moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۱۹۶۳ حزب بعث دوباره برای سرنگونی عبدالکریم قاسم تلاش کرد. قاسم با وارد کردن حزب کمونیست عراق به داخل حکومت و اتحاد کامل با اتحاد شوروی ملی‌گرایان عرب را خشمگین کرده بود و اتحادی از حزب بعث، دیگر گروه‌های ملی‌گرای عربی و تعدادی از افسران ارتش عراق علیه او شکل گرفته بود. این جنبش که گاهی کودتا و گاهی انقلاب رمضان نامیده می‌شود، توسط احمد حسن البکر رهبری می‌شد. کودتا با ترور فرمانده کمونیست نیروی هوایی عراق و یورش تانک‌های نظامیان طرفدار بعث به ایستگاه رادیو ابوغریب آغاز شد. تعدادی از واحدهای ارتش مقاومت کردند اما مخالفان پس از دو روز جدال خونین که حدود ۱۵۰۰ تا ۵ هزار کشته به جای گذاشت، موفق به سرنگونی حکومت شده و عبدالکریم قاسم را دستگیر کرده و به قتل رساندند. پس از کودتا عبدالسلام عارف از فرماندهان ارتش به عنوان رئیس‌جمهور و حسن البکر از رهبران حزب بعث به عنوان نخست‌وزیر انتخاب شدند اما اختلافات درونی حزب بعث و رفتارهای سیاسی غیرحرفه‌ای آن‌ها باعث شد تا چند ماه بعد از حکومت عراق کنار گذاشته شوند. علی صالح السعدی دبیرکل حزب و وزیر کشور به اسپانیا فرار کرد و ۱۲ عضو حزب بعث در دولت عراق استعفا دادند. مشکل اصلی حزب بعث در این دوران اختلاف در زمینهٔ ادامهٔ ایدئولوژی پان عربی حزب بود. این که آیا حزب باید به سوی اتحاد عراق با سوریه یا مصر یا هر دو آن‌ها برود یا اینکه فقط به عراق بپردازد. حزب بعث پس از اخراج از قدرت از فعالیت سیاسی دست نکشید و دوباره برای به دست گرفتن قدرت به تدارک پرداخت. در سال ۱۹۶۸ وقتی عبدالرحمن عارف برادر عبدالسلام به قدرت رسیده بود حزب بعث با دادن قول نخست‌وزیری به عبدالرزاق نایف قائم مقام سازمان اطلاعات نظامی کشور و وزارت دفاع به سرهنگ ابراهیم داود فرمانده گارد جمهوری آن‌هار ا همراه خود کرده و در ۱۷ ژوئیه ۱۹۶۸ با اشغال ساختمان وزارت دفاع، رادیو و تلویزیون و کاخ ریاست‌جمهوری قدرت را به دست گرفت.
حزب بعث عراق پس از حملهٔ نظامی ایالات متحده آمریکا و متحدانش به عراق در سال ۱۳۸۲ (۲۰۰۳ م) قدرت را از دست داد و صدام حسین در دادگاه عالی عراق محاکمه و به جرم جنایات علیه مردم عراق به اعدام با چوبه دار محکوم گردید و در تاریخ ۱۰ دی ۱۳۸۵ در بغداد به دار آویخته شد.
آلیشیا کریستین جودی فاستر (؛ زادهٔ ۱۹ نوامبر ۱۹۶۲) بازیگر و فیلم‌ساز آمریکایی است. او دریافت‌کنندهٔ افتخارات مختلفی از جمله دو جایزهٔ اسکار، سه جایزهٔ گلدن گلوب و جایزهٔ سیسیل بی. دمیل است. مجله "پیپل" در ۱۹۹۲ او را زیباترین زن جهان معرفی کرد. در ۲۰۱۶ ستاره‌ای با نام او در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود نصب شد.
فاستر فعالیت حرفه‌ای خود را در سه سالگی به‌عنوان مدل آغاز کرد و بازیگری را در سیت‌کام تلویزیونی "می‌بری آر. اف. دی" (۱۹۶۸) تجربه کرد. اولین حضور سینمایی او در "ناپلئون و سامانتا" (۱۹۷۲) بود و نقش برجستهٔ خود را در "راننده تاکسی" (۱۹۷۶) گرفت که در آن نقش یک فاحشهٔ خردسال را ایفا می‌کند و برایش نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. بعد از فارغ‌تحصیلی در دانشگاه ییل، فاستر به نقش‌های بزرگسالانه روی آورد و برای بازی در نقش یک بازمانده از تجاوز جنسی در درام حقوقی "متهم" (۱۹۸۸) برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن شد. او در ۱۹۹۱ دومین جایزهٔ اسکار خود را برای فیلم ترسناک روان‌شناختی "سکوت بره‌ها" دریافت کرد که در آن نقش مأمور اف‌بی‌آی کلاریس استارلینگ را به تصویر کشید. او در همان سال کارگردانی را با ساخت "کوچک‌مردی به نام تیت" تجربه کرد.
نقش‌آفرینی فاستر در درام "نل" (۱۹۹۴) برایش چهارمین نامزدی اسکار را به همراه داشت. دیگر فیلم‌های موفق او در دههٔ ۱۹۹۰ درام عاشقانهٔ "سامرزبای" (۱۹۹۳)، کمدی وسترن "ماوریک" (۱۹۹۴)، علمی تخیلی "تماس" (۱۹۹۷) و درام دورانی "آنا و شاه" (۱۹۹۹) بودند. او در دههٔ ۲۰۱۰ فیلم‌های "سگ آبی" (۲۰۱۱) و "هیولای پول" (۲۰۱۶) را کارگردانی کرد. فاستر برای بازی در تریلر روان‌شناختی "شجاع" (۲۰۰۷)، کمدی سیاه "کشتار" (۲۰۱۱) و درام حقوقی "موریتانی" (۲۰۲۱) نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب شد که برای فیلم آخری توانست این جایزه را کسب کند.
آلیشیا کریستین فاستر در ۱۹ نوامبر ۱۹۶۲ در لس آنجلس به دنیا آمد. او کوچک‌ترین فرزند اِولین الا «برندی» (۱۹۲۸–۲۰۱۹) و بازرگان ثروتمند لوسیوس فیشر فاستر سوم است. او تبار انگلیسی، آلمانی و ایرلندی دارد. فاستر از طرف پدرش، او نوادگان جان آلدن است که در سال ۱۶۲۰ در "می‌فلاور" به آمریکای شمالی رسید. والدینش قبل از به دنیا آمدن او از هم طلاق گرفتند و او رابطه‌ای با پدرش نداشت. او سه خواهر و برادر بزرگتر دارد: لوسیندا (زادهٔ ۱۹۵۴)، کنستانس (زادهٔ ۱۹۵۵)، و لوسیوس با نام مستعار «بادی» (زادهٔ ۱۹۵۷)؛ و همچنین سه برادر ناتنی از از ازدواج قبلی پدرش.
مادرش پس از طلاق فرزندان را با شریک زندگی خود در لس آنجلس بزرگ کرد. او تا زمانی که بر روی مدیریت حرفهٔ بازیگری بادی و جودی تمرکز داشته‌باشد، یک روزنامه‌نگار بود که برای تهیه‌کننده فیلم آرتور پی. جیکوبس کار می‌کرد. اگرچه فاستر رسماً آلیشیا نام داشت، خواهران و برادرانش او را «جودی» صدا می‌کردند و این نام ماندگار شد.
فاستر کودکی نابغه بود که توانست خواندن را در سه سالگی یاد بگیرد. او در یک مدرسهٔ مقدماتی فرانسوی‌زبان به تحصیل پرداخت. تسلط به زبان فرانسه او را قادر به بازی در فیلم‌های فرانسوی کرده و همچنین نسخه‌های فرانسوی‌زبان اکثر فیلم‌های انگلیسی زبان خود را دوبله می‌کند. سپس در دانشگاه ییل در نیوهیون، کنتیکت تحصیل و در آن‌جا ادبیات آفریقایی-آمریکایی را مطالعه کرد. او پایان‌نامه‌اش را در مورد تونی موریسون تحت راهنمایی هنری لوئیس گیتس جونیور نوشت و در سال ۱۹۸۵ با بالاترین امتیاز فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۹۳ برای سخنرانی در کلاس فارغ‌التحصیلی به ییل بازگشت و در سال ۱۹۹۷ مدرک دکترای افتخاری هنرهای زیبا را دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۱۸ جایزهٔ یک عمر دستاورد هنری از دانشگاه ییل به او اهدا شد.
فاستر در بیش از ۵۰ فیلم حضور یافته‌است. در سال ۱۹۶۸ در سریال "می‌بری آر دی اف" حضور یافت،Erickson, Hal. "Allmovie - Jodie Foster Biography." Retrieved April 17, 2007 و یک سال بعد در سریال "تفنگ دودی" شرکت کرد. پس از آن در فیلم "معاشقه با پدر ادی" در نقش «جو کلی»، دوست «ادی» نقش‌آفرینی کرد.Brooks, Tim and Marsh, Earle (1992) "The Complete Directory to Prime Time Network TV Shows 1946 to Present", 5th Edition. New York: Valentine Books. ISBN 0-345-37792-3.
در سال ۱۹۷۰ در فیلم تلویزیونیِ "تهدید در کوهستان" بازی کرد و پس از آن در فیلم‌های "ناپلئون و سمانتا" (۱۹۷۲)، "یک سرخ‌پوست کوچک" (۱۹۷۳)، "جمعهٔ غریب" (۱۹۷۶) و "کندلشو" (۱۹۷۷) ایفای نقش کرد. همچنین، او در سریالی به نام "ماه کاغذی" در کنار کریستوفر کانلی به ایفای نقش پرداخت.
جودی فاستر در چهارده سالگی مجری برنامهٔ "یکشنبه شب زنده" شد. او پس از درو باریمور، که در هفت سالگی مجری این برنامه بوده، جوان‌ترین مجری این برنامه به‌شمار می‌رود. Retrieved on 2006-03-31. وی به‌عنوان بازیگر نقش پرنسس لیا در فیلم "جنگ ستارگان" مطرح شد، اما این نقش را رد کرد زیرا قبلاً با دیزنی قرارداد داشت و در آن زمان روی دو فیلم کار می‌کرد.
او در سال ۱۹۷۶ (۱۴سالگی) در فیلم بسیار معروف "راننده تاکسی" در نقش «آیریش استینسما»، یک دختر فاحشه، در کنار رابرت دنیرو حضور یافت. کارگردانی این فیلم بر عهدهٔ مارتین اسکورسیزی بود که سرانجام فاستر با حضور در این فیلم، نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد و دو جایزهٔ بَفتا به‌عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل زن و بهترین بازیگر نوپا را به‌خاطر حضور در فیلم‌های "راننده تاکسی" و "باگزی مالون" ازآنِ خود کرد."Taxi Driver: Its Influence on John Hinckley, Jr." UMKC Law School. Retrieved April 17, 2007.Noe, Denise. "Taxi Driver." Crime Library. Courtroom Television Network. Retrieved April 17, 2007.
جان هینکلی، یکی از طرفداران افراطیِ جودی، پس از دیدن فیلم "راننده تاکسی"، مجذوب جودی فاستر شد و پس از ورود فاستر به دانشگاه یِیل، برای او نامه می‌فرستاد و گاهی نیز برای او پیغام تلفنی می‌گذاشت. در ۳۰ مارس ۱۹۸۱ هینکلی سوءقصدی به جان رونالد ریگان، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحدهٔ آمریکا کرد (در این حادثه، ریگان و سه نفر همراه او آسیب دیدند).
پس از این ترور، هینکلی انگیزهٔ این کار خود را تحت تأثیر قراردادن جودی فاستر اعلام کرد.Schneider, Karen S. "Foster Mom." "People Magazine". March 23, 1998. در سال ۱۹۸۲، فاستر با حضور در دادگاه به این موضوع اشاره کرد که او هیچ رابطه‌ای با جان هینکلی ندارد و در همان هنگام، هینکلی یک مداد به سمت فاستر پرتاب کرد و با فریاد گفت: "من پیدایت می‌کنم فاستر!"Noe, Denise. "I'll Get You, Foster!" Crime Library. Courtroom Television Network. Retrieved March 31, 2007.
شخص دیگری با نام ادوارد ریچاردسون نیز فاستر را تا اطراف دانشگاه تعقیب کرد و قصد شلیک گلوله به سمت او را کرد، اما ناموفق بود."Jodie Foster." UMKC Law School. Retrieved March 10, 2007. در سال ۱۹۹۱، فاستر از حضور در مصاحبه با برنامهٔ امروز در شبکهٔ ان‌بی‌سی صرف‌نظر کرد. همچنین، در سال ۱۹۹۹، او در مصاحبه‌ای با چارلی رز در برنامهٔ ۶۰ دقیقهٔ دوم درمورد این موضوع بحث کوتاهی کرد."Jodie Foster, Reluctant Star."
جودی فاستر، برخلاف دیگر ستارگان کودک، مانند شرلی تمپل و تاتوم اونیل، در سنین جوانی هم از شهرت بالایی برخوردار بود. بااینکه فیلم‌های "راننده تاکسی"، "روباه‌ها"، "هتل نیوهمپشایر"،"The Hotel New Hampshire." "Box Office Mojo". Retrieved April 17, 2007. "پنج گوشه""Five Corners." "Box Office Mojo". Retrieved April 17, 2007. و "سرقت از خانه""Stealing Home." "Box Office Mojo". Retrieved April 17, 2007. ازنظر درآمدزایی ناموفق بودند، اما نقش فاستر در این فیلم‌ها، امتحانی برای بازی در فیلم "متهم" بود. او برای بازی در این فیلم، در نقش «سارا توبیاس»، زنی که مورد تجاوز جنسی قرار گرفته بود، برندهٔ جایزهٔ اسکار و گلدن گلوب به‌عنوان بهترین بازیگر نقش اول زن شد. دیگر نقش معروف او شخصیت کلاریس استارلینگ، یک مأمور اف‌بی‌آی بود. او در کنار آنتونی هاپکینز، که ایفاگر نقش هانیبال لکتر در فیلم "سکوت بره‌ها"، محصول سال ۱۹۹۱ بود، توانست دومین جایزهٔ اسکار خود را دریافت کند."Silence of the Lambs." "Box Office Mojo". Accessed March 16, 2009.
پس از این فیلم، او فیلمی به نام "کوچک‌مردی به نام تیت" را در همان سال کارگردانی کرد. این فیلم درمورد یک بچهٔ بسیار زیرک بود که نقش مادرِ آن کودک را خود جودی فاستر ایفا کرد. همچنین، او در سال ۱۹۹۵ فیلمی به نام "خانه‌ای برای تعطیلات" را کارگردانی کرد. این فیلم یک کمدی سیاه با بازی هالی هانتر و رابرت داونی جونیور بود. در سال ۱۹۹۲، فاستر یک شرکت ساخت فیلم با نام «اگ پیکچرز» را در لس آنجلس تأسیس کرد. این شرکت فیلم‌های مستقلی را تهیه می‌کرد که در سال ۲۰۰۱ بسته شد. در این‌خصوص، فاستر گفته بود که این شرکت قدرت تولید فیلم‌های سرگرم‌کننده را ندارد.
جودی فاستر در سال ۱۹۹۴ تهیه‌کنندگی فیلم "نل" را برعهده گرفت. این اولین حضور او به‌عنوان تهیه‌کننده بود. همچنین، خود او نیز در این فیلم نقش‌آفرینی کرد. داستان این فیلم درمورد یک زن جوان است که در یک محل بسته، به‌صورت قرنطینه نگهداری می‌شود که قصد بازگشت به انسانیت را دارد. جودی فاستر پس از این فیلم، حضورش به‌عنوان بازیگر و تهیه‌کننده را دشوار خواند. در سال ۱۹۹۳، او در فیلمی با نام "سامرزبای" با ریچارد گی‌یر بازی کرد. پس از این فیلم، ریچارد گی‌یر درمورد او گفت:
در سال ۱۹۹۷، او با متیو مک‌کانهی در فیلم "تماس" ظاهر شد. این فیلم براساس رمانی از کارل ساگان بود. در این فیلم، فاستر ایفاگر نقش یک دانشمند بود که به‌دنبال یافتن حیات در خارج از زمین است. "تماس"، اولین فیلم داستانی ـ تخیلیِ جودی فاستر بود و همچنین اولین تجربهٔ او با بازی در محیط پرده آبی بود. در این‌خصوص او گفت: Retrieved on 2007-04-17. در سال ۱۹۹۸، سیارک ۱۷۷۴۴ در آسمان به نام جودی فاستر نام‌گذاری شد."Caussols discovers." Astrosurf.com. May 15, 2005. Retrieved April 17, 2007.
در سال ۲۰۰۲، جودی فاستر در فیلم "اتاق وحشت" بازی کرد. این فیلم به کارگردانی دیوید فینچر در هفتهٔ اولِ اکران خود در آمریکا توانست ۳۰میلیون دلار فروش داشته‌باشد. این بزرگ‌ترین موفقیت تجاری سینماییِ فاستر بود. Retrieved on 2009-03-01. پس از این فیلم، او در فیلمی فرانسوی‌زبان با نام "یک نامزدی بسیار طولانی" را بازی کرد. در سراسر فیلم، او به‌صورت روان فرانسوی صحبت کرد. فیلم بعدی او "نقشهٔ پرواز" در سال ۲۰۰۵ به روی پرده‌های سینما رفت. او در این فیلم ایفاگر نقش یک مادر بود که در هواپیما فرزندش را گم می‌کند.Flightplan (2005)Deming, Mark. "Flightplan." "Allmovie". Retrieved April 17, 2007.
در سال ۲۰۰۶، او در فیلم "مرد نفوذی" بازی کرد؛ یک فیلم مهیج به کارگردانی اسپایک لی و با بازی دنزل واشینگتن و کلایو اوون، که این فیلم پرفروش‌ترین فیلم آن سال شد.Inside Man (2006) در سال ۲۰۰۷، او در فیلمی به نام "شجاع" به کارگردانی نیل جوردن و با بازی ترنس هاوارد حضور یافت. با بازی در این فیلم، او برای ششمین بار نامزد جایزه گلدن گلوب شد."'Brave One' Leads Slow Weekend." "Box Office Mojo". September 17, 2007. Retrieved on 2006-03-27.
جودی فاستر به‌همراه مت دیمون در فیلمی باعنوان "ایلیسیم" به کارگردانی نیل بلومپکمپ بازی کرد، این فیلم در ژانر علمی ـ تخیلی است.Jodie Foster Cast in Neill Blomkamp's 'Elysium' | /FilmJodie Foster Joins Neill Blomkamp’s ‘Elysium’
فاستر قصد ساخت فیلمی به نام "فلورا پلوم" با بازی مریل استریپ و ایوان مک گرگور بود که به گفته خودش در نهایت از ساخت آن منصرف شد.وبگاه روزنامهٔ "هم‌وطن سلام"، جودی فاستر دوشنبه ۳۰ شهریور ۱۳۸۳Cannes: Why Jodie Foster Doesn't Feel Box-Office Pressure for 'Money Monster' (Q&A)WHEN ACTORS DIRECT: JODIE FOSTER
در فوریه ۲۰۱۱ مجری سی و ششمین دوره جشنواره سزار فرانسه بود و یک ماه بعد از آن فیلم سگ آبی به کارگردانی را عرضه کرد. مل گیبسون، آنتون یلچین، جنیفر لارنس و خود جودی فاستر از بازیگران آن هستند.Kohn, Eric (March 17, 2011). "Jodie Foster on The Beaver and Making Personal Films". Indiewire. Retrieved July 18, 2009.Barker, Andrew (March 16, 2011). "Variety Reviews: The Beaver". Variety. Retrieved February 18, 2013. همچنین در همان سال در فیلم کشتار ساخته رومن پولانسکی بازی کرد، از دیگر بازیگران آن فیلم می‌توان به جان سی ریلی، کیت وینسلت و کریستوف والتز اشاره کرد. کشتار در شصت و هشتمین دوره جشنواره ونیز در سپتامبر ۲۰۱۱ به روی پرده رفت و نظر مثبت منتقدان را جلب کرد. جودی فاستر برای بازی در این فیلم نامزد گلدن گلوب بهترین بازیگر زن شد."Carnage". Rotten Tomatoes. Flixter. Retrieved December 16, 2011.
به‌گفتهٔ فاستر، او تنها سه بار به ملاقات پدر خود رفته‌است و این ملاقات‌ها بسیار خشک بوده‌است. جودی دو خواهر بزرگ‌تر از خود با نام‌های لوسیندا «سیندی» فاستر (متولد ۱۹۵۴) و کانستیس «کانی» فاستر (متولد ۱۹۵۵) و یک برادر بزرگ‌تر از خودش به نام لوسیوس «بادی» فاستر (متولد ۱۹۵۷) دارد. همچنین، پدر جودی فاستر در سال ۲۰۱۱، با سوءاستفاده از نام دخترش، بیش از ۱۰۰هزار دلار به بهانهٔ کمک برای ساخت خانه برای چندین بی‌خانمان اختلاس کرده بود. وی در ۸۹ سالگی با رأی دادگاهِ نهایی به ۵ سال زندان محکوم شد.فارس نیوز - پدر جودی فاستر به ۵ سال زندان محکوم شدJodie Foster’s dad sentencing delayed after grand theft conviction in Calif. housing schemeJodie Foster's father arrives at court with zimmer frame accused of $130,000 housing scam | Mail Online
خواهرش، کانی، در بعضی از برنامه‌های تلویزیونی حضور داشت. فاستر و برادرش برای چندین سال از یکدیگر دور هستند. در سال ۱۹۹۷، برادرش یک کتاب با نام "فرزند فاستر" نوشت. او در این کتاب درمورد جودی نوشت: «من همواره می‌پنداشتم که جودی یک همجنسگرا یا دوجنسگرا بوده.»"Foster Child: A Biography of Jodie Foster" او مدعی شده که تغییر نام آلیشیا به جودی حالتی رمزدار دارد؛ زیرا به‌گفته او، جودی Jo D نام سری بود که مادر وی، که یک هم جنسگراست، برای معشوقهٔ خود، جوزفین دومینگز گذاشته بود. نظر فاستر درمورد این گفته این بود که این گفته‌ها فقط برای شکستن قلب مادر او بوده‌است.
گرایش جنسی فاستر تبدیل به بحث عمومی در سال ۱۹۹۱ شد، زمانیکه فعالان معترض به ادعای همجنس‌گراهراسی در فیلم "سکوت بره‌ها" (۱۹۹۱) اعلام کردند که او لزبین بودن خود را در نشریاتی چون "اوت ویک و ویلج ویس" پنهان کرده‌است. در سال ۲۰۱۳ او در سخنرانیش پس از دریافت جایزه سیسیل بی دمیل در هفتادمین مراسم گلدن گلوب، آشکارسازی کرد و در ادامه منجر به این شد که بسیاری از رسانه‌های خبری او را به عنوان لزبین یا گی توصیف کنند، اگرچه بعضی از رسانه‌ها به این نکته که او از کلمات «گی» و «لزبین» در سخنرانیش استفاده نکرده‌است.
جودی فاستر دو پسر دارد با نام‌های چارلز فاستر (متولد ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۹۸) و کریستوفر کیت فاستر (متولد ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۱)؛ اما هویت پدر فرزندان او نامشخص است. فاستر در سال ۲۰۱۴ با دوست‌دختر خود، الکساندرا هدیسون ازدواج کرد. رابطهٔ آن‌ها از مهٔ ۲۰۱۳ آغاز شده بود.
ازنظر عقیده، فاستر یک بی‌خدا است و به دین یا آیین خاصی باور ندارد؛ اما به‌گفتهٔ خودش به عقاید و دین دیگران احترام می‌گذارد.The Georgia Straight, Interview with Jodie Foster by Dan McLeod, July 10-17, 1997; page 43. او همچنین از خشونت بی‌جا در فیلم‌ها بیزار است، به‌طوری‌که از فیلم "شهر گناه" نیز انتقاد کرد و گفت:
مل گیبسون و مارتین اسکورسیزی از نزدیک‌ترین دوستان جودی فاستر هستند. مایلی سایرس، خواننده و بازیگر سینما نیز در یک مصاحبه اعلام کرده بود که جودی فاستر مانند یک استاد برای او بوده‌است.Miley Cyrus "Jodie Foster Is My Mentor"
او به ورزش علاقهٔ خاصی دارد و یوگا و کیک‌بوکسینگ ورزش روزانهٔ اوست.روزنامهٔ "جام‌جم"، «چهره‌های دور، جودی فاستر»، شنبه ۷ اردیبهشت ۱۳۸۷
گوستاو آدولف ششم (اسکار فردریک ویلهلم الاف گوستاف آدولف) (۱۱ نوامبر ۱۸۸۲–۱۵ سپتامبر ۱۹۷۳) از ۱۹۵۰ تا زمان مرگ پادشاه سوئد بود.
او بزرگ‌ترین پسر گوستاو پنجم سوئد و همسرش ویکتوریای بادن بود و در زمان سلطنت پدرش به مدت ۴۳ سال ولیعهد سوئد بود. وی آخرین پادشاه سوئد بود که برطبق قوانین موجود به صورت بالقوه از اختیارات اجرایی برخوردار بود، هرچند زمانی که او به سلطنت رسید نظام پارلمانی سوئد از ثبات نسبی برخوردار بود و او در عمل دخالتی در اداره امور نداشت.
گوستاو آدولف در ۱۹۰۵ در کلیسای دژ ویندسور با شاهدخت مارگارت کانات که نوه ملکه ویکتوریا بود ازدواج کرد. این زوج صاحب پنج فرزند شدند. شاهدخت مارگارت در سال ۱۹۲۰ و درحالی که باردار بود، بر اثر عفونت درگذشت. وی مجدداً در سال ۱۹۲۳ با یکی از وابستگان خاندان سلطنتی بریتانیا ازدواج کرد. همسر دوم وی لیدی لوئیز مونت باتن، از نوادگان ملکه ویکتوریا و خالهٔ شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبرا بود. لیدی لوئیز بعد از به سلطنت رسیدن همسرش، ملکه سوئد شد. گوستاو آدولف از ازدواج دوم فرزندی نداشت.
گوستاو آدولف پس از مرگ پدرش در سال ۱۹۵۰ درحالی که ۶۷ سال داشت به سلطنت رسید و در آن زمان مسن‌ترین ولیعهد در بین کشورهای دنیا بود.
گوستاو آدولف ششم در سال ۱۹۷۳ در سن ۹۰ سالگی بر اثر ابتلا به سینه پهلو درگذشت و برخلاف سنت به جای کلیسای ریدارهولمن در گورستان سلطنتی در شمال استکهلم و در کنار دو همسرش دفن شد. پس از وی نوه‌اش کارل گوستاف شانزدهم به سلطنت رسید. یکی دیگر از نوه‌های وی، مارگریت دوم در حال حاضر ملکه دانمارک است.
افتخار دَدِه‌بالا (۲۵ آبان ۱۳۲۵ – ۴ تیر ۱۳۸۶) که با نام هنری مهستی شناخته می‌شود، خوانندهٔ موسیقی سنتی و پاپ ایرانی بود. او در طول بیش از چهار دهه فعالیت بیش از ۲۰۰ ترانه اجرا کرد. مهستی دارای گسترهٔ صوتی متزوسوپرانو بود. او ابتدا توسط اکبر گلپایگانی کشف شد و در ۱۸ سالگی نیز با پرویز یاحقی آشنا شد و در سن ۲۰ سالگی اولین اجرای خود به نام «آنکه دلم را برده خدایا» (گل‌های رنگارنگ شماره ۴۲۰) را منتشر کرد که در مقام شوشتری اجرا شده بود. او کمی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ از ایران خارج شد. ابتدا به لندن و سپس برای همیشه به ایالات متحده آمریکا رفت و تا زمان درگذشت در شهر سانتاروزا زندگی می‌کرد. بیشتر آثاری که او پس از انقلاب اجرا کرد در قالب ترانه‌های پاپ، سنتی و مردمی هستند. مهستی خواهر کوچک‌تر هایده، خوانندهٔ ایرانی بود.
مهستی، در ۲۵ آبان ۱۳۲۵ در تهران، خیابان ایران (خیابان عین‌الدوله)، زاده شد. پدر وی محمد دده‌بالا که متولد روستای دده‌بالا از توابع شهر تبریز بود و مادرش از ثروتمندان اهل رشت بود. او خواهر هایده، یکی از خوانندگان سرشناس ایرانی بود. پرویز یاحقی استعداد خوانندگی او را در نوجوانی کشف کرد. یاحقی صدای او را در یکی از نشست‌ها به‌طور اتفاقی می‌شنود و بسیار به صدایش علاقه‌مند می‌شود و وی را به خوانندگی و موسیقی تشویق می‌کند. اکبر گلپایگانی در مصاحبه‌ای عنوان می‌کند که هایده و مهستی را او آموزش داده و سپس به آهنگسازان معرفی کرده‌است. هایده از مهستی بزرگ‌تر بود اما مهستی به‌علت تجرد، زودتر از خواهر خود پا در وادی هنر گذاشت. وی نام هنری خود را از مهستی گنجوی شاعر معروف ایرانی برگرفت.
شروع کار مهستی در سن ۱۹سالگی در برنامهٔ گل‌ها شمارهٔ ۴۲۰[مصاحبه نادر رفیعی در میدنایت شو با مهستی ۱۹۸۷] و با خواندن ترانه‌ای به نام "آن که دلم را برده خدایا" ساختهٔ بیژن ترقی در سبک موسیقی سنتی ایرانی بود اما پس از طی زمان و همراه با گرایش عمومی برای موسیقی پاپ به‌خصوص در دوران پس از انقلاب ۱۳۵۷، آهنگ‌هایی نیز در این سبک اجرا نمود. نخستین کار وی در این زمینه ترانهٔ "بچه نشو ای دل" ساختهٔ جهانبخش پازوکی بود.
پیش از انقلاب، همسر نخست مهستی پس از مدتی زندگی با او، عاشق فیروزه خوانندهٔ کوچه‌بازاری شد و از مهستی جدا شد. مهستی علاقهٔ زیادی به همسرش داشت و با این رخداد بسیار غمگین شد و ترانه‌های "بیا خونه"، "بازیچه" و سرانجام "دلقک" را خطاب به کورس ناظمیان، همسر نخست خود خواند ولی پس از مدتی با همسر دومش ازدواج کرد.
مهستی دو بار ازدواج کرد و سرانجام هر دو ازدواج، جدایی بود. بعد از این دو جدایی تصمیم گرفت که تنها زندگی کند و با مادر خود در فرمانیهٔ تهران زندگی کرد. وی از ازدواج نخست با کورس ناظمیان صاحب دختری به نام سحر ناظمیان شد. ازدواج دوم او با بهرام سنندجی صاحب کارخانهٔ کفش بود. مهستی از تنها دختر خود یعنی سحر دو نوهٔ دختری به نام‌های ناتاشا و ناتالی داشت.
در سال ۲۰۰۵ میلادی، آکادمی جهانی هنر، ادبیات و رسانه از وی برای بیش از ۴۰ سال فعالیت در زمینهٔ موسیقی سنتی ایرانی و مردمی و پاپ ایرانی تقدیر به عمل آورد و به وی نشان شیر طلایی اهدا گردید.خبرگزاری بی‌بی‌سی مهستی در کالیفرنیا درگذشت
از او با احتساب گل‌های رنگارنگ حدود چهل آلبوم برجای مانده‌است. مردمی بودن و شرکت در بسیاری از کارهای عام‌المنفعه و همچنین برخورد صمیمانهٔ وی با مردم در کنسرت‌ها باعث علاقهٔ زیاد مردم به وی بود که باعث شد نسل‌هایی که بعد از مرگ وی به دنیا آمده بودند تا به امروز، وی و ترانه‌های او را به‌خوبی بشناسند و از آن‌ها استقبال کنند.
مهستی تا حدود چهار سال بیماری خود را از اطلاع عموم مردم پنهان نگاه داشت؛ اگرچه تحت شیمی‌درمانی خفیف قرار گرفته بود. پزشکان به او هشدار داده بودند که در صورت مداوا با دوز بالاتر که مورد نیاز شرایط اوست، امکان ایجاد مشکل در صدایش وجود خواهد داشت. با این وجود، در نوروز ۱۳۸۶ بعد از چندین روز اجرای برنامه در کنسرتی که به همراه ستار و گلپا قرار بود در دبی انجام دهد به علت ظهور مجدد علائم بیماری و وخامت حال عمومی از اجرای کنسرت بازماند. وی به سرعت به لس آنجلس بازگشت و در برنامه‌ای تلویزیونی با اجرای نادره سالارپور (برادرزادهٔ خود)، به همراه دختر و نوه‌های خود و پزشک خانوادگی شرکت کرد و اعلام کرد که به بیماری سرطان مبتلا است و باید پرتودرمانی شود. به همین دلیل پس از انجام مداوا به همراه دخترش به شمال کالیفرنیا رفت و در مجهزترین بیمارستان سانتا روزا که متعلق به همسر سحر بود بستری گردید.[۲۶مصاحبه تلویزیون امید ایران با کیوان پسر هایده و سحر دختر مهستی June 2007]
مهستی پس از انتشار آلبوم موفق "از خدا خواسته" در حالی که مشغول تهیهٔ آلبوم دیگری با همکاری شادمهر عقیلی بود، پس از چهار سال بیماری سرطان رودهٔ بزرگ در سانتا روزا، کالیفرنیا در ساعت ۷:۵۲ صبح ۴ تیر ۱۳۸۶ در سن ۶۰ سالگی در حالت اغما درگذشت.
پیکر مهستی پس از انتقال از شمال کالیفرنیا، در ساعت ۱۲:۳۰ روز جمعه، ۸ تیر ۱۳۸۶ در گورستان وست‌وود در لس آنجلس به خاک سپرده شد. هزاران نفر از جمله خوانندگان و بازیگران برجستهٔ ایرانی مقیم خارج از کشور و همچنین جمشید دلشاد، نخستین شهردار ایرانی در ایالت کالیفرنیا و بیژن پاکزاد از طراحان معروف ایرانی مقیم آمریکا در مراسم خاکسپاری مهستی شرکت کردند.
بعد از فوت وی، ۴ خوانندهٔ خانم ایرانی، لیلا فروهر، سپیده، هنگامه و هلن به درخواست شبکهٔ تپش، آهنگی برای یادبود مهستی به نام «به یاد مهستی» را اجرا کردند. این ترانه ابتدا قرار بود به عنوان هدیه‌ای به مهستی تقدیم شود اما پس از درگذشت او منتشر شد.
مهستی با تعداد بسیاری از آهنگسازان ایرانی در سبک‌های گوناگون، از پرویز یاحقی و اسدالله ملک گرفته تا انوشیروان روحانی، صادق نوجوکی، محمد حیدری، حسن شماعی‌زاده، منوچهر چشم‌آذر و مهرداد آسمانی، شادمهر عقیلی و با ترانه‌سرایانی چون بیژن ترقی، تورج نگهبان، لیلا کسری، هما میرافشار، همایون هوشیارنژاد، ژاکلین، شهیار قنبری و اردلان سرفراز همکاری داشت. بیشتر کارهای او (در حدود ۶۰ اثر) از جهانبخش پازوکی است.
در اواخر عمر و در آلبوم آخرش "از خدا خواسته"، با شادمهر عقیلی (آهنگساز و تنظیم‌کننده) و مریم حیدرزاده (ترانه‌سرا) همکاری کرد.
مهستی در بسیاری از فیلم‌های ایرانی پیش از انقلاب به جای هنرپیشهٔ نقش اول فیلم‌ها خوانده‌است. از جملهٔ این ترانه‌ها و فیلم‌ها می‌توان به ترانه‌های چرا در فیلم ببر مازندران، جمجمک و چشمان آهو در فیلم شیرین و فرهاد، بر آسمان نوشته و نخستین عشق در فیلم شکوه قهرمان، یاد او و بی تو چه کنم در فیلم نسل شجاعان، پشیمان به همراه ایرج در فیلم شهر هرت، خدایا چه کردم در فیلم قاتلین هم می‌گریند، یادم میاد در فیلم مرغ تخم‌طلا و ژانویه در فیلم ماجرای شب ژانویه اشاره کرد.
شادمهر عقیلی در سال ۱۴۰۲ ترانهٔ‌ای را بنام تماشا با صدا و آهنگسازی خود منتشر کرد و این گونه عنوان کرد که این ترانه از کارهایی بوده که برای مهستی ساخته بود، اما به دلیل بیماری و فوت زود هنگام او به مرحله ضبط نرسید، کمی بعد از انتشار این ترانه به‌وسیله استفاده از فناوری هوش مصنوعی این ترانه با صدای مهستی پخش شد.
در فهرست زیر نام آلبوم‌های مهستی به ترتیب حروف الفبا آمده‌است:
در مواجهه با یک شیء دو معنا از آن می‌توان برداشت کرد: اینکه آن شیء هست و اینکه آن شیء چیست. در فلسفهٔ اسلامی به معنای اول وجود و به معنای دوم ماهیت گفته می‌شود. این تمایز را می‌توان تا "تحلیلات ثانی" ارسطو دنبال کرد اما برای اولین بار ابن‌سینا آن را به صراحت ذکر کرده است.
به عبارتی وجود از آن جهت که موجودات وجود دارند وجه مشترک آنان به شمار می رود.ماهیت از آن جهت که موجودات هر دسته ماهیت به خصوصی دارند(مثلا ماهیت اسب با ماهیت انسان متفاوت است)وجه اختصاصی آنها شمرده می شود.
در فلسفه متأخر اسلامی این مسئله مطرح شده است که وجود شیء اصیل است یا ماهیت آن. به عبارت دیگر چیزی که جهان خارج را پر کرده و منشأ اثر است وجود است یا ماهیت. این مسئله را به این شکل برای اولین بار میرداماد مطرح کرده است اما برخی مناقشه بر سر وجود کلی طبیعی در خارج را صورت اولیهٔ آن دانسته‌اند. میرداماد خود به اصالت ماهیت قائل بوده است اما ملاصدرا و تابعان او قائل به اصالت وجوداند.
فیاضی، غلامرضا (۱۳۸۸). "هستی و چیستی در مکتب صدرائی". قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.
عبودیت، عبدالرسول (۱۳۸۹). "درآمدی به نظام حکمت صدرائی". جلد اول. تهران: سمت.
آورام نوآم چامسکی (زادهٔ ۷ دسامبر ۱۹۲۸) زبان‌شناس، فیلسوف، دانشمند علوم شناختی، مورخ، منتقد اجتماعی و فعال سیاسی آمریکایی است. او که گاه «پدر زبان‌شناسی مدرن» نامیده می‌شود، یکی از چهره‌های اصلی در فلسفه تحلیلی و یکی از بنیان‌گذاران حوزهٔ علوم شناختی است. او برندهٔ جایزهٔ استاد زبان‌شناسی در دانشگاه آریزونا و استاد بازنشسته در مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) است. او نویسنده بیش از ۱۵۰ کتاب در موضوعات مختلف مانند زبان‌شناسی، جنگ، سیاست و رسانه‌های جمعی است. از نظر ایدئولوژیک، او با آنارکو-سندیکالیسم و سوسیالیسم لیبرترین همسو می‌شود.
چامسکی که از مهاجران یهودی در فیلادلفیا متولد شد، علاقه اولیه خود را به آنارشیسم از کتاب‌فروشی‌های جایگزین در شهر نیویورک پیدا کرد. او در دانشگاه پنسیلوانیا تحصیل کرد. چامسکی در دوران تحصیلات تکمیلی خود در انجمن یاران هاروارد، نظریه گرامر گشتاری را توسعه داد و به همین دلیل در سال ۱۹۵۵ دکترای خود را به دست آورد. در آن سال او تدریس در مؤسسه فناوری ماساچوست را آغاز کرد و در سال ۱۹۵۷ با اثر برجسته‌اش «ساختارهای نحوی» که نقش عمده‌ای در بازسازی مطالعه زبان داشت، به‌عنوان چهره‌ای مهم در زبان‌شناسی ظاهر شد. چامسکی از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۵۹ عضو بنیاد ملی علوم در مؤسسه مطالعات پیشرفته بود. او نظریه گرامر جهانی، نظریه گرامر مولد، سلسله مراتب چامسکی و برنامه حداقلی را خلق کرد یا به‌طور مشترک خلق کرد. چامسکی همچنین نقشی اساسی در افول رفتارگرایی زبانی ایفا کرد و به ویژه از کار بی‌اف اسکینر انتقاد کرد.
چامسکی که مخالف صریح دخالت ایالات متحده در جنگ ویتنام بود، آن را اقدامی از امپریالیسم آمریکا می‌دانست. او در سال ۱۹۶۷ به دلیل مقاله ضد جنگ خود «مسئولیت روشنفکران» مورد توجه ملی قرار گرفت. او که با چپ نو مرتبط شد، چندین بار به دلیل فعالیت‌هایش دستگیر شد و در فهرست دشمنان رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون قرار گرفت. در حالی که در دهه‌های بعدی کار خود را در زبان‌شناسی گسترش داد، در نزاع‌های زبان‌شناختی نیز شرکت کرد. چامسکی با همکاری ادوارد اس. هرمان، بعداً مدل پروپاگاندای انتقاد رسانه‌ای را در "تولید رضایت" بیان کرد و برای افشای اشغال تیمور شرقی توسط اندونزی تلاش کرد. دفاع او از آزادی بی قید و شرط بیان، از جمله انکار هولوکاست، جنجال قابل توجهی در ماجرای فوریسون در دهه ۱۹۸۰ ایجاد کرد. از زمان بازنشستگی از تدریس فعال در مؤسسه فناوری ماساچوست، او به فعالیت‌های سیاسی پر سر و صدای خود از جمله مخالفت با حملهٔ سال ۲۰۰۳ به عراق و حمایت از جنبش اشغال ادامه داده‌است. چامسکی در سال ۲۰۱۷ تدریس در دانشگاه آریزونا را آغاز کرد.
چامسکی که یکی از پراستنادترین دانشمندان زنده است، بر طیف وسیعی از رشته‌های دانشگاهی تأثیر گذاشته‌است. او به‌طور گسترده‌ای به جرقهٔ انقلاب شناختی در علوم انسانی و نیز به توسعهٔ چارچوب شناختی جدید برای مطالعه زبان و ذهن کمک کرده‌است. علاوه بر ادامه تحصیل، او همچنان از منتقدان اصلی سیاست خارجی ایالات متحده، نئولیبرالیسم و سرمایه‌داری دولتی معاصر، درگیری اسرائیل و فلسطین و رسانه‌های خبری اصلی است. چامسکی و اندیشه‌های او در جنبش‌های ضدسرمایه‌داری و ضد امپریالیستی تأثیرگذار است.
اورام نوام چامسکی در ۷ دسامبر ۱۹۲۸ در محله ایست اوک لین فیلادلفیا، پنسیلوانیا به دنیا آمد. پدر و مادر او، زیو «ویلیام» چامسکی و السی سیمونوفسکی، مهاجران یهودی بودند.ویلیام در سال ۱۹۱۳ برای فرار از سربازی اجباری از امپراتوری روسیه گریخته بود و قبل از حضور در دانشگاه در بیگارخانه بالتیمور و مدارس ابتدایی عبری کار می‌کرد.ویلیام پس از نقل مکان به فیلادلفیا، مدیر مدرسه مذهبی کنیسه مایکوه اسرائیل شد و به دانشکده کالج گراتز پیوست. او تأکید زیادی بر آموزش مردم داشت تا «در تفکر خود به خوبی یکپارچه، آزاد و مستقل باشند، نگران بهبود و ارتقای جهان باشند، و مشتاق مشارکت در معنادارتر کردن و ارزشمندتر کردن زندگی برای همه باشند»، مأموریتی که شکل داد. متعاقباً توسط پسرش پذیرفته شد. السی معلم و فعالی بود که در بلاروس متولد شده بود. آنها در کنیسه مایکوه، جایی که هر دو کار می‌کردند، ملاقات کردند.
نوام (متولد ۱۹۲۸) اولین فرزند چامسکی‌ها بود. برادر کوچکتر او، دیوید الی چامسکی (۱۹۳۴–۲۰۲۱)، پنج سال بعد به دنیا آمد و به عنوان متخصص قلب در فیلادلفیا کار کرد. برادران صمیمی بودند، دیوید آسان‌گیر بود در حالی که نوام می‌توانست بسیار رقابتی باشد. چامسکی و برادرش یهودی بزرگ شدند، عبری آموختند و به‌طور منظم در بحث تئوری‌های سیاسی صهیونیسم شرکت داشتند. این خانواده به ویژه تحت تأثیر نوشته‌های چپ صهیونیستی احد حام قرار داشت. چامسکی در کودکی با یهودستیزی، به ویژه در جوامع ایرلندی و آلمانی فیلادلفیا مواجه شد.
چامسکی در مدرسه روزانه مستقل دیوییت اوک لین و دبیرستان مرکزی فیلادلفیا شرکت کرد، جایی که او از نظر آکادمیک عالی بود و به باشگاه‌ها و جوامع مختلف پیوست، اما با روش‌های آموزشی سلسله مراتبی و گروهی مدرسه مشکل داشت. او همچنین در دبیرستان عبری در کالج گراتز، جایی که پدرش تدریس می‌کرد، شرکت کرد.
چامسکی پدر و مادر خود را به عنوان «دموکرات‌های عادی روزولت» با سیاست‌های چپ میانه توصیف کرده‌است، اما بستگانی که در اتحادیه بین‌المللی کارگران پوشاک بانوان دخیل بودند، او را در معرض سوسیالیسم و سیاست‌های چپ افراطی قرار دادند. او به‌طور قابل توجهی تحت تأثیر عمویش و چپگراهای یهودی بود که برای بحث در مورد مسائل جاری به غرفه روزنامه او در شهر نیویورک مراجعه می‌کردند. خود چامسکی هنگام ملاقات با عمویش در شهر اغلب از کتابفروشی‌های چپ و آنارشیست دیدن می‌کرد و با اشتیاق به خواندن ادبیات سیاسی می‌پرداخت. او اولین مقاله خود را در سن ۱۰ سالگی در مورد گسترش فاشیسم پس از سقوط بارسلونا (فوریه ۱۹۳۹) در طول جنگ داخلی اسپانیا نوشت و از سن ۱۲ یا ۱۳ سالگی با سیاست آنارشیستی و همچنین با «چپ ضد بلشویک» شناخته شد او بعداً کشف خود از آنارشیسم را به عنوان «یک تصادف خوش شانس» توصیف کرد که او را به منتقد استالینیسم و سایر اشکال مارکسیسم–لنینیسم تبدیل کرد.
در سال ۱۹۴۵، در سن ۱۶ سالگی، چامسکی یک برنامه مطالعاتی عمومی را در دانشگاه پنسیلوانیا آغاز کرد، جایی که فلسفه، منطق و زبان‌ها را بررسی کرد و علاقه اولیه به یادگیری زبان عربی پیدا کرد. او که در خانه زندگی می‌کرد، هزینه تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی با تدریس زبان عبری تأمین کرد. او که از تجربیات خود در دانشگاه ناامید شده بود، به ترک تحصیل و رفتن به کیبوتص در فلسطین اجباری فکر کرد، اما کنجکاوی فکری او از طریق گفتگو با زبانشناس روسی الاصل زلیگ هریس، که برای اولین بار در سال ۱۹۴۷ با او در یک محفل سیاسی ملاقات کرد، دوباره بیدار شد. هریس، چامسکی را به حوزه زبان‌شناسی نظری معرفی کرد و او را متقاعد کرد که در این موضوع تخصص داشته باشد. پایان‌نامه لیسانس چامسکی، «مورفوفونمیک زبان عبری مدرن»، روش‌های هریس را در این زبان به کار برد. چامسکی این پایان‌نامه را برای کارشناسی ارشد خود که در سال ۱۹۵۱ از دانشگاه پنسیلوانیا دریافت کرد، بازبینی کرد. پس از آن به عنوان یک کتاب منتشر شد. او همچنین در زمان تحصیل در دانشگاه، به ویژه تحت تعلیم نلسن گودمن، علاقه خود را به فلسفه توسعه داد.
از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۵ چامسکی عضو انجمن یاران دانشگاه هاروارد بود و در آنجا تحقیقاتی را در مورد آنچه که پایان‌نامه دکترای او شد انجام داد. چامسکی توسط گودمن تشویق شد تا درخواست پذیرش بدهد، تا حدودی او به این دلیل علاقمند به هاروارد شد که فیلسوف ویلارد کواین در آنجا مستقر بود. هم کواین و هم یک فیلسوف مهمان، جان لانگشاو آستین، از دانشگاه آکسفورد، به شدت بر چامسکی تأثیر گذاشتند. در سال ۱۹۵۲ چامسکی اولین مقاله آکادمیک خود را به نام "سیستم‌های تحلیل نحوی" منتشر کرد که نه در یک مجله زبانشناسی بلکه در "ژورنال منطق نمادین" منتشر شد. او در سال ۱۹۵۴ با انتقاد شدید از جریان‌های رفتارگرایانه تثبیت شده در زبان‌شناسی، ایده‌های خود را در سخنرانی‌هایی در دانشگاه شیکاگو و دانشگاه ییل ارائه کرد. او چهار سال بود که به عنوان دانشجو در پنسیلوانیا ثبت نام نکرده بود، اما در سال ۱۹۵۵ پایان‌نامه ای را ارائه کرد که در آن ایده‌های خود را در مورد دستور زبان تحول آفرین بیان می‌کرد. به خاطر آن مدرک دکترای فلسفه به او اعطا شد و قبل از انتشار در سال ۱۹۷۵ به عنوان بخشی از "ساختار منطقی نظریه زبانشناسی"، به‌طور خصوصی بین متخصصان روی یک میکروفیلم توزیع شد. پروفسور هاروارد جرج آرمیتیج میلر تحت تأثیر تز چامسکی قرار گرفت و در چندین مقاله فنی در زبان‌شناسی رایانشی با او همکاری کرد. دکترای چامسکی او را از خدمت سربازی اجباری معاف کرد، که در غیر این صورت قرار بود در سال ۱۹۵۵ آغاز شود.
در سال ۱۹۴۷ چامسکی با کارول دوریس شاتز که از دوران کودکی او را می‌شناخت، رابطه عاشقانه ای آغاز کرد. آنها در سال ۱۹۴۹ ازدواج کردند. پس از اینکه چامسکی به عنوان یکی از اعضای دانشگاه هاروارد انتخاب شد، این زوج به منطقه آلستون بوستون نقل مکان کردند و تا سال ۱۹۶۵ در آنجا ماندند، آنها بعداً به حومه لکسینگتون نقل مکان کردند. در سال ۱۹۵۳ این زوج از هاروارد کمک هزینه سفر به اروپا، از بریتانیا به فرانسه، سوئیس به ایتالیا، و سپس به اسرائیل، جایی که آنها در کیبوتص هاشومر هاتزایر زندگی می‌کردند را دریافت کردند. چامسکی علیرغم لذت بردن از ناسیونالیسم یهودی کشور، از نژادپرستی ضد عرب و در جامعه چپ کیبوتص، از طرفداری از استالینیسم در این کشور وحشت زده شد. در بازدید از شهر نیویورک، چامسکی به دفتر مجله آنارشیست ییدیش "فرای آربتر شتیمه" رفت و شیفته ایده‌های رودولف رکر شد، مشارکت کننده ای که کارش، چامسکی را با پیوند بین آنارشیسم و لیبرالیسم کلاسیک آشنا کرد. چامسکی متفکران سیاسی دیگر از جمله آنارشیست‌ها میخائیل باکونین و دیگو آباد د سانتیلان، سوسیالیست‌های دموکراتیک جورج اورول، برتراند راسل، و دوایت مک‌دونالد، و آثار مارکسیست‌ها کارل لیبکنشت، کارل کرش، و روزا لوکزامبورگ را مطالعه کرد.خوانش‌های او، او را به مطلوبیت یک جامعه آنارکو سندیکالیستی متقاعد کرد و مجذوب کمون‌های آنارکو سندیکالیستی شد که در طول جنگ داخلی اسپانیا ایجاد شد، همان‌طور که در ادای احترام اورول به کاتالونیا (۱۹۳۸) مستند شده‌است. او مجله چپگرای "سیاست" را مطالعه کرد که به علاقه او به آنارشیسم و نشریه کمونیستی شورایی مارکسیسم زنده می‌پردازد، اگرچه او ارتدوکسی سردبیر آن، پل ماتیک را رد می‌کرد. او همچنین به ایده‌های مارلنیت اتحادیه لنینیست ایالات متحده، یک گروه مارکسیست-لنینیست ضد استالین، که تحت تأثیر توصیف جنگ جهانی دوم به عنوان یک «جنگ ساختگی» که توسط سرمایه‌داران غربی و اتحاد جماهیر شوروی تحریک شده بود، علاقه داشت. او «هرگز این تز را واقعاً باور نکرد، اما … آنقدر جالب بود که سعی کند بفهمد در مورد چه چیزی صحبت می‌کنند.»
چامسکی با دو زبان‌شناس، موریس هله و رومن یاکوبسن، در مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) دوست شد، که دومی در سال ۱۹۵۵ سمت استادیاری را برای او در آنجا به دست آورد. در مؤسسه فناوری ماساچوست، چامسکی نیمی از زمان خود را صرف یک پروژه ترجمه ماشینی و نیم دیگر را به تدریس دوره زبان‌شناسی و فلسفه پرداخت. او در رابطه با مؤسسه فناوری ماساچوست می‌گوید: «مکانی کاملاً آزاد و باز، باز برای آزمایش و بدون نیازهای سخت بود. این مکان برای شخصی از علایق و کار خاص من عالی بود.» از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۸ او همچنین در دانشگاه کلمبیا به عنوان استاد مهمان استخدام شد. چامسکی‌ها اولین فرزند خود را در همان سال به دنیا آوردند، دختری به نام آویوا. او همچنین اولین کتاب خود را در زمینه زبان‌شناسی به نام "ساختارهای نحوی" منتشر کرد، اثری که به شدت مخالف روند غالب هریس-بلومفیلد در این زمینه بود. پاسخ‌ها به ایده‌های چامسکی از بی‌تفاوتی تا خصومت متغیر بود، کار او تفرقه‌انگیز بود و باعث «تغییر چشمگیر» در این رشته شد. جان لاینز، زبان‌شناس، بعداً اظهار داشت که ساختارهای نحوی «مطالعه علمی زبان را انقلابی کردند». از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۵۹ چامسکی عضو بنیاد ملی علوم در موسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون، نیوجرسی بود.
در سال ۱۹۵۹، چامسکی مروری بر کتاب "رفتار کلامی" بی‌اف اسکینر در مجله آکادمیک "زبان" منتشر کرد، که در آن او علیه دیدگاه اسکینر در مورد زبان به عنوان رفتار آموخته شده استدلال کرد. در این بررسی بحث شد که اسکینر نقش خلاقیت انسان را در زبان‌شناسی نادیده گرفت و به تثبیت چامسکی به عنوان یک روشنفکر کمک کرد. چامسکی با هله شروع به تأسیس برنامه تحصیلات تکمیلی مؤسسه فناوری ماساچوست در رشته زبان‌شناسی کرد. در سال ۱۹۶۱ چامسکی به استادی کامل در گروه زبان‌های مدرن و زبان‌شناسی رسید. چامسکی در نهمین کنگره بین‌المللی زبان‌شناسان، که در سال ۱۹۶۲ در کمبریج، ماساچوست برگزار شد، به عنوان سخنران عمومی منصوب شد و او را به عنوان سخنگوی واقعی زبان‌شناسی آمریکایی معرفی کرد. او بین سال‌های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۵ در مورد پروژه‌ای با حمایت نظامی «برای ایجاد زبان طبیعی به عنوان زبان عملیاتی برای فرماندهی و کنترل» همفکری کرد. باربارا پارتی، یکی از همکاران این پروژه و شاگرد وقت چامسکی، گفته‌است که این تحقیقات برای ارتش بر این اساس توجیه شده بود که «در صورت وقوع یک جنگ هسته‌ای، ارتباط ژنرال‌ها با برخی از رایانه‌ها که سعی در مدیریت چیزها دارند، محرمانه خواهد بود. و اینکه احتمالاً آموزش رایانه‌ها برای درک انگلیسی آسان‌تر از آموزش برنامه‌نویسی به ژنرال‌ها خواهد بود».
چامسکی در طول این دهه به انتشار ایده‌های زبانی خود، از جمله در "جنبه‌هایی از نظریه نحو" (۱۹۶۵)، موضوعاتی در نظریه گرامر زایشی(۱۹۶۶)، و "زبان‌شناسی دکارتی: فصلی از تاریخ تفکر عقل‌گرا" (۱۹۶۶) ادامه داد. او همچنین به همراه هله مجموعه کتاب‌های "مطالعات زبان" را برای انتشارات هارپر ویرایش کرد. چامسکی در سال ۱۹۶۶ در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، با شروع به کسب اعتبار و افتخارات آکادمیک قابل توجهی برای کار خود، سخنرانی کرد. سخنرانی‌های بکمن او در برکلی جمع‌آوری و در سال ۱۹۶۸ به عنوان "زبان و ذهن" منتشر شد. علیرغم رشد او، اختلاف فکری بین چامسکی و برخی از همکاران اولیه و دانشجویان دکترا - از جمله پل پست، جان رابرت راس، جرج لیکاف و جیمز دی. مک کاولی - باعث ایجاد یک سری بحث‌های دانشگاهی شد که به عنوان «نزاع‌های زبان‌شناختی» شناخته می‌شوند، اگرچه این جنگ‌ها بیشتر حول محور مسائل فلسفی می‌چرخند تا زبان‌شناسی. چامسکی در این زمان دربارهٔ کارفرمایش صراحتاً گفته‌است که مؤسسه فناوری ماساچوست «یک دانشگاه مستقر در پنتاگون بود. و من در یک آزمایشگاه با بودجه نظامی بودم.» او گفته‌است که دربارهٔ استعفای خود از مؤسسه فناوری ماساچوست در خلال جنگ ویتنام «اندکی فکر» کرده‌است. از آن زمان بحث گسترده‌ای در مورد تأثیرات استخدام چامسکی در مؤسسه فناوری ماساچوست بر ایده‌های سیاسی و زبانی او وجود داشته‌است.
چامسکی در سال ۱۹۶۲ به تظاهرات علیه دخالت ایالات متحده در جنگ ویتنام پیوست و در گردهمایی‌های کوچک در کلیساها و خانه‌ها در مورد این موضوع صحبت کرد. نقد او در سال ۱۹۶۷ به دخالت ایالات متحده، «مسئولیت روشنفکران»، در میان دیگر مشارکت‌هایش در نشریه "نیویورک ریویو آو بوکز"، چامسکی را به عنوان یک مخالف عمومی معرفی کرد. این مقاله و سایر مقالات سیاسی در سال ۱۹۶۹ به عنوان بخشی از اولین کتاب سیاسی چامسکی"، قدرت آمریکایی و ماندارین‌های جدید" جمع‌آوری و منتشر شد. او فعالیت را با کتاب‌های سیاسی دیگری، از جمله در جنگ با آسیا (۱۹۷۰)، پسران پشتی (۱۹۷۳)، به دلایل دولتی (۱۹۷۳)، و صلح در خاورمیانه؟ (۱۹۷۴)، منتشر شده توسط پانتئون بوکز، دنبال کرد. این انتشارات منجر به همراهی چامسکی با جنبش چپ نو آمریکایی شد، اگرچه او کمی به روشنفکران برجسته چپ نو، هربرت مارکوزه و اریک فروم فکر می‌کرد ولی همراهی فعالان را به همراهی روشنفکران ترجیح می‌داد. چامسکی تا حد زیادی توسط مطبوعات جریان اصلی در طول این دوره نادیده گرفته شد.
او همچنین وارد فعالیت‌های جبهه چپ شد. چامسکی از پرداخت نیمی از مالیات خود امتناع کرد، به‌طور علنی از دانشجویانی که از نوشتن پیش نویس سربازی سرباز زدند حمایت کرد و در حین شرکت در یک گردهمایی ضد جنگ در خارج از پنتاگون دستگیر شد. در این مدت، چامسکی با میچل گودمن، دنیس لورتوف، ویلیام اسلون کافین و دوایت مک‌دونالد، گروه ضد جنگ ریزیست (RESIST) را تأسیس کرد. اگرچه چامسکی اهداف اعتراضات دانشجویی ۱۹۶۸ را زیر سؤال برد، اما سخنرانی‌های زیادی برای گروه‌های فعال دانشجویی ایراد کرد و با همکارش لوئیس کامف، دوره‌های کارشناسی را در زمینه سیاست در مؤسسه فناوری ماساچوست مستقل از دپارتمان علوم سیاسی تحت سلطه محافظه‌کاران برگزار کرد. زمانی که فعالان دانشجویی برای توقف تحقیقات تسلیحاتی و ضد شورش در مؤسسه فناوری ماساچوست کمپین کردند، چامسکی با آنها همدل بود اما احساس می‌کرد که تحقیقات باید تحت نظارت مؤسسه فناوری ماساچوست باقی بماند و محدود به سیستم‌های بازدارندگی و دفاعی باشد. در سال ۱۹۷۰ او برای سخنرانی در دانشگاه علم و فناوری هانوی ویتنام از جنوب شرق آسیا بازدید کرد او همچنین از اردوگاه‌های پناهندگان جنگی در لائوس بازدید کرد. در سال ۱۹۷۳ او به رهبری کمیته‌ای به برگزاری بزرگداشت پنجاهمین سالگرد لیگ مقاومت‌های جنگ کمک کرد.
چامسکی به دلیل فعالیت‌های ضدجنگ خود در موارد متعدد دستگیر و در فهرست اصلی مخالفان سیاسی رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون قرار گرفت. چامسکی از پیامدهای احتمالی نافرمانی مدنی خود آگاه بود و همسرش شروع به تحصیل برای دکترای زبان‌شناسی خود کرد تا در صورت زندانی شدن یا بیکاری چامسکی از خانواده حمایت کند. شهرت علمی چامسکی او را از اقدامات اداری بر علیه او بر اساس اعتقاداتش مصون می‌داشت.
کار او در زبان‌شناسی همچنان با دریافت چندین دکترای افتخاری به رسمیت شناخته شد. او همچنین سخنرانی‌هایی عمومی را در دانشگاه کمبریج، دانشگاه کلمبیا (سخنرانی‌های وودبریج) و دانشگاه استنفورد ایراد کرد. حضور او در مناظره سال ۱۹۷۱ با فیلسوف قاره‌ای فرانسوی، میشل فوکو، چامسکی را به عنوان یک چهره نمادین فلسفه تحلیلی معرفی کرد. او به انتشار گسترده‌ای در زمینه زبان‌شناسی ادامه داد و مطالعاتی دربارهٔ معناشناسی در دستور زبان زایشی (۱۹۷۲)، یک نسخه بزرگ‌تر از "زبان و ذهن" (۱۹۷۲) و "تأملاتی در مورد زبان" (۱۹۷۵) ارائه کرد. در سال ۱۹۷۴ چامسکی عضو آکادمی بریتانیا شد.
در اواخر دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، انتشارات زبان‌شناختی چامسکی، کار قبلی او را گسترش داد، شفاف‌سازی کرد و منتقدانش را مورد خطاب قرار داد و نظریه دستوری او را به‌روزرسانی کرد. گفتگوهای سیاسی او اغلب جنجال قابل توجهی ایجاد می‌کرد، به ویژه زمانی که او از دولت و ارتش اسرائیل انتقاد می‌کرد. در اوایل دهه ۱۹۷۰ چامسکی شروع به همکاری با ادوارد اس. هرمان، که او هم انتقاداتی به جنگ ایالات متحده در ویتنام منتشر کرده بود، کرد. آنها با هم «خشونت ضدانقلاب: حمام‌های خون در واقعیت و تبلیغات» را نوشتند، کتابی که از دخالت نظامی ایالات متحده در جنوب شرقی آسیا و ناکامی رسانه‌های جریان اصلی در پوشش آن انتقاد می‌کرد. وارنر مدولار آن را در سال ۱۹۷۳ منتشر کرد، اما شرکت مادرش با محتوای کتاب مخالفت کرد و دستور داد همه نسخه‌های آن از بین بروند.
در حالی که رسانه‌های جریان اصلی از او گریزان بودند، چامسکی از سوی یک شرکت انتشاراتی فعال، ساوث اند پرس، متعلق به مایکل آلبرت، حمایت شد. در سال ۱۹۷۹، ساوت اند خشونت ضدانقلاب اصلاح شده چامسکی و هرمان را به عنوان دو جلدی "اقتصاد سیاسی حقوق بشر" منتشر کرد، که واکنش‌های رسانه‌های ایالات متحده را به نسل‌کشی کامبوج و اشغال اندونزیایی تیمور شرقی مقایسه می‌کند. این کتاب استدلال می‌کند که از آنجایی که اندونزی متحد ایالات متحده بود، رسانه‌های ایالات متحده وضعیت تیمور شرقی را نادیده گرفتند در حالی که بر رویدادهای کامبوج، دشمن ایالات متحده تمرکز داشتند. پاسخ چامسکی شامل دو گواهی در برابر کمیته ویژه سازمان ملل متحد در مورد استعمار زدایی، تشویق موفقیت‌آمیز رسانه‌های آمریکایی برای پوشش خبری اشغال، و ملاقات با پناهندگان در لیسبون بود. استیون لوکس، آکادمیک مارکسیست، علنا چامسکی را متهم به خیانت به آرمان‌های آنارشیستی خود و توجیه گری برای رهبر کامبوج، پل پوت، کرد. هرمان گفت که این مناقشه «هزینه شخصی جدی» بر چامسکی تحمیل کرد، چامسکی گفت که «روشنفکران سازگار با شرق یا غرب» با عقاید مخالف با تلاش برای «غلبه بر آن با سیل دروغ» برخورد می‌کنند. او انتقاد شخصی را کم‌اهمیت تر از شواهدی می‌دانست که «روشنفکران جریان اصلی جنایات دولت‌های خود را فرونشانی یا توجیه کردند».
چامسکی مدت‌ها بود که علناً نازیسم و به‌طور کلی توتالیتاریسم را مورد انتقاد قرار داده بود، اما تعهد او به آزادی بیان باعث شد تا از حق رابرت فوریسون مورخ فرانسوی برای دفاع از موضعی که به‌طور گسترده به عنوان انکار هولوکاست شناخته می‌شود، دفاع کند. بدون اطلاع چامسکی، درخواست او برای آزادی بیان فوریسون به عنوان مقدمه ای برای کتاب ۱۹۸۰ "مختصری در دفاع در برابر کسانی که مرا متهم به جعل تاریخ می‌کنند" (Mémoire en défense contre ceux qui m'accusent de falsifier l'histoire) منتشر شد. چامسکی به دلیل دفاع از فوریسون به‌طور گسترده محکوم شد، و مطبوعات جریان اصلی فرانسه، چامسکی را متهم کردند که خود یک منکر هولوکاست است و از انتشار رد رد اتهامات خود امتناع کرده‌است. بعدها ورنر کوهن، جامعه‌شناس، با انتقاد از موضع چامسکی، تحلیلی از این ماجرا با عنوان "شرکای نفرت: نوآم چامسکی و انکارکنندگان هولوکاست" منتشر کرد. ماجرای فوریسون تأثیری ماندگار و مخرب بر حرفه چامسکی، به ویژه در فرانسه داشت.
در سال ۱۹۸۵، در طول جنگ کنترا نیکاراگوئه - که در آن ایالات متحده از نیروهای کنتراها علیه دولت ساندینیستا حمایت می‌کرد - چامسکی به ماناگوئه سفر کرد تا با سازمان‌های کارگری و پناهندگان درگیری ملاقات کند و سخنرانی‌های عمومی در مورد سیاست و زبان‌شناسی ارائه دهد. بسیاری از این سخنرانی‌ها در سال ۱۹۸۷ با عنوان "در مورد قدرت و ایدئولوژی: سخنرانی‌های ماناگوئه" منتشر شد. در سال ۱۹۸۳ او "مثلث سرنوشت" را منتشر کرد که استدلال می‌کرد که ایالات متحده به‌طور مداوم از درگیری اسرائیل و فلسطین برای اهداف خود استفاده کرده‌است. در سال ۱۹۸۸، چامسکی از سرزمین‌های فلسطینی دیدن کرد تا تأثیرات اشغال اسرائیل را ببیند.
چامسکی و هرمان در "تولید رضایت: اقتصاد سیاسی رسانه‌های جمعی" مدل پروپاگاندای رسانه‌ها را برای درک رسانه‌های جریان اصلی ترسیم می‌کنند. آنها استدلال می‌کردند که حتی در کشورهایی که سانسور رسمی ندارند، اخبار از طریق پنج فیلتر سانسور می‌شود که به شدت بر نحوه چگونه و چطور ارائه اخبار تأثیر می‌گذارد. الکس کری با الهام از این کتاب آن را در سال ۱۹۹۲ به شده تبدیل کرد. در سال ۱۹۸۹، چامسکی "توهم‌های ضروری: کنترل فکر در جوامع دموکراتیک" را منتشر کرد، که در آن پیشنهاد می‌کند که یک دموکراسی ارزشمند مستلزم آن است که شهروندانش در برابر رسانه‌ها و فرهنگ فکری نخبگانی که به دنبال کنترل آنها هستند، دفاع فکری از خود انجام دهند. در دهه ۱۹۸۰، شاگردان چامسکی زبان‌شناسان برجسته‌ای شدند که به نوبه خود، نظریه‌های زبان‌شناختی او را گسترش دادند و تجدید نظر کردند.
در دهه ۱۹۹۰، چامسکی فعالیت سیاسی را تا حد زیادی نسبت به قبل گسترش داد. او با حفظ تعهد خود به آرمان استقلال تیمور شرقی، در سال ۱۹۹۵ از استرالیا دیدن کرد تا به دستور انجمن امدادی تیمور شرقی و شورای ملی مقاومت تیمور شرقی دربارهٔ این موضوع صحبت کند. سخنرانی‌هایی که او در مورد این موضوع ارائه کرد با عنوان "قدرت‌ها و چشم‌اندازها" در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. در نتیجه تبلیغات بین‌المللی که چامسکی ایجاد کرد، زندگی‌نامه‌نویس او ولفگانگ اسپرلیخ معتقد بود که او بیش از هرکس دیگری جز جان پیلگر روزنامه‌نگار تحقیقی برای کمک به استقلال تیمور شرقی فعالیت کرد. پس از استقلال تیمور شرقی از اندونزی در سال ۱۹۹۹، نیروهای بین‌المللی حافظ صلح به رهبری استرالیا وارد تیمور شرقی شدند. چامسکی به این موضوع انتقاد داشت و معتقد بود که این امر برای تضمین دسترسی استرالیا به ذخایر نفت و گاز تیمور شرقی تحت معاهده جدایی تیمور طراحی شده‌است.
پس از حملات ۱۱ سپتامبر در سال ۲۰۰۱، چامسکی مورد مصاحبه گسترده قرار گرفت. سون استوریز پرس (Seven Stories Press) این مصاحبه‌ها را در اکتبر آن سال گردآوری و منتشر کرد. چامسکی استدلال می‌کرد که جنگ علیه تروریسم یک تحول جدید نیست، بلکه ادامه سیاست خارجی ایالات متحده و لفاظی‌های همزمان حداقل از دوران ریگان بوده‌است. او در سال ۲۰۰۱ سخنرانی یادبود دی.تی. لاکداوالا (D.T. Lakdawala) را در دهلی نو ایراد کرد، و در سال ۲۰۰۳ به دعوت انجمن محققان اجتماعی آمریکای لاتین از کوبا بازدید کرد. "هژمونی یا بقا" در سال ۲۰۰۳ منتشر شد و آنچه را که او «راهبرد کلان امپراتوری» ایالات متحده نامید، بیان کرد و جنگ عراق و دیگر جنبه‌های جنگ علیه تروریسم را نقد کرد. چامسکی در این دوره با نظم بیشتری به تورهای بین‌المللی پرداخت.
چامسکی در سال ۲۰۰۲ از مؤسسه فناوری ماساچوست بازنشسته شد، اما به انجام تحقیقات و سمینارها در دانشگاه به عنوان یک استاد بازنشسته ادامه داد. در همان سال او برای شرکت در محاکمه یک ناشر که به خاطر چاپ یکی از کتاب‌های چامسکی به خیانت متهم شده بود، از ترکیه دیدن کرد. چامسکی اصرار داشت که خوانده باشد و در میان توجه رسانه‌های بین‌المللی، دادگاه‌های امنیتی در روز اول اتهام را کنار گذاشتند. چامسکی در آن سفر از مناطق کردنشین ترکیه بازدید کرد و به نفع حقوق بشر کردها سخن گفت. او که از طرفداران مجمع اجتماعی جهانی بود، در کنفرانس‌های آن در برزیل در سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳ شرکت کرد و همچنین در رویداد انجمن در هند شرکت کرد.
چامسکی از جنبش تسخیر حمایت کرد و در ابن مورد سخنرانی کرد، او دو اثر "تسخیر" (۲۰۱۲)، رساله چاپی، و "تسخیر: تأملاتی در مورد جنگ طبقاتی، شورش و همبستگی" (۲۰۱۳) را چاپ کرد که تأثیر جنبش را شرح می‌داد. چامسکی رشد جنبش را به این تصور نسبت داد که حزب دموکرات منافع طبقه کارگر سفیدپوست را کنار گذاشته‌است. در مارس ۲۰۱۴، چامسکی به عنوان یک عضو ارشد به شورای مشورتی بنیاد صلح عصر هسته‌ای پیوست، سازمانی که از خلع جهانی سلاح هسته‌ای حمایت می‌کند. مستند کتاب "مرثیه‌ای برای رؤیای آمریکایی" در سال ۲۰۱۵ نظرات او را در مورد سرمایه‌داری و نابرابری اقتصادی از طریق «آموزش ۷۵ دقیقه ای» خلاصه می‌کند.
در سال ۲۰۱۷، چامسکی یک دوره کوتاه مدت سیاست را در دانشگاه آریزونا در توسان تدریس کرد و بعداً به عنوان استاد پاره وقت در بخش زبان‌شناسی آنجا، با وظایف خود از جمله تدریس و سمینارهای عمومی استخدام شد. حقوق او از طریق کمک‌های خیریه تأمین می‌شود.
چامسکی اعلامیه زبان مشترک کروات‌ها، صرب‌ها، بوسنیایی‌ها و مونته‌نگرویی‌ها را در سال ۲۰۱۸ امضا کرد.
اساس نظریه زبان‌شناختی چامسکی در زبان‌شناسی زیستی نهفته‌است، مکتب زبان‌شناختی که معتقد است اصول زیربنای ساختار زبان از نظر زیست‌شناختی در ذهن انسان تنظیم شده‌اند و از این رو به‌طور ژنتیکی به ارث رسیده‌اند. او استدلال می‌کند که همه انسان‌ها بدون توجه به تفاوت‌های فرهنگی-اجتماعی، ساختار زبانی زیربنایی یکسانی دارند. چامسکی با اتخاذ این موضع، روان‌شناسی رفتارگرایانه افراطی بی‌اف اسکینر را رد می‌کند، که رفتار (از جمله صحبت کردن و تفکر) را محصولی کاملاً آموخته‌شده از تعاملات بین ارگانیسم‌ها و محیط‌هایشان می‌دید. بر این اساس، چامسکی استدلال می‌کند که زبان یک تکامل تکاملی منحصر به فرد نوع بشر است و از شیوه‌های ارتباطی که توسط هر گونه حیوانی استفاده می‌شود متمایز است. دیدگاه ذات‌گرایی و درون‌گرای چامسکی به زبان با مکتب فلسفی «خردگرایی» سازگار است و با دیدگاه ضد ذات گرایانه و بیرونی زبان منطبق با مکتب فلسفی «تجربه گرایی» که مدعی است همه دانش‌ها از جمله زبان، از محرک‌های بیرونی می‌آید، در تضاد است.