moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس از آن که زنودوتوس درگذشت یا بازنشسته شد، بطلمیوس دوم فیلادلفوس، آپولونیوس رودسی ( ۲۹۵– ۲۱۵ پیش از میلاد) که بومی اسکندریه و شاگرد کالیماخوس بود، را به عنوان دومین سرکتابدار اسکندریه منصوب کرد. فیلادلفوس همچنین آپولونیوس رودسی را به عنوان معلم راهنمای پسرش، بطلمیوس سوم یورگتس انتخاب کرد. آپولونیوس بیشتر به عنوان نویسندهٔ "آرگونوتیکا" شناخته می‌شود، شعری حماسی دربارهٔ سفرهای یاسون و آرگونوت‌ها که به شکل کامل تا به امروز باقی مانده‌است. "آرگونوتیکا" دانش عظیم آپولونیوس را در مورد تاریخ و ادبیات به نمایش می‌گذارد و در حالی که به‌طور هم‌زمان از سبک اشعار هومری تقلید می‌کند، به مجموعهٔ وسیعی از وقایع و متون اشاره دارد. برخی از قسمت‌های نوشته‌های علمی وی نیز باقی مانده‌است، اما او امروز عموماً بیشتر به عنوان یک شاعر شناخته می‌شود تا یک محقق.
طبق افسانه‌ها، در زمان کتابداری آپولونیوس، ریاضیدان و مخترع شهیر، ارشمیدس ( ۲۸۷ پ‌م - ۲۱۲ پ‌م)، برای بازدید از کتابخانهٔ اسکندریه به این شهر آمد. گفته می‌شود که ارشمیدس در طول مدت حضور خود در مصر، جزر و مد در رود نیل را مشاهده کرده و این امر وی را به اختراع پیچ ارشمیدس سوق داده‌است. این ابداع می‌تواند برای انتقال آب از اجسام کم ارتفاع به داخل گودال‌های آبیاری استفاده شود. ارشمیدس بعداً به سیراکوز بازگشت و در آنجا به اختراعات جدیدش ادامه داد.
طبق دو زندگی‌نامهٔ متاخر و عمدتاً غیرقابل اعتماد، آپولونیوس مجبور به استعفا از سِمَت سرکتابدار شد؛ زیرا در اسکندریه واکنش خصمانه‌ای به اولین پیش‌نویس "آرگونوتیکا" نشان داده شد. به احتمال زیاد استعفای آپولونیوس به دلیل به تخت نشستن بطلمیوس سوم یورگتس در ۲۴۶ قبل از میلاد بوده‌است.
سومین سرکتابدار، اراتوستن سیرنی ( ۲۸۰ پ‌م – ۱۹۴ پ‌م)، امروزه بیشتر به خاطر کارهای علمیش شناخته شده‌است، اما یک محقق ادبی هم بود. مهم‌ترین اثر اراتوستن رسالهٔ "جئوگرافیکا" بود که در اصل سه جلد بوده‌است. خود اثر باقی نمانده، اما بسیاری از بخش‌های آن به صورت نقل‌قول در نوشته‌های جغرافیدان بعدی، استرابون، حفظ شده‌است. اراتوستن اولین دانشمندی بود که ریاضیات را در جغرافیا و نقشه‌برداری به کار برد و در رسالهٔ خود دربارهٔ "اندازه‌گیری زمین" صحبت کرد. او "محیط زمین" را محاسبه کرد که فقط کمتر از چند صد کیلومتر خطا داشت. اراتوستن همچنین یک نقشه از تمام جهان شناخته شده کشید که اطلاعات مندرج در آن را از منابع کتابخانه استخراج نموده بود، از جمله نوشته‌های مربوط به لشکرکشی‌های اسکندر بزرگ به هندوستان و گزارش نوشته شده توسط اعضای بطلمیوسی که برای شکار فیل به امتداد ساحل شرقی آفریقا اعزام شده‌بودند.
اراتوستن اولین کسی بود که جغرافیا را به سمت تبدیل شدن به یک رشته علمی پیش برد. اراتوستن معتقد بود که تنظیم اشعار هومری کاملاً تخیلی است و معتقد بود که هدف شعر «تسخیر روح» است، نه این که شرح تاریخی دقیقی از وقایعی که رخ داده، بدهد. استرابون از وی نقل می‌کند که با کنایه اظهار نظر کرده‌است: «اگر روزی برسد که ادیسه یک کارگر چرم‌دوزی پیدا کند، که بتواند با پوست بز پینه‌ای به محل بیرون آمدن بادها بزند، محل سرگردانی‌اش معلوم خواهد شد.» در همین حال، سایر دانشمندان در کتابخانهٔ اسکندریه نیز به موضوعات علمی علاقه نشان دادند. باکسیوس تاناگرایی، معاصر اراتوستن، ویراستاری و نوشتن نظرات پزشکی هیئت بقراطی را انجام داد. پزشکان هروفیلوس ( ۳۳۵ پ‌م– ۲۸۰ پ‌م) و اراسیستراتوس ( ۳۰۴ پ‌م– ۲۵۰ پ‌م) آناتومی انسان را مطالعه کردند، اما اعتراض‌ها به تشریح اجساد انسان، به خاطر غیراخلاقی بودن این کار، مانع ادامهٔ مطالعات آن‌ها شد.
به گفتهٔ گالن، در همین زمان، بطلمیوس سوم از آتنی‌ها اجازه گرفت تا نسخه‌های خطی اصلی آیسخولوس، سوفوکل و اوریپید را قرض بگیرد و آتنیان مبلغ هنگفت پانزده تالنت () را به عنوان تضمین این که کتب اصلی را پس می‌دهند، ودیعه خواستند.Galen, xvii.a, p. 607. بطلمیوس سوم دارای نسخه‌های گران‌قیمتی از نمایشنامه‌های درج شده بر پاپیروس با بالاترین کیفیت بود و نسخه‌ها را برای آتنی‌ها ارسال می‌کرد، نسخه‌های اصلی را برای کتابخانه نگهداری می‌کرد و به آتنی‌ها می‌گفت که می‌توانند تالنت‌های ودیعه را برای خودشان بگیرند. همچنین ممکن است این داستان برای نمایش قدرت اسکندریه نسبت به آتن در زمان سلطنت بطلمیوسی اشتباهاً تعبیر شود. این اختلاف ثروت از این واقعیت ناشی می‌شود که اسکندریه بندری دو طرفه ساخته شده توسط بشر، بین سرزمین اصلی و جزیره فانوس بود و از تجارت شرق و غرب سود می‌برد و خیلی زود خود را به عنوان یک مرکز تجارت جهانی، تولیدکنندهٔ اصلی پاپیروس و به زودی کتاب، اثبات کرد. با گسترش کتابخانه، فضای آن برای نگهداری طومارهای موجود در مجموعه خود به پایان رسید؛ بنابرین در زمان سلطنت بطلمیوس سوم یورگتس، مجموعه‌ای وابسته را در سراپئوم اسکندریه، که معبدی برای خدای یونانی-مصری بود، افتتاح کردند. سراپیس در نزدیکی کاخ سلطنتی واقع شده بود.
آریستوفان بیزانتیومی ( ۲۵۷ م– ۱۸۰ پیش از میلاد) در حدود سال ۲۰۰ پیش از میلاد به چهارمین سرکتابدار بدل شد. طبق افسانه‌ای که توسط نویسنده رومی ویتروویوس ثبت شده‌است، آریستوفان یکی از هفت داوری بود که برای یک مسابقه شعر به میزبانی بطلمیوس سوم یورگتس منصوب شده بودند. هر شش داور دیگر از یک رقیب طرفداری می‌کردند، اما آریستوفان از کسی که تماشاگران کمترین علاقه را به او داشتند، طرفداری کرد. آریستوفان اعلام کرد که همهٔ شاعران به جز شاعری که انتخاب کرده‌است، سرقت ادبی کرده‌اند و از این رو رد صلاحیت شدند. پادشاه خواستار اثبات این موضوع شد، بنابرین متن‌هایی را که نویسندگان آن را دزدی ادبی کرده بودند، با تکیه بر حافظه‌اش، در کتابخانه یافت. به دلیل حافظه و تلاش چشمگیر او، بطلمیوس سوم وی را به عنوان رئیس کتابداران منصوب کرد.
به نظر می‌رسد که سرکتابداری آریستوفان بیزانتیومی دورانی فراتر در تاریخ کتابخانه اسکندریه را آغاز کرد. طی این دوره از تاریخ کتابخانه، نقد ادبی به اوج خود رسید و بر تحقیقات علمی کتابخانه اولویت یافت. آریستوفان متون شعری را ویرایش و شعرها را به سطرهای جداگانه تقسیم کرده و در صفحه وارد نمود. پیش از این شعرها دقیقاً مانند نثر نوشته می‌شدند. وی همچنین سیستم تفکیک یونانی را اختراع کرد، آثار مهمی در زمینه فرهنگ‌نویسی نوشت، و یک سری نشانه‌ها را برای نقد متن معرفی کرد. او مقدمه‌های بسیاری برای نمایشنامه‌ها نوشت، برخی از آن‌ها به صورت نسبی بازنویسی شده باقی مانده‌اند. پنجمین سرکتابدار فردی مبهم به نام آپولونیوس بود که با لقب «طبقه‌بندی‌کنندهٔ اشکال» () شناخته می‌شود. یکی از منابع فرهنگ‌شناس متأخر، این عنوان را در اشاره به طبقه‌بندی شعر بر اساس فرم‌های موسیقی می‌داند.
در اوایل قرن دوم قبل از میلاد، چندین محقق در کتابخانهٔ اسکندریه آثاری دربارهٔ پزشکی را مطالعه کردند. زئوکسیس امپریسیست توضیحاتی دربارهٔ مجموعه رسالات هیپوکرات نوشت. او به‌طور فعال برای مجموعهٔ کتابخانه در بخش تهیهٔ تألیفات پزشکی کار می‌کرد. دانشمندی به نام بطلمیوس اپی‌تتیس رساله‌ای دربارهٔ زخم‌ها در اشعار هومری نوشت، موضوعی که مرز بین فلسفه و طب سنتی است. این در حالی است که در اوایل قرن دوم قبل از میلاد، قدرت سیاسی بطلمیوسیان در مصر رو به زوال رفته بود. پس از نبرد رافیا در سال ۲۱۷ قبل از میلاد، اقتدار بطلمیوسی‌ها به‌طور فزاینده‌ای بی از بین رفت. در بین قشرها مردم مصر قیام‌هایی صورت گرفت و در نیمهٔ اول قرن دوم قبل از میلاد، ارتباط با مصر علیا به‌طور گسترده‌ای مختل شد. حاکمان بطلمیوسی همچنین شروع به تأکید بر جنبهٔ مصری مملکت خود، نسبت به جنبه یونانی آن، کردند. در نتیجه، بسیاری از دانشمندان یونانی شروع به ترک اسکندریه کردند و به کشورهای امن‌تر که حمایت‌های سخاوتمندانه‌تری به آنان روا می‌داشتند، رفتند.
آریستارخوس ساموتراکی ( ۲۱۶ پ‌م – ۱۴۵ پ‌م) ششمین سرکتابدار این کتابخانه بود. وی به عنوان بزرگ‌ترین دانشمند باستان شهرت یافت و نه تنها متن‌هایی از شعرهای کلاسیک و آثار منثور، بلکه "هیپومنماتا" (hypomnemata) کامل یا تفسیرهای طولانی و مستقل دربارهٔ آن‌ها می‌نوشت. این تفسیرها معمولاً با استناد به متون کلاسیک، معنای آن را توضیح و کلمات غیرمعمول استفاده شده در آن را تعریف می‌کردند و در مورد این که آیا کلمات موجود در متن واقعاً همان کلمات نویسندهٔ اصلی بوده‌است یا بعداً اضافه شدند، اظهار نظر می‌کردند. وی کمک بسیاری به مطالعات در زمینه‌های مختلف کرد، اما به ویژه در مطالعهٔ اشعار هومری و نظراتش در نوشتن مقدمه‌ها توسط نویسندگان باستان معتبر ارزیابی می‌شد. بخشی از تفسیرهای آریستارخوس دربارهٔ "تاریخ" هرودوت در تکه پاپیروسی باقی مانده‌است. در سال ۱۴۵ پیش از میلاد، آریستارخوس درگیر رقابت بر سر حکومت شد و در کشمکش درون دودمانی، از بطلمیوس هفتم نئوس فیلوپاتور به عنوان حاکم مصر، حمایت کرد. بطلمیوس هفتم کشته شد و بطلمیوس هشتم فیسکون به قدرت رسید و بلافاصله تصمیم گرفت همهٔ کسانی را که از رقیب او حمایت کرده بودند، مجازات کند؛ آریستارخوس مجبور به فرار از مصر و پناه بردن به جزیرهٔ قبرس شد، جایی که اندکی پس از آن در آنجا درگذشت. بطلمیوس هشتم همهٔ دانشمندان خارجی را از اسکندریه اخراج کرد و آن‌ها را مجبور به پراکنده‌شدن در مدیترانهٔ شرقی کرد.
اخراج دانشمندان از اسکندریه توسط بطلمیوس هشتم فیسکون تحولی در تاریخ آموزشی عصر هلنیستی ایجاد کرد. دانشمندانی که در کتابخانهٔ اسکندریه تحصیل کرده بودند و محصلان آن‌ها به تحقیق و نوشتن رساله ادامه دادند، اما بیشتر آن‌ها دیگر این کار را با همکاری کتابخانه نکردند. دیاسپورای دانشمندان اسکندریه در سراسر مدیترانه شرقی و بعد در سراسر مدیترانهٔ غربی پراکنده شدند. یکی از دانشجویان آریستارخوس، دیونیسیوس تراکس ( ۱۷۰-۹۰ پیش از میلاد) مدرسه‌ای را در جزیره رودس یونان تأسیس کرد. دیونیسیوس تراکس اولین کتاب در مورد دستور زبان یونانی را نوشت؛ یک راهنمای مختصر برای صحبت و نوشتن به صورت واضح و مؤثر. این کتاب تا اواخر قرن دوازدهم میلادی به عنوان کتاب درسی دستور زبان ابتدایی برای دانشجویان یونانی باقی ماند. رومیان نوشته‌های دستوری خود را بر این اساس بنا نهادند و قالب اصلی آن حتی امروز نیز پایه و اساس راهنماهای دستور زبان در بسیاری از زبان‌ها است. یکی دیگر از دانش آموزان آریستارخوس، آپولودورس آتنی ( ۱۸۰– ۱۱۰ پ‌م)، به بزرگ‌ترین رقیب اسکندریه در پرگامون پناه جست و در آنجا به تدریس و تحقیق پرداخت. این مهاجر، مورخ منکلس بارس را بر آن داشت تا با کنایه اظهارنظر کند که اسکندریه معلم همهٔ یونانیان و بربرها شده‌است.
در همین حال در اسکندریه، از اواسط قرن دوم قبل از میلاد به بعد، حکومت بطلمیوسی در مصر از ثبات کمتری نسبت به گذشته برخوردار بود. مواجهه با ناآرامی‌های روزافزون اجتماعی و سایر مشکلات عمدهٔ سیاسی و اقتصادی، موجب شده بودند که بطلمیوسیان بعدی به همان اندازه که پیشینیانشان به کتابخانه و موسیون توجه داشتند، به آنها توجه نکنند. بنابراین جایگاه کتابخانه و سرکتابدار تضعیف شد. چندین نفر از بطلمیوسیان بعدی از جایگاه سرکتابدار به عنوان یک جایگاه سیاسی تشریفاتی، صرفاً برای پاداش‌دادن به فداکارترین طرفداران خود، استفاده کردند. بطلمیوس هشتم شخصی به نام سیداس، یکی از نگهبانان کاخش، را به عنوان سرکتابدار منصوب کرد و گفته می‌شود که بطلمیوس نهم لاتیروس (حاکم ۸۸–۸۱ پ‌م) این سمت را به یک حامی سیاسی خود واگذار کرده‌است. سرانجام، مقام سرکتابداری چنان اعتبار قبلی خود را از دست داد که حتی نویسندگان معاصر شرایط کار و نام کتابداران را ثبت نکرده‌اند.
تغییر در پژوهش‌های یونانی در حدود اوایل قرن اول قبل از میلاد اتفاق افتاد. در این زمان، سرانجام تمام متون اصلی شعر کلاسیک استاندارد شده و تفسیرهای گسترده‌ای در مورد نوشته‌های همهٔ نویسندگان اصلی ادبیات دوران کلاسیک یونان ارائه شد. در نتیجه، کارهای اصیل کمی برای پژوهش متون کلاسیک، برای محققان باقی مانده بود. بسیاری از محققان با صرف ابتکار خود، به تولید سنتز و بازسازی تفسیرهای دانشمندان اسکندریه در قرن‌های گذشته همت گماشتند. سایر دانشمندان شاخه‌های خود را منشعب کردند و شروع به نوشتن تفسیر دربارهٔ آثار شاعران و نویسندگان پساکلاسیک، از جمله شاعران اسکندریه، مانند کالیماخوس و آپولونیوس رودسی، کردند. در همین حال پژوهش‌های اسکندریه احتمالاً در قرن اول قبل از میلاد توسط تیرانیون آمیسوسی ( ۱۰۰– ۲۵ پ‌م)، شاگرد دیونیزیوس تراکس، به رم وارد شد.
در ۴۸ پیش از میلاد، در طول جنگ داخلی سزار، ژولیوس سزار شهر اسکندریه را محاصره کرد. سربازان وی هنگام تلاش برای قُرق‌کردن اسکله‌ها جهت جلوگیری از ورود ناوگان متعلق به برادر کلئوپاترا، بطلمیوس چهاردهم، برخی از کشتی‌های مصری را در بندر اسکندریه آتش زدند.Pollard, Justin, and Reid, Howard. 2006. "The Rise and Fall of Alexandria, Birthplace of the Modern World."Aulus Gellius. Attic Nights book 7 chapter 17. ظاهراً این آتش‌سوزی به مناطقی از شهر که نزدیک به اسکله‌ها بودند، گسترش یافته و ویرانی قابل توجهی ایجاد کرد. نمایشنامه‌نویس رومی و فیلسوف رواقی در قرن اول میلادی، سنکای جوان، بنا بر نوشته‌های لیوی، که بین سال‌های ۶۳ و ۱۴ قبل از میلاد نوشته، نقل می‌کند که آتش‌سوزی سزار ۴۰۰۰۰ طومار کتابخانهٔ اسکندریه را نابود کرد. پلوتارک ( ۴۶–۱۲۰ میلادی)، افلاطونی میانه، در کتاب "زندگی سزار" می‌نویسد: «هنگامی که دشمن تلاش می‌کرد ارتباطات را از طریق دریا قطع کند، او مجبور شد با آتش زدن کشتی‌های خودش، که گسترش یافت و منجر به سوزاندن اسکله‌ها و کتابخانهٔ بزرگ شد، این خطر را منحرف کند.»Plutarch, "Life of Caesar", 49.6. مورخ رومی، کاسیوس دیو ( ۱۵۵ - ۲۳۵ میلادی) می‌نویسد: «بسیاری از جاها را به آتش کشیدند، در نتیجه، همراه با ساختمان‌های دیگر، حیاط خانه‌ها و انبارهای غلات و کتاب‌هایی که گفته می‌شود تعدادشان بسیار زیاد و از همه نوع بوده‌است، سوزانده شدند.» با این حال، فلوروس و لوکان فقط اشاره کردند که شعله‌های آتش ناوگان و برخی از «خانه‌های نزدیک دریا» را سوزانده‌اند.
محققان گفته‌های کاسیوس دیو را تفسیر کرده‌اند که نشان می‌دهد آتش‌سوزی در واقع کل کتابخانه را از بین نبرد، بلکه فقط یک انبار واقع در حوض اسکله‌ها که توسط کتابخانه برای نگهداری طومارها استفاده می‌شد را سوزانده‌است. آتش سزار هر چه ویرانی ایجاد کرده باشد، قطعاً کتابخانه به‌طور کامل تخریب نشده‌است. جغرافیدان استرابون ( ۶۳ پ‌م– ۲۴ میلادی) اشاره کرده که از موسیون، نهاد پژوهشی بزرگ‌تری که کتابخانه جزء آن بود، را در حدود سال ۲۰ قبل از میلاد، چند دهه پس از آتش‌افروزی سزار، بازدید کرده‌است و این ثابت می‌کند که یا کتابخانه نابود نشده، یا سریعاً بازسازی شده‌است. با این وجود، شیوهٔ توصیفات استرابون در مورد موسیون نشان می‌دهد که این مکان به اندازهٔ چند قرن قبل معتبر نبوده‌است. علیرغم ذکر موسیون، استرابون کتابخانه را جداگانه نام نمی‌برد، شاید این نشان می‌دهد که از عظمت و اهمیت آن به شدت کاسته شده‌است، به گونه‌ای که استرابون نیازی به توصیف جداگانهٔ کتابخانه احساس نمی‌کرده‌است. مشخص نیست که بعد از اشارهٔ استرابون، برای موسیون چه اتفاقاتی افتاده‌است.
به علاوه، پلوتارک در کتاب "زندگی مارک آنتونی" می‌نویسد که در سال‌های منتهی به جنگ آکتیوم در سال ۳۳ قبل از میلاد، شایعه شده بود که مارک آنتونی تمام ۲۰۰۰۰۰ طومار را در کتابخانه پرگامون به کلئوپاترا داده‌است. خود پلوتارک خاطر نشان کرده که منبع او برای این حکایت کمی غیرقابل اعتماد بوده و ممکن است این داستان چیزی جز تبلیغات نباشد و برای آن مطرح شده باشد که وفاداری مارک آنتونی به مصر را بیش از پیوستگیش با روم نشان بدهد. کاسون، با این حال استدلال می‌کند که حتی اگر داستان ساخته شده باشد، نشان می‌دهد که در آن دوره کتابخانه وجود داشت چون در غیر این صورت داستانشان غیرقابل باور بود. ادوارد جی. واتس استدلال می‌کند که ممکن است هدایای مارک آنتونی برای پر کردن مجدد مجموعهٔ کتابخانه باشد، که پس از خسارت وارده به آن در آتش‌سوزی سزار، تقریباً یک دهه و نیم قبل نابود شده بود.
شواهد بیشتر در مورد بقای کتابخانه پس از ۴۸ پ‌م از این واقعیت ناشی می‌شود که برجسته‌ترین مفسر آثار ترکیبی در اواخر قرن اول قبل از میلاد و اوایل قرن اول میلادی، دانشمندی بود که در اسکندریه کار می‌کرد، به نام دیدیموس چالکنتروس، که نام او به معنای «روده برنزی» است. گفته می‌شود دیدیموس جایی در حدود ۳۵۰۰ تا ۴۰۰۰ کتاب نوشته‌است که وی را پرکارترین نویسنده شناخته شده در تمام دوران باستان تبدیل می‌کند. همچنین به او لقب بیبیلوآتث ()، به معنای «فراموش‌کنندهٔ کتاب» داده بودند، چون او حتی نمی‌توانست اسامی تمام کتاب‌هایی را که نوشته بود به خاطر بسپارد. بخش‌هایی از برخی تفسیرهای دیدیموس به صورت چکیده‌هایی در آثار دوران بعدی حفظ شده‌اند و این بقایا مهم‌ترین منابع اطلاعاتی دانشمندان مدرن در مورد آثار مهم محققان پیشین در کتابخانه اسکندریه هستند. لیونل کاسون معتقدست تولید شگرف دیدیموس «بدون در اختیار داشتن حداقل قسمت قابل توجهی از منابع کتابخانه‌ای، کارهای وی غیرممکن بوده‌است».
اطلاعات کمی در مورد کتابخانهٔ اسکندریه در دورهٔ پرینکیپاته (۲۷ پ‌م-۲۸۴ م) وجود دارد. امپراتور کلاودیوس (حاکم سال‌های ۴۱–۵۴ میلادی) در این دوره ضمیمه‌ای را به کتابخانه ساخته‌است، اما به نظر می‌رسد که دارایی‌های کل کتابخانه اسکندریه از شعبه‌های آن در شهر اسکندریه بوده‌است. پس از آن که اسکندریه تحت حکومت روم قرار گرفت، به تدریج از جایگاه شهر و در نتیجه، از کتابخانهٔ معروف آن کاسته شد. در حالی که موسیون هنوز وجود داشت، عضویت نه بر اساس موقعیت علمی افراد، بلکه بیشتر بر اساس جایگاه سیاسی، نظامی یا حتی ورزشی آنان اعطا می‌شد.
بدیهی است که این مسئله حتی برای سمت مسئول کتابدار نیز وجود داشت. تنها سرکتابدار شناخته‌شده از دورهٔ روم شخصی به نام تیبریوس کلادیوس بالبیلوس بود، که در اواسط قرن اول میلادی زندگی می‌کرد و یک سیاستمدار، مدیر و افسر نظامی بود و هیچ سابقه‌ای و دستاورد علمی مهمی نداشت. اعضای موسیون دیگر نیازی به تدریس، تحقیق یا حتی زندگی در اسکندریه نداشتند. نویسنده یونانی، فیلوستراتوس، می‌گوید که امپراتور هادریان (حکومت ۱۱۷–۱۳۸ م) دیونیسوس ملیتوسی (مردم‌نگار) و پولمون لائودیکی (سوفسطایی) را به عنوان اعضای موسیون منصوب کرد، در صورتی که هیچ‌یک از آنان حتی به شهر اسکندریه هم نرفته بودند.
در همین حال، با پایین‌آمدن اعتبار علمی اسکندریه، اعتبار سایر کتابخانه‌ها در سراسر نواحی مدیترانه‌ای بهبود یافت و وضعیت سابق کتابخانه اسکندریه، به عنوان برجسته‌ترین کتابخانه، از میان رفت. کتابخانه‌های دیگری نیز در داخل شهر اسکندریه به وجود آمدند و ممکن است طومارهای کتابخانهٔ بزرگ برای ذخیره برخی از این کتابخانه‌های کوچک‌تر استفاده شده باشد. چنان‌که سزاریوم و کلادیانوم در اسکندریه دارای کتابخانه‌های شناخته شده‌ای در پایان قرن اول میلادی بودند. به گفتهٔ ادوارد جی واتس، مورخ کلاسیک، سراپئوم، که در اصل «کتابخانهٔ دختر» کتابخانهٔ بزرگ اسکندریه بود، احتمالاً در این دوره نیز گسترش یافت.
در قرن دوم میلادی، امپراتوری روم کمتر به غلات اسکندریه وابسته شد و از اهمیت این شهر دوچندان کاسته شد. رومیان نیز در این دوره علاقهٔ کمتری به علوم و دانش اسکندریه داشتند و همین امر باعث شد اعتبار کتابخانه همچنان رو به زوال باشد. دانشمندانی که در زمان امپراتوری روم در کتابخانهٔ اسکندریه کار می‌کردند و تحصیل می‌یافتند کمتر از کسانی که در دوره بطلمیوسی در آنجا تحصیل کرده بودند، شناخته‌شده بودند. سرانجام، «اسکندریه» با ویرایش‌های متون، تصحیح اشتباهات متنی و نوشتن تفسیرهای تألیف شده توسط محققان پیشین مترادف شد؛ به عبارت دیگر آن خوش‌نامی کتابخانهٔ بزرگ اسکندریه در نظام‌مندی، یکنواختی و اصالت، پس از اواسط قرن سوم میلادی ناپدید شد. آخرین اشارات شناخته شده در مورد عضو شدن دانشمندان در موسیون مربوط به سال‌های دههٔ ۲۶۰ میلادی است.
در ۲۷۲ میلادی امپراتور اورلیان مبارزه برای پس گرفتن شهر اسکندریه از نیروهای پالمیری ملکه زنوبیا، را آغاز کرد. در طی این نبردها، نیروهای اورلیان محلهٔ بروچونیون شهر، که کتابخانه اصلی در آن واقع بود، را تخریب کردند. اگر موسیون و کتابخانه هنوز در این زمان وجود می‌داشتند، تقریباً در این هنگامه دیگر باید نابود شده‌باشند. اگر هم بخشی در این حمله هم سالم مانده باشد، سپس در طول امپراتوری دیوکلسین، که در سال ۲۹۷ اسکندریه را محاصره نمود، از بین می‌رفت.
منابع پراکنده نشان می‌دهند که ممکن است زمانی در قرن چهارم، مؤسسه‌ای موسوم به «موسیون» در مکانی متفاوت، در جایی از شهر اسکندریه تأسیس شده باشد. با این حال، هیچ چیزی در مورد ویژگی‌های این سازمان شناخته نشده‌است. ممکن است دارای برخی منابع کتاب‌شناسی بوده باشد؛ اما هرچه که بود، مشخصاً از لحاظ کمیتی با منابع قبلی قابل قیاس نبود. در بیشتر دوران پایانی قرن چهارم میلادی، احتمالاً کتابخانهٔ سراپئوم بزرگ‌ترین مجموعه کتاب در شهر اسکندریه بود. در دهه‌های ۳۷۰ و ۳۸۰ میلادی، سراپئوم هنوز هم ملجاء اصلی بسیاری از مشرکان بود.
سراپئوم علاوه بر در اختیار داشتن بزرگ‌ترین کتابخانه در اسکندریه، به عنوان یک معبد که کلاس‌های درس فیلسوفان در آن برگزار می‌شد، باقی مانده بود. تمایل به جذب پیروان یامبلیخوس نوافلاطونی در این مکان، به‌طور طبیعی وجود داشته‌است. بسیاری از این فیلسوفان در درجهٔ اول علاقه‌مند به سحر، مطالعهٔ آیین‌های فرقه‌ای و اعمال مذهبی باطنی بودند. فیلسوف نوافلاطونی داماسکیوس ( ۴۵۸–۵۳۸) گزارش کرده که مردی به نام المپیوس اهل مقدونیه، برای تدریس در سراپئوم از کیلیکیه آمد، او با شور و شوق به محصلانش قواعد سنتی عبادت الهی و رسوم مذهبی باستانی را تدریس می‌کرد. وی محصلانش را به پرستش خدایان قدیمی به روش‌های سنتی ترغیب می‌کرد که حتی ممکن است به آن‌ها تعالیم مذهبی نیز آموزش داده باشد.
در سال ۳۹۱ پس از میلاد، گروهی از کارگران مسیحی در اسکندریه بقایای میترائوم قدیمی (محرابه‌های میترایسم) را کشف کردند. آن‌ها برخی از اشیاء آیینی فرقهٔ مذکور را به اسقف مسیحی اسکندریه، تئوفیلوس، دادند. تئوفیلوس اشیا فرقه را در خیابان‌ها می‌گرداند تا بتواند آن‌ها را مورد تمسخر و استهزاء قرار دهد. بت‌پرستان اسکندریه، به خصوص معلمان فلسفه و آیین‌های مذهبی نوافلاطونی سراپئوم، از این هتک حرمت عصبانی شدند. معلمان سراپئوم اسلحه به دست گرفتند و دانشجویان و سایر پیروان خود را ترغیب کردند که دست به حملهٔ چریکی به جمعیت مسیحی اسکندریه زنند و بسیاری از آن‌ها را قبل از این که مجبور به عقب‌نشینی شوند، کشتند. به تلافی، مسیحیان سراپئوم را تخریب کردند، اگرچه برخی از ستون‌های سایه گذر تا اواخر قرن دوازدهم هنوز پا بر جا بود. با این حال، در هیچ‌یک از گزارش‌های تخریب سراپئوم، چیزی در مورد داشتن یک کتابخانه و منابعی متعلق به دوران پیشین یا مجموعه کتاب‌هایی که به زبان گذشتگان باشد، صحبت نشده که نشان می‌دهد احتمالاً مجموعهٔ قابل توجهی از طومارها در آن زمان دیگر وجود نداشته‌است.Paulus Orosius, vi.15.32
"سودا"، دانشنامهٔ بیزانسی در قرن دهم، ریاضیدان تئون اسکندریه ( ۳۳۵ م- ۴۰۵ م) را «مرد موسیون» می‌نامد. به گفتهٔ ادوارد جی واتس، مورخ کلاسیک، با این حال، تئون احتمالاً رئیس مدرسه‌ای به نام «موسیون» بود، که در تقلید از عصر هلنیستی و مجموعهٔ پیشین کتابخانهٔ اسکندریه آن را چنین نامیده بودند، اما مکتب کوچک‌تری بود. مدرسهٔ تئون منحصر به فرد، بسیار معتبر و از نظر اعتقادی محافظه‌کار بود. به نظر نمی‌رسد که تئون و هیپاتیا، هیچ‌یک با نوافلاطونی‌های مبارز پیرو یامبلیخوس که در سراپئوم تدریس می‌کردند، ارتباطی داشته‌باشند. در عوض، به نظر می‌رسد که تئون آموزه‌های یامبلیخوس را مردود دانسته و احتمالاً مدعی بوده تعالیم اصیل فلوطین نوافلاطونی را تدریس می‌کند. در حدود سال ۴۰۰ پس از میلاد، دختر تئون، هیپاتیا ( ۳۵۰–۳۷۰; ۴۱۵ میلادی)، جانشین وی به عنوان رئیس مدرسه شد. او مانند پدرش آموزه‌های یامبلیخوس را رد کرد و در عوض نوافلاطونی اولیه را که توسط فلوطین فرموله شده بود، را پذیرفت.
تئوفیلوس، اسقفی که در تخریب سراپئوم نقش داشت، مدرسهٔ هیپاتیا را تحمل کرد و حتی دو نفر از محصلانش را تشویق کرد که در منطقهٔ تحت اختیار او، اسقف شوند. هیپاتیا در بین مردم اسکندریه بسیار محبوب بود و از نفوذ سیاسی عمیقی برخوردار بود. تئوفیلوس به ساختارهای سیاسی اسکندریه احترام گذاشت و نسبت به روابط نزدیک هیپاتیا با پیشوایان روم هیچ اعتراضی نکرد. هیپاتیا بعداً در درگیری سیاسی میان اورستس، والی رومی اسکندریه و سیریل اسکندریه، جانشین تئوفیلوس به عنوان اسقف، وارد شد. شایعات او را متهم می‌کردند که مانع آشتی اورستس و سیریل شده‌است و در مارس ۴۱۵ میلادی، یک گروه مسیحی به سرپرستی یک قاری، به نام پیتر، او را کشتند. هیپاتیا جانشینی نداشت و مدرسه‌اش پس از مرگ او فروپاشید.
با این وجود، هیپاتیا آخرین مشرک در اسکندریه نبود و آخرین فیلسوف نوافلاطونی هم نبود. نوافلاطونی و بت‌پرستی هر دو، تا قرن‌ها پس از مرگ وی در اسکندریه و سراسر شرق مدیترانه زنده ماند. شارلوت بوث، مصرشناس انگلیسی، خاطر نشان می‌کند که بسیاری از سالن‌های سخنرانی دانشمندان اندکی پس از مرگ هیپاتیا در اسکندریه در کُم‌الدیکا ساخته شدند، به وضوح نشان می‌دهند که فلسفه هنوز در مدارس اسکندریه تدریس می‌شد. نویسندگان متأخر قرن پنجم زکریاس اسکولاستیکوس و آئنئا غزه‌ای هر دو از «موسیون» به صورتی نام برده‌اند که گویا فضایی فیزیکی بوده و جایی را اشغال می‌کرده‌است. باستان‌شناسان سالن‌های سخنرانی با قدمتی را از این دورهٔ زمانی شناسایی کرده‌اند که در نزدیکی محل موسیون بطلمیوسی واقع شده بودند و احتمال دارد عبارت موسیون در اشاره به این اماکن بوده باشد.
با اطمینان نمی‌توان بزرگی مجموعهٔ مکتوبات کتابخانه، در هر دوره را، تعیین کرد. این مجموعه را تماماً طومارهای پاپیروس تشکیل می‌دادند و اگرچه از ۳۰۰ پ‌م از دفترنامه‌ها هم استفاده شده، اما هرگز شواهدی نبوده که نشان دهد کتابخانه اسکندریه از پوست استفاده کرده‌است، که شاید دلیلش پیوندهای قوی این شهر با تجارت پاپیروس باشد. در واقع کتابخانه اسکندریه به‌طور غیرمستقیم مسبب کتابت روی پوست بوده‌است؛ زیرا مصریان از صادرات پاپیروس به رقیب خود در کتابخانه پرگامون خودداری می‌کردند. در نتیجه، کتابخانهٔ پرگامون پوست را به عنوان نوشت‌افزار خود توسعه داده‌است.Murray, S.A. (2009). "The Library: An illustrated history". New York: Skyhorse Publishing, p. 14
یک مقاله ممکن بود چندین طومار را به خود اختصاص دهد و این تقسیم‌بندی به چندین جلد جداگانه، خود جنبه‌ای اصلی از کار ویراستاری بود. گفته می‌شود پادشاه بطلمیوس دوم فیلادلفوس (۳۰۹–۲۴۶ پیش از میلاد) ۵۰۰۰۰۰ طومار را برای کتابخانه تعیین کرده بود.Tarn, W.W. (1928). "Ptolemy II". "The Journal of Egyptian Archaeology", 14(3/4), 246–260. The Byzantine writer Tzetzes gives a similar figure in his essay On Comedy. از شاخص‌های کتابخانه، که در "پیناکِس" اثر کالیماخوس بودند، تنها چند قطعه جان سالم به در برده‌اند، که مورخان را مطمئن می‌کنند که چنین گستردگی یاد شده در منابع واقعی است. گفته شد که این کتابخانه در اوج خود، نزدیک به نیم میلیون طومار داشت، اگرچه مورخان در مورد تعداد دقیق بحث می‌کنند و بالاترین تخمین‌ها ۴۰۰۰۰۰ طومار را ادعا می‌کنند؛ در حالی که محافظه‌کارترین تخمین‌ها به ۴۰۰۰۰ طومار اکتفا می‌کنند. هنوز هم این عدد بسیار بزرگی برای مجموعه است و به فضای ذخیره‌سازی گسترده‌ای نیاز داشته‌است.
به عنوان یک نهاد تحقیقاتی، کتابخانه انبارهای خود را با آثار جدیدی در ریاضیات، نجوم، فیزیک، علوم طبیعی و سایر موضوعات پر کرد. استانداردهای تجربی آن یکی از اولین و مطمئناً قوی‌ترین معیارها برای نقد و تصحیح متون بوده‌است. از آنجا که متن مشابه اغلب در چندین نسخه مختلف وجود داشت، تصحیح مقایسه‌ای متن برای اطمینان از صحت و شناسایی اصل، بسیار مهم بود. پس از مشخص شدن، نسخه‌های متعارف برای دانشمندان، خاندان سلطنتی و کتاب‌شناسان ثروتمند در سراسر جهان تهیه می‌شد، که تجارت درآمد کتابخانه را به همراه داشت.
کتابخانه اسکندریه یکی از بزرگ‌ترین و معتبرترین کتابخانه‌های جهان باستان بود؛ اما تنها کتابخانهٔ زمانه‌اش نبود. تا پایان دورهٔ هلنیستی، تقریباً هر شهری در شرق مدیترانه دارای یک کتابخانهٔ عمومی بود و بسیاری از شهرهای متوسط نیز چنین مجموعه‌هایی داشتند. در دورهٔ روم هم احداث کتابخانه‌ها سیر صعودی داشت. تا قرن چهارم میلادی، فقط در خود شهر رم، حداقل دوازده کتابخانهٔ عمومی وجود داشت.
در اواخر دوران باستان، با مسیحی شدن امپراتوری روم، کتابخانه‌های مسیحی که مستقیماً از کتابخانهٔ اسکندریه و دیگر کتابخانه‌های بزرگ اولیه در زمان بت‌پرستان الگو گرفته بودند، در سراسر بخش شرقی و یونانی‌زبان امپراتوری تأسیس شدند. از جملهٔ این اماکن، به بزرگ‌ترین و برجسته‌ترین کتابخانه‌های آن عصر مانند کتابخانه الهیات قیصریه ماریتیما، کتابخانهٔ اورشلیم و یک کتابخانهٔ مسیحی در اسکندریه می‌توان اشاره کرد. این کتابخانه‌ها هم کتب مؤلفان مشرک و هم مسیحی را، در کنار هم نگه می‌داشتند و دانشمندان مسیحی کتاب‌های مقدس یهود و مسیحیت را با همان فنون فلسفی که محققان پیشین کتابخانهٔ اسکندریه در تجزیه و تحلیل آثار کلاسیک یونان به کار برده بودند، بررسی می‌کردند. با این وجود، مطالعهٔ کتب مقدس و مذهبی مسیحیان بر آثار نویسندگان بت‌پرست ترجیح داده می‌شد و تا زمان رنسانس این کتاب‌ها در درجهٔ دوم اهمیت قرار داشتند.
از قضا، بقای متون باستانی مدیون کتابخانه‌های بزرگ دوران باستان نیست، بلکه همهٔ این آثار باقی را بخاطر نسخه‌برداری و بازسازی مجدد کتب باستانی، ابتدا توسط کاتبان حرفه‌ای دورهٔ روم بر روی پاپیروس و بعداً توسط راهبان قرون وسطایی روی پوست، باقی مانده‌اند.
ایدهٔ احیای کتابخانهٔ باستانی اسکندریه در دوران مدرن برای اولین‌بار در سال ۱۹۷۴، زمانی که لطفی دویدار به ریاست دانشگاه اسکندریه رسید، مطرح گردید. در ماه مه سال ۱۹۸۶، مصر از هیئت اجرایی یونسکو خواست که به سازمان بین‌المللی اجازه دهد که برای انجام این کار مطالعه عملیاتی انجام دهند. این آغاز مشارکت یونسکو و جامعهٔ جهانی در تلاش برای به ثمر رساندن پروژه بود.در سال ۱۹۸۸ یونسکو و برنامهٔ عمران رقابتی بین‌المللی برای طراحی بهترین معماری کتابخانه را آغاز کردند. مصر چهار هکتار زمین را برای ساخت کتابخانه اختصاص داد و کمیسیون عالی ملی، کتابخانهٔ اسکندریه را تأسیس کرد. حسنی مبارک، رئیس‌جمهور وقت مصر، به این پروژه شخصاً علاقمند بود و به پیشرفت آن کمک زیادی کرد. در سال ۲۰۰۲ کتابخانهٔ اسکندریه تکمیل شد و اکنون ضمن بزرگداشت کتابخانهٔ اصلی اسکندریه، به عنوان یک کتابخانهٔ مدرن و مرکزی فرهنگی، فعالیت می‌کند. در راستای مأموریت کتابخانهٔ بزرگ اسکندریه، این نهاد جدید همچنین دانشکده بین‌المللی علوم اطلاعات (ISIS) را بنا گذاشت، که مدرسه‌ای برای دانشجویان آماده مقاطع فوق‌تخصصی، پس از تحصیلات تکمیلی و به هدف آموزش کادر حرفه‌ای کتابخانه‌های مصر و سراسر خاورمیانه است.
در مکانیک آماری، نوسانات گرمایی انحراف تصادفی یک سیستم از حالت میانگین آن است که در یک سیستم در حالت تعادل رخ می‌دهد.In statistical mechanics they are often simply referred to as fluctuations. تمام نوسانات حرارتی با افزایش دما بزرگتر و مکررتر می‌شوند و به همین ترتیب با نزدیک شدن دما به صفر مطلق کاهش می‌یابند.
نوسانات حرارتی یکی از مظاهر اساسی دمای سیستم هاست: یک سیستم در دمای غیر صفر در حالت میکروسکوپی رد حالت تعادل باقی نمی‌ماند، بلکه در عوض به‌طور تصادفی با احتمالات توزیع بولتزمن از تمام حالت‌های ممکن نمونه برداری می‌کند.
نوسانات حرارتی به‌طور کلی همه درجات آزادی یک سیستم تحت تأثیر قرار می‌دهد مانند ارتعاشات تصادفی (فونون)، چرخش تصادفی (rotons)، تحریک الکترونیکی تصادفی، و غیره.
متغیرهای ترمودینامیکی مانند فشار، دما یا آنتروپی نیز به همین ترتیب دچار نوسانات حرارتی می‌شوند. به عنوان مثال، برای سیستمی که فشار تعادلی دارد، فشار سیستم تا حدودی در مورد مقدار تعادل نوسان می‌کند.
کدری بحرانی پدیده ای است که در منطقه یک گذار فاز مداوم یا مرتبه دوم به‌وجود می‌آید. در اصل توسط چارلز کاگنارد د لا تور در سال ۱۸۲۳ در مخلوط‌های الکل و آب گزارش شد، اهمیت آن توسط توماس اندروز در سال ۱۸۶۹ به دنبال آزمایش‌ها وی در مورد انتقال گاز مایع در کربن دی‌اکسید شناخته شد، از آن زمان نمونه‌های دیگری کشف شده‌است. این پدیده معمولاً در مخلوط‌های مایع دوتایی مانند متانول و سیکلوهگزان نشان داده می‌شود. با نزدیک شدن به نقطه بحرانی، اندازه‌های منطقه گاز و مایع شروع به نوسان می‌کنند.
در سال ۱۹۰۸، ماریان اسمولوخوفسکی، فیزیکدان لهستانی اولین کسی بود که پدیده کدری بحرانی را به نوسانات چگالی زیاد نسبت داد. در سال ۱۹۱۰ آلبرت انیشتین نشان داد که رابطه بین چشمه بحرانی و پراکندگی رایلی کمی است .
اختلال قند ناشتا یا IFG بعنوان نوعی از بیماری پیش دیابت شناخته می‌شود که در آن سطح قند خون فرد در طول روز طبیعی است اما به‌صورت ناشتا همواره بالاتر از رنج طبیعی است. با این حال برای تشخیص دقیق نیاز به آزمایش خون می‌باشد. این بیماری می‌تواند نشانه ای از مقاومت به انسولین باشد. در نتیجه می‌تواند یکی از عوامل ایجاد کننده سندرم متابولیک نیز محسوب شود.
کسانی که دچار اختلال قند ناشتا می‌شوند، در معرض خطر بیشتری از عوارض قلبی عروقی دیابت هستند. عوارض قلبی عروقی دیابت به شکلی است که در آن هم سطح گلوکز خون افزایش پیدا می‌کند و هم‌زمان ماندگاری قند در خون طولانی‌تر می‌شود. اگر این اختلال برطرف نشود می‌تواند باعث دیابت نوع ۲ گردد. با این حال می‌توان با اصلاح سبک زندگی به راحتی از ابتلا به دیابت نوع ۲ جلوگیری کرد. متأسفانه خطر ابتلا به بیماری دیابت در افرادی که دچار اختلال قند ناشتا هستند نسبت به افراد معمولی ۱٫۵ برابر بیشتر است. اگر این افراد سبک صحیحی برای زندگی خود انتخاب نکنند در کمتر از ۳ سال به دیابت دچار می‌شوند. همچنین اختلال قند ناشتا معمولاً با اختلال تحمل گلوکز همراه است.
اختلال قند ناشتا غالباً علامت و نشانه خاصی ندارد، به غیر از اینکه سطح گلوکز طبیعی در نمونه خون ناشتا فرد بیشتر است. با این حال ممکن است برخی علائم زیر نیز به‌صورت جزئی مشاهده شوند:
اختلال قند خون ناشتا در نتیجه عدم توانایی بدن در کنترل سطح گلوکز است. عواملی که خطر این اختلال را افزایش می‌دهند عبارتند از:
معیارهای سازمان‌های مختلف برای شناسایی اختلال قند ناشتا متفاوت است و متداول‌ترین معیارها عبارتند از:
براساس معیار سازمان جهانی بهداشت (WHO): سطح گلوکز ناشتای پلاسما از ۶٫۱ میلی مول در لیتر (۱۱۰ میلی‌گرم در دسی لیتر) تا ۶٫۹ میلی مول در لیتر (۱۲۵ میلی‌گرم در دسی لیتر).
براساس معیار انجمن دیابت آمریکا (ADA): سطح گلوکز ناشتای پلاسما از ۵٫۶ میلی مول در لیتر (۱۰۰ میلی‌گرم در دسی لیتر) تا ۶٫۹ میلی مول در لیتر (۱۲۵ میلی‌گرم در دسی لیتر).
تاریخچه نسبیت خاص شامل بسیاری از نتایج نظری و یافته‌های تجربی است که توسط آلبرت آبراهام مایکلسون، هندریک لورنتز، آنری پوانکاره و دیگران بدست آمده‌است. این نتایج در تئوری نسبیت خاص ارائه شده توسط آلبرت انیشتین و کارهای بعدی ماکس پلانک، هرمان مینکوفسکی و دیگران به اوج خود رسید.
اگرچه ایزاک نیوتن فیزیک خود را بر اساس فضا و زمان مطلق بنا نهاد، وی همچنین به اصل نسبیت گالیلئو گالیله پایبند بود و آن را دقیقاً برای سیستم‌های مکانیکی بیان کرد.Principia, Corollary 5 to the Laws of Motion این را می‌توان اینگونه بیان کرد: تا آنجا که به قوانین مکانیک مربوط می‌شود، تمام مشاهده کنندگان در حرکت اینرسی دارای امتیاز یکسانی هستند و هیچ حالت حرکتی ترجیحی را نمی‌توان به هیچ ناظر اینرسی خاصی نسبت داد. با این حال، در مورد نظریه الکترومغناطیسی و الکترودینامیک، در طول قرن نوزدهم نظریه موج نور به عنوان یک اختلال در «محیط نور» یا اتر درخشان به‌طور گسترده‌ای پذیرفته شد، این نظریه در کار جیمز کلرک ماکسول به پیشرفته‌ترین شکل خود رسید. طبق نظریه ماکسول، همه پدیده‌های نوری و الکتریکی از طریق آن محیط انتشار می‌یابند، که پیشنهاد می‌کند تعیین حرکت به‌صورت آزمایشی نسبت به اتر امکان‌پذیر است.
به دنبال کار توماس یانگ (۱۸۰۴) و آگوستین-ژان فرنل (۱۸۱۶)، اعتقاد بر این بود که نور به صورت یک موج عرضی در یک محیط الاستیک به نام اتر درخشان انتشار می‌یابد. با این حال، بین پدیده‌های نوری و الکترودینامیکی تمایز قائل شد، بنابراین ایجاد مدل‌های خاص اتر برای همه پدیده‌ها ضروری بود. تلاش برای یکسان‌سازی این مدل‌ها یا ایجاد توصیف مکانیکی کامل از آنها به نتیجه نرسیدWhittaker (1951), 128ff اما پس از کار قابل توجه بسیاری از دانشمندان، از جمله مایکل فارادی و لرد کلوین، جیمز کلرک مکسول (۱۸۶۴) با استخراج نظریه دقیق الکترومغناطیس مجموعه ای از معادلات در برق، مغناطیس و القا، به نام معادلات ماکسول به وجود آمد.Whittaker (1951), 240ff
یک نام شایسته (به انگلیسی: qualified name) یا کیونیم (به انگلیسی: QName) یا شایسته‌نام، یک (واجد شرایط کامل) برای یک عنصر، ویژگی یا شناسانه در یک سند XML است. یک نام شایسته، به صورت خلاصه و مفید، «شناسانه منبع یکسان (URI) یک فضای نام XML» را با «نام محلی» یک عنصر، ویژگی، یا شناسانه در آن فضای‌نام پیوند می‌دهد. برای ساخت این پیوند، QName به «نام محلی» یک «پیشوند» منتسب می‌کند، که این پیشوند متناظر با فضای‌نامش است. در مجموع، QName شامل «URI فضای نام XML»، «پیشوند»، و «نام محلی» است.
ائتلاف وب جهان‌گستر در با عنوان «فضاهای نام در XML»، که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد، قردادهای نام شایسته یا کیونیم را رسماً معرفی نمود.
از شایسته‌نام‌ها برای ایجاد یک تناظر بین «URI» و یک «پیشوند فضای‌نام» استفاده می‌شود. این تناظر به کوته‌سازی URIها کمک می‌کند، از این رو اگر از شایسته‌نام استفاده کنیم، راحت تر می‌توانیم اسناد XML را بنویسیم (مثال زیر را ببیند).
شایسته‌نام‌ها توسط W3C و به صورت صوری اینگونه تعریف می‌شوند:Namespaces in XML 1.0 (Second Edition)
در این تعریف CName به اینصورت تعریف می‌شود:
که به موجب آن از Prefix به عنوان یک جایگاه‌دار (placeholder) برای فضای‌نام استفاده شده است، و از LocalPart به عنوان جزء محلی برای یک شایسته‌نام استفاده می‌شود. یک «جزء محلی» می‌تواند یا نام ویژگی باشد یا نام عنصر باشد.
در خط دوم، اعلام شده‌است که پیشوند "x" با URI (شناسانه منبع یکسان) "http://example.com/ns/foo" پیوند دارد. از اینجا به بعد، از این پیشوند می‌توان به عنوان یک کوته‌نوشت برای این فضای نام استفاده کرد. سپس در خط سوم، تگ "x:p" یک شایسته‌نام مجاز است، زیرا هم ارجاع فضای نام را دارد (یعنی "x") و هم جزء محلی را دارد (یعنی "p"). تگ "doc" هم یک شایسته‌نام مجاز است، اما فقط شامل جزء محلی است.
پادشاه عقرب یک فیلم اکشن، ماجراجویانه و فانتزی آمریکایی محصول سال ۲۰۰۲ به کارگردانی چاک راسل با بازی دوئین جانسون، استیون برند، کلی هو، برنارد هیل، گرانت هسلو، پیتر فاسینلی و مایکل کلارک دانکن است. این پیش‌درآمد و اسپین‌آف مجموعه فیلم‌های مومیایی و آغازگر مجموعه فیلم‌های پادشاه عقرب است. این اولین فیلمی است که جانسون در آن نقش اصلی را دارد. فیلم نقدهای متوسطی دریافت کرد و، با وجود بودجه ۶۰ میلیون دلاری، حدود ۱۸۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت.
وقایع فیلم پنج هزار سال قبل از وقایع فیلم‌های مومیایی و بازگشت مومیایی رخ می‌دهد و در آن پیشینه ماتایوس و چگونگی به قدرت رسیدن او و تبدیل شدن به پادشاه عقرب افسانه‌ای به تصویر کشیده می‌شود. این نام برگرفته از یک پادشاه تاریخی در دوره پیش‌دودمانی مصر، عقرب دوم، است.
این فیلم با الهام از داستان یک جنگجوی افسانه‌ای مصری با نام «شاه عقرب» ساخته شده‌است. داستان در ۵۰۰۰ سال پیش در شهر بدنامی به نام گموراه اتفاق می‌افتد. در این شهر فرمانروایی بدکار وجود دارد که تصمیمی گرفته تا تمام چادر نشینان صحرا را از بین ببرد. تعداد کمی از قبایل باقیمانده که هرگز با هم متحد نبوده‌اند، بایستی بهم بپیوندند یا اینکه نابود شوند …
موسیقی متن پادشاه عقرب در ۲۶ مارس ۲۰۲۲، قبل از اکران فیلم در ۱۹ آوریل، منتشر شد. این پر از گروه‌های مختلف است که آهنگ‌های منتشر شده قبلی یا B-sideهای خود را اجرا می‌کنند. این آلبوم از سوی آرآی‌ای‌ای گواهی‌نامهٔ طلا دریافت کرده‌است.
پادشاه عقرب در ۱ اکتبر ۲۰۰۲ بر روی دی‌وی‌دی و وی‌اچ‌اس منتشر شد و بعداً در ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۸ بر روی دیسک بلوری منتشر شد، که یکی از اولین عناوین یونیورسال بود که در آن فرمت منتشر شد و در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۹ با کیفیت ۴کی منتشر شد.
دو بازی ویدئویی براساس این فیلم ساخته شد: "پادشاه عقرب: ظهور اکدی" برای نینتندو گیم‌کیوب و پلی‌استیشن ۲، که حکم پیش‌درآمد فیلم اصلی را داشت؛ و دنباله‌ای به نام "پادشاه عقرب: شمشیر اوزیریس" ، برای گیم بوی ادونس، که در آن کاساندرا توسط جادوگر و نوکر بی‌رحم منتو، آیسیس جادوگر (با ملکه ایزیس از فیلم اشتباه گرفته نشود)، ربوده شده و ماتایوس را وادار می‌کند تا برای کشف شمشیر افسانه‌ای ازیریس و استفاده از آن برای شکست منتو و ایسیس یک بار برای همیشه و نجات کاساندرا تلاش کند.
قضیه پرون-فربنیوس یکی از مشهورترین و بنیادی‌ترین نتایج جبر خطی است که توسط اسکار پرون و گئورگ فربنیوس اثبات شد. این قضیه بیان می‌کند که هر ماتریس مربعی با درایه‌های حقیقی نامنفی فقط دارای یک ویژه‌مقدار حقیقی با بزرگترین مقدار است به‌طوری که ویژه‌بردار متناظر با آن می‌تواند به گونه‌ای انتخاب شود که تمام درایه‌های آن نامنفی باشند. این قضیه کاربردهای زیادی در نظریه احتمال (اردگودیک بودن زنجیره‌های مارکوف)، نظریه سیستم‌های دینامیکی، اقتصاد، جمعیت‌شناسی، شبکه‌های اجتماعی و سازوکار موتورهای جستجو در اینترنت دارد. ایده اولیه الگوریتم گوگل در جستجوی صفحات وب بر اساس این قضیه است.
با اینکه اثبات دقیق این قضیه موجود است به راحتی با شهود می‌توان پی به درستی این قضیه برد. مثلاً فرض کنید که formula_1 یک بردار تصادفی باشد که آن را پیاپی در یک ماتریس متقارن نامنفی formula_2 ضرب می‌کنیم. آنگاه در مرحله tام خواهیم داشت: formula_3 .
از آن‌جا که بردار formula_1 را به صورت ترکیب خطی از ویژه‌بردارهای ماتریس formula_2 می‌توان نوشت. با انتخاب درست ضرائب formula_6 خواهیم داشت:
به‌طوری که formula_9 ویژه‌مقدار formula_10-ام ماتریس formula_2 و formula_12 ویژه‌مقداری با بزرگترین مقدار است: formula_13
نسبت formula_14 همواره از یک کوچکتر است بنابراین غیر از جمله اول، بقیه جملات با بزرگ شدن formula_15 به‌طور نمایی کوچک می‌شوند به طوری که:
بنابر این در حد بی‌نهایت، بردار حدی متناسب با ویژه‌بردار متناظر با بزرگترین ویژه مقدار است. به همین خاطر اگر formula_1 به گونه‌ای انتخاب شود که همه درایه‌های‌هایش نامنفی باشند آن‌گاه با عمل‌کردن ماتریس نامنفی formula_2 بر آن، هیچ‌گاه درایه‌ای منفی در بردار حاصله ایجاد نمی‌شود. پس اگر formula_1 برداری نامنفی باشد، به ازای هر مقدار formula_15 آن‌گاه formula_21 نیز برداری نامنفی خواهد بود. به همین دلیل formula_22، ویژه‌برادر متناظر با بزرگترین ویژه‌مقدار، نیز یک بردار نامنفی خواهد بود. با توجه به معادله ویژه‌مقداری formula_23، می‌توان نتیجه گرفت که formula_12 نیز نمی‌تواند مقداری نامثبت داشته باشد چرا که formula_25 و formula_2 هر دو فقط درایه‌های نامنفی دارند.
بنابراین برای یک ماتریس مربعی حقیقی نامنفی، بزرگترین ویژه مقدار آن عددی است حقیقی و مثبت با ویژه‌برداری نامنفی و یکتا.
مسابقات کاراته قهرمانی آسیا ۲۰۰۴، ششمین دوره مسابقات کاراته قهرمانی آسیا بود که به میزبانی تائویوان، تایوان از ۶ تا ۸ فوریه ۲۰۰۴ برگزار شد.
موش خرمن باریک نام گونه‌ای از سرده موش‌های خرمن بر جدید است.
مکرانی آنگولایی نام یک گونه از سرده مکرانی است.
موش‌های درختی نام یک سرده از خانواده موشان است.
درختی‌موشیان نام یک زیرخانواده از خانواده موش‌های مالاگاسی است.
ویکتور ال تامست (متولد ۱۴ آوریل ۱۹۴۱) دیپلمات سابق آمریکایی و سفیر ایالات متحده (۱۹۹۶–۱۹۹۳) در لائوس است. وی نایب رئیس مأموریت در تهران، ایران بود و از جمله آمریکایی‌هایی بود که از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ توسط ایرانیان به گروگان گرفته شد.
تومست در یوجین، متولد شد اورگان، پسر هرسی اف و لیلا I. (توت Currant) تومست. وی با والاپا شارونراث متولد تایلند ازدواج کرده و این زوج دارای دو فرزند هستند. وی در سال ۱۹۶۳ با مدرک لیسانس در رشته تاریخ از دانشگاه اورگان فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۶۶ از دانشگاه میشیگان مدرک کارشناسی ارشد را دریافت کرد. وی همچنین در سال ۱۹۷۳ در دانشگاه کورنل حضور یافت. تامست در سالهای ۱۹۶۴–۱۹۶۵ داوطلب سپاه صلح در نپال بود.
تومست از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۹۶ توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده استخدام شده بود. وی در خارج از کشور در تایلند، ایران، سریلانکا و لائوس فعالیت کرد. وی در نوامبر ۱۹۹۳ به عنوان سفیر ایالات متحده در لائوس منصوب شد و تا اوت ۱۹۹۶ فعالیت کرد."Office of the Historian", Department of State, https://history.state.gov/departmenthistory/people/tomseth-victor-l, accessed 2 Nov 2017
تومست از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹ به عنوان کنسول آمریکا در شیراز، ایران فعالیت کرد و هنگامی که کارمندان آمریکایی سفارت توسط دانشجویان ایرانی در ۴ نوامبر سال ۱۹۷۹ به گروگان گرفته شدند، معاون رئیس سفارت آمریکا در ایران بود. هنگامی که دانشجویان به سفارت حمله کردند، تومست، سفیر بروس لاینگن و افسر امنیتی مایک هاولند در وزارت خارجه ایران بودند. آنها در طی مدت زمان بحران در وزارت امور خارجه در حبس خانگی بودند. در ابتدا با آنها به عنوان دیپلمات رفتار می‌شد و می‌توانستند با واشینگتن و جهان ارتباط برقرار کنند. بعداً، رفتار آنها بدتر شد و آنها در مکان زندگی شان حبس شدند.Bowden, Mark (2006), "Guests of the Ayatollah: The Iran Hostage Crisis: The First Battle in America's War with Militant Islam," New York: Grove Press, pp. 151, 219, 372.
در روزهای ابتدایی زندانی شدنشان، تومست با تلفن همراه با آشپز تایلندی خود در تهران، سامچای سریواون صحبت کرد. تامست به زبان تایلندی صحبت کرد که اسیرکنندگان ایرانی از آن سر درنمی‌آوردند، از سامچای خواست که پنج آمریکایی را که از سفارت فرار کرده بودند پنهان کند."Iran Embassy Cook Played Heroic Role in Aiding Hostages", "The New York Times", July 17, 1983 سامچای ترتیبی داد تا آمریکایی‌ها در سفارت کانادا پناه بگیرند و در آنچه Caper کانادا نامیده می‌شد، پنج بعلاوه یک دیپلمات آمریکایی اضافی برای فرار از کشور در ۲۷ ژانویه ۱۹۸۰ کمک شدند. این اتفاق بعداً در فیلم آرگو نمایشی شد.
سیل ۲۰۲۰ حیدرآباد ()
در ۱۴اکتبر، بارندگی‌های شدید منجر به جاری شدن سیل ناگهانی در بسیاری از مناطق حیدرآباد شد و دست کم ۸۱ تن جان خود را از دست دادند. در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۰، طوفان دیگری باعث جاری شدن سیل در حیدرآباد شده بود که دو نفر کشته شدند.
سومین جنگ مهردادی آخرین و طولانی‌ترین رشته از جنگ‌های مهردادی بود که در سال‌های ۷۴ تا ۶۳ ق. م میان مهرداد ششم پادشاه پنتوس، و جمهوری روم درگرفت. هر دو طرف توسط متحدین متعددی که از کل حوضه مدیترانه شرقی و بخش‌های بزرگی از آسیا (آسیای صغیر، ارمنستان بزرگ، شمال بین‌النهرین و شام) در جنگ درگیر شده بودند، حمایت می‌شدند. این نبرد با شکست مهرداد و خودکشی‌اش به پایان رسید و به پادشاهی پنتوس و نیز امپراتوری سلوکی مُهر پایان زد و پادشاهی ارمنستان بزرگ را مبدل به یک دولت متکی رومی ساخت. تا سال ۶۷ ق. م هدایت این نبرد را ژنرال رومی لوکیوس لیکینیوس لوکولوس برعهده داشت و از این سال به بعد فرماندهی عالی رومیان به گنایوس پومپیئوس کبیر سپرده شد.
ای‌پی‌آرای ای‌ام‌سی‌اواس متشکل از انجمن حق استرالیایی (APRA) و انجمن صاحبان حق چاپ مکانیکی استرالیا (AMCOS)، هر دو سازمان مدیریت حق چاپ یا مجموعه‌های حق چاپ است که به‌طور مشترک بیش از ۱۰۰۰۰۰ ترانه‌نویس، آهنگساز و ناشران موسیقی در استرالیا و نیوزیلند را نمایندگی می‌کنند. این دو سازمان با هدف تضمین پرداخت عادلانه به اعضا و دفاع از حقوق آنها بر اساس "قانون کپی رایت استرالیا (۱۹۶۸)" برای صدور مجوز برای اجرای عمومی و اداره حقوق اجرا، ارتباطات و تولید مثل از طرف اعضای خود که خالق آثار موسیقی هستند، همکاری می‌کنند.
ای‌پی‌آرای که در سال ۱۹۲۶ تشکیل شد، نمایندگان ترانه سرایان، آهنگسازان و ناشران موسیقی است و طیف وسیعی از مجوزهای استفاده از موسیقی دارای حق چاپ را به مشاغل ارائه می‌دهد. این شامل موسیقی است که به‌طور عمومی از طریق رادیو، تلویزیون، آنلاین، کنسرت‌های زنده در میخانه‌ها و کلوپ‌ها و غیره ارتباط برقرار یا اجرا می‌شود. ای‌پی‌آرای حق امتیاز دریافتی از این مجوزها را به اعضای آهنگساز، ترانه‌سرا و ناشران موسیقی و شرکت‌های وابسته خارج از کشور توزیع می‌کند.
ای‌ام‌سی‌اواس که در سال ۱۹۷۹ تشکیل شد، مسئول صدور مجوز برای کارهای موسیقی به اشخاص ثالثی است که از طریق لوح فشرده، دی‌وی‌دی، صفحه گرامافون، دانلود موسیقی، رسانه جاری یا سایر روش‌های تولید مثل دیجیتال، تولید مواردی که به عنوان حقوق مکانیکی شناخته می‌شوند و توزیع حق امتیاز مکانیکی به نویسندگان، موسیقی را تولید می‌کنند؛ و ناشران موسیقی و شرکتهای وابسته به خارج از کشور است.
در سال ۱۹۹۷ این دو جامعه اتحاد تشکیل دادند. از آن زمان، ای‌پی‌آرای فعالیتهای روزمره تجارت ای‌ام‌سی‌اواس را مدیریت کرده‌است، اما هر یک از آنها دارای هیئت مدیره خاص خود هستند که از طریق عضویت خود انتخاب شده‌اند. آنها هر ساله به‌طور مشترک جوایز ای‌پی‌آرای را اهدا می‌کنند.
دفاتر ملی و ایالتی نیو ساوت ولز / قلمرو پایتختی استرالیا در سیدنی و دفتر نیوزلند در اوکلند واقع شده‌اند. در ملبورن دفاتر ایالتی / سرزمینی وجود دارد (برای ویکتوریا و تاسمانی). بریزبن، کوئینزلند؛ آدلاید، استرالیای جنوبی؛ پرت، استرالیای غربی؛ و داروین، سرزمین شمالی. در لندن، انگلیس، نشویل، تنسی، لس آنجلس و نیویورک نیز نمایندگان بین‌المللی حضور دارند.
سینمای یوگسلاوی به صنعت فیلم در این کشور فروپاشیده اشاره دارد. یوگسلاوی، نام سه موجودیت سیاسی بود که در طول سده ۲۰ به‌صورت پی‌درپی در جنوب شرقی اروپا و اروپای مرکزی وجود داشتند. این ۳ کشور، پادشاهی یوگسلاوی، جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی و جمهوری فدرال یوگسلاوی بودند. بر این مبنا سینمای یوگسلاوی به تاریخ سینمای آن در قالب این سه موجودیت سیاسی مرتبط است.
جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی کشوری دارای بدنه سینمایی قوی و مستعد و دارای امکانات سینمایی مناسب بود. از ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۱ سینمای یوگسلاوی در سطح بین‌المللی شناخته شده بود. در طی این بازه زمانی یوگسلاوی ۲۹ فیلم به عنوان نماینده سینمای این کشور به آکادمی اسکار معرفی کرد تا در بخش جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی (با نام قبلی اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان) حضور پیدا کنند. این تداوم موفقیت‌آمیز بود و نمایندگان یوگسلاوی ۶ مرتبه به جمع نامزدهای بهترین فیلم خارجی زبان اسکار راه یافتند:
جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی پس از فروپاشی به جمهوری‌های مستقل تبدیل شد. هرکدام از این جمهوری‌ها دارای پیشینه مرتبط با ۳ موجودیت یوگسلاوی به‌طور مشترک و هم چنین دارای پیشینه جدید از ۱۹۹۱ هستند. سینمای کروواسی، سینمای صربستان، سینمای جمهوری مقدونیه شمالی، سینمای مونته‌نگرو، سینمای بوسنی و هرزگوین و سینمای اسلوونی از درون سینمای یوگسلاوی برخاسته‌اند. سینمای کوزوو نیز در این بخش قابل بررسی است.
ام‌تی‌وی ژاپن (موسیقی تلویزیونی ژاپن) نسخه ژاپنی شبکه تلویزیونی کابلی مستقر در ژاپن است. این یک شرکت تابعه از ViacomCBS Networks Japan KK است و در ۱۵ نوامبر ۱۹۹۳ راه اندازی شد.
ام‌تی‌وی ژاپن برنامه‌های متنوعی را پخش می‌کند، ام‌تی‌وی ژاپن برخلاف همتای آمریکایی خود، بیشتر از پخش تلویزیونی واقعیت یا برنامه‌های مرتبط با موسیقی، به پخش موزیک ویدئو می‌پردازد و همچنین برنامه‌هایی از همتای آمریکایی یا کانال مانند "هیلز"، لاگونا بیچ و غیره را به نمایش می‌گذارد.
اوا زیورت (زاده ۱۱ فوریه ۱۹۰۷ در وروتسواو- درگذشته ۳ دسامبر ۱۹۹۴ در برلین) روزنامه‌نگار، نویسنده، گوینده رادیو و خواننده اپرای آلمانی بود. او عمدتاً در برلین زندگی و کار کرد.
اوا زیورت به عنوان دختر یک زوج موسیقیدان در برسلاو (وروتسواو کنونی، لهستان) زاده شد. پدرش هانس زیورت (۱۸۷۲–۱۹۴۱) فرزند یک پروفسور شیمی در دانشگاه کوردوبا (آرژانتین) یک خواننده مجلسی بود. در ۱۹۳۲ عضو حزب نازی شد. مادرش فریدا زیورت (میشله، ۱۸۸۰–۱۹۵۳) خواننده اپرا و کنسرت بود، و یهودی، به همین دلیل دخترش بعدها عنوان «نژاد مخلوط درجه یک» گرفت. خانواده او در سال ۱۹۱۱ در هامبورگ از یکدیگر جدا شدند.
اوا زیورت عمدتاً با مادرش در برلین زندگی کرد، اما توسط دولت بزرگ شد. او تا ۱۹۲۳ به مدرسه هوهنزولن لزیوم در محله ویلمرزدورف برلین رفت. در ۱۹۱۵ برای یک سال و نیم ترک تحصیل کرد. آنگونه که زیورت خود بعدها اذعان کرد، در هشت سالگی از نزد مادرش به نزد پدرش فرار کرد که به عنوان خواننده مجلسی در کارلسروهه اشتغال داشت، تنها با حکم دادگاه بود که به برلین بازگردانده شد. به نظر می‌رسد که رابطه مادر و دختر از همان سالهای اولیه خوب نبوده‌است. در ۱۹۴۸ زیورت در مورد مادر خود می‌نویسد: «ما هیچ اشتراکی نداریم، جز موسیقی».
پس از ۱۹۲۳، اوا زیورت به تحصیل موسیقی پرداخت، ابتدا با مادرش، پس از ان در مدرسه موسیقی در برلین در کلاس اپرای فرانس لودویگ هورت(۱۸۸۳–۱۹۳۴)، رئیس اپرای شهر در اونتر دن لیندن، شرکت کرد. او تئوری موسیقی را نزد هاینس تیزن (۱۸۸۷–۱۹۷۱)آهنگساز فرا گرفت. از ۱۹۲۸ زیورت یک سال را در صحنه به عنوان خواننده سوپرانو در اولدنبورگ گذراند اما ناچار به ترک فعالیت به دلیل بیماری شد. بیماری آسم حضور در صحنه به عنوان خواننده را برای او ناممکن کرد.
به همین دلیل از ۱۹۲۹ زیورت عمدتاً به عنوان روزنامه‌نگار به کار خود ادامه داد. در ۱۹۲۸ او عضو حزب سوسیال دموکرات (گروه محلی هالن ز) شد اما تنها تا سال ۱۹۳۰ درگیر فعالیت‌های حزبی بود. در خلال این دوران از بیکاری و شرایط بی‌ثبات حرفه ایی رنج می‌برد. امروز چیز زیادی از فضای شخصی زیورت در برلین دهه ۱۹۲۰ شناخته شده نیست. تنها در نامه ایی به ناشر کورت هیلر (روزنامه‌نگار کمونیست گی یهودی، ۱۸۸۵–۱۹۷۲) در ۱۹۵۷ او یک بار اشاره می‌کند که دوست خانواده گئورگ گروس از دوران کودکی بوده‌است.
زیورت در ۱۹۳۰ به تهران سفر می‌کند و دراین مدت برای یک شرکت واردات و صادرات آلمانی کار می‌کند. اقامت در خارج، به او مهارت آموختن زبان خارجی را داد و وقتی یک سال بعد به آلمان بازگشت، اولین برنامه رادیویی خود را دربارهٔ تجارب سفرش ارائه کرد. به دلیل تأثیرگذاری صدایش، از سوی رادیوی بین‌المللی برلین در سال ۱۹۳۲ به عنوان گوینده آلمانی زبان رادیو لوکزامبورگانتخاب شد. از ۱ ژوئیه ۱۹۳۲ تا ۳۱ مارس ۱۹۳۸، او کاری با درآمدی خوب به عنوان سردبیر و گوینده ارشد سه زبانه (آلمانی، انگلیسی، فرانسوی) داشت.
او بعدها در رابطه با کارش در رادیو لوگزامبورگ نوشت: «در خلال کارم آنجا، من در همه دپارتمان‌های ایستگاه رادیو تأثیر داشتم، در تدوین برنامه، اجرای موسیقی، توسعه آرشیو ضبط‌ها، کتابخانه، کارت ایندکس و همچنین بخش‌های خبری، ترجمه، نوشتن درس نامه دربارهٔ انواع موضوعات به سه زبان نقش داشتم. ایستگاه رادیویی گرایش قوی ضدفاشیستی داشت.» به گفته خودش در عرصه عمومی او به عنوان «صدای رادیو لوکزامبورگ» شناخته می‌شد، و در آلمان به دلیل کار در خارج و اتهام «پروپاگاندا» علیه نازیسم مظنون به «رابطه با متخاصم» بود.
با حس کردن خطر فوری جنگ، اوا زیورت در ۱۹۳۸ تصمیم می‌گیرد که به تهران بازگردد. اما او مجبور می‌شود که برای اخذ ویزا به برلین سفر کند. به دلیل فعالیت‌های روزنامه‌نگاری او، از این سفرش ممانعت به عمل می‌آید. از این زمان به بعد در آلمان گیر می‌افتد. به دلیل اینکه توسط آلمان نازی نیمه یهودی شناخته می‌شود، در رادیو و رسانه‌های دیگر ممنوع‌الکار می‌شود و برای امرار معاش به کار حروفچینی و ترجمه روی می‌آورد. او احتمالاً بعدها با دوستش آلیس کارل در این شغل‌ها آشنا شده‌است.
در می ۱۹۴۱ زیورت برای اولین بار دستگیر و به بازداشتگاه منتقل می‌شود. بازداشت او در پی یافتن نامه‌هایی بود که در جریان بازرسی خانگی دوستش کلر بییر در بیلفلد به دست نازی‌ها می‌افتد. در این نامه‌ها، زیورت، جوک‌های ضدفاشیستی را که در حلقه آشنایش شنیده بود درج کرده بود. در کمتر از چند ماه به دلیل نقض قوانین به جریمه محکوم شد. پس از آغاز دوباره کار در یک انتشاراتی در همان سال، واقعه ایی رخ می‌دهد که نه تنها به منجر به اخراج فوری او، بلکه منجر به صدور حکم زندان برای او می‌شود. او توسط دو همکارش به فعالیت برای «تجزیه قدرت نظامی» متهم می‌شود. بار دیگر به دلیل جوک‌هایی است که زیورت تعریف کرده‌است. در اوایل سپتامبر ۱۹۴۲، به ۹ ماه حبس محکوم می‌شود. در پرونده قضایی ۴ سپتامبر ۱۹۴۲ آمده که: «ظاهر بیرونی متهم عمدتاً یهودی است.» در آنجا همچنین آمده که رابطه زیورت با یکی از دو همکار زنش که او را متهم کرده‌اند، «روابط عشقی» داشته‌است. هرچند از تابستان ۱۹۴۱ تغییراتی در این تحولات رخ می‌دهد، اشارات مربوط به احتمال رابطه جنسی میان دو زن ظاهراً به ضرر زیورت نبوده‌است، شاهد به عنوان نه چندان معتبر طبقه‌بندی می‌شود. دادگاه به نتیجه می‌رسد که زنان به‌طور مکرر اظهارات ناصحیح کرده‌اند. هرچند شواهد به اندازه کافی برای تبرئه کردن او نبود.