moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تیت نقش اودیل، یک جادوگر را در کنار نیون و کر بازی کرد. گرچه او به اندازه سایر بازیگران نقش نداشت، اما بازی تیت برای فیلم بسیار مهم ارزیابی شد. نیون او را «کشف بزرگ» توصیف کرد و کر گفت که «با داشتن یک شانس منطقی» تیت یک موفقیت بزرگ خواهد بود. در مصاحبه‌ها، تیت در مورد خوش شانسی‌اش در کار با چنین متخصصانی در اولین فیلم خود اظهارنظر کرد و گفت که او فقط با تماشا کردن کر در محل کارش چیزهای زیادی دربارهٔ بازیگری آموخت. بیشتر فیلمبرداری در فرانسه انجام شد و سیبرینگ برای انجام تعهدات تجاری خود به لس آنجلس بازگشت. پس از فیلمبرداری، تیت در لندن، انگلستان ماند و در آنجا غرق در دنیای مد و کلوپ‌های شبانه شد. در همین زمان، او با رومن پولانسکی ملاقات کرد.
تیت و پولانسکی بعداً توافق کردند که هیچ‌کدام از آنها هنگام ملاقات تحت تأثیر دیگری قرار نگرفته بودند. پولانسکی قصد داشت در فیلم خون‌آشام‌کشان نترس که تولید مشترک وی با رانسوهاف بود، جیل سنت جان را برای بازی در نقش اصلی زن قرار دهد. رانسوهاف تأکید کرد که پولانسکی تیت را انتخاب کند و پس از ملاقات با او موافقت کرد که او به شرط پوشیدن کلاه گیس قرمز هنگام فیلمبرداری مناسب خواهد بود. این شرکت برای فیلمبرداری به ایتالیا سفر کرد که در آنجا زبان ایتالیایی روان تیت در برقراری ارتباط با اعضای خدمه محلی مفید بود. پولانسکی که یک کمال گرا بود، صبوری کمی با تیت بی تجربه داشت و در مصاحبه ای گفت که یک صحنه ۷۰ بار فیلم‌برداری شد تا وی راضی شود. پولانسکی علاوه بر کارگردانی، در نقش یکی از شخصیت‌های اصلی، یک جوان بی‌روح که شیفته شخصیت تیت شده و عاشقانه‌ای را با او آغاز می‌کند، بازی کرد. با پیشرفت فیلمبرداری، پولانسکی از اجراهای تیت تعریف کرد و اعتماد به نفس وی بیشتر شد. آنها وارد رابطه شدند و تیت پس از پایان فیلمبرداری به آپارتمان پولانسکی در لندن نقل مکان کرد. جی سیبرینگ به لندن سفر کرد و در آنجا اصرار داشت با پولانسکی دیدار کند. اگرچه بعدها دوستان سیبرینگ گفتند که این موضوع وی را ویران کرد، او با پولانسکی دوست شد و نزدیک‌ترین فرد محرم تیت باقی ماند. بعدها پولانسکی اظهار نظر کرد که سیبرینگ شخصی تنها و منزوی بود، که تیت و وی را به عنوان خانواده خود می‌دید.
تیت برای فیلمبرداری فیلم موج درست نکن در کنار تونی کرتیس، به ایالات متحده بازگشت و پولانسکی را در لندن ترک کرد. تیت نقش مالیبو را بازی کرد و هدف این فیلم استفاده از محبوبیت فیلم‌های ساحلی و موسیقی هنرمندانی چون بیچ بویز و جان و دین بود. شخصیت تیت که توسط تبلیغات مترو گلدوین مایر به عنوان «مالیبو، ملکه موج سواری» معرفی شد. او که از این فیلم ناامید شده بود، شروع کرد با کنایه از خودش به عنوان «من کوچک جذاب» یاد کردن. این فیلم با بازبینی ضعیف و فروش متوسط بلیط روبرو شد و به نقل از تیت به گزارشگر «این فیلم وحشتناکی است» قبل از افزودن «بعضی اوقات چیزهایی را می‌گویم که نباید بگویم. فکر کنم خیلی رک و صریح هستم.»
پولانسکی به ایالات متحده بازگشت و توسط رئیس پارامونت پیکچرز، رابرت اوانز، قرارداد کارگردانی و نوشتن فیلمنامه بچه رزماری را که براساس رمان ایرا لوین که به همین نام منتشر شده بود، را امضا کرد. بعداً پولانسکی اعتراف کرد که دوست داشت تیت در این فیلم نقش آفرینی کند و امیدوار بود که کسی به او پیشنهاد دهد، زیرا فکر می‌کرد پیشنهاد این نقش توسط خودش نامناسب است. تهیه‌کنندگان تیت را پیشنهاد ندادند و میا فارو برای نقش آفرینی در این فیلم انتخاب شد. تیت که یک عیادت کننده مکرر در حین فیلم‌برداری بود، در آنجا توسط مجله اسکوایر عکسبرداری شد و عکسهای حاصل از آن تبلیغات قابل توجهی را برای تیت و فیلم ایجاد کرد. مقاله ای در مارس ۱۹۶۷ در مورد تیت در پلی بوی آغاز شد، «این سالی است که شارون تیت اتفاق می‌افتد…» و شامل شش عکس برهنه یا نیمه برهنه بود که توسط رومن پولانسکی در هنگام فیلمبرداری فیلم خون‌آشام‌کشان نترس گرفته شده‌است. تیت خوش بین بود: چشم شیطان و خون‌آشام‌کشان نترس هر کدام قرار بود اکران شوند. او برای ایفای نقش اصلی در نسخه فیلم دره عروسک‌ها قرار داد بسته بود. نسخه فیلمی که براساس یکی از پرفروش‌ترین کتابهای تاریخ ساخته شده بود، بسیار مورد تبلیغ و پیش‌بینی قرار گرفت. پتی دوک، باربارا پارکینز و جودی گارلند به عنوان دیگر بازیگران انتخاب شدند. سوزان هیوارد چند هفته بعد جایگزین گارلند شد. کارگردان فیلم، مارک رابسون، به شدت نسبت به این سه بازیگر اصلی انتقاد داشت، اما به گفته دوک، بیشتر انتقادهایش نسبت به تیت بود. دوک بعدها اعلام کرد که رابسون «به‌طور مداوم با [تیت] مانند یک کند ذهن رفتار می‌کرد، که قطعاً تیت اینگونه نبود نسبت به این طرز برخورد رابسون حساس بود». پولانسکی، بعدها به نقل از رابسون به او گفت، «این دختر بزرگی است که با او زندگی می‌کنید. تعداد کمی از بازیگران زن از این نوع آسیب‌پذیری برخوردار هستند. او آینده خوبی دارد.»
در مصاحبه‌های هنگام تولید فیلم، تیت به شخصیت خود، جنیفر نورث، یک بازیگر زن مشتاق که فقط برای ظاهرش تحسین می‌شود، ابراز علاقه کرد. برخی از مجلات اظهار نظر کردند که تیت نیز به‌طور مشابه به این شخصیت مشاهده شده‌است. مجله لوک مقاله ای نامطلوب دربارهٔ این سه بازیگر نقش اصلی زن منتشر کرده و از تیت به عنوان «یک ستاره بسیار نادان و بیهوده» یاد کرد. تیت، دوک و پارکینز دوستی نزدیکی برقرار کردند که پس از اتمام فیلم نیز ادامه یافت. در حین فیلم‌برداری دره عروسک‌ها، تیت به پارکینز گفت که او «دیوانه وار عاشق» پولانسکی است. تیت به نیویورک ساندی نیوز گفت: «بله، شکی نیست که رومن مرد زندگی من است». تیت مشتاقانه فیلم را تبلیغ کرد. او اغلب در مورد تحسین خود از لی گرانت، که با او چندین صحنه دراماتیک بازی کرده بود، اظهار نظر کرد. تیت گفت: «من در مورد بازیگری در دره عروسک‌ها چیزهای زیادی آموختم، خصوصاً در صحنه‌هایم با لی گرانت... او می‌داند که بازیگری به چه معناست و همه کارهایی که انجام می‌دهد کاملاً حرفه ای است.»
نسخه ویرایش شده «خون‌آشام‌کشان نترس» منتشر شد و پولانسکی از رانسوهاف به دلیل «نابود» کردن فیلمش ابراز انزجار کرد. نیوزویک آن را «کلاهبرداری بی عقل» خواند، و سودآوری نداشت. عملکرد تیت در بازبینی‌ها تا حد زیادی نادیده گرفته می‌شد. اندکی پس از آن چشم شیطان اکران شد. این فیلم نتوانست مخاطب پیدا کند و بیشتر نقدها بی‌تفاوت بودند، نه آن را تحسین می‌کردند و نه آن را محکوم می‌کردند. نیویورک تایمز نوشت که یکی از معدود موارد برجسته این فیلم، «عملکرد فوق‌العاده زیبا اما بی بیان» تیت بود. برای تبلیغ این فیلم از مستند «همه نگاه‌ها بر شارون تیت» استفاده شد. ۱۴ دقیقه آن شامل تعدادی صحنه بود که تیت را در حال فیلمبرداری چشم شیطان، رقص در کلوپ‌های شبانه و گشت و گذار در اطراف لندن را نشان می‌داد و همچنین شامل یک مصاحبه کوتاه با او بود. در این مصاحبه، از او درمورد هدف‌های بازیگری اش پرسیده شد و وی در پاسخ گفت، «من خودم را گول‌نمی‌زنم. نمی‌توانم خودم را در حال نقش آفرینی شکسپیر ببینم.» او از امیدهایش برای یافتن جایگاهی در کمدی صحبت کرد و در مصاحبه‌های دیگر ابراز تمایل کرد که دوست دارد «کمدینی در استایل کارول لمبارد» شود. او همچنان گفت، «من دوست دارم یک کاترین دنوو آمریکایی باشم. او قسمتهای زیبا، حساس و عمیق را بازی می‌کند که کمی ذکاوت در پشت آن‌ها است.»
در اواخر همان سال، دره عروسک‌ها اکران شد و دیدگاه‌ها تقریباً به‌طور یکنواخت منفی بود. بوسلی کراوتر در نیویورک تایمز نوشت، «تنها کاری که یک تحسین کننده محترم سینما می‌تواند انجام دهد این است که به این فیلم بخندد و سپس روی برگرداند». به گفته نیوزویک، «مضحک بودن این فیلم به اندازه یک نادان روستایی است که در کود لول می‌خورد»، اما در مقاله بعدی نوشت: «شارون تیت به طرز حیرت‌انگیزی فتوژنیک، بی‌نهایت منحنی، یکی از جذاب‌ترین چیزهای جوان است که در مدت زمان طولانی هالیوود را تحت تأثیر قرار داده‌است». هالیوود ریپورتر نظرات مثبتی از جمله «شارون تیت به عنوان دلسوزترین شخصیت فیلم ظاهر می‌شود… لمس ویلیام اچ. دانیلز از صورت بی عیب و نقص و چشم‌های بسیار جذاب او خیره کننده است». راجر ایبرت از شیکاگو سان-تایمز، تیت را به عنوان «شگفتی دیدن» ستایش کرد، اما پس از توصیف یک دیالوگ در یک صحنه فیلم به عنوان «توهین آمیزترین و وحشتناک‌ترین ابتذال که تاکنون توسط هر تمدن به وجود آمده‌است»، به این نتیجه رسید که، «من قادر نخواهم بود که او را جدی تر از راکل ولچ به عنوان یک نماد جذابیت بگیرم.»
در اواخر سال ۱۹۶۷، تیت و پولانسکی به لندن بازگشتند و سوژه‌های مکرر مقالات روزنامه‌ها و مجلات بودند. آنها در ۲۰ ژانویه ۱۹۶۸ در چلسی، لندن با تبلیغات قابل توجهی ازدواج کردند.
عکاس پیتر اوانز در توصیف آنها گفت، «زوج ناقص. آنها داگلاس فیربنکس/مری پیکفورد زمان ما بودند… باحال، عشایری، با استعداد و بسیار تکان دهنده». گفته می‌شود که تیت خواستار یک ازدواج سنتی بود، اما پولانسکی همچنان فاسق ماند و نگرش تیت را نسبت به خیانت او به عنوان «قطع بزرگ شارون» توصیف کرد. او به تیت یادآوری کرد که وی (تیت) قول داده‌است که او را تغییر ندهد. تیت شرایط او را پذیرفت، اگرچه به دوستانش گفت که امیدوار است پولانسکی تغییر کند. پیتر اوانز به نقل از تیت گفت: «ما هماهنگی خوبی داریم. رومن به من دروغ می‌گوید و من وانمود می‌کنم که او را باور دارم».
پولانسکی از تیت خواست تا به رابطه کاری خود با مارتین رانسوهاف پایان دهد. تیت اهمیت کمتری به شغل خود می‌داد تا اینکه پولانسکی به او گفت که می‌خواهد با «یک هیپی، نه یک خانه‌دار» ازدواج کند. این زوج به لس آنجلس بازگشتند و به سرعت بخشی از یک گروه اجتماعی شدند که شامل برخی از موفق‌ترین جوانان در صنعت فیلم بود، از جمله وارن بیتی، ژاکلین بیست، لسلی کارون، جوآن کالینز، میا فارو، جین فوندا، پیتر فوندا، لارنس هاروی، استیو مک کوئین، جوانا پتت، و پیتر سلرز؛ ستارگان فیلم‌های قدیمی تر مانند یول برینر، کرک داگلاس، هنری فوندا و دنی کی؛ نوازندگانی مانند جیم موریسون و گروه ماماز اند پاپاز؛ و تهیه‌کننده موسیقی تری ملچر و دوست دخترش کندیس برگن، جی سیبرینگ که همچنان یکی از همراهان مکرر این زوج بود. از دوستان پولانسکی می‌توان به وویتک فریکوفسکی، که پولانسکی از جوانی در لهستان می‌شناخت و دوست دخترش، ابیگل فولجر اشاره کرد. تیت و پولانسکی برای چند ماه به چتو مورمانت در لس آنجلس نقل مکان کردند تا اینکه در نیمه دوم سال ۱۹۶۸ تصمیم گرفتند خانه پتی دوک را در سامر ریدج درایو در بورلی هیلز اجاره کنند. دوست نزدیک او لسلی کارون اظهار داشت که پولانسکی‌ها بیش از حد اعتماد به مردم اعتماد می‌کردند، «تا حد بی پروایی»، و او از این موضوع نگران شده بود.
در تابستان ۱۹۶۸، تیت در فیلم کمدی خدمه خرابکار در نقش فریا کارلسون، بازی کرد. او بدلکاری‌های خود را انجام داد و توسط بروس لی هنرهای رزمی آموخت. این فیلم موفقیت‌آمیز بود و نظرات خوبی دربارهٔ حضور تیت در این فیلم داده شد. بسیاری از منتقدان از عملکرد کمدی وی تعریف و تمجید کردند. منتقد نیویورک تایمز، وینسنت کنبی از این فیلم انتقاد کرد، اما نوشت: «تنها چیز خوب در این فیلم شارون تیت است، دختری بلند قامت، واقعاً زیبا.» دین مارتین اظهار نظر کرد که او قصد داشت یک فیلم «مت هلم» دیگر بسازد و می‌خواست تیت بار دیگر نقش خود را بازی کند.
در این زمان، تیت به عنوان یک تازه‌وارد امیدوار کننده معرفی شد. او برای بازی در دره عروسک‌ها نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب به عنوان «ستاره جدید سال - بازیگر» شد، و بعد از میا فارو، جودی گیسون و کاترین هوتن برای جایزه «لورل طلایی» به عنوان «امیدوار کننده‌ترین تازه‌وارد» در جایگاه چهارم قرار گرفت. وی همچنین در جایگاه دوم در نظرسنجی موشن بیکچر هرالد به عنوان “ستاره فرداً و لین ردگریو در جایگاه اول قرار گرفت. این نتایج نشان می‌داد که شغل او در حال شتاب گرفتن است.
او در اواخر سال ۱۹۶۸ باردار شد و او و پولانسکی در ۱۵ فوریه ۱۹۶۹ به سیلو درایو در بندیکت کنیون، لس آنجلس نقل مکان کردند. این خانه قبلاً توسط دوستانشان تری ملچر و کندیس برگن اشغال شده بود. تیت و پولانسکی چندین بار از آن بازدید کرده بودند و تیت با اطلاع از موجود شدن آن با ابراز هیجان، از آن به عنوان «خانه عشق» یاد کرد. در خانه جدید آنها، پولانسکی‌ها همچنان میزبان محبوب گروه بزرگ دوستان خود بودند، اگرچه برخی از آنها هنوز نگران افراد عجیب و غریبی بودند که در مهمانی‌های آنها حاضر می‌شدند. تیت با انتقادات مثبت در مورد بازی‌های کمدی اش مورد تشویق قرار گرفت و کمدی ۱۲+۱ را بعنوان پروژه بعدی خود، بیشتر برای فرصت همبازی شدن با اورسون ولز، انتخاب کرد. در مارس ۱۹۶۹، تیت برای شروع فیلمبرداری به ایتالیا سفر کرد و پولانسکی برای فیلم در روز دلفین به لندن رفت.
فریکوفسکی و فولجر به خانه سیلو درایو نقل مکان کردند. پس از اتمام فیلم ۱۲+۱، تیت به پولانسکی در لندن پیوست. او در آپارتمان خود در لندن برای عکاس، تری اونیل، در صحنه‌های گاه به گاه خانگی مانند افتتاحیه هدایای کودک عکس گرفت و یک سری عکس‌های پر زرق و برق را برای مجله انگلیسی ملکه به پایان رساند. وی در ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹ با کشتی کوئین الیزابت ۲ از لندن به لس آنجلس بازگشت. پولانسکی قرار بود در تاریخ ۱۲ اوت به موقع برای تولد فرزندشان بازگردد، و او از فریکوفسکی و فولجر خواسته بود تا قبل از بازگشت با تیت در خانه بمانند.
در ۸ اوت ۱۹۶۹، تیت از دوستان خود، جوانا پتت و باربارا لوییس برای صرف ناهار در خانه خود پذیرایی کرد و به آنها ناراحتی خود را از تأخیر بازگشت همسرش، پولانسکی در بازگشت از لندن به آنها گفت. همان روز خواهر کوچکترش دبرا با وی تماس گرفت و از او سؤال کرد که آیا او، دوست پسر و دوست دیگرش می‌توانند به خانه وی بروند و زینی را که شارون برای دبرا از اروپا خریده بود را تحویل بگیرند. تیت نپذیرفت و پیشنهاد داد روز دیگری میزبان آنها باشد. عصر همان روز، او به همراه جی سیبرینگ، وییتک فریکوفسکی و ابیگیل فولجر در کافه ال کایوتی ناهار خورد و حدود ساعت ۱۰:۳۰ شب به خانه بازگشت.
اعضای خانوادهٔ چارلز منسون اندکی پس از نیمه شب، تیت، سیبرینگ، فریکوفسکی و فولجر را به قتل رساندند. صبح روز بعد اجساد آنها توسط وینیفرد چپمن، خانه‌دار تیت کشف شد. پلیس در محل حاضر شد و مرد جوانی را که در اتومبیل خود به ضرب گلوله کشته شده بود در پارکینگ خانه تیت پیدا کرد که بعداً به نام استیون پرنت معرفی شد. در داخل خانه، اجساد تیت و سیبرینگ در اتاق نشیمن پیدا شدند. یک طناب بلند نیز که به هر گردن آنها بسته شده بود، آنها را به هم متصل کرده بود. بر روی چمن جلوی خانه نیز اجساد فریکوفسکی و فولجر پیدا شد. همه قربانیان به جز پرنت بارها چاقو خورده بودند. گزارش پزشک قانونی برای تیت خاطرنشان کرد که وی ۱۶ بار مورد اصابت چاقو قرار گرفته‌است و «پنج مورد از زخمها به خودی خود کشنده بوده‌است».
پلیس، ویلیام گرتسون، سرایدار ملک، که تنها بازمانده بود را برای بازپرسی صدا کرد. گرتسون در مهمان خانه ای که در ملک واقع شده بود، در فاصله کمی از خانه زندگی می‌کرد. از او بازپرسی شد و سپس او یک آزمایش پلی‌گراف انجام داد. او اظهار داشت که پرنت تقریباً در ساعت ۱۱:۳۰ شب به ملاقات او رفته و اندکی بعد محل را ترک کرد. وی به پلیس توضیح داد که هیچ دخالتی در قتل‌ها نداشته و چیزی نمی‌داند که بتواند به تحقیق پلیس کمک کند. پلیس توضیحات وی را پذیرفت و او آزاد شد.
پولانسکی از قتل مطلع شد و به لس آنجلس بازگشت. در آنجا پلیس از او در مورد همسر و دوستانش بازپرسی کرد. روز چهارشنبه، ۱۳ اوت، تیت در آرامستان صلیب مقدس در کالور سیتی به همراه پسرش پل ریچارد پولانسکی در آغوش وی، که پس از مرگ، بر اساس نام پدربزرگ‌هایش نامگذاری شد، دفن شد. مراسم خاکسپاری سیبرینگ بعداً در همان روز برگزار شد. برنامه‌ریزی شده بود که مراسم‌های خاکسپاری چند ساعت از هم فاصله داشته باشند تا دوستان مشترک بتوانند در هر دو شرکت کنند.
مجله لایف مقاله ای طولانی را به قتل‌ها اختصاص داد و عکس‌هایی از صحنه‌های جنایت را به نمایش گذاشت. برای این مقاله با پولانسکی مصاحبه شد و وی اجازه داد که از او در روبروی ورودی خانه، کنار درب ورودی که با خون تیت کلمه «خوک» نوشته شده بود، عکس گرفته شود. وی به دلیل این اقدامش بسیار مورد انتقاد قرار گرفت، اما استدلال کرد که می‌خواهد بداند چه کسی مسئول است و مایل است خوانندگان مجله را به امید اینکه کسی مدارکی ارائه دهد، شوکه کند.
کنجکاوی در مورد قربانیان منجر به اکران مجدد فیلم‌های تیت شد و به محبوبیت بیشتری نسبت به اکران اولیه خود دست یافت. برخی روزنامه‌ها شروع به حدس و گمان دربارهٔ انگیزه‌های این قتل‌ها کردند. گفته می‌شود برخی از عکسهای منتشر شده از تیت در یک آیین شیطانی گرفته شده بود، اما بعداً ثابت شد که آنها عکسهای تولیدی از فیلم چشم شیطان هستند. دوستان تیت، علیه نمایش برخی از عناصر رسانه ای از تیت صحبت کردند. میا فارو گفت که او "شیرین‌ترین و خالص‌ترین انسانی بود که من تاکنون شناختم"، در حالی که پتی دوک از او به عنوان "انسانی لطیف و ملایم" یاد کرد. پولانسکی در یک کنفرانس خبری از جمع روزنامه نگاران خشمگین شد و از آنها پرسید "آیا شما هرگز نوشتید که او چقدر انسان خوبی بود؟". پولانسکی اظهار داشت که به دوستان و آشنایان خود شک کرده بود، و پارانویای او فقط هنگام دستگیری قاتلان فروکش کرد. روزنامه‌ها ادعا کردند که بسیاری از ستارگان هالیوود در حال خارج شدن از شهر هستند، در حالی که دیگران سیستم‌های امنیتی در خانه‌های خود نصب کردند. دومنیک دان این تنش فکری را به یاد آورد: "موج‌های شوکی که در شهر می‌گذشت فراتر از هر چیزی بود که من قبلاً دیده بودم. مردم معتقد بودند که افراد ثروتمند و مشهور جامعه در معرض خطر قرار دارند. کودکان را به خارج از شهر فرستادند. محافظان استخدام شدند. استیو مک کوئین هنگام شرکت در مراسم خاکسپاری جی سیبرینگ اسلحه به همراه داشت."
در سپتامبر ۱۹۶۹، اعضای «خانواده» منسون به اتهاماتی غیرمرتبط دستگیر شدند که در نهایت مقامات را به دستیابی به موفقیت در پرونده تیت سوق داد. آنها توضیح دادند که انگیزه این قتل‌ها، هویت قربانیان نبود، بلکه خانه ای در آن آدرس بود که قبلاً به تهیه‌کننده آهنگ، تری ملچر، یکی از آشنایان منسون اجاره داده شده بود. در سال ۱۹۹۴، خانه تخریب شد و خانه جدیدی با آدرسی جدید ساخته شد.
در اوایل دهه ۱۹۸۰، استیون کی، که در دادگاه برای دادستانی کار می‌کرد، از اینکه یکی از اعضای خانواده خانواده منسون، لزلی ون هوتن، در دادخواست برای آزادی مشروط خود ۹۰۰ امضا جمع کرده بود، نگران شده بود. او با مادر تیت، دوریس، تماس گرفت. تیت گفت که او مطمئن بود که می‌تواند بهتر عمل کند و هر دو یک کمپین تبلیغاتی ترتیب دادند و بیش از ۳۵۰٫۰۰۰ امضا را برای حمایت از انکار مشروط جمع کردند. اگرچه ون هوتن به عنوان قاتلانی که شانس زیادی در آزادی مشروط داشتند شناخته شده بود، اما به دنبال تلاش‌های کی و تیت، دادخواست وی رد شد. دوریس تیت مدافع حقوق قربانیان شد و در مطرح کردن قتل دخترش و ملاقات با دیگر قربانیان جرم، با استفاده از مشخصات خود برای تشویق به بحث عمومی و انتقاد از سیستم اصلاحات، نقش مشاور را به عهده گرفت.
او تا آخر عمر به شدت علیه آزادی مشروط هر یک از قاتلان منسون مبارزه کرد و با دیگر قربانیان جنایت خشن همکاری کرد. چندین بار، او در جلسات آزادی مشروط با چارلز منسون روبرو شد و توضیح داد، "من احساس می‌کنم که شارون باید در آن جلسات نمایندگی شود. اگر آنها (قاتلان) خواهان زندگی خود هستند، پس من باید نماینده او باشم." او در طی بیانیهٔ تأثیر قربانی خود در سال ۱۹۸۴، مستقیماً خطاب به تکس واتسون گفت: "آقا، چه رحمتی را به دخترم هنگامی که برای زندگی اش التماس می‌کرد، نشان دادی؟ چه رحمتی را به دخترم وقتی که گفت، "دو هفته به من فرصت بدهید تا بچه ام را بدنیا بیاورم و سپس مرا بکشید" نشان دادی؟... چه زمانی شارون از مرگ آزادی پیدا می‌کند؟ آیا اگر مشروط شوید، این هفت قربانی و احتمالاً قربانیان بیشتر، از گورهای خود بیرون می‌آیند؟ نمی‌توان به شما اعتماد کرد."
در سال ۱۹۹۲، رئیس‌جمهور جورج بوش، دوریس تیت را به عنوان یکی از «هزار نقطه نور» برای کار داوطلبانه وی به نیابت از حقوق قربانیان، شناخت. در این زمان در بدن تیت، تومور مغزی بدخیمی تشخیص داده شده بود و سلامتی و قدرت او در حال از بین رفتن بود. ملاقات او با بوش آخرین حضور او در جمع بود. وقتی که او بعداً در همان سال درگذشت، دختر کوچکش، پاتریشیا تیت، معروف به پتی، کاری که مادرش شروع کرده بود را ادامه داد. وی در سال ۱۹۹۳ در تأسیس بنیاد قربانیان جرم دوریس تیت، یک سازمان غیرانتفاعی شرکت کرد که هدف آن تأثیرگذاری بر قوانین جرم در سراسر ایالات متحده و حمایت بیشتر از قربانیان جرایم خشن بود. در سال ۱۹۹۵، بنیاد قربانیان جرم دوریس تیت به عنوان سازمانی غیرانتفاعی برای ارتقا آگاهی عمومی از سیستم قضایی و حمایت از قربانیان جرایم خشن تأسیس شد.
پتی تیت در سال ۱۹۹۳ با دیوید گفن و اعضای هیئت مدیره گفن رکوردز به دلیل برنامه ای که برای قرار دادن ترانه ای که توسط چارلز منسون در آلبوم «حادثه اسپاگتی» از گروه گانز اند روزز نوشته شده بود، مقابله کرد. وی به یک روزنامه‌نگار گفت که شرکت ضبط کننده «منسون را روی پایه ای برای جوانان قرار می‌دهد که جوانان نمی‌دانند او کیست و او را مانند یک بت پرستش خواهند کرد.»
پس از مرگ پتی بر اثر سرطان پستان در سال ۲۰۰۰، خواهر بزرگترش دبرا همچنان با نمایندگی از خانواده تیت در جلسات آزادی مشروط شرکت کرد. دبرا تیت دربارهٔ قاتلان گفت: «آنها هیچگونه مسئولیت شخصی نشان نمی‌دهند. آنها از هیچ‌یک از اعضای خانواده من کفاره نکرده‌اند.»
سرهنگ پل تیت ترجیح داد اظهارنظرهای عمومی نکند. با این حال، او در دادگاه قتل دائماً حضور داشت و در سالهای بعد با همسرش در جلسات آزادی مشروط شرکت کرد و نامه‌هایی به مقامات نوشت که در آنها با هرگونه پیشنهاد آزادی مشروط مخالفت شدیدی داشت. وی در مه ۲۰۰۵ درگذشت.
رومن پولانسکی پس از این قتل‌ها، تمام دارایی خود را بخشید، وهیچ تحمل یادآوری دوره ای را که «خوشبخت‌ترین دوران زندگی اش» بود را نداشت. وی تا زمان دستگیری قاتلان در لس آنجلس ماند. فیلم تس در سال ۱۹۷۹ «به شارون» اختصاص داده شد، زیرا تیت در آخرین ملاقات خود با پولانسکی در لندن، کتاب «تس دوربرویل» نوشته توماس هاردی را خوانده بود و این کتاب را برای او گذاشته بود تا بخواند چون اعتقاد داشت که این داستان خوبی برای آنها است که فیلمبرداری کنند. او سعی کرد اندوه خود را پس از قتل همسر و پسر متولد نشده اش در زندگی‌نامه خود که در سال ۱۹۸۴، با نام رومن توسط پولانسکی منتشر شد، توضیح دهد و گفت: «از زمان مرگ شارون، و علیرغم ظاهری برعکس، لذت من در زندگی ناقص شد. در لحظات فاجعه غیرقابل تحمل شخصی، برخی افراد در دین آرامش می‌یابند. در مورد من عکس این اتفاق افتاد. هر ایمان دینی که داشتم با قتل شارون شکسته شد. این باعث تقویت ایمان من در پوچی شد.»
در ژوئیه ۲۰۰۵، پولانسکی با موفقیت از مجله ونتی فر به دلیل افترا، مبنی بر تلاش برای برقراری رابطه جنسی با زنی در راه تشییع جنازه تیت شکایت کرد. از جمله شاهدانی که به نفع وی شهادت دادند، دبرا تیت و میا فارو بودند. فارو در توصیف پولانسکی بلافاصله پس از مرگ تیت، شهادت داد، «از این می‌توانم اطمینان داشته باشم - از چارچوب ذهنی او هنگام حضور در آنجا، از آنچه در مورد آن صحبت کردیم، از احساس کامل از دست دادن، ناامیدی و سرگشتگی و شوک و عشق - عشقی که از دست داده بود.» در پایان این پرونده، پولانسکی بیانیه ای را خواند و در بخشی از سخنانش گفت: «خاطره همسر مرحوم من شارون تیت در خط مقدم ذهن من بود که این اقدام را انجام دادم.»
مفسران اجتماعی قتل‌های انجام شده توسط «خانواده» منسون را یکی از لحظات تعیین‌کننده دهه ۱۹۶۰ توصیف کرده‌اند. جوان دیدیون نوشت: «بسیاری از کسانی که من در لس آنجلس می‌شناسم معتقدند که دهه شصت به‌طور ناگهانی در ۹ اوت ۱۹۶۹ پایان یافت، دقیقاً در لحظه ای که خبر قتل‌ها در سیلو درایو مانند آتش‌سوزی در جامعه پخش شد، پایان یافت و از یک نظر این درست است. آن روز تنش شکسته شد. پارانویا تحقق یافت.»
کار تیت به عنوان بازیگر از زمان مرگ دوباره مورد ارزیابی قرار گرفت، نویسندگان و منتقدان سینمای معاصر مانند لئونارد ملتین، توانایی‌های وی را به عنوان یک کمدین توصیف کردند. ملتین، تیت را در فیلم خون‌آشام‌کشان نترس به عنوان «تقریباً درخشان» یاد کرد و کارهای تیت در موج درست نکن و خدمه خرابکار را به عنوان دو تا از بهترین نقش آفرینی‌های وی و همچنین بهترین فیلم‌های شاخص وی که ممکن بود باعث پیشرفت شغلی او شود، ستایش کرد.
در سال ۲۰۱۲ کتاب روح‌های بی‌قرار منتشر شد. نویسنده آلیسا استاتمن، دوست نزدیک پتی تیت، دو فصل کوتاه این کتاب را با همکاری با خواهرزاده شارون، بری تیلور فورد، دختر مرحوم پتی تیت فورد نوشته‌است. این کتاب شامل بخشهایی از زندگی‌نامه ناتمام پدر، مادر و خواهر شارون، پتی، همراه با «تفسیر شخصی» خود استاتمن است. دبرا تیت صحت این کتاب را زیر سؤال برده‌است.
در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۴، خواهر کوچک شارون تیت، دبرا تیت، کتابی با نام شارون تیت: یادآوری را منتشر کرد. این اولین کتاب در مورد تیت است که منحصراً به زندگی و حرفه او اختصاص داده شده‌است بدون آنکه مرگ او، پیامدهای آن یا وقایع منجر به آن را پوشش دهد.
در سال ۲۰۱۹، فیلم روزی روزگاری در هالیوود، فیلمی از کوئنتین تارانتینو منتشر شد که بخشی از آن زندگی شارون تیت را با بازی مارگو رابی به تصویر کشید. این فیلم تجدیدنظر در مورد وقایع منجر به مرگ تیت توسط منسون‌ها است که به دلیل اقدامات شخصیت‌های دیگر در فیلم جلوگیری می‌شود.
تیت عادت داشت پابرهنه در انظار عمومی برود و وقتی به رستوران‌هایی می‌رفت که قانون «بدون کفش، بدون سرویس» در آن بود، نوارهای لاستیکی را به دور مچ پا می‌بست تا وانمود کند که صندل پوشیده‌است. این ویژگی او در فیلم روزی روزگاری در هالیوود به نمایش کشیده شد.
در سال ۲۰۰۹، جرمی کنیون لاکایر کوربل، هنرمند معاصر آمریکایی، یک نمایشگاه گسترده هنر ترکیبی به افتخار چهلمین سالگرد درگذشت تیت با نام «آیکون: زندگی عشق و استایل شارون تیت» را ارائه داد. با رضایت خانواده تیت، کوربل یک نمایشگاه هنری تاریخی ۳۵۰ قطعه ای ایجاد کرد و سبک و زندگی تیت را به تصویر کشید. در این نمایشگاه تصاویری از کمد لباس تیت را که قبلاً آشکار نشده توسط طراحانی مانند کریستین دیور، تئا پورتر، اوسی کلارک و ایو سن لوران به نمایش گذاشته شده‌است.
کتابی از خواهر تیت، دبرا تیت، با عنوان شارون تیت: یادآوری، در سال ۲۰۱۴ منتشر شد.
نام تیت در سطرهای ابتدایی آهنگ «دیر است» ساخته گروه جیم کرول ذکر شده‌است. همچنین نام گروه «بچهٔ شارون تیت» بر الهام از شارون تیت انتخاب شده‌است.
مایکل جیمز رومئو ملقب به مایکل رومئو متولد ۶ مارچ ۱۹۶۸ در نیویورک آمریکا است. او نوازنده گیتار گروه پروگرسیو متال سیمفونی ایکس است، او گروه را در ۱۹۹۴ راه‌اندازی کرد و تا به امروز با سیمفونی ایکس همکاری می‌کند.
مایکل رومئو در آل میوزیک
مایکل موسیقی را از ۱۰ سالگی با نواختن پیانو آغاز کرد، اگر چه کلارینت هم سازی بود که او در آن زمان فرا می‌گرفت. پس از شنیدن آلبومی از گروه کیس به فراگیری گیتار علاقه‌مند شد و در ۱۲ سالگی او اولین گیتار الکتریک خود را خرید. او تحت تاثیر موسیقی گروه‌هایی چون کیس، لد زپلین، راش، ای سی/دی سی، بلک سبت و آیرون میدن قرار داشت.
مرزهای کشورهای گوناگونمنطقه غیرنظامی کره - مرز کره شمالی و جنوبیجامو و کشمیر مورد مناقشه هند و پاکستانحصار آمریکا-مکزیک ساخته شده در مرز ایالات متحده آمریکا–مکزیک مورد مناقشه میان سیاستمدارن آمریکامرز بلژیک–هلند مرز علامتگذاری شده در مجاورت یک رستورانطاق صلح در مرز ایالات متحده آمریکا–کانادا (طولانی‌ترین مرز بین‌المللی جهان)مَرز یا سَرحَد به خط فاصلهٔ میان کشورها برای تعیین حکومت و جغرافیای سیاسی گفته می‌شود. بر اساس تعریف آخرین حد قلمرو زمینی، دریایی، هوایی و زیرزمینی هر کشور را مرز آن کشور می‌نامند.
مرز مهم‌ترین عامل تشخیص و جدایی یک کشور از کشور همسایه است.
خط مرزی، خطی اعتباری و قراردادی است که به منظور تحدید حدود یک کشور روی زمین و اسناد مرزی مشخص می‌شود. خطوط مرزی میان کشورها گاهی به وسیله عوارض طبیعی مانند ژرفگاه‌ها و میان‌آب‌ها و گاهی با استفاده از خطوط فرضی و قراردادی (مانند بخش عمده‌ای از مرز میان کانادا و آمریکا که برابر با مدار ۴۹ درجه می‌باشد) تعیین و توافق شده‌است.
هر کشوری که به آب‌های آزاد دسترسی دارد، به ناچار دارای مرز دریایی است. مجمع الجزایرها مانند فیلیپین و برخی از کشورهای جزیره‌ای مانند ایسلند، صرفاً دارای مرز دریایی می‌باشند. از نظر حقوقی، قوانین حاکم بر آب‌های ساحلی با قوانین حاکم بر خاک یک کشور متفاوت است. در بخشی از آب‌های ساحلی که به آب‌های سرزمینی معروفند و در داخل مرز دریایی هرکشور جای می‌گیرند، کلیه حقوق آب‌ها و عمق دریاها متعلق به کشور مربوط بوده ولی حق عبور بی‌ضرر کشتی‌های سایر کشورها به رسمیت شناخته می‌شود. همچنین در بعضی مناطق دریایی مثل منطقه انحصاری-اقتصادی یا فلات قاره، کشور ساحلی تنها از بخشی از حقوق برخوردار است مانند استفاده از منابع زیر بستر دریا یا اکتشاف و استخراج نفت یا ماهیگیری در این مناطق کشتیرانی سایر کشورها آزاد است.
بر اساس مقررات حقوق بین‌الملل از جمله کنوانسیون سازمان ملل متحد دربارهٔ حقوق دریا و کنوانسیون ژنو راجع به دریای سرزمینی و منطقه نظارت، مرز دریای سرزمینی، معمولاً به خط فرضی ای گفته می‌شود که فاصله‌ای برابر با حداکثر دوازده مایل دریایی (هر مایل دریایی امروزه معادل دقیقاً ۱۸۵۲ متر تعریف می‌شود) از خط مبدأ ساحل هر کشور دارد. این مرز برای منطقه نظارات ۲۴ مایل و برای مناطق فلات قاره و انحصاری اقتصادی ۲۰۰ مایل است. خط مبدأ معمولاً خط ساحل در پایین‌ترین حالت جزر در فصل بهار است که به خط مبدأ عادی نیز شهرت دارد
اما در بسیاری از موارد تعیین حد جزر به دلیل دندانه دار و مضرس بودن ساحل امکان‌پذیر نیست. به همین دلیل بسیاری از کشورها (مانند ایران، نروژ، چین و…) اقدام به ترسیم خطوط مبدأ مستقیم می‌کنند. در این روش پیشرفته‌ترین برآمدگی‌های ساحلی توسط خطوط مستقیم به هم متصل می‌شوند، به این ترتیب آب‌های پشت خط مبدأ تحت نظام آب‌های داخلی کشور ساحلی قرار می‌گیرند.
در بخش‌هایی از دریا که عرض دریا کمتر از حد لازم است، برای تعیین مرز دریای سرزمینی خط منصف، ملاک عمل خواهد بود. اما بر اساس بند ۱ مواد ۸۳ و ۷۴ کنوانسیون حقوق دریاها (مونته گو بی ۱۹۸۴) تحدید مرزها در مناطق انحصاری-اقتصادی و فلات قاره «اصل انصاف» است. همچنین در نزدیکی مرز خشکی دو کشور، خط عمود بر ساحل (خط میانه)، مرز دریایی دو کشور را تشکیل می‌دهد.
علاوه بر مرزهای زمینی و دریایی، هر کشوری بر آسمان و منابع زیرزمینی خود نیز مالکیت دارد. از همین رو مرزهای زیرزمینی و حریم هوایی شکل می‌گیرد.
در بسیاری از مواقع، رودها به عنوان خطوط مرزی میان دو کشور تعیین و توافق می‌شوند. در اکثر موارد خط مرزی از عمیقترین بخش رود (تالوگ) گذشته و گاهی نیز خط منصف عرض رود ملاک قرار می‌گیرد.
در دریاچه‌های مرزی معمولاً ملاک، خط منصف است. رودخانه مرزی رودخانه ایست که تمام، قسمت یا قسمت‌هایی از آن مرز مشترک دو کشور را تشکیل دهد.
به بخشی از آبادی‌‌ها و زمین‌های کشور که در مجاورت مرزها قرار دارند اراضی مرزی گفته می‌شود. عمق نوار مرزی فاصله ایست از خط مرزی با عرض معینی به داخل دوکشور که به وسیلهٔ توافقات و قراردادهای دوجانبه تعیین می‌شود.
روان‌گسیختگی کاتاتونی (DSM-IV-TR 295.2, ICD-10 F20.2) نوعی از روان‌گسیختگی است که شخص مبتلا به آن دچار اختلالات حرکتی شده و گاهی تا مدتی طولانی بدون حرکت یا صحبت کردن ثابت مانده و در برخی موارد دیگر افراد حرکات هیجانی یا بیش‌فعال از خود نشان می‌دهند.
این اختلال علایم عمومی روان‌گسیختگی (F20) را دارد. گرچه علایم کاتاتونیایی زودگذر ممکن است در انواع دیگر روان‌گسیختگی نیز وجود داشته باشد اما در روان‌گسیختگی کاتاتونی علایم بالینی غالب عبارتند از:
به‌صورت کاهش واکنش به محیط در حرکات یا فعالیت‌های غیرارادی
ظاهراً بدون محرک خارجی
پنداشت و نگهداری آگاهانهٔ ژست‌های نامناسب یا عجیب
مقاومت به ظاهر بدون محرک نسبت به دستورات یا تلاش برای حرکت دادن
نگهداری بدن یا اعضا در شرایط غیرتحمیلی
تاکنون دلیلی برای روان‌گسیختگی کاتاتونی یافت نشده‌است اما شواهد بسیاری بر کارکرد نادرست مغز و افزایش دوپامین در تمامی گونه‌های روان‌گسیختگی دلالت می‌کنند که دلیل آن هنوز مشخص نیست.
هر ۱۶ تیم زیر در دوره نوزدهم لیگ حرفه‌ای حاضر هستند.
شازده (شاهزاده) اسدالله میرزا، یکی از شخصیت‌های داستان دایی‌جان ناپلئون نوشتهٔ ایرج پزشکزاد است.
طبق مطالب مندرج در کتاب رمان دایی جان ناپلئون (ثبت ۱۶/۱۱/۱۳۵۱):
اسدالله میرزا کارمند وزارت خارجه (در آن زمان یعنی دههٔ ۲۰) بود.
سنش در داستان در حدود ۳۵ تا ۴۰ ساله است.
خوش‌لباس، خوش‌قیافه، خوش‌مشرب، خوش‌قلب (در عین حال زیرک همراه با شیطنت‌های خاص خود)، بسیار شوخ‌طبع، خوش‌گذران، زن‌باره و کمی بددهن که البته بددهنی او نیز با ظرافت خاصی همراه است. تقریباً هیچ چیزی نمی‌تواند او را عصبانی کند و تنها نقطه ضعفش اظهار نظر در مورد همسر سابقش است.
در میان شخصیت‌های داستان مخصوصاً زنان به هیزی معروف است اما تقریباً هیچ زنی از او بدش نمی‌آید؛ مثلاً دیالوگ‌هایی مانند: «هیزی هم هیزی اسدالله، مرد باید در همه چیز حتی هیزی هم لطافت داشته باشد» نشان‌دهندهٔ نظر زن‌های داستان نسبت به اسدالله میرزاست. از میان مردهای داستان نیز به جز دوستعلی خان کسی دیگری با او دشمنی و کینهٔ بخصوصی ندارد. علت کینهٔ دوستعلی خان نیز این است که اولاً اسدالله میرزا خیلی او را دست می‌اندازد، چون معتقد است که دوستعلی حقش است (شاید خوانندگان نیز به اواسط داستان نرسیده همین حس را پیدا کنند). ثانیاً دوستعلی خان که خودش به چشم‌ناپاکی معروف است، به اسدالله حسادت می‌کند. به دلیل علاقه‌ای که زنان و دختران به جذابیت اسدالله میرزا دارند. در جایی که اسدالله میرزا حضور دارد، دوستعلی مجالی برای خودشیرینی پیدا نمی‌کند.
تکیه کلام اسدالله میرزا «مومنت» یعنی «یک لحظه» است.
او به زبان فرانسوی مسلط و کمی هم با انگلیسی آشنایی دارد، که البته میزان تسلط او به زبان انگلیسی بنابر دو روایت کتاب و سریال، متفاوت است. بر اساس خود کتاب رمان دایی جان ناپلئون، تسلطش بر زبان انگلیسی چندان بالا نیست، اما بنابر سریال دایی جان ناپلئون (کاری از ناصر تقوایی - پیش از انقلاب) انگلیسی اسدالله میرزا تقریباً کامل و روان است. اما ملاک این مقاله، رمان ایرج پزشک زاد می‌باشد!
او شخصیتی تأثیرگذار در خط سیر داستان است اما شخصیت اول نیست.
شازده (شاهزاده) اسدالله میرزا، فرزند شاهزاده رکن الدین میرزا و برادر کوچک شاهزاده شمسعلی میرزا و نوه عموی خانم عزیز السلطنه (دیگر شخصیت داستان) است.
تاریخ تولد او را می‌توان حدود ۱۲۸۵ه‍.ش تخمین زد.
حدود ۱۸ سالگی او با نوه عموی فرخ‌لقا خانم عاشق هم می‌شوند. او در آن زمان فردی احساساتی و چشم‌پاک بود. اما خانواده‌های هر دو طرف با این وصلت مخالف بودند. هر دو خانواده برای فرزندشان همسر پول‌دارتری در نظر داشتند، علی‌غم مخالفت و کتک و فحش و آزارها، سرانجام آن‌ها را به هم دادند.
پس از یک سال زندگی مشترک و عاشقانه، به تدریج نظر زن نسبت به شوهرش عوض شد تا این‌که در سال دوم، اگر شوهر با عجله خود را از اداره به خانه می‌رساند، علتش به چشم زن این بود که شوهر، جای دیگری را ندارد که برود. اگر شوهر به زن دیگری نگاه هم نمی‌کرد، همسرش تصور می‌کرد که او عرضه ندارد تا این‌که سرانجام زن اسدالله میرزا با مردی عرب به نام عبدالقادر بغدادی فرار کرد. سپس اسدالله میرزا، همسرش را طلاق داد.
امتیاز عبدالقادر نسبت اسدالله میرزا به نقل خود اسدالله میرزا این است: «من با ظرافت با زنم حرف می‌زدم و او با زمختی و خشونت، من روزی یک‌بار حمام می‌رفتم او ماهی یک‌بار، من حتی پیازچه نمی‌خوردم، او کیلو کیلو پیاز و سیر و ترب می‌خورد، من شعر سعدی می‌خواندم او بادگلو می‌کرد… آن‌وقت در چشم زنم من بی‌هوش بودم او باهوش، من بی‌شعور بودم او باشعور، من زمخت بودم، او ظریف…» اسدالله میزرا علت این موضوع را اشتهای بسیار زیاد عبدالقادر به روابط زناشویی می‌دانست.
اسدالله میرزا بعد از آن اتفاق، ازدواج نکرد و خوش‌گذرانی و دوستی‌های پنهانی با زنان و دختران را ترجیح داد.
او کارمند وزارت خارجه بود.
در سال ۱۳۲۶ از طرف دولت به بیروت مأمور شد و سعید را با اجازهٔ پدر سعید (آقاجان) همراه خود به بیروت برد.
سریال دایی جان ناپلئون که پیش از انقلاب بر اساس رمان ساخته و پخش شد کاری از ناصر تقوایی است.
اسدالله میرزای درون سریال با اسدالله میرزای رمان تفاوت فاحشی ندارد به جز این‌که در رمان معلوم می‌شود که اسدالله میرزا حداقل تا مورخ ۱۳۴۹ زنده است.
نقش اسدالله میرزا را پرویز صیاد بازی کرد و منوچهر اسماعیلی به جای او صحبت (دوبله) کرد.
با توجه به این‌که خود نویسندهٔ رمان دایی جان ناپلئون (ایرج پزشکزاد نیز کارمند وزارت خارجه بود، این موضوع که شاید شخصیت اسدالله میرزا نشئت گرفته از شخصیت خود او یا یکی از همکارانش باشد، چندان هم بعید نیست.
با مراجعه به داستان انگور، از همان نویسنده (نوشته شده در سال ۱۳۳۴) که همراه چند داستان دیگر در کتاب بوبول جمع‌آوری شده‌است (ص۶۷ تا ص۶۷) به شرحی از رکن الدین میرزا برمی‌خوریم که ۴ فرزند به نام‌های شمسعلی میرزا، غلامعلی میرزا، ماهتابان خانم و علیقلی میرزا داشت. فرزند دوم یعنی همان غلامعلی میرزا بدون تیپ یا شخصیت پردازی، کارمند وزارت خارجه بود (همین). اسدالله میرزا رمان دایی جان ناپلئون نیز فرزند رکن الدین میرزا و برادر کوچک شمسعلی میرزا و کارمند وزارت خارجه بود.
در تاریخ نیز شاهزاده رکن الدین میرزا همان فرزند سلطان علی میرزا (نوهٔ احمد شاه قاجار) است.
در مصاحبه با بی‌بی‌سی فارسی، پزشکزاد گفته‌است که از شخصیت یکی از آشنایانش به نام ابوالفضل میرزا و همچنین تورج فرازمند و دو شخص دیگر در پردازش شخصیت اسدلله میرزا الهام گرفته‌است همانگونه که اشاره می‌کند شخصیت مش قاسم، اقتباسی از شخصی واقعی به مش عباس (شخصی اهل قم در زمان نوجوانی نویسنده) است (منبع BBC)گفت و گو با ایرج پزشک زاد، خالق دایی جان ناپلئون، بی‌بی‌سی فارسی، منتشر شده در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۳، قابل دسترسی در یوتیوب
برخی شخصیت اسدالله میرزا را اقتباسی از دون ژوان می‌دانند.آیاعدم اقبال رمان دایی جان ناپلئون هم کار انگلیسی‌ها بود
در رمان دیگری به نام مورخه از ایرج پزشکزاد، که نسخه ای بسط داده از فصل مورخه رمان دائی جان ناپلئون است. شخصیت پردازی بیشتری از شازده اسدالله میرزا به چشم میخورد از جمله اینکه نام خانوادگی اش «اقدسی» است و علاوه بر شمسعلی میرزا دو برادر و یک خواهر دیگر نیز دارد.
بر اساس رمان مورخه، اسدالله میرزا در سال ۱۳۴۵ از وزارت خارجه بازنشسته میشود و در یک دارالترجمه با یکی از اقوامش شریک میشود. بیشتر زمانش را به سفرهای تفریحی و همچنین مدیریت دارالترجمه اختصاص میدهد.
۱- کتاب دایی جان ناپلئون (ایرج پزشکزاد ۱۳۵۱)
۲- کتاب بوبول (ایرج پزشکزاد)
اتفاق یک فیلم علمی–تخیلی مهیج محصول آمریکا، هندوستان و فرانسه است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. نویسنده و کارگردان این فیلم ام. نایت شیامالان است. داستان در مورد یک مرد و خانوادهٔ اوست که در حال فرار از یک فاجعهٔ غیرطبیعی هستند. داستان حول محور انتشار گازی می‌گردد که باعث می‌شود هر فرد دست به خودکشی بزند. شخصیت اصلی فیلم، معلمی به نام «الیوت مور» است که در تلاش است به‌همراه فرزند و دوست خود به سمت سواحل شرق آمریکا فرار کند.
در پارک مرکزی نیویورک جمعی از مردم دست به خودکشی دسته‌جمعی می‌زنند. در ابتدا این احتمال می‌رود که ویروسی توسط تروریست‌ها در شهر پخش شده‌است. در این بین، یک معلم به نام الیوت مور سعی دارد که از این واقعه فرار کند.
زید بن موسی برادر علی بن موسی امام هشتم شیعیان است. وی علیه مأمون قیام کرد و خانه بنی عباس در بصره را آتش زد و به همین دلیل به «زید النار» (زید آتش) معروف شد.
مقبره زید بن موسی در روستای آفریز بیرجند واقع است. گنبد اصلی بنا در گذشته ویران شده و به جای آن گنبدی با اسکلت فلزی برپا کرده‌اند.
آیین دو شمشیر آیینی است که در قرن پنجم میلادی توسط آگوستین قدیس با توسل به آیه ای از انجیل متی که گفته است:
آنچه از آن سزار است به سزار و آنچه از آن خداست به خدا واگذار کنید
مطرح شد و در جامعه مسیحی رومی متشکل گردید.
این آیین در تمام ادوار قرون وسطی به منزله یک ایین مقبول پذیرفته و جز سنت قرار گرفت و هر زمان که بین پاپ و امپراتور اختلاف یا رقابتی پیش، به این آیین رجوع می نمودند.
این آیین رابطه بین روحانیات و دنیویات یا مذهب و سیاست را معلوم می کند.
1. حفظ علایق و منافع روحانی و روحانیون و حکومت بر ارواح و عقاید مردم که در حوزه اقتدار کلیسا قرار گرفت و تشکیل یک دستگاه سلسله مراتبی و یک سلسه تعلیمات خاص را دارد که کشیشان و روحانیان عهده دار آن بودند.
2. حفظ منافع و علایق دنیوی و حصول و حفظ صلح و نظم عدالت که در منطقه حکومت کشوری یا سیاسی واقع شد و تشکیل یک سلسله عملیاتی را می داد که زمامداران سیاسی و کارگزارن ایشان آن را بر عهده داشتند.
برای این که بین دو قدرت فوق، یعنی کلیسا و حکومت، یک روح همکاری متقابل باشد، این آیین به وجود آمد.
این آیین حدود قدرت کلیسا و حکومت را مشخص می کند. حدودی که هر دو قدرت باید آنها را محترم شمارند.
بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (به صورت مخفف: ALS) یا بیماری لو گهریگ یک بیماری نورون‌های حرکتی یا (MND یا Motor Neuron Disease) است که
موجب تخریب پیشرونده و غیرقابل ترمیم در دستگاه عصبی مرکزی (مغز و نخاع) و دستگاه عصبی محیطی می‌شود. اسکلروز جانبی آمیوتروفیک شایعترین بیماری نورون‌های حرکتی (MND) می‌باشد؛ بنابراین این بیماری هم علایم نورون محرکه فوقانی و هم نشانه‌های نورون محرکه تحتانی را ایجاد می‌کند. در حقیقت در ALS نشانه‌های فلج مرکزی و محیطی تواماً ایجاد می‌شود.
این بیماری منجر به از دست رفتن تدریجی عملکرد عضلات (به ویژه عضلات مخطط) می‌گردد و با تضعیف ماهیچه‌ها به تدریج فرد به فلج عمومی مبتلا می‌شود. به‌طوری‌که توانایی هرگونه حرکتی از شخص سلب خواهد شد. معمولاً مبتلایان به این بیماری مدت زمان زیادی زنده نمی‌مانند. اگر چه این مدت برای استیون هاوکینگ بین ۲ تا ۳ سال پیش‌بینی شده بود، اما او علی‌رغم همه مشکلات و ناراحتی‌ها تا سال‌ها به زندگی خود ادامه داد و برای فرارسیدن مرگ لحظه‌شماری نمی‌کرد و بعد از ۵۵ سال او را از پا درآورد. بیماران مبتلا به این بیماری معمولاً دچار ناتوانی‌های حرکتی شده و ۳ تا ۵ سال پس از ابتلا به این بیماری جان خود را از دست می‌دهند. اگر چه ۲۰ درصد این بیماران تا ۵ سال و ۱۰ درصد آن‌ها تا ۱۰ سال زنده خواهند ماند. در این بیماری دستگاه عصبی مرکزی و ماهیچه‌ها به ویژه ماهیچه‌های دست، پا، ساعد، سر و گردن به شدت صدمه می‌بینند.
علت این بیماری نامشخص است اما به نظر می‌رسد فرایندهای التهابی که در موتور نورونها اتفاق می‌افتد، دلیل بروز آن باشد.
این بیماری ممکن است در اثر معیوب بودن ژن SOD۱ بوجود آمده باشد. اما تاکنون علت دقیق ابتلا به ALS شناخته نشده‌است. ناتوانی حرکتی در این افراد سبب ایجاد زخم‌هایی ناشی از فشارهای طولانی مدت روی نقاط خاصی از بدن می‌شود. ابتلا به ذات‌الریه در اثر مشکلات موجود در بلع این افراد و همچنین تجمع ترشحات در مسیرهای هوایی از دیگر عوارض جانبی احتمالی در افراد مبتلا به ALS است. این در حالی است که تحلیل نیروی جسمانی فرد می‌تواند جنبه‌های مختلف زندگی او مانند کار، روابط اجتماعی و… را تحت تأثیر پیامدهای نامطلوب خود قرار دهد. پژوهشگران برای بررسی منشأ ایجاد این بیماری نظریه‌های گوناگونی مانند عوامل عفونی، اختلال در دستگاه ایمنی بدن، علل وراثتی، مواد سمی، عدم تعادل مواد شیمیایی در بدن و همچنین سوءتغذیه را بررسی کرده‌اند. اگرچه پژوهشگران تاکنون به عامل ایجادکننده این بیماری در بیماران مختلف پی نبرده‌اند، اما در سال ۱۹۹۳ با شناسایی عامل ژنتیکی مؤثر در انتقال بیماری ALS براساس عوامل وراثتی توسط گروهی از کارشناسان علوم ژنتیک و روان‌پزشکان بالینی یک قدم به شناسایی عامل ایجاد بیماری نزدیک‌تر شدند. این عامل ژنتیکی در به رمز درآوردن آنزیمی که از سلول‌ها در برابر آسیب‌های ایجاد شده توسط رادیکال‌های آزاد محافظت می‌کند، نقش دارد.
از جمله نشانه‌های شایع این بیماری دشواری در گفتار و گرفتگی ماهیچه، پرش و ضعف ماهیچه‌ها که اغلب از اندام‌ها (دست، بازوها و پاها) آغاز شده و گسترش می‌یابد و سرانجام ماهیچه‌های تنفسی و بلع را نیز درگیر می‌کند.
ضعف و ناتوانی ناشی از این بیماری، راه رفتن و استفاده از دست‌ها برای انجام فعالیت‌های روزانه مانند شستن دست و صورت و لباس پوشیدن را غیرممکن می‌سازد. با گسترش ناتوانی حرکتی و ضعف ماهیچه‌ها در بدن فرد، بیمار در بلع، جویدن و تنفس نیز با مشکل روبه‌رو می‌شود. هنگامی که ماهیچه‌های تنفسی مورد حمله قرار می‌گیرند فرد برای ادامه زندگی خود به ناچار باید از دستگاه‌های تنفس مصنوعی استفاده کند.
بروز بیماری دونفر در هر صد هزار نفر می‌باشد و اغلب افراد بین چهل تا شصت سال را درگیر می‌سازد. بیماری ماهیت پیشرونده داردو اغلب بیماران بعد از دو تا پنج سال فوت می‌کنند ولی گاه دوره‌های توقف بیماری وجود دارد؛ که باعث می‌شود ۱۰ درصد از بیماران تا ۱۰ سال زنده بمانند.
از آنجایی که این بیماری تنها به اعصاب حرکتی آسیب می‌رساند، بنابراین هیچ اختلالی در بینایی، بساوایی، شنوایی، چشایی و بویایی فرد به وجود نخواهد آمد و جالب این که اعصاب حرکتی مؤثر در حرکت چشم‌ها و مثانه برای مدت‌های طولانی از حمله عامل بیماری مصون خواهند ماند.
بررسی یک نوع امضا یا اثر انگشت مولکولی مشترک با استفاده از فناوری نانو، تشخیص بیماری ALS را در دو حالت ارثی و غیرارثی امکان‌پذیر می‌سازد. بررسی‌های انجام شده توسط پژوهشگران نشان می‌دهد که نوعی پپتید در مایع نخاعی همه بیماران مبتلا وجود دارد.
بیماری ALS درمان خاصی به جز درمان علائم ندارد. اخیراً استفاده از دارویی به نام ریلوزول یا ریلوتک با بلوک گیرنده‌های گلوتامات می‌تواند روند بیماری را کند نماید و طول عمر بیماران را افزایش دهد.
به علت شرایط فیزیکی بیمار و عدم تحرک او نگهداری از این بیماران بسیار دشوار است و خانواده و پرستار بایستی نسبت به موارد پیش رو کاملاً توجیه باشند و با پزشک و انجمن‌های محلی و خانواده سایر بیماران مشورت نمایند. به عنوان مثال حمام رفتن که کاری ساده و روزمره برای بیشتر انسان هاست در این بیماران بایستی به دقت انجام گیرد تا مانع از آسیب دیدن پرستار یا بیمار شود.
همچنین مهم‌ترین مانع پیش رو بیماران عدم توانایی تکلم یا برقراری ارتباط با محیط بیرون است. ساده‌ترین روش استفاده از یک جدول حروف جلو تخت بیمار و گرفتن علامت چشم از او هنگام اشاره به حرف مورد نظر است. (مثلاً ایا در این ستون است؟ ایا در این سطر است؟) سپس با توجه تجربه، پرستار باید حدس بزند که بیمار چه می‌خواهد. البته این روش بیشتر برای کارهای ابتدایی پاسخ گو می‌باشد. سالهاست دستگاه‌هایی برای حل این مشکل به بازار آمده که می‌توانند با ردیابی حرکت چشم آن را تبدیل به مختصات نموده و به کاربر اجازه تعامل ساده با رایانه را فراهم کنند. این گونه دستگاه‌ها فعلاً قیمتی بین ۶ تا ۱۰ هزار دلار دارند و در ایران با توجه به موانع مالی و زبانی کاربردی نیافته‌اند. البته چند پروژه برای کمک به بیماران ایرانی در دست اجرا است که از آن جمله پروژه دستگاه ارتباط با بیمار «زیگورات» است.
براساس آمار در مقیاس جهانی در حدود ۳۵۰ هزار نفر از بیماری ای.ال. اس رنج می‌برند. در هلند یک هزار و ۵۰۰ نفر به این بیماری دچار هستند. سالانه حدود ۶۵۰ بیمار مبتلا به ای.ال. اس مورد آزمایش و تحقیق قرار می‌گیرند. همچنین هر سال حدود ۳۵۰ نفر در اثر این بیماری در کشور هلند می‌میرند.
چند سال پیش در شبکه‌های اجتماعی رویدادی با عنوان چالش سطل یخ(Ice Bucket Challenge) به راه افتاد که در آن بسیاری از مردم و حتی افراد سرشناسی چون بیل گیتس و زاکربرگ اقدام به ریختن سطلی از آب یخ به روی سر خود و فیلم‌برداری از آن و به اشتراک‌گذاری در فضای مجازی می‌کردند که یکی از دلایل آن تشویق مردم به آگاهی در مورد بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک عنوان شده‌است.
ماراتن نام مکانی در ۴۰ کیلومتری شهر آتن است. در سال ۴۹۰ پیش از میلاد نبرد ماراتون بین ایران و یونان در این مکان رخ داد و ارتش هخامنشی شکست خورد. این نبرد نخستین پیروزی یونان بر ایران در خشکی بود.CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 1 "iranicaonline.org"
کورالاین نام رمانی در گونهٔ خیال‌پردازی اثر نیل گیمن است که در سال ۲۰۰۲ میلادی به چاپ رسیده‌است. او در سال ۲۰۰۳ جایزه هوگو و جایزه نبیولا و در سال ۲۰۰۲ میلادی جایزهٔ برام استوکر برای بهترین کار جهت خوانندگان نوجوان را بُرده‌است.
برخی این اثر را با "آلیس در سرزمین عجایب" مقایسه کرده‌اند.
کورالاین جونز، دختری است که به همراه والدینش به خانه‌ای قدیمی اثاث کشی می‌کند. در آن خانهٔ نسبتاً بزرگ کسان دیگری هم بودند. در طبقهٔ همکف، درست زیر خانهٔ کورالاین دوشیزه اسپینک و دوشیزه فورسیبل زندگی می‌کردند. دو پیرزن مهربان که زمانی بازیگر تئاتر بودند. طبقهٔ بالایی خانهٔ آنها، محل زندگی پیرمردی به نام آقای بوبو بود، که کورالاین آن اوایل او را پیرمرد دیوانهٔ طبقهٔ بالایی صدا می‌زد، زیرا این پیرمرد ادعا می‌کرد موش‌های سیرک را آموزش می‌دهد. کورالاین در خانهٔ بزرگ و قدیمی گشت می‌زند و مکان تمام درها و پنجره‌های خانه را شناسایی می‌کند ولی یک در قهوه‌ای رنگ در انتهای اتاق پذیرایی وجود دارد که درش قفل است. مادر کورالاین با یک کلید سیاه و بزرگ و زنگ زده در را باز می‌کند و همه می‌بینند که پشت این در فقط یک دیوار آجری قرار دارد. مادرش در را می‌بندد ولی قفلش نمی‌کند چون دلیلی برای این کار نیست. هنگام شب کورالاین سایه‌هایی را می‌دید که از روی دیوار عبور کرده و وارد در قهوه‌ای می‌شوند ولی همچنان پشت در بسته بود.
روز بعد کورالاین دوباره با همسایه‌هایش ملاقات می‌کند. آقای بوبو از طرف موش‌های خود به کورالاین توصیه می‌کند که از در رد نشود و کورالاین می‌گوید که این برایش مفهومی ندارد. بعد از این به سراغ دو پیرزن مهربان می‌رود و آنها با فال برگ‌های چای به این نتیجه می‌رسند که کورالاین در خطر است و دوشیزه اسپینک برای در امان ماندن کورالاین به او یک سنگ سوراخ می‌دهد و ادعا می‌کند که این سنگ خوش‌یمن است.
روز سوم کورالاین برای خرید یونیفرم مدرسه به همراه مادرش به شهر می‌رود و بعد در خانه بی حوصله شده و با فراموش کردن هشدارها کلید سیاه را برداشته و در قهوه‌ای را باز می‌کند، منتها این بار هیچ دیواری در کار نیست و در رو به یک راهروی دراز و تاریک باز می‌شود که به نظر می‌رسد بی‌انتها است. کورالاین با تعجب در راهرو راه می‌رود و محو تماشای تابلوهای نقاشی می‌شود، درست در همین زمان صدایی شبیه به مادرش او را از تاریکی فرا می‌خواند. یک پیکر درست شبیه به مادرش، ولی با پوست خیلی سفید و ناخن‌های دراز، ولی عجیب‌ترین چیز این است که چشم‌های او تنها دو دکمهٔ سیاه رنگ بود. آن زن عجیب و غریب خود را مادر دیگر کورالاین معرفی کرده و با مهربانی زیاد با کورالاین رفتار می‌کند. آن زن و یک مرد همانند خودش که شبیه به پدر کورالاین است با درست کردن غذاهای لذیذ و بازی
سرگرمی‌های فراوان او را ترغیب به ماندن می‌کنند. کورالاین از خانه بیرون می‌آید و متوجه می‌شود که فضای بیرون خانه کاملاً با فضای بیرون خانهٔ خودش متفاوت است. در آنجا سگ‌ها حرف می‌زنند و شکلات می‌خورند و دوشیزه اسپینک و دوشیزه فورسیبل جوان هستند و مثل قدیم نمایش اجرا می‌کنند ولی مخاطبان این تئاتر عجیب سگ‌ها هستند! گربهٔ سیاهی که در اطراف خانه‌شان پرسه می‌زد در این جهان توانایی حرف زدن دارد و بسیار مغرور و متکبر به نظر می‌رسد چون می‌تواند آزادانه بین دو جهان جابه‌جا شود. مادر چشم دکمه‌ای کورالاین از او تقاضا می‌کند در همان جهان بماند و به چشمانش دکمه بدوزد ولی کورالاین مخالفت کرده و به جهان خود برمی‌گردد.
وقتی وارد جهان واقعی می‌شود، با این حقیقت روبرو است که والدین واقعی‌اش مفقود شده‌اند. انتظار فایده‌ای ندارد. وقتی صبح می‌شود کورالاین با شنیدن صدای گربه از خواب بیدار می‌شود. گربه او را به جلوی آینهٔ قدیمی راهرو می‌برد و آنجا کورالاین والدینش را درون شیشهٔ آینه می‌بیند که از او تقاضای کمک دارند. کورالاین به پلیس زنگ می‌زند ولی آنها حرفش را باور نمی‌کنند. در نهایت کورالاین به این نتیجه می‌رسد که مادر دیگرش مسبب این اتفاق است و برای همین با شجاعت به همراه گربه به جهان سیاه و سفید پشت آن در می‌رود تا والدینش را نجات دهد. مادر دیگرش از آمدن کورالاین خوشحال می‌شود. گربه به کورالاین توصیه می‌کند آن مادر دیگرش را در یک بازی شکست دهد چون او عاشق بازی است. مادر دیگر، دوباره از کورالاین می‌خواهد که پیشش زندگی کند و چون قبول نمی‌کند به مجازات نافرمانی او را در فضای کوچک پشت یک آینه زندانی می‌کند.
در آنجا، کورالاین با سه بچه شبح مواجه می‌شود که در گذشته‌های دور گول آن زن یا به قول خودشان آن عجوزه را خوردند و روحشان دزدیده شد و برای همیشه در تاریکی‌ها از یاد رفتند. آنها به کورالاین هشدار می‌دهند که هرچه زودتر فرار کند چون عجوزه روح او را هم دزدیده و در میان غم و اندوه رهایش می‌کند. آنها تقاضا می‌کنند که کورالاین روحشان را از آن زن پس بگیرد.
مادر دیگر، کورالاین را از پشت آینه آزاد می‌کند و دوباره با او مهربان می‌شود. کورالاین هم از این فرصت استفاده کرده و از او می‌خواهد که یک بازی بگرد و پیدا کن با هم انجام دهند. اگر کورالاین موفق شود روح آن سه بچه و پدر و مادرش را پیدا کند می‌تواند دوباره به خانهٔ واقعی‌اش برگردد و اگر نتواند، اجازه می‌دهد که آن زن به چشمانش دکمه بدوزد و او را برای همیشه پیش خود نگه دارد. مادر دیگرش قبول می‌کند و سوگند می‌خورد که زیر قولش نزند.
کورالاین با بهره‌گیری از آن سنگ سوراخ و تکیه بر مهارت‌هایش جستجو را برای یافتن روح آن کودکان آغاز می‌کند و در نهایت روح مرمرین آنها را پیدا می‌کند. او می‌فهمد که والدینش در یک حباب شیشه‌ای روی شومینه زندانی شده‌اند ولی می‌داند که اگر سریع این مطلب را به عجوزه بگوید شانس فرارش را از دست می‌دهد، چون مطمئناً آن زن روی قولش نمی‌ایستد، برای همین به دروغ می‌گوید که والدینش در راهروی بین دو جهان هستند. مادر دیگر با پوزخند و تمسخر در را که قبلاً قفل کرده بود باز می‌کند تا به او نشان دهد که چیزی آنجا نیست ولی کورالاین به محض بازشدن در گربه را روی مادر دیگر انداخته و به سرعت فرار می‌کند. مادر دیگر از پشت در را فشار می‌دهد ولی با کمک سه بچه شبح و والدینش، دست عجوزه قطع شده و آنها نجات پیدا می‌کنند. کورالاین روی صندلی به هوش می‌آید و با والدینش مواجه می‌شود که هیچ خاطره‌ای از عجوزه ندارند.
در آن شب، کورالاین در رؤیایی که می‌بیند سه بچه شبح نجات یافته را در یک پیک نیک خانوادگی ملاقات می‌کند. بچه‌ها لباس‌های قدیمی می‌پوشند و به نظر می‌رسد یکی از آنها بال دارد و پرواز می‌کند. آنها به کورالاین هشدار می‌دهند که هنوز وظیفه اش انجام نشده‌است: مادر دیگر تلاش خواهد کرد تا او را به عقب برگرداند و تلاش خواهد کرد تا کلید بازکردن درب بین جهان‌ها را بدست آورد. کورالاین برای نابود کردن کلید به چاه قدیمی جنگل می‌رود. او وانمود می‌کند با عروسک‌هایش به پیک نیک آمده، در حالی که یک پتو که کلید بر رویش قرار دارد دهانهٔ چاه را پوشانده، دست جداشده مادر دیگر تلاش می‌کند کلید را بگیرد، اما روی پتو قدم می‌گذارد و در چاه می‌افتد. کورالاین به خانه برمی گردد و به همسایگان خود سلام می‌کند (که برای اولین بار نامش را درست ادا می‌کنند) و فردا برای مدرسه آماده می‌شود و کورالین به خوبی و خوشی زندگی کرد.
این داستان ابتدای زمستان سال ۱۳۸۶ با ترجمهٔ خانم پریا آریا، توسط نشر مرکز به چاپ رسیده‌است. این داستان اولین کتاب نیل گیمن است که به فارسی منتشر شده‌است.
هنری سیلیک با همراهی استودیو لایکا در سال ۲۰۰۹ فیلمی استاپ موشن با اقتباس از این داستان ساخت که عمدهٔ نقدهای آن مثبت بوده‌است. تغییر فیلم نسبت به داستان افزوده شدن پسری همسن کورالاین با نام وایبورن لوت است که البته شخصیت پدرپدربزرگش در داستان معرفی شده‌است.
کنستانتین میخائلوویچ سیمونوف (۲۸ نوامبر ۱۹۱۵–۲۸ اوت ۱۹۷۹) شاعر و نویسنده شوروی
بسیاری از آثار وی به عنوان رمان، پایه آثار سینمایی هستند.
خالق رمانهای معروف دربارهٔ دوران جنگ دوم جهانی به نام:
«تسلیم من شو» ترانه‌ای از آلبوم خطرناک اثر مایکل جکسون می‌باشد. این ترانه در جدول موسیقی بریتانیا جایگاه دوم را به دست آورد و در جدول موسیقی نیوزیلند هم به مدت ۴ هفتهٔ متوالی، شمارهٔ یک بود.
جکسون برای ساخت این آهنگ، از گیتاریست سابق گروه گانز ان روزز، اسلش، کمک گرفت.
تک آهنگ «"تسلیم من شو"»، در شمال قاره آمریکا و آسیا منتشر نشد.
اریتم مولتی‌فرم یا قرمزشدگی چندشکل یک بیماری التهابی حاد پوست و غشاهای مخاطی است. علت دقیق آن شناخته شده نیست اما احتمالاً به دنبال یک عفونت یا مصرف دارو کمپلکسهای ایمنی (به خصوص IgM) تشکیل می‌شود که در مویرگهای پوست و مخاط (به خصوص مخاط دهان) رسوب می‌کند.
اریتم مولتی‌فرم بیماری شایعی است به خصوص در دهه دوم و سوم عمر. بیماری از اشکال خفیف (minor) که شایع‌ترند تا شدید (major) دیده می‌شود. فرم شدید آن شاید با بیماری سندرم استیون جانسون مرتبط باشد. از جمله عوامل عفونی باعث این بیماری می‌توان به ویروسها تب خال و ارف (orf)، باکتریها مانند مایکوپلاسما و قارچها اشاره کرد. در میان داروها شایعترین عامل این بیماری سولفونامیدها (کوتریموکسازول) می‌باشد. داروهای دیگر نظیر فنی توئین، باربیتوراتها، پنی سیلینها وداروهای پیشگیری کننده از بارداری نیز می‌توانند باعث این بیماری گردند.