moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ژانویه ۱۹۳۶ نقدی جنجال‌برانگیز در روزنامه پراودا، ارگان رسمی حزب کمونیست با تیتر: «هیاهو به جای موسیقی» منتشر شد. این مقاله را یا شخص استالین نوشته یا متن آن را به یکی از ایادی خود دیکته کرده بود. شوستاکُویچ متهم شده بود که به جای «بازتاب احساسات خلق قهرمان شوروی» هنر خود را در خدمت «دشمنان طبقاتی» قرار داده‌است. اپرای درخشان «لیدی مکبث» سانسور و سپس توقیف شد و دیگر تا سال۱۹۶۱ اجرا نشد.
استالین در سال ۱۹۴۸ شروع به حذف و پاکسازی آهنگسازان کرد. استالین به کمیسرهایش دستور داد موسیقی «واقع‌گرایی سوسیالیستی» را به آهنگسازان تحمیل کنند و هر کس را که ایده دیگری دارد، به راحتی کنار بگذارند. او همچنین گزارش داد که مردم «در سراسر اتحاد جماهیر شوروی» به اتفاق آرا، به اصطلاح فرمالیست‌ها را محکوم کردند و خواستند با تمام کسانی که نامشان در لیست سیاه بوده‌است مانند وطن فروشان رفتار شود؛ «سمفونیهای روشنفکرمآب دیگر کافی است! با دستورهای روشن و صریح حزب، تمام مانیفست‌های فرمالیست‌ها را متوقف خواهیم کرد». زمان تشکیل نخستین کنگره انجمن آهنگسازان، فهرست کاملی از آهنگسازان «ضد مردم» تهیه کرد. نخستین «ضدسوسیالیست‌ها» شوستاکُویچ، پروکفیف، خاچاتوریان و مایاکوفسکی بودند. شوستاکُویچ را بیشتر از همه به خاطر اپرای «لیدی مکبث» آزار دادند.
شرحی از زندگی او به خصوص پس از آنکه به خاطر اپرای «لیدی مکبث» مورد خشم هیئت حاکمه قرار گرفت و علیه اپرا نقدی در پراودا چاپ شد، در کتاب «هیاهوی زمان» آمده‌است.
بسیاری از آثار او یا هرگز اجرا نشدند یا تنها پس از مرگ استالینیسم به اجرا درآمدند.سرگذشت موسیقی کلاسیک در شوروی کمونیستی (I)
در سپتامبر ۲۰۰۶ به مناسبت صدمین سال تولدش در برخی از کشورها مراسم و کنسرت‌هایی به یاد او برگزار شد، از جمله مستیسلاو راستروپویچ که سمفونی هشتم او را در مسکو اجرا کرد.
محمد مهدی سلوکی متولد ۱۴ خرداد ۱۳۶۱ در گلپایگان بازیگر ایرانی است. با اجرای برنامهٔ تلویزیونی نیم‌رخ وارد تلویزیون شد. وی برادر کوچکتر محمد سلوکی مجری تلویزیون می‌باشد. با بازی در سریال چراغ های خاموش در ماه رمضان ۱۳۸۰ ساخته کاظم بلوچی و پس از آن با بازی در سریال نرگس به کارگردانی سیروس مقدم شناخته و مشهور شد.
مهدی سلوکی در هنرستان رشتهٔ گرافیک را برگزید و در همین مقطع بود که جذب کار تلویزیونی شد. او در سال ۱۳۷۹ دیپلم خود را از هنرستان مالک اشتر تهران دریافت کرد.
بیچ بویز (انگلیسی: The Beach Boys) گروه راک آمریکایی است که در سال ۱۹۶۱ توسط برادران ویلسون (برایان، دِنیس و کارل) به همراه مایک لاو و اَل جَردین تشکیل شد. این گروه تنها گروه راک بود که در دهه ۶۰ توانست با بیتلز - هرچند برای مدت کمی - رقابت کند.
بیچ بویز در همان اولین سال شکل‌گیری خود آهنگی با نام «'Surfin» ساخت که دارای یکی از پیچیده‌ترین و زیباترین هارمونیهایی بود که تا به حال از یک گروه راک شنیده شده‌است، و سپس در سال ۱۹۶۲ اولین آلبوم خود را در با نام «Surfin' Safari» منتشر کرد.
گروه در طی سال‌های فعالیت خود دچار مشکلات بسیاری شد، از جمله بیماری و اعتیاد برایان ویلسون به موادمخدر، مرگ دنیس در سال ۱۹۸۳ و نیز مرگ کارل در سال ۱۹۹۸، که باعث کناره‌گیری اَل جَردین و برایان ویلسون از گروه شد. هرچند از آن موقع تاکنون مایک لاو و بروس جانستِن همچنان به برگزاری تورهای بیچ بویز ادامه می‌دهند.
بلک سبث گروه هوی متال بریتانیایی است که در سال ۱۹۶۸ در بیرمنگام شکل گرفت و تأثیرات مهم و فراوانی بر این سبک گذاشت. ترکیب اولیه و اصلی گروه متشکل از تونی آیومی، آزی آزبورن، و بیل وارد بود. بعد از آن، ترکیب گروه دچار تغییرات بسیاری شده و آمد و شدهایی بین اعضای اصلی صورت گرفته‌است، اما تونی آیومی در تمام سال‌ها پای ثابت گروه بوده‌است. رانی جیمز دیو، ایان گیلان، ، و از دیگر اعضای مهم گروه بودند. در اصل گروه در سال ۱۹۶۸ در سبک هوی بلوز راک و با نام ارت فعالیتش را آغاز کرد اما در سال ۱۹۶۹ به بلک سبث تغییر نام داد. گروه عمدهٔ اشعار خود را روی موضوعات اسرارآمیز، تیره و ترسناک متمرکز کرده‌است. همچنین بلک سبث آهنگ‌هایی را با مضامین بی‌ثباتی اجتماعی، فلسفه، مذهب، فساد سیاسی، فساد اجتماعی و جنسی، خطرات ناشی از سوءمصرف مواد مخدر و آینده‌نگری ترس و وحشت از جنگ ساخته‌است.
بلک سبث از پیشگامان موسیقی هوی متال می‌باشد. گروه در پی انتشار آلبوم چهار–پلاتینی «پارانوئید» در سال ۱۹۷۰، کمک بسیاری به پیشرفت این سبک از موسیقی کرد. آن‌ها در رده‌بندی ام‌تی‌وی به‌عنوان "بزرگترین متال بند" در تمام دوران شناخته شده و جایگاه دوم را در رده‌بندی "۱۰۰ هنرمند بزرگ هارد راک" وی‌اچ‌وان به خود اختصاص دادند (پس از لد زپلین). همچنین رولینگ استون، بلک سبث را "پادشاه هوی‌متال در دههٔ ۷۰" نامید. آن‌ها فروش ۱۵ میلیون در ایالات متحده و بیش از ۷۰ میلیون فروش جهانی را برای خود رقم زدند. بلک سبث سال ۲۰۰۵ در تالار مشاهیر موسیقی بریتانیا و در سال ۲۰۰۶ به تالار مشاهیر راک اند رول وارد شد، همچنین نام گروه درمیان "۱۰۰ هنرمند بزرگ تمام زمان‌هاً از مجلهٔ رولینگ استون به چشم می‌خورد.
آوریل ۱۹۷۹، آزی آزبورن برای ادامه فعالیت خود به صورت انفرادی از گروه خارج شد و توانست گروه شخصی خود را تبدیل به یکی از گروه‌های موفق هوی متال کند و آمار فروش ۱۰۰ میلیون آلبوم را برای خود رقم بزند. پس از او، رانی جیمز دیو از رینبو جانشینش در گروه شد. پس از استفاده از صدا و ترانه‌های دیو در چندین آلبوم، بلک سبث محدوده زمانی را در دههٔ ۸۰ و ۹۰ صرف ایجاد تغییر و تحول در ترکیب خود در عرصهٔ خوانندگی کرد که از جمله آن‌ها می‌توان به ایان گیلان، گلن هیوز، ری گیلن و تونی مارتین اشاره کرد که آن‌ها هم سابقه فعالیت در دیپ پرپل و رینبو را داشتند. در سال ۱۹۹۲ آیومی و باتلر، دیو و درامر وینی اپایس را دوباره جذب گروه کردند تا ضبط آلبوم جدید «دی‌هیومنایزر» را آغاز کنند. تاریخچه اصلی گروه نشان می‌دهد که اعضای گروه به همراه آزبورن در سال ۱۹۹۷ برای تهیه و انتشار آلبوم زنده «تجدید دیدار» گرد هم آمدند. همچنین در سال ۲۰۰۶، چند تن از اعضای گروه:آیومی، باتلر، دیو و اپایس گرد هم آمدند و گروهی با نام هون اند هل را بنیان‌گذاری کردند. آن‌ها تا درگذشت دیو به تاریخ ۱۶ می ۲۰۱۰ به ضبط آلبوم و اجرا آثار به صورت نامرتب می‌پرداختند.
۱۱ نوامبر ۲۰۱۱ اعضای اصلی گروه برای ضبط آلبوم جدید با ایجاد وقفه‌ای گرد هم آمدند. گروه در تاریخ ۱۰ ژوئن ۲۰۱۲ به عنوان سرخط بندها به اجرا در فستیوال دانلود پرداخت. دوم فوریه ۲۰۱۲، وارد اعلام کرد که دیگر قادر به همراهی گروه نخواهد بود. چندی بعد سایر اعضای گروه از این امر ابراز تاسف کرده و اعلام کردند: «چاره‌ای جز ادامه دادن بدون او ندارند» اما «همیشه درهای بازگشت به گروه برای وارد باز است».
۱۳ ژانویه ۲۰۱۳، گروه اعلام کرد که نوزدهمین آلبوم استودیویی آن‌ها با نام ۱۳، به همراه درامر برد ویلک در راه است.
در سال ۲۰۱۷ گروه پس از پایان تور The End با دنیای موسیقی خداحافظی کرد.
گروه بلک سبث یعنی جان «آزی» آزبورن، فرانک «تونی» آیومی و تری «گیزر» باتلر در دوران کودکی در فاصله نزدیک به هم در آستون واقع در حومه بیرمنگام انگلستان زندگی می‌کردند. البته در این دوران روابطشان چندان دوستانه نبود. همچنان که بزرگ‌تر می‌شدند علاقه مشترکشان به موسیقی بیشتر می‌شد و هر کدام شروع به فعالیت در گروه‌های مختلفی کردند. بعد از مدتی آن‌ها یکدیگر را پیدا کرده و به همراه بیل وارد (نوازنده درام) با هم مشغول به کار شدند و در سال ۱۹۶۷ گروه پلکا تالک (به انگلیسی: Polka Tulk) را تشکیل دادند که اعضای آن شامل بود از:آزی آزبورن(خواننده)، تونی آیومی(گیتار لید)، گیزر باتلر(بیس)، بیل وارد(درامز)، جیمی فیلیپس(گیتار ریتم) و اِیکر (سکسیفون).
خیلی زود فیلیپس و ایکر از گروه اخراج شدند. ۴نفر باقی‌مانده نام گروه را به ارت بلوز کمپانی (به انگلیسی: Earth Blues Company) تغییر دادند که بعد از مدت کوتاهی به ارت کوتاه شد. آن‌ها در این گروه موسیقی بلوز هوی راک می‌نواختند و بدین ترتیب توانستند در کلوپ‌های محلی طرفداران محدودی کسب کنند. در سال ۱۹۶۹ آیومی، ارت را ترک کرد تا به گروه جترو تال (به انگلیسی: Jethro tull) بپیوندد ولی چند ماه بعد به گروه بازگشت. او این بار ایده‌ای جدید داشت. آیومی از اینکه مردم به دیدن فیلم‌های ترسناک و دلهره‌آور که در آن زمان بازار خوبی داشتند می‌روند و در حقیقت برای ترسیدن پول می‌دهند به این فکر افتاد که نوعی موسیقی ترسناک خلق کند. همراه با باتلر به علوم خفیفه و داستان‌های فانتزی، گروه چندین آهنگ فضای مهیب و تیره ساختند که یکی از آن‌ها آهنگ بلک سبث بود که نام یکی از فیلم‌های ترسناک بوریس کارلوف، بازیگر برجسته دورانصامت سینما را برخورد داشت.
خود گروه هم به بلک سبث تغییر نام داد. با این رویه جدید، بر تعداد طرفداران گروه افزوده شد.
قبل از ضبط آلبوم اول گروه یعنی «بلک سبث»، آیومی سرانگشتان دست راست خود را در یک حادثه صنعتی از دست داد. او چپ دست بود وبا سرانگشتان مصدومش نمی‌توانست فشار لازم را برای به صدا درآوردن سیم‌های روی فرت‌برد گیتار ایجاد کند. از اینرو او از نوعی روکش پلاستیکی برای انگشتانش استفاده کرد و در عین حال کوک گیتار را بم‌تر کرد تا فشار کمتری احتیاج داشته باشد. همه این عوامل باعث به وجود آمدن صدایی عمیق‌تر و خشن‌تر شد که به همراه ریف‌های سرد و تیره‌اش کاملاً با حال و هوای اشعار گروه هماهنگی داشت. اشعار گروه که اکثراً توسط باتلر نوشته می‌شد، بر روی مضامین سنگینی همچون سرشت پلیدی، جدال خیر و شر، نابودی محیط زیست و جنگ متمرکز بود. آلبوم بلک سبث در سال ۱۹۷۰ منتشر شد و هفته اول در لیست پر فروش‌های بریتانیا شمارهٔ ۱۳ شد. با این آلبوم بلک سبث جوهره آن چیزی را پدیدآورد که اکنون در پایان دههٔ نود متال اطلاق می‌شود. با آهنگ بلک سبث این گروه پیشتاز استفاده از فواصل نامطبوع و به‌کارگیری اثرات روانی و عاطفی این‌گونه از فواصل موسیقی راک شد. آلبوم «پارانوئید» به فاصله کمی در همان سال منتشر شد. ترکیب هول انگیز صدای جیغ مانند آزبورن، گیتار آیومی، بیس غرندهٔ باتلر و نوازندگی جنون‌آمیز وارد، آلبوم را تبدیل به یک موفقیت بی‌نظیر کرد. آهنگ‌هایی همچون "پارانوئید"، "خوک‌های جنگ" و "مرد آهنین" از این تبدیل به معیارهای ماندگار موسیقی متال شدند. در سال ۱۹۷۱ بلک سبث، آلبوم «ارباب واقعیت» را منتشر کردند که آهنگ‌های ماندگاری همچون "فرزندان گور"، "ورای ابدیت" و "بسوی خلأ" همه از این آلبوم هستند. در سال ۱۹۷۲ آلبوم «جلد چهارم» منتشر شد. سال ۱۹۷۳ بلک سبث با همکاری ریک وِیکمن (به انگلیسی: Rick Wakeman) نوازندهٔ کیبورد از گروه یس، آلبوم «سبث خونخوار» را منتشر کردند که هم از نظر اشعار و موسیقی آلبومی قوی و ماندگار بود. در این آلبوم توانایی گیزر باتلر را در سرودن اشعار عمیق مشاهده می‌کنیم که یکی از عوامل بالا برنده کیفیت یک کار متال است. این ترکیب گروه تا سال ۱۹۷۸ پایدار ماند.
در این فاصله گروه سه آلبوم دیگر منتشر کرد که از آن جمله می‌توان به آلبوم «خرابکاری»(۱۹۷۵) اشاره کرد که آهنگ "ناخوشی"، "نماد گیتی" از این آلبوم است. در سال ۱۹۷۹ آزی آزبورن از گروه جدا شد تا به صورت تنها فعالیت کند. گروه او در دههٔ هشتاد تبدیل به موفقترین گروه‌های هوی متال شد. جانشین آزبورن در بلک سبث، رانی جیمز دیو، خواننده نامی گروه رینبو بود. او با آمدنش توانست گروه را بروز کند و ارائه ایده‌های نو سطح کار گروه را که در انتهای دههٔ هفتاد افت پیدا کرده بود ارتقاء ببخشد.
در سال ۱۹۸۰ با انتشار آلبوم «بهشت و دوزخ» بلک سبث دوباره به صف گروه‌های طراز اول متال دنیا بازگشت. آهنگ‌های سطح بالایی چون "شوالیه‌های نئونی"، "بهشت و دوزخ" و "بچه‌های دریا" شاهدی بر اعتبار و قابلیت این پیشتازان هوی متال در رقابت با گروه‌های جوان نوظهور این سبک بود. سال ۱۹۸۲، گروه یک آلبوم دوتایی از اجراهای زنده خود در تورهای دو آلبوم قبلی منتشر کرد. بعد از انتشار این آلبوم رانی جیمز دیو از گروه اخراج شد. از این زمان تا اوایل دههٔ نود گروه ترکیب‌های متفاوتی را به خود دید. در ابتدای دههٔ نود ۱۹۹۴ آلبومی با نام «ان‌آی‌بی» یا "پیدایش در تاریکی" که هم نام یکی از آهنگ‌های آلبوم اول یا N.I.B گروه بلک سبث را اجرا کردند. این آلبوم بزرگداشت و ادای دینی بود نسبت به این به وجود آورندگان موسیقی هوی متال.
آخرین آلبوم بلک سبث در دههٔ ۹۰، آلبوم موفق «ممنوع»(۱۹۹۶) بود که در آن از اعضای اصلی بلک سبث تنها تونی آیومی بازمانده بود و تونی مارتین عهده‌دار وکال بود.
از نوامبر ۲۰۱۱ اعضای اصلی گروه گرد هم آمدند و اعلام کردند که در حال کار روی پروژه جدیدی هستند که تهیه‌کننده آن هم ریک روبین است(آزی پس از حدود سی سال به گروهش بازگشته بود). پس از آن گروه فعالیت رسمی خود را با اجراهایی آغاز کرد. ۲ فوریه ۲۰۱۲، بیل بیل وارد درامر اصلی گروه اعلام کرد که دیگر قادر به همراهی گروه نیست. اعضای بلک سبث نیز به ناچار ، درامر جوان ریج اگینست د ماشین را دعوت کردند تا آن‌ها را برای اجرای درام در آلبوم جدیدشان (آلبوم۱۳ و آلبوم پایانی ) همراهی کند. سرانجام آلبوم ۱۳ در تاریخ ۱۰ ژوئن ۲۰۱۳ منتشر شد.
این آلبوم در چارت‌های نروژ، آلمان، آمریکا، دانمارک، سوئد، سوئیس، نیوزلند، بریتانیا، کانادا در رتبه اول و در چارت‌های ایتالیا، والونیا، ایرلند، استرالیا، اسپانیا، لهستان، فنلاند، فلاندرز، پرتغال، اتریش و یونان جزو ده آلبوم اول قرار گرفت.. این آلبوم نوزدهمین آلبوم استودیویی آن‌ها بوده و بازگشت دوباره‌ای برای این گروه افسانه‌ای پس از ۱۷ سال وقفه از آخرین آلبوم استودیویی‌شان می‌باشد.
سرانجام گروه بلک سبث در اوایل سال ۲۰۱۷ و پس از پایان تور آخرشان که به The End معروف بود و انتشار یک EP به همین نام که در کنسرت‌های این تور فروخته می‌شد، از دنیای موسیقی خداحافظی کرد. آخرین آلبومشان () حاوی تِرَک‌هایی منتشر نشده از آلبوم ۱۳ و چند تِرَک زنده بود که فقط در کنسرت‌هایشان قابل خرید بود. (درامر اجراهای زنده بود)
در مارس ۲۰۲۱ اخباری منتشر شد که بیل وارد درامر اصلی گروه اعلام کرده دوست دارد با سه عضو اصلی دیگر گروه یک آلبوم استودیویی جدید ضبط کند. او گفت: «... سه عضو دیگر گروه شاید فکر کنند کارشان تمام شده‌است و من به نظرشان احترام می‌گذارم اما من اینطور فکر نمی‌کنم. کار ما تمام نشده‌است. … من فکر می‌کنم تا زمانی که ما زنده هستیم و نفس می‌کشیم این توانایی را داریم که آهنگ‌های بزرگ در بلک سبث خلق کنیم». از طرفی گیزر باتلر در آخرین کنسرت گروه گفته بود «... بعد از ۴۹ سال بودن در بلک سبث خداحافظی غم‌انگیز است اما خداحافظی در اوج چیز بزرگی است» او همچنین حضور نداشتن بیل وارد درامر اصلی گروه را ناراحت‌کننده خوانده بود. آزی آزبورن هم در گفتگویی با رولینگ استون پایان کار بلک سبث بدون حضور بیل وارد را ناراحت‌کننده خوانده و آرزو کرده بود گروه بتواند با حضور بیل وارد به کارش پایان دهد.https://www.express.co.uk/entertainment/music/1410863/Black-Sabbath-drummer-Bill-Ward-Ozzy-Osbourne-Black-Sabbath-new-albumhttps://www.loudersound.com/news/black-sabbath-drummer-bill-ward-says-he-would-love-black-sabbath-to-reunite-for-a-new-albumhttps://consequence.net/2021/10/bill-ward-black-sabbath-new-album/
احمد آلبوسعید به سال ۱۶۹۳ میلادی در شهر ادم زاده شد و در سال ۱۷۸۳ میلادی فوت کرد.
احمد بن سعید البوسعیدی که والی شهر صحار بود علیه دولت الیعاربه قیام می‌کند. احمد بن سعید توانست مردم صحار و رستاق دور خود جمع نماید و به کمک ایشان مخالفان خود از طریق خود بردارد و شکست دهد. در سال ۱۷۴۴ میلادی مردم واهل الحل والعقد در رستاق اجتماع می‌کنند واحمد بن سعید به‌طور رسمی به رهبری بر می‌گزینند و به ایشان لقب «الامام احمد بن سعید» می‌دهند. این امامت ورهبری آغاز سلطنت پادشاهان آلبوسعیدی بود که تا امروز در حکم عمان ادامه دارند. بعد از انتخاب الامام احمد بن سعید البوسعیدی به امامت ورهبری ولایت رستاق پایتخت حکم خود قرار داده و به انشاء وتأسیس یک قوه نظامی دریائی می‌پردازد که بتواند از مملکت حمایت نماید. همچنین شهر مسقط یکی از مراکز مهم تجارتی در آورده وعلاقات خاصی بین هند و آفریقا برقرار می‌نماید، واسطول دریائی ایشان بر تمام مناطق آبی نفوذ داشته‌است. در آن دوران مجموعه‌ای از دزدان دریائی از (ملبار) به کشتی‌های تجارتی حمله می‌کنند وکالاهای کشتی‌های تجارتی می‌ربایند، ایشان کشتی سر ستون اسطول جنگی اش که بنام «الرحمان» معروف بود به دنبال آن‌ها می‌فرستند و رهبر دزدان را دستگیر می‌کند. همچنین در سال ۱۷۵۵ میلادی وقتی که بغداد مورد حمله چپاولگران وشورشیان قرار گرفت به کمک والی بغداد می‌شتابد وشهر بصره از دست شورشیان آزاد می‌کند. پس از استقرار امنیت در عمان و مناطق دریائی و اطراف عمان، الامام احمد بن سعید در سال ۱۷۸۳ میلادی درگذشت.
سعید آلبوسعید به از مرگ پدرش در شهر رستاق زاده شد. او شاعری خوش قریحه بود واشعاری زیبا دارد و بعد از عمر طولانی در سال ۱۸۰۳ در شهرستان رستاق فوت کردند.
میرزا کریم‌خان رشتی از رجال سیاسی فعال دوره مشروطه بود. میرزا کریم خان علی‌رغم مساعی فراوانی که در اعاده مشروطیت مبذول نموده بود، هیچ مقام و منصبی را نپذیرفت و تا پایان عمر در زمره رجال متنفذ پشت پرده سیاست قرار داشت.
عبدالکریم خان اکبر معروف به میرزا کریم خان رشتی فرزند میرزا کاظم خان وکیل الرعایای امشه‌ای (از مالکان گیلان) و برادرزاده اکبر خان بیگلربیگی (از اعیان گیلان در عصر ناصری و اجاره دار گمرکات شمال) و پسرعموی فتح‌الله خان اکبر و صادق خان اکبر (از اعیان و رجال معتبر ایران که در دوره قاجار و پهلوی به وکالت و وزارت و حکومت رسیدند) بود.
میرزا کریم خان و برادرانش عبدالحسین خان سردار محیی، حسن خان عمیدالسلطان، ابوتراب خان معزالسلطنه، احمدعلی خان امشه‌ای و عباس خان امشه‌ای در جریان مبارزات مشروطه خواهی در ایران، خصوصاً در دوره استبداد صغیر، نقش قابل توجهی داشتند. به ویژه میرزا کریم خان که مغز متفکر انجمن سری موسوم به کمیته ستار به‌شمار می‌آمد که هدف از تشکیل آن اعاده مشروطیت در دوره استبداد صغیر با توسل به قوه قهریه بود. در نهایت اقدامات این کمیته منجر به انقلاب محرم ۱۳۲۷ ه‍.ق رشت و فتح این شهر توسط مشروطه خواهان شد که این واقعه نیز به نوبه خود زمینه فتح تهران و خلع محمدعلی شاه قاجار را فراهم نمود.
میرزا کریم‌خان رشتی (عبدالکریم‌خان اکبر) چهارمین پسر حاج محمدکاظم وکیل‌الرعایا (حاج وکیل) در حوالی سال ۱۲۶١ خورشیدی (۱۳۰۰ قمری) در رشت به‌دنیا آمد. پدر وی از متمولین گیلان و از طایفۀ امشه‌ای بود.
میرزا کریم‌خان سَری پرشور داشت و در عنفوان جوانی با اشخاص روشن‌فکر و مترقّی آمد و شد می‌کرد و عقاید نوین را الهام می‌گرفت.او به‌واسطه مسافرتی که به اروپا کرد مجذوب تجلیات تمدن نوین شد و آرزومند بود که ایران هم روزی از آزادی و تمدّن برخوردار شود.
میرزا کریم‌خان رشتی و معاضدالسلطنه نقل می‌کردند، لنین در‌ آن زمان در سویس می‌زیسته و با آنان آشنایی پیدا کرده و توصیه‌هایی به مراکز آزادی‌خواهان روسیه برای تقویت و معاضدت انقلابیون ایران نموده است.
بوندارفسکی می‌نویسد:
لنین برای به‌دست آوردن اطلاعات هرچه کامل‌تر و بیش‌تر درباره انقلاب ایران در سال‌های ۱۹۰۸ و ۱۹۰۹ با مهاجران ایرانی در پاریس و ژنو دیدار می‌کرد… لنین در سال ۱۹۰۸ از باشگاه مهاجران انقلابی ایران، «انجمن ایران جوان» در پاریس، دیدن کرد.
میرزا کریم‌خان رشتی در نیمه سال ۱۹۰۸ در رشت سازمان مخفی خود را بنیان نهاد. کمیته سّری رشت «ستار» نام داشت. اعضای کمیته عبارت بودند از میرزا کریم‌خان رشتی (خان اکبر) و سه برادرش معزالسلطان، عمیدالسلطان و احمدعلی‌خان. در این کمیته که در رأس‌شان میرزا کریم‌خان رشتی جای داشت، همه‌روزه در اطراف جنبش و نحوه اجرا مذاکره می‌کرد و نقشه می‌کشید.
اسماعیل رائین به‌نقل از یک بازرگان ایرانی مقیم باکو، که با بلشویک‌های قفقاز مربوط بوده، ماجرای سفر میرزا کریم‌خان رشتی به باکو را چنین شرح می‌دهد:
در این موقع که در تبریز مشغول جنگ و دفاع بودند، از پاریس و اسلامبول خبر می‌رسید که اروپائیان می‌گویند که اهالی تبریز آنارشیست هستند و اهالی ایران مشروطه نمی‌خواهند . بنابراین به هر ترتیب هست در یکی از نقاط ایران شروع به انقلاب نمایید. و ضمناً از کمیته ایرانیان پاریس که از انجمن سعادت اسلامبول مجزا شده بودند، کاغذی به کمیته ما رسید که شخصی وارد خواهد شد موسوم به میرزا کریم‌خان. شما در باب انقلاب رشت با ایشان مذاکره نمایید…
سیدجعفر پیشه‌وری می‌نویسد:
ارژنیکیدزه با وجود این‌که بعد از استالین دومین شخصیت انقلاب روسیه بود… مانند یک مجاهد و یک دواساز یا معین طبیب (پزشکیار) ساده در دسته مجاهدین میرزا کریم‌خان رشتی داخل شد.
سرگی ارژنیکیدزه کلوبی به‌نام «بین‌الملل» در رشت تأسیس کرد. او مقالات و مطالبی درباره مبارزه طبقاتی در ایران، انقلاب سال 1905، خصلت و هدف انقلاب ایران… نوشته، کار مطالعه آن‌ها را در بین انقلابیون جوان گیلان و توده‌های سازمان می‌داد.
به ابتکار گ.ک.ارژنیکیدزه، گروه سوسیال دمکرات رشت [کمیته ستار] مانیفست کمونیستی نوشته مارکس به زبان فارسی ترجمه گردید، ترتیبی داده شد که مطبوعات بلشویک‌ها را از آن سوی مرز به ایران وارد کنند، این نشریات از طریق باشگاه‌های سیاسی میان ایرانیان پخش می‌گردیدند. او [ارژنیکیدزه] در تابستان ۱۹۱۰ از ایران خارج شد.
او که در جهت تحکیم پایه‌های قدرت و سلطنت رضا شاه پهلوی تلاش نموده بود، مورد غضب این پادشاه قرار گرفت و تا پایان سلطنت وی یعنی سال ۱۳۲۰ در تبعید به سر می‌برد ولی پس از روی کار آمدن محمدرضا شاه پهلوی به تهران احضار شد و مشاور و ندیم پادشاه جوان گردید.
میرزا کریم خان رشتی در ٢٩ فروردین سال ۱۳۲٦ خورشیدی در تهران بدرود حیات گفت و در مقبره خانوادگی خاندان اکبر واقع در گورستان ابن بابویه به خاک سپرده شد.
وی دارای دو فرزند دختر و پسر بود. پسر وی دکتر اکبر از اساتید معروف علوم سیاسی دانشگاه تهران بود که در زمان انقلاب تصفیه شد. دکتر اکبر کتاب مکتب‌های ایدئولوژیک سوسیالیزم - لیبرالیزم و کاپیتالیزم را نوشته‌است.
استاد نوراادین مدرسی چهارده(مدعیان پیامبری)
اکول نرمال سوپریور یا به فرانسوی مدرسهٔ عالی نرمال دانشگاهی واقع در منطقه ۵ (محلهٔ لاتَن) در شهر پاریس است. این دانشگاه پدیدآورنده و عضو اصلی مجموعه دانشگاهی پی اس ال (PSL) است که برپایهٔ آخرین رتبه‌بندی دانشگاهی کیواس، ۲۴مین دانشگاه برتر جهان و برترین دانشگاه فرانسه است .۱۴ نفر از برندگان جایزه نوبل فارغ التحصیل این دانشگاه بوده‌اند که با در نظر گرفتن تعداد فارغ التحصیلان، بالاتر از هر دانشگاه دیگری در جهان است. ۸ جایزه نوبل فیزیک، ۱۲ مدال فیلدز و بیش از نیمی از مدال های طلای مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه (معتبرترین جایزه علمی فرانسه) از جمله جوایزی است که به فارغ التحصیلان این دانشگاه تاکنون اعطا شده‌است.
این دانشگاه در ابتدا برای تربیت معلم و استادان منتخب دانشگاه و مدارس دیگر در بحبوحه انقلاب فرانسه در سال ۱۷۹۴ تأسیس شد. این دانشگاه اکنون به آموزش پژوهشگران و استادان دانشگاه و مقامات عالی دولتی و غیر دولتی و مدیران صنایع و مؤسسات خصوصی و عمومی می‌پردازد. بسیاری از نخبگان فرانسه از این مدرسه فارغ‌التحصیل شده‌اند.
چون در فرانسه دانشگاه‌های دیگری نیز با نام اکول نرمال سوپریور وجود دارد گاه از این دانشگاه با نام ENS-Paris یا ENS-Ulm (بنام خیابانی که در آن واقع شده) نام برده می‌شود.
در فرانسه هفت مدرسهٔ عالی اکول نرمال وجود دارد، که سه تا از آنها در ناحیه غربی شهر پاریس و چهارتا از آنها نیز در نواحی دیگر شهر پاریس پراکنده شده است.
در دوران حکومتی سلطان بن احمد البوسعیدی تعداد اسطول وکشتی‌های دریائی عمانی دو برابر افزوده می‌شود.
آسکِلِپیوس یا اَسقَلِبیوس اول (به یونانی Ἀσκληπιός، به لاتین: Aesculapius) ایزدگونه پزشکی و درمان در اساطیر یونان باستان بود.آسکِلِپیوس (اسقلبیوس). وقتی کسی از یک درد شفا می‌یافت، حیوانی را برای وی نذر می‌کرد.
آسکلپیوس نشانگر جنبه درمانی دانش پزشکی است؛ درحالیکه دخترانش هیگیه‌یا، مدیترینه و پاناسئا به ترتیب نمایانگر نیروهای بهداشت، پزشکی و درمان دردها هستند.
در اساطیر یونانی فرزند آپولن، او نه تنها بیماران را شفا می‌بخشید بلکه مردگان را نیز زنده می‌کرد. پس از نجات هیپولیتوس از مرگ و قبول کردن پول از او، فلوطن خدای مردگان و جهنم، به زاوش (زئوس) شکایت برد؛ که اسقلبیوس به زودی مملکت مرا بی شهروند خواهد کرد و زئوس با زدن صاعقه‌ای بر او جان او را گرفت.
اسقلبیوس یکی از چهار پادشاهی است که مصاحب هرمس بودند و از او حکمت را آموختند و اسقلبیوس بیش از آنان حکمت آموخت و مشهورتر از ایشان شد و هرمس او را بر ربع معمور زمین ولایت داد و یونانیان پس از طوفان بر این ربع تسلط یافتند و چون هرمس به آسمان بر شد و خبر به اسقلبیوس رسید بسیار محزون و متأسف شد؛ از آنکه مردم زمین از برکت وجود و از علم او محروم شده بودند و بفرمود تا صورت وی را در هیکل عبادت خویش نقش کنند و آن صورت، حاکی از کمال وقار و عظمت بود. سپس تصویر وی را درحالتی که بسوی آسمان می‌رفت‚ مصور کردند و چون اسقلبیوس وارد هیکل می‌شد برابر صورت به تعظیم می‌نشست همچنانکه هرمس را آنگاه که در این جهان بود تعظیم می‌کرد‚ و پیوسته به همین روال بود تا درگذشت و گفته‌اند سبب پرستش بتان و خدا پنداشتن آن‌ها همین تعظیم اسقلبیوس صورت مزبور را بود و چون یونانیان پس از طوفان بر زمینی که اسقلبیوس پادشاه آن بود مستولی شدند و هیکل و صورت را در حالت جلوس هرمس بر کرسی و در حالت صعود به آسمان دیدند گمان بردند که آن صورت اسقلبیوس است و از داستان هرمس آگاه نبودند. پس اسقلبیوس را بزرگ داشتند و پنداشتند که او اول کس است که در حکمت علی الاطلاق سخن رانده و فراموش کردند که او نخستین کسی است که در سرزمین ایشان حکمت گفته نه در جای دیگر؛ و جالینوس در ذکر وی گوید:
بحث متقدمین یونان از اسقلبیوس بحثی است بزرگ و یونانیان متعلمین را بدو سوگند می‌دادند در ردیف سوگند به خدا و این از جهت تعظیم وی بود. بقراط در عهود خویش گوید:
ای فرزندان! شما را به خالق موت و حیات و به پدر خود و پدر شما اسقلبیوس سوگند می‌دهم و من در تراجم کتاب عهود چنین یافتم. جالینوس در تفسیر خود بر این کتاب که به ما رسیده‚ دو قول از داستان اسقلبیوس نقل کرده‚ نخستین آن‌ها لغز است و دوم طبیعی است‚ به روایتی دیگر، اسقلبیوس شاگرد هرمس مصری و مسکن او سرزمین شام بود و جالینوس درکتابی که تألیف کرده‚ گوید که خدا به اسقلبیاذس وحی فرستاد که اگر ترا فرشته بنامم خوشتر از آنست که انسان بخوانم؛ و بقراط در کتاب ایمان و عهد خویش، آورده که این اسم (یعنی اسقلبیادس)‚ در زبان یونانیان مشتق از بهاء و نور است و طب، صناعت اسقلبیوس است و او دوست نمی‌داشت کسی به علم طب روی آرد مگر آنکه همانند وی دارای طهارت و عفاف و تقوی باشد و نمی‌خواست که بدطینتان را تعلیم دهد و دوست داشت که به اشراف و متألهین یعنی عارفین به خدای علم آموزد‚ و بقراط در این کتاب گوید:
اسقلبیوس بر ستونی از نور به هوا برشد. افلاطون در کتاب خود معروف به نوامیس آرد که روزی
مردی مالی را پنهان کرد و نزد اسقلبیوس رفت و گفت:
یا نورالالباب! مالی از من ضایع شد آن را برای من بجوی. اسقلبیوس با اوبمنزل وی شد و مال را بدو بنمود و گفت: کسی را که نعمتهای خدا را به سخره گیرد سزاوار است که حق تعالی آن‌ها را از او بازستاند و بزودی این مال از دست تو بشود و بازنگردد و چنان شد که او گفت؛ و بقراط گفته که عصای اسقلبیوس از خطمی بود و به گرد آن ماری نقش کرده بودند. جالینوس گوید که اسقلبیوس عصای خویش را از خطمی برگزید جهت مراعات اعتدال‚ چه خطمی در گرمی و سردی معتدل است و اسقلبیوس در امور خویش میانه می‌رفت و دیده نشد که وی عصایی جز از درختی معتدل بکار برد‚ و در گرد آن ماری حک کرده بود چه عمر مار از همه حیوانات بیشتر است‚ پس آن را نماد دانشی قرار داد که کهنه و فرسوده
نگردد.
اسقلبیوس به استشهاد همگان نخستین کسی است که طب را استخراج و استنباط کرده و گفته‌اند طب بر سبیل وحی بدو رسیده اما درباب حصر زمان او و زمان کسانی که پس از وی آمده‌اند گویند که بین او و جالینوس بیش از پنج هزار سال است و این دلالت می‌کند بر اینکه وی پیش از طوفان بوده‌است و هرچه که قبل از طوفان بوده‚ حقیقت آن شناخته نیست زیرا شاهدی از آن خبر نداده و کسانی که مدعی نسبت به اسقلبیوس شده‌اند‚ چنان‌که گویند بقراط از نسل اوست‚ کلامی است نادرست؛ زیرا اجماع جمهور آن است که نسل آدم منقطع شد مگر از فرزندان سه‌گانه نوح که سام و حام و یافث باشند‚ پس اتصال نسبی به اسقلبیوس اول صحیح نیست.
مورخ دیگری گوید اول کسی که طب را آشکار کرد‚ تا آنجا که از کتب مکتوبه و احادیث مشهوره از علماء معتمد به ما رسیده‚ اسقلبیوس اول است‚ او کسی است که طب را به تجربه استخراج کرد و از اسقلبیوس به جالینوس خاتم اطباء هشتگانه رسید و آنان عبارت‌اند از:
اسقلبیوس اول و غورس و مینس و برمانیدس و افلاطون طبیب و اسقلبیوس دوم و بقراط دوم و جالینوس‚ و مدت مابین ظهور نخستین و وفات آخرین ایشان پنج هزار و پانصد و شصت سال است که از آن جمله فترت‌های بین وفات هر یک از این اطباء هشتگانه و ظهور دیگری چهار هزار و هشتصد و هشتاد و نه سال کشید و از این مدت‚ از وقت وفات اسقلبیوس اول تا ظهور غورس هشتصد و پنجاه و شش سال بود و از گاه مرگ غورس تا ظهور مینس پانصد و شصت سال و از زمان فوت مینس تا ظهور برمانیدس هفتصد و پانزده سال و از هنگام وفات برمانیدس تا ظهور افلاطون هفتصد و سی و پنج سال و از گاه مرگ افلاطون تا ظهور اسقلبیوس دوم هزار و چهارصد و بیست سال و از وفات اسقلبیوس دوم تا ظهور بقراط شصت سال و از مرگ بقراط تا ظهور جالینوس ششصد و شصت و پنج سال بود؛ و مدت زندگانی اطباء هشتگانه از هنگام تولد هر یک تا وفات وی جمعاً ششصد و سیزده سال است از این قرار:
اسقلبیوس اول دوره صباوت و جوانی او نود سال طول کشید پیش از آنکه قوه الهیه بر روی او گشوده شود و مدت پنجاه سال هم عالم و چهل سال معلم بود… اسقلبیوس دوم مدت صد و ده سال در صباوت و پانزده سال در تعلم گذرانید و نود سال عالم معلم بود… و هر یک ازاین اطباء بزرگ را استادانی بود که بدیشان صناعت طب می‌آموختند و ایشان خود فرزندان و شاگردانی از منسوبین خویش به جای گذاشتند زیرا در بین ایشان عهدها و میثاق‌ها بود که به رسم اسقلبیوس اول این صناعت را به بیگانه نیاموزند و از شاگردان اسقلبیوس، از فرزندان و خویشاوندان، شش تن باشند و آنان ماغینوس و سقراطون و اخروسیوس طبیب و مهراریس و موریذوس و میساوس نام دارند که هریک از آن‌ها رأی استاد خود اسقلبیوس را که رای تجربه بود (چه طب او را از راه تجربه حاصل شد) از آن خود کردند.
جالینوس گوید صورت اسقلبیوس که در هیاکل یونان بود مردی را نشان می‌داد‚ با ریشی که به موی انبوه مزین بود وگوید چون در آن تأمل کردم او را قائم و مهیا و جامه فراهم آورده یافتم‚ و این شکل دلالت بر آن دارد که اطباء را سزاوار است که درجمیع اوقات به فلسفه بپردازند؛ و هم جالینوس گوید که در آن صورت اعضائی که کشف آن‌ها پسندیده نیست مستور مانده بود و اعضایی که در استعمال صناعت به کار است برهنه و مکشوف؛ و عصائی کژ از درخت خطمی در دست داشت و این دلالت کند بر آنکه کسی که به صناعت طب اشتغال ورزد به مرحله‌ای از سن رسیده باشد که محتاج به عصا بود و بر آن تکیه کند و نیز مقصود از عصا آن است که مردم را از خواب غفلت بیدار کند و اما ساختن عصا از خطمی از آنست که خطمی هر مرضی را طرد کند و براند.
بر عصای مزبور تصویر حیوانی طویل العمر کرده‌اند که برگرد آن پیچیده و آن اژدهاست و این حیوان به اسقلبیوس از جهات بسیار شباهت دارد: نخست آنکه او جانوری است تیزبین و همیشه بیدار و نباید خواب، مردی را که قصد تعلم صناعت طب دارد از اشتغال بدان بازدارد‚ و طبیب باید در غایت ذکاوت باشد تا بتواند بدانچه که حادث خواهد شد انذار کند و گویند مار طویل العمر است چندان که حیات وی را با طول روزگار برابر دانند و کسانی که به صناعت طب اشتغال دارند می‌توانند عمر خویش را طولانی کنند و هم گوید چون تصویر اسقلبیوس بکشیدند بر سر او تاجی از درخت غار نهادند زیرا این درخت حزن را بیرون کند؛ و به همین جهت اطباء باید غم و اندوه را از خویش دور کنند‚ چه اسقلبیوس مکلل به تاجی غمزدا بود و نیز درخت مزبور دارای نیروئی است که امراض را شفا بخشد و به همین سبب هر جا این درخت باشد حشرات و حیوانات سمی از آنجا بگریزند.
امروزه عصای اسقلبیوس که به دور آن ماری پیچیده شده‌است، یکی از نمادهای پزشکی و داروسازی می‌باشد. داستان‌های مختلفی حول این عصا و مار ذکر شده‌است که یکی از آن‌ها این است که زمانی که اسقلبیوس مشغول معالجهٔ فردی بود که زئوس او را صاعقه زده بود ماری وارد اتاق شد و او مار را با عصایش کشت، سپس مار دومی به درون اتاق آمد و گیاهی را در درون دهان مار اول نهاد و بدین ترتیب مار زنده شد. اسقلبیوس از همان گیاه برای معالجهٔ آن فرد استفاده کرد.
ثوینی آلبوسعیدی فرزند سعید (۱۸۲۰–۱۸۶۶) ()، فرمانروای کشور پادشاهی عمان. سلطنت او از سال ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۶ میلادی بوده‌است. وی در سال ۱۸۶۶ کشته شد.
ثوینی آلبوسعیدی به سال ۱۸۲۰ میلادی در عمان زاده شد. در سنین جوانی به دستور پدرش والی زنگبار شد و بعد از وفات پدرش بر مسند حکم نشست، و در سال ۱۸۶۶ میلادی در شهر صحار به قتل رسید.
ستارهٔ داوود (به عبری: ماگن دیوید מָגֵן דָּוִד)، سپر داوود، شکلی مرکب از دو مثلث متساوی الاضلاع یکی رو به بالا و دیگری رو به پایین که روی هم قرار گرفته، تشکیل شده‌است. این نشان در ادیان و عقاید مختلف، به خصوص یهودیت امروزی کاربرد دارد.Judaism A-Z Yacov Newman, Gavriel Sivan The Flag and the Emblem, Israeli Ministry of Foreign Affairs, quote "Unlike the menora (candelabrum), the Lion of Judah, the shofar (ram's horn) and the lulav (palm frond), the Star of David was never a uniquely Jewish symbol."
در سدهٔ نوزدهم استفاده از ستارهٔ داوود در میان یهودیان اروپای شرقی به ویژه یهودیان روسی و اوکراینی شدت یافت. یکی از دلایل اصلی گسترش استفاده از آن مقابله با صلیب مسیحیان بود. نخستین استفاده‌ها از ستارهٔ داوود در متون ابتدایی کابالا به زبان عبری است و معمولاً به‌عنوان یک سیگیل برای اعمال جادویی به کار می‌رفته‌است و به نام مهر یا ختم سلیمان شناخته می‌شده‌است. این سمبل همچنین در بسیاری کلیساهای مسیحی نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. تا پیش از سدهٔ نوزدهم استفاده از ستارهٔ داوود در میان یهودیان به‌طور رسمی تنها در جمهوری چک، اتریش، قسمت‌هایی از آلمان و پراگ انجام می‌شد.
با ایجاد جنبش صهیونیسم این سمبل نماد این جنبش گردید و در نخستین کنگرهٔ صهیونیسم در سال ۱۸۹۷ میلادی به‌عنوان سمبل جنبش صهیونیسم برگزیده شد.
نخستین اشارات به ستارهٔ داوود یا سپر داوود و ارتباط آن با شش ضلعی در سدهٔ ۱۷ میلادی صورت گرفت. عبارت سپر داوود در سیدور (دعاهای یهودی) به‌عنوان نامی دیگر برای خداوند اسرائیل به کار رفته‌است.
کهن‌ترین ستاره داوود یا ستاره شش پر ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح در ارمنستان تاریخی کشف شده‌است.https://www.peopleofar.com/2012/01/14/the-six-pointed-star-of-armenia/
در متونی مربوط به سدهٔ ۱۱ میلادی از سپر داوود به‌عنوان نام دیگر خدای اسرائیل بدون اشاره به هیچ سمبلی استفاده شده‌است. در دعاهای یهودی نیز این عبارت مورد استفاده قرار گرفته‌است. این اشاره احتمالاً از زبور ۱۸ گرفته شده‌است که در آن خداوند به‌عنوان محافظت‌کننده و سپر شناخته شده‌است.
ستارهٔ داوود در عهد عتیق و کتاب مقدس مورد استفاده قرار گرفته‌است. در کتاب مقدس مهم‌ترین سمبل‌های یهودیان منورا یا شمعدان و شوفار یا شیپور است. ستاره داوود نخست برروی سپر داوود استفاده شد و توسط آن در جنگ‌ها پیروز می‌شد بعدها این ستاره به سلیمان رسید و بعد به مهدی رسید که در زمان ظهور این ستاره را به‌همراه خود دارد. در نوشتارهای ربی‌ها اشاره‌ای به ستارهٔ داوود شده‌است. استفاده از این نماد در زمان داوود و پس از او در اسرائیل رایج بوده‌است.
شش ضلعی در متون یهودی به‌عنوان یک نماد مقدس استفاده می‌شده‌است. به‌طور مثال در کشور اسرائیل سنگی دارای نماد شش ضلعی در بیرون کنیسه‌ای در جلیل مربوط به سدهٔ ۳ یا ۴ پیش از میلاد است."King Solomon's Seal", "MFA", King Solomon-s Seal. همانگونه که در کلیساهای براندنبورگ و مارکت کیرخ در هانوور استفاده شده‌است.
نخستین استفاده‌ها از شش ضلعی در متون یهودی به سدهٔ ۱۱ بازمی‌گردد. یهودا هاداسی در کتاب اشکول هانوفر نوشته‌است: «هفت نام فرشتگان که قبل از مزوزا آمده‌است:میخائیل، جبرئیل و همین‌طور. تتراگراماتون از همه آنها حفاظت می‌کند؛ و همچنین سمبلی که «سپر داوود» نام دارد در کنار نام هر فرشته قرار دارد.»Ulmann.
یک استفاده در یک نسخهٔ معروف تورات به نام تورات لنینگراد در اطراف صفحه نوشته شده‌است. به‌طور مشابهی در یک نسخهٔ دیگر تورات در سال ۱۳۰۷ میلادی ربی یوسف بار یهودا از این سمبل استفاده کرده‌است. یک سیدور مربوط به سال ۱۵۱۲ میلادی از پراگ دارای این سمبل بر روی جلد خود است.
استفاده از سمبل شش ضلعی در میان ترک‌ها نیز رایج بود. سکه‌های اسلامی ناصرالدین محمود بن محمد در سال ۱۲۰۰ میلادی به دلیل همین تأثیرهای ترکی دارای یک عقاب دو سر در یک طرف و ستارهٔ داوود در طرف دیگر است. همچنین سکه‌های صلاح الدین ایوبی نیز از ستارهٔ داوود استفاده کرده‌است.
بر روی قبرهای یهودی یافته شده در آپولیا در جنوب ایتالیا از سدهٔ سوم پیش از میلاد نماد ستارهٔ داوود وجود دارد. یهودیان آپولیا به خاطر تسلط خود به کابالا معروف بودند که احتمالاً به همین دلیل از ستارهٔ داوود استفاده می‌کردند.Herbert M. Adler, "JQR", vol. 14:111. Cited in "Magen David", "Jewish Encyclopedia" , retrieved 2010, May 28.www.markfoster.net
کتاب‌های سحر کابالایی و جادونامه‌ها مربوط به سده‌های میانه دارای سمبل شش ضلعی هستند که آن را به‌عنوان ستارهٔ داوود می‌شناسند.
در زمان رنسانس کتاب اتز حییم که دارای تعلیمات کابالایی ربی اسحاق لوریا است دارای نماد شش ضلعی و دو مثلث بر عکس هم می‌باشد و آن را با عرفان یهودی مرتبط می‌داند. بسیاری اعتقاد دارند که اسحاق لوریا دارای تأثیر زیادی در ارتباط دادن ستارهٔ داوود به‌عنوان یک سمبل یهودی بود. او تدریس می‌کرد که آنچه در بشقاب سدر گذاشته می‌شود باید به صورت یک شش ضلعی باشد؛ ولیکن افرادی مانند گرشوم شولم اعتقاد دارند که اسحاق لوریا در مورد دو مثلث موازی صحبت می‌کرده‌است و نه یک شش ضلعی.Rabbi Blumenkrantz, "The Seder", "The Laws of Pesach: A Digest" 2010: Chap. 9. See also, , retrieved 2010 May 28."Magen David", "Ask the Rabbi" , retrieved 2010, May 28.Simon Jacobson, op. ed. , "Tzav-Passover: The Seder Plate", "A Meaningful Life", , retrieved 2010 May 28.
متون کابالایی ستارهٔ داوود را با عدد هفت مرتبط می‌دانند. این ارتباط از شش جهت فضا به علاوه مرکز گرفته شده‌است و با نوشتارهای کتاب سفر یتزیرا مرتبط است. در این ارتباط شش سفیروت دارای خواص مذکر و سفیروت هفتم دارای خاصیت مؤنث است.Gershom Scholem shows conclusively they do not form a hexagram. See, "Hatakh ha-Zahav, Hotam Shelomoh u-Magen-David" (Poalim, Hebrew) 1990:156.
در سال ۱۳۵۴ پادشاه بوهم چارلز چهارم برای یهودیان پرچمی سرخ رنگ با ستارهٔ داوود در نظر گرفت. در سال ۱۴۶۰ یهودیان اوفن در مجارستان به استقبال شاه ماتیاس کوروینوس به همراه پرچمی قرمز رنگ دارای ستارهٔ داوود رفتند. نخستین کتاب دعای عبری چاپ شده در پراگ در سال ۱۵۱۲ میلادی دارای یک شش ضلعی بزرگ بر روی جلد آن است. در سال ۱۶۴۸ میلادی یهودیان پراگ اجازه یافتند که دارای پرچم باشند. آن‌ها پرچمی قرمز رنگ که دارای یک ستارهٔ داوود زرد رنگ بود انتخاب کردند.
در سال ۱۸۹۷ ستارهٔ داوود در نخستین کنگرهٔ جهانی صهیونیسم به‌عنوان سمبل این جنبش انتخاب شد. یکسال پیش از این نشست تئودور هرتزل در خاطرات خود نوشت: «ما دارای یک پرچم نیستیم ولی به آن احتیاج داریم. اگر ما می‌خواهیم مردان زیادی را رهبری کنیم باید سمبلی بالای سر آن‌ها داشته باشیم. من پرچمی سفید رنگ با هفت ستارهٔ طلایی پیشنهاد می‌کنم. پیش زمینهٔ سفید نشاندهندهٔ زندگی پاک نو ما است. هفت ستاره نشاندهندهٔ هفت ساعت طلایی کار ما هستند. ما به ارض موعود با نشان عزت خود وارد خواهیم شد.»
دیوید و ولفسوهن که یکی از تاجران مهم و از حامیان اصلی جنبش صهیونیسم بود از نداشتن پرچم آگاه بود و پرچم مورد نظر هرتزل نیز در میان یهودیان استقبال زیادی نداشت. او نوشت: «به دستور رهبر ما هرتزل، من به آماده‌سازی برای کنگرهٔ صهیونیسم مشغول شدم. یکی از مسائلی که مرا به خود مشغول کرد این بود که ما دارای پرچمی که مشکل یهودیان را بیان کند نیستیم. ما در کنگره چه پرچمی باید آویزان کنیم؟ ناگهان ایده‌ای به ذهنم رسید. ما یک پرچم داریم که به رنگ آبی و سفید است. تالیت (شال یهودی) که ما به دور خود می‌بندیم وقتی عبادت می‌کنیم: این نماد ما است. بیایید تالیت را از کیسهٔ خود درآورده و آن را در برابر اسرائیل و ملت‌ها آویزان کنیم. از این رو من دستور دادم که یک پرچم آبی و سفید به همراه ستارهٔ داوود تهیه شود. این‌طور بود که پرچم ملی ما که بر فراز کنگره به اهتزاز درآمد ایجاد شد.»
ستارهٔ داوود معمولاً به رنگ زرد توسط ورماخت برای شناسایی یهودیان استفاده می‌شد. پس از حمله آلمان به لهستان در سال ۱۹۳۹ میلادی مردم درخواست کردند که یهودیان دارای علامت مشخصی شوند. در برخی مناطق یک بازوبند سفید رنگ با یک ستارهٔ داوود آبی رنگ و در برخی مناطق دیگر ستارهٔ زرد رنگ داوود بر روی سینهٔ یهودیان مورد استفاده قرار گرفت. اگر یهودی‌ای بدون این نشانه در انظار عمومی ظاهر می‌شد به سختی مجازات می‌شد. پس از این استفاده از ستارهٔ داوود زرد رنگ به همراه عبارت جود (یهودی به زبان آلمانی) در تمامی مناطق تحت کنترل آلمان انجام شد.
پرچم اسرائیل در سال ۱۹۴۸ میلادی از ستاره داوود استفاده کرد؛ ولیکن طرح اولیه این پرچم در اولین کنگره صهیونیسم در سال ۱۸۹۷ میلادی زده شد. این پرچم گاهی به‌عنوان «پرچم صهیون» شناخته می‌شود.
بعضی یهودیان استفاده از ستاره داوود را به دلیل ارتباط آن با سحر و جادو ممنوع می‌دانند. گروه‌های دیگری مانند نتوری کارتا و ساتمار به دلیل مخالفت با جنبش صهیونیسم از این نماد استفاده نمی‌کنند.
سازمان اورژانس اسرائیل به نام مگن دیوید ادوم از یک ستاره داوود قرمز رنگ استفاده می‌کند.
استفاده از ستارهٔ داوود در برخی ادیان دیگر نظیر هرمسیه، کیمیاگری و هندوییسم نیز رایج بوده‌است.
در نوشتارهای هرمس الهرامسه این سمبل دارای معنی زیادی است. در لوح زمرد نوشته شده‌است: «هر آنچه در پایین است مانند هر آنچه در بالا است می‌باشد تا معجزات واقعیت ایجاد شود؛ و به دلیل اینکه تمامی واقعیت از یک چیز، با مدیتیشن بر روی یک چیز می‌آیند همهٔ واقعیت از این یک چیز به کمک اقتباس ایجاد شده‌است.» ارتباط دو مثلث در این دیدگاه نمایانگر یکی‌شدن ماده و روح است. هر آنچه در این دنیا وجود دارد بازتاب آنچه در دنیای نامریی است می‌باشد. تنها با ایجاد هماهنگی و تعادل میان عنصر مذکر (مثلث رو با بالا) و عنصر مؤنث (مثلث رو به پایین) هماهنگی ایجاد می‌شود.
در علوم خفیه نیز از شش ضلعی به کرات استفاده شده‌است. در میان سرخپوستان نیز این سمبل یافت شده‌است. در این دیدگاه شش ضلعی نماد مدیتیشن کامل بوده‌است که ارتباط میان انسان و جن را برقرار می‌کند.
برخی اعتقاد دارند که ستارهٔ داوود در حقیقت یک وضعیت افلاکی خاص بوده‌است که در زمان تاجگذاری داوود دیده شده‌است. این وضعیت دوباره در زمان تولد عیسی تکرار شده بود که باعث شد که مغ‌های زرتشتی بتوانند زمان تولد او را با توجه به افلاک متوجه شوند (ببینید: سه مغ).
تَنَخ یا تناخ مجموعه کتاب‌های مقدس یهودیان است که نزد مسیحیان، کتاب مقدس عبری خوانده می‌شود و با برخی تغییرات و اضافات با عنوان عهد عتیق در کتاب مقدس مسیحیان جای گرفته‌است. تنخ شامل بر سه بخش است:
تنخ در حقیقت کلمه‌ای است که از ترکیب حرف نخست این سه واژه در زبان لاتین ساخته شده‌است.
بخش اول که خود شامل پنج (به نوعی شش) سِفر (کتاب) است. تورات پراهمیت‌ترین نوشتار یهودست و به باور آنان به‌وسیله یهوه (خداوند) به موسی وحی شده‌است.
در ترجمه یونانی و به پیرو آن ترجمه لاتینی، این اسفار را بر اساس محتوای اصلی هریک چنین نامیده اند: گنسیس (پیدایش )، اکسودوس (خروج )، لویتیکوس (لاویان )، نومری (اعداد) و دویترونومیوم (ناموس یا قانون دوم ) که گفته می شود ترجمه نادرستی از عبارت «این نسخه تورات » در فقره هجده از باب هفده همین سفر است.
به عقیده یهودیان، خداوند، تورات را از طریق موسی (مُشِه رَبَنو) در پنج کتاب (سِفِر) به بنی اسرائیل ابلاغ کرده است و ازینرو اعتقاد به آسمانی بودن تورات از ضروریات دین یهود به شمار می رود. در واقع بیشتر یهودیان معتقدند که تورات به هر دو صورت کتبی و شفاهی طی چهل سال اقامت بنی اسرائیل در بیابان از ۲۴۴۸ تا ۲۴۸۸ عبری بر موسی نازل شد و او آن را به قوم خود آموخت. صورت کتبی عبارت از همین اسفار خمسه و بخش شفاهی شامل همه تعالیمی است که از موسی به یوشع، سپس به پیران قوم منتقل شده و سرانجام پس از قرنها نقل سینه به سینه، به مجمع کبیر (کِنِسِت هگدولا) و آنگاه به معلمان دینی (تنائیم ) رسید که آنها بخشی از این تعالیم را به کتابت در آوردند که در نهایت از آنها، میشناه، تلمود، تألیفات میدراشی و نظایر اینها پدید آمد. در این دیدگاه، دو مجموعه کتبی و شفاهی تورات تنها در کنار هم قابل استفاده و اجرا هستند و نادیده گرفتن تفصیل شفاهی بر اجمال کتبی موجب بروز مشکلات و گاه انحرافاتی خواهد شد، زیرا در بسیاری از موارد، خداوند نحوه انجام دادن دستورها و احکام را به طور دقیق و صریح در تورات کتبی بیان نکرده است. البته اعتقاد یهودیان به متن مکتوب در برابر تورات شفاهی مبنایی درون دینی دارد و به بیان دقیقتر محدود به خود متن مقدّس یهودی است. آنچه به گزارش عهد عتیق بر موسی نازل شد شامل مطالبی بود که بر سطح دو لوح سنگی جا می گرفت و عبارت از انبوهی از قوانین و داده های وحیانی نبود. همچنین در خود تورات، تصریحی وجود ندارد که همه اسفار خمسه را موسی نوشته یا حتی آورده است و به نظر هم نمی رسد که واژه تورات در اینجا بر کل اسفار خمسه گفته شده باشد. به این ترتیب اگر تورات شفاهی به معنای تفصیل اجمال وحیانی است، قسمت عمده پنج سفر فعلی تورات را نیز می توان به این اعتبار، جزو تورات شفاهی دانست چرا که به اعتقاد یهودیان، اینها تعالیمی است که موسی طی چهل سال به قوم خود «آموخته » است.
بخش دوم که خود شامل دو قسمت نوییم ریشونیم و کتب دوازده‌گانه است:
با نبوت یهوشوع یا ورود بنی اسرائیل به سرزمین مقدس شروع می‌شود و تاریخچهٔ اقوام بنی‌اسرائیل را پس از آن بیان می‌کند.
از رخدادهای زمان داورانی چون دوورا و گیدعون و شیمشون که پس از یوشع رهبری مردم را به عهده گرفتند سخن می‌گوید.
این کتاب به دوران پس از شوفطیم می‌پردازد. همچنین از به پادشاهی رسیدن شائول نخستین پادشاه بنی اسرائیل و سپس داوود سخن می‌گوید.
با شرح دوران پادشاهان بنی اسرائیل پس از داوود که از سلطنت شلومو (سلیمان) است، آغاز می‌شود و تا خرابی بیت همیقداش اول به دست نبوکد نصر پادشاه بابل ادامه دارد.
بخش سوم تنخ:
سعید بن تیمور (زاده ۱۳ اوت ۱۹۱۰ – درگذشته ۱۹ اکتبر ۱۹۷۲)، سیزدهمین سلطان کشور پادشاهی عمان بود. سلطنت وی در ۱۰ فوریه ۱۹۳۲ با کناره‌گیری تیمور بن فیصل آغاز شد و در ۲۳ ژوئیه ۱۹۷۰ از سوی پسرش قابوس بن سعید در جریان یک کودتای آرام از اریکه قدرت به زیر کشیده شد. دوران حکومت وی استبدادی‌ترین و مرتجع‌ترین حکومت در جهان معاصر بود.Antony Johnduke.p.94
سعید آلبوسعیدی به سال ۱۹۰۶ میلادی زاده شد.
وی یازدهمین فرد در زنجیره مستقیم سلاطین خاندان آل سعید است. او مراحل تعلیم خود در مسقط آغاز نمود، و سپس در بغداد و هند ادامه داد، و در سال ۱۹۳۲ میلادی برجای پدرش بر مسند حکم نشست. مدت ۳۸ سال در حکمرانی عمان گذرانید. در دوران حکم ایشان اولین اتفاقیه تجارتی وکشتیرانی بین سلطنت عمان و دولت انگلستان و پیمان دوستی بین هند وعمان امضاء گردید. همچنین جزیره الحلانیات از تحت حکم انگلیس به زیر نفوذ دولت عمان برگردانده شد.
به عقیده وی تجددطلبی مناسب حال عمانیان نبود.
وی با مظاهر تمدن جدید مخالف بود.مشعل‌های خلیج فارس ص ۵۷عربستان بی سلاطین ص ۴۳۵خلیج فارس آشنایی با امارات آن ص۳۸۲
تنها بیمارستان عمان به وسیله مبلغین مسیحی کلیسای آمریکا اداره می‌شد.Antony Johnduke.op.cit.136 تا سال ۱۹۷۰ هفتاد و پنج درصد کودکان فوت می‌کردند. تراخم، بیماریهای آمیزشی و سو تغذیه گسترش پیدا کرده بود. فقط سه مدرسه و ۱۰ کیلومتر جاده آسفالته در کشور وجود داشت. هیچ محصلی حق نداشت از کلاس ششم بالاتر برود. کودکان و دختران از هرگونه تعلیم و تربیت محروم بودند و در مجموع ۵ درصد از کل جمعیت قادر به خواندن و نوشتن بودند.روزنامه اطلاعات، خلیج فارس در دوران سربلندی و شکوه تاریخ سیاسی عمان ورق خورد، ع. مسعودی، ۱۳۵۲/۱/۳۰، ص ۸
در سال ۱۹۶۵ استان ظفار با حمایت جمهوری خلق چین و دولت‌های ملی‌گرای عرب دست به شورش زد. که پس از آن در سال ۱۹۶۶ وی مورد سوءقصد واقع شد. این قضایا تأثیر زیادی بر وی گذاشت و باعث شد که در ادارهٔ کشور هرچه بیشتر دمدمی مزاج شود. پس از آن در رژیم او کشیدن سیگار در ملأ عام، فوتبال و والیبال، پوشیدن کفش و شلوار، عینک به چشم گذاشتن، برق، ورود دارو، غذا خوردن در ملأ عام و صحبت کردن بیش از پانزده دقیقه قدغن بود.عربستان بی سلاطین ص ۳۷۸ هیچ‌کس از پارانویای سلطان درامان نبود. حتی پسرش قابوس که در کاخ سلطان در صلاله تحت بازداشت خانگی بود.
تیمور بن فیصل (که به نام تیمور البوسعیدی و تیمور بن ترکی بن سعید البوسعیدی نیز شناخته می‌شود، فرزند فیصل (زاده ۱۸۸۶ – درگذشته ۲۸ ژانویه ۱۹۶۵)، فرمانروای کشور پادشاهی عمان بود.
وی پس از مرگ پدرش بر مسند حکمرانی نشست. وی اولین فردی از سلاطین عمان هستند که کابینهٔ نخست وزیری تشکیل داده‌است. وی شخصی کریم با سخاوت ومردم‌دار بود.
او در سال ۱۹۲۰ با الامام محمد بن عبدالله الخلیلی در شهر «السیب» پیمان دفاع مشترک بستند که در حال از هجوم بیگانه از عمان حمایت نمایند. در سال ۱۳۵۰ (قمری) از حاکمیت کناره‌گیری نمودند و پسرش سعید برجایش برمسند حکم نشست. تیمور بن فیصل در اواخر عمرش به هند مهاجرت نمودند و در همان‌جا بدرود حیات گفت.
جیووانی البر (Giováne Elber) با نام اصلی Elber de Souza «البر دسوزا» (زادهٔ ۲۳ ژوئیه ۱۹۷۲) بازیکن فوتبال بازنشسته برزیلی و یکی از موفق‌ترین گلزنان خارجی تاریخ بوندس لیگا است.
البر فوتبال را از شهر زادگاهش لوندرینا شروع کرد. در سال ۱۹۹۱ به زوریخ در کشور سوئیس رفت و در سال ۱۹۹۴ با تیم فوتبال گراس‌هاپر زوریخ آقای گل، بهترین بازیکن خارجی و قهرمان لیگ سوئیس شد.
جیوانی البر پس از آن به آلمان رفت و سه فصل در اشتوتگارت بازی کرد و به همراه کراسیمیر بالاکوف و فردی بوبیچ مثلث طلایی خط حمله این تیم را شکل داد.
البر به همراه همبازیانش جام حذفی فوتبال آلمان را در سال ۱۹۹۷ بالای سر برد.
دوران طلایی فوتبال این بازیکن برزیلی در شهر مونیخ سپری شد. از ژوئیه ۱۹۹۷ تا اگوست ۲۰۰۳ البر همواره در ترکیب ثابت این تیم حاضر بود. مهاجمان زیادی در طول این سال‌ها در خط حمله بایرن مونیخ حضور داشتند: علی دایی، کارستن یانکر، الکساندر زیکلر، روکه سانتا کروز و … اما امید گلزنی این تیم همواره این برزیلی بود.
البر با به ثمر رساندن ۹۲ گل در ۱۶۹ بازی برای این تیم و در مجموع (بایرن مونیخ و اشتوتگارت) ۱۳۳ گل در ۲۵۶ بازی در بوندس لیگا رکورد دار گلزنی در این لیگ معتبر است.
البر در تیم بایرن مونیخ چهار بار قهرمان بوندس لیگا (۱۹۹۹ – ۲۰۰۰ – ۲۰۰۱ – ۲۰۰۳)، سه بار قهرمان جام حذفی (۱۹۹ – ۲۰۰۰ – ۲۰۰۳)، یک بار قهرمان جام باشگاه‌های اروپا (۲۰۰۱) و یک بار نایب قهرمان جام باشگاه‌های اروپا (۱۹۹۹) شد.
او همچنین در سال ۲۰۰۳ آقای گل بوندس لیگا شد و در مجموع ۲۴ گل برای این تیم در لیگ قهرمانان اروپا و ۱۵ گل در جام حذفی آلمان به ثمر رساند.
حضور مهاجمان نامداری چون رونالدو، روماریو، ببتو، ادموندو و رونالدینیو در دوران بازیگری البر موجب شد، او شانس زیادی برای پوشیدن پیراهن تیم ملی کشورش نداشته باشد. تنها ۱۵ بازی ملی و ۷ گل ملی در کارنامه البر ثبت شده‌است.
البر پس از به خدمت گرفتن روی ماکای توسط باشگاه بایرن مونیخ و به توصیه اوتمار هیتسفلد سرمربی وقت این تیم، بایرن را ترک و به المپیک لیون رفت و در فصل ۲۰۰۴ با این تیم قهرمان لیگ و جام حذفی فرانسه شد. سال بعد بازگشت کوتاهی به آلمان و تیم بروسیا مونشن گلادباخ داشت که با مصدومیتی شدید مواجه شد و یک سال‌ونیم را دور از میادین فوتبال گذراند.
البر پس از آن به کروزیرو رفت و در این تیم، دوران فوتبال حرفه‌ای خود را به پایان رساند.
وب‌گاه شخصی (آلمانی)
زبان‌گونه‌ها یا گونه‌های زبانی به هر شکلِ قابلِ تمیزِ گفتار گفته می‌شود که یک گویشور یا گروهی از گویشوران به کار می‌برند. مشخصه‌های متمایز کنندهٔ یک گونهٔ گفتار ممکن است واژگانی، واجی، صرفی یا نحوی باشد.اگرادی و دیگران، ۱۳۸۰، به روایت درزی
هر زبانی با توجه به شرایطی مانند تعلق اهل آن به منطقهٔ جغرافیایی و طبقهٔ اجتماعی معین و جنسیت و قومیت و سن و تحصیلات سخن‌گویان، گونه‌های متعددی دارد که از میان آنها یک گونه اعتبار بیشتری دارد، این گونهٔ خاص "زبان معیار" نامیده می‌شود.زبان معیار
زبانی است که از سوی دولت به رسمیت شناخته می‌شود اما این بدان معنا نیست که هر زبان رسمی الزاماً زبان معیار باشد.زبان رسمی
زبان مشترک یا میانجی زبانی است که به عنوان زبان میانجی برای برقراری ارتباط سخن گویان زبان‌ها و گویش‌های گوناگون، در مقیاس کشوری، به کار می‌رود. زبان رسمی و زبان مشترک در ایران فارسی است.
گفتار صورت اصیل و ابتدایی زبان است. در زبان معیار گفتاری تلفظ و ویژگی‌های لهجه‌ای و آهنگی کلام بیشترین اهمیت را دارد. گونهٔ زبان معیار در ایران آن است که در بین افراد تحصیل کرده و دارای پایگاه اجتماعی و اقتصادی بالاتر رایج است. به علت مرکزیت سیاسی، فرهنگی و اقتصادی تهران، زبان گفتاری رایج در بین تحصیلکردگان تهران، زبان معیار گفتاری در ایران است. زبان معیار گفتاری با زبان محاوره یکی است. برخی از نویسندگان نیز زبان گفتاری را زبان شکسته می‌نامند.نگارش و ویرایش، احمد سمیعی، ۱۳۷۸
گونهٔ فردی نظام زبانی یا به عبارت دیگر شیوهٔ خاص گفتار (و نوشتار) یک فرد معین است، در نظام کلی یک زبان بخصوص.Richards J. C. (1985) Dictionary of language, Teaching & Applied Linguistics, London: Longman
سن نیز می‌تواند از عوامل ایجاد تفاوت در گونهٔ زبانی باشد، مثلاً واژگان، ساختارهای دستوری و آواهای زبانی که جوانان به کار می‌برند گاهی با آنچه سالخوردگان به کار می‌برند متمایز است.
که از آن به عنوان «زبان حرفه‌ای (کَنت)» نیز یاد می‌شود. افرادی که عضو یک جامعهٔ حرفه‌ای هستند یا تحصیلات مشترکی دارند، دارای اشتراکاتی هستند که گونهٔ شغلی و تحصیلی را به وجود می‌آورند. البته زبان‌های رمزی و تفننی (آرگو) مانند زرگری را نمی‌توان از گونه‌های زبان حرفه‌ای به شمار آورد.زبان حرفه‌ایزبان‌شناسی اجتماعی، پیتر ترادگیل ترجمهٔ محمد طباطبایی، ۱۳۷۶
جنسیت گاهی باعث بروز تفاوت‌هایی در سطح واج، واژگان یا دستور می‌شود، چنان‌که برخی اصطلاحات یا ساخت‌ها در فارسی زنانه‌است و برخی مردانه. مثلاً مردی که اصطلاحات زنانه به کار می‌برد به طعنه «اِ وا خواهر» ‌نامیده می شود.درآمدی بر جامعه‌شناسی زبان، یحیی مدرسی، ۱۳۶۸
که از آن به عنوان "لهجه" نیز یاد می‌شود و از مشخصه‌هایی است که به محل تولد و سکونت مربوط می‌شود مثلاً لهجهٔ اصفهانی، لهجهٔ کرمانی.
طبقات اجتماعی گوناگون در هر جامعه، الگوهای رفتاری درون گروهی مشترک دارند... رفتار زبانی نیز به طور کلی بخشی از رفتار اجتماعی محسوب می‌شود.
زبان عامیانه زبانی که از قواعد زبان کتابی و زبان رسانه‌ای پیروی نمی‌کند و در میان اکثر مردم رواج دارد. مردم در زندگی روزمره از این زبان برای ارتباط با یکدیگر استفاده می‌کنند و ارتباطی با سطح سواد یا شغل آنها ندارد.
کارپنتِرز یکی از پرفروشترین و پرطرفدارترین گروه‌های پاپ آمریکایی دهه ۷۰ بود که تنها از دو عضو تشکیل شده بود، ریچارد کارپنتر و کارن کارپنتر. ملودی‌های آرام و سبک‌بال و در عین حال بسیار حساب شده، و آهنگ‌سازی‌های بدون شیله‌پیله و مرتبشان باعث شد تا این گروه در تضاد با گروه‌های پرهیاهوی پاپ/راک هم دههٔ خود قرار گیرد. صدای آرام و دلپذیر کارن بارزترین عنصر موسیقیشان محسوب می‌شود که با آهنگ‌سازی و تنظیمات دقیق برادرش ریچارد تلفیق شده و مجموعه‌ای کامل را می‌سازند.
در سال ۱۹۸۳ کار گروه کارپنترز با مرگ کارن پایان یافت. هرچند ریچارد پس از مرگ او تعدادی از آهنگ‌های دو نفره‌شان را که قبلاً انتشار نیافته بود جمع‌آوری و تکمیل کرد و آلبوم‌های دیگری را از گروه کارپنترز ارائه داد.
شکنجه دولتی اصطلاحاً به شکنجه‌هایی گفته می‌شود که به شکل سازمان‌یافته توسط دولت و به صورت «دستور از بالا» انجام می‌شود. در حقوق بین‌الملل نوعی استاندارد برای این نوع شکنجه تعریف شده است. در این تعریف، شکنجه رفتار یا مجازات رسمی یا دولتی است که رنج شدیدی ایجاد می‌کند و برای نیل به اهداف خاصی از قبیل کسب اطلاعات یا اقرار اعمال می‌شود
در طول تاریخ فلاسفه و دانشمندان شناخته‌شده‌ای از جمله ارسطو، گالیله و فرانسیس بیکن از قربانی شکنجهٔ دولتی شده‌اند، کسانی که توسط نظام‌های سیاسی وقت، دستگاه مذهبی و یا در دادگاه‌های تفتیش عقاید در قرون وسطی به تحت شکنجهٔ دولتی قرار می‌گرفتند. در تاریخ ایران افرادی مانند مزدک، مانی، بابک خرمدین و سید علی‌محمد باب قربانی شکنجه‌های دولتی بوده‌اند. شکنجه‌های دوره صفوی نیز از جمله نمونه‌های ثبت شده از شکنجه‌های حکومتی در تاریخ ایران است.Stewart R. Sutherland (1998). The World's Religions, Published by G.K. Hall, Original from the University of California, Digitized 8 Apr 2008, , 9780816189786, p. 362