moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک باجی و باشگاه فوتبال اسپرانس تونس اشاره کرد.
فراس بالعربی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بالمرسی، باشگاه فوتبال بنزرتی، باشگاه ورزشی الفجیره امارات، باشگاه فوتبال عجمان امارات، و باشگاه فوتبال ستاره ساحلی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Tunisia national under-17 football team و تونس بازی کرده‌است.
بلال بن مسعود (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است.
مرتضی بن وناس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ستاره ساحلی، بنزرتی و قاسم‌پاشا اشاره کرد.
محمود بن صالح (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل تونس است.
آدم بن لامین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد-تونس است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال تونس، زیر ۲۰ سال تونس، و تونس بازی کرده‌است.
سد قًدرونی (یا ثامن) راور، یک سد بتنی در نزدیکی شهر راور استان کرمان است که در ابتدای تنگه قدرون بر روی رودخانه‌های حتکن و قدرونی ساخته‌شده‌است. این سد با تأخیر هفت ساله با هزینه ۱۰۰ میلیارد تومان بدون تأسیسات تصفیه و انتقال آب شرب که در طرح این سد بود، در سال ۱۳۹۹ افتتاح شد.
طبق مصوبهٔ اولیه طرح این سد، پیش‌بینی شده بود در کم‌باران‌ترین شرایط سالانه حدود ۱۴٫۸ میلیون متر مکعب آب از طریق کنترل سیل‌های فصلی در این سد ذخیره شود که اولویت مصرف برای آب شرب شهرهای راور و زرند بود که بعدها با توجه به نیاز به ۷ ایستگاه پمپاژ برای انتقال آب به زرند، مسئولان این شهرستان تصمیم به تأمین آب از محل دیگری گرفتند.
تأمین آب شرب شهر راور از طریق منابع آب زیرزمینی صورت می‌پذیرد و کمیت آب استحصالی از سفره زیرزمینی جوابگوی نیازها نمی‌باشد که این کمبودها در کوتاه مدت و میان مدت می‌تواند منجر به مهاجرت‌های انسانی گردد. انتظار می‌رود پس از احداث سد قدرونی با تأمین آب شرب شهر راور و روستاهای مجاور در منطقه، شرایط اجتماعی-اقتصادی مطلوبی برای ساکنان تأمین گردد.
طرح سد قدرونی شامل بدنه سد، تصفیه خانه و خطوط انتقال آب به راور می‌شود. در شهریور ۱۳۹۹ وزیر نیرو وقت با سفر به کرمان، پروژه این سد که هنوز بخش ساخت تصفیه خانه و خطوط انتقال آب آن اجرا نشده بود را افتتاح کرد که مورد انتقاد رسانه‌ها و نمایندگان استان کرمان در مجلس قرار گرفت.
بوژیدارکا کیکا دامیانوویچ-مارکوویچ شهره به کیکا (۲۵ سپتامبر ۱۹۲۰–۱۷ ژانویه ۱۹۹۶) یک فرمانده پارتیزان یوگسلاوی در جنگ جهانی دوم در یوگسلاوی بود.
پس از جنگ جهانی دوم، او وارد فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی عالی شد، و در مقطعی معاون مجلس فدرال و مجلس ملی جمهوری سوسیالیستی صربستان شد.
او دریافت کننده مدال یادبود پارتیزان ۱۹۴۱ و نشان قهرمان ملی (یوگسلاوی) بود.
بوژیدارکا دامیانوویچ در ۲۵ سپتامبر ۱۹۲۰ در ملادنوواتس در خانواده‌ای با چهار فرزند به دنیا آمد. پدرش جورا دامیانوویچ کارگر راه‌آهن بود که در کوپلار به دنیا آمد. او مدرسه ابتدایی را در ملادنوواک و چهار کلاس دبیرستان را در اسمدروفسکا پلانکا به پایان رساند. تا آغاز جنگ جهانی دوم، او مدرسه صنایع دستی را به پایان رساند و شروع به تحصیل در یک مدرسه تندنویسی کرد. هنگامی که خانواده او به والیفو نقل مکان کردند، دامیانوویچ در ملادنوواچ درماند اگرچه جنگ به تحصیلات تکمیلی او پایان داد.
سازمان دهندگان قیام و اعضای اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی در کراگویواتس که او در تابستان ۱۹۴۱ با آنها ارتباط برقرار کرد، وظایف مختلف مربوط به شورش را به او محول کردند که او با موفقیت این امور محوله انجام داد. او در حالی برای آماده‌سازی قیام کار می‌کرد که به‌طور غیرقانونی در ملادنواچ زندگی می‌کرد. او در اواخر ژوئن ۱۹۴۱ به عضویت اتحادیه جوانان کمونیست یوگسلاوی درآمد.
در اواسط اکتبر ۱۹۴۱، او داوطلب شد تا به اولین گروه از پارتیزان‌های شومادیج (اولین جوخه پارتیزان) بپیوندد و در آنجا به عضویت این گروه پذیرفته شد. او سپس عضو حزب کمونیست یوگسلاوی، و سپس به عضویت کمیساریای حزب کمونیست یوگسلاوی برای ناحیه ملادنوواک منصوب شد.
هنگامی که گروهان پارتیزان کوسماج به دلیل عملیات یوزیسه ارتش اشغالگر آلمان و متحدانش به منطقه سنجاک عقب‌نشینی کردند، یک گروهان پارتیزانی در این قلمرو باقی ماندند که گهگاه دست به اقدامات مسلحانه می‌زدند. دامیانوویچ در همه این عملیات‌های چریکی شرکت داشت. او نام مستعار خود «کیکا» را از همرزمانش در این زمان دریافت کرد.
در سال ۱۹۴۲، دامیانوویچ، همسرش دراگوسلاو مارکوویچ، آندریا هابوش و پارتیزان‌های دیگر در یک عملیات غافلگیری در یک مدرسه دهقانی در ملادنواچ محاصره شدند، اما موفق شدند از آنجا جدا رهایی یابند.
در سال ۱۹۴۳ او با مارکوویچ، از روسای اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی ازدواج کرد. در همان سال، دامیانوویچ به عنوان معاون کمیساریای سیاسی منصوب شد. او در عملیات‌های چریکی متعددی علیه ورماخت اشغالگر و تشکیلات مسلح محلی مانند پلیس ویژه، گارد دولتی صربستان و چتنیک‌ها، پارتیزان‌ها را رهبری کرد.
در پاییز ۱۹۴۴، در جریان مبارزه برای آزادی صربستان، دامیانوویچ فرماندهی گروه پارتیزان کوسماج را بر عهده داشت.
در پایان جنگ، او همچنین یکی از اعضای کمیته منطقه ملادنواچ در اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی بود.
پس از آزادی صربستان در سال ۱۹۴۴، او در دادگاه ژانکا استوکیچ و سیما پاندوروویچ (هنرمندان صربستانی متهم به همکاری با اشغالگران) شرکت کرد.
پس از پایان جنگ جهانی دوم، او در سمت‌های سیاسی زیر فعال بود: دستیار رئیس کمیسیون کنترل دولتی جمهوری سوسیالیستی صربستان، رئیس اداره پرسنل کمیته مرکزی حزب کمونیست صربستان و عضوی از هیئت اجرایی آن. به موازات فعالیت‌های سیاسی، او مدرسه تربیت معلم را به پایان رساند. و از سال ۱۹۵۲ به عنوان معلم مشغول به کار شد. بین سالهای ۱۹۵۹ و ۱۹۶۳، او به عنوان مدیر در یک مدرسه ابتدایی در بلگراد خدمت کرد. او همچنین مدیر مؤسسه آموزش ابتدایی و آموزش معلمان جمهوری سوسیالیستی صربستان بود.
از پایان جنگ جهانی دوم، او بارها به عنوان معاون ملی مجلس فدرال و مجلس ملی جمهوری سوسیالیستی صربستان انتخاب شد.
در طول جنگ، او در ارگان جبهه خلق صربستان، "گلاس"، و "کوسماجسکی بوراک،" به کار روزنامه‌نگاری پرداخت. پس از جنگ، او در روزنامه "نوی دانی" ("روزهای جدید") و بسیاری از نشریات دیگر همکاری داشت. او زندگی‌نامه ای "به نام Ja i moji drugovi" (من و رفقای من) نوشت.
او در ۱۷ ژانویه ۱۹۹۶ درگذشت.
دریاچه کری یک دریاچه در قزاقستان است که در استان قراغندی واقع شده‌است.Google Earth
قرشی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
کسبی یک منطقهٔ مسکونی در ازبکستان است که در ولایت کشک‌دریا واقع شده‌است.ПОСТАНОВЛЕНИЕ КАБИНЕТА МИНИСТРОВ РЕСПУБЛИКИ УЗБЕКИСТАН 13.03.2009 г. N 68 О ДОПОЛНИТЕЛЬНЫХ МЕРАХ ПО СОВЕРШЕНСТВОВАНИЮ АДМИНИСТРАТИВНО-ТЕРРИТОРИАЛЬНОГО УСТРОЙСТВА НАСЕЛЕННЫХ ПУНКТОВ РЕСПУБЛИКИ УЗБЕКИСТАН
شهر سبز ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
نیکلای بخ ( زادهٔ - درگذشته ) مهندس مکانیک اهل روسیه بود.
وی در ۲ ژانویهٔ ۱۹۴۶ به دنیا آمد و از مؤسسه پلی‌تکنیک کیف فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان آنانیا شیراکاتسی، نشان دوستی خلق، نشان برجسته افتخار و نشان درجه ۳ لیاقت میهن‌پرستی شده‌است. وی در ۳ آوریل ۲۰۲۱ در سن ۷۵ سالگی درگذشت.
در زمینه کلی نژادپرستی علیه سیاهپوستان آمریکایی و نژادپرستی در ایالات متحده، خشونت نژادی دسته جمعی در ایالات متحده شامل درگیری‌های قومیتی و شورش‌های نژادی، همراه با رویدادهایی مانند فهرست زیر بوده‌است:
پاکسازی نژادی و قومی در دوره زمانی خاصی در تاریخ ایالات متحده در مقیاس وسیعی به ویژه در برابر سرخ‌پوستان آمریکایی انجام شده و سرخپوستان به زور از سرزمین‌های خود خارج شدند و به مناطق اختصاصی سرخپوستی منتقل شدند. همراه با سرخپوستان آمریکا، چینی آمریکایی‌ها در شمال غربی اقیانوس آرام و آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در سراسر ایالات متحده جمع‌آوری و از شهرهایی که تحت تهدید حکومت اوباش بودند بیرون رانده شدند. اوباش سفیدپوست اغلب قصد داشتند به اهداف آمریکایی آفریقایی‌تبار خود آسیب برسانند.
پس از تبدیل کالیفرنیا به یک ایالت، دولت ایالتی کالیفرنیا به معدنچیان، دامداران، شبه نظامیان و شهرک‌نشینان مردمی برای بردگی، ربودن یا قتل بخش عمده‌ای از بومیان کالیفرنیا، که گاهی با تحقیر از آنها با عنوان انگلیسی «Diggers» به دلیل سنت خوردن ریشه گیاهان اشاره می‌شد.Norton, Jack. "Genocide in Northwestern California: 'When our worlds cried'." Indian Historian Press, 1979. پیتر برنت، فرماندار کالیفرنیا در سال ۱۸۵۱ میلادی پیش‌بینی می‌کرد که جنگ ریشه‌کنی بومیان تا انقراض نسل بومیان آمریکا ادامه پیدا می‌کند.
شورش‌هایی که با «نژاد» تعریف می‌شوند حداقل از قرن هجدهم بین گروه‌های قومی در ایالات متحده رخ داده‌است و ممکن است قبل از آن نیز رخ داده باشد. در اوایل تا اواسط قرن ۱۹ میلادی، شورش‌های خشونت آمیزی بین «بومی گرایان» پروتستان و مهاجران کاتولیک ایرلندی اخیراً وارد شده به خاک آمریکا رخ داد.
با پایان یافتن جنگ داخلی آمریکا، نیروهای سیاسی ضد برده داری خواهان حقوقی برای بردگان سابق شدند. این روند منجر به تصویب متمم‌های ۱۴ و ۱۵ قانون اساسی ایالات متحده شد و از منظر نظری و حقوقی به مردان آفریقایی-آمریکایی و سایر اقلیت‌ها برابری و حق رای اعطا کرد. اگرچه دولت فدرال آمریکا در ابتدا نیروهای خود را در جنوب مستقر کرد تا از این آزادی‌های جدید محافظت کند، اما این روند دوام چندانی نداشت.Eric Foner, "Forever free: The story of emancipation and reconstruction" (Vintage, 2013).
اوا گرلیچ (۲۰ ژوئیه ژوئیه ۱۹۲۰ – درگذشته ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۸) روزنامه‌نگار و نویسنده کروات، مادر کارگردان و تهیه‌کننده مشهور کروات، رایکو گرلیچ بود.
گرلیچ در بوداپست در خانواده ای یهودی به دنیا آمد. پدرش اسکار (اوسیاس) جشوا ایزرائیل، یهودی سفاردی و مادرش کاتیکا کلینگنبرگ، یهودی اشکنازی بود. Ha-Kol (Glasilo Židovske zajednice u Hravtskoj); Eva Grlić, priča o jednom nevjerovatnom životu; stranica 58, 59, 60; broj 106, srpanj / kolovoz / rujan 2008. او زبان لادینو و آداب و رسوم یهودی را آموخت. گرلیچ زبان مجاری را از مادرش وزبان بوسنیایی را از پدرش آموخت. او دوران کودکی و نوجوانی خود را در سارایوو گذراند. گرلیچ قبلاً در سالهای نوجوانی خود متمایل به جوانان چپگرا در سارایوو بود و با آنها به تورهای سازمان یافته یا اسکی زمستانی رفت. به زودی او تأثیر خودکامگی پادشاهی یوگسلاوی قبل از جنگ را احساس کرد، زمانی که پلیس نامه‌هایی را بدست آورد که دوست پسرش میلینکو کویتکوویچ، داوطلب تیپ‌های بین‌المللی از اسپانیا برای او فرستاده بود. به دلیل آن نامه‌ها، گرلیچ با محرومیت دادگاه از ادامه تحصیل در قلمرو پادشاهی یوگسلاوی جریمه شد. وی در سال ۱۹۳۸ با خانواده اش به زاگرب نقل مکان کرد. او در زاگرب یک دوره تندنویسی را گذراند و سرانجام و به راحتی به عنوان منشی در چندین شرکت خصوصی استخدام شد.
در آوریل ۱۹۴۰، گرلیچ با رودولف دومانی، برادر رابرت دومانی ازدواج کرد که از او تنها دخترش به نام وسنا دومانی هاردی در می ۱۹۴۱ به دنیا آمد. شوهرش رودولف در سپتامبر ۱۹۴۱ توسط اوستاشه به عنوان گروگان کشته شد. در این میان، سایر اعضای خانواده حق خود را برای داشتن آپارتمان در مرکز زاگرب از دست دادند، بنابراین به همراه دختر، مادر، مادربزرگش ترزا کوهن و والدین شوهر مرحومش، گرلیچ در آپارتمان پسر عموی شوهرش، آنتونیا اشپیکنر، نقل مکان کرد. در فوریه ۱۹۴۲، اوستاشه به تبعید یهودیان باقی مانده در زاگرب اقدام کرد و تنها گرلیچ، دختر و مادرش توانستند خود را از تبعید نجات دهند. گرلیچ به زودی به پارتیزان‌ها پیوست و برای روزنامه "شورای دولتی ضد فاشیست برای آزادی ملی کرواسی" مقاله نوشت. در آن زمان از جنگ، اتو و روژا فوکس از دخترش مراقبت کردند. مادر گرلیچ نیز به پارتیزان‌ها پیوست و در عملیات سه‌گانه در سال ۱۹۴۲ کشته شد. بقیه اعضای خانواده وی از جمله پدرش در جریان هولوکاست در دولت مستقل کرواسی از بین رفتند. تنها گرلیچ، عمویش موشه ایزرائیل و دخترش از هولوکاست جان سالم به در بردند. در سال ۱۹۴۵، گرلیچ به زاگرب بازگشت تا به دخترش که در آن زمان ۴ ساله بود، بپیوندد. Ha-Kol (Glasilo Židovske zajednice u Hravtskoj); Eva Grlić, priča o jednom nevjerovatnom životu; stranica 58, 59, 60; broj 106, srpanj / kolovoz / rujan 2008.
از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۹، گرلیچ با بسیاری از روزنامه‌ها کار کرد. به مدت سه سال، گرلیچ به عنوان دشمن سیاسی جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی در زندان گلی اوتوک زندانی بود. گرلیچ همچنین به عنوان مترجم آلمانی و مجاری کار می‌کرد. در سال ۱۹۹۸، گرلیچ داستان زندگی‌نامه‌ای "حافظه را" دربارهٔ زندگی خود قبل و بعد از جنگ به عنوان چپ‌گرا منتشر کرد. "حافظه" همچنین به زبان مجاری و زبان ایتالیایی منتشر شد. شوهر دوم او دانکو گرلیچ، اومانیست و فیلسوف مارکسیست زاگرب بود که از او تنها پسری به نام رایکو گرلیچ داشت. در سال ۲۰۰۲، گرلیچ کتاب "مسافری به کراکوف و داستان‌های دیگر" را منتشر کرد. گرلیچ در ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۸ در زاگرب درگذشت و در قبرستان میروگوج به خاک سپرده شد. Gradska groblja Zagreb: Eva Grlić, Mirogoj mjesto ukopa GI-2-II/I-30
کریستوفر (; ؛ زادهٔ ۳۱ ژانویه ۱۹۹۲) خواننده دانمارکی زیر نظر کمپانی ئی‌ام‌آی دانمارک است. او در سال ۲۰۱۲ برندهٔ جایزه‌ای در مراسم جوایز موسیقی دانمارکی شد. او برندهٔ جایزه متفکر تازه‌کار سال (دانمارکی: Årets nytænker) شد که توسط اسپاتیفای تحت عنوان یک جایزه نوآورانه به او اعطا شد. کریستوفر پنج آلبوم منتشر کرد و نخستین آلبوم او به نام "رنگ‌ها" (۲۰۱۲) بود. به دنبال آن، او آلبوم‌های "بهت گفته بودم" (۲۰۱۴)، "نزدیک‌تر" (۲۰۱۶)، "زیر زمین" (۲۰۱۹) و "خون من" (۲۰۲۱) را منتشر کرد.
او در فردریکسبر به دنیا آمد و بعداً به همراه پدر و مادر و برادر کوچکترش، اولیور، به آماگر نقل مکان کرد. او در سال ۲۰۱۲ با دوست‌دخترش مدینا که خواننده دانمارکی بود، رابطه عاشقانه داشت. این زوج بعداً جدا شدند. کریستوفر در سال ۲۰۱۵ وارد رابطه با سسیل هوگارد، مدل دانمارکی شد و در ژوئن ۲۰۱۹ ازدواج کردند. فرزند اول این زوج که یک دختر بود، در سال ۲۰۲۱ به دنیا آمد. فرزند دوم این زوج در سال ۲۰۲۳ به دنیا خواهد آمد که جنسیت او هنوز اعلام نشده‌است.
لوسیا رونچتی (زاده ۳ فوریه ۱۹۶۳) آهنگساز ایتالیایی است.
رونچتی آهنگسازی و موسیقی کامپیوتری را در کنسرواتوار سانتا سیسیلیا در رم آموخت و در سمینارهای آهنگسازی با سیلوانو بوسوتی در Scuola di Musica of Fiesole از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۵ و با سالواتوره شارینو در Corsi Internazionali Città di Castello از ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ شرکت کرد. او در رشته علوم انسانی در دانشگاه ساپینزای رم تحصیل کرد. وی در سال ۱۹۸۷ با ارائه پایان‌نامه اش در مورد آهنگ‌های ارکستری برونو مادرنا مدرک خود را دریافت کرد. او در سال ۱۹۹۱ موفق به دریافت مدرک DEA در زیبایی‌شناسی از دانشگاه پاریس ۱ شد. وی سپس از فرانسوا لسور در مدرسه عملی پژوهش‌های عالی موسیقی‌شناسی خواند و دکترای خود را با ارائه پایان‌نامه‌ای در مورد سبک ارکسترال ارنست شوسون و تأثیر واگنر بر نویسندگی ارکستر فرانسوی اواخر قرن نوزدهم دریافت کرد. وی در پاریس در سمینارهای آهنگسازی با جرارد گریسی از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۶ شرکت کرد و در ۱۹۹۷ در دوره‌های سالانه موسیقی کامپیوتر در موسسه صوت‌شناسی و موسیقی زیر نظر تریستان موریل به تحصیل پرداخت. در سال ۲۰۰۵ او به عنوان یک محقق مدعو در گروه موسیقی دانشگاه کلمبیا در شهر نیویورک، که توسط تریستان موریل دعوت شده بود، به عنوان عضو فولبرایت مشغول به کار شد.
آثار ولی توسط ناشرین، ارکسترها و موسسات متعددی در رم، مونیخ، برلین، اشتوتگارت، فرایبورگ، کلن، تورین، ونیز و فرانسه اجرا شده‌است.
از سال ۱۹۹۸، رونچتی کارهای مختلفی را در موسسه فناوری برلین (TUB) با همکاری فولکمار انجام داده‌است. در سال ۲۰۰۳ او در استودیوی تجربی فرایبورگ شروع به کار کرد. جایی که با کمک آندره ریچارد، راینهولد بریگ و یواخیم هاس و با همکاری باربارا مورر ویولونیست چرخه‌ای از آهنگ‌ها را نوشت که پیکربندی صدای ویولا را بررسی می‌کنند. داین سری موسیقیر سال ۲۰۰۷ در جشنواره اولتراشالبرلین ارائه شد و "Xylocopa Violacea" نام دارد که توسط استرادیواریوس در سالPeter Uehling, "CDs mit neuer Musik von Lucia Ronchetti und Jay Schwartz", Archiv 2009, 9 July, Feuilleton, "Berliner Zeitung" ضبط شد.
او روی آهنگسازی صدا کار کرده‌است و بسیار با استودیوی Neue Vocalsolisten از اشتوتگارت همکاری می‌کند.Sandro Cappelletto, Bizarre Poetik Die Musik Lucia Ronchettis از جمله همکاری‌های مشترک این دو می‌توان به "Studio detto dei venti"، برای چهار صدا در سال 2010. "Le voyage d'Urien"، برای صداها و گروه در سال ۲۰۰۸، "آسیاب هملت"، برای صدا، ویولا و ویولن سل در سال ۲۰۰۷، "سکه و صلیب"، برای شش صدا در سال ۲۰۰۷، "پینوکیو، una storia parallela،" برای چهار صدای مرد در سال ۲۰۰۵، "Last Desire"، اپرای مجلسی برای صدای سه‌گانه، کنترتنور و باس در سال 2003Uwe Schweikert, "Warten auf Salomé", "Opernwelt", February 2005Annette Eckerle, "Eine etwas andere Baustelle", "Neue Zeitschrift für Musik", issue 6, November 2004 "Hombre de mucha gravedad"، برای چهار صدا و کوارتت زهی در سال ۲۰۰۲ و "Anatra al sal"، "سازدهنی کمدیا" برای شش صدا در سال ۲۰۰۰ اشاره کرد.
او پروژه‌های تئاتر موسیقی متعددی را با الهام از صحنه اجتماعی،L. Ronchetti, "Über die Linie", 2010 program booklet, MaerzMusik 2010 به کاوش در مفاهیم اجتماعی دراماتیک اجرا کرده‌است. مفهوم «دیگری بودن» موضوعی است که در سال ۲۰۰۰ از سوی رونچتی و ایوان ولادیسلاویچ در یک تئاتر به آن پرداخته شد. همچنین وی در آثارش به دیسپتوپیا، ناهنجاری‌های روانی و دراماتورژی می‌پردازد.
او برای پروژه‌های تئاتر موسیقی خود با نویسندگانی نظیر ارمانو کاوازونی، ایوان ولادیسلاویچ و یوجین اوستاشفسکی همکاری داشته‌است. وی همچنین با هنرمندانی مانند توتی سیالجولا، آلبرتو سوربلی، جودیت کاهن، دورته مایر، آدریان ترانکویلی، الیزابتا بناسی، و میرلا وینگارتن، و همچنین با ماری هلن سرا، فولکمار هاین، آندره ریچارد، راینهولد بریگ، کارل فایا، اولیویه سیه پاسکت کار مشترک ارائه داده اشت. اپرای "دوزخ" او بر اساس "کمدی الهی" دانته، با استفاده از اشعار او، به سفارش اپرای فرانکفورت ساخته شد و برای اولین بار در کنسرتی در بوکنهایمر در ۲۷ ژوئن ۲۰۲۱ به رهبری تیتو چکرینی اجرا گردید.
هایم استریا اوادیا (زاده ۲۵ دسامبر ۱۹۲۲ – درگذشته ۲۶ اوت ۱۹۴۴) یک کمونیست یهودی اهل مقدونیه بود که پس از تهاجم آلمان به یوگسلاوی در سال ۱۹۴۱ در طول جنگ جهانی دوم به پارتیزان‌های یوگسلاوی پیوست. اوادیا پس از مرگ نشان قهرمان ملی (یوگسلاوی) را دریافت کرد و در بیتولا پس از جنگ بنای یادبودی به افتخار او ساخته شد.
هایم استریا اوادیا در بیتولا، یوگسلاوی (اکنون در مقدونیه شمالی) در ۲۵ دسامبر ۱۹۲۲ در یک خانواده یهودی بسیار فقیر به دنیا آمد. او در دوران تحصیل در مقطع ابتدایی به کار لباسشویی مشغول شد او در سال ۱۹۳۸ از سوی سازمان بین‌المللی صهیونیستی زنان حمایت شد تا برای یافتن کار یا تحصیل به بلگراد برود. او به جناح جنبش کارگری اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی پیوست و در بخش زنان آن فعال بود.
پس از بمباران بلگراد در تهاجم نیروهای محور به یوگسلاوی در در ۶ آوریل ۱۹۴۱، او به بیتولا بازگشت و در آنجا در یک گتو یهودی ساکن شد که توسط بلغارها در مقدونیه اشغالی اداره می‌شد.
در ۱۱ مارس ۱۹۴۳، بلغارها عملیاتی را در بیتولا انجام دادند و ۳۲۹۶ یهودی بیتولا را دستگیر کردند و آنها را در اردوگاه کار اجباری مونوپول که در داخل یک کارخانه تنباکو در اسکوپیه تأسیس شده بود، زندانی کردند. برخی از یهودیان شهر قبل از عملیات به آلبانی گریختند. در ۲۹ مارس، یهودیان شهر و منطقه مستقیماً به اردوگاه کشتار تربلینکا فرستاده شدند. استریا اوادیا موفق شد فرار کند و با دوستش ژامیلا کولونوموس در خانه استویان-بوگویا سیلیانوفسکی که یک مغازه تنباکو فروشی در شهر داشت پنهان شد. او سپس حامی پارتیزان‌های نوپای کمونیست یوگسلاوی شد در حالی که جلسات زنان یهودی در محله یهودی نشین را برای بحث در مورد حقوق زنان سازماندهی می‌کرد. اوادیا به‌طور رسمی در سال ۱۹۴۲ به عضویت حزب کمونیست درآمد. هنگامی که اتحادیه کمونیست‌های مقدونیه در ۱۰ مارس ۱۹۴۳ به جامعه یهودی در مورد تبعید یهودیان از بیتولا هشدار داد، تنها تعدادی از یهودیان، که اوادیا در میان آنها بود، از پناهگاه ارائه شده توسط کمونیست‌ها استفاده کردند.Vesković-Vangeli, p. 382
ماه بعد، او پیشنهاد پارتیزان‌ها برای مبارزه با نیروهای محور را پذیرفت و به یگان پارتیزانی جدید گوچه دلچف پیوست و سپس به گردان استیو نائوموف منتقل شد که در ۱۱ نوامبر تشکیل شده بود. هنگامی که گردان در تیپ ۳ مقدونیه ادغام شد، اوادیا به عنوان کمیسر سیاسی گروه خود منصوب شد. واحد او به سازماندهی نشست مؤسس مجمع ضد فاشیست برای آزادی ملی مقدونیه کمک کرد که در ۲ اوت ۱۹۴۴ که جمهوری مقدونیه را ایجاد نمود.
گردان پارتیزانی که در آن استریا اوادیا می‌جنگید، نبردهای مختلفی را علیه سربازان ایتالیایی، بلغاری و ورماخت انجام و خسارات بسیار سنگینی به نیروهای مختلف وارد کرد. در ژانویه ۱۹۴۴ استریا به عنوان کمیسر سیاسی یک گردان پارتیزانی منصوب شد. در مارس ۱۹۴۴، یک تیپ پارتیزان، از جمله گردان استریا، به یک ایستگاه راه‌آهن در شهر ریستبک در نزدیکی وارنیا حمله کرد و موفق شد آن را تصرف و نیروهای بلغاری و آلمانی مدافع آن را به شدت مجروح کند. در ۲۶ اوت ۱۹۴۴، در جریان حمله یک نیروی پارتیزانی به مواضع ارتش بلغارستان در قله کایماکچالان، استریا از ناحیه سر مورد اصابت گلوله قرار گرفت و بلافاصله کشته شد.
اوادیا پس از مرگ نشان قهرمان خلق را دریافت کرد و در بیتولا پس از جنگ بنای یادبودی به افتخار او ساخته شد.Vesković-Vangeli, p. 383
باربارا جی. کینگ (; – ) انسان‌شناس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
شورش چنار لاهالا یا چنار که مارو ماراکال سامارام نیز نامیده می‌شود، به مبارزه زنان کوهنورد نادار در پادشاهی تراوانکور هند از سال ۱۸۱۳ تا ۱۸۵۹ برای حق پوشیدن لباس‌های بالاتنه که سینه‌هایشان را می‌پوشاند گفته می‌شود.
در قرن نوزدهم در تراوانکور، برهنه کردن قفسه سینه برای افراد دارای موقعیت بالاتر، نشانه احترام از سوی مردان و زنان تلقی می‌شد. بنابراین، کاست‌های پایین‌تر، مانند کوه‌نوردان نادار و اژاواس، باید سینه‌های خود را در حضور اعضای کاست بالاتر نیر برهنه می‌کردند، که به نوبه خود آن‌ها هم مجبور به انجام این کار در حضور برهمن‌های نامبودیری با رتبه‌های بالاتر بودند. برهمن‌ها که در اوج سیستم رتبه‌بندی آیین هندو معروف به وارنا بودند، سینه‌های خود را فقط در حضور یک خدا برهنه می‌کردند.
زنان طبقه بالاتر سینه‌ها و شانه‌های خود را با تکه‌ای پارچه بالا می‌پوشانند، مگر در حضور افراد جامعه‌ای با رتبه‌های بالاتر در حالی که زنان کوهنورد نادار اجازه نداشتند سینه‌های خود را از زنان کرالا، برای نشان دادن جایگاه پایین‌تر بپوشانند. تعداد زیادی از کوهنوردان نادار که از موقعیت اجتماعی خود ناراحت بودند، مسیحیت را پذیرفتند، و شروع به پوشیدن «پارچه‌های بلند» کردند، که با سیستم اعتقادی جدیدشان که حقوق برابر را برای همه مردان (و زنان) ارائه می‌کرد، سازگار بود. هنگامی که بسیاری از نادارها به مسیحیت روی آوردند، بسیاری از زنان نادار شروع به پوشاندن سینه خود کردند.
زنان نادار برای پوشاندن سینه‌های خود کمپینی موفق را راه‌اندازی کردند. در سال ۱۸۱۳، سرهنگ جان مونرو، "دیوان" بریتانیایی در دربار تراوانکور، دستوری صادر کرد که به زنانی که به مسیحیت گرویده‌اند اجازه می‌داد تا لباس‌های بالاتنه را بپوشند. زمانی که "پیندکارها"، اعضای شورای راجا، از این موضوع شکایت کردند، این دستور لغو شد و استدلال کردند که این حق، تفاوت‌های طبقاتی را از بین می‌برد و منجر به «آلودگی» گسترده در ایالت می‌شود. زنان نادار از پوشیدن شارف نایر منع شدند و در عوض مجاز به پوشیدن "کوپایام"، نوعی ژاکت بودند که مسیحیان سوری، شوناگاها و مپیلاس‌ها می‌پوشیدند. زنان نادار از این موضوع راضی نبودند و به مبارزه برای حق پوشیدن لباس بالا «مانند هر زن دیگری در طبقات بالاتر» ادامه دادند. این امر منجر به افزایش خشونت در دهه ۱۸۲۰ علیه زنان نادار و همچنین آتش زدن مدارس و کلیساها شد. در سال ۱۸۲۸، دولت تراوانکور بار دیگر پوشیدن لباس‌های سینه به سبک نایر را برای زنان نادار ممنوع کرد، اما پوشیدن ژاکت را مجاز دانست. در سال ۱۸۲۹، ملکه تراوانکور اعلامیه دیگری صادر کرد که حق زنان نادار را برای پوشیدن لباس‌های بالا رد می‌کرد.
در سال ۱۸۵۸، خشونت‌های جدیدی در چندین مکان در تراوانکور رخ داد. در ۲۶ ژوئیه ۱۸۵۹، تحت فشار چارلز ترولیان، فرماندار مدرس، پادشاه تراوانکور اعلامیه‌ای صادر کرد که در آن حق همه زنان نادار برای پوشاندن سینه‌های خود، یا با پوشیدن ژاکت‌هایی مانند نادارهای مسیحی، یا بستن پارچه‌های درشت مانند "Mukkavattigal" (زنان ماهیگیر) رسمی و قانونی اعلام شد. با این حال آنها هنوز هم اجازه نداشتند سینه‌های خود را به سبک زنان طبقه بالاتر نیر بپوشانند. این راه حل برای مبلغان مسیحی که همه زن و مرد را برابر می‌دانستند، رضایت بخش نبود. زنان نادار همچنان محدودیت‌ها را نادیده می‌گرفتند و یک سبک لباس بالاپوش را ایجاد کردند که شبیه زنان طبقه بالاتر هندو بود، اما این موضوع برخی از هندوها را آزار می‌داد. این قانون تبعیض‌آمیز تا سال ۱۹۱۵–۱۹۱۶ اجرا می‌شد و از سوی بسیاری حمایت می‌شد.
پس از شورش، جزوه‌هایی منتشر شد که ادعاهای مربوط به وضعیت کشاتریای نادارها را مطرح می‌کرد. اعضای این کاست مدعی حق پوشیدن نخ مقدس و سوار شدن بر پالانک در مراسم عروسی بودند. تا سال ۱۸۹۱ حداقل ۲۴۰۰۰ نادار کاست خود را به عنوان "کشاتریا" به سرشماری ارائه کرده بودند.
CBSE در دسامبر ۲۰۱۶ بخشنامه ای را به تمام ۱۹۰۰۰ مدرسه زیرمجموعه خود صادر کرد و از آن‌ها خواست که بخشی از «تعارض طبقاتی و تغییر لباس» که شامل مصوبات مربوط به زمان شورش چنار بود از برنامه درسی حذف شود. این بخشنامه از ابتدای ۲۰۱۷ اجرایی شده‌است.
گلنار کنیزک محبوب اردوان پنجم، آخرین پادشاه اشکانی است که وزیر، مشاور و خزانه‌دار او نیز هست.
داستان گلنار در شاهنامه از آنجا آغاز می­شود که روزی او به بام کاخ رفت و از آنجا چشمش به اردشیر بابکان افتاد و با همین نگاه، مهر این کهتر نژاده را در دل گرفت و نه آنچنان بود که بر احساس تیزگام خود، لگامی بزند که شب هنگام، کمندی از کاخ آویخت و خود را به سرای اردشیر رساند و به بالین او رفت. اردشیر جوان از او نام و نشانش را جویا شد و گلنار
چنین داد پاسخ که من بنده‌ام
ز گیتی به دیدار تو زنده‌ام
دلاراموگنجور شاه اردوان
که از من بود شاد و روشن روان
پس از مدتی پدر اردشیر، بابک که فرماندار استخر بود از دنیا رفت و اردوان، پسر بزرگ خود، بهمن را جایگزین او کرد. اردشیر که امید پیشرفت و رسیدن به جایگاه پدر را در سر داشت، از این انتخاب دلتنگ شد و از اردوان نومید.
پس از آن شاه، ستاره­ شناسان را فراخواند تا طالع او را دریابند. ستاره­شناسان پس از سه ‌روز جستجو، دریافتند که به‌زودی کهتری نژاده از شاه می­ گریزد و به پادشاهی می­رسد. گلنار با شنیدن این پیشگویی شب به نزد اردشیر شتافت و داستان را به او گفت. اردشیر که خشمگین بود، کمی آرام گرفت.
اردشیر که پیوسته در فکر فرار و رفتن به پارس بود، چون زمینه را مساعد یافت به گلنار گفت فردا قصد رفتن دارد و اگر بخواهد او می­ تواند شریک سرنوشت آینده‌ی او باشد، گلنار هم با اشتیاق پذیرفت.
بدو گفت گر من به ایران شوم
ز ری سوی شهر دلیران شوم
تو با من سگالی که آیی به راه
گر ایدر بباشی به نزدیک شاه
اگر با من آیی توانگر شوی
همان بر سر کشور افسر شوی
نباشم جدا از تو تا زنده‌ام
گلنار به ایوان خود آمد و درِ گنج­ ها را گشود. گوهرهای گوناگون و دینار بسیار از گنجینه­ ها برداشت و در محلی پنهان کرد. شب وقتی اردوان به خواب رفت گلنار نزد اردشیر آمد. اردشیر با دیدن او بسیار شاد شد و هر دو بر اسب­ هایی که از قبل آماده شده بود سوار شدند و از ایوان شاهی رو سوی پارس نهادند. اردوان آنچنان به گلنار خو کرده بود که شب و روزش را با او می­ گذراند و دیدار صبحگاهی او را به فال نیک می­ گرفت و روز تا چشمش به چهره‌ی گلنار نمی ­افتاد، سر از بالین برنمی‌داشت. آن‌روز چون وقت برخاستن از بستر، کنیزک را بر بالین نیافت، آشفته شد و سراغ او را گرفت. در همین هنگام به او خبر دادند که گلنار و اردشیر، دیرهنگام با دو اسب گزیده‌ی شاه فرار کرده­اند. شاه برآشفت و عده‌ای از جنگجویان را به‌دنبال آن‌ها فرستاد، اما نشانی از آن‌ها نیافتند. اردشیر ابتدا بر فرزند اردوان، بهمن در پارس و سرانجام بر همه‌ی فرمانروایان اشکانی چیره شد و سلسله‌ی ساسانی را بنیان گذاشت، اما در سراسر شاهنامه خبر دیگری از گلنار نمی‌یابیم.
شخصیت گلنار در شاهنامه، نمونه‌ی زنی است بی‌باک، ترقی‌خواه و زیرک. او همواره با عنوان کنیزک خطاب می‌شود اما با فراستی که نمونه­ای از آن‌را در داستان می‌بینیم به مقامی در خور نزد اردوان پنجم دست یافته و نه تنها خزانه ­دار، بلکه مشاور و وزیر این پادشاه نامدار نیز هست و این نشان از هوش و کاردانی او دارد و همین هوشیاری اوست که با یک نگاه، نشانه‌های بزرگی را در کهتری نژاده کشف می ­کند. اما ویژگی دیگری که در شخصیت گلنار ممتاز است بی‌پروایی در ابراز عشق است که تهمینه ­وار، به بالین مرد دلخواه خود می‌رود و عشق خود را به او اظهار می­ کند. معمولاً زنان در شاهنامه، آنجا که می ­دانند با ابراز عشق خود به مردی مردانه، کمترین غباری بر دامان زنانگی ­شان نمی ­نشیند، با گستاخی معصومانه‌ای، پا پیش می‌نهند و عشق خود را برملا می‌سازند.
او به مردی با ویژگی­ هایی ممتاز ابراز عشق می­کند و مرد، قدر گوهر عشق او را می­داند و تا پایان داستان، چنان که دیدیم گلنار نیز از پشتیبانی اردشیر، برای رسیدن به جایگاهی درخور فروگذار نمی ­کند و اوست که با گشودن درِ گنج و از طرفی با اطمینان بخشی به نژاده‌ی جوان، راه را برای رسیدن به پادشاهی او باز می­کند و اردشیر هم آن‌گونه که این زن زیرک، نشانه­های شاهی را در او یافته با توانایی و شایستگی تمام، بر تمام پادشاهان پیروز می ­شود و سلسله‌ی ساسانی را بنیان می­نهد اما از آنجاکه شاهنامه، نامه‌ی شاهان و سرگذشت ایشان است از گلنار دیگر نشانی نمی­ یابیم و رسالت این زن متهور و بی‌باک با یاری رساندن اردشیر در رسیدن به پادشاهی پایان می‌پذیرد.
مشکناز از شخصیتهای شاهنامه، نام همسر بهرام گور پادشاه ساسانی،( در شاهنامه ) نام یکی از چهار دختر آسیابان که به همسری بهرام گور در آمدند.
شاهنامه فردوسی
مردمان آلگانکی () یکی از پرجمعیت‌ترین و گسترده‌ترین گروه‌های زبان بومی سرخ‌پوستان آمریکای شمالی هستند. از نظر تاریخی، این مردمان در امتداد ساحل اقیانوس اطلس و در داخل در امتداد رودخانه سن‌لوران و اطراف دریاچه‌های بزرگ برجسته بودند. این گروه متشکل از مردمانی است که به زبان‌های آلگانکی صحبت می‌کنند.
سوسنک از شخصیتهای شاهنامه، نام یکی از زنان شاعر بهرام گور پادشاه ساسانی بود.
بهرام هر هفته برای شکار به نخجیرگاه می‌رفت. یکبار به نخجیر رفتن و شکار او یک ماه طول کشید. در طی این مدت بی خیال از پادشاهی و مملکت در آنجا روزهای خوشی را سپری می‌کرد. هنگام بازگشت به روستایی رسید که آسیابی داشت. یک طرف آسیاب بزرگان ده نشسته بودند و طرف دیگر دختران روستایی هر یک دسته گلی در دست، گرد آتش بازی می‌کردند. دختران در بازیشان با هم آواز می‌خواندند و می‌گفتند: " بهرام شاه جاوید باد. به بهرام، بهرام گور می‌گویند، چون او گورخر شکار می‌کند. "
بهرام کنار دختران ایستاد، از میان دختران چهار نفر به نام‌های "مُشک"، "سیسنک"، "نار" و "سوسنک" نزد بهرام آمدند. بهرام پرسید:" شما دختر که هستید ؟" یکی از آنها گفت: " دختر آسیابان پیر هستیم. او اکنون در روستا نیست و با گروهی به نخجیر رفته‌است اما به زودی بازحواهد گشت ." در همان زمان آسیابان با دوستان همراهش به کنار آسیاب رسیدند. آسیابان به بهرام تعظیم و عرض ادب کرد، بهرام او را گرامی داشت. به او گفت:" چرا این چهار دختر تو تا کنون ازدواج نکرده‌اند ؟!" پیرمرد گفت: " چون کسی به خواستگاری آنها نیامده است ."
بهرام از آسیابان دختران را خواستگاری کرد! آسیابان گفت: "من تقاضایت را می‌پذیرم اما من دارایی و حشمتی ندارم که به عنوان جهیزه با چهار دخترم تقدیم تو کنم !" بهرام گفت :" من چیزی از تو نمی‌خواهم " سپس بهرام دستور داد، دختران را به شبستان ببرند و خود آنجا را ترک کرد.
پس از چند روز سواری از سوی بهرام نزد آسیابان آمد و گفت: " بخت با تو یار شد. اکنون شاه داماد تو است، او این مرز و بوم را به تو سپرده و ما همه فرمانبردار و خدمتکار تو هستیم !"
نظریه بنگاه (به انگلیسی:theory of the firm) شامل تعدادی نظریه اقتصادی است که ماهیت بنگاه، شرکت یا کورپوریشن را توضیح و پیش‌بینی می‌کند و شامل موجودیت بنگاه، رفتار بنگاه، ساختار بنگاه و رابطه بنگاه با بازار می‌شود. Description & review.
• Spulber, Daniel F. (2009). "The Theory of the Firm", Cambridge. Description, front matter, and "Introduction" excerpt. بنگاه‌ها محرک‌های کلیدی در اقتصاد هستند و کالاها و خدمات را در ازای پرداخت‌های پولی و پاداش ارائه می‌کنند. ساختار سازمانی، انگیزه‌ها، بهره‌وری کارکنان و اطلاعات همگی بر عملکرد موفقیت‌آمیز یک بنگاه در اقتصاد و درون خود بنگاه تأثیر می‌گذارد. نظریه‌های اصلی اقتصادی مانند نظریه هزینه تراکنش، اقتصاد مدیریتی و نظریه رفتاری شرکت امکان تحلیل عمیق در انواع مختلف بنگاه و مدیریت را فراهم می‌کند.
مشت خرکی (؛ تلفظ انگلیسی: "دانکی پانچ") زدن مشت خرگوش به کمر یا پشت سرِ شریک جنسی حین آمیزش جنسی مَهبَلی یا آمیزش جنسی مقعدی است که نوعی ترومای غیرنافذ محسوب می‌شود. هدف از انجام چنین عملی آن است که شریک جنسی اسفنکتر درونی مقعد یا اسفنکتر بیرونی مقعد یا دهانهٔ مَهبَل را بی‌اختیار (و در اثر این ضربه) تنگ کند. به گفتهٔ «جفری بار» از «کالج پزشکی ویسکانسین»، هیچ رفلکس عصبی طبیعی در بدن انسان وجود ندارد که در پاسخ به چنین ضربه‌ای به سر، موجب تنگی مقعد یا واژن شود و اینگونه ضربه‌ها به پشت گردن یا سر شریک جنسی ممکن است باعث آسیب شدید به وی شده و حتی مرگبار باشد.
دن سوج، نویسندهٔ مقاله‌های مرتبط با سکس، در موارد متعددی به انجام این عمل اشاره نموده و درباره‌اش بحث کرده‌است. او در سال ۲۰۰۴، نوشت که مشت خرکی «یک عمل جنسی است که تنها در تصورات پسران نوجوان وجود دارد» و افزود: «هیچ‌کس تا به حال عمل جنسی «» را انجام نداده‌است، همان‌طور که هیچ‌کس هرگز هات کارل، مشت خرکی یا «آیسی مایک» را انجام نداده‌است. این‌ها همه افسانه و خیال است.» در پاسخ به پرسشی از ویراستاران ویکی‌پدیا، او دوباره در ستون «سوج لاو» خود در سال ۲۰۰۶ دربارهٔ افسانه‌های عامیانه مشت خرکی بحث کرد. او نوشت: «اقدام به چنین عملی (زدن مشت خرکی) ممکن است منجر به … نتایج ناخوشایندی شود»، از جمله «جراحت، مرگ یا زندانی شدن»؛ او همچنین اشاره کرد که «چنین کاری حتی نتیجهٔ مورد نظر را ایجاد نمی‌کند.» او از «جفری بار»، یکی از اعضای هیئت علمی «کالج پزشکی ویسکانسین» نقل قول کرد که:
جردن تیت، با اظهار نظر در «فرهنگ‌نامه معاصر تعبیرهای جنسی» (۲۰۰۷) در مورد «ماهیت تقریباً نظری» این اصطلاح، ادعا کرد:
جیا پالوما ستاره فیلم‌های پورنو نخستین کسی است که عمل «مشت خرکی» بر رویش انجام شده‌است که در سال ۲۰۰۴ و حین ساخت فیلم «"بددهن‌های ۳۰"» توسط الکس سندرز بر رویش انجام شد.
"مشت خرکی" یک فیلم پورنو است که در مورد این عمل ساخته شده‌است، توسط «جی‌ام پروداکشنز» در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. این فیلم شامل چهار صحنه است که در آن بازیگران مرد با همبازی‌های زن خود رابطه جنسی خشن برقرار می‌کنند و به سراسر سر و بدن آن‌ها مکررا مشت می‌کوبند. گویا در پاسخ به تجربه خود در صحنه، بازیگر فیلم «الکس دیواین» اظهار داشت: «مشت خرکی وحشیانه‌ترین، افسرده‌کننده‌ترین و ترسناک‌ترین صحنه‌ای بود که تا به حال بازی کردام» و اظهار داشت که «در واقع صحنه را در حین فیلم‌برداری متوقف کردم. چون خیلی درد داشتم.»
این فیلم چنان زننده بود که باعث شد «پیتر ون آرل» منتقد و نویسندهٔ وبگاه «بررسی ویدیوهای بزرگسالان در فضای مجازی» از پرداختن به هر گونه فیلم ساخته‌شده توسط شرکت «جی‌ام پروداکشنز» خودداری کند، در حالی که «زک پارسونز» نویسندهٔ وبگاه «سامثینگ آفول» (که به فیلم "مشت خرکی" امتیاز ۴۹- را داد، در جایی که ۵۰- بدترین امتیاز ممکن است) نوشت که این فیلم «یکی از منفورترین فیلم‌های مستهجن اخلاقی است که تا به‌حال دیده‌ام» و «از آن فیلم‌هایی است که دولت در صورت تلاش برای دستگیری بازیگران پورنوگرافی و غیرقانونی کردن هرزه‌نگاری به آن استناد خواهد کرد».
«مشت خرکی» یکی از چندین اصطلاح عامیانه‌ای بود که توسط معامله‌گران شرکت انرژی آمریکایی انرون برای اشاره به روش‌های افزایش قیمت آنها استفاده می‌شد. در طول تحقیقات در مورد رسوایی شرکت انرون در سال ۲۰۰۴ در مورد تقلب و مخدوش سازی بازار برق در کالیفرنیا اسنادی از معامله‌گران این شرکت کشف شد که مربوط به سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ بود. در این اسناد، طرح‌های حسابداری متقلبانه با استفاده از اصطلاحات عامیانه، از جمله «مشت خرکی» مورد اشاره قرار گرفته بود. گزارش سال ۲۰۰۷ کمیسیون فدرال تنظیم‌گری انرژی نتوانست معنایی را که انرون به عبارت رمزی مشت خرکی بدان اشاره کرده بود، شناسایی کند. ماریا کانتول، نمایندهٔ مجلس سنای ایالات متحده آمریکا، در یک بیانیه مطبوعاتی در سال ۲۰۰۴ در مورد جلسات استماع انرون، مشت خرکی را به عنوان «یک اصطلاح مستهجن خام» معرفی کرد، که یکی از بسیاری از «روش‌های زشتی» است که کارکنان انرون برای توصیف طرح‌های خود استفاده کردند. کانتول از کمیسیون فدرال تنظیم‌گری انرژی خواست تا ایمیل‌هایی را که در وبسایت آن وجود دارد به دلیل محتوا حذف کند.
این اصطلاح پس از آن که به‌عنوان یک پاسخ نادرست در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۲ و در پخش برنامه مسابقهٔ تلویزیونی آمریکایی «"جپردی!"»، به آن پرداخته شد، پوشش گسترده‌ای در اینترنت یافت. سؤال مسابقه این بود: «ضربه‌ای به پشت گردن؛ نام مُشتی که عنوانش را از نام یک حیوان می‌گیرد». پاسخ صحیح مشت خرگوش بود که یک حرکت خطرناک در ورزش بوکس است. نخستین شرکت‌کننده برای راهنمایی همکارش پاسخ داد «اون عبارتی که توش «خر» هست، کدومه؟» شرکت‌کننده بعدی البته پاسخ صحیح را داد. کلیپی از این صحنهٔ مسابقه تبدیل به یک ویدئوی همه‌بین شد.
سینتیا هنری مک‌لئود (زاده‌شده با نام فریر، متولد ۴ اکتبر ۱۹۳۶) یک رمان‌نویس سورینامی است که به‌خاطر رمان‌های تاریخی‌اش شناخته می‌شود و اولین رمانش بلافاصله او را به یکی از برجسته‌ترین نویسندگان سورینام تبدیل کرد.
مک لئود در پاراماریبو با نام سینتیا فریر به دنیا آمد. او دختر یوهان فریر، اولین رئیس‌جمهور سورینام و خواهر ناتنی سیاستمدار هلندی کاتلین فریر است.
مک لئود تحصیلات متوسطه خود را در سورینام به پایان رساند و سپس تحصیلات خود را در هلند ادامه داد تا معلم مراقبت و آموزش از کودکان شود. او با دونالد مک لئود که در هلند با او آشنا شد ازدواج کرد. وی به عنوان معلم در پروژه ای برای تجدید آموزش شرکت کرد و تعدادی داستان برای کودکان نوشت که در مجموعه "Van Hier en daar en Overal" منتشر شد. در سال ۱۹۶۲ آن دو به سورینام رفتند و مک لئود برای مدرک تدریس در زبان هلندی و ادبیات هلندی تحصیل کرد. از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۸ او به تدریس زبان و ادبیات هلندی در آموزش پیش دانشگاهی در پاراماریبو پرداخت. همسرش، دونالد مک‌لئود، در سال ۱۹۷۸ به عنوان سفیر سورینام در ونزوئلا منصوب شد. او بعداً سفیر سورینام در بلژیک و ایالات متحده شد. مک لئود در خارج از کشور شروع به نوشتن کرد. او در طول اقامتش در بلژیک این فرصت را داشت که در آرشیو لاهه، آمستردام، روتردام، امریش و کلن تحقیق کند.
در سال ۱۹۸۶ مک‌لئودها به سورینام بازگشتند و در سال ۱۹۸۷ اولین رمان او "Hoe duur was de suiker" (هزینه شکر) توسط ناشر واکو در پاراماریبو منتشر شد. چاپ اول در عرض چند هفته تمام شد و سینتیا مک‌لئود یک شبه به مشهورترین رمان‌نویس سورینامی تبدیل گردید. بعداً این رمان تاریخی در مورد صنعت نیشکر در قرن هجدهم تحت لیسانس از سوی ناشر هلندی او Conserve منتشر شد. این رمان بعداً به فیلمی با همین نام تبدیل شد و مینی سریال آن توسط تلویزیون VARA پخش شد. تحت مدت زمان کوتاهی رمان‌های تاریخی دیگری مانند "Herinneringen aan Marienburg" توسط مک‌لئود نگاشته شد.
مک لئود همچنین برای کودکان کتاب نوشته‌است. مهم‌ترین این کتاب‌ها "لافو" (۱۹۹۲) و "Toen het vakantie was" (1999) هستند.
مک لئود بیش از یازده سال زندگی الیزابت سامسون را مطالعه کرد. سامسون یک زن سیاه‌پوست آزاد بود که نامش در آثار تاریخی سورینام به‌خوبی دیده می‌شود، زیرا می‌خواست با یک مرد سفیدپوست ازدواج کند (که در نیمه اول قرن هجدهم در مستعمره سورینام ممنوع بود). نتایج این تحقیق ابتدا به عنوان مطالعه ای توسط دانشکده انسان‌شناسی فرهنگی دانشگاه اوترخت منتشر شد. به مدت هشت سال، مک‌لئود ساختار اجتماعی و زندگی آن دوره را مطالعه کرد، که به او اجازه داد تا الیزابت را به عنوان یک سیاهپوست آزاد در این جامعه تحت سلطه تعصبات و برتری سفیدپوستان بشناسد. او سپس رمان "The Free Negress Elisabeth را" بر این اساس نوشت.
مک لئود وضعیت ویران خانه الیزابت سامسون را شرم آور دانست و بنیاد الیزابت سامسون را تأسیس کرد تا ساختمان را به وضعیت اولیه خود بازگرداند. این ساختمان توسط بنیاد الیزابت سامسون در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۱ خریداری شد و به شکل اولیه خود بازیابی خواهد شد. پس از بازسازی، این ساختمان به موزه الیزابت سامسون تبدیل خواهد شد.
مک‌لئود در نتیجهٔ تحقیقاتش، اطلاعات زیادی دربارهٔ تاریخ سورینام به‌دست‌آورد و با بقیه به اشتراک گذاشت. او با کشتی موتوری خود، "Sweet Merodia"، سفرهای آموزشی رایگان برای جوانان مدرسه سورینامی ترتیب می‌دهد و در طول این تورها در رودخانه‌های سورینام و مزارع، مخاطبان خود را با داستان‌هایی دربارهٔ گذشته مجذوب خود می‌کند. او بیشتر در تورهای شهری تاریخی از طریق مرکز تاریخی پاراماریبو، که از سال ۲۰۰۲ در فهرست میراث جهانی یونسکو بوده‌است، شرکت می‌کند.
تاریخ مسیحیت اولیه () مسیحیت اولیه (تا شورای نخست نیقیه در سال ۳۲۵) گسترش از شام، در سراسر امپراتوری روم، و فراتر از آن را در بر می‌گیرد.
کارولین گودمن (پیشین "گلدمارک") یک سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۱۱ به عنوان شهردار لاس وگاس، نوادا خدمت می‌کند. او دومین شهردار زن لاس وگاس و همسر اسکار گودمن، وکیل و شهردار سابق لاس‌وگاس است. او بنیانگذار، رئیس و معتمد ممتاز مدرسه Meadows است.
گودمن که در سال ۱۹۳۹ در شهر نیویورک در یک خانواده یهودی متولد شد، در مدرسه برلی تحصیل کرد و سپس در سال ۱۹۶۱ مدرک لیسانس خود را در رشته مردم‌شناسی از کالج برین ماور دریافت نمود.Profile , brynmawr.edu; accessed May 22, 2015. او و اسکار گودمن در سال 1964Profile , lasvegasnevada.gov; accessed May 22, 2015. از فیلادلفیا به لاس وگاس نقل مکان کردند. وی در سال ۱۹۷۳ از دانشگاه نوادا، لاس وگاس با مدرک کارشناسی ارشد در مشاوره فارغ‌التحصیل شد.
گودمن بنیانگذار، رئیس و معتمد ممتاز مدرسه Meadows است. او و همسرش در سال ۱۹۶۴ به لاس وگاس نقل مکان کردند و در فدراسیون محلی یهودیان فعال شدند. در نهایت، او رهبر بخش زنان فدراسیون محلی یهودیان شد. او در سال ۲۰۰۹ جایزه تعهد به آموزش را از سازمان راه متحد جنوب نوادا دریافت کرد.
در ۷ ژوئن ۲۰۱۱، گودمن با کسب ۶۰ درصد آرا در دور دوم انتخابات در برابر کریس جیونچیگلیانی، به عنوان شهردار لاس وگاس انتخاب شد و در ۶ ژوئیه ۲۰۱۱ این مسئولیت را بر عهده گرفت. او در سال ۲۰۱۵ استاوروس آنتونی و چند رقیب دیگر را شکست داد و در آوریل ۲۰۱۹ با ۸۳٫۵ درصد آرا در برابر فیل کالینز، سیاستمدار محلی، برای سومین دوره (و به دلیل محدودیت دوره، دوره نهایی) برگزیده شد.
در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۱، گودمن در فرودگاه بین‌المللی مک‌کاران از باراک اوباما استقبال کرد و در رابطه با سخنان منفی دو سال قبل اوباما در مورد لاس وگاس که خشم شوهرش، شهردار قبلی را برانگیخته بود با وی به گرمی صلح کرد و به او هدیه داد.
در ۱۵ جولای ۲۰۱۵، گودمن از روبن کیهوئن برای حضور در مجلس نمایندگان ایالات متحده در سال ۲۰۱۶ حمایت کرد. کیهوئن کرسنت هاردی نماینده پیشین را شکست داد. چند روز بعد، او جو هک برای مجلس سنای ایالات متحده در سال ۲۰۱۶ تأیید کرد. در ۳ آگوست ۲۰۱۶، گودمن از حمایت از هیلاری کلینتون یا دونالد ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ خودداری کرد. او به عنوان یک کنشگر مستقل شناخته می‌شود.
گودمن در دوران تصدی خود به عنوان شهردار، لاس وگاس را به عنوان خانه ای برای تیم‌های ورزشی حرفه ای معرفی کرد. اعضای تیم شوالیه‌های طلایی وگاس در لیگ ملی هاکی (NHL)، بازی هاکی حرفه‌ای را در فصل ۱۸–۲۰۱۷ در تی-موبایل آرنا شروع کردند و اوکلند رایدرز از لیگ ملی فوتبال (NFL) در سال ۲۰۲۰ به لاس‌وگاس نقل مکان کرد تا در استادیوم آلجینت بازی کند. اگرچه هیچ‌یک از تیم‌ها در محدوده شهر لاس وگاس نیستند و هر دو در پارادایس و خارج از حوزه قضایی شهردار می‌باشند. گودمن چندین بار تلاش کرد تا یک تیم فوتبال را به لاس وگاس جذب کند، از جمله پیشنهادهایی برای تیم گسترش لیگ برتر فوتبال (MLS) که در نهایت به جذب تیمی دسته دومی به نام لاس وگاس لایتز اف سی لیگ فوتبال یونایتد (USL) منجر شد. این تیم بازی را در سال ۲۰۱۸ آغاز کرد.
گودمن دیگر واجد شرایط نامزدی مجدد به دلیل محدودیت دوره نیست. در سال ۲۰۱۹، دوره پایانی او به دلیل یک قانون ایالتی یک سال تمدید شد که تمام انتخابات شهرداری را که در سال‌های فرد برگزار می‌شد به سال‌های زوج منتقل کرد، به این معنی که دوره او در سال ۲۰۲۴ به پایان می‌رسد.
در ۲۲ و ۲۳ آوریل ۲۰۲۰، گودمن در مصاحبه‌ای با کیتی تور از ام‌اس‌ان‌بی‌سی و اندرسون کوپر از سی‌ان‌ان در طول همه‌گیری کووید-۱۹، گفت که می‌خواهد کازینوها و هتل‌های لاس‌وگاس را بازگشایی کند. هنگامی که در مورد رویه‌های لازم برای اطمینان از ایمنی مشتریان تحت فشار قرار گرفت، او گفت که این مسئولیت بر عهده او نیست و به مشاغل مربوط می‌شود. در طول مصاحبه با کوپر، گودمن تأثیر فاصله گذاری اجتماعی را زیر سؤال برد و گفت لاس وگاس پیشنهاد کرد که یک گروه کنترل تحت بررسی قرار گیرد تا آزمایش کند که در صورت بازگشایی کازینوها چه اتفاقی می‌افتد. با این حال به او توصیه شد که از این کار خودداری شود. او همچنین پیشنهاد کرد که فاصله گذاری اجتماعی تحت آزمایش دارونما قرار گیرد. وقتی کوپر از او پرسید که آیا حاضر است به یکی از کازینوها برود اگر به زودی بازگشایی شوند، او پاسخ داد: «اول از همه، من خانواده دارم. من قمار نمی‌کنم.»
اظهارات گودمن به‌طور گسترده مورد انتقاد قرار گرفت و با واکنش منفی سایر مقامات منتخب روبرو شد. دینا تیتوس، نماینده ایالات متحده از ناحیه ۱ کنگره نوادا، که شامل لاس وگاس است، با گودمن مخالفت کرد و گفت که لازم است به توصیه دانشمندان برای ماندن در خانه تا هر زمان که امکان دارد توجه شود. تیتوس افزود: «شهردار به معنای حقیقی لاس وگاس را نمایندگی نمی‌کند.» استیو سیسولاک، فرماندار نوادا نیز عقب‌نشینی کرد و گفت: «من اجازه نمی‌دهم که شهروندان نوادا به عنوان گروه کنترل، به عنوان دارونما، هر چه که او می‌خواهد آن را نامگذاری کند مورد سوءاستفاده قرار گرفته شوند و اجازه نمی‌دهیم کارگران بین درآمد و زندگی خود یکی را انتخاب کنند. این یک موقعیت منصفانه برای آنها نیست.»
شوهر گودمن اسکار گودمن است. آنها چهار فرزند و شش نوه دارند.Carolyn Goodman biodata , lasvegasnevada.gov; accessed May 22, 2015. اسکار جونیور پزشک مراکز جامع سرطان نوادا است، راس وکیل مدافع جنایی و اریک قاضی صلح لاس وگاس است. همچنین کارا یک درمانگر ازدواج و خانواده است که با قربانیان سوختگی در مرکز پزشکی دانشگاه کار می‌کند. کارا یکی از سه دانش آموز اولین کلاس فارغ‌التحصیلی مدرسه Meadows در سال 1991 بود.
فهرست جنبش‌های نئوپاگانیسم () نئوپاگانیسم، همچنین به عنوان «معاصر» یا «نوپاگان» شناخته می‌شود، طیف گسترده‌ای از گروه‌ها و افراد مذهبی را در بر می‌گیرد. اینها ممکن است شامل گروه‌های علوم خفیه، آنهایی که از رویکرد معنویت عصر نو پیروی می‌کنند، آنهایی که سعی در بازسازی ادیان قومی قدیمی دارند و پیروان دین پاگان یا ویکا باشد.
دیوید رابرت پاتریک اِبی (به ؛ زادهٔ )https://twitter.com/Dave_Eby/status/756174229150720000 یک سیاستمدار و وکیل اهل کانادا است که از ۱۸ نوامبر ۲۰۲۲ به عنوان سی و هفتمین نخست‌وزیر کنونی استان بریتیش کلمبیا در کانادا مشغول به کار بوده‌است. او از ۲۱ اکتبر ۲۰۲۲ رهبر حزب دموکراتیک نوین بریتیش کلمبیا (NDP) است. ابی، از سال ۲۰۱۳، عضو مجلس قانونگذاری بریتیش کلمبیا، به نمایندگی از ونکوور-پوینت‌گری است. او از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۲ در کابینه جان هورگان به عنوان دادستان کل خدمت می‌کرد.
ابی در اولین سال نخست‌وزیری خود در بریتیش کلمبیا در جشن نوروز سال ۱۴۰۲ خورشیدی که عمدتاً توسط ایرانیان ساکن این استان برگزار شده بود حضور یافت.
همسرش، کیلی لینچ، یک پرستار بود که بعداً در دانشگاه UBC در رشته پزشکی تحصیل کرد و اکنون پزشک خانواده است. آنها یک پسر به نام ازرا و یک دختر به نام ایوا دارند. ابی پس از خواندن "رژیم غذایی برای آمریکای جدید" از ۱۴ سالگی گیاه‌خوار بوده‌است."
بازسازی‌گرایی چندخداپرستی () رویکردی به نئوپاگانیسم است که برای اولین بار در اواخر دهه ۱۹۶۰ تا اوایل دهه ۱۹۷۰ ظهور کرد و از دهه ۱۹۹۰ شتاب گرفت. بازسازی‌گرایی تلاش می‌کند تا از طریق کشف مجدد آیین‌ها، اعمال و جهان‌بینی‌های زمینه‌ای ادیان پاگانی پیش از مسیحیت، ادیان چندخداپرستی اصیل را در دنیای مدرن از نو برقرار کند. این روش در تضاد با دیگر جنبش‌های نئوپاگانیسم تلفیق‌گرایی مانند ویکا و جنبش‌های خلسه‌آمیز/باطن‌گرایی غربی مانند عرفان آلمانی یا حکمت الاهی قرار دارد.
خدای دروغین () یک اصطلاح تحقیرآمیز است که در دین‌های ابراهیمی (یعنی یهودیت، سامری‌گرایی، مسیحیت، بهائیت و اسلام) برای اشاره به بت (الوهیت) یا الوهیت ادیان پیگنیسم غیر ابراهیمی، و همچنین سایر موجودات یا اشیاء رقیب که اهمیت خاصی به آنها نسبت داده می‌شود، از آن استفاده می‌شود. در مقابل، پیروان جاندارانگاری و مذاهب چندخداپرستی ممکن است خدای ادیان مختلف توحیدی را «خدایان دروغین» بدانند، زیرا معتقدند هیچ خدای واقعی دارای خصوصیاتی نیست که موحدان به خدای یگانه خود نسبت می‌دهند. آتئیست‌ها، که به هیچ خدایی اعتقاد ندارند، معمولاً از اصطلاح «خدای دروغین» استفاده نمی‌کنند، حتی اگر از دیدگاه آتئیست همه خدایان را دربر گیرد. استفاده از این اصطلاح عموماً محدود به خداباوران است، که برخی خدایان یا تنها یک خدا را پرستش می‌کنند، اما برخی دیگر را نمی‌پرستند.
در ادیان ابراهیمی «خدای دروغین» یک عنوان یو اصطلاح تحقیرآمیز است که برای اشاره به هر خدا یا موضوع عبادت، به غیر از خدای ابراهیمی استفاده می‌شود. از نظر پیروان دین‌های ابراهیمی این نوع اشاره در اقتدار یا توانائی خود غیرمشروع تلقی می‌شود و این توصیف بیشتر به عنوان تعریف «بت» به کار می‌رود.
نمی‌توانی عروس را ببوسی (به انگلیسی: "You May Not Kiss the Bride") یک فیلم کمدی، اکشن و رمانتیک آمریکایی محصول سال ۲۰۱۱ به نویسندگی و کارگردانی راب هدن با بازی دیو انابل، کاترین مک‌فی، مینا سوواری، کتی بیتس و راب اشنایدر است.
برایان لایت هاوس (دیو انابل)، عکاس بی‌ادعای حیوانات خانگی، زمانی که مجبور می‌شود با ماشا نیکیتین (کاترین مک‌فی) برای پرداخت بدهی به والدین جنایتکارش برخلاف میل او، ازدواج کند، وارد یک ماجراجویی جدی اکشن و عاشقانه می‌شود. پدر ماشا ولاتکو (کن داویتیان) او را با برایان ازدواج می‌کند تا برای او گرین کارت بگیرد، به شرطی که برایان نتواند او را لمس کند. دوست پسر سابق ماشا، بریک (وینی جونز) که عاشق اوست، برای گذراندن ماه عسل خود در یک استراحتگاه گرمسیری دورافتاده در جایی در تاهیتی، آنها را تعقیب می‌کند و…'You May Not Kiss the Bride' Official Facebook Page
این فیلم در اوایل سال ۲۰۰۹ در هاوایی فیلمبرداری شد.Hawaii Film Partners Press Release, July 25, 2012: "Hawaii Film Partners' Feature Film "You May Not Kiss the Bride," Written & Directed by Rob Hedden, to Premiere in Hawaii on August 31st, and Nationally on September 21st"
بیشتر آهنگ‌های استفاده شده در این فیلم از نوازندگان هاوایی است. یکی از آهنگ‌ها، «بیگانه زیبا» توسط ستاره مک‌فی و تهیه‌کنندگان دیوید و شاونا جکسون نوشته شده‌است. موسیقی متن در حال حاضر در iTunes در دسترس است.
کارولینه بیورنسون (نروژی: Karoline Bjørnson) زادهٔ ۱ دسامبر ۱۸۳۵ و مرگ به تاریخ ۲۷ ژوئن ۱۹۳۴م، در سن ۹۸ سالگی، یک مشاور ادبی، بازیگر تئاتر و اهل نروژ بود.او که پیش از ازدواج با شاعر سرشناس نروژی بیورن استیرنه بیورنسون، کارولینه ریمرس نام داشت، در درجه اول به عنوان همسر شاعر بزرگ شناخته می‌شود. او پشتوانه ارزشمندی برای شوهرش در مواقع بحرانی بود و بیشتر دست نوشته‌های او را پاک‌نویسی کرد. او همچنین الگوی تعدادی از چهره‌های هنری زن در نمایشنامه‌های بیورنسون و الهام اشعارش بود.https://snl.no/Karoline_Bjørnson
کارولینه ریمرس که بعد از ازدواج با ادیب سرشناس
بیورنسون، نام خانوادگی شوهرش را به خود گرفت، سال ۱۸۳۵م، در شهرکی نزدیکی برگن در یک خانوادهٔ مهاجر آلمانی به دنیا آمد. پدرش نانوا بود. کارولینه در همان اوایل کودکی مادرش را از دست داد و پدرش بار دیگر ازدواج کرد و همراه برادر کارولینه و زنش به هوگسوند نقل مکان کرد. به این ترتیب کارولینه نزد خانوادهٔ دایی خود که او هم قناد و نانوا بود در برگن بزرگ شد.کودکی کارولینه در محیطی مرفه و آشنا با ادبیات گذشت. در حالی که در خانه به زبان آلمانی صحبت می‌کردند، او به مدرسه خصوصی رفته و نزد بهترین و اولین متخصص تعلیم و تربیت نوین در نروژ، یعنی
لیدر ساگن پرورش یافت. در همین مدرسه کارولینه با ادیبان بزرگی مانند
یوناس لی به عنوان معلم مدرسه از نزدیک آشنا شد. یکی از خانم معلم‌های
کارولینه از قضا بعدها با شاعر و نمایش نویس سرشناس نروژی، هنریک ایبسن ازدواج کرد.https://nbl.snl.no/Karoline_Bjørnson
یکی از سرگرمی‌های مهم دوران نوجوانی کارولینه بیورنسون، رفتن به تئاتر بود. در سال ۱۸۵۴م، وقتی که ۱۹ سال داشت، یک دوره آموزش بازیگری را در مدرسه تئاتر اسلو آغاز کرد. در این دوره وی در ۵ نمایشنامه بازی کرد. اما نهایتاً مجبور شد بازیگری را رها کند و به برگن بازگردد. چند سال بعد بار دیگر در برگن در سال ۱۵۸۵م، نقشی در تئاتر برگن به وی واگذار شد و به روی صحنه رفت. سپس به یک گروه هنری از بازیگران تئاتر پیوست و همراه گروه راهی
تروندهایم شد.https://nbl.snl.no/Karoline_Bjørnson
تنها پس از مدت کوتاهی بازی در تروندهایم، سابقه شغلی کارولینه به عنوان بازیگر با آشنایی و ازدواج وی با رئیس تئاتر، بیورنسون در ماه مه ۱۵۵۸م، به پایان رسید. ابتدا کارولینهٔ تازه عروس که از این به بعد خانم بیورنسون نامیده می‌شد، همراه شوهرش به راوما سفر کرد و بعد از بازگشت به برگن و اقامتی کوتاه در آن شهر، در تابستان سال ۱۸۵۹م، زن و شوهر یکسره به کریستینیا نقل مکان کردند.
از آنجا آقای بیورنسون، که از ازدواج با دختری جوان، سرشار از غرور و شادی است، در نامه ای به دوست خود، در بهار سال ۱۸۵۹، همسر خود را چنین توصیف می‌کند:
اولین فرزند این زوج، به نام بیورن، در پاییز همان سال به دنیا آمد. پس از زایمان، کارولینه مدتی بیمار بود. همزمان، محدودیتها و مشکلات مالی نیز آشکار شده بود. وقتی در تابستان۱۸۶۰م، آقای بیورنسون به کپنهاگ سفر کرد، کارولینه نزد پدر و مادر شوهرش ماند. در این سفر آقای بیورنسون به دام عشق دختر بازیگری افتاد و مدتی در فکر جدایی از کارولینه بود. سپس ضمن برخورداری از کمک هزینه سفر به تنهایی به رم سفر کرد و کارولینه را با خود نبرد. اما وقتی پاییز سال بعد به نزد
کارولینه بازگشت، بحران زناشویی فروکش کرده بود و دوره ای آرام از زندگی خانواده ای این دو آغاز شد.
از این پس آقای بیورنسون، به گواه اشعارش قدر همسرش را بیش از پیش می‌داند. از وی الهام گرفته و جنبه‌های مثبتی از شخصیتش را در قالب شخصیت‌های زن در نمایشنامه‌هایش بازگو می‌کند. اوضاع مالی نیز به تدریج سامان می‌گیرد. در سفرهای متعددی که آقای بیورنسون به اطراف می‌رفت، کارولینه در خانه می‌ماند و از فرزندانشان مراقبت می‌کرد. همچنین در عمل نقش منشی نیز بر عهده وی بود. دانش کارولینه از زبان آلمانی به کار مکاتبه با مطبوعات آلمانی زبان می‌خورد. هم او بیشتر دست نوشته‌های شوهرش را پاکنویس می‌کرد.https://nbl.snl.no/Karoline_Bjørnson
در سال ۱۹۰۹م، آقای بیورنسون در سن ۷۷ سالی در حالی که به پاریس سفر کرده بود، دچار سکته قلبی شد و از دنیا رفت. از این پس کارولینه بیورنسون به عنوان بیوه شاعر بزرگ داری وجهه ای رسمی است و باقی عمر خود را در گاسدال اقامت می‌کند، تا اینکه در ۲۷ ژوئن ۱۹۳۴م، در سن ۹۸ سالگی از دنیا رفت و ویلای آخرین محل زندگیش به موزه تبدیل شد.https://nbl.snl.no/Karoline_Bjørnsonhttps://www.begravdeioslo.no/maler/grav/grave_id/12290
گریس ون پاتن (زاده ) بازیگر آمریکایی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های داستان‌های مایروویتز، عروسی وایلد، زیر دریاچه نقره‌ای و وضعیت خوب اشاره کرد.