moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در یک نقطه اوج دراماتیک از پاسیون،Sposato, Jeffrey S. "The Price of Assimilation : Felix Mendelssohn and the Nineteenth-Century Anti-Semitic Tradition" Oxford University Press, 2005:p. 51Rudolf, Max. "A Musical Life: Writings and Letters" Pendragon Press, 2001: p. 460 گروه هم‌سرایان (شماره ۲۷بی) برآشفته و عصبانی از افرادی که عیسی را دستگیر کردند می‌خواهند: «در هم بشکنید، نابود کنید، گیرش بیندازید، در هم بشکنید / با قهری ناگهانی / خائن دروغ‌گو را، اصل و نسب جنایتکار را!» این یکی از مواردی است که روان‌شناس و زیبایی‌شناس برجستهٔ صرب-آمریکایی ولادیمیر ی. کونچنی به اهمیت تضاد تونالیته‌ها به‌عنوان ابزاری قدرتمند برای کنترل هیجان و احساسات در انجیل به روایت متی پرداخته‌است.
شایان توجه است که با عنایت به سنت‌های دینی قدیمی در تفسیر داستان مصائب عیسی، «یهودیان» یا «یک فرد یهودی خاص» به‌عنوان عامل رنج و مرگ مسیح معرفی نشده‌اند. «در شرح مصائب عیسی، نه شخصیت‌های اصلی خوب و نه شخصیت‌های آشکارا بد وجود دارند؛ بلکه همهٔ مردم به یک اندازه گناهکار هستند. حواریون، یهودا و پطرس همگی چهره‌های نمادین برای رفتار عمومی بشر هستند» (نقل قول از یوهان تراوگوت بارتلموس). به‌عنوان مثال، در همخوانی آغازین، از شنونده نه تنها خواسته می‌شود تا در رنج عیسی بیندیشد، بلکه از گناه خود نیز آگاه شود: «هان ای تازه‌داماد [...] گناهان ما را بنگر». در قطعهٔ شماره ۲۵، وجدان شنونده را، متوجهٔ دعوت عیسی به بیداری هوشیاری می‌نماید: «آه! افسوس! گناهان من تو را شکسته‌است. من، ای آقایم، عیسی، باعث رنج تو شده‌ام.» آریا شماره ۴۷ در مورد انکار و پشیمانی پطرس می‌گوید: «خدایا به‌خاطر اشک‌هایم هم که شده، رحم کن!».Bartelmus: "Die Matthäuspassion." 1991, p. 28. همچون «انجیل به روایت یوحنا»، در این اثر نیز، بازگوکردن متفکرانهٔ این وقایع تاریخی، از طریق تعمق عابدانه و توجه به کلام کتاب مقدس صورت می‌پذیرد.Hilbrands: "Johannes Sebastian Bach als Ausleger der Bibel in seiner Johannespassion." 2011, p. 287.
در این اثر، کُرال (هم‌خوانی) آغازین بسیار «برجسته و بی‌نظیر» استBoyd: "Johann Sebastian Bach. Leben und Werk." 1992, p. 199. که توسط گروه هم‌سرایان و با خواندنِ «"بشتابید ای دختران، یاری کنید تا ناله و مویه کنم"» آغاز می‌شود که از سروده‌های پیکاندر است. پس از ۱۶ میزان از پیش‌درآمدِ سازی (بی‌کلام) با کسر میزان () و ضرب‌آهنگ اوستیناتوی باس‌ها، گروه هم‌سرایان اول می‌خوانند: «"بشتابید ای دختران، یاری کنید تا ناله و مویه کنم"» تا آنکه در میزان ۲۶، فریاد می‌زنند «"گوش کنید!"» گروه هم‌سرایان دوم پاسخ می‌دهند «"به چه کسی؟"» گروه کر اول می‌گوید «"به تازه‌داماد — که مقصودشان عیسی مسیح است."» بانگ بعدی بار دیگر از گروه کر اول است: «"او را ببینید!"» و گروه کر دوم می‌پرسند: «"چگونه؟"» و باز گروه کر اول می‌گویند: «"همچون یک بره — که باز اشاره‌ای به عیسی مسیح است."» در اینجا همان‌طور که خود پیکاندر در نسخه متنی خود اشاره می‌کند، گروه کر ۱، نماد «دختران صهیون» و گروه کر ۲ نمادی از «مؤمنان و پیروان راستین» است.Konrad Küster (Hrsg.): "Bach-Handbuch." 1999, p. 455. کنار هم قرار گرفتنِ این دو مفهوم نمادین (دختران صهیون و مؤمنان راستین) در چندین قطعه از موومان‌ها دیده می‌شود و احتمالاً برگرفته از پاسیون بروکس اثر بارتولد هاینریش بروکس است. مفهومِ «دختران صهیون» نیز استعاره‌ای است از «اهالی اورشلیم» و برگرفته از غزل غزل‌های سلیمان است که نقش مهمی در مفاهیم «عروس مسیح» و «الهیات نکاحی» در مسیحیت ایفا می‌کند.Steiger: "Die theologische Bedeutung der Doppelchörigkeit in Johann Sebastian Bachs „Matthäus-Passion“." 1983, pp. 277–283. این دو گروه کر نقش‌های متمایزی بر عهده دارند. گروه کر ۱ به شرح مصائب عیسی مسیح می‌پردازد، حال آنکه گروه کر ۲ بر حضور و ذهن شنونده تمرکز می‌کند و سوالاتی را مطرح می‌کند.Konrad Küster (Hrsg.): "Bach-Handbuch." 1999, pp. 458–460. همسرایی گروه کُر در پیش‌درآمد این قطعه «بسیار اثرگذار» است و کلِ پیام این اثر را از جنبهٔ الهیات و موسیقی در هم می‌آمیزد و حزن، سوگواری و اعتراف به گناه را بیان می‌کند، اما همچنین دعوتی است پُر تفضیل، برای در نظر گرفتن عشق و صبر خداوند باری‌تعالی. ضرب‌آهنگ پی‌درپی باس‌ها، استفاده از کلید می مینور و ریتم مرثیه‌ای در میزان () همگی بر جدیت و اهمیت این پیام تأکید می‌کنند. کلید می مینور، کلید سنتی و قراردادی سوگواری و عزاداری است.Eric Chafe, Tonal Allegory in the Vocal Music of J.S. Bach (Berkeley and Los Angeles: University of California Press, 1991), p. 18
گفت‌وگوی تمثیلی دو گروه کر و مرثیه‌ای که پیکاندر در «"بشتابید ای دختران"» سروده است، توسط باخ به شیوهٔ تونبوهای فرانسوی تنظیم شده و همچون مراسم تشییع جنازهٔ انبوه مؤمنانی است که به سمت کوه صهیون و شهر مقدس اورشلیم می‌روند.Christian Wolff, Johann Sebastian Bach: The Learned Musician (New York: W. W. Norton & Co., 2000), p. 302 این گفتگوهای آهنگین با پرسیدن سؤالات بیشتری تکرار می‌شود و سپس، از میزان سی‌ام، گروه کر اول، دوباره متن آغازین را می‌خواند در حالی که در سوپرانوهای ریپینو، دو خط نخست از کُرال نیکلاس دکیوس تحتِ عنوانِِ «ای بره پروردگار، معصوم» را به صورت کانتوس فیرموس می‌خوانند. خوانندگان ریپینو تمام جملات استنزای اول از سرود مذهبی دکیوس را به صورت کانتوس فیرموس در سراسر موومان‌ها به کار می‌برند.Werner-Jensen: "Reclams Musikführer Johann Sebastian Bach. Bd. 2." 1993, p. 262.
گروه هم‌سرایان اول و دوم همچنان در مقدمه پیش‌درآمد با پرسش و پاسخ‌های دیگر به همخوانی خود ادامه می‌دهند و اینک می‌گویند: «تماشا کن! — چه چیزی را؟ — تحمل و بردباری را» و بعد «نگاه کن! — کجا را؟ — گناهانمان را». پس از این، گروه کُر اول و دوم همگی واپسین سطرهای متن پیکاندر را در بخش‌های جداگانه همخوانی می‌کنند. وقتی که کانتوس فیرموس تمام شد، گروه کر ۱ و ۲ به سه سطر اول متن بازمی‌گردند، از میزان ۸۲ تا پایان همخوانی در میزان ۹۰.
مطابق مفاد متی ۱:۲۶–۲، وقایع صحنهٔ اول، ۲ روز پیش از پسح رخ می‌دهند. پس از بیان یک مقدمه کوتاه توسط بشارت‌دهنده، نخستین سخنان عیسی به صورت گفت‌آواز همراهی‌شونده با سازهای زهی که به آرامی پیش می‌رود، حاوی یک پیشگویی از سرنوشت شوم و قریب‌الوقوع اوست.
کُرال: نخستین استنزای یوهان هرمان «"ای عزیزترین مسیح"». دو سطر اول این سرود مذهبی یک پرسش بلاغی است: «"ای عزیزترین عیسی من، کدام جنایات را مرتکب شدی که چنین حکم سنگینی برایت صادر شد؟"»
گفت‌آواز و آریا برای خوانندگان آلتو
آریا (سوپرانو)
این روایت‌های شعرگونه، بازگوکننده سفارش‌های عیسی برای محفوظ داشتن اتاق بالا برای عید پسح و آغاز شام آخر است. پس از اعلام عیسی در قطعهٔ «۹دی» مبنی بر اینکه یکی از دوازده نفر به او خیانت خواهد کرد، از او می‌پرسند: "سرورم، من [آن شخص] هستم؟" کلمه سرور/آقا، ۱۱ بار در اینجا تکرار می‌شود — یک‌بار برای هر یک از حواریون — به جز یهودا اسخریوطی.
گفت‌آواز و آریا برای خوانندگان سوپرانو
در نسخهٔ ۱۷۲۷/۱۷۲۹ بدون موسیقی و متن، "برای احساس خوشبختی من است"
گفت‌آواز (با گروه هم‌سرایان ۲: "دلیلِ این همه بلا چیست؟") و آریا (با گروه هم‌سرایان ۲: "در کنار عیسایم بیدار می‌مانم") برای خوانندهٔ تِـنور
گفت‌آواز و آریای (باس)
آریا برای سوپرانو و تنور (با گروه هم‌سرایان ۲: رهایش کنید، بس است، مقیدش نکنید!) و گروه هم‌سرایان (۱ و ۲)
بخش اول با یک کرال فانتازیای چهار قسمتی (با حضور هر دو گروه هم‌سرایان) در کُرال "ای انسان، بر گناهان بزرگت زاری کن" خاتمه می‌یابد و یادآور می‌گردد که عیسی از مریم باکره زاده شد تا «شفاعت‌کننده» شود. سوپرانوها کانتوس فیرموس می‌خوانند، خواننده‌های دیگر جنبه‌هایی از روایت را تفسیر می‌کنند. در نسخه‌های سال‌های ۱۷۴۲ و ۱۷۴۳–۱۷۴۶، یک گروه کُر سوپرانو ریپینو، به صفِ خوانندگان سوپرانو اضافه شد.
در نسخه‌های ۱۷۲۷/۱۷۲۹، این بخش با یک اجرای چهار قسمتی از آیهٔ ششم توسط گروه کر به پایان می‌رسد.
صحنهٔ اول از موومان دوم، یک بازجویی در حضور کاهن اعظم قیافا (شماره ۳۷) است که در آن دو شاهد گزارش می‌دهند که عیسی دربارهٔ ویران کردن پرستش‌گاه اورشلیم و ساخت مجدد آن در سه روز صحبت کرده‌است. عیسی در این مورد سکوت می‌کند، اما پاسخ او به این سؤال که آیا او پسر خداست، حرمت‌شکنی به شمار رفته و مستوجب مرگ می‌گردد. بیرون دادگاه (شماره ۳۸) به پطرس سه بار گفته می‌شود که او از یاران عیسی است و او سه بار آن را انکار می‌کند - سپس خروس، بانگ سحرگاه را می‌خواند. بامداد (شماره ۴۱) عیسی نزد پونتیوس پیلاطس فرستاده می‌شود در حالی که یهودا از عذاب وجدان و پشیمانی خود را می‌کشد. پونتیوس پیلاطس از عیسی بازجویی می‌کند (شماره ۴۳)، تحت تأثیر حرف‌های وی قرار می‌گیرد و با حمایت همسرش، مایل است که عیسی را آزاد کند، چرا که آن زمان مرسوم بود یک زندانی را به مناسب تعطیلات آزاد کنند. اما مردم، با این انتخاب که عیسی را آزاد کنند یا یک قاتل و دزد شورشگر به نام باراباس را، یک صدا فریاد می‌زنند «باراباس!». آنها به مصلوب کردن عیسی رای می‌دهند، پیلاطس تسلیم می‌شود، دست‌هایش را می‌شوید و ادعا می‌کند که دیگر تقصیر بر گردن او نیست و عیسی را برای شکنجه و مصلوب شدن تحویل می‌دهد. در راه رسیدن به مکان تصلیب (شماره ۵۵) شمعون قیروانی را وادار می‌کنند تا به حمل صلیب کمک کند. در جُلجُتا (شماره ۵۸) عیسی و دو نفر دیگر توسط جمعیت به صلیب کشیده شده و مورد تمسخر قرار می‌گیرند. حتی آخرین سخنان او نیز سوءتعبیر می‌شود. جایی که او با خواندنِ مزمور ۲۲، می‌گوید «خدای من، خدای من، چرا مرا به‌حال خود رها کردی؟» و حاضران فکر می‌کنند که او الیاس را خوانده‌است. عیسی جان به جان‌آفرین تسلیم می‌کند. انجیل متی، پاره شدنِ پردهٔ معبد و بروز زلزله‌ای را توصیف می‌کند - که توسط باخ به موسیقی برگردانده شده‌است. شامگاه (شماره ۶۳سی) یوسف از پیلاطس پیکر مسیح را برای دفن طلب می‌کند. فردای آن روز (شماره ۶۶) مقامات به پیلاطوس یادآوری می‌کنند که احتمال رستاخیز وجود دارد و برای جلوگیری از چنین خدعه‌ای، از او می‌خواهند مقبره عیسی را مهر و موم کرده و نگهبانانی در آنجا بگمارد.
قسمت دوم با گفتگوی بین تک‌خوان آلتو که بابت گم‌شدنِ عیسای خود ابراز تاسف می‌کند و گروه هم‌سرایان ۲، آغاز می‌شود که به او می‌گویند در جستجو برای یافتن عیسی، کمکش خواهند کرد و در اینجا نقل قولی از غزل غزل‌های سلیمان ۱:۶ می‌آورند که «دوستت کجا رفت؟». در نسخهٔ سال ۱۷۲۷/۱۷۲۹، تک‌خوان یک باس است.
کُرال
گفت‌آواز و آریا (تنور)
آریا (آلتو)
آریا (باس)
گفت‌آواز و آریا (سوپرانو)
در اینجا خوانندهٔ سوپرانو در مورد تمام خوبی‌هایی که عیسی انجام داده‌است، آواز می‌خواند: «چگونه نابینایان، افلیجان و دیوانگان را شفا داده و به رنج‌دیدگان و گناه‌کاران خدمت کرده‌است». سوپرانو ادامه می‌دهد: «به غیر از این، هیچ خطایی از او سر نزده است»؛ «هیچ». گفت‌آواز در می مینور - گام شاخصِ «انجیل به روایت متی» - آغاز می‌شود و با سازآرایی و ضرب‌آهنگ آهسته و سست خود، ذهن شنونده را برای موسیقی جُلجُتا که بعداً خواهد شنید، آماده می‌نماید. خوانندهٔ سوپرانو گفت‌آوازش را با آهنگی ملایم در دو ماژور به پایان می‌رساند و سپس یکی از «پرهیجان‌ترین و متفکرانه‌ترین» آریاهای کل این اثر را در لا مینور می‌خواند؛ گامی که عیسی مسیح در آن جان به جان‌آفرین تسلیم می‌کند. پس از یک هیاهوی نهایی از نت‌های نواخته‌شده توسط سازها، یک فلوت و ۲ اُبوا دا کاچا به نواختن آهنگی ملایم درلا مینور می‌پردازند که در این هنگام، آریای «"از روی عشق است که …"» به پایان می‌رسد. سپس این آرامش موقت توسط خوانندهٔ تِنور (بشارت‌دهنده) شکسته می‌شود، که می‌خواند: «"اما [جمعیت] بیشتر هیاهو کردند و گفتند…"». ژست موسیقایی نگران‌کننده تِـنور - یک جهش اکتاوی به بالا - راه را برای بازگشت فوگِ تصلیب هموار می‌کند. فوگی که اکنون در مقایسه با آریایی مشابه قبلی دربارهٔ تصلیب، دهشت‌انگیزتر شده‌است. همان‌طور که فریدریش اسمنت به‌درستی بیان می‌کند، آریای «"از روی عشق است که …"» هسته مرکزی و کانون کل این اثر استFriedrich Smend. Bachs Matthäus-Passion,” Bach-Jahrbuch 25 [1928], pp. 29-300 - «قلب» آن. به گفته اریک چیف، فریدریش اسمنت بود که نخستین بار متوجه شد ۱۰ توربا (یا آوازهای مردمی) در قسمت دوم این اثر، آرایش و مجموعه‌ای متقارن را تشکیل می‌دهند:Eric Chafe, Tonal Allegory in the Vocal Music of J.S. Bach (Berkeley and Los Angeles: University of California Press, 1991), pp. 350 and 380 در مرکز این مجموعه، آریای «"از روی عشق است که …"» قرار دارد که در کنار آن دو همسرایی «"بگذارید به صلیب کشیده شود!"» قرار گرفته‌است.Eric Chafe, Tonal Allegory in the Vocal Music of J.S. Bach (Berkeley and Los Angeles: University of California Press, 1991), p. 381
گفت‌آواز و آریا (آلتو)
گفت‌آواز و آریا (باس)، در نسخهٔ ۱۷۲۷/۱۷۲۹ به‌جای ویولا دا گامبا، لوت به‌کار رفت.
گفت‌آواز و آریا برای آلتو (از گروه کر ۱)، به همراه گفتگویی با کروه کر ۲ ("کجا؟") در همان آریا
این غیرمعمول‌ترین بخش کروماتیک این آهنگ کُرال است (مسیر [زندگی‌ات] را [به او] بسپار / ای سرِ زخم‌برداشتهٔ آغشته در خون) که در پاسیون یافت می‌شود، و در زمانِ مرگ عیسی به اوج خود می‌رسد. این بخش همچنین نمایان‌گر مرحلهٔ پایانی از تخلیه تدریجی سرکلید در تنظیمات قسمت بعدی این آهنگ است: شماره ۱۵ دارای چهار دیِز (می ماژور)، شماره ۱۷ دارای سه بِمُل (می بمل ماژور)، شماره ۴۴ دارای دو دیِز (ر ماژور)، شماره ۵۴ دارای یک بِمُل (ر مینور) و شماره ۶۲ بدون هرگونه علامت عَرَضی (لا مینور) است.
گفت‌آواز و آریا (باس)
گفت‌آواز برای باس، تنور، آلتو و سوپرانو، به همراه گروه کر ۲ که می‌خوانند شب خوش، عیسای من.
این اثر با اجرای گروه کر در مقیاس بزرگ به شکل دا کاپو پایان می‌یابد، گروه کر ۱ و ۲ عمدتاً به صورت هماهنگ برای قسمت اول (با چشمانی گریان، می‌نشینیم) می‌خوانند، اما در بخش میانی با هم گفتگویی آهنگین دارند، گروه کر ۲ تکرار می‌کند: ("به آرامی استراحت کن، آرام بخواب!")، گروه کر اول جواب می‌دهد: «مزار و سنگ قبر تو برای وجدان‌های مشوش، بالشی آسوده و آرامگاهی برای روح خواهد بود. بسیار خرسند، در آنجا چشم‌ها به خواب فرومی‌روند.» این آخرین کلمات (پیش از بازگشایش) است که توسط خود باخ مشخص شده‌است: (نرم، بسیار نرم، به‌شدت نرم). به‌عبارت دیگر، در این قسمت پایایی، ملودی اندک‌اندک نرم‌تر و آرام‌تر می‌شود؛ چنان که گویی در حال فرود است و این نزول تدریجی آهنگ با حال هوای سوگواری برای مرگ مسیح مطابقت دارد و به قول چارلز سنفورد تری گویی «بدن بی‌جان منجی را در گور فرومی‌گذارد.»
خلاصه‌ای از ساختار انجیل به روایت متی
باخ در این اثر خود با اعداد بازی می‌کند. به عنوان مثال، مقدار عددی نام خانوادگی او (BACH) برابر با عدد ۱۴ است (B دومین حرف الفبا، A نخستین حرف، C سومین و H هشتمین حرف، که جمع‌شان ۱۴ می‌شود). عدد ۱۴ به‌دفعات در این اثر به‌کار رفته است، به‌عنوان نمونه، ۱۴ همسرایی وجود دارد که اشاره با نام آهنگساز است و همچنین ۱۴ اشاره به واژهٔ «قلب» که کمتر درباره‌اش بحث شده است. هلموت ریلینگ به اهمیت ۱۴ نت در بیس‌لاین دو گروه کر در همخوانی «"به‌راستی که این پسر خدا بود"» اشاره نموده و باور دارد این کار مهر تأیید باخ بر درک و دریافت پر فروغی است [دربارۀ حقانیت مسیح] که در ذهن سنتوریون‌ها پس از مصلوب شدن او پدید آمد. گویا عدد ۱۴ آنقدر در ذهن باخ اهمیت داشت که در دورانی که در لایپزیگ زندگی می‌کرد و می‌خواست عضو یک انجمن فرهیختگان شود، دو سال منتظر ماند و آنقدر صبر کرد تا هنگام پیوستن به این انجمن، عضو شمارهٔ ۱۴ آن باشد.
در این اثرِ باخ ۶۸ قطعه موسیقی وجود دارد. علاوه بر ۱۴ هم‌سرایی، ۲۷ پاساژ وجود دارد که در آنها متون انجیلی خوانده می‌شود. عدد ۲۷ احتمالاً اشاره‌ای به تثلیث است (۳ به توان ۳). علاوه بر این، ۲۷ قطعه از متن انجیل که در این اثر آمده، در ۷۲۹ میزان ارائه شده که مجذور عدد ۲۷ است.Pieter Jan Leusink Matthäus Passion - Bach
همانگونه که پیش‌تر اشاره شد، در یکی از بخش‌های موسیقی که شام آخر را به تصویر می‌کشد، عیسی به یارانش می‌گوید که یکی از شما به من خیانت خواهد کرد. گروه کر، که به‌جای حواریون نقش‌آفرینی می‌کنند، از مسیح ۱۱ بار می‌پرسند: «"سرورم، آیا من [آن شخص] هستم؟ آیا من؟"» اینکه این پرسش، ۱۱ بار تکرار می‌شود - و نه ۱۲ بار، به تعداد حواریون حاضر - بدین معناست که یهودا کاملاً به گناه خود واقف و از این موضوع آگاه است که رویِ سخنِ عیسی به چه کسی است و در نتیجه سکوت می‌کند.
نمونۀ بارز دیگری از نمادگرایی را می‌توان در فضای موسیقی یافت: در تمام متن‌هایی که عیسی سخن می‌گوید، به جز آخرین کلمات او، ارکستر سازهای زهی نوایی خوش‌آیند و آرام - چونان هاله‌ای به دور واژگان - کلام مسیح را همراهی می‌کنندIn de thans meest gebruikte Griekse tekst van Mattheus 27:46 staat σαβαχθανί: "sabachthani" (Nestlé Aland: Novum testamentum Graece, Stuttgart 1969, p.80), maar Bach schrijft 'asabthani', zie illustratie Zie ook H.J. de Jonge in NRC 25 maart 2016, p 20: 'Waarom Bachs Jezus ‘asabthani’ in plaats van ‘sabachtani’ zegt' en de overlegpagina van dit lemma و تنها هنگام بیان سخنان پایانی است که سازها نیز ساکت می‌شوند.
این اثر باخ از یک قسمتِ اولِ کوتاه و یک قسمتِ دومِ طولانی‌تر تشکیل شده‌است. باخ با چنین ترکیبی، شکل یک صلیب را در ذهن ایجاد می‌کند: قسمت اول (که کوتاه است) تیرک افقی و قسمت دوم (که طولانی‌تر است) تیرک عمودی صلیب را تشکیل می‌دهند. انکار کردن عیسی توسط پطرس در نقطهٔ تلاقی این تیرک‌های صلیب رخ می‌دهد. دقیقاً در نیمه بخش اول موسیقی، عیسی به پطرس می‌گوید که تو سه بار مرا انکار خواهی کرد و پس از گذشت تقریباً همین اندازه زمان در بخش دوم موسیقی، این انکار پطرس حقیقتاً صورت می‌پذیرد."Van Taal tot Klank 4: De Kruisvorm in de Matthäus-Passion (J. S. Bach)", Kees van Houten, 1998 انواع دیگری از استفاده از نماد صلیب در موسیقی باخ عبارتند از استفاده از دیز (♯) برای متونی که واژهٔ صلیب در آن آمده (Kreuz در زبان آلمانی هم به‌معنای دیز و هم به‌معنای صلیب است)، یا تجسم یک شکل صلیب‌مانند در موسیقی که قسمت‌های ارکسترال (تیرک افقی) با بخش‌های همسرایی پُراحساسِ گروه کر (تیرک عمودی) تلاقی می‌کنند.
هیچ اشاره‌ای به اجرا یا اهمیت این اثر در خبرنامه‌های محلی یا مکاتبات و خاطرات به‌جامانده از افراد نزدیک به باخ وجود ندارد. گویا انجیل به روایت متی تا حد زیادی توسط معاصران باخ نادیده گرفته شده بود.Platen: "Johann Sebastian Bach. Die Matthäus-Passion." 1997, p. 214. انجیل به روایت متی را در خارج از شهر لایپزیگ نیز به‌‎طور کامل نمی‌شناختند تا اینکه در سال ۱۸۲۹ فلیکس مندلسون بیست ساله، نسخه‌ای از آن را در برلین با آکادمی آواز برلین اجرا کرد که با استقبال فراوانی روبرو شد. این اجرای مندلسون تنها نیمی از کلِ اثرِ اصلی را دربر می‌گرفت و با ۱۵۰ خواننده ابتدا در برلین و چند هفته بعد در فرانکفورت اجرا شد.Platen: "Johann Sebastian Bach. Die Matthäus-Passion." 1997, pp. 216–218. در این اجرا به‌ویژه، آریاها و کُرال‌ها به نفع بخش‌های دراماتیک حذف شدند، و سازبندی جدیدی برای برخی موومان‌ها انجام شد، اما برخلاف اجراهای کارل فریدریش تسلتر، متن آن دوباره بازنویسی نشد. مندلسون یک نسخه از پارتیتور اصلی باخ را در اختیار داشت.Felix Loy: "Die Bach-Rezeption in den Oratorien von Mendelssohn Bartholdy." Schneider, Tutzing 2003, ISBN 3-7952-1079-8, pp. 17, 27. جانبخشی دوبارهٔ مندلسون به این اثر، موسیقی باخ و به ویژه آثار بزرگ او را مورد توجه عوام و خواص قرار داد (اگرچه آکادمی آواز برلین اجرای «انجیل به روایت یوحنا» را در سال ۱۸۲۲ تمرین کرده بود).
نسخهٔ ویلیام استرندیل بنت از این پاسیون باخ، یکی از اولین نسخه‌های متعدد این اثر بود (مانند نسخه آدولف برنهارد مارکس و آدولف مارتین شلیزینگر در سال ۱۸۳۰) و آخرین نسخه‌ها هم توسط نیل جنکینز (۱۹۹۷)، نیکلاس فیشر و جان راسل (۲۰۰۸) منتشر شد. نسخه‌ای از این اثر که امروزه معتبر تلقی می‌شود و بیشتر اجراهای امروزی بر اساس آن انجام می‌شود به سال ۱۷۳۶ برمی‌گرددBach digital: Autograph der Matthäus-Passion, abgerufen am 25. März 2018. که یکی از زیباترین آثار باخ است و نت‌نویسی دقیق به همراه امضای او در پای دست‌نوشته‌ها و چرک‌نویس‌های به‌جا مانده از آن، حکایت از اهمیت زیادی دارد که خود او برای کار قائل بوده‌است.Christoph Wolff: "Johann Sebastian Bach." 2000, p. 298. پس از مرگ باخ، پسرش کارل فیلیپ امانوئل نسخه اصلیِ پارتیتور و دست نوشته‌های متعدد دیگری را به ارث برد که متعاقباً در اختیار موسیقی‌دان، پژوهش‌گر و مجموعه‌دار خصوصی گئورگ پولشائو قرار گرفت. این پارتیتور اکنون متعلق به کتابخانه دولتی برلین است و یکی از ارزشمندترین نسخه‌های خطی اصلیِ این کتابخانه است.Bachs Originalpartitur ist auf der Seite der Digitalisierten Sammlungen der Bibliothek einsehbar: Autograph. ترمیم و نگهداری از این نسخهٔ خطی با استفاده از روش جداسازی کاغذ فرایندی پیچیده و پرهزینه بوده است.Peter Wollny: "Wenn Notenköpfe aus den Partituren fallen", Du. تحسین، اجراهای مجدد و بررسی آثار باخ تا عصر حاضر ادامه داشته‌است.
بیشترین اجرا از این اثر بزرگ باخ در کشور هلند انجام می‌شود.Podcast De Dag: Matthäus voor millennials, een handleiding NPO Radio 1 از سال‌ها پیش در هلند، این رسم به‌وجود آمده که پس از پایان اجرا، به دلیل فضای مذهبی این اثر، حضار کف نمی‌زنند -همانگونه که مردم اصولاً بعد از پایان مراسم مذهبی کلیسا کف نمی‌زنند. دلیل دیگر آن است که در پایان پاسیون، عیسی مسیح می‌میرد و این مرگ جایی برای شور و شعف باقی نمی‌گذارد. با آنکه این سنت در سال‌های اخیر بیش از پیش به چالش کشیده می‌شود، اما هنوز هنگام اجراهای این پاسیون در «کلیساها» وجود دارد: در اجراهای کلیسایی حضار معمولاً پس از اجرا، در سکوت می‌ایستند تا از اجراکنندگان قدردانی کنند.Alles over de Matthäus-Passion AVROTROS
انجیل به روایت متی تا حدود سال ۱۸۰۰ تحت سرپرستی و رهبری سردسته گروه آوازخوانان مذهبی کلیسای سنت توماس لایپزیک اجرا می‌شد.Spitta, Philipp, "Johann Sebastian Bach", 3 vols., 1873–1880, transl. by Clara Bell and J. A. Fuller-Maitland, Novello, London, 1889; repr. Dover, New York, 1952, vol. 2, p. 568; the quote is "till the end of the 17th century" presumably a misprint for 18th. به طور خاص، در سال ۱۷۸۰، یوهان فریدریش دولس، سه تا از پاسیون‌های باخ را اجرا کرد، که احتمالاً شامل «انجیل به روایت یوحنا» و «انجیل به روایت متی» و شاید «انجیل به روایت لوقا» بودند.Spitta, p. 518
در سال ۱۸۲۴، «بلا زالومون»، مادربزرگ مادری فلیکس مندلسون، نسخه‌ای از پارتیتور اصلی انجیل به روایت متی را به او داد. کارل فریدریش تسلتر از سال ۱۸۰۰ مدیر آکادمی آواز برلین بود. او برای تدریس تئوری موسیقی به فلیکس مندلسون و خواهرش فانی استخدام شده بود. تسلتر تعداد زیادی از نت‌ها و دست نوشته‌های موسیقی یوهان سباستیان باخ را در اختیار و از تحسین کنندگان موسیقی این آهنگساز بزرگ بود، اما تمایلی به اجرای عمومی نداشت.
هنگامی که فلیکس مندلسون در سال ۱۸۲۹ در برلین (اولین اجرای خارج از لایپزیگ) در حال آماده‌سازی اجرای جدیدی خود از انجیل به روایت متی بود، «ده آریا (حدود یک سوم آن‌ها)، هفت کر (تقریباً نیمی)، [اما] تنها چند قطعه از کُرال‌ها را حذف کرد.» که «بر جنبهٔ درام این موسیقی تأکید داشتند،... به قیمت تک‌خوانی‌های آوازی فکورانه و ایتالیایی». مندلسون در این اجرا خودش پشت یک فورته‌پیانو نشست، چرا که آن هنگام اُرگی در اختیار نداشتند.Sachiko Kimura: "Mendelssohns Wiederaufführung der Matthäus-Passion (BWV 244). Eine Untersuchung der Quellen unter aufführungspraktischem Aspekt." In: "Bach-Jahrbuch". Jg. 84, 1998, pp. 93–120.
در سال ۱۸۲۷، فلیکس و چند تن از دوستانش جلسات هفتگی را برای تمرین این اجرا آغاز کردند. یکی از اعضای این گروه، ادوارد دیفرینت، خوانندهٔ باریتون و از سال ۱۸۲۰ یکی از خوانندگان اصلی «اپرای سلطنتی برلین» بود. حوالی دسامبر ۱۸۲۸ تا ژانویه ۱۸۲۹، دیفرینت، فلیکس مندلسون را متقاعد کرد که هر دو باید به کارل فریدریش تسلتر نزدیک شوند تا آکادمی آواز برلین را برای حمایت از این پروژه تشویق کنند. ادوارد دیفرینت به ویژه مشتاق و امیدوار بود بخش‌هایی آوازی مربوط به عیسی مسیح را اجرا کند که در نهایت چنان هم شد. تسلتر تمایلی به این همکاری نداشت اما در نهایت موافقت خود را اعلام کرد و هیئت مدیره آکادمی آواز برلین پیگیر آن شد.
دیفرینت به یاد می‌آورد که هنگامی که گروه کامل‌تری از خوانندگان و ارکستر به گروه آنها پیوستند، این مشارکت‌کنندگان از «فراوانی ملودی‌ها، بیان غنی احساسات، شور و حرارت، سبک منحصر به فرد دکلمه و اثرگذاری رویدادهای نمایشی» شگفت‌زده شدند. خودِ فلیکس ۲۰ ساله تمرینات و دو اجرای اول را توسط آکادمی آواز برلین انجام داد.
برای نخستین اجرای آنها، به طور مؤثر و گسترده‌ای در شش شماره متوالی نشریه «"نشریهٔ همگانی موسیقی برلین"» که ویراستارش آدولف برنهارد مارکس بود، خبررسانی و تبلیغ شد. در ۱۱ مارس ۱۸۲۹ این اجرا با یک گروه کُر ۴۰۰ نفری و ارکستر کامل صورت پذیرفت و بلیت‌های آن به سرعت فروش رفت و بسیار موفقیت‌آمیز بود. در واقع این اجرا، جانی تازه به این اثر بزرگ باخ بخشید و منجر به کشف مجدد آن شد. گئورگ ویلهلم فریدریش هگل که در این کنسرت حضور داشت، پس از پایان آن گفت: «باخ یک پروتستان بزرگ واقعی و یک نابغۀ فوق‌العاده و فاضل است که تنها به‌تازگی دریافتیم چگونه به‌درستی او را شناخته و تحسین کنیم.»Matthaus-Passion BWV 244 — conducted by Christoph Spering اجرای دوم در ۲۱ مارس انجام شد که بلیت‌های آن نیز فوری تمام شد. در مرحله سوم، در ۱۸ آوریل، کارل فریدریش تسلتر خودش رهبری را بر عهده داشت و کمی بعد، اجراهای دیگری در فرانکفورت، برسلائو و اِشتتین اجرا شد. آدولف برنهارد مارکس که دوست صمیمی مندلسون در آن زمان بود، ناشر موسیقی آدولف مارتین شلیزینگر را متقاعد کرد که این اثر را منتشر کند و با اینکار شاهکار باخ را نخستین بار در دسترس پژوهشگران قرار دهد.Burnham, Scott. "Aesthetics, Theory, and History in the Works of Adolf Bernhard Marx". Tesis, Brandeis University, 1988 سرانجام پارتیتور اجرای مندلسون در سال ۱۹۳۰ توسط شلیزینگر منتشر شد.
ویلیام استرندیل بنت در سال ۱۸۴۹ بنیانگذار انجمن باخ لندن شد و قصد داشت آثار باخ را به عموم مردم انگلستان معرفی کند. هلن جانستون (دانشجوی کالج کوئینز لندن) اشعار متن پاسیون را ترجمه کرد و بنت اولین اجرای انگلیسی را در هَـنوور اسکوئر رومز لندن در ۶ آوریل ۱۸۵۴ اجرا کرد. یکی از تکخوان‌های این اجرا شارلوت سینتون-دالبی بود.
این پاسیون در پایان قرن نوزدهم، به‌عنوان اثری سمفونیک در کنسرت‌های اجراشده برای طبفهٔ مرفه و سرمایه‌دار شهری، به‌خوبی جایگاه خود را یافته بود.Heinemann (Hrsg.): "Das Bach-Lexikon." 2000, p. 366. در قرن نوزدهم همچنین اجرای این اثر با گروه بسیار بزرگی از هنرمندان متشکل از ۳۰۰ تا ۴۰۰ نوازنده رایج بود.Platen: "Johann Sebastian Bach. Die Matthäus-Passion." 1997, p. 218. از سال ۱۹۱۲ به بعد بود که نسخهٔ کامل این اثر (که امروزه معمول است) اجرا شد.Werner-Jensen: "Reclams Musikführer Johann Sebastian Bach. Bd. 2." 1993, p. 249.
در سال ۱۹۱۴ طراح صحنه و کارگردان هنری بریتانیایی ادوارد گوردون کریگ تصمیم به نخستین صحنه‌پردازی و اجرای این اثر بزرگ گرفت اما به سبب وقوع جنگ جهانی اول این پروژه به سرانجام نرسید. پس از جنگ در سال ۱۹۲۱ آهنگساز و رهبر ارکستر نامدار ایتالیایی فروچو بوزونی تصمیم به اجرای مشابهی گرفت، اما معتقد بود آریاها باید تا حد زیادی برای این منظور حذف شوند، زیرا آنها «بی جهت تأخیر می‌اندازند و [...] در اجرای موسیقی وقفه ایجاد می‌کنند.» او هر صحنه از پاسیون را در دو سطح طراحی کرد تا بتواند چندین رویداد را به‌طور همزمان ارائه کند، با یک منبر و میز خطابه در مرکز و یک ایوانک گوتیکی در دو طرف برای گروه کر.
در سال ۱۹۳۰، نویسندهٔ سوئیسی ماکس ادوارد لیبورگ طرح‌هایی را برای صحنه‌پردازی دو پاسیون بزرگ باخ ارائه و منتشر کرد که قرار بود در سه سطح اجرا شوند؛ ولی هیچ‌یک از این طرح‌ها محقق نشدند.Platen: "Johann Sebastian Bach. Die Matthäus-Passion." 1997, p. 234.
گزیده‌هایی از این اثر در برنامه تلویزیونی آمریکایی "اومنیباس" در ۳۱ مارس ۱۹۵۷ در قسمت «موسیقی یوهان سباستیان باخ» اجرا شد. مجری و مفسر برنامه لئونارد برنستاین بود، که این اثر را به عنوان «آن کار باشکوهی که علاقهٔ شخصی خودم به باخ را سبب شد» معرفی کرد.Bernstein, Leonard. "Omnibus: The Historic TV Broadcasts on 4 DVDs." E1 Entertainment, 2010. . Bernstein's lecture on Bach was also published in 1959. Bernstein, Leonard. "The Joy of Music." Pompton Plains, New Jersey: Amadeus Press, Hal Leonard Corp., 2004 (reprint). . The "glorious work" quotation is on page 254.
انجیل به روایت متی در اجراهای صحنه‌ای و نمایشی هم اجرا شده‌است. به طور معمول، در این اجراها، همه اجراکنندگان لباس‌های روزمره و معمولی بر تن دارند، ارکسترها روی صحنه یا سکویی می‌نوازند، و تک‌خوانانی که بدون نت و با مراجعه به محفوظات‌شان در حافظه می‌خوانند، و کلمات به شکلی موقر و ملودراماتیک تنها با یک صحنه‌آرایی مختصر اجرا می‌شوند. از سوی دیگر جرج بلنچین این اثر را در سال ۱۹۴۳ با رهبری هنرمند سرشناسی چون لئوپولد استوکوفسکی روی صحنه برد. از دیگر اجراهای قابل توجه روی صحنه می‌توان به بازآفرینی انگلیسی آن توسط جاناتان میلر در سال ۱۹۹۷ اشاره کرد.
باله هامبورگ در سال ۱۹۸۱ در اپرای ایالتی هامبورگ اجرایی از «انجیل به روایت متی» را که توسط جان نیومایر خلق و طراحی شده بود،John Neumeier: "Texte zum Ballett der Matthäus-Passion von Johann Sebastian Bach." In: Joachim Lüdtke (Hrsg.): "Bach und die Nachwelt. Bd. 4: 1950–2000". Laaber-Verlag, Laaber 2005, pp. 323–348. ارائه کرد که طراحی رقص آن، «جریان‌ساز» محسوب می‌شود.Heinemann (Hrsg.): "Das Bach-Lexikon." 2000, p. 367. این اجرا چندین بار تکرار شده‌است، از جمله در سال ۱۹۸۳ در آکادمی موسیقی بروکلین واقع در نیویورک و اپرای لس آنجلس در سال ۲۰۲۲. اجرای اپرای لس آنجلس شامل «۴۲ رقصنده، شش خواننده، دو گروه کر، و دو ارکستر مجلسی با صدایی توانمند و پرطنین» بود.
تلاش‌های پراکنده‌ای در دهه ۱۹۸۰ برای بازگرداندن چارچوب مذهبی برای اجرای پاسیون صورت پذیرفت که فراگیر نشد.Platen: "Johann Sebastian Bach. Die Matthäus-Passion." 1997, p. 230.
اجراهای متاخر این اثر شامل بازآفرینی لیندی هیوم در سال ۲۰۰۵ برای جشنواره بین‌المللی هنر پرث است که مجدداً در سال ۲۰۱۳ برای اپرای کوئینزلند با حضور هنرمندانی چون لئیف آرون-سولین، سارا مک‌لیور و توبیاس کل اجرا شد و همچنین اجرای پیتر سلرس در سال ۲۰۱۰ با فیلارمونیک برلین به رهبری سایمون رتل و با حضور هنرمندانی چون با مارک پدمور، کامیلا تیلینگ، ماگدالنا کوژنا، تُپی لهتیپو، کریستیان گیرهاهر و توماس کواستهوف است.
همخوانی پایانی ("با چشمانی گریان، می‌نشینیم") در سال ۱۹۲۵ توسط شارل-ماری ویدور به عنوان بخشی از یک مجموعۀ ۶ قطعه‌ای به نام «"یادبود باخ"» برای تک‌نوازی ارگ، رونویسی شد.
جومو کوامه سوندارام () (متولد ۱ دسامبر ۱۹۵۲)، یک اقتصاددان برجسته مالزیایی است. او مشاور ارشد مؤسسه تحقیقاتی خزانه، عضو مدعو در «ابتکار گفتگو برای سیاست»، استاد مدعو دانشگاه کلمبیا، و استاد معین در دانشگاه بین‌المللی اسلامی مالزی (IIUM) است.
مسلمانان ضدسرمایه‌داری () که با نام رسمی انجمن مبارزه علیه سرمایه‌داری () نیز شناخته می‌شودیک سازمان سیاسی چپ اسلامی در ترکیه است. افراد این سازمان طرفدار شکلی معنوی از سوسیالیسم هستند، و معتقدند که آموزه‌های قرآن و محمد، نه تنها سازگار با برابری و توزیع‌گرایی که از اصول چپ‌گرایی هستند، است بلکه فعالانه آن را ترویج می‌کند؛ چنان که از دولت اولیۀ اسلام در مدینه همین اصول برداشت می‌شود. مسلمانان ضدسرمایه‌داری معتقدند مسلمانان جناح راستی «سعی می‌کنند چپ بودن قرآن را رد کنند». این گروه چندین بار با پلیس ترکیه درگیر شده‌اند. این انجمن به دلیل مشارکت در اعتراضات پارک گزی به شهرت رسید.
احسان الیاجیک، رهبر قرآن‌گرای این گروه، در مصاحبه‌ای اظهار داشت که به اعتقاد او وظیفۀ مسلمانان فقط رسیدگی به فقرا نیست، وظیفهٔ مهم دیگر سرنگونیِ «نظام» سرمایه‌داری است که آن‌ها را فقیرتر می‌کند، درست مثل پیامبران اسلام که به نوبت حکومت‌ها را در زمان خود سرنگون کردند.
مانیفست این سازمان که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد، از این دیدگاه آغاز می‌شود که «بشریت نیازمند است» و اینکه «مامون»، خدای باستانی طلا، به‌طور استعاری به عنوان خدای سرمایه‌داران در دوران مدرن تبدیل شده‌است، در حالی که یک مسلمان نباید خدایانی غیر از الله اتخاذ کند. در ادامه آمده‌است: «سرمایه‌داری دشمن خداست. دشمن انسانیت، طبیعت، فقرا، گرسنگان و ستمدیدگان است.»
در مانیفست مسلمانان ضدسرمایه‌داری قرآن به عنوان تنها منبع ذکر شده‌است.
علی شریعتی «اثر اساسی و عمده» بر ایدئولوژی این سازمان گذاشته است.
قبله (عربی: قبلة) یک سازمان سیاسی و شبه‌نظامیِ اسلامگرا است که در آفریقای جنوبی مستقر است و اعضای آن هم از شیعیان و هم از اهل سنت هستند. این گروه رادیکال توسط احمد قاسم در سال ۱۹۷۹ تأسیس شد. احمد قاسم بیشتر دوران بزرگسالی خود را در زندان‌های رژیم آپارتاید در جزیره روبن گذراند.
این گروه همراه با سایر سازمان‌هایی که وقف مبارزه با آپارتاید بودند برای حذف آپارتاید مبارزه می‌کرد. گروه به منظور پیشبرد اسلام در آفریقای جنوبی تأسیس شد. سازمان قبله توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده به عنوان یک گروه تروریستی شناخته شده‌است.
زمانی که سازمان قبله در سال ۱۹۷۹ در آفریقای جنوبی تأسیس شد، زمان آشفتگی در آفریقای جنوبی بود. رژیم آپارتاید کنترل حکومت را در دست داشت و اسلام هنوز یک دین سرکوب شده بود. مسلمانان برای اولین بار در سال ۱۶۵۸ به آفریقای جنوبی آمدند و بیشتر آنها به عنوان برده آمده بودند. در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، برخی از مسلمانان شروع به فعالیت برای برقراری عدالت اجتماعی-سیاسی کردند. علاوه بر قبله جنبش‌هایی مانند انجمن دانشجویان مسلمان (MSA)، جنبش جوانان مسلمان (MYM) و دعوت اسلام (COI) در آن زمان شکل گرفت.
دولت آفریقای جنوبی که سعی در برقراری ارتباط با ایران بود، رشد گروه‌های اسلام‌گرا را در این کشور نادیده گرفت. علاوه بر این، القاعده نیز در آفریقای جنوبی ایجاد پایگاه کرده بود. رهبر قبله، احمد قاسم، توسط دولت ایالات متحده به عنوان یک فرد رادیکال تلقی می‌شد. ایالات متحده معتقد بود که قبله در جهت ایجاد حکومت اسلامی بر مبنای انقلاب ایران شکل گرفته‌است. آنها اعتقاد داشتند که اعضای قبله در لیبی نیز آموزش نظامی می‌بینند.
این سازمان همچنین دارای دو سازمان وابسته است که در امور خیریه و آموزش فعالیت می‌کنند. گزارش شده‌است که «سازمان مستضعفین» اولین سازمان امدادی بود که در مناطق تحت تأثیر طوفان کیپ تاون دهه ۱۹۹۰ وارد عمل می‌شد. این سازمان وابسته به قبله در حال حاضر همچنان خدمات حمایتی و امدادی را به جوامع مختلف محروم در آفریقای جنوبی ارائه می‌دهد. سازمان وابستۀ دیگر به نام «بنیاد اقرأْ»، یک سازمان مبتنی بر آموزش است که در میان جوامع محروم مشغول فعالیت است.
رودرا ( ؛ : रुद्र
) یک خدای ریگودیک است که با شیوا ، باد یا طوفان ، وایو ، پزشکی و شکار مرتبط است. یکی از ترجمه‌های این نام «غرش‌کننده» است. در ریگودا ، رودرا به‌عنوان «قوی‌ترین نیرومند» ستایش می‌شود. رودرا به معنای "کسی که مشکلات را از ریشه آنها ریشه کن می کند". بسته به موقعیت دوره ای، رودرا می تواند به معنای «شدیدترین غرش/زوزه کننده» (ممکن است طوفان یا طوفان باشد) یا «ترسناک ترین» باشد. این نام در Shiva Sahasranama ظاهر می‌شود، و RK Sharma اشاره می‌کند که اغلب در زبان‌های بعدی از آن به عنوان نام شیوا استفاده می‌شود. سرود "شری رودرام" از یاجورودا به رودرا اختصاص دارد و در فرقه شیویسم مهم است. For an overview of the Śatarudriya see: . For a full translation of the complete hymn see . در پراتاما آنوواکا از Namakam ( Taittiriya Samhita 4.5)، سری رودرام ، «قوی‌ترین توانا» رودرا، به‌عنوان "ساداسیوا (به معنی «شیوای توانا»)" و ماهادوا مورد احترام قرار می‌گیرد. ساداشیوا خدای متعال است، لرد پاراماشیوا در فرقه شیویسم Mantra marga Siddhanta . همچنین، نام "شیوا" بارها در همان Anuvaka برای فراخوانی "رودرا" استفاده شده است.
ونزوئلا یک کشور عمدتاً مسیحی است و اسلام در این کشور یک دین اقلیت است. حدود ۸۰۰٬۰۰۰ مسلمان در ونزوئلا زندگی می‌کنند که ۲٫۴ درصد از جمعیت این کشور را تشکیل می‌دهند.International Religious Freedom Report 2007 - Venezuela ونزوئلا جمعیت مسلمان کم اما تأثیرگذاری دارد. بسیاری از آن‌ها عرب لبنانی، فلسطینی، سوری و ترک تبار هستند.Luxner, Larry. "Bowing to Mecca from Caracas". Americas, 1992, volume 44, issue 4, page 4
در ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۶، ده‌ها نفر در کاراکاس به سمت سفارت اسرائیل راهپیمایی کردند تا علیه جنگ در لبنان تظاهرات کنند. اکثر آنها مسلمان ونزوئلا بودند، اما برخی از آنها عضو سازمان‌های طرفدار دولت بودند."Israeli embassy receives document supporting the peace in Lebanon and Palestine". From the Venezuelan Ministry of Communications and Information. Caracas, July 20, 2006
فهرست مرگ (به انگلیسی: Hit List) یک فیلم اکشن و دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۱۹۸۹ به کارگردانی ویلیام لوستیگ است.شعار فیلم این بود: «آنها به زن اشتباهی حمله کردند… آنها کودک اشتباهی را ربودند… و مرد اشتباهی را هدف خود قرار دادند.» این فیلم توسط سین‌تل فیلمز تولید شد و در سینماهای ایالات متحده توسط نیو لاین سینما اکران شد.
رئیس گانگستر ویک لوکا (ریپ تورن) قرار است در دادگاه حاضر شود و بنابراین یک مرد قاتل که در ظاهر یک فروشنده کفش است، کریس کالیک (لانس هنریکسن) را برای کشتن شاهدان استخدام می‌کند. او یک جاسوس در نیروی پلیس دارد که نام و مکان شاهدان را به او می‌گوید. متأسفانه در آخرین ضربه، قاتل حرفه‌ای وارد خانه اشتباهی می‌شود. وقتی صاحب جک کالینز (یان-مایکل وینسنت) به خانه می‌آید، همسر باردارش را بیهوش در آشپزخانه، دوستش در اتاق نشیمن مرده و پسرش را ربوده می‌بیند. مقامات که می‌خواهند لوکا باور کند پسر شاهد واقعی را دارد، کالینز را بازداشت می‌کنند. اما کالینز موفق به فرار می‌شود و همه چیز را به دست خود می‌گیرد.
سرایا وعد الله یک گروه شبه نظامیِ بحرینی و شیعه است. این گروه در حال حاضر توسط کانادا، بحرین، مصر، عربستان سعودی، ایالات متحده، امارات و اسرائیل به عنوان یک گروه تروریستی شناخته شده‌است. این گروه مسئولیت ۳ حمله را بر عهده گرفته‌است.
این گروه موضع طرفداری خود از ایران را مشخصا اعلام کرده‌است. این گروه اغلب از آمریکا به خاطر دخالتش در خاورمیانه انتقاد کرده‌است. این گروه همچنین اعلام کرده‌است که منافع اسرائیل در بحرین را تخریب می‌کند.
لنون پارام (؛ زادهٔ ) بازیگر، کمدین و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
اجازه و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۷ و به کارگردانی گلزار است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریکا، نصیرالدین شاه، آنورادها پاتل، شامی کاپور و شاشی کاپور ایفای نقش کرده‌اند.
آشپزی لائو یا آشپزی لائوسی () آشپزی ملی لائوس است.
غذای اصلی مردم لائو، برنج چسبناک (, khao niao) است. لائوس با مصرف متوسط، ۱۷۱ کیلوگرم (۳۷۷ پوند) برنج چسبناک بابت هر نفر در سال، بیشترین مصرف سرانه برنج چسبناک در دنیا را دارد. برنج چسبناک به شدت با فرهنگ، رسوم مذهبی و هویت ملی لائوس عجین شده‌است. این باور عمومی در بین جامعه لائو جاری است که، اهمیتی ندارد که آنها در کدام منطقه از دنیا هستند، برنج چسبناک همیشه جوامع لائو را در کنار یکدیگر نگاه خواهد داشت، آنها را به فرهنگ خودشان و لائوس پیوند می‌دهد. علاقه به برنج چسبناک، خصوصیت بارز لائویی بودن سنجیده می‌شود. اغلب لائو یی‌ها خود را "لوک کاو نیوو" (luk khao niaow) () خطاب می‌کنند، که می‌تواند به عنوان، فرزندان یا اولاد برنج چسبناک، ترجمه شود.
پارک ملی کَلونک () یک پارک ملی در ساحل دریای مدیترانه در شهرستان بوش-دو-رون، فرانسه است. این پارک ملی که در سال ۲۰۱۲ تشکیل شده دارای ۵۲۰ کیلومتر مربع وسعت است.Parc national des Calanques: "Carte d'identité" , retrieved 12 July 2013Parc national des Calanques: "Massif des Calanques" , retrieved 12 July 2013.
جدول موسیقی ترانه‌های رقص/الکترونیک () از ژانویهٔ ۲۰۱۳ به‌صورت هفتگی توسط مجلهٔ "بیلبورد" منتشر می‌شود. این جدول، نخستین جدولی است که محبوب‌ترین ترانه‌های موسیقی رقص و الکترونیک را بر اساس برداشت مخاطب، دانلود دیجیتال، پخش جاری و پخش در باشگاه‌های شبانه رتبه‌بندی می‌کند و در نتیجهٔ محبوبیت رو به افزایش این ژانر معرفی شده‌است.
نخستین ترانهٔ شماره یک در جدول ترانه‌های رقص/الکترونیک، که در شمارهٔ مورخ ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۱۳ مجلهٔ "بیلبورد" منتشر شد، «جیغ و داد» اثر ویل.آی.ام و بریتنی اسپیرز بود.
در نتیجهٔ افزایش محبوبیت موسیقی رقص و الکترونیک، "بیلبورد" جدول ترانه‌های رقص/الکترونیک را در ژانویهٔ ۲۰۱۳ معرفی کرد تا محبوب‌ترین ترانهٔ رقص و الکترونیک را بر اساس برداشت مخاطبان ایرپلی، دانلودهای دیجیتال، پخش جاری و پخش در باشگاه‌های شبانه را رتبه‌بندی کند و آن را به‌صورت هفتگی منتشر کند. این ترانه‌ها توسط سانداسکن نیلسن و سامانه‌های داده‌های پخش نیلسن از سرویس‌های پخش از جمله اسپاتیفای و اکس‌باکس میوزیک، و از یک پانل منتخب در سراسر ایالات متحده متشکل از ۱۴۰ دی‌جی رهگیری و پایش می‌شوند. این جدول از همان روشی استفاده می‌کند که برای جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ برای تمامی سبک‌های موسیقی استفاده می‌شود. جدول ترانه‌های رقص/الکترونیک جدا از جدول‌های ترانه‌های باشگاه رقص و ترانه‌های دیجیتال رقص/الکترونیک است که اولی به‌واسطهٔ پایش محبوب‌ترین ترانه‌های پخش‌شدهٔ باشگاهی و دومی با بیشترین فروش رتبه‌بندی می‌شود. ترانه‌ها بر اساس «صدا و تمپوی اصلی» خود واجد شرایط قرار گرفتن در جدول ترانه‌های رقص/الکترونیک خواهند بود، اما ریمیکس‌های سبک رقص از ترانه‌هایی که نسخهٔ اصلی آن‌ها در سبک پاپ، آراندبی، رپ یا ژانرهای متفاوت دیگری بوده‌اند، صرف نظر از اینکه آیا در جدول‌های ترانه‌های باشگاه رقص یا ایرپلی رقص/میکس شو قرار گرفته‌اند یا خیر، واجد شرایط قرار گرفتن در این جدول نیستند.
جنگجویان خارجیCerwyn Moore & Paul Tumelty (2008) Foreign Fighters and the Case of Chechnya: A Critical Assessment, Studies in Conflict & Terrorism, 31:5, 412-433. در هر چهار طرفِ درگیر در جنگ داخلی سوریه و همچنین هر دو جبههٔ جنگ داخلی عراق جنگیده‌اند. علاوه بر جنگجویان خارجی سنی، مبارزان شیعه از چندین کشور به شبه‌نظامیان طرفدار دولت در سوریه پیوستند، شبه نظامیان چپ نیز به نیروهای مبارز کرد پیوستند، و دیگر جنگجویان خارجی در سطح جهانی به سازمان‌های جهادی و پیمانکاران نظامی ملحق شدند. تخمین زده می‌شود که تعداد کل سنی‌های خارجی که در طول درگیری برای شورشیان سوری جنگیده‌اند از ۵۰۰۰ تا بیش از ۱۰۰۰۰ نفر باشد، در حالی که تعداد مبارزان شیعه خارجی در سال ۲۰۱۳ حدود ۱۰۰۰۰ یا کمتر بوده‌ و به ۱۵۰۰۰ تا ۲۵۰۰۰ در سال ۲۰۱۷ افزایش یافته‌است.
حضور جنگجویان جهادی خارجی، به ویژه در گروه‌های ضددولتی، در طول جنگ داخلی سوریه به‌طور پیوسته افزایش می‌یافت. در مرحلهٔ اولِ شورش در اواسط ۲۰۱۱ تا اواسط سال ۲۰۱۲، حضور جنگجویان خارجی ناچیز بود. در اواسط سال ۲۰۱۲ تا سال ۲۰۱۳ که اواخر مرحله تشدید تنش بود، تعداد آن‌ها افزایش یافت، اما هنوز تعداد آن‌ها از مبارزان مقاومت سوریه بسیار کمتر بود (تنها حدود ۱۲۰۰ جهادگر خارجی ضددولتی در سوریه در سال ۲۰۱۳ کشته شدند). با ظهور داعش، جبهه النصره و سایر گروه‌ها در طول سال ۲۰۱۴، تعداد جنگجویان خارجی به شدت افزایش یافت و با گروه‌های شورشی سوری، اعم از جهادی و غیرجهادی، همراه شدند. تا سال ۲۰۱۵، تعداد جهادگران خارجی از جهادگران سوری و سایر شورشیان در فهرست تلفات بیشتر بود (۱۶۲۱۲ جهادگر خارجی ضددولتی در سال ۲۰۱۵ در مقایسه با ۷۷۹۸ شورشی ضددولتی سوری کشته شده در همان سال)، روندی که در سال ۲۰۱۶ (۱۳۸۹۷ جهادگر خارجی و ۸۱۷۰ شورشی سوری) و ۲۰۱۷ (۷۴۹۴ جهادگر خارجی و ۶۴۵۲ شورشی سوری) نیز ادامه یافت. با این حال، اگرچه تعداد تلفات در این مرحله بالا بود، اما ورود جنجگویان خارجی کاهش یافت: به گفته ارتش ایالات متحده، جنگجویان خارجی که در سال‌های ۲۰۱۳–۲۰۱۵ به سوریه و عراق می‌آمدند به‌طور متوسط ۲۰۰۰ جنگجو در ماه بودند، اما تا سال ۲۰۱۶، این رقم به کمتر از ۵۰۰ جنگجو در ماه کاهش یافت که این رقم کمتر هم می‌شد.Stewart, Phil. U.S. military softens claims on drop in Islamic State's foreign fighters. Reuters. April 28, 2016. Quote: "U.S. Army Colonel Steve Warren, a Baghdad-based spokesman for the coalition, told Reuters that the official estimate is higher than the one Gersten offered, although he did not provide a precise figure. "We believe the foreign fighter flow was 2,000 at one point and is now down to a quarter or less of that," Warren said." تا سال ۲۰۱۸، نسبت جنگجویان خارجی بسیار کاهش یافت (به دنبال تلفات سنگین در نبردهای خونین ۲۰۱۵–۲۰۱۷ و مداخلات مختلف نیروهای نظامی خارجی)، و این بار شورشیان سوری تلفات بیشتری نسبت به جنگجویان خارجی داشتند (۲۷۴۶ جهادگر خارجی کشته شدند. در مقایسه با ۵۸۵۲ شورشی سوری).2018 under different titles…the death of about 23,000 persons, the displacement of hundreds of thousands others, shifts in the influence of the conflicting powers, and regional and international agreements of de-escalation and withdrawal.
بر اساس گزارش دیده‌بان حقوق بشر سوریه، حداقل ۶۵٬۷۲۶ جنگجوی خارجی ضددولتی (تقریباً کاملاً جهادی) در سوریه تا ماه مه ۲۰۲۰ کشته شدند که تقریباً نیمی از ۱۳۸٬۲۰۲ جنگجوی ضد دولتی کشته شده در آن نقطه را تشکیل می‌دهد. علاوه بر این، تا آن زمان، ۱۰٬۰۴۵ جنگجوی خارجی طرفدار دولت سوریه (۱۷۰۰ حزب‌الله لبنان و ۸۳۴۵ نفر دیگر از جمله بیش از ۲۰۰۰ شبه نظامی لواء فاطمیون) و ۲۶۴ سرباز و مزدور روسی کشته شدند.
جنگجویان خارجی از کشورهای عربی خلیج فارس، تونس (به دنبال انقلاب در خود تونس)، لیبی (به دنبال جنگ داخلی لیبی)، چین، سایر کشورهای عربی، روسیه، از جمله منطقه قفقاز شمالی، و کشورهای غربی هستند.Mark Youngman and Cerwyn Moore (2017) ‘Russian-Speaking’ Fighters in Syria, Iraq and at Home: Consequences and Context' برخی از گروه‌های جهادی یک ملیت واحد دارند، همان‌طور که در مورد امارت قفقاز (چچن‌ها) و حزب اسلامی ترکستان (ایغورها) یا شیعیان افغان لشکر فاطمیون، چنین است.
گروه سوفان در گزارش ۷ دسامبر ۲۰۱۵ خود، تخمین‌هایی را برای تعداد جنگجویان خارجی در سوریه و عراق بر اساس کشور و منطقهٔ مبدأ بر اساس اطلاعات مربوط به سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ ارائه کرد. در این مطالعه که فقط جنگجویان خارجی داعش، النصره و دیگر گروه‌های جهادی سنی را شامل می‌شود، کشورهایی با بیشترین تعداد جنگجویان خارجی عبارتند از تونس (۶۰۰۰)، عربستان سعودی (۲۵۰۰)، روسیه (۲۴۰۰)، ترکیه (۲۱۰۰)، اردن (بیش از ۲۰۰۰) و تعداد جنگجویان بر اساس منطقه نیز گزارش شده‌است: خاورمیانه (۸۲۴۰)، مغرب (۸۰۰۰)، اروپای غربی (۵۰۰۰)، جمهوری‌های شوروی سابق (۴۷۰۰)، آسیای جنوب شرقی (۹۰۰)، بالکان (۸۷۵) و آمریکای شمالی (۲۸۹). از مجموع ۵۰۰۰ جنگجوی تخمینی اروپای غربی، تقریباً ۳۷۰۰ جنگجو فقط از چهار کشور اروپای غربی بودند: فرانسه (۱۷۰۰)، آلمان (۷۶۰)، بریتانیا (۷۶۰) و بلژیک (۴۷۰). بین سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵، این گزارش افزایش نزدیک به ۳۰۰ درصدی تعداد جنگجوهای روسیه و آسیای مرکزی را تخمین زد، در حالی که تعداد کل جنگجویان سفر به سوریه و عراق «نسبتاً ثابت» شده بود. در این گزارش اشاره شد که جریان جنگجویان خارجی «نه بر اساس منطقه و نه بر اساس کشور یکسان نیست». گروه سوفان در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۶ گزارش داد که از سال ۲۰۱۴ «تعداد جنگجویان خارجی سفرکرده به سوریه، افزایش قابل توجهی داشته‌است». وزارت خارجه ایالات متحده در ۲ ژوئن ۲۰۱۶ گزارش داد که «جامعه اطلاعاتی» تخمین زده که احتمالاً «بیش از ۴۰۰۰۰ جنگجوی خارجی و از بیش از ۱۰۰ کشور جهان وارد درگیری [در سوریه] شده‌اند.»
این پدیده باعث نگرانی در کشورهای مبدأ جنگجویان خارجی شده‌است. این پدیده جدید نیست، اما اندازه و تنوع منشأ در این وسعت غیرعادی بود.
فلسطینی‌ها نیز برای هر دو طرف درگیری جنگیده‌اند. حماس که بیشتر از مخالفان حمایت می‌کند و PFLP-GC و جبهه مبارزه مردمی فلسطین از دولت حمایت می‌کنند.
شیخ ابو المنذر الشنقیطی، یک ایدئولوگ برجسته جهادی موریتانیایی، در سال ۲۰۱۲ خواستار حمایت از جبهه النصره شد.
هزاران عامل ایرانی -به تعداد ۱۰۰۰۰ نفر تا پایان سال ۲۰۱۳، از جمله نیروهای عادی و اعضای شبه نظامیIran boosts support to Syria, telegraph, 21 February 2014- در جنگ سوریه در جبههٔ طرفداران دولت جنگیده‌اند، تهران در سال ۲۰۱۸ اعلام کرد که طی هفت سال گذشته ۲۱۰۰ سرباز ایرانی در سوریه و عراق کشته شده‌اند.
مبارزان شیعه افغان در سوریه در جبههٔ طرفدار دولت حضور گسترده‌ای داشته‌اند. در سال ۲۰۱۸ گزارش شد که در پنج سال گذشته ۲۰۰۰ افغان در سوریه کشته و بیش از ۸۰۰۰ زخمی شده‌اند که برای لشکر فاطمیون -که عمدتاً از اقلیت هزاره افغان تشکیل شده‌است-می‌جنگیدند. بر اساس گزارش‌ها، لشکر در سال‌های ۲۰۱۶–۲۰۱۷ ۱۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ جنگجو داشت.
آذربایجان دارای جمعیتی با اکثریت شیعی و اقلیت سنی است. برخی از شهروندان اهل سنت آذربایجان به سازمان‌های تروریستی در سوریه پیوسته‌اند.
گروه شبه نظامی اویغورِ حزب ترکستان اسلامی در سوریه (TIP) تعداد زیادی از جنگجویان خود را که در یگانی به نام «تیپ ترکستان» فعالیت می‌کردند را برای شرکت در جنگ داخلی سوریه اعزام کرد. آن‌ها در نبردهای متعددی در سوریه از جمله حمله به جسر الشغور در سال ۲۰۱۵ شرکت کرده‌اند. رهبر TIP در سوریه ابورضا الترکستانی بود.
اندونزی و مالزی مبدأ اصلی جنگجویان خارجی از جنوب شرقی آسیا هستند و تخمین زده می‌شود که ۵۰۰ اندونزیایی و ۲۰۰ مالزیایی برای جنگ برای داعش به سوریه سفر کرده‌اند. همچنین تخمین زده شده که بیش از ۲۰۰ فیلیپینی، اکثراً عضو ابوسیاف (ASG) و مبارزان آزادی اسلامی بانگسامورو (BIFF)، در عراق و سوریه زیر نظر دولت اسلامی آموزش می‌بینند و می‌جنگند.کشورهای جنوب شرق آسیا خاستگاه حدود ۵۰۰ کودک جنگجو در داعش هستند.
مسلمانان بالکان در جنگ علیه دولت سوریه به مخالفان پیوستند و تعدادی از آن‌ها کشته شدند.
آژانس امنیت فدرال روسیه در ژوئیه ۲۰۱۳ تخمین زد که حدود ۲۰۰ شهروند روسی برای مخالفان سوری می‌جنگند، در حالی که ابراز نگرانی کرد که جنگجویان پس از بازگشت می‌توانند حملات شبه‌نظامی در روسیه انجام دهند. در دسامبر ۲۰۱۳، برآورد رسانه‌های روسیه برای شهروندان روسی که برای شورشیان می‌جنگند به ۴۰۰ نفر افزایش یافت. اگرچه به دلیل استفاده گسترده از نام عربی الشیشانی، جنگجویان روسی به عنوان چچنی یاد کرده می‌شوند، اما جنگجویان خارجی از طیف گسترده‌ای از گروه‌های قومی و فرعی بودند.Cerwyn Moore (2015) Foreign Bodies: Transnational Activism, the Insurgency in the North Caucasus and "Beyond", Terrorism and Political Violence, vol.27, no.3, 395-415.
هم نوکیشان اروپایی، هم فرزندان مهاجران یا مهاجران برای مبارزه به سوریه رفته‌اند. این دسته شامل شهروندان فرانسه (با بیشترین تعداد جنگجو) و پس از آن بریتانیا، آلمان، بلژیک، هلند و ایتالیا می‌شود. گزارش مرکز بین‌المللی مبارزه با تروریسم - لاهه (ICCT) در آوریل ۲۰۱۶ نشان می‌دهد که در مجموع ۳۹۲۲–۴۲۹۴ جنگجوی خارجی از کشورهای عضو اتحادیه اروپا در جنگ حضور داشتند که ۳۰ درصد از آن‌ها به کشورهای خود بازگشته‌اند. راب وینرایت، مدیر یوروپل در سال ۲۰۱۳ گزارش کرده که جنگجویان بازگشته «می‌توانند داوطلبان دیگر را برای پیوستن به مبارزات مسلحانه تحریک کنند» و همچنین از آموزش، تجربه رزمی، دانش و تماس‌های خود برای انجام چنین فعالیت‌هایی در اتحادیه اروپا استفاده کنند.
داعش مجرمان اروپایی را هدف استخدام قرار داد. تخمین زده می‌شود که ۵۰ تا ۸۰ درصد اروپایی‌های عضو داعش دارای سابقه کیفری هستند، در مقایسه با القاعده، که در آن ۲۵ درصد اروپایی‌ها سابقه کیفری دارند.
استرالیایی‌ها و شهروندان ایالات متحده نیز برای اردوگاه مخالفان سوریه می‌جنگیدند، آژانس‌های امنیتی استرالیا تخمین می‌زنند که حدود ۲۰۰ استرالیایی در این کشور می‌جنگند که ده‌ها نفر از آن‌ها بخشی از جبهه النصره هستند.
همان‌طور که گزارش ICCT در آوریل ۲۰۱۶ نشان می‌دهد، بلژیک دارای بالاترین سرانه نیروی جنگجو خارجی است. تعداد تخمین زده شده بین ۴۲۰–۵۱۶ نفر است.
حدود ۷۰۰ شهروند فرانسه در سوریه می‌جنگند.
تخمین زده می‌شود که بین ۷۲۰ تا ۷۶۰ نفر از آلمان به سوریه و یا عراق رفتند. ۴۰ درصد از این گروه فقط تابعیت آلمانی دارند، در حالی که ۲۰ درصد دیگر دارای تابعیت دوگانه هستند که یکی از آن‌ها آلمانی است.
تا آوریل ۲۰۱۶، ۲۲۰ نفر برای رفتن به سوریه یا عراق خاک هلند را ترک کردند. اکثر آن‌ها مرد و زیر ۲۵ سال بودند.
تعداد جنگجویان داعش از آمریکا مشخص نیست. در ۱ اکتبر ۲۰۲۰، وزارت دادگستری ایالات متحده اعلام کرد که با موفقیت ۲۷ آمریکایی را از سوریه و عراق بازگردانده است.
افکاری می‌تواند یکی از موارد زیر باشد:
مجمع‌الجزایر فریول () شامل چهار جزیره در دریای مدیترانه در ۴ کیلومتری ساحل شهر مارسی، فرانسه است. این جزیره‌ها در کل دارای ۲۰۰ هکتار وسعت و ۱۴۶ نفر جمعیت در سال ۲۰۱۵ بوده‌است.
The islands of Frioul and 'Château d'If' marseille-tourisme.com
سپاه محمد پاکستان (SMP) (;) یک سازمان شیعه و یک حزب سیاسی سابق در پاکستان بود که در سال ۱۹۹۳ تشکیل شد و توسط رئیس‌جمهور پرویز مشرف در ۱۴ اوت ۲۰۰۱ به عنوان یک سازمان تروریستی ممنوع اعلام شد.
مولانا مرید عباس یزدانی، رهبر شیعیان، در سال ۱۹۹۳، سپاه محمد پاکستان را تشکیل داد. گمان می‌رود که این سازمان، شاخۀ مسلح «"تحریک جعفریه پاکستان»" باشد. مقر آن در تهوکر نیاز بیگ لاهور و رهبر آن غلام رضا نقوی بود که در سال ۱۹۹۶ به زندان افتاد و در سال ۲۰۱۴ آزاد شد. از زمان مرگ او در سال ۲۰۱۶، مشخص نیست که چه کسی این گروه را رهبری می‌کند.
قصد اولیهٔ سپاه محمد مورد هدف قرار دادن رهبری فرقه‌ای شبه نظامیان ممنوعه تروریست دیوبندی"، «سپاه صحابه»" یا «"لشکر جنگوی»" بود. با این حال، با افزایش متعاقب خشونت علیه شیعیان، تصور می‌شد که این هدف در حال تغییر است.Daily Times.com Vengeance, frictions reviving LJ and Sipah-e-Muhammad. April 7th, 2004
این جنبش در جوامع مختلف شیعه در پاکستان قدرت زیادی داشت و در شهر تهوکر نیاز بیگ لاهور که اکثریت آن شیعه بود، در دهه ۱۹۹۰ یک «دولت مجازی» را اداره می‌کرد.
گفته می‌شود که سپاه محمد با ایران ارتباط دارد.
دولت پاکستان در سال ۲۰۰۲، سپاه محمد را در فهرست سازمان‌های تروریستی قرار داد. طبق قوانین ایالات متحده نیز به عنوان یک سازمان تروریستی خارجی طبقه‌بندی شده‌است، و امور مالی آن در سراسر جهان توسط دولت ایالات متحده مسدود شده‌است.
آشپزی تیمور شرقی () از غذاهای محبوب منطقه ای همچون گوشت خوک، ماهی، ریحان، تمر هندی، حبوبات، ذرت، برنج، سبزیجات ریشه‌ای، و میوه استوایی تشکیل شده‌است. آشپزی تیمور شرقی، از آشپزی مالایی و آشپزی پرتغالی از دوران استعمار پرتغال مقداری تأثیر پذیرفته‌است. چاشنی‌های غذا و ترکیبات دیگر دخیل در غذاها که حاصل دوران سایق مستعمرات پرتغال است، می‌تواند ناشی از حضور سربازان پرتغالی از مستعمرات دیگر در تیمور شرقی باشد.
انسان بیدار یا بیدار شدن انسان فیلمی هندی محصول سال ۱۹۵۹ و به کارگردانی شاکتی سامانتا است. در این فیلم بازیگرانی همچون مدهوبالا، سونیل دات، نظیر حسین، بیپین گوپتا و مادان پوری ایفای نقش کرده‌اند.
سید غلام رضا نقوی یکی از بنیانگذاران یک جنبش پارتیزانی شیعهٔ و پاکستانی، به نام سپاه محمد پاکستان (SMP) است که در اوایل دهه ۱۹۹۰ (در برخی منابع ۱۹۹۴)، برای مقابله و پاسخ به حملات مسلمانان سنی دیوبندی تشکیل شد.
نقوی در یکی از حوزه‌های علمیه شیعه در نجف تحصیل کرد. وی در اسفند ۱۳۹۴ هنگام زیارت حرم علی‌بن‌موسی رضا در مشهد درگذشت.