moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سترویکووتسه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در لسکواس واقع شده‌است. سترویکووتسه ۹٫۶۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۲۳۳ نفر جمعیت دارد و ۳۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ستروپسکو یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ناحیه پچینیا واقع شده‌است. ستروپسکو ۱۸۶ نفر جمعیت دارد.
ستروگانیتسا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ناحیه پچینیا واقع شده‌است. ستروگانیتسا ۲۱ نفر جمعیت دارد.
سترومتسه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در توتین، صربستان واقع شده‌است. سترومتسه ۴۶ نفر جمعیت دارد.
ستوبال یک روستا از توابع شهر الکساندراواک است که در صربستان در واقع شده‌است. ستوبال ۵۹۸ نفر جمعیت دارد و ۳۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ستوبال یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در بلاتسه واقع شده‌است. ستوبال ۳۹۶ نفر جمعیت دارد.
ستوبال یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کرالیفو واقع شده‌است.
ستوبال یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ولادیچین خان واقع شده‌است. ستوبال ۱٬۱۱۳ نفر جمعیت دارد.
ستوبیتسا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در لازارواتس واقع شده‌است.
شتوبیک یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در نگوتین واقع شده‌است. شتوبیک ۹۳۹ نفر جمعیت دارد.
ستوبلا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در بوینیک واقع شده‌است. ستوبلا ۹۲۳ نفر جمعیت دارد.
ستوبلا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در مدوجا واقع شده‌است. ستوبلا ۱۱۹ نفر جمعیت دارد.
ستوبلینا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در الکسیناتس واقع شده‌است. ستوبلینا ۱۵۸ نفر جمعیت دارد و ۱۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ستوبلتسا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Trstenik واقع شده‌است. ستوبلتسا ۲۱۰ نفر جمعیت دارد و ۵۰۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ستوبلینه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در اوبرنوواتس واقع شده‌است. ستوبلینه ۱۹٫۶۹ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۰۱۶ نفر جمعیت دارد و ۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ستوبلو یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در چایتینا واقع شده‌است. ستوبلو ۳۰٫۷۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۸ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ستودنا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Opština Babušnica واقع شده‌است. ستودنا ۲۰۰ نفر جمعیت دارد.
ستودنا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ناحیه پچینیا واقع شده‌است. ستودنا ۱۱۷ نفر جمعیت دارد.
ستودناتس یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ژیتوراجا واقع شده‌است. ستودناتس ۲۴۱ نفر جمعیت دارد.
شتولاتس یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در لبانه واقع شده‌است. شتولاتس ۸٫۴۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷۹ نفر جمعیت دارد.
شتولاتس یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ورنگاچکا بانگا واقع شده‌است. شتولاتس ۶٫۶۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۱۸۵ نفر جمعیت دارد و ۲۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ستوپ یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در سینیتسا واقع شده‌است. ستوپ ۱۹۳ نفر جمعیت دارد.
ستوپچویچی یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در آرییه واقع شده‌است. ستوپچویچی ۱۳٫۲۰ کیلومتر مربع مساحت و ۹۶۸ نفر جمعیت دارد و ۳۹۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ستوپنیتسا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در لسکواس واقع شده‌است. ستوپنیتسا ۴۰۲ نفر جمعیت دارد.
ستوپنیتسا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در لوزنیسا واقع شده‌است. ستوپنیتسا ۹۴۱ نفر جمعیت دارد.
سوبیل یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کوسیریچ واقع شده‌است. سوبیل ۲۱۹ نفر جمعیت دارد.
سوبوتیتسا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در الکساندراواک واقع شده‌است. سوبوتیتسا ۷۱۵ نفر جمعیت دارد.
سوبوتیناتس یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در الکسیناتس واقع شده‌است. سوبوتیناتس ۱٬۰۶۱ نفر جمعیت دارد.
سوبوتیشته یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در پچینتسی واقع شده‌است. سوبوتیشته ۹۴۲ نفر جمعیت دارد.
سودیمیا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در بروس واقع شده‌است. سودیمیا ۵۰ نفر جمعیت دارد.
سودسکو سلو یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در نووی پازار واقع شده‌است.
پوست سیاه، صورتک‌های سفید (به انگلیسی: Black Skins, White masks) عنوان کتابی است از روان‌پزشک و روشنفکر اهل مارتینیک، (فرانتس فانون) که درسال ۱۹۵۲ به نگارش درآمد. فانون در این اثر با نگرشی روانکاوانه درصدد فهم تأثیرات منفی استعمار و نژادپرستی بر ذهن انسان‌های سیاه‌پوست بوده‌است.
سیاه‌پوست و زبان: فانون در این فصل به تأثیرات زبان در استعمار و سلطه می‌پردازد. او معتقد است که استعمار طوری القا کرده‌است که گویی آموختن و گفتار به زبان فرانسه (یا هر زبان اروپایی استعماری)، فرد بومی را به متمدن شدن و انسان‌برتر (سفیدپوست) نزدیک می‌کند.پوست سیاه، صورتک‌های سفید. فرانتس فانون، صفحهٔ ۱۶و۱۷
زن رنگین‌پوست و مرد سفیدپوست: در این بخش فانون به تحلیل دو اثر از دو نویسندهٔ سیاه‌پوست می‌پردازد؛ یکی «من زنی مارتینیکی هستم» کتابی بود از مایوت کاپسیا که بدنبال شرح حال عشق شکست خوردهٔ زنی سیاه‌پوست نسبت به یک مرد سفیدپوست اروپایی است. کاپسیا در این اثر معتقد است که زن سیاه‌پوست در نگاه مرد سفیدپوست غیرقابل احترام است. او در این کتاب عشقی را به تصویر می‌کشد که صرفاً علت آن زیبایی نژادی مرد سفیدپوست است (مانند رنگ چشم او) و زن نیز تنها به علت تحقیر نژادی درونی خود خواهان ازدواج است.پوست سیاه، صورتک‌های سفید. فرانتس فانون، صفحهٔ ۴۲ و ۴۳ اثر دیگر از عبدالله ساجی می‌باشد که در آن این باور را القا می‌کند که گویی زن دورگه از زن سیاه‌پوست برتر است. هر دو اثر از منظر فانون ناشی از تحقیر نژادی و عقدهٔ حقارت نویسندگان است.
مرد رنگین‌پوست و زن سفیدپوست: داستان این فصل هم برعکس فصل پیشین است که همانا تحقیر نژادی و انزجار از سیاه بودن در مردان است. مرد سیاه‌پوست تنها می‌تواند برتر شود و به تمدن برسد که با یک زن سفیدپوست زیبا ازدواج کند و از طریق آن گویی سفید شود و از سیاهی و توحش خلاص گردد.
درباب عقدهٔ وابستگی فرد استعمار زده: فانون در این فصل به تحلیل کتاب (روانشناسی استعمار) نوشتهٔ اکتاو مانونی می‌پردازد و نظرات خود درباب آرای مطروحه در این اثر را بیان می‌کند.
واقعیت سیاه‌پوستی: تحقیر نژادی سیاهان بسیار دردناک تر از تحقیر نژادی یهودیان است، زیرا که بدن یهودی در وهلهٔ اول چیزی را نشان نمی‌دهد. این فصل داستان تجربهٔ «سیاه» بودن است. سیاه بودن در نگاه خود و سفیدان. این فصل به نژادپرستی نهفته‌ای می‌پردازد که گویی با سیاهان زاده می‌شود و رنگ پوست آنها همه چیز را لو می‌دهد.
سیاه‌پوست و شناخت بیماری‌های روانی: فرانتس فانون در این بخش از کتاب نیز نتیجه چند روانکاوی و تحلیل خود از بیماران روانی افراد استعمارگر و استعمار شده را بیان می‌کند.
سیاه‌پوست و شناسایی ارج: این فصل به دو بخش تقسیم‌شده: بخش اول (سیاه‌پوست و ادلر) و بخش دوم (سیاه‌پوست و هگل). که با استفاده از نظریات این دو نفر به بررسی (عقدهٔ حقارت) و (مفهوم ارج) در افراد سیاه‌پوست آنتیلی (بومیان مارتینیک) می‌پردازد.
شومانه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در لبانه واقع شده‌است. شومانه ۱٬۵۱۵ نفر جمعیت دارد.
شومان توپلا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کنگاژواتس واقع شده‌است. شومان توپلا ۷۷ نفر جمعیت دارد.
شوگرین یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در پیروت واقع شده‌است. شوگرین ۹۵ نفر جمعیت دارد.
سوگوبینه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در سینیتسا واقع شده‌است. سوگوبینه ۸٫۵۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۸۳ نفر جمعیت دارد.
سوخارنو یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در بوجانوواچ واقع شده‌است. سوخارنو ۳۰۹ نفر جمعیت دارد.
سوخی دول یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در سوردولیکا واقع شده‌است. سوخی دول ۶۹ نفر جمعیت دارد.
سوکووو یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در پیروت واقع شده‌است. سوکووو ۷۲۸ نفر جمعیت دارد.
شویام یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Sremska Mitrovica Municipality واقع شده‌است. شویام ۲۶٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۷۴۴ نفر جمعیت دارد.
ستارچوو یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در City of Pančevo واقع شده‌است. ستارچوو ۶۲٫۰۷ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۴۷۳ نفر جمعیت دارد.
شوماراک یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Kovin municipality واقع شده‌است. شوماراک ۱۸۰ نفر جمعیت دارد و ۱۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شوماتا ترنیتسا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ترگوویشته واقع شده‌است. شوماتا ترنیتسا ۵۰ نفر جمعیت دارد.
شوماریتسه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کرالیفو واقع شده‌است.
شومه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ایوانئیتسا واقع شده‌است. شومه ۱۰٫۹۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۲۵۰ نفر جمعیت دارد.
سوموروواتس یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کنیچ واقع شده‌است.
شومه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در توپولا واقع شده‌است. شومه ۵۹۵ نفر جمعیت دارد.
سومراکوواتس یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Boljevac واقع شده‌است. سومراکوواتس ۶۴۲ نفر جمعیت دارد.
سوپنگه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در راشکا واقع شده‌است. سوپنگه ۳٬۵۲۵ نفر جمعیت دارد.
سوپوواتس یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در نیش واقع شده‌است.
سوراچوو یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Opština Babušnica واقع شده‌است. سوراچوو ۴۴۴ نفر جمعیت دارد.
سورچین یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Belgrade District واقع شده‌است.
سوردوک یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Stara Pazova Municipality واقع شده‌است. سوردوک ۳۴٬۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۵۸۹ نفر جمعیت دارد و ۱۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سوردول یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ناحیه پچینیا واقع شده‌است. سوردول ۴۴ نفر جمعیت دارد.
شوریچ یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در الکسیناتس واقع شده‌است. شوریچ ۱۲۸ نفر جمعیت دارد.
شوریتسه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در لوزنیسا واقع شده‌است. شوریتسه ۲۸۱ نفر جمعیت دارد.
شوریان یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Sečanj Municipality واقع شده‌است. شوریان ۳۳۰ نفر جمعیت دارد و ۸۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سورلیتسا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ترگوویشته واقع شده‌است. سورلیتسا ۱۰۱ نفر جمعیت دارد.
شوشارا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Vršac municipality واقع شده‌است. شوشارا ۳۱۹ نفر جمعیت دارد و ۱۶۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سوشویه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در لسکواس واقع شده‌است. سوشویه ۲۲۸ نفر جمعیت دارد.
سوشیتسا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کراگویواتس واقع شده‌است. سوشیتسا ۸۷۸ نفر جمعیت دارد.
سوسک یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Beočin Municipality واقع شده‌است. سوسک ۱٬۱۳۲ نفر جمعیت دارد.
آدولف تیده مان سرشناس‌ترین نقاش مردمی نروژ، در قرن ۱۹ میلادی است.
آدولف تیده مان، ترسیم زندگی و آداب و رسوم کشاورزان نروژی را به تکلیفی برای خود تبدیل کرده بود.
شخصیت وی عامل وحدت در جنبش رمانتیسم ملی نروژ بود. آدولف تیده مان، با تصاویر خود، بسیاری از شاعران آن زمان، از جمله آندریاس مونک و بیورنستیرنه بیورنسون را تحت تأثیر قرار داده‌است.
نیمه آخر دهه ۱۸۴۰ میلادی غالباً اوج شکوفایی هنری آدولف تیده مان، تلقی می‌شود. زمانی که او شاهکاری چون ماه عسل در هاردانگر را همراه با هانس گوده؛ یا سالمندان بی کس و آثار هنری دیگری را در سال ۱۹۴۸ میلادی، خلق کرد.
آدولف تیده مان، در اولین دورهٔ هنری خود، تصویری ایده‌آل از زندگی روستایی به نمایش گذاشته بود، اما تصاویر بعدی وی از این ایده‌آل، فاصله گرفت و به انعکاس واقعیات نزدیکتر شد. این بازنگری واقع بینانه در اثر او دوئل در عروسی دهقانی(۱۸۶۴) و متعصب‌ها (۱۸۶۶) به خوبی مشهود است.https://snl.no/Adolph_Tidemand
آدولف تیده مان، درشهرک کوچکی در جنوب نروژ به نام ماندال به دنیا آمد. وی تحت شرایطی استوار و ایمن بزرگ شد. آدولف تیده مان، از همان کودکی، علاقه زیادی به طراحی و نقاشی داشت.
آدولف جوان، در سال ۱۸۳۲، قبل از اتمام ۱۸ سالگی، وارد آکادمی هنر کپنهاگ شد. این انتخاب برای هنرمندان جوان محیط آن زمان کاملاً طبیعی بود. به خصوص برای آدولف تیده مان، که در اصل مادرش اهل دانمارک بود.
آدولف تیده مان، پس از ۵ سال اقامت در کپنهاگ، در سال ۱۸۳۷ میلادی عازم آلمان شد و به آکادمی هنر در دوسلدورف رفت، جایی که در حال تبدیل به یکی از برجسته‌ترین مراکز هنری آن زمان بود.
آدولف تیده مان، در آنجا ۴ سال تحصیل کرد. در این ۴ سال یک بینش تاریخی و روان شناختانه هنری، توسط استادانش در وی شکل گرفت. بینشی که در آثار سالهای ۱۸۳۰ تا اواسط دهه ۱۸۴۰ در آثار آدولف تیده مان، جلوه‌گر است.
تیده مان، در سال ۱۸۴۱، با اولین نقاشی تاریخی خود با موضوع سخنرانی گوستاو واسا در کلیسا نظر بسیاری را به خود جلب کرد. اثری که بلافاصله توسط انجمن هنری محل خریداری شد.
آدولف تیده مان، با پول حاصل از فروش این اثر در سال ۱۸۴۱ به همراه برادرش امیل، به مونیخ و روم رفت و در آنجا استادان نقاشی معاصر و رنسانس را مطالعه کرد.https://nbl.snl.no/Adolph_Tidemand
وقتی که در تابستان ۱۸۴۲ میلادی، آدولف تیده مان، به نروژ بازگشت، ابتدا قصد داشت در کریستیانیا، اقامت کرده و به عنوان یک هنرمند تجسمی و نقاش، مشغول فعالیت گردد. نقطه شروع، امیدوار کننده به نظر می‌رسید؛ زیرا قبل از سفر به ایتالیا، به او نقاشی یک تابلوی هنری برای محراب کلیسا سفارش داده شده بود. مأموریتی که می‌توانست وضعیت مالی او را برای مدتی تأمین کند.
اما وی در نروژ، با یک تغییر غیرمنتظره روبرو شد. هیئت مدیره انجمن هنری کریستیانیا، که بودجه مربوط که از طریق جمع‌آوری اعانه فراهم شده بود را در اختیار داشت، خواستار ساخت تابلوی محراب کلیسا در رم یا حداقل در آلمان بود، امری که برای آدولف تیده مان، مصداق عدم اعتماد کلیسا به او و مهارتهای هنریش بود.
بعد از یک اختلاف و بحث تلخ و طولانی که بین یوهان سباستیان ولهاون، عضو هیئت مدیره انجمن هنری شهر، از یک طرف و امیل تیده مان، برادر آدولف تیده مان نقاش، از طرف دیگر، در محافل سیاسی و مطبوعات شهر درگرفت.
در نهایت این سفارش کاری، لغو شد و آدولف تیده مان، که دیگر امکانات مالی را که روی آن حساب باز کرده بود، نداشت. امکان اقامت در وطن خود، نروژ را از دست داد.https://nbl.snl.no/Adolph_Tidemand
اما در حالی که اختلاف و بحث و جدل به اصطلاح معروف به قضیه محراب دراوج خروش بود. آدولف تیده مان، معنای دیگری از هنر در زندگی خود کشف کرد و هدف زندگی خود قرار داد.
آدولف تیده مان، در تابستان ۱۸۴۳ میلادی، به قصد آشنایی بیشتر با روستاهای دورافتاده کشور خود نروژ، سفری طولانی به جنوب نروژ را آغاز کرد. در این سفر مطالعاتی، آدولف تیده مان، ابتدا از فراز کوه‌ها و از میان درّه‌های استردیلن گذر کرد و به منطقه گودبراندزدالن رفت. از آنجا سپس در رد پای اولاو مقدس و افسانه‌های مربوط به او، راهی هاردانگر شد. در واقع هدف اصلی آدولف تیده مان، در این سفر، جمع‌آوری، شواهد و مدارک تاریخی برای خلق یک تابلوی هنری تاریخی بود.
اما آشنایی نزدیک با زندگی مردم روستاهای نروژ آنچنان او را متحول کرد که ترسیم زندگی و آداب و رسوم مردم روستا و کشاورزان نروژ را تا پایان عمر تکلیف زندگی و هنر خود قرار داد. این انتخاب آدولف تیده مان، تنها یک واکنش شخصی نبود، بلکه شدیداً تحت تأثیر فضای فرهنگی و هنری آن دوره انجام گرفت که در آن، ملی‌گرایی رمانتیک درکریستیانیا، به اوج خود رسیده بود.
آدولف تیده مان، در سفرهایی که به تدریج تعداد آنها افزایش یافته و درمجموع در سال ۱۸۷۵میلادی در آخرین سفر تعداد آنها به ۱۵ رسید؛ با روستاهای نروژ از نزدیک آشنا شد.
در این سفرها او از نزدیک، لباس‌های محلی، وسایل خانه و کار، ساختمانها و نیز آداب و رسوم و ادبیات شفاهی اهالی روستاهای نروژ را مطالعه می‌کرد. علاقه او به کشف ظرایف در زندگی روستایی فراتر از یک علاقه صرفاً از دیدگاه هنرهای تجسمی بود.
آدولف تیده مان، ضمن توجه به جنبه‌های عتیقه‌شناسی، علاقه به حفظ گنجینه‌های میراث فرهنگی روستاهای نروژ داشت. بر همین اساس وی در سال ۱۸۴۴ یکی از بنیانگذاران انجمن یادگارهای گذشتهhttps://snl.no/Fortidsminneforeningen نروژ بود.
سفر سال ۱۸۴۳ میلادی، برای آدولف تیده مان، همچنین به دلیل دیگری اهمیت داشت و در زندگی او تأثیری ماندگار باقی گذاشت.. در این سفر به هاردانگر، آدولف تیده مان، با هانس گوده ۱۸ ساله، برای اولین بار ملاقات کرد. در این ملاقات، دو هنرمند جوان تصمیم گرفتند که باقی راه را با هم سفر کنند.
به این ترتیب زمینه آشنایی بیشتر و کار مشترک هنری فراهم آمد. این همکاری دوام آورد و بسیار شکوفا شد.
اولین و معروفترین تابلوی هنری این ۲ نقاش، که در سالهای ۱۸۴۷ و ۱۸۴۸ به انجام رسید،
تابلوی ماه عسل در هاردانگر، بود. سال بعد در یک مهمانی در تئاتر کریستیانیا این تابلوی نقاشی، سبب صحنه ای خودجوش و پر از احساسات و غرور ملی شد و در عمل، به نوعی نماد رمانتیک ملی نروژ تبدیل شد.
درکل، زندگی آدولف تیده مان، از جهات بسیاری در اواخر دهه ۱۸۴۰، همراه با موفقیت بود.
در سال ۱۸۴۵ آدولف تیده مان، با (کلودین ماری بیرجیت)،https://snl.no/.search?query=Claudine+Marie+Birgitte ازدواج کرد و تا آخر عمر در دوسلدورف ساکن شد. هر چند در این دوره او بارها به نروژ و مراکز مهم فرهنگی در اروپا سفر کرد.
آدولف تیده مان، پس از کسب موفقیت در معرفی تابلوی ماه عسل در هاردانگر، که با مشارکت هانس گوده، به اتمام رسانده بود و در واقع نقطهٔ عطفی در زندگی هنری او محسوب می‌شود، یکی پس از دیگری ترکیبات بزرگ و متنوع هنری را خلق و به جامعه ای نسبتاً گسترده و مشتاق معرفی کرد. آدولف تیده مان، به سبک ساده و عامیانه، در هنر نقاشی معتقد بود و همیشه به اعتقاد خود وفادار باقی ماند. اما در همین محدودهٔ واحد، آثاری بسیار متنوع، از ماه عسلی آسوده و آرام در هاردانگر تا نزاعی بی رحمانه در عروسی دهقانان خلق کرد.https://nbl.snl.no/Adolph_Tidemand
«جنگ‌های مقدس… موعد مجازات» ترانه‌ای از گروه ترش متال مگادث و اولین تک‌آهنگ آلبوم "باشد تا آسوده زنگ بزنید" است که در سپتامبر ۱۹۹۰ منتشر شد.
«جنگ‌های مقدس» در مورد تعصبات و افراطی‌گرایی دینی نوشته شده‌است.
گرچه دیو ماستین یک مسیحی معتقد و دوباره تولد یافته است، شعر «جنگ‌های مقدس… موعد مجازات» در انتقاد از بنیادگرایانی نوشته شده که به نام دین دست به خشونت می‌زنند. درگیری‌های ایرلند شمالی منشأ الهام او برای نوشتن «جنگ‌های مقدس» بوده‌است اما اشعار را می‌توان متناسب با نزاع‌های مذهبی مختلف تفسیر کرد. با گذشت حدود سه دهه از انتشار ترانه، اشعار آغازین آن که می‌گوید «برادر برادر را می‌کشد / خون در سرزمین سرازیر می‌شود / کشتن برای دین / چیزی که من نمی‌فهم» هنوز به شکلی گسترده و در اشکال مختلف مصداق دارد.
این ترانه در واقع از دو قطعهٔ مستقل تشکیل شده که تکنوازی گیتار مارتی فریدمن آن‌ها را به هم متصل می‌کند. سولوی آکوستیک فریدمن با کسر میزان غیر متعارفش به عنوان یک آنتراکت کامل بین دو قطعه عمل می‌کند. موسیقی قسمت اول ترَش خالص همراه با شعرهایی در نقد دین است، حال آن‌که بخش دوم در فضایی پراگرسیو سیر می‌کند؛ همان‌طور که اشعار مضمونی انتقام‌جویانه و متفاوت از قسمت اول دارند. در بخش اول ترانه از اسرائیل نام برده می‌شود و در موزیک ویدئو هم تصاویری از تظاهرات و درگیری‌های مختلف در منطقهٔ خاورمیانه نشان داده می‌شود. قسمت «موعد مجازات» که بعد از بخش خاورمیانه می‌آید با الهام از شخصیت پانیشر مارول کامیکس نوشته شده‌است. به گفتهٔ ماستین آن‌ها زمان‌بندی را طوری در نظر گرفتند که آن شخصیت در پایان ترانه نشانگر «فرستادهٔ احتمالی خدا» باشد.
جاناتان هورسلی از میوزیک ریدار معتقد است وقتی بحث قابلیت‌ها و زیبایی‌شناسی آثار مگادت پیش می‌آید، «جنگ‌های مقدس» حکم سنگ روزتا را دارد.
دام لاوسون (موسیقی‌نویس متال همر) از این قطعه با عنوان «کمال ترَش حماسی» یاد کرده‌است.
توماش کاراس (؛ زادهٔ ) قایقران روئینگ اهل جمهوری چک بود.
داوید ییرکا (؛ زادهٔ ) قایقران روئینگ اهل جمهوری چک است.
یاکوب هاناک (؛ زادهٔ ) قایقران روئینگ اهل جمهوری چک است.
لوکاش باوئر (؛ زادهٔ ) اسکی‌باز صحرانوردی اهل جمهوری چک بود.
یاروسلاف وولف (; ) قایقران کانو اهل جمهوری چک بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱۴ مدال طلا، ۹ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده‌است.
لنکا ماروشکووا (؛ زادهٔ ) تیرانداز اهل چکسلواکی است.
پتر مالک (; – ) تیرانداز اهل جمهوری چک بود.
میخال کرچماژ (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه اهل جمهوری چک بود.
داوید کوپژیکا (؛ زادهٔ ) قایقران روئینگ اهل جمهوری چک است.
یاروسلاف سوکوپ (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه اهل جمهوری چک است.
آندژی اشتپانک (; ) قایقران کانو اهل جمهوری چک بود.
لنکا اشمیدووا (؛ زادهٔ ) قایقران قایق بادبانی اهل جمهوری چک است.
واوژینتس هرادیلک (؛ زادهٔ ) قایقران کانو اهل جمهوری چک است.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۹ مدال طلا، ۸ مدال نقره، ۶ مدال برنز شده‌است.
یان بولیس (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل جمهوری چک بود.
یاروسلاف بابا (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش ارتفاع اهل جمهوری چک است.
لیبور تساپالینی (؛ زادهٔ ) ورزشکار پنج‌گانه مدرن اهل جمهوری چک بود.
پتر چایانک (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل جمهوری چک بود.
توماش دووژاک (؛ زادهٔ ) ورزشکار دهگانه اهل جمهوری چک بود.
مارتین ارات (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل جمهوری چک است.
پاتریک الیاش (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل جمهوری چک بود.
بانو نوریه () نام یک کلیسا در مرکز بیروت در لبنان است.
آرامگاه باستانی بانو مریم باکره در اتاقی در طبقه همکف یک ساختمان در بازار نوریه در شرق کلیسای جامع ارتدکس سنت جورج واقع شده‌است. یک ورودی آن یک دالان سرپوشیده کوچک است که به آرامگاه منتهی می‌شود.
باور مردم این است که بانو نوریه زنی بود که ملوانان و ماهیگیران را به سمت ساحل امن هدایت می‌کرد. آرامگاه با سه نماد تزئین شده‌است: نمادی از مسیح، نمادی از همه قدیسین و دیگری از مریم باکره معروف به معجزه. آرامگاه بانو نوریه مورد استقبال گسترده مسیحیان و مسلمانان ساکن بیروت قرار گرفت.
در طول جنگ داخلی لبنان، در سالهای ۱۹۷۵–۱۹۹۰، مقبره کاملاً سوخت و به کلی نابود شد و در سال ۲۰۰۳ توسط کلیسای موجود بازسازی شد.
صومعه بانو نوریه در قرن هفدهم با زیباترین نقش‌ها و هنرهای معماری به سبک ریحان تأسیس شد، این زیارتگاه مکان با ارزشی برای زائران مسیحی ارتدوکس، مکانی برای ارائه نذرهایشان است و همچنین دارای پتانسیل بالایی برای تبدیل شدن به یک زیارتگاه مذهبی برای جوامع مسیحی در سراسر جهان و حتی یک مکان گردشگری است.
در کنار آرامگاه بانو نوریه یک راه پله سنگی بلند و شیب دار وجود دارد که به یک غار صخره‌ای راه پیدا می‌کند که پایه اصلی صومعه در آن مستقر است، در داخل صومعه می‌توان معماری باشکوه و راهروهای صخره‌ای را دید که با درختان عظیم چند ساله احاطه شده‌اند.
صومعه نوریه نزدیکی به نقاط دیدنی تاریخی و طبیعی برجسته مانند اردوگاه ارز تنورین، قار قادیشا، دریاچه شووان، موزه جبران خلیل جبران و بسیاری دیگر از نقاط گردشگری ممتاز صومعه نوریه را در موقعیت ویژه‌ای در شمال لبنان قرار داده‌است.
با توجه به مشرف بودن باغ صومعه به دریا تصویر کمیابی از پیوند آسمان و دریا در این مکان می‌توان دید و همچنین فضای سرسبز کوهستان با قله‌های سر به آسمان کشیده در اطراف آن جلوه‌ای خاص به این مکان بخشیده‌است، که گویا اینجا نقطه پایانی ایمان به کلیسا، غار یا سالن صومعه نیست بلکه نقطه آغازی است که جلوی این صحنه شگفت‌انگیز از سر گرفته می‌شود و پندار و انگار در این نقطه در هم می‌آویزند و تجسمی از زبان‌ها و تاریخ پیشین این مکان در ذهن بیننده زنده می‌شود و به همین دلیل این صومعه یکی از مکان‌های سیاحتی بسیار با ارزش در لبنان است.
بازدیدکنندگان از هر سنی در تعطیلات هفتگی یا فصلی، در مناسبت‌های مذهبی و …، به صومعه نوریه می‌آیند.
آن‌هایی که برای اولین بار از این مکان بازدید می‌کنند با سوالات بسیاری مواجه می‌شوند و تحت تأثیر شگفتی و جذابیت‌های طبیعت اینجا قرار می‌گیرند.
Nourieh Chapel
سولفیلیمین (یا سولفیمید) نوعی ترکیب شیمیایی است که دارای پیوند دوگانه گوگرد به نیتروژن است. ترکیب اصلی این دسته سولفیلیمین HS=NH است، که در مباحث نظری حائز اهمیت است.
از نمونه‌های این ترکیبات می‌توان به "S","S"-دی‌فنیل‌سولفیلیمینS,S-Diphenylsulfilimine – Sigma-Aldrich و مانند متیل‌فنیل‌سولفوکسیمین اشاره کرد:(R)-(−)-S-Methyl-S-phenylsulfoximine – Sigma-Aldrich
پیمانکاران مستقل که به آنها آزادکار (کار آزاد) نیز می‌گویند، کارمندان بسترهای مجازی، پیمانکاران با شرکتها، کارمندانی که از طریق تلفن به شرکتها یا به مشتریان خدمات می‌دهند و کارگران موقت هستند. پیمانکاران مستقل برای ارائه خدمات به مشتریان شرکت، قراردادهای رسمی با شرکتها منعقد می‌کنند. برای نمونه، فردی که از طریق بستر دیجی‌کالا محصولات خود را می‌فروشد یک پیمانکار مستقل محسوب می‌شود.
در بسیاری از کشورها، طبقه‌بندی حقوقی پیمانکاران مستقل همچنان مورد بحث است، چرا که شرکتها این کارکنان را «مستقل» می‌دانند و آنها را مستحق دریافت بیمه و بازنشستگی و سایر مزایا نمی‌دانند. در مقابل انجمنهای کارگری خواهان طبقه‌بندی این پیمانکاران به عنوان «کارمند» هستند، تا به لحاظ قانونی شرکتها ملزم به پرداخت مزایا برای آنها شوند.
پیمانکاران مستقل عموماً آزادی عمل زیادی دارند و برنامه کاری خودشان را می‌توانند به دلخواه خود تنظیم کنند و به اصطلاح رئیس خودشان هستند.
اما این طبقه کاری دغدغه‌های خود را نیز دارند. اول از همه بحث عدم دریافت مزایا از کارفرمایان و عدم امنیت شغلی است. دوم اینکه به دلیل تحولات سریع حوزهٔ فن‌آوری و تنوع آنها، به ویژه فضای مجازی، تعاریف حقوقی همچون «کارمند» و «کارفرما» عملاً کاربرد سنتی خود را برای پیمانکاران مستقل از دست داده‌است. انزوای اجتماعی، ساعات کار نامنظم و نامتعارف، و نهایتاً محرومیت از خواب و خستگی از معایب دیگر این دسته از مشاغل هستند.
به دلیل تنوع تعاریف، محدودیتهای جمع‌آوری اطلاعات، و طبیعت غیررسمی مشاغل پیمانکاری مستقل، ارایهٔ آمار دقیقی از تعداد این پیمانکاران دشوار است.
وودکاک و گراهام در کتاب خود، "The Gig Economy"، چهار مسیر را برای آیندهٔ پیمانکاران مستقل ترسیم می‌کنند: افزایش شفافیت، مقررات بهتر، سازماندهی صنفی قویتر پیمانکاران، و بسترهایی برای تشریک مساعی آنها.
اکسایش فیتزنر–موفات، که گاهی اوقات به عنوان اکسایش موفات نیز نامیده می‌شود، یک واکنش شیمیایی برای اکسایش الکل‌های نوع اول و دوم به ترتیب به آلدهیدها و کتون‌ها است. عامل اکسنده ترکیبی از دی‌متیل سولفوکسید (DMSO) و دی‌سیکلوهگزیل‌کربودی‌ایمید (DCC) است. این واکنش اولین بار توسط جی. موفات و شاگردش کی. فیتزنر در سال ۱۹۶۳ گزارش شد.J. G. Moffatt, “Sulfoxide-Carbodiimide and Related Oxidations” in "Oxidation" vol. 2, R. L. Augustine, D. J. Trecker, Eds. (Dekker, New York, 1971) pp 1–64.
این واکنش به یک اکی‌والان دی‌ایمید، که عامل آب‌زدا است و یک اکی‌والان سولفوکسید، که یک اکسیدکننده است، نیاز دارد:
معمولاً از سولفوکسید و دی‌ایمید به میزان بیش از حد نیاز استفاده می‌شود. این واکنش به‌طور همزمان دی‌متیل سولفید و یک اوره نیز تولید می‌کند. حذف دی‌سیکلوهگزیل‌اوره ((CyNH)CO) از محصول دشوار است.
سازوکار پیشنهادی برای این واکنش شامل واسطه آلکوکسی‌سولفونیم ایلید می‌شود.
این واکنش تا حد زیادی با اکسایش سوورن جابجا شده‌است، که به همین شکل از DMSO به عنوان اکسنده در حضور فعال‌کننده الکترون‌دوست استفاده می‌کند. اکسایش سوورن بازده بیشتر و استحصال ساده‌تری دارد.Lee, T. V. "Compr. Org. Synth." 1991, "7", 291–303. (Review)
شاهزاده ویکتوریا پاتریشیا هلنا الیزابت که نامش پس از ازدواج با الکساندر رمسی به پاتریشیا رامسی تغییر یافت، نوه ملکه ویکتوریا بود. وی پس از ازدواج، عنوان شاهزاده خانم بریتانیایی و شیوه سلطنت عالی را کنار گذاشت.
پرنسس پاتریشیا یا «پاستی» (برای خانواده و دوستان) در ۱۷ مارس ۱۸۸۶، روز سنت پاتریک، در کاخ باکینگهام در لندن متولد شد. پدرش شاهزاده آرتور، دوک کانوت و استراثارن (سومین پسر ملکه ویکتوریا و شاهزاده آلبرتِ ساکس کوبورگ و گوتا) و مادرش پرنسس لوئیز مارگارتِ پروس بود. او دو خواهر و یک برادر بزرگتر با نام‌های شاهزاده آرتور کانوت، شاهزاده مارگارت کانوت و ولیعهد، مارگارتای سوئد داشت.
اوکسیکام دسته‌ای از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) هستند که با پروتئین‌های پلاسمای خون پیوند برقرار می‌کنند. اکثر اکسیکام‌ها مهارکننده‌های غیر انتخابی آنزیم‌های سیکلواکسیژناز (COX) هستند. استثناء این مورد ملوکسیکام با ترجیح کم (۱۰:۱) برای COX-2 است، که البته از نظر بالینی فقط در دوزهای پایین اهمیت دارد.
نمونه‌هایی از این دسته ترکیبات عبارتند از:
ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی این مولکول‌ها بسته به محیط متفاوت است.
برخلاف اکثر NSAIDهای دیگر، اکسیکام‌ها کربوکسیلیک اسید نیستند. آن‌ها توتومر هستند و می‌توانند به شکل‌های مختلفی از توتومری (توتومری کتو-انول) وجود داشته باشند که در اینجا با پیروکسیکام مثال زده شده‌است:
اکسیکام‌ها با اریتم مولتی‌فرم وابسته به دارو (EM)، سندرم استیونز-جانسون و نکرولیز سمی اپیدرمال (TEN) همراه هستند. این عوارض یکی از دلایلی است که موجب شده این داروها به‌طور مرتب تجویز نشوند.
آمپیروکسیکام (INN) یک داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAID) است. این ماده پیش داروی پیروکسیکام است.
ادوین وب (؛ ۱۹۲۱ – ۲۰۰۶) بیوشیمیدان اهل بریتانیا بود.
ناپروکسن/اس‌امپرازول ، که با نام تجاری Vimovo فروخته می‌شود، یک داروی مسکن به شکل قرص برای مصرف خوراکی است که حاوی ناپروکس، یک داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAID) و یک شکل آهسته رهش از اس‌امپرازول، کاهش‌دهنده اسید معده، مهار کننده پمپ پروتون (PPI)، است. این محصول توسط آسترازنکا تولید شده‌است. ویموو توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده برای استفاده در برابر آرتروز، روماتیسم مفصلی و اسپوندیلیت آنکیلوزان مورد تأیید قرار است. این دارو برای کاهش خطر زخم معده در اثر درمان با NSAIDs در نظر گرفته می‌شود.
همکنون ناپروکسن/اس‌امپرازول به عنوان یک داروی ژنریک در دسترس می‌باشد.https://www.accessdata.fda.gov/scripts/cder/daf/index.cfm?event=overview.process&ApplNo=022511
پانبرونشیولیت منتشرشونده (DPB) یک بیماری التهابی ریه است که علت آن ناشناخته است. این یک شکل شدید و پیشرونده برونشیولیت، که یک بیماری التهابی نایژک هاست (مجاری هوایی کوچک در ریه‌ها) می‌باشد.
شوالیه‌های سفر تجسسی (؛ ) فیلمی ایتالیایی به کارگردانی پوپی آواتی است که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد.
دیر سن-دنی، ۱۲۷۲. راهب جیووانی دا کانتالوپو به مقبره لویی نهم فرانسه معروف به سنت لویی می‌رود تا به او بگوید وظیفه ای که به او سپرده، به انجام می‌رسد و او آمده‌است تا داستان پنج شوالیه جوان را که در سال ۱۲۷۱ برای بازیابی کفن مقدس و بازگرداندن آن به دربار پادشاه فرانسه به شهر تمیس یونان رفتند، برای او بازگو کند. هر شوالیه بسته به دوره قمری که در آن به دنیا آمده شخصیت و سرنوشت متفاوتی دارد…
آزمایش تشخیصی بر بالین بیمار یا آزمایش در نقطهٔ مراقبت (POCT یا Point-of-care testing) آزمایش تشخیص پزشکی است که در بالین بیمار قابل انجام است.
تپولی یا تپوری یا تپوروس (پرتغالی Taporos، اسپانیایی Taporos، انگلیسی tapori) قبیله‌ای سلتی تبار و باستانی در لوسیتانیا بودند که شبیه لوسیتانی ها بودند و قبیله‌ای وابسته به آنها بودند، درست در شمال رودخانه تاگوس یا تجو (پرتغالی Tejo)، در اطراف منطقه مرزی پرتغال و اسپانیا امروزی زندگی می کردند.
بازآیند () یک فیلم آمریکایی است که در سال ۱۹۹۰ منتشر شد و دربارهٔ یک زندانی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا در آلمان غربی در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی است.
ماهیگیری با حشره مصنوعی یا ماهیگیری با مگس مصنوعی یک روش ماهی‌گیری با قلاب است که در آن از یک طعمه سبک - که حشره مصنوعی نامیده می‌شود- برای صید ماهی استفاده می‌گردد. طعمه با استفاده از چوب ماهی‌گیری مخصوص، قرقره و نخ سنگین مخصوص پرتاب می‌شود. وزن سبک طعمه موجب تفاوت زیادی بین روش پرتاب طعمه در ماهی‌گیری با حشره مصنوعی و دیگر شیوه‌های ماهی‌گیری می‌شود. طعمه‌های شبه حشره در این روش ممکن است شبیه جانوران بی مهره، ماهی‌های کوچک یا سایر موجوداتی باشند که ماهی‌ها از آن‌ها تغذیه می‌کنند. ماهیگیری با حشره مصنوعی را می‌توان در آب شیرین یا آب شور انجام داد. تکنیک‌های ماهیگیری با حشره مصنوعی با توجه به زیستگاه ماهی - مثلاً دریاچه‌ها و حوضچه‌ها، نهرهای کوچک، رودخانه‌های بزرگ، خلیج‌ها و پای‌رودها، و اقیانوس- متفاوت می‌شود.
در ماهی‌گیری با حشره مصنوعی، ماهی‌ها با استفاده از حشره مصنوعی به کمک چوب ماهی‌گیری و نخ مخصوصِ این روش، صید می‌شوند.A Complete Guide to Fishing, Marshall Cavendish Books (1977-78) pages 426-429 نخ مخصوص ماهی‌گیری با حشره مصنوعی - که تقریباً همیشه پوششی از جنس پلاستیک دارد - به اندازه ای سنگین است که می‌تواند حشره مصنوعی را به سمت هدف پرتاب کند. تفاوت اصلی بین ماهی‌گیری با حشره مصنوعی و دیگر روش‌های متداول ماهی‌گیری در این است که در ماهی‌گیری با حشره مصنوعی، وزن نخ به قلابِ سبک‌وزن اینرسی لازم را داده و آن را در هوا پرتاب می‌کند،The Concise Encyclopedia of Fishing by Gareth Purnell, Alan Yates & Chris Dawn, Parragon Books (2003) page 176 در حالی که در اکثر روش‌های معمول ماهی‌گیری، پرتاب به فاصله مورد نظر با استفاده از وزن خود طعمه یا وزنه موجود در انتهای نخ ماهی‌گیری انجام می‌شود. حشره‌های مصنوعی انواع مختلفی دارند. برخی از آن‌ها حشرات (پرواز کننده یا شنا کننده) را شبیه‌سازی می‌کنند؛ برخی دیگر به شکل ماهی‌های کوچک‌تر یا سخت پوستان ساخته می‌شوند؛ برخی دیگر با شکل خاصی که دارند، ماهی‌ها را به خود جذب می‌کنند، هرچند که شبیه هیچ موجود زنده‌ای نیستند. حشره‌های مصنوعی می‌توانند روی آب شناور بمانند یا در آب فروروند، و طولشان از چند میلی‌متر تا ۳۰ سانتی‌متر متغیر است. بیشتر آن‌ها بین ۱ تا ۵ سانتی‌متر هستند.
حشره‌های مصنوعی با بستن مو، خز، پر یا سایر مواد طبیعی و مصنوعی روی یک قلاب ساخته می‌شوند. اولین نمونه‌های حشره مصنوعی با مواد طبیعی ساخته شده بودند، اما در حال حاضر بیشتر از مواد مصنوعی استفاده می‌شود. حشره‌ها در اندازه‌ها، رنگ‌ها و اشکال مختلف - متناسب با نوع حشرات زمینی و آبزی، ماهی‌ها یا سایر طعمه‌های جذاب برای گونه‌های ماهی مورد نظر - ساخته می‌شوند.
مردی بی‌گناه () یک فیلم جنایی دلهره‌آور به کارگردانی پیتر ییتس است که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد.
زندانی خیابان دوم () یک فیلم کمدی سیاه آمریکایی به کارگردانی ملوین فرانک است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد.
راه‌حل بزرگ () یک تریلر سیاسی و کمدی دلهره‌آور آمریکایی به کارگردانی جرمی کاگان است که در سال ۱۹۷۸ منتشر شد.
کورت بلوم (زاده ۳۱ ژانویه ۱۸۹۴ در بیلفلد، وستفالن - درگذشته ۱۰ اکتبر ۱۹۶۹) دانشمند عالی‌رتبه نازی قبل و حین جنگ جهانی دوم بود. او معاون جامعه پزشکان رایش (Reichsgesundheitsführer) و نماینده تام‌الاختیار در زمینه تحقیقات سرطان در انجمن پژوهش رایش بود. او در زندگینامه خود که "نبرد یک پزشک (Arzt im Kampf") نام دارد، قدرت پزشکی و قدرت نظامی را در نبرد بر سر مرگ و زندگی برابر دانسته‌است.
پس از شکست آلمان نازی در جنگ جهانی دوم، بلوم در سال ۱۹۴۷ در دادگاه پزشکان به اتهام اتانازی و انجام آزمایش بر روی انسان محاکمه شد. او فقط اعتراف کرد که در سال ۱۹۴۳ به او دستور داده شده که واکسن‌های طاعون را روی زندانیان اردوگاه‌های کار اجباری آزمایش کند. واقعیت این بود که از سال ۱۹۴۳، کورت بلوم مسئول انجام تمام تحقیقات مربوط به سلاح‌های بیولوژیک بود که با حمایت ورماخت و اس‌اس انجام می‌شد. بلوم علیرغم اعترافات سنگینش، نهایتاً در دادگاه پزشکان در نورنبرگ تبرئه شد اما علت اصلی تبرئه او مداخله ایالات متحده بود. این نکته مورد قبول همگان است که بلوم در آزمایش سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیک بر روی زندانیان اردوگاه‌های کار اجباری شرکت داشته‌است.
بلوم به عنوان نماینده تام‌الاختیار در زمینه تحقیقات سرطان در رایش سوم، همواره به استفاده نظامی از مواد سرطان‌زا و ویروس‌های عامل سرطان داشت. طبق کتاب "زیست‌شناسان تحت فرمان هیتلر" (نوشته اوته دیشمن)، کورت بلوم در سال ۱۹۴۲ به مدیریت واحدی وابسته به انستیتوی مرکزی سرطان در دانشگاه پوزن (پوزنان در لهستان که در ۱۹۳۹ به خاک آلمان ضمیمه شد) منصوب گردید. اگرچه او مدعی بود که کار این مؤسسه صرفاً مربوط به اقدامات «دفاعی» در برابر سلاح‌های بیولوژیک بوده، اما هاینریش هیملر، هرمان گورینگ و اریش شومان (رئیس بخش علوم ورماخت) به شدت طرفدار استفاده تهاجمی از سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیک علیه بریتانیا، شوروی و ایالات متحده بودند. در سال ۱۹۴۳، اریش شومان در نامه‌ای به دکتر کلیف (یکی از متخصصان سلاح‌های بیولوژیک در ورماخت) نوشت که علی‌الخصوص آمریکا باید به‌طور همزمان با پاتوژن‌های اپیدمی انسانی و حیوانی و آفات گیاهی مورد حمله قرار بگیرد. به گفته کلیف، عوامل ایجاد بیماری‌های طاعون، حصبه، وبا و سیاه‌زخم همگی به صورت سلاح در حال تولید بوده‌اند. علاوه بر این، رژیم نازی در پی ساختن مدیوم سنتز جدیدی برای گسترش این باکتری‌ها بوده تا این باکتری‌ها بتوانند به مدت هشت تا دوازده هفته مهلک و خطرناک باقی بمانند.Deichmann, p. 280.
انستیتوی زیر نظر کورت بلوم، بخشی از برنامه جنگ بیولوژیک در رژیم نازی بود که به نام رمز "برق‌گیر" ("Blitzableiter") شناخته می‌شد. این انستیتو برای انجام عملیات‌های پنهانی و استتارشده برای تولید عوامل بیولوژیک برای استفاده در جنگ ایجاد شد و ساخت آن زیر نظر یکی از افسران اس. اس به نام کارل گروس انجام شد که متخصص بیماری‌های گرمسیری بود و پیش از این روی ۱۷۰۰ تن از زندانیان اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن آزمایش‌های مرگباری انجام داده بود. دور تا دور این انستیتو دیواری به طول ۱۰ فوت کشیده بودند و یک واحد ویژه اس. اس همواره از آن مراقبت می‌کرد. همچنین تمهیداتی برای جلوگیری از انتشار و پخش‌شدن عوامل بیولوژیک مختلف که در این انستیتو تولید می‌شدند پیش‌بینی شده بود. تا مه ۱۹۴۴، در این انستیتو بخش‌های ویژه‌ای برای فیزیولوژی-بیولوژی، باکتری‌شناسی و ویروس‌شناسی، رادیولوژی، داروسازی، آمار مربوط به سرطان و مزرعه تومور ایجاد شده بود. طی سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵، دست‌کم ۲/۷ میلیون رایش‌مارک بودجه از ورماخت و اس‌اس و به این انستیتو اختصاص داده شد.
بلوم روی روش‌های ذخیره‌سازی و پراکنده‌کردن عوامل بیولوژیک مانند طاعون، وبا، سیاه‌زخم و حصبه کار می‌کرد و زندانیان را به طاعون آلوده می‌کرد تا اثربخشی واکسن‌ها را روی آنها آزمایش کند. در دانشگاه استراسبورگ نیز یک واحد ویژه به ریاست پروفسور یوگن فون‌هاگن تشکیل شده بود که محققانی مانند کورت گوتزایت و آرنولد دومن را به خدمت گرفته بود و عوامل تیفوس، هپاتیت، التهاب کلیه و سایر سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیک را بر روی زندانیان اردوگاه‌های کار اجباری آزمایش می‌کرد.Naomi Baumslag, "Murderous Medicine: Nazi Doctors, Human Experimentation, and Typhus". Praeger Publishers, 2005, p. 208. گوتزیت در ارتش آلمان مسئول تحقیقات مربوط به هپاتیت بود. او و همکارانش آزمایش‌های ویروسی مختلفی را روی بیماران روانی، یهودیان، اسرای جنگی روسیه و کولی‌ها در اردوگاه‌های ساخزنهاوزن، آشویتز و غیره انجام داده بودند.Office of U.S. Chief of Counsel for the American Military Tribunals at Nurember, 1946. http://www.mazal.org/NO-series/NO-0124-000.htm;B. Leyendecker and F. Klapp, "Human Hepatitis Experiments in the Second World War". U.S. Library of Medicine, National Institutes of Health, 1989. در اکتبر ۱۹۴۴، هیملر به بلوم دستور داد که عامل بیماری طاعون را هم بر روی زندانیان اردوگاه کار اجباری آزمایش کند.Deichmann, p. 284.
در سال ۱۹۴۳، بلوم پیشنهاد داد که بیماری مالاریا را به صورت مصنوعی و با استفاده از پشه‌ها شیوع بدهند. او در آزمایش دیگری تلاش کرد با استفاده از شپش بین زندانیان اردوگاه‌های داخائو و بوخن‌والد، اپیدمی‌های تیفوس را ایجاد کند.Jeffrey Alan Lockwood, "Six-Legged Soldiers: Using Insects as Weapons of War". Oxford University Press, 2009, p. 128.
ادوارد می، مدیر بخش حشره‌شناسی مؤسسه تحقیقات عملی در علوم نظامی (از زیرمجموعه‌های اس. اس) از اکتبر ۱۹۴۳ مأموریت یافت که «حشرات مضر انسانی» را بر روی زندانیان اردوگاه‌ها آزمایش کند و این مأموریت، ارتباط نزدیکی با برنامه سلاح بیولوژیک کورت بلوم داشت.Eckart Menzler-Trott, "Logic's Lost Genius: The Life of Gerhard Gentzen". American Mathematical Society, 2007, p. 200. ادوارد می در آزمایش‌های مربوط به انتقال مصنوعی گسترده انگل مالاریا به انسان با استفاده از پشه‌هایی که روی دشت‌ها ریخته می‌شدند، با بلوم همکاری داشت.
از سوی دیگر در بخش دامپزشکی ورماخت نیز پروژه‌های تحقیقاتی درخصوص بیماری‌های حیوانی توسط اریش تراوب در حال انجام بود و او در تلاش بود تا شیوه‌هایی برای پراکنده‌ساختن این بیماری‌ها با استفاده از هواپیما بر روی بریتانیا، ایالات متحده و شوروی پیدا کند.Deichmann, p. 281.
بلوم در ژانویه ۱۹۴۵ و درست پیش از سررسیدن ارتش سرخ شوروی، از پوزنان گریخت و نتوانست تجهیزات انستیتو را به‌طور کامل نابود کند. او به والتر شرایبر، بازرس پزشکی نظامی ورماخت، اطلاع داد که به‌شدت نگران آن است که تأسیسات آزمایش‌های انسانی که در این انستیتو وجود دارد و قابل شناسایی است، به آسانی توسط روس‌ها شناسایی شود. بلوم به گرابرگ نقل‌مکان کرد. ورماخت و اس. اس قبلاً در این شهر یک مرکز جنگ بیولوژیک دیگر را تحت پوشش مرکز تحقیقات سرطان ساخته بودند. بلوم باکتری‌ها و میکروب‌های کشت‌شده‌اش را از لهستان آورده بود و کماکان به هیتلر قول یک «سلاح معجزه‌آسا» ("Wunderwaffe") را می‌داد که روند جنگ را به نفع آلمان تغییر خواهد داد، اما ساختمان گرابرگ هم در آوریل ۱۹۴۵ به اشغال ارتش ایالات متحده درآمد و اسناد و تجهیزات آن نیز به دست آمریکایی‌ها افتاد.Proctor, p. 262.
طی جنگ، آلمان و ژاپن درخصوص برنامه‌های جنگ بیولوژیک خود با استفاده از زیردریایی با یکدیگر تبادل اطلاعات و نمونه و تجهیزات می‌کردند. آخرین زیردریایی حامل این تجهیزات و اطلاعات در اواخر مه ۱۹۴۵ از ژاپن حرکت کرده بود. ژاپنی‌ها پیش از تسلیم‌شدن در پایان جنگ در اوت ۱۹۴۵، بسیاری از سوابق مربوط به این ارتباط‌ها و برنامه‌ها را نابود کرده بودند.
در دهه ۱۹۳۰، هیتلر به گروهی از افسران به رهبری اتو مونتش دستور داد که استفاده ژاپن از سلاح‌های شیمیایی و بیولوژیک علیه چین را مطالعه کنند. این برنامه‌های همکاری و تبادل علمی در قالب یک سری موافقت‌نامه طی سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۳۹ انجام شد.
هوجو انریو، پزشک ارتش ژاپن و متخصص سلاح‌های بیولوژیک، بارها از مؤسسه روبرت کخ و شرکت‌های واقع در مناطق اشغالی آلمان بازدید می‌کرد تا دربارهٔ تحقیقات مربوط به جنگ باکتریولوژیک اطلاعات جمع کند. او همچنین در اکتبر ۱۹۴۱ در آکادمی نظامی پزشکی برلین سخنرانی‌ای در همین خصوص ایراد کرد."Japanese-German Collaboration in the Development of Bacteriological and Chemical Weapons and the War in China" in Christian W. Spang and Rolf-Harold Wippich (eds) "Japanese-German Relations, 1895–1945: War, Diplomacy and Public Opinion". Routledge, 2006, p. 207.
گرهارد رز، متخصص آلمانی بیماری‌های گرمسیری و اپیدمی تیفوس و بعدها جزو متهمان دادگاه پزشکان در نورنبرگ، نمونه‌های ویروس تب زرد را که واحد ۷۳۱ ارتش ژاپن نتوانسته بود از ایالات متحده تهیه کند، در اختیار آنها گذاشت.Martin, p. 207. انستیتوی کورت بلوم در پوزن به جهت طراحی بسیار شبیه به تأسیسات واحد ۷۳۱ در پینگ‌فانگ منچوری بود.Martin, p. 208.
بلوم در ۱۷ مه ۱۹۴۵ توسط سرویس ضداطلاعات ارتش ایالات متحده در مونیخ دستگیر شد. او در زمان دستگیری هیچ مدرک شناسایی به‌جز گواهینامه رانندگی همراه نداشت. پس از چند هفته بازداشت که طی آن سرویس ضداطلاعات ارتش آمریکا هویت او را احراز کرد، بلوم را به قلعه کرانزبزرگ (عمارتی قرون وسطایی در شمال فرانکفورت) بردند. پس از رسیدن او به قلعه، یک پیغام محرمانه به دست تیم «عملیات آلزوس» (گروهی متشکل از متخصصان انگلیسی-آمریکایی که در اواخر جنگ مسئول تحقیق دربارهٔ فناوری تسلیحاتی آلمان و ایتالیا بودند) رسید:بلوم در سال ۱۹۴۳ در حال مطالعه روی تسلیحات باکتریولوژیک بوده، البته به صورت رسمی تحقیقات سرطان عنوان می‌شود اما فقط یک استتار است. بلوم علاوه بر این معاون جامعه پزشکان رایش هم بوده. مایلید بازپرس بفرستید؟Alsos interrogation: in the Kurt Blome INSCOM dossier XE001248. Arrest reports: in Blome's Nuremberg arrest file, RG 238, NARS.آمریکا در ازای دریافت اطلاعات مربوط به تسلیحات بیولوژیک، گاز اعصاب و ارائه مشاوره به برنامه‌های تسلیحات شیمیایی و بیولوژیک در آمریکا، به نفع کورت بلوم مداخله کرده و او را از اعدام نجات بدهد. در نوامبر ۱۹۴۷، دو ماه پس از تبرئه کورت بلوم در نورنبرگ، چهار نماینده از کمپ دتریک (مرکز مطالعات تسلیحات بیولوژیک ارتش آمریکا) با بلوم دیدار کردند. بلوم در این دیدار متخصصان تسلیحات بیولوژیک را شناسایی کرد و شیوه‌های مختلف کاربرد تسلیحات بیولوژیک را برای این نمایندگان توصیف کرد.
در سال ۱۹۵۱، کورت بلوم در «پروژه ۶۳» ارتش آمریکا درخصوص تسلیحات شیمیایی و بیولوژیک استخدام شد. پروژه ۶۳ یکی از عملیات‌های جایگزین «عملیات پیپرکلیپ» برای کار بر روی تسلیحات شیمیایی بود. در فایل استخدامی او هیچ اشاره‌ای به دادگاه نورنبرگ نشده بود. کنسول آمریکا در فرانکفورت درخواست ویزای بلوم را رد کرد و او در مرکز فرماندهی اطلاعات اروپا در اوبراورزل (آلمان غربی) مشغول به کار شد. بلوم در این مرکز بر روی پروژه فوق‌محرمانه‌ای با نام «پروژه ۱۹۷۵» کار می‌کرد که هرگز از حالت طبقه‌بندی محرمانه خارج نشده‌است.
بلوم پس از تبرئه در دادگاه پزشکان نورنبرگ در سال ۱۹۴۷، هرگز بازداشت یا متهم به جنایات جنگی نشد. او حرفه پزشکی خود در آلمان غربی را نیز ادامه داد و به عنوان یکی از اعضای حزب ناسیونال-محافظه‌کار «ژرمن‌پارتی» فعالیت سیاسی هم داشت. او در سال ۱۹۶۹ در دورتموند درگذشت.
سنگ‌لاشهفرهنگ جامع علوم زمین، انتشارات فرهنگ معاصر () به سنگ یا دیگر مواد قرارداده‌شده توسط انسان گفته می‌شود که برای محافظت از سازه‌های ساحلی در برابر برخورد آب، امواج و فرسایش توده‌های یخ ساخته می‌شود. سنگ‌لاشه‌ها برای محافظت از کرانه‌ها، بستر جریان‌ها، تکیه‌گاه پل‌ها، زیرساخت‌های اساسی و دیگر تأسیسات ساحلی در برابر فرسایش به‌کار می‌روند. گرانیت و بلوک‌های بتنی از انواع سنگ‌های رایج در ساخت سنگ‌لاشه هستند. از خرده‌سنگ‌های به‌دست‌آمده از ساخت‌وساز و تخریب سنگ‌فرش‌ها نیز گاهی در ساخت سازه‌های ویژه‌ای به نام tetrapod استفاده می‌شود.
از سنگ‌لاشه در زیر آب برای پوشاندن لوله غوطه‌ور شده و فرورفته در بستر دریا به منظور متصل کردن آن به یک تونل زیردریایی نیز استفاده می‌شود.
اوژن اوبن (به فرانسوی:Eugène Aubin ) ۱۸۶۳-۱۹۳۱م؛ سیاح و دیپلمات فرانسوی بود که مدتی نیز ساکن ایران بوده و نویسنده کتاب ایران امروز درباره ایران در طلیعه عصر مشروطه است.
اوژن اوبن در ۱۱ آوریل ۱۸۶۳ در روآن فرانسه متولد شد.
اوبن در طلیعه مشروطه به ایران سفر کرده و گزارش سفر خود را در کتاب ایران امروز نوشته است. کتاب وی از دقیق ترین و پرمطلب ترین کتابهای سفرنامه نویسان شرقی در ایران است که گزارش هایی دقیق و جزئی از وضع سیاست و اقتصاد و دین و فرهنگ و وضعیت شیعیانتاریخ اسلام در آیینه پژوهش سال چهاردهم بهار و تابستان ۱۳۹۶ شماره ۱ (پیاپی ۴۲) ایران ارائه می دهد و به احتمال قوی وی در تالیف این کتاب از برخی سیاستمداران و روحانیان مشاوره علمی فراوان گرفته است.
این کتاب سفرنامة سفیر فرانسه در ایران، در دورة جنبش مشروطه، «اوژن اوبن» و مربوط به سال‌های 1906 تا 1907 است که به فارسی نیز ترجمه و چاپ شده است.اوژن اوبن، ایران امروز، ۱۹۰۷–۱۹۰۶: سفرنامه و بررسی‌های سفیر فرانسه در ایران، ترجمه و حواشی و توضیحات از علی اصغر سعیدی، تهران، ۱۳۶۲ ش. اوبن طی این سفر، پس از ورود به تهران، عازم شهرهای آذربایجان شده و سپس به سوی اصفهان و بغداد رفته و بعد از دیدن شهرهای مقدس از رود فرات گذشته و از راه خلیج‌فارس به اروپا بازگشته است. سفرنامة حاضر، دربردارندة شرح وقایع این سفرهاست. این اثر، از نظر تاریخی دارای اعتبار ویژه‌ای است و نگارندة آن با دقت نظر و استدلال وقایع و دورنگری مسایل مهمی پیرامون انقلاب مشروطیت، تغییر سلطنت، نفوذ مذهب و روحانیت، و روابط قدرت‌های بزرگ را مطرح کرده است.
اوبن در ۲۶ آگوست ۱۹۳۱ در آردن بلژیک درگذشت.
خرده‌سنگفرهنگ جامع علوم زمین، انتشارات فرهنگ معاصر () به سنگ‌های شکسته در اندازه و بافت نامنظم گفته می‌شود که به‌ویژه در هنگام استفاده به‌عنوان ماده پرکننده فاصله، به‌صورت لخت و بدون پوشش هستند. خرده‌سنگ‌هایی که به‌صورت طبیعی در خاک یافت می‌شوند را brash می‌نامند. این سنگ‌ها در صورت وجود، در زمین‌های شخم‌زده بیشتر دیده می‌شوند.
"کار خرده‌سنگی" (Rubble-work) عنوانی است که به چند نوع سازه بنایی گفته می‌شود. یکی از این انواع زمانی است که سنگ‌ها به‌سادگی در یک دیوار با هم جور شده و با ملات گروتی شده و تقریباً به شکل بتن در می‌آید.
قراردادن خرده‌سنگ‌های بزرگ و کوچک بدون تلاش به منظور تغییر شکل آن‌ها را "دیوارچینی خرده‌سنگی" می‌نامند. دیوار خشکه‌چین نیز از جهاتی شبیه این‌کار و بدون استفاده از ملات است.
آندرس آپلین (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل سنگاپور است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگاپور بازی کرده‌است.
انگور تاج گذاری به صورت رسمی تاجگذاری مستقل یک نوعِ پیوندی از انگور رومیزی است که در کانادا توسعه یافته‌است. این انگور در سراسر کانادا محبوب بوده و در مدت کوتاهی در اواخر تابستان و اوایل پاییز در دسترس می‌باشد. انگور تاجگذاری با رنگ آبی تیره-بنفش خود، شبیه به انگور کونکورد است. مرکز تحقیقات کشاورزی و غذایی اقیانوس آرام کانادا در سامرلند، بریتیش کلمبیا انگور تاجگذاری را در دهه ۱۹۷۰ توسعه داد. این پروژه توسط لیال دنبی به عنوان بخشی از برنامه اصلاح نباتات ایجاد شد. انگور تاجگذاری ترکیبی از دو گونه آمریکای شمالی، پاتریشیای سیاه (با شاهدخت پاتریشیا اشتباه گرفته نشود) و هیمرود است.
انگور تاجگذاری نوعی نسبتاً مقاوم از انگور است و در آب و هوای نسبتاً خنک عمل می‌آید.
این انگورها در اواخر اوت می‌رسند، در نتیجه زودتر از انواع سنتی دیگر در دسترس هستند. فراوانی آن از اواخر اوت تا اوایل سپتامبر در انتاریو و اوایل سپتامبر تا اوایل اکتبر در بریتیش کلمبیا متغیر است.
در سال ۲۰۰۷، ۲٫۲ میلیون کیلوگرم انگور تاج گذاری در انتاریو تولید شد. علیرغم اینکه در سال ۲۰۰۰ فقط در مناطق نیاگارا کشت می‌شد، در سال ۲۰۰۸ بیشترین کشت انگور تاجگذاری در منطقه انتاریو صورت می‌گرفت.
طعم انگور تاج گذاری به طرق مختلف به عنوان طعم ترشی که در دهان می‌ترکد، پیچیده و بسیار شیرین، طعم شیرین ملایم، متمایز و طعم عجیب و غریب توصیف شده‌است.
این انگور را می‌توان به صورت تازه یا در کنسروهای میوه، سس‌ها و دسرها استفاده کرد. انگورهای خام را می‌توان در یخچال تا ده روز نگهداری یا بدون از دست دادن رنگ و طعم، آنها را منجمد کرد.
واریزه () به‌طور کلی به خرده‌سنگ، آوار، قطعات باقی‌مانده و دورریخته از اشیای تخریب‌شده گفته می‌شود.
اصطلاح واریزه در زمین‌شناسی به قطعات سنگی بزرگ و بقایای حاصل از زمین‌لغزش، آتشفشان، انفجار، ریزش بهمن، گل‌شار، ذوب و پسروی یخچال طبیعی، یخ‌رفت، گل‌رود، انفجار گدازه و سایر فرایندها و پدیده‌های طبیعی گفته می‌شود.
واریزه‌های زمین‌شناختی گاهی در جریان‌ها و جویبارها جاری‌شده و جریان واریزه را پدیدمی‌آورد. در صورت تجمع واریزه‌ها در پای دامنه‌ها و شیب‌ها، آن را "تالوس" (talus) یا واریزه دامنه‌ای (scree) می‌نامند.
در علوم و مشاغل مربوط به معدن، واریزه‌ها را attle می‌نامند که شامل قطعات سنگی به همراه مقدار کمی کانه یا بدون آن است.
رایان د وریس (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل نیوزیلند است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال نیوزیلند بازی کرده‌است.
جامعه نمایش (به فرانسوی: La société du spectacle) اثر فلسفی و نظریه انتقادی مارکسیستی نوشته گی لویی دوبور در سال ۱۹۶۷ است.
این کتاب یکی از متنهای مهم جنبش موقعیت گرا محسوب می‌شود که دوبور در آن به ارائه مفهوم نمایش می‌پردازد.
"جامعه نمایش" از جمله مهم‌ترین متون جنبش بین‌الملل موقعیت‌گرا محسوب می‌شود.
این کتاب مجموعه ای از ۲۲۱ نظریه کوتاه به شکل آفوریسم است که هر کدام در یک پاراگراف گنجانده شده‌اند. از مسائلی که در این کتاب به آن‌ها پرداخته شده می‌توان به این موارد اشاره کرد:
این کتاب دو بار به فارسی ترجمه شده است، یک بار بهروز صفدری آن را ترجمه کرده (نشر آگه) و بعد از آن گودرز میرائی (انتشارات علمی و فرهنگی).
جابولانی لینج (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل مالاوی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مالاوی بازی کرده‌است.
سیمائو ماته جونیور (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل موزامبیک است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال موزامبیک بازی کرده‌است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پاناتینایکوس، باشگاه فوتبال لوانته اشاره کرد.
یاکوب اسلوویک (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل لهستان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لهستان بازی کرده‌است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال یاگلونیا بیاویستوک، باشگاه فوتبال پوگون شچچین، باشگاه فوتبال شلاسک وروتسواف اشاره کرد.
جرسون رودریگز (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل لوکزامبورگ است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لوکزامبورگ بازی کرده‌است.
مارکل سوساتا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرده‌است.
بابییان شوپن یا بابیجان شوپن با نام اصلی مودست شوپن (زاده ۱۶ می ۱۹۲۵-درگذشته ۱۷ می ۲۰۱۰) خواننده بلژیکی بود.
او نماینده بلژیک در یوروویژن ۱۹۵۷ بود.
امیل سالومونسون (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل سوئد است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئد بازی کرده‌است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هالمستاد، باشگاه فوتبال گوتبورگ، باشگاه فوتبال سانفریس هیروشیما اشاره کرد.
گوستاو وینکلر (زاده ۱۳ اکتبر ۱۹۲۵-درگذشته ۲۰ ژانویه ۱۹۷۹) خواننده دانمارکی بود.
او به همراه بیرته ویلکه نماینده دانمارک در یوروویژن ۱۹۵۷ بود.
فردریک بلوت (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل گابن است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گابن بازی کرده‌است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال موناکو، باشگاه فوتبال کان، باشگاه فوتبال استاندارد لیژ، باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک، باشگاه فوتبال استاد رنس اشاره کرد.
داستانبک تُرسونوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ازبکستان است که در پست دفاع وسط برای باشگاه فوتبال پخته‌کار تاشکند در لیگ برتر فوتبال ازبکستان بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم‌های ملی زیر ۲۳ سال ازبکستان و ازبکستان بازی کرده‌است.
ایکالتو (به لاتین: Ikalto) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری تلاوی واقع شده‌است.
زیبیهیرو وریبو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ازبکستان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ازبکستان بازی کرده‌است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بنیادکار، باشگاه فوتبال آلمالیق، باشگاه فوتبال متالورگ بیک‌آباد اشاره کرد.
ملیسا واربرگ روزنبرگ (؛ با نام خانوادگی پیشین اندیکات ()؛ زادهٔ ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۶۸) ، معروف به ملیسا ریور ()، بازیگر و مجری تلویزیون آمریکایی است. او تنها فرزند کمدین جون ریورز و ادگار روزنبرگ است.
ریورز در نیویورک متولد شد. او بیشتر دوران کودکی خود را در لس آنجلس، کالیفرنیا گذراند و در مدرسه جان توماس دای، مدرسه مارلبرو و مدرسه باکلی تحصیل کرد. او در سن ۱۲ سالگی با گذراندن دوره‌های خصوصی فعالیت خود را جدی‌تر کرد. ریورز در دانشگاه پنسیلوانیا تحصیل و در سال ۱۹۸۹ با لیسانس هنر فارغ‌التحصیل شد. در سال دوم کالج، پدرش ادگار خودکشی کرد. در سال ۱۹۹۰ او نام خانوادگی مادرش را انتخاب کرد و پس از آن به ملیسا معروف شد.
فرودگاه تنب بزرگ فرودگاهی نظامی است که در جزیره تنب بزرگ در استان هرمزگان ایران قرار دارد. در فروردین ۱۳۹۲ برای نخستین بار یک هواپیمای مسافربری مربوط به نیروی هوایی سپاه پاسداران در این فرودگاه به زمین نشست. این فرودگاه تا پیش از این فقط قابلیت فرود بالگردها و هواپیماهای سبک را داشت. در تاریخ ۲۶ بهمن ۱۴۰۰، انجام پروازهای مسافربری از این فرودگاه به صورت رسمی آغاز شد.
بیت-نمره () که به نام نیمرین و بتننبریس نیز معروف است، شهری در ترانزوردان بود که در تاریخ اسرائیل و یهودای باستان برجسته است. این شهر در دره اردن، تقریباً ۱۲ کیلومتری (۷٫۵ مایل) شمال دریای مرده و ۱۶ کیلومتری (۹٫۹ مایل) شرقی اریحا واقع شده بود. این شهر به قبیله جاد اختصاص داشته‌است.
فرودگاه تنب کوچک فرودگاهی نظامی است که در جزیره تنب کوچک در استان هرمزگان ایران قرار دارد.
کاون تمسچانا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل تایلند است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تایلند بازی کرده‌است.
ابوصیر (به عربی: أبو صیر) یک محوطه باستانی مصر است. یک شهر ساحلی در ساحل دریاچه مریوط در انتهای غربی دلتای نیل مصر می‌باشد. این شهر در حدود ۴۸ کیلومتری (۳۰ مایل) جنوب غربی اسکندریه واقع شده‌است. در این شهر خرابه‌های یک معبد باستانی و یک مکان شبیه قدیمی از فانوس دریایی اسکندریه قابل مشاهده است.
ویتالییس ماکسیمنکو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل لتونی است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لتونی بازی کرده‌است.