moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
، ۳ مورد به سینمای آفریقا و ۳ مورد به سینمای قاره آمریکا تعلق گرفته‌است. فدریکو فلینی، کارگردان ایتالیایی، ۴ بار توانسته این جایزه را دریافت کند که بیشترین تعداد برای یک کارگردان تاکنون است. اگر جایزه اسکار افتخاری هم در نظر گرفته شود، ویتوریو دسیکا، دیگر کارگردان ایتالیایی نیز ۴ جایزه دارد. فیلم "جنگ و صلح" از سینمای اتحاد جماهیر شوروی طولانی‌ترین فیلمی است که اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان را برده‌است. این فیلم در بین سال‌های ۱۹۶۲ و ۱۹۶۶ فیلم‌برداری شد و زمان آن بیش از ۷ ساعت است.
در جدول زیر سال‌های متناظر به هر فیلم به شیوه آکادمی علوم و هنرهای سینما آورده شده‌اند و به‌طور کلی به سال اکران شدن فیلم اشاره دارند؛ مراسم اهدای جایزه همیشه در سال بعدی برگزار می‌شود. فیلم‌های با عنوان پررنگ و با پس زمینه آبی تیره جایزه اسکار افتخاری را دریافت کرده‌اند؛ مواردی که به رنگ زرد و پررنگ هستند نیز برنده جایزه اسکار معمول شده‌اند.
فیلم‌هایی که نه برجسته و نه به صورت پررنگ هستند، تنها نامزد درافت جایزه شده‌اند. هنگامی که جدول به ترتیب زمانی مرتب شود، همیشه در ابتدای فهرست، فیلم برنده و سپس چهار نامزد دیگر فهرست می‌شوند.
ستون "کشور ارسال‌کننده" نشان دهنده کشورهایی است که فیلم را به‌طور رسمی به آکادمی ارائه کرده‌اند و لزوماً نشانگر کشور اصلی تولیدکننده فیلم نیست. عناوین اصلی فیلم نیز در کنار نام کارگردان(ها) و زبان‌های مورد استفاده در فیلم ذکر شده‌است، با اینکه هیچ‌یک از این عناصر به‌طور رسمی در نامزدی ذکر نمی‌شود.
هنگامی که چندین زبان در یک فیلم استفاده شده باشد، زبان غالب در ابتدا آورده شده و زبان‌های دیگر به شکل کوچکتر نوشته و در براکت قرار گرفته‌اند. هنگامی که عنوان اصلی فیلم به زبانی است که از الفبای غیرلاتین استفاده می‌کند، ابتدا به الفبای لاتین نویسه‌گردانی شده و سپس به صورت خط اصلی خود نوشته شده‌است.
فیلم‌های جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی سابق هم به صورت لاتین و هم به الفبای سیریلیک نوشته شده‌اند، زیرا زبان رسمی سابق این کشور (زبان صربی‌کرواتی) از هر دو الفبا استفاده می‌نمود. نام‌های فیلم‌های چینی نیز طبق روش پین‌یین لاتین‌نویسی شده و به کمک کارکترهای مورد استفاده در کشور ارسال‌کننده نوشته شده‌اند؛ بنابراین نویسه‌های چینی سنتی برای فیلم‌های ارسال‌شده از هنگ کنگ و تایوان، و نویسه‌های چینی ساده‌شده برای فیلم‌های ارائه شده توسط چین استفاده شده‌است.
فیلمسازانی که هر یک نفر صاحب چند اسکار شدند:
نبرد باکو نبردی است که از ۲۶ اوت ۱۹۱۸م تا ۱۴ سپتامبر ۱۹۱۸م به طول انجامید. این جنگ میان نیروهای ائتلاف امپراتوری عثمانی-جمهوری دمکراتیک آذربایجان یا موسوم به اردوی اسلام قفقازMissen, Leslie (1984). Dunsterforce. Marshall Cavendish Illustrated Encyclopedia of World War I, vol ix. Marshall Cavendish Corporation. pp. 2766–2772. . و گروه‌هایی از داغستان به فرماندهی نوری پاشا و مورسل بِی با نیروهای ائتلاف بلشویک به فرماندهی :گریگوری کورگانوف - ارتش باکو که (از افسرها و سربازان ارمنی تشکیل شده بود) به فرماندهی ژنرال "داکوچایف" و سرهنگ "آوتیسوف" و نیروهایی که در طول جنگ به آنان اضافه شد (نیروهای امپراتوری بریتانیا (که از سربازان نیوزیلندی، کانادایی و استرالیایی تشکیل شده بود) به فرماندهی :لیونل دانسترویل و ارتش سفید) انجام گرفت و در نهایت موجب شکست نیروهای نوری پاشا شد.
این نبرد به عنوان بخشی از یک رشته عملیات جنگی در قفقاز که به مدت چهار سال به طول انجامید و آغاز :جنگ ارمنستان–جمهوری آذربایجان که به مدت دو سال به طول انجامید می‌باشد.Yale, William (1968) Near East: A Modern History p. 247Dadyan, Khatchatur(2006) Armenians and Baku, p. 118
هدف از جنگ، اشغال باکو و پاکسازی مسیحیان و رسیدن به آرمان پان‌تورانیسم توسط دولتمردان عثمانی و نیروهای تحت امر آنان، اردوی اسلام قفقاز بود.Edward J. Erickson, Order to Die: A History of the Ottoman Army in the First World War, Greenwoodpress, 2001, , p. 189.
در دوران اولیه دفاع باکو، پس از نبردهای سختی که در روزهای ۲۷–۳۰ ژوئن نزدیک شهرستان گوی‌چای روی داد، ارتش باکو در «نبرد کاراماران» (۱۶–۱۷ ژوئن) که از افسرها و سربازان ارمنی تشکیل شده بود، به دلیل اشتباهات فرمانده قوا در عملیات جنگی و همچنین ضد حملات ارتش عثمانی به رغم ادامه نبردهای تدافعی مجبور به عقب‌نشینی به باکو شد. این امر تأثیر سویی در عملیات آتی گذاشت و موجب عدم موفقیت برنامه‌های تدافعی شد. با عقب‌نشینی ارتش باکو، ارمنیان ساکن بخش‌های گوی‌چای و شهرستان شماخی نیز کوچ و به باکو مهاجرت کردند.
در اوایل سپتامبر، قشون عثمانی با پیشروی به سوی باکو، روستاهای پیشرو خود را یکی پس از دیگری تصرف کرد. بدین ترتیب باکو از طرف خشکی به‌طور کامل محاصره شد و ارتباط خود را با دنیای خارج فقط از طریق دریای خزر حفظ کرد.ایشخانیان، وحشت‌های بزرگ باکو، تفلیس،1920
روزهای پایانی دفاع از شهر نزدیک می‌شد (۱۴ سپتامبر)، زمانی که همانند مسئله دفاع از شهر، سرنوشت آینده صد هزار ارمنی ساکن در شهر نیز باید حل و فصل می‌شد.
ایشخانیان می‌نویسد:
صبح روز ۱۳ سپتامبر، پیاده‌نظام عثمانی که جوخه‌هایی از داغستان نیز به آن‌ها پیوسته بودند در منطقه سوراخانی دست به حمله زدند و تا نیمه شب سعی داشتند خط دفاع باکو را بشکنند. نبرد تا ساعت ۳ بامداد روز ۱۴ سپتامبر ادامه یافت. اگر چه نیروهای باکو از شهر دفاع می‌کردند و سعی داشتند مانع از پیشروی تٌرک‌ها شوند، ولی با این وجود به دلیل برتری نیروهای دشمن از نظر نفرات موفق به متوقف کردن حملات دشمن نشدند و با مبارزه‌ای بی‌امان شروع به عقب‌نشینی کردند.
شرایط هنگامی بغرنج شد که ساعت ۲ بعدازظهر در لحظه‌های اوج جنگ در جناح راست، جوخه‌های "بیچراخوف" و جوخه‌های انگلیسی که از شمال ایراندر ژانویه ۱۹۱۸ ارتش انگلیس به فرماندهی ژنرال دانسترویل پس از گذر از بین‌النهرین به ایران رفته و به قصد ساخت پایگاهی برای ورود به باکو و نفوذ به ماوراء قفقاز این منطقه را متصرف شدند. در ژوئیه ۱۹۱۸ انگلیسی‌ها رشت را و در ماه آگوست انزلی را به تصرف خود درآوردند و این منطقه به پایگاهی دریایی در منطقه خزر تبدیل شد. برای کمک به نیروهای باکو آمده بودند (به فرماندهی کاپیتان بولینگتن) به فرمان سرهنگ "استوکس" فرمانده ستاد ارتش باکو بدون اطلاع قبلی، سنگرهای خود را رها و به قصد ترک باکو به سمت بندر حرکت کردند. این اقدام غیرمنتظره و غیرقابل توجیه تأثیر سویی بر روحیه رزمندگان مستقر در سنگرها گذاشت.
در دفاع از شهر باکو فرماندهی انگلیس در پی رسیدن به اهداف سیاسی و منافع اقتصادی خود بود و در وهله اول نگران مسئله تأمین سوخت ارتش انگلیس در میان رودان، از طریق بندر انزلی بود. موفقیت‌های موقتی حاصل از نبردهای چهاردهم سپتامبر موجب گردید تا مدافعان موفق شوند تصرف باکو را متوقف کنند و آن ساعات گرانبها و ضروری را برای خروج ساکنان ارمنی از شهر فراهم آوردند.
هنگامی که جوخه‌های انگلیسی که از ایران برای کمک به مدافعان باکو آمده بودند و ژنرال بیچراخوف سنگرها را ترک کردند و ساعت ۵ به قصد ایران سوار کشتی شدند، اضطراب و هراس بر ساکنان ارمنی مستولی شد. ارمنیان برای نجات از کشتار ناگهانی، شتابزده برای سوار شدن به کشتی به قصد مهاجرت به کشورهای همجوار به سوی بندرگاه حرکت کردند. کشیش ارمنیان باکو "یغیشه گغامیانس" می‌نویسد:
در جلسه هیئت مدیره خزر مرکزی و استپان زوریان از فدراسیون انقلابی ارمنی تصمیم متوقف کردن عملیات دفاعی و تسلیم شهر به نیروهای دشمن اتخاذ گردید. اعضای کمیته "ایلیوچگین" و "لئونتویچ" موظف شدند به همراه سفرای ایران و سوئد مستقر در باکو با نماینده دشمن ملاقات کرده و در مورد شرایط تسلیم شهر به نیروهای دشمن مذاکره کنند. هم‌زمان تصمیم تخلیه شهر از مردم و سربازان گرفته شد و به این منظور ۶۰ کشتی بخار در اختیار آنان قرار گرفت که ۲۰ فروند آن را به سربازان و ۴۰ فروند به مردم اختصاص یافت.
به منظور استفاده بهینه از ساعات باقی‌مانده برای ترک شهر و فرار، قبل از شروع بمباران دشمن به دستور هیئت مدیره خزر مرکزی کشتی‌ها می‌بایست تا سحر باکو را به قصد باتومی و ایران ترک کنند.
شاهدان عینی این مهاجرت چنین می‌نویسند:
ساعت ۶ بامداد ۱۵ سپتامبر تمامی ۶۰ کشتی به سوی مقاصد پیش تعیین شده حرکت کردند. از ۱۰۰ هزار ارمنی ساکن در باکو، امکان جابجایی تنها ۵۰ هزار نفر میسر شد. ۷۰ هزار نفر نیز از ساکنان روس همچنان در باکو باقی ماندند.
چهار کشتی ای که راهی بندر انزلی شده بودند، در سپیده دم روز ۱۶ سپتامبر به نزدیکی بندرگاه رسیدند. اما این بار نیز فرماندهی نظامی انگلیس مستقر در شهر موانعی ایجاد کرد و با شلیک توپ به سوی کشتی‌ها به آن‌ها اجازه ورود به بندرگاه را نداد. اعضای شورای ملی ارمنیان به قصد اخذ مجوز ورود به شهر با قایق رهسپار بندرگاه شدند. پس از مذاکره با ژنرال دانسترویل به شرط خلع سلاح نظامیان ارمنی به ۱۰ هزار نفر از مهاجران اجازه ورود به شهر داده شد.
انور پاشا به فرمانده نیروهای عثمانی نوری پاشا دستور داد به منظور دست یافتن به پیوستگی و یکدستی اقلیمی جمهوری آذربایجان را از روس‌ها و ارمنیان پاک کند.landau,pan-turkism,pp.52-53
در پانزده سپتامبر باکو سقوط کرد. ارتش عثمانی تحت فرماندهی نوری پاشا، برادر زاده (اسماعیل انور) قرار داشت. انور از سازمان دهندگان نسل‌کشی ارمنیان بود. این نیروها در ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۸ وارد شهر باکو شدند و در پی آن به مدت سه روز پیاپی قتل‌عام ارمنی‌های این شهر به مورد اجرا گذاشته شد که منجر به کشتار حدود سی هزار نفر از ارمنیان گردید.Hovannisian. Armenia on the Road to Independence, p. 227Human Rights Watch,New York: Human Rights Watch, 1995.Croissant, Michael P. (1998). The Armenia-Azerbaijan Conflict: Causes and Implications. London: Praeger. p. 15. .Andreopoulos, George (1997). Genocide: Conceptual and Historical Dimensions. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, ISBN 0-8122-1616-4, p. 236.
"سرگئی رافالوویچ"، نویسنده و از شاهدان این قتل‌عام، در مقاله (حقیقت دربارهٔ حوادث باکو) نوشته‌است:
کمیته مهاجران ابتدا به سازماندهی وضع جا و مکان و خوراک ۶۰۰ نفر از کودکان بی سرپرست مشغول شد. ۱٬۰۰۰ نفر از مهاجران به همراه کودکان بی سرپرست در مقر ماهیگیران، متعلق به یکی از خانواده‌های ارمنی اسکان داده شدند. برای ۲٬۵۰۰ نفر ۴۰ اتاقک موقتی ساخته شد. ۲٬۰۰۰ نفر از مهاجران در کلبه‌های ساحلی اسکان داده شدند و بقیه مهاجران در ساختمان‌های مدرسه، کلیسا و آمفی تئاتر ارمنیان در رشت اسکان یافتند.
به دلیل شرایط ناشی از جا به جایی، تراکم جمعیت و کمبود امکانات ضد عفونی در انزلی و رشت در مناطق مسکونی مهاجران، شیوع بیماری‌های مسری ۱۸۱۸ نفر فوت کردند.ایران نامه، مجله پژوهشی ایران شناسان و خاورشناسان جمهوری ارمنستان شماره 2000،35
در ۲۳ اکتبر ۱۹۱۸م. پیشوای کلیسای باکو، «جاثلیق باگرات وارطانیان» گزارشی برای رئیس دولت موقت در باکو «فتحعلی خان خویسکی» فرستاد و با توصیف شرایط بسیار سخت و نامساعد ارمنیان مهاجر در انزلی خواستار تهیه امکاناتی برای ساماندهی بازگشت فوری مهاجران به باکو شد.
بازگشت مهاجران به باکو تنها پس از جنگ میسر گردید، وقتی که نظامیان مغلوب ترکیه، قفقاز جنوبی را ترک کردند.
رفتار انگلیسی‌ها در مقابل مهاجران ارمنی هنگام بازگشت به باکو نیز همچنان ناجوانمردانه بود، به‌طوری‌که از آنان خواسته شد تا در ازای سوار شدن به کشتی، پول بپردازند. بیمارانی که در بیمارستان انزلی تحت مداوا بودند و کودکان بی سرپرست اولین گروه مهاجرانی بودند که از انزلی به باکو بازگشتند.
دختری در شب تنها به خانه می‌رود فیلمی به کارگردانی و نویسندگی آنا لیلی امیرپور است. این فیلم را به عنوان «نخستین فیلم ایرانی در ژانر ترسناک وسترن» می‌شناسند
داستان فیلم به شکل حداقلی روایت می‌شود و فرم بصری فیلم نمود چشمگیری دارد. فیلمبرداری سیاه و سفید با نورپردازی ، لوکیشن‌های را در آمریکا به ایران شبیه می‌کند تا در تصاویری تاثیرپذیرفته از بزرگان سینما، همه چیز برای یک فیلم مفرح که رفته‌رفته لایه‌های متعددی می‌یابد، فراهم شود.فیلمساز به مدد فرمش، دنیای دیگری بنا می‌کند که هیچ شباهتی به واقعیت ندارد، اما باورپذیر است. ما همه آدم‌های داستان ساده فیلم را حس می‌کنیم و با آنها همراه می‌شویم.
این فیلم داستان چند شخصیت را در شهری تخیلی در ایران به نام «شهر بد» روایت می‌کند. آرش که پدر معتادی دارد با دختری که خون‌آشام است برخورد می‌کند و عشقی میان آنها شکل می‌گیرد.https://www.salamcinama.ir/movie/708/دختری-در-شب-تنها-به-خانه-می-رود
پرویز جاهد یکی از منتقدان سینما نیز در انتقاد به انتخاب ایران برای شهر بد در فیلم می‌گوید:به شدت معتقدم که فیلم ساختن در مورد ایران امروز در خارج از کشور تقریباً کوشش بیهوده ای است (فیلم خانم امیرپور در صحرای کالیفرنیا فیلمبرداری شده). بد سیتی (شهر بد) خانم امیرپور با فاحشه‌ها، جاکش‌ها، معتادهای تزریقی و زن چادری خون آشامش، می‌توانست هرجا باشد اما ایشان به خاطر ایرانی بودنش، این شهر خیالی و تمثیلی را که در خوابش دیده (در جواب سؤال من در جلسه پرسش و پاسخ که بد سیتی کجاست؟ گفت در خواب من)، ایران انتخاب کرده‌است.
او در ادامهٔ انتقاداتش آمریکا را محل بهتری برای بیان داستان فیلم می‌داند: من واقعاً تصمیم فیلمساز برای بیان چنین قصه ای با شخصیت‌های ایرانی در یک ناکجا آباد ایرانی را نمی‌فهمم. به نظر من اگر ایشان این فیلم را در مورد آمریکا و شخصیت‌های آمریکایی می‌ساخت، مشکلاتی که الان در فیلمش می‌بینیم کمتر می‌بود. بد سیتی (شهر بد) آنالیلی، به رغم برخی شباهت‌هایش به شهرهای جنوبی ایران (بیشتر آبادان دوره شاه)، به شهرهای کوچک غرب آمریکا که عموماً در فیلم‌های مستقل آمریکایی (از جمله لینچ و جارموش) می‌بینیم، بیشتر شبیه است اگرچه آدم‌هایش، هیچ ربطی به آدم‌های آن نوع فیلم‌ها ندارند
رافی خاچاطوریان (زادهٔ ۱۳۲۷ – درگذشته ) هنرپیشه و مجری ایرانی ارمنی‌تبار بود. کارهای او بیشتر در زمینهٔ طنز انتقادی، سیاسی و اجتماعی بود.
رافی خاچاطوریان در سال ۱۳۲۷ در خانواده‌ای ارمنی زاده شد. پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران با سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران همکاری می‌کرد. از جمله کارهای او در این دوره، بازی در مجموعهٔ طنز اجتماعی آقای مربوطه به کارگردانی بهزاد اشتیاقی بود . پخش این مجموعه از نیمهٔ دوم سال ۱۳۵۳ از تلویزیون ملی ایران آغاز شد و تا چند ماه پیش از پیروزی انقلاب ادامه داشت.
او چندی پیش از پیروزی انقلاب، ایران را ترک و به‌همراه خانواده به کالیفرنیا مهاجرت کرد. خاچاطوریان در ایالات متحده آمریکا در برنامه‌های طنز سیاسی ـ اجتماعی شبکه‌های گوناگون فارسی‌زبان به‌عنوان مجری و بازیگر ظاهر شد و در این زمینه بی پروا سخن می‌گفت وی در طول سال‌های فعالیت خود ، بارها از سوی نیروهای وابسته به جمهوری اسلامی تهدید به مرگ می‌شد.
در تیر ۱۳۶۷ خاچاطوریان در یک گردهمایی اعتراضی علیه حملهٔ ناو آمریکایی به پرواز شماره ۶۵۵ ایران ایر هواپیمای مسافربری ایران شرکت کرد و مورد حملهٔ یک چریک لبنانی و چند ایرانی هوادار جمهوری اسلامی قرار گرفت. در این حمله، خاچاطوریان شدیداً از ناحیهٔ سر و صورت آسیب دید و یک چشم خود را نیز ازدست داد. وی پس از این حمله، در نخستین مصاحبه با تلویزیون‌های فارسی‌زبان گفت:
خاچاطوریان در سال‌های پایانی زندگی خود کم‌کار بود. وی در مهر ۱۳۹۳ در برنامهٔ در تبعید تلویزیون من و تو حضور یافت و به شرح کارهای خود پرداخت.
وی پس از مبارزه طولانی با بیماری قند، سرانجام بامداد روز ۱۰ آبان ۱۳۹۸ در سن ۷۱ سالگی در کالیفرنیا درگذشت.
ده‌نامه منظومه‌ای است مثنوی در شرح عشق و عاشقی.
این نوع منظومه در قرن هشتم هجری روایی گرفت. از هفت منظومه‌ای که هم‌اکنون به نام ده نامه شناخته و در دست است، شش منظومه در قرن هشتم و فقط یکی از آن‌ها در قرن نهم سروده شده‌است. شش منظومه متعلق به قرن هشتم در بحر هزج و یک منظومه مربوط به قرن نهم در بحر خفیف است.
این منظومه‌ها دارای آرایشی خاص است. گذشته از مطالبی که با عنوان‌های ویژه در آغاز و انجام منظومه می‌آید درمتن آن غالباً (عبید زاکانی در عشاق نامه آرایشی دیگر کرده‌است) پنج نامه از سوی عاشق به معشوق وپنج نامه از معشوق در پاسخ نامه‌های عاشق رد و بدل می‌شود.
هریک از نامه‌ها نیز با مقدمات و مؤخراتی همراه است و در متن هرنامه هم غزلی بر وزن منظومه با رعایت قافیه سروده شده‌است. نامه بر دست یکی از عناصر طبیعت مانند باد و آفتاب یا مصنوعات بشری همچون شانه و آینه فرستاده می‌شود. در متن نامه عاشق دلداگی خود را به معشوق شرح می‌دهد و معشوق نیز با سنگدلی تمام پاسخ می‌گوید ولی سرانجام در نتیجه پایداری عاشق و زاری‌های او معشوق بر سر مهر می‌آید و از سخنان انجامین وی معلوم می‌شود که آن همه ناز برای آزمودن عاشق بوده‌است نه آزار وی، و چون عاشق از بوته آزمون شایسته و خالص به درآمده معشوق او را لایق عشق خود دیده و پذیرفته است؛ کهن‌ترین ده نامه‌ای که با آرایش یاد شده در دست است «منطق العشاق» اوحدی مراغه‌ای (۷۳۸–۶۷۳ه. ق) است. از سخن خود اوحدی بر می‌آید که ده نامه او تازگی داشته و ده نامه‌های سابق طرز و روش او را نداشته‌است
شاید آبشخور ده‌نامه‌ها همان نامه‌های ده‌گانه‌ای باشد که فخرالدین گرگانی (درگذشته در حدود۴۴۶ه. ق) در منظومهٔ «ویس و رامین» آروده‌است. در این منظومه مشکین دبیر به خواست ویس ده نامه‌های پیاپی به رامین می‌نویسد. اگر دلیلی نداشته باشیم که این ده نامه را از افزوده‌های خود فخرالدین بدانیم باید بپذیریم که ده نامه‌نویسی سابقه‌ای بسیار دیرین دارد و از آنجا که تا حدی به ثبوت رسیده‌است که داستان منظومهٔ ویس و رامین از یادگارهای دورهٔ اشکانی است.(ویس و رامین، به اهتمام محمدجعفر محبوب، از انتشارات کتابخانهٔ ابن سینا، تیر۳۳۷، مقدمه، ص۷۳) به فرض اتفاق افتادن ماجرا این منظومه در اواخر عهد اشکانیان (حکومت از ۲۴۷ پیش ازمیلاد تا ۲۲۴ میلادی) سابقهٔ ده نامه‌نویسی حداقل به هجده قرن پیش می‌رسد.
اما تصریح اوحدی به اینکه پیش ازده نامه او ده نامه یی بوده و دلها از خوندن آن‌ها سیر است می‌رساند که منظور وی فقط نامه‌های دهگانه ویس نتواند بود و باید در میانهٔ سروده شدن ویس و رامین و منطق العشاق منظومه‌هایی شبیه به ده نامهٔ اوحدی وجود داشته باشد تا اوحدی «قلم در آن‌ها بکشد» و «محبت را جامه‌ای نو بسازد».
استاد ذبیح‌الله صفا بر آنند که روش عراقی در ساختن عشاق نامه که به ده نامهٔ عراقی نیز معروف است منشأ ایجاد منظومه‌هایی به نام «ده نامه» شده‌است.(تاریخ ادبیات ایران، دکتر ذبیح‌الله صفا، ازانتشارات دانشگاه تهران، سال ۱۳۵۱، جلد سوم، بخش اول، ص۵۷۶و۵۷۷).
عشاق نامهٔ عراقی منظومه یی است شامل ۱۰۶۳ بیت در بحر خفیف (مخبون مقصور یا محذوف) که عراقی آن را به نام صاحب دیوان شمس الدین محمد جوینی سروده و به وی تقدیم کرده‌است. این منظومه شامل مقدمه ایست در توحید، جوهرانسان، تصفیهٔ نهاد، نعت پیامبر و خلفای راشدین، نصیحت، سبب نظم کتاب، مدح صاحب دیوان، نصیحت ملوک، حکایت و ابتدای کتاب که با این بیت
متن اصلی منظومه آغاز می‌شود. متن منظومه دارای ده فصل است هر فصل مشتمل است بر مثنوی و غزل. عراقی در این منظومه در هر قسمت مبحثی از مباحث عرفانی را مطرح کرده و آن را همراه با تمثیل و حکایت به پایان رسانیده‌است. بنا به تحقیق استاد صفا این منظومه در فاصلهٔ سال‌های ۶۸۰ تا ۶۸۳ه. ق. نظم شده‌است.(کلیات عراقی، به کوشش سعید نفیسی، ازانتشارات کتابخانهٔ سنایی، تهران، ۱۳۳۸، ص۳۲۵ به بعد)
یکی دیگر از منظومه‌هایی که احتمالاً منظور نظر اوحدی بوده «صحبت نامه» همام تبریزی تواند بود. اگرچه این منظومه به طرز ده نامهٔ اوحدی یا نظایر آن نیست ولی از نظر مضمون و موضوع مانندگی نزدیک به منطق العشاق و منظومه‌های نظیر آن دارد.
صحبت نامه مثنویی ست در بحر هزج (مسدس مقصور یا محذوف) شامل ۳۸۳ بیت. نخست ابیاتی ست در توحید و ستایش پیامبراکرم و یاران وی و سپس مطالبی ست در زمینه‌های مختلف بدین شرح: در سبب نظم کتاب، در حقوق صحبت، در وفا، در غنیمت دانستن جوانی، در غنیمت دانستن صحبت یاران، در مدح خواجه هارون، در مراتب خاصان و تقریر حال ایشان، درستایش معشوق، در وصف محبوب، در غیرت معشوق، در فراق محبوب و شکایت روزگار، لابه کردن عاشق با معشوق. چهار غزل نیز در ضمن مطالب مزبور آمده‌است.
با توجه به این که همام مثنوی صحبت نامه را پیش از ۶۸۲ ه.ق. سروده‌است.(دیوان همام تبریزی، به تصحیح نگارنده، از انتشارات مؤسسه تاریخ و فرهنگ ایران، تبریز۱۳۵۱، مقدمه، صفحهٔ پنجاه و شش) می‌توان گفت که این مثنوی پیشتر از عشاق نامهٔ عراقی هم گفته نشده باشد دست کم هم‌زمان با آن می‌تواند باشد. چنان‌که گفتیم این منظومه عنوان ده نامه نداشته‌است.
استاد ذبیح‌الله صفا نیز دربارهٔ صحبت نامه چنین نوشته‌اند: شایستهٔ توضیح است که ده نامه یی که بلوشه یاد کرده ارتباطی به همام ندارد. شادروان بلوشه در توصیف نسخهٔ دیوان همام می‌نویسد که این نسخه خطی (دیوان همام) به ده تایی ختم می‌شود و آن ده نامهٔ عارفانه یی است در مثنوی که عاشقی برای معشوق خود سروده و در زمینهٔ عشق الهی است و سپس می‌گوید که این ده نامه را کسی نوشته‌است که نامش معلوم نیست. این موضوع بعداً بررسی خواهد شد) ولی مطالب آن نظیر «در وصف محبوب و لابه کردن با معشوق...) شباهت تام به مطالب ده نامه دارد و از لحاظ آرایش نیز با غزل‌هایی که در مطاوی مثنوی آمده مانندگی آن به ده‌نامه‌ها تردید ناپذیر است.
پیش از آغاز به بررسی ده نامه‌های موصوف موجود شایسته است از ده نامه‌ای دیگر نیز یاد شود و آن ده نامهٔ عماد فقیه است که «مجموعی ست از نامه‌های منظومی که در بحور مختلف سروده و آن‌ها نامه‌هایی ست که در ایام مختلف برای افراد یا سلاطین عصر و احباب زمان به نظم آورده‌است، و سپس در پایان عمر آن‌ها را در مجموعه‌ای فراهم آورده‌است و مقدمه‌ای بر آن ترتیب داده و با مدح شاه شجاع مظفری آن را مزین ساخته و ده نامه‌اش نامیده‌است».(دیوان عماد فقیه کرمانی، به تصیح رکن الدین همایون فرخ، تهران ۱۳۴۸، مقدمه، صفحه بیست)
منطق العشاق منظومه ایست که اوحدی مراغه‌ای در زمانی که در آتش تب می‌سوخته در پانصد بیت در بحر هزج مسدس (مقصور یا محذوف) ساخته و شب شنبه بیستم رجب ۷۰۶ ه.ق. به پایان برده و نام آن را «منطق العشاق» نهاده‌است.
عشاق نامه منظومه ایست در بحر هزج مسدس (مقصور یا محذوف) که نظام الدین عبید زاکانی (متوفی ۷۷۱ه. ق) در هفتصد بیت در دو هفته سروده و آن را در دوم رجب سال ۷۵۱ه. ق. به پایان آورده‌است.
ده نامه‌ای است که رکن صاین هروی از شاعران مشهور قصیده سرا و غزل گوی قرن هشتم به تقلید از منطق العشاق اوحدی ساخته‌است. این منظومه نیز مانند ده نامه‌های موجود در بحر هزج مسدس (مقصور یا محذوف) است و شاعر آن را در ماه شوال سال ۷۵۱ درپانصد بیت به انتها رسانیده و نام آن را «تحفة العشاق» نهاده‌است، موضوع این مثنوی نیز در وصف عشق و راز و نیازی است که شاعر با معشوق خود در عالم خیال داشته.
منظومه ایست کوچک، در بحر هزج مسدس (مقصور یا محذوف) در حالات عاشق و معشوق از سروده‌های خواجه فضل‌الله بن نصوح شیرازی استاد قرن هشتم هجری در قصیده و غزل. این مثنوی به ترتیب حاوی توحید، نعت و سبب نظام کتاب است و بعد وصف حالات عاشق ومعشوق ضمن ده نامه از طرف عاشق و معشوق به همدیگربیان می‌شود.
۵. روضة المحبین:
ده نامه ایست از ابن عماد از شاعران قرن هشتم (متوفی ۸۰۰ه. ق). این منظومه در ۷۶۰ بیت در ماه ربیع‌الاول سال ۷۹۴ه. ق. به پایان رسیده و شاعر نام آن را «روضة المحبین» نهاده‌است. وزن این منظومه اندک اختلافی با ده نامه‌های دیگر دارد. با آنکه در بحر هزج مسدس (محذوف یا مقصور) است. نخستین «مفاعلین» آن اخرب یعنی «مفعول» است.
ده نامه ایست از عزیز بخاری.(تاریخ ادبیات در ایران، دکتر ذبیح‌الله صفا، ج۳، بخش دوم، ص۱۱۲۹) در بحر خفیف مخبون اصلم مسبغ در حالات عاشق و معشوق و دارای یک هزار بیت است. شاعر در این منظومه صنعت تجنیس را در کلیهٔ ابیات التزام کرده‌است.
محبوب القلوب یا ده نامهٔ حریری ده نامه ایست که فعلاً بیش از این شناخته نیست و در هیچ جا نشانی از آن نداده‌اند و آن ده نامه ایست عارفانه در مثنوی که عاشقی برای معشوق خود سروده و دربارهٔ عشق الهی است. این ده نامه را کسی نوشته‌است که نامش معلوم نیست. اما در خود منظومه شاعر نام خود را «حریری» یاد کرده‌است
می‌توان گفت که اغلب احتمال نام و نشان گویندهٔ ده نامهٔ مورد بحث «شیخ سعد الدین حریری» است و او شاگرد عصار تبریزی و احتمالاً خود اهل تبریز بوده‌است. نظم این منظومه در سلخ شوال سال هشتصد هجری قمری به پایان رسیده‌است، و مجموع ابیات آن یک هزار بیت است.
ده نامه منظوم  که توسط سراینده ای  ناشناس با تخلص اختیار به شیوه ده نامه‌های ادب فارسی  در سال 830 هجری قمری سروده شده‌است. این اثر مانند ده‌‌نامه‌‌های دیگری که از عهد مغول به بعد رایج گردیده، منظومه‌ای عاشقانه است در بیان حالات عشق و نامه‌هایی که میان عاشق و معشوق مبادله گردیده است. در متن داستان به شیو ه ده‌نامه‌های دیگر ادب فارسی، پنج نامه از سوی عاشق به معشوق و پنج نامه از معشوق در پاسخ نامه‌های عاشق رد و بدل گردیده است. هر یک از ده‌نامه‌ها، مطابق سنت ده‌نامه‌نویسی، مذیّل به ابیاتی است که در متن هر نامه با مقدمه و مؤخراتی به کار رفته و آن غزلی است بر وزن منظومه با رعایت قافیه و نیز حکایت، مصدوقه حال و تمامی سخن. داستان این ده‌نامه به شیوه اکثر ده‌نامه‌های فارسی، بسیار ساده و روشن و عبارت از آن است که شخصی عاشق زیبارویی شده و شدت اشتیاق او را وادار به نامه‌نگاری به معشوق می‌نماید و پاسخ معشوق در نامه‌‌های نخستین، استنکاف و سرباز زدن و اظهار بیزاری است ولی سرانجام در آخرین نامه، معشوق به جهت پایداریهای عاشق و زاریهای او سر تسلیم فرود آورده و در پایان نیز به وصال یکدیگر می‌رسند. دو نسخه خطی از این اثر تاکنون یافت شده‌است. یکی نسخه‌ای است که در کتابخانه توبینگن و دیگری در کتابخانه افندی پاشای ترکیه نگهداری می‌شود. این اثر را نخستین بار احمدرضا یلمه ها در سال1391 چاپ و منتشر کرد.
جیمز رایزن (زاده ۱۹۵۵ میلادی) نویسنده، روزنامه نگار روزنامه نیویورک تایمز آمریکا و تحلیل گر امریکایی و برنده جایزه پولیتز است.زندان در انتظار نویسنده منتقد آمریکایی
رایزن پس از دریافت جایزه ویژه روزنامه‌نگاری در کالج کولبی ایالت مین در سخنرانی خود گفت: «من فکر می‌کنم که اوباما از رسانه‌ها متنفر است و به هیچ عنوان تمایل ندارد که اخبار به بیرون درز کند.»جیمز رایزن: باراک اوباما از رسانه‌ها متنفر است
وی در سال ۲۰۰۶ کتاب دولت جنگ را درباره برنامه‌های خرابکارانه سازمان سیا علیه برنامه هسته‌ای ایران به رشته تحریر درآورده است.
گفته شده که وی اطلاعات خود در این کتاب را از جفری استرلینگ دریافت کرده که ظاهراً افسر بخش عملیات‌های ویژه سیا در ایران بوده است. رایزن به خاطر این کتاب بارها به زندان کشیده شده است و گفته شده سال‌ها زندان در انتظار او است.احضار روزنامه نگار آمریکایی به دادگاه به خاطر برنامه هسته‌ای ایران
بازی ویدیویی گروهی که اغلب به اختصار کو-آپ نامیده می‌شود، یک بازی ویدئویی است که به بازیکنان اجازه می‌دهد تا معمولاً در برابر یک یا چند شخصیت غیرقابل بازی حریف به عنوان هم تیمی با هم کار کنند.
"اجرا بازی گروهی" نوعی گیم پلی است که در بعضی از بازی‌های ویدئویی وجود داشته و با استفاده از آن می‌توان همه یا بخشی از مراحل بازی را به صورت گروهی انجام داد. این ویژگی در بازی‌های ویدئویی اجازه می‌دهد تا چند بازیکن با همکاری یکدیگر به عنوان هم تیمی در مقابل دشمنان خود در بازی قرار بگیرند. این ویژگی با حالت‌های دیگر چند نفره، مانند حالت چند نفره رقابتی میان خود بازیکنان متفاوت است. این نوع گیم پلی اجازه می‌دهد تا بازیکنان با یکدیگر در بسیاری از بخش‌های بازی مانند به دست آوردن انواع سلاح‌ها یا عبور از مراحل بازی همکاری کنند. در بعضی بازی‌ها بخش گیم پلی گروهی نسبت به گیم پلی انفرادی تفاوت‌های دارد و ممکن است دارای مراحل متمایز یا پایان متفاوت باشد.
لاک‌پشت ستاره‌دار آفریقایی نام یک گونه از سرده لاک‌پشت ستاره‌دار است.
دولت جنگ کتابی‌است نوشتهٔ جیمز رایزن نویسنده، روزنامه‌نگار و تحلیل گر آمریکایی.
کتاب دولت جنگ دربارهٔ برنامه‌های خرابکارانه سازمان سیا علیه برنامه هسته‌ای ایران است.جیمز رایزن: باراک اوباما از رسانه‌ها متنفر است
کتاب در ۱۰ فصل عملکرد دولت بوش و سازمان‌های امنیتی آمریکا را به نقد می‌کشد و مشکلات بروز حوادث یازدهم سپتامبر را متوجه دولتمردان آمریکایی می‌داند. از نگاه نویسنده، وقوع حملات یازدهم سپتامبر بارزترین نشانه ضعف دستگاه اطلاعاتی- امنیتی ایالات متحده است.
رایزن به سیاست‌های جنگ طلبانه و دخالت جویانه سازمان‌های جاسوسی و سیا اشاره می‌کند و تمامی مباحث و اطلاعات را در قالبی روایی و داستان‌گونه در اختیار مخاطب قرار می‌دهد.
این کتاب مباحث را با سند مطرح می‌کند تا آنجا که بسیاری از فیلم‌ها و کتاب‌های تألیفی دیگر با استناد به این منبع، به انتقاد از دولت بوش پرداختند.
بخش دیگری از کتاب به عملیات فریب علیه ایران و پرونده هسته‌ای و همچنین مشکلات دستگاه‌های امنیتی آمریکا می‌پردازد.
کینِـتوکور (؛ "تلفظ انگلیسی:" ؛ ) یک ساختار پروتئینی است که روی کروماتید‌ها قرار دارد؛ جایی که رشته‌های دوک تقسیم هنگام تقسیم سلولی برای کشیدن کروماتیدهای خواهری به سمت خود به آن متّصل می‌شوند.
گربه‌وحشی آفریقایی نام یک زیرگونه از گونه گربه وحشی است.
نبرد جزایر آلیوتی یک نبرد دریایی و زمینی در جنگ جهانی دوم است که در تاریخ ۳ ژوئن ۱۹۴۲ تا ۱۵ اوت ۱۹۴۳ میان ارتش آمریکا و کانادا و امپراتوری ژاپن در جزایر آلیوتی در آلاسکا رخ داد و در نهایت با پیروزی ارتش آمریکا و کانادا به پایان رسید.
این نبرد بخشی از جنگ جهانی دوم در آسیا است که به‌طور خاص به عنوان جنگ اقیانوس آرام شناخته می‌شود.
در طول جنگ جهانی اول، امپراتوری ژاپن با متفقین علیه امپراتوری آلمان متحد شده بود. اما در دوران بین دو جنگ، روابط ژاپن با کشورهای غربی تغییر کرد. هنگامی که ارتش ژاپن در سال ۱۹۳۱ منچوری را فتح کرد و دولت دست نشانده منچوکوئو را برپا کرد، این اقدام از سوی جامعه ملل محکوم شد. در نتیجه ژاپن در سال ۱۹۳۳ از جامعه ملل خارج شد و به‌طور قطع مسیر امپریالیستی را در پیش گرفت. تا حدودی به دلیل موفقیت‌هایش در منچوری، ارتش ژاپن قدرت را در ژاپن به دست گرفته بود و این کشور به یک دیکتاتوری نظامی تبدیل شده بود. توسعه‌طلبی ژاپن به جنگ دوم چین و ژاپن در سال ۱۹۳۷ منجر شد. با توجه به رویدادهای گوناگون که با این امر همراه بود، ژاپن بیش از پیش با کشورهای غربی بیگانه شد.
افزون بر این، حضور ژاپن در چین تهدیدی برای کشورهای غربی دارای منافع اقتصادی در چین بود؛ بنابراین بریتانیا و ایالات متحده از مقاومت چین پشتیبانی کردند. ایالات متحده همچنین با لغو پیمان بازرگانی با ژاپن در سال ۱۹۳۹ اقدامات اقتصادی بیشتری انجام داد. با این حال ژاپن حاضر به تسلیم در برابر غرب نشد. این کشور در سپتامبر ۱۹۴۰ نیروهای خود را در شمال هندوچین فرانسه مستقر کرد تا از واردات جنگ‌افزار و تجهیزات به چین جلوگیری کند. در اواخر همان ماه، ژاپن پیمان سه‌جانبه‌ای را با آلمان نازی و ایتالیا امضا کرد و مشخص کرد که کدام طرف را گرفته‌است.
برای ژاپن، امضای این پیمان به معنای جنگ با آمریکا بود. سال پس از آن به‌طور کامل به آماده‌سازی برای ورود ژاپن به جنگ جهانی اختصاص یافت. به دلیل موفقیت‌های هیتلر در اروپا، آسیای جنوب شرقی آماده تصرف بود: با فتح این مناطق، ژاپن دیگر به واردات مواد خام از خارج وابسته نبود و می‌توانست خود را به عنوان ابرقدرت جدید آسیایی تثبیت کند. تنها تهدید برای چنین تهاجم جنوبی می‌توانست ایالات متحده باشد. در نتیجه، راهبرد ژاپن در سه مرحله و در دو جبهه تدوین شد. از یک سو، حمله گسترده به مناطق غربی در جنوب شرقی آسیا در دست تهیه بود. از سوی دیگر، دریاسالار ایزوروکو یاماموتو (山本 五十六) مخفیانه حمله‌ای به پرل هاربر را برنامه‌ریزی کرد تا ناوگان آمریکایی را از کار بیاندازد. پس از این اولین مرحله تهاجمی، در مرحله دوم، منطقه فتح‌شده با تصرف بیشتر نقاط راهبردی ایمن می‌شد. علاوه بر این، منابع موجود در منطقه فتح‌شده مورد بهره‌برداری قرار می‌گرفت.
در مرحله آخر و سوم با پشتیبانی آلمان و ایتالیا، ژاپن می‌توانست کشورهای غربی را مجبور به گفت‌وگوهای صلح کند. هم‌زمان با آماده‌سازی دقیق حملات، ژاپن همچنان وانمود می‌کرد که به دنبال راه‌حلی دیپلماتیک است. ایالات متحده پیشتر در واکنش به حضور ژاپن در شمال هندوچین (سپتامبر ۱۹۴۰) صادرات آهن و فولاد را تحریم کرده بود، اما هنگامی که ژاپن جنوب هندوچین را نیز در ژوئیه ۱۹۴۱ اشغال کرد، سرمایه ژاپن در آمریکا مسدود شد و تحریم نفتی نیز همراه آن شد. هلند و بریتانیا نیز بلافاصله همین کار را کردند. اکنون هیچ راه برگشتی برای ژاپن وجود نداشت و آنها باید در اسرع وقت قبل از اتمام منابع، حمله می‌کردند.
در ۷ دسامبر ۱۹۴۱، ژاپن به پرل هاربر حمله کرد و طبق برنامه، هنگ کنگ، فیلیپین، مالاکا، سنگاپور، هند شرقی هلند و برمه را تنها در عرض چند ماه تصرف کرد. قلمرو تسخیرشده، که اکنون از برمه تا جزایر سلیمان امتداد داشت، توسط ژاپن «حوزه بزرگ رفاه مشترک خاور آسیا» (به ژاپنی: 大東亜共栄圏، دای-تو-آ کی‌یُ‌اِی‌کِن) نامیده شد. با این حال، مرحله دوم، یعنی حفظ سرزمین‌های فتح‌شده، بسیار دشوارتر از آن شد که ژاپنی‌ها تصور کرده بودند. نقطه عطف جنگ اقیانوس آرام نبرد میدوی در ژوئن ۱۹۴۲ بود که در سایه این نبرد حمله به جزایر آلیوتی نیز آغاز شد.
طرح حمله به جزایر آلیوتی توسط دریاسالار یاماموتو طراحی شد. این حمله قرار بود همزمان با نبرد میدوی انجام شود. یاماموتو با حمله به میدوی امیدوار بود که بتواند ناوهای هواپیمابر آمریکایی باقیمانده مستقر در پرل هاربر را کمین کند و از کار بیاندازد. گام بعدی پس از آن فتح هاوایی خواهد بود. برخی معتقدند حمله به جزایر آلیوتی یک مانور انحرافی برای عملیات میدوی بوده‌است. اما بررسی‌های جدیدتر نشان می‌دهد که ژاپن با تصرف و استقرار پایگاه‌هایی در جزایر میدوی و آلیوتی، به دنبال افزایش کنترل بر منطقه شمالی و مرکزی اقیانوس آرام بود. به این ترتیب آنها می‌توانستند از این پس از حملات هوایی مانند حمله دولیتل به توکیو جلوگیری کنند. در نهایت، این امر همچنین از همکاری نظامی احتمالی بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی جلوگیری می‌کرد.
ژاپن از قبل اطلاعات زیادی در مورد جزایر آلیوتی جمع‌آوری کرده بود، اما این اطلاعات دیگر به‌روز نبود. ژاپنی‌ها تصور می‌کردند که ایالات متحده جای پای نظامی خود را در این منطقه را به‌شدت مستحکم کرده‌است. به عنوان مثال، آنها به اشتباه تصور می‌کردند که ناوهای هواپیمابر آمریکا در آنحا حضور دارند و پادگان‌های کوچکی در آتو، آداک و کیسکا، غربی‌ترین جزایر بزرگتر آلیوتی، وجود دارد. طرح عملیاتی برای حمله به جزایر آلیوتی به شرح زیر بود: یک ناوگان شامل ۲ ناو هواپیمابر به فرماندهی دریاسالار دوم بوشیرو هوسوگایا (細萱 戊子郎) به جزایر آلیوتی می‌رفت. در آنجا، ابتدا یک حمله هوایی به داچ هاربور، پایگاه نیروی دریایی آمریکا در آنالاسکا در مرکز مجمع‌الجزایر آلیوتی، انجام می‌شود. پس از آن، حملات آبی‌خاکی به آتو، آداک و کیسکا انجام می‌گرفت و آتو و کیسکا به اشغال درمی‌آمدند
با این حال، ایالات متحده رمز محرمانه نیروی دریایی امپراتوری ژاپن را شکسته بود و از حملات برنامه‌ریزی‌شده به میدوی و جزایر آلیوتی تا ۲۱ مه آگاه بود. دریاسالار چستر ویلیام نیمیتز، که فرماندهی ناوگان آمریکایی در اقیانوس آرام را بر عهده داشت، قرار بود خود یاماموتو را در میدوی ملاقات کند، در حالی که به دریاسالار رابرت آ. تئوبالد دستور داده شد تا داچ هاربور را حفظ کند و تهاجم ژاپنی‌ها به آلاسکا را متوقف کند. آنها تصور می‌کردند که ژاپن می‌خواهد داچ هاربر را بگیرد تا به قاره آمریکا حرکت کند. در ۲۵ مه، تئوبالد با ناوگان کوچکی از پرل هاربر به سمت جزیره کودیاک حرکت کرد، جایی که کشتی‌های خود را برای حمله ژاپن آماده نگه داشت.
ناوگان ژاپنی با سه یگان از اُمیناتو (موتسوی امروزی)، در شمال هونشو حرکت کرد. یگان دارای ناوهای هواپیمابر که قرار بود به بندر داچ هاربر حمله کند، در ۲۵ مه حرکت کرد. در ۲۸ مه و ۲۹ مه، دو یگان دیگر که هدف‌شان آتو، آداک و کیسکا بود، گسیل شدند.
حمله هوایی به داچ هاربر
یگانی که به داچ هاربر حمله می‌کرد، متشکل از دو ناو هواپیمابر جونیو و ریوجو بود و چندین رزمناو و جنگنده همراه آن بودند. بعد از ظهر روز دوم ژوئن، این واحد در حدود ۱۵۰۰ کیلومتری جنوب غربی داچ هاربر در حین پرواز گشتی آمریکایی مشاهده شد و آمریکایی‌ها آماده حمله شدند. در اوایل بامداد روز ۳ ژوئن، هواپیماهای ژاپنی برای اولین حمله به داچ هاربر برخاستند. به دلیل آب و هوای بد، تنها نیمی از آنها در واقع به این بندر رسیدند. با این حال، هنگامی که به مقصد خود رسیدند، تنها توانستند آسیب محدودی وارد کنند زیرا زیر آتش شدید قرار گرفتند. روز بعد، حمله دوم، این بار با موفقیت بیشتر دنبال شد.
در آغاز غروب، هواپیماهای ژاپنی به داچ هاربر رسیدند و با چندین مخزن سوخت، بیمارستان و یک کشتی در ساحل برخورد کردند. برخلاف روز گذشته، آمریکایی‌ها در آن روز موفق شدند ناوهای هواپیمابر ژاپنی را شناسایی کنند، اما نتوانستند آن‌ها را دفع کنند. پس از حملات ژاپن، ۴۳ نفر از طرف آمریکایی کشته و ۶۴ نفر زخمی شدند. علاوه بر این، ۱۱ هواپیمای آمریکایی منهدم شد، در حالی که تلفات طرف ژاپنی حدود ۱۰ هواپیما بود. در مجموع، خسارات واردشده بسیار محدود بود و داچ هاربر می‌توانست عملیاتی بماند.
فتح آتو و کیسکا
در همین حال، عملیات میدوی برای نیروی دریایی ژاپن فاجعه‌بار به پایان رسیده بود. هوسوگایا فرود را لغو کرد و می‌خواست با یاماموتو ملاقات کند، اما یاماموتو به هوسوگایا دستور داد تا به هر حال مأموریت خود را انجام دهد تا همچنان بتوان موفقیتی را در جبهه داخلی گزارش کرد. در ۶ ژوئن، آن‌ها در کیسکا فرود آمدند، جایی که یک ایستگاه هواشناسی آمریکا را تصرف کردند. روز بعد آتو نیز تصرف شد. مقاومت کمی وجود داشت و بعداً خدمه ایستگاه هواشناسی آمریکایی و جمعیت محلی آتو به اردوگاه‌هایی در ژاپن منتقل شدند. در ۱۰ ژوئن این رویدادها به سبک تبلیغاتی معمول به مردم ژاپن اعلام شد. آنها در مورد بمباران موفقیت‌آمیز میدوی و مهم‌تر از آن، مزایای اشغال آتو و کیسکا صحبت کردند. اکنون «مسیر حمله شمالی» احتمالی از سوی ایالات متحده مسدود اعلام شد و خبر از دست دادن قلمرو ایالات متحده به شدت به جبهه داخلی ایالات متحده ضربه می‌زد. در واقع، حضور ژاپنی‌ها تا همان روز توسط آمریکایی‌ها تأیید نشده و برای مردم فاش نشده بود. بدون اشغال میدوی، حضور ژاپن در جزایر آلیوتی دیگر اهمیت چندانی نداشت. از این گذشته، آنها نمی‌توانستند پروازهای گشتی بین جزایر آلیوتی و میدوی انجام دهند. با این وجود، در پایان ژوئن تصمیم گرفته شد که جزایر را حفظ کرده و در آنجا باندهای فرود بسازند.
کمیته اعمال حقوق تخطی ناپذیر مردم فلسطین در سال ۱۹۷۵ توسط قطعنامه ۳۳۷۶ مجمع عمومی سازمان ملل متحد تشکیل شد. این کمیته در اولین سال پس از تأسیس از شورای امنیت خواست اقدام برای یک راه حل منصفانه -یک برنامهٔ دو مرحله‌ای برای بازگشت فلسطینیان به خانه‌ها و املاک شان، یک جدول زمانی برای عقب نشینی نیروهای اسرائیلی از مناطق اشغال شده تا ۱ ژوئن ۱۹۷۷، و در صورت نیاز با در نظر گرفتن نیروهای موقت صلحبان برای تسهیل فرایند- را به پیش ببرد. این کمیته بر «یک برنامه برای قادرساختن مردم فلسطینی برای اعمال حق تخطی ناپذیر تعیین سرنوشت بدون مداخلهٔ خارجی، استقلال ملی و اقتدار ملی؛ و بازگشت به خانه و املاک شان» نظارت می‌کنند. این کمیته به مجمع عمومی هر ساله گزارش می‌دهد.
ایجاد کمیته اعمال حقوق تخطی ناپذیر مردم فلسطین اقدام مهمی در جهت احقاق حقوق فلسطینیان برای بازگشت به سرزمین خود بود. در اصل سیزدهم اعلامیه جهانی حقوق بشر بیان شده که «هر انسانی سزاوار و محق به داشتن آزادی جابه جایی [حرکت از نقطه‌ای به نقطه‌ای دیگر] و اقامت در [در هر نقطه‌ای] درون مرزهای مملکت است. ۲. هر انسانی محق به ترک هر کشوری، از جمله کشور خود، و بازگشت به کشور خویش است.» از ۱۹۵۳، تا ۱۹۷۳ مسئله فلسطین بیشتر به عنوان یک مشکل پناهندگان تلقی می‌شد تا این تغییر در گفتمان حقوقی خق تخطی ناپذیر بازگشت را تحت اصل سیزدهم یک حق جهانشمول انسانی در نظر گرفت.
مردم پیش‌ساخته فیلمی سیاه و سفید در ژانر درام به کارگردانی بلا تار محصول کشور مجارستان ساخته‌شده به سال ۱۹۸۲ است. گرچه این فیلم در سال ۱۹۸۲ ساخته شد اما تا تاریخ ۴ ژوئیه ۲۰۱۱ در روسیه به نمایش در نیامد. در جشنواره فیلم لوکارنو سال ۱۹۸۲ به این فیلم به طور ویژه‌ای اشاره شد. این اثر بسته به ورژن‌های مختلف، مدت زمان‌های متفاوتی دارد (۷۲ دقیقه، ۸۲ دقیقه، ۱۰۲ دقیقه). این کار با فیلم ۳۵ میلی‌متری ساخته شده است.
رأی‌گیری تأییدی نوعی نظام انتخاباتی اکثریتی است که رأی‌دهندگان می‌توانند به هر تعداد دلخواه از نامزدان رأی موافق بدهند. در نهایت هر نامزد که رأی‌های موافق بیشتری کسب کرد، پیروز انتخابات است.
این روش را چند تحلیلگر در دههٔ ۱۹۷۰ ابداع کردند که نامدارترینشان استیون برامز، دانشمند علوم سیاسی، بود.
اولین بار در سال ۱۹۷۱ رابرت جی. وبر از دانشگاه ییل در رسالهٔ دکترایش رأی‌گیری تأییدی را علناً پیشنهاد کرد. از آن زمان تاکنون استیون برامز، دانشمند علوم سیاسی در دانشگاه نیویورک، و پیتر فیشبرن، پژوهشگر سابق آزمایشگاه‌های بل، پژوهش‌های گسترده‌ای در این باره کرده و سعی نموده‌اند دیگران را به استفاده از این روش ترغیب کنند.
در این روش رأی‌دهنده مجاز است که در یک انتخابات چندنامزدی به هر تعداد دلخواه از نامزدان رأی موافق بدهد یا به اصطلاح تأییدشان کند. بنابراین در یک انتخابات با حضور ۵ نامزد، رأی‌دهنده مقید به انتخاب تنها یک نامزد نیست بلکه مخیر است به دو نامزد یا حتی تعداد بیشتری از نامزدان رأی موافق بدهد. با این وجود هر رأی‌دهنده تنها می‌تواند یک رأی به هر نامزد تأییدشده بدهد، بدین معنی که یک رأی‌دهنده نمی‌تواند مثلاً سه بار نام یک نامزد معین را روی برگهٔ رأی بنویسد و انتظار داشته باشد، سه بار رأی موافقش شمرده شود. برخلاف نظام‌های انتخاباتی ترجیحی، رأی‌دهنده نامزدان مورد حمایتش را رتبه‌بندی نمی‌کند و همهٔ نامزدهای تأییدشده در یک سطح از ترجیح قرار می‌گیرند. در نهایت تعداد آرای موافق شمرده می‌شود و نامزدی که بیشترین رأی موافق را کسب کرده باشد، برندهٔ انتخابات است.
به عنوان مثال فرض کنید سه نامزد و پنج رأی‌دهنده موجودند. نتیجهٔ انتخابات به شکل زیر رقم خورده‌است:
جلو نام هر رأی‌دهنده، نامزدان مورد تأیید او نوشته شده‌اند. توجه شود که ترتیب نامزدان تأییدشده دلبخواهی (در اینجا به ترتیب حروف الفبا) است و نمایانگر ترجیحات رأی‌دهندگان نمی‌باشد.
در این مثال سه رأی‌دهنده نامزد الف را تأیید کرده‌اند، دو رأی‌دهنده نامزد ب را، و چهار رأی‌دهنده نامزد ج را. بنابراین نامزد ج برندهٔ انتخابات است.
به عقیدهٔ برامز از مزایای این روش آن است که از انتخاب برنده، صرفاً به این دلیل که انتخاب اول اکثریت بوده‌است جلوگیری می‌کند. به عقیدهٔ او فرد اصلح کسی نیست که صرفاً انتخاب اول اکثریت بوده بلکه کسی است که بیشترین موافقت‌ها و حمایت‌ها را کسب کرده‌است؛ کسی که اکثریت رأی‌دهندگان به انتخاب او راضی‌اند و این شیوه بستری مناسب برای انتخاب این شخص را فراهم می‌آورد.
از دیگر مزایای این روش آن است که طرفداران نامزدان مستقل یا احزاب کوچک، دیگر نگران تلف شدن رأیشان یا کمک ناخواسته به انتخاب نامزد رقیب نیستند. اگر رأی‌دهنده همزمان به نامزدان حزبی کوچک و حزبی بزرگ رأی دهد، گرچه ممکن است نامزد حزب کوچک شانس پیروزی نداشته باشد، رأی‌دهنده با رأی دادن به نامزد حزب بزرگ مشارکتی مفید در انتخابات داشته و به انتخاب شخص مورد علاقه‌اش کمک کرده‌است.
ممکن است رأی‌گیری تأییدی به افزایش گزینه‌ها روی برگه‌های رأی بینجامد و رأی‌دهندگان بیشتری را به مشارکت ترغیب کند. موافقان این روش استدلال می‌کنند که این شیوهٔ رأی‌گیری به کاهش کمپین‌های تخریبی خواهد انجامید. کمپین‌های تخریبی در نظام‌های اکثریتی کاراترند چون تنها انتخاب اول مهم است. اگر نامزدی انتخاب اول رأی‌دهنده‌ای نباشد، دیگر مهم نیست که در فهرست ترجیحات آن رأی‌دهنده جایگاه دوم را دارد یا آخر را. پس اگر اقدامات تخریبی، نامزدی را از چشم رأی‌دهنده‌ای بیشتر بیندازد و منفورترش سازد، دیگر موضوع حائز اهمیتی نیست. اما در رأی‌گیری تأییدی نامزدان سعی می‌کنند وجههٔ بهتری از خود نشان دهند تا شاید به عنوان انتخاب دوم، سوم، یا . . . رأی‌دهنده رأی موافق بگیرند.
از آنجایی که روش رأی‌گیری تأییدی از جمله روش‌های مبتنی بر اکثریت است، بسیاری از مزایای آن روش‌ها را نیز داراست.
رأی‌گیری تأییدی فرض را بر این می‌گذارد که رأی‌دهنده از همهٔ نامزدانی که با آن‌ها موافقت کرده، به یک اندازه حمایت می‌کند اما در واقعیت رأی‌دهندگان یک نامزد را بیشتر از بقیه مرجح می‌دارند حتی اگر با تعداد کثیری از نامزدان موافق باشند. عیب بزرگ دیگر آن است که موافقت با چندین نامزد، شانس انتخاب شدن نامزد مورد علاقهٔ رأی‌دهنده را کاهش می‌دهد. مثلاً در یک انتخابات که سه نامزد حضور و رقابت تنگانگی با یکدیگر دارند، اگر رأی‌دهنده به دو نامزد رأی دهد ممکن است به انتخاب دومش کمک کرده باشد که انتخاب اولش را شکست دهد. با علم بر این نقیصه، بسیاری از رأی‌دهندگان تنها به انتخاب اولشان رأی موافق خواهند داد بالاخص اگر نامزدان از طرفدارانشان چنین خواسته باشند. گسترش چنین رویه‌ای باعث می‌شود رأی‌گیری تأییدی به یک رأی‌گیری سادهٔ مبتنی به اکثریت نزدیک‌تر و نزدیک‌تر شود و تمامی مزایای منحصر به فردش را از دست بدهد. در صورت بروز چنین سناریویی، رأی‌گیری توافقی تضمین نمی‌دهد که برنده حائز اکثریت آرا باشد، حال آنکه در شیوه‌های دو دور حذفی و حذفی سریع چنین تضمینی هست.
برخی از منتقدان رأی‌گیری تأییدی بر این باورند که این روش به سود نامزدان خنده‌رو، نه-چپ-نه-راست، آرام، و نجیب تمام خواهد شد که به احتمال زیاد مورد موافقت طیف وسیعی از رأی‌دهندگان قرار خواهند گرفت. این نامزدان بی‌آزار، با خودداری از اظهار موضع در مباحث پرمناقشه، ریسک از دست دادن حمایت رأی‌دهندگان را کاهش و احتمال کسب موافقت رأی‌دهندگان را افزایش می‌دهند.
از آنجایی که روش رأی‌گیری تأییدی از جمله روش‌های مبتنی بر اکثریت است، بسیاری از معایب آن روش‌ها را نیز داراست.
چندین انجمن‌های حرفه‌ای و تخصصی، از جمله انجمن ریاضی آمریکا و مجمع ریاضی آمریکا (Mathematical Association of America) و آکادمی ملی علوم، از رأی‌گیری تأییدی برای برخی انتخابات‌هایشان استفاده می‌کنند. از سال ۱۹۹۶ رأی‌گیری تأییدی برای انتخاب دبیرکل سازمان ملل متحد به کار می‌رود. این روش در انتخابات مقامات دولتی در پنسیلوانیا، اورگان، اروپای شرقی و شوروی نیز به کار رفته است.
مثوئن (به انگلیسی: Methuen) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره بدارد:
پروفسور Joseph Davidovits متولد ۱۹۳۵ یک محقق فرانسوی است که بر روی علم مواد تحقیق می‌کند که بیشتر به خاطر یافته مواد سازنده اهرام مصر مشهور است.
در شماره منتشر شده خود به تاریخ (December 1, 2006) روزنامه تایمز آمریکایی خبری علمی منتشر کرد که در آن تأکید می‌کند، فراعنه از گِل برای ساخت اهرام استفاده نمودند. این تحقیق آمریکایی فرانسوی همچنین می‌افزاید، سنگ‌هایی که اهرام از آن‌ها ساخته شده‌اند، ابتدا در قالب‌هایی چوبی ریخته شده‌اند سپس با کمک حرارت معالجه شده‌اند تا اینکه شکل طبیعی به خود گرفتند.
دانشمندان همچنین می‌گویند فراعنه در علم شیمی و دستکاری گِل به تخصص بالایی دست یافتند. البته آن‌ها شیوه‌های سری خود را در خفا نگه داشتند و به هیچ فردی اجازه اطلاع از آن‌ها را نمی‌دادند و حتی بر روی نوشته‌های بجا مانده از آن روزگار نیز چیزی از این علم از خود به یادگار نگذاشتند. پروفسور Hug Gilles و پروفسور Michel Barsoum تأکید می‌کنند که هرم بزرگ در جیزه (شهری در مصر) از دو نوع سنگ ساخته شده‌اند، سنگ‌های طبیعی و سنگ‌های مصنوعی با دست
و در بحثی که مجلهٔ Journal of the American Ceramic Society آن را منتشر کرد تأکید شده‌است که فراعنه از گِل Slurry برای ساخت برج‌های مرتفع به شکل عام و ساخت اهرام بشکل خاص استفاده می‌کردند. زیرا غیرممکن است که انسان سنگ‌هایی به وزن هزران کیلوگرم را به ارتفاع بالا جا به جا کند؛ و این امر سبب شد که آن‌ها از سنگ‌های طبیعی برا ی ساخت قاعده هرم و از سنگ‌های مصنوعی برای ساخت قلهٔ آن بهره بگیرند.
در آن زمان گِل آهک حرارت داده شده را با نمک ترکیب می‌دادند و سپس آب آن را تبخیر می‌کردند تا بدینوسیله ترکیبی گِلی clay-like mixture بدست آید. سپس آن را با قالب‌های چوبی حمل می‌کردند و در جای مخصوص آن در هرم می‌ریختند.
پروفسور Davidovits سنگ‌های هرم بزرگ را با استفاده از میکروسکوب الکترونی مورد مطالعه قرار داد و آثاری از واکنش‌های سریع در آن یافت که نشان می‌دهد این سنگ‌ها از گل ساخته شده‌اند و با اینکه زمین شناسان تا قبل از این قادر به تشخیص بین سنگ‌های طبیعی و سنگ‌های مصنوعی که با این شیوه ساخته شده بودند را نداشتند، اما امروزه و با استفاده از میکروسکوب الکترونیکی این کار امکان‌پذیر شده است؛ و پروفسور توانست در مدت ۱۰ روز سنگی بزرگ را به همین شیوه بسازد
همانطور دانشمند بلژیکی Guy Demortier که برای مدت طولانی در این امر شک داشت، می‌گوید: بعد از سال‌ها تحقیق و بررسی امروز یقین دارم که اهرام موجود در مصر از گِل ساخته شده‌اند.
برای ساخت اهرام چیزی در حدود سه میلیون سنگ به کار رفته است، باستان شناسان مصری ابتدا دلایل علمی جدید را انکار می‌کردند و ادعا داشند که مصری‌ها قادر به حمل میلیون‌ها سنگ بودند که وزن بعضی از آن‌ها به پنج یا شش هزار کیلوگرم می‌رسد. (منتشر شده در روزنامه تایمز)
پروفسور فرانسوی Joseph Davidovits و در مدت بیست سال به تحقیقات فراوانی پرداخت و کشف کرد که اهرام مصر از گِل ساخته شده‌اند (مخصوصا قسمت‌های بالای هرم که حمل سنگ‌ها به آنجا مشکل بود)
فیلمی ۵ دقیقه‌ای از ساخت گل توسط پروفسور
فیلم مصاحبه کامل حدود یک ساعت
نواب کلبعلی خان حاکم رامپور در هندوستان بود. او در طی بیش از دو دهه حکمرانی خود، توجه ویژه‌ای به امور فرهنگی نشان داد. از نواب کلبعلی خان چند جلد کتاب به زبان‌های پارسی و اردو به جا مانده‌است. کتاب تاج فرخی مجموعه‌ای از اشعار او به زبان پارسی است.
لقب‌های رسمی او عبارت بودند از نواب‌زاده کلبعلی خان ولیعهد بهادر، عالی جاه، فرزند دلپذیر دولت انگلیسیه، امیرالامرا، مستعد جنگ، مخلص‌الدوله و غیره.
در ۲۶ ژوئیه ۱۸۴۰، نواب احمد علی خان فوت کرد، و از آنجا که وی فرزند پسر نداشت، از طرف انگلیسی‌ها، پسر برادر وی، محمد سعید خان، حاکم رامپور شد. وی آگاه به دانش روز بود و با مدیریتی که داشت کتابخانه را به بهترین وجه سرپرستی کرد. اول آوریل ۱۸۵۵، نواب محمد سعیدخان درگذشت و یوسف علی خان نواب رامپور شد. در این زمان شورش علیه انگلیسی‌ها شدت گرفت، اما محیط آرام رامپور باعث جلب عده زیادی از علمای نقاط گوناگون به این ناحیه شد، که بر رونق کتابخانه افزود. پس از مرگ یوسف علی خان در ۲۱ آوریل ۱۸۶۵، کلبعلی خان جانشین وی شد. در ۲۳ مارس ۱۸۸۷، کلبعلی خان فوت کرد و پسرش مشتاق علی خان حاکم رامپور شد. وی چون بیمار بود، حکومت بریتانیا، جنرال اعظم الدین خان را مأمور منطقه کرد. وی در سال ۱۸۹۱ م در رامپور به قتل رسید و به جای وی سرگرد اچ. آر. دیمنت به این سمت مأمور گشت. وی کمیته جدیدی برای کتابخانه تعیین کرد. در سال ۱۸۹۶ م، ریاست کنسولی منطقه به پایان رسید و نواب حامدعلی خان به حکومت رامپور رسید.وبگاه ابوالفضل صادقی. بازدید: اکتبر ۲۰۱۴.
۱۳ آدم‌کش فیلمی ژاپنی به کارگردانی تاکاشی میکه محصول سال ۲۰۱۰ است. این فیلم بازسازی یک فیلم ژاپنی سیاه و سفید به همین نام ساخته شده در سال ۱۹۶۳ به کارگردانی کودوئو ساکائه است. این فیلم یک اثر حماسی سامورایی است که داستان آن رگه‌هایی در تاریخ دارد. این فیلم در سی و چهارمین جایزه آکادمی فیلم ژاپن برای بهترین فیلم نامزد شد.
در سال ۱۸۴۴ در ژاپن فئودال (دایمیو) ناریتسوگو ماتسودایرای ظالم صلح و آرامش را به خطر انداخته‌است. ناریتسوگو از لحاظ سیاسی در حال قدرتمند شدن است و دارد به نابرادری اش که یک شوگون است نزدیک می‌شود. پس از هاراکیری رهبر خاندان نامیا، مشاور شوگان قبیلهٔ آکاش سامورایی شینزائمون را فرا می‌خواند تا به داستان تراژیک ماکینو اونمه که پسر و عروسش توسط ناریتسوگو به قتل رسیده‌اند گوش دهد. سپس زنی با دست‌ها پاها و زبان بریده توسط ناریتسوگو را به او نشان می‌دهند و او با ساعد درخواستی برای کشتن ناریتسوگو و سامورایی‌های وی می‌نویسد. شینزا قول می‌دهد که ناریتسوگو را به قتل برساند و یازده سامورایی دیگر را گرد هم می‌آورد و برنامه‌ای برای کشتن ناریتسوگو هنگامی که به سرزمین آکاش بازمی‌گردد را طرح می‌کند. اما سامورایی هانبه کیتو که مسئول حفظ امنیت اربابش است قصد شیمزا را پیش‌بینی می‌کند و شیمزا تصمیم می‌گیرد که از مسیر کوهستان سامورایی‌ها را هدایت کند و در آنجا آن‌ها با کویاتای شکارگر آشنا می‌شوند که در کوهستان آن‌ها را راهنمایی می‌کند و به آن‌ها می‌پیوندد؛ و اکنون سیزده نفر…
وان وال استریت، یک ساختمان و آسمان‌خراش ۳۶ طبقه به ارتفاع ۱۹۹ متر، با کاربری اداری-تجاری است، که در تقاطع خیابان وال استریت و خیابان برادوی در منهتن، ایالت نیویورک، در ایالات متحده آمریکا مستقر می‌باشد. پروژه ساخت این ساختمان در سال ۱۹۲۹ آغاز شد و در سال ۱۹۳۱ تکمیل و افتتاح گردید.
۱۱۶۶ خیابان امریکا، آسمان‌خراش ۴۴ طبقه به ارتفاع ۱۸۰ متر، با کاربری اداری-تجاری است، که در خیابان ششم، منهتن، در نیویورک، ایالات متحده آمریکا مستقر می‌باشد. پروژه ساخت این ساختمان در سال ۱۹۷۱ آغاز شد و در سال ۱۹۷۴ تکمیل و افتتاح گردید.
اتوره اسکولا (؛ زادهٔ -درگذشته ۱۹ ژانویه ۲۰۱۶) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس ایتالیایی بود. وی در سال ۱۹۷۸ برنده جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم خارجی شد.
اتوره اسکولا یکی از قهرمانان نیمه دوم عصر طلایی سینمای ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم بود. او فعالیت در سینما را در دهه ۱۹۵۰ به عنوان فیلم‌نامه‌نویس آغاز کرد، اما یک دهه بعد زمانی که به کارگردانی روی آورد، برای خود اسم و رسمی به هم زد.
اسکولا طی حدود چهار دهه کارگردانی حدود ۴۰ فیلم ساخت و در این مدت هشت فیلم او در بخش مسابقه اصلی جشنواره فیلم کن نمایش داده شده‌است. او سال ۱۹۷۶ برای فیلم «زشت، کثیف و بد» برنده جایزه بهترین کارگردان از این جشنواره شد و در ۱۹۸۰ برای فیلم «تراس» با بازی ویتوریو گاسمن و مارچلو ماسترویانی جایزه بهترین فیلمنامه را برد. اسکولا سال ۱۹۸۸ نیز رئیس داوران جشنواره کن بود.
اسکولا احتمالاً بیش از همه به خاطر درام کمدی «همه ما همدیگر را خیلی دوست داشتیم» (۱۹۷۴) شهرت دارد. این فیلم داستان سه آرمانگراست که در دوران جنگ جهانی دوم زمانی که پارتیزان بودند با هم آشنا می‌شوند و در دوران پس از جنگ با مشکلات زیادی روبرو می‌شوند. این فیلم که از آن به عنوان یکی از تاثیرگذارترین فیلم‌های کمدی کاملاً ایتالیایی یاد می‌شود، برنده جوایز مختلف از جشنواره‌های سینمایی شد و در سطح بین‌المللی بسیار موفق بود.
اسکولا چهار بار نامزد جایزه اسکار شد؛ اولین بار سال ۱۹۷۷ برای فیلم «یک روز مخصوص» و آخرین بار سال ۱۹۸۸ برای فیلم «خانواده». چهار فیلم او شامل «یک روز بخصوص» (۱۹۷۷)، «زنده‌باد ایتالیا» (۱۹۷۷)، «مجلس رقص» (۱۹۸۳) و «خانواده» (۱۹۸۷) نامزد اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان بودند.
اسکولا در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۶ در ۸۴ سالگی در شهر رم درگذشت.
هاکی با یکچرخه ورزشی از دسته ورزش‌های هاکی است که در آن بازیکنان هر تیم در حالی که بر روی یکچرخه‌ای قرار دارند توپ را داخل دروازه ی حریف کنند. هر تیم دارای ۵ بازیکن است و هر بازیکن می‌تواند در هر پُستی که می خواهند بازی کنند برای نمونه در این بازی دروازه بانی وجود ندارد و همهٔ بازیکنان جهت جلوگیری از بازشدن دروازه‌شان توسط تیم حریف باید نهایت تلاش خود را به کار گیرند.http://www.rolf-sander.net/uni/faq.html
طول زمین بازی بین ۳۵ و ۴۵ متر و عرض آن بین ۲۰ تا ۲۵ متر است. دسته ی این بازی مشابه دسته ی هاکی روی یخ است. قطر چرخ یکچرخه‌ها نیز حداکثر می‌تواند ۶۱ سانتی‌متر (۲۴ اینچ) باشد. در بیشتر مواقع از توپ تنیس به عنوان توپ این ورزش استفاده می‌شود (هر چند توپ هاکی خیابانی نیز مجاز است.).
چهار لیگ هاکی با یکچرخه وجود دارد به‌طوری‌که : در انگلستان ۱۰ تیم ثبت نام‌کننده، در آلمانGerman unicycle hockey league ۵۳ تیم و در سوئیس و استرالیا (هرکدام) دارای ۲۰ تیم شرکت‌کننده هستند. در کشورهای فرانسه، دانمارک، سوئد، هنگ کنگ، کره و سنگاپور نیز این بازی انجام شده و طرفدارانی دارد.
قتل در مجتمع مسکونی رمانی جنایی اثر آگاتا کریستی است.
این کتاب که از مجموعه داستان‌های پوآرو می‌باشد در تاریخ ۱۵ مارس ۱۹۳۷ در بریتانیا توسط انتشارات "کولینز کرایم کلوب""The Observer", 14 March 1937 (p. 6) و در ژوئن ۱۹۳۷ میلادی. در آمریکا توسط انتشارات "داد، مید اند کمپانی" با نام آینه مردان مرده. به چاپ رسیده‌است.
قیمت کتاب در بریتانیا ۷ شلینگ و شش پنسی. و در آمریکا ۲ دلار بوده‌است.
۳۴۰ پارک، آسمان‌خراش ۶۲ طبقه به ارتفاع ۲۰۵ متر، با کاربری مسکونی است، که در شهر شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده آمریکا مستقر می‌باشد. پروژه ساخت این ساختمان در سال ۲۰۰۵ آغاز شد و در سال ۲۰۰۷ تکمیل و افتتاح گردید.http://www.nytimes.com/2006/06/04/realestate/04nati.html?ei=5088&en=358b78a841751de1&ex=1307073600&partner=rssnyt&emc=rss&pagewanted=all
۲۵۵ خیابان لیبرتی، آسمان‌خراش ۴۴ طبقه به ارتفاع ۱۹۷ متر، با کاربری اداری-تجاری است، که در منهتن، نیویورک، ایالات متحده آمریکا مستقر می‌باشد. پروژه ساخت این ساختمان در سال ۱۹۸۴ آغاز شد و در سال ۱۹۸۷ تکمیل و افتتاح گردید. دفاتر اداری شرکت‌ها و بانک‌هایی مانند: کومرتس‌بانک، دیلویت، مریل لینچ و نامورا در این ساختمان قرار دارند.