moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یک سال پس از درگذشت سید ابوالحسن اصفهانی در 1365 هجری قمری، سید حسن طباطبایی قمی مرجعیت شیعه را برعهده گرفته و به درخواست مقلدانش، رساله علمیه‌اش را منتشر کرد. هرچند برخی از علمای نجف، سید ابوالحسن اصفهانی را شایسته‌تر دانسته و درخواستشان از ایشان این بود که ایشان هم اعلام مرجعیت کنند. در نهایت این اتفاق افتاد و با درگذشت آیت الله بروجردی در سال 1380 هجری قمری، بسیاری از مقلدین ایشان نیز به جمع مقلدان سید عبدالهادی شیرازی اضافه شدند.
از جمله مهم‌ترین فتواهای سید عبدالهادی شیرازی به همراهی سید محسن حکیم، مربوط می‌شود به هشتم شوال سال 1379 قمری که حزب کمونیست مسلط به عراق را کافر و گمراه دانستند.
متن این فتوا بدین گونه است: «الشیوعیةُ ضلالٌ و إلحادٌ فلایَجوزُ الإنتماءُ إلیها؛ کمونیسم، گمراهی و بی‌ایمانی است؛ پس گرایش به آن جایز نیست.»
شیرازی در عصر روز جمعه ۱۰ صفر ۱۳۸۲ قمری، در کوفه بر اثر بیماری تب درگذشت و در حرم مطهر امیرالمؤمنین، در مقبره میرزای بزرگ دفن شد.معارف الرجال، ج ۲، ص ۷۷–۸۰.
جاناتان هاوسمن دیویس (زادهٔ ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۷۱) خواننده و شخص اول گروه نو-متال کورن است. دیویس در رده‌بندی «۱۰۰ خوانندهٔ هوی متال برتر همهٔ دوران» در ماهنامهٔ هیت پریدر جایگاه شانزدهم را به‌خود اختصاص داده‌است.
گروه کورن را دیویس به‌همراه جیمز شفر (گیتاریست)، رجینالد آرویزو (بیسیست) و دیوید سیلوریا (درامر) در سال ۱۹۹۳ در بیکرزفیلد کالیفرنیا بنیان گذاشتند. از آن‌زمان تا به حال ۹ آلبوم استودیویی از کورن منتشر شده‌است که تمامی آن‌ها در زمان انتشارشان رده‌های بالای جدول‌های فروش بیلبورد در ایالات متحده را به‌خود اختصاص داده‌اند.
او دو بار ازدواج کرده که از ازدواج اول یک و از ازدواج دوم دو پسر دارد. همسر دوم او دیوان دیویس از هنرپیشگان قدیمی پورنو است.
دیویس به موازات فعالیت‌اش در کورن گروه خودش با نام جاناتان دیویس اند اس‌اف‌ای را هم رهبری می‌کند. تنها آلبوم شخصی او-که اکثر قطعه‌های آن بازخوانی آثار کورن هستند-در سال ۲۰۰۷ و با نام "Alone I Play" روانهٔ بازار شده‌است. دیویس طی سال‌های فعالیت موسیقیای اش به‌غیر از کورن در ضبط آلبوم‌های دیگر گروه‌ها و هنرمندان موسیقی نیز مشارکت داشته‌است که از آن میان می‌توان به سپولترا، لیمپ بیزکت، لینکین پارک و سویساید سایلنس اشاره کرد.
جاناتان هاوسمن دیویس، در (۱۸ ژانویه ۱۹۷۱) در بیکرزفیلد کالیفرنیا متولد شد. او فرزند هالی ماری چاوز (متولد ۶ مِی ۱۹۴۹)(فوت شده در: ۲۵ فوریه ۲۰۱۸) و ریکی دواِین دیویس(متولد ۱۴ دسامبر ۱۹۴۸) است.
پدر و مادرش در ۲۷ فوریه ۱۹۷۰ ازدواج کردند و جاناتان تبار انگلیسی، آلمانی، اسکاتلندی و ولزی دارد.
او یک خواهر به نام آلیسا ماری دیویس(متولد ۸ فوریه ۱۹۷۴) و همچنین یک برادر ناتنی به نام مارک چاوز(متولد ۱۵ نوامبر ۱۹۷۸)(خواننده اصلیِ Adema) و یک خواهر ناتنی به نام آماندا چاوز(متولد ۳۱ جولای ۱۹۸۱) دارد.
پدرش نوازنده کیبورد برای باک اونز و فرانک زاپا بود درحالی که مادرش یک بازیگر و رقصنده حرفه ای بود. پدر و مادرش وقتی که او ۳ ساله بود، طلاق گرفتند. او ابتدا با مادرش زندگی میکرد اما پس از تجربه موقعیت های بد در آن خانه، به خانه ی پدری اش نقل مکان کرد و توسط پدر و نامادری اش بزرگ شد، اما این احساس برای او ایجاد شد که «وارد خانه شده و خانواده کوچک و عالی آنها را خراب کرده است».
دیویس در کودکی دچار حملات شدید آسم شد، به طوری که مجبور شد از سن ۳ تا ۱۰ سالگی هر ماه در بیمارستان بماند و حتی زمانی که ۵ ساله بود، از یک حمله بحرانی آسم جان سالم به در برد.
او در دبیرستان هایلند تحصیل کرد درحالی که به دلیل پوشیدن لباس های گشاد، کشیدن خط چشم و گوش دادن به موسیقی های عجیب به طور مداوم مورد آزار و اذیت قرار میگرفت.
خالکوبی(HIV) بر روی بازوی چپ او نیز الهام گرفته از تجربه او در مورد آزار و اذیت شدن بود.
دیویس در سن ۱۶ سالگی به عنوان دستیار در پزشکی قانونی شغلی پیدا کرد و پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان، بلافاصله در برنامه کالج سانفرانسیسکو ثبت نام کرد و از اوقات خود در آنجا لذت میبرد اما پس از دو ترم، تحصیل را رها کرد و در یک سردخانه نزدیک به خانه، در بخش پزشکی قانونی شاگردی میکرد. او همچنین یک مومیایی کننده حرفه ای برای مجالس ترحیم بود.
دیویس در مصاحبه ای گفت:
« من استرس ناشی از دیدن نوزادان مرده و کودکانی که پس از یافتن مواد مخدر از والدینشان، جان خود را از دست داده بودند را داشتم. چیزهایی که نباید را در ۱۶ یا ۱۷ سالگی دیدم. من به درمان نیاز داشتم برای از بین بردن کابوس ها اما از آن عبور کردم و این باعث شد که قدر زندگی را بیشتر بدانم.»
او با نامادری خود سازگاری نداشت و او را به آزارهایی متهم نموده ؛ از جمله : دادن چای مخلوط با روغن تایلندی به او، آبمیوه هالاپینو برای نوشیدن در هنگام بیماری، مخلوط کردن سس تاباسکو با چای او.
در آن زمان جاناتان فانتزی ها جنسی در مورد نامادری خود داشت و رویای "تجاوز و سپس کشتن او" را می دید.
اگرچه بعدا توسط پدر جاناتان طلاق داده شد.
آهنگ "kill you" در مورد او نوشته شده.
جاناتان دیویس در مصاحبه ای برای گاردین گفت که وقتی ۱۸ ساله بود، خانه را ترک کرد زیرا احساس میکرد "دشمن عمومی شماره یک" است و همچنین نامادری اش از او متنفر بود و پدرش نیز بسیار خجالت زده بود.
جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم کوتاه تهران به‌عنوان برجسته‌ترین جشنواره‌ی فیلم‌ کوتاه در ایران تلقی می‌شود و همچنین از مطرح‌ترین فستیوال‌های فیلمِ آسیا. این جشنواره همواره از سوی انجمن سینمای جوان برگزار شده و تاکنون چهل دورهٔ آن سپری شده است.
این جشنواره جز جشنواره‌های مورد تایید آکادمی اسکار شده است. این اولین باری است که‌ جشنواره‌ای ایرانی مورد تایید اسکار قرار می‌گیرد.
در سال‌های ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۳ جشنواره‌های فیلم کوتاه با عنوان «بخش ۸ و ۱۶ م. م» در جشنواره فجر برگزار گردید.
از سال ۱۳۶۵ با پاگرفتن «انجمن سینمای جوانان ایران» به طور رسمی این جشنواره توسط انجمن برگزار شد و نام آن به جشنواره «سینمای جوان» تغییر یافت. (در دو زیرمجموعه فیلم و عکس) ششمین جشنواره سینمای جوان در فروردین ماه ۱۳۶۷ در دو بخش فیلم و عکس برگزار شد و بالاخره در سال ۱۳۷۵ همزمان با سیزدهمین جشنواره سراسری سینمای جوان جشنواره عنوان بین‌المللی را نیز از آن خود کرد.
در سال ۱۳۷۶ جشنواره بین‌المللی سینمای جوان علاوه بر زیرمجموعه فیلم و عکس بخش فیلمنامه را نیز در دل خود جای داد و ۲ دوره به این شکل برگزار شد تا اینکه سال ۱۳۷۸ شانزدهمین جشنواره بین‌المللی سینمای جوان اختصاصاً به فیلم پرداخت.
نهایتاً با شکل گرفتن جشنواره‌های استانی و منطقه‌ای سینمای جوان و نام و رسمی که این جشنواره در سطح جهان پیدا کرد، از سال ۱۳۸۲ نام آن به «جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران» تغییر یافت.از آخرین جشنواره های استانی و منطقه ای سینمای جوان می توان به جشنواره آسوریک اشاره کرد که در سیستان و بلوچستان در تاریخ دی ماه سال ۱۳۹۸ برگزار شد .
مراسم سوگواری یا عزا داری در افغانستان یکی از سنن مسلمانان کشور افغانستان می‌باشد. معیاد مراسم مرده داری از زمان مردن یا فوت یک شخص الی یک سال طول می‌کشد. این مراسم از لحاظ مذهبی دارای چندین مقصد می‌باشد. عمده‌ترین مقاصد ان تدفین باعزت یک شخص، خواندن دعاهاواستنجاب از خداوند بخاطربخشیدن خطا وسهوکه میت در دوران حیات خود نموده است، قراعت قرآن مجید، نمودن خیرات بمنظور سهل ساختن روح یک شخص در برابر جوابات سؤال عنکر و منکر در قبر، پاک و آرام نگاه داشت روح یک شخص می‌باشد. این سنن در نزد روشنفکران افغان تا حدودی قابل قبول بوده باقی سنن ناپسندیده شمرده می‌شود. در بسا مواردمرده داران بمنظور تکمیل چنین مراسم جایداد حیوانات زمین خودرا می‌فروشند. ویا اینکه خود را قرض دار می‌سازند. قبل از همه به یکتعداد از واژه بخصوص مراسم مرده داری معلومات کمی ارائیه می‌دارم.
زمان که یک شخص می‌مرد فوراً خویشاوندان واقارب ان در خانه میت تشریف می‌آورند. طور عاجل ریش سفیدان و متجربین باهم نشستی کوتاه می‌نمایند. درین مراحل به‌طور تقریبی مصارف را می‌سنجند و از مرده داران سؤال می‌نمایند که چه حدود رامیتواند بپردازد. بقیه را دربسیاری موارد اقارب اعانه می‌پردازند. ریش سفیدان به هرنفر از اقارب ونزدیکان وظایف دریافت قبرکن و مرده شوی، ملا یا قاری، خریدن مواد اعاشه، جستجو ظروف طعام خوری، خریدن تابوت یا چهارپائی احوال به ملا امام مسجد و غیره را می‌دهند. کسانیکه مسافر یا کس وکوی نداشته باشند. مرده را در مسجد آورده مسلمانان در دفن آن همکاری می‌نمایند. در خانه میت زنان در اتاق دیگر به فریادهای تحمل ناپذیر می‌پردازند؛ که از فاصله‌های دور فغان وناله آن‌ها شنیده می‌شود. هر زن که جدیدآداخل خانه می‌شود. یک طوفان گریان آغاز می‌شودبه خانم نو آمد زنان می‌گویند که ()عزیزت مرد باگفتن ان طوفان چندبرابر می‌شود. مردان بیکار سرخودرا داخل گریبان گرفته آرام آرام می‌گریند. مردم قبل از دفن مرده اطفال خودرا با خودنمی آورند. می‌گویند سایه مرده سراولادشان نیفتتد.
پس ازمردن شخصی دوستان و اقارب آن زناخ و دو پنجه پاهای آن را می‌بندند وروی به قبله می‌خوابانند. بالای آن آیتها از قرآن کریم را می‌خوانند. سپس دریک محلی شستشوی می‌نمایند. چشمان مرده را سرمه می‌کنند. برای اینکه مرده بوی ندهد. مرده وکفن آنر زعفران یا عرق گل گلاب می‌پاشند. برای اینکه سایه مرده بالای دیگران تاٌ ثیر نکنند بوربور را در یک ظرف می‌سوزانند. بوربور ماده است که دود خوشبودارد معمولاً با اسپند یک جا سوختانده می‌شود. بخصوص زمانیکه مرده از خانه کشیده می‌شود. شستن مرده در مذاهب واقوام افغانستان فرهنگ کمی مختلف دارد.
زمانیکه مرده را از خانه می‌کشند همه دعا و پناه می‌خوانند. هر مسلمان روی سرک باید مطابق شریعت اسلامی جنازه یک مرده را هفت قدم با دیگران باید انتقال دهند. با رسیدن به مسجد مردم همه رو به قبله استاده و میت را پیش روی صف اول می‌گذارند. ملاامام ۴ تکبیر را با کلمه اله اکبر می‌خوانند.
پس از نماز جنازه را درقبر می‌گزارند برای چند دقیقه روی آن را بازمی‌گذارند تا همه برای آ خرین بارعزیز خودرا ببینند. ملا امام یا شخصی زندگی‌نامه میت را تشریح می‌کند. در اخیر همه بگویند این میت مسلمان و آدم خوب بود جایش جنت باشد. سپس هرنفر باید حد اقل ۷ بیل خاک را بالای میت بپردازند. پس از دفن حلوا به روح مردگان توزیع می‌شود. دراخیرمرده داران دست به سینه ایستاد شده مردم جوقه جوقه برای فامیل مرده دار ابراز تصلیت و همدردی می‌کنند. مرده دار غرض غم شریکی مردم را به نهار دعوت می‌کنند؛ و هم اعلان می‌کند درکدام مسجد وکدام روز فاتحه گرفته می‌شود.
ساندی خوانان زنان متجرب و حرفوی میاشند که سوانح وگذشته‌های میت را با کشیدن آوازهای مخصوص و خیلی غمناک از گلو درمی‌آورند. دربعضی آلات مردم ساندی خان را کرائی می‌آورند؛ ولی آکثرآ اعضای فامیل مثلاً خواهر مادر یا دختر میت ساندی خوان می‌شود. اقارب نزدیک او را معاونت می‌کنند. این حادثه در دو روز فاتحه و شب‌های جمه الی چهل روز دوام می‌کند.
روز اول که میت دفن می‌شود روز جنازه می‌گویند. دو روز دیگر را معمولاً از ساعت ۸–۱۲ فاتحه می‌گیرند تا دوستان در غم شریکی شرکت نمایند. مرده دار درین دو روز تا حد توان برای شرکت‌کننده گان غذا تهیه می‌نمایند. در افغانستان فاتحه مردانه در مسجد و زنانه در خانه میت گرفته می‌شود.
می‌گویند الی چهل روز مرده در شب جمعه به خانه خود می‌آید. بدین منظور مرده داران درشب جمه نزدیکان خودرا جمع کرده گریه وناله مینما یند. ودرین شب برای فقرا و ناداران غذا و حلوا خیرات می‌نمایند تا روح مرده آرام باشد.
در روز چهلم مرده دارتو سط قاریان قران ختم ۳۰ سپاره قران کریم را می‌نماید و گلم مرده جمع می‌شود. در بسیاری محلات لباس و اشیا میت را به مردم صدقه می‌دهند.
در افغانستان روایت است که روح مرده در ماه برات برای یک شب در سال به خانه خود میآید. درین شب همه مرده داران حلوا و نهار به غریبان صدقه می‌دهند.
زمانیکه یکسال از فوت میت می‌گذرد اقارب نزدیک میت غرض یاد بود عزیز خود در خانه میت تشریف می‌آورند. درین روز چندین قاری و دوستان میت ۳۰ سپاره قرآن را ختم می‌کنند. مرده دار به حد توان خود برای عزیزان غذا تهیه می‌دارد.
افغانستان آخرین پادشاهش را بخا ک سپرد وبگاه بی‌بی‌سی فارسی*
http://www.bbc.co.uk/persian/afghanistan/story/2007/07/070724_s-shah-coffin.shtml
این مقاله طورمکمل که نوشته شده در هیچ کتاب افغانی وشرعی وجود ندارد. در هر کتاب یا ساید کوشه آن نوشته شده‌است. درتکمیل این مقاله ملاصاحب ولی جان ملا شهر کالنگ، جنرال صاحب شریف ظریف شاعر، در واژه‌ها و اصتلاحات فرهنگ حمید محترم علی جان نقی‌زاده و خواجه محمد صدیقی صاحب همکاری نموده‌اند؛ و هکذا محقق این مقاله کریم پوپل بوده‌است.
برگک سیب‌زمینی یا چیپس یا چیپس سیب‌زمینی نوعی تنقلات است که از برش سیب زمینی به ورقه‌های نازک و سرخ کردن آنها در روغن بسیار داغ تهیه می‌شود. بیشتر مراتب، نمک و ادویه هایی همچون،فلفل به عنوان افزودنی برای مزه‌دار کردن برگک به‌کار می‌رود، اما از مواد و طعم دهنده های دیگری مانند سرکه، گوجه، سرکه بالزامیک، پیتزاو...، نیز برای مزه‌دار کردن آن استفاده می‌شود.
برگک با طعم‌های مختلف مانند ماست و موسیر، فلفل، پیتزا، تاکو، لیمو، نمک، پنیر، پیاز و جعفری، گوجه و سرکه، تولید و عرضه می‌شود.
اولین دستورالعمل شناخته شده برای چیزی شبیه به برگک سیب زمینی امروزی در کتاب ویلیام کیچینر به نام اوراکل آشپز منتشر شده در سال ۱۸۱۷ است که در بریتانیا و ایالات متحده پرفروش بود. دستور غذای نسخه ۱۸۲۲ برای "سیب زمینی سرخ شده در خلال یا تراشه" به این صورت است که "سیب زمینی‌های بزرگ را پوست بکنید… آنها را به صورت گرد و گرد برش دهید، همانطور که پوست یک لیمو را می‌کنید، آنها را در یک پارچه تمیز خوب خشک کنید و در روغن خوک سرخ کنید یا بچکانید» یک کتاب بریتانیایی در سال ۱۸۲۵ در مورد آشپزی فرانسوی آنها را "سیب زمینی سرخ شده" (دستور دوم) می‌نامد و برش‌های نازک سیب زمینی سرخ شده در "کره شفاف یا غاز چکه می‌کند"، آبکش شده و با نمک پاشیده می‌شود. دستور العمل‌های اولیه برای برگک سیب زمینی در ایالات متحده در خانه ویرجینیا همسر مری راندولف (۱۸۲۴) و در N.K.M. کتاب خود کوک لی (۱۸۳۲ که هر دو به صراحت به کیچینر اشاره می‌کنند. افسانه ای ایجاد برگک سیب زمینی را با ساراتوگا اسپرینگز، نیویورک، دهه‌ها دیرتر از اولین دستور پخت ثبت شده مرتبط می‌کند در اواخر قرن نوزدهم، نسخه‌ای محبوب از داستان، این غذا را به جورج کرام، آشپزی در خانه دریاچه ماه (خانه دریاچه ماه) نسبت داد که در ۲۴ اوت ۱۸۵۳ سعی داشت مشتری ناراضی را راضی کند. مشتری مدام سیب زمینی‌های سرخ شده فرانسوی خود را پس می‌فرستاد و شکایت می‌کرد که خیلی ضخیم، خیلی «خیس» یا به اندازه کافی نمک نخورده بودند. کرام ناامید شده، چندین سیب زمینی را بسیار نازک برش داد، سرخ کرد و با نمک اضافی مزه دار کرد. در کمال تعجب، مشتری آنها را دوست داشت. آنها به زودی "تراشه‌های ساراتوگاً نامیده شدند، نامی که تا اواسط قرن بیستم باقی ماند. نسخه‌ای از این داستان در یک کمپین تبلیغاتی ملی در سال ۱۹۷۳ توسط شرکت کاغذی سنت رجیس که بسته‌بندی برای برگک تولید می‌کرد، با این ادعا که مشتری کرنلیوس وندربیلت است، رایج شد. کرام قبلاً به عنوان یک سرآشپز در آن زمان مشهور بود، و او تا سال ۱۸۶۰ صاحب یک رستوران کنار دریاچه بود که آن را خانه کرام نامید. نام تجاری چیپس ساراتوگا هنوز هم وجود دارد.
http://www.madehow.com/Volume-3/Potato-Chip.html
رادیو بین‌المللی عصر هلند از طریق رادیو و وب سایتی عربی در خاورمیانه فعال بوده.
رادیو بین‌المللی هلند در پی ایجاد تنش در روابط هلند و ایران بر سر اجرای حکم اعدام زهرا بهرامی، از ۱۶ بهمن ۸۹ برای تأثیرگذاری بر ایرانیان برنامه‌های فارسی خود را آغاز کرد.
رادیو بین‌المللی هلند، قصد دارد تا حد امکان با رسانه‌های غیردولتی فارسی زبان داخل و خارج ایران همکاری کند. به گفته مسئولین این رادیو، ضرورت راه اندازی سایت «عصر هلند» پس از بحران فزاینده در تونس و مصر، که تأثیر بسیاری بر سایرکشورهای منطقه دارد، نیز بیشتر احساس شد.
از نظر «ریک رنسن» سردبیر رادیو بین‌المللی هلند، نیاز زیادی به شنیدن صدای مستقل و معتدل هلند در ایران وجود دارد.سایت تحلیلی خبری عصر ایران
وب‌گاه سکس یا Sex.com یک نام دامنه اینترنتی و درگاه وب است که در حال حاضر در مالکیت Clover Holdings LTD می‌باشد.
این نام دامنه مرکز توجه یکی از شایع‌ترین اقدامات قانونی در مورد مالکیت نام‌های دامنه بود.
شیردهی شهوانی نوعی شیردهی است که باعث برانگیختگی جنسی می‌شود.
فیشال یا فیسیالبه معنای مربوط به رُخ (face) کنشی است که در آن، مرد منی خود را هنگام ارگاسم به صورت شریک یا شریک‌های جنسی خود می‌پاشد. این حالت یکی از موارد آمیزش غیر دخولی محسوب می‌گردد؛ هرچند که این عمل ممکن است پس از انجام یک سری دیگر از فعالیت‌های جنسی همچون سکس مقعدی، خود ارضایی یا سکس دهانی صورت بگیرد.
سوماتا اصطلاحی ژاپنی برای نوعی آمیزش غیر دخولی است که در فاحشه‌خانه‌های ژاپن محبوب است.
سوماتا آمیزشی غیر دخولی‌ای است که توسط زنی که در فاحشه‌خانه فعالیت دارد بر روی مشتری مرد انجام می‌گیرد به‌طوریکه زن آلت تناسلی مرد را توسط دست‌ها لبه‌های واژن یا ران خود نوازش می‌کند. هدف از این کار رساندن مرد به ارگاسم بدون انجام دخول است.
سید حسن صدر،(۱۲۷۲–۱۳۵۴ ق) فقیه، اصولی، مفسر، محدثشیعه و پایه‌گذاری علوم اسلامی، ص ۸. از مراجع تقلید شیعی و مشهور به محدث کاظمینی است.همان، ص ۵؛ ترجمه تأسیس الشیعة، سید حسن صدر، ص ۱؛ گنجینه دانشمندان، محمد شریف رازی، ج ۶، ص ۳۰۳.
سید حسن صدر که از خاندان بزرگ صدر و شرف الدین است در روز ۲۹ رمضان ۱۲۷۲ در کاظمین به دنیاامد. پدر وی سید هادی صدر کاظمینی از دانشمندان بزرگ عهد خود بود.
در پانزده سالگی تحصیل علوم دینی را در زادگاهش آغاز کرد. سپس به نجف مهاجرت نمود. هفده سال حکمت، کلام، فقه، اصول فقه و سایر علوم اسلامی را فرا گرفت و در فقه و اصول مجتهد شد.
در سال ۱۲۹۱ (قمری) به سامرا هجرت کرد و هفده سال در آن‌جا اقامت گزید. وی ضمن استفاده از درس میرزای شیرازی، خود نیز به تدریس پرداخت و در سال ۱۳۱۴ (قمری) به زادگاهش کاظمین بازگشت.شیعه و پایه‌گذاری علوم اسلامی، ص ۱–۱۱؛ علمای معاصرین؛ ملا علی واعظ تبریزی، ص ۱۷۰ و ۱۷۱؛ صیام وقایع الایام، ملا علی تبریزی، ص ۶۶۵؛ معارف و معاریف، سید مصطفی خمینی، ج ۶، ص ۶۶۱؛ اعیان الشیعة، ج ۵، ص ۳۲۵؛ گنجینه دانشمندان، ج ۶، ص ۳۰۴.
پس از فوت میرزای شیرازی در سال ۱۳۱۲ (قمری)، مرجعیت شیعیان را با انتشار رساله علمیه خود به نام «رؤوس المسائل المهمة» بر عهده گرفت.شیعه و پایه‌گذاری علوم اسلامی، ص ۸–۱۵؛ اعیان الشیعة، ج ۵، ص ۳۲۵؛ صیام وقایع الایام، ص ۶۶۵.
صدر در ۱۱ ربیع‌الاول ۱۳۵۴ در کاظمین درگذشت.
طاغوت در اسلام، به معنی هر آن چیز یا کسی است که به جای خداوند در جایگاه پرستش قرار گیرد.
طبق این تعریف، جز خداوند یکتا هر موجودی همچون: شیطان، بتها، انسان ( مرده یا زنده ) یا هر مصداق دیگری که به عنوان معبود واقع شوند طاغوت محسوب می‌شود.
دربارهٔ ریشهٔ واژهٔ طاغوت و عربی یا معرب بودنش اختلاف نظر هست.
لغتنامه‌های عربی و مفسران، طاغوت را صیغهٔ مبالغه دانسته‌اند به معنی کسی که بسیار «طُغیان» کند. طغیان نیز به معنی سرکشی از حد و تجاوز و شرانگیزی معرفی شده‌است.
برخی زبان‌شناسان طاغوت را دخیل از زبان‌های دیگر دانسته‌اند، مانند عربی‌شدهٔ «تحوت» خدایگان مصری، یا «طعوت» به معنی بت که در تلمود بابلی آمده‌است.
حکومت جور یا ولایت طاغوت نظریه‌ای در فقه شیعه است که مطابق آن هر حکومتی که امام معصوم در رأس آن نباشد، نمی‌توان مشروعه به شمار آورد
شخصیت اقتدارگراhttps://akhtaranbook.ir/fa/product/63860/شخصیت-و-سیاست-روان-شناسی-سیاسی-و-شخصیت-اقتدارگراhttp://ensani.ir/fa/article/180158/فساد-درون-سازمانی-ایران-در-پرتو-شخصیت-اقتدارگرا-و-ساخت-پاتریمونیالیسم-سنتی-و-ایلیاتی-جامعهhttps://www.noormags.ir/view/fa/keyword/اقتدارگرایی، شخصیت اقتدارطلب، شخصیت قدرت‌طلب یا شخصیت سیطره‌جو عنوان نوعی الگوی روان‌شناختی و توضیح گونه‌ای از ویژگی‌های شخصیّتی در انسان است.
شخصیّت قدرت‌نگر شخصیّتی است خاص که در برابر هر عمل یا سخن، ضابطه و منطق درستی یا نادرستی را بر مبنای روابط قدرت قرار می‌دهد. بدین‌سان چنین فردی زمانی که در برابر کلام یا پندی قرار می‌گیرد تنها با توجّه به میزان قدرت گوینده، کلام را ارج می‌نهد یا طرد می‌کند.
چنین فردی در موقعیّت‌های سازمانی در برابر قدرت مافوق تسلیم محض است و از زیردستان نیز چنین تسلیمی را طلب می‌کند. این نوع شخصیّتی معمولاً به جای توجه به محتوا به قالب می‌نگرد و ملاک ارزیابی در نظر چنین شخصیّت‌هایی به جای «محتوای سخن»، «کیستی گوینده» و به جای «سخن بهتر»، «سخن قوی‌تر» است. غلبه و قدرت گرفتن چنین شخصیّت اجتماعی یکی از آفت‌های جوامع محسوب می‌گردد.
پژوهش پیرامون این پدیده از نخستین تحقیقات جامعه‌شناختی پیرامون «روان‌شناسی فاشیزم» بوده و توسّط گروهی از پژوهشگران علوم اجتماعی دانشگاه برکلی و به سرپرستی تئودور آدورنو جامعه‌شناس آلمانی در خلال سالهای دهه ۴۰ میلادی صورت پذیرفته و نتایج آن در ۱۹۵۰ تحت عنوان شخصیت اقتدارگراThe Authoritarian Personality توسّط انتشارات هرپرHarper در نیویورک منتشر شده‌است.
همچنین، اریش فروم در مورد شخصیت اقتدار طلب تحقیقاتی انجام داده‌است، وی مقاله ای با این موضوع نوشته و منتشر کرده‌است.
در این مقاله فروم برای این نوع شخصیت، دو گونه تعیین می‌کند، گونه اول اقتدار طلب خودآزار و گونه دوم اقتدار طلب دگرآزار، گونه اول با جذب شدن در یک بت، رهبر، حزب یا هر مجموعه بزرگی سعی در بزرگ کردن خویش دارد، گونه خود آزار پذیرای بی چون و چرای فرامین رهبر است، اما گونه دوم یعنی دگرآزار به دنبال ذوب کردن دیگران در ایدئولوژی خود است، فروم هیتلر را به عنوان یک دگر آزار معرفی می‌کند، و عقیده دارد حکومت‌های توتالیتری مانند آلمان نازی و روسیه استالینی مهد شخصیت‌های اقتدار طلب خود آزار است، و این نوع شخصیت در این نظام‌ها آرام می‌گیرند.
مقاله شخصیت اقتدار طلب، نوشتهٔ اریک فروم
سلطان عبدالعزیز (۹/۱۸ فوریه ۱۸۳۰-۴ ژوئن ۱۸۷۶) سی و دومین سلطان امپراتوری عثمانی بود که از ۲۵ ژوئن ۱۸۶۱ میلادی تا ۳۰ می۱۸۷۶ میلادی سلطنت کرد. او پسر سلطان محمود دوم بود و در سال ۱۸۶۱، جانشین برادرش سلطان عبدالمجید شد.
او در کاخ ایوب شهر استانبول ترکیه زاده شد. وی از بچگی با عقاید و ایده‌های عثمانی آشنا بود، اما به تحسین و تبلیغ آداب و رسوم غربی پرداخت. او علاقه فراوانی به ادبیات داشت و در عین حال یک آهنگساز کلاسیک بود و موسیقی‌هایش توسط آکادمی موسیقی عثمانی لندن تحت آلبوم "موسیقی اروپایی در دیوان عثمانی" جمع‌آوری شده‌است.
عبدالعزیز فرزند سلطان محمود است. او در سال ۱۸۳۰ متولد شد و در سال۱۸۶۱ قدرت را به دست گرفت و در مسجد جامع صحابی جلیل ابو ایوب انصاری با وی بیعت شد.
عبدالعزیز با توجه به وضع غرب زده داخل و عنایت به تبلیغ عجیب و غریب به نفع انقلاب صنعتی فرانسه و سایر مسائل خود را ناچار به تسلیم در مقابل غرب دید. ابتدا در سال ۱۲۷۹ به مصر رفت و نسبت به اوضاع داخلی و موقعیت امنیتی مصر، حجاز و آفریقا مطالبی شنید و در سال ۱۲۸۴ به پاریس رفت و با یک دیدگاه‌هایی تازه و به اصطلاح "به روز و اصلاح طلبانه" برگشت.
ضمناً در زمان عبدالعزیز طرح احداث کانال سوئز و وصل دریای سرخ به دریای سفید (دریای مدیترانه) شروع شد و در سال ۱۸۶۸ میلادی جشن افتتاح آن برگزار گردید.
سلطان عبدالعزیز عاقبت به اتهام اسراف و تبذیر در مقام سلطنت با فتوای مفتی اعظم عثمانی به تاریخ ۱۸۷۶ عزل شد و به جای وی مراد پنجم پادشاه گردید و بعد از چند ماه سلطان مراد خان نیز به لحاظ اختلال عقلی و مشکلات فکری توسط رجال دولت و با فتوای مفتی اعظم عزل گردید و به جای وی عبدالحمید دوم به عنوان سلطان عثمانی تعیین گردید.
در روز ۴ ژوئن ۱۸۷۶ میلادی وی از خواب برخاست و از خدمتکاران خود خواست تا یک قیچی برای اصلاح ریش خود به او بدهند اما پس از مدتی جسد وی در استخر کاخ gragan در استانبول درحالی که مچ دست وی غرق در خون بود، پیدا شد.جسد وی توسط ۱۷ پزشک کالبدشکافی شد. در ابتدا حدس و گمان ها بر این بود که وی بدستور سلطان جدید عثمانی به قتل رسیده است.اما در هنگام معاینه یکی از پزشکان اعلام کرد:«پوست وی بسیار کم رنگ و عاری از کبودی،زخم و بیماری خاص است.»
بدین ترتیب علت مرگ وی را “خون از دست رفته ناشی از زخم های عروق خونی در مفاصل بازو ها”اعلام کردند.که معلوم است با استفاده از ابزاری که وی در اختیار داشته (قیچی) صورت گرفته و به احتمال زیاد خودکشی بوده است.در خاطرات سلطان عبدالحمید دوم، این خودکشی توسط دو نفر به نام های «محمد هوزین پاشا» و «میداد پاشا» برنامه ریزی شده بود و به گفته این منبع،هنگامی که سلطان مراد پنجم حتی در روز تاجگذاری خود علائمی مانند پارانویا، جنون و غش مداوم و استفراغ داشت و گاهی از روی جنون با فریاد خود را به استخر می انداخت که محافظان شخصی وی بار ها او را از استخر خارج می کردند.آنها می ترسیدند با وجود نفرت عمومی از سلطان مراد، سلطان عبدالعزیز بار دیگر با شورشی به قدرت برسد.از این رو آنها به سلطان عبدالعزیز گفتند که می تواند با قیچی به زندگی خود پایان دهد یا اینکه وی توسط محافظان شخصی مراد به قتل خواهد رسید.که سلطان عبدالعزیز نخستین راه را برگزید.
احمدآباد پنجه (کردستان) روستای واقع در جنوب شرقی استان کردستان و از توابع شهرستان دهگلان دهستان دهستان ئیلاق جنوبی بخش بلبان‌آباد می‌باشد. روستاهای مجاور عبارتند از: مشیر آباد پنجه، سراب شیخ حسن، چاغربلاغ، سلسه، لاله ای، نبی آباد، کبود خانی و قره بلاغ پنجه
مردم احمدآباد پنجه کرد زبان و مسلمان می‌باشند.
این روستا از طبیعتی زیبا برخوردار است که شامل چشمه‌ها، باغات و کوهای زیبا و مزارع کشاورزی می‌باشد. عمده محصولات کشاورزی روستا شامل گندم، جو، نخود، علوفه، سیب زمینی، خیار و … می‌باشد. بیشتر باغ‌های میوه روستا نیز دارای درختان مثمر گردو، سیب، بادام، زردآلو و … می‌باشند. اما یکی از زیبایی‌های این روستا کوه مرتفع و منحصر به فرد پنجه می‌باشد این کوه عمدتاً از سنگ‌های آندزیتی و توف‌های آتشفشانی تشکیل شده‌است، در قله کوه که ۲۸۶۳ متر ارتفاعاطلس نقشه ایران سازمان گیتاشناسینقشه توپوگرافی ۱:۲۵۰۰۰۰ شیت سنندج سازمان نقشه‌برداری نیروهای مسلح کشور ۱۳۴۲ دارد پنج صخره آندزیتی وجود دارد که شکل این کوه مانند پنجه دست انسان دیده می‌شود و دلیل نامگذاری این کوه نیز همین شکل آن می‌باشد. ارتفاع این روستا از سطح دریا حدود ۱۹۰۰ متر می‌باشد و دارای زمستان‌های بسیار سرد می‌باشد اما در فصل تابستان هوای معتدلی دارد. حیات وحش این منطقه در حال حاضر محدود به حیواناتی مانند گرگ، روباه، خرگوش، شغال و پرندگانی مانند عقاب طلایی، عقاب سیاه، کبوتر وحشی و… می‌باشد اما در گذشته نه چندان دور بسیار غنی بوده و حیواناتی مانند بز کوهی، گراز وحشی، و پرندگانی چون کرکس، مرغ میش (میشه سی) و … در کوه‌ها و رودخانه‌های اطراف وجود داشته‌اند که امروزه اثری از آن‌ها نیست. دلایل نابودی قسمت عمده این حیات وحش تخریب زیست گاه‌ها، کاهش آبهای سطحی، افزایش جمعیت انسان و دام در منطقه و همچنین شکار بی‌رویه می‌باشد.
این روستا علی‌رغم پتانسیل‌های فراوان از لحاظ صنعتی رشدی نداشته‌است و تنها واحد تولیدی آن دو عدد مرغداری نچندان بزرگ و پرواربندی گوساله ۳۰ راسی می‌باشد اما به توجه به وضعیت روستا و مناطق اطراف دارای پتانسیل‌های مناسبی برای صنعتی شدن در زمینه‌های کشاورزی و دامپروری (کشت و صنعت) می‌باشد. همچنین وجود سنگ‌های آندزیتی مرغوب که می‌توانند در تهیه شن و ماسه کوهی کاربرد داشته باشند نیز می‌تواند پتانسیل معدنی این روستا را افزایش دهد.اطلاعات پشت نقشه زمین‌شناسی۱:۱۰۰۰۰۰ شیت سنندج. سازمان زمین‌شناسی و اکتشافات معدنی کشور ۱۳۸۶
مراد پنجم (به ترکی عثمانی: "مراد خامس") (۲۱/۲۲ سپتامبر ۱۸۴۰–۲۹ اوت ۱۹۰۴) سی و سومین سلطان امپراتوری عثمانی بود که از ۳۰ مه تا ۳۱ اوت ۱۸۷۶ میلادی سلطنت کرد.
او در کاخ توپ‌قاپی استانبول (قسطنطنیه) به دنیا آمد. پدر او سلطان عبدالمجید بود. وی زمانی به سلطنت رسید که سلطنت عمویش، سلطان عبدالعزیز به پایان رسید. وی به شدت تحت تأثیر فرهنگ فرانسه بود. او فقط ۹۳ روز سلطنت کرد او قبل از رسیدن به سلطنت مدتی معجونی را بر سر خود می‌زد که بعدها مشخص شد دارای مواد خطرناک شیمیایی بوده و همین علت باعث شد که وی مدت بسیار زیادی را در توهم و بی‌حسی بدن به‌سر ببرد، و کلیه طبیب‌ها از وی قطع امید کردند، و رجال دولت از ولیعهد عبدالحمید درخواست کردند که امور دولت را در دست بگیرد.
بدین ترتیب مراد پنجم از سلطنت خلع و عبدالحمید دوم به جای او نشست. سرانجام چندین سال پس از عزلش حال او خوب می‌شود و سلطان مراد پنجم و خانواده‌اش، توسط سلطان عبدالحمید دوم به حبس خانگی می‌روند، و تا زمان مرگ در حبس باقی می‌ماند.
عبدالمجید یکم (به ترکی عثمانی: "عبدالمجید اول") (۲۳/۲۵ آوریل ۱۸۲۳ – ۲۵ ژوئن ۱۸۶۱) سی و یکمین سلطان امپراتوری عثمانی بود. وی فرزند سلطان محمود دوم و بزم عالم والده سلطان بود.
وی در ۲ ژوئیهٔ ۱۸۳۹ میلادی جانشین پدرش سلطان محمود دوم شد. اهمیت دوران عبدالمجید به‌دلیل ظهور جنبش‌های ملی‌گرایانه در سرزمین‌های عثمانی بود. او تلاش بسیاری کرد تا موضوع عثمانی‌گرایی را تقویت کند تا با جنبش‌های قوم‌گرایی درون امپراتوری عثمانی مقابله نماید، اما به‌رغم کوشش‌هایش برای ادغام غیرمسلمانان و غیرترکان درون امپراتوری، نتوانست کاری از پیش ببرد. وی سعی بسیاری کرد تا با قدرت‌های بزرگ اروپای غربی، مانند انگلستان و فرانسه، که در نبرد کریمه علیه روسیه با عثمانی همکاری کرده‌بودند، اتحاد ایجاد کند. در پی آن، در کنگرهٔ پاریس در ۳۰ مارس ۱۸۵۶، امپراتوری عثمانی به جمع خانوادهٔ ملت‌های اروپایی اضافه شد و از دیگر دستاوردهای حکومت سلطان عبدالمجید یکم، تعقیب دورهٔ تنظیمات بود که توسط پدرش محمود دوم پایه‌گذاری شده‌بود. او توانست در سال ۱۸۳۹ به‌طور مؤثری اصلاحات درون امپراتوری عثمانی را آغاز کند.
جسیکا بروک کپشاو (زاده ۹ اوت ۱۹۷۶) بازیگر آمریکایی است.
او در سریال "آناتومی گری" ایفاگر نقش دکتر آریزونا رابینس است. او همچنین در فیلم‌های گزارش اقلیت، تعطیلات و ولنتاین ایفای نقش کرده است
تابشگری یا ریونیسم یا رییسم ("чизм") یک جنبش هنری روسی است که توسط میخائیل لاریونوف بنیان‌گذاری شد و اکنون به عنوان یکی از نخستین گام‌های توسعه‌دهندهٔ هنر انتزاعی روسیه شناخته می‌شود. لاریونوف یکی از اولین آثار تابشگری را با عنوان "شیشه" در سال ۱۹۱۲ خلق کرد و در همان سال بیانیهٔ جنبش را نیز نوشت (اگرچه تا سال ۱۹۱۳ انتشار نیافت). لاریونوف، تابشگری را که ترکیبی از حجم‌گری، آینده‌گری و ارفیسم بود بدین گونه شرح می‌دهد: «دربارهٔ اَشکال فضایی‌ای است که هنگام برخورد اشعه‌های منعکس شده از اشیای مختلف پدید می‌آیند.»ریونیسم ، وبگاه بریتانیکا. بازدید در تاریخ ۵ فوریه ۲۰۱۱.
تکیه دولت که از آن با عناوین دیگری همچون تکیه همایونی دولتی، تکیه قصر، تکیه بزرگ شاهی نیز نام برده شده‌است، بنایی بود که در عهد ناصرالدین شاه قاجار و به منظور اجرای مراسم تعزیه و برگزاری آئین‌های سوگواری و روضه خوانی در ایام عاشورا در تهران قدیم برپا شد. تکیه دولت نه تنها به لحاظ معماری و جنبه‌های تاریخی بلکه از لحاظ اجرای مراسم باشکوه تعزیه نیز دارای اهمیت خاصی بوده‌است.
این ساختمان در سویه جنوب شرقی کاخ موزه گلستان و در جنوب غربی شمس‌العماره، شمال سبزه‌میدان و روبه‌روی مسجد شاه تهران جای گرفته بود. ساختمان تکیه در سه طبقه و به شکل گِرد و آجری به قطر تقریبی شصت متر و به بلندای ۲۴ متر بود. مساحت آن حدود ۲۸۲۴ متر مربع و در میانه صحن تکیه، سکوی گردی وجود داشت که برای اجرای تعزیه در نظر گرفته شده بود. «محمدکریم پیرنیا» در کتاب «معماری ایران»، از معماری نه چندان شناخته شده به نام استاد «حسینعلی مهرین» به عنوان معمار این بنا نام برده‌است.
مجلس مؤسسانی که در ۱۳۰۴ تشکیل شد و احمد شاه را بر کنار کرد و رضاخان را به ریاست حکومت گمارد نیز در همین تکیه بر پا گردید.
تکیه دولت پس از سال‌ها ویرانه ماندن، در ۱۳۲۵ برای ساخت شعبه بانک ملی در بازار تهران تخریب شد و بیشتر عرصه آن زیربنای بانک گردید.
تکیه دولت را که اکنون اثری از آن به جا نمانده‌است، می‌توان نماد تهران در عصر ناصری تلقی نمود و آن را از معدود بناهایی دانست که علاوه بر تأثیر بسزایی که در تاریخ تعزیه داشته‌است، به عنوان یک شاهکار معماری عصر قاجار نیز مطرح بوده‌است.
ساختمان عظیم تکیه دولت که بعضی از جهانگردان و نویسندگان مغرب زمین آن را از حیث عظمت شبیه آمفی تئاتر ورونا در ایتالیا دانسته‌اند، در ضلع شرقی کاخ گلستان و در مجاورت شمس‌العماره قرار داشت و از آن به عنوان بزرگ‌ترین نمایشخانه تمام اعصار ایران نام برده شده‌است.
گرچه در مورد تاریخ دقیق ساخت تکیه دولت، نقل قول‌های متفاوتی وجود دارد، اما گفته شده‌است که تکیه دولت، با فرمان ناصرالدین شاه قاجار در سال ۱۲۴۸ خورشیدی برابر با سال ۱۲۸۴ هجری قمری و با مباشرت دوستعلی خان معیرالممالک که در آن زمان سرپرست ضرابخانه شاهی بود، با صرف سرمایه‌ای بالغ بر ۳۰۰ تومان در کنار عمارت بادگیر و بر روی زندان سیاه‌چال بنا گردید. ساخت این بنا مدت حدود ۵ سال یعنی از ۱۲۸۵ تا حدود ۱۲۹۰ هجری قمری به درازا انجامید.ذکاء، ص۲۸۷، ۲۹۳؛ معیرالممالک، ص۱۳؛ قس اعتمادالسلطنه، ص۸۸.
گفته می‌شود که قصد اولیه ناصرالدین شاه از ساختن این مرکز اختصاص آن به نمایش‌های غیرمذهبی بود زیرا در مسافرت‌هایش به اروپا با تئاترها و سالن‌های نمایش آنجا آشنا شده و چنین نمایش‌هایی موردپسندش واقع شده بود و به همین خاطر، ساختن این نمایشخانه همت گمارد. شباهت معماری این محل با معماری رویال آلبرت هال لندن (بزرگ‌ترین سالن تئاتر سلطنتی انگلستان) که توسط مهندسان انگلیسی طراحی و اجرا گردیده بود، سندی بر این مدعاست. با این وجود افرادی که از رویکرد غربی ناصرالدین شاه در ساخت تکیه دولت سخن گفته‌اند، معتقدند که هنوز ساخت آن به اتمام نرسیده بود که این رویکرد، موجی از نارضایتی مردم متدین آن زمان را باعث شد و در نتیجه ناصرالدین شاه آن مرکز را به موسیقی مذهبی به ویژه مراسم روضه‌خوانی و تعزیه‌گردانی اختصاص داد.
در خصوص علل ساخت تکیه دولت، یحیی ذکاء در کتاب تاریخچهٔ کاخ گلستان و ابنیهٔ سلطنتی، علت دیگری را مطرح کرده‌است، که به واقعیت نزدیک‌تر می‌نماید. وی می‌نویسد:
«محمدکریم پیرنیا» در کتاب «معماری ایران»، از معماری نه چندان شناخته شده به نام استاد «حسینعلی مهرین» به عنوان معمار تکیه دولت نام برده‌است.
گرچه در مورد موقعیت دقیق تکیه دولت، تفاوت‌هایی جزئی در اسناد برجای مانده موجود است، امّا بر اساس نقشه‌ای که عبدالغفارخان نجم‌الملک (یا همان نجم الدوله) در سال ۱۳۰۹ قمری از وضعیت طهران قدیم رسم کرده‌است، این بنا در ضلع جنوب شرقی کاخ گلستان و در جنوب غربی شمس‌العماره، شمال سبزه‌میدان و روبه روی مسجد شاه و در فاصله میان «کاخ ابیض» (موزه مردم‌شناسی کنونی در کاخ گلستان) و «عمارت الماس» جای داشته،بر اساس نقشه عبدالغفار نجم الملک (نجم الدوله) از تهران در ۱۳۰۹ به نقل منصوری فرد، ص۵۷۰، ۵۷۷، نقشه ش۲. جایی که پیش از آن بر اساس نقشه «اگوست کریشیش»Kirshish اتریشی (۱۲۷۵ قمری) انبار دولتی ارگ شهر بر پا بوده‌است.نقشه کرشیش اتریشی از تهران در ۱۲۷۵ به نقل منصوری فرد، ص۵۷۷، نقشه ش۱؛ ذکاء، ص۲۸۷.
برخی قطعه زمین مورد استفاده برای احداث این بنا را، منزل مسکونی تخریب‌شدهٔ امیرکبیر دانسته‌اند و برخی دیگر نیز نوشته‌اند که منزل امیرکبیر همراه با قسمتی از زندانخانهٔ دولتی و سیاهچال که بقایای گرمابهٔ مخروبه‌ای بودند، در کنار چند انبار قدیمی، محل احداث تکیه دولت بوده‌است.
این بنا که عظیم‌ترین سالن نمایش در طول تاریخ ایران بود در محلهٔ ارگ و با گنجایش بیست هزار نفر ساخته شد. این تکیه با متراژی وسیع به صورت چند طبقه و به شکل آمفی تئاتر با تختی بزرگ در وسط و روپوشی آهنی ساخته شد و در مواقع تعزیه روی روپوش آهنی را چادر می‌کشیدند. استخوان‌بندی سقف این بنا به شکل گنبد در روی صحن بنا بود که در مواقع لزوم چادر یا پوشه‌ای بر روی آن می‌کشیدند تا مردم را از تابش آفتاب و باران محفوظ بدارند.
ساختمان تکیه دولت، ساختمانی سه‌طبقه و آجری، به صورت گرد و مدور و محیط بر محوطه وسیعی که قطر تقریبی آن را ۶۰ متر و ارتفاعش را در حدود ۲۴ مترفروغ، ص۷. مساحت این بنا را ۲۸۲۴ متر مربع ذکر کرده‌اند.اعتمادالسلطنه ص۸۷؛ فروغ، ص۷؛ ریاحی، ص۱۷. این ساختمان در اصل سه طبقه بود، و با سردابه عظیمش چهار طبقهاعتمادالسلطنه، ص۸۷. و تمام بنای آن از آجر تقریباً سفید ساخته شده بود.
البته پی بنا سست بود و بر روی خاک سستی قرار گرفته بود و همین امر از ابتدا مشکلاتی برای مقاومت و ایستایی آن پدیدآورده بود.منصوری فرد، ص۵۷۰؛ سرنا، ص۱۶۳.
شکل کلی بنای تکیه دولت از بیرون به صورت منشوری ۸ ضلعی بود که در داخل به یک استوانه کامل با قطر میانی حدود ۶۰ متر تبدیل می‌شد. این بنا برای گنجایش حدود ۲۰ هزار نفر طراحی شده بود.
تکیه دولت تا پیش از احداث کاخ‌ها و ساختمان‌های بلند در اواخر دوره قاجار، از بلندترین بناهای پایتخت بود، به‌طوری‌که از ۵ فرسنگی شهر پیدا بود.
صحن مرکزی این بنا را داربستی از الوار و تیرهای چوبی می‌پوشاند که با بستها و تسمه‌های آهنی درهم چفت شده و بر روی دیوارهای بنا تعبیه شده بود و سقفی گنبدی را بر روی صحن تشکیل می‌داد که در مواقع لزوم چادر کرباسی ضخیمی بر روی آن می‌کشیدندمنصوری فرد، ص۵۷۲؛ اعتمادالسلطنه، ص۸۷؛ فروغ، ص۷.
البته پس از آنکه این چوب بستها از چند جا شکست یا تَرَک برداشت، مهندس بتون فرانسوی به فرمان مظفرالدین شاه نیم قوسهایی آهنی به جای قوس‌های چوبی کار گذاشت. نیم قوس‌های آهنی دوازده عدد بود که هر کدام از پنج تکه مجزا تشکیل و با پیچ و مهره به هم وصل می‌شد و دیگر به پشت بندهای آجری در سقفِ اتاق‌های تکیه احتیاجی نبود.
همچنین در زمان سلطنت مظفرالدین شاه (۱۳۱۳–۱۳۲۴) چون فشار پوشش چوبی در طبقه چهارم بنا خرابی‌هایی ایجاد کرده بود و بیم آن می‌رفت که فشار پوشش باعث خرابی بنا شود، برای کاهش فشار و حفظ قسمت‌های دیگر بنا، از آن یک طبقه صرفنظر شد و طبقه آخر را ویران ساختند.
تکیه دولت سه ورودی داشت:
ورود به اتاق‌ها و خروج از آن‌ها از طریق راهروهای پشت آن‌ها صورت می‌گرفت.
در اطراف صحن، بیست طاق (هر یک به عرض ۷/۵ متر) با دیوارها و ستون‌های کاشی کاری قرار داشت و روی طاقها اتاق‌هایی در دو طبقه ساخته شده بود. اتاق‌های طبقهٔ اول ویژه وزیران و حکام ولایات بود که با نظارت ناظر یا کارپرداز کاخ، یا به اصطلاح آن دوره فراشباشی، میان آن‌ها تقسیم می‌شد.اوبن، ص۱۹۰؛ مستوفی، ج۱، ص۲۹۳؛ هدایت، ص۸۷.
اتاقهای طبقه دوم اُرُسی داشت و ویژه بانوان حرم بود.اورسول، ص۱۶۰. جلوی غرفه‌های طبقه فوقانی را پرده می‌کشیدند و هر غرفه متعلق به یکی از زنان حرم شاه بود که آن‌ها هم مهمان‌های خود را که از طبقه اعیان بودند، برای تماشای تعزیه به غرفه خود دعوت می‌کردند.
طبقه سوم، جایگاه نقاره‌چی‌ها بود که با نرده‌ای حفاظت می‌شداوبن، ص۱۹۳؛ منصوری فرد، ص۵۷۴.
در هر طبقه تکیه، غرفه‌ها و طاق نماهایی مشرف به فضای مرکزی وجود داشتند که هرکدام برای یکی از بزرگان کشوری و اعیان در نظر گرفته شده بود. تعدادی از این غرفه‌ها دارای در و پنجره‌های ارسی بودند و دسترسی به آنها، از طریق دالان‌ها و راه پله‌های پشت غرفه‌ها امکان‌پذیر بود.
در اطراف آن نیز طاقنماهائی ساخته بودند به عرض تقریبی هفت متر و نیم که ستون‌ها و دیوارهای خارجی آن کاشی‌کاری بود. روی این طاقنماها اتاق‌هایی در دو طبقه وجود داشت که پنجره‌های آن را به صورت «اُرُسی» درست کرده بودند. با وجود اینکه هیچگونه اهتمامی برای قرینه‌سازی در طرح اتاق‌ها و رواق‌ها به کار برده نشده بود، از عظمت و جلال بنا اصلاً کاسته نشده، سهل است که یک تنوع مطلوب و زیبایی در طرح کلی آن به وجود آورده بود که شخص از دیدنش لذت می‌برد.
پنجره جایگاه اختصاصی خاندان سلطنت که در عقب منبر و در مقابل جایگاه پادشاه قرار داشت دو برابر بلندتر از پنجره اتاق‌های دیگر و معماری آن با سایر اتاق‌ها متفاوت بود. این اتاق‌ها را با فرش‌های پرقیمت و پرده‌های زیبا زینت کرده بودند.
عرض طاقنماهائی که راه ورود و خروج به تکیه را تشکیل می‌داد با سایر طاقنما تفاوت داشت.
در یک سمت تکیه ایوان وسیعی دیده می‌شد که رواق آن با نقش‌های کاشی الوان و آجر زینت یافته بود. این ایوان وسیع جایگاه مخصوص مقام سلطنت بود.
اتاقِ ویژه شاه در تکیه دولت در طبقه دوم، ارتفاع بیشتر و سردر و سقف بلندتری داشتبنجامین، ص۲۸۹ هنگام اجرای تعزیه پردهٔ توری سیاهی در برابر غرفه شاه آویخته می‌شدمستوفی، ج۱، ص۲۹۳ و شب‌ها هم در آن چراغی روشن نمی‌کردند و علت این کار این بود که شاه و مردم بتوانند آزادانه صحنه‌های تعزیه را تماشا کنند.
درونشد به اتاق‌ها و برونشد از آن‌ها از راه راهروهای پشت آن‌ها صورت می‌گرفتذکاء، ص۲۹۷.
بر اساس وصف‌هایی که از فضای درونی تکیه دولت برجا مانده‌است، می‌توان گفت که تزیین در آن بیش از معماری کلی و نمای بیرونی اهمیت داشته‌است، به ویژه استفاده از شمعدان‌های چند شاخه و دیوارکوب‌ها و چلچراغ‌ها و شمع‌ها و مانند این‌ها که نورپردازی فضای تکیه را چشمگیر می‌کرد.
در وسط سقف تکیه دولت چهل‌چراغی آویزان بود که با چهل‌چراغ‌ها و قندیل‌ها و لاله‌هایی که در شب‌های تعزیه‌داری متجاوز از پنج‌هزار شمع در آن‌ها روشن بود، به آن بنا و مراسمی که در آن برگزار می‌شد، جلوه و جلال خاصی می‌بخشید.
با استفاده از شمعدان‌های چند شاخه و دیوارکوب‌ها و چلچراغها و شمع‌ها و مانند این‌ها که نورپردازی فضای تکیه را چشمگیر می‌کرد.
چلچراغی در وسط سقف قرار داشت چندی نیز با نیروی برق روشن می‌شد
، بخشی از نور تکیه، به ویژه سکوی وسط، از چراغ‌های لاله فنری با کاسه بلور که فراش‌ها حمل می‌کردند، تأمین می‌شد.مستوفی، ج۱، ص۲۹۶. تعداد شمع‌هایی که در تکیه افروخته می‌شد، به حدی بود که با مقاطعه جمع‌آوری پیه و گچ شمع‌های سوخته و نیمه سوخته، بخشی از مخارج روضه خوانی تأمین می‌گردید
گذشته از منابع نور، داخل تکیه را با تاج‌های گل و پارچه‌ها و قالی‌های گرانبها و آیینه می‌آراستند.سرنا، ص۱۶۳؛ اورسول، ص۲۹۹. تزیین هریک از طاق‌ها بر عهده یکی از رجال بود و رقابت میان آنان به شکوه بیشتر آرایه‌ها منجر می‌شد. بخش‌هایی نیز به درویشان اختصاص داشت که با تخت پوست، کشکول، بوق و تسبیح تزیین می‌شد.مستوفی، ج۱، ص۳۰۱. شاه نیز اثاثی خاص تکیه دولت تدارک دیده بود.
تزیین هر غرفه را یکی از رجال معروف و متمکن به عهده می‌گرفت و درنتیجه یک نوع رقابت مذهبی در این کار بین اشخاص ایجاد می‌شد.
در چهار طرف تکیه، حوض‌های پرآبی قرار داشت که نوجوانانی با لباس عربی، غالباً بر اساس نذر والدینشان، سقاییِ حاضران در تکیه را بر عهده داشتند، در زمستان برای تأمین گرما در چند جا منقل می‌گذاشتند.سرنا، ص۱۶۵.
گذشته از همه این‌ها عظمت و جلال تکیه بیشتر به سبب مراسم پرشکوهی بود که به نام «تعزیه» در آن برگزار می‌شد. در این مراسم در و دیوار را با چهل چراغ‌ها و قالیچه‌ها و شال‌های کشمیری و تابلوهای نفیس و سایر اشیاء گرانقیمت تزیین می‌کردند.
در تکیه دولت، منبری بزرگ وجود داشت که برخی آن را دارای بیست پله و برخی دیگر دارای چهارده پله نوشته‌اندفروغ، ص۷: چهارده پله. که دو دیواره جانبی آن از مرمر یکپارچه بود. بلندی آن حدود یک طبقه تکیه بود و به سفارش معیّرالممالک در یزد ساخته شده بود.ذکاء، ص۲۹۷؛ منصوری فرد، ص۵۷۴. این منبر را در زمان انقلاب مشروطه از تکیه خارج کرده و در میدان توپخانه گذاشته بودند و شیخ فضل اللّه نوری بر آن سخنرانی می‌کرد.هدایت، ص۱۶۱. در مقابل این ایوان در انتهای صحن تکیه، منبری از سنگ مرمر با چهار پله بر روی سکوی مرتفعی قرار داشت که قبل از شروع تعزیه چند واعظ بر روی آن وعظ می‌کردند و مردم را برای مشاهده وقایع تعزیه آماده می‌کردند.
در وسط این محوطه سکوی گردی بود به شعاع تقریبی ۹ متر و ارتفاع ۹۰ سانتی‌متر با ازاره سنگی منقوش با قاب و شمسه قرار داشت که سطح آن آجرفرش بود. در این ازاره دریچه‌هایی تعبیه شده بود که احتمالاً به زیرزمین گشوده می‌شد.ذکاء، ص۲۹۴؛ منصوری فرد، ص۵۷۴–۵۷۵ و برای رفتن بر روی سکو دو پلکان در دو سوی آن ساخته شده بود که هر یک دارای سه پله بود.منصوری فرد، ص۵۷۵؛ ذکاء و سمسار، ج ۲، تصویر ۶–۳
دور سکو، محوطه‌ای به عرض تقریبی شش متر برای گذر اسبها و دسته‌های موسیقی منظور شده بود. پلکانی در شش ردیف با یک پیش‌آمدگی دور تا دور صحن و پیوسته به ساختمان گِرد تکیه قرار داشت که مشرف بر صحن مرکزی و سکوی آن بود. این بخش، مخصوص زنان بودفروغ، ص۷؛ اورسول، ص۳۰۰؛ هدایت، ص۸۸
دور این سکو جاده‌ای به عرض تقریبی شصت متر وجود داشت که بعضی از عملیات تعزیه از قبیل اسب‌سواری و پیکار و مسافرت و غیره در آن صورت می‌گرفت و وقایع را بهتر مجسم و آن را به واقع امر نزدیکتر می‌ساخت و در نتیجه به تأثیر آن می‌افزود.
در سمت دیگر این جاده نیز پله‌ای بود به ارتفاع تقریبی ۳۰ سانتی‌متر که صفه بسیار وسیعی را در پیرامون صحن تکیه تشکیل می‌داد که مختصری به سمت سکوی مرکزی شیب داشت تا زمانی که چهار زانو روی زمین می‌نشستند، بتوان به آسانی وقایع تعزیه را که روی سکو صورت می‌گرفت ببینند.
این قسمت که جای مخصوص زنان بود و متجاوز از هزار زن در روی آن می‌نشستند، به یک سلسله پلکان که دور تا دور صحن تکیه می‌گشت و دارای شش پله بود می‌رسید و به طاقنماها و غرفه‌های اطراف تکیه، می‌گردید.
فضای میانی تکیه به چند بخش تقسیم می‌شد؛ صحنه نمایش به صورت سکویی دایرهای با ارتفاعی حدود یک متر و قطر ۱۸ تا ۲۰ متر در مرکز استوانه برای اجرای مراسم تعزیه و شبیه خوانی طراحی شده بود که در چهار طرف پله‌هایی برای بالا رفتن از آن قرار داشت. پیرامون سکو، مسیری به عرض تقریبی شش متر برای حرکت اسب‌ها و سربازان تعزیه در نظر گرفته شده بود. بعد از این فضای شش متری، فضایی برای تماشاگران، سپس پلکان‌هایی سنگی (با شش پله) برای نشستن پیش‌بینی شده بود که تا دیواره بنا ادامه داشتند.
بسیاری بر تأثیرپذیری معماری آن از سبک اروپایی و شباهت آن با تماشاخانه ورونا و آلبرت هال لندنکرزن، ج ۱، ص۴۳۴/ اورسول، ص۱۶۰. تأکید کرده‌اند. برخی نیز با توجه به این نکته که تاریخ اولین سفر ناصرالدین شاه به فرنگ ۱۲۹۰ ه‍.ق و پس از ساخت تکیه دولت بوده‌است، از تأثیرپذیری آن از معماری سنّتی سخن گفته‌اند.منصوری فرد، ص ۵۷۵.
تکیه دولت را می‌توان نماد تهران دوره ناصری دانست.رجوع کنید به سرنا، ص۲۴۲.
مدیر تکیه «معین البکاء» بود که خود موسیقیدانی مطلع به‌شمار می‌رفت. او نقش هر یک از شبیه‌خوان‌ها را تعیین می‌کرد و او را تعزیه‌گردان تکیه دولت نوشته‌اند. ناصرالدین شاه میرزا نصرالله اصفهانی (تاج‌الشعرا) را مأمور جمع‌آوری اشعار قدیمی تعزیه و همکاری با معین البکاء و سرایش اشعار بر روی برخی از الحان کرد.
پس از برکناری محمدعلی‌شاه کاربرد تکیه دولت برای تعزیه‌خوانی بازداشته شد و در سال ۱۳۰۴ خورشیدی به مجلس مؤسسان تبدیل شد و پس از آن بی‌کاربرد رها شد و رو به ویرانی نهاد و در حدود سال ۱۳۲۷ خورشیدی برای ساخت شعبه بانک ملی، تکیه دولت را خراب کردند.
تعزیه‌خوانی در تکیهٔ دولت تا پایان دوره قاجار برپا بود و استفاده از بنای آن نیز تا سال‌های آغازین دوره پهلوی دوم تداوم داشت. از این جهت، در بسیاری از وقایع مربوط به اواخر عصر قاجار و اوایل عصر پهلوی به نام تکیه دولت برمی‌خوریم. به عنوان نمونه پس از کشته شدن ناصرالدین‌شاه پیکرش پیش از خاکسپاری در حرم شاه عبدالعظیم، در ایوان ویژهٔ شاه «تکیه دولت» جای گرفته بود و مراسم عزاداری درگذشتش در تکیه دولت برگزار شد. همچنین پس از مرگ مظفرالدین شاه جنازهٔ وی در مراسم باشکوهی به آنجا برده شد و تا انتقال آن به عتبات در همان‌جا بود.کاتوزیان تهرانی، ص۴۱۷. در محرّم ۱۳۲۶ نیز محمدعلی شاه، مطابق رسم معمول همه ساله، به تکیه رفت و در پی هجوم جمعیت تلفاتی به بار آمد.روسیه. وزارت امورخارجه، ج ۱، ص۱۰۴.
مجلس مؤسسانی که در پانزدهم آذر ۱۳۰۴ تشکیل شد و احمد شاه را بر کنار کرد و رضاخان را به ریاست حکومت موقت گمارد، در تکیه دولت بر پا گردید.هدایت، ص۳۶۹.
در سال‌های ۱۳۰۲ خورشیدی با بازسازی برخی از بخش‌های تکیه، آن را برای برگزاری «نمایشگاه امتعه وطنی» مورد بهره‌برداری قرار دادند.
پژوهشگران از جمله بهرام بیضائی، مهدی فروغ و یحیی ذکاء نیز معتقدند که ساختمان تکیه دولت بر اساس طرح میدانها و برخی کاروانسراها و تکایا طراحی و ساخته شده بود. اعتمادالسلطنه، وزیر انطباعات ناصرالدین شاه، در یادداشت‌های خود در مورد تکیه دولت چنین نوشته‌است:
برخی پژوهشگران همچون «خانم «ارلاسرنارا»، «دکتر فوریه» و «لرد کرزن» معماری تکیه دولت را برگرفته از “رویال آلبرت هال (Royal Albert Hall)” لندن یا تماشاخانه‌ها و آمفی‌تئاترهای غربی دانسته‌اند. البته با توجه به اینکه سفر اول ناصرالدین شاه به اروپا در سال ۱۲۹۰ هجری قمری انجام گرفته و طبق اسناد تکیه دولت طی سالهای ۹۰ – ۱۲۸۴ هجری قمری ساخته شده بود، این نظر تا اندازه‌ای تأمل‌برانگیز است.
ساموئل بنجامین، در کتاب «ایران و ایرانیان» مشاهدات خود را از تکیه دولت طی سال‌های ۱۳۰۰ تا ۱۳۰۳ هجری قمری که در ایران بود، چنین می‌نویسد:
سال ۱۳۹۷ کتاب تکیه دولت نوشته و تحقیق علیرضا قاسم خان توسط انتشارانت علمی و فرهنگی منتشر شد. اهمیت این کتاب در نزد محققان به دوموضوع برمی گردد، موضوع اول به اهمیت خود بنای تکیه دولت و موضوع دوم به کار پژوهشی صورت گرفته از سوی محقق در تشریح مسایل، زدودن اشتباهات تاریخی، ارایه مدارک، عکسهای نایاب و نگاه همه‌جانبه وی به موضوع است.
شکوه مراسم و فضای تکیه دولت تا آنجا بود که با وجود احتیاط ایرانیان در پذیرش ورود بیگانگان به مراسم تعزیه به سبب نگرانی از واکنش نادرست آنان، شاه و درباریان با آسودگی خاطر سیاحان فرنگی را به تکیه دولت دعوت می‌کردند.رجوع کنید به الگار، ص۲۴۴؛ ظهیرالدوله، ص۱۷۴ گزارش‌های سیاحان ظهیرالدوله، از حضور چرچیل در تکیه دولت سخن گفته‌است. در کنار تصویرهای بر جا مانده، به بازسازی ذهنی این بنای نابود شده کمک می‌کند.
تکیه دولت، پس از مشروطه با نفوذ و تأثیر فرهنگ و هنر غرب بر کشور و پیدایش تئاتر و نمایش جدید در ایران، ارزش و اهمیت پیشین خود را از دست داد. حتی گاهی مراسمی غیر از اجرای تعزیه نیز در آن برگزار شد، تکیه دولت، عظیم‌ترین نمایشخانه تاریخ ایران، سال‌ها متروک و نیمه‌مخروبه بود تا اینکه در سال ۱۳۲۵ خورشیدی و به منظور ساخت بانک ملی شعبهٔ بازار، آن را تخریب کردند و بیشتر عرصهٔ آن زیربنای بانک گردید.ذکاء، ص۳۱۰؛ شهیدی، ص۱۴.
امروزه یکی از معدود آثار باقی‌مانده که توصیفی از وضعیت تکیه دولت در اختیار ما می‌گذارد، تابلوی تصویر تکیه دولت در اثر کمال‌الملک نه تنها از لحاظ طرح و ترکیب و رنگ آمیزی اثری بدیع و شاهکاری نفیس است، بلکه از آنجا که نشان‌دهندهٔ طراحی و معماری یک بنای عظیم تاریخی است و مخصوصاً از این جهت که بیان‌گر مراسم پرجلال و شکوه تعزیه‌داری است، به‌عنوان گویاترین سند مهم ملی، پرارزش است.
جنگ‌های مرزی شوروی و ژاپن به مجموعه‌ای از درگیری‌های مرزی بین اتحاد جماهیر شوروی و امپراتوری ژاپن گفته می‌شود که بین سال‌های ۱۹۳۸ و ۱۹۳۹ به وقوع پیوستند. این درگیری‌ها غالباً در مرز منچوری رخ دادند.
نیمهٔ دوم دههٔ ۱۹۳۰، بین نیروهای ژاپنی مستقر در مانچوکوئو و نیروهای شوروی و جمهوری خلق مغولستان درگیری‌های درگرفت. در این مقطع رویکرد نیروی زمینی امپراتوری ژاپن دکترین هوکوشین-رون بود که بر توسعهٔ نفوذ ژاپن به سمت شمال تأکید داشت. با این حال ادامهٔ این رویکرد با شکست ژاپن در نبرد خالخین گل در سال ۱۹۳۹، همزمانی با جنگ دوم چین و ژاپن و تلاش آلمان، متحد ژاپن، برای امضاء پیمان عدم مخاصمه با شوروی، موفقیت چندانی نیافت. ژاپن و شوروی ماه آوریل سال ۱۹۴۱ یک پیمان بی‌طرفی امضاء کردند و پس آن ژاپن به دکترین نانشین-رون رو آورد که سیاست انتخابی نیروی دریایی ژاپن بود و بر توسعهٔ نفوذ این کشور به سمت جنوب تأکید داشت. این سیاست در نهایت ژاپن را به رودررویی و جنگ با ایالات متحده و متحدان غربی آن سوق داد.
روز ۲۹ ژوئیه سال ۱۹۳۸ نیروهای ژاپنی به نیروهای شوروی در اطراف دریاچه غازان در مغولستان حمله کردند اما در این نبرد ارتش اتحاد شوروی پیروز شد و ژاپنی‌ها در ۱۱ ماه مه۱۹۳۹ تصمیم گرفتند به پشت مرزهای مغولستان در کنار رودخانه خالخین گُل عقب‌نشینی نمایند. در این جنگ نیروی زمینی ژاپن توانست به پیروزیهای اولیه‌ای دست یابد اما در نهایت متحمل شکست گردید و نخستین شکست واقعی ارتش کوانتونگ ژاپن در این جنگ رخ داد.
روسها در سال ۱۹۳۸ ارتش مغولی شوروی را ایجاد کردند و در مرز مغولستان و ایالت منچوکوی چین که تحت تصرف ژاپن بود، با ارتش کوانتونگ به شکلی غیررسمی به جنگ مشغول شدند. روسها در ۱۵ اوت ۱۹۳۹ در حالیکه جنگ در اروپا شعله‌ور شده بود در نبرد خالخین گل به نقاط ضعف ارتش ژاپن حمله کردند و در ظرف مدت کوتاهی موفق به شکست ارتش ژاپن شدند. به دلیل همزمانی این رویداد با جنگ جهانی دوم و تحت‌الشعاع قرار گرفتن آن، این رویداد چندان مورد توجه قرار نگرفت.
در نتیجهٔ شکست ژاپن در خالخین گل، ژاپن و اتحاد شوروی ۱۳ آوریل ۱۹۴۱ پیمان بی‌طرفی امضاء کردند و این پیمان تقریباً تا پایان جنگ جهانی دوم و آغاز حمله شوروی به منچوری در سال ۱۹۴۵ میان دو کشور باقی‌ماند.
مارکو پولو می‌تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
پدینگتون یا پادینگتون ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
داماد خجالتی فیلمی به کارگردانی آرش معیریان، نویسندگی قربان محمدپور و تهیه‌کنندگی محسن وزیری ساخته سال ۱۳۸۹ است.خبرگزاری سینمای ایران
این فیلم داستان زوج جوانی را روایت می‌کند که شب عروسی دچار اختلاف شده و این اختلاف به مشکلی ریشه‌ای در زندگی مشترک‌شان تبدیل می‌شود.
عزیز معتضدی داستان‌نویس و مقاله نویس ایرانی ساکن کانادا است.
عزیز معتضدی در ۱۹ مرداد ۱۳۲۹ در تهران به دنیا آمد. پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه عالی تلویزیون و سینما به پاریس، فرانسه رفت. معتضدی بعد از انقلاب به ایران برگشت و انتشارات «فاریاب» را تأسیس کرد. در این انتشارات آثار نویسندگان و مترجم‌های نظیر بیژن الهی، غزاله علیزاده، بابک احمدی و بهمن شعله‌ور به چاپ رسید. معتضدی در سال ۱۳۷۴ همراه خانواده اش به کانادا مهاجرت کرد و ساکن مونترال شد.
رمان شهرزاد و مجموعه داستانی صندلی خالی از جمله آثار او هستند.زندگی در میان گردباد | جدید آنلاین رمان شهرزاد در آخرین سال‌های اقامت او در ایران نوشته شده‌است. این رمان به خاطر مخالفت نویسنده با اصلاحات فراوانی که از سوی ممیزی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به آن وارد شد با وقفهٔ طولانی در سال ۱۳۸۱ در تورنتو توسط نشر افرا- پگاه منتشر شد.
«سینما برای خواندن» عنوانی‌ست که عزیز معتضدی نویسنده ایرانی ساکن کانادا به فیلم‌نامه‌هایش داده است.گفتگوی عزیز معتضدی با لون هفتوان در نشریه شهروند کانادا فیلمنامهٔ «مرگ قصه» از عزیز معتضدی در سال ۲۰۱۴ توسط نشر زاگرس در مونترال به چاپ رسیده است.گفتگوی عزیز معتضدی با رادیو این‌جا مونترال در مورد فیلمنامه مرگ قصه 2014 این فیلمنامه به دو زبان فارسی و فرانسه است.
معتضدی در کنار داستان‌نویسی مقاله‌های مختلفی در زمینهٔ ادبیات،نورمن میلر، سرگشته آزادی و ارتجاع | جدید آنلاینBBC فارسی - فرهنگ و هنر - تولستوی؛ کالبدشناسی یک نبوغرب گری یه، پدر مکتب رمان نو | جدید آنلاین سینما و موسیقیBBC فارسی - فرهنگ و هنر - دیو بروبک و یک قرن موسیقی جاز نوشته است. نقد جریان‌های روشنفکری معاصرaziz motazediaziz_motazediaziz_motazedi و خاطره نگاریBBC فارسی - فرهنگ و هنر - از میان خاطره‌ها؛ راز یک بوسه شصت ساله بخش دیگری از فعالیت‌های او در زمینه مقاله‌نویسی است.
"تابستان سفید " ۱۳۹۵- نشر اچ‌انداس‌مدیا، لندن
"مرگ قصه (فیلمنامه)" ۲۰۱۴- نشر زاگرس، مونترال، کانادا
"سال مار" ۲۰۱۲- نشر زاگرس، مونترال، کانادا
"کنده‌کاری روی باد" ۲۰۱۱، مونترال، کانادا
"شهرزاد" ۱۳۸۱- نشر افرا- پگاه، تورنتو، کانادا
"تابستان سفید" ۱۳۷۸- کتاب سیامک، تهران
"صندلی خالی" ۱۳۷۴- نشر نکته، تهران
"دو داستان" ۱۳۶۷- نشر پارسی، تهران
جارو ابزاری برای پاکیزگی است که از تارهای موازی ضخیمی که به یک دسته استوانه شکل وصل شده‌اند تشکیل می‌شود. معمولاً همراه جارو، خاک‌انداز هم استفاده می‌شود. یک جاروی مرغوب باید سرخ رنگ، صاف و کشیده باشد.
می‌توان جارو ها را به دوطیف «جارو نرم» و «جارو سخت» تقسیم بندی کرد. از جاروهای نرم عمدتا برای جارو کردن دیوارهای دارای تار عنکبوت و «گردگیری» و «غبارروبی» استفاده می‌شود، جارو های سخت برای کارهای خشن تر مانند جارو کشیدن خاک روی پیاده روها یا کف بتونی یا حتی صاف کردن بتن ریخته شده استفاده می‌شود. و جاروی مناسب برای مصارف خانگی باید میان این دو طیف باشد.
بیشتر در استان مازندران و به خصوص در شهر امیرکلا جارو بافی رواج دارد البته در دیگر مناطق ایران نیز جارو بافی انجام می شود.
در گذشته، جاروها از شاخه درختان به خصوص درخت خرما در محدوده کنونی استان بوشهر (در زبان محلی پنگاشت نخل) که به یک دسته بسته شده بودند درست می‌شدند. اما امروزه برای تولید تارهای جارو، از مواد مصنوعی استفاده می‌شود. این وسیله در گذر زمان دچار تغییرات بسیاری شده و نوع مدرن و مکانیزه آن نیز طراحی و به تولید رسیده است. هرچند استفاده از نوع دستی آن در ایران، حتی اگر کم‌رنگ‌‌تر از گذشته هم شده باشد، هنوز از میان نرفته است.
بیشترین کشت جارو مربوط به شهرستان میانه در آذربایجان شرقی ا‌ست. جاروبافی در خراسان، مازندران و اصفهان رواج زیادی دارد. به دلیل رکود در بازار جارو، بیشتر کشاورزان کاشت برنج (که هم مصرف آب کمتری دارد و هم توجیه اقتصادی بهتری دارد) را با کشت جارو جایگزین کرده‌اند.