moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اما بازی در سینما را قبل از تئاتر و از سال ۱۳۳۰ آغاز کرده بود. نخستین فیلم‌اش در آن سال، «پریچهر» به کارگردانی فضل‌الله بایگان، براساس داستانی نوشتهٔ محمد حجازی (مطیع‌الدوله)، بود و در آن با عصمت صفوی، رقیه چهره‌آزاد، ایران دفتری و علی تابش همبازی بود. فخری پازوکی بعد از این فیلم تا سیزده سال در فیلم‌ها ظاهر نشد تا اینکه در سال ۱۳۴۳ در فیلم «گناه من چیست» به کارگردانی گرجی عبادیا بازی کرد. وی در فیلم « آقای هالو» به کارگردانی داریوش مهرجویی و دههٔ ۱۳۵۰ در فيلم‌های «عمو یادگار» به کارگردانی پرویز کاردان، «چشمه» به کارگردانی آربی اوانسیان، «هیچکی بابا نمیشه» به کارگردانی داریوش کوشان، «هم‌قسم» به كارگردانی مهدی رئیس‌فیروز و چند مجموعه تلویزیونی بازی كرد. در سال‌های پس از انقلاب هم يكی از نقش‌های اصلی مجموعهٔ تلويزيونی «شاه‌دزد» به کارگردانی احمد نجیب‌زاده را برعهده گرفت.فرهنگ مجموعه تلویزیونی‌های تلویزیونیِ ایران از آغاز تا امروز؛ ماهنامۀ سینمایی "فیلم"، شمارۀ ۲۴۵، ۱۵ آذر ۱۳۷۸ در سال ۱۳۶۸ نیز در فیلم «وسوسه» به کارگردانی جمشید حیدری در کنار رضا رویگری و نیکی کریمی حضور داشت. آخرين كار وی، مجموعهٔ تلويزيونی «آرایشگاه زیبا» به کارگردانی مرضیه برومند بوده است.
فخری پازوکی در ۱۹ بهمن ۱۳۷۰ در تهران درگذشت.
زنان در لائوس () مدت‌هاست که در جامعه و سیاست مشارکت فعال داشته‌اند، تحول اجتماعی و توسعه را پیش می‌برند، در دنیای تجارت فعال شده‌اند و به عنوان پرستار و تولیدکننده غذا در ارتش خدمت می‌کنند. به دلیل مدرن شدن و ریشه کن کردن روستاها، زنان لائوس سبک زندگی جدیدی را آغاز کرده‌اند که با آرمان‌های سنتی لائوس بیگانه است.Burke, Andrew and Justine Vaisutis.
طبق قانون اساسی لائوس، زنان از نظر قانونی با مردان لائوسی برابر هستند. آنها حق رای و ارث دارند. در عمل، نقش و جایگاه زنان در جامعه لائوس اغلب به وابستگی قومی بستگی دارد.Burke, Andrew and Justine Vaisutis. در برخی موارد، مانند وضعیت زنان لائولوم، به کوچک‌ترین دختر اغلب وظیفه مراقبت از والدین سالخورده در ازای مزایای ارث مانند زمین و تجارت محول می‌شود.
پس از دریافت ارث، دختر کنترل مستقیمی بر زمین یا تجارت به دست نمی‌آورد، زیرا شوهرش دارای قدرت اجرایی در چنین مواردی است.Burke, Andrew and Justine Vaisutis. سایر زنان از اقوام مختلف چیزی به ارث نمی‌برند. در سال ۱۹۹۳، دولت لائوس برنامه ای را برای نقشه‌برداری و مالکیت زمین ایجاد کرد که اسماً برای مالکان زن سودمندتر بود. قوانینی ملی که مردان و زنان لائوس را به عنوان «به‌طور مساوی حق دارند دارایی داشته باشند» اعلام شد، از جمله قانون خانواده اعلام کرد که «هر گونه اموال خریداری شده در طول ازدواج به عنوان دارایی مشترک تلقی می‌شود».Module 10 - The Lao People’s Democratic Republic: Preserving Women’s Rights in Land Titling, worldbank.org
بسیاری از زنان روستایی لائوس نقش‌های نیمه رسمی مختلفی را در جوامع خود بر عهده می‌گیرند، از جمله صنایع دستی، بازرگانی، بهداشت عمومی، و آموزش، علاوه بر نقش‌های سنتی خود به عنوان خانه‌دار و مراقب کودکان. در شهرها و در سطح دولتی، زنان لائوس، به ویژه در مناصب سطح بالا، کمتر حضور دارند. از نظر دستمزد، زنان معمولاً حقوق کمتری نسبت به مردان دریافت می‌کنند.Burke, Andrew and Justine Vaisutis.
در ارتباط با بودیسم لائوسی و باورهای سنتی، به بسیاری از زنان لائوس آموزش داده شده‌است که تنها پس از تولد دوباره به عنوان مرد می‌توانند به نیروانا دست یابند.Burke, Andrew and Justine Vaisutis.
دختران لائوسی کمتر از پسران در مدارس ثبت نام می‌کنند."The world's women, 2000: trends and statistics". پس از جنگ جهانی دوم، بسیاری از زنان، مانند ابریشم بافان جمعیت بای‌های، به‌طور فزاینده ای به کار دستی غیر ماهر مشغول شدند. علیرغم اینکه به‌طور متوسط سواد و تحصیلات کمتری نسبت به مردان دارند (۶۳ درصد از زنان لائوسی می‌توانند بخوانند و بنویسند، در مقایسه با ۸۳ درصد مردان)،"CIA World Factbook 2011: Laos" Central Intelligence Agency زنان لائوس به‌طور فزاینده ای به عنوان تأمین کننده هزینه‌های اولیه واحدهای خانواده خود، به ویژه در مناطق روستایی، تبدیل شدند.
در دهه‌های اخیر، زنان لائوس از برنامه‌های سرمایه‌گذاری خرد که توسط سازمان‌هایی مانند انجمن توسعه‌دهندگان اقتصادی اجتماعی (SEDA) ارائه شده‌اند، بهره‌مند شده‌اند. در چنین برنامه‌هایی، زنان در زمینه ایجاد مشاغل، مدیریت کسب و کار، تهیه مواد، تولید انبوه، مذاکره قیمت برای محصولات، مدیریت مالی، استراتژی‌های بازاریابی، مهارت‌های نوشتاری، برنامه‌ریزی تجاری و تصمیم‌گیری آموزش می‌بینند. هدف از این کار کمک به زنان در توانمند شدن و به دست آوردن «ثبات مالی» است.Halligan, Charlotte.
سازمان دیگری که در آموزش زنان دخیل است، مرکز توسعه زنان معلول لائوس است، مؤسسه ای که زنان معلول و کم توان لائوسی را آموزش می‌دهد. مرکز توسعه زنان معلول لائوس توسط "چانپنگ سیویلا" تأسیس شد و قبل از گسترش در سال ۲۰۰۲ عمدتاً به عنوان مجموعه کارگاهی فعالیت می‌کرد.Kemp, Melody. گروه مشابه دیگری که بر حقوق، توانمندسازی و سلامت زنان لائوس تمرکز دارد، کمیته پیشرفت زنان در استان سیابوری است.Sayaboury to focus on improve the public health service for women, In Health, Women's Rights, Archive for the ‘Women’s Rights’ Category, April 20–21, 2011
زنان لائوس در سال ۱۹۵۸ حق رای و نامزد انتخابات را به دست آوردندFemale candidates for National Assembly election promoted , In Women's Rights, March 29–30, 2011 آنها کماکان در دولت در سطوح محلی و ملی حضور ندارند.Burke, Andrew and Justine Vaisutis. در دهه‌های اخیر، زنان پیشروی چشمگیری در عرصه سیاست داشته‌اند. در سال ۱۹۹۷، Onechanh Thammavong یکی از معاونان رئیس مجلس ملی لائوس شد.Female candidates for National Assembly election promoted , In Women's Rights, March 29–30, 2011 در مارس ۲۰۱۱، مجلس ملی، سمیناری را برای چهل و هفت نامزد زن پیش از هفتمین انتخابات عمومی لائوس در آوریل ۲۰۱۱، به منظور القای «وظایف مهم نهاد قانونگذاری ملی» در زنان فراهم کرد.
زنان در استرالیا () به نقش و حضور جمعیتی و فرهنگی زنان در استرالیا اشاره دارد. زنان استرالیایی در بسیاری از زمینه‌ها به توسعه این کشور کمک زیادی کرده‌اند. از لحاظ تاریخی، یک سوگیری مردانه بر فرهنگ استرالیا حاکم بوده‌است. از سال ۱۹۸۴، "قانون تبعیض جنسی ۱۹۸۴" تبعیض جنسیتی را در سراسر استرالیا در طیف وسیعی از زمینه‌های زندگی عمومی، از جمله کار، محل اقامت، تحصیل، ارائه کالاها، امکانات و خدمات، فعالیت‌های سازمان‌ها و اداره امور اجتماعی ممنوع کرده‌است. اگرچه برخی نابرابری‌های باقی مانده هنوز پابرجا هستند. استرالیا در سال ۲۰۱۷ توسط گروه تحقیقاتی New World Wealth به عنوان امن‌ترین کشور جهان برای زنان شناخته شد.
استرالیا در سال ۱۷۸۸ به عنوان مستعمره تأسیس شد. جمعیت آن عمدتاً مرد بودند، بین سال‌های ۱۷۸۸ و ۱۷۹۲، حدود ۳۵۴۶ مرد و ۷۶۶ زن در سیدنی حضور داشتند. این عدم تعادل شدید جنسیتی مشکلات اجتماعی زیادی ایجاد کرد. برخی از زنان به دلیل شرایط اقتصادی و عدم تعادل جنسیتی به تن‌فروشی می‌پرداختند. دولت‌های استعماری مشتاق رسیدگی به عدم تعادل جنسیتی بودند. اولین تلاش برای جبران این عدم تعادل، سفر لیدی جولیان بود، کشتی‌ای که فقط برای حمل محکومان زن به نیو ساوت ولز اجاره شده بود، اما در این سفر بدنام شد و به آن لقب «فاحشه‌خانه شناور» داده شد. مردان اروپایی نیز کالاهای اروپایی را با خدمات جنسی زنان بومی مبادله می‌کنند.
زنان در دوران استعمار نقش مهمی در آموزش و رفاه داشتند. الیزابت مک کواری، همسر فرماندار مک کواری، به رفاه زنان زندانی علاقه‌مند بود. الیزابت مکارتور هم عصر او نیز به دلیل «قدرت زنانه» خود در کمک به ایجاد صنعت پشم مرینوس استرالیا در طول غیبت اجباری همسرش جان ماکارتور پس از شورش رام مورد توجه قرار گرفت. خواهران کاتولیک خیریه در سال ۱۸۳۸ به ارائه مراقبت‌های در یک زندان زنان، بازدید از بیمارستان‌ها و مدارس و ایجاد شغل برای زنان محکوم پرداختند. آنها بیمارستان‌هایی را در چهار ایالت شرقی تأسیس کردند، که با بیمارستان سنت وینسنت، سیدنی در سال ۱۸۵۷ به عنوان یک بیمارستان رایگان برای همه مردم، به ویژه برای فقرا، شروع شد. بسیاری دیگر از راهبه‌های ایرلندی بیمارستان‌ها و مدارسی تأسیس کردند. کارولین چیشولم (۱۸۰۸–۱۸۷۷) یک پناهگاه زنان مهاجر تأسیس کرد و در دهه ۱۸۴۰ برای رفاه زنان در مستعمرات کار کرد. تلاش‌های بشردوستانه او بعداً باعث شهرت او در انگلستان شد و تأثیر زیادی در دستیابی به حمایت از خانواده‌های مستعمره داشت. جان بد پولدینگ، اولین اسقف کاتولیک سیدنی، در سال ۱۸۵۷ یک گروه راهبه استرالیایی به نام خواهران سامری خوب را برای کار در آموزش و امور اجتماعی تأسیس کرد. خواهران سنت جوزف در استرالیای جنوبی توسط سنت مری مک کیلوپ و پدر جولیان تنیسون وودز در سال ۱۸۶۷ تأسیس شد. مک کیلوپ در سراسر استرالیا سفر کرد و مدارس، صومعه‌ها و مؤسسات خیریه تأسیس کرد. او در سال ۲۰۱۰ توسط بندیکت شانزدهم به عنوان قدیس شناخته شد و اولین استرالیایی بود که توسط کلیسای کاتولیک مورد تجلیل قرار گرفت.
استرالیا در اواخر قرن نوزدهم در ایجاد حق رای زنان در جهان پیشتاز بود. زنان دارای مالکیت در استرالیای جنوبی در انتخابات محلی (اما نه انتخابات پارلمانی) در سال ۱۸۶۱ رای دادند. هنریتا داگدیل اولین انجمن حق رای زنان استرالیایی را در ملبورن در سال ۱۸۸۴ تشکیل داد. زنان در سال ۱۸۹۵ واجد شرایط رای دادن به پارلمان استرالیای جنوبی شدند. این اولین قانونی در جهان بود که به زنان اجازه می‌داد در انتخابات مناصب سیاسی نیز شرکت کنند و در سال ۱۸۹۷، کاترین هلن اسپنس اولین نامزد سیاسی زن برای مناصب سیاسی شد که ناموفق بود. او به عنوان نماینده کنوانسیون فدرال در مورد فدراسیون استرالیا در انتخابات شرکت کرد. . استرالیای غربی در سال ۱۸۹۹ حق رای را به زنان غیر بومی واجد شرایط اعطا کردConstitution Acts Amendment Act 1899 (WA), p.5 "et seq" at Museum of Australian Democracy
سقط جنین در استرالیا تا سال ۱۹۶۹ در هر شرایطی غیرقانونی بود، تا زمانی که «حکم "منهنیت»" در پرونده «"آر در مقابل دیویدسون»" اعلام کرد که اگر سلامت جسمی یا روانی یا زندگی زن به خطر بیفتد، سقط جنین قانونی است. این اصل در سراسر استرالیا پذیرفته شده‌است. از سال ۲۰۱۹، سقط جنین در صورت تقاضا (تا حد معین) در تمام ایالت‌ها و مناطق استرالیا به جز استرالیای جنوبی قانونی بود. تخمین زده می‌شود که یک چهارم تا یک سوم زنان استرالیایی در طول زندگی خود سقط جنین خواهند کرد، و حق سقط جنین از حمایت مردمی قوی برخوردار است.
علیرغم اینکه در سال ۱۹۰۲ به زنان حق نامزدی در انتخابات فدرال داده شد، زنان در ۲۰ سال اول سیاست استرالیا تا زمان انتخاب ادیت کوان در سال ۱۹۲۱ در مجلس قانونگذاری استرالیای غربی حضور نداشتند، و نماینده فدرال نبودند. تا انتخابات فدرال ۱۹۴۳ که دوروتی تانگنی و انید لیون به ترتیب در سنا و مجلس نمایندگان انتخاب شدند. لیون اولین زنی شد که در وزارت رابرت منزیس در سال ۱۹۴۹ سمت کابینه داشت. اولین نخست‌وزیر زن استرالیا، جولیا گیلارد در سال ۲۰۱۰ منصوب شد
در اواخر قرن نوزدهم، زنان متأهل ابتدا حقوق مالکیت خود، شکایت، انعقاد قراردادها، مشمول قوانین ورشکستگی، مسئولیت بدهی‌های قرارداد شده قبل از ازدواج و نفقه را به دست آوردند. از فرزندانشان آنها همان حقوقی را که زنان مجرد در اختیار داشتند به دست آوردند. ایالت ویکتوریا "قانون دارایی زنان متأهل" را در سال ۱۸۸۴، نیو ساوت ولز در سال ۱۸۷۹ و ایالت‌های باقی مانده را بین سال‌های ۱۸۹۰–۱۸۹۷ تصویب کرد.
زنان در چاد () کشوری محصور در خشکی در آفریقای مرکزی، ستون اصلی اقتصاد عمدتاً روستایی آن هستند و تعداد آنها از مردان بیشتر است. چاد کشوری با شیوه‌های فرهنگی گوناگون و غنی مانند مسابقات زیبایی مردانه با داوری زنان است. علیرغم تعداد بیشتر آنها در جمعیت عمومی، زنان بسیار کمی در سمت‌های دولتی وجود دارند و برابری جنسیتی در چاد وجود ندارد. بانک جهانی چاد را سومین کشور بد آفریقا برای برابری جنسیتی می‌داند. علاوه بر این، تعداد کمی از زنان هستند که به تحصیلات عالی می‌رسند، و بسیاری از کسانی که مدرک دانشگاهی دریافت می‌کنند در خارج از کشور این کار را انجام می‌دهند.
زنان با تبعیض و خشونت روبرو هستند. ختنه زنان، اگرچه غیرقانونی است، اما هنوز به‌طور گسترده انجام می‌شود.Chad (2007) Freedom House. ازدواج کودکان و حاملگی نوجوانان معمولاً وجود دارد، اگرچه برخی از سیاست‌ها برای مبارزه با آنها اجرا شده‌است. قتل‌های فراقانونی، ضرب و شتم، شکنجه و تجاوز جنسی توسط نیروهای امنیتی و سایر سوء استفاده‌ها با مصونیت قضایی انجام می‌شوند."Chad" Country Reports on Human Rights Practices 2006.Chad: Events of 2006 Human Rights Watch.Annual Report: Chad Amnesty International. عفو بین‌الملل گزارش داده‌است که «ناامنی گسترده در شرق چاد عواقب شدیدی برای زنان داشته‌است که در جریان حملات به روستاها توسط شبه‌نظامیان جنجوید از سودان از نقض شدید حقوق بشر، از جمله تجاوز جنسی رنج می‌برند».
علیرغم تلاش‌های دولت، سطوح آموزشی کلی در پایان دهه اول استقلال پایین باقی ماند. در سال ۱۹۷۱ حدود ۹۹ درصد از زنان بالای پانزده سال نمی‌توانستند فرانسوی بخوانند، بنویسند یا صحبت کنند، که در آن زمان تنها زبان رسمی ملی بود. سواد به زبان عربی ۷٫۸ درصد بود. در سال ۱۹۸۲ نرخ کلی باسوادی حدود ۱۵ درصد بود.Chad country study.
مشکلات عمده مانع توسعه آموزش چاد از زمان استقلال شده‌است. بودجه آموزش و پرورش بسیار محدود بوده‌است. امکانات و پرسنل محدود ارائه آموزش کافی را برای سیستم آموزشی دشوار کرده‌است. ازدحام جمعیت بیش از حد یک مشکل عمده است. برخی از کلاس‌ها حدود ۱۰۰ دانش آموز دارند. در سال‌های پس از استقلال، بسیاری از معلمان دبستان فقط دارای مدارک ابتدایی بودند. در مقاطع بالاتر، وضعیت از این هم بدتر بود.Chad country study.
در سال ۲۰۰۴، ۳۹٫۶ درصد از کودکان ۵ تا ۱۴ ساله در مدرسه حضور داشتند. فرصت‌های آموزشی برای دختران، عمدتاً به دلیل سنت‌های فرهنگی، محدود است. تعداد دختران کمتری نسبت به پسران در دبیرستان ثبت نام می‌کنند که عمدتاً به دلیل ازدواج زودهنگام است. در سال ۱۹۹۹، حدود ۵۴٫۰ درصد از کودکانی که مدرسه ابتدایی را شروع کردند به کلاس ۵ رسیدند."Chad". "2005 Findings on the Worst Forms of Child Labor" .
چاد یک کشور مبدأ و مقصد برای کودکانی است که در معرض قاچاق انسان به ویژه شرایط کار اجباری و تن‌فروشی اجباری قرار دارند. مشکل قاچاق در کشور اساساً داخلی است و غالباً شامل این است که والدین در ازای وعده‌های آموزشی، کارآموزی، کالا یا پول، فرزندان را به بستگان یا واسطه‌ها می‌سپارند. فروش یا مبادله کودکان به بردگی غیرارادی خانگی یا گله داری به عنوان وسیله ای برای بقا توسط خانواده‌هایی استفاده می‌شود که به دنبال کاهش تعداد نان‌خور برای تغذیه هستند."Chad".
دختران کم سن و سال چاد در جستجوی کار به شهرهای بزرگتر سفر می‌کنند، جایی که برخی از آنها متعاقباً مورد تن‌فروشی قرار می‌گیرند. برخی از دختران برخلاف میل خود مجبور به ازدواج می‌شوند تا از سوی شوهرانشان به خدمتکاری غیرارادی خانگی یا کار در زمین‌های کشاورزی مجبور شوند. در دوره‌های گذشته، قاچاقچیان کودکان را از کامرون به مناطق نفتی چاد برای بهره‌برداری جنسی تجاری منتقل می‌کردند."Chad".
پس از کشته شدن رئیس‌جمهور ادریس دبی در ۲۰ آوریل ۲۰۲۱، کودتایی رخ داد که منجر به عزل مجلس ملی شد. حکومت نظامی حاکم اکنون مسئول وظایفی است که قبلاً توسط مجلس ملی انجام می‌شد. مجلس شورای ملی تا قبل از انحلال دارای ۱۸۸ نماینده بود که ۲۸ نفر از آنها زن بودند.
آدا سارا آدلر (۱۸۷۸–۱۹۴۶) محقق کلاسیک و کتابدار دانمارکی بود.
او بیشتر به خاطر نسخه انتقادی خود از دایرةالمعارف بیزانسی "سودا" (جلد ۵، ۱۹۳۸–۱۹۲۸)، که هنوز متن استاندارد را ارائه می‌دهد، معروف شده‌است.
آدلر در ۱۸ فوریه ۱۸۷۸، از دختر برتل دیوید آدلر و الیز یوهان، خواهرزاده فرانکل در فردریکسبر به‌دنیا آمد. خانواده او از موقعیت اجتماعی بالایی برخوردار بوده و مناسبات خانوادگی خوبی با یکدیگر داشتند. پدربزرگ او، دیوید باروخ آدلر، یک بانکدار و سیاستمدار ثروتمند بود. عمه او، الن آدلر بور، مادر نیلز بور و هارالد بور بود که آدا آدلر از طریق آنها با روان‌شناس دانمارکی ادگار روبین ارتباط داشت.
سارا آدلر تحصیلات اولیه‌اش را در مدرسه خانم استینبرگ و سپس مدرسه ن. زاهله گذراند، جایی که او در سال ۱۸۹۳ تاریخ یونان باستان را زیر نظر آندرس بیورن دراخمن آموخت. سپس به دانشگاه کپنهاگ رفت و در آنجا نزد دراخمن و همچنین پروفسور ویلهلم تامسن به مطالعه دین یونان باستان ادامه داد. او در سال ۱۹۰۶ پایان‌نامه کارشناسی ارشد خود را در مورد دین یونان باستان به پایان رساند و همچنین جایزه‌ای را از انجمن فیلولوژی تاریخی برای تحقیق در مورد اسطوره پاندورا دریافت کرد. در سال ۱۹۱۲ پس از پایان دوره کارشناسی ارشد، برای تحصیل به وین سفر کرد و در خلال تحصیلات در وین، چند مقاله در مورد دین یونان منتشر کرد.
آدلر بیشتر به‌خاطر نسخه انتقادی و استاندارد "سودا" که در ۵ جلد منتشر کرده بود (لایپزیگ، ۱۹۳۸–۱۹۲۸) معروف شده‌است. او همچنین مقالات متعددی را در "دایرةالمعارف واقعی" پائولی-ویسووا ارائه کرد. در سال ۲۰۱۶، انتشارات دانشگاه آکسفورد مجموعه‌ای از مقالات را برای تجلیل از دانشمندان کلاسیک زن منتشر کرد. فصل مربوط به آدلر توسط کاترین راث، سردبیر فعلی "پروژه سودا آنلاین" نوشته شده‌است. راث سهم اصلی آدلر در تحقیق "سودا" را به عنوان نوعی کار فهرست‌نویسی دقیق که در قرن نوزدهم به زنان اعطا شد اما در واقع برای امکان تحقیقات بیشتر بسیار مهم بود، توصیف می‌کند. اگرچه اکثریت عظیم فهرست‌نویسی علمی نیز در آن زمان توسط مردان انجام می‌شد.
محقق کلاسیک ویلیام کالدر، استاد بازنشسته کلاسیک در دانشگاه ایلینوی اربانا-شمپین، آدلر را «بزرگ‌ترین زنی که تا کنون زندگی کرده‌است» نامیده‌است. محقق کلاسیک آلمانی، اتو واینریش، که تقریباً در عصر آدلر زندگی می‌کرد، در سال ۱۹۲۹ اندکی پس از انتشار جلد اول، "نسخه سودا" را «"قابل تحسین»" نامید.
در سال ۱۹۱۶، یک فهرست از نسخه‌های خطی یونانی در کتابخانه سلطنتی دانمارک توسط آندرسون آدلر منتشر شد. این مجموعه توسط دانیل گوتیلف مولدنهاور، کتابدار ارشد در قرن هجدهم، گردآوری شده بود. آدلر متقاعد شده بود که برخی از نسخه‌های خطی موجود در آن، توسط مولدنهاور از کتابخانه‌های دیگر اروپایی به سرقت رفته است. در سال ۱۹۳۱، آدلر جایزه تاگیا برانت رجسلگات، جایزه دانمارکی برای دستاوردهای زنان در هنر و علم را دریافت کرد. در زمان مرگ، او پیشرفت قابل توجهی در به سمت اولین ویرایش ریشه شناسی اصیل داشت، پروژه‌ای که تحت هدایت کلاوس آلپرز ادامه داشت. آثار او در رم و فلورانس در سال‌های ۱۹۱۳ تا بهار ۱۹۱۴ و سال‌های بعد (۱۹۱۹ و ۱۹۲۰) در پاریس، ونیز، آکسفورد و فلورانس تکمیل شد.
زنان در یونان به نقش و جایگاه آنها که بر اساس موقعیت و ویژگی‌های زنان باستانی و کنونی در یونان از وقایع رخ داده در تاریخ یونان شکل گرفته‌است می‌پردازد.Scott, Michael. وضعیت زنان یونانی با شروع قرن بیستم دچار مشکل و پیشرفت بیشتری شده‌است. در سال ۱۹۵۲، آنها حق رای خود را دریافت کردند، که منجر به مشاغل و موقعیت‌های شغلی آنها در سمت‌های دولت یونان شد و حتی پس از ازدواج نیز توانستند حق ارث خود را حفظ کنند.Hitton, Shanti.
اگرچه اکثر زنان در یونان باستان فاقد حقوق سیاسی و برابر بودند، اما تا عصر باستان از آزادی خاصی برخوردار بودند. همچنین سوابقی از مالکیت زنان در دلفی، گورتین، تسالی، مگارا و اسپارت باستان وجود دارد که معتبرترین شکل مالکیت خصوصی در آن زمان بود. با این حال، پس از عصر باستانی، وضعیت زنان بدتر شد و قوانین مربوط به تفکیک جنسیتی اجرا شد.
زنان در آتن کلاسیک هیچ شخصیت حقوقی نداشتند و تصور می‌شد که بخشی از اویکو (خانوار) به ریاست "کیریوس" (صاحب) مذکر بودند. در جامعه آتن، اصطلاح حقوقی زن را "دامار" می‌شناختند، واژه‌ای که از ریشه به معنای «تسلیم کردن» یا «رام کردن» گرفته شده‌است.
زنان تا زمان ازدواج تحت قیمومت پدر یا دیگر خویشاوندان مرد بودند. پس از ازدواج، شوهر تبدیل به کیریوس یک زن شد. در حالی که میانگین سن ازدواج برای مردان حدود ۳۰ سال بود، میانگین سنی برای زنان ۱۴ سال بود. این سیستم به عنوان راهی برای اطمینان از اینکه دختران هنگام ازدواج هنوز باکره هستند، اجرا می‌شد. همچنین این امکان را برای شوهران فراهم می‌کرد تا انتخاب کنند که شوهر بعدی همسرشان قبل از مرگ او چه کسی خواهد بود. از آنجایی که زنان از انجام مراحل قانونی منع شده بودند، کریوها از طرف آنها این کار را انجام می‌دادند.
زنان آتنی حق مالکیت محدودی داشتند و به همین دلیل شهروند کامل به حساب نمی‌آمدند، زیرا شهروندی و استحقاق حقوق مدنی و سیاسی در رابطه با مالکیت و ابزار زندگی تعریف می‌شد. اگر سرپرست خانواری فوت می‌کرد که هیچ وارث مردی برای ارث بردن نداشته باشد، در این صورت یک دختر ممکن بود وارث موقت دارایی شود، که به عنوان اپیکلروس ("epikleros)" (تقریباً به وارث ترجمه شده‌است) شناخته می‌شود. برای اکثر زنان عادی شد که با یکی از اقوام نزدیک پدرش ازدواج کنند.
با این حال، زنان می‌توانستند از طریق هدایا، مهریه و ارث، حقوقی بر دارایی به دست آورند، اگرچه کیریوس او حق تصرف در اموال زن را داشت. زنان آتنی می‌توانستند قراردادی به ارزش کمتر از یک «"مدیمنوس" جو» (پیمانه‌ای از دانه) ببندند، که به زنان اجازه می‌داد تا به تجارت خرد بپردازند.
بردگان، مانند زنان، واجد شرایط شهروندی کامل در آتن باستان نبودند، اگرچه در شرایط نادری در صورت آزادی می‌توانستند شهروند شوند. تنها مانع دائمی برای شهروندی و در نتیجه حقوق کامل سیاسی و مدنی در آتن باستان جنسیت بود. هیچ زنی هرگز در آتن باستان تابعیت نداشت و بنابراین زنان در اصل و عمل از دموکراسی آتن باستان حذف شدند.
در میان جنگجویان یونانی در جنگ استقلال یونان، زنانی مانند لاسکارینا بوبولینا نیز حضور داشتند. بوبولینا، همچنین به عنوان "kapetanissa" (کاپیتان / دریاسالار) در سال ۱۸۲۱ پرچم یونان را بر دکل "آگاممنون" بلند کرد و با هشت کشتی به نافپلیو رفت تا محاصره دریایی را آغاز کند. بعداً در محاصره دریایی و تصرف مونمواسیا و پیلوس نیز شرکت کرد.
مانتو ماوروژنوس از دیگران زنان شناخته شده در جنگ استقلال یونان بود. او که از خانواده ای ثروتمند بود، تمام دارایی خود را برای آرمان یونانی خرج کرد. با تشویق او، دوستان اروپایی اش پول و اسلحه به انقلاب کمک کردند. او در سال ۱۸۲۳ به نافپلیو نقل مکان کرد تا در هسته اصلی مبارزه قرار گیرد و خانواده اش را ترک کرد زیرا حتی توسط مادرش به دلیل انتخاب‌هایش تحقیر شده بود. به زودی، او در سراسر اروپا به دلیل زیبایی و شجاعت خود مشهور شد.
در طول دهه‌های گذشته، موقعیت زنان در جامعه یونان به شدت تغییر کرده‌است. افهاریس پتریدو اولین وکیل زن در یونان بود که در سال ۱۹۲۵ به انجمن وکلای آتن پیوست. در سال ۱۹۵۵، زنان برای اولین بار در یونان اجازه قضاوت یافتند. در سال ۱۳۶۲ قانون خانواده جدیدی به تصویب رسید که بر اساس آن برابری جنسیتی در ازدواج پیش‌بینی شده بود و مهریه لغو شد و حقوق مساوی برای فرزندان در نظر گرفته شد.Marcos, Anastasios C, and Bahr, Stephen J. 2001 Hellenic (Greek) Gender Attitudes.Demos, Vasilikie. (2007) “The Intersection of Gender, Class and Nationality and the Agency of Kytherian Greek Women. ” زنای محصنه نیز در سال ۱۹۸۳ جرم زدایی شد. در سال ۲۰۰۶، یونان قانون ۳۵۰۰/۲۰۰۶ - «برای مبارزه با خشونت خانگی» - که خشونت خانگی، از جمله تجاوز به همسر را جرم می‌دانست، تصویب کرد.
قانون ۳۷۱۹/۱۳۸۷ در ادامه به مسائل خانوادگی از جمله ماده ۱۴ این قانون مدت جدایی (الزام قبل از طلاق در شرایط خاص) را از ۴ سال به ۲ سال کاهش داد.http://www2.ohchr.org/English/bodies/cedaw/docs/54/CEDAW-C-GRC-7.pdf یونان همچنین کنوانسیون شورای اروپا در مورد اقدام علیه قاچاق انسان را در سال ۲۰۱۴ تصویب کرد تا سال ۲۰۱۴، حدود ۲۱٫۰ درصد زنان در پارلمان حضور داشتند.
در یونان باستان، زنان آتنی ناتوانی‌های قانونی خود را با پرورش اعتماد مردان جبران می‌کردند. آنها این کار را با نزدیکترین متحدان خود و ایجاد روابط محبت آمیز انجام می‌دهند. در خانه اکثریت زنان تقریباً هیچ قدرتی نداشتند، همیشه به مرد خانواده پاسخ می‌دادند، زنان اغلب تا زمانی که مهمانی تمام شود پنهان می‌شدند. محل سکونت زنان اغلب در طبقات بالای خانه تعیین می‌شد، به ویژه برای دوری از ورودی خیابان و دوری از فضای نیمه عمومی که در آن "کیریوس" (صاحب) دوستان خود را سرگرم می‌کرد.
زنان همچنین مسئول نگهداری از خانه، آوردن آب از آبنما، کمک به سازماندهی امور مالی و بافتن پارچه و لباس برای خانواده‌هایشان بودند. شروع بافتن یکی از معروف‌ترین منسوجات آتن، یعنی "پپلو" (ردای) مجسمه مقدس آتنا در آکروپولیس، از سن هفت سالگی به دختران سپرده شد. این پارچه استادانه و بسیار طرح‌دار بود که طراحی آن به‌طور سنتی شامل نبرد بین خدایان و غول‌ها بود. تکمیل آن نه ماه طول کشید و زنان زیادی در ایجاد آن شرکت کردند. زنان و دختران جوان آتنی بیشتر وقت خود را صرف تولید منسوجات از مواد خام می‌کردند که این مواد معمولاً پشم بود.
کیتاب، همچنین کتاب (زبان مالایالم: kitab, lit. kitab)، یک نمایشنامه به زبان مالایایی است که تصویری طنزآمیز از دختری جوان را به تصویر می‌کشد که سعی می‌کند اذان (وانگ)، یک اذان معمولی اسلامی را بخواند. در واقع می‌خواهد کاری کند که همواره از سوی مؤذن مذکر انجام شده‌است. این دختر انقیاد زنان در جامعه خود را زیر سؤال می‌برد و با رقصیدن با دوستانش، دزدیدن غذایی که از او محروم شده بود و درخواست فرصتی برای اذان گفتن، علیه هنجارهای جامعه شورش می‌کند.
این نمایشنامه توسط منگالاسری رافیق، نمایشنامه‌نویس و کارگردان نمایش نوشته شده‌است. این نمایش در نوامبر ۲۰۱۸ در ایالت کرالای هند، زمانی که جنبش حقوق زنان در حال شکل‌گیری بود و زنان خواستار حق عبادت در معبد ساباریمالا و برابری جنسیتی در فضاهای مذهبی، از جمله ورود زنان به ساباریمالا و شرکت در نماز در مساجد بودند منتشر شد.
منگالاسری رافیق گفت درام "کیتاب" او مستقیماً بر اساس داستان "وانگ" نیست بلکه اقتباسی مستقل از داستان پی جایچاندران نویسنده مالالیایی است. وی. کی. پراکاش کارگردان مالایایی و کاویا پراکاش همچنین برنامه‌ای مستقل برای اقتباس از داستان وانگو اثر پی جایچاندران در فیلمی به همین نام داشتند که متعاقباً در ژانویه ۲۰۲۱ اکران شد.
دختر مسلمان دوست دارد مانند پدرش مؤذن باشد. او ماهی سرخ شده‌ای را که مادرش برای مردان خانه می‌پزد می‌دزدد و می‌گوید که این کار از نظر اخلاقی اشتباه نیست زیرا پاداچون (خدای خالق) متوجه می‌شود که دختران به اندازه کافی تغذیه نمی‌شوند. سپس پدرش از او انتقاد می‌کند و به او می‌گوید که زنان باید فقط نیمی از کارهای مردان را دریافت کنند. دختر در پاسخ به این سؤال با اخم می‌پرسد که چرا زنان نباید فقط نیمی از لباس مردانه را بپوشند؟
در لابه لای این کشمکش‌ها دختر به گفتن به اذان ابراز تمایل می‌کند. پدرش با مراجعه به یک کتاب بزرگ به تمام سوالات او پاسخ می‌دهد و او را از اجرای این پیشنهادش مبنی بر گفتن اذان بشدت نهی می‌کند و به او می‌گوید که اگر به این کارها ادامه دهد به بهشت نمی‌رسد.
دختر نیز در جواب پدرش به او می‌گوید: «اگر به خاطر آواز خواندن و رقصیدن دلم برای رفتن به بهشت تنگ شده‌است، پس آن بهشت را نمی‌خواهم. پدر حتی حاضر است دختر را زمانی که برخلاف میل او در نمایش مدرسه شرکت می‌کند، بکشد. وقتی مادرش به او یادآوری می‌کند که او نه تنها مؤذن است، بلکه پدر هم هست، به او اجازه می‌دهد اذان بگوید و درام با اذان دختر و بقیه نماز به پایان می‌رسد.
دبیرستان ماموندا در بخش کوژیکود این درام را برای مسابقه بین مدرسه ای در سطح منطقه در وتکرا به صحنه برد که برنده جوایز بهترین درام و بهترین بازیگر زن در سطح منطقه شد و قرار بود به مسابقه بین مدرسه ای ایالت کرالا برود. "کیتاب" تبعیض اجتماعی علیه زنان را در مسائل مختلف در خانواده سنتی مسلمان به تصویر می‌کشد. مسائل زیادی از جمله تبعیض علیه دختران در تهیه غذا، آموزش ضعیف و تعدد زوجات مورد بحث قرار گرفته‌است. از آنجایی که نمایشنامه به عدالت جنسیتی در چارچوب اسلام می‌پردازد، با مخالفت‌هایی روبرو شد و مشارکت دبیرستان ماموندا در تکمیل آن با موفقیت‌های مذهبی-سیاسی و محافظه کاران با استناد به مسائل مذهبی متوقف شد.این نمایش بحث‌هایی را در مورد برابری جنسیتی و عدم تحمل مذهبی برانگیخت.
بعدها نمایشی به نام "کیتاب کورا" نیز با شخصیت یک زن آزادیخواه مذهبی روی صحنه مالایایی اجرا شد. عباس کلاتهد، فعال تئاتر مالایالام، اگرچه علاقه ای به ضد درام نداشت، اما از نمایشنامه منگالاسری رافیق به دلیل نادیده گرفتن تعدادی از تغییرات گسترده اخیر در جامعه اسلامی انتقاد کرد. وی افزود: تصویر یک شیاد به عنوان یک شرور در جامعه دست کم گرفته می‌شود، زیرا اشرار دیگری در بین مسلمانان به وجود آمده‌است. منگالاسری رافیق در پاسخ به او گفت: می‌گویند جامعه مسلمانان در زندگی اجتماعی پیشرفت مستمر داشته‌است. این درست نیست. ممکن است در میان مسلمانان مانند سایر جوامع تغییراتی رخ دهد. اما نیروهای واپسگرا نیز شروع به تسلط کرده‌اند. حجاب یک لباس بود. اقلیت کوچکی در کرالا اکنون به هویت زنان مسلمان تبدیل شده‌اند. می‌دانم که مؤذن فقط یک کارمند در مسجد است. اما او نماینده روحانیونی است که قدرت شیطان را در بین مسلمانان تقویت کرده‌اند. این نمایش دربارهٔ پیشینه یک خانواده مسلمان است و بنابراین زندگی یک مسلمان را نشان می‌دهد و هیچ تلاشی برای توهین به مذهب خاصی وجود ندارد.
فعالان و نویسندگان از جمله کی ساچیدانان و سوهاریش مخالفت خود را با حذف "کیتاب" از جشنواره دولتی اعلام کردند. آنها در بیانیه‌ای مشترک، دخالت سازمان‌های مذهبی در ارزش‌های اصلاحات رنسانس و آزادی بیان را محکوم کردند. پراتاپ جوزف، فیلمبردار و کارگردان در شبکه‌های اجتماعی کمپین تبلیغاتی ایجاد کرد و گفت که حذف این نمایشنامه «تهدیدی برای ارزش‌های رنسانس و آزادی بیان» است.
نمایشنامه‌نویس الف. سانتا کومار در فیس بوک نوشت که «مدرسه با پس گرفتن نمایشنامه و تعظیم در برابر دستورات رهبران مذهبی دست‌های خود را شسته‌است. او شکایت دارد که آنها نویسنده نمایشنامه، منگالاسری رافیق را نیز منزوی کرده‌اند.» کومار پرسید که چرا کسانی که از «ارزش‌های رنسانس» صحبت می‌کنند در مورد انزوای منگالاسری رافیق به دست «بنیادگرایی اقلیت» سکوت کرده‌اند.
منگالاسری رافیق یک فیلمنامه‌نویس و کارگردان مالایایی زبان اهل (مالاپورام، کرالا) در هند است.
در سال ۲۰۱۳، او برنده جایزه کرالا ساهیتیا آکادمی شد.
دومیتیوس الکساندر (; – c. 310) پرسنل نظامی اهل روم باستان در آفریقا ویکاریوس یا معاون امپراتور روم بود. امپراتور روم ماکسنتیوس به او دستور داد پسرش را به عنوان گروگان به روم بفرستد. الکساندر نپذیرفت و در سال ۳۰۸ خود را به عنوان امپراتور اعلام کرد.
ویشاکا و دیگران علیه ایالت راجستان یک پرونده در دیوان عالی هند در سال ۱۹۹۷ بود که در آن گروه‌های مختلف زنان به رهبری ناینا کاپور و سازمان او ساکشی یک دعوی حقوقی منافع عمومی علیه ایالت راجستان و دولت مرکزی هند تشکیل دادند. خواسته آنها اجرای اصول اساسی برای حقوق کارگران زن را بیان می‌کرد. حقوق کارگران زن بر اساس مواد ۱۴، ۱۹ و ۲۱ قانون اساسی هند مطرح شده‌است. این دادخواست پس از اینکه بهانواری دیوی، یک مددکار اجتماعی در راجستان، به دلیل جلوگیری از ازدواج کودکان مورد تجاوز گروهی وحشیانه قرار گرفت، ثبت شد.
دیوان تصمیم گرفت که با در نظر گرفتن کنوانسیون‌ها و هنجارهای بین‌المللی برای تفسیر تضمین برابری جنسیتی، و اعمال موجود در سطح ذاتی آزار و اذیت جنسی در قانون حق کار با کرامت انسانی در مواد ۱۴، ۱۵، ۱9 (1) بند (ز) و ۲۱ به این پرونده ورود کند. این دادخواست منجر به چیزی شد که معمولاً به عنوان دستورالعمل ویشاکا شناخته می‌شود. دیوان در اوت ۱۹۹۷ توسط دادگاهی شامل رئیس دادگستری هند جی. اس ورما، سوجاتا منوهر و بوپیندر نات کرپال اصول اولیه را ارائه کرد. تعاریف آزار جنسی در محیط کار و ارائه رهنمودهایی برای مقابله با آن، که به عنوان یک پیروزی حقوقی قابل توجه برای گروه‌های زنان در هند تلقی می‌شد.
در هند، قبل از سال ۱۹۹۷، هیچ دستورالعمل رسمی برای نحوه برخورد کارفرما با حادثه آزار جنسی در محل کار وجود نداشت. زنانی که در محل کار مورد آزار و اذیت جنسی قرار می‌گیرند، باید بر اساس بخش ۳۵۴ قانون مجازات هند که به «خشونت جنایی علیه زنان به دلیل خشم زنانه» می‌پردازد و بند ۵۰۹ که فرد یا افرادی را به دلیل استفاده از «کلمات» مجازات می‌کند، تحت پیگرد قانونی قرار گیرند. عملی که به قصد توهین به نجابت زن است. این بخش‌ها تعریف «حیا زنانه» را به تشخیص افسر پلیس واگذار می‌کرد.
در طول دهه ۱۹۹۰، بانواری دوی، کارمند دولت ایالت راجستان که در تلاش برای جلوگیری از ازدواج کودکان به عنوان بخشی از وظایف خود به عنوان یک فعال برنامه توسعه زنان بود، توسط صاحبخانه‌های جامعه گوجار مورد تجاوز قرار گرفت. پدرسالاران فئودال که از او خشمگین بودند (به قول خودشان: «زنی حقیر از جامعه فقیر و سفالگر») تصمیم گرفتند به او درس عبرت دهند و بارها به او تجاوز کردند. بازمانده این تجاوز جنسی از دادگاه عالی راجستان عدالت نگرفت و متجاوزان بدون هیچگونه محکومیتی آزاد شدند. این امر باعث شد تا چندین گروه و سازمان غیردولتی زنان به دادگاه عالی به صورت جمعی ویشاکا شکایت کنند.
این پرونده به دلیل «فقدان قوانین داخلی در این زمینه، برای تدوین اقدامات مؤثر برای بررسی شر آزار جنسی زنان کارگر در همه محل‌های کار.» مورد توجه دیوان عالی هند قرار گرفت. در سال ۱۹۹۷، دادگاه عالی یک حکم مهم صادر کرد که دستورالعمل‌هایی را برای رسیدگی به شکایات آزار جنسی توسط موسسات تعیین کرد. دستورالعمل‌های ویشاکا توسط دادگاه عالی هند در سال ۱۹۹۷ در پرونده ویشاکا و دیگران علیه ایالت راجستان در رابطه با آزار جنسی در محل کار وضع شد. دادگاه اعلام کرد که این دستورالعمل‌ها باید تا تصویب قانونی برای رسیدگی به این موضوع اجرا شود.
دیوان تصمیم گرفت که توجه به کنوانسیون‌ها و هنجارهای بین‌المللی به منظور تفسیر تضمین برابری جنسیتی در قانون اساسی، حق کار با کرامت انسانی در مواد ۱۴، ۱۵، ۱9 (1) (ز) و ۲۱ اقدامات علیه آزار جنسی را در آن نهفته دانست.
دادگاه همچنین آزار و اذیت جنسی را شامل چنین رفتارهای جنسی ناخواسته (چه مستقیم یا ضمنی) به عنوان تماس فیزیکی و پیشرفت، درخواست یا درخواست برای جلب لطف جنسی، نظرات تلقین آمیز جنسی، نمایش هرزه‌نگاری یا هر ناخواسته کلامی یا غیرمستقیم فیزیکی دیگر تعریف کرد. . . . . طبق نظر دادگاه، رفتار کلامی با ماهیت جنسی، اگر چنین رفتاری در شرایطی رخ دهد که قربانی چنین رفتاری ترس منطقی از شغل یا کار قربانی داشته باشد، خواه حقوق بگیر یا داوطلبانه، خواه در دولت یا بخش خصوصی، چنین رفتارهای خصوصی می‌تواند تحقیرآمیز باشد و ممکن است مشکلی در سلامت و ایمنی ایجاد کند. دادگاه خاطرنشان کرد که زمانی که یک زن دلایل منطقی داشته باشد مبنی بر اینکه آزار جنسی برای شغل یا کارش مضر است، از جمله استخدام یا ارتقا یا ایجاد یک محیط کاری خصمانه، تبعیض آمیز است؛ بنابراین، آزار جنسی نیازی به تماس فیزیکی ندارد. هر اقدامی که فضای کاری خصمانه ایجاد کند – چه از طریق شوخی‌های کثیف، آزار و اذیت کلامی، انتشار شایعات زننده و غیره – آزار جنسی محسوب می‌شود. ایجاد یک محیط کاری خصمانه از طریق رفتار فیزیکی کلامی یا غیرکلامی ناخواسته با ماهیت جنسی ممکن است شامل یک عمل واحد نباشد، بلکه یک الگوی رفتاری است که شامل بسیاری از این اعمال است.
با توجه به اینکه در برخی موارد، انگ روانی گزارش رفتار همکار ممکن است مستلزم جسارت زیادی از جانب قربانی باشد و ممکن است پس از مدتی طولانی چنین اقداماتی را گزارش کنند. دستورالعمل‌ها پیشنهاد می‌کنند که مکانیسم انطباق باید رسیدگی به شکایات محدود به زمان را تضمین کند، اما پیشنهاد نمی‌کند که گزارشی فقط در مدت کوتاهی از وقوع حادثه تهیه شود. اغلب، پلیس در موارد آزار و اذیت جنسی، به ویژه در مواردی که مدتی پیش آزار و اذیت صورت گرفته، از تشکیل پرونده برای اولین گزارش اطلاعاتی خودداری می‌کند.
حکم دادگاه عالی هند در سال ۱۹۹۷ تنها دستورالعمل‌هایی را برای کاهش مشکل آزار جنسی پیشنهاد کرد. هند بالاخره این قانون را برای جلوگیری از آزار جنسی کارمندان زن در محل کار تصویب کرد. قانون آزار جنسی زنان در محل کار (پیشگیری، ممنوعیت و جبران خسارت)، ۲۰۱۳ (قانون آزار جنسی) در ۲۳ آوریل ۲۰۱۳ با انتشار در روزنامه رسمی هند به اجرا درآمد.
وزارت زنان، خانواده و توسعه جامعه () به اختصار کی‌پی‌دابلیوکی‌ام، وزارتخانه‌ای از دولت مالزی است که مسئولیت رفاه اجتماعی دربارهٔ کودکان، زنان، خانواده، جامعه، افراد مسن، بی بضاعت، بی خانمان، مدیریت شرایط اضطراری و ناتوانی را بر عهده دارد. این وزارتخانه سیاست‌ها و جهت‌گیری را برای دستیابی به اهداف برابری جنسیتی، توسعه خانواده و جامعه‌ای دلسوز در راستای تعهد مالزی نسبت به کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان سازمان ملل متحد و اعلامیه پکن تعیین می‌کند.
پس از چهارمین کنفرانس جهانی زنان که توسط سازمان ملل متحد در پکن، چین در سال ۱۹۹۵ سازماندهی شد، تلاش‌هایی برای ایجاد یک نهاد در سطح کابینه برای کمک به دولت مالزی در تحقق آرزوی خود برای ارتقای جایگاه زنان انجام شد.
کی‌پی‌دابلیوکی‌ام رسماً در ۱۷ ژانویه ۲۰۰۱ به عنوان وزارت امور زنان با مدیریت شهرزاد بنت عبدالخلیل به عنوان اولین وزیر در سطح کابینه تأسیس شد که صرفاً بر توسعه زنان تمرکز داشت. دامنه این وزارت به توسعه خانواده گسترش یافت و نام آن در ۱۵ فوریه ۲۰۰۱ به وزارت توسعه زنان و خانواده تغییر یافت. در سال ۲۰۰۴، دامنه گسترش بیشتر شد و شامل رفاه و توسعه اجتماعی شد و وزارتخانه نام فعلی خود را در ۲۷ مارس ۲۰۰۴ به تصویب رساندKPWKM: Background
پس از چهاردهمین انتخابات عمومی، معاون نخست‌وزیر، وان عزیزه وان اسماعیل از حزب عدالت مردم (مالزی)، در ۲۱ مه ۲۰۱۸ به عنوان وزیر توسعه زنان، خانواده و جامعه منصوب شد او جانشین روحانی عبدالکریم شد.
ادارات و سازمان‌های زیر تحت نظر کی‌پی‌دابلیوکی‌ام هستند:
دپارتمان توسعه زنان: در سال ۱۹۷۵، دولت شورای ملی مشاوره در مورد ادغام زنان در توسعه را به عنوان تضمین مشارکت زنان در پیشرفت راه اندازی کرد. در سال ۱۹۸۳، دبیرخانه امور زنان در نخست‌وزیری تأسیس شد. از سال ۱۹۹۷، این دبیرخانه به عنوان یک اداره زیر نظر وزارت وحدت ملی و توسعه اجتماعی سابق فعالیت می‌کرد. در سال ۲۰۰۱، این دپارتمان تحت وزارت تازه تأسیس زنان در آن زمان قرار گرفت و به عنوان دپارتمان توسعه زنان بازسازی شد که تا سال ۲۰۰۲ شعبه‌ای را در همه ایالت‌های مالزی راه‌اندازی کرد.KPWKM: Department for Women's Development
اداره رفاه اجتماعی: اداره رفاه اجتماعی که در ابتدا در سال ۱۹۴۶ به عنوان اداره رفاه اجتماعی مالایا تأسیس شد، در ایفای نقش خود در توسعه ملی تکامل یافته‌است. از ابتدا که درگیر کاهش مشکلات اجتماعی ناشی از دوره بلافاصله روز پیروزی بر ژاپن بود، نقش و وظایف این بخش به پوشش خدمات پیشگیری و توانبخشی در مسائل اجتماعی و همچنین توسعه جامعه گسترش یافته‌است.KPWKM: Social Welfare Department
هیئت ملی توسعه جمعیت و خانواده: هیئت ملی توسعه جمعیت و خانواده در سال ۱۹۶۶ برای بهبود وضعیت سلامت باروری زنان و مردان و تشویق برنامه‌ریزی خانواده تأسیس شد. از آن زمان به بعد، این سازمان با کمک به برنامه ریزان و مدیران برنامه برای ادغام توسعه جمعیت و خانواده در برنامه‌ریزی توسعه بخشی و همچنین تسهیل سیاست گذاران برای در نظر گرفتن عوامل توسعه جمعیت و خانواده در تدوین سیاست‌ها و استراتژی‌های توسعه ملی، تکامل یافته‌است تا نقش‌های خط مشی و مشاوره ای را شامل شود.
مؤسسه اجتماعی مالزی: مؤسسه اجتماعی مالزی به منظور ترویج آموزش‌های حرفه ای و نیمه حرفه ای در زمینه آموزش و پژوهش و همچنین آموزش اجتماعی به همه مددکاران اجتماعی از سطوح و گروه‌های مختلف از داخل و خارج از کشور از جمله سازمان‌های غیردولتی راه اندازی شد.
هیئت مشاوران: در تغییر کابینه در سال ۲۰۰۴، هیئت مشاوران و اداره آن تحت نظر وزارت زنان، خانواده و توسعه جامعه قرار گرفت. این هیئت مسئول کلیه امور مربوط به اجرای قانون مشاوران ۱۹۹۸ [قانون ۵۸۰] است.
وزیر توسعه زنان، خانواده و جامعه
معاون توسعه زنان، خانواده و جامعه
معاون دوم وزارت امور زنان، خانواده و توسعه جامعه
دبیرکل
تحت اختیارات دبیرکل
واحد منطقه نتیجه کلید ملی
واحد ارتباطات شرکتی
واحد مشاوره حقوقی
دبیرخانه هیئت مشاوران
واحد حسابرسی داخلی
واحد صداقت
معاون دبیرکل (عملیات)
بخش مدیریت اطلاعات
بخش توسعه
بخش خدمات مدیریت
بخش حساب
بخش مدیریت منابع انسانی
بخش مالی
معاون دبیرکل (راهبردی)
بخش سیاست و برنامه‌ریزی استراتژیک
بخش روابط بین‌الملل
بخش همکاری استراتژیک
ادارات فدرال
اداره رفاه اجتماعی (سایت رسمی)
وزارت توسعه زنان (سایت رسمی)
هیئت ملی توسعه جمعیت و خانواده (سایت رسمی)
مؤسسه جنبش غیرمتعهد برای توانمندسازی زنان (سایت رسمی)
مؤسسه اجتماعی مالزی یا "مؤسسه اجتماعی مالزی" (سایت رسمی)
بنیاد ملی رفاه مالزی (سایت رسمی)
هیئت مشاوران (سایت رسمی
تعدادی از قوانین مجلس به وزارت واگذار شده یا بر آن تأثیر می‌گذارد. این موارد شامل:
- برای اطمینان از اینکه دیدگاه‌های جنسیتی، خانواده و جامعه در تدوین سیاست‌ها و برنامه‌ها و همچنین در اجرای برنامه‌ها گنجانده شده‌است.
- القای ارزش‌های مثبت خانوادگی در میان مردم از طریق همکاری با سازمان‌های دولتی، بخش خصوصی و سازمان‌های غیردولتی.
- بازنگری قوانین و مقررات موجود و پیشنهاد قوانین جدید که قادر به حمایت بهتر از معیشت و توسعه زنان، خانواده و جامعه باشد.
- انجام تحقیق و توسعه در زمینه توسعه جنسیت، جمعیت، خانواده و جامعه به منظور معرفی رویکردهای نوآورانه در برنامه‌ریزی و اجرای برنامه‌ها به نحوی که؛ توسعه و تقویت پایگاه جامع و یکپارچه اجتماعی به منظور برنامه‌ریزی، نظارت و ارزیابی برنامه‌ها برای گروه‌های هدف.
- افزایش سطح مهارت‌ها و دانش و همچنین توانمندسازی گروه‌های هدف برای امکان مشارکت مؤثر آنها در سازندگی کشور؛ افزایش و تنوع بخشیدن به فرصت‌ها برای گروه‌های هدف به منظور افزایش مشارکت مؤثر آنها در ملت سازی؛ تقویت شبکه در سطح ملی و بین‌المللی برای تسهیل به اشتراک گذاری اطلاعات، تجربه و تخصص.
- ایجاد مکانیسم نظارت و ارزیابی مؤثر برای بهبود اجرای سیاست‌ها و برنامه‌ها.
- افزایش دسترسی به فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) برای زنان، خانواده‌ها و جامعه؛ تحکیم و تقویت سیستم‌های ارائه خدمات در تمام سطوح از طریق منابع انسانی حرفه ای و بهینه، مدیریت مالی و فناوری.
- انتشار اطلاعات در مورد امکانات و خدمات ارائه شده توسط ارگان‌ها و سازمان‌های مختلف به نفع زنان، خانواده و جامعه.
رهنمودهای خط مشی تدوین و اتخاذ شده تا به امروز عبارتند از:
سیاست اجتماعی ملی: قوانین که به‌طور رسمی توسط دولت در سال ۲۰۰۳ تصویب شد، به دنبال ایجاد یک جامعه مترقی و تثبیت شده مالزی است که هر عضوی این فرصت را داشته باشد که پتانسیل خود را در یک محیط اجتماعی سالم بر اساس ویژگی‌های وحدت، انعطاف‌پذیری، دموکراسی، به بهترین شکل توسعه دهد. اخلاق، مدارا، پیشرفت، مراقبت، انصاف و انصاف.KPWKM: National Social Policy
سیاست ملی در مورد زنان: اهداف اصلی این سیاست تضمین اشتراک عادلانه در کسب منابع، اطلاعات، فرصت‌ها و مزایای توسعه برای مردان و زنان است. اهداف برابری و عدالت باید جوهره سیاست‌های توسعه باشد که باید مردم‌مدار باشد تا زنان که نیمی از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند، بتوانند به بهترین شکل از ظرفیت‌های بالقوه خود کمک کنند. و ادغام زنان در همه بخشهای توسعه متناسب با توانمندی‌ها و نیازهایشان، به منظور ارتقای کیفیت زندگی، ریشه کن کردن فقر، جهل و بی سوادی و تضمین یک ملت صلح آمیز و سعادتمند.KPWKM: National Policy on Women KPWKM همچنین دولت را با دستیابی به حداقل نمایندگی ۳۰ درصدی زنان در موقعیت‌های تصمیم‌گیری در بخش دولتی واداشته است.KPWKM: Dasar 30% Wanita Peringkat Pembuat Keputusan (in Malay)
سیاست ملی رفاه اجتماعی: در تلاش برای دستیابی به جامعه ای رضایت بخش و قوی برای توسعه ملی، این وزارت باید پتانسیل انسانی را به بهترین شکل توسعه دهد و جامعه را برای رویارویی با چالش‌های اجتماعی فعلی تقویت کند، تسهیلات مختلفی را برای افزایش خودسازی و توسعه فرد ایجاد کند، و ایجاد و تلقین کند. روحیه کمک و کمک متقابل برای تقویت فرهنگ مراقبت.
سیاست ملی برای سالمندان: این خط مشی برای ایجاد جامعه ای از سالمندانی اتخاذ شد که دارای رضایت، باوقار، دارای احساس ارزشمندی بالایی هستند و پتانسیل‌های خود را بهینه می‌کنند و همچنین تضمین می‌کند که آنها علاوه بر مراقبت و حمایت از همه فرصت‌ها بهره‌مند شوند.KPWKM: National Policy for the Elderly
مانوئلا بلتران (؛ – زمان نامشخص) یک زن انقلابی اهل نایب‌الملک‌نشین گرانادای جدید (امروزه کلمبیا) بود که در سال ۱۷۸۰ یک شورش دهقانان را علیه مالیات مازاد سازماندهی کرد.
اطلاعات مربوط به زندگی‌نامه مانوئلا بلتران کمیاب و پراکنده‌است. اعتقاد بر این است که اصلیت او دهقانی بوده، در حدود سال ۱۷۵۰ به دنیا آمد و بیشتر عمر خود را در ویلا دل سوکورو، سانتاندر گذراند. در آنجا خواربارفروشی کوچک خود را، در میدان اصلی سوکورو، اداره می‌کرد. در آن زمان، در نایب‌الملک‌نشین گرانادای جدید، بسیار غیرمعمول بود که یک زن صاحب کسب و کار خود باشد. علاوه بر این، بلتران یکی از معدود مردم منطقه بود که با توجه به بی‌سوادی تقریباً کامل مردم، به دلیل نبود امکانات آموزشی، می‌توانست بخواند و بنویسد.
در نیمه اول قرن هجدهم، امپراتوری اسپانیا بر بهبود نیروی نظامی خود، به‌ویژه Infanteria de Marina (پیاده‌نظام دریایی) متمرکز بود، زیرا منافع اصلی اقتصادی امپراتوری به کنترل کامل مستعمرات آن در قاره آمریکا بستگی داشت. تا سال ۱۷۱۷، سپاه گردان تفنگداران دریایی به‌طور قطعی مستقر و سازماندهی شد و به قدرت کامل خود یعنی دوازده گردان رسید. اولین گردان‌ها به نام‌های: Armada, Bajeles, Marina, Oceano, Mediterráneo و Barlovento بودند. مأموریت آنها تشکیل «بدنه اصلی ستون‌های فرود و وظایف سربازان کشتی» در زمانی بود که سوار شدن بر کشتی هنوز بخش مهمی از نبرد در دریا بود.
عملیات عمده‌ای که آنها در این دوره در آن شرکت کردند عبارت بودند از: ساردینیا، ۱۷۱۷؛ ناپل و سیسیل، ۱۷۳۲؛ دفاع از هاوانا، ۱۷۶۲؛ سفر الجزیره، ۱۷۷۵؛ محاصره پنساکولا، (۱۷۸۱) و محاصره تولون (۱۷۹۳).
این اقدامات نظامی مستلزم مقدار زیادی پول و منابع بود و منجر به مالیات بیشتر برای مردم ساکن در مستعمرات شد. سیستم جدید و سخت مالیاتی (که توسط مقام خزانه سلطنتی خوان فرانسیسکو گوتیرز د پینرس اجرا و ترویج شد، و توسط نایب‌السلطنه و اسقف اعظم آنتونیو کابالرو ای گونگورا به تصویب رسید) شامل افزایش مالیات سلطنتی موجود و ایجاد مالیات‌های جدید در مصرف مسکرات و تنباکو وهمچنین مالیات بر ورود و فروش کالا بود.
در ۱۶ مارس ۱۷۸۱ فرمان سیستم جدید مالیاتی در میدان اصلی شهر سوکورو نصب شد. از آنجایی که بلتران می‌توانست بخواند، جمعیت را در جریان این وضع قرار داد که خشم عمومی مردم را برانگیخت. مانوئلا سند را پاره کرد و اعتصاب را رهبری کرد که به بیش از شصت شهر و شهرک در منطقه آند کلمبیا و یانوس گسترش یافت. این شورش در نهایت با یک مذاکره جعلی ارائه شده توسط نایب‌السلطنه به پایان رسید و به دنبال آن بسیاری از رهبران شورش از جمله خوزه آنتونیو گالان دستگیر و اعدام شدند. هنوز مشخص نیست که آیا مانوئلا بلتران نیز اعدام شد یا خیر.
دانشگاه سند ( ; ; به‌طور غیررسمی به عنوان دانشگاه سند شناخته می‌شود) یک دانشگاه تحقیقاتی عمومی در پاکستان است که در شهر جمشورو واقع شده‌است. این یکی از قدیمی‌ترین دانشگاه‌های پاکستان است و در سال ۲۰۱۵ گواهی ISO را دریافت کرد.
این دانشگاه که در سال ۱۹۴۷ در کراچی تأسیس شد، در سال ۱۹۵۱ به حیدرآباد منتقل شد و در آنجا به عنوان یک دانشگاه آموزشی تمام عیار شروع به فعالیت کرد. دانشگاه سند به دلیل تحقیقات خود در ادبیات، علوم طبیعی، فلسفه مورد توجه است.
مبارزی در باد (به کره‌ای: 바람의 파이터) یک فیلم زندگی‌نامه‌ای و رزمی محصول سال ۲۰۰۴ سینمای کره جنوبی که بر اساس کتاب ژاپنی کاراته باکا ایچیدای است که روایتی تخیلی از رقیب کاراته چوی یونگ اوی (اویاما) است که در طول جنگ جهانی دوم برای تبدیل شدن به یک خلبان جنگنده به ژاپن رفت اما در عوض مسیر بسیار متفاوتی پیدا کرد. او نام خود را به ماسوتاتسو اویاما تغییر داد و به سراسر کشور رفت و رزمی‌کاران را یکی پس از دیگری شکست داد. این فیلم بر دوران جوانی و توسعه سبک کاراته معروف خود یعنی کیوکوشین تمرکز دارد. این فیلم هفتمین فیلم پرفروش کره‌ای در سال ۲۰۰۴ با ۲٫۳۴۶٫۴۴۶ بیلیط سینما در سراسر کشور کره بود.
در پایان جنگ جهانی دوم، اویاما یک مرد جوان کره‌ای است که آرزو دارد بتواند با هواپیماهای جنگنده پرواز کند. اولین تجربه بئدال در این کشور زمانی است که یک فرد کلاهبردار سعی می‌کند پول او را بدزدد که به ژاپن می‌رود تا به نیروی هوایی آنها بپیوندد. بائدال متوجه می‌شود که این مرد یک هموطن کره‌ای به نام چون بائه (جونگ تائه وو) است که با روی آوردن به جنایات کوچک از رفتار خشن کره‌ای‌ها در ژاپن جان سالم به در برده‌است. این دو کره‌ای با انگیزه‌های متفاوت خود: بائدال که به دلیل میل به اقدام و چون بائه نیاز به فرار از دست برخی گانگسترها دارد، در یک کامیون به کمپ آموزشی نیروی هوایی می‌روند و فرمانده اردوگاه یک امپریالیست پر زرق و برق به نام کاتو (ماسایا کاتو) است. پس از بدرفتاری با دو کره‌ای، او با روحیه جنگندگی بائدال سرگرم می‌شود و می‌گوید که اگر بائدال بتواند او را با سبک جنگی ضعیف «خارجی» خود (تکیون) شکست دهد، آنها را آزاد خواهد کرد. این دو مرد با کاتو مبارزه می‌کنند و به راحتی بائدال را شکست می‌دهند، اما حمله آمریکایی‌ها به پایگاه نیروی هوایی اجازه می‌دهد تا بائدال و چون بائه فرار کنند. بعداً، بائدال در حال کمک به چون بائه برای راه اندازی یک غرفه پاچینکو در یک بازار ژاپن پیدا می‌شود. زمانی که گانگسترهای محلی سعی می‌کنند پول حفاظت از چون بائه را بگیرند، بائدال سعی می‌کند از او دفاع کند اما توسط گانگسترها مورد ضرب و شتم و تحقیر قرار می‌گیرد. مصیبت او با مداخله بوم سو (جونگ دو-هونگ)، متخصص هنرهای رزمی از شهر خود که به ژاپن نیز مهاجرت کرده بود، پایان می‌یابد. بوم سو بائدال را به سیرکی دعوت می‌کند که او و بسیاری از هموطنانش مهاجر کره‌ای در آنجا کار می‌کنند و در آنجا تلاش می‌کند تا استاندارد زندگی مناسبی برای هموطنانش ایجاد کند. پس از مدتی متقاعد کردن، او موافقت می‌کند که به بئدال برخی از سبک‌های مبارزه پیچیده‌تر خود را آموزش دهد. در همین حال، بائدال به عنوان یک راننده ریکشا مشغول به کار شد و مهارت‌های رزمی خود را با دفاع از زنان ژاپنی در برابر پیشرفت‌های وحشیانه سربازان آمریکایی تقویت کرد. موفقیت او در محافظت از زنان او را به یک قهرمان محلی تبدیل می‌کند، اگرچه هویت واقعی او مشخص نیست. یکی از زنانی که او از او محافظت می‌کند، یوکو زیبا (ایا هیرایاما) است که با او رابطه عاشقانه برقرار می‌کند. وقتی بوم سو توسط گانگسترهای محلی کشته می‌شود، کره‌ای‌های مجتمع قول انتقام می‌گیرند و به گروه‌های ژاپنی حمله می‌کنند. دعوا به‌طور ناگهانی برای بائدال به پایان می‌رسد که او با ضربه‌ای به سر بیهوش می‌شود. بائدال، با عهد به اینکه دیگر هرگز در مبارزه شکست نخورد، به کوهستان عقب‌نشینی می‌کند، جایی که در کاراته گی خود زندگی می‌کند، روز و شب تمرین می‌کند. دویدن در کوهستان، بلند کردن تنه درختان و استفاده از وسایل تمرینی موقتی برای سخت کردن بدن و روحیه مبارزاتی خود از طریق ریاضت. بائدال با بازگشت از کوهستان، یک نام ژاپنی به خود می‌گیرد: ماسوتاتسو اویاما، و به چالش کشیدن بهترین جنگجویان ژاپنی می‌پردازد. اویاما با پوشیدن لباس کاراته پاره‌پاره خود و با ظاهر نامرتب خود مانند یک غارنشین به نظر می‌رسد، اولین دوجوی را که از آن عبور می‌کند به چالش می‌کشد. او هر مبارزی را در دوجو شکست می‌دهد - اغلب تنها با یک ضربه.
با انتشار خبر بدنامی او، اقدامات اویاما مورد توجه رئیس انجمن کاراته ژاپن - فرمانده سابق اردوگاه نیروی هوایی، کاتو قرار گرفت. کاتو از اینکه یک خارجی نه تنها سعی می‌کند هنرهای رزمی ژاپنی را بیاموزد، بلکه خود را شایسته شکست دادن جنگنده‌های ژاپنی می‌داند، به شدت آزرده می‌شود. با این وجود، اویاما همچنان به شکست دادن هر مبارزی که ژاپن ارائه می‌دهد، از جمله رقبای کاراته، جودو، نینجوتسو، آیکیدو و کوبودو ادامه می‌دهد و تبدیل به یک جنجال در رسانه‌های ژاپنی می‌شود. اویاما به یوکو توضیح می‌دهد که اگرچه از مردن می‌ترسد، اما از زندگی به عنوان یک فرد معلولی بیشتر می‌ترسد و به همین دلیل است که حاضر است هر چیزی را فدا کند تا برنده شود. هنگامی که سازمان یکی از پیروان خود را برای به چالش کشیدن و کشتن اویاما می‌فرستد، مأمور در عوض توسط اویاما کشته می‌شود. اویاما با اطلاع از اینکه مردی که او کشته‌است، زن و پسری دارد، احساس گناه زیادی به خاطر اعمال او می‌کند و خانواده را دنبال می‌کند تا عذرخواهی کند و به آنها پیشنهاد کار کند تا قتل پدر خانواده را جبران کند. اویاما یونیفرم خود را به همسرش تسلیم می‌کند و قول می‌دهد که دیگر در دوئل‌های رزمی مبارزه نکند. اگرچه در ابتدا از پیشنهاد اویاما عصبانی بود و قبول نکرد، اما پس از برآورده کردن آرزوی پسرش برای بردن به بالای کوه مجاور برای تماشای طلوع خورشید، در نهایت آنها را متقاعد می‌کند که او یک مرد شرافتمند است و نه یک اراذل خشن. همسر از اویاما می‌خواهد که لباس خود را پس بگیرد و بهترین مبارز ژاپن شود. با بازگشت به شهر، اویاما متوجه می‌شود که انجمن هنرهای رزمی کاتو خانواده خود را تهدید کرده‌است، و خواستار چالش بین کاتو و اویاما شده‌است. اویاما بار دیگر با پوشیدن لباس‌های هوازده خود به سمت حومه شهر که کاتو منتظر اوست می‌رود. اویاما که به راحتی سرسپردگان کاتو را شکست می‌دهد، سپس با خود کاتو با یک مسابقه نهایی روبرو می‌شود. اگرچه واضح است که کاتو دوست دارد اویاما را مرده ببیند، اما مچ پای کاتو پس از دریافت یک ضربه در سکانس مبارزه شکسته‌است. هنگامی که کاتو می‌ایستد، او به حالت یک زانو به پایین می‌افتد، اویاما به کاتو رحم می‌کند، با توقف ۲سانتی و مشت زدن مستقیم بین چشمان او، شکست دادن او در مبارزه. در پایان فیلم، اویاما در حال مبارزه با یک گاو نر، گرفتن شاخ‌ها و کندن برای متوقف کردن او نشان داده می‌شود.
احکام حدود یا قوانین حدود قوانینی در پاکستان هستند که در سال ۱۹۷۹ به عنوان بخشی از روند «اسلامی سازی» حاکم نظامی ضیاءالحق به تصویب رسیدند. این قانون جایگزین بخش‌هایی از قانون کیفری پاکستان در دوره بریتانیا شد و جرایم جدید جنایی زنای محصنه و زنا و مجازات‌های جدید شلاق، قطع عضو و سنگسار تا حد مرگ را اضافه کرد. پس از بحث‌ها و انتقادات فراوان، بخش‌هایی از این قانون در سال ۲۰۰۶ توسط لایحه حمایت از زنان مورد بازنگری گسترده قرار گرفت.
قانون حدود با اجرای مجازات‌های ذکر شده در قرآن و سنت برای "زنا" (جنس خارج از ازدواج)، "قذف" (اتهام نادرست "زنا")، دزدی و احکام غذایی اسلام در نظر گرفته شده بود تا قوانین شریعت را اجرا کرده یا قوانین پاکستان را مطابق با دستورات اسلام کند. این سیستم دو نوع جرم - "حد" و "تعزیر" - را با مجازات‌های مختلف در نظر می‌گرفت. جرایم "حد" (مجازات ثابت) نسبت به "تعزیر" (مجازات اختیاری) نیاز به ثبوت بالاتری دارد و مجازات آنها شدیدتر است.
مفاد قانون زنای محصنه به ویژه بحث‌برانگیز بود و منتقدان ادعا می‌کردند که «مرتکبین صدها تجاوز جنسی، یا حتی تجاوزهای گروهی، در نهایت به عنوان زنای محصنه متهم شدند» و به زندان افتادند. این قوانین در سال ۲۰۰۶ برای تبرئه زنانی که نمی‌توانستند تجاوز جنسی را اثبات کنند، اصلاح شد.
احکام از فقه کلاسیک، عمدتاً حنفی پیروی می‌کنند. یکی از ویژگی‌های غیر کلاسیک این است که محدودیت، تنها پس از شکست درخواست تجدیدنظر در دادگاه فدرال شریعت قابل اعمال است. دادگاه فدرال شریعت که «صلاحیت انحصاری» بررسی انطباق قانونی با احکام اسلامی را دارد، در کنار این احکام ایجاد شد.
طبق این احکام، مجازات‌های "تعزیری" اغلب شامل شلاق است.
رسماً به عنوان "مصوبه جرایم علیه مالکیت (اجرای حدود) (VI of 1979) شناخته می‌شود.
سرقت چیزی با ارزش، یعنی دارایی به ارزش بیش از ۴٫۴۵۷ گرم طلا (حدود ۲۵۸ دلار آمریکا تا ۱۸ ژانویه ۲۰۲۲).
از جایی که ملک محافظت شد.
دلیل این امر باید اقرار متهم یا حداقل دو شاهد مرد مسلمان بالغ «تذکیه الشهید» (راست و بی گناه) باشد.
جرم اول: بریدن دست راست از مفصل مچ.
جرم دوم: بریدن پای چپ تا مچ پا.
جرم سوم: حبس ابد.
که هیچ اعتراف یا مدرکی توسط دو شاهد مرد بالغ مسلمان واجد شرایط ارائه نشده‌است، یا برای کسانی که «حد» آنها طبق این مصوبه قابل اجرا یا لازم الاجرا نیست.
دزدی توسط تعزیر مجازات می‌شود: در قانون مجازات پاکستان ارائه شده‌است.
به‌طور رسمی، زنا و (تجاوز به عنف) به عنوان "مصوبه زنای مجرمانه (اجرای حدود) (7th ۱۹۷۹) شناخته می‌شود. بحث برانگیزترین قانون از میان چهار قانون چندین دسته مجزا از جرایم جنسی و مجازات برای هر یک دارد: