moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آب و هوا یکی از عواملی است که بر مصرف انرژی و تأثیرات محیطی اتاق سرور تأثیر می‌گذارد. در مناطقی که آب و هوا به خنک سازی و مقدار زیادی برق تجدیدپذیر کمک می‌کند، اثرات زیست‌محیطی معتدل تر خواهد بود؛ بنابراین، کشورهایی با شرایط مطلوب مانند کانادا،Canada Called Prime Real Estate for Massive Data Computers - Globe & Mail Retrieved June 29, 2011. فنلاند،Finland - First Choice for Siting Your Cloud Computing Data Center. Accessed 4 August 2010. سوئد،Stockholm sets sights on data center customers. Accessed 4 August 2010. و سوئیسSwiss Carbon-Neutral Servers Hit the Cloud. Accessed 4 August 2010. در تلاشند شرکت‌های بیشتری را برای قرار دادن اتاق‌های سرور خود در آنجا جذب کنند.
ساخت یک سرور یا اتاق کامپیوتر نیاز به توجه دقیق به شش ملاحظه اصلی طراحی دارد:
مکان رایانه یا اتاق سرور اولین ملاحظه است، حتی قبل از در نظر گرفتن طرح مطالب اتاق. اکثر طراحان متفق‌القول هستند که، در صورت امکان، اتاق کامپیوتر در جایی ساخته نمی‌شود که یکی از دیوارهای آن یک دیوار خارجی ساختمان باشد. دیواره‌های خارجی اغلب می‌توانند کاملاً مرطوب باشند و می‌توانند حاوی لوله‌های آب باشند که می‌تواند باعث ترکیدن و خالی شدن تجهیزات شود. جلوگیری از پنجره‌های خارجی به معنای جلوگیری از خطر امنیتی و خرابی است. اجتناب از هر دو طبقه آخر و زیرزمین به معنی جلوگیری از جاری شدن سیل، و نشت در مورد سقف‌ها است. سرانجام، اتاق‌های سرور باید به دلیل کابل کشی افقی که از این اتاق تا دستگاه‌های اتاق‌های دیگر گسترش می‌یابد، در مرکز قرار داشته باشند. اگر یک اتاق رایانه متمرکز امکان‌پذیر نباشد، کمدهای سرور در هر طبقه ممکن است یک گزینه باشد. اینجا جایی است که تجهیزات رایانه ای، شبکه ای و تلفنی در کمد قرار دارند و هر کمد روی زمینی که سرویس می‌دهند بالای هم قرار گرفته‌اند.
علاوه بر خطرات دیوارهای خارجی، طراحان باید منابع احتمالی تداخل در مجاورت اتاق کامپیوتر را ارزیابی کنند. طراحی چنین اتاقی به معنای پاک نگه داشتن فرستنده‌های رادیویی و تداخل الکتریکی نیروگاه‌ها یا بالابرها و غیره است.
سایر ملاحظات طراحی فیزیکی از اندازه اتاق، اندازه درب و سطح شیب دار دسترسی (برای ورود و خروج تجهیزات) به سازمان کابل، امنیت فیزیکی و دسترسی به تعمیر و نگهداری است.
تجهیزات رایانه ای گرما تولید می‌کنند و به گرما، رطوبت و گرد و غبار حساس هستند، همچنین نیاز به انعطاف‌پذیری بسیار بالا و نیازهای خرابی دارند. حفظ درجه حرارت و رطوبت پایدار در حد تحمل شدید برای قابلیت اطمینان سیستم IT حیاتی است.
در بیشتر اتاقهای سرور سیستمهای «کنترل تهویه مطبوع نزدیک»، که به آنها سیستمهای PAC (تهویه مطبوع دقیق) نیز می‌گویند، نصب شده‌است. این سیستم‌ها دما، رطوبت و فیلتراسیون ذرات را در مدت تحمل شدید ۲۴ ساعت در روز کنترل می‌کنند و می‌توانند از راه دور کنترل شوند. وقتی شرایط در اتاق سرور خارج از میزان تحمل تعریف شده باشد، آنها می‌توانند هشدارهای خودکار داخلی داشته باشند.
طراحی‌های تهویه مطبوع برای اکثر اتاق‌های رایانه یا سرور بسته به ملاحظات مختلف طراحی متفاوت خواهد بود، اما به‌طور کلی یکی از دو نوع تنظیمات «جریان بالا» و «جریان پایین» است.
این نوع تهویه هوا هوا را به قسمت جلوی واحد کنترل‌کننده هوا (AHU) می‌کشد، هوا را روی مبدل حرارتی خنک می‌کند، سپس هوای خنک شده را از طریق قسمت بالایی یا مجاری به بیرون توزیع می‌کند. این طبقه‌بندی تهویه مطبوع برای اتاق‌های رایانه ای مجهز به اتاق که دارای کف عمق کافی نیستند یا اصلاً وجود ندارند، مناسب است.
به‌طور معمول، این نوع واحد تهویه مطبوع هوا را به بالای واحد انتقال هوا می‌کشد، هوا را روی مبدل حرارتی خنک می‌کند، سپس هوا را از پایین به داخل فضای خالی کف توزیع می‌کند. سپس این هوای مطبوع از طریق مشبک‌های طبقه ای که استراتژیک قرار داده‌اند و به بعد به قفسه‌های تجهیزات به اتاق سرور تخلیه می‌شود. این سیستم‌ها به خوبی برای ساختمانهای اداری جدید مناسب هستند که در آن طراحی می‌تواند کفهای برجسته مناسب برای مجاری به قفسه‌های رایانه را شامل شود.
تنظیمات راهرو گرم / راهرو سرد جهت هر ردیف دیگر را به جلو تغییر می‌دهد تا دو ردیف رو به هم قرار بگیرند و پشت آنها به ردیف بعدی باشد. با این کار از خروج داغ یک ردیف رک به مکش ورودی خنک‌کننده یک ردیف مجاور جلوگیری می‌شود. کانال‌ها یا دریچه‌های تهویه مطبوع بین دو جبهه قرار دارند زیرا بیشتر تجهیزات از جلو به عقب منافذ می‌شوند. اشکال در پیکربندی راهرو گرم / راهرو سرد بسته نشده این است که مقدار قابل توجهی اختلاط کنترل نشده یا بای پس از هوای گرم و سرد در خارج از تجهیزات وجود دارد.
در یک پیکربندی مهار راهرو، یکی از راهروها با دیوارها، سقف‌ها و درهای دسترسی محصور شده‌است تا فضای بسته‌ای ایجاد شود. محدودیت راهرو اجازه نمی‌دهد که هوای گرم و سرد با بای پس مخلوط شود. این امر باعث می‌شود که همه تحولات هوای سرد و گرم در داخل تجهیزات اتفاق بیفتد. برای جلوگیری از شکافهای باز قفسه یا سایر نشتی جریان هوا، دقت لازم صورت می‌گیرد تا قسمت جلویی قفسه را به دیواری مداوم در راهروی موجود تبدیل کنید.
پذیرش فناوری‌های خنک‌کننده مایع امکان طراحی بسیار کارآمد اتاق سرور را فراهم کرده‌است. با استفاده از فناوری‌های خنک‌کننده مایع، اتاق‌های سرور دیگر به سیستم‌های تهویه مطبوع مصرف‌کننده انرژی اعتماد نمی‌کنند. در عوض، تمام گرما در مایع گرفته می‌شود، که می‌توان آن را با یک کولر خشک ساده و کارآمد رد کرد.
عامل دیگر استفاده از مایع، احتمال استفاده مجدد از گرما است. اتاق‌های سرور به آرامی به بخشی از سیستم‌های گرمایشی تبدیل می‌شوند و در همان اتاق‌ها ادغام می‌شوند یا از طریق مدار آب به فضای مطلوب ساختمان‌ها متصل می‌شوند. این اجازه می‌دهد تا نصب گرمایش قبل از استفاده از وسایل گرمایش متناوب، از گرمای سرور استفاده کند. اصول زنجیره دما به آهستگی اتخاذ می‌شود تا سطح دمای کافی برای حالات استفاده مجدد ایجاد شود.
هدف اصلی سیستم حفاظت از آتش باید شناسایی و هشدار آتش در مراحل اولیه باشد، سپس بدون ایجاد اختلال در جریان کار و بدون تهدید پرسنل در محل، آتش را تحت کنترل درآورد. فناوری مهار آتش اتاق سرور تا زمانی که اتاق سرور وجود داشته باشد وجود داشته‌است. به‌طور سنتی، بیشتر اتاق‌های کامپیوتر از گاز هالون استفاده می‌کردند، اما نشان داده شده‌است که این سازگار با محیط زیست نیست (ازن تخریب می‌کند) و برای انسان ایمن نیست. اتاق‌های رایانه مدرن از ترکیب گازهای بی اثر مانند نیتروژن، آرگون و دی‌اکسید کربن استفاده می‌کنند. سایر محلول‌ها شامل عوامل شیمیایی تمیز مانند FM200 و همچنین محلول‌های هوایی کم اکسیژن است که سطح اکسیژن را پایین می‌آورد. برای جلوگیری از گسترش آتش‌سوزی به دلیل تولید کابل داده و گرمای سیم، سازمان‌ها از کابل پلنوم پوشش داده شده با لوله FEP نیز استفاده کرده‌اند. این پلاستیک تولید گرما را کاهش می‌دهد و از فلز مواد به‌طور مؤثر محافظت می‌کند.
با تحول و رشد سازمان‌ها و تغییر فناوری، تقاضای اتاق‌های سرور به‌طور مداوم در حال تغییر است. یک قسمت اساسی از طراحی اتاق کامپیوتر، عایق بندی آینده است تا بتوان با کمترین تلاش نیازهای جدید را تأمین کرد. با رشد نیازهای محاسباتی، قدرت و سرمایش اتاق سرور نیز افزایش می‌یابد. به عنوان یک راهنمای خشن، برای هر ۱۰۰ مورد اضافی کیلووات تجهیزات نصب شده، ۳۰ بیشتر برای خنک کردن آن به کیلو وات برق نیاز است. در نتیجه، طراحی‌های تهویه مطبوع باید از همان ابتدا مقیاس پذیری طراحی شده باشند.
انتخاب رک‌ها در اتاق سرور معمولاً عامل اصلی در تعیین فضا است. بسیاری از سازمان‌ها از قفسه‌های تله یا کابینت‌های بسته استفاده می‌کنند تا از فضای موجود بیشترین استفاده را ببرند. امروزه با وجود سرورهایی با سرورهای تک ردیف (1U) و پره ای جدید، یک رک ۱۹ یا ۲۳ اینچی می‌تواند از ۴۲ تا صدها سرور را در خود جای دهد.
اگر سیستم‌های رایانه ای در یک اتاق سرور مأموریت حیاتی داشته باشند، از بین بردن نقاط خرابی و حالت‌های مشترک ممکن است از اهمیت بالایی برخوردار باشد. سطح افزونگی مطلوب توسط عواملی تعیین می‌شود از جمله اینکه آیا سازمان در حین فعال شدن سیستم‌های خرابی می‌تواند وقفه را تحمل کند یا باید بدون تأثیرات تجاری یکپارچه باشد. در اینجا به جز افزونگی سخت‌افزار رایانه، تأمین منبع تغذیه خراب و خنک‌کننده مورد توجه است.
فوتبال پرطرفدارترین ورزش در ترکمنستان است؛ کشوری که در سال ۱۹۹۱ اسقلال یافت.
دوایت کورت شروت سوم () یک شخصیت در مجموعه تلویزیونی "اداره است که" توسط رین ویلسون به تصویر کشیده می‌شود. او پیش از ارتقا مقام خود به مدیر منطقه ای در فصل پایانی، یک فروشنده و دستیار مدیر منطقه‌ای بود."Traveling Salesman", "The Office" Season Three (US/NBC Version), 2007, Los Angeles, CA: Universal Studios. او همچنین در مزرعه شروت، مزارع چغندر و یک هتل مزرعه‌ای را اداره می‌کند و از فصل ۷، صاحب ساختمان تجاری که شعبه داندر میفلین در آن واقع شده‌است، شروع می‌کند. وی به دلیل کمبود مهارت‌های اجتماعی و عقل سلیم، و عشق به ورزش‌های رزمی و سیستم عدالت شهرت دارد. در طول این مجموعه، دوایت به‌طور مکرر با خدمت وظیفه‌مندانه زیر نظر مدیر منطقه ای مایکل اسکات، مرتباً به عنوان مدیر منطقه ای شعبه داندر میفلین در اسکرانتون تبدیل می‌شود، و یکبار به عنوان کدیر شعبه شد، اما معمولاً بعنوان نفر سوم پشت سر مایکل و جیم به ترتیب می‌گذارد. وی بعد از آنکه اندی برنارد مدیر منطقه ای شد به مقام دوم فرماندهی صعود می‌کند و سپس در فصل ۹ مدیر منطقه ای می‌شود. این شخصیت بر اساس گرت کینان از نسخه اصلی مجموعه انگلیسی است که توسط بازیگر مکنزی کروک بازی می‌شد.
شخصیت دوایت با استقبال مثبت روبرو شده‌است و رین ویلسون سه نامزدی جایزه ساعات پربیننده امی برای بازیگر نقش مکمل برجسته در یک سریال کمدی دریافت کرده‌است.
دوایت شروت توسط بازیگر آمریکایی، رین ویلسون به تصویر کشیده شده‌است. در مصاحبه ای با "رولینگ استون"، ست روگن گفت که برای این نقش تست آزمایش داده‌است. این شخصیت بر اساس گرت کینان از نسخه اصلی بریتانیایی است که توسط بازیگر مکنزی کروک بازی می‌شد.
همه شخصیت‌های اصلی سریال برای نسخه ایالات متحده اقتباس شده‌اند. برخلاف استیو کارل، ویلسون هر قسمت از سریال اصلی بریتانیایی را قبل از اینکه برای نسخه آمریکایی تست دهد، تماشا کرد و طرفدار آن بود.Wilson, Rainn (Actor). 2005. "Pilot" [Commentary track], "The Office" Season One (U.S. /NBC Version) [DVD], Los Angeles, CA: Universal Studios. ویلسون در ابتدا برای مایکل اسکات تست داده بود، عملکردی که وی آن را «الهام‌گیری افتضاح از ریکی جرویز» توصیف کرد. با این حال، مدیران او را به عنوان دوایت خیلی بیشتر دوست داشتند و او را برای این نقش استخدام کردند. ویلسون مدل موی دوایت را بر اساس سبکی که خودش در سن شانزده سالگی داشت، بنا نهاد. در یک مصاحبه، او گفت که به یک آرایشگر رفت تا «بدترین مدل موی ممکن» را بدست آورد.
گذرگاه خوست-گاردیز () که در اصطلاح محلی آن را گذرگاه ستی-کاندو یا در اصطلاح نیروهای روسی گذرگاه ساتوکنداو توسط می‌دانند، اصلی‌ترین راه زمینی است که خوست، مرکز استان خوست و گردیز پایتخت استان پکتیا، در شرق افغانستان را بهم پیوند می‌دهد. این گذرگاه یک جاده خاکی ناهموار می‌باشد، اگرچه به عنوان بخشی از تلاش‌های بین‌المللی بازسازی در افغانستان، توسط تیم‌های ساختمانی به آرامی در حال بهبود است.
گذرگاه خوست-گاردیز از دوران باستان مورد استفاده بوده و به عنوان یکی از اصلی‌ترین مسیرهای اتصال کابل به مکان‌های شبه قاره هند استفاده می‌شده‌است. در زمان اشغال شوروی، این گذرگاه مکانی برای حملات مجاهدین به ستون‌های نظامی شوروی بود. بخش‌هایی از این گذرگاه توسط تلاش‌های توسعه بین‌المللی آلمان طی دهه ۱۹۷۰، قبل از اشغال شوروی، آسفالت شده‌است. در طی جنگ اتحاد جماهیر شوروی و افغانستان، عبور و مرور توسط مجاهدین کنترل شد و نتیجه آن محاصره یک دهه خوست بود. در جنگ داخلی افغانستان، کنترل این گذرگاه از آنجا که امکان تأمین مجدد شهر خوست بسیار مهم بود.
گذرگاه خوست-گاردیز از دره رودخانه گاردیز به بالاترین نقطه خود تقریباً ۲۰۰۰ فوت (۶۱۰ متر) صعود می‌کند، سپس ۴۰۰۰ فوت (۱۲۰۰ متر) به کف دره خوست می‌پیچد. این گذرگاه از مناطق مختلف دولتی و قبیله‌ای عبور می‌کند، از جمله ولسوالی‌های شواک، گردا سرای و ویزه زادران در پکتیا و بسمیل در خوست. این گذرگاه در ماه‌های زمستان پر از برف می‌باشد، اما در بقیه سال بسیار خشک است. پوشش گیاهی از درختان اسکراب و درختان کوچک این گذرگاه را می‌پوشاند و از مناطق آبیاری کمی وجود دارد.
در این سرزمین مردم پشتون و تاجیک زندگی می‌کنند که بیشتر این جمعیت را مردم پشتون تشکیل می‌دهند. بنظر می‌رسد که قبیله زدران قبیله غالب پشتون ساکن منطقه گذرگاه خوست-گاردیز است.
وضعیت امنیتی در گذرگاه خوست-گردیز همچنان ناامن است. حملات عناصر شبه نظامی تکرار می‌شود و نیروهای ائتلاف و افغان و غیرنظامیان گاهگاهی توسط بمب‌های دست‌ساز کشته می‌شوند. نیروهای امنیت ملی افغانستان (ANSF) و نیروهای نظامی ایالات متحده در نقاط مختلف این گذرگاه برای تأمین امنیت مسافران پست‌های امنیتی می‌گذارند.
هنری مودسلی (۲۲ اوت ۱۷۷۱–۱۴ فوریه ۱۸۳۱) مبتکر انگلیسی ماشین آلات صنعتی، ابزار و قالب ساز، و مخترع بود. او از پیشگامان تأسیس کننده فناوری ماشین‌ابزار محسوب می‌شود. اختراعات او پایه و اساس مهمی برای انقلاب صنعتی بود. اختراع هنری مودسلی، که یک ماشین ابزار، برای بریدن فلز بود، در حدود سال ۱۸۰۰، ساخت رزوه با اندازه‌های استاندارد را عملی کرد. اندازه‌های استاندارد رزوه، امکان تعویض قطعات و توسعهٔ تولید انبوه را فراهم کرد.
هنری که هم نام پدرش بود پنجمین فرزند از هفت فرزند آقای هنری و خانم مارگارت بود. پدرش نجار چرخ و عضو انجمن سلطنتی مهندسان بود. پدرش در حین کار مجروح شد و به همین دلیل در سال ۱۷۵۶ در زرادخانه سلطنتی، در وولویچ (کنت امروز) استخدام شد، جایی که تا سال ۱۷۷۶ مشغول بکار بود و سرانجام در سال ۱۷۸۰ درگذشت.
هنری مودسلی کار خود را در سن ۱۲ سالگی به عنوان کارگر باروت پر کن، در کارخانه مهمات سازی شروع کرد. پس از دو سال، وی به یک کارگاه نجاری منتقل شد و سپس در ۱۵ سالگی مدتی در یک آهنگری به کار پرداخت. ظاهراً تخصص او در آهنگری بیشتر مربوط به کارهای ظریف و سبک بوده‌است. در ضمن، هنری مودسلی، دریک ریخته‌گری اسلحه سازی، زیر نظر جان وربروگن، استاد هلندی مبتکر اسلحه نیز مدتی مشغول به کار بوده‌است.
هنری مودسلی چنان شهرت خوبی کسب کرد که جوزف براما به توصیه یکی از کارمندان خود خواستار خدمات وی شد. براما از اینکه هنری تنها هجده سال داشت تعجب کرد، اما هنری مودسلی توانایی خود را نشان داد و در کارگاه براما آغاز بکار کرد.
جوزف براما، نوعی بهبود یافته از قفلی را بر اساس اصل غلتکی طراحی و ثبت کرد، اما از نظر اقتصادی تولید چنین قفلی مقرون به صرفه نبود. هنری مودسلی روی قفل که در ویترین مغازهٔ براما، به نمایش گذاشته شده بود یک آگهی نصب کرد و نوشت: «هر کسی که بتواند این قفل را باز کند ،۲۰۰ گینه جایزه می‌گیرد!». این قفل ۴۷ سال در برابر همه تلاش‌ها مقاومت کرد و باز نشد. در طول فعالیت حرفه ای خویش، هنری مودسلی مجموعه ای از ابزارها و ماشین آلات ویژه را طراحی و ساخته‌است که اجازه می‌دهد قفل با قیمت اقتصادی ساخته شود.
جوزف براما یک دستگاه پرس هیدرولیک طراحی کرده بود، اما در کیپ کردن درز سیلندر موقع حرکت سرپیستون و میلهٔ پیستون با مشکل روبرو شده بود. روش معمول، استفاده از کنف بود. اما در این مورد فشار بیش از حد زیاد بود. هنری مودسلی با ایده یک واشر فنجانی از جنس چرم مشکل را رفع کرد. این واشر، پیستون را کاملاً کیپ می‌کرد، اما مانع حرکت پیستون نمی‌شد. این پرس هیدرولیکی پس از تکمیل کاملاً کارا بود. اما مودسلی که سهم عمده ای در تکمیل آن داشت، سهم کمی از افتخارش برد.
هنری مودسلی اولین ماشین تراش پیچ بری صنعتی را در سال۱۸۰۰ تکامل داد. ماشین هنری قادر بود برای اولین بار، اندازه‌های رزوه را استاندارد کند. این مکانیزم اجازه داد تا قطعات سازندهٔ ماشین قابل تعویض شوند (ایده ای که قبلاً مسخره بود).
هنگامی که مودسلی کار خود را برای براما آغاز کرد، دستگاه تراش معمولی توسط دست، کار می‌کرد و کارگر ابزار برش را در مقابل قطعه کار نگه می‌داشت. این امر به‌خصوص در برش آهن باعث افت دقت می‌شد.
به همین دلیل رزوه را بعد از مراحل ریخته‌گری و برش با قلم، باید سوهان می‌زدند؛ یعنی کاری وقت گیر که نیاز به مهارتهای فردی داشت. در آن زمان مهره فلزی نادر بود و پیچ‌ها معمولاً برای استفاده در چوب ساخته می‌شدند.
هنری مودسلی، یک ابزار قلم گیر ابتکار کرد. این ابزار قادر بود، قلم‌تراش را روی سطحی تعیین شده و استوار، در هر دو جهت مسیر برش، سر دهد. میزان لغزش، توسط یک پیچ تنظیم می‌شد. نیروی حرکت، توسط دو چرخ دندهٔ قابل تعویض به ابزار برش، منتقل می‌شد و بنابر این، سرعت حرکت خطی ابزار در تناسب با سرعت چرخشِ قطعه کار، تنظیم می‌شد. این امر باعث شد که دقت برش پیچ، بیشتر شود. حرکت کشویی ابزار تراش، انقلابی در، تولید انبوه قطعات صنعتی به‌وجود آورد. هنری مودسلی در گارگاه خویش، قلاویز و حدیده‌های دقیقی ساخت که می‌توانستند پیچ‌ها و مهره‌هایی با استانداردها دقیق تولید کنند.
هنری مودسلی در سال ۱۷۹ با سارا تیندل، مستخدمهٔ جوزف براما ازدواج کرد. آنها با هم صاحب چهار پسر شدند. در اواخر عمر مودسلی علاقه به نجوم پیدا کرد و شروع به ساخت تلسکوپ کرد. او قصد داشت خانه ای بخرد و رصدخانه خصوصی در آنجا بسازد، اما قبل از اینکه بتواند نقشه خود را عملی کند در ۱۴ فوریه ۱۸۳۱ درگذشت. جسد وی در گورستان یک کلیسا در شهر وولویچ به خاک سپرده شده‌است.
جیمز هالپرت یک شخصیت داستانی در نسخه آمریکایی مجموعه تلویزیونی "اداره است" که توسط جان کرازینسکی به تصویر کشیده شده‌است. این شخصیت همچنین پس از یکی از دوستان دوران کودکی تهیه‌کننده اجرایی گرگ دنیلز نامگذاری شده‌است. او یکی از معدود شخصیت‌های اصلی است که نام میانی او هرگز در نمایش فاش نمی‌شود. وی پیش از انتقال موقت در فصل سوم به شعبه استمفورد به عنوان نماینده فروش در شعبه اسکرانتون در شرکت توزیع کاغذ داندر میفلین فعالیت می‌کند. با ادغام شعبه‌های اسکرانتون و استمفورد، او دستیار مدیر منطقه‌ای می‌شود و بعداً در کنار مایکل اسکات در دوره قوس فصل ششم از قسمت «ارتقا» به «مدیر و فروشنده» مدیر همکار می‌شود. این شخصیت براساس تیم کانتربری از نسخه بریتانیایی ساخته شده‌است.
شخصیت او به عنوان نقش یک انسان مستقیم و با رفتار نرم و ملایم برای مایکل عمل می‌کند، او با همکار دویت شروت شوخی و در فروشندگی رقابت می‌کند و علاقه عاشقانه به پم بیزلی که نماینده پذیرش است دارد و با او در فصل ششم ازدواج می‌کند و در فصل ششم و هشتم دارای فرزندانی می‌شوند. همکار جیم، اندی برنارد، اغلب او را با نام مستعار «ماهی تن بزرگ» صدا می‌کند.
کرازینسکی برای بازی در این نقش بهمراه همیش لینکلیتر، جان چو و آدام اسکات تست داد. آدام اسکات بعداً در "پارکها و تفریحات" یک مجموعه دیگر ان‌بی‌سی بازی کرد، که توسط خالق "اداره" ، گرگ دنیلز و تهیه‌کننده مایکل شور ایجاد شده‌است. طبق گفته آنجلا کینزی و جینا فیشر در پادکست "بانوان اداره"، لنس کرال نیز تست داد. در نهایت کرازینسکی به دلیل همخوانی با جنا فیشر، که همکار و همسر آینده‌اش پم بیزلی را به تصویر می‌کشد ، انتخاب شد. این زوج یکی از شناخته شده‌ترین و محبوب‌ترین زوج‌های تلویزیون آمریکا هستند.
لیگ برتر فوتبال افغانستان ۱۳۹۲ دومین فصل از بازی‌های لیگ برتر فوتبال افغانستان است، لیگ برتر افغانستان یک لیگ فوتبال باشگاهی است که در سال ۱۳۹۱ تأسیس شده‌است. این فصل در ۲۲ اوت ۲۰۱۳ با مرحله گروهی آغاز شد و با فینال در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۳ به پایان رسید. باشگاه فوتبال طوفان هریرود به عنوان مدافع عنوان قهرمانی راهی این فصل شد. در فینال، باشگاه فوتبال شاهین آسمایی با وقت اضافی و برتری ۱–۳ سیمرغ البرز را شکست داده، قهرمانی فصل را از آن خود کرد.
برای دومین فصل لیگ برتر فوتبال افغانستان، فدراسیون فوتبال افغانستان و گروه موبی که بنیانگذاران و سازمان دهندگان لیگ بودند، تصمیم گرفتند لیگ را در سه مرحله بازی‌های منطقه‌ای، بازی‌های گروهی و انتخاب تیم و بازیکنان برتر توسط رادهی مخاطبان آغاز کنند. برای گسترش لیگ به ولایت‌های افغانستان، تصمیم گرفته شد بازی‌ها در ۸ منطقه افغانستان (۸ زون افغانستان) آغاز شود تا هشت تیم لیگ برتر فوتبال افغانستان تکمیل شود. هدف از بازی‌های منطقه‌ای این بود که به بازیکنان جوان تر فرصت تبدیل شدن به یک فوتبالیست حرفه‌ای را بدهد، در ضمن ساختار این بازی که برپایه شناسایی استعدادهای برتر بود، باعث شد بهترین تیم فوتبال هر منطقه تشکیل شود.
بازی‌های منطقه‌ای در ماه مه و ژوئن ۲۰۱۳ آغاز شد و در هر تورنمنت حدود چهار تا شش تیم وارد بازی شدند. یک تیم از مهاجران افغانستانی ایران و یک تیم از مهاجران افغانستانی پاکستان نیز در کنار تیم‌های منطقه (زون) مرکز و شرق شرکت داشتند. پس از پایان بازی‌های منطقه‌ای، ۲۶ بازیکن برتر از هر تیم شرکت کننده در یک تیم واحد سازمان یافتند و به نمایندگی از آن منطقه وارد مرحله گروهی لیگ برتر فوتبال افغانستان شدند.
۸ تیم برتر انتخاب شده از ۸ منطقه افغانستان:
باشگاه فوتبال موج‌های آمو به نمایندگی از زون شمال شرقی افغانستان
فصل دوم لیگ برتر فوتبال افغانستان رسماً در ۲۲ اوت ۲۰۱۳ در ورزشکاه فدراسیون فوتبال افغانستان، استادیوم غازی آغاز شد و تا ۲۷ سپتامبر ادامه داشت. دیدار نیمه نهایی آن در دو مرحله و دیدار پایانی آن در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۳ برگزار شد.
بازی‌های این هشت تیم به‌صورت زنده توسط تلویزیون طلوع و لمر در برنامه میدان سبز پوشش داده شد و از هیجان انگیزترین بازی‌های فوتبال افغانستان در ماه رمضان بود که به‌صورت گسترده مورد استقبال مردم افغانستان قرار گرفت. در پایان فصل بازیکنان برتر، تیم قهرمان و تیم نایب قهرمان انتخاب شده، ۱۸ بازیکن منتخب وارد لیگ برتر فوتبال افغانستان گردیدند.
یونیتی ۲۲ یا ویرجین گلکتیک یونیتی ۲۲ () یک پرواز فضایی زیر مداری اسپیس‌شیپ دو کلاس وی‌اس‌اس یونیتی توسط ویرجین گلکتیک است که در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۱ انجام شد. سرنشینان این پرواز را خلبانان دیوید مکای و مایکل ماسوچی و همچنین مسافران سیریشا بندلا، کالین بنت ، بت موزس و ریچارد برانسون تشکیل می‌دادند.
در ۷ ژوئن ۲۰۲۱، جف بزوس اعلام کرد که مشغول برنامه‌ریزی مشارکت خود در نخستین پرواز سرنشین‌دار شرکت خود بلو ارجین باشد، این به معنای حضور در اولین پرواز با خدمه به فضا (پرواز زیر مداری) یک شرکت خصوصی است که به‌طور کامل با هزینهٔ شخصی تأمین می‌شود.https://www.scientificamerican.com/article/jeff-bezos-will-go-to-space-on-blue-origins-first-crewed-flight/ در روزهای بعد شایعاتی مبنی بر اینکه ریچارد برانسون در حال پر کردن فرم‌هایی برای انجام پرواز زیرمداری مشابهی؛ برای پیروزی بر بروس در رسیدن به دستاورد نخستین بودن، بنام بخشی از شرکت خصوصی خود بوده، شنیده می‌شد. اکنون گفتگوهایی مورد بحث است که: "ویرجین گلکتیک"، که به خط کارمان نزدیک می‌شود، اما به آن نمی‌رسد، آیا در واقع چنین پروازی نخستین پرواز خصوصی تجاری به فضا را رقم می‌زند یا نه.https://apnews.com/article/tx-state-wire-jeff-bezos-science-2b7f734eecefea80de8c1c5eebf239ee
با وجود رقابت موجود (که لقب «مسابقه فضایی میلیاردرها» را به خود گرفته)، کمی پیش از پرواز، بزوس برای برانسون آرزوی موفقیت کرد.https://nypost.com/2021/07/11/jeff-bezos-offers-well-wishes-to-richard-branson-ahead-of-space-launch/ایلان ماسک بنیان‌گذار و مدیر اجرایی اسپیس‌اکس نیز شخصاً کمی پیش از پرواز با برانسون ملاقات کرد.
در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۱ وسیله پرتاب فضائیِ وی‌ام‌اس اوه "یونیتی ۲۲" را درون یک وسیلهٔ پارازیت
با رهاسازی راه‌اندازی کرد.
بارگاه سفلی، روستایی در دهستان دهکهان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۵۳ نفر (۱۲۵ خانوار) بوده‌است.
مدارس شبانه‌روزی بومیان کانادا، شبکه ای از مدارس شبانه‌روزی برای بومیان بود که بودجه آن توسط اداره امور سرخ پوستان دولت کانادا تأمین و توسط کلیساها اداره می‌شد. ایجاد این سیستم مدارس به این منظور بود که مانع تاثیرپذیری کودکان بومی از فرهنگ بومی خود و افزایش جذب آنها به فرهنگ غالب کانادا شود.
در سه مورد از این مدارس گورهای بی نشان کشف شده بقایای تقریباً ۱۰۰۰ نفر بی‌نام و نشان و غالباً کودک را در خود جای داده‌است.
مقاله اصلی:مدارس شبانه‌روزی بومیان کانادا
شبکه‌ای از مدارس برای مردم بومی کانادا بود که توسط دپارتمان امور سرخ‌پوستان دولت کانادا بودجه آن تأمین و توسط کلیساهای مسیحی کانادا اداره می‌شد. این مدارس برای آشنا کردن کودکان بومی با فرهنگ غالب کانادایی و دور ساختن آنها از فرهنگ و زبان بومی قبیله‌هایشان طراحی شده بود. این مدارس حدود صد سال از ۱۸۸۰ مشغول به کار بودند و حدود ۳۰ درصد از کودکان بومی (۱۵۰ هزار کودک) در کل کانادا در آنها تحصیل کردند.
این سیستم مدارس شبانه‌روزی بیش از ۱۲۰ سال کار کرد و آخرین مدرسه آن در سال ۱۹۹۶ تعطیل شد. تعداد قابل توجهی از کودکان بومی هنگام تحصیل در مدارس شبانه‌روزی جان خود را از دست دادند، در برخی از مدارس نرخ مرگ به ازای هر ۲۰ دانش آموز ۱ مرگ بود.تعداد دقیق مرگ‌های مربوط به مدرسه به دلیل سوابق ناقص ناشی از سهل انگاری، ناشناخته مانده‌است.
گزارش کمیسیون حقیقت و آشتی تعداد گورهای بدون علامت را ۳۲۰۰ قبر تخمین زده‌است. با این حال، منابع دیگر اظهار داشتند که این یک تخمین محافظه کارانه است و تعداد واقعی آن می‌تواند بسیار بیشتر باشد.
مقاله اصلی:مدرسه بومیان کملوپس
در ۲۸ مه ۲۰۲۱، بقایای ۲۱۵ کودک در نزدیکی محل مدرسه بومیان کمپلوس در کمپلوس، بریتیش کلمبیا پیدا شد. این بقایا با کمک یک رادار نفوذ کننده در زمین پیدا شد. در بیانیه منتشر شده توسط سازمان بهداشت و درمان سازمان ملل، ریچارد جوک رئیس این سازمان گفت: "این وضعیت وجود دارد متأسفانه جای تعجب نیست و نشان دهنده تأثیرات مخرب و دائمی است که سیستم مدارس شبانه‌روزی همچنان بر مردم بومی، خانواده‌ها و جوامع آنها دارد.
با شروع آوریل ۲۰۱۹، تیمی از Sioux valley Dakota Nation و دانشگاه Simon Fraser سه مکان قبرستان را در مدرسه شبانه‌روزی بومیان Brandon در مانیتوبا را بررسی کردند. در ۴ ژوئن ۲۰۲۱، اعلام شد که آنها ۱۰۴ قبر بالقوه را پیدا کرده‌اند، که ۷۸ مورد از طریق سوابق تاریخی قابل شناسایی هستند.
مقاله اصلی:مدرسه شبانه‌روزی بومیان ماریوال
در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۱، کشف حدود ۷۵۱ قبر بی نشان در نزدیکی محل سابق مدرسه شبانه‌روزی بومیان ماریو در ماریو، ساسکاچوان، در اراضی مردم بومی Cowessess، توسط رئیس کادموس دلمور اعلام شد. همانند کشف Kamloops، از رادار قابل نفوذ در زمین برای شناسایی مکان‌ها برای تحقیق استفاده شد.
در ماه مه ۲۰۲۱، اولین دولت محلی اعلام کرد که با همکاری گروه پلی تکنیک ساسکاچوان با استفاده از رادار قابل نفوذ در زمین آن مکان را جستجو خواهند کرد. در آن زمان تخمین زده شده بود که فقط یک سوم قبرها علامت گذاری شده‌اند. این جستجو دو سال زودتر برنامه‌ریزی شده بود، اما به دلیل همه‌گیری COVID-19 تاخیرهایی مشاهده شد. سرانجام در تاریخ ۳۱ مه آغاز شد، و پس از ادعای قدیمی ترها مبنی بر دفن اجساد در محوطه مدرسه، چهار بار بسط و گسترش یافت. در تاریخ ۲۳ ژوئن ۲۰۲۱، صدها قبر بدون نشان اعلام شد که در مکان این مدرسه واقع شده‌اند، که طبق اطلاعات فدراسیون ملل مستقل بومی (FSIN)، است که نماینده اولین ملل ساسکاچوان است. تعداد کل گورها در یک کنفرانس مطبوعاتی ۷۵۱ قبر اعلام شد، بیش از سه برابر ۲۱۵ کشف شده در Kamloops. درمجموع ۴۴۰۰۰ مترمربع (۴۷۰٬۰۰۰ فوت مربع) جستجو شد که هر یک از ۷۵۱ «ضبط شده» احتمالاً بیش از یک جسد را نشان می‌داد. اما، از آنجا که این مکان همچنین حاوی بقایای افراد خارج از مدرسه است، نسبت ۷۵۱ قبر ضبط شده که می‌تواند مربوط به مدرسه شبانه‌روزی باشد، در حال حاضر نامشخص است. این احتمال وجود دارد که حداقل ۶۰۰ مورد از کشف‌ها مربوط به گورهای واقعی باشد، زیرا فناوری رادار دارای خطای ۱۰–۱۵٪ بود. اجساد بخشی از یک گور دسته جمعی نبودند. بلکه سنگ قبرها توسط نمایندگان کلیسای کاتولیک در دهه ۱۹۶۰ برداشته شده‌است.
در تاریخ ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱، اعلام شد که ۱۸۲ مکان قبر بی نشان در محلی در نزدیکی مدرسه شبانه‌روزی سنت اوژن سابق کشف شد.
در ۱۲ ژوئیه سال ۲۰۲۱، اعلام شد که حداقل ۱۶۰ قبر بی نشان در محوطه مدرسه شبانه‌روزی بومیان کوپر ایسلند، واقع در جزیره ونکوور پیدا شده‌است.
به دنبال کشفیات گورهای بی نشان در Kamloops و Marieval، تعدادی از بومیان همچنین از جستجوهای جدید برای گورهای بی نشان در مکان‌های دیگر مدارس سابق بومیان خبر داده‌اند. برخی از این جستجوها قبل از کشف کاملوپس در حال انجام بوده‌است.
کشف اولیه گورهای بی نشان در مدرسه مسکونی Kamloops، الهام بخش بسیاری از یادبودها در سراسر کانادا شد، یادبودی در گالری هنری ونکوور که ۲۱۵ جفت کفش کودک به صورت ردیف گذاشته شده بود. بناهای مشابه نیز در ساختمان قانونگذاری انتاریو و همچنین ساختمانهای مختلف دولتی و بنای کلیساها که وظیفه اجرای سیستم مدارس شبانه‌روزی را بر عهده داشتند، قرار داده شده‌است.
نخست‌وزیر جاستین ترودو این کشف را در کملوپس دلخراش توصیف کرد. نمایندگان حزب دموکرات، از وزیر دادگستری این کشور خواسته‌اند تحقیقات مستقل در مورد «جنایات علیه بشریت» در کانادا را آغاز کند.https://www.cbc.ca/news/politics/ndp-investigation-residential-schools-charges-1.6094422
درخواست برای لغو جشن‌های روز کانادا در سال ۲۰۲۱ پس از این کشفیات شدت یافته‌است، به طوری که تعدادی از گروه‌ها در غرب کانادا و نیوبرانزویک تصمیم گرفتند جشن روز کانادا را برای سال ۲۰۲۱ لغو کنند، و به جای آن این روز را روزی برای تأمل قرار دهند.https://www.cbc.ca/news/canada/new-brunswick/canada-day-cancellations-1.6078702
با توجه به یافته‌های سال ۲۰۲۱، دفتر حقوق بشر سازمان ملل کانادا و کلیسای کاتولیک روم خواست تا در مورد اکتشافات گورهای بی نشان در یک تحقیق دقیق به عمل آورند.دولت چین، روسیه، بلاروس، ایران، کره شمالی، سوریه و ونزوئلا نیز از سازمان ملل خواستار «تحقیق دقیق و بی طرفانه در مورد همه موارد ارتکاب جنایات علیه مردم بومی، به ویژه کودکان» شدند.
کشف گورها در کملوپس با فراخوان‌های سراسری برای تغییر نام و برداشته شدن بناهای یادبود چهره‌هایی که دیدگاه‌های استعماری یا سیاست‌های اشتباه در قبال مردم بومی کانادا داشتند، دنبال می‌شود.
در تاریخ ۶ ژوئن ۲۰۲۱ مجسمه ای از Egerton Ryerson - یکی از طراحان سیستم مدارس شبانه‌روزی - تخریب شد و متعاقباً توسط معترضین سر آن کنده شد.
این مجسمه در خارج از دانشگاه Ryerson، که نام او را یدک می‌کشد، در تورنتو قرار داشت. محمد لاچمی، رئیس دانشگاه گفت که مجسمه جایگزین یا مرمت نخواهد شد.دانشجویان و اعضای هیئت علمی بومی با اشاره به "دانشگاه X " از دانشگاه خواسته‌اند که دیگر از نام Ryerson استفاده نکند.
دو تا از انتشارات این مدرسه، The Ryersonian و Ryerson Review of Journalism، گفته‌اند که تغییر نام می‌دهند تا نام Ryerson حذف شود.
نام‌ها و مجسمه‌های جان آ. مکدونالد، اولین نخست‌وزیر کانادا و یکی دیگر از مبتکران سیستم مدارس شبانه‌روزی، نیز از مکان‌های عمومی حذف شده‌است.
در اول ژوئن، هیئت آموزشی کلگری تصمیم گرفت نام مدرسه Langevin را به مدرسه Riverside تغییر دهد. نام آن قبلاً به نام هکتور لوئیس لانگوین، یکی از پدران کنفدراسیون و دیگری معمار سیستم مدرسه شبانه‌روزی بود.
به دنبال اعلام این کشف قرون وسطایی، گروهی تقریباً ۲۰ نفره با تی شرت نارنجی در ۲۴ ژوئن در کلیسای جامع سنت پائول در ساسکاچوان جمع شدند و یک زن درهای آن را با چاپ دست قرمز و عبارت «ما بچه بودیم» طراحی کرد.
در اول ژوئیه ۲۰۲۱ (روز کانادا)، مجسمه‌های ملکه ویکتوریا و ملکه الیزابت دوم سرنگون شدند. این اقدامات توسط نخست‌وزیر انگلیس بوریس جانسون محکوم شد
همچنین در روز کانادا، معترضین در ویکتوریا، مجسمه کاوشگر انگلیسی جیمز کوک را سرنگون کردند. این مجسمه به بندرگاه پرتاب شد و لباس‌های قرمز و نقش‌های دستی «خونین» جای آن را گرفت
فعالان حقوق بومیان در شبکه‌های اجتماعی نوشتند که این اکتشافات می‌تواند موقعیت برای آغاز حسابرسی ملی در مورد تاریخ استعمار کانادا در رابطه با نسل‌کشی بومیان ایجاد کند. تقاضاها برای لغو یا اصلاح جشن روز کانادا به دلیل احترام به حقیقت و سازش شدت گرفته‌است، از جمله بحث در شبکه‌های اجتماعی با استفاده از هشتگ "#CancelCanadaDay. هرچند، این نیز با مخالفت روبرو شده‌است. جشن روز کانادا در برخی از جوامع در بریتیش کلمبیا، آلبرتا، ساسکاچوان شمالی و نیو برانزویک لغو شد.
یکی از فعالان حقوق بومیان دلیل این درخواست را اینگونه بیان می‌کند که اگرچه چیزهایی وجود دارد که می‌توانیم به آنها افتخار کنیم، اما چیزهایی وجود دارد که واقعاً وحشتناک هستند و بخشی از میراث ما هستند. وقتی بی عدالتی را نادیده بگیریم، این به ما آسیب می‌رساند، بخشهای بد تاریخ ما و میراث همیشگی و تأثیر آن اتفاقات وحشتناک را که رخ داده نادیده بگیرید دوباره این حوادث اتفاق می‌افتند و ادامه پیدا می‌کنند.
در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۱، دو کلیسای کاتولیک در بریتیش کلمبیا در آتش‌سوزی تخریب شدند. در ۲۶ ژوئن، دو کلیسای کاتولیک دیگر نیز در همین منطقه در آتش‌سوزی‌های مشکوک اعلام شده توسط پلیس تخریب شدند. یک کلیسای آنگلیکان نیز در آن روز آتش گرفت، اما با کمترین آسیب خاموش شد. در ۲۸ ژوئن، یک کلیسای کاتولیک در آلبرتا به شکل مشکوکی آسیب دید.
دو آتش‌سوزی در یک شب در ۱ ژوئیه و ۲ ژوئیه باعث نابودی یک کلیسای آنگلیکان در سرزمین بومی و آسیب دیدن دیگری شد. آتش‌سوزی که کلیسای متروک ۱۰۸ ساله سنت پائول آنگلیکان نی هازلتون، بریتیش کلمبیا را ویران کرد، دومین آتش‌سوزی مشکوک در آن کلیسا در طی یک هفته بود، به دنبال آتش‌سوزی کوچکتر که به در کلیسا آسیب زد.
کلیسای کاتولیک دیگری، در رودخانه صلح، آلبرتا، در تاریخ ۳ ژوئیه آسیب جزئی دید.کلیسای کاتولیک رومی در دریاچه ردبری، ساسکاچوان در بعد از ظهر ۸ ژوئیه به آتش کشیده شد، و مانند دیگران مشخص شد که مشکوک است.
برخی روسای گروه‌های بومی آتش‌سوزی‌ها را محکوم و آن را عملی خلافکارانه توصیف کردند و برخی کلیساها و مدارس شبانه‌روزی را به عنوان شاهد تاریخی این حوادث نیازمند محافظت دانستند.
۲ ژوئیه، نخست‌وزیر ترودو تخریب و آتش‌سوزی حملات کلیساهای کانادا را «اشتباه و غیرقابل قبول» خواند.
در تاریخ ۵ ژوئیه، گروهی از بازماندگان مدارس شبانه‌روزی خواستار توقف آتش‌سوزی و صدمه زدن به کلیساها شدند. این گروه همچنین گفت که این جنایات فقط باعث نزاع، افسردگی و اضطراب غیرضروری برای کسانی است که از قبل رنج می‌بردند. یکی از بازماندگان دهه شصت و دختر بازمانده یک مدرسه شبانه‌روزی اظهار داشتند که آتش زدن کلیساها با اعتقاد مردم بومی هم خوانی ندارد و آنها عبادتگاه‌های مردم را تخریب نمی‌کنند. برخی نیز از آتش زدن کلیساها حمایت کردند و آن را جواب گزارش‌ها دربارهٔ مدارس بومیان عنوان کردند.
بندکوه، روستایی در دهستان دهکهان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۶۳ نفر (۲۱۸ خانوار) بوده‌است.
از جمله آثار قابل توجه این شرکت میتوان به "فیت/زیرو"، "فیت/استی نایت"، "باغ گناهکاران"، "" اشاره کرد.
در ماه مارس ۲۰۱۹ گزارش شد که به دلیل ادعای فرار مالیاتی ، جستجو در دفاتر این شرکت انجام شده است. ماه بعد گزارش شد که بدهکاری مالیاتی این شرکت ۴۰۰ میلیون ین ارزیابی شده است. در ماه ژوئن سال ۲۰۲۰، استودیو و بنیانگذار استودیو، هیکارو کوندو به دلیل نقض قانون مالیات، ۱۳۹ میلیون ین جریمه شدند. این استودیو با انتشار بیانیه ای عمومی از عملکردشان عذرخواهی کرد. در ماه ژوئیه ۲۰۲۱ ، هیکارو کندو رسماً ب نپرداختن ۱۳۷ میلیون ین مالیات، توسط بخش تحقیق ویژه دادستانی عمومی توکیو متهم شد. یوفوتِیبل کیفرخواست را تأیید کرد و اطمینان داد که این شرکت قبلاً مبلغ مناسب را پرداخت کرده است.
تیم پناهندگان المپیک در رقابت‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در توکیو در ژاپن از ۲۳ ژوئیه تا ۸ اوت ۲۰۲۰ به عنوان شرکت کنندگان مستقل المپیک حضور دارند.
کد المپیک به اختصار فرانسوی به "EOR" تغییر یافت که به معنی Équipe Olympique des Réfugiés است. تعداد ورزشکاران از سال ۲۰۱۶ از ۱۹ به ۲۹ نفر برای این بازی‌ها افزایش یافت. در رژه تیم‌ها، طبق الفبای هیراگانا، تیم پناهندگان المپیک (IOC Refugee Olympic Team) بعد از یونان اولین تیم خواهد بود (Ai Ō Shī تلفظ IOC انگلیسی به ژاپنی است).
تیم در ۸ ژوئن ۲۰۲۱ انتخاب شد.
تیم پناهندگان المپیک از المپیک ۲۰۱۶ در بازی‌های المپیک تابستانی شرکت می‌کند. کد المپیک این تیم در المپیک ۲۰۱۶، "ROT" بود که در المپیک ۲۰۲۰ به "EOR" تغییر یافت.
از مجموع ۳۹ نفری که از این تیم در بازی‌های المپیک شرکت کردند (۱۰ نفر در ۲۰۱۶ و ۲۹ نفر در ۲۰۲۰) هیچ ورزشکاری موفق به کسب مدال نشده و از این تعداد تنها کیمیا علیزاده، تکواندوکار ایرانی که از طرف کمیته ملی المپیک آلمان به این تیم معرفی شده بود موفق شد در المپیک ۲۰۲۰ برای کسب مدال رقابت کند؛ او در وزن ۵۷ کیلوگرم در نیمه‌نهایی مقابل تاتیانا کوداشوا از روسیه شکست خورد و به دیدار رده‌بندی راه یافت. در رده‌بندی نیز مقابل هدیچه کبری ایلگون از ترکیه شکست خورد و از کسب مدال برنز بازماند. او با قرار گرفتن در جایگاه پنجم بهترین رتبه را در میان ورزشکاران تیم پناهندگان دارد.
هامون درفشی‌پور، کاراته‌کای ایرانی نیز در همین المپیک در مرحله گروهی کومیته ۶۷ کیلوگرم مردان با دو برد و دو باخت در رتبه سوم قرار گرفت که اگر می‌توانست در رتبه دوم قرار بگیرد، به عنوان دومین ورزشکار برتر گروه به مرحله نیمه‌نهایی صعود می‌کرد و مدال برنز خود را قطعی می‌کرد.
تیم پناهندگان در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶
تیم پناهندگان در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰
تلگراف برقی () سامانه پیام‌رسان نقطه-به-نقطه بود، استفاده‌های اولیه آن به دهٔ ۱۸۴۰ میلادی باز می‌گردد. استفاده از این نوع سامانه تا میانه‌های قرن بیستم نیز رواج داشت تا اینکه جای خود را به مدل‌های جدید سامانه‌های مخابراتی داد. پیش از تلگراف برقی بشر برای انتقال پیام از روش‌هایی چون سیگنال دودی استفاده می‌کرد.
۱۰۰ متر مردان یک از رویدادهای دو و میدانی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ است که از ۳۱ ژوئیه تا ۱ اوت ۲۰۲۱ در ورزشگاه ملی ژاپن، توکیو برگزار شد.
توماس گرین کلمسون (; – ) سیاستمدار، و دیپلمات اهل ایالات متحده آمریکا بود.
توماس گرین کلمسون سیاستمدار و دولتمرد آمریکایی بود و به عنوان سفیر و ناظر کشاورزی ایالات متحده فعالیت می‌کرد. وی در ارتش کنفدراسیون خدمت کرد و دانشگاه کلمسون را در کارولینای جنوبی تأسیس کرد. مورخان، کلمسون را «یک انسان رنسانس قرن نوزدهم» خوانده‌اند. Bennett, edited by Alma (2009). Thomas Green Clemson. Clemson, S.C.: Clemson University Digital Press. ISBN 978-0-9796066-8-7.CS1 maint: extra text: authors list (link)
جمهوری جزیره رُز یا جمهوری اسپرانتیست جزیره رز نام یک ریزکشور بود که در ۱ می ۱۹۶۸ اعلام استقلال کرد. این جزیره مصنوعی با مساحت حدوداً ۴۰۰ متر مربع توسط روزا و کِریچی بر روی یک سکوی معلق در دریای آدریاتیک و در ۱۱ کیلومتری ایتالیا احداث شده بود.
در اوایل دهه ۶۰ میلادی، جورجیا روزا که استاد مهندسی در بولونیا بود در ۱۱ کیلومتری ساحل ریمینی، جایی که عمق آب حدوداً ۶ متر است، یک برج تأسیس کرد. ۱۳ فوریه ۱۹۶۵ برج ساخته شده توسط طوفان تخریب شد، روزا این بار جزیره‌ای با مساحت ۴۰۰ متر مربع تأسیس کرد که دارای یک بار، رستوران، اداره پست، بانک و فروشگاه نیز بود.
مسئولان ایتالیایی به این جزیره واکنش نشان ندادند چرا که از نظر آنها فاصلهٔ بیش از ۵ کیلومتر آب آزاد به‌شمار می‌آمد تا ۱ می ۱۹۶۸ که این جزیره با انتخاب اسپرانتو به عنوان زبان رسمی اعلام استقلال کرد. ۵۵ روز بعد از اعلام استقلال، مسئولان ایتالیایی با طرح مواردی همچون تهدید امنیت ملی، فرار مالیاتی، انسداد بحری و انتشار پورنوگرافی خواستار تعطیلی جزیره شدند.
نهایتاً اداره بندرگاه ریمینی دستور تخریب جزیره را صادر کرد. مؤسسین جزیره رز (جورجیو روزا و گابریلا کِریچی) به شورای دولتی ایتالیا استیناف برده و مدعی شدند مطابق کنوانسیون آب‌های آزاد ژنو که مورد پذیرش ایتالیا قرار گرفته‌است، ایشان حق بهره‌برداری از آب‌های آزاد را دارند که استنتاج شورای دولتی ایتالیا مخالف ادعای روزا و کریچی بود. در بهار ۱۹۶۹ نیروی دریایی ایتالیا با کاشت دینامیت جزیره رز را تخریب کرد.
خابی لیم (؛ زادهٔ ) شخصیت رسانه‌‌ای سنگالی-ایتالیایی است. او در تیک‌تاک و اینستاگرام فعالیت دارد.
خابی لیم فعالیت خود را در آوریل ۲۰۲۰ در دوران همه‌گیری کرونا شروع کرد. او در ویدئوهای کوتاه کمدی خود با حالت چهرهٔ خاصی که دارد، به افرادی اشاره می‌کند که بی‌دلیل کارهای ساده را به شکل پیچیده انجام می‌دهند.
شمار دنبال کنندگان حساب تیک‌تاک او بیش از۱۴۳ میلیون نفر است و در اینستاگرام نیز بیش از ۷۸ میلیون نفر دنبال کننده دارد.
وی در فیسبوک نیز عضو است و در آنجا هم ویدیوهایی را آپلود کرده‌است.
تیلور لورنز و جیسون هوروویتز از نیویورک تایمز، موفقیت لیم را به «کیفیت جهانی برای همه افراد» نسبت می‌دهند و ظهور و شهرت او را متفاوت تر از بسیاری از ستاره‌های تیک‌تاک و «کاملاً ارگانیک» توصیف می‌کنند. سمیر چادری، بنیانگذار The Publish Press، یک خبرنامه با تمرکز بر اقتصاد پدیدآورنده، اظهار داشت که جذابیت لیم به این دلیل است که او «اصالت بر تولید» را نشان می‌دهد و «بیش از حد تلاش نمی‌کند». کریستینا فرز، بنیانگذار آژانس بازاریابی آمریکایی Thirty6Five، اظهار داشت: «عصبانیت او قابل ارتباط است و احساساتش جهانی است.» لیم افزایش شهرت خود را مدیون حالات طنزآمیز صورت و سکوتش دانسته‌است. از اکتبر ۲۰۲۱، ۸ مورد از ۲۵ ویدیوی پرطرفدار در تیک تاک متعلق به وی است.
خابی مسلمان است. لیم نامزدی خود را با زائرا نوچی در اکتبر ۲۰۲۰ اعلام کرد. از سال ۲۰۲۱، لیم به عنوان یک مهاجر با نامزد خود در میلان زندگی می‌کند. اگرچه او از دوران کودکی در ایتالیا زندگی می‌کند، اما هنوز پاسپورت یا شهروندی ایتالیایی ندارد و فقط تابعیت سنگالی دارد. او گفته‌است: «با احترام، برای اینکه خودم را ایتالیایی تعریف کنم، به یک تکه کاغذ نیازی ندارم». دارایی خالص او بین ۱٫۳ تا ۲٫۷ میلیون دلار تخمین زده می‌شود.
ربات تریلوبیت جاروبرقی روباتیک ساخته شده توسط شرکت سوئدی الکترولوکس. که نام خود را از بندپایای منقرض شده
(تریلوبیت) گرفته‌است، که در کف اقیانوس به دنبال غذا می‌گشت و به نوعی پاکسازی می‌کرد. این ربات نخستین بار در برنامه تلویزیونی بی‌بی‌سی، به نام «دنیای فردا»، در ماه مه ۱۹۹۶ رونمایی شد، زمانی که توسط مجری «فیلیپا فورستر» (که در واقع با اعلامیه مطبوعاتی در انگلیس در ۱ دسامبر ۱۹۹۷ اعلام شد) نمایش داده شد. این نخستین جاروبرقی هوش مصنوعی تجاری موجود در جهان بود که به عنوان محصولی در سال ۲۰۰۱، مدل Za۱ معرفی شد. نسخه بهبود یافته شده به عنوان نسخه ۲٫۰ در سال ۲۰۰۴، تحت عنوان مدل ZA۲ منتشر شد.
به نظر می‌رسد کل دستگاه بسیار شباهت کمی به جارو برقی کلاسیک دارد. این دستگاه طراحی شده بود تا به عنوان یک دستاورد طراحی قرن شناخته شود. این دستگاه دارای یک شکل گرد است، با قطر ۳۵ سانتی‌متر و ارتفاع ۱۳ سانتی‌متر است. در مکانهایی که با جاروبرقی معمولی نمی‌توان کارکرد، مثلاً در زیر تخت، کاناپه و غیره، راحت جا می‌گیرد وزن آن ۵ کیلوگرم است، بنابراین وسیله ای کاملاً جمع و جور است. زمان جاروبرقی توسط کاربر تعیین می‌شود، اما کاربر می‌تواند در هر زمان دستگاه را مطابق خواسته خود مجبور کند. برای اینکه جارو برقی بتواند در اتاق جهت‌یابی کند و اتاق را نقشه‌برداری کند، به سنسور نیاز دارد. این‌ها فرستنده‌ها و گیرنده‌های اولتراسونیک هستند که در اطراف محیط دستگاه قرار دارند. آنها صدایی با فرکانس حداکثر ۶۰٬۰۰۰ هرتز منتشر می‌کنند که گوش انسان نمی‌تواند آن را بشنود. آنها فاصله تک تک اشیا را با توجه به زمانی که بین ارسال سیگنال و دریافت بازتاب آن می‌گذرد، تخمین می‌زنند. البته ممکن است اتفاق بیفتد اگر چیزی در اتاق نقشه‌برداری حرکت کند، به عنوان مثال اگر شخصی در آن باشد، ممکن است جاروبرقی مانع شود. برای جلوگیری از برخورد، ربات به‌طور مداوم از محیط اطراف خود نقشه‌برداری می‌کند و قادر است موانع را تشخیص داده و به موقع از آنها جلوگیری کند. در صورت برخورد، دستگاه طوری طراحی شده‌است که پوشش آن انعطاف‌پذیر است و به مبلمان آسیب نمی‌رساند و به شخص آسیب نمی‌رساند. حداکثر سرعت حرکت آن در اتاق تقریباً ۴۰ سانتی‌متر در ثانیه است.
برای جلوگیری از حرکت دستگاه از اتاق به اتاق یا پایین آمدن از پله‌ها، نوارهای مغناطیسی با آن عرضه می‌شوند که بدون سر و صدا در زیر فرش گیر می‌کنند و بنابراین دامنه آن را مشخص می‌کنند. جارو برقی به راحتی روی این نوارها متوقف می‌شود و بیشتر از این نمی‌رود. نوار را می‌توان تا ۱۵ میلی‌متر زیر سطح قرار داد. یک دیوار را برای یک ربات شبیه‌سازی می‌کند. اگر با آن روبرو شود، یادداشت می‌کند که در این مرحله دیواری وجود دارد و سعی نمی‌کند که جلو برود.
نبرد منطقه بالتیک درگیری‌های نظامی حاصل از تهاجم غافلگیرانه نیروهای آلمانی به منطقه بالتیک در جریان عملیات بارباروسا بود که از ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ آغاز شد و تا اواخر ماه اوت همان سال ادامه داشت که به پیروزی مهاجمان و تصرف منطقه به دست آن‌ها انجامید.
فرمان شماره ۲۱ پیشوا به عنوان تأیید نهایی طرح عملیاتی بارباروسا با صدور در روز ۱۸ دسامبر سال ۱۹۴۰، با وجود اشاره به اهداف جغرافیایی متعدد از جمله مسکو، یه روشنی هدف نهایی عملیات را انهدام توان نظامی شوروی دانسته بود. بر اساس این طرح در جناح شمالی، گروه ارتش شمال به فرماندهی فیلدمارشال ویلهلم ریتر فون لیب می‌بایست از طریق منطقه بالتیک خود را به لنینگراد می‌رساند و پایگاه ناوگان دریایی شوروی در کرونشتات را تصرف می‌کرد. بدین منظور محور دونابورگ-اوپوچکا-لنینگراد به عنوان مسیر پیشروی پیشبینی و بر محاصره نیروها ارتش سرخ در جانب غربی رود دوینا در این منطقه تصریح شد. جهت رسیدن به لنینگراد در عمق ۸۰۰ کیلومتری، گروه زرهی ۴ تحت امر ارتشبد اریش هوپنر به عنوان سر نیزه زرهی گروه ارتش می‌بایست با شکستن خط دفاع مرزی، خود را به گذرگاه رود دوینا در دونابورگ می‌رساند و از آنجا به سمت اوپوچکا می‌رفت. ارتش هجدهم ورماخت نیز می‌بایست منطقه بالتیک را پاکسازی و جزایر نزدیک ساحل استونی را تصرف می‌کرد. ارتش شانزدهم ورماخت هم وظیفه تأمین مرز با گروه ارتش مرکز را بر عهده داشت.
برنامه‌ریزی اولیه ارتش سرخ شوروی در طرح دفاعی خود برای مناطق شمالی بر این اساس بود که لنینگراد تنها از طریق فنلاند مورد تهدید واقع خواهد شد و تهاجم آلمان مسکو را هدف قرار خواهد داد. روز ۱۸ نوامبر سال ۱۹۴۰، فرماندهی عالی شوروی از وجود از برنامه‌ریزی آلمانی‌ها برای تهاجم به طرف لنینگراد مطلع شد؛ بنابراین برنامه جدیدی بر اساس فرض تهاجم آلمانی‌ها از محور پسکوف ریخته شد و در آن دفاع از محور پسکوف-استروف به منطقه ویژه نظامی بالتیک محول گشت. این طرح دو مرحله تدافعی نخست در خط مرزی و طول رود دوینا و سپس در خط ریگا-پسکوف-اوگا-نووگورود، برنامه‌ریزی کرده و از مزایای موانع طبیعی همچون رودهای ولیکایا و لوگا و مرداب‌ها و جنگل‌های منطقه استفاده نموده بود. طرح دیگری در ۱۵ مه سال ۱۹۴۱ منطقه ویژه نظامی بالتیک را موظف به متوقف ساختن دشمن در خط ریگا-ویلنا و محافظت از جزایر بالتیک نمود. با وجود ادعای آلمانی‌ها مبنی بر عقب کشیده شدن بیشتر نیروهای شوروی در منطقه بالتیک از مناطق مرزی از روز ۱۸ ژوئن، اسناد باقیمانده از فرمان‌های سری فرماندهی عالی شوروی نشان‌گر این است که این نیروهای ارتش سرخ در این منطقه موظف به مقاومت و مقابله سخت در خط مرزی شده‌اند.
منطقه ویژه نظامی بالتیک که با آغاز جنگ به جبهه شمال غربی تغییر نام داد، به فرماندهی ارتشبد فیودور کوزنتسوف در مقابل مهاجمان آلمانی در محور راهبردی شمالی قرار داشت. این جبهه متشکل از سه ارتش میدانی و دو سپاه مکانیزه، ضعیف‌ترین جبهه شوروی در مناطق مرزی غربی بود. هنگام آغاز جنگ جبهه شمال غربی شوروی از ۱۹ لشکر تفنگ‌دار، ۴ لشکر تانک و ۲ لشکر موتوریزه متشکل می‌شد که به علاوه یگان‌های جانبی همچون مناطق استحاکامات، توانی بالغ بر ۳۷۰ هزار نفر از جمله ۴۴ هزار دانشجو، حدود ۷۰۰۰ توپ، ۱۵۰۰ تانک و ۱۳۰۰ هواگرد داشتند. این قوا شامل تعدادی از لشکرهای لیتوانی، لتونی و استونی می‌شد که سال گذشته ضمیمه شوروی شده بودند. نیروهای این جبهه نیز همانند تمامی نیروهای دیگر ارتش سرخ، از کمبودهای جدی رنج می‌برد و با توجه به جلوگیری استالین از بسیج نیروهای شوروی پیش از آغاز جنگ، به شکل ناقصی سازمان یافته، تسلیح شده و آموزش دیده بودند. لشکرهای تفنگ‌دار جبهه شمال غربی شوروی با میانگین نفرات ۸۷۰۰ نفر، تنها ۶۰ درصد از توان خود را داشتند. با استقرار نیروهای ارتش سرخ در چند کیلومتری پشت مرز، دفاع اصلی شوروی در تمامی طول این قسمت از مرز با ۱۰ گردان مرزبانی پوشش داده شده بود.
تهاجم نیروهای آلمانی ساعت ۳:۴۵ روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ با گلوله‌باران مواضع دشمن توسط توپخانه آغاز شد. پاسخ غیر منظم توپخانه‌ای پس از یک ساعت و حملات هوایی نیروی هوایی شوروی یک ساعت پس از آن، نشان از آمادگی حداقلی طرف مقابل داشت. هجوم ۴۰۰ هواگرد ناوگان یکم هوایی لوفت‌وافه بیش از ۱۰۰ هواگرد نیروی هوایی شوروی را بر روی زمین منهدم کرد. با عبور نیروهای گروه ارتش شمال از مرز، شدیدترین مقاومت نیروهای شوروی در منطقه مرزی در شمال شهر ممل پدیدار شد که در آن لشکر دویست و نود و یکم پیاده‌نظام به‌شماری از نیروهای دشمن برخورد کرد که سرسختانه به دنبال حفظ موضع خود بودند. نیروهای زرهی گروه ارتش شمال در سایر نقاط تقریباً بدون مواجهه خاصی با دشمن از خط مرزی گذشتند و پیاده‌نظام نیز به دنبال آن‌ها با سرعت زیادی پیشروی خود را آغاز کرد. یگان‌های معدود مستقر شده شوروی در طول خط مرزی در همان ساعات اولیه صبح روز نخست منهدم شدند. بسیاری از یگان‌های ارتش سرخ که شتابان به خط مقدم گسیل می‌گشتند پیش از رسیدن به مقصد توسط نیروی هوایی آلمان آسیب می‌دیدند و در مقابل قوای در حال پیشروی آلمان به شکل آشفته‌ای عقب رانده می‌شدند. لشکر چهل و هشتم تفنگ‌دار ارتش سرخ پیش از رسیدن به میدان نبرد مورد شناسایی و به گونه‌ای مورد هدف بمب‌افکن‌های آلمانی قرار گرفت که متحمل تلفات سنگین شد. لشکر دویست و نود و یکم پیاده‌نظام ورماخت نهایتاً با فائق آمدن بر مقاومت دشمن در خط مرزی و جبران وقت صرف شده در آن موضع، با پیشروی در ساحل دریای بالتیک، خود را نیمه بعد از ظهر به لتونی رساند و تا پایان روز ۶۵ کیلومتر دیگر پیشروی کرد. با رسیدن این لشکر تا روز بعد به لیپایا، نبرد سنگین خیابانی و خانه‌به‌خانه بین نیروهای آلمانی و قوای لشکر شصت و هفتم تفنگ‌دار شوروی درگرفت. تصرف این شهر برای آلمانی‌ها سه روز به طول انجامید. در پی این نبرد بیشتر نیروهای لشکر شصت و هفتم تفنگدار از جمله فرمانده آن از بین رفته و مابقی آن‌ها به سمت ریگا عقب نشستند. در جناح جنوبی گروه زرهی ۴، لشکر هشتم زرهی به فرماندهی سرتیپ اریش براندنبرگر از سپاه ۵۶ موتوریزه اریش فون مانشتاین، در روز نخست با تصرف یوربارکاس، سرژیوس و آریوگالا، ۸۰ کیلومتر پیشروی کرد و بر گذرگاه رود دوبیسا سلطه یافت.
با آشوب به پا شده در اثر غافل‌گیری، فرماندهان شوروی که در تمامی سطوح در تقلا بودند خود را در جریان امور حوادث نگاه دارند، معدود خبرهایی هم که از خط مقدم دریافت می‌کردند حاکی از فاجعه‌های غیرقابل تصور بود. شناسایی هوایی شوروی نیز اطلاعات ناچیزی به فرماندهان مخابره می‌نمود. در این شرایط هجده روز به طول انجامید تا فرماندهی عالی شوروی (استاوکا) گزارشی از شرایط جبهه شمال غربی دریافت کند.
کمیساریای خلق دفاع شوروی در شرایط خلع اطلاعاتی، با صدور فرمان شماره ۳ به کوزنتسوف دستور اجرای ضد حمله قدرتمند در همکاری با قوای جبهه غربی از ناحیه کاوناس به جناحین یا پشت نیروهای دشمن در منطقه سوالکی و تصرف این منطقه تا پایان روز ۲۴ ژوئن را داد. ارسال چنین فرمانی درحالی انجام می‌گرفت که حتی بدون در نظر گرفتن تلفات از پیش وارد آمده به آن‌ها، عمل به آن فراتر از توان این دو جبهه بود؛ حال آن که زیر حملات هوایی و با تحمل تلفات سنگین چنین فرمانی مضحک به نظر می‌رسید. به هر صورت قبل از این که این فرمان ساعت ۱۰ صبح روز ۲۳ ژوئن به اطلاع کوزنتسوف برسد، او از پیش سپاه‌های ۳ و ۱۲ مکانیزه را مأمور به آغاز ضد حمله کرده بود. طرح دفاعی پیش از جنگ هدف این‌گونه ضد حملات را نقاط تمرکز دشمن مشخص ساخته بود اما با فقدان اطلاعات روشن از تحرکات دشمن، کوزنتسوف سپاه‌های ۳ و ۱۲ مکانیزه را به ترتیب موظف به پیشروی از کداینیای به جانب شمال غربی و از شیاولیای به جانب جنوب شرقی در برابر نیروهایی از دشمن که بیشترین پیشروی را کرده بودند، ساخت. با برخورد لشکرهای بیست و سوم و بیست و هشتم تانک سپاه ۱۲ مکانیزه شوروی با لشکرهای یکم، یازدهم و بیست و یکم پیاده‌نظام ورماخت در کوتالیای و کالتیننای، پس از سه روز نبرد شدید و با وجود پیشروی‌های اولیه، قوای مستهلک این دو لشکر با کمبود سوخت و مهمات و با از دست دادن ده‌ها تانک و رها کردن تعداد زیاد دیگری از آن‌ها، به شکل آشفته‌ای عقب رانده شدند. در طرف دیگر سپاه ۳ مکانیزه به فرماندهی سرلشکر الکسی کورکین با استقرار در شمال غربی کاوناس، لشکر پنجم تانک و هشتاد و چهارم موتوریزه خود را به کمک ارتش تحت فشار یازدهم شوروی که در تلاش بود جلوی پیشروی ارتش شانزدهم ورماخت به سمت کاوناس را بگیرد، فرستاد. لشکر دوم تانک این سپاه نیز به طرف شمال غربی حرکت کرد. روز ۲۵ ژوئن درگیری شدیدی بین این لشکر و لشکر ششم زرهی سپاه ۴۱ موتوریزه ورماخت با دست بالای تانک‌های قدرتمندتر کی‌وی-۱ و کی‌وی-۲ ارتش سرخ در راسینیای به پا شد. به دستور ژنرال کوزنستوف نیروهای مکانیزه شوروی برای اجتناب از هدف قرار گرفتن توسط هواگردهای دشمن در ستون‌های کوچک به عملیات پرداختند. به فرمان سپهید گئورگ-هانس راینهارت، فرمانده سپاه ۴۱ موتوریزه و با شتافتن لشکر یکم زرهی به کمک لشکر ششم زرهی، ورق در نبرد راسینیای به نفع آلمانی‌ها بازگشت و بیشتر لشکر دوم تانک شوروی به محاصره درآمده و به همراه مابقی نیروهای سپاه ۱۲ مکانیزه آن منهدم شد. پس از این نبردها از مجموع ۶۹۰ تانک سپاه ۱۲ مکانیزه ارتش سرخ در ۲۲ ژوئن، تنها ۵۰ تانک در عرض یک هفته در شرایط عملیاتی باقی مانده بودند. بیش از ۲۰۰ تانک ارتش سرخ در راسینیای تنها توسط هواگردهای آلمانی منهدم شدند.
روز ۲۵ ژوئن استاوکا به کوزنتسوف دستور داد با استقرار ارتش‌های مضمحل شده هشتم و یازدهم خود در کنار ارتش‌های تازه‌نفس بیست و دوم و بیست و هفتم و سپاه ۲۱ مکانیزه در طول رود دوینای غربی گذرگاه‌های این رود را حفظ کند. با شکست او در این مسئله، روز بعد نیروهای فون مانشتاین در سپاه ۵۶ موتوریزه پیش از آن که ارتش بیست و هفتم شوروی به دونابورگ برسد، بر این شهر مسلط شدند و گذرگاهی بر رود دوینای غربی تصاحب کردند. بدین ترتیب نیروی‌های فون مانشتاین توانسته بودند در عرض ۱۰۰ ساعت ۳۲۰ کیلومتر پیشروی کنند. در ادامه، عقب‌نشینی ارتش یازدهم و بیست و هفتم شوروی به سمت اوپوچکا در شمال شرقی و حرکت ارتش هشتم آن به سمت ریگا در شمال به دستور کوزنستوف، راه را کاملاً برای نیروهای آلمانی در پیشروی از محور استروف-پسکوف باز کرد. کوزنتسوف با استقرار نیروهای خود در خط دفاعی استالین بین دریاچه پیپوس و شهر سِبِژ در مرز روسیه و استونی، ۲۷ ژوئن دستور به ضد حمله سپاه ۲۱ مکانیزه به سمت دونابورگ داد که به سرعت توسط نیروهای فون مانشتاین در هم شکسته شد. از همین رو، استالین روز ۳۰ ژوئن کوزنتسوف را از مقام خود در فرماندهی جبهه شمال غربی به دلیل «شکست در سازمان دادن به یک خط مقدم پایدار»، عزل کرد و پیوتر سوبِنیکوف را به جای او و نیکولای واتونین را به عنوان رئیس ستاد این نیرو گماشت. در این زمان تنها ۱۵۰ تانک و ۱۵۴ هواگرد برای جبهه شمال غربی شوروی باقی مانده بود.