moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
حسین فرزند علی‌رضا قوللرآقاسی، یکی از هنرمندان و استادان نقش‌پرداز بر روی کاشی و قلمدان و نقاش به نام دربار قاجار به‌شمار می‌رفت؛ نقاشی هفت خوان رستم بر سردر ارگ کریم‌خان زند در شیراز یکی از اثرهای بجا مانده از او است. حسین قوللرآقاسی فن و هنر نقش‌اندازی روی کاشی و روغن‌کاری بر دیوار را از نه سالگی نزد پدر آموخت و کارگاه کاشی‌پزی پدرش در خیابان باب همایون را تا پس از درگذشت وی می‌گرداند. محمد مدبر، دوست و همشاگردیش در این دوره کوتاه در نقش‌اندازی روی کاشی و گرداندن کارگاه یاری می‌داد. حسبن قوللرآقاسی و محمد مدبر صاحبان سبک و پیشکسوت نقاشی قهوه‌خانه‌ای شناخته می‌شوند.
نخستین کار نقاشی از داستان‌های شاهنامه و واقعهٔ کربلا را به سفارش مشهدی صفر اسکندریان، قهوه‌چی قهوه‌خانهٔ معروف به مشتی صفر در میدان سید اسماعیل آغاز کرد. پسر خواندهٔ او، فتح‌الله قوللرآقاسی نیز از استادان نقاشی قهوه‌خانه‌ای بود.
وی سرانجام پس از مدتها مبارزه با بیماری در آذر ۱۳۴۵ درگذشت و در مسگرآباد به خاک سپرده‌شد.
عطاءالله خرم (زاده ۱۲ فروردین ۱۳۰۵- درگذشته ۹ اردیبهشت ۱۳۹۳) نوازنده ویولن و آهنگساز ایرانی بود.
عطاءالله خرم از جوانی به راهنمایی دایی خود با موسیقی آشنا شد و مدتی با روبیک گریگوریان و نیز ابوالحسن صبا کار کرد.
او ترانه‌های بسیاری برای خوانندگانی مانند ویگن، دلکش، ایرج، هایده، رامش، عارف، منوچهر سخایی، روانبخش، حمیرا، رامین، راشین و محمدرضا شجریان آهنگ ساخت که در زمان خود بسیار مورد استقبال قرار گرفتند و از میان آن‌ها چندین ترانه جاودانه شد و به یادگار ماند. در زمرۀ صدها اثر او می‌توان از بارون بارونه، شاه دوماد، شکوفه‌ها، بی ستاره‌ها، دو کبوتر، کجاوه، ساقی، دختر دریا و رقیب با صدای ویگن، طلسم آرزوها با صدای عارف، لاله و گل با صدای ایرج و ترانه پرستو با صدای منوچهر سخایی یاد کرد. وی مدت‌ها رهبر ارکستر جاز رادیو ایران بود.
او در سال‌های پیش از مرگ در لس آنجلس زندگی می‌کرد و نیز چند جلد کتاب (گلستان موسیقی و همچنین ردیف‌های موسیقی ایرانی) در مورد تاریخ موسیقی ایران منتشر کرد.
هو جینتائو (؛ زادهٔ ۲۱ دسامبر ۱۹۴۲) در سال ۲۰۰۲ به مقام دبیرکل حزب کمونیست چین برگزیده شد و رئیس‌جمهور چین و فرمانده (کمیسیون نظامی) کل نیروی نظامی چین بود. هو جینتائو در ماه مارس ۲۰۰۳ به جانشینی جیانگ زمین به مقام فرمانده کمیسیون نظامی حزب کمونیست چین از طرف کنگره خلق برگزیده شد.
هو جینتائو در سال ۱۹۴۲ در تایژو، جیانگسو متولد شد. اجداد او اهل روستای جیکسی واقع در جنوب شرقی استان آنهویی می‌باشند. خاندان او در زمان پدربزرگش به تایژو مهاجرت کردند. هو در دبیرستان، دانش آموز بااستعدادی بود و در فعالیت‌هایی چون آواز و رقص برجسته بود. در سال ۱۹۶۴، پیش از انقلاب فرهنگی، در زمان دانشجویی در دانشگاه چینهوا پکن بود به عضویت حزب کمونیست چین درآمد. وی در سال ۱۹۶۴ در رشته مهندسی هیدرولیک فارغ‌التحصیل شد.
هو در سال ۱۹۶۵ به گانسو نقل مکان کرد و در نیروگاه آبی تحت سیاست مائو تسه‌تونگ مبنی بر «جنبش عزیمت به حومه، رفتن جوانان به کوه و مناطق روستایی» مشغول به کار شد. هو از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ برای دفتر مهندسی شماره ۴ سینو هایدرو به عنوان مهندس مشغول شد. او در ۱۹۷۴ به بخش ساخت و ساز گانسو منتقل گردید و به منشی‌گری پرداخت. یک سال بعد به نایب رئیس ارشد ارتقا یافت. طی همین دوران با اولین استاد خود، سانگ پینگ، اولین دبیر کمیته حزب کمونیست چین در گانسو (در نتیجه فرماندار اصلی گانسو) آشنا شد. سانگ استعداد هو را دریافت و به او یاری رساند تا به معاون مدیر وزارت مسکن گانسو در ۱۹۸۰ ارتقا یابد. ون جیاباو، دیگر تربیت یافته سانگ نیز هم‌زمان سرشناس شد. هو در سال ۱۹۸۱ در کنار دنگ نان دختر تنگ شیائوپنگ و هو دپینگ پسر هو یائوبانگ در دانشکده مرکزی حزب در پکن دوره دید. دنگ نان تحت تأثیر هو قرار گرفت و او را به پدرش معرفی کرد. هو دپینگ حتی هو جینتائو را به منزلش دعوت کرد و به این ترتیب جینتائو با هو یااوبانگ، عضو برجسته کمیته مرکزی حزب کمونیست آن زمان آشنا شد. تواضع هو جینتائو، هو یاوبانگ را تحت تأثیر قرار داد. هو در ۱۹۸۲ به مقام دبیر مجمع جوانان کمونیست شعبه گانسو ارتقا یافت.
سانگ پینگ، استاد وی در مقام وزیر سازمان حزب کمونیست چین به پکن(北京)منتقل شد و مسئول ارشد قسمت معرفی، کاندیداتوری و ترفیع گردید. با حمایت هو یائوبانگ و دنگ شیائوپینگ، آینده درخشان هو در حزب تضمین شد. در ۱۹۸۲ هو به پکن منتقل و دبیر کمیته مرکزی مجمع جوانان کمونیست («کمیته مرکزی») شد. دو سال بعد هو به دبیر اول کمیته مرکزی و در نتیجه رهبر اصلی آن ارتقا یافت. هو طی دوران دبیری خود در مجمع جوانان، هو یائوبانگ، دبیرکل حزب کمونیست چین آن زمان، را در تمام سفرهای داخلی وی همراهی می‌کرد. هو یاوبانگ که خود سابقه خدمت در مجمع جوانان را داشت همکاری با هو برایش در حکم یادآوری خاطرات گذشته خود بود. رابطه عمیق بین هو یاوبانگ و هو باعث شد تا او در سال‌های دستیابی به شهرت ملی به خدمت‌گیری هو یاوبانگ اصرار ورزد.
هو در ۱۹۸۵ به گوییزو منتقل شد و به دبیری کمیته حزب کمونیست چین در گوییزو منصوب گشت و بدین ترتیب استاندار شد. هو بر خلاف اعضای گروه سری شانگهای، بیشتر دوران کاری خود را در پس کرانه فقیرتر چین سپری کردند تا در مناطق ثروتمند ساحلی. تقریباً به همین دلیل تا پیش از رسیدن به قدرت برای تحلیل گران غرب زیاد شناخته شده نبود. وی در ۱۹۸۷ به موازات دیوار دموکراسی، محتاطانه اعتراض دانشجویی محلی ترتیب داد درحالیکه اعتراضات مشابه منجر به استعفای اجباری هو یاوبانگ شد.
هو در ۱۹۸۷ طی بی‌ثباتی سیاسی و شورش مردم تبت برای استقلال به ریاست حزب منطقه خودمختار تبت منسوب گردید. هو مسئول سرکوب سیاسی اوایل ۱۹۸۹ بود که به مرگ چندین نفر از مردم تبت و فعالان منجر شد. وی در جهت اصلاح فعالیت‌های فرهنگی نیز گام برداشت. موضع بی‌رحمانه او در تبت باعث شد او را رهبر عقیدتی بدانند و بعد هم توجه دولت مرکزی پکن را به خود جلب کرد.
پیش از گشایش چهاردهمین کنگره ملی حزب کمونیست چین، رهبران حزب کمونیست چین، اعم از دنگ شیائوپینگ و چن یون، نامزدهای کمیته دایمی مرکزی حزب کمونیست را انتخاب کردند تا انتقال آرام قدرت از رهبران به اصطلاح نسل دوم (ونگ، چن، هو، یاوبانگ و غیره) به رهبران نسل سوم حزب کمونیست چین (جیانگ زمین، لی پنگ، کیااوشی و غیره) تضمین شود. دنگ پیشنهاد کرد انتخاب نامزد دیگری جهت انتقال آنی قدرت از سوی آن‌ها نیز صورت گیرد. سانگ در مقام رئیس سازمان، هو را به عنوان نامزد ایدئال رهبری آینده پیشنهاد کرد. در نتیجه هو جینتائو که در آن زمان پنجمین دهه زندگیش را سپری می‌کرد جوانترین عضو در میان هفت عضو کمیته دائمی مرکزی حزب کمونیست چین شد. تقریباً آشکار بود که هو به عنوان عنصر اصلی رهبران نسل چهارم حزب کمونیست چین، جانشین جیانگ زمین خواهد شد. هو در ۱۹۹۳، دبیر کمیته مرکزی حزب کمونیست چین شد که نظارت روزانه بر عملیات کمیته مرکزی و دانشکده مرکزی حزب را عهده بود که از نظر جمع کردن حامی در بین کادر ارشد حزب کمونیست چین برای وی مفید بود. هو مسئول امور عقیدتی حزب کمونیست چین نیز بود. اگرچه هو جانشین جیانگ شد، همیشه مراقب بود جیانگ در کانون توجه قرار گیرد. در ۱۹۹۸ هو معاون رئیس‌جمهور چین شد و جیانگ خواستار برخورداری هو از نقش فعالتر در امور خارجی بود. هو در زمان بمباران سفارت چین در بلگراد توسط آمریکا در ۱۹۹۹ به صدای مردم تبدیل شد.
هنگامی که بالاخره در کنگره ملی شانزدهم حزب کمونیست چین در ۲۰۰۲ انتقال صورت گرفت، جیانگ زمین میلی به ترک مرکز قدرت نداشت. مردم معتقد بودند او و اعضای کمیته مرکزی حزب کمونیست را از میان اعضای به اصطلاح «گروه سری شانگهای» همچون وو یانگو، جیاکینگلین، زنگ کینگهونگ، هوآنگ جو و لی چانگ چونگ انتخاب می‌کند تا کنترل جیانگ زمین بر پشت پرده تضمین شود. جیانگ زمین در سمت ریاست کمیسیون مرکزی ارتش باقی‌ماند.
از زمان عهده‌دار شدن سمت دبیر کلی حزب در شانزدهمین کنگره ملی حزب کمونیست چین، هو تغییر سیاست‌های «اول تولید ناخالص داخلی دوم رفاه» را مطرح کردند. آن‌ها بر بخش‌هایی از جمعیت چین تمرکز کردند که از اصلاح اقتصادی کنار گذاشته شده بودند و سفرهای بسیاری با هدف درک بهتر مناطق حقیرتر به این مناطق ترتیب دادند. هو و ون جیا با او سعی بر اجتناب چین از سیاست رشد اقتصادی به هر قیمت و سوق دادن آن به سمت دیدگاه، متعادلتر بودند که رشد شامل بخش‌هایی شود که از نظر اجتماعی دارای وضعیت نابرابر و از نظر محیطی آسیب دیده هستند. از جمله استفاده از تولید ناخالص داخلی محیط زیست در تصمیمات کارگزینی. اما گروه جیانگ زمین در بیشتر مناطق در حال توسعه کنترل را بدست آورد و در نتیجه اقدامات هو و ون در کنترل بر اقتصاد کلان با مقاومت شدید روبرو شد.
اولین بحران در دوره رهبری او طی شیوع سارس در ۲۰۰۳ بوقوع پیوست. او به دنبال انتقاد شدید از چین به خاطر پنهان‌کاری و دیر مقابله کردن با بحران، بسیاری از مقامات حزب و دولت را اخراج کرد از جمله وزیر بهداشت که حامی جیانگ بود و سنگ زوئنونگه شهردار پکن، که دست نشانده هو به‌شمار می‌رفت. اخراج جنگ گاهی سازش به منظور از بین بردن حمایت از جیانگ در حزب در نظر گرفته می‌شد. هو و ون در جهت هر چه شفاف شدن گزارش چین به سازمان بین‌المللی بهداشت گام برداشتند که به‌طور غیرمستقیم باعث ضربه زدن به موضع جیانگ در این مورد شد.
هو بار دیگر رهبری خود را در پاسخ پنهان پکن به اعتراض علیه اعمال ماده ۲۳ قانون اساسی هنگ کنگ در ۲۰۰۳ در هنگ کنگ نشان داد. در حرکتی بی‌سابقه، دولت هنگ کنگ پس از اعتراض مردمی ۱ ژوئیه ۲۰۰۳ از اعمال مذکور منصرف شد. هم‌زمان هو پس از ارزیابی جو عمومی هنگ کنگ، حمایت خود از تانگ چی هو، بالاترین مقام اجرایی هنگ کنگ را به نمایش گذاشت. بسیاری از ناظران اقدام دولت مرکزی را شیوه مسالمت‌آمیز هو می‌دانند و بر خلاف تانگ چی هو در هنگ کنگ شخصیت محبوبی باقی می‌ماند.
اگرچه جیانگ زمین که در آن زمان ۷۶ ساله بود، از کمیته بانفوذ دائمی مرکزی حزب کمونیست کناره‌گیری کرد تا راه را برای هو رهبر جوان‌تر از نسل چهارم رهبران چین باز کند اما به نظر می‌رسید جیانگ زمین در منصب قدرت باقی خواهد ماند چرا که هو با گروه شانگهای جیانگ که ۶ نفر از ۹ عضو جدید کمیته دائمی قدرتمند به آن وابسته بودند، همکاری نداشت. اما بعدها بسیاری از اعضا تغییر موضع داده‌اند و هوآنگ جو و لی چانگ چان تنها حامیان وفادار جیانگ باقی‌مانده‌اند. به‌علاوه جیانگ برای مقاوم ریاست کمیسیون مرکزی ارتش حزب کمونیست چین دوباره انتخاب شد همان مقامی که ونگ زیا اوپینگ را به عنوان رهبر ارشد قادر به دست‌گیری قدرت پشت پرده کرد.
چین دارای تاریخچه وارث مطلق بر کنار شده‌است که بسیاری ناظران معتقدند به همن خاطر است که ناظران خارجی با سوءظن به هو جینتائو می‌نگرند. چین همیشه به خاطر مسئولان قدیمی مانند دنگ شیائوپینگ که از طریق «دست نشانده‌هایش» قدرت پشت پرده را در اختیار می‌گیرند، دچار مشکل جانشینی بوده‌است. دنگ قادر به تعیین سه دبیر برای حزب بود و در عزل دو نفر از آنها، هو یائوبانگ و جائو تسیانگ، دست داشت. در پی سومین و آخرین انتخابش، جیانگ زمین، به‌طور غیرآشکار به حمایتش از حزب ادامه داد و تنها دبیر کابینه در تاریخ کمونیست چین بود که با پایان یافتن دوره مسئولیتش داوطلبانه سمتش را ترک کرد. حتی خود دنگ در سمت دبیر کلی حزب (که در آن زمان بهترین سمت نبود) در دهه ۵۰ بخاطر حمایت ضعیف از سیاست‌های اقتصادی مائوئیسمی محبوبیتش را از دست داد.
مقایسه تاریخی را نیز نباید نادیده گرفت. از اوایل دهه ۸۰ نهادینه‌سازی در جمهوری خلق چین افزایش یافت و قانون آن فردیت زدایی شد. حزب کمونیست چین در واکنش به هرج و مرج ناشی از انقلاب فرهنگی در صدد ایجاد نظام منظم جانشینی و روشی برآمد که مانع از ایجاد قانون غیررسمی و قهرمان پرستی شود.
اما با استعفای جیانگ از سمت ریاست کمیسیون مرکزی ارتش در سپتامبر ۲۰۰۴ که آخرین سمت رسمی او بود، گمانی زنی دربارهٔ رقابت جیانگ و هو پایان یافت. هو جانشین جیانگ زمین در سمت ریاست کمیسیون مرکزی ارتش شد و کنترل کشور، حزب و ارتش آزادی‌بخش خلق را نیز بدست آورد.
یکی از چالش‌های مهمی که هو با آن مواجه‌ بود نابرابری زیاد میان فقرا و ثروتمندان چینی بود و نارضایتی و خشم ناشی از آن به حدی افزایش یافت که بر سلطه حزب کمونیست چین لطمه زد. به‌علاوه پارتی بازی ای که چین را فراگرفته بود می‌توانست چین را دچار بحران عظیمی‌کند. با این حالت اوایل سال ۲۰۰۶ جنبش «هشت باید و نباید» را در تلاش برای نشان دادن چهره‌ای اخلاقی و از خود گذشته به مردم آغاز کرد.
ناظران اظهار می‌کنند هو در سیاست داخلی و خارجی با مقامات مسئول پیش از خود تفاوت دارد. در سیاست داخلی به نظر می‌آید خواهان صادق بودن با مردم دربارهٔ عملکرد و جلسات دولتی است. اخیراً خبرگزاری چین جزئیات بسیاری از جلسات کمیته دایمی مرکزی حزب کمونیست را منتشر کرد. وی بسیاری از رویدادهایی که سابقاً اسرار کمونیستی به حساب می‌آمد مانند مراسم بدرقه و استقبال از رهبران چینی که به دیدار سرزمین‌های خارجی می‌روند را لغو کرد. به علاوه هو به مشکلاتی چون شکاف بین ثروتمند و فقیر و توسعه غیرمنصفانه بین مناطق ساحلی و غیر مرزی توجه دارد. به نظر می‌آید تعریف دولت و حزب از رشد تغییر کرده باشد و دیگر به دنبال توسعه تولید ناخالص داخلی نباشد بلکه به دنبال برابری اجتماعی و آثار محیط زیستی می‌باشند.
در سال ۲۰۰۴ هو تمام مقامات ۵ قدرت اجرایی اصلی را از رفتن به تفریحگاه برای اجلاس سالیانه تابستان که قبلاً از نظر مقامات قدیمی و کنونی گردهمایی برگزیدگان حاکم جهت تصمیم‌گیری دربارهٔ سرنوشت چین به‌شمار می‌آمد، بازداشت. در روابط خارجی چین، هو از این جهت با پیشینیان فرق می‌کند که فعالانه درگیر بحران هسته‌ای اخیر کره شمالی شد. وی با مطرح کردن پیشرفت صلح‌آمیز چین، به همسایگان منطقه اطمینان داده‌است.
اما هو برخی انتظارات اولیه مبنی بر آزادیخواه بودن خود را رد کرد. او از نظر اصلاح سیاسی تندرو و عمل گرا است. دامادش، ماو داولین بالاترین مقام اجرایی sina.com (پورتال اینترنتی مشهور چین) بود که وبگاه‌های خارجی را مسدود می‌کرد. علاوه بر این در حالی که هو سعی در شفاف‌سازی تصمیم‌گیری و افزایش حاکمیت قانون داشت به صراحت اعلام کرد هدفش تقویت کردن و کارآمد شدن حزب است نه تضعیف آن یا برقراری نظام سیاسی کثرت گرا. در دسامبر ۲۰۰۴ مجله «اپن» هنگ کنگ توصیه سپتامبر هو به مسئولان تبلیغاتی را این گونه نقل کرد که چین کنترل و مدیریت ایدئولوژی را باید از کوبا و کره شمالی بیاموزد. اگرچه کره شمالی با «مشکلات موقتی مالی» مواجه بود در زمینه سیاست «همیشه درست» عمل کرده‌است. «اوپن» از هو نقل می‌کند که میخائیل گورباچف «خائن به سوسیالیسم» است.
در حالی که به نظر می‌رسید هو جینتائو در روابط سیاسی با تایوان انعطاف‌پذیر باشد چنانچه مسئله «فضای حیاتی بین‌المللی» برای تایوان را مطرح کرد به نطر نمی‌آید مایل به تجدید نظر دربارهٔ اتحاد مجدد چین به عنوان هدف اصلی باشد. در زمان مسئولیت هو، دولت ترغیب اتحاد مجدد سریع تحت عنوان یک کشور، دو نظام را به خاطر دستیابی تدریجی به افزایش یکپارچگی اقتصادی و فرهنگی متوقف کرد. ترتیب هر دو راهکار سریع و تدریجی با تصویب اصل ضد تجزیه جمهوری خلق چین در مارس ۲۰۰۵ و ملاقات بی‌سابقه هو لین چان رهبر کومینتانگ در آوریل ۲۰۰۵ آشکار شد که از نظر مفسران نشانه پذیرش وضع موجود است.
هو در مارس ۲۰۰۶ «هشت باید و نباید» به عنوان اصول اخلاقی برای چینی‌ها منتشر کرد. این عمل یکی از راه‌های عقیدتی هو در مواجه با مشکلات چین مدرن به‌شمار می‌رود. اما این اصول در مقایسه با اقدام مسئولان پیشین وی از جمله سه عریضه جیانگ زمین، نظریه دنگ شیائوپینگ و اندیشه مائو تسه‌تونگ متفاوت است. این اقدام شیوه غیررسمی هر رهبر حزب کمونیست چین برای گسترش سوسیالیسم از طریق ترویج نظری است.
جغرافیای طبیعی کشور مراکش در شمال آفریقا:
دره ها- رودها- کوهها :
رشته‌کوه‌های ریف - اطلس مدیترانه‌ای - اطلس بزرگ - اطلس کوچک•
تدغین (۲۴۶۵ م) - بوناصر (۳۳۲۶ م) - بویبلان (۳۱۹۰ م) - توبقال (۴۱۶۵ م) مکون (۴۰۷۱ م)- العیاشی (۳۷۴۷ م) - اکلیم (۲۵۳۱ م).
جیانگ زِمین (۱۷ اوت ۱۹۲۶ – ۳۰ نوامبر ۲۰۲۲) از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۳ به ریاست جمهوری چین و ریاست کمیسیون نظامی حزب کمونیست چین رسید و بین سال‌های ۱۹۹۷–۲۰۰۲ دبیرکلی کمیته مرکزی حزب کمونیست چین را نیز به عهده گرفت. در سال ۲۰۰۲ مقام خود به عنوان دبیرکل کمیته مرکزی را به هو جینتائو واگذار کرد.
جیانگ زمین در ۱۷ اوت ۱۹۲۶ در شهر یانگ ژو در چین متولد شد. اجدادش اهل دهکده‌ای به نام جیانگ بودند. پدر جیانگ زمین که جیانگ شی‌جون نام داشت، زمانی یکی از افسران عالی‌رتبه ادارهٔ تبلیغات ضد چین متعلق به ارتش ژاپن در زمان اشغال و غارت استان جیانگ‌سو توسط ژاپن بود و خائن به چین محسوب می‌شد.
زمانی که جیانگ زمین ۱۷ سال داشت، جنگ ضد فاشیسم در همه جای جهان ادامه داشت و در آن زمان، جوانان برای دفاع از چین در مقابل ژاپن به جبهه می‌رفتند. اما جیانگ زمین در سال ۱۹۴۲ ادامه تحصیل در دانشگاه مرکزی را که تحت کنترل ژاپن تأسیس شده بود انتخاب کرد.
پس از آنکه حزب کمونیست چین در جنگ‌های داخلی پیروز شد، جیانگ زمین برای ارتقاء مقام خود در حزب کمونیست چین گفت که او توسط عمویش بنام جیانگ شانگ‌چینگ بزرگ شده‌است. عموی جیانگ در دوران نوجوانی به حزب کمونیست چین پیوست و بعدها توسط راهزنان به ضرب گلوله کشته شد.
جیانگ، بواسطهٔ تاریخچهٔ خانوادگی که برای خود نزد رهبران حزب کمونیست گفت، توانست در مدت چند سال از مقام یک افسر دون‌پایه به جانشینی وزیر صنعت الکترونیک برسد. او در زمان صدارتش، مقام دبیر حزب کمونیست چین در شهر شانگهای را داشت و همیشه خود را به رهبران ارشد حزب نزدیک می‌کرد.
کشتار چهارم ژوئن ۱۹۸۹ در میدان تیان‌آن‌من، نقطهٔ به قدرت رسیدن جیانگ زمین بود.http://en.wikipedia.org/wiki/Jiang_Zemin
وی با سرکوبی روزنامهٔ آزادی‌خواه پیک اقتصاد جهان (World Economic Herald) و دستگیری وان لی، رهبر کنگرهٔ مردمی در خانه‌اش و حمایت از کشتار میدان تیان‌آن‌من به مقام دبیر کلی حزب کمونیست چین رسید. قبل از کشتار میدان تیان‌آن‌من، جیانگ زمین طی نامه‌هایی که به دنگ شیائوپینگ نوشته بود خواستار «اقدام قاطع» علیه دانشجویان شده و خاطر نشان کرده بود که در غیر این‌صورت «هم کشور و هم حزب به خطر خواهد افتاد.» رویکرد سیاسی جیانگ زمین همواره با شعار «تمام عوامل بی‌ثباتی را در نطفه خفه کنید.» همراه بوده‌است.
در سال ۱۹۹۹، جیانگ زمین کمپین مقابله با روش معنوی فالون‌گونگ (فالون‌دافا) را که ده‌ها میلیون تمرین‌کننده در چین دارد و از اصول حقیقت، نیک‌خواهی و بردباری پیروی می‌کنند، راه‌اندازی کرد. وی در آن زمان از تعداد افراد بی‌شماری که به این روش معنوی می‌پیوستند و همچنین میزان جذابیت و محبوبیت آموزه‌های اخلاقی سنتی این روش هراس داشت. از میان هفت عضو دائم کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست چین، جیانگ زمین تنها کسی بود که تأکید زیادی بر سرکوب‌کردن فالون گونگ داشت.
در ۲۵ آوریل ۱۹۹۹، ۱۰ هزار تمرین‌کنندهٔ فالون‌گونگ در اطراف دفتر مرکزی دادخواست نزدیک ژونگ‌نان‌های برای استیفای حق خود در تمرین آزادانهٔ فالون گونگ که همچنین با نام فالون‌دافا شناخته می‌شود، به‌طور مسالمت‌آمیزی گرد هم آمدند. این بزرگ‌ترین گردهمایی در پکن پس از قتل‌عام میدان تیان‌آن‌من بود. جیانگ از این گردهمایی به عنوان بهانه‌ای برای آغاز سرکوب در سطح ملی استفاده کرد و منجر به آزار و اذیت وحشیانه‌ای شد که همچنان ادامه دارد.
بنا بر گزارش دیدبان حقوق بشر، در ژوئن سال ۱۹۹۹، جیانگ زمین اداره ۶۱۰ را تأسیس کرد. این اداره که شش ده نیز نامیده می‌شود، به منظور نظارت بر سرکوب فالون‌گونگ تأسیس شد. از ۲۰ ژوئیه ۱۹۹۹ هزاران نفر از تمرین‌کنندگان روش معنوی چینی فالون‌گونگ به دستور جیانگ زمین آزار و شکنجه و به قتل رسیده‌اند. در خارج از چین کمپین‌های متعددی در مخالفت با جنایات و نسل‌کشی صورت گرفته توسط جیانگ زمین و رهبران حزب و جرائم حزب در خصوص حقوق بشر تشکیل شده‌است.http://falungongphotojournal.wordpress.com/why-jiang-zemin-and-ccp-persecute-falun-gong/
در سال ۲۰۰۹، دادگاه‌های آرژانتین و اسپانیا، جیانگ زمین و برخی دیگر از سران حزب کمونیست چین را عاملان این جنایات دانسته و محکوم کردند.
از طریق آزار و شکنجه تجارت اعضای بدن تمرین کنندگان فالون گونگ، جیانگ زمین و حامیانش مانند ژویونگ‌کنگ، بوشیلای، لی دُنگ‌شِنگ، لوگان و زِنگ کینگ‌هانگ، قدرت و ثروت بسیار زیادی کسب کرده‌اند.http://en.minghui.org/
اداره ۶۱۰، اولین‌بار توسط «جیانگ زِمین»، رهبر سابق حزب کمونیست چین، با هدف آزار و اذیت روش معنوی فالون گونگ ایجاد شد؛ اما به‌تدریج بخش‌های وسیعی از جامعهٔ چین مثل گروه‌های بودایی و مسیحی را هدف قرار داد. احتمالاً هدف قراردادن فعالان دموکراسی یکی دیگر از اهداف جدید آن شده‌است.
کتاب «خرمن خونین» به تجسسی دربارهٔ برداشت اعضای بدن به صورت اجباری از بدن تمرین‌کنندگان فالون گونگ پرداخته‌است، نوشته‌است که بیمارستان‌های رژیم اندکی پس از آغاز آزار و شکنجه، شروع به استفاده از تمرین‌کنندگان به‌عنوان منبعی برای ارگان‌های پیوندی کردند.http://bloodyharvest.info/about/
دیوید ماتاس وکیل بین‌المللی حقوق بشر و یکی از نویسنده‌های این کتاب در گزارش خود آورده‌اند که تا سال ۲۰۰۸، تعداد ۶۲هزار عضو از اعضای بدن تمرین‌کنندگان برداشته شده‌است. از سال ۲۰۰۸ تاکنون نیز بر این میزان افزوده شده‌است.
انقلاب فرهنگی ، مجموعه‌ای از دگرگونی‌های اجتماعی و تغییرات سیاسی در جمهوری خلق چین بود که در مِه ۱۹۶۶ به دستور مائو تسه‌تونگ و توسط جیانگ چینگ و برخی از نزدیک‌ترین دستیاران مائو از جمله لین بیائو، چن بودا، کانگ شنگ، ونگ دونژینگ و چو ان‌لای سازماندهی شد.Cultural Revolution, Britanica مائو هدف از آغاز کارزار انقلاب فرهنگی را مبارزه با «ضد انقلاب»، مبارزه با «چهار عامل کهنه» در فرهنگ چین و مبارزه طبقاتی با بورژوازی اعلام کرده بود، اما در عمل انقلاب فرهنگی به تصفیه حزب کمونیست چین از تمامی رقبای سیاسی‌اش انجامید.انقلاب فرهنگی چین چگونه پیش رفت؟، " بی‌بی‌سی فارسی"CHINA'S CULTURAL REVOLUTION, Columbia University ExEAS در قلع و قمع انقلاب فرهنگی که تا سال ۱۹۷۶ رسماً ادامه داشت، دانشگاه‌ها تعطیل شدند و تا حدود ۲۰ میلیون چینی کشته‌شدند و بسیاری از آثار فرهنگی ارزشمند در چین و تبت به بهانهٔ مبارزه با مظاهر سنتی و فرهنگی سرمایه‌داری، تخریب شدند.Mao Zedong (1893-1976), BBC-History
در برخی موارد برای کشتن مخالفان از کارهایی همچون بیرون آوردن اجزا درونی اندام ایشان و سپس خوردن آنها استفاده شده است.
مائو در سال ۱۹۶۶ انقلاب فرهنگی چین را که بزرگ‌ترین و اساسی‌ترین کشمکش قدرت در حزب کمونیست چین بود، به رهبری همسرش جیانگ چین برپا کرد و ارتشی به نام گاردهای سرخ را برای حمایت از مائو از دانشجویان و دانش‌آموزان بر پا کرد. چهره‌های میانه‌روی حزب اخراج شدند. در سال ۱۹۶۸ مائو نام مرد برتر چین را از آن خود کرد. گاردهای سرخ در سال ۱۹۶۹ به دست ارتش چین سرکوب شد. انقلاب فرهنگی چین اشتباهی استراتژیک محسوب می‌شود.
از سال ۱۹۵۶، حزب کمونیست چین به دلیل فقدان تجربه کافی در جریان رهبری اقتصادی و نوسازی چین اشتباهاتی مرتکب شد. در قحطی چهار سالهٔ ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ طی به اصطلاح جهش بزرگ به جلو، ۳۸ میلیون نفر مردند. رژیم مائو در آن سال‌ها محصولات زراعی کشور را مصادره کرده و آنها را به اروپای شرقی که زیر کنترل کمونیست‌ها بود، در برابر دریافت جنگ‌افزار و حمایت سیاسی صادر می‌کرد. مواد غذایی و پول همچنین برای حمایت از نهضت‌های ضد استعماری و کمونیستی به آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین ارسال می‌شد. کشتار توده‌وار در مقیاس «جهش بزرگ به جلو» چیزی بود که مائو خود را برای آن آماده کرده بود.
به تبع آن مبارزه قدرت (انقلاب فرهنگی چین) در سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۶ در حزب کمونیست چین شروع شد. از روز ۱۶٫۵٫۱۹۶۶ چهره‌های میانه‌روی حزب اخراج شدند.
انقلاب فرهنگی در واقع برای تصفیهٔ دیگر مسئولین حزب کمونیست طراحی شده بود تا حزب مرعوب شده و رهبری مائو تضمین شود. در واقع مائو آن رویداد را به عنوان یک «تصفیهٔ بزرگ» به‌شمار آورد. اهداف اصلی او، آن رهبران حزبی بودند که فکر می‌کردند تلاش‌های مائو در اشتراکی کردن و صنعتی کردن در جهش بزرگ به جلو یک فاجعه بوده‌است.
مهم‌تر از همه در میان آنها لیو شائوچی بود که مدت‌ها چه در حزب و چه در ارتش جانشین فرمانده بود. اما وی دچار چندین اشتباه بزرگ شد، از جمله اعتراف به سیاست‌مداران شوروی در این باره که ۳۰ میلیون چینی طی ۱۹۵۸–۱۹۶۱ در اثر کمبود مواد غذایی مرده‌اند. لیو همچنین به‌طور علنی از قربانیان قحطی عذر خواهی نموده و با موفقیت بر کاهش مصادرهٔ محصولات زراعی و سایر مواد غذایی پافشاری کرد.
مائو در می۱۹۶۶ انقلاب فرهنگی را به راه انداخت و لیو شائوچی را در نشست کمیتهٔ مرکزی در آگوست همان سال عزل نمود. انقلاب فرهنگی توسط محفلی مرکزی متشکل از پنج مرد و یک زن (همسر مائو) سازماندهی شد که خود مائو نیز در راس آن بود و طی آن مائو به یک کیش ملی تبدیل گردید.
گاردهای سرخ، نیروهای بسیج شبه نظامی بودند متشکل از دانش آموزان و دانشجویان تندرو که در سال ۱۸٫۸٫۱۹۶۶ با حمایت مائو رسمیت یافتند. جیانگ چین همسر مائو و رهبر باند چهار نفره از این نیروها بهره برد و دستور داد در صورت لزوم، آنها جایگزین ارتش شوند.
مائو و همسرش جیانگ چین حزب کمونیست چین را از وجود هزاران تن از مقامات این حزب از جمله جانشین احتمالی او لیو شائوچی و دنگ شیائوپنگ کسی که بعداً بالاترین مقام رهبری را عهده‌دار شد پاکسازی کردند.
تصویر صورت مائو بر هر مقاله‌ای در روزنامهٔ People’s Daily نقش بست و نیمرخی از سر او آرمی را زینت داد که همه باید آن را به لباس خود می‌داشتند. از «آثار منتخب» مائو و چهره‌پردازی معروف او تعدادی به چاپ رسید که از جمعیت کشور چین هم بسیار بیشتر بود (۲/۱ میلیارد). نزدیک به ۸/۴ میلیارد آرم از سر مائو ساخته شد، یعنی به ازاء هر چینی شش عدد. هر چینی نسخه‌ای از «کتاب سرخ کوچک» که نقل قول‌هایی از مائو بود را در یافت کرد و آن کتاب می‌بایست در تمامی مراسم عمومی همراه آنها باشد و در دستان دراز شدهٔ آنها به سوی آسمان تاب بخورد: در اینجا دیگر به واقع مائوئیسم به دین اجباری حکومت تبدیل شده بود.
گاردهای سرخ با بی‌رحمی شروع به پاکسازی دگراندیشان کردند. هزاران بنای تاریخی با خاک یکسان و اقلیتهای قومی و مذهبی از جمله مسلمانان سرکوب شدند.
تعرض گاردهای سرخ تا اواسط سال ۱۹۶۸ ادامه داشت. درگیری داخلی گاردهای سرخ از یکسو و بیم کودتای ارتشی از سوی دیگر سبب شد تا مائو بعد از این که فرمانده ارتش، لین بیائو متهم به کودتا و کشته شد، پایان انقلاب فرهنگی را اعلام کند.
در آوریل ۱۹۷۳ دنگ شیائوپنگ، از قربانیان انقلاب فرهنگی، با موافقت چوئن لای به معاونت نخست‌وزیری انتخاب شد. باند چهار نفره به رهبری جیانگ چین همسر مائو از این تحولات راضی نبود، آنها رقیب اصلی خود را چوئن لای، نخست‌وزیر چین می‌دانستند.
با مرگ مائو در ماه سپتامبر ۱۹۷۶ باند چهار نفره تضعیف شد. آنها در ماه اکتبر ۱۹۷۶ دستگیر شدند و بدین ترتیب انقلاب فرهنگی خاتمه یافت. ثمره انقلاب فرهنگی، خشونت و کشتار و تخریب اقتصادی چین بود.
حزب کمونیست در سال ۱۹۸۱ رسماً از انقلاب فرهنگی تبری جست و به اشتباهات مائو اذعان کرد.
جمهوری خلق چین و ارزیابی تاریخی سوسیالیسم
دیالکتیک انقلاب (مقایسه روسیه با چین ۱)
دیالکتیک انقلاب (مقایسه روسیه با چین ۲)
دیالکتیک انقلاب (مقایسه روسیه با چین ۳)
مائو و مائوئیست‌ها (بخش اول)
مائو و مائوئیست‌ها
آندری میکولایوویچ شوچنکو (زادهٔ ۲۹ سپتامبر ۱۹۷۶) با لقب شوا؛ بازیکن سابق فوتبال، سیاستمدار و سرمربی فوتبال کنونی اهل اوکراین است. او در دوران فوتبال خود برای تیم های دینامو کی‌یف، آ.ث. میلان، چلسی و همچنین تیم ملی اوکراین در پست مهاجم بازی می‌کرد. شوچنکو در سال ۲۰۱۶ کمک مربی تیم ملی اوکراین بود و پس از جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۶ سرمربی این تیم شد.
او فوتبال را با باشگاه دینامو کی‌یف شروع کرد و پس از قهرمانی در پنج لیگ برتر اوکراین و دو جام حذفی با این تیم، به آث میلان پیوست. او در اولین فصل حضورش با این تیم بالاتر از بازیکنان بزرگی همچون باتیستوتا، هرنان کرسپو، و اینزاگی آقای گل سری آ شد. شوچنکو با این تیم سری آ، جام حذفی ایتالیا، سوپر جام ایتالیا، سوپرکاپ اروپا و جام باشگاه‌های اروپا را هرکدام یک بار فتح کرد و همواره از بهترین گل‌زنان ایتالیا و اروپا بود. او در سال ۲۰۰۴ به عنوان بازیکن سال اروپا انتخاب شد. شوچنکو با ۶۷ گل، چهارمین گلزن تاریخ رقابت‌های لیگ اروپا و نیز با ۱۴ گل برترین گلزن شهرآورد دلا مادونینا میان آث.میلان و اینتر میلان است. نام او در فیفا ۱۰۰ (لیست بهترین بازیکنان فوتبال از دید پله) قرار گرفته‌است.
در ردهٔ ملی شوچنکو به عنوان کاپیتان اوکراین، تا یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۲۰۰۶ با تیم کشورش پیش رفت و نیز یورو ۲۰۱۲ را تجربه کرد. او با ۴۸ گلِ زده در ۱۱۱ بازی ملی، بهترین بازیکن فوتبال اوکراین است و نیز رکورد گلزنی در این کشور را دراختیار دارد.
او در ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۲ از فوتبال اعلام بازنشستگی کرد.
آندری شوچنکو فوتبال حرفه‌ای را از دینامو کی‌یف آغاز کرد. در ۱۹۹۰ آندری برای تیم زیر ۱۴ سال این باشگاه در جام ایان راش (در ولز) به میدان رفت و آقای گل آن رقابت‌ها شد. جایزهٔ آن رقابت‌ها یک جفت کتانی ایان راش بود که توسط خود او به آندری اهدا شد.
جمعاً شوچنکو از سال ۱۹۸۶ (۱۰ سالگی) تا ۱۹۹۴ برای تیم‌های پایهٔ دینامو کی‌یف بازی می‌کرد و سپس به تیم اصلی باشگاه رفت.
شوچنکو در همان فصل اول (گرچه به ندرت به میدان آمد) قهرمانی لیگ اوکراین را با دینامو تجربه کرد و در فصل بعدی در ۲۰ بازی به میدان آمد و ۶ گل به ثمر رساند تا این قهرمانی تکرار شود.
دو فصل بعدی، یعنی ۹۸–۱۹۹۷ و ۹۹–۱۹۹۸ فصل‌های بسیار موفقی برای آندری بودند. او در فصل ۹۷–۹۸ به همراه دینامو در جام باشگاه‌های اروپا به میدان آمد. او در مقابل بارسلونا در همان نیمهٔ اول سه گل به ثمر رساند تا نهایتاً دینامو با نتیجهٔ ۴–۰ بارسلونا ی معروف را در خانه مغلوب کند و شگفتی بزرگی بیافریند. او مجموعاً در ۱۰ بازی این جام به میدان آمد و ۶ گل به ثمر رساند. در آن فصل شوچنکو در ۲۳ بازی لیگ داخلی نیز بازی کرد و ۱۹ گل زد تا دینامو کی‌یف باز هم قهرمان اکراین شود.
در فصل ۹۸–۹۹ نیز شوچنکو درخشید و مجدداً با دینامو کی‌یف قهرمانی اوکراین را به دست آورد. این بار او ۱۸ گل به ثمر رساند و آقای گل اکراین هم شد. او در جام باشگاه‌های اروپا هم ستارهٔ تیمش بود تا دینامو تا نیمه‌نهایی آن بازی‌ها بالا رود و نهایتاً مقابل بایرن مونیخ حذف شود.
مجموعاً شوچنکو پنج فصل در دینامو کی‌یف بازی کرد و در هر پنج فصل قهرمان لیگ اکراین شد و مجموعاً در ۱۱۸ بازی این لیگ به میدان آمد و ۶۰ گل به ثمر رساند.
در ۱۹۹۹ شوچنکو با مبلغ ۲۶ میلیون پاوند به آث میلان ایتالیا – یکی از بهترین باشگاه‌های اروپا- پیوست و سریعاً در ترکیب این تیم جا یافت.
شوچنکو اولین بار در ۲۸ اوت ۱۹۹۹ در بازی مقابل لچه، بازی در لیگ ایتالیا را تجربه کرد. شوچنکو در اولین فصل در میلان عالی ظاهر شد و در ۳۲ بازی لیگ به میدان آمد و ۲۴ گل به ثمر رساند تا آقای گل ایتالیا در فصل ۱۹۹۹–۲۰۰۰ شود. او اولین بازیکن خارجی تاریخ ایتالیا بود که به این عنوان دست می‌یافت.
دو فصل بعدی یعنی ۲۰۰۰–۲۰۰۱ و ۲۰۰۱–۲۰۰۲ سال‌های خیلی موفقی برای میلان نبودند اما به‌هرحال او در ۵۱ بازی ۳۴ گل به ثمر رساند.
در فصل ۲۰۰۲–۲۰۰۳ میلان مجدداً بسیار خوب ظاهر شد و قهرمان جام حذفی ایتالیا و جام باشگاه‌های اروپا شد. شوچنکو در این فصل خیلی خوب کار نکرد و در ۲۴ بازی تنها پنج گل به ثمر رساند. اما در فینال اروپا پس از این‌که بازی ۰–۰ مساوی شد و کار به ضربات پنالتی کشید، این پنالتی او بود که قهرمانی را از یوونتوس گرفت و از آن میلان کرد. با قهرمانی اروپا شوچنکو عنوان اولین اکراینی صاحب چنین جامی را از آن خود کرد.
فصل ۲۰۰۳–۲۰۰۴ هم برای میلان و هم برای شوچنکو پر از موفقیت بود. شوچنکو در ۳۲ بازی ۲۴ گل به ثمر رساند تا دوباره آقای گل شود و میلان مجدداً پس از چهار سال، قهرمان ایتالیا شود. شوچنکو در ضمن در فینال سوپرکاپ اروپا مقابل پورتو به میدان آمد و گل پیروزی میلانی‌ها را به ثمر رساند.
در اوت ۲۰۰۴، او در سوپر جام ایتالیا مقابل لاتزیو به میدان آمد و با زدن سه گل جام را از آن میلان کرد. در همان فصل (۲۰۰۴–۲۰۰۵) شوچنکو ۱۷ گل دیگر هم در لیگ به ثمر رساند تا میلان نایب قهرمان شود. در این فصل او با میلان باز هم به فینال جام اروپا راه یافت و در ده بازی آن جام شش گل به ثمر رساند. اما پس از تساوی ۳–۳ مقابل لیورپول کار به ضربات پنالتی کشید و این‌بار شوچنکویی که در فینال دو سال قبل پنالتی پیروزی را زده بود، ضربهٔ خود را گل نکرد تا لیورپول قهرمان شود.
در دسامبر ۲۰۰۴ شوچنکو به عنوان بازیکن سال اروپا انتخاب شد. ضمناً در لیستی که پله با عنوان «۱۲۵ بازیکن فوتبال برتر زنده جهان» در مارس ۲۰۰۴ منتشر کرد نیز جا داشت. او در همین سال از دست رئیس‌جمهور وقت اکراین، لئونید کوچما، جایزهٔ «قهرمان اکراین» را دریافت کرد.
در تابستان ۲۰۰۴ شایعه‌های زیادی در مورد انتقال شوا به چلسی بود. می‌گفتند رومن آبراموویچ، مدیر باشگاه چلسی، ۵۰ میلیون پوند به اضافهٔ هرنان کرسپو را پیشنهاد داده‌است. این انتقال هرگز صورت نگرفت اما کرسپو به صورت قرضی به میلان آمد. پس از آن شایعه‌هایی بود که آبرامویچ مبلغ انتقال را به ۸۵ میلیون پوند افزایش داده و حاضر شده هفته‌ای ۲۲۵ هزار پاوند هم به شوچنکو بپردازد اما مجدداً چیزی صورت نگرفت.
در فصل ۲۰۰۵–۲۰۰۶ شوچنکو در ۲۲ بازی لیگ به میدان آمد و ۱۹ گل زد. در لیگ اروپای آن سال نیز شوچنکو مجدداً عالی بازی کرد. او در ۱۲ بازی به میدان آمد و ۹ گل زد. در ۲۳ نوامبر ۲۰۰۵ در بازی برگشت مقال فنرباغچه ترکیه، شوا ۴ گل به ثمر رساند تا آث میلان ۴–۰ شود و نام او به عنوان پنجمین فردی که در یک بازی جام باشگاه‌های اروپا ۴ گل به ثمر رسانده ثبت شود. پیش از او تنها فان باستن، سیمونه اینزاگی، دادو پرشو و رود فن نیستلروی به این مهم نائل آمده بودند. در ۴ آوریل ۲۰۰۶ شوچنکو ۵۱امین گل خود در تاریخ جام باشگاه‌های اروپا به ثمر رساند تا با رائول گونزالس از رئال مادرید برابر شود.
با این حال شوچنکو در ۴ بازی آخر (یک چهارم نهایی و نیمه نهایی) تنها یک گل به ثمر رساند تا میلان گرچه به زحمت از سد المپیک لیون گذشت اما مقابل بارسلونا حذف شد.
شوچنکو در ۳۱ مه ۲۰۰۶ به چلسی انگلستان پیوست.
او در طول هفت سال بازی برای آث میلان پس از گونار نورداهل دومین گل‌زن برتر تاریخ این باشگاه شد. (گل او مقابل ترویسو در ۸ فوریه ۲۰۰۶ او را به این مقام رساند)
شوچنکو مجموعاً در ۲۰۷ بازی لیگ ایتالیا برای میلان به میدان رفت و ۱۲۷ گل به ثمر رساند.
در ۱۱ مه ۲۰۰۶ شوچنکو اعلام کرد بر خلاف صحبت‌های قبلی قصد ترک میلان را دارد.
پیش از این شوچنکو بارها گفته بود که دوست دارد در میلان بازی کند و به جایگاه کسانی چون فرانکو بارزی یا پائولو مالدینی برسد.
در ۳۱ مه ۲۰۰۶ شوچنکو رسماً به چلسی پیوست. مبلغ قرارداد رسماً فاش نشده اما مبلغی حدود ۳۰ میلیون پوند حدس زده می‌شود که گران‌ترین مبلغ تاریخ فوتبال انگلستان و یکی از گران‌ترین‌های جهان است.
شوچنکو در چلسی شمارهٔ هفت را خواهد پوشید. این علاقهٔ خود او بود که از سمت ژوزه مورینیو نیز تمدید شد.
در ۲۸ اگوست ۲۰۰۹ شوچنکو قراردادی دو ساله با دیناموکی‌یف امضاء کرد و در اولین بازی خود پس از بازگشت به این تیم دروازه متالوره دونتسک را گشود.
شوچنکو اولین گل ملی خود را درمه ۱۹۹۶ در بازی دوستانه‌ای مقابل ترکیه به ثمر رساند.
در مارس ۲۰۰۰ والری لوبانوسکی (مربی سابق شوچنکو در دینامو کی‌یف) به مربیگری تیم ملی رسید و اوکراینی‌ها تلاش داشتند به جام جهانی ۲۰۰۲ راه پیدا کنند. شوچنکو در مسابقات مقدماتی ۱۰ گل برای اوکراین به ثمر رساند اما نهایتاً اکراینی‌ها مقابل آلمان حذف شدند و از راه‌یابی به جام ناکام ماندند.
اوکراین در ضمن از راه‌یابی به یورو ۲۰۰۰ نیز بازماند. در مسابقات راه‌یابی به آن جام نیز شوچنکو دو گل مقابل روسیه و اسلوونی به‌ثمر رساند.
در مسابقات راه‌یابی به یورو ۲۰۰۴ اوکراین مجدداً ناکام ماند. این‌بار نیز شوچنکو حضور داشت و چند گل (از جمله گلی به اسپانیا) را به ثمر رساند.
در اکتبر ۲۰۰۵ اوکراین بالاخره (برای اولین بار در تاریخ) به جام جهانی راه یافت. آن‌ها در گروه خود در مسابقات راه‌یابی ۱۲ بازی کردند و با هفت بازی برد و تنها یک باخت در صدر گروه نشستند و مستقیماً صعود کردند. شوچنکو از مجموع ۱۸ گل اوکراین شش تا را به ثمر رساند.
شوچنکو در جام جهانی ۲۰۰۶ به عنوان امید اصلی اوکراین به میدان آمد و در بازی دوم در پیروزی چهار بر صفر مقابل عربستان سعودی، یک گل به ثمر رساند. او سپس در بازی بعدی مقابل تونس هم به میدان آمد و با به ثمر رساندن یک گل به تیمش کمک کرد که از گروه بالا بیاید. آندری در مرحله یک‌هشتم نهایی در پیرزی اکراین بر سوئیس در ضربات پنالتی شرکت داشت گرچه خود پنالتی اش را گل نکرد. او در بازی اوکراین و ایتالیا در مرحله یک‌چهارم نهایی هم بازی کرد اما اوکراین ۳–۰ شکست خورد تا از جام حذف شود اما به‌هرحال شوچنکو اولین جام جهانی خود را با به ثمر رساندن دو گل و جای گرفتن در میان هشت تیم برتر به همراه اوکراین با موفقیت به پایان رساند.
آندری در ژوئیه ۲۰۰۴ با مدل آمریکایی، کاریستن پازیک، ازدواج کرد. این ازدواج به‌طور خصوصی و در زمینی گلف در واشینگتن صورت گرفت. این دو در ۲۹ نوامبر ۲۰۰۴ صاحب فرزندی شدند که او را به افتخار مایکل جردن، بسکتبالیست مشهور، «جردن» نام نهادند. شوا این تولد را با گل زدن مقابل سامپدوریا در پیروزی ۲–۱ آث میلان در روز بعد جشن گرفت.
شوچنکو در فوتبال کسانی چون روماریو، پله، زیکو و پلاتینی را ستایش می‌کند.
آندری دوست نزدیک جورجیو آرمانی است و به همراه او شعبه‌ای از فروشگاه مد آرمانی را در کی‌یف گشودند.
در آوریل ۲۰۰۶ شوچنکو در آگهی تبلیغاتی برای اسپورتزسنتر شرکت داشت. این آگهی از ای.اس.پی.ان پخش شد.
آندری برای برقراری ارتباط کلامی بهتر با همسرش به لندن نقل مکان کرد تا زبان انگلیسی را به‌طور کامل بیاموزد.
دنگ شیائوپینگ (زاده ۲۲ اوت ۱۹۰۴ – درگذشته ۱۹ فوریه ۱۹۹۷) سیاست‌مدار و رهبر نخبگان نسل دوم جمهوری خلق چین که از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۹ رهبر عالی‌مقام چین بود. وی در دههٔ ۱۹۲۰ به حزب کمونیست چین پیوست. او در طول فعالیت خود در حزب کمونیست چین سه بار مورد تصفیه قرار گرفت (اما هیچ‌گاه از حزب اخراج نشد) که مهمترین آن در دوران انقلاب فرهنگی چین بود چون مائو معتقد بود دو نوع سرمایه‌داری وجود دارد که باید علیه آن مبارزه کرد: اول امپریالیسم به مرکزیت آمریکا و دوم سرمایه‌داری درون حزب کمونیسم؛ که از قضا صادق در آمد و حزب کمونیسم چین با یک حرکت به سمت سرمایه‌داری و سرکوب شدید مردم و فساد گسترده سران حزب و خانواده‌هایشان بر پیشبینی مائو صحه گذاشت. شیائوپینگ در دوران جئو ئن لای (چوئن لای) به عنوان معاون نخست‌وزیر برگزیده شد گرچه دوباره در سال ۱۹۷۶ برکنار شد.
بعد از درگذشت مائو تسه‌تونگ رهبر انقلاب کمونیستی چین و از اواخر دههٔ ۷۰ تا اوایل دههٔ ۹۰ قدرت دنگ به تدریج افزایش یافت. با آغاز رهبری دنگ شیائوپینگ بر حزب کمونیست چین، سیاست‌های درهای باز و حرکت به سمت کاپیتالیسم (با عنوان رسمی سوسیالیسم خاص چین) آغاز گشت. اما او در سال ۱۹۸۹ در طول حرکت به سمت سرمایه‌داری بازار آزاد، اعتراضات دانشجویان دموکراسی‌خواه چین را در میدان تیان آن من به خاک و خون کشید و دست به یک سرکوب گسترده زد.
پس از مرگ مائو او کم‌کم جای خود را در مرکز قدرت دوباره بدست آورد. در سال ۱۹۷۸ دنگ شیائوپینگ با سیاست اصلاحات کشاورزی، صنعت، قوای دفاعی، علم و صنعت باعث تحول عظیمی در چین شد و مسیر این کشور را به کلی تغییر داد.
اگرچه دنگ از لحاظ قد و قامت ریز نقش بود، ولی یکی از برجسته‌ترین رهبران به‌شمار می‌رفت. وقتی در اتاقی حضور داشت به سان فرماندهی بود که به صورتی غیرارادی تمام توجهات را به خود جلب می‌کند. اکثر افرادی که وی را دیده بودند در داشتن این اعتقاد مشترک بودند که دنگ به سان نیرویی کهربایی افراد حاضر در اتاق را مجذوب خود می‌کند. دنگ به صورت غریزی خصلت میهن‌پرستی داشت و به حزب کمونیست متعهد بود. از چهارده سالگی درست زمانی که امواج ناسیونالیسم کشور چین را درنوردیده بود وی به عنوان یک شرکت کننده نوجوان دبیرستانی در تظاهرات خیابانی شرکت کرده بود. پنج سال بعد در فرانسه ناامید از کار طاقت فرسا در کارخانه و محیط کثیف آن که برای چینی‌ها اختصاص یافته بود از وعده و قول خود صرف نظر می‌کند و مجبور می‌شود فرصت مطالعه را به کناری نهد و بدین ترتیب به شاخه فرانسوی حزب کمونیست چین می‌پیوندد.
دنگ با شرکت در فعالیت‌های زیرزمینی در پاریس و شانگهای در دهه ۱۹۲۰ فهمیده بود که کاملاً باید بر حافظه خود اتکا کند. اون هیچ نوشته‌ای از خود بر جای نگذاشت. طی انقلاب فرهنگی، منتقدان تلاش کردند تا سابقه ای از خطاهای مرتکب شده توسط او جمع آوری کنند، اما هیچ اثر مکتوبی نیافتند.
بهار ۱۹۱۹ (۱۴ سالگی): ورود به دوره آموزش برای اعزام به خارج از کشور جهت تحصیل.
اکتبر ۱۹۲۰: ورود به فرانسه و شروع به تحصیل دوره متوسطه در مدرسه پسرانه بایو در منطقه نورماندی.
آوریل ۱۹۲۱: شروع به کار در شرکت فولاد اشنایدر اند سی در شهر لو کروزو فرانسه و استعفا در آخر همان ماه و سپس کار در یک کارخانه نساجی به مدت سه ماه و بعداً کار در کاخانه صنایع لاستیک HUTCHINSON از فوریه ۱۹۲۲ تا مارس ۱۹۲۳.
تابستان ۱۹۲۳: عضویت در کنگره جوانان کمونیست اروپا و شروع به کار در ژوئن آن سال در دفتر تشکیلات کمونیست اروپا در پاریس تحت نظر جئو ئن لای و سردبیری مجله پرتو سرخ (RED LIGHT).
ژانویه ۱۹۲۶: حضور در مسکو و ثبت نام در کالج سون جونگ شان (سون یات سن) مسکو تحت شاخه حزب کمونیست چین در روسیه.
بهار ۱۹۲۷: بازگشت به چین و اعزام به مدرسه نظامی شهر شیآن به عنوان دبیر بخش سیاسی. در این برهه و در زمان شکست ائتلاف دو حزب کمونیست و گئو مینگدانگ، وی نام خود را به «دِنگ شیائو پینگ» تغییر داده و در هفتم اوت به جلسه اضطراری حزب در ووهان رفته و سپس عازم شانگهای شد.
اوائل سال ۱۹۲۸ ازدواج با خانم ژانگ شی یوان (سال بعد هنگام زایمان فوت کرد).
از ۱۹۲۸ تا ۱۹۲۹ منصوب شدن به دبیر ارشد (منشی) حزب کمونیست.
مه ۱۹۳۳: عزل از تمامی سمت‌ها و «درج اخطار نهایی» در پرونده و اعزام به روستایی در توابع شهر «له آن» به عنوان مأمور گشت زنی؛ و سپس بازگشت به کار در اوت همان سال و منصوب شدن به عنوان دبیر گارد سرخ چین و سردبیر مجله ستاره سرخ.
سپتامبر ۱۹۳۹ ازدواج با خانم جئو لین.
۱۹۴۵ عضویت در کمیته مرکزی حزب کمونیست چین.
۳۰ سپتامبر ۱۹۴۹: انتخاب به عنوان عضو کمیته دولت خلق چین
ژوئیه ۱۹۵۲: انتخاب به عنوان معاون نخست‌وزیر دولت خلق چین و معاون رئیس کمیته اقتصادی و سپس انتصاب به رئیس دفتر اموری حمل و نقل و همچنین وزیر اقتصاد با حفظ سمت.
آوریل ۱۹۵۴ (بعد از تشکیل هیئت دولت جمهوری خلق چین): انتصاب به عنوان وزیر سازمان دهی و در سپتامبر همان سال انتصاب به عنوان معاون نخست‌وزیر (در تشکیلات جدید) و معاون کمیته دفاع ملی و عضویت در کمیته نظامی.
سپتامبر ۱۹۵۶: انتصاب به عنوان عضو دائم دفتر سیاسی حزب کمونیست چین، دبیرکل دبیرخانه حزب و تبدیل شدن به یکی از مهمترین اعضای همکار مائو زدونگ و رهبران نسل اول چین.
۱۹۶۹ تا ۱۹۷۳: مورد غضب مائو واقع شدن و اقدام به خود انتقادی، سلب تمامی پست‌ها و عناوین و اعزام به کارخانه تعمیر تراکتور در استان جیانگشی برای کار اجباری.
از مارس تا اوت ۱۹۷۳: شروع بازگشت به سمت‌ها و پست‌های متعاقب نامه درخواست از مائو زدونگ در تاریخ ۳ اوت ۱۹۷۲
اول ژانویه ۱۹۷۵: انتصاب به عنوان معاون رهبر حزب مائو زدونگ، معاون نخست‌وزیر، معاون کمیته نظامی مرکزی و رئیس ستاد کل ارتش آزادی‌بخش چین
اکتبر ۱۹۷۶: عزل از تمامی پست‌ها و سمت‌ها برای بار سوم توسط مائو، پیرو اعتراضات در مراسم یابود نخست‌وزیر جئو ئن لای و اقدامات گروه چهار نفره
ژوئیه ۱۹۷۷ (۱۰ ماه بعد از مرگ مائو): بازیابی تمامی سمت‌ها و پست‌های رهبری دنگ شیائوپینگ به او (پیرو دستگیری همسر مائو و گروه چهار نفره).
دسامبر ۱۹۷۸: تشکیل پلنوم سوم یازدهمین کنگره سراسری حزب و بازگشت رسمی وی به قدرت و آغاز رهبری نسل دوم نخبگان چین به رهبری دنگ شیائو پینگ (بدون داشتن سمت رسمی رهبری حزب).
۲۸ ژانویه تا ۶ فوریه ۱۹۷۹: آغاز دور جدیدی از روابط خارجی با ایالات متحده آمریکا و بازدید معاون نخست‌وزیر چین کمونیست (دنگ شیائوپینگ) از این کشور.
سپتامبر ۱۹۸۰: استعفاء از مقام معاونت نخست‌وزیری.
سپتامبر ۱۹۸۲: انتخاب وی به عنوان عضو دائم کمیته سیاسی حزب و همچنین تثبیت ریاست وی بر کمیته نظامی و کمیته مشورتی در دوازدهمین اجلاس سراسری حزب کمونیست چین. دیدار با مارگارت تاچر نخست‌وزیر وقت بریتانیا و آغاز مذاکرات در خصوص بازگشت هنگ کنگ به چین.
آوریل ۱۹۸۹: آغاز اعتراضات و جنبش دانشجویی در میدان تیان آن من پکن همزمان با آمادگی برای اولین حضور میخائیل گورباچف رهبر شوروی در چین و آغاز روابط دو کشور.
ژوئن ۱۹۸۹: حادثه میدان تیان آن من و عزل ژائو زیانگ رهبر حزب و انتصاب جیانگ زِمین به عنوان رهبر جدید.
نوامبر ۱۹۸۹: استعفا از آخرین و مهمترین مقام خود یعنی ریاست کمیته نظامی مرکزی و قبول آن در مارس ۱۹۹۰.
ژانویه و فوریه ۱۹۹۲: سفر به مناطق جنوبی چین و شانگهای و ترسیم سیاست تسریع پیشرفت اقتصادی و «اقتصاد سوسیالیستی بازار محور» در چین و تصویب آن در اکتبر همان سال.
۱۹ فوریه ۱۹۹۷: درگذشت در پکن در سن ۹۲ سالگی.
اتودهای شش‌گانهٔ پاگانینی مجموعهٔ ۶ اتود برای پیانوست که فرانتس لیست بر اساس کارهای نیکولو پاگانینی نوشت. دو نسخهٔ متفاوت از این اتودها امروز موجود است.
این اتودها (حتی نسخهٔ دوم) از قطعات بسیار دشوار پیانو محسوب می‌شوند:
این اتودها به کلارا ویک (بعدها کلارا شومان)، از نوازندگان زبردست پیانو در آن زمان و همسر آتی روبر شومان، پیشکش شده‌اند.
اِتود به معنای مطالعه است و در موسیقی به قطعه‌هایی گفته می‌شود که هدف آنها ارتقای شگرد نوازندگی است. هر اتود معمولاً برای یکی از مشکلات فن نوازندگی و رفع یکی از ضعف‌های تکنیکی هنرآموزان تصنیف می‌شود. آهنگسازان و به ویژه رمانتیک‌ها بیش‌تر کوشیده‌اند اتودهای خود را علاوه بر تأمین هدف بالا، زیبا نیز تصنیف کنند، به طوری که تکنوازها آن را در رپرتوار رسیتال خود، به قصد نشان دادن قابلیّت نوازندگی‌شان می‌گنجانند.
برای نمونه، اتود اپوس ۲۵ شماره ۶فردریک شوپن برای تمرین پیانیست برای اجرای سریع و موازی فواصل سوم کروماتیک است، و اتود اپوس ۲۵ شماره ۷ او تأکید بر تولید نغمهٔ آوازین در یک ملودی پلی‌فونی دارد، و اتود اپوس ۲۵ شماره ۱۰ او اکتاوهای موازی را پوشش می‌دهد.
معنی دیگر اتود، طراحی اولیه است.
اصطلاح اتود زدن در نقاشی نیز به کار می‌رود.
مردم بختیاری یا لرهای بختیاری یا ایل بختیاری از مردمان ایرانی هستند که در جنوب غربی ایران شامل غرب چهارمحال و بختیاری، بخش گسترده‌ای از خوزستان، شرق و جنوب لرستان و غرب اصفهان زندگی می‌کنند.جین راف گارثویت، تاریخ سیاسی اجتماعی بختیاری، ترجمه مهراب امیری، انتشارات انزان، تهران ۱۳۷۲سابقاً تمام محل زندگی بختیاری‌ها به عنوان سرزمین بختیاری یا ناحیه بختیاری و کوهای بختیاری شناخته می‌شد. بختیاری‌ها به گویش لری بختیاری که یکی از گویش‌های زبان لری است صحبت می‌کنند.نتایج تفصیلی ایلی سرشماری اجتماعی اقتصادی عشایر کوچنده ۱۳۸۷ ایل بختیاری از دو شاخه چهارلَنگ و هفت‌لَنگ تشکیل شده‌است، که چهارلنگ خود به ۵ باب و هفت‌لنگ به ۴ باب تقسیم می‌گردد و هر باب نیز از چندین طایفه تشکیل می‌شود. این تقسیمات که نمودار سازمانی ایل بختیاری خوانده می‌شود، به قرن شانزدهم میلادی بازمی‌گردد و بر مبنای نظام خاص طبقاتی و مالیاتی طوایف بختیاری سازمان یافته‌است.Tribes and Empire on the Margins of Nineteenth-Century Iran
سرزمین کنونی بختیاری هزاران سال است که سکونت‌گاه گروه‌های «مختلف» انسانی می‌باشد. شواهد گوناگون نشان می‌دهد که سرزمین باستانی بختیاری‌ها ده هزار سال پیش، مسکونی بوده‌است. منابع و امکانات طبیعی از قبیلِ آب، جنگل، مراتع، بارندگی مناسب، آبگیرهای فراوان و درّه‌های مستعد برای کشاورزی، این سرزمین را به یکی از بهترین زیستگاه‌ها و محل تجمع و سکونت گروه‌های انسانی در گذشته تبدیل نموده بود. افزون بر این امکانات، در بلندی‌های زاگرس و دامنه‌های آن، محیط مناسبی برای رویش نباتات علوفه‌ای و گونه‌های مختلف حیوانات فراهم کرده بود.
کاوش‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد که قدمتِ سکونتِ انسان در این منطقه به "چهل هزار سال" می‌رسد. بازمانده‌های فرهنگیِ دورانِ پارینه سنگی، میان سنگی، نوسنگی و شهرنشینی در این ناحیه به چشم می‌خورد. سرزمین بختیاری، از جمله محدود سرزمین‌هایی است که انسان برای اولین بار به اهلی کردنِ حیوانات و نباتات پرداخته یا به دیگر سخن، زندگی ده نشینی و کشاورزی را که لازمهٔ پیدایش تمدن می‌باشد، آغاز نموده‌است.امان‌الهی بهاروند. "اسکندر: قوم لر"، انتشارات آگاه، تهران، ۱۳۷۴.
در کتاب "خلاصه تاریخ هنر" آمده‌است:
انسان شناسان معتقدند که انقلاب بزرگ نوسنگی یا پیدایش کشاورزی و تولید خوراک در نواحی شمال خلیج فارس تا سوریه اتفاق افتاده‌است که به هلال حاصلخیز شهرت دارد. کشت نباتات و غلات از این ناحیه آغاز گردید. تپه ماهورها و دامنه‌های شمال و شمال شرق خوزستان که محل کوچ بختیاری‌ها در زمستان (قشلاق) می‌باشد با ارتفاع نسبی ۳۰۰ تا ۱٫۵۰۰ متر از سطح دریا و متوسط بارندگی ۳۰۰ تا ۵۰۰ میلی‌متر بر مترمربع در سال، شرایط مساعدی برای رویش نباتات و کشت غلات فراهم ساخته‌است که در محدوده هلال حاصلخیز قرار دارد. همچنین در شهرستان جم واقع در استان بوشهر بختیاری‌ها به کشاورزی و دامپروری مشغول بودند.
همچنین برخی از حیوانات، به ویژه بز برای نخستین بار، در کوه‌های بختیاری اهلی گردید. "هنری تی رایت" باستان‌شناس آمریکایی در سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶ میلادی در شمال شرقی خوزستان در دشت ایذه و دشتگل به مطالعات باستان‌شناسی مبادرت نمود و از حیات مستمر و فعال گروه‌های انسانی در "۶ تا ۷ هزار سال پیش از میلاد"، در این مناطق گزارش داد.
در هزاره پنجم تا سوم پیش از میلاد در دوره مس و عصر سنگ، شاهد ظهور قوم عیلام هستیم که از کوه‌ها به دشت سرازیر شده و تمدّن تکامل یافته‌ای را تأسیس نمودند. اصالت لرها ممکن است به عیلامیان و کاسیت‌ها برسد.
حدود "چهارهزار سال پیش از میلاد" در سرزمینی که شامل خوزستان، لرستان، پشتکوه (ایلام) و زردکوه است، حکومت عیلام رشد و تکامل یافت. مردم عیلام، دولت خود را اَنشان یا آنزان می‌خواندند و ظاهراً به زبان آنزانی تکلم می‌کردند.راوندی، مرتضی: تاریخ اجتماعی ایران؛ انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۵۶.
بیشترین آثار برجای مانده از دوره عیلامی، در محدوده شهرستان ایذه قرار دارد که شامل چندین کتیبه به خط میخی و صدها نقش برجسته بر روی سنگ‌ها، صخره‌ها و کوه‌ها می‌شود و به همین علت باستان شناسان، این منطقه را "سرزمین سنگ نگاره‌ها" نام نهاده‌اند.
مصنوعات فلزی فراوانی مربوط به عصر آهن شامل: انواع سلاح‌ها، پیکره‌های کوچک اندام آدمی، ابزارهای مخصوص اسب، سنجاق‌ها و ده‌ها ابزار و وسیلهٔ دیگر در بخش‌هایی از "لرستان" و "خوزستان" کشف شده‌است که از زندگی گروه‌های بسیاری از انسان‌ها حکایت دارد.
"در هزاره دوم پیش از میلاد"، "اگوم" حکومت کاسیان را در بخش علیای سرچشمه‌های کارون، در کوه‌های بختیاری، تأسیس نمود.
آداب، رسوم و سنن فراوانی، پیوستگی بختیاری‌ها را، با پارسیان روایت می‌کند. تا جایی که برخی از منابع عقیده دارند که لرها و بختیاری‌ها بازماندگان قبیله‌های "مارافیان" و "ماسپیان" پارسی هستند که نخستین قبیله‌هایی بودند که به کوروش پیوستند. شاید هم، بازماندگان قبیله "اسه گرته" (اسه = سنگ، گرته = غار) باشند، که در کوهستان‌های زاگرس و درون غارها زندگی می‌کردند.ویلسون، آرنولد: "بختیاری‌ها"، ترجمه محمد میرزایی، نامه علوم اجتماعی، دوره جدید، شماره ۱، ۱۳۶۹.
با به قدرت رسیدن کورش بزرگ در پارسوماش و انشان، از خوزستان تا استان فارس کنونی، پارس نامیده شد و در دوره اشکانیان به "الیمایید" تغییر کرد. نام این منطقه در زمان ساسانیان دوباره به پارسه تغییر یافت و پس از زوال ساسانیان، در سده‌های نخستین اسلام، مورخین تازی همه زاگرس نشینان را کرد نامیدند و منطقه آن‌ها را "جبال" خواندند.بنه وار من، ایل من: علی بهرامی آسترکی از سال سیصد هجری قمری به بعد، به لر بزرگ مشهور شد و از زمان صفویه به بعد نیز، کهگیلویه و بویراحمد، از آن جدا شد و مانده آن به نام بختیاری در جغرافیای ایران نمایان گردید.
روایت‌های متفاوتی در مورد خاستگاه قومی لرهای بختیاری وجود دارد ولی همه پژوهشگران و مورخان بختیاریها را لُر دانسته‌اندهوسه معتقد است که بختیاریها از طایفة «اوکسین» هستند که اسکندر در ۳۳۰ق‌م در خوزستان (ایذه) با آنها جنگیده‌است‌این گفته را نیز غلام حسین افضل الملک تأیید می‌کند. همچنین در این باره سردار اسعد بختیاری می‌نویسد اوجین‌ها (اوکسین‌ها) که در کوهستان‌های بین شوش و فارس می‌زیستند، امروزه به بختیاری معروفند.گروهی دیگر نسب آن‌ها را به ساکنان فارس (قوم مارد)رسانده‌اند.حمداله مستوفی در کتاب "نزهت القلوب" به تاریخ ۷۴۰ ه‍.ق با برشمردن ایالت‌های مختلف ایران بزرگ در آن زمان و مشخص کردن حدود، مشخصات، تعداد نفوس و مساحت آن‌ها از جمله عجم و عرب و فارس و آذربایجان و خراسان، ولایات مانرود (لر کوچک) و لر بزرگ را مشخص و جدا از کرد طبقه‌بندی کرده‌است. بر اساس مطالعات ژنتیکی صورت گرفته بختیاری‌ها در بین اقوام ایرانی‌تبار موجود در ایران بیشترین شباهت ژنتیکی را با سایر لرها دارند. بر اساس بعضی از گفته‌ها آن‌ها از نوادگان عزالدوله بختیار سر سلسله ملوک آل بویه هستند؛ زیرا پیش از آن نامی از بختیاری وجود ندارد. طرفداران این نظر معتقدند ممکن است گروهی از نوادگان عزالدوله بختیار در زمان حکومت آل بویه در منطقه امروزی بختیاری‌ها ساکن شده باشند خود بختیاری‌ها معتقدند کلمه بختیاری مشتق از کلمه بختیاروند است. بختیاروند ظاهراً همین بهداروند (یکی از طوایف بزرگ بختیاری فعلی) امروزی است.
مردم بختیاری عمداتاً در میانه زاگرس در استان‌های اصفهان لرستان خوزستان و چارمحال بختیاری زندگی می‌کنند. بختیاری‌ها ۸۷ درصد از جمعیت چارمحال و بختیاری و طبق برآوردهای سال ۱۳۹۵ حدود ۲۰ درصد جمعیت استان اصفهان را تشکیل می‌دهند و به همراه اعراب یکی از دو قوم بزرگ خوزستان می‌باشند.
مردم بختیاری‌های از دیر باز در استان اصفهان ساکن بوده‌اند. بر اساس برآوردهای رسمی در سال ۱۳۸۹ بختیاری‌ها حدود ۸ درصد جمعیت اصفهان را تشکیل می‌دادند بر اساس رشد مهاجرت بالا از خوزستان و چارمحال و بختیاری مسئولان اصفهان جمعیت بختیاری‌های اصفهان به جز باقی لرهارا بیشتر ۱۸٪ تخمین می‌زنند."استان اصفهان - سایت جامع اطلاعات استانی". به عنوان مثال، در دورهٔ آماری ۱۳۸۵–۱۳۹۰، ۵۶٫۶ درصد مهاجرانی که استان چهارمحال و بختیاری را ترک کرده‌اند، مقصدشان استان اصفهان بوده‌است.
خسرو خان سردار ظفر معتقد است، که بختیاری‌ها در زمان صفویه (۱۳۷۲–۱۵۰۱ میلادی) به این نام شهرت جسته‌اند.
حمدلله مستوفی در شمارش تبارهای لر بزرگ از بختیاری‌ها نام برده‌است. تباری که پس از نیرومند شدن آوازه بیشتری یافت و سرانجام به بیشتر سرزمین‌هایی که امروزه محل سکونت لر بزرگ است، چیره شد. حمدلله مستوفی بختیاری‌ها را از تبارهای بزرگ ایران می‌داند، که به لر بزرگ نیز شناخته شده‌اند.حمدالله مستوفی. "تاریخ گزیده، به کوشش عبدالحسین نوایی". تهران، ۱۳۳۹ حمدالله مستوفی اشاره به طوایف کرد از مناطق جبل السماق به مناطق لر بزرگ می‌کند. براساس نظر مینورسکی، شرق‌شناس مشهور، این طوایف احتمالاً همان طوایف لری بوده‌اند که شهاب الدین العمری آن‌ها را ذکر کرده‌است. به گفته شهاب الدین العمری طوایفی از لرها در سوریه و مصر زندگی می‌کردند اما صلاح الدین ایوبی از چالاکی و زبردستی آن‌ها در بالا رفتن از صخره‌های سرسخت به وحشت افتاد و دستور قتل‌عام آن‌ها را صادر کرد. این روایت شاید علل برگشت این طوایف لر را به لرستان تا حدی روشن کند. سکندر امان الهی نیز ضمن تأیید نظر مینورسکی دلایل دیگری را نیز برای اشتباه بودن گفته حمدالله مستوفی ذکر کرده‌است. به گفته او زمان مهاجرتی که حمدالله مستوفی ذکر کرده با تاریخی که شهاب الدین العمری برای قتل‌عام لرها در سوریه و مصر آورده یکی است و طوایف مهاجر از سوریه احتمالاً همان لرهایی هستند که صلاح الدین ایوبی آنان را وادار به برگشت به لر بزرگ کرد.
تقسیم‌بندی مردم لر به لر بزرگ و کوچک، به زمان حکومت هزاراسپیان در منطقه لرستان بازمی‌گردد. نام لر کوچک نیز به مردمان استان لرستان و ایلام امروزی داده شده بود.
رومن گیرشمن باستان‌شناس سرشناس فرانسوی می‌نویسد:
حسین پژمان بختیاری، شاعر معاصر می‌نویسد:
بختیاری‌ها یکی از ایلات لر ساکن غرب و جنوب غرب ایران به‌شمار می‌آیند. بختیاری‌ها عمدتاً به گویش بختیاری که یکی از گویش‌های زبان لری است سخن می‌گویند. دانشنامه ایرانیکا و دانشنامه جهان اسلام سکونتگاه این ایل را از فریدن در غرب استان اصفهان تا شمال، شرق و مرکز خوزستان معرفی می‌کنند.
بختیاری‌ها در چهارمحال و بختیاری، شرق و شمال خوزستان، غرب اصفهان و شرق و جنوب لرستان ساکن هستند. سکونتگاه بختیاری‌ها پیش از صفویان، لرستان خوانده می‌شد اما پس از آن سکونتگاه این ایل به نام منطقه بختیاری نامگذاری شد. در نمودار زیر تقسیمات لرستان از ۳۰۰ هجری قمری تاکنون آورده شده‌است.
چهارمحال و بختیاری شامل: چهار محلِ لار، کیار، میزدج، گندمان بعلاوهٔ سرزمین‌های بختیاری می‌باشد و از این رو به آن "چهار محال و بختیاری" گفته‌اند.
سرزمین‌های بختیاری از شهر دورود در استان لرستان و از طرفی دیگر از شهرستان باغ‌ملک در استان خوزستان تا شهر داران در استان اصفهان را در بر می‌گیرد.
این سرزمین‌ها به دو بخش ییلاقی و قشلاقی تقسیم می‌شود.
محل سکونت ییلاق و قشلاق ایل چهارلنگ به دو بخش تقسیم می‌گردد:
استان اصفهان:شهرهای بوئین میاندشت، داران، دامنه، فریدونشهر، فریدن، گلپایگان، خوانسار، استان مرکزی:شهر خمین
محلِ سکونتِ ایل هفت لنگ نیز به دو بخش تقسیم می‌گردد: