moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شارل مارتل خود را به عنوان پادشاه فرانک‌ها خطاب نمی‌کرد؛ اما فرزند وی، پپن کوتاه از این لفظ استفاده می‌کرد و در سال ۷۵۱ م بود که اولین فرمانروای کارولنژین شد. حدود ۱۲ سال بعد استفانوس دوم با پپن سوم دیدار کرد تا صحبتی در مورد کنترل لمباردها داشته باشند. استفانوس دوم (پاپ) درخواستی از پپن داشت که حدود ۱۵۰ سال پیش گرگوریوس اول از فرانک‌ها داشت. اما ماجرا این بار فرق داشت، کلیسا و فرانک‌ها با یکدیگر متحد شده بودند. پپن اولین بار که پاپ پیشنهاد خود را مطرح کرد، نپذیرفت اما پس از مدتی به این شرط که حکومت مروونژیان را در عوض شکست دادن لومباردها به دست گیرد، پذیرفت. حمایت پاپ از پپن و مسح وی با روغن از جانب نمایندهٔ پاپ باعث شد فرانک‌ها تحت تأثیر قرار گیرند و پرسشی درمورد حکمرانی کارولنژین‌ها باقی نماند. پپن موفق شد طی ۲ عملیات لومباردها را شکست دهد؛ وی قسمتی از قلمرو آن‌ها را به پاپ واگذار کرد. زمینی که پپن به پاپ هدیه داد به اهدایی پپن معروف شد و با سرزمین‌های اطراف رم درآمیخت و دولت‌های پاپی را تشکیل داد که تا سال ۱۸۷۰ م باقی مانده‌بود. این اتحاد که میان پادشاه فرانک‌ها و پاپ صورت گرفت، از اهداف مهم پاپ بود و استقلالی که می‌خواست را کسب کرد. با قدرتی که فرانک‌ها به دست آورده‌بودند نه بیزانس و نه پادشاه لومباردها توان تسخیر کشور را نداشتند. البته باید درنظر داشت که شاید خود فرانک‌ها قصد داشتند قدرت را در رم به دست گیرند؛ زیرا آن‌ها بسیار قدرتمند شده بودند و پهناورترین منطقه را پس از سقوط امپراتوری روم ایجاد کرده‌بودند. فرانک‌ها، هنگامی که مشغول ایجاد این پادشاهی بودند دشمنان بسیاری پیدا کردند و در مقابل آن‌ها، به نیک‌خواهی پاپ نیاز داشتند.
پس از مرگ پپن در سال ۷۶۸ م، شارلمانی، پسر او قدرت را به دست گرفت. شارلمانی، بزرگ‌ترین پادشاه کارولنژیان بود. وی از سال ۷۷۱ م تا ۸۱۴ م حکمرانی کرد. نام او از عبارت (شارل کبیر) گرفته شده‌است. در دوران این پادشاه، حکومت فرانک‌ها تا حدی گسترش پیدا کرد که اکثر مناطق اروپای غربی را زیر پرچم خود درآورد و به امپراتوری تبدیل شد. او ۵۴ بار در طول حکومت خود لشکرکشی کرد. در دورهٔ شارلمانی هنر و دانش نیز از سرگرفته شد و رشد چشمگیری داشت. شارلمانی پس از به حکومت رسیدن، در سال ۷۷۳ م بر لومباردها تسلط یافت و تاج ایتالیا هم برسر پسر خود گذاشت؛ اما او زمامدار واقعی حکومت ایتالیا بود. وی سپس به نبرد با ساکسون‌ها رفت و در سال ۸۰۴ م بود که طی یک ۱۸ جنگ خونین موفق شد ساکسون‌ها را شکست دهد و آنچه ما امروزه به عنوان آلمان می‌شناسیم را به مناطق حکمرانی خود بیفزاید. شارلمانی تلاش کرد تمام ساکسون‌ها را مسیحی کند؛ اما اکثر آن‌ها هنگامی کلیسا را انتخاب کردند که تهدید به مرگ شدند. وی استان‌ها و سرزمین‌های مرزی میان دو قلمرو غربی و شرقی‌اش را ایجاد کرد و آن‌ها را پایگاه‌هایی برای حفظ دولت فرانکی شرقی می‌نامید؛ این مسئله به این خاطر بود که فرانک‌ها این مناطق شرقی را از آن خود می‌دانستند، البته با آن که نیرو و امکانات کافی برای تصاحب آن نداشتند. این اعتقاد فرانک‌ها موجب شد اروپای شرقی قرن‌ها مورد حملهٔ ژرمن‌ها قرار گیرد که حرکت به سوی شرق نیز نام گرفت. شارلمانی مدتی بعد حتی به سمت اسپانیا هم حرکت کرد؛ تاحدی که در جنگ با لومباردها و ساکسون‌ها پیروزی به دست آورده‌بود، در این نبرد موفقیتی کسب نکرد؛ اما موفق شد به مناطق جنوبی کوه‌های پیرنه راه پیدا کند؛ متأسفانه شارلمانی موفق نشد هیچ‌کدام از بخش‌های تحت تسلط مسلمانان را به دست آورد. مسلمانان در آن دوران شبه جزیرهٔ اسپانیا را در دست داشتند. پادشاهی شارلمانی از ساحل غربی اروپا تا یک هزار مایل به جانب شرقی یعنی تا رودخانهٔ الب ادامه داشت و از جانب دریای شمال تا دریای مدیترانه نیز وسعت داشت؛ درواقع منطقه‌ای به اندازهٔ یک پنجم ایالت متحده بود و شامل فرانسه، سوئیس، بخشی از آلمان و اتریش امروزی بود. این سرزمین حتی بدون اسپانیا هم بسیار گسترده بود. در کریسمس سال ۸۰۰ م بود که پاپ لئوری سوم، تاج امپراتوری روم را بر سر شارلمانی گذاشت. دولت فرانکی تمام سرزمین‌های امپراتوری را دربر نمی‌گرفت و شاهان بیزانس هم همچنان ادعا داشتند که امپراطوران روم هستند و شارلمانی نیز چنین عنوانی را نمی‌خواست. "اینهارد" در این مورد اینچنین نوشته‌است: «اگر او (شارلمانی) از قصد پاپ خبر داشت در آن روز پا به کلیسا نمی‌گذاشت.» این چنین به نظر می‌رسد که در روز کریسمس، هنگامی که شارلمانی مشغول عبادت بود، پاپ او را غافلگیر کرده و تاج را بر سر او گذاشته‌است. پس هنگامی که پاپ این مقام را در مقابل چشم همگان به شارلمانی اعطا کرده، او به خود این اجازه را نمی‌داد که شکاف بزرگی میان خود و پاپ ایجاد کند و این عنوان را به سادگی رد کند. به نظر می‌رسد پاپ لئوری خواهان نیروی امپراتوری غربی بود تا سدی در مقابل خواسته‌های امپراتوری بیزانس باشد. این عنوان برای شارلمانی آنچنان هم ارزش نداشت و همین لقب به زودی جنگی میان فرانک‌ها و بیزانسی‌ها به ارمغان آورد که خود شارلمانی هم طالب آن نبود.
شارلمانی پادشاهی با چهرهٔ برجسته بود که در طول ۵۰ سال فرمانروایی‌اش مردم شخصیت غول‌آسایی از وی ساخته بودند. در قرن‌های بعد افسانه‌ها و داستان‌هایی پیرامون این پادشاه شکل گرفت که او را به رهبری فرا انسانی تبدیل کرد و این چنین به آیندگان معرفی شد. این داستان‌ها حقیقت کوچکی را با قهرمانان، شاهزاده‌خانم‌ها، اژدهایان و تبهکاران و… می‌آمیخت. شارلمانی همانند آرتور شاه دسته‌ای از شوالیه‌های دلیر و افراد آزموده را در کنار خود داشت؛ این شوالیه‌ها «پالادین»پهلوان نام داشتند و ۱۲ نفر بودند. در سال ۷۷۸ م بود که شارلمانی اسپانیا را ترک کرد و سپاه وی با باسک‌های کوهستان پیرنه در رونسس والز غافلگیر و درگیر شدند؛ آن‌ها تمام عقبدار سپاه شارلمانی را نابود کردند. رولان، فرماندار قسمت مرزی سرزمین بریتانی بود، ولی هنگامی که کشته شد، جز یکی از بزرگ‌نرین فرماندهان شارلمانی شناخته و درنظر گرفته شد؛ البته گاهی نامش به اورلاندو نیز تغییر داده شده‌است.
مرگ رولان و نبردی که در رونسس والز صورت گرفت یکی از معروف‌ترین و بزرگ‌ترین حماسه‌ها را در قرون وسطی ترتیب داد که با عنوان سرود رولان نیز شناخته شده‌است. این حماسه اصلاً نزدیک به ماجرای تاریخی آن نیست و کاملاً نمایشی است. در سرود رولان نوشته‌شده شارلمانی هنگامی که اسپانیا را از مسلمانان می‌گیرد و به حکمرانی خود درمی‌آورد درحال بازگشت است. اما بنابر آنچه ثبت شده، شارلمانی هرگز جز نوار کوچکی که در شمال قرار داشته سرزمین دیگری را اشغال نکرده‌است. جز این مورد در این شعر، حملهٔ رونسس والز به دلیل تباهی یک شوالیهٔ فاسد و مسلمان بوده‌است، درصورتی که هیچ توطئه‌ای در این میان صورت نگرفته و حمله‌کنندگان هم باسک‌ها بودند.
حکومت رم از هم فروپاشید و حتی حکومت شارلمانی هم نتوانست جایگزین آن شود؛ ولی نمی‌توان از علاقهٔ امپراتور فرانک‌ها به قانون در قرون وسطا چشم پوشید و درنظر نگرفت. شارلمانی هنگامی که به حکومت رسید تصمیم گرفت نظام حقوقی فرانک‌ها را تغییر دهد و سامان بخشد. "اینهارد" در این مورد می‌گوید امپراتور هنگامی که قدرت را به دست گرفت متوجه نواقص قوانین بود؛ زیرا فرانک‌ها دو نظام حقوقی داشتند. پس او سعی کرد آنچه که این نظام کم داشت را به این قوانین اضافه کند، آنچه نادرست است را حذف کند و آنچه که نیاز به اصلاح دارد را اصلاح کند. شارلمانی فرمان داد آنچه از قوانین و مقررات در دوران وی و پیش از آن در سرتاسر امپراتوری نوشته شده‌است را جمع‌آوری کنند و به ثبت برسانند. شارلمانی زنده نماند تا این جریان حقوقی را به پایان برساند اما آن را آغاز کرد. "دیوید نیکولاس" در این مورد می‌گوید: «گرچه یکپارچه سازی اروپا… دستاوردی شخصی بود که تنها یک نسل پس از مرگ شارلمانی دوام آورد، اما دگرگونی نهادهای مرسوم محلی می‌بایست در سراسر قرون وسطی باقی می‌ماند.» شارلمانی اصلاحات ارزنده‌ای به انجام رساند؛ اما در میان آن‌ها «تقویت و پالایش نظام فئودالی» اهمیت بسیاری داشت. در سدهٔ ۸ میلادی، پاپ «اهداییه قسطنطین» را که در سال ۳۱۳ امپراتوری روم به اسقف رم تقدیم کرده‌بود را عرضه کرد در این اهداییه کنترل بخش‌های غربی امپراتوری به عهدهٔ اسقف رم بود. پاپ‌ها از این سند استفاده می‌کردند تا گه‌گاه به قدرت دنیوی خود اشاره کنند اما نکتهٔ مهم این بود که این سند تقلبی بود و عدهٔ کمی هم از تقلبی بودن آن اطلاع داشتند.
شارلمانی قصد داشت همانند کلوویس امپراتوری خود را میان ۳ فرزندش تقسیم کند؛ اما در سال ۸۱۴ م فوت کرد و تنها یکی از فرزندان وی به نام لویی زنده بود. او از سال ۸۱۴ تا ۸۴۰ م حکومت را به دست گرفت. وی فرد قدرتمندی نبود و موفق نشد اشراف فرانکی و ۴ پسرش را که مدام درحال جنگ و ستیز با یکدیگر بودند را کنترل کند. پس از مرگ لویی پرهیزکار، امپراتوری طبق خواست او به پسر بزرگش، لوتار واگذار شد. لوتار می‌بایست این امپراتوری را به همراه ۲ برادر خود، شارل کچل و لوئی ژرمن اداره می‌کرد. این ۲ برادر می‌بایست به عنوان شاهان شرق و غرب، لویی را یاری می‌دادند. لویی می‌خواست این سرزمین را میان هر ۳ فرزند خود تقسیم کند، اما همه تحت نظر فرزند ارشد باشند. لویی از هر دو برادر خواسته‌بود با استقلال کافی در مناطق خود به حکمرانی بپردازند؛ اما حدوداً سالی یک بار به نزد لوتار روند، با هدایای گرانبها رسم برادری را به جای آورند، او را از امور مهم حکومتی خود آگاه سازند و به بحث و تبادل نظر بپردازند؛ اما آنچه لویی می‌خواست هیچوقت صورت نگرفت. این دو برادر هیچ علاقه‌ای نداشتند که تحت تسلط برادر بزرگ‌تر خود حکومت کنند. پس ارتش خود را باهم ترکیب کردند، سوگند خوردند و این سوگند را میان سپاهیان به زبان شرقی و فرانکی غربی تکرار کردند تا همه متوجهٔ آن شوند. در سال ۸۴۳ م، شارل و لویی، طی یک جنگ ۱ ساله داخلی، لوتار را مجبور کردند که معاهدهٔ وردون را امضا کند. در این عهدنامه خواستند تا امپراتوری فرانکی به ۳ قسمت تقسیم شود. یکی از این قسمت‌ها فرانسه امروزی بود که طی گذر چند قرن به فرانسه تبدیل شد؛ این ناحیه در آغاز به شارل کچل رسید. لوئی ژرمن هم قلمرویی به همان بزرگی به دست آورد؛ که مدتی بعد به آلمان تبدیل شد. در این میان نوار باریکی از سرزمین پیشین برای لوتار باقی مانده‌بود که از شمال تا جنوب کشیده شده بود؛ این قسمت حتی مستقل هم باقی نماند و بین این ۲ پادشاهی برای تسخیر آن همیشه بحث بود. فرانسه و آلمان در طول قرن‌های متمادی حتی قرن ۲۰ م برسر این ناحیه جنگیدند. این ۳ برادر هنگامی که معاهده وردون را امضا کردند، وحدتی که میان فرانک‌ها بود را پایان دادند و باعث شدند امپراتوری فرانکی برای همیشه تقسیم شود. "برینتون" می‌گوید: «در آن هنگام (قرون وسطای اولیه) چیزی به این گستردگی را نمی‌شد حفظ کرد و شالودهٔ سیاسی، اقتصادی دوران و روان‌شناختی برای چیزی به وضوح وجود نداشت.» وی تقسیم این امپراتوری را پیش‌بینی شده می‌دانست. "کانتور"، تاریخدان نورمن اف همچنین می‌گوید: «این امپراتوری برای موجودیت و بقای خود به رهبران با استعداد بزرگی نیاز داشت که خب چنین رهبرانی وجود نداشته.» او می‌گوید: «مرگِ تنها چند رهبر روشن‌اندیش یا حتی فقدان ناگهانی یک شخصیت بزرگ، می‌تواند سبب فروپاشی کل نظام و راه گشودن برای بازگشت (سریع) به هرج و مرج و بربریت شود.»
با فروپاشی امپراتور رم، ساختار فرهنگی، سیاسی، و اجتماعی جامعه هم دچار تغییر و تحول شد؛ این ساختار تحول پیدا کرد تا با مسیحیت همخوانی بیشتری داشته باشد. در قرن‌های ۶، ۷ و ۸ میلادی هنر، موسیقی و ادبیات در جامعه بسیار نزول کرد؛ علت آن به فروپاشی امپراتوری رم و البته کاهش پول و ثروت مردم و راه‌های کسب آن بازمی‌گردد. تقریباً می‌توان گفت تنها ثروتمندان بودند که به خرید آثار هنرمندان می‌پرداختند و هنرمندان به صورتی به آن‌ها وابسته بودند. در قرون وسطای اولیه، افرادی که اشراف ثروتمند محسوب می‌شدند دیگر فرصت پرداختن به هنر را نداشتند و این کلیسا بود که خواهان و طرفدار این افراد شده بود. بااینکه کلیسا تنها کسی بود که پول و ثروت داشت، هنر کلاسیک را نمی‌پذیرفت و بیشتر خواهان هنر مذهبی بود. دلیل دیگر از میان رفتن هنر و نقاشی، پیکرتراشی، آهن‌سازی و… این بود که افراد حتی با اصول کلی هم آشنایی نداشتند و نیاز به آموزش توسط اساتید و نخبگان و کسب مهارت داشتند؛ فارغ از این‌ها مردم حتی نمی‌دانستند این آموزگاران که هستند، کجا هستند و دقیقاً با مرگ یک نسل هنر آن دوره به فراموشی سپرده می‌شد. از همهٔ این‌ها که بگذریم حتی خواندن، نوشتن و حساب کردن هم دچار مشکل شده بود؛ افراد توانایی انجام این کارها را نداشتند و اهمیتی هم به آن نمی‌دادند. شاهان به سادگی از کنار این ماجراها گذر می‌کردند و نسبت به آن بی‌توجه بودند. شارلمانی شخصی بود که متوجه شد، وجود آموزگاران و استادانی برای این بحث‌ها نیاز است و افرادی باید حضور داشته باشند که از این امور آگاه باشند، توانایی ثبت اسناد و رسیدگی به حساب‌ها را داشته باشند. رمیان معتقد بودند، زبان رمی باید زبان رایج در مدارس باشد و پس از آن بود که محققان غربی از زبان یونانی بی‌اطلاع ماندند. آن‌ها اساس فلسفهٔ یونان را بر عقل و لذت زندگی دنیوی قرار داده‌بودند؛ هنگامی که مسیح ظهور می‌کرد، زندگی در این دنیا به پایان می‌رسید و بیشتر آخرت‌گرایی برای آن‌ها اهمیت داشت. آن‌ها تلاش کردند مسیحیت و فلسفه را باهم پیوند دهند، خرافات را فراموش کنند و به عقل و منطق رجوع کنند. پس کلیسا تلاش کرد مدارسی تأسیس کند تا عقاید دینی را گسترش دهد. این مدارس با عنوان «مدارس آمادگی» و «مدارس آموزشی-مذهبی» شناخته شدند. مدارس آمادگی ساخته شده بود تا افراد را برای عضویت در دین آماده کند. در این مدرسه سرودهای مذهبی و کتاب مقدس آموزش داده‌می‌شد. مدرسه‌های آموزشی- مذهبی مسیحیت را با فلسفهٔ یونان پیوند دادند؛ در آن‌ها تنها افراد مذهبی و داوطلبان حق حضور داشتند و مابقی افراد اجازهٔ تحصیل نداشتند. مدارس غیرعیسوی در سال ۵۲۹ م به فرمان ژوستینین بسته شد و درواقع برای روحانیت که آموزش را در دست بگیرد، باز شد.
البته باید به این نکته توجه کرد که استفاده از رقم ۱۰۰۰ سال هم کمی زیاده‌روی است و قرن ۸–۹ میلادی بود که آثار یونانی، در «رنسانس کارولنژینی» یا «تجدید تولد علم» با رویکردی جدید مورد توجه قرار گرفت و این آثار جایگاه خود را در مغرب زمین به دست آوردند.
در قرن ۴ میلادی، صومعه‌ها در مصر، سوریه و فلسطین ایجاد شدند و مدتی بعد هم به مغرب راه پیدا کردند. نخستین دیر در غرب، در سال ۵۲۹ م در جنوب ایتالیا با ایجاد «سنت بندکیت» آغاز شد و از آن پس بود که دیرها فعالیت خود را در غرب آغاز کردند. راهبان دینی در این مراکز عهده‌دار مسائلی بودند؛ به وسیلهٔ آن‌ها بود که کشاورزی بهبود یافت و زمین‌های بی‌حاصل هم دوباره احیا گردید. آن‌ها همچنین کمک به فقرا را سرلوحهٔ کارهای خود قرار دادند، از نسخه‌های خطی، نسخه‌برداری کردند و باعث شدند این کتاب‌ها در آینده در اختیار دیگران هم قرار گیرد. دیرها ایجاد شدند تا مردم را مجبور کنند زندگی بی‌دغدغه و آرامی را آغاز کنند. البته باید توجه داشت که کارکردهای این دیرها در اروپای غربی-شرقی کاملاً متفاوت بود. در هر صورت این دیرها در غرب رشد کردند و با سازماندهی و ساماندهی تشکیلاتشان، فرهنگِ درحال انحطاط رم غربی را به ارث بردند و به حفاظت از آن پرداختند.
ایجاد مدارس در صومعه‌ها برای راهبانی بود که برای تفسیر، نسخه‌برداری، استفاده از انجیل و کتاب‌های دیگر به سواد خواندن و نوشتن نیاز داشتند. این نوع از مدارس به دو دسته تقسیم می‌شدند: مدارسی که برای افراد خدمتگزار داخل دیرها بود و وسایل آموزشی در خود دیرها قرار داشت و دسته دوم که مدارس خارجی بود و برای افرادی بود که قصد خدمت در دیر را نداشتند. در این دیرها، صومعه‌هایی وجود داشت که متعلق به زنان بود؛ اما مشخص نیست اهمیت آموزش زنان در آن دوران تا چه حدی بوده‌است. روحانیون به مرور با علم حساب، خطابه، لاتین، موسیقی، هندسه، نجوم، صرف و نحو و… آشنا می‌شدند. کلیسا در تلاش بود بیشتر به ثبت وقایع دیرها و نامه‌ها بپردازند تا خطابه و سخن پردازی. به اعتقاد اسقفان در این دوره در آموزش همه می‌بایست فرمانبردار محض کلیسا باشند. صومعه‌های بندکیتی تحت کنترل دیر و اسقف بودند و در ابتدا دلیل تشکیل آن‌ها مدارسی بود برای برادران دینی تا خط و نگارش را بیاموزند و به حدی از سواد نیاز داشتند که اگر آن توسط این افراد تأمین نمی‌شد، اسقفان شخصاً مجبور بودند خود این حد از آموزش را کسب کنند. پیش از دوران رنسانس کارولنژین، این مدارس به شدت آشفته بود تمام اسقفان بسیار تنزل پیدا کرده‌بود و آن‌ها درگیر دنیا و نعمت‌های فانی آن شده بودند. کشیشان هم در مقام‌های پایینی قرار داشتند و کلا این مکان‌ها به محلی برای کشتار، جنگ، توطئه و… تبدیل شده بود و کشیشان هم هیچ‌کاری جز مسیحی ساختن کشورهای دیگر انجام نمی‌دادند و همین امر باعث شد در قرن ۷–۸ میلادی، دانش در سطح پایینی قرار گیرد.
انگلستان و ایرلند دو منطقه‌ای بودند که از وقایع قارهٔ اروپا به دور مانده‌بودند و در این دو جزیره زبان لاتین، یونانی و حتی آثار یهودی به چشم می‌خورد. رهبانیت ایرلند از قرن ۶ تا ۸ میلادی تمام اروپا را به وسیلهٔ آثار کلاسیک و لاتین خود به شکوفایی برجسته رساند. آن‌ها نسخه‌های خطی تهذیب شده‌ای را ایجاد کردند که هنوز جز بهترین‌ها است. "مونتا گوجیمز" در این‌باره این چنین می‌گوید: در قرن ۵ میلادی، ایرلندی‌ها توسط قدیس پاتریکیوس مسیحی شدند و از همان روزهای اول اهمیت علم مشخص شد و تلاش شد آثار مذهبی و غیر مذهبی وارد صومعه‌ها شود؛ آن‌ها جز زبان سلتی، زبان لاتین هم می‌آموختند. هدف این کلیساها و صومعه‌ها این بود که افراد توانایی خواندن و نوشتن کسب کنند. مناصب مهم کلیسا را به دست گیرند و باعث رشد و پیشرفت کلیسا شوند. در این مدارس افراد ۱۲ سال تحصیل می‌کردند و در آخر فرد در رشتهٔ فلسفه به اجتهاد می‌رسید. ۳ مدرسهٔ مهمی که وجود داشت، کلونارد، بانگور و مکتویز بود.
در قرن ۶–۷ میلادی، اکثر افرادی که صاحب اثر بودند جز افراد کلیسا بودند. درست است که آثار لاتین در غرب بود و آثار کلاسیک یونان هم در بیزانس، اما همچنان علم در اختیار روحانیون بود. در قرن ۶ بود که بیزانسی‌ها ادبیات اولیه را به وجود آوردند. هنگامی که عصر ژوستینین به پایان رسید، داشن هم از امپراتوری بیزانس رخت بربست. در ایالات غربی هم علم به مرور فراموش شد و فقط تعداد محدودی از مردم توانایی خواندن و نوشتن داشتند؛ در این دور آموزش درحال رکود بود. مدرسه‌ای مثل آکیتن هم که در گذشته از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار بود و بزرگانی همچون فرتوناتوس، آویتوس و گریگوری داشت، به مرور دچار فراموشی شده بود و تنها در میان ایرلندی‌ها و آنگلو-ساکسون‌ها علم لاتین پابرجا بود و به همین خاطر این افراد به گل فرستاده شدند.
در سال ۵۹۰ م بود که رهبانان ایرلندی فعالیت خود را برای احیای پرهیزکاری شروع کردند. این راهبان در میان بت‌پرستان، در مناطق گل فرانکی فعالیت می‌کردند. آن‌ها موفق شدند روح تقوا را در میان بزرگان و اشراف هم گسترش دهند. لوکسویل و فونتانس، ۲ صومعه‌ای هستند که در بورگوندی‌ توسط سنت کلمبان ایجاد شد و دانش و ادبیاتی که از راهبان ایرلندی به ارث برده‌بودند را ادامه دادند. این راهبان معروف در اواخر قرن‌های ۶–۷ میلادی بودند.
وی در سال ۶۷۵ م در وسکسجنوب غربی انگلیس به دنیا آمد. او تحصیلات خود را به پابان رساند و موفق شد مدیریت یکی از صومعه‌ها را به عهده گیرد. بونیفاس به شدت علاقه داشت مردمی که در ناحیهٔ فریزیه ساکن بودند را به مسیحیت دعوت کند. او به دلایل کسب حامی راهی رم شد و پاپ به خاطر رابطهٔ خوبی که میان راهبان ساکسون و گریگوری بود عنوان «بونیفاس» را به او اعطا کرد. او شروع کرد در مناطق هس و تورنژ فعالیت خود را آغاز کند. رهبران هس وانمود کردند مسیحی شده و ایمان آورده‌اند؛ اما تنها نقش بازی می‌کردند و مردمشان هم همچنان بی‌دین بودند. در تورنژ هم مردم قبلاً ایمان آورده‌بودند؛ اما چون هیچ‌کدام از تعلیمات به صورت پیوسته انجام نمی‌گرفت، آن‌ها دوباره کافر شده بودند. سنت بونیفاس کارهای خود را آغا کرد و هزاران نفر وارد مذهب مسیحیت شدند، او حتی تعدادی هم به بریتانیا فرستاد.
در این زمان کلیسا از نظر اخلاقی و مذهبی بسیار دچار مشکل شده بود و بونیفاس نواقص را اصلاح کرد و اهداف کلیسا را در قرن ۸ میلادی به سمت مشخصی سوق داد. سنت بونیفاس در سال ۷۵۴ م به وسیلهٔ ۵۳ نفر به قتل رسید. اگر بخواهیم بدانیم چرا اقداماتی که شارلماین و هم عصران وی برای تغییر رویهٔ آموزش و دانش انجام دادند، رنسانس کارولنژین نام گرفته، باید سیستم آموزشی قرون وسطا را بررسی کنیم؛ و با انجام بررسی نتیجهٔ به این صورت به دست می‌آید:
در قرن ۵ م فرهنگ به صورت وحشتناکی دچار تنزل شد و نه تنها در مورد آثار کلاسیک بلکه در مورد خواندن و نوشتن هم وضعیت همین بود. گریگوری تورز می‌گوید زبان لاتین حتی در میان طبقات ممتاز جامعه هم از دست رفته‌بود و هیچ‌کس به این موضوع فکر نکرده‌بود که زبان محلی را کتبی کند. در اواخر دورهٔ مروونژین‌ها اوضاع تاحدی بد بود که استاد شاهی می‌گوید: «کارمندان پادشاه از ساده‌ترین قواعد دستوری بی‌اطلاع بودند و دستخط‌ها تبدیل به خطوط نابه‌هنجار شده بود و در چنین شرایط نامساعدی حفاظت از آثار قدیمی باید توسط روحانیون انجام می‌گرفت؛ که تعدادی از آن‌ها گریگوری تورز، سنت بید و ایزیدور سویل بودند.
در قرن ۸ میلادی، در دورهٔ مروونژین‌ها مدرسه‌ای در دربار ایجاد شد که درباریان به آن لقب دادند. این مدرسه ایجاد شد تا اشراف و بزرگان فرانکی در زمینه‌های مختلف، از جمله جنگاوری، تشریفات درباری و هنر آموزش ببینند. البته باید درنظر داشت که آموزش ادیبانه همچنان در کلیساها و مدارس آن‌ها برگزار می‌شد. شارلماین به مرور متوجه سطح پایین سواد کشیشان شد. وی این موضوع را از نامه‌های آن‌ها دریافت و سعی کرد این مسئله را با آموزش بیشتر آن‌ها حل و فصل کند و درواقع سطح علمی آن‌ها را بالا برد. شارلماین شخصی بود که تنها به مسائل سیاسی توجه نداشت و سعی می‌کرد موراد فرهنگی هم مورد توجه قرار دهد و تحولی هم برای بهبود در آن‌ها ایجاد کند. او اهدافی برای امپراتوری رم داشت که آن اهداف با فرهنگ کلاسیک مطابقت داشت. وی تلاش کرد موارد تحصیلی را با معیارها و استانداردهای کلاسیک تطابق دهد؛ به همین خاطر او مطالعهٔ نسخه‌های متون معنوی و ادبی را که به آن‌ها علاقه بسیاری داشت را در اولویت قرار داد. وی معتقد بود تنها راه پیشرفت، فاصله از بربریت است و بهبود وضعیت آموزشی و تربیتی کشیشان و کلیسا همین است. در سال ۷۸۰ م، مدرسهٔ دربار دیگر کاربرد پیشین خود را نداشت و به مکان متفاوتی تبدیل شده بود. دیگر تاکتیک‌های نظامی-درباری اهمیتی نداشت و آموزش بود که از اهمیت فراوان برخوردار شده بود. شارل توجه ویژه‌ای به کشیشان داشت؛ کشیشانی که از آموزش غافل بودند و نامه‌های وی به بزرگان کلیسا و اسقف بوگالف نمونهٔ بارز این موضوع است.
شارلماین سعی کرد تمام افرادی که به علم و فرهنگ علاقه دارند و تجربه‌ای در علوم مقدماتی دارند، از سراسر فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، ایرلند، بریتانیا به دربارش فراخواند و از تجربه‌های آن‌ها بهره‌برد. هنگامی که شارل این تصمیم را گرفت توسط وارث تمدن هلنیستی، بیزانس و دنیای اسلام محاصره شده بود. آلکوین جز افرادی بود که توسط شارل به دربار احضار شد. شاه در سال ۷۸۰ م در ایتالیا شمالی با او آشنا شده بود و او را فراخواند تا برنامهٔ منظمی برای تحصیل در مدرسه دربار طراحی کند. وی مدتی بعد وزیر آموزش و فرهنگ دربار شارل شد. در این عصر با کمک آلکوین نسخه‌برداری از نسخه‌های خطی، تصحیح و نگهداری و مراقبت از آن‌ها آغاز شد. شارلماین در سال ۷۸۷ تا ۷۸۹ م با راهنمایی آلکوین اصلاحاتی را در زمینهٔ آموزش عمومی ثبت و ایجاد کرد. پس دستوراتی را با عنوان منشور فکر جدید نوشت. در این فرمان شارل روحانیون را به خاطر سطح علمی و سواد پایینشان سرزنش کرد و به آن‌ها فرمان داد مدارسی در دربار ایجاد کنند تا تمام مردم به همراه روحانیون خواندن و نوشتن را بیاموزند. وی طی فرمانی دیگر دستور داد در هر شهر و روستا یک مدرسه ایجاد شود و کشیشان به پسرها مسائل حساب، خواندن آواز، موسیقی، فهم دستور زبان و مزامیر داوود را آموزش دهند.
مورخان وجود آلکوین را به عنوان فردی که در رأس مدرسه و دربار قرار داشته را تأیید می‌کنند. خصوصاً "اینهارد"، او به‌طور کامل این مسئله را در کتاب خود ثبت می‌کند. وی می‌گوید: «خادم شارل به نام آلبین ملقب به آلکوین… بزرگ‌ترین محقق دوران بود و معلم شارل در آموزش علم بیان، کلام، نجوم را صرف نمود.»
گسترش حیات علمی کارولنژین‌ها با نام معلمان ایرلندی باقی ماند که رقیبان آلکوین بودند. زمانی که شارل بر قسمت‌های غربی جهان حکومت می‌کرد و آموزش به فراموشی سپرده شده بود، ۲ فرد ایرلندی به همراه تعدادی بازرگان وارد ساحل گل شدند. آن‌ها هیچ کالایی برای فروش نداشتند و به مردم می‌گفتند آمده‌اند تا آنچه از خرد و علم می‌دانند را به آن‌ها آموزش دهند و مردم را دعوت می‌کردند تا دانش را از آن‌ها خریداری کنند. آن‌ها معتقد بودند اگر مردم چیزی را بدون هزینه به دست آورند، قدردان آن نیستند و به همین خاطر دانش را به آن‌ها می‌فروختند. هنگامی که شارل از وجود این افراد آگاه شد درصدد برآمد با آن‌ها صحبت کند. شارل پرسید بهای فروش را به چه چیزی تعیین می‌کنند و آن‌ها در جواب لباس، جایی برای خواب و خوراک خواستند تا بتوانند دانش خود را در اختیار بقیهٔ مردم قرار دهند. شارلماین مدتی هردو را در نزد خود نگه داشت و زمانی که قصد جنگ داشت یکی از آن‌ها به نام کلمان را مسئول آموزش اشراف و فرزندان آن‌ها در گل کرد و فرد دیگر را به صومعهٔ سنت اگوستین در نزدیکی پاویا فرستاد و این چنین افراد علاقه‌مند به تحصیل و دانش نزد وی گرد آمدند.
هنگامی که ژولیوس سزار در ۳۰ ق. م بر مردم گل تسلط یافت، مسیحیت و زبان لاتین که زبان کلیسا بود، وارد این کشور شد و به دو صورت لاتین کلاسیکمختص کلیسا و جوامع رسمی و لاتین عامیانه در گل گسترش پیدا کرد. ساکنان بومی گل ساختار زبان لاتین را کمی تغییر دادند و باعث شدند بسیاری از کلمات آن‌ها تحریف شود و همچنین واژه‌هایی از زبان ژرمنی، سلتی و یونانی نیز به زبان لاتین افزودند. زبان لاتین کلاسیک هم تنها در کلیساها و مدارس طبقّهٔ اشراف تدریس می‌شد؛ پس ترکیب زبان رمی و لهجه‌های مختلف، زبان جدیدی به نام «رمان» را پدیدآورد. با حملهٔ ژرمن‌ها زبان لاتین، تنها در مناطقی که فرانک‌های سالیک، آلمان‌ها و باوارها حضور داشتند منسوخ نشد. فاتحان این مناطق با زنان محلی ازدواج کردند، لاتین را آموختند و رمی شدن بورگوندی‌ها، ویزیگوت‌ها، اوستروگوت‌ها، وندال‌ها و لمباردها به سرعت انجام گرفت. در زمان مروونژین‌ها لاتین همچنان زنده بود؛ اما اوضاع نامساعدی داشت. زبان گفتاری و نوشتاری بود، اما به خوبی تلفظ نمی‌شد. در قرن ۸ میلادی سازمان‌دهی دوبارهٔ کلیسا، نابودی شهرها، تجارت، نهادهای اداری به ویژه مالی، مدارس غیردینی و بی‌نظمی‌های سیاسی بقای زبان لاتین را با مشکل مواجه ساخت. در دورهٔ کارولنژین‌ها این زبان مخصوص ادب، شعر، آموزش و کلیسا بود و نزد مردم عادی جایگاهی نداشت. مردم به زبان‌های مختلف محلی و شاخه‌های زبان‌های اُک و اُی صحبت می‌کردند. از قرن ۸ میلادی به بعد این زبان‌ها هم جایگاه خود را از دست دادند و زبان به عنوان زبان رسمی فرانسه انتخاب شد و تا این زمان به موجودیت خود ادامه داده‌است.
کتاب‌هایی که در قرن ۴–۵ و ۶ میلادی نوشته شده بود، جز منابع مهم آموزشی کارولنژین‌ها بود. می‌توان از مؤلفان کتب آن دوران به مارتیانوس کاپلا (قرن ۵ میلادی) که کتاب «پیوند زبان‌شناسی و مرکور» را نوشته، اشاره کرد. او در این کتاب هنر مقدماتی را الگویی برای آموزش می‌داند و علوم را به ۲ قسمت ۳گانه و ۴گانه تقسیم کرده‌است؛ قسمت ۳گانه شامل دستور زبان، بلاغت و منطق است و قسمت ۴گانهٔ آن شامل حساب، نجوم، موسیقی و هندسه می‌شد. داناتوس (قرن ۴ میلادی) نویسندهٔ دیگری است که کتاب «هنر دستوری» را نوشته‌است. پریسین (اواخر قرن ۵ میلادی) نیز آموزشگاه‌های زبان ایجاد کرد. این متون برای آموزش فرهنگی و ادبی بسیار اهمیت داشت؛ اما اثر بوئتیوس «کتاب تسلی فلسفه» و «ترجمه بخشی از آثار منطق ارسطو» نسبت به تمام این آثار از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود. تمام این کتاب‌ها آموزش پیشرفته‌ای را برای مدارس غرب طی ۵۰ سال ایجاد کرد.
در مدارس کارولنژین‌ها، ۷ علم مقدماتی اجرا می‌شدند. دستور زبان، بلاغت و منطق مربوط به گروه اول بودند و حساب، نجوم، موسیقی و هندسه مربوط به دستهٔ دوم بودند. دانش آموز باید در ابتدا خواندن و نوشتن لاتین را می‌آموخت و پس از آن فرد می‌توانست کتاب‌های دوناتس، بوئیتوس، ایزیدور، آلکوئین و رابانوس را مطالعه کند. سپس اگر آموختن نگارش تکمیل می‌شد و استاد اجازه می‌داد. دانش آموز می‌توانست آثار کلاسیک دوران را نیز مطالعه کند و با آن‌ها آشنا شود. اولین علم براساس سنت باستانی ادبیات بود. آن‌ها می‌بایست دستور زبان کتاب‌های کلاسیک را مطالعه می‌کردند. افراد در دورهٔ کارولنژین‌ها هیچ علاقه‌ای به کتب مورد مطالعهٔ خود نشان نمی‌دادند. مگر اینکه کتاب از منظر علمی برای آن‌ها کاربردی داشته‌باشد. در بخش دستور زبان ۲ جز زبان لاتین و ادبیات لاتین اهمیت داشتند. برای آموزش دستور زبان از رساله‌های دستوری دوناتس و پریژین استفاده می‌کردند. اسکاتوس، معلمی در دربار شارلماین بود که دستور زبان پیشینیان را مورد بررسی قرار داد و با ترکیب نوشته‌های مؤلفان باستان، دستور زبان مخصوصی را برای آموزش آماده کرد.
فن بیان هدف آغازین خود را از دست داده‌بود و درواقع نکته‌ای که اهمیت داشت تأمین نیازهای مبلغان مسیحی در آن عصر بوده‌است و محدود به رسالات استاندارد می‌شد؛ خوانندگان و دانش‌آموزان متوجه بودند که سخن‌های گریگوری کبیر مهمتر از سخنان و مباحث پیشینیان است. در دورهٔ کارولنژین‌ها جدل دارای اهمیت اندکی بود. فرد پس از مطالعهٔ آثار بوئیتوس اجازه داشت بخشی از منطق ارسطویی و مکالمهٔ افلاطون را مطالعه کند.
یونانی‌ها از ریاضی تنها در زمینهٔ اعداد استفاده می‌کردند. آن‌ها از ضرب، تقسیم و کاربردهای دیگر ریاضی آگاه نبودند. در این دوران آن‌ها تنها به رسالات بوئتیوس، ایزیدور و بید دسترسی داشتند، نه هندسهٔ اقلیدس. پس طبیعتاً به تنها موردی که می‌پرداختند محاسبهٔ تاریخ عید پاک بود.
موسیقی، علم مقدماتی دیگری بود که به تازگی در این دوران در محیط‌های آکادمیک تدریس می‌شد و فرد را با ساختارهای آلت‌های موسیقی و آواز خواندن آشنا می‌ساختند. «ادبیات محلی نیز تنها در همان حد گزارش‌های پهلوانی که خنیاگران می‌خواندند حفظ شده بود.» "اینهارد" گزارش می‌دهد که طی فرمان شارلماین تمام ترانه‌های بربری و قدیمی گردآوری و ثبت شد. مردم در این عصر دیگر توجهی به حماسه نداشتند و اشعار کلاسیک را می‌پسندیدند و شارل هم این اشعار را جمع‌آوری کرد تا به ثبت برساند و از فراموشی آن‌ها جلوگیری کند. چرا که از منظر تاریخی دارای اهمیت فراوان بودند اما متأسفانه این مجموعه مفقود شده‌است. نسل بعد، لویی پرهیزکار هیچ علاقه‌ای به این اشعار نداشتند و اگر قرار بود ادبیات حفظ شود و باقی بماند، می‌بایست با موضوع‌های کتاب مقدس ترکیب می‌شد تا در تاریخ ثبت شود. در مورد سرودهای سلحشوری قرن ۱۱–۱۲ میلادی باید گفت حملهٔ شانسون دورولان از رویدادهای دورهٔ شارل سرچشمه گرفته‌است. این حماسه‌ها از گزارش‌های صومعه‌ها ایجاد می‌شد. سرود رولان افسانهٔ محلی است که در آغاز در صومعه‌هایی که بر سر رونود قرار داشت، ایجاد شد. این حماسه جز آثار کارولنژین‌ها نیست اما این دوره بود که الهام‌بخش این اثر شد.
رومیان بیشتر از خطوط مستقیم و راست برای نوشتن حروف خود بهره می‌بردند و با عنوان حروف بزرگ از آن‌ها یاد می‌کردند. در دوران بعد خط توپری رایج شد که کاربرد آسان‌تری داشت. تا قرن ۸ میلادی خطوط مشخصی وجود داشت. ایرلندی، ریشه گرفته از آنگلو-ساکسون‌ها بود، ویزیگوتیک در اسپانیا ایجاد شده بود و بتولتان که مربوط به ایتالیای جنوبی بود، در آنجا کاربرد داشت؛ این خطوط از طریق مبادلهٔ نسخه‌های خطی در گل معروف شده بودند. در این زمان به دلیل قطع روابط تجاری با مصریانفتح مصر توسط مسلمانان غربی‌ها مجبور شدند به جای استفاده از پاپیروس از پوست گوسفند استفاده کنند و به این خاطر که کلمات بیشتری در آن جای گیرد، نویسنده از حروف کوچک استفاده می‌کرد و تلاش می‌کرد آن‌ها را کنار هم جای دهد. برای نوشتن یک انجیل، به یک گله گوسفند نیاز داشتند و این مسئله باعث افزایش قیمت پوست‌ها شد. نویسندگان همچنین از جواهرات زیبای بسیاری برای تزیین این کتاب‌ها استفاده می‌کردند. یکی از ویژگی‌های مهم رنسانس کارولنژین‌ها، بهبود امر نگارش است. خطوط کوچک به جای خطوط شکسته استفاده شد، فاصلهٔ بین کلمات یا نقطه‌گذاری عام نبود؛ اما شارلماین معیاری ایجاد کرد که طی آن دستخط‌های جدیدی که ایجاد شده بود به سادگی قابل خواندن بود. در دوران شارلمانی تنها روشی که امکان افزایش موجودی کتابخانه‌ها را فراهم می‌کرد، نسخه‌های خطی بود که از یک کتابخانه امانت گرفته می‌شد و پس از رونویسی دوباره بازگردانده می‌شد. عقیدهٔ لوگوف کمی متفاوت‌تر بود او معتقد بود در این دوران کتاب‌ها هیچ ارزشی نداشتند و اصلاً برای خواندن تولید نمی‌شدند، بلکه برای همین کتابخانه‌ها یا ثروتمندان بود؛ او ماجرای شارلمانی را که برای کمک به یک فقیر کتابش را فروخت بازگو می‌کند و از اعتبار کم کتاب و مطالعه در این دوران صحبت می‌کند. او می‌گوید: «رنسانس کارولنژی به جای ترویج علم آن را احتکار می‌کند.» اما باید توجه داشت که حدود ۸۰۰۰ نسخهٔ خطی از این دوران باقی مانده‌است که مربوط به همین خط کارولنژینی است. حدود ۹۰ درصد آثاری که از روم باستان باقی مانده‌است نیز به همین دوره بازمی‌گردد و توسط راهبان کارولنژینی نوشته شده‌است.
با هجوم بربرها، هنر رمی تخریب شد و دیگر اقتدار پیشین را نداشت. این مهاجمان تنها ساخت زیورآلات و اسلحه را آموخته بودند. پس از قرن ۶ میلادی بود که ترکیبی از هنر رزمی-بیزانسی و شرقی ایجاد شد و هنر قرون وسطای اولیه را پدیدآورد. این آثار ترکیبی بود و فاقد اصالت و در قرن ۱۰ میلادی که تهاجم دوباره صورت گرفت تمام آن‌ها از میان رفت. اما هنرشناسان تعدادی از آثار را که به سبک و شیوهٔ رمی بود را رمی‌وار می‌دانستند؛ رمی‌وار مانند گوتیک. در وهلهٔ نخست به شیوهٔ معماری گفته شد و این نامی بود که در اوایل سده نوزدهم به مجموعهٔ آثار و مشتقاتی که از حدود سال ۵۰۰ تاحدود ۱۲۰۰ میلادی در دامان معماری رمی پرورش یافته بودند، داده‌شد. توجه به جنبه‌های دنیوی در آثار، تأکید به تزئینات داخلی در معماری شهرها، رعایت اندازه‌ها، کاربرد طاق‌ها و گنبدها به جای ستون‌ها و ادامهٔ الگوی باسیلیکا جز خصوصیات هنر رمی است که در دوران کارولنژین‌ها احیا شد. نقاشی در این دوران بیشتر شامل نقاشی‌های دینی بود و بدون برجسته‌نمایی و بر زمینهٔ روشن طراحی می‌شد.
هنر کارولنژین‌ها در این دوره به ترسیم بدن انسان‌ها از زوایای مختلف پرداخت و موفق شد شکل سه بعدی از آن‌ها ایجاد کند و به این ترتیب یکی از خصوصیات هنر کلاسیک بازسازی شد. مثلاً دست نوشتهٔ اوترخت-سالتر نقاشی ساده‌ای بود که بدون رنگ و اقتباس شده از نقاشی‌های شرقی-مسیحی طراحی شده بود. در دربار شارلماین کارگاه‌هایی وجود داشت برای فعالیت‌های هنری مختلف، نقاشی‌ها و کنده‌کاری‌های روی فلز و مابقی آثار به ابعاد کوچکی ساخته می‌شد. آن‌ها هنوز بدویت خود را داشتند و به همین خاطر توان ساخت تندیس و تولیدات بزرگ را نداشتند. پس از سلطنت شارلماین دربار دیگر آن اهمیت فرهنگی سابق را نداشت و دیگر دیرها به منطقه‌ای برای ادب و هنرپروری تبدیل شده بود. در دوران شارلماین اثر برجسته‌ای که ساخته شد، کلیسا اکس لاشاپل (آخن) بود. کلیسا به سبک بیزانسی ایجاد شده بود و دارای گنبدی ۸ ضلعی با ۴۷ فوت ارتفاع بود؛ به جز این کلیسا حدود ۲۶ کلیسا دیگر و ۴۱۷ صومعه ایجاد شد.
در انتهای دوران کارولنژین، اقوام خارجی هجوم آوردند و دنیای کارولنژینی را نابود کردند، مردم به دنبال مناسبات جدید بودند؛ اربابی که از آن‌ها در برابر دشمن حمایت کند و این چنین قرار و مدارها و سوگندهایی میان این اربابان و رعیت‌ها ثبت شد. این قراردادها شالودهٔ تشکیلات اجتماعی جدید را به وجود آورد که در دوران بعد تبدیل به نظام فئودالی و زمین‌داری شد. زمین‌داری از دو جز تشکیل شده بود؛ یکی عنصر انسانی بود که رعیت یا خراجگزار نام داشت و دیگری عنصر ملکی بود که شامل همان اقطاع و زمین می‌شد. رسم رعیتی از جامعهٔ ژرمنی گرفته شده بود؛ در این رسم زمین‌دارانی حضور داشتند که تعدادی از رعیت‌ها به آن‌ها خدمت می‌کردند و از دستورات آن‌ها تبعیت می‌کردند. تاسیتوسمؤلف رومی گرمانیا در این مورد این چنین می‌گوید: طبق قواعدِ ژرمن‌ها، روابطی که میان رئیس و تابع بود کاملاً برابر و شرافتمندانه بود. تا قرن ۸ میلادی فردی که در حیطهٔ نظامی به اربابی خدمت می‌کرد، رعیت ملک تیول یا نوکر می‌شد. در اواخر دورهٔ امپراتوری روم ملازمان توسط زمین‌داران اجیر می‌شدند و این رفتار به صورت یک رسم درآمده بود. در دوران کارولنژیان، عنصر انسانی که قبلاً به آن صورت اجیر می‌شد، به عنوان شخص تیولدار درآمد و این تحول به این دلیل بود که پادشاه به مردان جنگجو نیاز داشت. مردانی سواره که ارتش او را تشکیل دهند. در قرن ۸ اسب‌هایی قوی هیکل به میدان‌های نبرد آورده‌شدند و قبل از آن بود که سواران و کمانداران جایگزین آن‌ها بودند. در جامعهٔ قرون وسطا که تجارت هنوز از رونق خوبی برخوردار نشده بود، زمین بسیار مهم بود و ارباب در ازای خدمتی که رعیت در زمین او به انجام می‌رساند، به او خدمت نظامی می‌کرد؛ درواقع منظور از فئودالیسم پیوند میان عنصر انسانی، رعیتی و ملکی است. تا قرن ۹ میلادی، واگذاری زمین‌ها به دلیل اعمال قدرت سیاسی بیشتر شکل تیولداری به خود گرفت. تیول و زمین بود که ارباب در ازای خدمت نظامی به رعیت می‌داد و با گذر زمان این اعطا را به این منظور برداشت کردند که حق حاکمیت و حقوق سیاسی آن ملک در دست آنان است. هنگامی کارولنژیان فروپاشیدند، تعداد بسیاری از اربابان به وجود آمدند و روابط تیولداری به مرور زمان بچیده‌تر شد. زمین‌داران پادشاه، تیول را به افراد دیگر واگذار می‌کردند و این امر باعث شد تیولداری وارد فرایندهای پیچیده‌ای شود. در طول سدهٔ ۹ میلادی، شاهان موفق نشدند به آن صورت امنیت مردم را فراهم کنند و همین امر باعث شد تیولداری گسترش بیشتری پیدا کند. این تیول‌ها حق حاکمیت می‌یافتند و به اربابان قدرت حکومت عطا می‌کردند. زمین‌داری از ویژگی‌های دوران کارولنژین بود و بین رودهای راین و لوار در سرزمین‌های فرانکی همچنان جریان دارد. این پدیدهٔ کارولنژینی در آلمان، پادشاهی‌های اسلاوی و انگلیس نیز به صورت خاص دیگری گسترش پیدا کرد اما در اسپانیا و اسکاندیناوی خیلی پیشرفت نکرد.
شلیک نافرجام یک فیلم اکشن آمریکایی محصول سال ۲۰۱۴ به کارگردانی آر. الیس فریزیر با بازی گری دنیلز می‌باشد. این فیلم در اکتبر سال ۲۰۱۴ به صورت فیلم ویدئویی منتشر شد.
مردی بعد از ناپدید شدن همسر روزنامه نگارش، شروع به جستجو برای یافتن وی می‌کند اما او معتقد است که او توسط رئیس کاریزماتیک ربوده شده و…
فلور ماریا وگا زاپاتا () دادستان اهل پرو است.
او یک وکیل است که علیه معادن غیرقانونی در کشورش ایستادگی کرد.
اشتفان اوهر (؛ – ) یک کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل اسلواکی بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "پنلوپه" اشاره نمود.
خدی سیلا (؛ – ) یک کارگردان فیلم و نویسنده اهل سنگال بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "پنجره‌ای باز" اشاره نمود.
آشور بانیپال بابلا ( – ) بازیگر، کارگردان نمایش، نمایشنامه‌نویس و هنرمند تجسمی ایرانی بود. در نتیجهٔ انقلاب ۱۳۵۷ ایران او ایران را ترک و به ایالات متحدهٔ آمریکا مهاجرت کرد. در سال ۲۰۰۵، در کنار چهار نویسندهٔ ایرانی دیگر، او برندهٔ جایزهٔ جایزه هلمن-همت دیدبان حقوق بشر شد.
آشور بانیپال بابلا به سال ۱۳۲۳ در یک خانواده آشوری مؤمن به کلیسای مشایخی آشوری تهران زاده شد. برای آموزش در رشته فلسفه و علوم دینی دانشگاه آمریکایی بیروت به لبنان رفت و مدرک کارشناسی ارشد را دریافت کرد. درخواست کشیش شدن او توسط کلیسای آشوری رد شد؛ اما گرایش به هنر او را به کارگاه‌های نمایشی لبنان کشاند. آشور بانیپال پس از بازگشت به ایران که همزمان با دوران آغاز به کار جشن هنر شیراز بود، از طریق کارگاه نمایش گروه «اهرمن» را پایه‌ریزی کرد و کار نمایش را در کنار نقاشی پیگیری کرد. «خانهٔ برناردا آلبا» نوشتهٔ «فدریکو گارسیا لورکا» یکی از نمایش‌هایی بود که گروه اهرمن به کارگردانی آشور بانیپال بابلا بر صحنه برد. اما یکی از کارهای جنجالی که نام او را در محافل هنری نوپای تهران بر سر زبان‌ها انداخت، ارائه اثری از بدن برهنهٔ خودش در نمایشگاه نقاشی‌اش بود.
واپسین اثر هنری آشور بانیپال بابلا اجرای نمایشنامه «پدیده‌ای فرای همگان» به زبان‌های انگلیسی و فارسی در «» بروکلین نیویورک بود که چند روز پیش از مرگش اجرا شده بود. این نمایش برداشتی آزاد از خودکشی و رویدادهای داستانی بوف کور صادق هدایت است.
آثار گروه آَشوربانیپال دو تفاوت عمده با آثار دیگر گروه‌های کارگاه نمایش داشت: يکی درگير کردن تماشاگر در نمايش. مثلاً از راه خوش‌وبش و گفت‌وگو و ارتباط متقابل و ديگری بی‌تابی در برابر محافظه‌کاری‌های سياسی، مذهبی و جنسيتی؛ و اين دومی بود که هم نمايش‌های او را در تهران و جشن‌های سالانه هنر شيراز بحث برانگيز می‌کرد و هم کارهای ديگر او را.نظریات معاصر تئاتر، نویسنده سام ایزدی، نشر هنگام هنر، 1397، صفحه 482
«شهر اشباح» ترانه‌ای از خواننده آمریکایی مدونا برای سیزدهمین آلبوم استودیویی وی "قلب سرکش" (۲۰۱۵) است. ترانه در ۱۳ مارس ۲۰۱۵ بعنوان تک‌آهنگ دوم آلبوم در شبکه‌های رادیویی پخش شد. ترانه توسط مدونا، جیسون اویگن، ایوان باگرت و سین دوگلاس سروده شد و توسط مدونا، بیلبورد و اویگن تهیه شد.
تیروزین کیناز گیرنده AXL () یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «"AXL"» کُدگذاری می‌شود.
در سال‌های اخیر ثابت شد که AXL یکی از مهم‌ترین روش‌هایی است سلول‌های سرطانی از آن، جهت فرار از سیتم ایمنی بدن و ایجاد مقاومت دارویی استفاده می‌کنند. AXL یک تیروزین کیناز گیرنده سطح سلول است. سلول‌های سرطانی با قرار دادن این تیروزین کیناز گیرنده‌ای بر سطح خود، دستگاه ایمنی ذاتی را مهار می‌کنند.
Axl نخستین بار در سال ۱۹۸۸ و در جریان پژوهش‌هایی بر روی لوسمی مزمن مغز استخوان کشف و جداسازی شد؛ اما امروزه دانشمندان دریافته‌اند که بیان این ملکول پروتئینی در سرطان‌های دیگری همچون سرطان ریه، سرطان پستان، سرطان لوزالمعده، سرطان تخمدان، سرطان روده بزرگ و ملانوما هم دیده می‌شود و ارتباط مستحکمی با پیش‌آگهی بد بیماری دارد. این پروتئین همچنین در بروز مقاومت دارویی در درمان سرطان دخیل است.
مولکول Axl همچنین نقش مهمی در عفونت ویروس زیکا بازی می‌کند و به ویروس اجازهٔ ورود به سلول میزبان را می‌دهد.
گیلتری‌تینیب () دارویی ضد سرطان و بازدارنده آنزیم تیروزین کیناز گیرنده AXL است.
سازمان غذا و داروی آمریکا در نوامبر ۲۰۱۸ میلادی، این دارو را برای درمان لوسمی حاد مغز استخوان (AML) با جهش ژنی «FLT3» مورد تأیید قرار داد.
این دارو خوراکی است و دوز رایج آن ۱۲۰ میلی‌گرم در روز است.Prescribing information for XOSPATA (gilteritinib)
ریناتا موراتوونا لیتوینووا (؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، هنرپیشه و مجری اهل روسیه است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دربارهٔ عشق" اشاره کرد.
گزا فون بلواری (؛ ۲۶ دسامبر ۱۸۹۷ – ) یک هنرپیشه، کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل مجارستان بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "پریمیر"، "سرنوشت" و "شماره ۱۷" اشاره نمود.
هلن فون بلواری (؛ – ) یک هنرپیشه اهل مجارستان بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "رز سفید" (۱۹۱۹) اشاره نمود.
ژوآوْ سزار مونتیرو (؛ ؛ – ) یک هنرپیشه، کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل پرتغال بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "سیلوستره" اشاره نمود.
سیلوستره () یک فیلم در ژانر کمدی و درام به کارگردانی ژوآو سزار مونتیرو است که در سال ۱۹۸۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به ماریا دی میدیروش، ترزا مادروگا، و لوئیس میگوئل سینترا اشاره کرد.
ایگناسیو فرناندس سانچس (؛ – ) با نام هنری تونی لوبلان یک هنرپیشه، کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، خواننده، مجری تلویزیون و کمدین اهل اسپانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۲۰۱۲ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌های او می‌توان به "قصه‌های تلویزیون"، "تورنته، مأمور خرفت قانون"، ""، ""، ""، "آشوب‌گر"، "میهمانی ادامه دارد" و "مردی که می‌خواست خود را بکشد" اشاره کرد.
قصه‌های تلویزیون () یک فیلم کمدی به کارگردانی خوزه لوئیس سائنس د ئردیا است که در سال ۱۹۶۵ منتشر شد.
مستر نوبادی با نام اصلی اِریک موردن، یک شخصیت خیالی ابرشرور در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس است. این شخصیت با هویت اصلی خود و به عنوان مستر موردن توسط نویسنده آرنولد دریک و طراح برونو پرمیانی خلق شده‌است؛ که برای اولین بار در شمارهٔ ۸۶ از "دووم پاترول" (مارس ۱۹۶۴) حضور پیدا کرد، و سپس در نقش مستر نوبادی در شمارهٔ ۲۶ از دومین جلد "دووم پاترول" (سپتامبر ۱۹۸۹) معرفی شد. او دشمن دیوانه تیم ابرقهرمانی دووم پاترول به‌شمار می‌رود، و معتقد است که جهان نیز همانند او دیوانه می‌باشد.
مستر نوبادی دارای فیزیولوژی منحصر به فردی است که دیگران را برای مشاهده خود درمانده می‌کند. به واسطه این فیزیولوژی به نظر می‌رسد او آسیب‌ناپذیر، و حتی جاودانه باشد. او همچنین دارای توانایی‌های روانی غیر قابل توضیحی است، به طور مثال او توانایی ورود به رویاها را دارد. او قادر به تسخیر افراد است، بطوریکه به نظر می‌رسد در حالی که مستر نوبادی در بدن آن‌ها وجود دارد و آن‌ها کاملاً از رفتارش آگاه هستند. او همچنین از ضریب هوشی بالایی برخوردار است، و رهبری شایسته محسوب می‌شود.
نخستین حضور لایو اکشن این شخصیت به عنوان یکی از شخصیت‌های اصلی در مجموعه تلویزیونی "دووم پاترول" (۲۰۱۹) با هنرنمایی آلن تودیک است.
آئوگوستو آلگرو (؛ – ) یک موسیقی‌دان، تنظیم‌کننده، آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر اهل اسپانیا بود.
از آثار او می‌توان به موسیقی "قصه‌های تلویزیون" و "تجارت منع‌شده" اشاره کرد.
آرشاگوهی تئودیگ (؛ زادهٔ ۱۸۷۵ – درگذشته ۱۹۲۲) نویسنده، نشر، آموزگار، ترجمه، مددکاری اجتماعی، و philanthropist اهل ارمنستان بود.
آرشاگوهی تئوئیگ با نام اصلی آرشاگوهی چزوچیان در ناحیه اورتاکوی کنستانتینوپل به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی خویش را در سال ۱۸۹۵ در کالج نئونیان-وارتوهیان ناحیه ساماتیا فرا گرفت. وی به انگلستان سفر نمود و در دبیرستان وستلند در اسکاربرو به تحصیل پرداخت. پس از فارغ‌التحصیل از وستلند برای ادامه تحصیلاتش به پاریس نقل مکان نمود. به عنوان پژوهشگر لغات و معانی با دانشنامه فرانسوی-ارمنی G. Lusinyan همکاری نمود. در سال ۱۸۹۸ وی کنستانتینوپل بازگشت. وی فعالیت خویش را به عنوان نویسنده در روزنامه‌ها و نشریه‌های همچون «تساغیک»، «سورهانتاک»، «بیزانتیوم»، «ژاماناک» آغاز نمود. وی در سال ۱۹۰۲ وی با نویسنده و ناشر برجسته ارمنی تئودیگ ازدواج نمود. پس از دستگیری و متعاقبش تبعید همسرش به دیرالزور، آرشاگوهی تئودیگ به سختی بیمار شد. پس از آن آرشاکوهی تئودیگ به لوزان سوئیس فرستاده شد جایی که وی موفق تا سال ۱۹۲۲ به حیات ادامه دهد. نقل شده‌است آخرین جمله ای که ادا نموده‌است این بود که «تمامی ما قربانی هستیم» با اشاره به نسل‌کشی ارمنی‌ها
ارزشیابی اکتشافی یک روش ارزیابی سودمند نرم‌افزار رایانه‌ای است که به شناسایی مشکلات کاربردی کاربر (User Interface) کمک می‌کند. ارزیابی اکتشافی به‌طور خاص شامل ارزیابی کنندگان واسط کاربری و قضاوت در مورد انطباق آن با اصول شناخته شده سودمندی ("اکتشافات") است. این روش‌های ارزشیابی اکنون به‌طور گسترده در رسانه‌های جدید آموزش و تمرین داده می‌شوند، و اغلب واسط‌های کاربری برای بازه زمانی کوتاه و بودجه کم طراحی شده‌اند و ممکن است بودجه را برای سایر واسط‌های کاربری محدود کند.
هدف اصلی ارزیابی اکتشافی، شناسایی هر گونه مشکلات مرتبط با طراحی رابط کاربر است. روش‌های مهندسی سودمندی براساس چندین سال تجربه در زمینه آموزش و مشاوره توسط (Rolf Molich) و (Jakob Nielsen) توسعه داده شد.Nielsen, J. , and Molich, R. (1990). Heuristic evaluation of user interfaces, Proc. ACM CHI'90 Conf. (Seattle, WA, 1–5 April), 249–256 ارزیابی اکتشافی یکی از روش‌های غیررسمی ارزیابی سودمندی در زمینه تعامل انسان و کامپیوتر است. مجموعه‌های زیادی از طراحی ارزیابی اکتشافی وجود دارد؛ اما آنها منحصر به فرد نیستند و بسیاری از جنبه‌های طراحی رابط کاربری را پوشش می‌دهند. اغلب مشکلات شناسایی شده مربوط به طراحی رابط کاربری، براساس تأثیر برآورد شده آنها بر عملکرد یا قابل پذیرش بودن توسط کاربر، معمولاً با مقیاس عددی، طبقه‌بندی می‌شود. برای ارائه بازخورد به توسعه دهندگان ارزیابی اکتشافی در محتوای Use Caseها انجام می‌شود و تا زمانی ادامه می‌یابد که رابط کاربری سازگار با نیازها و ترجیحات کاربران مورد نظر برسد.
سادگی ارزیابی اکتشافی در مراحل اولیه طراحی رابط کاربری بسیار مفید است. این روش ارزیابی سودمندی نیازمند تست کاربر نیست که می‌تواند نیازمندی‌هایی از قبیل نیاز به یک یا چند کاربر برای تست، مکان آنها، هزینه‌ها را برطرف سازد اما در مقابل ارزیابی اکتشافی تنها به یک متخصص نیاز دارد و همچنین باعث کاهش پیچیدگی و زمان تست می‌شود. بیشتر ارزیابی‌ها می‌تواند در عرض چند روز انجام شود. زمان مورد نیاز با توجه به وسعت کار، پیچیدگی، هدف بازنگری، ماهیت مشکلات سودمندی که در بررسی به وجود می‌آیند یا صلاحیت بررسی کنندگان متفاوت است. در صورت استفاده از ارزیابی اکتشافی قبل از آزمایش توسط کاربر، تعداد اشتباهات طراحی گزارش شده توسط کاربران کاهش می‌یابد. اگر چه ارزیابی اکتشافی می‌تواند بسیاری از مشکلات بزرگ را در یک دوره کوتاه مدت کشف کند، انتقاداتی که اغلب به آن وارد می‌شود این است که نتایج آزمایش به شدت تحت تأثیر دانش متخصصی که آزمایش را انجام قرار دارد. این بررسی «یک طرفه» بارها و بارها نتایج مختلفی نسبت به تست عملکرد نرم‌افزار دارد، هر نوع تست مجموعه ای متفاوت از مشکلات را شناسایی می‌کند.
باندینگ () یک کمدی سیاه است که در نت‌فلیکس پخش می‌شود.
مجموعه تلویزیونی باندینگ داستان یک دختر دبیرستانی را روایت می‌کند که دوست دارد نقش دومیناتریکس داشته باشد و با دوستش در دبیرستان همراه شود.
هجوم ملخ‌ها ۱۳۹۳ بشاگرد اوایل خرداد در مراتع و مزارع کشاورزی رخ داد. بر اثر رطوبت زیاد ملخهای بومی منطقهٔ بشاگرد و جنوب استان کرمان تولید مثل خود را شدت دادند، که باعث هجوم ملخ‌ها شد. برای مقابله با آفت ملخ ۲۰ هزار هکتار از اراضی سمپاشی شد. میزان خسارت برآورد شده آفت ملخ در بشاگرد استان هرمزگان ۱۰۰ میلیون تومان به ۴۰ هکتار برآورد شد.
بازرسی سودمندی به مجموعه ای از روش‌هایی گفته می‌شود که واسط کاربر را مورد بررسی و ارزیابی قرار می‌دهد. ارزیابی سودمندی در واقع در مقابل آزمایش سودمندی که در آن رابط کاربری توسط کاربران واقعی مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. ارزیابی سودمندی به زودی می‌تواند در فرایند توسعه با استفاده از ارزیابی نمونه‌های اولیه یا سیستم‌هایی که نمی‌تواند مستقیماً روی کاربران آزمایش شود، مورد استفاده قرار گیرد. پیاده کردن روش‌های ارزیابی سودمندی عموماً ارزان‌تر از آزمایش بر روی کاربران است.
روش‌های بازرسی سودمندی شامل موارد زیر هستند:
Nielsen, Jakob. Usability Inspection Methods. New York, NY: John Wiley and Sons, 1994
استاد، همسر و گنگستر فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی تیگمانشو دولیا است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیمی شرگیل، ماهی گل، راندیپ هودا، شریا ناریان، دیپال شاو، موکتی موهان ایفای نقش کرده‌اند.
قسمت دوم این فیلم استاد، همسر و گنگستر باز می‌گرند نام دارد و در سال ۲۰۱۸ قسمت سوم این فیلم با نام استاد، همسر و گنگستر ۳ ساخته شد.
فلوره تیمی مردان () یکی از هشت رویداد شمشیربازی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ بود. این رقابت‌ها پانزدهمین رویدادی بود که برگزار شد. در این رقابت‌ها که از از ۲۵ تا ۲۶ ژوئیه ۱۹۸۰ برگزار می‌شد، ۴۰ شمشیرباز از ۹ کشور مختلف به رقابت پرداختند.
استاد، همسر و گنگستر ۳ فیلمی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی تیگمانشو دولیا است. در این فیلم بازیگرانی همچون سانجی دات، جیمی شرگیل، ماهی گل، چیترانگادا سینگ، سوها علی خان، دیپاک تیجوری، کبیر بدی، نفیسه علی، ذاکر حسین ایفای نقش کرده‌اند.
قسمت نخست این فیلم استاد، همسر و گنگستر نام دارد و قسمت دوم این فیلم با نام استاد، همسر و گنگستر باز می‌گرند می‌باشد.
شریا ناریان (زاده ۲۲ فوریه ۱۹۸۵) بازیگر هندی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم استاد، همسر و گنگستر و رفیق اشاره کرد.
موکتی موهان (زاده ۲۱ ژوئن ۱۹۸۷) بازیگر هندی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم استاد، همسر و گنگستر، ، داستان‌های شهوت ۲ و سار اشاره کرد.
تقریباً مجرد فیلمی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی تانوجا چاندرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون عرفان خان، پارواتی، نیها دوپیا، ایشا شاروانی، ناونیت نیشان ایفای نقش کرده‌اند.
فوم تیتانیوم دارای خواص ویژه ای است، جذب انرژی بالا، مقاومت در برابر خوردگی عالی و سازگاری زیست‌محیطی. این مواد به‌طور مطلوب برای کاربردهای در صنعت هوافضا مناسب هستند. مقاومت ذاتی به خوردگی این اجازه را می‌دهد تا این فوم به عنوان یک انتخاب مطلوب برای کاربردهای مختلف فیلتر کردن باشد. علاوه بر این، بی هوازی فیزیولوژیکی تیتانیوم، فرم متخلخل خود را یک نامزد امیدوارکننده برای دستگاه‌های پیوند زیست پزشکی می کند. بهترین خاصیت ساخت فوم‌های تیتانیوم این است که خواص مکانیکی و عملکردی را می‌توان از طریق دستکاری‌های ساختاری که تخلخل و مورفولوژی سلول را تغییر می‌دهند، تنظیم می‌کنند. جذابیت زیاد فوم تیتانیوم به‌طور مستقیم با تقاضای چند صنعت برای پیشرفت در این تکنولوژی ارتباط دارد.
بان هارت دو دیدگاه غالب را که در آن فلزات سلولی مشخص می‌شود، توصیف می‌کند و با اشاره به آن‌ها به عنوان اتومیستی و ماکروسکوپیک توصیف می‌کند. چشم‌انداز اتمیستی (یا مولکولی) می‌گوید که یک ماده سلولی ساختار ستون‌ها، غشاء و دیگر عناصر است که دارای خواص مکانیکی همتای فلزیشان است. در واقع، خصوصیات فیزیکی، مکانیکی و حرارتی فوم تیتانیوم معمولاً با استفاده از روش‌های مشابه با همتای جامد آن‌ها اندازه‌گیری می‌شود. با این وجود، احتیاط‌های خاص باید با توجه به ساختار سلولی فوم‌های فلزی انجام شود. از دیدگاه ماکروسکوپی، ساختار سلولی به عنوان یک ساختار همگرا درک شده و با در نظر گرفتن پارامترهای مؤثر (یا میانگین) مواد شناخته شده‌است.
فوم تیتانیوم به واسطه توپولوژی منافذ آن‌ها (درصد نسبی حفره‌های باز در مقابل منافذ)، تخلخل (معکوس تقریبی نسبت به تراکم نسبی)، اندازه و شکل منافذ و آنیزوتراپی مشخص شده‌است. میکروسکوپ نوری، میکروسکوپ الکترونی اسکن و توموگرافی اشعه ایکس، اغلب توسط میکروسکوپ‌های مورد بررسی قرار می‌گیرند.
طبقه‌بندی فوم‌های تیتانیوم از لحاظ ساختار منافذ (به عنوان باز یا بسته شدن) ساده‌ترین نوع تمایز است. در فوم‌های نزدیک بستر، منافذ متشکل از حبابهایی است که در جامد فلزی قرار دارند. این فوم‌ها شامل یک شبکه پیوسته از منافذهای مهر و موم شده‌است که در آن اتصالات بین خلأ تقریباً غیرقابل انعطاف است. متناوباً، در فوم‌های باز سلولی، منافذ متصل هستند و ستون‌های جامد اجازه می‌دهد مایع عبور از طریق.
بیشتر فوم‌های تولید شده حاوی هر دو نوع منافذ هستند، اگر چه در بسیاری از موارد زیرموضوع حداقل است. با توجه به IUPAC، اندازه منافذ به سه دسته تقسیم می‌شود: میکرو (کمتر از 2 nm), meso (بین ۲ و ۵۰ نانومتر) و ماکرو (بزرگتر از ۵۰ نانومتر) منافذ.
همانند سایر فوم‌های فلزی، خواص فوم تیتانیوم بیشتر به خواص مواد اولیه و تراکم نسبی فوم حاصل بستگی دارد. خواص حرارتی در فوم‌ها مانند نقطه ذوب، گرمای ویژه و ضریب انبساط ثابت برای هر دو فوم و فلزات که از آن‌ها تشکیل شده‌است، ثابت می‌ماند. با این حال، خواص مکانیکی فوم‌ها به شدت تحت تأثیر ریزساختار قرار دارند که شامل خواص فوق و همچنین عدم انطباق و نقص در ساختار فوم می‌شود.
خواص مکانیکی فوم تیتانیوم حساس به حضور محلول‌های بینابینی هستند که محدودیت‌های مسیرهای پردازش و استفاده را در بر می‌گیرد. تیتانیوم دارای اتمسفر زیاد برای گازهای اتمسفر است. در فوم‌ها، این تمایل فلزی به تکه‌تکه شدن اکسید در لبه‌های سلولی است. میکرو سختی دیواره سلولی، مدول الاستیک و استحکام عملکرد در نتیجه حلال‌های بینابینی افزایش می‌یابد؛ انعطاف‌پذیری، که عملکردی از مقدار ناخالصی‌های بینابینی است، در نتیجه کاهش می‌یابد. از گازهای اتمسفر، نیتروژن مهم‌ترین تأثیر را دارد، به دنبال آن اکسیژن و کربن. این ناخالصی‌ها اغلب در مخلوط پیش ساز وجود دارد و همچنین در طی پردازش معرفی می‌شود.
مدل‌های میکرومکانیکی گیبسون و اشبی برای مواد متخلخل معادلات ریاضی را برای پیش‌بینی پارامترهای مکانیکی بر اساس ثابت‌های هندسی ثابت تعیین می‌کنند. ثابت‌های تناسب با در نظر گرفتن داده‌های تجربی به مدل‌های مختلف ریاضی برای ساختارهای متشکل از مکعب‌ها و ستون‌های جامد و وابسته به هندسه سلول تعیین می‌شود. یک محدودیت مدل گیبسون و اشبی این است که برای فوم‌هایی که تخلخل بیش از ۷۰٪ را نشان می‌دهند دقیق تر است، اگرچه مقایسه‌های تجربی برای فوم تخلخل پایین‌تر با این مدل سازگار است. Ye & Dunand توافق مناسبی را برای مدل‌های گیبسون و اشبی برای فوم تیتانیوم با تخلخل ۴۲٪ پیدا کرد. اندازه‌گیری‌های التراسونیک یک مقدار مدول یانگ 39 GPa را فراهم می‌کند که در مقایسه با پیش‌بینی Gibson & Ashby 35 GPa است.