moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
لوکیشن فیلم بزرگ‌ترین لوکیشن ساخته شده برای فیلم غیرجنگی تا آن زمان بود. هزینه فیلم حدود یک میلیون و هشتصد هزار دلار شد که دویست و پنجاه هزار دلار آن به وایلدر برای نویسندگی، تهیه و کارگردانی آن پرداخت شد.
پس از پخش فیلم نویسنده‌ای با نا «ویکتور دسنی» وایلدر را به دزدی ادبی متهم کرد. او ادعا کرد با منشی وایلدر در نوامبر سال ۱۹۴۹ تماس گرفته و پیشنهاد ساخت فیلمی براساس داستان فلوید کالینز را داده‌است. وکیل وایلدر پاسخ داد که پیشنهاد شفاهی نمی‌تواند در حکم فیلم‌نامه نهایی باشد. ضمن این که داستان کالینز رویدادی تاریخی است و چنین مواردی شامل حق مؤلف نمی‌شود. در سال ۱۹۵۳ دادگاه به نفع وایلدر رای داد. دسنی سپس به دادگاه عالی شکایت برد. دادگاه عالی هم رای به قبول بودن پیشنهاد شفاهی داد. در نهایت وکلای وایلدر به دسنی چهارده هزار دلار پرداخت کردند.
آی‌فون ۴ نسل چهارم از تلفن‌های هوشمند برند آیفون است که بعد از آیفون ۳جی‌اس توسط شرکت اپل ساخته شده و در تاریخ ۷ ژوئن ۲۰۱۰ توسط استیو جابز مدیرعامل این شرکت در جریان کنفرانس جهانی توسعه‌دهندگان اپل در سال ۲۰۱۰ رونمایی شد و در تاریخ ۲۴ ژوئن ۲۰۱۰ به‌صورت جهانی در نمایندگی‌های کمپانی اپل (اپل استور) در کشورهای ایالات متحده، انگلستان، کانادا، آلمان، ژاپن و… به‌طور همزمان وارد فروش شد. آیفون ۴ در مقایسه با گوشی‌های آیفون قبلی سبک‌تر و کوچک‌تر است و مسئولان شرکت اپل اعلام کرده‌اند که بدنهٔ فلزی این گوشی‌ها در عمل با ایفای نقش آنتن، امکان آنتن‌دهی بهتری در مقایسه با آیفون‌های قدیمی‌تر فراهم می‌کند. آیفون ۴ در هفتهٔ نخست ۱٫۷ میلیون دستگاه فروخت. آیفون ۴ ابتدا فقط در یک مدل ساخته شد و در سال بعدی، نسخهٔ ۴اِس جانشین آن شد. این گوشی به دومین گوشی‌های پرفروش جهان تبدیل شد.
آیفون ۴ نسبت به سری قبلی باریک‌تر است، قطر سری جدید ۹٫۳ میلی‌متر است که نسبت به سری قبل تقریباً ۳ میلی‌متر باریک‌تر ساخته شده‌است. پشت و رو از پوشش چربی‌گریز(oleophobic) که ضدّ خش و اثر انگشت است و پنجاه بار از شیشه مستحکم‌تر است و در ساخت شیشهٔ بالگرد و قطارهای پر سرعت کابرد دارد پوشش داده شده‌است. آیفون ۴ دارای یک ساختمان استیل آلومینیومی ۳ تکه است که به دور حاشیهٔ آن کشیده شده و بخشی در نقش آنتن جی‌اس‌ام و بخش دیگرَ در نقش آنتن بلوتوث و وایرلس و جی‌پی‌اس است. این ساختار باعث استحکام بالای آیفون ۴ شده‌است به‌طوری‌که آن را از دیگر رقبای خود متمایز می‌کند. آیفون ۴ دارای پردازشگر اِی۴ (A4) با سرعت ۱ گیگاهرتز و حافظه دسترسی تصادفی (رَم) ۵۱۲ مگابایت است. که با این امکانات قادر به پخش و ویرایش فایل‌های تصویری با کیفیت اچ‌دی، قابلیت مولتی‌تسک و پردازش قدرتمند به‌طوری‌که قابل مقایسه با دیگر گوشی‌های همردهٔ خود نیست را پیدا کرده‌است. این محصول همچنین مجهز به دوربین ۵ مگاپیکسل دارای فوکوس خودکار و فلاش ال‌ای‌دی و صفحه نمایش ۳٫۵ اینچ مورب، ال‌ای‌دی پس‌زمینه‌ای لمسی، با ۹۶۰×۶۴۰ پیکسل در ۳۲۶ نقطه در اینچ، ۱۶ میلیون رنگ و کنتراست ۸۰۰:۱ و حداکثر روشنایی cd/m2 500 است.
شهرستان بوئین‌زهرا در جنوب استان قزوین (شمال باختری ایران) واقع است. بوئین‌زهرا منطقه‌ای لرزه‌خیز است و بر روی گسل قرار دارد و تاکنون زمین‌لرزه‌های شدیدی را به خود دیده است که تلفات بسیاری را بر جای گذاشته است. این زمین‌لرزه‌ها عبارتند از:
مهربان عارف قیزی علیِوا پاشایوا (به ترکی آذربایجانی: Mehriban Arif qızı Əliyeva Paşayeva؛ به انگلیسی: Mehriban Arif qizi Aliyeva Pashaeva؛ زادهٔ ۲۶ اوت ۱۹۶۴) سیاستمدار آذربایجانی است که از فوریه ۲۰۱۷ به عنوان نخستین معاون رئیس‌جمهور جمهوری آذربایجان و از سال ۲۰۰۳ به عنوان بانوی اول آذربایجان فعالیت می‌کند. او همسر الهام علی‌اف رئیس‌جمهور کنونی این کشور است.
مهربان علیوا (مهربان پاشایوا) در سال ۱۹۶۴ میلادی در یکی از قدرتمندترین خانواده‌ها در جمهوری آذربایجان در شهر باکو متولد شد. وی از طرف پدری اصالتاً اهل روستای اندبیل (خلخال) در ۳ کیلومتری نزدیک شهرستان خلخال استان اردبیل و پدربزرگش میرجلال پاشایف نویسنده ایرانی-آذربایجانی، است.خانواده وی از نزدیکان دولت جمهوری آذربایجان هستند. حافظ پاشایف، نخستین سفیر جمهوری آذربایجان در ایالات متحده آمریکا عموی وی، پدرش، عارف پاشایف نیز رئیس آکادمی ملی حمل و نقل هوایی در باکو بود. مادرش آیدا ایمان‌قلیوا یک زبان‌شناسی برجسته به‌شمار می‌رود.
علیوا پس از اتمام دوره متوسطه در سال ۱۹۸۱، در تاریخ ۲۲ دسامبر ۱۹۸۳ با الهام علی‌اف فرزند حیدر علی‌اف ازدواج کرد..
مهربان علیوا صاحب سه فرزند است. دو دختر به نام‌های لیلا (زاده ۱۹۸۵ در مسکو) و آرزو (زاده ۱۹۸۹) و پسری به نام حیدر (زاده ۱۹۹۷) دارد. در بین فرزندانش، لیلا علیوا سردبیر مجله باکو که توسط تاجر آذربایجانی-روس به نام آراز آقالاروف منتشر می‌شود را برعهده دارد. او با پسر آراز، امین آقالاروف خواننده و تاجر آذربایجانی-روس ازدواج کرد. و در مه سال ۲۰۱۵ با داشتن سه فرزند از او جدا شد.
او به عنوان فردی شهرت یافته که به زندگی لوکس عادت دارد.
وی تحصیلات خود را در دانشگاه علوم پزشکی آذربایجان ادامه داد. او در سال ۱۹۸۸ از آکادمی سچنوف مسکو در رشته پزشکی، دانش‌آموخته شد. در بین سال‌های ۱۹۸۸–۱۹۹۲ در بخش چشم آکادمی پزشکی مسکو که توسط میخائیل کراسنوف رهبری می‌شد، مشغول به کار شد. روزنامه تایمز بریتانیا در سال ۲۰۰۵ وی را به عنوان پزشک و چشم‌پزشک پیشین یاد کرده‌است.
بنا به نوشته مجله ساندی تایمز، مهربان علیوا یکی از پرنفوذترین و قدرتمندترین شخصیت‌های دولت جمهوری آذربایجان است. لس‌آنجلس تایمز، مهربان علیوا را یکی از عوامل گسترده در موفقیت همسرش در پست ریاست جمهوری شمرده‌است.Haley Sweetland Edwards, “AZERBAIJAN: WikiLeaks depicts lifestyles of Baku's rich and powerful”, "Los Angeles Times", 25 Dec 2010, Accessed 26 Mar 2013
او در ۲۱ فوریه ۲۰۱۷ از سوی همسرش به عنوان اولین معاون اول تاریخ جمهوری آذربایجان انتخاب شد. این انتصاب به عنوان قبضه بیشتر قدرت در دست خانواده علی‌اف تلقی شده‌است.رئیس‌جمهور آذربایجان همسرش را معاون اول خود کرد خبرگزاری ابنا
یحیی ریحان (۱۲۷۴–۱۳۶۳) شاعر و روزنامه‌نگار ایرانی بود.
یحیی سمیعیان ریحان در سال ۱۲۷۴ خورشیدی در تهران متولد شد. تحصیلات ابتدائی را در تهران به پایان رسانید. سپس به مشهد رفت و نخستین اشعار خود را در روزنامهٔ نوبهار به چاپ رسانید. سپس به تهران آمد و با انجمن و مجلّهٔ دانشکده به همکاری پرداخت. در اوایل سال ۱۲۹۷ قمری روزنامهٔ ادبی و فکاهی گل زرد را منتشر کرد. سپس در سال ۱۳۳۹ قمری روزنامهٔ سیاسی به نام نوروز را انتشار داد که چون مقاله‌ای بر ضد حکومت وقت در آن روزنامه نوشته بود، پس از انتشار دو شماره توقیف شد و ریحان را چند ساعتی در دارالمجانین بازداشت کردند. ریحان شرح این گرفتاری را به‌عنوان «یک شب در دارالمجانین» در مجلهٔ نوبهار و نیز در خاطرات خود آورده‌است. وی پس از این واقعه به‌مدت بیست و پنج سال در خارج از ایران زندگی کرد. ریحان زبان فرانسوی را خوب می‌دانست و در سرودن انواع شعر مهارت داشت. وی در آخر زندگانی به ایران بازگشت و در تهران سکونت گزید و در همین شهر درگذشت. منتخبی از اشعار او با عنوان «باغچهٔ ریحان» و نیز دیوان اشعارش چاپ و منتشر شده‌است.
المپیاد دوره‌ای چهار ساله برای گردهمایی و اجرای بازیهای المپیکی در یونان باستان است.
هیپیاس نخستین کسی است که لیستی از برندگان بازیهای المپیک را ثبت کرده‌است. و بر اساس زمان اراتوستن، اتفاق نظر عمومی بر آن است که ،نخستین بازیهای المپیکی در خلال تابستان سال ۷۷۶ پیش از میلاد برگزار شده‌است.
این اصطلاح برای المپیاد علمی مانند المپیاد جهانی ریاضی و المپیاد جهانی زبان شناسی نیز بکار می‌رود.
گرد جوهر نام پودری است که در چاپگر لیزری استفاده می‌شود و متن و عکس‌ها را روی کاغذ منتقل می‌کند. در گذشته از مخلوط کربن، اکسید آهن و شکر تولید می‌شد، ولی اکنون برای بهبود کیفیت چاپ از مخلوط کربن و بسپار (پلیمر) استفاده می‌شود. ذرات گرد جوهر در چاپگر توسط حرارت ذوب می‌شوند و به کاغذ می‌چسبند.
المپیادهای علمی دانش آموزی، به آزمونی گفته می‌شود که هر ساله در سطح دانش‌آموزان دبیرستانی در کشور برگزار می‌شود. هدف از برگزاری این آزمون، ایجاد روحیه نشاط و نو آوری برای جوانان، شکوفایی استعداد دانش آموزان ایرانی، ارتقای سطح علمی کشور و انتخاب تیمی حداکثر ۶ نفره برای شرکت در المپیادهای علمی بین‌المللی است.
در حال حاضر، المپیادهای ادبی و علمی دانش آموزی در کشور در ۱۳ رشته ادبی، ریاضی، فیزیک، زیست‌شناسی، سلّول‌های بنیادی و پزشکی بازساختی، شیمی، علوم و فناوری نانو، کامپیوتر، نجوم و اخترفیزیک، جغرافیا، تفکر و کارآفرینی، علوم زمین و اقتصاد و مدیریت برگزار می‌شود.
در حال حاضر نهاد برگزاری این رقابت علمی در ایران باشگاه دانش‌پژوهان جوان است که زیر نظر وزارت آموزش و پرورش اداره می‌شود. رئیس فعلی این سازمان، دکتر سید رضا حسینی می‌باشد.
شرایط و ضوابط شرکت در المپیادهای علمی دانش آموزی، هر ساله از سوی وب سایت رسمی باشگاه دانش پژوهان جوان به نشانی www.ysc.ac.ir ارائه می‌شود.
هزینه شرکت در آزمون در سال ۱۳۹۲ برابر ده هزار تومان به ازای هر درس بود.
در سال ۱۳۹۴ این مقدار به بیست هزارو پانصد تومان افزایش یافت و در سال ۱۳۹۷ به بیست و پنج هزار تومان و در سال ۱۳۹۸ به سی هزار تومان به ازای هر درس افزایش یافته‌بود. در سال ۱۳۹۹ نیز هزینه ثبت نام به چهل هزار تومان افزایش یافته‌بود. در سال ۱۴۰۱ هزینه ثبت‌نام به هشتاد هزار تومان افزایش یافت.
هر المپیاد، از شروع تا انتخاب تیم ملی، شامل چهار مرحله یا بیشتر است.
در مرحله اول که حدود بهمن ماه هر سال برگزار می‌شود و حدود ۱۰۰هزار نفر شرکت‌کننده دارد و از این تعداد حدود هزار نفر پذیرفته می‌شوند. تنها پذیرفته شدگان مرحله اول می‌توانند در مرحله دوم شرکت کنند.
در مرحله دوم هر سال نیز، حدود ۴۰ نفر در هر المپیاد برگزیده می‌شوند و برای آن‌ها دوره‌ای در طول تابستان برگزار می‌شود. در طی دوره تابستانی و در انتهای آن تعدادی آزمون برگزار می‌شود. با توجه به نمره امتحانات دوره به دانش‌پژوهان مدال‌های طلا، نقره یا برنز اهدا می‌شود. دارندگان مدال طلا در دورهٔ دیگری که معمولاً در نیمهٔ دوم همان سال برگزار می‌شود شرکت می‌کنند. پس از پایان دوره طلا آزمون‌های انتخاب تیم برگزار می‌شود که رتبه‌های برتر به‌عنوان اعضای تیم ملی جمهوری اسلامی ایران جهت اعزام به المپیادهای جهانی برگزیده می‌شوند.
طی مرحله سوم، در کنار کلاس‌ها آزمون‌هایی نیز برگزار می‌شود. البته دانش‌آموزان المپیاد فیزیک بعد از مشخص شدن نتایج آزمون عملی به ۴۰ نفر کاهش پیدا می‌کنند و فقط افراد باقی‌مانده در آزمون‌های نهایی شرکت می‌کنند و امکان کسب مدال را دارند.
نمرات آزمون‌ها طبق فرمول کمیتۀ علمی منجر به یک ""نمرۀ کل"" می‌شود. دانش آموزانی که نمره بالاتری گرفته باشند مدال طلا می‌گیرند. اگر دانش‌پژوهی سال گذشته موفق به کسب مدال طلا شده باشد در محاسبه تعداد مدال طلای همان المپیاد لحاظ نمی‌شود. کمی بیشتر از افرادی که مدال طلا گرفته‌اند، نقره می‌گیرند.
بجز المپیادهای کامپیوتر و کارآفرینی میانگین نمره کل دانش‌پژوهانی که موفق به کسب مدال‌های طلا و نقره نشده‌اند به عنوان ""میانگین سطح برنز"" محاسبه می‌شود. در همۀ المپیادها شرط لازم برای دریافت مدال برنز، کسب دست‌کم هفتاد درصد میانگین سطح برنز است. در صورتی که نمرهٔ فردی از هفتاد درصد میانگین سطح برنز کمتر باشد، از مدال محروم می‌شود و صرفاً دیپلم افتخار می‌گیرد.
همچنین ممکن است نمره چند نفر در مرز مدال‌های طلا و نقره برابر شود، هر کمیته علمی ضابطه‌ای اختصاصی دارد تا تکلیف این حالت مشخص شود. این ضوابط به‌گونه‌ای است که تعداد مدال‌های طلا اعطایی، بیش‌تر از تعداد مشخص‌شده در بخش‌نامه نباشد. ولی در حالتی که تساوی نمرات در مرز نقره و برنز باشد، به نمرات مرزی مدال نقره تعلق می‌گیرد.
عدم رعایت ضوابط انضباطی و اخلاقی و تخلف در آزمون‌ها و مانند آن می‌تواند منجر به محرومیت از کسب مدال شود. همچنین در صورتی که نمرۀ دانش‌پژوهان کمتر از حد نصاب تعیین شده توسط کمیتۀ علمی باشد از تعداد مدال‌ها کم می‌شود.
دانش‌آموزان المپیادهای کامپیوتر و کارآفرینی که پس از شرکت در کلاس‌های دورۀ تابستان تعداد آن‌ها دو برابر ظرفیت است همگی در آزمون‌های نهایی شرکت می‌کنند ولی فقط تا رتبه ۴۰ امکان گرفتن مدال دارند. نمرات نفرات بعد از رتبه ۴۰ در محاسبه میانگین سطح برنز در نظر گرفته نمی‌شوند.
با توجّه به ضوبط مدال‌دهی ممکن است تعداد تندیس‌ها با جدول زیر متفاوت باشد:
تمامی دارندگان مدال نخبه حساب می‌شوند و از مزایای بنیاد نخبگان بهره می‌برند. البته مزیای آن‌ها بسته به مدال تفاوت دارد. تمامی آن‌ها می‌توانند همچون دیگر نخبگان از طرح بنیاد نخبگان برای خدمت سربازی استفاده کنند.
دارندگان مدال طلا از کنکور سراسری معاف هستند. مدال‌های نقره و برنز هم 20 درصد سهمیه در کنکور سراسری دارد (در تمامی رشته ها) . (تسهیلات ورود به دانشگاه ممکن است هرسال تغییراتی داشته باشد.)
به نفرات برگزیده در هر رشته که در سطح کشور در زمینه‌های درسی خود، مقام اول را کسب کنند، امتیازاتی همچون استخدام در یکی از دستگاه‌های دولتی استان و امکان استفاده از بورسیه تحصیلی داده می‌گردد که همگی زیر نظر آموزش و پرورش می‌باشد.
آیریسک
علی جوادی (زاده بهار ۱۹۵۳) فعال سیاسی کمونیست ایرانی است.
علی جوادی در حال حاضر عضو کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست کارگری ایران است.
او همیشه مسئول پروژه‌های تلویزیونی حککا بوده‌است و از ابتدای تأسیس تلویزیون کانال جدید تا اواسط سال ۲۰۰۶ مدیر آن بود. در این تاریخ او از سمت خود استعفا داد و جای خود را موقتاً به اصغر کریمی داد.
او رئیس کنونی انجمن مارکس، و رئیس کنونی مرکز پیگرد سران جمهوری اسلامی به جرم جنایت علیه مردم نیز هست و هر هفته نشریه‌ای شخصی به نام «آخر هفته» را نیز منتشر می‌کند.
علی جوادی در بهار سال ۱۹۵۳ در خانوادهٔ ای متوسط در تهران به دنیا آمد.
به گفته علی جوادی، او تحصیلات متوسطهٔ خود را به پیروی از برادرش در دبیرستان البرز تهران و در رشتهٔ ریاضی گذراند.
در همین ایام به فلسفه و سیاست علاقه پیدا کرد و به نقد مذهب و اسلام و روی آوری به آزادی‌خواهی و مارکسیسم رسید. او در این دوره از طرفی تحت تأثیر آثار اگزیستانسیالیستی همچون آثار ژان پل سارتر و برتراند راسل (بخصوص کتاب «من مسیحی نیستم») و از طرفی تحت تأثیر مارکسیسم و جریاناتی همچون چه گوارا، انقلاب ویتنام و جنبش سیاهکل در ایران بود.
او به هنگام اعتصاب معروف اتوبوس رانان در تهران در کلاس دهم بود و می‌گوید که به طبع فضای دبیرستان و نزدیکی اش به دانشگاه پلی تکنیک نقشی در آن اعتراضات نیز بازی کرده‌است.
محمدرضا مسعود خانی (فعال فدایی که بعدها در زندان به قتل رسید) از دوستان این دورهٔ او بود.
به گفته جوادی، او به اصرار خانواده در کنکور اقتصاد شرکت کرد و در دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران قبول شد و شروع به تحصیل کرد. در این دوران او به اعتراضات دانشجویی علیه شاه پیوست.
پس از چند سال او برای ادامه تحصیل در رشتهٔ ریاضی و فیزیک به آمریکا رفت. ابتدا به دانشگاهی در اهایو و سپس به «دانشگاه دولتی نیومکزیکو» که نهایتاً لیسانس خود را در رشتهٔ ریاضی از همین دانشگاه دریافت کرد.
او سپس برای ادامه تحصیل به دانشگاه برکلی رفت و تحصیل در رشتهٔ اقتصاد (برای فوق لیسانس) را آغاز کرد.
او در این دوران علاوه بر مطالعات بیشتر مارکسیستی در فضای رادیکال آن روز آمریکا و بخصوص دانشگاه برکلی به اعتراضات و شورشهای مختلفی همچون اعتراض به جنگ ویتنام (و سپس شادی از شکست آمریکا در این جنگ)، دفاع از کوبا، جنبش حقوق مدنی و … روی آورد.
همچنین با کنفدراسیون دانشجویان و گروهی به نام «دانشجویان و روشنفکران کمونیست» علیه رژیم شاه فعالیت می‌کرد و به گفته خود ۲ بار به جرم شرکت در تظاهراتهای ضد شاهی برای چند روز به زندان افتاد.
یکی در سن فرانسیسکو و دیگری در واشینگتن. (هر دو در اعتراض به حضور شاه در آمریکا)
به ادعای جوادی، در این چند روز زندان، دنده‌های پشت او توسط ضربه‌های باتوم پلیس شکسته شد
این بخش از مقاله به علت استفادهٔ فرد مذکور از نام مستعار اثبات‌پذیر نیست و صحت آن مورد تردید است.
با شدت گرفتن انقلاب در ایران او در تابستان ۱۹۷۷ تحصیلات را نیمه کاره رها کرد و چند ماهی قبل از انقلاب (در دورهٔ شریف امامی) به همراه گروهی چند نفره به ایران آمد و «کمیته کمونیستی اخگر» که وابسته به سازمان «اتحاد مبارزه در راه آرمان طبقه کارگر» بود را تأسیس کردند و به مبارزات اجتماعی و کارگری پیوستند. ابتدا علیه حکومت شاه و سپس علیه جمهوری اسلامی.
در این دوران او با نام «رضا» شناخته می‌شد.
در این دوران بود که او با جواد قائدی (از سازمان آرمان) آشنا شد و به کمک او اولین نوشتهٔ خود «» را نوشت.
او و کل کمیته اخگر پس از خواندن «» (اولین اثر منصور حکمت و حمید تقوایی) به «هسته سهند» علاقه نشان دادند و پس از تشکیل اتحاد مبارزان کمونیست توسط این هسته به این سازمان پیوستند.
علی جوادی برای اولین بار در همین هنگام (و در ملاقاتی پشت پرده‌ای با حضور کسانی چون جواد قائدی، غلام کشاور، گروه «آرمان زحمت کشان خراسان») با منصور حکمت (که در آن ایام با نام بهرام فعالیت می‌کرد) آشنا شد.
علی در اتحاد مبارزان از مسئولین فعالیت‌های کارگری در شرق و جنوب شرق تهران بود و در عین حال شغلی رسمی داشت و در «سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران» به عنوان کارشناس فنی کار می‌کرد.
او در روز ۳۰ خرداد ۶۰ و واقعهٔ معروف آن روز در خیابان بود اما از دستگیری جان به در برد.
پس از شرایط بعد از ۳۰ خرداد ارتباط او با اتحاد مبارزان قطع شد و در دوره‌ای به زندگی عادی خود برگشت.
در سال ۱۹۸۴ با جعل مدارک به اروپا و سپس آمریکا رفت و به تحصیل ادامه داد. در ضمن در همین بحبوحه بود که حزب کمونیست ایران تشکیل شد و علی آن جا به این حزب پیوست و پس از مدتی مسئول تشکیلات آمریکای این حزب شد.
او تحصیلات خود را ادامه داد و نهایتاً دکترای خود را در رشته ریاضی کاربردی دریافت کرد .
در دوران شکل‌گیری فراکسیون کمونیسم کارگری (در حکا)، به این فراکسیون پیوست و در این هنگام به پیشنهاد منصور حکمت مشاور دفتر سیاسی حزب کمونیست ایران شد.
او پس از تشکیل حزب کمونیست کارگری ایران از ابتدا به آن پیوست و از همان ابتدا به عضویت کمیته مرکزی آن انتخاب شد.
او از اولین همکاران رادیو انترناسیونال و مجری اصلی طرح تلویزیون برای حککا بود و در دوران فعالیت خود در این حزب مسئولیتهایی همچون عضویت در هیئت تحریریه نشریه انترناسیونال و گاهی مدیر مسئولی این نشریه را به عهده داشته‌است.
او به علت حضور متعدد در برنامه‌های مختلف تلویزیونی و رادیویی حککا به شهرتی نسبی در اپوزیسیون ایران رسید و تا همین امروز نیز از مشهورترین چهره‌های اپوزیسیون به‌شمار می‌آید.
در سال ۱۹۹۹ او به پیشنهاد منصور حکمت، فصلنامه پرسش را منتشر کرد که از ادبیات جالب و جدیدی بود که حککاییها چاپ می‌کردند.
در سپتامبر ۲۰۰۳ پخش برنامه تلویزیونی «برای یک دنیای بهتر» را شروع کرد و هفته‌ای چند ساعت در تلویزیون کانال یک به تبلیغ حزب کمونیست کارگری می‌پرداخت.
بعدها و پس از تشکیل تلویزیون ۲۴ ساعته کانال جدید، علی جوادی اولین مدیر آن شد و تا تابستان ۲۰۰۶ این سمت را به عهده داشت. در این هنگام از مسئولیت خود استعفا داد و اصغر کریمی موقتاً ریاست تلویزیون را به عهده گرفت.
او در دسامبر ۲۰۰۶ به همراه سیاوش دانشور، آذر ماجدی، نسرین رمضانعلی و هما ارجمند، فراکسیون «اتحاد کمونیسم کارگری» را در حزب کمونیست کارگری ایران تأسیس کرد.
او اکنون در لس آنجلس، آمریکا به همراه ۲ دخترش زندگی و فعالیت می‌کند.
او در حال حاضر سمت‌های زیر را به عهده دارد: عضو کمیته مرکزی، دفتر سیاسی، هیئت دائر و هیئت هماهنگی حزب کمونیست کارگری ایران، رئیس انجمن مارکس، رئیس مرکز پیگرد سران جمهوری اسلامی به جرم جنایت علیه مردم و مبتکر و سردبیر نشریه آخرهفته، از مؤسسان کمپین «اتحاد علیه فقر»
وینسنت لئونارد پرایس پسر بازیگر آمریکایی بود که بیشتر به علت صدای نافذ و بازی در فیلم‌های ترسناک شناخته‌شده‌است. از فیلم‌های او می‌توان به "قصر ارواح"، "پادشاه خانه‌به‌دوش"، "مأموریت خطرناک"، "پسر سندباد"، "آتش گرفتن"، "آخرین مرد روی زمین" و "آهنگ برنادت" اشاره نمود.
از وی می‌توان در کنار پیتر کوشینگ و کریستوفر لی به عنوان یکی از افسانه‌های ژانر وحشت یاد کرد.
صدای او به عنوان راوی، در انتهای ترانه و همچنین موزیک‌ویدئوی ترانهٔ «تریلر» (مایکل جکسون) شنیده می‌شود.
وی در بیشتر فیلم‌هایی که بر پایهٔ کتاب‌های ادگار الن پو ساخته شده‌اند ایفای نقش کرده.
به دلیل علاقهٔ زیاد تیم برتن، کارگردان مشهور هالیوود به او، انیمیشنی به نام وینسنت ساخته شده که وظیفهٔ روایت داستان را هم خود وینسنت پرایس بر عهده دارد و همچنین نقش کوتاهی در فیلم ادوارد دست قیچی ایفا کرده.
پرینت لیزری یا چاپ لیزری، فرآیند چاپ دیجیتالی الکترواستاتیکی است. در این فرآیند، نوشته و تصاویر با کیفیت بالا (همچنین تصاویر با کیفیت متوسط)، با عبور دادن باریکه لیزری به سمت عقب و جلو، به طور مکرر، روی استوانه بارداری به نام "درام" ایجاد می گردد. در این فرآیند، لیزر، الگوی باردار غیر یکنواختی را روی درام تعریف می کند. آنگاه درام، جوهر پودری (تونر) باردار شده ای را به صورت الکتریکی و انتخابی جمع آوری کرده و تصویر را روی کاغذ منتقل می کند. در این مرحله، توسط گرما، تونر، تصویر، نوشته یا هردو بر روی کاغذ به طور دائمی جوش می خورند. چاپگران لیزری نیز همچون دستگاه فتوکپی، از فرآیند چاپ زیروگرافی بهره می برد. تفاوت پرینت لیزری با زیروگرافی سنتی این است که در زیروگرافی سنتی، تصویر با انعکاس تاریکی نور از یک سند از پیش موجود، تشکیل می شود، در حالی که چاپگر لیزری نیازی به سند فیزیکی از پیش
الکتریسیته ساکن در یک چاپگر لیزری، همچون چسب موقت عمل می‌کند. از قسمت‌های اصلی یک چاپگر لیزری گیرنده نوری آن می‌باشد که به صورت یک سیلندر چرخان بوده و از مواد بسیار رسانای نوری ساخته شده است. این مواد از طریق تخلیه فوتون‌های نور عمل می‌کند.
در چاپگر رنگی پرتوی لیزر، بار موجود در سطح درام را خنثی می کند در نتیجه یک تصویر با بار الکتریکی منفی ساکن بر روی سطح درام باقی می‌ماند. نواحی از درام که در معرض لیزر قرار گرفته‌اند لحظه‌ای فاقد هرگونه شارژ می‌شود.
درام (Drum) در یک چاپگر رنگی به وسیله یک سیم با جریان الکتریکی مثبت شارژ می‌شود. با چرخش درام (Drum) لیزر به سطوح قابل چاپ تابانده می‌شود. درامِ چاپگر(Drum Printer)، پودر سیاه و بسیار ریزی را روی کاغذ قرار می‌دهد. این پودر بار مثبت داشته و فقط به مناطقی می‌چسبد که بار منفی داشته باشد.
فیوزر در یک چاپگر رنگی، غلطک گرمی است که با عبور کاغذ از میان آن سبب می‌شود تا پودرهایی که در مناطق با بار منفی قرار گرفته‌اند ذوب شده و به الیاف کاغذ متصل شوند.
خیونان یا خیون‌ها یا خیانیان (لاتین: Chionitae؛ برگرفته‌شده از پهلوی: Xyōn/Hyōn؛ اوستایی: X’iiaona [Hyaona]Wolfgang Felix, 1991, 'CHIONITES', Encyclopaedia Iranica) طایفه‌ای ایرانی‌تبار که در اواخر روزگار باستان در سرزمین‌های باختر و فرارود (ماوراءالنهر) ظهور کردند.
معمای خاستگاه تباری خیون‌ها بسیار مبهم است، به‌ویژه اینکه این نام به نام‌های اوستایی X’iiaona، پهلوی Xyōn، و هون/خیون بسیار نزدیک است و اینکه این مردمان باشندهٔ تقریباً همان منطقهٔ جغرافیایی بودند. در حقیقت، خیون‌ها یکی از امواج مهاجرت‌های شرقی بسوی ایران در اواخر روزگار باستان بودند. اما اینکه آنها دقیقاً چه کسانی بودند، جای بحث دارد.
دیدگاه برخی از پژوهشگران در بارهٔ خاستگاه خیون‌ها:
تورانیان که افراد آن از جمله ارجاسب، رقیب کی گشتاسب بودند. قبیله‌های دانو و خوَئیون که در پهلوی و حماسهٔ یادگار زریران خیون گفته شده، دو قبیله تورانی (سکاهای قبل از ترکیب با ترکان ) بوده‌اند که در زمان کی گشتاسب کیانی، ایرانیان با این گروه جنگهای فراوانی کردند که بسیار مشهور و به جنگهای مذهبی معروف می‌باشد. در یشت‌ها، ارجاسب، خیَ اُنی خوانده شده و آشکار است که این نام هم اسم قبیله و هم نام اسکان این قبیله بوده‌است. به موجب یشت نوزدهم و رسالهٔ مذکور پهلوی، همهٔ پهلوانانی که در جنگهای مذهبی با ویشتاسب و اسفندیار و زریر و سایر پهلوانان ایرانی رقیب و هم نبرد بودند، خیونی خوانده شده‌اند. در روایات ساسانی برخی از قبایل زردپوست شمالی خیون نامیده می‌شدند و پادشاهان ساسانی با خیونان نبردهای بسیار داشتند. آمیانوس مارسلینوس مورخ رومی که در سدهٔ چهارم میلادی می‌زیست، از خیونان و شاه آنان گرومباتس که منازعات و جنگهایی با شاپور دوم داشت، یاد می‌کند.دانشنامهٔ مزدیسنا، ص ۲۶۸
امیانوس مارسلینوس (Ammianus Marcellinus)، تاریخ‌نگار یونانی سدهٔ چهارم میلادی، نخستین نویسنده‌ای است که از خیون‌ها یاد کرده. او مقام ارشدی بود که وقایع تاریخ نخستین خیون‌ها را ثبت کرده، دوره‌ای که با فرمانروایی شاپور دوم، امپراتور ساسانی (۳۷۹–۳۰۹ م) هم‌عصر بوده‌است. خیون‌ها در اواسط دورهٔ ساسانی ساکن دشت‌های مرو (واقع در کشور ترکمنستان کنونی) بوده‌اند. نام آنها در جزء افواجی که به یاری شاپور دوم آمده بودند، دیده می‌شود اما این طایفه در دوستی ایران وفادار نماندند و بعد از مرگ شاپور دوم مکرر به خراسان بزرگ هجوم آوردند و در این سرحدات دشمن عمدهٔ ایران به شمار می‌رفتند.کریستن سن، ص ۳۰۳
هیونگ نوها، نیاکان «هون» های بعدی هستند که در کتاب پهلوی، که تفسیر اوستا باشد، آنها را خیونان می‌نویسد. اما در خود کتاب مقدس زردشتیان صفت هیائونا (Hyaona) یعنی خیونی نگاشته آمده است.مظاهری، ج۲، ص ۵۸۳
بومین خان (ترکی قدیم: , Bumïn qaγan,Kultegin’s Memorial Complex, TÜRIK BITIG a.k.a. Bumın Kagan) یا ایلیق قاآن (انگلیسی: Illig Qaghan، چینی: 伊利可汗، پینیین: yīlì kěhàn، آذربایجانی: i-li k'o-han, درگذشت: ۵۵۲ میلادی) بنیان‌گذار و نخستین خان خاقانات ترک بود. بومیان خان عنوان «ایلخان» داشت. این عنوان پس از سرکوبی دولت روران‌ها یا ژوژوانها به وی داده شد.رضا، ص ۴۳
چین در حدود سدهٔ ششم میلادی، از چهار دولت متخاصم تشکیل شده بود. در آستانهٔ سال ۵۴۵ میلادی دامنهٔ آتش جنگ‌ها در سرزمین‌های شمالی چین بالا گرفت. ضعف دولت چینی سبب شد که اقوام کوچ‌نشین ژوژان و توگون نیرومند شوند. امپراتوری وی شرقی با فرمانروای ژوژوان و شاه توگون اتحادی منعقد کرد و به امپراتوری وی غربی حمله کرد. امپراتوری وی غربی نیز کوشید تا در پیکار با دشمنان، از قبیله‌های کوچ‌نشین ترک یا تورکیوت بهره جوید. بومین، خان بزرگ ترک با امپراتور وی غربی پیمان اتحاد بست و بر این عقیده بود که این اتحاد ترک‌ها را از یوغ اسارت ژاژان‌ها خواهد رهانید. بدین روال ترکان در سال ۵۴۵ میلادی به آهستگی و با احتیاط به عرصهٔ سیاست جهانی گام نهادند. پس از چندی بومین خان از آن هوای فرمانروای ژوژان‌ها خواست که دخترش را به همسری او بدهد ولی با پاسخ منفی او روبرو شد. بومین خان در سال ۵۵۱ میلادی توانست با دختر امپراتور وی غربی ازدواج کند و از این رهگذر اعتبارش در نزد کوچ‌نشینان فزونی گرفت و موقعیتش استحکام بسیار پذیرفت.رضا، ص ۴۸
بومین خان در زمستان سال ۵۵۲ میلادی ناگهان بر ژوژوان‌ها حمله برد و آنان را درهم شکست آن هوان فرمانروای ژوژان، پس از این شکست دست به خودکشی زد. او اندکی پس از پیروزی در همان سال ۵۵۲ میلادی درگذشت.رضا، ص ۴۹
دولتی که بومین خان تشکیل داد به نام خاقانات ترک معروف شد و در اثر اتحادی دولتی بین قبایل آسیای میانه، در سال ۵۵۲ میلادی، در کشور آلتای به وجود آمد. خاقانات ترک در تاریخ آسیای میانه نقش مهمی ایفا نمود.تاجیکان، ص ۳۳۴ پس از مرگ بومین پسرش قراایسیق خان فرمانروای ترکان شد.
اندروید، می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
اندروید (ربات) ، ربات انسان نما
زمان موهومی مفهومی از زمان در مکانیک کوانتومی است. این زمان که با formula_1 نشان داده می‌شود، به صورت formula_2 با زمان حقیقی t رابطه پیدا می‌کند. در واقع این زمان نتیجه چرخش formula_3 محور زمان حقیقی در صفحه مختصات است.
می‌توان نشان داد که در دمای T تابع گرین برای زمان موهومی متناوب است و دوره تناوبش formula_4 خواهد بود. ازینرو تبدیل فوریه این تابع‌ها دارای بسامدهای جدا از هم (بنام بسامد ماتسوبارا) خواهد بود.
استیون هاوکینگ مفهوم زمان موهومی را در کیهان‌شناسی بکارگرفت.
گرانش کوانتومی اقلیدسی گونه‌ای گرانش کوانتومی است که در نظریه میدان‌های کوانتومی کاربرد دارد. خمینه‌های (منیفلد) به‌کاررفته در این بحث خمینه‌های ریمانی ۴ بعدی هستند. همچنین فرض برین است که خمینه‌‌‌هاهمبند، فشرده و بدون مرزند.
G. W. Gibbons and S. W. Hawking (eds.), Euclidean quantum gravity , World Scientific (1993)
سی/۲۰۰۹ آر ۱ که یکی از بیش از پنجاه دنباله‌داری است که با نام دنباله‌دار مکنات شناخته می‌شوند، دنباله‌داری غیر دوره‌ای است که در روز نهم سپتامبر ۲۰۰۹ (برابر با هجدهم شهریور ۱۳۸۸) توسط اخترشناس مشهور بریتانیایی - استرالیایی، رابرت مکنات، به‌وسیلهٔ تلسکوپ اشمیت جنوبی اوپسالا در رصدخانهٔ سایدینگ‌اسپرینگ، واقع در نیو ساوث ولز استرالیا کشف شد. درستی این کشف در همان روز با بررسی‌هایی که در رصدخانه ایستگاه زمینی نوری در تنریفه صورت‌گرفت، تأیید شد. پس از کشف، در نخستین عکس‌هایی که در ۲۰ ژوئیه، ۱ اوت، و ۱۸ اوت از محدودهٔ دنباله‌دار گرفته شدند، دنباله‌دار یافت نشد. مشاهداتی که از این دنباله‌دار انجام‌شده‌اند، نشان می‌دهند که این واپسین عبور دنباله‌دار مذکور از منظومهٔ شمسی است و به احتمال قریب به یقین سی ۲۰۰۹/آر ۱ دیگر هرگز به منظومهٔ شمسی باز نخواهد گشت.
در اوایل ژوئن ۲۰۱۰، دنباله‌دار مکنات در مرز دو صورت‌فلکی آندرومدا و برساوش با استفاده از دوربین‌های دوچشمی به‌آسانی قابل مشاهده بود، و در ۸ ژوئن امکان مشاهدهٔ این دنباله‌دار با چشم غیر مسلح در آسمان تاریک با مقدار اندکی آلودگی نوری وجود داشت. اخترشناسان پیش‌بینی کردند که این دنباله‌دار روشن‌تر خواهد شد، به گونه‌ای که در اواسط یا اواخر ماه ژوئن، یعنی زمانی که در میان دو صورت فلکی ارابه‌ران و جوزا قرار دارد، در نیم‌کرهٔ شمالی با چشم غیر مسلح به طور گسترده قابل مشاهده خواهد بود، چرا که ماه نو در دوازدهم ژوئن آسمانی تاریک و پرستاره را فراهم خواهد آورد، بنابراین از روز یازدهم تا روز سیزدهم ژوئن بهترین فرصت برای رصد این دنباله‌دار خواهد بود.
پیش‌بینی میزان روشنایی دنباله‌دارها کار مشکلی است، به‌خصوص اگر مانند این مورد نخستین ظهور آن دنباله‌دار باشد. دنباله‌دار سی/۲۰۰۹ آر ۱ تاکنون پرنورتر از آن‌چه پیش‌بینی شده‌بود، ظاهر شده‌است. پیش‌بینی می‌شود که این دنباله‌دار در بازهٔ زمانی بین سی‌ام ژوئن و دوم ژوئیه، در بیشینهٔ روشنایی خود به قدر حدود ۲ برسد. مکنات در روز ۲ ژوئیه به حضیض خورشیدی خود خواهد رسید. نزدیک‌شدن آن به خورشید برای رصد آسان آن مشکل‌ساز خواهد شد. از این‌رو پس از عبور این جرم از حضیض خورشیدی، رصد آن تنها پیش از طلوع و پس از غروب آن امکان‌پذیر خواهد بود.
در الکترونیک، زوج زیکلای (به انگلیسی: "Sziklai pair") به مداری گفته می‌شود که همانند دارلینگتون از دو ترانزیستور دو قطبی تشکیل شده‌است. اما در آرایش زیکلای برخلاف دارلینگتون که هر دو ترانزیستور مشابه هستند، یک ترانزیستور NPN و یک ترانزیستور PNP دارد. به این ترکیب، گاهی متمم دارلینگتون گویند. امیتر Q نقش یک کلکتور را بازی می‌کند. از این رو امیتر Q در شکل در سمت راست «C» قرار دارد. به همین ترتیب، در یک کاربرد معمولی، کلکتور Q (همچنین به امیتر Q متصل است) نقش یک امیتر را بازی می‌کند و به این ترتیب «E» نامگذاری می‌شود. مانند یک زوج دارلینگتون، یک مقاومت (به عنوان مثال، ۱۰۰Ω – 1kΩ) می‌تواند بین امیتر Q و بیس متصل شود تا زمان خاموش شدن آن بهبود یابد (یعنی عملکرد آن برای سیگنال‌های فرکانس بالا).Horowitz, Paul; Winfield Hill (1989). "The Art of Electronics". Cambridge University Press. ISBN 0-521-37095-7
بهره جریان همانند دارلینگتون از حاصل ضرب بهره دو ترانزیستور بدست می‌آید. این ترکیب به نام مخترعش، جورج زیکلای نامیده شده‌است.
زوج زیکلای، گاهی در طبقه خروجی تقویت‌کننده‌های توان (به‌طور مثال تقویت‌کننده صوتی) به‌کار برده می‌شود.
زوج دارلینگتون
جرج کلیفورد زیکلای (به انگلیسی: "George Clifford Sziklai") (۹ جولای ۱۹۰۹ در بوداپست، مجارستان - ۹ سپتامبر ۱۹۹۸ در لاس آلتوس، کالیفورنیا) یک مهندس مشهور الکترونیک بود. او مخترع زوج زیکلای بود که به اسم خودش، نام گذاری شد.
او در دانشگاه بوداپست و انستیتو فنی مونیخ تحصیل کرد. زیکلای در ۱۹۳۰ به نیو یورک مهاجرت کرد. او سابقه فعالیت در شرکت رادیو آمریکا، شرکت برق وستینگهاوس و شرکت لاکهید را دارد.
باغ پرندگان پارک شهر تهران Garden Birds تهران در مرکز پارک شهر تهران واقع شده است.
پارک پرندگان در اسفند ماه سال ۸۸ در ۳ قطعه با مساحتی بالغ بر ۴۳۶۲ مترمربع و هزینه ای بالغ بر یک میلیارد و ۵۰۰ میلیون ریال ( احداث، محوطه سازی، فضای سبز و برکه، حصارکشی، روشنایی و احداث باغ پرندگان) در پارک شهر احداث شده است.
باغ پرندگان پارک شهر دارای ۸ قفس وسیع و ۲ محوطه باز بوده و گونه‌های مختلفی چون طوطی‌های برزیلی، هفت رنگ، سبز، آرا و رنگی، کپک، بلدرچین، مرغ عشق، عروس هلندی، انواع کبوترهای غیرمتعارف زینتی، انواع طاووس، انواع واریته‌های قرقاول، انواع بوقلمون، مرغ‌های زینتی هلندی و مرغابی در آن در معرض دید عموم شهروندان قرار گرفته است.سازمان زیباسازی شهرداری تهران
ساخالین (به روسی: Сахали́н، ژاپنی: 樺太 کارافوتو یا サハリン ساهارین) جزیره‌ای‌است کشیده در شمال اقیانوس آرام که میان عرض‌های جغرافیایی ۴۵ °۵۰' و ۵۴°۲۴' شمالی جای گرفته‌است. جزیرهٔ ساخالین بزرگترین بخش از استان ساخالین کشور روسیه می‌باشد. در جنوب جزیره ساخالین خلیج آنیوا قرار دارد.
بومیان این جزیره آینوها، اوروک‌ها و نیوخها می‌باشند. البته بیشتر آینوها پس از اخراج ژاپنی‌ها در ۱۹۴۹ به دست شوروی از این جزیره به هوکایدو کوچیدند. در پی رخدادهای تاریخی سده‌های ۱۹ و ۲۰ میلادی این جزیره مورد ادعای هر دو کشور ژاپن و روسیه بوده‌است.
یافته‌ها نشان می‌دهد که ساخالین از روزگار نوسنگی باشندگانی داشته‌است. آینوها در جنوب این جزیره می‌زیستند، اورک‌ها در میانه و نیوخ‌ها نیز در شمال. پیشهٔ بیشتر این مردمان ماهی‌گیری بود. پیرامون ۱۲۶۴ میلادی مغولها بر ساخالین چیره گشتند و مردمانش را تابع خود ساختند. پس از مغول‌ها دودمان مینگ -که بر چین فرمان می‌راند- آینوها را خراج‌گذار خود ساخت.
در پیرامون ۱۶۷۹ میلادی ژاپنی‌ها نخستین سکونت‌گاه‌های خود را در جنوب ساخالین برپا داشتند. ولی چینی‌ها هم همچنان خود را مالک این جزیره می‌دانستند. نخستین اروپایی‌ای که از این جزیره دیدن کرد مارتن گریتس فریس هلندی بود که در ۱۶۴۳ نقشه‌ای از حدود این جزیره فراهم آورد. پس از او اروپاییانی دیگری هم از ساخالین دیدار کردند.
در ۱۸۰۹ ژاپن ادعای مالکیت این جزیره را مطرح نمود. در ۱۸۴۵ ژاپن ادعایش را دوباره تکرار کرد و این بار خواستار جزایر کوریل هم شد. هردوی این سرزمین‌ها مورد ادعای روسیه هم بودند و بدین سان رقابت میان ژاپن و روسیه پدیدار گشت. روس‌ها هم مستعمره‌هایی برپا ساختند و معادن زغال سنگی برپا داشتند و مدرسه‌ها و کلیساها و زندان‌ها ساختند. در ۱۸۵۵ میان دو طرف پیمان شیمودا بسته گشت که به هر دو اجازه می‌داد در این جزیره مستعمره‌هایی برپا سازند؛ ژاپنی‌ها در جنوب و روس‌ها در شمال.
در پی جنگ تریاک روس‌ها چین را ناچار به پذیرش پیمان‌نامه‌هایی کردند که سرزمین‌های شمال رود آمور و نیز ساخالین را به روسیه واگذار می‌نمود. در ۱۸۷۵ و در پی پیمان سن‌پترزبورگ هم ژاپن در برابر جزایر کوریل ساخالین را به روسیه واگذار نمود.
پس از جنگ روسیه-ژاپن این جزیره دوباره به دو بخش روسی-ژاپنی بخش گشت. بخش ژاپنی استان کارافوتو خوانده شد و کوچندگانی از کره و ژاپن را به خود پذیرفت و بخش شمالی هم استان ساخالین نام‌گرفت.
در میان جنگ جهانی دوم و در کنفرانس یالتا در ۱۹۴۵ کنترل سراسر ساخالین به شوروی وانهاده شد و در پی آن شوروی چهار روز پیش از تسلیم ژاپن به بخش جنوبی این جزیره تاخت. میان سال‌های ۱۹۵۶ تا ۵۰ میلادی شوروی ژاپنی‌های جنوب ساخالین را اخراج نمود. در ۱۹۵۱ ژاپن از ادعایش بر ساخالین جنوبی دست کشید.
ساخالین با تنگه باریک و کم‌عمقی به نام تنگه تاتار که اغلب در زمستان در قسمت باریکتر آن یخ می‌زند از سرزمین اصلی روسیه و توسط تنگه سویا یا تنگه لا پروس از هوکایدو ژاپن جدا می‌شود. ساخالین بزرگترین جزیره روسیه است که ۹۴۸ کیلومتر طول و ۲۵ تا ۱۷۰ کیلومتر عرض دارد و مساحت آن ۷۲۴۹۲ کیلومتر مربع است. در عرض‌های جغرافیایی مشابه آن انگلستان، ولز و ایرلند قرار دارد.
کوه‌نگاری و ساختار زمین‌شناسی آن ناقص شناخته شده‌است. یک نظریه این است که ساخالین از قوس جزیره‌ای ساخالین به‌وجود آمده‌است. نزدیک به دو سوم ساخالین کوهستانی است. دو رشته کوه موازی آن را از شمال به جنوب طی می‌کنند و به ارتفاع ۶۰۰ تا ۱۵۰۰ متر می‌رسند. بلندترین قله کوه‌های غربی ساخالین کوه ایچارا با ارتفاع ۱۴۸۱ متر است، در حالی که بلندترین قله کوه‌های ساخالین شرقی، کوه لوپاتین با ارتفاع ۱۶۰۹ متر است که در عین حال بلندترین کوه جزیره نیز هست. دره تیم-پورونایسکایا این دو رشته را از هم جدا می‌کند. رشته‌کوه‌های سوسوآنایسکی و تونینو-آنیوسکی جزیره را در جنوب طی می‌کنند، در حالی که دشت باتلاقی «ساخالین شمالی» بیشتر شمال آن را دربر گرفته است.Ivlev, A. M. Soils of Sakhalin. New Delhi: Indian National Scientific Documentation Centre, 1974. Pages 9–28.‎
پروتز کاشت حلزونی، ابزاری الکترونیکی است که از طریق جراحی در گوش داخلی قرار گرفته و احساس شنیدن صدا در افراد ناشنوا یا کم شنوای عمیق را فراهم می‌کند.
کاشت حلزونیی تنها شکل از مداخلات پزشکی است که می‌تواند به واسطه تحریک الکتریکی عصب شنوایی مقداری از شنوایی را به فرد ناشنوای مطلق بازگرداند.
در حدود سه دهه قبل، کاشت حلزونی برای اولین بار به شکل ابزاری تک الکترودی که عمدتاً برای افزایش توانایی لب خوانی و کمک به فرد در آگاهی از صداها استفاده می‌شد، معرفی گردید. اما امروزه ابزارهای چند الکتروده پیشرفته‌ای موجود هستند که امکان مکالمات تلفنی را نیز به کاربران کاشت شده می‌دهند.
معیارهای کاندیداتوری کاشت نیز تغییرات زیادی کرده‌است و گستره افراد کاندید، به کودکان ۳ ماهه و بزرگ‌سالانی که دارای باقیمانده شنوایی قابل توجهی به‌ویژه در بسامدهای پایین هستند افزایش یافته‌است.
موسسات تجاری و تحقیقاتی رشد قابل توجهی داشته‌اند و سالانه میلیون‌ها دلار درآمد مالی از این طریق کسب کرده و بخش گسترده‌ای از آن را صرف مطالعات فنی، پزشکی و نوروساینس کاشت حلزونی می‌کنند.
امروزه بیش از ۱۸۸۰۰۰ نفر در سراسر دنیا از کاشت حلزونی به عنوان ابزاری مفید برای بازگردانی عملکرد شنوایی استفاده می‌کنند. با وجود آن که در عملکرد شنوایی کاربران این پروتز اختلافاتی دیده می‌شود اما به جرات می‌توان گفت که یک کاربر معمولی می‌تواند در محیط ساکت با تلفن صحبت کند. بررسی‌ها در حوزه کاشت حلزونی نیز افزایش چشمگیری داشته‌است و شواهد نشان از رشد مقالات علمی و جمعیت بیماران دارد.
مبدأ پیدایش کاشت حلزونی شنوایی را می‌توان در ۲۰۰ سال قبل (۱۸۰۰ میلادی) و در تحقیقات دانشمند ایتالیایی -مخترع باتری- جستجو کرد. این دانشمند با استفاده از باتری به عنوان یک ابزار تحقیقاتی نشان داد که تحریک الکتریکی در انسان می‌تواند مستقیماً احساس شنوایی، بینایی، بویایی و لامسه را ایجاد نماید. وی با قرار دادن دو انتهای یک باتری ۵۰ ولت در هر یک از گوش‌های خود شوکی شدید در سرش احساس کرد و سپس صدایی نویز مانند را شنید. آسیب‌رسان بودن این کار موجب شد تا وی از ادامه پژوهش در این زمینه خودداری کند.
تا ۱۵۰ سال بعد از آن هیچ مطالعه سامانمند و بی‌خطری در مورد تأثیرات تحریک الکتریکی منتشر نشد تا اینکه تکنولوژی الکتریکی مدرن پدیدار گردید. استیونس و همکارانش(۱۹۳۷، ۱۹۳۹ و ۱۹۴۰ میلادی) با استفاده از ارتعاشگرها و آمپلی‌فایرهای لامپ خلأ، حداقل ۳ سازوکار مسئول در «درک الکتروفونیک» را شناسایی کردند.. سازوکار اول مرتبط با تأثیرات الکترومکانیکی است که در آن تحریکات الکتریکی موجب ارتعاش سلول‌های مویی درون حلزون شده و در نتیجه احساس شنیدن صدایی با زیربمی بسامد سیگنال به وجود می‌آید.. سازوکار دوم مرتبط با تبدیل سیگنال الکتریکی توسط پرده تمپان به سیگنال آکوستیکی است که منجر به درک زیروبمی تونال در بسامدی برابر با ۲ برابر بسامد سیگنال می‌شود. استیونس و همکارانش متوجه شدند تحریک الکتریکی در بیمارانی که فاقد پرده تمپان بودند باعث می‌شد تا این افراد فقط بسامد سیگنال اصلی را درک کنند.. سازوکار سوم نیز مرتبط با فعال‌سازی مستقیم عصب شنوایی بود، چون برخی بیماران گزارش کردند که در برابر تحریکات الکتریکی سینوسی احساس شنیدن صدایی نویز مانند داشته‌اند و گاهی عصب صورتی نیز فعال می‌شده‌است.
البته اولین شواهد تحریک مستقیم عصب شنوایی توسط گروهی از دانشمندان روسی ارائه شد. اندریف و همکارانش (۱۹۳۵ میلادی) گزارش کردند که تحریک الکتریکی در فردی ناشنوا که گوش میانی و داخلی اش آسیب دیده بودند، احساس شنیدن ایجاد کرده‌است. در فرانسه نیز دیجورنو و همکارانش (۱۹۵۷ میلادی) شنوایی موفق با استفاده از تحریک الکتریکی در ۲ فرد ناشنوا را گزارش کردند. موفقیت این گروه موجب شد تا فعالیت‌های علمی زیادی نیز در ایالات متحده شکل بگیرد تا بتوان شنوایی افراد ناشنوا را بازگرداند.
با وجودی که روش‌های آن زمان در مقایسه با شرایط کنونی بسیار ناپخته بود اما این مطالعات ابتدایی موجب شناسایی مشکلات و محدودیت‌های متعددی شد که لازم بود برای تحریک موفقیت‌آمیز عصب شنوایی، بررسی و برطرف گردند. برای نمونه پژوهشگران متوجه شدند که در مقایسه با شنوایی آکوستیکی، تحریک الکتریکی عصب موجب می‌شود تا محدوده پویایی شنوایی کاهش یابد، شیب تابع رشد بلندی افزایش پیدا کند، زیروبمی به چندصد هرتز محدود شود و کوک بسامدی پهن شده یا کاملاً از بین برود.
از جنبه تجاری نیز پروتز کاشت حلزونی تک کاناله House-3M اولین ابزاری بود که موفق به دریافت مجوز تولید از سوی سازمان غذا و داروی ایالات متحده گردید و روی چندصد بیمار کاشت شد. دانشگاه یوتا نیز کاشت حلزونی ۶ کاناله‌ای را معرفی نمود که دارای رابطی زیرپوستی بود و این پروتز نیز دارای چندصد کاربر است. پروتز کاشت حلزونی این دانشگاه با عناوین Ineraid و Symbion در مقالات گذشته معرفی شده و مناسب اهداف تحقیقاتی بود. دانشگاه آنت وِرپ در بلژیک نیز پروتز Laura را معرفی نمود که امکان ارسال تحریکات دو قطبی ۸ کاناله و تک قطبی ۱۵ کاناله را دارا بود. لابراتوار ام-ایکس-ام فرانسه نیز پروتز ۱۵ کاناله تک قطبی با عنوان Digisonic MX۲۰ تولید نمود. بعدها تمامی این پروتزها از رده خارج شدند.
در حال حاضر ۳ کمپانی Advanced Bionic در ایالات متحده باپروتز Clarion، مدل Med-El اتریش و Cochlear استرالیا (با پروتز Nucleus) اصلی‌ترین سازندگان پروتز کاشت حلزونی هستند.
طبق آمارهای موجود، تا ماه آوریل ۲۰۰۹ میلادی تقریباً ۱۸۸۰۰۰ نفر در سرتاسر جهان این پروتز را دریافت کرده‌اند. در ایالات متحده نیز ۳۰۰۰۰ بزرگسال و ۳۰۰۰۰ کودک دریافت‌کننده این پروتز بوده‌اند و هر روز نیز بر میزان کاربران آن افزوده می‌شود.
پروتزهای تک کاناله ابتدایی اساساً هیچ بازشناسی گفتاری در مجموعه باز فراهم نمی‌کردند (مگر در موارد خاص) اما با تحولات صورت گرفته در تکنولوژی کاشت حلزونی از سال ۱۹۸۰ میلادی به ازای هر ۵ سال حدود ۲۰ درصد افزایش امتیازات بازشناسی گفتار مشاهده می‌شود.
نکته جالب توجه اینست که با وجود اختلاف در استراتژی‌های پردازش گفتار و طراحی الکترودها میان پروتزهای کاشت حلزونی امروزی، اختلاف بارزی در عملکرد دریافت کنندگان این پروتزها دیده نمی‌شود.
یکی دیگر از نشانه‌های پیشرفت در علم کاشت حلزونی، تغییرات وسیع در معیارهای کاندیداتوری بیماران است؛ به‌طوری‌که فرضاً در مورد آستانه‌های شنوایی، معیار ناشنوایی کامل دو طرفه (بیش از ۱۱۰ دسی بل HL) در دهه ۱۹۸۰ به کم شنوایی شدید (بیش از ۷۰ دسی بل HL) در دهه ۱۹۹۰ تغییر یافته و امروزه نیز معیارهای مبتنی بر بازشناسی گفتار در سطوح فوق آستانه (امتیاز کمتر از ۵۰ درصد در بازشناسی جملات در مجموعه باز با استفاده از سمعک مناسب) را به عنوان معیار کاندیداتوری در نظر می‌گیرند. علاوه بر بزرگ‌سالان انجام کاشت حلزونی برای کودکان نیز با مجوز FDA انجام می‌شود.
در موارد نوروپاتی/نقص همزمانی عصب شنوایی نیز با وجود دارا بودن آستانه‌های نزدیک به هنجار در اودیوگرام، کاشت حلزونی در این افراد انجام شده‌است و عملکرد بیمار خصوصاً در نویز بهبود چشمگیری یافته‌است. ضمناً امروزه برای بیمارانی که دارای باقی‌مانده شنوایی قابل توجه در بسامدهای پایین هستند از پروتزهای کاشت هیبرید با ردیف الکترودی کوتاه (ترکیبی از تقویت آکوستیکی و الکتریکی) استفاده می‌شود.
هر قدر که عملکرد پروتزهای کاشت حلزونی پیشرفت کرده و بهبود یافته‌است، هزینه آن‌ها نیز کاهش یافته و جراحی آن در حجم وسیع تری نسبت به گذشته انجام می‌گیرد تا جایی که پیش‌بینی می‌شود در آینده به سطح قیمت سمعک‌های معمولی برسد و فرد کم شنوا بتواند خود میان سمعک یا کاشت حلزونی (یا هردو) انتخاب نماید.
با وجود تحقیقات فراوان، هنوز هیچ ابزاری در دسترس نیست که بتوان با کمک آن قبل از عمل جراحی، عملکرد کاشت حلزونی پس از کاشت را پیش‌بینی نمود. مشخص شده‌است که عوامل مختلفی مانند علت کم شنوایی، طول مدت کم شنوایی و عملکرد شنوایی و گفتار پیش از عمل، می‌توانند بر عملکرد فرد بعد از جراحی تأثیرگذار باشند و بنابراین هیچ‌کس نمی‌تواند در مورد چگونگی عملکرد فرد کاندید پس از کاشت حلزونی از قبل به وی اطمینان دهد. ابزارهای جدیدی مانند تصویربرداری مغزی و ارزیابی‌های شناختی از جمله رویکردهایی هستند که در آینده می‌توانند برای پیش‌بینی نتایج جراحی کاشت حلزونی به کار روند.
روش‌های جراحی کاشت حلزونی نزد پزشکان نیز پیشرفت زیادی داشته‌است و کسب تجربه در جراحی‌های کاشت حلزونی خطرات احتمالی جراحی و آسیب‌های آن و همین‌طور زمان انجام عمل را کاهش داده‌است. برای نمونه زمان جراحی در دهه ۱۹۸۰ میلادی برابر با ۱ تا ۲ روز بستری شدن در بیمارستان بوده‌است اما امروزه تنها چند ساعت زمان در بخش بیماران سرپایی کافی به نظر می‌رسد.
در سال‌های اخیر یکی از نگرانی‌های موجود برای بیماران کاشت حلزونی شده (خصوصاً کسانی که در پروتز آن‌ها از نگهدارنده استفاده می‌شد و بنابراین نیاز به ایجاد دریچه‌ای بزرگتر در حلزون داشت) احتمال ابتلا به مننژیت باکتریال بود. البته امروزه دیگر از نگهدارنده در پروتزهای کاشت استفاده نمی‌شود و واکسیناسیون پیش از عمل و پایش پس از آن احتمال ابتلای بیمار به هرگونه عفونت باکتریال را کاهش داده‌است.
نکته کلیدی در جراحی کاشت حلزونی کودک ناشنوا این است که آیا وی قادر است در محیط‌های آموزشی تلفیقی رشد زبانی هنجار داشته باشد؟ شواهد موجود نشان می‌دهد که کاشت به موقع می‌تواند تضمین‌کننده فرایند بلوغ هنجار در سیستم شنوایی مرکزی و قشر مغز شود و به دنبال آن رشد زبانی هنجار صورت گیرد.
پس از دریافت پروتز کاشت حلزونی، فرد برای استفاده مطلوب از پتانسیل شنوایی خود باید تحت برنامه‌های فشرده تربیت شنوایی قرار بگیرد تا بتواند حداکثر استفاده را از این پتانسیل‌های شنوایی جدید بنماید. با وجودیکه روش‌های متعددی جهت آموزش این افراد وجود دارد ولی باید گفت که درمان شنوایی-کلامی از مناسبترین روش‌های آموزشی ناشنوایان است که امکان کسب زبان بیانی و گفتار را از طریق گوش دادن فراهم می‌کند.
دو گروه از محققین نشان دادند که در صورت عدم وجود محرکات شنوایی، بلوغ قشر مغز به تأخیر می‌افتد ولی اگر کاشت حلزونی قبل از ۷ سالگی انجام شود، این فرایند بلوغ مجدداً آغاز می‌گردد. ضمناً شواهد دیگر نیز نشان می‌دهد رشد زبانی در کودکان کاشت حلزونی شده بسیار بهتر از سایر کودکان کم شنوای بدون کاشت است و مشابه با کودکان هنجار می‌باشد.
تاکنون هیچ پروتکل رسمی و سازمان یافته نوتوانی یا توانبخشی برای کودکان یا بزرگسالان کاشت حلزونی شده معرفی نگردیده‌است. اغلب بیماران نیز فقط به صورت دوره‌ای، برای برنامه‌ریزی و تنظیم پردازشگر گفتار کاشت حلزونی ویزیت می‌شوند. به‌طور میانگین، ناشنوایان پس از دوران زبان آموزی که از کاشت حلزونی استفاده می‌کنند، فرایندهای یادگیری یا تطبیق را برای چند ماه تا چند سال طی می‌کنند و در این مدت عملکرد گفتاری آن‌ها بهبود می‌یابد. بر اساس تفاوت‌های بین فردی، سرعت طی نمودن فرایند تطبیق و همین‌طور سطح نهایی عملکرد در بیماران مختلف متفاوت است و نمی‌توان این اختلافات را به تفاوت در نوع پروتزهای مورد استفاده در بیماران مختلف نسبت داد.
روند سریع افزایش بیماران کاشت حلزونی شده ایجاب می‌کند تا محققین و درمانگران به طرح‌ریزی برنامه‌ها و پروتکل‌های سازمان یافته و مؤثر توانبخشی اقدام نمایند. ضمناً شنوایی‌شناسان، گفتار درمانگران و مربیان آموزش‌های ویژه نیز باید دوره‌های لازم برای نوتوانی و توانبخشی کودکان و بزرگسالان کاشت شده را ببینند و مهارت‌های لازم در این زمینه را کسب کنند.
کودکان ممکن است در حیطه تعادل، حرکات درشت،حرکات ظریف،توجه پایدار و سایر موارد با مسائلی روبه رو باشند.خدمات کاردرمانی به این افراد کمک می کند تا برای دریافت خدمات گفتاردرمانی و تربیت شنیداری همراه تر و همکارتر شوند و در کنار ان مسائل حرکتی نیز درمان شوند
پیشرفت فناوری امروزی در دو دهه اخیر، خصوصاً درعلم میکروالکترونیک موجب شده پروتز کاشت حلزونی از پردازش آنالوگ به دیجیتال، از حالت تک‌کاناله به چندکاناله، از رابط‌های زیر جلدی به انتقال ورای جلدی و از مدولاسیون ساده به پردازش‌های بسیار پیچیده تغییر وضعیت دهد.
در شنوایی هنجار، صدا از گوش خارجی و گوش میانی عبور کرده و به حلزون گوش داخلی می‌رسد. سپس تبدیل به ایمپالس‌های الکتریکی می‌شود تا درک آن توسط مغز ممکن شود. در اکثر کم شنوایی‌های شدید این فرایند تبدیل صدا به سیگنال‌های الکتریکی دستخوش آسیب می‌شود.
اما کاشت حلزونی به واسطه تحریک مستقیم عصب شنوایی با پالس‌های الکتریکی، این فرایند تبدیل انرژی طبیعی را دور می‌زند؛ بنابراین می‌توان گفت که کاشت حلزونی به نوعی جایگزین عملکرد شنوایی گوش خارجی تا گوش داخلی می‌شود.
اجزای اصلی این پروتز عبارتند از یک میکروفون که صدا را از طریق سیم به پردازشگر گفتار خارجی منتقل می‌کند تا در آنجا تبدیل به سیگنال دیجیتالی شود. سپس صدا مجدداً از پردازشگر به قطعه خارجی قرار گرفته روی سر متصل می‌شود. این قطعه خارجی با آهن‌ربا به بخش کاشت شده در زیر پوست متصل است و سیگنال‌های کدبندی شده را با انتقال بسامد رادیویی به آن منتقل می‌کند.
بخش زیر پوستی نیز سیگنال‌های کدبندی شده را رمز گردانی کرده و تبدیل به جریان الکتریکی می‌کند که از طریق یک سیم به حلزون منتقل می‌شود.
الکترود های قرار گرفته در انتهای سیم نیز عصب شنوایی را تحریک می‌کنند و ایمپالس‌های الکتریکی به دستگاه عصبی مرکزی ارسال شده و در آنجا به صورت صوت درک می‌شوند.
با وجود آن که ممکن است برخی اجزای پروتز یا طراحی آن در میان کمپانی‌های مختلف متفاوت باشد، اما اصول کلی عملکرد آن‌ها مشابه یکدیگر است. برای نمونه میکروفون می‌تواند در بالای گوش تعبیه شود یا روی قفسه سینه تعبیه گردد. شکل، رنگ و بسامد رادیویی انتقال سیم پیچ نیز در بین محصولات مختلف متفاوت است اما در تمامی آن‌ها اتصال مغناطیسی امری اساسی است.
پردازشگر، مغز پروتز کاشت حلزونی محسوب می‌شود و با استخراج ویژگی‌های آکوستیکی خاص، آن‌ها را از طریق انتقال بسامد رادیویی کدبندی کرده و پارامترهای موجود در تحریک الکتریکی را کنترل می‌کند.
تمامی پروتزهای امروزی کاشت حلزونی طوری طراحی شده‌اند که از ویژگی سازمان دهی بسامدی حلزون (Cochlear Tonotopic Organization) استفاده کنند. این ویژگی حلزون موجب کدبندی اطلاعات بسامد پایین در بخش راسی و اطلاعات بسامد بالا در بخش پایه حلزون می‌شود؛ بنابراین، تمامی پروتزها دارای فیلترهایی هستند که سیگنال گفتاری را به باندهای بسامدی مختلفی تقسیم می‌کند، اما آنچه آن‌ها را از یکدیگر متمایز می‌کند، استراتژی‌های مورد استفاده برای استخراج، کدبندی و انتقال ویژگی‌های مختلف سیگنال گفتاری است.
الکترودهای اولیه دارای سیم‌هایی از جنس طلا یا مس بودند اما تمامی الکترودهای امروزی از پلاتین یا ترکیبات پلاتین-اریدیوم ساخته می‌شوند. البته الکترودهای امروزی از جنبه ویژگی‌های هندسی و شیوه تحریک نیز متفاوت از گذشته هستند.
شکل الکترودها در پروتز Nucleus به صورت حلقه‌ای است اما در کمپانی Clarion به شکل توپی و در کمپانی MedEl به صورت دمبلی طراحی شده‌است.
ممکن است ردیف الکترودی برای قرارگیری با عمق کم در حلزون (در پروتزهای هیبرید اکوستیک-الکتریکال) کوتاه شده باشد یا به دو ردیف جداگانه تقسیم شود تا در موارد استخوانی شدن لابیرنت بتواند جداگانه در پیچ‌های اول و دوم حلزون قرار گیرد.
بسته به جایگاه الکترود زمین، اشکال مختلفی از تحریکات الکترودی با عناوین تک قطبی، دو قطبی و سه قطبی وجود دارد:
شواهد به دست آمده از مطالعات شبیه‌سازی و اطلاعات فیزیولوژیک نشان می‌دهد که با تغییر الگوی تحریک از حالت تک قطبی و دو قطبی به سه قطبی موجب کاهش فعالیت فضایی می‌شود. اطلاعات روان‌فیزیکی نیز نشان از افزایش آستانه از حالت تک قطبی به دو قطبی می‌شود، اما عملکرد گفتار در دو حالت تفاوتی نمی‌کند.
اکثر سیستم‌های کاشت حلزونی امروزی دارای عملکرد تله متری (سنجش عملکرد از راه دور) هستند و بنابراین می‌توان با دقت به اندازه‌گیری و پایش امپدانس الکترودها، پراکندگی میدان الکتریکی و فعالیت‌های عصب پرداخت.
مونیتورینگ امپدانس الکترودها در شناسایی کوتاه شدن یا بازشدن الکترودها کمک‌کننده‌است. اندازه‌گیری میدان الکتریکی و فعالیت عصب نیز امکان ارزیابی عینی فعل و انفعالات الکترود و عصب را میسر می‌کند.
امروزه این ابزارها در فیتینگ کاشت حلزونی، خصوصاً در کودکان که همکاری کمتری دارند و پاسخ‌های رفتاریشان قابل اطمینان نیست، بسیار با اهمیت هستند.
برای اطمینان از مؤثر و کارآمد بودن تحریکات الکتریکی، ضروری است تا پروتز تمامی بیماران برنامه‌ریزی و فیتینگ شود. تنوع استراتژی‌های پردازش گفتار و افزایش پارامترهای قابل تنظیم در سیستم‌های امروزی امکان ایجاد تنظیمات و برنامه‌های مختلف در پردازشگر کاشت حلزونی را فراهم کرده و بیمار می‌تواند در محیط‌های مختلف شنیداری (سکوت، نویز و…) از برنامه‌های جداگانه‌ای سود ببرد.
به نظر می‌رسد که در آینده شاهد پروتزهای بهتر و کوچکتری باشیم. پیشرفت سریع در تکنولوژی موجب تغییرات زیادی در نسل بعدی کاشت حلزونی شده و عملکرد کلی و فیزیکی آن را تحت تأثیر قرار خواهد داد.
استراتژی‌های جدید پردازش سیگنال، کاشت حلزونی دو طرفه و پروتزهای هیبرید قادر به استخراج، کدبندی و انتقال ویژگی‌های مهم گفتار خصوصاً پارامترهای ظریف زمانی و طیفی آن می‌شوند و در نتیجه درک گفتار در نویز، لذت بردن از موسیقی، تفکیک و مکان‌یابی صداها و توانایی شناسایی اشیاء با تکیه بر حس شنوایی افزایش می‌یابد.
میکروماشین‌ها و تکنولوژی‌های نانومیمتیک و بایومیمتیک موجب طراحی رابط‌ها، الکترودها، میکروفون‌ها، منبع تغذیه‌های پیشرفته و سازگار با بدن می‌شوند و امکان طراحی پروتزهای کاملاً قابل کاشت در بدن (بدون هیچ قطعه خارجی) وجود دارد.
مراکز کاشت حلزونی در ایران
کمپانی‌های سازنده پروتز کاشت حلزونی
نرم‌افزار شبیه‌سازی عملکرد پروتز کاشت حلزونی
سیدنی دارلیتگتون (به انگلیسی: "Sidney Darlington") (تولد:۱۸ ژوئیه ۱۹۰۶ نیوهمپشایر- مرگ: ۳۱ اکتبر ۱۹۹۷) یک مهندس الکترونیک و مخترع زوج دارلینگتون در سال ۱۹۵۳ می‌باشد. او اختراعاتی در زمینه نظامی نیز دارد.
دارلینگتون در سال ۱۹۲۹ به آزمایشگاه‌های بل پیوست که اولین سرپرست او "«هندریک وید بود»" بود.
دارلینگتون تا بازنشستگی اش در سال ۱۹۷۱ در آنجا ماند.
در سال ۱۹۴۵ مدال آزادی رئیس‌جمهوری، بزرگترین نشان افتخار ایالات متحده آمریکا، به خاطر فعالیت‌هایش در جنگ جهانی دوم به او اهدا شد. او همچنین عضو منتخب آکادمی ملی مهندسی نیز بوده‌است.
او در ۹۱ سالگی در خانه‌اش در نیوهمپشایر، ایالات متحده آمریکا از دنیا رفت.
جواد قدیری عضو سازمان منافقین است. او شوهر اول زهره عطریانفر (خواهر محمد عطریانفر) می‌باشد.
جواد قدیری دارای سابقه تشکیلاتی کار با منافقین (قبل از انقلاب) و با «مسعود رجوی» هم‌بند بوده. وی از اعضای قدیمی و مهم سازمان و نفوذی در کمیته انقلاب مستقر در اداره دوم ارتش بود، بعد از ترور نافرجام سید علی خامنه‌ای در ۶ تیر ۱۳۶۰ متواری شد و از کشور گریخت. وی همچنین در سرقت اسناد مربوط به کودتای نوژه نیز دست داشته‌است.
در سال ۱۳۶۴، نام قدیری در لیست شورای مرکزی سازمان منافقین به عنوان مرکزیت درج گردید.
نامهای دیگر او محمد جواد قدیری مدرس و محمد جواد قدیری کفرانی است.
بیماری‌های کلیه کودکان بیماری‌های کلیه؛ مثانه و مجاری ادرار در کودکان (نفرواورولوژی کودکان) از سال ۱۹۶۶ میلادی کودکان مبتلا به انواع بیماری‌های کلیه و مجاری ادرار در ایران تحت نظر و ویزیت نفرولوژیست‌ها قرار می‌گرفتند.از سال ۱۹۹۰ برنامه‌ریزی برای گرفتن دستیار فوق تخصص نفرولوژی کودکان آغاز شد.هم اکنون چهار مرکز در ایران آموزش دستیاران تخصصی نفرولوژی کودکان را بر عهده دارند که عبارتند از: بیمارستان مرکز طبی کودکان در تهران؛ بیمارستان کودکان علی اصغر در تهران؛ بیمارستان نمازی در شیراز و بیمارستان کودکان خورشید در کرمانشاه
در این زمینه افراد بسیاری فعالیت داشته‌اند که عبارتند از: پرفسور قمرحسین هاشمی؛ پرفسوراسفندیار بداغی؛ دکتر عباس مدنی؛ دکترحسن اتوکش؛ پرفسورشمس وزیریان؛ دکتر سیدطاهراصفهانی؛ دکترمصطفی شریفیان درچه.
مرکز تحقیقات اورولوژی نفرولوژی دانشگاه شهید بهشتی (UNRC)