moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مامان و روسپی () شاهکاری به کارگردانی و نویسندگی ژان اوستاش است که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. از ستارگان فیلم می‌توان به برنادت لافون، ژان‌پیر لئو و آندره تشینه اشاره کرد. ژان اوستاش فیلمنامه اثر را با الهام از روابط خود نوشته و فیلم را از مه تا ژوئیه 1972 فیلمبرداری کرد. این فیلم بلند تقریبا 3 ساعت و 30 دقیقه ای در ابتدا با برخی واکنش‌های انتقادی دوگانه رو به رو گردید؛ اما منتقدان و فیلمسازان بعدی از آن حمایت کردند.
این فیلم در بیست و ششمین جشنواره فیلم کن به نمایش در آمد و در حالی که کاندید جایزه نخل طلایی بود، برنده جایزه بزرگ هیئت داوران این جشنواره شد. همچنین ژان اوستاش در همان سال برنده جایزه انجمن سینما نو در جشنواره جهانی فیلم برلین گردید.
الکساندر جوانی است بیکار که همراه با معشوقه‌ی جوان خود مری که بوتیک دارد، زندگی میکند. این دو با هم رابطه جنسی دارند. الکساندر قصد ازدواج و زندگی کردن با ژیلبرت را دارد ولی ژیلبرت به خاطر دعوا و زد و خوردهایی که قبلا داشتند و مخصوصا بخاطر حاملگی ژیلبرت و مجبور شدن او به سقط، با اینکه الکساندر را دوست دارد و الکساندر نیز پشیمان شده است؛ او را مورد مناسبی برای ازدواج دیگر نمیداند و میخواهد با فرد دیگری ازدواج کند. الکساندر با ورونیکا استروالد آشنا میشود . او از 19 سالگی پرستار بیمارستانی در نیس است و همزمان به مدت 5 سال به روسپیگری در اتاقی که در همان بیمارستان دارد، می پردازد. او که تا به حال ازدواج نکرده است؛ میگوید به عشق عقیده ای ندارد و توقعش از مردها زیاد است و آنها ناامیدش میکنند. او میگوید عاشق رقص، دیسکو، خرید لباس و زیبایی است و برای همه ی اینها به پول نیاز دارد. الکساندر بعد از چند بار قرار و ملاقات و پیاده روی و قبول نکردن پشنهاد ورونیکا برای رابطه در کنار رود شهر نیس؛ و علاقه مند شدن آنها به یکدیگر، او را به خانه و دیدن مادرش دعوت میکند. مری با اینکه ورونیکا را دوست دارد ولی به او حسادت میکند. مری برای خرید 3 روزه به لندن میرود و در این مدت آنها با هم در خانه مری رابطه جنسی برقرار می کنند. وقتی مری از سفر برمیگردد، متوجه حضور ورونیکا میشود. ورونیکا که عاشق شده است، دعوت دو دوست مردخود را برای پارتی و رابطه را قبول نمیکند و از قصدش برای ماندن و داشتن رابطه با الکساندر میگوید و اینکه تلاش میکند که با الکساندر زندگی کند؛ ولی میگوید نمیخواهد مردی را که دوستش دارد را به اتاقی که او قبلا در آن با مردان زیادی بوده است، ببرد. ولی الکساندر اصرار به رابطه در اتاق ورونیکا دارد. از طرفی الکساندر بعد از عشق بازی با مری به او میگوید،در موقع رابطه با او به مرگ فکر میکند. در همین حال ورونیکا زنگ میزند و میگوید میخواهد به خانه آنها بیاید؛ و اینگونه از رابطه آنها مطلع میشود. ورونیکا که مشکلی با این نوع از رابطه ندارد، بعد از عشق بازی با الکساندر میگوید، الکساندر بسیار خوشبخت است که همزمان با دو زن که دوستش دارند، همبستر است. ولی مری که از عشق بازی آنها در حضور او تاب نمی آورد؛ اقدام به خودکشی با قرص میکند ولی الکساندر نجاتش میدهد. مری آنها را از خانه بیرون می اندازد. فردای آن روز ورونیکا با مری و الکساندر در خانه ملاقات میکند و با گریه میگوید شما از روی عشق و علاقه با هم رابطه دارید و این بسیار زیباست و من بین شما احساس خوشبختی میکنم؛ او اعتقاد دارد که فردی به نام روسپی وجود ندارد و تنها نیاز زن و مرد به یکدیگر واقعیت دارد و این ما هستیم که با دادن عنوان های مختلف، کار را سخت کرده ایم. از نظر ورونیکا در رابطه جنسی عشقی وجود ندارد، مگر اینکه به قصد آوردن فرزند باشد. او رابطه را تمام شده میپندارد و خانه را ترک میکند و به اتاقش در بیمارستان برمیگردد ولی الکساندر او را دنبال کرده و در همان اتاق معروف از او درخواست ازدواج میکند.
رنه لالوکس (؛ – ) یک پویانما، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، و نقاش اهل فرانسه بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
دبی دینگل (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا است که نمایندگی حوزه انتخابیه دوازدهم میشیگان را از ۲۰۱۵ بر عهده دارد. او جانشین شوهرش جان دینگل، در کنگره شد.
سیاره شگفت‌انگیز () یک پویانمایی در سبک علمی–تخیلی به کارگردانی رنه لالوکس است که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به دیک الیوت اشاره کرد. این فیلم در بیست و ششمین جشنواره فیلم کن برنده جایزه بزرگ شده‌است.
تنگیز آبولادزه (؛ – ) یک کارگردان، و فیلم‌نامه‌نویس اهل گرجستان بود.
پرورش کلاغ‌ها () فیلمی اسپانیایی در سبک درام به کارگردانی کارلوس سائورا است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آنا تورنت، جرالدین چاپلین و میرتا میلر اشاره کرد. این فیلم در بیست و نهمین دوره جشنواره فیلم کن برنده جایزه بزرگ شده است.
دپورتیوو آلاوس که معمولاً به اختصار آلاوس یا الاوز خوانده می‌شود، یک باشگاه فوتبال اسپانیایی است که در شهر بیتوریا واقع در ایالت آلابا در منطقهٔ خودمختار باسک قرار دارد. باشگاه در سال ۱۹۲۱ تأسیس شد و در حال حاضر در لالیگا بازی می‌کند و در پایان هفته ۴۱ لیگ ادلانته موفق به صعود به لالیگا شد؛ و باید در فصل ۲۰۱۶–۱۷ در لالیگا حضور پیدا کرد. بازی‌های خانگی این تیم در ورزشگاه مندیزوروتسا برگزار می‍شود.
بزرگ‌ترین موفقیت این باشگاه در سال ۲۰۰۱ اتفاق افتاد، در این سال این باشگاه در شروع رقابت‌های اروپاییش توانست همراه با لیورپول به فینال جام یوفا ۲۰۰۱ راه پیدا کند. در حالی که این بازی در وقت‌های قانونی ۴–۴ مساوی به اتمام رسید نهایتاً این تیم با دریافت گل طلایی در وقت‌های اضافه مغلوب لیورپول شد. آخرین گل بازی به صورت گل‌به‌خودی به ثمر رسید.
ترسرا دیویژن
کوپادل ری
نظریه بازی‌ها و رفتار اقتصادی، چاپ ۱۹۴۴ توسط انتشارات دانشگاه پرینستون، کتابی است نوشتهٔ جان فون نویمان و اسکار مورگنسترن. این کتاب به عنوان مرجع پیشرو و آغازین شاخهٔ چند رشته‌ای نظریه بازی ها شناخته می‌شود. در مقدمهٔ شصتمین ویرایش سالانه این کتاب، انتشارات دانشگاه پرینستون آن را به عنوان «کتاب کلاسیکی که نظریه بازی امروزی بر آن بنیان نهاده شده است» معرفی می‌کند.
ساختار کلی کتاب بر تحقیقات پیشین فون نویمان که در سال ۱۹۲۸ و تحت عنوان آلمانی "Zur Theorie der Gesellschaftsspiele" منتشر شده بود، استوار است.
مارکیزِ اُ () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی اریک رومر است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به برونو گانتس و اتو سندر اشاره کرد. این فیلم در بیست و نهمین جشنواره فیلم کن برنده جایزه بزرگ شده است.
آلپ سوئیس () به بخشی از کوه‌های آلپ گفته می‌شود که در کشور سوئیس واقع شده است و بخش عمده عوارض طبیعی این کشور را در بر می‌گیرد. این بخش از آلپ در امتداد فلات سوئیس و بخش سوئیسی کوهستان ژورا و یکی از سه قسمت بزرگ فیزیوگرافیک آن قرار دارد.
کوه‌های آلپ سوئیس تمام کوه‌های بالاتر از ۲۰۰۰ متر سوئیس و بلندترین قله‌های رشته‌کوه آلپ را در بر می‌گیرد.
لیسکام () با ارتفاع ۴۵۲۷ متر کوهی در آلپ میان مرز سوئیس و ایتالیا است. این کوه پنج کیلومتر طول و دو قله مشخص دارد.
سنت نیکلاوس (به لاتین: St. Niklaus) یک بخش‌های سوئیس در سوئیس است که در کانتون وله واقع شده‌است.
سنت نیکلاوس ۲٬۳۷۹ نفر جمعیت دارد.
دجله سوزان: نسل‌کشی ارمنی‌ها و مسئولیت آمریکا () یک روایت از کشتار ارامنه در طی دهه ۱۸۹۰ و نسل‌کشی ارمنی‌ها در سال ۱۹۱۵ میلادی و مسئولیت دولت عثمانی را ارائه می‌دهد.
پیتر بالاکیان با استفاده از اسناد آرشیویی و حساب شخص اول، تاریخی را به نمایش می‌گذارد که به چه صورت ترکان جوان در نسل‌کشی ارمنی‌ها درگیر شدند.
این کتاب «جایزه رافائل لمکین» (Raphael Lemkin Prize) در سال ۲۰۰۵ دریافت کرد و کتاب برجسته نیویورک تایمز و پرتیراژترین کتاب نیویورک تایمز و نشنال شد.
فرانسس باربر (؛ زادهٔ ) یک بازیگر اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "آقای هولمز"، "مبلغ مذهبی"، "شب دوازدهم"، "فانلند"، "قصه‌گو"، "عکاسی از پریان"، "کتاب‌فروشی" و "آرزوهای بزرگ" اشاره کرد.
«جماعت احساساتی» یک تک‌آهنگ مشهور پاپ از هنرمند اهل فرانسه، «الن سوشون» است که در سال ۱۹۹۳ میلادی منتشر شد.
در این ترانه الن سوشون، ریخت‌وپاش و تجمل‌گرایی جامعهٔ مصرفی امروزی را تقبیح می‌کند و در آن از «پل لو سولیتزر» و «کلودیا شیفر» به عنوان کسانی که رسانه‌ها از آنان استفادهٔ تجاری می‌کنند، نام می‌برد و همهٔ اینها را برای تماشاگران تلویزیونی مضر می‌داند.Elia Habib, "Muz hit. tubes", p. 285 (ISBN 2-9518832-0-X)
منتقدان مجلهٔ موسیقی «پلاتین» این ترانه را «روشن و کارآمد» توصیف کردند."Platine", December 1993 - January 1994
در سال ۱۹۹۴ میلادی، این ترانه در «جشن برترین‌های موسیقی» برندهٔ «بهترین ترانهٔ سال» و در سال ۲۰۰۵ میلادی در همین مراسم، برندهٔ «بدیع‌ترین ترانه ۲۰ سال گذشته» شد.
«جماعت احساساتی» ۲۶ هفته در «جدول تک‌آهنگ‌های برتر فرانسه» باقی ماند و در ۱۲ فوریه ۱۹۹۴ به صدر این جدول راه یافت و مبدل به یکی از ماندگارترین ترانه‌های الن سوشون شد."Foule sentimentale", French Singles Chart Lescharts.com (Retrieved February 18, 2008)
این ترانه بعدها توسط هنرمندان گوناگونی نظیر «فرانسیس کَبرِل»، «موران»، «زازی»، «مکسیم لوفورستی‌یر»، «کاترین لارا»، «میشل ژوناس» و خودِ الن سوشون بازخوانی شده است.Various artists, "Sol en Si" Lescharts.com (Retrieved February 18, 2008)
کارول هایمن () یک روزنامه‌نگار، نویسنده و رمان‌نویس اهل بریتانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به بانو جین و مجموعه تلویزیونی پوآرو اشاره کرد.
هانس درایر (؛ – ) یک کارگردان هنری اهل آلمان بود.
استیج یک برنامهٔ تلویزیونی برای یافتن استعدادهای تاکنون ناشناخته موسیقی برای فارسی‌زبانان بدون معیار سنی و با داوری بابک سعیدی، شهرام آذر، حامد نیک‌پی و رضا روحانی است.
شبکه من و تو پس از محبوبیت نرم‌افزار پیام‌رسان تلگرام اقدام به ایجاد کانال برنامه استیج در این اپلیکیشن نمود.استیج شبکه من و تو در تلگرام ، فصل اول این برنامه از شبکه من‌وتو پخش می‌شود و جایزه این مسابقه ۵۰ هزار دلار است. برای نخستین‌بار در این سری برنامه‌ها از هنرجوهایی با سبک‌های غیر پاپ مانند رپ و سنتی و تلفیقی و جاز نیز پذیرفته شد.
این برنامه نسخهٔ فارسی مسابقهٔ استعدادیابی ایکس فاکتور می‌باشد. تهیه‌کنندگی این برنامه برعهده روکسانا امینی و صابر می‌باشد.http://www.manototv.com/app
در فصل اول استیج از میان ۶۰ نفر شرکت‌کننده ۳۲ نفر توسط داوران انتخاب شدند. سپس هرکدام دوتا دوتا به اجرای ترانه با پیانو پرداختند تا ۱۶ نفر حذف شود. بدین‌ترتیب، هر گروه شامل ۴ عضو شد. در نهایت امیرحسین افتخاری از گروه حامد نیک‌پی توانست مقام اول فصل اول استیج را بدست آورد.
استیج اکسترا برنامه‌ای است مرتبط با استیج با مجری‌گری سالومه سیدنیا که در فصل دوم، جمعه‌ها ساعت ۱۲ شب به صورت زنده از شبکه من‌وتو پخش می‌شود و به نمایش پشت صحنه‌ها، صداهای غایب و اتفاقات برنامه استیج می‌پرداخت.
این برنامه در رسانه‌های داخلی ایران بازتاب داشته و فیلم‌هایی با عنوان «افشاگری» دربارهٔ آن منتشر شده‌است.
لوید مک‌گوایر () یک هنرپیشه است.
وی بازیگر فیلم‌هایی همچون "پوآرو"، ""، "" و بیل بوده‌است.
آنتونی بِیت (؛ – ) هنرپیشه اهل بریتانیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که در آن نقش داشته، می‌توان به "بینوایان"، "هیچ‌کجا در آفریقا"، "سلامم را به برود استریت برسانید"، "روایت نلی"، "ترفند، طرح‌ریزی، رویارویی" و مجموعه تلویزیونی "پوآرو" اشاره کرد.
جیمز ساکسون (؛ – ) یک هنرپیشه بود.
وی بازیگر فیلم‌هایی همچون دکتر هو، پوآرو و شب دوازدهم بوده است.
سندیکای ملی انتشارات صوتی‌تصویری () یک سازمان حرفه‌ای/صنفی است که از منافع صنعت موسیقی فرانسه پشتیبانی و محافظت می‌نماید. این سازمان که به اختصار SNEP نامیده می‌شود در سال ۱۹۲۲ میلادی تأسیس شد و ۴۸ شرکت تولیدکنندهٔ محصولات صوتی-تصویری عضو آن هستند.
وظیفهٔ اصلی این سازمان، جمع‌آوری و پرداخت حقِ امتیاز پخش و انتشار محصولات فرهنگی، جلوگیری از نقض قوانین حق تکثیر اعضا و اعطایِ گواهی‌نامه‌های فروش موسیقی ضبط شده (الماس، پلاتینی، طلایی و نقره‌ای) است.
«سندیکای ملی انتشارات صوتی‌تصویری» هر هفته، فهرست و جدولِ پرفروش‌ترین آهنگ‌ها (تک‌آهنگ، آلبوم موسیقی) را هم ارائه می‌کند.
کالین استینتن (؛ زادهٔ ) یک بازیگر اهل کانادا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "اولتیماتوم بورن"، "بوری در مقابل مک‌انرو"، "شن‌های روان"، "خانه روسی"، "ادیسه فضایی" و مجموعه تلویزیونی پوآرو اشاره کرد.
مؤسسه مطالعات سیاسی پاریس که معمولاً با عنوان مختصر سیانس پو از آن یاد می‌شود، یک مرکز تحقیقات دولتی و آموزش عالی در شهر پاریس است. این دانشگاه شامل دانشکده‌های علوم سیاسی، تاریخ، حقوق، دانش مالی، مدیریت، مدیریت منابع انسانی، ارتباط، بازاریابی، روزنامه‌نگاری، برنامه‌ریزی شهری و محیط زیست می‌شود. سیانس پو در سال ۲۰۱۵ در حوزه علوم سیاسی و مطالعات بین‌الملل رتبه پنجم را در بین دانشگاه‌های جهان به دست آورد.http://www.topuniversities.com/university-rankings/university-subject-rankings/2015/politics#sorting=rank+region=+country=+faculty=+stars=false+search=
این دانشگاه تاکنون فارغ‌التحصیل‌های برجسته زیادی در عرصه‌های گوناگون تربیت کرده. چهار رئیس‌جمهور اخیر فرانسه دانش‌آموخته این دانشگاه هستند. سیانس پو با ۴۱۰ دانشگاه در سطح جهان مشارکت و همکاری دارد، از جمله با دانشگاه آکسفورد، کلمبیا، مدرسه اقتصاد لندن، مدرسه حقوق هاروارد و غیره.https://en.wikipedia.org/wiki/Sciences_Po
ای‌اُپ پاریس، که با نام سیانس پو شهرت دارد دانشکده علوم سیاسی است که در سال ۱۸۷۲ توسط امیل بوتمی برای پاسخ دادن به بحران سیاسی و اخلاقی پس از جنگ ۱۸۷۰ افتتاح شده‌است. او تلاش داشت با کشف و تربیت نخبگان و ساختن لایه جدیدی از الیت فرانسه نوین را بسازد. بنیان‌گذار سیانس پو تلاش می‌کرددر عین اینکه دانشجویان را با مسایل معاصر آشنا می‌شوند از فرهنگ و تاریخ فرانسه دور نشوند و این تلاش را در ارتباطی نهفته در میان سنت و مدرنیته به دانشجویان منتقل کند و همواره با گوشزد کردن اینکه «تنها چیزی که ما از یک دانشجوی بالغ انتظار داریم این است که زمانه خود را بشناسد» سعی کرد تا دانشجویان را در مسیر درست قرار دهد.
فرانسوا اولاند (رئیس‌جمهور فرانسه)
نیکولا سارکوزی (رئیس‌جمهور سابق فرانسه)
ژاک شیراک (رئیس‌جمهور اسبق فرانسه)
فرانسوا میتران (رئیس‌جمهور اسبق فرانسه)
لوران فابیوس (وزیر امور خارجه فرانسه)
پیر ترودو (نخست‌وزیر اسبق کانادا)
محمد مصدق (نخست‌وزیر اسبق ایران)
پطرس غالی (دبیرکل اسبق سازمان ملل متحد)
آستن چمبرلین (سیاستمدار بریتانیایی و برنده جایزه صلح نوبل)
رمون آرون (فیلسوف فرانسوی)
مارسل پروست (نویسنده و رمان‌نویس فرانسوی)
مجموعاً ۱۳ نخست‌وزیر در تاریخ فرانسه فارغ‌التحصیل این دانشگاه بوده‌اند.
ریچارد آلبرت (؛ زادهٔ ۱۹۵۰) هنرپیشه اهل بریتانیا است.
وی بازیگر مجموعه‌های تلویزیونی همچون پوآرو، روی و هنگ تایم بوده است.
جولیان فیرت (؛ زادهٔ ۱۹۶۰) بازیگر اهل انگلستان است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "مارگارت"، "تفاله"، "ملکه"، "مسحور"، پوآرو و "سایه طناب دار" اشاره کرد.
شورای اسلامی شهر میانه، شورایی مرکب از ۷ نفر است که توسط مردم شهر میانه، برای تصمیم‌گیری در خصوص امور مربوط به شهرداری میانه انتخاب می‌شوند. تعداد اعضای این شورا در دوره چهارم ۹ نفر بود.تعداد اعضای شورای شهر میانه به 9 نفر افزایش می یابدخبرگزاری مهر، تاریخ ۳۱ فروردین ۱۳۹۲دردوره￼ ششم این دوره از انتخابات که در تاریخ 28خرداد 1400،همزمان با انتخابات ریاست جمهوری برگزار شد،آقایان سعید عراقی،هادی صدری،بهنام اسدزاده،ابراهیم ایدری،مهدی امینی،اسلام صدری واسماعیل محمدی7 نفری هستند که به ترتیب به عنوان اعضای جدید شورای اسلامی شهر میانه انتخاب شدند.
اسامی اعضای پنجمین دوره شورای اسلامی شهر میانه به ترتیب حروف الفبانتایج انتخابات شورای شهر میانه اعلام شدخبرگزاری مهر، تاریخ ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۶:
اسامی اعضای چهارمین دوره شورای اسلامی شهر میانه به ترتیب حروف الفبااعضای شورای شهر میانه مشخص شدندخبرگزاری مهر، تاریخ ۲۶ خرداد ۱۳۹۲:
اسامی اعضای سومین دوره شورای اسلامی شهر میانه به ترتیب حروف الفباسخنی با شهروندان عزیز میانه ای درباره عملکرد شش ساله صدای میانه، تاریخ ۷ شهریور ۱۳۹۲:
اوزی یو (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا است.
وینسنت وونگ (؛ – درگذشته ۱۳ مارس ۲۰۱۵) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود.
پیکو یک زبان برنامه نویسی است که در آزمایشگاه زبان‌های نرم‌افزاری دانشگاه وریجه بروسل توسعه داده شد. این زبان جهت معرفی الزامات برنامه‌نویسی به دانشجویان غیر از علوم کامپیوتر تولید شد.
می‌توان به پیکو به عنوان یک زبان ساده و لذت‌بخش برای افرادی که نمی‌خواهند برای قدرت و ظرافت یک زبان مطالعه کنند نگاه کرد.
این کار با اقتباس از معناشناسی زبان اسکیم انجام شد.
آزمایشگاه زبان‌های نرم‌افزاری، در هنگام طراحی پیکو از کتاب «ساختار و ترجمه برنامه‌های کامپیوتری» نوشته آیبلسون و ساسمن، و روش‌های آموزش برنامه‌نویسی در دبیرستان‌ها و دانشگاه‌ها ایده گرفت.
بهتر است پیکو را «کوچک» ترجمه کرد، چراکه ایده پشت این زبان ایجاد یک زبان کوچک برای اهداف آموزشی بوده‌است.
کامنت‌ها با قراردادن متن بین علامت‌های اکسان گراو (`) ایجاد می‌شوند.
متغیرها به طور پویا نوع‌دهی می‌شوند و پیکو از حوزه‌های استاتیک استفاده می‌کند.
در پیکو توابع اشیا رده اول هستند و می‌توانند به عنوان مقدار متغیرها استفاده شوند. به عنوان مثال یک تابع با دو پارامتر param1 و param2 می‌توانید اینگونه تعریف شود:
فراخوانی توابع به صورت زیر انجام می‌شود:
در پیکو عملگرها را می‌توان به صورت پیشوندی یا میانوندی استفاده کرد:
پیکو این نوع داده‌ها را پشتیبانی می‌کند: رشته، اعداد صحیح، حقیقی و جداول.
این زبان به صورت بومی از نوع داده کاراکتری پشتیبانی نمی‌کند و کاربران مجبور به استفاده از رشته‌های با سایز ۱ هستند.
جداول ساختارهای داده‌ای مرکبی هستند که می‌توانند هر کدام از انواع داده پشتیبانی شده توسط زبان را در خود نگه دارند.
نوع داده بولی با استفاده از توابع پیاده‌سازی می‌شود (همانند حساب لامبدا).
در این زبان فقط دستور if عادی پیاده‌سازی شده است.
display('Hello World', eoln)
«تنها» تک‌آهنگی از هنرمند اهل کانادا «گارو» است که در سال ۲۰۰۰ میلادی منتشر شد.
«تنها» پس از انتشار به موفقیت چشمگیری در کشورهای فرانسه و بلژیک دست یافت و سه ماه در صدر جداول موسیقی این کشورها باقی ماند. تا به امروز، این ترانهٔ وی، موفق‌ترین ترانه‌اش بوده‌است.
«در باد» یک دوخوانی از هنرمندان اهل کانادا «گارو» و «سلین دیون» است که در منتشر شد.
ترانه‌سرای «در باد»، «ژاک ونروسو» است که بعدها ترانهٔ «تو را از خاطرم نخواهم برد» را هم برای «سلین دیون» نوشت.
«در باد» موفقیت چشمگیری در کشورهای فرانسوی‌زبان یافت و ۳ هفته در صدر جدول موسیقی فرانسه و ۱ هفته در صدر جدول موسیقی بلژیک باقی ماند. در جدول موسیقی سوئیس هم این ترانه، رتبه دوم را کسب کرد و در هر سه کشور گواهی‌نامه فروش موسیقی ضبط شده پلاتینی را بدست آورد.
شهر «خاربرد» یا «خارپرت» به معنی (قلعه سنگی)، نام کنونی این شهر الازیغ می‌باشد. وجود معادن غنی زیرزمینی از انواع فلزات، به خصوص مس، در نزدیکی شهر خارپرت در رشد اقتصادی این شهر بی تأثیر نبود. حرفهٔ مسگری یکی از مهم‌ترین مشاغل ارمنیان ساکن این شهر محسوب می‌شد و تولید انواع ظروف آشپزخانه که حکاکی‌های زیبایی بر روی آنها نقش بسته بود از هنرهای مختص استادان مسگر اهل خارپرت محسوب می‌شد. آهنگری نیز یکی از مهم‌ترین حرفه‌های رایج در این شهر بود و به حدی شهرت داشت که نام برخی از استادان آن، که از تبحر و مهارت خاصی در این حرفه برخوردار بودند، در برخی از متون تاریخی به ثبت رسیده. قیچی و انواع چاقو از مهم‌ترین کالاهایی بود که تولید می‌شد و متقاضیان فراوانی در خارج از امپراتوری عثمانی داشت. خارپرت به منزلهٔ یکی از شهرهایی که حرفهٔ دشوار دباغی در آن رایج بوده و برخی از ساکنان ارمنی این شهر به آن اشتغال داشته‌اند، همواره در تاریخ حیات اقتصادی ارمنیان غرب مطرح بوده. چرمی که از پوست انواع حیوانات تهیه می‌شد با رنگ‌های مختلفی که از کشورهای خارج از حوزهٔ امپراتوری عثمانی خریداری شده بود رنگ آمیزی و در اختیار استادان کفاش این شهر قرار می‌گرفت.
پارچه بافی نیز از حرفه‌های رایج در میان ارمنیان ساکن در خارپرت بود که کارگاه‌های متعددی در این شهر داشت و اگرچه تولیدات آن دارای کیفیت بالایی بود و معاش شماری از ساکنان این شهر را تأمین می‌کرد به تدریج و با ایجاد کارخانه‌های پارچه بافی در برخی از کشورهای اروپایی دچار رکود شد و از آن پس، استادان پارچه باف ارمنی برای گذران زندگی خویش ناگزیر به منزلهٔ کارگران این کارخانه‌ها مشغول به کار شدند. البته، در سال‌های پایانی قرن نوزدهم میلادی، کارخانه‌ای نیز به دست یکی از خانواده‌های ثروتمند ارمنی احداث شد که بیش از یک صد کارگر را از میان ساکنان ارمنی شهر جذب کرد.
خارپرت در تجارت نیز با رشد همراه بود و ارتباطاتی تجاری با قسطنطنیه داشت. مغازه‌ها و برخی تجارتخانه‌های کوچکی که دراین شهر فعالیت داشتند از ۱۸۶۰ میلادی به بعد با رونق اقتصادی همراه شدند و درآمد قابل توجهی را به خود اختصاص دادند. در اندک زمانی، ارتباطات بازرگانان این ناحیه از مرزهای امپراتوری عثمانی گذشت و برخی از شهرهای ایالات متحده آمریکا را نیز دربر گرفت.
ماریا یاکوبسن بین سالهای ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۹ میلادیدر شهر «خارپرت» الازیغ کنونی در یک بیمارستان آمریکایی مشغول به کار بود. ماریا در طول اقامت خود در شهر شاهد کشتار ارمنیان بوده و کتابی ۶۰۰ صفحه‌ای از خاطرات خود را نگاشته و علاوه بر خاطرات عکس‌هایی از زنان و کودکان ارمنی تهیه نموده است. ماریا در بین ارمنیان به (مایریک به معنی مادر) معروف بوده است او به پاس تلاشهای انسان دوستانه و نجات هزاران زن و کودک به چندین مدال نائل شده است.
پرستار روت پارملی در دفتر خاطرات خود که در طی قتل‌عام او در شهر خارپرت سکونت داشته نوشته است.
همچنین علاوه بر این کتاب، کتاب دیگری به نام «جنایات ترکیه» نوشته جیمز بارتون در سال ۱۹۹۸م به چاپ رسیده که نوشته‌های پرستار پارملی در آن کتاب هم ذکر شده است.Barton, James L. (1998). "Turkish atrocities": statements of American missionaries on the destruction of Christian communities in Ottoman Turkey, 1915–1917. Ann Arbor, Mich. : Gomidas Inst. .
«مردان میانسال و مسن خارپرت به زندان دیگری در حوالی آن شهر به نام «مِزْرِه» فرستاده بودند. در میان آنان به مردی برخوردم که نام آن هاکوپ بنیان بود مردی ضعیف و خسته از راهپیمائی طولانی. هاکوپ برای پرستار پارملی تعریف می‌کند:زمانی که افسران برای دستگیری او به خانه‌اش آمده بودند از آنان خواسته بود که او را بکشند چون او نمی‌تواند مسافت طولانی را راهپیمائی کند. او به همراه همسر و سه دخترش مجبور به تبعید شده بودند.»
در ماه مهٔ سال ۱۹۱۵ میلادی پیش از اخراج ساکنان ارمنی شهر، نیروهای عثمانی به بهانهٔ اینکه ارمنی‌ها در منازل و مغازه‌های خود اسلحه مخفی کرده بودند به آن شهر یورش بردند. «کارل الیس واندل» وزیر دانمارک در استانبول، در ۳ ژوئیهٔ ۱۹۱۵ می‌نویسد: «نیروهای عثمانی ۴۸ ساعت به کشیش کلیسای شهر خارپرت فرصت داده بودند تا شهر را به سوی بیابان‌های سوریه ترک کنند. کارل الیس در طی کشتار ارمنی شهر اذعان می‌کند که به او گزارش شده بود، حدود ۱٬۷۰۰ خانوادهٔ ارمنی از شهر دیاربکر و اورفه اخراج شدند و طی گزارشی ۶٬۰۰۰ ارمنی در اطراف شهر آنگورا (آنکارا) به قتل رسیدند. ارمنیان پس از تخلیهٔ شهر اموال و دارایی‌های رهاشده، توسط نیروهای ترکان عثمانی و کُردها غارت شدند.»منابع دیپلماتیک دانمارکی در نسل‌کشی ارمنی
«زیبا» () نام ترانه‌ای سه‌صدایی با اجرای پاتریک فیوری، دانیل لاووا و گارو است که در سال ۱۹۹۷ ضبط و در سال ۱۹۹۸ میلادی منتشر شد. این ترانه نخستین بار در نمایشنامهٔ موزیکال «گوژپشت نوتردام پاریس» اجرا شد و بلافاصله پس ازانتشار، به موفقیت چشمگیری دست یافت و ماه‌ها بر صدر جداول موسیقی کشورهای فرانسه و بلژیک باقی ماند.
تا به امروز، ترانهٔ «زیبا» یکی از پُرفروشترین تک‌آهنگ‌های تمام دوران در این کشورها بوده است.
میدل‌مارچ یک مجموعهٔ تلویزیونی سال ۱۹۹۴، بر اساس داستان میدل‌مارچ نوشتهٔ جرج الیوت می‌باشد.
قهرمانی هندبال مردان آسیا ۲۰۱۶ هفدهمین دوره مسابقات قهرمانی هندبال مردان آسیا بود. این مسابقات در شهرک عیسی واقع در شهر منامه پایتخت بحرین برگزار شد. این مسابقات در تاریخ ۲۵ دی آغاز شد و در تاریخ ۸ بهمن ۱۳۹۴ به پایان رسید.
چهار تیم برتر این مسابقات جواز حضور در مسابقات قهرمانی هندبال مردان جهان ۲۰۱۷ واقع در کشور فرانسه را به دست آوردند.
وهم یا توهم‌انگیزی نتیجۀ تحریف حواس است.
«رودخانه کودکی‌مان» تک‌آهنگی دوصدایی از هنرمندان اهل کانادا و فرانسه، «گارو» و «میشل ساردو» است که در سال ۲۰۰۴ میلادی منتشر شد.
شعر متن این ترانه را، ترانه‌سرای برجستهٔ فرانسوی «دیدیه باربولیویان» نوشته است.
این ترانه مدتها در صدر جداول موسیقی کشورهای فرانسه و بلژیک قرار داشت و تا هنگامِ نوشتن این مقاله (اوت ۲۰۱۴)، ۳۸مین ترانهٔ پُرفروش کشور فرانسه در قرن ۲۱ میلادی بوده و ۴۶۲۰۰۰ نسخه از آن به فروش رفته است.
دفاع لوژین با نام اصلی روسی Защита Лужина (با تلفظ زاشیتا لوژینا) رمانی از ولادیمیر ناباکوف است که اولین بار در سال ۱۹۳۰ انتشار یافت.
این رمان راجع به شخصیت خیالی لوژین (با نام کامل آلکساندر ایوانوویچ) استاد روس تبار شطرنج است که در چهارده فصل روایت می‌شود. بخش عمدهٔ داستان ماجراهای زندگی او در سی سالگی را روایت می‌کند و چند فصل ابتدایی نیز به کودکی او می‌پردازد.
این کتاب توسط رضا رضایی به فارسی برگردانده شد و در سال ۱۳۸۴ چاپ اول آن توسط نشر کارنامه منتشر شد.
برج ای‌زد () آسمان‌خراشی واقع در شهر برنو در جمهوری چک است. این ساختمان ۱۱۱ متر بلندی و سی طبقه دارد. این برج هم‌اکنون بلندترین ساختمان در جمهوری چک می‌باشد. ساخت و ساز آن در سال ۲۰۱۱ آغاز گشت و در آوریل ۲۰۱۳ به پایان رسید. مساحت آن بیش از ۱۷٬۰۰۰ متر مربع است. از این برج به شکل اداری و همچنین جهت خرده‌فروشی و نیز به طور مسکونی استفاده می‌شود.
فرانک مک‌دونالد (؛ – ) یک کارگردان فیلم و تلویزیون، فیلم‌بردار، و تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا و بین سال‌های ۱۹۳۵–۱۹۶۶ میلادی به فعالیت مشغول بود. وی کارگردانی بیش‌از ۱۰۰ فیلم، از جمله فیلم‌های وسترن با بازی جین اتری و روی راجرز را بر عهده داشت.
«چون که می‌روی» تک‌آهنگی از هنرمند اهل فرانسه ژان-ژاک گلدمن است که در سال ۱۹۸۸ میلادی منتشر شد.
این ترانه در «جدول ترانه‌های فرانسه» به رتبهٔ سوم راه یافت و تا کنون توسط هنرمندان گوناگونی ازکشورهای متفاوت بازخوانی شده است. سلین دیون هم آنرا به عنوانِ متفاوتِ «بگذار از عشق بگوئیم» بازاجرا کرده‌است."Let's Talk About Love", Céline Dion, track listing and charts Lescharts.com (Retrieved May 9, 2008)
همین هم خوبه یا همین هم غنیمته آلبومی از هنرمند اهل فرانسه الن سوشون است که در سال ۱۹۹۳ میلادی منتشر شد.
این آلبوم موسیقی به موفقیت چشمگیری در فرانسه دست یافت و به مدت ۱۰۰ هفته در میان «۵۰ ترانه برتر فرانسه» باقی ماند و ۱ هفته در صدر جدول بود.
اشعار ترانه را خودِ الن سوشون نوشته بود و آهنگ‌ها را ژان-کلود پتی، لورن وُلزی و پسرش پیر سوشون ساختند.
این آلبوم گواهی‌نامه فروش موسیقی ضبط‌شده الماس را بدست آورد و بیش از ۱ میلیون نسخه از آن به فروش رفت و برندهٔ جوایز گوناگونی شد.
آبی واقعی (به انگلیسی: True Blue) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شصت و یکمین دورهٔ جوایز بفتا در ۱۰ فوریه ۲۰۰۸ در لندن بریتانیا برگزار شد. که در آن فیلم "تاوان" توانست بهترین فیلم سال بریتانیا شود . این فیلم در ۱۴ رشته کاندیدای دریافت بفتا شده بود. برادران کوئن برای فیلم "جایی برای پیرمردها نیست" برنده بهترین کارگردانی شدند.
تور اِسوِنبِرگ (؛ – ) هنرپیشه و کارگردان تئاتر اهل کشور سوئد بود. از فیلم‌هایی که وی در آنها بازی نمود می‌توان به پسران اینگمار، کالسکهٔ شبح و صورت یک زن اشاره کرد.
مدل NQS نوعی مدل شبیه‌سازی ترانزیستورهای اثر میدان است که جهت بررسی وتحلیل سیگنال‌های آنالوگ و ترکیبی (آنالوگ و دیجیتال) در طراحی آی سی بکار می‌رود.
NQS به معنای: مدل متفاوت با حالت عادی می‌باشد. (NQS - Non-Quasi Static model)
معمولاً از این مدل در حالتی استفاده می‌کنند که ترانزیستور در ناحیه‌های مرزی فرکانسی خود باشد.<http://ekv.epfl.ch/files/content/sites/ekv/files/pdf/porret01.pdf/>
«پسران اینگمار» () فیلمی سوئدی در سبک درام به کارگردانی ویکتور شوستروم است که در سال ۱۹۱۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به ویکتور شوستروم اشاره کرد.
«صورت یک زن» () فیلمی سوئدی در سبک درام است که در سال ۱۹۳۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به اینگرید برگمن اشاره کرد.
کالسکهٔ شبح () فیلمی سوئدی در سبک ترسناک و فانتزی به کارگردانی ارنه ماتسون است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد.
اِینار فاگستاد (؛ ۳۰ اکتبر ۱۸۹۹ – ۱۹ فوریه ۱۹۶۱) هنرپیشه، خواننده، موسیقی‌دان و آهنگ‌ساز نروژی-سوئدی بود.
بحران مالی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ که به بحران مالی جهانی و بحران مالی ۲۰۰۸ نیز مشهور است، توسط بسیاری از اقتصاددانان به عنوان بدترین بحران مالی از زمان رکود بزرگ دههٔ ۱۹۳۰ شناخته می‌شود. این بحران تهدیدی برای فروپاشی موسسات مالی بزرگ بود که توسط نجات بانک‌ها توسط دولت‌های ملی از آن جلوگیری شد، اما بازارهای سهام در سراسر جهان کاهش پیدا کردند. در بسیاری از مناطق، بازار مسکن نیز دچار این بحران شد، و منجر به اخراج، سلب حق مالکیت و بیکاری‌های طولانی مدت شد. این بحران نقش مهمی در شکست کسب و کارهای کلیدی، کاهش ثروت مصرف‌کنندگان که تا میلیاردها دلار تخمین زده شده، و یک رکود در فعالیت‌های اقتصادی که منجر به رکود جهانی سال‌های ۲۰۱۲–۲۰۰۸ شد، همچنین مؤثر در بحران بدهی اروپا نیز بوده‌است. فاز فعال این بحران که به عنوان یک بحران نقدینگی تجلی پیدا کرد را می‌توان از تاریخ ۹ اوت ۲۰۰۷ دانست، یعنی زمانی که BNP Paribas با استناد به «تبخیر (خشک‌شدن) کامل نقدینگی» برداشت از سه صندوق تأمینی را خاتمه داد.
ترکیدن حباب مسکن ایالات متحدهٔ آمریکا که در سال ۲۰۰۴ به اوج خود رسید، باعث شد که ارزش اوراق بهادار وابسته به قیمت‌گذاری املاک و مستغلات ایالات متحده آمریکا بسیار کاهش پیدا کرده و به موسسات مالی در سطح جهان آسیب وارد شد. بحران جهانی با بازی پیچیده‌ای از یک سری سیاست‌ها آغاز شد که تشویق به مالکیت خانه، فراهم آوردن امکان دسترسی آسان‌تر به وام برای وام گیرندگان، اضافه‌ارزش‌گذاری وام‌های رهنی شریکی بر اساس نظریات ذیل می‌کرد: افزایش قیمت مسکن ادامه پیدا خواهد کرد، شیوه‌های تجاری سؤال‌برانگیز هم از طرف خریداران و هم فروشندگان، ساختارهای پرداخت خسارتی که جریان معاملهٔ کوتاه مدت معامله را نسبت به ایجاد ارزش بلند مدت اولویت دهی می‌کرد، و یک فقدان منابع سرمایه کافی بانک‌ها و شرکت‌های بیمه برای بازپرداخت تعهدات مالی که ایجاد کرده بودند. سؤال در ارتباط با توانایی پرداخت بدهی بانکی، کاهش در دسترس بودن اعتبار و اعتماد سرمایه‌گذاران آسیب دیده، بر بازارهای سهام جهانی تأثیر داشته و اوراق بهادار بین سال‌های ۲۰۰۸ و اوایل ۲۰۰۹، ضرر زیادی را متحمل شده‌اند. اقتصاد در سراسر جهان در این دوره کاهش پیدا کرد، همچنین اعتبار محکم و تجارت بین‌المللی نیز کاهش یافت. دولت‌ها و بانک‌های مرکزی با محرک‌های مالی بی‌سابقه، گسترش سیاست‌های پولی و طرح‌های نجات و کمک‌های مالی سازمانی و نهادی به این قضیه واکنش نشان دادند. در ایالات متحده آمریکا، کنگره، قانون بهبود و سرمایه‌گذاری مجدد آمریکا را در سال ۲۰۰۹ به تصویب رسانید.
کارشناسان چندین دلیل برای این بحران مالی پیشنهاد داده و آن‌ها را اولویت‌بندی کرده‌اند. گزارش لوین-کابرن از مجلس سنا ایالات متحده این‌گونه نتیجه‌گیری کرده‌است که این بحران در نتیجهٔ «محصولات مالی پیچیده و باخطر بالا؛ تعارضات نامعلوم در بهره‌ها؛ شکست قانون‌گذاران، موسسات رتبه‌بندی اعتباری و خودبازار در مهار افراط‌گری‌های وال استریت» به‌وقوع پیوست. کمیسیون تحقیق بحران مالی اینطور نتیجه‌گیری می‌کند که بحران مالی اجتناب ناپذیر بود و از دلایل آن می‌توان به این موارد اشاره کرد، «عدم‌موفقیت گسترده در مقررات و نظارت‌های مالی»، «عدم‌موفقیت دراماتیک حاکمیت شرکتی و مدیریت ریسک در بسیاری از موسسات مالی سیستماتیک مهم»، «ترکیبی از استقراض بیش از حد، سرمایه‌گذاری مخاطره‌آمیز، و عدم شفافیت» توسط موسسات مالی؛ آماده‌سازی بد و اعمال متناقض دولت‌ها که به «عدم قطعیت و ترس» یک «شکست سیستمیک در پاسخگویی و اخلاق»، «سقوط استانداردهای اعطای وام مسکن و اوراق بهادار وام مسکن» اضافه کرده و موجب مقررات زدایی از داد و ستد خارج از بورس یا به اصطلاح فرابورس، به خصوص معاوضه‌های قصور اعتباری و «شکست موسسات رتبه‌بندی اعتباری» در ریسک قیمت شده‌است. لغو قانون شیشه استیگال در سال ۱۹۹۹ به‌طور مؤثر جدایی بین بانک‌های سرمایه‌گذاری و بانک‌های سپرده‌گذاری در ایالات متحده آمریکا را برطرف کرد.
منتقدان استدلال می‌کنند که موسسات رتبه‌بندی اعتباری و سرمایه‌گذاران موفق به ارزش‌دهی صحیح ریسک شامل در محصولات مالی مربوط به وام مسکن نشدند، و اینکه دولت‌ها نتوانستند شیوه‌های نظارتی خود را بر اساس بازارهای مالی قرن ۲۱ تنظیم کنند. تحقیقات در خصوص دلایل بحران مالی همچنین بر نقش گسترش نرخ بهره تمرکز داشته‌است.
بلافاصله پس از بحران مالی، سیاست‌های پولی و مالی تسکین‌دهنده برای کم‌کردن شوک‌وارده به اقتصاد، تصویب شدند. در ژوئیه سال ۲۰۱۰، اصلاحات نظارتی داد فرانک برای کم کردن شانس یک وقوع مجدد در ایالات متحده، تصویب شد.
علت اولیه و سنگ بنای این بحران انفجار حباب در بازار مسکن آمریکا بود که اوج آن در سال ۲۰۰۴ رخ داد. پس از آن بالارفتن نرخ سود پیش‌فرض «وامهای درجه دو» و وام‌های مسکن با نرخ قابل تنظیم (ARM)، به سرعت افزایش پیدا کردند. زمانی که بانک‌ها شروع به پرداخت وام‌های بیشتر برای مالکین خانهٔ بالقوه کردند، قیمت مستغلات شروع به افزایش پیدا کرد. دسترسی آسان به اعتبار درآمریکا که با جریان‌های سرمایهٔ زیاد از منابع مالی خارجی پس از بحران بدهی روسیه و بحران مالی آسیا مربوط به دورهٔ ۱۹۹۷–۱۹۹۸ تقویت نیز شد، منجر به رونق ساخت‌وساز مسکن گردید و هزینه‌های مصرف‌کنندهٔ بدهی مالی را تسهیل کرد. سهل‌انگاری در استانداردهای دریافت وام و افزایش قیمت املاک و مستغلات نیز به حباب مسکن کمک کرد. دریافت انواع مختلف وام (مثلاً رهن، کارت اعتباری و اتو) آسان بود و مصرف‌کنندگان یک باربدهی بی‌سابقه‌ای را در نظر گرفته بودند.
تعداد موافقتنامه‌های مالی به نام اوراق بهادار وام مسکن (MBS) و وثیقه تعهدات بدهی (CDO)، که ارزش خود را از پرداخت وام مسکن و قیمت مسکن می‌گرفتند، به عنوان بخشی از رونق مسکن و اعتبارات، افزایش چشمگیری پیدا کردند. یک چنین نوآوری‌های مالی موسسات و سرمایه‌گذاران در سراسر جهان را قادر می‌ساخت تا در بازار املاک آمریکا سرمایه‌گذاری کنند. با کاهش قیمت مسکن، موسسات مالی بزرگ جهان که به شدن در وام‌های درجهٔ دو MBS سرمایه‌گذاری و استقراض کرده بودند، ضرر و زیان قابل توجهی را گزارش کردند. همچنین افت قیمت‌ها باعث ارزش قیمت خانه کمتر از مقدار وام شد، و یک انگیزه مالی برای ورود بازستانی ملک رهنی را فراهم کرد. اپیدمی بازستانی ملک رهنی که در اواخر سال ۲۰۰۶ در آمریکا آغاز شد، باعث تخلیه ثروت از مصرف‌کنندگان کرد و قدرت مالی موسسات بانکی دچار اضمحلال شد. با گسترش بحران از بازار مسکن به دیگر بخش‌های اقتصاد، موارد پیش‌فرض و ضررهای دیگر انواع وام‌ها نیز افزایش چشمگیری پیدا کرد. این ضررها در سطح جهانی میلیاردها دلار تخمین زده شده‌است.
درحالیکه حباب‌های مسکن و اعتبارات در حال ایجاد بود، یک مجموعه از عوامل باعث شد که سیستم مالی هم گسترش پیدا کند و هم به‌طور فزاینده‌ای شکننده شود، به این پروسه مالی‌گرایی می‌گویند. سیاست دولت آمریکا از دهه ۱۹۷۰ به بعد بر حذف مقررات به‌منظور تشویق به کسب‌وکار تأکید داشته‌است که باعث نظارت کمتر فعالیت‌ها و افشای اطلاعات کمتر از در خصوص فعالیت‌های جدید انجام شده توسط بانک‌ها و دیگر موسسات مالی درحال‌تحول گردید؛ بنابراین، سیاست‌گذاران به سرعت متوجه نقش مهم‌فزایندهٔ موسسات مالی مانند بانک‌های سرمایه‌گذاری و صندوق‌های تأمینی که به آن‌ها سیستم بانکداری سایه نیز گفته می‌شود، نشدند. برخی متخصصان بر این باور هستند که این موسسات در فراهم کردن اعتبار برای اقتصاد آمریکا به اندازهٔ بانک‌های تجاری (سپرده گذاری) مهم شدند، اما آن‌ها تابع همان مقررات نبودند.
همچنین این موسسات و برخی بانک‌های تحت نظارت، درحالیکه وام‌هایی که دربالا اشاره شد را ارائه می‌کردند، بار بدهی بالایی را متحمل شدند و منابع مالی کافی برای جذب وام‌های بزرگ یا ضررهای MBS را نداشتند. این ضررها بر توانایی موسسات مالی برای وام دادن تأثیر گذاشت و باعث کاهش فعالیت‌های اقتصادی شد. دغدغه‌ها در خصوص ثبات موسسات مالی کلیدی باعث شد بانک‌های مرکزی برای تأمین اعتبارات، تشویق به وام و بازگرداندن باور در بازارهای اوراق تجاری کند، که جزء جدایی ناپذیر عملیات تجاری برای تأمین مالی است. دولت‌ها همچنین موسسات مالی کلیدی را از قیدوثیقه رها کردند و برنامه‌های محرک اقتصادی اجرا کردند، با فرض اینکه تعهدات مالی اضافی قابل توجهی وجود دارد.
کمیسیون تحقیق بحران مالی ایالات متحده یافته‌های خود را در ژانویه ۲۰۱۱ منتشر کرده‌است. اینطور نتیجه‌گیری کرده‌است که " بحران مالی اجتناب ناپذیر بود و از دلایل آن می‌توان به این موارد اشاره کرد، عدم موفقیت فدرال رزرو برای جلوگیری از موج وام‌های مسکن سمی؛ ضعف چشمگیر در اداره امور شرکت‌ها مثلاً شرکت‌های مالی بسیاری که با بی‌احتیاطی بسیار فعالیت‌کرده و ریسک‌های زیادی می‌کردند؛ ترکیبی انفجاری از استقراض و ریسک بیش از حد توسط خانه‌داران و وال‌استریت که سیستم مالی را در مسیر برخورد با بحران قرار داد؛ سیاست‌گذاران کلیدی برای بحران آمادگی مناسبی نداشتند، درک کافی از سیستم مالی که بر آن نظارت می‌کردند، نداشتند؛ و نقض سیستماتیک در پاسخگویی و اخلاق در تمامی سطوح.
درطول یک دوره رقابت شدید بین وام دهندگان وام مسکن برای درآمد و سهم بازار، و زمانی که عرضه وام گیرندگان معتبر محدود بود، وام‌دهندگان وام مسکن استانداردهای تضمین‌کننده را کم کرده و برای وام‌گیرندگان کمتر معتبر، وام‌های مسکن پرخطرتری را ایجاد کردند. از دیدگاه برخی تحلیل‌گران، شرکت‌های تحت حمایت دولت نسبتاً محافظه کار (GSEs)، بنیان‌گذاران وام مسکن بودند و پیش از سال ۲۰۰۳ استانداردهای تضمین نسبتاً بالایی را حفظ می‌کردند. اگرچه، زمانی‌که قدرت بازار از دارندگان اوراق بهادار به مبتکران تغییر یافت و زمانی که رقابت سخت فروشندگان اوراق بهادار خصوصی پایه‌های قدر GSE را متزلزل ساخت، استانداردهای وام مسکن کاهش پیدا کردن و وام‌های پرخطر گسترش یافتند. بدترین وام‌ها در سال‌های ۲۰۰۴–۲۰۰۷ بود، سال‌هایی که بیشترین رقابت بین فروشندگان اوراق بهاداروجود داشت و کمترین سهم بازار برای GSEها بود.
به‌مانند شرایط اعتباری آسان، شواهدی وجود دارد که فشارهای رقابتی در افزایش مقدار وام‌دهی درجه دو طی سال‌های پیش از شروع بحران، سهم داشته‌است. بانک‌های سرمایه‌گذاری بزرگ آمریکا و GSEهایی مانند Fannie Mae نقش مهمی در گسترش وام‌دهی داشتند، و در نهایت GSEها استانداردهای خود را تقلیل دادند تا تلاش کنند که با بانک‌های خصوصی سازگاری داشته باشند.
دیدگاه عکس بدین‌گونه است که Fannie Mae و Freddie Mac نقش پیشگامی در استانداردهای تضمین تقلیل یافته داشتند که این کار در سال ۱۹۹۵، با دفاع از استفاده از سیستم‌های ارزیابی و تعهد خودکار که کسب صلاحیت در آن‌ها آسان بود، با طراحی محصولات بدون پیش‌پرداخت صادرشده توسط وام‌دهندگان، با ترویج هزاران نفر از کارگزاران وام مسکن کوچک و با رابطهٔ نزدیک آن‌ها با تدوین‌کنندگان وام‌های درجهٔ ۲ مانند Countrywide، آغاز شد.
بسته به اینکه وام‌های مسکن "درجه ۲" چگونه تعریف شده‌اند، تا سال ۲۰۰۴، زیر ۱۰٪ تمام منابع وام مسکن باقی می‌مانند، زمانی که آن‌ها به حدود ۲۰٪ افزایش پیدا کرده و تا ۲۰۰۵–۲۰۰۶ که اوج حباب مسکن آمریکا بود، در همین حد باقی ماندند.
به‌طور کلی گزارش اکثریت کمیسیون تحقیق بحران مالی که توسط شش شخص صاحب منصب دموکرات نوشته، و گزارش اقلیت توسط ۳ نفر از چهار شخص منتصب جمهوری‌خواه نوشته شده، همچنین تحقیقات اقتصاددانان فدرال رزرو، و آثار تعداد بسیاری محقق مستقل، این‌گونه ادعا می‌کند که سیاست مسکن مقرون به صرفه دولت دلیل اصلی بحران مالی نبوده‌است. اگرچه آن‌ها ادعا دارند که سیاست‌های دولت نقشی در ایجاد این بحران داشته‌است، اما اعتراف می‌کنند که وام‌های GSEها نقش بهتری در مقایسه با وام‌های اوراق بهادار بانک‌های سرمایه‌گذاری داشته و همچنین نقش بهتری در مقایسه با برخی وام‌های نشات گرفته از موسساتی داشته که وام‌ها را از طریق اوراق بهادار خود برگزار می‌کنند. پائول کورگمان حتی ادعا کرده‌است که GSE هیچ‌گاه وام درجه دو خریداری نکرده‌است – یک ادعا که به‌طور گسترده‌ای مناقشه‌برانگیز است.
پیتر والیسون، همکار مؤسسه اینترپرایز آمریکا، در مخالفت خود با گزارش اکثریت کمیسیون تحقیق بحران مالی بیان می‌کند که ریشه‌های بحران مالی را می‌توان مستقیماً و در درجه اول باید در سیاست‌های مسکن مقرون به‌صرفه ابداع شده توسط HUD در دهه ۱۹۹۰ و همچنین وام‌های پرخطر بسیار زیاد خریداری شده توسط نهادهای تحت حمایت دولت مانند Fannie Mae و Freddie Mac جستجو کرد. علاوه بر این پیتر والیسون و ادوارد پینتو، بر اساس اطلاعات موجود در SEC دسامبر ۲۰۱۱ در خصوص پروندهٔ تقلب در اوراق بهادار علیه شش مدیر سابق Fannie و Freddie، تخمین می‌زنند که در سال ۲۰۰۸، Fannie و Freddie، ۱۳ میلیون وام استاندارد در دست داشتند که درمجموع بیش از ۲ میلیارد دلار بوده‌است.
نیویورک تایمز در ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۹ اینطور گزارش می‌دهد: بزرگترین ضامن وام مسکن کشور یعنی Fannie Mae، از طرف دولت کلینتون تحت فشار افزایش یافته‌ای است تا وام‌های مسکن خود را میان افراد با درآمد پایین و متوسط گسترش دهد و از طرف سهامداران نیز تحت فشار است تا رشد فوق‌العاده خود در سوخت را حفظ کند. بعلاوه، بانک‌ها، موسسات صرفه جویی و شرکت‌های وام مسکن بر Fannie Mae فشار وارد می‌کنند تا به آن‌ها کمک کند تا وام‌های بیشتری را به به اصطلاح وام گیرندگان وام‌های درجه دو بدهند. Fannie Mae در این حرکت جدید و حتی آزمایشی و موقت به این بخش از وام‌دهی، ریسک بسیار بیشتری را می‌پذیرد که ممکن است هیچ‌گونه مشکلی در زمان درخشان اقتصادی دربرنداشته باشد. اما شرکت مشمول سوبسید دولتی در رکود اقتصادی ممکن است دچار مشکل شوند، و به مانند صنعت وام و پس‌انداز در دهه ۱۹۸۰، باعث نجات دولت شوند.
در سال ۲۰۰۱، شرکت تحقیقاتی مستقل گراهام فیشر اینطور بیان کرد که HUD 1995 «استراتژی ملی صاحب خانه بودن: شرکا در رؤیای آمریکایی» که یک سند حمایت ۱۰۰ صفحه‌ای در خصوص مسکن مقرون به‌صرفه است، «تقلیل و کم‌کردن استانداردهای اعتبار» را ترویج داده‌است. در اوایل و اواسط دهه ۲۰۰۰، دولت بوش، چندین فراخوان برای بررسی امنیت و سلامت از GSEها و سبد سهام تورمی وام‌های رهنی درجهٔ دو آن‌ها ارائه داد. در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۳، کمیته خدمات مالی مجلس نمایندگان، به درخواست دولت یک دادرسی برای ارزیابی امنیت و سلامت موضوعات و همچنین بررسی یک گزارش اخیر توسط دفتر نظارت بر شرکت مسکن فدرال(OFHEO) که اختلاف حسابرسی بین دو نهاد را کشف کرده بود، برگزار کرد. این دادرسی‌ها هیچ‌گاه منجر به قوانین جدید یا تحقیقات رسمی در خصوص Fannie Mae و Freddie Mac نشد، زیرا بسیاری از اعضای کمینه گزارش را رد کردند و درعوض OFHEO را برای تلاششان سرزنش کردند. برخی معتقدند این یک اخطار اولیه برای ریسک سیستماتیکی بود که بازار در حال رشد وام مسکن درجهٔ ۲ بر سیستم مالی آمریکا وارد کردند و به این اخطار توجهی نشد.
یک تحقیق روند اعطای ۲۰۰۰ وام در وزارت خزانه داری ایالات متحده آمریکا برای ۳۰۵ شهر از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۸ نشان می‌دهد که ۴۶۷ میلیارد دلار وام مسکن توسط قانون سرمایه‌گذاری مجدد جامعه (CRA) ایجاد شده‌است - وام‌دهندگان به محله‌ها و وام‌گیرندگان با درآمد کم و متوسط را پوشش می‌دهد، و نشان دهندهٔ ۱۰ درصد از کل وام مسکن آمریکا در این دوره است. اکثریت این‌ها وام‌های پایه بودند. وام‌های درجه دویی که توسط نهادهای تحت پوشش CRA ایجاد شدند، ۳٪ از سهم بازار وام‌های LMI را در سال ۱۹۹۸تشکیل می‌دادند، اما در آستانهٔ بحران، کاملاً ۲۵٪ از تمامی وام‌های درجه دو در نهادهای تحت پوشش CRA روی دادند و ۲۵٪ دیگر از وام‌های درجه دو ارتباط‌هایی با CRA داشتند. بعلاوه، اگرچه یک آنالیز انجام شده توسط بانک فدرال رزرو دالاس در سال ۲۰۰۹ اینطور نتیجه‌گیری می‌کند که CRA مسئول بحران وام‌های مسکن ناست، و اشاره می‌کند که قوانین CRA از سال ۱۹۹۵ برقرار بوده‌است درحالیکه سیستم وام دهی ضعیف یک دهه بعد ظهور کرده‌است. علاوه بر این بیشتر وام‌های درجه دو برای وام گیرندگان LMI که مورد هدف CRA بودند، انجام نشد، مخصوصاً در سال‌های ۲۰۰۵–۲۰۰۶ که منتهی به بحران شد. همچنین شواهدی یافت نشده که وام دهی تحت قوانین CRA نرخ بزهکاری را افزایش داده یا اینکه CRA به‌طور غیرمستقیم بر وام دهندگان وام مسکن مستقل برای افزایش وام درجه دو تأثیر داشته‌است.
از نظر تحلیل‌گیران دیگر، تأخیر بین تغییرات قانون CRA (در سال ۱۹۹۵) و انفجار وام دهی درجه دو چیز تعجب‌برانگیزی نیست و CRA را تبرئه نمی‌کند. آن‌ها مدعی هستند که دو دلیل مرتبط برای بحران وجود دارد: تقلیل استانداردهای تضمین در سال ۱۹۹۵ و نرخ بهره فوق‌العاده کم آغاز شده توسط فدرال رزرو پس از حملهٔ تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱. هر دوی این دلایل پیش از اینکه بحران اتفاق بیفتد باید در نظر گرفته می‌شدند. منتقدان همچنین اشاره می‌کنند که تعهدات وام CRA اعلام شده به صورت عمومی، گسترده بودند، و درمجموع ۴٫۵ میلیارد دلار بین سال‌های ۱۹۹۴ و ۲۰۰۷ بودند. آن‌ها همچنین استدلال می‌کنند که طبقه‌بندی وام‌های CRA به عنوان «درجه یک» توسط رزرو فدرال، بر اساس یک فرض اشتباه و خودخواهانه‌ای است که وام‌های با میزان بهره بالا (۳ درصد بیش از متوسط) همان وام‌های «درجه دو» هستند.
دیگران اشاره می‌کنند که نبود میزان کافی از این وام‌ها منجر به یک بحرانی با این عظمت شده‌است. مایکل لوئیز در یک مقاله در مجله پورتفلیو با یکی از تجار صحبت می‌کند که اشاره داشته‌است "تعداد کافی افراد آمریکایی با اعتبار "بد" وجود نداشتند که "وام‌های بدی" را برای جلب رضایت اشتهای سرمایه‌گذاران برای محصول نهایی بگیرند."، علی‌الخصوص بانک‌های سرمایه‌گذاری و صندوق‌های تأمینی از نوآوری مالی استفاده می‌کردند تا امکان ایجاد شرط‌بندی‌های بزرگ، فراتر از ارزش واقعی وام‌های رهنی اساسی، را با استفاده از مشتقاتی به نام معاوضه پیش فرض‌های اعتباری، وثیقه تعهدات بدهی و CDOs مصنوعی، بدهند.
FDIC از ماه مارس سال ۲۰۱۱ باید ۹ میلیارد دلار برای پوشش ضررها درخصوص وام‌های بد به ۱۶۵ مؤسسهٔ مالی شکست خورده پرداخت کند. دفتر بودجه کنگره در ماه ژوئن سال ۲۰۱۱ این‌گونه تخمین زده‌است که کمک مالی به فانی می و فردی مک بیش از ۳۰۰ میلیارد دلار بوده‌است (محاسبه شده با اضافه کردن کسر بودجهٔ ارزش منصفانه نهادها به بودجه کمک مالی مستقیم در آن زمان).
پائول کورگمان اقتصاد دادن در ژانویه ۲۰۱۰ این‌گونه بحث می‌کند که رشد هم‌زمان حباب قیمت املاک تجاری و مسکونی و ماهیت جهانی بحران، موضوع ایجاد شده توسط کسانی که می‌گفتند Fannie Mae, Freddie Mac, CRA یا وام‌های چپاولگر دلیل اصلی بحران بودند را تضعیف می‌کند. بعبارت دیگر حباب‌ها در هر دو بازار توسعه پیدا کردند، حتی اگر تنها بازار املاک مسکونی توسط این علل بالقوه تحت تأثیر قرار گرفت.
پیتر ولیسون در جواب کروگمان می‌نویسد که «این درست نیست که هر حبابی – حتی یک حباب بزرگ – اگر منفجر شود، پتانسیل ایجاد یک بحران اقتصادی را دارد.» ولیسون اشاره می‌کند که کشورهای پیشرفتهٔ دیگر «در طی سال‌های ۱۹۹۷–۲۰۰۷ حباب‌های بزرگی داشتند» اما «ضررهای مرتبط با تخلفات وام مسکن زمانی که این حباب‌ها منفجر شدند، خیلی کمتر از ضررهای متحمل شده بر آمریکا در سال‌های ۱۹۹۷–۲۰۰۷ و انفجار حباب بوده‌است.». از نظر ولیسون، دلیل اینکه حباب املاک مسکونی در آمریکا (در مقابل دیگر انواع حباب‌هاً منجر به بحران اقتصادی شد این است که این حباب توسط مقدار بسیار زیادی وام‌های استاندارد پشتیبانی می‌شد – عموماً بدون پیش‌پرداخت یا با پیش‌پرداخت‌های کم.
ادعای کروگمان (مبنی بر اینکه رشد یک حباب املاک تجاری بیانگر این است که سیاست املاک آمریکا دلیل بحران نبوده‌است) توسط تحلیل‌گران دیگر به چالش کشیده شده‌است. پس از تحقیق در خصوص عدم پرداخت وام‌های تجاری در طول بحران اقتصادی، زودونگ آن و آنتونی سندز در دسامبر ۲۰۱۰ اینطور گزارش می‌دهند "ما شواهد محدودی یافتیم که نشان دهندهٔ وخامت قابل توجه در تضمین وام CMBS (اوراق تجاری تجاری مورد حمایت وام مسکن) پیش از وقوع بحران می‌باشد. روزنامه‌نگار تجاری، کیمبرلی آمادو گزارش می‌دهد که "اولین علائم سقوط در املاک مسکونی در سال ۲۰۰۶ روی داده‌است. سه سال بعد بود که املاک تجاری تحت تأثیر قرار گرفتند. دنیس گیرآچ که یک وکیل املاک و مستغلات و CPA است می‌نویسد:
" بیشتر وام‌های املاک تجاری وام‌های خوبی بودند که به دلیل یک اقتصاد واقعاً بد از بین رفتند. بعبارت دیگر، وام‌گیرندگان باعث نشدند که وام‌ها بد شوند، اقتصاد باعث آن شد. "
بین سالهای ۱۹۹۸ و ۲۰۰۶، قیمت خانه‌های معمولی در آمریکا تا ۱۲۴٪ افزایش پیدا کرد. در بین دو دهه که به سال ۲۰۰۱ ختم می‌شد، متوسط قیمت خانه در کشور بین ۲٫۹ تا ۳٫۱ برابر متوسط درآمد هر خانوار بود. این نسبت در سال ۲۰۰۶ به ۴٫۰ برابر و در سال ۲۰۰۶ به ۴٫۶ برابر افزایش پیدا کرد. این حباب مسکن باعث شد که بسیاری از مالکین، خانه‌های خود را با نرخ سود پایین‌تر، ریفاینانس کنند (برای آن وام جدید بگیرند)، یا با گرفتن دومین وام مسکنی که با ترقی قیمت ایمن شده باشد، هزینه‌های مصرف‌کننده را تأمین مالی کردند.
خبرنگاران NPR، در یک برنامه برنده جایزه Peabody استدلال می‌کنند که یک "Giant Pool of Money (استخر عظیمی از پول)" (ارائه شده توسط ۷۰ تریلیون دلار در سرمایه‌گذاری با درآمد ثابت در سراسر جهان) به دنبال بازده بالاتر نسبت به آن‌هایی که توسط اوراق قرضه خزانه داری ایالات متحده در اوایل دهه ارائه شده، می‌باشند. این استخر پول از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷ باوجود عرضهٔ نسبتاً امن، از نظر اندازه دوبرابر شد، سرمایه‌گذاری‌های تولید درآمد به‌این سرعت رشد نکردند. بانک‌های سرمایه‌گذاری وال استریت این تقاضا را با محصولاتی مانند امنیت وام مسکن مورد حمایت و تعهد بدهی وثیقه شده پاسخ دادند که توسط موسسات رتبه‌بندی اعتباری، رتبهٔ امنی به آن‌ها اختصاص داده شده بود.
وال‌استریت به قوهٔ خود این استخر پول را با بازارا وام مسکن در آمریکا مرتبط ساخت، با هزینه‌های بسیار زیاد که متعلق به کسانی بود که در سراسر زنجیره تأمین وام مسکن مشغول بودند از کارگزار وام مسکن که وام‌ها را به‌فروش می‌رساند تا بانک‌های کوچکی که کارگزارها را تأمین مالی می‌کردند و همچنین بانک‌های بزرگ سرمایه‌گذاری پشت آنها. حدوداً در سال ۲۰۰۳، عرضه وام مسکن با استانداردهای وام دهی‌های سنتی آزرده خارج شده بود، و ادامه افزایش تقاضا شروع به کم کردن استانداردهای وام‌دهی کرد.
به‌طور خاص تعهد بدهی وثیقه شده، موسسات مالی را قادر ساخت تا وجوه سرمایه‌گذاران را برای تأمین مالی وام‌های درجه دو و دیگر انواع وام به‌دست آورند، و باعث گسترش و افزایش حباب مسکن و تولید هزینه‌های بسیار شد. این اساساً باعث شد پرداخت‌های نقدی از وام‌های مسکن متعدد یا دیگر تعهدات بدهی در یک استخر (منبع) تنها قرار بگیرند که در آن اوراق بهادار خاص در یک توالی خاص از اولویت قرار داشتند. آن اوراق بهاداری که در اول صف بودند، رتبه کلاس سرمایه‌گذاری را از آژانس‌های رتبه‌بندی دریافت کردند. اوراق بهادار با رتبه‌بندی پایین‌تر، رتبهٔ اعتباری پایین‌تری داشتند اما از لحاظ نظری یک رتبهٔ بالاتری در بازگشت میزان سرمایه‌گذاری داشتند.
در سپتامبر سال ۲۰۰۸، میانگین قیمت خانه در آمریکا ۲۰درصد نسبت به قیمت اوج آن در اواسط سال ۲۰۰۶ افت پیدا کرد. با کاهش قیمت، وام گیرندگان با وام‌های مسکن با نرخ قابل تنظیم، نمی‌توانستند برای اجتناب از پرداخت‌های بالاتر مرتبط با افزایش نرخ بهره، ریفاینانس کنند و شروع به عدم پرداخت کردند. در طی سال ۲۰۰۷، وام دهندگان شروع به رسیدگی به سلب حق اقامه دعوی برای حدود ۱٫۳ میلیون دارایی کردند که نسبت به سال ۲۰۰۶، ۷۹٪ افزایش داشت. این در سال ۲۰۰۸ به ۲٫۳ میلیون دارایی افزایش پیدا کرد یعنی ۸۱٪ بیشتر نسبت به سال ۲۰۰۷. در اوت سال ۲۰۰۸، ۹٫۲٪ از تمامی وام‌های مسکن پرداخت نشده، یا معوقه بودند یا سلب حق اقامهٔ دعوی شده بودند. در سپتامبر ۲۰۰۹ این مقدار به ۱۴٫۴ درصد افزایش پیدا کرد.
نرخ بهره پایین باعث تشویق به اخذ وام می‌شد. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳، رزرو فدرال، نرخ هدف وجوه فدرال را از ۶٫۵٪ به ۱٫۰٪ کاهش داد. این کار برای کم کردن اثرات سقوط ارزش حباب دات کام و حملهٔ تروریستی سال ۲۰۰۱ و همچنین به‌منظور مبارزه با یک ریسک درک شده از کاهش قیمت انجام شد. از همان سال ۲۰۰۲ مشخص شد که این اعتبار به جای سرمایه‌گذاری تجاری به مخزن تزریق می‌شود و برخی اقتصاددانان تا آنجا پیش رفتند که دفاع کردند که Fed «لازم است یک حباب مسکن را برای جایگزینی با حباب نزدک (Nasdaq) ایجاد کند». علاوه‌براین، مطالعات تجربی که از داده‌های برگرفته از کشورهای پیشرفته‌استفاده کرده بودند، نشان می‌داد که رشد بیش از حد اعتبار، تا حد زیادی به شدت گرفتن بحران کمک می‌کند.
فشار بیشتری بر نرخ‌های بهره توسط کسری حساب جاری بالا و افزایشی ایالات متحده آمریکا ایجاد شد که به‌همراه حباب مسکن در سال ۲۰۰۶ به اوج خود رسید. مدیر رزرو فدرال، بن بینانک شرح می‌دهد که چگونه کسری بودجه تجاری نیازمند این است که آمریکا در فرایند تعیین قیمت اوراق قرضه و کاهش نرخ بهره، از خارج از کشور پول قرض بگیرد.
برنانک شرح می‌دهد که بین سال‌های ۱۹۹۶ و ۲۰۰۴، کسری حساب جاری تا ۶۵۰ میلیارد دلار افزایش پیدا کرد یعنی از ۱٫۵٪ به ۵٫۸ درصد از GDP (تولید ناخالص ملی). تأمین مالی این کسری‌ها نیازمند این بود که کشور مقدار زیادی پول از خارج از کشور استقراض کند، و بیشتر آن از کشورهایی که مازاد تجاری درحال‌اجرا داشتند. این به‌طور عمده اقتصادهای در حال ظهور در آسیا و کشورهای صادرکننده نفت بود. هویت تراز پرداخت نیازمند این بود که یک کشور (مانند آمریکا) یک کسری حساب جاری را اجرا کرده و همچنین یک حساب سرمایه (سرمایه‌گذاری) مازاد با همان مقدار داشته باشد؛ بنابراین مقدار زیادی و در حال رشدی از منابع مالی خارجی (سرمایه) وارد آمریکا شد تا واردات آن را تأمین مالی کند. همهٔ این‌ها باعث ایجاد تقاضا برای انواع مختلف دارایی‌های مالی شد و باعث افزایش قیمت آن سرمایه‌ها و هم‌زمان کاهش نرخ سود گردید. سرمایه‌گذاران خارجی این منابع مالی را برای قرض دادن داشتند چون آن‌ها نرخ پس‌انداز شخصی بسیار بالا داشتند (به بزرگی ۴۰٪ در چین) یا بخاطر قیمت بالای نفت. بن برنانک به این یک «پس‌انداز اشباع‌شده یا پس‌انداز بیش از اندازه» می‌گوید.
سیل از بودجه (سرمایه یا نقدینگی) به بازارهای مالی ایالات متحده وارد شد. دولت‌های خارجی که این سرمایه‌ها را با خرید اوراق قرضه خزانه داری تأمین کرده بودند و بنابراین تأثیر مستقیم زیادی بر بحران نداشتند. از طرف دیگر خانوارهای آمریکایی، وجوه قرض گرفته شده از خارجی‌ها را برای مصرف امور مالی یا پیشنهاد و تعیین قیمت مسکن و سرمایه‌های مالی استفاده کردند. موسسات مالی، سرمایه‌های خارجی را در اوراق بهادار تضمینی، سرمایه‌گذاری کدند.
بعد از آن Fed، بین ژوئیه ۲۰۰۴ و ژوئیه ۲۰۰۶ نرخ سود را به میزان چشمگیری افزایش داد. این به افزایش در ۱ سال و ۵ سال نرخ وام مسکن با نرخ قابل تنظیم (ARM) کمک کرد و باعث شد نرخ بهرهٔ (ARM)، برای مالکان گران‌تر شود. این همچنین به خوابیدن باد حباب مسکن کمک کرد، زیرا قیمت دارایی‌ها به‌طور کلی معکوس با نرخ بهره حرکت می‌کرد و این گمانه‌زنی‌ها در خصوص بازار مسکن را پرخطرتر می‌کرد. ارزش سرمایه‌های مالی و مسکن آمریکا پس از ترکیدن حباب مسکن به‌طور چشمگیری کاهش پیدا کرد.
اظهارات داده شده به کمیسیون تحقیق بحران مالی توسط ریچارد بوون III در خصوص وقایع دوران تصدی خود به عنوان بیمه گر ارشد بازرگانی در گروه مصرف‌کننده وام برای سیتی گروپ (که در آن او مسئول بیش از ۲۲۰ پذیره‌نویس حرفه‌ای بود) پیشنهاد می‌کند که در سال‌های انتهایی حباب مسکن آمریکا (۲۰۰۶–۲۰۰۷)، سقوط استانداردهای تعهد وام مسکن، تبدیل به پدیده‌ای رایج شده بود. اظهارات او نشان می‌دهد که در سال ۲۰۰۶، ۶۰٪ از وام‌های مسکن خریداری شده توسط سیتی از میان ۱۶۰۰ شرکت وام‌مسکن "دارای کمبود" بودند (تحت ضمانت هیچ سیاستی نبودند یا شامل تمامی اسناد سیاست موردنیاز نبودند) – این علی‌رغم این موضوع که هر کدام از این ۱۶۰۰ شرکت از نظر قرارداد مسئول بودند (گواهی شده از طریق تضمینی و ضمانت نامه)، که منشاهای وام مسکنشان مطابق با استانداردهای سیتی باشد. علاوه بر این در سال ۲۰۰۷، "وام‌های مسکن معیوب از بنیانگذاران وام مسکن که از نظر قرارداد ملزم به انجام تعهد به استانداردهای سیتی بودند) تا حدود ۸۰٪ از تولید افزایش پیدا کردند. "