moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
هنگامی که قایق‌های اژدر وارد شدند، فرمانده اورن می‌توانست ببیند که کشتی نمی‌تواند ناوشکنی باشد که ظاهراً آریش یا هر کشتی با قابلیت به گفته مایکل لیمور، یک نیروی ذخیره نیروی دریایی اسرائیل که در یکی از قایق‌های اژدر خدمت می‌کرد، آنها سعی کردند با هلیوگراف و رادیو با کشتی تماس بگیرند، اما پاسخی دریافت نکردند. در ,T-204 مکث کرد و علامت "AA" را نشان داد که به معنی "خودت را شناسایی کن". به دلیل تجهیزات آسیب دیده، مک گوناگل فقط می‌توانست با استفاده از یک لامپ دستی آلدی پاسخ دهد. اورن به یاد می‌آورد که پاسخ مشابهی را از "ابراهیم الاول"، ناوشکن مصری که توسط اسرائیل در جریان بحران سوئز اسیر شده بود دریافت کرده بود، و متقاعد شده بود که با کشتی دشمن روبرو شده‌است. او با یک راهنمای شناسایی اسرائیلی برای ناوگان عربی مشورت کرد و بر اساس مشاهده عرشه، پل میانی کشتی و دودکش، به این نتیجه رسید که کشتی، کشتی تدارکاتی مصری "القصیر" است. کاپیتان قایق T-203 به طور مستقل به همین نتیجه رسید. قایق‌ها وارد آرایش جنگی شدند، اما حمله نکردند.
هنگامی که قایق‌های اژدر به سرعت نزدیک می‌شدند، کاپیتان مک گوناگل به یک ملوان دستور داد تا به سمت کشتی مسلسل۵۱ آتش باز کند.U.S. Naval Court of Inquiry Court of Inquiry for USS "Liberty" attack, Record of Proceedings, 18 June 1967 با اینحال، او سپس متوجه شد که به نظر می‌رسد قایق‌ها با پرچم اسرائیل برافراشته‌اند و متوجه شد که احتمال اسرائیلی بودن هواپیما وجود دارد و حمله به اشتباه انجام شده‌است.کاپیتان مک گوناگل به مردی که در پایه اسلحه۵۱ بود دستور داد تا آتش نگه دارد، اما قبل از اینکه مرد دستور را بفهمد، یک انفجار کوتاه به سمت قایق‌های اژدر شلیک شد.
مک گوناگل مشاهده کرد که مسلسل۵۳ تقریباً همزمان با شلیک پایه تفنگ۵۱ شروع بشلیک به سمت قایق اژدر مرکزی کرد و اینکه آتش آن «بسیار مؤثر بود ومنطقه وقایق اژدر مرکزی را پوشانده بود». پایه مسلسل۵۳ درسمت راست وسط کشتی، پشت خلبان خانه قرار داشت. مک گوناگل نمی‌توانست ببیند یا «از سمت راست پل به کوه۵۳ برسد». بنابراین، او «آقای لوکاس را به اطراف بندر پل، بسمت نورگیرها فرستاد تا ببیند آیا می‌تواند به [سیمن] کوینترو، که [او] معتقد بود توپچی مسلسل ۵۳ است، بگوید که آتش نگه دارد یا خیر» لوکاس «درچند دقیقه گزارش داد که هیچ‌کس را در کوه ۵۳ ندیده‌است». لوکاس که در طول حمله هوایی پل فرماندهی را ترک کرده بود و برای کمک بکاپیتان مک گوناگل بازگشته بود، براین باور بودند که صدای تیراندازی احتمالاً از پختن مهمات به دلیل آتش‌سوزی در نزدیکی است. پیش از این، لوکاس درخواستی از کوینترو برای شلیک به قایق‌های اژدر را پذیرفته بود، قبل از اینکه گرمای آتش نزدیک او را از پایه اسلحه ۵۳ تعقیب کند. مک گوناگل بعداً در دادگاه تحقیق شهادت داد که احتمالاً این رویداد شلیک «بسیار مؤثر» بوده‌است که او مشاهده کرده‌است.
قایق‌های اژدر پس ازتیراندازی، با توپهای خود به آتش پاسخ دادند و سکاندار "لیبرتی را" کشتند.سپس قایق‌های اژدر پنج اژدر را بسمت "لیبرتی" پرتاب کردند. در ساعت 1235Z (۲:۳۵ به وقت محلی) یک اژدر به "لیبرتی" در سمت راست رو بجلوی روبنا برخورد کرد و را ایجاد کرد. حفره عریض در محل محموله ای که به فضاهای تحقیقاتی کشتی تبدیل شده بود، منجر بکشته شدن ۲۵سرباز، که تقریباً همه آنها از بخش اطلاعات بودند، و ده‌ها زخمی. گفته شده‌است که اژدر به بدنه اصلی برخورد کرد که بخش زیادی از انرژی را جذب کرد. اعضای خدمه گزارش دادند که اگر اژدر چارچوب را ازدست می‌داد،"لیبرتی" به دو قسمت تقسیم می‌شد. چهار اژدر دیگر به کشتی برخورد نکردند.
سپس قایق‌های اژدر بسته شدند و بدنه کشتی را با توپ‌ها و مسلسل‌های خود منهدم کردند. بگفته برخی از خدمه، قایق‌های اژدر بطرف گروه‌های کنترل آسیب و ملوانانی که قایق‌های نجات را برای پرتاب آماده می‌کردند شلیک کردند. (جزئیات مورد مناقشه را در زیر ببینید.) یک قایق نجات که از کشتی شناور بود توسطT-203 برداشته شد و مشخص شد که دارای علامت‌های نیروی دریایی ایالات متحده است. سپس T-204 دور "لیبرتی" چرخید و اورن نام GTR-5 را دید، اما هیچ پرچمی ندید. تا ساعت۳:۳۰ طول کشید. بعد از ظهر تا هویت کشتی مشخص شود. اندکی قبل از تأیید هویت "لیبرتی" "ساراتوگا" هشت هواپیمای مسلح به سلاح‌های متعارف را بسمت "لیبرتی" پرتاب کرد. پس از تأیید هویت کشتی، به ستاد کل اطلاع داده شد و عذرخواهی به وابسته نیروی دریایی قلعه ارسال شد. هواپیماهایی که به "لیبرتی" نزدیک می‌شدند به "ساراتوگا" فراخوانده شدند.
بر اساس متنی از ارتباطات رادیویی شنود شده، که توسط آژانس امنیت ملی ایالات متحده منتشر شده‌است، در حدود ساعت ۲:۳۰بعد از ظهر، نزدیک آغاز حمله اژدر، دو هلیکوپتر نیروی هوایی ارتش محل "لیبرتی" اعزام شدند. هلیکوپترها حدود ساعت ۳:۱۰ رسیدندبعد از ظهر، حدود ۳۵دقیقه پس از برخورد اژدر به کشتی. پس از رسیدن، یکی از خلبانان هلیکوپتر توسط کنترل‌کننده زمینی خود از او خواسته شد تا بررسی کند که کشتی با پرچم آمریکا در اهتزاز است. هلیکوپترها جست و جوی مختصری را برای یافتن خدمه کشتی انجام دادند که ممکن بود در جریان حمله هوایی به دریا سقوط کرده باشند. کسی پیدا نشد. هلیکوپترها حدود ساعت۳:۲۰عصر کشتی را ترک کردند.
در حدود ۴بعد از ظهر، دو ساعت پس از شروع حمله، اسرائیل به سفارت آمریکا در تل آویو اطلاع داد که نیروهای نظامی این کشور به اشتباه به یک کشتی نیروی دریایی آمریکا حمله کرده‌اند. وقتی کشتی «آمریکایی بودن» تأیید شد، قایق‌های اژدر در حدود ساعت ۴:۴۰ عصر برای ارائه کمک برگشتند. اما توسط "لیبرتی" رد شد. بعداً، اسرائیل یک هلیکوپتر برای پرواز فرمانده قلعه وابسته نیروی دریایی ایالات متحده به کشتی فراهم کرد. (صص۳۲٬۳۴)
در واشینگتن، رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون از رئیس ستاد مشترک خبر دریافت کرده بود که "لیبرتی" توسط یک کشتی ناشناس در ساعت ۹:۵۰ اژدر مورد اصابت قرار گرفته‌است. زمان شرقی هستم جانسون فرض کرد که شوروی درگیر بوده‌است و اخبار حمله و اعزام جت‌ها از "ساراتوگا" را به مسکو ارسال کرد. او تصمیم گرفت که هیچ اظهارنظری علنی نکند و این وظیفه را به فیل جی. گولدینگ، که در آن زمان دستیار وزیر دفاع در امور عمومی بود، محول کرد. بلافاصله پس از آن، اسرائیلی‌ها گفتند که به اشتباه به کشتی حمله کرده‌اند. دولت جانسون «ناراحتی شدید» را به سفیر اسرائیل، «آبراهام هارمن» منتقل کرد. در همین حال، به زودی از سوی لوی اشکول، نخست‌وزیر اسرائیل، ابا آبان، وزیر امور خارجه و افرایم اورون، کاردار اسرائیل، عذرخواهی کردند. اسرائیل ظرف ۴۸ ساعت به قربانیان و خانواده‌هایشان غرامت پرداخت کرد.
اگرچه "لیبرتی" به شدت آسیب دید. عرض ۲۴سوراخی با ارتفاع ۱۲ متر × ۷٫۳ متر و یک کیل پیچ خورده، خدمه او را شناور نگه داشتند و او توانست با قدرت خود منطقه را ترک کند."لیبرتی" بعداً با ناوشکن‌های یو اس اس "دیویس" و یو اس اس "ماسی" و رزمناو یو اس اس "لیتل راک" مواجه شد. پرسنل پزشکی به "لیبرتی" منتقل شدند و او به مالت اسکورت شد و در آنجا تعمیرات موقت به او داده شد. پس از تکمیل آنها در ژوئیه۱۹۶۷،"لیبرتی" به ایالات متحده بازگشت."لیبرتی" در دسامبر۱۹۷۰ به اداره دریایی ایالات متحده(MARAD) منتقل شد و در سال۱۹۷۳ به عنوان قراضه فروخته شد.
از همان ابتدا، پاسخ به اظهارات اسراییل مبنی بر هویت اشتباه، بین ناباوری صریح تا پذیرش بی چون و چرا در دولت در واشینگتن متغیر بود. در تماسی که وزیر راسک در ۱۰ژوئن به سفیر اسرائیل ارسال کرد، از جمله این موارد آمده‌است:
جورج لنچوفسکی خاطرنشان می‌کند: «این نکته قابل توجه بود که رئیس‌جمهور جانسون برخلاف وزیر امور خارجه خود، نسخه اسرائیلی این حادثه غم‌انگیز را به طور کامل پذیرفت. او خاطرنشان می‌کند که جانسون خود تنها یک پاراگراف کوچک درمورد "آزادی" در زندگی‌نامه خود آورده‌است، که درآن توضیحات اسرائیل را پذیرفته، ماجرا را به حداقل رسانده و تعداد کشته‌ها و زخمی‌ها را به ترتیب از۳۴ به۱۰ و۱۷۱ به۱۰۰ کاهش داده‌است. لنچوفسکی در ادامه می‌گوید: «به نظر می‌رسد جانسون بیشتر به جلوگیری از رویارویی احتمالی با اتحاد جماهیر شوروی علاقه داشت تا مهار اسرائیل».
مک گوناگل برای اقدامات خود مدال افتخار، بالاترین مدال ایالات متحده را دریافت کرد.Navy Medal of Honor: Vietnam War (era) 1964–1975, citation for Captain William L. McGonagle, U.S. Navy .مدال افتخار عموماً توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده درکاخ سفید اهدا می‌شود،Congressional Medal of Honor Society . اما این بار در یارد نیروی دریایی واشینگتن توسط وزیر نیروی دریایی در مراسمی غیرعلنی اعطا شد.Even as USS "Liberty"'s Heroic Captain Receives New Honor, Coverup of Israeli Attack on His Ship Continues , "Washington Report on Middle East Affairs", March 1998, pp. 26, 88 سایر ملوانان "لیبرتی" به دلیل اقدامات خود در حین و پس از حمله جوایز دریافت کردند، اما در بیشتر نقل‌قول‌های جایزه از اسرائیل به‌عنوان مجرم نام برده نشد. با این حال، در سال ۲۰۰۹، یک ستاره نقره ای به یکی از خدمه تری هالباردیر اعطا شد. در جوایز خود از اسرائیل به عنوان مهاجم نام برده شد.Bernton, Hal, "Deadly attack on USS "Liberty" gets new attention ", "The Seattle Times", June 9, 2009.
تحقیقات متعددی در مورد این حادثه توسط نیروی دریایی ایالات متحده، ستاد مشترک ارتش، سیا، مجلس نمایندگان و سنای ایالات متحده، آژانس امنیت ملی و دولت اسرائیل انجام شد. تمام تحقیقات در مورد این موضوع به طور مشابه عدم ارتباط را مقصر دانسته و هیچ دلیلی برای مواجه شدن با اتهامات جنایی هیچ فردی پیدا نکرد.
تحقیقات آمریکایی، یادداشت‌ها، سوابق شهادت، و گزارش‌های مختلف مربوط به حمله "لیبرتی" یا ذکر آنها شامل موارد زیر است، اما محدود به آنها نیست:
سوابق دادگاه تحقیقات نیروی دریایی ایالات متحده حاوی شهادت اعضای خدمه "لیبرتی"، عکس‌های آسیب حمله و گزارش‌های مختلف است. دادگاه به این نتیجه رسید که سوابق شهادت نشان می‌دهد «تحقیق سطحی، با اختلافات بی شمار بین کاپیتان و خدمه اش». بر اساس سوابق دادرسی دادگاه تحقیق نیروی دریایی، چهار روز برای استماع شهادت سپری شد: دو روز برای چهارده بازمانده از حمله و چندین شاهد متخصص نیروی دریایی ایالات متحده، و دو روز جزئی برای دو شاهد متخصص نیروی دریایی ایالات متحده. هیچ شهادتی از پرسنل اسرائیلی درگیر شنیده نشد.
سوابق رسمی ایالات متحده در مورد حادثه لیبرتی فوق محرمانه و برای عموم بسته شد. دولت آمریکا و اسرائیل مشترکاً اعلام کردند: حمله اسرائیل به یو اس اس "لیبرتی" نتیجه اشتباه بوده‌است و نه بیشتر. دریاسالار توماس اچ. مورر، یکی از اعضای ستاد مشترک ارتش در زمان حادثه "لیبرتی"، گفت که او «نمی‌تواند ادعای اسرائیلی‌ها مبنی بر اینکه این یک مورد هویت اشتباه است را بپذیرد».
یادداشت‌های سیا از دو سند تشکیل شده‌است: یکی به تاریخ ۱۳ ژوئن۱۹۶۷ و دیگری به تاریخ ۲۱ ژوئن۱۹۶۷. یادداشت ۱۳ ژوئن «روایتی از شرایط حمله از تمام منابع موجود جمع‌آوری شده‌است». یادداشت ۲۱ ژوئن تحلیلی نقطه به نقطه از یافته‌های تحقیق اسرائیل از واقعیت است. در پایان این بیانیه آمده‌است: «این حمله از روی بدخواهی نسبت به ایالات متحده صورت نگرفت و اشتباهاً انجام شد، اما شکست ستاد ارتش اسرائیل و هواپیمای مهاجم در شناسایی "لیبرتی" و حمله متعاقب آن توسط قایق‌های اژدر ناهمخوان و نشان‌دهنده سهل انگاری فاحش بود."
گزارش کلارک کلیفورد به این نتیجه رسید: «حمله غیرقانونی به "لیبرتی" یک اقدام آشکار از سهل انگاری فاحش است که دولت اسرائیل باید کاملاً مسئول آن شناخته شود و پرسنل نظامی اسرائیلی درگیر باید مجازات شوند»
شهادت کمیته روابط خارجی سنا علاوه بر جلسه استماع مربوط به لایحه مجوز کمک‌های خارجی، سؤالات و اظهارات چندین سناتور و پاسخ‌های وزیر دفاع وقت، رابرت مک نامارا، در مورد حمله "لیبرتی" را شامل می‌شود. در اکثر موارد، سناتورها از این حمله ناامید شده بودند، همان‌طور که سناتور بورک بی هیکنلوپر بیان کرد: "از آنچه خوانده‌ام نمی‌توانم برای یک دقیقه تحمل کنم که این [حمله] یک تصادف بوده‌است." همان‌طور که جی ویلیام فولبرایت، رئیس کمیته اظهار داشت:ما حدود دوهفته پیش [گزارش تحقیق درباره حمله] را درخواست کردیم و هنوز آن را از وزیر راسک دریافت نکرده‌ایم. تا زمانی که به آن برسیم، به موضوع دیگری خواهیم پرداخت.» وزیر مک نامارا وعده تحویل سریع گزارش تحقیقات را داد،"چهار ساعت دیگر خواهید داشت» و در پایان سخنان خود گفت: «به سادگی می‌خواهم تأکید کنم که گزارش تحقیقاتی هیچ مدرکی دال بر قصد آگاهانه برای حمله به کشتی آمریکایی نشان نمی‌دهد»
گزارش تحقیق کمیته خدمات مسلح مجلس نمایندگان، «بازبینی ارتباطات جهانی وزارت دفاع» تحقیقی متمرکز بر حمله "لیبرتی" نبود، اگرچه شامل بخشی است که جریان ارتباطات مرتبط با حادثه "لیبرتی" را توصیف می‌کند.
گزارش تاریخ آژانس امنیت ملی(NSA) همان‌طور که از نامش مشخص است، یک گزارش تاریخی است که به سوابق دادگاه تحقیقات نیروی دریایی ایالات متحده، پیام‌ها و یادداشت‌های مختلف نظامی و دولتی و مصاحبه‌های شخصی برای محتوای آن اشاره می‌کند. این گزارش با بخشی تحت عنوان «سوالات بی پاسخ» بپایان می‌رسد و در مورد مقصر بودن به هیچ نتیجه ای نمی‌رسد. با این حال، شامل اسناد محرمانه‌شده بود که بیان می‌کرد: «هر مصاحبه رسمی با خدمه‌های "لیبرتی" شواهد ثابتی را نشان می‌داد که واقعاً "لیبرتی" پرچم آمریکا را برافراشته بود و علاوه بر این، شرایط آب و هوایی برای اطمینان از رعایت آسان و شناسایی آن ایده‌آل بود.»
انجمن کهنه سربازان یو اس اس "لیبرتی"، متشکل از کهنه سربازان کشتی، بیان می‌کند که تحقیقات کنگره ایالات متحده و سایر تحقیقات ایالات متحده در واقع تحقیقات در مورد این حمله نبودند، بلکه گزارش‌هایی بودند که فقط از شواهد دادگاه تحقیق نیروی دریایی ایالات متحده استفاده می‌کردند، یا تحقیقات غیرمرتبط با مقصر بودن آنها درگیر مسائلی مانند ارتباطات است. از نظر آنها، دادگاه تحقیق نیروی دریایی ایالات متحده تنها تحقیق واقعی در مورد این حادثه تا به امروز است. آنها می‌گویند که با عجله انجام شد، تنها در ده روز، حتی اگر رئیس دادگاه، دریاسالار آیزاک کید، گفت که انجام درست شش ماه طول می‌کشد. شرایط تحقیق محدود به این بود که آیا هیچ نقصی از جانب خدمه "لیبرتی" جراحات و مرگ و میر ناشی از حمله نقش داشته‌است یا خیر.
مایکل اورن (سفیر سابق اسرائیل در ایالات متحده) ادعا می‌کند که «آرشیو ملی ایالات متحده هیچ مدرکی ندارد که نشان دهد اطلاعات به دست آمده توسط "لیبرتی" تصویر دقیق واشینگتن را از وقایع جبهه جولان و نیات اسرائیل در آنجا تقویت می‌کند.»
بر اساس‌نامه وزارت خارجه اسرائیل به سفارت اسرائیل در واشینگتن:
دو گزارش تحقیقاتی بعدی اسرائیل و یک گزارش تاریخی باین نتیجه رسیدند که حمله به این دلیل انجام شده‌است که "لیبرتی" با یک کشتی مصری اشتباه گرفته شده‌است و به دلیل نقص در ارتباطات بین اسرائیل و ایالات متحده. ۳گزارش اسرائیل عبارت بودند از:
دراین گزارش تاریخی، تصدیق شد که مقر نیروی دریایی ارتش اسرائیل حداقل سه ساعت قبل از حمله می‌دانست که این کشتی «یک کشتی نظارت صوتی الکترومغناطیسی نیروی دریایی آمریکا» است، اما به این نتیجه رسیده‌است که این اطلاعات به‌سادگی «از بین رفته و هرگز به آنها منتقل نشده‌است». به کنترل‌کننده‌های زمینی که حمله هوایی را هدایت کردند یا به خدمه سه اژدر قایق اسرائیلی».
دولت اسرائیل گفت که سه اشتباه اساسی مرتکب شده‌است: تازه کردن تابلوی وضعیت (حذف طبقه‌بندی کشتی بعنوان آمریکایی، به‌طوری که شیفت بعدی آن را شناسایی نکرد)، شناسایی اشتباه کشتی بعنوان یک کشتی مصری، و عدم اطلاع‌رسانی هواپیمای بازگشت که به مقر اسرائیل در مورد علامت گذاری درجلوی بدنه (علامت‌هایی که در کشتی‌های مصری یافت نمی‌شود) اطلاع داده شود. به عنوان ریشه مشترک این مشکلات، اسرائیل ترکیبی از زنگ خطر و خستگی را که توسط نیروهای اسرائیلی درآن نقطه از جنگ تجربه شد، زمانی که خلبانان بشدت تحت فشار قرار گرفتند، مقصر دانست.
پس از انجام تحقیقات حقیقت یاب و بررسی شواهد، تصمیم قاضی یروشالمی این بود: «من هیچ انحرافی از معیار رفتار معقول را کشف نکرده‌ام که ارتکاب کسی را برای محاکمه توجیه کند.» بعبارت دیگر، او هیچ سهل انگاری از سوی هیچ‌یک از اعضای ارتش اسرائیل در ارتباط باحمله پیدا نکرد.
برخی از مقامات اطلاعاتی و نظامی با توضیحات اسرائیل مخالفت می‌کنند. دین راسک، وزیر امور خارجه آمریکا در زمان وقوع این حادثه نوشت:
ستوان بازنشسته فرمانده نیروی دریایی جیمز انس، افسر کوچکتر (و افسر در حال حرکت عرشه) بر روی پل "لیبرتی" زمان حمله، کتابی با عنوان "حمله به آزادی" نوشت که این حادثه را توصیف کرد و از جمله گفت: که حمله عمدی بوده‌است. انس و جو میدرز، همچنین یکی از بازماندگان حمله، وب سایتی را در مورد این حادثه راه اندازی می‌کنند. جو میدرز بیان می‌کند که طبقه‌بندی حمله بعنوان عمدی، سیاست رسمی انجمن کهنه سربازان یواس‌اس لیبرتیاست، که بازماندگان و سایر خدمه سابق به آن تعلق دارند. سایر بازماندگان چندین وب سایت دیگر را راه اندازی می‌کنند. لنکزوسکی با استناد به کتاب انس خاطرنشان می‌کند: پرسنل "لیبرتی" قاطعانه ای دریافت کردند که در مورد حمله چیزی بکسی نگویند و تحقیقات نیروی دریایی به گونه ای انجام شد که نام آن را «سرپوش» گذاشت.
در سال ۲۰۰۲، کاپیتان وارد بوستون، دادستان نیروی دریایی ایالات متحده، مشاور ارشد دادگاه تحقیق، گفت که یافته‌های دادگاه تحقیق برای سرپوش گذاشتن بر حمله عمدی اسرائیل به کشتی‌ای بود که اسرائیلی‌ها می‌دانستند آمریکایی است. در سال ۲۰۰۴، در پاسخ به انتشار کتاب "«حادثه آزادی"» نوشته جی کریستول، که بوستون آن را «تلاش موذیانه برای سفید کردن حقایق» می‌دانست، بوستون سوگندنامه‌ای را تهیه و امضا کرد که در آن گفت دریاسالار کید به او گفته‌است. دولت به کید دستور داد که به دروغ گزارش دهد که حمله اشتباه بوده‌است و بوستون و کید هر دو معتقد بودند که حمله عمدی بوده‌است. کریستول در صفحه۱۴۹ کتاب خود در مورد صلاحیت‌ها و صداقت حرفه ای بوستون نوشت:
کریستول گفت که او معتقد است که بوستون در مورد دیدگاه‌های کید و هرگونه فشار از سوی دولت ایالات متحده حقیقت را نمی‌گوید. کریستول، که بعنوان افسر قاضی وکیل کل نیروی دریایی ایالات متحده نیز خدمت می‌کرد، پیشنهاد می‌کند که بوستون تا حدودی مسئول نتیجه‌گیری‌های اولیه دادگاه تحقیق بوده و با اعلام اینکه بعداً دروغ بوده‌است، بوستون اعتراف کرده‌است که «دروغ گفته‌است» کریستول همچنین خاطرنشان می‌کند که اظهارات بوستون در مورد فشار بر کید شنیده می‌شد و کید زنده نبود تا آنها را تأیید یا تکذیب کند و بوستون قبل از سوگندنامه و اظهار نظرهای مربوط به آن ادعا نکرد که کید از چنین دستورالعمل‌هایی به بوستون با دیگران صحبت کرده‌است. کریستول همچنین نامه ای دست‌نویس در سال۱۹۹۱ از دریاسالار کید ارائه می‌دهد که بگفته کریستول، «پیشنهاد می‌کند که وارد بوستون یا حافظه ای معیوب یا تخیل روشنی دارد». بگفته جیمز ان، با این حال، دریاسالار کید از انس و گروهش خواست تا برای تحقیقات باز کنگره به فشار ادامه دهند.
استدلال‌های زیر که در گزارش‌های رسمی یا منابع دیگر یافت می‌شوند، برای حمایت از این فرضیه منتشر شده‌اند که حمله به دلیل هویت اشتباه بوده‌است:
چندین کتاب و مستند بی‌بی‌سی یواس‌اس لیبرتی": مرده در آب" استدلال می‌کردند که "لیبرتی" برای جلوگیری از اطلاع آمریکا از حمله آتی در بلندی‌های جولان مورد حمله قرار گرفت، که آتش‌بسی را که دولت اسرائیل با آن موافقت کرده بود، نقض می‌کرد. با این حال، سوریه تا ۹ ژوئن، پس از حمله به "لیبرتی، آتش‌بس را نپذیرفت". نویسنده روسی جوزف دایچمن در کتاب "تاریخ موساد" می‌گوید اسرائیل در حمله به "لیبرتی" موجه بود. اسرائیل می‌دانست که سیگنال‌های رادیویی آمریکا توسط اتحاد جماهیر شوروی رهگیری می‌شوند و شوروی مطمئناً مصر را از این واقعیت آگاه می‌کند که اسرائیل با انتقال نیروها به بلندی‌های جولان، مرز مصر را بدون دفاع رها کرده‌است.Hot summer of 1967: The Israeli attack on America and the 'Soviet destroyer.'
لنزوفسکی خاطرنشان می‌کند که اگرچه تصمیم اسرائیل برای «حمله و نابودی» کشتی «ممکن است گیج‌کننده بنظر برسد»، به نظر می‌رسد این توضیح ماهیت "لیبرتی" و وظیفه آن برای نظارت بر ارتباطات دو طرف در منطقه جنگی است. او می‌نویسد که آگاهی به موقع از تصمیم آنها برای حمله به سوریه و اقدامات تدارکاتی به سمت آن «ممکن است طرح‌های اسرائیل برای فتح بلندی‌های جولان سوریه را ناکام بگذارد» و به معنای اتهامات انس، «تز قابل قبولی را ارائه می‌دهد که اسرائیل عمداً تصمیم به ناتوانی در آن گرفته‌است.» کشتی آمریکایی سیگنال جمع‌آوری می‌کند و کسی را زنده نمی‌گذارد تا داستان حمله را بازگو کند».
باربور، سفیر ایالات متحده در اسرائیل، در روز حمله "لیبرتی" گزارش داده بود که از حمله اسرائیل به سوریه «غافلگیر نمی‌شود» و رئیس اطلاعات ارتش اسرائیل به یکی از دستیاران کاخ سفید در آن زمان در اسرائیل گفت که «هنوز باقی مانده‌است». مشکل سوریه و شاید لازم باشد به سوریه ضربه ای وارد شود.»LBJ, National Security File, Box 104/107, Middle East Crisis: Jerusalem to the Secretary of State, 8 June 1967; Barbour to Department, 8 June 1967; Joint Embassy Memorandum, 8 June 1967.
کتاب "سلاح‌ها" نوشته راسل وارن هاو در سال ۱۹۸۱ می‌گوید که "لیبرتی" با موشک بالستیک پولاریس مجهز به زیردریایی "لافایت"-کلاس یواس‌اس اندرو جکسون همراه بود. یواس‌اس اندرو جکسون، که تمام قسمت را از طریق پریسکوپ فیلمبرداری کرد اما نتوانست کمکی ارائه کند.
جیمز بامفورد، تهیه‌کننده سابق ای‌بی‌سی نیوز، در کتاب خود در سال ۲۰۰۱ با عنوان "بدنه اسرار"Excerpt from "Body of Secrets" by James Bamford. می‌گوید که اسرائیل عمداً به "لیبرتی" حمله کرد تا از کشف آنچه او به عنوان جنایات جنگی توصیف می‌کرد، از جمله کشتن اسیران جنگی مصری توسط ارتش اسرائیل، جلوگیری کند. او ادعا می‌کند که در همان زمان در شهر نزدیک العریش اتفاق می‌افتاد.Memo from James Bamford regarding criticism of his charges. با این حال، به گزارش دوربین، ادعای وی مبنی بر اعدام ۴۰۰ مصری از آنجایی که خبرنگاران حاضر در شهر ادعا کردند که درگیری بزرگی رخ داده و این عامل اصلی تلفات بوده، مورد تردید قرار گرفته‌است."New York Times", 8 June 1967 بامفورد همچنین اظهار داشت که گابی برون شاهد عینی ادعا کرده‌است که ۱۵۰ نفر را دیده که توسط سربازان اسرائیلی در العریش اعدام شده‌اند. با این حال، گابی برون ادعا کرد که تنها ۵ نفر را دیده که توسط سربازان اسرائیلی اعدام شده‌اند."New York Times" article by Serge Schmemann, 21 August 1995Bamford Bashes Israel CAMERA
در بیانیه مطبوعاتی فیلم مستند بی‌بی‌سی "مرده در آب" آمده‌است که شواهد جدید ضبط شده و دیگر شواهد نشان می‌دهد که این حمله یک «ترفند جسورانه اسرائیل برای جعل حمله مصر» بوده‌است تا به آمریکا دلیلی برای ورود به جنگ علیه مصر بدهد. این سازمان ادعا کرد که پرزیدنت لیندون بی. جانسون هواپیماهای دارای سلاح اتمی را علیه قاهره از یک ناو هواپیمابر آمریکایی در دریای مدیترانه پرتاب کرد. زمانی که مشخص شد "لیبرتی" غرق نشده و اسرائیل این حمله را انجام داده‌است، هواپیماها فراخوانده شدند. جیمز انس، یک منبع اطلاعاتی در مورد این هواپیما که دارای سلاح هسته ای است، بعداً اظهار داشت:
این ویدئو همچنین شنیده‌ها از اتحاد مخفیانه سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا و اسرائیل را گزارش می‌دهد."New evidence for American cover-up of Israeli attack on U.S. warship" , BBC, 6 August 2002.
دریاسالار توماس اچ. مورر، رئیس سابق ستاد مشترک ارتش و منتقد نسخه رسمی دولت ایالات متحده از وقایع، ریاست یک تحقیق غیردولتی در مورد حمله به "لیبرتی" در سال ۲۰۰۳ را بر عهده داشت. این کمیته که شامل جیمز ای. آکینز سفیر سابق ایالات متحده در عربستان سعودی بود، اسرائیل را مقصر دانست و چندین نظریه را برای انگیزه‌های احتمالی اسرائیل پیشنهاد کرد، از جمله تمایل به مقصر دانستن مصر و وارد کردن ایالات متحده به جنگ شش روزه.
به گفته جان لوفتوس و مارک آرون در کتابشان،"جنگ مخفیانه علیه یهودیان"،"لیبرتی" مورد حمله قرار گرفت زیرا اسرائیلی‌ها می‌دانستند که مأموریت کشتی نظارت بر سیگنال‌های رادیویی سربازان اسرائیلی و ارسال اطلاعات حرکت نیروها به مصری‌ها است.
آژانس امنیت ملی گزارش داد که هیچ رهگیری رادیویی از این حمله توسط خود "لیبرتی" و همچنین رهگیری رادیویی توسط زیردریایی آمریکایی یواس‌اس آمبرجک وجود نداشته‌است. یواس‌اس آمبرجک در عرض یک ساعت پس از اطلاع از اژدر شدن "لیبرتی"، مدیر آژانس امنیت ملی ایالات متحده، ستوان مارشال اس. کارتر، پیامی به تمام سایت‌های رهگیری ارسال کرد و درخواست جستجوی ارتباطاتی کرد که ممکن است به حمله یا هرگونه واکنشی مرتبط باشد. آی تی. تنها چنین ارتباطی گزارش شده توسط یک هواپیمای EC-121 نیروی دریایی ایالات متحده رهگیری شد که از ساعت ۲:۳۰ در نزدیکی حملات پرواز کرد. بعدازظهر تا ۳:۲۷بعدازظهر به وقت سینا (۱۲۳۰ تا ۱۳۲۷ شمسی)؛ پس از حمله به "لیبرتی"، مکالمات صوتی بین دو خلبان هلیکوپتر اسرائیلی و برج کنترل در فرودگاه هاتزور را جمع‌آوری کرده بود.
در ۲ ژوئیه۲۰۰۳، آژانس امنیت ملی نسخه‌هایی از این ضبط‌ها و ترجمه‌ها و خلاصه‌های آنها را منتشر کرد.این افشاگری‌ها به عنوان بخشی از شکایت قانون آزادی اطلاعات توسط قاضی فلوریدا و خلبان بازنشسته نیروی دریایی جی کریستول به دست آمد. دو زبان‌شناس که در هنگام ضبط EC-121 بودند، به‌طور جداگانه گفتند که حداقل دو نوار اضافی ساخته شده‌است که مخفی شده بود. ترجمه‌های انگلیسی نوارهای منتشر شده نشان می‌دهد که اسرائیلی‌ها از ضربه زدن به یک کشتی تدارکاتی مصری حتی پس از پایان حمله صحبت کرده‌اند. هلیکوپترهای نجات درخواست‌های فوری را ارسال کردند که امدادگران از اولین بازمانده بیرون کشیده شده از آب بپرسند که ملیت او چیست. بحث درمورد اینکه آیا بازماندگان عربی صحبت می‌کنند وجود داشت.
خلاصه ای از نوارهای ترجمه شده توسط آژانس امنیت ملی نشان می‌دهد که در ساعت ۱۲:۳۴،کنترل هوایی هاتزور هدایت دو بالگرد نیروی هوایی اسرائیل را به سمت یک کشتی جنگی مصری برای نجات خدمه آن آغاز کرد: "این کشتی اکنون مصری شناخته شده‌است." هلیکوپترها در حدود ساعت ۱۳:۰۳ به نزدیک کشتی رسیدند: "یک کشتی بزرگ را می‌بینم، در نزدیکی آن سه کشتی کوچک قرار دارند.." در ۱۳:۰۸،کنترل هوایی هاتزور نگرانی در مورد ملیت خدمه کشتی را نشان داد: "اولین موضوعی که باید روشن شود این است که بفهمیم ملیت آنها چیست." در ساعت ۱۳:۱۰، یکی از خلبانان هلیکوپتر از فرمانده لشکر اژدر قایق‌های نزدیک در مورد معنای شماره بدنه کشتی پرسید: «روی آن GTR5 نوشته شده‌است. این یعنی چیزی؟" پاسخ این بود: "منفی، هیچ معنایی ندارد." در ساعت ۱۳:۱۲ از یکی از خلبانان هلیکوپتر توسط کنترل هوایی پرسیده شد: آیا به وضوح پرچم آمریکا را شناسایی کردید؟ هیچ پاسخی در رونوشت ظاهر نمی‌شود، اما کنترل‌کننده هوا سپس می‌گوید: «ما از شما درخواست می‌کنیم که یک پاس دیگر انجام دهید و یک بار دیگر بررسی کنید که آیا واقعاً پرچم آمریکاست یا خیر». باز هم هیچ پاسخی در رونوشت ظاهر نمی‌شود. حدود ساعت ۱۳:۱۴ هلیکوپترها برای بازگشت بخانه هدایت شدند.
در ۱۰ اکتبر ۲۰۰۳،"جروزالم پست" مصاحبه ای با یفتاح اسپکتور، یکی از خلبانانی که در این حمله شرکت داشت، انجام داد. اسپکتور گفت که کشتی مصری فرض می‌شود و اظهار داشت: «به‌طور مثبت هیچ پرچمی وجود نداشت». این مصاحبه همچنین شامل رونوشت‌های ارتباطات اسرائیل در مورد "لیبرتی" است. با این حال، روزنامه‌نگاری که نوارهای آن مقاله را رونویسی کرده بود، آریه اوسالیوان، بعداً تأیید کرد که «نوارهای نیروی هوایی اسرائیل که او به آنها گوش می‌داد حاوی فضاهای خالی بود». بازماندگان "لیبرتی" اسپکتور مخالفت می‌کنند. بر اساس اسنادی که آژانس امنیت ملی از طبقه‌بندی بعدی خارج شد: «هر مصاحبه رسمی با خدمه "لیبرتی" شواهد ثابتی داشت که "لیبرتی" پرچم آمریکا را برافراشته بود و علاوه بر این، شرایط آب و هوایی برای اطمینان از رعایت آسان و شناسایی آن ایده‌آل بود.»
در ۸ ژوئن۲۰۰۵، انجمن کهنه سربازان یواس‌اس لیبرتی"گزارش جنایات جنگی انجام شده علیه ارتش ایالات متحده، ۸ژوئن۱۹۶۷" را به وزارت دفاع (DoD) ارائه کرد. آنها می‌گویند دستورالعمل وزارت دفاع 2311.01E وزارت دفاع را ملزم می‌کند تا تحقیقات کاملی دربارهٔ ادعاهای مندرج در گزارش خود انجام دهد. وزارت دفاع پاسخ داده‌است که تحقیقات جدیدی انجام نخواهد شد زیرا دادگاه تحقیق نیروی دریایی قبلاً حقایق و شرایط مربوط به حمله را بررسی کرده‌است.
از سال۲۰۰۶، آژانس امنیت ملی هنوز «جعبه‌ها و جعبه‌ها» اسناد "لیبرتی" را از حالت طبقه‌بندی خارج نکرده بود. درخواست‌های متعددی بر اساس دستورالعمل‌های حذف طبقه‌بندی و قانون آزادی اطلاعات در سازمان‌های مختلف از جمله آژانس امنیت ملی، آژانس اطلاعات مرکزی و آژانس اطلاعات دفاعی در حال بررسی است. در ۸ ژوئن۲۰۰۷، آژانس امنیت ملی صدها سند دیگر از طبقه‌بندی محرمانه را در مورد حمله اسرائیل به یو اس اس "لیبرتی"، یک کشتی رهگیری ارتباطات، در ۸ ژوئن۱۹۶۷ منتشر کرد.
در ۲ اکتبر۲۰۰۷،"شیکاگو تریبون" گزارش ویژه ای در مورد این حمله منتشر کرد که حاوی نقل قول‌های متعددی بود که قبلاً گزارش نشده بود از پرسنل نظامی سابق با آگاهی دست اول از این حادثه. بسیاری از این نقل‌قول‌ها مستقیماً با موضع آژانس امنیت ملی مبنی بر اینکه هرگز ارتباطات خلبانان مهاجم اسرائیلی را رهگیری نکرده‌است، تناقض دارد و می‌گوید که نه تنها رونوشت‌هایی از این ارتباطات وجود دارد، بلکه همچنین نشان می‌دهد که اسرائیلی‌ها می‌دانند در حال حمله به یک کشتی نیروی دریایی آمریکا هستند.
دو تلگراف دیپلماتیک که توسط آبراهام هارمن، سفیر اسرائیل درواشنگتن به ابا آبان، وزیر امور خارجه اسرائیل نوشته شده بود، توسط اسرائیل از حالت طبقه‌بندی خارج شده و از آرشیو دولتی اسرائیل بدست آمده‌است. اولین کابل که پنج روز پس از حمله ارسال شد، به ایبان اطلاع می‌دهد که یک خبرچین آمریکایی به هارمن گفته‌است که «شواهد روشنی وجود دارد که خلبان از مرحله خاصی هویت کشتی را کشف کرده و به هر حال به حمله ادامه داده‌است». کابل دوم که سه روز بعد ارسال شد، اضافه کرد که کاخ سفید «بسیار عصبانی است» زیرا «آمریکایی‌ها احتمالاً یافته‌هایی دارند که نشان می‌دهد خلبانان ما واقعاً می‌دانستند که کشتی آمریکایی است». اسناد جلسات ستاد کل اسرائیل که در اکتبر۲۰۰۸ از طبقه‌بندی خارج شد، هیچ بحثی در مورد حمله برنامه‌ریزی شده به یک کشتی آمریکایی نشان نمی‌دهد.
در ۳۰ اکتبر۲۰۱۴،الجزیره فیلم مستندی را پخش کرد که حاوی روایت‌های دست اول اخیر چند تن از بازماندگان این حادثه است. این مستند استدلال می‌کند که اسرائیل می‌دانست این کشتی آمریکایی است و قصد داشت غرق شدن آن را به گردن مصر بیندازد تا آمریکا را بجنگ طرف اسرائیل بکشاند.
جزئیات مختلف در مورد این حمله موضوع مناقشه است:
آسکلپیادس بیتونیایی (Asclepiades of Bithynia) پزشک یونان باستان.(زادهٔ ۱۲۴پ م- درگذشته ۴۰ پ م)، در پروسا زاده شد و طب یونانی را به روم برد. آموزش‌هایی در فلسفه و خطابه دید، ولی در مقام پزشک شهرت یافت و طب تا دورهٔ جالینوس، تحت تأثیر نظرات او بود.
او مخالف نظریهٔ مزاج بقراط بود و عقیده داشت حالت‌های گوناگون ذرات جامد باعث بروز بیماری‌ها می‌شوند. نظریهٔ او الهام گرفته از فرضیهٔ اتمی دموکریتوس، فیلسوف یونانی بود.
آموزه های اپیکور توسط این پزشکِ اپیکوری آسکلپیادس- اولین پزشکی که طب یونانی را به روم معرفی کرد- وارد فلسفه و طبابت شد. او رفتار دوستانه، دلسوزانه، خوشایند و بدون درد بیماران را معرفی کرد و از درمان انسانی با اختلالات روانی حمایت می کرد، افراد دیوانه را از حبس آزاد می کرد و آنها را با درمان های طبیعی مانند رژیم غذایی و ماساژ درمان می کرد. آموزه های او به طرز شگفت آوری مدرن است. بنابراین آسکلپیادس به عنوان یک پزشک پیشرو در روان درمانی، فیزیوتراپی و پزشکی مولکولی تلقی می شود.
آسکلپیادس عقیده داشت که ایجاد هماهنگی در اجزای بدن با استفاده از نور، هوای تازه، رژیم غذایی، ماساژ و ورزش امکان‌پذیر است. و همانطور که بیان شد، وی پیشرو استفاده از روش‌های انسانی در درمان دیوانگان بود و آن‌ها را از زندان‌های تاریک بیرون آورد.
نیمکرهٔ شرقی یا نیم‌سپهر خاوری واژه‌ای در دانش جغرافیا است و به منطقه‌ای اشاره می‌کند که از نصف‌النهار مبدأ (گرینویچ) آغاز شده و بخشی از کرهٔ زمین شامل قاره‌های آسیا، اروپا، آفریقا و اقیانوسیه و آب‌های اقیانوس هند است. این نیمکره به وسیلهٔ اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام از نیمکرهٔ غربی جدا می‌شود. طول جغرافیایی ۲۰ درجهٔ غربی و ۱۶۰ درجهٔ شرقی غالباً مرزهای این نیمکره به‌شمار می‌آیند.
ماه‌منیر رحیمی (متولد ۱۳۴۶ در تهران)، نویسنده، روزنامه‌نگار و تهیه‌کننده برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی است.
در آمریکا:
دسر پیتزایی دسری آمریکایی است که از خامه، میوه و نان شیرینی تهیه می‌گردد. این دسر چون خمیرش شبیه پیتزا پهن می‌گردد و نهایتأ می‌توان مانند پیتزا به آن برش زد، به دسر پیتزایی معروف شده‌است.
سوق واقف یکی از بازارهای مهم شهر دوحه در کشور قطر است. این بازار محل فروش سنتی لباس، حیوانات، پارچه، ادویه‌جات، صنایع دستی و سوغاتی به حساب می‌آید. بخش گردشگری این بازار همچنین دارای رستوران‌های مدرنی است از همه جای جهان که تقریباً همه آن‌ها قلیان نیز سرو می‌کنند.
این بازار با قدمت تقریباً صد ساله، یکی از اصلی‌ترین جاذبه‌های گردشگری شهر دوحه است.
سوق واقف، در مرکز شهر و بین خیابان‌های مشریب و الریان واقع شده و به شکل پیاده از کورنیش قابل دسترسی است.
پروژهٔ باززنده‌سازی(احیاء) بازار با کمک مالی حمد بن خلیفه آل ثانی و همسرش موزا بنت ناصر، توسط محمد علی عبدالله انجام شد.
سوق واقف در وبگاه بنیاد معماری آقاخان
آلفرد دو موسه متولد ۱۱ دسامبر ۱۸۱۰ در پاریس، شاعر و نمایش نامه نویس فرانسوی عصر رمانتیک بود.
بعد از سال ۱۸۲۹ خیلی سریع دست از تحصیلات عالی کشید وخود را وقف ادبیات کرد.
از سن ۱۷ سالگی در محافل ادبی شاعرانی چون شارل نودیه شرکت می‌کرد.
اولین مجموعه از اشعار خود را که نشان دهنده استعداد درخشانش بود در سن ۱۹ سالگی در سال ۱۸۲۹ به نام «قصه‌های اسپانیا و ایتالیا» منتشر کرد.
آثار مهم او، که از مهمترین آثار رمانتیک و همچنین تاریخ ادبیات فرانسه نیز به‌شمار می‌آیند عبارتند از: لورنزاچیو، عشق شوخی بردار نیست (برگردان فرخ صادقی کلی)، هوس‌های ماریان، اعترافات کودک قرن (برگردان ابراهیم الفت حسابی)، فانتازیو، یک هوس، در یا باید باز باشد یا بسته…
مدیریت پروژه نرم‌افزاری (به انگلیسی: Software Project Management) هنر و دانش برنامه‌ریزی و رهبری پروژه‌های نرم‌افزاری است. مدیریت پروژه نرم‌افزاری شاخه‌ای از مدیریت پروژه است که با دانش تولید نرم‌افزار درهم آمیخته‌است و در حقیقت زیرمجموعه مهندسی نرم‌افزار به شمار می‌رود.
تاریخچه مدیریت پروژه‌های نرم‌افزاری با تاریخچه تولید نرم‌افزار در هم آمیخته‌است. نرم‌افزارها در آغاز برای مقاصد خاص یا راه‌اندازی سخت‌افزارها نوشته می‌شد. اما با معرفی مفهوم برنامه‌نویسی شیءگرا در سال ۱۹۶۰ (میلادی) برنامه‌نویسی با این رویکرد مورد استقبال شرکت‌های توسعه نرم‌افزار قرار گرفت و در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ روند تولید و توسعه نرم‌افزار رشد سریعی را تجربه کرد.
در این زمان، شرکت‌های تولیدکننده نرم‌افزار تلاش می‌کردند تا با استفاده از روش‌های کلاسیک مدیریتی، پروژه‌های نرم‌افزاری را رهبری کنند. اما به زودی و با کند شدن سرعت تولید نرم‌افزار و بروز مشکلات جدی در آزمایش و نیز تغییرات به‌وجودآمده در نیازمندی‌های مشتریان مشخص شد که روش‌های سنتی مدیریت پروژه برای رهبری تیم‌های نرم‌افزاری مناسب نیست. تحلیل و بررسی پروژه‌های نرم‌افزاری شکست خورده، عوامل زیر را به عنوان مهمترین دلایل شکست آن‌ها مشخص کرد:"Why Software Fails" , in "IEEE Spectrum"Producing Open Source Software: How to Run a Successful Free Software Project (e-book, freely downloadable), by Karl FogelRobert Frese and Vicki Sauter, "Improving your odds for software project success," "IEEE Engineering Management Review," Vol. 42, No. 4, Fourth Quarter, Dec 2014
سه مورد نخست در فهرست بالا نشان می‌دهد که عدم بیان روشن و بدون ابهام نیازمندی‌های نرم‌افزاری توسط مشتریان منجر به اشتباه در هدف‌گذاری و تخصیص منابع مورد نیاز پروژه می‌شود.IEEE magazine article "Why Software Fails"
هدف از برنامه‌ریزی پروژه نرم‌افزاری، مشخص نمودن محدوده (Scope) پروژه، تخمین حجم کاری مورد نیاز، تعيين گام‌هاي لازم جهت رسيدن به اهداف و در نتیجه تدوین یک برنامه زمان‌بندی جهت اجرای پروژه است.
برنامه‌ریزی پروژه با شناسایی نیازمندی‌های موضوع پروژه، آغاز می‌شود. پس از آن، طرح اجرایی پروژه برای تشریح وظایف سطوح مدیریت عالی و میانی تدوین می‌شود. نظارت بر پروژه و کنترل آن بر اساس معیارهای مهندسی نرم‌افزار تضمین می‌کند که روند اجرای وظایف در تیم‌ها و تخصیص منابع به آن‌ها بر اساس طرح اجرایی پروژه انجام پذیرد و مدیر پروژه در صورت مشاهده عدم تطابق در روند اجرا، اقدامات اصلاحی را به عمل آورد.
مدیر پروژه باید ضمن مشخص کردن اهداف، برای پیشرفت طرحِ در حال برنامه نویسی و به نتیجه رسیدن آن در بازه زمانی مورد نظر، در تلاش باشد. این متخصص، همچنین مشخص کردن وظایف کارکنان و نظارت دقیق بر روند عملکرد و پیشرفت آن‌ها را به عنوان بخش دیگری از وظایف خود، در دستور کار قرار می‌دهد. گزینش و انتخاب برنامه نویسان مناسب، مجرب و متعهد برای تیم کاری، از دیگر وظایف حساس او محسوب می‌شود زیرا میان کیفیت کار اعضای تیم با کیفیت محصول نهایی ارتباط مستقیم وجود دارد. او همچنین باید بعد از برنامه ریزی دقیق برای اهداف اولیه و نهایی پروژه، به مشخص کردن هزینه و تعیین بودجه لازم و ابلاغ آن به کارفرمای خود اقدام کند.
اطمینان از روند پیشروی به موقع پروژه مطابق با بودجه، از دیگر فعالیت‌هایی است که مدیریت باید بر آن نظارت داشته باشد. ایجاد هماهنگی و تعادل در عملکرد بین تمام اعضای توسعه برنامه نویسی و نظارت مستمر بر فعالیت آن‌ها از سایر وظایف این نیروی متخصص محسوب می‌شود.
ارتباط با مشتریان و مدیران، به حداقل رساندن ریسک‌ مدیریت طرح، تشکیل اسناد پروژه و نگهداری از آن‌ها، تست عملکرد طرح با استفاده از تکنیک‌ها و ابزار موجود، ارائه گزارش عملکرد و بازدهی به بخش ریاست، ایجاد انگیزه در بین اعضای تیم، اجرای بدون نقص طرح‌ها، هماهنگی بین اعضای تیم داخلی و کادر بیرونی، مدیریت قوی در توسعه و تحویل نرم افزارها و رسیدگی به مشکلات کاری اعضای گروه از دیگر وظایف مدیر پروژه نرم افزار است.
در مهندسی نرم‌افزار، Issue (مشکل) بخشی از کار است که در صورت حل (مانند رفع یک اشکال نرم‌افزاری (باگ)، مستندسازی یک کامپوننت یا تحلیل نیازمندی تازه)، عملکرد سامانه نرم‌افزاری بهبود می‌یاد. issueها معمولاً بر پایه پارامتر "میزان شدت" یا "میزان اهمیت" دسته‌بندی می‌شوند. این دسته‌بندی معمولاً به صورت زیر است:
در بسیاری از شرکت‌های نرم‌افزاری وظیفه استخراج و دسته‌بندی مشکلات نرم‌افزاری بر عهده تیم یا مسئول تضمین کیفیت است.
یای مجهول یا واکهٔ پیشینِ نیم‌بستهٔ گردنشده (به انگلیسی: Close-mid front unrounded vowel) یکی از واکه‌های زبان‌های فارسی نو و فارسی میانه است. نماد این واج در الفبای آوانگار بین‌المللی ⟨:e⟩ است.
یای مجهول در بسیاری از زبان‌ها از جمله فارسی وجود دارد. یای مجهول چیزی میان «ـِ» و «ـی» است و در واقع شکل کشیده‌ای از زیر (کسره) است. این واج اکثراً با یک الف مدّی کوتاه در بالای «ی» نشان داده شده‌است. در برخی از واژگان فارسی غربی دو گونه شیوهٔ نگارش برای یک کلمه کاربرد دارند که نشانی از وجود یای مجهول در اصل کلمه است؛ مثلاً واژگان «میهمان» و «مهمان» در گویش شرقی فارسی هردو یکسان و با یای مجهول تلفظ می‌شوند.
این تلفظ در زبان‌های کردی و ارمنی و همچنین در وام‌واژه‌های فارسی در زبان ترکی هنوز زنده است.
به عنوان نمونه در گویش فارسی افغانستان کلمات "شیر" (گربه‌سان) و "شیر" (نوشیدنی) به دو گونه تلفظ می‌شوند. مولانا در شعری تفاوت این دو را چنین به نظم آورده‌است:
حمزهٔ اصفهانی این واکه را «حرفی که به یاء شبیه است» توصیف می‌کند و کلمات «سیر» (الشعبان) و «شیر» (الأسد) را مثال می‌آورد."التنبیه"، ص ۸۴. خواجه نصیر می‌نویسد: «حرفی که میان فتحه و کسره باشد، چنان‌که در لفظ شیر باشد که در تازی اسد باشد.» و جای دیگر: «حرفی که به یاء ماند در دیر و زیر». سپس همین مؤلف در ذکر حروف و حرکات قوافی می‌گوید: «یاء که در خطاب باشد، مثلاً گوئی تو در این سخنی، یا در صفت چنان‌که در لفظِ خوش‌سخنی، یا در نسبت چنان‌که در شهری، دیگر باشد، و شبیه به یاء که در نکره آید، مثلاً گوئی سخنی از سخن‌ها، یا در تقدیر فعل چنان‌که که گوئی اگر گفتی و کاشکی گفتمی و به خواب دیدم که گفتمی دیگر. و این دو حرف باشد و یکی گرفته‌اند»."معیار الأشعار"، صص ۱۹۷–۱۹۸. تفاوت میان یای مجهول و یای معروف هنوز در بعضی از نواحی فارسی‌زبان وجود دارد. در بعضی نسخه‌های مکتوب در قرن‌های چهارم و پنجم برای یای مجهول نشانهٔ خاصی در کتابت هست،"تفسیر قرآن پاک"، نسخهٔ منکور. اما در فارسی معیار امروزی مدتهاست که این تفاوت از میان رفته‌است؛ یعنی امروز در فارسی رسمی و متداول ایران کلمه‌ای مانند «می‌بینی» با سه واکهٔ «"i"» یکسان تلفظ می‌شود، حال آنکه در تلفظ مردم افغانستان و تاجیکستان واکهٔ نخستین در جزء «می» شبیه به کسرهٔ ممدود و متفاوت با دو واکهٔ دیگر ادا می‌شود.
اما آنجا که این واکه در آخر کلمه قرار می‌گیرد، بر طبق توضیحی که خواجه نصیر داده‌است، در فارسی امروز تفاوت بر سر تکیهٔ کلمه است؛ یعنی یای بیانِ نکره و یای خطاب با یای بیانِ صفت یا نسبت تنها در این نکته متفاوتند که در یکی تکیه روی هجای ماقبلِ آخر و در دیگری روی هجای آخر واقع می‌شود، به این طریق:
حاصل اینکه در فارسی امروز تفاوت میان این دو واکه که در اصطلاح ادیبان «یای مجهول» و «یای معروف» خوانده می‌شود، تنها در تکیه و زیر و بمی صوت است. این تفاوت منحصر به آخر کلمه است و در مواضع دیگر وجود ندارد، اما نمی‌دانیم واکه‌ای که آن را «شبیه به یاء» و «میان فتحه و کسره» خوانده‌اند نیز چنین تفاوتی با یای معروف داشته‌است یا نه. اکنون در تلفظ فارسی افغانستان و تاجیکستان یای مجهول مانند کسرهٔ ممدود ادا می‌شود و تفاوت آن با یای معروف در زنگ (timber) واکه است، نه در زیر و بمی آن."تاریخ زبان فارسی"، ج ۲، صص ۵۲–۵۵، نوشتهٔ پرویز ناتل خانلری.
در دیگر زبان‌های ایرانی از نویسه‌های مختلفی برای نشان دادن یای مجهول استفاده می‌شود. به‌طور مثال:
هونا یک واژه از زبان هاوایی است که ماکس فریدام لانگ (۱۸۹۰–۱۹۷۱) در سال ۱۹۳۶ در نظریه فراطبیعی خود از آن استفاده کرد و در این نظریه باورهای فراطبیعی خود را با کاهوناها (کارشناسان) هاوایی مرتبط دانست. هونا بخشی از جنبش عصر جدید است.
هونا بر زیستن و هماهنگی با سه سطح از آگاهی یا سه سطح از خود تأکید دارد. کاهوناها دیرزمانی مدعی بودند که در موجودات یک خود خفیف، یک خود متوسط و یک خود برتر را شناسایی کرده‌اند.
آنها این سه سطح را به ترتیب «اونیهیپیل» (ناخودآگاه، درونی، احساسی و اشراقی)، اوهانه (آگاهی بیدارشونده و بخردانه) و آوماکوآ (ابرآگاهی، ارتباط با حوزه ایزدی) نامیدند.
ارتباطات میدان‌نزدیک یا ان‌اف‌سی مجموعه ای از پروتکل‌های ارتباطی برای ارتباط بین دو دستگاه الکترونیکی با فاصله ۴ سانتی‌متر (۱٫۵ اینچ) یا کمتر است. NFC یک اتصال کم سرعت با تنظیم ساده دارد که می‌تواند برای راه اندازی اتصالات بی‌سیم با توان بیشتر استفاده شود.
دستگاه‌های NFC می‌توانند به عنوان اسناد شناسایی هویت الکترونیکی و کلید کارتی عمل کنند. آنها در سیستم‌های پرداخت بدون تماس استفاده می‌شوند و امکان پرداخت تلفن همراه جایگزین یا درکنار سیستم‌هایی مانند کارت‌های اعتباری و کارت‌های هوشمند بلیط الکترونیکی می‌کنند. این گاهی NFC / CTLS یا CTLS NFC بدون تماس یا به‌طور خلاصه CTLS نامیده می‌شود. NFC می‌تواند برای به اشتراک گذاری فایل‌های کوچک مانند لیست مخاطبین و راه اندازی سریع اتصالات برای به اشتراک گذاشتن رسانه‌های بزرگتر مانند عکس، فیلم و سایر فایل‌ها استفاده شود.
ایده‌های مشابه در تبلیغات و برنامه‌های صنعتی به‌طور کلی از نظر تجاری موفق نبودند، و فن آوری‌هایی مانند بارکد و برچسب‌های UHF RFID از آن‌ها جلو زدند. پروتکل‌های NFC استاندارد کلی را ایجاد می‌کنند. وقتی یکی از دستگاه‌های متصل به اینترنت باشد، دیگری می‌تواند داده‌ها را با سرویس‌های آنلاین تبادل کند.
برچسب‌های ارتباط نزدیک (TAG NFC)
نوعی برچسب است که از فناوری ارتباط نزدیک استفاده شده و می‌تواند اطلاعات را ذخیره دریافت و انتقال دهد.
دستگاه‌های قابل حمل با قابلیت NFC می‌توانند توسط نرم‌افزارهای کاربردی ارائه شوند. به عنوان مثال، برای خواندن برچسب‌های الکترونیکی یا پرداخت در هنگام اتصال به یک دستگاه سازگار با NFC استفادهٔ شوند. قبلاً در ارتباطات با محدودهٔ نزدیک، از فناوری‌هایی که به‌طور اختصاصی برای سازنده برنامه‌های کاربردی مانند چون بلیط‌های بورس، کنترل دسترسی و خواننده‌های پرداخت‌ها بود، استفاده می‌شد.
NFC مانند سایر فن آوری‌های «کارت مجاورت» مبتنی بر اتصال القایی یا مغناطیسی بین دو آنتن موجود در دستگاه‌های با قابلیت NFC است - به عنوان مثال تلفن هوشمند و چاپگر – که در یک یا هر دو جهت ارتباط برقرار می‌کند و از فرکانس ۱۳٫۵۶ مگاهرتز در باند ISM با فرکانس رادیویی که به‌طور جهانی و بدون مجوز و دارای استاندارد رابط هوایی ISO / IEC 18000-3 در نرخ داده‌های مختلف از ۱۰۶ تا ۴۲۴ کیلو بیت در ثانیه هست، استفاده می‌کنند.
هر دستگاه فعال NFC می‌تواند در یک یا بیشتر از سه حالت زیر کار کند:
دستگاه‌های دارای قابلیت NFC مانند تلفنهای هوشمند را قادر می‌سازد مانند کارتهای هوشمند عمل کنند و به کاربران امکان می‌دهد معاملات مانند پرداخت یا بلیط را انجام دهند.
به دستگاه‌های مجهز به NFC امکان خواندن اطلاعات ذخیره شده در برچسب‌های ارزان قیمت NFC که در برچسب‌ها یا پوسترهای هوشمند تعبیه شده‌اند، می‌بخشد.
دو دستگاه دارای NFC را قادر می‌سازد تا با یکدیگر ارتباط برقرار کنند تا اطلاعات را به صورت موقت تبادل کنند.
برچسب‌های NFC فروشگاه‌های داده غیرفعال هستند که توسط دستگاه NFC خوانده و تحت برخی شرایط نیز در آن‌ها نوشته می‌شود. آنها معمولاً حاوی داده (از سال ۲۰۱۵ بین ۹۶ تا ۸۱۹۲ بایت) هستند و در موارد عادی فقط قابل خواندن هستند، اما ممکن است قابل بازنویسی هم باشند. کاربردشان شامل ذخیره امن اطلاعات شخصی (مانند اطلاعات کارت نقدی یا اعتباری، داده‌های برنامهٔ وفاداری، شماره شناسایی شخصی (پین)، مخاطبین) هستند. برچسب‌های NFC می‌توانند توسط تولیدکنندگان آنها رمزگذاری شوند یا از مشخصات صنعت استفاده کنند.
استانداردها توسط انجمن NFC ارائه شده‌است. این مجمع مسئول ارتقاء فن آوری و تعیین استانداردها و تأیید مطابقت دستگاه بود. ارتباطات ایمن با استفاده از الگوریتم‌های رمزنگاری همان‌طور که برای کارت‌های اعتباری انجام می‌شود و در صورت داشتن معیاری که به عنوان یک شبکه منطقه شخصی در نظر گرفته شوند در دسترس هستند.
استانداردهای NFC پروتکل‌های ارتباطی و قالبهای تبادل داده را در بر می‌گیرد و بر اساس استانداردهای شناسایی فرکانس رادیویی (RFID) شامل ISO / IEC 14443 و FeliCa است. استانداردها شامل ISO / IEC 18092 و مواردی است که توسط انجمن NFC تعریف شده‌است. علاوه بر انجمن NFC، گروه GSMA بستری را برای استقرار استانداردهای GSMA NFC در گوشی‌های تلفن همراه تعریف کرد. تلاش‌های GSMA شامل مدیریت خدمات مطمئن، پروتکل تک سیم، آزمایش / صدور گواهینامه و ایمن کردن عنصر است.
یک برنامه صدور مجوز ثبت اختراع برای NFC توسط France Brevets، یک صندوق ثبت اختراع ایجاد شده در سال ۲۰۱۱ در حال اجرا است. این برنامه توسط Via Licensing Corporation، یک شرکت تابعه مستقل از آزمایشگاه‌های دالبی، در حال توسعه است و در ماه مه ۲۰۱۲ خاتمه یافت. یک کتابخانه NFC آزاد و متن باز مستقل از پلتفرم، libnfc، تحت مجوز پروانه کمتر فراگیر همگانی گنو موجود است.
برنامه‌های موجود و پیش‌بینی شده شامل معاملات بدون تماس، تبادل داده و راه اندازی ساده ارتباطات پیچیده‌تر مانند Wi-Fi است.
NFC در فن آوری شناسایی فرکانس رادیویی (معروف به RFID) ریشه دارد که به سخت‌افزار سازگار امکان منبع تغذیه و برقراری ارتباط با یک برچسب الکترونیکی بدون قدرت و غیرفعال با استفاده از امواج رادیویی را می‌دهد. این مورد برای شناسایی، احراز هویت و ردیابی استفاده می‌شود.
۱۷ مه ۱۹۸۳ - اولین اختراع ثبت شده با نام مخفف "RFID" به چارلز والتون اعطا شد.
۱۹۹۷ - فرم اولیه ثبت اختراع شد و برای اولین بار در اسباب بازی‌های شخصیت جنگ ستارگان Hasbro استفاده شد. حق ثبت اختراع در اصل توسط اندرو وایت و مارک بورت در تحقیقات و فناوری نوآوری (ثبت اختراع WO9723060) گرفته شد. دستگاه امکان برقراری ارتباط نزدیکی بین دو واحد را فراهم می‌کند.
۲۵ مارس ۲۰۰۲ - سونی و فیلیپس موافقت کردند که مشخصات فنی را ایجاد کنند و یک طرح فنی ایجاد کنند.
۸ دسامبر ۲۰۰۳ - NFC به عنوان استاندارد ISO / IEC و بعداً به عنوان استاندارد ECMA تصویب شد.
۲۰۰۴ - نوکیا، فیلیپس و سونی انجمن NFC را تأسیس کردند.
۲۰۰۴ - نوکیا قابلیت NFC shell را برای Nokia 5140 و بعدتر برای مدل‌های Nokia 3220 آغاز کرد، تا در سال ۲۰۰۵ ارسال کند.
۲۰۰۶ - مشخصات اولیه برای برچسب‌های NFC
۲۰۰۶ - مشخصات سوابق "SmartPoster"
۲۰۰۷ - برچسب‌های NFC Innovision که در اولین آزمایش مصرف‌کننده در انگلستان، در گوشی نوکیا ۶۱۳۱ استفاده شده‌است.
۲۰۰۸ - AirTag اولین NFC SDK را راه اندازی کرد.
۲۰۰۹ - در ژانویه، NFC Forum استانداردهای Peer-to-Peer را برای انتقال مخاطبین، URL‌ها، آغازگر بلوتوث و غیره منتشر کرد.
۲۰۱۰ - Innovision مجموعه ای از طرح‌ها و اختراعات ثبت شده را برای تلفن‌های همراه ارزان قیمت، بازار انبوه و سایر دستگاه‌ها منتشر کرد
۲۰۱۰ - نوکیا C7: اولین گوشی هوشمند با قابلیت NFC منتشر شد.ویژگی NFC توسط بروزرسانی نرم‌افزار در سال ۲۰۱۱ فعال شد.
۲۰۱۰ – سامسونگ Nexus S: اولین تلفن Android NFC نشان داده شد.
۲۰۱۰ - نیس، فرانسه پروژه "Nice City of mobilelesslessless mobile" را راه اندازی کرد که تلفن‌های همراه و کارتهای بانکی NFC را به ساکنان ارائه می‌دهد و "دسته خدمات" که حمل و نقل، گردشگری و خدمات دانشجویی را پوشش می‌دهد.
۲۰۱۱ - Google I / O "چگونه NFC" NFC را برای شروع یک بازی و به اشتراک گذاشتن یک مخاطب، URL، برنامه یا ویدیو نشان می‌دهد.
۲۰۱۱ - پشتیبانی NFC با انتشار نسخه Symbian آنا به بخشی از سیستم عامل موبایل Symbian تبدیل می‌شود.
۲۰۱۱ - Research In Motion اولین دستگاه‌های هستند که توسط MasterCard به‌طور جهانی برای خدمات PayPass تأیید شده‌اند.
۲۰۱۲ - زنجیره رستوران بریتانیا EAT. و همه چیز در همه جا (اپراتور شبکه موبایل نارنجی)، شریک اولین کمپین تبلیغاتی پوستر هوشمند مجهز به NFC در انگلستان شدند. هنگامی که تلفن همراه مجهز به NFC با پوستر هوشمند تماس برقرار می‌کند، یک برنامه ویژه ایجاد شده در تلفن همراه فعال می‌شود.
۲۰۱۲ - سونی " NFC Smart Tag" را برای تغییر حالت و پروفایل در تلفن هوشمند سونی در فاصله نزدیک معرفی کرد، همراه با گوشی هوشمند سونی Xperia P که در همان سال منتشر شد.
۲۰۱۳ - سامسونگ و VISA همکاری خود را برای توسعه پرداخت‌های تلفن همراه اعلام کردند.
۲۰۱۳ - دانشمندان IBM، در تلاش برای جلوگیری از تقلب و نقض امنیت، یک فناوری امنیتی احراز هویت موبایل مبتنی بر NFC را توسعه دادند. این فناوری بر اساس اصول مشابه به امنیت تصدیق هویت چندعاملی عمل می‌کند.
۲۰۱۴ - AT&T، Verizon و T-Mobile Softcard را منتشر کردند (به‌طور رسمی کیف پول موبایل ISIS). هنگامی که یک پرونده خارجی NFC وصل شود، در تلفن‌های Android دارای قابلیت NFC و آیفون ۴ و آیفون ۵ اجرا می‌شود. این فناوری توسط گوگل خریداری شده و این سرویس در ۳۱ مارس ۲۰۱۵ پایان یافت.
نوامبر ۲۰۱۵ - Swatch و .Visa Inc همکاری خود را برای فعال کردن معاملات مالی NFC با استفاده از ساعت مچی "Swatch Bellamy" اعلام کردند. این سیستم در حال حاضر به‌صورت آنلاین و در آسیا از طریق همکاری با UnionPay و بانک ارتباطات انجام می‌شود. این همکاری این فناوری را به ایالات متحده، برزیل و سوئیس منتقل خواهد کرد.
نوامبر 2015 - Android Pay Google راه اندازی شد، رقیبی مستقیم با Apple Pay، و پخش آن در سراسر ایالات متحده آغاز شد.
NFC مجموعه ای از فناوری‌های بی‌سیم با برد کوتاه است که به‌طور معمول نیاز به جداسازی ۱۰ سانتی‌متر یا کمتر دارد. NFC با فرکانس ۱۳٫۵۶ مگاهرتز در رابط هوایی ISO / IEC 18000-3 با نرخ ۱۰۶ کیلوبیت در ثانیه تا ۴۲۴ کیلوبیت بر ثانیه کار می‌کند. NFC همیشه شامل یک مبتکر و یک هدف است. مبتکر فعالانه یک میدان RF تولید می‌کند که می‌تواند یک هدف منفعل را نیرو بخشد. این اهداف NFC را قادر می‌سازد از فاکتورهای بسیار ساده ای مانند برچسب‌های غیرمجاز، برچسب‌ها، فیب‌های کلیدی یا کارت‌ها استفاده کنند. ارتباطات نظیر به نظیر NFC امکان‌پذیر است، مشروط بر این که هر دو دستگاه توان بگیرند.
برچسب‌های NFC حاوی داده‌ها هستند و معمولاً فقط خواندنی هستند، اما ممکن است قابل نوشتن باشند. آنها می‌توانند توسط سازندگان خود رمزگذاری شوند یا از مشخصات انجمن NFC استفاده کنند. برچسب‌ها می‌توانند اطلاعات شخصی مانند اطلاعات بدهی و کارت اعتباری، داده‌های برنامه وفاداری، پین‌ها و مخاطبین شبکه را به صورت ایمن از بین سایر اطلاعات ذخیره کنند. انجمن NFC چهار نوع برچسب را تعریف می‌کند که سرعت و قابلیت‌های مختلف ارتباطی را از نظر قابلیت تنظیم، حافظه، امنیت، نگهداری داده‌ها و استقامت در نوشتن ارائه می‌دهند. برچسب‌ها در حال حاضر بین ۹۶ تا ۴٬۰۹۶ بایت حافظه ارائه می‌دهند.
همان‌طور که با تکنولوژی کارت مجاورت، NFC از اتصال القایی بین دو حلقه آنتن نزدیک استفاده می‌کند که به‌طور مؤثر ترانسفورماتور هسته ای را تشکیل می‌دهد. از آنجا که مسافت‌های درگیر نسبت به طول موج تابش الکترومغناطیسی (امواج رادیویی) از آن فرکانس (حدود ۲۲ متر) اندک است، تعامل به عنوان میدان نزدیک توصیف می‌شود. فقط یک میدان مغناطیسی متناوب درگیر شده‌است به گونه ای که تقریباً هیچ نیرویی به صورت امواج رادیویی (که امواج الکترومغناطیسی هستند و شامل یک میدان الکتریکی نوسانی نیز می‌شوند، تابش می‌کنند) که در اصل مانع از تداخل بین این دستگاه‌ها و هرگونه ارتباط رادیویی در همان فرکانس یا سایر دستگاه‌های NFC بسیار فراتر از محدوده مورد نظر خود می‌شود. آنها در باند ISM با فرکانس رادیویی در سطح جهانی و بدون مجوز از ۱۳٫۵۶ مگاهرتز کار می‌کنند. بیشتر انرژی RF در پهنای باند ۷ کیلو هرتز متمرکز شده برای آن باند متمرکز شده‌است، اما عرض طیف انتشار می‌تواند به عنوان ۱٫۸ مگاهرتز باشد تا از نرخ بالای داده پشتیبانی کند.
فاصله کاری با آنتن‌های استاندارد جمع و جور و سطح توان واقع گرایانه می‌تواند تا حدود ۲۰ سانتی‌متر باشد (اما از نظر عملی، مسافت کاری هرگز از ۱۰ سانتی‌متر تجاوز نمی‌کند). توجه داشته باشید که از آنجا که ممکن است آنتن توسط سطوح فلزی در نزدیکی خاموش شود، ممکن است برچسب‌ها نیاز به حداقل جداسازی از چنین سطحی داشته باشند.
استاندارد ISO / IEC 18092 از نرخ داده‌های ۱۰۶، ۲۱۲ یا 424 kbit / s پشتیبانی می‌کند.
ارتباط بین یک دستگاه «آغازگر» فعال و یک دستگاه هدف که ممکن است از هر یک از موارد زیر باشد انجام می‌شود:
دستگاه مبتکر زمینه حامل و دستگاه هدف را فراهم می‌کند، و با عملکردی مانند فرستنده، با تعدیل قسمت حادثه ارتباط برقرار می‌کند. در این حالت، دستگاه هدف می‌تواند قدرت عملیاتی خود را از میدان مغناطیسی ارائه شده برای آغازگر بکشد.
هر دو مبتکر و دستگاه هدف با تولید متناوب زمینه‌های خاص خود ارتباط برقرار می‌کنند. یک دستگاه برای دریافت داده از طرف دیگر ، انتقال را متوقف می‌کند. این حالت مستلزم آن است که هر دو دستگاه دارای منبع تغذیه باشند.
NFC از دو کدگذاری مختلف برای انتقال داده استفاده می‌کند. اگر یک دستگاه فعال داده‌ها را با سرعت ۱۰۶ کیلوبیت بر ثانیه منتقل کند، از کدگذاری Miller اصلاح شده با ۱۰۰٪ تعدیل استفاده می‌شود. در سایر موارد از کدگذاری منچستر با نسبت تعدیل ۱۰٪ استفاده می‌شود.
اگرچه دامنه NFC به چند سانتی‌متر محدود است، اما NFC ساده ارتباطات مطمئن را تضمین نمی‌کند. در سال ۲۰۰۶، Ernst Haselsteiner و Klemens Breitfuß حملات احتمالی را تشریح کردند و چگونگی استفاده از مقاومت NFC را در برابر حملات مرد میانی برای ایجاد کلید خاص توصیف کردند. از آنجا که این روش جزئی از استاندارد ISO نیست، NFC هیچ گونه محافظتی در برابر استراق سمع ارائه نمی‌دهد و می‌تواند در برابر تغییرات داده‌ها آسیب‌پذیر باشد. برنامه‌ها ممکن است از پروتکل‌های رمزنگاری شده با لایه بالاتر (به عنوان مثال SSL) برای ایجاد یک کانال امن استفاده کنند.
سیگنال RF برای انتقال داده‌های بی‌سیم را می‌توان با آنتن‌ها برداشت. مسافتی که یک مهاجم قادر به استراق سمع سیگنال RF است به پارامترهای مختلف بستگی دارد، اما به‌طور معمول کمتر از ۱۰ متر است. همچنین، استراق سمع بسیار تحت تأثیر حالت ارتباط است. استراق سمع یک دستگاه منفعل که زمینه RF خود را تولید نمی‌کند، از دستگاه فعال سخت‌تر است. یک مهاجم معمولاً می‌تواند در ۱۰ متر از دستگاه فعال و ۱ متر از دستگاه منفعل استراق سمع کند.