادا (به ایتالیایی: Camparada) یک کومونه (شهر یا بخشی که دارای شهرداری است) در منطقه ایتالیایی لومباردی در 25 کیلومتری شمال شرقی میلان ، در کشور ایتالیا است که در استان مونتزا و بریانتزا واقع شده‌است.
کامپارادا ۱٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۸۸۹ نفر جمعیت دارد.
کامپلو سول کلیتونو (به ایتالیایی: Campello sul Clitunno) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پروجا واقع شده‌است.
کامپلو سول کلیتونو ۴۹٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۴۷۹ نفر جمعیت دارد و ۲۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامپرتونیو (به ایتالیایی: Campertogno) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ورسلی واقع شده‌است.
کامپرتونیو ۳۴٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۲۶ نفر جمعیت دارد.
کامپی سالنتینا (به ایتالیایی: Campi Salentina) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لچه واقع شده‌است.
کامپی سالنتینا ۴۵ کیلومترمربع مساحت و ۱۰٬۹۲۵ نفر جمعیت دارد و ۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامپیلیا چروو (به ایتالیایی: Campiglia Cervo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان بیه‌لا واقع شده‌است.
کامپیلیا چروو ۱۱٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۱۷۶ نفر جمعیت دارد.
کامپیلیا دی بریچی (به ایتالیایی: Campiglia dei Berici) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ویچنزا واقع شده‌است.
کامپیلیا دی بریچی ۱۰ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۷۵۱ نفر جمعیت دارد و ۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامپیلیونه-فنیله (به ایتالیایی: Campiglione-Fenile) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تورین واقع شده‌است.
کامپیلیونه-فنیله ۱۱٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۳۸۵ نفر جمعیت دارد و ۳۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامپیتلو دی فاسا (به ایتالیایی: Campitello di Fassa) یک کومونه در ایتالیا است که در ترنتینو واقع شده‌است.
کامپیتلو دی فاسا ۲۵٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۷۴۱ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۴۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامپو لیگوره (به ایتالیایی: Campo Ligure) یک کومونه در ایتالیا است که در استان جنوا واقع شده‌است.
کامپو لیگوره ۲۳٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۰۸۰ نفر جمعیت دارد و ۳۴۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر Corbelin خواهرخواندهٔ کامپو لیگوره هست.
کامپو سان مارتینو (به ایتالیایی: Campo San Martino) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پادووا واقع شده‌است.
کامپو سان مارتینو ۱۳٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۵۲۰ نفر جمعیت دارد و ۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامپودارزگو (به ایتالیایی: Campodarsego) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پادووا واقع شده‌است.
کامپودارزگو ۲۵٫۶۱ کیلومترمربع مساحت و ۱۲٬۸۹۰ نفر جمعیت دارد و ۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامپودنو (به ایتالیایی: Campodenno) یک کومونه در ایتالیا است که در ترنتینو واقع شده‌است.
کامپودنو ۲۵٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۴۵۴ نفر جمعیت دارد.
کامپودیمله (به ایتالیایی: Campodimele) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لاتینا واقع شده‌است.
کامپودیمله ۳۸ کیلومترمربع مساحت و ۶۷۱ نفر جمعیت دارد و ۶۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامپودیپیترا (به ایتالیایی: Campodipietra) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کامپوباسو واقع شده‌است.
کامپودیپیترا ۱۹٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۵۴۹ نفر جمعیت دارد.
کامپودولچینو (به ایتالیایی: Campodolcino) یک کومونه در ایتالیا است که در استان سوندریو واقع شده‌است.
کامپودولچینو ۴۸٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۰۷۷ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۷۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامپودورو (به ایتالیایی: Campodoro) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پادووا واقع شده‌است.
کامپودورو ۱۱٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۴۹۰ نفر جمعیت دارد.
کامپوفلیچه دی فیتالیا (به ایتالیایی: Campofelice di Fitalia) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پالرمو واقع شده‌است.
کامپوفلیچه دی فیتالیا ۳۵٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۵۹۵ نفر جمعیت دارد.
کامپوفلیچه دی روچلا (به ایتالیایی: Campofelice di Roccella) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پالرمو واقع شده‌است.
کامپوفلیچه دی روچلا ۱۴٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۸۹۶ نفر جمعیت دارد و ۵۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامپوفیلونه (به ایتالیایی: Campofilone) یک کومونه در ایتالیا است که در استان فرمو واقع شده‌است.
کامپوفیلونه ۱۲٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۸۸۵ نفر جمعیت دارد و ۲۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامپوفیوریتو (به ایتالیایی: Campofiorito) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پالرمو واقع شده‌است.
کامپوفیوریتو ۲۱٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۳۷۹ نفر جمعیت دارد.