moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این جامعه با فیلم مگنولیا، که در آن تام کروز به ایفای نقش یک شخصیت کاریزماتیک که مربی مخ‌زنی است، به مقبولیت اجتماعی بزرگتری دست یافت. کارکتر فوق اقتباسی آزاد از راس جفری بود.
در سال ۲۰۰۵ میلادی روزنامه‌نگار نیل استراوس کتاب بازی:نفوذ به گروه مخفی هنرمندان‌مخزنی، کاوشی در جامعه پی یو ای، را به رشته نگارش درآورد. این کتاب به فهرست پرفروش ترین‌های نیویورک تایمز راه یافت و باعث شد تکنیک‌های جامعه اغواگری و هنرمندان مخ زنی با صدای رساتری به گوش مخاطبین برسد. همچنین این جامعه با برنامه تلویزیونی هنرمند مخ‌زنی که از شبکه کابلی وی‌اچ‌وان پخش شد بیش از پیش بین عوام مردم مطرح گردید و شناخته شد.
پیشینه گروه‌های تور کردن امروزی به سال ۱۹۷۰ و انتشار "چگونه دختر بلند کنیم!" توسط اریک وبر بر می‌گردد که عنوان نخستین هنرمند بلند کردن را از آن خود کرده است . با این حال پیش از او آلبرت الیس نویسنده کتاب "هنر فریفتن شهوانی" در سال ۱۹۶۷ خود را یک هنرمند بلند کردن زنان نامیده بود .
رضا جبیره (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال آلومینیوم اراک در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال جوانان ایران و امید ایران بازی کرده‌است.
رضا جبیره در اینستاگرام
محمد خدابنده‌لو (زادهٔ ۱۶ شهریور ۱۳۷۸) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک دفاعی برای مس رفسنجان در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند.
سینا زامهران (زادهٔ ۲۰ اسفند ۱۳۷۵ - مشهد) یک بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک دفاعی برای باشگاه فوتبال سایپا در لیگ آزادگان بازی می‌کند.
خط آی‌ان‌دی کراستاون () یکی از خط‌های متروی نیویورک سیتی در بخش بروکلین و کویینز است.
این خط که در سال ۱۹۳۳ تأسیس شده دارای ۱۳ ایستگاه است.
وحید خشتان (زادهٔ ۱ فروردین ۱۳۷۱ - یاسوج) بازیکن فوتبال اهل ایران و باشگاه فوتبال شهر راز است که در پست وینگر بازی می‌کند.
ایدئولوژی نژادی حزب نازی، گونه انسان را به نژادهای گوناگون تقسیم می‌کرد. این ایدئولوژی شبیه به نظریه‌های انتخاب طبیعی و تکامل چارلز داروین بود. نازی‌ها نژادهای گونان انسان را نیز مشمول این نظریه می‌دانستند به این معنا که باور داشتند برخی از نژادها از دیگر نژادها تکامل یافته‌تر و متمدن‌تر هستند. رده‌بندی نژادهای انسان توسط نازی‌ها در دهه ۱۹۳۰ میلادی با بررسی نمونه‌هایی از هر نژاد انجام گرفت.
نازی‌ها مدعی بودند که با پژوهش‌های مستند و علمی، سلسله مراتبی را از نژادهای انسان به‌دست آورده‌اند. نگاه هیتلر به مسئله نژاد به‌خوبی در کتاب "نبرد من" در فصل ۱۱ «ملت و نژاد» قابل مشاهده است. آموزه‌هایی که به جوانان هیتلری آموزش داده می‌شد فصلی از همین کتاب به نام «نژاد مردم آلمان» بود. در این فصل به پژوهش‌های هانس گونتر اشاره شده‌است. در این فصل نژادهای اروپایی به این ترتیب طبقه‌بندی شده‌اند: نژاد نوردیک در رتبه نخست به عنوان برترین نژاد، نژاد اروپایی غربی (مدیترانه‌ای) در رتبه دوم، نژاد دیناریک سوم، نژاد اروپایی شرقی (آلپی) چهارم و در آخر نژاد بالتیک شرقی در رتبه پنجم.Harwood L. Childs (translator). "The Nazi Primer." New York: Harper & Brothers Publishers, 1938. Page 34.
بر باور هیتلر، نژادی به نام نژاد آریایی برترین نژاد انسان بود. بر پایه ایدئولوژی نازی‌ها، خالص‌ترین مردمان آریایی نژاد نوردیک در کشورهای آلمان، انگلستان، دانمارک، هلند، سوئد و نروژ هستند. نازی‌ها مشخصات چهره نژاد نوردیک را اینگونه توصیف می‌کردند: قد بلند (میانگین ۱۷۵ سانتی‌متر)، چهره کشیده، چانه برجسته، بینی باریک و صاف با برآمدگی کوچک، جمجمه کشیده، موی صاف و روشن، رنگ چشم روشن و پوست سفید. نازی‌ها ادعا می‌کردند که آلمان‌ها شاخه‌ای جنوبی از نژاد آریایی-نوردیک هستند. نازی‌ها همه آلمانی‌ها را از نژاد نوردیک (که بیشتر در شمال آلمان زندگی می‌کنند) نمی‌دانستند و بیان کردند که آلمان همچنین دارای جمعیت وسیعی از نژاد آلپی (دارای مشخصات ظاهری قد کوتاه‌تر، بینی پهن‌تر و مو و چشم‌های تیره‌تر) است. هیتلر و نگرشگر نژادی نازی، هانتس گونتر، باورد داشتند که این مشکل باید با اصلاح نژادی برطرف شود.Günther (1927), p.97. نازی‌ها همواره تاکیید می‌کردند که دست‌کم ۵۵٪ آلمانی‌ها از نژاد نوردیک هستند.
پس از اشغال شوروی توسط ارتش آلمان در ۱۹۴۱ میلادی، فنلاند نبردی تهاجمی را برای بازپس‌گیری بخش‌هایی از فنلاند که قبلاً در پیمان‌نامه صلح مسکو به شوروی واگذار شده بودند، آغاز کرد.Rich, Norman (1974). "Hitler's War Aims: the Establishment of the New Order", pp. 400-401. W. W. Norton & Company Inc. , New York. فنلاند در این عملیات موفق به بازپس‌گیری این سرزمین‌ها شد. فنلاندی‌ها در ابتدا به‌خاطر ریشه فین‌واوگری خود، توسط متخصصان نژادی نازی‌ها، غیرمرتبط با دیگر کشورهای نوردیک شناخته شدند. به همین خاطر مردم سوئدی‌زبان فنلاند برای استخدام در ارتش و پیوستن به نیروی وافن اس‌اس ترجیح داده می‌شدند.Nieme, Jarto; Pipes, Jason. "Finnish Volunteers in the Wehrmacht in WWII". "Feldgrau". Retrieved 27 September 2011.
باتوجه به نقش مهم فنلاند در بخش شمالی جبهه شرقی جنگ، هیتلر در نوامبر ۱۹۴۲ دستور داد که کشور فنلاند به عنوان یک کشور نوردیک شناخته شود و با فنلاندی‌ها نیز مانند آریایی‌های واقعی رفتار شود.
طبق گفته‌های گونتر، خالص‌ترین آریایی‌ها مردم منطقه اسکاندیناوی و شمال آلمان بودند، مخصوصاً سوئد و نروژ، گونتر باور داشت سوئدی‌ها و نروژی‌ها حدود ۸۰٪ خون آریایی دارند. اما جنوب آلمان و بریتانیایی‌ها نوردیک به‌شمار نمی‌آمدند. در آن زمان ۵۵٪ مردم آلمان (بخش‌های شمالی) نوردیک و مابقی از نژادهای آلپی (جنوب آلمان)، دیناریک یا بالتیک شرقی (شرق آلمان) به‌شمار می‌آمدند. به گفته گونتر مردم جزایر بریتانیا حدود ۶۰٪ دارای خون نوردیک، ۳۰٪ مدیترانه‌ای و ۱۰٪ آلپی هستند. او اضافه کرد که نژاد نوردیک در آلمان بیشتر در میان مردم پخش شده‌است اما در انگلستان نژاد نوردیک بیشتر میان طبقه‌های بالاتر اجتماعی وجود دارد.Gunther 1927, Chapter: Distribution of European Races in Europe: Britain, France, Germany, and Belgium. Pages 62 to 66. هیتلر از طبقه‌های پایین‌تر اجتماعی بریتانیا با اصطلاح «نامرغوب از لحاظ نژادی» یاد می‌کرد.Adolf Hitler: table talk November 5th, 1941 (in: Hitler's Table Talk, Weidenfeld & Nicolson, 1953).
هیتلر باور داشت فرانسوی‌ها از لحاظ نژادی به آلمانی‌ها نزدیک‌اند اما با آلمانی‌ها کاملاً یکسان نیستند. او در مورد فرانسوی‌ها اینگونه گفت: «فرانسه تا ابد با ما دشمن خواهد ماند. آن‌ها علاوه بر خون نوردیک خود، دارای خون دیگری هستند که با ما غریبه است.»Adolf Hitler: table talk January 31st, 1942 (in: Hitler's Table Talk, Weidenfeld & Nicolson, 1953). گونتر گفت که فرانسوی‌ها اغلب از نژاد آلپی و مدیترانه‌ای هستند اما با این حال نژاد نوردیک نیز میان آنان وجود دارد. او ۲۵٪ فرانسوی‌ها را نوردیک، ۵۰٪ آلپی و ۲۵٪ مدیترانه‌ای می‌دانست.Gunther 1927, p. 65
هیتلر قصد داشت شمار زیادی از فرانسوی‌ها را اخراج کند تا بتواند آلمانی‌ها را به جای آن‌ها ساکن کند. قرار بود حدود ۷ میلون از فرانسوی‌ها تبعید شوند و حداقل یک میلیون آلمانی به‌جای آن‌ها ساکن شوند. اما این طرح پس از عملیات بارباروسا متوقف شد و هرگز اجرا نشد.Kroener, Bernhard R. ; Müller, Rolf-Dieter; Umbreit, Hans (2000). "Germany and the Second World War: Organization and mobilization of the German sphere of power. Wartime administration, economy, and manpower resources 1939-1941." Oxford University Press. pp. 160–162. .
نازی‌ها ایتالیایی‌های جنوبی و مرکزی، اسپانیایی‌ها، پرتغالی‌ها، فرانسوی‌های جنوبی و یونانی‌ها را به عنوان مردمانی که ریشه نژادی مشترکی با آلمانی‌ها دارند، در نظر می‌گرفتند؛ اما آن‌ها را آریایی نوردیک نمی‌دانستند بلکه فرعی بنام آریایی‌های مدیترانه‌ای می‌دانستند. نازی‌ها نژاد مدیترانه‌ای را در زمینه هنر، برتر از نوردیک‌ها می‌دانستند اما آن‌ها را در زمینه صنعت پایین‌تر از نوردیک‌ها و بریتانیایی‌ها می‌دانستند. در متون نازی‌ها، نژاد مدیترانه‌ای با مشخصات ظاهری مو و چشم قهوه‌ای، پوست متمایل به قهوه‌ای یا سفید برنزی، کوتاه قد (میانگین ۱۶۳ سانتی‌متر) با جمجمه کشیده یا معمولی معرفی می‌شدند.Harwood L. Childs (translator). "The Nazi Primer." New York: Harper & Brothers Publishers, 1938. Page 24-25.
تعریف آریایی در ایران مانند برزیل متفاوت است، ایرانیان اغلب "استخر ژنتیکی با خون غالب آریایی" که بیشتر معنای پذیرش تمدن آریایی میدهد قبول دارند.
سال ۱۹۳۶ میلادی آلمانی‌ها ایرانیان را «آریایی‌های پاکیزه‌خون» نامیدند و آن‌ها را در کنار سوئدی‌ها، نروژی‌ها، دانمارکی‌ها، هلندی‌ها، انگلستانی‌ها، فرانسوی‌ها و اسکاتلندی‌ها از قوانین نورنبرگ مصون ساختند، یکسال بعد یعنی سال ۱۹۳۷ میلادی داوود منشی‌زاده حزبی را تحت عنوان سومکا تأسیس کرد.
نازی‌ها در اوایل سال ۱۹۳۳ میلادی قصد افزایش نفوذ خود را در ایران داشتند. روزنامه‌ای به نام "ایران باستان "توسط نازی‌ها اداره و تأمین مالی می‌شد. مسئول این روزنامه یک ایرانی به نام عبدالرحمان سیف آزاد بود. این نشریه و دیگر نشریه‌های نژادگرا در دهه ۱۹۳۰ میلادی در میان نخبگان جامعه ایرانی پرطرفدار بودند. در این نشریات گذشته پرافتخار ایران باستان و ایران پیش از اسلام بزرگ دانسته و داشته می‌شد و ترک‌-مغول‌ها (نه آذری‌ها) و اعراب برای عقب‌ماندگی ایران نکوهش می‌شدند.Asgharzadeh, Alireza. "Iran and the Challenge of Diversity: Islamic Fundamentalism, Aryanist Racism, and Democratic Struggles". Palgrave Macmillan, pp. 91-94.
اندیشه‌های نازیسم بیشتر میان مقامات دولتی و قشر نخبگان و روشنفکران جامعه ایران محبوب بودند. حتی اقوام غیر پارسی ایرانی نیز تمایل داشتند خود را آریایی معرفی کنند. هیتلر ایران را کشوری آریایی اعلام کرد. نام کشور ایران نیز در سال ۱۹۳۵ میلادی با پیشنهاد سفیر آلمان، در مجامع بین‌المللی از پرشیا به ایران تغییر پیدا کرد.Hiro, Dilip. "Iran Under the Ayatollahs". Routledge & Kegan Paul Inc. , p. 296.
اداره سیاست نژادی ان‌اس‌دآپ در سال ۱۹۳۶ ترک‌های غیر یهودی را در رده اروپاییان به‌شمار آورد اما در مورد اعراب و ایرانی‌ها اظهار نظری نکرد.Jeffrey Herf, "Nazi Propaganda for the Arab World" (Yale University Press, 2009), pp. 18-24. سال بعد در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ نازی‌ها، مصری‌ها را مشمول قوانین نورنبرگ ندانستند. سفیر ایران در برلین در پیامی به مقامات آلمانی اظهار کرد که ایرانیان از لحاظ نژادی با آلمانی‌ها مرتبط هستند؛ وزیر امور خارجه آلمان اینگونه پاسخ داد که «تمایز ایرانیان و آلمانی‌ها، تمایز میان آریایی‌ها و غیر آریایی‌ها نیست؛ بلکه این تمایز میان آلمانی‌ها و نژادی از لحاظ خونی مرتبط در یک سو با یهودیان در سوی دیگر است که از لحاظ نژادی کاملاً با این دو بیگانه هستند».
بر پایه نوشته‌های خود آدولف هیتلر:
هیتلر از سال ۱۹۰۴، پس از شکست امپراتوری روسیه از ژاپن در جنگ روسیه و ژاپن، از امپراتوری ژاپن حمایت می‌کرد زیرا در آن زمان باور داشت شکست روس‌ها از ژاپن در واقع شکست سیاست اسلاویسم اتریشی است. او در کتاب "نبرد من" احترام خود نسبت به ژاپنی‌ها را ابراز می‌کند.pp. 141, 158, 274, 290-291, 637-640, Ralph Manheim Translation, Mariner paperback edition
اگرچه ژاپنی‌ها از نژاد متفاوتی بودند اما ایدئولوگ‌های نازی مانند هاینریش هیملر آنان را دارای ویژگی‌های برتر کافی برای پایبندی به هم‌پیمانی با آلمان می‌دانستند. هیملر که خود تحت تأثیر فلسفه شرق و ادیان شرقی قرار گرفته بود در جایی بیان می‌کند که دوست او، هیروشی اوشیما، باور داشت که طبقه‌های اجتماعی اشرافی در ژاپن، دایمیو و سامورایی، از جانب خدایان فرود آمده‌اند. این دیدگاه به اندیشه‌های خود هیملر مبنی بر اینکه نژاد نوردیک از بهشت به زمین آمده‌است، شبیه بود."The Activities of Dr. Ernst Schaefer", OI - Final Interrogation Report (OI-FIR) No. 32, Secret - United States Forces European Theater Military Intelligence Service Center APO 757, February 12, 1946, p. 4.
کارل هاوسهفر، که اندیشه‌های وی در گسترش دیدگاه‌های توسعه طلبانه هیتلر تأثیر گذاشته بود، ژاپن را ملتی برادر با ملت آلمان می‌دانست. او در سال ۱۹۰۸ میلادی برای مطالعه ارتش ژاپن و نیز دادن توصیه‌هایی به آن‌ها به عنوان مربی توپخانه، توسط ارتش آلمان به توکیو فرستاده شد."The Swastika and the Nazi's", Servando González, Chapter 2: The Haushofer Connection, 1997-1998.
با این همه قوانین ژاپنی‌ها هنوز مشمول قوانین نژادپرستانه نازی‌ها بودند. دولت نازی پس از به قدرت رسیدن در سال ۱۹۳۳ این قوانین را تصویب کرد و این امر مخالفت دولت ژاپن را برانگیخت. یوهان فون لیرس با نفوذ خود خواهان اجرا نشدن این این قوانین برای ژاپنی‌ها شد؛ هم باتوجه به ادعای ریشه آریایی ژاپنی‌ها و هم به دلیل هم‌پیمانی ژاپن و آلمان. وزارت امور خارجه نازی‌ها چندین بار خواهان معافیت ژاپنی‌ها از این قوانین شد اما این درخواست توسط دیگر نهادهای نازی از جمله اداره سیاست نژادی ان‌اس‌دآپ رد شد.
وزیر امورخارجه وقت آلمان، کنستانتین فون نویرات، در مقابل مخالفت‌های دولت ژاپن، به دروغ مدعی شد که ژاپنی‌ها از این قوانین معاف هستند. در آوریل سال ۱۹۳۵ قانونی به تصویب رسید که به سبب آن می‌بایست در برخی قوانین نژادپرستانه‌ای که روابط دیپلماتیک آلمان را به خطر می‌اندازند، استثنائاتی قائل شد. به سبب این قانون با ژاپنی‌ها به صورت فردی و جداگانه برخورد می‌شد. کسانی که مشمول این قوانین می‌شدند ممکن بود نتوانند کار پیدا کنند یا ازدواج بین نژادی بکنند. دولت آلمان بیشتر آلمانی-ژاپنی‌ها را از این قوانین معاف می‌کرد. همچنین دولت آلمان مطبوعات آلمانی را از مطرح کردن قوانین نژادپرستانه مربوط به ژاپنی‌ها، منع کرد.
نازی‌ها باور داشتند اروپای شرقی، مخصوصاً بخش‌های اسلاوی زبان، پست‌ترین نقاط اروپا از لحاظ نژادی هستند. گونتر بیان کرد: «اروپای شرقی گذاری تدریجی از ترکیب نژادی مردم اروپای مرکزی به نژادهای عمدتاً بالتیک شرقی و زردپوست را نشان می‌دهد. به‌خاطر شباهات ظاهری نژادهای زردپوست و بالتیک شرقی مرز بندی این دو از یکدیگر دشوار است.» تصور می‌شد که روسیه ۲۵٪ از نژاد نوردیک است و دیگر مناطق اروپای شرقی کم‌تر از نژاد نوردیک هستند. البته نازی‌ها در هنگام فتح لهستان از دیدن کودکان موبلوند و چشم آبی متعجب شدند و آن‌ها را آریایی قلمداد کردند.Günther (1927), p.171-72 (Chapter 10)ü
یهودی‌ها، اسلاوها، کولی‌ها (شامل لهستانی‌ها و صرب‌ها از دید نازی‌ها مادون انسان و از نژادهای پست به‌شمار می‌آمدند.Historical Dictionary of the Holocaust - Page 175 Jack R. Fischel - 2010 The policy of Lebensraum was also the product of Nazi racial ideology, which held that the Slavic peoples of the east were inferior to the Aryan race."Hitler's Home Front: Wurttemberg Under the Nazis", Jill Stephenson p. 135, Other non-'Aryans' included Slavs, Blacks and Roma.Race Relations Within Western Expansion - Page 98 Alan J. Levine - 1996 Preposterously, Central European Aryan theorists, and later the Nazis, would insist that the Slavic-speaking peoples were not really AryansThe Politics of Fertility in Twentieth-Century Berlin - Page 118 Annette F. Timm - 2010 The Nazis' singleminded desire to "purify" the German race through the elimination of non-Aryans (particularly Jews, Gypsies, and Slavs)Jerry Bergman, "Eugenics and the Development of Nazi Race Policy", "Perspectives on Science and Christian Faith" PSCF 44 (June 1992):109–124Götz Aly, Peter Chroust, Christian Pross, "Cleansing the Fatherland: Nazi Medicine and Racial Hygiene", The Johns Hopkins University Press, (August 1, 1994) The Holocaust and History The Known, the Unknown, the Disputed, and the Reexamined Edited by Michael Berenbaum and Abraham J. Peck, Indiana University Press page 59 "Pseudoracial policy of Third Reich(...)Gypsies, Slavs, blacks, Mischlinge, and Jews are not Aryans.""Honorary Aryans: National-Racial Identity and Protected Jews in the Independent State of Croatia" Nevenko Bartulin
Palgrave Macmilla, Nevenko Bartulin - 2013 page 7- "According to Jareb, the National Socialists regarded the Slavs as 'racially less valuable' non-Aryans"Nazi Germany,Richard Tames - 1985 -"Hitler's vision of a Europe dominated by a Nazi "Herrenvolk" in which Slavs and other "non-aryans" page 65Modern Genocide: The Definitive Resource and Document Collection Paul R. Bartrop, Steven Leonard Jacobs page 1160, "This strict dualism between the "racially pure" Aryans and all others—especially Jews and Slavs—led in Nazism to the radical outlawing of all "non-Aryans" and to their enslavement and attempted annihilation"World Fascism: A Historical Encyclopedia, Volume 1 Cyprian Blamires page 63 "the "racially pure" Aryans and all others—especially Jews and Slavs— led in Nazism to the radical outlawing of all "non-Aryans" and to their enslavement and attempted annihilationThe Historical Encyclopedia of World Slavery, Volume 1; Volume 7 By Junius P. Rodriguez page 464Emil L. Fackenheim: A Jewish Philosopher's Response to the Holocaust
Jack R. Fischel - 2010 "Lebensraum was also the product of Nazi racial ideology, which held that the Slavic peoples of the east were inferior to the Aryan race" در این طبقه‌بندی اسلاوها در جایگاه نخست، سپس کولی‌ها و در آخر یهودی‌ها به عنوان پست‌ترین نژاد قرار داشتند. برای نازی‌ها اصطلاح آریایی شامل اروپای‌های غیر یهودی نمی‌شد؛ بلکه تنها مردمانی که صورت قبیله‌ای به خون آلمانی مرتبط بودند، آریایی محسوب می‌شدند. هیتلر دشمنان داخلی را مقصر شکست آلمان در جنگ جهانی اول و تضعیف اقتصادی آلمان پس از پیمان ورسای می‌دانست. یهودی‌ها مسبب این خرابکاری‌ها در داخل آلمان شناخته می‌شدند؛ بنابراین نازی‌ها آن‌ها را جز پست‌ترین نژادها طبقه‌بندی کرده بودند و از اصطلاحاتی مانند "مادون انسان" و "خوک" برای تحقیر یهودیان استفاده می‌کردند.
برچسب "مادون انسان" تمامی حقوق شهروندی یک انسان را از او سلب می‌کرد و حتی جان چنین انسان‌های دیگر هیچ ارزشی نداشت و آن‌ها تنها برای از بین بردن یا بردگی مناسب بودند.Simone Gigliotti, Berel Lang. "The Holocaust: A Reader". Malden, Massachusetts, USA; Oxford, England, UK; Carlton, Victoria, Australia: Blackwell Publishing, 2005. Pp. 14. در دوران حکومت نازی‌ها در مدارس تفاوت‌های میان "انسان‌های برتر" (آلمان‌های نوردیک) و "مادون انسان‌ها" (یهودی‌ها و اسلاوها) به کودکان آموزش داده می‌شد.Hitler Youth, 1922–1945: An Illustrated History by Jean-Denis Lepage, p. 91
ییژی دراهوش (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل جمهوری چک است.
دراهوش شیمی‌دان است دیدگاه‌هایی لیبرال و متمایل به اتحادیه اروپا دارد، رئیس پیشین آکادمی علوم جمهوری چک است، اما در دنیای سیاست تجربه چندانی ندارد و در این انتخابات هم هیچ حزبی را نمایندگی نمی‌کرد.
او گفته است که نگران اوج‌گیری افراط‌گرایی و عوام‌گری در کشور است. او همچنین روسیه را به لحاظ خصومتش با ناتو به عنوان یک تهدید امنیتی تلقی کرده بود.
فوجیوارا نو کاماتاری ; ۶۱۴ – ) سیاستمدار اهل ژاپن بود.
جانور شکارشونده عبارت است از جانورانی که برای خوراک یا برای تفریح یا ورزش، شکار می‌شوند. بسته به موقعیت جغرافیایی نوع جانورانی که شکار می‌شوند متفاوت است.
در کشور نروژ، خوردن گوشت شکار که در بدنشان سرب دارد، بیش از یک بار در ماه برای زنان باردار، بچه‌ها، زنانی که در سن باروری اند و افراد با فشار خون بالا ممنوع است. انجمن سلامت بر این باور است که سرب باعث کاهش آی کیو بچه‌ها می‌شود و به رشد دستگاه عصبی مرکزی آسیب می‌زند.
در بخش‌هایی از آفریقا جانوران وحشی شکار می‌شوند که به گوشت آنها گوشت شکار گفته می‌شود. برخی از جانورانی که برای این هدف شکار می‌شوند عبارتند از:
برخی از این جانوران در خطر انقراض اند از این رو شکار آنها غیرقانونی است.
آفریقای جنوبی مکان شناخته‌شده‌ای برای شکار است؛ پستاندارانی که در این منطقه شکار می‌شوند عبارتند از:
پرندگانی که در این منطقه شکار می‌شوند عبارتند از:
شکار در استرالیا به موارد زیر مربوط است:
شکار در زلاندنو به موارد زیر مربوط است:
در ایالات متحده آمریکا و کانادا، تقاضای شکار برای گوزن دم‌سفید بیش از دیگران است. موارد دیگر عبارتند از:
روبینشتاین یا روبنشتاین (Rubinstein) یک نام خانوادگی‌ست. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
خط آی‌آرتی دایر () یکی از خط‌های متروی نیویورک سیتی در بخش برانکس است.
این خط که در سال ۱۹۴۱ تأسیس شده دارای ۵ ایستگاه است.
ندا بستانی (؛ زادهٔ ۲۷ ژانویه ۱۹۸۳) سیاستمدار لبنانی است. او عضو حزب جنبش میهنی آزاد و وزیر انرژی و آب لبنان است.
سون بالهایی یا دائه اینسو (حکومت ۸۱۸ تا ۸۳۰) دهمین پادشاه بالهایی بود. او چهارمین نسل از برادر دائه جویونگ به نام دائه یا بال بود. وی در سال ۸۳۰ میلادی درگذشت و بعد از او دائه ایجین به پادشاهی رسید.
غلامعلی رومی (زادهٔ ۱۳۱۰ در سنندج) خواننده محلی کردی اهل ایران است.
غلامعلی رومی در سال ۱۳۱۰ در شهرستان سنندج متولد شد.
با آغاز شروع دوره متوسطه وی به‌طور تصادفی با سرهنگ دفتری از شاگردان ابوالحسن صبا آشنا می‌شود. به واسطه این آشنایی، پس از چند جلسه تمرین و به دعوت دفتری اولین برنامه خود را در پاییز سال ۱۳۲۷ در رادیو سنندج اجرا می‌کند. این برنامه که آهنگی بود در مایه «سه گاه» به شدت مورد استقبال قرار می‌گیرد و موجب شهرت فراوان او می‌گردد و از آن به بعد تا پایان دوره تحصیل هر هفته در رادیو برنامه اجرا می‌کند و همزمان آموختن ردیفهای آوازی را زیر نظر دفتری و سروان ناظری آغاز می‌کند.
پس از پایان دوره متوسطه برای ادامه تحصیل در رشته ادبیات فارسی راهی تهران می‌شود. وی در ضمن تحصیل به واسطه آشنایی با محمد بهارلو (رئیس ارکستر برنامه ارتش) وارد رادیو می‌شود. در این میان آموختن ردیفهای آوازی را نزد استادانی همچون: محمود کریمی و غلامحسین بنان ادامه می‌دهد.
وی با هنرمندانی نظیر: محمد میرنقیبی، محمد بهارلو، مجید وفادار و مشیر همایون شهردار همکاری داشته و حدود ۷۵ ترانه و تصنیف محلی خوانده که اکثر آنها ترانه‌های اصیل و محلی کردی بوده‌است.
احمدرضا احمدوند (زادهٔ ۱۷ بهمن ۱۳۷۷) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم تیم ملی فوتبال امید ایران بازی می‌کند.
احمدوند در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ از اعضای کاروان ایران بود و در این مسابقات برای ایران به میدان نیز رفت. وی در بازی مقابل میانمار در مرحله گروهی و مقابل کره جنوبی در مرحله حذفی به میدان رفت.
لغو قرارداد با پرسپولیس و شایعه مصرف متادون
در شرایطی که تیم پرسپولیس در ترکیه حضور داشت، باشگاه با این بازیکن قرارداد بست. طبق روال در بازگشت تیم از ترکیه، آنها راهی ایفمارک شدند تا تست‌های پزشکی را پشت سر بگذارند. در اتفاقی عجیب اما بعد از اعلام تست‌ها مشخص شد این بازیکن از ماده غیرقانونی متادون استفاده کرده است. این ماده جزو مواد کاملا غیر قانونی و ممنوعه محسوب می‌شود. با این حال با نظر کادرپزشکی، بار دیگر از او خواسته شد تا صبح روز بعد در تست مجدد حضور یابد اما در اتفاقی عجیب او برخلاف نوبت تعیین شده، چند روز بعد در ایفمارک حاضر شد.
محسن خلیلی در ادامه توضیحات عجیبش گفت: با توجه به اینکه هر ماده‌ای بعد از چند روز با برخی اقدامات اثرش از بدن خارج می‌شود باشگاه برای اینکه منافع خود و هواداران را حفظ کند و همچنین ریسکی را متحمل نشود، از ثبت قرارداد او خودداری کرد. ما طی روزهای اخیر علیرغم شایعاتی که وجود داشت برای حفظ آبروی این بازیکن و آینده‌اش نمی‌خواستیم موضوع را رسانه‌ای کنیم و جزو اسرار محرمانه باشگاه می‌دانستیم اما او با رفتار خود باعث شد تا به توضیح این مساله بپردازیم ی سابقه مصرف تریاک با وافور هم دارد.
باشگاه فوتبال زیر ۱۹ سال استقلال تهران یا باشگاه فوتبال جوانان استقلال تهران، تیم جوانان استقلال تهران است که هم اکنون در لیگ جوانان استان تهران حاضر است.
تیم جوانان استقلال از میانه‌های دهه ۱۳۲۰ و همزمان با شکل‌گیری تیم بزرگسالان تشکیل شد و علی دانایی‌فرد سرمربی تیم بزرگسالان به طور همزمان مربی‌گری این تیم را نیز بر عهده داشت.
ورزشگاه ملی کاستاریکا یک ورزشگاه چندمنظوره است که در سان خوزه کاستاریکا قرار دارد. از این سازه به عنوان نخستین ورزشگاه مدرن آمریکای مرکزی یاد می‌شود.Costa Rica’s 35,000-seat National Stadium opens Tico Times, 2011-03-25. این ورزشگاه در سال ۲۰۱۱ تکمیل شد و در روز شنبه، ۲۶ مارس همان سال، رسماً درهای خود را برای عموم باز کرد تا از ظرفیت ۳۵٬۱۷۵ نفری آن استفاده شود.Pinto afirma que la Selección jugará en el estadio Saprissa La Nación, 2012-11-07. این ورزشگاه در واقع جایگزین ورزشگاه ملی پیشین کاستاریکا شد و اکنون میزبان بازی‌های خانگی تیم ملی فوتبال کاستاریکا است. خوانندگان و گروه‌های موسیقی سرشناسی نیز در این ورزشگاه کنسرت داشته‌اند.
یوسف بهزادی (زادهٔ ۸ تیر ۱۳۶۹) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست دروازه‌بان برای باشگاه فوتبال شهرداری آستارا در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند.
توقتوغول ساتیلغان‌اغلو (؛ – ) شاعر، خواننده، و عاشیق اهل قرقیزستان بود.
توتوگول شاعر و آهنگساز مشهور و دارای دیدگاه‌های دموکراتیک حتی در دوره استعمار روسیه تزاری بود، در قرقیزستان جنوبی (1917- 1876) دیده به جهان گشود.
در آستانه قیام به رهبری محمدعلی مادالی، اصفهانی صوفی، شاعر توتوگول به شدت با انتقاد شدید از اربابان محلی قرقیزستان در دره Ketmen-Tobe روبرو شد.
محمد قاسمی‌نژاد (زادهٔ ۱۴ اسفند ۱۳۶۷ بابل) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک بازی می‌کند.
محمد قاسمی نژاد پسر عموی امین قاسمی نژاد بازیکن مطرح لیگ برتری است.
تلمبه یامحمد یک روستا در ایران است که در دهستان نگار استان کرمان واقع شده‌است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، تلمبه یامحمد ۱۸ نفر جمعیت دارد.
کله آهنی ، پنجمین قسمت از فصل چهارم مجموعه آنتولوژی علمی‌تخیلی بریتانیایی آینه سیاه است. این اپیزود توسط خالق سریال "آینه سیاه" یعنی چارلی بروکر نوشته شده و دیوید اسلید آن را کارگردانی کرده‌است. "کله آهنی" همچون دیگر اپیزودهای فصل چهارم سریال در تاریخ ۲۹ دسامبر ۲۰۱۷ توسط نت‌فلیکس منتشر شد.
"کله آهنی" تنها اپیزود سریال "آینه سیاه" است که به صورت سیاه‌وسفید فیلم‌برداری شده‌است. داستان این اپیزود در جهانی پسارستاخیزی رقم می‌خورد. سه بازمانده به نام‌های بلا، کلارک و آنتونی در حال فرار و یافتن سرپناه هستند. به زودی مشخص می‌شود که علت فرار آن‌ها، هجوم ربات‌هایی آهنی به شکل یک سگ بزرگ است که از هوش مصنوعی بالایی برخوردار است و انسان‌ها را شکار می‌کند.
این اپیزود به‌طور کامل در انگلستان جلوی دوربین رفت. چارلی بروکر، نویسنده این قسمت اعلام کرد که سگ‌های رباتیک این قسمت با الهام از ربات‌های بیگ‌داگ شرکت بوستون داینامیکس طراحی شده‌است. "کله آهنی" بعد از اپیزود "میزی دی" با مدت زمان ۴۱ دقیقه، کوتاه‌ترین قسمت در میان اپیزودهای "آینه سیاه" است. اپیزود با واکنش مثبتی از سوی منتقدان همراه بود و در زمینه فیلم‌برداری، فضاسازی و کارگردانی مورد تحسین قرار گرفت. همچنین بعضی از منتقدان روایت بسیار ساده داستان و زمان کوتاه آن را از جمله نقاط ضعف این اپیزود دانستند. بسیاری این اپیزود را از نظر ایده داستانی با فیلم مشهور ترمیناتور مقایسه کردند. این اپیزود به خاطر فضای خود و هشدارهایی دربارهٔ پیشرفت هوش مصنوعی بحث‌های بسیاری به دنبال داشت.
دائه اینسون(درگذشت ۹۲۶) (دوران حکومت ۹۰۶–۹۲۶) پانزدهمین و آخرین پادشاه بالهایی بود.
سرانجام در سال ۹۲۶ میلادی امپراتور تای‌زونگ از سلسله لیائو به پایتخت بالهایی حمله کرد و آنجا را تصرف کرد. مردم بالهایی بعد از آن به گوریو پناهنده شدند.
نَرْسِی یا نرسه، پسر شاپور یکم (۲۴۰–۲۷۰) و گوردزاد، هفتمین شاهنشاه ایران و انیران از دودمان ساسانی بود که از سال ۲۹۳ تا ۳۰۲ میلادی حکومت کرد.
همزمان با دوره سلطنت شاپور، نرسی به‌عنوان شاهزاده ساسانی، حاکم ایالت‌های سکستان، سند و توران شد که پس از به سلطنت رسیدن برادرش هرمز یکم توانست عنوان و مقام جانشینی ارمنستان را به‌دست آورد. بعد از به سلطنت رسیدن برادر دیگرش بهرام یکم با حمایت کرتیر موبد موبدان، بهرام یکم برای جلب رضایت نرسه وی را به عنوان پادشاه ارمنستان به رسمیت شناخت و به وی مقام «شاه بزرگ ارمنستان» که ولیعهد و میراث‌دار قطعی حکومت به‌شمار می‌رفت را اعطا کرد. با این وجود بارها توسط برادرش بهرام یکم (۲۷۳–۲۷۶) از جایگاه پادشاهی دور ماند. با این حال بهرام پس از مدتی فرزندش، بهرام دوم (۲۷۶–۲۹۳) را به‌عنوان جانشین خود انتخاب کرد و همچنان برای دور کردن نرسه از قدرت، وی را به‌عنوان شاه ارمنستان ابقا کرد. در این دوره بود که قدرت و نفوذ کرتیر موبد زرتشتی، در دوران سلطنت بهرام دوم زیاد شد و به مرور به جایی رسید که شاه وی را عنوان نجات دهندهٔ روحانی بهرام (بخت روان ورهران) لقب داد و به وی اختیارات و مقام‌های والایی اعطا نمود به‌نحوی که وی نه تنها متولی معبد آناهیتا در اصطخر شد بلکه در زمرهٔ بزرگان کشور هم درآمد و رئیس دادگاه عالی مملکت گردید. با این حال نرسه دعوی پادشاهی خود را در اواخر پادشاهی بهرام دوم آغاز کرد و به مرور کسانی از نجبا را که از دار و دستهٔ کرتیر و از سیاست بهرام دوم، ناراضی بودند، گرد خود جمع آورد. بهرام دوم در پایان سلطنت خود، با شورش نرسی مواجه گشت با این حال زمانی که نرسه در حال آغاز شورش و سکه زدن به نام خود بود، بهرام درگذشت. پس از مرگ بهرام، کرتیر موبد، پسر وی، یعنی بهرام سوم (سکانشاه) را به جای او بر تخت سلطنت نشاند. اما بهرام نتوانست سلطنت را برای خود حفظ کند؛ چراکه در همین زمان مخالفت‌هایی با شاهنشاهی وی شکل گرفت که بهرام نتوانست به آن‌ها پاسخ دهد بنابراین نرسه که دیگر مدعی حکومت بود، توانست مخالفان بهرام سوم را گرد خود جمع کند؛ بدینگونه بهرام سوم پس از چند ماه از سلطنت برکنار شد تا نرسه در سال ۲۹۳ میلادی به عنوان شاهنشاه ایران انتخاب شود.
نرسه پس از رسیدن به سلطنت، دستور داد تا ویژگی‌های تاج‌گذاری و پادشاهی وی را بر تخته سنگ نقش رستم کنده‌کاری کنند و این همان نقش معروف است؛ یعنی پادشاه، حلقه نواردار را که نشان پادشاهی است، از دست اهورامزدا می‌گیرد. همچنین وی دستور داد در پایکولی نقش برجستهٔ دیگر از وی حک کنند. وی پس از رسیدن به قدرت، تمامی مخالفان و حامیان بهرام سوم را سرکوب کرد و به قتل رساند که در این دوره قدرت موبد کرتیر نیز به پایان رسید. با کاهش قدرت موبدان، نرسه همانند پدرش به سیاست مدارای دینی به ویژه نسبت به مانویان روی آورد. با اینکه وی در برخورد با رومیان بر سر مسئله ارمنستان، در نبرد ساتالا از گالریوس، فرمانده رومی، شکست خورد تا با اسیر شدن خانواده‌اش مجبور به پذیرش عهدنامه نصیبین شود. به سبب این شکست سخت، وی پس از مدتی از مقام سلطنت استعفا داد تا پسرش هرمز دوم به جای وی به سلطنت برسد. سرانجام وی در سال ۳۰۲ میلادی درگذشت.
نام نرسی به احتمال زیاد برگرفته از نام قدیمی و خداگونه naryasa(n)ha در زبان‌های ایرانی باستان به معنی «ستایش مردان» است. نام نرسه در ایران و ارمنستان نیز نامی بسیار ستایش‌آمیز و مورد احترام بوده‌است. همچنین شکل کهن و اوستایی آن nairyō saŋha یا *nairyō saxᵛa که لقب اهورامزدا به معنای نمونهٔ کامل مردی و مردانگی بوده‌است. معنای لغت به لغت کلمه «نَئیریّو-سَنگهَنه»، سخن یا آموزش انسانی است. معنای کلمهٔ «نریوسنگ» را «جلوه مرد یا جلوه مردان دانسته‌اند.
نام نرسی در پارسی میانه به‌صورت nrshy () و در پارتی به‌صورت nryshw ضبط شده‌است. در نسخهٔ یونانی کتیبهٔ شاپور، این نام به‌صورت Narsaiēs یا Narsaios ضبظ شده‌است، اما در دیگر منابع یونانی به‌صورت Narsēs ضبط شده‌است که به صورت Narseus وارد لاتین شده‌است. در سریانی به‌صورت nrsy، در زبان عربی نرسی، در زبان ارمنی Nerseh و در زبان قبطی به‌صورت Narsaph ضبط شده‌است.
منابع اولیهٔ مربوط به شجره‌نامه و دوران نیابت سلطنت نرسی به سه کتیبه محدود است. نخست کتیبهٔ سه‌زبانهٔ شاپور یکم بر کعبهٔ زرتشت، دوم کتیبهٔ دوزبانهٔ نرسه در پایکولی، و سوم کتیبهٔ بهرام یکم در بیشاپور. افزون بر سه کتیبهٔ مذکور، منبع عربی نسطوری، رویدادنامه سیرت، که متعلق به قرن یازدهم میلادی است، نرسه را فرزند شاپور یکم دانسته‌است. منابع دست دوم و سوم متعلق به سده‌های بعدی، یا دربارهٔ نسب نرسه سکوت کرده‌اند یا اطلاعاتی آشفته از نسبت وی با خاندان سلطنتی به‌دست داده‌اند؛
ترتیب سنی فرزندان شاپور یکم بسیار ناروشن است و اجماع قاطعی میان پژوهشگران تاریخی ساسانی در این باره نیست. شاپور یکم در بخشی از کتیبهٔ خود در کعبهٔ زرتشت، پس از گزارش پیروزی‌های خود در جنگ با رومیان، به شرح نشاندن آتش‌های ورجاوند برای برخی از هموندان خاندان پادشاهی و اعطای پیشکش‌هایی به آتشکده‌ها برای شادی روان آنان پرداخته‌است. در این بخش، شاپور پس از ذکر نام خود و دخترش آدورآناهید، از سه پسر خود به‌ترتیب نام برده‌است: هرمزد اردشیر ملقب به بزرگ‌ارمن‌شاه، شاپور ملقب به میشان‌شاه و نرسه ملقب به «مزداپرست آریایی/ایرانی، شاه هند، سگستان و تورستان تا کنارهٔ دریا». در بخش دیگری از کتیبهٔ مذکور، شاپور گزارش دیگری از پیشکش‌ها به آتشکده‌ها به‌منظور شادی روان هموندان خاندان پادشاهی به‌دست داده‌است. در این بخش، شاپور از چهار پسر خود بدین ترتیب نام برده‌است: بهرام گیلان‌شاه، شاپور میشان‌شاه، هرمزد بزرگ‌ارمن‌شاه و نرسه سگان‌شاه.
چنان‌که پیداست، شاپور از پسر خود، بهرام گیلان‌شاه، در فهرست نخست نامی نبرده‌است. چنین استنباط کرده‌اند که مبنای فهرست نخست، توانایی و شایستگی هر یک از پسران شاپور در نبرد با رومیان بوده‌است. در نتیجه، بدان سبب که بهرام گیلان‌شاه در این نبردها حضور نداشته‌است، آتشکده‌ای نیز به نام وی ساخته نشده‌است. مبنای فهرست دوم را ترتیب سنی پسران شاپور دانسته‌اند. بر این اساس، بهرام گیلان‌شاه بزرگترین و نرسهٔ سگان‌شاه کوچکترین پسر شاپور بوده‌اند. بااین‌حال، در میان ساسانی‌شناسان، در این باره اختلاف نظراتی وجود دارد. گاه هرمزد پسر بزرگ شاپور دانسته شده‌است، گاه بهرام گیلان‌شاه. برخی حتی هرمزد را کوچکترین پسر شاپور خوانده‌اند. باری، به‌هرروی، نام نرسه در انتهای هر دو فهرست قرار گرفته‌است؛ لذا احتمالاً نرسه کوچکترین پسر شاپور بوده‌است. از دگرسوی، در بخش دیگری از کتیبهٔ شاپور یکم بر کعبهٔ زرتشت که نوه‌های او ذکر شده‌است، نام فرزندان هرمزد یکم، شاپور میشان‌شاه و نرسهٔ سگانشاه به‌ترتیب آمده‌است. در این فهرست خبری از نام فرزندان بهرام گیلان‌شاه نیست. از این بخش می‌توان چنین برداشت کرد که در هنگام نوشتن کتیبه، بهرام گیلان‌شاه چنان کم‌سن بوده که فرزندی نمی‌داشته‌است؛ لذا محتمل است که بهرام کوچکترین فرزند شاپور بوده باشد. در چنین چینشی است که پس از مرگ هرمزد یکم و نبود شاپور میشان‌شاه، نرسه بایستی به شاهنشاهی برگزیده می‌شد و نه بهرام گیلان‌شاه. این امر می‌تواند دلیل ناخرسندی نرسه از پادشاهی بهرام بوده باشد.
اردشیر بابکان پس از شکست واپسین شاهنشاه اشکانی، یعنی اردوان پنجم، در سال ۲۲۴ میلادی در دشت هرمزدگان، دودمان اشکانی را برانداخت و پادشاهی ساسانی را بنیان گذاشت. از آن پس، اردشیر خود را «شاهنشاه»MLKʾn MLKʾ ʾyrʾn / šāhān šāh ī Ērānشاهنشاه کوتاه‌شدهٔ اصطلاح شاهان‌شاه و به‌معنای شاهِ شاهان است. خواند و تسخیر سرزمینی که ایرانشهر یا «ایران» می‌خواندش را آغاز کرد. به‌سبب دشواری‌هایی که در منابع است، سال‌های پایانی و روز مرگ اردشیر چندان روشن نیست. احتمالاً پسرش شاپور به عنوان شریک در پادشاهی، در ۱۲ آوریل ۲۴۰ (۲۳ فروردین) میلادی، تاج بر سر نهاده‌باشد. شریک‌سازی شاپور در شاهنشاهی، احتمالاً به‌تدبیر اردشیر بوده تا مسئلهٔ جانشینی را بی‌دردسر حل کرده‌باشد؛ دلیل این امر آن بود که اردشیر پسران دیگری هم داشت و بیم آن می‌رفت که همچو خودش، ایشان نیز چشم به تاج و تخت دوخته باشند. پادشاهی هم‌زمان اردشیر و شاپور، ظاهراً تا مرگ پدر در اوایل ۲۴۲ میلادی طول کشید. بدین ترتیب این مسئله پیش روی است که شاپور احتمالاً دو بار تاج بر سر گذاشته‌باشد؛ یکی در به عنوان شریک پادشاهی در ۲۴۰ میلادی و بار دگر در ۲۴۳ میلادی به‌مثابهٔ شاهنشاهی تنها؛ ولیکن احتمال بیشتر آن است که وی تنها یک‌بار و آن‌هم در سال ۲۴۰ میلادی، تاج بر سر نهاده باشد. پس از نزدیک به سی سال پادشاهی، شاپور در اثر بیماری در شهر بیشاپور در سال ۲۷۰ میلادی درگذشت. پس از وی، پسرش، یعنی هرمز یکم، بر تخت نشست. هرمز سومین شاهنشاه دودمان ساسانی بود که از سال ۲۷۰ تا ۲۷۱ میلادی سلطنت کرد و به‌دلیل موفقیت‌های نظامیش به «دلاور» ملقب بود. تاریخ رخدادهای پادشاهی کوتاه وی چندان روشن نیست. بهرام یکم، پسر دیگر شاپور یکم، چهارمین شاهنشاه دودمان ساسانی بود که پس از برادر خود، یعنی هرمز یکم، در سال ۲۷۱ میلادی بر تخت نشست و تا اواخر سال ۲۷۴ میلادی شاهنشاه ایرانشهر بود. بنا بر سنگ‌نوشتهٔ کعبهٔ زرتشت، شاپور یکم برای آمرزش روان دو تن از پسران خود، یعنی هرمز و نرسه، آتشی بر پا کرده‌است، اما نامی از پسر دیگر شاپور، یعنی بهرام یکم در میان آن‌هایی که برای روان‌شان آتشی بر پا شده‌است، نیست. بهرام یکم احتمالاً به یاری موبد قدرتمند زرتشتی، یعنی کرتیر، بر اریکهٔ پادشاهی تکیه زد. نرسه نیز احتمالاً بهرام را به دیدهٔ «غاصب» می‌نگریست و شاهنشاهی را حق خود می‌دانست، اما شواهدی که نشان دهد نرسه علیه بهرام یکم دست به شورش زد، در دست نیست. نرسه مجبور شد به جایگاه دوم در ساختار قدرت ایرانشهر، یعنی مقام «بزرگ‌شاهِ ارمنیان»، رضایت دهد تا در فرصتی مناسب شورش خود را پی ریزد. زمانی‌که بهرام یکم مقدمات جانشینی پسر خود، یعنی بهرام دوم، را فراهم می‌آورد، احتمالاً بر ناخرسندی نرسه بسیار افزوده شد، اما باز هم منتظر فرصت مناسب ماند. باری، بهرام یکم بیش از سه سال پادشاه ایرانشهر نبود، و پس از وی، پسرش، یعنی بهرام دوم، به‌مدت هفده سال و چند ماه، یعنی از ۲۷۴ تا اواخر ۲۹۱ میلادی، بر ایرانشهر فرمان راند. به هنگام مرگ بهرام دوم، نرسه از سوی بهرام دوم در ارمنستان به سر می‌برد. معلوم نیست که نرسه شاه ارمنستان می‌بود یا در رأس سپاه ساسانی در آن‌جا حضور می‌داشت. آنچه مسلم است، در زمان مرگ بهرام دوم، سلطهٔ ساسانیان بر ارمنستان سست شده بود. در پی مرگ بهرام دوم، پسرش، یعنی بهرام سوم، به‌مدت چهار ماه بر تخت نشست. بهرام سوم در پارس از سوی برخی بزرگان به سرکردگی وهنام و حمایت شاه میشان بر تخت نشست، اما عاقبت در پی شورش نرسه سقوط کرد و این‌چنین یکی دیگر از پسران شاپور یکم، یعنی نرسه، دوباره بر تاخ‌وتخت ایرانشهر دست یافت.
پیش از پادشاهی، نرسه به‌طور غیرهم‌زمان دو بار نایب‌السطنه بود. نخست نیابت سلطنت در حاکم هند، سَکستان و توران بود و پس از آن به حکومت ارمنستان گماشته شد که البته مدت حکومت وی بر این نواحی دانسته نیست. اعتماد شاپور به نرسه در اعطای حکومت سرزمین‌های وسیع شرقی حکایت از باور شاپور به توانایی پسرش در ادارهٔ این سرزمین‌ها داشت؛ در هنگام پیروزی، احتمالاً نرسه «نقش کلیدی در سیاست ساسانی شرقی» ایفا کرده بوده باشد. فرمانروایی نرسه بر ارمنستان نیز احتمالاً تنها محدود به آن سرزمین نبود. او حاکم سرزمین‌های بزرگ دیگر — آسورستان و نوت از شیز را که از پایتخت شاهنشاهی دور نبودند — نیز بود؛ و گمان می‌رود عنوان «شاه بزرگ ارمنستان» برای بیان نوعی اعتراض به محروم‌شدن نرسه از پادشاهی به‌دست برادرش، بهرام یکم، برگزیده شد.
در کتیبهٔ کعبهٔ زرتشت، نرسه به «سکان‌شاه» ملقب است، اما در کتیبه پایکولی، نرسه خود را شاه ارمنستان و بهرام سوم را به نام شاه سکستان ذکر کرده‌است. احتمال می‌رود که نرسه در دوران پادشاهی بهرام یکم، فرمانروای ارمنستان بوده باشد و بهرام دوم، پسر و ولیعهد بهرام یکم، پادشاه سیستان. جلیلیان برآن‌است که تا سال ۲۸۳ میلادی و شورش بهرام دوم سوم همچنان نرسه شاه «سکستان، تورستان و هند تا کرانه‌های دریا» بوده‌است و پس از فرونشستن این شورش، بهرام دوم پسر و ولیعهد خود را «سکانشاه» لقب داده‌است و فرمانروایی ارمنستان به نرسه سپرده شده‌است.
بعداز مرگ هرمزد، هر دو فرزند شاپور یکم ادعای شاهنشاهی کردند که یکی از آنان بهرام یکم فرمانروای گیلان بود. گیلان در زمان بهرام یکم از نظر اقتصادی و سیاسی جایگاه ویژه‌ای پیدا نکرد. همچنین بهرام به مقام شایسته‌ای همچون نرسه نرسید که به نام او آتشکده ای ساخته شود. فرزند دیگر شاپور یکم نرسه نام داشت که به «آریایی مزداپرست» و فرمانروای سَکستان، تورستان و هند «تا کرانهٔ دریا» یعنی سراسر زمین‌های متصرفه در شرق کشور ملقب بود. در زمان پادشاهی شاپور یکم، به نام نرسه آتشکده‌ای برپا شد، درحالی‌که برادرش بهرام یکم از چنین امتیازی محروم بود. بااین‌همه، پس از مرگ شاپور یکم، نرسه از تخت پادشاهی دور ماند و بهرام بر آن تکیه زد. در آن زمان در کاخ ساسانیان هنوز تعیین دقیق جانشین پس از شاه معمول واقع نشده بود و ساسانیان به مثابهٔ دودمانی بر تخت پادشاهی می‌نشستند. اما به هنگام پادشاهی اردشیر نظم دیگری بر جانشینی پس از شاه برقرار شد و تاج و تخت پادشاهی از طرف پدر به پسر داده می‌شد. با اینکه بهرام اولین فرزند شاپور یکم بود اما در میان دیگر اعضای خاندان جایگاه و مرتبه کمی داشت.
نرسه از همان ابتدا در آرزوی تاج و تحت ایرانشهر بود. گفته‌های کرتیر موبد در سنگ نوشته‌هایش دربارهٔ جایگاه خود پیش از پادشاهی نرسه این باور را به‌وجود آورده‌است که پس از مرگ هرمزد یکم، بهرام یکم و پس از او بهرام دوم با دسیسه‌چینی‌های کرتیر بر تخت نشستند. در نتیجه، محرومیت نرسه از پادشاهی معلول نفوذ کرتیر بود.
حامیان شورش نرسه را می‌توان شهرب‌ها سکائی، شاهان و خواتوهای مناطق غرب و شمال غربی و شهرهای یونانی نواحی غربی برشمرد. بااین‌حال، وجود نرسه به‌عنوان شاهنشاهی قدرتمند در رأس شورشیان، امری ضروری برای حامیان وی بود. در مقابل، بهرام دوم برای دور نگه‌داشتن نرسه از پادشاهی به حمایت کرتیر احتیاج داشت. در چنین فضایی بود که رومی‌ها از بحران‌های داخلی ایران بهره بردند و بدون هیچ مقاومتی تا پایتخت ایران پیش رفتند و تمام شهرهای سر راه خود را غارت کردند و نواحی میان‌رودان را از ایرانیان ستاندند. در این زمان با مرگ ناگهانی امپراتور روم، پیشرفت لژیونرهای رومی متوقف شد. درست در این هنگام بود که نرسه به تدارک برای شورش مشغول شد.
جمعی از بزرگ زادگان و منصب داران دربار پشتیبان نرسه بودند که نام آن‌ها به وضوح در کتیبه پایکولی آورده شده‌است. بااینکه پشتیبانان نرسه از گروه‌بندی‌های اما دلیری و جسارت دست به کار شدن را نداشتند. در آن زمان شاه ارمنستان فرمانده کل نیروهای نظامی بود. نرسه ضمن جنگ برای به‌دست آوردن پادشاهی، حمایت استان‌های غربی کشور را که هم‌مرز متصرفه‌های روم بود لازم داشت. زیرا تنها یک حکومت مرکزی توانمند قادر بود این استان هارا از هجوم نیروهای رومی مصون نگه دارد. نرسه در جنگ خود برای سلطنت پشتیبانی شهرها و دولت‌های میان رودان از جمله: الرها، بورسیپا و انطاکیه امیدوار بود، چون این دولت‌ها میان دو آتش قرار داشتند و احتمال می‌رفت به امید به دست آوردن حسن نظر ایران و تبدیل یکی از دشمنان به متحد خویش، به کمک ایران بیایند. نرسه از این حکایت بهره‌مند شد. نرسه در زمان حیات بهرام دوم دست به تغییر حکومت زد. در آغاز برای قانونی و مشروعیت دادن به موضوع جانشینی شاهنشاه ابتدا یک سری سکه طلا به دستور وی رواج پیدا کرد. ضرب سکه طلا فقط در انحصار پادشاه بود و تا آن زمان کسی بدین گونه به حقوق شاهنشاه متجاوز نشده بود و این عمل هم تراز شورش و به پا خواستن علیه شاه بود. نرسه نخستین کسی بود که این قاعده را زیر پای خود گذاشت. زمانی که فرمانروای ارمنستان بود دو سگه طلا ضرب کرد. رویه نخستین سکه رایج، تصویر نرسه و همسرش بود. هدف ضرب این سکه‌ها مانند انگیزه‌های بهرام دوم در ضرب تصویرهای خانوادگی بر سکه‌های طلا و نقره بود. نرسه دستور داد که در دومین سکه، او را با علامت و نشان‌های شاهنشاه به تصویر بکشند و ضرب این سکه‌ها دعوت علنی به مبارزه برای به چنگ آوردن جایگاه پادشاهی بود.
همه این اتفاقات در سال ۲۹۴ میلادی رخ داد که بهرام دوم مرد و اشخاصی به نام کرتیر، بهنام، دودمان کارن (قارن) و شهرب‌های استان‌های شاهی که اسمشان در کتیبه پایکولی به عنوان دشمن نرسه به وضوح برده شده‌است تاج و تخت را به بهرام سوم جانشین بهرام دوم تقدیم کردند. در همین زمان که پادشاه جوان بر تخت پادشاهی تکیه زده بود و هوادارانش منتظر هدایایی برای خود و پرستگاه‌ها بودند، نرسه تصمیم به شورش علنی گرفت که آن را باافتخار فراوان به عنوان پیروزی در کتیبه پایکولی به زبان فارسی و پهلوی به ثبت رسانده‌است. البته تمام سطرهای آن کتیبه سالم نمانده و جزئیات آن روزگار برای همیشه مجهول مانده‌است.
سپاه نرسه به سوی تیسفون تاخت و فرماندار بهنام نیروی کافی برای جلوگیری از نفوذ نرسه در اختیار نداشت. برای همین دو بار از شاه میشان درخواست کمک کرده بود. در همین زمان بهرام سوم با سپاهیان خود در راه پایتخت بودند و نتوانستند خود را به موقع به پایتخت برسانند زیرا نرسه اسورستان را به تصرف خود درآورده بود و تنها چند روز با پایتخت فاصله داشت. جنگی در ایران برای به‌دست آوردن پادشاهی رخ نداد زیرا نرسه همین که به کاخ شاهنشاهی رسید خود را شاه خواند و به تمام بزرگان پیغامی فرستاد تا او را به رسمیت بشناسند. بسیاری از بزرگان هوادارانش به کاخ رفته و او را شاه خوانند و در برابرش سوگند یاد کردند اما جمعی دیگر از درباریان و بزرگان از این کار امتناع ورزیدند.
در نهایت، نرسه را در سال ۲۹۳ میلادی بر تخت پادشاهی نشست. تلاش‌های بهرام سوم بیهوده بود. او پس از چندماه سلطنت به‌دست نرسه خلع شد. بهرام سوم حتی مجال ضرب سکهٔ ویژه تاجگذاری خود را نیافت و همهٔ هواخواهان او به‌دست نرسه سرکوب شدند. در کتیبه پایکولی، نرسی مدعی شده‌است که از سوی پدرش —شاپور یکم— به جانشینی برگزیده شده‌است.
پس از پیروزی، نرسه سرکوب طرفداران بهرام سوم را آغاز کرد و قدرت در دست خود متمرکز ساخت. این سرکوب چنان بود که نام خاندان‌های «خواتو اندیکان» و «کارن» و نیز دودمان‌های سکستان، مرو، ابرشهر و کرمان در منابع دوره‌های بعدی دیده نمی‌شود. لوکونین برآن‌است که این امر نشان از تحولی دارد که در مراتب دودمان‌های بزرگ در نتیجهٔ شورش نرسه ایجاد شد. در این مسیر، نرسه الگوی فرمانروایی خود را حکومت اردشیر بابکان و شاپور یکم می‌دانست.
با آغاز حکومت ساسانیان، دین بر تاج‌وتخت ایران برنشست. بابک، پدر اردشیر بابکان، بنیان‌گذار سلسلهٔ ساسانی، موبد بزرگ آتشکدهٔ آناهیتا در اصطخر بود. اردشیر در سکه‌ها و در کتیبه‌اش در نقش رستم، خود را مزداپرست و از تبار ایزدان خوانده‌است. دین زرتشت تا هنگام روی کار آمدن اردشیر بابکان، آیین مورد ایمان و زیر چتر پشتیبانی ساسانیان بود. باور رایج بر این بوده‌است که با برآمدن اردشیر، پریستاران آتشکده‌ها مورد توجه و احترام قرارگرفتند و دگراندیشان مورد آزار؛ ولی این روایت امروزه محل اختلاف چندی است. اگرچه هیچ مقام برجستهٔ آیین زرتشتی، جایگاه ارجمندی در دربار او نداشت، ولی به نظر می‌آید نخستین پویه‌ها برای نهادینه‌کردن دین زرتشت به عنوان دینی دولتی در زمان اردشیر انجام شده‌باشد. به‌بیانی دیگر، یک‌دستی دینی، تعریف روحانیت به‌مثابه تکیه‌گاه تاج‌وتخت و نفوذ روزافزون آتشگاه‌ها از ویژگی‌هایی بود که حکومت نوبنیاد ساسانی را از پیشینیان خود، یعنی اشکانیان، متمایز می‌ساخت.
با آغاز سلطنت نرسه احتمالاً قدرت کرتیر کاهش یافت، به ویژه آن‌که می‌بایست در این دوره بسیار پیر شده باشد.همان گونه اشاره شد به‌سبب نقش کرتیر در به‌سلطنت‌رساندن بهرام یکم و سپس بهرام دوم، نرسه از پادشاهی بازماند. لذا نیامدن نام کرتیر در کتاب زرتشتی و گزارش‌های ایرانی و عربی دوره اسلامی را نتیجهٔ تلاش‌های نرسه برای محو نام و اثر کرتیر پنداشته‌اند. گفت می‌شود که موبد کرتیر با پشتیبانی بهرام دوم، مقامِ «موبد و داور همه شهرها»، «آیین‌بَد» و فرمانروای آتشکدهٔ آدور آناهید اردشیر و آناهید بانو در استخر پارس را به دست آورده بود، همچنین مغ‌های این آتشکده دیگر جایگاه سابق خود را نداشتند و اگر مقامِ موبد اورمزد را به کرتیر داده بودند؛ برای کاستن جایگاه کرتیر می‌بایست از پایگاه و محبوبیت اهورامزدا کاسته می‌شد. برخی پژوهشگران اساساً شورش نرسه را علیه بهرام سکانشاه را کوششی برای مبارزه با قدرت سیاسی و نفوذ مذهبی کرتیر دانسته‌اند. به‌رغم این حدس و گمان‌ها، در گزارش‌های تاریخی، نشانه‌ای از جدال موبدان آتشکده‌های آدور آناهید اردشیر و آناهید بانو علیه کرتیر، و نیز تلاش نرسه برای کاستن از اهمیت اهورامزدا به نفع آناهیتا دیده نمی‌شود. اینکه کرتیر در کتیبهٔ پایکولی تنها با لقب «موبد اورمزد» خوانده شده و از دیگر القاب شکوهمندش ذکری به میان نیامده‌است را نمی‌توان نشان از دشمنی نرسه با کرتیر پنداشت. اگر نرسه کرتیر را دشمن خود می‌انگاشت، بنا بر سنت کهن شرقی، اکنون هیچ‌کدام از چهار سنگ‌نوشته کرتیر و نگاره‌های او نمی‌بایست وجود می‌داشت. برخی دیگر از تاریخ‌نگاران معتقدند که بازتاب جایگاه دینی کرتیر در زمان بهرام دوم نمی‌توانسته سبب دسیسه چنینی و دوری نرسه از پادشاهی بشود زیرا کرتیر در آن زمان قدرت چشمگیری برای شرکت در فرایند انتخاب و جابه‌جایی شاه نداشته‌است.
در زمان تاجگذاری نرسه، عمر بن عدی «شاه استان اَبگان» که یکی از طرفداران جدی نرسه بود — همانند پنجاه سال گذشته که مانی در زمان تاجگذاری شاپور یکم به شاه معرفی شده بود — شخصی از شاگردان مانی و رئیس جماعت مانویان را به شاه معرفی کرد. اگرچه نرسه همانند پدرش به آیین مانوی علاقه‌مند نبود. نرسه که نفوذ موبدان را دربار از بین برده بود، دوباره به مانویان رو آورد اما گروه‌های مانوی دیگر آن نیرو و شهرت زمان شاپور یکم را دارا نبود. در ایران دین زرتشت نفوذ زیادی داشت و همه شاهان ساسانی از جمله نرسه «"مزداپرست"»، به آیین زرتشت وفادار بودند. همچنین هدف نرسه از دلجویی مانویان، پیدا کردن طرفدار و پشتیبان در اعماق پشت جبهه امپراتوری روم بود. زیرا نیروی آموزش‌های مانی هنوز بسیار نفوذ داشت و هرجا که اجتماع مانویان شکل می‌گرفت، هزاران تن از نیوشکان آن را فرا می‌گرفتند. اما هدف نرسه تنها این مسئله نبود، بلکه نرسه با پذیرفتن مانویان به دربار و دادن اجازه برای تبلیغ آموزش‌های مانی در ایرانشهر نفوذ موبدان را متزلزل ساخت و حداقل نفوذ تئوکراسی را در سیاست دولت از میان برد.
در این دوره اعراب ساکن سرحدات غربی ساسانیان همچون دیگر مناطق شاهنشاهی ساسانی و مناطق اطراف آن به تفکرات و عقیده‌های مانی گرایش پیدا کرده بودند؛ در نتیجه نرسه تصمیم گرفت از اعرابی که به مانویت گرایش داشتند، علیه رومی‌ها استفاده کند. همچنین در این دوره مانویت در مصر طرفداران زیادی پیدا کرده بود که با شاگردان مانی در ایران در ارتباط بودند نرسه با اقدامات و رفتار دوستانه خود نسبت به مصریان و اعراب، آن‌ها را به دو نیروی وفادار به شاهنشاهی مبدل کرد تا از آن‌ها در راه انداختن اغتشاشات علیه امپراتوری دیوکلسین استفاده کرد.
بدین ترتیب آزار و اذیت مانویان در دوران نرسه به پایان رسید و با پیروان مانی به مسامحه رفتار شد. در دوران فرمانروایی نرسهُ مانویان باردیگر آزادی خود را بازیافتند.
روایاتی راجع به آزار و اذیت دیگر اقلیت‌ها همچون مسیحیان و یهودیان اشاره نشده‌است.
ٰالبته در دوران نرسه دیگر اقلیت‌ها مورد آزار و تعقیب قرار گرفته بودند و تغییراتی نسبت به دین رخداد که گویای آن می‌باشد که نرسه به آیین پرستش آناهیتا بازگشته است.
پس از کشته شدن خسرو پادشاه ارمنستان، اردشیر بابکان توانست طی حمله‌ای به ارمنستان این سرزمین را تصرف و به امپراتوری خود الحاق کند. طی این حملات همهٔ اعضای خاندان سلطنتی کشته یا اسیر شدند و تنها تیرداد، پسر خسرو، که کودکی کوچک بود، به کمک معلمش به سرزمین رم گریخت و در آنجا تحت تعلیم رومیان قرار گرفت. در زمان امپراتوری اورلیان، روم در جنگی با امپراتوری ساسانی، به مرزهای غربی این شاهنشاهی حمله برد و توانست پس از شکست ساسانیان، آن‌ها را وادار به تخلیه بین‌النهرین کند. همزمان با جنگ روم و ساسانیان، تیرداد فرصت را غنیمت شمرد و به ارمنستان بازگشت و توانست با بسیج نیروهای خود، نیروهای ساسانی را از ارمنستان تخلیه کند.
با این حال با به سلطنت‌رسیدن نرسه، وی برای بازپس گرفتن ارمنستان به رومیان اعلان جنگ داد و توانست تا مرزهای ارمنستان پیشروی کند اما تیرداد وی و نیروهایش را در مرز متوقف نمود و نرسه صرفاً توانست قسمتی از بین‌النهرین را به تصرف خود درآورد. در این زمان که امپراتوری روم توسط دیوکلسین احیا شده بود، نیروهای خود را به فرماندهی گالر یا گالریوس بسیار به جنگ با نرسه فرستاد؛ بنابراین ساسانیان در سال ۲۹۷ در حوالی فعلی ارزروم در آناتولی شرقی در نبرد ساتالا مغلوب شدند و خانواده نرسه اسیر رومیان شدند. بنابراین پادشاه ساسانی تقاضای برقراری صلح کرد و ایرانیان با مفادی که از طرف دیوکلسین و گالریوس تعیین شده بود، در سال ۲۹۸ صلح کردندکه این صلح ۴۰ سال به طول انجامید. همچنین طبق صلح نصیبین علاوه بر مناطقی از سرزمین‌های شرق رود دجله، پنج ایالت ارمنی را به رومیان واگذار کردند.
مفاد قرارداد نصیبین به این ترتیب است:
پس از بر تخت نشستن هرمزد یکم، نرسه شاه ارمنستان شد در قرن سوم میلادی، ارمنستان، دومین وفادار نرسه، مهم‌ترین استان سیاسی و استراتژیک امپراتوری بود.
نرسه در کتیبه پایکولی اعلام داشت که تا سال ۲۹۳ وی شاه ارمنستان بوده‌است. همچنین این امکان وجود دارد که عنوان شاه ارمنستان به نرسه داده شده‌است که سکوت اختیار کند و ادعای تاج و تخت را از سر بیرون کند. البته همان‌طور که یاد شد محدوده پادشاهی نرسه به ارمنستان ختم نمی‌شد و سرزمین‌های دیگر را هم در بر می‌گرفت و عنوان بزرگ شاه ارمنستان را نوعی اعتراض او به حساب می‌رود.از سیاست‌های پادشاهان ساسانی گسترش غربی است که نزدیکی با مسائل ارامنه داشت که بارها و بارها باعث برخورد ساسانیان با رومیان شد. به دلیل محدود بودن منابع غربی و عدم اطمینان به منابع ارمنی، باعث دشواری نوشتن دربارهٔ سابقه ارمنستان شده‌است. اما اینکه پس در زمان پادشاهی نرسه چه کسی در ارمنستان و سرزمین‌های شرقی فرمانروایی می‌کرده اطلاعاتی در دست نیست.
عهدنامه نصیبین که در واقع پیروزی سیاسی دیوکلسین، امپراتور روم به‌شمار می‌آمد برای نرسی که هنگام به تخت نشستن، رؤیای تجدید دوران شاپور یکم، پدرش را داشت، چنان مایهٔ ننگ و خفت شد که وی بعد از امضاء آن، دیگر نتوانست سلطنت کند، چندی بعد استعفا کرد و چندی بعد از آن ظاهراً از شدت ناراحتی و اندوه در سال ۳۰۲ میلادی و سن ۶۹ تا ۷۴ سالگی درگذشت. پس از استعفا و مرگ نرسه، پسرش هرمزد دوم در سال ۳۰۲ میلادی به پادشاهی رسید. دربارهٔ دوران پادشاهی هرمز دوم دانسته‌های اندکی در دست است. اینگونه گفته شده‌است که دوران شاهی او با خشونت آغاز شده و پس از آن هرمز دوم به شاهی میانه‌گرا و خردمند و گشاده‌دست با ناتوانان تبدیل شده‌است. بر پایهٔ گفتهٔ ابوریحان بیرونی، او آزار مانویان را از سر گرفت. پابرجا کردن یک بخش روستایی (روستاگ) به نام کورنگ یا وَهیشت-هرمز در نزدیکی ایذج در بخش رام-هرمز (کوره) در خوزستان را از کارهای او شمرده‌اند. بر پایهٔ گفتهٔ بلعمی، او نیروهایی به سوریه فرستاد و از غسانیان درخواست باج و ساو کرد که به پشتیبانی از روم برخاسته بودند. شاه غسانیان پیش از آنکه نیروهای کمکی رومی سر برسند کشته شد، اما نیروهای او هرمز دوم را که در بیابانی شکار می‌کرد غافلگیر کرده و او را مرگبارانه زخمی‌کردند و پیرامون تیسفون را هم چپاول و تاراج کردند. به احتمال بالا، بزرگان کشور هنگامی که او در سرزمینی دوردست بوده‌است از فرصت بهره برده و او را کشته‌اند، چرا که آن‌ها می‌خواستند فرزندان او را از رسیدن به شاهی بی‌بهره بگذارند. شواهدی از یک جنگ داخلی را می‌توان از سنگ‌نگاره از خود هرمز دوم در نقش رستم در فارس یافت. در این سنگ‌نگاره هرمز دوم بر پشت اسب نشسته‌است که با یک نیزهٔ دراز دشمن خود را که یکسر زره‌پوش است و کلاه‌خودی دارد که بر آن آرم خانوادگی پاپک (شهیار (بیتخش) آلبانی در دوران بهرام دوم و نرسی) دیده می‌شود را نگونسار می‌کند.
فهرست دودمانی ساسانی در کتیبه کعبه زرتشت از بانوی مشهور به نام شاپور دخت یاد شده‌است که یکی دختر شاپور، شاه میشان و همسر دینک که نوه شاپور یکم بوده‌است و دیگری شاپوردختک دختر شاپور یکم یاد شده که به همسری نرسه «شاه سکستان، تورستان و هند و کرانه‌های دریا» درآمده است و در سال ۲۶۲ میلادی عنوان «شهربانوی سکایان» داشت.
همسر نرسه ارسانه در جنگ با رومیان به دست سپاهیان تحت سلطه گالریوس افتاد.
در منابع دیگر همچون کریستن‌سن، نام همسر نرسی «آرسان» گفته شده‌است. فرزند و جانشین او هرمزد یکم بود که با شاهدختی کوشانی ازدواج کرد که این عمل او، یک اقدام سیاسی بود.
رویه سکه‌های قبل از تاجگذاری نرسه سه نوع هستند که در نوع اول به شکل تصویر نیم‌رخ راست که در انتهای آن تیزگوشه و مروارید دوزی بوده‌است. ریش دسته دسته است. گردنبند او از دو رشته مروارید ترسیم شده‌است و موهایش سخت به هم بافته‌ای است که بر شانه‌ها فرو افتاده‌است.
در این نوع اول رویه سکه نرسه شهربانو هم به تصویر کشیده شده‌است که برکلاه مروارید دوزی شده او بخش قدامی پرنده ای نقش بسته‌است.
در نوع دوم رویه سکه‌های قبل از تاجگذاری، تصویر نیمرخ راست نرسه افسر شاهی بهرام دوم ترسیم شده‌است.