moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سایتیف در کنار الکساندر مدوید و الکساندر کارلین پرافتخارترین کشتی‌گیر تاریخ در رشتهٔ کشتی آزاد است. باخت سایتیف در دیدار برابر براندون اسلی آمریکایی در المپیک ۲۰۰۰ سیدنی تنها شکست او در بازی‌های المپیک بود که باعث شد به رکورد چهار مدال طلای المپیک نرسد. برادر وی آدام سایتیف نیز از کشتی‌گیران نامدار جهان است. سایتیف اکنون در مجلس دومای دولتی روسیه به عنوان نمایندهٔ داغستان فعالیت می‌کند.Бувайсар Сайтиев прошёл в Госдуму от Дагестана
سایتیف موفق به کسب ۹ مدال طلا در سطح جهانی شده‌است. او شش بار قهرمان جهان و سه بار قهرمان المپیک شده‌است. فعالیت حرفه‌ای وی در رقابت‌های بین‌المللی از سال ۱۹۹۴ آغاز شد و تا المپیک ۲۰۰۸ در پکن، چین ادامه پیدا کرد. در طی سیزده سال، وی در یازده دورهٔ قهرمانی جهان و المپیک شرکت کرد و در ۹ دوره از این مسابقات عنوان قهرمانی را به دست آورد و تنها در دو دوره نتوانست عنوانی به دست بیاورد.
بوایسار تنها در دو مسابقه رسمی و تنها در مقابل دو نماینده ایران و آمریکا شکست خورد. در سال ۱۹۹۴، بووایسار در رقابت‌های جام جهانی کشتی ادمونتون کانادا در ۱۹ سالگی مغلوب کشتی گیر تکنیکی ایرانی به نام داود قنبری شد.
در سال ۱۹۹۹، بووایسار در رقابت‌های قهرمانی جهان کشتی نگرفت و در وزن وی برادر کوچک‌ترش آدام، در رقابت‌ها حضور یافت و نشان طلا به دست آورد. سایتیف همچنین در قهرمانی جهان ۲۰۰۲ نتوانست در مسابقات شرکت کند چرا که در انتخابی تیم ملی روسیه برای رقابت‌های جهانی به ماگومد عیسی‌حاجیف باخته بود، عیسی‌حاجیف در قهرمانی جهان موفق شد نشان نقره به دست بیاورد. در سال ۲۰۰۷ سایتیف در انتخابی تیم روسیه مقابل ماخاچ مرتضی علیف شکست خورد و مرتضی علیف در ادامه توانست عنوان قهرمانی جهان را به دست بیاورد. براساس گزارش رسانه‌ها، سایتیف در سال ۲۰۰۷ در تمرینات از ناحیهٔ گردن دچار آسیب شده بود.
! colspan="7"| مسابقات قهرمانی جهان و المپیک
! رکورد
! نتیجه
! هماورد
! تاریخ
! رقابت
! مکان
۷ سپتامبر ۱۹۹۸
۲۹ اوت ۱۹۹۷
۱۰ اوت ۱۹۹۵
اِما 絵馬 یا ئه‌اوما えうま نگار نذری تشکیل شده از پلاک چوبی کوچک در فرهنگ ژاپنی و آیین شینتو است. بر لوحهٔ اِما حیوانات مختلف و گاه دیگر تصویرهای آیین شینتو به نگارش در می‌آیند. معنی لفظی «اِما» اسب‌نگاره است. این عبارت از ترکیب دو کانجی ئه (絵) به معنی تصویر و اوما (馬) به معنی اسب ساخته شده‌است. این لوحه‌های تصویری به عنوان نذر به معبدهای شینتو برده شده و در آنجا آویخته می‌شود.
زائران آرزوهای خود را بر این لوحه‌ها می‌نویسند و به امید تحقق بخشیدن این آرزوها، لوحه‌ها را به معبد می‌سپارند. بیشتر مردم تندرستی، کامیابی در کسب و کار، قبول شدن در امتحان‌هایی مانند کنکور، عشق یا ثروت را آرزو می‌کنند.
در قرون وسطی ژاپنی‌های ثروتمند اسب را به عنوان یک جانور نذری به پرستشگاه‌ها پیشکش می‌کردند، تا اینکه در دورهٔ هی‌آن (۷۹۴–۱۱۵۸ پس از میلاد) پلاک نذری با تصویر اسب بر آن جانشین پیشکش کردن اسب شد. کم‌کم تصویرهای دیگری هم بر روی این لوحه‌ها نقاشی شد، مانند جانواران دائرةالبروج یا تصویرهایی از شعائر مذهبی.
پست‌مدرنیته ، انتزاعی است که به دوران تاریخی پس از مدرنیته گفته می‌شود.
پست‌مدرنیته به شکل کلی، برای توصیف شرایط و وضعیت اقتصادی و فرهنگی جامعه‌ای به کار می‌رود که گفته می‌شود وضعیت مدرنیته را پشت سر گذاشته‌است. برخی از مکتب‌های فلسفی و فکری معتقدند که مدرنیته، در نیمهٔ دوم قرن بیستم به انتها رسید و با پست مدرنیته جایگزین شد. در حالی که دیگران از جمله یورگن هابرماس، بر این باورند که مدرنیته هنوز به پایان نرسیده‌است. در سال ۱۹۵۹ ایهاب حسن فیلسوف فرانسوی اولین رساله در تشریح پست مدرنیته را منتشر کرد و تا سال ۱۹۶۱ دیگر فلاسفه و اندیشمندان به تبیین و تشریح پست مدرنیته پرداختند و پست مدرنیته رسماً مورد پذیرش اکثریت فلاسفه و متفکران قرارگرفت. لازم به‌ذکر است که پست مدرنیته برخلاف کلاسیسیسم و مدرنیته تنها یک وضعیت است. وضعیتی مرکب از جهان‌بینی کلاسیک و مدرن.
مدرنیته با ظهور صنعتی شدن بعد از قرون وسطی و سرمایه‌داری، نظارت و نظام ملت – دولت برجسته می‌شود. در نتیجه، مدرنیته بایست جامعه‌ای فراصنعتی، فراسرمایه‌داری، و بدون دولت باشد. اگرچه هیچ‌کس تا به حال به‌طور جدی دربارهٔ وضعیت جوامع معاصر غربی بحث نمی‌کند که پست‌مدرنیته در یک وضعیت مشخص نهادی قرار دارند. بلکه مفهوم پست‌مدرنیته زمانی که برای توصیف مسائل نهادی استفاده می‌شوند، به ساخت اجتماعی‌ای اشاره دارند که تبادل اطلاعات جایگزین تولیدات صنعتی و به‌طور خاص صنایع سنگین به عنوان محرک ابتدایی اقتصادی شده‌است. لازم به ذکر است که فناوری اطلاعات عنصر حیاتی این فرایند است.
گفته می‌شود که پست مدرنیته در یک تغییر کلی از تولید به مصرف به عنوان مجموعهٔ مرکزی فرایندهای اجتماعی و اقتصادی ساخت اجتماعی مداخله می‌کند. به این معنا، مفهوم پست مدرنیته تا حدی مشابه جامعهٔ فراصنعتی است، این مفهوم اظهار می‌دارد که جوامع صنعتی شاهد تغییر جهت از ساخت صنعتی به صنایع خدماتی با تأکید بر فناوری اطلاعات هستند.
اگرچه، بعضی از نظریه پردازان مفهوم پست مدرنیته را برای اشاره به موقعیت نهادی مورد استفاده قرار نمی‌دهند بلکه به منظور ارجاع به موقعیت دانش آن را به کار می‌برند؛ بنابراین بومن عنوان کرده‌است که پیامدهای پست مدرنیته آن‌ها چیزهایی است که ذهن مدرن بر خودش از دور و به‌واسطهٔ درک انگیزش تغییر بازتاب می‌کند.
عدم قطعیت، دو سو گرایی و ابهام پست مدرنیته امکان به چنگ آوردن سرنوشت به منظور خلق آینده‌مان را فراهم می‌آورد. اگرچه هیچ‌یک از این‌ها تضمین یا مبنای عامی برای این پروژه نیستند، بلکه تنها به عنوان احتمالی درون موقعیت پست‌مدرنیته ظاهر گشته‌اند. اندیشهٔ پست‌مدرنیته خواستار آن است که مدرنیته در پی برآوردن وعده‌های خود باشد ولو اینکه عقلانیت در آن تحریف شده‌است. برای لیوتارد نیز وضعیت پست مدرنیته فهم موقعیت دانش در جامعهٔ بسیار پیشرفته‌است. او شکاکی دربارهٔ فرا روایت‌ها را عنوان می‌کند و تفاوت‌ها و فهم‌های واقع شده درون دانش‌های خاص محلی را تجلیل می‌کند.
. به شکل کلی می‌توان منظور از مدرنیته را جامعهٔ مدرن دانست.
از نظر تاریخی، دوران مدرن با دورهٔ رنسانس آغاز شده و با عصر روشنگری و انقلاب فرانسه و ایده‌آلیسم آلمانی به عنوان گفتار کلیدی غرب تحکیم می‌شود. از و یژگی‌های این دوران می‌توان به این موارد اشاره نمود:موج چهارم، رامین جهانبگلو، ترجمهٔ منصور گودرزی، نشر نی، چاپ چهارم ۱۳۸۴، صفحهٔ ۷۱–۷۲
همچنین دوران مدرن در رویدادهای تاریخی چون انقلاب آمریکا و فرانسه و دو اعلامیهٔ استقلال آمریکا و اعلامیهٔ حقوق بشر و شهروند ۱۷۸۹ فرانسه تجلی می‌یابد.
می‌توان گفت که چهار معنای اصلی از مدرنیته وجود دارد:موج چهارم، رامین جهانبگلو، ترجمهٔ منصور گودرزی، نشر نی، چاپ چهارم ۱۳۸۴، صفحهٔ ۲۱
موج چهارم، رامین جهانبگلو، ترجمهٔ منصور گودرزی، نشر نی، چاپ چهارم ۱۳۸۴
مدرنیته، جهانی شدن و ایران، عطا هودشتیان، انتشارات چاپخش، تهران، ۱۳۸۱
سَروَر مه‌کامه محصص لاهیجانی (۱۲۹۱–۱۳۵۶)، شاعر و خوشنویس ایرانی و فعال حقوق زنان بود. او عضو هیئت رئیسه کنگره نویسندگان نیز بود و از وی بیش از ۵۰۰۰ بیت شعر برجا مانده‌است.
"بانو سرور" یا "سرورالدوله لاهیجانی" در سال ۱۲۹۱ در لاهیجان زاده شد. پدرش احمد مستوفی متخلص به مه‌کامه و مادرش سارا خاتون از زنان خوشنویس، نقاش و هنرمند بود.سالار زنان ایران
"سرور" از کودکی شعر می‌گفت و شعر بزرگان را حفظ می‌کرد و از نوجوانی شعرهای او در نشریه‌های گیلان چاپ می‌شد. سرور مدرسه را زود به پایان رساند و با وجود سن کم آموزگار نخستین دبستان دخترانه دولتی لاهیجان شد و به زودی نظامت مدرسه را برعهده گرفت. او پدرش را در ۱۳ سالگی و مادرش را در ۱۵ سالگی از دست داد.
از آنجا که تخلص شعری‌اش «مه‌کامه» بوده و با نام خانوادگی همسرش (محصص) در اجتماع می‌زیست، بیشتر به «مه‌کامه محصص» مشهور است.
به گفته علی اکبر مشیر سلیمی او در نه سالگی پنج هزار بیت و ترانه حفظ بود و از ده سالگی به سرایندگی و سخنرانی پرداخت. مه‌کامه در پانزده سالگی به رشت رفت و به تدریس ادبیات در دارالمعلمات رشت پرداخت و هم‌زمان به جمعیت‌های جنبش زنان ایران پیوست و با چاپ اشعاری دربارهٔ حقوق زنان و آزادی زنان، در رشت پرآوازه گشت. در این زمان با پسرعموی خود، عباسقلی محصص، کارمند وزارت دادگستری و از قاضی‌های سال‌های ابتدایی سده ۱۳ خورشیدی ازدواج کرد و چهار فرزند به دنیا آورد، از جمله اردشیر محصص، کاریکاتوریست و ایران‌دخت محصص، مدرس، نقاش، پیانیست و مترجم. اما عباسقلی خیلی زود و در زمان کودکی اردشیر، بر اثر عارضه قلبی درگذشت و "مه‌کامه" فرزندانش را به تنهایی بزرگ کرد.اردشیر محصص هفتاد ساله شد ("بی‌بی‌سی فارسی") "مه‌کامه" در این زمان ساکن تهران شد و از آن پس به تربیت فرزندان، سرودن شعر و نوشتن مقالات اجتماعی دربارهٔ وضعیت زنان پرداخت.
در سال ۱۳۱۳ در مسابقهٔ انجمن ادبی ایران به مناسبت هزارهٔ فردوسی شرکت کرد و رتبهٔ اول را به دست آورد. "سرور محصص" همچنین از اولین زنان عضو کنگره نویسندگان بود. او در سال ۱۳۲۵ در کنگره شرکت کرد و با مقام بالایی که در شعر و ادب داشت به عضویت هیئت رئیسه کنگره نویسندگان درآمد. از وی بیش از ۵۰۰۰ شعر برجای مانده‌است.
"مه‌کامه" دوستی نزدیکی نیز با پروین اعتصامی داشت و این دوستی و رابطه تا پایان عمر کوتاه پروین ادامه داشت. نامه‌های این دو تن به یکدیگر معروف است، به ویژه قطعه غم‌انگیزی که در سوگ پروین سروده است بارها چاپ شده‌است.
به نظر می‌رسد اولین آشنایی مه‌کامه با پروین از طریق سروده‌های مه‌کامه که در رسانه‌های آن زمان منتشر می‌شد بوده‌است اما اولین دیدارشان در مدرسه دخترانه بوده‌است. زمانی که مه‌کامه متوجه می‌شود پروین برای دیدارش به مدرسه آمده و بلافاصله این دو بیتی را خطاب به پروین می‌سراید:
در مدتی که پروین در رشت اقامت داشت ارتباطش با مه‌کامه فعال و برقرار بود. پروین پس از بازگشت به تهران در ضمن اولین نامه‌اش به مه‌کامه این دو بیت را ـ در پاسخ به دو بیتی که او برایش سروده بود ـ با خطی خوش برایش نوشت:
۱. کوچک زاد. افشین، دربارهٔ مهکامه محصص، انتشارات ایلیا
به کسی که عکاسی می‌کند و عکس می‌اندازد، یا آنکه شغلش عکس برداری است عکاس می‌گویند.
"عکاس حرفه‌ای" پیشه‌اش عکاسی است و ممکن است برای روزنامه‌ها و مجلات عکس‌برداری کنند یا عکس‌های خود را برای مصارف تبلیغاتی و هنری بفروشند، در حالی که "عکاس غیرحرفه‌ای" برای علاقه و لذت بردن عکاسی می‌کند.
عکاسان برپایهٔ نوع عکس‌هایشان به دسته‌های گوناگونی همچون، عکاس پرتره، عکاس طبیعت، عکاس خبری، عکاس عروسی، عکاس ورزشی، عکاس کودک، عکاس تبلیغاتی، عکاس تجاری، عکاس اروتیک و … تقسیم می‌شوند.
وظیفهٔ عکاس در عکاسی استفاده از قدرت خلاقیت خود و چیره‌دستی در افزارمند شدن و استفاده از امکانات دوربین عکاسی است و یک عکاس موفق، باید هردو این وظایف را به خوبی انجام دهد.
خلیج باکو خلیجی است به مساحت پنجاه کیلومتر مربع در جمهوری آذربایجان که در کرانه باختری دریای خزر، و در ساحل جنوبی شبه جزیره آب‌شوران واقع شده‌است.بر پایه دانشنامهٔ جهان اسلام ، سرواژةٔ باکو. بازدید: نوامبر ۲۰۰۸. شهر باکو در کنارهٔ شمالی خلیج باکو و در دشت آب‌شوران قرار دارد. این شهر امروزه همهٔ کرانه‌های خلیج باکو را دربر گرفته‌است و از سوی باختر تا دامنه‌های کوه شبان (شبان‌داغ، ۳۵۴ متر) ادامه یافته‌است.همان. خلیج باکو بندرگاه طبیعی شهر باکو است و باشگاه قایق‌های تفریحی محلی در آن قرار دارد.
خلیج باکو در بخش باختری نسبتاً ژرف و در جنوب خاوری کم‌عمق و صخره‌ای است، و چند جزیره به نام‌های زیره بزرگ (بیوک‌زیره) در جنوب و زیره سنگی (داش‌زیره) در جنوب شرقی و جزیره کاروانسرا در قسمت شمالی دماغه بیل، در شمال باختری آن است.همان
واژهٔ زیره در نام این جزیره‌ها کوتاه‌شدهٔ واژهٔ جزیره است.baku-guide.com ، بازدید: نوامبر ۲۰۰۸ بادهای تندی در پاییز به نام‌های خَزْری (از شمال) و کیلاوار (از مغرب) می‌وزد و باران‌های شدیدی در آن می‌بارد.
این خلیج ۴۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰ کیلومتر خط ساحلی دارد. خلیج باکو از شرق با دماغه سلطان، از جنوب غربی با دماغه شیخ و از جنوب و جنوب شرق با جزایر قُم، داش زیره و بویوک زیره همسایه است. این جزایر بخشی از مجمع‌الجزایر باکو هستند که بیشتر در داخل خلیج قرار دارند. این ویژگی‌ها این خلیج را به مکانی مناسب به عنوان بندر تبدیل کرده‌است. بلوار باکو در کناره این خلیج قرار دارد. در طوفان‌های شدید، ارتفاع امواج در خلیج می‌تواند به ۱ تا ۵ متر برسد.
از قرن اول میلادی تا قرن هفتم خلیج باکو خشک بود و جزایر این خلیج به خشکی پیوند داشتند. در نقشه بطلمیوس باکو دور از دریا توصیف شده‌است. پس از قرن هفتم، سطح آب دریای خزر تا قرن نهم افزایش یافت و از آن زمان شکل‌گیری خلیج باکو آغاز شد. تغییرات شدیدی در این محل در اواخر قرن هشتم رخ داد، زمانی که دریای خزر بیش از ده متر بالا آمد. زمین‌لرزه بزرگی در سال ۱۳۰۶ رخ داد و قصر باییل که در جزیره ای در خلیج باکو ساخته شده بود، زیر آب رفت و برای چندین قرن زیر آب ماند. تنها در اوایل قرن هجدهم، زمانی که دریای خزر عقب‌نشینی کرد، این جزیره دوباره ظاهر شد. ماریو سانوتو، جغرافی‌دان ایتالیایی قرن چهاردهم، با تأسف خاطرنشان می‌کند: «سطح آب دریای خزر هر ساله بالا می‌رود و بیشتر شهرها دچار سیل شده‌اند.» و طبق گفته‌های عبدالرشید باکویِ جغرافی‌دان، در سال ۱۴۰۳م. دریای خزر قسمتی از باکو را زیر سیل برد و آب دریا تا نزدیکی یک مسجد بالا آمد. در آن زمان دریا در نزدیکی پای قلعه دختر موج می‌زد و این در اذهان مردم محل افسانه دختری که خود را از بالای برج پرتاب کرده‌است تقویت کرد. در آن زمان قصر باییل که بر روی صخره ای در خلیج باکو ساخته شده بود، کاملاً در زیر آب قرار داشت. در جریان ۶۰۰ سال پس از آن، سطح آب دریا تا آغاز قرن بیستم کمابیش بالا بود و سپس آغاز به فروکش کرد.
بر اساس بیانیه یکی از نمایندگان وزارت محیط زیست و منابع طبیعی، دلایل زیادی برای آلودگی خلیج باکو وجود دارد. پسماندهای ناشی از اشیاء صنعتی، مسکونی و خانگی واقع در ساحل دریا و همچنین بهره‌برداری از شناورها، ذخایر نفت و گاز از عوامل اصلی بدتر شدن شرایط بوم‌شناختی است. کار بررسی عمق خلیج باکو از سال ۱۹۹۶ و سپس کار بیرون کشیدن سازه‌های فلزی و شناورهای غرق شده از آب آغاز شد. در سال‌های ۲۰۰۷–۲۰۰۹، کار در مقیاس بزرگ برای پاکسازی خلیج باکو از کشتی‌های غرق‌شده، سازه‌های فلزی و فنی غیرقابل بهره‌برداری و خطوط لوله زیردریایی ازکارافتاده آغاز شد. در مجموع ۴۵۰۰ تن ضایعات فلزی و تقریباً ۴۱۲ تن ضایعات چوبی از دریا بیرون کشیده شد.
بندر تجاری در امتداد سواحل شمالی و غربی خلیج باکو امتداد دارد. بندر به‌طور کامل تجهیز شده و کلیه کارهای تخلیه و بارگیری در آن مکانیزه می‌باشد. اسکله‌ای نیز در قسمت شمال غربی خلیج باکو وجود دارد. بحثی در مورد نیاز به ساخت یک پل از طریق خلیج باکو، از لوکباتان به بزرگراه زیگ وجود دارد. طول پل روی دریا از شیخ تا زیگ ۱۴٫۵ کیلومتر در نظر گرفته شده‌است. طول کل پل که به بزرگراه کمربندی متصل خواهد شد ۲۶ کیلومتر است. پل دریایی بر روی پایه‌های مرتفع ساخته می‌شود تا مانع حرکت شناورها نشود. قرار است این پل تا سال ۲۰۱۵ تحویل داده شود. کار ساخت و ساز آن به مدت ۳٫۵ سال به طول خواهد انجامید.
شرکت‌های خارجی قصد دارند یک مرکز تفریحی در جزایر بویوک‌زیره و پیراللهی خلیج باکو افتتاح کنند. در روزنامه‌های آذربایجانی گزارش شده‌است که یک شرکت ترکیه‌ای که در حال آماده‌سازی پروژه است و ساخت مرکز تفریحی جزیره نارگین را اجرا خواهد کرد. قرار است هتل‌های مدرن، مکان‌های تفریحی و ساختمان‌های دیگر در جزیره افتتاح شود. همچنین قرار است یکی از بزرگترین شهربازی‌ها در محدوده کشورهای مستقل همسود در اینجا افتتاح شود که توسط متخصصان آلمانی ساخته خواهد شد. انتظار می‌رود این جزیره در آینده یکی از مراکز گردشگری باشد.
کنفرانس مجازی برگزاری کنفرانس‌ها و جلسات به صورت مجازی و تحت وب می‌باشد. وبینار هم نمونه‌ای از این نوع کنفرانس می‌باشد.
کنفرانس مجازی توسط نرم‌افزار‌های تحت وب و بدون تجهیزات خیلی خاص قابل اجرا می‌باشد و مزیت آن هم به همین دلیل است. دیگر کافی است که افراد با لپ‌تاپ خود به سیستم تحت وب متصل شوند و در هر جای دنیا برای دیگر افراد سخنرانی کنند.
در واقع کنفرانس مجازی بخشی از زیر سیستم آموزش مجازی می‌باشد که به کلاس‌های مجازی معروف شده‌اند.
عمده بخش‌های یک محصول که کنفرانس مجازی یا کنفرانس تحت وب را پوشش می‌دهد، شامل این موارد می‌شود: Web Conference, Wikipedia English
مشهورترین انواع کنفرانس‌های مجازی، رایاهمایی (وبینار) و وب کست هستند.
برای آنکه با این نوع سیستم‌ها بیشتر آشنا شوید به مرجع فارسی مراجعه کنید.
مجید آهی (۱۲۶۵ تهران – ۱۳۲۵ تهران) دیپلمات و دولتمرد ایرانی بود. وی دو دوره ریاست وزارت دادگستری و یک دوره ریاست وزارت راه و وزارت اقتصاد ملی را بر عهده داشت. آهی به زبانهای روسی و فرانسه تسلط کامل داشت.
آهی از یک خانواده مازندرانی در تهران به دنیا آمد. پدرش میرزا ابوالقاسم خان آهی، دبیر اول سفارت ایران در روسیه بود. خودش نیز در سال ۱۲۸۶ خورشیدی برای ادامه تحصیل به مسکو رفت و در سال ۱۲۹۶ با لیسانس قضائی و حقوق بين‌الملل به تهران بازگشت. مدتی در مدرسه سیاسی به تدریس مشغول بود و سپس به سمت کارگزار وزارت خارجه در انزلی منصوب شد.بازیگران سیاسی عصر رضاشاهی و محمدرضا شاهی. ناصر نجمی. انتشارات انیشتین. ۱۳۷۳ تهران کارگزاران وزارت خارجه مسئولیت رسیدگی به امور حقوقی و قضائی اتباع بیگانه را به عهده داشتند.
در ۲۶ خرداد ۱۳۰۲ که دکتر حکیم‌الدوله وزیر معارف شد، مجید آهی را معاون خود کرد. مستشاری دیوان عالی کشور شغل بعدی وی بود. در سال ۱۳۱۲ والی فارس شد.
وی در ۲۸ دی ۱۳۱۴ پس از آنکه علی منصور وزیر طرق (راه) مغضوب شد و تحت پیگرد قضائی قرار گرفت، جانشین او شد. در دوران وزارت او بود که خط آهن در سی‌ام بهمن ۱۳۱۵ به تهران رسید و این مناسبت در مراسم بزرگی گرامی داشته شد.
در مهر ۱۳۱۷ نام وزارت طرق و شوارع به وزارت راه تغییر یافت. در دی آن سال آهی از وزارت کناره گرفت و دلیل این کناره‌گیری، کسالت عنوان شد. او در ۲۳ تیر ۱۳۱۹ به دولت بازگشت و در کابینه علی منصور وزارت دادگستری را عهده‌دار شد.
اقدام مهم آهی به عنوان وزیر دادگستری که اعتراض برانگیخت، به تصویب رساندن لایحه‌ای برای فروش زمین‌های کشاورزی وقفی در چهاردهم اردیبهشت ۱۳۲۰ بود. بنابر این قانون دولت بجز املاکی که تولیت آنها با شاه عصر است (مانند آستان قدس رضوی) و املاکی که وقف بر آستانه رضوی و مسجد گوهرشاد و آستانه قم و حضرت عبدالعظیم و شاه چراغ و شاه نعمت‌الله ولی یا بیمارستان‌ها شده‌اند، همه زمین‌های کشاورزی وقف عام را می‌فروخت تا هزینه «تأسیسات خیریه و اجتماعی» (مانند بیمارستان‌ها و آموزشگاه‌ها) کند، موقوفات خاصه نیز در حکم املاک شخصی به‌شمار می‌رفت و متولیانشان حق فروش آنها را پیدا کردند.
پس از کناره‌گیری رضا شاه از سلطنت، همان نمایندگانی که به این قانون رأی داده بودند به آن اعتراض کردند و ۵۹ نماینده به سخنگویی سهام‌السطان بیات در ششم مهر ۱۳۲۰ طرحی برای لغو آن در دستور کار مجلس گذاشتند.
پس از اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰ که به نخست‌وزیری محمدعلی فروغی و کناره‌گیری رضا شاه از سلطنت انجامید، فروغی آهی را در وزارت دادگستری ابقا کرد. به سبب بیماری فروغی، آهی نقش سخنگوی دولت را ایفا می‌کرد و به نمایندگی از فروغی کابینه و برنامه او را در مجلس معرفی کرد و رأی اعتماد گرفت. لوایح دولت را هم او به مجلس می‌برد و از آنها دفاع می‌کرد. حجم انبوهی از شکایات کسانی که در دوران رضا شاه زندانی شده یا اموال و املاکشان را از دست داده بودند، بر سر دادگستری ریخت.
با اینکه محمدرضا شاه فرمانی صادر کرده و دستور آزادی محکومان سیاسی را داده بود، از آنجا که شماری از این محکومان با اتهاماتی غیرسیاسی محاکمه و زندانی شده بودند، آهی ناچار شد لایحه‌ای به مجلس ببرد تا هم امکان آزادی همه این محکومان را فراهم بیاورد. بنابر آماری که او اعلام کرد، مجموع این محکومان ۵۹۱ نفر بودند که ۴۳۸ نفرشان با دستور شاه آزاد شدند، محکومیت ۲۴۷ نفرشان بخشیده شده، ۱۹۱ نفرشان یک درجه تخفیف گرفته بودند و ۱۴۳ نفرشان تا شانزدهم مهر ۱۳۲۰ همچنان در زندان بودند.
در لایحه‌ای که آهی در ۲۴ مهر ۱۳۲۰ به تصویب مجلس رساند، علاوه بر آزادی این زندانیان، امکان اعاده دادرسی برای کسانی که به جرائم دیگری محکوم شده بودند و اعاده حیثیت از این محکومان نیز فراهم آمد.
مهمترین چالش او در وزارت دادگستری، برگرداندن املاکی بود که رضا شاه از مردم بزور گرفته بود. رضا شاه از پس از کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ که قدرت گرفته بود، تا زمانی که از سلطنت کناره گرفت، ۴۴ هزار ملک را به نام خود ثبت کرد. بیشتر این املاک یا بزور گرفته شده یا به بهای بسیار کمی ستانده شده بودند. او پس از کناره‌گیری از قدرت و در در راه ترک ایران، هنگامی که به اصفهان رسید همه دارایی خود را به پسر و جانشینش محمدرضا شاه بخشید. محمدرضا شاه هم همه این دارایی را در اختیار دولت گذاشت تا اگر کسی حقی از او ضایع شده، پس بگیرد.
آهی قصد داشت برای برگرداندن این املاک به مالکان اصلی آنها، هیئتی تشکیل بدهد که به محل برود و با بررسی اسناد، سندهایی را که به نام رضا شاه صادر شده بود باطل و برای مالکان قبلی سند مالکیت صادر کند. اما نمایندگان مجلس خواهان آن بودند که با تصویب قانونی، همه اسناد مالکیتی که به نام رضا شاه صادر شده، بجز اسناد کاخ‌های سلطنتی، باطل شود. بحث میان آهی و مجلس ماه‌ها طول کشید و سرانجام آهی خواسته خود را با وجود مقاومت شدید مجلس، به کرسی نشاند.
با لایحه‌ای که آهی در دوازدهم خرداد ۱۳۲۱ به تصویب مجلس رساند، دادگستری هیئت‌های سه نفره‌ای به نام «هیئت رسیدگی و تصفیه امور املاک واگذاری» تشکیل داد تا به شکایت‌ها رسیدگی کنند. اگر در املاکی که رضا شاه گرفته بود، تغییر مهمی ایجاد نشده بود، عین آن ملک را به صاحبش برگردانده می‌شد و اگر ساختمان مهم یا تغییرات اساسی دیگری در ملک شده بود، بهای ملک مطابق وضعیت روز تصرف و به نرخ روز به مالک داده می‌شد.
پس از فروغی، علی سهیلی هم آهی را در وزارت دادگستری ابقا کرد تا اینکه در سال ۱۳۲۱ آهی سفیر کبیر ایران در شوروی شد و تا سال ۱۳۲۵ در کوران جنگ جهانی دوم و مسائلی که میان ایران و شوروی بر سر تشکیل حکومت خودمختار با حمایت ارتش سرخ در آذربایجان جریان داشت، در مسکو ماند. این آخرین سمت آهی بود.
محمدحسین آیرُم (۱۲۶۱–۱۳۲۷) سرلشکر ارتش و رئیس شهربانی و مؤسس اداره سیاسی شهربانی در دورهٔ رضاشاه بود. او در زمان سردارسپه فرمانده تیپ مستقل شمال بود. سپس به آذربایجان و پس از مدتی به تهران منتقل شد. سپس به ریاست نظمیه منصوب شد و قدرت و ثروت عظیمی از این راه جمع‌آوری کرد.نجمی
محمدحسین آیرم در سال ۱۸۸۲ میلادی در باکو به دنیا آمد.ویکی‌پدیای انگلیسی خانوادهٔ آیرم از خانواده‌هایی بودند که غالب جوانان آن جذب قزاقخانه شدند. محمدحسین پس از انجام تحصیلات مقدماتی عازم سن پترزبورگ شد و تحصیلات نظامی خود را ادامه داد و دورهٔ ستاد و فرماندهی را نیز در آن کشور به اتمام رسانید و علاوه بر زبان روسی زبان فرانسه را به‌خوبی فرا گرفت. آیرم مقارن مشروطیت به ایران آمد و با درجهٔ نایب اولی (ستوان یکمی) در قزاقخانه استخدام شد.عاقلی ۴۲۲
در آن زمان فرمانده قزاقخانه کلنل لیاخوف بود. محمدحسین به دلیل برخورداری از قد و قامت بلند و معلومات نظامی مورد توجه لیاخوف قرار گرفت و با ارتقا به درجهٔ سلطانی (سروانی) آجودان وی شد. سپس مدارج ترقی را به سرعت طی کرد و به درجهٔ یاوری (سرگردی) و سرهنگی رسید و سمت آجودان کل دیویزیون (لشکر) قزاق را پیدا کرد و در زمان پالکونیک پرازارکویچ که مصادف با خاتمهٔ جنگ جهانی اول بود با ارتقا به درجهٔ سرتیپی، رئیس آتاماژور (ستاد) شد. آیرم چند سالی در این سمت بود تا تغییر کرد. سپس قزاقخانه را ترک کرده به روسیه رفت و بعد از کودتای ۱۲۹۹ مجدداً به ایران بازگشت.عاقلی ۳–۴۲۲
آیرم پس از ورود به ایران با یک درجه تنزل (سرهنگی) به استخدام قشون متحدالشکل درآمد و با سمت فرماندهی فوج (هنگ) مازندران به ساری رفت. کمی بعد افواج گیلان و مازندران در هم ادغام شدند و تیپ مستقل شمال به وجود آمد و سرهنگ آیرم با ارتقا به درجه سرتیپی فرمانده تیپ شد.عاقلی ۴۲۳ در بهار سال ۱۳۰۴ به او دستور داده شد که تیپ شمال را به سرتیپ فضل‌الله‌خان زاهدی تحویل داده و به تبریز برود. آیرم به تبریز رفت و جانشین سرلشکر عبدالله‌خان امیرطهماسبی شد. در اردیبهشت ماه ۱۳۰۵ رضاشاه تاجگذاری کرد و محمدحسین آیرم جزو افسرانی بود که به ژنرال آجودانی شاه برگزیده شدند. کمی بعد واقعهٔ قیام پادگان سلماس روی داد و در نتیجه آیرم به تهران احضار و منتظر خدمت شد. پس از مدتی ریاست دژبان تهران را به او سپردند. پس از آن ریاست یکی از هیئت‌های تفتیش را به او دادند.عاقلی ۴۲۴
روز بیستم اسفند ماه ۱۳۰۹ زندانیان زندان قصر شورش کرده و عده‌ای از محبوسان نیز فرار کردند. پس از آن سرتیپ زاهدی، رئیس وقت شهربانی، خلع درجه شد و به زندان افتاد. رضاشاه دستور احضار محمدحسین آیرم را که در اروپا به سر می‌برد داد. سرتیپ آیرم روز اول فروردین ۱۳۱۰ وارد تهران شد و همان روز فرمان ریاست نظمیهٔ کل مملکتی را گرفت. از جملهٔ اولین اقدامات آیرم در این مقام تشکیل ادارهٔ سیاسی بود؛ کار این اداره صرفاً پیرامون رفتار، کردار و گفتار دولتمردان بود و همه‌روزه گزارش‌هایی از همهٔ مقامات برای شاه ارسال می‌شد. آیرم در فروردین ۱۳۱۲ (همان سالی که تیمورتاش و سردار اسعد در زندان به قتل رسیدند) درجهٔ سرلشکری گرفت. کمی بعد سرهنگ فضل‌الله بهرامی رئیس ادارهٔ سیاسی جانشین کریم‌آقا بوذرجمهری در شهرداری تهران شد و امور املاک اختصاصی پهلوی نیز تحت تسلط آیرم قرار گرفت. آیرم تا نیمه‌های سال ۱۳۱۴ همه‌کارهٔ کشور بود.عاقلی ۴۲۵
آیرم در رأس شهربانی، قدرت بی‌حد و حصری یافت و در اندک زمانی توانست اعتماد کامل رضاشاه را به خود جلب کند. در دوره او شهربانی به اوج قدرت رسید و «مالک‌الرقاب جان و مال مردم» شد. مخالفان سیاسی و سایر مردم، تحت کنترل شدید و مراقبت‌های تمام نشدنی شهربانی قرار گرفتند. حتی رجال و کارگزاران وفادار به رضاشاه هم از تیر گزند شهربانی در امان نبودند و پیوسته از آزار رسانی‌ها و پرونده‌سازی‌های شهربانی در هراس بودند. آیرم بسیاری از رقبای سیاسی و نظامی خود را از اطراف رضاشاه دور کرد و با فراهم آوردن هر آنچه رضاشاه دلخواهش بود، خود را به او نزدیک ساخت. جاسوسان و دستگاه اطلاعاتی امنیتی شهربانی در دوره آیرم تمام دوایر دولتی و حکومتی را تحت مراقبت‌های شدید قرار داده، مخالفان حکومت را تعقیب می‌کردند؛ در همان حال، مطبوعات در آن دوره تحت شدیدترین سانسورها و نظارتها قرار داشتند و امنیت اجتماعی و حتی فردی مردم نیز از سوی جاسوسان و خبرچینان پرشمار شهربانی سلب شد. در همان حال، آیرم از هر راهی برای ثروت‌اندوزی و کسب مال و مکنت منقول و غیرمنقول وارد می‌شد. به واسطه ازدواج فرزندش با خواهرزن رضاشاه، بیش از هر زمان دیگر به خاندان سلطنت نزدیک شد و برای شخص رضاشاه هم املاک و ثروت بسیاری فراهم آورد. همواره مواظب بود سوءظن شاه را نسبت به خود و شهربانی برنینگیزاند. اما نزدیکی آیرم به رضاشاه و قدرت مهارنشدنی او در رأس شهربانی، چندان دوام نیاورد. رضاشاه به تدریج، چنان‌که شیوة او بود، نسبت به آیرم و اعمال او ظنین شد. البته این بار آیرم بر رضاشاه پیشدستی کرد و قبل از آن که به تیر خشم رضاشاه گرفتار آید به بهانه معالجه بیماری راهی خارج از کشور شد و به رغم پیگیریهای رضاشاه، دیگر به کشور بازنگشت.
چندی بعد آیرم با فراست متوجه شد که از چشم رضاشاه افتاده‌است و به‌زودی احتمال خلع و حتی دستگیری وی وجود دارد؛ لذا به‌طور ناگهانی به لال شدن تمارض نمود و موفق شد به بهانهٔ معالجه به آلمان بگریزد. با ورود وی به آلمان به رضاشاه خبر رسید که زبان آیرم مجدداً باز شده‌است. رضاشاه که خود را تحقیر شده می‌دید، تلگرافی به ضمیمهٔ هزار لیره انعام معالجه برای آیرم فرستاد و از او دعوت کرد که برای تقدیر از زحماتش به ایران بازگردد. لیکن آیرم پس از دریافت انعام و تشکرات پادشاه، جواب داد که پزشکان بازگشت وی را به کشور مصلحت نمی‌دانند. آیرم دیگر هرگز به ایران بازنگشت.
بعد از شهریور ۱۳۲۰ سرلشکر آیرم در فکر تشکیل ایران آزاد در آلمان افتاد و ابتدا به سراغ عدل‌الملک دادگر یکی از رؤسای مجلس در دورهٔ رضاشاه رفت. آیرم در پاریس با وی ملاقات کرد اما نتوانست نظر موافق وی را جلب کند. لاجرم به‌تنهایی دست به کار شد و دولتی تشکیل دادند که بی‌حاصل بود.
طبق گفته مسعود بهنود، آیرم توسط گماشتهٔ ایران تیمورتاش دختر عبدالحسین تیمورتاش به خونخواهی پدرش در قایق تفریحی خود مورد سوءقصد قرار گرفت؛ آیرم در سال ۱۳۲۶ در یکی از بیمارستان‌های اتریش تحت عمل جراحی قرار گرفت، ولی جان به سلامت نبرد و در ۱۱ فروردین ۱۳۲۷ در لیختن‌اشتاین درگذشت.
احمد امیراحمدی (زاده ۱۲۶۳ در اصفهان – درگذشته ۵ آذر ۱۳۴۴ در تهران) مشهور به احمد آقا خان امیراحمدی نخستین سپهبد ایران در دوره رضاشاه بود. او از عوامل مؤثر در کودتای سوم اسفند بود و در طول حیات خود هشت بار وزیر جنگ، دو مرتبه وزیر کشور، پنج نوبت فرماندار نظامی تهران، دو بار فرمانده کل ژاندارمری و سال‌ها فرمانده لشکرهای لرستان و آذربایجان و ۱۶ سال عضو مجلس سنا بوده‌است.
او در زمان کودتای سوم اسفند جزو افسران بریگاد قزاق و از یاران و زیردستان رضاخان محسوب می‌شد و در جریان کودتا از عوامل مؤثر بود. در جریان ماجراهای علی‌مردان‌خان چهارلنگ، علی‌مردان‌خان بیرانوند، شیخعلی خان بیرانوند و مهرعلی خان حسنوند در لرستان، فرماندهی سپاهیان سردارسپه را برعهده داشت."بازیگران سیاسی عصر رضاشاهی و محمدرضاشاهی"، ناصر نجمی، انتشارات انیشتین، ۱۳۷۳ تهران او ازجمله کسانی بود که با امضای خود در پشت قرآن به رضاشاه اطمینان دادند که در رسیدن به مقام سلطنت به او کمک خواهند کرد. در دوره پادشاهی رضاشاه، مدتی از چشم شاه افتاد و برای آنکه تحقیر شود، به ریاست «اداره دواب و ایلخی» ارتش گماشته شد.علی اکبر جلیلوند (سناتور انتخابی از همدان) می‌نویسد:
سپهبد امیراحمدی که بر خلاف شهرتش آدم خوش صحبت و شوخ‌طبعی بود ضمن نقل داستان مغضوب شدنش به شوخی می‌گفت: از سپهبدی به درجهٔ «چهارپا بدی» ارتقا یافتم و تا شهریور ۱۳۲۰ در آن مقام در جا زدم… بازیگران عصر پهلوی، برگ ۹۱۵ به هنگام حمله متفقین و وقایع شهریور بیست، از طرف دولت محمدعلی فروغی فرماندار نظامی تهران شد و بعد از تبعید رضاشاه از کشور، بارها به وزارت جنگ و وزارت کشور منصوب شد. در اواخر عمر سناتور (نماینده مجلس سنا) بود.
احمد امیراحمدی در سال ۱۲۶۳ خورشیدی (خود در خاطراتش ۱۲۶۷ نقل کرده) در اصفهان متولد شد. او فرزند نقی آقا سرتیپ قزاقخانه بود. امیراحمدی تحصیلات ابتدایی خود را در مدارس افتتاحیه و تربیت به پایان برد سپس به مدرسه قزاقخانه رفت و با درجه گروهبان دومی فارغ‌التحصیل و وکیل‌باشی فوج گارد سوار شد و پس از سه ماه به درجه گروهبان اولی رسید.
در سن چهارده‌سالگی به فوج گارد سوار قزاق انتقال یافت و با درجه گروهبان دومی، وکیل‌باشی (قائم‌مقام) فوج گارد سوار شد. امیراحمدی در چند زد و خورد داخلی شرکت کرد و چون رشادت، تهور و قساوت وی مورد توجه فرماندهان قرار گرفت، تا درجه سرهنگی ارتقا مقام یافت.
امیراحمدی در ۱۲۸۸ش در محاصره مجلس شورای ملی از مأموران محافظت از مجلس بود. همچنین در نبردهای دولت با شیخ محمود ورامینی (یاغی) و نایب حسین کاشی شرکت داشت و در جریان جنگ جهانی اول مأمور مراقبت از کنسول روس و انگلیس در کرمانشاه شد و آنها را به سلامت به همدان رسانید و به درجه سروانی رسید و یک قطعه نشان درجه ۴ «آنا» از طرف دولت روسیه به وی اهدا شد. او از عوامل اصلی کودتای سوم اسفند سال ۱۲۹۹ و نخستین کسی بود که به دستور رضاشاه به درجه سپهبدی رسید. امیراحمدی در طول حیات خود هشت بار وزیر جنگ، دو مرتبه وزیر کشور، پنج نوبت فرماندار نظامی تهران، دو بار فرمانده کل ژاندارمری و سال‌ها فرمانده لشکرهای لرستان و آذربایجان بود.
پس از کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹، احمد آقاخان به درجه میرپنجی دست یافت و اولین مأموریت وی بعد از کودتا، سرکوب شورش اسماعیل خان امیرمؤید سوادکوهی در مازندران بود که منجر به متواری شدن امیرمؤید و فرزندان وی گردید.
در سال ۱۳۰۱ خورشیدی که مقدمات تشکیل پنج لشکر در ایران فراهم شد، با درجه امیرلشکری (سرلشکر) به فرماندهی لشکر غرب که مرکز آن در همدان بود، منصوب گردید و برای اعاده امنیت در آن منطقه دست به اقدامات شدیدی زد؛ به ویژه برای سرکوب لرها از هیچ نوع اقدام حاد و تندی خودداری نکرد و سرانجام در مأموریت لرستان به دریافت عالی‌ترین نشان نظامی آن زمان یعنی نشان ذوالفقار نایل آمد.
سرلشکر امیراحمدی کمی قبل از به سلطنت رسیدن رضاخان، در شهریورماه ۱۳۰۴ به سمت رئیس کل امنیه مملکتی (ژاندارمری) برگزیده شد و قریب چهار سال در این سمت باقی ماند و مأموریت‌های جنگی زیادی از جمله مأموریت آذربایجان انجام داد و فرماندهی لشکر آذربایجان را نیز به عهده داشت. امیراحمدی در جشن تاجگذاری رضاشاه حامل گرز سلطنتی بود.
در سال ۱۳۰۸ شمسی او نخستین کسی بود که به دستور رضاشاه در ایران به درجه سپهبدی رسید. او پس از مدتی مورد سوء ظن و بی مهری رضاشاه قرار گرفت و کلیه مشاغل خود را از دست داد و تا شهریور ۱۳۲۰ ریاست اداره اصلاح نژاد اسب را عهده‌دار بود.
در شهریور ۱۳۲۰ که نیروهای متجاوز انگلستان و شوروی وارد خاک ایران شدند رضاشاه قبل از ترک کشور، سپهبد امیراحمدی را به سمت فرماندار نظامی تهران منصوب کرد تا از بروز و گسترش هرج و مرج و آشوب در پایتخت جلوگیری کند. نقل شده که در آن دوران از سوی سفارتخانه‌های ذی‌نفوذ به وی پیشنهاد کودتا علیه سلسله پهلوی و به دست‌گیری حکومت داده شد که وی به دلیل وفاداری و روحیات نظامیگری امتناع کرد.
امیراحمدی در سیزدهم آذر ۱۳۲۰ برای اولین بار در ترمیم کابینه فروغی به عنوان وزیر کشور به مجلس معرفی شد. سال بعد در ماجرای ۱۷ آذر که منجر به آتش زدن خانه قوام‌السلطنه و غارت مجلس شورای ملی و مغازه‌ها شد، به عنوان فرماندار نظامی تهران وارد ساختمان شهربانی کل کشور شد و ظرف چند ساعت تظاهرات خونین مخالفان دولت را متوقف کرد. قوام‌السلطنه که از آغاز دولتش در هجدهم امرداد ۱۳۲۱ خود وزات جنگ را به عهده گرفته بود، در دوم دی امیراحمدی را به این سمت به مجلس معرفی کرد.
پس از سقوط قوام و روی کار آمدن علی سهیلی در تاریخ ۲۸ بهمن ۱۳۲۱، پست وزارت جنگ دوباره به امیراحمدی واگذار شد و در تمام مدت نخست‌وزیری سهیلی در این سمت باقی ماند. امیراحمدی در کابینه‌های کوتاه مدت ساعد، بیات، صدر و حکیمی سمتی نداشت و فقط مسئولیت بازرسی نواحی ارتش به عهده وی بود.
سپهبد امیراحمدی در ۲۵ بهمن ۱۳۲۴ بر اثر پافشاری شاه وارد کابینه قوام شد و در چهار کابینه او پست وزارت جنگ را عهده‌دار بود، ولی به علت ناسازگاری با سیاست‌ها و خواسته‌های قوام‌السلطنه، از کابینه وی خارج شد. در کابینه ابراهیم حکیمی که پس از قوام روی کار آمد، در بیستم اسفند ۱۳۲۶ به عنوان وزیر کشور به مجلس معرفی شد. همچنین در ۲۳ خرداد ۱۳۲۷ در کابینه عبدالحسین هژیر و در ۳۰ آبان ۱۳۲۷ در کابینه محمد ساعد به وزارت جنگ منصوب و سال بعد از ارتش بازنشسته شد و به مجلس سنا رفت.
او در سال ۱۳۲۸ پس از بازنشستگی و تأسیس مجلس سنا، از سوی شاه مقام سناتور انتصابی تهران را گرفت و تا زمان مرگ به مدت ۱۶ سال این مقام تشریفاتی را داشت. وی در طول حیات خود هشت بار وزیر جنگ، دو مرتبه وزیر کشور، پنج نوبت فرماندار نظامی تهران، دو بار فرمانده کل ژاندارمری و سال‌ها فرمانده لشکرهای لرستان و آذربایجان بوده‌است.
او یکی از متمولان درجه اول ایران معروف به «سپهبد یکصد کنتور» بود و مستغلات زیادی در تهران داشت. مردی بود جسور، قلدر، جدی، وظیفه‌شناس و وفادار به نظام سلطنت پهلوی. با زیردستان خود به خشونت رفتار می‌کرد و شخصاً در مقام تعزیر و تنبیه افراد برمی‌آمد.
امیراحمدی در روز پنجم آذرماه سال ۱۳۴۴ در سن ۷۷ سالگی بر اثر ابتلا به بیماری سرطان معده در تهران درگذشت و در آرامگاه خانوادگی خود در امامزاده عبدالله (شهرری) دفن شد و سپس در آرامگاه ویژه‌ای که برای او در انتهای سه راه ورامین شهر ری بنا شده بود در مسجد الهادی دفن شد.
باغ و اقامتگاه تابستانی خاندان امیراحمدی واقع در منطقه مقصود بیک شمیران، چهارراه حسابی، امروزه تحت عنوان «باغ موزه هنر ایرانی» تبدیل به یکی از نقاط دیدنی تهران گردیده‌است و خانه اصلی او در شمال غربی میدان حسن‌آباد که در حال حاضر در تملک کمیته امداد امام خمینی در حال ویرانی است.
مجمع‌الجزایر باکو گروهی از جزیره‌ها واقع در خلیج باکو در دریای کاسپین است.
آب‌های پیرامون این جزیره‌ها کم عمق هستند.
جزیره‌های این مجمع‌الجزایر عبارتند از (بیشتر آن‌ها دو نام دارند، آذربایجانی یا روسی):
زیره در این نام‌ها شکل کوتاه‌شدهٔ واژهٔ جزیره است.
خره‌زیره یکی از بزرگ‌ترین جزیره‌ها در این مجمع‌الجزایر است.
راهنمای باکو (به انگلیسی). بازدید: نوامبر ۲۰۰۸.
آدام حَمیدوویچ سایتیِف (زادهٔ ۱۷ دسامبر ۱۹۷۷) کشتی‌گیر سابق اهل روسیه در دسته‌های ۷۶ و ۸۵ کیلوگرم کشتی آزاد است. او برندهٔ مدال طلای المپیک ۲۰۰۰ سیدنی و قهرمان دو دورهٔ مسابقات قهرمانی جهان در سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۲ و از کشتی گیران صاحب سبک تاریخ کشتی آزاد جهان است. او همچنین قهرمان سه دورهٔ مسابقات قهرمانی کشتی اروپا در سال‌های ۱۹۹۹، ۲۰۰۰ و ۲۰۰۶ است.
برادر بزرگ‌تر او بووایسار سایتیف از پرافتخارترین کشتی‌گیران تاریخ این رشتهٔ ورزشی شمرده می‌شود. او و برادرش سبک نوین و خاصی در دنیای کشتی داشتند که بیشتر متکی بر فنون بالاتنه (فنون بنداز) بود و کمتر از زیرگیری استفاده می‌کردند. نحوهٔ گارد گیری این دو بیشتر شبیه کشتی‌گیران فرنگی‌کار بود لیکن مهارت بالای آن‌ها در به‌کارگیری دست‌ها مانع از زیرگیری حریف می‌شد. این دو مهارت فوق‌العاده‌ای در اجرای فن لنگ داشتند. به عقیدهٔ کارشناسان کشتی از جمله یوری شاهمرادف در طول تاریخ کشتی دنیا هیچ کشتی‌گیری به اندازهٔ آدام سایتیف نتوانسته از پاهایش به خوبی استفاده کند. او در مسابقات به علت هم وزن بودن با برادر بزرگترش بووایسار سایتیف مجبور به کشتی در وزن بالاتر شد در حالی که وزن طبیعی بدن اون هفتاد و نه کیلوگرم بود، همین مسئله باعث شد علی‌رغم تکنیک بالا، به علت ضعف بدنی نتواند در رقابت‌ها عنوان کسب کند کما اینکه پس از سال‌ها بازنشستگی به وزن پایین‌تر آمد و در انتخابی المپیک لندن ۲۰۱۲ شرکت کرد و مدعیان بزرگی از جمله انور گدویف جوان رو از پیش رو برداشت ولی مقابل دنیس سارگوش جوان با اختلاف کم شکست را پذیرا شد و نتوانست در المپیک حضور پیدا کند.
در رقابت‌های گزینشی المپیک که در صوفیه بلغارستان برگزار شد، آدام سایتی اف در وزن۷۴ کیلوگرم موفق شد به مقام قهرمانی دست پیدا کند. در این وزن ۱۳ کشتی گیر حضور داشتند که سایتی اف در دور اول (۰-۱) و (۱-۲) بر الکساندر بيلوستر كوفسكى از اوکراین پیروز شد. و بعد (۱-۳) و (۲-۴) مقابل سورن مارکوسیان از ارمنستان به برتری رسید و در نیمه نهایی هم (۱-۲) و (۰-۲) گابورهاتوش از مجارستان را برد و به فينال راه پیدا کرد در دیدار نهایی سایتی اف (۱-۴) و (۰-۴) بر کی ریل ترزیف از کشور میزبان و نفر سوم المپیک ۲۰۰۸ چین غلبه کرد و اول شد.
! colspan="7"|رقابت‌های المپیک و قهرمانی جهان
! رقیب
! امتیاز
! رویداد
انصراف.
محله شهرک آپادانا، مجتمعی مسکونی در بخش غربی شهر تهران است.
شهرک مسکونی آپادانا در غرب تهران و ناحیه شش منطقه ۵ شهرداری تهران قرار گرفته است. این شهرک در بزرگراه کرج-تهران، پس از بزرگراه محمدعلی جناح و در مسیر به سمت غرب، پیش از شهرک اکباتان قرار دارد. این شهرک از شمال به اتوبان تهران کرج، از جنوب به کوی بیمه، از شرق به زمین بدون کاربری مجاور با مجتمع مسکونی شهید فکوری و از غرب با فاز شهرک اکباتان همسایه است. نام شهرک آپادانا با خیابان آپادانا (خرمشهر) در تهران ارتباطی ندارد، ولی عموماً این دو اسم باهم به اشتباه مرتبط می‌شوند. همچنین در ضلع شمال غربی پایانه غرب سازمان پایانه‌ها و پارک سوارهای شهرداری تهران قرار دارد. این شهرک در ناحیهٔ شش منطقهٔ پنج تهران قرار دارد.ناحیۀ شش منطقۀ پنج تهران
نام آپادانا از کاخ-تالار آپادانا در تخت جمشید یا کاخ آپادانا (شوش) گرفته شده‌است.
شهرک آپادانا دارای حدود ۱۵۰۰۰ نفر جمعیت می‌باشد. در خانواده‌ها، والدین اغلب کارمندان شاغل یا بازنشسته ادارات دولتی هستند و غالباً دارای تحصیلات عالیه می‌باشند.
هریک از فازهای ۶ گانه دارای یک هیئت مدیره منتخب است که در مجامع عمومی سالانه با رأی مالکین بمدت ۲ سال انتخاب می‌شوند. در حال حاضر هیئت‌های مدیره هر فاز ضمن استخدام یک مدیرعامل یا مدیر اجرائی نسبت به اداره امور فاز با استفاده از مبالغ مصوبی که ماهانه تحت عنوان شارژ از ساکنین دریافت می‌نمایند نسبت به راهبری امور مربوطه و پرداخت هزینه‌های آن اقدام می‌نمایند. شهرک آپادانا دارای یک هیأت مدیرۀ مرکزی است.
شهرک آپادانا شامل ۷ مدرسه به شرح زیر است:
تصاویر مدارس
مجتمع مسکونی آپادانا دارای سه مرکز فروش یا بازارچه به نام‌های گل مریم، زنبق و پامچال می‌باشد. همچنین یک بازارچه محلی نیز در ضلع شمال شرقی شهرک با نام مرکز خرید آپادانا از سال ۱۳۹۲ آغاز به کار نموده‌است.
این مراکز تجاری مغازه‌هایی همچون کافی شاپ سرباز ،سوپرمارکت، رستوران غذای فوری، چلوکبابی، خدمات رایانه‌ای، کافی نت، فروشگاه لوازم آرایشی، فروشگاه پوشاک، فروشگاه کریستال فروشی، نانوائی، میوه فروشی، ساعت فروشی، سلمانی، فروشگاه لوازم تحریر، تاکسی سرویس، آتلیه عکاسی، خشک‌شویی، خیاطی، لوازم الکتریکی، آژانس املاک، تعمیرگاه خودرو و غیره را در خود جای داده‌اند.
همچنین دو بانک مسکن و پاسارگاد در شهرک آپادانا دارای شعبه و دستگاه خودپرداز ۲۴ ساعته هستند و بانک کشاورزی نیز با قرار دادن یک دستگاه خودپرداز ۲۴ ساعته، در حال ارائه خدمات به ساکنین مجتمع می‌باشد.
حمل و نقل اهالی شهرک آپادانا به عهده خودروهای ون و تحت نظارت سازمان تاکسیرانی تهران بوده که بین شهرک آپادانا و ایستگاه متروی صادقیه به جابجائی ساکنین شهرک می‌پردازند، همچنین یک خط اتوبوس نیز تحت نظارت شرکت واحد اتوبوسرانی، و از مبدأ شهرک اکباتان به مقصد ایستگاه مترو صادقیه و بالعکس، از شهرک آپادانا عبور می‌کند. البته اخیراً اتوبوس در شهرک تردد نمی‌کند.
فروصوت به موج‌های صوتی گفته می‌شود که دارای بسامدی کمتر از حدّ پایین محدودهٔ بسامد شنیداری انسان می‌باشند.
گسترهٔ بسامدی شنوایی انسان حدوداً میان ۲۰ هرتز تا ۲۰ کیلوهرتز است، بنابراین صداهای با بسامد کمتر از ۲۰ هرتز که انسان آنها را نمی‌شنود، «فروصوت» نامیده می‌شود. فروصوت نوعی فرکانس است و نباید با زیرصوت که طبقه‌بندی سرعت برای هواگردهاست اشتباه گرفته شود.
اصواتی که انسان نمی شنود
مارته ام‌کا۲ موشک ضد کشتی ایتالیایی با برد متوسط است که مدل سطح‌به‌سطح آن برای استفاده کشتی‌های جنگی در دهه ۱۹۶۰ و نوع هوابه‌سطح آن برای هلیکوپترها در دهه ۱۹۷۰ طراحی شد. مارته علاوه بر نیروی دریایی ایتالیا، مورد استفاده نیروی دریایی ایران و ونزوئلا نیز قرار گرفته‌است.
هدایت موشک مارته با روش ساده هدایت با پرتو راداری انجام می‌شود. این موشک ۲۵ کیلومتر برد مفید دارد و از قابلیت حرکت بر سطح آب برخوردار است. مارته ۳۰۰ کیلوگرمی به یک کلاهک جنگی ۷۰ کیلویی، حاوی مواد منفجره زره‌شکاف، مسلح است که با فیوز تماسی و مجاورتی عمل می‌کند. نیروی پیشرانه این موشک را یک موتور راکتی سوخت جامد دومرحله‌ای تأمین می‌کند که سرعت آن را به نزدیکی سرعت صوت (۰٫۸ تا ۰٫۹ ماخ) می‌رساند.
طراحی این موشک در سال ۱۹۶۳ در "کنتراوس ایتالیانا" شعبه ایتالیایی شرکت اسلحه‌سازی سوئیسی اورلیکن آغاز شد. ابتدا یک موشک کوتاه‌برد با برد مفید حداکثر ۱۰ کیلومتر و سر جنگی ۳۵ کیلویی با نام "نتونو (Nettuno)" ساخته شد. کنتراوس دو سال بعد کار بر روی مدل بهبودیافته این موشک با نام "ولکانو (Vulcano)" را آغاز کرد که برای برد بیشتر از موتور راکتی دو مرحله‌ای (راکت کمکی همراه با راکت اصلی) استفاده می‌کرد. شلیک‌های آزمایشی نتونو از سال ۱۹۶۶ آغاز شد و قایق‌های گشت دریایی نیروی دریایی ایتالیا به‌طور آزمایشی به آن مسلح شدند. آزمایش ولکانو هم در ۱۹۶۹ آغاز شد. در این سال کار تولید این موشک‌ها نیز به کمپانی سیستل منتقل شد و نتونو و ولکانو هم برای صادرات به ترتیب با نام‌های "مارته مارک ۱" و "۲" نامگذاری شدند و به تدریج این نام‌ها جایگزین نام‌های قدیمی شدند.
مدل هوابه‌سطح مارته در سال ۱۹۷۷ به نیروی دریایی ایتالیا پیوست. ابتدا فقط بالگردهای اس‌اچ-۳ سی کینگ ایتالیایی با دو عدد از این موشک‌ها برای مأموریت‌های ضدکشتی مسلح می‌شدند. در سال‌های بعد بالگردهای ان‌اچ-۹۰ و ئی‌اچ-۱۰۱ نیز به عنوان سکوی پرتاب این موشک انتخاب شدند.
در سال ۱۹۸۷ مدل ارتقایافته "مارته ۲" به خدمت ارتش ایتالیا پذیرفته شد. در این مدل سیستم هدایتی موشک به آشیانه‌یابی فعال تغییر کرده بود. به این صورت که یک رادار و جستجوگر راداری بر روی دماغه موشک نصب شده و وظیفه هدایت آن را بر عهده داشت. این رادار مشابه راداری بود که شرکت اوتومرالا برای موشک اوتومات، موشک ضدکشتی جدید ایتالیایی‌ها، ساخته بود. مارته ۲ از سوی ونزوئلا نیز خریداری شد.
بعدها مدل "مارته ۲آ"، بدون راکت کمکی، برای شلیک از هواپیماها و مدل افزایش بردیافتهٔ "مارته-ئی‌آر" این موشک نیز عرضه شدند. در مدل "ئی‌آر" برد موشک با استفاده از موتور توربوجت به جای موتور راکتی به بیش از ۱۰۰ کیلومتر افزایش یافته‌است.
ایران اولین مشتری خارجی این موشک بود که آن را به عنوان موشک ضدکشتی ناوچه‌های کلاس سام که به بریتانیا سفارش داده بود، انتخاب کرد. در سال ۱۹۶۶ ایران ۱۲۰ تیر از این موشک‌ها را همراه با هشت رادار کنترل آتش شکارچی دریا به ایتالیا سفارش داد. این موشک‌ها در یک لانچر پنج‌تایی بر روی این کشتی‌های جنگی کلاس سام (کلاس الوند فعلی) نصب شده بودند. ایران در طول جنگ نفتکش‌ها در جریان جنگ ایران و عراق از این موشک‌ها برای حمله به کشتی‌های تجاری عراق و متحدان عربش استفاده کرد و حداقل ۶ کشتی مورد اصابت این موشک قرار گرفتند.
قله کارل مارکس با ۶٬۷۲۶ متر ارتفاع در رشته‌کوه پامیر در جنوب‌خاوری کشور تاجیکستان، جنوب‌باختری استان خودمختار کوهستان بدخشان، و در بخش خاوری شهرستان اشکاشم در مرز با افغانستان جای گرفته است.
کارل مارکس نام یکی از فیلسوفان غرب است.
اوپانیشادها (، اوپه‌نیشَد) از کهن‌ترین متون مینوی آئین هندو و مهم‌ترین آثار فلسفی هندوستان هستند که تاریخ تقریر قدیمی‌ترین‌شان به سده‌های هفتم یا ششم قبل‌ازمیلاد می‌رسد.
اوپانیشادهای اصیل متأخرترین قسمت وداها را شکل می‌دهند.
تعداد متونی که با نام اوپانیشاد شناخته می‌شوند از ۲۰۰ می‌گذرد که نیمی از آن‌ها از اواخر هزاره نخست پیش‌ازمیلاد تا میانهٔ هزارهٔ دوم میلادی و به‌الهام از اوپانیشادهای اصیل نگاشته شده‌اند. در انتهای یکی از اوپانیشادهای جدید موسوم به اوپانیشاد موکتیکه فهرستی از ۱۰۸ اوپانیشاد آمده‌است که ده تا سیزده تا از آن‌ها به اوپانیشادهای اصلی (موکیه) معروف‌اند. متونی که معمولاً در ردهٔ اوپانیشادهای اصلی جای می‌گیرند عبارت‌اند از: اوپانیشاد آیتریه، اوپانیشاد کوشیتکی، اوپانیشاد چاندوگیه، اوپانیشاد کنه، اوپانیشاد تیتریه، اوپانیشاد کته، اوپانیشاد شوتاشوتره، اوپانیشاد میتری، اوپانیشاد بریهدآرنیکه، اوپانیشاد ایشا، اوپانیشاد موندکه، اوپانیشاد ماندوکیه، و اوپانیشاد پرشنه. برخی از این اوپانیشادها منظوم‌اند و برخی دیگر منثور.
واژهٔ اوپانیشاد در لغت به‌معنای «نزدیک بنشین» است و به جلوس شاگرد نزد استاد هنگام دریافت آموزه‌های روحانی اشاره دارد.داراشکوه، محمد، ترجمه اپنکهت مندک، در مجموعه منتخب الآثار، ص ۱
تاریخ تقریر اوپانیشادها محل مناقشهٔ محققان است. بااین‌وجود می‌توان گفت که قدیمی‌ترین اوپانیشادها مثل اوپانیشاد بریهدآرنیکه و چاندوگیه متونی پیشابودایی‌اند و در برخی اوپانیشادها مثل شوتاشوتره و ماندوکیه تأثیر متون نخستین بودایی دیده می‌شود و می‌توان تاریخ تألیف آن‌ها را حدود ۵۰۰ قبل‌ازمیلاد دانست.
هویت مؤلفان اوپانیشادها نیز مانند دیگر متون کهن سانسکریت معلوم نیست.
به‌نظر مکان تقریر اوپانیشادهای نخستین در شمال هند بوده‌است.
اوپانیشادها، بااینکه متونی فلسفی‌اند که به وداها (کتب آیینی هندوئیسم) پیوست شده‌اند، در ذات خود با اعمال آیینی، «پرستش»، و «قربانی کردن» ضدیت دارند. خدایان بسیاری که در دیگر بخش‌های ادبیات ودایی شرح آن‌ها رفته‌است در اوپانیشادها به دو مفهوم آتمن (خویشتن) و برهمن (واقعیت غایی) تقلیل یافته‌اند. اختلاف شارحان اوپانیشادها بر رابطهٔ بین آتمن و برهمن سبب تشکیل سه مکتب اصلی ویدانته شده‌است که عبارتند از ویدانته ادویته (یکی بودن آتمن و برهمن)، ویشیشت‌ادویته (مشمول بودن آتمن در برهمن)، و دوایته (متمایز بودن آتمن از برهمن، که مکتبی خداباورانه محسوب می‌شود).
اوپانیشادها تا سال ۱۶۵۶ میلادی در دسترس غیرهندی‌ها نبود.
در آن سال محمد داراشکوه فرزند شاه جهان و ممتاز محل ۵۰ اوپانیشاد را به فارسی ترجمه کرد.
در سال ۱۸۰۱ میلادی انکتیل دوپرون این اثر را از فارسی به لاتین ترجمه کرد و موجب شناساندن اوپانیشادها به جهان غرب شد. این ترجمه توجه متفکران غربی را به این متون جلب کرد و فلاسفه‌ای چون شوپنهاور و شلینگ این آثار را مطالعه و تحسین کردند. هندشناسان معاصر نیز به بررسی تطابق برخی مفاهیم بنیادی در اوپانیشادها و فلسفه غربی پرداخته‌اند.
عبارت سانسکریت اوپانیشاد (از «اوپه» به‌معنای «نزدیک» + «نی-شَد» به‌معنای «بنشین»)
اشاره به جلوس شاگرد نزد استاد هنگام دریافت آموزه‌های روحانی دارد.
در واژه‌نامهٔ سانسکریت مانیر-ویلیامز آمده‌است که «به گفتهٔ منابع معتبر محلی، اوپانیشاد به‌معنای پایان دادن به جهل به‌وسیلهٔ تجلّی معرفت روح عظمی است.»
شانکرا در شرحش بر اوپانیشادهای کته و بریهدآرنیکه می‌نویسد که اوپانیشاد به معنای "آتماویدیه" به‌معنای «دانش خویشتن» یا "برهماویدیه" به معنای «دانش برهمن [واقعیت غایی]» است. واژه "اوپانیشاد" در متن بسیاری از اوپانیشادها هم دیده می‌شود، از جمله در بند چهارم سیزدهمین مجلد از فصل نخست اوپانیشاد چاندوگیه. ماکس مولر و پل دوسن واژهٔ "اوپانیشاد" را در این متون به‌صورت «دکترین پنهان» برگردانده‌اند و رابرت ارنست هیوم آن را «معنای عرفانی» ترجمه کرده‌است. پاتریک آلیول هم معادل «ارتباطات پنهان» را برای آن برگزیده است.
هویت نگارندگان اوپانیشاد معلوم نیست. به‌گفتهٔ رادهاکرشنن، «هویت مؤلفان اغلب آثار ادبی کهن هندی مجهول است و ما نام مؤلفان اوپانیشاد را نمی‌دانیم.»
اوپانیشادهای کهن ضمیمهٔ کهن‌ترین نوشته‌های آیین هندو یعنی وداهایند که سنتاً "آپائوروشیه" («نا-انسانی، ابرانسانی»
یا «غیرشخصی، بدون نگارنده») دانسته می‌شوند. بنابر وداها، این آثار را "ویشی"‌ها (عالمان) ماهرانه و درپی خلاقیت ملهم ساخته‌اند، چنان‌که نجاری ارابه‌ای را می‌سازد.
برخی از آرای فلسفی در اوپانیشادهای نخستین را به عالمان معروفی چون یاجناوالکیا، اودالاکا آرونی، شوتاکتو، شاندیلیا، آیتریه، بالاکی، پیپالادا، و ساناتکومارا نسبت داده‌اند.
از زنانی چون مایتریی و گارگی نیز در مناظره‌ها و پی‌نوشت‌های اوپانیشادهای نخستین نام برده شده‌است.
همچنین استثنائاتی بر ناشناس بودن نگارندگان اوپانیشادها نیز هست، مثلاً در پایان اوپانیشاد شوتاشوتره
نام شوتاشوترهٔ خردمند آمده‌است که نگارندهٔ آن محسوب می‌شود.
برخی محققان بر این باورند که اوپانیشادها در گذر زمان با یکدیگر آمیختهبرای مثال نک:
و گسترش یافته‌اند. در متن‌های نسخه‌های مختلف اوپانیشادهای یکسان که در مناطق مختلف آسیای جنوبی یا در زبان‌های غیرسانسکریت یافت شده‌است و همچنین در بدنهٔ متن هر اوپانیشاد تفاوت‌هایی در وزن،
شیوه نگارش، دستور زبان، و ساختار هست
و باور بر این است که متن‌های کنونی حاصل کار نگارندگان پرشماری باشد.
محققان از زمان تألیف اوپانیشادها اطمینانی ندارند.
فیلسوف و شارح متون هندو استیون فیلیپس می‌گوید که بررسی تاریخ‌شناسی اوپانیشادهای نخستین عملی دشوار است، چرا که این کار با حدس زدن بر اساس شواهد محدود و تحلیل لحن کهن، شیوه‌شناسی، و تکراریات بین متون صورت می‌گیرد و بر فرضیاتی مبنی بر سیر تدوین و تکامل احتمالی ایده‌ها و تأثیر فلسفه‌های هندی بر یکدیگر استوار است. پاتریک آلیولِ هندشناس نیز می‌گوید «بر خلاف برخی ادعاها، تعیین تاریخی برای تألیف این اسناد [اوپانیشادهای نخستین] که از چند قرن دقیق‌تر باشد کاری است به پایداری خانه‌ای پوشالی.»
برخی محققان بر آن بوده‌اند که با تحلیل مشابهات بین اوپانیشادهای هندو و متون بودایی، تاریخ تألیف اوپانیشادها را تعیین کنند.
پاترین آلیول تاریخ‌شناسی ذیل را برای اوپانیشادهای نخستین (یا اوپانیشادهای اصلی) پیشنهاد می‌کند:
استیون فیلیپس تاریخ تألیف اوپانیشادهای نخستین را در بازهٔ زمانی ۸۰۰ تا ۳۰۰ پیش‌ازمیلاد می‌داند. به‌گفتهٔ او نظر غالب هندشناسان کنونی بر این است که اوپانیشادهای بریهدآرنیکه، چاندوگیه، ایشا، تیتریه، آیتریه، کنه، کته، موندکه، و پرشنه پیشابودایی و پیشاجِین‌اند و شوتاشوتره و ماندوکیه همزمان با ادبیات نخستین بودایی و آیین جین تألیف شده‌اند.
تألیف اوپانیشادهای متأخر (موسوم به «اوپانیشادهای کوچک»)، که تعدادشان به ۹۵ تا می‌رسد، از اواخر هزاره نخست پیش‌ازمیلاد تا میانهٔ هزارهٔ دوم میلادی صورت گرفته‌است.
گوین فلاد تاریخ تألیف بسیاری از بیست اوپانیشاد یوگا را در بازهٔ تاریخی ۱۰۰ تا ۳۰۰ میلادی می‌داند.
پاتریک آلیول و محققان دیگر برآنند که هفت تا از بیست اوپانیشاد شانایاشه احتمالاً زمانی بین قرون آخر هزارهٔ نخستین پیش‌ازمیلاد تا سال ۳۰۰ میلادی تألیف شده‌اند.
حدود نیمی از اوپانیشادهای شانایاشه را هم احتمالاً در قرون چهاردهم تا پانزدهم میلادی نوشته باشند.
باور بر این است که اوپانیشادهای نخستین در شمال هند تألیف شده‌اند. این منطقه از غرب با دره سند علیا، از شرق با دره گنگ سفلی، از شمال با دامنه‌های هیمالیا، و از جنوب با رشته‌کوه ویندیا محصور است.
محققان تا حد قریب‌به‌اطمینان بر این باورند که منطقه‌ای که اوپانیشادهای نخستین را تولید کرده مرکز برهمن‌گرایی باستان بوده و شامل کورو-پانچال و کوشل-ویدها و مناطق مجاور بلافاصلهٔ این‌ها می‌شده‌است.
مرزهای این منطقه دربرگیرنده مرزهای امروزی بیهار، نپال، اونار برادش، اوتارکند، هیماچال پرادش، هاریانا، شرق راجستان، و شمال مادیا پرادش است.
بااینکه مساعی پرشماری درجهت تعیین خاستگاه هرکدام از اوپانیشادها انجام شده‌است، نتایج این مساعی چندان مطمئن نیستند. ویتزل مرکز اتفاقات در اوپانیشاد بریهدآرنیکه را منطقهٔ ویدئا می‌داند، چراکه فرمانروای آن جاناکا در این اوپانیشاد نقشی بارز دارد.
اوپانیشاد چاندوگیه نیز احتمالاً در مناطق غربی شبه‌جزیره هند، شاید در کورو-پانچال تألیف شده‌است.
در قیاس با اوپانیشادهای اصلی، اوپانیشادهای جدید مضبوط در "موکتیکه" به منطقه‌ای کاملاً متفاوت و احتمالاً در جنوب هند تعلق دارند.
در فصل چهارم اوپانیشاد کوشیتکی، از منطقه‌ای به نام کاشی (بنارس امروزی) یاد شده‌است.
بیش از ۲۰۰ اوپانیشاد وجود دارد. یکی از این اوپانیشادها موسوم به موکتیکه (تألیف پیش از ۱۶۵۶ میلادی)
حاوی فهرستی از ۱۰۸ اوپانیشاد است
که موکتیکه خود آخرین اوپانیشاد این فهرست است. اوپانیشادهای این فهرست به دسته‌های شاکتی‌گرا، سانیاسه (زندگی رهبانی)، شیواگرا، ویشنوگرا، یوگا، و سامانیه (عمومی) تقسیم شده‌اند.
برخی اوپانیشادها تحت عنوان «فرقه‌گرا» دسته‌بندی شده‌اند، چرا که آرای مطرح‌شده در آن‌ها از منظر خدایی خاص در سنت هندو (مثل ویشنو، شیوا، شاکتی) یا مجموعه‌ای از خدایان خاص (مثل اوپانیشاد سکانده) ارائه شده‌است. این سنن در پی آن بودند که با «اوپانیشاد» و درنتیجه شروتی (وحی) نامیدن متون خود آنان را به‌عنوان متونی ودایی مطرح کنند.
اغلب این اوپانیشادهای فرقه‌گرا، مثل اوپانیشادهای رودراریدایا و ماهانارایان، این مفهوم را مطرح می‌کنند که همهٔ خدایان یکیند و جنبه‌ها و تجلی‌هایی از برهمن (مفهوم ودایی واقعیت متافیزیکی غایت قبل و بعد از آفرینش جهان) هستند.
هر یک از اوپانیشادهای اصلی را می‌توان با یکی از شاکاها (مکاتب تفسیر یکی از چهار ودا) مرتبط دانست.
گفته می‌شود که شاکاهای بسیار وجود داشته‌اند که تنها کسری از آنها باقی مانده‌است. در قیاس با اوپانیشادهای اصلی، اوپانیشادهای جدید ارتباطی با متون اصیل ودایی ندارند، فلاسفهٔ مهم ویدانته بر آنها شرحی ننوشته‌اند، و زبان آنها با زبان اوپانیشادهای اصلی متفاوت است. زبان اوپانیشادهای جدید صریح‌تر است و مکنونات کمتری دارد، و درنتیجه خواندن و درک آن‌ها برای خوانندهٔ امروزی سهل‌تر است.
فهرست ثابت و شاملی از اوپانیشادها وجود ندارد، چرا که اوپانیشادهای جدیدی افزون بر اوپانیشادهای موکتیکه هنوز هم کشف یا تألیف می‌شوند.
برای مثال در سال ۱۹۰۸ میلادی فردریش شریدر چهار اوپانیشاد جدید را کشف کرد که با عناوین باشکاله، چاگالیه، آرشیه، و سائوناکه شناخته می‌شوند. شریدر این اوپانیشادها را، که متون سه تای آن‌ها به‌دلیل نگهداری نامناسب ناقص و نارسا است، مربوط به دورهٔ نخست اوپانیشادهای منثور می‌دانست.
اوپانیشادهای کهن جایگاهی والا در سنن هندو دارند و ازین رو نگارندگان برخی از آثار فرقه‌گرا تلاش کرده‌اند با «اوپانیشاد» نامیدن آثار خود ازین جایگاه سود ببرند.
شمار این «اوپانیشادهای جدید» به صدها عدد می‌رسد و موضوعشان از فیزیولوژی
گرفته تا وارستگی از تعلقات دنیوی
تا نظریات فرقه‌گرایانه متنوع است.
این آثار بین قرن آخر پیش‌ازمیلاد و اوایل قرون جدید (حدود ۱۶۰۰ میلادی) تألیف شده‌اند.
بااینکه بیش از بیست و چهار تا از اوپانیشادهای جدید پیش از قرن سوم میلادی نوشته شده‌اند،
بیشتر آثاری که نام «اوپانیشاد» را یدک می‌کشند به نیمهٔ نخست هزارهٔ دوم میلادی تعلق دارند.
این آثار متون ودایی نیستند و در برخی از آن‌ها از موضوعاتی که در اوپانیشادهای ودایی از آن‌ها سخن رفته‌است خبری نیست.
برای مثال موضوع غالب اوپانیشادهای اصلی شاکتی‌گرا تفاوت‌های نظری و تفسیری بین دو فرقهٔ اصلی اوپاسانای شری ویدیه (شکل مهم تانترایی شاکتی‌پرستی) است.