moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از جمله اتفاقات مهم دیگر این دوران خرید لوئیزیانا بود. در این زمان با توجه به وضعیت مالی بد فرانسه و دشواری دفاع از مستعمرات فرانسه در آمریکای شمالی و همچنین خطر جنگ با انگلیس، ناپلئون تصمیم به فروش این مستعمرات به دولت ایالات متحده گرفت. در جریان این معامله، بیشتر از دو میلیون کیلومتر مربع از سرزمین‌های مورد ادعای فرانسه، در ازای مبلغ ۱۵ میلیون دلار به ایالات متحده واگذار شد.
در سال ۱۸۰۱ بناپارت به ریاست فرهنگستان علوم فرانسه رسید و ژوزف دالامبر را به عنوان دبیر دائم فرهنگستان منصوب کرد.
ناپلئون در ماه مه ۱۸۰۴ توسط سنا به عنوان امپراتور فرانسه شناخته شد و در دوم دسامبر همان سال در کلیسای نوتردام تاجگذاری کرد.
بناپارت اصلاحات ماندنی را بنا کرد، شامل: متمرکز کردن حکومت در وزارت‌خانه‌ها، تحصیلات عالیه، قانون مالیات، سیستم فاضلاب، سیستم راهداری و بانک مرکزی کشور. طی گفت‌وگویی که او با کاتولیک‌های کلیسا داشت، توانست با آن‌ها توافق‌نامه دوستانه‌ای را امضا کند. او با این کار می‌خواست جامعهٔ کاتولیک را با رژیم اش آشتی دهد و با آن‌ها طرح دوستی داشته باشد. قانون‌های حقوقی که بناپارت آن‌ها را بنا کرد که امروزه از آن به عنوان قانون ناپلئونی استفاده می‌شود مورد استفاده بسیاری از جامعه‌هاست همچون کشورهای اروپایی و آمریکای لاتین.Connelly 2006, p.70
این قانون توسط کارشناسان ماهر و قانونی زیر نظر جین ژاکوس تهیه شده بود. بناپارت حضور فعالانه‌ای در جلسات شورای کشور داشت و کار آن‌ها تجدید نظر بر طرح‌های پیشنهادی بود. بناپارت همچنین دستور داد که مقررات جنایی و بازرگانی نیز به صورت قانون درآورده شود. در ۱۸۰۸ قوانین جنایی به صورت تصویب شده از طرف دولت منتشر شد که قابل اجرا بوده‌است.For an advanced diplomatic history of the era, see Paul W. Schroeder, "The Transformation of European Politics 1763–1848" (Oxford U.P. 1996) pp 177–560
دادگاه تفتیش عقاید یا انگیزاسیون محکمه‌ای بود که از طرف کلیساهای اروپا از قرن دوازدهم میلادی در این قاره به وجود آمد و به تفتیش عقاید مردم و تعقیب متخلفان در مقررات مذهبی می‌پرداخت. این دادگاه که از طرف پاپ اداره می‌شد در قرن شانزدهم در تمام اروپا به جز پادشاهی انگلستان تسلط پیدا کرد، اما بعد از یک قرن رو به ضعف گذاشت. این بنگاه وحشتناک و هول انگیز، در بیدادگری و تعدی چنان گستاخ و گسترده بود که حتی به کردار و رفتار و توجه و پندار درونی و قلبی و وجدان مردم تهمت می‌زد و متهمان را فقط با همین تهمت‌ها، زنده زنده به کوره‌های آدم سوزی می‌سپرد. دوشیزه ژاندارک نوزده ساله، رهبر آزادی‌بخش و چهره ملی فرانسه در جنگ‌های صدساله در همین آتش اتهام واهی و بی‌اساس، زنده زنده سوزانیده شد. هم چنین گالیله منجم و ستاره‌شناس مشهور ایتالیایی، در ۲۲ ژوئن سال ۱۶۳۳ میلادی در این دادگاه محاکمه گردید. تنها در کشور اسپانیا در مدت ۳۵۰ سال، پیش از سی و چهار هزار نفر سوزانده و در حدود سیصد هزار نفر دیگر توسط این دادگاه به اعمال شاقه، زندان ابد و تبعید محکوم شدند. این دادگاه سر انجام پس از حدود ششصد سال فعالیت، در هفدهم ژانویه ۱۸۰۸ م به دستور ناپلئون بناپارت تعطیل شد.فرهنگ جامع سیاسی - ص۸۹۷
ساعت ۱۱ ظهر ۱۸ ژوئن سال ۱۸۱۵ است دو ارتش بریتانیا و فرانسه در مقابل هم قرار گرفته‌اند سمت چپ میدان جنگ را چندین خانه کشاورزان وجود دارد که به آن هوگومونت می‌گویند (Hougoumont) که موضع مناسبی برای دفاع می‌باشدChesney 2006, p.35 و بخشی از قوای انگلیس در آن سنگر گرفته‌اند. در قسمت مرکزی میدان جنگ چند ردیف بوته قرار دارد (lay hay saint) که بخشی از سربازان انگلیسی در پشت تکه چوب‌های تیزی که در زمین فرورفته‌اند و برای مانع شدن از حمله سواران فرانسوی تعبیه شده‌است سنگر گرفته‌اند سمت راست میدان چند خانه مخصوص کشاورزان وجود دارد (papelotte) که سربازان انگلیسی در آن نیستند و ناپلئون آن را بهترین موضع برای حمله می‌شمارد. با فریاد امپراتور جنگ شروع می‌شود مارشال نی دلیرترین فرمانده ناپلئون که فرمانده سواره نظام است شروع به حمله به مرکز سپاه دشمن که از انگلیسی‌ها و اسکاتلندی‌های خشن تشکیل شده بود می‌کند توپخانه جناح چپ ارتش بریتانیا را هدف می‌گیرد. نیم ساعت از جنگ می‌گذرد ساعت ۱۱:۳۰ هست ژنرال گروشی که در تعقیب بلوشر استAlbert Benhamou, "Inside Longwood – Barry O'Meara's clandestine letters", 2012 صدای غرش توپ‌ها را از منطقه واترلو می‌شنود یکی از ژنرال‌ها به نام ژرار اصرار می‌کند که دست از تعقیب بلوشر برداشته و از میان دشت به سمت ناپلئون رفته و به کمک او بشتابند در همین زمان بلوشر ارتش باقی‌مانده پروس را به چندین قسمت تقسیم کرده و به واترلو می‌فرستد تا با کمک ولینگتون ناپلئون را شکست دهند یکی از این دسته‌ها در راه با گروشی برخورد کرده گروشی او را شکست داده و به استراحت می‌پردازد و می‌گوید فردا به ناپلئون خواهیم پیوست غافل از اینکه ارتش پروس در حال پیوستن به ولینگتون است و او در حال استراحت است. از آن سمت مارشال نی با دلیری بی‌همتایش قسمت مرکزی میدان جنگ که در دست بریتانیا بود را می‌گیرد (lay hay saint) و صف‌های انگلیسی را یکی بعد از دیگری می‌شکافد و فراری می‌دهد او با کمبود سواره نظام روبه رو شده از ناپلئون درخواست سواره نظام می‌کند ناپلئون نیز آخرین دسته‌های سواره نظام خود ملقب به میلو را به کمک او می‌فرستد دیگر چیزی به پیروزی نمانده آرتور ولزلی (دوک ولینگتون) سربازان را به زور تهدید در صف‌ها نگه داشته اکثریت در حال فرارند مارشال نی خیلی به ولینگتون نزدیک شده دیگر چیزی نمانده ناگهان… صدای فریاد چندین هزار نفر از سمت غرب منطقه واترلو به گوش رسید پروس‌ها بی‌محابا به فرانسویان حمله کردند انگلیسی‌ها از حالت دفاع به حمله روی آورده بخشی از ارتش پروس به سمت ناپلئون می‌روند ۲۵۰۰۰ هزار نفر از گارد محافظ با دیدن این صحنه سریعاً دور امپراتورشان آرایش مربعی گرفته و مانع از کشته شدن ناپلئون شدند ارتش فرانسه فلج شده و ترس و وحشت در میان سربازان فرانسوی موج می‌زند ارتش فرانسه درهم شکسته و همه می‌گریزند می‌گویند: فقط یک نفر باقی‌ماند و به جنگیدن ادامه داد و او مارشال نی بود انگلیسی‌ها او را گرفته و در دادگاه نظامی محاکمه کرده و او در دفاع از خودش فقط یک جمله گفت: «هر فردی وظیفه دارد برای کشورش بجنگد»Driskel 1993, p. 168" و سپس او به اعدام محکوم شد ناپلئون نیز با وجود اصرارهای زیاد مردم مبنی برماندن در مقام امپراتوری و با قول حمایت کردن از او و دوباره جنگیدن این کار را نکرد و خودش را به یک کشتی انگلیسی تسلیم کرد او خود را به انگلیسی‌ها تسلیم کرد به امید اینکه آن‌ها پیشنهاد او را مبنی بر زندگی کردن در شهر لندن می‌پذیرند اما کشتی انگلیسی به محض ورود به لندن به او اعلام شد که نباید این موجود جنگ طلب وارد انگلیس شود و پس از تشکیل جلسه‌ای نتیجه این شد که او را به جزیره‌ای در دریای اطلس به نام هلن مقدس تبعید شود.Cordingly 2004, p.254
ناپلئون به جزیره سنت هلنا واقع در اقیانوس اطلس تبعید و زندانی شد. در ۲ ماه اول از تبعیدش او در منطقه بریارسBriars که متعلق به ویلیام بالکومبWilliam Balcombe بود در یک چادر صحرایی زندگی می‌کرد.
ناپلئون با خانواده بالکومب صمیمی شده بود به خصوص با دختر جوان ویلیام که نامش الیزابت بود او کسی بود که بعد رمان خاطرات امپراتور ناپلئون را نوشت. دوستی ناپلئون با خانواده ویلیام در سال ۱۸۱۸ به پایان رسید زیرا صاحب اختیاران انگلیسی به ویلیام بالکومب مشکوک شدند و فکر می‌کردند او واسطه میان ناپلئون و پاریس است بنابراین او را از آن جزیره به جای دیگری منتقل کردند. در دسامبر ۱۸۱۵ ناپلئون به خانه لانگوود (Longwood House) منتقل شد. در زندان جدید طرز رفتار لاو (زندانبان ناپلئون) به گونه‌ای ترحم‌آمیز بود.
ناپلئون و همراهانش از اوضاع و عدالت حاکم در زندان راضی نبودند.
در سالهای اولیه تبعید ناپلئون ملاقات کنندگانی داشت اما با بیشتر شدن محدودیت‌ها زندگی ناپلئون به سمت انزوا کشیده شد. در سال ۱۸۱۸ روزنامه تایمزthe Times راجع به فرار کذایی ناپلئون گزارشی نوشته بود. مجلس شورای انگلیسی با ناپلئون همدردی می‌کرد. لرد هلندی در طی سخنانی برای باشگاه لردها از آن‌ها درخواست کرد که با زندانیان تا جایی که امکان دارد با تندی برخورد نکنند.
بنا به گفته مورخان، ناپلئون سه اشتباه بزرگ داشت
ناپلئون با ایرانیان عهدنامه فینکنشتاین را امضاء نمود که از خاک ایران برای تسخیر هند استفاده کند، در مقابل برای برگرداندن قفقاز (دربرگیرنده گرجستان) به ایرانیان کمک کند. او به گفته‌های خویش عمل نمود و ارتش ایران را آموزش نظامی می‌داد، و برای آن‌ها توپ‌های متحرک و تفنگ‌های باروتی از فرانسه وارد کرد. اما پس از امضا پیمان تیلسیت با تزار الکساندر اول، امپراتور فرانسه از کمک به ایران در جنگ با وی سر باز زد و فتحعلی شاه قاجار بعد از خیانت وی به بریتانیا متوسل شد.
تهاجم فرانسه به روسیه در سال ۱۸۱۲ میلادی، سبب تغییر ناگهانی آیندهٔ ناپلئون شد. تهاجم او خرابی‌هایی را به بار آورد که هرگز بهبود نیافت. در سال ۱۸۱۳ میلادی، ائتلاف ششم او را در نبرد لایپزیگ شکست داد. پس از این شکست، ناپلئون از قدرت خلع و به جزیرهٔ البا تبعید شد. کمتر از یک سال بعد او بازگشت و سرانجام در جنگ واترلو در ژوئن سال ۱۸۱۵ مغلوب شد. ناپلئون ۶ سال آخر زندگی خود را تحت نظارت بریتانیا در جزیرهٔ سنت هلن سپری کرد. در فوریه ۱۸۲۱ بناپارت سلامتی خود را به سرعت از دست می‌داد و در ۳ می، دو پزشک انگلیسی که تازه آمده بودند برای معالجهٔ بناپارت فقط توانستند برای او مقداری آرامبخش توصیه کنند.
ناپلئون دو روز بعد از اعترافات به گناهانش مرد و درحالی که آخرین مسح تدهین دم مرگ را بر روی وی کشیدند که این مراسم برای کاتولیک‌هاست و پدر آنگه ویگنالی توشهٔ سفرش را در دستانش قرار داد.
آخرین کلمات وی در لحظه مرگ از این قرار بود، فرانسه، راس ارتش، ژوزفین، او وصیت کرده بود که در کنار رود سن به خاک سپرده شودCullen 2008, p.50 اما انگلیسی‌ها اجازه ندادند و او را در سنت هلن در یک مکان بی‌نام و نشان دفن کردند، بی هیچ آرامگاهی.Johnson 2002, pp.180–1
تشریح بدن او نشان داد که به دلیل وجود سرطان معده جان سپرد.Cullen 2008, p.161, and Hindmarsh et al. 2008, p.2092 استین فورشود و دیگر دانشمندان در سال ۱۹۶۰ حدس زدند که او توسط آرسنیک مسموم شده‌است. مطالعات منتشرشده در سال ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ میلادی ضمن رد شواهد قبلی مبنی بر مسمویت ناپلئون با سم ارسنیک، مرگ وی به واسطهٔ زخم معده و سرطان معده را تأیید کرد.Cullen 2008, p. 161, and Hindmarsh et al. 2008, p. 2092 شایعاتی نیز وجود دارد که بیان می‌کند ناپلئون از سنت هلن نیز فرار کرد و در میان مردم به‌طور مخفی زندگی کرده و در صدد بود تا پسرش را به قدرت برساند که بر اثر گلوله نگهبانی که او را نمی‌شناخت کشته شد.Cullen 2008, pp.146–48
در سال ۱۸۴۰ لوئی فیلیپ پادشاه وقت فرانسه، توانست از دولت انگلیس اجازه برگرداندن جنازهٔ ناپلئون به فرانسه را بگیرد. بقایای جسد وی توسط یک کشتی نیروی دریایی فرانسه که به این مناسبت با رنگ سیاه، رنگ شده بوده به فرانسه حمل شد و در ۲۹ نوامبر به بندر شربورگ رسید. پس از آن بقایا به یک کشتی بخار منتقل شد و به لو آور، روان و نهایتاً از طریق رود سن به پاریس حمل شد. مراسم تشیع رسمی در ۱۵ دسامبر برگزار شد. در سال ۱۸۶۱ بقایای جسد ناپلئون به مقبره فعلی منتقل شد. این مقبره که از سنگ‌های آذرین ساخته شده، در سرداب زیر گنبد بنای لزنولید واقع شده.Cullen 2008, p.156
به دلیل مجموعه قوانین حقوق مدنی که در سال ۱۸۰۴ وضع کرد و به "قوانین ناپلئون" مشهور شد امروزه مورد توجه‌است.
او در عین‌حال که مردم را دعوت به تجدد می‌کرد، دم از حشمت اعصار امپراتوری روم می‌زد. الهام از تمدن روم، در صنایع این عهد نیز منعکس گردید. اثاث‌البیت جسیمی که به اسم «امپراتوری» اشتهار یافت، تابلوهای ژاک لویی داوید که حکایت از دلاوری می‌کند، کلیسای مادلن پاریس که شباهت به یک معبد کلاسیک دارد و مبدل به پرستشگاهی برای جلال الهی گردید، آرک دو تریمف (دروازهٔ ظفر) در پاریس که در ۱۸۰۶ شروع به احداث آن کردند، همه محیط جلال دامن‌گستری را در مخیله‌ها تجسم می‌داد که ناپلئون مایل بود ملل اروپایی در چنان محیطی زیست کنند. علاقهٔ وی به روم باستان حتی از لغاتی که برای ادارهٔ امور خویش اتخاذ نمود هویداست؛ مانند کنسول‌ها، پرفه (Praefectus)، تریبونات (Tribunate)، سنا، لژیون دونور یا نشان افتخاری، جمهوری سزآلپین یا اینسوی آلپ، ایالات ایلیری و بالاخره خود لفظ امپراتوری (Imperium).
فراگرمادرمانی یا گرماافزایی یا درمان هایپرترمیا یکی از راه‌های درمان بیماری‌ها در فیزیک پزشکی است. از این روش برای سرطان‌های موضعی مثل سرطان پوست، استفاده می‌شود.
در این روش دمای ۴۳ درجه سلسیوس، برای مدّتی به عضو بیمار تابانده می‌شود.
در این روش برای آسیب رساندن به سلول‌های سرطانی بافت بدن را در معرض دمای زیاد (تا حدود ۴۴ درجه سلسیوس) قرار می‌دهند. هایپرترمیا تقریباً همیشه همراه با سایر روش‌های درمان سرطان، مانند پرتودرمانی و شیمی‌درمانی بکار می‌رود. روش‌های فراگرمادرمانی مختلفی مورد استفاده است که از جمله این روش‌ها می‌توان به هایپرترمیای تمام بدن (whole-body)، ناحیه‌ای و موضعی اشاره کرد.
اصلاحات پروتستانی اصلاحات مذهبی که در قرن ۱۶ میلادی در کلیسای غربی و به رهبری مارتین لوتر و ژان کالون روی داد. اصلاحات نامی است که به دورهٔ پاره‌پاره شدن جامعهٔ مسیحیت گفته می‌شود. اگر چه پس از این دوره کلیسای کاتولیک به حضور خود تا به امروز هم ادامه داد اما افرادی به نام پروتستان یا شورشیان که خواهان اصلاح کلیسای کاتولیک بودند راهای جداگانه‌ای را پیش گرفتند. این جنبش مذهبی تأثیرات دوررس سیاسی، اقتصادی و اجتماعی مناسب داشته و به شالوده پروتستانیسم ، یکی از شعب اصلی مسیحیت مبدل گشت.Reformation. (2008). In Encyclopædia Britannica
- سفرهای اکتشافی از پنجاه سال پیش از این دوره به سرزمین‌های آفریقا، خاور دور و آمریکا درهای زیادی را به روی اروپائیان گشوده بود. آشنایی با فرهنگ‌های پیشرفته، دستیابی به معادن دست نخورده، گسترش تجارت و…
-اختراع ماشین چاپ و در نتیجه متداول شدن کتاب که در آگاهی مردم تأثیر به سزایی داشت.
-شروع جنبش‌های انسان گرایانه در اروپا
-باطل شدن برخی مضامین مسیحیت با پیشرفت علم از جمله گرد نبودن زمین، کشف مناطق جدید و…
-شکاف‌های پیشین در جامعهٔ مسیحیت کاتولیک که منجر به ایجاد دو مرکز مذهبی و حضور دو پاپ شده بود (اواخر قرن چهارده و اوایل قرن
پانزده میلادی)
-فساد در دستگاه کلیسا و انجام رفتارهای ضد دینی از قبیل: فروش عفو برای گناه کاران، تجمل گرایی و…
-انزجار مردم از دخالت همه جانبهٔ کلیسا در تمام جوانب زندگی مردم
از موضوعاتی که مارتین لوتر پیش کشید، تقدم و برتری مرجعیت کتاب مقدس به فرمان‌ها و سنت‌های کلیسایی بود که رکن اصلی جنبش اصلاح دینی آلمان را تشکیل می‌داد. شالودهٔ اصلاح دینی از اختلاف عقیده بر سر مسئله نسبتاً ناچیز خرید و فروش آمرزش‌نامه، به اختلاف نظر دربارهٔ مرجعیت پاپ گسترش یافت.تاریخ تمدن ویل دورانت جلد ششم صفحهٔ ۴۱۷
پایتخت برزیل برازیلیا نام دارد. بر اساس قانون اساسی مصوب ۱۹۸۸، برزیل دارای یک نظام ریاست‌جمهوری فدرال، دموکراسی دارای نمایندگان و نظام جمهوری است، که در آن ریاست‌جمهوری برزیل هم‌زمان ریاست دولت و ریاست حکومت را در اختیار دارد. سیاست برزیل در چارچوب یک جمهوری دموکراتیک نماینده ریاست جمهوری فدرال انجام می شود که در آن رئیس جمهور هم رئیس دولت و هم رئیس دولت است و هم یک سیستم چند حزبی . سازمان سیاسی و اداری برزیل شامل دولت فدرال ، ۲۶ ایالت و یک ناحیه فدرال و شهرداری ها می باشد.
یکی از اصول بنیادین سیاست در نظام جمهوری نظام چند حزبی است، که به عنوان ضمانت آزادی سیاسی در نظر گرفته می‌شود.
ساختار اداری حکومت فدراسیون است؛ گرچه، دربرزیل شهرداری‌ها واحدهای سیاسی مستقلی هستند که از این طریق نظام فدراسیون سه ضلعی می‌شود: این نظام متشکل از اتحادیه، ایالات، و شهرداری‌هاست. نظام حقوقی برزیل بر مبنای حقوق رومی است.
قدرت اجرایی اتحادیه توسط دولت اعمال شده، و ریاست آن را ریاست جمهوری بر عهده داشته که برای دوره‌های چهار ساله به این مقام منصوب می‌شود، و می‌تواند یک دوره دیگر نیز مجدداً به این سمت منصوب شود. قدرت قانون‌گذاری در اختیار کنگره ملی برزیل قرار دارد که از مجلس نمایندگان و مجلس سنا تشکیل شده‌است. نمایندگان مجلس نمایندگان برزیل هر چهار سال یکبار به صورت نمایندگی نسبی برای ایالات به این سمت منصوب می‌شوند. نمایندگان سنای فدرال برزیل برای دوره‌های هشت ساله به این سمت منصوب می‌شوند. بر اساس روند معمول حقوقی قوه مجریه باید در قانونگذاری دخیل باشد، قوه مجریه می‌تواند قانون جدید را وتو کند، و از حق انحصاری ابتکار قانونگذاری در مسائلی خاص نیز برخوردار است. علاوه بر این، در صورت بروز شرایط اضطراری، قوه مجریه ممکن است اقدام به اتخاذ «تدابیر احتیاطی» کند، که دارای قدرت قانون بوده و باید بلافاصله به اجرا گذاشته شود. «تدابیر احتیاطی» برای ۱۲۰ روز به قدرت خود باقی بوده، مگر آنکه چنین تدابیری توسط کنگره لغو شود.
در ۱۲ سال گذشته، نرخ مالیات برزیل به تدریج از حدوداً ۲۸ درصد تولید ناخالص داخلی به ۳۷ درصد افزایش یافته‌است با این وجود، در بسیاری از خدماتی که دولت فدرال یا بیشتر دولت‌های ایالتی و شهری ارائه می‌کردند تفاوت چندانی حاصل نشد تا مردم باور کنند این افزایش عادلانه بوده‌است. اعتقاد بر این است که این امر دو دلیل اصلی دارد:
کشور برزیل در کرانه‌های اقیانوس اطلس قرار گرفته و تقریباً نیمی از آمریکای جنوبی را دربر می‌گیرد. برزیل با کشورهای آرژانتین، بولیوی، کلمبیا، گویان، پاراگوئه، پرو، سورینام، اروگوئه، ونزوئلا و فرانسه (بخش فرادریایی گویان فرانسه) همسایه است.
آب‌وهوای بیشتر کشور گرمسیری و جنوب آن نسبتاً معتدل است. بزرگترین رودخانه برزیل رود آمازون است که دومین رودخانه طولانی در جهان به‌شمار می‌آید.
برزیل پوشیده از زمین‌های پست جنگل استوایی آمازون در شمال و تپه‌ها و کوه‌های کم ارتفاع در جنوب است؛ که محل سکونت بیشتر جمعیت برزیل و مرکز کشاورزی برزیل است. در طول ساحل اقیانوس اطلس نیز چندین رشته‌کوه دیده می‌شود که ارتفاع آن‌ها اغلب کمتر از ۲٬۹۰۰ متر است.
بالاترین نقطه در برزیل پیکو دا نبلینا با ۲٬۹۹۴ متر است و در بلندی‌های گویان واقع شده‌است. رودخانه‌های اصلی برزیل رودخانه آمازن، بزرگ‌ترین رودخانه جهان از نظر حجم آب روان، و دومین رودخانه طویل جهان؛ رودخانه پارانا و شاخه اصلی آن رودخانه ایگوئاکو که دارای آبشار زیبای ایگوئاکو نیز هست، ریو نگرو، رودخانه سائو فرانچسکو، رودخانه شینگو، رودخانه مادیرا و رودخانه تاپاجوس.
حیات وحش برزیل بسیار غنی است. برزیل از نظر کونه‌های جانوری و گیاهی بومی انحصاری در جهان پس از اندونزی در جایگاه دوم قرار دارد. دانشمندان بین ۹۶٬۶۶۰ تا ۱۲۸٬۸۴۳ گونه از بی‌مهرگان را در برزیل توصیف کرده‌اند.Lewinsohn, Thomas M.; Paulo Inácio Prado (June 2005). "How Many Species Are There in Brazil?". Conservation Biology. 19 (3): 619–624 برزیل همچنین ۵۵ هزار گونه گیاهی دارد که از هر کشور دیگر جهان بیشتر است.Palmerlee, Danny (2007). South America on a Shoestring. Lonely Planet Publications. p. 275. ISBN 978-1-74104-443-0.
منابع طبیعی اصلی کشور عبارتند از بوکسیت، طلا، سنگ آهن، منگنز، نیکل، فسفات، پلاتین، قلع، رس، کانی‌های کمیاب، اورانیوم، نفت خام، انرژی آبی و الوار.
برزیل بیشتر قسمت شرقی قاره آمریکای جنوبی و قلب جغرافیایی آن (۴۸٪ آمریکای جنوبی) و همچنین جزایر مختلف در اقیانوس اطلس را اشغال کرده‌است. تنها کشورهای بزرگ‌تر از برزیل در جهان روسیه، کانادا، چین و ایالات متحده هستند. مساحت برزیل ۸٬۵۱۴٬۲۱۵ کیلومتر مربع است که شامل ۸٬۴۵۶٬۵۱۰ کیلومتر مربع خشکی و ۵۵٬۴۵۵ کیلومتر مربع آب است.
خاک برزیل از شمال به جنوب ۴٬۳۷۸ کیلومتر و از شرق به غرب ۴٬۳۲۶ کیلومتر امتداد دارد. برزیل چهار منطقه زمانی را شامل می‌شود که غربی‌ترین منطقه برابر با زمان استاندارد شرقی در ایالات متحده است. منطقه زمانی پایتخت (برازیلیا) و پرجمعیت‌ترین قسمت برزیل در امتداد ساحل شرقی () دو ساعت جلوتر از زمان استاندارد شرقی است. جزایر اقیانوس اطلس در شرقی‌ترین منطقه زمانی قرار دارند.
برزیل دارای مجمع‌الجزایر فرناندو دی نورونیا است که در ۳۵۰ کیلومتری شمال شرقی «شاخ» آن واقع شده‌است و چندین جزیره کوچک و جزایر مرجانی در اقیانوس اطلس به نام‌های آبرولیوس، آب‌سنگ حلقوی روکاس، مجمع‌الجزایر سنت پیتر و سنت پاول و ترینداد و مارتین واز.
در کرانه خاوری برزیل، خط ساحلی اقیانوس اطلس ۷۳۶۷ کیلومتر امتداد دارد. در غرب، به ترتیب ساعت‌گرد از جنوب، برزیل دارای ۱۵٬۷۱۹ کیلومتر مرز با اروگوئه، آرژانتین، پاراگوئه، بولیوی، پرو، کلمبیا، ونزوئلا، گویان، سورینام و گویان فرانسه است. تنها کشورهای آمریکای جنوبی که برزیل با آنها مرز مشترک ندارد شیلی و اکوادور هستند. چند نقطه مرزی مورد بحث است، اما هیچ اختلاف نظر عمده در مورد مرزهای اصلی با هیچ‌یک از کشورهای همسایه وجود ندارد. برزیل با ۳٬۸۳۰٬۹۵۵ کیلومتر مربع دهمین منطقه ویژه اقتصادی را دارد.
= آب‌وهوا =
هرچند ۹۰ درصد از کشور در منطقه گرمسیری قرار دارد، اما آب و هوای برزیل از مناطق عمدتاً گرمسیری شمال تا مناطق معتدل زیر مدار رأس‌الجدی (۲۳° و ۲۷' عرض جغرافیایی جنوبی) بسیار متفاوت است. خط استوا در شمال کشور از ریزشگاه رود آمازون عبور می‌کند و مدار رأس‌الجدی در جنوب کشور از شهر سائو پائولو.
برزیل دارای پنج منطقه اقلیمی استوایی، گرمسیری، نیمه‌خشک، گرمسیری مرتفع و نیمه‌گرمسیری است.
دما در امتداد خط استوا بالا و به‌طور میانگین بالای ۲۵ درجه سانتی‌گراد است اما در مناطق معتدل به بیشینه تابستانه ۴۰ درجه سانتی‌گراد نمی‌رسد. در نزدیکی خط استوا تغییرات فصلی کمی وجود دارد، اگرچه در بعضی مواقع می‌تواند برای پوشیدن ژاکت، به خصوص در باران، به اندازه کافی خنک شود.
در آن‌سوی طیف اقلیمی کشور، در زمستان (ژوئن-اوت) در جنوب مدار رأس‌الجدی یخبندان وجود دارد و در مناطق کوهستانی، مانند پارانا، ریو گرانده جنوبی و سانتا کاتارینا برف نیز می‌بارد.
دمای هوا در شهرهای سائو پائولو، بلو هوریزونته و برازیلیا به دلیل ارتفاع تقریبی ۱۰۰۰ متری، ملایم است (معمولاً بین ۱۵ تا ۳۰ درجه سانتی‌گراد). ریو دو ژانیرو، رسیفی و سالوادور در ساحل کشور دارای آب و هوای گرم هستند و دمای در آن‌ها از ۲۳ تا ۲۷ درجه سانتی‌گراد متغیر است اما از وزش پیوسته باد بهره‌مندند. شهرهای پورتو آلگری و کوریتیبا در جنوب کشور، آب‌وهوایی نیمه‌گرمسیری شبیه به مناطقی از ایالات متحده و اروپا دارند و در زمستان درجه حرارت در آن‌ها ممکن است به زیر نقطه انجماد برسد.
= مناطق جغرافیایی =
برزیل از نظر جغرافیایی عموماً به پنج منطقه مجزا تقسیم می‌شود: مناطق شمال، شمال شرقی، غرب مرکزی، جنوب شرقی و جنوب.
شمال ۲۷/۴۵ درصد از خاک برزیل را تشکیل داده و این منطقه کمترین تعداد ساکنان برزیل را در خود جای داده‌است. این منطقه (به استثنای مانائوس که دارای یک منطقه صنعتی معاف از مالیات است) نسبتاً غیر صنعتی و غیر توسعه یافته‌است. این منطقه دارای وسیع‌ترین جنگل‌های استوایی جهان و بسیاری از بومیان قبایل برزیل است.
شمال شرقی برزیل یک سوم از جمعیت برزیل را در خود جای داده‌است. این منطقه دارای تنوع فرهنگی است، که ریشه‌های فرهنگی آن به دوران استعمار پرتغال، سیاه‌پوستان برزیل و برخی سرخ‌پوستان برزیل بازمی‌گردد. این منطقه فقیرترین منطقه برزیل است و دارای دوره‌های طولانی خشکسالی نیز هست. شهرت این منطقه بیشتر به خاطر ساحل زیبای آن است.
غرب مرکزی منطقه‌ای است که پایتخت برزیل یعنی برازیلیا در آن واقع شده‌است. گرچه این منطقه در مقایسه با دیگر مناطق برزیل دارای تراکم جمعیتی پایین‌تری است که این امر نیز بیشتر ناشی از آن است که بیشتر این منطقه پوشیده از پنتانال است که وسیع‌ترین باتلاق‌های جهان را در خود جای داده، و نیز بخش اندکی از جنگل‌های استوایی آمازون در شمال غربی این منطقه است. با این وجود، بیشتر این منطقه پوشیده از پوشش سرادو، وسیع‌ترین گرمدشت جهان است. این منطقه همچنین مهم‌ترین منطقه برزیل از دید کشاورزی نیز هست. مهم‌ترین شهرهای این منطقه عبارت‌اند از: برازیلیا، گوئیانیا، کمپوگراند و کویابا.
جنوب شرق ثروتمندترین منطقه برزیل است و دارای متراکم‌ترین جمعیت نیز هست. جمعیت این منطقه از جمعیت هر یک از کشورهای واقع در آمریکای جنوبی بیشتر است، و یکی از بزرگ‌ترین شهرهای جهان را در خود جای داده‌است. مهم‌ترین شهرهای این منطقه عبارت‌اند از دو شهر بزرگ کشور یعنی سائوپائولو و ریو دو ژانیرو. این منطقه از تنوع بسیاری برخوردار است، و دارای بزرگ‌ترین مرکز تجاری کشور یعنی سائوپائولو، شهرهای تاریخی میناس گرایس است و مرکز آن بلو هوریزونته یعنی سومین شهر بزرگ کشور، سواحل مشهور ریودوژانیرو و نیز ساحل مشهور اسپیریتو سانتو است.
جنوب ثروتمندترین منطقه (از نظر سرانه تولید ناخالص داخلی) است، و دارای بهترین استاندارد زندگی در کشور است. این منطقه همچنین قدیمی‌ترین منطقه برزیل نیز هست، و در نواحی مرتفع آن به صورت ادواری شاهد یخبندان و بارش برف نیز هستیم.
مهاجران اروپایی که بیشتر از نژادهای ایتالیایی، آلمانی، پرتغالی و اسلاو هستند بیشتر در این منطقه ساکن هستند، و این منطقه به وضوح از فرهنگ این مهاجران تأثیر چشمگیری پذیرفته‌است. مهم‌ترین شهرهای این منطقه عبارت‌اند از: پورتو آلگره، کوریتیبا، فلوریانوپلیس، بلومناو، نووو هامبورگو، لوندرینا، ککسیاس دو سول و جوینویل است.
= خاک و کشاورزی =
خاک‌های گرمسیری برزیل تقریباً ۲۱۰ میلیون تن محصولات دانه‌ای در سال تولید می‌کنندIBGE | Portal do IBGE | IBGE. (2020). Ibge.gov.br. Retrieved 24 September 2020, from https://www.ibge.gov.br/ که از حدود ۷۰ میلیون هکتار زمین کشاورزی حاصل می‌شود. این کشور همچنین دارای بزرگترین مساحت از زمین قابل کشت در جهان است.
مردم محل به‌طور سنتی در پایان فصل خشک، از سوزاندن برای از بین بردن علف‌های بلند، خشک و کم‌جان و زدودن آن‌ها از مراتع استفاده می‌کنند. تا زمانی که مکانیزه شدن و استفاده از نهاده‌های شیمیایی و ژنتیکی در طی دوره تشدید کشاورزی در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ افزایش نیافته بود، کاشت و برداشت قهوه دائماً به سمت سرزمین‌های جدید در غرب و شمال حرکت می‌کرد.
بزرگترین مناطق دارای خاک حاصلخیز در کشور، ترا روخا (Terra roxa به معنی خاک سرخ) نامیده می‌شود و در ایالت‌های پارانا و سائو پائولو یافت می‌شود. خاک‌های با کمترین باردهی کشاورزی در آمازون قرار دارد، جایی که جنگل بارانی در آن انبوه است. خاک‌های منطقه شمال شرقی برزیل اغلب حاصلخیز هستند، اما فاقد آب‌اند، مگر اینکه به‌طور مصنوعی آبیاری شوند.
در دهه ۱۹۸۰، سرمایه‌گذاری‌ها امکان استفاده از آبیاری، به ویژه در منطقه شمال شرقی و ایالت ریو گرانده جنوبی را ممکن ساخت. اقتصاد این مناطق در دهه ۱۹۷۰ از دامداری به تولید سویا و برنج تغییر کرده بود.
خاک‌های گرم‌دشتی (ساوانا) همچنین از طریق اصلاح اسیدیته، کوددهی، اصلاح نباتات و در بعضی موارد با آبیاری افشانه‌ای برای کشاورزی سویا قابل استفاده شد. از آنجا که کشاورزی در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ نوین‌سازی شد، باروری خاک برای تولید محصولات کشاورزی اهمیت خود را نسبتاً از دست داد و عواملی چون سرمایه‌گذاری، زیرساخت‌ها، مکانیزاسیون، استفاده از نهاده‌های شیمیایی و مجاورت با بازار اهمیت اساسی پیدا کرد. در نتیجه این روند، گرایش کشاورزان برای گسترش محدوده خود به مناطق دیگر کاهش یافت.
= مسائل زیست‌محیطی =
معضل اصلی زیست‌محیطی که در دهه ۱۹۸۰ بیشترین توجه بین‌المللی را در برزیل به خود جلب کرد، جنگل‌زدایی در آمازون بود. از بین همه کشورهای آمریکای لاتین، برزیل هنوز بیشترین قسمت (۶۶٪) از سرزمین خود را در پوشش جنگل دارد، اما نابود کردن درختان در آمازون در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ با سرعت نگران‌کننده‌ای پیش رفت. بیشتر جنگل‌بُری‌ها ناشی از فعالیت دامداران، از جمله فعالیت‌های بزرگ شرکت‌ها بود و بخش کوچکتر آن ناشی از روش‌های بریدن و سوزاندن بود که توسط کشاورزان کوچک استفاده می‌شد.
بیابان‌زایی، یکی دیگر از مشکلات مهم زیست‌محیطی در برزیل، تنها پس از کنفرانس محیط زیست و توسعه سازمان ملل متحد، معروف به اجلاس زمین، که در ژوئن ۱۹۹۲ در ریودوژانیرو برگزار شد، مورد توجه بین‌المللی قرار گرفت. در اوایل دهه ۱۹۹۰، آشکار شد که اکوسیستم نیمه‌خشک کاتینگا در شمال شرق برزیل به‌خاطر پاکسازی‌ها، در حال از دست دادن پوشش گیاهی طبیعی خود است و بنابراین این منطقه در معرض خطر خشک شدن بیش از پیش قرار دارد، همان‌طور که در برخی مناطق دیگر نیز اتفاق افتاده است.
در مناطق کشاورزی برزیل مسئله از بین رفتن حاصلخیزی زمین، فرسایش خاک، آلودگی با آفت‌کش‌ها و نابودی تنوع زیستی وجود دارد.
در مناطق شهری، حداقل در بزرگترین شهرها، میزان آلودگی هوا و ازدحام و ترافیک معمولاً بدتر از آن است که در شهرهای کشورهای پیشرفته یافت می‌شود. در عین حال، مشکلات اساسی زیست‌محیطی مربوط به فقدان سرویس بهداشتی، که کشورهای توسعه‌یافته مدت‌ها پیش حل کرده‌اند، در برزیل همچنان وجود دارد. این مشکلات بعضی اوقات در شهرهای کوچک و متوسط کشور از شهرهای بزرگ هم بدتر است. مشکلات زیست‌محیطی شهرهای بزرگ و کوچک کشور سرانجام در دهه ۱۹۹۰ مورد توجه بیشتر جامعه و دولت قرار گرفت.
مهین کسمایی (زاده ۱۳۰۹ در رشت – ۱۲ اسفند ۱۳۹۵ در وین) دوبلور و مدیر دوبلاژ ایرانی بود.
مهین کسمایی سال ۱۳۰۹ در رشت متولد شد. او برادرزادهٔ استاد علی کسمایی (ملقب به پدر دوبله ایران) بود. وی در سال ۱۳۳۱ به دعوت عمویش وارد عرصهٔ دوبله شد و گویندگی را در استودیو پارس‌فیلم با فیلم‌های ایرانی «مستی عشق» و «مادر» و سپس در فیلم خارجی «بهار خونین» (عنوان اصلی: "پرنس روباهان") آغاز کرد و خیلی زود جزو گویندگان درجه اول شد.
مهین کسمایی فارغ‌التحصیل رشتهٔ ادبیات فارسی با مدرک لیسانس بود و علاوه بر صحبت به‌جای بسیاری از بازیگران محبوب و نقش اول سینمای دنیا مانند آدری هپبورن، راکوئل ولش، سیلوا کوشینا، نانسی کوان، بریژیت باردو، الئونورا روسی دراگو، الیزابت تیلور، کاپوسین، ماریا شل،‌ شرلی مک‌لین، سوزان پلشت، جنیفر جونز، جین سیبرگ، مارتین کارول، دایان کیتون، سوزان استراسبرگ، جین سیمونز، سامانتا اگار، نورما شیرر، اینگرید برگمن، دبورا کار، دنی کارل، ویجینتی مالا، جین منسفیلد، مارلن ژوبر، کلودیا کاردیناله، جنت مارگولین، سامیه جمال و چند بازیگر ایرانی مانند فروزان، روفیا، پوران، نوری کسرایی، فریماه فرجامی، آهو خردمند، زهرا حاتمی، در زمینهٔ مدیریت دوبلاژ هم فعالیت داشت.ماهنامه سینمایی فیلم، کتاب سال سینمای ایران، ویژه دوبله به فارسی، اسفند ۱۳۸۴ وی مدیر دوبلاژ فیلم‌های «جدال در آفتاب» (۱۹۴۶)، «داستان عشق» (۱۹۷۰) و «دوستان» (۱۹۷۱) بوده‌است.
صدای او شیرینی و نجابت را توأمان در خود داشت و به‌خصوص بر روی چهره آدری هپبورن خوش می‌نشست و این صدا در ترکیب با آن چهره، یکی از  به‌یادماندنی‌ترین نقطه‌های عطف تاریخ دوبله ایران است؛صدایی شیرین و نجیب، گفتگو با مهین کسمایی، دوبلور آدری هپبورن، ماهنامه سینمایی فیلم، شماره ۱۴۵ به‌نحوی که پس از گذر سال‌ها صدایش در فیلم تحسين‌شدهٔ «بانوی زیبای من» در اذهان مانده است.
وی که در سال‌های بعد از انقلاب فعالیت بسیار کم داشت، در انیمیشن خاطره‌انگیز «بچه خرس‌های قطبی» جای "مادر میشکا و موشکا" صحبت کرده‌است. همچنین گویندهٔ نقش "امینه اقدس" (عروس خان مظفر) در مجموعهٔ «هزاردستان» و نقش "جوانی مادر" در یک سکانس از فیلم «مادر» از ساخته‌های علی حاتمی و‌ گویندهٔ عنوان‌بندی انیمیشن «بابا لنگ‌دراز» بود.
وی در روز پنجشنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۵ بر اثر سرطان در سن ۸۶ سالگی در وینِ اتریش درگذشت.
بدون شک مهین کسمایی در کنار رفعت هاشم‌پور، نیکو خردمند، فهیمه راستکار، تاجی احمدی و ژاله کاظمی، از ستاره‌های تاریخ دوبلهٔ ایران محسوب می‌شود.
«صدایی شیرین و نجیب»، گفتگو با مهین کسمایی، دوبلور آدری هپبورن، ماهنامه سینمایی فیلم، شماره ۱۴۵
مهدی ربی (زاده ۱۳۵۹) داستان‌نویس معاصر ایرانی.
مهدی ربی در مرداد ۱۳۵۹ در اهواز متولد شد. او دارای مدرک لیسانس حسابداری است و کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی اش را از دانشکده هنر و معماری گرفته‌است. مهدی ربی دکترای خود را در رشتهٔ فلسفه هنر از دانشگاه علوم و تحقیقات تهران گرفته‌است. عنوان رسالهٔ دکترای او «ملال اگزیستانسیال در درام‌های آنتوان چخوف» بوده‌است که خوانشی ست بر اساس آراء مارتین هایدگر. مهدی ربی مدرس داستان‌نویسی و نمایشنامه‌نویسی در دانشکده‌های هنرومعماری، هنرهای زیبا و سینما تئاتر تهران است. او از سال ۱۳۸۳ به‌طور جدی وارد حوزهٔ ادبیات داستانی شده‌است. آثار مهدی ربی توسط منتقدین بسیاری در مطبوعات نقد شده‌است.
او برای کتاب «آن گوشه دنج سمت چپ» در سال ۱۳۸۶ برگزیده جایزهٔ ادبی روزی روزگاری و برنده جایزه منتقدین مطبوعات ایران شد. این کتاب توسط انتشارات «پونته۳۳» به زبان ایتالیایی ترجمه شده‌است. مهدی ربی برای مجموعه داستانش با نام «برو ولگردی کن رفیق» در سال ۱۳۸۸ برنده نهایی جایزه ادبی منتقدان و نویسندگان مطبوعات گردید.
مهدی ربی طی این سال‌ها داور جوایز ادبی متعددی بوده‌است. جوایز گلشیری، احمد محمود، جمالزاده، چراغ مطالعه، بوشهر، شاهوار، خوزستان و… از این جمله‌اند.
از مهدی ربی دو کتاب داستان در ایران منتشر شده که عبارت است از:
آثار مهدی ربی در نشریات متعدد مورد نقد قرار گرفته از جمله:
به دلیل رشد سریع اقتصاد و جمعیت برزیل در قرن گذشته، توان برزیل در محافظت از محیط زیست شدیداً تهدید شده‌است.
قطع فزاینده درخت در جنگل‌های این کشور، خصوصاً در جنگل آمازون، چه به صورت رسمی و چه به صورت غیررسمی، هر سال مساحتی را به وسعت یک کشور کوچک و نیز گونه‌های متعددی از گیاهان و جانوران را از بین می‌برد.
برزیل که دارای گونه‌های بسیار متنوعی از جانوران و گیاهان است، هزاران گونه جانوری و گیاهی را در خود جای داده‌است، که هنوز بسیاری از این گونه‌ها ناشناخته باقی‌مانده‌است. بر اساس ارزیابی‌ها تا سال ۲۰۲۰، ۵۰ درصد از گونه‌های جانوری و گیاهی برزیل از بین خواهد رفت.
از آنجایی که بسیاری از این گونه‌ها دارای مشخصات خاصی هستند، یا به نحو خاصی به وجود می‌آیند، برخی از توانایی‌های آنها ممکن است در فناوری نیز مورد استفاده قرار گیرد (رجوع شود به علم فرایندهای زیستی). درآمد حاصل از این طرح‌ها ممکن است هنوز راه چاره‌ای برای حفظ گونه‌های گیاهی و جانوری کشور باشد.
پتروبراس شرکت نفت و گاز برزیلی و چندملیتی است که در سال ۱۹۵۳ توسط دولت برزیل تأسیس شد. این شرکت امروزه با توسعه فعالیت‌ها و سرمایه خود، نه تنها توانسته‌است به بزرگ‌ترین تولیدکننده و توزیع‌کننده فراورده‌های نفتی در آمریکای جنوبی تبدیل شود، بلکه هم‌اکنون در زمره ۲۰ شرکت نفتی بزرگ جهان قرار دارد.
شرکت پتروبراس در زمینه‌های اکتشاف، استخراج، پالایش و توزیع نفت خام و گاز طبیعی، همچنین تولید مواد شیمیایی، فراورده‌های نفتی، ال‌ان‌جی، ال‌پی‌جی و محصولات پتروشیمی فعالیت می‌کند.
مهم‌ترین بخش از سرمایه‌گذاری‌های پتروبراس در بخش اکتشاف و تولید متمرکز خواهد شد. در حال حاضر، مجموعاً ۳۰۲ بلوک (حوزه نفت و گاز) در منطقه وجود دارد، که ۱۲۱ بلوک آن در آب‌های کم عمق قرار دارد و از این تعداد، عملیات در ۴۱ بلوک توسط شرکت پتروبراس انجام می‌شود. ضمن اینکه ۱۸۰ بلوک نیز در آب‌های عمیق و بسیار عمیق قرار دارد که عملیات ۱۲۰ بلوک از آن‌ها نیز توسط پتروبراس انجام می‌شود. یک بلوک نیز در خشکی قرار دارد.
در حال حاضر تولید شرکت پتروبراس از حوزه خلیج مکزیک معادل ۱۲۰۰۰ بشکه نفت در روز است و هدف پتروبراس این است که تا سال ۲۰۱۳ میزان تولید این منطقه را به ۱۰۴٫۶۰۰ بشکه در روز افزایش بدهد.
در سپتامبر سال ۲۰۰۶ فروش تأسیسات پالایشگاهی پاسادنا در ایالت تگزاس آمریکا به مبلغ ۳۷۰ میلیون دلار به شرکت پتروبراس قطعی گردید. ظرفیت پالایش این پالایشگاه برابر با یکصد هزار بشکه در روز است و پتروبراس قصد دارد تا با انجام تغییراتی، ظرف مدت سه سال میزان ظرفیت آن را به ۲ برابر افزایش دهد.
در واقع آرژانتین کشوری است که شرکت پتروبراس، بیشترین میزان تولید نفت و گاز را در خارج از برزیل دارد، تا جایی‌که اقدام به تأسیس شرکت پتروبراس آرژانتین نموده و این شرکت هم‌اکنون بزرگ‌ترین شرکت نفت و گاز در این کشور می‌باشد.
مجموع تولید روزانه از ۱۴ بلوک موجود در خشکی معادل ۱۰۴۰۰۰ بشکه نفت در روز می‌باشد. در سال گذشته قراردادهایی با آرژانتین به امضاء رسید، که بر مبنای آن عملیات اکتشاف و تولید در محدوده آب‌های تجاری آرژانتین و در عمق ۲۰۰ متری و بالای ۳۰۰۰ متری از سطح دریا انجام بشود.
با استخراج نفت و گاز از این دو حوزه، میزان تولید شرکت پتروبراس در آرژانتین روزانه به معادل ۱۳۶۰۰۰ بشکه نفت در روز برسد. در عین حال پتروبراس مالکیت کامل دو پالایشگاه نفتی و سهام قسمتی از یک پالایشگاه نفتی دیگر در آرژانتین را در اختیار دارد.
شرکت پتروبراس همچنین در ۷۰۰ جایگاه فروش بنزین در آرژانتین فراورده‌های نفتی خود را عرضه می‌کند و در ۴ شرکت پتروشیمی دیگر نیز به تولید فراورده‌های پتروشیمی و نیز کود شیمیائی مایع می‌کند.
با توجه به اینکه فعالیت‌های پترو براس در آرژانتین محدود به فعالیت‌های فوق نبوده و در شبکه انتقال نفت و گاز، نیروگاه‌های آبی و حرارتی تولید الکتریسیته و نیز شبکه انتقال برق مشارکت و فعالیت دارد و به‌طور کلی می‌توان چنین گفت که حضور فعال شرکت پتروبراس در تمامی حلقه‌های زنجیره تولید و انتقال انرژی در آرژانتین مشهود است.
با توجه به وجود ذخایر نفت سبک و کم سولفور در منطقه دلتای رودخانه نیجر که از مرغوبترین نوع نفت در بازارهای نفتی به‌شمار می‌رود، فعالیت شرکت پتروبراس در این کشور حائز اهمیت بوده و ممکن است که در آینده فعالیت پتروبراس در نیجریه، سهم بزرگی از فعالیت‌های برون مرزی این شرکت را بخود اختصاص بدهد.
فعالیت پتروبراس در دو حوزه نفتی بزرگ آگبامی و آکپو و در مشارکت با دو کمپانی توتال و شورون-تکزاکو می‌باشد. میزان ذخایر نفتی هر یک از این دو حوزه ۶/۱ میلیارد بشکه تخمین زده می‌شود.
لازم است ذکر شود که تولید نفت از این حوزه‌ها در سال ۲۰۰۸ آغاز شده و مقدار آن برابر ۴۰۰ هزار بشکه نفت در روز باشد که از این مقدار ۶۵۰۰۰ بشکه در روز، سهم شرکت پتروبراس باشد که جهت فروش راهی بازارهای نفتی بین‌المللی خواهد شد. پتروبراس در دو حوزه نفتی دیگر نیجریه که در خشکی قرار دارد فعالیت دارد و این فعالیت‌ها هنوز در فاز اکتشافاتی می‌باشد.
فعالیت‌های پتروبراس در آنگولا عبارتست از عملیات اکتشافاتی در پنج بلوک و همچنین عملیات تولیدی در یک بلوک.
تولید نفت از بلوک شماره ۲ می‌باشد که در آب‌های کم عمق خط ساحلی کنگو قرار داشته و پتروبراس با در آن‌ها با کمپانی شورون و کمپانی سونانگول مشارکت دارد. سهم پتروبراس در این مشارکت عبارتست از ۵/۲۷٪ که برابر است با ۴۲۰۰ بشکه نفت در روز. عملیات اکتشافاتی در بلوک‌های شماره ۲۶ و ۰۶/۶ و ۰۶/۱۸ بر عهده شرکت پتروبراس است.
مطالعات زلزله نگاری در بلوک ۰۶/۶ که پتروبراس داری ۴۰٪ سهم می‌باشد، قرار است که در اواخر سال ۲۰۰۷ انجام شود. در بلوک ۰۶/۱۸ که در آب‌های عمیق قرار بوده و پتروبراس دارای ۳۰٪ سهم می‌باشد، مطالعات سه بعدی زلزله‌نگاری و حفر ۷ حلقه چاه آزمایشی، بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ انجام خواهد شد. در بلوک شماره ۲۶ نیز که پتروبراس دارای ۸۰٪ سهم است، قرار است در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ دو حلقه چاه آزمایشی در منطقه قدامی بلوک مذکور، حفر بشود. در بلوک شماره ۳۴ و بلوک شماره ۵ که شرکت پتروبراس به ترتیب دارای ۳۰٪ و ۵٪ سهم است، در حال حاضر عملیات اکتشافاتی در حال انجام است.
شرکت پتروبراس با برنده شدن در چندین مناقصه انجام شده توسط دولت تانزانیا، موفق گردیده تا ۱۰۰٪ از مورد مناقصه‌ها را به دست آورد. به عبارت دیگر یکی از این مناقصه‌ها مربوط به بلوک شماره ۵ در مساحتی در حدود ۹۲۵۰ کیلومتر مربع و در عمق ۳۰۰ تا ۳۰۰۰ متری دریا و نیز بلوک شماره ۶ با مساحتی قریب به ۱۱۰۹۹ کیلومتر مربع است، که در ۵۰۰ متری تا ۳۵۰۰ متری است.
پتروبراس قراردادهائی را با شرکت ملی توسعه همکاری‌های نفتی تانزانیا به امضاء رسانده و بر اساس آن‌ها کلیه فعالیت‌های مربوط به مطالعات زلزله‌نگاری، زمین‌شناسی و ارزیابی میزان ذخایر این حوزه در حال انجام است. افزایش این همکاری‌ها برای پتروبراس نه تنها به‌خاطر حضور داشتن در منطقه شرق قاره آفریقا اهمیت دارد، بلکه در چارچوب اولویت این شرکت برای توسعه همکاری‌های بین‌المللی می‌باشد.
شروع همکاری‌های نفتی شرکت پتروبراس برزیل در لیبی از دهه ۱۹۷۰ آغاز و تا دهه ۱۹۹۰ ادامه داشت و این فعالیت‌ها با امضاء یک قرارداد همکاری با شرکت ملی همکاری‌های نفتی لیبی در سال ۲۰۰۵ در زمینه فعالیت مشترک اکتشافاتی – تولیدی نفت و گاز در منطقه آب‌های مدیترانه‌ای لیبی و در اعماق ۲۰۰ تا ۷۰۰ متری دریا مجدداً از سرگرفته شد.
همکاری مشترک پتروبراس با شرکت ملی همکاری‌های نفتی لیبی شامل چهار بلوک نفتی و در منطقه‌ای به مساحت ۱۰۳۰۷ کیلومتر مربع می‌باشد و انتظار می‌رود، که منابع نفتی جدیدی در آن یافت شود.
پتروبراس ۷۰٪ از امتیاز بهره‌برداری از این چهار بلوک را در اختیار دارد و طبق قرارداد پنج سال اول این امتیاز، به‌خاطر مراحل اکتشافاتی و ۲۵ سال نیز به عنوان حق تولید مشترک به پتروبراس واگذار گردیده‌است.
حضور پتروبراس در این کشور از ژانویه سال ۲۰۰۶ و به دست آوردن ۵۰٪ سهم از بلوک نفتی شماره یک در گینه استوایی شروع شد. بلوک شماره یک از پتانسیل خوبی برای تولید نفت برخوردار بوده و در منطقه‌ای به‌وسعت بیش از ۴۲۵۰ کیلومتر مربع و در اعماق ۵۰۰ تا ۲۲۰۰ متری زیر دریا قرار دارد.
گفته می‌شود که اگر مراحل حفاری در این بلوک به خوبی پیش رود، تولید نفت از این بلوک از اوایل دهه آینده آغاز خواهد شد. پیش‌بینی شرکت پتروبراس، این است که در منطقه آفریقای غربی، فعالیت‌های تحقیقاتی و اکتشافاتی نفت در آب‌های عمیق و بسیار عمیق زیر دریا، افزایش داشته باشد.
شرکت پتروبراس برزیل و شرکت پتروناس مالزی به‌طور مشترک در عملیات اکتشافاتی نفت در یک بلوک نفتی که در دهانه رودخانه زامبیزی قرار دارد، همکاری دارند.
همچنین در سال ۲۰۰۷ میلادی، شرکت پتروبراس تفاهم نامه‌ای را با سازمان ملی منابع هیدروکربنی موزامبیک (ئی‌ان‌اچ) امضاء کرده‌است که در حوزه‌های نفت و گاز موزامبیک که در خشکی و در دریا هستند، دست به فعالیت‌های اکتشافاتی بزند. در همین تفاهم‌نامه توافق شده‌است تا شرکت پتروبراس بتواند در زمینه سوخت زیستی یا بیودیزل نیز، به فعالیت‌های تحقیقاتی و تولیدی بپردازد.
در واقع دولت موزامبیک علاقه‌مند است تا با ایجاد تأسیسات لازم از گیاه روغنی موسوم به Jatrofa که به‌وفور در این کشور رشد می‌کند، روغن کشی کرده و بموازات آن از گیاه نیشکر نیز برای تولید الکل اتانول استفاده نماید.
شرکت پتروبراس در سال ۲۰۰۷ از طریق شرکت نفت ادیسون موفق شد، معادل ۴۰٪ درصد از مجموع ۹۵٪ درصد از حق شرکت ادیسون در تولید نفت از یک بلوک نفتی مستقر در سنگال را به دست آورد. این بلوک به وسعت ۷٫۲۹۴ کیلومتر مربع بوده و در اعماق ۱۵۰ تا ۳۰۰۰ متری زیر دریا قرار دارد. ۵٪ درصد باقی‌مانده نیز متعلق به شرکت دولتی پتروسن سنگال می‌باشد. همکاری با دولت سنگال، بخشی از سیاست شرکت پتروبراس برای افزایش حضور خود در غرب، همچنین سراسر قاره آفریقا می‌باشد.
بیشتر فعالیت شرکت پتروبراس، در پاراگوئه در زمینه توزیع و عرضه گریس و روغن‌های صنعتی، یا روغن موتور است و به‌همین منظور در سال ۲۰۰۶ مبادرت به خرید ۱۵۸ جایگاه پمپ بنزین از شرکت نفتی رویال داچ شل در کشور پاراگوئه کرد.
در کنار روغن‌های صنعتی، شرکت پتروبراس در برخی از فرودگاه‌های این کشور، سوخت هواپیما عرضه می‌کند. موقعیت جغرافیایی پاراگوئه و نزدیکی آن به آرژانتین و بولیوی، همچنین مجاورت آن با برزیل، باعث شده‌است تا توجه ویژه‌ای پتروبراس به پاراگوئه داشته باشد و از حضور خود در این کشور استفاده کند تا نه تنها جایگاه خود در آمریکای جنوبی را ارتقاء دهد، بلکه این شرکت در صدد است تا سال ۲۰۱۵ میلادی به عنوان یک تأمین‌کننده اصلی در بازار روغن‌های صنعتی کل منطقه آمریکای جنوبی مطرح شود.
شرکت پتروبراس با خرید ۵۵٪ درصد از سهام شرکت اروگوئه کانکتا، در پی توزیع و پخش فراورده‌های نفت و گاز در سراسر اروگوئه می‌باشد. این شرکت در سال ۲۰۰۶ نیز مبادرت به خرید ۸۹ جایگاه پمپ بنزین از شرکت نفت شل کرده و از آن به بعد عرضه و فروش انواع روغن ماشین و حتی سوخت هواپیما را نیز به فعالیت‌های خود اضافه کرد.
شرکت پتروبراس در سال ۲۰۰۶ اقدام به خرید ۶۶٪ درصد از سهام شرکت گاسبا اروگوئه کرد. شرکت مذکور در زمینه توزیع گاز طبیعی فعالیت دارد و از سال ۲۰۰۷ به شرکت گاز مونته‌ویدئو تغییر نام داد. لازم است ذکر شود که قرارداد فوق تا سال ۲۰۲۴ اعتبار دارد.
قدیمی‌ترین فعالیت برون مرزی شرکت پتروبراس به سال ۱۹۷۲ و ایجاد شرکت براس‌پترو در کلمبیا بازمی‌گردد. در واقع پس از آن بود که همکاری با خاورمیانه در اولویت کاری شرکت پتروبراس قرار گرفته و به فعالیت خود در کلمبیا پایان داد.
در سال ۱۹۸۶ بود که بار دیگر شرکت پتروبراس جهت انجام فعالیت‌های اکتشافاتی به کلمبیا بازگشت و در دهه ۱۹۹۰ با خریدن دارایی‌های شرکت اکسون در اروگوئه و شرکت لاس‌مو، دامنه حضور خود را توسعه داد و از آن به بعد حضور پتروبراس در کلمبیا همچنان افزایش یافته و در حال حاضر این شرکت در عملیات اکتشافی و توسعه‌ای ۱۴ بلوک نفتی دارای امتیاز می‌باشد، که از این تعداد پتروبراس عملیات ۹ بلوک را انجام می‌دهد.
به عنوان مثال می‌توان گفت که یکی از این بلوک‌های نفتی بلوک ۲۳۰۰۰ کیلومتر مربعی میدان نفتی تایرونا می‌باشد که در اعماق ۳۰۰۰ متری دریای کارائیب بوده و با مشارکت شرکت‌های اکسون‌موبیل و اکوپترول انجام می‌شود. همچنین میدان نفتی گواندا است که عملیات اجرایی آن به‌عهده پتروبراس بوده و در آن کمپانی‌های نکسن، اکوپترول و ویلاریکا نورته مشارکت دارند.
این شرکت در دو بلوک دیگر در کشور کلمبیا حضور دارد، که عملیات بهره‌برداری از آن‌ها کاملاً توسط پتروبراس اداره می‌شود. پنج بلوک نفتی دیگر نیز وجود دارد که پتروبراس تنها در آن‌ها دارای امتیاز بوده و عملیات آن‌ها توسط شرکت‌های دیگر انجام می‌شود.
بلوک‌های Vale Superior(Basin of the Magdalena River), Tierra Negra و Villanueva از جمله پنج بلوک فوق هستند. در حال حاضر مجموع سهم شرکت پتروبراس از تولید نفت در کلمبیا معادل ۱۶٫۰۰۰ بشکه نفت در روز می‌باشد. مالکیت و اداره ۴۸ جایگاه سوخت اتومبیل و نیز ۱۴ فروشگاه لوازم مصرفی خودرو در بوگوتا، پایتخت کلمبیا و مناطق اطراف آن، یک کارخانه تولید روغن در منطقه پنتا آرمادا و یک پایانه نفتی در منطقه سانتا مارتا نیز از دیگر مراکزی است که شرکت پتروبراس از کمپانی رویال داچ شل خریده و به سرمایه‌های خود در کلمبیا افزوده‌است.
بر اساس گزارش بانک جهانی در مورد سهولت انجام فعالیت تجاری شهرهای برزیل با یکدیگر متفاوت هستند:Doing Business in Brazil در مورد هزینه ثبت اموال، شهرهای برزیل بهتر عمل می‌کنند. اما با وجود اعمال مقرراتی مشابه در سرتاسر برزیل، مدت زمانی که صرف نقل و انتقال مالکیت اموال می‌شود متفاوت است.
بر اساس استانداردهای بین‌المللی برزیل دارای نهمین اقتصاد بزرگ جهان است (رجوع شود به: فهرست اسامی کشورهای جهان بر اساس میزان تولید ناخالص داخلی). برزیل یکی از معدود کشورهای جهان است که محصولات دارای فناوری بالا همچون هواپیما تولید می‌کند (رجوع شود به: امبرائر).
برزیل که یکی از کشورهای اصلی گروه ۲۰ است، اخیراً در حال افزایش میزان نفوذ خود در مذاکرات اقتصادی جهان است. گرچه اقتصاد برزیل در حال پیشرفت است و از اهمیت بسیاری در منطقه برخوردار است، اما مشکلات کاغذبازی، فساد، فقر و بی‌سوادی هنوز مهم‌ترین موانع بر سر راه توسعه این کشور هستند.
مردم برزیل جمعیت ساکن کشور برزیل هستند که در قاره آمریکای جنوبی واقع شده‌است. برزیلی‌ها عمدتاً پرتغالی زبان بوده و به گویش برزیلی این زبان تکلم می‌کنند. تار مردم برزیل آمیخته از اقوام بومی برزیلی و مهاجران اروپایی است. همچنین اقلیت قابل توجهی از آفریقایی‌تبارها در برزیل بسر می‌برند که از دوران برده‌داری تا کنون در این کشور بوده‌اند. در برزیل غیر از این اقوام اقلیتی از عرب‌های مهاجر نیز وجود دارد. بیشتر برزیلی‌ها مسیحی کاتولیک هستند.
مردم شمال آسیا در سه دوره به قاره آمریکا گام گذاشتند. سرخ‌پوستان برزیل احتمالاً نوادگان نخستین دور از مهاجران شمال آسیا هستند که ۹۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح به برزیل پا گذاشتند. گروه‌های اصلی بومی‌های برزیل عبارت بودند از توپی-گووارانی، جه، آراواکس و کارائیبا
مهاجرت اروپائیان به برزیل در قرن شانزدهم و با مهاجرت گسترده پرتغالی‌ها آغاز شد. در دو قرن اول استعمار، ۱۰۰٬۰۰۰ پرتغالی وارد برزیل شدند که می‌توان گفت به‌طور متوسط سالانه ۵۰۰ نفر از پرتغال به برزیل مهاجرت کرده‌اند. در قرن هجدهم، ۶۰۰٬۰۰۰ پرتغالی وارد برزیل شدند که می‌توان گفت به‌طور متوسط سالانه ۱۰٬۰۰۰ نفر از پرتغال به برزیل مهاجرت کرده‌اند. نخستین منطقه برزیل که پرتغالی‌ها در آن اسکان یافتند شمال شرقی این کشور بود. دیری نپایید که استعمارگران در منطقه جنوب شرقی برزیل اسکان یافتند. پرتغالی‌ها در قرن هجدهم در مرکز برزیل اسکان یافتند. پرتغالی‌ها تنها گروه نژادی بودند که در سرتاسر برزیل پراکنده شدند.
جمعیت سرخ‌پوستان آمریکا (بین ۳ تا ۵ میلیون نفر) در جمعیت پرتغالی‌ها حل شده‌است. ماملوکوها (یا کابوکلوها که حاصل اختلاط سفیدپوستان و سرخ‌پوستان) همواره در بسیاری از نواحی برزیل پراکنده بوده‌اند.
یک گروه قومی مهم دیگر نیز به عنوان برده به برزیل پا گذاشتند. آفریقاییان در دهه ۱۵۳۰ برای برطرف کردن کمبود نیروی کار در برزیل به این کشور وارد شدند. در آغاز بیشتر آنها از گینه به برزیل وارد می‌شدند. پس از آن در قرن هجدهم، بیشتر بردگانی که به برزیل وارد شدند اهل آنگولا و موزامبیک بودند، گرچه بیشتر بردگان باهیا اهل نیجریه بودند. تا پایان دوره انتقال برده به برزیل یعنی تا سال ۱۸۵۰، بین ۳ تا ۵ میلیون نفر از آنها به برزیل وارد شدند—که این مقدار ۳۷ درصد از کل بردگانی را که از آفریقا به قاره آمریکا منتقل شده بود تشکیل می‌داد.
هجوم مهاجران به برزیل دراواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم رخ داد. بین ۱۸۷۰ و ۱۹۳۰، بیش از ۵ میلیون مهاجر به برزیل وارد شدند. این مهاجران به دو گروه تقسیم می‌شوند: برخی از این مهاجران به جنوب برزیل فرستاده شدند تا به عنوان کشاورزان خرده‌پا در این منطقه شروع به فعالیت کنند. با این وجود، بخش عمده مهاجران به جنوب شرقی برزیل ارسال شدند تا در مزارع قهوه مشغول به کارشوند. مهاجرانی که به جنوب برزیل ارسال شدند بیشتر آلمانی‌تبار (از سال ۱۸۲۴ اهالی راینلند پالاتینیت، پومرانیا، هامبورگ، وستفالیا و غیره) و ایتالیایی‌تبار (از سال ۱۸۷۵، بیشتر از ونتو و لومباردیا) بودند. در جنوب، مهاجران اقدام به تشکیل جوامع انسانی کردند، که امروزه هنوز، با سرزمین مادری خود ارتباطات فرهنگی مستحکمی دارند. در جنوب شرقی برزیل بیشتر مهاجران ایتالیایی‌تبار (بیشتر اهل ونتو، کامپانیا، کالابریا و لومباردیا)، پرتغالی‌تبار (بیشتر اهل بیرآلتا، استان مینهو و آلتوتراسومونتس)، اسپانیایی‌تبار (بیشتر اهل گالیسیا و اندلس)، ژاپنی (بیشتر اهل هونشو و اوکیناوا) و اعراب (از لبنان و سوریه) بودند.
به گفته Memorial do Imigrante، بین سال‌های ۱۸۷۰ و ۱۹۵۳، برزیل حدود ۵/۵ میلیون مهاجر جلب کرد، که از این تعداد ۱٬۵۵۰٬۰۰۰ نفر ایتالیایی، ۱٬۴۷۰٬۰۰۰ نفر پرتغالی، ۶۵۰٬۰۰۰ نفر اسپانیایی، ۲۱۰٬۰۰۰ نفر آلمانی، ۱۹۰٬۰۰۰ نفر ژاپنی، ۱۲۰٬۰۰۰ نفر لهستانی و ۶۵۰٬۰۰۰ نفر از دیگر ملیت‌ها بودند.
بیشتر جمعیت برزیل در طول ساحل این کشور مستقر شده‌است، و تراکم جمعیت در مرکز این کشور کمتر است. بیشتر ساکنان ایالات جنوبی را اروپاییان تشکیل می‌دهند، در حالیکه بیشتر ساکنان شمال و شمال‌شرقی برزیل را افرادی تشکیل می‌دهند که حاصل اختلاط چند نژاد (سرخ‌پوستان، آفریقاییان و اروپاییان) بودند.
بر اساس قانون اساسی برزیل مصوب ۱۹۸۸، نژادگرایی از جرایمی است که فرد مرتکب آن نمی‌تواند به قید ضمانت آزاد شود و حتماً باید به زندان افکنده شود. با این جرم شدیداً برخورد خواهد شد.
بر اساس سرشماری IBGE در سال ۲۰۰۰ برزیل متشکل از:
پرتغالی تنها زبان رسمی برزیل است. این زبان که در برزیل با گویش برزیلی زبانی است که تمام جمعیت برزیل به آن سخن می‌گویند و تنها زبانی است که در مدارس، روزنامه‌ها، رادیو، تلویزیون و برای تمامی گروه‌های تجاری و اداری مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر این، برزیل تنها کشور پرتغالی‌زبان در قاره آمریکاست، که بدین ترتیب زبان پرتغالی یکی از مهم‌ترین بخش‌های هویت ملی برزیل است. زبان پرتغالی که در برزیل به آن سخن می‌گویند به صورت مستقل از زبان مادری اروپایی تحول یافنه، و این زبان در مقایسه با زبانی که در پرتغال بدان سخن می‌گویند دچار تغییرات آوایی کمتری شده‌است، بنابراین همواره گفته می‌شود که زبان کاموها، که در قرن شانزدهم می‌زیستند، بیشتر شبیه برزیلی امروز بوده، تا زبانی که امروزه در پرتغال بدان سخن می‌گویند و در نتیجه آثار ادبی کاموها زمانی که به برزیلی خوانده شود کاملتر است. زبان پرتغالی برزیل تأثیرات چشمگیری از زبان سرخ‌پوستان و آفریقاییان و نیز همگون‌سازی‌های متعدد زبان ایتالیایی پذیرفته‌است. عموماً، گویشوران هر گونه زبانی می‌توانند همدیگر را درک کنند، اما اختلافات متعدد واج‌ شناختی، واژگانی و خطی میان این گونه‌ها وجود دارد.
بسیاری از زبان‌های سرخ‌پوستان در جوامع بومیان، خصوصاً در شمال برزیل تکلم می‌شود. گرچه بسیاری از این جوامع تماس‌های مهمی با پرتغالی دارند، امروزه انگیزه‌هایی برای تدریس زبان‌های بومی وجود دارد.
نوادگان مهاجران که اغلب دو زبانه هستند نیز در جوامع کوچک روستایی در جنوب برزیل به زبان‌های دیگر سخن می‌گویند. مهم‌ترین آنها عبارت‌اند از گویش‌های آلمانی برزیلی، همچون ریوگرندنسر، هانشروکیش و زبان پامرانین، و نیز تالیان، بر اساس زبان ونیزی ایتالیا. در شهر سائوپائولو، در محلات مهاجرنشینی همچون لیبرداد افرادی به زبان ژاپنی تکلم می‌کنند.
زبان انگلیسی به‌طور رسمی در مدارس برزیل تدریس می‌شود اما شمار معدودی از مردم برزیل قادر به تکلم به زبان انگلیسی هستند. برخی از گویشوران پرتغالی تا حدودی به خصوص در مناطق مرزی آرژانتین، پاراگوئه و اوروگوئه قادر به درک زبان اسپانیایی هستند.
گرچه برزیل یک کشور وسیع و دارای منابع فراوان و اقتصادی قدرتمند است، در این کشور در حال حاضر حدود ۲۲ میلیون نفر در فقر مطلق به سر می‌برند. این رقم با در نظر گرفتن شمار افرادی که در فقر نسبی زندگی می‌کنند به ۵۳ میلیون نفر (۳۰ درصد از کل جمعیت کشور) می‌رسد که با حقوقی زندگی می‌کنند که برای نیازهای اولیه آنان نیز ناکافی است. این یک مسئله مهم است، و تا حدودی از نابرابری اقتصادی کشور نشات می‌گیرد، که بر اساس شاخص ضریب همبستگی گینی یکی از بالاترین نابرابری‌های اقتصادی در جهان تلقی می‌شود.
فقر در برزیل بیشتر در قالب مناطق فقیرنشین تجلی پیدا می‌کند، که به صورت شمار بسیاری از نواحی فقیرنشین در مناطق مختلف شهری و نیز در مناطق دورافتاده شهری که دارای نرخ پایین توسعه اقتصادی و اجتماعی هستند نمودار می‌شود.
همچنین مناطق مختلف از نظر میزان ثروت و رفاه با یکدیگر متفاوت هستند. در حالیکه شمال‌شرقی‌ترین منطقه برزیل دچار مشکلات مزمن ناشی از آب و هوای نیمه خشک مناطق مرکزی است، که خشکسالی‌های ادواری آن زندگی میلیون‌ها نفر را تحت تأثیر قرار داده‌است، شهرهای بسیاری در جنوب و جنوب‌شرقی دارای استانداردهای اجتماعی اقتصادی نظیر کشورهای پیشرفته جهان هستند.
لوئیز ایناسیو لولا دا سیلوا، رئیس‌جمهوری پیشین برزیل، جدیدترین تلاش برای حل این مشکلات را از طریق پیشنهاد برنامه رفع گرسنگی (فوم صفر) انجام داده، و بودجه شماری از برنامه‌های توزیع ثروت را که پیش‌تر ایجاد شده بودند افزایش داد، اما هنوز در مورد کارایی این رویکردها بحث و اختلاف‌نظر بسیاری وجود دارد.
به علاوه، حدود ۱۶ میلیون برزیلی به‌طور رسمی بی‌سواد تلقی می‌شوند.
شبیه‌ساز فراگیر مدار یک نرم‌افزار شبیه‌ساز مدارات الکترونیک است که به صورت متن‌باز تحت اجازه‌نامه عمومی همگانی گنو منتشر شده‌است. این نرم‌افزار به شما این امکان را می‌دهد که مدارات خود را به وسیلهٔ یک واسط گرافیکی کاربر رسم کنید و رفتار سیگنال‌کوچک، سیگنال‌بزرگ و اغتشاش آن را شبیه‌سازی کنید. شبیه‌سازی‌های دیجیتال نیز به وسیلهٔ وریلاگ (Verilog) یا وی اچ دی ال (VHDL) پشتیبانی می‌شود.
Qucs از یک مجموعه در حال رشد قطعات آنالوگ و دیجیتال از جمله زیر-مدارات اسپایس (SPICE) پشتیبانی می‌کند.
Qucs از تعداد زیادی برنامه مستقل تشکیل شده‌است که به وسیلهٔ GUI (رابط کاربری گرافیکی) با یکدیگر تعامل دارد. از جمله:
علاوه بر این‌ها GUI دیگر ابزارهای EDA را نیز راه‌اندازی می‌کند. برای شبیه‌سازی‌های دیجیتال (بوسیلهVHDL) از برنامه FreeHDL استفاده شده‌است؛ و برای بهینه‌سازی‌های مدار ASCO پیکربندی و راه‌اندازی می‌شود.
تحلیل بنیادین (یا تحلیل پایه‌ای) یکی از روش‌های تحلیل بازار سرمایه و پیش‌بینی قیمتها است. در اصل پیش‌بینی قیمت به دو روش اصلی امکان‌پذیر است:
تحلیل تکنیکال سعی در پیش‌بینی قیمت سهم در آینده با توجه به قیمت‌های آن در گذشته دارد. این نوع از تحلیل بیشتر کاربرد کوتاه مدت داشته و برای افرادی توصیه می‌گردد که زمان‌های بیشتری را در بازار سرمایه هستند.