moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اولین دوره این مسابقات در دو مرحله برگزار شد. هشت شرکت کننده به دو گروه چهار تیمی تقسیم شدند. برنده هر گروه در فینال به مصاف هم رفتند و نایب قهرمانان برای کسب مقام سوم بازی کردند. این مسابقات در طول راه‌اندازی مجدد در سال ۲۰۰۵ قالب خود را تغییر داد و به یک تورنمنت تک‌حذفی تبدیل شد که در آن تیم‌ها در یک مسابقه با یکدیگر بازی می‌کنند و در صورت لزوم از ضربات پنالتی و وقت اضافه برای تعیین برنده استفاده می‌شود. شش باشگاه در یک دوره دو هفته‌ای به رقابت می‌پردازند. مسابقات شامل سه مرحله بود: مرحله یک‌چهارم نهایی، مرحله نیمه نهایی و فینال. در مرحله یک‌چهارم نهایی، برندگان لیگ قهرمانان اقیانوسیه، قهرمان لیگ قهرمانان آفریقا، قهرمان لیگ قهرمانان آسیا و قهرمان جام قهرمانان کونکاکاف به مصاف یکدیگر می‌روند. پس از آن، برندگان آن بازی‌ها به نیمه نهایی می‌روند تا با برنده لیگ قهرمانان اروپا و جام لیبرتادورس آمریکای جنوبی بازی کنند. برندگان هر نیمه نهایی به بازی فینال می‌رسند.
با معرفی این فرمت، یک مسابقه مقام پنجمی و یک سهمیه برای قهرمانان لیگ کشور میزبان اضافه شد. اکنون چهار مرحله وجود دارد: مرحله پلی آف، مرحله یک‌چهارم نهایی، مرحله نیمه نهایی و فینال. در مرحله اول، قهرمان لیگ ملی کشور میزبان در مقابل قهرمان لیگ قهرمانان اقیانوسیه قرار می‌گیرد. برنده آن مرحله به مرحله یک‌چهارم نهایی می‌رود تا به قهرمانان لیگ قهرمانان آفریقا، لیگ قهرمانان آسیا و جام قهرمانان کونکاکاف بپیوندد. برندگان آن بازی ها به نیمه نهایی می‌روند تا با قهرمانان لیگ قهرمانان اروپا و جام لیبرتادورس آمریکای جنوبی بازی کنند. برندگان هر نیمه نهایی در فینال با یکدیگر بازی می‌کنند.
از سال ۲۰۲۲، مسابقه برای مقام پنجم دیگر برگزار نمی‌شود.
جام مورد استفاده در طول مسابقات افتتاحیه جام "مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان" نام داشت. جام اصلی توسط ساوایا و مورونی، یک شرکت طراح ایتالیایی که طرح‌های معاصر را با زمینه‌های فرهنگی و مفاهیم طراحی تولید می‌کند، ایجاد شد. شرکت طراحی در میلان مستقر است. جام کاملاً نقره‌ای و دارای وزن ۴ کیلوگرم (۸.۸ پوند) و ارتفاع ۳۷.۵ سانتی‌متر (۱۴.۸ اینچ) است. طول پایه و عریض‌ترین نقاط آن ۱۰ سانتی متر (۳.۹ اینچ) است. این جام دارای پایه‌ای از دو ستون بود که دارای چهار ستون مستطیل شکل بود. روی دو ستون از چهار ستون کتیبه‌ای بود. یکی حاوی عبارت "قهرمانی باشگاه‌های جهان" بود که روی آن نقش بسته بود. روی دیگری حروف "فیفا" درج شده بود. در بالا، یک توپ فوتبال بر اساس توپ جام جهانی فوتبال ۱۹۹۸، آدیداس تریکلور، دیده می‌شود. هزینه تولید جام ۲۵,۰۰۰ دلار آمریکا بود. جام برای اولین بار در هتل‌ها و استراحتگاه‌های شرایتون در ریو دو ژانیرو در ۴ ژانویه ۲۰۰۰ ارائه شد.https://www.fifa.com/clubworldcup/news/new-silver-trophy-for-club-world-champions-71821
این مسابقات، با فرمت قبلی خود، نام خود را با جام فعلی، که جام باشگاه‌های جهان یا به سادگی "لا کوپا" نیز نامیده می‌شود به اشتراک می‌گذارد، که به قهرمان جام باشگاه‌های جهان اهدا می‌شود. جام در ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۵ در توکیو در طول قرعه کشی نسخه آن سال مسابقات رونمایی شد. این جام در سال ۲۰۰۵ در بیرمنگام، انگلیس در شرکت توماس فاتورینی توسط طراح انگلیسی، جین پاول در کنار دستیارش داون فوربس به دستور فیفا طراحی شد. جام طلایی و نقره‌ای و دارای وزن ۵.۲ کیلوگرم (۱۱ پوند)، قد ۵۰ سانتی‌متر (۲۰ اینچ) است. پایه و عریض‌ترین نقاط آن نیز دقیقاً ۲۰ سانتی متر (۷.۹ اینچ) اندازه‌گیری می‌شود. از ترکیب برنج، مس، نقره استرلینگ، فلز طلاکاری، آلومینیوم، کروم و رودیم ساخته شده است. جام با طلا روکشی شده است.
به گفته فیفا، این طرح، شش ستون پلکانی را نشان می‌دهد که نشان‌دهنده شش تیم شرکت‌کننده از شش کنفدراسیون مربوطه است و یک سازه فلزی جداگانه به برنده مسابقه اشاره می‌کند. آنها کره‌ای را به شکل یک توپ فوتبال نگه می‌دارند؛ یک ویژگی ثابت تقریباً در تمام جام‌های فیفا. روی پایه طلایی عبارت «جام باشگاه‌های جهان» در پایین آن حک شده است.
در پایان هر جام باشگاه‌های جهان، جوایزی به بازیکنان و تیم‌ها برای دستاوردهایی غیر از موقعیت‌های تیمی نهایی آنها در مسابقات اهدا می‌شود. در حال حاضر سه جایزه وجود دارد:
برندگان مسابقه همچنین حق دریافت نشان قهرمانان فیفا را دارند. نشان قهرمانان فیفا دارای تصویری از جام است که قهرمان حاکم حق دارد آن را فقط روی لباس تیم اصلی خود تا و از جمله فینال مسابقات قهرمانی بعدی نمایش دهد. اولین نسخه از نشان به میلان، قهرمان فینال ۲۰۰۷ ارائه شد. هر چهار قهرمان قبلی تا فینال ۲۰۰۸ مجاز به پوشیدن نشان بودند، جایی که منچستر یونایتد حق پوشیدن نشان را تنها با بردن جام به دست آورد.
سه تیم برتر هر تورنمنت مجموعه‌ای از مدال‌های طلا، نقره یا برنز دریافت می‌کنند تا بین بازیکنان خود توزیع کنند.
مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان ۲۰۰۰ اولین دوره این مسابقات بود. ۲۸ میلیون دلار جایزه برای شرکت کنندگان در نظر گرفته شد. جوایز دریافتی توسط باشگاه‌های شرکت کننده بر اساس مشارکت و نتایج به پرداخت‌های ثابت تقسیم شد. باشگاه‌هایی که مسابقات را از رتبه‌های پنجم تا هشتم به پایان رساندند، ۲.۵ میلیون دلار دریافت کردند. باشگاهی که در نهایت در جایگاه چهارم قرار گرفت ۳ میلیون دلار دریافت کرد در حالی که تیم سوم ۴ میلیون دلار دریافت کرد. نایب قهرمان ۵ میلیون دلار آمریکا گرفت در حالی که قهرمانان نهایی ۶ میلیون دلار آمریکا به دست آورد.
راه‌اندازی مجدد مسابقات در مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان ۲۰۰۵ شاهد مقادیر متفاوتی از جوایز و تغییراتی در معیارهای دریافت مبالغ خاص بود. مجموع مبلغ جایزه اهدا شده به ۱۶ میلیون دلار کاهش یافت. قهرمان ۵ میلیون دلار و نایب قهرمان ۴ میلیون دلار، تیم سوم ۲.۵ میلیون دلار، تیم چهارم ۲ میلیون دلار، تیم پنجم ۱.۵ میلیون دلار و تیم ششم ۱ میلیون دلار دریافت کردند.
برای جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۷، یک بازی پلی آف بین قهرمان اقیانوسیه و قهرمانان کشور میزبان برای ورود به مرحله یک‌چهارم نهایی به منظور افزایش علاقه خانگی به مسابقات معرفی شد. معرفی مجدد مسابقه برای مقام پنجم برای مسابقات ۲۰۰۸ همچنین باعث افزایش مبلغ جایزه به میزان ۵۰۰,۰۰۰ دلار و به مجموع ۱۶.۵ میلیون دلار آمریکا شد.
مانند جام جهانی فوتبال، جام باشگاه‌های جهان نیز توسط گروهی از شرکت‌های چند ملیتی حمایت مالی می‌شود. شرکت تویوتا موتور، شرکت خودروسازی ژاپنی چندملیتی مستقر در تویوتا، آیچی، شریک ارائه دهنده جام باشگاه‌های جهان بود تا اینکه قرارداد حمایت مالی آن در پایان دسامبر ۲۰۱۴ منقضی شد و تمدید نشد. از آنجایی که تویوتا حامی اصلی مسابقات بود، وضعیت هیوندای-کیا به عنوان شریک فیفا با توجه به جام باشگاه‌های جهان قبل از سال ۲۰۱۵ فعال نبود. با این حال، سایر شرکای فیفا (آدیداس، کوکا کولا و ویزا) حمایت کامل خود را حفظ کردند. در سال ۲۰۱۵، گروه علی‌بابا قراردادی هشت ساله امضا کرد تا شریک ارائه کننده مسابقات شود.
مسابقات افتتاحیه شش حامی رویداد داشت: فوجی‌فیلم، هیوندای، جی‌وی‌سی، مک‌دونالد، بادویزر و مسترکارت.
باشگاه‌های منفرد ممکن است پیراهن‌هایی با تبلیغات بپوشند، حتی اگر این حامیان مالی با اسپانسرهای جام باشگاه‌های جهان در تضاد باشند. با این حال، تنها یک حامی اصلی در هر پیراهن علاوه بر اسپانسر سازنده کیت مجاز است.
تونی کروس شش بار قهرمان جام باشگاه‌های جهان شده است که بیشترین رکورد توسط هر بازیکنی است. کریستیانو رونالدو با هفت گل رکورد بهترین گلزن در تاریخ جام باشگاه‌های جهان را در اختیار دارد. حسین الشحات با دوازده بازی، بیشترین حضور را در این رقابت‌ها داشته است.
رئال مادرید پنج بار قهرمان جام باشگاه‌های جهان شده است. آنها همچنین بیشترین برد (۱۲) و بیشترین تعداد گل زده در مسابقات (۴۰) را دارند. آوکلند سیتی در بیشترین تورنمنت‌ها (۱۰) شرکت کرده است، در حالی که الاهلی بیشترین بازی را در این رقابت‌ها انجام داده است (۲۲).
مانند اکثر تورنمنت‌های بین‌المللی فوتبال، جام جهانی باشگاه‌های فیفا از سال ۲۰۰۵ برای هر تورنمنت آهنگ‌های رسمی را به نمایش گذاشته است. برخلاف اکثر تورنمنت‌های بزرگتر، مانند جام جهانی فوتبال، آهنگ‌ها عمدتاً از جی-پاپ تشکیل شده است، زیرا اکثر مسابقات در ژاپن برگزار شد.
از زمان شروع مسابقات در سال ۲۰۰۰، این رقابت، علیرغم نام و دستاوردهای شرکت کنندگان، با استقبال متفاوتی روبرو شده است. در بیشتر اروپا، جام باشگاه‌های جهان در مقایسه با لیگ قهرمانان اروپا، در تلاش برای جلب توجه رسانه‌ای گسترده است و معمولاً به‌عنوان یک مسابقه با رتبه بالا شناخته نمی‌شود. با این حال، در آمریکای جنوبی، به طور گسترده‌ای بالاترین نقطه در حرفه یک فوتبالیست، مربی یا تیم در سطح باشگاهی بین‌المللی در نظر گرفته می‌شود. در برزیل و آرژانتین، این مسابقات به عنوان دنباله جام بین قاره‌ای دیده می‌شود.
این رقابت همچنین عمدتاً توسط مطبوعات اروپایی و هواداران، از جمله به دلیل فرمت آن مورد انتقاد قرار می‌گیرد که به نفع تیم‌های یوفا و کونمبول است، زیرا نمایندگان آنها از نیمه نهایی شروع می‌کنند و فقط می‌توانند در دیدار نهایی با یکدیگر ملاقات کنند. باز شدن بازار جهانی فوتبال تعادل را تغییر داده است. امروزه بهترین بازیکنان آمریکای جنوبی معمولاً برای تیم‌های اروپایی بازی می‌کنند. تصمیم فیفا برای انتخاب میزبان مسابقات بر اساس قراردادهای اقتصادی به جای شایستگی فوتبالی آنها، مانند قطر، نیز مورد انتقاد قرار گرفته است. علاوه بر این، منافع اقتصادی برای تیم برنده کمتر از جوایز سوپر جام در نظر گرفته می‌شود.
عَرَفات دشتی است در حدود ۲۰ کیلومتری جنوب شرقی مکه مکرمه در عربستان سعودی. این دشت در بیشتر سال غیرمسکونی است و در روز حج، نهم ماه ذی‌الحجه معروف به روز عرفه، زائران از منا به عرفات می‌روند تا مهم‌ترین بخش از آیین‌های حج را برگزار کنند. خطبه حج و لبیک و دعا و نمازهای ظهر و عصر در عرفات خوانده می‌شود. شامگاه، حج‌گزاران به مُزدَلِفه (گردآمدن‌گاه) بازمی‌گردند.لغتنامه دهخدا: عرفات.
عرفات، صحرایی است با طول ۱۲ کیلومتر و عرض شش کیلومتر و نیم کیلومتر و مساحت هفتاد و هشت کیلومتر مربع. اگر منطقه عرفات را به صورت کمانی در نظر بگیریم، اطراف قوس این کمان را رشته کوه‌هایی فرا گرفته‌است که وتر آن وادی عُرَنَه است. عرفات از طرف شمال شرقی محدود است به کوه اسمر که آن را «جبل سَعْد» نیز می‌گویند، و از خاور به کوه أشهب که آن را «مِلْحه» نیز خوانند و ارتفاعش از قبلی کمتر است، و از جنوب به رشته‌کوهی که بلندترین آن را «ام‌الرضوم» نامند، از قسمت شمال غربی و مغرب نیز محدود است به وادی عرنه.
همه این مناطق از آن قریش بوده‌است. درون موقف نیز کوهی قرار دارد که حجاج از آن بالا رفته، دعا می‌خوانند، این کوه در کتاب‌های تاریخی به نام‌های «جبل الرحمه»، «قُرَین»، «الال» - به کسر و فتح الف - و «نابت» نامیده شده‌است و در میان مشاعر، تنها عرفات بیرون حرم واقع شده‌است.قاضی عسکر، علی: سرزمین عرفات. در مجله: میقات حج. تابستان ۱۳۷۴، شماره ۱۲. صفحهٔ ۱۴۲.
تا قبل از پیدایش زمزم، به دلیل وجود چاه‌های آب در اطراف عرفات برخی قبایل، چون جرهمیان، این منطقه را به عنوان محلّ سکونت خود برگزیده بودند. جرهمیان تا قبل از پیدایش زمزم در عرفات و ذی المجاز سکونت داشتند، پس از آن که، بواسطه پرواز مرغان، از وجود آب در مکه آگاه شدند، رفته رفته به مکه آمده، و کنار زمزم را برای سکونت خود برگزیدند. لیکن با پر شدن چاه زمزم به وسیله جرهمیان و کمبود آب در مکّه و وجود منابع آب در اطراف عرفات، و هموار بودن زمین در این منطقه، بار دیگر گروهی از مردم، به این سرزمین آمده، به ایجاد نخلستان و کشت و زرع پرداختند. برخی در آنجا ساکن شده، و برخی دیگر نیز به صورت فصلی و مقطعی به این مکان می‌آمدند. مدّتی بعد، آب چاه‌های موجود در عرفات را به مکّه منتقل و مردم از آن بهره می‌گرفتند.
ازرقی به نقل از ابن‌عباس می‌نویسد: چون قریش در سرزمین مکه ساکن شدند و جمعیت آنان زیاد شد، کمیِ آب برای آنان مشکل ایجاد کرد، در نتیجه، در مکه چاه‌هایی حفر شد، مُرَّة بن کعب بن لؤی، چاهی به نام رُمْ حفر کرد که محل آن در وادی عُرَنه و نزدیک عرفات قرار داشت. همچنین چاه «روا» در بیرون مکه و در صحراهای کنار عرفات قرار داشته‌است، اعراب هم در آن روزگار اطراف مکه ساکن بوده‌اند. بشاری در گزارش خود از عرفات می‌نویسد: «عرفات روستایی است که در آن کشتزارها و سبزه زارها و مزارع خربزه وجود دارد و مردم مکه در آنجا خانه‌های زیبایی دارند که روز عرفه در آن فرود می‌آیند.»
البته یاقوت حموی مکان این روستا را در فاصله دو مایلی، از موقف کنونی، می‌داند. آنچه مسلم است این است که در این منطقه اشخاصی سکونت داشته و بدین جهت آنان را عَرَفی می‌نامیده‌اند. زَنفَل بن شداد عَرَفی از جمله این کسان است.
دولت عربستان، درختان زیادی در عرفات کاشته، که با رشد آنها، همه ساله بر زیبایی این سرزمین افزوده می‌شود، در طول سال نیز اهالی مکه به عنوان تفریح به آنجا آمده، از سایه درختان و منظره زیبای آن بهره می‌گیرند.
کلاه پهلوی نام کلاهی گرد و لبه‌دار بود که به دستور رضاشاه، همهٔ مردان ایرانی بایست آن را به سر می‌گذاشتند.
تا پیش از سلطنت رضاشاه، انواع پوشش سر برای مردان معمول بود. معمول‌ترین پوشش سر در میان بازاریان عمامه شیرشکری و دستار و در میان کارمندان کلاه بدون لبه بود. علاوه بر این در میان شاه‌زادگان و اروپا دیدگان، کلاه سیلندر نیز مرسوم بود.تاریخ بیست ساله ایران.
در سال ۱۳۰۶ ابتدا به وزرا و روسای ادارات و کارمندان دولت دستور داده شد تا از کلاه لبه‌دار پهلوی استفاده کنند. در مرحله بعد به مدارس دستور داده شد که از ورود دانش‌آموزان بدون کلاه پهلوی جلوگیری شود. مرحله بعد تصویب قانون لباس متحدالشکل (یونیفرم) توسط مجلس شورای ملی (جلسه ۱۴ مورخ ۴ دی‌ماه ۱۳۰۷) بود. با تصویب این قانون، مأمورین شهربانی بر فشار خود به مردم افزودند.
در ماده اول این قانون آمده‌است که کلیه اتباع ایران که برحسب مشاغل دولتی دارای لباس مخصوصی نیستند در داخل مملکت مکلف هستند با لباس متحدالشکل کلاه پهلوی و نیم‌تنه بافته‌شده در ایران ملبس گردند. در ماده دوم این قانون روحانیون و طلاب از اجرای آن مستثنی شدند. ماده سوم متخلف را به حبس تا هفت روز محکوم نموده و ماده چهارم تاریخ آغاز اجرای آن را در شهرها ۱۳۰۸ و در روستاها ۱۳۰۹ معین کرده‌است.
توسل به ترس مغالطه‌ای است که در آن فرد تلاش می‌کند که حمایت از نظر خود را با ایجاد ترس و غرض‌ورزی به سمت رقیب ایجاد کند. این نوع از مغالطه در سیاست و بازاریابی امری عادیست.
Wikipedia contributors, 'Appeal to fear', Wikipedia, The Free Encyclopedia, 27 November 2008, 00:38 UTC, <http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Appeal_to_fear&oldid=254333495> [accessed 23 December 2008]
سید محمد طبیبیان اقتصاددان ایرانی، استاد سابق دانشگاه صنعتی اصفهان و موسسه عالی پژوهش در برنامه‌ریزی و توسعه است. او مدافع بازار آزاد است و چند سال به عنوان استراتژیست در دولت ایران حضور داشت.سرمایه‌داری، امپریالیسم نیست: گفتگو با محمد طبیبیان در باب بحران‌های سرمایه‌داری، ماهنامه مهرنامه، شماره ۱۵
از منظر طبیبیان، اصلاحات اساسی در نظام سیاسی از شرایط اصلی توسعه اقتصادی است. به نظر وی فقدان قالب تئوریک که سیاستگذاران بتوانند در چارچوب آن تصمیماتی سازگار اتخاذ کنند از موانع اصلی توسعه اقتصادی است. طبیبیان برای نهاد قوه قضاییه و نهاد مجلس نیز اهمیت ویژه‌ای قائل است و می‌گوید تحول اقتصادی بدون تثبیت مالکیت خصوصی امکان‌پذیر نیست.
پروفایل پروژکتور یک وسیله پیشرفته صنعتی با طراحی منحصر به فرد می‌باشد. تصویر نمونه را یا به شکل مسطح یا به شکل طرح یا هر دو شکل می‌توان بوضوح با بزرگ نمایی دلخواه روی پرده تنظیم شده به تصویر کشید.
این دستگاه از طریق نور انعکاسی و نور عبوری امکان اندازه‌گیری قطعات را بدوت این که نیرویی به آنها وارد شود فراهم می‌کند از این دستگاه برای اندازه‌گیری ابعاد و زوایا قطعات لاستیکی که با کوچکترین نیرو تغییر شکل می‌دهند و با قطعاتی که هیچ گونه دسترسی به ابعاد داخلی آنها نداریم استفاده می‌شود این دستگاه با بزرگنمایی سطح قطعه به وسیلهٔ تعویض لنزهای اندازه‌گیری از ۵ تا ۱۰۰ برابر امکان اندازه‌گیری قطعات را برای ما میسر می‌کند. این دستگاه باید در آزمایشگاه به دور از نور ارتعاشات و گرد و غبار و رطوبت باشد.
قسمت‌های تشکیل دهنده:
جام اروپا/آمریکای جنوبی که بیشتر به عنوان جام بین قاره‌ای فوتبال شناخته می‌شود و از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۴ به عنوان جام اروپا/آمریکای جنوبی تویوتا (مخفف جام تویوتا) به دلایل حمایت مالی شناخته می‌شد، یک رقابت بین‌المللی فوتبال بود که توسط یوفا و کونمبول برگزار شد.https://www.uefa.com/printoutfiles/competitions/ucl/2010/e/e_01_md.pdfhttps://www.conmebol.com/books/Repasando%20la%20Historia/Repasando%20la%20Historia.html این تورنمنت بین باشگاه‌های نماینده این کنفدراسیون‌ها (نمایندگان پیشرفته‌ترین قاره‌های جهان فوتبال)، معمولاً برندگان لیگ قهرمانان اروپا و جام لیبرتادورس برگزار می‌شد. از سال ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۴ اجرا شد، اما بعد از آن، جای خود را به جام باشگاه‌های فوتبال جهان داد؛ اگرچه هر دو به‌طور همزمان در سال‌های ۱۹۹۹–۲۰۰۰ برگزار شدند.
از زمان تشکیل آن در سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰، این مسابقات به صورت رفت و برگشت برگزار شد و تا سال ۱۹۶۸ در صورت تساوی دو تیم، بازی پلی‌آف و بعداً ضربات پنالتی انجام شد. در طول دهه ۱۹۷۰، شرکت اروپا در جام بین قاره‌ای به دلیل رویدادهای بحث‌برانگیز در مسابقه ۱۹۶۹، به یک سؤال در حال اجرا تبدیل شد، و برخی از تیم‌های قهرمان جام اروپایی کنار رفتند.https://books.google.com/books?id=sEh7A0arS8kC&pg=PA109&dq=intercontinental+cup+-+liverpool+refused+to+play&hl=en&sa=X&ei=CEZOT4fKO6Kt0QWSirieBQ&ved=0CD4Q6AEwAQ#v=onepage&q=intercontinental%20cup%20-%20liverpool%20refused%20to%20play&f=false از سال ۱۹۸۰، این رقابت تغییر نام داد و به عنوان یک مسابقه منفرد در ژاپن برگزار شد، منطقه‌ای بی‌طرف برای هر دو شرکت کننده در نظر گرفته شد، و توسط شرکت خودروسازی چندملیتی تویوتا، که یک جایزه ثانویه، جام تویوتا را ارائه کرد، حمایت مالی شد.https://web.archive.org/web/20140922125213/http://www.fifa.com/mm/document/fifafacts/mencompcwc/01/15/71/66/fcwc2012_kit.pdf در آن مرحله، اتحادیه فوتبال ژاپن در سطح لجستیک به عنوان میزبان درگیر بود، اگرچه همچنان توسط یوفا و کونمبول تأیید شد.
اولین برنده جام، رئال مادرید اسپانیا بود که در سال ۱۹۶۰ پنیارول اروگوئه را شکست داد. آخرین برنده تیم پورتو پرتغال بود که در ضربات پنالتی تیم کلمبیایی اونس کالداس را در سال ۲۰۰۴ شکست داد. مسابقات در سال ۲۰۰۴ به پایان رسید و با جام باشگاه‌های جهان فیفا در سال ۲۰۰۵ ادغام شد.https://web.archive.org/web/20121011001522/http://www.fifa.com/mm/document/affederation/administration/01/68/21/16//activityreport2005en.pdf
طبق گزارش روزنامه برزیلی تریبونا ده امپرنسا در سال ۱۹۵۸، ایده جام بین قاره‌ای در سال ۱۹۵۸ در گفتگو بین رئیس وقت اتحادیه فوتبال برزیل، ژائو هاولانژ و روزنامه‌نگار فرانسوی ژاک گودت مطرح شد. اولین اشاره به ایجاد جام‌های بین قاره‌ای و جام لیبرتادورس توسط روزنامه‌های برزیل و اسپانیا در ۹ اکتبر ۱۹۵۸ منتشر شد و با اشاره به اعلام هاولانژ در مورد پروژه ایجاد چنین مسابقاتی که او در جلسه یوفا به عنوان مدعی در آن شرکت کرد بیان کرد.https://www.abc.es/archivo/periodicos/abc-madrid-19581009-58.htmlhttps://news.google.com/newspapers?nid=0qX8s2k1IRwC&dat=19581009&printsec=frontpage&hl=pt-BR قبل از این اعلامیه، رئال مادرید، قهرمان اروپا، تنها یک رقابت باشگاهی بین قاره‌ای یعنی جام پاریس ۱۹۵۷ بازی کرد (آنها همچنین در جام باشگاه‌های جهان کوچک ۱۹۵۶ بازی کردند، اما قبل از اینکه قهرمان اروپا شوند، شرکت در آن را برنامه‌ریزی کردند). بر اساس یک ضبط ویدیویی فرانسوی از نکات مهم بازی فینال جام پاریس ۱۹۵۷، بین رئال مادرید و واسکو دوگاما، این اولین بازی بود که تا به حال به عنوان «بهترین تیم اروپا در برابر بهترین تیم آمریکای جنوبی» لقب گرفته‌است. رئال مادرید قهرمان اروپا و واسکو قهرمان برزیل (در واقع ریو دو ژانیرو) بود.http://www.casaca.com.br/home/2012/06/14/ha-55-anos-o-vasco-conquistava-o-i-torneio-de-paris/ این مسابقه در پارک د پرنس برگزار شد و سپس توسط ژاک گودت اداره می‌شد و به همین دلایل مدیران واسکو دوگاما ادعا کرده‌اند که بازی ۱۹۵۷ و پیروزی برزیل در جام جهانی ۱۹۵۸ بر اروپایی‌ها بر اهمیت فوتبال آمریکای جنوبی تأثیر گذاشته‌است و بنابراین ایده در سال ۱۹۵۸ برای ایجاد جام بین قاره‌ای (رئال مادرید از شرکت در جام پاریس ۱۹۵۸ امتناع کرد، زیرا تنها ۵ روز قبل از فینال جام اروپا ۱۹۵۷/۱۹۵۸ برگزار شد). بازی رئال مادرید و واسکو در سال ۱۹۵۷ توسط مطبوعات برزیل به عنوان «شبیه‌سازی بازی جام باشگاه‌های جهان» توصیف شد،http://memoria.bn.br/DocReader/docreader.aspx?bib=112518_02&pasta=ano%20195&pesq=mundial%20de%20clubeshttp://memoria.bn.br/DocReader/DocReader.aspx?bib=154083_01&PagFis=122&Pesq=Real%20Madri مانند بازی دوستانه ژوئن ۱۹۵۹ بین رئال مادرید و قهرمان تورنیو ریو - سائوپائولو، سانتوس، که رئال مادرید ۵–۳ برنده شد.http://memoria.bn.br/DocReader/docreader.aspx?bib=386030&pasta=ano+195&pesq=Santos+e+Real+Madrid
در سال ۱۹۶۰ به ابتکار کنفدراسیون اروپا (یوفا) و با حمایت کونمبول، جام اروپا/آمریکای جنوبی، که به عنوان جام بین قاره‌ای نیز شناخته می‌شود، توسط برندگان جام باشگاه‌های قهرمان اروپا و برندگان جام لیبرتادورس تازه تأسیس شده برگزار شد. این رقابت توسط فیفا تأیید نشد،https://pt.uefa.com/MultimediaFiles/Download/EuroExperience/uefaorg/Publications/01/59/87/45/1598745_DOWNLOAD.pdf و در سال ۱۹۶۱ فیفا از برگزاری آن امتناع کرد، مگر اینکه شرکت کنندگان به آن وضعیت «بازی دوستانه خصوصی» بدهند.http://hemeroteca.mundodeportivo.com/preview/1961/06/03/pagina-2/1384381/pdf.html با این حال، رقابت بدون در نظر گرفتن، با تأیید یوفا و کونمبول، که هر دو هر نسخه از مسابقات را در سوابق خود گنجانده‌اند، ادامه یافت.http://www.uefa.com/teamsandplayers/teams/club=50051/profile/index.htmlhttp://historiayfutbol.obolog.com/copa-libertadores-america-25746https://web.archive.org/web/20110430044241/http://www.fifa.com/tournaments/archive/tournament%3D107/edition%3D4735/news/newsid%3D95645.html این زاییده فکر هانری دلونه، رئیس یوفا بود، که همچنین به ژول ریمه در اجرای افتتاحیه جام جهانی فوتبال ۱۹۳۰ کمک کرد.https://www.bbc.com/portuguese/noticias/2002/020329_copa30 در ابتدا بیش از دو بازی انجام شد و در صورت نیاز به بازی سوم در سال‌های اولیه (زمانی که تفاضل گل به حساب نمی‌آمد)، رقابت بسیار پرتلاطم بود. اولین برنده این رقابت‌ها باشگاه رئال مادرید اسپانیا بود. رئال مادرید موفق شد تیم اروگوئه‌ای پنیارول را ۰–۰ در مونته‌ویدئو و ۵–۱ در مادرید شکست دهد و پیروز شود.https://web.archive.org/web/20071201032323/http://www.fifa.com/classicfootball/clubs/matchreport/newsid=512284.html
پس از پیروزی رئال مادرید در اولین جام بین قاره‌ای، روزنامه بارسلونا ال موندو دپورتیوو از تیم مادریدی به عنوان اولین باشگاه قهرمان جهان تقدیر کرد. اگرچه آنها اشاره کردند که این رقابت‌ها «شامل آفریقایی‌ها، آسیایی‌ها و سایر کشورهای عضو فیفا نمی‌شود»، اما همچنین ابراز تردید کردند که این مناطق فوتبالی کیفیتی مشابه اروپا و آمریکای جنوبی ارائه دهند.http://hemeroteca.mundodeportivo.com/preview/1960/09/05/pagina-3/1384556/pdf.html اسپانیایی‌ها خود را قهرمان جهان می‌دانستند تا اینکه فیفا وارد عمل شد و اعتراض کرد. فیفا با استناد به اینکه این مسابقات هیچ قهرمان دیگری از سایر کنفدراسیون‌ها را شامل نمی‌شود، اظهار داشت که آنها فقط می‌توانند ادعا کنند که قهرمان بین قاره‌ای مسابقاتی هستند که بین دو سازمان برگزار می‌شود.http://hemeroteca.mundodeportivo.com/preview/1979/06/08/pagina-2/1055660/pdf.html?search=copa پنیارول سال بعد دوباره ظاهر شد و پس از شکست دادن تیم پرتغالی بنفیکا در پلی‌آف، پیروز شد. پس از برد ۱–۰ توسط اروپایی‌ها در لیسبون و شکست ۵–۰ آنها توسط تیم آمریکای جنوبی، بازی پلی‌آف در ورزشگاه سنتناریو باعث شد که تیم میزبان با نتیجه ۲–۱ پیروز شود تا اولین تیم آمریکای جنوبی باشد که در این رقابت‌ها پیروز شده‌است.https://web.archive.org/web/20071018091247/http://fifa.com/classicfootball/clubs/matchreport/newsid=514912.htmlhttps://www.rsssf.org/tablesi/intconclub61.htmlhttps://web.archive.org/web/20181018050235/http://www.xn--pearol-xwa.org/uc_100_1.html
در سال ۱۹۶۲ این مسابقات به دلیل فوتبال عالی تیم سانتوس به رهبری پله، بیشتر مورد توجه جهانی قرار گرفت. برخی آنها را بهترین تیم باشگاهی در تمام دوران‌ها می‌دانند.کونا، اودیر (۲۰۰۳). تیم‌های رؤیایی. سانتوس که در آن دوران جهان را خیره کرد و ستارگانی مانند ژیلمار، مائورو، منگالویو، کوتینیو و پپه را در خود جای داد، پس از شکست ۳–۲ بنفیکا در ریو دو ژانیرو و شکست دادن اروپایی‌ها با نتیجه ۲–۵ در ورزشگاه دا لوز عنوان قهرمانی را به دست آورد.https://web.archive.org/web/20080302082530/http://www.fifa.com/classicfootball/clubs/matchreport/newsid=512321.html سانتوس در سال ۱۹۶۳ با آث میلان بازی کرد و با موفقیت از عنوان قهرمانی دفاع کرد. پس از پیروزی ۴–۲ هر تیم در بازی‌های خانگی مربوط خود، یک بازی پلی‌آف در ماراکانا باعث شد که سانتوس پس از یک پیروزی محکم ۱–۰، عنوان قهرمانی را حفظ کند. این رقابت مورد توجه سایر قاره‌ها قرار گرفت. کنفدراسیون آمریکای شمالی و مرکزی، کونکاکاف، در میان دلایل دیگر، برای تلاش برای مشارکت باشگاه‌های آمریکای شمالی مرکزی در جام لیبرتادورس، و در نتیجه در جام بین قاره‌ای ایجاد شد.https://pt.uefa.com/MultimediaFiles/Download/EuroExperience/uefaorg/Publications/01/59/87/45/1598745_DOWNLOAD.pdf رقیب دیرینه آث میلان، اینتر میلان، به قهرمانی در جام‌های بین قاره‌ای ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ ادامه دادند و در هر دو نوبت باشگاه ایندیپندنته آرژانتینی را شکست دادند.https://web.archive.org/web/20090212151955/http://www.fifa.com/classicfootball/clubs/matchreport/newsid%3D512096.html پنیارول انتقام باخت خود را در سال ۱۹۶۰ با شکست دادن رئال مادرید در مجموع ۴–۰ در سال ۱۹۶۶ گرفت.https://web.archive.org/web/20071018091252/http://fifa.com/classicfootball/clubs/matchreport/newsid=514924.html
با این حال، در نتیجه خشونت‌هایی که اغلب در جام لیبرتادورس توسط باشگاه‌های آرژانتین و اروگوئه در دهه ۱۹۶۰ انجام می‌شد، اختلافات با کونمبول، فقدان انگیزه‌های مالی و نحوه برخورد خشونت‌آمیز، وحشیانه و بحث‌برانگیز با تیم ملی برزیل در جام جهانی فوتبال ۱۹۶۶ توسط تیم‌های اروپایی، فوتبال برزیل - از جمله تیم‌های باشگاهی آن - از شرکت در مسابقات بین‌المللی در اواخر دهه ۱۹۶۰، از جمله جام لیبرتادورس و در نتیجه جام بین قاره‌ای خودداری کردند. در طول این مدت، رقابت با بازی خشونت‌آمیز، شدید شد.https://web.archive.org/web/20131208213557/http://en.archive.uefa.com/competitions/eusa/history/index.html مشکلات تقویم، اعمال وحشیانه، حتی در زمین مسابقه، و تحریم‌ها وجهه آن را خدشه‌دار کردند تا جایی که اصلاً حکمت سازماندهی آن را زیر سؤال بردند. بازی‌های سال ۱۹۶۷ بین باشگاه راسینگ آرژانتین و سلتیک اسکاتلند با خشونت همراه بود و سومین بازی سرنوشت‌ساز پس از اخراج سه بازیکن از تیم اسکاتلندی و دو بازیکن از تیم آرژانتین، «نبرد مونته‌ویدئو» نام گرفت. بازیکن چهارم سلتیک نیز در پایان بازی اخراج شد، اما در میان هرج و مرج او با ماندن در بازی از بین رفت.https://web.archive.org/web/20080306222952/http://www.fifa.com/classicfootball/clubs/matchreport/newsid=512264.htmlhttps://www.waterstones.com/book/the-battle-of-montevideo/brian-belton/9780752445823
فصل بعد، تیم آرژانتینی استودیانتس با منچستر یونایتد انگلیس روبرو شد که در بازی برگشت استودیانتس در صدر یک سری بداخلاق قرار گرفت.https://web.archive.org/web/20121106142458/http://www.fifa.com/classicfootball/clubs/matchreport/newsid%3D512037.htmlhttps://web.archive.org/web/20120423114721/http://www.edelpoficial.com.ar/portal/club/titulos.mfw اما این وقایع سال ۱۹۶۹ بود که به یکپارچگی مسابقات لطمه زد.
پس از پیروزی ۳–۰ در سن سیرو، آث میلان به بوئنوس آیرس رفت تا با استودیانتس در لا بومبونرا بازی کند.https://web.archive.org/web/20100124074911/http://www.fifa.com/classicfootball/clubs/matchreport/newsid%3D512172.html بازیکنان استودیانتس در حالی که هواداران‌شان از داخل تونل بیرون آمدند، در حالی که بدنشان را گرم می‌کردند، توپ‌هایی را به تیم آث میلان زدند و قهوه داغ روی ایتالیایی‌ها ریخته شد. استودیانتس برای ترساندن تیم میلانی به آرنج و حتی سوزن زدن به آنها متوسل شد. پیرینو پراتی بیهوش شد و با وجود ضربه مغزی خفیف برای ۲۰ دقیقه دیگر ادامه داد. آلبرتو پولتی، دروازه‌بان استودیانتس نیز جانی ریورا را مشت زد، اما بدترین رفتار برای نستور کومبا، مهاجم آرژانتینی الاصل، که در طرف مقابل بازی بین قاره‌ای با اتهامات خائن بودن مواجه شده بود، انجام شد.
کومبا توسط پولتی به صورتش کوبیده شد و بعداً بینی و استخوان گونه‌اش توسط آرنج رامون آگویر سوارز شکسته شد. کومبا خون آلود و شکسته از سوی داور درخواست شد تا به زمین بازگردد اما بیهوش شد. در حالی که کومبا بیهوش بود، توسط پلیس آرژانتین به اتهام طفره رفتن از سربازی دستگیر شد، زیرا در این کشور خدمت سربازی نکرده بود. بازیکن مجبور شد یک شب را در سلول بگذراند و در نهایت پس از توضیح اینکه او به عنوان یک شهروند فرانسوی شرایط خدمات ملی را برآورده کرده بود، آزاد شد. استودیانتس بازی را ۲–۱ برد اما میلان در مجموع عنوان قهرمانی را به دست آورد.
روزنامه ایتالیایی "لاگاتزتا دلو اسپورت" به آن لقب «نود دقیقه شکار انسان» را داد. مطبوعات آرژانتینی با «حق با انگلیسی‌هاست» پاسخ دادند - اشاره‌ای به توصیف معروف آلف رمزی از تیم ملی فوتبال آرژانتین به‌عنوان «حیوانات» در طول جام جهانی فوتبال ۱۹۶۶. اتحادیه فوتبال آرژانتین تحت فشار شدید بین‌المللی، دست به اقدامات سختگیرانه زد. رئیس‌جمهور آرژانتین، دیکتاتور نظامی خوان کارلوس اونگانیا، اسکار فراری نماینده استودیانتس را احضار کرد و خواستار «شدیدترین اقدامات مناسب برای دفاع از نام نیک ورزش ملی شد. این نمایشی تاسف بار بود که اکثر هنجارهای اخلاق ورزشی را زیر پا گذاشت». پولتی مادام العمر از این ورزش محروم شد، سوارز ۳۰ بازی و ادواردو مانارا ۲۰ بازی محروم شدند که اولی و دومی یک ماه در زندان سپری کردند.
به دلیل وحشیگری در مسابقه سال ۱۹۶۷، فیفا برای تعیین پنالتی و تنظیم مسابقات فراخوانده شد. با این حال، فیفا اعلام کرد که نمی‌تواند مقرراتی را در مسابقاتی که سازماندهی نکرده‌است، وضع کند. اگرچه این رقابت توسط یوفا و کونمبول تأیید شد، رنه کورته، دبیرکل فیفا، اندکی پس از آن (۱۹۶۷) مقاله‌ای نوشت و بیان کرد که فیفا این رقابت را به عنوان «بازی دوستانه اروپا و آمریکای جنوبی» می‌بیند. بیانیه کورت توسط رئیس وقت فیفا، سر استنلی راس تأیید شد، که سپس اظهار داشت که فیفا جام بین قاره‌ای را به عنوان یک بازی دوستانه می‌بیند.https://www.abc.es/archivo/periodicos/abc-madrid-19671103-97.html پس از این اظهارات بحث‌برانگیز، روزنامه مادرید "ای‌بی‌سی" سپس اشاره کرد که، اگرچه جام بین قاره‌ای توسط فیفا تأیید نشده‌است، اما توسط یوفا و کونمبول تأیید شده‌است، بنابراین یک جام «حوزه قضایی بین قاره‌ای» است.https://www.abc.es/archivo/periodicos/abc-madrid-19671108-87.html با این حال، با برگزاری رقابت‌های باشگاهی آسیا و آمریکای شمالی، فیفا ایده نظارت بر جام بین قاره‌ای را در صورتی که آن کنفدراسیون‌ها را شامل شود، باز کرد که با واکنش منفی کنفدراسیون‌های شرکت‌کننده، یوفا و کونمبول مواجه شد. به گفته استنلی راس، کونکاکاف و ای‌اف‌سی در سال ۱۹۶۷ درخواست شرکت در جام بین قاره‌ای را داده بودند که توسط یوفا و کونمبول رد شد. در سال ۱۹۷۰، گردهمایی کمیته اجرایی فیفا پیشنهادی را برای گسترش جام بین قاره‌ای به جام باشگاه‌های جهان با حضور باشگاه‌های نماینده هر کنفدراسیون قاره‌ای موجود، ارائه کرد.http://hemeroteca.mundodeportivo.com/preview/1967/11/01/pagina-4/931628/pdf.html?search=intercontinental%20fifahttp://hemeroteca.mundodeportivo.com/preview/1967/03/16/pagina-8/931136/pdf.html?search=Intercontinentalhttp://hemeroteca.mundodeportivo.com/preview/1966/07/27/pagina-6/936416/pdf.html?search=intercontinentalhttp://hemeroteca.mundodeportivo.com/preview/1969/07/25/pagina-10/966431/pdf.html?search=http://hemeroteca.mundodeportivo.com/preview/1970/01/08/pagina-13/949785/pdf.html?search=Copahttp://hemeroteca.mundodeportivo.com/preview/1970/01/08/pagina-13/949785/pdf.html?search=Copa با این وجود، برخی از قهرمانان اروپا پس از حوادث سال ۱۹۶۹ شروع به کاهش حضور در مسابقات کردند.http://hemeroteca.mundodeportivo.com/preview/1979/11/22/pagina-15/1003523/pdf.html?search=copa
استودیانتس در فصل بعد با تیم هلندی فاینورد روبرو شد که تیم هلندی پیروز شد. اسکار مالبرنات عینک یوپ ون دیل را شکاند و آنها را زیر پا گذاشت و ادعا کرد که او «اجازه بازی با عینک را ندارد».https://web.archive.org/web/20081209100426/http://www.fifa.com/classicfootball/clubs/matchreport/newsid%3D512045.htmlhttps://web.archive.org/web/20160112044325/http://en.archive.uefa.com/competitions/eusa/history/season=1970/intro.htmlhttps://web.archive.org/web/20100911154733/http://www.feyenoord.nl/pages/newsdetail/s1/10010000037178-999-10010000000003.aspx تیم هلندی آژاکس، قهرمان جام باشگاه‌های اروپا ۷۱–۱۹۷۰، از رویارویی با ناسیونال اروگوئه به دلیل خشونت در بازی‌های قبلی امتناع کرد که منجر به حضور پاناتینایکوس، نایب قهرمان اروپا در آن سال شد. ترس آژاکس در مورد بازی وحشیانه ناسیونال تأیید شد. خولیو مورالس مهاجم اروگوئه‌ای در اولین بازی در آتن با ضربه‌ای وحشیانه پای یانیس توماراس را شکست. به گزارش مطبوعات یونانی آن زمان، صدای شکستگی تا سکوها شنیده شد. مدافع یونانی روی زمین سقوط کرد و بیهوش به بیرون زمین منتقل شد. تشخیص پزشکی شکستگی استخوان درشت نی و نازک‌نی بود، آسیبی که عملاً به کار او پایان داد. ناسیونال در مجموع ۳–۲ این سری را برد.
آژاکس در سال ۱۹۷۲ در برابر ایندپندینته بازی کرد. ورود تیم به بوئنوس آیرس بسیار خصمانه بود: یوهان کرایف چندین بار از طرف شرکت‌های هوادار محلی ایندیپندینته تهدید به مرگ شد. به دلیل بی‌تفاوتی پلیس آرژانتین، مدیر آژاکس، اشتفان کوواچ، جزئیات امنیتی اضطراری سازمان‌دهی شده را برای مرد هلندی به سرپرستی خودش و یکی از اعضای تیم، بری هالشوف، که مردی بزرگ و تنومند توصیف می‌کرد، تعیین کرد. در بازی رفت در آویاندا، کرایف در دقیقه ۵ دروازه را باز کرد. در نتیجه، دانته میرکولی چند دقیقه بعد با یک تکل شریرانه تلافی کرد. کرایف برای ادامه کار خیلی مجروح شد و تیم هلندی متوجه شد که با تکل و مشت مورد حمله قرار گرفته‌است. کواچ مجبور شد تیمش را متقاعد کند که در نیمه‌وقت بازی کند زیرا بازیکنانش می‌خواستند کنار بکشند. آژاکس یک تساوی ۱–۱ را به‌دست آورد و در آمستردام ۳–۰ برنده شد و جام را برد. اگرچه آژاکس مدافع عنوان قهرمانی بود، اما یک سال بعد پس از اینکه ایندپندینته دوباره لیبرتادورس را برد، دوباره از شرکت در مسابقات امتناع کرد، و آن را به یوونتوس، نایب قهرمان جام باشگاه‌های اروپا، واگذار کرد تا در فینال تک‌بازی بازی کند که آرژانتینی‌ها برنده شدند.
همچنین در سال ۱۹۷۳، روزنامه فرانسوی لکیپ که به تولد جام باشگاه‌های اروپا کمک کرد، داوطلبانه اسپانسر جام باشگاه‌های جهان شد که توسط قهرمانان اروپا، آمریکای جنوبی، آمریکای مرکزی و شمالی و آفریقا برگزار می‌شد. این رقابت احتمالاً بین سپتامبر و اکتبر ۱۹۷۴ در پاریس برگزار می‌شد و در نهایت یک فینال در پارک د پرنس برگزار می‌شد.https://www.uefa.com/newsfiles/240459.pdfhttp://hemeroteca.mundodeportivo.com/preview/1973/11/29/pagina-13/1002908/pdf.html?search=concacafhttp://hemeroteca.mundodeportivo.com/preview/1968/01/06/pagina-4/989608/pdf.html?search= این پیشنهاد که توسط کونمبول حمایت شد، به دلیل منفی بودن نظر اروپایی‌ها رد شد. در سال ۱۹۷۴، ژائو هاولانژ به عنوان رئیس فیفا انتخاب شد و پیشنهاد ایجاد یک جام جهانی باشگاه‌های چند قاره‌ای را ارائه کرد. در سال ۱۹۷۵، لکیپ بار دیگر پیشنهاد خود در سال ۱۹۷۳ را ارائه کرد، اما باز هم فایده‌ای نداشت.
باشگاه بایرن مونیخ آلمان غربی نیز در سال ۱۹۷۴ از بازی کردن خودداری کرد زیرا ایندپندینته دوباره واجد شرایط شرکت در این مسابقه شد.https://web.archive.org/web/20091204133633/http://www.fifa.com/classicfootball/clubs/matchreport/newsid%3D510737.htmlhttps://www.atleticodemadrid.com/Web/gestion/museo/trofeos.htm?try=3https://web.archive.org/web/20160112044523/http://en.archive.uefa.com/competitions/eusa/history/season=1974/intro.html نایب قهرمان اروپا، اتلتیکو مادرید از اسپانیا، در مجموع ۲–۱ رقابت را برد. بار دیگر، ایندپندینته واجد شرایط برای شرکت در ۱۹۷۵ بود؛ این بار، هر دو فینالیست جام باشگاه‌های اروپا از شرکت در مسابقات امتناع کردند و مسابقات برگزار نشد. در همان سال، لکیپ یک بار دیگر تلاش کرد تا یک جام جهانی باشگاه‌ها را ایجاد کند که در آن شرکت‌کنندگان عبارت بودند از: چهار نیمه‌نهایی جام باشگاه‌های اروپا، هر دو فینالیست جام لیبرتادورس، و همچنین قهرمان آفریقا و آسیا. . با این حال، یوفا یک بار دیگر این پیشنهاد را رد کرد.http://hemeroteca.mundodeportivo.com/preview/1973/11/29/pagina-13/1002908/pdf.html?search=concacaf
در سال ۱۹۷۶، زمانی که تیم برزیلی کروزیرو قهرمان جام لیبرتادورس شد، قهرمان اروپا بایرن مونیخ با میل خود در این رقابت شرکت کرد و باواریایی‌ها در مجموع ۲–۰ پیروز شدند. دتمار کرامر، مدیر بایرن در مصاحبه با "جورنال دو برزیل"، این موضوع را رد کرد که خودداری بایرن از بحث در مورد جام‌های بین قاره‌ای ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ ناشی از اتفاقات اخیر در تیم‌های آرژانتینی بود. او ادعا کرد که این یک برنامه‌ریزی غیرممکن بود، بلکه باعث شد آلمانی‌ها شرکت نکنند. وی همچنین اعلام کرد که این مسابقات به دلیل بی‌علاقگی هواداران این تیم به جام از نظر اقتصادی سودمند نبود. برای پوشش هزینه‌های بازی رفت در ورزشگاه المپیک مونیخ، برگزارکنندگان باید حداقل ۲۵٬۰۰۰ تماشاگر داشته باشند. با این حال، به دلیل برف سنگین و هوای سرد، تنها ۱۸٬۰۰۰ نفر حاضر شدند. به دلیل این کسری، کرامر اظهار داشت که اگر بایرن دوباره قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شود، از شرکت در آن خودداری می‌کند، زیرا هیچ تضمینی در مورد درآمد نداشت.https://news.google.com/newspapers?nid=0qX8s2k1IRwC&dat=19761222&printsec=frontpage&hl=pt-BR
تیم آرژانتینی بوکا جونیورز به مسابقات ۱۹۷۷ و ۱۹۷۸ که قهرمان اروپا، باشگاه انگلیسی لیورپول، در هر دو مورد از شرکت در مسابقات خودداری کرد، راه یافت. در سال ۱۹۷۷، بوکا جونیورز نایب قهرمان جام باشگاه‌های اروپا، باشگاه آلمانی بروسیا مونشن گلادباخ را در مجموع ۵–۲ شکست داد.https://web.archive.org/web/20090530233900/http://www.fifa.com/classicfootball/clubs/matchreport/newsid%3D510893.htmlhttps://web.archive.org/web/20100608184737/http://www.bocajuniors.com.ar/el-club/titulos#1977_intercontinentalhttps://web.archive.org/web/20160112044642/http://en.archive.uefa.com/competitions/eusa/history/season=1977/intro.html بوکا جونیورز از رویارویی با باشگاه بلژیکی کلوب بروژ در سال ۱۹۷۸ امتناع کرد و رقابت‌های آن سال را بلامنازع کرد. الیمپیا پاراگوئه در سال ۱۹۷۹ در مقابل نایب قهرمان جام باشگاه‌های اروپا، تیم سوئدی مالمو، پس از پیروزی در هر دو بازی پیروز شد.https://web.archive.org/web/20121023221452/http://www.fifa.com/classicfootball/clubs/matchreport/newsid%3D514900.htmlhttps://web.archive.org/web/20160112044718/http://en.archive.uefa.com/competitions/eusa/history/season=1979/intro.htmlhttps://web.archive.org/web/20121023221452/http://www.fifa.com/classicfootball/clubs/matchreport/newsid%3D514900.html با این حال، اعتبار رقابت به شدت کاهش یافته بود. پس از پیروزی ۰–۱ تیم آمریکای جنوبی در بازی اول در مالمو، که کمتر از ۵٬۰۰۰ هوادار سوئدی در آن حضور داشتند، روزنامه اسپانیایی "ال موندو دپورتیوو" جام را «سگ بدون صاحب» نامید.
طبق گزارش روزنامه برزیلی "او استادیو ده سائوپائولو"، قرارداد تأسیس کوپا اینترامریکانا در سال ۱۹۶۸ توسط کونمبول و کونکاکاف انجام شد و مشخص شد که باشگاه قهرمان جام بین‌قاره‌ای حق نمایندگی قاره آمریکا در جام بین‌قاره‌ای را دارد.https://acervo.estadao.com.br/pagina/ به گزارش روزنامه‌های مکزیکی، پس از قهرمانی در مسابقات جام اینترامریکانا ۱۹۷۷ و ۱۹۸۰، باشگاه‌های مکزیکی آمریکا و اونیورسیداد ناسیونال و فدراسیون فوتبال مکزیک خواستار شرکت در جام بین قاره‌ای شدند، چه با نمایندگی قاره آمریکا در برابر قهرمان اروپا یا با ایجاد یک تورنمنت یوفا-کونمبول-کونکاکاف.http://hemeroteca.informador.com.mx/http://h.elsiglodetorreon.com.mx/Default/welcome.asp?skin=ElSiglo&QS=Skin%3DElSiglo%26enter%3Dtrue%26AppName%3D2http://h.elsiglodetorreon.com.mx/Default/welcome.asp?skin=ElSiglo&QS=Skin%3DElSiglo%26enter%3Dtrue%26AppName%3D2
با مشاهده وخامت جام بین قاره‌ای، شرکت ژاپنی موتور تویوتا رقابت را زیر بال خود گرفت. تعهدات قراردادی برای برگزاری جام بین قاره‌ای در ژاپن یک بار در سال ایجاد کرد که در آن هر باشگاه شرکت کننده موظف بود در آن شرکت کند یا با عواقب قانونی روبرو شود. این فرمت مدرن هوای تازه‌ای را در این رقابت دمید که شاهد اهدای جام جدیدی همراه با جام بین قاره‌ای، جام تویوتا بود.
تویوتا، یوفا و هر شرکت کننده در جام باشگاه‌های اروپا برای محافظت از خود در برابر احتمال خروج از اروپا، قراردادهای سالانه امضا کردند که برندگان نهایی جام اروپا را ملزم به شرکت در جام بین قاره‌ای می‌کردند - به عنوان شرطی که یوفا برای شرکت باشگاه‌ها در این جام قید شده‌است. جام اروپا یا خطر مواجهه با شکایت بین‌المللی از سوی یوفا و تویوتا.http://hemeroteca.mundodeportivo.com/preview/1992/12/29/pagina-8/1259619/pdf.html?search=Intercontinental
اولین جام تویوتا در سال ۱۹۸۰ برگزار شد که ناسیونال اروگوئه بر ناتینگهام فارست پیروز شد. دهه ۱۹۸۰ شاهد سلطه تیم‌های آمریکای جنوبی بود که فلامینگو و گرمیو برزیل، ناسیونال و پنیارول اروگوئه، ایندپندینته و ریور پلاته آرژانتین هر کدام یک بار پس از پیروزی ناسیونال در سال ۱۹۸۰ غنایم را به دست آوردند. فقط یوونتوس، پورتو و آث میلان توانستند جام بین قاره‌ای اروپا را در این دهه به ارمغان بیاورند.
در آن دهه، اتحادیه فوتبال انگلیس تلاش کرد تا جام باشگاه‌های جهان را با حمایت مالی شرکت وست نالی سازماندهی کند ولی این پیشنهاد توسط یوفا سرنگون شد.http://hemeroteca.mundodeportivo.com/preview/1983/04/20/pagina-20/1441398/pdf.html?search=mundial
دهه ۱۹۹۰ اما تحت سلطه تیم‌های اروپایی بود، زیرا آث میلان، ستاره سرخ بلگراد، آژاکس، یوونتوس، رئال مادرید، منچستر یونایتد و بروسیا دورتموند تازه‌وارد در مقابل ستاره‌های آمریکای جنوبی به پیروزی رسیدند. تنها سه عنوان به آمریکای جنوبی رسید، سائوپائولو (دو بار) و ولز سارسفیلد برنده شدند، هر یک از آنها یک بار آث میلان را شکست دادند و اولین پیروزی سائوپائولو برابر بارسلونا بود.
در دهه ۲۰۰۰، بوکا جونیورز دو بار برای آمریکای جنوبی قهرمان رقابت‌ها شد، در حالی که پیروزی‌های اروپایی‌ها از بایرن مونیخ، رئال مادرید و پورتو به دست آمد. جام بین قاره‌ای ۲۰۰۴ آخرین دوره رقابت‌ها بود، زیرا این رقابت با جام باشگاه‌های جهان فیفا ادغام شد.
تمام تیم‌های برنده جام بین قاره‌ای بالفعل به عنوان «قهرمانان باشگاهی جهان» در نظر گرفته می‌شدند.https://web.archive.org/web/20121011001522/http://www.fifa.com/mm/document/affederation/administration/01/68/21/16//activityreport2005en.pdfhttps://web.archive.org/web/20110430044241/http://www.fifa.com/tournaments/archive/tournament%3D107/edition%3D4735/news/newsid%3D95645.htmlhttps://web.archive.org/web/20110430044223/http://www.fifa.com/tournaments/archive/tournament%3D107/edition%3D4735/news/newsid%3D99481.htmlhttps://web.archive.org/web/20110430044235/http://www.fifa.com/tournaments/archive/tournament%3D107/edition%3D4735/news/newsid%3D101662.html بر اساس برخی متون سایت فیفا، با توجه به برتری در سطح ورزشی باشگاه‌های اروپا و آمریکای جنوبی نسبت به سایر نقاط جهان که پیش از این در مسابقات تیم‌های ملی منعکس شده بود، باشگاه‌های برنده جام بین قاره‌ای قهرمان جهان شدند و می‌توانند ادعا کنند که قهرمانان نمادین جهان هستند،https://web.archive.org/web/20151208150054/http://www.fifa.com/clubworldcup/news/y=2005/m=12/news=are-the-champions-101662.htmlhttps://web.archive.org/web/20151222163148/http://www.fifa.com/clubworldcup/news/y=2005/m=12/news=ten-things-you-never-knew-101851.html در یک قهرمانی باشگاهی «نمادین»،https://web.archive.org/web/20160127072722/http://www.fifa.com/clubworldcup/news/y=2004/m=12/news=goodbye-toyota-cup-hello-fifa-club-world-championship-95645.html در حالی که جام باشگاه‌های جهان بعد دیگری خواهد داشت،"Goodbye Toyota Cup, hello FIFA Club World Championship". "FIFA". 10 December 2004. Archived from the original on 27 January 2016. Retrieved 8 March 2015. <q>As of 2005, the Toyota Cup, traditionally a one-off match between the champions of Europe and South America, will take on a whole new dimension when it becomes the FIFA Club World Championship, disputed by the champion clubs from all six continents.</q> همان‌طور که مسابقه «واقعی» باشگاه‌های جهان ایجاد شد.https://web.archive.org/web/20140407142155/http://www.fifa.com/tournaments/archive/clubworldcup/japan2005/news/index%2Cpage%3D13.htmxhttps://web.archive.org/web/20160204172446/http://www.fifa.com/clubworldcup/news/y=2005/m=7/news=continental-champions-prepare-for-tokyo-draw-99485.html زیرا با گذشت زمان و توسعه فوتبال در خارج از اروپا و آمریکای جنوبی، ادامه دادن عنوان نمادین قهرمان جهان به برندگان جام بین قاره‌ای «غیرواقعی» شده بود.https://web.archive.org/web/20160127072722/http://www.fifa.com/clubworldcup/news/y=2004/m=12/news=goodbye-toyota-cup-hello-fifa-club-world-championship-95645.html ایده گسترش آن برای اولین بار در سال ۱۹۶۷ توسط استنلی روس به عنوان کونکاکاف ذکر شد و ای‌اف‌سی مسابقات باشگاهی قاره‌ای خود را تأسیس کرد و درخواست شرکت کرد، گسترشی که تنها در سال ۲۰۰۰ تا مسابقات جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۰ رخ داد. با این وجود، برخی از قهرمانان اروپا پس از رویدادهای سال ۱۹۶۹ شروع به کاهش حضور در مسابقات کردند. اگرچه جام بین قاره‌ای به عنوان یک قهرمانی باشگاهی جهان «نمادین» یا عملاً به‌عنوان یک قهرمانی باشگاهی شناخته می‌شود، اما جام بین‌قاره‌ای همیشه یک عنوان رسمی در سطح بین‌کنفدراسیون‌ها بوده‌است، هم یوفا و هم کونمبول همیشه تمام نسخه‌های مسابقه را به عنوان بخشی از افتخارات خود در نظر می‌گرفتند.
در طول تاریخ فوتبال، تلاش‌های مختلفی برای سازمان‌دهی تورنمنت‌هایی انجام شده‌است که «بهترین تیم باشگاهی جهان» را شناسایی می‌کند؛ مانند مسابقات قهرمانی فوتبال جهان، جام سیر توماس لیپتون، کوپا ریو، جام باشگاه‌های جهان کوچک و لیگ بین‌المللی فوتبال. اما به دلیل عدم علاقه فیفا یا ناتوانی در سازماندهی مسابقات باشگاهی هیچ‌وقت به رسمیت شناخته نشدند.https://web.archive.org/web/20190507123910/https://kassiesa.net/uefafiles/2004-uefa-50-years-european-cup.pdf جام بین قاره‌ای توسط فیفا به عنوان سلف جام باشگاه‌های جهان فیفا که برای اولین بار در سال ۲۰۰۰ برگزار شد، در نظر گرفته می‌شود.https://web.archive.org/web/20121011001522/http://www.fifa.com/mm/document/affederation/administration/01/68/21/16//activityreport2005en.pdf
در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۷، شورای فیفا در حالی که اتحاد آماری بین جام بین قاره‌ای و جام باشگاه‌های جهان را ترویج نکرد، با توجه به تاریخچه این دو تورنمنتhttps://web.archive.org/web/20171215063613/http://resources.fifa.com/mm/document/fifafacts/mencompcwc/02/67/91/87/statskit_fcwc2017_event_neutral.pdf (که در سال ۲۰۰۵ با هم ادغام شدند)https://web.archive.org/web/20121011001522/http://www.fifa.com/mm/document/affederation/administration/01/68/21/16//activityreport2005en.pdf عنوان جهانی را رسمی (دوژور) کرد. به رسمیت شناختن همه برندگان به عنوان قهرمانان باشگاه‌های جهان،https://digitalhub.fifa.com/m/19a43d5f3a4c750b/original/vga5sv1yxeayptzrdudx-pdf.pdfhttps://digitalhub.fifa.com/m/2d5d33a48d2c98ce/original/mkbo3nwk4btahl9gwtwl-pdf.pdfhttps://digitalhub.fifa.com/m/19a43d5f3a4c750b/original/vga5sv1yxeayptzrdudx-pdf.pdfhttp://origin1904-p.cxm.fifa.comfifa-council-approves-key-organisational-elements-of-the-fifa-world-cu-2917722/https://digitalhub.fifa.com/m/2d5d33a48d2c98ce/original/mkbo3nwk4btahl9gwtwl-pdf.pdfhttps://www.thescore.com/epl/news/1408193 با همان عنوان برندگان جام جهانی باشگاه‌های فیفا، یا «قهرمانان باشگاه‌های جهان فیفا».https://digitalhub.fifa.com/m/105e5661ec9f3acb/original/gqfp3nkwm0zh8ra3xgyi-pdf.pdfhttps://digitalhub.fifa.com/m/2d5d33a48d2c98ce/original/mkbo3nwk4btahl9gwtwl-pdf.pdfhttps://www.foxsports.it/2017/10/28/fifa-decisione-storica-albo-oro-mondiale-per-club-va-riscritto/
فیفا جام بین قاره‌ای را به‌عنوان سلف مستقیم جام جهانی باشگاه‌ها به رسمیت می‌شناسد و قهرمانان هر دو رقابت‌های یادشده تنها کسانی هستند که به‌طور رسمی توسط فیفا به‌عنوان قهرمان باشگاه‌های جهان به رسمیت شناخته شده‌اند، همان‌طور که در کیت آماری جام جهانی باشگاه‌های فیفا، سند مسابقات باشگاهی فیفا دیده می‌شود.
در مورد درخواست به رسمیت شناختن جام باشگاه‌های جهان در سال ۱۹۵۱، به "کوپا ریو" مراجعه کنید.
در بالای جام رقابت‌ها عبارت «جام اروپا-آمریکای جنوبی» (Coupe Européenne-Sudamericaine) نوشته شده‌است. در پایه جام، لوگوی گرد یوفا و نقشه آمریکای جنوبی به صورت دایره‌ای وجود دارد.
در طی اسپانسرینگ توسط تویوتا، یک جایزه اضافی با عنوان «جام تویوتا» معمولاً به معاون تیم برنده اهدا می‌شد.
از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۹ جام بین قاره‌ای به صورت دو بازی برگزار شد. بین سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۶۸، جام فقط بر اساس امتیاز تعیین می‌شد، همان قالبی که توسط کونمبول برای تعیین برنده فینال جام لیبرتادورس تا سال ۱۹۸۷ استفاده شد. به دلیل این فرمت، زمانی که هر دو تیم در امتیاز برابر بودند، بازی سوم مورد نیاز بود. معمولاً این مسابقه به میزبانی قاره‌ای بود که آخرین بازی این سری در آن برگزار شد. از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۹، این تورنمنت روش استاندارد اروپایی را برای امتیازات مجموع با گل‌های خارج از خانه به کار گرفت.
از سال ۱۹۸۰، فینال به یک مسابقه تبدیل شد. تا سال ۲۰۰۱، مسابقات در ورزشگاه ملی توکیو برگزار می‌شد. فینال‌ها از سال ۲۰۰۲ در ورزشگاه بین‌المللی یوکوهاما، همچنین محل برگزاری فینال جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲، برگزار شد.
در لیست زیر، رنگ سبز نشانه بازی پلی‌آف، رنگ زرد نشانه مجموع نتایج دو بازی و رنگ آبی نشانه ضربات پنالتی است.
نکات مهم:
عملکرد باشگاه‌های مختلف در جداول زیر نشان داده شده‌است:
نکته: بعد از اتفاقاتی که در جام بین قاره‌ای ۱۹۶۹ افتاد، قهرمان‌های جام باشگاه‌های اروپا از بازی کردن در این تورنمنت خودداری کردند و جایشان را به نایب قهرمانان جام باشگاه‌ها دادند. تیم‌های نایب قهرمان در ۵ دوره به‌جای تیم‌های قهرمان بازی کردند. ۲ دوره از مسابقات هم به دلیل انصراف هردو تیم قهرمان و نایب قهرمان لغو شد.
پله با زدن ۷ گل در سه بازی، بهترین گلزن تاریخ این رقابت‌ها است. او در سال ۱۹۶۲ مقابل بنفیکا پرتغال ۵ گل به ثمر رساند از جمله یک هتریک در بازی برگشت در لیسبون که تنها هتریک در تاریخ این رقابت‌ها بود. او در سال ۱۹۶۳ نیز دو بار مقابل آث میلان گلزنی کرد.https://web.archive.org/web/20150906021359/http://www.fifa.com/news/y=2013/m=11/news=king-less-santos-retain-throne-style-2224094.html
فقط ۶ بازیکن بیشتر از ۳ گل در این تورنمنت ثبت کرده‌اند.
پله تنها بازیکن تاریخ این رقابت است که موفق شده‌است هتریک کند.
بهترین بازیکن مسابقه از سال ۱۹۸۰ انتخاب شد. در این لیست نام برندگان آمده‌است.
برده‌داری در ایران از سال ۱۳۰۷ طبق «قانون منع خرید و فروش برده در خاک ایران و آزادی برده در موقع ورود به مملکت» ممنوع است. طبق این قانون "هر کس انسانی را به‌نام برده خرید و فروش کرده یا رفتار مالکانهٔ دیگری نسبت به انسانی بنماید یا واسطهٔ معامله و حمل و نقل برده بشود، محکوم به یک تا سه‌سال حبس تأدیبی خواهد گردید."
جهان‌گردان اروپایی قرن یازدهم از مشاهدهٔ زیاد بودن بردگان اخته و قدرت‌شان در دربار صفوی و خانه‌های اعیان، تحت تأثیر قرار گرفته‌اند. به نوشتهٔ شاردن، از آن‌ها حدود سه هزار تن در دربار و عده‌ای نزد اربابان و توانگران بوده‌اند. برای رعایت احترام، آنان را «لَـلِه» یا «استاد» می‌نامیدند. آن‌ها به بهای بسیار زیادی خریده می‌شدند و اکثراً سیاه‌پوستانی از بندر مالابار در هندوستان بودند. در زمان قاجاریه (۱۲۱۰ ق ـ۱۳۰۴ ش) پس از عهدنامهٔ ترکمانچای و جدایی ارمنستان و گرجستان از ایران، بردگان سفیدپوست، کمیاب شدند و پس از اندک زمانی از آنان اثری نماند، به استثنای دختران زیبای قفقازی که همچنان وارد حرم‌سرا می‌شدند؛ ولی فرزندان آنان، به خلاف رسم شایع اسلامی، نمی‌توانستند به تاج و تخت، که مختص پسران بانوان از تبار شاهی بود، برسند. بردگان مرد سیاه‌پوست، که شمارشان افزایش یافته بود، یا از حبشیان بودند که از راه عربستان آورده می‌شدند، یا از زنگیان شرق آفریقا که پس از عبور از زنگبار و مسقط و بوشهر به بازار شیراز می‌آمدند. مرگ‌ومیر زیاد این رنگین‌پوستان در ایران مانع از آن می‌شد که در جمعیت کشور عامل مهمی باشند. ایرانیان طی درگیری‌های مسلحانهٔ خود با اهالی سنی ترکستان، گاهی با عنوان اهل بدعت به بردگی کشانیده می‌شدند. در اواسط قرن سیزدهم، هنوز بسیار پیش می‌آمد که هزاران اسیر جنگی ایرانی یک‌جا در بازار فروخته می‌شدند. در بخارا، عده‌ای از اینان که نزد صاحبانشان قدر و ارج داشتند و آزاد می‌شدند، به مناصب رسمی هم می‌رسیدند، اما عده‌ای دیگر، که کم‌قدرت‌تر بودند، به خیل بردگانی می‌پیوستند که بیشترین بار کار کشاورزی در خانات خیوه بر دوش آنان بود.
در سال ۱۳۰۷ شمسی برده‌داری در ایران با تصویب قانونی در مجلس شورای ملی ممنوع شد.
از واژگان برده در فارسی باستانUarta «ورته» (اسیر)، در اوستاییta- var «وَرِته» در فارسی میانه wardag «وَرْدَگ» (اسیر و زندانی) و wardagih وردگیه (اسارت) را می‌توان نام برد. در متون زبان پهلوی، برده غالباً «انشهریگ» یا «بنده» نامیده شده‌است.
در آغاز دوره هخامنشی، نهاد برده‌داری هنوز در ایران به‌طور کامل رشد نکرده بود. در میان مادها رسمی وجود داشت که به موجب آن، مردی تهیدست می‌توانست، در برابر دریافت غذای روزانه، خود را در اختیار مردی ثروتمند بگذارد. چنین شخصی وضع بردگان را داشت، اما چنانچه اربابش به او کم غذا می‌داد، او هر زمان می‌توانست وی را ترک کند. پارسی‌ها، به هنگام تشکیل دولت‌شان، فقط چنین بردگی ساده‌ای را می‌شناختند و کار برده از لحاظ اقتصادی مهم نبود. اصطلاح متعارف برای مشخص کردن برده در ایران باستان، کلمهٔ بَنْدَکَه، مشتق از بَندَه به معنای بند و زنجیر، بود، داریوش بزرگ «ساتراپ‌ها» و امرای خود را بندکه‌های خود می‌خواند. همچنین داریوش اول، گاداتس، حاکم خود در دیونی را برده («دولس/دُولوس») خویش می‌نامد. درست به سان بسیاری از کشورهای شرق باستان، تمام اتباع پادشاه، حتی عالی‌ترین صاحب منصبان، بندگان پادشاه شمرده می‌شدند، زین رو لقمان یونانی نوشته‌اند که جز پادشاه، تمامی مردم ایران جماعت بندگان‌اند. به همین ترتیب، اقتدار بزرگان خانواده‌های پدرشاهی بر افراد خانواده‌های خودشان مستبدانه بود و آنها می‌توانستند با فرزندان ایشان چون برده رفتار کنند