moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
غلامحسین ساعدی ۲ آذر ۱۳۶۴، مطابق با ۲۳ نوامبر ۱۹۸۵، پس از یک خون‌ریزی داخلی در بیمارستان سَن آنتوان پاریس در ۴۹ سالگی درگذشت و روز جمعه هشتم آذرماه، مطابق با ۲۹ نوامبر، در قطعهٔ ۸۵ گورستان پر-لاشز به خاک سپرده شد.ساعدی، غلامحسین، "غریبه در شهر"، تهران: انتشارات بهنام، ۱۳۷۸، پشت جلد.
شاهرخ مسکوب در خاطرات مربوط به روز ۳۰ بهمن ۱۳۸۵ خود آورده:
" دیروز رفتم به تشییع جنازه ساعدی. کسان زیادی آمده بودند. باران می بارید. هوا تیره و آسمان روی زمین افتاده بود. جمعیت منظم و خاموش و آهسته به طرف گور می رفت و همه غمزده بودند. غم غربت و دهان گشوده مرگ در برابر و تیغ سرنوشتی که سعی می کنیم به شوخی ندیده اش بگیریم و به ریشخند برگزارش کنیم. امروز باری می گذرد و چو فردا شود فکر فردا کنیم."
ساعدی سال‌ها با نام مستعارِ گوهر مراد آثار خود را منتشر می‌کرد. عبدالعلی دستغیب، منتقد ادبی، معتقد است ساعدی نام مستعارِ «گوهر مراد» را براساس نام اثری عرفانی از حزین لاهیجی اختیار کرده‌است. اما ساعدی در گفت‌وگویی منتشرنشده دربارهٔ انتخاب این نام گفته‌است که در پشت خانهٔ مسکونی‌شان در تبریز، گورستانی متروک بود و او گاه ساعت‌ها در این گورستان قدم می‌زده و در یکی از دفعات چشمش به گور دختری به نام گوهر، دخترِ مراد می‌افتد که بسیار جوان از دنیا رفته بوده و همان‌جا تصمیم می‌گیرد تا از نام او به‌عنوان نام مستعارِ خودش استفاده کند.
ساعدی که خود از ترک‌های آذربایجانی بود و به زبان مادری خویش نیز بسیار علاقه‌مند بود، دربارهٔ زبان فارسی و جایگاهش در ایجاد همبستگی و نقشِ آن در وحدت ملی ایرانیان، در گفت‌وگویی با رادیو بی‌بی‌سی چنین گفت: «زبان فارسی، ستونِ فقرات یک ملت عظیم است. من می‌خواهم بارش بیاورم. هرچه که از بین برود، این زبان باید بماند.»"الفبا"، چاپ پاریس، شمارهٔ ۷ ص ۱۰، سال ۱۳۶۵
سه فیلم براساس فیلمنامه‌های ساعدی ساخته شده‌است: "گاو" (اقتباس‌شده از داستان چهارم عزاداران بیل) و "دایرهٔ مینا" (اقتباس‌شده از داستان آشغالدونی) هر دو به کارگردانی داریوش مهرجویی و "آرامش در حضور دیگران" براساس داستانی به همین نام به کارگردانی ناصر تقوایی. پرویز جاهد می‌گوید که غنای تصویری، نگاه اجتماعی و نقّادانه و ساختار دراماتیک قویِ فیلمنامه‌های ساعدی سبب شده آثار ساخته‌شده برمبنای این فیلمنامه‌ها، فیلم‌های موفقی در کارنامه‌های خالقانشان باشند.
ساعدی نخستین نمایش‌نامهٔ خود را با نام "پیگمالیون" در ۲۱سالگی نوشت.
نخستین اثر داستانی او به نام "خانه‌های شهر ری" در ۱۳۳۶ در تبریز منتشر شد.
هر سال در روز درگذشت ساعدی، دوستداران و یارانش، به‌اتفاق همسرش، با گردهمایی در گورستان پر-لاشز، یاد او را گرامی می‌دارند.
سیروس وقوعی، فیلم‌ساز ایرانی در سوئد، در سال ۱۹۸۵ فیلمی مستند دربارهٔ غلامحسین ساعدی ساخت.
از احمد شاملو برای گوهر مراد:
به نوکردنِ ماه
بر بام شدم
با عقیق و سبزه و آینه.
داسی سرد بر آسمان گذشت
که پروازِ کبوتر ممنوع است.
صنوبرها به نجوا چیزی گفتند
و گزمگان به هیاهو شمشیر در پرندگان نهادند.
برنیامد..
۹ آبانِ ۱۳۵۱
دفتر شعر ابراهیم در آتش
جَدوگاه به برآمدگی میان استخوان‌های کتف چهارپایان و دیگر جانوران گفته می‌شود.
جدوگاه که سر کتف هم نامیده می‌شود ستیغی است در قاعدهٔ گردن و بالای شانه‌های جانوران.
جدوگاه بلندترین نقطه پشت جانوران است و از زائده‌های فقراتی پشتی مربوط به پنجمین تا نهمین مهره سینه‌ای تشکیل شده‌است. (هر اسب ۱۸ مهره سینه‌ای دارد).
قد جانوران را معمولاً از زمین تا جدوگاه حساب می‌کنند زیرا این فاصله هنگام ثابت ایستادن جانور معمولاً ثابت است. سر جانوران برعکس سر انسان هر بار که می‌ایستند حالت و موضع دیگری بخود می‌گیرد و برای اندازه‌گیری قد مناسب نیست.
هر نقطه‌ای از جدوگاه که فاقد مو باشد، نشانی از زخم قبلی التیام یافته‌است.
قاچ جلو زین روی جدوگاه قرار می‌گیرد و باید از پهنای مناسب برخوردار باشد. میان قاچ جلو و جدوگاه بایستی به اندازه دو انگشت فاصله باشد.
جدوگاه‌های متوسط معمولاً برای زین‌بندی بهترند زیرا جدوگاه‌های بلند و کوتاه کار زین‌بندی را دشوار می‌کنند. یک جدوگاه بلند به معنی سینه باریک است.
زین ابزاری است که بر روی پشت چهارپایان نهاده می‌شود تا نشستن انسان بر روی چهارپا را آسان‌تر کند. زین‌ها معمولاً از جنس چرم ساخته می‌شوند.
تسمه‌ای که از دو سر زین به زیر سینه چهارپا وصل است تنگ نام دارد. به مجموعه زین و تنگ و سینه‌بند و مارتنگال و رکاب به اضافه افسار و کلگی و غیره، «زین و برگ» گفته می‌شود.
به محل نگهداری زین، زین‌خانه و به مسئول نگهداری زین‌ها زیندار گفته می‌شود. زیندار را در دورهٔ قاجار زیندارباشی هم می‌گفتند. خود واژه زین در پارسی میانه به معنای سلاح به‌طور کلی بوده‌است و زینستان به معنای قورخانه.
به نشستن طولانی بر روی زین که باعث زخم شدن بشود «زین‌زدگی» می‌گویند.
شهر طُرقَبه مرکز شهرستان طرقبه شاندیز است.
طرقبه دارای مراکز متعدد گردشگری است و از مراکز مهم گردشگری استان خراسان رضوی به‌شمار می‌رود.
این منطقه کوهستانی زیبا دارای باغ‌ها و پارک‌های زیادی است و به داشتن تپه‌های زیبا و شب‌های خنک در تابستان مشهور می‌باشد و نیز محصولات باغی فراوان از جمله سیب و گیلاس مرغوب دارد.
این شهر زادگاه رئیس مجلس شورای اسلامی محمد باقر قالیباف است.
این شهر به ریه‌های تنفسی مشهد هم معروف است. بند گلستان و سد چالیدره از مراکز مهم دیدنی این شهر محسوب می‌شود.
طرقبه از جمله آبادی‌های بزرگ در میان دره‌های سرسبز رشته‌کوه بینالود واقع گردیده‌ است که دارای سابقه‌ای تاریخی طولانی بوده و به عنوان یکی از مناطق ولایت توس ، با نام ترغبذ در قرون اسلامی شناخته می‌شده‌است.
ابن حوقل در توصیف ولایت توس، طرقبه را تروغوز نقل کرده و می‌نویسد:
مقدسی صاحب احسن التقاسیم در نیمه دوم قرن چهارم هجری ولایت طوس را چنین توصیف نموده‌است:
ریشه نام طرقبه، از «ترغبذ» می‌باشد که از دو بخش «تُرُق» و «بَذ» تشکیل شده و به معنی آبادی بزرگ است. پسوند «بذ» در پارسی باستان برای غیر انسان به معنی بزرگ بوده‌است. این نام با گذشت زمان دگرگونی آوایی پیدا کرده و به طرقبه تبدیل شده‌است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲۰٬۹۹۸ نفر (در ۶٬۶۱۲ خانوار) بوده‌است.
یکی از غذاهای محلی طرقبه دیزی و آبگوشت است. یکی دیگر از غذاهای پرمصرف در میان بازدیدکنندگان شیشلیک است، که اساساً بره بریانی و گوشت و استخوان گاو به‌شکل حرف T همراه با برنج می‌باشد. یکی دیگر از غذاهای محلی طرقبه فسنجان است چون مردم این منطقه در باغ‌هایشان گردو دارند (این غذاهم با گردوی سابیده درست می‌شود) لذا مورد استفاده زیادی دارد. از دیگر غذاهای طرقبه می‌تواند قورمه را نام برد.
طرقبه به دلیل آب و هوای مطبوع و امکانات و خدمات شهری از قبیل پارک عمومی زیبا و رودخانه کنار آن، درمانگاه و مسجد و رستوران‌های متعدد درمحیط طبیعی و فروشگاه‌های بزرگ صنایع دستی (بازار بین‌المللی بعثت) برای خرید سوغات‌هایی نظیر فرش، سبدهای حصیری و تابلوهای حکاکی شده و هتل طرقبه از جمله مکان‌های گردشگری مشهد به‌شمار می‌رود.
از شخصیت‌های معروف طرقبه می‌توان به اشخاص زیر اشاره کرد:
دورهٔ متوسطهٔ اول (در آمریکا) یا (در انگلستان)، در مدرسه‌های ایران به دورهٔ سه‌ساله‌ بین دوره ابتدایی و دوره متوسطه دوم گفته می‌شود. این دوره در قدیم راهنمایی نامیده می‌شد. پس از اتمام این دورهٔ سه‌سالهٔ تحصیلی به دانش‌آموزان یک مدرک تحصیلی ارائه می‌شد که به‌طور غیررسمی و عامیانه به آن سیکل می‌گفتند.
سه سال این دوره به ترتیب کلاس اول راهنمایی یا ششم قدیم، کلاس دوم راهنمایی یا هفتم قدیم و کلاس سوم راهنمایی یا هشتم قدیم نام داشت. ولی در سال ۱۳۹۲ بنابر نظام جدید آموزشی کشور که تغییر یافته بود، دورهٔ پنج‌ساله دبستان (ابتدایی) به یک دورهٔ شش‌ساله تبدیل شد و نیز سه سال راهنمایی و سه سال دبیرستان ادغام شدند و آنها نیز تبدیل به یک دورهٔ شش‌ساله به‌نام متوسطه شدند، اولین سال تحصیلی این دورهٔ جدید در مهرماه سال ۱۳۹۲ آغاز شد.
همان‌طور که پیشتر گفته شد، واژه سیکل در قدیم نامی عامیانه و غیررسمی برای اشاره به اتمام دوره راهنمایی یا پایان دوره متوسطه اول بود. که یک درجه پائین‌تر از مدرک دیپلم به‌شمار می‌رفت.
لازم است ذکر شود که دوره متوسطهٔ اول با دورهٔ راهنمایی در نظام قدیم آموزشی از لحاظ پایهٔ تحصیلی یک سال اختلاف دارد. هر چند هر دو از سه‌پایه تشکیل شده‌اند اما متوسطهٔ اول از هفتمین سال و دورهٔ راهنمایی از سال ششم آموزش آغاز می‌شود؛
از جمله تغییرات مهم در کتاب‌های درسی این مقطع می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
و چندین تغییر جزئی و بنیادین دیگر.
تا سال ۱۳۴۴ دانش‌آموزان دورهٔ ابتدايی پس از شش سال تحصيلی به دورهٔ اول متوسطه وارد می‌شدند و در اين دوره به مدت سه سال به تحصيلات خود ادامه می‌دادند.
در طرح اصلاح نظام آموزش و پرورش ايران در سال ۱۳۴۴، دوره ابتدايی پنج سال اعلام شد و بعد از آن دوره‌ای با نام دورهٔ راهنمايی به مدت سه سال اعلام شد و از سال ۱۳۵۰ با اهداف و برنامه معينی در سراسر كشور آغاز شد.
احمد بن جلال‌الدین محمد، معروف به فصیح خوافی (۷۷۷- بعد از ۸۴۵ ق)، تاریخ‌نگار و شاعر سدهٔ نهم هجری است.
خاندان او اهل خواف بودند و خود در هرات به دنیا آمد و ظاهراً در همان‌جا نشو و نما یافت. وی در خدمت شاهرخ و پسرش بایسنقر عهده‌دار مشاغل دولتی بود. در ۸۳۶ ق مورد غصب واقع شد و معزول گشت. در دوران معزولی به تألیف کتاب مشهور خود «مجمل فصیحی» پرداخت.
مجمل‌التواریخ معروف به مجمل فصیحی، خلاصهٔ تاریخ جهان از هبوط آدم تا زمان نگارش کتاب است.
سَبز، رنگی است دارای طیفی وسیع که همگی در طول موج حدود ۵۲۰ تا ۵۷۰ نانومتر قرار دارند. سبز یکی از رنگ‌های اصلی افزوده به‌شمار می‌رود. مکمل این رنگ قرمز است.
Greenita در یونان باستان شهری تاریخی و مقدس به‌شمار می‌رفته و از آنجا که این شهر در دل جنگل‌های سبز guatmason قرار داشته رنگ سبز را در زبان انگلیسی Green نامیدند.
افرادی که ناتوان در دیدن رنگ‌های قرمز-سبز هستند، می‌توانند تفاوت این دو رنگ را تشخیص دهند؛ ولی آن‌ها را به صورت رنگی دیگر می‌بینند. برای نمونه سبز روشن را زرد و سبز تیره را قهوه‌ای می‌بینند.
بسیاری از مواد معدنی رنگ سبز دارند؛ برای مثال می‌توان به زمرد اشاره کرد که سبزی آن به دلیل وجود کروم آن است. جانورانی مثل قورباغه‌ها، مارمولک‌ها و دیگر خزندگان و دوزیستان و انواع مختلفی از ماهی‌ها، حشرات و پرندگان در طبیعت سبز رنگ هستند. اما بیشترین استفاده‌کنندگان از رنگ سبز در طبیعت گیاهان هستند که به علت وجود ماده کلروفیل که عامل ایجاد فرایند فتوسنتز در آنهاست سبز به نظر می‌رسند. در واقع بسیاری از حیوانات با استفاده از رنگ سبز، خود را در بین گیاهان استتار می‌کنند.
از نظر فرهنگی رنگ سبز معانی گسترده و در برخی موارد متناقضی دارد. در برخی فرهنگ‌ها سبز نماد امید و پیشرفت است در حالی که در برخی دیگر نماد مرگ، بیماری و شیطان است. اما به‌طور کلی در بیشتر آن‌ها سبز تداعی‌کننده‌ی طبیعت است. برای مثال در اسلام اعتقاد بر این است که بهشت مکانی سرسبز است و این یکی از دلایل استفاده گسترده از رنگ سبز در فرهنگ اسلامی است. سبز همچنین به خاطر رابطه‌اش با طبیعت به عنوان نماد اصلاح، حاصلخیزی و تجدید حیاط نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. امروزه گروه‌های سیاسی از رنگ سبز به عنوان نمادی از حفاظت محیط زیست و عدالت اجتماعی بهره می‌گیرند.
رنگ سبز، از رنگ‌های استاندارد زبان نگارش صفحات وب، HTML است و می‌توان آن را با درج نام انگلیسی آن به کار برد.
در تاریخ ایران از رنگ سبز برای حاج ابراهیم اعتماد الدوله کلانتر در زمان قاجار استفاده شد.
رنگ سبز، رنگ مورد علاقهٔ شیعیان و مسلمانان است و سادات برای نشان دادن جد بودن خود پارچه‌ای سبز رنگ به روی خود می‌اندازند. codice_1
زبان فارسی به‌طور سنتی فاقد تمایز سیاه و آبی / سبز است. واژه‌ی فارسی سبز می‌تواند به معنی «سبز»، «سیاه» یا «تاریک» باشد؛ بنابراین، در شعر فارسی، زنان دارای پوست تیره به عنوان سبزه مورد توجه قرار می‌گیرند؛ همان‌طور که در عباراتی مانند سبز گندم‌گون یا سبز ملیح توصیف می‌شوند.F. Steingass, "A Comprehensive Persian-English Dictionary" s.v. سبز به همین ترتیب، در عربی سودانی، افراد دارای پوست تیره به عنوان أخضر توصیف می‌شوند، اصطلاحی که در عربی معیار مشخصاً به «سبز» اشاره دارد.Carla N. Daughtry, "Greenness in the Field", "Michigan Today", University of Michigan, Fall 1997
واژه green از واژه انگلیسی میانه و انگلیسی کهن grene آمده‌است که مانند واژه آلمانی grün دارای ریشه ای مشابه واژگان چمن و رشد می‌باشد."Webster's New World Dictionary of the American Language", The World Publishing Company, New York, 1964. این از یک "آلمانی" معمولی "gronja- است، که در گرونیون نورسنای قدیم، گروونی آلمانی قدیم نیز منعکس می‌شود (اما در ژرمنسای شرقی بی نظیر است)، در نهایت از ریشه PIE به معنی برای رشد و هم ریشهٔ چمن و برای رشد است. نخستین استفاده ضبط شده از این واژه به عنوان یک اصطلاح رنگی در انگلیسی کهن به حدود سال ۷۰۰ میلادی بازمی‌گردد.Maerz and Paul (1930). "A Dictionary of Color" New York: McGraw-Hill p. 196
در بعضی از زبان‌ها، از جمله چینی‌های کهن، تایلندی‌ها، ژاپنیهای کهن و ویتنامی‌ها، همین واژه می‌تواند به معنای آبی یا سبز باشد.Paul Kay and Luisa Maffi, "Color Appearance and the Emergence and Evolution of Basic Color Lexicons", "American Anthropologist", March 1999 واژه چینی 青 (به زبان ماندارین qīng تلفظ می‌شود، ao به ژاپنی، و thanh در سینو ویتنامی) معنایی دارد که هم آبی و هم سبز را در بر می‌گیرد. آبی و سبز به‌طور سنتی سایه‌های "青" در نظر گرفته می‌شوند. از نظر معاصر، آنها به ترتیب 藍 lán و 綠 lǜ هستند. زبان ژاپنی همچنین دو اصطلاح دارد که به‌طور خاص به رنگ سبز اشاره دارد؛ (緑 (midori، که از فعل توصیفی کلاسیک ژاپنی به صورت برگ، به شکوفا شدن در اشاره به درختان و گورئین، گرفته شده‌است. با این حال، در ژاپن، اگرچه چراغ راهنمایی همان رنگ‌های دیگر کشورها را دارد، چراغ سبز با استفاده از همان واژه آبی، aoi توصیف می‌شود، زیرا سبز سایه ای از aoi محسوب می‌شود. به همین ترتیب، انواع سبز میوهها و سبزیجات خاصی مانند سیب سبز، شیزو سبز (برخلاف سیب‌های قرمز و شیزو قرمز) با واژه aoi توصیف می‌شود. ویتنامی یک واژه واحد را برای هر دو رنگ آبی و سبز، xanh به کار می‌برد، و دارای انواع مختلفی از قبیل xanh da trời (لاجوردی، lit. "آسمان آبی")، لام (آبی) و lục (سبز است.
در دوران اروپای پس از کلاسیک و اوایل مدرن، سبز رنگی بود که معمولاً با ثروت، بازرگانان، بانکداران و تیزهوشان همراه بود، در حالی که قرمز برای نجیب‌زادگان اختصاص داشت. به همین دلیل، لباس مونالیزا توسط لئوناردو داوینچی و نیمکت‌ها در مجلس عوام انگلیس سبز است در حالی که لباس‌های مجلس لردها قرمز است. این رنگ همچنین به عنوان رنگ ایرلند و فرهنگ گالیک از یک سنت تاریخی طولانی برخوردار است. این رنگ تاریخی اسلام است و نمایانگر پوشش گیاهی سرسبز بهشت است و در پرچم‌های تقریباً تمام کشورهای اسلامی یافت می‌شود.
در نظرسنجی‌های انجام شده در کشورهای آمریکایی، اروپایی و اسلامی، رنگ سبز رنگی است که بیشتر با طبیعت، زندگی، سلامتی، جوانان، بهار، امید همراه است. در اتحادیه اروپا و ایالات متحده، سبز نیز گاهی با زهرآگین بودن و ضعف سلامتی همراه است، اما در چین و بیشتر آسیا، سبز به عنوان نماد باروری و خوشبختی بسیار مثبت هستند. به دلیل ارتباط با طبیعت، رنگ جنبش محیط زیست است. گروه‌های سیاسی که از حمایت از محیط زیست و عدالت اجتماعی دفاع می‌کنند، خود را بخشی از جنبش سبز توصیف می‌کنند، برخی نیز خود را احزاب سبز می‌نامند. این امر منجر به کمپین‌های مشابهی در تبلیغات شده‌است، زیرا شرکت‌ها محصولات سبز یا دوستدار محیط زیست را به فروش رسانده‌اند. سبز همچنین رنگ سنتی ایمنی و اجازه است؛ چراغ سبز به معنای پیش رفتن است و کارت سبز (گرین کارت) اجازه اقامت دائم در ایالات متحده را می‌دهد.
سبز رنگ درمان و آرامش است. کاهش استرس و آرام کردن ذهن و دور کردن نگرانی‌ها همراه با افزایش نیروی بدن
از آثار روانی و ذهنی رنگ سبز می‌باشد.
رنگ سبز پس از رنگ سفید در میان همهٔ رنگ‌ها از جایگاه ویژه‌ای در میان زرتشتیان برخوردار است. به گونه‌ای که در همهٔ آیین‌های دینی این رنگ به روش‌های گوناگون خود را می‌نمایاند. مانند استفاده از برگ سبز گیاه مورد در همهٔ جشن‌ها و آیین‌های آفرینگان خوانی، استفاده از «دستمالِ سبز» در آیین‌های نامزدی و گواه‌گیری (عقد) و همچنین به‌کاربردن نام و واژهٔ سبز در گفتگوها مانند «دستت سبز»، «دلت سبز»، «سرت سبز»، یا استفاده از نام سبز برای آیین‌هایی مانند «جاسبزباد» و نیز برای جاهایی مانند پیر سبز یا چک چک
مأمون در ۲۰۱ ق که خواستار ولیعهدی علی بن موسی الرضا گشت فرمان داد که سبز رنگ رسمی شود.محمد مناظر احسن، زندگی اجتماعی در حکومت عباسیان، مترجم: مسعود رجب نیا، ص68 در قرآن، از میان همه رنگ‌ها، رنگ سبز به عنوان رنگ لباس بهشتیان معرفی شده‌است و نمونه آن آیه ۳۱ سوره کهف است.
در اپتیک، درک رنگ سبز با تابش نور از طیف نور با طول موج تقریباً ۴۹۵–۵۷۰ نانومتر برانگیخته می‌شود. برای چشم انسان‌هایی که با رنگ تیره سازگارترند، این میزان در حدود ۵۰۷ نانومتر، رنگ آبی-سبز، است. در حالی که برای چشم انسان‌هایی که با رنگ روشن سازگارترند در حدود ۵۵۵ نانومتر است، به رنگ زرد-سبز.
درک از سبز بودن (در تقابل با قرمزی که یکی از مکانیسم‌های متضاد آن را در دید رنگ انسان ایجاد می‌کند) توسط نور زمانی برانگیخته می‌شود که نور سلول‌های مخروطی با طول موج متوسط (M) در چشم را بیشتر از سلول‌های مخروطی با طول موج بلند (L) تحریک می‌کند. نوری که این واکنش سبزبودن را بیشتر از زردی یا آبی بودن رنگ ایجاد می‌کند، سبز نامیده می‌شود. منبع نور سبز معمولاً دارای توزیع انرژی طیفی است که تحت تأثیر انرژی با طول موج تقریباً ۴۸۷–۵۷۰ نانومتر است.More specifically, "blue green" 487–493 nm, "bluish green" 493–498 nm, "green" 498–530 nm, "yellowish green" 530–559 nm, "yellow green" 559–570 nm
چشم انسان دارای گیرنده‌های رنگی است که به سلول‌های مخروطی معروف هستند که از آن سه نوع وجود دارد. در بعضی موارد، یکی گمشده یا معیوب است، که می‌تواند باعث کوری رنگ شود، از جمله عدم توانایی رایج در تشخیص قرمز و زرد از سبز، معروف به دوتروانوپی یا کور رنگی قرمز-سبز است."The New Encyclopædia Britannica". Chicago: Encyclopædia Britannica, 2002. سبز برای چشم آرامش دارد. مطالعات نشان می‌دهد که یک محیط سبز می‌تواند خستگی را کاهش دهد.Laird, Donald A. "Fatigue: Public Enemy Number One: What It Is and How to Fight It." "The American Journal of Nursing" (Sep 1933) 33.9 pp. 835–41.
سبز در طبیعت رایج است، زیرا بسیاری از گیاهان به دلیل داشتن ماده شیمیایی پیچیده‌ای به نام کلروفیل که در فتوسنتز نقش دارند سبز هستند. کلروفیل طول موج‌های طولانی‌تر از نور (قرمز) و طول موج کوتاه‌تر از نور (آبی) را بسیار موثرتر از طول موج‌هایی که به چشم سبز به نظر می‌رسند جذب می‌کند، بنابراین نور منعکس شده توسط گیاهان به رنگ سبز غنی می‌شود.
حیوانات به‌طور معمول از رنگ سبز به عنوان استتار استفاده می‌کنند و با کلروفیل سبز محیط اطراف ترکیب می‌شوند. بیشتر ماهی‌ها، خزندگان، دوزیستان و پرندگان به دلیل بازتاب نور آبی که از طریق یک لایهٔ پوششی زرد عبور می‌کند، سبز به نظر می‌رسند. درک رنگ نیز می‌تواند تحت تأثیر محیط اطراف باشد. به عنوان مثال، جنگل‌های پهن برگ معمولاً نورهای زرد-سبز در مورد آن‌ها دارند زیرا درختان نور را فیلتر می‌کنند. Turacoverdin یکی از مواد شیمیایی است که به ویژه می‌تواند باعث ایجاد رنگ سبز در پرندگان شود."The New Encyclopædia Britannica". Chicago: Encyclopædia Britannica, 2002. بی مهرگان مانند حشرات یا صدف‌ها اغلب به دلیل رنگدانه‌های پورفیرین، که گاهی اوقات ناشی از رژیم غذایی است، رنگ‌های سبز را به نمایش می‌گذارند. این می‌تواند باعث شود مدفوع آنها نیز سبز به نظر برسد. سایر مواد شیمیایی که به‌طور کلی در سبز بودن موجودات زنده نقش دارند فلاوین (لیشوکروم) و همانووادین هستند. انسان‌ها با پوشیدن لباس‌های سبز به عنوان استتار در زمینه‌های نظامی و زمینه‌های دیگر از این امر تقلید کرده‌اند. موادی که ممکن است رنگ سبز را به پوست منتقل کند عبارتند از بیلیوردین، رنگدانه سبز در صفرا و سرولوپلاسمین، پروتئینی که یون‌های مس را در کلاتین حمل می‌کند.
فلزها در صورت قرار گرفتن در معرض هوا و آب، الکترون‌های سطح بالای خود را از دست می‌دهند و پس از اکسیداسیون و زنگ زدن به رنگ سبز در می‌آیند. تفاوت فلز و آهن در اکسید شدن در مقاومت آن‌ها است. آهن پس از زنگ زدن مقاومت خود را از دست می‌دهد اما فلز همچنان مقاومت اولیه خود را حفظ می‌کند. تندیس آزادی یکی از مشهورترین تندیس‌های جهان از فلز مس ساخته شده‌است اما در گذر زمان رنگ مس آن به رنگ سبز تغییر یافته‌است.
Wikipedia contributors, "Green," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Green&oldid=184755717 (accessed January 17, 2008).
فیروزه یک کانی کمیاب و ارزشمند به رنگ‌های طیف فیروزه‌ای (آبی روشن تا سبز) و از ردهٔ فسفات است. این کانی به‌دست فیروزه‌تراشان شکل داده می‌شود و به عنوان نگین برای انگشتر، گردنبند، گوشواره و دیگر جواهرات به کار می‌رود. فیروزه مانند بسیاری از جواهرات کدر دیگر، با معرفی جایگزین‌های نوین و مواد مصنوعی به بازار، از لحاظ اقتصادی نسبت به گذشته کم ارزش‌تر شده.
ترکیب آن فسفات آبدار طبیعی آلومینیم با است و در دستگاه کج‌وجهی متبلور می‌شود، با مس آبی‌رنگ (فیروزه‌ای) است و به عنوان جواهر به‌کار می‌رود.صدری افشار، غلامحسین، حکمی، نسرین و حکمی، نسترن: فرهنگ فارسی دوجلدی. نشر: فرهنگ معاصر. ۱۳۸۸.
معیار سنجش جهانی کیفیت سنگ فیروزه بر اساس رنگ، سنگ فیروزه معدن نیشابور می‌باشد.
بهترین فیروزه به حداکثر سختی موس کمی کمتر از ۶ یا کمی بیشتر از شیشه پنجره می‌رسد.<templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css"></templatestyles>"Turquoise: mineral information and data". mindat.org. آزمایش بلورنگاری پرتوی ایکس نشان می‌دهد که دستگاه بلوری آن سه شیب است<templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css"></templatestyles>Anthony, John W. ; Bideaux, Richard A. ; Bladh, Kenneth W. ; Nichols, Monte C. , eds. (2000). و با سختی کمتر پوکی آن بیشتر می‌شود.جلای فیروزه معمولاً مومی تا زیر شیشه‌ای است و شفافیت آن معمولاً کدر است، اما ممکن است در مقاطع نازک، نیمه شفاف باشد. رنگ فیروزه به اندازه سایر خواص این کانی متغیر است، از سفید تا آبی پودری تا آبی آسمانی و از سبز آبی تا سبز مایل به زرد متغیر است. رنگ آبی به مس ایدیوکروماتیک نسبت داده می‌شود در حالی که رنگ سبز ممکن است نتیجه ناخالصی‌های آهن باشد. (جایگزین شده به جای مس) با سختی کمتر، وزن مخصوص کمتری (۲٫۶۰–۲٫۹۰) و تخلخل بیشتر به وجود می‌آید. این خصوصیات به اندازه دانه بستگی دارد. رنگ به اندازه سایر خواص مواد معدنی متغیر است، از سفید تا آبی پودری تا آبی آسمانی و از سبز آبی تا سبز مایل به زرد متغیر است. رنگ آبی را به مس ایدیوکروماتیک نسبت می‌دهند در حالی که ممکن است رنگ سبز ناشی از ناخالصی آهن (جایگزین آلومینیوم) یا کم‌آبی باشد.
ضریب شکست فیروزه (که توسط نور سدیم، ۳/۵۸۹ نانومتر اندازه‌گیری می‌شود) تقریباً ۱٫۶۱ یا ۱٫۶۲ است.<templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css"></templatestyles>Hurlbut, Cornelius S. ; Klein, Cornelis (1985). این یک مقدار متوسط است که به عنوان یک خواندن واحد در یک انکسار سنج هندسی دیده می‌شود، به دلیل طبیعت تقریباً بی‌نظیر پلی کریستالی فیروزه. قرائت ۱٫۶۱–۱٫۶۵ (تجزیه مجدد دوتایی ۰٫۰۴۰، مثبت دو محوره) از کریستال‌های نادر منفرد گرفته شده‌است. یک طیف جذبی نیز ممکن است با یک طیف‌سنج دستی بدست آید، که یک خط در ۴۳۲ نانومتر و یک باند ضعیف در ۴۶۰ نانومتر را نشان می‌دهد (این امر با نور منعکس شده قوی دیده می‌شود). در زیر اشعه ماورا بنفش موج بلند، فیروزه ای ممکن است گاهی اوقات سبز، زرد یا آبی روشن را فلورس کند. تحت اشعه ماورا بنفش و اشعه ایکس موج کوتاه بی‌اثر است.
فیروزه خردشده در هیدروکلریک اسید داغ حل شونده است.فیروزه خرد شده در اسید کلریدریک داغ محلول است. رنگ خاکه آن سفید تا سبز مایل به آبی و شکستگی آن صاف تا صدفی شکل است.<templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css"></templatestyles>Anthony, John W. ; Bideaux, Richard A. ; Bladh, Kenneth W. ; Nichols, Monte C. , eds. (2000). فیروزه علیرغم سختی کم نسبت به سایر جواهرات، جلا پذیری خوبی دارد. فیروزه همچنین ممکن است با لکه‌های پیریت یا با رگه‌های لیمونیتی تیره و عنکبوتی پر شده باشد.
فیروزه تقریباً همیشه کریستوکریستالی و عظیم است و شکل خارجی مشخصی ندارد. کریستال‌ها، حتی در مقیاس میکروسکوپی، نادر هستند. به‌طور معمول این فرم از نظر عادت، پرکننده ورید یا شکستگی، گره‌ای یا بوتریوئیدال است.<templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css"></templatestyles>Hurlbut, Cornelius S. ; Klein, Cornelis (1985). فرم‌های استالاکتیت گزارش شده‌است. همچنین ممکن است فیروزه جایگزین فلدسپات، آپاتیت، سایر مواد معدنی یا حتی فسیل شود. ادونتولیت استخوان فسیلی یا عاجی است که در طول تاریخ تصور می‌شود توسط فیروزه یا مواد معدنی فسفات مشابه مانند فسفات آهن ویویانیت تغییر یافته‌است. رشد دانه با سایر مواد معدنی ثانویه مس مانند کریزوکولا نیز معمول است. رشد متقابل فیرروزه با سایر کانی‌های مس ثانویه مانند کریزوکول نیز رایج است. فیروزه از کریزوکول، تنها کانی رایج با خواص مشابه، به دلیل سختی بیشتر متمایز می‌شود.<templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css"></templatestyles>Hurlbut, Cornelius S. ; Klein, Cornelis (1985). فیروزه یک سری محلول جامد کامل با کالکوزیدریت تشکیل می‌دهد. , که در آن آهن (III) جایگزین آلومینیوم می‌شود.<templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css"></templatestyles>Hurlbut, Cornelius S. ; Klein, Cornelis (1985).
فیروزه و رنگ‌های فیروزه‌ای آن را برای بسیاری از فرهنگ‌های بزرگ دوران باستان محبوب کرده‌است: حاکمان ایران بزرگ، مصر باستان، آزتک‌ها (و احتمالاً دیگر میان‌آمریکایی‌های پیش‌کلمبیایی)، بین‌النهرین، دره سند، چین (حداقل از زمان سلسله شانگ) از آن استفاده نموده‌اند. فیروزه علیرغم اینکه یکی از قدیمی‌ترین جواهرات است، احتمالاً برای اولین بار با دیگر محصولات جدید جاده ابریشم به اروپا (از طریق ترکیه) معرفی شده.
ایران حداقل ۲۰۰۰ سال است که منبع مهم فیروزه بوده‌است. در ابتدا ایرانیان آن را «"پیروزه"» به معنای «پیروزی» نامیدند و بعدها عرب‌ها آن را «"فیروزه"» نامیدند که در فارسی امروزین به «"فیروزه"» تلفظ می‌شود. در معماری ایرانی از فیروزه آبی برای پوشاندن گنبد کاخ‌ها استفاده می‌شد زیرا رنگ آبی قوی آن نمادی از بهشت روی زمین بوده.Farmani, Anousheh (2015) ""Precious and semi-precious minerals and their roots in ancient Persian texts"", Second International Congress of Science and Earth, Tehran http://fa.seminars.sid.ir/ViewPaper.aspx? مهمترین و با کیفیت‌ترین معدن فیروزه در ایران و جهان معدن فیروزه نیشابور می‌باشد. ایران در استان‌های سمنان و کرمان نیز دارای معادن فیروزه است.
در ایران، فیروزه برای هزاران سال "عملاً" سنگ ملی بوده و به‌طور گسترده برای تزئین اشیاء (از عمامه گرفته تا لگام)، مساجد، و دیگر بناهای مهم داخل و خارج استفاده می‌شده. مانند مسجد جامع عباسی اصفهان. سبک ایرانی و استفاده از فیروزه بعداً به دنبال تأسیس امپراتوری گورکانی در هند به هند آورده شد و تأثیر آن در جواهرات طلای با خلوص بالا (همراه با یاقوت و الماس) و در بناهایی مانند تاج محل مشاهده شده. فیروزه ایرانی اغلب با کلمات عبادی به خط عربی حکاکی می‌شد که سپس با طلا منبت کاری می‌شده.
فریدون جنیدی در کتاب داستان ایران دربارهٔ «فیروزه» می‌نویسد: نام پیروزه در زبان پهلوی «پِیروچک» perocak از ریشهٔ رُوچ = روشن، گرفته شده‌است، که نشان می‌دهد نخستین فیروزه‌ها که بدست آمده‌است، فیروزهٔ خاکی است، که خود روشن و درخشان است.
فیروزه به دو گونه یافت می‌شود: نخست، فیروزه در دل سنگ که می‌باید آن را با دیلم و چکش شکسته، فیروزهٔ اندرونش را بر گیرند و پرداخت دهند، تا درخشان شود. دوم، فیروزه بگونهٔ آزاد، در دلِ خاک، که آن را فیروزهٔ خاکی می‌نامند، و خود پرداخت شده، و درخشان است.
فیروزه در مناطق زیادی یافت می‌شود مانند آمریکا - مصر - ایران - هندوستان و… که بهترین نوع فیروزه جهان به دلیل امتداد داشتن رگه‌های فیروزه از خراسان تا هندوستان، فیروزه نیشابوری و هندی می‌باشد.
همچنین در شهر بابک استان کرمان، معدن فیروزه بزرگی وجود دارد که قابل مقایسه با فیروزه نیشابور است. می‌توان گفت که به جز فیروزه شهر بابک و نیشابور، فیروزه دامغان هم از محبوبیت بسیار عالی برخوردار است ولی به دلیل ناآگاهی مردم به عنوان فیروزه نیشابور به فروش می‌رسد ولی از فیروزه نیشابور گران‌تر است، زیرا در این فیروزه رگه‌های طلا نیز وجود دارد.
در کل هر نوع فیروزه مرغوب را فیروزه ایران (persian turquoise) می‌گویند.
فیروزه در ۲ نوع صاف (عجمی) و رگه دار (شجری) یافت می‌شود. در ایران نوع عجمی طرفداران زیادی دارد. همچنین نوع عجمی نیشابوری با قیمت بسیار بالا معامله می‌شود.
ماده رنگی فیروزه مربوط به مس و آهن است. فیروزه سنگی زنده است. مواد شیمیایی چربی‌ها، اسیدها و… باعث آسیب رساندن به فیروزه می‌شوند.
در کتاب حدود العالم من المشرق الی المغرب دربارهٔ فیروزه چنین آمده:
و اندر کوه‌های وی طوس معدن پیروزه است و معدن مس است و سرب و سرمه و شبه و دیگ سنگین.
در بسیاری از فرهنگ‌های دنیای قدیم و جدید، این سنگ قیمتی برای هزاران سال به عنوان یک سنگ مقدس، آورنده یک خوشبختی یا یک طلسم مورد احترام بوده‌است. قدیمی‌ترین شواهد برای این ادعا در مصر باستان یافت شد، جایی که اثاثیه قبر با منبت فیروزه ای کشف شد که قدمت آن به حدود ۳۰۰۰ قبل از میلاد سال می‌رسد. در امپراتوری ایران باستان، سنگ‌های قیمتی آبی آسمانی را پیش از این دور گردن یا مچ می‌گذاشتند تا در برابر مرگ غیرطبیعی محافظت کنند. اگر رنگ آنها تغییر می‌کرد، تصور می‌شد که پوشنده دلیلی برای ترس از نزدیک شدن به عذابی را دارد. در همین حال، کشف شده‌است که فیروزه مطمئناً می‌تواند دچار تغییر رنگ شود، اما این لزوماً نشانه ای از خطر قریب‌الوقوع نیست. این تغییر می‌تواند در اثر نور یا واکنش شیمیایی ناشی از مواد آرایشی، گرد و غبار یا اسید پوست ایجاد شود.
الهه حاثور با فیروزه مرتبط بود، زیرا او حامی سرابیت الخادیم بود، جایی که از آن فیروزه استخراج می‌شد. القاب او شامل «بانوی فیروزه»، «معشوقه فیروزه» و «بانوی کشور فیروزه ای» بود.
در فرهنگ غربی، فیروزه نیز سنگ تولد سنتی برای متولدین ماه دسامبر است. فیروزه همچنین سنگی است در سینه‌بند کاهن اعظم یهودی که در سفر خروج شرح داده شده‌است. این سنگ همچنین برای مردم بومی زونی و پوئبلو در جنوب غربی آمریکا مقدس در نظر گرفته می‌شود. آزتک‌ها و مایاهای پیشاکلمبی نیز آن را سنگی با ارزش و از نظر فرهنگی مهم می‌دانستند.
نام انگلیسی فیروزه در زبان انگلیسی واژه «"turquoise» است." این سنگ در جهان غرب به نام‌های زیادی شناخته شده‌است. پلینیوس از این ماده معدنی به عنوان «"callais»" (از یونانی باستان ) و آزتک‌ها آن را "chalchihuitl" نام گذاشته بودند. قدمت کلمه «"turquoise»" که در جهان انگلیسی زبان برای اشاره به این کانی استفاده می‌شود"،" به قرن هفدهم برمی‌گردد. «"turquois» در" فرانسوی به معنای «ترکی» است. این ماده معدنی برای اولین بار از طریق امپراتوری عثمانی به اروپا آورده شد.<templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css"></templatestyles>"Turquoise: mineral information and data". mindat.org. <templatestyles src="Module:Citation/CS1/styles.css"></templatestyles>Anthony, John W. ; Bideaux, Richard A. ; Bladh, Kenneth W. ; Nichols, Monte C. , eds. (2000). Turquoise . minerals.usgs.gov با این حال، به گفته واژه‌نامه برخط ریشه‌شناسی، قدمت این کلمه به قرن چهاردهم با شکل «"turkeis»" به معنای «ترکی» است و در دهه ۱۵۶۰ میلادی با «"turqueise»" فرانسوی جایگزین شد. به گفته همین منبع، این سنگ برای اولین بار از ترکستان یا دیگر سرزمین‌های ترک نشین به اروپا آورده شده‌است.
گداخت هسته‌ای"،"همجوشی هسته‌ای، فوزیون یا فیوژن (به انگلیسی Fusion) فرایندی عکس عمل شکافت هسته‌ای است. در فرایند همجوشی هسته‌ای هسته‌های سبک مانند هیدروژن، دوتریوم و تریتیوم با یکدیگر همجوشی داده شده و هسته‌های سنگین‌تر و مقداری انرژی تولید می‌شود.
برای اینکه همجوشی امکان‌پذیر باشد هسته‌هایی که در واکنش وارد می‌شوند باید دارای انرژی جنبشی کافی باشند تا بر میدان الکترواستاتیکی پیرامونشان فائق آیند؛ بنابراین دماهای وابسته به واکنش‌های همجوشی فوق‌العاده بالاست.
در سال ۱۹۵۲ اولین انفجار آزمایشی گرماهسته‌ای باعث آزاد شدن مقدار زیادی انرژی کنترل‌نشده شد. این آزمایش نشان داد که اگر دمای یک گاز متشکل از ذرات باردار - پلاسما - با چگالی بالا تا حد ۵۰ میلیون درجه کلوین افزایش یابد، باعث ایجاد واکنش همجوشی هسته‌ای در گاز یونیده می‌شود. پس از انفجار موفقیت‌آمیز بمب هیدروژنی جستجو برای آزاد کردن کنترل شده انرژی همجوشی شروع شد.
گرمای همجوشی به مفهوم گرمای حاصله از همجوشی هسته‌ای است.: همجوشی هسته‌ای :Set Cookies
همجوشی هسته‌ای، واکنشی کاملاً برعکس شکافت هسته‌ای است. به جای شکافتن اتم‌های بزرگ به اتم‌های کوچک، اتم‌های کوچک به یکدیگر جوش داده می‌شوند تا اتم‌های بزرگ به‌وجود آیند. این واکنش انرژی خیلی زیادی آزاد می‌کند، چرا که طبق نظریهٔ نسبیت خاص انشتین، قسمتی از مادهٔ این واکنش به انرژی تبدیل می‌شود. واقعیت این است که خارج از نیروگاه‌های همجوشی و در طبیعت، ما هر روز اثر این واکنش را احساس می‌کنیم. همجوشی هسته‌ای همان چیزی است که در مرکز خورشید رخ می‌دهد می‌کند.مجله خبر دیجی کالا به نقل از هفته‌نامهٔ تایم؛ نسخهٔ دوم نوامبر ۲۰۱۵
مزیت همجوشی هسته‌ای نسبت به شکافت هسته‌ای:
به عنوان مثالی از انرژی تولیدی در یک رآکتور همجوشی می‌توان گفت اگر یک گالن از آب دریا را که دارای مقدارکافی دوترون است در واکنش همجوشی استفاده کنیم معادل ۳۰۰ گالن گازوئیل انرژی بدون آلودگی تولید می‌کند.
چیزی که باعث می‌شود رسیدن به فناوری همجوشی مشکل باشد، عدم علاقهٔ هستهٔ اتم‌ها به جوش خوردن با یکدیگر است. هستهٔ اتم هیدروژن دارای یک پروتون است و بنابراین بار الکتریکی مثبت دارد. وقتی می‌خواهیم یک هستهٔ اتم هیدروژن دیگر را به آن جوش بدهیم، به دلیل اینکه هر دو دارای بار مثبت هستند، در برابر جوش خوردن مقاومت می‌کنند. تنها راه این است که به زور این کار را انجام دهیم و آن‌قدر دمای اتم‌ها را بالا ببریم که به پلاسما تبدیل شوند. اگر پلاسمایی با دمای بسیار بالا داشته باشیم، بعضی از هسته‌ها چنان محکم به یکدیگر برخورد می‌کنند که به یکدیگر جوش می‌خورند.
برای انجام این فرایند، به دما و فشار خیلی زیادی احتیاج است. مشکل این‌جاست که ما بر روی زمین باید شرایط قسمت مرکزی خورشید را بازسازی کنیم. خورشیدی که جرم‌اش ۳۳۰ هزار برابر زمین است و دمای مرکز آن به ۱۷ میلیون درجهٔ سانتیگراد می‌رسد. مشکل نخست این است که بر روی زمین به اندازهٔ خورشید سوخت هیدروژن در اختیار نداریم، باید دما را به ۱۰۰ میلیون درجهٔ سانتیگراد برسانیم. مشکل دوم که ماده در شکل پلاسما رفتارهای عجیبی از خود نشان می‌دهد. پلاسما شکل چهارم ماده است نه مایع، نه جامد و نه گاز. وقتی پلاسما را در دما و فشار خیلی زیاد قرار می‌دهیم، به شدت ناپایدار می‌شود. برای کنترل شرایط ناپایدار آن نیز از تجهیزات معمولی نمی‌توان استفاده کرد. به نوعی باید بر روی زمین یک ستاره ساخت. این کار به قدری چالش‌برانگیز است که بشر برای رسیدن به آن، باید پیچیده‌ترین فناوری تاریخ را بسازد.
محصورسازی به روشهای متفاوتی انجام پذیر است. مهم‌ترین این روشها عبارتند از:
در این روش از میدان‌های پرقدرت برای حفظ یک پلاسما استفاده می‌گردد. سه نوع رآکتور توکامک، اسفرومک و استلراتور بر اساس این روش طراحی شده‌اند.
در این روش از لیزرهای پرتوانی جهت محصورساختن ساچمه‌های کوچکی استفاده می‌شود که در آنها سوخت هسته‌ای فشرده سازی شده باشد.
همجوشی هسته‌ای توسط کاتالیزور میونی (Muon-catalyzed fusion (μCF
رَبْعِ نِیشابور (نیشابور بزرگدانشنامه‌ای رونمایی شده در دانشگاه تهران با عنوان «دانشنامه نیشابور بزرگ» توسط کمیسیون ملی یونسکو در ایران منتشر شده‌است.، خراسان غربی* «خراسان از اسلام تا اکنون» نوشته محمدرضا قصابیان؛ در صفحه ۲۱۲ آمده‌است: … طاهریان مرکز فرمانروایی خویش را به غرب خراسان انتقال دادند و نیشابور پس از آن که توسط عبدالله بن طاهر به عنوان مقر طاهریان انتخاب شد …* «شهرستان سرخس و مهم‌ترین وقایع تاریخی آن» (لینک متنی مقاله) نوشته ابراهیم زنگنه در صفحه ۱۹۵ آمده‌است: شرایط اقلیمی خراسان قدیم ایجاب می‌کرد که راه‌های شرقی و غربی از ناحیه سرخس بگذرد، زیرا مرکز خراسان شمالی (یعنی مرو) را صحراهایی فراگرفته بود … سرخس در در مدخل بخش غربی، در حد فاصل مرو و نیشابور واقع بود. سرخس برای کاروانیانی که از مرو به به غرب خراسان می‌آمدند و دشواریهای عبور از صحرا خشک بین این دور شهر (یعنی مرو و نیشابور) را تحمل کرده بودند، نقطه امیدی بود …* «تأثیر عوامل جغرافیایی بر هنر ایران» نوشته ولادیمیر مینوروسکی؛ در صفحه ۳۰۶ آمده‌است: … منطقه تهران (ری قدیم) مترقی‌ترین بخش شمال غربی ایران با فاصله ۵۵۰ میل مربع از نیشابور که مرکز غربی‌ترین «ربع» خراسان می‌باشد، مجزا شده‌است. هنوز خراسان دارای سه ربع دیگر یعنی هرات، بلخ و مرو می‌باشد …* «اولوس جغتای (۶۲۴ - ۷۶۳ ق)» نوشته امیرتیمور رفیعی؛ در صفحه ۹۵ آمده‌است: … محمد خوارزمشاه … ابتدا به بلخ فرار کرد و از آنجا به طرف خراسان غربی رفت و در نیشابور پناهگاهی یافت.* «مطالعه و تحلیل نقش‌مایه‌ی انسانی بر روی قطعه‌ای سفالی از تپه‌بلوچ نیشابور» نوشته مهدی صبوری؛ در صفحه ۲۲ آمده‌است: مطالعات باستان‌شناسی منسجم در حوزه خراسان غربی بلاخص در دوره پیش از تاریخ بسیار محدود بوده‌است … منظور از خراسان غربی، بخش ایرانی خراسان بزرگ یا سه استان خراسان رضوی، شمای و جنوبی‌ست. یا خراسان باختری)؛ یکی از چهار بخش و بخش غربی خراسان بزرگ، که با تطبیق بر جغرافیای امروز، مجموعه خراسان کنونی که در مرزهای سیاسی ایران معاصر وجود دارد (استان‌های خراسان شمالی، خراسان رضوی و خراسان جنوبی) را در بر می‌گیرد. ربع نیشابور، در عرف جغرافیانویسان و مورخان قدیم، ناحیه‌ای است که در جنوب، از حدود کاشمر (ترشیز سابق) امروز، شروع می‌شود، تا دامنه کوه‌های هزارمسجد در شمال، در حدود (خبوشان یا قوچان کنونی) می‌گسترد و از مشرق، در حدود (تون-فردوس کنونی) و طبس، تا مرز گرگان را در غرب، فرا می‌گیرد.
منطقه ربع نیشابور که در غربی‌ترین بخش خراسان بزرگ گسترده شده میراث‌دار ساتراپی پارت باستان دوران اشکانی و پیش از آن؛ و همان استان ابرشهر (نیشابور) یا «هَمَک‌اَپَرشَتْر» ساسانی در دوران باستان است و این منطقه را در تناظر با موقعیت ربع بلخ -که شرق خراسان بزرگ را فرا می‌گیرد- ناحیه نیشابور، رَبع غربی خراسان یا خراسان غربی می‌خوانند. بلخ در شرق خراسان بزرگ، از مسیر جاده‌ای به طول حدود ۱۱۵۰ کیلومتری و با گذر از شبرغان، میمنه، هرات، تایباد و فریمان به مرکز کهن بخش غربی خراسان، نیشابور می‌رسد. بُست، بیهق، گویان (جوین)، جاجرم، ارغیان، اسفراین، استوا، اسفند، جام، باخرز، خواف، زاوه، رُخ، زوزن، بوزجان، طوس، نسا و ابیورد ولایت‌ها یا شهرستان‌های عمده خراسان غربی یا ربع نیشابورند. در دوره معاصر تاریخ ایران گستره ربع نیشابور با نام خراسان غربی شناساست چنان‌که احمد وفیق پاشا، سیاستمدار امپراتوری عثمانی و فرهنگ‌نگار سرشناس ترک، در فرهنگنامه ترکی «لهجه عثمانی» که به سال ۱۲۹۳ق/۱۲۵۵ش/۱۸۷۶م در استانبول به چاپ رسیده‌است، نام "خراسان غربی" را در اشاره به عرصه سرزمینی همپوشان با خراسان کنونی ایران (ربع نیشابور قدیم) به کار برده و نیشابور را یکی از مدخل‌های لهجه عثمانی قرار داده و این شهر را مرکز یا "کرسی خراسان غربی" معرفی نموده‌است. از دیگر تاریخ‌نگاران، ایران‌شناسان و نویسندگان سرشناس معاصر که در آثار خود، جای‌نام خراسان غربی را همپوشان با گستره جغرافیای تاریخی و فرهنگی ربع نیشابور به کار برده‌اند می‌توان به پرودس اکتور شروو (ایران‌شناس برجسته آمریکایی -نروژی) هاینتس گائوبه (ایران‌شناس آلمانی) علینقی منزوی (مورخ و کتاب‌شناس ایرانی) عبدالحسین زرین‌کوب (تاریخ‌نگار و نویسنده برجسته ایرانی) رسول جعفریان (پژوهشگر تاریخ اسلام و ایران)، محمدابراهیم فیومی (پژوهشگر مصری فلسفه و فِرَق اسلامی) محمدجعفر یاحقی (پژوهشگر برجسته زبان و ادبیات فارسی) لویی ماسینیون (تاریخ‌نگار شرق‌شناس و اسلام‌شناس فرانسوی) رنه گروسه (تاریخ‌نگار برجسته فرانسوی) و … را نام برد.
این ناحیه یا بخشی از آن، در دوران پیش از اسلام ابرشهر نام داشت و یکی از مناطق ایران‌زمین در دوران هخامشیان، سلوکیان و اشکانیان بوده‌است. در دوره پارتیان (اشکانیان)، ناحیه رِیوَند نیشابور یکی از نیایشگاه‌ها و زیارتگاه‌های مشهور ایران باستان به‌شمار می‌آمد و آتشکده آذربرزین مهر که در نزد پارت‌ها احترام بخصوصی داشت، در کوه رِیوَند جای داشت و وجود این آتشکده، زائران بی‌شماری را در سرتاسر دوره پارتی به این منطقه می‌کشانید. ابرشهر، در طی دوران اشکانی، رونقی فراوان یافت؛ چنان‌که در پایان عهد اشکانیان و آغاز روزگار ساسانیان، منطقه‌ای شناخته شده بود.
در دوره ساسانیان؛ خراسان، یکی از چهار استان مهم کشور به‌شمار می‌آمد؛ این استان، به چهار بخش تقسیم می‌شد و این بخش‌ها عبارت بودند از: مرو، نیشابور، هرات و بلخ. از دوره ساسانیان است که این ناحیه، برگرفته از نام شاپور ساسانی، نام "نیوشاپوهر" (نیشاپور، نیشابور) گرفته و به عنوان کرسی ولایت ابرشهر دوره رونق روزافزون خود را آغاز نمود. طبری، ابرشهر (نیشابور) را در کنار مرو، بلخ، گرگان، سیستان و خوارزم، جزو متصرفات اردشیر بابکان، بنیان‌گذار سلسله ساسانیان آورده و در کتیبهٔ شاپور در کعبه زرتشت، نام ابرشهر، نیز در حدود مرزهای ایرانشهر و از باج‌گذاران ساسانی ذکر شده‌است. ابرشهر در این زمان، یکی از استان‌های وسیع مملکت محسوب می‌شد و ارغیجان، اسپراین، جوین، بیهک، بیهق، باخرز، خواف، زوزن، زام (جام) و زاوه، رستاک‌های مهم آن بودند. مرزبان یا فرمانروای این منطقه، دارای لقب اختصاصی کنارنگ بود. در این دوران، حاکمانی که از خانواده سلطنت بودند لقب «شاه» داشتند و نیشابور یکی از ولایت‌های ۲۶گانه در ایران بود که حاکم آن، شاه نامیده می‌شد.
گستره پهناور خراسان، در دوره اسلامی، به چهار بخش (یا ربَع) تقسیم می‌شد که شهرهای مهم این منطقه، مرکز یا کرسی هر یک از بخش‌های چهارگانه بودند. نیشابور، در تقسیمات جغرافیایی خراسان بزرگ همواره به عنوان یک ربع بزرگ، از اهمیت زیادی برخوردار بود. و مرکز این ربع، شهر نیشابور؛ تنها شهر عمده خراسان است که تاکنون در قلمرو ایران کنونی باقی مانده‌است. در اوایل دوره اسلامی و در دوره امویان، در زمان امارت زیاد بن ابیه، وی با الگوگیری از روش ساسانیان در اداره خراسان، آن منطقه را به چهار بخش، تقسیم نمود؛ مرو، نیشابور، فاراب و هرات، و هر منطقه را به یکی از سردارانش سپرد. احمد بلاذری (قرن۲و۳ قمری)، خراسان را دربرگیرنده چهار ربع (بخش) دانسته و می‌گوید: خراسان، چهار ربع دارد. ربع اول، ایرانشهر است و آن دربرگیرنده نیشابور و قهستان و هرات و توس است. ربع دوم، دربرگیرنده مروان (دو مرو) و سرخس و نسا و ابیورد و طالقان و خوارزم است. ربع سوم، دربرگیرنده جوزجانان و بلخ و صغانیان است و ربع چهارم، دربرگیرنده ماوراءالنهر است.
گفتنی است که «ایرانشهر» و «ابرشهر»، نام‌های دیگر «نیشابور» می‌باشند. ابن فقیه (قرن ۳ هـ. ق) نیز به نقل از بلاذری، جغرافیای ربع ایرانشهر (نیشابور) را چنین تبیین کرده‌است: خراسان، چهار بخش دارد. بخش اول، ایرانشهر است و آن دربرگیرنده نیشابور، قهستان، طبسین، هرات، بوشنج، بادغیس و طوس -که اسم توس، تابران است- می‌باشد.
ابن خردادبه (۲۱۱–۳۰۰هـ. ق)؛ زام، باخرز، جوین، و بیهق را از توابع نیشابور دانسته‌است. احمد یعقوبی (وفات: ۲۹۲هـ. ق) می‌گوید: نیشابور، شهری بزرگ با کوره‌ها (= ناحیه‌ها و شهرها) ی بسیار است، از آبادی‌های نیشابورند: طبسین، قهستان، نسا، ابیورد، ابرشهر (نیشابور)، جام، باخرز، توس، شهر توس بزرگ (که به آن نوقان گفته می‌شود)، زوزن و اسفراین.
احمد بلاذری (وفات: ۲۷۹هـ. ق) در بخش «فتوح خراسان» کتاب تاریخ خود، در آنجا که به فتح شهرها و نواحی خراسان، در دهه چهارم سده اول هجری، به دست سپاه مسلمانان، به سرکردگی عبدالله بن عامر کریز سخن می‌گوید؛ سرگذشت فتح زام (جام)، باخرز، جوین، بیهق، بشت (پشت)، اشبند (اسفند)، رخ، زاوه، خواف، اسبرائن (اسفراین) و ارغیان را از رستاق‌های نیشابور را روایت می‌کند و سپس می‌نویسد: «ابن عامر … ثم أتی أبرشهر و هی مدینة نیسابور» عبدالله بن عامر، به ابرشهر آمد و آن شهر نیشابور است.
محمد مقدسی (قرن ۴هـ. ق) جغرافیای ربع نیشابور را چنین توصیف کرده‌است: اسم قصبه (=شهر اصلی) آن‌ها ایرانشهر (= یکی از نام‌های نیشابور) است. چهار بخش، دوازده رستاق (= ولایت، شهرستان) و سه خزانه و قصر و دار دارد. بخش‌های قصبه نیشابور عبارت‌اند از شامات، ریوند، مازل و بشتفروش. ولایت‌های آن عبارت‌اند از بشت، بیهق، کویان، جاجرم، اسفراین، استوا، اسفند، جام، باخرز، خواف، زاوه، رخ. زوزن، دار آن و بوزجان قصر آن و توس و نسا و ابیود، خزانه‌های ایرانشهر (=نیشابور) هستند؛ و این ولایت‌ها که از آن‌ها یاد کردیم غیر از خزانه‌هایشان، شش هزار دیه مانند عمواس دارند با یکصد و بیست منبر. ابوعبدالله حاکم (قرن ۴ و ۵هـ. ق)، دربارهٔ ولایت‌های نیشابور می‌گوید: ذکر ولایات کی از نواحی و اقطار خراسان، به نیشابور، نسبت دادندی و اشراف و اکابر آن را نشابوری خواندندی و آن دوازده ولایت است طول و عرض، یعنی آن از سی فرسخ و بیست و پنج کمتر نباشد. به هر یکی از آن قری و قنوات و باغات و عمارات. او در ادامه؛ بیهق، جوین، اسفراین، خبوشان (استوا)، ارغیان، پُشت، رُخ، زوزن، خواف، ازقند، جام و باخرز، و جاجرم را در شمار ولایات نیشابور نام می‌برد.
در نزهة المشتاق فی اختراق الآفاق شریف ادریسی (وفات: ۵۶۰هـ. ق)، «الانساب» ابوسعد عبدالکریم سمعانی (وفات: ۵۶۲هـ. ق)، «معجم‌البدان» یاقوت حموی (وفات: ۶۲۶هـ. ق)، «الباب فی تهذیب‌الانساب» ابن اثیر (۵۵۵–۶۳۰ هـ. ق) و … به حدود و ولایت‌های نیشابور (=خراسان غربی) اشاره شده‌است.
ابوالفداء (وفات: ۷۳۲هـ. ق)؛ بیهق، خبوشان، جام، طرثیث (ترشیز)، استوا، باخرز، بشت، اسفراین، طوس و جوین را از اعمال نیشابور یاد کرده و محمد بروسوی (وفات: ۹۹۷هـ. ق) نیز جوین، استوا، بیهق، اسفراین، بخرز (باخرز)، بُشت، جام، خبوشان، خواف، طوس را از نواحی نیشابور دانسته‌است.
شهر نیشابور یا ابرشهر، قصبه یا شهرستان مرکز ربع نیشابور، خود به چهار بخش یا ربع تقسیم می‌شده که ریوند، مازل، شامات (یا تک‌آب) و بشتفروش نام داشته‌اند. ربع‌های نیشابور، از مرکز شهر (مسجد جامع)، در جهت صحرا و کوه، به چهار طرف کشیده شده بودند؛ آن قسمت از هر ربع که پیوسته به شهر بود محله؛ و آنچه در صحرا و کوه و بیرون از شهر بود «ربع» نامیده می‌شد
ربع ریوند که در ناحیه میان طوس و بیهق و بشت (ترشیز) قرار داشت به شهری به همین نام (= شهر ریوند) منسوب بود. ربع شامات، که از مسجد جامع بود تا حدود بشت، به سمت کم‌ارتفاع دشت نیشابور بوده و چون آب کاریزها به سمت آن روان بوده، تکاب نیز نامیده شده‌است. ربع مازل که از روستاهای آن می‌توان به بشتقان (فوشنجان) و فرخک اشاره نمود، دارای نهرهای پرآب و ریواس بسیار معروف بوده. ربع بشتفروش، وسیع‌ترین و آبادترین ربع نیشابور بوده، زردآلو و انگور آن معروف، و روستاهای خرق (خرو) و بشتفروش در این ربع قرار داشته‌اند.
ربع‌های قصبه (شهرستان) نیشابور قدیم، بر پایه آگاهی‌های یادشده در کتاب تاریخ الحاکم و کتاب جغرافیای مَقدِسی:
متون جغرافیایی و تاریخی قدیم، با اختلاف کم و بیش، ۱۲ ولایت (شهرستان) را جزء ولایت‌های ربع نیشابور نام برده‌اند. در اینجا، روایت‌های دو منبع شناخته شده در حوزه جغرافیای تاریخی خراسان و ایران، آمده‌است:
کتاب «تاریخ نیشابور» ابوعبدالله حاکم نیشابوری، مهم‌ترین منبع جغرافیای تاریخی نیشابور کهن به‌شمار می‌آید. نویسنده، دوازده ولایت (شهرستان)، در زمره ولایت‌هایی که آن‌ها را به نیشابور نسبت می‌دهند و بزرگان آن ولایت‌ها را نیشابوری می‌خوانند، برشمرده است:
محمد مقدسی، تقسیمات جغرافیای ربع نیشابور را در قالب دوازده رستاق (= ولایت، شهرستان) و سه خزانه و قصر و دار تبیین می‌نماید. او بشت، بیهق، کویان، جاجرم، اسفراین، استوا، اسفند، جام، باخرز، خواف، زاوه، رخ را در دسته ولایت‌های تابعه نیشابور و زوزن را دار آن و بوزجان را قصر آن و توس و نسا و ابیود را خزانه‌های نیشابور می‌داند.
ولایت‌های دوازده‌گانه ربع نیشابور؛ در جغرافیای احسن‌التقاسیم مَقدِسی:
ولایت‌های خزانه، دار و قصر ربع نیشابور؛ در جغرافیای احسن‌التقاسیم مَقدِسی:
ربع نیشابور به مرکزیت شهر نیشابور، از کانون‌های علمی برجسته جهان اسلام است که محا فعالیت و تکاپوی علمی و فرهنگی شاعران، ادیبان، فقیهان، مورخان، فیلسوفان، پزشکان، منجّمان، ریاضی‌دانان و محدّثان مشهوری بوده؛ و به‌طور خاص، در شمار حوزه‌های عمده علوم حدیث سده‌های نخستین اسلامی است که محل گرهمایی شمار فراوانی از فقیهان، عالمان و بزرگان حدیث بوده‌است.
استان‌های خراسان شمالی، رضوی و جنوبی تا سال ۱۳۸۳ یک استان واحد به نام استان خراسان بودند. در منابع تاریخی خراسان غربی واژه‌ای برای اشاره به کلیه محدوده تاریخی بخش غربی خراسان بزرگ (یا همان ربع نیشابور) با مرکزیت نیشابور می‌باشد.منابع بیشتر در ابتدای مقاله موجود است.دانشنامه‌ای رونمایی شده در دانشگاه تهران با عنوان «دانشنامه نیشابور بزرگ» توسط کمیسیون ملی یونسکو در ایران منتشر شده‌است. یکی از طرح‌های پیشنهادی سیاسی و استانی با نام پیشنهادی استان خراسان غربی یا استان سربداران به مرکزیت سبزوار سبب ایجاد بحث و جدل‌های سیاسی در استان خراسان رضوی، پیرامون کاربرد اصطلاح جغرافیایی دارای درونمایه و وزن تاریخی و فرهنگی خراسان غربی گردیده است.
طَبَق‌زَنی ، نوعی رفتار همجنس گرایانه در بین زنان همجنس‌گرا است که در آن دو زن روبه‌روی هم به‌طور موازی نشسته، پاها را به‌طور ضربدری به‌صورتی قرار می‌دهند که سطح خارجی آلت‌تناسلی‌شان با هم تماس پیدا کرده و سپس با حرکت، پایین‌تنهٔ آن‌ها را به یکدیگر تکان داده و می‌مالند و از این کار احساس لذت می‌کنند و به ارگاسم می‌رسند. این کار برای تحریک‌جنسی به ویژه تحریک کلیتوریس با مالش فرج به فرج یا فرج با ران، باسن، بازو یا قسمت‌های دیگر بدن شریک‌جنسی (به استثنای دهان) انجام می‌شود.
این لغت امروزه به‌ندرت مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما خود عمل بین همجنس‌گرایان زن به‌شدت رواج دارد.http://www.rawstory.com/2012/07/sarah-silverman-offers-to-scissor-sheldon-adelson-for-obama/http://www.afterellen.com/all-lesbians-are-good-at-sports-and-other-misconceptions/12/2009/
در میان جانوران، این‌گونه آمیزش تنها در جانوران ماده از شامپانزه بونوبو دیده می‌شود. بونوبوها در جمهوری دموکراتیک کونگو ساکن هستند.Bonobo Sex and Society، بازدید: اکتبر ۲۰۰۸.
خاقانی، شاعر فارسی‌زبان قرن ششم هجری، در هجویه‌ای دربارهٔ مردم بغداد، با دقت و با جزئیات طبق‌زنی را شرح داده‌است.خاقانی - هجو مردم بغداد - وبگاه گنجور
طبق‌زنی یک عمل جنسی رایج در میان زنانی است که با زنان رابطه جنسی دارند (زنان همجنس‌گرا). اگرچه اصطلاح طبق‌زنی اغلب به عمل تحریک واژن به فرج گفته می‌شود. این عمل شامل انواع فعالیت‌های جنسی است. علاوه بر وضعیت قیچی، که پاهای خود را در حالتی شبیه به شکل قیچی در هم می‌بندند و فرج‌های خود را به هم فشار می‌دهند، حرکته ساده‌ای دیگر است که فرج زن در برابر ران، شکم، باسن، بازو یا قسمت دیگری از بدن شریک جنسی‌اش قرار می‌گیرد.
فهرست فیلم‌های ایرانی سال ۱۳۶۷‏
علی‌اکبر پگاه قزوینی خوشنویس و شاعر معاصر ملقب به سلطان الکتّاب در سال ۱۳۳۴ در شهر قزوین دیده به جهان گشود نخست خوشنویسی را نزد پدر فراگرفت. وی هم‌اکنون از اساتید به نام خوشنویسی ایران است. یکی از مهارت‌های ایشان سیاه‌مشق می‌باشد. پگاه در حوزهٔ هنر خوشنویسی و گرافیک شاگردان بسیاری تربیت نموده‌است. استاد بهادر پگاه که از خوشنویسان طراز اول خط شکسته نستعلیق ایران است فرزند ایشان می‌باشد.
نمایشگاه‌های انفرادی
نمایشگاه‌های گروهی
وی تا کنون بیش از بیست هزار اثر خوشنویسی شده در قالب‌های قطعه، چلیپا، سیاه‌مشق، کتابت، نقاشی خط و گرایش‌های مدرن به بازار هنر ایران و دیگر کشورها ارائه کرده‌است که اکثر آن‌ها در موزه‌ها و نزد مجموعه‌داران نگهداری می‌شود.
استان میسان ( ) استانی در قست جنوب شرقی عراق و هم مرز با ایران می باشد . مرکز اداری آن شهر اماره می باشد و از ۶ بخش تشکیل گردیده شده. تا پیش از سال ۱۹۷۶ به اسم استان آمارا نامگذاری گردیده شده.
اسکندر مقدونی شهر چاراکس اسپاسینو را در سال ۳۲۴ پیش از میلاد در این استان تأسیس نمود. این شهر سپس به پایتخت پادشاهی شاراسین (پادشاهی میشان) تبدیل گردید. حال به عنوان خرابه های نایسان وجود دارد.
این ناحیه در طول جنگ ایران و عراق ، که در طی آن یک میدان نبرد گسترده بود، و دوباره بعد از قیام عراق در سال ۱۹۹۱ ، صدمه بسیاری دید.
از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ ، صدام حسین یک فرمانده ارشد نظامی به اسم کامل ساجد را که در طول جنگ ایران و عراق خدمت کرده بود و در طول جنگ خلیج فارس مأموریت‌های نیروهای خواصی را در کویت رهبری می نمود، به اسم استاندار منصوب نمود، بعد از تصمیمی برای جایگزینی کل استان‌ها. فرمانداران با نظامی در دولت جنابی گزارش شده است که او سیاست های اسلامی قوی تری را عرضه نمود که همزمان با مبارزه های مذهبی صدام در آن هنگام بود.
برادر همسر صدام حسین که به استان سفر نموده بود، بار دیگر دولت جنابی اظهار نظر نمود و این گونه سخن نمود که وی یک "دولت اسلامی کوچک" ساخته است. جنابی دستور داد کل کافه های مشروب الکلی بسته شوند و چندین مسجد در کل استان ساخته شد. وی همچنین برای کمک های مالی به بیماران و فقرا و همچنین بازدید از بیمارستان ها پول جمع آوری می نمود. جنابی همچنین با توجه به اینکه مامور متوجه شد این خودروی فرمانداری می باشد، یک افسر پلیس را به دلیل اینکه اجازه داده خودرویش از ترافیک عبور کند ، سرزنش نمود. این گونه بحث می شود که مردم بومی در اشاره به عمر دوم خلیفه اموی، وی را «ابوعمر» نام گذاری می نمایند و حکومت جنابی را مشابه می دانند. او همچنین جان یک مرد شیعه را که در استان با ایران همکاری می نمود و خود را به نیروهای امنیتی عراق تسلیم کرده بود، نجات داد.
در سال ۱۹۹۴ جنابی از سوی خود برکنار گردید و به جای آن برای صدام در بغداد کار نمود. بسیاری از مقام های بعثی هم صدام و هم جنابی را به دلیل مذهبی بودنشان مورد انتقاد قرار دادند و به صدام این گونه گفتند که جنابی عنصر ستون پنجم رژیم می باشد. با این حال، صدام این ادعاها را به سود خود رد نمود و ظاهراً جنابی خود به صدام وفادار بود.
فرماندار کنونی علی دوّای لازم از طرفداران مقتدی صدر می باشد. از سال ۲۰۱۳، وی تنها فرماندار استانی در عراق متعلق به جنبش صدر می باشد . گر چه او شیعه است، ولی غیر فرقه ای می باشد و گفته است: سنی یا شیعه یا مسیحی فرقی نمی کند. من میان هیچکس فرقی قائل نیستم." وی را دلبرترین سیاستمدار عراق می نامند.
در سال ۲۰۱۳، "نیویورک تایمز" از مدیریت دوّای ستایش نمود و این گونه گفت که "جاده ها در حال آسفالت می باشند، سیستم های فاضلاب نوین نصب گردیده اند و ساکنان اکنون تا ۲۲ ساعت در روز از برق برخوردار هستند، بسیار بیشتر از بغداد ."
میسان دارای اکثریت جمعیت،کردهای جنوبی، شیعه عرب جمعیت کمی از مندائیان و مسیحیان می باشد. در جنوب توسط برخی از باتلاق های بین النهرین پوشیده گردیده است و به شکل سنتی خانه بسیاری از اعراب کویری بوده است.
در سال ۲۰۰۷، نرخ بیکاری ۱۷ درصد بود.
حَکّاری (به ترکی: Hakkâri ، به سریانی: ܗܟܐܪܝ، ، به کردی: Colemêrg، تلفظ" جوله‌مِرگ) شهری است در منتهی‌الیه جنوب شرقی ترکیه و در نزدیکی مرز ایران. این شهر مرکز استان حکاری است.
جمعیت این شهر ۵۸،۱۴۵ نفر است. (سرشماری ۲۰۰۰).
نام حکاری از واژه اکّاره (ܐܟܪ̈ܐ) آشوری گرفته‌شده که به معنی «برزگران» است.
مردم این شهر به زبان کردی شمالی تکلم میکنند.
ولایت فَراه ولایتی در باختر افغانستان که از غرب با ایران، شمال با ولایت هرات، از جنوب با ولایت نیمروز، از جنوب شرق با هلمند و از شرق با ولایت غور همسایه است. مرکز این ولایت، شهر فراه است. اناردره یکی از مشهورترین ولسوالی‌های آن می‌باشد که مردمانش تقریبا در تمام نقاط جهان موقعیت اقتصادی خوبی دارند جمعیت فراه براساس برآورد سال ۲۰۱۵ حدود ۵۷۶ هزار نفر بوده‌است که تنها نیمی از آن‌ها شهرنشین هستند.
ولایت فراه از جمله مناطق خشک و نیمه بیابانی افغانستان است. که در فصل تابستان درجهٔ حرارت آن بالا می‌رود و بسیار گرم می‌شود.
اما در فصل زمستان هوای معتدل و در بعضی مواقع کمی سرد است. یکی از بزرگترین محصولات این ولایت عُنّاب (یا عَناپ به لهجهٔ محلی) می‌باشد.
در ولایت فراه رودی نسبتاً بزرگ وجود دارد که از آب آن برای کشاورزی استفاده می‌گردد.
ولایت فراه از حاصلخیزترین ولایات افغانستان به حساب می‌آید و از میوه‌های مشهور آن می‌توان
به هندوانه (تربوز)، انار، انگور و عناب نام برد. در سال ۲۰۰۹ در سطح افغانستان بهترین انار
بعد از انار قندهار شد.