moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
جان ویک یک فرنچایز چندرسانه‌ای اکشن، دلهره‌آور و نئو-نوآر آمریکایی است که توسط کارگردان چاد استاهلسکی و فیلمنامه‌نویس دریک کولستاد خلق شده‌‌است. کیانو ریوز نقش اصلی جان ویک را بازی می‌کند یک قاتل سابقه‌دار بوده و در تلاش برای انتقام است.
این مجموعه فیلم که متعلق به کمپانی لاینزگیت است، با اکران فیلم "جان ویک" در سال ۲۰۱۴ آغاز شد و پس از آن سه دنباله به نام‌های "" در ۱۰ فوریه ۲۰۱۷، "" در ۱۷ مه ۲۰۱۹ و "" در ۲۴ مارس ۲۰۲۳ منتشر شد. این فیلم‌ها با فروش کلی بیش از ۸۰۰ میلیون دلار در سراسر جهان، با موفقیت‌ تجاری و هنری مواجه شدند. قسمت پنجم نیز در مراحل پیش‌تولید قرار دارد.
همسر جان ویک به علت بیماری فوت کرده و جان در غم درگذشت او به سر میبرد. تنها یادگاری او از همسرش یک سگ بیگل است. چند روز بعد، ویک در یک پمپ بنزین در خارج از شهر نیویورک با گروهی از گانگسترهای روسی به رهبری ایوسف برخورد میکند. آنها قصد دارند تا با ترساندن ویک او را مجبور به فروش باس ۴۲۹ ماستنگ ۱۹۶۹ خود کنند. وقتی جان قبول نمی‌کند آن‌ها تصمیم می‌گیرند که آن را بدزدند. آن شب ایوسف با دوستانش به خانه ی ویک می‌روند. آن‌ها علاوه بر دزدیدن ماشین و کتک زدن ویک، سگ او را که تنها یادگاری از همسرش بود می‌کشند. ایوسف موستانگ را به کارگاهی می‌برد که در آن اتومبیل های مسروقه را پیاده کرده و قطعات آن را می‌فروشند. در آنجا از صاحب کارگاه، اورلیو، می‌خواهد که ماشین را تغییر دهد تا اثری از جان ویک روی آن نماند اما اورلیو ماشین را می‌شناسد و درخواست او را قبول نمی‌کند. ویک توسط اورلیو متوجه می شود که ایوزف پسر ویگو تاراسوف، رئیس مافیای روسی شهر است.
ویگو پس از فهمیدن قضیه، پسرش را کتک میزند و برای او از ویک میگوید. ویگو تعریف میکند که جان ویک یک قاتل زنجیره ای بود که برایش کار می‌کرد. او در دنیای جنایت با نام "بابا یاگا" شناخته می‌شد، مردی متمرکز، متعهد، با اراده‌ای راسخ. هنگامی که ویک عاشق هلن می‌شود، وظیفه‌ای به ظاهر غیرممکن به او می‌دهد تا از کارش بازنشسته شود.
ویک با ابزارهای شغل قبلی خود مسلح می‌شود. ویگو افراد زیادی را برای قتل ویک میفرستد اما هیچکدام موفق نمی‌شوند. در نتیجه، ویگو یک جایزه ۲ میلیون دلاری برای سر ویک می‌گذارد و مربی سابقش مارکوس برای بیرون بردن او استخدام می‌شود. به خاطر جایزه افراد زیادی برای کشتن جان پیشگام می‌شوند. در پی این حملات ویک زخمی میشود. به هنگام استراحت زنی به نام پرکینز به او حمله میکند. جان با کمک مارکوس که از ساختمان مجاور با اسلحه او را زیر نظر داشت موفق به دستگیری خانم پرکینز می‌شود. جان برای تلافی کار های ویگو وارد یکی از انبار های باارزش او شده و پس از کشتن افراد ویگو کل انبار را به آتش می‌کشد.
هنگامی که ویگو برای ارزیابی خسارت به انبار می‌آید مورد حمله ی غافلگیرانه ی ویک قرار می‌گیرد که در نهایت پس از برخورد با ماشین یکی از افراد ویگو دستگیر می‌شود. ویک به ویگو می گوید تا زمانی که اوسف نمرده است دست از کار نمی‌کشد زیرا توله سگ به او امید و فرصتی داد تا در غم هلن تنها نباشد. مارکوس دوباره برای نجات ویک مداخله می‌کند و به او اجازه می‌دهد تا افراد ویگو را بکشد. ویک با تهدید، ویگو را مجبور کرد تا جای پسرش را افشا کند. ویک پس از آن موفق به کشتن اوسف می‌شود.
ویگو پس از آنکه متوجه شد مارکوس به ویک کمک می‌کرد، اورا شکنجه و سپس به قتل رساند. این خبر به ویک رسید و اینبار جان برای ویگو بازمی‌گردد...
فروش و عملکرد در گیشه
ریچارد بورگون (Richard Burgon) (متولد ۱۹ سپتامبر ۱۹۸۰)، یک سیاست‌مدار از حزب کارگر بریتانیا است که از ۲۰۱۵ تاکنون به عنوان نماینده حوزه انتخابیه لیدز شرق (Leeds East) در پارلمان بریتانیا حضور داشته‌است. بورگون به عنوان وزیر عدلیه دولت سایه و از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰ به عنوان صدراعظم دولت سایه در کابینه سایه جرمی کوربین خدمت کرد.
بورگون در کالج سنت جان دانشگاه کمبریج، ادبیات انگلیسی خواند و در آنجا رئیس انجمن کارگر دانشگاه کمبریج بود. پس از کارکردن به عنوان مشاور حقوقی کار، او در انتخابات عمومی ۲۰۱۵، به عنوان نماینده حوزه انتخابیه لیدز شرق (Leeds East) در پارلمان بریتانیا انتخاب گردید.
او توسط رهبر جدید حزب کارگر، جرمی کوربین در سپتامبر ۲۰۱۵ به عنوان وزیر اقتصاد در امور خزانه‌داری در دولت سایه انتخاب شد. پس از استعفاهای بزرگ و سازمان‌دهی شده در اعتراض به رهبری کوربین، بورگون در ژوئن ۲۰۱۶ به سِمت وزیر عدلیه ترفیع داده شد. وی یکی از نامزدان سِمت معاونیت در انتخابات عمومی رهبری حزب کارگر در ۲۰۲۰ میلادی بود. پس از این‌که کی‌یر استارمر به عنوان رهبر حزب کارگر انتخاب گردید، بورگون در آوریل ۲۰۲۰ از دولت سایه برکنار شد.
او تا مارس ۲۰۲۱ معاون گروه پیکار برای خلع سلاح سازی هسته‌ای (CND) حزب کارگر بود، این گروه برای شمولیت تمامی اعضای حزب کارگر که همچنین عضو پیکار برای خلع سلاح سازی هسته‌ای هستند، باز می‌باشد.
بورگون در لیدز بزرگ شد و اجداد دور وی اهل ایرلند بودند. او تعلیمات خود را در مدرسه رومان-کاتولیک کاردینال هینان در شهر لیدز تکمیل کرد. برای تکمیل دوره آمادگی دانشگاه به کالج آمادگی سنت آیدن و سنت جان فیشر در شهر هروگت رفت. او در خانواده خود نخستین فردی بود که به دانشگاه رفت و در کالج سنت جان، دانشگاه کمبریج به آموزش ادبیات انگلیسی پرداخت. او کرسی ریاست انجمن کارگر دانشگاه کمبریج را بر عهده گرفت.
بورگون گفته‌است که او با شنیدن در مورد اعتصاب معدن‌کارهای بریتانیا در ۱۹۸۴–۸۵ میلادی بزرگ شد و این امر او را به سیاست علاقه‌مند نمود. خاله/عمه وی عضوی از جنبش زنان مخالف بسته شدن معدن زغال سنگ بود که با یک معدن‌کار اعتصاب‌کننده ازدواج کرد. او برادرزاده یک نماینده پیشین پارلمان از حزب کارگر به‌نام کولین بورگون است. تونی بِن ملاقات با بورگون در ژوئیه ۱۹۹۹ را در خاطرات خود توصیف نموده و او را «یک سوسیالیست خوب که تزی در مورد 'تأثیر تونی بن بر حزب کارگر' نوشته بود» توصیف کرد. بِن همچنین نوشته‌است که بورگون یک بلوز با «طراحی مخصوص» پوشیده بود که در آن عبارت «سوسیالیزم شعله خشم و شعله امید است» نوشته شده بود.
بورگون در اعتراض‌های ضد جنگ ۱۵ فوریه ۲۰۰۳ علیه جورج دبلیو بوش و تونی بلِر برای تهاجم برنامه‌ریزی شده به عراق، شرکت کرد.
بورگون در ۲۰۰۶ میلادی مدرک سلیسیتر (solicitor) خود را با تخصص در حقوق کار به‌دست‌آورد و برای ۱۰ سال در واحد حقوق کار در شرکت سلیسیترهای تامپ‌سنز در لیدز کار کرد. بورگون تشریح نموده‌است که به عنوان یک سلیسیتر، او چگونه «از کارگران مربوط به اتحادیه‌های تجاری مختلف در رابطه به پرونده‌هایی چون اخراج غیرعادلانه، ضرر در اتحادیه‌های تجاری، تبعیض بر مبنای معلولیت، تبعیض جنسی، تبعیض بر مبنای دین یا عقیده، کسر غیرقانونی مزدها و انتقال یا ادغام شرکت‌ها (TUPE) در دیوان‌های کار دفاع نموده‌است».
در ۲۰۰۴ میلادی، بورگون در یک انتخابات سراسری از طرف حزب کارگر از حوزه انتخابیه ویدربای در شورای شهری لیدز نامزد شد. بر مبنای مرزبندی‌های قبلی، اکثریت این حوزه انتخابیه نشانده یک کرسی محفوظ برای حزب محافظه کار بود و در نتیجه بورگون به عنوان نماینده انتخاب نشد.
بورگون در انتخابات درون حزبی حزب کارگر شرکت کرد تا به عنوان نامزد پارلمانی این حزب در انتخابات ۲۰۱۱ میان دوره-ی حوزه انتخابیه بارنسیلی سنترال انتخاب گردد، اما بعد از دَن جارویس، دوم شد. او همچنین برای نامزد شدن در انتخابات میان دوره‌ای ۲۰۱۱ حوزه انتخابیه راترهام ثبت نام کرد، اما شارت‌لیست نشد.Carr, Tim, Dale, Iain and Waller, Robert, eds. (25 June 2015) "The Politicos Guide to the New House of Commons 2015." Biteback Publishing.
قبل از انتخابات سراسری بریتانیا در ۲۰۱۵ میلادی، بورگون توانسته بود، عضو شورای محلی به‌نام جودیت کیومنیز را با موفقیت شکست داده و به‌جای جورج مودی به عنوان نامزد حزب کارگر از حوزه انتخابیه لیدز شرق (Leeds East) انتخاب گردد.
بورگون در انتخابات سراسری ۲۰۱۵ به عنوان نماینده پارلمان از لیدز شرق انتخاب گردید و با انتخاب وی اکثریت حزب کارگر از نظر کرسی از ۱۰٬۲۹۳ رأی به ۱۲٬۵۳۳ رأی افزایش یافت.Simmons, Richard, Meet the lawyers standing for Parliament], "Lawyer 2B", 10 April 2015
روزنامه آبزرور، وی را به عنوان یکی از «ستاره‌های انتخاب شده [در ۲۰۱۵]» توصیف کرد. او در می ۲۰۱۵، در حالی‌که در کف مجلس اعیان ایستاده بود، سوگند وفا داری الزامی خود را به الیزابت دوم پیشکش نموده و حمایت خود را از تغییر در قانون اساسی برای انتخاب رئیس دولت اظهار داشت: «به عنوان کسی که به انتخابی بودن رئیس دولت باورمند است، من برای خدمت‌گذاری به موکلین خود این سوگند را یاد می‌کنم».
پس از استعفای اد میلیبند از رهبری حزب کارگر، بورگون یکی از ۱۰ نماینده جدیداً انتخاب شده از حزب کارگر بود که یک نامه سرگشاده نوشت و درخواست «یک رهبری جدید را نمود که به آینده می‌نگرد و آجندای کسورات را به چالش می‌کشد، با تجارت‌های بزرگ مبارزه نموده و راه بدیلی برای صرفه جویی‌ها پیشکش می‌کند – نه یک رهبری که دوباره به سمت اعتقادات گذشته کارگر جدید کشیده شود». همراه با جرمی کوربین، دیین آبوت و جان مک‌دونیل، بورگون یکی از ۴۸ نماینده از حزب کارگر بود که با شلاق (سیاسی) مبارزه نموده و علیه قانون رفاه ۲۰۱۵ رأی داد، او اظهار داشت که برای «منفعت مردم لیدز شرق و بر علیه حملات محافظه‌کارانه بر رفاه» رأی می‌داد. وی یکی از ۳۶ نماینده پارلمان از حزب کارگر بود که جرمی کوربین را به عنوان نامزد در انتخابات ۲۰۱۵ رهبری حزب کارگر ثبت نام نمودند. پس از پیروزی کوربین در این انتخابات، او بورگون را به عنوان وزیر اقتصاد در امور خزانه دولت سایه منصوب کرد. بورگون دوباره کوربین را به عنوان رهبر حزب کارگر در انتخابات ۲۰۱۶ رهبری حزب کارگر، نامزد کرد.
بورگون طی مصاحبه‌ای در اکتبر ۲۰۱۵ با شبکه خبری کانال ۴ اذعان کرد که علی‌رغم این‌که برای بیش از یک ماه وزیر اقتصاد در امور خزانه در دولت سایه بود، هنوز با هیچ فردی از صنعت مالی و بانک‌داری شهر لندن ملاقات نکرده بود و همچنین این‌که نتوانست کسر بودجه انگلستان در ۲۰۱۵ را پیش‌بینی نماید.
بورگون رئیس کمیته پارلمانی GMB بود. او در این سِمت خود، اطمینان حاصل می‌کند که منافع اعضای GMB در مجلس اعیان مطرح می‌گردد. بورگون همچنین عضو اتحادیه نانواها، غذا و کارگران متحد است. بورگون، رئیس گروه پیکار سوسیالیستی نمایندگان کارگر بوده و همچنین به عنوان نماینده چپ‌گرای حزب کارگر شناخته می‌شود؛ وی در اعتراض‌های گردهمایی مردم علیه صرفه‌جویی شرکت نموده‌است. بورگون با بیان جملات ذیل درخواست دموکراسی بیشتر در میان حزب کارگر را نمود: «تمامی احزاب باید بیشتر دموکراتیک ساخته شوند. ما در حزب خود بیش از نیم میلیون عضو داریم و من می‌خواهم که اعضای ما حرف‌های بیشتری در سیاست‌های حزبی ما و نحوه پیشبرد این حزب داشته باشند.
تامی مک‌کارنی (Tommy McKearney) (متولد ۱۹۵۲ میلادی)، یک داوطلب پیشین در ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند است که در اعتصاب غذای ۱۹۸۰ سهم گرفت.
مک‌کارنی در لورگان واقع در شمال شرق شهرستان آرما به دنیا آمد، اما در روستای موی واقع در جنوب شرق شهرستان تایرون و در آن سوی دریای بلک‌واتر که این شهرستان را از شهرستان آرما جدا می‌سازد، بزرگ شد. او در خانواده‌ای متولد شد که یک سنت طولانی در جمهوری‌خواهی ایرلندی داشتند. هر دو پدربزرگ‌های او عضو ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بودند و در جنگ استقلال ایرلند جنگیدند، پدر بزرگ مادری او، تام مورای در تیپ نارت راسکامن به عنوان جنرال آجودان خدمت می‌کرد."Armed Struggle: The History of the IRA", p. 129.
مک‌کارنی سه برادر خود را در درگیری‌های ایرلند شمالی از دست داد. سین بر اثر انفجار بمب خودش در ۱۹۷۴ میلادی کشته شد، پادریگ در ۸ می ۱۹۸۷ توسط سرویس/خدمات هوایی ویژه در کمین لاگ‌گال کشته شد و کیوین که شبه‌نظامی نبود، هنگامی که درحال کار در دکان قصابی خانوادگی شان بود در ۱۹۹۲ میلادی توسط نیروی داوطلب اولستر به قتل رسید. خواهر وی، مارگاریت نیز در ۱۹۷۵ میلادی در معرض یک تلاش ناموفق برای استرداد قرار گرفت و اسکاتلندیارد وی را «احتمالاً خطرناک‌ترین تروریست زن در بریتانیا» توصیف کرد.
در ۹ اوت ۱۹۷۱، روزی که توقیف (زندانی‌نمودن بدون محکمه) معرفی شد، مک‌کارنی نتایج سطح-A خود را به‌دست‌آورد."Provos The IRA & Sinn Féin", p. 100. او امیدوار بود که بتواند به آموزش خود در دانشگاه کوئینز بلفاست ادامه دهد و معلم شود، اما نتایج وی برای عضویت کافی نبود. وی معرفی توقیف را به عنوان «کاهی که کمر شتر را شکست» توصیف نمود و تصمیم گرفت تا به ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند ملحق شده و عضو تیپ تایرون شرقی شود."Provos The IRA & Sinn Féin", p. 101. وی در اواسط دهه هفتاد، فرمانده این تیپ شد. در ۱۹ اکتبر ۱۹۷۷، او دستگیر گردیده و متهم به کشتن ستانلی آدمز شد، آدمز یک پستچی و سرجوخه (L/Cpl) نیمه وقت در هنگ دفاعی اولستر در گردان هشتم بریتانیا بود. تحت قوانین جلوگیری از تروریسم، او برای هفت روز مورد بازجویی قرار گرفته و براساس گفته وی، در هنگام توقیف با او بد رفتاری صورت گرفت. چندی بعد، پس از این‌که محکمه بیانیه‌ای را که او هیچ‌گاه روی آن امضاء نکرده بود، با اتکا به گفته‌های بازرس نیروی انتظامی شاهی اولستر (RUC) پذیرفت، وی به جرم کشتن سرجوخه آدمز از جانب محکمه به حبس ابد و با توصیه حداقل بیست سال زندان محکوم شد."Provos The IRA & Sinn Féin", pp. 206–07.
مک‌کارنی در اعتراض‌های جل‌پوشی و کثیف دخیل بود و همراه با سایر اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در اعتصاب غذای ۱۹۸۰ سهم گرفت."Armed Struggle: The History of the IRA", p. 193. قبل از آغاز نمودن اعتصاب غذا، مک‌کارنی به مادر و پدر خود گفت:
او از ۲۷ اکتبر تا ۱۸ دسامبر برای ۵۳ روز در اعتصاب غذای بود و طبق گفته یک پزشک زمانی که اعتصاب ختم شد، او تنها چند ساعت دیگر می‌توانست زنده باشد."Provos The IRA & Sinn Féin", pp. 232–34.
مک‌کارنی در ۱۹۹۳ میلادی بعد از گذراندن ۱۶ سال از دوره حبس خود، آزاد شد. در ۲۰۰۳ میلادی، او در مستند تلویزیون بی‌بی‌سی به‌نام زندگی پس از زندگی ظاهر شد. او حالا یک خبرنگار آزاد، وراستار در نشریه فورت‌رایت و یک برگزارکننده در اتحادیه کارگران مستقل ایرلند است.
ویلیام هنری وادینگتون (William Henry Waddington) (11 دسامبر ۱۸۲۶ –۱۳ ژانویه ۱۸۹۴)، یک سیاستمدار فرانسوی بود که در ۱۸۷۹ میلادی به عنوان نخست‌وزیر و بعداً به عنوان سفیر فرانسه خدمت نمود.
وادینگتون در شاتو سنت-ریمی در اور-ا-لورا زاده شد، او فرزند یک صنعت‌کار سرمایه‌دار فرانسوی به‌نام توماس وادینگتون بود، کسی که خانواده‌ش یک شرکت بزرگ تولید پنبه را به‌نام Établissements Waddington fils et Cie تأسیس نموده بود.
پدر و مادر وی به‌نام اَنی (نام خانوادگی هنگام تولد چیسهولم) شهروندی فرانسه را دریافت نموده بودند و وادینگتون تحصیلات ابتدایی خود را در دبیرستان لویس-لی-گراند در پاریس کسب نمود. بعد از آن، او به مدرسه راگبی در بریتانیا فرستاده شد و تحت سرپرستی عموی خود، والتر شیرلی قرار گرفت. پس از اتمام دوره مدرسه در راگبی، او شامل کالج ترینیتی در دانشگاه کمبریج شد؛ بعد از آن فوق لیسانس خود را در رشته هنرها (MA) اخذ نمود و جایزه دوم را در مطالعات کلاسیک و مدال طلای چانسیلور که یک مدال با ارزش است را برنده شد.
وادینگتون شامل تیم هشت نفری روئینگ (نوعی قایق‌رانی) دانشگاه کامبریج بود که در مسابقه قایق‌رانی میان آکسفورد و کامبریج در رود تیمز در مارس ۱۸۴۹ شرکت کرد و تیم وی برنده شد؛ اما او در مسابقه بعدی که در دسامبر همان سال انجام شد و آکسفورد برنده شد، شرکت نکرد.Walter Bradford Woodgate "Boating" 1888
پس از بازگشت به فرانسه، وادینگتون چند سال خود را وقف تحقیقات باستان‌شناسی نمود. او به سراسر آسیای صغیر (آناتولی)، یونان و سوریه سفر کرد و جزئیات تجربیات و اکتشافات وی در دو خاطره منتشر شد، اولی توسط بنیاد فرانسه و دومی پس از آن در مقاله وی تحت عنوان مجموعه سکه‌شناسی و فلسفی («Mélanges de numismatique et de philologie»، ۱۸۶۱ میلادی) به چاپ رسید.
به استثنای جستار وی در مورد «کلیسای پروتستان در فرانسه» که در ۱۸۵۶ میلادی در جستارهای کمبریج منتشر شد، سایر کارهای وی تماماً پیرامون باستان‌شناسی است. این کارها شامل فهرست حاکمان ولایت‌های آسیایی امپراطوری روم («Fastes des Provinces Asiatiques de l'Empire Romain»، ۱۸۷۲) و نسخه‌های از فرمان دیوکلسین در مورد حد اکثر قیمت‌ها و Voyage archéologique اثر فیلیپی لی باس (۱۸۶۸ – ۱۸۷۷ میلادی) است.
وادینگتون که عضو انجمن عتیقه‌شناسان لندن بود، در ۱۸۶۵ میلادی به عنوان عضو فرهنگ‌ستان کتیبه‌شناسی و زبان‌های باستانی فرانسه انتخاب گردید.
پس از رقابت‌های ناموفق در سال‌های ۱۸۶۵ و ۱۸۶۰ میلادی برای کسب کرسی نماینده شهرستان اِن در مجلس نمایندگان فرانسه، وادینگتون در ژانویه ۱۸۷۱ میلادی به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد. در ۱۸۷۳ میلادی، وی به عنوان وزیر آموزش ملی در دور دوم حکومت کوتاه مدت نخست‌وزیر دوفور که از ۱۸ تا ۲۴ می ۱۸۷۳ دوام کرد، منصوب شد.also see (french)
در ۳۰ ژانویه ۱۸۷۶، او به عنوان سناتور از حوزه اِن انتخاب شد و دوباره از جانب نخست‌وزیر دوفور به عنوان وزیر آموزش معرفی گردید. به او وظیفه‌ای سپرده شده بود تا لایحه‌ای را به منظور انتقال دادن قدرت بیشتر به دولت طرح نماید، کاری زیرکانه که او توانست در مجلس نمایندگان آن را مذاکره نماید، اما در سنای فرانسه شکست خورد. وی همچنین در دوره نخست‌وزیری جولیس سیمون به کار خود به عنوان سناتور ادامه داد، اما در پی بحران قانون اساسی سیزی می (Seize mai) (16 می ۱۸۸۷) بیرون انداخته شد.www.senat.fr
پیروزی جمهوری‌خواهان در انتخابات سراسری اکتبر ۱۸۷۷ میلادی، وادینگتون را دوباره در حکومت نخست‌وزیر دوفور، به عنوان وزیر امور خارجه برگرداند. او یکی از سفیران تام‌الاختیار فرانسه در کنگره برلین بود (۱۸۷۸). روزنامه‌های فرانسه در نخست، الحاق قبرس به انگلستان را کاری که از شهرت دیپلماتیک او بسیار پایین است عنوان نمودند، اما بعداً واضح شد که در نتیجه مباحثات او با لرد سالزبری، بریتانیا توافق نموده بود تا فرانسه دست بازتر در تونس داشته باشد. در ۱۸۸۵ میلادی، او دوباره به عنوان عضو سنا انتخاب گردید.
در اوایل ۱۸۷۹ میلادی، وادینگتون در تفاهم با لئون گامبتا موافقت نمود تا به‌جای جولیس دوفور، سرپرست نخست‌وزیر شود. او با برقراری صلح میان رادیکال‌ها و مرتجعین تا زمان تأخیر اصلاحات عاجل، حمایت تمامی احزاب را از دست داد. او در ۲۷ دسامبر از سمت نخست‌وزیری استعفا داد.
او پیشنهاد آنی برای گماشته شدن به عنوان سفیر فرانسه در لندن را نپذیرفت و ترجیح داد تا در ۱۸۸۰ میلادی سمت گزارش‌دهنده کمیته پارلمانی برای انتخابات (Scrutin de liste) را قبول نماید؛ او یک داوری نامساعد کرد.
ویلیام هنری وادینگتون – رئیس شورای وزیران و وزیر امور خارجه
وادینگتون در ۱۸۸۳ میلادی سِمت سفیر فرانسه مقیم لندن را پذیرفت. او برای ده سال تا ۱۸۹۳ میلادی در این سمت باقی ماند و خانم وی، ماری السوپ کینگ، در خلال این مدت برخی خاطره‌های تجارب دیپلماتیک آن‌ها را نوشت – نامه‌های زن دیپلمات، ۱۸۰۰–۹۰۰ (نیویورک، ۱۹۰۳) و نامه‌های ایتالیایی خانم دیپلمات (۱۹۰۴) که بعد از مرگ شوهرش به چاپ رسید.
خانم اول وادینگتون که در ۱۸۵۰ میلادی با وی ازدواج کرده بود، متیلدی نام داشت (متوفی ۱۸۵۲) و دختر بانک‌دار، هنری لوتیروت بود. آن‌ها یک فرزند به‌نام هنری داشتند (۱۸۵۲ – ۱۹۳۹ میلادی) که در ارتش فرانسه تورن/سروان بود و با ایمیلی دی لی روبرتی ازدواج نموده بود.
وادینگتون در ۱۸۷۴ میلادی در پاریس با خانم دوم خود به‌نام ماری السوپ کینگ (متوفی ۱۹۲۳) ازدواج کرد، السوب که نویسنده و متولد نیویورک بود دختر نماینده کنگره آمریکا و نهمین رئیس کالج کلمبیا، چارلز کینگ بود (از خانم دومش به‌نام هنریتا لیستون لو که نویسنده سفر بود). آن‌ها یک پسر به‌نام فرانسیس ریچارد داشتند که با دختر دریاسالار، ژین-چارلز-الگساندر سالندروز دی لامورنایکس به‌نام چارلوتی (در ۱۸ ژانویه ۱۹۰۳، پاریس) ازدواج کرد.
چارلوتی نوه چارلز سالندروز دی لامورنایکس بود.
لورین دیویدسن (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار اهل بریتانیا است. او به عنوان خبرنگار سیاسی اس‌تی‌وی و بی‌بی‌سی و برای حزب کارگر اسکاتلند کار کرده‌است.
عبدالرسول پورعباس (زاده ۱۳۴۴ در دزفول) رئیس سازمان سنجش ایران و استاد تمام گروه ریاضی محض دانشگاه صنعتی امیرکبیر است. او دارای مدرک تحصیلی لیسانس ریاضی از دانشگاه اهواز و فوق لیسانس از دانشگاه شیراز و دکتری ریاضی از دانشگاه نیوکاسل انگلستان است.
پورعباس که عضو هیئت علمی دانشکده ریاضی و علوم کامپیوتر دانشگاه صنعتی امیرکبیر با مرتبه استادی است، ریاست دانشگاه علمی کاربردی، ریاست سازمان آموزش فنی و حرفه ای کشور و معاون توسعه مدیریت و منابع دانشگاه آزاد اسلامی را نیز در کارنامه خود دارد. همچنین وی دارای بیش از ۷۰ مقاله علمی ISI است.
او با پایان جنگ ایران و عراق تحصیل را ادامه داد و موفق به اخذ فوق لیسانس از دانشگاه شیراز شد و از طریق امتحان اعزام دکتری به عنوان نفر اول برگزیده شد. در پایان دهه ۷۰ به عنوان عضو هیئت علمی دانشگاه امام حسین و سپس دانشگاه امیرکبیر مشغول شد و اکنون نیز به عنوان استاد تمام رشته ریاضی، مشغول تدریس در دانشگاه امیرکبیر است.
وی در تاریخ بیست و هفتم اسفند ۱۳۸۴ به عنوان رئیس سازمان سنجش آموزش کشور معارفه شد. پس از نزدیک به چهار سال در تاریخ سوم اسفند سال ۱۳۸۸ از سمت خود تودیع شد. وی در یازدهم دی ماه سال ۱۴۰۰ و با کناره گیری رئیس سازمان سنجش وقت از سوی وزیر علوم برای بار دوم به عنوان رئیس سازمان سنجش نائل گردید.
پور عباس در سال ۱۴۰۱ وعده ی تحول در آزمون ورود به دانشگاه ها(کنکور) را برای سال ۱۴۰۳ به بعد را داده بود.
او بارها اعلام کرده که کنکور سراسری از سال ۱۴۰۳ الکترونیکی خواهد بود و بسیاری تحقق این وعده را دور می‌دیدند اما پورعباس پافشاری زیادی بر این طرح داشت.
پورعباس در تاریخ ۱۸ مرداد ۱۴۰۲ به دلیل استنکاف از احکام دیوان عدالت اداری مستنکف شناخته شده و به مدت یکسال از سوی دیوان، حکم انفصال از خدمت دریافت کرد که به این حکم اعتراض کرده و اعتراض وی در دادگاه تجدید نظر دیوان در حال رسیدگی است.
در نظریه مارکسیستی ماده‌باوری تاریخی، یک شیوه تولید (به انگلیسی:Mode of production به آلمانی: "Produktionsweise"، «راه و روش تولید») ترکیبی خاص از موارد زیر است:
مارکس باور داشت که توانایی تولیدی و مشارکت یک فرد در روابط اجتماعی دو ویژگی اساسی بازتولید اجتماعی است و شیوهٔ خاص آن روابط اجتماعی در شیوهٔ تولید سرمایه‌داری ذاتاً در تضاد با رشد تدریجی قابلیت‌های تولیدی انسان‌ها است.Marx, Grundrisse. (English Translation) یک مفهوم پیشرو و تاریخی تر، شیوه امرار معاش (mode of subsistence) آدام اسمیت بود که پیشرفت انواع جامعه را بر اساس چگونگی تأمین نیازهای مادی شهروندان یک جامعه ترسیم می‌کرد."New Voices on Adam Smith", by Leonidas Montes, Eric Schliesser. Routledge, March 2006. P 295.
کچوای جنوبی (کچوا: Urin qichwa، اسپانیایی: quechua sureño)، یا به سادگی کچوا (Qichwa یا Qhichwa)، با حدود ۶٫۹ میلیون گویشور، پرگویش‌ترین گروه منطقه ای اصلی گویش‌های قابل فهم متقابل در خانواده زبان‌های کچوا است. همچنین این زبان رایج‌ترین زبان بومی در قاره آمریکا است. اصطلاح کچوای جنوبی به گونه‌های کوچوانی اطلاق می‌شود که در مناطقی از آند در جنوب خطی تقریباً شرق به غرب بین شهرهای هواکایو و هوانکاولیکا در مرکز پرو صحبت می‌شود. این شامل گونه‌های کچوا است که در مناطق آیاکوچو، کوسکو و بسیاری از در پرو، در بیشتر بولیوی و بخش‌هایی از شمال غربی آرژانتین صحبت می‌شود. رایج‌ترین گونه‌های رایج عبارتند از کوسکو، آیاکوچو، بسیاری از (کولائو)، و بولیوی جنوبی.
در طبقه‌بندی سنتی خانواده زبان کچوا توسط آلفردو توررو، کچوای جنوبی معادل "کچوا IIc " توررو (یا فقط "QIIc") است؛ بنابراین برخلاف بسیاری از گونه‌های خواهر خود در خانواده وسیع‌تر کچوانی که در نواحی شمال خط هوانکایو-هوانکاولیکا صحبت می‌شود، قرار می‌گیرد: کچوای مرکزی (QI توررو) که از هوانکایو به سمت شمال تا منطقه آنکش صحبت می‌شود. کچوای پرو شمالی در اطراف کاجامارکا و اینکاهواسی (گاوباز's IIa)؛ و کیچوا (بخشی از توررو کچوا IIb).
گویش‌ها عبارتند از آیاکوچو کچوا، کوسکو کچوا، پونو کچوا (کولائو کچوا)، بولیوی شمالی کچوا (آپولو کچوا)، و بولیوی جنوبی کچوا. سانتیاگوئنو کچوا در آرژانتین واگرا است و به نظر می‌رسد از ترکیبی از گویش‌ها، از جمله بولیوی جنوبی گرفته شده‌است. لهجه‌های آرژانتینی کاتامارکا و لاریوجا منقرض شده‌اند.
برجسته‌ترین تمایز بین آیاکوچو کچوا و دیگران این است که فاقد سری همخوان‌های متوقف شده (tʃʰ, pʰ, tʰ, kʰ, qʰ) و اجکتیو (tʃʼ, pʼ, tʼ, kʼ, qʼ) است. گونه‌های دیگر بولیوی و پرو جنوبی که روی هم جمع شده‌اند، کوسکو-کولائو کچوا (یا "هر کس-قولاو") نامیده می‌شوند. با این حال، آنها یکپارچه نیستند. به عنوان مثال، کچوای بولیوی از نظر ریخت‌شناسی با کوسکو و آیاکوچو کچوا متمایز است، در حالی که بولیوی شمالی از نظر واج‌شناسی در مقایسه با بولیوی جنوبی و کوسکو کاملاً محافظه‌کار است، بنابراین هیچ انشعاب بین آیاچو و کوسکو-کولائو وجود ندارد.
سانتیاگوئنو نیز فاقد سری‌های آسپیراسیون و پرتاب کننده است، اما این یک پیشرفت متمایز در آرژانتین بود. همچنین بقایای تمایز کچوا s–š را حفظ می‌کند که در غیر این صورت از کچوای جنوبی گم شده‌است، که نشان می‌دهد انواع دیگری از کچوا در پس زمینه آن وجود دارد.
رودولفو سرون پالومینو، زبان‌شناس پرویی، املای استانداردی ابداع کرده‌است که برای همه اشکال منطقه ای مختلف کچوا که تحت عنوان چتر کچوای جنوبی قرار می‌گیرند، قابل اجرا باشد. این سازشی از ویژگی‌های محافظه کارانه در تلفظ مناطق مختلف است که به اشکال کچوای جنوبی صحبت می‌کنند. این توسط بسیاری از موسسات در پرو و بولیوی پذیرفته شده‌است و همچنین در صفحات ویکی‌پدیا کچوا و توسط مایکروسافت در ترجمه نرم‌افزارهای خود به زبان کچوا استفاده می‌شود.
در اینجا چند نمونه از املای منطقه ای متفاوت از املای استاندارد آورده شده‌است:
در بولیوی از همان استاندارد بجز «j» استفاده می‌شود که به جای «h» برای صدای [h] (مانند زبان اسپانیایی) استفاده می‌شود.
مثال‌های صوتی برای کلمات پاتا، ترک خورده پاتا
حروف زیر برای واژگان ارثی کچوا و برای کلمات قرضی از آیمارا استفاده می‌شود:
a, ch, chh, ch', h, i, k, kh, k', l, ll, m, n, ñ, p, ph, p', q, qh, q', r, s, t, th, t'، u, w، y.
به جای "sh" (که در انواع شمالی و مرکزی کچوا ظاهر می‌شود) از "s" استفاده می‌شود.
به جای «ĉ» (که در گونه‌های کچوای جونین، کاخامارکا ولامبایک ظاهر می‌شود)، «ch» استفاده می‌شود.
حروف زیر در کلمات قرضی از اسپانیایی و سایر زبان‌ها (نه از آیمارا) استفاده می‌شود:
ب، د، ه، و، ج، ای.
حروف e و o برای کلمات بومی کچوا استفاده نمی‌شود زیرا صداهای متناظر به سادگی آلوفون‌های i و u هستند که به‌طور قابل پیش‌بینی در کنار q, qh و q ظاهر می‌شوند. این قانون در مورد املای رسمی کچوا برای همه گونه‌ها اعمال می‌شود؛ بنابراین املای ⟨qu⟩ و ⟨qi⟩ [qo] و [qe] تلفظ می‌شود.
با این حال، حروف در نام‌های خاص یا کلماتی که مستقیماً از اسپانیایی گرفته شده‌اند ظاهر می‌شوند:
c, v، x, z; j (در پرو؛ در بولیوی به جای h استفاده می‌شود).
زبان کچوا یک زبان تجمیع کننده است، به این معنی که کلمات از ریشه‌های اصلی و به دنبال آن پسوندهای متعددی ساخته می‌شوند که هر کدام یک معنی دارند. تعداد زیاد پسوندهای آنها هم معنای کلی کلمات و هم‌سایه‌های ظریف معنی آنها را تغییر می‌دهد. همه گونه‌های کچوا، بر خلاف زبان‌های ایزوله یا آمیخته [تامسون]، زبان‌های چسبنده بسیار منظمی هستند. ترتیب جملات عادی آنها SOV (موضوع – مفعول – فعل) است. ویژگی‌های دستوری قابل توجه عبارتند از صرف دوشخصی (افعال موافق با فاعل و مفعول)، اثبات (نشان دادن منبع و صحت دانش)، مجموعه‌ای از ذرات موضوع و پسوندهایی که نشان می‌دهند چه کسی از یک عمل سود می‌برد و نگرش گوینده نسبت به آن، اما برخی از انواع ممکن است برخی از ویژگی‌ها را نداشته باشند.
Eastern Apurímac Quechua
Arequipa-La Unión Quechua
Classical Quechua
Qayna Kunan Paqarin: Una introducción al quechua chanca. 2011
اوریول بوسکتس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال، حرفه‌ای اهل اسپانیا است، که به عنوان هافبک دفاعی برای باشگاه فوتبال کلرمون فوت در لیگ ۱ بازی می‌کند.
بوسکتس که در سانت فلیو د گیکسلس، خیرونا، کاتالونیا به دنیا آمد، در سال ۲۰۰۷ در سن ۸ سالگی، پس از یک آزمایش موفقیت‌آمیز، به جوانان باشگاه فوتبال بارسلونا پیوست.Oriol Busquets: un lujo de centrocampista que se fijaba en Deco
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال اسپانیا، زیر ۱۷ سال اسپانیا، زیر ۱۸ سال اسپانیا، زیر ۱۹ سال اسپانیا، و زیر ۲۱ سال اسپانیا بازی کرده‌است.
جان ویک یک فرنچایز چندرسانه‌ای است.
جان ویک ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
هرولیند شالا (؛ ۱ فوریهٔ ۱۹۹۲) فوتبالیست حرفه‌ای است که به‌عنوان هافبک برای باشگاه ترکیه‌ای ارزروم‌اسپور و تیم ملی کوزوو بازی می‌کند. او پیش از این نمایندهٔ نروژ در رقابت‌های جوانان، و نمایندهٔ آلبانی در سطح زیر ۲۱ سال و سطح ملی بزرگسالان بود.
در ۱۱ ژانویهٔ ۲۰۱۵، شالا با تیم اسپارتا پراگ به لیگ برتر جمهوری چک پیوست. در ۲۳ فوریهٔ ۲۰۱۵، او با قرار گرفتن در ترکیب آغازین تیم، اولین بازی خود را با پیروزی خانگی با نتیجهٔ ۴–۱ مقابل تیم پریبرام انجام داد.
در ۳۰ اوت ۲۰۱۷، شالا به‌همراه تیم لینگبی به سوپرلیگ دانمارک راه یافت. او در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۷ با ورود به‌عنوان بازیکن تعویضی در دقیقهٔ ۶۹ به‌جای مارتین اورنسکوف، نخستین بازی خود با این تیم را در شکست خانگی با نتیجهٔ ۱–۳ مقابل راندرز تجربه کرد.
شالا در ۴ اوت ۲۰۱۸ با قراردادی برای یک فصل با تیم استارت، که به‌تازگی به لیگ برتر فوتبال نروژ راه یافته‌بود، وارد لیگ برتر فوتبال نروژ شد. او در ۶ اوت ۲۰۱۸ اولین بازی خود با استارت را به‌عنوان بازیکن تعویضی در دقیقهٔ ۷۰ به‌جای توبیاس کریستنسن، با شکست ۴–۱ خارج از خانه مقابل بران پشت سر گذاشت.
در ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۹، شالا با قراردادی دو ساله به تیم وولرنگا در لیگ برتر نروژ پیوست. در ۳۰ مارس ۲۰۱۹، او در ترکیب اصلی تیم قرار گرفت و نخستین بازی خود را در برد خانگی ۲–۰ مقابل میوندالن تجربه کرد.
در ۵ مارس ۲۰۲۱، شالا به تیم استابک در لیگ برتر نروژ پیوست و در ۱۹ مهٔ ۲۰۲۱ اولین بازی خود با این تیم را در برابر باشگاه سابق خود، اود انجام داد. او در این بازی در ترکیب اصلی تیم قرار داشت و با دو پاس گل، در به ثمر رسیدن دو گل تیم خود و تساوی خانگی ۲–۲ نقش داشت.
در ۹ سپتامبر ۲۰۲۱، استابک اعلام کرد که شالا به باشگاه ارزروم‌اسپور در لیگ دسته اول ترکیه منتقل خواهد شد. در همان روز، باشگاه استابک تأیید کرد که او به‌طور دائمی به ارزروم‌اسپور منتقل شده‌است.
شالا از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ به‌عنوان بازیکن نروژ و به‌ترتیب با تیم‌های زیر ۱۷ سال و زیر ۲۱ سال این کشور در رقابت‌های سطح بین‌المللی جوانان حضور داشته‌است و با این تیم‌ها ۳ بازی دوستانه انجام داده‌است.
در مهٔ ۲۰۱۳، هنگامی که او برای حضور در تیم‌های زیر ۲۱ سال آلبانی و نروژ دعوت شده‌بود، از تیم نروژ جدا شد؛ زیرا قصد داشت در عوض نمایندهٔ آلبانی باشد. در ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۳، او اولین بازی خود برای تیم زیر ۲۱ سال آلبانی را با ۹۰ دقیقه بازی کامل در مقابل تیم زیر ۲۱ سال بوسنی و هرزگوین انجام داد.
در ۵ مارس ۲۰۱۴، از او برای حضور در بازی پایانی مسابقات مقدماتی زیر ۲۱ سال اروپا یوفا ۲۰۱۵ مقابل اتریش دعوت شد.Gega shpall listën për ndeshjen e fundit në eliminatore aSport.al او در این دیدار آغازگر بازی بود و آخرین گل تیم خود را در دقیقهٔ ۵۷ به‌ثمر رساند؛ این مسابقه با پیروزی خارج از خانه با نتیجهٔ ۱–۳ به پایان رسید. دو گل دیگر تیم را انیس گاوازاج و واسیل شکورتی به ثمر رساندند.Austria U21 vs. Albania U21 - 5 March 2014 Soccerway
در ۷ سپتامبر ۲۰۱۴، شالا توسط جیانی دی بیاسی، مربی تیم ملی فوتبال آلبانی، برای بازی مقدماتی یورو ۲۰۱۶ در مقابل تیم ملی پرتغال برای اولین بار به حضور در تیم ملی بزرگسالان دعوت شد.De Biazi flet për ndeshjen me Portugalinë - FSHF.org "Në fund trajneri i Kombëtares së Shqipërisë publikoi edhe listën me 24 lojtarë të grumbulluar për këtë takim. Ata janë: 24. Herolind Shala" او در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۴ در بازی دوستانهٔ «گروه آی» در برابر تیم ملی فرانسه، میزبان یورو ۲۰۱۶، در دقیقهٔ ۷۶ به‌عنوان یار تعویضی وارد زمین شد و اولین بازی خود برای تیم بزرگسالان را انجام داد. او در یک بازی دیگر مقابل ایتالیا باری دیگر به‌عنوان بازیکن تعویضی در دقیقهٔ ۷۱ به میدان رفت.Italy football team defeated Albania 1:0, 18 November 2014 EU-football.info
در ۳۰ اوت ۲۰۱۶، شالا برای حضور در بازی مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۸ در مقابل فنلاند به تیم ملی کوزوو دعوت شد. او در ۶ اکتبر ۲۰۱۶ در اولین بازی خود با تیم ملی کوزوو در مسابقهٔ مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۸ در مقابل تیم ملی کرواسی، در دقیقهٔ ۷۷ به‌عنوان یار تعویضی به‌جای آربر زنلی به میدان رفت.
شالا در پورشگرن، نروژ از پدر و مادری آلبانیایی-کوزوویی اهل درناس زاده شد.
گامبیا یک کشور آفریقایی بسیار کوچک و باریک است که مرزهای آن در امتداد رود گامبیا شکل گرفته‌است. جمهوری گامبیا که در سواحل غربی آفریقا بین خط استوا و رأس السرطان قرار دارد، نوار باریکی از زمین را در دو طرف رودخانه گامبیا تشکیل می‌دهد. پهنای این کشور در بیشترین مقدار آن کمتر از ۴۸ کیلومتر است. گامبیا تقریباً در محاصره کامل سرزمینی سنگال قرار دارد و کوچکترین کشور غیرجزیره‌ای آفریقا است.
گامبیا ۳۲۰ کیلومتر از دریا به سمت داخله آفریقا امتداد دارد. این کشور ۴۸ کیلومتر خط ساحلی دارد و مرز شرقی خاک آن ۲۴ کیلومتر بیشتر نیست. ویژگی غالب این کشور، یعنی رودخانه گامبیا، از ارتفاعات فوتا جالون در گینه آغاز می‌شود و به اقیانوس اطلس می‌ریزد. پایتخت کشور، بانجول (که تا سال ۱۹۷۳ باثورست نامیده می‌شد)، جایی است که رودخانه گامبیا به اقیانوس اطلس می‌ریزد.
این کشور همچنین یکی از پرجمعیت‌ترین کشورهای آفریقا است. چند شهر موجود در این کشور در بالای رودخانه قرار دارند، اما بیشتر گامبیایی‌ها در روستاها زندگی می‌کنند. گروه‌های قومی اصلی شبیه به گروه‌های قومی در سنگال هستند و از اکثریت مالینکه تشکیل می‌شوند و همچنین شامل ولوف، فولانی، جولا، و سونینکه می‌شوند. اقتصاد گامبیا به شدت به تولید و صادرات بادام زمینی وابسته است.
گامبیا به خاطر سواحل توریستی خود در کنار اقیانوس اطلس و به دلیل جوفوره، روستای اجدادی مشهور کونتا کینته، شخصیت اصلی رمان معروف ریشه‌ها، نوشته آلکس هیلی، شناخته شده‌است.
منابع طبیعی این کشور، ماهی، تیتانیوم (روتیل و ایلمنیت)، قلع، زیرکونیوم ، ماسه سیلیس، خاک رس و نفت است.
شکل و اندازه نامتعارف این کشور نتیجه سازش‌های ارضی در قرن نوزدهم توسط بریتانیای کبیر، که کنترل رود گامبیا را در دست داشت، و فرانسه، که مستعمره مجاور، یعنی سنگال را اداره می‌کرد، است.
مرزهای کنونی این کشور در سال ۱۸۸۹ پس از توافق بین بریتانیا و فرانسه مشخص شد. اغلب توسط گامبیایی‌ها ادعا می‌شود که فاصله مرزهای این کشور از رودخانه گامبیا با محدوده‌ای مطابقت دارد که توپ‌های توپخانهٔ نیروی دریایی بریتانیا در آن زمان می‌توانست از پایگاه‌های کنار رودخانه به آن برسد. با این حال، هیچ مدرک تاریخی برای تأیید این گفته وجود ندارد. مرزهای گامبیا در واقع با استفاده از روش‌های بررسی دقیق توسط کمیسیون مرزی فرانسه و بریتانیا مشخص شد.
مذاکرات دوره‌ای در قرن بیستم برای متحد کردن گامبیا و سنگال منجر به کنفدراسیون کوتاه‌مدت سنگامبیا (۱۹۸۲–۱۹۸۹) شد.
آب و هوای گامبیا نیمه‌گرمسیری با فصل گرم و بارانی مشخص از ژوئن تا اکتبر و فصل خشک سردتر از نوامبر تا مه است. شروع و پایان بارندگی‌ها با درجه حرارت بالا و رطوبت بالا مشخص می‌شود، در حالی که فصل خشک با بادهای بسامان و خشک (هارماتان) که از صحرای مرکزی می‌وزد همراه است.
دما از ۹ درجه سانتی‌گراد در ژانویه تا حداکثر ۴۳ درجه سانتی‌گراد در اکتبر متغیر است. به دلیل تأثیر خنک‌کننده اقیانوس، دما در امتداد ساحل کمتر از داخله است. بارندگی از سالی به سال دیگر متفاوت است، اما از میانگین سالانه ۴۸ اینچ در غرب تا ۳۴ اینچ بالای رودخانه متغیر است. به دلیل آب و هوای مرطوب و هوای پُرنمک در امتداد ساحل، فلز به سرعت در گامبیا زنگ می‌زند و خانه‌های نزدیک دریا ممکن است تحت تأثیر هوای نمکی خورنده قرار گیرند. موریانه‌ها در تمام طول سال در خاک و وسایل چوبی به وفور یافت می‌شوند. در فصل خشک، بادهای هارماتان با گرد و غبار ریز می‌وزد. با این حال، دمای معتدل در طول فصل خشک با روزهای عمدتاً آفتابی به گامبیا یکی از دلپذیرترین آب و هواهایی غرب آفریقا را داده‌است.
گامبیا با خطر خشک‌سالی روبه‌رو است به‌طوری که بارندگی آن در ۳۰ سال گذشته ۳۰ درصد کاهش یافته‌است.
گارد ساحلی () یا نگهبان ساحلی، سازمان امنیت دریایی یک کشور است، که طیف وسیعی از مسئولیت‌ها را در کشورهای مختلف در بر می‌گیرد، از یک نیروی نظامی مسلح با وظایف گمرکی و امنیتی تا یک سازمان داوطلبانه که وظیفه انجام عملیات امداد و نجات را برعهده دارد. در اکثر کشورها، وظایف یک گارد ساحلی از وظایف نیروی دریایی و پلیس ترانزیت متمایز است، در حالی که در برخی کشورها شباهت‌هایی میان آنها نیز وجود دارد.
جنگ کوهستانی () یا جنگ در کوهستان، به جنگی اطلاق می‌شود، که در کوه‌ها یا مناطق ناهموار مشابه انجام می‌گیرد. در جنگ‌ها، رشته‌کوه‌ها از اهمیت استراتژیک برخوردار می‌باشند، زیرا اغلب به‌عنوان یک مرز طبیعی عمل می‌کنند (به عنوان مثال بلندی‌های جولان) و ممکن است منشأ آب باشند. حمله به یک موقعیت دشمن آماده‌شده در زمین کوهستانی، به‌طور کلی مستلزم نسبت بیشتری از سربازان مهاجم، به سربازان مدافع، نسبت به جنگی است که در زمین هموار انجام می‌شود. کوه‌ها مخاطرات طبیعی مانند رعد و برق، وزش باد شدید، ریزش سنگ یا بهمن، انبوه برف، یخ، سرمای شدید و یخچال‌های طبیعی با شکاف‌های خود را به همراه دارند.
جنگ محدود () جنگی است که در آن متخاصمان همه منابعی را که در اختیار دارند، اعم از منابع انسانی، صنعتی، کشاورزی، نظامی، طبیعی یا تکنولوژیکی را در یک درگیری خاص مصرف نمی‌کنند. این حرکت ممکن است برای حفظ آن منابع، جهت استفاده در مقاصد دیگر باشد، یا به این دلیل که ممکن است برای شرکت‌کنندگان در جنگ، استفاده از همه منابع یک منطقه به جای بخشی از آنها، دشوارتر باشد. جنگ محدود مفهوم مخالف جنگ کامل یا جنگ تمام‌عیار است.
جنگ خرد () یا جنگ کوچک، شکلی از جنگ نامنظم است، که در آن واحدهای عملیاتی کوچک، بخش پشتیبانی و تدارکات دشمن را مورد حمله قرار می‌دهند، تا اطمینان حاصل کنند که نیروی اصلی از شرایط مساعد پشتیبانی و لجستیک در نبرد سرنوشت‌ساز برخوردار نباشد. از تاکتیک جنگ‌های کوچک می‌توان هم در نبردهای زمینی و هم در جنگ‌های دریایی استفاده کرد. این اصطلاح برای اولین بار در قرن ۱۸ مورد استفاده قرار گرفت و متعاقباً توسط تاکتیک‌های روسی و شوروی توسعه پیدا کرد.
فریب نظامی () یا عملیات فریب، تلاش یک واحد نظامی برای به دست آوردن مزیت در طول جنگ، از طریق گمراه کردن تصمیم گیرندگان دشمن در انجام اقدامات مضر برای طرف مقابل می‌باشد. این امر اغلب با ایجاد یا تقویت غبار جنگ، از طریق طراحی و اجرای عملیات جنگ روانی، جنگ اطلاعاتی، گمراه‌سازی و فریب بصری یا روش‌های دیگر به دست می‌آید.
نور محل () یک قصر متعلق به ارتش پاکستان است، که در شهر باهاوالپور، پنجاب، پاکستان قرار دارد. این بنا در سال ۱۸۷۲ ساخته شد.
بهاوالپور () منطقه‌ای در هند بریتانیا و بعدها پاکستان بود، که بخشی از ایالت پنجاب محسوب می‌شد. از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۵ به عنوان یک ایالت خودمختار شناخته می‌شد.
نورمحل () یک شهر در بخش جالندهر در ایالت پنجاب هند است. این شهر با شهرهای مجاور فیلاور و ناکودار از طریق جاده‌ای که در امتداد خطوط راه‌آهن قرار دارد، متصل می‌شود.
کونتا کینته () (حدود ۱۷۵۰ - حدود ۱۸۲۲) شخصیتی در رمان ریشه‌ها، نوشته آلکس هیلی نویسنده آمریکایی است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. شخصیت کونتا کینته بر اساس یکی از اجداد هیلی، مردی گامبیایی بنا شده‌است که در سال ۱۷۵۰ به دنیا آمد، به بردگی رفت و در سال ۱۸۲۲ درگذشت.
داستان زندگی کونتا کینته در دو مجموعه تلویزیونی ساخت ایالات متحده بر اساس این کتاب شکل گرفت: مینی‌سریال تلویزیونی اصلی ریشه‌ها در سال ۱۹۷۷، و بازسازی سال ۲۰۱۶ با همین نام. در مینی‌سریال اصلی، این شخصیت به عنوان یک نوجوان توسط لوار بارتون و در بزرگسالی توسط جان آموس به تصویر کشیده شد. در مینی‌سریال ۲۰۱۶، او توسط مالاکای کربی به تصویر کشیده شده‌است. برتون در سال ۱۹۸۸ نقش خود را باری دیگر در فیلم تلویزیونی بازی کرد.
بر اساس کتاب ریشه‌ها، کونتا کینته در حدود سال ۱۷۵۰ در روستای ماندینکا در جوفوره، در گامبیا به دنیا آمد. او در یک خانواده مسلمان بزرگ شد. در سال ۱۷۶۷، زمانی که کونتا در جستجوی چوب برای ساختن طبل برای برادر کوچکترش بود، چهار مرد او را تعقیب کردند، او را محاصره کردند و به اسارت گرفتند. کونتا از خواب بیدار شد و خود را با چشمان بسته، دهان بسته، مقید و زندانی دید. او و دیگران را برای یک سفر چهارماهه به آمریکای شمالی سوار کشتی انتقال برده لرد لیگونیر کردند.
کونتا از سفر به مریلند جان سالم به‌در برد و به جان والر (رینولدز در مینی‌سریال ۱۹۷۷)، صاحب مزرعه ویرجینیا در شهرستان اسپاتسیلوانیا فروخته شد. او نام کونتا را به توبی تغییر داد (این نام‌گذاری در بازسازی ۲۰۱۶ از سوی الیزایت، همسر جان، انجام شد). او نامی را که صاحبانش بر او تحمیل کرده بودند رد کرد و از صحبت با دیگران خودداری کرد. پس از دستگیری در آخرین تلاش از چهار تلاش برای فرار، برده‌داران به او یک انتخاب دادند: اخته شود یا پای راستش بریده شود. او بریده شدن پا را انتخاب کرد و آن افراد نیمه جلویی پای راست او را بریدند.
با گذشت سال‌ها، کونتا، که اکنون متعلق به برادر جان، دکتر ویلیام والر بود، به سرنوشت خود تسلیم شد و با بردگان دیگر وارد معاشرت شد، در حالی که هرگز هویت و اصل خود را فراموش نکرد. کونتا با زنی برده به نام بل والر ازدواج کرد و صاحب دختری به نام کیزی (کی‌سا در زبان ماندینکا) شد که در زبان مادری کونتا به معنای «پایداری» است. کونتا به دنبال آن بود تا در برابر فروخته شدن کیزی جلوگیری کند. هنگامی که کیزی در اواخر نوجوانی خود بود به کارولینای شمالی فروخته شد. زمانی که ویلیام والر متوجه شد که کیزی برای یک مرد جوان برده به نام نوح که عاشق او بود، یک کارت مسافرتی جعلی نوشته‌است، برملا شد که «میسی آن»، خواهرزاده صاحب مزرعه، خواندن و نوشتن را مخفیانه به او آموخته اشت.
صاحب جدید کیزی، توماس لی (مور در مینی‌سریال ۱۹۷۷) بلافاصله به کیزی تجاوز کرد. او با این تجاوز، تنها فرزندش را به دنیا آورد و این فرزند را به نام برده اولش جورج نامید (یا بر اساس مینی‌سریال سال ۲۰۱۶ به نام پدرش). جورج زندگی خود را با برچسب «جورج مرغی» سپری کرد، زیرا وظایف محول شده به او تنها شامل مراقبت از مرغ‌ها و خروس جنگی‌های اربابش بود.
در این رمان، کیزی هرگز از سرنوشت والدینش آگاه نمی‌شود. او بقیه عمر خود را به عنوان یک فرد کمکی در مزرعه لیا در کارولینای شمالی می‌گذراند. با توجه به مینی‌سریال سال ۱۹۷۷، کیزی برای بازدید از مزرعه رینولدز در اواخر عمرش بازگردانده می‌شود. او متوجه می‌شود که مادرش به مزرعه دیگری فروخته شده‌است و پدرش دو سال بعد، در سال ۱۸۲۲، در اثر دلتنگی‌های زیاد درگذشته‌است. او قبر پدر را پیدا می‌کند و از روی آن نام توبی را که نام بردگی او بود، خط می‌کشد و به جای آن نام واقعی او یعنی کونتا کینته را حک می‌کند.
کیزی تنها فرد از اجداد نویسنده داستان، آلکس هیلی، است که با کونتا کینته مرتبط بود و اکثریت عمر خود را در بردگی به‌سر برد. بخش آخر کتاب به نسل‌های بین کیزی و آلکس هیلی می‌پردازد و رنج‌ها، شکست‌ها و پیروزی‌های نهایی آن‌ها در آمریکا را توصیف می‌کند. آلکس هیلی می‌گوید که نسل هفتم از تبار کونتا کینته است.
انور عبدالملک (; – )، اندیشمند سیاسی و دانشجوی مارکسیست ادبیات و فلسفه عرب بود. وی همچنین مؤلف کتاب «"شرق‌شناسی در بحران"» است. انور در در خانواده‌ای قبطی در قاهره مصر به دنیا آمد و در همان شهر در دانشکده یسوعی فرانسوی به تحصیل پرداخت. وی برای ادامه تحصیلات خود به دانشگاه عین الشمس و سپس دانشگاه سوربن رفت. وی چندین سال به تدریس در دبیرستان الحوریه در قاهره مشغول بود، سپس به پاریس نقل مکان کرد و در آنجا در مرکز ملی پژوهش‌های علمی مشغول به کار شد.
انور عبدالملک در کنار ادوارد سعید، الطیباوی و ترنر به نقد شرق‌شناسی پرداخت و «شرق‌شناسی» را به منزله ابزاری امپریالیستی که در خدمت استعمارگری و برده‌سازی بخش‌هایی از به اصطلاح جهان سوم می‌دانست. بنا به گفته وی، هدف اصلی‌اش بازسنجی روش‌هایی بود که شرق‌شناسان به کار می‌گرفتند.
آیکونوسکوپ (از یونانی: "εἰκών" «تصویر» و "σκοπεῖν" «نگاه کردن، دیدن») اولین لامپ دوربین فیلمبرداری بود که در دوربین‌های تلویزیونی اولیه استفاده می‌شد. آیکونوسکوپ سیگنال بسیار قوی‌تری نسبت به طرح‌های مکانیکی قبلی تولید می‌کرد و می‌توانست تحت هر شرایطی که نور خوبی داشته باشد، استفاده شود. این اولین سیستم کاملاً الکترونیکی بود که جایگزین دوربین‌های قبلی شد که از نورافکن‌های ویژه یا دیسک‌های چرخان برای گرفتن نور از یک نقطه بسیار روشن استفاده می‌کردند.
برخی از اصول این دستگاه زمانی تشریح شد که ولادیمیر زورکین دو حق امتیاز برای یک "سیستم تلویزیونی" در سال‌های ۱۹۲۳ و ۱۹۲۵ ثبت کرد. یک گروه تحقیقاتی در آرسی‌ای به سرپرستی زورکین آیکونوسکوپ را در یک کنفرانس مطبوعاتی در ژوئن ۱۹۳۳ به عموم مردم ارائه کرد، و دو مقاله فنی مفصل در سپتامبر و اکتبر همان سال منتشر شد. شرکت آلمانی تلفن‌کن این حقوق را از RCA خریداری کرد و دوربین سوپرآیکونوسکوپ که برای پخش تلویزیونی تاریخی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ در برلین استفاده می‌شد را ساخت.
شاهزاده آزولا یک شخصیت خیالی و یکی از ضدقهرمان‌های اصلی در مجموعهٔ پویانمایی تلویزیونی ساخته شده توسط مایکل دانته دی‌مارتینو و برایان کونیتزکو برای نیکلودئون و صداپیشگی گری دلیسل است.
در نمایش، آزولا شاهزاده ولیعهد ملت آتش و یک اعجوبه آتش‌افزار بسیار قدرتمند است. به دستور پادشاه آتش اوزای، او با دوستان دوران کودکی‌اش مای و تای لی جستجویی را آغاز می‌کند تا برادر تبعید شده‌اش، شاهزاده زوکو و مربی‌اش، عمویشان آیرو، را بازگرداند، در همین حین تلاش می‌کند آواتار آنگ را که بزرگ‌ترین تهدید ملت آتش برای پیروزی در جنگ به حساب می‌آید دستگیر کند. آزولا به عنوان یک استراتژیست و حقه‌باز ماهر شناخته می‌شود. همانطور که برادرش زوکو می‌گوید، او «همیشه دروغ می‌گوید». در سرتاسر سریال اصلی و کمیک‌های دنباله، نشان داده شده است که او قادر به آتش‌افزاری بسیار پیشرفته و تولید شعله‌های آبی قدرتمند است همچنین آذرخش تولید می‌کند.
فصل 1: آب
گرچه آزولا، در بخش نخست هر قسمت از فصل اوّل مجموعه، ظاهر می‌شود.؛ اوّلین حضور رسمی او در صحنۀ آگنی‌کای زوکوی 13 ساله با پدرش اوزای(فرمانروای کشور آتش) بود که انیمیشن، او را با سیمایی خشنود از تحقیر برادرش زوکو، به‌تصویر کشیده است.
آزولا بار دیگر در قسمت آخِر فصل ۱ ظاهر می‌شود، درحالی که او مقابل پدرش اوزای زانو می‌زند و پدرش او را به‌همراه دو دوست دیرینۀ خود-مای و تایلی- به‌تعقیب و دستگیری زوکو و ژنرال آیرو فرامی‌خواند.
او در تمامی فصول مجموعۀ آواتار آخرین بادافزار، شخصیّتی اهریمنی داشته است؛ به‌طوری‌که در حملۀ اقوام آتش به سرزمین‌های خاک(که آزولا پشتیبانی تسلیحات را برعهده داشت) لانگ فنگ (فرمانده ارشد ارتش دایلی ملّت خاک) را که قصد داشت حکومت را دست بگیرد را شکست میدهد
نظریه نخبگان در علوم سیاسی و جامعه‌شناسی، نظریه‌ای از دولت است که به دنبال توصیف و تبیین روابط قدرت در جامعه معاصر است. این نظریه باورمند است که اقلیتی کوچک ولی متشکل از اعضای نخبگان اقتصادی و شبکه‌های برنامه‌ریزی سیاست، بیشترین قدرت را دارند - و اینکه این قدرت مستقل از انتخابات دموکراتیک است."نظریه‌های دموکراسی آمریکایی"
اعضای "نخبگان" قدرت از طریق موقعیت خود در شرکتها یا در هیئت مدیره شرکت‌ها و نفوذ بر شبکه‌های برنامه‌ریزی خط مشی از طریق حمایت مالی از بنیادها یا سمت‌ها با اندیشکدهها یا گروه‌های گفتگوی سیاست، تأثیر چشمگیری بر تصمیم‌های شرکت‌ها و دولت می‌گذارند.
ویژگی‌های اساسی این نظریه عبارت است از تمرکز قدرت، یکپارچگی نخبگان، تنوع و ناتوانی غیرنخبگان، یکپارچگی منافع نخبگان به سبب پیشینه و موقعیت مشترک و ویژگی تعیین‌کننده قدرت، موقعیت نهادی است.
نظریه نخبگان با کثرت‌گرایی (بیش از یک نظام قدرت) مخالف است، سنتی که بر این نکته تأکید می‌کند که چگونه گروه‌ها و منافع اجتماعی متعدد بر اشکال مختلف نمایندگی در مجموعه‌های قدرتمندتر حاکمان تأثیر می‌گذارند که به نتایج سیاسی شایسته‌ای کمک می‌کند که بیانگر نیازهای جمعی یک جامعه است.
نظریه نخبگان استدلال می‌کند دموکراسی یک اشتباه آرمان‌شهری است، همان‌طور که به‌طور سنتی در سنت محافظه‌کارانه ایتالیایی دیده می‌شود، دموکراسی در شکل آرمانی خود در سرمایه‌داری قابل تحقق نیست (دیدگاه رایج مارکسیست نظریه‌پردازان نخبه الهام گرفته شده).
حتی زمانی که کل گروه‌ها ظاهراً به‌طور کامل از شبکه‌های سنتی قدرت دولت کنار گذاشته شده‌اند (از نظر تاریخی، بر اساس معیارهای دلخواه مانند اشراف، نژاد، جنسیت یا مذهب)، نظریه نخبگان تشخیص می‌دهد که «ضد نخبگان» اغلب در چنین گروه‌های حذف شده رشد می‌کنند. گفت‌وگو بین چنین گروه‌های محروم با دولت را می‌توان به عنوان گفت‌وگو بین نخبگان و مخالفان تحلیل کرد. یک مسئله عمده، به نوبه خود، توانایی نخبگان برای انتخاب ضد نخبگان است.
نظام‌های دموکراتیک بر این فرض عمل می‌کنند که رفتار رأی‌دهی تأثیر مستقیم و چشمگیری بر نتایج سیاست‌گذاری دارد و این نتایج توسط بیشترین رأی‌دهندگان ترجیح داده می‌شود. یک مطالعه منتشر شده در سال ۲۰۱۴ که ترجیحات رأی دهندگان را به نتایج سیاست مرتبط می‌کرد، نشان داد همبستگی آماری بین این دو به شدت به میزان درآمد رأی دهنده وابسته است.گیلنز، ام. و پیج، بی. (۲۰۱۴): آزمون نظریه‌های سیاست آمریکا: نخبگان، گروه‌های علاقمند و شهروندان متوسط. دیدگاه‌های سیاست، ۱۲(۳)، صص ۵۶۴–۵۸۱. doi:10.1017/S1537592714001595 در کمترین درآمد نمونه‌گیری شده در داده‌ها، ضریب همبستگی به صفر رسید در حالی که بالاترین درآمد دارای ضریب همبستگی بالای ۰/۶ بود. نتیجه پژوهش این شد که بین درآمد رأی دهندگان و اینکه چقدر ترجیحات سیاستی آنها به واقعیت تبدیل می‌شود، همبستگی قوی و خطی وجود دارد. علت این همبستگی هنوز در مطالعات بعدی ثابت نشده‌است ولی یک حوزه فعال پژوهشی است.
پولیبیوس (حدود سال ۱۵۰ پ. م) به آنچه امروزه نظریه نخبگان را صرفاً «خودکامگی» می‌نامیم، اشاره می‌کند. او با اطمینان فراوان مطرح کرد هر سه شکل منشأ منابع قدرت سیاسی: یک انسان (سلطنت / نمایندگی)، تعداد کمی از انسان‌ها (خودکامگی)، بسیاری از (دموکراسی) در نهایت به شکل پستی از خود فاسد می‌شوند، اگر در یک «دولت مختلط» تفکیک قوا نباشد، سلطنت تبدیل به "استبداد" می‌شود دموکراسی تبدیل به "حکومت اوباش" خواهد شد و حکومت نخبگان (خودکامگی) در آنچه او "الیگارشی" نامید فاسد می‌شود.پولیبیوس (حدود سال ۱۵۰ پ. م) ظهور امپراتوری روم: کتاب ۶، ترجمه ایان اسکات-کیلورت (۱۹۷۹). کتاب پنگوئن؛ لندن، انگلستان پولیبیوس عملاً گفت این به دلیل عدم اعمال صحیح تفکیک قوا بین سه شکل ذکر شده و همچنین نهادهای سیاسی بعدی است.
ویلفردو پارتو (۱۸۴۸–۱۹۲۳)، گایتانو موسکا (۱۸۵۸–۱۹۴۱)، و روبرت میخلز (۱۸۷۶–۱۹۳۶)، از بنیانگذاران «مکتب نخبه‌گرایی ایتالیا» بودند.، که بر نظریه نخبگان بعدی در سنت غربی تأثیر گذاشت.رابرت ا. نای، منابع ضد دموکراتیک نظریه نخبگان: پارتو، موسکا، میشلز، سیج، ۱۹۷۷.جی. جی. کمبلژ (ویرایش)، "فلسفه تعلیم و تربیت: دایرةالمعارف"، راتلج، ۲۰۱۳، ص ۱۷۹.
چشم‌انداز مکتب نخبه‌گرایی ایتالیا بر دو ایده استوار است:
پارتو بر برتری روانی و فکری نخبگان تأکید می‌کرد و باورمند بود آنها بالاترین دستاوردها در هر زمینه‌ای هستند. او وجود دو نوع نخبگان را مورد بحث قرار داد:
همچنین این ایده را گسترش داد که یک نخبه کامل را می‌توان با نخبگان جدید جایگزین کرد و چگونه می‌توان از نخبه بودن به غیرنخبگان.
موسکا بر ویژگی‌های جامعه‌شناختی و فردی نخبگان تأکید داشت. او می‌گفت نخبگان اقلیتی سازمان‌یافته ولی توده‌ها اکثریتی سازمان‌نیافته هستند. طبقه حاکم از نخبگان حاکم و نخبگان فرعی تشکیل شده‌است. او جهان را به دو دسته تقسیم می‌کرد:
موسکا تأکید داشت نخبگان برتری فکری، اخلاقی و مادی دارند که بسیار مهم و تأثیرگذار است.
جامعه‌شناس میخلز «قانون آهنین الیگارشی» را طرح و ادعا کرد، سازمان‌های اجتماعی و سیاسی توسط افراد کمی اداره می‌شوند و سازمان اجتماعی و تقسیم کار کلیدی هستند. باورمند بود همه سازمان‌ها نخبه‌گرا هستند و نخبگان سه اصل اساسی دارند که به ساختار بوروکراتیک سازمان‌های سیاسی کمک می‌کند:
المر اریک شاتشنایدر انتقاد شدیدی از نظریه سیاسی آمریکایی کثرت‌گرایی طرح کرد: در نظام دموکراتیک بجای آنکه بسیاری از منافع شهروندان توسط گروه‌های ذینفع به‌طور مساوی تأمین شود، شاتشنایدر استدلال کرد که نظام فشار به نفع "باسوادترین و پردرآمدترین اعضای جامعه" گرایش دارد و نشان داد که "تفاوت بین کسانی که در فعالیت‌های گروه‌های ذینفع شرکت می‌کنند و کسانی که در حاشیه ایستاده‌اند بسیار بیشتر از بین رأی‌دهندگان با غیررأی‌دهندگان است."تام باتامور، ۱۹۹۸، ص ۱۶۵.
شاتشنایدر در «مردم نیمه‌مقاوم» استدلال کرد که دامنه نظام فشار واقعاً بسیار کوچک است: "گستره گروه‌های سازمان‌یافته، قابل شناسایی و شناخته شده به طرز شگفت‌انگیزی محدود است؛ هیچ چیز جهانی در مورد آن وجود ندارد" و "سوگیری تجاری یا طبقه بالای نظام فشار در همه جا خود را نشان می‌دهد." او می‌گوید: "این تصور که نظام فشار به‌طور خودکار نماینده کل جامعه است، یک افسانه است." و در عوض، "نظام منحرف و نامتعادل در خدمت منافع کسری از اقلیت است."شاتشنایدر، ۱۹۶۰، صص ۳۰–۳۶.
میلز در کتاب "نخبگان قدرت" منتشر شده در سال ۱۹۵۶ مدعی ارائه دیدگاه جدید جامعه‌شناختی در مورد نظام‌های قدرت در ایالات متحده شد. او گروه سه‌گانه‌ای از صاحبان قدرت - سیاسی، اقتصادی و نظامی - را شناسایی کرد که با بدنه متمایز و پراکنده، صاحبان قدرت در ایالات متحده را تشکیل می‌دهند.
میلز پیشنهاد کرد این گروه از طریق فرایند عقلانی‌سازی در همه جوامع صنعتی پیشرفته ایجاد شده‌است که به موجب آن مکانیسم‌های قدرت متمرکز شده و کنترل کلی را به دست یک گروه محدود و تا حدی فاسد هدایت می‌کند.میلز، سی. رایت: نخبگان و جامعه (ویرایش دوم)، ۱۹۹۳، لندن: راتلج، ص ۲۵. این بیانگر کاهش سیاست به عنوان عرصه‌ای برای بحث و تقلیل به سطحی صرفاً رسمی از گفتمان بود. این تحلیل در مقیاس کلان به دنبال اشاره به تضعیف دموکراسی در جوامع «پیشرفته» و این واقعیت بود که قدرت عموماً خارج از حیطه اختیارات نمایندگان منتخب قرار دارد.
تأثیر اصلی برای این مطالعه، کتاب فرانتس لئوپولد نویمان، "بهیموت: ساختار و عملکرد ناسیونال سوسیالیسم،"۱۹۳۳–۱۹۴۴بهیموت: ساختار و عملکرد ناسیونال سیوسیالیسم ۱۹۳۳–۱۹۴۴، ترجمهٔ محمدرضا سوداگر بود، مطالعه‌ای در مورد چگونگی به قدرت رسیدن نازیسم در دولت دموکراتیک آلمان. ابزارهایی برای تجزیه و تحلیل ساختار یک نظام سیاسی فراهم کرد و به عنوان هشداری در مورد آنچه در یک دموکراسی سرمایه‌داری مدرن اتفاق می‌افتد عمل کرد.
تحلیل نظریه نخبگان قدرت نیز در مقیاس خرد در مطالعات قدرت جامعه مانند آنچه توسط فلوید هانتر (۱۹۵۳) اعمال شد. هانتر به تفصیل قدرت روابط مشهود در "شهر منطقه ای" خود را بررسی کرد که به دنبال دارندگان "واقعی" قدرت بود نه کسانی که در مناصب رسمی آشکار بودند. او رویکردی کارکردگرایی ساختاری را مطرح کرد که سلسله مراتب و شبکه‌های ارتباط متقابل درون شهر را ترسیم می‌کرد - نقشه روابط قدرت بین بازرگانان، سیاستمداران، روحانیون و غیره. این مطالعه برای خنثی کردن مفاهیم فعلی هر «دموکراسی» موجود در سیاست شهری و تأیید مجدد استدلال‌های دموکراسی نیابتی واقعی ترویج شد. این نوع تجزیه و تحلیل همچنین در مطالعات بعدی و در مقیاس بزرگتر مانند مطالعات انجام شده توسط
ام. شوارتز در حال بررسی ساختارهای قدرت در حوزه نخبگان شرکتی در ایالات متحده است.
در کتاب جنجالی خود در سال ۱۹۶۷ "چه کسی بر آمریکا حکومت می‌کند؟"، جی. ویلیام دمهاف شبکه‌های فرایند تصمیم‌گیری محلی و ملی را به منظور بیان ساختار قدرت در ایالات متحده پژوهش کرد. او دقیقاً مانند هانتر ادعا می‌کند طبقه‌ای نخبه که مالک و مدیریت دارایی‌های درآمدزای بزرگ (مانند بانک‌ها و شرکت‌ها) است، بر ساختار قدرت آمریکا از نظر سیاسی و اقتصادی تسلط دارند.
برنهام کار اولیه "انقلاب مدیریتی" به دنبال بیان حرکت تمام قدرت عملکردی به دست مدیران بود تا سیاستمداران یا بازرگانان -جداسازی مالکیت و کنترل.تام باتامور، ۱۹۹۳: نخبگان و جامعه (ویرایش دوم)، لندن: راتلج، ص ۵۹. بسیاری از این ایده‌ها توسط پیلیومحافظه‌کاری ساموئل تی. فرانسیس و پل گاتفرید در نظریه‌های دولت مدیریت اقتباس شدند. برنهام افکار خود را در مورد نظریه نخبگان به‌طور خاص در کتابی به نام "ماکیاولیست‌ها" تبیین کرد که از جمله در مورد پارتو، موسکا و میخلز بحث می‌کند. برنهام تلاش می‌کند تا تحلیلی علمی از نخبگان و به‌طور کلی سیاست داشته باشد.
پاتنم توسعه دانش فنی و انحصاری در میان مدیران و سایر گروه‌های متخصص را مکانیزمی می‌دانست که قدرت را از فرایند دموکراتیک سلب می‌کند و آن را به مشاوران و متخصصانی می‌دهد که بر فرایند تصمیم‌گیری تأثیر می‌گذارند.