moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
چشمهٔ نمک‌دره یکی دیگر از چشمه‌هایی است که در ۶ کیلومتری جنوب شهر سرخه و در کنار روستای بیابانک قرار دارد. آب این چشمه از گنبدهای نمکی جاریست و مردم برای استفاده از آن در چاله‌هایی که اطراف آن را لایه‌های ضخیم نمک پوشانده‌است، استحمام می‌کنند. میزان غلظت نمک آن بحدی است که به هیچ عنوان نمی‌توان سر را به زیر آب فرو برد. مردم معتقدند که آب چشمهٔ نمک‌دره برای درمان کمردرد و پادرد سودمند است.
چشمهٔ معدنی تلخاب
این چشمه در در شش کیلومتری غرب روستای لاسجرد بعد از کاروانسرای شاه عباسی و در مسیر سرخه به گرمسار واقع است. دو چشمه به نام‌های چشمه و تنورسیاه (سیه کله) محدوده‌ای استخری شکل را به‌وجود آورده‌اند. وجه تسمیه چشمه فراوانی گوگرد در آب این چشمه معدنی آب آن تلخ و غیرقابل شرب است.
آب این چشمه‌ها دارای گوگرد و مزه آن تلخ است. مردم در فصل تابستان برای رفع گرمی بدن و همچنین تفریح به آنجا می‌روند. در ضلع جنوبی این چشمه نیزاری زیبا قرار دارد که در فصول مختلف سال محل زندگی پرندگان مهاجر است. در ضلع شمالی چشمه انبوهی از درختچه‌های گز وجود دارد که انسان را به یاد جنگلهای بلوط استان ایلام می‌اندازد اطراف چشمه را کوه‌های خاکی به رنگ سرخ و لاجوردی احاطه کرده‌است آب این چشمه برای درمان بیماری‌هایی مانند: یرقان، زردی، واریس، خوارشه، کهیر، پادرد و سردرد مفید است.
چشمهٔ آب معدنی شورآب
آب این چشمه از یک رشته قنات تشکیل شده‌است که در شمال غربی شهر سرخه قرار دارد. مردم در فصل تابستان با پیمودن مسیر ۵ کیلومتری از شهر سرخه به مظهر (محل خروج) آب قنات شورآب می‌روند و در آن استحمام می‌کنند. این آب، گوگرد فراوانی دارد که برای درمان بیماری‌های سردرد و چشم درد استفاده می‌شود و نمی‌توان مدت زیادی در آن ماند چون گازهای زیادی که از آن متصاعد می‌شود، سرگیجه‌آور است.نقل از انجمن رسالت قلم سرخه
سیبِری (یا قدیمی‌تر: سیبریهمدخل سیبریه در لغت‌نامهٔ دهخدا) (به روسی: Сиби́рь) نام سرزمینی بسیار گسترده در بخش آسیایی روسیه است. سیبری تقریباً تمامی ناحیهٔ شمال آسیا را دربرمی‌گیرد. این منطقه یک دوازدهم سطح کرهٔ زمین و ۶۰ درصد خاک روسیه را تشکیل می‌دهد. سیبری از رشته‌کوه اورال به سوی شرق امتداد یافته و تا اقیانوس آرام می‌رسد. از سوی شمال به اقیانوس منجمد شمالی و از جنوب به تپه‌های شمال و مرکز قزاقستان و مرزهای مغولستان و چین محدود می‌شود. مساحت جنگل‌های سیبری ۱۲٬۸۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع است و ۴۰ میلیون نفر سکنه دارد.
بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهر سیبری نووسیبیرسک است. پس از آن امسک و کراسنویارسک به ترتیب پرجمعیت‌ترین شهرهای سیبری هستند. کشاورزی تنها در بخشی از جنوب سیبری رواج دارد و در جنوب غربی آن دانه‌های خوراکی از جمله گندم در قالب کشتزارهای بزرگ کشت می‌شوند.
سکاهای ایرانی‌تبار از ساکنان قدیمی بخش‌هایی از سیبری بودند و در یک گور قدیمی سکایی که در ارتفاع ۱٬۶۰۰ متری در درهٔ اولاکان در پازیریک سیبری قرار دارد قدیمی‌ترین قالی ایرانی، معروف به فرش پازیریک یافته شده‌است.
نام سیبری از واژهٔ سیبیر در یکی از گویش‌های زبان مغولی گرفته شدهSiberian products، بازدید: سپتامبر ۲۰۱۰. و به معنی «سرزمین خفته» است.wisegeek، بازدید: سپتامبر ۲۰۱۰. سیبیر در اصل نام دژی از تاتارها بود که در پیوندگاه رودهای توبول و ایرتیش قرار داشت.Online Etymology Dictionary
در سیبری از قدیم اقوام کوچ‌گرد گوناگونی نظیر انتس‌ها، ننتس‌ها، هون‌ها، سکاهای ایرانی‌تبار و اویغورها زندگی می‌کردند. خان سیبیر در نزدیکی شهر امروزی توبولسک از چهره‌های شاخص این مناطق بود. در سال ۶۳۰ او از کوبرات به عنوان خاقان بلغارهای بزرگ کهن پشتیبانی کرد. مغول‌ها بخش بزرگی از این مناطق را در اوایل سدهٔ سیزدهم به تصرف خود درآوردند.
با فروپاشی اردوی زرین، خانات خودگردان سیبیر در اواخر سدهٔ پانزدهم میلادی اعلام موجودیت کرد. یاقوت‌های ترک‌زبان تحت فشار حملات قبایل مغول بین سده‌های ۱۳ تا ۱۵ میلادی از محدودهٔ دریاچهٔ بایکال به سمت شمال کوچیدند. سیبری در دوره‌های تاریخی جمعیت بسیار کمی داشت به‌طوری‌که جان اف. ریچارد، تاریخ‌نگار می‌نویسد: «به احتمال زیاد در اواخر دوران مدرن، سیبری جمعیتی بیش از سیصد هزار نفر نداشته‌است».Richards, 2003 p. 538.
در پایان سدهٔ ۱۵ قبایل تاتار بر سرزمین‌های شرق کوه‌های اورال یا همین سیبری تسلط یافتند. افزایش قدرت روسیه از سوی غرب در سدهٔ شانزدهم باعث تضعیف خانات سیبری شد. در ۱۵۸۲ مردم روس سپاهی تشکیل دادند و همراه با کازاک‌ها تاتارها را شکست دادند. نخست، گروه‌هایی از بازرگانان و کازاک‌ها وارد منطقه شدند و سپس ارتش روسیه فرمان یافت تا برای حفاظت از مهاجران روس که از روسیه اروپایی می‌آمدند هرچه بیشتر به سمت شرق، دژهایی را بنا کند. شهرهای نظیر مانگازیا، تارا، ینی‌سئیسک و توبولسک در این دوره ساخته شدند که در آن میان توبولسک به عنوان مرکز سیبری شناخته شد. بسیاری دلیل فتح سیبری از سوی روسیه برای دستیابی به خزهای گرانبهای آن منطقه می‌دانند.
در این دوره، سیبیر نام دژی در قاشلیق در نزدیکی توبولسک بود. گراردوس مرکاتور در نقشه‌ای که در سال ۱۵۹۵ منتشر کرد نام سیبیر را، هم برای این سکونتگاه و هم برای مناطق مجاور آن در سمت چپ رودخانهٔ اُب به کار برده‌است. منابع دیگر حکایت می‌کنند که شیبه، از اقوام بومی تونگوزی منطقه، مقاومت سختی در برابر گسترش روس‌ها به آنسوی اورال از خود نشان دادند. برخی گفته‌اند که نام سیبری شکل روسی‌شده نام این قوم است.
تا میانه‌های سدهٔ هفدهم میلادی روسیه مناطق مختلف تحت کنترل خود در سیبری را تا اقیانوس آرام رساند. حدود ۲۳۰ هزار روس تا سال ۱۷۰۹ در سیبری سکونت گزیده بودند. سیبری بعدها از تبعیدگاه‌های عمدهٔ سیاسی در روسیه شد.https://www.economist.com/news/books-and-arts/21705305-prison-without-roof?fsrc=scn/tw/te/pe/ed/prisonwithoutaroof https://twitter.com/TheEconomist/status/768263225708257284 از زمان امپراتوری پتر یکم (۱۷۲۵-۱۶۷۲) تا زمان فروپاشی شوروی، زندانیان سیاسی و جنایتکاران محکوم به کار اجباری و آنانی که از سوی دولت برای جامعه خطرناک تشخیص داده می‌شدند را به سیبری اعزام می‌کردند.
نخستین تغییر بزرگ در سیبری ساخت راه‌آهن سراسری سیبری بود که بین سال‌های ۱۸۹۱ تا ۱۹۱۶ انجام شد. این خط آهن پیوند سیبری را با روسیه تحت فرمان نیکلای دوم که به سرعت در حال صنعتی شدن بود نزدیک‌تر کرد. بین سال‌های ۱۸۰۱ تا ۱۹۱۴ در حدود نیم میلیون نفر از روسیهٔ اروپایی به سیبری مهاجرت کردند. بین سال‌های ۱۸۵۹ تا ۱۹۱۷ نیز نیم میلیون نفر به خاور دور روسیه مهاجرت کردند."The Russian Far East: A History". John J. Stephan (1996). Stanford University Press. p.62.
در سال ۱۹۰۸ بر اثر سقوط یک شهاب‌سنگ در سیبری شمالی، چاهی حفر شد که قطر دهانهٔ آن بیش از ۴۵ متر بود و همهٔ درختانی را که در ۳۰ کیلومتری اطراف محل سقوط بود، از جا کند. این منطقه غیرمسکونی بود. این رویداد به نام رویداد تونگوسکا معروف است.
در دهه‌های اولیهٔ اتحاد شوروی به ویژه از دههٔ ۱۹۳۰ تا دههٔ ۱۹۴۰ شوروی سیستمی از اردوگاه‌های کار اجباری به نام گولاگ را ترتیب داد که جانشین سیستم پیشین یعنی کاتورگا شد."The Unknown Gulag: The Lost World of Stalin's Special Settlements". Lynne Viola (2007). Oxford University Press US. p.3. بنابر آمارهایی که بعدها افشا شد از ۱۹۲۹ تا ۱۹۵۳ بیش از ۱۴ میلیون نفر به این اردوگاه‌ها فرستاده شدند که بسیاری از آن‌ها در سیبری واقع بودند. ۷ تا ۸ میلیون نفر دیگر نیز توسط دولت شوروی از خانه و کاشانهٔ خود آواره شده و به مناطق دوردست نظیر سیبری تبعید شدند. در این روند گاه کل یک قوم یا یک ملیت از زادبوم خود اخراج شده به دوردست‌ها تبعید می‌شد.Robert Conquest in "Victims of Stalinism: A Comment," "Europe-Asia Studies," Vol. 49, No. 7 (Nov. 1997), pp. 1317–1319 states: "We are all inclined to accept the Zemskov totals (even if not as complete) with their 14 million intake to Gulag 'camps' alone, to which must be added 4–5 million going to Gulag 'colonies', to say nothing of the 3.5 million already in, or sent to, 'labour settlements'. However taken, these are surely 'high' figures."
سیبری یک سرزمین صاف و هموار است و بخش بزرگی از آن را دشت‌ها تشکیل داده‌اند. سیبری همچنین سرزمین جنگل‌های انبوه، رودهای پرآب و دشت‌های یخ زده‌است. زمستان‌های بسیار سرد سیبری و تابستان‌های تقریباً داغ آن باعث شده تا برای سده‌ها جمعیت چندانی در آن زندگی نکند.
سیبری حدود ۷۷٪ از خاک روسیه و ۱۰ درصد از مساحت خشکی‌های کرهٔ زمین را دربرمی‌گیرد. گرچه سیبری به‌طور کامل در قارهٔ آسیا واقع شده‌است اما بسیاری از نهادها از جمله سازمان ملل در آمارهای خود کشورها را تقسیم نکرده و گاهی تمام روسیه را به عنوان بخشی از اروپا و اروپای شرقی به‌شمار می‌آورند.
ناحیه‌های اصلی سیبری عبارت از دشت غربی سیبری و فلات مرکزی سیبری هستند.
یاقوتستان شرقی و مرکزی رشته‌کوه‌های متعددی را از شمال به جنوب در خود جای داده که مربوط به دوران دوره‌های گوناگون زمین‌شناختی هستند. ارتفاع این کوهستان‌ها تا ۳٬۰۰۰ متر می‌رسد اما بالاتر از چند صد متر تقریباً هیچ گیاهی بر روی آن‌ها نمی‌روید. کوهستان ورخویانسک در دورهٔ پلیستوسن به‌طور وسیع زیر یخچال‌های طبیعی قرار گرفته بود. اما آب و هوا در آن دوره چنان خشک بود که ارتفاعات پایین‌تر از دسترس یخچال‌ها به دور مانده بودند.
در این ارتفاعات پایین‌تر به جز در شمال دور که زمین‌های توندرایی غلبه پیدا می‌کنند دره‌های پرشماری وجود دارند که بسیاری‌شان ژرف و پوشیده از جنگل‌های سیاه‌کاج هستند. زمین‌های سیبری بیشتر از جنس توربل (نوعی از خاک یخی (جلی‌سول)) هستند. به جز در نزدیکی رودخانه‌ها لایهٔ فعال خاک در این زمین‌ها معمولاً عمقی کمتر از یک متر دارند.
بلندترین نقطهٔ سیبری آتشفشان فعال کلیوچفسکایا سوپکا در شبه‌جزیرهٔ کامچاتکا است که قلهٔ آن ۴٬۶۴۹ متر بلندا دارد.
دریاچهٔ بایکال دریاچه‌ای بزرگ با حیات وحشی منحصر به فرد است. خوک آبی آب شیرین تنها در این دریاچه زندگی می‌کند.
سیبری سرزمین جنگل‌های انبوه است. جنگل‌های تایگا که بیشتر از درختان سرو و مخروطیان دیگر تشکیل شده‌اند جنوب سیبری را دربر گرفته‌اند.
پرجمعیت‌ترین شهر سیبری و همچنین سومین شهر پرجمعیت روسیه شهر نووسیبیرسک است. نووسیبیرسک امروزی مرکز مهم تجاری، علمی، تولیدی و فرهنگی در بخش آسیایی روسیه است. امسک به عنوان پایتخت موقت روسیه نقش مهمی در جنگ داخلی روسیه ایفا کرد. همچنین در توسعه و اداره آسیای مرکزی نقش داشت. این شهر علاوه بر موقعیت فرهنگی به قطب اصلی پالایش نفت، آموزش، ترابری، و کشاورزی تبدیل شده‌است.
دیگر شهرهای تاریخی سیبری عبارتند از: توبولسک (اولین پایتخت و تنها کرملین در سیبری)، تومسک (پیش از این یک شهر بازرگانی ثروتمند) و ایرکوتسک (محل پیشین فرماندار کل سیبری شرقی، در نزدیکی دریاچه بایکال).
سایر شهرهای بزرگ عبارتند از: بارنائول، کمروف، کراسنویارسک، نووکوزنتسک، تیومن. تعاریف وسیع‌تری از سیبری جغرافیایی نیز شامل شهرهای چلیابینسک و یکاترینبورگ در اورال، خاباروفسک و ولادی‌وستوکدر خاور دور روسیه و حتی پتروپاول در قزاقستان و هاربین در چین است.
سیبری زمستان‌هایی بسیار سرد دارد طوری‌که گاه در زمستان‌ها دمای هوای این منطقه تا ۶۷− درجهٔ سلسیوس نیز می‌رسد و این منطقه به سردترین نقطهٔ مسکونی زمین تبدیل می‌شود. تابستان‌های این منطقه هم نسبتاً داغ هستند. در کل سیبری به عنوان منطقه‌ای سردسیر شناخته می‌شود. مناطق خاصی در شمال و خاور سیبری بسیار سردسیر هستند.
اویمیاکن روستایی واقع شده در طول رودخانه ایندیگیرکا در شمال شرقی جمهوری یاقوتستان با جمعیتی در حدود ۸۰۰ نفر یکی از نامزدها برای عنوان سردترین نقاط دنیا است؛ زیرا در ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۲۶ دمای ۷۲- درجهٔ سلسیوس در این نقطه به ثبت رسیده‌است.
گرم شدن هوا در جهان از همه زودتر در نواحی شمالگان صورت می‌گیرد و به این خاطر یخ دائمی خاک منجمد زمین‌های سیبری در حال آب شدن است. بنا به اطلاع وزارت اوضاع اضطراری روسیه، در استان یاکوتسک ۲۵ درصد خانه‌های قدیمی ویران شده و علت آن آب شدن خاک منجمد است. دولت روسیه برنامهٔ تخلیهٔ افراد ساکن این خانه‌ها را راه‌اندازی کرده‌است. در بیست سال اخیر خانه‌ها در سیبری برای اینکه زیر آب نروند بر پایه‌های چوبی ساخته می‌شوند.«روسیه سیبری را از دست خواهد داد». 2017. Ir.Sputniknews.Com. Accessed January 22 2018. .
مهم‌ترین جانوران در سیبری از راستهٔ جفت‌سم‌سانان دو حیوان، یعنی آهوی ختن سیبری و واپیتی منچوری و از راستهٔ گوشت‌خوارسانان خرس قطبی، خرس قهوه‌ای، خرس سیاه آسیایی، ببر سیبری، گرگ، پلنگ آموروگربه وحشی هستند. نوئل سیبری و کاج کوتولهٔ سیبری از درخت‌های اصلی منطقه هستند.
مناطق مختلف ایران، در زمستان، میزبان انواع پرندگان مانند حواصیل، اگرت، اردک و چنگر از مناطق سرد سیبری هستند.«سفر با تأخیر پرندگان سیبری به سیستان و بلوچستان». 2017. ایسنا. Accessed Januar.
معادن بسیاری در سیبری وجود دارند و بخش عمدهٔ زغال سنگ و طلای روسیه از معادن این منطقه استخراج می‌شوند. جلگه‌های غربی سیبری دارای معادن نفت و گاز طبیعی هستند.
تولید نفت از منطقهٔ سیبری از سال ۱۹۷۰ آغاز شده‌است و میدان‌ها سیبری در آستانهٔ قرار گرفتن در نیمهٔ دوم عمر خود هستند.
در سال ۲۰۱۷ منطقهٔ سیبری غربی با تولید حدود ۶ میلیون و ۴۷۰ هزار بشکه از نفت روسیه، مهم‌ترین منطقهٔ تولیدی این کشور به‌شمار آمد. اما کم‌بازده شدن چاه‌های این منطقهٔ نفتی و سرمای طاقت‌فرسای این منطقه، مسکو را با چالش‌های جدی مواجه کرده‌است. به‌طوری‌که گفته می‌شود در صورت عدم سرمایه‌گذاری مناسب با این حجم از تولید، تولید از سیبری طی ۱۰ سال پس از آن سال به زیر ۳ میلیون بشکه در روز سقوط می‌کند.«میز نفت - سیبری با تولید ۶٫۵ میلیون بشکه». 2018. پایگاه خبری - تحلیلی میز نفت. Accessed January 22 2018. . روسیه با توجه به منابع عظیم نفت و گاز طبیعی در منطقهٔ سیبری شرقی و خاور دور، شرق را هدف رشد صنعت انرژی خود قرار داده‌است و سرمایه‌گذاران را به آن سو هدایت می‌کند. با توجه به چنین تغییر جغرافیایی، این کشور خط لوله‌های جدیدی را به سمت چین ایجاد و شمار اکتشاف میدان‌های نفت و گاز خود را افزایش می‌دهد.
در زمین‌شناسی به فرایند ذوب شدن بخشی از یک صخره پاره‌گدازش (Anatexis) گفته می‌شود بویژه به هنگام تشکیل سنگ‌های دگرریختی از جمله میگماتیت.
پاره‌گدازش از برابرنهاده‌های فرهنگستان زبان فارسی است.
نایروبی پایتخت کشور کنیا است.
نایروبی در سال ۱۸۹۹ به عنوان یک اردوگاه بر سر خط راه‌آهن بنیاد شد و در سال ۱۹۰۷ به عنوان پایتخت برگزیده شد. این شهر همچنین مرکز استان نایروبی است.
شهر نایروبی در کنار رودخانه نایروبی در جنوب کنیا قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا ۱۶۶۱ متر است.
نایروبی با ۳ تا ۴ میلیون نفر جمعیت، بزرگ‌ترین شهر شرق آفریقا به‌شمار می‌آید. این شهر امروزه از شهرهای اصلی قاره آفریقا و از مراکز اصلی مالی، سیاسی و اجتماعی آنست.
این ناحیه اصولاً یک ناحیه غیرمسکونی باتلاقی بود تا این که در سال ۱۸۹۹، یک مرکز توزیع |ایستگاه باربری تدارکاتی برای راه‌آهن اوگاندا در آن احداث گردید و به زودی به مرکز اصلی خط آهن تبدیل گردید. این شهر بر اساس نام یک گودال آب که در زبان ماآسی «Nairobi Ewaso» به معنای «آبهای سرد» خوانده می‌شود، به این نام موسوم گردید. پس از شیوع طاعون و سوزاندن شهر اصلی، این شهر در اوایل سال‌های ۱۹۰۰ کلاً بازسازی شد.
در سال ۱۹۰۵، نایروبی به عنوان پایتخت کشور آفریقای شرقی تحت‌الحمایه بریتانیا جایگزین مومباسا شد. خط آهن برای این کشور ثروت به ارمغان آورده، که به شدت موجب رشد آن نیز شده‌است. در نتیجه پس از مومباسا، این شهر دومین شهر بزرگ کنیا می‌باشد.
در سال ۱۹۰۱، این شهر پایتخت سرزمین تحت‌الحمایه انگلیس شد، در ابتدا به شکل محل برگزاری مسابقه بزرگ شکار و سپس از لحاظ اداری و جهانگردی رشد نمود. همچنان که استعمارگران انگلیسی به وارسی و اکتشاف این ناحیه می‌پرداختند، آن‌ها از نایروبی به عنوان اولین بندر برای دیدار این ناحیه استفاده نمودند. این دولت مستعمراتی را برآن داشت تا چند هتل بزرگ در این شهر بسازد. مشتریان اصلی این هتل‌ها شکارچیان بریتانیائی بودند.
نایروبی تحت حکومت بریتانیا به رشد خود ادامه داد، و شماری از افراد انگلیسی در حومه شهر سکنی گزیدند. گسترش پیوسته شهر موجب خشم مردم مومباسا شد چرا که این شهر سرزمین آن‌ها را تا ناحیه جنوب می‌بلعید. این مسئله همچنین اهالی ناحیه کیکویو را که می‌خواستند به سرزمین خود مراجعت نمایند، عصبانی کرد.
در سال ۱۹۱۹، شهرداری نایروبی تأسیس شد. بین سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۵۰، عده ساکنان سفیدپوست در نایروبی از ۹۰۰۰ به ۸۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. اما برخوردی بین این ساکنان و مردم بومی آن وجود داشت. نایروبی در سال ۱۹۵۴ موقعیت خود را به عنوان یک شهر احراز نمود.
پس از پایان جنگ جهانی دوم، این برخوردها به شورش مائومائو منجر شد. رئیس‌جمهوری بعدی کنیا، جومو کنیاتا به اتهام شرکت در این شورش حبس گردید، اگرچه هیچ مدرکی دال بر ارتباط وی با شورش وجود نداشت. فشار اعمال شده از سوی بومیان این کشور بر بریتانیا، به استقلال کنیا در سال ۱۹۶۳ انجامید و نایروبی به عنوان پایتخت این جمهوری انتخاب شد.
نایروبی پس از استقلال کنیا به سرعت رشد نمود و این رشد فشار خود را بر زیرساختار شهری وارد ساخت. موارد قطع برق و کمبود آب یک اتفاق عادی بود، اما در چند سال گذشته، برنامه‌ریزی بهتر شهری به تحت کنترل قرار گرفتن برخی از این مشکلات کمک نموده‌است.
سفارت آمریکا در نایروبی در اوت ۱۹۹۸ از سوی القاعده بمب‌گذاری شد، که به کشته شدن حدود ۲۰۰ نظامی منجر شد. در این نقطه هم‌اکنون یک پارک یادبود احداث شده‌است.
این شهر حدود ۱۵۰کیلومتر مربع را اشغال می‌کند و در ارتفاع ۱۶۶۰متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد.
نایروبی بین شهرهای کامپالا و مومباسا واقع شده‌است. این شهر نزدیک گوشه شرقی گسل دره قرار گرفته‌است. چون نایروبی در مجاورت گسل بزرگ دره واقع است، گهگاهی در آن زلزله‌ها و تکانهایی رخ می‌دهد. تپه‌های انگونگ، در بخش غربی شهر قرار گرفته، و شاخصترین پدیده جغرافیایی منطقه نایروبی است.
کوه کنیا، در شمال نایروبی واقع شده و کوه کلیمانجارو در طرف جنوب شرق آن قرار دارد. هردو کوه در هوای صاف از نایروبی قابل مشاهده هستند.
رود نایروبی و سرشاخه‌های آن در میان ایالت نایروبی جریان دارند. جایزه صلح نوبل به ونگاری ماآتای اهدا گردید که به شدت برای حفاظت از جنگل‌های انبوه کارورا در شمال نایروبی تلاش نمود که تحت تهدید جایگزین شدن با احداث مسکن و دیگر زیرساخت‌ها قرار گرفته بود.
حوالی غربی نایروبی به فاصله حدود ۲۰ کیلومتر- تمام مسیر را از بیمارستان ملی کنیاتا در جنوب تا مراکز سازمان ملل و جیگیری در شمال تحت پوشش قرار می‌دهد.
در حوالی نقاط مرکزی شهر در میدان شهر، ساختمان‌های مجمع ملی کنیا|مجلس کنیا، کلیسای جامع خانواده مقدس، سالن شهر نایروبی، گورستان جومو کنیاتا و پررونق‌ترین فروشگاه‌ها قرار دارند. این منطقه همچنین دارای تئاتر ملی کنیا، مرکز بایگانی ملی کنیا، مرکز هنری مزیزی و مرکز کنفرانس بین‌المللی کنیاتا می‌باشد. دیگر جاذبه‌های شهر شامل موزه هنر مدرن راموما رحیمتولا، کلیسای بزرگ قدیسان و بازارهای متعددی می‌باشد.
با ارتفاع ۱۸۶۰متر، نایروبی از آب و هوای نسبتاً معتدلی برخوردار می‌باشد. این ارتفاع (از سطح دریا) موجب ایجاد عصرهای خنکی به ویژه در فصل ماه‌های ژوئن / ژولای می‌شود زمانی که دما می‌تواند تا ۱۰درجه سانتیگراد نیز افت کند. آفتابی‌ترین و گرم‌ترین بخش از سال از ماه دسامبر تا مارس است، زمانی که درجه حرارت متوسط به بیست و چند درجه در طی روز می‌رسد. معمولاً اوج دما ۲۵ درجه سانتیگراد است. دو فصل بارانی در این منطقه وجود دارد اما بارش بیشتر می‌تواند متعادل باشد. ابری‌ترین قسمت سال درست پس از اولین فصل بارانی شروع می‌شود و تا سپتامبر ادامه دارد، و شرایط معمولاً ابری به همراه باران ملایم (نم نم) می‌باشد. چون نایروبی در نزدیک خط استنوا قرار دارد، تفاوت‌ها بین فصول آن حداقل است. این فصول به صورت فصل بارش (نمناک) و فصل خشک بیان می‌شوند. زمان طلوع و غروب خورشید چندان زیاد در طول سال تغییر نمی‌کند.
از زمان تأسیس آن در سال ۱۸۹۹ نایروبی با سرعت زیادی رشد کرده و اکنون بزرگ‌ترین شهر آفریقای شرقی است.
در حال حاضر نرخ رشد جمعیت این شهر ۶٫۹ درصد است و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۱۵ جمعیت آن به ۵ میلیون نفر برسد.
نایروبی یک شهر چندملیتی و مذهبی با فرهنگ‌های متعدد است، که شامل مهاجران متعددی از مستعمرات سابق بریتانیا، همچون هندوستان، سومالی و سودان می‌باشد. این شهر به جهت وجود تعداد فراوان کلیساها، مساجد، معابد و عبادتگاه سیک‌ها (gurdwara) مشهور است. به عنوان بازتابی از شهرهایی با ترکیب متعدد فرهنگی، زندگی شبانه در آن، دامنه متنوعی از میخانه‌ها را عرضه می‌کند.
نایروبی دارای عنوان غیررسمی «شهر سبز در (زیر) آفتاب» است.
شاید معروفترین مجموعه کتاب و فیلم در نایروبی، Africa of Out باشد. این کتاب توسط کارن بلیکسن (متخلص به ایزاک دینسن) نوشته شده، و آن داستان زندگی او در کنیا می‌باشد. کارن بلیکسن از سال ۱۹۱۷تا۱۹۳۱در ناحیه نایروبی می‌زیست، و کارن، که او در حوالی آن زندگی می‌نموده، بعداً به نام وی اضافه شده‌است.
در سال ۱۹۸۵، کتاب وی (خارج از آفریقا) به کارگردانی سیدنی پولاک به فیلم تبدیل شد. این فیلم ۲۸ جایزه، از جمله ۷ جایزه فرهنگستان هنر و علوم را به خود اختصاص داد. شهرت این فیلم باعث بازگشایی موزه کارن بلیکسن در نایروبی شد.
نایروبی مجموعه‌ای از سینماهای متعدد نوع ایالات متحده و صنعت فیلم بریتانیا را در اختیار داشته‌است. جدیدترین این فیلم‌ها، (فیلم) باغبان باوفا (۲۰۰۵) بود که بخش گسترده‌ای از سینماهای شهر آن را اکران کردند. داستان فیلم حول یک دیپلمات بریتانیایی در نایروبی می‌چرخد که همسرش در شمال کنیا به قتل رسیده‌است. بیشتر داستان فیلم در خرابه کیبرا اتفاق می‌افتد.
نایروبی دارای پارک‌ها و فضاهای باز متعددی در داخل شهر است. بیشتر نواحی نایروبی، فضای سبز بوده و شهر دارای پوشش متراکمی از درخت می‌باشد. مشهورترین پارک نایروبی، پارک اوهورو است. پارک در حاشیه بخش مرکزی اداری و همسایگی تپه بلند قرار دارد. پارک اوهورو (آزادی) مرکزی برای سخنرانی‌های، خدمات و اجتماعات در هوای آزاد است. این پارک به دستور رئیس‌جمهور، دانیل آراپ موآ، احداث گردید که می‌خواست مرکز شصت طبقه حزب خود را در این پارک مستقر نماید. اما، پارک به وسیله ونگاری ماآتای حفاظت شد که به خاطر مساعی خود جایزه صلح نوبل را دریافت نمود.
بانک مرکزی در کنار پارک اوهورو قرار دارد، و شامل بنای یادبود جومو کنیاتا، اولین رئیس‌جمهور کنیا می‌باشد. دیگر فضاهای باز و چشمگیر عبارتند از باغات ژیوانجی، پارک شهر و قلمستان نایروبی است.
نایروبی مرکز بازار سهام کشور می‌باشد که یکی از بزرگ‌ترین بازارهای سهام در آفریقا است. این بازار (NSE) به‌طور رسمی از سوی بازار سهام خارجی (بازار سهام لندن) در سال ۱۹۵۳ به رسمیت شناخته شده‌است. این بازار سهام از لحاظ حجم تجاری چهارمین و از لحاظ سرمایه‌گذاری بازار به عنوان درصد تولید ناخالص ملی پنجمین کشور در آفریقا محسوب می‌شود.
دفتر مرکزی تعدادی از بزرگ‌ترین شرکت‌های آفریقایی در نایروبی قرار دارد. دفتر مرکزی کن ژن، که بزرگ‌ترین بازار سهام آفریقا در خارج از آفریقای جنوبی است، در این شهر واقع است.
خطوط هوایی کنیا، به عنوان دومین خط هوایی بزرگ، از فرودگاه بین‌المللی جومو کنیاتا به صورت یک کانون (ترابری) استفاده می‌کند.
نایروبی مراکز منطقه‌ای شرکت‌ها و سازمان‌های بین‌المللی است. این باعث می‌شود که نایروبی یکی از پرنفوذترین شهرها در آفریقا شود. سازمان ملل متحد، حضور فعالی در نایروبی داشته، که دو دفتر مرکزی آن، برنامه محیطی سازمان ملل (UNEP)، و برنامه اسکان بشر سازمان ملل، در این شهر قرار دارد.
کالاهای ساخته شده درنایروبی شامل پوشاک، منسوجات، مصالح ساختمانی، اغذیه فرآوری شده، نوشیدنی‌ها و سیگار است. کارخانه‌های چند شرکت خارجی نیز در داخل و اطراف شهر واقع است. این شرکت‌ها فایرستون و گودیر هستند که کارخانه‌هایشان در جاده مومباسا قرار دارد. بیشتر صنایع در نایروبی در بخش شرقی آن قرار دارند.
نایروبی دارای صنعت گسترده جهانگردی است که هم به عنوا ن تفرج گاه جهانگردان و هم به عنوان کانون حمل و نقل آن‌ها مطرح است.
نایروبی مهم‌ترین مرکز سازمان‌های خبری و رسانه‌ای کنیا است. این شهر همچنین موطن رایجترین روزنامه‌های شرق آفریقا (همچون): «دیلی نیشن» و «استاندارد» است. این روزنامه‌ها در داخل کنیا جریان دارند و دامنه از موضوعات داخلی و منطقه‌ای را تحت پوشش قرار می‌دهند. هردو روزنامه به زبان انگلیسی منتشر می‌شوند.
شبکه تلویزیون کنیا بزرگ‌ترین مرکز تلویزیونی بوده که در نایروبی واقع شده‌است. این شبکه کلاً اخبار شغلی را برای کنیا و قاره (آفریقا) پخش می‌کند. اتحادیه پخش (تلویزیونی) کنیا، یک ایستگاه فعال تلویزیونی و رادیوئی است که که مقر آن نیز در این شهر قرار دارد. روزنامه نیشن، نیز یک ایستگاه تلویزیونی دارد که پخش برنامه و مکان آن در نایروبی قرار دارد.
شماری از سازمان‌های چندملیتی رسانه‌ای دارای مقرهای منطقه‌ای در نایروبی هستند. این سازمان‌ها عبارتند از: بی‌بی‌سی، سی ان ان، رویترز و آسوشیتد پرس.
نایروبی مقصد اولیه جهانگردان نیست، اما قطعاً جاذبه‌های جهانگردی متعددی دارد. مشهورترین آن، پارک ملی نایروبی است. پارک ملی منحصربه‌فرد است، که تنها منطقه حفاظت شده شکار در این طبیعت است که در حاشیه شهری بزرگ یا شهری در این اندازه، قرار دارد. این پارک شامل جانوران متعددی از جمله شیرها و زرافه‌ها است. این پارک موطن بالغ بر ۴۰۰ گونه پرنده‌است.
نایروبی موزه‌های متعددی دارد. آن‌ها شامل موزه راه‌آهن نایروبی و موزه ملی کنیا می‌باشند که در آن اشیاء مصنوعی متعددی وجود دارد و از جمله بازمانده کامل فسیل انسان اولیه همو ارکتوس می‌باشد. موزه ملی فعلاً جهت نوسازی تعطیل است، اما در سال ۲۰۰۷ بازگشایی خواهد شد.
هتل‌های نایروبی عبارتند از هیلتون، هتل اینترکانتیننتال، پارک سفری، هتل نیو استانلی، گرند ریجنسی و هتل نورفولک، که باسابقه‌ترین هتل پیوسته فعال در این شهر می‌باشد. هتل پاناری جدیدترین هتل ۵ستاره‌است که در سال ۲۰۰۶ افتتاح شد.
نایروبی همچنین موطن بزرگ‌ترین زمین اسکیت روی یخ (پاتیناژ) در مرکز اسکی پاناری در آفریقا می‌باشد. این زمین اسکیت ۱۵هزار متر مربع وسعت داشته و می‌تواند ۲۰۰نفر را در خود جای دهد.
نایروبی در پیرامون بخش مرکزی تجاری توسعه پیدا کرده‌است. این بخش به شکل چهارگوش است، که اطراف آن را بزرگراه اوهورو، خیابان هایل سلاسی، خیابان موآ و جاده دانشگاه احاطه نموده‌است. بخش تجاری شامل ساختمان‌های مهم نایروبی، از جمله سیتی هال و ساختمان مجلس است. میدان شهر نیز در پیرامون آن قرار دارد.
یک ویژگی بخش مرکز تجاری که جهانگردان خارجی را بیش از همه متوجه خود می‌کند، افق مرئی آن است. افق مرئی شهر نایروبی با بسیاری از شهرهای آسیایی و آمریکایی مقایسه شده‌است. این در اثر وجود یک بازوی متحرک ساختمانی (جراثقال) پس از استقلال و نمونه‌ای دیگر از آن در اواخر دهه ۱۹۹۰و اویل سال‌های ۲۰۰۰به وجود آمده‌است. بیشتر آسمانخراش‌های این منطقه، مراکز تجاری و شرکتی همچون M &I می‌باشند. بمبگذاری در سفارت ایالات متحده در این بخش رخ داده که سبب شد تا ساختمان جدید سفارت در نواحی حومه قرا گیرد.
در سال ۲۰۰۶، پروژه گسترده زیباسازی در طرح بازوی متحرک (CBD) قرار گرفت، که شهر را برای میزبانی اجلاس شهرهای آفریقا در سال ۲۰۰۶ مهیا می‌سازد. ساختمان‌های سنتی همچون مرکز بین‌المللی کنفرانس کنیاتا که بخش‌های بیرونی آن تمیز و نقاشی مجدد گردید.
این بخش در بزرگ‌ترین پارک نایروبی از سمت جنوب غربی هم‌مرز است: پارک اوهورو و پارک مرکزی، پارک مرکزی|نایروبی. خط راه‌آهن مومباسا به کامپالا از جنوب شرق این بخش می‌گذرد.
امروزه، بیشتر شرکت‌ها مراکز خود را خارج از بخش مرکزی تجاری قرار داده‌اند یا در نظر دارند به آن انتقال دند. این به خاطر آن است که زمین در آن نقاط ارزانتر بوده، و امکانات را با سهولت بیشتری می‌توان در هر جایی فراهم ساخت و نگهداری نمود. دو ناحیه‌ای که درآن‌ها رشد وجود شرکت‌ها و فضای اداری مشاهده می‌شود، آپرهیل در فاصله تقریبی ۲ کیلومتری از (CBD) و وستلندز با مسافتی تقریباً به یک اندازه‌است. شرکتهایی که از (CBD) به آپرهیل نقل مکان کرده‌اند، سیتی بانک می‌باشند.
برای هماهنگسازی تقاضای گسترده برای عرصه زمینی در امر احداث ساختمان در نایروبی، پروژه‌های بازرگانی مختلفی طراحی شده‌است. پارک‌های جدید تجاری (شغلی) در امتداد جاده مومباسا احداث شده‌است، از جمله پارک تجری نخبگان نایروبی. نایروبی فعلاً از سوی یک شرکت خاورمیانه‌ای به عنوان شهری فرض شده که در آفریقا علاقه‌مند به ساختن مراکز (تجاری) بلندمرتبه‌است.
نایروبی موطن خرابه نشین‌های متعددی است. رشد این نواحی فقیر نشین، نتیجه مهاجرت از نواحی روستایی به شهرهای بزرگ الست. چون نمی‌توانند کاری پیدا کنند، این مهاجران در نواحی فقیرنشین ساکن می‌شوند. کیبرا بزرگ‌ترین و فقیرترین ناحیه خرابه‌نشین در آفریقا است. ، و در بخش غربی نایروبی واقع است. بین ۵۰۰ هزار تا یک میلیون نفر در کیبرا زندگی می‌کنند که تاریخ آن به زمان اسکان ۱۹۲۰ برای سربازان نوبه‌ای بر می‌گیرد (کیبرا یک لغت نوبه‌ای به مفهوم «جنگل» است). نواحی خرابه‌نشین منطقه‌ای را به مساحت ۲ کیلومتر مربع در بر می‌گیرد و در سرزمین‌های دولتی قرار دارد. کیبرا برای فیلم‌های متعددی صحنه نمایش قرار گرفته، که جدیدترین آن باغبان باوفا است.
دیگر نقاط عمده فقیرنشین عبارتند از ماتاره و کوروگوچو. در میان دیگر مکان‌های دارای شهروندان با درآمد پایین و پایینتر از حد متوسط، کاریوکور، دندورا، کاریوبانگی، امباکاسی، هوروما و داگورتی قرار دارند.
مهاجران سومالیایی در منطقه اایستلی، ساکن هستند که به ' موگادیشوی کوچک' ملقب شده‌است.
بیشتر ساکنین غیرمقیم در مناطق فقیر نشین، در شرایط اسکان نسبتاً خوبی زندگی می‌کند. در مجاورت آن‌ها خانه‌های بزرگی به ویژه در غرب نایروبی یافت می‌شود. از لحاظ تاریخی، مهاجران انگلیسی در نواحی لانگاتا و کارن کنیا|کارن سکنی گزیده‌اند. دیگر مناطی طبقات با درآمد متوسط و بالا عبارتند از پارکلندز نایروبی| پارکلندز، وستلندز، هارلینگهام، میلیمانی و نایروبی هیل.
برای اسکان طبقه متوسط در حال رشد، تعدادی آپارتمان و مجتمع‌های مسکونی در اطراف شهر احداث شده‌است. مهم‌ترین مجتمع گرین پارک است که در شهر آتی ریور در ۲۵ کیلومتری ناحیه CBD نایروبی واقع است. حدود ۵۰۰۰ خانه، ویلا و آپارتمان در این مجتمع ساخته شده که شامل امکانات تفریحی (فراغتی)، خرده فروشی و بازرگانی می‌باشند. در این مجتمع داد وستدها به شکل خانوادگی انجام می‌شود که بیشتر در داخل شهر وجود دارد.
نایروبی با (نرخ) جنایت فزاینده دست و پنجه نرم می‌کند، و وجهه خود را به عنوان یک شهر خطرناک و با لقب «Nairobbery» از دست می‌دهد. در سال ۲۰۰۱، کمیسیون خدمات شهروندی بین‌المللی سازمان ملل، نایروبی را در میان ناامن‌ترین شهرهای جهان رتبه‌بندی کرد و آن را در «رتبه C» درجه‌بندی نمود. مسئول یک آژانس مجتمع سطوح بسیار بالائی از سرقتهای مسلحانه، دزدی از خانه‌ها و ماشین دزدی را بیان نمود. زمانی که بسیاری ازمردم مناطق حومه را به قصد شهر ترک کردند جرم و جنایت در نایروبی افزایش یافت. به دلیل فقر، آن‌ها هیچ انتخاب دیگری جز ساکن شدن در مناطق فقیر نشینی همچون کیبرا ندارند.
هم‌اکنون بیشتر منازل دارای پنجره‌ها و درهای کشبک ضد دزد و قابل دیدبانی دارند، و سگهایی که طی شب از زمین‌های آن‌ها حراست می‌نمایند. به جهانگردان سفارش می‌شود که اشیاء باارزش خود را نشان ندهند، و تلاش نمایند به هنگام شب از تردد در مرکز شهر خودداری نمایند.
در نایروبی دانشگاه‌های برجسته‌ای وجود دارند.
دانشگاه نایروبی قدیمی‌ترین دانشگاه کنیا است. این دانشگاه در سال ۱۹۵۶ به عنوان بخشی از دانشگاه شرق آفریقا تأسیس شد، اما در سال ۱۹۷۰ به دانشگاهی مستقل تبدیل گردید. این دانشگاه تقریباً ۲۲۰۰۰ نفر دانشجو دارد.
دانشگاه کنیاتا با مساحت ۱۰۰۰ جریب، در ۲۳ کیلومتری مرکز نایروبی قرار دارد. این دانشگاه در سال ۱۹۸۵ پس از مبارزه طولانی برای دستیابی به جایگاه خود که از سال ۱۹۶۳ آغاز شده بود، بنا نهاده شد.
دانشگاه استراتمور در سال ۱۹۶۱ به عنوان کالج سطح پیشرفته سیکسفرم آغاز بکار نمود که موضوعات علوم و هنر را ارائه می‌نمود. این کالج در مارس ۱۹۶۶ دانشجوی حسابداری پذیرش نمود، و به این صورت تبدیل به دانشگاه شد. کالج استراتمور در ژانویه ۱۹۹۳، با کالج کیاندا ادغام شد و به ناحیه ماداراکا در جاده اولسانگال نایروبی نقل مکان نمود.
دانشگاه دانشگاه بین‌المللی آمریکایی نایروبی شاخه‌ای از دانشگاه بین‌المللی آمریکایی است که دارای شعبی در سراسر دنیا است. کمپ نایروبی در سال ۱۹۶۹ تأسیس شد، و اولین دوره فارغ‌التحصیلی به سال ۱۹۷۹ در آن رخ داد. این دانشگاه دارای مدرک اعتباری از انجمن غربی مدارس عالی و کالج‌ها آمریکا و دولت کنیا می‌باشد. دانشگاه دی استار، یک دانشگاه هنری آزاد مسیحی در نایروبی کنیا است.
کُمینتِرن (Comintern) (کوتاه شدهٔ "انترناسیونال کمونیست" Communist International) یا انترناسیونال سوم، اتحادیه احزاب کمونیست جهان از سال ۱۹۱۹ تا سال ۱۹۴۳ بود. انترناسیونال کمونیستی یا انترناسیونال سوم که به کمینترن نیز معروف است از احزاب انقلابی سوسیالیستی تشکیل شد و از سال ۱۹۱۹ تا سال ۱۹۴۳ به فعالیت خود که نقطهٔ تحول و چرخشی در تاریخ جنبش کارگری ایجاد نمود ادامه داد.
انترناسیونال کمونیستی سازمان انقلابی بین‌المللی و مرکز رهبری جنبش جهانی طبقهٔ کارگر بود. نخستین کنگره آن در ماه مارس سال ۱۹۱۹ با شرکت احزاب و گروه‌های کمونیستی ۳۰ کشور جهان تشکیل شد و برای اولین بار در آن احزاب انقلابی کشورهای شرقی و آسیایی نیز شرکت جستند. قبل از آن جلسه مشاوره‌ای به رهبری لنین در ماه ژانویه همان سال با شرکت ۸ حزب تشکیل شده بود و همه احزاب و سازمان‌های کمونیستی و سوسیالیستی را به شرکت در کنگره انترناسیونال کمونیستی دعوت کرده بود. کنگره در پیام خود به پرولتاریای سراسر جهان طبقه کارگر را به مبارزه جدی و بدست گرفتن قدرت حکومتی فرا خواند.
نهضت انقلابی مارکسیستی بسرعت در اروپا و آسیا و آمریکا ریشه دوانید و وسعت یافت. احزاب جدید کمونیست در بسیاری از کشورها تأسیس یافت. دراین مرحله نهضت کارگری را هم جریان میانه‌رو که تهدید می‌کرد و هم بیماری چپ روی و سکتاریسم که در احزاب جوان و بدون تجربه زمینه پیدا کرده بود. کنگره دوم انترناسیونال کمونیستی در سال ۱۹۲۰ با شرکت ۴۱ حزب تشکیل شد و نقش مهمی در مبارزه علیه باصطلاح چپ روها که با شرکت کمونیست‌ها در پارلمان و در سندیکاهای تحت رهبری و فرمیست‌ها مخالفت کرده و درعمل وسایل مختلف مبارزه انقلابی حزب کمونیست را از وی می‌گرفتند ایفا نمود.
انتشار کتاب معروف لنین بیماری کودکانه چپ روی در کمونیست در آماده کردن این کنگره و موفقیت آن نقش درجه اول را داشت. کنگره پیرامون نقش دهقانان و خلق‌های کشورهای مستعمره و اسیر، روش کمونیست‌ها را روشن کرد. در زمان تشکیل کنگره هفتم کمینترن که توجه خاص به مبارزه علیه فاشیسم نمود در جهان ۷۶ حزب کمونیست وجود داشت که فقط ۲۲ حزب از آن علنی بودند و بقیه ۵۴ حزب در شرایط غیر علنی فعالیت می‌کردند.
پس از شروع جنگ دوم جهانی تمام احزاب کمونیست فعالیت عظیمی را علیه فاشیسم سازمان داده و در کشورهای اشغال‌شده نهضت‌های نیرومند مقاومت را رهبری نمودند. در این زمان وظایف احزاب کمونیست بیش از پیش پیچیده و شرایط پیکار گوناگون و متفاوت گشت. احزاب کمونیست رشد و تحکیم یافته بودند و مبارزه زحمتکشان کشور خود را رهبری می‌کردند. در این شرایط باقی‌ماندن یک مرکز واحد رهبری با رشد نهضت کمونیستی مغایر بود و دخالت‌های سازمانی در امور سایر احزاب نتایج منفی و مضری به بار می‌آورد. در سال ۱۹۴۳ استالین به نشانه دوستی با متحدان غربی‌اش در نبرد با آلمان نازی کمینترن را منحل کرد.نقیب‌زاده، احمد، تاریخ دیپلماسی و روابط بین‌الملل، نشر قومس، ۱۳۸۸: تهران این تصمیم به تصویب اکثریت مطلق احزاب کمونیست نیز رسید.
بَنِه یا پستهٔ کوهی (نام علمی:" Pistacia atlantica")، درختی از سردهٔ پسته است. بنه درختی دوپایه و دارای برگ‌های تک‌شانه‌ای با ۱ تا ۷ برگچه است. برگچه‌ها بیضی و تخم‌مرغی شکل و شکل میوه آن کروی به قطر حدوداً ۵ میلی‌متر است که ابتدا صورتی سپس قرمز و در زمان رسیدن کامل، پوشش میوه سبز رنگ می‌شود.در زبان کردی به آن بنِشت یا جاجگ می گویند.در زبان لری نیز به ان کُلِنگ کُلخِنگ ، کِله و به نرم تر ان کُلِن میگویند در هرمزگان از این درخت با نام کسور یاد می شود . در مرکز و جنوب خراسان بزرگ به آن خنجک گفته می شود. http://www.dana.ir/news/519898.html/بنه--کلخنگ-و-سقز-وحشی-سوغات-روستاهای-باشت-تصاویر
از این درخت سه گونه در ایران می‌روید:
درخت بنه در خراسان جنوبی در کوه های باقران بیرجند و همچنین در منطقه ای از شهرستان نهبندان بوفور یافت می شود مصارف خوراکی آن به چند شکل است تازه(کال یا نارس)فوق العاده خوشمزه و طعم لطیف و ترش‌مزه است و از آنترشی نیز درست می کنند و بنه رسیده را سائیده و به آن آب اضافه کرده و از صافی رد می کنند و به دو گونه سرد و گرم به عنوان غذا میل می شود که سرد آن به‌همراه خیار سبز و سیر و یخ و نان خشک تناول می شود و فوق‌العاده خوش خوراک است و غذای گرم پس آماده کردن مقداری حرارت می دهند ولی نباید به جوش بیاید و با نان میل می کنند. شیره درخت بنه نیز مصارف درمانی دارد تهیه روغن سقز و همچنین در طب سنتی محلی با دود کردن در درمان سینوزیت مؤثر بوده و برای از بین بردن عفونت لثه ها در قدیم کاربرد داشته است.
ارتفاعش تا ۷ یا ۹ متر نیز رسیده‌است در بعضی از مناطق کوهستانی مانند زاگرس به میوه آن «قسقوان» می‌گویند که برای خوشبو کردن دوغ و روغن حیوانی و همچنین در درست کردن ترشی استفاده می‌کنند. درخت بنه منبع تولید شیره سقز است. سقز که در لُری آن را بریژه یا بریزَه، در زبان لکی به آن وَنِوشک یا کُلِنگ و در کردی به آن بنِشت یا جاجگ گفته می‌شود؛ صمغی به رنگ سبز خیلی روشن، غلیظ و بسیار چسبنده‌است که استفادهٔ دارویی فراوان داشته و به عنوان یک ملین قوی در درمان یبوست و درمان ناراحتی‌های گوارشی استفاده می‌شود. ۲۵ درصد از شیره سقز حاوی روغن پرارزش و صنعتی تربانتین است که کاربردهای فراوانی در صنعت دارد. علاوه بر این از شیره سقز در تهیه آدامس، عطر، خوشبوکننده‌ها، حشره‌کش‌ها و در صنعت داروسازی در تهیه نرم‌کننده‌ها و ضد عفونی‌کننده‌ها استفاده می‌شود. علاوه بر این در صنعت پلاستیک‌سازی، تهیه واکس کفش و چرم و صنعت چاپ مورد استفاده قرار می‌گیرد. بعلت نبود صنایع تبدیلی مناسب، اکثر سقز تولیدی در ایران به خارج از کشور صادر گردیده و به عنوان مواد پایه بسیاری از صنایع یادشده بکار برده می‌شود. اگر چه آمار دقیقی از تعداد درختان بنه در بانه موجود نیست اما تعداد آنها بین ۱۰ تا ۲۰ هزار اصله تخمین زده شده‌است. به‌طور متوسط از هر درخت ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ گرم سقز به‌دست می‌آید که در شرایط مناسب و سال‌های پرباران این مقدار بیشتر هم می‌شود.
یک درخت بنه در یک روز تابستانی می توان تا ۱۰۰۰ گرم سقز تولید کند.
درخت بنه کهنسال چلونک زیرکوه در خراسان جنوبی در فهرست آثار طبیعی ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این درخت ۶۰۰ سال قدمت دارد. ارتفاع این درخت ۸ متر است و وسعت تاج آن ۷۳ مترمربع است. آذربایجان غربی شهرستان سردشت موجود است.
در گویش بهبهانی به بادام ریز و سفت آن بَنَک (banak) می‌گویند.
در مناطقی از ایران مغز میوه بنه را آسیاب یا له کرده و از آن نوعی آش یا سوپ درست می‌کنند. در استان کرمان به این غذا "قاتق بنه" گفته می‌شود. این غذا یکی از غذاهای قدیمی و محبوب در سیستان و بلوچستان است که به آن خورشت بنه یا "گُنه هتوک" گفته می‌شود. بنه به خاطر روغنی بودن، چربی و البته انرژی بسیاری در خود دارد.
آقطی سیاه، آقطی اروپایی که در مناطقی از ایران انگور کولی و خمان کبیر نیز نامیده می‌شود، درختچه ای است که ارتفاع آن در نواحی مساعد به ۱۰ متر می‌رسد. این درختچه معمولاً در کنار جاده‌ها و حاشیه جنگل‌ها و در نواحی مرطوب و سایه‌دار می‌روید.
آقطی سیاه از زمان‌های قدیم مورد مصرف مردم بوده‌است و از آن برای رفع امراض مختلف مانند دفع بلغم و صفرا استفاده می‌کرده‌اند. برگ‌های آن سبزرنگ، بیضوی، دندانه‌دار، بیدره و مرکب از ۵ تا ۷ برگچه است. اگر برگ‌ها شکسته و مالش داده شود، بوی بدی از آن متصاعد می‌شود. همه قسمت سبز گیاه سمی هستند.
گل‌های آن سفید و خوشه‌ای است که در اواخر بهار ظاهر می‌شود. میوه آقطی سیاه گوشتی، ریز مانند انگور و به رنگ آبی سیر است. قسمت مورد استفاده این درختچه گل، برگ و پوست داخلی ساقه آن است. آقطی سیاه در ایران در نواحی آذربایجان و همدان می‌روید.
نام‌های دیگر آقطی:
خمان، سبوقه، خمان کبیر، آقطی سیاه، تردارگن، انگورکولی، خمان صغیر، پَلِم (متفاوت از پَلْم به معنای کاجیره است)، پلخون، شون و آقطی سرخ است.
پوست این درختچه و برگ آن دارای موادی مانند سامبوسین سامبو نیگرین ، کولین، سیکوتین و مقدر کمی نیترات پتاسیم است. در گل‌های آن الدرین و مقدر کمی اسانس وجود دارد. میوه آقطی سیاه دارای کریزان تمین ، مواد قندی، اسانس، صمغ، اسید والزیانیک و اسید استیک است.
آقطی همچنین شامل فلاونوئیدهایی مانند کوئرستین و کامپفرول و گلیکوزیدهای کوئرستین همانند هایپروزید، ایزوکوئر ستین و روتین، و تری ترپنها مثل آلفا و بتا آمیرین، بتولین، اسید اولئانولیک، و ترکیب ضد التهاب اورسولیک اسید است. اسیدهای چرب مانند اسید لینولنیک، اسید پالمتیک، اسید لینولئیک، اسیدهای آمینه و دیگر ترکیبات مانند اسید کلروژنیک به عنوان تانن کاذب، تانن و موسیلاژ است. رنگ کبود آقطی بالغ و رسیده به سبب محتوای آنتوسیانیدین‌های آن است.
خواص آقطی.
آقطی سیاه از نظر طب قدیم ایران سرد و خشک است. پوست ثانوی (داخلی) ساقه و ریشه آن از نظر طبی موثرترین قسمت‌های این گیاه است.
گل‌های خشک‌شده آقطی سیاه را دم کنید و مقداری پودر باقلای خشک را در ظرفی بریزید سپس دم کرده آقطی سیاه را روی آن ریخته و خمیری تهیه کنید. این خمیر را به صورت ماسک روی صورت بگذارید و پس از یک ربع ساعت بجوشانید این ماسک را هر روز روی پوست خود بگذارید تا صورت را جوان و شاداب کند.
۱) جوشانده: مقدر ۶۰ گرم پوست ساقه، برگ یا میوه این درختچه را در یک لیتر آب ریخته و بگذارید آهسته بجوشد تا حجم آن به نصف برسد. سپس آن را صاف کنید.
2) سرکه آقطی سیاه: ۱۰–۲۰ گرم برگ‌های خشک‌شده این درختچه را در یک لیتر سرکه ریخته و بگذارید تا مدت دو هفته بماند و هر روز آن را بهم بزنید. پس از این مدت آن را صاف کرده و در شیشه دربسته نگهداری کنید.
3) دم کرده آقطی سیاه: مقدر ۱۰۰ گرم گل خشک‌شده این درختچه را در یک لیتر آب جوش ریخته و بمدت ۱۰ دقیقه دم کنید. از این دم کرده می‌توانید برای شستشوی زخم‌ها استفاده کنید.
مقدر مصرف این شربت یک قاشق غذاخوری قبل از هر غذا است.
استفاده زیاد از آقطی سیاه ممکن است باعث تهوع و همچنین ورم روده شود.
سید احمد فَردید با نام اولیه سید احمد مهینی یزدی ( – ) متفکر معاصر ایرانی بود.
سید احمد مهینی یزدی در سال ۱۲۸۹ در یزد زاده شد. دروس مقدماتی و زبان فرانسه را در یزد خواند. در ۱۳۰۵ به تهران رفت. در مدرسه سلطانی به تحصیل ادامه داد و سال ۱۳۰۷ از دارالفنون دیپلم گرفت و سال ۱۳۱۴ از دانشسرای عالی تربیت معلم لیسانس علوم تربیتی گرفت. وی نام خانوادگی خود را در سال ۱۳۱۸ به «فردید» تغییر داد.
او مدتی درس طلبگی خواند و با فلسفه اسلامی آشنا شد. اندکی بعد در دانشسرا در رشته ادبی مدرک لیسانس دریافت نمود و ضمن اشتغال به تدریس، زبان‌های پهلوی و آلمانی را نیز آموخت.
او بعد از جنگ دوم جهانی به فرانسه و آلمان رفت تا به تحصیل فلسفهٔ معاصر اروپایی به ویژه اگزیستانسیالیسم و فلسفهٔ مارتین هایدگر فیلسوف آلمانی بپردازد. او چهار سال در سوربون بود و در این زمان به جای پی گرفتن برنامه اجباری درسی به مطالعه شخصی پرداخت و پایان‌نامه خود را نیمه کاره رها کرد. سپس تصمیم گرفت برای مطالعه فلسفه به آلمان برود و چهار سال در هایدلبرگ بود که مشخص نیست در دانشگاه تحصیل کرد یا صرفاً مطالعه می‌کرد. در آنجا او با فلسفه و اندیشه مارتین هایدگر مواجه شد.‏ پس از سال‌ها اقامت در اروپا موفق به اخذ هیچ درجه تحصیلی نشد. او با زنی آلمانی یا اتریشی ازدواج کرد که فرزندی هم از آن ازدواج متولد شد ولی او آنها را رها کرد.‏
به گفتهٔ غلامحسین ابراهیمی دینانی هرچند فردید دروس حوزوی نخوانده بود بسیاری از کتاب‌های معارف اسلامی و علم اصول را می‌شناخت و از آن‌ها یاد می‌کرد. وی در زمینهٔ ریشه‌یابی لغات نیز مطالعات زیادی داشته‌است، هرچند نظرات او با نظر زبان‌شناسان مطابقت نداشت.
او پس از بازگشت به ایران، برای تدریس به دانشگاه تهران دعوت شد و (به دلیل نداشتن دکترا) امکان استادی نیافت. بلکه پرونده وی با اعمال نفوذ احسان نراقی در هیئت امنای دانشگاه مطرح شد و به درجه معلمی اکتفا نمود، هرچند پس از انتصاب فضل‌الله رضا به ریاست دانشگاه تهران و سرپرستی سید حسین نصر به دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی، مدرک دکترای او تأیید و به رتبهٔ استادی ارتقا یافت.
فردید در دههٔ پنجاه و شصت در دانشگاه تهران به طرح اندیشهٔ هایدگر در درس‌گفتارهای خود در رشتهٔ فلسفهٔ دانشگاه تهران پرداخت و تا آن زمان کسی با اندیشه‌های او در ایران چندان آشنایی نداشت. فردید شیفته هایدگر بود و معتقد بود که خود وی با هایدگر هم سخن و در بسیاری از موارد یک سخن است و به دانشجویان خود توصیه می‌کرد که خود راساً زبان آلمانی را فرا گرفته و به مطالعه آثار هایدگر بپردازند و از خواندن ترجمه‌ها که نارسا می‌باشند بپرهیزند.
در دههٔ ۵۰ سلسله نشست‌هایی فلسفی به محوریت فردید و با حضور نویسندگانی چون ابوالحسن جلیلی، داریوش شایگان، حمید عنایت، داریوش آشوری و رضا داوری معمولاً در منزل امیرحسین جهانبگلو برگزار می‌شد که به «فردیدیه» معروف شده بود. گرایش ضد مارکسیستی با توجه به تأثیری که عقاید چپ‌گرایانه و فعالیت‌های فلسفی حزب توده در آن زمان بر جامعه گذاشته بود در این جلسات کاملاً آشکار بود.
در زمان حکومت تک حزبی حزب رستاخیز تلاش ناموفقی برای نمایندگی شهر یزد در مجلس شورای ملی نمود. تا پیش از انقلاب، فردید فردی بود علاقه‌مند به فراماسونری و بی میل نسبت به مذهب و دموکراسی. او شاه را نماد «فره ایزدی» و کاریزماتیک روز می‌دانست. فردید به مباحثات تلفنی مفصلِ هزار ساعته با استادان فلسفه مانند دینانی مشهور است.
فردید پس از انقلاب خود را نامزد مجلس خبرگان و مجلس شورای اسلامی نمود، ولی در هیچ‌یک رأی لازم را به‌دست نیاورد و با ۲۰۱ رای خبرگان و ۶۰۰۰ رای برای مجلس شورای اسلامی ناکام ماند. او از انقلاب اسلامی ایران حمایت کرد. فردید همچنین یک طرف از جدال معروف هایدگری-پوپری در ایران بعد از انقلاب بود.بیانیه شماره 70 - فرمانداری تهران - 20/5/1358
ابداع اصطلاح «غربزدگی» را فردید متعلق به خود می‌داند. وی عنوان می‌کند که این عبارت زمانی که در اروپا می‌زیسته به سراغش آمده‌است. وی بیان می‌کند که در بیست سالگی تحت تأثیر پوزیتیویسم و غرب‌زدگی بوده‌است. خواندن کتاب‌های گوستاو لوبون را نیز در همین راستا می‌داند.غرب و غرب زدگی و بحران حوالت تاریخی آن در روزگار نیست انگار و مکر لیل و نهار زده آخرالزمان، درس گفتارهای سید احمد فردید، ج اول، بنیاد حکمی و فلسفی فردید،1395ش، ص26 اندیشه غرب‌زدگی نزد فردید با مفاهیم بسیاری نظیر نیست انگاری، یونانیت و ادوار تاریخی و مکر لیل و نهار ارتباط دارد.غرب و غرب زدگی و بحران حوالت تاریخی آن در روزگار نیست انگار و مکر لیل و نهار زده آخرالزمان، درس گفتارهای سید احمد فردید، ج اول، بنیاد حکمی و فلسفی فردید،1395ش، ص21 بیژن عبدالکریمی مفهوم غرب‌زدگی در اندیشه فردید را در ارتباط با فلسفه تاریخ گونه می‌داند. بر این اساس غرب‌زدگی پوسته‌ای فردیدی و محتوایی کاملاً هایدگری دارد. این اصطلاح را خود فردید وضع کرده‌است و شیفته آن بوده‌است. عبدالکریمی مفهوم غربزدگی نزد فردید را به مفهوم مثلث زر و زور و تزویر از شریعتی مقایسه کرده‌است. این مفاهیم شاه کلید دریافت این تفکرات است. وی غربزدگی نزد فردید را به معنایی کاملاً وجود شناختی و همچون غفلت از وجود می‌داند. غرب به معنای مرگ تفکر حضوری و اقبال کردن به علم حصولی معنا شده‌است که همان غفلت از وجود است. مفهوم غرب همان مفهوم متافیزیک است؛ و غرب‌زدگی به معنای غلبه تفکر متافیزیکی بر هر گونه تفکر شهودی، قلبی و معنوی و حضوری است.هایدگر در ایران، نگاهی به زندگی، آثار و اندیشه‌های سید احمد فردید، بیژن عبدالکریمی، مؤسسه حکمت و فلسفه ایران،1392ش، صص144-147
فردید تحت تأثیر مارتین هایدگر نگاهی نقادانه یا منفی به فناوری داشت. او معتقد بود نتیجه متافیزیک مدرن علم و صنعت است که در آن هیچ خیر و برکت نیست. او فناوری را نشانه قهر الهی می‌دانست که کره زمین را ویران می‌کند. او معتقد بود در آخر تاریخ که غضب خدا بر رحمت او پیشی دارد، علم و صنعت به میان آمد که علی‌رغم کشفیات «چون مبنایش باطل بوده وِزر و وبال بشر شده». او «شهوت آخرالزمان» را زمام‌دار فناوری می‌دانست که دارد «تمام بشر را وارد مسابقه تسلیحاتی» می‌کند. از نظر او «بشر سروصدای ماشین را به [جای] ندای حق می‌گیرد». اما از نظر بیژن عبدالکریمی لحن و بیان فردید در مورد فناوری بیشتر به بیان سنت‌گرایانی چون رنه گنون شباهت دارد تا مارتین هایدگر.
فردید در کتاب "دیدار فرهی و فتوحات آخرالزمان" نظر خود در مورد سارتر را این‌گونه بیان می‌کند:
فردید بعد از انقلاب اسلامی از این انقلاب طرفداری کرد و روشنفکران را مورد انتقادات تند قرار می‌داد. او طی یک سخنرانی گفت:
او در جای دیگر دربارهٔ هایدگر گفته‌است:
احمد فردید در دوران حیات طولانی خود هیچ اثری منتشر نکرد. به‌طوری‌که به «فیلسوف شفاهی» مشهور شد. برخی از منتقدان وی معتقدند که دلیل این امر تغییر جهت‌های مکرر فکری او بوده و اینکه او مایل بود مدرک مکتوبی نزد کسی نداشته باشد تا بتواند افکارش را مکرراً نفی کند. او حتی پس از شرکت در کنگره‌ها نیز گزارش مکتوبی از کارش ارائه نمی‌داد. این تغییر موضع مکرر فردید را بسیاری از افرادی که با وی برخورد داشته‌اند، گزارش کرده‌اند. صادق هدایت در نامه‌ای به یک دوست مشترک، در مورد تغییر موضع مکرر فردید می‌نویسد:
تنها اثری که به‌طور قطع به فردید نسبت داده می‌شود، برابرهای فارسی برخی اصطلاحات فلسفی است که در آثار یحیی مهدوی (تاریخ متافیزیک) و احسان نراقی (سیر تکوینی علوم اجتماعی) بکار رفته‌است. برخی از این اصطلاحات همچون غربزدگی هنوز در میان فلسفه‌دانان رایج است، و برخی دیگر رواجی نیافت. کتاب "دیدار فرهی و فتوحات آخرالزمان" مجموعه‌ای است از درس‌گفتارهای وی که پس از مرگ وی منتشر شد. برخی از هواداران فردید این کتاب را «مغلوط و ویرایش نشده» می‌دانند.
دینانی اصطلاح فیلسوف شفاهی را برای فردید مناسب می‌داند. فردید در زمان حیاتش به او گفته بود بیش از هزار صفحه یادداشت دارد و پس از درگذشت او دینانی حواشی زیادی از او را بر برخی کتاب‌ها در بنیاد فردید مشاهده کرده که شاید اگر استخراج شود بالغ بر هزار صفحه باشد.
«مشروطیت [و] رابطه آن با دفع فاسد به افسد» نوشته‌ای از احمد فردید در دهه ۶۰ است که بنا بود در روزنامه کیهان منتشر شود ولی به دلایل نامعلوم از چاپ آن صرف‌نظر می‌شود. با اینحال فردید این مقاله را به همراه حاشیه نگاری به یکی از شاگردان نزدیک خود علی ابوالحسنی معروف به «مُنذِر» می‌رساند و ابوالحسنی آن را یک دهه بعد از درگذشت احمد فردید همراه با یک مقدمه در مرداد ۱۳۸۴ منتشر می‌کند.فردید و «دفع فاسد به افسد» در مواجهه با تجربه مشروطیت در ایران، حمید ارفع بی‌بی‌سی فارسی، ۲۷ مرداد ۱۴۰۲فردید: مشروطیت، دفع فاسد به افسد بود، احمد فردید، با مقدمه علی ابوالحسنی (منذر)، ماهنامه اندیشه و تاریخ سیاسی ایران معاصر، سال چهارم، شماره ۳۵، مرداد ۱۳۸۴
از مخالفان احمد فردید می‌توان به عبدالکریم سروش اشاره کرد که وی را دارای ذهن و زبانی پریشان می‌داند. در برخی نوشته‌ها، احمد فردید «تئوریسین خشونت»، و حتی نخستین اشاعه‌گر یهودستیزی در ایران دانسته شده‌است. علاقه‌مندان به فردید از او در برابر این اتهامات دفاع کرده‌اند.Ahmadinejad. Kasra Naji. California University Press. 2008. pp.108
رضا داوری اردکانی یکی از شاگردان فردید در همایش بزرگداشت سید احمد فردید می‌گوید ترجمه‌های او از کتب فلسفی غرب بی‌نظیر، روان و گویا بود که نشان از تسلط او به مباحث داشت. او همچنین اظهار می‌دارد «فردید با این دنیا خیلی سازگار نبود، او با دنیا احساس غربت می‌کرد چون احساس غربت نشان می‌دهد که فرد در پی یافتن و درک دیگری است.» به گفته وی، فردید سیاسی نبود و کاری با سیاست نداشت اما به سیاست توجه داشت. «برای ما نگاه فردید و پرسش‌های تازه او مهم بود و اینکه فلسفه را نقد می‌کرد و از شعر و ماهیت آن می‌گفت. فردید صاحب نظر بود می‌پرسید و می‌فهمید و به دشواری می‌فهماند.»
داریوش آشوری مترجم معاصر ایرانی مدتی در کلاسها و سخنرانی‌های فردید حاضر شده و تلاش کرده‌است تا دیدگاه فلسفی فردید را فرا بگیرد اما فلسفه فردید را فاقد انسجام یافته و به نقد او پرداخته‌است. آشوری در مقاله‌ای به نام «اسطوره فلسفه در میان ما»، فردید را به ضعف شخصیت و دانش متهم می‌کند.تاملاتی در باب احمد فردید روزنامه شرق، یکشنبه ۱ آبان ۱۳۸۴ - - ۲۳ اکتبر ۲۰۰۵، سال سوم - شماره۶۰۸
جلال آل احمد، زمانی با وی درگیری پیدا کرد و دیگر هیچگاه تا پایان عمر با وی سخن نگفت. احسان نراقی بخاطر تغییر موضعش در جریان انقلاب از وی برید. رضا براهنی از دیگر منتقدان فردید به‌شمار می‌رود. صادق هدایت نیز فردید را «موجودی ضعیف و کله‌خشک» می‌داند که «معتقد است حمال اروپایی از علمای ایرانی بیشتر می‌فهمد دیدگاه فردید تحت تأثیر سه شخصیت بوده محی الدین ابن عربی؛ رنه گنون و مارتین هایدگر اما تأثیر فردید بر نگره‌های فلسفی بعد از خود همانند عریانیسم نیز کاملاً مشهود است..»
به نظر احسان نراقی فردید پس از انقلاب دچار چرخش فکری و تغییر موضع گردید. او خطاب به یکی از دوستانش گفته بود که «فره ایزدی» را در وجود خمینی دیده‌است.
به نظر مهدی فدایی مهربانی مقایسه تطور فکر فردید حکایت از آن دارد که او فیلسوفی دارای فراز و نشیب یا تناقضات جدی است. در واقع گفتن جملات و عبارات متناقض یکی از مشخصات بارز فردید است که به آراء وی خصلتی نیچه وار داده‌است.مهدی فدایی مهربانی، نقدی بر جایگاه اتیمولوژی در روش‌شناسی احمد فردید، فصلنامه علمی-پژوهشی پژوهش زبان و ادبیات فارسی جهاد دانشگاهی، ش 10، بهار و تابستان 1387: 181
دینانی معتقد است لحن فردید در انتقاد از اشخاص تند بود، در فلسفه از معاصران کسی را نمی‌پسندید و حتی دربارهٔ فیلسوفان غربی هم سخت می‌پذیرفت. به گفتهٔ او یک بار فردید در مراسمی که در انجمن فلسفه برگزار شده بود، در پاسخ به سؤال یکی از دانشجویان از سروش به شدت انتقاد کرده و حتی به او ناسزا گفته بود. این پرسش و پاسخ ضبط شده بود و باعث شد که سروش شکایتی را از فردید در دادگستری تنظیم کند. نهایتاً با پادرمیانی دینانی غائله خاتمه یافت.
بیژن عبدالکریمی، فیلسوف و فردیدشناس ایرانی در مورد مخالفان فردید می‌گوید، «کسانی که به فردید حمله می‌کردند و می‌کنند حرف آخرشان این است که مواجهه با غرب و مدرنیته دشوار است.» عبدالکریمی می‌گوید سیطره غرب بر خلاف تصور ما اجتناب‌ناپذیر است و سکولاریسم و نِهیلیسم تمام وجود ما را گرفته‌است اما حرف اصلی فردید هم همین است. «او زودتر از همه به ما این خودآگاهی را داد» که مواجهه با غرب نباید صرفاً سیاسی و ایدئولوژیک باشد. «فردید زودتر از همه بسط نِهیلیسم را در جوامع به ظاهر مسلمانی چون ایران دید.» از نظر او فردید غرب‌زدگی را اجتناب‌ناپذیر دانسته و معتقد بود مواجه ما با غرب باید آگاهانه باشد و اگر غرب‌زده هم هستیم باید از وضعیت خود، آگاه باشیم. عبدالکریمی در مورد لحن بیان تند فردید می‌گوید «متفکران در کاربرد زبان نمی‌توانند و نباید غیرمتعهد باشند بلکه باید در کاربرد زبان پروای بیشتری از خود نشان دهند و این درسی است که ما از خود فردید آموخته‌ایم.»
از نظر عبدالکریمی لحن و بیان فردید در مورد فناوری بیشتر به بیان سنت‌گرایانی چون رنه گنون شباهت دارد تا مارتین هایدگر. از نظر عبدالکریمی هایدگر با وجود نقد فناوری آن را یک نیروی تاریخی قدرت‌مند و اجتناب‌ناپذیر می‌دانست اما نگاه سرتاسر منفی امثال فردید و سید حسین نصر به فناوری باعث شد در ایران اهمیت توسعه فناوریک درک نشود چرا که اگر ایران به قدرت فناوریک دست نیابد، به منزله یک ملت بزرگ و صاحب اقتدار از صحنه روزگار محو خواهد شد.
کورهٔ هوفمن یا کورهٔ هوفمان (Hoffmann kiln) یکی از کوره‌های مورد استفاده در شاخه‌های مختلف صنایع سرامیک است. این کوره در سال ۱۸۵۶ توسط فردی به همین نام ابداع شد و در حال حاضر در صنایع آجر، سفال و مواد دیرگداز مورد استفاده قرار می‌گیرد. این کوره در گروه کوره‌های پیوسته یا مداوم قرار دارد. در این کوره، محصولات ثابت و آتش متحرک است.
کورهٔ هوفمن، تونل طویلی است که به شکل حلقه یا بیضی ساخته می‌شود و با استفاده از دیواره‌ها یا تیغه‌هایی به اتاقک‌هایی تقسیم می‌شود. اتاقک‌های کورهٔ هوفمن از کانال دریچه‌ها یا درهایی که در تیغه‌های جداکنندهٔ اتاق‌ها تعبیه شده‌است، با یکدیگر در ارتباط هستند. هر یک از اتاق‌ها نیز یک درب خروجی به بیرون دارند که برای بارگیری و تخلیهٔ کوره مورد استفاده قرار می‌گیرند. به این درها خمیره یا قمیره می‌گویند. اندازهٔ کورهٔ هوفمن با استفاده از این درها بیان می‌شود؛ مثلاً یک کورهٔ ۳۲ قمیره‌ای، کوره‌ای است با ۳۲ درب که هر درب به یک اتاقک برای چیدن آجرها (یا سایر محصولات) مرتبط است. محل استقرار سوخت‌پاش‌ها نیز در سقف قرار دارد.