moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان پسر ویسپور یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ سی‌وسوم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
بابک (پارسی میانه: "Ardašīr") یکی از نجیب‌زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم و دربد دربار بود.
از او در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان دربد یاد شده‌است. او در این سنگ‌نوشته در میان ۶۷ نجیب‌زاده در رتبهٔ چهل‌وهشتم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
طرح دفاعی شوروی پیش از آغاز جنگ با آلمان به مجموعه پیشبینی‌ها، اقدامات و آماده‌سازی‌های این کشور برای مقابله با تهاجم احتمالی آلمان اشاره دارد که از اواسط سال ۱۹۳۹ آغاز شد و تا هنگام آغاز عملیات بارباروسا توسط نیروهای محور علیه این کشور، ادامه داشت.
در این طرح، شوروی در راس همه اقدامات سعی داشت با خودداری از دست زدن به اقدامات تحریک کننده، به آلمان بهانه‌ای برای آغاز جنگ ندهد. شوروی پس از انعقاد پیمان مولوتوف-ریبنتروپ، تلاش کرد با سلطه بر فنلاند، کشورهای حوزه دریای بالتیک و شرق لهستان، بین سرزمین اصلی خود و آلمان منطقه حائل ایجاد کند که این امر با در تماس مستقیم قرار دادن دو طرف باعث تغییر شرایط دفاعی شوروی شد.
در نهایت، شوروی از ماه ژوئیه سال ۱۹۴۰، با به دست آوردن اطلاعاتی مبنی بر قصد قطعی آلمان بر تهاجم، شروع به تنظیم طرح دفاعی ویژه‌ای در این رابطه کرد. این طرح که در دفعات مختلف تغییرات عمده‌ای به خود دید، با داشتن ظاهری دفاعی، از باطنی تهاجمی برخوردار بود و قصد داشت پس از شکست و متوقف ساختن مهاجمان در مناطق مرزی، تهاجم گسترده‌ای به درون اراضی آن آغاز کند.
ماه اوت سال ۱۹۳۹ یعنی پیش از آغاز تهاجم آلمان به لهستان، ژوزف استالین خطاب به شورای پولیتبورو، مسئله احتمال تقابل با آلمان در صورت پیروزی آن کشور بر لهستان، فرانسه و انگلستان را محتمل دانست و ضمن تأیید خطر نسبی، وقوع بسیار نزدیک آن را رد و با فرض تضعیف آلمان پس این جنگ‌ها و مشغول بودن آن به تجدید قوا، وقوع آن را دست کم پس از بیش یک دهه پیشبینی نمود. استالین معتقد بود آلمان منابع کافی برای جنگ در دو جبهه را در اختیار ندارد و هیتلر چنین ریسکی نخواهد کرد. در عین حال، استالین امیدوار بود در گونه‌ای از بن‌بست همانند جبهه غربی جنگ جهانی اول، آلمان در باتلاق جنگ فرسایشی در فرانسه گرفتار شود. استالین همچنین انتظار داشت بتواند با استفاده از وابستگی رو به فزونی امور جنگی آلمان به کمک‌های اقتصادی و سیاسی شوروی، آلمان را وادار سازد به دنبال حفظ حسن‌نیت شوروی د مرحله دوم جنگ باشد. انعقاد پیمان مولوتوف-ریبنتروپ امید استالین را نسبت به به‌تعویق افتادن حمله آلمان به شوروی افزایش داد.
بهار سال ۱۹۴۱، استالین نگران بود با نفاق بریتانیا یا صلح ناگهانی بین آلمان و این کشور، پای شوروی در نهایت به جنگ کشیده شود. پرواز رودلف هس به اسکاتلند ظن وقوع چنین صلحی را در او افزایش داد. در این زمان استالین امیدوار بود این تقابل غیرقابل اجتناب دست کم یک سال دیگر به تعویق بیفتد تا شوروی بتواند بازسازماندهی نیروهای مسلح خود را تکمیل نماید.
شوروی تلاش کرد با اشغال شرق لهستان و کشورهای حوزه دریای بالتیک، یک منطقه حائل بین خود و آلمان ایجاد کند. در همین حال، پیروزی خیره‌کننده آلمان در مقابل فرانسه و تسخیر پاریس توسط ورماخت، باعث دستپاچگی رهبران شوروی گردید. منقول است استالین در این زمان گفت: «آلمانی‌ها حالا رو به ما خواهند کرد. آن‌ها ما را زنده‌زنده خواهند خورد.» ضمن دست نزدن به هیچگونه عمل تحریک‌آمیز، ویاچسلاو مولوتف، وزیرخارجه این کشور در اقدامی مستاصلانه جهت نرم کردن آلمانی‌ها، به تعویق انداختن روی آوردی آن‌ها به شرق و البته همراه ساختن آن‌ها در موضوع بیسارابیا و کشورهای حوزه دریای بالتیک، این «موفقیت باشکوه ورماخت» را به گراف فن شولنبرگ، سفیر آلمان در مسکو تبریک گفت.
تقسیم اروپای شرقی بین آلمان و شوروی باعث تماس مستقیم بین دو طرف و در نتیجه تجدید نظر بنیادین در برنامه‌های ستاد کل ارتش سرخ در ارتباط با تقابل احتمالی با آلمان شد. البته این مسئله با وجود از میان برداشتن منطقه حائل بین دو کشور که پیش از این نیاز دفاعی شوروی را تأمین می‌کرد، با ارتقا موقعیت راهبردی این کشور باعث رفع خطر استفاده از کشورهای بالتیک به عنوان پلی جهت تهاجم به شهرهای مهمی همچون لنینگراد و مینسک گردید و با سلطه شوروی بر بیسارابیا، این کشور را به میدان‌های نفتی رومانی که منبع حیاتی امور جنگی آلمان به حساب می‌آمد، نیز نزدیک‌تر ساخت. پیروزی درخشان آلمان بر فرانسه موجب پدیداری احساس خطر در رهبران شوروی گردید تا با بازگرداندن طرح مرخص کردن عده زیادی از سربازان، از بیست و دوم ماه مه سال ۱۹۴۰ مجدداً فرمان به بسیج عمومی و با مشاهده نقش نیروهای زرهی در پیروزی آلمان، به افزایش سرعت تولید تانک‌های تی-۳۴ جهت جایگزینی ذخایر متعدد تانک‌های منسوخ پیشین خود بدهند. ماه ژوئن، سیمیون تیموشنکو، کمیسار خلق در امور دفاع، گزارشی از نتایج به‌کارگیری تاکتیک "بلیتس‌کریگ" توسط نیروهای آلمانی در میدان‌های رزم، به استالین ارائه کرد. در طول همین ماه تیموشنکو یا تأیید استالین، دستور به برقراری مجدد یگان‌های بزرگ زرهی پس از انحلال آن‌ها در ماه نوامبر سال ۱۹۳۹، داد. ماه فوریه سال ۱۹۴۱، مجوز تشکیل بیست سپاه مکانیزه کم و بیش بر مبنای مدل یگان‌های آلمانی، صادر شد. چنین واکنش‌های عجولانه‌ای به تحولات، با توجه کمبود وقت، علاوه بر این که کمکی به شرایط شوروی نکرد بلکه آثار سوئی نیز از خود در زمینه هماهنگی‌های لازم دفاعی بر جای گذاشت.
به لطف شبکه گسترده و مؤثر جاسوسان، شوروی به سرعت از آغاز آماده‌سازی برای طرح عملیاتی بارباروسا مطلع شد. با توجه به امضای پیمان بی‌طرفی با امپراتوری ژاپن در ماه مارس سال ۱۹۴۰، شوروی تقریبا مطمئن بود که تنها لازم است برای جنگ در یک جبهه برنامه‌ریزی نماید. بدین ترتیب از ماه ژوئیه، ستاد کل ارتش سرخ شروع به تنظیم برنامه‌های جدیدی بر اساس تعیین آلمان به عنوان خطرناک‌ترین تهدید و محور شمال رود پریپیات به عنوان محمل‌ترین مسیر تهاجم آلمانی‌ها کرد. در طرحی که توسط سرلشکر الکساندر واسیلیوسکی، جانشین رئیس ستاد کل ارتش سرخ ارائه گردید حمله‌ای توسط آلمان با پشتیبانی ایتالیا، فنلاند، رومانی و احتمالا مجارستان و ژاپن پیشبینی می‎شد که با نیرویی بالغ بر ۲۷۰ لشکر از جمله ۲۳۳ لشکر در مرزهای جدید غربی شوروی صورت می‌پذیرفت. واسیلیوسکی بر این باور بود که تمرکز اصلی آلمان با ۱۲۳ لشکر پیاده‌نظام و ۱۰ لشکر زرهی، بر شمال مرداب‌های پریپیات و پیشروی به سمت مینسک، مسکو و لنینگراد قرار خواهد گرفت. بنابراین، واسیلیوسکی قصد داشت بیشتر نیروهای ارتش سرخ را همین ناحیه مستقر کند. به هر حال، مارشالتیموشنکو، احتمالا با پیشبینی مخالف استالین، این طرح را رد کرد. ارتشبد کیریل مرتسکوف، رئیس جدید ستاد کل ماه اوت از واسیلیوسکی و همکاران او خواست طرح جدیدی بریزند. طرح دوم دو حالت ارائه می‌کرد که بر اساس شرایط سیاسی بیشتر نیروهای ارتش سرخ را در شمال یا جنوب مرداب‌های پریپیات متمرکز می‌نمود. استالین روز ۵ اکتبر این طرح را مورد بررسی قرار داد. او به وضوح گزینه شمالی را رد نکرد اما در این پندار بود که درگیری پیش رو یک جنگ فرسایشی است و آلمان با منابع ضعیف علاوه بر این که خواهان سلطه بر منابع طبیعی اوکراین است، بلکه قصد دارد تا جای ممکن بین ارتش سرخ و میدان‌های نفتی رومانی فاصله بیندازد. بر این مبنا، استالین پیشبینی می‌کرد تلاش اصلی مهاجمان از جانب جنوب صورت خواهد گرفت. بدین ترتیب ستاد کل طرح جدید دیگری که جهت‌گیری اساسی نیروها را به سمت جنوب غربی تغییر می‌داد، آماده کرد که روز ۱۴ اکتبر به تایید رسید.
انجام شبیه‌سازی‌های عملیاتی ده روزه در ماه‌های دسامبر سال ۱۹۴۰ و ژانویه سال ۱۹۴۱ نیز بر اولویت مناطق جنوبی تأکید کرد. چهاردهم ژانویه سال ۱۹۴۱، گئورگی ژوکوف به فرمان استالین به عنوان رئیس ستاد ارتش سرخ برگزیده شد. ژوکوف هنگامی به این منصب رسید که تنها پنج ماه تا آغاز تهاجم آلمان، برای تغییر راهبرد دفاعی شوروی به طرحی واقع‌بینانه‌تر و به حداقل رساندن صورت تهاجمی آن فرصت داشت. در طرح جدیدی که در جریان کنفرانس‌های سطح بالا، توسط او در طول ماه آوریل تهیه شد، شوروی ۳۴۴ لشکر با مجموعاً ۷٫۸۵ میلیون سرباز ایجاد می‌کرد که ۶٫۵ میلیون نفر از آن‌ها در مقابل آلمانی‌ها قرار می‌گرفتند. طرح ژوکوف نیز مانند طرح پیشین، بر حفظ خط مرزی با دفاع فعالانه تأکید داشت و دنباله آن را ضد حملات در نظرگرفته بود. در طرح او به تانک‌های آلمانی اجازه داده می‌شد که به مناطق شرقی نفوذ کنند و سپس هر سرنیزه زرهی به تنهایی منهدم می‌شد. فرماندهی عالی شوروی احتمالا از این که آلمانی‌ها یک توقف عملیاتی در اسمولنسک جهت باز سازماندهی و بهبود شرایط تدارکاتی را لازم می‌دیدند، به خوبی آگاه بود. از همین رو اجرای حملاتی از نواحی ولیکیه لوکی و گومل در شمال و جنوب اسمولنسک جهت بدل ساختن این توقف عملیاتی به یک تاخیر عمده برای دشمن را در نظر در نظر گرفته شده بود. بدین منظور ۱۳ مه سال ۱۹۴۱ ستاد کل دستور به حرکت ارتش بیست و دوم از اورال به ولیکیه لوکی و ارتش بیست و یکم از ناحیه وولگا به گومل داد.
طرح ژوکوف به هیچ وجه قصد نداشت بدنه اصلی نیروهای ارتش سرخ را بسیار نزدیک تهاجم اولیه دشمن قرار دهد تا قدرت تحرک‌پذیری از این نیروها گرفته شود و در خطر محاصره و انهدام قرار گیرند. این طرح لایه نخست نیروهای ارتش سرخ را که به شکل ثابتی در مناطق مرزی قرار می‌گرفتند، قربانی می‌کرد تا شدت تهاجم نیروهای آلمانی به مرور کاسته شود. فرماندهان خط مقدم و یگان‌هایی که چنین سرنوشتی برای آن‌ها رقم زده می‌شد، هیچگاه از این تصمیم مطلع نشدند. پیشبینی می‌شد مقاومت این نیروها باعث ایجاد فاصله بین سر نیزه زرهی آلمان و پیاده‌نظام آن شود تا با هر یک به شکل جداگانه برخورد گردد. نیروهایی که به محاصره می‌آمدند، می‌بایست همچنان به عنوان بخش فعالی از لایه تاکتیکی به مبارزه ادامه می‌دادند تا سرعت پیشروی آلمانی‌ها را کاهش دهند. انتظار می‌رفت پس از انهدام نیروهای اصلی لایه نخست، دسته‌ها و یگان‌های کوچک آن با حضور در جنگل‌ها به فعالیت‌های پارتیزانی بپردازند. طرح ژوکوف تحت عنوان «طرح دفاع از مرزهای کشور» یک ماه پیش از آغاز عملیات بارباروسا ارائه و به نیروها ابلاغ شد. این طرح، دفاعی بود که با حمله به اراضی داخلی آلمان ادامه پیدا می‌کرد. ژوکوف این مفهوم دفاعی خود بر پایه ایده‌های میخائیل توخاچفسکی توسعه داده و بنا کرده بود. ارتش سرخ با آگاهی از جدا افتادن بخشی از نیروهای آلمانی در رومانی، طرحی نیز برای تهاجم به این متحد آلمان پس از متوقف کردن تهاجم اولیه این کشور آماده کرده بود که شامل حمله هوایی به میدان‌های نفتی رومانی در پلویشت و تهاجم آبی-خاکی به جزایر دلتای رود دانوب می‌شد.
طرح ژوکوف به طرح اصلی عملیات جنگی و بسیج ارتش سرخ بدل شد. طرح مورد نظر با وجود این که از منظر راهبردی حالتی تدافعی داشت اما ذاتاً از طبیعتی تهاجمی برخوردار بود.دکترین تهاجمی ارتش سرخ ریشه در تفکرات اوایل دهه ۱۹۲۰ میلادی افرادی چون سووروف و میخائیل فرونزه داشت در نهایت بر اساس این طرح و طرح بسیج مرتبط به آن، شوروی ۲۳۷ لشکر از مجموع ۳۰۳ لشکر خود را در سه منطقه ویژه دفاعی در غرب و یک ارتش نهم مجزا مستقر می‌ساخت؛ که در صورت آغاز جنگ چهار جبهه شمال غربی، غربی، جنوب غربی و نهایتاً جنوبی را تشکیل می‌دادند. به صورت کلی نیروهای ارتش سرخ می‌بایست در دو قسمت راهبردی مستقر می‌شدند. قسمت نخست با ۱۸۶ لشکر به چهار جبهه عملیاتی اختصاص می‌یافت و قسمت دوم با ۵۱ لشکر در غالب پنج ارتش در اختیار فرماندهی عالی (استاوکا) قرار می‌گرفت. هر یک از چهار جبهه عملیاتی می‌بایستی قوای خود را به شکل سه کمربند پشت‌سرهم در طول مرزهای جدید و پشت آن آرایش می‌دادند. کمربند نخست نیروی پوششی در طول مرز بود و دو کمربند دیگر تقریباً با اندازه برابر دفاع در عمق را تشکیل می‌دادند و اقدام به ضد حمله می‌کردند. پنج ارتشی که در نهایت شامل ۵۷ لشکر می‌شدند، در طول رودهای دوینا و دنیپر مستقر شده بودند. این قسمت عملاً از چشم سرویس‌های اطلاعاتی آلمانی مخفی ماند. وظیفه این نیروها اجرای ضد حمله در هماهنگی با ضد حملات نیروهای خط مقدم بود. اواخر ماه مارس به درخواست ژوکوف، پانصد هزار نفر از نیروهای ذخیره در حالت آماده‌باش قرار گرفتند تا آموزش آن‌ها شدت بگیرد. تقریبا تمامی این افراد به چهار منطقه نظامی غربی اعزام گشتند. چند روز بعد سیصد هزار نفر دیگر از نیروهای ذخیره نیز فراخوانده شده و در ناحیه واسط در فاصله بین لایه تاکتیکی و لایه عملیاتی قرار گرفتند. قریب به ۱۷۰ لشکری که در بخش اروپایی شوروی، غرب مسکو و شرق کیف، مستقر گشتند تنها بین ۸ تا ۹ هزار نفر نیرو در اختیار داشتند. توان چندین مورد از این لشکرها نیز تنها بین ۵ تا ۶ هزار نفر بود. بیشتر لشکرهایی که دست کم از منظر نفرات، تکمیل‌تر بودند، در مواضع غربی‌تر، در لایه نخست تاکتیکی قرار گرفتند. امید می‌رفت از لایه عملیاتی در مقابل تهاجم اصلی دشمن محافظت شود و با استقرار به موقع و مناسب، جناحین گروه ارتش مرکز آلمان را مورد تهدید قرار دهد.
با وجود اقدام برای بسیج ۸۰۰ هزار نفر از نیروهای ذخیره و سرعت بخشیدن به فارغ‌التحصیلی دانشکده‌های مختلف نظامی، به هر صورت مشکلات بسیج نیرو سبب شد این طرح به شکل کامل اجرا نشود و تا هنگام آغاز تهاجم آلمان، هیچ‌یک از دو بخش عمده یعنی نیروهای مناطق دفاعی و نیروهای پنج ارتش فرماندهی عالی بر اساس طرح بسیج و استقرار، به صورت کامل در جایگاه خود قرار نگیرند.
طرح‌ریزی اولیه ارتش سرخ در مناطق شمالی بر این باور بود که لنینگراد تنها از طریق فنلاند مورد تهدید واقع خواهد شد و تهاجم آلمان مسکو را هدف قرار خواهد داد. روز ۱۸ نوامبر سال ۱۹۴۰، فرماندهی عالی شوروی از وجود از برنامه‌ریزی آلمانی‌ها برای تهاجم حمایتی به سمت لنینگراد مطلع شد؛ بنابراین طرح دفاعی دیگری بر اساس تهاجم آلمانی‌ها از محور پسکوف آماده و پیشبینی شد فنلاندی‌ها نیز از طریق ویبورگ به سمت لنینگراد پیشروی خواهند کرد. دفاع از محور پسکوف-استروف از منطقه نظامی لنینگراد به منطقه ویژه نظامی بالتیک منتقل شد. این طرح دو مرحله تدافعی نخست در خط مرزی و طول رود دوینا و سپس در خط ریگا-پسکوف-لوگا-نووگورود را برنامه‌ریزی کرده و از مزایای موانع طبیعی همچون رودهای ولیکایا و لوگا و مرداب‌ها و جنگل‌های منطقه استفاده نموده بود. طرح دیگری در ۱۵ مه سال ۱۹۴۱ منطقه نظامی لنینگراد را در مسئولیت دفاع از شهر لنینگراد و خط ریلی مورمانسک حفظ و منطقه ویژه نظامی بالتیک را موظف به متوقف ساختن دشمن در خط ریگا-ویلنا و محافظت از جزایر بالتیک نمود.
پس از تحقق اهداف اولیه، دو منطقه نظامی می‌بایست اقدام به دستیابی به برتری هوایی علیه مهاجمان می‌نمودند و سپس آماده مشارکت در در ضد حملات علیه دشمن می‌بودند. طبق تصور شوروی مبنی وجود ۱۵ روز فرصت برای آماده‌سازی پس از آغاز تهاجم آلمان، با قرار دادن تنها یک هنگ از بیشتر لشکرها در خط مرزی، فیودور کوزنتسوف، فرمانده منطقه نظامی بالتیک تصور می‌کرد بتواند از این مدت جهت انتقال نیروهای خود به خط مقدم استفاده کند. او همچنین قصد داشت از دو سپاه مکانیزه خود در یک ضد حمله زود هنگام و تعیین‌کننده در جهت شکست و انهدام سرنیزه زرهی آلمان استفاده نماید.
آرایش دفاعی ارتش سرخ در این منطقه تنها به یک لایه محدود می‌شد و هیچ نیروی ذخیره‌ای نداشت. هنگامی که تمرکز شوروی توسط استالین از مسکو به اوکراین منتقل شد، منطقه ویژه نظامی غرب جایگاه و منابع خود را به عنوان محور اصلی دفاعی از دست داد. بسیاری از نیروهای این منطقه با خط مقدمی ۴۳۵ کیلومتری، درون برآمدگی بیاویستوک متمرکز شده بودند که آن‌ها را کاملاً در معرض به محاصره درآمدن توسط دشمن قرار می‌داد. این منطقه نظامی روز ۲۶ مارس سال ۱۹۴۱ به نیروهای خود دستور داد تا ۱۵ ماه ژوئن خود را به توان رزمی کامل خود برسانند اما کمبود منابع جلوی چنین آماده‌سازی‌هایی را می‌گرفت. با اجازه دادن شدن به نیروهای زرهی آلمانی برای نفوذ در اراضی شرقی بر پایه طرح ژوکوف، قصد او و استالین از وجود منطقه نظامی غرب از ابتدا قربانی کردن آن در مقابل تاکتیک "بلیتس‌کریگ" بود تا جبهه ذخیره را در طول خط استالین نیروی اصلی دفاعی در نظر بگیرند. با این حال، ژنرال دمیتری پاولوف، فرمانده این منطقه نظامی که از این تصمیمات مطلع نبود، می‌پنداشت شوروی اقدام به متوقف کردن مهاجمان در خط مرزی خواهد کرد. او تصور می‌کرد با کمک سه سپاه مکانیزه از چهار سماه مکانیزه خود، خواهد توانست تا هنگام رسیدن نیروی کمکی از لایه عملیاتی و ذخیره راهبردی، جلوی پیشروی نیروهای دشمن را بگیرد و حتی در صورت لزوم با ثبات بخشی به خط مقدم، مهاجمان را به درون اراضی خود عقب براند. با این وجود، ژوکوف قصد نداشت برای حفظ منطقه محدب بیاویستوک، طبق نظر پاولوف، نیروهای لایه عملیاتی و ذخیره راهبردی را وارد میدان نبرد کند.
فرماندهی عالی شوروی می‌دانست که تمرکز اصلی نیروهای آلمانی بر شمال مرداب‌های پریپیات است اما استالین اصرار داشت که تأکید شوروی بر جنوب باقی بماند. نفوذ بالای مردم اوکراین و تمایل به حفظ منابع و صنایع این منطقه و پایگاهی قدرتمند در نزدیکی بالکان سبب چنین تأکیدی شده بود. بدین جهت ژوکوف ارتش نوزدهم را از قفقاز شمالی به جنوب اوکراین و ارتش شانزدهم را از منطقه فرابایکال به غرب اوکراین منتقل نمود. در مجموع حدود ۶۰ لشکر شامل ۱۶ لشکر تانک و ۸ لشکر موتوریزه، بسیار بیشتر هر منطقه نظامی دیگری، در منطقه نظامی ویژه کی‌یف مستقر شدند. تعداد زیادی از هنگ‌های هوایی ارتش سرخ نیز در این منطقه نظامی قرار گرفتند. با وجود تغییرات ژوکوف، هیچ آرایشی از ارتش سرخ از جمله جبهه‌های جنوب غربی و جنوبی آن آماده جنگ نبود. به هر صورت نیروهای لایه نخست دفاعی بسیار نزدیک مرز و در فاصله ۵۰ کیلومتری از آن مستقر شدند که این مسئله با وجود مشکلات ترابری و سرعت کند پیاده‌نظام نسبت به تانک‌های آلمانی، آن‌ها را به سمت فاجعه می‌برد. لشکرهای بسیاری از سپاه‌های مکانیزه در اوکراین اغلب با فاصله ۱۶۰ کیلومتری از یکدیگر مستقر شدند. به هر صورت نیروهای مرزبانی تنها در این منطقه تحت امر منطقه نظامی قرار گرفته بودند. میخائیل کیرپونوس، فرمانده منطقه ویژه کیف بر اساس طرح دفاعی ژوکوف، دو گروه شوک هر یک با سه سپاه مکانیزه با مجموعاً ۳۷۰۰ تانک برای ضد حمله به عمق اراضی آلمان ترتیب دیده بود.
استالین امیدوار بود با پایبندی تام به توافقات اقتصادی با آلمان از طریق تأمین مواد اولیه حیاتی برای اقتصاد آن، خطر یک مخاصمه در کوتاه مدت را دفع کند. بدین ترتیب در هجده ماه منتهی به جنگ، شوروی قریب به دو میلیون تن محصولات نفتی، ۱۴۰ هزار تن منگنز، ۲۶ هزار تن کروم و مقادیر زیادی از سایر اقلام به آلمان صادر نمود. با ابراز نگرانی عناصر اطلاعاتی و دیگران از تقویت تهدید نظامی آلمان بدین طریق، استالین اصرار بیشتری بر این پایبندی نشان داد. او در تلاش بود از این راه در ظاهر به هیتلر القا کند به او سو ظن پیدا نکرده‌است چرا که می‌پنداشت اگر پیشوای آلمان خلاف آن تصور نماید، کشورش را مورد حمله قرار خواهد داد. به هر روی، شوروی با تمرکز نیروهایش در مناطق مرزی سعی داشت حالتی بازدارنده در مقابل آلمان ایجاد کند. هنگامی که ماه آوریل سال ۱۹۴۱ سرویس اطلاعاتی شوروی خبر از استقرار ۷۲ لشکر آلمانی در مناطق مرزی داد، استالین به اتکای بیش از ۳۰۰ لشکر ارتش سرخ در این سوی مرز گفت: «بگذار تلاششان را بکنند.» مولوتف، وزیرخارجه شوروی نیز در اظهار نظری مشابه اذعان داشت: «تنها یک احمق به ما حمله می‌کند.» با توجه به چنین سخنانی می‌توان متوجه شد رهبران شوروی با وجود آگاهی از آماده‌سازی نظامی آلمان، کشورشان را در جایگاه قدرت می‌دیدند و توانش را بیش از مهاجمان فرض می‌کردند.
پس از جلسه شورای عالی نظامی ارتش سرخ در اواخر ماه فوریه و اوایل ماه مارس، با وجود مخالفت شدید ژوکوف و تیموشنکو، شوروی با رهاسازی تقریباً کامل استحکامات دفاعی خط استالین در مرز پیش از سال ۱۹۳۹ با لهستان و برچیدن آن، سعی در ایجاد استحکامات دفاعی دیگریخط مولوتوف در غرب مناطق ویژه نظامی در مرزهای جدید خود داشت. تجربه ارتش سرخ نشان از مؤثر بودن این گونه خط دفاعی‌های ثابت در هنگام به‌کارگیری آن توسط فنلاندی‌ها در جنگ زمستان علیه این کشور داشت. از این رو، آن‌ها شکست خط دفاعی ماژینو را در اثر ضعف فرانسوی‌ها می‌دیدند. در هر صورت با وجود اقدامات فراوان، کار ساخت این استحکامات جدید در اثر اختلالات حاصل از مخارج بالا، به کندی پیش رفت و در هنگام آغاز تهاجم آلمان کمتر از پنجاه درصد از آن به اتمام رسید. بسیاری از این استحکامات به جای تمرکز بر محتمل‌ترین مسیرهای پیشروی دشمن، به صورت همگونی در طول مرز پخش شده بودند. از طرفی ساخت استحکامات کاملا در دید آلمانی‌ها در آن سوی مرز صورت گرفت و هیچ استتاری بر آن‌ها اعمال نشد. ارتباطات تلفنی نیز بین این نقاط ناقص بود و تنها ۳۲ درصد از آن تکمیل گشت. بیشتر نقاط مستحکم تنها مجهز به مسلسل بود و صرفا ۲۵ درصد آن‌ها دارای تسلیحات ضد تانک لازم شدند.
به ابتکار ژوکوف برای جلوگیری از نابودی یا به غنیمت درآمدن آن‌ها، تجهیزاتی همچون توپ‌ها، کشنده آن‌ها و پل‌های معلق یگان‌های مهندسی در قالب «ماموریت‌های آموزشی» به فواصل دوری در مناطق شرقی منتقل شدند. با این وجود از انتقال زره‌پوش‌ها به منظور جلوگیری از تحریک آلمانی‌ها که مداوما بر فراز این مناطق پرواز شناسایی انجام می‌دادند و آشوب و هرج و مرج در میان نیروهای مرزی در اثر از دست دادن پشتیبانی این تجهیزات، خودداری گشت. با این حال ادوات زرهی این نیروها اغلب تسلیحات منسوخ از جمله تانک‌های تی-۲۶ و بی‌تی بودند و تصمیم بر این گرفته شد که تانک‌های جدیدتر تی-۳۴ و کی‌وی-۱ به نیروهای ذخیره راهبردی تعلق بگیرد. در این زمان شوروی که از کمبود افسران با تجربه رنج می‌برد، اقدام به بازگرداندن ۴ هزار تن از افسران قربانی پاکسازی بزرگ به خدمت فعال کرد.
تیموشنکو ماه مه با ارسال فرمانی به مناطق نظامی به تشریح کلیات وظایف آن‌ها در صورت تهاجم غافلگیرانه آلمان پرداخت. او آمادگی رزمی مناطق نظامی مرزی غربی را افزایش داد. بر اساس طرح تیموشنکو، سپاه‌های تفنگ‌دار می‌بایست لایه نخست و سپاه‌های مکانیزه لایه دوم را تشکیل می‌دادند. میانه ماه مه ستاد کل به مناطق نظامی غربی دستور داد به سرعت شروع به آماده‌سازی قرارگاه‌های فرماندهی کنند. میانه ماه ژوئن فرمان به انتقال عناصر فرماندهی به این قرارگاه‌ها تا ۲۱-۲۵ ژوئن داده شد.
ژوکوف درحالیکه فرماندهان محلی را از اقدامات یک‌جانبه بازمی داشت، آن‌ها را به دست یافتن به بالاترین میزان آمادگی که موجب برآشفتگی استالین نشود، تشویق کرد. جهت کاهش زمان رساندن نیروهای پوششی به آمادگی رزمی در صورت جنگ، به فرماندهان محلی توصیه شد ادوات و مهمات را به منظور جنگ آماده کنند. نیمی از گلوله‌ها و نارنجک‌های دستی می‌بایست از بسته‌بندی خارج و بین یگان‌های توپخانه و نیروهای پوششی که باید در آمادگی کامل می‌بودند، توزیع می‌شدند. به نیمی از یگان‌های تانک دستور داده شد سوخت‌گیری کرده و آماده اقدامات رزمی باشند. زمان هشدار جنگی برای لشکرهای تفنگ‌دار به دو ساعت و برای لشکرهای موتوریزه و توپخانه به سه ساعت کاهش یافت. روز ۱۹ ژوکوف با صدور فرامین اضطراری، دستور به استتار تاسیسات نظامی داد. به هر صورت این امر به خوبی اجرا نشد.
استالین تصور می‌کرد همانند قربانیان پیشین آلمان، هر گونه اقدام نظامی از جانب آلمانی‌ها در ابتدا با یک ضرب‌الاجل همراه خواهد بود و این موضوع به شوروی زمان لازم جهت عکس‌العمل را خواهد داد. او با آگاهی نسبی از برنامه‌ریزی یازده‌ماهه ورماخت برای عملیات، پیشبینی می‌کرد آماده‌سازی نهایی آلمان برای آغاز حمله ۱۰ تا ۱۵ روز طول خواهد کشید و این فرصت بیشتری برای شوروی برای آماده‌سازی فراهم خواهد آورد.
گذر زمان ثابت کرد طرح‌ریزان شوروی اساساً شرایط را به اشتباه قضاوت کرده بودند و نه تنها نیروهایشان را بیش از حد در مناطق پیشین خط مقدم متمرکز نموده بودند بلکه فرض آن‌ها بر تأکید اصلی حمله آلمانی‌ها از جنوب منطقه پریپیات نیز غلط از آب درآمد تا تمرکز قوای شوروی در قسمت جنوبی با تهاجم قوای زرهی آلمان از مناطق شمالی‌تر، ارتش سرخ را در حالی نامتوازن قرار دهد. ارتش سرخ همچنین به اشتباه توان کلی ورماخت را بسیار بیش از واقع و ۲۶۰ لشکر، ۱۰ هزار تانک و ۱۵ هزار هواگرد برآورد کرده بود.
پس از پایان جنگ با لهستان و فنلاند، روز ۹ مه سال ۱۹۴۰، ارتش سرخ شروع به پایان دادن به بسیج عمومی نیروهای ذخیره کرد. به جز تعداد معدودی از یگان‌ها مابقی نیروها در تمامی رسته‌ها از جمله قوای زرهی و سواره‌نظام با مرخص کردن نیروهای خود، به وضعیت شرایط صلح بازگشتند. در این اقدام قریب به ۶۸۶ هزار نفر از مجموع ۳٫۲ میلیون سرباز ارتش سرخ از خدمت مرخص شدند. این مسئله نشان‌گر آن است که شوروی دست کم در مراحل آغازین جنگ جهانی دوم هیچ برنامه عمده‌ای جهت بهره‌گیری از شرایط موجود برای اقدام پیش‌دستانه علیه آلمان نداشته‌است. از این رو، استالین پیشنهاد تیموشنکو و ژوکوف در میانه ماه مه سال ۱۹۴۱ برای حمله پیش‌دستانه را نیز رد کرد. با این حال، برخی تاریخ‌دانان تجدیدنظرطلب تمرکز نیروهای شوروی در اوکراین را بر طرح‌ریزی استالین و ژنرال‌هایش برای تهاجم پیش‌دستانه به آلمان از طریق دور زدن نیروها و استحکامات ورماخت در لهستان از مسیری بهتر، تعبیر نموده‌اند.
دربد (پارسی میانه: darbed) یکی از مقام‌های ایران ساسانی بود که می‌توان تأیید کرد که دارنده این عنوان موقعیت دروازه‌بان را داشته‌است. این واژه از واژه پارسی باستان "*dvara-pati-" به معنای «ارباب دروازه» آمده‌است. وی وظیفه کنترل ورود و خروج بازدیدکنندگان از کاخ سلطنتی و جلوگیری از ورود متجاوزان را بر عهده داشته‌است. می‌توان نتیجه گرفت که وی رئیس یک گروه از نگهبانان زیرمجموعه بوده‌است.
از این مقام در سنگ‌نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت یاد شده و فردی به نام بابک دارندهٔ آن است. در سنگ‌نوشته ابنون نیز از اسپیز به نام دربد یاد شده است.
اسکرم دیسک یک برنامه رایگان رمزنگاری دیسک است که برای سیستم عامل‌های خانواده ویندوز ۹۵، ویندوز ۹۸ و ویندوز ام‌ای منتشر شده‌است. یک نسخه غیر رایگان نیز برای ویندوز ان‌تی موجود است.
اسکرم دیسک اصلی دیگر پشتیبانی نمی‌شود، نویسنده آن شاون هالینگوورث، به پاول لرو (نویسنده برنامه ئی۴ام) پیوست تا نسخه تجاری برنامه اسکرم دیسک را برای شرکت SecurStar تولید کند، نام این برنامه درایو کریپت بود. نویسنده اسکرم دیسک درایورهای سیستم امل‌های ویندوز 9x را تولید کرد، و نویسنده ئی ۴ ام درایور ویندوز ان‌تی را ساخت، که باعث شد یک نسخه کراس پلتفرم برای هر دو برنامه به وجود بیاید.
پروژه جدیدی به نام اسکرم دیسک ۴ لینوکس وجود دارد که اجازه دسترسی به کانتینرهای اسکرم دیسک و تروکریپت را می‌دهد. نسخه‌های قدیمی تروکریپت از اسکرم دیسک نیز پشتیبانی می‌کرد.
با اینکه کد منبع اسکرم دیسک هنوز در اختیار عموم است، اظهار شده که کد منبع فقط برای مطالعات شخصی مجوز می‌دهد، و برای توسعهٔ بیشتر مجوزی نداده‌است.
با این حال چون اسکرم دیسک از الگوریتم رمزنگاری میستی۱ استفاده می‌کند، و این الگوریتم (توسط هیروکی سوزوکو ملقب به H2NP) تحت مجوز پروانه عمومی همگانی گنو منتشر شده و این مجوز اجازه انتشار برنامه تحت مجوز غیر عمومی را می‌گیرد پس اسکرم دیسک از مجوز همگانی گنو سرپیچی کرده‌است.
سازمان یاریکُرد (به کردی: ڕێکخراوی یاریکورد) یک سازمان سیاسی است که توسط تعدادی از فعالان سیاسی جامعهٔ یارسان تأسیس شده و حقوق و مسائل سیاسی این جامعه را پیگیری می‌کند. سازمان یاریکرد مخالف نظام جمهوری اسلامی ایران استروژیکورد: "سخنگوی سازمان یاریکورد: در ذات جمهوری اسلامی ایران تغییر نیست"، نوشته‌شده در ۲۴ فروردین ۱۳۹۶؛ بازدید در ۳ تیر ۱۴۰۰.، به جدایی دین از سیاست معتقد است و خود را یک سازمان دینی نمی‌داند. سازمان یاریکرد برای یارسانی‌های کردستان تشکیل شده، اما تمامی کردها می‌توانند در آن عضویت پیدا کنند.یاریکُرد: "دربارۀ یارسان"؛ بازدید در ۳ تیر ۱۴۰۰.
با وقوع انقلاب بهمن ۱۳۵۷ و بروز درگیری در کردستان ایران و نیز میان حکومت‌های ایران و عراق، جمعیتی از کردهای منطقهٔ جنوب کردستان ایران از پیروان یارسان از شهر و روستاهای خود رانده شده و در اواخر دههٔ ۸۰ میلادی به کردستان عراق پناه بردند. این گروه از کردهای یارسان که در عراق در کمپ‌های پناهجویان ساکن شده‌بودند، حرکتی سیاسی را آغاز کردند که پس از مدتی با نام "جنبش مقاومت جامعهٔ اهل حق" اعلام موجودیت کرد. پس از مدتی این جنبش به سبب شرایط بحرانی کردستان عراق در آن دوره و وقوع جنگ منحل شد و اعضای آن به کشورهای اروپایی پناهنده شدند.
در سال ۲۰۱۲ فعالان این دو سازمان تصمیم به برگزاری نشست مشترکی تحت عنوان "کنگرهٔ اتحاد یارسان" گرفتند. در این کنگره که در شوپینگ در کشور سوئد برگزار شد، دو سازمان در هم ادغام شده و نام سازمان دموکراتیک یارسان را برای خود انتخاب کردند. با این وجود این اتحاد دوام نیاورد و سازمان یاریکُرد پس از مدتی مجدداً از این سازمان جدا شده و به صورت جداگانه به فعالیت خود ادامه داد.پایگاه اینترنتی یارسان میدیا: برنامه و اساسنامۀ سازمان دموکراتیک یارسان مصوب کنگرۀ دوم، ٧ و ٨ ژوئن ٢٠١۴. بازدید در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۴.
سازمان یاریکرد در ژانویۀ ۲۰۱۹ (دی ۱۳۹۷) در ائتلاف با چند سازمان دیگر در تأسیس جریانی تحت عنوان همپیمانی استقلال‌طلبان کردستان مشارکت کرد.روژیکُرد: "اعلام تأسیس جنبش استقلال‌طلبان کوردستان"، نوشته‌شده در ۲۷ دی ۱۳۹۷؛ بازدید در ۹ آذر ۱۴۰۱.
همپیمانی استقلال‌طلبان کُردستان: "اساسنامه، منشور، برنامه و قوانین همپیمانی استقلال‌طلبان کوردستان"، نوشته‌شده در ۲۷ دی ۱۳۹۷؛ بازدید در ۹ آذر ۱۴۰۱. با این وجود در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۲ با انتشار بیانیه‌ای مشترک همراه با اتحادیه انقلابیون کردستان اعلام کردند که رهبری هم‌پیمانی جمال پورکریم به دنبال تأمین مالی این جریان از طریق برقراری رابطه با کشورهای خارجی مانند اسرائیل و عربستان است و از آنجا که یاریکُرد و اتحادیۀ انقلابیون استقلال فکری و کرداری را اولویت خود می‌دانند بنابراین از این ائتلاف خارج می‌شوند. سازمان یاریکُرد و اتحادیۀ انقلابیون کردستان در این بیانیه ضمن اعلام همراهی و همگامی با انقلاب مردم اعلام کرده‌اند که در این مدت به هیچ عنوان نه از هیچ منبعی کمک مالی دریافت کرده‌اند و نه با هیچ دولتی برای دریافت کمک‌های مالی به همراه جمال پورکریم جلسه و مذاکره‌ای داشته‌اند.رادیو کُردانه: "بیانیۀ اعلام جدایی ”سازمان یاریکورد” و ”اتحادیه انقلابیون کردستان” از همپیمانی استقلال‌طلبان کوردستانی"، نوشته‌شده در ۲۷ دی ۱۳۹۷؛ بازدید در ۹ آذر ۱۴۰۱.
رهبری سازمان یاریکرد را سید فرهاد حیدری بر عهده داشت.روژیکورد: "پیام رهبری سازمان یاریکورد بە مناسبت فرارسیدن عید خاونکار"، نوشته‌شده در ۳ آبان ۱۳۹۴؛ بازدید در ۳ تیر ۱۴۰۰.
کنگرهٔ دوم یاریکرد در سال ۲۰۱۵ در کشور نروژ برگزار شد و طی آن گلزار نیکبخت با اکثریت آرای شرکت‌کنندگان در کنگره به عنوان سخنگوی سازمان یاریکرد انتخاب شد.یاریکرد: "گلزار نیکبخت سخنگوی سازمان یاریکورد: یارسان و یاریکورد بخش جدایی‌ناپذیر کوردستان است"، نوشته‌شده در ۱۰ اوت ۲۰۱۶؛ بازدید در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۱.
سازمان یاریکرد با اتحادیه انقلابیون کردستان متحد شده و بیانیه‌های مشترکی را با این تشکیلات منتشر کرده‌است.آسوی روژهلات: "بیانیۀ مشترک سازمان یاریکورد و اتحاد انقلابیون کوردستان در خصوص صدور حکم اعدام رامین حسین‌پناهی"، نوشته‌شده در ۲۸ ژانویۀ ۲۰۱۸؛ بازدید در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۱.
بحران بازار اوراق قرضه ۱۹۹۴ () یا شکست بزرگ اوراق قرضه، افت شدید ناگهانی و شدیدی در قیمت بازار اوراق قرضه در کشورهای توسعه یافته بود. این بحران از ایالات متحده و ژاپن آغاز شد و به سایر نقاط جهان گسترش یافت. بازده اوراق خزانه ۳۰ ساله در ۹ ماهه نخست سال حدود ۲۰۰ واحد پایه افزایش یافت.
علائم اوتیسم (به انگلیسی:mechanism of autism) ناشی از تغییرات مربوط به بلوغ در سیستم‌های مختلف مغز است. چگونگی بروز اوتیسم به خوبی درک نشده‌است. مکانیسم آن را می‌توان به دو حوزه تقسیم کرد: پاتوفیزیولوژی ساختارهای مغزی و فرآیندهای مرتبط با اوتیسم و ارتباطات عصب روانشناختی بین ساختارها و رفتارهای مغز. به نظر می‌رسد این رفتارها دارای پاتوفیزیولوژی چندگانه هستند.
شواهدی وجود دارد که ممکن است ناهنجاری‌های محور روده و مغز در آن دخیل باشند. یک بررسی در سال ۲۰۱۵ نشان می‌دهد که بی نظمی سیستم ایمنی، التهاب دستگاه گوارش، عملکرد بد سیستم عصبی خودمختار، تغییرات فلور روده و متابولیت‌های غذا ممکن است باعث التهاب عصبی و اختلال عملکرد مغزی شود. یک بررسی در سال ۲۰۱۶ نتیجه گرفت که ناهنجاری‌های سیستم عصبی روده ممکن است در اختلالات عصبی مانند اوتیسم نقش داشته باشد. اتصالات عصبی و سیستم ایمنی راهی هستند که ممکن است اجازه دهند بیماری‌های ناشی از روده به مغز سرایت کنند.
چندین شواهد نشان می‌دهد که اختلال عملکرد سیناپسی جز علل اوتیسم است. برخی از جهش‌های نادر ممکن است با ایجاد اختلال در برخی از مسیرهای سیناپسی، مانند مواردی که با چسبندگی سلول درگیر هستند، منجر به اوتیسم شود. مطالعات جایگزینی ژن در موش‌ها نشان می‌دهد که علائم اوتیسم در مراحل بعدی رشد رخ می‌دهد که به فعالیت در سیناپس‌ها و تغییرات وابسته به فعالیت بستگی دارد. به نظر می‌رسد تمام تراتوژن‌های شناخته شده (عواملی که نقایص مادرزادی ایجاد می‌کنند) مربوط به خطر اوتیسم در طی هشت هفته اول از زمان لقاح عمل می‌کنند، و اگرچه این احتمال را نمی‌توان بعداً ایجاد کرد یا اوتیسم را تحت تأثیر قرار داد، اما شواهد قوی وجود دارد که نشان می‌دهد اوتیسم در مراحل اولیه شکل‌گیری به وجود می‌آید.
طیف اتیسم، اختلالی نورولوژیک است که خودش را در سال‌های اولیه رشد کودک نمایان می‌کند. این اختلال باعث مشکلاتی چون رفتارهای تکراری وکلیشه ای، نقص در مهارتهای ارتباطی کلامی و غیر کلامی و رفتارهای اجتماعی می‌گردد. در حال حاضر آمار شیوع اوتیسم ۱نفر در هر ۵۹ تولد است و مهم‌ترین علتهای ان را در نقایص ژنتیک و زیست‌محیطی شناسایی نموده‌اند.
اختلال طیف اوتیسم را بیشتر می‌توان یک اختلال نورولوژیکی که خودش را در سال‌های اولیه رشد کودک نمایان می‌کند معرفی نمود. این اختلال در بیماران اوتیستیک باعث می‌شود که مغز فرد مبتلا به اوتیسم نتواند در زمینه رفتارهای اجتماعی و مهارت‌های ارتباطی به‌درستی عمل کند و مزاحم او برای یادگیری چگونگی ارتباط و تعامل با دیگران به‌طور اجتماعی می‌شود. کودکان و بزرگسالان دارای اختلال طیف اوتیسم در زمینه ارتباط کلامی و غیرکلامی، مهارت‌های شناختی معمول، رفتارهای اجتماعی، فعالیت‌های سرگرم‌کننده و بازی دارای مشکل می‌باشند. ریشه کلمه اوتیسم از واژه یونانی Autos به معنی خود گرفته شده‌است. البته این نام در طول زمان به صورت‌های گوناگونی به‌کار می‌رفته‌است مانند اوتیسم کودکی اولیه، یا اوتیسم کودکی. پس از مدتی این نام‌ها تقریباً مترادف با اوتیسم در بزرگسالان به کار رفت و پس از آن این اختلال را در هر دوره سنی به‌نام اوتیسم می‌شناسند. اختلال طیف اوتیسم(ASD) و اوتیسم دو واژه و عبارت کلی برای گروهی از اختلالات پیچیده در رشد مغز هستند. در سال ۲۰۱۳ در DSM-5 همه اختلالات طیف اوتیسم در زیر چتر ASD یا اختلالات طیف اوتیسم قرار گرفتند. اکنون دیگر در اختلال طیف اوتیسم به جای انواع اوتیسم ۳ سطح وجود دارد که در آن‌ها رشد مهارت‌های اجتماعی، ارتباطات و منابع و ذخایر رفتاری دچار تأخیر و انحراف گردیده‌است. کودکان درگیر با اختلال طیف اوتیسم اغلب تمایلات شدید و ویژه‌ای به مجموعه‌ای از رفتارها نشان می‌دهند، مقاومت در برابر تغییر رفتارهای تکراری و کلیشه ای و نقص در ارتباط چشمی دارند و پاسخ‌های مناسبی به محرکات محیطی نمی‌دهند. این اختلالات تاثیرهای متعدد و بیشماری بر روند رشد می‌گذارند. هرچه این اختلال زود تشخیص داده شود و فرد مبتلا زودتر وارد چرخه‌های درمان گردد، زودتر می‌توان زندگی او را تغییر داد.
برخلاف بسیاری از اختلالات مغزی دیگر، مانند پارکینسون، اوتیسم سازوکار متحد مشخصی در سطح مولکولی، سلولی یا سیستم ندارد. مشخص نیست که آیا اوتیسم چند اختلال ناشی از جهش‌های همگرا در چند مسیر مولکولی مشترک است یا (مانند ناتوانی ذهنی) مجموعه بزرگی از اختلالات با مکانیسم‌های متنوع است. به نظر می‌رسد اوتیسم ناشی از عوامل رشد است که بسیاری از سیستم‌های عملکردی مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهد و زمان رشد مغز را بیش از محصول نهایی مختل می‌کند.Amaral DG, Schumann CM, Nordahl CW (2008). "Neuroanatomy of autism". "Trends Neurosci". 31 (3): 137–45. doi:. PMID 18258309. S2CID 18648870. مطالعات عصب‌شناسی و ارتباطات با تراتوژن‌ها به شدت نشان می‌دهد که مکانیسم اوتیسم شامل تغییر رشد مغز به زودی پس از لقاح است.Arndt TL, Stodgell CJ, Rodier PM (2005). "The teratology of autism". "Int J Dev Neurosci". 23 (2–3): 189–99. doi:. PMID 15749245. S2CID 17797266. به نظر می‌رسد این ناهنجاری مجموعه ای از حوادث آسیب شناختی را در مغز آغاز می‌کند که به‌طور قابل توجهی تحت تأثیر عوامل محیطی قرار دارند. درست پس از تولد، مغز کودکان مبتلا به اوتیسم سریع تر از حد معمول رشد می‌کند و به دنبال آن رشد طبیعی یا نسبتاً کندتری در کودکی رخ می‌دهد. مشخص نیست که آیا رشد بیش از حد زودرس در همه کودکان مبتلا به اوتیسم رخ می‌دهد یا خیر. به نظر می‌رسد که بیشتر در مناطق لایه‌های زیرین مغزی این رشد زودرس رخخ می‌دهد. فرضیه‌های آسیب شناختی مربوط به پایه‌های سلولی و مولکولی رشد بیش از حد اولیه شامل موارد زیر است:
تصور می‌شود که سیستم ایمنی بدن نقش مهمی در اوتیسم بازی کند. توسط پژوهشگران یافت شده‌است که کودکان مبتلا به اوتیسم دارای التهاب از هر دو سیستم ایمنی محیطی و مرکزی به عنوان افزایش سطح التهابی سیتوکین و فعال سازی قابل توجهی از میکروگلیا می‌باشند. نشانگرهای زیستی عملکرد ایمنی غیرطبیعی نیز با افزایش اختلالات رفتاری همراه است که از ویژگی‌های اصلی اوتیسم است، مانند نقص در تعاملات اجتماعی و ارتباطات. فعل و انفعالات بین سیستم ایمنی و سیستم عصبی در اوایل مرحله جنینی زندگی آغاز می‌شود و رشد عصبی موفق به پاسخ ایمنی متعادل بستگی دارد. تصور می‌شود که فعال شدن سیستم ایمنی مادر باردار مانند مواد سمی محیطی یا عفونت می‌تواند از طریق ایجاد اختلال در رشد مغز، در ایجاد اوتیسم نقش داشته باشد. این مورد توسط مطالعات اخیر که نشان داده‌است عفونت در دوران بارداری با افزایش خطر اوتیسم همراه است، پشتیبانی می‌شود.
رابطه مواد شیمیایی عصبی با اوتیسم به خوبی درک نشده‌است. چندین مورد بررسی شده‌است، با بیشترین شواهد در مورد نقش سروتونین و تفاوت ژنتیکی در انتقال آن.Levy SE, Mandell DS, Schultz RT (2009). "Autism". "Lancet". 374 (9701): 1627–38. doi:. PMC 2863325. PMID 19819542. نقش گیرنده‌های گلوتامات متابوتروپیک گروه I (mGluR) در پاتوژنز سندرم X شکننده، شایعترین علت ژنتیکی شناخته شده اوتیسم، منجر به علاقه به پیامدهای احتمالی تحقیقات اوتیسم در آینده در این مسیر شده‌است. برخی از داده‌ها حاکی از رشد بیش از حد سلول‌های عصبی است که به‌طور بالقوه به افزایش چندین هورمون رشد یا اختلال در تنظیم گیرنده‌های فاکتور رشد مربوط می‌شود. همچنین، برخی از خطاهای ذاتی متابولیسم با اوتیسم همراه است، اما احتمالاً کمتر از ۵٪ موارد را تشکیل می‌دهد.
تئوری اوتیسم در مورد سیستم نورون آینه (MNS) فرض می‌کند که تحریف در توسعه MNS با تقلید تداخل می‌کند و منجر به ویژگی‌های اصلی اوتیسم در آسیب اجتماعی و مشکلات ارتباطی می‌شود. وقتی حیوانی عملیاتی را انجام می‌دهد یا مشاهده می‌کند حیوان دیگری همان عمل را انجام می‌دهد ،MNS عمل می‌کند. MNS ممکن است با امکان مدل‌سازی رفتار آنها از طریق شبیه‌سازی مجسم از اعمال، اهداف و عواطف، به درک فرد از دیگران کمک کند.MNS and autism: چندین مطالعه با نشان دادن ناهنجاری‌های ساختاری در مناطق MNS در افراد مبتلا به ASD، تأخیر در فعال سازی در مدار هسته برای تقلید در افراد مبتلا به ASD و ارتباط بین کاهش فعالیت MNS و شدت سندرم در کودکان مبتلا به ASD، این فرضیه را آزمایش کرده‌اند. با این حال، افراد مبتلا به اوتیسم در بسیاری از مدارهای خارج از MNS نیز فعالیت غیرطبیعی مغز دارند و نظریه MNS عملکرد طبیعی کودکان مبتلا به اوتیسم را در انجام کارهای تقلیدی که شامل یک هدف است، توضیح نمی‌دهد.
الگوهای مربوط به ASD در عملکرد کم و فعال بودن نابجا مغز، بسته به اینکه مغز وظایف اجتماعی یا غیر اجتماعی را انجام می‌دهد متفاوت است. در اوتیسم شواهدی مبنی بر کاهش ارتباط عملکرد شبکه پیش فرض (یک شبکه مغزی در مقیاس بزرگ که در پردازش‌های اجتماعی و عاطفی دخیل است)، با اتصال دست نخورده شبکه مثبت کار (در توجه پایدار و تفکر هدفمند استفاده می‌شود) وجود دارد. در افراد مبتلا به اوتیسم، این دو شبکه از نظر زمانی همبستگی منفی ندارند و این نشان دهنده عدم تعادل در تغییر وضعیت بین این دو شبکه است که احتمالاً نشان دهنده اختلال در تفکر خود ارجاعی است.
نظریه اتصال ناپذیری اوتیسم فرض می‌کند که اوتیسم با اتصالات عصبی سطح بالا و همزمان سازی همراه با فرآیندهای زیاد سطح پایین مشخص شده‌است. شواهد این نظریه در مطالعات تصویربرداری عصبی عملکردی بر روی افراد مبتلا به اوتیسم و توسط یک مطالعه امواج مغزی یافت شده‌است که نشان می‌دهد بزرگسالان مبتلا به ASD دارای اتصال محلی بیش از حد در قشر و اتصالات ضعیف عملکردی بین لوب پیشانی و بقیه قشر هستند. شواهد دیگر نشان می‌دهد که اتصال ناپذیری عمدتاً در هر نیمکره از قشر وجود دارد و اوتیسم اختلال قشر ارتباط است.
از مطالعات مبتنی بر پتانسیل‌های مرتبط با رویداد، تغییرات گذرا در فعالیت الکتریکی مغز در پاسخ به محرک‌ها، شواهد قابل توجهی در مورد تفاوت در افراد دارای اوتیسم با توجه به، جهت‌گیری به محرک‌های شنوایی و بینایی، تشخیص تازگی، پردازش زبان و صورت و ذخیره اطلاعات چندین مطالعه ترجیحی برای محرک‌های غیر اجتماعی پیدا کرده‌اند. به عنوان مثال، مطالعات مغناطیس مغزی شواهدی را در کودکان مبتلا به اوتیسم نشان داده‌است که پاسخ‌های تأخیری را در پردازش سیگنال‌های شنوایی مغز نشان می‌دهد.
در منطقه ژنتیکی، روابط بین اوتیسم و اسکیزوفرنی بر اساس تکثیر و حذف کروموزوم‌ها پیدا شده‌است. تحقیقات نشان داد که اسکیزوفرنی و اوتیسم در ترکیب با سندرم حذف 1q21.۱ به‌طور قابل توجهی شیوع بیشتری دارند.
تحقیقات در مورد روابط اوتیسم / اسکیزوفرنی برای کروموزوم 15 (15q13.3)، کروموزوم 16 (16p13.1) و کروموزوم 17 (17p12) بی‌نتیجه است. مطالعات اتصال عملکردی، هم ارتباط بیش از حد را در مغز افراد مبتلا به اوتیسم پیدا کرده‌است. این گونه اتصالات به عملکرد بین نیمکره و قشر مربوط می‌شود و باعث ایجاد اختلال می‌گردد.
در مورد ارتباط بین مغز اوتیسم و رفتار، دو دسته اصلی نظریه‌های شناختی ارائه شده‌است.
دسته اول بر کمبودهای شناخت اجتماعی متمرکز است. سیمون بارون کوهن در نظریه همدلی - سیستم سازی ادعا می‌کند که افراد اوتیستیک می‌توانند سیستم سازی کنند - یعنی می‌توانند قوانین داخلی عملکرد را برای کنترل حوادث داخل مغز ایجاد کنند - اما در همدلی با دست زدن به حوادث تولید شده توسط عوامل دیگر تأثیر کمتری دارند. نظریه مغز شدید مرد، این فرضیه را مطرح می‌کند که اوتیسم یک مورد شدید مغز مرد است، که از نظر روان سنجی به عنوان افرادی تعریف می‌شود که سیستم سازی در آن‌ها بهتر از همدردی است. این نظریه‌ها تا حدودی با رویکرد قبلی نظریه ذهن بارون کوهن مرتبط است، که این فرضیه را ایجاد می‌کند که رفتار اوتیسم ناشی از ناتوانی در انتساب حالات روانی به خود و دیگران است. فرضیه تئوری ذهن با پاسخهای غیرمعمول کودکان اوتیسم به آزمایش سالی-آن برای استدلال در مورد انگیزه‌های دیگران پشتیبانی می‌شود، و نظریه سیستم نورون آینه ای مربوط به اوتیسم که در "پاتوفیزیولوژی" توصیف شده‌است به خوبی فرضیه را ترسیم می‌کند.Iacoboni M, Dapretto M (2006). "The mirror neuron system and the consequences of its dysfunction". "Nature Reviews Neuroscience". 7 (12): 942–51. doi:. PMID 17115076. S2CID 9463011. با این حال، بیشتر مطالعات هیچ مدرکی در مورد اختلال در توانایی افراد اوتیسم در درک اهداف اساسی دیگران پیدا نکرده‌اند. در عوض، داده‌ها نشان می‌دهند که در درک احساسات اجتماعی پیچیده‌تر یا در نظر گرفتن دیدگاه دیگران نقص یافت می‌شود.
گروه دوم بر پردازش غیر اجتماعی یا عمومی متمرکز است: عملکردهای اجرایی مانند حافظه فعال، برنامه‌ریزی، مهار. کنووریت در بررسی خود اظهار داشت که «ادعای اختلال عملکرد اجرایی به عنوان یک عامل علیتی در اوتیسم بحث‌برانگیز است»، با این حال، «واضح است که اختلال عملکرد اجرایی در نقایص اجتماعی و شناختی مشاهده شده در افراد مبتلا به اوتیسم نقش دارد». آزمایش‌های اصلی فرآیندهای اجرایی مانند وظایف حرکتی چشم، از اواخر کودکی تا نوجوانی نشان دهنده بهبود است، اما عملکرد هرگز به سطح معمول بزرگسالان نمی‌رسد. نقطه قوت این تئوری پیش‌بینی رفتار کلیشه ای و منافع محدود است. دو نقطه ضعف این است که اندازه‌گیری عملکرد اجرایی سخت است و نقص عملکرد اجرایی در کودکان خردسال مبتلا به اوتیسم مشاهده نشده‌است.
نظریه انسجام مرکزی ضعیف فرض می‌کند که توانایی محدود برای دیدن تصویر بزرگ زمینه اصلی اختلال در اوتیسم است. یکی از نقاط قوت این نظریه پیش‌بینی استعدادها و اوج‌های خاص عملکرد در افراد اوتیسم است. یک نظریه مرتبط - عملکرد ادراکی تقویت شده - بیشتر بر روی برتری عملیات محلی و ادراکی در افراد اوتیسم متمرکز است. با این حال، یکنواخنی، ادعا می‌کند که اوتیسم از یک سبک شناختی متفاوت ناشی می‌شود، تمایل دارد که توجه (یا پردازش منابع) را به شدت متمرکز کند، تا محرک‌های دیگر را از مطالعه حذف کند. این نظریه‌ها به خوبی از تئوری عدم اتصال به اوتیسم تهیه شده‌اند.
هیچ‌یک از این دو دسته به خودی خود راضی کننده نیستند. نظریه‌های شناخت اجتماعی رفتارهای سفت و سخت و تکراری اوتیسم را ضعیف عنوان می‌کنند، در حالی که اکثر نظریه‌های غیر اجتماعی در توضیح مشکلات اجتماعی و مشکلات ارتباطی مشکل دارند. یک نظریه ترکیبی مبتنی بر تعاریف متعدد ممکن است مفیدتر باشد.
اثر سامبا () کاهش ۳۵ درصدی ارزش ریال برزیل بود که در سال ۱۹۹۹ اتفاق افتاد. این اثر ناشی از بحران مالی آسیا در سال ۱۹۹۷ بود که باعث شد برزیل نرخ بهره را افزایش دهد و در تلاش برای کاهش هزینه‌ها و افزایش مالیات باشد تا ارزش واحد پول خود را حفظ کند."Bearing the Burden: The Impact of Global Financial Crisis on Workers and Alternative Agendas for the IMF and Other Institutions" , Institute for Policy Studies, April 2000. این اقدامات نتوانستند اثر مورد نظر را ایجاد کنند و دولت برزیل ارز خود را در برابر دلار آمریکا به حالت شناور درآورد، که منجر به کاهش چشمگیر ارزش آن شد. این کاهش ارزش همچنین ترس از گسترش بحران اقتصادی در حال پیشرفت در آسیا به آمریکای جنوبی را افزایش داد، زیرا بسیاری از کشورهای آمریکای جنوبی به شدت به صادرات صنعتی از برزیل وابسته بودند. این نگرانی‌ها منجر به اتخاذ برنامه ریاضتی توسط دولت برزیل به منظور دریافت بسته کمک ۴۱٫۵ میلیارد دلاری از صندوق بین‌المللی پول و سایر وام دهندگان جهان شد. در پایان سال ۱۹۹۹ این اثر رو به افول گذاشت و اقتصاد برزیل بهبود یافت. با این حال، بیکاری فقط کمی کمتر از قبل از آغاز این اثر بود و همچنان بیش از دو برابر اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ بود.
علل ناکامی آلمان در عملیات بارباروسا به مجموعه عمده عواملی اشاره دارد که طبق آرای تاریخ‌دانان تصور می‌شود بر اثر آن تهاجم نیروهای محور به رهبری آلمان به شوروی در جریان عملیات بارباروسا با ناکامی مواجه شد. مهم‌ترین علت این مسئله در مشکلات تدارکاتی مهاجمان نهفته بود که در اثر عدم بسیج اقتصادی، محدودیت‌های صنعتی، کمبود مواد خام و در راس آن نفت، گستردگی اراضی عملیاتی و نامناسب بودن زیرساخت‌های این اراضی گریبان آن‌ها را گرفت. از طرفی موفق نبودن آلمانی‌ها در برآورد دقیق و صحیح توان سیاسی، اجتماعی و نظامی طرف مقابل، عدم انسجام اهداف عملیاتی و پیش‌بینی‌های اشتباه از عملکرد خود و دشمن نیز از دیگر دلایل این موضوع به حساب می‌آیند. به هر صورت با توجه به وخامت عمومی وضعیت آلمان در جبهه شرقی برجسته‌سازی یک مشکل به تنهایی و نسبت دادن اهمیت تعیین‌کننده به آن صحیح به نظر نمی‌رسد.
تهاجم آلمان به شوروی از منظر نظامی یک اشتباه با نتیجه از پیش مشخص نبود. ناکامی آلمان در عملیات بارباروسا به علت شکست در یک نبرد بزرگ یا عملکرد برتر ارتش سرخ حاصل نشد؛ بلکه ناکامی آن به جهت از دست دادن «توانایی پیروزی» در جنگ بود. آلمان در این عملیات متحمل یک شکست تمام عیار نشد؛ بلکه گرفتار نوعی از جنگ گردید که کاملاً با آنچه برای آن برنامه‌ریزی شده بود، متفاوت بود و در نتیجه برای آن آمادگی نداشت. حصول موفقیت برای آلمان وابسته به حفظ سرعت بالای عملیات بود. طولانی شدن بیش از حد نظام تدارکاتی، فرسودگی لشکرهای زرهی و موتوریزه و پدیداری رزم‌های موضعی همانند جنگ جهانی اول، اثر مخربی بر این مسئله داشت. به وجهی که طبق نتیجه‌گیری دیوید استاهل، عملیات بارباروسا با دچار شدن به این مشکلات، نه در پایان نبرد مسکو بلکه در میانه ماه اوت سال ۱۹۴۱ گرفتار ناکامی شد.
عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، از روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ آغاز شد. نیروهای آلمانی با جلوداری نیروهای زرهی در ابتدا پیشروی سریعی در سه محور راهبردی در عمق خاک شوروی صورت دادند. تا اواخر ماه ژوئیه ورماخت در چند نبرد محاصره‌ای عمده ارتش‌های میدانی متعددی از شوروی را منهدم کرد. آدولف هیتلر، پیشوای آلمان، در این زمان طرح تهاجم مستقیم به مسکو را رد کرد. تصمیم به تمرکز بر مناطق شمالی و جنوبی گرفته شد. با وجود این که این تغییر مسیر موفقیت‌های بزرگ دیگری برای آلمانی‌ها حاصل کرد اما حرکت به سمت مسکو را با تأخیر مواجه ساخت. تهاجم پاییزه ورماخت جهت سلطه بر مسکو، از اوایل ماه اکتبر آغاز شد. این بار نیز در ابتدا دو محاصره بزرگ حول چند ارتش میدانی دشمن ایجاد و آسیب شدیدی به مدافعان مسکو وارد شد. به هر صورت فرایند پاکسازی مناطق تحت محاصره موجب کاهش سرعت عملیات گردید. در همین حال، آغاز فصل گل‌آلود شدن راه‌ها و بارش برف به شدت گریبان‌گیر مهاجمان شد. در این زمان، نیروهای ورماخت همچنان ۸۰ کیلومتر با مرکز مسکو فاصله داشتند. در طول سه هفته بین ۱۴ نوامبر تا ۵ دسامبر ورق بر ضد ورماخت چرخید و تهاجم آن در تمامی طول خط مقدم متوقف گشت. در طول عملیات بارباروسا ارتش سرخ تلفات و خسارات بسیار گسترده‌ای متحمل شد اما در نهایت همچنان در حال فعالیت و رزم بود. در نهایت ضد حمله گسترده ارتش سرخ از روز ۵ دسامبر آغاز شد و با مبارزه چند ماهه دشمن را ۱۰۰ تا ۲۴۰ کیلومتر عقب راند. بدین ترتیب ورماخت با تحمل تلفات سنگین قادر به تصرف مسکو نشد تا با وجود ادامه جنگ، تلاش آلمان برای یک پیروزی سریع در مقابل شوروی ناکام شود و عملیات بارباروسا عملاً به هدف اصلی خود در انهدام ارتش سرخ و ساقط ساختن رژیم شوروی نرسد.
بزرگ‌ترین ضعف نیروهای مسلح آلمان در جریان عملیات بارباروسا را می‌توان موضوع تدارکات آن‌ها دانست. بنیادی‌ترین آسیب‌پذیری تدارکاتی آلمان از عدم بسیج اقتصادی این کشور برای جنگ ناشی می‌شد؛ چرا که آدولف هیتلر، پیشوای رایش سوم و سایر رهبران آلمان جنگ با شوروی را یک درگیری کوتاه مدت فرض می‌کردند و آمادگی لازم برای طولانی شدن آن را نداشتند. صنایع جنگی آلمان [در قالب بعد راهبردی جنگ برق‌آسا] به صورت عرضی سازمان یافته بود و عمق کافی برای یک جنگ طولانی را نداشت. با وجود هشدار دیگران، کم‌اعتنایی هیلتر به مسئله اقتصاد موفقیت راهبرد نظامی آلمان را تحت شعاع قرار داد؛ چرا که او مسئله اقتصاد را «تنها در درجه دوم یا سوم اهمیت» قلمداد می‌کرد و «فاکتورهای سیاسی و نظامی» را دارای نقش اصلی تصور می‌نمود. پیشوا بنابر دلایلی خواهان حفظ اقتصاد غیرنظامی کالاهای مصرفی، در کنار تولیدات جنگی بود. در همین حال با وجود توصیه‌هایی جهت متوقف کردن آن‌ها تا پس از پایان جنگ، اجرا و ادامه پروژه‌های پر خرج غیرنظامی از جمله شبکه اتوبان‌های آلمان، سیر گام‌های این کشور به سمت اقتصاد جنگ تمام عیار را با اختلال مواجه می‌ساخت. در طرف دیگر آلمان پس از انعقاد پیمان مولوتوف-ریبنتروپ اساساً به جریان مستمر واردات مواد اولیه از شوروی وابسته شده بود و آغاز جنگ با این کشور و قطع این واردات اقتصاد نظامی و غیرنظامی آلمان را به شدت تضعیف کرد.
میزان اندک زاد و ولد در سال‌های جنگ جهانی اول برای آلمان به این معنی بود که پس از تأمین نیاز نیروهای مسلح، تعداد اندکی از مردان جوان به عنوان نیروی کار باقی مانده بودند. اقتصاد صنعتی آلمان پیش از آغاز جنگ با شوروی، به قریب به سه میلیون کارگر خارجی وابسته بود و همین کمبود کارگر با هر فراخوان جدید برای سربازگیری شدت بیشتری میافت. از این رو به منظور رهاسازی کارگران برای حضور در فعالیت‌های صنعتی، ساز و کاری از تعریف شد که در آن سربازان با تجربه به «تعطیلات تسلیحاتی» فرستاده می‌شدند تا به تولید ادوات جنگی بپردازند و به‌جای آن‌ها سربازان جدیدی برای نیروی زمینی آموزش می‌دیدند. در موعد بازگشت این سرباز-کارگران تولید مجدداً متحمل آسیب می‌شد. تلاش صنایع تسلیحاتی برای ایجاد تأخیر تا جای ممکن در بازگرداندن این سربازان مشکلات نیروی زمینی را افزایش می‌داد و آن را مجبور می‌ساخت زمان دوره‌های آموزشی لشکرهای جدید را کاهش دهد. با این تفاسیر به هر صورت، فعالیت‌های اقتصادی آلمان به هیچ وجه پاسخگوی نیازهای این کشور در جنگ با شوروی نبود و مقابله با محدودیت‌های به وجود آمده برای آن غیرممکن می‌نمود.
بر خلاف تصور هیتلر و عده‌ای دیگر در ارتباط با منافع حاصل از کشورگشایی نظامی، برخی همچون هالدر می‌پنداشتند سلطه بر اراضی شوروی پتانسیل اقتصادی آلمان را ارتقا نخواهد داد. ماه اکتبر سال ۱۹۴۰، گبهارت والتر، یکی از کارکنان سفارت آلمان در مسکو با ارسال برآوردی بدبینانه نسبت به این تصورات، با ناچیز دانستن دست‌آوردهای آلمان در جنگ جهانی اول در این منطقه، دستیابی بلافاصله به هرگونه منفعت اقتصادی در اوکراین به‌خصوص مواد غذایی را غیر محتمل دانست. وزیر دارایی آلمان نیز معتقد بود روس‌ها تمامی مزارع و ذخایر مواد غذایی منطقه را از بین خواهند برد. متخصصان وزارت کشاورزی رایش برآورد می‌کردند هر گونه تهاجم برداشت عادی محصولات در اوکراین را حداقل برای دو سال با اختلال مواجه خواهد ساخت. از این رو انتظار وجود مازاد در این محصولات غیرممکن بود. بدین شکل پس از آغاز عملیات آلمانی‌ها به‌جای بهره‌مند شدن از مزایای منابع سرشار مواد اولیه و کسب آزادی راهبردی، به شکل شدیدتری خود را گرفتار محدودیت‌ها یافتند. آلمان که پیش از جنگ بسیاری از نیازهای خود را از شوروی وارد می‌کرد و بدین طریق محاصره دریایی بریتانیا را بی‌اثر ساخته بود، با ورود به جنگ با شوروی به شکل کاملی توسط دشمنانش احاطه و دسترسی آن به بازارهای خارجی قطع شد. نیروهای این کشور فاصله زیادی با منابع نفتی قفقاز داشتند و بهره‌مندی از اوکراین نابودشده در کوتاه‌مدت میسر نبود. بدین شکل تنها ۵ قطار در روز از «سبد نان» اوکراین راهی آلمان می‌شد.
آلمان پیش از آغاز جنگ، در تلاش برای بدل شدن به «الگوی مدرن‌سازی» و حصول پیشرفت فنی، توسعه ادوات موتوری به عنوان جایگزین خطوط آهن را در دستور کار قرار داده بود؛ به وجهی که زوال حاصل بی‌توجهی به شبکه راه‌آهن موجب شد آلمان سال ۱۹۳۹ لوکوموتیو و ادوات ریلی کمتری نسبت به سال ۱۹۱۴ داشته باشد. به هر صورت موتوریزه‌سازی نتوانست خلع ترابری در این کشور را پر کند. برای جایگزینی ظرفیت یک خط آهن دو ریله، به ۱۶۰۰ کامیون احتیاج بود؛ درحالیکه از منظر مصرف سوخت و قطعات یدکی در مسافت‌های بالای ۳۰۰ کیلومتر، خطوط آهن کاملاً به صرفه‌تر بودند. به علاوه آلمان در داخل قادر به تولید نفت و لاستیک مورد نیاز موتوریزه‌سازی نبود؛ درحالیکه به زغال‌سنگ و فولاد مداوما دسترسی داشت. در ارتباط با نیروهای مسلح بسیاری از افسران نسبت به این رویکرد یک‌جانبه هشدار می‌دادند. در نهایت به وضوح عیان شد که با پیگیری موتوریزه‌سازی و بی‌توجهی به خطوط آهن، آلمان شرایطی را برای خود پدیدآورد که هیچ‌کدام از این دو نوع زیرساخت قادر به پاسخگویی به نیازهای جنگ نبودند.
کمبود ذخایر فراورده‌های نفتی و سایر مواد اولیه در تمامی طول جنگ باعث ایجاد محدودیت‌های بیشتر در تولید و ترابری در آلمان شد. جیره‌بندی به اندازه‌ای شدید شده بود که والتر فونک، وزیر امور اقتصادی رایش سوم، ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ گزارش کرد اقتصاد آلمان تنها «۱۸ درصد از مصرف دوره صلح خود» در زمینه نفت را دریافت می‌کند. پیش از آغاز جنگ برآورد می‌شد ذخایر سوخت آلمان تنها کفایت بخش سه ماه نخست عملیات باشد؛ از این روز پیروزی سریع در یک جنگ کوتاه نه یک راه‌حل خوب بلکه یک ضرورت حیاتی برای آلمان به حساب می‌آمد. با وجود این که در مرحله نخست عملیات با غنیمت گرفته شدن ذخایر سوخت دشمن، نیروهای زرهی توانستند با تأمین نیاز خود به پیشروی ادامه دهند، با طولانی‌تر شدن خطوط تدارکات، کامیون‌های تدارکاتی برای رسیدن به خط مقدم، خود سوخت بیشتری مصرف می‌کردند که این باعث کاهش انتقال سوخت به این نیروها می‌شد. به هر صورت همان سوخت غنیمت‌گرفته‌شده از شوروی نیز اکتان کمتری داشت و تا پیش از اصلاح در تأسیسات خاصی قابل استفاده نبودند. علاوه بر این، شرایط بد راه‌های بدوی شوروی و گرد و خاک برخاسته از آن‌ها مصرف سوخت را در یگان‌های آلمانی به شدت افزایش می‌داد و فشار را بر نظام تدارکاتی ناکافی ورماخت بیشتر می‌کرد. برآورد مصرف سوخت روزانه ۹ هزار تنی آلمانی‌ها تنها تا ۱۱ ژوئیه به ۱۲ هزار تن رسید.