moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
۱ و ۲ سپتامبر لشکر ۲۳ در استحکامات سیلزی پیرامون وره و کوبیور به نبرد با نیروهای آلمانی مشغول بود و به آرامی سوی رود نیدا عقب نشست. از روز ۴ سپتامبر عقب‌نشینی به سمت شرق همراه با زد و خورد نیروهای آلمانی ادامه داشت و در روز ۱۹ سپتامبر این لشکر در حمله به توماشوف لوبلسکی وارد شد که ناموفق بود. با تسلیم سپاه کراکوف در ۲۰ سپتامبر لشکر ۲۳ پیاده‌نظام نیز دست از نبرد کشیده و تسلیم نیروهای آلمانی گشت.
دیواس (لیتوانیایی: Dievas؛ لتونیایی: Dievs؛ لاتگالی: Dīvs؛ پروسی باستان: Dēiws؛ یاتوینگی:Deivas) در اساطیر بالتیک یکی از خدایان بزرگ اصلی در کنار پرکوناس است. دیواس برادر پوتریمپو می‌باشد. دیواس خدای نیکبختی، ثروت و آسمان است، فرمانده خدایان است و آفرینندهٔ جهان. دیواس دو پسر دارد به نام‌های دیه‌وو سونیلیی و دیه‌وا دیلی که با هم تشکیل دوقلوهای الهی را می‌دهند.
دیواس در میان مردمان بالتیک، جانشین دییئوس نیاهندواروپایی، پدر آسمان شده‌است.
Wikipedia contributors, "Dievas," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Dievas&oldid=907797396 (accessed August 31, 2019).
هندسه ناجابجایی (NCG) شاخه‌ای از ریاضیات است که به دنبال رهیافتی هندسی برای جبر ناجابجایی می‌باشد و این کار را با ساختن فضاهایی انجام می‌دهد که به‌طور موضعی توسط جبرهای ناجابجایی توابع (احتمالاً به شکل تعمیم یافتهٔ آن) نمایشه یافته‌اند. یک جبر ناجابجایی جبری شرکت پذیر است که در آن عمل ضرب جابجایی نیست، یعنی در آن xy لزوماً برابر با yx نیست؛ یا به‌طور کلی تر، ساختاری جبریست که در آن یکی از عملیات دوتایی بنیادینش جابجاپذیر نمی‌باشد. به این ساختار ناجابجایی از توابع، ساختارهای اضافی چون توپولوژی یا نرم هم اضافه می‌شود.
یکی از رهیافت‌هایی که موجب به‌وجود آمدن بینش عمیقی در مورد فضاهای ناجابجایی می‌گردد، از طریق جبرهای عملگری است (یعنی جبر عملگرهای خطی کراندار روی یک فضای هیلبرت). شاید یکی از مثال‌های نمونه‌ای و خوب از فضاهای ناجابجایی، «چنبره‌های ناجابجایی» باشند، که در اوایل توسعه این شاخه علمی در دهه ۱۹۸۰ میلادی نقش کلیدی داشته و منجر به تولید نسخه‌های ناجابجایی از کلاف‌های برداری، التصاق‌ها، انحناها و … شدند.
اولین انگیزه برای هندسه ناجابجایی، توسعهٔ دوگانی بین فضاها و توابع در بستر ناجابجایی است. در ریاضیات، "فضاها"یی که ماهیت هندسی دارند را می‌توان به توابع عددی بر روی آن‌ها مرتبط ساخت. در کل چنین توابعی به شکل حلقه‌های ناجابجایی هستند. به عنوان مثال، می‌توان حلقه "C(X)" از توابع پیوسته مختلط-مقدار را که بر روی یک فضای توپولوژیکی مثل "X" تعریف شده‌اند را در نظر گرفت. در بسیاری از موارد (به عنوان مثال زمانی که این فضا، یک فضای هاسدورف فشرده باشد)، می‌توانیم "X" را از روی C(X) بازسازی کرد و لذا معنادار است که بگوییم X یک "توپولوژی جابجایی" دارد.
برنار اشمتز (; – ) شمشیرباز اهل فرانسه بود.
کریستین گواچل (؛ زادهٔ ۹ ژوئن ۱۹۴۴) اسکی‌باز آلپاین اهل فرانسه است.
کریستین موزیو (; – ) شمشیرباز اهل فرانسه بود.
نخستین حکمیت وین () (نخستین هدیه وین)، پیمانی بود که در نتیجه برگزاری "نخستین دیوان داوری وین" حاصل شد و در دوم نوامبر ۱۹۳۸ در کاخ بلودر وین به امضاء رسید. نخستین دیوان داوری و حکمیت وین نتیجه مستقیم تواقفنامه مونشن بودند که یک ماه پیش صورت پذیرفته و منجر به تقسیم چکسلواکی گردیده بود.
آلمان نازی و پادشاهی ایتالیا در پی راهکاری بدون خشونت برای اعمال ادعاهای ارضی پادشاهی مجارستان و تجدید نظر در پیمان تریانون بودند. تا بدان لحظه آلمان نازی با بازنظامی‌سازی راینلند در هفتم مارس ۱۹۳۶ و الحاق اتریش به خود در ۱۲ مارس ۱۹۳۸ به نوبه خود پیمان ورسای را بی‌اعتبار ساخته بود.
نخستین حکمیت وین سرزمین‌های با جمعیت عمدتاً مجار در جنوب اسلواکی و جنوب کارپاتیان روتنیا را از چکسلواکی جدا کرد و به مجارستان سپرد. در نتیجه مجارستان بخشی از اراضی خود را که بر اساس پیمان تریانون پس از جنگ جهانی اول از دست داد بود، بازپس گرفت.
در ماه مارس سال ۱۹۳۹ با چراغ سبز آدولف هیتلر، پیشوای آلمان نازی، مجارستان مابقی کارپاتیان روتنیا را نیز به سلطه خود درآورد تا پس از گذشت قریب به یک نیم قرن با لهستان مرز مشترک بیابد.
پس از پایان جنگ جهانی دوم، پیمان پاریس، حکمیت وین را باطل اعلام کرد و سرزمین‌های از دست رفته را به چکسلواکی بازگرداند.
مجارستان از سال ۱۹۳۳ سیاست خارجی خود را جهت بازیابی اراضی از دست رفته بر مبنای پیمان تریان، با آلمان نازی همسو کرد. در ماه مارس ۱۹۳۳ گیولا گمبوس، نخست‌وزیر این کشور اعلام نمود مجارستان خواهان «عدالت در اصول تاریخی» است. گمبوس در ماه ژوئن همان سال در دیداری که در آلمان با هیتلر داشت چکسلواکی را مانعی در راه سازمان دهی مجدد اروپای مرکزی خواند و اذعان نمود که این کشور باید به شکل داخلی از هم پاشیده، از نظر خارجی منزوی شده و نهایتاً با قدرت نظامی از میان برداشته شود. در ماه اوت سال ۱۹۳۶ در جریان ملاقاتی که میکلوش هورتی، نخست‌وزیر وقت مجارستان با هیتلر داشت او بر لزوم تهاجم مشترک علیه چکسلواکی به عنوان «غده سرطانی در قلب اروپا» تأکید کرد. از اواخر سال ۱۹۳۷ هیلتر اقدامات خود بر ضد چکسلواکی را آغاز نمود. در سال ۱۹۳۸ آلمان و مجارستان بر ایجاد برنامه عملی مشترک علیه چکسلواکی تمرکز کردند. در ماه نوامبر همین سال هیتلر و دولت مجارستان مذاکرات نهایی برای تعیین سرنوشت چکسلواکی را به انجام رساند.
دولت مجارستان حمله مستقیم را برای خود بسیار خطرناک قلمداد کرد و خواهان حفظ روابط این کشور و فرانسه و بریتانیا شد چرا که می‌پنداشت در صورت عدم دخالت در اقدامات نظامی آلمان می‌تواند از حمایت از این دو کشور برای حل مسئله اقلیت‌های مجار استفاده کند. این موضوع باعث برآشفتگی هیتلر و تغییر دیدگاه او نسبت به ادعاهای ارضی مجارستان در شرق چکسواکی شود.
پیش از توافق مونشن، نمایندگان دولت مجارستان به صورت رسمی از آلمان و ایتالیا خواستند موضوع ادعای‌های ارضی این کشور را در کنار مسئله سودتنلند حل کنند. هیتلر با توجه به اقدامات منفعلانه پیشین مجارستان، با این درخواست موافقت نکرد چرا که برنامه دیگری برای اروپای مرکزی داشت. ادوار دالادیه، رئیس‌جمهور فرانسه و نویل چمبرلین، نخست‌وزیر بریتانیا به عنوان نمایندگان دو کشور در چنین شرایط پیچیده‌ای احساس خطر کردند. به هر حال با دخالت بنیتو موسولینی، نخست‌وزیر ایتالیا به مسئله خواسته مجارستان در بخش ضمائم توافق‌نامه اشاره گردید. این الحاقیه از چکسلواکی می‌خواست موضوع اقلیت‌ها را با مجارستان و لهستان تا سه ماه آینده با انجام مذاکرات دو جانبه حل کند؛ در غیر این صورت امضا کنندگان این توافق‌نامه در آن مسئله نیز وارد شده و اقدام به حل آن خواهند کرد. پس از الحاق زائولزی و چسکی تیه‌شین به لهستان، خواسته مجارستان همچنان با پرجا باقی مانده بود. مدتی بعد لهستان مناطق دیگری (چند روستا در شمال اسلواکی) را نیز در مجموع با مساحتی بالغ بر ۲۲۶ کیلومتر مربع به خاک خود ضمیمه کرد تا دولت مجارستان به این فکر بیفتد که الحاقیه توافق موشن صرفاً به مناطق با اقلیت محدود نمی‌شود و می‌تواند از آن حتی برای بازیابی اراضی پیش از سال ۱۹۱۸ خود نیز استفاده کند. مقامات مجارستانی به خوبی بر این مسئله آگاه بودند که این کشور به تنهایی قادر به اعمال ادعاهای ارضی خود علیه چکسلواکی نیست زیرا که هر گونه تهاجمی با مقابله ارتش بروز تر این کشور مواجه خواهد شد. به همین جهت تصمیم بر آن شد که از طریق دیپلماتیک به مصاف به چکسلواکی بروند و اصلاح مرزها را در قابل توافق‌نامه مونشن پیگری کنند.
توافق‌نامه مونشن بازه ای سه‌ماهه را برای حل خواسته مجارستان تعیین نموده بود. از همین رو مجارستان بلافاصله خواهان آغاز مذاکرات در این رابطه شد. مجارستان با ایجاد درگیری‌های مرزی و اقدامات انحرافی در مناطق چکسلواکی فشار را در این جهت افزایش داد. نخستین درگیری زمانی آغاز شد که ارتش سلطنتی مجارستان با گذر از مرز مواضع ارتش چکسلواکی را حوالی «یِسِنسکه» با هدف سلطه بر ریماوسکا سبتا مورد حمله قرار داد. با رسیدن نیروی کمکی طرف مقابل، نیروهای مجارستانی با دادن تلفات و اسیر مجبور به عقب‌نشینی گردید. دو روز بعد مجارستانی‌ها این در اطراف شتوروو قصد گذر از دانوب را داشتند که مجدداً مغلوب شدند. شرایط در کارپاتین روتنیا با استحکامات دفاعی کمتر وخیم تر بود جاییکه شبه نظامیان وابسته به دولت مجارستان به درون اراضی چکسلواکی رخنه کردند. این افراد از ششم اکتبر ۱۹۳۸ دست به عملیات‌های خرابکارانه همچون انهدام پل‌ها و حمله به تأسیسات ریلی زدند. این اقدامات در جریان مذاکرات و پس از حکمیت اول وین ادامه یافت.
چکسلواکی منفعت خود را در ثبات بخشیدن به شرایط می‌دید. وزارت خارجه این کشور سعی بر حل مشکلات با آلمان و لهستان داشت و میلی بر آغاز مذاکرات پیش از ۱۵ اکتبر نشان نمی‌داد. وزیر خارجه چکسلواکی می‌خواست با برقراری روابطی جدید با آلمان و ایتالیا، استحکام مرزهای جدید کشور خود را تضمین کند. پس از توافق مونشن تمامی فعالان و عوامل سیاسی در اسلواکی بر ضرورت تغییر موضع اسلواکی در داخل چکسلواکی رسیدند و این منطقه در ششم اکتبر ۱۹۳۸ اعلام خودمختاری کرد. این دولت جدید خودمختار اولویت خود را مشخص کردن مرزها می‌پنداشت. به همین جهت «حزب خلق اسلواک» خواهان حضور در مذاکرات شد. دولت چکسلواکی که ناچار به پذیرش این مسئله بود قصد داشت سران نمایندگان اسلواکی را خود برگزیند که دولت خودمختار با رد این مسئله، یوزف تیسو (بعدها رئیس‌جمهور دولت دست نشانده آلمان در جمهوری اسلواکی) و فردیناند دورچانسکی را بدین منظور انتخاب نمود اما هر دوی آن‌ها در ابتدا با بهانه تضاد این اقدام با دولت مرکزی آن را رد کردند ولی نهایتاً با تأکید بر ضرورت این عمل در راستای منافع اسلواکی آن را پذیرفتند. با این حال خود تیسو امیدوار بود که اگر نمایندگان مجارستان با نمایندگان دولت مرکزی مذاکره نکنند، راحت تر شرایط اسلواکی را خواهند پذیرفت. تحت فشار خطر بی‌ثباتی‌های داخلی به جهت اقدامات خرابکارانه و رادیکال تر شدن شرایط در مجارستان، دولت این کشور مذاکرات را از نهم اکتبر آغاز کرد.
بین نهم تا سیزدهم اکتبر مذاکرات در شهر مرزی کمارنو در ساحل شمالی رود دانوب در اسلواکی صورت پذیرفت. یوزف تیسو، نخست‌وزیر دولت خودمختار اسلواکی بدون داشتن تجربه مشابه رهبری نمایندگان چکسلواکی را بر عهده داشت. ایوان کرنو نیز نمایندگی مستقیم دولت چکسلواکی را می‌کرد. با این حال طرف مقابل را افراد با تجربه به رهبری کالمان کانیا، وزیر خارجه مجارستان و پال تلکی، وزیر آموزش و پرورش نمایندگی می‌کردند. دولت مجارستان از ترکیب هیئت طرف مقابل استقبال کرد و معتقد بود راحت تر می‌تواند نمایندگان بی تجریه اسلواک را با دادن وعده تحت تأثیر قرار دهد. هنگامی که اکثر نمایندگان اسلواکی هر گونه امکان بازگشت این سرزمین به پادشاهی مجارستان را رد کردند، این امید نقش بر آب شد.
راهبرد مجارستان در این مذاکرات تأکید بر بازگردانده شدن مناطقی با جمعیت حداقل ۵۰ درصد مجار بر اساس سرشماری سال ۱۹۱۰ بود. البته این کشور خواهان دریافت مناطق دیگری نیز بود. در روز اول مذاکرات مجارستان لیستی از مناطق مورد نظر خود را ارائه کرد و در ادامه خواهان برگزاری همه‌پرسی در سایر مناطق گردید تا اسلواک‌ها و روتنیایی‌ها نیز باقی ماندن با چکسلواکی یا الحاق به مجارستان را خود انتخاب کنند.
مناطق مورد نظر مجارستان شامل ۱۴۱۰۶ کیلومتر مربع (۱۲۱۲۴ کیلومتر از اسلواکی و ۱۹۸۲ از روتنیا) از خاک چکسلواکی با جمعیتی بالغ بر یک میلیون سیصد و چهل و شش هزار نفر می‌شد که بر اساس آخرین سرشماری در سال ۱۹۳۰ ششصد هفتاد و هشت هزار نفر از آن‌ها خود را مجار معرفی نکرده بودند.
مجارستان به جهت دریافت حسن نیت خواهان واگذاری دو گذر مرزی توسط دولت چکسلواکی به این کشور شد که نمایندگان چکسلواکی با سپرده شدن دو شهر اسلونسکه نوه مستو (مجاری: ییهِی) و شاهی (مجاری: ایپولشاگ) موافقت کردند که در دوازدهم اکتبر به کنترل نیروهای مجارستانی درآمدند.
اختلاف اساسی بین مذاکره کنندگاه اشاره به سرشماری سال ۱۹۱۰ (همانند آلمان در توافق مونشن) در طرح ارائه شده توسط مجارستان بود. چکسلواکی خواهان عمل بر اساس سرشماری سال ۱۹۳۰ بود و اعتبار سرشماری سال ۱۹۱۰ را مخدوش می‌دانست. آن‌ها حتی سرشماری‌هایی پیش از سال ۱۹۰۰ ارائه کردند چرا که معتقد بودند سرشماری سال ۱۹۱۰ در اوج مجاری سازی این مناطق اتفاق افتاده‌است و با سرشماری از قبلی و بعدی آن مطابقت ندارد. تیسو خود را نیز به عنوان کسی که در این سرشماری مجار خوانده شده مثال زد. نمایندگان مجارستان نیز متقابلاً نتایج سرشماری سال ۱۹۳۰ را که توسط دولت چکسلواکی انجام شده بود رد می‌کردند. دست آخر مجارستانی با اندکی عقب‌نشینی سرشماری سال ۱۸۸۰ را که پیش از او مجاری سازی بود، به عنوان مرجع مطرح کردند. آن‌ها همچنین با برداشتی که داشتند با تعریف طرف مقابل از شهرهای «مجار خالص» مخالفت نمودند.
موضوع همه‌پرسی برای روتنیایی‌ها و اسلواک‌ها به عنوان مسئله نامرتبط رد شد چرا که توافق مونشن هیچ اشاره ای به این دو قوم نکرده بود، حاکمیت چکسلواکی را زیر سؤال می‌برد و نمایندگان روتنیایی نیز پیش از این از میل خود برای باقی ماندن درون چکسلواکی گفته بودند.
نمایندگان مجارستان چندین طرح ارائه شده توسط چکسلواکی را رد کردند. چکسلواکی پیشنهاد ایجاد منطقه خودمختار مجار درون اسلواکی را مطرح ساختند. کانیا با «لطیفه بی‌مزه» خواندن این پیشنهاد، بحث بر سر آن را غیرممکن خواند.
چکسلواکی سپس پیشنهاد اعطای منطقه زیتنی استرو به مجارستان (۱۸۳۸ کیلومتر مربع و ۱۰۵ هزار نفر جمعیت)، ایجاد یک بندر آزاد در کمارنو و تبادل جمعیت در مابقی اراضی را روی میز گذاشت. با رد این درخواست توسط مجارستان، سیزدهم اکتبر چکسلواکی راه حل دیگری به میان آورد. هدف این راه حل ایجاد توازن اقلیت‌ها بین دو کشور بود. از طرفی چکسلواکی از این طریق سعی داشت راه‌آهن کارپاتین روتنیا را برای خود حفظ کند. نمایندگان مجارستان این پیشنهاد آن را نیز رد کردند و تلکی آن را «مرزبندی مضحک» خواند.
سیزدهم اکتبر کانیا پس از تماس و مشورت با بوداپست، مذاکرات را بی‌نتیجه و شکست خورده خواند و خواستار داوری چهار قدرت امضای کننده توافق‌نامه موشن شد. با توجه به این که بریتانیا و فرانسه تصمیم گرفتند در این مسئله دخالت نکنند، داوری بر عهده یواخیم فون ریبنتروپ، وزیر خارجه آلمان و گالئاتسو چانو، وزیر خارجه ایتالیا قرار گرفت.
با به بن‌بست رسیدن مذاکرات در سیزدهم اکتبر سال ۱۹۳۸، مجارستان بخشی از نیروهای خود را بسیج کرد. چکسلواکی با تقویت قدرت تدافعی در مناطق مرزی حکومت نظامی برقرار کرد. به این صورت این مسئله به یک مسئله بین‌المللی تبدیل شد. قدرت‌های محور ابتکار عمل را به نفع مجارستان در دست گرفتند تا برنامه‌های خود را برای منطقه اجرایی کنند.
مجارستان نمایندگی به آلمان و ایتالیا اعزام کرد. نماینده مجارستان در آلمان به هیتلر گفت که کشورش برای مبارزه آماده است و نمی‌تواند رفتار اسلواک‌ها بپذیرد. با توجه به تغییر شرایط پس از توافق مونشن، آلمان از دست زدن به اقداماتی که به قدرت بخشیدن به مجارستان منتهی می‌شد، خودداری کرد. هیتلر اعلام کرد چنانچه مجارستان جنگی را آغاز کند هیچ‌کس به آن کمک نخواهد کرد. او برگزاری نشست مشترک بین چهار قدرت امضا کننده توافق‌نامه مونشن، اجرای همه‌پرسی بین اسلواک‌ها و روتنیایی‌ها و ادعای مجارستان بر براتیسلاوا را نیز نمود. در مقابل او مجارستانی‌ها را به ادامه مذاکرات و در نظر گرفتن اصول قومیتی توصیه کرد. هیتلر همچنین خاطر نشان ساخت آلمان می‌تواند نقش میانجی را در این موضوع ایفا کند. ریبنتروپ و نماینده مجارستان بر سر نقشه ای به توافق رسیدند که به چکسلواکی پیشنهاد شود. (خط مرزی ریبنتروپ) این توافق بعداً باعث ایجاد سوءتفاهم بین دو کشور شد. نماینده مجارستان اعلام کرد ریبنتروپ خواسته‌های او را نپذیرفته و چندین شهر مهم در جانب چکسلواکی باقی مانده‌است. آلمان با رد این اتهام، ترسیم خط ریبنتروپ بر روی نقشه را با مشورت نماینده مجارستان و موافقت او دانست. با ادامه اصرار دولت مجارستان برخواسته‌های خود، ریبنتروپ اعلام کرد آلمان به میانجی گری خود پایان می‌دهد.
همزمان با حضور نماینده مجارستان، فرانتیشک چفالکوفسکی، وزیر خارجه چکسلواکی نیز در آلمان حضور پیدا کرد تا با سران این کشور رایزنی کند. هیتلر چکسلواکی را مقصر شکست مذاکرات با مجارستان خواند و خواستار بازیابی آن شد. او نقشه ای با ترسیم خط ریبنتروپ بر روی آن به او داد و وعده تضمین مرزهای جدید بر اساس آن را مطرح نمود. چفالکوفسکی در سخنان خود با پراگ توصیه کرد این طرح پذیرفته شود. با این حال دولت خودمختار اسلواکی مخالف این طرح بود و امید به امکان اصلاحات بیشتر در آن داشت. نمایندگان اسلواکی در دیداری که در نوزدهم اکتبر در مونشن با ریبنتروپ داشتند داشتند از او خواستند کوشیتسه را به چکسلواکی بسپارد و طرح از پیش ارائه شده توازن اقلیت‌ها بین دو کشور را اعمال کند. آن‌ها مدارکی حاضر ساختند که آمار ارائه شده توسط مجارستان را غیرقابل اعتماد و خواسته‌های آن‌ها را بر خلاف اصل قومیت بلکه به دنبال اهداف سیاسی و راهبردی معرفی می‌کرد. آن‌ها ابراز داشتند ادعای مجارستان بر کوشیتسه مبنای قومیتی ندارد بلکه برای قطع بزرگ‌ترین راه ارتباطی مناطق غربی چکسلواکی با مناطق شرقی و رومانی به عنوان متحد این کشور از طریق بریدن خطوط ریل راه‌آهن آن انجام می‌گیرد. با این عمل بخش شرقی چکسلواکی به کلی از بدنه اصلی جدا می‌ماند تا بعداً توسط مجارستان اشغال شود. نمایندگان چکسلواکی بر این باور بودند که توانسته‌اند هیتلر را متقاعد کنند و با ارسال پیام به پراگ نتایج مذاکرات را مثبت اعلام نمودند.
روزهای بعد به نظر می‌رسید ریبنتروپ از سر خصومت با مجارستان رفتار می‌کند به شکلی که چانو، وزیر خارجه ایتالیا اذعان داشت: «حقیقیت این است که او تا جایی که می‌تواند قصد دارد از چکسلواکی محافظت کند حتی با زیر پا گذاشتن ادعای‌های مشروع مجارستان».
از هفدهم اکتبر درگیری با بر سر کارپاتین روتنیا فزونی گرفت. لهستان پیشنهاد کرد این منطقه بین لهستان، مجارستان و رومانی تقسیم شود. رومانی به عنوان متحد وفادار چکسلواکی این پیشنهاد را رد کرد و حتی پیشنهاد کمک نظامی به چکسلواکی در این منطقه را ارئه کرد. مجارستان به دنبال متقاعد کردن نمایندگان مجارستان جهت الحاق این منطقه به خود بود. ایجاد مرز مشترک بین لهستان و مجارستان با سلطه بر کارپاتین روتنیا آرزوی دیرینه دو کشور به حساب می‌آمد. از این رو لهستان جهت حمایت از مجارستان در حال انتقال نیروهای خود به سمت این منطقه بود. از آن جایی که ایجاد مرز و جبهه مشترک بین لهستان و مجارستان به معنای دور زدن آلمان به حساب می‌آمد، آلمان قصد داشت این مسئله را تنها در صورت دریافت کوریدور دانتسیش برای وصل کردن بدنه اصلی کشور خود به پروس شرقی بپذیرد. لهستان این مسئله را رد کرد. بیستم اکتبر عده ای در کارپاتین روتنیا خواستار برگزرای همه‌پرسی الحاق به مجارستان شدند. پنج روز بعد نخست‌وزیر دولت خودمختار این منطقه در پراگ دستگیر و وزیرخارجه این منطقه به جای او گماشته شد. نخست‌وزیر جدید با رد طرح همه‌پرسی، خواهان تحویل تنها مناطق با جمعیت غالباً مجار به مجارستان شد.
مذاکرات از طرق دیپلماتیک بین مجارستان و چکلسلواکی از سر گرفته شد. چکسلواکی به امید دریافت ضمانت مرزهای جدید از طرف قوای محور، بر خط ریبنتروپ تأکید می‌کرد و این پیشنهاد را در ۲۲ اکتبر رسماً اعلام کرد. چکسلواکی قصد داشت مناطقی با جمعیت قریب به ۵۰۰ هزار مجار و ۱۷۰ هزار اسلواک را به مجارستان بسپارد. در این طرح چکسلواکی براتیسلاوا، نیترا و کوشیتسه را برای خود نگاه می‌داشت. مجارستان این ایده را رد کرد تا به پایان میانجی گری آلمان بینجامد. مجارستان می‌خواست تمامی مناطق این پیشنهاد بلافاصله به این کشور اعطا و در مابقی سرزمین‌های مورد اختلاف از جمله کارپاتین روتنیا همه‌پرسی برگزار شود. برای چکسلواکی پذیرفتنی نبود که مناطقی را در ابتدا واگذار کند و حل مابقی سرزمین‌ها به بعداً موکول نماید. با پذیرفتن طرح مجارستان استحکامات مرزی این کشور درون مجارستان قرار می‌گرفت و امکان دست اندازی‌های بیشتر را برای مجارستان فراهم می‌آورد. مجارستان تهدید کرد اگر پیشنهادش مورد قبول واقع نشود از سایر کشور بخواهد مستقیماً در این مسئله داوری کنند. در این شرایط چکسلواکی چاره ای جز پذیرفتن خواسته مجارستان یا دواری دیگر کشورها را نداشت. وقتی شرایط به این سمت سوق یافت که بریتانیا و فرانسه با تلقی این منطقه به عنوان حوزه نفوذ آلمان، منفعتی در خود برای دخالت نمی‌دیدند. به همین سبب دو طرف مذاکرات امیدوار بودند آلمان از آن‌ها حمایت کند. دولت خودمختار اسلواکی به امید واهی ضمانت‌های ریبنتروپ حامی داوری دیگران بود.
با وجود این که دولت مجارستان طرح داوری را ارائه کرده بود اما پیش از آن موافقت آلمان را به دست نیاورده بود. آلمان همچنان نگاه بدبینانه ای نسبت به مجارستان داشت. ریبنتروپ نیز هنوز از مذاکرات پیشین با نمایندگان مجارستان نارضایتی در دل داشت. آلمان نگران بود اگر یکی از طرفین نتایج داوری را نپذیرد منجر به آغاز درگیری‌های نظامی شود. مجارستان توانسته بود ایتالیا را متفاعد سازد که یک مجارستان قوی می‌تواند جلوی نفوذ بیش از حد آلمان از طریق چکسلواکی را بگیرد. چانو، وزیرخارجه ایتالیا با طرح داوری موافقت کرد و پذیرفت پیگیر منافع مجارستان باشد. در دیدار ریبنتروپ از رم، چانو به او گفت که داوری در این مسئله نقش مهمی در موقعیت قوای محور در منطقه در آینده خواهد داشت. وزیرخارجه آلمان نیز قول داد که هیتلر را متقاعد کند. ایتالیا با در دست گرفتن ابتکار عمل، پیشنهاد کرد توافق مشترکی در رم به عنوان مبنای داوری به عمل آید. چانو پیش از این مذکراتی با مجارستانی‌ها انجام داده و موافقت‌های مهمی به دست آورده بود. سی و یک اکتبر هیئت مجارستانی در رم با اطمینان به دولت مجارستان اعلام کرد ریبنتروپ قطعاً با بازگردانده شده کوشیتسه، اوژهورود و موکاچفو موافقت کرده‌است.
۲۹ ماه اکتبر سال ۱۹۳۸ مجارستان و چکسلواکی به صورت رسمی از آلمان و ایتالیا خواستند در این مسئله داوری کنند و از پیش اعلام کردند نتایج آن را خواهند پذیرفت.
حکمیت در وین و توسط وزرای خارجه آلمان و ایتالیا صورت گرفت. هیئت نمایندگان مجارستان را وزیر خارجه کالمان کانیا و هیئت نمایندگان چکسلواکی را وزیر خارجه فرانتیشک چفالکوفسکی رهبری می‌کردند. نمایندگانی نیز کارپاتین روتنیا و اسلواکی در محل حاضر بودند.
داوری ظهر روز دوم نوامبر در کاخ بلودر وین آغاز شد. نمایندگان مجارستان و چکسلواکی اجازه یافتند دلایل خود را ارائه دهند. با وجود درخواست نمایندگان چکسلواکی، با استدلال تنها وجود امکان ارائه نمایندگان دولت مرکزی، با سخنرانی نمایندگان اسلواکی و کارپاتین روتنیا مخالفت شد. مذاکرات به شکل تشریفاتی برگزار گردید و حدود بر روی نقشه پس از نصف روز ترسیم گردید. این فرایند به اندازه ای به سرعت انجام گرفت که وقتی ریبنتروپ ساعت هفت بعد از ظهر نتیجه را اعلام نمود باعث تعجب نمایندگان چکسلواکی گردید.
چکسلواکی ملزم شد برخی از اراضی خود در جنوب اسلواکی و کارپاتین روتنیا را به مجارستان بسپارد. این مناطق به کمک خطی بر روی نقشه که شهرهای سنتس، گالانتا، ورابله، لویتسه، لوچنتس، ریماوسکا سبتا، یلشاوا، رژنیاوا، کوشیتسه، میشالانی، ولکه کاپوشانی، اوژهورود و موکاچفو (برخی داخل خط) را تا مرز رومانی به یکدیگر وصل می‌کرد، مشخص شده بود. اسلواکی ۱۰۳۹۰ کیلومتر مربع از مساحت خود را همراه قریب به ۸۵۰ هزار نفر ساکن آن از دست داد. گفته می‌شود بر اساس سرشماری سال ۱۹۳۰ در چکسلواکی تنها ۵۹ درصد از جمعت این منطقه قومیت مجار داشتند که با احتساب رشد جمعیت بر مبنای همین سرشماری در هنگام داوری ۹۳۵ هزار نفر مجار و ۳۰۰ هزار نفر اسلواک یا چک بودند.
پس از جدا شدن این مناطق، بر جمعیت اقلیت اسلواک درون مجارستان افزوده شد در حالیکه تنها ۶۰ هزار مجار همچنان داخل چکسلواکی باقی ماندند. مرزبندی جدید اعتنای کاملی به حدود قومیتی مورد درخواست مجارستان به عنوان «اصلاح ناعدالتی‌های پیمان تریانون»، نشان نداده بود. این تغییرات راه ارتباط ریلی چکسلواکی با کارپاتین روتنیا و رومانی را قطع کرد.
تیسو شامگاه همان روز نتایج داوری را در سخنرانی رادیویی اعلام کرد اما با وجود پذیرش آن، سیاست بلند مدت دولت مرکزی را متهم به علت وقوع آن دانست.
ارتش مجارستان پنجم تا دهم نوامبر ۱۹۳۸ مناطق مذکور را به کنترل خود درآورد. مناطق بازیافته شده با عنوان «مجارستان علیا» دوازدهم نوامبر با رای مجلس مجارستان رسماً به این کشور ملحق شد. در این اراضی بر اساس تقسیمات اداری مجارستان پیش از سال ۱۹۲۰، دو شهرستان با مرکزیت نُوه زامکی و لویتسه ایجاد گردید و برخی مناطق نیز به شهرستان دیگر پیوست.
با جابه جایی مرزها بر اساس حکمیت نخست وین قدمی بزرگ در برقراری مرز مشترک بین مجارستان و لهستان برداشته شد.
حکمیت اول وین احساسات ضد مجارستان را در اسلواکی تشدید کرد. یانوش استرهازی، یکی از رهبران سیاسی اقلیت مجار در اسلواکی پیشنهاد کرد که ۱۰۰۰ کیلومتر مربع از مناطق اهدا شده به مجارستان با جمعیت عمدتاً اسلواک به منظور تضمین همزیستی مسالمت آمیز بلند مدت به اسلواکی بازگردانده شود. این پیشنهاد توسط دولت مجارستان مورد پذیرش واقع نشد. برهم خوردن توازن اقلیت‌ها بین دو کشور و فاصله کوتاه بین این حکمیت و حمله مجارستان به اسلواکی در ماه مارس سال ۱۹۳۹، باعث ایجاد بسیج اجتماعی در ضدیت مجارستان در طول جنگ جهانی دوم در اسلواکی گردید. گفته می‌شود همه ساله در سالگرد این حکمیت تظاهرات ضد مجارستانی با سر دادن شعار و گاهی آسیب زدن به اموال یا مساکن اقلیت باقی مانده مجار، در اسلواکی برگزار می‌شد.
با اجرای حکمیت مخست وین مجارستان مفاد پیمان تریانون را زیر پا گذاشت. این کشور تنها چند هفته بعد تلاش خود را برای استیلا بر کارپاتین روتنیا از سر گرفت.
تحت فشار آلمان نازی اسلواکی در چهاردهم ماه مارس سال ۱۹۳۹ اعلام استقلال کامل کرد و با اشغال مابقی سرزمین‌ها توسط آلمان، چکسلواکی تماماً از میان برداشته شد. دو روز پیش از آن، آلمان اجازه اشغال مابقی کارپاتین روتنیا به شرط چشم پوشی از اسلواکی را به مجارستان داده بود. ۱۴ و ۱۵ مارس مناطق باقی مانده از کارپاتین روتنیا تحت عنوان کارپاتو-اوکراین اعلام استقلال کرد اما بلافاصله مورد تهاجم مجارستان واقع و پس از سه روز به‌طور کامل اشغال شد. در جریان این حمله بخش کوچکی از شرق اسلواکی نیز به اشغال مجارستان درآمد. با توجه به عدم مواجهه با واکنشی قابل توجه، مجارستان از بیست و سوم ماه مارس حملات به مناطق شرقی اسلواکی را با شدت بیشتر ادامه داد. ارتش مجارستان قصد داشت تا جایی که می‌تواند در خاک اسلواکی پیشروی کند. پس از یک جنگ کوتاه مدت بین دو کشور، آلمان، مجارستان را مجبور به توقف عملیات خود آغاز مذاکره ساخت. با انجام این مذاکرات مجارستان بر خلاف حکمیت وین بدون داشتن دلایل موجه قومیتی مناطق بیشتری در شرق اسلواکی (۱۸۹۷ کیلومتر مربع و ۷۰ هزار نفر جمعیت عموماً اسلواک) دریافت کرد.
تا میانه ماه مارس سال ۱۹۳۹ ایجاد مرز مشترک بین مجارستان و لهستان از نظر نظامی خوشایند آلمان نبود. به هر حال هنگامی که مجارستان در ماه مارس سال ۱۹۳۹ اجازه سلطه بر کاپاتین روتنیا را یافت از جانب آلمان ملزم شده بود به اسلواکی دست اندازی نکند. هدف آلمان از این مسئله ایجاد محلی مناسب برای اجرای طرح حمله به لهستان بود. از همین رو آلمان عوامل حاضر در کارپاتین روتنیا را که خود عوامل نظامی آن را به عنوان متحدان ضمنی از یک سال پیش آموزش داده بود، کنار نهاد. دلیل دیگر این موضوع بر طرف کردن خطر به وجود آمدن جنبش استقلال طلب در اوکراین در صورت حمله آلمان به شوروی بود. لهستان نیز پیش از این، حضور این نیروها در مجاورت مناطق جنوب شرقی خود که جمعیتی عموماً با قومیت اوکراینی داشتند، را خطری بالقوه می‌پنداشت.
این تصمیم آلمان نهایتاً به ضرر این کشور تمام شد. هنگامی که در جریان حمله آلمان به لهستان، هیتلر از دولت مجارستان درخواست کرد نیروی‌های آلمانی به جهت سرعت دادن به عملیات خود، از طریق کارپاتین روتینا که مرز مشترک مجارستان و لهستان شده بود، لهستان را مورد یورش قرار دهند با توجه به روابط حسنه تاریخی بین مجارستانی‌ها و لهستانی‌ها با مخالفت میکلوش هورتی، نایب السلطنه این کشور مواجه گردید. از طرفی با اطمینان از شکست قطعی، ده‌ها هزار نفر از نیروهای نظامی لهستانی از طریق همین مرز مشترک برای ادامه نبرد در جبهه‌های دیگر از کشور خود گریختند.
کنستانتن انریکز () بازیکن راگبی ۱۵ نفره اهل فرانسه است.
دانیل ژران (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل فرانسه است.
جمل بوراس (؛ زادهٔ ) جودوکار اهل فرانسه است.
فرانتز ریشل (؛ ۱۶ مارس ۱۸۷۱ – ۲۱ مارس ۱۹۳۲) بازیکن راگبی ۱۵ نفره و ورزشکار دو و میدانی اهل فرانسه بود.
ارمان ژرژ برژه (; – ) شمشیرباز اهل فرانسه بود.
ژان-کلود مانیان (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل فرانسه است.
ژان-لوک کرتیه (؛ زادهٔ ) اسکی‌باز آلپاین اهل فرانسه است.
ژان-پیر ویدال (؛ زادهٔ ) اسکی‌باز آلپاین اهل فرانسه است.
ژان دسپو (; – ) بوکسور، و هنرپیشه اهل فرانسه بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "منون" اشاره کرد.
ژولین پیه (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل فرانسه است.
لیونل پلومنل (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل فرانسه است.
لوسین مرینیاک (; – ) شمشیرباز اهل فرانسه بود.
لئون مورو (؛ – ) تیرانداز اهل فرانسه بود.
مارک آلکساندر (؛ زادهٔ ) جودوکار اهل فرانسه است.
ناتالی لانسین (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است.
پیر ژونکر دوریولا (؛ ۱ فوریه ۱۹۲۰ – ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۱) سوارکار اهل فرانسه بود.
Olympic medals
رنه لوموان (; – ) شمشیرباز اهل فرانسه بود.
نسرین خسروانی (زادهٔ ۱۳۴۶ در ساری)، بازیگر و دوبلور ایرانی است.
نسرین خسروان اصفهانی (نسرین خسروانی) فعالیت‌های هنری‌اش را از سال ۱۳۷۲ در گروه تئاتر «برگ سبز» اصفهان همراه با قدرت‌الله ایزدی آغاز کرد. پس از آن در برخی آیتم‌های کوتاه طنز ظاهر شد و در ادامه در سال ۱۳۷۵ با فیلم سینمایی «روی خط مرگ» به کارگردانی شفیع آقامحمدیان به سینما راه یافت. سریال تلویزیونی «عیاران» به کارگردانی کاظم بلوچی نیز اولین حضور جدی او در آثار تلویزیونی محسوب می‌شود.
روژه میشلو (; – ) بوکسور اهل فرانسه بود.
سورین وانداناند (؛ زادهٔ ) جودوکار اهل فرانسه است.
ولادیمیر آئیتوف (; – ) بازیکن راگبی ۱۵ نفره اهل فرانسه بود.
امیلی فر (؛ زادهٔ ) قایقران کانو اهل فرانسه است.
آلبر آیا (؛ ۷ مارس ۱۸۷۵ – ۲ دسامبر ۱۹۳۵) شمشیرباز اهل فرانسه بود.
بوریس سانسون (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل فرانسه است.
اوستاشه () یک حزب تندرو و ملی‌گرای کروات بود که بین سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۴۵ فعالیت می‌کرد و در فاصله سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ قدرت را در دولت مستقل کرواسی در اختیار داشت.
بخش فسارود، یکی از بخش‌های شهرستان داراب در استان فارس ایران است. مرکز این بخش، شهر پاسخن است.
شهر: پاسخن
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش فسارود برابر با ۱۸٬۳۱۸ نفر بوده‌است.
سِوِریان‌ها (به روسی: Северяне؛ اوکراینی: Сiверяни؛ بلاروسی: Севяране؛ بلغاری:Сeверяни) نام یک قبیله یا اتحاد قبایلی اسلاوی شرقی بود که در میانهٔ شرق رودهای دنیپر و دانوب می‌زیستند. گزارش‌هایی از وجود آنان در منابع مختلف غربی و شرقی از سدهٔ نهم تا دوازدهم در دست است.
در کاوش‌های باستان‌شناسی گورپشته‌هایی از سده‌های هشتم تا دهم میلادی یافته شده است که درون آنها خاکستر انسانی کشف شد. در این یافته‌ها دانسته شد که سوریان‌ها به کشاورزی، شکار و دامداری اشتغال داشته‌اند و صنایع دستی‌ای از نوع فلزی، سفال‌گری و بافندگی داشته‌اند.
نام منطقهٔ سوری از نام ایشان گرفته شده‌است. دربارهٔ معنای نام آنها پیشنهاد شده که این نام از ریشهٔ اسلاوی سور (sěver) باشد و بنابراین سوریان‌ها به معنای "مردمان شمالی" بوده است. نظر دیگر این است که نام ایشان دگرگون‌شدهٔ نام قبیلهٔ سرمتی سئوئر (Seuer) باشد که از ریشهٔ ایرانی seu به معنای سیاه می‌باشد. دیدگاه‌های دیگری هم هست که ریشهٔ نام این مردمان را عبری یا مجاری دانسته‌است. برخی پژوهشگران هم پیشنهاد داده‌اند که نام این قبیله را باید مرتبط با سابیرها بدانیم.
Wikipedia contributors, "Severians," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Severians&oldid=886712404 (accessed August 31, 2019).
بادشاه بیگم، (تولد ۱۷۰۳ – مرگ ۴ دسامبر ۱۷۸۹) ملکه همسر و ملکه ارشد محمد شاه، امپراتور گورکانی بود.Sarkar, Jadunath (1997). "Fall of the Mughal Empire" (4th ed.). Hyderabad: Orient Longman. p. 169. ISBN <bdi>9788125011491</bdi>. او پس از ازدواج با محمد شاه به مقام عالیرتبه پادشاه بیگم و ملکه زمانی مشهور شد و این مقام‌ها را همسرش به او داد.Malik, Zahir Uddin (1977). "The reign of Muhammad Shah, 1719-1748". London: Asia Pub. House. p. 407. ISBN <bdi>9780210405987</bdi>.
بادشاه بیگم دخترعموی همسرش بود. وی دختر امپراتور فرخ‌سیر از همسرش گوهرنساء بیگم بود به همین دلیل از هنگام تولد شاهدختی مغل بود. وی در دوران همسرش محمدشاه گورکانی نفوذ سیاسی عمده‌ای در دربار مغول داشت و بانفوذترین و محبوبترین همسر وی بود. همچنین بخاطر تأثیرات و تلاش‌های او بود که ناپسرس‌اش احمد شاه بهادر توانست به سلطنت برسد و او در زمان سلطنت ناپسری‌اش همواره در مقام برجسته پادشاه بیگم ماند و همواره مسئولیت کاخ و حرم شاهنشاهی شخصاً برعهده اش بود و به عنوان یک نوع ملکه مادر در نزده درباریان و مردم مورد احترام و تقدیر شد.Journal and Proceedings". Royal Asiatic Society of Bengal. 1907: 16, 360. Retrieved 15 September 2017.
بادشاه بیگم در زمان سلطنت پدربزرگ پدربزرگش اورنگ زیب در حدود سال ۱۷۰۳ متولد شد. او دختر فرخ‌سیر امپراتور بعدی مغول و همسر اول او، گوهرنساء بیگم بود. فرخ‌سیر پسر دوم شاهزاده عظیم‌الشان بود که از همسرش صاحب‌نیسوان بیگم متولد شد. عظیم‌الشان خود پسر دوم امپراتور هفتم مغول بهادر شاه اول بود.
مادر بادشاه بیگم، گوهرنساء بیگم (معروف به فخرالنساء بیگم)، دختر سعادت خان، یک نجیب‌زاده مغول با اصالت ترک بود، که در زمان سلطمت فرخ‌سیر، میر آتیش (رئیس توپخانه) بود. بادشاه بیگم که یک شاهزاده خانم مغول بود، دارای تحصیلات والایی بود، و بسیار باهوش و در ظریف حکمرانی و دیپلماسی را به خوبی آموزش دیده بود.
محمدشاه در سال ۱۷۱۹ به سلطنت پیوست و پسر شاهزاده جهان شاه، پسر کوچک امپراتور بهادر شاه اول بود و برادر ناتنی کوچکتر پدر امپراتور فرخ‌سیر، شاهزاده عظیم‌الشان بود. بادشاه بیگم، دختر عموی اول شوهرش از طریق پدر بود. وی در ۸ دسامبر ۱۷۲۱ در دهلی با محمدشاه ازدواج کرد. این ازدواج در یک مراسم بسیار باشکوه و پرزرق و برق که بیش از یک هفته طول کشید برگزار می‌شد. بر این اساس، بسیاری از افسران لاک‌های روپیه ارائه دادند و همه لباس افتخار و جواهرات و افزایش حقوق دریافت کردند. پس از ازدواج، به بادشاه بیگم لقب ملکه‌الزمانی ("ملکه عصر") اعطا شد که توسط آن در بین مردم بسیار پ مشهور است و بیشتر از، عنوان والای پادشاه بیگم مورد استفاده قرار می‌گرفت. بادشاه بیگم و شوهرش، پسر اول خودشان، شهریار شاه بهادر را که در کودکی درگذشت، به دنیا آورد. پس از آن، او بدون فرزند ماند.
بادشاه بیگم زنی بسیار قدرتمند و تأثیرگذاری بود. او به حل و فصل جنبه‌های مختلف و شاخه‌های مهم مدیریت دولت و حکومت بسیار زیاد علاقه‌مند بود و در امورات با اهمیت روزانه نقش بسیار فعال داشت. او که محبوب و همسر اصلی پادشاه بود، در بین همسران وی تأثیرگذارترین و بانفوذترین بود و نظرات خودش را در مورد او به آسانی اعمال می‌کرد. محمد شاه بعداً به یک دختر رقصنده، اودهم بای، زنی بدون هیچ گونه اصل و نسب و کاملاً از طبقه بی‌نام و نشون و بردگان علاقمند شد، و او را به همسری درآورد، هرچند که بادشاه بیگم محبوب اصلی و همیشگی شوهرش باقی ماند و نفوذ سیاسی خود را تا پایان سلطنت او اعمال می‌کرد. این ازدواج با اودهم بای منجر به تولد پسری به نام احمد شاه بهادر شد. این پسر توسط ملکه بزرگ شده‌است نه مادرش اودهم بای، و بادشاه او را با عشق خود بزرگ کرد، گویی که پسر خودش است. او احمد را بسیار دوست داشت و او به دلیل تلاشهایش بزرگ شد تا بر تخت سلطنت بنشیند. بعداً، بادشاه بیگم همچنین دختر احمد شاه، محترم‌النسا را تربیت کرد.
بادشاه بیگم راه اندازی قصرهای بسیار زیبا در جامو و به سبک معمولی مغول، پایه‌های باغ‌های تفریحی در ساحل رودخانه تاوی را بنا نهاد.
در آوریل ۱۷۴۸، محمد شاه درگذشت. بادشاه بیگم، خبر مرگ‌شوهرش را پنهان کرد وبه همه دستور داد که دهانشان را ببندند، او پیام‌هایی را برای پسر ناتنی‌اش احمد که با صفدر جنگ، در نزدیکی پانی‌پات در اردوگاه بود فرستاد تا به دهلی برگردد و ادعای تاج و تخت کند. به توصیه صفدر جنگ، وی در پانی‌پات بر تخت سلطنت نشست و چند روز بعد به دهلی بازگشت. بادشاه بیگم، حتی پس از مرگ شوهرش، به عنوان یک ملکه مادر بسیار زیاد مورد احترام دربار، مردم و ارتش و کل اشراف بود. او همچنان از عنوان والای پادشاه بیگم برخودار بود. با وجود همه مهر و محبتی که به احمد شاه داشت، اما او بیشتر به مادر واقعی خود اودهم بای (ملقب به قدیسه بیگم) ارادت داشت و تأثیر قدیسه از بادشاه بر روی احمد بیشتر بود، که گفته می‌شود قدیسه زنی بسیار فاسد و بی رحم است و از ضعف و سادگی و هوس‌بازی بیش از حد پسرش برای حکومت کردن استفاده کرده‌است.
در فوریه ۱۷۵۶، دخترناتنی ۱۶ ساله بادشاه بیگم، شاهزاده‌خانم حضرت بیگم، به دلیل زیبایی بی‌نظیر و فوقالعاده‌اش چنان مشهور شد که عالمگیر دوم امپراتور مغول، که در آن زمان حدود شصت سال داشت، با اعمال فشارها و تهدیدهای ناراحت‌کننده صاحب‌محل و نامادری شاهزاده خانم، بادشاه بیگم را زیر فشار قرار داد، تا دست حضرت بیگم به دست او بدهد. شاهزاده خانم مرگ با از دست دادن سرش بر ازدواج با یک پیرمرد کور قدیمی شصت ساله ترجیح داد و علمگیر دوم موفق به ازدواج با او نشد.
در آوریل ۱۷۵۷، احمد شاه درانی، پادشاه درانی، پس از فتح پایتخت شاهنشاهی گورکانی، دهلی نو، خواستار ازدواج با دخترخوانده ۱۶ ساله بسیار زیبای بادشاه پادشاه بیگم، شاهزاده‌خانم حضرت بیگم شد. بادشاه بیگم بار دیگر در برابر واگذاری مسئولیت مناقصه او به یک افغان سخت در سن پدربزرگش بود مقاومت کرد، اما احمد شاه در ۵ آوریل ۱۷۵۷ در دهلی به زور با حضرت بیگم ازدواج کرد. احمد شاه پس از جشن‌های عروسی، همسر جوان خود را به محل تولد خود افغانستان برد. عروس گریان با همراهی بادشاه بیگم، مادرش صاحب محل و چند خانم مهم دیگر از حرمسرای سلطنتی بود.
در جریان اشغال دهلی توسط افغان‌ها، که از ۱۸ جولای تا ۲ اکتبر ۱۷۸۸ به مدت دو ماه و نیم به طول انجامید، جهنم بر احمد شاه بهادر و خانواده شاهنشاهی گشود. احمد در ۳۰ ژوئیه ۱۷۸۸ از سلطنت خلع شد و ده روز بعد نابینا شد. غلام قدیر شاهزاده بیدار بخت، پسر احمد شاه، شاهنشاه سابق را از زندان شاهنشاهی بیرون آورد و او را به عنوان شاهنشاه عروسکی جدید با عنوان جهان شاه انتخاب کرد. گفته می‌شود که وی ۱۲ لاک روپیه از بادشاه بیگم دریافت کرده‌است تا انتقام خود را از شاه عالم دوم که پدرش علمگیر دوم با برکناری و کور کردن احمد شاه، تخت سلطنت را تأمین کرده بود، بدست آورد. با این حال، ۴ ماه بعد، خانواده سلطنتی مغول توسط ارتشهای ماراتا به رهبری مهادجی شیند که به تازگی دهلی را از غلام قدیر و ارتش او اسیر کرده بودند، از اسارت آزاد شدند.
بادشاه بیگم در سال ۱۷۸۹ در دهلی درگذشت و در باغ سی هزار به خاک سپرده شد. این باغ توسط شاه جهان امپراتور مغول در زمان سلطنت خود به دستورات وی تهیه شده بود. دختر امپراتور اورنگ‌زیب، شاهزاده خانم زینت‌النسا بیگم، نیز پس از مرگ در سال ۱۷۲۱ در سی هزاره باغ به خاک سپرده شد.
علایلی اصرار داشت که اصلاحات باید دارای نمادهای ایده‌آل، معنوی و تاریخی باشد؛ از این رو حسین، به عنوان اندیشه ای انقلابی و آزاده، در پروژه اصلاحی علایلی از جایگاه مهم و مرکزی برخوردار است؛ لذا او سه کتاب دربارهٔ حسین بن علی نگاشته که عبارتند از:أنظر الرابط الخارجی لتنزیل کتاب الإمام الحسین علیه السلام
وی کتاب اخیر را پس از سه دهه مجدداً با عنوان «از روزهای نبوت» منتشر کرد. تغییر عنوان کتاب با ملاحظه این نکته صورت گرفت که روزهای زندگی حسین چیزی جز اقتباس از روزهای زندگی پیامبر نیست و نیز اشاره به این حدیث که: «حسین از من است و من از حسین هستم.»
مجمع گفتگو و توسعه ادیان و فرهنگ‌ها و دانشکده مطالعات اسلامی دانشگاه مقاصد، جلسه ای برای بزرگداشت وی ترتیب داد.
بخش جوزار در شهرستان ممسنی در استان فارس در تاریخ ۹۷/۱۲/۲۵ از ارتقا دهستان جوزار برابر مصوبه هیئت دولت تشکیل شد.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این بخش ۷،۰۳۷ نفر بوده است.
https://www.ilna.ir/بخش-فارس-97/754811-تشکیل-دهستان-پراشکفت-بخش-جوزار-در-شهرستان-ممسنی
مؤسسه سلطنتی بریتانیای کبیر (اغلب به مؤسسه سلطنتی (Ri) مخفف می‌شود)، سازمانی است که خود را وقف آموزش علمی و تحقیقات کرده و مکان آن در شهر لندن است. این مؤسسه در ۱۷۹۹، توسط برترین دانشمندان بریتانیایی آن زمان چون هنری کاوندیش تأسیس شد و اولین رئیس آن، جورج فینچ، نهمین کنت وینچلسی بود. اصول بنیادین آن نشر دانش و تسهیل معرفی اختراعات و پیشرفت‌ها، به علاوهٔ تسهیل کاربرد علم در مسائل رایج زندگی (از طریق تدریس درس‌های فلسفی و آزمایش‌ها) می‌باشد.
بسیاری از بودجه اولیه مؤسسه و پیشنهاد اولیه برای سرمایه‌گذاری در آن توسط «جامعه ارتقاء شرایط و رفاه فقراء» ارائه گشت و این پیشنهاد تحت هدایت انسان دوستی به نام سر توماس برنارد و یک دانشمند بریتانیایی زاده آمریکا به نام سر بنجامین تامپسون، کونت رامفورد صورت گرفت. مؤسسه سلطنتی، از زمان تأسیسش تا به حال در آدرس ۲۱ خیابان آلبمارل در میفیر قرار دارد. خیریه سلطنتی آن در سال ۱۸۰۰ پذیرفته شد.
ژونگ زونگ(تولد: ۲۶ نوامبر ۶۵۶ - مرگ: ۳ ژوئیه ۷۱۰) وی چهارمین و ششمین امپراتور دودمان تانگ بود که در دو دوره حکومت کرد (در دوره اول وی هیچ قدرتی نداشت و به هیچ وجه حکومت نکرد و همه قدرت و حکومت رسماً در دست مادرش امپراتریس بیوه وو بود که بعد از مخالفت با مادرش به طور موثر توسط قدرت واقعی مادرش در کل حاکمیت خیلی راحت سرنگون شد، ژونگ زونگ به خاطر این که در دوره سلطنت اول خود هیچ قدرتی نداشت و دوره کوتاه از سلطنت داشت در این زمان او به عنوان امپراتور به رسمیت شناخته نمی‌شود، در دوره دوم سلطنتش هم به عنوان یک حاکم نسبتاً ضعیف و زودباور شناخته می‌شد که عمدتاً حکومت در دست همسر موردعلاقه‌اش امپراتریس وی بود).
وی فرزند سوم امپراتور گائوزونگ از همسر دومش امپراتریس وو بود و در طول سلطنت پدرش قدرت واقعی امپراتوری توسط امپراتریس وو کاملاً کنترل می شد، او بعد از مرگ پدرش با فرمان مادرش امپراتریس وو به نام بر تخت سلطنت نشست، اما تمام قدرت‌های کامل حاکم در اختیار مادرش امپراتریس وو به عنوان امپراتریس بیوه و نایب السلطنه بود و به تنهایی امور «سرزمین تانگ» را همچنان با رأی و حتی این بار بر حق خودش اداره می‌کرد و بی‌معارض بر چین حکم راند. بخاطر این که تمامی قدرت‌های یک حاکم مطلق و بی چون و چرا در دستان مادرش بود، از آن زمان به بعد امپراتور تنها فقط به نام وجود داشت و حتی در یکی از اتاق های کاخ داخلی زندانی مجازی بود، اما ژونگ زونگ از این کار ناراضی بود و با مادرش مخالفت کرد، هر چند امپراتریس وو بعد از تشکیل یک جلسه شورا به مقامات و ژنرال ها دستور رسمی برای برکناری امپراتور ژونگ زونگ را صادر کرد و به سلطنت دو ماه اش پایان داد و "او را به مخالفت با خود کنار گذاشت" و وی را به مقام پرنس لولینگ کاهش داد و به یکی از روستاهای چانگآن پایتخت قبلی سلسله تانگ تبعید کرد.
امپراتریس وو ژونگ زونگ را به نفع پسر کوچکش لی دان (بعداً امپراتور رویزونگ) که یک دست نشاند کامل بود کنار گذاشت و بعد از کنار زدن ژونگ زونگ امپراتریس بیوه وو از همه خواست که اعلام وفاداری نسبت به او را کنند و همین اتفاق افتاد همه در جلسه شورا این شعار را دادند:"تا زمانی که شما زنده هستید هیچ حاکمی پذیرفته نیست و حکم شما در همه سرزمین یگانه هست و زندگی ما و فرزندانمان به هیچ وجه ارزشمندتر از شما نیست"، امپراتور رویزونگ که در طول زندگی خود بعد از سوگند به نام مادرش امپراتریس بیوه وو هیچ اختیاری از خود نداشت بعد از چند سال به نوبه خود تخت را به مادرش واگذار کرد و امپراتریس بیوه وو به عنوان امپراتور بر تخت نشست و رسماً خود را امپراتریس فرمانروا در سلسله جدید ژو نامید و شروع به حکومت مستقل کرد.
در سال ۶۹۸ دادگاه درگیر یک مبارزه قدرت تلخ شد. امپراتریس وو در تلاش برای برجستگی قدرت بی چون و چرا خود، امپراتور سابق را از ۱۵ سال انزوا آزاد کرد و او را در آوریل ۶۹۸ به پایتخت لوئویانگ فراخواند. در ۱۰ ژانویه ۷۰۵، امپراتریس وو بشدت بیمار شد و توان رسیدگی به امور قدرت را نداشت، در همین زمان برادران ژانگ قدرت زیادی گرفتن و کارهای کثیف زیادی انجام می دادند، در همان سال در ۲۰ فوریه ۷۰۵، یک کودتای بسیار قدرتمند در کاخ سلطنتی از سوی تمامی دولت وو زتیان را سرنگون کردند و امپراتور ژونگ زونگ به عنوان امپراتور سه روز بعد احیا شد. امپراتور ژونگ زونگ به مدت پنج سال سلطنت کرد و این بار به عنوان امپراتور از قدرت‌های مطلق و بی چون و چرایی برخوردار بود، اما او یک حاکم نسبتاً ضعیف و زودباور بود و به راحتی تحت تأثیر قرار می گرفت. و به همین خاطر تمامی کنترل و قدرت‌های واقعی در دست ملکه اش، امپراتریس وی و عاشقش وو سانسی (برادرزاده وو زتیان) و دخترش لی گوئر، پرنسس آنل بود و در همین زمان هر سه آنها چنان قدرتمند شدند بخصوص امپراتریس وی همانند مادرشوهرش وو زتیان که در زمان سلطنت شوهرش قدرتی بیش از اندازه بدست آورد او هم به مقام و فرمان دوم در دولت ارتقاء یافته و همراه وو سانسی و دخترش پرنسس آنل متهم به نقشه کشی برای سرنگونی امپراتور و تصرف همه قدرت و تاج و تخت سلطنتی بر خودشان شدند.
در سال ۷۱۰، امپراتور ژونگ زونگ در مبارزه تلخ قدرت با همسرش امپراتریس وی در اوج سلامت خود به طور ناگهانی درگذشت، که گفته می شود توسط امپراتریس وی برای تصرف قدرت مسموم شده است، که پسرخوانده اش لی چونگمائو را به عنوان امپراتور شانگ نصب کرد. امپراتریس وی، که در نصب دخترش لی گوئر، پرنسس آنل به عنوان وارث امپراتور ژونگ زونگ ناکام مانده بود، فکر کرد که لی چونگمائو، متولد ژونگ زونگ و یک صیغه زن بی ارزش و تنها ۱۱ سال سن دارد، به راحتی کنترل می شود و اجازه این را دارد که قدرت خود را حفظ کند و حتی بتواند همانند مادر شوهرش امپراتریس وو از قدرت‌های کامل حاکم بر حق خود استفاده کند و به راحتی امپراتور را برکنار کند و بعد تخت سلطنت را برای خودش بدست آورد. این طرح امپراتریس وی با شکست مواجه شد، زیرا پرنسس تایپینگ، خواهر امپراتور ژونگ زونگ، دو هفته بعد با برادرزاده اش لی لونگجی (بعداً امپراتور شوان زونگ) فرزند امپراتور رویزونگ امپراتور را ربوده و کودتایی را آغاز کردند و امپراتریس وی و امپراتور جوان را سرنگون کردند. امپراتور رویزونگ، پدر لی لونگجی و برادر بزرگتر پرنسس تایپینگ، به عنوان امپراتور احیا شد.
امپراتور ژونگ زونگ، بعد از فوت پدرش امپراتور گائوزونگ بر تخت نشست ولی همسر قدرتمندش، یعنی مادر ژونگ زونگ امپراتریس وو بعنوان امپراتریس بیوه همچنان قدرت اداره کل امپراتوری را حفظ کرده و حتی اقتدار کل امپراتوری را محکم به طور کامل در دست گرفت و ادعای اقتدار ارشد امپراتوری را برای خود کرد و در این دوره به مقامات اجازه نمی داد امپراتور جدید را ببینند و حتی به ژونگ زونگ اجازه صدور حکم را برای امور دولت نداد، در بهار ۶۸۴، ژونگ زونگ باموفقیت همسرش، پرنسس وی را به عنوان امپراتریس همسر معرفی کرد، و او می خواست پدر زن خود، وی ژوانژن (韋玄貞) شیژونگ (چینی: 侍中) - رئیس دفتر امتحانات دولت و پستی برای پست صدراعظم در نظر گرفته شده است تبدیل کند. او همچنین می خواست پسر دایی زن خود را به مقام درجه پنج تبدیل کند. پی یان در برابر هر دو کمیسیون مقاومت کرد. همانطور که آنها استدلال کردند ، امپراتور ژونگ زونگ، با عصبانیت اظهار داشت: "حتی اگر من امپراتوری را به وی ژوانژن بدهم چه مشکلی وجود دارد؟ چرا شما اینقدر به شیژونگ اهمیت می دهید؟
پی از ترس این برنامه ریزی، به امپراتریس بیوه وو خبر داد. کمتر از دو ماه پس از به سلطنت رسیدن امپراتور ژونگ زونگ، فردای همان روزی که پی به امپراتریس بیوه وو خبر داد، امپراتریس بیوه وو سریعاً مقامات و ژنرال‌ها را در جلسه رسمی احضار کرد و با صدور فرمانی سلطنتی از سوی خودش به راحتی امپراتور ژونگ زونگ را برکنار کرد و به عنوان شاهزاده لولینگ کاهش داد. در حالی که ژنرال‌های وفادار به امپراتریس بیوه از نظر جسمانی امپراتور ژونگ زونگ را از تخت سلطنت برکنار کردند، او دست و پنجه نرم کرد و پرسید: "من چه جنایتی مرتکب شده ام؟" امپراتریس بیوه وو پاسخ داد، "شما می‌خواستید امپراتوری را به وی ژوانژن بسپارید. چگونه این یک جرم نیست؟" امپراتریس بیوه وو او را تحت بازداشت قرار داد و به درجه شاهزاده لولینگ تقلیل داد، و وی شاهزاده یو (که لی دان نامیده می شود) را امپراتور جدید (به عنوان امپراتور روئیزونگ) کرد. پسر لی ژه، لی چونگزائو به رتبه عادی کاهش یافت.
پس از ترمیم، امپراتور ژونگ زونگ در ابتدا پنج رهبر کودتا را در موقعیت‌های بسیار برجسته قرار داد. با این حال، او مثل پدرش امپراتور گائوزونگ خود را یک حاکم ناتوان و زن ذلیل ضعیف نشان داد، که تحت تاثیر همسرش امپراتریس وی بود، ملکه وی، همراه ژونگ زونگ دوباره ترمیم شد، به همراه دخترش لی گوئر، که اکنون عنوان پرنسس آنل را بر عهده داشت، قدرتمندترین، بزرگترین و غالب ترین چهره دربار شد، و از این پس جناحی را برای اداره کشور ایجاد کرد و برای نمونه ای از مادرشوهرش امپراتریس وو برای ریاست و نظارت بر جلسات امپراتوری و دخالت در تمامی امور به پشت پرده مروارید در پشت تخت امپراتور ژونگ زونگ رفت. همچنین در این زمان دبیر شخصی وو زتیان، شانگوآن وانر، به قدرت قابل توجهی با تاثیر سیاسی بزرگ به زندگی در دربار امپراتوری ادامه داد، زیرا که او توسط ژونگ زونگ مسئول مکاتبات، پیش نویس ها و اسناد رسمی و تهیه دیگر احکام امپراتوری شد، همچنین امپراتور زونگ زونگ او را به عنوان صیغه گرفت و خیلی سریع مورد علاقه و مورد اعتماد امپراتور شد، و همچنین با وو سانسی، شاهزاده لیانگ برادرزاده قدرتمند وو زتیان رابطه جنسی و سیاسی داشت، و به عنوان یک صیغه محبوب و مورد توجه امپراتور در دولت در بین زنان درباری، قدرتمند و پرنفوذ شد. تحت معرفی شانگوان وانر، امپراتریس وی و وو سانسی نیز به زودی رابطه جنسی و سیاسی خودشان را آغاز کردند. زیر نفوذ بانو شانگوآن و امپراتریس وی، وو سانسی به محرم اسرار صمیمی و مشاور بشدت قدرتمند، نزدیک و مورد اعتماد امپراتور ژونگ زونگ در تمامی امور از مسائل مدنی و جنگی تا امور شخصی تبدیل شد.
در همین حین، امپراتریس وی، که از بزرگترین پسر زنده مانده امپراتور ژونگ زونگ، لی چونگفو شاهزاده کیائو (متولد صیغه کم ارزش) بسیار زیاد بیزار است، لی چونگفو را به دروغ به شرکای مرگ لی چونگرون متهم کرد. امپراتور ژونگ زونگ تحت خواسته و تاثیر امپراتریس وی، لی چونگفو را به خارج از پایتخت تنزل داد و تحت مراقبت شدید به عنوان بخشدار استان در حال جنگ در خدمت نگه داشت (در حقیقت او را بی قدرت گذاشت و زندانی اش کرد). امپراتور ژونگ زونگ در ابتدا موقعیت ولیعهد را به برادرش لی دان پیشنهاد داد، اما پس از انحطاط لی دان، پسر دیگری توسط صیغه ای که مادرش مرده بود، به نام لی چونگجون، با تعیین امپراتریس وی ولیعهد ایجاد کرد.
در همین حال، رهبران کودتا سعی داشتند جلوی قدرت روزافزون وو سانسی و امپراتریس وی را بگیرند، اما به نوبه خود، وو سانسی و ملکه وی با زیرکی بارها و بارها به امپراتور ژونگ زونگ هشدار دادند که رهبران کودتا بیش از حد قدرتمند و خطرناک هستند. در پاییز ۷۰۵، امپراتور ژونگ زونگ خواسته هر دوی آنها را برای سازماندهی مجدد دولت موافقت کرد و سران کودتا را به عنوان شاهزادگان به بهانه تکریم از آنها ایجاد کرد، اما آنها را از سمت های صدراعظمی عزل کرد و افراد و نزدیکان کودتاگران را از دولت برداشت و افرادی که امپراتریس وی و وو سانسی می خواستم را جایگزین کرد.
در زمستان ۷۰۵، وو زتیان درگذشت. متعاقباً لقب "امپراتور" برای وی برداشته شد و عنوان امپراتریس بازسازی شد و امپراتور ژونگ زونگ وی را در کنار پدرش امپراتور گائوزونگ در کیانلینگ به خاک سپرد. (همچنین برادر امپراتور ژونگ زونگ لی شیان و فرزندانش خود لی چونگرون و لی شیانهوی در آنجا به خاک سپرده شدند.)
در بهار ۷۰۶، پس از داماد امپراتور ژونگ زونگ، وانگ تونگیائو (王 同 husband ، شوهر پرنسس دینگان)، که ملکه وی و وو سانسی را تحقیر می کرد، و به نقشه کشیدن برای کشتن وو سانسی و برکناری امپراتریس وی مورد شک واقع شد، وانگ و شرکت کنندگان ادعا شد برای شورش به درخواست سریع امپراتریس وی اعدام شدند، و متعاقباً، وو سانسی و همکارانش، کودتا کنندگان را مورد نظر در این طرح دخیل داد، و هر پنج نفر، جینگ هوی، هوان یانفان، ژانگ جیانژی، یوان شوجی و کوی ژوانوی را به شرکت در نقشه وانگ متهم کردند. پنج شاهزاده به درخواست امپراتریس وی تبعید شدند و متعاقباً در تبعید درگذشتند یا کشته شدند (وو سانسی به دستور امپراتریس وی سه نفر از آنها را به طرز فجیعی در تبعید کشت).
در سال ۷۰۷، لی چونگجون عصبانی از اینکه لی گوئر و همسرش وو چونگسون (武 崇 訓 ، پسر وو سانسی) بارها او را تحقیر کرده و سعی کردند لی گوئر پرنسس ولیعهد را برای جابجایی او ایجاد کنند، با لی دوئوزو و ژنرال های لی سیچونگ (李思 沖) ، لی چنگ کوانگ (李承 況) ، دوگو ییزی (獨孤 禕 之)، و سازا ژونگی (沙 吒 忠義)، به همراه پسر عموی امپراتور ژونگ زونگ لی کیانلی (李 千里) شاهزاده چنگ و پسر لی کیانلی، لی خی (李 禧) شاهزاده تیانشوی قصد کودتا کردند. آنها به عمارت وو سانسی حمله کردند و وو سانسی و وو چونگسون را کشتند و سپس به سمت قصر حرکت کردند و تلاش کردند تا بانو شانگوان، ملکه وی و لی گوئر را تصرف کنند. شورشیان در حمله به کاخ مردد بودند و به دستور امپراتریس وی نگهبانان امپراتوری جواب جنگ را دادند. پس از اینکه خواجه یانگ سیکسو (楊思 勗) داماد لی هئوزو (یه دو) (野 呼 利) را کشت، و امپراتور ژونگ زونگ درخواست شخصی از نیروهای کودتا کرد، نیروهای کودتا علیه لی چونگجون رو به رو شدند و ژنرال‌های فرمانده آنها را کشتند. لی چونگجون فرار کرد اما در تبعید کشته شد. متعاقباً، نخست وزیر ارشد وی یوانژونگ، که پسرش وی شنگ (魏 升) مجبور به پیوستن به شورش شد، به تحریک دو رئیس صلح که با امپراتریس وی و لی گوئر، زونگ چوگ و جی، همسو بودند، تبعید شد و در تبعید به دستور لی گوئر و امپراتریس وی بی رحمانه کشته شد. با این حال، تلاش های حزب امپراتریس وی برای درگیر کردن لی دان و پرنسس تایپینگ ناموفق بود، همچنین بعد از شکست کودتا، قدرت امپراتریس وی و لی گوئر، پرنسس آنل بسیار افزایش یافت.
در همین حال، دربار امپراتوری به طور محکم تحت سلطه تعدادی از زنان قدرتمند، به طور ویژه تماماً تحت کنترل امپراتریس وی و بعد از جمله لی گوئر، پرنسس چانگینگ (دختر بزرگ امپراتور زونگ زونگ و امپراتریس وی)، خواهر امپراتریس وی بانوی چنگ، ​​بانو شانگوان، مادر بانو شانگوان بانو ژنگ، بانوان ارشد منتظر امپراتریس وی بانوان چای و هلو، جادوگر مورد اعتماد امپراتریس وی بانو دیو یینگر (第五 英،) و بانوی ژائو بود. همه این زنان قدرتمند، بانفوذ و ثروتمند هستند و به طور آشکار و مستقیماً رشوه های سنگینی را می پذیرفتند و می توانستند تعدادی از افراد را به عنوان مقامات رسمی توصیه کنند که مستقیماً توسط امپراتور ژونگ زونگ بدون تأیید دفاتر قانونی (中書省 ، ژونگ شو شنگ) و معاینه (門下 省 ، منشیا شنگ) سفارش می شدند. گفته شد که سیستم خدمات کشوری با دخالت این زنان قدرتمند و افرادشان کاملاً با فساد جدی روبرو شده و تقریباً در حال سقوط کامل است.
در زمستان 708، پس از سردار توکیشی (突 騎 施) سوئژ (娑 葛)، که به تازگی جانشین پدرش ووزییلی (烏 質 勒) شده بود، توسط یوچو ژونگجی (闕 啜 忠 節) زیردست ووزییلی به چالش کشیده شد، یوچو، که قادر به غلبه بر سوئژ نبود، به زونگ و جی رشوه داد تا امپراتور ژونگ زونگ را ترغیب کند تا علی‌رغم مشاوره ژنرال گوایوان ژن علیه آن، حمله مشترکی علیه توقیشی با امپراتوری تبت ترتیب دهد. سوئژ وقتی این را شنید، حمله ای پیشگیرانه انجام داد و به چندین پادگان اصلی تانگ حمله کرد، یوچو را گرفت و ژنرال تانگ را به نام فنگ جیابین (馮嘉賓) که برای کمک به یوچو فرستاده شده بود، کشت. متعاقباً، پس از آنکه امپراتور ژونگ زونگ اقتدار سوئژ را بر قبایل توکیشی شناخت، خصومت متوقف شد و سوئژ مجدداً خراجگذاز تانگ شد.
در بهار ۷۱۰، امپراتور ژونگ زونگ پرنسس جین چنگ، ​​دختر برادرزاده اش لی شولی شاهزاده یونگ (پسر لی شیان) را به امپراتوری تبت فرستاد تا با امپراتور آن، مگتسوم ازدواج کند و صلح بین دو کشور را تقویت کند.