moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تپه فوتم سنگ پل در روستای فوتم علیاقراردارد و نام‌ قدیمی آن دینه سر بوده‌است و نوع بنای آن ،سفید خانه قدیمی با کاربری تپه، تم بوده‌است.دیرینگی آن به هزاره اول قبل ازمیلاد برمی گردد .تپه مذکور مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در بخش مرکزی شهرستان جویبار، روستای فوتم علیا در مسیر جاده اسفالته شهرستان سیمرغ به شهرستان جویبار،واقع شده و این اثر در تاریخ ۱ مهر ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۱۰۲۶۶ به‌ عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.[2]
در اواخر دوره قاجاریه در روستای فوتم علیا بیماری وبا همه گیر شد و تعدای از اهالی روستا به روستاهای اطراف کوچ کردند و فقط چند خانوار در روستا باقی ماندند. آقاجان جانباز که به شغل گوسفند داری اشتغال داشت با خانواده از روستای مشک آباد به روستای فوتم علیا کوچ نمود و با خانواده در کنار قبرستان روستا سکنی گزید . کدخدای کله بن که در آن زمان کدخدایی روستای فوتم علیا را نیز بر عهده داشت به آقا جان پیشنهاد کرد که در روستای مذکور ساکن شود و پیشنهاد خرید ملک کارخانه پنبه پاک کنی را به ایشان داد. بدین طریق با خرید کارخانه پنبه پاک کنی در فوتم علیا ساکن شدند و بعدها پسرهایش که بزرگ شدند و ازدواج نمودند جمعیت روستا افزایش یافت و در سال ۱۳۴۲ ه.ش به علت خشکسالی چند خانوار از منطقه سرخ آّباد شهرستان سوادکوه جنوبی فعلی به فوتم علیا مهاجرت کردند و جمعیت روستا افزایش بیشتری یافت. روستای مذکور دارای یک مسجد، یک تکیه ( حسینیه ) و یک سقاخانه ( ساقی نفار ) می‌باشد که زیر سقا خانه کتابخانه قدیمی روستا قرار داشته‌است و در مرکز روستا جنب حمام قدیمی روستا ( که در حاضر تخریب شده‌است ) واقع شده‌اند . در غرب روستا کنار جاده اصلی روستا و سه راه روستاهای فوتم سفلی و بیزکی، قبرستان روستا قرار دارد و در این قبرستان بقعه متبرکه درویش مصیب قرار داشته و یک باب غسال خانه در قبرستان احداث شده‌است. روستای مذکور دارای مدارس ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان می‌باشد که قدیمی‌ترین مدرسه آن مدرسه اوحدی فوتم علیا بوده که در سال ۱۳۳۰ توسط حاج اکبر جانبازفوتمی ساخته شد که زمینه باسواد شدن جوانان روستای "کوکنده"، "میانده"، " بیزکی "، "فوتم علیا"، "فوتم سفلی"، "اسماعیل کلا"، "کله بن" و سایر روستاهای اطراف را فراهم نمود. در روستای مذکور یک خانه بهداشت وجود دارد که از سال ۱۳۵۰ ه.ش در این روستا احداث شده و به ارتقای بهداشت روستاهای اطراف کمک شایانی نموده است. بجه‌های روستا در اوقات فراغت از یک زمین فوتبال استاندارد استفاده می‌کنند که از دهه ۵۰ ه.ش برای ورزش فوتبال و سایر ورزش هااختصاص داده شده‌است.
روستای فوتم علیا در کنار راه اسفالته مابین شهرستان‌های سیمرغ و جویبار قرار دارد و از طرف غرب با شهر کیاکلا ( مرکز شهرستان سیمرغ ) ۲.۵ کیلومتر و از طرف شمال شرقی با شهر جویبار ( مرکز شهرستان جویبار ) ۹.۵ کیلومتر فاصله دارد. روستای مذکور از شمال به روستای فوتم سفلی و از جنوب به روستای کله بن و از غرب به روستای سید محله و از شرق به روستای اسماعیل کلا واقع است. روستای مذکور دارای عرض جغرافیایی ۳۶ درجه و ۳۵ دقیقه و ۲۶.۶۱ ثانیه شمالی و طول جغرافیایی ۵۲ درجه و ۵۱ دقیقه و ۲۹.۷۶ ثانیه شرقی می‌باشد .
برای اطلاع از وضعیت آب و هوای روستای فوتم علیا می‌توانید از سایت زیر استفاده کنید :http://www.havairan.com/weather/Mazandaran/F%C5%ABtom-e_B%C4%81l%C4%81
2-«دانشنامهٔ تاریخ معماری ایران‌شهر». سازمان میراث فرهنگی و گردشگری ایران. بازبینی‌شده در ۱۹/۵/۲۰۱۱.
کله‌بن، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان حسن‌رضا قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۵۰۰نفر (۱۴۴خانوار) بوده‌است.
بیزکی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.(اهالی این روستا از قوم پازوکی که از قبایل کرد میباشد هستند)
این روستا در دهستان حسن‌رضا قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال 1395 صورت گرفته، جمعیت آن ۱۷۶۸نفر (500خانوار) بوده‌است.
چلمیان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران است.
این روستا در دهستان حسن‌رضا قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۲۱۹نفر (۵۶خانوار) بوده‌است.
اسماعیل‌کلا بزرگ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران. این روستا دارای تالاب یا آب‌بندان بسیار وسیعی نیز می‌باشد که آبیاری زمین‌های کشاورزی اطراف آن از طریق آن انجام می‌شود.
این روستا در دهستان حسن‌رضا قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۰۶نفر (۱۰۵خانوار) بوده‌است.
شهنه‌کلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان حسن‌رضا قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۷۲نفر (۳۹خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کوکنده، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
بیشتر کسب و کار در این روستا مربوط به کشت برنج می‌باشد که در ظلع غربی آن میگذرد با این وجود طی چند سال گذشته شاهد رشد قابل توجه باغات مرکبات و سیاه ریشه هستیم.
این روستا به سبب وجود دو امام زاده دارای اهمیت تاریخی بسیاری می باشد،امام زاده یک تن و امام زاده چهل تن دو امام زاده این روستای زیبا می باشد که در ظلع شمالی این روستا مشرف به شالیزار های وسیع این روستا می باشد.
از دیگر زیبایی های این روستای زیبا رودخانه ای است که از میان این روستا می گذرد که به سبب پیچ و خم بسیارش بسیار زیبا و از لحاظ کشاورزی برای اهالی با صفا این بوم از اهمیت ویژه ای برخوردار است.
این روستا در دهستان حسن‌رضا قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۶۱۱نفر (۱۵۱خانوار) بوده‌است.
میانده، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان حسن‌رضا قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۲۵نفر (۱۱۰خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
فخرآباد شهری از توابع بخش مشکین شرقی شهرستان مشگین‌شهر در استان اردبیل واقع شده‌است. این شهر بیشتر روستاهای شهرستان مشکین شهر محسوب می‌شد، این شهر در مردادماه ۱۳۸۶ خورشیدی ایجاد شده‌است.
مقبره امامزاده سید سلیمان بن موسی کاظم در این شهر واقع شده‌است.
خودرو همه‌جارو یا ای تی وی ، که به‌طور غیررسمی به چهار چرخه نیز معروف است، از نظر مؤسسه ملی استاندارد آمریکا به عنوان خودرویی تعریف می‌شود که بر روی تایرهای کم فشار حرکت می‌کند و دارای یک صندلی برای نشستن راننده و فرمان آن از نوع فرمان دوچرخه‌است. همان‌طور که از نامش پیداست، این نوع خودرو، بیش از دیگر خودروها قابلیت حرکت در انواع زمین‌ها را دارد. همچنین از این خودرو در برخی کشورها به عنوان خودروی مجاز به خیابانروی مورد استفاده قرار می‌گیرد. با این حال این خودرو در بیشتر ایالات و استان‌های استرالیا، ایالات متحده و کانادا، مجاز خیابان روی نیست. طبق تعریف مؤسسه ملی استاندارد آمریکا، گمان می‌رود این گونه از خودروها در آینده، دو سرنشینه شود (به‌صورت پشت سر هم).
این نوع خودرو همانند موتورسیکلت عمل می‌کند و تفاوت آن با موتورسیکلت این است که به علت چرخ‌های بیشتر، اِی‌تی‌وی دارای سرعت کمتر و پایداری بیشتر است.
ده ازادبن، روستایی است از پهناب و از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال صورت گرفته، جمعیت آن 1000نفر بوده‌است.
ده پهناب محله، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران است.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۶۱۰نفر (۱۷۷خانوار) بوده‌است.
شاهرضا محله، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران است.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۴۲نفر (۴۲خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ده کیا محله، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۴۵نفر (۱۲۵خانوار) بوده‌است.
ده آستانه‌سر، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۲۷۸نفر (۲۹۹خانوار) بوده‌است.
حیدرآباد، محله‌ای است واقع در خیابان بحر خزر شهر جویبار از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران. حیدرآباد پیش از این روستایی جدا از شهر جویبار بود. ولی حال بخشی از شهر جویبار به‌شمار می‌آید. مردم حیدرآباد به شغل کشاورزی و باغداری مشغول هستند.
حیدرآباد در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۸۸۴ نفر (۲۳۴ خانوار) بوده‌است.
گلیرد،( به انگلیسی:Gelyard) روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
نام این روستا درگذشته گُل گرد بوده‌است. گل گرد به مکانی گفته می شد که در میان چند محله دیگر قرار داشته و چندین محله یا روستا ( صفرخیل ،میارکلا، واسوکلا و ... ) رابهم متصل می‌کرده‌است.روستای گلیرد به علت مرکزیت دهستان سیاهرود پیش از روستاهای همجوار از نعمت مدرسه برخوردار بوده طوری‌که همهٔ دانش آموزان روستاهای اطراف در گلیرد دوره ی ابتدایی را میگذراندند.
گلیرد با دارا بودن بیش از هفتصد هکتار اراضی شالیزاری و بیش از صد هکتار اراضی باغی از روستاهای پویا در عرصه کشاورزی محسوب میگردد.کشاورزی مکانیزه از دیرباز مورد توجه گلیردی‌ها بوده و امروزه تعداد ماشین آلات مدرن اعم از کمباین و تراکتور گواهی بر این مدعاست.همچنین بکارگیری انرژی برق در امر کشاورزی پیشرفت چشمگیری در چند سال اخیر داشته‌است.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۴۵۳نفر (420 خانوار) بوده‌است.
ده سید زین العابدین، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۳۱۲نفر (۷۷خانوار) بوده‌است.
ده شورکا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار دارد و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال 1390 صورت گرفته، جمعیت آن 2342 نفر (723 خانوار) است.درگاه ملی آمار ایران
این روستا از سمت شمال به مشک آباد از شرق به کیامحله از جنوب به پهناب و حیدر آباد و از غرب به کوهیخیل مشرف است.
شغل نوعی افراد روستا کشاورزی است و از محصولات آن می‌توان به برنج، سویا، کلزا و گندم اشاره کرد.
قدمت تاریخی روستا به هزاره قبل میلاد باز می‌گردد که تپه تاریخی روستا شاهدی بر این مدعاست.
این روستا دارای طبیعتی زیبا است که با عبور رودخانه سیاه رود از کنار درختان کهنسال جلوه‌ای زیبا به روستا داده است.
گونه شناسی درختان روستا به نسل اولیه درختان تبرستان برمی گردد.
درصد باسوادی و استفاده از اینترنت در این روستا بسیار بالا می‌باشد.
این روستا دارای دو حسینیه و دو مسجد و کتابخانه و سالن همایش و سالن ورزشی می‌باشد.
ده ماندی محله ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۵۱نفر (۱۲۰خانوار) بوده‌است.
ترک‌محله ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران است.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۴۹نفر (۳۹خانوار) بوده‌است.
چهارطاقبن ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.که فاصله از جاده اصلی ساری به لاریم حدود ۳کیلومتر فاصله دارد و از شهرستان جویبار حدود ۸ کیلومتر مسافتش میباشد.
همچنین تپه جن کتی که مربوط به دوره هزاره اول قبل از میلاد میباشد در این روستا واقع میباشد. در ضلع جنوبی این روستا آب بندان محل با مساحت تقریبی ۱۰۰ هکتاری موجود میباشد نقش آبرسانی به شالیزارهای روستا را عهده دار میباشد. مضافا اینکه در ضلع شرقی این ده سالن ورزشی سر پوشیده و زمین چمن طبیعی روباز جهت ورزش افراد در نظر گرفته شده.
این روستا زادگاه پروفسور نادر مدانلو(زاده_۱۹۶۱،جویبار) اولین رئیس شرکت خصوصی پرتاب ماهواره واقع در ایالات متحده امریکا می باشد.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۵۲نفر (۱۱۶خانوار) بوده‌است.
۳. تپه جن کتی
طالش‌محله ، روستایی بسیار زیبا از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۰۸۶نفر (۲۸۸خانوار) بوده‌است.
عشیره‌سر، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۹۵نفر (۲۶خانوار) بوده‌است.
درکاسر، روستایی است از مجموعه پایین رود پشت و از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران، ایران.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۲۲نفر (۱۶۶خانوار) بوده‌است.
درویش محمدشاه، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۲۷۵نفر (۷۴خانوار) بوده‌است.
پل تاریخی سیکاپل (سیکا که در زبان محلی مازنی به اردک گفته میشود)روایتی قدیمی است که رود سیاهرود مابین مقبره درویش محمد شاه و شهرستان جویبار قرار داشته و برای تردد آسان تر مردم روستا با جویبار پیر زنی تخم اردک های خود را جمع آوری نموده و به معماری داده تا پلی بسازد و مردم از آن رفت و آمد کنند.(به همین خاطر به این پل سیکا پل نیز گفته میشود که مردم شهرستان جویبار بیشتر این پل را به سیکا پل میشناسند) که به پل درویش محمدشاه نیز معروف است در این روستا و نزدیکی شهر جویبار و بر روی سیاهرود قرار دارد. این پل در دوره قاجار ساخته شده و احتمال می‌رود بیشتر از ۲۰۰ سال از ساخت آن گذشته باشد. مقبره امامزاده درویش محمد شاه که گفته می‌شود از نوادگان علی بن حسین از امامان شیعه می‌باشد در فاصله ۳۰۰ متری این پل قرار دارد.
زیارمحله، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۳۱۳نفر (۸۲خانوار) بوده‌است.
قوشچی‌محله ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۰۶نفر (۳۰خانوار) بوده‌است.
قادی‌محله ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۳۱۱نفر (۸۷خانوار) بوده‌است.
سراج‌محله ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۵۵۱نفر (۱۵۴خانوار) بوده‌است.
موریس اوهانا آهنگساز فرانسوی در ۱۲ ژوئن ۱۹۱۳ در کازابلانکا زاده شد و در ۱۳ نوامبر ۱۹۹۲ در پاریس در گذشت.
محله‌کلا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران است.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۴۵۱ نفر (۱۲۶خانوار) بوده‌است.
واسوکلا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۱۱۱۹نفر (۲۷۵خانوار) بوده‌است.
صفرخیل، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران ایران است.
این روستا در دهستان سیاهرود قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۲۵۳نفر (۶۷خانوار) بوده‌است.
خودروی مجاز به خیابانروی، به خودروهایی از جمله اتومبیل، موتورسیکلت و کامیونت گفته می‌شود که برای حرکت در خیابان و جاده‌های عمومی طراحی شده و مجاز هستند.قاعدتا این نوع خودرو باید دارای چراغ ها و روشنایی مناسب، چراغهای راهنما، تجهیزات امنیتی و دیگر چیزهایی که بودن آنها در خودرویی که فقط برای مسابقات آفرود طراحی شده است لازم نیست.
هاجر تحریری نیک‌صفت (متولد ۱۳۴۳ رشت) رئیس پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورشخبرگزاری جمهوری اسلامی :: هاجر تحریری :آموزش و پرروش نیازمند تعامل با حوزه علمیه قم است، نماینده اصولگرای رشت majles86.com و نایب رئیس کمیسیون آموزش و تحقیقات دوره هفتم مجلس شورای اسلامی بود. او استادیار فلسفه تعلیم و تربیت دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت است و از گزینه‌های موجود برای وزارت آموزش و پرورش در دولت دوم محمود احمدی نژاد می‌باشد.وی اولین نماینده زن از استان گیلان بود که پس از انقلاب راهی بهارستان شد. وی متاهل است و دارای دو فرزند است.
تییستو با نام واقعی (به هلندی: "Tijs Michiel Verwest"، تلفظ: تَیس میخیل فِروِسْت) (۱۷ ژانویه ۱۹۶۹ در بردا، هلند) یک نوازنده، دی‌جی، و تهیّه‌کنندهٔ موسیقی رقص الکترونیک اهل هلند است. مجلّهٔ دی‌جی او را از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ دی‌جی شماره یک جهان می‌دانست. یکی از پیشتازان موسیقی ترنس جهان است. گرچه او در گذشته با نام‌های مستعار فراوانی فعالیت می‌کرده‌است، اما با نام دی جی تیستو (DJ Tiesto) شهرت و محبوبیت فراوانی دارد، هر چند در آخرین آلبوم خود، او کلمه DJ را نیز از نام خود انداخته‌است و خود را با نام ساده “Tiesto” شناسانده‌است. وی در آلبوم موسیقی فیلم دزدان دریایی کارائیب: صندوقچه مرد مرده با هانس زیمر همکاری داشت. او از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ دی‌جی شماره یک جهان بود و در سال ۲۰۱۲ دی جی تیستو دومین دیجی برتر جهان شد.
او در سن جوانی کارهای خود را با آلبوم‌های Magic شروع کرد و تا چهار شماره به نام‌های Magik 4 - A New Adventure و Magik 1 - First Flight, Magik 2 - Story of the Fall, Magik 3 - Far From Earth که از ترنس‌های معروف آن زمان بود شروع کرد. علا قهٔ او به شدت در کارهایش دیدنی بود طوری که او با دادن اولین آلبومش به نام In My Memory بسیار آثار زیبایی از خود به جای گذاشت که حتی امروزه هنوز از ترک‌های این آلبوم ریمیکس‌های بسیاری تولید می‌شود. او ۳ سال بعد با یکی از بهترین آلبوم‌های خود و بهترین آلبوم ترنس همه را حیرت‌زده کرد این آلبوم زیبا که نامش Just Be بود به حدی زیبا بود که تمام ده ترک این آلبوم جزء بهترین آهنگ‌های ترنس قرار گرفت، از مهم‌ترین آهنگ‌ها ی این آلبوم به نام adagio for strings که ریمیکس او از آهنگ سمفونی کلاسیک باربِر است و دیگری Love Comes Again که جزء بهترین وکال ترنس و آهنگ traffic می‌باشد، البته این آلبوم به همین‌جا ختم نمی‌شود بلکه دیگر ترک‌های او هم هنوز جزء Top Trance دنیا می‌باشد و می‌توان این آلبوم را بهترین آلبوم ترنس و بهترین دوران اوج و ابهت تیستو دانست. همچنین وی در سال ۲۰۱۱ به وسیله مجلهٔ Mixmag عنوان برترین دیجی تاریخ را کسب نمود و در سال ۲۰۱۳ به وسیله مجله DJ Mag به عنوان برترین دیجی تمام تاریخ معرفی شد.
او از طرفداران پروپاقرص باشگاه اینترمیلان است
نواب می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
دست‌نوشته‌های ووینیچ به کتاب نقاشی شدهٔ اسرارآمیزی که در اروپا یافت شده‌است گفته می‌شود. گمان می‌رود که این کتاب در میان قرن‌های ۱۵ و ۱۶ میلادی نوشته شده باشد با این حال نویسندهٔ آن و همچنین زبان و الفبایی که این نوشتار به آن نوشته شده ناشناخته باقی مانده‌است.
این دست نوشته منبع تلاش‌های بسیاری در رمزنگاری برای پی بردن به مفهوم آن شده‌است و از معماهای مشهور در رمزنگاری متن‌های کهن‌اند. رمزنگاران بسیاری در جنگ جهانی دوم برای رمزگشایی این نوشته‌ها دست به کار شدند ولی آن‌ها همچنان مرموز و ناشناخته‌اند. شکست‌های پی در پی در دستیابی به معنای نوشتارهای این دست نوشته عده‌ای از پژوهشگران را بر این باور انداخته‌است که این نوشته‌ها یک فریب تاریخی‌اند.
هم‌اکنون این کتاب جزو دارایی‌های کتابخانه دانشگاه ییل در ایالات متحده است.
تاریخ نگارش این دست نوشته نامعلوم است. از آنجا که زبان و الفبای نوشتار آن ناشناخته مانده تنها راه پی بردن به تاریخ تقریبی نگارش آن نقاشیهای موجود در کتاب است. پژوهشگران با بررسی نوع پوشش و آرایش موی مردمی که در نقاشی‌ها به نمایش درآمده‌اند و همچنین تصویرهایی از چند دژ در کتاب تاریخ پیدایش کتاب را میان سال‌های ۱۴۵۰ تا ۱۵۲۰ حدس می‌زنند.
این دست نوشته در طول تاریخ صاحبان بسیاری به خود دید تا آنکه در سال ۱۹۱۲ ویلفرد ووینیچ آمریکایی که این نوشته‌ها نام خود را از او می‌گیرند پس از خرید آن در ایتالیا، آن را با خود به آمریکا برد. در پی مرگ او و پس از مدتی این نوشته‌ها به دانشگاه ییل اهدا شد.
مفهوم کلی که از صفحات به جا مانده از کتاب به دست می‌آید این است که کتاب یک دستور داروسازی قرون وسطی است. با این حال جزئیات رمزآلود نگاره‌های کتاب دیدگاه‌های گوناگونی دربارهٔ منشأ پیدایش آن را پدیدآورده. الفبای به کار رفته در کتاب همانند هیچ‌کدام از متن‌های شناخته شده نیست با این حال بررسی‌های آماری الگوهایی در متن همانند الگوهای به کار رفته در زبان‌های طبیعی را نشان می‌دهد. برای نمونه پراکندگی واژگان این کتاب همانند متن‌های لاتین و انگلیسی است. با این حال «زبان» به کار رفته در کتاب مانند هیچ‌کدام از زبان‌های اروپایی نیست. 10.1080/0161-110191889932]}} Retrieved on 2006-11-06.
ویژگی‌های بسیار اسرارآمیز این دست نوشته و محتوای شک‌برانگیز نگاره‌های آن باعث شده‌است که عده‌ای از پژوهشگران دربارهٔ راست بودن این نوشته‌ها اظهار تردید کنند و آن‌ها را فریب بخوانند. در دیگر سوی متن نوشته پیچیده‌تر و راز آلوده تر از یک فریب ساده‌است. با آن که نوشته‌های فریب کارانهٔ آن دوران بیشتر مشوش و خدشه دار بودند این دست نوشته دارای ویژگی‌هایی است که تنها با ابزارهای نوین آماری می‌توان به آن پی برد. پرسشی که مطرح می‌شود این است که چرا نویسنده‌ای باید برای ساختن چنان الگوریتم پیچیده‌ای به منظور فریب هم عصران خود تلاش کند.
در سال ۲۰۰۷ میلادی مقاله‌ای چاپ شده بدست پژوهشگر اتریشی آندریاس شینر نگره فریب بودن دست نوشته‌های وینیش را پشتیبانی کرد. شینر نشان داد که ویژگی‌های آماری دست نوشته بیشتر همانند متنی بی‌معنی ساخته شده با الگوهای نیمه-تصادفی است. 10.1080/01611190601133539]}} Retrieved on 2007-08-22. در همان سال کلود مارتین اعلام کرد که این دست نوشته‌ها بر پایه یک الگوریتم قلب‌سازی حلقوی اعداد، دروغین و ساختگی‌اند. برای نمونه عدد ۱۲۳۴ می‌تواند به گونه ۳۱۲۴ نوشته شود و متنی همانند وینیش با این روش بدست آید ولی این که چرا چنین روشی باید در آن دوران به کار گرفته می‌شده بی پاسخ می‌ماند. به گفته خود مارتین روش رمزشناسی آن‌ها با آنچه که در قرون وسطی مرسوم بوده و کاردان و راجر بیکن به کار می‌برده‌اند تفاوت داشته‌است.Voynich, the game is over - How the Voynich manuscript has been encrypted and what it contains
اوایل سال ۲۰۱۸ میلادی Greg Kondrak کارشناس پردازش زبان طبیعی دانشگاه آلبرتا اعلام کرد محققان با استفاده از هوش مصنوعی و متونی به زبان‌های مختلف، توانسته‌اند کشف کنند این دست نوشته‌ها به گونه‌ای واروواژه‌نگاری از زبان عبری هستند و توانستند با این الگو جملاتی از کتاب را رمزگشایی کنند.
کارکیاییان، کیاییان، آل کیا یا سادات ملاطی خانواده‌ای زیدی در بیه‌پیش -بخش شرقی گیلان-بودند. این سلسله در سال ۷۷۰ قمری/۱۳۷۰ میلادی، در زمانی که ستایش سیدها و امامزاده‌ها به‌طور فزاینده‌ای در حال محبوب شدن بود، به قدرت رسیدند و تا سال ۱۰۰۰ قمری/۱۵۹۲ میلادی که شاه عباس یکم این ایالت را ضمیمه کرد، بر شرق گیلان و دیلمستان سیطره داشتند.
نسب این سادات به علی بن حسین امام چهارم شیعیان بازمی‌گردد.http://www.sid.ir/fa/VEWSSID/J_pdf/48913903606.pdf به فرمانروایان این سلسله کارکیا اطلاق می‌شد.
تبارشناسی سید امیر کیای مَلاطی، نخستین رئیس این خاندان نامعلوم است. او در مدرسه ای در ملاط تحصیل کرد، جاه طلبی کسب قدرت دنیوی را در ذهن پروراند، و شروع به رقابت با حکمرانان سنی بومی بیه‌پس کرد. امیر کیا و خانواده اش، در نتیجهٔ این تقلاها برای کسب قدرت، به تبعید مجبور به رفتن به رویان شدند. امیر کیا در تبعید اول خانواده اش درگذشت. پس از آن در ۷۷۳/۱۳۷۱–۷۲ پسر او علی کیا، به همراهی خانواده و پیروانشان، به شرق و مازندران رفت، و از سوی سید قوام الدین مرعشی، مؤسس دیگر سلسلهٔ سید در مازندران، یعنی مرعشیان پذیرفته شد.
خانواده یک سال و نیم در مازندران ماندند و نهایتاً به گیلان بازگشتند. امرای حاکم بر بیه‌پیش با شنیدن خبر بازگشت آنان، این سادات را مجبور به تبعید دیگری در مازندران کردند. کیاها تا زمانی که مرعشیان به آنان حمایت نظامی وعده دادند، موفق به بازگشت به بیه پیش و در دست گرفتن قدرت در آنجا در نیمهٔ اول دهه ۷۷۰ قمری/ ۱۳۷۰ میلادی نشدند. همدلی و رابطهٔ نزدیک بین این دو خانوادهٔ سید پایگاهی حیاتی برای تأسیس سلسلهٔ کیا را شکل داد. اعتقاد ساکنان به این خانوادهٔ سید نیز دیگر عامل مهم بود. در ایالات ساحل جنوبی خزر، ساکنان غالباً به فرق شیعه معتقد بودند: شیعهٔ اثنی عشری در مازندران، زیدی در بیه پیش، و اسماعیلی در دیلمستان. کیاها همچون مرعشیان که هم سادات شیعه اثنی عشری و مؤسسین یک فرقهٔ صوفی بودند، کیاها انتظار حمایت ساکنان را داشتند. وقتی کیاها به رانکوه و سپس لاهیجان تاختند، ساکنان زیدی مشتاقانه به این خانواده سوگند وفاداری خوردند و علی کیا را امام جماعت خود دانستند و شروع به شرکت در فعالیت‌های نظامی‌کردند. علی کیا در لاهیجان سکنی گزید و رانکوه را به برادرش مهدی کیا واگذار کرد. وقتی ساکنان لشت نشا، از شهرهای زیدی در بیه پس عموماً سنی، از کیاها خواستند شهرشان را از دست امیر مسعود اسماعیلرودی، امیر مستبد سنیش نجات دهند، سیدها به سوی دیگر سفیدرود تاختند. پس از این که کیاها هم بیه پیش و هم بخشی از بیه پس را تسخیر کردند، به بهانهٔ مطیع کردن ساکنان «فاسد العقیده» اسماعیلی ارتفاعات دیلمستان به آنجا پیشروی کردند. آن‌ها تا قزوین پیش رفتند و آن را هفت سال بین سال‌های ۷۸–۸۸/۱۳۷۹–۸۶ در کنترل خود داشتند.
پس از شورشی ناموفق علیه ناصروندان که بر بیه پیش حکومت می‌کردند در گذشت ولی پسر او سید علی کیا حکومت کیاییان را تأسیس کرد و نوادگان وی، تا سال ۱۰۰۰ ق. به پایتختی لاهیجان بر گیلان حکومت کردند.
شاه اسماعیل صفوی در نزد خاندان کیاییان پرورش یافت و بعدها به کمک کیاییان سلسلهٔ صفویان را تأسیس نمود. سرانجام نیز صفویان این دودمان را نابود کردند.
او فرزند امیر کیای ملاطی بود که علیه حکومت ناصروندان در بیه پیش به پا خاسته بود ولی شکست خورده بود.
دل کندگان از خیزش و گریختگان پس از فروکوفتن خیزش پس از چندی شرمنده از تنها نهادن سیدامیرکیا برآن شدند تا باز گرد او به هم آیند و دربار ناصروندان را فروریزند. آمادگی دگرباره ناخرسندان برای خیزش، هم‌زمان با مرگ سیدامیر کیا شد و از این رو گروهی از ناخرسندان گرد سیدعلی کیا به هم آمده و او را به رهبری خیزش برانگیختند. سیدعلی کیا که هنوز توان خود را برای برپایی خیزش به اندازه نمی‌دید، برآن شد تا از سادات قوامی چیره بر مازندران یاری جوید وازاین رو با شماری از پیرامونیان راهی مازندران شد. درمیان پیرامونیان سیدعلی کیا، سالوک مرد آویج، محمدتاج الدین برفجانی، تالش دیلمانی، کاووس خداداد و بدی، هندوبابا، دانی کوچانی، پاشاکیای تجنی و اسماعیل داخلی ی و برخی ازدیگر ناخرسندان پاره خاوری گیلان گرد آمده بودند که به همراه سیدعلی کیا راهی مازندارن شدند. او پس از درگذشت پدر همراه با برادران اش به مازندران نزد سید قوام الدین مرعشی که او نیز از نسل زین العابدین بود و از سوی او گرامی داشته و در آمل ساکن شد.عظیم زاده، طاهره، سادات کیا و تشیع امامیه، مطالعات اسلامی، پاییز ۱۳۸۴، شماره ۶۹ او مدتی نزد قوام الدین تحصیل کرده بود.فعالیت سیاسی شیعیان اثناعشری در ایران (از ورود مسلمانان تا تشکیل حکومت صفویه)، ترکمنی آذر، پروین، شیعه‌شناسی، زمستان ۱۳۸۴ - شماره ۱۲ پس از رایزنی با او برآن شد که زمینه بازگشت خود به گیلان را فراهم آورد و از آن رو محمد تاج الدین برفجانی را به نمایندگی از سوی خود به تنکابن فرستاد.
پس از چندی از حاکم تنکابن سید رکابزن کیای حسنی خواست به تنکابن منتقل شود. علت این درخواست به نوشته مرعشی نزدیکی به رانکوه وطن پیشین اش بود. البته گرایش مذهبی او (زیدی) هم مؤثر بوده‌است. سید رکابزن پذیرفت و او و پیروانش را در منطقة گرمه رود سخت سر اسکان داد.عظیم زاده، طاهره،
با آمدن سید علی کیا به منطقه سخت سر، بین او و خاندان ناصروند که در رانکوه ساکن و با پدر سید علی کیا جنگیده بودند، درگیری پیش‌آمد. سید رکابزن، به علت نداشتن قدرت رویارویی با امرای ناصروند با آن‌ها صلح کرد، در نتیجه سید علی ناچار به بازگشت به مازندران گردید. در مازندران، سید علی با پشتیبانی قوام الدین مرعشی به تنکابن حمله کرد. جنگ میان سید علی و فرزند رکابزن درگرفت و سید علی پیروز شد و بر تنکابن مسلط شد. به این ترتیب حکومت سادات کیا در سال ۷۶۹ قمری/ ۱۳۶۷میلادی آغاز شد.
پیشوای دینی تنکابن از مازندران کیا ابوالحسین مشهور به الموید بالله بود. المؤید بالله پس از چند سال فرمانروایی بر هوسم از تخت فرمانروایی فروافتاد و به رستمداد گریخت و چندسالی را درآنجا گذراند و در پایان به تنکابن رفت و در روستایی به نام شیرایه کلایه بارانداخت و با پیرامونیانش به گذران روزگار و پراکندن باور خود درمیان باشندگان آن سامان پرداخت. دل بستن مردم تنکابن به باور شاخه قاسمیه آئین زیدیه، زمینه را برای توانیابی دگر باره مؤیدیان فراهم آورد و کسی از میان مؤیدیان - که در هیچ نوشته نامی از او نیست - در نخستین سال‌های سده هشتم به پا خاست و توانست از فروپاشی توانمندی فرمانروایان بومی گیلان و سستی توان فرمانروایان بومی مازندران سود برد و در زمانی کوتاه سامان تنکابن و پس تر از آن برخی از پاره‌های دیلمان را زیر فرمان خود آورد و به آرامش برآن‌ها فرمان راند.
با گذشت زمان تخت فرمانروایی تنکابن نشستگاه سید رکابزن کیا فرمانروای مؤیدی شد و از آنجا که وی شیعه زیدی بود و فروپاشی فرمانروایی‌های سنی گیلان می‌توانست زمینه قدرت بیشتر او را فراهم آورد، برآن بود که با سادات قوامی متحد شود و از توان آن‌ها برای ستیزه با ناصروندان بهره گیرد. آمادگی سیدرکابزن کیا برای همبستگی با سادات مازندران سبب کامیابی محمدتاج الدین برفجانی شد و از این رو سید علی کیا که پایگاه نزدیکی به گیلان یافته بود راهی تنکابن شد و در گرمرود بار انداخت. بازگشت سادات کیایی به تنکابن، ناصروندان را به تکاپو برای راندن آن‌ها و پاسداری از سرزمین زیر فرمان و فرمانروایی خود واداشت و امیره محمد فرمانروای رانکوه به امید آن که پسرش امیرنوپاشا توان راندن سادات را داشته باشد به سود او از تخت کناره گرفت و فرمانروایی را به وی سپرد و خود به چهارده رفت. امیر نوپاشا پس از نشستن بر تخت فرمانروایی بر آن شد که بدون یاری گرفتن از پسرعموی خود امیر جهان که بر لاهیجان فرمان می‌راند، بر سادات تاخته و آنان را به گریز وادارد و از این راه نامی بزرگ یابد، وازاین رو لشکری آراست و راهی گرمه رود شد.
در این هنگام سیدعلی کیا که پیشتر خبر لشکر آرایی امیر نوپاشا را شنیده و آماده رویارویی بود، هم‌زمان با به راه افتادن لشکر رانکوه از راهی دیگر، به رانکوه تاخت و در روزی که امیرنوپاشا در سخت سر خود را آماده تازش به گرمرود می‌کرد، سیدعلی کیا به چهارده تاخت و کشتاری بزرگ به راه انداخت و امیره محمد را کشت و چهارده را تاراج نمود و به تندی روبه بازگشت به گرمرود نهاد. امیر نوپاشا در سخت سر، خبر مرگ پدر و چپاول چهارده را شنید و از آن رو سردرگم، تازش به گرمرود رارها کرده و به رانکوه بازگشت تا شاید تا زندگان را در میان گرفته و نابود سازد ولی چون به رانکوه رسید، دانست که سیدعلی کیا آنچه خواسته، کرده و سپس گریخته‌است. امیرنوپاشا دانست که سیدعلی کیا و پیرامونیانش آنانی نیستند که وی می‌اندیشید و باید دربارة آنان اندیشه‌ای دگر کرده و برای نابودی شان راهی دگر یافت و از این رو از امیر جهان خواست تا یاورش باشد. به روزهایی که فرمانروایان ناصروند به همبستگی دوباره برای نابود کردن سادات کیایی که ناخرسندان بخش خاوری گیلان را گرد خود به هم آورده بودند می‌اندیشید، سیدعلی کیا نیز به جستجوی یاوری به رایزنی با سیدرکابزن کیا نشست و او را با خود همراه ساخت و دو نیرو رویاروی هم ایستادند. در یک سو فرمانروایان سنی پارة خاوری گیلان دردگر سو سادات شیعه و ناخرسندان بومی. ستیزه آن‌ها اندیشه چیرگی جوی زمانه بود و برآیند آن ستیزة آشکار سازنده سرنوشت فردای گیلان. با به راه فتادن لشکر همبستة ناصروندان، سیدرکابزن کیا می‌دانست برآیند آن رویارویی، شکست سخت سادات و نابودی توان سست، ولی روبه رو شد تشیع در گیلان است، سیدعلی کیا را واداشت که چندی تنکابن را رها کرده و به مازندران بازگردد و برآمدن خواسته‌هایش را به فرداها بسپارد.
سیدعلی کیا یکبار دیگر ناخرسندان بومی را با خود همراه ساخت و به مازندران پس نشست؛ و لشکر ناصروندان پیش از رسیدن به تنکابن سر به فرمانی و پیشنهاد دوستی سید رکابزن کیا را پذیرفتند و به لاهیجان و رانکوه بازگشتند. آتش درگیری‌های درونی فرمانروایان پارة خاوری گیلان با پس نشینی سید علی کیا، از زیر خاکستر هراس چیرگی تشیع برون آمد و زبانه کشید. امیر نوپاشای توانجو برآن بود تا از زمانه بهره جوید و بر توان خود بیفزاید و از این رو سیدرکابزن کیا را در راه نابودی پسرعموی خود امیرجهان با خود همراه ساخت. امیرجهان که از بلندپروازی‌های امیر نوپاشا آگاه و همبستگی وی باسیدرکابزن کیا را سرآغاز درگیری‌هایی که برآیند آن فروپاشی توان ناصروندان در گیلان بود می‌دانست، برآن شد تا امیر نوپاشا را از راهی که در پیش گرفته بازدارد و با خود همراه سازد و از آن رو مادر خود را که مادر همسر امیر نوپاشا نیز به‌شمار می‌رفت در پی آشتی جویی به رانکوه فرستاد و امیر نوپاشا که زمینه را برای نابودی امیر جهان آماده ساخته بود به نیرنگ پذیرای آشتی شد و پیشنهاد کرد که هر سه تن، امیر
جهان و سیدرکابزن کیا و امیرنوپاشا - درملات گردآیند و به رایزنی برای همبستگی بیشتر و ایستادگی در برابر گسترش جویی سادات بپردازند. برآیند آن گردهمایی از پیش آشکار بود، سیدرکابزن کیا به ناگهان با زوبینی که در دست داشت، به چشم امیر جهان زد و او را کشت. با مرگ امیر جهان لشکر همراه او به رهبری محمدبن جلال الدین سپهسالار لاهیجان از ملات گریخت و به لاهیجان بازگشت تا از لاهیجان در برابر تازش امیر نوپاشا پاسداری کند.
امیر نوپاشا پس از مرگ امیرجهان، بر آن شد تا نخست از یاری سید رکابزن کیا برای چیرگی بر لاهیجان سود برد و سپس توانمندانه بر وی تاخته و او را نیز از پای درآورد. از این رو وی را به تازش به لاهیجان برانگیخت. لشکری از مردم تنکابن ورانکوه راهی گشودن لاهیجان شد. بانزدیک شدن لشکر رانکوه به لاهیجان محمدبن جلال الدین فرزندان امیرجهان، امیر محمد وامیر پهلوان را باخود همراه ساخت و لاهیجان رارها و به خرارود رفت. خرارود در آن زمان زیر فرمان کوشیجان بود و کیا شر پاشای کوشیج بر خرارود و پهنه‌ای گسترده از کوهپایه‌های باختری و سرزمین‌های کوهستانی دیلمان فرمان می‌راند. او و پیرامونیانش پیرو باور اسماعیلیه بودند و می‌کوشیدند پس از کاهش توان اسماعیلیان الموت با اندک توانی که برای آن‌ها مانده بود، به گسترش این باور بپردازند. محمدبن جلال الدین فرزندان امیرجهان را در خرارود به کیاشرپاشای کوشیج سپرد و خود برای دریافت کمک از دیگر فرمانروایان بومی گیلان، از سپیدرود گذشته و به دربار انوزوندان کهدم پناه برد. با گریز فرزندان امیرجهان از لاهیجان، امیرنوپاشا پا برلاهیجان نهاد و بر چُفل تختگاه فرمانروای لاهیجان دست یافت و پس از چند روز سیدرکابزن کیا نیز به لاهیجان رسید ودرمیانة شهر اردو زد. پای نهادن سید رکابزن کیا بر لاهیجان درگیری‌های برپا در پارة خاوری گیلان را از درگیری خاندانی ناصروندان به دست اندازی دیگران بر این پهنه تبدیل کرد و سبب هراس دربارهای کوچک و بومی گیلان شد. برآیند این هراس، خیزش دربارهای باختری گیلان برای دخالت در بیه پیش بود. امیر انوز کهدمی با این امید که با پانهادن در میدان درگیری‌های توان جویانه پاره خاوری گیلان بتواند خود توانی یابد و لاهیجان و رانکوه را زیر فرمان آورد، از امیر دباج فومنی فرمانروای فومن یاری خواست. با رسیدن یاوران فومنی امیرانوز راهی لاهیجان شد و درکرانة باختری سپیدرود پیرامون کیسم اردو زد. مردم لاهیجان که از چیرگی امیرنوپاشا و سیدرکابزن کیا بر سامان خود ناخرسند بودند، با رسیدن امیرانوز به سپیدرود دلی پرتوان یافتند و برآن شدندکه بر پاخاسته و چیرگان برلاهیجان را برانند و از این رو در بامدادی سر به شورش نهادند و اردوی سیدرکابزن کیا را درمیان گرفتند. سیدرکابزن کیا که می‌دانست امیرنوپاشا به یاریش برنخواهد خاست واوست که در این میانه جان خود را از دست خواهد داد به ناچار گریخت و کوشید راهی به بیرون از شهر لاهیجان بیابد ولی پیش از پشت سرنهادن شهر از سوی برخی از کسانی که در پی اش بودند، زخمی و کشته شد. برپاخاستگان پیکر سیدرکابزن کیا را تا پرده سر بر زمین کشیده و در میانة آن محله واژگونه به دار آویختند. با رسیدن خبر بر پاخیزی مردم لاهیجان و کشته شدن سید رکابزن کیا، امیرنوپاشا ناتوان از پاس داشتن تختگاه ناصروندان در چفل به ناچا ر گریخته و به گوله رودبار و از آنجا از راه تموشل به دامن عطاکوه گریخت و بارنجی فراوان خود را بهرانکوه رساند. با گریز امیر نوپاشا و مرگ سیدرکابزن کیا، لاهیجان دگرباره آرامش یافت و باشندگان آن از محمدبن جلال الدین خواسته تا فرزندان امیرجهان را به لاهیجا ن بازگرداند و برتخت فرمانروایی پدر بنشاند. پس از چند روز محمدبن جلال الدین با فرزندان امیرجهان به لاهیجان بازگشت و امیر انوز کهدمی که می‌دانست، یاوریش در آن هنگامه از یاد فرزندان امیر جهان نخواهد رفت و زمینه‌ای برای توانیابی او در پارة خاوری گیلان فراهم شده به آرامی کرانة سپیدرود را رها کرده و به تختگاه خود در کهدم بازگشت.
درگیری‌های خونبار درون خاندانی ناصروندان و فروپاشی کیان توانمند فرمانروایی آن خاندان، لاهیجان را آماده سرپسردن به فرمانروایی تازه کرده بود و مرگ سیدررکابزن کیا و ناتوانی پسرش در پاسداری از سرزمین زیر فرمانش دیواره‌ای را که سال‌ها پارة خاوری گیلان را از تازش فرمانروایان مازندران درامان داشته بود، فروریخت و سادات قوامی را که هنوز پایه‌های توان فرمانرواییشان بر مازندارن سخت نشده بود، به تازش به گیلان و چیرگی بر این پهنة پرارزش برانگیخت. سادات قوامی برآن بودند تا با یاوری رساندن به سادات کیایی زمینة توان یابی آنان را در پارة خاوری گیلان فراهم کنند و با همبستگی با آنان اندک اندک همة گیلان را به زیر فرمان خود آورند. سید قوام الدین مرعشی که زمینه را برای برپایی تلاش جهت پیاده کردن خواستهای خود آماده می‌دید، سید علی کیا را به تازشی دیگر به گیلان برانگیخت و گروهی از جنگجویان مازندرانی را همراه او به سوی گیلان روانه کرد. سیدعلی کیا چون به تنکابن رسید، دانست که زمینه توانیابی او فراهم آمده‌است، چه اینکه بسیاری از باشندگان تنکابن و پیرامون آن گرد اوهم آمدند و دست دوستی به او دادند. پسرسید رکابزن کیا که ایستادگی در برابر سیدعلی کیا ومردم برپاخاستة تنکابن را بی فایده می‌دید، نخست به دژ گرزمان سر پناه برده و سپس برای دریافت یاری از فرمانروایان پاره‌های کوهستانی سر به جنوب نهاد و به گرجیان رفت. سیدعلی کیا که دژ گرزمان سر را آماده فروریختن می‌دید به سوی آن شتافت و پس از درگیری سختی برآن دست یافت. چیرگی سیدعلی کیا بر دژ گرزمان سربرآشفتگی پهنة خاوری گیلان افزود و فرمانورایان پهنه‌های کوچک و بزرگ گیلان را به تکاپو واداشت و امیر نوپاشا کوشید تا فرمانروایان بومی را گرد آورده و از نیروی همبستة آنان برای کوفتن این دشمن تازه بهره گیرد.
سیدعلی کیا پس از دل کندن امیر نو پاشا از وی به ناچار از خرشتم پس نشست و از راه املش به تنکابن رفت و از سیدقوام الدین مرعشی برای توانیابی بیشتر و تازشی توانمندانه به گیلان یاری خواست. سیدقوام الدین که زمینة توانیابی سادات و فروپاشی فرمانروایی ناصروندان را آماده می‌دید، به تندی لشکری را راهی تنکابن کرد و سیدعلی کیا، با رسیدن یاوران مازندارانی دست به تازشی سخت به گیلان زد و در سیاهکلرود با لشکر امیر نوپاشا رویارو شد و ستیزه‌ای خونین میان دو لشکر روی داد. در این ستیزه امیرنوپاشا دگر باره شکست خورد و به رانکوه گریخت و سیدعلی کیا بر گیلاکجان دست یافت. پای نهادن سیدعلی کیا برگیلاکجان مردم رانکوه را که از ستیزه‌های پیاپی امیرنوپاشا خسته و دلبستة سادات شده بودند، پیرامون سید علی کیا گردآورد و به بیعت با وی واداشت. تازش دگربارة امیرنوپاشا را با شکست روبرو ساخت. امیرنوپاشا که هستی و توان خود را از دست رفته می‌دید، برآن شد تا به کیااسماعیل هزاراسپی پناه برد ولی گریز او به اشکور سودی نداشت و وی به ناچار رو به دریا نهاد و بر کشتی نشست و تن و فردا را به موج‌های خزر سپرد. امیرنوپاشا نیز پای از گل گیلان برکند و دل از تخت و تاج، و رفت به آنجایی که پیشتر از او فرمانروایانی چون او رفته بودند، به دور و به ناکجا آبادی که توانمندان بی پیوند با مردم رفته بودند.
پس از گریز امیرنوپاشا، سیدعلی کیا به رانکوه آمد و مردم گرداگرد او به هم آمدند و به نوشته سیدظهیر:
" اوامر و نواهی او را سادس فرایض خمسه شمردند ".
وی رانکوه را به سیدمهدی کیا سپرد و خود راهی لاهیجان شد. محمدبن جلال الدین سپهسالار لاهیجان که پس از گریز امیر نوپاشا دیوار ایستادگی ناصروندان را در برابر تازش سادات فروریخته می‌دید و می‌دانست که رویارویی لشکر بی توان او در برابر سادات سودی ندارد، نخست از برای ایستادگی آماده شده و به رویارویی با سیدعلی کیا شتافت، ولی پس از نخستین درگیری چون دانست که کاخ رؤیاهایش فروریخته از برابر آنان گریخت و فرزندان امیرجهان را برگرفت و به خرارود پناه برد تا شاید چون پیش، آنان را به کوشیجان سپرده و خود را برای دریافت یاری به دربار انوزوندان برساند. باگریز محمدبن جلال الدین، لاهیجان بی هیچ ایستادگی سربه فرمان سادات نهاد و سیدعلی کیا پابر خاک لاهیجان نهاد. چون سیدعلی کیا به لاهیجان درآمد به نوشتة سیدظهیر:
" … فقها و صلحا و داعیان شرع شریف ومفتیان دین حنیف، مجموع مقدم شریف آن حضرت را مغتنم شمرده بیعت کردند و امام ومقتدای خود دانستند … مجموع اهل ادیان رو پیش گیلان، به امامت سید اعتراف نموده واو را مفترض الطاعه ونافذ الحکم اسلام دانستند".
ستیزه‌ای خونین و پنهان که در دهه‌هایی پیش تر میان طبقات نابرابر پارة خاوری گیلان آغازیده و زمینه رشد تشیع و فروافتادن توان سنیان را فراهم آورده بود، با چیرگی سیدعلی کیا بر لاهیجان یک چندی آرام گرفت و طبق نوشتة سیدظهیر، باشندگان پارة خاوری گیلان سر به فرمان سیدعلی کیا و باور آئینی او نهادند و آغازگر دوران نوینی از تاریخ لاهیجان و پارة خاوری سپیدرود و همة گیلان شدند، دوره‌ای که شکوهمندترین دورة تاریخی لاهیجان و گیلان به‌شمار می‌رود و با برتخت نشینی سیدی کیایی آغاز و با چیرگی سیدزاده‌ای صفوی و اثنی عشری پایان یافت.
سید علی کیا پس از تأسیس حکومت مذهبی آل کیا، در نخستین اقدام خود مناطق زیدی‌نشین بیه پس را علیه حاکمان سنی آن سامان شوراند، هدف وی از این اقدام، گسترش ارضی، ضعف قدرت‌های رقیب و خارج نمودن بحران از بیه پیش به سوی بیه پس بود. وی پس از انجام این اقدامات برای گسترش قدرت، مناطق اسماعیلی مذهب دیلمان و اشکور را مورد هجوم خود قرار داد. این مناطق بیش از یک قرن پس از سقوط نزاریان در الموت (۶۵۴ هـ. ق)، در اختیار آن‌ها بود.تاریخ‌نگاری یا تاریخ سازی، پناهی، عباس، کتاب ماه تاریخ و جغرافیا، فروردین ۱۳۸۹ - شماره ۱۴۳ در دوره او تیمور لنگ به ایران حمله کرد و آن دو مکاتباتی با هم داشتند. تیمور به این دلایل گیلان را مورد هجوم قرار نداد:
تیمور بین ۷۹۴/۱۳۹۲ و ۸۰۷/۱۴۰۵ در مسیر خود در کارزار پنج ساله اش در آسیای غربی به ایالات جنوب خزر تاخت، در آغاز قصد او تنبیه مرعشیان به دلایل گنگ و جابجا کردن موقتی آنان به آسیای مرکزی بود، ولی ترجیح داد بر گیلان به‌طور غیرمستقیم سیطره پیدا کند و به کیاها و امرای بیه پس اجازه داد موقعیت‌هایشان را حفظ کنند و خراج بپردازند. برای حکمرانان ایلی، این شیوه‌ای سنتی و مؤثر برای کنترل ایالات جنوبی خزر بود، که از فلات ایران با کوه‌ها جدا می‌شدند، ولی از لحاظ منابع کشاورزی ارزشمند چون ابریشم غنی بودند. کیاها مجبور شدند قزوین را به تیمور واگذار کنند. علی کیا، و دو برادرش مهدی کیا و حسن کیا و بعضی از اعضای خانواده در نبردهای مربوط به آن کشته شدند. دیگر برادر او، هادی کیا، نخستین حاکم تنکابن، از «شهادت» جان به در برد، در لاهیجان اقامت گزید، و ریاست خاندان را در دست گرفت. به هر روی، از این زمان به بعد قلمروی این سلسله به بیه پیش محدود ماند.
سید علی در مسجد جامع لاهیجان نماز خواند.بررسی فقهی مسئلهٔهمکاری با حکام و سلاطین، مجله درس‌هایی از مکتب اسلام، خرداد ۱۳۸۱، سال ۴۲ - شماره ۳ , صفحه ۲۴ , تصویر | پایگاه مجلات تخصصی نور
سید علی کیا به دلیل پشتوانهٔ مذهبی و حمایتی که از سوی توده‌های مردم داشت توانست برنامه‌های خود را اجرا نماید، اما گسترش قدرت وی با منافع سیاسی و اقتصادی حاکمان بیه پس در تعارض بود، آن‌ها سرانجام در برابر سیاست توسعه‌طلبانه او که رنگ و لعاب مذهبی داشت، ایستادگی نمودند و در نبرد رشت وی را از پای درآوردند. مقاومت حکومت‌های بیه پس نشان‌دهندهٔ آگاهی آن‌ها از خطر روزافزون آل کیا بود.
بقعه او در ملات رانکوه‌است.دیوارنگاری‌های امام زاده‌هاو بقاع منطقه لاهیجان، مجله کتاب ماه هنر، خرداد و تیر ۱۳۸۱ - شماره ۴۵ و ۴۶ , صفحه ۹۶ , تصویر | پایگاه مجلات تخصصی نور
در ۷۹۱ قمری سید علی کیا به همراه برادر و دو پسرش و بسیاری از سادات در جنگ با امرای بیه‌پس در رشت کشته شد. پس از وی سید هادی کیا برادرش بر لاهیجان و رانکوه مسلط شد ولی مخالفت فرزندان سید علی با او رشته‌جنگ‌های خانوادگی را آغاز کرد. سید هادی فرار کرد و فرزندان سید علی هم دچار اختلاف شدند. پس از مدت‌ها درگیری و کشتار، سید رضی کیا فرزند سید علی کیا در ۷۹۸ بر لاهیجان و سید محمد کیا فرزند سید مهدی کیا (برادر سید علی) بر رانکوه تسلط یافتند. سید رضی کیا سی سال حکومت کرد و در ۸۲۹ درگذشت. چهار سال بعد فرزندان سید محمد او را برکنار و به الموت تبعید کردند و او در ۸۳۷ درگذشت. در ۸۳۳ سید ناصر کیا فرزند سید محمد به فرمانروایی رسید. جهانشاه میرزا قره‌قویونلو ناحیهٔ طالقان را به او که باجگزار تیموریان و سپس ترکمانان شده بود واگذار کرد. در ۸۵۱ سید ناصر در گذشت و فرزندش کارکیا سلطان محمد دوم به قدرت رسید که او در ۸۸۳ درگذشت. در این هنگام میرزا علی کیا فرزند سلطان محمد که در بیست و دو سال از زمان زندگانی پدر در عمل فرمانروای لاهیجان بود حاکم شد. او که از امرای با اقتدار کیایی بود موفق شد قلعهٔ طارم، قزوین، تهران، ری، ورامین و فیروزکوه را تسخیر کرده، قلمرویش را تا ساوه و سلطانیه بگستراند و بر بخش‌هایی از مازندران و مناطق غرب گیلان، تسلط یابد. در هنگام حکومت او، در ۹۰۱ قمری مصادف با ۱۴۹۵ میلادی اسماعیل صفوی به گیلان پناهنده شد. او که اول به بیه‌پس رفته بود، بعداً نزد میرزا علی آمد. سلطان حسن اول برادر میرزا علی در ۹۱۰ او را دستگیر و به سمام تبعید کرد تا برادر دیگرش هاشم را جانشین خود کند. سلطان حسن برای جلب نظر شاه اسماعیل فرزندش کارکیا سلطان احمد اول را به اردوگاه او فرستاد تا نظرش را جلب کند. در این زمان جمعی از مردم گیلان به‌طور پنهانی در توافق با میرزا علی، سلطان حسن را کشتند. امرای سلطان حسن هم میرزا علی را به قتل رساندند.http://www.hawzah.net/fa/article/articleview/86703
احمد به یاری شاه اسماعیل به رانکوه آمد و با نام خان احمد اول در ۹۱۱ به قدرت رسید. او روابط دوستانه‌ای با شاه اسماعیل و شاه طهماسب داشت و بارها به دیدار شان رفت و گفته شده به آیین امامیه گروید. او پس از سی سال و دو ماه سلطنت در ۹۴۰ درگذشت و پسرش کارکیا سید علی جانشین او شد. در ۹۴۱ سلطان حسن دوم پسر سلطان احمد بر کارکیا سید علی شورید. او با حاکم بیه‌پس جنگید و او را از مقر حکومتی‌اش بیرون کرد ولی در سال ۹۴۳ درگذشت.
پس از سلطان حسن در ۹۴۳ قمری پسر یک سالهٔ او به نام خان احمد دوم به حکومت رسید. روابط او با شاه طهماسب در ابتدا دوستانه بود به حدی که بیه‌پس هم به قلمرویش افزوده شد ولی پس از رشد و بلوغ او با شاه طهماسب دچار اختلاف شد و به دستور وی در ۹۷۵ دستگیر شد. او ابتدا در قلعهٔ قهقهه و سپس در ۹۸۱ در قلعهٔ استخر زندانی شد تا این که در ۹۸۵ آزاد و به حکومت گیلان گماشته شد. گفته شده دلیل آزادی او شاه اسماعیل دوم بوده که با او در زندان قهقهه به سر برده بوده اما به نظر می‌رسد او در حکومت کوتاه‌مدتش موفق نشد این کار را بکند و محمد خدابنده به خواهش همسرش مهد علیا، خان احمد خان را آزاد کرد. خان احمد خان تا زمان شاه عباس حاکم گیلان بود. در این هنگام با شاه دچار اختلاف شد و شاه عباس سپاهی برای دستگیری او به گیلان فرستاد و خان احمد به عثمانی گریخت و در آنجا در ۱۰۰۹ قمری / ۱۶۰۰ میلادی درگذشت. پس از او بیه‌پیش ضمیمهٔ حکومت شاه عباس شد.
تا پیش از حکومت آل کیا، در گیلان با توجه به شرایط اقلیمی خاص، ادیان دیگری هم فعالیت داشتند. منابع، اطلاعات پراکندهای از ادیان یهودیت و مسیحیت به دست می‌دهند. از دیگر فرقه‌های اسلامی پیش از به قدرت رسیدن آل کیا، می‌توان از مشبهه نام برد. مقدسی از نخستین تاریخ‌دانانی است که از دو فرقهٔ کرامیان و مشبهه در گیلان نام می‌برد (همان، صص ۵۲۸ و ۵۳۹). منبع دیگری که پس از وی از این فرقه در گیلان سخن می‌گوید، نخبة الدهر فی عجائب البر و البحر است. مؤلف این اثر دربارهٔ این فرقه در سدهٔ هشتم چنین می‌گوید:
به روزگار ماطایفه‌ای مشبهه در آنجا زندگی می‌کنند که می‌پندارند صفات در نشانهٔ هاوآیات خداوند است و سخن آنان در این باره این است که صفات الهی به همه صورت حسی و ظاهرشان در صورت و اندام و حرکت و صفت‌های انسانی قرار دارند ... .
از فرقه‌های دیگر که پیش از قدرت‌یابی آل کیا در گیلان رواج داشت، می‌توان از نقطویه نام برد که در پسیخان شکل گرفت؛ با وجود این در میان مردم گیلان نفوذی نیافت. پیروان این فرقه به محمودیه نیز شهرت داشتند. با سرنگونی حکومت آل بویه یکی از جنبش‌های شیعی به نام اسماعیلیه در دیلم به قدرت رسید. این فرقه در کنار زیدیه که در سده‌های سوم و چهارم هجری قمری بیشتر در گیلان و مازندران فعالیت داشتند، در طی سده‌های پنجم و ششم در دیلمان و رودبار در فعالیت داشتند. زیدیه به امامت زید از نوادگان امام سجاد اعتقاد داشتند. در اصول اعتقادی آنان آمده‌است: امامت پس از امام حسن و حسین میان فرزندان آن دو امام مستقر شده و هر که از فرزندان آن دو امام با شمشیر قیام مردم را به امامت خود دعوت کند، امامت او واجب است. برخی از محققان اعتقاد دارند اگرچه آل کیا با ماهیت شیعهٔ زیدی به قدرت رسید، اما، قدرت‌گیری آنان بیش از هر چیز، مدیون ضعف تسنن و اقبال عمومی مردم به تشیع بوده‌است. مردم گیلان تا زمان روی کار آمدن حکومت صفویه، گرایش‌های شیعی و سنی داشتند. در بیه‌پیش اغلب شیعهٔ زیدی بودند و در گیلان بیه‌پس گرایش حنبلی و شافعی وجود داشت. این تقسیم‌بندی مذهبی، ارتباطی با حکومت آل کیا نداشت و پیش از قدرت‌یابی آنان، در منابع به آن اشاره شده بود: «مذهب ناحیت‌های دیلم شیعه و بیشتر گیلانیان سنی هستند»
پیش از روی کار آمدن شاه اسماعیل، در میان مردم گیلان فرقهٔ زیدیه و جارودی رواج داشت؛ اما اهالی گیلان در زمان شاه طهماسب با وجود این در این زمان به قوت صوفیان شجاعت پناه» مذهب امامیه قبول نمودند. بیشتر اهالی رشت را سنیان تشکیل می‌دادند. هرچند مؤلف کتاب ریاض‌السیاحه به صراحت از شیعه بودن تمام اهالی رشت سخن می‌گوید، اما برخی از سیاحان گرایش‌هایی از زرتشتی‌گری در میان آنان را گزارش کرده‌اند.
۱. سید امیر کیای مَلاطی، پسر حسن کیا، بنیان‌گذار حکومت خاندان کیاییان در گیلان. حکومت از (۷۶۳–۷۷۶) ه‍.ق
۲. سید علی کیا پسر امیرکیا، بیه‌پیش ۷۶۹ – ۷۹۱
۳. سید هادی کیا پسر امیرکیا، تنکابن، بیه‌پیش ۷۹۱ – ۷۹۷
۴. سید محمد پسر سید مهدی، رانکوه، بیه‌پیش ۷۹۷
۵. سید حسین کیا پسر سید علی‌کیا، لاهیجان، بیه‌پیش ۷۹۷–۷۹۸
۶. سیدرضا یا سید رضی کیا پسر سید علی‌کیا، لاهیجان ۷۹۸–۸۲۹
۷. سید حسین کیا، پسر سید علی‌کیا
۸. سید ناصر کیا پسر سید محمد، لاهیجان ۸۳۳
۹. سید حسین کیا نوهٔ سید علی‌کیا، لاهیجان ۸۳۳
۱۰. ناصر کیا پسر سید محمد – دور دوم حکومت، لاهیجان ۸۳۳–۸۵۰
۱۱. سید محمد پسر ناصرکیا، بیه‌پیش ۸۵۱ – ۸۳۳
۱۲. میرزا علی کیا پسر سلطان محمد، بیه‌پیش ۸۸۳ – ۹۰۹
۱۳. سلطان حسن پسر سلطان محمد، بیه‌پیش ۹۰۹ – ۹۱۱
۱۴. سلطان احمد اول فرزند سلطان حسن، بیه‌پیش ۹۱۱ – ۹۴۰
۱۵. کارکیا علی پسر سلطان احمد، بیه‌پیش ۹۴۰ – ۹۴۱
۱۶. کارکیا سلطان حسن دوم پسر سلطان احمد، بیه‌پیش ۹۴۱ – ۹۴۳
۱۷. خان احمد خان پسر کارکیا سلطان حسن، بیه‌پیش ۹۴۳ – ۱۰۰۰
سید امیر کیای مَلاطی، بنیانگذار سلسله کیاییان (آل کیا) در بیه پیش گیلان بود. او نخستین فرد این خاندان بود که برای به دست آوردن قدرت قیام کرد. وی بر ضد حاکمان بیه پیش (لاهیجان) یعنی امرای ناصروند، سر به شورش برداشت اما موفق نشد و به کلاردشت رستمدار گریخت و حدود یک سال آنجا ماند تا در سال ۷۶۳ ق/ ۱۳۶۰ م درگذشت.http://www.olumensani.com/FA/ArticleView.html?ArticleID=72034&SubjectID=2094
کامپانیا یکی از ناحیه‌ها در کشور ایتالیا واقع در قاره اروپا می‌باشد.
این منطقه در جنوب ایتالیا قرار دارد.
مساحت آن ۱۳٫۵۹۵ کیلومتر مربع است و دارای ۵٬۸۳۳٬۱۳۱ نفر جمعیت می‌باشد.
این ناحیه وسیعترین و پر جمعیت ترین ناحیه جنوب ایتالیا می باشد.
شهر ناپل مرکز این ناحیه به‌شمار می‌رود.
به واسطه وجود شهر ناپل این ناحیه در تاریخ ایتالیا نقش مهمی داشته‌است.
در دوران حکومت امپراتوری روم این منطقه به عنوان یکی از مراکز فرهنگی این امپراتوری به‌شمار می‌رفت.
لغت کامپانیا ریشه لاتین دارد. رومی‌ها این منطقه را کامپانیا فلیکس به معنای "سرزمین بارور" می‌نامیدند.
جشنواره فیلم جیفونی بزرگترین و معتبرترین جشنواره فیلم و رویداد سینمایی کودکان و نوجوانان جهان در این ناحیه برگزار می‌شود.
دانشگاه فدریکو دوم یکی از بزرگترین و قدیمی‌ترین دانشگاه های ایتالیا در این ناحیه قرار دارد.
باشگاه فوتبال ناپولی بزرگترین تیم ورزشی آن است.
ناپل محل پیدایش غذاهای معروف ایتالیایی (اسپاگتی و پیتزا ) است.
مردم کامپانیا علاقه زیادی به شخصیت تاریخی کوروش دارند و مشاهده شده در چند سال اخیر بسیاری از خانواده های این شهر ، نام کوروش را به فرزندان خود می گذارند.
سبزیجات، فندق، زیتون، انگور و گوجه‌فرنگی از محصولات مهم کشاورزی این ناحیه هستند.
این ناحیه بزرگترین پرورش دهنده گاومیش در ایتالیا محسوب شده که از شیر آن برای تهیه پنیر موزارلا استفاده می شود.
بندر ناپل یکی از مهمترین بنادر ایتالیا و دریای مدیترانه میباشد.
از جاذبه‌های گردشگری آن می‌توان به شهرهای باستانی پمپئی و هرکولانیوم ، آتشفشان وزوو ، جزیره کاپری ، تئاتر سن کارلو ، سواحل آفتابی و زیبای مدیترانه از جمله ساحل امالفی ، کاخ کاسرتا ، قلعه ماسکیو انجوینو و موزه ملی باستان شناسی ناپل را نام برد.
پیدایی طبقه جدید روشن‌فکر در ایران منجر به ستیز سنت گرایان و روشنفکران جهت تأسیس مدارس گردید. تعطیل شدن مکتب خانه‌ها که وسیله ارتباطی بین خانواده وروحانیت بود بر شدت مخالفت با مدارس جدید می‌افزود.چرا که باتعطیلی مکتب خانه‌ها، اولین مکان مؤثر در شکل‌دهی ذهنیت دینی دچار آسیب میگردید. از جمله افرادی که در اردبیل مانع بزرگی در جهت تأسیس مدارس نوین بود میرزا علی اکبر مجتهد بود.او مدارس نوین را اشکولا (برگرفته از واژه School به معنی مدرسه) میخواند به مردم عامی میگفت که تحصیل در چنین مدارسی سبب ترویج بابی‌گری می‌شود.
او به واسطه داشتن قدرت و ثروت به کمک هوادارانش در تعطیلی مدارس نقش عمده‌ای ایفا نمودند.چرا که روشن شدن حقایق علوم زمان از جمله تحصیل کودکان به علوم جدید فی المثل جغرافیا سبب بروز بابی گری میگردید.به واسطه فشارهای بیش از حد او مخبرالسلطنه دستور داد موقتاً تدریس جغرافیا در مدارس نوین حذف گردد تا به نحوی موجب تعطیلی مدارس نگردد.کسروی معتقد است که میرزا علی اکبر زورش بیشتر بوده تا علمش.
به واسطه اصرار بیش از حد مردم به تحصیل فرزندانشان در مدارس نوین، توسعه این مدارس دراردبیل با استقبال مواجه گردید.