moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یک ماه بعد، بغلانی به‌خاطر یکی از قتل‌ها دستگیر شد، اما پس از اینکه پلیس نتوانست مدارک کافی برای طرح اتهام علیه او جمع‌آوری کند، به قید وثیقه آزاد شد.
۱۶ شهریور ۱۳۸۶: قتل یک زن ۵۰ ساله که فقط با نام «خدیجه» شناسایی شد. جزئیاتی در مورد این جنایت ارائه نشده‌است.
۱۶ فروردین ۱۳۸۷: قتل خدیجه رئیسی ۵۰ ساله در آبادان که جسد او را به رودخانه انداخت.
۶ خرداد ۱۳۸۷: بغلانی فاطمه کروشات ۹ ساله را ربود و به ساختمانی متروک کشاند و در آنجا با میله آهنی او را تا حد مرگ کتک زد.
در آذر ماه ۱۳۸۷، فرید بغلانی پس از شناسایی توسط یک قربانی بازمانده توسط پلیس آبادان دستگیر شد. این زن، فوزیه، در ماه مهر با چاقو مورد حمله قرار گرفته بود و تقریباً مرده بود، اما توانست از جراحاتش جان سالم به در ببرد و اقدام به قتل را به پلیس گزارش دهد.
در بازجویی‌های بعدی، بغلانی به ضرب و شتم فوزیه اعتراف کرد و پس از شواهدی که او را قاتل دوچرخه‌سوار گریزان می‌دانست، سرانجام به ۱۶ قتل در چهار سال گذشته اعتراف کرد. بغلانی حتی به اشتباهاتی که رسانه‌ها در گزارش قتل‌ها داشتند اشاره کرد و صحنه جنایت را برای هر قتل به درستی بازسازی کرد. بغلانی توضیح داد که او از روی نفرت نسبت به جنس ضعیف تر عمل کرده‌است و پس از هر قتل، کمی احساس گناه می‌کرده‌است، اما برای جلوگیری از ارتکاب بیشتر او کافی نبوده‌است.
پس از یک آزمایش مقدماتی روانپزشکی، که او را برای محاکمه عاقل تشخیص داد، به دادگاه آورده شد و متهم به قتل شد. بغلانی که با مجازات احتمالی اعدام روبرو شد، اعترافات خود را پس گرفت و مدعی شد که برای امضای اعترافات توسط مقامات پلیس شکنجه شده‌است. ادعاهای او جدی گرفته نشد و او به اعدام محکوم شد.
فرید بغلانی در ۲۲ آبان ۱۳۸۹ در زندان کارون اهواز در حالی که پدر و مادرش شاهد اعدام بودند به دار آویخته شد.
۱۵ زن و دختر و یک پسربچه از تاریخ اسفند سال ۱۳۸۳ تا خرداد سال ۱۳۸۷.
پورانه‌ها یا پوراناِها (سانسکریت:पुराण به معنی پارینه‌ها، کهن‌گفته‌ها) مجموعه‌ای از مهم‌ترین متون مقدس در آئین هندو، آئین جین و بوداگرایی هستند؛ در این متون سرگذشت کیهان و جهان از آفرینش یا ویرانی، تبارنامه شاهان، پهلوانان، حکیمان، خدایان و دیوان؛ و توضیحاتی دربارهٔ جهان‌بینی، فلسفه و اندیشه هندو آمده‌است. نام نگارنده اصلی این متون دانسته نیست، اما آن را به ویسیه، روایت‌کننده مهابهاراتا، نسبت داده‌اند. نخستین دست‌نوشته‌های به‌جامانده پورانه‌ها، به دوره امپراتوری گوپتا بازمی‌گردند.
پورانه‌ها از کهن‌ترین روزگاران اساطیری هند به عنوان تنها مرجع مطالبی را دربردارد اگرچه مهابهاراتا و رامایانا نیز چنین مطالبی را جسته گریخته دارا هستند اما این کتاب‌ها حاوی تاریخ سنتی هند تا عصر پاراکشیت می‌باشند (قرن سوم پیش از میلاد). عصر تدوین پورانه‌ها را نمی‌توان زودتر از دوران سلطنت گوپتاها دانست بنابراین پورانه‌ها محتوی رویدادها و مطالبی است متعلق به ۲۰۰۰ سال پس از تدوین خود.غروی، مهدی (مترجم): عصر طلائی امپراتوران بزرگ موریائی هند و اثرات فرهنگی ایران هخامنشی و دیانت زرتشتی در تکوین این دوره. در: نشریه: «هنر و مردم» آذر ۱۳۵۱ - شماره .۱۲۲
موشک آپاچی ("apache") موشک هوابه‌سطح فرانسوی است که به عنوان یک موشک ضدفرودگاه برای تخریب باند فرود هواپیماها طراحی شده و شرکت بین‌المللی موشک‌سازی ام‌بی‌دی‌ای از سال ۲۰۰۱ آن را برای جنگنده‌های داسو رافال و میراژ-۲۰۰۰ نیروی هوایی فرانسه تولید می‌کند.
قدرت تخریبی این موشک از ده بمب خوشه‌ای پنجاه کیلوگرمی گرفته می‌شود که در کلاهک آن حمل می‌شوند. آپاچی یک موشک کروز است و که برد مفیدی بیش از ۱۰۰ کیلومتر دارد و ظاهر جالب توجهی دارد که مشخصا برای پنهان‌کاری بیشتر به این شیوه طراحی شده‌است.
نیروی پیشرانه آپاچی را یک موتور توربوجت با تراست ۴۱/rn۴ تشکیل می‌دهد. سرجنگی این موشک می‌تواند از انواع مهمات مانند mimosa و samanta و acadi به وزن ۷۴۰ الی ۷۷۰ کیلوگرم باشد.
شانکرا یا شنکره چاریه(دِوَناگَری:आदि शङ्कर "آدی شانکَرَه") فیلسوف و اندیشمند هندو در مکتب ودانتا بود. او در میان برهمنان نمبودری مالابار در کرالا در هندوستان زاده شد، و در جوانی سنیاسی شد و به برهمنان پیوست. او به مطالعه فلسفه و دین اوپانیشادها پرداخت. تفسیری که شانکرا به زبان سانسکریت بر اوپانیشادها و باگاوادگیتا نوشت، از مهمترین متون فلسفی آئین هندو به‌شمار می‌رود. در بنارس، او فرمان یافت که با گروهی از شاگردانش در همه تالارهای دانشگاهی هند از آئین برهمنی دفاع کند و دیدگاههای بودایی را رد کند. او در سال ۸۲۰ میلادی، در حالی که تنها سی و چند سال داشت، در کدارنات هند، درگذشت.
شانکره در خانواده‌ای بسیار تنگدست از تبار برهمنان نمبودیری و در روستایی به نام کالادی (در شش فرسنگی کرالای امروزی) زاده شد. بنا به قول مشهور، پدر او سری شیواگورو و مادرش آریامبا نام داشته‌است. چنان که در روایاتِ سنتی آمده‌است، پدر و مادر شانکره سالیانِ سال صاحبِ فرزند نمی‌شدند، تا این که در پرستشگاه به درگاهِ شیوا دعا کردند. دعای ایشان پذیرفته شد و خداوند ایشان را مخیر کرد که از میانِ این دو یکی را برگزینند: فرزندی با دانشِ معمولی ولی با عمرِ طولانی، یا فرزندی با دانشِ بسیار و عمر اندک. پدر و مادر شانکره دومین گزینه را انتخاب نمودند.
پدر شانکره، هنگامی که شانکره هنوز خردسال بود و به روایتی هشت سال داشت، درگذشت. شانکره در پنج سالگی وارد مدرسه شد و به یادگیری آموزه‌های دینی و دانش‌های زمانش همت گمارد. در روایات آمده‌است که وی در هشت سالگی، وداها را از برداشت.
شانکره از بدو کودکی تمایل داشت به دسته ماوراء کاستِ فقرای هندو یا سنیاسی بپیوندد. پیوستنِ او به این دسته به این معنا بود که او می بایست تجرد اختیار کرده و تمام پیوندهای خانوادگی و قبیله‌ای را رها کند و به کشفِ حقیقت بپردازد. مادر شانکره از این خواسته ناخشنود بود و قصد داشت او را با دخترعمویش پیوند دهد. در افسانه‌های محلی آمده‌است که وقتی شانکره مشغول شست‌وشوی در آب رودخانه بود، تمساحی پای او را گرفت و رها نمی‌کرد. در همین زمان، مادر شانکره فرا رسید و شانکره به مادر بانگ زد: "اگر بپذیری که به سنیاسی‌ها بگروم، این تمساح پای مرا رها خواهد کرد- وگرنه مرا خواهد بلعید." و مادر به ناچار با تقاضای فرزند موافقت کرد و او را دعا کرد.
شانکره استاد گوویندا بهگودپادا را به عنوانِ استاد و مرشدِ معنوی خود برگزید. معروف است که وقتی گوویندا از شانکره پرسید: "کیستی؟" شانکره در پاسخ گفت:
من نه از آتشم، نه از باد، نه از خاک و نه از آب. من آن منم که در همه نامها و نمادها نمود یافته‌است.
گوویندا شانکره را غسل داد و قبای سنیاسی بر تن او کرد و از آن پس شانکره در زمره سنیاسی‌ها راه یافت. شانکره اصول ادویته ودانته را نزد استاد تمام کرد و تفسیری بر برهمه سوتره نوشت. شانکره همچنین تفاسیر متعددی بر بهگود گیتا و اوپانیشادها نگاشت و به اشکالات رایج پاسخ گفت. او همچنین درین دوران شاگردانِ بسیاری یافت که چهارتن از ایشان همواره او را همراهی می‌کردند.
بر اساس بسیاری از روایاتِ سنتی، هنگامی که شانکره در حال راه رفتن به سوی معبد بود، مردی از تبار چنداله به همراه چهارسگ جلویِ راهِ او را گرفت. چنداله، رده افراطی انسانِ فاقدِ کاست است که از پدری شودره و مادری براهمنه - و در نتیجه از راه نامشروع - زاده شده است، و به همین دلیل ناپاک و نجس شمرده می شد. شاگردانِ شانکره از مردِ چنداله خواستند که از سر راهِ استادشان کنار برود. اما چنداله گفت: "آیا تو نیستی که می گویی همه در ذاتِ خود یک هستند؟ اینک چه کسی باید کنار برود؟ آیا ذاتِ من - که با برهما یکی است - یا بدنِ من که همچون تو از خاک است؟ آیا ادویته ودانته را وعظ می کنی و به آن عمل نمی‌کنی؟" شانکره آنگاه در برابرِ چنداله سجده کرد و گفت: "آن کس که نور معرفت برمن بتاباند، گوروی من است: برهمن باشد یا چنداله." سپس، مردِ چنداله ناپدید گردید و معلوم شد که او شیوا بوده‌است که خود را در آن قالب درآورده بوده‌است.
معروف است که آدی شانکره قصد ملاقات با فیلسوف مشهور کوماریلا بهاتا داشته‌است و علی الظاهر نخستین و آخرین دیدار این دو در پریاج بوده‌است. در آنجا، کوماریلا خود را زیر تلی از خاک و خاکستر پوشانده بود و قصد خودسوزی داشت. وقتی آدی شانکره علت را جویا می‌شود، کوماریلا داستانِ خود را روایت می‌کند. کوماریلا خود را پیرو بودا نامیده بود و از آموزگار بودایی خود درباره آن کیش آموخته بود، تنها به این دلیل که بعدها بتواند علیه دین بودا تبلیغ کند. از آنجا که خیانت به آموزگار در تعالیم وداها گناه است، کوماریلا خود را به این خاطر سرزنش می‌کرد و می خواست کفاره بدهد، به همین دلیل کوماریلا پیشنهاد آدی شانکره را مبنی بر مناظره و ویرایش کتابش نپذیرفت و تصمیم به خودسوزی گرفت. کوماریلا در عوض شانکره را به یکی از شاگردانش موسوم به ماندانا میشره ارجاع داد.
از بزرگترین مناظراتِ آدی شانکره، مناظره او با ماندانا میشره بوده‌است. ماندانا میشره شخصی شریعتمدار بود که باور داشت: "آزادی از راهِ عمل پدید می‌آید"، حال آن که شانکره باور داشت که عمل شخص به تنهایی او را نجات نمی‌دهد و برایِ آزادی به مراقبه و ترکِ عمل نیاز است. ماندانا میشره و آدی شانکره در آغاز مناظره توافق کردند که اگر ماندانا میشره پیروز شود، آدی شانکره می بایست از زمره سنیاسی‌ها بیرون آمده و به زمره برهمنان برگردد و اگر آدی شانکره پیروز شود، ماندانا میشره می بایست خانه و زندگی را رها کرده، قبای سنیاسی بر تن کند و در این میان هر کس که غلبه کند، دیگری شاگرد او خواهد بود. معروف است که اوبهایا بهاراتی همسر ماندانا میشره به مناظره ایشان گوش نداد، بلکه گردن آویزی از گل بر گردن هر دوی ایشان نهاد.
پس از هفده روز بحث مداوم، آدی شانکره به طوطی که در خانه ماندانا میشره در قفس محبوس بود، توجه کرد و گفت: "در دایره عمل او می‌تواند برگزیند که دانه گیاهان را بخورد یا انگور شیرین را- اما هیچ یک از اینها او را از زندان رهایی نخواهد بخشید. مگر این که هم دانه را رها کند و هم انگور شیرین را، تا صاحبِ طوطی آن را رها نماید." با ادای این جمله، گردنبند ماندانا میشره خشکید و گردنبند شانکره تازه و شاداب ماند و بدین سان ماندانا میشره در زمره سنیاسی‌ها درآمد و شاگرد آدی شانکره گردید.
آنچنان که از روایات سنتی برمی آید، همسر ماندانا میشره - موسوم به بهاراتی- که زنی دانشمند بود، وارد مجلس شد و به شانکره گفت: "اینک با شوهر من مناظره کردی و بر او غلبه کردی. حال با من مناظره کن." شانکره به ناچار پذیرفت. اما بهاراتی هوشمندانه بحث را به وظایف زن و شوهر کشانید و از آنجا که شانکره مجرد بود، چیزی از این مسائل نمی دانست. بر اساس افسانه ها، شانکره از بهاراتی مهلت خواست که درباره وظایفِ زن و شوهر کسب دانش کند.
او در این میان و برای کسب تجربه در امور زناشویی، جسدش را به شاگردانش سپرد. روح شانکره جسدش را ترک کرد و واردِ جسد پادشاهی شد. ملکه و مشاورانِ پادشاه به زودی دانستند که شاهِ جدید غیر از شاهِ پیشین است و به ناچار مردی از تبار برهمنان در جسدِ او حلول کرده‌است. پس ملکه به مشاورانش دستور داد که به دنبالِ جسدِ این مرد بگردند و آن را بسوزانند تا آدی شانکره بتواند در هیئت پادشاه باقی بماند. اما سرانجام، شانکره - در حالی که شاگردانش مشغول سوزاندن جسد او بودند- به تن خودش بازگشت و آتش به واسطه باران خاموش شد. او به پرسش‌های بهاراتی نیز پاسخ گفت و پیروز مناظره شد.
روایت کرده‌اند که آدی شانکره پیش از آن که به جامه سنیاسیان درآید، با مادرش پیمان بست که دم مرگ در بالین مادر حاضر شود. پس چون از مرگ مادر آگاهی یافت، سراسیمه شاگردان را ترک کرد و نزد مادر رفت. از آنجا که هیچ یک از برهمنان در مراسم سوزاندن جسد به او کمک نکردند، او به تنهایی مراسم را انجام داد و از آنجا که جسد مادرش سنگین بود و او نمی توانست به تنهایی آن را جابه جا کند، آن را به چهار قسمت تقسیم کرد و در چهار نوبت به مکان آتش برد.
در رمزنگاری، رمز سزار که با نام‌های کد سزار، جابه‌جایی سزار یا رمز جابه‌جایی نیز شناخته می‌شود، از ساده‌ترین و شناخته‌شده‌ترین تکنیک‌های رمزگذاری است.
این رمز یک نوع رمز جانشینی است که در آن هر حرف در متن آشکار با حرف دیگری با فاصله‌ای ثابت در الفبا جایگزین می‌شود؛ به این فاصلهٔ ثابت «مقدار انتقال» گفته می‌شود.
برای مثال اگر مقدار انتقال برابر ۳ انتخاب شود و رمزنگاری روی متن با الفبای انگلیسی انجام شود، حرف "D" به جای حرف "A" می‌نشیند، حرف "E" به جای حرف "B" می‌نشیند، تا آخر. نام رمز سزار از ژولیوس سزار گرفته شده‌است که از آن در ارتباطات محرمانهٔ خود استفاده می‌کرد.
رمزهای جانشینی پیش از ژولیوس سزار هم استفاده می‌شدند. به عنوان مثال می‌توان به رمز اتبش و مربع پولیبیوس اشاره کرد. اما استفاده از انتقال دورانی، نخست به نام ژولیوس سزار ثبت شده‌است. از رمز سزار حتی تا سال ۱۹۱۵ در ارتباطات نظامی استفاده شده‌است. ارتش روسیه از آن به عنوان جایگزینی برای سیستم‌های پیچیده‌تر که یادگیری آن‌ها برای لشگریان دشوار بود، استفاده می‌کرد. در نتیجه، تحلیل‌گران رمز آلمانی و اتریشی پیام‌های روسی را به راحتی شنود می‌کردند.
رمز سزار مانند تمام رمزهای جانشینی تک‌الفبایی دیگر به راحتی شکسته می‌شود و در حضور تکنیک‌های مدرن رمزگشایی، هیچ‌گونه امنیتی برای ارتباطات فراهم نمی‌کند. به همین دلیل، این رمز معمولاً به عنوان یکی از اجزای سیستم‌های رمزگذاری پیچیده‌تر مانند رمز ویژنر استفاده می‌شود. یک کاربرد مدرن رایج رمز سزار، روت۱۳ است که در تالارهای گفتگوی اینترنتی مورد استفاده قرار می‌گیرد. روت۱۳ حالت خاصی از رمز سزار است که از میزان انتقال ۱۳ استفاده می‌کند.
رمز سزار، یک رمز جانشینی تک‌الفبایی است، به این معنی که در این روش هر حرف از الفبای متن اصلی (الفبای آشکار) با یک حرف از الفبای رمز جایگزین می‌شود و این جانشینی در تمام متن به صورت یکسان صورت می‌گیرد. فاصلهٔ رتبهٔ هر حرف از الفبای آشکار و حرف متناظر در الفبای رمز، مقداری است ثابت که به آن «مقدار انتقال» گفته می‌شود. رابطهٔ بین الفبای آشکار و الفبای رمز را می‌توان با هم‌ردیف کردن دو الفبا نمایش داد. الفبای رمز درواقع همان الفبای آشکار است که به میزان مشخصی به سمت راست یا چپ چرخانده شده‌است. برای مثال، رمز سزار با چرخش به چپ به میزان انتقال ۳، در جعبهٔ پایین نمایش داده شده‌است. کلید رمز همان مقدار انتقال است که در این مثال برابر با ۳ انتخاب شده‌است.
همچنین به‌طور مشابه می‌توان جدول زیر را برای الفبای فارسی درنظر گرفت:
تبدیل حروف آشکار به رمز در تمام متن یکسان است و به این ترتیب رمز سزار در ردهٔ رمزهای تک‌الفبایی (در برابر رمزهای چند الفبایی) قرار می‌گیرد.
رمزگشایی به روش مشابه و با انتقال به همان میزان در جهت عکس انجام می‌شود.
برای رمزگذاری متن، کافی است که هر حرف از متن آشکار با حرف متناظر آن در الفبای رمز جایگزین شود. در مثال زیر از کلید ۳ برای رمزگذاری استفاده شده‌است.
به طور مشابه می‌توان از رمز سزار با کلید ۳ برای رمزگذاری متن فارسی استفاده کرد:
رمز سزار را می‌توان به صورت ریاضی با استفاده از هم‌نهشتی نمایش داد. به این منظور ابتدا با استفاده از الگوی سادهٔ زیر، حروف الفبا با اعداد جایگزین می‌شوند.
سپس هر حرف "x" با انتقال "n" به ترتیب زیر رمزگذاری می‌شود:
به طریق مشابه، رمزگشایی به صورت زیر انجام می‌شود:
توجه به این نکته ضروری است که تعاریف مختلفی برای عملیات پیمانه ("mod") وجود دارد. در اینجا نتیجهٔ پیمانه عددی بین ۰ تا ۲۵ است. یعنی اگر "x+n" یا "x-n" در بازهٔ ۰ تا ۲۵ نباشد، باید ۲۶ با نتیجه جمع یا از آن کم شود.
نام رمز سزار از ژولیوس سزار گرفته شده‌است. ژولیوس سزار، نظامی و سیاستمدار اهل جمهوری روم در قرن اول پیش از میلاد بود که نقش مهمی در گسترش قلمرو روم و تبدیل آن از جمهوری به امپراتوری داشت. به گفته سوئتونیوس، ژولیوس سزار از انتقالی به میزان ۳ (D به جای A در رمزگذاری) برای رمز کردن پیام‌های مهم نظامی استفاده می‌کرد. رمزهای جانشینی پیش از ژولیوس سزار هم استفاده می‌شدند. به عنوان مثال می‌توان به رمز اتبش و مربع پولیبیوس اشاره کرد. اما استفاده از انتقال دورانی، نخست به نام ژولیوس سزار ثبت شده‌است. شواهدی وجود دارد که ژولیوس سزار از سیستم‌های پیچیده‌تری نیز استفاده کرده‌است، اما اطلاعی از جزئیات آن در دسترس نیست. برای مثال، سیستم جابجایی ستونی نیز در برخی منابع به ژولیوس سزار نسبت داده می‌شود و با نام‌هایی همچون "جعبه سزار" یا "مربع سزار" خوانده می‌شود.
بعد از ژولیوس سزار، نوهٔ خواهر او آگوستوس نیز از رمز سزار استفاده می‌کرد، با این تفاوت که از انتقالی به میزان ۱ استفاده می‌کرد و الفبا را به صورت دورانی در نظر نمی‌گرفت. به این ترتیب، او از B به جای A و در انتهای الفبا به جای Z از AA استفاده می‌کرد.
دقیقاً مشخص نیست که رمز سزار در زمان خود تا چه حد مؤثر بوده‌است، اما احتمالاً امنیت قابل قبولی داشته‌است. نباید فراموش کرد که بخش زیادی از دشمنان سزار بی‌سواد بودند و گروهی دیگر نیز فرض می‌کردند پیام به یک زبان خارجی ناشناخته نوشته شده‌است. تکنیک ثبت‌شده‌ای برای شکستن رمزهای جانشینی ساده از آن دوران وجود ندارد. اولین اثر ثبت‌شده در این مورد به تحقیقات ابویوسف کندی در زمینهٔ تحلیل فراوانی در قرن نهم میلادی بر می‌گردد.
کاربرد رمز سزار در دوران باستان به زبان لاتین محدود نبود. در پشت طومارهای مزوزا، عبارت "" به الفبای عبری نوشته می‌شد. این عبارت شامل سه نام خدا در زبان عبری است که با استفاده از رمز سزار با کلید ۱، رمزگذاری شده‌اند. قدمت مزوزا، به زمان حضور بنی‌اسرائیل در صحرای سینا نسبت داده می‌شود. اما استفاده از رمز سزار در پشت آن، رسمی است که احتمالاً از زمان سلطهٔ روم بر یهودیه، که یهودیان اجازهٔ استفاده از مزوزا را نداشتند، باقی مانده‌است. این حروف رمز خود یک نام الهی بااهمیت تلقی می‌شوند که طبق اعتقادات یهودیان ارتدکس قدرت‌های شیطانی را مهار می‌کند.
در قرن نوزدهم میلادی، گاهی از قسمت آگهی‌های شخصی روزنامه‌ها برای انتقال پیام‌های رمز شده استفاده می‌شد. برای مثال، نمونه‌هایی از استفاده از این رمز در روزنامهٔ تایمز دیده می‌شود. از رمز سزار حتی تا سال ۱۹۱۵ در ارتباطات نظامی استفاده شده‌است. ارتش روسیه از آن به عنوان جایگزینی برای سیستم‌های پیچیده‌تر که یادگیری آن‌ها برای لشگریان دشوار بود، استفاده می‌کرد. در نتیجه، تحلیل‌گران رمز آلمانی و اتریشی پیام‌های روسی را به راحتی شنود می‌کردند.
در رمز ویژنر از الگوریتم رمز سزار استفاده می‌شود، با این تفاوت که کلیدهای رمز (میزان انتقال) متفاوتی برای حروف متن آشکار در نظر گرفته می‌شود. به این ترتیب کلید رمز کلی یک عدد چند رقمی (یک کلمه) است. اگر طول کلمهٔ کلید با طول متن آشکار یکسان باشد، به صورت تصادفی تولید شده باشد و تنها یک بار استفاده شود، پد یک‌بار مصرف حاصل می‌شود که غیرقابل شکست است. دشواری در دستیابی به این شرایط و نیز مشکل توزیع امن چنین کلید رمزی مابین طرفین ارتباط، در عمل باعث می‌شود که پد یک‌بار مصرف مورد استفاده قرار نگیرد. کلیدهای کوتاه‌تر از متن آشکار باعث ایجاد الگوهای تکرارشونده در متن رمز می‌شوند که با روش‌های آماری پیشرفته در تحلیل فراوانی امکان شکست رمز را فراهم می‌کند. نیروهای ایالات مؤتلفهٔ آمریکا در طول جنگ داخلی آمریکا از رمز ویژنر با کلیدهای Manchester Bluff، Complete Victory و Come Retribution استفاده می‌کردند که برای طرف مقابل شناخته‌شده بود.
رمز سزار امروزه در بعضی اسباب‌بازی‌های کودکان استفاده می‌شود. همچنین در الگوریتم روت۱۳ از رمز سزار استفاده می‌شود. روت۱۳ حالت خاصی از رمز سزار با کلید رمز ۱۳ بر روی الفبای انگلیسی است. با توجه به آن‌که الفبای انگلیسی از ۲۶ حرف تشکیل شده‌است، روت ۱۳ وارون خودش است. به این معنی که عملیات رمزگذاری و رمزگشایی عیناً مانند یکدیگر هستند. روت۱۳ در یوزنت به‌طور گسترده برای پنهان کردن متن (برای مثال، پاسخ معماها و افشاسازها) استفاده می‌شود اما کاربردی برای امنیت ارتباط ندارد.
در آوریل ۲۰۰۶، برناردو پروونتسانو پدرخواندهٔ فراری مافیا به دلیل بی‌دقتی و استفاده از رمز سزار در پیام‌های مخفی، شناسایی و دستگیر شد. پروونتسانو در این سیستم از کلید ۳ و برای نوشتن پیام از اعداد به جای حروف استفاده می‌کرد. به این ترتیب، ۲۱ حرف الفبای ایتالیایی از A تا Z به ترتیب با اعداد ۴ تا ۲۴ جایگزین می‌شدند. به عنوان مثال، به جای A عدد ۴ نوشته می‌شد، به جای B عدد ۵ و الی آخر.≤≤
در سال ۲۰۱۱ "رجب کریم" که از رمز سزار برای تماس با یک فعال اسلام‌گرای اهل بنگلادش و برنامه‌ریزی برای بمب‌گذاری در هواپیماهای بریتیش ایرویز استفاده کرده بود، محاکمه و به زندان محکوم شد. کریم و هم‌دستش با وجود آشنایی با سیستم‌های پیشرفته‌تر از قبیل پی‌جی‌پی و تروکریپت، از یک نسخهٔ رمز سزار که خودشان در نرم‌افزار اکسل نوشته بودند استفاده می‌کردند، چون به باور آنان سیستم‌های پیشرفته برای «کفار» شناخته‌شده بودند.
رمز سزار حتی در شرایط حملهٔ متن اصلی به راحتی قابل شکسته شدن است. دو موقعیت زیر می‌توانند در نظر گرفته شوند:
در حالت اول، استفاده از تکنیک‌های معمول شکستن رمزهای جانشینی، مانند تحلیل فراوانی، به سادگی نتیجه‌بخش است. در حین استفاده از این تکنیک‌ها، حمله‌کننده به راحتی متوجه نظم موجود در سیستم جانشینی و استفاده از رمز سزار خواهد شد.
شکستن رمز در حالت دوم ساده‌تر از حالت اول است. از آنجا که تعداد ممکن انتقال‌ها محدود است (در زبان انگلیسی ۲۶ حالت ممکن) اعمال حملهٔ جستجوی فراگیر و آزمایش تمام حالات ممکن به سرعت انجام می‌شود. برای مثال، همان‌طور که در جدول نشان داده شده‌است، بخشی از متن به همراه تمام انتقال‌های ممکن نوشته می‌شود و ردیف حاوی متن بامعنی به راحتی قابل تشخیص است. در این روش کافی است که زیر هر حرف از متن رمز شده، تمام حروف الفبا به ترتیب نوشته شود. در مثال جدول روبرو، متن رمز شده EXXEGOEXSRGI است و به سادگی می‌توان تشخیص داد که کلید رمز استفاده شده برابر با ۴ بوده‌است.
روش دیگر، حملهٔ جستجوی فراگیر با کمک تحلیل فراوانی است. در این روش، با مقایسهٔ فراوانی حروف در متن رمز و فراوانی حروف در متون عادی زبان مورد استفاده و جابجایی دو نمودار، می‌توان میزان انتقال را پیدا کرد. برای مثال، در زبان انگلیسی E و T پراستفاده‌ترین و حروف Q و Z کم‌استفاده‌ترین حروف هستند. این روش توسط کامپیوتر هم قابل پیاده‌سازی است. برای این کار کافی است با استفاده از آزمون مربع کای، توزیع داده شده با توزیع مورد انتظار مقایسه شود.
معمولاً فقط یک متن آشکار محتمل برای یک متن رمز وجود دارد، اما برای رمزهای بسیار کوتاه ممکن است تعداد پاسخ‌های محتمل بیشتر از یکی باشد. برای مثال، متن رمز MPQY می‌تواند به ADEN یا KNOW برگردد. به‌طور مشابه ALIIP می‌تواند DOLLS یا WHEEL باشد و AFCCP را می‌توان به JOLLY یا CHEER رمزگشایی کرد. به حداقل طول متن رمز شده که لازم است تا متن اصلی به صورت یکتا قابل شناسایی باشد، فاصلهٔ یکتایی گفته می‌شود.
استفادهٔ چندباره از رمز سزار بر روی یک متن، به امنیت بیشتر منجر نمی‌شود. زیرا دو بار رمزگذاری با انتقال‌های A و B معادل یک بار رمزگذاری با کلید A+B است. به زبان ریاضی می‌توان گفت مجموعهٔ رمز سزار با کلیدهای متنوع، تحت ترکیب یک گروه تشکیل می‌دهند.
هِرود (عبری:הוֹרְדוֹס "هُرودوس"، یونانی:Ἠρῴδης "هِرودیس") یا هِرود اول یا هِرود بزرگ پادشاه و والی یهودیه از سوی امپراتوری روم بود؛ بزرگی او به اندازه‌ای بود که وی را "اگوستوس یهودیه" خوانده‌اند. او دشمنی کسانی را که قصد داشتند وی را نزد آنتونیوس یا اوکتاویانوس بی‌اعتبار سازند، فرونشاند و حکومتی استبدادی برپایه نظم در یهودیه برقرار کرد. این فرمانروای مشهور در سال‌های تنگدستی، مردم را از پرداخت مالیات معاف کرد، موافقت روم را با کاهش مالیات‌ها به دست آورد و به یهودیان ساکن در خارج کشور امتیازاتی بخشید، زیان‌هایی را که در اثر خشکسالی به کشاورزی اورشلیم رسیده بود، جبران نمود و همچنین تجارت در بازارها و بنادر را توسعه داد.
هرود در حدود سال ۷۴ پیش از میلاد زاده شد. آنتیپاتر، او را والی ربع جلیل قرار داد و برادرش را به حکمرانی اورشلیم منصوب کرد. هرود، از سوی امپراتوری روم پشتیبانی می‌شد؛ اما سنهدرین او را به بی بند و باری اخلاقی و خون‌ریزی متهم کرد.
هرود، تحت تأثیر فرهنگ و تمدن یونانی بود، و خود نیز قصد داشت وحدت فرهنگی، در قلمرو یونان به وجود آورد؛ به همین دلیل به ترویج اخلاق، رسوم، لباس، افکار، ادبیات و هنر یونانی پرداخت. وی دانشمندان یونانی را پیرامون خویش گرد می‌آورد و مقام‌های عالی رسمی و دولتی را به آن‌ها می‌بخشید. نیکولائوس دمشقی را رایزن رسمی و تاریخ‌نویس مخصوص خود کرد.
وی در اورشلیم، یک نمایشگاه بزرگ ترتیب داد و پیرامون آن‌ها را با ساختمان‌هایی که با نام اگوستوس بنیاد می‌شد، آراست. مسابقات پهلوانی همراه با موسیقی یونانی و جنگ‌های گلادیاتور را رواج داد. وی همچنین دستور داد در میدان‌ها، تندیس‌ها و پیکره‌های یونانی برپا کنند. او همچنین در جلیل، کاخی نو برای خود بنیان نهاد و برای ساخت آن از معماران رومی کمک گرفت.
در سال هجدهم فرمانروایی، هرود قصد کرد هیکل سلیمان را از نو بسازد. هرچند یهودیان با پیشنهاد او بر ویرانی هیکل پیشین که به دستور کوروش ساخته شده بود، موافقت نکردند؛ هرود به توسعه هیکل دست زد. کار هیکل جدید در یک سال و نیم پایان یافت و صحن بیرونی آن نیز هشت سال به طول انجامید. او در ساخت هیکل، به قوانین یهودی توجه کرد و هزار کاهن را به خانه‌سازی گماشت. معبد ساخته شده، در سال ۷۰ پس از میلاد، به دستور تیتوس واژگون گشت.
او همچنین بر کوه موریا، جایی را به مساحت بیش از شصت هزار متر مربع تسطیح نمود، و به دستور وی گرداگرد آن رواق‌هایی ساخته شد که بام آن‌ها از چوب سدر بود و منبت کاری شده بود. این بام روی چند ردیف از ستونهای به سبک کورنتی قرار داشت. در بیرون حیاط اصلی، دکانهای صرافی برقرار گشت که در آنجا پول ایرانی را با پولهای عبری که در حرم مورد قبول بود، معاوضه می‌کردند.
بر اساس انجیل متی در عهد جدید، پس از زاده شدن عیسی، سه مغ (سه مرد مجوس) از هند (در تاریخ از آن سه مرد به عنوان ایرانی نیز نام برده شده‌است)، به دیدار هرودیس آمدند تا دربارهٔ خبر زاده شدن پادشاه یهود از او پرسش کنند، چرا که اختر وی را در شرق دیده بودند. هرود، پیش از آن از کاهنان و کاتبان شنیده بود که "کریستوس" یا مسیح یهودیان در بیت لحم یهودیه زاده می‌شود؛ پس مردان مغ را به بیت لحم فرستاد و از آن‌ها خواست که هرگاه آن بچه را یافتند، به وی آگاهی دهند؛ اما مردان مجوس بر اساس رؤیایی که دیده بودند، هرود را آگاه نکردند.
همچنین در عهد جدید آمده‌است که یوسف پدر عیسی، در خواب دید که هرود قصد کشتن عیسی را دارد و به همین دلیل به مصر هجرت کرد. همچنین بر اساس انجیل، هرود تمام نوزادان پسر زیر دو سال را در بیت لحم، کشت.
اعتبار تاریخی این رویداد مشخص نیست، زیرا هیچ منبع تاریخی به چنین کشتاری اشاره نکرده‌است.
متن آیه مربوط چنین است:
بنا به روایت یوسفوس، هرودیس ده زن و چهارده فرزند داشت:
نام دو همسر دیگر پادشاه و فرزندان آن‌ها در تاریخ ذکر نشده‌است.
بنا به روایت یوسفوس، هرود در ماه مارس یا آوریل ۴ پیش از میلاد، ۳۷ سال پس از به پادشاهی نشستن، و ۳۴ سال پس از مرگ آنتیگونوس، مُرد. پادشاه در این روزها، به بیماری استسقا، زخم معده، تب، تشنج، دهان بویناک، افسردگی و پارانویا مبتلا بود و پس از نجات از همه توطئه‌ها، در صدد خودکشی برآمد. مرگ او، پنج روز پس از اعدام آنتیپاتر، به دستور او بود. پس از مرگ او، پسرانش هرود آرخیلاوس، هرود آنتیپاس و هرود فیلیپ دوم، قلمرو را میان خود تقسیم کردند. ایهود نتصر، در ۷ مه ۲۰۰۷، به کمک گروهی از دانشگاه عبری اورشلیم، موفق به شناسایی و کشف مکان دقیق مقبره هرود بزرگ شد.
رمزنگاری جانشینی روشی برای رمزنگاری است که در آن هر واحد از متن اصلی بر طبق یک سیستم معین با رمزشده آن جایگزین می‌شود. یک واحد ممکن است یک حرف باشد (که معمولاً این طور است) یا دو حرف، سه حرف یا حتی ترکیبی از آنها و شکل‌های مشابه آن باشد. رمزگشایی آن با کمک عکس عمل جاگذاری انجام پذیر است.
این روش با رمزنگاری جابجایی قابل مقایسه است. روش جانشینی بدون تغییر مکان حروف خود آنها را تغییر می‌دهد ولی رمزنگاری جابجایی حروف را تغییر نمی‌دهد و فقط آنها را با هم جابجا می‌کند.
یکی از ساده‌ترین مثال‌های این روش رمز سزار می‌باشد.
رمزنگاری جانشینی انواع مختلفی دارد. اگر رمزنگاری بر روی یک حرف انجام شود به آن رمزنگاری جانشینی ساده گویند. به این نوع رمزنگاری روی گروه‌های بزرگتری از حروف، پلی‌گرافیک گویند. یک رمزنگاری تک حرفی از جانشینی ثابت بر روی کل پیام استفاده می‌کند. درحالیکه رمزنگاری چند حرفی از چندین جانشینی در موقعیت‌های مختلف در یک پیام استفاده می‌کند، به طوریکه یک واحد از متن اصلی به یکی از چندین احتمال در متن رمزشده نگاشته می‌شود و برعکس.
جانشینی یک حرف (جانشینی ساده) را با نوشتن حروف الفبا با یک ترتیب خاص به منظور نشان دادن جانشینی، می‌توان نمایش داد. به این، جانشینی الفبایی گویند. ممکن است حروف الفبای رمز، شیفت داده شوند یا معکوس شوند(که به ترتیب رمز سزار و اتباش(Atbash) را ایجاد می‌کنند) یا در یک مدل پیچیده‌تر پیش روند که در این صورت به آن الفبای ترکیبی(mixed alphabet) یا الفبای بی‌ترتیب(deranged alphabet) گویند. به طور سنتی، الفبای ترکیبی ممکن است ابتدا توسط نوشتن یک کلیدواژه، حذف حروف تکراری از آن، سپس نوشتن تمامی حروف باقی مانده در حروف الفبا با ترتیب معمولی آنها ساخته شود.
با استفاده از این سیستم، کلیدواژه‌ی "zebras" الفبای زیر را به ما می‌دهد:
پیام:
"رمز می‌شود به"
به طور سنتی، متن رمزشده به صورت بلاک‌هایی با طول ثابت با حذف نقطه‌گذاری و فاصله‌ها نوشته می‌شود. این به منظور کمک به حذف خطای انتقال و پنهان کردن محدودیت‌های کلمه از متن آشکار انجام می‌شود.به این بلاک‌ها که “گروه‌ها” و گاهی “تعداد گروه” گویند، یک بررسی اضافی نسبت داده می‌شود. گروه‌های پنج حرف از زمان اولین پیام که توسط تلگراف منتقل شد به صورت سنتی وجود دارند:
اگر طول پیام به پنج بخش پذیر نباشد، ممکن است در پایان با "nulls" تکمیل شود. این‌ها می‌توانند هر کاراکتری باشند که به یک چیز بی معنی رمزگشایی می‌شوند، بنابراین گیرنده به راحتی می‌تواند آنها را تشخیص دهد و از بقیه جدا کند.
گاهی الفبای متن رمزشده با الفبای متن اصلی متفاوت است. برای مثال، در رمز کثیف، متن رمزشده شامل مجموعه‌ای از نمادهاست که مشتق شده از یک توری هستند. برای مثال:
چنین ویژگی‌هایی تفاوت کوچکی در امنیت طرح ایجاد می‌کند. با این حال، در پایان، هر مجموعه‌ای از نمادهای عجیب می‌توانند به صورت حروف الفبا از A تا Z بازنویسی شوند و به صورت عادی با آنها برخورد شود.
در لیست‌ها و کاتالوگ‌های فروشندگان، گاهی یک رمزگذاری ساده برای جایگذاری رقم‌های اعداد با حروف استفاده می‌شود.
مثال: MAT برای نمایش 120 به کار خواهد رفت.
با اینکه روش سنتی کلیدواژه برای ایجاد یک جانشینی الفبایی ترکیبی، ساده است، یک عیب جدی این است که آخرین حروف الفبا(که معمولا فراوانی کمی دارند) تمایل دارند در انتها بمانند. یک روش قوی‌تر برای ایجاد یک الفبای ترکیبی، اجرای رمزنگاری جابه‌جایی در الفبای معمولی با استفاده از کلیدواژه است ولی معمولا انجام نمی‌شود.
با اینکه تعداد کلیدهای احتمالی بسیار بزرگ است(26! ≈ 2^88.4 یا حدودا ۸۸ بیت)، رمز خیلی قوی نیست و به راحتی شکسته می‌شود. به شرط اینکه پیام طول معقولی داشته باشد، تحلیل رمز می‌تواند معنای احتمالی رایج‌ترین نمادها را با تحلیل توزیع فراوانی متن رمزشده کاهش دهد. این، اجازه‌ی تشکیل کلمات جزئی را می‌دهد که می‌تواند به صورت آزمایشی پر شود و به تدریج راه‌حل جزئی را گسترش دهد(برای اثبات این موضوع به تحلیل فراوانی مراجعه کنید). در برخی موارد کلمات اساسی می‌توانند از الگوی حروفشان مشخص شوند. برای مثال، attract، osseous و کلماتی که ریشه شان این کلمات هستند، تنها کلمات رایج زبان انگلیسی با الگوی ABBCADB هستند. بسیاری از مردم این نوع رمزنگاری‌ها را برای سرگرمی به عنوان کریپتوگرام(cryptogram)در روزنامه‌ها حل می‌کنند.
مطابق فاصله unicity در زبان انگلیسی، ۲۷.۶ حرف از متن رمزشده برای رمزگشایی جایگزینی ساده ی الفبایی ترکیبی لازم است.در عمل، معمولا حدود ۵۰ حرف لازم است، با اینکه برخی پیام‌ها با تعداد کم در صورت یافتن الگوهای غیرمعمول می‌توانند شکسته شوند. در موارد دیگر، می‌توان تصور کرد متن اصلی، توزیع فراوانی تقریبا مسطحی دارد و در این صورت متن‌های طولانی‌تری توسط رمزنگاری موردنیاز خواهد بود.
یک نوع متداول از رمزهای جایگزینی، نامگذار(Nomenclator) است. از روی عنوان مقام عمومی که عناوین بازدید مقامات رسمی را اعلام میکند، نامگذاری شده است. این سایفر یک صفحه کد کوچک شامل جدول جایگزینی حرف، سیلاب و کلمه، گاهی اوقات هوموفونیک که معمولا نمادها را به اعداد تبدیل می‌کند، استفاده می‌کند. در اصل قسمت کد به نام‌های افراد مشهور محدود شده بود از این رو، نام رمزگذاری در سال‌های بعد کلمه‌های رایج بسیار و نام مکان‌ها را نیز پوشش داد. نماد برای کلمه‌های کلیدی(whole words)(رمزنگاری(codewords) در زبان مدرن) و حروف(letters) (رمز(cipher) در زبان مدرن) در متن رمزشده تشخیص داده نمی‌شد. Rossignols’ Great Cipher‌ که توسط لویی چهاردهم فرانسه استفاده شد، یکی از آنها بود.
نامگذارها از اوایل قرن پانزدهم تا اواخر قرن هجدهم، کرایه‌های استاندارد مکاتبات، جاسوسی و توطئه‌های سیاسی پیشرفته دیپلمات‌ها بودند. بسیاری از توطئه‌گران کمتر رمزنگار و کمتر پیچیده بودند و همانطور ماندند. با اینکه در اواسط قرن شانزدهم، رمزنگاران اطلاعاتی حکومتی مرتبا نامگذارها را می‌شکستند و سیستم‌های برتر از 1467 در دسترس بودند، جواب رایج به رمزنگاران به سادگی بزرگ کردن جدول‌ها بود. در اواخر قرن هجدهم وقتی سیستم شروع به از بین رفتن کرد، برخی نامگذار‌ها 50,000 تا نماد داشتند.
با این اوصاف، همه‌ی نامگذارها شکسته نشدند. امروزه رمزنگاری متن‌های آرشیو شده یک حوزه مفید برای تحقیقات تاریخی باقی مانده‌اند.
تلاش اولیه برای افزایش سختی حملات تحلیل فراوانی بر روی رمزنگاری جایگزینی، پوشاندن فراوانی حروف متن اصلی توسط هوموفونیک بود. در این رمزگذاری‌ها، حروف متن اصلی به بیش از یک نماد متن رمزشده، نسبت داده می‌شدند. معمولا نمادهای متن اصلی با بیشترین‌ترین فراوانی معادل بیشتری نسبت به حروف با فراوانی کمتر دارند.با این روش توزیع فراوانی مسطح شده و تحلیل را سخت‌تر می‌کند.
از آنجایی که بیش از ۲۶ کاراکتر برای الفبای متن رمزشده لازم است، راه حل‌های متنوعی برای اختراع حروف الفبای بزرگ‌تر به کار می‌رود. شاید ساده ترین آن استفاده از الفبای جایگزین عدد باشد. یک روش دیگر شامل تغییرات ساده مانند حروف بزرگ، حروف کوچک، وارونه و غیره در الفبای موجود است. به صورت هنرمندانه‌ای، با وجود اینکه امنیت زیادی نخواهد داشت ولی برخی رمزنگاری‌های هوموفونیک الفبای نمادهای کاملا خیالی اختراع شده را به طور کامل به کار گرفته‌اند.
رمزنگاری بیل(Beale) یک نمونه دیگر از رمزنگاری هوموفونیک است. این داستان گنج دفن شده در سال 20-1819 که توسط متن رمزشده با اعلامیه استقلال است . اینجا هر کاراکتر متن رمزشده توسط یک عدد نمایش داده شده بود. عدد با انتخاب کاراکتر از متن اصلی و پیدا کردن یک کلمه در اعلامیه استقلال که با آن کاراکتر شروع می‌شود و با استفاده از جایگاه عددی آن کلمه در اعلامیه استقلال به عنوان حالت رمزشده آن حرف، مشخص می‌شود. از آنجایی که کلمات بسیاری در اعلامیه استقلال با همان حرف شروع می‌شوند، رمزگشایی آن کاراکتر می‌تواند هر یک از عددهایی که به کلمه‌ها در اعلامیه استقلال متصل است باشد، که با آن حرف شروع می‌شود. رمزگشایی کاراکتر X در متن رمزشده(که یک عدد است) به سادگی پیداکردن Xامین کلمه در اعلامیه استقلال و استفاده از اولین حرف آن کلمه به عنوان کاراکتر رمزگشایی شده، است.
رمزنگاری هوموفونیک دیگر توسط Stahl توصیف شده و یکی از اولین تلاش‌ها برای تهیه امنیت کامپیوتری سیستم‌های داده در کامپیوترها به منظور رمزگذاری بود. Stahl رمز را به روشی ساخت که تعداد هوموفون‌ها برای کاراکتر داده شده نسبتی از فراوانی کاراکتر بود. بنابراین تحلیل فراوانی بسیار سخت‌تر بود.
رمزنگاری کتاب و straddling checkboard یکی از انواع رمزنگاری هوموفونیک است.
فرانچسکو اول گونزاگای ، دوک مانتوآ از اولین نمونه شناخته شده رمز جایگزینی هوموفونیک در 1401 برای مکاتبات با سیمئون دو کرما استفاده کرد.
کار القشقندی (1418-1355) بر اساس کار قبلی ابن الدریهم (1359-1312) که شامل اولین بحث منتشر شده‌ی رمزنگاری جایگزینی و جابه‌جایی، همچنین اولین توصیف رمز چندحرفی که در آن هر حرف متن اصلی که به بیش از یک جایگزین اختصاص داده می‌شود، است. رمزنگاری جایگزینی چندحرفی بعدها در 1467 توسط لئون باتیستا آلبرتی به صورت دیسک توصیف شد. یوهانس تریتمیوس در کتاب خود Steganographia (به زبان یونان باستانی یعنی نوشته‌ی مخفی) شکل امروزی یک تابلو را معرفی کرد. نسخه بسیار پیچیده‌تر با استفاده از الفبای ترکیبی در 1563 توسط جووانی باتیستا دلا پورتا در کتابش De Furtivis Literarum Notis (در زبان لاتین به معنای بر روی شخصیت‌های پنهان در نوشتن)توصیف شد.
در رمزنگاری چندحرفی، الفباهای رمزنگاری متعددی استفاده شده است. برای تسهیل رمزنگاری، تمام حروف الفبا معمولا در یک جدول بزرگ نوشته می‌شوند که به آن سالهاست tableau (تابلو) می‌گویند. تابلو معمولا 26*26 است، بنابراین تمام 26 حرف الفبا در دسترس‌ است. روش پر کردن تابلو و انتخاب حرف بعدی از بین حروف الفبا، رمزنگاری چندحرفی به خصوصی را تعریف می‌کند. از آنجایی که الفباهای جایگزینی برای متن‌های اصلی که به اندازه کافی بزرگ هستند تکرار می‌شوند، چنین رمزنگاری‌هایی آسان‌تر شکسته می شوند تا اینکه مورد اعتماد واقع شوند.
بلیس د ویژنر یکی از مشهورترین آنها بود. وقتی اولین بار در 1585 منتشر شد، تا سال 1863 غیرقابل شکستن تلقی می‌شد و در واقع معمولا ‘le chiffre indecchrable’ نامیده می‌شد(در زبان فرانسوی به معنای رمز غیرقابل شکستن).
در رمزنگاری ویژنر، ردیف اول تابلو با یک کپی از الفبای متن اصلی پر می‌شد و ردیف‌های موفقیت آمیز به سادگی یک خانه به چپ شیفت داده می‌شوند.(به این تابلوهای ساده، تابلوی مستقیم گویند و از لحاظ ریاضی معادل اضافه کردن حروف متن اصلی و کلید به پیمانه 26 است.) سپس یک کلیدواژه برای انتخاب اینکه کدام الفبای متن رمزشده استفاده شود، استفاده می‌شود.هر حرف کلیدواژه به نوبت استفاده می‌شود و سپس آنها دوباره از ابتدا تکرار می‌شوند. بنابراین اگر کلیدواژه ‘CAT’ باشد، حرف اول متن اصلی تحت حرف ‘C’، حرف دوم تحت حرف ‘A’، حرف سوم تحت حرف ‘T’ و حرف چهارم تحت حرف ‘C’ و به همین ترتیب رمزگشایی می‌شود. در عمل کلیدهای ویژنر عبارت‌هایی به طول چندین کلمه هستند.
در 1863، فردریک کاسیسکی یک روش منتشر کرد(احتمالا به صورت مخفیانه و مستقل توسط چارلز بابیج قبل از جنگ کریمه کشف شده است) که باعث امکان پذیر شدن محاسبه طول کلیدواژه در پیام رمزنگاری ویژنر شد. زمانی که این اتفاق افتاد، حروف متن رمزشده که تحت حروف الفبای یکسان رمز شده بودند این قابلیت را داشتند که به صورت مجزا به عنوان تعدادی از جایگزین‌های ساده نیمه مستقل انتخاب شوند و مورد حمله قرار گیرند. این کار با این حقیقت که در داخل یک دسته از حروف الفبا جدا شده‌اند و کلمات کامل را تشکیل نمی‌دهند، پیچیده شده است ولی توسط این حقیقت که معمولا از یک تابلوی مستقیم استفاده می‌شود، ساده‌سازی شده است. همچنان امروزه یک نوع از رمزنگاری ویژنر به شرطی که الفبای ترکیبی در تابلو استفاده شده باشد، کلیدواژه تصادفی باشد و طول کلی متن رمزشده کمتر از 27.26 برابر طول کلیدواژه باشد، باید به صورت تئوری به سختی شکسته شود. این نیازمندی‌ها در عمل به ندرت درک می‌شوند و بنابراین امنیت متن‌های رمزشده با ویژنر معمولا کمتر از آن است که باید باشد.
سایر مواردچندحرفی شامل موارد زیر است:
رمزهای جریانی مدرن نیز به صورت کافی قابل مشاهده از منظر انتزاعی هستند تا یک رمزنگاری چندحرفی را تشکیل دهند که در آن تمام تلاش صرف ایجاد جریان‌کلید تا حد ممکن طولانی و غیرقابل پیش بینی می‌شود.
در رمزنگاری جایگزینی پلی‌گرافیک، حروف متن اصلی به جای اینکه منحصرا با یک حوف جایگزین شوند، با گروه‌های بزرگتری جایگزین می‌شوند. اولین مزیت این است که توزیع فراوانی چند حرف مسطح‌تر از توریع فراوانی منحصرا یک حرف است (اگرچه در زبان‌های واقعی، واقعا مسطح نیستند. برای مثال ‘TH’ در زبان انگلیسی بسیار رایج تر از ‘XQ’ است). دوم هرچه تعداد نمادها بیشتر شود متقابلا متن رمزشده‌ی بیشتری نیاز است تا فراوانی‌های حروف را بتوان به صورت خلاقانه تری تحلیل کرد.
جایگزینی یک جفت از حروف به اندازه جایگزینی الفبایی 676 نماد(26^2( خواهد بود. در همان De Furtivis Literarum Notis ذکر شده در بالا، della Porta در واقع یک سیستم پیشنهاد داد با یک تابلو 20*20 (به دلیل اینکه از 20 حرف الفبای ایتالیایی/لاتینی استفاده کرده است) که با 400 گلیف یکتا پر شده است. با این حال، سیستم غیر عملی بود و احتمالا در واقع هرگز استفاده نمی‌شود.
اولین رمزنگاری عملی دیجیتالی(جایگذاری دوطرفه) به اصطلاح رمزنگاری پلی‌فیر است در 1854 توسط سر چارلز ویتستون اختراع شد. در این رمزنگاری یک شبکه توری 5*5 با حرف هایی از الفبای ترکیبی پر شده است( معمولا دو حرف i و j ترکیب شده اند). یک جایگزینی دیجیتالی پس از آن با انتخاب جفت‌ حروف به عنوان دو گوشه یک مستطیل و استفاده کردن از دو گوشه دیگر به عنوان متن رمزشده، شبیه سازی می‌شود(برای دیاگرام اصلی مقاله رمزنگاری پلی‌فیر را مشاهده کنید). قوانین خاص، حرف‌های دوگانه و جفت‌هایی که در یک سطر یا ستون قرار می‌گیرند را مدیریت می‌کند.پلی‌فیر از زمان جنگ بوئر در طی جنگ جهانی دوم، مورد استفاده ارتش بود.
چندین پلی‌گرافیک عملی در 1901 توسط فلیکس دلاستل که شامل رمزنگاری‌های بیفید و چهارگوشه(هر دو دیاگرافیک) و رمزنگاری تریفید(احتمالا اولی تری‌گرافیک عملی) هستند، معرفی شد.
رمزنگاری هیل در 1929 توسط لستر اس.هیل اختراع شد یک جایگزینی پلی‌گرافیک است که میتواند گروه‌های بزرگتری از حروف را همزمان با استفاده از جبر خطی ترکیب کند. هر حرف به عنوان یک رقم در مبنای 26: A = 0، B = 1 و به همین ترتیب تلقی می‌شود.(در یک دگرگونی، 3 نماد اضافی برای ساخت مبناهای اول اضافه می‌شود.) سپس یک بلوک از n حرف به عنوان یک بردار n بعدی لحاظ می‌شود و در یک ماتریس n*n به پیمانه 26 ضرب می‌شود. اجزای ماتریس کلید هستند و باید به صورت تصادفی تهیه شوند که ماتریس معکوس پذیر در Z_26^n باشد(برای اطمینان از ممکن بودن رمزگشایی).یک نسخه مکانیکی رمزنگاری هیل 6 بعدی در 1929 ثبت اختراع شد.
رمزنگاری هیل به حمله متن آشکار آسیب پذیر است چون کاملا خطی است بنابراین باید با چندین گام غیرخطی جایگزینی برای غلبه بر حمله ترکیب شود. ترکیب بسیار و بسیار ضعیف، گام‌های خطی پخش کننده مانند رمزنگاری هیل، بدون گام‌های جایگزینی غیر خطی، در نهایت باعث تشکیل شبکه جایگزینی جایگشتی (مانند رمزنگاری فایستل) می‌شود بنابراین ممکن است _ از این منظر افراطی _ رمزگذاری قطعه‌ای مدرن را به عنوان جایگزینی پلی‌گرافیک لحاظ کرد.
بین حدود جنگ جهانی اول و دسترسی همگانی رایانهها(برای برخی دولت‌ها نزدیک سال‌های 1950 یا 1960، برای سازمان‌های دیگر یک دهه یا بعدتر و برای افراد عادی این تاریخ زودتر از 1975 نبود) پیاده‌سازی‌های مکانیکی رمزنگاری جایگزینی چندحرفی به صورت گسترده‌ای مورد استفاده قرار گرفت. چندین مخترع ایده‌های مشابهی در زمان یکسان داشتند و دستگاه‌‌های گردان چهار بار در 1919 به عنوان ایده‌ی اختراع ثبت شدند. مهم‌ترین ماشین به دست آمده، ماشین انیگما بود، به خصوص نسخه‌هایی که توسط ارتش آلمان حدودا از 1930 مورد استفاده قرار گرفت. متفقین هم ماشین‌های گردان ساختند و مورد استفاده قرار دادند.(مانند SIGABA و Typex).
همه‌ی این ماشین‌ها یک نقطه مشترک داشتند و آن این بود که حرف جایگزین از میان تعداد بسیار زیادی از ترکیبات محتمل ناشی از چرخش چندین دیسک حرف به صورت الکتریکی انتخاب می‌شد. از آنجایی که یک یا چند دیسک به صورت مکانیکی با هر حرفی که از متن اصلی رمزگشایی می‌شدند، می‌چرخید، تعداد الفباهای مورد استفاده بی‌شمار بودند. با این وجود نسخه‌های اولیه این ماشین قابل شکستن بودند. ویلیام فریدمان از ارتش SIS در همان اوایل، آسیب پذیری‌هایی در ماشین گردان هبرن پیدا کرد و دیلین ناکس از GC&CS نسخه‌هایی از ماشین انیگما را قبل از شروع جنگ جهانی دوم حل کرد(نسخه‌های بدون تخته سیم‌بندی ‌). ترافیک محافظت شده توسط تمام انیگماهای ارتش آلمان توسط رمزنگاران متفقین به خصوص آنانی که در پارک بلتچلی بودند و با انواع دستگاه‌های ارتش آلمانی که در اوایل 1930 مورد استفاده قرار می‌گرفتند شروع به کار کرده بودند، شکسته شد. این نسخه توسط بینش الهام گرفته شده‌ی ریاضیاتی توسط ماریان ریفسکی در لهستان شکسته شد.
هیچ پیام محافظت شده‌ای توسط ماشین‌های SIGABA و Typex، هرگز تا جایی که در عموم اعلام شده باشد شکسته نشده است.
یک نوع از رمزنگاری جایگزینی، one-time pad، بسیار خاص است. در اواخر جنگ جهانی اول توسط گیلبرت ورنام و جوزف مابورگن در آمریکا اختراع شد. از لحاظ ریاضی توسط کلود شانون احتمالا در طول جنگ جهانی دوم اثبات شده است که قابل شکستن نیست. این کار او ابتدا در اواخر 1940 منشتر شد. در رایج‌ترین پیاده‌سازی آن، one-time pad را می‌توان از یک جنبه غیرمعمول، رمزنگاری جایگزینی نامید. معمولا حروف متن اصلی به روشی(مثلا xor) با کاراکتر کلید در همان جایگاه ترکیب( نه جایگزین) شده است.
در یک پیاده‌سازی مکانیکی ترجیحا شبیه ابزار Rockex، از one-time pad برای پیام‌های ارسال شده در hot-line مسکو-واشینگتن که پس از بحران موشکی کوبا برقرار شده بود، استفاده شد.
رمزنگاری جایگزینی به همان شکل که قبلا به آن اشاره شد، به خصوص رمزنگاری‌های قدیمی که با کاغذ و خودکار انجام می‌شد دیگر به صورت جدی مورد استفاده قرار نمی‌گیرند. با این حال موضوع رمزنگاری جایگزینی امروزه هم مطرح می‌شود. از یک جنبه به اندازه کافی انتزاعی، رمزنگاری بلاک مبتنی بر بیت مدرن(مانند DES یا AES) می‌توانند بر روی یک الفبای بسیار بزرگ باینری به عنوان رمزنگاری جایگزینی مرور شوند. به علاوه رمزنگاری‌های بلاک اغلب شامل جدول‌های جایگزینی کوچکتری به نام S_boxes هستند. هم‌چنین شبکه جایگشت جایگزینی را مشاهده کنید.
سنهدرین (عبری: סנהדרין؛ یونانی: συνέδριον "سِنِدریون" به معنی «با هم نشستن» یا «انجمن») دادگاه و شورای عالی یهودیان در زمان گذشته بود که از بیست و سه داور یا قاضی یا ربی در هر شهر و یا هفتاد و یک قاضی از تمام شهرهای سرزمین باستانی اسرائیل به عنوان سنهدرین بزرگ تشکیل می‌شد. اعضای سنهدرین بزرگ، ۷۱ تن بودند. سنهدرین بزرگ، در اورشلیم، واقع بود. دادگاه در همه روزها، جز در روزهای عید و روز سبت، برقرار بود. رئیس سنهدرین ناسی و رئیس عدالت آن "او بیت دین" نامیده می‌شد. سنهدرین، در زمان تئودوسیوس دوم منحل شد و عنوان ناسی نیز ممنوع گشت. در زمان عمر بن خطاب، تلاش هایی برای احیای سنهدرین در اورشلیم صورت گرفت؛ اما موفقیت‌آمیز نبود.
نوکیا ان۹۵ با شناسهٔ داخلی «RM-۱۵۹» یک گوشی تلفن همراه از سری ان شرکت نوکیا است.
در جعبه گوشی یک کارت میکرواس‌دی٬ شارژر، دی‌وی‌دی نصب و دفترچه راهنما شامل هدست سیمی همراه با ریموت، کابل خروجی تلویزیون و کابل مینی یواس‌بی اتصال به رایانه گوشی وجود دارد.
این گوشی دارای دوربین ۵ پیکسلی مجهز به عدسی کارل زایس تزار، جی‌پی‌اس (ردیاب ماهواره‌ای) به همراه فناوری آ-جی پی اس (A-GPS) ونقشه بیینی ۱۰۰ کشور جهان، قابلیت کشیه می‌باشد.
نوکیا این گوشی را در نمایشگاهی در نیویورک در سپتامبر ۲۰۰۶ به نمایش عمومی گذاشت.
ابعاد آن ۲۱×۵۳×۹۹ میلی‌متر و وزن آن ۱۲۰ گرم است که بسیار برای این همه امکانات بهینه‌است.
رویه گوشی را صفحه نمایش بزرگ ۲٫۶ اینچی، ۱۶ میلیون رنگ احاطه کرده‌است. این گوشی از ۶۴ مگابایت جافظه رم (Ram) سیستم‌عامل سیمبیان نسخه ۹٫۲، سری ۶۰ ویراست سوم بهره می‌برد.
آخرین میان‌افزار ارائه شده برای نوکیا ان۹۵ توسط نوکیا نسخهٔ ۳۱٫۰٫۰۱۷ است.
نوکیا ان۹۵ ۸ گیگابایت با شناسهٔ داخلی «آراِم-۳۲۰» نمونهٔ تجدید نظر شدهٔ ان۹۵ است.
آخرین میان‌افزار ارائه شده برای نوکیا ان۹۵ ۸ گیگابایت توسط نوکیا نسخهٔ ۳۵٫۰٫۰۰۱ است که در ۱۱/۱۱/۲۰۰۹ برای این گوشی ارائه شده‌است و دارای ایرادهایی در حالت چرخیده‌است.
الگوریتم کلید متقارن()، یک کلاس از الگوریتم‌ها، برای رمزنگاری است که با استفاده از کلیدهای رمزنگاری مشابه برای هر دو رمزگذاری متنی و رمزگشایی متن رمز استفاده می‌شود.
کلیدها ممکن است مشابه باشند یا ممکن است رابطه‌ای ساده بین دو کلید وجود داشته باشد. کلید، در عمل، نشان دهنده یک راز مشترک بین دو یا چند طرف است که می‌تواند برای حفظ اطلاعات خصوصی مورد استفاده قرار گیرد.
این نیاز که هر دو طرف، دسترسی به کلیدهای مخفی داشته باشند یکی از اشکالات اصلی رمزنگاری کلید متقارن، در مقایسه با رمزنگاری کلید عمومی است.
در رمزنگاری کلید متقارن می‌توانید از رمز دنباله ای یا رمز قالبی استفاده کنید. در رمزگذاری رمزهای دنباله ای، رقمی (معمولاً بیت) از یک پیام را در یک زمان رمز می‌کنند. . به عنوان مثال رمزگذاری Vigenère. در رمزگذاری رمزهای قالبی (بلوکی)، تعدادی بیت را در قالب یک واحد رمزگذاری می‌کنند. متن اصلی را بهم می‌زنند تا این تعداد از اندازه بلوک باشد. از بلوک‌های ۶۴ بیتی معمولاً استفاده می‌شد. الگوریتم تأیید شده توسط NIST در دسامبر سال ۲۰۰۱ به وسیله استاندارد رمزگذاری پیشرفته (AES) با استفاده از بلوک‌های ۱۲۸ بیتی، تأیید شد. همچنین الگوریتم‌های رمز دنباله ای سرعت بهتری نسبت به الگوریتم‌های رمز قالبی دارند.
چون رمزهای دنباله ای دارای پیچیدگی در الگوریتم نیستند.
نمونه‌هایی از الگوریتم‌های متقارن محبوب و شناخته شده عبارتند از , Twofish, , AES (Rijndael), , Salsa20, , Blowfish, CAST5, , RC4, DES, 3DES, , و .
شکلهای هندسی اولیه رمزنگاری بر اساس رمزهای متقارن اغلب برای رسیدن به شکلهای هندسی اولیه رمزنگاری و نه فقط رمزگذاری استفاده می‌شوند. رمزگذاری یک پیام تضمین نمی‌کند که این پیام رمزگذاری شده در طول مسیر انتقال، تغییر نیافته‌است. ازاین رو اغلب یک کد تأیید هویت پیام به متن رمزنگاری اضافه می‌شود تا اطمینان حاصل شود که متن اصلی، کاملاً توسط گیرنده ذکر شده‌است. کد تأیید هویت پیام را می‌توان با کمک رمزهای متقارن ساخت.
با این حال، رمزهای متقارن نیز می‌تواند برای مقاصد غیرانکار نیز استفاده شود. استاندارد ISO 13،۸۸۸–۲ را ببینید.
برای ساخت توابع هش نیز از رمزهای بلوک استفاده می‌شود. تابع را برای توصیف چندین روش از این نوع ببینید.
ساختار بسیاری از رمزنگاری‌های بلوک مدرن توسط ارائه شده‌است. ساختار هورست امکان ساخت توابع معکوس از روی دیگر توابع که خودشان معکوس نیستند را می‌دهد.
رمزنگاری متقارن در طول تاریخ در معرض ابتلا به حملات known-plaintext، chosen-plaintext، رمزنگاری دیفرانسیل و رمزنگاری خطی هستند. ساختار دقیق توابع برای هر مرحله تا حد زیادی می‌تواند احتمال یک حمله موفق را کاهش دهد.
الگوریتم‌های کلید متقارن هم به فرستنده و هم به گیرنده پیام نیاز دارند که یک کلید مخفی یکسان داشته باشند. همه سیستمهای رمزنگاری اولیه یکی از این افراد را ملزم به دریافت یک نسخه از آن کلید مخفی از طریق کانال ایمنی فیزیکی می‌کردند.
تقریباً همه سیستمهای رمزنگاری مدرن هنوز از الگوریتم‌های کلید متقارن در داخل استفاده می‌کنند تا بخش عمده ای از پیام‌ها را رمزگذاری کنند، اما آنها با استفاده از تبادل کلید Diffie-Hellman یا برخی پروتکل‌های کلید عمومی دیگر، نیاز به یک کانال امن فیزیکی را از بین می‌برند تا با اطمینان از کلید جدید تازه مخفی برای هر پیام (ارسال محرمانه) توافق کنند.
هنگامی که از رمزنگاری نامتقارن برای انتقال کلید استفاده می‌شود، مولدهای شبه تصادفی کلید تقریباً همیشه برای تولید کلید رمزنگاری متقارن استفاده می‌شود. با این حال، عدم تصادفی بودن مولدها یا بردار دهی اولیه خود، فاجعه‌آمیز است و در گذشته به شکست در رمزنگاری انجامید؛ بنابراین، یک پیاده‌سازی با استفاده از یک منبع انحطاط تدریجی و محتوم بالا، برای مقدار دهی اولیه آن ضروری است
رمزنگاری دوجانبه رمزنگاری است که همان‌طور که یک نفر متن اصلی را برای گرفتن متن رمز شده به سیستم وارد می‌کند، یک نفر می‌تواند متن رمز شده را برای به دست آوردن متن اصلی در همان محل در سیستم وارد کند. رمزنگاری دوجانبه هم چنین گاهی به self-reciprocal برمی گردد. عملاً همه دستگاه‌های رمزگذاری مکانیکی یک رمزنگاری متقابل را اجرا می‌کنند، یک پیش‌بینی ریاضی بر روی هر حرف تایپ شده‌است. به جای طراحی دو نوع ماشین، یکی برای رمزگذاری و دیگری برای رمزگشایی، همه دستگاه‌ها می‌توانند یکسان باشند و به همان روش قابل تنظیم (کلیددار) باشند.
نمونه‌هایی از رمزهای دوجانبه عبارتند از:
· Atbash
· Beaufort cipher
· Enigma machine
· Marie Antoinette and Axel von Fersen communicated with a self-reciprocal cipher.
· the Porta polyalphabetic cipher is self-reciprocal.
· Purple cipher
· RC4
· ROT13
· XOR cipher
· Vatsyayana cipher
تقریباً همه رمزنگاری‌های مدرن را می‌توان به عنوان رمزنگاری جریان طبقه‌بندی کرد که بیشتر آنها از یک ترکیب کننده رمزگذاری XOR دوجانبه یا رمزگذاری بلوک استفاده می‌کنند که بیشتر آنها از رمزگذاری Feistel یا طرح Lai–Massey استفاده می‌کنند با تغییر دوجانبه ای که در هر دور دارند.
فریدون شهبازیان (زادهٔ ۲۱ خرداد ۱۳۲۱ در تهران) موسیقی‌دان، آهنگساز و رهبر ارکستر اهل ایران است.
فریدون شهبازیان بیست و یکم خرداد ۱۳۲۱ در خیابان فخر رازی محله دانشگاه تهران متولد شد. با تشویق و راهنمایی پدرش حسین شهبازیان، به موسیقی گرایش پیدا کرد و در هنرستان عالی موسیقی به تحصیل موسیقی و فراگیری ساز ویلن پرداخت. نخستین معلم ویلن او عطاالله خادم میثاق بود که پس از چندی او را به معلم روسی خود سرژ خوتسیف معرفی کرد. وی تا پایان دورهٔ ابتدایی نزد خوتسیف آموزش دید. پس از آن فراگیری ویلن را تا اخذ دیپلم نوازندگی این ساز، در کلاس‌های شبانهٔ «لوئیجی پاساناری» که در آن زمان کنسرت‌مایستر ارکستر سمفونیک تهران بود ادامه داد. وی در ۱۷ سالگی به عضویت ارکستر سمفونیک تهران به رهبری حشمت سنجری درآمد پس از آن همکاری خود را با ارکستر گل‌های رادیو آغاز کرد. در آن هنگام ارکستر گل‌ها به رهبری روح‌الله خالقی و پس از او جواد معروفی فعالیت می‌کرد. در سال ۱۳۴۵رهبر گروه کر و ارکستر سمفونیک رادیو شد.
وی فارغ‌التحصیل دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. شهبازیان در دهه ۶۰ آهنگسازی برای فیلم را نیز آغاز نمود. وی به همراه علی معلم دامغانی شورای موسیقی را در صدا وسیما تشکیل دادند که وظیفه نظارت و حمایت از موسیقی پاپ را به عهده داشت. وی هم‌اکنون بازنشسته صدا و سیما و جزو منتقدین موسیقی پاپ ایران می‌باشد.مصاحبه فریدون شهبازیان
فریدون شهبازیان از مهر ماه ۱۳۹۵ تا فروردین ماه ۱۳۹۸چوب رهبری ارکستر ملی ایران را در دست داشت. شهبازیان پس از استعفا از مدیریت هنری و رهبری دائم ارکستر ملی ایران، به عنوان مشاور موسیقی بنیاد رودکی منصوب شد که در ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۸ از این سمت نیز کناره‌گیری کرد.
حسین شهبازیان پدر فریدون شهبازیان، نوازنده ویلن، رهبر ارکستر و از شاگردان ابوالحسن صبا بود. همسر وی ماهور موسائیان از عکاسان سینمای ایران است.
در آبان ۱۳۹۸ مراسم رونمایی از آلبوم موسیقی «وقتی برگشتم» اثر فریدون شهبازیان، در پردیس سینمایی چارسو برگزار شد.
در فروردین سال ۱۴۰۰، فریدون شهبازیان در حین ضبط موسیقی مجموعهٔ تلویزیونی یاور، از دو ناحیه دست راست و لگن دچار شکستگی استخوان شد. او پس از انتقال به بیمارستان، با وجود نیاز به عمل فوری لگن به دلیل ضرورت آماده‌سازی موسیقی سریال برای پخش، با وجود اصرارِ عواملِ سریال «یاور» از بستری شدن و عمل جراحی امتناع کرد و پس از آماده کردن موسیقی ۵ قسمت از سریال عمل جراحی بر روی وی انجام شد.
شهبازیان از اواسط دههٔ ۵۰ ساخت موسیقی فیلم را نیز آغار کرد. پس از انقلاب اسلامی و در دههٔ شصت نیز با توجه به محدودیت‌های اِعمال‌شده بر موسیقی باکلام و خوانندگان، شهبازیان بیشتر تمرکز خود را بر ساخت موسیقی متن فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی معطوف کرد؛ جایی که مجال بیشتری به آهنگساز برای فعالیت داده و تا حدی از گزند سانسور در امان بود. او برای بسیاری از فیلم‌های سینمایی ماندگار و موفق موسیقی ساخت که برخی از این آثار موسیقایی جوایز بسیاری را در جشنواره‌های داخلی و خارجی برایش به همراه داشت. از جمله آثار موسیقی فیلم که برخی به صورت آلبوم‌های مستقل موسیقی نیز منتشر شده‌اند باید موسیقی متن فیلم‌های «آوار» به کارگردانی سیروس الوند، «شیر سنگی» به کارگردانی مسعود جعفری جوزانی، «پائیزان» به کارگردانی رسول صدر عاملی، سریال «باغ گیلاس» به کارگردانی مجید بهشتی و فیلم‌های سینمایی «هیوا» به کارگردانی رسول ملاقلی‌پور، اخراجی‌ها به کارگردانی مسعود ده‌نمکی و «خاموشی دریا» به کارگردانی وحید موسائیان اشاره کرد.
آثار با کلام فریدون شهبازیان را خوانندگانی همچون: محمدرضا شجریان، عهدیه، علی اصغر شاه زیدی، عارف، سیمین غانم، الهه، علیرضا افتخاری، نادر گلچین، اکبر گلپایگانی، عبدالحسین مختاباد، حسام‌الدین سراج و محمد اصفهانی اجرا کرده‌اند.