moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پروانهٔ کم‌تر فراگیر همگانی گنو پروانه‌ای با کپی‌لفت ضعیف است بدین‌معنا که محدودیت کپی‌لفت را روی خود نرم‌افزار می‌گذارد، ولی نرم‌افزارهای دیگری که تنها به آن پیوند دارند مشمول این محدودیت نمی‌شوند. هرچند که محدودیت‌های دیگری روی این نرم‌افزارها باقی خواهد ماند. (در حالی که در مجوزی مثل اجازهٔ پیوندزدن به پروژه‌هایی که از مجوزهای ضعیف‌تری استفاده می‌کنند داده نشده)
پروانهٔ کم‌تر فراگیر همگانی گنو بیشتر برای کتابخانه‌های نرم‌افزاری به کار می‌رود،This license, the Lesser General Public License, applies to some specially designated software packages--typically libraries--of the Free Software Foundation and other authors who decide to use it. ولی برخی از نرم‌افزارهای مستقل نیز این مجوز را به کار می‌برند، که معروف‌ترین‌شان موزیلا فایرفاکس و اپن آفیس هستند.
بنیاد نرم‌افزارهای آزاد دو مجوز اصلی برای استفادهٔ در کتابخانه‌های نرم‌افزاری ارائه کرده‌است، یکی پروانهٔ جامع همگانی گنو و دیگری پروانهٔ کم‌تر جامع همگانی گنو. بزرگترین تفاوت این دو این است که می‌توان از کتابخانه ال‌جی‌پی‌ال در نرم‌افزارهای مالکیتی نیز استفاده کرد اما اگر کتابخانه تحت پروانه همگانی گنو باشد تنها می‌توان در نرم‌افزارهای آزاد از آن بهره جست. اینکه از کدام مجوز برای یک کتابخانهٔ مشخص استفاده شود، به راهبردی که توسعه‌دهندگان برمی‌گزینند و به جزئیات شرایط موجود بستگی دارد. بنیاد نرم‌افزارهای آزاد مدعی است که استفاده از پروانه همگانی گنو به جای ال‌جی‌پی‌ال باعث برتری‌دادن به برنامه نویسان نرم‌افزارهای آزاد می‌شود زیرا کتابخانه‌های حاصل از این کار تنها برای نرم‌افزارهای آزاد قابل استفاده خواهند بود و این می‌تواند نقطهٔ جبرانی برای برتری پول‌ساز بودن نرم‌افزارهای مالکیتی باشد. با این وجود بنیاد اظهار می‌کند که در شرایط خاص ال‌جی‌پی‌ال می‌تواند بهترین گزینه باشد، برای نمونه در شرایطی که کتابخانه‌های جایگزینی برای کتابخانهٔ مورد نظر وجود داشته باشند، آنگاه استفاده از پروانه همگانی گنو سودی برای گسترش نرم‌افزارهای آزاد نخواهد داشت زیرا توسعه‌دهندهٔ نرم‌افزار مالکیتی می‌تواند به استفاده از کتابخانه‌های جایگزین روی آورد و به همین علت بوده‌است که کتابخانه گنو سی با مجوز ال‌جی‌پی‌ال ارائه شده. در مقابل بنیاد توسعه‌دهندگان را تشویق می‌کند که کتابخانه‌هایی که دارای نقطهٔ قوت خاصی هستند را با پروانه همگانی گنو منتشر کنند و نه ال‌جی‌پی‌ال و برای به‌دست آوردن محبوبیت بیشتر هدف بزرگتر (گسترش نرم‌افزارهای آزاد) را فراموش نکنند چراکه معتقد است این کار می‌تواند موجب افزایش محبوبیت کلی جنبش نرم‌افزار آزاد شود و شانس رقابت آن را با نرم‌افزارهای مالکیتی بالا ببرد.
مهمترین تفاوت پروانهٔ جامع همگانی گنو (جی‌پی‌ال) و پروانهٔ کم‌تر جامع همگانی گنو (ال‌جی‌پی‌ال) این است که دومی می‌تواند به یک برنامه غیر (ال) جی‌پی‌ال که می‌تواند یک نرم‌افزار آزاد یا غیر آزاد باشد لینک شود (و در مورد کتابخانه‌ها 'استفاده شود'). بعد از آن این برنامهٔ غیر (ال) جی‌پی‌ال اگر یک کار مشتق شده نباشد می‌تواند تحت هر شرط انتخابی توزیع شود؛ ولی اگر یک کار مشتق شده بود آن شرایط باید «اجازه هرگونه تغییر طبق نیاز مشتری و مهندسی معکوس جهت رفع اشکال این تغییرات» را بدهد، خواه آن کاری که از برنامهٔ ال‌جی‌پی‌ال استفاده می‌کند یک کار مشتق شده باشد یا مشکل حقوقی نداشته باشد. باید در نظر داشت که متن: 'یک اثر که از کتابخانه استفاده می‌کند' و پاراگراف ۵ ال‌جی‌پی‌ال اعمال می‌شود.
"یک برنامه که اشتقاقی از هیچ بخشی از کتابخانه ندارد؛ ولی با کامپایل یا لینک به آن برای استفاده از آن طراحی شده‌است این گونه نامیده می‌شود 'اثری که از کتابخانه استفاده می‌کند'. چنین اثری بخودی خود یک کار مشتق شده از کتابخانه نیست بنابر این خارج از محدوده این مجوز قرار می‌گیرد "
یک خصلت ال‌جی‌پی‌ال این است که هر کس می‌تواند هر بخش ال‌جی‌پی‌ال شده نرم‌افزار را به یک بخش جی‌پی‌ال شده از نرم‌افزار تبدیل کند (بخش ۳ مجوز). این خصلت هنگام استفاده مجدد مستقیم یک کد ال‌جی‌پی‌ال شده در یک کتابخانه یا برنامه با پروانه همگانی گنو شده، یا هنگامی که کسی بخواهد نسخه‌ای از کد را ایجاد کند که شرکت‌های نرم‌افزاری نمی‌توانند در محصولات نرم‌افزاری غیر آزاد استفاده کنند، مفید است.
لکسوس شرکت خودروسازی ژاپنی است، که وظیفه طراحی، تولید و پخش خودروهای لوکس شرکت تویوتا را برعهده دارد. شرکت لکسوس در سال ۱۹۸۹ توسط مدیرعامل وقت تویوتا؛ ایجی تویودا در ایالات متحده آمریکا راه‌اندازی شد.
امروزه لکسوس با تولید خودروهایی لوکس، به برندی بین‌المللی تبدیل شده، که به‌عنوان بزرگ‌ترین تولیدکننده خودروهای سفارشی و ویژه، در کشور ژاپن شناخته می‌شود. این شرکت اکنون تولیدات خود را در ۷۰ کشور جهان عرضه می‌کند و یکی از ۱۰ نشان تجاری یا برند برتر ژاپن، بر پایه میزان ارزش بازار به‌شمار می‌آید.
دفتر مرکزی شرکت لکسوس در کشور ژاپن قرار دارد و دفاتر بین‌المللی و مراکز عملیاتی آن نیز در شهرهای بروکسل، بلژیک و تورانس، کالیفرنیا مستقر می‌باشند.
ریشه‌های تأسیس لکسوس به پروژه‌ای مخفی بازمی‌گردد، که توسط تویوتا به‌منظور طراحی و ساخت خودرویی سدان در سال ۱۹۸۳ با نام پروژه اف۱ آغاز و در سال ۱۹۸۹ با عرضه خودروی لکسوس ال اس راه‌اندازی شد.
در سال ۱۹۸۳ مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره وقت شرکت تویوتا، ایجی تویودا، جلسه‌ای فوق‌العاده با مدیران ارشد تویوتا ترتیب داد و در آن جلسه از آنان پرسید، که آیا امکان دارد که تویوتا بتواند وارد کلاس خودروهای لوکس شده و با نام‌های بزرگ این کلاس رقابت کند؟! این پرسش تویوتا را وارد پروژه‌ای به نام اف۱ (فلگ‌شیپ ۱) کرد، که هدف آن، تولید خودرویی قابل رقابت با دیگر خودروهای مطرح این کلاس بود.
محصول پایانی پروژه اف۱ خودروی لکسس ال‌اس بود. اما درپی موفقیت تویوتا در فروش دو مدل جدید تویوتا کریسیداWhite, John. New Route for Japanese Cars: Luxury. "بوستون گلوب". (1989-10-23) و تویوتا سوپرا، مجریان پروژه اف۱ توسعه این دو مدل را آغاز کردند. همچنین طراحان این پروژه بر روی توسعه دو مدل دیگر تویوتا کراون و تویوتا سده نیز شروع به‌کار نمودند.
در ماه مه سال ۱۹۸۵ تیمی از مهندسان پروژه اف۱ جهت توسعه طرح‌ها و مطالعات انجام شده و پیدا کردن نقطه آغاز، به ایالات متحده سفر کردند و یک خانه در لاگونا بیچ، کالیفرنیا اجاره نمودند. در ژوئیه همان سال، ساخت نخستین خودروی لکسس در دستور کار قرار گرفت.
ماه مه سال بعد یعنی ۱۹۸۶ زمان آزمایش نخستین خودروی تولیدشده توسط پروژه اف۱ در شبکه اتوبان‌های آلمان بود. در سپتامبر همان سال آغاز گسترده آزمایش خودروی ساخته‌شده، در خیابان‌های آمریکا آغاز شد.
در سال ۱۹۸۶ شرکت تبلیغاتی ساعتچی اند ساعتچی، که سال‌ها به‌عنوان آژانس تبلیغاتی، با شرکت تویوتا همکاری می‌کرد، به درخواست مدیریت تویوتا، یک تیم تخصصی جهت انتخاب نام برند، برای شرکت تولید خودروی لوکس تشکیل داد.
از میان ۲۱۹ نام تجاری در پایان نام‌های وکترا، ورون، چاپارل، کالیبره و الکسیس برای شرکت جدید کاندید شدند و زمانی‌که نام الکسیس انتخاب شد، این موضوع که الکسیس ممکن است، برای نام خودرو مناسب نباشد، مطرح گردید و درپایان با تغییر حرف لاتین یو بجای آی و تغییر حرف نخست یعنی؛ ای با ال (که از لاکچری به معنی لوکس گرفته شده بود) نام لکسوس تعیین گردید.
در سال ۱۹۸۹ بعد از عملیاتی طولانی و گسترده با تلاش ۶۰ طراح، ۲۴ تیم مهندسی، ۱۴۰۰ مهندس، ۲۳۰۰ تکنیسین، ۲۲۰ نفر پشتیبانی، ۴۵۰ نمونه آزمایشی و صرف هزینه‌ای بالغ بر یک میلیارد دلار، نخستین پروژه لکسوس با نام اف۱ و محصولی به نام لکسوس ال‌اس۴۰۰ و در نمایشگاه خودروی دیترویت و لوس آنجلس رونمایی شد و از سپتامبر همان سال، فروش خودروهای لکسوس آغاز گردید.
در ژانویه سال ۱۹۹۰ لکسوس ال‌اس۴۰۰ در بین ۱۰ خودروی برتر جهان قرار گرفت. از ماه ژوئن سال ۱۹۹۰ نیز خودروی لکسوس به‌طور رسمی در بازار خاورمیانه عرضه گردید. محصولات لکسوس که نخست قرار بود نام «لکسیس» برای آن انتخاب شود، در بدو ورود خود به بازار ایالات متحده با یک اتفاق بزرگ روبه‌رو شدند.
هشت هزار خودروی لکسوس ال‌اس ورودی به ایالات متحده آمریکا در بخش کنترل کروز خود مشکل پیدا کردند، که این شرکت را در آغاز فعالیتش رو در روی دادگاه‌های استیناف در ایالات متحده آمریکا قرار داد. این اتفاق می‌توانست کار لکسوس را نیامده پایان دهد. اما مدیران لکسوس از این اتفاق در ابتدای کار خود، یک تبلیغ استثنایی برای خود ساختند و با عرضه یک سرویس فوق‌العاده و متفاوت، همه نگاه‌ها را به سوی خود جلب کردند.
لکسوس در نخستین سال حضور خود در ایالات متحده آمریکا بیش از ۵۰ هزار دستگاه فروخت و در سال ۱۹۹۶ به مجموع فروش نیم میلیون دستگاه در عرض هفت سال حضورش در آمریکا دست یافت.
لکسوس آرایکس نخستین خودرو شاسی بلندی بود، که توسط لکسوس در سال ۱۹۸۹ به بازار عرضه شد. با ورود مدل آرایکس به بازار، گروه جدیدی از خودرو به نام کراس اوور معرفی شد. مدل‌های لکسوس جی‌ایکس نیز از سال ۲۰۰۲ در ایالات متحده آمریکا عرضه شد.
طراحی لکسوس از آغاز بر پایه استانداردهای خودروهای گران‌قیمت بوده‌است. در نخستین لکسوس این استانداردها به‌صورت طراحی آیرودینامیک، نرم و روان بودن، کابین‌های آکوستیک، صرفه‌جویی در سوخت بروز کرده‌است. هر خودروی لکسوس باید ۶۰۰ معیار استاندارد را پشت سر بگذارد که ویژه این برند است و محدوده‌ای روانی و نرمی و چرخ‌ها تا دوخت چرم صندلی‌ها را دربر می‌گیرد.
گران‌قیمت‌ترین خودروی لکسوس خودرو اسپورت و دست‌ساز LF-A می‌باشد که با مدل ۲۰۱۲ و با قیمت پایه ۳۷۵٫۰۰۰ دلار وارد بازارهای جهانی شد.
سید ابوالحسن نواب، رئیس دانشگاه ادیان و مذاهب که در سال ۱۳۳۷ در شهرضا متولد شد. او در دهه ۵۰ برای تحصیل علوم اسلامی وارد مدرسه حقانی شد. وی از نزدیکان علی قدوسی و سید محمد حسینی بهشتی بوده و در ابتدای انقلاب وارد حکومت شد. او بیشتر به فعالیت‌های فرهنگی مشغول است و به کشورهای زیادی سفر کرده است. برادر او سید محمد حسین نواب در جریان جنگ بوسنی و هرزگوین در شهر موستار کشته شد.
وی مؤسس و سرپرست دانشگاه ادیان و مذاهب است، این دانشگاه بین المللی که بیش از ۱۵ هزار دانشجویی خارجی دارد، گرچه یک دانشگاه خصوصی و کاملا متکی به نواب است اما در مدتی کمتر از پانزده سال توانسته‌است به خوبی گسترش یابد.
او در اواخر سال ۱۳۸۴ در جامعه الزهرا قم سخنرانی کرد که جنجال بزرگی در ایران به راه انداخت و بسیار از تندروهای به او حمله کردند این حملات با سخنرانی سید علی خامنه‌ای پایان یافت او در سخنرانی خود با اینکه نامی از نواب نبرد مواضع او را تایید کرد و سال ۸۵ را به نام سال اتحاد ملی و انسجام اسلامی نامید.
او سال‌ها مدیر مرکز خدمات حوزه های علمیه بود که حکم انتصابش از سوی سیدعلی خامنه‌ای صادر می‌شد. بیشترین فعالیت آن مرکز خدمات دهی به روحانیون و طلاب سراسر کشور است. او در سال ۹۴ نامزد شرکت در انتخابات خبرگان رهبری از استان آذربایجان غربی شده است.
کوزو اکاموتو ژاپنی عضو ارتش سرخ ژاپن است که با همکاری جبهه خلق برای آزادی فلسطین به کشتار مسافران غیرنظامی فرودگاه بین‌المللی بن گوریون دست زد.
در ۳۰ مهٔ ۱۹۷۲، کوزو اکاموتو به همراه یاسویوکی یاسودا و سویوشی اکودایرا توسط پرواز ۱۳۲ خطوط هوایی فرانسه از فرودگاه شهر سان خوآن کشور پورتوریکو به فرودگاه بین‌المللی بن گوریون در شهر تل‌آویو اسرائیل رسیدند. بعد از هواپیما پیاده شدند و به سمت قسمت بازرسی وسایل مسافران حرکت کردند. آن‌ها هنگام تحویل گرفتن وسایلشان، مسلسل‌های خود را که درون بسته‌بندی لباس پنهان کرده بودند بیرون‌آورده و شروع به تیراندازی به سمت مسافران حاضر در قسمت بازرسی وسایل نمودند.
این عملیات حاصل همکاری جبهه خلق برای آزادی فلسطین و ارتش سرخ ژاپن بود. در این عملیات ۲۵ نفر کشته‌شده و ۷۱ نفر زخمی‌شدند . یاسویوکی یاسودا در اثر تمام‌شدن مهمات کشته‌شد. سویوشی اکودایرا با منفجرکردن یک نارنجک در جلو ی بدنش خودکشی کرد و کوزو اکاموتو هنگامی که می‌خواست به ترمینال فرودگاه فرار کند دستگیر شد. بیشتر کشته‌شدگان مسیحیان اهل پورتوریکو بودند که برای انجام مراسم مذهبی به اسرائیل سفر کرده بودند.
در بیانیه‌ای که توسط جبهه خلق برای آزادی فلسطین منتشر کرد، مسئولیت عملیات را ارتش سرخ ژاپن عهده‌دار شد، عملیات دیر یاسین نامیده شده است. این نام‌گذاری نشانگر آن بود که این عملیات در پاسخ به جنایت سال ۱۹۴۸ اسرائیل در دیر یاسین انجام‌گرفته‌است. همچنین این بیانیه اعلام داشت این عملیات توسط جوخه‌های شهید پاتریک آرگوئللو انجام‌شده‌است. پاتریک آرگوئللو دو سال قبل‌تر در ۶ سپتامبر ۱۹۷۰ در عملیات مشترکی با لیلا خالد از اعضای جبهه خلق برای آزادی فلسطین برای گروگران‌گیری چهار هواپیمای جت آمریکایی مورد اصابت گلوله قرارگرفت و کشته‌شد.
کوزو اکاموتو به جرم کشتار غیرنظامیان به حبس ابد محکوم‌شد. در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۷۳ جبهه خلق برای آزادی فلسطین به همراه ارتش سرخ ژاپن پرواز ۴۰۴ خطوط هوایی ژاپن را گروگان گرفتند تا در عوض آزادی کوزو اکاموتو مسافران را آزاد کنند ولی دولت اسرائیل این مبادله را قبول نکرد . کوزو اکاموتو بعد از ۱۳ سال در سال ۱۹۸۵ جزو زندانیانی بود که توسط مبارزان فلسطینی در جریان یک مبادله آزادشد . بعد از آزادی از زندان اسرائیل ابتدا به لیبی سپس سوریه رفت و سرانجام در لبنان دوباره به ارتش سرخ ژاپن پیوست.
در ۱۵ فوریهٔ ۱۹۹۷ دولت لبنان پنج عضو ارتش سرخ ژاپن را به نام‌های هاروو واکو، ماسائو آداچی، ماریکو یاماموتو، کازیرو توهیرو و کوزو اکاموتو را به بهانهٔ جعلی‌بودن گذرنامه و تخلفات ویزا بازداشت کرد . در ۳۱ ژوئیهٔ ۱۹۹۷ توسط دادگاهی که قاضی آن سهیل ابوسمس بود، این پنج عضو ارتش سرخ ژاپن هر کدام به ۳ سال زندان محکوم شدند . بعد از اتمام دوران محکومیت چهارتن، یعنی همگی به جز کوزو اکاموتو به شهر امان کشور اردن و از امان از طریق روسیه به ژاپن بازگردانده شدند . دولت لبنان به کوزو اکاموتو به دلیل شرکت داشتن در عملیات مقاومت علیه اسرائیل و تحمل زندان‌های اسرائیل پناهندگی سیاسی اعطا کرد.
در حال حاضر او توسط دولت ژاپن تحت تعقیب است و دولت ژاپن درخواست استرداد او را به لبنان داده‌است . این در حالی است که این درخواست در هنگامی که او در حال تحمل زندان در اسرائیل بود درخواست نشد تا شاید باعث آزادی او شود.
سایلب نرم‌افزاری آزاد و متن‌باز برای محاسبات فنی مهندسی می‌باشد که جایگزینی آزاد برای نرم‌افزار متلب به حساب می‌آید. این نرم‌افزار توسط دو مرکز پژوهشی فرانسوی INRIA و ENPC نوشته شده‌است.
در اوایل دهه ۸۰ میلادی، پیشرفت‌های علمی و نیازهای صنعتی، چندی از محققان فرانسوی را بر آن داشت تا نرم‌افزاری را برای واپایش خودکار تولید کنند.
با آغاز دههٔ ۹۰ میلادی مؤسسهٔ فرانسوی INRIA (بنیاد ملی تحقیق در علوم رایانه و واپایش فرانسه) نام Scilab را برای نرم‌افزار برگزید و به توسعهٔ آن پرداخت.
در سال ۲۰۰۳ میلادی و با تشکیل Scilab Consortium، این کنسرسیوم به توسعه، ترویج و حمایت از نرم‌افزار (به ویژه حمایت از مراکز دانشگاهی و صنعتی) پرداخت.
از سال ۲۰۰۸ میلادی با متمرکز شدن Scilab Consortium در داخل شبکه تحقیقاتی Digiteo کار توسعه و ارتقای نرم‌افزار به صورت یکپارچه و پایدار تا ژوئن ۲۰۱۲ دنبال شد. همچنین از سال ۲۰۰۸ تاکنون این نرم‌افزار تحت پروانهٔ CeCILL (موافق با پروانه عمومی همگانی گنو) عرضه می‌گردد.
از ژوئیه ۲۰۱۲، Scilab Enterprises تمامی فعالیت‌های مربوط به توسعه و ویرایش نرم‌افزار سایلب را برعهده گرفت.
مخالفان جمهوری اسلامی یا اپوزیسیون جمهوری اسلامی، به گروه‌ها و افرادی گفته می‌شود که به دلایل مختلف سیاسی، اجتماعی، عقیدتی، دینی با نظام جمهوری اسلامی مخالف هستند و خواستار سرنگونی آن هستند.
جمهوری اسلامی همواره با استفاده از روش‌های مختلفی از جمله ترور، آدم‌ربایی، شکنجه، تجاوز جنسی، اعدام و نیز زندانی کردن مخالفان به بهانهٔ تبلیغ علیه نظام، استفاده کرده‌است. سانسور، اعمال فشار بر رسانه‌ها و کارزارهای ضد اطلاعاتی جمهوری اسلامی از دیگر روش‌های مقابلهٔ نظام جمهوری اسلامی برای خاموش کردن مخالفان است.
برخی از مخالفان نظام جمهوری اسلامی، سیاست‌مداران گروه‌های اصلاح‌طلب و میانه‌رو را متهم به «کارشکنی و منفعت‌طلبی» می‌کنند که با ناکامی و در عدم ایجاد تغییر اثرگذار در ساختار حکومت و جامعه در دههٔ ۸۰ و ۹۰ شمسی و عملکرد خود باعث ایجاد فضایی ناامید کننده در جامعه شده‌اند. این گروه‌ها از اصلاح‌طلبی با نام «استمرار طلبی» یاد می‌کنند و نظام جمهوری اسلامی را نظامی غیرقابل اصلاح می‌دانند که در وهله اول باید سرنگون شود.
به جز سلطنت‌طلبان سایر گروه‌های اپوزیسیون در انقلاب ۱۳۵۷ نیز نقش داشته‌اند، نوع فعالیت‌های گروه‌های اپوزیسیون با یکدیگر تفاوت دارد. برخی گروه‌ها از جمله نهضت آزادی سعی دارند که در چارچوب قانون اساسی فعالیت کنند و بدین منظور حتی در انتخابات نام‌نویسی می‌کنند که اغلب رد صلاحیت می‌شوند. این گروه سعی در نزدیکی با گروه‌های قانونی اصلاح طلب کرده‌است و از نظریه فشار از پایین، چانه زنی از بالا که توسط اصلاح طلب‌ها مطرح می‌شود حمایت می‌کند. سلطنت طلب‌ها و نهضت نجات ملی ایران از روش نافرمانی مدنی حمایت می‌کنند.طرح ملی مقاومت و نافرمانی مدنی
جمشید اسدی فعال‌سیاسی و اقتصاددان دستیابی به اتحاد میان گروه‌های مخالف جمهوری اسلامی را ضروری نمی‌داند و اعتقاد دارد که عدم دستیابی به اتحاد امری در جهت زندگی مسالمت‌آمیز و قانون‌مند گروه‌های سیاسی بنا به تعریف دموکراسی در کنار یکدیگر است. در مقابل مهرداد درویش‌پور جامعه‌شناس باور دارد که محال است که یک فرایند دموکراتیک بتواند یک نظام سیاسی را از پای درآورد و به جای آن دموکراسی را جایگزین کند اما ائتلاف و اتحادی از گرایش‌های مختلف سیاسی شکل نگرفته باشد.
در آبان ۱۳۹۷ ده گروه و حزب از مخالفان نظام جمهوری اسلامی ایران با امضای تفاهم‌نامه مشترک برای «سرنگونی رژیم اسلامی» امضاء کردند که شامل اتحاد دمکراتیک، جنبش جمهوریخواهان دموکرات و لائیک ایران، حزب تضامن دمکراتیک اهواز، حزب دمکرات کردستان ایران، حزب دمکرات کردستان، حزب کومه‌له کردستان ایران، حزب مردم بلوچستان، سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران، شورای موقت سوسیالیست‌های چپ ایران و کومه‌له زحمتکشان کردستان هستند. این تفاهم‌نامه با با هدف کنار گذاشتن اختلاف‌ها و رسیدن به نظامی دموکراتیک در شکل جمهوری پارلمانی و جدایی دین از سیاست به امضاء رسیده‌است.
در مهر ۱۳۹۹، رضا پهلوی در پیامی با عنوان پیمان نوین، با تأکید بر نفی انحصار قدرت خواستار اتحاد اپوزیسیون و پیوند زدن اعتراض‌های داخل ایران از طریق نافرمانی مدنی و اعتصابات شد، او از همهٔ نیروهای سیاسی دموکراسی‌خواه خواست تا اختلافات را کنار بگذارند و برای گذار از جمهوری اسلامی متحد شوند. عبدالله متهدی دبیرکل حزب کومله کردستان ایران و عضو شورای گذار این پیام را قدم اول و مثبت ارزیابی کرد اما برای اتحاد میان اپوزیسیون کافی ندانست. مجتبی واحدی با مثبت ارزیابی کردن این پیام گفت که رضا پهلوی به صراحت مخالفت خود را با هر نوع حکومت فردی نشان می‌دهد، او صحبت رضا پهلوی دربارهٔ عدم تمایلش به قدرت سیاسی را مورد انتقاد قرار داد و عنوان کرد که اگر شخصی قرار بر فعالیت سیاسی داشته باشد برای اجرایی کردن آن نیاز به قدرت سیاسی برای اثر گذاری دارد. او برای مشخص شدن جهت مخالفان و موافقان جمهوری اسلامی خواستار برخورد رضا پهلوی با کسانی شد که در چهرهٔ طرفداران او و با هدایت نظام جمهوری اسلامی یا به صورت ناخواسته به اختلاف افکنی در میان اپوزیسیون دامن می‌زنند و باعث طولانی شدن عمر این حکومت می‌شوند. عمار ملکی، استاد علوم سیاسی در هلند این اقدام را مثبت و امید بخش ارزیابی کرد اما آن را نیازمند اقدام عملی دانست.
جنبش زنان ایران از ابتدای انقلاب ۱۳۵۷ دستخوش تغییرات زیادی شده‌است، با وجود اینکه انقلاب ۱۳۵۷ فضای بهتری را برای برخی از زنان مذهبی و سنتی فراهم کرده‌است و بخشی از این زنان توانسته‌اند نسبت به قبل حضور بیشتری در اجتماع داشته باشند اما به طورکلی زنان چه در حوزهٔ خانواده و چه در حوزهٔ اجتماعی با محدودیت‌های فراوانی مواجه شده‌اند.
روح‌الله خمینی یک روز پیش از روز جهانی زنان اعلام کرد که کارمندان اداره‌های دولتی باید برای حفظ آبرویشان حجاب اسلامی را رعایت کنند و در روز بعد اجازهٔ ورود زنان بدون حجاب کارمند به اداره‌ها داده نشد، زنان مخالف در اولین تظاهران بزرگداشت روز جهانی زنان بعد از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران در مقابل ساختمان دادگستری در اعتراض به حجاب اجباری در ایران تجمع کردند که با سرکوب شدید نیروهای مذهبی مواجه شدند.
محمد حیدری روزنامه‌نگار، معتقد است که از پس اعتراضات به انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ و جنبش سبز ایران جریان‌های اصلاح‌طلب با عدم تمایل به گسترش جنبش اعتراضی و رویارویی با هستهٔ قدرت به آرامی از تحولات سیاسی عقب افتادند. در این میان بخش‌هایی از اصلاح‌طلبان به جنبش اعتراضی پیوستند یا حداقل با آن اعلام همبستگی کردند اما چنین خواسته‌هایی تنها در چارچوب‌های نظام جمهوری اسلامی ایران از سوی این گروه‌ها دنبال شد. بعد از اعتراضات دی ۱۳۹۶ به مرور طبقات فرودست جامعه نیز به جنبش‌های اعتراضی پیوستند و عدم همراهی اصلاح‌طلبان در این اعتراضات نقطهٔ عطفی در ریزش پایگاه اجتماعی آنان شد. و در این شرایط برای اولین‌بار گروهی از دانشجویان دانشگاه تهران شعار «اصلاح‌طلب، اصولگرا، دیگه تمومه ماجرا» سر دادند و تمامی جناح‌های سیاسی درون حکومت را به یک اندازه «نامشروع» قلمداد کردند.
سازمان درفش کاویانی یکی از سازمان‌های فرهنگی و سیاسی برون‌مرزی و هوادار حکومت پهلوی بود که اعضای بلندپایه آن توسط حکومت جمهوری اسلامی ترور و کشته شدند.
علی قربانی‌فر (برادر منوچهر قربانی‌فر، یکی از عوامل ماجرای مک فارلین یا همان دلالی برای خرید سلاح از آمریکا و اسرائیل برای حکومت جمهوری اسلامی) جزو متهمان پرونده ترور سیروس الهی (از اعضای سازمان درفش کاویانی) اعتراف کرد که یکی از عوامل ترور مخالفان حکومت جمهوری اسلامی است.
در ۲۴ بهمن ۱۴۰۱، گروهی به نام شورای انقلابی دادخواهان برای دستیابی به این هدف‌ها اعلام موجودیت کرد: براندازی حکومت جمهوری اسلامی، دادخواهی، برپا کردن «عدلیه‌ای مستقل از نظام سیاسی»، آزادی (حمایت از انقلاب دموکراتیک مردم ایران) و تحقق حقوق بشر در ایران.
در ۲۱ بهمن ۱۴۰۱، نشست آینده جنبش دموکراسی ایران با حضور ۸ تن از چهره‌های سرشناس مخالف حکومت جمهوری اسلامی: حامد اسماعیلیون، دبیر و سخنگوی انجمن خانواده‌های قربانیان پرواز پی‌اس۷۵۲، نازنین بنیادی، فعال حقوق بشر و هنرپیشه، رضا پهلوی، فعال سیاسی، شیرین عبادی، حقوقدان و برنده جایزه صلح نوبل، مسیح علی‌نژاد، روزنامه‌نگار و فعال حقوق زنان، گلشیفته فراهانی، هنرپیشه و فعال حقوق بشر، علی کریمی، ملی‌پوش پیشین فوتبال ایران و فعال حقوق بشر و نیز عبدالله مهتدی، دبیرکل حزب کومله کردستان ایران برگزار شد.
در بیانیه ۱۴ فعال سیاسی در آستانه ۲۲ خرداد ۱۳۹۸ که به بیانیه ۱۴ معروف گشت، همزمان با سالگرد انتخابات ۱۳۸۸ ایران، ۱۴ تن از فعالان مدنی و کنشگران سیاسی داخل ایران بیانیه‌ای را با هدف طرح یک سری خواسته‌های سیاسی و مدنی منتشر کردند. امضاکنندگان این بیانیه با طرح مشکلات اقتصادی، مدنی و سیاسی داخل ایران ضمن انتقاد از وضعیت جاری کشور در زمینه‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی خواستار اعمال اصلاحات در قانون اساسی کشور، کناره‌گیری سید علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی از قدرت و گذار از نظام جمهوری اسلامی شدند. امضاکنندگان این سند دلایل خود برای طرح چنین مطالبه‌ای را «نقص گسترده حقوق مدنی، به‌خصوص زنان»، «ناتوانی در رهبری و اداره درست کشور» و «استبداد نظام حاکم، عدم استقلال قوا و عدم امکان برگزاری انتخابات آزاد» عنوان کردند. بیانیه مذکور «مردم ایران» را مخاطب خود قرار می‌دهد.
در سال‌های اولیه بعد از انقلاب ۱۳۵۷، با وجود شکل‌گیری جنبش زنان در ایران، کنشگری زنان در جنبش‌های مدنی دیگر کمتر بود، پس از شرایط امنیتی اجتماعی پس از ظهور جنبش سبز ایران از سوی حکومت جمهوری اسلامی، بر باور عده‌ای امکان ظهور کنشگری اجتماعی در نسلی که آن را حاصل از «دوران سرکوب» می‌دانستند وجود ندارد. اما در سال‌های بعد، مطالبه خواست‌های فرا سیاسی و همچنین حقوق شهروندی در کنار حضور زنان در جنبش‌های فمینیستی توسعه پیدا کرده‌است. با افزایش حضور زنان در جنبش‌های اجتماعی برخورد حکومت با آنان نیز افزایش یافته‌است. از سویی ایرانیان خارج از ایران از طریق کمپین‌های اینترنتی اعتراض به حجاب اجباری در ایران مخاطبان گسترده‌ای را به همکاری فراخواندند، اولین کارزار اینترنتی در سال ۱۳۹۱ از سوی گروهی از اعضای جنبش دانشجویی و زنان اکتیویست در داخل و خارج کشور اتفاق افتاد که این کمپین از فعالان حوزه زنان و حقوق بشر دعوت کرده بود که مطلبی کوتاه در اعتراض به حجاب اجباری بنویسند. در دی ۱۳۹۶ همزمان با اعتراضات دی ۱۳۹۶ کارزاری که به کارزار دختران خیابان انقلاب مشهور شد با انتخاب مکانی نمادین در نقاط مختلف شهر با انتخاب سکویی بلند در خیابان انقلاب و بعداً در سایر خیابان‌ها بدون هیچ حرف یا شعاری تنها حجابشان را همانند پرچمی بر سر چوب زدند. این حرکت با استقبال گروهی از مردم و سرکوب شدید و احکام سنگین از سوی حکومت برای این کنشگران متوقف شد.
جنبش‌های اعتراضی گستردهٔ پس از انقلاب ۱۳۵۷ شامل تظاهرات ۱۷ اسفند ۱۳۵۷ در اعتراض به حجاب اجباری، شورش ۱۳۷۱ مشهد، اعتراضات تیر ۱۳۷۸ توسط دانشجویان دانشگاه تهران، جنبش اعتراضی گسترده توسط جنیش دانشجویی و دانشگاهی در تابستان ۱۳۸۲، قیام آذربایجان در سال ۸۵ ،اعتراض به نتایج دهمین انتخابات ریاست جمهوری، اعتراضات دی ۱۳۹۶ که در پی گرانی و سیاست‌های دولت روحانی از مشهد و شهرهای بزرگ شروع شد و همچنین اعتراضات آبان ۱۳۹۸ اتفاق افتاد و بر باور بسیاری از کارشناسان بزرگ‌ترین و خونین‌ترین جنبش اعتراضی در ۴۱ سال گذشته‌است.
در شهریور ۱۴۰۱ پس از کشته شدن مهسا امینی که توسط گشت ارشاد بازداشت شده بود. اعتراضات گسترده‌ای شکل گرفت و منجر به خیزش ۱۴۰۱ ایران شد. این خیزش از ۲۶ شهریور ۱۴۰۱ با تجمع اعتراضی در مقابل بیمارستان محل مرگ مهسا امینی در تهران آغاز شد و در روزهای بعد به همهٔ ۳۱ استان ایران گسترش یافت و همچنان ادامه دارد. معترضان در خارج از کشور نیز در بیش از ۱۵۰ شهر در سراسر جهان تجمع‌های اعتراضی برگزار کردند. این قیام در هفته‌های بعدی با حضور دانش‌آموزان، دانشجویان، اعتصاب استادهای دانشگاه، کسبه و بازاریان گسترده‌تر شد.
بسیاری از مخالفان جمهوری اسلامی از ابتدای انقلاب ۱۳۵۷ همواره به اتهام تحریک مردم و «تبلیغ علیه نظام»، با هدف ساکت کردن منتقدان و اشخاص دگراندیش سرکوب شده‌اند تا از تشکیل یک اپوزیسیون سازمان‌یافته جلوگیری شود.
در جریان ترور میکونوس و دادگاهی که به همین نام شهرت یافت مقامات عالی نظام جمهوری اسلامی به دست داشتن در قتل مخالفان خود محکوم شدند و ایران برای اولین بار به دلیل تروریسم دولتی توسط این دادگاه محکوم شد. همچنین در مارس ۲۰۰۷ م و پس از گذشت ۱۳ سال از بمب‌گذاری آمیا، دادستانی کل آرژانتین درخواست صدور حکم جلب نه نفر از مقامات جمهوری اسلامی، از جمله علی‌اکبر هاشمی رفسنجانی و علی‌اکبر ولایتی توسط پلیس بین‌الملل را صادر کرد. این اقدامات همچنین با ترور شخصیت‌های مخالف که به ادعای مخالفان توسط نظام جمهوری اسلامی انجام شده شامل شاهپور بختیار، شهریار شفیق، ارتشبد غلامعلی اویسی عبدالرحمان قاسملو دبیرکل حزب دموکرات کردستان ایران،«یکی از عوامل ترور قاسملو در بین بازداشت شدگان اربیل؟»، رادیو فردا. عبدالرحمان برومند رئیس هیت اجرایی نهضت مقاومت ملی ایران، کاظم رجوی، رضا مظلومان،Dr. Reza Mazlouman بیژن فاضلی، علی‌اکبر طباطبایی می‌شود.
در ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۲ در رستورانی به نام میکونوس، هشت مخالف جمهوری اسلامی از جمله چهار تن از اعضای ارشد حزب دموکرات کردستان ایران به قتل رسیدند. صادق شرفکندی، فتاح عبدلی، نوری محمدپور دهکردی و همایون اردلان جان باختگان این عملیات تروریستی بودند.http://www.goftaniha.org/2007_10_01_archive.html سایت گفتنیها]سازمان مجاهدین خلق نیز تاکنون چند مرکز مخفی هسته‌ای ایران را افشا کرده‌است.
حکومت جمهوری اسلامی ایران از ابتدای شکل‌گیری حکومت خود به استفاده از روش‌های مختلف آدم‌ربایی برای انتقال مخالفان به ایران متهم شده‌است که مسوولیت ربودن برخی از آنها نظیر روح‌الله زم، جمشید شارمهد و… را پذیرفته و برخی از موارد آدم‌ربایی نظیر ربودن فرود فولادوند و… را همواره انکار کرده‌است.
حکومت جمهوری اسلامی در مواجهه با پرونده‌های حساس به انتشار متراکم ضداطلاعات در کوتاه مدت و سپس خودداری از توضیح بیشتر در دراز مدت به امید آنکه با فرا رسیدن وقایع تلخ جدید پرونده‌های قدیمی فراموش شوند روی آورده‌است. برای نمونه نیروهای سپاه پاسداران به صورت گسترده از دو روش دام گذاشتن برای رسانه‌های آزاد و کاربران شبکه‌های اجتماعی به‌وسیله پخش اخبار ضد و نقیض و ایجاد تردید در مخالفان در اعتراضات سال ۱۳۸۸ و آبان ۱۳۹۸ استفاده کرده‌اند.
در گزارشی که توسط سازمان مبارزه با تروریسم منتشر شده‌است از «تلاش برنامه‌ریزی شده» جمهوری اسلامی برای سوءاطلاع‌رسانی در مرود کرونا اشاره شده‌است. در این روش «ماشین تبلیغاتی جمهوری اسلامی» در داخل به اتهام‌زنی به آمریکا، این کشور را بابت همه‌گیری کرونا ملامت و در مقابل به دفاع و حمایت از چین که از متحدان ایران است پرداخته‌است. حکومت، تحریم‌های آمریکا را عامل عدم کنترل و مقابله با کرونا عنوان کرده‌است و در مقابل خواستار لغو تحریم‌های آمریکا به این دلیل شده‌است. این کارزار به صورت تعمدی، هدایت‌شده و سیستماتیک سعی می‌کند مجموعه‌ای از دروغ، پنهان‌کاری و بزرگ‌نمایی را به کار بگیرد تا مخاطبان ایرانی و جامعه جهانی را به مسیری غلط بکشاند.
به گفتهٔ مجید محمدی جامعه‌شناس، دستگاه‌های تبلیغاتی امنیتی و نظامی جمهوری اسلامی ایران روزانه صدها خبر در رسانه‌های داخل ایران به منظور جهت‌دهی به افکار عمومی در داخل و خارج از ایران به کار می‌برند، این کار در طول چهار دهه تجربه و سرمایه‌گذاری این حکومت باعث به وجود آمدن قشری از افراد متخصص در این روش خبرسازی و دستکاری در اخبار شده‌است که خبرهای قلابی را به رسانه‌ها می‌فرستند که از دستورالعمل مشخصی پیروی می‌کند. ادعا می‌شود صدها شخص، وب‌سایت و خبرگزاری وابسته به سپاه و نهادهای امنیتی نظام بودجهٔ خود را از این نهادها تأمین می‌کنند اما هیچ‌کدام از این نهادها چنین مسئولیتی را قبول نکرده‌اند و همواره خود را مستقل اعلام کرده‌اند. این کارزار که به انتشار اخبار بی‌منبع با عنوان‌هایی همانند «منابع عربی منطقه»، «منابع روس» یا «منابع صهیونیستی» از آنان یاد می‌شود وانمود می‌کنند که منابع خبری از روی بی‌دقتی یا فراموشی نویسنده ذکر نشده‌است در حالی که گزارش بدون منبع و ساختگی است.
استفاده از ابزار اعدام به عنوان «ابزار سرکوب» سابقه‌ای طولانی در تاریخ نظام جمهوری اسلامی دارد براساس گزارش سازمان حقوق بشر ایران نشان می‌دهد که در فاصلهٔ سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۹ دستکم ۸۰۷۱ مورد اعدام در زندان‌های ایران یا در ملأ عام اجرا شده‌است. این آمار ایران را در جایگاه دوم اعدام در جهان پس از چین و در حدود یک سوم از اعدام‌های جهان را در بر می‌گیرد. با این حال سازمان‌های حقوق بشری بارها تأکید کرده‌اند که آمار اعدام در ایران بیش از ارقام ثبت شده‌است. اگرچه بخش مهمی از اعدام‌ها مربوط به قاچاق مواد مخدر است اما مرور برخی از دوره‌های خاص نشان می‌دهد استفاده از اعدام برای سرکوب یک دستور کار محسوس قضایی و امنیتی بوده‌است. مشهورترین دورهٔ اعدام‌ها در دورهٔ جمهوری اسلامی مربوط به اعدام دسته‌جمعی زندانیان عقدتی-سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ است که به گفتهٔ حسینعلی منتظری در یک دورهٔ کوتاه بیش از ۳۸۰۰ نفر با رأی یک هیئت قضایی که ابراهیم رئیسی هم عضو آن بود اعدام شدند. رها بحرینی پژوهشگر سازمان عفو بین‌الملل در پیامی توییتری که در ۱۹ اوت ۲۰۲۰ منتشر کرد، نامه‌ای را نشان می‌داد که به مقامات دولتی، قضایی و سفرای جمهوری اسلامی ایران ارسال شده بود و این مقامات از دستکم ۲۵ مرداد ۱۳۶۷ در جریان این اعدام‌ها قرار گرفته بودند.
به باور تورستن تایشمان مدیر استودیوی شبکه رادیوهای دولتی آلمان، تأکید بر «دشمن خارجی» از سوی جمهوری اسلامی همواره فرصتی برای سرکوب منتقدان و مخالفان داخلی بوده‌است همچنین به باور برخی منتقدان، جمهوری اسلامی ایران برای بقای خود به دشمن خارجی نیاز دارد.
در پی اعدام دسته‌جمعی زندانیان عقیدتی-سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ و مخالفت حسینعلی منتظری با عاملان این اعدام‌ها که افرادی چون ابراهیم رئیسی، مرتضی اشراقی، حسینعلی نیری و مصطفی پورمحمدی در آن نقش داشتند، منتظری از آنان با نام «جنایتکار» نام برد و از نقش احمد خمینی و وزارت اطلاعات برای برنامه‌ریزی این اعدام‌ها از سال‌ها قبل صحبت به میان آورد. به گفتهٔ منتظری، این افراد از حملهٔ مجاهدین برای اجرایی کردن این اعدام‌ها استفاده کرده‌اند. پس از این صحبت‌ها و یک سال پیش از مرگ روح‌الله خمینی، حسینعلی منتظری از قائم مقامی رهبری عزل شد. او در سخنرانی خود در سال ۱۳۷۶ مرجعیت خامنه‌ای که زمانی از شاگردان خود او بود را زیر سؤال برد و گفت «حالا صرف نظر از مسئله رهبری، مرجعیت را چرا دیگر؟ شما که در شأن و حد مرجعیت نیستید»، این سخنان حبس خانگی ۵ سالهٔ منتظری به همراه زیر نظر گرفتن رفت و آمدها و سخنرانی‌های مادام العمر وی را به دنبال داشت.
از میان سیاست‌مداران داخل حکومت و همین‌طور همراهان رهبران جمهوری اسلامی، همواره تعدادی از این افراد به مخالفان حکومت تبدیل شده‌اند. از جملهٔ این افراد ابوالحسن بنی‌صدر بود که از نزدیک‌ترین همراهان خمینی از چندین ماه پیش از انقلاب ۱۳۵۷ بود که یک سال پس از انقلاب با حدود ۱۱ میلیون رأی و به دست آوردن ۷۶ درصد از آرا از میان ۹ رقیب به رئیس جمهوری ایران رسید. او می‌گوید پس از انتخاب به عنوان رئیس‌جمهور در شرایط ابتدایی انقلاب احساس خطر کرده‌است چرا که جناح مقابل از جمله افرادی چون سید محمد بهشتی اعلام کرده بودند که «یا انتخابات نمی‌شود یا بنی‌صدر رئیس‌جمهور نمی‌شود.» به گفتهٔ بنی‌صدر، بهشتی انتخاب او را به عنوان یک خطر تلقی کرده و برای مقابله با آن تصمیم گرفته که به‌وسیلهٔ حزب جمهوری اسلامی که خود دبیرکلی‌اش را بر عهده داشته دولت را تصرف کند. به گفتهٔ او در سوم خرداد ۱۳۵۸سه نفر از جمله سید علی خامنه‌ای، اکبر هاشمی رفسنجانی و سید محمد بهشتی به دیدار خمینی می‌روند و اعلام می‌کنند که به دلیل افزایش محبوبیت بنی صدر اگر بخواهد با روحانیت روبرو شود او برندهٔ میدان است به همین دلیل تصمیم بر حذف او از قدرت می‌گیرند.
براساس یک نظرسنجی دولتی در داخل ایران که پس از اعتراضات دی ۱۳۹۶ انجام شده‌است نشان می‌دهد که بیش از ۳۱ درصد از پرسش شوندگان اعتقاد خود به اصلاح حکومت را از دست داده‌اند و به علاوه اکثریت جامعه از وضع موجود ناراضی هستند. این نتایج نشان می‌دهد که تنها ۲۵ درصد از جامعه از وضعیت موجود راضی هستند و ۷۸٬۴ درصد از شرایط ناراضی‌اند. از میان ۴۱ درصد از ناراضیان گفته‌اند که در صورت وقوع اعتراضات به صورت قانونی در آن شرکت خواهند کرد.همچنین پس از حضور گسترده مردم در اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران از نقاط مختلف کشور و پس از مشارکت حداقلی در انتخابات ریاست‌جمهوری ایران ۱۴۰۰ به دلیل نارضایتی از وضعیت موجود و تحریم شدن انتخابات توسط اعضای اپوزیسیون پس اکثریت مردم ایران مخالف نظام جمهوری اسلامی ایران هستند که توسط حکومت نادیده گرفته می‌شوند.
به گزارش بلومبرگ، مایک پومپئو، وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا در ژانویه ۲۰۲۰ به دیپلمات‌های این کشور دستور داد که هرگونه تماس با گروه‌های مخالف جمهوری اسلامی ایران را محدود و بدون او با آن‌ها دیدار نکنند، این گروه‌ها شامل شورای مدیریت گذار، جنبش مبارزه عربی برای آزادی اهواز، جنبش آزادی‌بخش ملی آذربایجان جنوبی، حزب کومله کردستان ایران، حزب دموکرات کردستان ایران و همچنین سازمان مجاهدین خلق ایران می‌شود. این تصمیم با هدف به خطر نیفتادن «دیپلماسی با حکومت ایران» گرفته شده‌است و به گفتهٔ او تماس مستقیم با این گروه‌ها خلاف هدف دولت آمریکا برای یک توافق جامع با حکومت ایران است.
سید علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، مخالفان نظام و ولی‌فقیه را مردم خطاب نمی‌کند و اگر مخالفان به معترض در خیابان بدل شوند او با تعابیری چون «عامل دشمن»، «نفوذی»، «فتنه‌گر»، «بدخواهان»، «مزدور»، «اشرار» و «دست‌نشاندگان» از آنان یاد و مجوز سرکوب این مخالفان را صادر می‌کند. همچنین مخالفانی که با اعتراضات همراهی می‌کنند «فریب‌خوردگان» خطاب می‌شوند. او پس از شکل‌گیری خیزش ۱۴۰۱ ایران، معترضان را «اغتشاشگر» نامید و آن را طراحی آمریکا، اسرائیل و دنباله‌روهای آن دانست. او همچنین با «خیانت» نامیدن فعالیت مخالفان خواستار برخورد جدی با آن‌ها شد.
نافرمانی مدنی روش مقاومت بدون خشونت برای اعتراض به سیاست‌های حکومت‌ها می‌باشد. دراین روش با بی‌اعتنایی به قوانین حکومتی، سعی در تضعیف قابلیت اجرای قانون که یکی از مهم‌ترین پایه‌های قدرت هر حکومتی است می‌شود.
این روش در جنبشی به رهبری مهاتما گاندی برای استقلال هند از امپراتوری بریتانیا استفاده شد. همچنین این شیوه در جنبش ضد نژادپرستی در آفریقای جنوبی، جنبش حقوق مدنی آمریکا و جنبش‌های صلح‌طلب مورد استفاده قرار گرفت.
قوانین مهاتما گاندی:
ما همه سعی خودمان را می کنیم که اعتراضات ومعترضین که درجلوی ما کشته شدند به دست حکومت راهشان ادامه داشته باشد ولی با بی اعتنایی وکم اهمیت جلوه دادن همه سعی وتلاشی که می کنیم مواجه شده ایم بدون اینکه تغییری در شرایط محیطی وحکومتی جمهوری اسلامی ایران روی داده باشدمثل اینکه فراموشی برهمه مردم حاکم شده است واین بیشتر ماراآسیب دیده می کند.I need help you plz.امضاهماحافظی(مرضیه ارام)== در ایران ==
برخی از گروه‌های مخالف (اپوزیسیون) جمهوری اسلامی ایران مردم ایران را به نافرمانی مدنی تشویق می‌کنند مانند شاهزاده رضا پهلوی.هرچند شهروندان ایرانی هم دست به ابتکارات میزنند و این روش های گوناگونی بوجود آورده.
از جملهٔ نافرمانی‌های مدنی در ایران می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
ستارهٔ افغان (به انگلیسی: Afghan star، به پشتو: د افغان ستوری) مسابقهٔ آوازخوانی و کشف استعداد خوانندگی جوانان اهل افغانستان است که از سوی تلویزیون طلوع در افغانستان راه‌اندازی شده‌است. ستارهٔ افغان یکی از برنامه‌های پرآوازهٔ تلویزیون طلوع است؛ جوانان افغانستان با علاقه‌مندی ویژه این برنامهٔ محبوب را از طریق تلویزیون، فیسبوک، یوتیوب و رسانه‌های جمعی دنبال می‌کنند. کانال یوتیوب ستارهٔ افغان پربیننده‌ترین کانال یوتیوب در افغانستان است. طرز انتخاب ستاره‌ها بر حسب نظرات داوران و رأی‌دهی مردم از طریق پیامک و فیسبوک اجرا می‌شود. به ستاره‌ای که مقام اول را می‌گیرد مدال ویژهٔ ستارهٔ افغان اهدا می‌شود. بعضاً شرکت‌هایی که حمایت مالی این برنامه را به‌عهده دارند، جوایزی نیز برای ستاره در نظر می‌گیرند. ستارهٔ افغان یک برنامهٔ موسیقی است، و به همین دلیل قشر مولوی و آخوند از ابتدا تا کنون مخالف آن بوده‌است، اما با آن هم مردم افغانستان با علاقه‌مندی این برنامه را دنبال می‌کنند و آوازخوان‌ها نو این کشور آرزوی شرکت و برنده‌شدن در این برنامه را دارند.
دورهٔ پانزدهم ستارهٔ افغان که در بهار ۱۳۹۹ خورشیدی پایان یافت.
توسط داوران جشنواره: شکیب مصدق، سیداگل مینا، میرمفتون و در نهایت جایگزین میرمفتون طلامحمد تخاری، داوری این جشنواره را به عهده داشتند.
مقام اول جشنوارهٔ پانزدهم ستارهٔ افغان: فهیم فنا
مقام دوم :مجتبی خاوری
ستاره برای نخستین بار در سال ۱۳۸۴ ه‍.ش آغاز شد. این برنامه مشابه پاپ آیدل بریتانیا یا نوول استار فرانسه و برنامه‌های مشابهی آن است که اقتباسی نیست و به‌طور مستقل توسط تلویزیون طلوع تولید شده‌است. این برنامه اکنون به یکی از برنامه‌های پرطرفدار در میان خانواده‌های افغانستان و قشر جوان تبدیل شده‌است.
در مرحلهٔ مقدماتی برگزارکنندگان مسابقه به شهرهای مختلف افغانستان می‌روند. گروهی از داوران مسابقه با محک‌زدن خوانندگان مشتاق که بیشتر جوانانی اواخر دوره نوجوانی و اوایل دهه ۲۰ زندگی شان است، بهترین شرکت کنندگان را از هر شهر انتخاب می‌کنند.
در مرحله بعدی آنها را به دور رای گیری عمومی مسابقه در کابل دعوت می‌کنند جایی که ۱۶۰ شرکت کننده برتر توسط گروه چهار نفره داوران انتخاب می‌شوند.
از میان این افراد طی مرحله بعدی ۲۴ خواننده برتر از میان گروه ۱۶۰ نفری توسط داوران انتخاب می‌شوند و به مرحلهٔ نهایی یا "دوازده بهترین" راه پیدا می‌کنند.
در مرحلهٔ نهایی در هر قسمت ‌ستاره‌ها به هنرنمایی می‌پردازند و تا هفتهٔ آینده با مراجعه به آرای مردم از طریق اس‌ام‌اس یک نفر از دور مسابقه حذف می‌شود و این روند تا باقی ماندن یک نفر به عنوان "ستارهٔ افغان" ادامه می‌یابد.
اخیراً می‌توان افزون بر رأی مثبت رأی منفی نیز داد و بینندگان می‌توانند پرسش‌هایی که در ذهنشان دربارهٔ ستاره‌ها ایجاد شده، از همان ستاره بپرسند.
فصل اول ستارهٔ افغان در سال ۱۳۸۴ خورشیدی برگزار شد. بیش از ۱۰۰۰ امید از سراسر افغانستان گرد هم آمدند تا در جستجوی استعدادها شرکت کنند. برنده نهایی این فصل شکیب همدرد از کابل بود که اولین آلبوم خود "ماشاءالله" را در اواخر سال ۲۰۰۷ منتشر کرد.
نتیجه مرحلهٔ نهایی این دوره:
۱. شکیب همدرد شرکت‌کننده از کابل در یکمین دوره به عنوان ستارهٔ افغان برگزیده شد.
۲. عبدالسمیع یوسفزی شرکت‌کننده از هرات مقام دوم را بدست آورد.
۳. سیر ولی‌زاده شرکت‌کننده از کابل مقام سوم این دوره از مسابقات را از آن خود کرد
۴. فرحناز یوسفی، شرکت‌کننده از مزار شریف، مقام بهترین بانوی این دوره را بدست آورد.
در برنامهٔ نهایی یا فینال دور اول منیژه دولت خوانندهٔ سرشناس و پرآوازهٔ تاجیکستان نیز به آوازخوانی و توزیع جوایز پرداخت.
فصل دوم ستارهٔ افغان در سال ۱۳۸۵ خورشیدی برگزار شد و داوران به دنبال استعداد ها به شهرهای کابل، مزار شریف هرات، قندهار، جلال‌آباد و پیشاور پاکستان رفتند. شبکه استعدادهای این فصل با افغان‌های مقیم پاکستان و ایران برای مشارکت گسترده شد.
در این دوره نجیب محمودی اشتراک‌کننده‌ای از شهر مزارشریف لقب ستارهٔ افغان را کسب کرد. یکی از علت‌های محبوبیت او شباهت صدایش با احمد ظاهر خوانندهٔ محبوب و پرآوازه افغانستان بود. باربد میوزیک یک قرارداد ضبط با نجیب محمودی به امضا رساند. نا گفته نماند که فصل دوم ستاره افغان موفق تر از اولی بود.
۱. نجیب محمودی شرکت‌کننده از مزار شریف
۲. سروش نوا کابل
۳. مهدی افشار شرکت‌کننده از هرات
۴.شریف دیدار(کابل)
فصل سوم ستارهٔ افغان در نیمهٔ دوم سال ۱۳۸۶ خورشیدی برگزار شد. در این فصل برعلاوه شهرهای قبلی، داوران در جستجوی استعدادها به شهرهای غزنی و قندز نیز رفتند. در این فصل، ستاره افغان به یکی از پربیننده ترین و مورد بحث ترین برنامه‌های تلویزیونی افغانستان تبدیل شد و به طور منظم در هر قسمت ۱۱ میلیون بیننده را به خود جذب می‌کرد.
ستاره فصل سوم ستاره افغان رفیع نائب زاده بود که دومین برنده از مزار شریف به شمار می‌رفت. حمید سخی‌زاده از کابل نیز عنوان دومی را کسب کرد.
۱. رفیع ناب‌زاده شرکت‌کننده از فاریاب
۲. حمید سخی‌زاده شرکت‌کننده از کابل
۳. لیمه سحر شرکت‌کننده از قندهار
۴. خالد خلوت
۵. طاهر شوقی (هراتی) از مهاجران افغان مقیم تهران
۶. امید نظامی
۷. هارون یوسفی
فصل چهارم ستاره افغان در سال ۱۳۸۷ برگزار شد. تغییراتی که در این مرحله در قالب برنامه ایجاد شد، از جمله یک برنامه اسپین آف اضافی بود که هر هفته پخش می‌شد. برندهٔ نهایی مسابقه نوید فروغ از کابل بود و نفرات دوم و سوم به ترتیب مهران گلزار و نوید صابرپور بودند. نفرات چهارم تا دهم به ترتیب حبیب پوپل، فیاض حمید، مصطفی صوفی، امید پارسا.الهه سرور.منصور نظری.فرید نجمی بودند.
پخش فصل پنجم ستاره افغان در سال ۱۳۸۸ آغاز شد. انتخاب استعداد ها از تمام شهرهایی که در فصول گذشته بازدید شده بودند انجام شد. نذیر خارا و مونسه شیرزاده حسن (اولین و تنها داور زن در آن زمان) به هیئت داوران این فصل بازنگشتند. در عوض احمد فانوس داور جدید شد. پنجمین دوره از این مسابقه با پیروزی نهایی ولی سازش دانش‌آموزی از هرات به پایان رسید. رتبه دوم به حبیب الله شباب‌ و رتبه سوم به عبدالله میلاد کبیری رسید.
یک نسخه اسپین‌آف ویژه، به نام "ابرستاره"، اولین فصل ابرستاره ستاره افغان بود که در سال ۱۳۸۹ پخش شد. این فصل فقط به رقابت بین ستاره‌ها و نایب ستاره‌های پنج فصل‌ قبلی ستاره افغان می‌پردازد تا ابرستاره نهایی معلوم گردد. خواننده‌ای که به مقام اول این فصل دست یابد تاج "ابرستاره" تمام ستارگان افغانستان را به خود اختصاص خواهد ‌داد.
هدایت شرکت کنندگان این فصل بر عهده دو داور به نام‌های احمد فانوس و نذیر خارا بود که هر کدام ۶ خواننده در تیم خود داشتند. ابرستاره این فصل سیر ولی زاده از تیم احمد فانوس از فصل اول ستاره افغان بود. مقام دوم به شریف دیدار از تیم نذیر خارا از فصل دوم ستاره افغان رسید.
این دوره در نیمهٔ دوم سال ۱۳۸۹ آغاز شد و برندهٔ نهایی این دوره امید الطاف بود که برندهٔ جایزهٔ یک خودرو از شرکت نیسان شد.
رضا رضایی برندهٔ نهایی این دوره از مسابقات ستارهٔ افغان بود که نفرات بعدی به ترتیب متین الکوزای و الماس فراهی بودند. در این دوره به نفر اول مسابقه یک دستگاه خودروی تویوتا کرولا و به دو نفر بعدی دو دستگاه موتورسیکلت هدیه داده‌شد.
در این دوره که در سال ۱۳۹۱ برگزار شد، اختلاف نظر زیادی میان داوران مسابقه بود که در نهایت ساجید حسین جنتی، هارون اندشوار و جمشید سخی به‌ترتیب نفرات برنده اول تا سوم مسابقه بودند.
این دوره در نیمهٔ دوم سال ۱۳۹۲ برگزارشد. ستارهٔ این دوره ربيع الله بهزاد بود و برندگان بعدی به ترتیب نایب نایاب و آرش بارز بودند.
دهمین دوره از مسابقه در آبان‌ماه سال ۱۳۹۳ برگزار شد و در اسفندماه همان سال به پایان رسید که برندگان این دوره به‌ترتیب علی ساقی، پنج‌شنبه مفتون و الیاس ایثار بودند.
فصل دوم اسپین آف ابرستاره در سال ۱۳۹۴ آغاز شد. این فصل توسط آرش بارز میزبانی شد و در مجموع ۱۲ ستاره و نایب ستاره از ۱۰ فصل قبل حضور داشتند.‌ قالب نمایش شبیه یک نمایش رزمی با دو مربی عبید جوینده و قیس الفت بود. هر داور ۶ خواننده در تیم خود داشت. در بین ۶ تیم برتر هیچ تیمی وجود نداشت و وحید کاظمی داور جدید وارد میدان شد. همچنین این دو داور شدند.
برنده فصل امید پارسا از فصل چهارم ستاره افغان بود. مقام دوم به الیاس ایثار از فصل اخیر ستاره افغان (فصل ۱۰) رسید. هر دو فینالیست از تیم عبید جوینده بودند. جایزه برنده یک ماشین شورلت جدید و یک آلبوم صوتی ضبط شده با باربد موزیک و همچنین دو موزیک ویدیو در همان استودیو بود.
یازدهمین دوره در آبان‌ماه سال ۱۳۹۴ برگزار شد درحالی‌که دو اتفاق نو نسبت به دوره‌های پیشین اتفاق افتاده بود؛ نخستین اتفاق نو این بود که بخشی از مسابقه در خارج از افغانستان و در استرالیا برگزار شد و دومین اتفاق نو، حضور یک خوانندهٔ رپ به‌نام زیبا حمیدی در مسابقه برای نخستین بار بود. برندگان این دوره به ترتیب حبیب‌الله فانى از مزارشریف، اشکان عرب از هرات و راشد آریا بودند.
فصل دوازدهم ستاره در سال ۱۳۹۵ آغاز شد. داوران همان داوران فصل یازدهم‌ بودند. مجری فصل هشتم تا یازدهم، مصطفی عزیزیار، جایگزین امید نظامی شد که آخرین بار در فصل هفتم مجری برنامه بود.
شور و هیجان این فصل نسبت به فصل‌های قبلی بیشتر بود و بیشتر خوانندگان استعداد خاص خودشان را داشتند. مانند سید جمال مبارز بهترین خواننده رپ، خلیل یوسفی خواننده با ۱۵ سال سابقه، شقایق رویا، شرکت کننده افغان مقیم ایران، بابک محمدی بهترین خواننده سبک محلی و همچنین بسیاری دیگر.
به شرکت کنندگانی که به ۳ نفر برتر راه یافتند، جوایز سفر به آلماتی قزاقستان اهدا شد که سید جمال مبارز، زلاله هاشمی و بابک محمدی بودند. به برنده یک موتور سیکلت پامیر اهدا شد. برای اولین بار از زمان شروع این برنامه، یک شرکت کننده زن، زلاله هاشمی به مقام دوم این فصل رسید. این یک رکورد بود که یک زن در این برنامه ساخته بود و رکورد قبلی را که لیمه سحر در فصل ۳ در اختیار داشت شکست. اما این رکورد نیز با ستاره شدن زهرا الهام در فصل چهاردهم به عنوان اولین ستاره زن افغان شکستانده شد.
همچنین برای اولین بار در تاریخ این برنامه، یک خواننده رپ (سید جمال مبارز) موفق شد به فینال راه یابد و با نمایش که در هر هفته داشت توسط داوران مورد تحسین قرار می گرفت. تمام ۱۲ آهنگ جمال مبارز در ۱۲ مرحله آخر این برنامه در جمع ۱۲ آهنگ برتر فصل دوازدهم ستاره افغان رسید.
همانطور که در فصول گذشته مرسوم بود، فینال بزرگ در روز نوروز، در ۲۱ مارس ۲۰۱۷ میزبانی شد. سید جمال مبارز به عنوان اولین رپپر ستاره دور دوازدهم افغانستان گردید. زلاله هاشمی نیز به مقام دوم دست یافت. مبارز پس از اعلام شدن به عنوان ستاره، به دلیل حضور یک زن در این فصل تا نایب قهرمانی و همچنین احترام به زنان افغانستان، با توجه به خطرات و سختی هایی که هر روز در کشور با آن روبرو هستند، تندیس خود را را به زلاله هاشمی اهدا کرد.
فصل سیزدهم در سال ۱۳۹۶ آغاز شد‌. این دور ستارهٔ افغان در آغاز با مشکلات زیادی روبرو شد. داوران ستارهٔ افغان به نسبت امنیت بد به شهر جلال آباد رفته نتوانستند. در هرات نیز آخوندها و ملاها تظاهراتی را برای جلوگیری از برگزاری این برنامه به راه انداخته بودند. با همهٔ این مشکلات بازهم ستارهٔ افغان توانست استعدادهای خوبی را از سراسر افغانستان جمع‌آوری کند. از ستاره‌های مشهور این دور می‌توان از مصطفی هنرجو و منصور جلال نام برد. در این برنامه هیچ نماینده‌ای از طبقهٔ اناث نبود. در مرحلهٔ نهایی این برنامه که به‌طور زنده از تلویزیون طلوع به پخش می‌رسید مصطفی هنرجو با کسب بیشترین رأی عنوان ستارهٔ افغان را از آن خود کرد.
فصل چهاردهم ستاره افغان تاریخی بود. یک گروه متنوع متشکل از دوازده هنرمند با استعداد از سراسر افغانستان پس از داوری توسط میر مفتون، قیس الفت و سیدا گل مینا به این دور راه یافتند. در این فصل، از دوازده شرکت کننده، دو نفر از آنها زن بودند. صدیقه مددگار از کابل و زهرا الهام از غزنی دو تن از خوانندگان زن این فصل بودند.
چهاردهمین دورهٔ ستارهٔ افغان تنها در شهر کابل در سال ۱۳۹۷ آغاز به کشف استعدادها کرد و عبدالسلام مفتون در جایگاه چهارم قرار گرفت و زهرا الهام، فیروز فاضل و وسیم انوری به دور سه بهترین راه یافتند که از این میان فیروز فاضل جایگاه سوم را بدست آورد و برای نخستین‌بار یک زن یعنی زهرا الهام جایگاه نخست را به دست آورد و تاریخ‌ساز شد.
فرمت کلی فصل این بود که شرکت کننده با اکثریت آرای مردم در نمایش به جلو منتقل می شود. صدیق مددگار تا دور هفتم نمایش پیش رفت. در این فصل وسیم انوری، فیروز فاضل و زهرا الهام به سه بهترین راه یافتند.
در طول تاریخ ستاره افغان که در ۱۴ سال گذشته است، همه برندگان مرد بودند. بنابراین، این فصل برای اولین بار بود که یک زن هجده ساله به نام زهرا الهام ستاره این مسابقه شد. الهام اکثریت آرای مردم در داخل و خارج از کشور را به دست آورد. علاوه بر این، او از قومیت هزاره است که در افغانستان یک اقلیت محسوب می‌شود. زادگاه او، غزنی، در ماه اوت ۲۰۱۸ توسط طالبان محاصره شد و هزاران هزاره را آواره کرد. او همچنین یک فعال برای حقوق زنان بوده است، در حالی که برخی از مردان افغان و طالبان مخالف شرکت زنان در مسابقات آواز و رقص هستند. او در طول برنامه به آن مردان اشاره کرد و از مردم خواست به او رای دهند تا مانند سیلی به صورت مردان حسود و مخالف آزادی زنان بزند. ماموریت او شکستن رکوردهای برندگان مرد بود. زهرا در مصاحبه خود با تلویزیون الجزیره اشاره می‌کند که پدر و مادرش هر دو از رویای او برای تبدیل شدن به یک خواننده پاپ حمایت کردند. این روایت برخلاف بسیاری از داستان‌های مربوط به دختران افغانی است که آزادی یا حق انجام کاری را که دوست دارند ندارند. موفقیت او با کسب اکثریت آرای مردم نشان می‌دهد که مردم افغانستان از مشارکت زنان در ستاره افغان حمایت می کنند. او موفقیت خود را مدیون تمام زنان افغانستان می داند و می گوید: "خیلی خوشحالم که حتی کلماتی برای بیان احساساتم پیدا نمی کنم... امروز نماینده همه دختران افغانستان هستم. امروز نه تنها زهرا الهام بلکه همه دختران در افغانستان پیروز شده اند.»
فصل پانزدهم ستاره افغان با داوری سیداگل مینا، میر مفتون بانو هنگامه و شکیب مصدق در سال ۱۳۹۸ آغاز گردید. این فصل با حضور فهیم فنا بود. او اولین شرکت کننده در ژانر قوالی در تاریخ افغانستان بود و در نهایت این فصل توسط او برنده شد و مجتبی خاوری مقام دوم را به دست آورد.
فصل سوم اسپین آف ابرستاره قرار بود در سال ۱۳۹۹ پخش شود، اما به دلیل همه گیر شدن کووید-۱۹، این فصل در سال ۱۴۰۰ موکول شد. مجری این فصل مصطفی عزیزیار بود. این به رقابت بین ۱۰ ستاره و نایب ستاره پنج فصل قبلی می پرداخت.
قالب نمایش شبیه یک نمایش رزمی با دو مربی آریانا سعید و قیس الفت بود. هر مربی ۵ شرکت کننده در تیم خود داشت. ویژگی جدیدی در این فصل به نام Golden Buzzer معرفی شد که به مربیان این قدرت را می داد تا یکی از شرکت کنندگان مورد علاقه خود را از حذف دور نگه دارند. آریانا سعید از آن برای خلیل یوسفی استفاده کرد که او برای رده سوم حذف شد، در حالی که شانس Buzzer قیس الفت تا پایان بلا استفاده ماند.
این فصل جنجال‌های زیادی داشت، دعوا بین دو مسابقه دهنده محبوب، فهیم فنا و جمال مبارز بود و آریانا سعید مربی جمال مبارز نیز درگیر حرف هایی شد. همه این اتفاقات باعث شد تا فهیم فنا تنها چند هفته مانده به فینال این فصل را ترک کند.
دو فینالیست منصور جلال (تیم قیس) و جمال مبارز (تیم آریانا) بودند که در پایان فصل جمال مبارز به عنوان تاج ابرستاره تمام ستاره‌های افغانستان در ۱۵ سال اخیر رسید.
این مسابقه تا حدود زیادی توانسته‌است در معرفی چهره‌های نو موسیقی کامیاب باشد. تعدادی از شرکت‌کننده‌های این مسابقه همانند آرش بارز، شکیب همدرد و نجیب محمودی توانستند کار خوانندگی را ادامه دهند و آلبوم‌هایی را ارائه دهند. در مقابل بسیاری نیز همانند سمیع یوسفزی که در نخستین دورهٔ این مسابقه رتبهٔ دوم را بدست آورده بود چندان فعالیت هنری‌ای نداشتند. به‌جز فریده ترانه سایر بانوان شرکت‌کننده نیز چندان درخششی در فعالیت حرفه‌ای نداشتند.
از پروسهٔ انتخاب و شایستگی واقعی ستاره انتقادهای نیز وجود دارد.
ستارهٔ افغان با وجود اینکه علاقمندان فراوان در سراسر افغانستان دارد، منتقدان سرسخت نیز در میان جامعهٔ افغانی دارد؛ بزرگ‌ترین منتقدان برنامهٔ ستارهٔ افغان آگاهان دینی، مولوی‌ها، آخوند‌ها و ملاها می‌باشد. مولوی‌ها به کنایه از ستارهٔ افغان به ستارهٔ شیطان یاد می‌کنند، که منظورشان از شیطانی بودن این برنامه است، یعنی این برنامه مخالف صریح آیات قرآن و سنت نبوی است، اما جوانان با اتکا به جنایات عظیمی که توسط مجاهدین و ملاها در دهه‌های اخیر در کشور صورت گرفته است به امر و نهی های مولوی ها و ملا ها توجهی نمیکنند.
ملک مهرداد بهار (زاده ۱۰ مهر ۱۳۰۸ – مرگ ۲۲ آبان ۱۳۷۳) نویسنده و پژوهشگر اسطوره و تاریخ اهل ایران بود. وی پنجمین فرزند ملک‌الشعرای بهار بود. از مهرداد بهار با عنوان "پدر اسطوره‌شناسی ایران" یاد می‌شود.خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا): "مهرداد بهار نخستین تحلیل‌گر اسطوره‌های ایرانی بود"، نوشته‌شده در ۲۲ آبان ۱۳۹۷؛ بازدید در ۱۵ آبان ۱۴۰۱.
مهرداد بهار تحصیلات آغازین خود را در دبستان جمشید جم و دوره دبیرستان را در دبیرستان‌های فیروز بهرام و البرز به پایان رساند. سپس در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران در رشته ادبیات فارسی نام‌نویسی کرد، ولی دو سال پس از آن به دلیل فعالیت‌های سیاسی از دانشگاه رانده‌شد. سپس چهارسال به زندان افتاد تا اینکه در بهار ۱۳۳۴ از زندان آزاد شد. آنگاه دوباره به دانشگاه رفت و سرانجام در ۱۳۳۶ تحصیلاتش را در دوره کارشناسی به پایان رساند.
در ۱۳۳۷ برای پیگیری تحصیل به انگلستان رفت. میان سال‌های ۱۳۳۸ تا ۱۳۴۴ بهار در مدرسهٔ زبان‌های شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن به آموختن پرداخت و مدرک فوق لیسانس گرفت.
سال‌ها پس از آن دکترای خود را از دانشگاه تهران دریافت داشت، ولی به علت جلوگیری ساواک نتوانست در دانشگاه استخدام شود و به ناچار به استخدام بانک مرکزی درآمد. وی با بنیاد فرهنگ ایران (پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی)، فرهنگستان زبان ایران و فرهنگستان ادب و هنر نیز همکاری کرد. به‌علاوه به‌صورت حق‌التدریسی به آموزش در دانشگاه تهران پرداخت و چندی بعد هم در رشته اساطیر ایران باستان در دانشگاه تهران به تدریس پرداخت.
همسر مهرداد بهار، زهره سرمد استاد دانشگاه است و ثمرهٔ ازدواج‌شان یک پسر به نام میلاد و یک دختر به نام فرغانه است. بهار از ازدواج اول خود فرزند ارشدی به نام کاوه دارد.
مهرداد بهار در ۲۲ آبان‌ماه ۱۳۷۳ بر اثر بیماری کم‌خونی سیدروبلاستیک درگذشت و در قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
در اسفند ۱۳۹۸ امیرکاووس بالازاده، پژوهشگر، مدرس تئاتر و یکی از شاگردان مهرداد بهار درگذشت و جسد او روی قبر بهار دفن شد و در خرداد ۱۳۹۹ نیز سنگ قبر قبلی برداشته شد و به‌جای آن یک سنگ قبر مشترک برای بهار و بالازاده نصب شد. این وقایع موجب اعتراض خانوادهٔ بهار شد. چهرزاد بهار (خواهر مهرداد بهار) در نامه‌ای سرگشاده خطاب به شهرداری و شورای شهر، این تصمیم را بی‌احترامی به مهرداد بهار قلمداد کرد که بدون کسب اجازه از خانوادهٔ او عملی شده‌است. پس از آن همسر امیرکاووس بالازاده با انتشار متنی با اشاره به پیشینهٔ خانوادگی و علمی بالازاده، اعلام کرد دفن بالازاده در «جوار استادش»، طبق رایزنی با وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی انجام شده و قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرای تهران، مالکیت شخصی ندارد. با این‌حال کاوه بهار با ارائهٔ تصویر سند مالکیت قبر و متنی توضیحی در خبرگزاری ایسنا خواستار انتقال جنازهٔ امیرکاووس بالازاده به محلی دیگر و بازگرداندن سنگ مزار مهرداد بهار شد. خانوادهٔ بهار بر این عقیده‌اند که طبق سند مالکیت ارائه شده، دفن شخص دیگری به‌جز وابستگان مهرداد بهار، در آن محل مجاز نیست».