moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سبک تفکر مذهبی مایاها کاملاً از عقاید مذهبی جهان قدیم متفاوت بود. بیشتر متون قدیمی این دین از میان رفته و برای همین شناخت ایدئولوژی مایاهای قدیم سخت و تا اندازهٔ زیادی مبتنی بر حدس و گمان است. دین در جامعه مایا عامل متحد کننده محسوب می‌شد و همهٔ طبقات از پادشاه تا بردگان همگی درگیر یک دین بودند. حکومت‌ها همیشه مذهبی و دین‌گستر بودند و برای همین سرپیچی از باورهای دینی یا بدعت در آن خشم حاکمان را برمی‌انگیخت. دین اگرچه تمام مسائل زندگی مایا را در بر می‌گرفت اما به همان اندازه هم عرفانی بود و به مسائل معنوی می‌پرداخت. مذهب سنتی مایا خدایان متعددی داشت و هر خدا نیز یک همزاد غیر همجنس به عنوان همدم برای خود داشت که پس از مرگ او را در زیبالبا یا دنیای زیرین پذیرا می‌شد تا زمانی که دوباره زنده شده و به آسمان بازگردد. هنوز نیز گروه‌هایی از مردم مایایی‌تبار ساکن هندوراس، گواتمالا و مکزیک به باورهای قدیمی مایایی معتقدند و مذهب فاتحان اروپایی خود را به‌طور کامل نپذیرفته‌اند.
در مذهب مایاها، جهان دو بعد خدایی و انسانی داشت که در سه حوزه ضرب می‌شدند و آن سه حوزه جهان آسمانی، جهان زمینی و جهان زیرزمینی را شامل می‌شد. دنیای زیرزمینی که زیبالبا نامیده می‌شد و دنیای خدایان زیرزمینی و مکان استقرار روان‌های درگذشتگان بود. قلمرو آسمانی سیزده طبقه و قلمرو زیرزمینی نه طبقه داشت. هریک از این طبقات قلمرو فرمانروایی یکی از خدایان به‌شمار می‌رفت. شناخت مناسک مذهبی مایاها کاملاً میسر نشده و این به دلیل از میان رفتن بخش عظیمی از منابع مایایی و نیز تغییر مذهب اکثریت جامعه مایاها به مسیحیت است. ارتباط اصلی خدایان با یکدیگر از راه درخت مرکزی به نام واکاه چان امکان‌پذیر بود. این درخت که ریشه‌اش در دنیای زیرزمینی، تنه‌اش در دنیای زمینی و شاخه‌هایش به دنیای آسمانی می‌رسید، خون قربانیان یا نذرهایی که نزد پادشاه درخاک ریخته می‌شد را از طریق ریشه‌هایش جذب و در سراسر گیتی انتشار می‌داد.
درک چیستی خدایان مایایی هم مانند درک آنان از جهان پیچیده‌است و برای ذهن انسان‌های غربی ناآشنا می‌نماید. خدایان مایایی می‌توانستند شکل ظاهر و سرشت خود را تغییر دهند و دلیل ایجاد آثار گوناگون هنری نیز همین است که مایاها می‌توانستند هر صورتی برای خدایان خود متصور شوند و آن‌ها را مجسم سازند. باستان‌شناسان مطرح می‌کنند، بزرگترین خدای مایا "ایتزامنا" نام داشته‌است. همین خدا دوشکل دیگر نیز داشته‌است که آن یکی هوناب کئو به معنی نخستین خدای زنده و دیگری کوکولکان به معنی مار بالدار بود. باور مایاها این بود که خدای اصلی خود را به‌صورت کهکشان راه شیری نیز نشان داده و سرپرست و آفریدگار جهان است و بر همه خدایان سرپرستی می‌کند. کینیچ آهائو خدای خورشید و هوناهپو خدای ناهید بودند که این دوخدا معمولاً بر سر روز و شب با هم در کشمکش قرار داشتند. برای کشاورزان دو خدا به نام‌های یوم کاکس که خدای ذرت بود، وجود داشت و یکی هم "چاک" که خدای باران بود. چاک که بیشتر با چهرهٔ خزنده‌ای با دندان‌های شبیه مار تصویر می‌شد، چهار رنگ متفاوت داشت که به جهات جغرافیایی شمال، جنوب، شرق، غرب بازمی‌گشت و برای هرکدام به رنگ سفید، زرد، سرخ، سیاه درمی‌آمد. خدای ویژه و مورد احترام زنان "ایکس چل" نامیده می‌شد که مسئول تولد نوزادان شفا دادن به بیماران و پیشگویی بود.
مایاها هرساله یا بعد از در خواست بزرگان دینی خود برای خشنودی خدایان خود قربانی می‌کردند به‌طوری‌که پادشاه قوم در مکانی بلند با خنجری کمانی شکل می‌ایستاد و فرد قربانی که دو طرفه بدنش توسط افرادی بسته شده بود بر روی تخت سنگی قرار داشت و پادشاه با خنجر قلب را در حالی که همچنان می‌تپید از بدن قربانی خارج و به سمت مردم می‌گرفت او قلب‌ها را در ظرفی از خون درون معبد خدایان نگهداری می‌کرد.
همچنین به باور مایاها هر انسانی همزادی داشت که به صورت روح ظاهر می‌شد و با خدایان نشست و برخاست داشت و می‌توانست زندگی افراد را تحت تأثیر قرار بدهد. انسان‌ها می‌توانستند از راه دعا و مناسک دینی و نیز مصرف داروهای روانگردان با آن‌ها ارتباط برقرار کنند. این همزادان که بیشتر به دنیای زیزمینی مربوط می‌شدند، عامل پیوند فرد با جامعه مردگان نیز محسوب می‌شدند که این به دنیای زیرزمینی ارتباط داشت و فرد نیاز داشت برای این کار به محل‌هایی ویژه مثل غارهای تاریک برود. به باور مایاهای قدیم از راه مکاشفات و مصرف مواد روانگردان نیز می‌شد با دنیای خدایان متصل شد و پند و اندرز گرفت. پیشگویان دینی برای پیشگویی‌های خود غیر از ستاره‌شناسی به این روش نیز روی می‌آوردند.
مایاها ظاهراً ریاضیات را تا میزانی از اقوام اولمک فراگرفته بودند. آن‌ها احتمالاً نخستین قومی در جهان بودند که موفق به کشف عدد صفر شدند. این اتفاق در حدود سال ۳۶ پیش از میلاد افتاد و ششصد سال بعد بود که هندی‌ها به راز صفر پی برده و از طریق مسلمانان آن را به اروپایی‌ها رساندند. نماد صفر در تحریر اعداد مایایی به صورت یک گوش ماهی بود که شکل آن ترسیم می‌شد. نظام شمارشی مایاها نیز برخلاف نظام متداول امروز جهان که دهگانی است یک نظام بیستگانی بود. مایاها برای هر عدد یک نقطه () می‌گذاشتند که به صورت افقی بود و هرگاه این اعداد شمارشان به پنج نقطه (یعنی عدد پنج) می‌رسید به جای پنج نقطه یک خط افقی می‌کشیدند و برای اعداد بالاتر مانند شش، هفت و سایر بالای خط افقی یک یا دونقطه یا بیشتر می‌گذاردند. به این ترتیب عدد ده در نوشتار مایا دوخط افقی روی هم بود و برای یازده کافی بود یک نقطه بالای آن می‌گذاشتند. نوشتن اعداد از انتها بود و هر بار استفاده از صفر برابر یک قطعه بیست شمارهٔ آن را بالا می‌برد. چنان‌که در نظام ریاضی رایج امروزی صفر جلوی یک ده بار آن را افزایش می‌دهد. چون خط نوشتاری مایاها هیروگلیف بود و نشان‌های تصویری داشت گاهی کاتبان برای نوشتن صفر یا نقطه یا خط از نمادهای تصویری دیگری استفاده می‌کردند تا بر زیبایی اثر نوشتاری خود که معمولاً به صورت کنده‌کاری بود، بیفزایند و آن را هنری‌تر جلوه دهند. همین امر موجب دشواری در دریافت برخی از داده‌های آماری مایاهای قدیم شده‌است. سیستم جمع و تفریق مایاها هم شبیه سیستم‌های متداول امروزی بود اما آن‌ها نمادهای چهار عمل اصلی را این‌گونه بکار نمی‌بردند اما روش محاسبه ایشان تقریباً همین رایج امروز جهان بود.
مایاها آموخته بودند که چگونه از ریاضیات برای ثبت و محاسبه حرکات و ویژگی‌های اجرام آسمانی بهره بگیرند. آن‌ها اکتشافات خود را در یادبودها و دیوارنوشته‌هایی ثبت می‌کردند. بزرگان دینی مایا آموخته بودند که چگونه سال خورشیدی، ماه قمری و حتی حرکت‌های سیاره زهره را محاسبه کنند. مایاها برای این محاسبه‌ها، ریاضیات ترکیبی را بکار می‌گرفتند و ماهرانه‌تر از سایر ملت‌های آمریکایی باستان، از خط، در جهت ثبت یافته‌های جدید خود بهره می‌بردند. آن‌ها در زیگ‌های قدیمی خود خورشیدگرفتگی و ماه‌گرفتگی را ثبت و برای آن‌ها جدول‌های زمان‌بندی تنظیم کرده بودند. مایاها برای زمان‌بندی انجام آیین‌های دینی خود نیز از داده‌های ستاره‌شناسی استفاده می‌کردند. مایاها ضمن شناخت خورشیدگرفتگی و ماه‌گرفتگی محاسبات دقیقی نیز از گردش مسیر سیاره‌های ناهید و بهرام و تا اندازهٔ کمتری تیر ترسیم کرده بودند. همچنین شواهدی دردست است که مسیر حرکت سیاره مشتری نیز توسط مایاها مشخص شده بوده‌است. مایاها از اخترشناسی برای تنظیم تقویم و هماهنگی مراسم مذهبی طالع‌بینی، پیشگویی و ثبت دوره سلطنت استفاده می‌کردند. در کراکول چیچن ایتزا یک رصدخانهٔ مایایی به دست آمده که بی‌شباهت به رصدخانه‌های امروزی نیست. ضمن اینکه آنتونی آونی ستاره‌شناس نظر دارد که مایاها همگی خانه‌هایشان را به گونه‌ای می‌ساختند که ظاهراً بتوان از پنجره‌هایشان آسمان را رصد نمود؛ مثلاً در شهر اوکسمال همه ساختمان‌ها در یک ردیف و پنجره‌هایشان به یک سوی مشخص از آسمان باز می‌شود. در ناحیه کراکول نیز همهٔ خانه‌ها به نحوی ساخته شده بودند که در امتداد سیاره ناهید قرار داشتند. حیرت بیشتر دانشمندان از این است که این شناخت دقیق مایاها از حرکت اجرام آسمانی در شرایطی بود که مایاها ابزار پیشرفته ستاره‌شناسی نداشته‌اند و سرزمینشان در منطقه‌ای بود که نه ماه از سال بارانی و همیشه ابری بود.
سیستم گاهشماری مایاها نیز از بخش‌های پیچیدهٔ این تمدن است. مایاها به سال ۳۶۵ روزه خورشیدی پی برده بودند اما برای محاسبه سال نه تنها جابجایی خورشید در آسمان فراز خود را که حرکت‌های ماه و ستارگان و دیگر اجرام آسمانی را نیز مدنظر داشتند. نزد مایاها سه نوع تقویم استفاده می‌شد. یکی تقویم سالنمای ۲۶۰ روزه، دیگری هاآب یا سال ۳۶۵ روزه و دیگر تقویم شمارش طولانی ۵۲ ساله. سال مقدس که "تزولکین" نامیده می‌شد همان سالنمای ۲۶۰ روزه بود. هر ماه آن ۲۰ روز بود و هر روز یک نام مشخص داشت و نیز ۱۳ شماره که روزها در آن ضرب می‌شدند و مجموعاً ۲۶۰ روز می‌شد. آن‌ها از این طریق سعی می‌کردند تا از زمان دقیق وقوع پدیده‌های قدیمی به میزان روزهایی که از آن گذشته آگاه شوند. شیوه آن به گونه‌ای بود که مثلاً روز "ایمیکس" که روز نخست هر ماه بود و اولین باری که در سال ۲۶۰ روزه واقع می‌شد نام سال یکم ایمیکس می‌گرفت و به همین ترتیب سال دوم سال دوم ایک و زمانی که به سیزدهمین می‌رسید نام چهاردهمین روز یعنی ایکس مقارن یک می‌شد و سال یک ایکس می‌گردید و این‌گونه مشخص می‌شد که ۱۴ سال گذشته‌است. فایده این تقویم برای این بود که در ارقام بالا با ضرب و تفریق ساده می‌شد زمان واقعی را به روز تعیین کرد و از این رو به آن سالنمای مقدس می‌گفتند چراکه در امور مذهبی مردمی کاربرد بیشتری داشت. سالنمای هاآب سالنما و تقویم رسمی مایا بود. هاآب را برای امور سلطنتی و کشوری بکار می‌بردند. در سالنمای هاآب سال ۱۹ ماه داشت. ۱۸ ماه نخست سال ۲۰ روز بود و ماه آخر سال ۵ روز که روی‌هم رفته ۳۶۵ روز را تشکیل می‌دادند. ماه آخر "یوایب" نامیده می‌شد و برای مردم بدشگون می‌نمود. روزهای ماه از صفر تا ۱۹ را در بر می‌گرفتند شمار روز با یک آغاز نمی‌شد. مایاها در ذکر تواریخ معمولاً در کتیبه‌ها هردو سالنمای تزولکین و هاآب را بکار می‌بردند. از آنجایی که "هاآب" ۱۰۵ روز بیش از تزولکین داشت یعنی در تطابق دو تقویم هاآب ۱۰۵ دندانه وارد سال تزولکین شده بود و تطابق کامل تنها زمانی انجام می‌شد که ۵۲ سال از آغاز گذشته باشد که این دوره ۵۲ سال را "دَوَران تقویم" نامیده‌اند. و این دوران برای مایاها بسیار مهم و با اهمیت بوده‌است. تقویم سوم سالنمای شمارش طولانی است که مبتنی بر روزهاست که هر روز اما سال به ماه‌های سی روزه تقسیم نمی‌شد. هر روز یک "کین" به‌شمار می‌رفت و هر ۲۰ روز برابر یک "یوئنال" می‌شد. هر ۱۸ "یوئینال" را یک تون می‌گفتند که مجموعاً ۳۶۰ روز (کین) به دست می‌آمد. هر ۲۰ سال (تون) برابر یک "کاتون" و هر بیست کاتون یک "باکتون" و هر بیست باکتون یک "پیکتون" بود. یک پیکتون برابر می‌شد با ۲٬۸۸۰٬۰۰۰ روز. بالاترین واحد در گاهشماری مایایی "آلائون" است که برابر می‌شود با بیست و سه میلیارد و چهل میلیون روز. سال‌های آنان ۳۶۰ روزه بود و دلیل آن هم فرار از شومی پنج روز پایانی بود. کاربرد این تقویم بیشتر برای شمارش روزهای گذشته یا باقی‌مانده نسبت به یک رویداد مهم بوده‌است. مایاها سیستمی ریاضیاتی نیز داشتند که سالنماهای سه‌گانه را به هم تبدیل می‌کرد و از طریق داده‌های یک تقویم می‌توانستند آن را در سالشماری دیگر نیز بیابند.
از مهم‌ترین مسائل پیرامون نام مایا در جهان امروز افسانهٔ پایان جهان در سال ۲۰۱۲ بود که بر حسب پیشگویی‌های مایاهای قدیم، جهان در آن روز پایان می‌پذیرفت. این پدیده که به پدیده پایان جهان مشهور شده‌بود با نزدیک شدن به سال مورد نظر بر دامنهٔ شیوع باور به آن در میان برخی افراد افزوده می‌شد. روز گمان شده برای این رویداد خیالی که بیست و یکم دسامبر ۲۰۱۲ بود برابر شب یلدای سال ۱۳۹۱ هجری خورشیدی بوده‌است. در همین زمان شایعه مبنی بر برخورد یک جرم غول‌پیکر به زمین در سال ۲۰۱۲ موجی از واکنش‌ها را به‌دنبال داشت. در نهایت مؤسسه SETI که کار پژوهش بر این امر را دنبال می‌نمود این مسئله را رد کرد. دربارهٔ این موضوع فیلم‌هایی نیز در هالیوود ساخته شده که از میان آن‌ها می‌توان به فیلم ۲۰۱۲ به کارگردانی رولند امریش اشاره نمود. همچنین دربارهٔ مردم مایا فیلم پرفروش دیگری به کارگردانی مل گیبسون در سال ۲۰۰۶ ساخته شد به نام آپوکالیپتو یا آخرالزمان که در آن دوران افول مایاها و شکست‌هایشان برابر قوم آزتک به تصویر کشیده شده‌است.
با وجود از دست رفتن اتحاد مایاها این قوم از صحنه روزگار کنار نرفتند و هنوز در گوشه‌هایی از آمریکای مرکزی مردم مایا با حفظ آداب و رسوم خود به زندگی ادامه می‌دهند. جمعیت مایاهای امروزی که بازماندگان مایاهای متمدن دوران باستان و سده‌های میانه هستند حدود هفت میلیون تن برآورد شده که در کشورهای السالوادور، هندوراس،
مکزیک، گواتمالا و بلیز پراکنده‌اند و به گویش‌های زبان مایایی یا اسپانیایی سخن می‌گویند. بیشتر جمعیت امروزی مایاها در ارتفاعات گواتمالا به‌سر می‌برند. در گواتمالا اگرچه خیلی از مایاها سبک زندگی و گفتار اسپانیایی را پذیرفته‌اند اما این تغییر و همرنگی با جامعه در زنان بسیار کمتر از مردان دیده می‌شود و اکثر زنان مایایی گواتمالا هنوز هم سبک پوشش و زبان بومی و اصیل خود را نگاه داشته‌اند.
مایاهای امروزی بخاطر رنگ پوشش خاص خود و کلاه‌های بلند و لباس‌های شاد رنگارنگ خود شهره هستند.
مردان مایا امروزه به کارهای کشاورزی و گاهی صنعتی مشغولند و در میان جامعه امروزی مایا کودکان دستفروش نیز بچشم می‌خورند.
امروزه زندگی مایاها مانند بیشتر مردم آمریکای لاتین توأم با محرومیت است و روند پیشرفت به ویژه در مناطق مایا نشین که کوهستانی و روستایی نیز هستند، بسیار کندتر است.
غذاهای سنتی مایاها هنوز مبتنی بر غذاهای گیاهی و به ویژه ذرت است. انواع و اقسام غذاها و نان‌ها با ذرت طبخ می‌شود. مایاهای امروزی اگرچه بیشتر مسیحی کاتولیک می‌باشد اما هنوز دسته‌های زیادی از مردم این قوم هر به مذهب باستانی خود معتقد باقی‌مانده و آئین‌های مذهبی خود را همچنان برگزار می‌کنند. پذیرش مذهب کاتولیک از سوی بسیاری از مایاها تنها سرپوشی بود برای دفاع از خود برابر مسیحیان چرا که هنوز در میان جوامع مسیحی مایا همچنان شمن وجود داشته و در ارتفاعات و غارها بر اصل سال‌های ۲۶۰روزه به عبادت و ارشاد و مکاشفه می‌پردازند. نام بسیاری از اساطیر مایا با نام‌های مذهبی لاتین جایگزین شده اما مراسم و عقاید همچنان باستانی برجای مانده‌اند. گرایش عمده روستاییان مایا به مسیحیت از سال ۱۹۶۰ و آغاز فعالیت تبلیغی کلیساهای انجیلی جنوب ایالات متحده آغاز شده‌است.
مایاهای کشور بلیز که سومین گروه بزرگ قومیتی این کشور هستند و حدود یازده درصد جمعیت کشور را تشکیل داده‌اند بیشتر از تبار آن‌دسته از اقوام موپان و یوکاتک هستند که در پی وقوع جنگ در سال ۱۸۸۰ به کشور بلیز مهاجرت نمودند. ده سال پیش از آن مایاهای ککچی از کشور گواتمالا وارد بلیز شده بودند و خلاف هم‌تباران موپانی خود که راه کوهستان‌های مرتفع بلیز را پیش گرفتند، اینان وارد سرزمین‌های پست جنوبی این کشور در جوار رودخانه‌ها شدند. تاریخ و فرهنگ باستانی مایاها نزد مایاهای بلیز بسیار بااهمیت و مایه افتخار تلقی می‌شود.
شمار مایاهای گواتمالا بیش از سایر کشورهای مایا نشین است. مایاهای گواتمالا بیش از سایرین به آداب و رسوم خود مانند پوشش، مذهب و زبان پای‌بند مانده‌اند و شرایط فرهنگ بومی مایا در گواتمالا بهتر از سایر کشورهاست. مایاها در گواتمالا به سیزده گروه قومی کوچکتر تقسیم می‌شوند. پیشهٔ اکثر مایاهای گواتمالا کشاورزی و صنایع دستی است و عمدتاً در مناطق مرتفع و کوهستانی کشور به‌سر می‌برند.
در ژانویه ۲۰۱۸ باستان شناسان با استفاده از فناوری لیدار آثار مدفونی از تمدن مایا در گواتمالا را کشف کردند.
مایاها بخشی از گروه‌های قومی کشور مکزیک هستند که بیشتر آن‌ها در نواحی جنوبی و به ویژه شبه جزیره یوکاتان ساکن می‌باشند. زبان مایاهای مقیم مکزیک "یوکاتک" است که ریشهٔ مایایی دارد و مذهب پیشین جمعیت مایایی ساکن مکزیک کاتولیک می‌باشد. جمعیت مایاهای مقیم مکزیک حدود سیصد و پنجاه هزار تن می‌باشد که بیشتر آن‌ها اسپانیایی را به عنوان زبان دوم یا زبان نخست خود می‌دانند. به دلیل شرایط جغرافیایی محل سکونتشان بیشتر مایاهای مکزیک از صنعت توریسم امرارمعاش می‌کنند.
مایاها در هندوراس چورتی نامیده می‌شوند که جمعیتی کمتر از ۶ هزار نفر دارند. مایاهای این کشور سنت مایایی خود را عمدتاً فراموش کرده‌اند و دیگر به گویش چورتی صحبت نمی‌کنند و پوشش سنتی آن‌ها نیز کلاً تغییر یافته‌است. اخیراً تلاش‌هایی در رابطه با بازگشت چورتی‌ها به فرهنگ قدیمشان انجام شده و تا حدودی آن‌ها به یادگیری زبان نیاکان خود مشغول شده‌اند. پیشهٔ اصلی مایاهای هندوراس که اسپانیایی زبان هستند، صنایع دستی و توریسم است. نوعی از عروسک که به نام عروسک‌های "هاسک" شناخته می‌شوند، توسط این گروه قومی ساخته شده و معمولاً به‌وسیلهٔٔ کودکان دستفروش به مشتری‌ها عرضه می‌شود.
اتودسک مایا نام نرم‌افزاری غیر رایگان برای طراحی سه‌بعدی است. در دههٔ اخیر، عمدهٔ استفاده نرم‌افزار کمی تغییر داشته‌است و بیشتر در زمینه ساخت شخصیت، محیط، اسکلت‌بندی و انیمیشن به‌طور گسترده استفاده شده‌است. این نرم‌افزار نخست توسط شرکت آلیاس ویو فرانت عرضه شده‌است که در سال ۲۰۰۵ شرکت اتودسک (شرکت سازندهٔ نرم‌افزارهای سه‌بعدی و انیمیشن‌سازی از جمله تری‌دی‌اس‌مکس و اتوکد) آن را خریداری کرد و نسخه‌های جدید مایا با نام اتودسک مایا (Autodesk MAYA) به بازار عرضه شدند. در ابتدا در ایران مایا به عنوان نرم‌افزار جلوه‌های ویژه شناخته می‌شد ولی با گسترده‌تر شدن نرم‌افزارهایی مثل هودینی، مایا به‌صورت گسترده از مرحله طراحی تا انیمیت مورد استفاده قرار گرفت و به‌صورت فایل اف بی ایکس به نرم‌افزارهای دیگر منتقل شد. ا تودسک مایا انیمیشن‌هایی دو بعدی سه بعدی و استاپ موشن را می‌سازد
مایا یکی از پیشرفته‌ترین نرم‌افزار انیمیشن و مدل‌سازی و متحرک‌سازی سه‌بعدی است که به‌طور گسترده در استودیوهای فیلم‌سازی، انیمیشن و همین‌طور صنعت بازی‌های رایانه‌ای استفاده می‌شود. البته نقطهٔ قوت مایا در ابزارهای مدل‌سازی آن است و در شرکت‌های بزرگ نیز بیشتر از این خصیصه‌اش استفاده می‌کنند. تکنولوژی نربز بکار رفته در این استودیو انیمیشن‌سازی، باعث کمک به طراحی بهینهٔ اشیاء طبیعی از جمله چمن، گیاهان، مو و… می‌شود.
قدرتمندترین ابزار موجود در زمین برای ایجاد ایده‌های برتر، کاراکتر، محیط و … نرم‌افزار مایا می‌باشد.
آپدیت کلی منوی مش در چند سال اخیر سرعت و دقت را طراحی را در مایا مثال زدنی کرده‌است.
برای خلق طراحی‌های پیچیده‌تر پیشنهاد می‌شود پس از خلق اولیهٔ طراحی، مش خود را وارد نرم‌افزار زی‌براش کنید (در این مرحله می‌توانید یووی مش را باز کنید و پس از اتمام کار مجدد به مایا برگردید).
برای باز کردن یو وی می‌توانید از ابزارهای موجود در مایا استفاده کنید که بسیار کارا و دقیق است. برای یووی‌های پیچیده‌تر پیشنهاد می‌شود از نرم‌افزار Headus UV Layout استفاده کنید.
برای کارهای ساده از ابزارهای موجود در مایا می‌توانید استفاده کنید. برای کارهای پیچیده‌تر پیشنهاد می‌شود که از نرم‌افزار ساب استنس پینتر استفاده کنید.
ابزارهای قدرتمند مایا، برترین انتخاب برای انجام ریگ هستند.
برترین ابزارهای جهان در این قسمت از نرم‌افزار مایا قرار گرفته‌اند، جایی که هیچ‌کس به غیر از مایا نمی‌تواند عرض اندام کند.
با آمدن موتور رندر آرنولد، نور پردازی آرنولد بسیار آسان شده‌است و گاهی با فشردن یک دکمه نور آماده می‌شود.
پس از گذشت دهه‌ها و مشکل رندرینگ با منتال ری با جایگزین شدن منتال ری توسط آرنولد رندرر که با شعار استفاده از منابع CPU و GPU روی کار آمد، نسخه مایا۲۰۲۲ اولین نسخه ای است که توانسته از CPU و GPU تواماً استفاده کند.
بسیار قدرتمند و دارای کتابخانه عظیم شیدر. استفاده از CPU.
استفاده همزمان از CPU و GPU روی کارت‌های گرافیک موجود در بازار هنوز تأیید نشده‌است.
موتور رندری بس شگرف که اگر نیاز به‌رندر بسیار دقیقی ندارید می‌توانید از رد شیفت استفاده کنید. اگر موتور رندر رد شیفت پانزده سال پیش به همین قدرت وجود داشت می‌توانست بسیاری از رویاهایم را که توسط منتال ری برای یک شات رندر ساده روزها زمان می‌برد را واقعی کند.
این موتور رندر پس از سال‌ها استفاده توسط الیاس و آتودسک منسوخ شد. پیشنهاد می‌شود از این موتور رندر استفاده نکنید.
_استفاده از CPU
_عدم استفاده از GPU
_مشکلات عدیده در صحنه‌های بزرگ و باز علی‌الخصوص Final Gathering and GI
_سرعت رندر بسیار پایین
دود، آتش، آب، ابر و هر آنچه که به پارتیکل و فلوید مربوط است پیشنهاد می‌شود از نرم‌افزارهای دیگری همچون هودینی استفاده شود که بسیار سریع‌تر و حرفه‌ای‌تر است.
از جمله ویژگی‌های این نرم‌افزار، انعطاف‌پذیری و قابلیت‌های شخصی‌سازی (customization) آن است که به کاربران حرفه‌ای اجازه می‌دهد به سادگی محیط آن را به دلخواه خود تغییر دهند.
مایا یک نرم‌افزار جامع است که به بخش‌های مختلفی تقسیم‌شده که هر بخش ویرایش و ایجاد یکی از مراحل ساخت انیمیشن را بر عهده دارد و نیاز کاربر را به نرم‌افزارهای جانبی به‌حداقل می‌رساند. به‌علاوه، یکی دیگر از قابلیت‌های منحصربه‌فرد آن، امکان توسعهٔ این نرم‌افزار برای استفاده‌کنندگان آن است. کاربران می‌توانند از طریق زبان‌های برنامه‌نویسی سی‌پلاس‌پلاس، MEL یا maya embedded language و همین‌طور پایتون آن را توسعه دهند و ابزارها و امکاناتی که پیشتر در نرم‌افزار وجود نداشته‌اند را به آن اضافه کنند. به همین دلیل بسیار مورد توجه استودیوهای بزرگ سازنده فیلم و انیمیشن قرار گرفته‌است.
در سال ۲۰۰۳ نرم‌افزار مایا برندهٔ جایزهٔ Academy Award برای «موفقیت‌های علمی و فنی» شد.
یک ابزار جدید Sweep Mesh برای تولید رویهٔ هندسه و تنظیم ویژگی‌ها با یک کلیک به مایا ۲۰۲۲ اضافه شده‌است.
ابزار جدید Sweep Mesh هنرمندان را قادر می‌سازد تا با یک کلیک هندسه را ایجاد کرده و ویژگی‌ها را تنظیم کنند.
با استفاده از پلاگین جدید Game Vertex Count، هنرمندان می‌توانند قبل از ارسال آن‌ها به موتورهای بازی، با دقت بیشتری تخمین بزنند که دارایی‌های مایا بر بودجهٔ تعداد رأس درون بازی خود چگونه تأثیر می‌گذارند.
هستهٔ اصلی مایا در زبان سی‌پلاس‌پلاس نوشته شده‌است.
نرم‌افزار مایا بر روی سیستم‌عامل‌های ویندوز، لینوکس و مکینتاش قابل استفاده‌است.
وب سایت مرجع: https://www.autodesk.com
https://en.wikipedia.org/wiki/Autodesk Maya
[https://www.autodesk.com/products/maya/overview تغییرات و ویژگی‌های مایا https://www.autodesk.com/products/maya/overview
جامعهٔ بهائی طبقهٔ روحانیون و مجتهدان دینی ندارد و امور جامعهٔ خود را از طریق نظامی از مؤسسات که بر پایهٔ تصمیم‌گیری جمعی و مشورت عمل می‌کند، اداره می‌کند. اصول این نظام در آثار بهاءالله مؤسس آئین بهائی آمده‌است. عبدالبهاء و شوقی افندی جزئیات اصول این نظام را تشریح کردند و به مرحلهٔ اجرا درآوردند. مجموع این نظام با عنوان نظم اداری شناخته می‌شود.نظر اجمالی در دیانت بهائی، احمد یزدانی، صفحهٔ ۵۳
بیت‌العدل اعظم، شورای بین‌المللی مرکزی حاکم بر نظم اداری است که اعضای آن هر پنج سال توسط جوامع بهائی سراسر دنیا انتخاب می‌شوند. امور جوامع محلی و ملی از طریق شوراهای انتخابی ۹ نفره که تحت هدایت بیت‌العدل اعظم فعالیت می‌کنند اداره می‌شود. شوراهای محلی که در سطح شهر یا روستا فعالیت می‌کنند، محفل روحانی محلی، و شوراهای ملی که در سطح کشور فعالیت می‌کنند، محفل روحانی ملی نام دارند. مؤسسهٔ مشاورین قاره‌ای که مؤسسه‌ای انتصابی است بخش دیگری از نظم اداری بهائی را تشکیل می‌دهد. مشاورین قاره‌ای با ارائهٔ نظرات مشورتی به محافل روحانی و تشویق و پرورش ابتکارات فردی بر پویایی جامعه می‌افزاید. اعضای این مؤسسه توسط بیت‌العدل اعظم منصوب می‌گردند.
نظم اداری آئین بهائی که در رأس آن بیت‌العدل اعظم قرار دارد بر دو پایهٔ مؤسسات انتخابی و انتصابی استوار است. مؤسسات انتخابی در حوزهٔ عملکرد خود، اختیارات تقنینی، اجرایی و قضایی دارند و مؤسسات انتصابی نقش مشاوره‌ای داشته و با تشویق و پرورش ابتکارات فردی بر پویایی جامعه می‌افزایند.
مؤسسات انتخابی آن دسته از مؤسساتی هستند که اعضاء آن توسط انتخاب افراد جامعهٔ بهائی تعیین می‌گردند. محفل روحانی ملی و محفل روحانی محلی و بیت‌العدل اعظم از این دسته از مؤسسات بهائی است. مؤسسات انتخابی در حوزهٔ عملکرد خود اختیارات تقنینی، اجرایی و قضایی دارند.
انتخابات بهائی به شیوه‌های دور از رقابت و تفرقه برگزار می‌شود. طبق احکام منصوص آئین بهائی، در انتخاب مؤسسات بهائی از جمله انتخابات بیت‌العدل اعظم هرگونه تبلیغات، کاندیداتوری، نامزد شدن و نامزد کردن، حزب‌گرایی، و مبارزات و کمپین‌های انتخاباتی مطلقاً ممنوع است. هر کدام از رأی‌دهندگان در حالت دعا و توجه و با در نظر گرفتن معیارهای اخلاقی و معنوی مطرح در آثار بهائی، به حکم وجدان خود شایسته‌ترین افراد را برای عضویت در این مؤسسه انتخاب می‌کنند. در تمامی انتخابات بهائی، در سطح محلی، ملی و بین‌المللی، رأی‌دهندگان نام افراد مورد نظر خود را روی برگهٔ رأی می‌نویسند. رأی‌گیری در سطح محلی امور جامعهٔ بهائی توسط محفل روحانی محلی اداره می‌شود. در هر شهر و روستایی که تعداد بهائیان ۲۱ سال به بالای آن حداقل ۹ نفر باشد هر سال انتخاباتی برگزار می‌گردد که در جریان آن ۹ فرد مستقیماً از جانب بهائیان آن محل با رعایت موازین انتخابات بهائی به عضویت محفل محلی در می‌آیند. رأی‌گیری از طریق برگهٔ رأی مخفی است یعنی کسی از رأی دیگران اطلاع ندارد. این موضوع باعث می‌شود که رأی‌دهندگان بتوانند آزادانه و فارغ از فشارهای بیرونی به هر آن‌که خود صلاح می‌دانند رأی دهند.
در سطح محلی امور جامعهٔ بهائی توسط محفل روحانی محلی اداره می‌شود. در هر شهر و روستایی که تعداد بهائیان ۲۱ سال به بالای آن حداقل ۹ نفر باشد هر سال انتخاباتی برگزار می‌گردد که در جریان آن ۹ فرد مستقیماً از جانب بهائیان آن محل با رعایت موازین انتخابات بهائی به عضویت محفل محلی در می‌آیند.
اعضای محفل روحانی ملی که امور جامعهٔ بهائی را در سطح کشور اداره می‌کند سالانه از طریق نمایندگان منتخب محافل روحانی محلیِ سراسر کشور انتخاب می‌شوند.کتاب نظم اداری بهائی. هوشنگ محمودی. لجنه ملی نشر معارف امری نمایندگان محافل محلی، اعضای محفل روحانی ملی را از بین کلیهٔ اعضای جامعهٔ بهائی آن کشور با رعایت موازین انتخابات بهائی انتخاب می‌کنند. ۹ نفری که از دیگران بیشتر رأی بیاورند به عضویت محفل ملی در می‌آیند.
بیت‌العدل اعظم، بالاترین مقام تصمیم‌گیری در جامعهٔ جهانی بهائی، متشکل از ۹ عضو است که اعضای آن هر ۵ سال یک بار توسط اعضای تمامی محفل‌های ملی بهائی سراسر جهان انتخاب می‌شوند.Baha'is elect Universal House of Justice نخستین انتخابات بیت‌العدل اعظم در سال ۱۹۶۳ برگزار شد.بررسی کتاب: "سرکوب و کشتار دگراندیشان مذهبی در ایران"، بی‌بی‌سی فارسی مقر بیت‌العدل اعظم بر دامنهٔ کوه کرمل در بندر حیفا است که بهاءالله این مکان را در سال ۱۸۹۰ میلادی و در لوح کرمل انتخاب کرده بود.Shoghi Effendi, "The World Order of Bahá’u’lláh". Wilmette, Illinois, Bahá'í Publishing Trust.
در آثار بهائی اعضای بیت‌العدل اعظم که از طریق انتخابات تعیین می‌شوند با عباراتی چون امینان خداوند در میان بندگانش توصیف می‌شوند. در متون بهائی ذکر شده آن‌ها باید مظهر تقوا و سرچشمهٔ علم و دانایی و خیرخواه تمامی نوع بشر باشند. در میان برخی از وظایفی که بهاءالله برای بیت‌العدل اعظم تعیین کرده می‌توان به مواردی همچون تعلیم و تربیت معنوی انسان‌ها، ایجاد رفاه، آموزش کودکان، مراقبت از ضعیفان و فقرا اشاره کرد. از دیگر وظایف بیت‌العدل اعظم ترویج صلح جهانی است. بر اساس آثار بهائی، این هیئت باید برای پایداری و حفاظت از مقام دین تلاش کند و در راه تعلیم و تربیت مردم، توسعه و آبادی ملت‌ها و حفاظت از شرافت انسان‌ها بکوشد.
بیت‌العدل اعظم در سال ۱۹۷۲ میلادی اساس‌نامهٔ خود را تنظیم کرد و در آن جنبه‌های مختلف نحوهٔ عملکرد و اختیارات و وظایف را خود مشخص نمود. بر مبنای این اساس‌نامه این وظایف و اختیارات را می‌توان به صورت زیر خلاصه کرد: ادارهٔ امور جامعه بهائی در سطح جهانی، هدایت، سازمان‌دهی و هماهنگ‌سازی فعالیت‌های بهائی در سطح جهانی، محافظت از متون بهائی، محافظت از جامعهٔ بهائی در برابر آزار و اذیت و سرکوب؛ انتشار آئین بهائی، گسترش و تقویت نظم اداری بهائی؛ ترویج خصلت‌های معنوی در جامعهٔ بهائی و دوستی و صلح میان ملت‌ها؛ پیاده‌سازی، لغو یا تغییر آن دسته دستورها و احکام که به وضوح در متون بهائی مطرح نشده‌است؛ تضمین حقوق، آزادی و اقدامات افراد؛ به‌کار بستن اصول و احکام بهائی؛ هدایت و هماهنگی فعالیت‌های بهائیان در سراسر جهان.
بهاءالله و عبدالبهاء در آثار و متون بهائی تأکید کرده‌اند که بیت‌العدل اعظم تحت حمایت و مراقبت بهاءالله خواهد بود و بیت‌العدل اعظم با الهام و تأیید الهی تصمیم‌گیری و وضع حکم می‌کند و تصمیمات آن عاری از خطا هستند و منشأ خیر خواهند بود. در آئین بهائی طبقهٔ روحانیون و مجتهدان دینی وجود ندارد و هیچ‌کدام از اعضای بیت‌العدل اعظم به تنهایی دارای مقام ویژه یا مرجعیت و اقتدار نیستند. مرجعیت و اقتدار در آئین بهائی منحصراً در اختیار مؤسسات و شوراهایی است که به‌صورت جمعی تصمیم‌گیری می‌کنند ولی تک‌تک افراد عضو این شوراها مرجعیت و امتیازی ندارند.
مشاورین قاره‌ای هیئتی متشکل از ۸۱ نفر است که اعضای آن هر پنج سال توسط بیت‌العدل اعظم منصوب می‌شوند. مشاورین به محافل روحانی مشاوره می‌دهند، مشوق اقدامات و ابتکارات فردی هستند و به رشد و سرزندگی جوامع بهائی کمک می‌کنند. برخلاف مؤسسات انتخابی، هیئت مشاورین قاره‌ای اختیارات تقنینی، اجرایی و قضایی ندارد. مشاورین قاره‌ای افرادی را برای کمک با عنوان هیئت معاونین منصوب می‌کنند و معاونین نیز دستیارانی برای خود از جامعهٔ بهائی برمی‌گزینند. در حالی که مشاورین قاره‌ای در هر دو سطح قاره‌ای و کشوری فعال هستند، معاونین و دستیاران ایشان در سطوح منطقه‌ای و محلی فعالیت می‌کنند. برای هماهنگی و هدایت فعالیت‌های مشاورین قاره‌ای، بیت‌العدل اعظم هیئتی تحت عنوان دارالتبلیغ بین‌المللی برای ۵ سال منصوب می‌کند که متشکل از ۹ نفر است.
به گفتهٔ شوقی افندی کتاب اقدس، لوح کرمل و کتاب عهدی از آثار بهاءالله و الواح وصایا، وصیت‌نامهٔ عبدالبهاء، منشور نظم اداری بهائی را تشکیل می‌دهند. بهاءالله در کتاب اقدس اصول و قوانین نظم اداری را بیان می‌کند، در لوح کرمل، کوه کرمل را در حیفا مرکز اداری و روحانی آئین بهائی قرار می‌دهد و در کتاب عهدی اصل «عهد و میثاق» را برای حفظ وحدت جامعهٔ بهائی و هدایت و مساعدت بهائیان برای بنای نظم اداری تأسیس می‌کند و پسر ارشد خود عبدالبهاء را به‌عنوان مرکز عهد و میثاق و جانشین خود برمی‌گزیند. عبدالبهاء در الواح وصایا ویژگی‌های نظم اداری بهائی، وظایف ایادیان امرالله و همچنین مقام ولی امر را مشخص می‌کند و شوقی افندی را به‌عنوان جانشین خویش در مقام ولی امرالله برمی‌گزیندRabbani, Ruhiyyih (Ed.) (1992). The Ministry of the Custodians 1957-1963. Bahá'í World Centre, p 13.0-85398-350-X و نظامی برای انتخابات بیت‌العدل اعظم مشخص می‌نماید. نوشته‌های شوقی افندی، به ویژه دو اثر Baha'i Administration (نظم اداری بهائی) و World Order of Baha'u'llah (نظم جهانی بهائی) جزئیاتِ اجرائی نظم اداری بهائی را مفصلاً شرح و بسط می‌دهند.
بهاءالله برای تضمین این که بعد از درگذشتش و در گذر زمان جامعهٔ بهائی بتواند به صورت هماهنگ و متحد در مسیر به اجرا درآوردن تعالیمش پیش رود اساسی را تأسیس نمود که به عنوان «عهد و میثاق» شناخته می‌شود. به این ترتیب او چگونگی تداوم جریان هدایت، مسئلهٔ جانشینی و نیز توضیح و تبیین آثارش را با دستورالعمل‌های روشن، واضح و کتبی مشخص نمود. بر اساس این عهد و میثاق، مسئولیت هدایت و رهبری جامعه پس از بهاءالله، به پسر ارشدش، عبدالبهاء، سپس به شوقی افندی، نوهٔ عبدالبهاء، و در نهایت همان‌گونه که بهاءالله تعیین نموده بود به بیت‌العدل اعظم مُحوّل شده‌است. اصل عهد و میثاق وحدت جامعه را تضمین می‌کند و آن را از اختلاف و تفرقه حفظ می‌کند. در دوره‌های مختلف، برخی تلاش‌های ناموفق در راستای به چالش کشیدن عهد و میثاق صورت پذیرفته‌است. به عنوان نمونه میرزا محمدعلی، برادر ناتنی عبدالبهاء، بر خلاف وصیت‌نامهٔ پدرش بهاءالله، مرجعیّت عبدالبهاء را انکار کرد و در ابتدا به‌صورت پنهان و سپس آشکار به مخالفت با او پرداخت. این مخالفت‌ها نتوانست در وفاداری تودهٔ بهائیان به عبدالبهاء خللی وارد کند، امّا باعث بروز مشکلات برای عبدالبهاء از جانب مقامات عثمانی شد. همچنین پس از درگذشت عبدالبهاء، احمد سهراب و چندی از مبلغان بهائی نظیر عبدالحسین آواره به امید عضویت در بیت‌العدل اعظم اصرار داشتند که این نهاد، بلافاصله تشکیل شود و از این رو از در مخالفت با شوقی افندی، رهبر وقت جامعهٔ بهائی درآمدند. شوقی افندی به این نتیجه رسیده بود که برای انتخاب بیت‌العدل اعظم ابتدا باید نهادهای انتخابی بهائی در سطح محلی و ملی تشکیل شود تا زمینه برای انتخاب بیت‌العدل اعظم که یک نهاد بین‌المللی است فراهم آید. در حال حاضر بر پایهٔ اصل عهد و میثاق بیت‌العدل اعظم وظیفهٔ حفظ اتحاد جامعه بهائی را بر عهده دارد.
شکل‌گیری احزاب در ایالات متحده آمریکا به نخستین روزهای تأسیس این کشور بازمی‌گردد. در آن دوران دو گروه با دو نوع طرز تفکر برای اداره کشور رو دروی یکدیگر قرار گرفتند و از آنجا که این دو طرز تفکر هر یک در میان رهبران استقلال جایگاه مستحکمی داشتند، دو حزب جداگانه در این کشور به وجود آمد. در طول ۲۰۰ سال گذسته، مناسبات حزبی ۵ مرحله مشخص را پشت سر گذاشته که هر یک از ویژگی‌های خاصی برخوردار هستند.
در این دوران اختلاف دید گاه میان جان هامیلتون و توماس جفرسون دو عضو دولت جورج واشینگتن دو حزب اولیه ایالات متحده را به‌دنبال آورد. جان هامیلتون به عنوان نماینده نجبای ایالت‌های شمالی از تقویت دولت مرکزی و واگذاری یکسری اختیارات به آن برای اداره کشور جانبداری می‌کرد و راه حل خروج از بی‌ثباتی سیاسی نخستین ماه‌های استقلال را در گسترش ساختار و قدرت دولت مرکزی جستجو می‌کرد. به همین دلیل هامیلتون و یارانش به فدرالیست‌ها معروف شدند.
درمقابل، توماس جفرسون وزیر خارجه دولت واشینگتن قرار داشت که از آزادی و حقوق شهروندان حمایت می‌کرد و تمام تلاش خود را به جلوگیری از ظهور یک دولت مطلقه معطوف ساخت. این دیدگاه جفرسون درتمایلات آزاد یخواها نه گریز از مرکزمناطق کشاورزی جنوب ریشه داشت و در همین منطقه نیز هواداران بسیاری را به خود جلب کرد. حزبی که جفرسون با کمک مدیسون و مونروئه، رؤسای جمهوری بعدی ایالات متحده آمریکا بنیان گذاشت به نام حزب جمهوریخواهان دموکرا تیک معروف گشت. سال‌ها بعد واژه جمهور یخواهان از عنوان این حزب جدا شد و به حزب دموکرات تبدیل گشت. حزب دموکرات کنونی ریشه در تفکرات لیبرالیستی جفرسون دارد و دنباله رو حزب جمهوریخواهان دموکرات شناخته می‌شود.
در سال ۱۸۲۸ آندرو جکسون انشعاب جدیدی را در داخل حزب جمهوریخواهان دموکرات به وجود آورد و از همین طریق نیز در انتخاب ریاست جمهوری به پیروزی دست یافت. وی با شناسایی مهاجرین جدید درایالت‌های شمال شرقی و پرداختن به مشکلات ومسائل آنان توانست ارتباطی میان آنان و بزرگ ملاکین جنوب برقرار کند و یک حزب قدرتمند در سطح کشور به وجود آورد. بدین ترتیب حزب دموکرات متولد شد.
درمقابل دموکرات‌ها، فدارلیست‌های سابق واشراف شمالی یک حزب محافظه کار و اشرافی به تقلید حزب و یگ انگلستان تأسیس کردند که در دو انتخابات ریاست جمهوری به پیروزی دست یافت. حزب و یگ همانند حزب دموکرات از ۲ جناح صنعتگران شمالی و کشاورزان جنوبی تشکیل شده بود.
در این دوره نیز همانند دوره نخست، دو حزب اصلی صحنه سیاسی کشور را جهت می‌دادند و همین میراث نیز تاکنون ادامه داشته‌است.
موضوع برده داری و اختلاف نظر میان ایالت‌های شمالی و جنوبی در طی این دوره به موضوع اصلی کشور تبدیل شده بود و به همین دلیل در هر دو حزب دموکرات و ویگ انشعاب بروز کرد. در دهه ۱۸۵۰ آبراهام لینکلن به عنوان مخالف سرسخت نظام برده داری، حزب جمهوریخواه را بنیان گذاشت و در سال ۱۸۶۰ در انتخابات ریاست جمهوری به پیروزی رسید. با ورود لینکلن به کاخ سفید، جنگ میان شمال و جنوب اجتناب ناپذیر شد و سرانجام ایالات متحده آمریکا برای اولین و آخرین بار وارد نبرد خونین داخلی شد. پیروزی ایالت‌های ضد برده داری شمال بر کنفدراسیون جنوب، حاکمیت مقتدارنه جمهوریخواهان بر کشور را به‌دنبال آورد و عملاْ به حذف دموکرات‌های طرفدار برده داری جنوب به مدت ۶۰ سال از صحنه سیاسی ایالات متحده آمریکا انجامید.
در انتخابات سرنوشت ساز سال ۱۸۹۶، نسل جدیدی از جمهوریخواهان به قدرت رسیدند که بیش از جناح راستگرای بودند، مسائل طبقه کارگر و مهاجرین تازه‌وارد را مد نظر قرار دادند. مک کینلی به عنوان رهبر این جناح در سال ۱۸۹۶ به کاخ سفید راه یافت و بدین ترتیب دو نگرش متفاوت ازحزب جمهوریخواه قدرت را در کشور در دست گرفت. این وضعیت تا زمان بروز بحران اقتصادی در سال ۱۹۲۹ ادامه داشت.
بحران بزرگ اقتصادی و سقوط سرسام‌آور بازار سهام در سال ۱۹۲۹، هنگامی آغاز شد که هربرت هوور، یک جمهوریخواه مخالف دخالت دولت در اقتصاد، در کاخ سفید حضور داشت. وی معتقد بود که دولت حق ندارد برای حل بحران در اقتصاد دخالت نماید. درحالیکه دموکرات‌ها با تفکر دخالت اقتصادی دولت، طرح‌های جدیدی را برای حل بحران اقتصادی ارائه کردند.
در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۳۲، فرانکلین روزولت با شعار حل بحران اقتصادی، افزایش اشتغال و کمک به فقرا به قدرت رسید. وی حزب قدرتمندی میان طبقه متوسط، اقلیت‌ها، کشاورزان و مهاجرین کم درآمد و لشکر عظیم فقرا ایجاد کرد. با اقدامات گسترده روزولت، دوران حاکمیت دموکرات‌ها در ایالات متحده آغاز شد. در این دوران جامعه تحت تأثیر روش اقتصادی “ نیودیل “ و همچنین اقتصاد جنگی در طول جنگ جهانی دوم قرار داشت. پس از آن نیز تحولات اجتماعی وانتظارات طبقه متوسط از دولت رفاهی موجب استمرار حاکمیت دموکرات‌ها تا اواخر دهه ۱۹۶۰ شد.
تا پیش از انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۶۸ همواره یک حزب بر کاخ سفید و کنگره حاکم بود و اگر حزبی ریاست جمهوری را از دست می‌داد، کنگره را نیز به رقیب واگذار می‌کرد. لیکن در سال ۱۹۶۸ برای نخستین بار جمهوریخواهان در شرایطی در انتخابات ریاست جمهوری به پیروزی رسیدند که اکثریت کنگره در اختیار حزب دموکرات بود.
از آن هنگام به بعد نوعی تقسیم قدرت میان جمهوریخواهان ودموکرات‌ها صورت گرفت که جمهوریخواهان عمدتاً ریاست جمهوری را در دست داشتند و کنگره اغلب به‌طور کامل در اختیار دموکرات‌ها بود. تا آغاز قرن بیست و یکم در طول چهار دهه تنها در مدت ۶ سال حزب حاکم بر کاخ سفید با حزب حاکم بر کنگره هماهنگ بود که به ۴ سال ریاست جمهوری جیمی کارتر و ۲ سال ابتدایی دولت کلینتون مربوط است. از ویژگی‌های این دوره می‌توان به اختلاف نظر عمیق میان رؤسای جمهور و کنگره در خصوص مسائل سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و نظامی اشاره کرد.
حزب فدرالیست (۱۸۱۶–۱۷۸۹) Federalist Party
حزب جمهوریخواه دموکراتیک (۱۸۲۴ – ۱۷۹۲) Democratic-Republican Party
حزب ضد ماسون (۱۸۳۸ – ۱۸۲۶) Anti-Masonic Party
حزب جمهوریخواه ملی (۱۸۳۳ – ۱۸۲۹) National Republican Party
حزب باطل‌کننده (۱۸۳۹ – ۱۸۳۲) Nullifier Party
حزب ویگ (۱۸۵۶ – ۱۸۳۲) Whig Party
حزب آزادی (۱۸۴۸ – ۱۸۴۰) Liberty Party
حزب خاک آزاد (۱۸۵۵ – ۱۸۴۰) Free Soil Party
حزب آمریکایی (۱۸۵۸ – ۱۸۵۴) American Party
حزب مخالف (۱۸۵۸ – ۱۸۵۴) Opposition Party
حزب قانون اساسی متحد (۱۸۶۰) Constitutional Union Party
حزب ملی متحد (۱۸۶۸ – ۱۸۶۴) National Union Party
حزب لیبرال جمهوریخواه (۱۸۷۲) Liberal Republican Party
حزب زمینه سبز (۱۸۸۴ – ۱۸۷۴) Greenback Party
حزب ضد انحصار (۱۸۸۴) Anti-Monopoly Party
حزب پوپولیست (۱۹۰۸ – ۱۸۹۲) Populist Party
حزب دموکراتیک ملی / دموکرات‌های طلایی (۱۹۰۰ – ۱۸۹۶) National Democratic Party/Gold Democrats
حزب سوسیال دموکراتیک (۱۹۰۱ – ۱۹۰۰) Social Democratic Party
حزب Home Rule Party of Hawaii (با هدف حضور نمایندگان بومیان هاوایی در کنگره ایالات متحده آمریکا) (۱۹۱۲ – ۱۹۰۰)
حزب سوسیالیست آمریکا (۱۹۷۳ – ۱۹۰۱) Socialist Party of America
حزب پیشرفت ۱۹۱۲ (۱۹۱۴ – ۱۹۱۲)
لیگ غیر پارتیزانی (۱۹۵۶ – ۱۹۱۵) Non-Partisan League
حزب کشاورز – کارگر (۱۹۴۴ – ۱۹۱۸) Farmer-Labor Party
حزب پیشرفت ۱۹۲۴ (۱۹۲۴) Progressive Party ۱۹۲۴
لیگ کمونیست‌های آمریکا (۱۹۳۴ – ۱۹۲۸) Communist League of America
حزب کارگران آمریکایی (۱۹۳۴ – ۱۹۳۳) American Workers Party
حزب کارگران ایالات متحده (۱۹۳۸ – ۱۹۳۴) Workers Party of the United States
حزب متحد (۱۹۳۶) Union Party
حزب کارگر آمریکا (۱۹۵۶ – ۱۹۳۶) American Labor Party
حزب اول آمریکا (۱۹۹۶ – ۱۹۴۴)
حزب دموکراتیک حقوق ایالت‌ها (۱۹۴۸) States' Rights Democratic Party
حزب پیشرفت ۱۹۴۸ (۱۹۵۵ – ۱۹۴۸) Progressive Party ۱۹۴۸
حزب گیاهخواران (۱۹۶۴ – ۱۹۴۸) Vegetarian Party
حزب قانون اساسی (۱۹۶۸ – ۱۹۵۲) Constitution Party (United States 50s)
حزب سوسیالیست پورتوریکو (۱۹۹۳ – ۱۹۵۹) Puerto Rican Socialist Party
حزب دموکراتیک آزادی می‌سی سی پی (۱۹۶۴) Mississippi Freedom Democratic Party
حزب کارگران کمونیست (۱۹۸۵ – ۱۹۶۹) Communist Workers Party
حزب مردمی (۱۹۷۶ – ۱۹۷۱) People's Party
حزب کارگر ایالات متحده (۱۹۷۹ – ۱۹۷۵) U.S. Labor Party
حزب شهروندان (۱۹۸۴ – ۱۹۷۹) Citizens Party
حزب ائتلاف جدید (۱۹۹۲ – ۱۹۷۹) New Alliance Party
حزب مسیحیان فالانژیست آمریکا (۲۰۰۶ – ۱۹۸۵) Christian Falangist Party of America
حزب پاپیولیست دهه ۱۹۸۰ – دهه ۱۹۹۰ (۱۹۹۴ – ۱۹۸۴) Populist Party of 1980s-۱۹۹۰s
حزب نگاه به گذشته (۱۹۹۶ – ۱۹۸۴) Looking Back Party
حزب ریشه‌ها (۲۰۰۴ – ۱۹۸۶) Grassroots Party
حزب مستقل یوتا (۱۹۹۶ – ۱۹۸۸) Independent Party of Utah
حزب سبزهای ایالات متحده آمریکا / سبزها (۲۰۰۵ / ۱۹۹۱) Greens/Green Party USA
حزب قانون طبیعی (۲۰۰۴ – ۱۹۹۲) Natural Law Party
کنگرهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا قوه مقننه حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا است که دارای ساختاری دومجلسی شامل مجلس سنا و مجلس نمایندگان است. هم‌اکنون صد و هفدهمین کنگره ایالات متحده آمریکا رسمیت دارد.
محل برگزاری جلسات کنگره در ساختمان کاپیتول (کاخ کنگره) در واشینگتن، دی.سی. است. تأسیس کنگره به سال ۱۷۷۴، یعنی دو سال قبل از استقلال آمریکا بازمی‌گردد.
کنگره محلی است که جلسات مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و نیز مجلس سنای ایالات متحده آمریکا در آن تشکیل می‌شود.
وظیفهٔ قانون‌گذاری بر اساس قانون اساسی ایالات متحدهٔ آمریکا بر عهدهٔ نمایندگان کنگره است و هر قانونی برای تصویب، نیاز به تأیید هر دو مجلس دارد.
قانون اساسی ایالات متحده آمریکا با تشریح و توصیف عملکرد و قدرت نهاد قانون‌گذاری آغاز می‌شود و از همین رو می‌توان به اهمیت و نقش این نهاد در بین تدوین‌کنندگان قانون اساسی آمریکا پی برد.
بنیانگذاران آمریکا با انتشار اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا از امپراتوری بریتانیا، کشوری را بنیان گذاشتند که در آن حق رأی مردم و تعیین نمایندگانی برای اداره کشور مهم‌ترین خواست عمومی به‌شمار می‌آمد. سالیان طولانی سلطه حاکمان انگلیسی، گرایش به آزادی و دموکراسی را در میان مهاجرین سفیدپوست و عمدتاً انگلیسی‌تبار تقویت کرده بود. پدران استقلال آمریکا برای حفاظت و حراست از این خواست عمومی، کنگره نمایندگان را شکل دادند تا به آرمان «حکومت مردم بر مردم و برای مردم» جامه عمل بپوشانند.
بخش اول فصل اول قانون اساسی تصریح می‌کند:
بدین ترتیب مهم‌ترین وظیفه که در عین حال وظیفه انحصاری نیز به‌شمار می‌آید، برای کنگره ترسیم شد که همانا وظیفه قانونگذاری است.
قانونگذاری در ایالات متحده آمریکا انحصاراً در اختیار کنگرهٔ ایالات متحده آمریکا است و رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا حق دخالت در فرایند قانونگذاری را ندارد. نظارت نیز از طریق تأیید مسولان بلندپایه دولت و روند استیضاح در ایالات متحده آمریکا تحقق می‌یابد. در ایالات متحده آمریکا هیچ نهادی حق انحلال کنگره را ندارد در حالی که در برخی نظام‌های حکومتی، نخست‌وزیر، رئیس‌جمهور یا رهبر از اختیار انحلال پارلمان و برگزاری انتخابات زودهنگام برخوردار است.
انتخابات کنگره ایالات متحده آمریکا (گاهی به صورت انتخابات میان‌دوره‌ای) هر دو سال یک بار و در ماه ژانویهٔ سال‌های میلادی زوج مانند ۲۰۱۶، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۰ برگزار می‌شود.
تعیین نظام قانونگذاری دو مجلسی در ایالات متحده آمریکا ریشه در دوران پیش از استقلال دارد. در دوران حاکمیت لندن بر مستعمرات سیزده‌گانه، امپراتوری بریتانیا دارای دو مجلس اعیان و عوام بود و همین الگو نیز توسط دولت‌های ایالتی در سرزمین‌های جدید به مرحله اجرا گذاشته شد. تا پیش از آغاز جنگ استقلال، از ۱۳ مستعمرهٔ انگلیسی ۱۱ ایالت با دو مجلس اداره می‌شد. این مستعمره‌ها پس از کسب استقلال همین سیستم قانونگذاری را در پیش گرفتند و نظام دو مجلسی را در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا به‌وجود آوردند. البته ضرورت‌های محلی در سرزمین آمریکا، تشکیل دو مجلس را در این کشور نوپا تقویت کرد.
هنگامی که نمایندگان ایالت‌ها در کنگره قاره‌ای در شهر فیلادلفیا در سال ۱۷۷۶ جمع شدند، در خصوص تعیین نمایندگان هر ایالت در نهاد قانونگذاری اختلاف نظر شدید بروز کرد و ایالت‌ها تا سرحد جدایی از یکدیگر پیش رفتند. ایالت‌های پرجمعیت و عمدتاً شمالی خواستار تشکیل یک مجلس برمبنای تعداد جمعیت هر ایالت بودند در حالی که ایالت‌های کم جمعیت به دلیل نگرانی از اعمال سلطهٔ ایالت‌های پرجمعیت در نهاد قانونگذاری، از نظریه برابری تعداد نمایندگان ایالت‌ها بدون احتساب جمعیت آنان طرفداری می‌کردند. در ابتدا چنین به نظر می‌رسید که راه حلی برای خروج از بن‌بست مذاکرات وجود ندارد چرا که علی‌رغم وحدت نظر میان ایالت‌ها برای مبارزه با دشمن خارجی، ایالت‌ها با یکدیگر رقابت‌های شدید و دیرینه نیز داشتند. پس از مذاکرات فشرده سرانجام نماینده ایالت مریلند راه حل بینابینی را پیشنهاد کرد. در این پیشنهاد، نهاد قانونگذاری از دو مجلس تشکیل می‌یافت که در آن نمایندگان مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا برحسب جمعیت هر ایالت انتخاب می‌شدند و از هر ایالت ۲ نفر نیز به‌طور مساوی به مجلس سنای ایالات متحده آمریکا راه می‌یافتند. تصویب قوانین نیز توسط هر دو مجلس صورت می‌گرفت و ایالت‌های کوچک‌تر و کم جمعیت تر می‌توانستند به اندازهٔ ایالت‌های بزرگ‌تر بر روند تصمیم‌گیری تأثیر بگذارند.
نخستین کنگره ایالات متحده آمریکا بر اساس قانون اساسی، درتاریخ ۴ مارس ۱۷۸۹ در ساختمان فدرال هال نیویورک افتتاح شد. تا آن تاریخ تنها ۱۰ ایالت از ۱۳ ایالت قانون اساسی را در مجلس قانونگذاری خود تصویب کرده بودند. از این رو اعضاء نخستین کنگره شامل ۵۹ نمایندهٔ مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و ۲۰ سناتور بود. با افزایش تدریجی تعداد ایالت‌ها طی ۲۲۰ سال گذشته شمار نمایندگان کنگره نیز رو به افزایش گذاشت تا اینکه هم‌اکنون تعداد نمایندگان مجلس نمایندگان به ۴۳۵ نفر و تعداد نمایندگان مجلس سنای ایالات متحده آمریکا به ۱۰۰ نفر رسیده‌است.
ژانت رنکین در سال ۱۹۱۷ نخستین زن آمریکایی بود که به‌عنوان نمایندهٔ یک ایالت (ایالت مونتانا) پای به کنگرهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا گذاشت.
مجالس نمایندگان و سنا هر یک جداگانه تشکیل می‌شوند و به وظایف خاص خود می‌پردازند. این دو مجلس در یک روز مشخص جلسه مشترک برگزار می‌کنند که به آن جلسهٔ ”کنگره” می‌گویند. در متن قانون اساسی مصوب سال ۱۷۸۹، تشکیل جلسه سالیانه کنگره، اولین دوشنبه ماه دسامبر تعیین شده بود. اما در اصلاحیهٔ بیستم مصوب سال ۱۹۳۳ این تاریخ تغییر کرد. اکنون زمان تشکیل کنگره ظهر سومین روز ماه ژانویه است.
یکی از ویژگی‌های نظام پارلمانی در ایالات متحده آمریکا فقدان وجود انضباط قوی حزبی در جریان تصمیم‌گیری است. برخلاف کشورهای اروپایی که احزاب در پارلمان به شکل کاملاً منسجم و یکدست رأی می‌دهند، در ایالات متحده دیده می‌شود که برخی از نمایندگان خلاف مواضع حزب خود تصمیم می‌گیرند. به‌عنوان مثال، در سال ۱۹۹۷، تنها ۵۰ درصد از قوانین بر اساس گرایش‌های حزبی به تصویب رسید و ۵۰ درصد دیگر، با آرای هر دو حزب به تأیید نمایندگان رسید. در همان سال مشخص شد که تنها ۸۲ درصد از نمایندگان دموکرات مجلس نمایندگان و ۸۸ درصد نمایندگان جمهوری‌خواه به قوانین موردنظر احزاب خود رأی مثبت داده‌اند.
کنگرهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا از دو مجلس، یکی مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا با ۴۳۵ عضو و دیگری مجلس سنای ایالات متحده آمریکا با ۱۰۰ عضو تشکیل شده‌است که به صورت مشترک به امر قانون‌گذاری مشغول هستند. علاوه بر این دو مجلس، کنگره چهار نوع کمیتهٔ دیگر نیز دارد که عبارت‌اند از:
در کنگرهٔ آمریکا، کلمهٔ «لایحه»، معنای «طرح» (در مجلس ایران) را هم می‌دهد. درواقع، به طرح‌ها هم لایحه می‌گویند.
قوانین جدید باید به تصویب هر دو مجلس و سپس به امضای رئیس‌جمهور آمریکا نیز برسد. به جز قوانین مربوط به درآمد دولت که تنها مجلس نمایندگان صلاحیت رسیدگی به آن را دارد و تأیید صلاحیت نامزدان ریاست‌جمهوری و تصویب معاهدات که تنها سنا صلاحیت رسیدگی به آن را دارد، در بقیهٔ موارد، لوایح جهت تبدیل شدن به قانون، باید اکثریت هر دو مجلس را به‌دست‌آورند.
در این راستا، وظایف مربوط به قانونگذاری کنگره، به چهار بخش تقسیم می‌شود:
قطعنامه‌ها الزام‌آور نیستند ولی بستر روانی لازم برای تصویب قوانین را فراهم می‌کنند.
فرایند پیچیدهٔ قانون‌گذاری در کنگرهٔ آمریکا، شامل هشت مرحلهٔ زیر است:
حامیان یک لایحه به دو بخش طراحان لایحه و قانون‌گذاران لایحه تقسیم می‌شوند. در اغلب موارد، نمایندگانی پیش‌نویس یک لایحه را امضا می‌کنند که دارای سوابق درخشان نمایندگی یا مسئولیت‌های اجرایی یا پارلمانی هستند. زیرا نفوذ بیشتری دارند و می‌توانند سناتورها و نمایندگان دیگری را هم برای همراهی خود جذب کنند.
در مرحلهٔ دوم، لایحه جهت بررسی‌های تخصصی و تضارب فکری وارد کمیته‌های دائمی می‌شود. معمولاً پس از ارجاع پیش‌نویس لایحه‌ای به یکی از کمیته‌ها، چهار مرحلهٔ زیر برای تصویب آن لایحه در داخل کمیته صورت می‌گیرد:
در پایان بررسی لوایح در کمیته‌ها، یکی از سه سرنوشت زیر برای لوایح متصور است:
در صورت موافقت اکثریت اعضای کمیتهٔ دائمی، لایحه جهت تصویب نهایی به صحن مجلس بررسی‌کننده می‌رود. لوایح بر اساس ترتیب درخواست، مورد بررسی قرار نمی‌گیرند. البته ممکن است که لوایح به‌طور مستقیم و بدون رفتن به کمیته‌ها، راهی صحن شوند. چون این رهبر نمایندگان حزب اکثریت است که تصمیم می‌گیرد کدام لایحه مورد بررسی واقع شود.
در مجلس سنا رأی‌گیری به صورت شفاهی انجام می‌گیرد و در مواقع لازم، رأی‌گیری ضبط هم می‌شود. برخلاف مجلس نمایندگان، مجلس سنا سیستم رأی‌گیری الکترونیکی ندارد.
هر گاه حزب رئیس‌جمهور و حزب اکثریت اعضای کنگره یکی نباشد، رئیس مجلس نمایندگان، علاوه بر انجام وظایف خویش و رهبری حزب اکثریت، سخنگوی حزب اقلیت نیز می‌باشد. سازماندهی سیاست‌های هر حزب، از جمله حزب اقلیت، بر عهدهٔ رهبر خودش است.
پس از تصویب لایحه در مجلس بررسی‌کنندهٔ اول، مرحلهٔ دیگر، راهی شدن لایحه به مجلس دوم است تا در کمیته‌های آن مجلس نیز مورد ارزیابی قرار گیرد. پس از طی مراحل بررسی در مجلس دوم، از جمله تکرار مرحلهٔ سوم، لایحه به صحن می‌رود. در نهایت، سه حالت برای لایحه در پایان بررسی در مجلس دوم متصور است:
منظور از موافقت مشروط، این است که مجلس دوم اعلام می‌دارد که در صورتی که تغییرات مد نظرش در لایحه اعمال شود، آن را قبول خواهد کرد. در این حالت، مرحلهٔ پنج رخ خواهد داد؛ ولی اگر مجلس دوم هم به‌طور کامل با لایحهٔ مجلس اول موافقت کند، مرحلهٔ هشتم رخ می‌نمایاند.
در صورت وجود مغایرت بین مصوبهٔ مجلس سنا با نمایندگان (که با موافقت مشروط مجلس دوم با لایحهٔ مجلس اول صورت می‌گیرد)، هر دو مصوبه جهت همسان‌سازی و یکسان‌سازی و رسیدن به یک لایحهٔ واحد، به یک کمیتهٔ کنفرانس، ارجاع می‌شود. نام دیگر کمیتهٔ کنفرانس، کمیتهٔ مصالحه است.
اعضای کمیتهٔ کنفرانس، از نمایندگان و سناتورهای با سابقهٔ هر دو مجلس تشکیل می‌شود. درصورت مصالحه، مرحلهٔ ششم صورت می‌گیرد.
کمیتهٔ کنفرانس، لایحهٔ نهایی که شامل توصیه‌هایی به هر دو مجلس است را طراحی کرده و به مجلسین می‌فرستد تا مورد رأی‌گیری واقع شود. در این حالت، نمایندگان و سناتورها فقط حق دارند با لایحهٔ کمیتهٔ کنفرانس، موافقت یا مخالفت نمایند و نمی‌توانند این لایحه را اصلاح کنند. غالباً لایحهٔ کمیتهٔ کنفرانس مورد تصویب هر دو مجلس واقع می‌شود. در این صورت به مرحلهٔ هفتم می‌رسیم. در غیر اینصورت، لایحه مجدداً به کمیتهٔ کنفرانس ارجاع می‌شود.
پس از تصویب لایحه توسط هر دو مجلس، مصوبه جهت ثبت، به دفتر چاپ دولت ارسال می‌گردد.
پس از ثبت لایحه در دفتر چاپ دولت، رئیس‌جمهور ده روز فرصت دارد که مصوبهٔ مجلسین را تأیید یا رد کند.
در این صورت، رئیس‌جمهور مصوبه را توشیح می‌کند و مصوبه تبدیل به قانون می‌شود و به ادارهٔ ثبت و بایگانی ملی ایالات متحده جهت مستندسازی، ثبت و انتشار ارجاع می‌شود.
رئیس‌جمهور در صورت مخالفت با مصوبهٔ کنگره، می‌تواند از دو اهرم زیر برای رد آن استفاده کند:
در این صورت، مصوبه از طرف رئیس‌جمهور رد شده و با ذکر دلیل به کنگره مسترد می‌گردد. پس از آن، مخالفت رئیس‌جمهور در نشریهٔ کنگره منتشر می‌گردد و بعد به یکی از مجلسین فرستاده می‌شود و در بارهٔ آن رأی‌گیری می‌گردد. اگر مجلس اول، بر نظر کنگره پا فشاری کند و با حداقل دوسوم آرا به وتوی رئیس‌جمهور، رأی نه بگوید، وتوی رئیس‌جمهور وتو می‌شود و طرح به مجلس دوم فرستاده می‌شود و اگر مجلس دوم هم با حداقل دوسوم آرا وتوی رئیس‌جمهور را وتو کند، مصوبه تبدیل به قانون می‌شود. در صورتی که یکی از مجلسین، نتواند رأی حداقل دوسوم را به دست بیاورد، لایحه از دستور کار خارج می‌شود و به قانون تبدیل نمی‌شود.
اگر در مرحلهٔ ششم، هر دو مجلس با حداقل دوسوم آرا لایحه‌ای را تصویب کنند، نیازی به توشیح رئیس‌جمهور ندارند و رئیس‌جمهور هم نمی‌تواند مصوبهٔ کنگره را رد کند و لایحه تبدیل به قانون می‌شود.
وتوی تأخیری یا وتوی جیبی، اهرم دیگر رئیس‌جمهور برای رد مصوبهٔ کنگره است. وتوی تأخیری زمانی رخ می‌دهد که در فرصت ده‌روزهٔ رئیس‌جمهور، عمر کنگرهٔ فعلی به پایان می‌رسد و درصورت وتوی قانون توسط رئیس‌جمهور، کنگره فرصت رأی‌گیری برای وتوی نظر رئیس‌جمهور را نخواهد داشت؛ بنابراین، رئیس‌جمهور مصوبهٔ کنگره را نه رد می‌کند و نه توشیح؛ پس سکوت می‌کند. به این نوع وتو، وتوی تأخیری می‌گویند.
فرق وتوی تأخیری با وتوی قانونی این است که در وتوی تأخیری، کنگرهٔ بعدی دیگر نمی‌تواند وتوی رئیس‌جمهور را وتو کند؛ زیرا طبق قوانین کنگره، اگر کنگره نتواند در طول حیات خود، لایحه‌ای را به تصویب برساند، با تشکیل کنگرهٔ بعدی، آن لایحه از دستور کار کنگره خارج می‌شود. اگر نمایندگان کنگرهٔ جدید بخواهند آن لایحه را دوباره به تصویب برسانند، باید مجدداً از اول فرایند قانون‌گذاری را طی کنند؛ و چه بسا در کنگرهٔ بعدی لایحهٔ مزبور به تصویب نرسد.
منظور از زمان مرگ کنگره این است که یا ۲ سال دوران نمایندگی مجلس نمایندگان به پایان برسد یا ۲ سالِ یکی از دسته‌های سناتورها تمام شود.
مجلس سنا دارای ۱۶ کمیتهٔ اصلی و ۶۸ کمیتهٔ فرعی و مجلس نمایندگان دارای ۱۵ کمیتهٔ اصلی و حدود ۹۰ کمیتهٔ فرعی هستند. پنج کمیته هم مشترک است که در آن‌ها از هر دو مجلس نمایندگانی وجود دارد. کمیته‌های مشترک، نقشی در قانون‌گذاری ندارند و بیشتر کار نظارتی می‌کنند. در جدول زیر، فهرست کمیته‌های اصلی، مشترک و ویژهٔ کنگره را می‌بینید.
کمیته‌های روابط خارجی، امنیت داخلی، بانکداری، اطلاعات و نیروهای مسلح، پنج کمیتهٔ اصلی کنگره‌اند.
گزینش اعضای کمیته‌ها به شکلی است که اکثریت اعضای هر کمیته، برابر با حزب اکثریت مجلس باشد. هر یک از طرفین، اعضای کمیته‌های اصلی را تعیین می‌کنند کمیته‌های اصلی، علاوه بر تشکیل جلسات منظم خود، اعضای خود را میان کمیته‌های فرعیِ زیرمجموعهٔ خود تقسیم می‌کنند تا به‌طور تخصصی به قسمتی از کارهای کمیته‌های اصلی رسیدگی کنند. هزاران لایحه و قطعنامه هرساله به کنگره ارائه می‌شود؛ ولی در نهایت کمیته‌ها تنها چند تای آن‌ها را به جلسات اصلی مجالس می‌فرستند.
مهم‌ترین اهرم کمیته‌ها برای بررسی مسائل، برگزاری جلسات استماع است. در کمیته‌ها انواع جلسات استماع برگزار می‌شود؛ از جمله:
از جمله مسائلی که بررسی لوایح در کمیته‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهند؛ لابی‌گری می‌باشد. در جلسات تنقیحی کمیته‌هاست که بروز و ظهور لابی‌گری پارلمانی در لایه‌های تودرتو دنبال می‌شود. در واقع کمیته‌ها می‌توانند به مجمعی برای تضارب فکری کانون‌های قدرت، لابی‌ها و نهادهای پژوهشی تبدیل شود. یکی دیگر از عناصر اثرگذار، نمایندگان شاخص و رؤسای کمیته‌ها می‌باشند که می‌توانند با استفاده از موقعیت پارلمانی خود [مثلاً ادارهٔ خاص جلسات]، فضای حاکم بر جلسات را تحت تأثیر قرار دهند. از عناصر اثرگذار دیگر در قانون‌گذاری، رایزنی رئیس‌جمهور با همتایان حزبی خود می‌باشد. منافع حزبی نیز ممکن است منجر به بروز تغییرات در لوایح، به نفع حزب اکثریت شود.
معمولاً در جلسات کمیته‌ها، خبرنگاران حضور دارند و شبکه‌های مختلف تلویزیونی کابلی و ماهواره‌ای، متناسب با طبقه‌بندی لوایح، جلسات استماع را به‌طور مستقیم یا با تأخیر پخش می‌کنند.
در ۷ ژانویه در حالی که رییس جمهور ترامپ در حال سخنرانی خود به نام حفظ آمریکا بود طرفداران وی به کاخ کاپیتول حمله کرده و آن را به تسخیر خود در آوردند.
مجلس نمایندگان ایالات متحده مجلس سفلای کنگره ایالات متحده است (مجلس سنای ایالات متحده مجلس اعلا است.)