moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ماده قابل برنامه‌ریزی مادهای است که توانایی تغییر خواص فیزیکی خود (همچون شکل، چگالی، ، هدایت، خواص نوری، و غیره) را در یک روش برنامه ریزی، بر اساس ورودی کاربر یا سنجش مستقل دارد؛ بنابراین، ماده قابل برنامه ریزی مفهومی مشابه به ماده ای که ذاتاً دارای توانایی انجام پردازش اطلاعات است را دارد.
ماده قابل برنامه ریزی اصطلاحی است که در اصل در سال ۱۹۹۱ توسط Toffoli و Margolus ارئه شده‌است تا به گروهی از عناصر محاسبه ای ریزدانه ای مرتب شده در فضا منسوب گردد. مقاله آنها یک محاسباتی را بیان می‌کند که از گره‌های محاسباتی ریزدانه ای پخش شده در فضا به وجود آمده‌است که این‌ها تنها با نزدیک‌ترین همسایه‌های خود تعامل دارند. در این زمینه، ماده قابل برنامه ریزی به مدلهای محاسبه شده شبیه به اتوماسیون سلولی و اشاره دارد. معماری CAM-8 نمونه تحقق سخت‌افزاری در این مدل است. همچنین این عملکرد در برخی از انواع به اسم «ناحیه‌های مرجع دیجیتالی» (DRA) شناخته می‌شود.
در اوایل دهه ۱۹۹۰، مقدار قابل توجهی کار در رباتیک قابل تنظیم مجدد با فلسفه ای شبیه به ماده قابل برنامه ریزی وجود داشت.
همان‌طور که فناوری نیمه هادی، فناوری نانو و فناوری دستگاه خودجایگزین پیشرفت کرده‌اند، استفاده از اصطلاح ماده قابل برنامه ریزی تغییر کرده‌است تا بازتاب این واقعیت باشد که مجموعه ای از عناصر را می‌توان ساخت که در واقعیت قابلیت دارند برای تغییر خصوصیات فیزیکی خود «برنامه ریزی» شوند، نه فقط در شبیه‌سازی. پس می‌توان گفت، ماده قابل برنامه ریزی به معنای «هر ماده حجمی است که قابلیت برنامه ریزی برای تغییر خصوصیات فیزیکی خود را دارد» است.
در تابستان ۱۹۹۸، در بحثی در مورد اتمهای مصنوعی و ماده قابل برنامه ریزی، ویل مک‌کارتی و جی اسنایدر لفظ "quantum wellstone" (یا به سادگی "wellstone") را ابداع کردند تا بتوانند این شکل فرضی اما قابل قبول از ماده قابل برنامه ریزی را توصیف کنند. مک‌کارتی در داستان خود از این اصطلاح استفاده کرده‌است.
در ۲۰۰۲، ست گلدشتاین و تاد موری پروژه را در دانشگاه کارنگی ملون شروع کردتد تا مکانیسم‌های اساسی سخت‌افزاری و نرم‌افزاری لازم برای درک ماده قابل برنامه ریزی را بررسی کنند.
در ۲۰۰۴، گروه علوم و فناوری اطلاعات دارپا (ISAT) پتانسیل ماده قابل برنامه ریزی را بازرسی کرد.نتیجه این موضوع در ۲۰۰۶–۲۰۰۵ مطالعه «تحقق ماده قابل برنامه ریزی» شد، که یک برنامه چند ساله برای تحقیق و توسعه ماده قابل برنامه ریزی طرح کرده‌است.
در ۲۰۰۷، ماده قابل برنامه ریزی موضوع تحقیق DARPA و برنامه آتی آن بود.DARPA Strategic Thrusts: Programmable Matter
در یک نگرش، از دید ماده، برنامه ریزی می‌تواند بیرونی باشد و ممکن است با استفاده از «کاربرد نور، ولتاژ، برق یا مغناطیسی و غیره» حاصل شود. . به عنوان مثال، صفحه نمایش کریستال مایع نوعی ماده قابل برنامه ریزی است. نگرش دوم این است که واحدهای انفرادی گروه می‌توانند محاسبه کنند و نتیجه محاسبه آنها در خصوصیات فیزیکی جمع تغییر ایجاد می‌کند. نمونه ای از شکل بلند پروازانه تر ماده قابل برنامه ریزی ، می‌باشد.
بسیاری طرح‌های اجرایی پیشنهادی از ماده قابل برنامه ریزی وجود دارد. مقیاس یکی از تفاوتهای کلیدی بین انواع مختلف ماده قابل برنامه ریزی است. در یک انتهای طیف ماژولار روباتیک قابل تنظیم مجدد، نوعی ماده قابل برنامه ریزی را دنبال می‌کند که واحدهای جداگانه در محدوده اندازه سانتیمتر باشند.Research در انتهای طیف و در مقیاس نانو، تعداد عظیمی از اصول مختلف برای ماده قابل برنامه ریزی وجود دارد، از مولکولهای تغییر شکل دهنده گرفته تا نقاط کوانتومی. در حقیقت نقاط کوانتومی اغلب اوقات به عنوان اتم‌های مصنوعی شناخته می‌شوند. در مقیاس میکرومتر تا دامته کمتر از میلی‌متر مثال‌های شامل واحدهای مبتنی بر MEMS، از سلول‌های تشکیل شده از زیست‌شناسی مصنوعی و همچنین از مفهوم مه نرم استفاده می‌کنند.
یک زیر گروه مهم از مواد قابل برنامه ریزی هستند، که ترکیب جنبه‌های ساختاری یک کامپوزیت مرکب با کاربردهای ارائه شده توسط اختلاط محکم حسگرها، محرک‌ها، محاسبات و ارتباطات،M. A. McEvoy and N. Correll. Materials that couple sensing, actuation, computation, and communication. "Science" 347(6228), 2015. در حالی که فوق پیکر بندی دوباره توسط حرکت ذرات.
مفاهیم زیادی در مورد ماده قابل برنامه ریزی وجود دارد، بنابراین بسیاری از راه‌های مجزای تحقیق از نامگذاری جدا استفاده می‌کنند. در زیر چند نمونه خاص از مواد قابل برنامه ریزی وجود دارد.
این دسته شامل موادی هستند که می‌توانند براساس برخی از ورودی‌ها ویژگی‌های خود را تغییر دهند، اما به تنهایی توانایی انجام محاسبات پیچیده را ندارند.
با استفاده از یک جریان یا ولتاژ، می‌توان ویژگی‌های فیزیکی چندین مایع پیچیده را تغییر داد، همان‌طور که در مورد کریستال‌های مایع وجود دارد.
فرامواد کامپوزیت‌های مصنوعی هستند که می‌توان آن‌ها را کنترل کرد تا واکنش‌هایی نشان دهند که در طبیعت و در حالت عادی رخ نمی‌دهد. یک نمونه که توسط دیوید اسمیت و سپس توسط جان پندری و دیوید شوری ارائه شده‌است از ماده ای است که می‌تواند ضریب شکست خودش را تنظیم کند یه طوری که نقاط مختلف ماده دارای ضرایب شکست متفاوتی باشد. اگر به‌طور صحیح تنظیم شود، این می‌تواند به "invisibility cloak" منجر شود.
نمونه دیگری از فراماده قابل برنامه ریزی مکانیکی توسط برگامینی و همکارانش ارائه شده‌است. در اینجا، یک باند عبور در phononic bandgap، با بهره‌گیری از سختی متغیر عناصر پیزوالکتریک تکه‌های خردشده آلومینیوم به صفحه آلومینیوم متصل می‌شود تا یک phononic crystal مانند کار وو و همکاران ایجاد کند. عناصر پیزوالکتریک بر روی سلف‌های مصنوعی به زمین‌می‌خورند. در اطراف فرکانس رزونانس مدار LC که توسط پیزوالکتریک و سلفها تشکیل شده‌است، عناصر پیزو الکتریک تقریباً سختی صفر را نشان می‌دهند، بدین ترتیب از صفحه جدا می‌شوند. این نمونه ای از فرامواد مکانیکی قابل برنامه ریزی محسوب می‌شود.
یک قسمت بسیار فعال تحقیقات در مولکول‌هایی است که می‌توانند در پاسخ به محرک خارجی، شکل و همچنین سایر ویژگی‌های خود را تغییر دهند. این مولکول‌ها را می‌توان به صورت جداگانه یا به‌طور انبوه برای شکل‌دادن انواع جدیدی از مواد استفاده کرد. به عنوان مثال، گروه فراسر استودارت در UCLA در حال تولید مولکول‌هایی است که می‌توانند خصوصیات الکتریکی خودشان را تغییر دهند.
آهنربای الکترومغناطیسی نوعی آهنربا است که هم از مواد الکترومغناطیس و هم از یک آهنربای دائمی دو قطبی تشکیل شده‌است، که در آن از میدان مغناطیسی تولید شده توسط الکترومغناطیس برای تغییر خاصیت مغناطیسی آهنربای دائمی مورد استفاده قرار می‌گیرد. آهنربای دائمی از مواد مغناطیسی سخت و نرم تشکیل شده‌است که فقط مواد دارای خاصیت مغناطیسی نرم قابلیت تغییر خاصیت آهنربایی آن را دارند. هنگامی که مواد مغناطیسی نرم و سخت دارای مغناطیس مخالف هم دیگر هستند، آهنربا هیچ میدان خالصی ندارد و زمانی که دارای مغناطیس موافق هم شوند، آهنربا رفتار مغناطیسی را بروز می‌دهد.
آنها این موقعیت را قراهم می‌کنند تا آهنرباهای دائمی قابل کنترل ایجاد شود که در آن‌ها اثر مغناطیسی بدون نیاز به تأمین مداوم انرژی الکتریکی حفظ شود. به همین دلایل، آهنرباهای الکترومغناطیسی اجزای اساسی مطالعات تحقیقاتی با هدف رسیدن به آهنرباهای قابل برنامه ریزی هستند که می‌توانند سازه‌هایی با قابلیت ساختن خودشان به وجود آورند.
رباتیک ماژولار خود تنظیم شونده (SRCMR)، گرایشی از رباتیک است که در آن گروهی از ماژول‌های اصلی ربات با هم فعالیت می‌کنند تا به صورت پویا اشکال را ساخته و رفتارهای مناسبی را برای بسیاری از امور، شبیه به مواد قابل برنامه ریزی به وجود آورند. SRCMR قصد دارد با معرفی بسیاری از امکانات جدید، پیشرفت قابل توجهی را در بسیاری از اشیا و سیستم‌ها ایجاد کند. مثلاً: ۱. مهمترین این امکانات انعطاف‌پذیری غیر قابل باور است که از توانایی تغییر ساختار فیزیکی و رفتار یک راه حل با تغییر نرم‌افزاری که ماژول‌ها را کنترل می‌کند ناشی می‌شود. ۲. امکان ترمیم خودکار با تعویض اتوماتیک یک ماژول شکسته، راه حل SRCMR را فوق‌العاده مقاوم می‌کند. ۳. با استفاده مجدد از ماژولهای مشابه در بسیاری از راه حلهای مختلف، باعث کاهش تأثیر محیط می‌شود. رباتیک ماژولار با پیکربندی مجدد دارای جامعه تحقیقاتی پر جنب و جوش و فعالی است. An overview of recent work and challenges
Claytronics یک حوزه نو ظهور از مهندسی است و مربوط به ربات‌های قابل تنظیم مجدد در مقیاس نانو ("claytronic "، یا catoms")" که برای ایجاد ماشین آلات یا مکانیسم‌ها در مقیاس‌های بزرگتر طراحی شده‌اند. این catomsها رایانه‌های زیر میلیمتر خواهند بود که در نهایت امکان جابجایی، برقراری ارتباط با رایانه‌های دیگر، تغییر رنگ و به صورت الکترواستاتیک به سایر گربه‌ها متصل می‌شوند تا شکل‌های مختلفی ایجاد کنند.
اتوماسیون سلولی یک مفهوم مفید برای انتزاع برخی از مفاهیم واحدهای جدا از هم در تعامل برای ارائه یک واکنش مطلوب است.
چاه‌های کوانتومی می‌توانند یک یا چند الکترون را در خود نگه دارند. این الکترونها همچون اتمهای مصنوعی رفتار می‌کنند که مشابه اتمهای واقعی می‌توانند پیوندهای کووالانسی تشکیل دهند، اما اینها بسیار ضعیف هستند. به دلیل اندازهٔ بزرگتر آن‌ها، سایر خواصشان نیز به‌طور گسترده متفاوت است.
زیست‌شناسی مصنوعی زمینه ای از زیست‌شناسی است که تلاش آن برای مهندسی سلول‌ها با «عملکردهای بیولوژیکی نوین» است. این سلول‌ها معمولاً برای ساخت سیستم‌های بزرگتر (مثلاً، بیوفیلم‌ها) استفاده می‌شوند که می‌توانند با کمک شبکه‌های ژن مصنوعی مانند ، برای «تغییر رنگ خود، شکل خود و غیره» برنامه ریزی شوند. این رویکردهای bioinspired برای تولید مواد، با استفاده کردن از مواد بیوفیلم باکتریایی که خود را سر هم می‌کنند، می‌تواند برای کارهای خاصی از جمله چسبندگی زیر لایه، قالب نانوذرات و عدم تحرک پروتئین برنامه ریزی شود، نشان داده شده‌است.
پاگیاه () گیاه کوچکی است که از پایین پاهنگ یا پایین‌ترین بخشِ طوقه و از دل خاک برخاسته می‌شود و کاملأ همانندِ گیاه مادر است.واژه‌های مصوّب فرهنگستان پاگیاه گیاه کوچکی است که در پایین ساقه‌های کوتاه و ضخیم در گیاه روی سطح زمین روییده است. نمونه‌های از آن خنجری و تولید سوخک در پایین سوخ‌خا است که پس از رشد پاگیاه نامیده می‌شوند.
عشق در لیمبو (به انگلیسی: Love in Limbo) یک فیلم سینمایی استرالیایی در ژانر کمدی رمانتیک محصول سال ۱۹۹۳ میلادی که توسط دیوید الفیک کارگردانی شده است. Andrew L. Urban, "David Elfick's Love in Limbo", "Cinema Papers", January 1993 p24-28 https://www.imdb.com/title/tt0107450/awards
اینداستریال لایت اند مجیک () یا به اختصار(مخفف) آی‌ال‌ام ((به فارسی: نور و جادوی صنعتی) یک شرکت فیلم آمریکایی است که در حوزه جلوه‌های بصری فعالیت می‌کند. "آی‌ال‌ام" زیرمجموعه لوکاس فیلم بوده و توسط فیلم‌ساز آمریکایی، جرج لوکاس خلق شده‌است. این کمپانی کار خود را در دهه هفتاد و با ساخت جلوه‌های ویژه مجموعه فیلم جنگ‌های ستاره‌ای آغاز کرد که برای آن‌ها جایزه اسکار را به همراه داشت. "آی‌ال‌ام" هم‌اکنون یکی از شناخته‌شده‌ترین شرکت‌های جلوه‌ها ویژه در دنیا است که با کمپانی و کارگردانان بزرگ همکاری می‌کند.
از عشق روشن شو یا از عشق باخبر شو (به انگلیسی: Turn on to Love) یک فیلم سینمایی آمریکایی محصول سال ۱۹۶۹ میلادی به کارگردانی جان جی آویلدسن است. بازیگران اصلی این فیلم شارون کنت ، ریچارد میشلز، و لوئیجی مسترونینی است.
این فیلم نخستین تجربه کارگردانی آویلدسن در سینما است.
یک زن خانه‌دار در دهکده لیبرال گرینویچ، جایی که با هیپی‌ها و یک فیلمساز ایتالیایی درگیر می‌شود.
اقتصاد هنر و ادبیات یا اقتصاد فرهنگی (در ادامه برای سهولت این کلمه مورد استفاده قرار می گیرد)، شاخه ای از اقتصاد است که به مطالعه ی خلق ، توزیع و استفاده از آثار هنری ، ادبیات و محصولات خلاقانه و / یا فرهنگی مشابه می پردازد. برای مدت طولانی ، مفهوم "هنر" در عرف آنگلو-ساکسون محدود به هنرهای تجسمی (به عنوان مثال ، نقاشی) و هنرهای نمایشی (موسیقی ، تئاتر ، رقص) بود. اقتصاد فرهنگی از ابتدای دهه 1980 با مطالعه صنعت فرهنگی (سینما ، برنامه های تلویزیونی ، نشر کتاب و انتشار موسیقی) و اقتصاد نهادهای فرهنگی (موزه ها ، کتابخانه ها ، ساختمان های تاریخی) گسترش یافته است.
اقتصاد فرهنگی به‌طور گسترده ای به هنر مربوط می شود. کالاهای مورد نظر دارای محتوای خلاقانه هستند اما این موضوع برای یک کالای فرهنگی کافی نیست. آثار یک طراح لباس مانند پارچه و لباس به عنوان اثر هنری یا فرهنگی در نظر گرفته نمی شوند. کالاهای فرهنگی به جای ویژگی های ظاهری دارای ارزش نمادین هستند. (برای ملاحظه بیشتر به مطالعات موسسات فرهنگی رجوع کنید). تفکر اقتصادی در دهه های گذشته در بیشتر مناطق جهان در مورد آلودگی، فساد و آموزش به کار گرفته شده است.
آثار فرهنگی و هنری از کیفیت خاصی برخوردار هستند که ویژگی منحصر به فرد آنهاست. در حالی که کالاهای اقتصادی دیگر، عمومی و قابل جایگزینی هستند اما تنها یک نمونه از نقاشی مشهور مونا لیزا و تنها یک نمونه از مجسمه ی معروف رودین به نام مرد متفکر، وجود دارد. در حالی که می توان از این آثار کپی کرد و تعداد بسیار زیادی پوستر ارزان قیمت مونا لیزا و مجسمه های کوچک کارخانه ای مرد متفکر فروخته شده، نسخه های کپی شده به عنوان جایگزینی برای آثار هنری اصلی در نظر گرفته نمی شوند در حالی که یک مصرف کننده مقداری شکر درجه یک کوبا را همانند و جایگزین مقداری شکر درجه یک آمریکا می بیند. از آنجا که هیچ معادل یا جایگزینی برای این آثار هنری وجود ندارد، اقتصاددان مشهور مکتب کلاسیک، آدام اسمیت، ارزش گذاری آن ها را غیر ممکن می دانست. آلفرد مارشال بیان کرد که تقاضای نوعی کالای فرهنگی به میزان استفاده ی آن برای هر فرد بستگی دارد ; هر چه بیشتر به یک نوع موسیقی گوش دهید بیشتر قدر آن را می دانید. در چارچوب اقتصادی او این کالاها مطلوبیت نهایی نزولی معمول برای سایر کالاهای اقتصادی را ندارند.
کارهای کلیدی در حوزه ی اقتصاد فرهنگی شامل مطالعات باومول و بوون(هنرهای نمایشی، معضل اقتصادی، 1966) و گری بکر در خصوص کالاهای اعتیاد آور و همچنین آلن پیکاک(انتخاب عمومی) می باشد. این مقاله ی مختصر به بخش هایی همچون مطالعات اقتصادی هنرهای نمایشی، بازار آثار هنری فردی، بازار هنر در صنایع فرهنگی، اقتصاد میراث فرهنگی و بازار کار در بخش هنر تقسیم شده است.
مقاله اصلی توسط ویلیام باومول و بوون اصطلاح بیماری هزینه را برای رشد قیمت نسبی اجراهای زنده معرفی می کند. این رشد هزینه ، وابستگی روزافزون این نوع هنر به یارانه های دولتی را توضیح می دهد. این اتفاق هنگامی رخ می دهد که کالای مصرفی نوعی کار باشد. برای درک این پدیده ، تغییر در هزینه اجرای نمایش تارتوف از آثار مولیر در سال 1664 و در سال 2007 با تغییر در هزینه محاسبه ی مخارج و درآمد را مقایسه کنید. در سال 1664 ، شما به دو ساعت زمان و دوازده بازیگر نیاز دارید تا نمایشنامه مولیر را اجرا کنید و مثلاً ، دوازده حسابدار باید دو ساعت کار می کردند تا بتوانند کل مبلغ را در یک دفتر حسابداری محاسبه کنند. در سال 2007 ، یک حسابدار تنها با یک ماشین حساب 10 دلاری می تواند مبلغ را در 20 دقیقه محاسبه کند ، اما شما هنوز هم نیاز به دو ساعت زمان و دوازده بازیگر برای اجرای نمایش دارید. هنرمندان باید سرمایه گذاری قابل توجهی را در خصوص سرمایه انسانی انجام دهند (به عنوان مثال ، آموزش) ، و بر این اساس باید هزینه پرداخت کنند. دستمزد هنرمندان باید به‌طور کلی با درآمد عموم مردم افزایش یابد. از آنجایی که هدف بهره وری عمومی در اقتصاد است ، هزینه یک نمایش با بهره وری عمومی بالا می رود ، اما بهره وری بازیگران افزایش نمی یابد.
در ادامه دو خط فکری درباره اقتصاد هنرهای نمایشی وجود دارد:
دو بخش از بازار در هنرهای تجسمی را می توان از هم تفکیک کرد: آثار هنری آشنا که دارای تاریخچه هستند و آثار معاصر که به راحتی تحت تأثیر مد و اکتشافات جدید قرار می گیرند. با این حال ، هر دو بازار الیگپولیستی هستند ، یعنی تعداد محدودی از فروشندگان و خریداران وجود دارند ( الیگپسونی ). دو سؤال اصلی در مورد کارکرد بازارها عبارتند از: قیمت ها چگونه تعیین می شوند و بازده آثار هنری در مقایسه با بازده دارایی های مالی چیست؟
اجزای یک اثر هنری ، مانند سنگ خام ، تیوپ رنگ یا بوم ، به‌طور کلی دارای ارزش بسیار پایین تر از محصولات نهایی مانند مجسمه یا یک نقاشی تمام شده هستند. همچنین میزان کار لازم برای تولید یک محصول دیگر تفاوت قیمت عمده بین آثار هنری را توضیح نمی دهد. به نظر می رسد که این ارزش بیشتر وابسته به خریداران بالقوه و برداشت کارشناسان از آن اثر هنری است. این درک سه عنصر دارد: اول ، ارزش اجتماعی ، یعنی وضعیت اجتماعی خریدار با داشتن آن اثر هنری. بدین ترتیب هنرمند "سرمایه هنری" دارد. دوم ، ارزش هنری ، در مقایسه با آثار معاصر ، یا اهمیت آثار معاصر برای نسل های آینده. سوم ، تاریخچه قیمت کالا ، اگر خریدار برای انتظار خود از قیمت آینده که در آن قیمت ممکن است دوباره کالا را بفروشد (با توجه به ساختار بازار الیگپلیستی) از این موضوع استفاده کند. سه نوع عامل اقتصادی این ارزش ها را تعیین می کنند. متخصصان خاص مانند صاحبان گالری یا مدیران موزه از ارزش اول و اجتماعی استفاده می کنند. کارشناسانی مانند مورخان هنر و استادان هنر از ارزش دوم ، استفاده می کنند. خریدارانی که آثار هنری را به عنوان یک سرمایه خریداری می کنند ، از سومین معیار یعنی تاریخچه قیمت و انتظارات برای افزایش قیمت های آینده استفاده می کنند.
برخی از موسسات بزرگ مالی ، بانک ها و شرکت های بیمه ، نرخ بازده قابل توجهی از سرمایه گذاری در آثار هنری را در دهه 1990 داشته اند. این نرخ همزمان با نرخ بازار بورس ، در اوایل دهه 1990 کاهش نیافته است. این ممکن است یک فرصت متفاوت باشد. جدا از این شواهد مربوط به سرمایه گذاری موفق ، میزان داده های موجود باعث تحریک مطالعه بازار شده است. بسیاری از آثار در مزایده ها فروخته می شوند. بنابراین این معاملات بسیار شفاف است. این امر امکان ایجاد بانکهای اطلاعاتی قیمت را فراهم کرده است که قیمت برخی از کالاها به 1652 باز می گردد. مطالعات تجربی نشان داده است که ، به‌طور متوسط ، بازده آثار هنری کمتر از حقوق صاحبان سهام بوده و نوسانات آن زیاد است. یک مزیت نامشهود از لحاظ لذت بردن از یک اثر هنری می تواند این مسئله را تا حدودی توضیح دهد. با این حال ، قبل از تفسیر ارقام ، باید در نظر داشت که هنر غالباً از بسیاری از انواع مالیات ها معاف است. در سال 1986 ، باومول یک تخمین میانگین بازپرداخت سالانه 0.55 درصد برای آثار هنری را ، در برابر نرخ بازده 2.5 درصد برای دارایی های مالی ، طی یک دوره 20 ساله انجام داد.
برخی از آثار هنری معروف مانند نقاشی "مونا لیزا" قابل تکرار نیستند (حداقل به معنای خلق نسخه دیگری که از نظر ارزشی معادل آن تلقی شود) ، اما کالاهای فرهنگی بسیاری وجود دارد که ارزش آنها به نسخه تک و منحصر به فرد بستگی ندارد. کتاب ها ، اجراهای صوتی ، فیلم ها بخشی از ارزش خود را از وجود نسخه های زیاد از نسخه اصلی دریافت می کنند. اینها محصولات صنایع بزرگ فرهنگی هستند که عبارتند از صنعت کتاب ، صنعت موسیقی و صنعت فیلم. این بازارها مشخص می شوند با:
صنایع مهم فرهنگی تمایل به ساختار بازار الیگپلیستی دارند . چند شرکت بزرگ بر بازار حاکم هستند و بقیه بازار متشکل از تعداد زیادی شرکت های کوچک است. شرکت های کوچک ممکن است به عنوان یک فیلتر یا به عنوان "دروازه بانان" برای عرضه هنری عمل کنند. یک شرکت کوچک با داشتن یک هنرمند موفق و یا فهرست کیفیت خوب می تواند توسط یکی از شرکت های بزرگ خریداری شود. شهرک های سینمایی بزرگ ، برای تولیدات تلویزیونی و تولید فیلم ، ده ها سال وجود داشته اند. دهه 1990 برخی از ادغامها در این صنعت گسترش یافته و ادغام تولید کنندگان سخت افزاری با ارائه دهندگان محتوا گسترش یافته است. سود پیش بینی شده از هم افزایی و قدرت بازار تحقق نیافته است و از اوایل دهه 2000 میلادی روند سازماندهی در امتداد خطوط بخش هنر وجود داشته است.
میراث فرهنگی در تولیدات و بناها منعکس شده است. مدیریت و تنظیم موزه ها در این زمینه مورد بررسی قرار گرفته است.
موزه ها که نقش محافظه کارانه ای دارند و نمایشگاه هایی را در اختیار عموم قرار می دهند ، می توانند تجاری یا غیرانتفاعی باشند. در مورد دوم ، چون یک کالا ی عمومی را تأمین می کنند ، مشکلات مربوط به این کالاها را در خود دارند: آیا باید خود تأمین مالی شوند یا یارانه بگیرند؟ یکی از موضوعات خاص عدم تعادل بین ارزش عظیم مجموعه های در موزه ها و بودجه آنهاست. همچنین ، آنها غالباً در مکانهایی (مراکز شهر) قرار دارند که هزینه زمین زیاد است و امکان گسترش آنها را محدود می کند. موزه های آمریکا تنها نیمی از مجموعه خود را به نمایش می گذارند. برخی از موزه های اروپا ، مانند مرکز پمپیدو در فرانسه ، کمتر از 5 درصد از مجموعه خود را نمایش می دهند. جدا از ارائه ی نمایشگاه ها، موزه ها از محصولات مشتق شده ، مانند کاتالوگ ها و کپی آثار هنری ، درآمد کسب می کنند.موزه ها در سطح نامحسوس تری هم تولید می کنند: آنها مجموعه هایی را ایجاد می کنند. از میان بسیاری از قطعات موجود در حوزه عمومی ، آنها بر اساس تخصص خود انتخابی را انجام می دهند ، بنابراین ارزش صرفاً موجود بودن مجموعه را اضافه می کنند.
هدف دوگانه ی حفاظت از آثار و برگزاری نمایشگاه بدیهی است که انتخابی را پیش رو قرار می دهد. از سویی موزه به دلایل حفاظتی ، علاقه به نمایش هرچه کمتر موارد خاص دارد و می تواند تبلیغات کمتر انجام دهد و مخاطب متخصص را برای ارتقاء دانش و پژوهش انتخاب کند. از طرف دیگر ، برپایی نمایشگاه مستلزم نشان دادن آثار اصلی از فرهنگ های مختلف ، برای کسب رضایت از سوی مردم و جذب مخاطبان بیشتر است. هنگامی که دولت در این باره تصمیم گیری کرده است ، استفاده از تئوری قرارداد های اقتصادی با نشان دادن چگونگی استفاده از مشوق ها برای مدیران مختلف برای به دست آوردن نتیجه لازم ، به اجرای این انتخاب کمک می کند.
بسیاری از کشورها سیستمهایی دارند که از ساختمانها و بناهای تاریخی با اهمیت محافظت می کنند. این ها ساختمان ها یا بناهایی هستند که به نظر می رسد دارای اهمیت فرهنگی هستند یا به عنوان میراث ارزش دارند. صاحبان این بناها کسر مالیات یا یارانه برای ترمیم دریافت می کنند ، در عوض آنها محدودیت های تغییر در ساختمان ها را می پذیرند یا دسترسی عمومی به بناها را فراهم می کنند. ساختمانهایی که غالباً به عنوان میراث فرهنگی طبقه بندی می شوند شامل ساختمانهای پارلمان سابق یا فعلی ، کلیساها ، محوطه ها و خانه هایی است که دارای سبک معماری تاریخی هستند و حتی خانه های نسبتاً معمولی که این خانه در گذشته خانه یک سیاستمدار ، هنرمند یا مخترع مشهور بوده می باشد . ساختمانهایی با این وضعیت معمولاً نمی توانند تخریب شوند. بسته به ماهیت محدودیت های بنا ، مالک فعلی ممکن است اجازه تغییراتی در نمای بیرونی یا داخل ساختمان را بدهد. مطالعات کمی در مورد این موضوع صورت گرفته است.
بازار کار برای هنرمندان به وسیله ی موارد زیر مشخص می شود:
اصطلاح "سیستم ستاره ای" که توسط شروین روزن ابداع شده است ، برای توضیح اینکه چرا تعداد کمی از هنرمندان و سازندگان موجود در بازار مانند بازیگران مشهور و خوانندگان برتر موسیقی پاپ ، بیشترین درآمد را در کل بخش هنر کسب می کنند ، استفاده می شود. مقاله 1981 روزن ، اقتصاد سوپراستارها را مورد بررسی قرار داد تا مشخص شود که چرا "تعداد نسبتاً کمی از مردم مبلغ هنگفتی پول کسب می کنند و در زمینه ای که در آن فعال هستند حکمفرمایی می کنند". روزن استدلال می کند که در بازار سوپراستارها ، "اختلافات اندک در استعداد ، به تفاوتهای زیاد در درآمد تبدیل می شود." روزن اظهار داشت که "... ارائه دهندگان استعدادهای بیشتر فقط کمی بالاتر از قیمت استعدادهای پایین تر به دست می آورند ، اما کارهای بیشتری نیز به دست می آورند ؛ درآمد بیشتر آنها از کارهای بیشتر ناشی می شود نه از قیمت های بالاتر".
در صنایع فرهنگی ، عدم اطمینان در مورد کیفیت یک محصول نقش اساسی دارد. مصرف کننده تا زمانی که آن را مصرف نکرده باشد (به عنوان مثال یک فیلم) واقعاً نمی داند که این محصول چقدر خوب است و تهیه کننده با یک عدم قطعیت متداول در صنعت فرهنگی روبرو می شود. مصرف کننده به دنبال اطلاعات درمورد قیمت ، شهرت یا یک نام مشهور روی جلد یا پوستر است. از آنجا که تهیه کننده این مسئله را با استفاده از یک کارگردان معروف ، بازیگر یا خواننده بر روی میزان تقاضا می فهمد ، او آماده است تا مبلغی را برای نامی که نشانه ای از کیفیت (ستاره) محسوب می شود ، بپردازد. در واقع ، نویسندگانی مانند آدلر و گینزبورگ شواهدی را ارائه داده اند که نشان می دهد وضعیت ستاره به‌طور اتفاقی تعیین می شود: در یک مسابقه موسیقی ، نتایج با ترتیب اجراها بسیار مرتبط بود. این ارتباط برای توضیح اینکه چرا عرضه نیروی کار در بخش هنر بیش از حد باقی مانده استفاده شده است: هنرمندان ناموفق به تلاش خود ادامه می دهند ، حتی وقتی که در تجارت متفاوتی کسب درآمد می کنند. بحث دوم ،امکان بازگشت نامحسوس نیروی کار به عرصه هنر برای وضعیت اجتماعی و سبک زندگی است. به عنوان مثال ، حتی یک دی جی پرکار، بیشتر وقت خود را در کلوپ های شبانه و غارنوردی می گذراند ، که برای برخی افراد بازدهی مطلوب محسوب میشود.
پرونده ای برای وجود ساختاری متفاوت در تولید کالاهای فرهنگی شکل گرفته است. (نگاه کنید به مطالعات موسسات فرهنگی.) یک هنرمند اغلب اثرش را بازنمایی وجودش می داند درحالی که هنرمند معمولی فقط به تولیداتش تا جایی که دستمزدش را تحت تاثیر قرار دهد علاقه دارد. به عنوان مثال نقاشی که آثارش در موزه ها به نمایش گذاشته می شود ممکن است نقاشی هایش را به عنوان بیان هنری اش بنگرد در حالی که یک نقاش صحنه که برای یک کمپانی نمایش های موزیکال کار می کند ممکن است خودش را یک صنعتگر بداند که در ازای ساعاتی که نقاشی می کشد دستمزد دریافت می کند. بر این اساس ممکن است هنرمند در مقابل استفاده ی اثرش توسط موزه یا یک موسسه برای تبلیغات اعتراض کند در حالی که نقاش صحنه ممکن است به باز استفاده ی تبلیغاتی اثرش اعتراضی نداشته و این موضوع را به عنوان یک کار عادی تلقی کند.
حدس بزن امروز چی تو مدرسه آموختیم؟ (به انگلیسی: "Guess What We Learned in School Today?") یک فیلم سینمایی آمریکایی محصول سال ۱۹۷۰ به کارگردانی جان جی آویلدسن است و توسط یوجین پرایس نوشته شده‌است. این فیلم در جشنواره فیلم کن ۱۹۷۱ پخش شد.
سرمایش با روغن (Oil cooling) استفاده از روغن موتور به عنوان سردکننده معمولاً برای حذف گرمای اضافی از موتور درون‌سوز است. موتور داغ، گرما را به روغن منتقل می‌کند که معمولاً از طریق یک مبدل گرمایی منتقل می‌کند، معمولاً نوعی از رادیاتور که به عنوان سرماکننده روغنی شناخته می‌شود. روغن سرد شده به شیء داغ برمی‌گردید که به‌طور مداوم باعث خنک شدن آن شود.
مرگ‌ها در مارس ۲۰۱۹ () آنچه در پی می‌آید فهرست افراد سرشناسی است که در مارس ۲۰۱۹ درگذشته‌اند.
روبوکَستینگ نوعی ساخت افزایشی بر مبنای اکستروژن مواد می‌باشد که به اکستروژن روبوتیک نیز معروف است. به طور کلی در فرایندهای بر مبنای اکستروژن، جریان پیوسته‌ای از مواد به صورت خمیر لایه-لایه با استفاده از یک نازل اکستروژن و ترکیب آن با یک سیستم حرکت سه‌بعدی توزیع می‌شود.
امروزه ساخت افزایشی بر پایه اکستروژن مواد با یک سری قابل کنترل با کامپیوتر، انواع روش‌های تولید را ایجاد کرده‌است. روش‌های ساخت افزایشی بر پایه اکستروژن به‌طور ویژه برای فراوری مواد بیولوژیکی توسعه پیدا کرده‌است که به آن‌ها بایو-پرینتر گفته می‌شود.
این روش‌های ساخت افزایشی به دو زیرگروه تقسیم می‌شوند:
روبوکَستینگ به عنوان یکی از متداول‌ترین تکنیک‌های ساخت افزایشی در حیطه فرایندهای اکستروژن بدون ذوب مواد می‌باشد. این روش ساخت افزایشی اولین بار در آزمایشگاه‌های ملی ساندیا (Sandia National Laboratories) تحت عنوان روبوکستینگ ثبت اختراع شد .
روبوکَستینگ در اصل یک روش برای ساخت سرامیک‌های متراکم و کامپوزیت‌ها می‌باشد. به عبارتی این روش یک فرایند سرامیکی است که در آن یک کامپیوتر رسوب دوغاب کلوییدی سرامیکی با غلظت بالا را کنترل می‌کند. یعنی دوغاب لایه به لایه از یک سرنگ که به صورت کنترل شده و مطابق نقشه تعریف شده جا به جا شده و رسوب می‌کند.این فرایند در اصل بدون چسب و با کمتر از 1 درصد مواد آلی است و قطعات ساخته شده در کمتر از 24 ساعت خشک شده و زینتر می‌شوند.
در مقایسه با ریخته‌گری ژلی و روش‌های دیگر ساخت افزایشی، در روبوکسیتنگ واکنش‌های پلیمریزاسیون مواد آلی و یا انجماد مذاب پلیمری اتفاق نمی‌افتد؛ اما در مقابل، جهت ساخت یک قطعه مطایق نقشه، روبوکستینگ به رئولوژی دوغاب رسوب کرده و خشک شدن جزئی هر لایه تکیه می‌کند .
روبوکَستینگ مانند هر روش ساخت افزایشی دیگر، با یک فرایند نرم‌افزاری آغاز می‌شود. ابتدا از شکلی که قرار است ساخته شود، یک فایل CAD ایجاد شده، سپس فایل به فرمت STL تبدیل شده و در نهایت فایل به دستگاه ساخت افزایشی منتقل می‌شود . درواقع با تبدیل به فایل STL، شکل مورد نظر را به لایه‌هایی با ضخامت مشابه قطر نازل تقسیم می‌کند. قطعه با اکسترود کردن یک رشته مداوم از مواد به شکل مورد نیاز برای پر کردن لایه اول تولید می‌شود. در مرحله بعد، صفحه ساخت به پایین و یا نازل به سمت بالا منتقل می‌شود و لایه بعدی مطابق الگو، اکسترود می‌شود. این فرایند تا زمان کامل شدن شکل سه بعدی تکرار می‌شود. مکانیزم‌های عددی کنترل شده معمولاً برای جابجایی نازل در یک مسیر ابزار محاسبه شده تولید شده توسط یک نرم‌افزاری ساخت به کمک رایانه CAM استفاده می‌شوند. موتورهای استپر Stepper motors یا موتورهای سروو servo motors معمولاً برای جابجایی نازل حتی با دقت به اندازه نانومتر استفاده می‌شوند .
پس از ساخت، شکل سه بعدی در این مرحله بسیار شکننده و نرم است. با خشک کردن ، چسب زدایی و زینتر شکل ساخته شده به خصوصیات مکانیکی مورد نظر می‌رسد.
بسته به ترکیب مواد، سرعت چاپ و محیط چاپ، روبوکَستینگ به طور معمول می‌تواند با برآمدگی‌های ملایم و مناطق بزرگ پوشا، چندین برابر طول قطر رشته، که در آن سازه از پایین پشتیبانی نمی‌شود، مقابله کند . این ویژگی امکان چاپ داربست‌های سه بعدی پیچیده را فراهم می‌کند، امکاناتی که توسط سایر روش‌های ساخت افزودنی قابل انجام نیست. این روش در زمینه ساخت بلورهای فوتونی، پیوند استخوان، پایه کاتالیزور و فیلترها قابلیت خوبی از خود نشان داده‌است. علاوه بر این، ساختارهای پشتیبانی نیز می‌توانند از مواد فرار چاپ شوند که به راحتی از بین می‌رود. درنتیجه تقریباً هر شکلی در هر جهتی قابل چاپ است.
دوغاب‌های سرامیکی در این روش معمولاً حاوی 65%-50 حجمی پودر سرامیکی، کمتر از 1% حجمی افزودنی‌های و 50%-35 حجمی حلال فرار (معمولاً آب) است.
در این فرایند، در حین اکستروژن دوغاب از نازل و در واقع هنگامی که خشک شدن جزئی خمیر صورت می‌گیرد، رفتار دوغاب از پزودوپلاستیک به دیلاتانت تغییر می‌کند. تغییر رفتار دوغاب باعث محدود شدن کمترین اندازه قطر نازل به اندازه μm 500 می‌شود. به علاوه، با کنترل خواص شیمیایی سوسپانسیون سرامیکی، می‌توان تبدیل برگشت‌پذیر به ژل را نیز فراهم کرد. در این حالت، شبکه ژلی بین ذرات سرامیکی در حین اکستروژن شکسته شده و دوغاب جریان می‌یابد اما به محض این که خمیر بر روی لایه رسوب می‌کند، ویسکوزیته به دلیل فلوکوله یا ژل شدن افزایش می‌یابد. گاهی اوقات از روغن غیر ترشونده نیز جهت جلوگیری از خشک شدن و مسدود شدن نازل استفاده می‌شود .
در مورد رئولوژی دوغاب، تحقیقات نشان داده‌است که در غلظت‌های کم، دوغاب طبیعتاً ویسکوزیته کمی داشته و دارای رفتار نیوتنی است ولی با افزایش درصد حجمی پودر سرامیکی تا حدود 40 درصد، با وجود ویسکوزیته پایین، دوغاب از خود رفتار پزودوپلاستیک و رقیق شدن برشی نشان می‌دهد. با رسیدن درصد حجمی پودر به 60 درصد، برخورد و میانکنش‌های بین ذره‌ای غالب شده و ویسکوزیته آغاز به افزایش کرده و رئولوژی به شدت به رقیق شدن برشی میل می‌کند. در حدود 63 درصد حجمی پودر سرامیکی در دوغاب، موبیلیته ذرات کاهش پیدا کرده و دوغاب دیلاتانت می‌شود. درنتیجه، در تهیه دوغاب‌های روبوکستینگ ترجیح بر این است که درصد حجمی پودر سرامیکی به اندازه‌ای باشد که رفتار دوغاب به دیلاتانسی میل کند. اما در کل کنترل شرایط مناسب اکستروژن پیچیده بوده و به عوامل متعددی مانند فشار ورودی، دما، قطر نازل، گرانش و خشک شدن مواد خمیری نیز وابسته است .
یکی از کاربردهای روبوکَستینگ که تحقیقات زیادی در رابطه با آن شده‌است، تولید بافت‌های ایمپلنت‌های زیست-سازگار است. سازه‌های مشبک پشته شده (Woodpile) می‌توانند به راحتی ساخته شوند. این سازه‌ها باعث می‌شوند استخوان و سایر بافت‌های بدن انسان رشد کرده و در نهایت پیوند را جایگزین کنند. شیشه‌های فسفات کلسیم و هیدروکسی آپاتیت به دلیل زیست سازگاری و شباهت ساختاری آنها با استخوان، به عنوان مواد کاندید مورد بررسی گسترده قرار گرفته‌اند . سایر کاربردهای بالقوه شامل تولید ساختارهای سطح بالا خاص ، مانند بسترهای کاتالیزور یا الکترولیتهای سلول سوختی است .
جو (به انگلیسی: Joe) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر درام محصول سال ۱۹۷۰ میلادی که توسط کمپانی شرکت گروه کانن توزیع شده فیلم توسط جان جی. آویلدسن کارگردانی شده‌است.Nystrom, Derek (2004), "Hard Hats and Movie Brats: Auteurism and the Class Politics of the New Hollywood", "Cinema Journal", Vol. 43, no. 3, pp. 18–41.
مرگ‌ها در آوریل ۲۰۱۹ () آنچه در پی می‌آید فهرست افراد سرشناسی است که در آوریل ۲۰۱۹ درگذشته‌اند.
مرگ‌ها در مه ۲۰۱۹ () آنچه در پی می‌آید فهرست افراد سرشناسی است که در مه ۲۰۱۹ درگذشته‌اند.
مرگ‌ها در ژوئن ۲۰۱۹ ()
آنچه در پی می‌آید فهرست افراد سرشناسی است که در ژوئن ۲۰۱۹ درگذشته‌اند.
مرگ‌ها در ژوئیه ۲۰۱۹ () آنچه در پی می‌آید فهرست افراد سرشناسی است که در ژوئیه ۲۰۱۹ درگذشته‌اند.
مرگ‌ها در اوت ۲۰۱۹ () آنچه در پی می‌آید فهرست افراد سرشناسی است که در اوت ۲۰۱۹ درگذشته‌اند.
مرگ‌ها در سپتامبر ۲۰۱۹ () آنچه در پی می‌آید فهرست افراد سرشناسی است که در سپتامبر ۲۰۱۹ درگذشته‌اند.
مرگ‌ها در اکتبر ۲۰۱۹ () آنچه در پی می‌آید فهرست افراد سرشناسی است که در اکتبر ۲۰۱۹ درگذشته‌اند.
مرگ‌ها در نوامبر ۲۰۱۹ () آنچه در پی می‌آید فهرست افراد سرشناسی است که در نوامبر ۲۰۱۹ درگذشته‌اند.
مرگ‌ها در دسامبر ۲۰۱۹ () آنچه در پی می‌آید فهرست افراد سرشناسی است که در دسامبر ۲۰۱۹ درگذشته‌اند.
وسایل نقلیه نظامی زره پوش برای مقاومت در برابر ضربه گلوله، موشک یا پوسته، از پرسنل داخل در برابر آتش دشمن محافظت می‌کنند. این وسایل نقلیه شامل وسایل نقلیه زرهی مانند تانک، هواپیما و کشتی است.
وسایل نقلیه غیرنظامی نیز ممکن است زرهی باشند. این وسایل نقلیه شامل خودروهایی است که توسط مقامات استفاده می‌شود (به عنوان مثال، لیموزین‌های ریاست جمهوری)، خبرنگاران و دیگران در مناطق درگیری یا جاهایی که جنایات خشونت‌آمیز رایج است از این وسایل استفاده می‌کنند. خودروهای زرهی غیرنظامی نیز به‌طور معمول توسط ارگان‌های امنیتی برای حمل پول یا اشیاء قیمتی مورد استفاده قرار می‌گیرند تا خطر سرقت محموله را کاهش دهند.
وسیله زره پوش ممکن است در برابر تهدیدات غیرعمدی نیز استفاده شود. برخی از فضاپیماها مجهز به زره مخصوص برای محافظت از آنها در برابر ضربه‌های قطعات ناخواسته فضایی هستند. در هواپیماهای مدرن، موتورهای جت معمولاً توسط یک نوع روکش (نوار آرامید کامپوزیت کولار) مقاوم میشوندتا به بدنه، فن، کمپرسور یا تیغه‌های توربین آسیبی نرسد.
طراحی و هدف خودرو مقاومت زره را تعیین می‌کند، زیرا آبکاری غالباً بسیار سنگین است و زره سنگین، تحرکت را محدود می‌کند. به منظور کاهش این مشکل، برخی از مواد جدید (نانومواد) و ترکیب مواد مورد بررسی قرار می‌گیرند که شامل صفحات زره پوش سطحی، و فوم آلومینیومی است.
"زره همگن نورد شده" قوی، سخت و سفت است (در هنگام ضربات با ضربات سریع و سخت، خرد نمی‌شود). فولاد با این خصوصیات با پردازش سطوح فولاد چدنی در اندازه مناسب و سپس نورد آنها در صفحات با ضخامت مورد نیاز تولید می‌شود. نورد و شکل دهی (چکش زدن به فولاد در هنگام گرم شدن گرم) آهن اضافی را از ساختار دانه در فولاد خارج کرده و نواقصی را که باعث کاهش مقاومت فولاد می‌شوند، از بین می‌برد. نورد همچنین ساختار دانه در فولاد را دراز می‌کند تا خطوط طولانی ایجاد کند، که این تنش را در هنگام بارگذاری در طول فلز پخش می‌کند و باعث می‌شود تمرکز تنش نداشته باشیم.
"آلومینیوم" در مواقعی که وزن سبک مهم است استفاده می‌شود. بیشترین کاربرد آن در APCها و خودروهای زرهی است. گرچه مطمئناً قویترین فلز نیست، اما ارزان، سبک و به اندازه کافی سخت است که می‌تواند به عنوان زره ای آسان عمل کند.
از "آهن رات" (نوعی آهن که کم‌تر از ۳٪ کربن دارد و بسیار مقاوم است) در کشتی‌های جنگی استفاده می‌شد. در کشتی‌های جنگی اولیه اروپا از ۱۰ تا ۱۳ سانتی‌متر از این نوع بر روی یک متر چوب استفاده می‌شد. از آنجا که فولاد مقاوم تر است جایگزین آهن رات شده‌است.
چگالی تیتانیوم تقریباً دو برابر چگالی آلومینیوم است، اما به اندازه آهن قوی است؛ بنابراین، علی‌رغم گران بودن، در مناطقی که وزن مشکلی ایجاد نمی‌کند مانند زره شخصی و حمل و نقل هوایی نظامی، کاربرد پیدا می‌کند. برخی از نمونه‌های قابل توجه استفاده از این موارد عبارتند از: USAF A-10 Thunderbolt II و هواپیمای حمله زمینی Sukhoi Su-25 ساخت اتحاد جماهیر شوروی و روسیه. استفاده از محفظه تیتانیومی به شکل وان برای خلبان و همچنین Mil Mi Mi -24 هلیکوپتر جنگنده نیز مشاهده شده‌است.
به دلیل چگالی بالا، اورانیوم خالص شده نیز می‌تواند در زره‌های تانک استفاده شود، که بین ورق‌های صفحه زره فولادی قرار می‌گیرد. به عنوان مثال، برخی تانک آبرامز M1A1HA و M1A2 که تولید اواخر سال ۱۹۹۸ می‌باشد، دارای تقویت کننده DU به عنوان بخشی از زره پوش در قسمت جلوی بدنه و جلوی برجک هستند و برنامه ای برای بهبود بقیه وجود دارد (به زره Chobham مراجعه کنید)
"پلاستیک" نوعی زره وسایل نقلیه موتوری بود که در ابتدا برای کشتی‌های بازرگانی توسط دریاسالار انگلیس در سال ۱۹۴۰ ساخته شد. ترکیب اصلی به عنوان گرانیت ۵۰٪ از، ۴۳٪ ماده معدنی سنگ آهک و ۷٪ قیر توصیف شده‌است. به‌طور معمول در یک لایه دو اینچ ضخامت اعمال می‌شد و با نیم اینچ فولاد نیز تقویت می‌شد.
زره‌های پلاستیکی در متوقف کردن گلوله‌های سوراخ کننده زره بسیار مؤثر است زیرا ذرات گرانیت سخت گلوله را از خود رد می‌کند، به همین دلیل گلوله بین زره پلاستیکی و صفحه پشتی فلزی متوقف می‌شود. زره پلاستیکی را می‌توان با ریختن آن در حفره ای که توسط صفحه پشتی فولادی و یک قالب چوبی موقتی تشکیل می‌شود ایجاد کرد.
بعضی از زره پوش‌های جنگی (MBT) از پلیمرها استفاده می‌کنند، به عنوان مثال پلی اورتان همان‌طور که در زره پوش اپتیکال "BDD" به کار رفته در T-62 و T-55 مدرن شده‌است.
شیشه ضد گلوله یک اصطلاح محاوره ای برای شیشه است که به خصوص در مقابل نفوذ گلوله‌ها مقاوم است. صنعتگران به‌طور کلی از آن به عنوان شیشه مقاوم در برابر گلوله یا زره شفاف یاد می‌کنند.
شیشه‌های مقاوم در برابر گلوله معمولاً با استفاده از ماده محکم اما شفاف مانند پلی کربنات ترموپلاستیک یا با استفاده از لایه‌های شیشه چند لایه ساخته می‌شوند.
نتیجه، ماده ای با ظاهر و رفتار نور گیرنده شیشه استاندارد است که درجات مختلفی از محافظت در برابر گلوله سلاح‌های کوچک را دارد.
لایه پلی کربنات معمولاً از محصولاتی مانند Armormax، Makroclear , Cyrolon، LEXAN یا Tuffak، که اغلب بین لایه‌های شیشه ای به‌طور منظم قرار می‌گیرند ساخته می‌شوند. استفاده از پلاستیک در لایه‌ها، باعث مقاومت در برابر ضربه مانند حمله فیزیکی با چکش، تبر و غیره می‌شود. پلاستیک مقدار کمی مقاومت در برابر گلوله فراهم می‌کند. شیشه که بسیار سخت‌تر از پلاستیک است، گلوله را پهن کرده و از این طریق مانع از نفوذ می‌شود. این نوع شیشه‌های ضد گلوله معمولاً ۷۰ تا ۷۵ میلی‌متر ضخامت دارند.
شیشه‌های مقاوم در برابر گلوله، از ورقه‌های شیشه ای پلی وینیل بوتیرال، پلی اورتان یا اتیلن وینیل استات تشکیل می‌شوند. این نوع شیشه‌های ضد گلوله از زمان جنگ جهانی دوم در وسایل نقلیه جنگی به‌طور منظم مورد استفاده قرار گرفته‌است. این ورقه‌ها به‌طور معمول در حدود ۱۰۰–۱۲۰ میلی مترضخامت دارند و معمولاً بسیار سنگین هستند.
مواد جدیدتر در حال تولید هستند. یکی از این مواد، اکسینیتیدید آلومینیوم، بسیار سبک‌تر است اما بسیار گرانتر از آلومینیوم می‌باشد.
مکانیسم دقیق شکست سرامیک در دهه ۱۹۸۰ کشف شد. عکاسی با سرعت بالا نشان داد که مواد سرامیکی در اثر نفوذ، قسمت‌های پرانرژی را از بین می‌برد و هندسه گلوله فلزی را، خراب می‌کند و نفوذ را تا حد زیادی کاهش می‌دهد. لایه‌های سرامیکی همچنین می‌تواند به عنوان بخشی از قسمت‌های کامپوزیتی زره استفاده شود. سختی بالای برخی از مواد سرامیکی به گونه ای عمل می‌کند که انرژی جنبشی پرتابه‌ها را پخش و کم می کند.
زره کامپوزیتی زرهی است که از لایه‌هایی از دو یا چند ماده با خصوصیات فیزیکی متفاوت استفاده می‌کند. فولاد و سرامیک رایج‌ترین نوع مواد در زره کامپوزیت است. زره کامپوزیتی در ابتدا در دهه ۱۹۴۰ توسعه یافت، البته دیر مورد استفاده قرار گرفت و نمونه‌های اولیه اغلب در مواجهه با زره‌های جدیدتر مانند زره چوبام نادیده گرفته شد. مقاومت زره کامپوزیتی به ترکیب آن بستگی دارد و ممکن است در برابر نفوذ کننده و همچنین مهمات بارشی شکل مؤثر باشد. فلزات سنگین گاهی اوقات به‌طور خاص برای محافظت در برابر نفوذ کننده‌ها به کار می‌روند.
زره کامپوزیتی مورد استفاده در تانک‌های غربی و اسرائیلی عمدتاً از عناصر زره (NERA) تشکیل شده‌است. این عناصر غالباً یک ورقه هستند که از دو صفحه سخت (معمولاً استیل با سختی بالا) تشکیل شده و مقداری از لایه‌های با چگالی کم بین آنها وجود دارد. در اثر ضربه، لایه‌ها متلاشی می‌شوند و صفحات را جابجا می‌کنند، qvضربه را پخش می‌کنند و باعث از بین رفتن انرژی جنبشی می‌شوند. در پشت این بخش، قسمت پشتیبان وجود دارد که برای متوقف کردن گلوله تخریب شده یا عنصر پرتاب شده ساخته شده‌است، که ممکن است از فولاد با سختی بالا باشد، یا مقداری کامپوزیت از فولاد و سرامیک یا احتمالاً اورانیوم باشد.
تانک جنگی اتحاد جماهیر شوروی (T-64)، از زره کامپوزیتی استفاده می‌کرد که اغلب شامل مقداری مواد کم چگالی بین صفحات فولادی بود یا از بخش ریخته‌گری شده مقاوم، به عنوان مثال ترکیب K استفاده می‌کردند. به عنوان مثال، قسمت جلو و برجک T-64 در ابتدا با آلومینیوم پر شده بود و سپس بخش‌های سرامیکی و آلومینیومی نیز اضافه می‌شد، همچنین برخی از مدل‌های T-72 دارای بخش شیشه ای به نام «کوارتز» هستند. زره تانک اغلب از یک ترکیب از فولاد و برخی از مواد با چگالی کم، یا متوولیت (پلیمر تقویت شده با فایبرگلاس) یا صفحات سرامیکی ساخته می‌شد.
زره، یک لایه از کروم است که در خارج از بدنه (شناور) استفاده می‌شود. به عنوان مثال در کشتی جنگی، رزمناو و برخی از ناوهای هواپیمابر.those converted from other warships
به‌طور معمول، لایه پوشیده شده از عرشه شروع شده و زیر کشتی را در بر می‌گیرد. اگر به جای تشکیل بدنه بیرونی در داخل بدنه ساخته شود، می‌توان آن را در یک زاویه خاص قرار داد تا حفاظت را بهبود بخشد.
در هنگام برخورد به یک پوسته یا اژدر، زره برای جلوگیری از نفوذ، طراحی شده‌است که یا ضخیم است، یا شیب آن به حدی است که باعث می‌شود یکی از پرتابه‌ها منحرف شود. غالباً، زره اصلی به یک صفحه اصلی اژدر که چند متر در پشت آن قرار گرفته بود، وصل می‌شد، به گونه ای که برای حفظ تمام بخش‌های کشتی به کار می‌رفت.
فضای هوا بین زره و بدنه نیز باعث می‌شود شناور پایدارتر شود. چندین نوع کشتی جنگی دارای زره نازک‌تر و کم عمق تر از حد مطلوب است تا بتواند در حفظ مقاومت بهبود ببخشد.
آبکاری زره در هواپیماها متداول نیست، معمولاً به جای بالابردن مقاومت در برابر ضربه، به سرعت و قدرت مانور برای جلوگیری از آتش‌سوزی متکی هستند. علاوه بر این، هر زره ای که قادر به متوقف کردن قطعات ضد موشکی کالیبر بزرگ یا قطعات موشکی باشد، منجر به وزن بسیار زیاد خواهد شد؛ بنابراین، فقط قسمتهای حیاتی یک هواپیما، مانند صندلی خروجی و موتورها زره پوش هستند. این منطقه جایی است که تیتانیوم به عنوان آبکاری زره ای به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد. به عنوان مثال، هواپیماهای حمله زمینی Sukhoi Su-25 ساخت شوروی و همچنین هلیکوپتر حمله زمینی Mil Mi-24 Hind، خلبان در یک محفظه تیتانیومی معروف به «وان حمام» قرار می‌گرفتند. علاوه بر این، هواپیماهای بزرگتر حتی در استفاده غیرنظامی، معمولاً از مواد مقاوم در برابر ضربه ساخته می‌شوند تا از آسیب در برخورد پرندگان یا سایر برخوردها جلوگیری کنند.
سنگین‌ترین خودروهای زرهی امروز تانک‌های جنگی هستند که پیشرو نیروهای زمینی است و برای مقاومت در برابر موشک‌های ضد تانک، نفوذ کننده‌ها، تهدیدات NBC و در برخی از تانک‌ها حتی پوسته‌های شیب دار طراحی شده‌است. مخازن مرکاوا اسرائیل به گونه ای طراحی شده بود که هر بخش مخزن به عنوان زره پشتیبان اضافی برای محافظت از خدمه عمل می‌کرد. زره بیرونی مدولار است و امکان تعویض سریع زره‌های آسیب دیده را فراهم می‌کند.
برای کارایی، سنگین‌ترین زره پوش بر روی یک خودروی جنگی زرهی (AFV) در قسمت جلوی آن قرار داده شده‌است. تاکتیک‌های تانک، وسیله نقلیه را ملزم می‌سازد که همیشه در مسیرهای احتمالی آتش‌سوزی دشمن تا حد امکان، حتی در عملیات دفاعی یا عقب‌نشینی، مقابله کند.
زره‌های شیب دار و خمیده هر دو می‌توانند محافظت از آن را افزایش دهند. با توجه به ضخامت ثابت صفحه زره پوش، یک پرتابه که در یک زاویه برخورد می‌کند باید بیش از یک ضربه عمود بر زره نفوذ کند. یک سطح زاویه دار نیز باعث می‌شود که احتمال پخش نیروی پرتابه وجود داشته باشد. این را می‌توان در طرح‌های v-hull مشاهده کرد، که نیروی یک ماده منفجره بدست آمده یا مین را به دور از محوطه خدمه هدایت می‌کنند و باعث افزایش بقای خدمه می‌شوند.
در طول جنگ سرد، بسیاری از AFVها دارای لایه ویزه در داخل زره هستند که به منظور محافظت از خدمه و تجهیزات داخل از تکه‌تکه شدن (اسپلینگ) رها شده از اثر "گلوله"‌های دشمن، به ویژه کلاهک‌های انفجاری طراحی شده‌است. لایه‌های ویزه از Kevlar , Dyneema , Spectra Shield یا مواد مشابه ساخته شده‌است.
زره پوش Appliqué،Oxford English Dictionary "appliqué, "n." and "adj": "Ornamental needlework in which small decorative pieces of fabric are sewn or stuck on to a fabric or garment to form a pattern or trim; the practice of this as a technique or activity; (also) (a piece of) decoration or trim made in this way. Also in extended use in metalwork, and "fig"". "adj." "Of fabric or a garment: decorated by sewing or sticking on small pieces of fabric to form a pattern or trim; (of decoration, trim, etc.) attached in this way". یا زره‌های اضافی، شامل صفحات اضافی است که بر روی پوسته یا برجک یک AFV نصب شده‌است. این صفحات می‌توانند از هر ماده ساخته شده و به گونه ای طراحی شوند که در قسمت مقاومت در برابر سلاح‌هایی که می‌توانند به زره اصلی وسیله نقلیه نفوذ کنند، در یک AFV قرار گیرند.Gary W. Cooke Combat Vehicle Protection 1 August 2004. cites "FM 3-22.34 TOW Weapon System." and "FM 5-103 Survivability."US Patent 6962102 - Armour constructions US Patent Issued on November 8, 2005. PatentStorm , Retrieved 2009-02-04 مزیت زره‌های اضافی امکان تنظیم سطح محافظت از وسیله نقلیه در یک تهدید خاص است.
زره‌های وسایل نقلیه گاهی در وسط درگیری مسلحانه توسط خدمه وسایل نقلیه یا واحدهای جداگانه بهبود می‌یابند. در جنگ جهانی دوم، خدمه تانک‌های انگلیس، کانادا و لهستان نوارهای اضافی مسیر تانک را به تپه‌های تانک المانی خود جوش دادند.Moran, Michael. "Frantically, the Army tries to armour Humvees: Soft-skinned workhorses turning into death traps," "MSNBC", April 15, 2004. خدمه تانک آمریکایی اغلب کیسه‌های شن و ماسه ای را در پوسته و برجهای تانک المانی، که اغلب در قفس پیچیده‌ای از تسمه ساخته شده بود، اضافه می‌کردند. برخی از تانک‌های المانی در مزرعه با صفحات یخچالی و سایر زره‌های برش خورده از مخازن خراب شده برای ایجاد مخزنی به نام مخزن حمله زره پوش M4A3E2، استفاده می‌کردند. در جنگ ویتنام، " کامیونهای اسلحه " آمریکا با کیسه‌های ماسه ای و صفحه زره پوش فولادی ساخته شده زره پوش شدند.Gardiner, Paul S. "Gun Trucks: Genuine Examples of American Ingenuity," "Army Logistician", PB 700-03-4, Vol. 35, No. 4, July–August 2003, Army Combined Arms Support Command, Fort Lee, Virginia. اخیراً، سربازان آمریکایی در عراق زره پوش Humvees و وسایل نقلیه حمل و نقل نظامی مختلف را با مواد قراضه به دست آورده‌اند: این امر توسط آمریکایی‌ها به عنوان " زره پوش تپه " شناخته شده‌است.
زره پوش با دو یا چند صفحه با فاصله از هم، به نام زره پوش فاصله، از زمان جنگ جهانی اول، جایی که در تانک‌های Schneider CA1 و Saint-Chamond مورد استفاده قرار گرفت، مورد استفاده قرار گرفته‌است. زره پوش با فاصله، در چندین موقعیت ممکن است سودمند باشد. به عنوان مثال، این می‌تواند اثربخشی نفوذ کننده‌های انرژی جنبشی را کاهش دهد، زیرا تعامل با هر صفحه می‌تواند باعث ریزش، انحراف، تغییر شکل، یا تجزیه شود. این اثر می‌تواند در هنگام شیب زره تقویت شود. زره پوش با فاصله نیز می‌تواند محافظت بیشتری در برابر پرتابه‌های HEAT ارائه دهد. این اتفاق می‌افتد زیرا کلاهک می‌تواند زودتر (در سطح اول) منفجر شود، به طوری که مایع فلزی که تولید می‌شود، انسجام خود را قبل از رسیدن به زره اصلی و از بین رفتن بر روی ناحیه وسیع تر از دست می‌دهد. گاهی اوقات سطوح داخلی این حفره‌های توخالی شیب دار می‌شوند و زاویه‌هایی را در مسیر پیش‌بینی شده کلاهک ایجاد می‌کنند تا بیشتر قدرت آن را از بین ببرد. صفحات زرهی نسبتاً نازک، مش فلزی دار یا دارای صفحات تخته سنگی، بسیار سبک‌تر از زره‌های کاملاً محافظ، می‌توانند بکلاهک را منحرف کنند تا از محافظت بیشتری در برابر چنین سلاح‌هایی محافظت کند. این را می‌توان در تانک آلمانی جنگ میانه و اواخر جنگ جهانی دوم و همچنین بسیاری از AFVهای مدرن مشاهده کرد. به‌طور کلی، زره‌های فاصله دار می‌توانند ضمن صرفه جویی در وزن، محافظت قابل توجهی افزایش دهند.
سپر آنالوگ Whipple از اصل زره پوش استفاده می‌کند تا از فضاپیما در برابر ضربه میکرومتروئیدهای خیلی سریع محافظت کند. برخورد با دیوار اول ذرات ورودی را ذوب کرده یا می‌شکند و باعث می‌شود که قطعات در هنگام ضربات به دیواره‌های بعدی بر روی یک منطقه وسیع تر پخش شوند.
زره پوش شیب دار زره پوشی است که در یک زاویه غیر عمودی و غیر افقی نصب می‌شود، به‌طور معمول در تانک و سایر وسایل نقلیه زره پوش. با توجه به سطح عادی زره، ضخامت صفحه آن، افزایش شیب زره با افزایش ضخامت اندازه‌گیری شده در صفحه افقی، سطح محافظ آن را بهبود می‌بخشد، در حالی که برای چگالی مساحت معینی از زره می‌توان محافظت را افزایش داد یا بسته به مواد زره پوش مورد استفاده و ویژگی‌های پرتابه برخورد آن، اثرات شیب را کاهش داد. افزایش محافظت ناشی از افزایش شیب، ضمن ثابت نگه داشتن ضخامت صفحه، ناشی از افزایش متناسب چگالی سطح و در نتیجه جرم است و بنابراین هیچ فایده ای برای وزن ندارد؛ بنابراین، سایر اثرات احتمالی شیب، از قبیل انحراف، تغییر شکل و پنهان‌کاری یک پرتابه، دلایل اعمال زره‌های شیب دار در طراحی وسایل نقلیه زره پوش بوده‌است. انگیزه دیگر این واقعیت است که زره شیب دار روشی کارآمدتر برای پوشاندن تجهیزات لازم است زیرا حجم کمتری را با مواد کمتری محصور می‌کند. هرچند که به احتمال زیاد ضربه به پوسته برسد و به دلیل اینکه در جهت طولی یک وسیله نقلیه شیب بیشتری وجود دارد.
زره واکنشی، ابتدا توسط محقق آلمانی مانفرد هلد هنگام کار در اسرائیل ساخته شد، از لایه‌هایی از مواد منفجره که بین صفحات فلزی ساخته شده استفاده می‌شود. هنگامی که یک کلاهک با زره برخورد می‌کند، مواد منفجره منفجر شده و صفحات فولادی را به کلاهک سوق می‌دهد و انرزی انرا کاهش می‌دهد (معمولاً مس در حدود ۵۰۰ درجه سانتیگراد درجه سانتیگراد است؛ می‌توان با فشار کافی مانند آب جریان پیدا کرد). . ERA «نور» سنتی در برابر نفوذ کننده‌های جنبشی کمتر مؤثر است. با این وجود، زره‌های واکنشی «سنگین» محافظت بهتری را ارائه می‌دهد. تنها نمونه ای که در حال حاضر در سرویس گسترده‌است ، کنتاکت ۵ روسیه است. زره واکنشی منفجره تهدیدی برای سربازان خودی در نزدیکی وسیله نقلیه است.
زره واکنشی، از موادی استفاده می‌کند که هندسه آنها را تغییر می‌دهد تا در اثر استرس ضربه، محافظت کند.
همچنین دارای سیستم حفاظت فعال می‌باشد که از یک سنسور برای شناسایی پرتابه ورودی استفاده می‌کنند و یک ماده ضد انفجار را به صورت انفجاری در مسیر خود پرتاب می‌کنند.
زره اسلات برای محافظت در برابر موشک‌های ضد تانک طراحی شده‌است. در این زره شکافها به گونه ای قرار گرفته‌اند که کلاهک قبل از انفجار تا حدی تغییر شکل داده‌است یا مکانیسم فیوزینگ آسیب دیده‌است، در نتیجه از انفجار کامل جلوگیری می‌شود. از آنجا که موشک‌های ضد تانک به ساختار بسیار خاصی متکی هستند، هرگونه اختلال در این سازه، تأثیر انفجار را کاهش می‌دهد. زره‌های اسلات را می‌توان با طرح‌هایی مانند RPG-27 و RPG-29 شکست داد.
زره پوش الکتریکی از پیشرفتهای اخیر در انگلستان توسط آزمایشگاه علوم و فناوری دفاعی است.U.S. Military Uses the Force (Wired News)'Star Trek' shields to protect supertanks (The Guardian)MoD Develops 'Electric Armour' وسیله نقلیه دارای دو پوسته نازک است که توسط مواد عایق جدا شده‌اند. پوسته بیرونی بار الکتریکی زیادی دارد، در حالی که پوسته داخلی در زمین است. اگر یک پرتابه ورودی وارد پوسته بیرونی شود و پلی بین پوسته‌ها تشکیل شود، انرژی الکتریکی از طریق پوسته تخلیه می‌شود و پرتابه را متوقف می‌کند. آزمایش‌ها تاکنون بسیار امیدوارکننده بوده‌است و امید می‌رود که سیستم‌های پیشرفته بتوانند در برابر نفوذ کنندگان KE محافظت کنند. توسعه دهندگان سری Future Effect Rapid System (FRES) سری وسایل نقلیه زرهی در حال بررسی این فناوری هستند.
داده ساخت‌یافته داده‌ای است که در یک مخزن داده (معمولاً یک پایگاه داده) قالب‌بندی (فرمت‌دهی) شده‌است، در نتیجه عناصر آن می‌تواند برای پردازش و تحلیل موثرتر در دسترس قرار گیرد. یک مدل داده به صورت صریح ساختار داده را تعیین می‌کند. مدل (ساختار)های داده در یک نشانه گذاری مدل‌سازی داده معین شده‌اند، که این عمل نشانه‌گذاری اکثراً به صورت دیداری (گرافیکی) می‌باشد.Michael R. McCaleb (1999). "A Conceptual Data Model of Datum Systems" . National Institute of Standards and Technology. August 1999. به یک مدل داده در زمینهٔ زبان‌های برنامه‌نویسی «ساختمان داده» گفته می‌شود. برای داده ساخت‌یافته، عناصر داده سازمان یافته‌اند و رابطهٔ آن با داده‌های دیگر، و رابطهٔ آن با ویژگی‌های موجودیت‌های جهان واقعی معرفی شده‌است.
مفهوم داده ساختاردار در مقابل «داده بدون ساختار» و «داده نیمه ساخت‌یافته» قراردارد؛ و می‌تواند در یک رشته پیوستار قرار گیرد، که از کمترین فرمت (بدون ساختار) شروع و با بیشترین فرمت داده (ساخت‌یافته) انتها می‌یابد. هرچه ساخت یک داده بیشتر باشد، قابلیت پردازش روی آن داده بیشتر است.
مثال‌های داده ساخت‌یافته شامل اعداد، تاریخ، رشته می‌باشند. متخصصان این معتقداند که نوع از داده‌ها تنها ۲۰ درصد از داده‌های موجود را شامل می‌گردند، و معمولاً همین نوع داده‌است که در یک پایگاه داده ذخیره می‌گردد.
در آنالیز ریاضی و استفاده‌های هندسی، ریاضیات کاربردی، مهندسی و علوم طبیعی تابع از متغیر حقیقی () به تابعی گفته می‌شود که دامنهٔ آن از اعداد حقیقی تشکیل می‌شود.
کاناچ تالا (به ارمنی: Կանաչ թալա) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شوشی واقع شده‌است.
گتاشتن (به ارمنی: Գետաշեն) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شاهومیان واقع شده‌است. گتاشتن ۲٬۲۳۶ نفر جمعیت دارد.
برنتو نام خودروی تولید شرکت آوتوواز روسی است که وسایل نقلیه ویژه و از نوع اس‌یووی SUV تولید می‌کند.Bronto و VIS-Auto: interenetration
در سال ۱۹۹۳ میلادی تولید خودروهای زرهی ویژه و از نوع اس‌یووی SUV در دستور کار شرکت خودروسازی Niva PSA Bronto به عنوان بخشی از مرکز تحقیقات آوتوواز قرار گرفت. یکسال بعد، بیش از ۲۰۰ نمونه از این مدل فروخته شد، که به این شرکت اجازه داد تا کار روی پروژه‌های جدید را آغاز کند.تاریخچه نام تجاری خودرو //carobka.ru
شرکت برای توسعه این مدل به وسیله مهندس برجسته آوتوواز، پیوتر پرووسف، خودرو همه‌کاره Lada-Bronto 1922-00 Marsh-1 (به عنوان خودرو باتلاق و برف و باتلاق معروف است) تولید کرد که در نمایشگاه اتومبیلرانی که در سال ۱۹۹۵ میلادی در مسکو برگزار شد رونمایی گردید. این خودرو برای شرایط خاص مانند: مرداب‌های باتلاقی، برف‌های عمیق، تپه‌های شنی، طراحی شده‌است.ویدئو: باتلاق نیوا. ترول راهپیمایی نیوا LADA - BRONTOВидео: 4x4 زمون برفی موتور بهاری MARSH LADA
در سال ۱۹۹۶ میلادی، شرکت تولید خودروهای زره پوش برای بانک‌ها و امنیت را آغاز کرد. پس از ادامه اصلاحات جدید در سال ۲۰۰۲ مدل نادژدا "Bronto-212090 و مدل Niva" Bronto-213102 تولید شدند. در سال ۲۰۰۴ نیز بر روی پلت فرم شورولت نیوا، مدل Bronto-194900 تولید شد