moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
وی این ایده نو را با عبارت directives stating his intentions یا به فارسی"دستورهای[ستاد کل تنها] اهداف را معین می‌کنند[نه چیزی بیشتر]" تبیین نمود، وی بر این نیت بود که انحرافات و تخطی‌های جزئی از اوامر ستاد را به شرطی که از چارچوب کلی مأموریت و دستورهای ستاد فراتر نروند، به رسمیت بشناسد. مولتکه بر این ایده اصلاح طلبانه اش پافشاری کرده و بعدها شالودهٔ تمامی نظریات نظامی آلمان شد.
اساس تز مولتکه این بود که استراتژی نظامی باید به صورت سیستمی از گزینه ها[ی محتمل] در نظر گرفته شود چرا که طراحی هر عملیات نظامی فقط با احتمالات سر و کار دارد. به اعتقاد او وظیفه اساسی فرماندهان نظامی باید آماده سازیِ وسیعِ همهٔ پیشامدها و نتایج احتمالی باشد (یعنی همه پیشامدهای احتمالی_ولو نامطلوب_ را در نظر داشته باشند. م). نظریه مولتکه را می‌توان در دو جمله خلاصه نمود که یکی شهرت بیشتری دارد و دیگری شهرتی کمتر: نخست اینکه توسعه و طراحی هر عملیات جنگی بستگی تام به اولین رویارویی با بخش اعظم نیروی دشمن دارد (یا مواجهه با قدرت اصلی دشمن باعث تغییر در نقشه جنگی می‌شود) و دوم اینکه استراتژی را باید به مثابه مجموعه ای از اقدامات کارا و عملی در نظر گرفت.
راجع به استراتژی این جنگ، مولتکه تلاشهای متمرکزی را از خود بروز داد. دو دشمن بودند که پروس را تهدید می‌کردند؛ اولین آنها ارتش اتریش_ساکسونی با استعداد ۲۷۰٬۰۰۰ نیرو و دیگری ارتش‌های شاهزاده نشین‌های شمالی و جنوبی آلمان با استعداد ۱۲۰٬۰۰۰ نیرو بودند. ارتش پروس از این نیروها کوچکتر بود. ارتش پروسی که در برابر اتریش قرار داده شد برابر ۲۷۸٬۰۰۰ نیرو داشت که تنها ۴۸٬۰۰۰ نفر از اینان برای دفاع در برابر متفقین آلمانیِ اتریش ذخیره شدند. این نیروی کوچک تحت فرماندهی فالکنشتاین، ارتش هانوفر (در شمال آلمان. م) را در کمتر از دو هفته شکست داده و سپس نیروهای شاهزاده نشینان جنوبی را در جنوب آلمان عقب راندند.
در تقابل با ارتش اتریش_ساکسونی مسئله این بود که ارتش پروس باید سریعتر از دشمنش آماده شود که کار آسانی نبود زیرا پادشاه ویلهلم یکم تا پیش از بسیج اتریشیان، فرمان بسیج نیروهای خودش را صادر نمی‌کرد اما اطلاعات و دانش مولتکه در مورد راه‌آهن به وی کمک کردند تا زمان را صرفه جویی کند. پنج خط راه‌آهن از استان‌های مختلف پروسی به یک سری مواضع مرزی در جنوب هدایت شدند. با استفاده فوری از این خطوط ریلی مولتکه توانست سپاهیانش را همزمان از منازل سازمانیِ زمان صلحشان، به مرز بفرستد.
پس از پیاده‌روی به سوی ساکسونی، ارتش ساکسونی به بوهم (اکنون در چک. م) عقبگرد زد. مولتکه اکنون دو ارتش داشت که در فاصله ای ۱۰۰ مایلی نسبت به یکدیگر قرار داشتند. مسئله این بود که چگونه این دو ارتش را هدایت کرد که یک ارتش اتریشی که بین شان قرار داشت را به دام اندازند؛ همان‌طور که ناپلئون و فرانسویان توسط ارتش‌های ولینگتن و بلوشر به دام افتادند. او تصمیم گرفت این دو ارتش را تا گیتشین (اکنون جیکین در چک. م) پیش براند. او پیش‌بینی کرد که پیشروی ارتش ولیعهد باعث برخوردش با یکی از ارتش‌های اتریش خواهد شد؛ اما ولیعهد ۱۰۰٬۰۰۰ نیرو داشت و احتمال نمی‌رفت ارتشی که در برابرش قرار گیرد، از آن بزرگتر باشد.
اتریشیان تحت هدایت لودویگ فون بِنِدک سریعتر از آنچه مولتکه توقع داشت، پیشروی می‌کردند و احتمال می‌رفت با چهار یا پنج سپاهشان با ارتش یکی از شاهزادگان پروسی تصادم یابند؛ اما حواس بندک متوجه ارتش ولیعهد بود و هر چهار سپاهش به کل تار و مار شدند. در یکم ژوئیه بندک نیروهای متزلزل خود را در موضعی دفاعی در جلوی کونیگراتز جمع نمود. دو ارتش مولتکه که پیشتر ۱۰۰ مایل از یکدیگر دور بودند حالا هم نسبت به خودشان و هم نسب به دشمن در فاصله ای کم قرار داشتند. در سوم ژوئیه، این دو ارتش مولتکه وارد عمل شدند؛ ارتش اول در برابر اتریشیان و ارتش دوم در مقابل جناح راست آنان موضع گرفت. ارتش اتریش به کل شکست خورده و نبرد به پیروزی پروس منجر شد. ژنرال مولتکه اما به نتیجه نبرد کونیگراتز بسنده نکرد. وی کوشید که ارتش پروس در الب را به بالای کونیگراتز برساند تا از عقب‌نشینی اتریش جلوگیری نماید، اما فرماندهٔ این ارتش در رساندن به موقع ارتش خود ناکام ماند. پس مولتکه کوشید به این امید که دشمن در همان موضعی که هست بماند، ارتش اولش را از رخنه بیش از حد در مواضع دشمن بازدارد، وی می‌خواست با اینکار وقت تلف کرده تا ارتش ولیعهد خودش را رسانده و عقب‌نشینی اتریش را قیچی کند، اما این اتفاق هم نیفتاد.
در طول مذاکرات، صدر اعظم آهنین پروس اتو فن بیسمارک با اراده پادشاه مبنی بر انضمام پادشاهی ساکسونی و قلمروهایی که فراتر از فتوحات ارتش پروس بودند، مخالفت نمود زیرا ترسش از مداخله عملی فرانسه در صورت زیاده خواهی حکومتش بود. مولتکه اما نسبت به مغلوب ساختن هردوی اتریش و فرانسه در صورت مداخله فرانسویان اطمینان داشت و به بیسمارک نقشه‌هایش را در مورد جنگ دو جبهه ای با فرانسه و اتریش ارائه نمود اما جنگ با فرانسه تا چهار سال بعد رخ نداد.
پس از صلح، حکومت پروس، ژنرال نابغه اش را با مبلغ ۳۰٬۰۰۰ مارک پاداش داد (تقریباً معادل ۲۲۵٬۰۰۰ دلار آمریکا در سال ۲۰۱۶) و مولتکه با آن بخشِ کریساو (اکنون با نام روستای شیزاوا در جنوب غرب لهستان امروزی. م) در استان سیلزیا را خریداری کرد. در سال ۱۸۶۷ کتاب «نبرد ۱۸۶۶ در آلمان» به چاپ رسید. این تاریخچه تحت نظارت شخصی مولتکه تألیف شده و در روزگار خودش به عنوان اثری کاملاً دقیق مورد استقبال قرار گرفت. در دسامبر ۱۸۶۸ همسر مولتکه در برلین وفات یافت و در کلیسایی کوچک که مقبره خانوادگی ای بود که مولتکه ساخته بود، به خاک سپرده شد.
مولتکه همچنین طراحی و هدایت ارتش پروس در جنگ فرانسه و پروس ۱۸۷۱_۱۸۷۰ را خود انجام داد، جنگ سرنوشت سازی که منجر به تعیین‌کننده‌ترین واقعه قرن نوزدهم از زمان جنگهای ناپلئونی یعنی تشکیل امپراتوری آلمان در ۱۸ ژانویه ۱۸۷۱ گردید. جنبه‌های نظامی چنین نبردی ذهن مولتکه را از سال ۱۸۵۷ تقریباً به‌طور مستمر به خود جلب نموده بود؛ مستنداتی که پس از مرگ وی انتشار یافتند فاش می‌کنند که وی بارها این جنگ محتمل را در برابر دیدگانش داشته و برای مناسب‌ترین آرایش نیروهای پروسی یا آلمانی برنامه ریخته بود. مولتکه برای آنکه نقشه‌هایی که برای نقل و انتقال نیروها با سیستم ریلی طراحی کرده بود را با شرایط سیاسی، گسترش ارتش پروس و گسترش سیستم ریلی شان تطبیق دهد، به صورت هر ساله ای آنها را مورد تجدید و اصلاح قرار می‌داد.
موفقیت سال ۱۸۶۶ جایگاه این ژنرال را مستحکم ساخته بود برای همین وقتی در پنجم ژوئیه ۱۸۷۰ تنش با فرانسه بر سر ماجرای انتخاب شاهزاده اسپانیا به حد غیرقابل تحملی رسیده و فرمان بسیج نیروهای پروسی و ایالات جنوبی آلمان (که بر خلاف ایالات شمالی هنوز به پروس الحاق نگردیده بودند. م) صادر شد، طرح‌های مولتکه بدون اختلاف نظری مورد پذیرش و عملیاتی شدن قرار گرفتند. فرمان‌های مولتکه به عنوان رئیس ستاد ارتش به مثابه اوامر یک پادشاه اطاعت می‌شدند.
نقشه مولتکه این بود که تمامی ارتش را در جنوب ماینتس متمرکز سازد، این تنها بخش یا ناحیه ای بود که یک ارتش توانست تمامی مرز را ایمن سازد. اگر فرانک‌ها بیطرفی لوگزامبورگ و بلژیک را نادیده گرفته و به سمت کولونی (یا هر ناحیه دیگری در راین سفلی) پیشروی کردند، ارتش ژرمن‌ها می‌توانست به آنها از جناحین شان ضربت وارد کند. از دیگر سو، خودِ رود راین نیز با دژ شهرهای کوبلنز، کولونی و وسل می‌توانست مانعی جدی بر سر راه پیشروی فرانک‌ها باشد. برعکس اگر فرانسویان بکوشند از جنوب آلمان دست به تهاجم زنند_که باید هم چنین کنند_ یک پیشروی از سوی آلمان‌ها در قسمت بالایی راین می‌تواند ارتباطات آنها را قطع کند. مولتکه انتظار داشت که فرانسویان مجبور خواهند شد با راه‌آهن بخش بیشتری از نیروها را در نزدیکی متز و بخش کوچکتری را در استراسبورگ جمع‌آوری نمایند.
ارتش ژرمن‌ها به سه گروه تقسیم شده بود: اولین آنها با استعداد ۶۰٬۰۰۰ نیرو تحت فرماندهی اشتاینمتز و دومی با استعداد ۱۳۰٬۰۰۰ نیرو تحت هدایت پرنس فریدریش کارل فن پروس در اطراف هامبورگ و سومی تحت رهبری ولیعهد (بعدها با عنوان فریدریش سوم (امپراتور آلمان)) با ظرفیت ۱۳۰٬۰۰۰ نیرو پایین‌تر از دو ارتش دیگر در لانداو مستقر می‌شد.
نقشه مولتکه وظایف این سه ارتش را بدین صورت تعیین نمود: ارتش اول که بالاتر از دو ارتش دیگر قرار دارد باید به سوی کرانه رود موز پیشروی کرده و متز را بگیرد در حالیکه ارتش‌های دوم و سوم باید به جلو بتازند؛ ارتش دوم به سوی پونته موسن(Pont-à-Mousson) و ارتش سوم هم به استراسبورگ می‌تاخت. اگر ارتش گل‌ها در برابر ارتش دوم ظاهر گشت، با حمله مستقیم این ارتش و حمله جناحی ارتش سوم یا اول (یا هردو) مواجه می‌شد؛ اگر هم ارتش دشمن در خط مابین سابورگ و لونوی(Lunéville)دیده شد، بازهم از دو جناح توسط ارتش‌های دوم و سوم مورد حمله قرار خواهد گرفت. نیت کلی این بود که نیروی اصلی ارتش فرانسه را با چنین نقشه ای مورد تهاجم قرار داده و آنرا مجبور به چرخش به سوی شمال نمایند و تماسش با پاریس را قطع کنند.
اما نقشه با وقایعی غیرمنتطره نیز مواجه شد. نبرد ورت(Battle of Wörth) زودتر از آنچه مولتکه انتظار داشت به وقوع پیوست و به هدفش که نابودی ارتش مارشال مک ماهون بود نرسید و تنها توانست آنرا با شکست دادن مجبور به عقب‌نشینی شتابزده به سوی شالون(Châlons) کند. هیچ‌یک از تصمیم‌های مولتکه به اندازهٔ و به روشنیِ تصمیمش بر حمله به گراولوت(Gravelotte) بینش و هدف وی را روشن نساخت. دیگر استراتژیست‌ها می‌پنداشتند که در نبرد گراولوت پیروزی استراتژیک حاصل شده و دیگر نیازی به پیروزی تاکتیکی نیست و برای همین مولتکه را به خاطر آخرین حمله اش به گراولوت سرزنش کردند؛ چرا که نتایج ناچیزی با تلفاتی سهمگین نصیب ارتش پروس شدند. اما اکنون فاش شده‌است که حمله به گراولوت دستور پادشاه بوده و مولتکه خود را سرزنش کرد که چرا از نفوذ خود برای لغو این حمله استفاده نکرد.
در نبرد سدان دو ارتش ژرمنی، ارتش فرانسه را که در یکم سپتامبر از چند جهت مورد هجوم قرار داده بودند، محاصره نموده و در دوم سپتامبر آنرا مجبور به تسلیم نمودند. حالا مولتکه به سمت پاریس پیش تاخت تا آنرا محاصره کند. از این زمان به بعد محاسبات اقتصادی، نحوهٔ تفکرِ غالبِ مولتکه شدند، چرا که وی به قدر کافی دور اندیش بود که به خاطر قلت‌ها و کاستی‌هایی که دامنگیر ارتشش شدند، به تلاشی غیرعملی دست نزند. در محاصره متز و پاریس سؤال این بود که در حالی که به محاصره ادامه می‌دهند، چگونه حملات ارتش‌های جدید فرانسه، که بهایی بود که پروسیان برای محاصره پاریس می‌پرداختند، را دفع کنند. محاصره متز در ۲۷ اکتبر با تسلیم مدافعان پایان یافت و در ۲۸ ژانویه یعنی ده روز پس از تشکیل امپراتوری آلمان، آتش‌بس در کاخ ورسای امضا گردید.
در اکتبر ۱۸۷۰ حکومت پروس برای پاسداشت خدمات ژنرال نابغه اش در طول جنگ با فرانسه و پیروزی در نبرد سدان، عنوان اشرافی «گراف» (معادل کنت) را بدو بخشید. در ژوئن ۱۸۷۱ با ارتقای مقام به درجه فیلدمارشال و نیز پرداخت پاداش نقدی گزافی بار دیگر از وی تقدیر شد. وی در دیت (پارلمان کنفدراسیون آلمان شمالی از ۱۸۶۷ تا ۱۸۷۱. م) و نیز رایشتاگ (پارلمانی که پس از تشکیل امپراطوری آلمان در ژانویه ۱۸۷۱ تأسیس شد. م) نیز عضویت داشت. به خاطر «دستاوردهای شایسته در راه اتحاد و زایش مجدد سرزمین پدری آلمان» به وی عنوان شهروند افتخاری هامبورگ داده شد.
مولتکه بر تألیف تاریخ رسمی جنگ فرانسه و پروس که بین سالهای ۱۸۷۴ تا ۱۸۸۱ توسط ستاد ارتش آلمان منتشر شد، نظارت داشت. پس از جنگ و تشکیل امپراطوری آلمان، وی به یک قهرمان ملی و شخصیتی سرشناس بدل گشت. بیش از ۵۰ بنای یادبودِ مولتکه توسط حکومت جدید آلمان در سراسر این کشور در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم ساخته شدند؛ برخی از آنها در طول یا پس از جنگ دوم جهانی و به قدرت رسیدن کمونیست‌ها در آلمان شرقی، تخریب شدند اما تعدادی هنوز باقی هستند.
زمانی که مولتکه در ۱۸۸۸ پس از ۶۹ سال خدمت بازنشسته گردید، آلفرد فن والدرزه جایش را گرفت. (برادرزاده اش با عنوان هلموت فون مولتکه معروف به مولتکه جوانتر نیز از ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۴ رئیس ستاد ارتش بود) نود اُمین سالروز تولدش در ۲۶ اکتبر ۱۸۹۰ توسط حکومت امپراطوری آلمان تعطیل رسمی اعلام شد. فیلد مارشال هلموت فون مولتکه پس از یک دوره بیماری کوتاه در روز ۲۴ آوریل ۱۸۹۱ در منزلش در برلین در گذشت. برای او تشییع جنازه رسمی اختصاص دادند؛ جایی که دور تا دور تابوتش را قهرمانان نظامی فرا گرفته و هزاران نفر احترام وی را به جا آوردند که از جمله آنها می‌توان به قیصر ویلهلم دوم اشاره نمود؛ صدر اعظم سابق، بیسمارک، در مراسم حضور نیافت. هزاران نظامی با هدایت قیصر جوان، تابوت مولتکه را تا ایستگاه راه‌آهن برلین اسکورت نموده، از آنجا به سیلزیا فرستاده شده و دفن گشت.
میراث وی در مقبره خانواگی اش در کرایساو مدفون شد؛ البته پس از جنگ دوم جهانی که روستای کرایساو با عنوان جدید روستای شیزاوا به لهستان منضم گشت، مورد غارت قرار گرفت. اکنون ردی از دارایی‌ها و وسایل شخصی اش در دست نیست.
مولتکه با مری فون برت (۱۸۲۵–۱۸۶۸)، دختر ناتنی خواهرش آگوست (۱۸۰۹–۱۸۸۳) ازدواج کرد. آنها در ۲۰ آوریل ۱۸۴۲ در اتسهوهه ازدواج کردند و تا زمان مرگ مری در ۲۴ دسامبر ۱۸۶۸ باهم زندگی کردند.
در ۲۱ اکتبر ۱۸۸۹، ژنرال فیلدمارشال فون مولتکه دو ضبط صوتی با آدلبرت تئودور وانگمن، بومی آلمانی که با توماس ادیسون کار می‌کرد و با گرامافون سیلندر تازه اختراع شده ادیسون به اروپا فرستاده شده بود، ساخت. مولتکه خطی از شکسپیر، پرده ۱، صحنه 3 ("Dein Ohr leih Jedem, Wen'gen deine Stimme" - به هر کسی گوش خود را بدهید، اما به تعداد کمی صدایتان را بدهید) و قطعه ای از "فاوست" گوته را روی دو استوانه مومی ضبط کرد. ضبط‌هایی که تا سال ۱۹۵۷ گم شدند و برای دهه‌ها پس از آن ناپیدا بودند. در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۲ آنها در میان تعدادی از موارد بایگانی شده پیداشدند که توسط پارک ملی تاریخی توماس ادیسون رونمایی شد. دو سیلندر ضبط ساخته شده توسط مولتکه تنها صدای ضبط شده شناخته شده از کسی است که در قرن ۱۸ متولد شده‌است.
«اردوهای ستادی» اشاره به فرستادن سربازان به محل‌هایی دارد که احتمال وقوع جنگ در آنجا می‌رود؛ هدف این بود که افسران ستاد با طرح‌ریزی‌های عملیاتی از نزدیک آشنا شوند. این نوع از اردوها در نیمه دوم قرن نوزدهم توسط ژنرال مولتکه به شهرت رسیده و فراگیر شدند و از آنجا که تنها مشمول افسران شاغل در ستاد می‌شود، آنرا اردوهای ستادی می‌نامند.
منظور این است که در قرن نوزدهم بر اثر ازدیاد حجم ارتش‌ها، محاصره و دور زدن جناحین یا عقب دشمن با تاکتیک‌های محاصره ای، مؤثرتر از حمله مستقیم(Direct attack) شده‌است.
به عقیده برخی تاریخ نگاران همین ایده انقلابی مبنی بر دادن آزادی عمل به زیردستان در بدو جنگ اول جهانی باعث عدم کنترل کامل ستاد ارتش آلمان بر نیروهایش و متعاقباً شکست در نبرد اول مارن گردید. (رجوع شود به هلموت فون مولتکه(جوانتر) بخش نبرد مارن)
احتمالاً صدراعظم بیسمارک مانع اینکار شده بود چرا که تقریباً در تمامی کتب تاریخ دیپلماسی بدین نکته اشاره شده‌است که بیسمارک به عمد از تحمیل حقارت و شکست سنگین به اتریش پرهیز داشت. هدفش این بود که اولاً از اتریش متحدی رام برای خود ساخته و ثانیاً از اتحاد اتریش مغلوب و فرانسه جلوگیری کند. سیر حوادث از ۱۸۷۱ تا عزل بیسمارک در ۱۸۹۰ و حتی تا جنگ اول جهانی، موفقیت‌آمیز و خردمندانه بودن این تصمیم را نشان می‌دهد.
رادنی استیون «راد» استایگر ، زاده ۱۴ آوریل ۱۹۲۵ در نیویورک – درگذشته ۹ ژوئیه ۲۰۰۲ در لس آنجلس) بازیگر آمریکایی بود.
وی نخستین بار در فیلم "ترزا" (۱۹۵۱) به ایفای نقش پرداخت.
ضابطی (منسوب به ضابط) می‌تواند به افراد زیر اشاره کند:
سامانه روی تراشه‌های اپل خانواده‌ای از سامانه روی تراشه‌های ساخت شرکت اپل است که در آی‌فون، آی‌پد، آی‌پاد و اپل تی‌وی به‌کار می‌رود. در این خانواده، شرکت اپل پردازنده بر اساس معماری آرم، یک واحد پردازش گرافیکی، کش و برخی الزامات دیگر الکترونیکی را در یک پکیج فیزیکی یکپارچه می‌کند. پس از طراحی فوق توسط شرکت اپل، برخی شرکت‌ها نظیر سامسونگ آن را تولید می‌کند.
وودی استرود هنرپیشهٔ اهل ایالات متحده آمریکا بود.
در سال ۱۹۱۴ میلادی در لس آنجلس زاده شد. وی نخستین بار در فیلم "غروب" (۱۹۴۱) به ایفای نقش پرداخت.
او ستارهٔ لیگ راگبی کانادا بود و سپس کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای و یکی از بهترین‌های دههٔ ۱۹۴۰ میلادی شد. استراد فارغ‌التحصیل از دانشگاه یوسی‌ال‌ای است. وی در سال ۱۹۹۵ درگذشت.
فتق ترومایی دیافراگم نوعی هرنی دیافراگم است که از طریق آسیب شکمی(ترومای شکمی) حاصل می‌شود. این نوع فتق متضاد فتق مادرزادی است.
رد الکتریکا شرکت برق دولتی اسپانیا است، که اپراتور اصلی شبکه برق ملی اسپانیا می‌باشد و وظیفه انتقال انرژی الکتریکی را، در این کشور، بر عهده دارد. شرکت رد الکتریکا همچنین دارای عملیات در کشورهای پرتغال، پرو و بولیوی نیز می‌باشد.
آوجیلار () از ناحیه‌های قسمت اروپایی استانبول که در استان استانبول از ناحیه مرمره قرار گرفته‌است. طبق آخرین سرشماری به سال ۲۰۱۲ میلادی این ناحیه ۳۹۵٬۲۷۴ نفر جمعیت دارد.
ناحیه آوجیلار در تاریخ ۲۷ مه ۱۹۹۲ تاسیس شد.
ناحیه آوجیلار از ۱۰ محله تشکیل می‌شود:
مرکز آوجیلار Avcılar Merkez
انبارلی Ambarlı
گوموش‌پالا Gümüşpala
دنیزکوشک‌لر Denizköşkler
دانشگاه Üniversite
مصطفی کمال پاشا Mustafa Kemal Paşa
فیروزکوی Firuzköy
یشیل‌کنت Yeşilkent
سمبات چهارم باگراتونی ، شاهزاده ارمنی از دودمان باگراتونی، پسر مانوئل باگراتونی، سپهسالار ارتش خسرو پرویز و مرزبان دولت ساسانی در ارمنستان بود.
گرفتاری‌هایی که خسرو پرویز با دولت روم شرقی داشت باعث شد که مرزهای شمال شرقی ایران خراسان بزرگ بی‌دفاع بماند. هر چه که نیرو در ارتش بود در پیکار جنگ با دولت روم بودند.
خاقانات غربی ترک خاقاناتی بودند که دشمن شاهنشاهی ساسانی و دوست دولت روم شرقی بودند. آن‌ها قومی مهاجر در آسیای میانه بودند در سال ۶۱۸ میلادی خاقانات غربی ترک به فرماندهی تون جبغو خان، که رهبری قدرتمند بود، بسوی مرزهای ایران سرازیر شدند. خسرو پرویز سردار خود سمبات بگراتونی را بسوی خافانات غربی ترک گسیل داشت. سمبات با سپاهی دو هزار نفری به جنگ تون جبغو خان رفت.
سبئوس تاریخدان ارمنی قرن هفتم می‌نویسد که تون جبغو خان توانست افغانستان و قسمتی از پاکستان را تصرف و وارد خاک خراسان بزرگ و حتی تا اصفهان بشود وسمبات بگراتونی را مجبور به عقب‌نشینی بکند و بعد از غارت آنجا تون جبغو خان دستور برگشت سپاهیان خود را به آسیای میانه می‌دهد. گرچه مطالب این تاریخدان ارمنی قانع‌کننده به نظر نمی‌رسد. اما زرین کوب در کتاب تاریخ مردم ایران نوشته‌است که سمبات بگراتونی سردار ارمنی ایران توانسته خاقانات غربی ترک را شکست بدهد و وادار به عقب‌نشینی بکند و تمامی سرزمین‌های شرقی ایران را بدست گیرد.
آرناووتکوی () از ناحیه‌های قسمت اروپایی استانبول که در استان استانبول از ناحیه مرمره قرار گرفته‌است. طبق آخرین سرشماری به سال ۲۰۱۲ میلادی این ناحیه ۲۰۶٬۲۹۹ نفر جمعیت دارد.
فتانه ولیدی (زادهٔ ۱۳۲۲ در سنندج) خوانندهٔ موسیقی کردی اهل استان کردستان است.
فتانه ولیدی با ترانه صبری گل فروش (سه‌بری گوڵ فرۆش) به دنیای موسیقی پا گذاشت. ترانه‌های این خوانندهٔ مطرح کرد اینک نیز بعد از گذشت سال‌ها جزء به‌یادماندنی‌ترین ترانه‌های کردی در همهٔ شهرها و بخش‌های کردنشین است.
۱۶ آذر ماه ۱۳۹۳ از سوی انجمن تجلیل از مفاخر استان کردستان، تعدادی از مسئولان فرهنگی کردستان، نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی و شورای شهر سنندج و جمع کثیری از هنرمندان استان کردستان با حضور در منزل شریف ولیدی از سال‌ها فعالیت هنری دخترش بانو فتانه ولیدی که اکنون پیر و بیمار در منزل به سر می‌برد تجلیل به عمل آوردند.
در ۲۷ خرداد ۱۳۹۷ نیز مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی کردستان به عیادت وی رفت.
حسین علیزاده نیز دربارهٔ دیدار با فتانه ولیدی خواننده کرد زبان مقیم کردستان گفته بود: در سفرهایی که برای اجراهای کنسرت به شهرهای مختلف دارم برای ادای احترام به دیدار هنرمندان کهنسال موسیقی آن منطقه می‌روم که در اجرای کردستان به دیدن فتانه ولیدی خواننده کرد زبان رفتم. این خانم خواننده از بهترین آوازخوان‌های موسیقی کردی است که با حسن کامکار کار کرده و در گذشته در برنامه کودک رادیو ایران همخوانی می‌کرده‌است. زندگی هنری این خواننده بسیار عجیب است و در این سفر متوجه شدم که بهمن قبادی داستان فیلم نیوه مانگ را براساس زندگی فتانه ولیدی ساخته‌است. متأسفانه حال جسمی این خانم خواننده خوب نیست و احتیاج به مداوا دارد.
بویوک چکمجه () از ناحیه‌های قسمت اروپایی استانبول که در استان استانبول از ناحیه مرمره قرار گرفته‌است. طبق آخرین سرشماری به سال ۲۰۲۲ میلادی این ناحیه ۳۰۱٬۰۷۷ نفر جمعیت دارد.
اسنلر () از ناحیه‌های قسمت اروپایی استانبول که در استان استانبول از ناحیه مرمره قرار گرفته‌است. طبق آخرین سرشماری به سال ۲۰۱۲ میلادی این ناحیه ۴۵۸٬۶۹۴ نفر جمعیت دارد.
دی‌آی‌آ شرکت خرده‌فروشی اسپانیایی است، که مالک شبکه گسترده‌ای از سوپرمارکت‌های زنجیره‌ای در سرتاسر اروپا و آمریکای جنوبی می‌باشد.
شرکت دی‌آی‌آ در سال ۱۹۷۹ تأسیس شد و در سال ۲۰۱۲ تعداد فروشگاه‌های آن، در کشورهای مختلف جهان، بیش از ۶٫۹۱۴ شعبه اعلام شده‌است. این شرکت، در سال ۲۰۱۳ به‌عنوان سومین شرکت فرانشیز در بخش مواد غذایی شناخته شد..
در بوم‌شناسی، اصل طرد رقابتی
Hardin, G. (1960). The Competitive Exclusion Principle. "Science" 131, 1292-1297. که با نام قانون طرد رقابتی گاوس یا قانون گاوس نیز شناخته می‌شودGause, G.F. (1934). "The struggle for existence". Baltimore, MD: Williams & Wilkins. اصلی در اشاره به دو گونه زیستی است که به دلیل استفاده از منابع غذایی مشترک نمی‌توانند همزیستی دائمی و مناسبی را داشته باشند؛ در این‌صورت، حتی با وجود ثابت ماندن سایر عوامل زیست‌محیطی، هنگامی‌که یکی از گونه‌ها حتی کوچک‌ترین مزیت و برتری را نسبت به گونهٔ دیگری داشته باشد، در دراز مدت تسلط خود را بر منابع مشترک افزایش داده و بر گونهٔ دیگر غلبه می‌کند. این رخداد ممکن است باعث انقراض گونهٔ مغلوب یا یک تغییر تکاملی و رفتاری به سمت کنامی دیگر شود.
اسپئوسیپوس (به یونانی: Σπεύσιππος؛ ۴۰۸ تا ۳۳۹/۸ پیش از میلاد) از فیلسوفان یونان باستان بود. اسپئوسیپوس خواهرزادهٔ افلاطون بود و پس از مرگ وی، ریاست آکادمی را بر عهده گرفت. او به مدت ۸ سال این سمت را حفظ کرد اما در نهایت سکته کرد و صندلی ریاست را به کسنوکراتس تحویل داد. با وجود آنکه او جانشین افلاطون در آکادمی بود، اما مکرراً از آموزه‌های افلاطون فاصله می‌گرفت. او نظریهٔ مُثُل افلاطون را رد کرد و در حالی که افلاطون خیر را اصل غایی بر می‌شمرد، اسپئوسیپوس آن را تنها اصلی ثانویه می‌دانست. همچنین او عقیده داشت که محال است بدون دانستن تمامی تفاوت‌های یک شیء با تمامی اشیاء دیگر، معلومات کافی دربارهٔ آن شیء به دست آورد.
اولین دائرةالمعارف شناخته‌شده توسط اسپئوسیپوس، حدود ۳۷۰ قبل از میلاد در آتن گردآوری و تدوین شده است.
بیلیک دوزو () از ناحیه‌های قسمت اروپایی استانبول که در استان استانبول از ناحیه مرمره قرار گرفته‌است. طبق آخرین سرشماری به سال ۲۰۱۲ میلادی این ناحیه ۲۲۹٬۱۱۵ نفر جمعیت دارد.
بیلیک دوزو از ۱۰ محله زیر تشکیل می‌شود:
عدنان قهوه‌چی Adnan Kahveci
باریش Barış
بیوک‌شهر Büyükşehir
جمهوریت Cumhuriyet
دره‌آغزی Dereağzı
گورپینار Gürpınar
قاواقلی Kavaklı
مرمره Marmara
ساحل Sahil
یعقوب‌لو Yakuplu
نریمان حسن‌زاده (متولد ۱۹۳۱ قره بولاغ، قازاخ) از نویسندگان و شاعران معاصر آذربایجانی به‌شمار می‌رود.*
نریمان حسن‌زاده در سال ۱۹۳۱ در قزاق زاده شد، وی تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در زادگاهش و گنجه گذراند، سپس جهت آموزش متوسطه و دانشگاهی راهی مسکو شد و ادامه تحصیلاتش را در رشته ادبیات دانشگاه ماکسیم گورکی به پایان رسانید.*
نریمان حسن‌زاده ۲۴ جلد کتاب را به رشته تحریر و چاپ درآورد. آثار وی علاوه بر آذربایجان، در میان علاقه‌مندان ادبیات روسیه نیز مشهور بود تا جایی که به زبان‌های آلمانی، هندی، انگلیسی، اسپانیایی نیز چاپ شده‌است.
الهام علی‌اف رئیس جمهور جمهوری آذربایجان در آوریل ۲۰۱۱ از نریمان حسن‌زاده به سبب فعالیت‌هایش در حوزه ادبی تقدیر کرد.*
برخی از آثار مشهور نریمان حسین‌زاده:
خانواده والتون ثروتمندترین خانواده جهان است و بخش اعظم از ثروت خود را، از طریق شرکت خرده‌فروشی وال‌مارت، که توسط سام والتون، در سال ۱۹۶۲ تأسیس شد، کسب نموده‌اند. امروزه وال‌مارت به‌عنوان بزرگترین شرکت جهان شناخته می‌شود.
مشهورترین افراد خانواده والتون، پنج نفر می‌باشند، که از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ در فهرست فوربز ۴۰۰ از ثروتمندترین افراد جهان، همواره در جایگاه ۱۰ نفر اول، قرار داشتند.
این پنج نفر عبارتند از :
به این فهرست، باید نام کریستی والتون بیوه جان تی. والتون را نیز اضافه نمود. در سال ۲۰۰۵ در پی حادثه سقوط هواپیمای شخصی جان والتون و درگذشت او، تمامی ثروتش به کریستی رسید. در مجموع والتون‌ها، کنترل بیش از ۴۸٪ درصد از سهام شرکت وال‌مارت را؛ به ارزش ۱۱۵٫۷ میلیارد دلار (مارس ۲۰۱۳) در اختیار دارند، که بر پایه آن، به‌عنوان ثروتمندترین خانواده جهان، به‌شمار می‌آیند.
در ماه مارس سال ۲۰۱۳ میزان دارایی‌های هر یک از اعضای اصلی خانواده والتون توسط مجله فوربز منتشر شد، که به‌صورت زیر می‌باشد.
بزرگ‌گوش‌ها نام سردهای از پستانداران کیسه‌دار در تیره ماهیچه‌کیسه‌ایان است. به اعضای این سرده بیلبی گفته می‌شود که شامل دو گونه بزرگ‌گوش بزرگ و بزرگ‌گوش کوچک می‌شوند. بزرگ‌گوش کوچک برای واپسین بار در دهه ۱۹۵۰ دیده شد و پس از آن منقرض اعلام شد. امروزه تنها گونهٔ باقی‌مانده از این سرده (بزرگ‌گوش بزرگ) در استرالیای غربی، قلمرو شمالی، و ناحیه کوئینزلند یافت می‌شود.
نام "بیلبی" وام‌واژهای برگرفته از زبان یووالارای بومیان شمال نیو ساوث ویلز است. در این زبان، بیلبی به معنای «موش بینی‌دراز» است.
دو گونه بزرگ‌گوش تا پایان سده نوزدهم میلادی در استرالیا وجود داشتند. از میان این دو، امروزه تنها یکی به زندگی ادامه می‌دهد:
شکست‌ناپذیر کتابی است نوشتهٔ استانیسلاو لم در سبک علمی تخیلی سخت و از آثار مهم او تلقی می‌شود و به حوادثی می‌پردازد که بر روی سیاره‌ای ناشناخته برای خدمهٔ یک فضاناو زمینی به نام شکست‌ناپذیر رخ می‌دهد.
فضاناوی به نام شکست‌ناپذیر، بر روی سیاره‌ی رِجیس سه فرود می‌آید تا در مورد گم شدن فضاناوی دیگر به نام کرکس یا کوُندوُر تحقیق کند. اما سرنشینان شکست‌ناپذیر با گونه‌ای جدید از حیات روبه‌رو می‌شوند که بر اثر تکامل ماشین‌های خود-همانندساز به وجود آمده است. شواهد نشان می‌دهد گونه‌های دیگری هم از این حیات مصنوعی وجود داشته، اما در حال حاضر تنها یک گونه از آن‌ها باقی مانده: ماشین‌هایی بسیار ریز و حشره‌مانند که هر کدام به تنهایی هیچ خطری ندارند، اما زمانی که به صورت توده دربیایند و احساس خطر کنند متجاوز را با حمله با نوعی تداخل امواج الکترومغناطیسی شکست می‌دهند. چنین حمله‌ای به انسان باعث می‌شود انسان حافظهٔ خود را به طور کامل از دست بدهد، به طوری که هیچ تفاوتی با نوزاد نداشته باشد.
خدمهٔ شکست‌ناپذیر که از دیدن این موجودات و بلایی که بر سر خدمهٔ کرکس آورده‌اند خشمگین شده‌اند می‌کوشند که این موجودات را نابود کنند، اما کم‌کم به بیهودگی عمل خود پی می‌برند.
این رمان، روابط میان گونه‌های مختلف حیات و حوزه‌های آن‌ها و جایگاه آن‌ها را در عالم بررسی می‌کند. و شاید بتوان از آن، این برداشت را کرد که تکامل حتماً به غلبهٔ گونه‌دارای هوش برتر نمی‌انجامد.
این کتاب در سال ۱۳۷۸ با ترجمهٔ پیمان اسماعیلیان و توسط نشر افق به فارسی منتشر شد. شاید ایراد بزرگی که به این ترجمه بتوان گرفت این باشد که از روی ترجمهٔ انگلیسی کتاب انجام گرفته که خود آن نیز از روی ترجمهٔ آلمانی از متن لهستانی بوده. در نتیجه بسیاری از ظرائف زبانی و سَبک استانیسلاو لم بی‌تردید در این میان فدا شده است.
تا به حال کمیک استریپهای زیادی از سری ایندیانا جونز منتشر شده‌است که این کتاب‌ها ابتدا توسط مارول کامیکس انتشار می‌یافت ولی پس از مدتی حق انتشار کمیک استریپ‌های ایندیانا جونز به شرکت دارک هورس کامیکس واگذار شد. کمیک استریپ‌های اولیه ایندیانا جونز که توسط مارول انتشار می‌یافت، بر اساس فیلم‌های سینمایی ساخته شده بود ولی کمیک‌هایی که دارک هرس به انتشار رساند بیشتر از روی بازی‌های ایندیانا جونز و همین‌طور از روی سریال‌های این مرد ماجراجو بود.
شرکت مارول در سال ۱۹۹۳ عنوان The Further Adventures of Indiana Jones را به چاپ رساند که در اصل اولین ماجراجویی رسمی این شخصیت محبوب بود.
در سال ۱۹۸۱ شرکت مارول در ۳جلد یکی از ماجراهای ایندیاناجونز را به تصویر کشید که این مجموعه اقتباسی از Raiders of the Lost Ark بود (این فیلم ۲۰ میلیون دلار فروش داشت و یکی از محبوب‌ترین فیلم‌های ایندیانا جونز بود) و از ژانویه ۱۹۸۳ مارول کمیک استریپی دیگر از این شخصیت را شروع به طراحی کرد که در انتها ۳۴ جلد و به صورت ماهیانه چاپ شد. این عنوان تا مارس ۱۹۸۶ در حال انتشار بود.
بعد از گرفتن حق انتشار کمیک‌های ایندیانا جونز توسط دارک هورس، این شرکت ابتدا یک عنوان ۴ جلدی که به صورت ماهیانه چاپ می‌شد، اقتباسی از بازی رایانه‌ای Indiana Jones and the Fate of Atlantis را چاپ کرد. سپس از اکتبر ۱۹۹۲ تا ژانویه ۱۹۹۳ کمیک استریپ معبد دریای شیطان را نیز به چاپ رساند.
این شرکت از دسامبر ۱۹۹۳ تا آوریل ۱۹۹۴ کمیک استریپ «ایندیاناجونز: تندر در مشرق زمین» را در ۶ جلد به انتشار رساند که فروش فوق‌العاده‌ای داشت.
سپس در فوریه تا می همان سال کمیک استریپ Indiana Jones and the Arms of Gold را در چهار جلد منتشر نمود. این کمیک استریپ توسط لی مارس نوشته شده بود و طراح آن لئو دورانونا بود.
همین‌طور تا انتهای سال ۱۹۹۶ دارک هورس توانست ۴ سری از مجموعه کمیک‌های ایندیانا جونز را نیز به چاپ برساند.
در همان زمان سریالی بر اساس شخصیت انیاناجونز نیز ساخته شد که در طی یک سال نمایش داده شد، سپس شرکت دارک هورس کمیک استریپی بر اساس آن سریال به چاپ رساند که در هر شماره به بازگویی داستان یک اپیزود از سریال پرداخت. فروش این سری از کمیک استریپ‌ها بسیار کم بود و بعد از مدتی شماره‌های این کمیک استریپ جمع‌آوری شد ولی در ژوئن ۲۰۰۸ دوباره به چاپ رسید.
بعد مدتی شرکت دارک هورس به سراغ این شخصیت محبوب و قدیمی رفت و اقتباسی از ایندیانا جونز و پادشاهی جمجمه کریستال نوشته شده توسط جان جکسون میلر و طراحی شده توسط لوقا راس بود. این مجموعه در می ۲۰۰۸ چاپ آن آغاز شد و هنوز در حال چاپ می‌باشد.
کانستنس الین تریمر ویلیس، نویسندهٔ آمریکایی سبک علمی-تخیلی است. ویلیس تا کنون ده جایزهٔ هوگو و هفت جایزهٔ نبیولا را، در کنار بسیاری جوایز ادبی دیگر، در کارنامهٔ خود دارد. او به تازگی جایزهٔ هوگو را، به خاطر کتاب همه روی زمین نشسته‌اند (آگوست ۲۰۰۸) گرفت. ویلیس که دانش‌آموختهٔ دانشگاه کلورادوی شمالی است، به همراه همسرش، یک استاد فیزیک از همان دانشگاه، در گریلی کلورادو زندگی می‌کند. در سال ۲۰۰۹، نام ویلیس در فهرست موزهٔ علمی تخیلی و تالار مشاهیر علمی تخیلی آن سال قرار گرفت.
ویلیس به نثر روان و شخصیت‌های دوست‌داشتنی در داستان‌هایش معروف است. چندین کتاب او، داستان سفر دانشجویان و اساتید تاریخ دانشگاه آکسفوردِ آینده در زمانند. از جملهٔ این کتاب‌ها، می‌توان به «کتاب رستاخیز»، «هیچ‌نگفتن از سگ»، داستان کوتاه «کمین آتش و رمان دو جلدی «تاریکی محض» و «کاملاً روشن» اشاره کرد؛ دو اثر نخست برندهٔ جایزهٔ هوگو شده‌اند.
ترنس دین "تری" بروکس متولد ۸ ژانویه ۱۹۴۴ نویسندهٔ داستان‌های فانتزی است. که بیشتر به سبک فانتزی والا نوشته و همچنین نویسندهٔ دو رمان سینمایی‌ست. او در زمان نویسندگی خود، ۲۲ کتاب در لیست پرفروش‌ترین‌های نیویورک تایمز دارد.
بروکس در شهر جنوبی کشاورزی استرلینگ، ایلی نویز به دنیا آمد و قسمت اعظم زندگی خود را در آنجا زندگی کرد. او فارغ‌التحصیل کالج همیلتون بود، که در سال ۱۹۶۶ لیسانس هنر خود را در رشتهٔ ادبیات انگلیسی دریافت کرد. او بعدها از دانشگاه واشینگتن و لی، دکترای حقوق خود را کسب کرد. او قبل از تبدیل شدن به نویسنده‌ای تمام وقت، وکیل بود، و هم‌اکنون با همسرش جودین، در سیاتل، واشینگتن زندگی می‌کند.
بروکس از زمان دبیرستان خود، نویسنده بوده که بیشتر در سبک‌های علمی، وسترن، داستان و تخیلی می‌نوشت. روزی، در اوایل زندگی در کالج، کتاب "ارباب حلقه‌ها" نوشتهٔ جی. آر. آر تالکین به او داده شد، که سبب شد او در یک سبک به نوشتن ادامه دهد. او در سال ۱۹۷۷ کار خود را با نخستین داستانش "شمشیر شانارا" آغاز کرد. این داستان اولین کتاب فانتزی بود که در لیست پرفروش‌ترین‌های "نیویورک تایمز" ظاهر شد، و برای ۵ ماه در آن باقی‌ماند.
پس از پایان دنباله‌های "شمشیر شانارا" (که در "سه‌گانه اولیه شانارا" گرد آمده)، بروکس مجموعه‌های دیگری را ادامه داد که بعدها به نام سری "لندوور" شناخته شد. بروکس پس از پایان این سری، شروع به نوشتن مجموعه‌ای از چهار کتاب به نام "میراث شانارا" کرد. در چهارده سال آینده، او کتاب‌های بیشتری از "لندوور" نوشت، و سپس به سراغ سه‌گانه "پیام و پوچ" رفت. او برای ادامه دادن مجموعهٔ "شانارا" پیش‌مقدمهٔ آن را نوشت که با کتاب سوم آن، "پیدایش شانارا" ادامه پیدا می‌کند. کتاب دوم سری جدید او که "الف‌های سینترا" نام دارد، در ۸ اوت ۲۰۰۷ منتشر شد.
مجموعهٔ پیام و پوچ، مقدم بر اتفاقات در سه‌گانه "پیدایش شانارا" است و به عنوان آغاز حماسهٔ شانارا محسوب می‌شود.
حقوق کلیهٔ فیلم‌های مربوط به داستان‌های شانارا تا سال ۲۰۱۰ به وارنر براس فروخته شد. "سنگ‌الف شانارا" اولین فیلم برنامه‌ریزی شده‌است، که کارگردانی آن را مایک نیوول که هری پاتر و جام آتش را نیز کارگردانی کرده، بر عهده دارد. انتظار می‌رود که ضبط فیلم "سنگ‌الف" در سال ۲۰۰۹ شروع شده و حدوداً در سال ۲۰۱۰ به پایان برسد. تری بروکس بر این عقیده است که این بهترین نقطهٔ شروع برای اقتباس از کتاب‌های شانارا است.
فتق بوخدالک یا باکدالِک ، نوعی از هرنی یا فتق مادرزادی دیافراگم بوده که مدل دیگر آن، فتق مورگانی می‌باشد.این مدل از هرنی مادرزادی دارای دریچه‌ای باز در ناحیه خلفی جانبی دیافراگم نوزاد می‌باشد (بیشتر سمت چپ) و به ارگان‌های داخل شکمی (معده و روده‌ها) اجازه می‌دهد تا به درون حفره قفسه سینه راه پیدا کنند.
علائم مربوط به هرنی یا فتق بوخدالک در نوزاد تازه به دنیا آمده قابل تشخیص و با نشانه‌های متفاوت می‌باشد.
هرنی باکدالک حدود ۹۰% فتق‌های دیافراگمی را شامل می‌شود و از هر ۲۲۰۰ تولد در هر سال، یک نفر به آن مبتلاست. نوزادانی که با هرنی بوش دالک متولد می‌شوند احتمال زیادی وجود دارد تا به یکی دیگر از نواقص مادرزادی مبتلا باشند. حدود بیست درصد از بچه‌های به دنیا آمده با هرنی باکدالک، نقص قلبی مادرزادی نیز داشته‌اند. افزوده بر این نوزادان مبتلا به این نوع نقص باز هم ممکن است نواقص دیگری نیز داشته باشند.
پروتکل آدرس اضافه مشترک پروتکلی است که به چندین رایانه مختلف که در یک شبکه قرار گرفته‌اند، اجازه می‌دهد تا از یک یا چند آدرس IP به صورت مشترک استفاده کنند. هدف اصلی این پروتکل تقسیم بار بر روی چند رایانه مختلف است. بنابراین در صورتی‌که یکی از رایانه‌ها از کار افتاد، رایانه‌های دیگر می‌توانند همچنان به درخواست‌های کاربران پاسخ دهند. CARP یک پروتکل آزاد است و می‌تواند به عنوان جایگزینی برای پروتکل HSRP شرکت سیسکو استفاده شود. CARP بیشتر در سیستم‌عامل‌های مبتنی بر بی‌اس‌دی پیاده‌سازی شده‌است.
اگر تنها یک کامپیوتر برای اجرای یک برنامه مثل دیوار آتش وجود داشته باشد، در صورتی که به هر دلیلی اتفاقی برای این کامپیوتر بیفتد و نتواند پاسخگوی درخواست‌های کاربران باشد، شبکه‌هایی که در هر دو طرف دیوار آتش قرار گرفته‌اند دیگر قادر نیستند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند یا اینکه ارتباط آن‌ها بدون دخالت یک دیوار آتش صورت می‌گیرد. اما اگر دو کامپیوتر برای اجرای برنامه دیوار آتش وجود داشته باشند و این دو کامپیوتر با استفاده از CARP از یک آدرس IP یکسان استفاده کنند، حتی اگر به هر دلیلی یکی از آن‌ها از مدار خارج شد، کامپیوتر دیگر کنترل را در دست گرفته و شبکه‌های موجود در دو طرف دیواره آتش می‌توانند همچنان با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، بدون اینکه متوجه شوند یکی از کامپیوترها دچار اشکال شده و قادر به پاسخگویی نیست.
گروهی از کامپیوترهای میزبان که از CARP استفاده می‌کنند "گروه افزونگی" نامیده می‌شوند. این گروه، آدرسی به خودشان تخصیص می دهند که آن را بین اعضای گروه، تقسیم می‌کنند یا به اشتراک می گذارند. در میان این گروه، یک کامپیوتر به عنوان "اصلی" (master) قرار دارد و بقیه اعضای به عنوان "فرعی" (slave) هستند. کامپیوتر اصلی همانی است که آدرس را در اختیار می‌گیرد و به همهٔ ترافیک و درخواست‌های ARP که برای این آی پی می‌آید جواب می‌دهد. هر کامپیوتری می‌تواند عضو چندین گروه افزونگی باشد. هر کامپیوتر میزبانی باید یک آدرس آی پی منحصربفرد ثانویه‌ای داشته باشد.
یک استفاده معمول CARP، ایجاد یک گروه افزونگی دیواره آتش است. آدرس آی پی مجازی ای که به گروه افزونگی تخصیص داده شده‌است به عنوان آدرس پیش‌فرض روتر کامپیوترهایی که پشت دیواره آتش هستند نشان داده می‌شود. اگر دیواره آتش اصلی خراب شود یا ارتباطش با شبکه قطع شود، آدرس آی پی مجازی توسط یکی از کامپیوترهای فرعی گرفته می‌شود و خللی در دردسترس بودن سرویس وارد نمی شود.
آوگوست ساندر عکاس اهل آلمان بود. آشنایی او با یک فرد ناشناس، سبب گردید که به عکاسی علاقه‌مند شود و بعدها یک مجموعهٔ تک‌چهره تهیه کند که ارزش و سودمندی آن امروزه همچنان به قوت خود باقی است. مجموعهٔ انسان‌های قرن بیستم او، با وسعت بی‌مانند خود، دورنمای ناتمامی از سیمای ملت آلمان است که در آن، سندر کثرتی از چهره‌های مختلف و رده‌های حرفه‌ای را گردآورده است. عکاسان معاصری همچون دیان آربوس و ریچارد اودان، از آثار او الهام گرفته‌اند.
سندر در ۱۸۷۶ به دنیا آمد و از سن کم در کنار پدر خود در معدنی مشغول کار شد. در همان اوان، به عکاس منظره پردازی برخورد، که قصد داشت از منطقهٔ پیرامون معدن عکس بگیرد. سندر ضمن کمک به او، بر آن شد که عکاسی را به عنوان کار آیندهٔ خود برگزیند. او با عزمی راسخ که خاص شخصیت وی بود، تصمیم گرفت یک دوربین تهیه کند و هنر عکاسی را طی اوقات فراغت خود فرابگیرد. با حمایت اکراه‌آمیز خانوادهٔ خود و به کمک عموی ثروتمندش، موفق شد یک دوربین قطع ۱۳ در ۱۸ سانتیمتر بخرد و وسائل تاریکخانه‌ای را که در کلبهٔ کوچکی در مجاورت یک انبار غله برپا کرده بود، فراهم سازد. نخستین مدل‌های سندر، اعضای خانواده‌اش بودند. او خانوادهٔ خود را به‌طور دسته جمعی و به طرزی مناسب در برابر دوربین قرار می‌داد و تصاویر منفی خوبی از آن‌ها تهیه می‌کرد، اما در کار چاپ عکس، با پاره‌ای از مشکلات روبرو بود. پس از هزار بار آزمایش و خطا، توانست به شیوهٔ چاپ عکس بر روب کاغذ با رنگ‌پذیری مستقیم تسلط یابد. در این شیوه، کاغذ حساس را بر روی تصویر منفی منطبق می‌کردند و پس از انجام نوردهی با نور روز و سپس رنگ‌بخشی (Virage) و ثابت‌سازی عکس، تصویر مثبت را حاصل می‌کردند. هرچند که نخستین مدل‌های سندر، از کار وی راضی نبودند (چرا که عکس‌ها مسلماً هیچگونه ظاهر فریبنده‌ای در خود نداشتند) اما او جستجوهای خود را در این کار سخت ادامه داد. نخستین عکس‌های خود را هنگامی بفروش رساند که همکاران او در معدن به او سفارش دادند که از روی عکس دسته جمعی آنان، ۷۰ نسخه برایشان چاپ کند. او خیلی سریع شهرت یافت و بزودی جوانان آلمانی که می‌خواستند به آمریکا مهاجرت کنند و مایل بودند یادگاری برای خانوادهٔ خود بر جای گذارند، سفارش‌های متعددی برای گرفتن تک‌چهره به او دادند.
سندر در سال ۱۸۹۶ به عنوان سرباز مشمول خدمت وارد ارتش آلمان شد. او در فرصت‌های خارج از خدمت، با عکاسی که از نظامیان تک‌چهره های یادگاری می‌گرفت، و این عکس‌ها را به آنان می‌فروخت، همکاری کرد. سندر پس از خدمت نظام خود، به سراسر آلمان سفر کرد و نزد بزرگترین عکاسان به کارآموزی پرداخت. بدین سان، تبحر در عکاسی معماری و تبلیغاتی را به سایر قابلیت‌های برجستهٔ خود افزود و طی زمانی کوتاه در درسدن به مطالعهٔ نقاشی چهره نیز پرداخت. پس از آن در سال ۱۹۰۱ ازدواج کرد، آلمان را ترک کرد و ساکن اتریش شد و در آنجا نخست به عنوان دستیار عکاس مشغول بکار شد و پس از آن عکاسخانهٔ خود را دایر کرد. در ابتدا تصویرهایی را که اصلاحات زیادی بر روی آن‌ها انجام می‌داد، با استفاده از شیوهٔ صمغ حاوی بیکرومات تهیه می‌کرد. کار او با موفقیت زیادی روبرو شد. به سبب آزمایش‌هایی که بر روی فنون رنگ‌های طبیعی انجام داد، «موزهٔ لایپزیگ» تعدادی از عکس‌هایش را خرید و جوایزی نیز به مناسبت نمایشگاه‌های بین‌المللی به او اعطا گردید. با آنکه کار عکاسخانهٔ او موفقیت زیادی بدست آورده بود، اما سندر به‌دلیل دلبستگی روزافزون خود به تابلوهای نقاشی، کتاب و عتیقه‌جات، بزودی با مشکلات مالی روبرو شد. در ۱۹۰۹ به دلیل بیماری پسر ارشد خود Erich، با تمامی اعضاء خانوادهٔ خود به کلن رفت و در آنجا عکاسخانهٔ دیگری دایر کرد. اندک زمانی بود که به تلقی تازه‌ای از هنر عکاسی تک‌چهره رسیده بود که این گونه عکاسی را از قراردادهای تغییرناپذیر خود آزاد می‌ساخت. سندر دریافته بود که محیط عکاسخانه، محدودکنندهٔ آزادی عمل فردی است و تصور می‌کرد که یقیناً می‌توان مشکلات فنی را که در خارج از عکاسخانه مطرح می‌شود (مانند تسلط به نورپردازی) حل کرد. با پی‌گرفتن این تلقی، در روزهای آخر هفته گردش‌هائی در منطقهٔ Westerwald که منطقهٔ زادگاهش بود انجام می‌داد و با دوچرخه‌ای قدیمی و ساکی که مالامال از وسایل عکاسی و نمونه هائی از کارهایش بود و آن را بر دوش داشت، به جستجوی موضوعات تازه می‌رفت. روستائیان Westerwald با حسن نیت تمام با وی برخورد می‌کردند و او یک سالی را صرف عکاسی از چارچوب زندگی عادی آنان کرد. این تصاویر، نخستین تصاویر مجموعهٔ انسان‌های قرن بیستم بودند. سندر طی جنگ جهانی اول، مجدداً وارد ارتش شد و در طول این دوران، زن او عکاسخانه اش را اداره می‌کرد. بلافاصله پس از پایان جنگ، سندر به گرفتن عکس برای برگه‌های هویت پرداخت که از آن پس اجباری شده بود.
سندر دوستان بسیاری در محافل هنری داشت که شماری از آن‌ها علاقهٔ زیادی به کارهای او داشتند. او به ویژه با نقاش مارکسیستی به نام Franz Wilhelm Seiwart مأنوس شده بود که عقیده داشت هنر باید منعکس‌کنندهٔ ساختارهای اجتماعی باشد. سندر در پی مباحثاتش با وی، تصمیم گرفت طرح Westerwald را ادامه دهد و آن را گسترش بخشد. اما این بار با دیدی بسیار متفاوت به سراغ اینکار رفت. جستجوی عینیت به رمز کار سندر بدل شد. او حالا دیگر اعتقادات و پیشداوری‌های خود را به مدلهایش تحمیل نمی‌کرد. با این همه، فنون چاپی که بکار می‌گرفت، سبب می‌گردید که تصاویر پدید آمدهٔ وی، ضورتی نگاره نما و فاقد واقع‌گرایی به خود بگیرد. فنونی که سندر از آنان استفاده می‌کرد، هنوز با نظرات وی مغایرت داشت. سندر یکی از تک‌چهره‌هایی را که در Westerwald گرفته بود، بر وی کاغذ براق که کلاً برای عکس‌های فنی بکار می‌رفت، بزرگ کرد. به یکباره تمامی جزئیات تصویر، نمایان گردید. بدین طریق، تک‌چهرهٔ مزبور بلافاصله گیرائی و جلوه‌ای برجسته یافت. این تصویر اگرچه عاری از فریبندگی و عملاً فاقد هرگونه جذابیت تجاری بود، اما با آرمان سندر همخوانی داشت. آنگاه سندر با کنارگزاردن شیوهٔ نگاره نمائی، مشتاقانه به کامل نمودن مجموعهٔ خود پرداخت. از مجریان هر حرفه‌ای چند نفر در برابر دوربین عکاسی یندر قرار گرفتند و تصویر تمامی آن‌ها با وضوح زیاد و با وسواس در نمایاندن کوچک‌ترین جزئیات، برداشت شد. او صورتهای خود را همچون صورت‌هائی ازلی و نمونه‌های بی‌زمان بشریت به‌شمار میاورد، و بدینسان بود که از صاحب منصبان و سرآشپزها، نقاشان و منشیان، تاجران، موسیقی‌دانان و بازیگران سیرک، به یکسان عکس گرفت.
سندر در سال ۱۹۲۹ با همکاری رمان‌نویس آلمانی «آلفرد دوبلین» کتاب "چهرهٔ عصر ما" را منتشر ساخت که مشتمل بر مجموعه‌ای از ۶۰ تک‌چهره به همراه متنی برای هر تصویر بود. این اثر باید مقدمهٔ طرحی بلندپروازانه‌تر می‌بود، اما به قدرت رسیدن نازی‌ها سبب متزلزل شدن موقعیت سندر شد. گشتاپو پسر او را که عضو حزب سوسیالیست کارگر بود، در ۱۹۳۴ توقیف کرد و به زندان افکند. همچنین بایگانی عکس‌های سندر را زیر و رو کرد و کمی بعد، طی همان سال، تمامی نسخه‌های کتاب "چهرهٔ عصر ما" را که در بازار موجود بود، جمع‌آوری و لوحه‌های چاپی آن را نابود کرد. سندر و خانوادهٔ او کلن را ترک گفتند و به westerwald رفتند و سندر از دنبال کردن طرح خود، منصرف شد. او اوقات خود را صرف موضوعاتی که چندان بحث‌برانگیز نبود کرد و به عکاسی از مناظر پرداخت.
سندر هیچگاه نتوانست مجموعهٔ "انسان‌های قرن بیستم" را به پایان رساند. در پایان جنگ، به‌دلیل سالخوردگی نمی‌توانست تک‌چهره‌های تازه‌ای بگیرد. به جای اینکار، به چاپ کردن تصاویر نگاتیو قدیمی خود و رده‌بندی آن‌ها پرداخت و نمایشگاه‌هائی ترتیب داد و اوقات خود را صرف آموزش عکاسی نمود. وی در سال ۱۹۶۴ درگذشت.
در حالی که هر قسمت از داستان در جهان مختص به خود اتفاق می‌افتد، اما همه اتفاقات حول محور "بلک راک شوتر" رخ می‌دهد. او دختری مرموز با موهای مشکی و چشمانی که شعله‌های آبی از آن بیرون می‌زند و سلاح او یک توپ بزرگ و قوی است که قادر به پرتاپ سنگ با سرعت بسیار زیاد است.
در نسخه اووی‌ای، داستان درباره دختری ساده به نام ماتو کوروی است که به تازگی وارد دبیرستان شده است. در اولین روز مدرسه، او جلب توجه یکی از همکلاسهای خود به نام یومی تاکاناشی شده و با یکدیگر دوست می‌شوند. اما هنگامی که وارد سال دوم دبیرستان می‌شوند، کلاس آن‌ها از هم جدا شده و به تدریج از یکدیگر دورتر می‌شوند. یومی به دوستی ماتو با دوست جدیدش یو کوتاری حسودی کرده و ناگهان گم می‌شود. در حالی که ماتو به دنبال او می‌گردد به دنیای عجیبی برده می‌شود که در آنجا با بلک راک شوتر آشنا می‌شود، کسی که با او یکی شده و برای پیدا کردن یومی به او کمک می‌کند و با شیطانی به نام "ارباب مرده" که یومی را تسخیر کرده به مبارزه می‌پردازد. نسخه انیمه نیز شخصیت‌هایی همانند اووی‌ای را دارا می‌باشد اما در خط داستانی با یکدیگر تفاوت‌هایی دارند. در نسخه انیمه ماتو که بسیار علاقه دارد با یومی دوست شود، بالاخره با او دوست شده و در یکی از روزها یومی، ماتو را به خانه‌اش دعوت می‌کند. همه چیز به خوبی پیش می‌رفت تا اینکه دختری به نام کاگاری وارد می‌شود. دو دنیا، دو شخصیت و احساسات انسان‌ها، چیزی که دو جهان را به یکدیگر متصل می‌کرد.داستان بلک راک شوتر - وب‌گاه رسمی نسخه انیمه
ورزشگاه نیو میدو، زمین اختصاصی تیم شروزبری در لیگ یک انگلیس با درجه‌بندی ۴ یوفا است. این زمین فوتبال در سال ۲۰۰۷ تکمیل شده و جایگزین ورزشگاه قدیمی شروزبری شده است. این زمین فوتبال در حومه جنوبی شهر قرار گرفته است.
ایسوکراتِس (به یونانی: Ισοκράτης؛ ۳۳۸–۴۳۶ پیش از میلاد) از خطبای نامدار و اساتید بلاغت در یونان باستان بود و در زمرهٔ ده خطیب برجستهٔ آتیک جای داشت.
او مصرانه خواستار برقراری اتحاد میان تمامی یونانیان علیه ایرانیان بود و در همین راستا به شدت از اتحادیه کورنت حمایت می کرد.
اما دموستنس ، خطیب و سیاستمدار آتنی به شدت مخالف اقدامات فیلیپ مقدونی و اتحادیه کورنت بود. او به شدت نگران از دست رفتن استقلال دولت_شهر های یونان بود.
دولت درماندهواژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان دفتر دوازدهم فرهنگ واژه‌های مصوّب. یا کشور ناکام اصطلاحی در علوم سیاسی‌است. این اصطلاح برای اشاره به دولت‌هایی به‌کار گرفته می‌شود که در پیاده‌سازی دو وظیفهٔ پایه‌ای دولت-ملت‌ها در جهان مدرن، ناکام مانده‌اند: نخست ناتوانی در اعمال حاکمیت سرزمینی-جغرافیایی بر قلمروی خود؛ دودیگر ناتوانی در حافظت از مرزهایش. توان اعمال حاکمیت دولت‌های ناکام ضعیف است چنان‌که آنان توان انجام وظایفِ اداری-سازمانی مورد نیاز برای کنترل مردم و منابع را نمی‌دارد و تنها قادر به ارائهٔ خدماتِ عمومی، در سطح حداقلی‌اند. در حقیقت یک دولت شکست خورده حاکمیت قانونی خود را حفظ می‌کند، اما در قدرت سیاسی، اجرای قانون، و جامعه مدنی دچار فروپاشی شده‌است، که منجر به وضعیتی تقریباً شبیه هرج و مرج می‌شود. ویژگی‌های مشترک یک دولت ناکام شامل دولتی است که قادر به گرفتن مالیات و ادراه جمعیت، کنترل قلمرو، پر کردن دفاتر سیاسی یا مدنی یا حفظ زیرساخت‌های خود نیست. هنگامی که این اتفاق می‌افتد، فساد و جنایت گسترده، مداخله بازیگران دولتی و غیردولتی، ظهور پناهندگان و جابجایی غیرارادی جمعیت بیشتر می‌شود و افت شدید اقتصادی، و مداخله نظامی از داخل و خارج از دولت بسیار بیشتر است.
معیارهایی برای توصیف سطح حکمرانی دولت‌ها ایجاد شده‌است. سطح دقیق کنترل دولت برای جلوگیری از تلقی شدن به عنوان یک دولت ناکام در بین سازمان‌های مختلف به‌طور قابل توجهی متفاوت است. علاوه بر این، اعلام «ناکامی» یک دولت به‌طور کلی بحث‌برانگیز است و وقتی قاطعانه اعلام شود، ممکن است پیامدهای ژئوپلیتیک قابل توجهی داشته باشد.
طبق نظریات سیاسی ماکس وبر، دولت به عنوان حافظ انحصاری استفاده مشروع از نیروی فیزیکی در داخل مرزهای خود تعریف می‌شود. هنگامی که این انحصار شکسته شود (مثلاً از طریق حضور جنگ سالاران، گروه‌های شبه نظامی، پلیس فاسد، باندهای مسلح یا تروریسم)، وجود دولت مورد شبهه قرار می‌گیرد و دولت به یک دولت ناکام تبدیل می‌شود. دشواری تعیین اینکه آیا یک دولت «انحصار استفاده مشروع از زور» را حفظ می‌کند یا خیر، که به علت مشکلات تعریف واژه «مشروع» است، باعث می‌شود که دقیقاً مشخص نباشد که چه زمانی می‌توان گفت یک دولت «ناکام» است.
مشکل مشروعیت را می‌توان با درک دقیق منظور وبر از آن عبارت حل کرد. وبر توضیح می‌دهد که تنها دولت ابزار لازم برای خشونت فیزیکی را دارد. این بدان معنی است که دولت برای دستیابی به انحصار در داشتن ابزار خشونت (دفاکتو) به مشروعیت نیاز ندارد، اما در صورت نیاز به استفاده از آن (دوژور) به آن نیاز خواهد داشت.
به‌طور معمول، این اصطلاح به این معنی است که دولت ناکارآمد شده‌است و قادر به اجرای قوانین خود به‌طور یکسان یا ارائه کالاها و خدمات اساسی به شهروندان خود نیست. این نتیجه که یک حالت در حال ناکامی است یا ناکام شده‌است را می‌توان از مشاهده ویژگی‌های دولت و ترکیبات آنها گرفت. نمونه‌هایی از این ویژگی‌ها عبارتند از وجود شورش، فساد سیاسی شدید، نرخ بالای جرم و جنایت که حکایت از نیروی پلیس ناکارآمد است، بوروکراسی غیرقابل نفوذ و ناکارآمد، ناکارآمدی قضایی، مداخله نظامی در سیاست، و تحکیم قدرت توسط بازیگران منطقه ای به گونه ای که با نفوذ مقامات ملی رقابت کند یا آن را از بین ببرد. مفهومی با عنوان «شهرهای ناکام» نیز ایجاد شده‌است. شهر ناکام بر اساس این تصور است که در حالی که یک دولت ممکن است به‌طور کلی کار کند، اما سیاست‌ها در سطح دولتی ممکن است از نظر زیرساخت، اقتصاد و سیاست اجتماعی سقوط کنند. برخی مناطق یا شهرها حتی ممکن است خارج از کنترل دولت قرار گیرند و عملاً به بخش غیرقابل کنترل دولت تبدیل شوند.Braathen, Einar: "Brazil: Successful country, failed cities?" (NIBR International Blog 24.01.2011 ).
هیچ تعریف منسجم یا قابل اندازه‌گیری از «وضعیت ناکامی» وجود ندارد. ماهیت ذهنی شاخص‌هایی که برای استنباط حالت ناکامی استفاده می‌شوند به درک مبهم از این اصطلاح منجر شده‌است. برخی از محققان بر ظرفیت و اثربخشی دولت برای تعیین ناکامی یا عدم ناکامی یک دولت تمرکز می‌کنند. بعضی دیگر، مانند صندوق صلح از سایر شاخص‌ها مانند شاخص آسیب‌پذیری کشورها برای ارزیابی دموکراتیک نهادهای یک دولت به عنوان ابزاری برای تعیین میزان ناکامی آنها استفاده می‌کنند. در نهایت، سایر محققان استدلال خود را بر مشروعیت دولت، ماهیت دولت، رشد خشونت جنایتکارانه در یک دولت، نهادهای اقتصادی، یا توانایی دولت‌ها برای کنترل قلمرو آن متمرکز می‌کنند.
روش‌های سنجش وضعیت درماندگی یا ناکامی به‌طور کلی به دو رویکرد کمی و کیفی تقسیم می‌شوند.
سنجش کمی وضعیت درماندگی به این معنی است که شاخص‌ها و رتبه‌بندی‌ها اهمیت ویژه ای دارد. با این حال، شاخص‌های دیگری نیز برای توصیف ناکامی دولت استفاده می‌شوند که اغلب بر سطح توسعه‌یافتگی دولت تمرکز می‌کنند (مانند شاخص خانه آزادی (FHI)، شاخص توسعه انسانی (HDI)، یا شاخص‌های حکمرانی جهانی که توسط بانک جهانی ارائه می‌شود).see: Konrad-Adenauer-Foundation & Polilat 2013, see Report for Latin America.
شاخص آسیب‌پذیری کشورها از زمان اولین انتشار خود در سال ۲۰۰۵ توجه نسبتاً زیادی را به خود جلب کرده‌است. این رتبه‌بندی که توسط مجله فارین پالیسی ارائه شده‌است، ۱۷۸ کشور را بر اساس آنالیز تحلیلی باابزار سیستم ارزیابی تعارض (CAST) صندوق صلح بررسی می‌کند.Fund for Peace (FFP), 'The Methodology Behind the Index', Methodology
شاخص آسیب‌پذیری کشورها (FSI) در گزارش سالانه خود که توسط صندوق صلح تهیه و توسط مجله فارین پالیسی منتشر شدT شاخص کشورها را در چهار دسته طبقه‌بندی می‌کند. دسته اعلام خطر به رنگ قرمز تیره، هشدار به رنگ نارنجی و زرد و با ثبات و پایدار به رنگ سبز است. FSI از دو معیار استفاده می‌کند تا براساس آن یک کشور را واجد شرایط قرار گرفتن در لیست بداند: اولاً، کشور باید عضو سازمان ملل باشد، و ثانیاً، باید حجم نمونه قابل توجهی از محتوا و داده‌ها برای آن کشور وجود داشته باشد تا امکان تجزیه و تحلیل معنادار فراهم شود. سه گروه‌بندی اجتماعی، اقتصادی و سیاسی با دوازده شاخص کلی وجود دارد.
شاخص‌های اجتماعی:
شاخص‌های سیاسی و نظامی:
شاخص‌ها هر کدام برای ۱۰ امتیاز دارند و مجموعاً به ۱۲۰ می‌رسند.
رویکرد کیفی چارچوب‌های نظری را در بر می‌گیرد. به‌طور معمول، این نوع اندازه‌گیری از مدل‌های مرحله ای استفاده می‌کند تا امکان طبقه‌بندی حالت‌ها را فراهم کند. در سه تا پنج مرحله، محققان وضعیت ناکامی را به عنوان یک فرایند نشان می‌دهند.
مدل مرحله ای اولریش شنکنر (۲۰۰۶) سه عنصر اصلی، انحصار خشونت، مشروعیت و حاکمیت قانون را تعریف می‌کند. تیپولوژی آن مبتنی بر منطق امنیت محور است، سپس ارتباط انحصار خشونت را در مقایسه با دو مورد دیگر نشان می‌دهد و در عین حال به عنوان پیش شرط یک دولت کارآمد عمل می‌کند. چهار نوع دولت او عبارتند از: (۱) دولت‌های تلفیقی و در حال تحکیم، (۲) دولت‌های ضعیف، (۳) شکست خورده، و (۴) دولت‌های فروپاشیده/شکست خورده.
نوع اول دولت‌های فعال هستند. همه کارکردهای اصلی دولت در بلندمدت عمل می‌کنند. در دولت‌های ضعیف، انحصار قدرت همچنان پابرجاست، اما دو حوزه دیگر کمبودهای جدی را نشان می‌دهند. کشورهای در حال شکست فاقد انحصار قدرت هستند، در حالی که سایر بخش‌ها حداقل تا حدی عمل می‌کنند. در نهایت، دولت‌های فروپاشیده یا ناکام تحت سلطه ساختارهای نیمه دولتی هستند که مشخصه آن بازیگرانی است که سعی در ایجاد نظم داخلی خاصی دارند، اما دولت نمی‌تواند به اندازه کافی به سه عنصر اصلی خدمت کند.Schneckener, Ulrich (2004) 'States at Risk – zur Analyse fragiler Staatlichkeit. Welcome back – Staatszerfall als Problem der internationalen Politik', in Schneckener, Ulrich, (2004), ed. , "States at Risk. Fragile Staaten als Sicherheits- und Entwicklungsproblem", SWP Studie Berlin, http://www.swp-berlin.org/fileadmin/contents/products/studien/2004_S43_skr_ks.pdf
هر دو رویکرد تحقیق برخی بی‌نظمی‌ها را نشان می‌دهند. در حالی که رویکرد کمی فاقد شفافیت در مورد شاخص‌های خود و ایجاد تعادل در فرایند ارزیابی کشورهاست، رویکرد کیفی تنوع کانون‌های مختلف را نشان می‌دهد. یکی از اختلافات عمده این سؤال است که آیا تمام مراحل باید به‌طور مداوم انجام شود یا اینکه آیا یک دولت می‌تواند از یک مرحله بگذرد. شنکنر تأکید می‌کند که مدل او در واقع نباید به عنوان یک مدل مرحله ای تفسیر شود، زیرا به نظر او، دولت‌ها لزوماً در هر مرحله خاص نیستند. مدل رابرت روتبرگ زیربنای یک منطق ترتیبی است و بنابراین، دلالت بر این دارد که فرایند حالت ناکامی یا درماندگی یک زنجیره زمانی از مراحل است.
حسابدار رسمی می‌تواند به چیزهای زیر اشاره کند:
فتق مادرزادی دیافراگم یک بیماری مادرزادی در دیافراگم (نقص هنگام تولد) می‌باشد.
فتق مادرزادی دیافراگم، آسیب تهدیدکننده حیات در نوزادان و یکی از علل عمده مرگ و میر به خاطر هیپوپلازی ریوی میباشد.
علائم مربوط به هرنی بوش‌دالگ در نوزاد تازه به دنیا آمده قابل تشخیص و با نشانه‌های متفاوت می‌باشد.
وزیکول آب‌میوه (در حالت جمع پالپ) محتویات پوستهٔ هسته‌ی مرکبات است که آب میوه داخل آن قرار می‌گیرد.
تنگک محله ای واقع در استان بوشهر شهرستان بوشهر دومین محله در حدفاصل میدان آزادی تا نیروگاه اتمی بوشهر دارای ۱۵۰۰ خانوار و حدود ۸۷۵۰ نفر جمعیت می‌باشد.
بارون گین د مایر یا آدولف د مایر عکاس فرانسوی-آلمانی است.
بارون گین د مایر جمال دوستی بود که برای قلمروهایی از عکاسی که او را به خود جذب کرد، بیان غنایی تازه‌ای را به ارمغان آورد. نوآوری‌های او سبب دگرگونی عکاسی مد شد و آن را از وسیله سندسازی محض، مبدل به ابزار بیان خلاق کرد. او به پیش پا افتاده‌ترین ترکیب بندی‌های طبیعت بیجان، تلألو می‌بخشید. د مایر مظهر انسانی جاه‌طلب بود که به هر قیمت می‌خواست به اهداف خویش نائل آید و مجدانه در پی ایجاد این پندار بود که در زندگی شحصی و نیز در عکس‌هایش که ظاهری اثیری داشتند، زیبایی وجود دارد که بدون زحمت حاصل آمده‌است.
عقیده پاره‌ای از منتقدان که آثار د مایر را تداعی‌گر موسیقی دانسته‌اند، به نظر منطقی می‌آید. به‌طوری‌که سال‌ها بعد سسیل بیتون او را «دبوسی عکاسی» نامید.
آلوین لنگدون کابرن عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود. یکی از دلایل شهرت وی این بود که از سرشناسترین پیروان سبک نگاره‌نمایی بوده است.