moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در کتاب ریاض العاشقین آمده است که: "شیخ ابوالفضل بعد از احمد غزالی به هدایت سالکان مشغول بود."
وی با ابوالنجیب سهروردی و عین‌القضات همدانی برادر طریقت بوده است. ابوالفضل بستی در سال ۵۵۰ هجری قمری در زمان سلطان سنجر بن ملکشاه سلجوقی وفات یافت.
جزایر سُقُطرا یا سُکوترا (به عربی: سُقُطریٰ) مجمع‌الجزایری است که در باختر اقیانوس هند، میان دو قارهٔ آسیا و آفریقا و در دهانهٔ خلیج عدن قرار دارد. این جزایر از آن کشور یمن است.
بر پایهٔ رهنامهٔ دریای اریتره نام ریشه یونانی ندارد ولی ممکن است از نام "سوکوترا" از واژهٔ سانسکریتی "دویپا ساخادراوا (dvipa sakhadrava)" به معنای "جزیرهٔ شادکامی" گرفته شده باشد. گمانه دیگر آن است که از زبان عربی و واژه سوق به معنی بازار و قوطرا به معنی شیره کندر آمده باشد.
جزایر سقطرا در دوران باستان "دیوسکوریدس Dioscorides" نامیده می‌شد و برای یونانیان، مصریان و رومیان شناخته شده بود. در انجیل نیز نام این جزایر آورده شده‌است. مردمان جزیره مدت‌ها پیرو آیین مسیحیت نسطوری بودند که در سدهٔ شانزدهم به کیش اسلام گرویدند.
در قدیم مسافران سرزمین‌های آفریقایی از راه جزیره سکوترا عبور می‌کردند و بیشتر مردمان آن مسیحیان عرب بودند. آنچه آنها را به سکونت در این جزیره جذب می‌کرد ماده‌ای به نام صَبـِر و خون سیاوشان بود. این ماده، صمغ درختی بود که جز در این جزیره در جای دیگر نمی‌رویید. حتی ارسطو در نامه‌ای که به اسکندر مقدونی در هنگام ورود به شام فرستاد، توصیه کرد که گروهی از یونانیان را برای به دست آوردن خون سیاوشان برای داروی مسهل استفاده می‌شود در این جزیره سکونت دهد. هنگامی که اسکندر به این جزیره رسید تعدادی از یونانیان شهر استاگیرا (شهر ارسطو) را با کشتی‌هایی که به دریای قُلزُم روانه کرد در این جزیره سکنی داد.
در زمان چیرگی روم بر مصر و دریای سرخ، شمار زیادی از رومیان در این جزیره ساکن شدند و بر قبایل بربر، یونانیان دوره اسکندر، عرب‌های نصرانی پیروز شدند. آنها در این جزیره عنبر و صبر سقطری فراوان به دست می‌آوردند و به روم صادر می‌کردند. رومیان تا دوره اسلامی هنوز در این جزیره به بهره‌برداری این مواد مشغول بودند و بازرگانی این کالاها در دست آنها بود.محمودآبادی، اصغر و دهقان، معصومه: تجارت یمن پیش از ظهور اسلام. فصلنامه تاریخ اسلام. سال سیزدهم، شماره سوم، پاییز ۱۳۹۱, شماره مسلسل ۵۱. ص۴۷.
آلبوکرک دریاسالار پرتغالی این جزایر را در سال ۱۵۰۷ گشود، اما در سال ۱۵۱۱، سلطان مَهره این جزایر را از فرمان پرتغال خارج ساخت. در سال ۱۸۸۶ جزایر سُقُطرا به بریتانیا تعلق گرفت.
بریتانیا از این جزیره به عنوان یک پایگاه دریایی استفاده می‌کرد؛ که پس از استقلال دولت یمن جنوبی به این کشور واگذار شد.
مجمع‌الجزایر سقطرا، در برگیرندهٔ جزیره‌های مرجانی "سقطرا"، "عبدالکوری"، "سمهه"، "درسه" و چندین جزیرهٔ کوچک‌تر است، که روی هم رفته ۳٬۶۲۵ کیلومتر مربع پهناوری دارند. فاصلهٔ این جزایر تا کرانه‌های خاک اصلی یمن ۳۴۰ کیلومتر و تا کرانه‌های کشور سومالی ۲۵۰ کیلومتر می‌باشد. دو جزیرهٔ "سمهه" و "درسه" به "جزایر برادر" ("الإخوان") نیز نامی هستند.
میزان بارندگی ناچیز است، به همین سبب کشاورزی به سختی انجام می‌گیرد.
جزایر سقطرا، زیست‌بومی بسته‌است، به همین دلیل گونه‌های جانوری و گیاهی منحصر به فردی دارد. نزدیک به یک سوم جانداران این جزایر، تنها در همان‌جا یافت می‌شوند. گونه‌ای درخت که به "خون اژدها" نامی است، در این منطقه فراوان دیده می‌شود.
نزدیک به ۴۳٬۰۰۰ نفر (برآورد سال ۲۰۰۴) در این جزایر زندگی می‌کنند که بیشتر سامی‌تبار هستند. ایشان به زبان عربی و به گویش سقطری سخن می‌گویند که به برخی از گویش‌های رایج در یمن نزدیک است.
خواجه معین الدین محمد بن حسن سجزی، از عرفا و صوفیان سیستانی است. خواجه معین الدین در محضر خواجه عثمان هروی تربیت یافته و در هندوستان مروج دین نبوی و طریقت علوی بوده‌است.
از مریدان وی می‌توان از قطب الدین بختیار کاکی، ضیاالدین بلخی و شهاب الدین غوری نام برد.
خواجه معین الدین دارای اشعار زیادی می‌باشد.
شبکه رادیو و تلویزیون راه فردا یک رسانه خصوصی در افغانستان است که در راستای تأمین و تقویه آزادی بیان مطابق با ماده ۳۴ قانون اساسی این کشور ایجاد گردیده تا از طریق نشر برنامه‌های خبری و معلوماتی در جهت شکوفایی و ترقی کشور و مردم افغانستان گام بردارد.
اساس‌نامه شبکه راه فردا چهار عرصه را برای فعالیت‌های پخش آن مشخص نموده‌است که عبارتند از:
پخش شبکه راه فردا از طریق ماهواره (Tutksat 4A (در تمام نقاط افغانستان، آسیای مرکزی، خاورمیانه و شرق اروپا قابل دریافت است (نقشه ساحات پوشش ماهواره‌ای ضمیمه می‌باشد)
هم چنین پخش تلویزیون راه فردا از طریق ۱۳ آنتن محلی: کابل و ولایات هم‌جوار آن، بیشتر ساحات صفحات شمال کشور، مناطق مرکزی (هزاره جات) و هرات را تحت پوشش خود قرار داده‌است.
این شبکه هم‌اکنون توسط فرستنده‌ای زمینی در کانال ۸ باند VHF در شهر کابل پخش می‌شود، و بر روی ماهواره ترک ست با فرکانس ۱۲۴۴۶ مگاهرتز، سمبل رِیت ۲۴۰۰، قطبیت اُفُقی و FEC ۳/۴ قابل دریافت است.
جزایر فالکلند (به ) یا جزایر مالویناس (به ؛ ) یک مجمع‌الجزایر در اقیانوس اطلس جنوبی است. جزایر اصلی حدود در شرق ساحل جنوبی پاتاگونیا در آمریکای جنوبی و حدود از نوک شمالی شبه‌جزیره جنوبگان، در عرض جغرافیایی حدود ۵۲ درجهٔ جنوبی قرار دارند. این مجمع‌الجزایر با مساحت ، شامل فالکلند شرقی، فالکلند غربی و ۷۷۶ جزیرهٔ کوچک‌تر است. فالکلند به‌عنوان یک سرزمین فرادریایی بریتانیا، دارای خودگردانی داخلی است و بریتانیا مسئولیت دفاع و امور خارجی آن را بر عهده دارد. مرکز و بزرگترین سکونت‌گاه این جزایر، شهر استنلی در شرق فالکلند است.
جنجال بر سر کشف و سپس استعمار جزایر فالکلند بین اروپایی‌ها وجود داشته‌است. در زمان‌های مختلف جزایر تأسیسات فرانسوی، بریتانیایی، اسپانیایی و آرژانتینی داشته‌است. بریتانیا حاکمیت خود را در سال ۱۸۳۳ بر این جزایر تثبیت کرد، اگرچه آرژانتین ادعای خود را بر این جزایر حفظ کرد. در آوریل ۱۹۸۲ نیروهای آرژانتینی جزایر را اشغال کردند اما مدیریت بریتانیا دو ماه بعد در پایان جنگ فالکلند بر جزایر احیا شد. تقریباً تمام فالکلندی‌ها مایلند که این مجمع‌الجزایر جز قلمرو بریتانیا باقی بماند. با این حال حق حاکمیت بر این جزیره به عنوان یک اختلاف ادامه‌دار بین بریتانیا و آرژانتین باقی‌مانده‌است.
جمعیت فالکلند (۳٬۳۹۸ ساکن در سال ۲۰۱۶) عمدتاً از بومیان فالکلند تشکیل شده‌است که بیشتر آن‌ها انگلیسی‌تبار هستند. قومیت‌های دیگر، فرانسوی، جبل‌الطارقی و اسکاندیناویایی هستند. مهاجرت از انگلستان، جزیرهٔ سنت هلن در اقیانوس اطلس جنوبی و شیلی، روند کاهش جمعیت این جزایر را معکوس کرده‌است. زبان فالکلند غالب (و رسمی) انگلیسی است. بر پایه قانون ۱۹۸۳ ساکنان جزایر فالکلند شهروندان بریتانیا محسوب می‌شوند.
این جزایر در مرز مناطق اقلیم اقیانوسی و توندرا قرار دارند و هر دو جزیرهٔ اصلی دارای مناطق کوهستانی با ارتفاع هستند. عمدهٔ فعالیت‌های اقتصادی شامل ماهیگیری، گردشگری و پرورش گوسفند با تأکید بر صادرات پشم با کیفیت بالا است. کاوش نفت با مجوز دولت جزایر فالکلند به علت اختلافات دریایی با آرژانتین محل اختلاف باقی مانده‌است.
جزایر فالکلند دربرگیرندهٔ دو جزیرهٔ بزرگ و مهم فالکلند خاوری و فالکلند باختری و نزدیک به ۷۷۶ جزیرهٔ کوچک است، که روی‌هم‌رفته ۱۲٬۱۷۳ کیلومتر مربع پهناوری دارند و در فاصلهٔ ۴۸۳ کیلومتری کرانه‌های خاوری آرژانتین قرار گرفته‌اند.
نام فارسی آن برگرفته از انگلیسی است. بر سر نام‌گذاری جزایر و هم‌چنین تقدم در اکتشاف جزایر اختلاف بسیار است. بر اساس روایت انگلیسی، ناخدای انگلیسی جان استرانگ این جزایر را در ۱۶۹۰ کشف کرد و به احترام آنتونی کری، پنجمین وایکانت فالکلند در اسکاتلند این نام را بر این جزایر گذاشت.
Wikipedia contributors, "Falkland Islands," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Falkland_Islands&oldid=197192501
محمد نجیب‌الله احمدزی (زادهٔ ۶ اوت ۱۹۴۷ – درگذشته ۲۷ سپتامبر ۱۹۹۶) مشهور به دکتر نجیب، دکتر و سیاستمدار افغان بود که ۵ سال ریاست خدمات امنیت دولتی افغانستانآقای نجیب کی بود؟ را عهده‌دار بود و سپس پنجمین رئیس‌جمهور افغانستان و واپسین رئیس‌جمهور حکومت جمهوری دموکراتیک افغانستان شد. او که از دانشگاه کابل فارغ التحصیل شده بود، پیش از ریاست‌جمهوری، مقام‌های مختلفی را در جمهوری دموکراتیک افغانستان در اختیار داشت و از اعضای جناح پرچم حزب دموکراتیک خلق افغانستان بود.
نجیب‌الله پس از انقلاب ثور و شکل‌گیری جمهوری دموکراتیک افغانستان، در زمان حاکمیت حفیظ‌الله امین، سفیر افغانستان در ایران شد. در حکومت ببرک کارمل به عنوان رئیس خدمات امنیت دولتی برگزیده گردید و یکی از اعضای شاخهٔ حزب دموکراتیک خلق افغانستان بود.نجیب: سالگرد، عوامل فروپاشی، دولت "بی‌بی‌سی فارسی"
نجیب تا ۲۶ سپتامبر ۱۹۹۶ (۶ مهر ۱۳۷۵) و سقوط کابل در دفتر ساختمان سازمان ملل در کابل پناهنده بود اما به‌دست طالبان با برادرش ژنرال احمدزی در ساعات اولیه صبح روز ۲۷ سپتامبر، از سازمان ملل ربوده شده و هر دو بعد از دو روز شکنجه پیکرشان از ایستگاه ترافیکی آریانا به دار آویخته شد.نجیب قربانی تغییر سیاست خارجی روسیه شد؟، "بی‌بی‌سی فارسی"
دکتر نجیب در زمان ریاست جمهوری‌اش حزب خود را به وطن تغییر نام داد و در سال ۲۰۱۷، حامیان محمد نجیب‌الله، حزب وطن افغانستان را به عنوان ادامه راه او ایجاد کردند.
نجیب‌الله در ۶ اوت ۱۹۴۷ در شهر گردیز، مرکز ولایت پکتیا در پادشاهی افغانستان به دنیا آمد. دهکده‌ای که نیاکان او متعلق به آن بودند در بین شهرهای گردیز و «سید کَرَم» پکتیا قرار داشت.https://apnews.com/4f9ac85da580def74cfa647ef4439e13 تبار او از طایفه احمدزی شاخه غلجائی قوم پشتون بود.
وی در لیسه حبیبیه کابل و مدرسه سنت جوزف بارامولای هند تحصیل کرد. او در سال ۱۹۶۴ وارد دانشگاه کابل شد و در سال ۱۹۷۰ لیسانس جراحی پزشکی‌اش را به دست آورد. نجیب‌الله در ۲۸ سالگی در سال ۱۹۷۵ درجه دکترای پزشکی خود را به‌دست آورد. با این حال، او هرگز پزشکی نکرد و در سال ۱۹۶۵ که مصروف تحصیلات دانشگاهی بود، به جناح پرچم حزب دموکراتیک خلق افغانستان (ح.د.خ. ا) پیوست و تا سال ۱۹۷۳ همکار و محافظ نزدیک ببرک کارمل بود. او توانست در سال ۱۹۷۷ عضویت کمیته مرکزی ح.د.خ. ا را به‌دست آورد و در آوریل ۱۹۷۸، رسماً وارد عرصه قدرت شده و از اعضای شورای انقلاب بود.جی. بروس آمستوتز (۱۹۸۶). "افغانستان: پنج سال اول اشغال شوروی. "دانشگاه دفاع ملی. ص. ۷۶. ؛ "همچنان ببینید" حفیظ‌الله عمادی (۲۰۰۵). "فرهنگ و آداب و رسوم افغانستان." چاپ گرینوود. ص. ۴۶. . پس از اینکه وی پله‌های ترقی را به سرعت در حزب پیمود، از طرف جناح خلق که قدرت را به دست داشتند، به عنوان سفیر افغانستان در ایران از مرکز دور شد و پس از مدتی کوتاهی به اروپا تبعید شد. او تا هنگام تهاجم شوروی به افغانستان در سال ۱۹۷۹، در تبعید به سر برد و با سر قدرت آمدن جناح پرچم به رهبری ببرک کارمل، دوباره به افغانستان برگشت.
نجیب‌الله از سوی قوم و همزبانانش ستوده می‌شود و از او با نام‌های «شهید نجیب‌الله» و «دکتر نجیب» یاد می‌کنند.دوازدهمین سال شهادت دکتر نجیب‌الله وی با خانم فتانه نجیب ازدواج کرد، خانم نجیب و فعلاً به همراه سه دخترشان در کشور هند زندگی می‌کنند، وی استاد زبان و ادبیات دری است.
پس از کودتای هفت ثور ۱۳۵۷ خورشیدی، نجیب‌الله در سازمان‌های حزبی مشغول کار شد. در ماه ژوئیه ۱۹۷۸، او به عنوان سفیر به تهران اعزام گردید و پس از مدتی توسط نورمحمد تره‌کی و به دستور حفیظ‌الله امین به اروپا تبعید شد.
در سال ۱۹۸۰، نجیب‌الله به عنوان رئیس خاد، سازمان اطلاعاتی دولت افغانستان منصوب شد و به درجه دگر جنرالی ارتقا یافت. او در طول شش سال ریاست خاد دو تا چهار معاون تحت فرمان خود داشت که به نوبه خود مسئول ۱۲ بخش بودند. بر اساس شواهد، نجیب‌الله در زندگی خانوادگی و حرفه‌ای خود عالی عمل می‌کرد، او بیشتر از همه افرادی که در مناصب عالی جمهوری دموکراتیک افغانستان فعالیت داشت، خدمت کرده‌است. در ژوئن ۱۹۸۱، نجیب الله به همراه محمداسلم وطنجار، فرمانده سابق اردوی ملی افغانستان و وزیر ارتباطات وقت و دگر جنرال محمد رفیع، وزیر دفاع، عضویت کمیته مرکزی حزب دموکراتیک خلق را کسب کردند. در زمان تصدی نجیب‌الله، پرسنل خاد از ۱۰ نفر به ۲۵٬۰۰۰ نفر و سپس ۳۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. کارمندان خاد از پردرآمدترین کارکنان دولتی در افغانستان بودند. نجیب، در مورد برنامه تلقین مقامات خاد گفت: «یک سلاح در یک دست، یک کتاب در دست دیگر» فعالیت‌های ضد شورشی که توسط خاد راه اندازی شد در زمان نجیب الله به اوج خود رسید. نجیب‌الله مستقیماً به کاگ‌ب پاسخگو بود و بخش بزرگی از بودجه خاد توسط اتحاد جماهیر شوروی تأمین می‌شد.
همان‌طور که زمان نشان می‌دهد، نجیب‌الله بسیار کارآمد بود و در دوران تصدی خود به عنوان رهبر خاد، هزاران نفر از شهروندان ضد کمونیست، مخالفان سیاسی و بنیادگراها را دستگیر، شکنجه و اعدام کرد. کارامدی او توجه شوروی‌ها را به خود جلب کرد. به همین دلیل، خاد به بی‌رحمی مشهور شد. علاوه بر این، نجیب الله ریشه‌های سرقت، رشوه و فساد را در ابعادی که قبلاً دیده نشده بود، از میان برداشت.
او در نوامبر ۱۹۸۵ به پست منشی عمومی حزب دموکراتیک خلق افغانستان منصوب شد. به قدرت رسیدن وی با تبدیل خاد از ریاست به وزارتخانه، در ژانویه ۱۹۸۶ همزمان شد. میخائیل گورباچف با بدتر شدن اوضاع در افغانستان و جستجوی راه‌های خروج از آن، خواستار استعفای ببرک کارمل از سمت دبیرکلی حزب دموکراتیک خلق شد. این سؤال که چه کسی جانشین کارمل می‌شود بحث‌های داغی بود، اما گورباچف از نجیب‌الله حمایت کرد. یوری آندروپوف، دمیتری اوستینوف و بوریس پونوماروف همگی به نجیب‌الله فکر می‌کردند. مذاکرات دربارهٔ جانشینی کارمل از سال ۱۹۸۳ آغاز شده بود. با وجود این، نجیب‌الله تنها انتخاب شوروی نبود، یک گزارش جی‌آریو نشان می‌دهد که او یک ملی‌گرای پشتون است، موضعی که می‌تواند محبوبیت رژیم را بیشتر کاهش دهد. فرد مورد نظر جی‌آریو، اسدالله سروری رئیس سابق اگسا، پلیس مخفی قبل از خاد بود، که به عقیده آنها بهتر می‌توانست بین پشتون‌ها، تاجیک‌ها و هزاره‌ها توازن برقرار کند. یکی دیگر از نامزدهای مناسب عبدالقادر بود که رئیس انقلاب ثور بود. با این‌حال نجیب‌الله در ۴ مه ۱۹۸۶ در هجدهمین نشست ح.د.خ. ا جانشین ببرک کارمل، به عنوان دبیرکل حزب دموکراتیک خلق افغانستان شد اما کارمل همچنان پست خود را به عنوان رئیس هیئت شورای انقلاب حفظ کرد.
در ۱۵ مه نجیب‌الله خود را دبیرکل حزب دموکراتیک خلق، کارمل را به عنوان رئیس شورای انقلاب و سلطان‌علی کشتمند را به عنوان رئیس شورای وزیران معرفی کرد.
محمد نجیب الله در سال ۱۹۸۶ رئیس‌جمهور حکومت افغانستان شد و جانشین ببرک کارمل گردید. او به تدریج از اصول اصلی و خطوط مرامی حزب صرف نظر کرد و در قانون اساسی، در اساسنامه و مرامنامهٔ حزب تعدیلاتی به وجود آورد. نام حزب دموکراتیک خلق را به حزب وطن تبدیل کرد و با برنامه‌های سازمان ملل در مورد کناره‌گیری از قدرت، تشکیل حکومت موقت و حتی انتخابات آزاد موافقت نمود. وی یک لویه جرگه تشکیل داد که بیش از ۸۰۰ نفر در آن حضور داشت و در آن جرگه قانون اساسی نیز تغییر داده شد. دکتر نجیب در زمان پیشروی مجاهدین گنجینه باختر را که یکی از بزرگترین گنجینه‌های تاریخ بشمار می‌رود را از موزه ملی به زیرزمین بانک مرکزی انتقال داد تا از غارت در امان بماند. البته همین‌طور شد و در زمان جنگ‌های داخلی از دست غارتگران در امان ماند تا بالاخره در زمان حامد کرزی از آن رونمایی شد.
در دوران ریاست جمهوری وی، اتحاد جماهیر شوروی خروج نیروهای خود را از سال ۱۹۸۹ آغاز نمود و تا ۱۹۹۲ تمام نیروهای شوروی از خاک افغانستان بیرون رفتند. سیاست وی مصالحه با احزاب جهادی برای رسیدن به یک تفاهم ملی بود و اگر احزاب مخالفت می‌کردند، ادامه جنگ بدون حضور نیروهای شوروی بود. هرچند با خروج اتحاد جماهیر شوروی کمک نظامی به دولت نجیب قطع شد، اما شوروی‌ها با کمک‌های اقتصادی و اطلاعاتی از رژیم وی حمایت کردند درحالی‌که پاکستان و ایالات متحده به حمایت خود از مجاهدین ادامه دادند. او در طول دوران تصدی خود سعی کرد با فاصله گرفتن از سوسیالیسم به نفع ناسیونالیسم افغانی، لغو نظام تک‌حزبی و اجازه ورود غیرکمونیست‌ها به دولت از طریق اصلاحات آشتی ملی، چهره جدیدی از رژیم خود را برای مردم معرفی کند. در قانون اساسی سال ۱۹۹۰ همه اشاره‌ها به کمونیسم حذف شد و اسلام دین رسمی اعلام گردید، تاجران تبعید شده نیز اجازه ورود به افغانستان یافتند. به دلایل مختلف، چنین اصلاحاتی باید رژیم دکتر نجیب را از حمایت قابل توجهی برخوردار می‌کرد اما پس از کودتای اوت در مسکو و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در دسامبر ۱۹۹۱، نجیب‌الله بدون حامی خارجی ماند. این امر، همراه با فروپاشی داخلی دولت وی به خصوص پیوستن ژنرال عبدالرشید دوستم به مجاهدین، منجر به استعفای وی در آوریل ۱۹۹۲، و ورود احزاب جهادی به عرصه قدرت افغانستان گردید.
نجیب‌الله سیاست‌های اقتصادی کارمل را ادامه داد. افزایش روابط با بلوک شرق و اتحاد جماهیر شوروی همچنان ادامه داشت و تجارت دو جانبه هنوز برقرار بود. وی توسعه بخش خصوصی در صنعت را تشویق کرد. برنامه پنج ساله توسعه اقتصادی و اجتماعی را که در ژانویه ۱۹۸۶ شروع شده‌ بود تا مارس ۱۹۹۲ ادامه داد. با تطبیق این برنامه، رشد اقتصادی افغانستان که تا سال ۱۹۸۵ سالانه کمتر از ۲ بود، باید به ۲۵ درصد می رسید؛ صنعت ۲۸ درصد، کشاورزی ۱۶ درصد، تجارت داخلی ۱۵۰ درصد و تجارت خارجی باید ۱۵ درصد رشد را در پی می‌داشت. همان‌طور که از یک کشور در حال جنگ انتظار می‌رفت، هیچ‌یک از این اهداف برآورده نشد و اقتصاد افغانستان به رشد سالانه ۲ درصدی خود ادامه داد. قانون اساسی ۱۹۹۰ به بخش خصوصی توجه ویژه‌ای کرد. ماده ۲۰ دربارهٔ تأسیس شرکت‌های خصوصی بود و ماده ۲۵ سرمایه‌گذاری‌های خارجی را در بخش خصوصی تشویق می‌کرد.
در سپتامبر ۱۹۸۶ نجیب‌الله کمیسیون آشتی ملی (NCC) را تأسیس کرد. هدف این کمیسیون برقراری ارتباط دوجانبه میان حامیان انقلاب ثور و مخالفان آن، در یک مرحله جدید بود. در پایان سال ۱۹۸۶، نجیب‌الله خواستار آتش‌بس شش‌ماهه و شروع گفتگوها برای رسیدن به یک تفاهم ملی‌شد، این بخش، مرحله دوم او در سیاست آشتی ملی به‌شمار می‌رفت. در صورتی‌که این مذاکرات ثمربخش واقع می‌شد، برای پایان انحصار قدرت حزب دموکراتیک خلق، یک دولت ائتلافی تشکیل می‌شد، اما این برنامه شکست خورد. درعوض دولت توانست مجاهدان سرخورده را به عنوان شبه نظامیان دولتی به خدمت بگیرد. از جهات مختلف، آشتی ملی باعث شد تا رژیم دکتر نجیب حمایت بیشتری از شهروندان کشور را به‌دست آورد و نیروهای دفاعی او تثبیت شود.
در سپتامبر ۱۹۸۶ قانون اساسی جدیدی نوشته شد که در ۲۹ نوامبر ۱۹۸۷ به تصویب رسید. این قانون اساسی با لغو حق وتوی مطلق رئیس‌جمهور، اختیارات رئیس دولت را تضعیف کرد. به گفته نجیب‌الله، دلیل این حرکت نیاز به تقسیم قدرت واقعی بود. در ۱۳ ژوئیه ۱۹۸۷ نام رسمی افغانستان از جمهوری دموکراتیک افغانستان به جمهوری افغانستان تغییر یافت و در ژوئن ۱۹۸۸ اعضای شورای انقلاب که توسط رهبری حزب انتخاب می‌شد، جایگزین مجمع ملی شد و مردم می‌توانستند اعضا را انتخاب کنند. موضع سوسیالیستی حزب دموکراتیک خلق حتی بیشتر از گذشته تکذیب شد و در سال ۱۹۸۹ وزیر آموزش عالی شروع به «شوروی زدایی» از دانشگاه‌ها کرد. در سال ۱۹۹۰ حتی یکی از اعضای حزب اعلام کرد که همه اعضای حزب دموکراتیک خلق مسلمان هستند و سیاست مارکسیسم کنار گذاشته شده‌است. بخش‌های زیادی از انحصار اقتصادی دولت افغانستان نیز شکسته شد که بیشتر از هرگونه اعتقاد ایدئولوژیکی، به وضعیت تنگاتنگ مربوط می‌شد. عبدالحکیم میثاق، شهردار کابل، حتی اظهار داشت که قاچاقچیان کالاهای مسروقه تا زمانی که کالاهای آنها به بازار داده شود، تحت پیگرد قانونی قرار نخواهند گرفت. یولی ورونسف، به دستور گورباچف، توانست با رهبری ح.د.خ. ا توافق کند که پست‌های وزیر برنامه‌ریزی، شورای وزیران، وزارت‌های دفاع، امنیت دولتی، ارتباطات، مالیه، ریاست بانک‌ها و دیوان عالی کشور توسط دولت ارائه شود. حزب دموکراتیک خلق هنوز می‌توانست معاونان وزیر، والی‌های ولایات را بدون تأیید شوروی تغییر و تبدیل کند، و اکثریت خود را در بوروکراسی دولتی حفظ کند.
انتخابات سال ۱۹۸۷ برگزار شد و نجیب‌الله نیز قانون تشکیل احزاب دیگر و فراهم آوردن پارلمان افغانستان با دو مجلس سنا و مجلس نمایندگان (ولسی جرگه)، و رئیس‌جمهور که به‌طور غیرمستقیم برای یک دوره ۷ ساله انتخاب شود را صادر کرد. احزاب سیاسی جدید باید با استعمار، امپریالیسم، استعمار نو، صهیونیسم، تبعیض نژادی، آپارتاید و فاشیسم مخالفت کنند. نجیب‌الله اظهار داشت که تنها، بخش افراطی اپوزیسیون نمی‌تواند به دولت ائتلافی برنامه‌ریزی شده بپیوندد. هیچ حزبی مجبور نبود که سیاست یا ایدئولوژی حزب دموکراتیک خلق را به اشتراک بگذارد و نمی‌توانند با پیوند بین افغانستان و اتحاد جماهیر شوروی مخالفت کنند. انتخابات پارلمانی در سال ۱۹۸۸ برگزار شد. حزب دموکراتیک خلق ۴۶ کرسی را در مجلس نمایندگان به دست آورد و دولت را با حمایت جبهه ملی، که ۴۵ کرسی به دست آورد و احزاب چپ‌گرا که به تازگی به رسمیت شناخته شده بودند، ۲۴ کرسی را تحت کنترل خود درآوردند. اگرچه انتخابات توسط مجاهدین تحریم شد، اما دولت ۵۰ کرسی از ۲۳۴ کرسی مجلس نمایندگان و همچنین تعداد کمی از کرسی‌های مجلس سنا را خالی گذاشت، به این امید که چریکی‌ها به مبارزه مسلحانه خود پایان دهند و در دولت سهیم شوند. تنها حزب مخالف مسلح که با دولت صلح کرد حزب‌الله بود، یک حزب کوچک شیعه که نباید با حزب بزرگتر در ایران یا سازمان لبنان اشتباه گرفته شود.
چندین شخصیت روشنفکر مخالف یا موافق رژیم که پیشنهاد نجیب‌الله را جدی گرفته بودند، با وضع شدن وضعیت اضطرار در ۱۸ فوریه ۱۹۸۹، چهار روز پس از خروج اتحاد جماهیر، امیدهای شان با خاک یکسان شد. تنها در ماه فوریه ۱۷۰۰ روشنفکر بازداشت شدند و تا نوامبر ۱۹۹۱ دولت همچنان بر آزادی بیان نظارت و محدودیت وضع می‌کرد. مشکل دیگر این بود که اعضای حزب سیاست او را نیز جدی گرفتند، نجیب‌الله اظهار داشت که اکثر اعضای حزب احساس «وحشت و بدبینی» می‌کنند. در دومین کنفرانس حزب، اکثریت اعضا، شاید تا ۶۰ درصد، سوسیالیست‌های رادیکال بودند. به گفته مشاوران اتحاد جماهیر شوروی (در سال ۱۹۸۷)، بحثی تلخی در درون حزب بین کسانی که طرفدار اسلامی شدن حزب بودند و کسانی که می‌خواستند از دستاوردهای انقلاب ثور دفاع کنند، آغاز شده بود. مخالفت با سیاست آشتی ملی وی در سراسر حزب، به ویژه از طرف کارملیست‌ها، روبرو شد. بسیاری از مردم از تخصیص منابع دولتی کمی که دولت افغانستان در اختیار داشت، حمایت نمی‌کردند. از سوی دیگر، چندین عضو در حال اعلام شعارهای ضد شوروی بودند زیرا برنامه آشتی ملی را متهم می‌کردند که اتحاد جماهیر شوروی از آن حمایت کرده و آن را توسعه می‌دهد. نجیب‌الله به مخالفان بین حزبی اطمینان داد که از دستاوردهای حزب دست نخواهد کشید:
چندی پیش از سقوط کابل در سال ۱۹۹۶، نجیب به سازمان ملل متحد تقاضای پناهندگی کرد که به او اعطا شد. با این حال، تلاش او برای فرار به فرودگاه توسط نیروهای عبدالرشید دوستم خنثی‌شده و بی‌نتیجه ماند. دوستم که هنگامی به او وفادار بود، در این هنگام با احمد شاه مسعود که فرودگاه را تحت کنترل قرار داشت، متحد شد.
نجیب در هنگام انتظار در مجتمع سازمان ملل متحد در کابل، که برای به مذاکره‌هایی دربارهٔ انتقال امن او به هند می‌پرداختند، شروع به ترجمهٔ کتاب "بازی بزرگ" از پیتر هاپکرک به زبان مادری‌اش پشتو کرد. دولت هند در پی مسئلهٔ اعطای پناهندگی سیاسی به نجیب و انتقال او به خارج از کشور، در یک موقعیت دشوار قرار گرفته بود. حامیان ادعا کردند که او همیشه به دولت هند نزدیک بوده، پس احتمال رد تقاضای پناهندگی او وجود ندارد، اما دیگران گفتند: انجام این کار احتمالاً برای هند در رابطه با دولت شکل گرفتهٔ مجاهدین تحت توافقنامهٔ پیشاور خطرساز خواهد شد.
هند به او اجازهٔ پناهندگی در سفارتش را نداد و بیان کرد که اینکار احتمالاً باعث ایجاد یک «رقابت شبه‌قاره‌ای» شده و اقدامات تلافی‌جویانه در برابر جامعهٔ هندو افغان را دربر خواهد داشت، و استدلال کرد که نجیب به مراتب در ساختمان سازمان ملل متحد امن‌تر خواهد بود. تمام تلاش‌ها شکست خورد و او در نهایت در مقر سازمان ملل متحد در کابل پناهنده شد، جایی که او تا سال ۱۹۹۶ باقی ماند.
در سال ۱۹۹۴، بادراکومار یک دیپلمات ارشد هند به کابل فرستاده شد و با احمد شاه مسعود، وزیر دفاع، در مورد تحکیم روابط با مقامات افغانستان، بازگشایی سفارت، و اجازه دادن نجیب برای پرواز به هند مذاکره کرد، اما مسعود این درخواست را رد کرد. بادراکومار در سال ۲۰۱۶ نوشت که معتقد است که مسعود نمی‌خواست که نجیب کشور را ترک کند، زیرا قصد استفادهٔ استراتژیک از او را داشت و «احتمالاً امید به زندگی مشترک با نجیب در جایی در بطن زمان وجود داشت، زیرا نجیب سیاستمداری خارق‌العاده بود که به عنوان یک دارایی استراتژیک باید در کنار او می‌بود». در آن زمان، مسعود فرماندهی نیروهای دولتی را برعهده داشت و با نیروهای شبه‌نظامیان دوستم و گلبدین حکمتیار در طول جنگ‌های کابل مشغول به جنگ بود.
در سپتامبر ۱۹۹۶، زمانی که طالبان در حال ورود به کابل بودند، مسعود به نجیب فرصتی داد تا از پایتخت فرار کند. نجیب خودداری کرد. دلیل اینکه او چرا خودداری کرد دقیقاً مشخص نیست. مسعود ادعا کرد که نجیب می‌ترسید که «اگر او با تاجیک فرار کند، برای همیشه نزد پشتون‌ها نفرین می‌شود.»Rashid, A. (2002). Taliban: Islam, Oil and the New Great Game in Central Asia. Quote on p. 49. Also see footnote 15 on p. 252 افراد دیگر مانند ژنرال اسحاق توخی، که با نجیب تا روز قبل از شکنجه و قتلش همراه بود، اظهار کردند که اعتماد نجیب نسبت به مسعود کاهش‌یافته بود، زیرا شبه‌نظامیان به‌طور متدوام به سازمان ملل متحد موشک شلیک می‌کردند و مسعود به‌طور مؤثر مانع ترک اولیهٔ نجیب از کابل شده بود. اسحاق توخی بیان کرد: «اگر مسعود می‌خواست که نجیب به صورت امن از کابل خارج شود، می‌توانست مانند انتقال سایر مقامات عالی رتبهٔ حزب کمونیست در بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶، این فرصت را برایش فراهم سازد.»Interview with General Tokhi. Relevant section from 09.40 min. - https://www.youtube.com/watch?v=4MPzl7DnrTg
در شامگاه ۲۶ سپتامبر ۱۹۹۶ نجیب در ساختمان سازمان ملل متحد بود که نیروهای طالبان به سراغ او رفتند. طالبان او را از سازمان ملل ربوده و به مرگ شکنجه کردند، سپس جسدش را در پشت خودرویی بستند و در خیابان‌های کابل به نمایش گذاشتند. سرنوشت برادر او، شاهپور احمدزی، نیز همانگونه بود. صبح روز بعد طالبان برای این‌که به مردم نشان بدهند که یک دورهٔ جدید آغاز شده، اجساد نجیب و شاهپور را روبروی کاخ ریاست جمهوری ارگ (چهارراه آریانا) بر روی تیرهای چراغ راهنمایی آویزان کردند. بنابر گزارش روزنامه‌نگار رابرت پری برای تمسخر، در میان انگشتان بی‌جان جسدشان پول و سیگار گذاشتند. طالبان مانع برگزاری مراسم تشییع جنازه، خواندن نماز و غسل میت برای نجیب و شاهپور در کابل شدند. اجساد بعداً به کمیته بین‌المللی صلیب سرخ تحویل داده شد و پس از آن به گردیز در ولایت پکتیا انتقال یافت، جایی که اقوام احمدزی پس از خواندن نماز و اجرای مراسم تشییع جنازهٔ اسلامی آن‌ها را به خاک سپردند.
در ژوئیهٔ سال ۲۰۱۵ اعضای گروه طالبان، بقایای جسد نجیب را از قبر بیرون کشیدند و نابود کردند.
اخبار قتل نجیب، به خصوص در جهان اسلام، با محکومیت گسترده بین‌المللی روبرو شد."Situation of human rights in Afghanistan" United Nations Resolution 51/108, Article 10. 12 December 1996. Retrieved 1۵ ژوئن ۲۰۱۵ ""Endorses the Special Rapporteur's condemnation of the abduction from United Nations premises of the former President of Afghanistan, Mr. Najibullah, and of his brother, and of their subsequent summary execution;"" سازمان ملل متحد بیانیه ای صادر کرد که کشتار نجیب‌الله را محکوم کرده و ادعا کرد که این امر افغانستان را بی‌ثبات خواهد کرد. طالبان با صدور حکم اعدام برای دوستم، مسعود و برهان‌الدین ربانی جواب دادند. هند، که از نجیب حمایت می‌کرد، قتل او را به شدت محکوم و در تلاش برای مهار ظهور طالبان شروع به حمایت از احمد مسعود و «ائتلاف شمال»، کرد.Pigott, Peter. Toronto: Dundurn Press Ltd, 2007. . p. 54. – via Google Books
در سال ۲۰۱۶، در بیستمین سالگرد مرگ نجیب، مرکز تحقیقات افغانستان، پاکستان را به خاطر مرگ او متهم کرد و ادعا کرد که برنامه کشتن نجیب الله توسط پاکستان اجرا شده‌است.
مشاور امنیت ملی افغانستان حمدالله محب در ۱ ژوئن ۲۰۲۰ به قبر او در گردیز سفر کرد، همسر نجیب، فتانه نجیب گفت: قبل از ساخت یک مقبره برای او، دولت باید دربارهٔ ترور او بررسی کند.
پس از مرگ نجیب‌الله، جنگ دردناک داخلی بین جناح‌های مجاهدین و رژیم طالبان ادامه یافت و در پی تحمل مشکلات فساد و فقر تصویر او در میان مردم افغانستان به‌طور چشمگیری بهبود یافته و نجیب به عنوان رهبری قوی و میهنی شناخته شد. از حدود دههٔ ۲۰۱۰ پوستر و تصاویر او در بسیاری از ولایت‌های افغانستان دیده می‌شود.
در سال ۱۹۹۷، «حزب وطن دموکراتیک افغانستان» تشکیل شد و در سال ۲۰۰۳، به منظور متحد کردن اعضای سابق حزب دموکراتیک خلق، که قبلاً توسط نجیب رهبری می‌شد، حزب جدید با نام «حزب متحد ملی» تشکیل شد.Afghan Biographies - Olumi, Noorulhaq Noor ul Haq Olomi Ulumi
آورورا (Aurora) نام الههٔ سپیده‌دم روم باستان و معادل ائوس یونانی بوده‌است. آورورا از خدایگان درجه دوم محسوب می‌شده و جزو المپیان نبوده‌است. در روایتی او یکی از تیتان‌ها بوده‌است که در نبرد نخستین علیه خدایان شرکت نجسته بود.
در مورد آورورا افسانه‌ای هست که عاشق تیتون (تیتونوس) شاه حبشی شد و از زئوس خواست به او بی‌مرگی ببخشد. زئوس آرزویش را برآورد. اما آن‌چه اورورا نخواسته بود جوانی جاوید برای تیتونوس بود. تیتونوس آن‌قدر پیر شد که تبدیل به موجودی سیاه و مچاله و عاجز و درمانده گشت و آورورا از سرناچاری او را به جیرجیرک تبدیل کرد.
ممنون فرزند تیتونوس و اورورا در جنگ تروآ شرکت جست و آکیلیس (آشیل) پهلوان معروف،او را به تلافی مرگ آنتی‌کلوس هلاک کرد.
آورورا در مجموعه داستان‌های رباتی آسیموف، نام یکی از چند ستاره‌ای است که به وسیلهٔ انسان‌ها مسکونی سازی شده‌است. اگرچه ساکنان این سیاره‌ها انسان هستند و از نسل همان انسان‌های زمینی، ولی مردم زمین به آن‌ها "فضایی" می‌گویند.
فضایی‌ها، ساکنان کرات مسکونی شده هستند که با دستکاری ژنتیکی بدن و دستکاری محیط زیستشان، موفق شده‌اند مرزهای پیری و مرگ را دورتر ببرند و تا چهار پنج قرن زندگی کنند. آن‌ها از رباتها در زندگی روزمره و در صنایع و کارخانه‌ها استفاده می‌کنند.
و به همین دلایل، روابط میان ساکنان زمین و ساکنان کرات فضایی چندان خوب نیست. فضایی‌ها در زمینی‌ها به دیده تحقیر می‌نگرند و به نظرشان آن‌ها موجوداتی پر از میکروب و بیماری با عمر کوتاه هستند و زمینی‌ها نیز که از زندگی کردن با رباتها بیزار هستند، و از دیدگاه فضایی‌ها نسبت به خود مطلع می‌باشند، فضایی‌ها را بیگانه می‌پندارند.
یکی از داستان‌های رباتی ایزاک آسیموف روی سیارهٔ آورورا اتفاق می‌افتد.
از دیگر کرات فضایی که در داستان‌های آسیموف نقش دارند، می‌توان سولاریا را نام برد.
آورورا نام الههٔ سپیده‌دم در اساطیر یونان است. از آن‌جایی که آورورا اولین سیاره‌ای بوده که در رشته‌افسانهٔ آسیموف زمین‌گونه شده و نخستین دنیای فضایی است، نام آورورا را گرفته‌است.
سامانهٔ دانشگاه تگزاس یکی از بزرگ‌ترین سامانه‌های دانشگاهی آمریکا است و متشکل از ۱۵ دانشگاه و مرکز علوم پزشکی می‌باشد.
بودجهٔ این سامانهٔ دانشگاهی در سال ۲۰۰۶ بالغ بر ۱۱٫۴۹۸ میلیارد دلار بود.
از ۱۵ موسسه عضو سامانهٔ دانشگاه تگزاس، تعداد ۴ دانشگاه دانشگاه‌های علوم پزشکی می‌باشند.
سامانهٔ دانشگاه تگزاس در ۱۵ پردیس خود در سال ۲۰۰۸ از ۱۹۵٬۰۰۰ دانشجوی تمام وقت ثبت نام به عمل آورد. از این تعداد طبق بخشنامه‌های ایالتی ۵۰٪ بومی ایالت تگزاس٬ ۲۵٪ آمریکایی‌های غیر بومی و ۲۵٪ باقی را دانشجویان خارجی تشکیل می‌دهند.
بودجه کل این سامانه در سال ۲۰۰۹ بالغ بر ۱۱٫۵ میلیارد دلار بود که نزدیک به ۲٫۱۷ میلیارد دلار آن صرف تحقیقات گشت.
مرکز این سامانه در شهر آستین بوده و در سال ۱۸۷۶ تأسیس گردید.
از لحاظ سرمایه گذاری در تحقیقات علمی و فناوری، سامانهٔ دانشگاه تگزاس با ۲٫۵ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری در کشور در رتبه نخست قرار دارد.
مجموعاً ۱۹ برنده جایزه نوبل علمی، یا دانش‌آموخته این سیستم بوده‌اند یا اعضای هیئت علمی این سامانهٔ دانشگاهی. برای جایزه پولیتزر این تعداد ۲۰ نفر است.
در حیطه نوآوری زیست‌فناوری، این سیستم دانشگاهی بیشترین تعداد اختراعات ثبت شده در جهان را در سال ۲۰۰۶ داشت.
دانشگاه تگزاس در ال پاسو چهارمین بزرگ‌ترین دانشگاه سیستم دانشگاه تگزاس در ایالت تگزاس در ایالات متحده آمریکا می‌باشد.
این دانشگاه که در شهر ال پاسو قرار دارد در سال ۲۰۰۶ بیش از ۱۹۰۰۰ دانشجو ثبت نام بعمل آورد. دانشگاه تگزاس در ال پاسو به «یوتپ» مخفف سازی شده‌است. این دانشگاه دارای هفت دانشکده می‌باشد که هر کدام از هر کدام از این دانشکده‌ها می‌توان مدارک کارشناسی، کارشناسی ارشد، و دکترا گرفت. در حال حاضر، یوتپ ۷۱ رشته کارشناسی، ۷۶ رشته کارشناسی ارشد، و ۲۰ رشته در مقطع دکترا را تحت نظر دارد.
http://en.wikipedia.org/wiki/University_of_Texas_at_El_Paso
اثر پروانه‌ای فیلمی تریلر روان‌شناختی به نویسندگی و کارگردانی اریک برس و جی. مکی گروبر و با بازی اشتون کوچر و ایمی اسمارت، محصول سال ۲۰۰۴ آمریکا است. داستان فیلم از اثر پروانه‌ای مطرح شده در نظریه آشوب استفاده می‌کند. نسخه دوم این فیلم هم با نام "اثر پروانه‌ای ۲" در سال ۲۰۰۶ ساخته شده‌است و نسخه سوم این فیلم هم با نام "اثر پروانه‌ای ۳" سه سال بعد ساخته شد.
در این فیلم، شخصیتی به نام ایوان، از دوران کودکی خاطره‌هایش را از دست می‌داده. پس شروع به یادداشت خاطرات روزانه‌اش می‌کند. اتفاقات بسیار عجیبی می‌افتد که زندگی آنها را زیر و رو می‌کند، و ایوان تمام آنها را از یاد می‌برد. اما زمانی که بزرگ می‌شود، روشی پیدا می‌کند که با استفاده از همان خاطراتی که یادداشت کرده، به خاطره‌های فراموش شده برسد و این توانایی را پیدا می‌کند تا گذشته را عوض کند. اما با عوض کردن گذشته، آینده زیر و رو می‌شود و …
وَزن در زبان علمی و مهندسی، به نیرویی گفته می‌شود که در اثر گرانش به جرم وارد می‌شود. ولی امروزه اکثر مردم و حتی در بسیاری از متن‌های رسمی و قانونی در جایی از واژهٔ وزن استفاده می‌کنند که منظور جرم جسم است.
واژهٔ وزن نیروی گرانشی وارد شده از طرف زمین به اجسام است و واحد آن نیوتون می‌باشد. ماهیت وزن از جنس نیرو و برداریست. وزن یک جسم به جرم آن جسم و مقدار نیروی گرانش وارد شده بر آن جسم وابسته است. وزن برخلاف جرم مقدار ثابتی ندارد و چنانچه نیروی گرانش وارد شده بر جسم تغییر کند مانند شرایطی که جسم به سیاره دیگری منتقل شود وزن آن جسم نیز تغییر می‌کند.
بزرگی نیرو را با "W" (به صورت ایتالیک) نمایش می‌دهند. بزرگی نیرو عبارت است از جرم جسم یا "m" ضرب در بزرگی شتاب محلی گرانش زمین یا "g" پس می‌توان گفت: W=m.gدر فضای برداری وزن را با نماد W (به صورت پُررنگ) نمایش می‌دهیم. یکای اندازه‌گیری وزن در سامانهٔ استاندارد بین‌المللی یکاها یا SI نیوتن در نظر گرفته شده‌است. برای نمونه جسمی با جرم ۱ کیلوگرم وزنی برابر با ۹٫۸ نیوتن، در سطح زمین دارد و در سطح ماه وزنی برابر با حدود یک-ششم (۱/۶) وزن خود در زمین دارد و در فضایی دور از جرم‌های آسمانی به گونه‌ای که اثر نیروی گرانش آن‌ها بر جسم نزدیک صفر باشد، می‌توان گفت که جسم تقریباً بی‌وزن است.
وزن وام واژه‌ای عربی در زبان فارسی است. در زبان انگلیسی به وزن، وِیت گفته می‌شود بدین خاطر نماد وزن از ابتدای این واژه که دابلیو W است گرفته شده.
گذشتهٔ مفهوم سنگینی و سبکی به تاریخ فلسفهٔ یونان باستان بازمی‌گردد. مفهوم‌های سبکی و سنگینی در دید آن‌ها به عنوان ویژگی‌های ذاتی ماده در نظر گرفته می‌شد. افلاطون وزن را به صورت تمایل طبیعی ماده به بازگشت به خویش توصیف کرده بود. در دید ارسطو، سبکی و سنگینی نشان دهندهٔ تمایل به حفظ نظم طبیعی چهار عنصر پایه‌ای جهان: هوا، خاک، آب و آتش است. او سنگینی مطلق را به خاک و سبکی مطلق را به آتش نسبت داد. ارشمیدوس وزن را به عنوان ویژگی ای در برابر شناوری دانست و آن را در کشمکش میان غرق شدن یا شناور ماندن یک جسم بر روی سیال مؤثر دانست. اولین تعریف ریاضی وزن از سوی اقلیدوس گفته شد؛ وی تعریف کرد که: «وزن، سنگینی یا سبکی یک جسم نسبت به دیگری است که با ترازو اندازه‌گیری می‌شود.»
آوای تندر عنوان داستان کوتاهی علمی-تخیلی است از ری بردبری که نخستین بار در سال ۱۹۵۲ در مجموعهٔ سیب‌های طلایی خورشید چاپ شد و تا سال ۲۰۰۴ که در آخرین مجموعه داستان‌های کوتاه بردبری که با نام آوای تندر و داستان‌های دیگر چاپ شود، در ۳۰ مجموعه و مجلهٔ مختلف به چاپ رسید که مشهورترین آن‌ها در The Great SF Stories ۱۴چاپ ۱۹۵۲ بود.
هر کدام از ۲۵ جلدِ سری کتاب‌های «داستان‌های برتر علمی‌تخیلی»، بهترین داستان‌های علمی‌تخیلی چاپ شده در هر سال را به انتخاب و گردآوری آیزاک آسیموف شامل بود که در سال ۱۹۷۹ با چاپ اولین شمارهٔ آن که داستان‌های سال ۱۹۳۹ را در برمی‌گرفت آغاز و آخرین شمارهٔ آن با مرگ آسیموف در سال ۱۹۹۲ روی سال ۱۹۶۳ متوقف شد.
از روی این داستان فیلمی سینمایی با کارگردانی «پیتر هایمز» ساخته شد که فیلم‌نامه‌اش را توماس دین دانلی نوشته بود. فیلم قرار بود در سال ۲۰۰۳ به نمایش درآید، اما بی‌پولی تهیه‌کنندگان در مراحل پس از فیلمبرداری، هم‌چنین جاری شدن سیل در جمهوری چک در سال ۲۰۰۲ که باعث از بین رفتن بسیاری از دکورهای فیلم شد، سبب شد تا با وقفه‌ای طولانی در سال ۲۰۰۵ به نمایش در آید.
همان‌طور که از اولین سطور داستان به چشم می‌آید، ایدهٔ داستان می‌گردد حول سوژهٔ مورد علاقه علمی‌تخیلی نویسان، یعنی سفر در طول زمان و بعد هم لابد اتفاق‌ها و از این دست ماجراهایی که در این خط داستانی زیاد به چشم می‌خورند. اما این داستان سه فرق عمده با همه‌شان دارد، اول این‌که بردبری با نگاه خاص خودش آن را نوشته است! دوم این جزو نخستین داستان‌های نوشته شده با مبنا قرار دادن این درون‌مایه‌است و سوم هم این که یکی از اولین جملاتی که با خواندن داستان به ذهن خوانندگان آشنا با نظریه‌های علمی، به خصوص نظریهٔ آشوب برسد چنین خواهد بود: «چه جالب؛ پروانه! یعنی چقدر با تئوری اثر پروانه‌ای ربط دارد؟» و اصل ماجرا هم همین است، و جوابش هم خیلی ساده‌است: «خیلی زیاد! خود خودش است اصلاً!»
در تاریخچهٔ این تئوری آمده این ایده که پروانه‌ای بتواند تأثیر موجی غیرقابل پیش‌بینی بر حوادث بعدی داشته باشد، نخستین بار در سال ۱۹۵۲ در داستانی از ری بردبری با موضوع سفر در زمان آمده‌است.
اصطلاح «اثر پروانه‌ای» خود اولین بار به سال ۱۹۶۳ در مقاله‌ای از ادوارد لورنز در آکادمی علوم نیویورک مطرح شد. در آن مقاله آمده‌است: «بال زدن پروانه‌ای ممکن است سیر طبیعی آب و هوا را برای همیشه تغییر دهد؟»
سیمور مایرون هرش (، متولد ۸ آوریل ۱۹۳۷ در شیکاگو، ایلینوی)، روزنامه‌نگار تحقیقی و
نویسنده آمریکایی است که موفق به کسب جایزه ادبی پولیتزر شده‌است.
هرش ساکن واشینگتن، دی.سی. است و مقالاتش معمولاً در نشریهٔ نیویورکر منتشر می‌شود.
در سال ۲۰۰۶ هرش پرده از نقشه برخی مقامات آمریکا برای بمباران وسیع ایران و تشدید حمایت از ناآرامی‌های قومی و اقلیت‌های غیر فارس زبان در ایران برداشت.Annals of National Security: The Iran Plans: The New Yorker
وی همچنین در یک سخنرانی برای اعضای اتحادیه آزادی‌های مدنی این کشور پرده از شکنجه و آزار زندانیان ابوغریب برداشت.افشاگری‌های هولناک سیمور هرش از زندان ابوغریب
دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی در تگزاس یا از نوع مراکز دولتی و ایالتی می‌باشند یا تحت حمایت مالی بنیادهای خصوصی فعالیت می‌کنند. تگزاس در سال ۲۰۱۰ تعداد ۱۴۶ دانشگاه در حال فعالیت داشت.Texas Higher Education Facts
از لحاظ سرمایه‌گذاری ایالتی در تحقیقات علمی و فناوری، ایالت تگزاس با ۱،۸۴ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری در سال ۲۰۰۹ در کشور آمریکا در رتبه نخست قرار داشت. در همان سال، تگزاس از نظر کل مجموع بودجهٔ صرف شده برای تحقیقات و نوآوری، در میان ایالات آمریکا در رتبه سوم قرار داشت.http://www.thecb.state.tx.us/reports/PDF/2056.PDF?CFID=32279498&CFTOKEN=63755130
در سال ۲۰۰۶، ۲۴٫۷٪ اهالی تگزاس ۲۵ سال به بالا صاحب مدرک لیسانس بودند، در حالیکه این رقم برای میانگین کل آمریکا در حدود ۲۷٪ است.Sources: U.S. Census Bureau; U.S. International Trade Administration; Economic Policy Institute paper, «Revisiting NAFTA,» Sept. 28, 2006.
با وجود قرار داشتن مراکزی مثل مرکز کنترل پروازهای ناسا در پایگاه جانسون شهر هیوستون در تگزاس٫اقتدار علمی این ایالت بیشتر در حیطه علوم پزشکی می‌باشد چرا که مرکز پزشکی تگزاس و مرکز پزشکی جنوب تگزاس هر دو در این ایالت قرار دارند. مرکز پزشکی تگزاس بزرگ‌ترین مرکز درمانی/تحقیقاتی دنیا است.
در سال ۲۰۰۷، این ایالت ۶۵۷ میلیون دلار از دولت فدرال جهت تحقیقات پزشکی دریافت نمود، که بیشتر از هر رشته دیگری بود. ۶۱٪ کل تحقیقات سال ۲۰۰۷ (از نظر بودجه تخصیص یافته) در حیطه پزشکی و علوم زیستی بود.
با اینحال، تگزاس به دلیل دارا بودن منابع غنی نفتی، در مهندسی پتروشیمی و نفت دارای موسسات پژوهشی و آموزشی فعالیست، به‌طوری‌که مقطع دکترای مهندسی نفت و پتروشیمی در دانشگاه تگزاس در آستین و دانشگاه تگزاس A&M در ایالات متحده آمریکا رتبه اول و دوم در سطح کشور می‌باشند.Petroleum - Best Engineering Schools - Graduate Schools - Education - US News and World Report
در ایالت تگزاس پنج سیستم مهم دانشگاهی دولتی در سطح گسترده مشغول به کار می‌باشد.
سیستم دانشگاه تگزاس در مرتبه نخست ۱۵ پردیس دارد که به تنهایی در سال ۲۰۰۶ از ۱۹۰٬۹۰۳ دانشجوی تمام وقت ثبت نام به عمل آورد. دانشگاه ایالتی تکزاس شعبه آستین از این گروه از بزرگ‌ترین و معتبرترین دانشگاه‌های آمریکا است به‌طوری‌که در یکی از رده‌بندی‌های اخیر دانشگاه‌های برتر دنیا در رده ۱۵ جهان قرار گرفته‌است. مصطفی چمران دانش‌آموخته کارشناسی ارشد این دانشگاه بود.
سپس سیستم دانشگاه تگزاس A&M در ۱۷ پردیس خود سالیانه پذیرای نزدیک به ۱۰۰٬۰۰۰ دانشجوی تمام وقت است.
و بالاخره دانشگاه هیوستون با ۵۶٬۰۰۰ دانشجو در ۴ پردیس، سومین بزرگ‌ترین سیستم دانشگاهی دولتی تکزاس را تشکیل می‌دهند.جهت مراجع به ویکی‌پدیای انگلیسی مراجعه شود
سیستم دانشگاه ایالتی تگزاس، سیستم دانشگاه شمال تگزاس، و سیستم دانشگاه فناوری تگزاس نیز هر کدام چندین شعبه دارند.
یکی از عمده‌ترین منابع پشتیبانی مالی مراکز دانشگاهی و تحقیقاتی تگزاس در دهه‌های اخیر، ذخایر نفتی تگزاس بوده‌استمقاله Texas Uses Oil to Fuel Research
نوشته COLIN NORMAN در نشریه Science شماره Vol. 220. no. 4595 مورخ 22 April 1983 ص۳۹۰-۳۹۳
مرکز پزشکی تگزاس بزرگترین تجمع مراکز پزشکی در یک جا در جهان است."Rebuilding the unity of health and the environment: the greater Houston metropolitan area". Christine Coussens, Institute of Medicine (U.S.). Roundtable on Environmental Health Sciences, Research, and Medicine, Institute of Medicine (U.S.). Board on Health Sciences Policy. Editors Lovell A. Jones, John Porretto, Christine Coussens. National Academies Press, 2005. . pp.xi"Finding Anything About Everything In Texas". Edward M. Walters. Taylor Trade Publications, 2005. ISBN 1-58979-199-1 pp.185"U.S./Latin trade", Volume 2. New World Communications, Inc., 1994. Original from the University of California. pp.68 در میان مراکز علوم پزشکی دیگر می‌توان منطقه پزشکی جنوب‌غربی در شهر دالاس، مرکز سرطان ام دی اندرسون دانشگاه تگزاس در هیوستون و مرکز پزشکی جنوب تگزاس در شهر سن آنتونیو را نام برد.
مرکز پزشکی دانشگاه تگزاس ساوت‌وسترن همواره در رده‌بندی ۳۰ دانشگاه برتر از ۱۵۰ دانشگاه علوم پزشکی در آمریکا قرار دارد و نشریه نیچر این مرکز را در سال ۲۰۱۸ در رتبه نخست موسسات علوم پزشکی از نظر تحقیقات قرار داد.https://www.natureindex.com/supplements/nature-index-2019-biomedical-sciences/tables/healthcare
در میان موسسات خصوصی، دانشکده پزشکی بیلور دارای شهرت و آوازه جهانی است. این دانشگاه علوم پزشکی همانند سالهای گذشته در سال ۲۰۰۷ در میان ده دانشگاه برتر ایالات متحده در تحقیقات علوم پزشکی قرار گرفت. ابراهیم یزدی از اعضای هیئت علمی این دانشگاه بود.
مرکز انجمن قلب آمریکا نیز در دالاس قرار دارد.
در میان دانشگاه‌های خصوصی دانشگاه رایس دارای اعتبار بین‌المللی ویژه ایست. دانشگاه ترینیتی و دانشگاه متودیست جنوبی و دانشگاه بیلور نیز دارای اعتبار والایی در سطح ملی می‌باشند.
شهریه این نوع موسسات اغلب بسیار گران و نزدیک به دست کم ۱۵٬۰۰۰ دلار در هر ترم می‌باشد.
اما برخی آزمایشگاه‌ها نیز در تگزاس خصوصی می‌باشند. موسسه تحقیقات جنوب غربی در سن آنتونیو در این میان دارای فعالیت‌های گسترده ایست.
جمعاً ۹ برنده جایزه نوبل در این دانشگاه‌ها مشغول به کار هستند.
دانشکده پزشکی مرکز پزشکی دانشگاه تکزاس شعبه جنوب‌غربی به تنهایی چهار نوبلیست در هیئت علمی خود هم‌اکنون در استخدام دارد.
در مجموع می‌توان تعداد وابستگان با جوایز نوبل در تگزاس در حال و گذشته را به‌طور زیر خلاصه نمود:
مؤسسهٔ تحقیقات جنوب‌غربی از بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین مؤسسات تحقیقاتی خصوصی در ایالات متحدهٔ آمریکا است.
این مؤسسه در سال ۱۹۴۷ تأسیس گردید و در سن آنتونیو قرار دارد.
در سال ۲۰۱۰ این مؤسسه بیش از ۵۴۸ میلیون دلار درآمد به‌دست آورد. پرسنل ۳٬۰۰۰ نفری این آزمایشگاه خصوصی تاکنون ۹۸۰ نوآوری و اختراع را به ثبت رسانیده‌اند.Facts About Southwest Research Institute این مؤسسه پیمانکار عمدهٔ دولت آمریکا و بسیاری از دیگر مؤسسات آمریکایی است. این مؤسسه شامل ۹ بخش فنی که ارائهٔ خدمات چند رشته‌ای و حل مسئله در زمینه‌های گوناگون مهندسی و علوم فیزیکی است. بیش از ۴٬۰۰۰ پروژه در این مؤسسه همیشه در هر زمان فعال هستند. هزینهٔ این پروژه‌ها را معمولاً و به طور تقریب به صورت نصف نصف دولت آمریکا و مؤسسات دیگر ذی‌نفع می‌پردازند.
ملکشاه حسین بن غیاث الدین محمدبن شاه محمود سیستانی، از شاهزادگان سیستان و بازمانده از سلسله عمرو لیث صفاری است .وی متولد ۹۷۸ ه.ق در سیستان می‌باشد.
ملک شاه حسین قرائت قرآن را نزد مولانا عبدالمومن صلحی و آحکام را نزد شیخ کلب علی جزایری فرا گرفت .همچنین علوم دیگر را نزد اساتیدی چون شیخ محمد مومن، سید امیر ضیاالدین محمد وسیدطباطبایی زواره‌ای تعلیم دید.
ملک شاه حسین علاوه بر زبان فارسی به زبان‌های عربی و پهلوی هم مسلط بود.وی طبع شعر نیز داشت.
امیر نجم‌الدین حسن بن علاء سجزی، معروف به خواجه حسن و امیر حسن دهلوی از عارفان و شاعران بزرگ پارسی‌گوی قرن هفتم و هشتم هجری قمری در هندوستان است.
امیر نجم‌الدین حسن بن علاء سجزی ملقب به «سعدی هندوستان» زادهٔ ۶۵۰–۶۴۹ ه. ق؛ و درگذشتهٔ ۷۳۸–۷۳۷ ه.ق. از عارفان و شاعران بزرگ پارسی‌گوی قرن هفتم و هشتم هجری قمری در هندوستان است. امیر حسن اصالتاً سیستانی بوده و در هندوستان اقامت داشته‌است. وی کاتب شیخ نظام الدین اولیا و معاصر و دوست صمیمی امیر خسرو دهلوی، و مانند او شاعر دربار شاهان دهلی بود.
وی دیوانی شامل قصاید – غالباً در مدح سلطان علاءالدین خلجی – و غزلیات و قطعات و رباعیات و مثنوی – در مدح همین سلطان – دارد، ولی شهرتش بیشتر در غزل‌های شیرین و روان و پرحالی است که در آن همچون فخرالدین عراقی سبک سعدی را به سبک حافظ نزدیک کرده‌است.سعید نفیسی، مجلهٔ ارمغان، شمارهٔ ۸–۹، سال ۱۳۰۸، ص۵۷۴. سبک امیر حسن در میان سبک عراقی و هندی است. به عقیدهٔ شبلی نعمانیترجمهٔ داعی، ج۲، ص۹۷. «آن پایه از سوز و گداز و جوش و خروشی که در کلام او وجود دارد حتی در کشتهٔ محبت وی – امیر خسرو – هم یافت نمی‌شود».
آثار او تاکنون دو بار و با دو تصحیح متفاوت در جامعهٔ فارسی‌زبان به چاپ رسیده‌است:
در زمینهٔ تصوف نیز اثری دارد:
یک پورتال سازمانی یا درگاه اطلاعاتی سازمان، چهارچوبیست برای یکپارچه کردن اطلاعات، مردم و فرایندها از طریق مرزهای سازمانی. یک پورتال یک نقطه ورود واحد پدیدمی‌آورد
که اغلب در قالب یک UI مبنی بر وب است، و برای جمع‌آوری اطلاعات از طریق برنامه‌های کاربردی خاصی که portlet نامیده می‌شود، طراحی شده‌است.
عموماً پورتال به معنی چیزی است که سایت‌های بزرگ اینترنتی با سرمایه‌گذاری زیاد از آن استفاده می‌کنند تا یک ورودی یا درگاه به وب ایجاد کنند در حالی که این تعریف دقیقاً هم درست نیست. یک پورتال، کاری به مقدار سرمایه شما ندارد یا اینکه چقدر سایت شما شناخته شده‌است. درحقیقت پورتال سایتی است که درگاهی را برای ورود به دنیای اطلاعات در مورد موضوع مشخصی به شما عرضه می‌کند. پورتال یک سایت بسیار بزرگ بر روی اینترنت است که می‌تواند حجم بالایی از اطلاعات و سرویس‌دهی به کاربران و بازدیدکنندگان را اداره کند. به زبان فنی یک سایت پورتال از یک صفحه ورودی پر از داده و پیوند شده تشکیل شده که امکانات زیاد و مخاطبین متنوعی را پشتیبانی می‌کند.
پورتال مجموعه‌ای از سیستم‌های ترکیبی است که کار یافتن اطلاعات را برای کاربران ساده می‌کند. برنامه‌های این سیستم معمولاً شامل اخبار، سرویس‌های رایگان پست الکترونیکی، موتورهای جستجو، فروشگاه‌های برخط (Online)، اتاق‌های گفتگو، انجمن‌ها، تبلیغات طبقه‌بندی شده، پیوند به سایت‌های دیگر و از همه مهم‌تر یک موتور جستجو می‌باشند. هدف از تمامی این برنامه‌ها تنها ایجاد آسودگی و ایجاد حس «اجتماع» برای کاربران است و ایجاد این اعتماد در کاربران که به جای این که در سراسر وب به دنبال اطلاعات بگردند و به تنهایی تکه‌های پازل را پیدا و سوار کنند از پورتال استفاده کرده و سفر خود را از آنجا آغاز کنند؛ بنابراین در این حالت پورتال یک سرویس با ارزش را برای جلوگیری از هدر رفتن وقت کاربران فراهم می‌کند. امروزه پورتال‌ها تقریباً قادر به انجام هر موضوع قابل تصوری هستند.
اواسط دهه ۱۹۹۰ پورتال‌های همگانی و عمومی همانند Excite, AOL, AltaVista و Yahoo ظهور پیدا کردند. این سایت‌ها یک مجموعه از سرویس‌های کلیدی (همانند اخبار، پست الکترونیکی، گزارش آب و هوا، قیمت‌های کالا و جستجو) که اغلب در جعبه‌های مستقل یا همان portletها نمایش داده می‌شدند را ارائه می‌دادند. طولی نینجامید که سازمان‌هایی از همه نوع به داشتن مکانی (وب‌گاهی) از این نوع برای معرفی کالاها و خدمات گوناگونشان احساس نیاز کردند و شروع به جمع‌آوری آن‌ها بر اساس تکنولوژی‌های مبتنی بر وب کردند.
در اواخر دهه ۱۹۹۰، کمپانی‌های نرم‌افزاری شروع به تولید بسته‌های آماده پورتال‌های سازمانی کردند. این بسته‌های نرم‌افزاری شامل ابزارهایی بودند برای سازمان‌ها به منظور تولید و توسعه سریع پورتال سازمانی که توسط خود سازمان‌ها قابل سفارشی (customize) شدن بود. بسیاری از این محصولات اولیه جدا از یک application server خاص ساخته شده بودند و کمپانی‌ها شاهد احتمال پس زدن محصولات از جنسیٰسازی کردن از تکنولوژی application server بودند. سازمان‌ها ممکن است بر اساس توجه استراتژیک و ساختار تجاری برای تولید چندین پورتال اقدام کنند در حالی که از چهارچوب‌های معماری، کتابخانه componentها یا متدلوژی‌های پروژه استانداردشده (نظیر B2E,B2C,B2B,B2G و غیره) استفاده مجدد می‌کنند.
در سال ۲۰۰۳، کمپانی‌های پورتال‌های سازمانی مبتنی بر جاوا استانداردی تولید کردند که JSR-168 شناخته شد. این استاندارد یک API برای ایجاد قابلیت همکاری مابین پورتال‌های سازمانی و پورتلت‌ها مشخص می‌کند. کمپانی‌های نرم‌افزاری شروع به تولید پورتلت‌های سازگار با استاندارد JSR-۱۶۸ کردند که می‌تواند روی هر پورتال سازمانی سازگار با JSR-168 پیاده شود. هم‌اکنون نسخه دوم این استاندارد یعنی JSR-286 در حال گذرران دوران آزمایشی خود در دسترس عموم می‌باشد.
پورتال در واقع چهارچوبی است که اطلاعات و سرویس‌های مختلف را کنار یکدیگر قرار داده و تحت یک درگاه جامع و سراسری ارائه می‌دهد. با استفاده از پورتال می‌توان به یکپارچه سازی سیستم‌های مجزا کمک کرده و کاربران را برای استفاده از خدمات موجود یاری داد. سیستم‌های مختلف اداری و سازمانی مانند سیستم‌های مالی، مدیریت منابع انسانی، مدیریت ارتباط با مشتری، مدیریت ارتباط با شرکا، مدیریت اسناد، مدیریت زنجیرهٔ تأمین، حسابداری، انبارداری، برنامه‌ریزی تولید، اطلاع‌رسانی و … در کنار یکدیگر و بر روی یک پورتال قرار می‌گیرند. به این ترتیب تبادل اطلاعات در بین این سیستم‌ها بسیار آسان و به صورت خودکار انجام می‌شود. به عنوان مثال به هنگام خرید کالا این سیستم به صورت خودکار به سیستم انبارداری وصل شده و موجودی انبار را برای سفارش کالا مورد بررسی قرار می‌دهد.
به این ترتیب جریان اطلاعاتی درون سازمان به صورت کاملاً ساخت یافته و خودکار توسط پرتال مدیریت می‌شود. این امر عملیات نظارت بر جریان اطلاعات و عملکرد واحدهای مختلف را بهبود می‌بخشد. در واقع پورتال‌ها بر روی اینترانت داخلی شرکت‌ها بالا قرار می‌گیرند و سرویس‌های مختلف را در اختیار کارمندان، مشتریان و همکاران شرکت قرار می‌دهند. این ترتیب ویژگی‌های زیر از ویژگی‌های اصلی هر پورتال به شمار می‌رود.
۱. دریچهٔ ورود منحصربه‌فرد
۲. هدف دار بودن اطلاعات
۳. در دسترس بودن اطلاعات
۴. تجمیع اطلاعات
پورتال‌های سازمانی در راستای ایجاد دروازه ورود یکپارچه در سازمان‌ها پیاده‌سازی می‌شوند؛ لذا جهت انتخاب پورتال سازمانی مناسب برای شرکت خود می‌بایست موارد متعددی را مد نظر قرار دهید. از آنجا که پورتال‌ها دروازه ورود به سازمانی شما می‌باشند، باید موارد متعددی در زمینه مدیریت محتوا، امنیت، مدیریت کاربران، نقش‌ها و گروه‌های کاربری، یکپارچه سازی با سامانه‌های دیگر از جمله ایمیل، اتوماسیون و … اشاره کرد.
تِمپا بـِی لایتنینگ یا صاعقهٔ تِمپا بـِی (در انگلیسی: Tampa Bay Lightning) نام یک تیم حرفه‌ای هاکی روی یخ از شهر تمپا در ایالت فلوریدای آمریکا است. این تیم در شهر تمپا مستقر است و اعضاء آن در لیگ ملی هاکی (NHL)، یعنی لیگ بزرگ و سراسری هاکی روی یخ آمریکای شمالی شرکت می‌کنند.
غلام‌علی خان عزیزالسلطان (۱۲۵۷ خورشیدی در تهران - ۱۳۱۹ خورشیدی در تهران)، معروف به ملیجک و ملقب به عزیزالسلطان و بعدها هم سردار محترم. وی در کودکی دارای منصب امیر تومانی بود و همچنین مفتخر به دریافت شمشیر مرصع شد.
او فرزند میرزا محمد خان گروسی ملیجک اول و برادرزاده امینه اقدس گروسی یکی از زنان سوگلی و از امینان دربار ناصرالدین‌شاه بود و راه ورود وی به دربار همین خویشاوندی با امینه اقدس بوده‌است.
تولد وی در بیست و یکم ماه رمضان سال ۱۲۹۵ قمری (۲۷ شهریور ۱۲۵۷ خورشیدی) بوده او فرزند میرزا محمدخان گروسی است. میرزا محمد خان را ملیجک اول و غلامعلی خان را ملیجک دوم می‌گویند.
وجه تسمیه ملیجک در واقع به این صورت بوده که: روزی این کودک یا همان برادرزاده امینه اقدس که تازه هم زبان باز کرده بود در حضور شاه با دیدن گنجشکی، به آن اشاره می‌کند و با زبان کردی و بیان شیرین کودکی و لهجه گروسی می‌گوید: (ملویجک، ملویجک) و این شیرین‌زبانی بسیار به دل ناصرالدین‌شاه می‌نشیند و این لغت را برای وی لقب قرار می‌دهد و به او ملیچک می‌گوید. ملیجک یا ملیچک تبدیل و تحریف همان ملویجک است.
به هر حال با خوش آمد شاه، و با وقوع اتفاق دیگری وی کاملاً مقرب درگاه شاه می‌شود و ماجرا از این قرار بوده که ناصرالدین‌شاه معمولاً در یکی از اتاق‌های کاخ زیر یک چلچراغ و روی زمین می‌خوابید. یکبار رختخواب شاه را پهن می‌کنند و ملیجک کوچک هم آنجا بوده. این کودک با اشاره و زبان کودکی از شاه می‌خواهد که رختخوابش را جابجا کند و جای دیگری بیندازد و شاه نیز به این خواسته کودک مورد علاقه‌اش عمل می‌کند. پس از گذشت مدتی آن چلچراغ ناگهان به زمین افتاد و از بین رفت. شاه این اتفاق را به فال نیک گرفت و کودک را فرشته نجات خود می‌دانست و از این پس بود که روز به روز، شدت علاقه شاه به کودک زیادتر می‌شد، به‌طوری‌که این کودک زشت و لاغر و لجوج را بیشتر از فرزندان خود دوست می‌داشت و پس از آن هیچ‌کس با هیچ خدمتی نتوانست به اندازه او محرم و مقرب درگاه شاه شود.
ملیجک خاطرات زندگی خویش را به خواهش احتشام‌السلطنه به نگارش درآورد و از سال ۱۳۱۹ قمری تا سال ۱۳۳۶ قمری مشغول به این کار بود. به عبارت دیگر وی ۶ سال بعد از ترور ولی نعمت خود، نوشتن خاطرات را آغاز کرد و زمانی قلمش را زمین گذاشت که شاه بر تخت نشسته احمدشاه قاجار بود.
از سال ۱۳۰۹ هجری قمری، عمارت ملیجک در اختیار ملیجک قرار می‌گیرد و از سال ۱۳۱۲ هجری قمری، یعنی سال ازدواج با اخترالدوله، دختر ناصرالدین‌شاه وی در این مکان بوده‌است. پس از ترور ناصرالدین‌شاه، اخترالدوله از وی طلاق می‌گیرد. ملیجک هم دختر کامران میرزا یعنی نوه ناصرالدین‌شاه را به همسری برمی‌گزیند. آنچه مسلم است، این است که ملیجک تا سال ۱۳۲۸ هجری قمری در این مکان زندگی می‌کرده‌است. بین سال‌های ۱۳۳۴ تا ۱۳۳۹ هجری قمری، ملیجک ملک را تخلیه کرده و به‌طور موقت در اختیار فردی به نام دکتر کردستانی قرار می‌دهد.
از سال‌های پایان زندگی وی یعنی فاصله پایان نوشتن خاطرات تا مرگ وی اطلاع موثقی در دست نیست، مگر حکم بازنشستگی وی به عنوان پیشخدمت مخصوص ولیعهد (محمدحسن میرزا قاجار) که نشان می‌دهد ماهانه یک هزار ریال برایش مقرر شده بود. می‌گویند این حکم بر اثر اقدامات مستوفی الممالک با نظر رضاشاه صادر شد.