moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
برگمان در چهاردهم ژوئیه ۱۹۱۸ در شهر اوپسالا در سوئد متولد شد. پدر اینگمار اسقف بود و مادر او پرستار. فضای محزون و اگزیستانسیال آثار او شاید محصول دوران کودکی او باشد؛ پدر وی کشیشی لوتری بود که برای تنبیهِ او را در قفسه کابینت محبوس می‌کرد و معمولاً او را کتک می‌زد. برگمان یک بار ادعا کرد که در سن کودکی (۸ سالگی) ایمان خود را از دست داد. با این حال او بخشی از ایمان خود را حفظ کرد و در برخی فیلم‌های خود آن‌ها را بروز داد.http://www.ingmarbergman.se/en/universe/under-empty-cruel-sky برگمان در بعضی از روزها به «جرائم» مختلف — مانند شب‌ادراری — در انباری تاریک زندانی می‌شد. پدرش او را وامی‌داشت که در کلیسا حضور داشته باشد. هرچند او به خطبه‌های خسته‌کننده توجهی نداشت، اما کلیسا برای او زیبا بود و آهنگ‌های کلیسا را دوست داشت. اینگمار کوچک بعضی مواقع شاهد مراسم خاکسپاری بود و می‌دید که چگونه قبرها را آماده می‌کردند. او نه تنها از دیدن این تصاویر نمی‌ترسید، بلکه مجذوب آن‌ها نیز شده بود. او هنگامی که پدر برگمان روی منبر مشغول وضع خطابه بود، برگمان در زندگی‌نامه‌اش می‌نویسد: «من به جهان رمزآمیز کلیسا و قوس‌های نرم، دیوارهای ضخیم، بوی جاودانگی و نور رنگین خورشید که در چمنزارهای نقاشی‌های قرون وسطایی می‌لرزید و اشکال منحنی روی سقف‌ها و دیوارها علاقه‌مند شده بودم. آن‌جا هر چیزی که تخیل یک نفر می‌تواند آرزو کند وجود دارد — فرشتگان، قدیسین، اژدهایان، پیامبران، شیاطین و انسان‌ها.»او عاشق مادرش بود: «او زن خیلی گرم و سردی بود. وقتی که گرم بود تلاش می‌کردم که به او نزدیک شوم، اما او می‌توانست سرد هم باشد.» هنگامی که برگمان ۴ ساله بود خواهر او به دنیا آمد. به گفتهٔ او با به دنیا آمدن خواهرش، مارگارتا، جایگاه او در خانواده تغییر کرد. او به خاطر می‌آورد که چگونه کم‌تر مورد توجه پدر و مادرش قرار گرفت و از اتاق‌شان بیرون شد. برگمان که از این وضعیت ناراضی بود، با برادرش (که در آن زمان رابطهٔ خوبی نداشت) متحد شد، تا خواهرش را بکشد. یک روز که مارگارتا خوابیده بود برگمان تلاش کرد که او را خفه کند، اما اشتباهی قفسهٔ سینهٔ خواهرش را فشار داد که باعث شد مارگارتا از ترس جیغ بلندی بزند و برگمان روی زمین بیفتد.
او در کودکی به فیلم و تئاتر علاقه‌مند شد؛ هنگامی که تنها ۹ سال سن داشت، سربازهای اسباب‌بازی خود را با یک فانوس جادویی داد و ستد کرد. در عرض یک سال، با استفاده از اسباب‌بازی‌هایش، دنیای شخصی خودش را به وجود آورد. جایی که در آن احساس راحتی می‌کرد. او برای خود و با استفاده از عروسک‌هایش نمایش اجرا می‌کرد و خود او به جای تمام شخصیت‌ها حرف می‌زد."Ingmar Bergman, Master Filmmaker, Dies at 89" by Mervyn Rothstein, New York Times, 31 July 2007. در سال ۱۹۳۶، برگمان ۱۶ ساله به آلمان فرستاده شد تا تابستان را با دوستان خانوادگی خود سپری کند. در همان زمان بود که در یک راهپیمایی که توسط حزب نازی برگزار شده بود توانست هیتلر را ببیند.Jerry Vermilye, "Ingmar Bergman: His Life and Films", 2001, p. 6; see also Bergman's autobiography, "Laterna Magica". او در زندگی‌نامهٔ خود می‌نویسد که چگونه این خانوادهٔ آلمانی عکس هیتلر را قاب کرده و در بالای سر تخت او نصب کردند: «تا سال‌ها طرف هیتلر بودم. با موفقیت‌هایش خوشحال می‌شدم و با شکست‌هایش ناراحت».Ingmar Bergman, "The Magic Lantern" (transl. from Swedish: "Laterna Magica"), Chicago: University of Chicago Press, 2007; . برگمان می‌نویسد: «هیلتر به‌طور باور نکردنی کاریزماتیک بود. او جمعیت را به هیجان در میاورد؛ نازیسمی که من دیدم سرگرم‌کننده به نظر می‌رسید.»"Bergman admits Nazi past". BBC News. 7 September 1999. هنگام منتشر شدن خبرهای مختلف در رابطه با اردوگاه‌های اجباری او همه چیز رو انکار می‌کرد. تنها با گذشت زمان بود که برگمان به واقعیت پی برد و احساس پشیمانی بهش دست داد. این اتفاق باعث شد تا او سال‌ها از سیاست دور بماند و حتی رأی هم ندهد. او چند ماه خدمت اجباری انجام داد.
اینگمار جوان در سال ۱۹۳۷ وارد دانشگاه استکهلم شد تا در رشتهٔ هنر و ادبیات تحصیل کند. او بیشتر وقت خود را صرف تئاتر کرد و به یک «معتاد واقعی فیلم» تبدیل شد.erry Vermilye, "Ingmar Bergman: His Life and Films", 2001, p. 6. در همین زمان بود که به خاطر یک رابطهٔ عاشقانه، رابطهٔ او با پدرش به سردی گرایید که تا سال‌ها ادامه داشت. با وجود این که برگمان فارغ‌التحصیل نشد، اما چند نمایشنامه (و یک اپرا) نوشت و به عنوان دستیار کارگردان مشغول شد. در سال ۱۹۴۲ به برگمان اجازه داده شد تا نمایشنامهٔ خود را کارگردانی کند. برگمان در طول زندگی خود ۵ بار ازدواج کرد که چهارتای آن به طلاق انجامید. آخرین همسر او، اینگرید ون روزن، در سال ۱۹۹۵ فوت کرد. برگمان طولانی‌ترین رابطه را با او داشته‌است و هیچ‌وقت از او طلاق نگرفت. برگمان ۹ فرزند دارد که تعدادی از آن‌ها مانند او کارگردان هستند. برای تولد ۶۰ سالگی برگمان (۱۹۷۸) و به اصرار همسرش، انگرید، او برای اولین بار تمام فرزندانش را در یک مکان جمع کرد. بسیاری از آن‌ها حتی همدیگر را نیز تا به حال ملاقات نکرده بودند. برگمان از گفتگوی سر میز شام به دور بود، اما هنگام تماشای فیلم و در سینما می‌توانست راحت‌تر با آن‌ها صحبت کند. برای کسی که موضوع اکثر فیلم‌هایش جدی و فلسفی بود، شاید شنیدن این که او به فیلم‌های امروزی و پوپولیست علاقه‌مند بود کمی تعجب‌برانگیز باشد. او در کنار فیلم‌های فلینی و تارکوفسکی، به تماشای فیلم‌ها و سریال‌های امروزی مانند "سکس و سیتی" می‌نشست. برگمان در اواخر زندگی خود کمتر فیلم‌های خود را نگاه می‌کرد زیرا اعتقاد داشت که با دیدن آن‌ها افسرده می‌شود.
برگمان در ۳۰ ژانویه سال ۱۹۷۶ هنگام تمرین تئاتر به علت فرار از پرداخت مالیات بازداشت شد. با این که چند ماه بعد تبرئه شد، اما این اتفاق او را به شدت افسرده کرد و پس از چند روز بستری بودن در بیمارستان او کشور خود را ترک به مدت چند سال خارج از کشور خود زندگی کرد. ترس از دولت سوئد باعث شد تا برگمان پروژه‌های خود را تعطیل کند و تصمیم بگیرد تا کارگردانی فیلم را کنار بگذارد. بنیاد فیلم سوئد ضرر وارد شده را حدود ۱۰ میلیون کرون و صدها شغل از دست رفته تخمین زد. برگمان در اواسط سال ۱۹۷۰ به سوئد سفر کرد تا تولد ۶۰ سالگی خود را جشن بگیرد. او تا سال ۱۹۸۴ در مونیخ ماند. او در مصاحبه‌ای که در سال ۲۰۰۵ انجام داد گفت که با وجود فعال بودن در طول تبعید خود خواسته‌اش، به‌طور مؤثری ۸ سال از زندگی حرفه‌ایش را از دست داد.Ingmar Bergman: Samtal på Fårö, Sveriges Radio, 28 March 2005.
برگمان یک سال قبل از مرگش تحت عمل تعویض مفصل ران قرار گرفت و از آن زمان تا آخر عمرش به‌طور کامل بهبود نیافت. این کارگردان سوئدی که به عنوان یکی از تأثیرگذارترین و تحسین برانگیزترین فیلمسازان سینمای مدرن شناخته می‌شود، روز دوشنبه ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۷ در خانه‌اش — در جزیرهٔ فُرِه — هنگامی که خواب بود در سن ۸۹ سالگی درگذشت. میکل‌آنجلو آنتونیونی، کارگردان ایتالیایی نیز در همین روز درگذشت.
برگمان کار خود را در سال ۱۹۴۱ و با بازنویسی فیلمنامه شروع کرد، اما اولین کار مهم‌اش را با نوشتن فیلمنامهٔ "عذاب" (۱۹۴۴) آغاز کرد که در براساس داستانی است که برگمان در رابطه با سال آخر مدرسه نوشته‌است. او همچنین دستیار کارگردان این فیلم نیز بود. اولین فیلم مهمی که برگمان فیلمنامهٔ آن را نوشت و کارگردانی کرد "زندان" نام دارد که در سال ۱۹۴۹ ساخته شد و ششمین فیلم برگمان است. این فیلم که در ۱۸ روز ساخته شد، در رابطه با تن‌فروشی است که خودکشی کرده‌است و با این که با استقبال منتقدان روبه‌رو نشد، اما زمانی یکی از فیلم‌های مورد علاقه او بود.
او پس آن در طی ۱۰ سال حدود ۱۲ فیلم را — از جمله "تابستان با مونیکا" — کارگردانی کرد. برگمان اولین بار با فیلم "لبخندهای یک شب تابستانی" و کسب جایزهٔ «بهترین اثر طنز شاعرانه» توانست خود را به جهانیان اثبات کند. موفقیت‌های برگمان با "مهر هفتم" و "توت‌فرنگی‌های وحشی" همچنان ادامه داشت. این دو فیلم که با فاصلهٔ ده ماه از هم ساخته شده‌اند، حتی بیشتر از فیلم‌های پیشین برگمان مورد استقبال منتقدان قرار گرفتند ("مهر هفتم" موفق به دریافت جایزهٔ «هیئت داوران» از کن شد و "توت‌فرنگی‌های وحشی" جایزهٔ خرس طلایی را از برلیناله دریافت کرد). او نمایشنامهٔ "مهر هفتم" را بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۴ نوشت و اولین بار برای تئاتر نوشته بود. برگمان این فیلم را با بودجهٔ محدود (۱۵۰ هزار دلار) و در ۳۵ روز ساخت.ایدهٔ ساخت "توت‌فرنگی‌های وحشی" زمانی به ذهن برگمان رسید که به خانهٔ مادربزرگش رفته بود. در همین لحظه بود که ایده‌ای به ذهن برگمان خطور کرد: ساختن فیلمی در رابطه با فردی که دری را باز می‌کند و به دوران کودکی خود برود. سپس در دیگری را باز کند و به واقعیت برگردد. این ایدهٔ اولیه فیلم بود. نقش اول این فیلم را ویکتور شوستروم به عهده گرفت که از فیلم‌سازان مورد علاقهٔ برگمان بود. در یکی از مصاحبه‌های او — که در کتاب "برگمان در مورد برگمان" (Bergman on Bergman) جمع‌آوری شده‌است — برگمان گفته‌است که ایدهٔ استفاده از شوستروم از مراحل اولیه ساخت فیلم به ذهنش خطور کرده بود، اما در کتاب "تصاویر: زندگی من در فیلم" (Images: My Life in Film) او نوشته‌است که این پیشنهاد را اولین بار تهیه‌کنندهٔ فیلم به او داد. او به شوستروم گفت تنها کاری که باید بکند این است که زیر درخت بنشیند، توت‌فرنگی وحشی بخورد و به گذشته‌اش فکر کند. با این حال برخی اوقات هنگام فیلم‌برداری شوستروم ۷۹ ساله با مشکل مواجه می‌شد. او اوایل کار دیالوگ‌های خود را فراموش می‌کرد و عصبانی می‌شد. با این حال "توت‌فرنگی‌های وحشی" ساخته شد تا برگمان بیشتر از قبل شناخته شود.
اوایل ۱۹۶۰ بود که برگمان سه فیلم "همچون در یک آینه" (۱۹۶۱)، "نور زمستانی" (۱۹۶۲) و "سکوت" (۱۹۶۳) را ساخت. موضوع این سه فیلم در رابطه با خدا و مذهب است. به دلیل شباهتی که بین این سه فیلم وجود دارد، منتقدان آن‌ها را یک سه‌گانه می‌نامند. برگمان گفته‌است که قصد ساخت یک سه‌گانه را نداشته‌است؛ اما بعدها خود او نیز به شکلی این سه فیلم را یک سه‌گانه خواند. "همچون در یک آینه" اولین فیلمی بود که در جزیرهٔ فارو فیلمبرداری شد. اولین بار سون نیکویست بود که جزیرهٔ فارو را برای فیلمبرداری به برگمان پیشنهاد داد.
پس از این اکثر کارهای برگمان در همین جزیره ساخته شدند. برگمان تصمیم داشت تا "همچون در یک آینه" را در یک جزیرهٔ دیگر فیلمبرداری کند و تا به حال به فارو نرفته بود، اما پس از رفتن به فارو زندگی او عوض شد. برگمان شش فیلم، دو مستند و یک سری تلویزیونی را در این جزیره ساخت. پس از این او تا جایی که می‌توانست به فارو می‌رفت. سرانجام در سال ۲۰۰۳ برگمان خانهٔ خود را (در استکهلم) فروخت و به فارو نقل‌مکان کرد. پس از این سه‌گانه، برگمان کمتر به مسائل اعتقادی و مرگ پرداخت. این اتفاق زمانی رخ داد که او در بیمارستان بستری بود. هنگامی که او هوشیاری خودش را به دست آورد، دریافت که دیگر از مرگ نمی‌ترسد و این سؤال ناپدید شده بود. پس از این، فیلم‌های او نوعی از انسانیت را نشان می‌دهد که در آن تنها امید برای رستگاری، عشق است.
فیلم پرآوازهٔ دیگری که برگمان ساخت "پرسونا" (۱۹۶۶) نام دارد که به عقیدهٔ خودش یکی از بهترین فیلم‌های او بود. در حالی که این اثر یک فیلم تجربی بود، اما به عقیدهٔ بسیاری یکی از بهترین کارهای برگمان است (راجر ایبرت به این فیلم امتیاز ۴ از ۴ را داد). به گفتهٔ برگمان، "پرسونا" (و "فریادها و نجواها") زندگی او را نجات داد، چرا که او برای اولین بار بدون توجه به نتیجهٔ نهایی (موفق بودن در فروش) این دو فیلم را ساخت. او با ساختن این دو اثر توانست به رازهای غیرقابل بیانی دست پیدا کند که تنها از طریق سینما امکان‌پذیر بود. پس از دور شدن از موضوعات مذهبی، برگمان با ساخت "شرم" (۱۹۶۸) به پیامدهای جنگ و اثرات آن بر روی انسان‌ها پرداخت. نام فیلم قرار بود «جنگ» باشد که بعد از تمام شدن فیلم به «شرم» تغییر پیدا کرد.
فیلم‌های معروف او که در دههٔ ۷۰ ساخته شدند "فریادها و نجواها" (۱۹۷۳)، "تماس" (۱۹۷۱) و "سونات پاییزی" (۱۹۷۸) نام دارند. او "سونات پاییزی" را پس از تبعید خودخواسته‌اش و خروج از سوئد ساخت. برای تأمین مالی "فریادها و نجواها"، سون نیکویست و بازیگران اصلی فیلم از حقوق خود صرف نظر کردند تا برگمان با کمبود بودجه مواجه نشود. در کنار فیلم، او یک سری ۶ قسمتی به نام "صحنه‌هایی از یک ازدواج" (۱۹۷۴) — با بازی لیو اولمان و ارلاند یوزفسن — برای تلویزیون نیز کارگردانی کرد.
برگمان در سال ۱۹۸۲ به سوئد بازگشت تا "فانی و الکساندر" را کارگردانی کند. این اثر قرار بود آخرین فیلم او باشد تا برگمان بتواند پس از آن روی تئاتر تمرکز کند. او در این رابطه گفته‌است: «ساخت "فنی و الکساندر" اینقدر لذت‌بخش بود که فکر کردم دیگر این احساس دیگر هیچ‌وقت برنمی‌گردد. وقتی که سال‌ها قبل در دانشگاه بودم، همهٔ ما عاشق دختر زیبایی بودیم؛ اما او به ما علاقه‌ای نشان نمی‌داد و نمی‌توانستیم درکش کنیم. او قبل از این با یک شاهزاده مصری رابطه داشت و به عقیدهٔ او بعد از این تمام رابطه‌های او به شکست تبدیل می‌شد. برای همین او تمام پیشنهادها را رد کرد دوست دارم همین را بگویم. زمان ساخت "فنی و الکساندر" اینقدر شگفت‌انگیز بود که تصمیم گرفتم [کارم را] متوقف کنم. من شاهزادهٔ مصری خودم را داشتم». "فنی و الکساندر" با تحسین مردم و منتقدان روبه‌رو شد. آخرین فیلم برگمان "ساراباند" (۲۰۰۳) نام دارد که برای تلویزیون ساخته شد. او این فیلم را در سن ۸۴ سالگی کارگردانی کرد. اگرچه او در دنیا به‌دلیل فیلم‌هایش شناخته‌شده، اما برگمان به تئاتر بیشتر توجه داشت و در طول دوران حرفه‌ای خود تئاترهای زیادی را اجرا کرد. بسیاری از فیلم‌های او نیز بر روی تئاتر به اجرا درآمدند؛ فیلم‌هایی مانند "مهر هفتم"، "صحنه‌هایی از یک ازدواج". به همین دلیل فیلم‌های او تا حد زیادی شبیه به تئاتر هستند و معمولاً روی چند شخصیت محدود تمرکز دارند.
برگمان به مرور زمان یک گروه رپرتوار از بازیگران سوئدی ایجاد کرد که در فیلم‌های او ایفای نقش کردند. بازیگرانی چون هریت اندرسون، بیبی آندرسون، لیو اولمان، گونار بیورنستراند، اینگرید تولین و مکس فون سیدو حداقل در پنج فیلم برگمان حضور یافتند. در بین این بازیگران لیو اولمان که با بازی در ۹ فیلم و یک فیلم تلویزیونی (ساراباند) برگمان در بالاترین رده قرار دارد، آخرین فردی بود که به این گروه پیوست. با گذشت زمان، لیو و برگمان به هم دو دوست صمیمی تبدیل شدند و حتی مدتی با یکدیگر رابطه داشتند. این رابطه تا چهار سال ادامه داشت. این دو در سال ۱۹۶۶ صاحب فرزندی شدند به نام لین اولمان.
برگمان از سال ۱۹۵۳ همکاری خود را با سون نیکویست آغاز کرد که تا مرگ او ادامه داشت. در روز فیلمبرداری، برگمان با نیکویست به‌طور مختصر در رابطه با هدفی که در ذهن خود داشت حرف می‌زد و ادامهٔ کار را به نیکویست می‌سپرد. نیکویست یکی از فیلمبردارهای خوب زمان خودش بود و به همین دلیل اکثر اوقات سرش شلوغ بود، اما همیشه آماده همکاری با برگمان بود. به‌طور معمول او و برگمان از یک سال قبل از شروع فیلمبرداری در رابطه با فیلم حرف می‌زدند، سپس برگمان به جزیرهٔ فارو می‌رفت تا فیلمنامه رو بنویسد و بعد از آن فیلمبرداری را شروع می‌کردند. به گفتهٔ برگمان، او هیچ‌وقت مشکلی با تأمین بودجه نداشته‌است که دو دلیل دارد: یک، او هیچ‌وقت در آمریکا زندگی نکرد (که بیش از حد به فروش گیشه توجه می‌کند)؛ و دو، فیلم‌های او پرخرج نبودند. به عنوان مثال، "فریادها و نجواها" با بودجهٔ ۴۵۰ هزار دلاری ساخته شد و سری تلویزیونی ۶ قسمتی "صحنه‌هایی از یک ازدواج" تنها ۲۰۰ هزار دلار خرج برداشت.American Film Institute seminar, 1975, on The Criterion Collection’s 2006 DVD of "The Virgin Spring".
برگمان اکثر فیلمنامهٔ فیلم‌هایش را خودش می‌نوشت؛ او قبل از نوشتن ماه‌ها و حتی سال‌ها به یک موضوع فکر می‌کرد. کارهای اولیهٔ او معمولاً براساس نمایش‌نامه‌های خود او یا حاصل همکاری با دیگر نویسندگان بود. برگمان در کارهای آخرش به بازیگران اجازه می‌داد تا کمی نقش‌شان را متفاوت‌تر از چیزی که برگمان در ذهن داشت بازی کنند، چرا که — به گفتهٔ او — هنگامی که به آن‌ها اجازهٔ این کار را نمی‌داد نتیجهٔ کار یک «فاجعه» می‌شد. برگمان در کارهای آخر خود تنها حس و هدفی که می‌خواست به بیننده انتقال کند را با بازیگرانش در میان می‌گذاشت و اجازه می‌داد که اکثر دیالوگ‌ها را خودشان انتخاب کنند. هنگام مرور صحنه‌های ضبط شده، او تنها به این فکر می‌کرد که آیا کاری که انجام شده کافی است یا باید دوباره انجام شود؛ نه به خوب یا بد بودن کار. برگمان در دوران جوانی نسبت به بازیگران و دست‌اندرکاران خشک (به گفتهٔ خودش ظالم) بود: «فکر می‌کنم آدم جوان زمختی بودم. اگر امروز اینگمار جوان را ملاقات می‌کردم به او می‌گفتم «تو آدم بااستعدادی هستی و ببینم برایت چه کاری می‌توانم انجام دهم، ولی فکر نمی‌کنم کار دیگری با تو داشته باشم». نمی‌گویم که در حال حاضر آدم باصفایی هستم، ولی فکر می‌کنم از ۵۰ سالگی به این‌ور به آرامی تغییر کرده‌ام — حداقل امیدوارم تغییر کرده باشم».
برگمان تا قبل از آن که خود را بازنشسته کند ۶۲ فیلم ساخت و بیش از ۱۷۰ نمایش را کارگردانی کرد. او بیشترین تأثیر را بر وودی آلن گذاشت، به گونه‌ای که آلن او را بزرگ‌ترین فیلمساز می‌داند. فیلمسازان بزرگ دیگری مثل دیوید لینچ، استنلی کوبریک، رابرت آلتمن، کریشتوف کیشلوفسکی، لارس فون تریه و آندری تارکوفسکی از او به عنوان کسی که بر کارهایشان تأثیر گذاشته یاد کرده‌اند. او تأثیر زیادی بر فرهنگ و مردم سوئد گذاشت. زمانی خیابان‌های سوئد خلوت می‌شد، چرا که بسیاری از مردم پای تلویزیون می‌نشستند تا "صحنه‌هایی از یک ازدواج" را تماشا کنند. این فیلم چند قسمتی توانست درصد طلاق در سوئد را بالا ببرد؛ چرا که با دیدن این فیلم بود که بسیاری از زوج‌ها جرئت کردند حرف‌هایشان را به همدیگر بزنند. به دلیل تلاش‌های بی‌شمار برگمان در صنعت فیلم‌سازی، از اکتبر سال ۲۰۱۵ چهرهٔ برگمان روی اسکناس ۲۰۰ کرون سوئد قرار خواهد گرفت. افراد زیر از برگمان الهام گرفته‌اند:
در طول سال‌ها نقیضه‌هایی زیادی در رابطه با فیلم‌های برگمان ساخته شده‌است که "مهر هفتم" یکی از معروف‌ترینشان است. موضوع «دور زدن مرگ» و «شطرنج بازی کردن با مرگ» از زمان‌های قدیم به تصویر کشیده شده‌اند. در بسیاری از فیلم‌های وودی آلن به کارهای برگمان اشاره شده‌است. به عنوان مثال، در "آنی هال" وقتی آنی و آلوی در خیابان در حال صحبت کردن هستند، پوستر فیلم "چهره به چهره" به چشم می‌خورد. این اشارات محدود به فیلم‌های جدی برگمان نمی‌شود؛ پایان فیلم "عشق و مرگ" (رقص با مرگ) نیز یادآور "مهر هفتم" است. پس از این فیلم در "پخش زنده شنبه شب" (فصل اول، قسمت ۲۳) کلیپ کمدی کوتاهی (با نام «فیلم سوئدی» در رابطه با همین موضوع نمایش داده شد. همچنین، در فیلم "معنای زندگی از مانتی پایتان" سکانسی وجود دارد که فرشتهٔ مرگ تعدادی شخصیت را در یک خانه ملاقات می‌کند. باید این نکته را ذکر کرد که این نوع از اشاره‌ها محدود به "مهر هفتم" نمی‌شود. در سری "ماپت‌ها" قسمتی به نام «توت‌فرنگی‌های ساکت» وجود دارد که یادآور "توت‌فرنگی‌های وحشی" است.
برگمان از راه‌های زیادی برای ایده گرفتن استفاده می‌کرد. بعضی مواقع او از رویاهای خود ایده می‌گرفت. ایدهٔ "پرسونا" زمانی به ذهن برگمان رسید که دو زن را مشاهده کرد که دست‌های خود را با هم مقایسه می‌کردند: «من با خودم فکر کردم که یکی از آن‌ها ساکت می‌ماند و دیگری صحبت می‌کند». در ملاقاتی دیگر در بیمارستان، ایدهٔ ساخت فیلم "سکوت" به ذهن او رسید. او هنگامی که از پنجره به بیرون نگاه می‌کرد متوجه مرد فلج و چاقی شد که در پارک و بر روی صندلی زیر درخت نشسته بود. همان‌طور که برگمان نگاه می‌کرد، چهار پرستار به سمت مرد آمدند، او را از روی صندلی بلند کردند و به بیمارستان بردند. تصویر برده شدن مانند یک مانکن در ذهن برگمان باقی ماند. او همچنین از موسیقی و کتاب نیز الهام می‌گرفت. به گفتهٔ او، هر یک از این اتفاق‌ها او را به یاد خاطره‌ای در گذشته می‌انداخت. او در طول عمر خود همیشه به دوران کودکی‌اش فکر می‌کرد: «فکر می‌کنم برای بیشتر هنرمندان نیز همین‌طور باشد. بعضی مواقع در شب و وقتی بین خواب و بیداری هستم می‌توانم از دری به دوران کودکی خود بروم و تمام چیزها همان‌طوری باشد که قبلاً بوده‌است — با نورها، بوها و مردم…. آن خیابان آرامی که مادربزرگم در آن زندگی می‌کرد را به یاد دارم، پرخاشگری ناگهانی دنیای آدم بزرگ‌ها، وحشت از ناشناخته‌ها و ترس از تنش بین پدر و مادرم».
او از خاطرات خود در فیلم‌ها استفاده می‌کرد، مانند "صحنه‌هایی از یک ازدواج"، "سونات پاییزی" و "چهره‌به‌چهره". او با این که از سیاست دوری می‌کرد، دو فیلم با موضوع جنگ و سیاست ساخت ("تخم مار" و "شرم"). فیلم اول در رابطه با نازی است. او ساختن فیلم دوم را با این سؤال شروع کرد: «اگر زمان نازی‌ها سوئد اشغال می‌شد و من مسئولیتی داشتم چگونه رفتار می‌کردم؟». آن‌طور که برگمان می‌گوید، بیشتر فیلم‌های او از یک اتفاق کوچک یا خاطره‌ای در گذشته «مانند یک گلوله برف» بزرگ شده‌اند و ساختن آن‌ها برای او حالتی درمانی دارد. به‌طور مثال، او با ساختن "مهر هفتم" بر ترس از مرگ خود غلبه کرد، با "توت‌فرنگی‌های وحشی" به سراغ دوران پیری رفت و به کنار آمدن با وجود داشتن پرداخت و با "فانی و الکساندر" با کودکی خود کنار آمد. برگمان گفته‌است اگر همیشه کار نمی‌کرد تبدیل به یک دیوانه می‌شد.
موضوع بیشتر فیلم‌های برگمان در رابطه با بیماری ("سونات پاییزی"، "فریادها و نجواها") و سکوت خدا ("مهر هفتم"، "همچون در یک آینه") است. به‌طور کلی فیلم‌ها و تصاویر او در دو دسته قرار می‌گیرند: فیلم‌های سیاه و سفید مانند "مهر هفتم" و "سکوت" و فیلم‌هایی که رنگ‌های معدودی بیشتر از بقیه به چشم می‌خورند؛ مانند رنگ قرمز در "فریادها و نجواها." یکی از امضاهای برگمان که در اکثر فیلم‌های او دیده می‌شود نماهای بسته و نزدیک است که برای شناخت شخصیت‌ها به کار می‌رود. برگمان یکی از معدود کارگردانان معروفیست که در فیلم‌هایش به جنس زن پرداخته‌است و آن‌ها را برخلاف فیلم‌های رایج به تصویر می‌کشد. زن‌ها در فیلم‌های برگمان آدم‌هایی صبور خشک و بی‌روح ولی به شدت شکننده و گاهی دچار بحران درونی هستند. این موضوع در بسیاری از فیلم‌های برگمان به چشم می‌خورد. او معمولاً در فیلم‌هایش به دغدغه‌های زنان می‌پردازد. او در "پرسونا" رابطهٔ پیچیده دو زن را به تصویر می‌کشد، در "سونات پاییزی" به بی‌مهری‌های یک مادر نسبت به دخترش می‌پردازد و در "همچون در یک آینه" و "فریادها و نجواها" مشکلات یک زن بیمار را بازگو می‌کند.
در "مهر هفتم" شخصیت اصلی فیلم به دیگران کمک می‌کند و پدر الکساندر در "فانی و الکساندر" به عنوان یک پدر مهربان و دلسوز نشان داده می‌شود. به دلیل علاقه برگمان به مسائل دینی، مردها در فیلم‌های اول برگمان بیشتر درگیر اعتقادات و سؤال‌های شخصی خود هستند. او در فیلم‌های بعدی او کم‌کم از این موضوع فاصله می‌گیرد و به مرد به عنوان یک پدر نگاه می‌کند. برگمان در فیلم‌های آخر خود مانند "فانی و الکساندر" و "ساراباند" با رجوع به خاطرات گذشته خود و رابطهٔ پرتنشش با پدرش و همچنین پسر خود شخصیت‌های پدر این دو فیلم را می‌سازد. در "فانی و الکساندر"، ناپدری الکساندر تا حد زیادی شبیه به پدر خود برگمان است (خشک بودن و تنبیه‌های او) و در "ساراباند" پدربزرگ کارین شبیه به برگمان است و یادآور رابطهٔ نه چندان صمیمی‌اش با پسرش است.
برگمان ۹ بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بود و در ۱۹۷۱ مفتخر به دریافت جایزهٔ یک عمر دستاورد هنری یادبود ایروینگ جی. تالبرگ شد.
در روم باستان برای نوشتن عددها از بعضی حروف الفبای لاتین با مقادیر زیر استفاده می‌کردند:
آنها با پیروی از قانون‌هایی، با ترکیب این نمادها، نمادهای دیگری برای نمایشگاه دیگر اعداد پدید آورده بودند. بعضی از این قوانین بدین شرح بوده‌است:
در دستگاه عددنویسی رومی رقم صفر وجود نداشته و برای ترکیب نمادها از دو عمل جمع و تفریق استفاده می‌شده. محاسبات ضرب و تقسیم که امروزه با استفاده از نمادهای دهدهی به راحتی انجام می‌گیرد، ریاضی دانان رومی ساعت‌ها وقت صرف به دست آوردن حاصل آن‌ها می‌کردند. این دستگاه بیشتر از همهٔ دستگاه‌ها در برابر دستگاه‌های جهانی عددنویسی دهدهی مقاومت کرد و برای پایداری خود تا قرن شانزدهم میلادی کوشید.
امروزه کاربرد اعداد رومی کم است:
کتاب قیوم الاسماء اولین اثر سیدعلی محمد باب بعد از اظهار دعوی رسالتش است. ملاحسین بشرویه‌ای یکی از شاگردان برجسته سیدکاظم رشتی بود که بعد از فوت وی به منظور یافتن قائم موعود از کربلا به شیراز سفر نمود. او در شیراز به باب برخورد. ملاحسین بشرویه‌ای با دیدن شروع نزول کتاب قیوم الاسماء توسط باب در حضور وی در شب پنجم جمادی الاولی ۱۲۶۰، به وی ایمان آورد و نخستین پیرو او شد. او در نهایت در راه باب کشته شد. این کتاب در آن شب با سورۀالملک آغاز شد و نگارش آن تا ۴۰ روز بعد از آن به طول انجامیده است. این تفسیر به زبان عربی نازل شده‌است و پس از آن توسط طاهره قرةالعین به فارسی ترجمه شده‌است که البته این ترجمه در دسترس نیست. قیوم الاسماء ۱۱۱ سوره دارد که به ترتیب هر سوره تفسیری از یکی از ۱۱۱ آیه سوره یوسف قرآن است. ازینرو قیوم الاسماء با عناوین احسن القصص و تفسیر سوره یوسف نیز شناخته می‌شود. بهاءالله از این اثر به عنوان اولین و بزرگترین کتاب‌ها یاد می‌کند وشوقی افندی آن را قرآن دوران بابی می‌داند.
با اینکه در ابتدای کتاب باب با بیان این نکته که کتاب از جانب امام دوازدهم بر بنده اش ظاهر شده، دعوی بابیت امام غائب می‌کند ولی در اثنای کتاب دعوی رسالت و وحی را به وضوح می‌توان یافت. در آثار حاجی محمد کریم خان کرمانی پیشوای مکتب شیخیه و از مخالفان سرسخت باب، به این دعوی باب اشاره شده‌است. به نظر کریم خان از همان اثر نخستین باب یعنی قیوم الاسماء برمی آید که باب ادعای رسالت داشته‌است. در همان زمان در کربلا نیز عده ای از علمای شیعی و سنی و شماری از پیشوایان شیخیه و اهل تصوف با استناد به کتاب قیوم الاسماء در فتوایی دست جمعی به همین نتیجه رسیده بودند.
باب در این کتاب از قرب ظهور قائم و وقوع قیامت می گوید و کتاب را فرقانی جدید برای تشخیص حق از باطل معرفی می‌کند که خداوند به او تعلیم داده است و اسرار قرآن و سایر کتب آسمانی در آن است. مخاطب کتاب قیوم الاسماء تمام مردم دنیا هستند و باب در این کتاب از حاکمان می‌خواهد که امرش را به تمام دنیا برسانند. وی همچنین به علماء اخطار میدهد که هر اجتهادی که بر پایه علمِ به این کتاب بنا نشده باشد فاقد ارزش و بی اعتبار است.
مهدی باکری (۳۰ فروردین ۱۳۳۳ – ۲۵ اسفند ۱۳۶۳) نظامی ایرانی بود، که از فرماندهان سپاه پاسداران در خلال جنگ ایران و عراق محسوب می‌شد و فرماندهی لشکر ۳۱ عاشورا را برعهده داشت. او پیش‌تر از ۱۳۵۸ تا ۱۳۵۹ شهردار ارومیه بود.
باکری در عملیات‌های فتح‌المبین، بیت‌المقدس، رمضان، مسلم بن عقیل، والفجر مقدماتی، والفجر ۱، ۲، ۳، ۴ و همچنین عملیات خیبر حضوری فعال داشت. وی در خلال اجرای عملیات بدر در روستای حریبه بر اثر اصابت گلوله مستقیم نیروهای عراقی کشته شد. سپس گروهی داوطلب برای بازگرداندن پیکر وی اقدام کردند که در حال بازگشت، قایق آن‌ها مورد اصابت موشک آر.پی. جی قرار گرفت و پیکر تمام آن‌ها در اروندرود مفقود شد. دو برادر دیگر باکری به نام‌های علی باکری از اعضاء مرکزی سازمان مجاهدین خلق ایران که پس از دستگیری توسط ساواک، در دادگاه نظامی به اتهام «خرابکاری و برهم زدن امنیت کشور» اعدام شد و برادر دیگر او؛ حمید باکری نیز در خلال جنگ ایران و عراق کشته شد.
مهدی باکری در ۳۰ فروردین ۱۳۳۳ در روستای رحمت آباد میاندوآب و در خانواده‌ای مذهبی زاده شد. در کودکی مادرش را از دست داد. برادر بزرگتر او، علی باکری از اعضای سازمان مجاهدین خلق بود. وی پس از اخذ مدرک دیپلم ریاضی متوسطه، وارد دانشگاه تبریز شد و در رشته مهندسی مکانیک شروع به تحصیل کرد. در دوران دانشجویی، فعالیت سیاسی را آغاز کرد و در این دوره با افرادی چون سید یحیی رحیم‌صفوی و حسین علائی آشنا شد، که این تشکل‌های دانشجویی نقش مهمی در برپایی تظاهرات شهر تبریز در ۱۵ خرداد ۱۳۵۴ و ۱۳۵۵ داشتند. همان زمان وی توسط ساواک شناسایی شد و بارها برای بازجویی و تحت نظر آزاد شد. در حین تحصیل خبر مرگ برادرش، علی باکری را به وی دادند، که توسط رژیم پهلوی اعدام شده بود.
با وقوع انقلاب مهدی باکری نقش فعالی در سازماندهی بخشی از نیروهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی داشت. وی برای مدتی نیز شهردار ارومیه بود و دوره کوتاهی نیز دادستان دادگاه انقلاب ارومیه بود. او همزمان با فعالیت در سپاه، مسئولیت شهرداری ارومیه را نیز بر‌عهده داشت. باکری اندکی پس از آغاز جنگ ایران و عراق ازدواج کرد و یک روز پس از ازدواج نیز عازم جبهه‌های جنوب شد.
مهدی باکری در مدت کوتاهی مدارج ترقی را در سپاه پاسداران طی کرد. در عملیات فتح المبین با عنوان معاون تیپ نجف اشرف حضور داشت، که در همان عملیات از ناحیه چشم مجروح شد. پس از بهبود به جبهه بازگشت و در عملیات‌هایی چون عملیات بیت‌المقدس، رمضان، مسلم بن عقیل، والفجر مقدماتی، والفجر ۱ تا ۴ و عملیات خیبر در سمت‌های مختلف فرماندهی شرکت کرد. در مجموعه عملیات‌های والفجر با عنوان فرمانده لشکر عاشورا فعالیت می‌کرد.
در حین انجام عملیات بدر و در‌حالی‌که نیروهای عراقی با محاصره کامل لشکر سربازان تحت امر مهدی باکری در جزیره مجنون در حال زدن تیر خلاص به سربازان مجروح باقی‌مانده بودند، احمد کاظمی و محمود دولتی با بی‌سیم از وی می‌خواهند که با عبور از دجله و پیمودن فاصله ۷۰۰ متر و رسیدن به فضای میان خط اول و خط دوم حمله، جان خود را نجات دهد، ولی این درخواست‌ها با پاسخ منفی باکری همراه بود، تا آن‌که بر اثر اصابت تیر مستقیم نیروهای عراقی کشته شد.
سپس گروهی برای بازگرداندن پیکر باکری اقدام کردند، اما هنگام انتقال پیکر وی، قایق آن‌ها هدف اصابت شلیک مستقیم آر پی جی نیروهای عراقی قرار گرفت و در اروندرود غرق شد. پیکر وی و سایر سربازانش هیچ‌گاه یافت نشد.
بزرگراه شهید باکری در غرب تهران، به یادبود باکری نام‌گذاری شده‌است.
ورزشگاه اختصاصی باشگاه فوتبال تراکتورسازی تبریز نیز به یادبود باکری، ورزشگاه شهید باکری نام‌گذاری شده‌است.
فیلم "موقعیت مهدی" در سال ۱۴۰۰ به کارگردانی هادی حجازی‌فر ساخته شد. در این فیلم به بخش‌هایی از زندگی و کشته شدن مهدی باکری و برادرش حمید پرداخته می‌شود. هادی حجازی‌فر و برادرش وحید حجازی‌فر به ترتیب نقش مهدی و حمید باکری را در این فیلم بازی کرده‌اند. این فیلم توانست ۵ سیمرغ بلورین چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر از جمله بهترین فیلم جشنواره را کسب کند.
بیست هزار فرسنگ زیر دریا یا «بیست هزار فرسنگ زیر دریاها» داستانی نوشته ژول ورن نویسنده علمی-تخیلی فرانسوی است.
در طول سال ۱۸۶۶، کشتی‌هایی از ملیت‌های مختلف متوجه موجود ناشناسی می‌شوند، که در اعماق آب‌ها زندگی می‌کند. عده‌ای گمان می‌کنند او یک کوسه بزرگ است، اما عدهٔ دیگری معتقدند که او نوعی هیولای دریایی ناشناخته‌است. اما کمتر کسی می‌تواند تصورش را بکند، که آن موجود، وسیله‌ای‌ست ساخته دست بشر.
پروفسور «آروناکس» به همراه «ندلند» که صیاد نهنگ است، و یک دوست دیگر، با یک کشتی تحقیقاتی به جستجوی این هیولای زیر آب می‌روند. اما کشتی در اثر برخورد با آن موجود آسیب می‌بیند و پروفسور «آروناکس» و همراهانش، از یک زیردریایی سر درمی‌آورند. چیزی که تا کنون مانندش را ندیده و حتی تصورش را هم نکرده‌اند.
آن‌ها با ناتیلوس سفر می‌کنند و شگفتی‌های دنیای آب را می‌بینند، و در همین حین با کاپیتان «نمو»، ناخدا و مالک ناتیلوس آشنا می‌شوند. پروفسور در عین حال که کاپیتان را تحسین می‌کند، اخلاقیات او را رد می‌کند، و فکر می‌کند برخورد او با مسائل دنیا درست نیست. پروفسور و همراهانش متوجه می‌شوند، چون از راز کاپیتان نیمو آگاه گشته‌اند، در واقع در ناتیلوس اسیر هستند و دیگر نمی‌توانند به دنیای روی آب بازگردند، اما آن‌ها حاضر نیستند، تا آخر عمر در ناتیلوس بمانند آن‌ها تلاش زیادی برای فرار از ناتیلوس می‌کنند اما موفق نمی‌شوند، فرار از ناتیلوس، غیرممکن است. کاپیتان نیمو خیلی از چیزهایی که در افسانه‌ها آمده بود را در زیردریا به آن‌ها نشان می‌دهد.
در این داستان کاپیتان نیمو را بیشتر از زاویه دید و قضاوت پروفسور «آروناکس» و همراهانش می‌بینیم. آن‌ها کاپیتان نیمو را مردی کمابیش دیوانه و دنیا گریز می‌یابند که چون یکی از کشورهای اروپایی خانواده‌اش را از بین برده، او به دنبال انتقام است به همین دلیل کشتی‌های روی آب را غرق می‌کند تا انتقام خود و خانواده خود را بگیرد. این مسایل باعث شده بود تا مردم فکر کنند زیر دریایی او یک هیولاست.
کرک بمب هم یکی از دوستان ژول ورن بود که به او در پژوهش‌هایش کمک می‌کرد
ژول ورن و کرک بمب بعد از سفر با یکدیگر به جستجوهای دیگر در مورد موجودات فضایی پرداختند.
در سال ۱۹۵۴ نسخه سینمایی این کتاب توسط ریچارد فلیشر کارگردان سرشناس آمریکایی ساخته شد.
فاصله ذکر شده عنوان کتاب (۲۰۰۰۰ فرسنگ برابر ۸۰۰۰۰ کیلومتر، حدود دو برابر محیط دور کرهٔ زمین) به «مسافت طی شده» زیر دریا اشاره دارد و نه به عمق. بیشترین عمق ذکرشده در کتاب ۴ فرسنگ (حدود ۲۲ کیلومتر) است.
عنوان «بیست هزار فرسنگ زیر دریاها» ترجمهٔ دقیق‌تر عنوان فرانسوی است، چرا که به هفت دریایی که شخصیت‌های داستان در آن سفر می‌کنند اشاره دارد. با این حال بیشتر ترجمه‌های انگلیسی (و فارسی) از عنوان «بیست هزار فرسنگ زیر دریا» استفاده کرده‌اند.
· «سفینهٔ غواصه یا سیاست تحت‌البحری»، ترجمه یوسف اعتصامی، تبریز: [بی‌نا]: ۱۳۲۰ ق.
· «بیست هزار فرسخ سیاحت در زیر بحر»، ترجمه محمود طرزی، کابل: مطبعه عنایت، ۱۳۳۲ ق.
· «بیست هزار فرسنگ زیر دریا»، ترجمه رسول صدرعاملی، [بی‌نا]: ۱۳۵۲. (کتاب حاضر اقتباسی از «بیست هزار فرسنگ زیر دریا» در ۲۶ صفحه)
· «بیست هزار فرسنگ زیر دریا»، ت‍رج‍م‍ه رضا همراه، تهران: اشراقی، [بی‌تا]
· «بیست هزار فرسنگ زیر دریا»، تلخیص آلبر ژان آویه، ترجمه محمدتقی دانیا، تهران: اقبال، چاپ اول ۱۳۵۲، چاپ سوم ۱۳۶۳.
· «ب‍ی‍س‍ت ه‍زار ف‍رس‍ن‍گ زی‍ر دری‍ا»؛ ت‍رج‍م‍ه ع‍ل‍ی ف‍اطم‍ی‍ان، ت‍ه‍ران: ن‍ش‍ر چ‍ش‍م‌ان‍داز: وزارت ف‍ره‍ن‍گ و ارش‍اد اس‍لام‍ی، س‍ازم‍ان چ‍اپ و ان‍ت‍ش‍ارات، ۱۳۷۷. (۲۴۱ ص مصور) ۹۶۴-۴۲۲-۰۶۶-۸، چاپ بیست و دوم ۱۳۷۹.
· «بیست هزار فرسنگ زیر دریا»، ت‍رج‍م‍ه ام‍ی‍ن ن‍ص‍ی‍ری، [ت‍ه‍ران]: س‍پ‍ی‍ده، چاپ اول ۱۳۶۴، چ‍اپ ی‍ازده‍م: ۱۳۷۹.
· «۲۰۰۰۰ [ب‍ی‍س‍ت ه‍زار] ف‍رس‍ن‍گ زی‍ر دری‍ا»، ترجمه شهلا انسانی، تهران: اکباتان: ۱۳۶۵. (کتاب حاضر اقتباسی از «بیست هزار فرسنگ زیر دریا» در ۳۶ صفحه مصور)
· «بیست هزار فرسنگ زیر دریاها»، ت‍رج‍م‍ه اردشیر نیک‌پور، تهران: چاپ اول 1366."تاریخ ترجمه ادبی از فرانسه به فارسی"، انتشارات سخن‌گستر و معاونت پژوهش و فناوری دانشگاه آزاد مشهد، ۱۳۹۳، ص 398
· «بیست هزار فرسنگ زیر دریا»، ب‍ازن‍وی‍س‍ی و ت‍ص‍وی‍رگ‍ری طاووس ص‍دی‍ق‍ی، ت‍ه‍ران: گ‍وه‍رش‍اد، ۱۳۸۱. (کتاب حاضر اقتباسی از «بیست هزار فرسنگ زیر دریا» است در ۲۰ صفحه مصور)
· «بیست هزار فرسنگ زیر دریا» ، [بازنویسی فیونا بدال]؛ ترجمه صدیقه شریف، تهران: دادجو، ۱۳۸۸، چاپ دوم ۱۳۹۳. (کتاب حاضر اقتباسی از «بیست هزار فرسنگ زیر دریا» است در ۹۵ صفحه)
· «بیست هزار فرسنگ زیر دریا» ؛ [اقتباس] محمد همت‌خواه، تهران: عصر اندیشه، ۱۳۹۱. (۵۹ ص مصور) ۹۷۸-۶۰۰-۵۵۵۰-۰۴-۷
· «۲۰هزار فرسنگ زیر دریا»؛ مترجم سلماز بهگام، مشهد: ترانه، ۱۳۹۳. (۴۲۸ ص) ۹۷۸-۶۰۰-۷۰۶۱-۰۸-۴
· «بیست هزار فرسنگ زیر دریا»؛ ترجمه غزاله ابراهیمی، تهران: کارگاه نشر، ۱۳۹۴. (۴۹۶ ص) ۹۷۸-۹۶۴-۵۵۴۶-۴۶-۳
· «بیست هزار فرسنگ زیر دریا»؛ بازنوشتهٔ لیزا چرچ؛ ترجمه مجید عمیق، تهران: قدیانی، کتاب‌های بنفشه، ۱۳۹۴. (۱۲۸ ص) ۹۷۸-۶۰۰-۲۵۱-۷۶۱-۶
· «بیست‌هزار فرسنگ زیر دریا» ؛ [اقتباس] محسن سلیمانی، تهران: امیر کبیر، کتاب‌های جیبی، ۱۳۹۴. (۱۹۰ ص) ۹۷۸-۹۶۴-۳۰۳-۶۱۶-۴
· «بیست هزار فرسنگ زیر دریا»، بازنویسی لین بنتون؛ ترجمه مهتا لبافی، تهران: شهر قصه، ۱۳۹۵. (کتاب حاضر اقتباسی از «بیست هزار فرسنگ زیر دریا» است در ۴۴ صفحه مصور)
· «بیست هزار فرسنگ زیر دریا» ؛ [اقتباس] نعیمه ظاهری، قزوین: سایه‌گستر، ۱۳۹۵. (۴۷ ص مصور) ۹۷۸-۶۰۰-۳۷۴-۰۵۰-۱
· «بیست هزار فرسنگ زیردریا» ؛ [اقتباس] سوده کریمی، تهران: کتاب‌های قاصدک، ۱۳۹۵. (۳۲ ص مصور)
· «بیست هزار فرسنگ زیر دریا» ؛ [اقتباس] صدیقه شریف، تهران: آبینه، ۱۳۹۵. (۹۵ ص) ۹۷۸-۶۰۰-۸۰۹۸-۰۲-۷
· «بیست هزار فرسنگ زیر دریا»؛ ترجمه پروین ادیب، تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب پارسه، ۱۳۹۵. (۲۴۸ ص) ۹۷۸-۶۰۰-۲۵۳-۲۳۹-۸
· «۲۰۰۰۰ فرسنگ زیر دریا» ؛ [اقتباس] الهام دانش‌نژاد، تهران: دبیر، ۵۹۳۱ (۴۶ ص) ۹۷۸-۶۰۰-۵۹۵۵-۲۳-۱
ستارهٔ سُهَـیل (به انگلیسی "Canopus")، با نام باستانی "پَرَک"، "اَگَست" درخشان‌ترین ستارهٔ صورت فلکی شاه‌تخته در نیمکرهٔ جنوبی آسمان است. سهیل پس از شباهنگ دومین ستارهٔ پرنور آسمان شب است. ستاره سهیل یک ابرغول سفید است و با ۹ جرم خورشیدی و قطر ۷۰ برابری خورشید از نزدیکترین نامزدهای ابرنواختر به‌شمار می‌رود. این ستاره در فاصله ۳۰۹ سال نوری از زمین قرار دارد و درخشندگی آن حدود ۱۰۰۰۰ برابر خورشید تخمین زده شده.http://www.haftaseman.ir/webdb/article.asp?id=675
سهیل نامی عربی بوده و در کاربرد به معنای «درخشان» است. نام ایرانی این ستاره پرک، اگست.لغت‌نامهٔ دهخدا، سرواژهٔ سهیل. در کشورهای اسلامی از واژهٔ سهیل، برای نام‌گذاری پسران استفاده می‌شود.
سهیل معمولاً در نیمه دوم سال خورشیدی قابل رویت خواهد بود. در ۷ دیماه به اوج نیمه شبی می‌رسد و در نیمه دوم بهمن ماه مناسب رصد شامگاهی (ساعت ۲۱) است.
سهیل در مدارهای شمالی ایران قابل دیدن نیست. در شهر تهران تنها یک درجه از افق بالا می‌آید و حداکثر حدود ۳ ساعت در آسمان شب وجود دارد. در شهر جنوبی مانند بندرعباس حداکثر بعد از حدود ۶ ساعت غروب می‌کند. برای دیدن آن باید به مناطق با عرض‌های جغرافیایی پایین‌تر سفر کرد، دلیل ورود نام این ستاره به فرهنگ فارسی به شکل ضرب‌المثل همین کم پیدا بودن آن است.
طلوع ظاهری سالانه ستاره سهیل در جنوب ایران در نیمه دوم شهریور صورت می‌گیرد (رویت پذیری با چشم غیرمسلح). ستاره سهیل در استان بوشهر، برای اولین بار از حدود ۲۰ شهریور به صورت یک نقطه نورانی بسیار کم سویی تقریباً در راستای جنوب، از حدود یک ساعت تا نیم ساعت قبل از طلوع خورشید، بسختی قابل رویت خواهد بود و از اواخر شهریور بتدریج با زمانی زودتر و طولانی‌تر و با روشنایی و وضوح بالاتری رویت می‌شود.مقاله: در جستجوی سهیل، هفته نامه پیام عسلویه، سال سیزدهم، شماره ۱۵۱۳، نجوم (ص ۴)، تاریخ ۳۰ شهریور ۱۳۹۹.
قدیمیان دربارهٔ آن می‌گفتند که ستاره‌ای است در جانب جنوب که اهل یمن نخست آن را می‌بینند و با برآمدن آن میوه‌ها می‌رسند.
خواجه عمید لوبکی گوید
طاسک مه شکسته شد بر سز پای هر مهی
غور محیط بسته شد گرد ستاره پرک
سنائی می‌گوید:
و فردوسی می‌گوید:
برای یونانیان باستان و نیز رومیان قدیم ستارهٔ سهیل ستاره‌ای ناشناخته بود ولی در مصر باستان، و ناواهو که این ستاره را «ما یی بی زو» می‌خوانند ستاره‌ای شناخته بود. ایرانیان و عرب‌ها در ستاره‌شناسی در دوران اسلامی از نام سهیل از بیش از ۱۴ سده پیش برای این ستاره استفاده کرده‌اند.
در ادبیات فارسی «ستاره سهیل شدن» به عنوان ضرب‌المثل استفاده می‌شود و بدین معناست که فرد کم‌پیدا است و به آسانی پیدا نمی‌شود.
آموزشگاه به محیطی گفته می‌شود که در آن به آموزش افراد پرداخته شود.
دو نوع آموزشگاه وجود دارد:
آموزشگاه‌ها بر اساس کار کرد به سه دسته‌بندی زیر تقسیم می‌شوند:
این آموزشگاه‌ها همان‌طور که از نامشان مشخص است، به صورت کاملاً خصوصی مدیریت شده و تدریس در آن‌ها نیز بر اساس استانداردها و سیاست‌های کاری از قبل مشخص شده صورت می‌گیرد. در ایران اغلب آموزشگاه‌های زبان از این الگو پیروی می‌کنند. اغلب دوره‌های آموزشی در این آموزشگاه‌ها تدریس شده و برای کسب مدرک مورد نظر معمولاً به سازمان‌ها و ارگان‌های مورد نظر مانند سازمان فنی حرفه ای ارجاع داده می‌شوند.
این نوع از آموزشگاه‌ها که از نظر تعداد کمتر از آموزشگاه‌های آزاد هستند، اغلب زیر نظر سازمان‌ها، ارگان‌ها و مدارس و موسسات دولتی مدیریت می‌شوند، آموزشگاه‌هایی که مدارک سازمان فنی حرفه ای را ارئه می‌دهند، همچنین مدارس غیرانتفاعی و غیردولتی، در این دسته از آموزشگاه‌ها قرار می‌گیرند.
آموزشگاه‌هایی که به صورت کامل تحت نظر سازمان‌های دولتی مانند آموزش و پرورش مدیریت می‌شوند. مدارس دولتی را می‌توان یک نمونه بارز این نوع آموزشگاه‌های دولتی مثال زد.
.pa دامنه اینترنتی اختصاص داده شده به کشور پاناما است.
Wikipedia contributors, ".pa," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=.pa&oldid=194440570
Wikipedia contributors، ".pe،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=.pe&oldid=195724003 (accessed March 7, 2008).
.ph دامنه اینترنتی اختصاص داده شده به کشور فیلیپین است.
.pf دامنه اینترنتی اختصاص داده شده به پلی‌نزی فرانسه است.
.pg دامنه اینترنتی اختصاص داده شده به کشور پاپوآ گینه نو است.
ثبت این دامنه تنها برای دامنه‌های سطح دوم زیر امکان‌پذیر است:
Wikipedia contributors, ".pg," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=.pg&oldid=244532901
ژوبین‌دار، نگهبان شمال یا سِماک رامِح (به انگلیسی، "Arcturus") یا آلفا گاوران (Alpha Boötis)، نام ستاره‌ای در صورت فلکی گاوران است. این ستاره، چهارمین ستاره از نظر قدرت درخشش در آسمان شب است.منبع اطلاعات جدول: Bright Star Catalogue (برگرفته از ویکی‌پدیای هلندی، ۱۸ آوریل ۲۰۰۷). این ستاره خاص است زیرا با جریان کلی ستارگان در دیسک تخت کهکشان راه شیری حرکت نمی‌کند. در عوض، ژوبین‌دار به‌طور عمود بر روی دیسک کهکشان با سرعت فوق‌العاده‌ای، حدود ۹۳ مایل (۱۵۰ کیلومتر) در ثانیه، حرکت می‌کند. در طول میلیون‌ها سال این ستاره از دید هرکدام از ساکنان زمین، یا حداقل کسانی که در زمین متولد شده‌اند و تنها با چشم به آن نگاه می‌کنند، محو خواهد شد.سیدحاتمی، سارا: با رسم کمانی از صورتواره آبگردان بزرگ به ستاره ژوبین‌دار می‌توانید به ستاره بی‌ژوبین، دست پیدا کنید. در: گروه ترویج علم خورشید.‎
ژوبین در فارسی به معنی نوعی نیزه کوتاه است. نام عربی این پیکر آسمانی یعنی "سِماک رامِح" نیز به معنای «بالابر نیزه‌دار» است و نام یونانی آن Αρκτούρος ("آرکتوروس") که در بیشتر زبان‌های اروپایی نیز به کار می‌رود به معنای «نگهبان خرس» است.Richard Hinckley Allen, Star-names and their meanings (1936), p. 100-101. در عربی، رامح به معنای دارنده سلاح و ژوبین؛ و اعزل به معنای بی سلاح و بی‌ژوبین است. در عربی به ژوبین‌دار، حارس السماء (نگهبان آسمان) و حارس ألشمال (نگهبان شمال) هم گفته شده‌است.
ژوبین‌دار یک اَبَرغول سرخ و رنگ آن سرخ روشن است و از درخشان‌ترین ستاره‌های آسمان شب است. برای رصد آن باید در نیمه‌شب ماه ژوئن به آسمان جنوبی نگریست. این ستاره از نظر جرم با خورشید برابری می‌کند. اگر چهار میلیارد سال آینده از فاصله ۳۷ سال نوری به خورشید نگاه شود در آسمان مشابه نگهبان شمال خواهد بود. سرعت آن بیش از ۱۲۵ کیلوتر بر ثانیه برآورد می‌شود و به علت دوری، ۸۰۰ سال طول می‌کشد تا قوسی برابر نیم‌درجه را در آسمان بپیماید. ۸۰۰ سال دیگر، ژوبین‌دار به اندازه نیم‌درجه، یعنی فاصله‌ای برابر با قطر ظاهری ماه، به صورت فلکی دوشیزه نزدیک‌تر خواهد شد.دگانی، مایر، نجوم به زبان ساده، جلد ۱ و ۲، ترجمه محمدرضا خواجه‌پور، تهران: سازمان جغرافیایی و کارتوگرافی گیتاشناسی، چاپ ششم ۱۳۷۴خ، ص۳۵.
ژوبین‌دار که در فاصلهٔ ۳۷ سال نوری از ما واقع شده، ۷٫۱ میلیارد سال عمر دارد. ژوبین‌دار در واقع عضوی از هاله کهکشان ما بوده که به‌طور اتفاقی وارد صفحهٔ کهکشان شده‌است. اخترشناسان معتقد هستند که این غول بزرگ در کهکشان کوتوله‌ای با ۱۰۰ میلیون ستاره متولد شده که در حدود ۷ میلیارد سال پیش وارد کهکشان راه شیری شده و اکنون به‌طور کامل در کهکشان ما محو شده‌است. نگهبان شمال عضو گروهی از ستاره‌های پراکنده در آسمان است که حرکتی مشابه در فضا دارند. این گروه «ستاره‌های متحرک نگهبان شمال» نامیده می‌شوند.http://www.parssky.com/view/2512.aspx
با رسم کمانی از صورتواره آبگ‌ردان بزرگ به ستاره ژوبین‌دار می‌توانید به ستاره بی‌ژوبین، دست پیدا کنید. قوسی به ژوبین‌دار (سماک رامح) کشیده و سپس آن را به طرف صورت فلکی سنبله ادامه دهید تا به ستاره بی‌ژوبین (سماک‌اعزل) برسید.
برای این کار، قوسی به ستاره ژوبین‌دار رسم کنید. در آسمان شب به سمت شمال شرقی نگاه کنید، صورتواره آبگردان بزرگ را پیدا کنید، هنگامی که آب‌گردان بزرگ را می‌بینید متوجه می‌شوید که دو قسمت دارد: کاسه و دسته. سپس، به صورت ذهنی، خطی خیالی به صورت منحنی در دستگیره آبگردان بزرگ امتداد دهید تا زمانی که به ستاره نارنجی روشنی برسید: قوس را تا رسیدن به ستاره ژوبین‌دار امتداد دهید.سیدحاتمی، سارا: با رسم کمانی از صورتواره آبگردان بزرگ به ستاره ژوبین‌دار می‌توانید به ستاره بی‌ژوبین، دست پیدا کنید. در: گروه ترویج علم خورشید.‎
سیاره مشتری گاه به همراه ژوبین‌دار و بی‌ژوبین، مثلث درخشانی پدید می‌آورد و با حرکت مشتری در آسمان شب، شکل ظاهری این مثلث در طول ماه دائماً تغییر می‌کند. به هنگام تشکیل این مثلث، تا ۲۰ تیر ۱۳۹۷ مشتری به سمت ستاره بی‌ژوبین حرکت می‌کرد و پس از این تاریخ، از یکدیگر فاصله گرفتند. بر اساس محاسبات ستاره‌شناسان چنین مثلثی تا سال ۲۰۳۰ میلادی در آسمان قابل مشاهده نخواهد بود.خبرگزاری ایرنا: تشکیل مثلث نورانی مشتری با ۲ ستاره درخشان. ۲۰ فروردین ۱۳۹۷.
نگهبان شمال به عنوان یکی از درخشان‌ترین ستاره‌ها در آسمان از دوران باستان، مورد توجه ناظران بوده‌است. مردم میان‌رودان بر این باور بودند که این ستاره با ایزد انلیل در ارتباط است. در بُندَهِش آمده که برای هر جهت اصلی یک سپاهبد گمارده شده و سپاهبد شمال، ستارهٔ هفت‌اورنگ (محتملاً نگهبان شمال) است.بهار، مهرداد: پژِوهشی در اساطیر ایران، پاره نخست و دویم، چاپ سوم، نشر آگه، تهران ۱۳۷۸، صص۵۵ و ۶۴
کتاب ذخیره خوارزمشاهی برآمدن این ستاره را نشانهٔ آغاز خزان دانسته.لغت‌نامهٔ دهخدا، سرواژهٔ سماک
در ستاره‌شناسی هندوها، ستارهٔ ژوبین‌دار با سیزدهمین منزل ماه هندوها (نکشتره) به نام سواتی متناظر است.
نگهبان شمال از اندک ستاره‌هایی است که در انجیل از آن نام برده شده.
از خاقانی:
زبان‌های فینو-اوگری (;;;) نام زیرگروهی از زبان‌های اورالی است. بسیاری از زبان‌شناسان زبان‌هایی چون مجاری، فنلاندی، استونیایی و شماری دیگر را در این دسته جای‌می‌دهند. برخلاف بیشتر زبان‌هایی که در اروپا گویشورانی دارد، این زبان‌ها پیوندی با زبان‌های هند و اروپایی ندارند. زبان‌های سمویدی هم زیرگروهی از زبان‌های اورالی‌است. پاره‌ای از زبانشناسان اورالی و فینو-اوگری را برابر هم می‌دانند. دسته کوچکی از زبان‌های فینو-اوگری با خطر نابودی رودررویند.
فینو-اوگری‌ها به مردمانی گفته می‌شود که به یکی از زبان‌های این خانواده سخن بگویند.
زادگاه زبان‌های فینو-اوگری به درستی آشکار نیست. بیشتر، مرکز و شمال روسیه و باختر کوه‌های اورال را در زمان هزاره سوم پیش از میلاد، خاستگاه این زبان‌ها می‌انگارند. این نگره از اینجا برخاسته است که سه زبان اورالی از سه شاخه گوناگون -موردوویایی، ماری و پرمی- در کناره میانه‌های رود ولگا جای‌گرفته‌اند. از دیگرسو نام برخی گیاهان و جانوران در این زبان‌ها (نام‌هایی مانند صنوبر، کاج سیبری، صنوبر سیبری، نارون سرخ و…) با این‌جای‌انگاری همخوانی دارند. دربازسازی زبان نیافینو-اوگری وامواژه‌های بسیاری از زبان‌های هند و ایرانی به چشم می‌خورد. پیشینه درونشد این واژگان شاید به زمان زیست قوم‌های ایرانی سکاها و سرمتی‌ها در استپ‌های اوراسیا بازگردد.
از گواهی‌ها برمی‌آید که اسلاوها پس از کوچشان به سرزمین‌های روسیه، فینو-اوگری‌زبانان را از منطقه میان کوه‌های اورال تا دریای بالتیک که زیستگاهشان بوده‌است، تارانده‌اند. این را از پخش فرهنگ سفال‌ابزاری وابسته به دوره پارینه‌سنگی برداشت کرده‌اند. این فرهنگ را که به ۴۲۰۰ تا ۲۰۰۰ (پیش از میلاد) بازمی‌گردد را از آن توده‌های فینو-اوگری‌زبان می‌انگارند.
با اینکه کوشش شده‌است تا این خانواده زبانی را پیوسته به زبان‌های هند و اروپایی بشناسانند، ولی اختلاف دستوری عمومی این زبان‌ها با زبان‌های هندواروپایی این کوشش را نافرجام گذارده‌است.
فینو-اوگری زیرشاخه‌ای از خانواده بزرگ زبان‌های اورالی است. خانواده فینو-اوگری خود چنین دسته‌بندی می‌شود:
اوگری:
فینو-پرمی
استارباکس شرکت کافی‌شاپ‌های زنجیره‌ای آمریکایی است، که با در اختیار داشتن شبکه گسترده‌ای از ۲۸٫۲۱۸ شعبه در کشورهای مختلف، بزرگ‌ترین کافی‌شاپ زنجیره‌ای در جهان محسوب می‌شود.Starbucks - Company Overview - Hoover's شرکت استارباکس در سال ۱۹۷۱ توسط جری بالدوین، زو سیگل و گوردون بوکر تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت در ساختمان استارباکس سنتر، در شهر سیاتل، ایالت واشینگتن مستقر می‌باشد.
نخستین کافی‌شاپ با نام استارباکس در ۳۱ مارس ۱۹۷۱ در شهر سیاتل با همکاری سه دوست، یک معلم زبان انگلیسی به نام جری بالدوین، یک معلم تاریخ به نام زو سیگل و نویسنده‌ای به نام گوردون بوکر که در دانشگاه سان فرانسیسکو با هم آشنا شده بودند کار خود را آغاز نمود. مشوق این سه نفر در راه‌اندازی مکان فوق که در آن دانه قهوه و تجهیزات مختلف مرتبط با آن به فروش می‌رسید، شخصی به نام آلفرد پیت بود که چگونگی برشته‌کاری قهوه را به آنها آموزش داد. این فروشگاه واقع در محله پایک پلیس کماکان به فعالیت مشغول است.
در سال ۱۹۸۲ مؤسس اصلی این شرکت، هاوارد شولتز با پیشنهاد فروش اسپرسو و قهوه، به جمع شرکا پیوست. در آن زمان، بیشتر مردم معتقد بودند که قهوه باید تنها در منازل افراد تهیه شود؛ لذا پیشنهاد شولتز از جانب سه شریک دیگر پذیرفته نشد. از نظر آن‌ها ورود به عرصه فروش نوشیدنی، باعث انحراف مسیر و مانع از رسیدن به هدف مورد نظرشان می‌شد.
در سال ۱۹۸۵، شولتز به تنهایی یک سری کافی شاپ زنجیره‌ای را تحت نام «ایل جورناله» تأسیس نمود. در سال ۱۹۸۷ مالکان استارباکس، حق امتیاز فروشگاه‌های خود را به شولتز واگذار نمودند. شولتز به سرعت این دو مجموعه را با هم ادغام نمود و به گسترش کافی‌شاپ استارباکس در کشورهای مختلف مشغول شد. نخستین کافی‌شاپ‌های زنجیره‌ای استارباکس در همان سال، در شهرهای شیکاگو در آمریکا و ونکوور در کانادا تأسیس شدند.
در سال ۱۹۹۶ نخستین کافی‌شاپ استارباکس در خارج از آمریکای شمالی در شهر توکیو در ژاپن راه اندازی شد.
در سال ۱۹۹۸ فروشگاه‌های این شرکت در کشور بریتانیا نیز با استقبال فراوان روبرو شد.
در ماه آوریل سال ۲۰۰۳، کافی شاپ‌های استارباکس به عنوان بهترین عرضه‌کننده قهوه در سیاتل، واشینگتن انتخاب شد و شمار شعبه‌های آن در سراسر جهان به‌شمار ۶۴۰۰ رسید.
از مجموع ۲۰٬۷۳۷ شعبه استارباکس در سال ۲۰۱۴ شمار ۱۲٬۹۳۷ شعبه در ایالات متحده، ۱٫۲۷۳ شعبه در کانادا و ۹۷۱ شعبه در ژاپن و بقیه شعب در کشورهای دیگر، مانند مکزیک، چین، بریتانیا، استرالیا، ایرلند، فرانسه، آلمان، عربستان سعودی، ترکیه، اسپانیا، اتریش، اندونزی، یونان، شیلی، پرو، نیوزیلند، مالزی، لبنان، و امارات متحده عربی قرار دارند.
علاوه بر انواع قهوه دم‌کردنی و اسپرسو، در کافی‌شاپ‌های استارباکس چای، انواع نوشیدنی‌های داخل بطری، شیرینی، ساندویچ‌های آماده و گونه‌ای میلک‌شیک قهوه اختصاصی استارباکس با نام «فراپوچینو» نیز سرو می‌شود.
در فروشگاه‌های واقع در شهرهای سیاتل، شیکاگو و چند شهر دیگر، صبحانه شامل تخم‌مرغ، همبرگر، پنیر، شیرینی کره‌ای (مافین)، ساندویچ و اسفناج نیز به مشتریان ارائه می‌شود. ثابت بودن قیمت‌ها در فروشگاه‌های استارباکس یکی از قوانین این شرکت است.
در دسامبر سال ۲۰۱۲ فعالان مدنی بریتانیا در اعتراض به خودداری استارباکس از پرداخت مالیات در این کشور، در مقابل شعبات این قهوه‌خانه در مناطق مختلف این کشور تجمع کردند. استارباکس که صدها شعبه در نقاط مختلف بریتانیا دارد، متهم شد که با توسل به شیوه‌های مختلف، از پرداخت مالیات در این کشور خودداری کرده‌است.
در ژانویه ۲۰۱۷ پس از فرمان اجرایی ۱۳۷۶۹ دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در ارتباط با ممنوعیت‌های مهاجرتی بر ورود مهاجران از هفت کشور عمدتاً مسلمان به آمریکا، استارباکس متعهد شد که تا در پنج سال، ده‌هزار پناهجو را در سطح جهان استخدام کند. استخدام این نیروها نخست از آمریکا آغاز شده و بر افرادی تمرکز می‌کند که یا در خدمت یا در همکاری با نیروهای نظامی ایالات متحده آمریکا بوده‌اند.
هاوارد شولتز در یک نامه سرگشاده به کارکنان شرکت گفت که دستور دونالد ترامپ موجب سردرگمی، شگفتی و تضاد می‌شود.
آوریل ۲۰۱۸ در پی گزارش‌هایی مبنی بر رفتار نژادپرستانه با برخی مشتریان سیاه‌پوست از سوی کارکنان این شرکت در یکی از شعبه‌های آن در فیلادلفیا، پنسیلوانیا، استارباکس ضمن عذرخواهی و برکناری مدیر شعبه، اعلام کرد که همه شعبه‌های آن در آمریکا، در ۲۹ مه ۲۰۱۸ برای یک روز تعطیل می‌شوند تا حدود ۱۷۵ هزار تن از کارکنان و مدیران ۸۰۰۰ فروشگاه این شرکت دربارهٔ جلوگیری از پیشداوری‌های نژادی و رفتار با مشتریان آموزش ببینند.
در سال ۲۰۱۸، کوین جانسن، رئیس و مدیر عامل استارباکس اعلام کرد که استارباکس به دلیل نگرانی‌های مربوط به تغییرات اقلیمی، آلودگی دریایی و تأثیر مستقیم آن بر زندگی دریایی، نی نوشیدنی پلاستیکی یک بار مصرف را تا اول ژانویه ۲۰۲۰ از اغلب نوشیدنی‌های ترکیبی و سرد بیرون‌بر خود در سراسر شعب رسمی حذف می‌کند.
در این صفحه فهرستی از شخصیت‌ها، مکان‌ها و رویدادهای افسانه‌ای یونان باستان را می‌بینید. با کلیک روی هر پیوند، به صفحهٔ مخصوص آن بروید.
ضبط نام‌ها به فارسی در این فهرست براساس ضبط نام‌ها در تاریخ تمدن جلد دوم یونان باستان نویسنده: ویل دورانت، سرویراستار محمود مصاحب است.
او پنجاه و یک پسر داشت و زئوس همهٔ آن‌ها را با صاعقه کشت.
لایکائون، زئوس را به شام دعوت کرد. اما شاه کاملاً مطمئن نبود که او حتماً زئوس باشد؛ بنابراین برای امتحان قدرتش؟ سعی کرد به او گوشت آدم بخوراند. زئوس از کوره دررفت و پسران او را کشت و خود او را به گرگ تبدیل کرد؛ و جالب است بدانید که خاستگاه واژهٔ lycanthrope که در توصیف پدیدهٔ گرگ انسان به کار می‌رود از نام این پادشاه گرفته شده‌است.
هپاتیک یا جگرواش نوعی نوعی گیاه فاقد آوند است. جگرواش ها مانند خزه ها فاقد آوند ، ریشه ، ساقه و برگ حقیقی هستند و در مناطق مرطوب رشد می کنند، اسپرم آنها برای رسیدن به تخمک به محیط آبی احتیاج دارد.
سازمان توسعهٔ سینمایی سوره "(سازمان سینمایی سوره)" در دههٔ ۱۳۶۰ با ساخت فیلم‌های کوتاه شروع به کار کرد، اما از سال ۱۳۷۶ که به نام فعلی تغییر نام داد، به عنوان یکی از سازمان‌های فعال در عرصهٔ سینمای ایران شناخته شد.
در حال حاضر، فعالیت‌های این سازمان بر ساخت فیلم‌های سینمایی و سریال، تولید برنامه‌های تلویزیونی، تولید فیلم‌های کوتاه، مستند و انیمیشن، خرید امتیاز تکثیر فیلم‌های خارجی، پخش و اکران فیلم های سینمایی، سینماداری و سینما سازی، و جذب و آموزش فیلمسازان جوان و هنرجویان سینما متمرکز است. مورد اخیر از طریق کارگاه های فیلمسازی کوتاه و برگزاری کارگاه‌های فیلم‌نامه‌نویسی صورت می‌پذیرد. ("مدرسه کارگاهی فیلم‌نامه‌نویسی" سوره از سال ۱۳۷۲ و باشگاه فیلم سوره از سال ۱۳۹۳ در این زمینه فعالیت دارد.)
در حال حاضر مدیر عامل این سازمان حمیدرضا جعفریان است.
بید مجنون نام فیلمی به کارگردانی مجید مجیدی است. بید مجنون که با نام‌های "بازگشت" و "بار دیگر زندگی" مراحل ساخت را طی کرد پس از فیلم‌های "بدوک"، "پدر"، "بچه‌های آسمان"، "رنگ خدا" و "باران" ششمین فیلم بلند مجید مجیدی است.
مردی پس از سال‌ها، طی عمل جراحی که در خارج از کشور انجام می‌گیرد، بینایی خود را بازمی‌یابد؛ و در ادامه با مشکلاتی در زندگی مواجه می‌شود
نابینایی که از ۸ سالگی بینایی خود را از دست داده‌است امیدی می‌یابد برای دیدن دوباره رنگ‌ها و خطوط زندگی عادی. یوسف در تصور آنکه با یافتن بینایی خود به خود حقیقی دست خواهد یافت و پس از آن خواهد توانست ارتباطی در خور خود با خدای خود برقرار نماید با خدای خویش عهد می‌بندد که در صورت توان مجدد برای بینایی در راه خداوند زندگی کند و آن زندگی ساده و متمرکزی که تا بحال داشته‌است را با این امکان و فرصتی که مجدداً در اختیارش قرار خواهند داد غنی تر سازد و رشد دهد. اما وقتی در شرایط واقعی قرار می‌گیرد و زرق و برق زندگی را مشاهده می‌کند همچون بید بر سر ایمان خویش می‌لرزد.
روزنامه تجدد یا ارگان حزب دموکرات نام روزنامه‌ای بود که شیخ محمد خیابانی منتشر می‌کرد. مدیر آن تقی رفعت بود و در برخی مقاله‌ها نام مستعار «فمینا» را به کار می‌برد.
در تجدد چندین نویسنده زن نیز فعال بودند. برای اولین بار واژه فمینیسم در ادبیات فارسی (در سال ۱۲۹۹ خورشیدی) در این روزنامه استفاده شد.بر پایهٔ داده‌هایی در چهره‌ای ناشناخته از محمد خیابانی تجدد تنها روزنامه ای بود که در آن سال‌ها اخبار مربوط به کشتار چند ده هزار نفری مردم ارومیه توسط جیلوها اشاره می‌کرد.
ساکه (به ژاپنی:酒) یا اوساکه یا ساکی واژه‌ای است ژاپنی که در ژاپن به معنی «مشروبات الکلی» به‌کار می‌رود ولی در فارسی به نوعی عرق یا آبجوی برنج که در ژاپن پرطرفدار است گفته می‌شود. این عرق برنج را در خود زبان ژاپنی نیهونشو (日本酒) می‌نامند و آن را معمولاً کمی گرم می‌نوشند. مقدار الکل موجود در ساکی معمولاً بین ۱۵ تا ۱۷٪ است.
به ساکی گاهی شراب برنج هم گفته می‌شود که درست نیست زیرا مراحل ساخت نیهونشو بیشتر به آبجو شباهت دارد تا شراب.