moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بازیکن می‌تواند از روش‌های گوناگونی برای به پایان رساندن مراحل بازی بهره بگیرد. می‌توان از روش خشونت‌آمیز استفاده کرد و دشمنان را با اسلحهٔ گرم یا سلاح سرد مخصوص مارکوس شکست داد. سلاح سرد مارکوس یک توپ بیلیارد است که به طنابی وصل شده‌است. در روش مخفی‌کاری می‌توان از دشمنان مخفی شد یا از اسلحهٔ تیزر (اسلحهٔ الکتریکی) مارکوس برای فلج کردن موقت دشمنان استفاده کرد. سیستم هک کردن بازی نیز ارتقا یافته‌است. مارکوس توانایی دستکاری اطلاعات شخصی همهٔ شخصیت‌های درون بازی را دارد. او می‌تواند هر ماشین و موبایل موجود در بازی را هک و دستکاری کند و با هک کردن چراغ‌های راهنمایی و ماشین‌ها در تردد آن‌ها اختلال ایجاد کند. او وسایل دیگری نیز دارد از جمله یک ماشین کنترلی یک کوادکوپتر و یک جهندهٔ کنترل از راه دور. در این نسخه نیز سیستم سطح‌بندی و لول بازی وجود دارد و گزینه‌های ارتقا به سه دسته تقسیم می‌شوند: خشونت، مخفی کاری و حقه بازی. بسته به روشی که بازیکن در پیش می‌گیرد می‌تواند هر کدام از این سه دسته را برای ارتقا انتخاب کند. در کنار مراحل اصلی، مراحلی فرعی با نام «عملیات» در بازی وجود دارد. انجام دادن این عملیات پیروان مارکوس را افزایش می‌دهد که به بازیکن در رسیدن به هدف نهایی کمک می‌کند.
بخش چندنفره در این نسخه نیز وجود دارد. در بخش چند نفره یک حالت همکاری اضافه شده‌است. در این حالت بازیکن‌ها می‌توانند یکدیگر را ملاقات کنند و مراحل را با همکاری هم به پایان ببرند. همچنین بازیکنان می‌توانند با اشارات با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. بازی را می‌توان به صورت آنلاین یا آفلاین انجام داد. بخش‌های رقابتی نیز در بخش چند نفره وجود دارد.
پس از نصب کردن سیستم نظارتی CtOS (سیستم عامل نظارت مرکزی) در شهر شیکاگو، اینبار نوبت سان فرانسیسکو می‌رسد که به این سیستم نظارتی مجهز شود. قهرمان بازی، هکر باهوش جوانی است به نام مارکوس هالووِی. در دوران کودکیِ مارکوس نسخهٔ ارتقاء یافتهٔ CtOS، یعنی CtOS 2.0 او را اشتباهاً عامل جرمی معرفی می‌کند که مرتکب نشده بود. پس از این اتفاق، مارکوس با پی بردن به صدماتی که این سیستم می‌تواند به شهروندان بی‌گناه سان فرانسیسکو وارد کند وارد عمل می‌شود و تصمیم می‌گیرد که با گروهی از هکرها به نام دِدسِک همکاری کند و سیستم CtOS و شرکت سازندهٔ آن Blume را تخریب کنند. پس از همرار با گروه خود سعی بر این دارد که تمامی شرکت‌های نابود گر بشر که از راه‌های گول زننده ای مردم را به سمت خود کشانده‌است را مورد نابودی قرار دهد مانند شرکت رباتیک(TIDES)و شرکتی مانند به شرکت گوگل به اسم (nudle) تا مردم را مورد آشوب قرار ندهند. یوبی سافت در واچ داگز ۲ ساختمان اداری یوبی سافت را قرار داد که شما در یکی از مراحل اصلی به آنجا می‌روید.
تونی کی عضو هیئت رئیسهٔ یوبی سافت طی رویداد ای۳ ۲۰۱۴ تأیید کرد که فروش واچ داگز راضی‌کننده بوده‌است و این امکان وجود دارد که این بازی به یک فرانچایز طولانی مدت تبدیل شود. به گفتهٔ کارگردان بازی، جاناتان مورین، هدف نسخهٔ اول بازی ایجاد برند واچ داگز است. مورین گفت تیم سازنده علاقه داشت که به جای توسعهٔ یک نسخهٔ بهبود یافته از نسخهٔ اول، ریسک کرده و به سراغ دنبالهٔ بازی برود. او ادامه می‌دهد که برای پیشرفت این دنباله تیم سازنده نقدهای نسخهٔ اول بازی و همین‌طور بازخوردهای بازیکنان در انجمن‌های اینترنتی مختلف را بررسی کرده‌است. اولویت‌های تیم سازنده در نسخهٔ دوم عبارتند از ساخت محیطی «باور پذیرتر»، دادن آزادی عمل بیشتر به بازیکن، بهبود سیستم رانندگی بازی و معرفی شخصیت اولی جدید که با شخصیت نسخهٔ اول، آیدین پیرس، کاملاً متفاوت باشد.
از زمان انتشار نسخهٔ اول، وجود نسخهٔ دوم بازی به عنوان شایعه‌ای مطرح بود تا اینکه با انتشار گزارش‌های مالی یوبی سافت در ماه مه و فوریه سال ۲۰۱۶ وجود این دنباله به‌طور رسمی تأیید شد.
بازی نقد خوبی از متاکریتیک گرفته‌است.
بازی ۱۰ میلیون فروش کرده‌است.
ادل زنده ۲۰۱۶ سومین تور - کنسرت ادل خواننده و ترانه‌سرای بریتانیایی بود که در حمایت از سومین آلبوم او یعنی ۲۵ انجام می‌شد. این تور از ۲۹ فوریه ۲۰۱۶ در شهر بلفاست، ایرلند آغاز شد و تا ۱۵ نوامبر ۲۰۱۶ ادامه یافت.
ادل زنده دومین تور - کنسرت ادل خواننده و ترانه‌سرای بریتانیایی بود که در حمایت از دومین آلبوم او یعنی ۲۱ انجام می‌شد.
یک بعد از ظهر با ادل نخستین تور - کنسرت ادل خواننده و ترانه‌سرای بریتانیایی بود که در حمایت از نخستین آلبوم او یعنی ۱۹ انجام شد.
پیلار میرو (؛ – ) یک کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل اسپانیا بود.
او از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ مدیر شبکه تلویزیونی «ت‌ب‌ئه» بود و در دههٔ ۹۰ میلادی، مراسم جشن‌های عروسی دختران خوآن کارلوس اول اسپانیا را کارگردانی کرد.
وی در سال ۱۹۹۶ میلادی برنده جایزه گویای بهترین کارگردانی شد.
از آثار او می‌توان به "مار و پله" اشاره کرد.
پیست برنو یا پیست ماساریک () پیست ورزش‌های موتوری در برنو، جمهوری چک است. این پیست که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شده برای مسابقات موتورسواری و اتوموبیل‌رانی استفاده می‌شود.
تله‌بیسیون اسپانیولا () یا به اختصار «ت‌اووِه‌ئِه» () که معنی لغوی‌اش در فارسی «تلویزیون اسپانیایی» است، یک شبکهٔ مهم تلویزیونی دولتی و سرتاسری در کشور اسپانیاست.
تا سال ۲۰۱۰ میلادی، هزینه‌های این شبکه از محل دریافت حق آگهی و پیام‌های بازرگانی و همچنین یارانهٔ دولتی تأمین می‌شد، اما از آن سال به بعد، فقط یارانه‌های دولتی است که پشتوانه مالی آن است.
زنده در رویال آلبرت هال ویدئوی کنسرت ادل در تور ادل زنده است که در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۱ در رویال آلبرت هال در لندن ضبط شده است.
این ویدئو رکورد بیشترین باقی ماندن در رتبه اول جدول موزیک دی وی دی ایالات متحده توسط یک هنرمند زن را دارد.
اجرای زنده باران را به آتش کشیدن در این ویدئو جایزه گرمی برای بهترین اجرای پاپ تک‌نفره را در پنجاه و پنجمین مراسم جایزه گرمی در سال ۲۰۱۳ دریافت کرد.
ریکاردو فرانکو (؛ – ) یک هنرپیشه، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان اهل اسپانیا و برادرزادهٔ خسوس فرانکو بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به «"خون و شن"» اشاره نمود.
وی در سال ۱۹۹۷ میلادی، برندهٔ ۲ جایزه گویای بهترین کارگردانی و بهترین فیلم‌نامه شد.
میسانو آدریاتیکو (به ایتالیایی: Misano Adriatico) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ریمینی واقع شده‌است.
میسانو آدریاتیکو ۲۲٫۴۳ کیلومترمربع مساحت و ۱۱٬۴۸۵ نفر جمعیت دارد و ۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کشتی‌گیران یک نقاشی رنگ روغن روی مقوای ضخیم است که توسط هنرمند انگلیسی ویلیام اتی در سال ۱۸۴۰ میلادی کشیده شد و در حال حاضر در گالری هنر یورک نگهداری می‌شود. این نقاشی یک مسابقه کشتی را به تصویر می‌کشد؛ مسابقه‌ای که بین یک مرد سیاه‌پوست و یک مرد سفیدپوست شکل گرفته‌است. هر دو بدنشان عرق کرده و به دلیل تابش نور، درخشان به نظر می‌رسند. اسناد به ندرت پیش از سال ۱۹۴۷ به این نقاشی اشاره کرده‌اند، با این حال می‌دانیم این تابلو احتمالاً در ساعات بعدازظهر و در کلاس زندگی، در آکادمی سلطنتی هنر، رسم شده‌است.
آکادمی سلطنتی هنر در سال ۱۸۳۷ به محل جدیدی در محوطهٔ میدان ترافالگار منتقل شد و مکانی که به عنوان کلاس زندگی مورد استفاده قرار می‌گرفت، گرم و کوچک بود و این مسئله در عرق کردن شخصیت‌های درون تصویر بازتاب یافته‌است. شهرت ویلیام اتی بیشتر در زمینهٔ به تصویر کشیدن زنان برهنه و تابلوهای تاریخی و اساطیری است، اما او نقاشی مردانی در حال نزاع و مبارزه نیز در کارنامه‌اش دارد.
در دوره‌ای که این نقاشی کشیده شد، ورزش کشتی در حال محبوب شدن در میان مردم بود و این تصویر انعکاسی از این محبوبیت است. این نقاشی برگرفته از سنت انگلیسی‌ها در اقتباس از آثار هلنیستی است. این دوره همچنین عصر تغییر نگرش به روابط بین نژادی در انگلستان بود. آثار اتی در این دوره عموماً دارای تلاشی عامدانه برای نشان دادن درس‌های اخلاقی هستند، ولی مشخص نیست که در این تابلوی به خصوص، او تفسیری از مسائل اجتماعی را گزیده یا تنها به دلیل کنتراست بین رنگ‌های سیاه و سفید و با توجه به زیبایی بصری این تصویر را رسم کرده‌است.
اگرچه نقاشی "کشتی‌گیران" احتمالاً به عنوان بخشی از آثار اتی در سال ۱۸۴۹ به نمایش گذاشته شد، اما پس از آن به یک مجموعهٔ خصوصی رفت و برای دهه‌ها در انظار عموم نبود. در سال ۱۹۴۷ به فروش گذاشته شد اما به دلیل موضوع آن، با علاقهٔ کمی از سوی گالری‌های تجاری مواجه شد و با قیمت ۳۰ گینه توسط گالری هنر یورک، که هنوز صاحب این اثر است، خریداری شد. این نقاشی بخشی از نمایشگاه‌های مهمی در سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۱۱–۱۲ بود.
ویلیام اتی (۱۷۸۷–۱۸۴۹) هفتمین پسر نانوا و آسیابانی اهل یورک بود. وی ابتدا در هال کارآموز چاپخانه بود و در سال ۱۸۰۵ برای تکمیل دورهٔ کارآموزی هفت‌ساله‌اش به شهر لندن رفت تا هنرمند شود. در ژانویهٔ ۱۸۰۷ به عنوان یک داوطلب در آکادمی سلطنتی هنر پذیرفته شد، و در ماه ژوئیه همان سال، دانشجوی یکی از هنرمندان پرترهٔ شناخته شده و مشهور، به‌نام تامس لاورنس، شد و یک سال تحت نظر او آموزش دید.
ویلیام اتی شدیداً تحت تأثیر آثار تیسین و پیتر پل روبنس قرار گرفت و برای نقاشی در سبک هنر برهنه با موضوعات مذهبی، ادبی و اساطیری، مشهور شد.
وی به خاطر دقتش در نمایاندن عضلات و نشان دادن کنتراست رنگ‌ها در بدن نقاشی‌ها شناخته شد. چندی از همکارانش آثار او را تحسین کردند و در فوریه ۱۸۲۸ او در برابر جان کانستبل، با آراء ۱۸ به ۵، موفق شد به عضویت آکادمی سلطنتی هنر درآید، که در آن زمان بالاترین افتخار برای یک هنرمند بود.
بین سال‌های ۱۸۲۰ و ۱۸۲۹ اتی ۱۵ اثر خود را به نمایش گذاشت، که ۱۴ موردشان از آثار هنر برهنه بودند. با این که برخی آثار برهنه هنرمندان خارجی در مجموعه‌های خصوصی انگلستان وجود داشت، هیچ قانونی در کشور وجود نداشت که آثار برهنه را مجاز بشمارد و از زمان انتشار اعلامیه‌ای در سال ۱۷۸۷، چنین آثاری ممنوعه محسوب می‌شدند.
اتی نخستین هنرمند بریتانیایی با تخصص هنر برهنه بود و نگاه شهوانی قشرهای پایین به این آثار، نگرانی‌هایی در جامعهٔ قرن نوزدهمی انگلستان به وجود آورد. در حالی که تصاویر اتی از مردان برهنه به‌طور کلی پذیرفته شده، بسیاری از منتقدان نقاشی از زنان برهنه را ناخوشایند دانسته و محکوم می‌کردند.
"کشتی‌گیران" یک اثر رنگ روغن از زندگان است؛ که یک مرد سیاه‌پوست و یک مرد سفیدپوست را، در حالی که با هم کشتی می‌گیرند، نشان می‌دهد. گرچه در نگاه اول شاید مرد سفیدپوست را غالب دید، ولی هیچ‌کدام از این دو نسبت به دیگری برتری ندارند؛ چنین برداشتی در آن دوره غیرعادی بود؛ زیرا اعتقاد مشترک بریتانیایی‌ها در این دوره چنین بود که افراد سیاه‌پوست از لحاظ جسمانی ضعیف‌تر از سفیدپوستان هستند. نمایش افراد تحت نور شدید موجب شده نقاشی ترکیبی از صمیمیت و خشونت، پوست‌های تیره و روشن، و سطوح سخت و نرم ارائه بدهد. کشتی‌گیر سیاه کاملاً لخت است، درحالی که مرد سفید لنگی بر پا پوشیده‌است؛ گرچه ممکن است این پوشش پس از مرگ اتی به تصویر افزوده شده‌باشد. نور شدید موجب شده سایه‌های عمیقی بر بدن کشتی‌گیران افتد که تأکید ویژه‌ای بر عضلات و انحناهای افراد دارد، پوست بدن هر دو مبارز تحت فشار و کشیده شدن است و هر دو به هم گلاویز شده‌اند. تصویر افراد در زمینه‌ای قهوه‌ای و سبز کشیده شده و خبری از رینگ کشتی نیست.
هویت کشتی‌گیرها شناسایی نشده‌است. آلیسون اسمیت، مدیر ارشد هنر بریتانیا تا سال ۱۹۰۰ در تیت، احتمال داده‌است حریف سفید «جان ویلتون از سامرست» باشد، او پیش از این در سال ۱۸۳۹، در تابلویی، که "رابین هود و مری مشغول سرگرم کردن ریچارد شیردل در جنگل شروود بودند" نام داشت، مدل جان کوچولو را برای اثر دنییل ماسلیس ایفا کرد. مدل‌های نقاشی "کشتی‌گیران" شدیداً عرق می‌ریزند. "سارا ویکتور ترنر"، مورخ هنری، گمان می‌کند این امر صرفاً یک جلوهٔ نمایشی نیست و بازتابی از این واقعیت است که پس از آن که مکان آکادمی سلطنتی در سال ۱۸۳۷ به ساختمان جدیدش در میدان ترافالگار منتقل شد، استودیوی مورد استفاده در کلاس زندگی اتاقی تنگ با تهویهٔ نامناسب بود که با چراغ‌های گازی روشنایی آن را تأمین می‌کردند و زمانی که دانشجویان در این مکان حضور می‌یافتند و اتاق شلوغ بود، اتاق شدیداً گرم می‌شد.
تصور می‌شود اثر "کشتی‌گیران" در حدود سال ۱۸۴۰ میلادی ترسیم شده‌باشد. احتمالاً این تابلو را اتی در کلاس زندگی آکادمی سلطنتی کشیده‌است؛ او با توجه به موقعیت ارشدش، تمام طول زندگیش در این محل بود. از آنجا که اغلب دانشجویان در کلاس تنها از یک مدل واحد در آثارشان استفاده می‌کردند، اتی گاهی برای تنوع از ترکیب چند مدل در کارهایش بهره می‌برد تا دانشجویان را با این نوع طراحی آشنا کند (مکرراً این عمل توسط استادان قدیم نقاشی انجام می‌شد). نقاشی روی مقوای "کشتی‌گیران" احتمالاً طی سه شب کشیده شد. در شب اول، اتی مدل‌ها را با گچ فرنگی یا زغال کشیده بود و طرح‌واره‌های اولیه را رسم کرد؛ در شب دوم، با رنگ روغن مدل‌ها را رنگ کرد و در شب سوم لعابی نازک به نقاشی افزود که رنگ آن بعداً اضافه شده.
گرچه اتی برای نقاشی‌هایش از زنان شناخته‌شده بود، ولی در میان آثارش نقاشی‌هایی از مردان برهنه یا نیمه برهنه، در حال درگیری و جنگ، دارد که نمونه‌ای از این موارد "بنایا" در سال ۱۸۲۹ بوده‌است. در این عصر هنرمندان بریتانیایی می‌کوشیدند تصاویری از بدن مردان قوی هیکل و موزون را بکشند که نشان‌دهندهٔ شجاعت بریتانیایی‌ها باشد و بتواند با آثار هلنیسم، که در آن زمان به عنوان الگوی کمال مطرح می‌شدند، رقابت کند. تقریباً تمامی هنرمندان، به عنوان بخشی از تمرین‌هایشان می‌بایست از روی پیکره‌های کلاسیک موزهٔ بریتانیا نقاشی می‌کشیدند و بسیاری برای بازدید از پیکره‌های اصل، در مکان واقعی قرار گرفتنشان، به ایتالیا و یونان می‌رفتند. اتی و دیگر هنرمندان معاصرش با تکنیک‌های کشیدن کشتی‌گیران مرد آشنا بودند؛ چنان‌که نقاشی "" از جمله موضوعاتی بود که در مدارس آکادمی سلطنتی از تازه‌کاران خواسته می‌شد. اتی نیز در سال‌های ۱۸۱۶، ۱۸۲۲–۲۴ و ۱۸۳۰ سفرهایی به ایتالیا و فرانسه داشت که حاصل آن طرح‌هایی بود که از روی آثار موجود در آن کشورها کشید. همچنین سال‌های ۱۸۴۰ و ۱۸۴۱ برای مشاهده آثار پیتر پل روبنس به بلژیک رفت و شدیداً آثار روبنس را تحسین کرد.
علاوه بر این، با وقوع انقلاب صنعتی و کاهش کارگرانی که شغل‌های یدی و فیزیکی داشتند، این نگرانی وجود داشت که مردان بریتانیایی تن‌پرور شوند و بدن‌هایشان ضعیف شود. تصور عمومی این بود که آثاری با مضامین درگیری و ورزش می‌تواند در مخاطبان انگیزه‌ای برای افزایش توان فیزیکیشان ایجاد کند و نگرانی موجود را رفع کند. کشتی و بوکس دو ورزشی بودند که در نقاشی‌های این دوره، مورد اقبال هنرمندان قرار گرفتند. اتی نیز آثار دیگری با صحنه‌های مبارزه در کارنامهٔ خود دارد. معمولاً از بوکسورها و سربازان به عنوان مدل در کارها استفاده می‌شد؛ زیرا این افراد قوی بودند و می‌توانستند در استودیو خود را به مدت طولانی در حالت ژست گرفته، نگهدارند.
انگیزهٔ اتی از انتخاب دو کشتی‌گیر سیاه و سفید به درستی مشخص نیست. اتی پیش از این نیز در آثارش افرادی سیاه‌پوست و هندی را سوژهٔ خود قرار داده بود و استفاده از مدل‌های رنگین‌پوست در نقاشی‌ها در این دوره عملی غیرمعمول نبود، اما کشیدن یک فرد سیاه‌پوست در حال درگیری با یک سفیدپوست نادر بوده‌است. این احتمال وجود دارد که اتی تنها برای خلق جلوه‌ای از کنتراست بدن‌های افراد، آن‌ها را اینچنین کشیده‌است؛ اتی گاهی افرادی با رنگ پوست‌های مختلف را به همین دلیل کنار هم قرار می‌داد و این مسئله ثبت شده‌است. همچنین ممکن است او مردان سیاه "بدوی" را دیده باشد و تصور کرده باشد روحیه یا فیزیک بدن آن‌ها به کشتی‌گیران کلاسیک نزدیک‌تر است. "سارا ویکتور ترنر" استدلال می‌کند که در آن زمان، مبارزه می‌توانست تنها بهانه‌ای باشد که دو فرد سیاه و سفید را برهنه در کنار یکدیگر نشان دهد.
احتمالاً "کشتی‌گیران" در سال ۱۸۴۰ کشیده شده‌باشد؛ در این سال کنوانسیون جهانی ضد برده‌داری در لندن شکل گرفت، "" و "" در نمایشگاه‌های لندن رونمایی شدند و روابط نژادی تبدیل به موضوعی مهم در اجتماع و سیاست شدند. در این زمان وجود کشتی‌گیران و بوکسورهای سیاه‌پوست، از نسل برده‌های سابق در آمریکا یا اخلافشان، عادی تلقی می‌شد و یک بردهٔ سابق، به نام تام مولینیاکس، در سال ۱۸۱۱ دو بار در مسابقات قهرمانی بوکس جهان شرکت کرد. اما هنوز بخشی از مردم نسبت به سیاهان سوءظن داشتند.
نام "کشتی‌گیران" تقریباً در هیچ سند معاصری ثبت نشده‌است و احتمالاً پس از تکمیل شدنش، به کلکسیون‌های شخصی فروخته شده یا همراه بیش از ۸۰۰ اثر دیگر استودیوی اتی، پس از مرگش، به فروش رسید؛ در بیوگرافی اتی که توسط دنیس فار در سال ۱۹۵۸ نوشته شده‌است، فهرست آثار نمایش داده شده در سال ۱۸۴۹ آمده و نقاشی یادشده تحت عبارت "قرض داده شده توسط سی. دبلیو. واس" قرار دارد. احتمالاً در ژوئن ۱۸۴۹، یعنی کمی پیش از مرگ اتی در ۱۳ نوامبر همان سال، تابلوی "کشتی‌گیران" در کنار بیش از ۱۳۰ نقاشی دیگر از ویلیام اتی در انجمن سلطنتی هنر، به نمایش گذاشته شد. (اتی سه اثر با نام کشتی‌گیران کشیده بود و دقیقاً مشخص نیست کدامیک در ۱۸۴۹ به نمایش گذاشته شدند، اما احتمالاً مقصود همین تابلوست.)
اتی در سال ۱۸۴۹ درگذشت و ناگهان آثارش پرطرفدار شدند. علاقه به آثار او در طول زمان کاهش یافت و تا پایان قرن نوزدهم قیمت نقاشی‌هایش کمتر از بهای واقعی آثار شده‌بود. پس از مرگ اتی به سرعت هنر برهنه در بریتانیا از مد افتاد.
دلال آثار هنری، هِنری مونتاگو رولاند (مؤسس بنگاه هنری رونالد، بروس و دلبانکو)، در ۱۹۴۷ دربارهٔ "کشتی‌گیران" گفته‌است:
"کشتی‌گیران" در ۳۱ اکتبر ۱۹۴۷ به یک کلکسیونر فروخته شد. موضوع این نقاشی برای گالری‌های تجاری جذاب نبود، لذا قیمت آن پایین بود و توانست با بهای ۳۰ گینه (برابر با ۳۱٫۵۰ پوند؛ حدود £ در سال ) آن را بخرد. آن را بلافاصله به گالری هنر یورک بردند و هنوز در آنجا نگهداری می‌شود. این نقاشی یکی از پنج اثر اتی بود که در نمایشگاه تیت بریتانیا در سال ۲۰۰۲ با نام "رونمایی: برهنهٔ ویکتوریایی" حضور داشت و یکی از مؤلفه‌های اصلی بازنگری در آثار اتی، در گالری هنر یورک در سال‌های ۲۰۱۱–۲۰۱۲، بود.
پیست جهانی مارکو سیمونچلی میسانو () یک پیست ورزش‌های موتوری در میسانو آدریاتیکو، ایتالیا است.
این ورزشگاه که بیشتر برای مسابقات موتورسواری استفاده میشود در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده و ظرفیت آن ۶۰٬۰۰۰ نفر است.
آدولفو آریستارائین (؛ زادهٔ ۱۹ اکتبر ۱۹۴۳) یک کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل آرژانتین است.
او تاکنون بابت آثارش، برندهٔ جوایز فراوانی در جشنواره‌های مختلف سینمایی از جمله جشنواره فیلم سن‌سباستین، جشنواره فیلم هاوانا و جشنواره بین‌المللی فیلم مونترآل و همچنین جایزه گویا (۲ مرتبه) و جایزه انداس شده است.
از آثار او می‌توان به "زمان انتقام"، "بیگانه"، "دیسکوی عشق" و "ساحل عشق" اشاره نمود.
در سال ۱۹۹۲ فیلم «مکانی در جهان» به کارگردانی او از طرف کشور اروگوئه به اسکار فرستاده شد که در اسکار هم به عنوان نامزد پذیرفته شد اما بعد به دلیل این که بیشتر عوامل فیلم اروگوئه‌یی نبودند نامزدی آن پس داده شد و این اتفاقا تنها در مورد این فیلم افتاده است.
پیست موتورلند آراگون () یک پیست ورزش‌های موتوری در آلکانییس، آراگون، اسپانیا است.
این پیست که در سال ۲۰۰۹ تأسیس شده بیشتر برای مسابقات موتورسواری استفاده میشود.
الکس راسل یک بازیگر استرالیایی است. او به خاطر بازی در فیلم کرونیکل شناخته شده‌است.
راسل در راکهمپتون، کویینزیلند بزرگ شد. او پسر جراح دکتر "اندرو راسل" و پرستار "فرانسیس راسل" است و یک برادر کوچکتر به نام "دومینیک"، و یک خواهر کوچکتر، "جورجیانا" دارد. در سال ۲۰۰۴ او از مدرسه گرامر راکهمپتون فارغ‌التحصیل شد و پس از آن در مؤسسه ملی هنرهای نمایشی حضور یافت.
گراسیا کِرِخِتا (؛ ؛ زادهٔ ۱۳ اوت ۱۹۶۲) یک کارگردان اهل اسپانیا است.
او دانش‌آموختهٔ رشتهٔ تاریخ باستان در دانشگاه کمپلوتنسه مادرید و فرزند الیاس کره‌ختا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "حرف‌های مکس" اشاره کرد.
سالار ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سالار در زبان پهلوی، هم‌معنی سردار و سپهسالار و مترادف رئیس، سَروَر و مهتر است و برای فرمانده لشکر و بزرگ قوم و قبیله کاربرد داشت و از ریشه کلمه سالدار، به معنای سالخورده و ریش سفید است.لغت‌نامه دهخدالغت‌نامه معینواژه یاب - سالار
سالار همچنین یک نام فارسی رایج در ایران برای مردان است و بخصوص در استان‌های کردستان و آذربایجان استفاده می‌شود و در زمان قاجاریه به عنوان یکی از القاب سلطنتی به بزرگان و معتمدین حکومتی اعطا می‌شد.
هَدَر رفته در جوانی یک فیلم هیجانی استرالیایی محصول سال ۲۰۱۱ و کارگردانی و نویسندگی بن سی. لوکاس است.
داستان فیلم، یک حادثه دبیرستانی آسیب زا است که مجموعه زنجیره‌ای از وقایع مرگبار را برای دو برادر به وجود آورده است.
این فیلم در سال ۲۰۰۹ در یک عمارت فوق مدرن در شهر ساحلی، استرالیای غربی و در محوطه جووندلوپ دانشگاه ادیت کوان فیلمبرداری شده است.
موتگی (به لاتین: Motegi, Tochigi) یک شهرک در ژاپن است که در استان توچیگی واقع شده‌است.
موتگی ۱۷۲٫۶۹ کیلومترمربع مساحت و ۱۳٬۵۰۱ نفر جمعیت دارد.
الیاس کِرِخِتا (؛ ؛ – ) یک تهیه‌کننده فیلم و بازیکن سابق باشگاه فوتبال رئال سوسیداد اهل اسپانیا بود.
وی تهیه‌کنندهٔ برخی از فیلم‌های مشهور دههٔ ۶۰ و ۷۰ میلادی اسپانیا بود و با کارگردانان بزرگی همچون کارلوس سائورا، ویکتور اریسه، مونچو آرمنداریس و فرناندو لئون د آرانوا همکاری داشت.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به "آخرین ملاقات" و "باغ لذت‌ها" اشاره نمود.
آگوست زیرنر (، زاده ۷ ژانویه ۱۹۵۶) یک بازیگر آمریکایی-اتریشی است که در بیش از ۶۰ فیلم ایفای نقش کرده‌است.
او یکی از محبوب‌ترین بازیگران در آلمان است.
او در سال ۲۰۰۶ جایزه «شناخت ویژه» را از آکادمی هنرهای نمایشی آلمان در جشنواره فیلم بادن بادن برای تیم تولید WUT گرفت.
پیست تویین رینگ موتگی () یک پیست ورزش‌های موتوری در موتگی، ژاپن است.
این پیست که در سال ۱۹۹۷ تأسیس شده برای مسابقات موتورسواری و اتوموبیل‌رانی استفاده می‌شود و ظرفیت آن ۶۸٬۱۵۶ نفر است.
جزیره فیلیپ () یک جزیره در ۱۴۰ کیلومتری جنوب غربی ملبورن، استرالیا است.
طول این جزیره ۲۶ کیلومتر، عرض آن ۹ کیلومتر مساحت آن در حدود ۱۰۰ کیلومتر مربع می‌باشد، جمعیت جزیره فیلیپ در سال ۲۰۱۱ میلادی ۹٬۴۰۶ نفر و ۷٬۰۷۱ نفر در سال ۲۰۰۱ بوده است.2001 Population Statistics Bass Coast Shire Council Website
نام این جزیره برگرفته از آرتور فیلیپ دریادار بریتانیایی و اولین فرماندار نیو ساوت ولز می‌باشد.
کارمه ریه‌را (؛ ؛ زادهٔ ) یک فیلم‌نامه‌نویس، نویسنده و رمان‌نویس اهل اسپانیا است.
او مدرک دکترای رشتهٔ لغت‌شناسی اسپانیایی را داراست و استاد رشتهٔ زبان و ادبیات اسپانیایی در دانشگاه خودگردان بارسلونا است.
وی بابت آثارش برندهٔ جوایز معتبر و گوناگونی همچون جایزه کرئو د سن ژردی شده است.
پیست جایزه بزرگ جزیره فیلیپ () یک پیست ورزش‌های موتوری در جزیره فیلیپ، استرالیا است.
این پیست اولین بار در سال ۱۹۲۸ تأسیس شده و در سال ۱۹۵۶ به صورت مدرن تبدیل شده است.
جایزه رمان‌نویسی کرئو د سن ژردی () نام یک جایزهٔ ادبی برای آثار کاتالان است که توسط «انجمن اومنیوم کولتورال» و «دانش‌نامهٔ بزرگ کاتالان» اهدا می‌شود.
نام این جایزه که در سال ۱۹۴۷ میلادی پایه‌گذاری شد، در آغاز «جایزهٔ جوآنو مارتورِل» بود؛ اما از سال ۱۹۶۰ میلادی به «جایزه رمان‌نویسی کرئو د سن ژردی» تغییر یافت.
این جایزهٔ ۶۰۰۰۰ یوروئی همه‌ساله در ماه دسامبر و در شبی موسوم به «جشن شامگاهی ادبیات کاتالان سنت لوسی» اهدا می‌شود.
اولیور اکلند یک بازیگر استرالیایی است.
در سال ۲۰۱۲، اکلند، در فیلم کمدی ترسناک، ۱۰۰ جریب خونی، به کارگردانی کالین و کامرون کرنس، فیلم بلایندر از ریچارد گری و فیلم تلویزیونی شرکت پخش رسانه‌ای آمریکا، راز یک کابین درشکه دو چرخه ایفای نقش کرد.
اخیراً، او در نقش «توبی ریون» در مینی سریال تحسین‌برانگیز کلاوداستریت، به کارگردانی متیو ساویل، در نقش «ریس» در سیلی، سریال اقتباسی از رمان برندهٔ چند جایزه کریستوس تسیولکس ظاهر شد. از دیگر سریال‌های او می‌توان به: پرستاران، همیشه سبزتر، شیرهای جوان و اوتسایدرز اشاره کرد. او همچنین در فیلم تلویزیونی آبشار زمرد و مینی سریال جسیکا، هر دو به کارگردانی پیتر اندریکیدیس حضور داشت.
اکلند در فیلم هدر رفته در جوانی بن لوکاس که برای اولین بار در جشنواره فیلم سیدنی و جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۰ به نمایش درآمد به شهرت رسید. از دیگر فیلم‌های او می‌توان به کابل اثر راجر اسکولز و فیلم تحسین‌برانگیز جان هیلکات، پیشنهاد اشاره کرد.
اکلند همچنین در فیلم‌های کوتاه متعددی از جمله ضربه شیرین لعنتی به کارگردانی دیمین والشه-هاولینگ و حوا به کارگردانی هانا هیلیارد ظاهر شد.
وی همچنین در سال ۲۰۱۵ در نقش تریستان د مارتل در فصل سوم سریال محبوب اصیل‌ها ایفای نقش کرد.
کانون کارگردانان سینمای ایران تشکلی صنفی، مستقل و ناسودبر، متشکل از کارگردانانِ حرفه‌ای سینمای ایران است.
این کانون یکی از اصناف خانه سینمای ایران می‌باشد.
دفتر اصلی کانون در تهران است و هدف از تشکیلِ این کانون، حفظ و صیانتِ حقوقِ مادی و معنوی اعضا و کمک به ارتقاء کیفی سینمای ایران است.
در سال ۱۹۶۹ بعد از بیرون آمدن آلبوم ابی رود، بیتلز دیگر مثل قبل نبود. مرگ مدیر برنامه‌های آن‌ها برایان اپستاین، به وجود آمدن شایعه پل مرده‌است، و دعواهای جزئی اعضای گروه، به از هم پاشیدن گروه کمک کرد.
زمانی که جان لنون به دعوت یکی از دوستانش، برای بازدید از نمایشگاه آثار تجسمی بانویی ژاپنی، به مرکز لندن رفته بود، با یوکو اونو آشنا شد.
آن دو تا آن زمان متأهل بودند ولی جدا از همسرانشان زندگی می‌کردند. یوکو اونو هفت سال از لنون بزرگ‌تر بود. جان آن موقع (سال ۱۹۶۶) ۲۶ ساله بود و یوکو اونو ۳۳ ساله.
از همان زمان که ماجرا شروع شد، جان به حدی شیفته یوکو شده بود که در ترانه‌هایش هم به شکل مستقیم یا غیر مستقیم به او اشاره می‌کرد.
این رابطه چنان قوی شد که دیگر حضور یوکو اونو در کنار جان، باعث آزرده خاطر شدن دیگر اعضای گروه شده بود. اونو در تمام مراحل ضبط ترانه‌ها حاضر می‌شد، مدام در گوش جان زمزمه می‌کرد، در کارهای آنان دخالت می‌کرد و به آنهای توصیه‌های شاعرانه یا موسیقایی می‌کرد. کار آنها بالا گرفته بود و داشت کار بیتل‌ها را به هم می‌ریخت.
آن دو به شدت به هم وابسته شده بودند. جان عاشقانه همسرش را دوست داشت. دلش می‌خواست همیشه با او باشد، او را در کارهایش سهیم کنند و از او مشاوره بخواهد. خیلی‌ها یوکو را به دخالت در کارهای جان متهم می‌کردند و هنوز هم می‌کنند ولی بعد از اینکه یوکو در اثر تصادف اتومبیل دچار مشکل شد، جان تخت بزرگی سفارش داد تا همسرش هم در استودیو محل ضبط آخرین آلبوم بیتل‌ها با نام ابی رود در کنارش باشد.
وقتی آنها به استودیو وارد می‌شدند، سرهایی بود که از آن دو روی برمی‌گرداندند و ابروهایی بود که به خاطر بودن آنها در کنار هم، درهم می‌رفتند.
هیچ‌یک از دوستان نزدیک، نامزدها یا همسران بیتل‌ها در زمان ضبط کارهایشان به استودیو نمی‌آمدند و فقط در برنامه‌های رسمی یا مراسم ویژه یی که حالت مناسبی داشت، همراه آنها دیده می‌شدند. استودیو محل کار آنها بود و بیتل‌ها از اینکه شکل کارشان، استقلال و روش ویژه‌شان توسط یک بیگانه به خطر افتاده بود، ناراحت بودند. پل مک کارتنی، جرج هریسون و رینگو استار به شدت در برابر یوکو قرار گرفته بودند و نمی‌توانستند تحمل کنند همسر دوست شان در کارهای حرفه یی آنها دخالت می‌کند؛ بنابراین آنها عملاً رودرروی جان قرار گرفتند و به او گفتند حضور همسرش در جمع بیتل‌ها و دخالت‌هایش در کارهای آنها با مرام و روش بیتل‌ها سازگاری ندارد.
مردم به حرف‌های جان واکنش نشان می‌دادند. در محافل عمومی او را مسخره می‌کردند. سرش داد می‌زدند؛ «زنت کجاست جان؟» و حرف‌های زننده دیگر. روزنامه‌ها سعی می‌کردند از روی این مسائل رد شوند ولی نفرت عمومی نسبت به حرکات یک ستاره دوست داشتنی که خودش می‌گفت دوست داشتنی نیست، یک گروه موفق را به نابودی کشاند. مردم عشق جان و یوکو را «تهوع آور» می‌خواندند و در بین این مردم، هواداران دو آتیشه بیتل‌ها هم دیده می‌شدند. نماد بارز این اعتراض‌ها هم اهدای یک دسته رز زردرنگ به یوکو توسط دختری از هواداران بیتل‌ها بود. آنها جلوی استودیو ایستاده بودند که دخترک دسته گل زردرنگ (رنگ زرد نشانه نفرت و دلخوری است) را که مملو از گل‌های تیغ دار بود به یوکو داد. یوکو بارها و بارها از او تشکر کرد ولی مردم از رفتار دوستانه او نفرت داشتند؛ بنابراین جان برای سلامت ماندن رابطه و عشقش تصمیم به جدایی از بیتل‌ها گرفت و همراه یوکو ماند تا از دوستان قدیمی اش و تقریباً با محبوبیت مردمی اش خداحافظی کند.
سرانجام پل مکارتنی در سال ۱۹۷۰، و بعد از جمع‌آوری و بازسازی آلبوم بگذار باشد، از هم پاشیده شدن بیتلز را رسماً اعلام کرد و این گروه بعد از ۱۰ سال فعالیت موسیقایی از هم پاشید.
برایان اپستاین را می‌توان موثرترین فرد در تبدیل شدن بیتلز به یک گروه مشهور در سراسر دنیا نامید. او همچنین گروه را پیش هم نگاه می‌داشت و از همه مهم‌تر امور مالی گروه در دست او بود. وقتی اپستاین در سال ۱۹۶۷ به علت مصرف بیش از اندازه مواد مخدر از دنیا رفت، خلأئی در گروه به‌وجود آمد. جان لنون از همه به اپستاین نزدیکتر بود و از همه بیشتر تحت تأثیر مرگ او قرار گرفت. پل مکارتنی نیز که وضع آشفته گروه را می‌دید سعی کرد پروژه‌های جدید گروه را شروع کند. دیگر اعضای بیتلز از افزایش تسلط مکارتنی بر جنبه موسیقایی و نیز جنبه اقتصادی گروه آشفته و ناراحت شدند. لنون بعدها گفت که فعالیت‌های مکارتنی برای بقای گروه حیاتی بودند.
نقش برایان اپستاین به عنوان مدیر برنامه‌ها و رهبر گروه هیچگاه جایگزین نشد و به یکی از عوامل از هم پاشیده شدن بیتلز تبدیل شد.
در ابتدای کار گروه، مکارتنی و لنون خوانندگان و آهنگ نویسان اصلی گروه بودند و جرج هریسون و رینگو استار نقش‌های تکمیلی داشتند. روند کار برای هر آلبوم معمولاً این بود که مکارتنی و لنون یک ترانه برای استار می‌نوشتند تا بخواند و هریسون نیز یا یک ترانه قدیمی را بازخوانی می‌کرد یا خودش ترانه‌ای می‌نوشت و می‌خواند؛ ولی از سال ۱۹۶۵ به بعد، ترانه‌های هریسون با کیفیت تر و بهتر شدند و دیگر اعضای گروه استعداد او را در ترانه‌نویسی دیدند. هریسون به یک ترانه‌نویس قهار تبدیل شد، ولی همچنان خیلی از ترانه‌هایی که می‌نوشت توسط دیگر اعضا رد می‌شدند. هریسون آزرده شد و به یکی دیگر از عوامل از هم پاشیدن بیتلز تبدیل شد.
بعد از سال ۱۹۶۶ که بیتلز اجرای زنده را کنار گذاشتند، هر یک از اعضا به سمت سلیقه‌های متفاوت خود در موسیقی رفتند و وقتی گروه دوباره برای ضبط پیش هم جمع شدند، این تفاوت سلیقه‌ها بارز تر شد. مک‌کارتنی، بیش از بقیه تفاوت سلیقه داشت و بیشتر به دنبال سبک پاپ که هم در بریتانیا و هم در ایالات متحده محبوب بود، رفت؛ در حالیکه لنون بیشتر به سبک‌های جدید و آزمایشی و خلاقانه علاقه داشت و هریسون به سبک‌های هندی. این تفاوت سلیقه‌ها به ضبط شدن چند آهنگ انفرادی در بیتلز (آلبوم) تبدیل شد و از اتحاد گروه کاست.
پیست ریکاردو تورمو () یک پیست ورزش‌های موتوری در والنسیا، اسپانیا است.
این پیست که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شده بیشتر برای مسابقات موتورسواری استفاده می‌شود و ظرفیت آن ۱۲۰٬۰۰۰ نفر (۶۰٬۰۰۰ نفر نشسته) است.
جایزه ملی رمان () یا به‌عبارت دقیق‌تر جایزه ملی ادبیات روایی () نام یک جایزه ادبی است که توسط «وزارت فرهنگ اسپانیا» به برترین‌های رُمان در کشور اسپانیا (به هر یک از زبان‌های محلی کشور اسپانیا که باشد) اهدا می‌شود.
این جایزهٔ ۲۰۰۰۰ یوروئی تا قبل از ۱۹۷۷ میلادی، حضور ثابتی نداشت و توسط نهادها و موسسه‌های گوناگونی اهدا شده بود.
نخستین بار، این جایزه در سال ۱۹۲۴ میلادی به نویسندهٔ اسپانیایی «اوبرتو پرِس دِ لا اُسا رودریگس» تعلق گرفت.
ژوزه میگل دا روشا فونت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ویتوریا ستوبال، بنفیکا، پاسوس ده فریرا، کریستال پالاس، ساوت‌همپتون، وستهام یونایتد، دالیان ییفانگ و لیل اشاره کرد.
اتحادیه فوتبال استونی () نهاد اداره‌کننده مسابقات فوتبال، فوتبال ساحلی و فوتسال در کشور استونی است.
این اتحادیه که در ۱۴ دسامبر ۱۹۲۱ تأسیس شده عضو یوفا و فیفا نیز می‌باشد و مقر آن در شهر تالین است.
مسابقات لیگ برتر فوتبال استونی، جام حذفی فوتبال استونی و تیم ملی فوتبال استونی زیر نظر این اتحادیه برگزار میشود.
جایزه پرودنسی برترانا () نام یک جایزه ادبی برای رمان‌نویسی به زبان کاتالان است.
این جایزه در سال ۱۹۶۸ میلادی و برای بزرگداشت نویسندهٔ کاتالان «پرودنسی برترانا» (۱۹۴۱–۱۸۶۷) بنا نهاده شد و از آن هنگام، همه‌ساله طی جشنی در ماه سپتامبر، در شهر خیرونا به رمان‌نویسان کاتالان اهدا می‌شود. در این مراسم، جوایزی برای اشعار، مقاله‌ها، ادبیات کودکان و وبسایت‌های مرتبط با ادبیاتِ کاتالان هم در نظر گرفته شده است.
جایزه پرودنسی برترانا یکی از معتبرترین جوایز ناحیهٔ کاتالونیاست و مبلغ آن ۴۲۰۰۰ یورو است.
رناتو جونیور لوز سانچز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که برای باشگاه رم بازی می‌کند.
او سابقه قهرمانی با تیم ملی فوتبال پرتغال در جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۶ را نیز دارد.
جایزه ملی ادبیات اسپانیایی () نام یک جایزه ملی ادبی در کشور اسپانیاست که توسط «وزارت فرهنگ» این کشور اهدا می‌شود.
این جایزه در سال ۱۹۸۴ میلادی بنا نهاده شد و مبلغ آن ۴۰۰۰۰ یورو است.
«جایزه ملی ادبیات اسپانیایی» را نباید با جایزهٔ دیگری به نام «"جایزه ملی ادبیات"» اشتباه کرد که آنهم توسط «وزارت فرهنگ اسپانیا» و به آثاری مشخص در زیرشاخه‌های گوناگون ادبیات اسپانیولی داده می‌شود.
کامران نامی با ریشهٔ فارسی برای مردان و به‌معنای خوشگذران و سعادتمند است. این نام در ایران، جمهوری آذربایجان، ترکیه، افغانستان، پاکستان، ازبکستان و دیگر کشورهای غرب آسیا رایج است. این نام به همین شکل به‌عنوان نام خانوادگی نیز کاربرد دارد.
بوریس ایثاگیرّه (؛ زادهٔ ) یک نویسنده، مجری تلویزیون، روزنامه‌نگار و فیلم‌نامه‌نویس اهل ونزوئلا و اسپانیا است.
آنا گارثیا-سینیه‌ریس (؛ زادهٔ ) یک مجری تلویزیون و روزنامه‌نگار اهل اسپانیا است.
او دانش آموختهٔ رشتهٔ روزنامه‌نگاری در دانشگاه کمپلوتنسه مادرید است.
او در شبکه‌های تلویزیونی «تله‌بیسیون اسپانیولا»، «کانال +» و «کواترو» فعالیت داشته است.
حالا خورشید یک برنامه تلویزیونی صبحگاهی به تهیه‌کنندگی و اجرای رضا رشیدپور و با زمینهٔ اجتماعی بود که از شنبه تا پنجشنبه از شبکه سه پخش می‌شد.
حالا خورشید شامل بخش‌های مختلفی مانند: بررسی روزنامه‌های روز کشور، گفت‌وگو با مهمان، چراغ زرد، بورس ایده، زیر خاکی، بیلبورد (ابرنما) و… بود.تغییر در «حالا خورشید» رضا رشیدپور + عکس
کواترو () نام یک شبکه تلویزیونی سرتاسری در کشور اسپانیاست. در زبان اسپانیایی، کواترو به معنی «۴» است.
این شبکه از زیرمجموعه‌های مدیاست اسپانیا است و از سال ۲۰۰۵ میلادی، آغاز به‌کار کرده است.
عشق لطمه می‌زند یک فیلم کمدی عاشقانه محصول سال ۲۰۰۹ با نویسندگی و کارگردانی بارا گرانت است.
ستارگانی چون ریچارد ای گرانت، کری-ان ماس، جانی پاسکار، جنا الفمن، جانین گاروفالو و کمرین منهایم در این فیلم ایفای نقش می‌کنند.
دکتر بن بینگهام (ریچارد ای گرانت) یک دکتر گوش، حلق و بینی میانسال است که پس از اینکه همسرش آماندا (کری-ان ماس) او را ترک کرد، افسرده و الکلی می‌شود. او با پیژامه و لباس خواب در خیابان‌های اطراف قدم می‌زند تا زمانی که پسرش جاستین (جانی پَکار) پدر را بازپروری کرده و او را به صحنه اجتماعی معرفی می‌کند. زمان درازی نگذشته بود که بن به اندازه‌ای محبوب شد که توسط پرستارش، مربی شخصی اش، و خواهران دوقلوی کارائوکه دوست را دنبال شد. با این حال، همه چیز به سرعت تغییر یافت و جاستین عاشق شد و نوبت بن بود که به فرزند خود آموزش هنر عاشقی بدهد و در این فرایند عشق همسرش به خود را دوباره پس بگیرد.
پدرو لاثاگا (؛ – ) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ماریا مورنا"، «"مه و آفتاب"» (۱۹۵۱) و «"زن کاباره‌ای"» (۱۹۷۴) اشاره نمود.
سوجوی گوش () یک کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل هند است.
وی کارگردان فیلم‌هایی همچون علاءالدین و نویسنده فیلم‌هایی همچون بنگ بنگ! و برادرم... نیکل بوده است.
علاءالدین () یک فیلم به کارگردانی سوجوی گوش است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آمیتاب باچان، ژاکلین فرناندز، و سانجی دات اشاره کرد.
موانا (به انگلیسی: Moana) فیلم پویانمایی محصول سال ۲۰۱۶ شرکت رسانه‌های گروهی آمریکایی والت دیزنی است. این پویانمایی به کارگردانی ران کلمنتس و جان ماسکر ساخته شده است. این انیمیشن بعد از انیمیشن "دلیر" که جایزه اسکار سال ۲۰۱۳ را برنده شد، دومین انیمیشن مهم دیزنی در سالهای اخیر است که قهرمان آن یک دختر است و قرار است دیزنی در سال ۲۰۲۳ اسپین آف سریالی از این انیمیشن بسازد.
موانا که یک دختر ماجراجو و شجاع است شیفته داستانهای مادربزگش می‌شود. مادربزرگ برای او و بقیه بچه‌ها داستانی از یک مرد شجاع و نیمه انسان، و تقریباً نیمه خدا را تعریف می‌کند اما پدرِ موآنا به این موضوع توجه نمی‌کند. موانا دوست دارد به اقیانوس برود اما پدرش مخالف است (مائووی خدایِ باد و دریا) که قلب تفیتی (مهم‌ترین شی حیات که قابلیت خلق کردن به انسان می‌دهد) را می‌دزدد تا آن را به انسانها برساند و به آنها قدرت خلق کردن بدهد. ولی به علت دزدیده شدن قلب تفیتی
حیات رو به نابودی می‌رود به همین دلیل در جزیره محل زندگی موآنا قحطی پیش می‌آید و مواد غذایی وحتی ماهی هم دیگر برای خوردن پیدا نمی‌شود و موانا پس از سال‌ها سعی می‌کند قلب تفیتی را به او بازگرداند اما اتفاقات بسیاری مانع او می‌شوند
شوجیت سیرکار () یک کارگردان اهل هند است.
وی کارگردان فیلم‌هایی همچون پیکو بوده است.
جایزه سوفیا () جایزهٔ ملی فیلم در کشور پرتغال است که توسط «آکادمی سینمای پرتغال» اهدا می‌شود.
این جایزه نام خود را از نام کوچکِ نویسنده و شاعر برجستهٔ پرتغالی «سوفیا دِ مِلو براینر اَندرسِن» وام گرفته است.
پیکو () یک فیلم به کارگردانی شوجیت سیرکار است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به دیپیکا پادوکونه، آمیتاب باچان و عرفان خان اشاره کرد.
وزیر () یک فیلم به کارگردانی بجوی نامبیار است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد.
قندهار () یک فیلم است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به موهانلال و آمیتاب باچان اشاره کرد.
زنجیر () فیلمی در ژانر درام است که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آمیتاب باچان، جایا باچان، پران، اوم پراکاش، و بیندو اشاره کرد.
پراکاش مهرا (؛ – ) یک کارگردان و تهیه‌کننده اهل هند بود.
وی کارگردان فیلم‌هایی همچون زنجیر، فاتح سرنوشت، مهارت دست، قضاوت مقدر و نمک حلال بوده‌است.
پروانه () یک فیلم است که در سال ۱۹۷۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آمیتاب باچان، اوم پراکاش، لالیتا پاوار و هلن اشاره کرد.
گودی () یک فیلم به کارگردانی هریشیکش موکرجی است که در سال ۱۹۷۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به دهر مندرا، جایا باچان، و هریشیکش موکرجی اشاره کرد.
بمبئی به گوا () یک فیلم به کارگردانی اس. راماناتان است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آمیتاب باچان، نظیر حسین و آریونا ایرانی اشاره کرد.
بنیاد پلاشرز ، بنیاد خصوصی اعطای کمکهای مالی (گرنت) هست که از برنامه‌ها و پروژه‌هایی که مخالف توسعه و استفاده از سلاحهای هسته‌ای، بیولوژیک، شیمیایی و سایر جَنگ‌اَفزارها باشند یا از درگیریهایی که منجر به استفاده از سلاح کشتار جمعی می‌شود جلوگیری کنند، حمایت می‌کند. بنیاد پلاشرز کمکهای اشخاص، خانواده‌ها و بنیادهای دیگر را جمع‌آوری می‌کند. این بنیاد، با اعطای بیش از ۱۰۰ میلیون دلار کمک مالی از زمان تأسیس در سال ۱۹۸۱، بزرگترین بنیادیست که در زمینه صلح و امنیت کمک مالی (گرنت) اعطا می‌کند."Nuclear Nightmares: Securing the World Before It Is Too Late", Joseph Cirincione, Appendix F
، نیکوکار و فعال اجتماعی اهل سانفرانسیسکو، که از گسترش سلاحهای هسته‌ای نگران بود، این بنیاد را در سال ۱۹۸۱ تأسیس کرد.Nuclear Shadowboxing: Cold War Redux, A. DeVolpi. سالی لیلینتال در اکتبر سال ۲۰۰۶ در سن ۸۷ سالگی، در حالی که رئیس اعلای بنیاد پلاشرز بود، درگذشت. در سال ۲۰۰۸ هیئت مدیره را به ریاست بنیاد منصوب کرد.
به معنی تیغه گاوآهن هست. الهام بخش این نام، باب ۲ آیات ۳–۴ از کتاب اشعیا هست که در آن از سخن می‌رود و اصطلاح کوبیدن شمشیر به گاوآهن کنایه از تبدیل تسلیحات به کاربردهای صلح‌آمیز هست.
کمکهای مالی بنیاد پلاشرز در حیطه‌های زیر می‌باشد:
پرومونتوری، یوتاپرومونتوری به معنای پرتگاه یا دماغه است. نام منطقه‌ای در شهرستان باکس الدر در ایالت یوتا است. اولین راه‌آهن سراسری آمریکا در تاریخ ۱۰ مه ۱۸۶۹ میان دو خط آهن راه‌آهن مرکزی پسیفیک و راه‌آهن اتحادیه پسیفیک در این مکان به هم متصل شدند.
راوی تاندون (؛ زادهٔ ۱۷ فوریهٔ ۱۹۳۵ – ۱۱ فوریهٔ ۲۰۲۲) یک کارگردان اهل هند بود.
وی کارگردان فیلم‌هایی همچون مجبور و دروغگوی بزرگ بود.
مجبور () یک فیلم به کارگردانی راوی تاندون است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آمیتاب باچان، پروین بابی، پران، فریدا جلال، و افتخار اشاره کرد.
تاتیننی راما رائو (؛ زادهٔ ۱۹۳۸ – ۲۰ آوریل ۲۰۲۲) یک کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل هند بود.
وی کارگردان فیلم‌هایی همچون مجبور بوده‌است.
مجبور () یک فیلم به کارگرداین تاتیننی راما رائو است که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به سانی دیول، جایا پرادا، و فرح اشاره کرد.
خداحافظ جادهٔ خشتیِ زرد نام هفتمین آلبوم التون جان است که در سال ۱۹۷۳ عرضه شد. آهنگ‌های این آلبوم بیشتر در سبک راک و راک اند رول‌اند. این آلبوم در مجلهٔ رولینگ استون به عنوان نود و یکمین آلبوم برتر موسیقی شناخته می‌شود. از این آلبوم، شش ترک آن در لیست پانصد آهنگ برتر تمام دوران‌ها قرار دارد.
فرار () یک فیلم به کارگردانی شانکار موکرجی در سبک درام و جنایی است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آمیتاب باچان، سانجیو کومار، و شارمیلا تاگور اشاره کرد.
عدالت () یک فیلم به کارگردانی نارندرا بدی در سبک اکشن است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آمیتاب باچان، وحیده رحمان، و نیتو سینگ اشاره کرد.
انمور یک روستای دارای شهرداری در ونکوور بزرگ در بریتیش کلمبیای کانادا است.
در سال ۲۰۰۶ انمور ۱٬۷۸۵ نفر جمعیت داشت.
انمور در شمال شهر پورت مودی و در امتداد سواحل ایندین آرم قرار دارد.
انمور همراه با دیگر روستاهای همسایه خود بلکارا و خلیج لاینز سه روستای منطقه مترو ونکوور هستند که داری شهرداری با جمعیت کمتر از ۲٬۵۰۰ نفر می‌یاشند.
دریاچه بانتزن درست در شمال انمور واقع است.
تُومُونُوبو ایتاگاکی (ژاپنی 板垣 伴信) (؛ زادهٔ ) یک توسعه‌دهنده بازی‌های ویدئویی متولد شده در توکیو اهل ژاپن است.http://www.1up.com/do/feature?pager.offset=0&cId=3174393 Tomonobu Itagaki Returns With New Team and Xbox 360 Game
دریاچه بانتزن دریاچه‌ای بزرگ در انمر است که در منطقه ونکوور بزرگ، بریتیش کلمبیای کانادا قرار دارد.
مساحت دریاچه بانتزن ۴٫۸ کیلومتر (۳ مایل) است.
نام این دریاچه از اولین مدیر راه‌آهن برقی بریتیش کلمبیا یوهانس بانتزن گرفته شده‌است."Buntzen Lake". این دریاچه کوچکتر از دریاچه مک‌کامب است که در شمال آن واقع است.
مسیرهای پیاده‌روی بسیاری اطراف دریاچه وجود دارند که این محیط را به منطقه‌ای تفریحی تبدیل کرده‌اند. امکان پیاده‌روی، کوهنوردی، کوهنوردی با دوچرخه کوهستان و سوارکاری مثال بسیار خوبی از استفاده چندگانه از مسیرهای پیاده‌روی است. بسیاری از مسیرهای پیاده‌روی از منطقه تفریحی به ایندین آرم و پارک استانی گسترش یافته‌اند.
کیینس () شرکت الکترونیک ژاپنی است، که در زمینه تولید تجهیزات خودکارسازی، نیم‌رساناها، تجهیزات بیوتکنولوژی و آزمایشگاهی فعالیت می‌کند.
تولید بدون ساخت
شرکت کیینس در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر اوساکا، ژاپن قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس توکیو و بورس اوساکا معامله می‌شود.
تاکمیتسو تاکیزاکی (؛ زادهٔ ) کارآفرین و مدیر ارشد اجرایی ژاپنی است، که در حال حاضر به‌عنوان رئیس هیئت مدیره شرکت کیینس فعالیت می‌نماید.
من نفرت‌انگیز ۳ یک فیلم کمدی پویانمایی رایانه‌ای آمریکایی محصول سال ۲۰۱۷ است که توسط ایلومینیشن تولید و توسط یونیورسال پیکچرز توزیع شده‌است. این دنباله "من نفرت‌انگیز ۲" (۲۰۱۳)، سومین قسمت اصلی، و چهارمین قسمت به‌طور کلی در فرنچایز "من نفرت‌انگیز" است. در این فیلم به کارگردانی پی‌یر کافین و کایل بالدا، کارگردانی مشترک اریک گیون، طراح تولید و طراح شخصیت و نویسندگی سینکو پل و کن داوریو، صداپیشگان استیو کرل، کریستن ویگ، تری پارکر، کافین، میرندا کازگرو، استیو کوگان، جنی سلیت، دانا گایر، نو شرل و جولی اندروز به ایفای نقش پرداخته‌اند.
"من نفرت‌انگیز ۳" در جشنواره بین‌المللی فیلم انیمیشن انسی در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۷ به نمایش درآمد و در ۳۰ ژوئن در ایالات متحده اکران شد. این فیلم نقدهای متفاوتی از منتقدان دریافت کرد و ۱٫۰۳۵ میلیارد دلار در سراسر جهان به دست آورد و چهارمین فیلم پرفروش سال ۲۰۱۷ و چهارمین فیلم پویانمایی پرفروش تمام دوران در طول اکران خود شد. دنباله ای با نام "من نفرت‌انگیز ۴" برای اکران در ژوئیهٔ ۲۰۲۴ برنامه‌ریزی شده‌است.
مأموران متأهل لیگ ضد شرور (AVL) گرو و لوسی وایلد فرستاده می‌شوند تا بالتازار برت، یک بازیگر کودک سابق که پس از کنسل شدن نمایش او «Evil Bratt» در زمانی که به سن بلوغ رسید، به ابرشرور تبدیل شد، از سرقت الماس «Dumont» جلوگیری کنند. گرو الماس را پس می‌گیرد، اما برت فرار می‌کند. والری داوینچی، رئیس ناراضی که جای سیلاس رامسباتم، را گرفته‌است، گرو و لوسی را از AVL اخراج می‌کند.
وقتی گرو و لوسی به خانه برمی‌گردند، به دختران‌خوانده‌شان مارگو، ایدیث و اگنس می‌گویند که اخراج شده‌اند، اما به آنها اطمینان می‌دهند که به زودی شغل جدیدی خواهند داشت. وقتی گرو حاضر نمی‌شود به یک ابرشرور تبدیل شود و دستیارش دکتر نفاریو در کربنیت یخ زده‌است، اکثر مینیون‌های او به رهبری مل او را رها می‌کنند تا شغل جدیدی پیدا کنند اما در نهایت به زندان می‌روند.
پیشخدمتی به نام فریتز با دعوتی از سوی دوقلوی گمشدهٔ گرو، با نام «درو»، که در کشوری دوردست به نام فریدونیا زندگی می‌کند، به خانه گرو می‌رسد. خانواده برای ملاقات با درو سفر می‌کنند و از ثروت عظیم و عمارت عظیم او شگفت‌زده می‌شوند. فریتز این موفقیت را به تجارت بزرگ مزارع خوک خود نسبت می‌دهد. در همین حال، برت دوباره الماس را می‌دزدد و قصد دارد از آن برای قدرت‌دادن به یک ربات غول‌پیکر استفاده کند که هالیوود، لس آنجلس را به عنوان انتقام لغو نمایشش نابود خواهد کرد. درو به گرو فاش می‌کند که پدر متوفی آنها یک ابرشرور معروف به «بالد ترور» بود که فعالیت‌های شرورانه و پیشرفت‌های تکنولوژیکی منبع واقعی ثروت خانواده است. درو از گرو می‌خواهد که به او بیاموزد چگونه تبدیل به یک شرور شود، اما گرو از بازگشت به روش‌های قدیمی خود امتناع می‌کند. در حالی که لوسی با وظایف جدید خود به عنوان مادر دست و پنجه نرم می‌کند، درو و گرو به خصوص پس از سوار شدن در وسیله نقلیه پیشرفته پدرشان، بیشتر به هم نزدیک می‌شوند.
گرو و درو تصمیم می‌گیرند الماس را بدزدند. با این حال، گرو مخفیانه قصد دارد آن را به AVL بیاورد تا داوینچی را متقاعد کند که او و لوسی را دوباره استخدام کند. آنها به سختی با الماس فرار می‌کنند و توسط لوسی نجات می‌یابند. درو، با پی بردن به انگیزه‌های واقعی گرو، از اینکه گرو به او دروغ گفته بود ناراحت می‌شود. گرو در عوض، به بی‌کفایتی درو توهین می‌کند و اعلام می‌کند که فریدونیا را ترک می‌کند و به رابطه آنها پایان می‌دهد.
برت، با لباس مبدل به عنوان لوسی، دختران را می‌رباید و یک بار دیگر الماس را به دست می‌آورد. گرو و درو اختلافات خود را کنار گذاشته و پس از پی بردن از این فریب او را تعقیب می‌کنند. برت با ربات خود که از الماس نیرو می‌گیرد، هالیوود را به وحشت می‌اندازد و آن را با آدامس حبابی فوق‌العاده می‌پوشاند تا بتواند شهر را به فضای خارج از زمین برساند. لوسی دختران را در حالی که برت تلاش می‌کند با لیزر ربات گرو را بکشد، نجات می‌دهد. درو موفق می‌شود به داخل ربات نفوذ کند و آن را از داخل خاموش کند و در این فرایند تقریباً از بین می‌رود. برت با گرو روبرو می‌شود که او را به مبارزه رقص دعوت می‌کند و در نهایت کیتار اسلحه‌دار برت را می‌دزدد و او را با آن شکست می‌دهد. مینیون‌ها پس از فرار از زندان، دوباره با گرو متحد می‌شوند. درو و گرو هم آشتی می‌کنند.
گرو و لوسی به AVL بازگردانده شدند. خانوادهٔ تازه‌متحدشده در خانهٔ گرو جشن می‌گیرند و لوسی با دختران پیوند برقرار می‌کند و آنها را به عنوان دختران خود می‌پذیرد. درو به همراه اکثر مینیون‌ها هواپیمای گرو را می‌دزدند و پرواز می‌کنند. گرو و لوسی تصمیم می‌گیرند پیش از درگیر شدن در تعقیب و گریز، پنج دقیقه به آنها وقت بدهند.
استیو برک، مدیر عامل ان‌بی‌سی یونیورسال، در سپتامبر ۲۰۱۳ تأیید کرد که سومین فیلم از این سری در حال ساخت است. سینکو پل و کن داوریو، نویسندگان دو فیلم اول، اعلام کردند که برای نوشتن فیلمنامه این فیلم بازخواهند گشت.
در آوریل ۲۰۱۶، گزارش شد که استیو کرل دوباره نقش خود را در نقش گرو بازی می‌کند و همچنین صداپیشگی درو، برادر دوقلوی خود را برعهده دارد در حالی که تری پارکر برای این فیلم در نقش بالتازار برت انتخاب شد. در سپتامبر ۲۰۱۶، میرندا کازگرو و کریستن ویگ به ترتیب در نقش‌های مارگو و لوسی وایلد بازگشتند، در حالی که نو شارل جایگزین السی فیشر در نقش اگنس شد.
موسیقی متن فیلم در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۷ منتشر شد. فارل ویلیامز آهنگ جدید «نور زرد» را برای موسیقی متن منتشر کرد که از طریق دانلود دیجیتال و پخش آنلاین در دسترس قرار گرفت.
این فیلم ۲۶۴٫۶ میلیون دلار در ایالات متحده و کانادا و ۷۷۰٫۲ میلیون دلار در سایر مناطق به دست آورد که در کل جهان ۱٫۰۳۴ میلیارد دلار است. این چهارمین فیلم پرفروش سال ۲۰۱۷ و چهارمین فیلم پویانمایی پرفروش تمام دوران است. "ددلاین هالیوود" سود خالص فیلم را ۳۶۶٫۲ میلیون دلار محاسبه کرد که شامل بودجه تولید، بازاریابی، مشارکت استعدادها و سایر هزینه‌ها می‌شود. درآمد فروش گیشه و درآمد رسانه‌های خانگی آن را در رتبه سوم فهرست «با ارزش‌ترین فیلم‌های پرفروش ۲۰۱۷» قرار داده‌است.
دنباله این فیلم، "من نفرت‌انگیز ۴"، قرار است در ۳ ژوئیه ۲۰۲۴ منتشر شود.
ابوالقاسم طاهری (متولد ١٣۴٢) نویسنده و پژوهشگر ایرانی و استاد گروه علوم سیاسی علوم و تحقیقات تهران و دانشگاه علامه طباطبایی است.
رالف فودی (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
دوین راتری (؛ زادهٔ ) یک فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به تنها در خانه، ، عوارض جانبی، بدل‌ها، شاهزاده و من، آر. آی. پی. دی، نبراسکا، مغزهای متفکر، شیادان و قراضه آبی اشاره کرد.
لهراسب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فیروزآباد در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان احمدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳۹ نفر (۸۴خانوار) بوده‌است.
الکساندر چاپلین (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
شیر چک () نام یک جایزهٔ ملی فیلم و تلویزیون در کشور جمهوری چک است که همه‌ساله توسط «آکادمی فیلم و تلویزیون چک» (ČFTA) به برترین‌های این دو رسانه اهدا می‌شود.
میشائیل مندل (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل آلمان است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به سقوط اشاره کرد.
دیوید بامبر (؛ زادهٔ ) یک بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۸۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "آرزوهای دوردست"، "هویت بورن"، "والکیری"، "سخنرانی پادشاه"، "دوشیزه پاتر"، "افسانه‌های واهی"، "به من بگوئید آقا" و "بوری در مقابل مک‌انرو" اشاره کرد.
شوشانا استرن (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به همر و سریال های سوپرنچرال و جریکو اشاره کرد.
ناچو مارتینز (; – ) یک هنرپیشه اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به کفش پاشنه‌بلند اشاره کرد.
الکس گونزالس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "خانواده سرانو"، "شمارش معکوس"، "انگیزه‌های شخصی"، "" و "توی بوی" اشاره کرد.
آنا لیثاران (؛ – ) یک هنرپیشه اهل اسپانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۲۰۱۲ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به کفش پاشنه‌بلند اشاره کرد.
وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه کرئو د سن ژردی شده است.
پل سن-میشل () یک پل قوسی بر روی رود سن در شهر پاریس، فرانسه است.
این پل که در سال ۱۸۵۷ ساخته شده ۶۲ متر طول دارد و میدان سن-میشل را به ایل دولاسیته متصل میکند.
اِکتور آلتریو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "شب پادشاهان"، "آرمان‌شهر"، "تانگوی وحشی"، "کامچاتکا"، "پسر عروس"، "پرورش کلاغ‌ها"، "گزارش رسمی"، "آتش‌بس"، "قزل‌آلا"، "کلئوپاترا"، "گوشت و خون" اشاره کرد.
سوفیا دِ مِلو براینر اَندرسِن (؛ ۶ نوامبر ۱۹۱۹ – ۲ ژوئیه ۲۰۰۴) یک شاعر و نویسنده نامدار اهل پرتغال بود.
او در یک خانوادهٔ اشرافی در پورتو به دنیا آمد و نام خانوادگی «اَندرسِن» را از جد پدری خود که یک بازرگان دانمارکی بود به ارث برد.
سوفیا از منتقدان دیکتاتوری آنتونیو ده الیویرا سالازار بود و پس از انقلاب میخک در سال ۱۹۷۴ میلادی، مدتی کوتاه، نمایندهٔ «حزب سوسیالیست» بود.
علاوه بر فعالیت‌های ادبی و نگارش آثار خودش، وی آثار ویلیام شکسپیر و دانته را نیز به زبان پرتغالی ترجمه کرده است.
پس از مرگش، مجلس جمهوری (پرتغال) با اکثریت قاطع آرا رأی دادند تا او در «پانتئون ملی پرتغال» دفن شود. وی دومین زنی است که پس از «آمالیا خودریگش» به چنین افتخاری نائل می‌شود.
جایزهٔ ملی سینمایی سوفیا، به افتخار او بدین اسم، نامگذاری شده است.
این شهرک در دهستان سعیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۴۰۲، جمعیت آن ۵۰۰ نفر (۲۰۰ خانوار) بوده‌است.
آلبرتو دی مندوزا (؛ – ) بازیگر اهل آرژانتین بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "فصل شکار"، بوسا نوا، سپس هیچ‌کدام باقی نماندند، جان‌سپردن، کلئوپاترا، "تاپاس"، "ضعف اخلاقی عجیب خانم وارْدْ"، "دُم عقرب" و "شبح‌بانو" اشاره کرد.
اوده منطقه‌ای تاریخی در شمال هند است.
اوده همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سپر کانادا () یک سپر زمین‌شناسی و ناحیه وسیعی متشکل از رخنمون سنگ‌های آذرین و دگرگونی متعلق به دوره پرکامبرین است که هسته زمین‌شناختی قدیمی قاره آمریکای شمالی را تشکیل می‌دهد. سپر کانادا از سنگ‌های آذرین ناشی از فعالیت طولانی‌مدت آتشفشانی پدید آمده که روی آن را لایه نازکی از خاک پوشانیده است. این عارضه زمین‌شناختی با سنگ بستر یک‌پارچه در مرکز و شرق کانادا از دریاچه‌های بزرگ تا اقیانوس منجمد شمالی گسترده شده و بیش از نیمی از مساحت کانادا را می‌پوشاند. گستره جنوبی این سپر تا مرزهای ایالات متحده آمریکا نیز می‌رسد. با وجود منابع غنی موجود در این منطقه، جمعیت آن پراکنده و توسعه صنعتی آن اندک است.
ایمان دارم () یک فیلم به کارگردانی دش موکرجی است که در سال ۱۹۷۷ منتشر شد.
سوگند به رود گنگ () فیلمی در ژانر جنایی به کارگردانی سلطان احمد است که در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آمیتاب باچان، رخا، امجد خان، و بیندو اشاره کرد.
آلبرت اشتاینروک (; – ) هنرپیشه اهل آلمان بود که بین سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۹ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که در آن نقش داشته می‌توان به آسفالت، گنج، هلنا، سافو و تاجر ونیزی اشاره کرد.
آجیت خان (؛ – ) یک هنرپیشه اهل هند بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به زنجیر اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که آجیت خان در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته است:
آنا ماریا موهه (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل آلمان است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به کنتس اشاره کرد.
آقای ناتوارلال () یک فیلم است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آمیتاب باچان، رخا، قادر خان، و امجد خان اشاره کرد.
اولریش موهه (؛ – ) هنرپیشه اهل آلمان بود. وی بین سال‌های ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۷ میلادی فعالیت می‌کرد.