moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یکی از مهم‌ترین آثار تاریخی است که نام‌های سه تن از ائمه اسماعیلی را پس از محمد ابن اسماعیل ابن جعفر صادق را دربردارد. دانشمند روسی، ولادیمیر ایوانف می‌گوید که
به سبکی ادبی به نام ادب (به معنای رفتار درست) تعلق دارد و گزارش دقیقی از ویژگی‌ها و وظایف یک داعی (مبلغ) را دربردارد. مقالهٔ ایوانف دربارهٔ سازمان دعوت در زمان فاطمیان بر مبنای این رساله بوده است.
یکی از نوشته‌های مربوط به علم کلام از نیشابوری است. نویسنده تلاش می‌کند از فلسفه به عنوان ابزاری برای بیان آرای کلامی خویش سود جوید. وی امامت را بر مبنای استدلال‌های عقلی و فلسفی به علاوه استفاده از قرآن و حدیث اثبات می‌نماید. این اثر نمایندهٔ نوع خاصی از آثار در موضوع امامت از نگاه اسماعیلیان است.
او در نهایت توسط حشاشین ترور شد.
Arzina R. Lalani /ISBN 9781845111458
اکس‌ام‌ال-ارپی‌سی یک پروتکل «فراخوانی دستورها از راه دور»remote procedure call است که با اکس‌ام‌ال و با استفاده از مکانیسم انتقالی اچ‌تی‌تی‌پی اطلاعات را منتقل می‌کند.
XML-RPC اولین بار توسط دیو وینرDave Winer از شرکت userland به همراه مایکروسافت در سال ۱۹۹۸ تولید شد. نسخهٔ بهبود یافتهٔ آن SOAP است.
ای‌جکس
داروغه (در اصل داراعه‌چی، مأخوذ از مغولی) سمت انتصابی مسئول انتظام و امنیت شهرها در دوران حکومت ایلخانی‌ها، آق‌قویونلوها، قراقویونلوها و صفوی‌ها بود. در دوران حکومت افشاریه و قاجار نیز این سمت با تغییراتی موجود بود. قدرت و اختیار داروغه‌ها در طول تاریخ و در ایالات و شهرهای مختلف تا حدی متفاوت بوده است. این منصب در سلسه مراتب فئودالی مغولی مورداستفاده قرار داشت. در ایران منصب داروغه هنگامی افزایش یافت که در دوره تیموری، عنوان داروغه به حاکمان تعیین کننده از سوی حکومت شهرهای بزرگ داده شد.
در دوره صفوی کارکرد داروغه متفاوت بود. وظیفه داروغه حفاظت شهر از بی نظمی و هر گونه تهدیدهای امنیتی بود. در این دوره معمولا داروغه تشکیلات انتظامی بازار را تحت حوزه قضایی دیوان بیگی اداره میکرد.داروغه مستقیماً مسئول امنیت بازار در طول شبانه و روز بود.مردانی که از طرف او گشت زنی می کردند،((احداث)) نامیده می شدند. کاسبان اجرتی را به طور منظم به داروغه بابت محافظت می پرداختند.داروغه اختیار جریمه و تنبیه تجار و کاسبان متخلف را بر عهده داشته.
فهرست شهرهای تگزاس، مرتب شده بر پایه ترتیب الفبا.
والک پلو غذای اصیل شمیرانات و در واقع رودبار قصران است که در اصل بدون گوشت و مرغ و با کره محلی درست می‌شود. امروزه این غذا با گوشت گوسفند و مرغ نیز درست می‌شود.
خورش ریواس یکی از انواع خورش‌ها در آشپزی ایرانی است.
دریابندری، نجف با همکاری فهیمه راستکار، "کتاب مستطاب آشپزی از سیر تا پیاز"، تهران: نشر کارنامه، تابستان ۱۳۸۴، جلد اول، ص ۸۶۶.
دین مردم نیشابور در دوره امپراتوری ساسانیان مزدیسنا بوده‌است. با فتح نیشابور توسط مسلمانان (سال ۶۴۴ میلادی) مردم نیشابور مسلمان شدند. در این دوره نیشابور بیشتر با نام ابرشهر شناخته می‌شده‌است و یکی از مشهورترین آتشکدههای زرتشتی در نزدیکی ابرشهر با نام آذربرزین‌مهر وجود داشته‌است که امروزه خرابه‌های آن باقی‌مانده‌است. پژوهشگران دین زرتشتی بر این باورند که واژهٔ رئونت (به معنای:دارنده جلال و شکوه) در بندهشن اشاره گر بر شهری است که امروزه با نام نیشابور شناخته می‌شود.
بنای باستانی آتشکده آذربرزین مهر که از آتش‌های مقدس زرتشتی بشمار می‌رفت را چارتاقی دیو که در همین شهر واقع شده دانسته‌اند.
در دوره پس از ورود اسلام زرتشتی‌ها در نیشابور آزادانه در آتشکده‌ها حضور می‌یافتند. در تاریخ نیشابور در این دوره اختلاف مذاهب و دین نتوانسته باعث تفرقه و نزاع بین مردم آنجا شود.
در منابع مطالعاتی مربوط به "سیره امام رضا" ذکر شده‌است که در زمان خلافت مأمون عباسی نامه‌ای از یک زرتشتی از نیشابور دریافت می‌کند. موضوع این نامه یک استفتاء دینی بوده که مأمون از علی بن موسی دربارهٔ جواب استفتاء این نامه درخواست می‌کند.عیون اخبار الرضا، شیخ صدوق (م ۳۸۱ ق)، ج ۱، ص ۱۸
امروزه مزدیسنان ۳٪ جمعیت شهرستان نیشابور را شامل می‌شوند. اما تعلق آن‌ها به آیین و فرهنگ مزدیسنا، در سال‌های پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، بسیار کمرنگ شده‌است.
راسل وستبروک زاده ۱۹۸۸ در لانگ بیچ، بازیکن بسکتبال حرفه‌ای آمریکایی است که در تیم لس انجلس لیکرز در NBA بازی می‌کند. او در سال ۲۰۱۵ امتیاز آورترین بازیکن ان بی ای شد و در فصل ۲۰۱۷–۲۰۱۶ رکورد بیشترین تریپل دبل که در اختیار اسکار رابرتسون بود را شکست و این رکورد را به نام خود ثبت کرد و موفق به گرفتن جایزه MVP فصل شد.
وستبروک با قد ۱٫۹۱ متر یک پوینت گارد است.
وستبروک اغلب به دنبال سرعت بازی برای نقاط انتقال و حمله به سبد است. او به‌طور مرتب موقعیت‌های خوبی برای گلزنی برای هم تیمی‌های خود ایجاد می‌کند، در نتیجه او برای هم تیمی‌های خود به‌طور متوسط بیش از هشت پاس گل در هر بازی می‌دهد.
او قبل از پیوستن به تیم تاندر برای دانشگاه یو سی ال ای توپ می‌زد.
راسل وستبروک در لانگ بیچ، کالیفرنیا متولد شد. وی یک برادر کوچکتر به نام رینارد دارد.
وستبروک به احترام دوست دوران کودکی خود کلسی بارس که در سال ۲۰۰۴ درگذشت، در بازی‌ها مچ بند "KB3" می‌پوشد و کفش ورزشی "KB3" دارد.
در ۲۹ اوت ۲۰۱۵، وستبروک با نینا ارل ازدواج کرد. در سال ۲۰۱۷ آن‌ها صاحب یک فرزند پسر و در سال ۲۰۱۸ صاحب دو دختر دوقلو شدند.
راسل در سال ۲۰۱۰ عضو تیم ایالت متحده آمریکا در مسابقات قهرمانی جهان FIBA در استانبول ترکیه بود. از تیم برنده مدال طلای المپیک ۲۰۰۸ تنها راسل برای این مسابقات انتخاب شد. تیم ایالات متحده با نتیجه ۹–۰ به قهرمانی رسید.
وستبروک همچنین برای بازی در تیم المپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن انتخاب شد و در آنجا موفق به کسب دومین مدال طلای خود شد. وی دعوت به عضویت در تیم المپیک ۲۰۱۶ را رد کرد
سرگئی ایباکا انگوبیلا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن بسکتبال اهل اسپانیا است. وی عضو تیم تورنتو رپتورز در لیگ آن بی ای است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اکلاهما سیتی تاندر اشاره کرد. وی عضو تیم ملی بسکتبال اسپانیا نیز می‌باشد
ابوبکر بن حسن پدرش حسن بن علی و مادرش اُم وَلَد است. وی در ۱۰ محرم در کربلا کشته شد. نام وی بنا به مشهور ابوبکر است، ولی برخی او را عبداللّه، یا عبداللّه الاکبر نیز نوشته‌اند. به اعتقاد برخی وی و قاسم بن حسن از یک مادر بودند.
به روایت برخی منابع، حسین بن علی دخترش سکینه را به ازدواج وی در آورد.
وی پس از برادرش قاسم بن حسن به میدان رفت. مقبره وی در مقبره دستجمعی شهدای هاشمیان در پایین حرم حسینی است. نام وی در زیارت ناحیه وارد گشته و آمده‌است: «السلام علی ابی بکر بن الحسن الولی، المرمی بالسهم الردی، لعن الله قاتله عبدالله بن عقبه الغنوی»دانشنامه تشیع، جلد یکم، صفحه ۳۸۸،
ابوبکر همراه عمویش حسین بن علی از مدینه تا مکه و سپس به کربلا آمد و در روز عاشورا به میدان رفت و پس از نبردی دلاورانه با تیر "عبداللّه عُقْبَهْ غَنَوی" کشته شد. محمد باقر در حدیثی وی را "عُقْبَه غَنَوی" معرفی کرده‌است، ولی برخی قاتل او را "حرملة بن کاهل اسدی" دانسته‌اند.
بنابراین احتمال می‌رود، چنان که صاحب بحارالانوار اشاره کرده‌است "عبداللّه بن عقبه" و "حرمله" در به قتل رساندن وی شریک بوده باشند.
ابوالفرج اصفهانی مرگ ابوبکر بن حسن را پیش از مرگ قاسم بن حسن دانسته است. ولی برخی دیگر مرگش را پس از مرگ قاسم آورده‌اند.
مقصود شاعر نیز در شعر زیر همین ابوبکر بن حسن است: وَ عِنْدَ غَنیٍّ قَطْرَةٌ مِنْ دِمائِنا وَ فِی اسدٍ اُخْری تُعَدُّ وَ تُذْکَرُ در قبیله «غنی» قطره‌ای از خون ما هست [که باید انتقام بگیریم] و در قبیله «اسد» نیز خون دیگری از ما است که فراموش نمی‌کنیم. در زیارت منسوب به ناحیه مقدسه از وی چنین یاد شده‌است: السَّلامُ عَلی أَبِی بَکْرِ بْنِ الْحَسَن بْنِ عَلیِّ الزَّکِیِّ الْوَلیِّ المَرْمِیِّ بالسَّهْمِ الرَّوِی لَعَنَ اللّه قاتِلَهُ عَبْدِاللّه‌ِ بْنِ عُقْبَةِ الغَنَوِیَّ. درود بر ابوبکر فرزند [امام] حسن بن علی پاک، یاری‌کننده و تیر خورده با تیر کشنده، خدا قاتل او «عبداللّه بن عقبه غنوی» را لعنت کند.
ماش‌پلو یکی از انواع پلوها در آشپزی ایرانی است.
ماش را در نیم لیتر آب و کمی نمک روی آتش ملایم می‌پزند. پس از ترکیدن دانه‌های ماش یک پیمانه آب سرد اضافه می‌کنند و پوست ماش را که روی آب شناور می‌شود با کفگیر می‌گیرند و آب‌کش می‌کنند و کنار می‌گذارند.
برنج را مانند چلو ساده آب‌کش می‌کنند. مخلوط برنج و ماش را با کفگیر روی آب‌روغن می‌ریزند و دیگ را روی شعله می‌گذارند تا دَم بدهد بعد نیم پیمانه آب‌روغن روی برنج می‌دهند، دَم‌کنی می‌گذارند و شعله را ملایم می‌کنند. بعد از ۴۵ دقیقه ماش‌پلو دم کشیده است. گاهی کمی زیره به این پلو اضافه می‌کنند.
در کتاب هنر آشپزی، تألیف رزا منتظمی لابه‌لای ماش‌پلو گوشت خرد کرده را که با پیاز سرخ شده و کمی رب گوجه‌فرنگی پخته شده است، اضافه می‌کنند.
بخش اصلی پروتئین در پلوی ماش از ماش و برنج تشکیل می‌شود. پروتئین در ساخت انسان نقش مهمی داشته و برای رشد و توسعه ماهیچه‌ها بسیار حیاتی است.
پلوی ماش حاوی بسیاری از ویتامین‌های مورد نیاز بدن است مانند ویتامین C، ویتامین B، ویتامین E و ویتامین K. این ویتامین‌ها در حفظ سلامت پوست، بهبود سیستم ایمنی بدن و کاهش التهاب‌ها موثر هستند.
خواص پلو ماش
آیین کهن آریایی‌ها به اعتقادات مشترک اقوام آریایی تا پیش از منشعب شدن دو قوم بزرگ ایرانی و هندوآریایی در هزارهٔ دوم پیش از میلاد می‌پردازد. آیین آریایی‌ها طبیعت‌پرستی بوده‌است. این اعتقادات در میان قوم هندوایرانی تا دیر باز و تا پیدایش ریگ‌ودا در میان هندوها و تا آغاز ظهور زرتشت در میان ایرانی‌ها باقی بود.
در کتاب مقدس هندوها به نام ریگ‌ودا و کتاب مقدس زرتشتی‌ها، اوستا به وجوه مشترک بسیار که غالباً در لباس عبارات واحدی بیان شده‌است، برمی‌خوریم. حتی قسمتی از اسماء ربانی نیز در دو کتاب باهم قابل تطبیق است. از این رو می‌توان گفت که آیین مزدایی میراث زمان‌های دیرین و دوره‌هایی است که در آن هندی‌ها، ایرانی‌ها و حتی هندواروپایی‌ها زندگی مشترک داشته‌اند. ایرانی‌ها این افکار و نظریات دیرین را در جامهٔ اندیشه‌های نو پذیرفتند و سرانجام در زمان‌های متأخرتر، این زرتشت بود که در معتقدات اصلی مزدایی اصلاحات اساسی و عمیقی به عمل آورد.مزدیسنا و ادب فارسی، ص ۳۷
آریایی یا هندوایرانی اصطلاحی است که در معانی گوناگون به کار برده شده‌است بر طبق یکی از تعاریف آریایی‌ها کسانی هستند که به زبان آریایی صحبت می‌کنند، حال رنگ پوست، خون یا نژاد آن‌ها هرچه که باشد، تفاوتی ندارد و در این تعریف منظوری جز از نظر زبان آن‌ها نیست. زبان آریایی از نظر زبانشناسی زبانیست که به دستهٔ زبانی هندواروپایی، از مردم هندواروپایی نسبت داده می‌شود.مزدیسنا و ادب فارسی، ص ۳۴
اَئیریه یا آریایی نام یکی از اقوام هندواروپایی است. در اینجا باید یادآور شویم که تنها مورد کاربرد مجاز اصطلاح آریایی دربارهٔ اقوامی است که در زمان قدیم، خودشان را آریا می‌نامیدند. هندی‌ها و ایرانی‌ها (پارس‌ها، مادها، آلان‌ها و سکاها و اقوام ایرانی زبان آسیای میانه) خود را آریا می‌خواندند.(ا.م. دیاکونوف: تاریخ ماد، ترجمه کریم کشاورز، انتشارات علمی و فرهنگی، ۱۳۸۰، ص ۱۴۲
آریایی فقط به ایرانی‌ها و هندی‌ها گفته می‌شود نه به اقوام دیگر معروف به هندواروپایی، آن‌ها هر یک با نام قومی خودشان مانند: ژرمن، لاتین، اسلاو و… شناخته می‌شوند. در قرن گذشته چند تن از دانشمندان به اشتباه کلمه آریایی را برای همهٔ اقوام هندواروپایی به کار برده‌اند اما این خطا دیری نپائید. در کشور آلمان نیز در زمان قدرت گرفتن حزب نازی کلمهٔ آریایی بار دیگر رنگ و رویی دیگر گرفت و همهٔ اقوام هندواروپایی را در مقابل اقوام سامی‌ها و مغول‌نژادها، آریایی خواندند. امروزه آریایی فقط به اقوام دو نژاد هندوایرانی (ایرانی‌ها و هندی‌ها) اختصاص دارد.آناهیتا، پورداوود، ص ۱۱۲
خاورشناسان و دانشمندان امروزی عقیده دارند که در ادوار ماقبل تاریخ و هندواروپایی‌ها، که نیاکان آریایی‌ها به‌شمار می‌روند، قبل از انشعاب به قسمت‌های مختلف زمین باهم در آسیای مرکزی می‌زیسته و به یک زبان سخن می‌گفته‌اند و این زبان کهن‌تر و ساده‌تر از زبان سانسکریت بوده، این زبان مادر همهٔ زبان‌های آریایی آسیا و اروپا به‌شمار می‌آید. به علاوه همهٔ این اقوام به یک دین و یک روش پرستش عقیده داشتند. احتمال می‌رود که سردی هوا در عصر یخبندان مابین ۱۸۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ سال پیش، مهاجرت عظیم اقوام هندواروپایی را سبب شده باشد. در طی این مهاجرت یک شعبه از هندواروپایی‌ها به سوی شمال غرب روانه شده و به پنج قسمت مختلف اروپا کوچ نمودند. شاخهٔ دیگر آریایی‌ها بودند که در نواحی استپ ممتد از شمال دریای سیاه و دریای کاسپین در جنوب روسیه تا ترکستان و رودهای آمودریا و سیردریا مسکن گزیدند.دانشنامهٔ مزدیسنا، جهانگیر اوشیدری، ص ۴۸ در اواخر هزاره چهارم و اوایل هزار سوم پیش از میلاد، در استپ‌های آسیای مرکزی از اقوام هندواروپایی جدا شدند و به سمت نواحی آسیای مرکزی جنوبی و افغانستان حرکت کردند. این اقوام پس از سکونت در منطقه ای که بر حسب سنت و روایت اوستا و ریگ‌ودا (متون باستانی اقوام هندوایرانی) به نام اَریانم وَئِجَه (Airyanəm vaējō) شهرت دارد، در حدود اواخر هزاره دوم و اوایل هزاره اول پ م هم‌زمان با عصر برنز متأخر از یکدیگر جدا شدند و در مسیرهای جداگانه ای وارد شبه‌قاره هند و فلات ایران شدند.‏
تاریخ دقیق جدا شدن ایرانی‌ها و هندوآریایی‌ها از یک دیگر مشخص نیست، اما می‌دانیم که هندوآریایی‌ها در حدود سال ۱۲۰۰ پیش از میلاد منطقه پنجاب را در تصرف داشتند. آغاز مهاجرت آریایی‌ها به فلات ایران را برخی ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد دانسته‌اند. با گذشت زمان جدایی در شاخه آریایی بیشتر شد و بالاخره هندوآریایی‌ها در شمال غربی هند مستقر شدند. هندوآریایی‌ها پس از ورود خود به شمال هند آن‌جا را آریاورته خواندند و در بعدها آریاورته را هندوستان نامیدند. سپس این نام که مختص شمال کشور هند بود به سراسر خاک هند گفته شد.آناهیتا، پورداوود، ص ۱۱۰ آریایی‌هایی که در فلات ایران ساکن شده بودند، با مردم بومی در فلات ایران درآمیختند و "ایرانی" خوانده شدند.آناهیتا، پورداوود، ص ۱۱۱ نام آریایی به معنی نجیب و شریف است و نام ایران به معنی سرزمین آریایی‌ها و از همین لفظ گرفته شده‌است.
اطلاعات چندانی دربارهٔ تمدن آریایی‌ها (هندوایرانی‌ها) در تاریخ موجود نیست، به سبب این‌که از آریایی‌ها و نیاکان آن‌ها یعنی هندواروپایی‌ها، هیچ نوع اسناد مکتوب، نشانه و اثری که حاکی از طرز زندگی، میزان تکامل قوای مادی و معنوی و باورهای آن‌ها در محیطی که زندگی می‌کردند باشد، باقی نمانده‌است.
کهن‌ترین دوره‌ای که بدان دسترسی داریم و باورهای مذهبی در بین آریایی‌ها مشاهده می‌شود، زمانی است که آن‌ها نیروهای طبیعت را پرستش می‌کردند. آنچه آریایی‌ها را از دیگر اقوام جهان باستانی متمایز می‌سازد، آنست که این قوم نه باورهای بت‌پرستی داشتند و نه باورهای نیاپرستی، بلکه خدایانشان عموماً نیروهای سودمند طبیعت بودند. هر کدام از این خدایان بنابر تأثیری که بر طبیعت پیرامون و زندگی انسان داشت، مورد پرستش واقع می‌شد. خورشید و آسمان مقام نخست را داشتند، چنان‌که در کتاب ریگ‌ودای هندوآریایی‌های مهاجر به هند معمولاً نام این دو در نیایش‌ها به همراه هم می‌آید.مزدیسنا و ادب فارسی، ص ۳۶
آریایی‌ها از دیرباز به دو مبدأ خیر و شر باور داشتند.مزدیسنا و ادب فارسی، ص ۴۳ در برابر نیروهای نیک و سودمند، نیروهای زیان‌بخش طبیعت قرار داشتند. مظاهر نیروهای زیان بخش طبیعت، تاریکی و خشکی (کم بارانی) بود، که آریایی‌ها آن‌ها را در ظاهر اهریمن‌ها و ارواح زیان‌بخش در نظر خود مجسم می‌کردند. آن‌ها از این ارواح زیان‌بخش متنفر بودند. آریایی‌ها هیچ وقت درصدد برنمی‌آمدند که رضایت خاطر این ارواح زیان‌بخش را به‌واسطهٔ قربانی‌ها و عبادت‌های مختلف فراهم سازند، تا خشم آن‌ها به این وسیله مبدل به رحمت بشود. همین خود یکی از مهم‌ترین وجوه اختلاف اساسی باورهای آریایی‌ها با اقوام ترک و مغول است. بنابر باور ترک‌ها و مغول‌ها باید نیروهای مضر را به‌وسیلهٔٔ عبادت و قربانی‌ها راضی کرد یا به عبارت دیگر باید بخشش و دفع بلای این ارواح را خرید و با آن‌ها کنار آمد. آریایی‌ها عقیده داشتند که باید با ارواح‌پلید جنگید و بر آن‌ها پیروز شد، نخستین وظیفهٔ نیروهای سودمند طبیعت، یاری کردن انسان در این نبرد است. دراین مبارزه کارِ روشنایی مبارزه با تاریکی و وظیفهٔ باد ورعد جمع کردن ابرهایی است، که توسط اهریمن‌های خشکی متفرق می‌شود و نیز جهاندن آذرخش و بارش باران است. آتش نیز بمانند عدد هفت در میان آریایی‌ها مقدس بود.مزدیسنا و ادب فارسی، ص ۴۱ ایزدهای آریایی‌ها به صورت مذکر و مؤنث شناخته می‌شدند.مزدیسنا و ادب فارسی، ص ۵۵ طبیعی است که آریایی‌ها نیز مانند پیروان دیگر آیین‌ها معتقد به قربانی بودند ولی در این فعالیت‌ها ابراز ذلت و فروتنی را در برابر الهه روا نمی‌دانستند. آن‌ها مستمندانه طلب استمداد و یاری نمی‌کردند بلکه خود در حدودی معین به خدایان خویش مساعدت و یاری می‌نمودند. آن‌ها تصور می‌کردند که در کشمکش خدایان نیک با اهریمن‌ها انسان نیز باید شرکت و همکاری کند. علاوه بر این آریایی‌ها تصور می‌کردند که با نیایش‌های خود توانایی یاری رساندن به خدایان را دارند. در ضیافت‌های مذهبی روحانی‌ها از گیاه مقدس سومه (همان هوم در زبان سانسکریت است) یا هوم می‌نوشیدند. این نوشابه نه تنها مقدس و گرامی بود بلکه از عجایب باورهای آریایی این است که برای این گیاه درجهٔ خدایی قایل بودند. رهایی از خیالات و فراموشی موقت سختی‌ها و غصه‌ها، زیاد شدن نیروی جسمی و روانی، آزادی بیان، پیدایش احساسات شاعرانه که به واسطهٔ نوشیدن هوم حاصل می‌شد، این حس را در آریایی‌ها ایجاد می‌کرد که بنظر یک نیروی خارجی فرابشری در وجود آن‌ها حلول می‌کند. این نیروی ربانی که بر آن‌ها مسلط می‌گردد و در این گیاه مقدس وجود دارد را، خدایی به نام سومه می‌نامیدند، که دوست خدایان و انسان‌ها بود.مزدیسنا و ادب فارسی، ص ۴۹ تا ۵۱
ودا کتاب مقدس هندوان به معنی دانستن است و به چهار مجموعهٔ بزرگ تقسیم شده‌است نخست ریگ ودا که کهن‌ترین قسمت آن است و بیش از ۱۵۰۰ سال پیش از مسیح سروده شده‌است. مجموعهٔ دوم "یجورودا"، سوم "سامه‌ودا" و چهارم "اتروودا" نامیده می‌شود. زبان سانسکریتی که در نوشتن وداها بکار رفته‌است خویشی و بستگی بسیاری با زبان اوستایی دارد. از زمینهٔ زبان که بگذریم، در زمینهٔ عقیده و فکر نیز وجوع اشتراک بسیاری میان آنان موجوداست.آناهیتا، پورداوود، ص ۱۲۲ تا ۱۲۸
ارتباط نزدیک اساطیر ریگ‌ودایی و اساطیر پیش از زرتشت با یکدیگر و پیوستگی نزدیک‌تر زبان اوستا و زبان این اثر هندی مسلم می‌دارد که ایرانیان و هندوان آریایی‌تبار نه تنها زمان درازی را با یکدیگر سپری کرده‌بودند بلکه زمان جدایی‌شان از یکدیگر چندان کهن‌تر از ادبیات موجودشان در آن دوره نبوده‌است. وضع فعلی اساطیر اوستایی که تفاوت‌های محسوسی با ادبیات ریگ ودایی دارد به‌طور عمده معرف تغییری کیفی است که به دست زرتشت انجام یافته‌است.جستاری چند در فرهنگ ایران، مهرداد بهار، ص ۱۶
کهن‌ترین و عالیمقام‌ترین خدای آریایی، آسمان پاک است که به عنوان پدری مهربان در میان بسیاری از اقوام، این عنوان را داشته و با زمین یا مادر مهربان ازدواج کرده و از این ازدواج آفرینش صورتِ هستی پذیرفته‌است. باستانی‌ترین شکل اسمِ آسمان در ریگ ودا به شکل دیااوه بوده که بعدها به «وارونه» یا «وارونا» تبدیل شده‌است. دیااوه نیز فراموش نشده و به شکل «دیااوس» به معنی آسمان مرئی است کاربرد پیدا کرد. وارونه لفظی بود که به همان مفهوم و معنا به زبان یونانی وارد شده و در فرهنگ و اساطیر یونانی به اورانوس تبدیل شد. در یونان نیز اورانوس با زمین ازدواج کرد و حاصل این ازدواج گروهی از خدایان و موجودات دیگر می‌باشند. وارونا یا آسمان پاک تنها سرپرست یا یکی از نیروهای بزرگ طبیعت نبود، بلکه او دارای خصایل و صفات یک خدای پیشرفته در دوره‌های بعدی را داشت و با معنویات، اخلاق، پاداش و مکافات در ارتباط بود. خدای بزرگ آسمان وارونا آفریننده و خالق بزرگ و برقرار کننده نظم جهان است. سرپیچی از قوانین او موجب انحطاط و بدبختی است و به همین جهت است که باید به درگاه او پناه برد و استغفار و توبه نمود. دروغ در نزد او از جمله گناهان نابخشودنی است گناهی بزرگ است که مردم را به تباهی و پستی می‌کشاند.
شخصیت اهورامزدا در ادبیات ریگ‌ودایی دیده نمی‌شود اما دور از حقیقت نخواهد بود اگر او را با خدای آسمان هند با وارونا مقایسه کنیم و برابر بدانیم. مزدا و وارونا هر دو از یک طبقهٔ واحد خدایان هند و ایرانی‌اند که در هند اسوره و در ایران اهورا خوانده می‌شود. وارونا مانند هرمزد خدایی است که راستی را فرمانروا است. وارونا با مهر پیوستگی نزدیک دارد. نام این دو خدا در ادبیات ودایی به صورت میترا-وارونا ظاهر می‌شود. در ادبیات اوستایی نیز این وضع وجود دارد؛ و ترکیب میترا-اهورا دیده می‌شود.جستاری چند در فرهنگ ایران، مهرداد بهار، ص ۱۷
در بین پاره‌ای از عقاید بنیادی که نزد هر دو قوم دیده می‌شود می‌توان مفهوم رته یا ارته را ذکر کرد که عبارت از اعتقاد به وجود نظم طبیعی و قاعدهٔ کلی در کارهای جهان است و ظاهراً سرچشمهٔ واقعی اخلاق هم در نزد این دو قوم همین تصور نظم و انضباط گیهانی است. اینکه تعداد زیادی از نام‌های ایرانی و میتانی و جز آن‌ها با لفظ "رته" و "ارته" ترکیب یافته‌است، نشان قدمت و اشتراک این مفهوم در نزد آریاهاست.تاریخ مردم ایران، زرینکوب، ص ۱۹ ارته نه تنها در میان دو قوم هند و ایرانی بلکه در میان اقوام میتانی نیز یافته می‌شود و این خود قدمت آن را اثبات می‌کند.جستاری چند در فرهنگ ایران، مهرداد بهار، ص ۱۹
نزد ایرانیان آنچنانکه در اوستا آمده، زمین به هفت کشور یا اقلیم بخش شده‌است و آب این اقلیم‌ها را از هم جدا ساخته در گاتها که کهن‌ترین بخش اوستاست این هفت کشور "هپته‌بومی" نامیده شده‌است. نزد هندوان نیز روی زمین به هفت پاره یا کشور بخش شده و آن را "سپته‌دوپیه" خوانده‌اند. "دوپیه" به جای واژهٔ کشور بکار رفته‌است.
نزد ایرانیان مردم به چهار گروه و طبقه قسمت شده‌اند. از این گروه چهارگانه در اوستا یاد گردیده‌است. نخستین گروه موبدان، هیربدان، آموزگاران و دبیران و همهٔ مردم دارای دانش و هنر باشند که "آترون" خوانده شدند. گروه دوم رزمیان رتئشر یا (ارتشتاران). گروه سوم کشاورزان که واستریه (برزیگران) نام دارند گروه چهارم دست ورزان و کارگاران مانند کوزه‌گر و آهنگر و مسکر و کفشگر و درودگر که راهوتیتی (هتخشان) نامیده‌اند. هندوان هم مردم را به چهار گروه بخش کرده‌اند و در ودا از آنان یاد شده‌است. روحانیان و دانشوران "برهمنه" (برهمن)، رزمیان "کشتریه" و برزیگران "ویسیه" و دست‌ورزان و کارگران "سودره" خوانده شده‌اند. نزد هندوان یک گروه خدمتکار هم هست که پاریه خوانده می‌شود. مهاتما گاندی کوشید که این گروه پاریه را از نام توهین‌آمیزشان رهایی بخشاند و آنان را به نام "هریجن" به معنی مردمان ایزدی خواند.
در آیین ایرانیان هر یک از مرد و زن بایستی یک بند دینی به کمر و یک پیراهن پنبه‌ای سفید و ساده که سدره خوانند بتن داشته باشد. این کمربند مقدس در اوستا ائیویانگهن و در پهلوی به آن کستیک نام دارد. این بند همان رشتهٔ دینی است و از آیین بسیار دیرین دو گروه آریایی است. امروزه زرتشتیان ایران و پارسیان هند آیین کستی‌بندی را در حدود سن هفت سالگی بچه به جای می‌آورند. در هندوستان نیز همین بند را نیاکان هندوان به کمر فرزندان خود می‌بستند، هنوز هم این رسم از هم نگسسته‌است. امروزه سه گروه از پیروان آیین ودا باید این بند را داشته باشند که برهمنان، رزمیان و برزیگران باشند.
دیگر اینکه نیاکان هر دو گروه یک گونه می را در مراسم دینی‌شان بکار می‌بردند. این می را ایرانیان هومه و هندوان سومه می‌نامیدند و از بهم فشردن ساقهٔ نوعی گیاهی همنام تهیه می‌شده‌است. این گیاه امروزه نزد زرتشتیان و هندوان فقط جنبهٔ آیینی دارد و مشخص نیست گیاهی که در مراسم بکار می‌رود همان هوم یا سومهٔ قدیم است یا نه و اصل این گیاه تا چه اندازه مسکر بوده‌است. گیاه هوم یا سومه گیاهی بود مقدس که افشرهٔ آن را از صافی می‌گذراندند و با شیر می‌آمیختند. بنا بر منابع هر دو گیاه هوم و سومه بر کوه می‌رویند و بارانی بهشتی آن‌ها را آبیاری می‌کند و هر دو را مرغی می‌آورد.
در بین اساطیر مشترک مخصوصاً نام یمه پسر ویوسونت که نخستین مرد و فرمانروای جهان مردگان در هند است با داستان ییمه پسر ویوهونت هماهنگی‌هایی دارد. اینکه در ریگ‌ودا و همچنین بعضی روایات زرتشتی از "یمه" همچون نخستین انسان یاد کرده‌اند، ارتباط او را با دوران زندگی مشترک هندوان و ایرانیان می‌رساند. اما این اولین انسان بعدها در اساطیر هندی پادشاه دنیای مردگان شده‌است. در صورتی‌که در اساطیر ایرانی غالباً از وی همچون فرمانروای بی‌مرگ سخن می‌رود. اختلاف دربارهٔ داستان یمه، در مورد افسانهٔ ورثرغنه یا بهرام، یک خدای قهار اژدهاکش و خدایان دیگر نیز دیده می‌شود. وجود اختلاف، در جزئیات اساطیر، دو قوم را از هم جدا می‌کند و در عین حال نشان از وجود توافق و اتحاد در دوره‌های قبل دارد.تاریخ مردم ایران، زرینکوب، ص ۲۰
هر دو ملت یاتو به معنای جادو و دروغ در اوستا (دروج) و در ودا (دروح) را به نیروهای پلید نسبت می‌دهند. آب‌ها و گیاهان در نزد هر دو ملت قابل نیایش و ستایشند. هر دو ملت آیین پرستش آتش را گرامی می‌دارند در هند «آتراوانا» و در اوستا «آتراوان» نگهبان آتش هستند. رسم قربانی کردن نزد هندیان «یجنه» و در اوستا «یسنه» (یزشن) خوانده‌می‌شود.
وارونا (خدای آسمان)، آتر (خدای آتش، نور)، میترا (خدای مهر یا خورشید)، ماه و ستارگان، آناهیتا (خدای زهره)، وَرَهران (خدای بهرام یا مریخ)، خشتریَه (خدای تیر یا عطارد)، ایندرا (خدای آذرخش)، وایو (خدای باد)، گواتَه (خدای نسیم) و زمین خدایان آریایی‌ها بودند.
بر فراز این خدایان که جایگاهشان در زیر آسمان بود و گردانندگان امور جهان و انسان بودند، دو آفریدگار بنام اهورا و دیو نیز وجود داشتند که برادر بودند و جایگاهشان فراز آسمان بود. اهورا خدای اداره‌کنندهٔ امور کلی جهان در روز بود و ذاتش در خورشید تجلی می‌یافت و دیو خدای اداره‌کنندهٔ جهان در شب بود و ذاتش در ماه و ستارگان تجلی می‌یافت.پیدایش ایران، امیر حسین خنجی، ص ۶۶ خدایان آریایی‌ها به دو گروه تعلق داشتند. اسوراها (در میان ایرانی‌ها اهوراها خطاب می‌شد) و گروه دیگر دیوها که در کنار آن‌ها قرار داشتند. در تاریخ دینی آریایی‌ها هر دوی این گروه خدایان بر سر تفوق و برتری خود بر یکدیگر می‌جنگیدند.دین‌های ایران باستان، نیبرگ، ص ۹۶
مسلماً آریایی‌ها به ایزدان بسیاری اعتقاد داشتند ولی ظاهراً برای آسمان جایگاه بالاتری قایل بودند. از این رو به کلمهٔ وارونه به معنی آسمان اغلب کلمهٔ آسوره یعنی بزرگ و ولی‌نعمت را می‌افزودند. آفتاب، چشم وارونه محسوب می‌گردید. همچنین گاهی برای وارونه صفت همه‌چیز دان استفاده می‌شد. وارونه تنها مظهر نیروهای مادی طبیعت نبود بلکه از نظر نیدوهای معنوی نیز وارونه دارای صفات اخلاقی بالایی بود. او برقرارکنندهٔ آسمان و زمین است. او ایجادکننده و حافظ نظم سعادت دنیاست و انحراف از این قوانین گناه و نخستین مرحلهٔ هر نوع کژی و کاستی است. به همین جهت از گناه‌ها به درگاه وارونه توبه کرده و عفو می‌طلبیدند، زیرا که وارونه همان‌طور که رحیم است، جبار نیز هست و از همهٔ گناهان بزرگ‌ترین تقصیر، در نظر او دروغ است.مزدیسنا و ادب فارسی، ص ۳۸ و ۵۵
در اغلب خطابه‌ها نام ایزد دیگری به نام میترا نیز آمده‌است. میترا به منزلهٔ آپولون خدای یونانی است و با خدای آسمان رابطهٔ نزدیکی دارد. به حدی که آن دو در حکم یک جفت غیرقابل تجزیه و تفکیک می‌باشند. وارونه و میترا مانند همدیگر هستند و هیچ‌یک بر دیگری تقدم ندارد. هر دو دارای یک فکر می‌باشند و متفقاً نظام و قانون راستی را حفظ می‌کنند و با هم ناظر کارها و دل‌های نوع بشرند.مزدیسنا و ادب فارسی، ص ۳۹ ایزد ایرانی مهر دقیقاً با ایزد هندی میترا برابر است. میترا در هند دوست معنا می‌دهد و مهر ایرانی به معنای پیمان است. می‌توان گمان برد که مهر در فرهنگ ابتدایی آریایی‌ها به مفهوم پیمان و دوستی میان افراد قبیله و مظهر چنین امری در ارتباط فرد با قبیله و در پیوستگی‌های آیینی قبیله بوده‌است، و از این روی، مظهر مقدس اتحاد، یگانگی و دوستی قبیله به‌شمار می‌آمده‌است.جستاری چند در فرهنگ ایران، مهرداد بهار، ص ۱۸
هنریک ساموئل نوبری خاورشناس سوئدی نوشته‌است که تردیدی نمی‌تواند باشد که در زمان‌های بسیار کهن و تا حدود سدهٔ ۱۴ پیش از میلاد، میترا در جهان طبیعت و در درجهٔ نخست خدای آسمان شب بود که به زیور ستارگان آراسته بود؛ زیرا در بند ۲۵ مهریشت آمده‌است که پس از فرورفتن خورشید، میترا به سوی گردی زمین می‌آید سر و ته فراخ و گرد و دور مرز زمین را لمس می‌کند و بر همهٔ چیزهایی که میان آسمان و زمین است می‌نگرد.دین‌های ایران باستان، نیبرگ، ص ۹۹
در میان نام‌های خدایان میتانی به خدایی ایندرا نام برمی‌خوریم. در هند نیز خدایی بزرگ به نام ایندرا وجود دارد، که از دستهٔ دیگر خدایان هندی به نام دیوهاست. در ایران هم از آن جا که دیوها از جایگاه خدایی فرو افتاده‌اند، ایندرا به صورت دیوی بزرگ درآمده‌است ولی لقب او بهرام به صورت خدایی بزرگ در ادبیات اوستایی بازمانده‌است.
از متون ریگ‌ودا بر می‌آید که مظهر آسمان است و پدر همهٔ خدایان، نام او با زئوس خدایی یونانی هم‌ریشه است و ظاهراً در ابتدا ایرانی‌ها نیز به خدایی به همین نام معتقد بوده‌اند.
سنگ‌نوشته میتانی، بازمانده از سدهٔ چهاردهم پیش از میلاد، باستانی‌ترین سند مکتوب زبان‌های هندوایرانی (آریایی) است و از لحاظ زبان‌شناسی تاریخی و نیز از لحاظ تاریخ مهاجرت مردم آریایی به آسیای میانه، ایران و هند اهمیت بیش از اندازه دارد. سنگ‌نوشته معروف میتانی که در زمان نگارش آن به چهارده قرن پیش از میلاد می‌رسد، مربوط به پیمان‌نامه‌ای است که میان شاه میتانی و شاه هیتی نگاشته شده و در آن ایزدان آریایی چون گواهان نیایش شده‌اند. ایزدانی که در این سنگ‌نوشته از آنان یاد شده، عبارتند از ایندرا، وارونا، میترا و ناسَتیه و معلوم می‌شود که شاهزادگان و آزادگان میتانی با این که زبان و برخی از رسم‌های بابلی را پذیرفته بودند همچنان ایزدان آریایی نیاکان خود را نیایش می‌کردند.دین ایرانی، ص ۱۳۹
آریایی‌ها از دیر باز به دو مبدأ خیر و شر قایل بودند. از یک سوی موجودات نیکوکار که به انسان خیر و رحمت می‌رسانند و دیگری موجودات زشتکار که منشأ بدی‌ها هستند و با دستهٔ اول در جنگ و ستیزند.دانشنامهٔ مزدیسنا، ص ۴۷مزدیسنا و ادب فارسی، محمد معین، ص ۴۳ هر چه زمان بیشتری از جدایی ایرانی‌ها و هندوآریایی‌ها از یکدیگر گذشت، دوری این دو فرهنگ از یکدیگر بیشتر شد و هر یک به راه خودشان رفتند. برای ایرانی‌ها، "اهوراها" یا اسوراهای هندوآریایی‌ها در مقابل دیوها (دئواها) قرار گرفتند. اهورامزدا به عنوان خدای بزرگ پرستیده می‌شد و در عین حال خدایان دیگر مثل میترا، آناهیتا و ورثرغنه (بهرام) نیز به عنوان خدایان بزرگ و مستقل ستوده‌می‌شدند. تعدادی از خدایان سابق و مشترک با هندوآریایی‌ها یعنی خدایان ودایی نیز عنوان خدایان دشمن پذیرفته شدند و هر شر و عیب و نقصی را که در کاینات گیتی دیده می‌شد، مخلوق آن‌ها در نظر گرفته‌می‌شد. به این شکل در آیین ایرانی‌ها اعتقاد به نوعی دوگانه‌باوری به مجمع خدایان باستانی راه یافت و آن‌ها را به دو دسته خیر و شر تقسیم کرد.تاریخ مردم ایران، ایران قبل از اسلام، عبدالحسین زرینکوب، ص ۲۳ در ایران ایندرا در نتیجهٔ یک جریان تاریخی-دینی که جزئیات آن را دیگر نمی‌توانیم دریابیم به درجهٔ یک اهریمن تنزل پیدا کرد.دین‌های ایران باستان، هنریک ساموئل نیبرگ، ص ۷۹
روش آیینی آریایی‌ها طبیعت‌پرستی محض بود و به مظاهر طبیعت جنبهٔ خدایی بخشیده و به پرستش‌شان مبادرت می‌کردند و این خدایان را دیو می‌نامیدند. در واقع کلمه «دیو» به خدایان آریایی پیش از زرتشت گفته می‌شد. چون زرتشت به اصلاح دینی پرداخت دیوان یا خدایان گذشته را مردود دانسته و بر مبنای یکتاپرستی، اهورامزدا را خالق کل جهان معرفی کرد. از آن زمان این خدایان مردود به مفهوم دیو امروزی در بین ایرانی‌ها شناخته شدند اما این کلمه هنوز در زبان هندواروپایی همان مفهوم پیشین خود را نگاه داشته‌است. «زئوس» Zeus یونانی، «دعوس» Deus لاتینی، دیو Deue فرانسه و دائوا Daiva هندی جملگی به مفهوم خدا می‌باشند. در بین مظاهر طبیعت یا دیوان آریایی ایندرا خدای رعدوبرق و پیکار اهمیت بسیاری داشت و در رأس دائواها Daiva، قرار داشت اما در میان ایرانی‌ها ایندرا این مقام را از دست داد و سرانجام در اوستا از دیوان مردود آریایی به‌شمار رفت. به عوض میترا در میان ایرانی‌ها ارج و اهمیتی بسیار یافت. از آنجائیکه جای ایندرای مردود واقع شده بایستی خدایی جایگزین می‌شد به همین جهت باورهای مربوط به او به ایزد بهرام منسوب شد. وارونه نیز که از خدایان بزرگ آریایی است، نگهدار نظام و بقای جهان بود و نیز همواره با صفت «اسورا» یعنی بزرگ و ارباب و صاحب می‌آمد چون «اسورا-وارونه». اکثر دانشمندان برآنند که وارونه در بین قوم‌های ایرانی فراموش شده‌است و همین ایزد بعدها نزد ایرانی‌ها با عنوان اورمزد یا اهورامزدا به معنی سرور دانا مورد پرستش قرار گرفته‌است.
در اوائل هزارهٔ دوم پیش از میلاد در نتیجه پیشرفت کشاورزی و توسعه گله‌داری بسیاری از آریایی‌ها از زندگی کوچ‌نشینی دست کشیدند و در اطراف مزارع و مراتع خود ساکن شدند در حالی که بخش دیگری از آن‌ها به زندگی کوچ‌نشینی خود ادامه دادند و گاه به بیگاه به تاراج زندگی ده نشینان پرداختند. آریایی‌ها به تدریج به دو بخش متمایز یکجانشین (شاید شهرنشین) و کوچ‌نشین تقسیم‌شدند. با تشکیل گروه‌های یکجانشین و پدید آمدن روستاها، گروه‌های روستایی که به صلح، همزیستی، ثبات و آرامش نیاز داشتند اهورا خدای برترشان شد و دیو بیشتر مورد توجه گروه‌های کوچ‌نشین بود. در دوره‌هایی از هزارهٔ دوم پیش از مسیح شرایط زیستی آریایی‌ها با دشواری‌هایی مواجه شد. و بر سر حفظ یا حصول زمین‌های بارورتر درگیری‌هایی میان آن‌ها بروز کرد و خصومت‌های دامنه‌دار و جنگ‌هایی به راه افتاد. در اثر تعدی‌هایی که گروه‌های کوچ‌نشین به یکجانشین‌ها و دارایی‌هایشان می‌کردند، و به علت آن‌که تجاوزهای آن‌ها سبب ناامنی و سلب آرامش از یکجانشین‌ها می‌شد، دیو خدای برتر گروه‌های کوچ‌نشین در نزد آریایی‌های یکجانشین، به خدای تجاوز و تعدی تبدیل شد و منفور گردید. باور به نبرد نور و تاریکی اهورا و دیو، از همین زمان وارد پندار آن بخش از آریایی‌هایی شد، که بعدها ایرانی‌ها را تشکیل دادند و چنان‌که می‌دانیم این عقیده اساسی‌ترین پایهٔ دین ایرانی‌ها را تشکیل می‌دهد. مهاجرت‌های بزرگی که گروه‌های آریایی به سوی شمال هند داشتند، توسط پرستندگان دیو صورت می‌گرفت ولی اهوراپرستان که یکجانشین بودند در سرزمین‌های بومی‌شان در مناطق مختلف فلات ایران ماندگار شدند. پس از جدائی ایرانی‌ها از هندوآریایی‌ها، ایرانی‌ها خدایان نیک ودایی هندوآریایی‌ها را، یعنی دوا را، دائوا یا دیو یعنی ارواح پلید دانستند و از این زمان با هندوآریایی‌ها اختلاف عقیده پیدا کردند.
آیین مزدایی همانا شکل ایرانی شده‌ی، آیین دیرین و مشترک هند و اروپایی‌هاست.
پس از جدائی ایرانی‌ها و هندوآریایی‌ها از یکدیگر، ارواح نیکوی ودایی هندوآریایی‌ها یعنی دئوا را ایرانی دیوا یا دیو یعنی ارواح پلید دانستند و از این زمان با هندوآریایی‌ها اختلاف عقیده پیدا کردند.منابع آریائی دین یهود و زرتشت، عباس آریانپور کاشانی، مجموعهٔ سخنرانی‌های دومین کنگرهٔ تحقیقات ایرانی، ص ۲۲۴
بسیاری از ایزدان آریایی‌ها با پدیده‌های طبیعت ارتباط داشتند و نیایش آن‌ها در همه‌جا و در هر حال با دگرگونی‌های این پدیده‌ها در روز و شب، در سرما و گرما، و در بهار و نابستان مربوط می‌گشت و این نکته سبب می‌شد که از همان دوران زندگی مشترک آریایی‌ها، به تدریج نوعی گاه‌شماری مشابه برای جشن‌ها و نیایش‌ها رایج شود. نام ماه‌ها آن‌گونه که در کتیبه‌های هخامنشی باقی‌است، نشان می‌دهد که در نزد این دسته از آریایی‌ها فعالیت‌های کشاورزی و نیازهای ناشی از آن با مراسم دینی مربوط بوده‌است و همه این‌ها نقش مهمی در زندگی عامه داشته‌اند. جشن‌های پائیزی که به شادی تأثیر خجستهٔ خورشید در تابستان، افزودن حاصل و پروردن دام بود به میترا خداوند دشت‌ها و رمه‌ها و پروردگار خورشید ارتباط داشت و مهرگان خوانده می‌شد. جشن بهار که به شادی پایان یافتن سرما و آغاز دمیدن سبزه و کشت بود از آن‌جهت که با تجدید حیات کشتزارها بود برای کشاوزران اهمیتی خاص داشت و روز تازه‌ای در دفتر زندگی می‌گشود، نوروز. در بین جشن‌هایی که با نیایش عناصر الهی مربوط بود، جشن سده ارتباط با آتش داشت چنان‌که جشن تیرگان با نیایش تیشتر خدای باران مربوط می‌شد. ارتباط این مراسم با خدایان مختلف سبب شد که در گاه‌شماری زرتشتی ماه‌ها و روزها همه جا با نام ایزدان آریایی‌ها ارتباط بیابد.تاریخ مردم ایران، ایران قبل از اسلام، عبدالحسین زرینکوب، ص ۲۶
سوهان عسلی، سوغات اصفهان و یکی از انواع شیرینی‌های سنتی ایرانی است. سوهان عسلی اصفهان در فهرست میراث ناملموس ملی ایران ثبت شده است.
سوهان اصفهان یا به عبارت بهتر سوهان عسلی اصفهان، سوهانی است که در ساخت آن از عسل و کره حیوانی (نه روغن حیوانی) استفاده می شود و در طعم و بافت و شکل ظاهری متفاوت از سوهان قم است و به علت محتوای چربی کمتر، ماندگاری بالاتری نسبت به سوهان قم دارد. در تهیه این نوع سوهان، بادام، شکر، زعفران، عسل و روغن بکار می‌رود. برای تزیین روی سوهان عسلی معمولاً از پسته و بادام استفاده می‌شود.
امیل زاتوپک (۱۹ سپتامبر ۱۹۲۲–۲۹ نوامبر ۲۰۰۰) دونده استقامت و ماراتون از اهالی چکسلواکی بود. وی در دهه چهل و پنجاه میلادی، یک پدیده در عالم ورزش محسوب می‌شد. زاتوپک نخستین دونده‌ایست که ۱۰ کیلومتر را در کمتر از ۲۹ دقیقه و ۲۰ کیلومتر را در کمتر از یک ساعت دویده‌است.او همچنین به دلیل حضور در رخدادهای آزادی‌خواهانه بهار پراگ، خارج از میدان‌های ورزشی نیز از محبوبیت ویژه‌ای نزد مردم کشورش برخوردار بود.
امیل زاتوپک در ۱۹ سپتامبر ۱۹۲۲ در شهر کپرژیونیتسه چکسلواکی به دنیا آمد. او ششمین فرزند خانواده‌ای فقیر بود و در شانزده سالگی در یک کارخانه کفش مشغول به کار شد. کارخانه محل کار او در سال ۱۹۴۰ حامی مالی برگزاری مسابقات دوی ۱۵۰۰ متر شد. زاتوپک علیرغم بی‌تجربگی در دو میدانی، در آن مسابقات شرکت کرد و به مقام دوم رسید. از آن پس زاتوپک به دویدن علاقه نشان داد. یان هالوزا به مدت دو سال به‌طور غیررسمی مربی‌گری او را به عهده داشت.
تنها چهار سال بعد در ۱۹۴۴ رکورد چک را در دوی دو هزار، سه هزار و پنج هزار متر شکست. در پایان جنگ جهانی به ارتش چک ملحق شد، جایی که زمان بیشتری برای تمرین‌های خود داشت. در سال ۱۹۴۶ برای شرکت در مسابقات قهرمانی اروپا انتخاب شد.
بازی‌های المپیک ۱۹۴۸ لندن در شرایطی برگزار شد که هنوز خرابی‌های جنگ دوم ترمیم نشده و بودجه اندکی به برگزاری بازی‌ها اختصاص داده شده بود. در این دوره ۴۱۰۰ ورزشکار از پنج قاره جهان حضور داشتند. امیل زاتوپیک در این دوره نمایشی شگفت‌انگیز از خودش نشان داد.
تنها چند ماه پس از مراجعت از لندن، در اکتبر ۱۹۴۸ زاتوپیک با دانا زاتوپیکوا (با نام اصلی اینگرووا) ازدواج کرد.الحاق عشق و پیروزی، نیویورک تایمز، ۷ آوریل ۲۰۱۲
در المپیک ۱۹۵۲ زاتوپک به همراه همسرش در مسابقات شرکت کرد. این خانواده با چهار مدال طلا و ثبت چند رکورد جهانی به پراگ بازگشتند. پایان کار زاتوپک به عنوان یک دونده جهانی شاید در المپیک سال ۱۹۵۶ رقم خورد. زمانی که در دوی ماراتن در ردیف ششم به خط پایان رسید. زاتوپک ۲۲ نوامبر۲۰۰۰ در شهر پراگ درگذشت.
بر اساس زندگی امیل زاتوپک، ژان اشنوز نویسنده فرانسوی رمان «دویدن» را نوشته‌است. این رمان در سال ۲۰۰۸ از سوی انتشارات مینیویی منتشر و در همان سال برنده جایزه بزرگ ادبیات ورزشی شد.مانیفست ادبی ورزش، مصطفی خلجی، رادیو بین‌المللی فرانسه، ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۲
اولین مسابقه بین‌المللی او در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ بود که برنده مسابقه مسافت ۱۰ کیلومتر و در مسابقه دوم یعنی در مسافت ۵ کیلومتر بعد از گاستون ریف از بلژیک دوم شد. مدال طلا و نقرهٔ او در المپیک ۱۹۴۸ لندن در شرایطی به دست آمد که او برای اولین بار در خارج از کشور خود مسابقه می‌داد.
در سال بعد نیز دو بار رکورد جهانی ۱۰ کیلومتر را شکست و سه بار نیز رکورد خود را در طول چهار فصل بعدی ارتقا داد.
زاتوپک در المپیک ۱۹۵۲ هلسینکی سه مدال طلا در سه مادهٔ ۵ هزار، ۱۰ هزار و ماراتن به دست آورد و رکورد المپیک هر سه ماده را شکست،بازی‌های المپیک پس از جنگ جهانی دوم در حالی‌که تا پیش از آن هرگز در مسابقه ماراتن شرکت نکرده بود. بدین خاطر به او لقب لوکوموتیو چک دادند.
وی در کل رکورد ۵ کیلومتر (۱۹۵۴)، ۲۰ کیلومتر (دو بار در ۱۹۵۱)، یک ساعت (دو بار در ۱۹۵۱)، ۲۵ کیلومتر (۱۹۵۲ و ۱۹۵۵)، و ۳۰ کیلومتر (۱۹۵۲) را جابجا کرد.
او موفق به کسب قهرمانی ۵ کیلومتر و ۱۰ کیلومتر در مسابقات قهرمانی ۱۹۵۰ اروپا و ۱۰ کیلومتر در مسابقات قهرمانی اروپا شد.
همسرش دانا زاتوپکوا نیز از قهرمانان پرتاب نیزه بود که در المپیک ۱۹۵۲ چند دقیقه پس از طلای امیل در ۵ هزار متر، یک مدال طلا یه دست‌آورد. او همچنین یک مدال نقره در المپیک ۱۹۶۰ رم کسب کرد.
در ابتدا امیل زاتوپک از فعالیت‌های دمکراتیک و اجتماعی حزب سوسیالیست حمایت می‌کرد، ولی بعد از بهار پراگ، در دوره‌ای از گسترش آزادی‌های فردی و اجتماعی در چکسلواکی، به‌دلیل حمایت از جنبش مردمی و انقلاب، دولت کمونیستی تمامی عناوین ملی را از او گرفت و به‌منظور مجازات، او را برای کار اجباری به معادن اورانیوم فرستاد. زاتوپک، کار در معادن اورانیوم را به سفیریِ اتحاد جماهیر شوروی ترجیح داد.
در کتاب «تاریخ اروپا» (نوشتهٔ سرژ برستاین و پی‌یر میلزا، ترجمه پیروز ایزدی) نوشته که بعد از سرکوب نیروهای تحول‌خواه (بهار پراگ) توسط شوروی، به «رفتگری» گمارده شد.
بعدها دولت چک به‌خاطر ستم‌هایی که دولت کمونیستی بر او تحمیل کرده بود، از او عذرخواهی کرد و به پاس آزادی‌خواهی‌اش، به او نشان و لقب «قهرمان قرن جمهوری چک» را داد.
زاتوپک به روش خاص و منحصر به فردش در دویدن، از قبیل حرکت سر و دست و شیوه قرارگیری سینه حین دویدن مشهور است. او موقع دویدن سر خود را به چپ و راست به‌طور نوسانی حرکت می‌داد و شانه‌هایش می‌چرخیدند. دست‌هایش می‌کوبید و صورتش گرفته به نظر می‌آمد. کسی فکر نمی‌کرد که این کارها به او کمک می‌کند تا سریع‌تر و قوی‌تر بدود اما علیرغم تمام این‌ها زاتوپک دونده‌ای موفق بود.عملکرد بیومکانیک، مجله الکترونیکی ویستا
او همچنین تمرینات سختی مثل دویدن با پوتین سربازی یا با پوشش ماسک شیمیایی را انجام می‌داد، حتی گاهی حین دویدن همسرش را بر دوش می‌گرفت.رادیوی اسپات لایت : دوی سخت
نان نخودچی یکی از شیرینی‌های سنتی کرمانشاه و از معروفترین شیرینی‌های ایرانی است
این شیرینی سنتی از ماندگاری نسبتا بالایی برخوردار است و شما می توانید آن را به مدت 2 تا 3 هفته در دمای محیط نگهداری کنید. عمر این شیرینی در یخچال حدودا 2 ماه است.
برای درست کردن شیرینی نخودچی به روغن جامد یا کره ای که دوغش گرفته شده باشد، پودر هل، پودر قند، آرد نخودچی باکیفیت، پودر پسته، زعفران دم کرده و کمی آرد شیرینی پزی نیاز دارید.
گوش فیل یکی از انواع شیرینی‌های سنتی ایران است که مواد آن را زرده تخم مرغ، شیر یا ماست، روغن و خمیرمایه بیکینگ پودر تشکیل می‌دهند. گوش فیل از شیرینی‌جات مخصوص اراک است. زولبیا و بامیه و گوش فیل تقریباً یکی و بسیار شبیه یکدیگر است.
دوغ و گوشفیل یک میان‌وعده سرشناس در شهر اصفهان است.
شیر و بیکینگ پودر و دو عدد گوش فیل پخته. آرد را کم‌کم اضافه می‌کنند و هم می‌زنند تا خمیر به دست نچسبد و زیاد هم سفت نشود. سپس خمیر را خوب مالش داده و ۳ ساعت در کیسه نایلون می‌گذارند بماند. روی میز آرد پاشیده و خمیر را نازک باز می‌کنند و با قالب گرد می‌برند سپس آردهای اضافی را پاک می‌کنند و یک طرف دایره را با دست کمی جمع می‌کنند تا چین‌خوردگی پیدا کند. سپس روغن فراوانی را داغ می‌کنند و خمیرهای قالب زده را در روغن سرخ می‌کنند. پس از سرخ شدن در صافی می‌گذارند تا روغن بسیار آن گرفته شود. وقتی کاملاً سرد شدند دو طرف آن را مخلوط پودر قند و هل کوبیده می‌پاشند و در ظرف می‌چینند.
ابوسعید محمد بن سُرخ نیشابوری (مرگ ۴۵۰ هجری) از دانشمندان و متفکران بزرگ اسماعیلی مذهب ایرانی اهل نیشابور در سدهٔ پنجم قمری بوده‌است.
پرچم القاعده متعلق به گروه القاعده است. این پرچم دارای شعار اسلامی لااله‌الاالله، محمدرسول‌الله و به رنگ سفید است و زمینه پرچم، سیاه است. . "The new al-Qaeda flag", May 4, 2011
کانال موزامبیک آبراهی در غرب اقیانوس هند بین جزیرهٔ ماداگاسکار در شرق و کشور موزامبیک در قارهٔ آفریقا در غرب آن است."Mozambique Channel." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica, 2011. Web. بازدید در تاریخ ۴ مه ۲۰۱۱ این آبراه که در حدود ۱۶۵ میلیون سال پیش در دورهٔ تقسیم قارهٔ بزرگ گوندوانا در زمانی که ماداگاسکار در حال جداشدن از قارهٔ آفریقا بود شکل گرفته‌است طولی در حدود ۱۶۰۰ کیلومتر داشته و پهنای آن از ۴۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلومتر متغیر است. همچنین عمق کانال موزامبیک در عمیق‌ترین قسمت به ۳۰۰۰ متر می‌رسد. مجمع‌الجزایر کومورو ورودی شمالی آبراه و جزایر باسا داندیا و اروپا در جنوب آن قرار دارند. این جزایر از اهمیتی استراتژیک برخوردارند و بر سر مالکیت آن‌ها بین فرانسه و ماداگاسکار اختلاف است."Mozambique Channel". "Encyclopædia Britannica". Encyclopædia Britannica Inc. 2015. Retrieved 27 September 2015.ا
کانال موزامبیک آبراهی مهم برای کشتیرانی در شرق آفریقاست و تمامی رودهای مهم ماداگاسکار به آن می‌ریزد. بندرهای ماهاجانگا و تولیاری در این ساحل واقع شده‌اند و در ساحل مقابل، دهانهٔ رود زامبزی قرار دارد و بنادر ماپوتو، موزامبیک و بیرا در آنجا واقع شده‌است. همچنین جریان‌های اقیانوسی مهمی همچون جریان موزامبیک و جریان اگالس از این تنگه می‌گذرد.
سازمان بین‌المللی هیدروگرافی (IHO) محدوده کانال موزامبیک را به شرح زیر تعریف می کند: "Limits of Oceans and Seas, 3rd edition" (PDF). International Hydrographic Organization. 1953. Retrieved 7 February 2010.<templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css"></templatestyles>
با وجود اینکه به عنوان IHO به عنوان ساحل آفریقای جنوبی تعریف می شود ، محدودیت غربی کانال به درستی به عنوان ساحل آفریقای جنوبی یا به طور خاص موزامبیک تعریف شده است .
Archipelago Primeiras و Segundas
کانال موزامبیک یک نقطه جنگ جهانی دوم در طول نبرد ماداگاسکار بود .
کاتاریسم برگرفته از واژه یونانی katharoi به معنای پاک و خالص اطلاقی است به فرقه‌ای مسیحی که در اواخر قرن دوازدهم در ناحیه‌ای از جنوب فرانسه به نام لانگدوک شکل گرفت. کاتارها مدعی بودند که به مسیحیت راستین نخستین، درست به روشی که عیسی آموخته عمل می کنند.تفتیش عقاید، نوشته دبورا بکراش، انتشارات ققنوس در اواخر سده دوازدهم و اوایل سده سیزده با ظهور گروه‌های گوناگون مسیحی کاتار که در واقع برخاسته از برداشت‌های گوناگون از مانویت بودند،بحرانی اروپای جنوبی را فراگرفت. آنان به‌طور خلاصه بدین اصل معتقد بودند که چون یک منشا و علت برای هرآنچه که در جهان خیر و روحانی است وجود دارد باید مبدا و اصل مجزایی نیز برای همه آنچه که شر است وجود داشته باشد. خدایی که خیر مطلق است نمی‌تواند مبین فساد اعیان مادی یا فساد اخلاقی افراد بشر باشد. از آنجا که فساد اخلاقی اغلب با میل شخص به اجسام مادی سروکار دارد، شر و سپهر مادی باید سرچشمه و اصلی متفاوت از سپهر روحانی داشته باشد. در نتیجه باید خدا یا فرشته شری باشد که همچون اصل و مبدا و علت سپهر مادی و هرآنچه که شر است عمل کند.جان اینگلیس. درباره آکویناس. ترجمه بهنام اکبری. انتشارات حکمت، 1388. ص 13.در این مذهب اعتقاد به دو خدا و همچنین رگه‌هایی از عرفان دیده می‌شود. این مذهب در قرنهای دوازده و سیزده به سرعت در حال گسترش بود که البته سرکوب این مذهب از سوی کلیسای کاتولیک با "جهاد آلبیگایی" صورت گرفت که این وقایع به تشکیل دستگاه تفتیش عقاید کمک شایانی کرد. گفته می‌شود که این مذهب در اعتقادات فرقه‌هایی مانند پولیسیان‌ها در ارمنستان و بوغومیلیه در بلغارستان ریشه دارد؛ اگرچه مسئله علل و ریشه‌های این مذهب هنوز به درستی روشن نیست.Pegg, Mark, “On Cathars, Albigenses, and good men of Languedoc," Journal of Medieval History 27: 2 (2001),181-19; Pegg, Mark, “Heresy, good men, and nomenclature,” in Heresy and the Persecuting Society in the Middle Ages, ed. Michael FRASSETTO (Studies in the History of Christian Traditions, 129). Leiden: Brill. (2006) 227-239
مانند بسیاری دیگر از مذاهب و فرقه‌های سده‌های میانه، این مذهب نیز مکتبهای متفاوت فراوانی داشته، چه برخی به دوگانه انگاری اعتقاد داشتند؛ بدین معنا که یک خدای نیک و یک خدای پلید بر جهان حکم می‌رانند. برخی دیگر شکلی عرفانی از این مذهب را اجرا میکردند و حتی گروهی سختگیر و مذهبی در این بین بودند که البته همواره مرز خود را با کاتولیک‌ها حفظ می‌کردند. در این بین اعتقاد به دوگانه گرایی رایجترین نوع کاتاریسم در بین پیروان این فرقه بوده.
کاتارها به یک خدای مهربان و مقتدر واحد معتقد نبودند، بلکه به دو خدای متفاوت و همسنگ معتقد بودند و عقیده داشتند تمامی مادیات و آشفتگی‌ها و همچنین قدرت تحت احاطه خدایی پلید به اسم رکس‌موندی به معنای "شاه دنیا" می‌باشد و عالم روحانی و غیرمادی و عشق و محبت تحت احاطه خدای نیک قرار دارد. ناگفته پیداست که آنان معتقد به ناسازگاری و تعارض عشق و قدرت بودند.http://en.wikipedia.org/wiki/Catharism#Introduction
گویش پرونسی از گویش‌های زبان اکسیتان است که در مناطق محدودی از کشور فرانسه حدود سیصد و شصت هزار تن گویشور دارد. این زبان نزدیکی زیادی با گویش لیموزینی دارد و از مجموعه زبان‌های رومی محسوب می‌شود. پرونسی گویش‌های متعددی را در بر می‌گیرد و دارای ادبیات مکتوب است. فردریک میسترال برنده جایزه ادبی نوبل از ادیبان این زبان نیز بشمار می‌آید.
محمد تقی ادیب نیشابوری(۱۲۷۱-۱۳۵۵ خورشیدی) مشهور به "ادیب ثانی"
متخلص به «حجة الحق» و «راموز» از دانشمندان علوم اسلامی معاصر و شاعر فارسی‌زبان بود. او متخصص ادبیات عربی بود و در رشته‌های ادبیات فارسی، منطق، فلسفه، ریاضیات، اصول، فقه، رجال، حدیث، تفسیر، طب قدیم، نجوم تحصیل کرده بود. او شاگرد عبدالجواد ادیب نیشابوری (معروف به ادیب اول) بود
در خیرآباد نیشابور در ۱۳۱۲ هجری قمری، به دنیا آمد. نام مادرش، فاطمه و پدرش، اسدالله بود. اجداد او از سران ایل اسکندری بودند، جد بزرگ وی به ایران آمد، و ریاست را کنار نهاده، زندگی ساده‌ای گزید.
پدر، که محمد تقی را مستعد فراگیری علوم می‌بیند در ۱۸ سالگی برای کسب علم به مشهد می‌فرستد و او سه سال در خدمت شیخ محمد کدکنی (در گذشته ۱۳۵۷ هـ. ق) که از بزرگان علما بود به کسب علم پرداخت. از اواخر سال۱۳۳۳ هـ. ق در محضر درس استاد یگانه ادبیات و بلاغت اسلامی آن زمان در حوزه خراسان یعنی ادیب نیشابوری حاضر شد و بعد از آزمون ورودی که به صورت شفاهی صورت می‌گرفت مورد توجه خاص ایشان قرار گرفت به‌طوری که خود در ۲۵ سالگی، صاحب حوزهٔ تدریس گردید.
در زمستان سال ۱۳۴۷ ش. هنگام رفتن به مدرس به زمین‌خورده دچار شکستگی پا شدند و همین حادثه موجب شد که خانه‌نشین شده و بالاخره در ۲۱ آذرماه ۱۳۵۵ش (بیستم ذی الهجه ۱۳۹۶ هـ. ق) درگذشت و به همت بعضی از شاگردانش در ایوان آخرین غرفه جنوب غربی صحن عتیق (انقلاب) رضوی به خاک سپرده شد.
از جمله بزرگترین شاگردان وی می‌توان به دکتر محمدجعفر جعفری لنگرودی حقوق دان بزرگ ایران و اسلام و صاحب تألیفات عدیده در فقه، حقوق و ادبیات و فلسفه حقوق اشاره کرد.
به غیر از دیوان اشعار که چهار هزار بیت است، منظومه‌هایی عرفانی از ادیب دوم به جای مانده که عبارتند از:
از نوشته‌های ادیب، مجموعه‌ای شامل تاریخ ادبیات عرب، رساله قافیه، آرایش سخن و چند قصیده و غزل به نام «گوهر دانش» در ۱۳۳۷ شمسی به چاپ رسیده‌است.
اینکه نیشابور ادیبان و نویسندگان و دانشمندان بسیاری را تقدیم جامعه ادبی و علمی‌کرده‌است جای شگفتی نیست، چرا که نیشابور مرکزی بود برای تربیت انسان‌های فاضل به دلیل داشتن مدارس متعدد، با استادانی عالم که در خود جای داده بود. از جمله مدارس نیشابور در زمان‌های دور که در به وجود آمدن بافت فرهنگی و ادبی نیشابور تأثیر داشت، مدرسه حسان قریشی، که در سال ۳۴۹هجری؛ مدرسه ابن حبان تمیمی، که در سال ۳۵۴هجری؛ مدرسه دقاقیه، که در سال ۳۹۱هجری؛ مدرسه سعیدیه، که در سال ۳۹۰هجری؛ مدرسه ساعدیه، که در سال ۴۰۲هجری و مدرسه سهل سعلوکی که در سال ۴۰۴هجری تأسیس شدند، بود، و بسیاری از مدارس دیگر… ادیب از استادان مطرح ادبیات و بلاغت اسلامی بود و صاحب حافظه‌ای نیرومند، درس او سرشار از مناسبت گویی‌ها، اشعار و لطایف ذوقی بود، پس جای شگفتی نیست که شاگردان ادیب به این اذعان کنند، که حضور در محضر ادیب، آفاق دیگری را در برابر چشمانشان گشود و از صرف و نحو و ادبیات مفهوم دیگری را به آنان بخشید و در روح طالب علم جوان، اثر بسزایی داشت.
ادیب نیشابوری در شعری از تحصیلات خود و علوم و فنونی که آموخته سخن می‌گوید:
تا شدم استاد علوم عرب عالم انواع و فنون ادب
بازگرفتم ره و رسم حساب تا که ربودم قصب از شیخ و شابصدیقی، کلثوم؛ طالبی مظاهری، عمادالدین؛ مقاله بازخوانی اندیشه‌های ادیب ثانی، عربی‌سرای دیریاب نیشابور، دانشگاه شیراز، ص 12
محمدجعفر جعفری لنگرودی،محمدتقی شریعتی، عبدالجواد فلاطوری ، احمد مهدوی دامغانی، حسن ملکشاهی، مهدی محقق، محمدرضا شفیعی کدکنی، محمدرضا حکیمی، سید هادی غضنفری خوانساری، سید علی حجت هاشمی خراسانی، احمد امین شیرازی، سید محسن موسوی گرگانی، محمدکریم پارسا، سید علی سیستانی، حسین وحید خراسانی، ابوالقاسم خزعلی و محمدرضا نکونام.
محمدتقی ادیب نیشابوری در زمستان سال ۱۳۴۷ ش. هنگام رفتن به کلاس درس، در پی لغزیدن پا و سر خوردن، دچار شکستگی پا شد و همین رخداد، اسباب خانه نشینی وی را فراهم نمود تا در فرجام و در ۲۱ آذرماه ۱۳۵۵ش (بیستم ذی الحجه ۱۳۹۶ ه‍.ق) چشم از جهان فروبست.
دریای باندا بخشی از اقیانوس آرام است که منطقه‌ای در شرق اندونزی مابین جنوب شرقی سولاوسی و شمال تیمور را دربر می‌گیرد.
"Banda Sea." The American Heritage® Dictionary of the English Language, Fourth Edition. Houghton Mifflin Company, 2004. Answers.com 04 May. 2011. http://www.answers.com/topic/banda-sea این دریا که توسط جزایر ملوک جنوبی محدود شده‌است در حدود ۹۷۰ کیلومتر طول و ۴۸۰ کیلومتر عرض داشته"Banda Sea." The Columbia Electronic Encyclopedia, Sixth Edition. Columbia University Press., 2011. Answers.com 04 May. 2011. http://www.answers.com/topic/banda-sea و مساحتی پیرامون ۴۷۰ هزار کیلومتر مربع را شامل می‌شود."Banda Sea." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica, 2011. Web. 04 May. 2011. <http://www.britannica.com/EBchecked/topic/51459/Banda-Sea>. ژرفترین نقطه در دریای باندا ۷٬۳۰۰ متر عمق دارد. همچنین دریاهای فلورس در غرب، ساوو در جنوب غربی، تیمور در جنوب، آرافورا در جنوب شرقی و سرام و ملوک در شمال آن قرار دارند.
وجود صخره‌ها (ریف) و جریان‌های دریایی در اطراف جزایر این دریا می‌تواند برای کشتی‌ها خطرآفرین باشد.
فهرست ورزشگاههای فوتبال کره جنوبی که بیش از ۴۰ هزار نفر ظرفیت دارند.
پری او یا آب پری رویان منطقه‌ای گردشگر پذیر و خوش آب و هوا است که در استان مازندران و در فاصله ۱۷ کیلومتری شهر رویان، نزدیکی شهر نور واقع شده‌است. منطقهٔ آب پری دارای آبشاری به همین نام است. در آب پری درختان با فاصلهٔ کم از یکدیگر قرار دارند و بیشتر مناطق بکر و دست نخورده مانده‌است. این ناحیه همسایه کجور و یوش می‌باشد. آبشار آب پری در کنارهٔ جاده قرار گرفته‌است. این آبشار، شباهت چندانی به آبشار ندارد زیرا قسمتی از سنگ‌های کوه در اثر رانش زمین در شیب تند کوه جمع شده‌اند و آب کمی از لابه‌لای این سنگ‌ها در جریان است. با این حال گردشگران پرشماری در روزهای تعطیل و تعطیلات آخر هفته به این محل می‌آیند. اختلاف درجه حرارت این ناحیه با هوای شهر رویان تقریباً ۱۰ درجه سانتی‌گراد است. درختان جنگلی در مناطق کم ارتفاع‌تر و درختان کاج در نقاط بلندتر دیده می‌شوند.
آبشار آب پری در بین راه رویان به گلندرود واقع است. نام تبری (مازندرانی) آن «پری او» است که توسط فارسی زبانان به آب پری برگردانده شده‌است. از آنجایی که نام‌های خاص ترجمه نمی‌شوند، بهتر آن است که این آبشار با نام واقعی خود یعنی «پری او» نامیده شود. همچنان که در نزدیکی این آبشار «اسپی او» به معنی آب سفید واقع شده و به همین نام تابلویی در آنجا نصب شده‌است.
احشام محمداحمدی، روستایی است از توابع بخش بردخون در شهرستان دیر استان بوشهر ایران.
این روستا در دهستان آبکش قرار داشته و بر اساس آمار سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۰۶نفر (۳۵خانوار) بوده است. این روستا اکنون در روستای شهنیا ادغام شده است.
دریای بیسمارک نام بخشی از آب‌های جنوب غربی اقیانوس آرام است که در جنوب غربی خود به شمال شرقیِ سواحل گینه نو و از شمال غربی تا جنوب شرقی به مجمع‌الجزایر بیسمارک شامل جزایر آدمیرالتی در شمال، ایرلند نو در شرق و بریتانیای نو در جنوب شرقی آن محدود می‌شود.
"Bismarck Sea." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica, 2011. Web. 04 May. 2011. <http://www.britannica.com/EBchecked/topic/67058/Bismarck-Sea>. این دریا با مساحت کل ۴۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع در شمال به آب‌های اقیانوس آرام و در جنوب شرقی از طریق تنگه‌های ویتیاز و دامپیر و کانال سنت جرج به دریای سلیمان راه دارد. عمق کلی حوزهٔ آبگیر دریای بیسمارک ۲٬۰۰۰ متر است که در عمیقترین مناطق به ۲٬۵۰۰ متر می‌رسد.