moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
۲۴ اردیبهشت ۱۳۳۱ در تهران متولد شد. در سال ۱۳۵۶ مدرک کارشناسی در رشته تئاتر عروسکی از دانشکده هنرهای دراماتیک گرفت. از سال ۱۳۵۲ همکاری خود با گروه تئاتر عروسکی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان را ابتدا به عنوان عروسک‌ساز و سپس بازیگر آغاز کرد. صمیمی مفخم از طرف کانون در چند جشنواره بین‌المللی تئاتر عروسکی و تئاتر کودک و نوجوان در کشورهای آلمان، انگلیس، اردن، استرالیا (پیش از انقلاب ۱۳۵۷) دانمارک، پاکستان و تایوان (پس از انقلاب ۱۳۵۷) نیز حضور پیدا کرد.
وی از سال ۱۳۵۴ عهده‌دار آموزش مربیان نمایش عروسکی در کانون شد. در سال ۱۳۵۶ مسئولیت قسمت نمایش عروسکی را به عهده گرفت و سعی در گسترش بخش آموزش و تشکیل گروه‌های اجرایی از بین هنرآموزان در کتابخانه‌های کانون کرد. او موفق شد چند گروه از نوجوانان را زیر نظر مربیان خودشان آماده اجرای نمایش عروسکی کند. این فعالیت سرانجام در سال ۱۳۵۷ منجر به برگزاری جشنواره‌ای از کارهای نوجوانان در سالن نمایش کتابخانه شماره ۱ کانون شد.
وی همچنین عضو هیئت مؤسس "گروه نمایش عروسکی آدمک"، عضو هیئت مؤسس "انجمن نمایش عروسکی ایران" بود. او طراحی عروسک، لباس، صحنه، کارگردانی و مدیریت هنری دست‌کم ۳۰۰ برنامه تلویزیونی - از جمله مدرسه موش‌ها - و چند فیلم سینمایی - مثل، پاتال و آرزوهای کوچک، گلنار، دزد عروسک‌ها و … را بر عهده داشت. "آقای مبادا" و "داداش و باباش" آخرین کارهای او برای تلویزیون بود.
وی در سال‌های همکاری با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان تقریباً در ۳۰ نمایش به عنوان بازیگر، طراح صحنه، عروسک‌ساز یا عروسک‌گردان هم‌کاری داشت. او دو نمایش "چشم در برابر چشم" (۱۳۵۸) و "داستان خرس کوچک" (۱۳۵۹) را نیز برای کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان کارگردانی کرد.
وی همسر هنگامه مفید، از هنرمندان برجسته ایران - به ویژه، در زمینه نمایش عروسک - بود.
صمیمی مفخّم ۲۱ دی ماه ۱۳۷۶ در سن ۴۵ سالگی درگذشت و در قطعۀ هنرمندان به خاک سپرده شد.
از مشهورترین کارهای صمیمی مفخم در زمینهٔ نمایش عروسکی، مجموعه تلویزیونی پرطرف‌دار "مدرسه موش‌ها" بود؛ که موفقیت آن به ساخت نسخه سینمایی آن (فیلم سینمایی عروسکی "مدرسه موش‌ها") انجامید. دیگر آثار وی عبارتند از:
اونگلیون نسخه جدید سینمایی: ها ، عنوان انیمه ای ژاپنی به کارگرانی کازویا سوروماکی و ماسایوکی با نویسندگی هیدئاکی آنو و محصول سال ۲۰۰۹ است. این فیلم، دومین فیلم در چهارگانهٔ "بازسازی اونگلیون" به‌شمار می‌آید که بر اساس مجموعه انیمهٔ "نئون جنسیس اونگلیون" ساخته شده‌است. تهیه‌کنندگی و توزیع‌کنندگی آن را استودیو خارا و گایناکس برعهده داشتند.
داستان این فیلم، پس از به وقوع می‌پیوندد و بر شخصیت شینجی ایکاری و نقش او به عنوان هدایتگر ابرربات «اونگلیون» در سازمان نرو که وظیفهٔ مبارزه با موجوداتی به اسم انجل (فرشته) را دارند پی می‌گیرد. مانند فیلم اول، این انیمه نیز عمدتاً اقتباسی دقیق از انیمهٔ اصلی است گرچه موجودات و شخصیت‌های جدیدی نیز در آن حضور دارند؛ هم‌چون قرارگیری ماری ایلوستریس میکینامی در خط داستانی فیلم. گرچه بعضی صحنه‌ها و رویدادها، بازسازی مجموعه انیمهٔ اصلی‌اند اما صحنات حذف‌شده و جدیدی به کمک سی‌جی‌آی افزوده گشته‌اند. در انتهای فیلم، خط سیر داستانی به "" که داستانی متفاوت از انیمهٔ اصلی دارد گره می‌خورد.
جری آلن کوین (زاده ۳۰ دسامبر ۱۹۴۹) استاد زیست‌شناسی آمریکایی است که بیشتر برای نظراتش در مناقشه طراحی هوشمند شناخته شده‌است. به عنوان دانشمندی پرکار، او ده‌ها مقاله دربارهٔ فرگشت منتشر کرده‌است. او در حال حاضر استاد بخش بوم‌شناسی و فرگشت دانشگاه شیکاگو است. تمرکز تحقیقات او روی فرایند گونه‌زایی و ژنتیک فرگشتی است، به‌طور خاص بر روی مگس میوه. او نویسنده کتاب درسی استاندارد به نام گونه‌زایی Speciation است. او کتاب علمی عامه‌فهمی به نام "چرا فرگشت درست است" "Why Evolution Is True" نوشته‌است و وبلاگی به همین نام دارد.
کوین، مدرک کارشناسی زیست‌شناسی را از کالج ویلیام و مری در سال ۱۹۷۱ دریافت کرد. سپس کار فارغ‌التحصیلی را در دانشگاه راکفلر تحت نظارت تئودوسیوس دوبژانسکی آغاز کرد. او پی‌اچ‌دی خود در زیست‌شناسی را از دانشگاه هاروارد زیر نظر ریچارد لوانتین دریافت کرد، و با کمک هزینه تحصیلی فوق دکترا را در دانشگاه کالیفرنیا، دیویس گذراند. در سال ۱۹۸۹ عضویت گوگنهایم به او اهدا شد، و در ۲۰۰۷ در آکادمی علوم و هنر آمریکا انتخاب شد. جری کوین، جایزه «امپراتور بدون لباس» را از بنیاد آزادی از دین در سال ۲۰۱۱ دریافت کرده‌است.
کوین منتقد آفرینش‌گرایی، شامل تکامل الهی و طراحی هوشمند است، و آنها را «آخرین سربازکردن‌های شبه‌علمی آفرینش‌گرایی دینی» می‌خواند «که با مهارت توسط گروه جدیدی از علاقه‌مندان [آفرینش‌گرایی] برای دور زدن محدودیت‌های قانونی اخیر اختراع شده‌اند.»
کوین یک بی‌خدا است. او مدعی است که دین و علم با هم ناسازگارند، و تنها بررسی خردگرایانه شواهد به کشف قابل اطمینان جهان می‌انجامد. به عقیده او دانشمندانی که عقیده دینی دارند این کار را «با نگهداری دو مفهوم متناقض به طور همزمان» انجام می‌دهند. علاوه بر موضوع‌های مربوط به فرگشت، او در وبلاگ خود به نام Why Evolution Is True دربارهٔ بی‌خدایی، ناسازگاری علم و دین، علوم و دیگر موضوع‌ها می‌نویسد.
مایکل آرتور نیوداو (زاده ۲۴ ژوئن ۱۹۵۳) یک وکیل مدافع آمریکایی و پزشک اورژانس است. او بیشتر برای تلاش خود برای تغییر نسخه فعلی تعهد تابعیت در مدارس عمومی به دلیل عدم تطابق با قانون اساسی آمریکا، به خاطر وجود عبارت «به یاری خدا» در آن شناخته شده‌است. او در طرح یک دعوی دادگاهی برای توقف نماز نیایش در زمان مراسم تحلیف پرزیدنت بوش برای بار دوم ناموفق بود. تازه‌ترین فعالیت او طرح دعوی در دادگاه برای جلوگیری از ارجاع به خدا و مذهب در مراسم تحلیف پرزیدنت اوباما بوده‌است.
نیوداو یک بی‌خدا است، و مینستر مقرر در کلیسای جهانی زندگی است. در سال ۱۹۹۷ او یک سازمان به نام FACTS (نخستین کلیسای بی‌خدایی علم واقعی) را بنیان‌گذاری نمود که طرفدار قوی جدایی دین و سیاست در سازمان‌های دولتی است. او همچنین عضو هیئت مشورتی ائتلاف سکولار برای آمریکا است.
میراث بورن می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته‌باشد:
ویلیام سانفورد «بیل» نای (زاده ۲۷ نوامبر ۱۹۵۵) در فرهنگ عامه مشهور به Bill Nye the Science Guy (بیل نای مرد علم) یک آموزگار علوم آمریکایی، کمدین، مجری تلویزیونی، نویسنده و دانشمند است که فعالیت شغلی خود را به عنوان مهندس مکانیک در شرکت بوئینگ آغاز کرد. او بیشتر به خاطر نقش‌اش به عنوان میزبان برنامه علمی کودکان در پی‌بی‌اس به نام Bill Nye the Science Guy شهرت یافته‌است. او اغلب در رسانه‌های مختلف به عنوان مربی علم حاضر می‌شود. او از ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ معاون انجمن سیاره‌ای بوده‌است، که سازمانی برای تشویق نجوم و علوم فضایی است.
نای در تاریخ بیست و هفتم ماه نوامبر سال ۱۹۵۵ در واشینگتن دی سی به دنیا آمد. مادرش ژاکلین جنکینز-نای (۱۹۲۱–۲۰۰۰) در جنگ جهانی دوم متخصص کشف رمز بود و پدرش ادوین داربی نای «ند» (۱۹۱۷–۱۹۹۷) نیز در جنگ جهانی دوم خدمت می‌کرد و در جزیره «ویک» قراردادهای ساخت باند فرودگاه را عهده‌دار بود که دستگیر شد و برای مدت چهار سال به زندان جنگی ژاپن فرستاده شد جایی که نه ساعت وجود داشت و نه جریان برق ولی او آموخت که چگونه با استفاده از سایه دسته یک بیل ساعت را بگوید و همین او را مشتاق ساعت‌های خورشیدی کرد. جنکینز نای عضوی از گروه زنان ممتازی به نام «دختران گوچر» در نیروی دریایی بود. افراد این گروه کارشان کمک به کشف رمز ارتش آلمان و ژاپن بود و طبق آنچه نای به خاطر می‌آورد به او «رزی ریوتر» نمی‌گفتند بلکه می‌گفتند: «رزی بهترین کد شکن.» وقتی مردم سؤال می‌کردند که در طول جنگ چه کاری انجام می‌داده با خنده می‌گفت: «نمی‌توانم بگویم!»"Bill Nye". "Contemporary Theatre, Film and Television". Volume 64. September 1, 2005. Gale. Retrieved November 4, 2011.
نای قبل از دریافت بورسیه برای حضور در دبیرستان سیدول فرندز در سال ۱۹۷۳، به مدرسه ابتدایی لافایت و دبیرستان الیس دیل می‌رفت. او وارد دانشگاه کامل در ایتاکا شد و در دانشکده مهندسی فضایی و مکانیک سیبلی به تحصیل مشغول شد. اشتیاقش به علم بعد از گذراندن کلاسی با کارل ساگان بیشتر شد و مدرک لیسانسش را در رشته مهندسی مکانیک در سال ۱۹۷۷ گرفت.
پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه کرنل، نای به عنوان مهندس در شرکت بوئینگ و مرکز کنترل سانداستند دیتا مشغول به کار شد وبرای هواپیماهای بوئینگ ۷۴۷، لوله هیدرولیک رزونانس ساپرسور (hydraulic resonance suppressor tube) را اختراع کرد. او چهار بار برای کار در برنامه آموزشی ناسا تقاضا کرد ولی هر چهار بار تقاضایش رد شد و پس از برنده شدن در مسابقه «شبیه بودن» استیو مارتین در سال ۱۹۷۸، شروع کرد به اجرای برنامه طنز مستقیم.
بخش‌هایی از مجموعه تلویزیونی او با نام «بیل نای مرد دانشمند» یا «آقای دانشمند» توسط شرکت آموزشی و فرهنگی مبتکران به فارسی دوبله شده‌است. در این برنامه او به توضیح موضوع‌های مختلف مانند انرژی، فشار، مغز، پوست و غیره می‌پردازد. همچنین با انجام آزمایش‌های مرتبط با موضوع مورد بحث که امکان انجام آن برای دانش‌آموزان در خانه وجود دارد، به تفهیم بهتر مطالب علمی کمک می‌کند. بیل نای در هنگام ساخت سریال آقای دانشمند، ۷ جایزه ملی امی را برای نویسندگی، اجرا و تولید برنده شده‌است. این سریال در طول ۵ سال ۱۸ جایزه اِمی برنده شده‌است. مابین ساخت این سریال، او ۵ کتاب علمی برای کودکان نوشته‌است.
بیل نای (زاده ۱۹۵۵) یک دانشمند آمریکایی شهرت‌یافته به خاطر نقش‌اش به عنوان "Bill Nye the Science Guy" است.
بیل نای ممکن است هر کدام از موارد زیر هم باشد:
پیچ انگور فرنگی پیچی است چسبنده و بالارونده که برگهایش شبیه برگ گل ساعتی و پنجه‌هایی تولید می‌کند که به دیوار می‌چسبد. میوه‌هایی ریز شبیه انگور یاقوتی می‌دهد که قابل خوردن نیست و رسیده اش بذر این گیاه است. طولش زیاد و تا بیست متر ارتفاع هم می‌رسد.
از راه قلمه و بذر در بهار و همچنین خواباندن شاخه زیاد می‌شود.
آبشار میان‌کلا یا آبشار شیرگاه یا منطقه حفاظت شده آبشار شیرگاه، در شهرستان سوادکوه در ۶ کیلومتری جنوب شهر شیرگاه و ۱۴ کیلومتری شمال شهر زیرآب در کنار جاده اصلی تهران به شمال (در نزدیکی تونل بین جادهٔ زیرآب - شیرگاه) قرار دارد و به همین دلیل همواره مورد بازدید مسافران و گردشگران می‌باشد.
نیل دگراس تایسون ( زاده ۵ اکتبر، ۱۹۵۸) اخترفیزیکدان آمریکایی و مروج دانش است. او هم‌اکنون، مدیر افلاک‌نمای هایدن نیویورک است. او همچنین دانشیار تحقیقاتی در بخش اخترفیزیک موزه تاریخ طبیعی آمریکا است.
از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱، او میزبان برنامه آموزشی علمی بر روی پی‌بی‌اس به نام NOVA ScienceNow بوده‌است. او به‌طور مرتب در برنامه‌های پرطرفدار تلویزیونی مانند نمایش روزانه، گزارش کلبر، پخش زنده با بیل مار و جپردی! به عنوان مدافع علم ظاهر می‌شود. در ۵ اوت ۲۰۱۱ اعلام شد که نیل تایسون قرار است میزبانی ادامه مجموعه تلویزیونی کازموس (کیهان) کارل سیگن را به عهده بگیرد.
یکی دیگر از برنامه‌های معروف او پادکست و مجموعه برنامه علمی استار تاک است که از یوتیوب و تلویزیون پخش می‌شود، در برنامه او دانشمندان بزرگی چون استیون هاوکینگ، میچیو کاکو در آن حضور داشته‌اند. وی خود مجری و ارائه دهنده این برنامه است.
او یکی از نخستین کسانی بوده‌است که پیشنهاد اصلاح تعریف سیارات را مطرح کرد که در نهایت منجر به خروج پلوتون از خانواده سیارات منظومه شمسی شد. او یکی از معروف‌ترین سخنرانان و مروجان علم معاصر به‌شمار می‌رود و بسیاری او را جانشینی برای کارل سیگن می‌دانند. او علاوه بر فعالیت‌های علمی‌اش و حضور در برنامه‌های ترویجی تلویزیونی، چندین کتاب علم برای عامه نوشته‌است و سخنرانی‌ها و مناظره‌های پرشورش (از جمله مناظره با ریچارد داوکینز) از شهرت زیادی برخوردار است.
او به عنوان بازیگر مهمان در یکی از قسمت‌های سریال طنز بیگ بنگ تئوری حاضر شد؛ که در آن شلدون کوپر شخصیت برجسته این سریال او را به دلیل نقش‌اش در حذف پلوتون از فهرست سیارات منظومه شمسی مورد انتقاد قرار می‌دهد.
سیارک ۱۳۱۲۳ به افتخار او نام‌گذاری شده‌است.
تایسون دومین بچه خانواده از سه بچه در منهتن نیویورک به دنیا آمد و در محله برانکس. مادر او (سانچیتا ماریا) تایسون. متخصص رشته گرونتولوژی (پیری‌شناسی) بود و برای وزارت بهداشت کار می‌کرد و از نژاد پورتوریکویی بود. <bdi>پدر آمریکایی آفریقایی او جامعه‌شناس از افراد عالی‌رتبه شهردار نیویورک جان لیندسی بود. نام میانه تایسون (دگراس) از مادر بزرگ اوست که در آلتیما در یکی از جزایر کارائیب زندگی می‌کرده‌است گرفته شده. تایسون در کستل هیل نیویورک و بعدها در ریوردال تا مهد کودک. سپس به مدارس دولتی رفت و سپس به دبیرستان دانش برانکس۱۹۷۲ تا ۷۶. جایی که او مدیر مجله کشتی‌گیر و ویرایشگر مجله دانش فیزیک بود. علاقه او به ستاره‌شناسی از ۹ سالگی شروع شد زمانی که از موزه ستارگان بازدید کرد. او خود آن بازدید را. (خیلی قوی و مبهوت کننده. به‌طوری که انتخاب دیگری به خودم نمی‌دادم. کائنات مرا می‌خواند) توصیف کرد. در دوران دبیرستان مدام از موزه ستارگان نیویورک بازدید می‌کرد. به‌طوری که او آن دوره را شکل دهنده زندگی اش نامید. او سپس با مدیر موزه ارتباط برقرار کرد و همچنین با مدیر یک دانشگاه تا جواب سوالاتش را پیدا کند. او سپس در نوجوانی به ستاره‌شناسی روی آورد و بالاخره جامعه ستاره‌شناسی به او یک کرسی در سن پانزده سالگی داد. کارل ساگان ستاره‌شناس که یک عضو دانشگاه کورنیل بود. سعی کرد تا او را به عنوان دانشجوی زیر سن افتخاری در دانشگاه درآورد. اما تایسون تصمیم گرفت تا تحصیل خود را ادامه دهد و بالاخره توانست به دانشگاه هاروارد برود. ور در کارویور هاوس زندگی کند. او در دوران جوانی به کشتی روی آورد. همچنین در رقص در استایل جز باله کاریبی و لاتین.</bdi>
تایسون در کالج هاروارد در فیزیک نمره درخشان ای بی بدست آورد. او با تحصیل به رقص و کشتی هم با پول شخصی خودش پرداخت؛ و آنچنانی که باید به تحقیق در آزمایشگاه نمی‌پرداخت. استاد پروفسور او او را تشویق می‌کرد تا به تحقیق روی آورد تا دکترای خود را بدست آورد. تایسون سپس مدرس ستاره‌شناسی در دانشگاه مریلند از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۷ شد و در ۱۹۸۸ موفق شد به اخذ مدرک از دانشگاه کلمبیا در برنامه فارغ‌التحصیلی آن دانشگاه. در آن دانشگاه او توانست مدرک phd را در ۱۹۹۱ و مدرک پژوهش‌های تکمیلی (mphil) را در سال ۱۹۸۹ بدست آورد. او زیر آموزش دکتر مایکل ریچ و حمایت‌ها ی او مدرک پژوهش‌های علمی را از ناسا و بنیاد arcs بدست آورد؛ و باعث شد که تایسون در یک کنفرانس بین‌المللی در ایتالیا. سوئیس. شیلی و آفریقای جنوبی شرکت کند و دانشجو برای تحقیقات ستاره‌شناسی جمع کند. او در آن زمان با تلسکوپ نود و یک صدم میلیمتری در رصد خانه آمریکایی شیلی توانست عکسهایی از ابر نو اخترها تهیه کند که توانست در کارهای بعدیش در زمینه نوع ابرنو اخترها به او کمک کند؛ و همچنین در زمینه فاصله ابر نو اخترها؛ که همچنین باعث شد تا به بهبود عملکرد تلسکوپ هابل و کشف ماده تاریک در ۱۹۹۸بینجامد. او تحقیقات خود را با یرایان اشمید برنده آینده نوبل فیزیک در سال ۲۰۱۱ انجام می‌داد که این نوبل در زمینه نوع دوم ابر نو اختر و فاصله آن‌ها و ارتباط هابل بود. در زمینه این تحقیقات در دانشگاه کلمبیا او با پروفسور دیوید اسپرگل در دانشگاه پرینستون که به بازدید از دانشگاه کلمبیا آمده بود آشنا شد؛ که به تحقیقات در زمینه کهکشان‌های روح مانند انجامید.
پیام آور ستارگان: چشم‌اندازهای کیهانی دربارهٔ تمدن بشری؛ مترجم یاسین قاسمی بجد، نشر پل چاپ اول ۱۴۰۱
اسرار کیهانی: راهنمایی دربارهٔ اینکه ما کیستیم، چگونه به اینجا آمدیم و قرار است به کجا برویم؛ مترجم یاسین قاسمی بجد، نشر پل چاپ اول ۱۴۰۱
راز آفرینش جهان هستی، نیل دگراس تایسن و دونالد گلد اسمیت؛ مترجم جمیل آریایی، نشر مازیار چاپ اول ۱۳۹۵
اخترفیزیک برای افراد بیقرار، نیل دگراس تایسن؛ مترجم قاسم کیانی مقدم، نشر مازیار چاپ اول ۱۳۹۶
طاعون بزرگ مارسی آخرین مرحله از طاعون‌های گسترده اروپا در اوایل قرن هیجدهم میلادی بود که در۱۷۲۰ میلادی به مارسی فرانسه رسید و ۱۰۰٬۰۰۰ نفر از مردم این شهر را کشت؛ با این وجود، مارسی خیلی زود از نتایج این طاعون مهیب خلاصی یافت؛ برای مثال، تا چندین سال بعد تجارت با آمریکای لاتین و جزایر هند غربی رونق گرفت و در ۱۷۵۶ میلادی، جمعیت شهر به اندازه پیش از سال ۱۷۲۰ رسید.
سوابق تاریخی می‌گویند که این طاعون از زمانی آغاز شد که کشتی به نام گراند سن آنتوان در مارسی فرانسه لنگر انداخت و محموله ای از کالا را از شرق مدیترانه حمل می‌کرد. اگرچه کشتی قرنطینه شده بود، طاعون وارد شهر شد و احتمالاً از طریق کک‌های جوندگان آلوده به طاعون منتقل شد. حدود ۳۰ درصد از جمعیت مارسی در اثر این بیماری از بین رفتند.
قلعهٔ تک آغاج یا "مریدلر" یا "دربند" در منطقهٔ عباس‌آباد آستارا و از بقایای قلاع ساخته‌شده به دوران سلاجقه می‌رسد که تیمور لنگ در آنجا اتراق کرده و به سنجر آباد قشون برده است. در سال ۱۳۲۶ه. ش الی ۱۳۲۹ ه. ش مرکز نور افکن مرزبانی آستارا بوده‌است.
بنفشه زند-بونازی نویسنده ایرانی، فیلم‌ساز و فعال حقوق بشر است. سیامک پورزند پیش از ازدواج با مهرانگیز کار، همسری به نام ماندانا زند کریمی داشته که بنفشه حاصل زندگی مشترک آنهاست. همسر او الیو بونازی، جامعه‌شناس ایتالیایی است.
بنفشه زند-بونازی در ۱۹۶۱ در تهران در خانواده‌ای روزنامه‌نگار زاده شد. او در دانشگاه آمریکایی پاریس و در IDHEC، مؤسسه مطالعات سینمایی پیشرفته تحصیل کرد. وی در ۱۹۸۲ به ایالات متحده آمریکا رفته و تحصیل خود را در دانشگاه مریلند در بالتیمور ادامه داد. در آنجا تاریخ هنر و فیلم، و زبان‌شناسی خواند. در ۱۹۹۳، به عنوان تولیدکننده فیلم‌های مستند مستقل به جهان تلویزیون بازگشت.
پدرش، سیامک پورزند در سال ۲۰۰۱ در ایران زندانی سیاسی شد.The Hill, June 2009 او در ۲۰۱۱ طبق آنچه زند-بونازی اعتراض به حکومت می‌دانست خودکشی کرد.
بنفشه به‌طور منظم برای مجله "نشنال ریویو" می‌نویسد؛ و مفسر سیاست ایران در "شو جان بتچلر" است. او در واشیگتن ژورنال، صدای آمریکا و تلویزیون فاکس ظاهر شده‌است.
بنفشه زند بونازی عضو هیئت مشاورین انجمن بین‌المللی آزادی مطبوعات است. در سال ۲۰۰۷، او در سازماندهی اجلاس "اسلام سکولار" همکاری داشت، و به همراه اصلاح‌خواهان دیگر اسلام چون آیان حرصی علی، وفا سلطان و ارشاد مانجی خطابه کرد.Kuwait News Agency, Feb 2007. First "Secular Islam Summit" to convene early next month in Florida این گروه بیانیه پیترزبورگ را صادر کرد که به دولت‌های جهان ابرام می‌کرد که با قانون شریعت، فتوا و حاکمیت دینی در همه اشکال آن مقابله کنند؛ و همچنین به مجازات مرگ برای ارتداد و توهین به مقدسات مطابق بند ۱۸ اعلامیه جهانی حقوق بشر خاتمه دهند.
بنفشه پورزند و مهرانگیز کار همسر سیامک پورزند و آزاده پورزند دیگر دختر سیامک پورزند در سال ۲۰۱۹ در دادگاه فدرال حوزه واشینگتن دی سی از جمهوری اسلامی ایران و سید علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی ایران شکایت کرده‌اند. در این شکایت مطرح شده‌است که سیامک پورزند تحت شکنجه فیزیکی و روحی شدید مجبور به اعترافات اجباری شده‌است، و شکنجه ایشان تا فوت ایشان ادامه داشته‌است. ایشان از زمان دستگیری تا فوت به عنوان یک گروگان برای تحت فشار گذاشتن مخالفان و دگراندیشان و در خارج نگه داشتن مهرانگیز کار از ایران استفاده شده‌است. خواهان پرونده ادعا کرده‌اند که سیامک پورزند به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم و به‌صورت فراقضایی توسط مأموران جمهوری اسلامی ایران به قتل رسیده‌است.
احمد ناروئی (اسفند ۱۳۴۲ – ۲۶ اسفند ۱۳۹۲) خطیب و معاون امور اداری دارالعلوم زاهدان بود. وی فعال صلح و آشتی در استان سیستان و بلوچستان نیز بوده‌است.
احمد نارویی، فرزند عبدالکریم، در سال ۱۳۴۲ در زاهدان به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در مسجد عزیزی (مسجد جامع قدیم زاهدان) و دارالعلوم زاهدان گذراند و در حدود سال ۱۳۵۰ برای ادامه تحصیلات دینی به دارالعلوم زاهدان رفت. او نزد اساتیدی چون مولوی عبدالعزیز، مفتی خدانظر، مولوی عبدالحمید، مولوی نذیراحمد سلامی و سایر اساتید آن زمان دارالعلوم به فراگیری علوم پرداخت.علما و مشاهیر اهل‌سنت ایران که در سال ۱۳۹۲ وفات نمودند، وب‌سایت سنت‌آنلاین.
سپس با تشویق و ترغیب اطرافیان، برای ادامه تحصیلات دینی به مدارس اسلامی پاکستان، از جمله بدرالعلوم حمادیه رحیم‌یارخان و دارالعلوم فیصل‌آباد رفت و سپس از جامعه فاروقیه کراچی فارغ‌التحصیل شد. او در خارج از ایران نزد استادانی هم‌چون عبدالغنی جاجروی، مفتی نذیراحمد (مدیر دارالعلوم فیصل‌آباد)، نظام‌الدین شامزی، مولوی عنایت‌الله و سلیم‌الله خان درس خواند.نگاهی به زندگی‌نامه مولانا احمد نارویی -رحمه‌الله- ، وب‌سایت حوزه علمیه انوارالعلوم خیرآباد - تایباد.
پس از بازگشت به ایران، از ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۶ در مدرسه دینی قاسم‌العلوم زاهدان تدریس کرد. در سال ۱۳۶۷ به پیشنهاد مولوی عبدالحمید، مدیر دارالعلوم زاهدان، به این مرکز رفت و تا زمان درگذشتش در آن‌جا به تدریس پرداخت.
احمد نارویی داماد مولوی عبدالحمید و امام جمعه موقت مسجد جامع مکی و معاون امور اداری دارالعلوم زاهدان بود.
برخی از مسئولیت‌های نارویی بدین عبارت بودند:
نارویی مدتی از سوی دادگاه ویژه روحانیت در بازداشتگاه ویژه روحانیت مشهد زندانی بوده‌است.مدیر سایت سنی‌آنلاین در بازداشت دادگاه ویژه روحانیت و هشدار اهل‌سنت به عواقب تبعیض مذهبی / شهرام رفیع‌زاده، وب‌سایت سکولاریسم نو.مولوی احمد نارویی جانشین امام جمعه اهل سنت زاهدان در "تصادف رانندگی" کشته شد، وب‌سایت ایران‌وایر. او نزدیک به ۶ ماه در سال ۱۳۸۷ بازداشت شده و در سال ۱۳۷۲ نیز به مدت ۵ ماه در زندان وکیل‌آباد مشهد بازداشت بوده‌است.
احمد نارویی در ۲۶ اسفند ماه ۱۳۹۲ طی سانحه رانندگی در منطقه حصاروئیه در ۵۰ کیلومتری زاهدان به علت شدت جراحات وارده درگذشت و جنازه‌اش در قبرستان بهشت محمد زاهدان دفن شد. جیش‌العدل و برخی دیگر این سانحه را ترور و کار جمهوری اسلامی و بخشی از قتل‌های زنجیره‌ای ایران خوانده‌است.اطلاعیه سازمان جیش العدل مبنی بر شهادت مولانا احمد نارویی رحمه‌الله ، وب‌سایت عدالت‌نیوز.میزگرد هفته: ترور مولوی احمد نارویی رحمه‌الله، شبکه جهانی کلمه.‫تسلیت شهادت مولانا احمد نارویی رحمه الله علیه، عبدالرحیم ملازاده.حذف فیزیکی علمای اهل سنت ایران؛ تهدید داعش یا سناریوی افراطیون داخلی؟، وب‌سایت کمپین فعالین بلوچ.
حسن شماعی زاده (زادهٔ ۱ آذر ۱۳۲۱ در اصفهان) آهنگساز، خواننده، و نوازندهٔ نامی موسیقی پاپ ایرانی است.
رابرت لی (باب) پارک (زاده ۱۶ ژانویه، ۱۹۳۱) استاد بازنشسته فیزیک در دانشگاه مریلند در کالج پارک و مدیر سابق اطلاعات عمومی دفتر واشینگتن انجمن فیزیک آمریکا است. پارک به سبب نظرهای انتقادی‌اش از شبه‌علم و طب جایگزین شناخته شده‌است. او همچنین منتقد تحریف یا نادیده‌گرفتن علم مشروع توسط رسانه‌ها، برخی دانشمندان و فعالان سیاست عمومی بوده و این دیدگاه را در کتاب‌اش به نام "علم وودو" Voodoo Science تبیین کرده‌است. او همچنین به خاطر نظراتش دربارهٔ اولویت‌دادن اکتشاف رباتی فضایی به جای اکتشاف سرنشین‌دار شناخته شده‌است.
ناو دماوند یک ناوچه کلاس موج است که در تاریخ ۱۸ اسفند ۱۳۹۳ به ناوگان شمال نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران پیوست. این ناوچه که مقامات ایران آن را ناوشکن می‌نامند، دومین ناو از کلاس موج است که بر مبنای ناومحافظ‌های ساخت انگلستان کلاس سام (الوند) در بخش صنایع دریایی شهید تمجیدی ساخته شد و از مشخصات و تجهیزات و تسلیحات مشابه با همتای بندرعباسی خود ناوچه جماران بهره می‌برد.
ناوچه دماوند ۲۷ اسفند ۱۳۹۱ طی مراسمی با حضور محمود احمدی‌نژاد رئیس‌جمهور وقت ایران در بندر انزلی با عنوان "جماران-۲" به آب انداخته شد. دماوند در تیرماه ۱۳۹۳ وارد مرحله تست و آزمایش شد و پس از پشت سر گذاشتن تست‌های SAT, HAT و دریانوردی‌های آزمایشی سرانجام در روز ۱۸ اسفند ۱۳۹۳ به ناوگان شمال و منطقه چهارم نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران پیوست و تبدیل به بزرگ‌ترین کشتی جنگی ایران در این منطقهٔ دریایی شد.
این ناوچه ابتدا "ولایت" نام داشت و سپس به "جماران-۲" یا موج-۲" مشهور شد اما در انتها به نام مرتفع‌ترین کوه ایران، کوه دماوند نام‌گذاری شد. علت تغییر نام ناو دماوند مشخص نیست اما این رویه تغییر نام‌گذاری در نام‌گذاری کشتی‌های جنگی معمول است، البته این کلاس از روی پلتفرم کلاس الوند ساخته شده که به‌نام کوه و قله‌های ایران نام‌گذاری شده‌اند.
این ناوچه در ۲۰ دی ۱۳۹۶ با موج‌شکن بندر انزلی برخورد کرد و ۱۸ روز بعد، به زیر آب رفت و غرق شد.
در تاریخ ۲۰ اسفند ۱۳۹۱ مراحل به آب‌اندازی این ناوچه در بندر انزلی آغاز شد. پس از گذشت دو روز از شروع مجموعه فعالیت‌های به آب‌اندازی، خبر رسمی آن منتشر شد. سرانجام این ناوچه در تاریخ ۱۸ اسفند ۱۳۹۳ در بندر انزلی و با حضور محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور وقت، به‌طور رسمی رونمایی شد.
در مراسم الحاق، رئیس سازمان صنایع دریایی وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح ضمن تشریح ۱۲ سامانهٔ نصب شده روی ناوشکن دماوند، گفت: «سامانه‌های رادار هوایی پیشرفته ۳ بعدی، رادار سطحی، هدایت آتش، جنگ‌های الکترونیکی، جنگ‌های نوین، سامانه هوشمند حل مسئله تیر، سامانه مدیریت نبرد، سامانه مخابراتی امن، شفت و پروانه گام متغیر، کنترل و نشان‌دهنده یکپارچه، نشست و برخاست بالگرد در شب و کشف و اطفاء حریق سازگار با محیط زیست بر روی ناوشکن جمهوری اسلامی ایران دماوند نصب شده‌است».
احمد وحیدی وزیر دفاع وقت جمهوری اسلامی ایران در ۲۷ اسفند ۱۳۹۱ گفت: ناوشکن جمارانِ پیشرفته حدود ۱۰۰ متر طول و بیش از ۱۳۰۰ تن وزن دارد.قابلیت‌های جماران ۲ از زبان وزیر دفاع خبرگزاری فارس
همچنین به گفتهٔ احمد وحیدی، وزیر دفاع وقت جمهوری اسلامی ایران، این ناوچه از نظر طراحی و ساخت کاملاً بومی بوده و با همکاری نزدیک حدود ۴۰۰ دانشگاه، مرکز تحقیقاتی و تولیدکنندگان و صنایع ایرانی ساخته شده‌است. این ناوشکن از جدیدترین تجهیزات ناوبری و سامانه‌های پیچیده دفاعی برخوردار است.نخستین جزئیات از ناوشکن جماران ۲ شبکه خبر
خبرگزاری ایرنا به نقل از «یوری بوندار» کارشناس نظامی روس نوشت: جماران ۲ از نظر مشخصات فنی به ناوچه‌های روسی داغستان و تاتارستان (ناوچه کلاس ژپارد) که سرگروه ناوگان روسیه در دریای خزر هستند شباهت دارد.
در روز چهارشنبه ۲۰ دی ۱۳۹۶ (۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۸)، ناوچه دماوند در حال ورود به بندر انزلی به موج‌شکن شرقی این بندر برخورد کرد و دچار سانحه شد.
علت دقیق برخورد به موج شکن تا این لحظه مشخص نیست و تنها عامل اعلام شده توسط روابط عمومی نیروی دریایی ارتش «افزایش سرعت باد و طوفان شدید» است.
ابتدا خبرگزاری‌های ایرانی گفتند «آسیب‌های وارده ناچیز بوده و صدمه وارده در زمان کوتاهی برطرف خواهد شد.» اما بعد از بررسی‌های دقیق‌تر و طی توضیحات ارائه شده توسط امیر شاهین تقی‌خوانی، سخنگوی ارتش و امیر دریادار امیر رستگاری، رئیس سازمان صنایع دریایی وزارت دفاع اعلام کردند: «مشخص شد میزان خسارت و آسیب وارد شده جدی بوده و ناوشکن موصوف نیاز به تعمیر و بازسازی اساسی دارد.» اکثر صدمات، در ناحیه سازه اصلی ناو وارد شده و تمام سامانه‌های حیاتی توسط پرسنل متخصص از ناوشکنِ آسیب‌دیده جدا و برای نصب مجدد پس از تعمیرات اساسی و احیاء ناوشکن به کارخانجات کشتی‌سازی شهید تمجیدی وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح منتقل شد.
۱۸ سرنشین در هنگام وقوع حادثه داخل ناوچه دماوند بوده‌اند که شش نفر از آن‌ها در لحظات اولیه به داخل دریا پرت شدند. منابع خبری غیررسمی از نجات ۴ نفر از این افراد خبر می‌دهند و دو نفر دیگر، جان باختند.
بنابر گزارش منابع خبری پس ۱۶ روز عملیات جست‌وجو، پیکر ۲ نفر از پرسنل ناوچه دماوند در دریای خزر پیدا شد.
اسامی جان‌باختگان:
پس از ۱۸ روز از حادثه در تاریخ ۸ بهمن ۱۳۹۶ در پی انتشار فیلمی که مربوط به غرق شدن ناوچه دماوند است، خبرگزاری‌ها غرق شدن این ناوچه را اعلام کردند. سرتیپ دوم تقی‌خانی، سخنگوی ارتش جمهوری اسلامی ایران گفت: با توجه به عمق کم‌آب در محل سانحه که حدود ۴ الی ۵ متر است امکانِ (کامل) غرق شدنِ ناوشکن دماوند وجود ندارد و برای جابجایی بلوک‌های بدنه لازم است قسمت‌های به هم متصل شده، جدا و برای تعمیر و بازسازی اساسی به کارخانه کشتی‌سازی منتقل شود. مشابه این‌گونه سوانح و چنین اقداماتی برای مهار سانحه و احیای کشتی‌های نظامی در صنعت دریایی جهان به‌طور معمول وجود دارد. در این فرایند طی ۲۴ ساعت گذشته به علت طوفان شدید و بالا آمدن سطح آب دریا قسمت روسازه آلومینیومی که به‌طور کامل تخلیه و برای جابه‌جایی آماده شده بود به آب افتاده و باقی‌ماندهٔ بدنهٔ شناور، به پهلوی راست قرار گرفته‌است که بلافاصله پس از بهبود شرایط جوی در اولین فرصت، این بخش از بدنهٔ شناور و سایر قسمت‌های باقی‌مانده نیز جدا و به کارخانه منتقل می‌شود. وی همچنین افزود: هیچ محدودیتی برای احیای مجدد ناوشکن دماوند وجود ندارد و به‌دلیل بومی بودن تمام بخش‌های آن با انتقال قطعات جداشده به‌زودی عملیات احیاء ناوشکن دماوند و بازگشت آن به چرخه عملیات آغاز می‌شود.
بر اساس اعلام سخنگوی ارتش جمهوری اسلامی ایران مقرر شده‌است که عملیات جداسازی، برداشت و احیای این شناور انجام شود، با جدا کردن بلوک‌های سازه، این کشتی جنگی به کارخانجات کشتی‌سازی شهید تمجیدی منتقل می‌شود.
امیر تتلو، خواننده و ترانه‌سرا، موزیک ویدئوی ترانهٔ "انرژی هسته‌ای" خود را بر عرشهٔ این ناو، فیلم‌برداری کرد که در بحبوحهٔ تصویب برجام وایرال شد.
مایکل اسنو (متولد ۱۹۷۴ در فولندورف، آلمان) یک وکیل مستقر در سیاتل، واشینگتن است و در سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ رئیس هیئت امنای بنیاد ویکی‌مدیا بود. او در حال حاضر در هیئت مشاوره بنیاد خدمت می‌کند.
اسنو مدرک حقوق را از مدرسه حقوق دانشگاه واشینگتن دریافت کرد.
دزیره شل میزبان برنامه رادیویی و پادکست "" (صحبت شک‌گرایانه) است. به عنوان یک شک‌گرا، او مدافع قوی اندیشه انتقادی و علاقه‌مند به ترویج فلسفه شک‌گرایی به صورت عمومی است. او به عنوان کارمند سازمان کار، برنامه درسی تولید می‌کند و دوره‌هایی در زمینه کنش‌گری تاثیرگذار تدریس می‌کند.
دزیره عضو و سخنگوی مرکز جستار است. او یکی از سخنرانان کنفرانس در سال ۲۰۱۱ بوده‌است.
امتناع تفکر در فرهنگ دینی کتابی است نوشته آرامش دوستدار که توسط انتشارات خاوران، در پاریس و در سال ۱۳۷۰ خورشیدی، چاپ شد.
دوستدار در این کتاب با نام‌گذاری «فرهنگ دین‌خو» بر فرهنگ دینی ایران، نااندیشی و ناپُرسایی آن را به چالش و پرسش، کشیده‌است.آرامش دوستدار، امتناع تفکر در فرهنگ دینی، مقدمه چاپ دوم، انتشارات خاوران، پاریس، ۱۳۷۰
محمدرضا نیکفر در سلسله مقالاتی این کتاب را نقد کرده‌است.http://zamaaneh.com/nikfar/2010/08/post_133.html محمدرضا نیکفر، در نقد آرامش دوستدار، رادیو زمانه، ۲۰ مرداد ۱۳۸۹
نوک‌سرخ دریایی پرنده‌ای آبزی از راستهٔ نوک‌سرخ‌سانان است که در مناطق گرمسیر اقیانوس اطلس، شرق اقیانوس آرام و اقیانوس هند زیست می‌کند. نوع بالغ این پرنده عمدتاً سفید رنگ و شاه‌پرهای انتهایی سیاه و شاه‌پرهای دم بلند دارد. طول بدن آن به ۴۸ سانتی‌متر و طول بال‌ها به یک متر می‌رسد.
نوک‌سرخ دریایی دارای طولی برابر با ۹۸ سانتی‌متر است. دم این پرنده به تنهایی ۵۰ سانتی‌متر طول دارد. منقار به رنگ قرمز و پر و بال به رنگ سفید هستند. شاهپرهای انتهایی سیاه‌رنگ و جفت میانی شاهپرهای دم بسیار بلند و تقریباً به اندازهٔ طول بدن هستند. در نوک‌سرخ‌های نابالغ این شاهپرها هنوز وجود ندارند. سطح پشتی روتنه دارای خطوطی عرضی به رنگ قهوه‌ای مایل به خاکستری است و نوار چشمی سیاه‌رنگی نیز وجود دارد. این پرنده دودیسی جنسی ندارد و نر و ماده همانند هم هستند.
نوک‌سرخ دریایی دریازی است و تنها برای تخم‌گذاری به ساحل می‌آید. این پرنده در شکاف سنگ‌های ساحلی یا زیر بوته‌ها آشیانه می‌سازد. این پرنده در گذشته در جزایر جنوبی خلیج فارس و تنگه هرمز دیده شده‌است.
بولت فور مای ولنتاین یا به اختصار BFMV یک گروه بریتانیایی ترش متال است که در سال ۱۹۹۸ در بریجند کشور ولز آغاز به کار کرد. این گروه با سینگل ترک Tears don't fall که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد به شهرت رسید.
برایان دانینگ (زاده ۱۹۶۵) نویسنده و تهیه‌کننده آمریکایی با تخصص در رو کردن دست شبه‌علم است. او از سال ۲۰۰۶ پادکست هفتگی Skeptoid را منتشر نموده‌است. او همچنین مقاله‌ها، کتاب‌ها و سریال تلویزیونی مرتبط با این موضوع ساخته‌است. او سابق بر این مدیر فناوری شرکت بای‌لینک، یک شبکه بزرگ تجارت-به-تجارت بوده‌است. پادکست او، اسکپتوید در سال ۲۰۱۲ برنده بهترین پادکست علمی استیچر شد.
اندرو بونار لاو ؛ ۱۶ سپتامبر ۱۸۵۸ – ۳۰ اکتبر ۱۹۲۳) سیاستمدار بریتانیایی از حزب محافظه کار (بریتانیا) بود. او در مستعمره بورنزویک جدید در کانادا به دنیا امده بود. تنها نخست وزیر بریتانیا ست که متولد خارج این کشور است. او همچنین با ۲۱۱ روز کوتاه‌ترین دوران نخست وزیری در قرن بیستم را داشت.
با این حال دوران طولانی تری را رهبر حزب محافظه کار بود. (از ۱۹۱۱ تا ۱۹۲۱) و دور دوم (از ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۳). او از پیشنیه اشرافی و بازرگانی خود به عنوان یک برتری به خوبی استفاده می‌کرد و نظر تجار و بازرگانان بسیاری را به این شیوه به حزب جلب کرده بود.
بونار لاو در ۲۲ مه ۱۹۲۳ بخاطر سرطان حنجره دیگر قادر به صحبت در پارلمان نبود برای همین استعفای خود را تقدیم جرج پنجم کرد و شاه استنلی بالدوین را مامور تشکیل کابینه کرد.
او بعداً در همان سال در سن ۶۵ سالگی در لندن درگذشت و در کلیسای وست‌مینستر به خاک سپرده شد.
دررفتگی مفصل شانه موقعی اتفاق می‌افتد که در اثر ضربه وارد به بازو و کتف، عناصر نگهدارنده مفصل آسیب دیده و سر استخوان بازو از گودی-کاسه‌ای (Glenoid fossa)استخوان کتف خارج شود.
سابقه تشخیص و درمان دررفتگی شانه به ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد می‌رسد. در مومیایی‌های مصر علائم دررفتگی و آثار درمان‌های اولیه آن یافته شده‌است. همچنین در نقاشی‌های آن دوره، درمان جا انداختن با روش کوخر دیده می‌شود.
در یونان باستان، بقراط نیز علاوه بر روش‌های جا انداختن، درمان دررفتگی‌های مکرر را شرح داده است.
استحکام و پایداری مفصل شانه بعلت وضعیت نعلبکی شکل استخوان‌های تشکیل دهنده آن، بستگی زیادی به کپسول مفصلی و رباط‌های اطراف آن دارد. هرچند حلقه دور مفصلی حفره استخوان کتف نیز در پایداری این مفصل نقش عمده‌ای دارد، اما هرگاه نیروهای وارد به آن که از طرف استخوان بازو اعمال می‌شود بیش از حد تحمل خواص فیزیکی این حلقه و بخصوص رباط‌ها باشد، پارگی آن‌ها باعث دررفتگی مفصل می‌گردد.
مفصل شانه یکی از شایعترین مفاصلی است که دچار دررفتگی می‌شود. برطبق آمار کشورهای مختلف شیوع آن ۱ الی ۱٫۷ درصد و وقوع ۱۱–۱۷ در هر ۱۰۰۰۰۰ نفردرسال می‌باشد. اکثراً زیز ۷۰ سال اتفاق افتاده و در دامنه سنی ۲۰ الی ۳۰ سال نسبت مرد به زن ۹ به یک است و در حدود سنی ۶۰–۸۰ سال به نسبت سه به یک است.
بیش از ۹۰ موارد علت دررفتگی، سقوط از بلندی یا تصادف جاده‌ای است. موارد نادری در برق گرفتگی یا تشنج‌های شدید دیده شده‌است.
برحسب جابجایی سر استخوان بازو، در سه حالت دررفتگی به جلو، پشت و پائین اتفاق می‌افتد، در بیش از ۹۰٪ موارد دررفتگی به جلو صورت می‌گیرد.
در این حالت بازو از بدن دور شده و دچار چرخش خارجی با محدودیت چرخش داخلی می‌شود. معمولاً در پی سوانح یا حرکات اختیاری می‌تواند ایجاد شود.
در این حالت بازو به بدن نزدیک شده و دچار چرخش داخلی با محدودیت چرخش خارجی می‌شود. این نوع دررفتگی معمولاً در حرکات ناخودآگاه شانه همچون تشنج و برق گرفتگی یا در حین مستی اتفاق می‌افتد.
علامت‌های عمده آن عبارتند از درد شدید در ناحیه شانه و بازو همراه با اسپاسم عضلات آن منطقه و محدودیت حرکتی در مفصل شانه. علائم دیگری نیز وجود دارند مثل از بین رفتن حالت گردی شانه که در نگاه دقیق می‌توان مشاهده کرد. بیمار بازو را در حالت ثابت چرخش به خارج نگه داشته‌است. علاوه بر معاینه اندام مبتلا از نظر سطح حسی و حرکتی عضو و همچنین نبض‌های محیطی، بایستی معاینه عمومی بیمار ضربه دیده و تصادفی نیز انجام شود.
پرتونگاری برای تشخیص دررفتگی شانه لازم است و علاوه بر اینکه وجود دررفتگی را اثبات می‌کند شکستگی‌های احتمالی را نیز نشان می‌دهد. نمای روبرو و زیربغلی از روش‌های معمول است و ممکنست نماهای دیگری نیز لازم شود. گاهی نیز لازم می‌آید برای موارد پیچیده از مقطع‌نگاری رایانه‌ای کمک گرفت.
ممکنست شانه دررفته را در محل حادثه خیلی راحت جا انداخت ولی پس از گذشت زمان اسپاسم عضلات اطراف مفصل این کار را سخت‌تر می‌کند و بیمار نیاز به هدایت به درمانگاه اورژانس دارد و برای جااندازی نیازمند تجویز مسکن و شل‌کننده عضلانی تحت نظارت پزشک دارد. روش‌های مختلفی برای جا انداختن دررفتگی شانه وجود دارد که برحسب تجربه و علاقه پزشک معالج متفاوت هستند. شایعترین روش‌های بکار رفته عبارتند از روش کوخر، روش سیمسون، روش بقراط و روش‌های دیگر. بعد از جااندازی لازم است پرتونگاری مجدد انجام شود تا از جا بودن مفصل اطمینان حاصل شود و نیز لازم است اندام فوقانی از نظر سلامت اعصاب محیطی و عروق معاینه گردد.
لازم است بعد از جااندازی بمدت سه هفته اندام فوقانی با بانداژ مخصوص بی‌حرکت گردد، هرچند بعضی از مطالعات بی‌حرکتی طولانی را تجویز نمی‌کنند.
دررفتگی مفصل شانه ممکنست با عوارضی همراه شود. این عوارض گاه همراه با دررفتگی بوده و گاه از عوارض دیررس هستند. ازمهمترین این عوارض می‌توان به شکستگی‌های همراه دررفتگی اشاره کرد، این شکستگی‌ها می‌تواند در سر استخوان بازو یا در حفره مفصلی کتف باشند.
از عوارضی که می‌توانند در دررفتگی قدامی ایجاد شوند و معمولاً بعد از جا انداختن خود را نشان دهند می‌توان به کندگی حلقه غضروفی دور مفصلی اشاره کرد این عارضه را ضایعه بانکارت می‌نامند. همین‌طور چال افتادگی و کندگی خلفی سر استخوان بازو که به نام ضایعه هیل-ساکس نامیده می‌شود. این ضایعات می‌توانند در نهایت به عارضه مهمتری از عوارض دیررس دررفتگی شانه یعنی دررفتگی مکرر شانه منجر شوند.
دررفتگی مفصل شانه همچنین ممکن است عصب یا شریان آگزیلاری را آسیب بزند. همچنین احتمال آسیب به براکیال پلکسوس وجود دارد.
جولیا آن سویینی (زاده ۱۹ اکتبر، ۱۹۵۹) یک هنرپیشه، کمدین، صداپیشه و نویسنده آمریکایی است.
او به خاطر نقش‌اش در ساتردی نایت لایو و اجراهای خودزندگی‌نامه مشهور است. او نقش میس‌ایز کیپر در فیلم انیمیشن استوارت کوچک و صدای بریتنی در پدر غرور را اجرا کرده‌است. از دیگر فیلم‌های او می‌توان به هر چی لازم باشه، عزیزم، بچه را بزرگ کردم، ، سر مخروطی‌ها اشاره کرد.
سمفونی شماره ۷ در لا ماژور، اُپوس ۹۲، در چهار موومان، اثر لودویگ فان بتهوون است که بین سال‌های ۱۸۱۱ و ۱۸۱۲، هنگامیکه سلامتی خود را در چشمهٔ آبگرم تپلیتسه از شهر بوهم بهبود می‌بخشید، ساخته شده‌است.
بتهوون تصنیفِ «سمفونی شمارهٔ ۷» را در سال ۱۸۱۲ به اتمام رساند و آن را به کُنت موریتس فون فریس اهدا کرد. این کار با حضور خودِ بتهوون در ۸ دسامبر ۱۸۱۳ در وین در یک کنسرت خیرخواهانه برای سربازان زخمی شده در «نبرد هانائو» آغاز شد. در نشانه‌هایی که بتهوون برای شرکت کنندگان اظهار داشته، انگیزه‌های آشکاری ذکر نشده‌است: «ما به غیر از وطن‌پرستی خالص و فداکاری شادمانۀ نیروهایمان، و کسانی که اینقدر برای ما فداکاری کرده‌اند، حرکتی نمی‌کنیم».Original German: „Uns alle erfüllt nichts als das reine Gefühl der Vaterlandsliebe und des freudigen Opfers unserer Kräfte für diejenigen, die uns so viel geopfert haben.“ Quoted in: Harry Goldschmidt. "Beethoven. Werkeinführungen". Leipzig: Reclam, 1975, p. 49.
اجرای اولیه همچنین شامل کار میهنی «"پیروزی ولینگتون"»، ستایش از پیروزی بریتانیایی‌ها بر امپراتوری فرانسهٔ ناپلئون بود. این ارکستر توسط دوست بتهوون، ایگناتس شوپانتسیگ رهبری شد با حضور و اجرای تعدادی از بهترین موسیقی‌دانان روز دنیا را شامل می‌شد که عبارت بودند از: لویی اشپور (ویولونیست)،Steinberg, Michael. "The Symphony: A Listeners Guide". pp. 38–43. Oxford University Press, 1995. آهنگسازان یوهان نپوموک هومل، جاکومو مایربر، آنتونیو سالییری و گیتاریست چیره‌دست مائورو جولیانی، ویلنسل نواخت.
بتهوون در اولین اجرای خود اظهار داشت كه این اثر یکی از «بهترین کارهای اوست». موومان دوم بیشتر مورد توجه عموم قرار گرفت و اجرایش در کنسرت باید تکرار می‌شد. محبوبیت زیادی که موومان دوم به‌دست آورد، باعث شد که جدای از سمفونی نیز اجرا گردد."Beethoven's Symphony No. 7 in A Major, Op. 92" at NPR (13 June 2006)"The Sonata Form within the Allegretto from Beethoven's Seventh Symphony", essay by Adam Carriere (1 April 2008)
از ویژگی‌های این سمفونی ریتم آن است، به‌خصوص موومان‌های اول، دوم و چهارم که به قول واگنر: «رقص در عالی‌ترین درجۀ کمال و بهترین شیوۀ ایده‌آلِ حرکتِ بدن»، به اجرا در می‌آید.
سازهای سمفونی هفتم عبارتند از:
سمفونی هفتم دارای چهار موومان است که به ترتیب عبارتند از:
این اثر به دلیل استفادۀ مجموعه‌ای از روش‌های ریتمیک که نشان‌دهندهٔ رقص است، شناخته شده‌است، مانند: ریتم‌های نقطه‌دار و فیگورهای ریتمیک تکراری. همچنین تنش‌های بین تنالیته‌ها در کلیدهای لا ماژور، دو ماژور و فا ماژور بسیار مهیج است. به عنوان مثال: موومان اول در لا ماژور است اما تکرارها در دو ماژور و فا ماژور است. علاوه بر آن موومان دوم در گام مینور است ولی در بخش‌هایی به لا ماژور ورود می‌کند، و موومان سوم یک اسکرتسو در فا ماژور است.
زمانِ یک اجرای معمولی حدود ۴۰ دقیقه طول می‌کشد.
این قسمت در فرم سونات، ابتدا به آهستگی شروع می‌شود و به تدریج ریتم تندتری به خود می‌گیرد. موومان اول با یک مقدمهٔ طولانی و گسترده شروع می‌شود که دارای سرعت پوکو سوستنوتو (علامت مترونوم: ۶۹ = ♩) است. برای گام‌های صعودیِ طولانی، از یک سریِ نمایان کاربردی به صورت آبشاری استفاده شده‌است که مدولاسیون را به سمت دو ماژور و فا ماژور تسهیل می‌کند. در آخرین بخش گذر از فا ماژور، موومان به بخش اصلیِ ویواچه منتقل می‌شود. «ویواچه» (۱۰۴ = ♩) در فرم سونات است، و توسط ریتم‌های نقطه‌دار، با تغییرات ناگهانی در دینامیک و مدولاسیون‌های غیرمنتظره همراه است. اولین تمِ «ویواچه» در زیر نشان داده می‌شود:
بخش بسط و گسترش از دو ماژور شروع شده و شامل بخش‌های گسترده‌ای در فا ماژور است. موومان با یک کدای طولانی، که به‌مانند بخش «بسط و گسترش» آغاز می‌شود، به پایان می‌رسد. این کدا حاوی یک پاساژ بیست میزانی معروف است که دارای یک موتیف دو میزانی است و ده بار تکرار می‌شود، در پس‌زمینه‌ای با عمق چهار اکتاو به صورت پدال روی نت می.
موومان دوم در ابتدا مانند مارشِ عزا با اجرای هورن‌ها است، اما در ادامه، از تنالیته لا مینور به لا ماژور تغییر کرده و موسیقی پر جنب و جوش ادامه پیدا می‌کند و در نهایت به حالتِ اولیه بازمی‌گردد. این موومان در اجرای اولیه مورد استقبال عمومی قرار گرفت و محبوب شد. در این موومان اِتکا به بخش زهی، آن را به عنوان مثال خوبی از پیشرفت‌های بتهوون در نوشتن ارکسترال برای «ارکستر زهی» که بر اساسِ نوآوری‌های تجربی یوزف هایدن بنا می‌کند. موومان با ساختاری در فرمِ دوبل واریاسیون بر روی یک اوستیناتو (فیگور ریتمیک مکرر، یا باس زمینه، یا پاساکاگلیا از یک نت سیاه، دو نت چنگ و دو نت سیاه)، شروع می‌شود و ملودی اصلی توسط ویولاها و ویلنسل‌ها اجرا می‌شود.
این «ملودی اول»، سپس توسط ویولن‌دوم‌ها اجرا می‌شود در حالیکه ویولن‌اول‌ها و ویلنسل‌ها «ملودی دوم» را اجرا می‌کنند، که توسط جرج گروو به عنوان «زیبایی زهی‌ها دست در دست» توصیف شده‌است. سپس مجدداً ویولن‌اول‌ها «ملودی اول» را و ویلن‌دوم‌ها، «ملودی دوم» را بدست می‌گیرند. این پیشرفت با ورود سازهای بادی به اوج می‌رسد، هنگامی که ملودیِ اول را اجرا می‌کنند و ویلن‌های‌اول و دوم، ملودیِِ دوم را اجرا می‌کنند. پس از آن موسیقی از مینور به ماژور تغییر می‌کند زیرا کلارینت‌ها یک ملودیِ آرام‌تر را با پس‌زمینه‌ای تریوله (نت‌های سه‌تایی) و سَبُک که توسط ویولن‌ها اجرا می‌شوند، به عهده می‌گیرند. این بخش سی‌و‌هفت میزانی را بعداً زهی‌ها با حرکتی نزولی در گام مینور به پایان می‌رسانند، و ملودی اول، دوباره در یک فوگ دقیق از سر گرفته می‌شود.
این قسمت در فرم اسکرتسو است و تم اصلی آن بر گرفته از یک ترانهٔ مذهبی متعلق به زاهدانِ اتریشی است. ساختار این موومان دارای سه‌گانهٔ (ABA) است که تکرار شده و به صورت (ABABA) اجرا می‌شود که این فرم در دیگر آثار بتهوون مانند: سمفونی چهارم، پاستورال و «کوارتت زهی، اپوس ۵۹، شماره ۲» نیز وجود داشته‌است.
موومان چهارم در فرم سونات است و دارای ریتم رقص و تمپوی تند است. در ادامه، سمفونی با انرژی و هیجانِ حیرت‌انگیزی به پایان می‌رسد. طبق گفتهٔ گلن استنلی (مورخ موسیقی)، بتهوون «از این احتمال استفاده می‌کند که یک «بخش زهی» می‌تواند هم حرکت زاویه‌دار و هم تضادِ ریتمیک را تحقق ببخشد اگر، از پس زمینه‌ای مانند «اوبلیگاتو» (نت غیرقابل حذف) استفاده شود»، به خصوص در کدا، که حاوی نمونه‌ای کمیاب با شدت () در موسیقی بتهوون است.
جرج گروو در کتاب خود «"بتهوون و نُه سمفونی‌هایش"»، نوشت: «نیرویی که در تمام این قلمرو حاکم است به معنای واقعی کلمه بسیار باورنکردنی است و رام داس، یکی از قهرمانان توماس کارلایل را به یاد می‌آورد. به اندازه کافی آتش در شکم او قرار دارد تا تمام جهان را به آتش بکشد». دونالد تووی در «"مقاله‌های تحلیل موسیقی"»، دربارهٔ این موومان اظهار داشت «خشم دیونیسوس» است، و بسیاری از نویسندگان دیگر دربارهٔ «رقص-انرژی» آن اظهار نظر کرده‌اند: تم اصلی یک نوع واریاسیون دوبل از یک موسیقی فولکلور ایرلندی تنظیم خودِ بتهوون با نام «مرا از خردمند و قبر نجات بده»، قطعهٔ شماره ۸، از «دوازده آهنگ فولکلور ایرلندی، وو ۱۵۴» است.
منتقدان و شنوندگان اکثراً احساس اِغنا و الهام از سمفونی هفتم دارند. برای نمونه، یک نویسنده در یادداشتِ برنامه نوشته‌است:
آنتِنی هاپکینز (آهنگساز و نویسندهٔ موسیقی)، دربارهٔ سمفونی می‌گوید:Hopkins 1981, 219
تحسین کنندهٔ دیگر، ریشارد واگنر است که با اشاره به ریتم‌های سرزنده‌ای که اثر را در بر می‌گیرد، آن را «ایزدانگاری رقص» و «جشن باشکوهی که برای خدای شراب برپا شده» توصیف می‌کند. اگر این نظر و توصیف واگنر درست هم نباشد، اما جوش و خروش بتهوون در این اثر، نشان از جشن‌های مذهبی دارد که از سرزمین مادری‌اش در خاطرش مانده‌است.
از طرف دیگر، تحسین این اثر همگانی نبوده و انتقاداتی هم داشته‌است. فریدریش ویک که در هنگام تمرین حضور داشت، گفت: اجماع بین موسیقی‌دانان و افراد، غیرمستقیم این بود که بتهوون باید سمفونی را در حالت مستی ساخته باشد، و سر توماس بیچام دربارهٔ موومان سوم اظهار داشت: «چه کاری می‌توانید با آن انجام دهید؟ این مانند بسیاری از یاک‌ها است که در حال پریدن هستند».
تضادهای روحی غیرمنتظره و رفتارهای ناگهانی بتهوون در بیانِ خشم و شادی، جلوه‌های ناهماهنگ ولی پرشکوه و التهابات افسانه‌ای در آثارش خودنمایی می‌کند و همین روحیات باعث شد که مردم آلمان شمالی، سمفونی هفتم را «اثری از یک میخوارهٔ همیشه مست» بدانند. بتهوون خودش گفته‌است: «من همچون باکوس هستم که برای بشریت شرابی مطبوع می‌سازم، من هستم که بر روح مردم سرمستی الهی می‌بخشم».
ادعای تکراری مبنی بر اینکه کارل ماریا فون وبر، خط باس کروماتیک را در کدای اولین موومان، شاهدی در نظر گرفته‌است که به نظر می‌رسد بتهوون «از تیمارستان رسیده» است، این ادعا اولین بار از طرف آنتون شیندلر زندگی‌نامه‌نویسِ بتهوون به «وبر» نسبت داده شد. تعصب ذهنی او به بتهوون کاملاً آشکار است، او به دلیل حملات وسواسی به وبر، مورد انتقاد معاصران خود قرار گرفته بود. طبق گفتهٔ جان واراک (زندگی‌نامه‌نویسِ «وبر»)، شیندلر هنگام دفاع از بتهوون از لحاظ شخصیتی گریزان بود، و «هیچ‌گونه اثبات مشخصی» تاکنون به دست نیامده که وبر این اظهارات را داشته باشد.
رومن رولان سمفونی هفتم را «غوغای مستانه و آشوب‌برانگیزِ ریتم و آهنگ» می‌داند و می‌نویسد:
یک رونوشت از نسخهٔ دست‌نویس پارتیتور سمفونی شمارۀ هفتِ بتهوون در سال ۲۰۱۷ توسط انتشارات «فیگارو ورلاگ» منتشر شد.
رسوایی چهارمین ساختهٔ سینمایی مسعود ده‌نمکی است که در ژانر درام/کمدی در ۲۳ اسفند ماه سال ۹۱ به پردهٔ سینماها رفت. این فیلم به موضوعات مذهبی مانند امر به معروف و نهی از منکر اشاره دارد.رسوایی؛ نسخهٔ مولانای سدهٔ هفتم برای ایران سدهٔ پانزدهم "مرکز اسناد انقلاب اسلامی"
افسانه دختری زیبارو و فقیر جنوب شهری است که علاقه‌مند به حضور در جامعه با ظاهری متفاوت و جلب توجه مردان می‌باشد. خانواده وی از طرف آقاشریف که طلبکار و صاحبخانه ایشان است، تحت فشار هستند. آقاشریف که مردی میانسال و مجرد (به دلیل فوت همسر) است، علاقه‌مند به ازدواج با افسانه است و این مهم را شرط برداشتن فشارهای مالی از جانب خود به افسانه و خانواده وی عنوان کرده‌است. افسانه نیز تصمیم می‌گیرد برای کمک به خانواده خود، به آقا شریف نزدیک شود تا بتواند امتیازهایی از وی بگیرد. اما در یکی از دیدارهای خصوصی که بین وی و آقا شریف در دفتر کار آقا شریف انجام می‌شود...
سمفونی شماره ۶ در فا ماژور، اُپوس ۶۸، اثر لودویگ فان بتهوون است. این سمفونی با نام سمفونی چوپانی یا سمفونی چوپان یا پاستورال نیز شهره است. تصنیفِ سمفونی شماره ۶ در سال ۱۸۰۸ به اتمام رسید. این اثر یکی از معدود آثار بتهوون است که حاوی محتوای صریحِ موسیقی برنامه‌ای است، و نخستین بار در ۲۲ دسامبر ۱۸۰۸، در سالن «تئاتر ان د وین» وین و در کنسرتی چهار ساعته اجرا شد.‌"Symphony No. 6 in F Major", Op. 68 Pastorale (Schott), ed. Max Unger, pg. xi
اولین طرح‌های سمفونی "پاستورال" در سال ۱۸۰۲ پدیدار شد. خلقِ سمفونی ششم هم‌زمان بود با سمفونی پنجم، که معروف‌تر و آتشین‌تر از آن بود. هر دو سمفونی در یک کنسرت طولانی و تمرینِ کم، دوباره در سالن «تئاتر ان د وین» در ۲۲ دسامبر ۱۸۰۸ اجرا شد.
در آغاز قرن نوزدهم موسیقی تفسیر نمی‌شد و موسیقیدانانِ سبک کلاسیک اعتقاد داشتند که موسیقی به تنهایی کامل است و نباید پیرو تفسیر و یا توصیفِ موضوعی غیر از موسیقی باشد؛ ولی در مکتب رمانتیک موضوع و تفسیر در موسیقی مورد توجه قرار گرفت. بتهوون چون متعلق به هر دو نسل بود و تحت تأثیر هر دو مکتب، آثاری را خلق کرد.
بتهوون عاشق طبیعت بود و بخش زیادی از وقت خود را در پیاده‌روی در کشور گذراند. او غالباً وین را برای کار در مناطق روستایی ترک می‌کرد. این آهنگساز می‌گوید سمفونی ششم «بیشتر بیان احساس است تا نقاشی»،The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. , Stanley Sadie (New York: Oxford University Press, 2001), vol. 20, p. 396. نکته‌ای که در عنوانِ نخستین موومان، تأکید می‌کند.
بتهوون آرامش خود را تنها در طبیعت می‌جست. کنتس تِرِزه برونسویک معشوقهٔ بتهوون می‌گوید: «طبیعت تنها مَحرَم رازِ او بود». چارلز نیا موسیقیدان بریتانیایی (۱۸۷۷–۱۷۸۴) که در سال ۱۸۱۵ با بتهوون آشنا شده بود، می‌نویسد: «هیچ‌کس را ندیده‌است که همچون او عاشق طبیعت باشد، گلها و ابرها را دوست بدارد، مثل اینکه در طبیعت زندگی می‌کرد». بتهوون خودش می‌نویسد: «در این دنیا هیچ‌کس نیست که به اندازهٔ من ییلاق را دوست بدارد، هر درخت به اندازهٔ یک انسان برایم عزیز و دوست‌داشتی است».
سازهای «سمفونی شماره ۶» عبارتند از:
این سمفونی به جای چهار موومان که در سمفونی‌های دوره کلاسیک رایج بود، دارای پنج موومان است. بتهوون در ابتدای هر موومان، یک عنوان برنامه‌ای نوشت:
موومان سوم به یک کادانس ناقص ختم می‌شود که مستقیم به موومان چهارم وصل می‌شود. موومان چهارم نیز بدون توقف مستقیماً به موومان پنجم منتهی می‌شود.
اجرای این اثر حدود ۴۰ دقیقه طول می‌کشد.
موومان اول در فرم سونات و به آرامی شروع می‌شود و احساس آهنگساز برای ورود به دهکده است. بافت ارکسترالِ موتیف از «تم اول»، در سراسر قطعه بسط و گسترش می‌یابد و با تکرار آن، احساس هیجان‌انگیزی به‌وجود آورده به‌طوری که کمتر به «تم دوم» پرداخته می‌شود. تم اول در این موومان مانند سمفونی پنجم اهمیت زیادی دارد و برخی از موسیقیدانان اعتقاد دارند که از تم‌های محلی راین اقتباس شده‌است. ایوان فریندل اظهار داشت: «تکرار بی شمارِ الگوی در طبیعت (موتیف اصلی)، با تعلیق و هارمونی‌های پایدار، از طریق سلول‌های ریتمیک منتقل می‌شود».Program notes for the Cleveland Baroque Orchestra
موومان دوم در فرم سونات و در گام زیرنمایان، با صدایی آهسته، کنار جویبار را توصیف می‌کند و با «بسط و گسترش»، توصیفی است از جریانِ ملایم آب و رودخانه، که توسط دو ویولنسل با سوردین اجرا می‌شود و بقیهٔ ویولنسل‌ها با پیتزیکاتو همراهی می‌کنند، صدای گنجشک‌ها نیز با اجرای تریل توسط ویولن‌ها به گوش می‌رسد. در انتها، ناگهان صدای ارکستر قطع شده و حرکت به سوی یک کادنزا است که فقط صدای پرندگان را سازهای بادی چوبی تقلید می‌کنند. بتهوون گونه‌های پرندگان را در پارتیتور مشخص کرد: بلبل (فلوت)، بلدرچین (ابوا) و فاخته (دو کلارینت).
\set Score.proportionalNotationDuration = #(ly:make-moment 1/13)
موومان سوم مجدداً در گام اصلی و یک اسکرتسو در بیان شادی و تجمع روستائیان است. ملودی شاد برای رقصِ چوپانیِ دهقانان، توسط کلارینت اجرا می‌شود و صدای غرشِ رعد‌و‌برق، خوشی آنان را تهدید می‌کند.
این موومان یک نسخهٔ تغییر یافته از فرم معمول برای اسکرتسو است، به این ترتیب که به جای یک بار، سه بار تکرار می‌شود، و در سومین تکرار، تم اسکرتسو کوتاه می‌شود. شاید بتهوون برای تکمیل این چیدمان نسبتاً بزرگ، تکرارهای درونی معمولی از اسکرتسو و سه‌گانهٔ (اسکرتسو-تریو-اسکرتسو) را مشخص نکرده است. تئودور آدورنو این اسکرتسو را به‌عنوان الگویی برای اسکرتسوهای آنتون بروکنر معرفی می‌کند.Theodor W. Adorno, "Beethoven: The Philosophy of Music", edited by Rolf Tiedemann, translated by Edmund Jephcott. Stanford: Stanford University Press (1998): 111. "The "Scherzo" is, no doubt, the model for Bruckner's "scherzi". … The caricatured dance with the famous syncopation is practically as independent of the "Scherzo" itself as a trio, and is also in the same key. The movement is "self-contained" like a suite of three dances."
بازگشت نهایی تم، فضای آرام و طوفانی را با تمپوی سریعتری منتقل می‌کند. موومان به‌طور ناگهانی خاتمه می‌یابد، و بدون مکث، موومان چهارم آغاز می‌شود.
موومان چهارم در توصیف طوفان، باران‌های سیل‌آسا و رعدوبرق است. در ادامه و پس از فروکش باران و طوفان، نوای آرام و ملایم ابوا شنیده می‌شود و نمایشی از قوس و قزح را به یاد می‌آورد. بتهوون در این قسمت، رعدوبرق را با سازهای کوبه‌ای با همراهی ویولنسل‌ها و کنترباس‌ها توصیف می‌کند که این قسمت مورد انتقاد قرار گرفته که چرا ابتدا صدای رعد می‌آید و سپس صدای برق. در صورتی که در طبیعت، ابتدا برق پدیدار می‌گردد و بعد از آن صدای رعد شنیده می‌شود. ولی به جای آن، توصیفِ قوس و قزح با نوای ملایم ابوا که پس از طوفان شنیده می‌شود، دقیق و درست است. جرج گروو اظهار می‌دارد «بتهوون با استفاده از «تم اول» (باران)، نظریهٔ فیزیکیِ قوس و قزح را که از خاصیت انکسار نور در قطراتِ باران ناشی می‌شود، به خوبی رعایت کرده‌است». یک انتقال یکپارچه به فینالِ موومان وجود دارد که این موومان را موازی با روشِ موتزارت در «کوئینت زهی در سل مینور K. 516» نشان می‌دهد، به این ترتیب که یک فینالِ بی سروصدا با یک مقدمهٔ طولانی به فینالِ احساسی و طوفانی ترجیح داده شده‌است.The parallel is noted by Rosen (1997:402), who suggests that the Sixth Symphony be regarded as fundamentally a four-movement work, the storm music serving an extended introduction to the finale.
این قسمت در فرم روندو، با یک تمِ کوتاه است و طی آن ملودی «رقص چوپانی»، با ساز کلارینت به گوش می‌رسد و موسیقی با احساس شادی، نشاط و شکرگزاری به پایان می‌رسد. این موومان مانند بسیاری از موومان‌های موسیقی کلاسیک، بر پایهٔ یک تمِ هشت میزانی استوار است، و نشان‌دهندهٔ آهنگ شکرگزاری چوپانان است.
کدا به آرامی شروع می‌شود و به تدریج اوج جذابی می‌گیرد، برای رسیدن به اوج و همنواییِ کاملِ ارکستر (بدون «سازهای طوفان»)، ویولن‌اول‌ها با ریتم تریوله به صورت ترمولو بر روی یک نت فا در بالا، اجرا می‌شود. پاساژ دلپذیرِ شکرگزاری، با شدت ناگهانیِ پیانیسیمو توسط بتهوون مشخص شده‌است. اکثر رهبران ارکستر سرعت این پاساژ را کُند می‌کنند. پس از یک قسمت کوتاه از این بازتاب، موومان با دو آکورد قوی در فا ماژور به پایان می‌رسد.
سمفونی شماره ۵ از لودویگ فان بتهوون در دو مینور، اُپوس ۶۷، پنجمین سمفونی از ۹ سمفونی او بود. این سمفونی بین سال‌های ۱۸۰۴ تا ۱۸۰۸ نوشته شد. این اثر یکی از پرطرفدارترین قطعات موسیقی کلاسیک غربی و یکی از قطعاتِ بیشتر نواخته‌شده‌است، و به‌طور گسترده از آن به‌عنوان یکی از پایه‌های موسیقی غرب یاد می‌شود. این سمفونی نخستین بار در سالن «تئاتر ان‌دِروین» وین، در سال ۱۸۰۸ اجرا شد و خیلی زود به شهرتی فراگیر رسید. ارنست هوفمان سمفونی را «یکی از مهمترین آثار زمان» توصیف کرد. همان‌طور که در موسیقی دوره کلاسیک معمول بود، سمفونی پنجم در چهار موومان است.
موتیف این سمفونی با چهار نت مشخصِ «کوتاه، کوتاه، کوتاه، بلند» آغاز می‌شود:
این سمفونی و چهار نت آغازینِ آن در جهان به‌خوبی شناخته شده‌اند و در فرهنگ عامه، از دیسکو تا راک اند رول و در سینما، تلویزیون و رادیو اجرا می‌شوند، این چهار نت یا تِم آغازین در دوران سینمای صامت در سینماها با پیانو نواخته می‌شد.
سمفونی پنجم مانند "اِروئیکا" و "پاستورال"، علاوه بر شماره‌گذاری، دارای نام مشخص است. اگر چه نام این سمفونی از طرف بتهوون نبوده‌است، اما تحت عنوان «"سمفونی سرنوشت»" نامیده می‌شود و به‌خاطرِ تم پنج میزانی آن، «"موتیف سرنوشت»" نیز برای آن ابداع شد. این نام در ترجمه‌ها هم استفاده می‌شود.