moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در برخی روایت‌های مربوط به پیروزی روم، یک همراه یا غلام پشت سر ژنرال پیروز یا نزدیک آن می‌ایستاد و گهگاه مرگ خود را به او یادآور می‌شد یا از او می‌خواست «به پشت سر نگاه کند».Beard, Mary: The Roman Triumph, The Belknap Press of Harvard University Press, Cambridge, Mass. , and London, England, 2007. (hardcover), pp. 85–92. نسخه ای از این هشدار اغلب به عنوان «به یاد داشته باش، سزار، تو فانی هستی» به انگلیسی ارائه می‌شود، برای مثال در کتاب "فارنهایت ۴۵۱".
چندین آیه در عهد عتیق بر یادآوری مرگ تأکید دارند. در مزمور ۹۰، موسی دعا می‌کند که خدا به قوم خود بیاموزد که «روزهای خود را بشمارند تا قلبی خردمند به دست آورند» (). در کتاب جامعه، واعظ اصرار می‌ورزد که «رفتن به خانه عزا بهتر از رفتن به خانه عید است، زیرا این پایان همه بشریت است و زندگان آن را به دل می‌گیرند» (). در اشعیا، عمر انسان با عمر کوتاه علف مقایسه شده‌است: «علف پژمرده می‌شود، گل پژمرده می‌شود، چون نفس خداوند بر آن می‌دمد، بی‌گمان مردم علف هستند» (Is. 40:7).
عبارت "ممنتو موری" با رشد مسیحیت توسعه یافت که بر بهشت، جهنم و نجات روح در زندگی پس از مرگ تأکید داشت. ترتولیان، نویسنده مسیحی قرن دوم، ادعا می‌کرد که در طول راهپیمایی پیروزمندانه روم، در هنگام جشن افتخار یک ژنرال پیروز، کسی پشت سر وی می‌ایستاد، تاجی را بالای سرش می‌گرفت و زمزمه می‌کرد: " Respice post te. Hominem te memento" ("مراقب شما [تا زمان پس از مرگتان] هستم و به یاد داشته باشید که شما [فقط] یک انسان هستید."). اگرچه در دوران مدرن این به یک استناد استاندارد تبدیل شده‌است، در واقع هیچ تاریخ‌نگار دیگری این قصیده را را تأیید نکرده و ممکن است به جای یک گزارش تاریخی دقیق، منشأ در اخلاقیات مسیحی داشته باشد.
بعدها این اندیشه در مسیحیت مورد استفاده قرار گرفت، که تأکید شدید آن بر قضاوت الهی، بهشت، جهنم و نجات روح، مرگ را در خط مقدم آگاهی قرار داد.Christian Dogmatics, Volume 2 (Carl E. Braaten, Robert W. Jenson), page 583 در بافت مسیحی، "ممنتو موری" یک هدف اخلاقی کاملاً مخالف با مضمون "nunc est bibendum" (اکنون زمان نوشیدن است) از دوران باستان کلاسیک به دست می‌آید. برای مسیحی، چشم‌انداز مرگ برای تأکید بر پوچی و زودگذر بودن لذت‌های زمینی، تجملات و دستاوردها، و در نتیجه دعوت به تمرکز افکار خود بر چشم‌انداز زندگی پس از مرگ است. یک دستور کتاب مقدس که اغلب با "ممنتو موری" مرتبط است «در همه کارهایت به عقوبت پایان خود توجه کن. و تو هرگز گناه نخواهی کرد.» (تعبیر لاتین ولگاته از حکمت یشوع بن سیراخ ). این امر در آیین‌های چهارشنبه خاکستر، زمانی که خاکستر بر سر نمازگزاران می‌گذارند با این جمله: «به یاد دار که از خاک هستی و به خاک برمی گردی» بیان می‌شود.
"ممنتو موری" بخش مهمی از سبک‌های زاهدانه بوده‌است و به عنوان وسیله ای برای به کمال رساندن شخصیت با پرورش جدایی و فضایل دیگر و معطوف ساختن توجه به جاودانگی روح و زندگی پس از مرگ است.See Jeremy Taylor, "Holy Living and Holy Dying".
واضح‌ترین مکان‌ها برای جستجوی ممنتو موری در هنر و معماری تشییع جنازه است. شاید چشمگیرترین مورد برای اذهان معاصر، مقبره "ترانزیت" باشد، مقبره ای که جسد پوسیده متوفی را به تصویر می‌کشد. این معماری در قرن پانزدهم تبدیل به یک مد در مقابر ثروتمندان شد و نمونه‌های باقی‌مانده هنوز هم یادآور بیهودگی دارایی‌های زمینی هستند. بعدها، سنگ‌های مقبره پیوریتن‌ها در ایالات متحده غالباً جمجمه‌های بالدار، اسکلت‌ها یا فرشتگان را نشان می‌دادند که شمع‌ها را خاموش می‌کردند.
نمونه دیگری از "ممنتو موری" توسط کلیساهای استخوانی مانند Capela dos Ossos در اوورا یا سرداب کاپوچین در رم است. در این کلیساها، دیوارها به‌طور کامل یا جزئی توسط بقایای انسان، عمدتاً استخوان، پوشیده شده‌است. در ورودی Capela dos Ossos این جمله نوشته شده‌است: «ما استخوان‌هایی که اینجا برهنه دراز کشیده‌ایم، منتظر استخوان‌های شما هستیم.»
از ساعت‌ها برای نشان دادن این موضوع استفاده شده‌است که زمان زندگی روی زمین با گذشت هر دقیقه کوتاه‌تر می‌شود. ساعتهای عمومی با شعارهایی مانند "ultima forsan" ("شاید آخرین ساعت") یا "omnes(آسیب‌پذیر)، ultima necat" ("همه زخمی می‌شوند و در آخر کشته خواهند شد") و "tempus fugit" ("زمان می‌گریزد") تزئین می‌شوند. ماری، ملکه اسکاتلند، ساعت بزرگی داشت که به شکل جمجمه ای نقره ای و با خطوط هوراس مزین به جملهٔ "مرگ رنگ پریده با همان سرعت بر کلبه‌های فقرا و برج‌های پادشاهان می‌کوبید." شده بود.
در اواخر شانزدهم و تا قرن هفدهم، جواهرات ممنتو موری مرسوم بود. این جواهرات شامل حلقه‌های عزا، آویزها، نگارآویز و سنجاق‌های سینه بود. این قطعات نقش‌های کوچکی از جمجمه، استخوان و تابوت را به‌علاوه پیام‌ها و نام‌های درگذشتگان، با فلزات گرانبها و میناکاری نشان می‌دادند.
در همان دوره، ژانر هنری به نام "وانیتاس" در لاتین به معنای «تهی» یا «غرور» ظهور کرد. نقاشی‌های وانیتاس که مخصوصاً در هلند محبوب بودند، مجموعه‌ای از اشیاء نمادین مانند جمجمه‌های انسان، شمع‌های ناودان، گل‌های پژمرده، حباب‌های صابون، پروانه‌ها و ساعت شنی را نشان می‌دادند. مجامع وانیتاس در ترکیب، ناپایداری تلاش‌های انسان و زوالی را که با گذشت زمان اجتناب‌ناپذیر است، نشان می‌داد.
"ممنتو موری از جمله" موضوعات مهم ادبی است. تأملات ادبی معروف در مورد مرگ در نثر انگلیسی عبارتند از «"هیدروتافیا»" از توماس براون، «"زندگی مقدس و مرگ مقدس»" و «"دفن سنگدان»" اثر جرمی تیلور. این آثار بخشی از فرقه مالیخولیا متعلق به دوره جاکوبین بودند که پایان دوره الیزابت را نشان داد. در اواخر قرن هجدهم، سوگواره ادبی یک سبک رایج بود. مرثیه توماس گری "نوشته شده در حیاط کلیسایی روستایی" و "اندیشه‌های شبانه" ادوارد یانگ از این سبک هستند.
جدا از ژانر رکوئیم و موسیقی خاکسپاری، سنت غنی "ممنتو موری" در موسیقی اولیه اروپا نیز وجود دارد. به‌ویژه آنهایی که در طی همه‌گیریهای مکرر طاعون خیارکی از دهه ۱۳۴۰ به بعد با مرگ همیشگی مواجه بودند، سعی کردند با پیش‌بینی پدیده‌های اجتناب‌ناپذیر در سرودها، خود را سر سخت‌تر کنند. اشعار اغلب به زندگی به عنوان یک دره اشک ضروری و خدادادی و به مرگ به عنوان باج می‌نگریستند و به مردم یادآوری می‌کردند که زندگی‌های بدون گناه داشته باشند تا در روز حساب شانسی داشته باشند. دو مصراع لاتین زیر (همراه با ترجمه) نمونه ای از "ممنتو موری" در موسیقی قرون وسطی است:
"دنسی ترسناک" یکی دیگر از نمونه‌های شناخته شده تم "ممنتو موری" است که با تصویر رقصی از تجسم مرگ که ثروتمندان و فقیران را به‌طور یکسان با خود می‌برد. این تصویر و تصاویر مشابه از مرگ در بسیاری از کلیساهای اروپایی دیده می‌شود.
"ممنتو موری" سلامی بود که توسط زاهدان سنت پل فرانسه (۱۶۲۰–۱۶۳۳) که به برادران مرگ نیز معروف بودند، استفاده می‌شد.F. McGahan, "Paulists", "The Catholic Encyclopedia", 1912, "s.v." PaulistsE. Obrecht, "Trappists", "The Catholic Encyclopedia", 1912, "s.v." Trappists
جامعه پیوریتن‌ها در قرن هفدهم آمریکای شمالی به هنر با دیده تحقیر می‌نگریست زیرا معتقد بودند که هنر مؤمن را از خدا دور می‌کند و اگر از خدا دور باشد، تنها می‌تواند به شیطان ملحق شود. با این حال، پرتره‌ها به عنوان سوابق تاریخی در نظر گرفته شده و به همین دلیل مجاز بودند. توماس اسمیت، یک پیوریتن قرن هفدهمی، در بسیاری از نبردهای دریایی شرکت می‌کرد و همچنین دستی در نقاشی داشت. در خودنگاره او، ما این تعقیب‌ها را در کنار یک "یادگار" پیوریتن معمولی با جمجمه می‌بینیم که حاکی از آگاهی او از مرگ قریب‌الوقوع است.
بسیاری از هنرهای ممنتو موری با فستیوال مکزیکی روز مردگان، از جمله آب نبات‌های جمجمه ای شکل و نان‌های تزئین شده با استخوان مرتبط است.
این موضوع همچنین در آثار حکاکی مکزیکی خوزه گوادالوپ پوسادا، که در آن افراد از طبقات مختلف زندگی به صورت اسکلت به تصویر کشیده شده‌اند، دیده می‌شود.
از دیگر مظاهر "ممنتو موری" در مکزیک "Calavera" است. یک ترکیب ادبی در قالب شعر که معمولاً به افتخار شخصی که هنوز زنده است نوشته می‌شود، اما طوری نوشته می‌شود که گویی آن شخص مرده‌است. این آهنگ‌ها لحن کمدی دارند و اغلب در طول روز مردگان از یک دوست به دوست دیگر ارائه می‌شوند.Stanley Brandes. "Skulls to the Living, Bread to the Dead: The Day of the Dead in Mexico and Beyond". Chapter 5: The Poetics of Death. John Wiley & Sons, 2009
رومن کرزناریچ پیشنهاد می‌کند که ممنتو موری موضوع مهمی برای بازگرداندن به افکار و سیستم اعتقادی ما است.
آلبر کامو می‌گوید: «با مرگ کنار بیایید، پس از آن هر چیزی ممکن است.» ژان پل سارتر بیان کرد که زندگی زود به ما داده می‌شود و در پایان کوتاه می‌شود، در حالی که در هر مرحله از راه از بین می‌رود و تأکید می‌کند که پایان تنها آغاز هر روز است.
تمرین بودایی "ماراناساتی" دربارهٔ مرگ مراقبه می‌کند. این کلمه ترکیبی از "مارنا" «مرگ» (هم خانواده هندواروپایی لاتین "mori") و ساتی به معنی «آگاهی» است که بسیار نزدیک به "واژه ممنتو موری" است.
در ژاپن، تأثیر تفکر ذن بودایی در مورد مرگ بر فرهنگ بومی را می‌توان با نقل قول زیر از رساله کلاسیک در مورد اخلاق سامورایی، "هاگاکوره" سنجید:روش سامورایی، صبح به صبح، تمرین مرگ است، با توجه به اینکه آیا اینجا خواهد بود یا آنجا، تصور زیباترین شیوه مردن، و قرار دادن ذهن خود در مرگ. اگرچه این ممکن است سخت‌ترین کار باشد، اما اگر کسی [بتواند] این را تمرین کند، از آن پس کاری نیست که قادر به فعل آن نباشد.
در بودیسم تبتی، تمرین ذهنی تحت عنوان لوجونگ وجود دارد. مراحل اولیه لوجونگ کلاسیک با «چهار فکری که ذهن را برمی‌گرداند» یا به معنای واقعی‌تر، «چهار تفکر برای ایجاد انقلاب در ذهن» آغاز می‌شود. دومین مورد از این چهار، تفکر در ناپایداری و مرگ است. به‌طور خاص، شخص در جملات زیر تأمل می‌کند:
مطلب زیر از Lalitavistara Sūtra، اثری مهم در قانون کلاسیک سانسکریت است:
یک آیه بسیار معروف در قوانین پالی، سانسکریت و تبت بیان می‌کند:
یانگ تانگ رینپوچه، استاد معاصر تبتی، در متن کوتاه خود «خلاصه دیدگاه، مراقبه و رفتار» را اینطور بیان می‌کند:The English text is available here. The Tibetan text is available here. Oral Commentary by a student of Rinpoche, B. Alan Wallace, is available here.
قانون تبت همچنین شامل مواد فراوانی در مورد آمادگی مراقبه برای فرایند مرگ و باردوی دوره میانی بین مرگ و تولد مجدد است. در میان آنها می‌توان به «کتاب مردگان تبتی» معروف، در تبتی "باردو تودول" اشاره کرد.
«یاد مرگ» ( , "تذکرة الموط" ; مشتق از "تذکره"، عربی برای "تذکر" یا "اندرز")، از زمان محمد، پیامبر اسلام در مدینه، موضوع اصلی معنویت اسلامی بوده‌است. مفهوم آگاهی از مرگ در قرآن استوار بوده و دستورات مکرری برای توجه به سرنوشت نسل‌های پیشین وجود دارد.For instance, sura "Yasin", 36:31, "Have they not seen how many generations We destroyed before them, which indeed returned not unto them?". همچنین در احادیث نیز به مؤمنان توصیه شده که «اغلب به یاد مرگ، نابودکننده لذت‌ها» باشند. معمولاً برخی، صوفیان را «اهل قبور» نیز می‌نامند، زیرا بر اساس تعالیم محمد برای زیارت قبور، به قبرستان‌ها رفت و آمد می‌کردند تا در فانی و باطل بودن زندگی دنیوی تأمل کنند. غزالی آخرین کتاب خود یعنی «احیاء علوم‌الدین» را به شرح این موضوع اختصاص داده‌است.Al-Ghazali on Death and the Afterlife, tr. by T.J. Winter. Cambridge, Islamic Texts Society, 1989.
هاوامال ("سخنان اعلا")، مجموعه ایسلندی قرن سیزدهمی که به‌طور شاعرانه به خدای اودین نسبت داده می‌شود، شامل دو بخش است - Gestaþáttr و Loddfáfnismál - ضرب‌المثل‌های عرفانی بسیاری را ارائه می‌دهد که فلسفه ممنتو موری را بیان می‌کند، معروف‌ترین شماره Gestaþáttr است.
حق رای زنان در بریتانیا () در سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۲۸ به زنان در بریتانیا داده شد. این حق توسط جنبشی برای مبارزه برای حق رای زنان در بریتانیا از طریق مصوبات پارلمان در سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۲۸ به موفقیت رسید. این جنبش در دوران ویکتوریا تبدیل به یک جنبش ملی شد. زنان تا قبل از قانون اصلاحات ۱۸۳۲ و قانون شرکت‌های شهرداری ۱۸۳۵ به صراحت از رای دادن در بریتانیا منع نشده بودند. در سال ۱۸۷۲ مبارزه برای حق رای زنان با تشکیل انجمن ملی برای حق رای زنان و بعداً اتحادیه ملی انجمن‌های زنان (NUWSS) با نفوذتر تبدیل به یک جنبش ملی شد. و همچنین در انگلستان، جنبش‌های حق رأی زنان در ولز، اسکاتلند و سایر بخش‌های بریتانیا شتاب بیشتری گرفت. این جنبش‌ها تا سال ۱۹۰۶ افکار جامعه را به نفع حق رای زنان تغییر داد. در این مرحله بود که کارزار مبارزاتی با تشکیل اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان (WSPU) آغاز شد.See NUWSS.
وقوع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ منجر به تعلیق سیاست‌های حزبی، از جمله مبارزات انتخاباتی مبارزاتی شد. لابی گری بی سر و صدا انجام شد. در سال ۱۹۱۸، یک دولت ائتلافی قانون نمایندگی مردم در سال ۱۹۱۸ را تصویب کرد که به همه مردان بالای ۲۱ سال و همچنین زنان بالای ۳۰ سال که حداقل شرایط مالکیت را داشتند، از حق رای برخوردار شدند. این اقدام اولین قدمی بود که تقریباً همه مردان بالغ را در سیستم سیاسی شامل می‌شد و شروعی برای حضور زنان کرد. در سال ۱۹۲۸ دولت محافظه کار قانون ۱۹۲۸ نماینده مردم (Equal Franchise) را تصویب کرد که حق امتیاز را برای همه افراد اعم از زن و مرد بالای ۲۱ سال یکسان می‌دانست.
تا زمانی که قانون اصلاحات بزرگ سال ۱۸۳۲ «شرایط افراد رای دهنده» را مشخص کرد، تعداد کمی از زنان می‌توانستند از طریق مالکیت در انتخابات پارلمانی رأی دهند، اگرچه این امر نادر بود. در انتخابات دولت محلی، زنان حق رای را بر اساس قانون شرکت‌های شهرداری ۱۸۳۵ از دست دادند. در قانون حق رای شهرداری ۱۸۶۹، زنان مجرد حق رأی دریافت کردند. این حق در قانون دولت محلی ۱۸۹۴ تأیید شد و شامل برخی از زنان متأهل شد که بیش از ۷۲۹۰۰۰ زن واجد شرایط رای دادن در انتخابات محلی در انگلستان و ولز شدند. تا سال ۱۹۰۰، بیش از ۱ میلیون زن برای رای دادن در انتخابات دولت محلی در انگلستان ثبت نام کردند.
در مجموعه منحصربه‌فرد نظرسنجی‌های مرزی که از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ بر اساس قانون کلیسای ولز در سال ۱۹۱۴ انجام شد، زنان نیز با همان شرایطی که مردان (یعنی همه ساکنان محله بالای ۲۱ سال) در حق رأی قرار گرفتند.The First Report of the Commissioners for Church Temporalities in Wales (1914–16) Cd 8166, p 5; Second Report of the Commissioners for Church Temporalities in Wales (1917–18) Cd 8472 viii 93, p 4. این جلسات برای تعیین اینکه آیا ساکنان محله‌هایی که در مرز سیاسی بین انگلستان و ولز قرار دارند. قانون کلیسای ولز در سال ۱۹۱۴، کمیسران کلیسای ولز را موظف کرده بود که نظرات «کلیسایان» را مشخص کنند، و آنها تصمیم گرفتند «به همه افراد ۲۱ ساله یا بیشتر، اعم از مرد یا زن، اجازه دهند که صدای خود را داشته باشند».
هم قبل و هم بعد از قانون اصلاحات ۱۸۳۲ عده ای طرفدار این بودند که زنان باید در انتخابات پارلمانی حق رای داشته باشند. پس از تصویب قانون اصلاحات، هنری هانت نماینده مجلس استدلال کرد که هر زنی که مجرد، مالیات دهنده و دارای اموال کافی است باید اجازه رای دادن داشته باشد. یکی از این زنان ثروتمند، مری اسمیت، در این سخنرانی به عنوان مثال مورد معرفی قرار گرفت.
شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد ویلیام لاوت، یکی از نویسندگان منشور خلق، مایل بود حق رای زنان را به عنوان یکی از خواسته‌های کمپین درج کند، اما به این دلیل که اجرای منشور را به تأخیر می‌اندازد، این کار را نکرد. در این زمان بیشتر زنان آرزویی برای کسب رای نداشتند. یک کتاب نظرسنجی از سال ۱۸۴۳ وجود دارد که به وضوح نام ۳۰ زن را در میان کسانی که رای داده‌اند نشان می‌دهد. این زنان نقش فعالی در انتخابات داشتند. در فهرست، ثروتمندترین رای دهندگان زن، گریس براون. با توجه به نرخ‌های بالایی که او پرداخت کرد، گریس براون مستحق چهار رای بود.
لیلی ماکسول در سال ۱۸۶۷ پس از قانون اصلاحات بزرگ در سال ۱۸۳۲ رای برجسته ای در بریتانیا به صندوق انداخت مکسول، صاحب مغازه، شرایط ملکی را داشت که در غیر این صورت اگر مرد بود، واجد شرایط رای دادن بود. به اشتباه، نام او به ثبت نام انتخابات اضافه شده بود و بر این اساس او موفق شد در یک انتخابات میان‌دوره‌ای رأی دهد - رأی او بعداً توسط دادگاه اعتراضات مشترک غیرقانونی اعلام شد.
فشار بیرونی برای حق رای زنان در این زمان توسط مسائل فمینیستی به‌طور کلی کاهش یافت. حقوق زنان در دهه ۱۸۵۰ به‌طور فزاینده ای برجسته می‌شد، زیرا برخی از زنان در حوزه‌های اجتماعی بالاتر از اطاعت از نقش‌های جنسیتی که به آنها دیکته شده بود خودداری می‌کردند. اهداف فمینیستی در این زمان شامل حق شکایت از شوهر سابق پس از طلاق که در سال ۱۸۵۷ به دست آمد و حق زنان متأهل برای داشتن دارایی که به‌طور کامل در سال ۱۸۸۲ پس از برخی امتیازات توسط دولت در سال ۱۸۷۰ به دست آمد بود.
موضوع اصلاحات پارلمانی پس از ۱۸۴۸ کاهش یافت و تنها با انتخاب جان استوارت میل در سال ۱۸۶۵ دوباره مطرح شد. او با نشان دادن حمایت مستقیم از حق رای زنان در سمت خود ایستاد و در آستانه دومین قانون اصلاحات نماینده مجلس بود.
در همان سالی که جان استوارت میل انتخاب شد (۱۸۶۵)، انجمن بحث زنان اول، انجمن کنزینگتون، تشکیل شد که در مورد اینکه آیا زنان باید در امور عمومی مشارکت داشته باشند یا خیر. اگرچه انجمنی برای حق رای پیشنهاد شد، اما به این دلیل که ممکن است توسط افراط گرایان تصرف شود، رد شد.
املین پنکهرست یکی از چهره‌های کلیدی بود که پوشش رسانه ای شدیدی از جنبش حق رای زنان به دست آورد. پنکهورست، در کنار دو دخترش کریستابل و سیلویا، اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان را تأسیس و رهبری کرد، سازمانی که بر اقدام مستقیم برای کسب رأی متمرکز بود. همسرش ریچارد پنکهورست نیز از ایده‌های حق رای زنان حمایت می‌کرد. او نویسنده اولین لایحه حق رای زنان بریتانیایی و قوانین مالکیت زنان متأهل در سال‌های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۲ بود. پس از مرگ شوهرش، املین تصمیم گرفت به خط مقدم نبرد حق رای برود. او به همراه دو دخترش کریستابل پنکهرست و سیلویا پنکهرست به اتحادیه ملی انجمن‌های حق رأی زنان (NUWSS) پیوست. املین با تجربه خود در این سازمان، اتحادیه حق رای زنان را در سال ۱۸۸۹ و اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان (WSPU) را در سال ۱۹۰۳ تأسیس کرد
WSPU که از سال‌ها عدم فعالیت دولت و وعده‌های دروغین ناامید شده بود، موضعی ستیزه جویانه اتخاذ کرد که آنقدر تأثیرگذار بود که بعداً به مبارزات حق رأی در سراسر جهان، به ویژه توسط آلیس پل در ایالات متحده وارد شد. پس از سال‌ها مبارزه و ناملایمات، سرانجام زنان حق رأی به دست آوردند، اما املین اندکی پس از آن درگذشت.Marina Warner, "The Agitator: Emmeline Pankhurst", Time 100,"Time Magazine".
یکی دیگر از چهره‌های کلیدی میلیسنت فاوست بود. او رویکردی مسالمت آمیز به مسائل ارائه شده به سازمان‌ها و راه‌های رساندن امتیاز به جامعه داشت. او از قانون دارایی زنان متأهل حمایت کرد. دو رویداد او را تحت تأثیر قرار داد تا بیشتر درگیر شود: مرگ شوهرش و تقسیم جنبش حق رأی بر سر موضوع وابستگی به احزاب سیاسی. میلیسنت، که از مستقل ماندن از احزاب سیاسی حمایت می‌کرد، اطمینان حاصل کرد که بخش‌های جدا شده با هم متحد شوند تا با همکاری یکدیگر قوی تر شوند. به دلیل اقداماتش، او رئیس NUWSS شد.
در سال‌های ۱۹۱۰–۱۹۱۲، او از لایحه‌ای برای اعطای حق رأی به زنان مجرد و بیوه یک خانواده حمایت کرد. او با حمایت از بریتانیا در جنگ جهانی اول، فکر می‌کرد که زنان به عنوان بخشی برجسته از اروپا به رسمیت شناخته می‌شوند و مستحق حقوق اولیه مانند رای هستند. میلیسنت فاوست از خانواده ای رادیکال بود. خواهر او الیزابت گرت اندرسون پزشک و فمینیست انگلیسی و اولین زنی بود که مدرک پزشکی در بریتانیا کسب کرد. الیزابت در سال ۱۹۰۸ به عنوان شهردار آلدبورگ انتخاب شد و برای حق رای سخنرانی کرد.
امامزاده سیدمحمد مربوط به دوره تیموریان تا دوره قاجار است و در ورودی روستای بارده واقع شده‌است. این اثر در تاریخ ۷ خرداد ۱۳۸۷ باشماره ثبت ۲۲۹۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
تلما رکا (اسپانیایی: Telma Reca) زادهٔ ۸ ژانویهٔ ۱۹۰۴ و مرگ به تاریخ ۱۶ ژوئن ۱۹۷۹م، در سن ۷۵ سالگی، یک روان‌پزشک آرژانتینی بود.تلما رکا از پیشگامان روان‌شناسی و روان‌پزشکی کودکان و نوجوانان بود و در ایجاد تخصص روان‌شناسی کودک درآرژانتین، نقشی مهم داشت. در نتیجهٔ فعالیت وی تقسیمات جدید اداری در دستگاه بهداشت و سلامت دولتی در آرژانتین به وجود آمد.http://www.ecured.cu/Telma_Reca
حق رای زنان در مکزیک () در سال ۱۹۵۳ به آنان داده شد. مبارزه برای حق رای زنان در مکزیک به قرن نوزدهم بازمی‌گردد که در سال ۱۹۵۳ به دست آمد.
قانون اساسی لیبرال مکزیک در سال ۱۸۵۷ زنان را از رای دادن در مکزیک یا تصدی پست منع نمی‌کرد، اما قوانین انتخابات حق رای را برای مردان محدود می‌کرد و در عمل زنان نه شرکت می‌کردند و نه تقاضای مشارکت در سیاست می‌کردند.Morton, Ward M. "Woman Suffrage in Mexico". Gainesville: University of Florida Press 1962, p. 1.María Elena Manzanera del Campo, "La igualdad de derechos políticos". Mexico DF: 1953, p. 143. سالها جنگ داخلی و مداخله فرانسه هرگونه توجه به نقش زنان در زندگی سیاسی مکزیک را به تعویق انداخت، اما در دوران جمهوری بازسازی شده و پورفیریاتو (۱۸۷۶–۱۹۱۱)، زنان شروع به سازماندهی برای گسترش حقوق مدنی خود، از جمله حق رأی کردند. نشریات سوسیالیستی در مکزیک از اوایل سال ۱۸۷۸ شروع به حمایت از تغییرات در قانون و عمل کردند. مجله "La Internacional" یک برنامه دقیق اصلاحات را بیان کرد که هدف آن «رهایی، توانبخشی و آموزش یکپارچه زنان» بود.quoted in Morton, ", p. 2.
عصر پورفیریاتو تغییراتی را در قانون در مورد وضعیت زنان ثبت نکرد، اما زنان شروع به ورود به مشاغلی چون حقوق، پزشکی، داروسازی و تدریس کردند که نیاز به تحصیلات عالی داشتند.Morton, "", p. 2. لیبرالیسم اهمیت زیادی برای آموزش سکولار قائل شد، به طوری که در اواخر قرن نوزدهم، نظام مدارس دولتی در حرفه معلمی گسترش یافت، که به نفع زنانی بود که مایل به تدریس و آموزش برای دختران بودند.
وضعیت زنان در مکزیک در طول انقلاب مکزیک، با فرانسیسکو مادرو، رقیب ادامه ریاست جمهوری پورفیریو دیاز، به موضوعی تبدیل شد که به حقوق زنان مکزیکی علاقه‌مند بود. مادرو بخشی از یک خانواده ثروتمند صاحب املاک در ایالت شمالی کوآهویلا بود که برای مدت کوتاهی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تحصیل کرده بودند و به اروپا سفر کرده بودند و ایده‌ها و شیوه‌های لیبرال را جذب می‌کردند. همسر مادرو و همچنین دستیار شخصی زن او، سولداد گونزالس، علاقه او را به حقوق زنان افزایش دادند.Morton, ", p. 2. گونزالس یکی از یتیمانی بود که مادروها او را به فرزندی پذیرفتند. دوره کوتاه ریاست جمهوری مادرو پر فراز و نشیب بود، و مادرو بدون هیچ تجربه سیاسی قبلی، نتوانست دلیل حق رای زنان را مطرح کند.
والنتینا رامیرز، متولد ۱۸۹۳ در ایالت دورانگو، به عنوان یک مبارز زن شناخته می‌شود. او برای اینکه احساس آزادی کند، پس از مرگ پدرش در جنگ شرکت کرد. او با نام خوان رامیرز، لباس مردانه پوشید، زیرا سربازان زن مستقیماً اجازه حضور در میدان جنگ را نداشتند. حس شجاعت و استقلال او الهام بخش بسیاری از زنان برای پیوستن به جنگ شد. داستان او الهام بخش ایجاد یک کوریدو، «لا والنتینا» بود. در کوریدو، به نابرابری‌هایی که او در زمان مبارزه به عنوان یک زن در انقلاب با آن مواجه بود، اشاره می‌کند. شرکت او در جنگ توسط دولت رد شد زیرا آنها نمی‌خواستند تلاش‌های زنان را به رسمیت بشناسند.
شجاعت رامیرز باعث شده بود که مردم مکزیک به او لقب «مولان مکزیکی» را بدهند. مانند رامیرز، بسیاری از سربازان برای محافظت از هویت خود نام‌های مردانه را برگزیدند و لباس مردانه پوشیدند. زنان با پوشیدن لباس‌های مردانه در برابر خشونت جنسی در جنگ احساس امنیت می‌کردند.
از دیگر سربازان معروف می‌توان به آنجلا خیمنز که به "فرشته جیمنز" معروف بود اشاره کرد. او لباس مردانه پوشید و کسانی را که قصد شرمساری او را داشتند تهدید کرد. چهره برجسته ای که نماد فمینیسم «لا آدلیتا» است که نماد انقلابی است که زنی جذاب را به تصویر می‌کشد که برای جنگ مسلح شده‌است. با نشان دادن زنی که لباس جنگی به تن دارد، نشان می‌دهد که آنها هم می‌توانند شجاع باشند. این تصویر برخلاف تصور زنان در دهه ۱۹۱۰ است که در آن زنان ناتوان از جنگ در کنار مردان تلقی می‌شدند. تا بعد از انقلاب بود که انقلابیون زن مکزیک برای شرکت در جنگ شناخته شدند.
در اواخر دهه ۱۹۱۰، با تأسیس مجله فمینیستی جدید، "Mujer Moderna"، که انتشار آن در سال ۱۹۱۹ متوقف شد، حمایت از حقوق زنان افزایش یافت. مکزیک شاهد چندین کنگره بین‌المللی حقوق زنان بود که اولین کنگره در مریدا، یوکاتان، در سال ۱۹۱۶ برگزار شد. کنگره بین‌المللی زنان حدود ۷۰۰ نماینده در آن شرکت کردند، اما به تغییرات پایدار منجر نشد.Morton, "Woman Suffrage in Mexico", p. 3.
حق رای زنان در شیلی () در سطح اشتراکی در سال ۱۹۳۵ و در سطح ملی در ۸ ژانویه ۱۹۴۹ معرفی شدServel (2018). Participación de las mujeres en política. Algunos pasos históricos. . که نتیجه یک دوره طولانی فعالیت بود که به سال ۱۸۷۷ بازمی‌گردد، زمانی که زنان اجازه حضور در دانشگاه را پیدا کردند، اصلاحاتی که شکل‌گیری جنبش زنان را تحریک کرد. حق رای زنان اصلاحاتی بود که از دهه ۱۹۲۰ به‌طور فعال توسط سازمان‌های مختلف و جنبش طرفدار آزادی زنان شیلی ترویج شد.
"فرمان آموناتگی" () در ۶ نوامبر ۱۸۷۷ نقطه شروعی برای مطالبه حق رای زنان در شیلی در نظر گرفته می‌شود، زیرا زنان را قادر می‌ساخت تا تحصیلات دانشگاهی را انجام دهند. متخصصان پیشگام به تدریج در حوزه‌های مختلف ظهور کردند و به مفهوم حقوق زنان پرداختند. آنها شروع به تشکیل و رهبری سازمان‌های فمینیستی کردند که به دنبال احقاق حقوق اجتماعی، سیاسی و مدنی زنان بودند.
در سال ۱۸۷۵ توسط ، اولین تلاش رسمی برای شرکت در انتخابات مردمی توسط گروهی از زنان انجام شد. آنها با این استدلال که قانون جنسیت رای دهندگان را مشخص نکرده‌است، موافقت کردند که نام خود را در فهرست انتخابات ثبت کنند.
این هیئت ثبت نام سن فیلیپ بود که تصمیم گرفت با اکثریت آرا، نام "دومیتیلا سیلوا و لپه" را ثبت کند. این شهروند بیوه یکی از فرمانداران سابق همان استان بود. او شرایط تحمیل شده توسط قانون انتخابات ۱۸۷۴ را که عبارت بودند از: «شیلیایی بودن و سواد داشتن» را برآورده کرد.
اریکا مازا، نویسنده کتاب ""کاتولیک، ضد روحانیت و گسترش حق رای زنان در شیلی"" اشاره می‌کند که به دلیل استدلال این هیئت ثبت، زنان بیشتری در مناطق دیگر کشور ثبت نام کردند. این موضوع در آثار ترزا پریرا و ژرمن اورزوآ والنزوئلا نیز بیان شده‌است.
شواهدی مبنی بر تمایل زنان به مشارکت، بحث‌های قابل توجهی را در طبقه سیاسی ایجاد کرد و به‌طور گسترده در مطبوعات آن زمان بازتاب داشت. با این حال، زنان در نهایت در قانون انتخابات مجاز به استفاده از این حق نبودند.
ماده ۴۰ شماره ۸ قانون انتخابات ۹ ژانویه ۱۸۸۴ تصریح کرد که زنان علیرغم داشتن شرایط مندرج در ماده ۳۹ نمی‌توانند برای رای دادن ثبت نام کنند.
در ۱۵ ژانویه ۱۹۳۴، رئیس‌جمهور آرتورو آلساندری قانون شماره ۵۳۵۷ را که به زنان اجازه می‌دهد در انتخابات شهرداری شرکت کنند، ابلاغ کرد.
در سال ۱۹۴۱، جنبش رهایی زنان در شیلی () لایحه ای برای حق رأی جهانی پیشنهاد کرد. این پیش نویس توسط النا کافارنا () (به عنوان حقوقدان) و فلور هردیا (دانشجوی حقوق) و با تکیه بر حمایت رئیس‌جمهور پدرو آگویر سردا () تهیه شد. این پیشنهاد به کنگره فرستاده شد، اما به دلیل مرگ نابهنگام رئیس‌جمهور هرگز به تصویب نرسید. این رویداد رسیدگی به این لایحه را متوقف کرد.
این پروژه در سال ۱۹۴۴، سالی که اولین کنگره ملی زنان در سانتیاگو برگزار شد، دوباره قوت گرفت و را به وجود آورد: نهادی که به سازماندهی مطالبات علیه هرگونه تبعیض علیه زنان اختصاص داشت، که در آن زمان نماینده ۵۱ درصد از رای دهندگان بالقوه بود. راهبردهای به دست آوردن حق رای بر اعمال فشار بر اعضای پارلمان که بین سازمان‌های مختلف زنان به دست آمده بود متمرکز بود.
در سال ۱۹۴۶، FECHIF با رسیدن گابریل گونزالس ویدلا رادیکال به ریاست جمهوری، به شدت تضعیف شد. تنش ناشی از جنگ سرد و موضع ضد کمونیستی رئیس‌جمهور جدید باعث فروپاشی بزرگ در FECHIF شد. این رخداد زمانی اتفاق افتاد که نمایندگان حزب رادیکال بدون اکثریت مطلق و بدون حضور "جنبش رهایی زنان در شیلی" به اخراج هواداران حزب کمونیست رای دادند. بدون حضور کمونیست‌ها در فدراسیون، "جنبش رهایی زنان در شیلی" با محکوم کردن اخراج خودسرانه هواداران تصمیم به عقب‌نشینی گرفت.
در ۸ ژانویه ۱۹۴۹، رئیس‌جمهور گابریل گونزالس ویدلا قانون شماره ۹۲۹۲ را تصویب کرد که به زنان اجازه می‌داد در انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی شرکت کنند و اداره ثبت نام را به ثبت نام انتخابات مردان و ثبت نام انتخابات زنان جدا می‌کند.
خشونت خانگی در چین شامل خشونت یا سوء استفاده از سوی شرکای صمیمی یا اعضای خانواده علیه یکدیگر است. خشونت از طرف مردان، خشونت شریک صمیمی رایج‌ترین نوع خشونت خانگی در چین است. یک گزارش "مجله آمریکایی سلامت عمومی" در سال ۲۰۰۵ نشان داد که از هر ۴ زن چینی ۱ نفر در سال گذشته خشونت فیزیکی از طرف شریک زندگی خود را تجربه کرده‌است. اگرچه چین خشونت خانگی را به عنوان یک مشکل در دهه ۱۹۳۰ پذیرفت، اما به دلیل تغییرات اقتصادی و اجتماعی در دهه ۱۹۸۰، تنها در چند دهه گذشته به یک موضوع قابل مشاهده تبدیل شده‌است.
خشونت خانگی در ماده ۲ قانون خشونت خانگی سال ۱۳۹۲ چنین تعریف شده‌است: خشونت جسمی، روحی یا غیر آن بین اعضای خانواده با استفاده از روش‌هایی مانند ضرب و شتم، محدود کردن، معلول کردن، محدود کردن آزادی جسمانی و آزار و اذیت کلامی که به‌طور مکرر انجام می‌شود. اگر چه تعریف قانونی محدود به اعضای خانواده است، خشونت خانگی می‌تواند بین زوج‌های مجرد، "ال‌جی‌بی‌تی" و دیگر زوج‌های خانگی نیز رخ دهد.
از لحاظ تاریخی، خانواده‌های چینی از ساختار سلسله مراتبی پیروی می‌کردند که در آن شوهر بر اکثر تصمیم‌های خانواده اختیار داشت. این نظم مردسالارانه ریشه در کنفسیوس‌گرایی دارد که قوانین رفتاری را برای زنان ایجاد می‌کند که معمولاً آنها را پایین‌تر از شوهران خود قرار می‌دهد. به ویژه، سه اطاعت و چهار فضیلت، زن را ملزم می‌کند که از پدر، شوهر و پسر خود اطاعت کند و در عین حال سبک زندگی متواضعانه و اخلاقی را حفظ کند. در حالی که آیین کنفوسیوس از هماهنگی و صلح اجتماعی نیز حمایت می‌کند، ضرب و شتم همسر راهی مناسب برای تنبیه او در نظر گرفته می‌شد. از آنجایی که خانواده در قلمرو مرد بود، هر گونه خشونتی که او علیه همسرش مرتکب می‌شد، عموماً به عنوان یک موضوع خصوصی برای خانواده اش تلقی می‌شد و متعاقباً نادیده گرفته می‌شد.
در نتیجه ساختار سلسله مراتبی، شوهر به‌طور سنتی تأمین کننده اصلی خانواده بوده در حالی که زن خدمتکار خانه بوده‌است - این رابطه حتی در زبان چینی مشهود بود زیرا یک شخصیت سنتی زنی را در حال جارو کردن به تصویر می‌کشد- زن با داشتن تنها نقش باروری در خانواده، معمولاً به شوهر وابسته بود و به همین دلیل قادر به اعتراض یا ترک در هنگام ضرب و شتم نبود؛ بنابراین اعتراض به شوهر نه تنها وفاق اجتماعی خانواده را به هم می‌زد، بلکه نشان دهنده عدم تمکین و حیا بود چراکه اگر زن شوهرش را ترک می‌کرد، باعث شرمساری خانواده و ذلت او جامعه می‌شد.
در اوایل قرن بیستم، ضرب و شتم همسر هنوز امری عادی و ابزاری قابل قبول برای اثبات تسلط مرد بود. اگرچه سازمان‌هایی مانند فدراسیون زنان سراسر چین توسط حزب کمونیست چین تأسیس شد، اما این سازمان‌های دولتی برای رسیدگی به مسائل خشونت خانگی در اواسط قرن بیستم کاری انجام ندادند.
پس از دهه ۱۹۸۰، مجموعه‌ای از عوامل از جمله حضور بین‌المللی رو به رشد چین، بهبود فرصت‌های تحصیلی و شغلی برای زنان و فضای باز سیاسی منجر به تقویت تلاش‌ها برای مقابله با خشونت خانگی و به ویژه خشونت علیه زنان شد. این شامل ابتکارات محلی بود، مانند کار لیانگ جون، که علیه خشونت خانگی، به ویژه در جوامع روستایی در دهه ۱۹۸۰ مبارزه کرد.
یکی از عوامل اصلی این تغییر، شرکت چین در کنفرانس‌های مختلف سازمان ملل متحد در مورد زنان و خانواده در دهه ۱۹۹۰ بود. کنفرانس جهانی زنان سال ۱۹۹۵ در چین برگزار شد، به‌ویژه به فعالان چینی اجازه داد تا با بسیاری از سازمان‌های بین‌المللی زنان تماس بگیرند و آشکارا دربارهٔ موضوع خشونت خانگی بحث کنند. در این دوره، سازمان‌های مردمی زنان مانند مؤسسه تحقیقات زنان تأسیس شد.
با افزایش آگاهی عمومی از موضوع خشونت خانگی، مطالعات اولیه در مورد خشونت خانگی شروع به ظهور کرد. مطالعات مختلف توسط مؤسسه ازدواج و خانواده پکن، مؤسسه تحقیقات جمعیت در آکادمی علوم اجتماعی چین و سایر سازمان‌ها نرخ‌هایی را از ۱٫۶ درصد زنان تا نزدیک به یک چهارم زنان مورد ضرب و شتم توسط شوهرانشان گزارش کرده‌اند. از آنجا که هیچ مطالعه‌ای برای مقایسه این اعداد از قبل از دهه ۱۹۸۰ در دسترس نبود، ارزیابی کیفی نتایج متفاوت دشوار بود. با این حال، محققان تردید داشتند که این ارقام نمایش دقیقی از مقیاس خشونت خانگی در چین باشد.
خشونت خانگی اولین بار در برنامه ملی توسعه زنان در سال ۹۵ مطرح شد که در آن تأکید شده بود که پیشگیری از خشونت خانگی باید در اولویت قرار گیرد. اگرچه این اولین بار بود که به صراحت به خشونت خانگی اشاره شد، اما قبلاً به‌طور ضمنی توسط اسناد قانونی مختلف غیرقانونی شده بود. قانون اساسی جمهوری خلق چین، اصول کلی قانون مدنی جمهوری خلق چین، قانون ازدواج دوم در سال ۱۹۸۰ و قانون حمایت از حقوق و منافع زنان، همگی حاوی مقرراتی هستند که آزار و اذیت زنان را ممنوع می‌کند. و به‌طور کلی اعضای خانواده حتی اگر خشونت خانگی به‌طور ضمنی و سپس به‌طور رسمی غیرقانونی بود، در واقع هیچ مکانیسمی وجود نداشت که توسط آن زنان آزاردیده بتوانند در قرن بیستم به دنبال جبران خسارت قانونی باشند.
اولین شکل دفاع قانونی برای قربانیان خشونت خانگی در اصلاحیه قانون ازدواج دوم در سال ۲۰۰۱ ظاهر شد. دیوان عالی خلق در تفسیر قضایی قانون، خشونت خانگی را از منظر حقوقی تعریف کرده‌است: «رفتاری نسبت به یکی از اعضای خانواده که منجر به عواقب زیانبار جسمی، روحی یا غیر آن از طریق ضرب و شتم، گره زدن، جراحت، تحدید، الزامی است. آزادی شخصی افراد این اصلاحیه شامل سه تغییر مهم است:
اصلاحات سال ۲۰۰۵ در قانون حمایت از زنان اقدامات انجام شده در اصلاحیه قانون ازدواج را تأیید کرد. به ویژه اصلاحات قانون حمایت از زنان آن را یک گام فراتر برد و در ماده ۴۶ به صراحت اعلام کرد که «خشونت خانگی علیه زنان ممنوع است».
در نوامبر ۲۰۱۴، شورای دولتی جمهوری خلق چین اولین قانون خشونت خانگی را پیشنهاد کرد. این قانون در تیرماه ۱۳۹۴ به تصویب مجلس رسید و از اول اسفند ۱۳۹۴ لازم الاجرا شد.
در تلاش برای مبارزه با افزایش نرخ طلاق در این کشور، یک «دوره سرد شدن» طلاق اجباری توسط دولت چین در ۱ ژانویه ۲۰۲۰ اجرا شد. این بخشی از اولین قانون مدنی چین است که توسط کنگره ملی خلق در ماه مه تصویب شد. . ۲۹، ۲۰۲۰. قانون مدنی چین، زوج‌هایی را که برای طلاق توافقی درخواست می‌کنند ملزم می‌کند تا ۳۰ روز صبر کنند تا تصمیم خود را تجدیدنظر کنند. به گفته سازندگان آن، هدف از «دوره سرد شدن» جلوگیری از طلاق‌های تکانشی به ویژه برای زوج‌های دارای فرزند خردسال است. درخواست طلاق تا پایان ۳۰ روز بررسی نمی‌شود.
مواد ۱۰۷۶، ۱۰۷۷ و ۱۰۷۸ قانون مدنی به شرح زیر است:
اگرچه «دوره سرد شدن» در مورد همسرانی که به دلیل خشونت خانگی یا روابط خارج از ازدواج درخواست طلاق می‌کنند، اعمال نمی‌شود، اما به دلیل محافظت نکردن زنان در برابر آزار خانگی توسط شوهرانشان مورد انتقاد قرار گرفته‌است. فمینیست برجسته چینی لی تینگینگ معتقد است که این قانون پتانسیل آسیب رساندن به حقوق زنان را دارد، زیرا میزان خشونت خانگی در پرونده‌های طلاق در عمل قضایی پایین است. علاوه بر این، کاربران آنلاین در پلتفرم‌هایی نیز با استفاده از هشتگ «مخالفت با طلاق سرد»، نارضایتی خود را از دخالت دولت در روابط بین فردی خصوصی ابراز کردند.
در سال ۲۰۲۲، عالی‌ترین دادگاه چین دستورالعمل‌هایی را صادر کرد که برای قربانیان خشونت خانگی آسان‌تر می‌شد تا احکام حفاظت شخصی را دریافت کنند. این دستورالعمل‌ها تعریف خشونت خانگی را به گونه‌ای گسترش می‌دهند که رفتارهای دیگری مانند تعقیب، آزار و اذیت و آزار کلامی را شامل شود. همچنین آستانه اثبات را کاهش می‌دهد.
در حالی که خشونت علیه زنان رایج‌ترین تظاهر خشونت خانگی است، تنها شکل آن نیست. خشونت خانگی شامل خشونت علیه هر یک از اعضای خانواده توسط یکی از بستگان یا شریک زندگی می‌شود. یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۴ توسط فدراسیون زنان سراسر چین نشان داد که ۱۶٪ از خانواده‌ها خشونت مرد بر زن را تجربه می‌کنند، در حالی که ۳۰٪ خانواده‌ها به‌طور کلی خشونت خانگی را تجربه می‌کنند. در سال‌های اخیر، اداره ملی آمار چین و سومین کنفرانس بررسی وضعیت اجتماعی زنان چین گزارش داده‌اند که تنها در سال ۲۰۱۰، ۲۴٫۷ درصد از زنان بین ۲۴ تا ۶۰ سال سالانه نوعی خشونت خانگی را تجربه می‌کنند. تنها در سال ۲۰۱۰، فدراسیون زنان سراسر چین حدود ۴۰۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰ شکایت در مورد خشونت خانگی دریافت کرد.
در رابطه با کودکان، خشونت خانگی در چین به دلیل تمایز مبهم بین انضباط و کودک آزاری، موضوعی است که تا حد زیادی نادیده گرفته شده‌است. اگرچه این احساس قبل از دهه ۱۹۸۰ رایج‌تر بود، اما این مراقبت تمثیلی است و مقصر صمیمیت است. مطالعه‌ای روی کودکان جوان هنگ‌کنگ در ماه مه ۱۹۹۸ نشان داد که ۵۲٫۹ درصد از خانواده‌های چینی خشونت جزئی (پرتاب اشیاء، هل دادن، سیلی زدن) را علیه کودکان گزارش کردند و ۴۶٫۱ درصد از خانواده‌های چینی خشونت شدید (لگد زدن، مشت زدن) را گزارش کردند. یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۱ توسط انجمن حقوقی چین این نتایج را تأیید کرد و نشان داد که ۷۱٫۹٪ از ۳۵۴۳ نفری که مورد بررسی قرار گرفتند در کودکی توسط والدین خود مورد ضرب و شتم قرار گرفته بودند.
مطالعه هنگ کنگ همچنین نشان داد که کودکان ۳ تا ۶ ساله بیشتر از دختران از کودک آزاری رنج می‌برند و پسران بیشتر از دختران از خشونت شدید والدین خود رنج می‌برند. اگر کودک خواهر و برادر نداشته باشد، احتمال آزار جسمی نیز افزایش می‌یابد. این روند تا حد زیادی منعکس کننده رابطه به هم پیوسته بین سوء استفاده و انضباط در خانواده‌های چینی است - والدین عموماً پسران و فرزندان مجرد را آینده خانواده می‌دانند و بنابراین در تربیت آنها سختگیرتر هستند. علیرغم شیوع آن، کودک آزاری در نظام حقوقی چین نسبتاً کم برخورد می‌شود. در سال ۱۹۹۸، پرونده‌های کودک آزاری ۰٫۲۹ درصد از کل پرونده‌های دادگاه‌های مردمی در پکن را تشکیل می‌دادند.
نظرسنجی بین‌المللی تنظیم خانواده در سال ۲۰۰۴ نشان داد که از جمله خشونت متقابل، ۳۴ درصد از پاسخ‌دهندگان خشونت مرد به زن و ۱۸ درصد خشونت زن به مرد را تجربه کرده‌اند. علاوه بر این، ۱۲ درصد از زنان و ۵ درصد از مردان گزارش دادند که خشونت شدیدی را تجربه کرده‌اند. در یک متاآنالیز در سال ۲۰۰۸ از مطالعات مختلف ۱۹٫۷٪ از زنان مشخص شد که در مقطعی خشونت توسط شریک مرد را تجربه کرده‌اند، در حالی که ۱۶٫۸٪ از زنان در سال گذشته خشونت را تجربه کرده‌اند. به‌طور مشابه، تقریباً ۱۰٪ از زنان در مقطعی از زندگی خود خشونت جنسی را تجربه کرده‌اند، در حالی که ۵٫۴٪ از زنان در سال گذشته خشونت جنسی را تجربه کرده‌ بودند. همچنین، مردان بیشتر از زنان اعتراف می‌کنند که همسرانشان در روابط خود متحمل خشونت شده‌اند که نشان‌دهنده پدیده عمومی عدم گزارش خشونت مرد به زن است. خشونت خانگی با حسادت جنسی نیز افزایش می‌یابد، اگر زن حسادت می‌کرد، احتمال خشونت مرد بر زن افزایش می‌یابد و اگر مرد حسادت می‌کرد، احتمال ضرب و شتم متقابل افزایش می‌یابد.
در مقایسه با ۱۵ درصد از زنان در محیط‌های شهری، ۲۸٫۳ درصد از زنان در محیط‌های روستایی خشونت توسط شریک مرد را گزارش کردند. علاوه بر این، در حالی که سن پایین‌تر احتمال سوء استفاده را برای زنان در محیط‌های شهری افزایش می‌دهد، سن بالاتر با احتمال بیشتری برای زنان در مناطق روستایی همراه است. همچنین مشخص شد که احتمال خشونت خانگی در مناطق مرکزی و شمالی بیشتر از مناطق جنوبی با نرخ‌های ۲۲، ۱۴ و ۱۱ درصد است. مشخص شد که خشونت بین زنان و مردان در شمال بیشتر از سایر مناطق است.
حق رای زنان در کانادا () در زمان‌های مختلف در حوزه‌های قضایی مختلف نسبت به جمعیت‌های مختلف زنان رخ داده‌است. حق رای زنان در سه استان آغاز شد. در سال ۱۹۱۶، زنان در منیتوبا، ساسکاچوان و آلبرتا حق رأی به دست آوردند. دولت فدرال در سال ۱۹۱۷ حق رای به صورت محدود در زمان جنگ به برخی از زنان اعطا کرد و پس از آن در سال ۱۹۱۸ حق رای کامل را مانند مردان اعطا کرد، یعنی نژادها و شرایط خاص از رای دادن در انتخابات فدرال قبل از سال ۱۹۶۰ حذف شدند.
تا پایان سال ۱۹۲۲، تمام استان‌های کانادا، به جز کبک، به زنان سفیدپوست و سیاه‌پوست حق رأی کامل داده بودند، با این حال زنان آسیایی و بومی هنوز نمی‌توانستند رای دهند. در نیوفاندلند، که در آن زمان یک قلمرو جداگانه بود، زنان در سال ۱۹۲۵ به جز زنان آسیایی و بومی حق رأی به دست آوردند. زنان در کبک، که آسیایی و بومی نبودند، تا سال ۱۹۴۰ حق رأی کامل به دست نیاوردند
حق رای انتخابات شهرداری در سال ۱۸۸۴ به بیوه‌های صاحب دارایی و دوتابعیتی در استان‌های کبک و انتاریو به دست آمد. در سال ۱۸۸۶، در استان نیوبرانزویک، به تمام زنان صاحب دارایی، به جز زنانی که شوهرانشان رای دهنده بودند حق رای داده شد. در نوا اسکوشیا، در سال ۱۸۸۶; و در جزیره پرنس ادوارد، در سال ۱۸۸۸، به بیوه‌های صاحب دارایی و اسپینسترها حق رای داده شد.
زنان آسیایی (و مردان) تا پس از جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۸ حق رأی نداشتند، زنان اینوئیت () تا سال ۱۹۵۰ حق رأی نداشتند، و تا سال ۱۹۶۰ بود که حق رأی (در انتخابات فدرال) به تمام زنان تعمیم داده شد. در سال ۱۹۹۳ به زنان زندانی (و مردان) که مدت محکومیتشان کمتر از دو سال بود، حق رأی داده شد، و زنان (و مردان) زندانی که محکومیت‌های طولانی تری را سپری می‌کردند، در سال ۲۰۰۲ حق رأی دادند.Sauvé v. Canada (Chief Electoral Officer), 2002 SCC 68, [2002] 3 SCR 519
علت حق رای زنان در سال ۱۸۷۶، زمانی که امیلی استو برای طبابت به تورنتو آمد، آغاز شد. او اولین و برای سال‌ها تنها پزشک زن در کانادا بود. استو، که به شدت به تمام مسائل مربوط به زنان علاقه‌مند بود، بلافاصله به عنوان یک سخنران در مورد موضوعاتی که تا حدودی جدید بود، در برابر عموم حاضر شد، «حوزه زنان» و «زنان در حرفه‌ها» موضوعات او بودند. او نه تنها در تورنتو، بلکه تحت نظارت مؤسسات مختلف در اتاوا، ویتبی و برادفورد سخنرانی کرد. پس از شرکت در جلسه انجمن آمریکایی برای پیشرفت زنان، در کلیولند در سال ۱۸۷۷، و ملاقات با بسیاری از زنان ایالات متحده، استو، پس از بازگشت به خانه، احساس کرد که زمان تشکیل اتحادیه ای مشابه در میان زنان کانادایی فرا رسیده‌است. با صحبت کردن با دوستش، هلن آرچیبالد، تصمیم گرفتند که انجمن "حق رأی سیاسی نیست" ایجاد کنند، اما در نوامبر ۱۸۷۷ چیزی را به نام «"کلوب ادبی زنان تورنتو"» سازمان دادند.
در آغاز، حق رأی‌ها معمولاً برای زنان سفیدپوست طبقه متوسط بودند. این زنان تنها با هدف ارتقای موقعیت اجتماعی خود و در نتیجه ایجاد جامعه بهتر از حق رای دفاع می‌کردند. با این حال، سیاهپوستان، اتحادیه‌ها، سوسیالیست‌ها و فعالان اعتدال از آنها حمایت کردند.
در طول پنج سال بعد، این باشگاه رشد خارق‌العاده ای داشت و زنانی مانند مری مک دانل، دبلیو بی همیلتون، وای مکنزی، خانم جی. آستین شاو و دیگران را به جمع خود اضافه کرد. همچنین توجه بسیاری از مطبوعات را به خود جلب کرد. یکی از تواناترین دستیاران از همان ابتدا سارا آن کرزن بود که چندین سال ویراستار کانادایی "سیتیزن" بود. این روند باشگاه بود که هر پنجشنبه ساعت ۳ بعد از ظهر در خانه یکی از اعضا جلسه می‌گذاشتند. یکی از اولین تلاش‌ها در این راستا، مقاله‌ای به قلم آرچیبالد با عنوان «"زن تحت قانون مدنی"» بود که بحث‌هایی را برانگیخت و به عنوان مطالب آموزشی مورد استفاده قرار گرفت. در این سال‌ها نیز، عمدتاً از طریق کار باشگاه ادبی زنان، دانشگاه تورنتو به روی زنان باز شد. الیزا بالمر اولین دانشجوی دختر بود.
در سال ۱۸۸۳ اعتقاد بر این بود که احساسات عمومی به اندازه کافی پیشرفت کرده‌است تا تشکیل یک انجمن منظم زنان را تضمین کند. در ۱ فوریه ۱۸۸۳، این باشگاه تشکیل جلسه داد و تصمیم گرفت: «... که با توجه به هدف نهایی که باشگاه ادبی زنان تورنتو برای آن تشکیل شد، یعنی پرورش احساسات عمومی به نفع حق رای زنان، این باشگاه بدین وسیله منحل می‌شود تا یک انجمن حق رأی زنان کانادا تشکیل شود.»
ماه بعد، در ۵ مارس، در جلسه شورای شهر، باشگاه زنان تورنتو ادبی و پیشرفت اجتماعی درخواست استفاده از اتاق شورا را در ۹ مارس داد. هدف آنها این بود که گفتگویی را برای بحث در مورد توصیه اعطای حق رای به آن دسته از زنانی که دارای صلاحیت مالکیتی بودند که به مردان حق داشتن آن را می‌داد، بحث کنند. و سپس اقدام به تشکیل یک باشگاه رای کنند. بر این اساس، در آن تاریخ، جسی ترنبول مک ایون، رئیس وقت باشگاه، به همراه شهردار آرتور رادکلیف باسبول، جان هالام، الدرمن جان باکستر، جان ویلسون بنگوگ، توماس بنگوگ، توماس فیلیپس تامپسون حضور داشتند و انجمن حق رأی زنان کانادا به‌طور رسمی افتتاح شد و ۴۰ نفر خود را به عنوان عضو در آن ثبت نام کردند.
اولین کاری که انجمن انجام داد، تضمین حق امتیاز شهرداری برای زنان انتاریو بود. در ۱۰ سپتامبر ۱۸۸۳، کمیته ای منصوب شد تا از شورای شهر بخواهد تا از دولت محلی درخواست کند تا لایحه ای را تصویب کند که حق امتیاز شهرداری را به زنان اعطا کند.
الیور موات که در آن زمان نخست‌وزیر استان انتاریو بود. از همان ابتدا، اعضای انجمن تشخیص دادند که حذف زنان متأهل از اعمال حق رای، و اعطای آن فقط به زنان بیوه و مجرد، آشکارا ناعادلانه خواهد بود. با این حال، موافقت شد که انتقاد از لایحه حق رای در مقابل مجلس، بر اساس اصل «نصف قرص بهتر از بی نان بودن» سیاسی نیست. بر این اساس، مخالفت‌ها کنار گذاشته شد و هر زنی در جهت تأمین این اصلاح جزئی تلاش کرد، هر چند در صورت ازدواج مستقیماً از آن بهره‌مند نمی‌شد.
پوط (، جمع: یا ) واحد جرمی است برابر با ۴۰ "فوت" (، پوند روسیه). از سال ۱۸۹۹م. تقریباً معادل ۱۶٫۳۸ کیلوگرم (۳۶٫۱۱ پوند) تعیین شده‌است. در روسیه، بلاروس و اوکراین استفاده می‌شد. واحد "پود" اولین بار در تعدادی از اسناد قرن دوازدهم ذکر شد. در ایران این واحد به نام پوط متداول شده‌است، و برابر با یک حلب ۱۶ یا ۱۷ کیلویی است. در ایران هنوز در منطقه آذربایجان متداول است.
حکومت کمونیستی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۲۴م. به همراه سایر واحدهای سیستم اندازه‌گیری وزن امپراتوری روسیه، واحد پود را به‌طور رسمی لغو کرد. اما این اصطلاح حداقل تا دهه ۱۹۴۰م. به صورت گسترده مورد استفاده بوده. الکساندر سولژنیتسین، در سال ۱۹۵۳م. در داستان کوتاه خود به نام «مکان ماتریونا» واحد "پود" را همچنان در میان دهقانان شوروی در دوران خروشچف معرفی می‌کند.
استفاده از آن در روسی مدرن در برخی موارد خاص حفظ شده‌است، به عنوان مثال، در رابطه با وزنه‌های ورزشی، مانند کتل بل‌های سنتی روسیِ ریخته‌گری شده که ضریبی یا کسری از ۱۶ کیلوگرم بود (در این وزنه‌ها واحد "پود" به واحدهای متریک گرد شده‌است). به عنوان مثال، یک کتل بل ۲۴ کیلوگرمی معمولاً به عنوان "کتل بل یک و نیم "پود"" () شناخته می‌شود. همچنین گاهی هنگام گزارش مقادیر تولیدات کشاورزی فله مانند غلات یا سیب‌زمینی استفاده می‌شود.
یک ضرب‌المثل قدیمی روسی می‌گوید: «وقتی می‌توانی کسی را بشناسی که با او یک "پوط" نمک خورده باشی». ()
سارا الیزابت ری (؛ همچنین شناخته‌شده با نام لیز هَسکل ()؛ ۱۹۲۱–۲۰۰۶) فعال حقوق مدنی آفریقایی-آمریکایی بود که در سال ۱۹۴۵ از ورود به ، کشتی که توسط شرکت باب-لو اکسکورژن اداره می‌شود، منع شد. او از طریق انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان یک مبارزهٔ حقوقی را علیه این شرکت آغاز کرد که در نهایت توسط دادگاه عالی ایالات متحده مورد رسیدگی قرار گرفت. این دادگاه به نفع ری رأی داد و پروندهٔ او مقدمه‌ای شد بر پروندهٔ "براون در برابر هیئت آموزش". پس از پروندهٔ "شرکت" "باب-لو در برابر میشیگان"، او اقدام به ایجاد خانهٔ کنش‌گری در دیترویت کرد که به توانمندسازی جوانان سیاه‌پوست در شهر کمک می‌کرد و فضاهایی را برای فعالیت‌های تفریحی در اختیار آنان قرار می‌داد.
ری در سال ۱۹۲۱ در ووهاچی، تنسی، در خانواده‌ای سیزده نفره به دنیا آمد. او مدت کوتاهی پس از ازدواجش در سن بیست سالگی، به دیترویت نقل مکان کرد. ری که در حومهٔ چاتانوگا بزرگ شد، از سنین جوانی، با مشاهدهٔ روش‌هایی که برای تحت پوشش قرار دادن خانواده‌های سیاه‌پوست در جامعهٔ مدنی محل زندگی او مورد استفاده قرار می‌گرفتند، به گسترش فرصت‌های آموزشی برای جوانان سیاه‌پوست علاقه‌مند شد."Coming on Strong for a Better City". "Detroit Free Press". March 22, 1974. پس از نقل مکان به دیترویت، ری به‌طور خستگی‌ناپذیری روی ادامهٔ تحصیلات خود متمرکز شد. او در مدرسهٔ شبانه شرکت کرد و این امکان برای او فراهم شد تا در دانشگاه وین (دانشگاه ایالتی وین کنونی) پذیرش بگیرد. پس از گذراندن یک سال در وین، او برای کار به بخش آیین‌نامهٔ دیترویت پیوست و از طریق آن توانست در مدرسه به شغل دبیری مشغول شود، و در سال ۱۹۴۵ از دبیرستان بازرگانی در کلاسی متشکل از ۴۰ دانش‌آموز، و در جایی که او تنها زن سیاه‌پوست بود، فارغ‌التحصیل شد.Court, United States Supreme; Davis, John Chandler Bancroft; Putzel, Henry; Lind, Henry C. ; Wagner, Frank D. (1948). "United States Reports: Cases Adjudged in the Supreme Court at … and Rules Announced at ..." Banks & Bros. , Law Publishers.
پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، ری به همراه همسالانش سفری به جزیره بویس بلانک را با استفاده از کشتی‌های متعلق به شرکت باب-لو اکسکورژن، برنامه‌ریزی کردند. ری پیش از سفر بلیط خود را خریداری کرده بود، اما پس از سوار شدن به کشتی، به‌دلیل نژادش از ورود به کشتی منع شد. این شرکت یک سیاست صریح داشت که اجازه نمی‌داد «رنگین‌پوستان» سوار کشتی‌های آن شوند. در ابتدا، ری از پیاده شدن از کشتی اس‌اس "کلمبیا" خودداری کرد، اما هنگامی که با تهدید به حذف اجباری از کشتی مواجه شد، تصمیم گرفت با ارادهٔ خود کشتی را ترک کند. اگرچه به او پیشنهاد بازپرداخت ارزش بلیطش داده شد، اما او تصمیم گرفت به‌جای آن از انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان وکیل حقوقی بگیرد.
پس از آن، این شرکت توسط دادگاه ضابط دیترویت به‌دلیل تبعیض نادرست علیه ری و نقض قانون حقوق مدنی میشیگان، مجرم شناخته شد. دادگاه این شرکت را در مجموع ۲۵ دلار جریمه کرد و شرکت درخواست تجدید نظر کرد. این باعث شد تا امکان انتقال پرونده به دادگاه عالی میشیگان و سپس به دادگاه عالی ایالات متحده فراهم شود و هر دو دادگاه مجدداً تصمیم دادگاه محلی را تأیید کردند. پروندهٔ ری در ادامه سابقه‌ای را ایجاد کرد که هر دو قوانین تعریف‌شده در مقررات تجارت خارجی و همچنین ممنوعیت تبعیض در استفاده از کشتی‌های ترابری را تعریف شدند.
پس از شورش ۱۹۶۷ دیترویت، ری به ایجاد خانه کنش‌گری ادامه داد؛ این خانه، یک مرکز اجتماعی بود که به‌دلیل نیاز فزاینده به همبستگی بین‌نژادی در میان یک جامعهٔ در حال رشد از نظر نژادپرستی، ایجاد شد. ری به تنش‌های فزایندهٔ برجای مانده از شورش‌ها اشاره کرد و از این رو نیاز به ایجاد یک مرکز جوانان برای ترویج فعالیت‌های تفریحیRussell, Ronald (December 3, 1968). "Action House--Center of Hope". "Detroit News". را احساس می‌کرد که بتواند هماهنگی نژادی در محله‌اش را نیز حفظ کند.Douglas, Ted (February 27, 1969). "Campus, ghetto crime hit by U.S bar president here". "Detroit News". خانهٔ کنش‌گری رهبری ابتکارات متعددی را برعهده داشت که به جوانان سیاه‌پوست اجازه می‌داد تا از امکاناتی نظیر مشاورهٔ آموزشی، دسترسی به غذا و فضاهای تفریحی استفاده کنند.Askins, John (August 31, 1969). "Action House Periled: East Side Center Fights to Aid Kids". "Detroit Free Press". ری در ادامه مدیر آموزش، ارتباطات و حل مشکلات خانهٔ کنش‌گری شد و با جمع‌آوری کمک‌های مالی متعدد امکان برپا ماندن را برای این مرکز فراهم کرد. ری همچنین مشتاقانه درگیر گفتمان سیاسی بود و اغلب ستون‌های کوچکی را در روزنامه‌های محلی می‌نوشت تا توجه‌ها را به موضوعات مختلف سیاسی و اجتماعی که بر جامعه‌اش تأثیر می‌گذارد، جلب کند.
در سال ۲۰۲۰، آرون شلینگر، فیلمساز، با همکاری دزیره کوپر، نویسنده، میراث ری به‌عنوان یک فعال حقوق مدنی را از طریق ساخت مستندی با عنوان سایر "پارک‌های رزا در دیترویت" به شکل بصری به ثبت رساند. این مستند کمک کرد تا گفتمان‌هایی در مورد نقش ری در حقوق مدنی و نیز نمایش نقش زنان سیاه‌پوست در مبارزه برای برابری نژادی ایجاد شود.
ری پس از طلاق از همسر اولش، با رافائل هاسکل، یک فعال مدنی یهودی ازدواج کرد و به‌همراه او خانهٔ کنش‌گری را افتتاح کرد؛ خانهٔ کنش‌گری یک مرکز اجتماعی بود که به جوانان سیاه‌پوست در دیترویت کمک‌های اجتماعی ارائه می‌کرد. مدت کوتاهی پس از ازدواج با همسرش، ری نام خود را به الیزابت هسکل تغییر داد، و بعداً همزمان با ادامهٔ فعالیت به‌عنوان فعال اجتماعی در خانهٔ کنش‌گری، با نام «لیز هسکل» شهرت یافت. او در سال ۲۰۰۶، هفت سال پس از آن که همسرش بر اثر تصادف کشته شد، در خانه‌اش درگذشت.
چوی هوا جونگ (؛ زادهٔ ۱۰ فوریه ۱۹۶۱) بازیگر، مجری رادیو و مجری تلویزیون اهل کره جنوبی است. برنامه تاک شوی رادیویی او "پاور تایم" نام دارد و از سال ۱۹۹۶ پخش می‌شود.
منبع: بانک اطلاعات فیلم‌های کره‌ای
منبع: هان‌سینما
حق رای زنان در اکوادور () در سال ۱۹۲۹ به قانون اساسی معرفی شدValdés, Teresa; Gomariz, Enrique (1992). Mujeres latinoamericanas en cifras: Ecuador. Madrid, España: Editorial FLACSO. . اکوادور اولین کشور در آمریکای جنوبی بود که حق رای زنان را به رسمیت شناخت در قانون اساسی ۱۸۸۴ زنان به صراحت از حق رأی محروم شده بودند. در قانون اساسی ۱۸۹۷، حقوق زنان بهبود یافت و تعریف رای‌دهنده از نظر جنسیتی بی‌طرف شد، با این حال هنوز به‌طور غیررسمی درک می‌شد که زنان نباید از این حق استفاده کنند. این موضوع توسط ماتیلد هیدالگو در سال ۱۹۲۴ مطرح شد که باعث بحث عمومی و همچنین بحث در پارلمان شد. این امر منجر به فرآیندی شد که با پذیرش درخواست رأی‌گیری او توسط شورای دولتی آغاز شد و با معرفی حق رأی زنان در قانون اساسی جدید ۱۹۲۹ به پایان رسید.
در انتخابات ۲۰۱۷، حدود ۵٬۴۲۷٬۲۶۱ زن در مقایسه با ۵٬۲۰۶٬۱۷۳ مرد رای دادند.
تا سال ۱۸۸۴، قانون اساسی اکوادور هیچ الزام جنسیتی برای شهروندی قائل نبود، اگرچه مواردی از تلاش زنان برای رای دادن وجود نداشت. در سال ۱۸۸۴ قانون اساسی محدودیت‌های جنسیتی را معرفی کرد. فقط مردان ۲۱ ساله یا بالاتر که باسواد و متأهل بودند شرایط رای دادند را داشتند. گنجاندن این محدودیت بحثی را در مورد اینکه آیا زنانی هستند که می‌خواهند رای بدهند یا نه، ایجاد کرد و اکثریت محافظه‌کار مجلس موضع خود را ابراز کردند. قانون اساسی ۱۸۹۷ که توسط مجلسی نسبتاً لیبرال نوشته شده بود، تمام ارجاعات جنسیتی در مورد شهروندی را کنار گذاشت و بر بهبود وضعیت زنان در جامعه تأکید کرد. گزارش مناظرهای مجمع شامل یادداشت زیر به تاریخ ۳ ژوئن ۱۸۹۷ است: «در روزهای اول کنوانسیون اقدامات زیادی برای اعطای حقوق شهروندی به زنان انجام شده‌است، از جمله توانایی گرفتن هر منصب دولتی، مانند وزارتخانه. دولت.» با این حال، در حالی که در تئوری زنان می‌توانستند از همه حقوق شهروندی استفاده کنند، در این زمان عموماً پذیرفته شد که می‌توان آنها را در حوزه انتخاباتی محدود کرد.
ماتیلده هیدالگو اولین زن اکوادوری است که در دانشگاه پذیرفته شد و مدرک دکترا را به پایان رسانده‌است. او از دانشگاه مرکزی اکوادور فارغ‌التحصیل شد. در دوران ثبت نام برای انتخابات مجلس شورا در سال ۱۹۲۴، وی برای شرکت در انتخابات در شهر ماچاله اقدام به ثبت نام کرد. با این حال، مقامات تعیین شده او را از این کار منع کردند، زیرا او یک زن بود. هیدالگو درخواست رسمی کرد و از قانون اساسی ۱۸۹۷ استفاده کرد تا استدلال کند که هیچ محدودیتی در رابطه با جنسیت در داشتن حقوق شهروندی وجود ندارد. درخواست او به شورای ایالتی ارسال شد، که در نهایت از او حمایت کرد و به او اجازه داد در انتخابات ۱۰ مه ۱۹۲۴ رای دهد؛ بنابراین، هیدالگو اولین زن آمریکایی لاتین بود که در یک انتخابات ملی رای داد.
شورای ایالت سه نوع استدلال برای پذیرش درخواست هیدالگو ارائه کرد - حقوقی، اجتماعی و اخلاقی. از نظر قانونی، طبق قانون اساسی 1897 و به گفته وزیر دولت فرانسیسکو اورتیز اوچوا، «هیچ ایرادی قانونی برای ثبت نام زنان برای رأی دادن وجود ندارد. در نتیجه وی باید همان‌طور که برای استفاده از حق خود درخواست کرده‌است ثبت نام شود.» در عرصه اجتماعی بالاخره زنان به عنوان اعضای جامعه مطرح شدند. همچنین به آنها این فرصت داده شد که در موارد جداگانه از قانون استفاده کنند تا صاحب دارایی‌های خانوادگی باشند. استدلال‌های اخلاقی بر اساس نظر شورا بود که اجازه دادن به زنان برای رای دادن موجب تقویت روحیه کشور می‌شود و شاید زنان بهتر از مردان وظایف مدنی خود را انجام دهند.