moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آمونسن پایگاه خود در جنوبگان را در خلیج نهنگ‌ها و بر روی یخ‌تاق راس برپا نمود و آن را فرامهیم نام نهاد. بعد از چندین ماه فراهم‌سازی مقدمات و یک شروع ناموفق که می‌توانست فاجعه‌بار باشد، آمونسن و گروه وی سفر خود به مرکز قطب را در اکتبر ۱۹۱۱ آغاز کردند. آن‌ها در طول مسیر سفر، را کشف کردند که مسیر اصلی به سمت فلات جنوبگان و در نهایت قطب جنوب بود. تسلط آنان به استفاده از چوب اسکی و تعامل مناسب با سگ‌های سورتمه از عوامل اصلی پیشرفت سریع و تقریباً بدون اشکال گروه آمونسن به سمت مرکز قطب جنوب بود. دستاوردهای دیگر این سفر شامل نخستین کاوش سرزمین شاه ادوارد هفتم و گشت اقیانوس‌نگاری گسترده بود.
موفقیت این سفر اکتشافی به شکلی گسترده و فراگیر مورد تحسین قرار گرفت. تنها در بریتانیا بود که این سفر، تحت‌الشعاع شکست قهرمانانه اسکات قرار گرفت و افکار عمومی بریتانیا نمی‌توانستند قبول کنند که یک نروژی موفق به فتح قطب جنوب شده باشد هر چند، در سایر نقاط جهان این‌طور نبود. تصمیم آمونسن برای مخفی نگه داشتن نیت باطنی‌اش تا آخرین لحظه، توسط برخی مورد انتقاد قرار گرفت. مورخان قطبی اخیر، مهارت و شجاعت گروه آمونسن را کاملاً به رسمیت شناخته‌اند و پایگاه دائمی تحقیقاتی در قطب جنوب به نام ایستگاه تحقیقاتی اسکات آمونسن نامیده شده که شامل ترکیبی از نام این دو مکتشف قطب جنوب است.
آمونسن در فردریکستاد، در حدود ۸۰ کیلومتری کریستیانا که امروزه به نام اسلو شناخته می‌شود و در سال ۱۸۷۲ متولد شد. او فرزند یک ملاک کشتی بود. در سال ۱۸۹۳، مطالعات پزشکی خود را در دانشگاه کریستیانا رها کرد و به عنوان یک ملوان بر روی عرشهٔ کشتی شکار خوک آبی به نام «ماگدالنا» برای سفری به قطب شمال نام‌نویسی کرد. پس از چندین سفر به این نواحی به منصب ارتقا درجه یافت. زمانی که بر روی دریا بود مهارت‌های خودش را به عنوان یک اسکی‌باز در فضاهای باز و محیط‌های خشن افزایش داد. در سال ۱۸۹۶، با الهام از کاوش‌های قطبی هموطنش فریتیوف نانسن به برای سفر به آن نواحی، تحت عنوان کشتی و زیر دست ثبت‌نام کرد. در اوایل سال ۱۸۹۸ میلادی، کشتی در دریایخ جنوبگان گرفتار شد و برای بیش از یک سال در دریای بلینگسهاوزن به دام افتاد. سفری که آغاز گردیده بود به صورت غیرارادی، یک زمستان کامل را در آب‌های قطب جنوب گذراند. یک دورهٔ برجسته؛ همراه با افسردگیِ نزدیک به گرسنگی، جنون و بیماری اسکوروی در میان خدمه. آمونسن، گوشه‌گیر ماند. او همه چیز را به عنوان یک کارآموز جویای تجربه در تمام جنبه‌ها و تکنیک‌های اکتشاف قطبی در خاطره ضبط می‌کرد. به ویژه، در مولفه‌هایی مهم و حیاتی همچون لباس و رژیم غذایی.
مسافرت بلژیکی‌ها سرآغازی بود بر آنچه که بعدها به نام عصر قهرمانی اکتشاف در قطب جنوب نامیده گردید عصر اکتشافی که سفرهای کاوشگرانهٔ اعزامی از کشورهایی همچون انگلستان، سوئد، آلمان و فرانسه را نیز به همراه داشت. با این حال، آمونسن در سال ۱۸۹۹ و هنگام بازگشت به نروژ تمام توجه خودش را معطوف به سمت شمال نمود. او با توجه به توانایی‌هایی که در خودش می‌دید، اعتماد به نفس لازم در جهت رهبری یک سفر را به دست آورده بود. برنامه‌ریزی سفر وی شامل یک پیمایش از مسیر شمال غربی بود؛ همان مسیر دریایی از اقیانوس اطلس تا اقیانوس آرام که به دلیل راه‌های دخمه‌ای پر پیچ و خم از طریق جزایر شمال کانادا کاملاً ناشناخته بود. پس از ارتقا به درجهٔ ناخدایی، آمونسن توانست یک اسلوپ کوچک به نام را خریداری نماید که متناسب با سفرهای قطبی او بود. همچنین وی توانست تا حمایت پادشاه سوئد و نروژ موسوم به اسکار دوم را به دست‌آورد. حمایت‌ها از نانسن به همراه پشتیبانی مالی مکفی باعث شد تا به همراه ۶ خدمه در ژوئن ۱۹۰۳ عزم سفر کند.
مسافرت اکتشافی تا سال ۱۹۰۶ به طول انجامید و کاملاً موفقیت‌آمیز بود. مَعبر شمال غربی که دریانوردان را برای قرن‌ها شکست داده بود، در نهایت فتح شد. آمونسن در حالی که تنها ۳۴ سال سن داشت، تبدیل به یک قهرمان ملی در مقام اول از کاشفان قطبی گردید. در نوامبر سال ۱۹۰۶، رابرت پری آمریکایی از آخرین سفر ناموفق به قطب شمال بازگشت. وی مدعی بود که جدید از عرض ۸۷°و ۶′ دقیقه جغرافیایی را - که یک رکورد محسوب می‌گردید - کشف نموده هر چند، ادعای وی توسط مورخان مورد مناقشه قرار گرفت. پری بلافاصله شروع به جمع‌آوری منابع و حمایت‌های مالی با هدف گشایش یک سفر جدید نمود. در ژولای سال ۱۹۰۷، دکتر فردریک کوک - همقطار سابق آمونسن از بلژیکا - در یک برنامه‌ریزی بدون پروپاگاندا، عزم حرکت به سمت سرزمین‌های شمالی نمود. تصور کلی بر این بود که هدف از این سفر تنها در جهت شکار می‌باشد اما شایعاتی نیز از تلاش وی در جهت رسیدن به نقطهٔ قطبی شمال در میان عوام وجود داشت. یک ماه بعد، ارنست شکلتون به همراه تیم مشهور به گروه اکتشافی نمرود، به سمت جنوبگان بادبان کشید در حالی که در همین زمان، رابرت فالکون اسکات آمادهٔ سفر اکتشافی دیگری بود که می‌توانست تلاش گروه "شکلتون" را مُنتج به شکست نماید. آمونسن متوجه شد که هیچ دلیل و بهانه‌ای برای سپردن اولویت اکتشاف در جنوبگان به دست انگلیسی‌ها وجود ندارد. از دیدگاه او، پروپاگاندای عمومی برای اعلام رهبری و هدایت یک سفر اکتشافی کاملاً بی‌مورد به نظر می‌رسید. وی تنها با بازماندگان همراه خودش از سفر قطبی شمال دربارهٔ این موضوع صحبت کرد.
در سال ۱۸۹۳، نانسن با کشتی فرام به سمت منطقهٔ یخبندانِ سواحلِ شمالی سیبری سفر نمود و با کشتیرانی در یخ، به طرف گرینلند حرکت نمود. او امیدوار بود که این تصمیم، مسیری برای رسیدن به قطب شمال باشد. در عملیات رانِش کشتی، نتیجه‌ای حاصل نشد و نزدیکی به قطب امکان‌پذیر نگردید و تلاش نانسن و برای رسیدن از طریق راه‌پیمایی پیاده نیز ناموفق بود.See for a summary account of Nansen's "Fram" expedition. با این وجود، این استراتژی نانسن پایه‌گذار طرح‌های قطبی آمونسن گردید. استدلال او چنین بود که اگر از طریق تنگه برینگ وارد اقیانوس منجمد شمالی گردد، به خوبی می‌تواند به سمت شرقِ نقطهٔ شروع نانسن برسد. کشتی او می‌توانست با رانش به سمت شمالی‌ترین نقطه به دو هدف عمده و مهم دست یابد که عبارت بودند از اینکه به قطب برسد یا از نزدیکی آن عبور نماید
آمونسن، ضمن مشورت با نانسن به این نتیجه رسید که "فرام" تنها کشتی موجود و مناسب برای انجام چنین عملیاتی است. فرام در تاریخ ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۳ توسط کالین آرچر کشتی‌ساز و معمار برجستهٔ نیروی دریایی نروژ طراحی و ساخته شده بود. با توجه به کاریزما و خلق و خوی سخت نانسن، چنین برآورد شد که کشتی می‌بایست در معرض سخت‌ترین شرایط قطبی برای مدت‌های مدید مقاومت نماید. یکی از ویژگی‌های متمایز کشتی بدنهٔ مدور آن بود که به گفتهٔ نانسن؛ به کشتی اجازه می‌داد تا مثل مارماهی در آغوش یخ‌ها بلغزد. برای مقاومت فوق‌العادهٔ بدنهٔ کشتی از غلاف چوب آمریکای جنوبی استفاده شد که در حقیقت سخت‌ترین الوار چوب قابل دسترس بود. تقاطع‌های متقابل و پرانتزهای کار شدهٔ داخلی در سراسر طولِ بدنهٔ آن نصب شده بود. شعاع عرض کشتی در برابر طول کلی بود که به آن ظاهر قابل توجهی همچون کُندهٔ درخت می‌داد. این طراحی و شکل خاص، باعث بهبود استحکام در یخ می‌گردید اما عملکرد آن در دریای باز تا حدودی ظاهری و متأثر از نوع طراحی‌اش بود که باعث می‌گردید به سُستی حرکت کند و فرمانبُرداری (چرخش‌پذیری سکان) چندان مناسبی نداشته باشد. با این حال، به نظر می‌رسید که سرعت و کیفیت قایقرانی کشتی در مناطق ویژه و در طول سفر، می‌توانست برای سال‌ها متضمن یک پناهگاه امن و گرم برای خدمه باشد.
کشتی فرام پس از نزدیک به ۳ سال کاوش در یخ‌های قطبی به واسطهٔ سفر نانسن صدماتی ندیده بود. این کشتی پس از بازگشت، مختصراً بازسازی و آماده به کار شد. تا پیش از آن نیز در حدود ۴ سال تحت فرمان اتو سوردروپ، وظیفه نقشه‌کشی و بررسی از قلمرو خالی از سکنهٔ مناطق جزایر شمالی کانادا را بر عهده داشت. پس از پایان سفر سوردراپ در ۱۹۰۲ کشتی فرام مدتی را به بطالت در کریستیانا سپری کرد. اگر چه کشتی از لحاظ فنی جزئی از اموال دولت بود اما به‌طور ضمنی اذعان شده بود که به نانسن تعلق دارد. پس از بازگشت او از سفر قطب شمال در سال ۱۸۹۶، آرزویش این بود که بتواند به وسیلهٔ فرام به سفر قطب جنوب برود اما در سال ۱۹۰۷ امیدهای او پژمرده گردید. در اواخر ماه سپتامبر همان سال، آمونسن به خانهٔ نانسن احضار شد و در آنجا از او شنید که می‌تواند کشتی را در اختیار داشته باشد.
آمونسن در جلسه‌ای از به تاریخ ۱۰ نوامبر ۱۹۰۸ برنامه‌هایش را برملا ساخت. او می‌خواست به وسیلهٔ کشتیِ فِرام و با گُذر از دماغه هورن به سمتِ اقیانوسِ آرام برود. ادامهٔ برنامه چنین بود که پس از تأمینِ سورسات در سان فرانسیسکو کشتی به مسیر شمالی ادامه می‌داد و از طریقِ تنگه برینگ به سمت حرکت می‌کرد. از آن نقطه به بعد او یک دورهٔ حدوداً ۴ یا ۵ ساله را برای آغاز رانِش در میان یخ‌برف‌ها پیش‌بینی کرده بود. علم و دانش می‌توانست شاهدِ یک کاوشگریِ پراهمیت در زمینهٔ جغرافیا به همراه مشاهداتِ مُستمر باشد. آمونسن امیدوار بود که کمک به اصلاح یا توضیح تعدادی از ابهامات موجود و حل نشده بنماید. طرحِ پیش رو، شور و شوق بسیاری به همراه داشت. روز بعد؛ هاکون هفتم، پادشاه نروژ، ضمن اعلان یک فهرست کمک مشترک و اهدای ۲۰۰۰۰ کرونی افتتاحِ پروژه را اعلام نمود. در ۶ فوریه ۱۹۰۹ پارلمان نروژ کمک مالیِ ۷۵۰۰۰ کرون برای تعمیر کشتی را تأیید کرد. جمع‌آوری کمک‌های مردمی و امور مالی و به‌طور کلی مدیریت سفر به دستانِ برادر آمونسن موسوم به لئون سپرده شد و بر این اساس؛ برنامه به گونه‌ای تنظیم گردید که تیم جستجوگر می‌توانست در جنبه‌های علمی‌تر تمرکز بیشتری داشته باشد.
در ماه مارس سال ۱۹۰۹ اعلام شد که شکلتون به عرضِ ۸۸ درجه و ۲۳ دقیقه جغرافیایی رسیده که در فاصلهٔ قطب شمال بود و تا قبل از اینکه بخواهد برگردد، آمونسن متوجه شد که تا شمال، تنها یک گامِ کوچک باقی مانده. او بدون قید و شرط به ستایش شکلتون پرداخت و خطاب به او نوشت که اهمیتِ اقداماتش در شمال، مشابه اهمیتِ اقداماتِ نانسن در جنوب بوده‌است. پس از این نزدیکیِ ناچیز (نسبت به نقطهٔ قطبی)، اسکات بلافاصله قصد خود را برای رهبریِ یک اعزامی اکتشافی (که بعدها گروه اعزامی ترا نووا نامیده شد) اعلام نمود. عنوانی که برای این پروژه برگزیده شد، اصطلاحاً؛ «گوشهٔ کوچک» نام داشت که مقصود از آن غنیمت برای امپراتوری بریتانیا بود.
آمونسن ۳ نفر از معاونانِ نیروی دریایی را به عنوانِ افسرانِ هیئت اعزامی برگزید. که هدایتگر بود و مقام دوم در فرماندهی را داشت. یالمار فریدریک یِرتْسن و . یِرتْسن؛ با اینکه تجربه و مقدماتِ قبلیِ کافی در زمینهٔ پزشکی را طی نکرده بود با این همه به عنوان دکتر سفر شناخته می‌شد و البته در قالبِ یک برنامهٔ فوری و در عین حال کوتاه و فشرده، یک دورهٔ آموزش جراحی و دندانپزشکی را فرا گرفت. اسکار ویستینگ نیز که توپچیِ نیروی دریایی بود، توصیه‌های پرسترود را مبنی بر اینکه می‌تواند وظایفِ بیشتر و متنوع‌تری را بر عهده بگیرد پذیرفت. ویستینگ اگر چه تا آن زمان تجربهٔ قبلیِ نسبتاً کمی در رابطه با سگ‌های سورتمه داشت اما آنطور که آمونسن بعدها نوشت؛ ویستینگ در طول این سفر به یک دامپزشکِ آماتور و مفید تبدیل گردید.
یکی از انتخاب‌های اولیهٔ گروه، قهرمان اسکی‌بازی بود. وی در عین حال نجار و مربی اسکی حرفه‌ای بود. بجالند متولد از ناحیه تلمارک نروژ بود. این منطقه به واسطهٔ داشتن اسکی‌بازان ماهر و خبره‌اش زبانزد خاص و عام بود و در عین حال خاستگاه پیشگامان شیوه‌های جدید شمرده می‌شد. نانسن عقیده داشت که استفاده از سگ‌های قطبی و سورتمه بهترین و کارآمدترین روش برای سیر و سیاحت و اکتشاف مناطق قطبی است و آمونسن با این عقیدهٔ وی کاملاً موافق بود به همین دلیل تصمیم داشت تا ماهرترین راهبرانِ سورتمه را استخدام نماید. هلمر هانسن که پیش‌تر، ارزش‌های خودش را در سفر با "گژوا" ثابت کرده بود موافقت کرد که دوباره با آمونسن سفر کند.
در سپتامبر ۱۹۰۹ روزنامه‌ای گزارش داد که کوک و پری توانسته‌اند به قطب شمال برسند، کوک در ماه آوریل سال ۱۹۰۸ و پری یک سال بعد به این مهم نائل گشته بودند، پاسخ به سؤال پیش آمده اینکه احتمالاً آمونسن می‌بایست از تأیید آشکار امتناع ورزد یا دربارهٔ صحت این خبر کاشف به عمل آورد، در هر صورت گمان وی این بود که حتماً باید کاری انجام دهد.
آمونسن هیچگاه نتوانست درک کند که چرا مکتشفین انگلیسی نسبت به مقولهٔ سگ‌ها بی‌تفاوت هستند. او بعدها در این باره نوشت، آیا ممکن است که سگ نتواند آقای خودش را درک کند؟ یا اینکه آقا و اربابش نتواند سگ را درک کند؟. در پی اجرای تصمیم برای سفر به جنوب، دستور فراهم نمودن ۱۰۰ سگ سورتمه از بهترین و قوی‌ترین سگ‌های گرینلند شمالی را که قابل دسترسی بودند صادر کرد. مقاومت و بقای مردان گروه کاملاً بر عهدهٔ این حیوانات بود. سگ‌ها در صورت نیاز می‌توانستند از گوشت سگ‌های دیگر استفاده نمایند و همین‌طور برای سایر افراد گروه همیشه گوشت تازه در دسترس بود.
چکمه‌های گروه مکتشفین به وسیلهٔ آمونسن طراحی و ساخته شد به گونه‌ای که مدت ۲ سال در حال آزمایش و بررسی آن‌ها برای یافتن کمال مطلوب و مناسب خودش بود. پوشاک تیم قطبی شامل یک دست لباس از پوست خوک دریایی شمال گرینلند بود. لباس‌ها الگوگیری شده بر اساس پوشش مردمان بود که با پوست گوزن شمالی، پوست گرگ و پارچهٔ گاباردین از گروه بِربِری تهیه گردیده بود. سورتمه نیز ساخته شده از خاکستر نروژی به همراه استیل و هیکوری آمریکایی یا همان گردوی گرمسیری بود. اسکی‌ها نیز طراحی شده از چوب هیکوری بود به جهت اینکه در مسیرهای فوق‌العاده طولانی و خشن به کاهش احتمال لغزندگی در میان شکاف‌های برف و یخ کمک شایانی می‌نمود. خیمه‌ها از قوی‌ترین و کاربردی‌ترین خیمه‌هایی بود که تا آن زمان وجود داشت. خیمه‌هایی ساخته شده مختص محیط قطبی ضمن اینکه برای پخت‌وپز در حالت پیش‌روی و راهپیمایی کردن، آمونسن اجاق گاز ویژه و ابداع شده توسط نانسن موسوم به چراغ پریموس سوئدی را انتخاب کرد به دلیل اینکه احساس می‌کرد که بعدها فضای بیشتری در دسترس خواهد داشت.
آمونسن با تجاربی که در بلژیکا به دست آورده بود، به خوبی از خطرات بیماری اسکوروی آگاه بود. اگر چه علت واقعی بیماری کمبود ویتامین ث تشخیص داده شده بود اما در آن زمان هنوز کاملاً کشف نشده بود و فقط به‌طور ضمنی چنین برداشت می‌گردید که این بیماری به وسیلهٔ خوردن گوشت تازه قابل پیشگیری و درمان است. برای مقابله با خطر احتمالی، آمونسن یک جیره‌بندی برنامه‌ریزی شده را لحاظ کرد که شامل ترکیبی از غذای عادی سورتمه‌ها به همراه یک وعدهٔ منظم از بود. وی همچنین دستور داد تا یک نوع خاص از برای او تهیه کنند که شامل سبزیجات و بلغور جو دوسر بود. ترکیب به دست آمده تحریک‌کننده‌تر، مغذی و همین‌طور اشتهاآور بود به گونه‌ای که یافتن آن در نواحی قطبی غیرممکن بود. گروه مکتشفین به خوبی با محموله‌ای از شراب و مشروبات الکلی تجهیز شده بود که می‌توانست به عنوان دارو یا برای جشن‌ها و سایر موارد جمعی و دورهمی استفاده گردد. آمونسن با تجربه و خاطرهٔ از دست دادن روحیه به خاطر حوادث بلژیکا، برای پُر کردن اوقات فراغت کتابخانه‌ای مشتمل بر ۳۰۰۰ جلد کتاب، یک گرامافون و مقدار زیادی آثار ضبط شده و آلات و ادوات موسیقی به همراه داشت.
در ماه‌های قبل از عزیمت به دست آوردن بودجه و تأمین منابع مالی برای سفر مشکل‌تر شد به دلیل اینکه کمک عمومی محدود شده بود. کمک مشترک همگانی از طریق روزنامه فسخ شد و پارلمان درخواست برای تأمین ۲۵۰۰۰ کرون بیشتر را رد کرد. چنین به نظر می‌رسید که آمونسن مجبور است خانه (اشاره به کشتی است) خود را در حالتی به شدت مقروض، شناور نگه دارد. او در آن هنگام، برای جلوگیری از ورشکستگی مالی شخصی، به‌طور کامل وابسته به موفقیت این سفر اکتشافی بود.
پس از گذشت یک ماه از سفر دریایی و گشت‌زنی در قسمت شمالی اقیانوس اطلس، کشتی فرام در اواخر ژولای برای تحویل گرفتن سگ‌ها و آماده‌سازی نهایی عزیمت به کریستیان‌ساند رسید.Roald Amundsen's Dog Farm همان زمان در کریستیان‌ساند، آمونسن پیشنهاد کمک پیتر دون پدرو کریستوفرسن که یک مهاجر و برادر وزیر نروژ در بوئنوس آیرس بود را دریافت نمود. کریستوفرسن مایل بود که سوخت و ملزومات دیگر را به کشتی فرام در مونته‌ویدئو یا بوینس آیرس منتقل نماید و این پیشنهادی بود که آمونسن با نهایت امتنان و سپاسگزاری پذیرفت. اما درست قبل از اینکه فرام در تاریخ ۹ اوت آمادهٔ عزیمت گردد، آمونسن مقصد واقعی این سفر اکتشافی را با پریسترود و گرتسن که دو تن از افسران زیر دستش بودند در میان نهاد. در فاصلهٔ ۴ هفته مانده تا فونچال در مادیرا، شک و تردید و دودلی در میان خدمه ایجاد گردید. آن‌ها وقتی سئوالاتی دربارهٔ آماده‌سازی سفر می‌نمودند با پاسخ‌های نامربوط و افسران گریزان از توضیح مواجه می‌گردیدند و همین موضوع دامنهٔ تردید آن‌ها را بیشتر می‌کرد. این گفتهٔ شرح‌حال‌نویس آمونسن یعنی مبنی بر "سوءظن کافی در قبال روحیه ناکافی" به خوبی بیانگر این موضوع است.
فرام در تاریخ ۶ سپتامبر به فونچال رسید. سه روز بعد آمونسن خدمه را از تغییر برنامه آگاه نمود و افزود که می‌خواهد یک مسیر انحرافی به قطب جنوب از طریق مسیر قطب شمال ایجاد کند که هنوز هم مقصد نهایی وی بود اما نیاز بود که مدتی صبر کنند. پس از اینکه آمونسن طرح‌های از قبل تعیین شده‌اش را برملا ساخت، از افراد گروه جداگانه پرسش نمود که آیا مایل به رفتن هستند یا خیر که همگی پاسخ‌ها مثبت بود. آمونسن نامهٔ به نسبت جامعی دربارهٔ شرح وقایع خطاب به نانسن نوشت و تأکید نمود که ادعای کوک و پری برای او چگونه حکم "ضربهٔ مهلک" در راستای اجرای برنامه‌هایش را داشته‌است. او احساس می‌کرد که در مقابل عمل انجام یافته‌ای قرار گرفته‌است و درخواست بخشش و اظهار امیدواری نمود که در راستای رسیدن به دستاوردهایش هرگونه گناه و عواقبی را بر گردن بگیرد.From text of Amundsen's letter, quoted in .
کشتی فرام در گوشهٔ جنوب شرقی خلیج و در یخ‌ها لنگر انداخت و آمونسن یک منطقه را برای ساختِ کلبهٔ اصلی هیئت اکتشافی در نظر گرفت. این منطقه در حدود از کشتی فاصله داشت. شش تیم از سگ‌ها در حمل و نقل محموله‌ها به منطقهٔ مورد نظر مشارکت داشتند و تلاش برای احداث کلبه آغاز گردید. بجالند و استوبرود فوندانسیون‌ها (پایه‌ها) را در یخ جاسازی نمودند که به دلیل شیب‌دار بودن سطح زمین، این عمل برای تسطیح آن ضروری می‌نمود. از آنجایی که وزش معمول باد از جانب شرق بود، کلبه بر روی یک محور شرق به غرب ساخته شد در حالی که در ورودی آن به سوی غرب قرار داشت. در این مسیر، باد، تنها فقط بر بخشی از دیوار شرقی وزش داشت. سقف کلبه در تاریخ ۲۱ ژانویه در محل نصب شد و شش روز بعد، کلبه تکمیل شده بود. در همان زمان یک منبع بزرگ از گوشت که شامل ۲۰۰ خوک دریایی می‌گردید به جهت آذوقهٔ تیم مکتشفِ ساحل و همچنین ذخیره در انبارها قبل از عزیمت به سمت قطب به آنجا انتقال داده شد. نامی که برای این خانه انتخاب گردید فرامهیم بود به معنی خانهٔ فرام (برگرفته از نام کشتی فرام).
در اوایل صبح روز سوم فوریه، ترانووا به‌طور غیرمنتظره‌ای به خلیج نهنگ‌ها رسید. گروه در تاریخ ۲۹ نوامبر سال ۱۹۱۰ از نیوزیلند حرکت کرده و در اوایل ژانویه به «مک‌موردو ساند» وارد شده بود. پس از رسیدن اسکات و گروه وی به آنجا، ترا نووا یک تیم شش نفره را به رهبری ویکتور کمپل با مأموریت عزیمت به سمت شرق سرزمین شاه ادوارد هفتم برگزید. انتخاب این گروه در جهت کاوش این سرزمین بود که در آن زمان هنوز ناشناخته مانده بود. این سرزمین به وسیلهٔ یخ دریا از طریق ساحل مسدود شده بود به همین دلیل کشتی مجبور شد به سمت غرب به حرکت ادامه دهد و در امتداد لبه بریدگی به جستجوی یک منطقه مناسب برای توقف بپردازد که بر حسب اتفاق با "فرام" مواجه می‌شوند. اسکات پیش از این فکر می‌کرد که آمونسن ممکن است پایگاه خودش را در منطقه "دریای ودل" بر پا نماید درست در طرف مقابل این قاره. این مدرک نشانه آن بود که نروژی‌ها مسابقه رسیدن به نقطه قطبی را با یک مزیت ۶۰ مایلی دریایی آغاز کرده‌اند که همین موضوع به منزله هشدار و زنگ خطری برای بریتانیایی‌ها بود. هر دو گروه رفتار بسیار مودبانه‌ای نسبت به یکدیگر ابراز داشتند. "کمپل" و افسران وی از جمله هری پنل و جورج موری لویک صبحانه را بر روی عرشه "فرام" میل نمودند و متقابلاً نهار بر روی عرشه تیم "ترا نووا" صرف شد.
آمونسن در اوایل ماه فوریه اقدام به سازماندهی سفری در جهت بارگذاری مایحتاج ضروری در سراسر طول مسیر نمود که می‌توانست یک آماده‌سازی مهم برای یورش تابستانی به سمت نقطهٔ صفر قطبی باشد. انبارهای ذخیره در فواصل منظم و در مسیر پیش‌بینی شده قرار داده شد که شامل مواد غذایی و سوخت می‌گردید. اینها مواردی بود که حمل تمام آن‌ها به صورت یکجا کار گروه را مشکل می‌کرد. سفر انبارها در حقیقت اولین آزمون بررسی عملکرد تجهیزات، سگ‌ها و افراد گروه بود. سفر اول در ۱۰ فوریه آغاز گردید که علاوه بر آمونسن، پریسترود، هلمر هانسن و جوهانسن نیز انتخاب گردیدند، به همراه ۱۸ سگ و ۳ سورتمه. قبل از عزیمت، آمونسن سفارش‌های لازم را به نیلسن در مورد کشتی فرام یادآور شد. کشتی می‌بایست به سمت بوینس آیرس در جهت انجام پاره‌ای از کارها بادبان برمی‌کشید که شامل بخشی از مأموریتش در رابطه با اقیانوس‌شناسی مناطق اقیانوس جنوبی و سپس بازگشت به پایگاه در اسرع وقت و به سال ۱۹۱۲ بود.
خورشید در ۲۱ آوریل بر بالای فرامهیم قرار داشت، هر چند این طلوع نمی‌توانست برای ۴ ماه دیگر ادامه داشته باشد.
گروه مکتشفان پیشرفت آغازین خوبی داشت، سفرهایی در حدود در هر روز، سگ‌ها به سختی حرکت می‌کردند. با لباس تهیه شده از پوست گرگ و پوست گوزن شمالی مردان گروه می‌توانستند از عهدهٔ سرما برآیند و مقابله با دمای انجماد همان چیزی بود که آن‌ها را در حرکت دائم نگه می‌داشت اما اگر توقف می‌کردند دچار رنج می‌شدند، گروه در شب می‌خوابید، پنجهٔ سگ‌ها به واسطهٔ سرمای شدید یخ بسته بود در ۱۲ سپتامبر و در حالی که دما بود گروه تنها پس از طی برای ایجاد ایگلو و سرپناه، مجبور به توقف شد. آمونسن متوجه گردید که شروع پیش‌روی را در آن فصل بسیار زود آغاز کرده و به‌ناچار تصمیم گرفت که به فرامهیم بازگردند، او حاضر نبود بر سر زندگی مردان و سگ‌ها تنها به دلیل سرسختی ریسک کند و آن‌ها را در معرض خطر قرار دهد. جوهانسن بعدها در دفتر خاطرات خود به این شروع احمقانهٔ زودهنگام آن هم در یک چنین سفر تاریخی و طولانی و احتمال خطرات ناشی از تقابل با انگلیسی‌ها اشاره می‌کند.
در ۱۴ دسامبر، در هنگام بازگشت به فرامهیم، آن‌ها بیشتر محمولات خود را در یکی از انبارهای ذخیرهٔ واقع در ۸۰ درجهٔ جنوبی رها کردند و این کار تنها در جهت سبک کردن سورتمه‌ها بود، در روز بعد، در یک دمای منجمد و یخبندان به همراه باد مخالف قوی، چندین سگ بر اثر سرمازدگی هلاک شدند در حالی که دیگران برای ادامهٔ مسیر بسیار بیش از حد ضعیف شده و بر روی سورتمه افتاده بودند. در ۱۶ سپتامبر و در فاصلهٔ از فرامهیم، آمونسن از مردان خود خواست تا تلاش بیشتری برای رسیدن به خانه انجام دهند، او سورتمهٔ خود را در اختیار نداشت و بر روی وستینگ افتاده بود و به همراه هلمر هانسن و گروهش هر یک به سرعت حرکت می‌کردند و سایرین را پشت سر می‌گذاشتند، سه تن از آن‌ها بعد از ۹ ساعت بالاخره به فرامهیم رسیدند، به دنبال آن "بجالاند" ۲ ساعت بعد رسید و "هسل" کمی بعدتر رسید. جوهانسن و پریسترود هنوز بیرون و در بوران و برف بودند بدون غذا و سوخت، سگ‌های پریسترود کاملاً شکست خورده بودند و پنجه‌های آن‌ها به شدت یخ زده بود، آن‌ها پس از نیمه‌شب به فرامهیم رسیدند، اندکی بیش از ۱۷ ساعت را در جستجوی خانه بودند.
روز بعد، آمونسن از یوهانسن دربارهٔ دیر رسیدنش به همراه پریسترود سؤالاتی نمود، یوهانسن با عصبانیت جواب داد که احساس می‌کرد گروه، آن‌ها را رها کرده و رهبر گروه را به خاطر پشت سر گذاشتن مردان گروهش به باد انتقاد گرفت. آمونسن بعدها به اطلاع نانسن رساند که یوهانسن به شدت سرکش شده بود، در نتیجه، او از گروه مکتشفان قطبی کنار گذاشته شد و در آن حال گروه آمونسن به پنج نفر کاهش یافت.
با وجود اشتیاقِ بسیار زیاد گروه برای شروع دوباره، آمونسن تا اواسط اکتبر و اولین نشانه‌هایی از بهار منتظر ماند. او قصد داشت تا این مکان را در ۱۵ اکتبر تَرک نماید، اما به خاطر شرایط آب و هوایی چند روز بیشتر صبر کرد. در ۱۹ اکتبر سال ۱۹۱۱، پنج مرد به همراه ۴ سورتمه و ۵۲ سگ، سفر خود را آغاز کردند. شرایط جوی به سرعت نامساعد می‌گردید و گروه در حالی که در مه سنگینی گرفتار شده بود در شکاف‌های عمیقی که تیم ذخیرهٔ یوهانسن در پاییز گذشته کشف کرده بود سرگردان گردیده بود. ویستینگ بعدها یادآور شد که سورتمه‌اش در حالی که آمونسن هم بر روی آن قرار داشت تقریباً نزدیک به ناپدید شدن بود، همان هنگامی که یک پُل یخی در زیر آن شکسته شد. با وجود این رویداد ناگوار آن‌ها در حدود را در یک روز تحت پوشش و اکتشاف داشتند و در ۵ نوامبر به انبارِ ذخیرهٔ واقع در ۸۲ درجهٔ شمالی رسیدند. آن‌ها مسیر خود را توسط خطی از ستون‌های نشانگر مشخص کرده بودند که ساخته شده از بلوک‌های برفی بود. این ستون‌ها به فاصلهٔ هر ۳ مایل در طول مسیر نصب گردیده بود. در ۱۷ نوامبر آن‌ها به لبهٔ حائل و چشم‌انداز کوهستان سراسری جنوبگان رسیدند. برخلاف اسکات که دنباله‌رو خط‌سیر شکلتون یعنی یخچال طبیعی بیردمور بود، آمونسن در تکاپوی یافتن خط‌سیر اختصاصی خودش در کوهستان بود. پس از تفحص دامنه‌ها برای چند روز و بالا رفتن تا ارتفاع گروه موفق به یافتن مسیری مشخص شدند، یک یخچال طبیعی شیب‌دار به طول که کمک به پیشروی به سمت فلات می‌نمود. آمونسن این مکان را به نام نام‌گذاری نمود که یکی از حامیان مالی وی بود. این صعود سخت‌تر از آن چیزی بود که گروه پیش‌بینی کرده بود چرا که مسیرِ پیش رو، مسیری ساخته شده از بیراهه‌های طولانی و عمیق همراه با برف‌های نرم بود. پس از ۳ روز کوهنوردی دشوار، گروه موفق شد به مرتفع‌ترین نقطهٔ یخچال طبیعی برسد. آمونسن سپاس‌گزار و تحسین‌کنندهٔ کار سگ‌ها بود و ایدهٔ آن‌هایی را که معتقد بودند آن‌ها در چنین شرایطی کارایی لازم را ندارند به سخره می‌گرفت. در ۲۱ نوامبر، گروه ۱۷ مایل را طی نموده و تا ارتفاع صعود کرده بود.
به محض رسیدن به ارتفاع در قلهٔ یخچال‌های طبیعی و در ۸۵ درجه و ۳۶ دقیقه از مختصات جغرافیایی، آمونسن برای مرحلهٔ نهایی سفر آماده گردید. به دلیل شرایط خاص صعود در طول مسیر، از ۴۵ سگ، ۷ سگ هلاک گردید و تعدادی از آن‌ها هم به دلیل استفاده از گوشتشان کشته شده بودند. تنها ۱۸ سگ در حال حرکت به سمت جلو بودند.
هر یک از سورتمه‌رانان، سگ‌ها را برای تغذیهٔ تیم خودش کشته بود. پوست و گوشت آن‌ها بین سگ‌های باقی‌مانده و مردان گروه تقسیم می‌گردید. آمونسن به یاد می‌آورد و می‌نویسد؛ ما در مکانی به نام "فروشگاه قصابان" حضور داشتیم، در این‌جا افسردگی و غم و اندوه در فضا موج می‌زد. علاقهٔ ما به سگ‌ها با آن‌ها رشد کرده و عجین شده بود. متأسف بودن، نمی‌توانست مانعِ تیم مکتشف به جهتِ بهره‌گیری از مواد غذایی فراوان و تازه گردد. ویستینگ در آن لحظات ثابت کرد که در تهیه و ارائهٔ گوشت مهارت دارد.
گروه مکتشف، ۳ سورتمه و محموله‌های مورد نیاز برای ۶۰ روز راه‌پیمایی را در اختیار داشت. باقی‌ماندهٔ خواربار و لاشهٔ سگ‌ها در یکی از انبارهای ذخیره رها گردیده بود. آب و هوای بد، مانع از حرکت آن‌ها تا ۲۵ نوامبر گردید. این جو نامساعد به همراه مه مداوم، باعث گرفتاری آن‌ها در زمینی ناشناخته گردید. گروه، در حال طی مسیری بر روی یک سطح یخی شکسته توسط شکاف‌های مکرر بود که همراه با دید ضعیف باعث پیشرفت کُند آن‌ها می‌گردید. آمونسن این منطقه را "یخچال شیطان" نامید. در ۴ دسامبر آن‌ها به منطقه‌ای وارد شدند که در آن شکاف‌ها در زیر لایه‌هایی از برف و یخ با یک فضای توخالی پنهان گردیده بود. آمونسن اینجا را نیز ثبت کرد و به نام "سالن رقص شیطان" نام‌گذاری کرد. هنگامی که در روز بعد آن‌ها مجدداً زمین سفت و جامد را در زیر پای خود احساس کردند به منطقهٔ ۸۷ درجه رسیده بودند. در ۸ دسامبر نروژی‌ها موفق به شکستن رکورد دورترین پیمایش جنوبی شکلتون از ۸۸ درجه و ۲۳ دقیقه جغرافیایی شدند. همین‌طور که آن‌ها به قطب نزدیک می‌شدند، در حال شکستن تمامی دست‌آوردهای چشم‌انداز آیندهٔ هر گروه مکتشف دیگری بودند که پیش از آن‌ها به آن‌جا رفته بود. هنگامی که در ۱۲ دسامبر در آن‌جا اردو زدند با دیدن یک جسم ناشناختهٔ سیاه و سفید که در افق ظاهر شد برای لحظه‌ای نگران شدند، اما کمی بعد کشف کردند که آن چیز مشکوک تنها مدفوع یکی از سگ‌ها در فاصلهٔ دور بوده که به واسطهٔ سراب، حالت بزرگ‌نمایی پیدا کرده بود. روز بعد آن‌ها در ۸۹ درجه و ۴۵ دقیقهٔ جنوبی و در حدود نسبت به قطب جنوب مجدداً اردو زدند. در روز بعد که مصادف با ۱۴ دسامبر ۱۹۱۱ بود، آمونسن ضمن جلب موافقت رفقایش با سورتمه به سمت جلو، ره‌نوردی کرد و در حدود ساعت ۳ بعدازظهر گروه به مجاورت قطب جنوب رسیده بود. آن‌ها پرچم نروژ را در زمین قرار دادند و فلات قطبی را به نام «فلات پادشاه هاکون هفتم» نامیدند.
در ۱۸ دسامبر، گروه مکتشف، سفر بازگشت به سمت فرامهیم را آغاز نمود. آمونسن مصمم بود تا قبل از اسکات به دنیای متمدن بازگردد و اولین نفری باشد که حامل خبرهایی مهم در این زمینه است. با همهٔ این احوال او فاصلهٔ پیمایش‌های روزانهٔ خود را تا محدود نمود تا توان سگ‌ها و همچنین مردان گروه حفظ شود. در طول ۲۴ ساعت شبانه‌روز، گروه به گونه‌ای حرکت می‌کرد که خورشید قطبی را دقیقاً پست سر خود داشته باشد و این عمل به جهت پیشگیری از برف‌کوری صورت گرفت. به کمک انبارهای ذخیرهٔ ساخته شده در سفر تمرینی و مقدماتی پیشین، آن‌ها توانستند که به منطقهٔ نام نهاده شده به عنوان فروشگاه قصابان برسند و از آن نقطه، سفر سراشیبی آن‌ها به سمت تیغه‌های برفی آغاز گردید. مردان گروه به دلیل فراهم شدن شرایط مناسب، مسیر را به حالت اسکی کردن بر روی برف‌ها طی نمودند اما برای هدایت‌کنندگان سورتمه‌ها از جمله هانسن و ویستینگ، شرایط کمی سخت‌تر بود. سورتمه‌ها فرمان‌پذیری مناسبی نداشتند و زمانی که موانع و خطراتی محتمل می‌نمود، آن‌ها مجبور به استفاده از ترمزهای سورتمه می‌گردیدند.
در ۷ ژانویه، گروه توانست به اولین انبارهای ذخیرهٔ واقع در منطقهٔ تیغه‌ها برسد. آمونسن احساس می‌کرد که سفر گروه به دلیل پیمایش روزانه و منظم ، می‌تواند توقف‌های ۶ ساعته داشته باشد و پس از آن، سفر مجدداً از سر گرفته می‌شد. طبق این شیوه، آن‌ها در حدود در روز را پوشش می‌دادند و در نهایت، در ۲۵ ژانویه، ساعت ۴ صبح، توانستند به فرامهیم برسند. سفر آغازین در ماه اکتبر، با ۵۲ سگ شروع شده بود در حالی که تنها ۱۱ سگ که ۲ سورتمه را می‌کشیدند توانستند بازگردند. مسافرت به نقطهٔ صفر قطبی و برگشت، ۹۹ روز به طول انجامید که ۱۰ روز کمتر از زمان پیش‌بینی شده بود و در این مدت زمان، در حدود پوشش داده شده بود.
پس از بازگشت به فرامهیم، آمونسن دلیلی برای تأخیر در عدم برچیدن گروه و کمپ نداشت. شام وداع، در کلبه صرف شد و گروه، سگ‌های باقی‌مانده و سایر محموله‌های همراه را به عرشهٔ کشتی فرام منتقل کرد و کشتی در ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۱۲ خلیج نهنگ‌ها را به مقصد هوبارت در تاسمانی ترک کرد. این سفر، ۵ هفته به طول انجامید و آمونسن به تنظیم متن تلگراف پرداخت و نخستین گزارش را برای مطبوعات ارائه نمود. کشتی فرام در ۷ مارس به هوبارت رسید. آمونسن به سرعت اطلاع کسب کرد که هیچ خبری دست‌کم تا آن لحظه از اسکات و گروهش نیست. او در رابطه با موفقیت این سفر، تلگرام‌هایی را برای برادرش لئون، نانسن و پادشاه هاکون ارسال نمود که به‌طور خلاصه و تلویحی در آن‌ها توضیحاتی ارائه‌شده بود. یک روز بعد، نخستین گزارش کامل از داستان این سفر را به روزنامهٔ لندن ارائه داد که پیش‌تر حقوق انحصاری آن را به این مؤسسه فروخته بود. فرام، دو هفته در هوبارت توقف داشت و در طول این مدت به گروه داگلاس ماوسون و کشتی اس‌وای اورورا پیوست که در فعال بود. آمونسن تعداد ۱۱ سگ از مجموع سگ‌هایی را که در بازگشت از قطب زنده مانده بودند، به عنوان پیشکش و هدیه به آن‌ها تقدیم کرد.
برتا ۷۰ نام پیستول نیمه‌خودکاری است ساخت شرکت برتای ایتالیا. این جنگ‌افزار از روی نمونه قدیمی‌تر برتا ام۱۹۳۵ طرح‌ریخته شده‌است. واریته‌های این اسلحه به نام‌های فالکن ، نیوپوما ، کگر ، جگوار و نیوسیبل خوانده می‌شوند. برتا ۷۰ به ویژه از برای ظاهر شدن بسیارش در فیلم‌های سینمایی آوازه یافته‌است. ریخت جمع‌وجور این پیستول در دیگر ساخته‌های برتا تا آخر سده بیستم الهام‌بخش بود.
Wikipedia contributors, "Beretta 70," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Beretta_70&oldid=727160136 (accessed August 19, 2016).
هارون شفیقی (۱۲۹۶–۱۳۸۰) شاعر اهل ایران بود.
هارون شفیقی به سال ۱۲۹۶ در روستای عنبران در دامنهٔ جنوبی رشته کوه البرز از توابع شهرستان اردبیل چشم به جهان گشود.
پدرش ملا نجم الدین در کار کشاورزی، دامداری و خرید و فروش تولیدات روستایی و مادرش حمیرا، شاعر و از فرزندان شیخ علی تالشی نقشبندی بود. استاد تحت تأثیر مادرش به کار شعر می‌پرداخت. مادرش اولین راهنمای او بود که در اوان کودکی او را با آثار برجستهٔ ایران نظیر مثنوی معنوی، منطق الطیر، گلستان و … آشنا کرد. او در خانواده‌ای چهار نفره با برادرش زندگی می‌کرد.
شفیقی به عنوان فرزند بزرگ خانواده برای کسب علوم راهی سفر می‌شوند و توشه اش از این سفرهای متعدد تمام اطرافیانش را مبهوت می‌کند و چنان در علوم فقهی و ادبیات فارسی و عرب سرآمد می‌شوند که شهرتش تمام اکناف را در هم می‌پیچد. ایشان در آبان ماه ۱۳۲۸ تلاش کردند تا جذب ادارهٔ آموزش و پرورش شوند تا اینکه پس از دو ماه تلاش در روز ۲۸ دی ماه ۱۳۲۸ ابلاغی در کارگزینیِ ادارهٔ آموزش و پرورش شهرستان رشت برای تدریس در دبیرستان محمد رضا پهلوی سابق در رضوانشهر امروز با حقوق ما هانهٔ نود و دو تومان برای ایشان صادر می‌شود. او در آغاز «شفیقی» تخلّص می‌کرد. امّا بعدها با سرودن شعری زیبا به «شکیبا» تغییرش می‌دهد.
هارون شفیقی پس از تألیفات و اشعار و ترجمه‌های ارزندهٔ فراوانی به تاریخ دوشنبه ۱۱ تیر ۱۳۸۰ در شهرستان کرج درگذشت.
نبرد گرونوالد, اولین نبرد تاننبرگ یا نبرد ژالگیریس, نبردی بود که در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۱۴۱۰ در جریان جنگ جنگ لهستان-لیتوانی و شوالیه‌های تتونیک رخ داد. اتحاد میان پادشاهی لهستان تحت فرمان شاه ولادیسلاو دوم یاگیلون همراه با دوک نشین بزرگ لیتوانی که توسط دوک بزرگ خود، ویتائوتاس رهبری می‌شد؛ در جریان نبرد توانست پیروزی قاطعانه‌ای بر شوالیه‌های تتونیک آلمانی-پروسی تحت فرمان رئیس بزرگشان اولریش فون یونگینگِن بدست آورد. پس از نبرد اکثر فرماندهان و رهبران تتونیک‌ها یا کشته شده یا به عنوان زندانی، به اسارت گرفته شدند. با وجود شکست در این نبرد و تحمل کاهش اراضی تتونیک‌ها -که در دژ مالبورک سنگر گرفته بودند- به علت پیمان نامه تورن (۱۴۱۱)؛ این درگیری‌های ارضی تا سال ۱۴۲۲ و تصویب پیمان ملنو ادامه داشت. با این وجود؛ اینکه شوالیه‌های تتونیک هرگز نتوانستند قدرت سابق خود را بازپس بگیرند و علاوه بر این بار مالی که پرداخت غرامت به لهستان-لیتوانی به بار داشت باعث شده تا تتونیک‌ها دچار رکود مالی و درگیری‌های داخلی شوند. این نبرد باعث شد تا توازن قدرت در منطقه اروپا شرقی تغییر کند و مشخص کرد که اتحاد لهستان لیتوانی (با مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی اشتباه نشود) به عنوان قدرت نظامی و سیاسی غالب بر منطقه طلوع کرده.
این نبرد یکی مهم‌ترین ستیزهای تاریخ اروپا قرون وسطی است و توسط اکثر صاحب نظران به عنوان مهم‌ترین پیروزی تاریخ لهستان، لیتوانی و بلاروس شناخته می‌شود. این نبرد منشأ ملی‌گرایی رمانتیک و غرور ملی ملت‌های پیروز بوده و به عنوان نمادی مهم برای پیروزی در برابر مهاجمان خارجی استفاده می‌شده. در دوره قرن بیستم میلادی، نبرد گرونوالد در عملیات‌های پروپاگاندا دول اتحاد جماهیر شوروی و آلمان نازی استفاده می‌شده. تنها در دهه‌های اخیر است که تاریخدانان سعی کرده‌اند تا نگاهی بی طرفانه و علمی نسبت به این نبرد بیندازند و سعی کنند تا روایاتی را که ملل مختلف از این نبرد ارائه کرده‌اند -که بسیار متفاوت با هم اند- را با هم تطبیق دهند.
شهرستان تیپراری (به ایرلندی: "Contae Thiobraid"؛ به انگلیسی: "County Tipperary") شهرستانی در ایرلند است که در استان مونستر واقع شده است.
شهرستان تیپراری بین سال‌های ۱۸۳۸ تا ۲۰۱۴ به دو شهرستان مجزا به نام‌های شهرستان‌های «تیپراری شمالی» و «تیپراری جنوبی» تقسیم شده بود که در ۳ ژوئن ۲۰۱۴ پس از انتخابات محلی و اصلاح قانون یکپارچه شد."Tipperary County Council" . این شهرستان نام خود را از شهر تیپراری گرفته و در اوایل قرن سیزدهم مدت کوتاهی پس از تهاجم نورمن ایرلند تأسیس شد. در سرشماری سال ۲۰۱۶ جمعیت کل شهرستان ۱۶۰٬۴۴۱ بوده است. Census 2016. بزرگترین شهرهای آن کلانمل، ننق و ثورلس هستند و شورای شهرستان تیپراری، دولت محلی این شهرستان بشمار می‌رود.
از میان ۳۲ شهرستان ایرلند، شهرستان تیپراری از نظر مساحت ششمین شهرستان بزرگ و از نظر جمعیت دوازدهمین شهرستان پرجمعیت برآورد شده است.Corry, Eoghan (2005). و از میان ۶ شهرستان مونستر، سومین بر اساس مساحت و جمعیت است. این شهرستان به دریا راه ندارد و در ایرلند بزرگترین شهرستان محصور در خشکی بشمار می‌رود. مرکز آن به عنوان گلدن واله شناخته می‌شود که در حوضه رودخانه سیور تا شهرستانهای لیمریک و کورک گسترش یافته است.
در این شهرستان دوازده بارونی یا قلمرو تاریخی بارون‌ها وجود دارد.
باشگاه فوتبال استقلال تهران در فصل ۹۶–۱۳۹۵ هفتادمین سال فعالیت باشگاه فوتبال استقلال تهران در مسابقات فوتبال ایران و شانزدهمین حضور متوالی این تیم در لیگ برتر فوتبال ایران بود. پیش از شروع مسابقات این فصل پرویز مظلومی پس از فصل هدایت استقلال از سمت خود برکنار و علی‌رضا منصوریان جایگزین او شد. در این فصل شانزدهمین دورهٔ رقابت‌های لیگ برتر فوتبال ایران (جام خلیج فارس) برگزار شد و تیم استقلال در شانزدهمین حضور خود در این رقابت‌ها به مقام نایب‌قهرمانی رسید.
سی‌امین دورهٔ جام حذفی فوتبال ایران در این فصل برگزار شد. استقلال برای بیست‌ و هشتمین بار در این مسابقات شرکت کرد و از نیمهٔ نخست مهر ۱۳۹۵ وارد این رقابت‌ها شد و تا مرحلهٔ ‌یک چهارم نهایی پیش رفت، اما در این مرحله در مقابل تیم نفت تهران مغلوب شد و از ر این رقابت‌ها کنار رفت.
در لیگ قهرمانان آسیا، استقلال با توجه به کسب رتبهٔ سوم لیگ خلیج فارس در فصل گذشته و کاهش سهمیهٔ ایران در لیگ قهرمانان آسیا، در بازی پلی‌آف در ۱۹ بهمن ۱۳۹۵ به مصاف تیم السد قطر رفت و با پیروزی در ضربات پنالتی به مرحلهٔ گروهی این رقابت‌ها صعود کرد. استقلال در مرحلهٔ گروهی در رتبهٔ دوم جای گرفت و به دور حذفی صعود کرد، اما در ‌هشتم نهایی در مجموع بازی‌های رفت و برگشت، مغلوب العین امارات شد و از دور رقابت‌ها کنار رفت.
فصل ۹۶–۱۳۹۵ برای باشگاه استقلال همراه با بی‌ثباتی و دگرگونی‌های پیاپی در کادر فنی و مدیریتی آغاز شد. استقلال در پایان فصل ۹۵–۱۳۹۴ در حالی که در فاصلهٔ سه هفته مانده به پایان رقابت‌ها در صدر جدول بود، قهرمانی را از دست داد و به رتبهٔ سوم بسنده کرد. آبی‌ها در فینال جام حذفی نیز مغلوب ذوب‌آهن شدند تا نتوانند به صورت مستقیم به لیگ قهرمانان آسیا راه پیدا کنند. ناکامی در مسابقات لیگ و جام حذفی، و همچنین شکست سنگین استقلال در شهرآورد تهران در دیدار برگشت مسابقات لیگ در برابر پرسپولیس، آتش نارضایتی هواداران از کادر فنی و مدیریتی را شعله‌ور کرد. هیئت مدیره استقلال در پایان فصل رأی به برکناری پرویز مظلومی داد و به فاصلهٔ ۳ روز بعد از شکست در فینال جام حذفی علی‌رضا منصوریان سرمربی نفت تهران به عنوان سرمربی جدید استقلال برگزیده شد.
حضور علی‌رضا منصوریان پس از هشت سال در استقلال، با استقبال هواداران تیم روبه‌رو شد و در اولین جلسهٔ تمرینی تیم در کمپ ناصر حجازی، هزار نفر از وی استقبال کردند. منصوریان توانست ستاره‌هایی هم‌چون بختیار رحمانی، آرش افشین و کاوه رضایی را که مدت‌ها زمزمه‌های آبی‌پوش شدن‌شان به گوش می‌رسید به استقلال بیاورد. هم‌چنین بازیکنانی چون وریا غفوری، مجتبی حق‌دو‌ست، میلاد زکی‌پور و علی قربانی که از شاگردان منصوریان در نفت تهران بودند نیز به استقلال پیوستند.
مشکل عدم ثبات و نابه‌سامانی‌های مدیریتی در این فصل نیز گریبان‌گیر استقلال بود. پس از آمدن منصوریان به استقلال شایعاتی مبنی بر تصمیم وزارت ورزش برای تغییر مدیر باشگاه و حضور منصور قنبرزاده مدیر پیشین باشگاه نفت تهران در استقلال مطرح شد. هواداران استقلال با وجود انتقاداتی که نسبت به عملکرد بهرام افشارزاده داشتند، با برپایی تجمعاتی در برابر ساختمان وزارت ورزش نسبت به تحولات مداوم و عدم ثبات مدیریت در استقلال به شدت اعتراض کردند. در این میان افشارزاده که هم‌زمان با مدیریت استقلال معاونت وزارت ورزش را نیز بر عهده داشت، با حضور در میان هواداران تلاش کرد که آنها را آرام کند. اما هواداران استقلال که از اوضاع نابه‌سامان باشگاه ناراضی بودند، چند روز بعد تجمع اعتراض‌آمیز بزرگتری را در برابر ساختمان مجلس برگزار کردند و از نمایندگان خواستند محمود گودرزی وزیر ورزش را استیضاح کنند. پس از برپایی تجمع استقلالی‌ها در برابر مجلس، رضا حسنی‌خو مدیر حراست وزارت ورزش ضمن غیرقانونی دانستن تجمع هواداران و تهدید تلویحی افشارزاده، از اقدام حقوقی وزارت ورزش بر علیه هواداران معترض خبر داد. استقلال تحت مدیریت افشارزاده اری پیش فصل خود را در ارمنستان برگزار کرد و وارد مسابقات لیگ شد. در روز ۱۲ مرداد ۱۳۹۵ هفته پس از شروع مسابقات لیگ، هیئت مدیرهٔ استقلال اعلام کرد که پس از هماهنگی با وزیر ورزش، رضا حسنی‌خو مدیر حراست وزارت ورزش به عنوان مدیر جدید استقلال و نایب رئیس هیئت مدیرهٔ باشگاه انتخاب شده است. دلیل کنار رفتن افشارزاده قانون ممنوعیت به‌کارگیری بازنشستگان در دستگاه‌های دولتی عنوان گردید.افشارزاده سال قبل و در زمان انتخاب به عنوان مدیر عامل استقلال از سوی وزارت ورزش نیز بازنشسته بود. عنوان حسنی‌خو در استقلال در ابتدا مدیر عامل، سپس سرپرست مدیر عامل، و دوباره مدیر عامل اعلام شد که نشان از ناهماهنگی و سردرگمی وزارت ورزش و مجموعهٔ هیئت مدیرهٔ استقلال داشت. در نهایت هم حسنی‌خو پس از تنها سه روز (هفتاد و دو ساعت) بنا به آنچه وجود «افراد کارآمدتر، لایق‌تر و متخصص‌تر» برای مدیریت باشگاه استقلال برشمرد، از سمت مدیرعاملی/ سرپرستی استقلال استعفا داد. روز ۱۷ مرداد نام رضا افتخاری به عنوان مدیر جدید استقلال در خبرگزاری‌ها مخابره شد. او که تا پیش از آن ریاست کمیتهٔ فوتسال فدراسیون فوتبال ایران را بر عهده داشت، در نخستین مصاحبه پس از قبول مدیریت استقلال خطاب به خبرنگارانی که به او تبریک می‌گفتند اعلام کرد: «من باید به شما تبریک بگویم که یک نفر از جنس فوتبال آمده است و از این بابت باید خوشحال باشید.» او در ادامهٔ اظهارات‌اش اعلام کرد که هدف او کسب ستارهٔ چهارم برای باشگاه استقلال است که این اظهارنظر نشان‌دهندهٔ بی‌اطلاعی او از فوتبال ایران و تاریخچهٔ باشگاه استقلال بود.
استقلال لیگ را خوب شروع نکرد و تا هفتهٔ سوم متحمل دو شکست شد. روند نتایج ضعیف این تیم تا هفتهٔ ششم و در بازی شهرآورد تهران نیز ادامه داشت. البته تساوی بدون گل مقابل پرسپولیس در آن روزها، نتیجهٔ بدی برای استقلال نبود. با این وجود از همان هفته‌های ابتدایی زمزمه‌های برکناری منصوریان شنیده می‌شد.
استقلال بعد از دربی پیروزی‌هایش شروع شد و در سه بازی پیاپی به پیروزی رسید. با این ۹ امتیاز استقلال خود را از انتهای جدول جدا کرد و به ردهٔ پنجم جدول رسید. در این بین یک شوک بزرگ به باشگاه استقلال وارد شد. منصور پورحیدری سرپرست، مربی و بازیکن سابق این تیم که پرافتخارترین مربی استقلال محسوب می‌شد، در ۱۴ آبان در ۷۰ سالگی درگذشت. پورحیدری که به خاطر تلاش‌هایش در حفظ باشگاه استقلال بعد از انقلاب، «پدر استقلال» لقب گرفته بود، تنها کسی در فوتبال ایران بود که هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان مربی به قهرمانی آسیا رسیده است. تماشاگران استقلال در بازی مقابل گسترش فولاد تبریز در ورزشگاه آزادی، در دقیقه ۲۲ پورحیدری را به شدت تشویق کردند و یادش را گرامی داشتند.
استقلال نیم‌فصل اول را در حالی با تساوی ۱ بر ۱ مقابل سپاهان اصفهان به پایان برد، که در این بازی منصوریان چینش ترکیبش را تغییر داده بود و چندین بازیکن باتجربه و مسن استقلال را نیمکت‌نشین کرده بود و به جای آن‌ها به جوان‌ها میدان داده بود. استقلال در این بازی نمایش خیره‌کننده‌ای داشت و به عقیدهٔ کارشناسان بهترین بازی استقلال تا آن‌جای فصل بود. استقلال نیم‌فصل اول را در رتبهٔ هفتم به پایان رساند. در نیم‌فصل بختیار رحمانی، آرش افشین، محمدامین حاج‌محمدی و میثم مجیدی که نتوانستند در استقلال بدرخشند از این تیم جدا شدند. استقلال در نیم‌فصل با آندرانیک تیموریان و سرور جپاروف قرارداد بست، اما در هنگام تلاش برای ثبت آی‌تی‌سی برای جپاروف متوجه شدند که از نقل و انتقالات محرومند. هم‌چنین استقلال با سجاد شهباززاده برای بازگشت به این تیم به توافق رسیده بود. تیموریان بعد از این اتفاقات به نفت تهران پیوست و جپاروف هم به صورت قرضی و تا پایان فصل به سپاهان اصفهان رفت. ماجرای محرومیت استقلال و در ادامه تراکتورسازی تبریز، رسوایی عجیبی برای فدراسیون فوتبال ایران و باشگاه استقلال بود. استقلال که به خاطر عدم پرداخت مطالبات عادل شیحی آن هم به مبلغ فقط ۴۷ هزار دلار محکوم به این محرومیت شده بود، نامه‌ای تحریف شده از سوی فدراسیون دریافت کرده بود. در حالی که فیفا اعلام کرده استقلال از نقل‌وانتقالات بعدی محروم است، فدراسیون فوتبال ایران ترجمه‌ای تحریف شده از این نامه را برای باشگاه استقلال فرستاد که در آن ذکر شده بود استقلال هنوز محروم نشده و در صورت عدم پرداخت مطالبات این بازیکن محروم خواهد شد. روزبه چشمی هافبک استقلال هم که پیش از شروع فصل به دلیل مصدومیت از فهرست استقلال کنار گذاشته شده بود تا در نیم‌فصل به این تیم اضافه شود، به دلیل محرومیت استقلال نتوانست در نیم‌فصل دوم برای این تیم بازی کند.
نیم‌فصل دوم با جوان‌گرایی استقلال و منصوریان ادامه پیدا کرد. آن‌ها توانستند در بازی برگشت مقابل نفت تهران، این تیم را در ورزشگاه تختی شکست دهند. هر چند در بازی بعدی مقابل استقلال خوزستان شکست خوردند، اما در بازی با صنعت نفت آبادان توانستند برای اولین بار با اختلاف ۳ گل پیروز شوند. این بُرد شروع روند ۵ پیروزی پیاپی استقلال بود که در تای آن، توانستند ۳ گل به تیم حریف بزنند. از جمله بازی برگشت شهرآورد تهران. استقلال بعد از پنج سال توانست تیم پرسپولیس را در دربی شکست بدهد. آن‌ها در حالی در این مسابقه به پیروزی رسیدند که کارشناسان شانس کمی برای پیروزی تیم منصوریان در این بازی می‌دیدند. پرسپولیس صدرنشین که تا آن هفته در مجموع فقط ۵ گل دریافت کرده بود، در یک نیمه ۳ گل از استقلال منصوریان خورد تا دومین باخت فصل تیم و اولین باخت فصلشان در ورزشگاه آزادی رقم بخورد. مهدی رحمتی که در دقایق پایانی بازی با دریافت کارت زرد دوم، از بازی اخراج شد، به خاطر حواشی پیش‌آمده در ثانیه‌های پایانی و بعد از بازی، از سوی کمیته انضباطی از حضور در ترکیب تیم استقلال محروم شد. اعتراض باشگاه به این حکم هم نتیجه‌ای در برنداشت. با این حال وکیل مهدی رحمتی معتقد بود که محرومیت وی غیرقانونی بوده است. استقلال با این پیروزی‌ها توانست به ردهٔ سوم جدول صعود کند.
بازیکنان باشگاه استقلال قبل از بازی برگشت با تیم سایپا در اعتراض به پرداخت نشدن مطالباتشان دست به اعتصاب زدند و تمرین نکردند. این تیم بدون تمرین به مصاف سایپا رفت و موفق شد ۲ بر ۱ سایپا را شکست دهد. با قول‌هایی مسئولان باشگاه به بازیکنان دادند، آن‌ها برای بازی با لوکوموتیو ازبکستان به تمرینات بازگشتند. اما دوباره پیش از عید نوروز ۱۳۹۶ با محقق نشدن وعده‌های قبلی به صورت دسته‌جمعی تمرین نکردند و علیه هیئت مدیره شعار دادند. باشگاه پیش از تعطیلات عید به بازیکنان بسته‌هایی داد که شامل شامپو، روغن و وسایل بهداشتی بود. پیش از شروع سال جدید، پول به حساب بازیکنان استقلال واریز شد و بازیکنان این تیم به تمرینات بازگشتند.
استقلال در آسیا کار خودش را در پلی‌آف آغاز کرد. آن‌ها در بازی پلی‌آف میزبان تیم السد قطر بودند که بازیکنانی هم‌چون ژاوی و مرتضی پورعلی‌گنجی را در اختیار داشت. این دیدار در ۹۰ دقیقه وقت قانونی و ۳۰ دقیقه وقت اضافه بدون گل و با نتیجهٔ تساوی پایان یافت و استقلال موفق شد در ضربات پنالتی این تیم را شکست دهد و به مرحلهٔ گروهی لیگ قهرمانان آسیا صعود کند. در این مرحله، استقلال در گروه A رقابت‌ها جای گرفت و با تیم‌های الاهلی امارات، التعاون عربستان و لوکوموتیو ازبکستان هم‌گروه شد. در بازی اول استقلال مهمان الاهلی بود که با نتیجهٔ ۲ بر ۱ مغلوب این تیم شد. اما در بازی بعدی موفق شد با ۳ گل التعاون عربستان را شکست دهد. در بازی سوم با نتیجهٔ ۲ بر صفر مقابل لوکوموتیو ازبکستان به برتری رسید تا صدرنشین ر رفت مرحلهٔ گروهی رقابت‌ها شود. مهدی رحمتی با کلین‌شیت در بازی مقابل لوکوموتیو به ۱۷ کلین‌شیت در بازی‌های لیگ قهرمانان آسیا رسید و از این حیث در آسیا رکورددار شد.
آن‌ها هم‌چنین در پایان مرحلهٔ گروهی لیگ قهرمانان آسیا دوم شدند و به مرحلهٔ بعدی صعود کردند. در مرحلهٔ ‌هشتم در ر رفت موفق شدند با تک‌گل کاوه رضایی العین امارات را شکست دهند، اما در بازی برگشت در یک بازی عجیب ۶–۱ مغلوب شدند و از ر رقابت‌ها کنار رفتند.
دربردارندهٔ گل‌هایی که در بازی‌های رسمی فصل به ثمر رسیده‌است.بازیکنانی که در تعداد گل‌ها با هم برابر هستند، به ترتیب شمارهٔ پیراهن در جل قرار گرفته‌اند.ردیف گل به خودی نمایان‌گر تعداد گل‌هایی‌است که حریفان استقلال به‌اشتباه وارد دروازهٔ خود کرده‌اند.
دربردارندهٔ آمار بازی‌های رسمی که باشگاه در طول فصل در آن‌ها شرکت کرده‌است.بازیکنانی که در تعداد پاس گل‌ها با هم برابر هستند، به ترتیب شمارهٔ پیراهن در جل قرار گرفته‌اند.گل‌هایی که روی «حرکات انفرادی»، «ضربه‌های ایستگاهی مستقیم»، یا «توپ‌های برگشتی از دفاع حریف» به ثمر رسیده‌اند، در این جل گنجانده نشده‌اند.
خاندان ماتسودایرا () یکی از خاندان‌های سامورایی ژاپنی بود که ادعا می‌شود از تبار خاندان میناموتو هستند.
ماتسودایرا هیروتادا (؛ – ) یک سامورایی اهل ژاپن بود. او مالک و ارباب قلعه اوکازاکی در ولایت میکاوای ژاپن در دوره سن‌گوکو در قرن شانزدهم بود.
شهرت او بیشتر مدیون پسرش توکوگاوا ایه‌یاسو است که بنیان‌گذار شوگون‌سالاری توکوگاوا و اولین شوگون این شوگون‌سالاری بود.
جورج قرداحی () (زاده ۱ مه ۱۹۵۰ در فیطرون، لبنان) مجری، فعال رسانه‌ای و خبرنگار مشهور لبنانی است. او در سپتامبر 2021 به عنوان وزیر اطلاع رسانی در دولت نجیب میقاتی در لبنان انتخاب شد و از مجلس این کشور رأی اعتماد گرفت.
قرداحی که دانش‌آموخته علم سیاست و حقوق از دانشگاه لبنان است؛ و بعد از آن فعالیت رسانه‌ای خود را در تلویزیون لبنان آغاز نمود و در عین حال در روزنامه لسان الحال بعنوان روزنامه‌نگار فعالیت می‌نمود.
وی در سال ۱۹۷۹ به شبکه جهانی مونت کارلو در پاریس پیوست که باعث شد وی به شهرت فراگیر برسد وی تا سال ۱۹۹۲ در این شبکه فعالیت نمود و به پست سردبیر منصوب شد و بعد از آن به عنوان سردبیر در شبکه شرق در پاریس منصوب گردید که دو سال ادامه داشت و بالاخره در سال ۱۹۹۴ به شبکه‌ام بی سی اف ام لندن که در آن زمان که شرایط سختی به سر می‌برد پیوست؛ و قرداحی توانست موجب ارتقای این شبکه گردد وی در سال ۲۰۰۰ توانست برنامه مسابقه چه کسی یک میلیون را می‌برد که برنامه‌ای ساخته شده به سبک چه کسی می‌خواهد یک میلیونر باشد؟ را به زبان عربی در ام بی سی ۱ اجرا کرد؛ که باعث رسیدن وی به شهرتی درجه اول در جهان عرب گردید.
بعد از آن نیز برنامه قدرت دهم را که جایزه‌ای معادل ده میلیون ریال سعودی داشت اجرا کرد، وی بعد از اظهار نظر در خصوص اوضاع سوریه از شبکه ام بی سی اخراج گردید و برنامه المسامح کریم را اجرا کرد که با استقبال وسیعی مواجه شد.
وی با شخصیت‌هایی سیاسی و مذهبی زیادی همچون احمد الطیب مفتی اعظم الازهر، سید روح‌الله خمینی و همچنین سید علی خامنه‌ای نیز دیدار داشته و بعنوان سفیر حسن نیت سازمان ملل انتخاب گردیده‌است.
کریستوف هارتینگ () ورزشکار آلمانی دو و میدانی و قهرمان المپیک ۲۰۱۶ ریو در مادهٔ پرتاب دیسک است. وی برادر کوچک‌تر روبرت هارتینگ است.http://www.iaaf.org/news/preview/beijing-2015-discus-malachowski-harting-milan?utm_source=GCSResults&utm_medium=googlecse&utm_campaign=Search%20term:%20%27christoph%20robert%20harting%27,%20Page1&utm_content=Slot1
باربارا انگلدر (؛ زادهٔ ) یک تیرانداز اهل آلمان است که در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا و ۱ مدال نقره شده‌است.
اگر چه بسیاری از کشورها مسابقات سال ۱۹۸۰ المپیک تابستانی در مسکو را به دلیل حمله شوروی به افغانستان تحریم کردند، اما خود افغانستان در این مسابقات شرکت کرد. این مسابقات در شهر مسکو پایتخت اتحاد جماهیر شوروی برگزار شد. این مسابقات بازگشتی دوباره برای کشور افغانستان بود، پس از آنکه در مسابقات المپیک تابستانی ۱۹۷۶ که در مونترال کانادا برگزار شد حضور نداشت.
کریستینا فوگل (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل آلمان است که در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱۰ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۶ مدال برنز شده‌است. کریستینا فوگل در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ و بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ برندهٔ مدال طلا شد. او همچنین برندهٔ جوایزی همچون برگ بوی نقره‌ای شده است.
زیباترین () فیلم پروپاگاندای درام ژاپنی به نویسندگی و کارگردانی آکیرا کوروساوا است که در سال ۱۹۴۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به تاکاشی شیمورا و تاکاکو ایریه اشاره کرد.
این فیلم در یک کارخانه اپتیک در طول جنگ جهانی دوم رخ می‌دهد.
سانشیرو سوگاتا قسمت دوم () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی آکیرا کوروساوا است که در سال ۱۹۴۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به دنجیرو اوکوچی، سیجی میاگوچی و یوکیکو تودوروکی اشاره کرد.
از جوانی گله‌ای نداریم (ژاپنی: わが青春に悔なし) فیلمی به کارگردانی آکیرا کوروساوا است که در سال ۱۹۴۶ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به ستسوکو هارا، تاکاشی شیمورا، دنجیرو اوکوچی و هاروکو سوگیمورا اشاره کرد.
یکشنبه‌ای فوق‌العاده () فیلمی در ژانر رمانتیک و درام به کارگردانی آکیرا کوروساوا است که در سال ۱۹۴۷ منتشر شد.
در اعماق () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی آکیرا کوروساوا است که در سال ۱۹۵۷ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به توشیرو میفونه، مینورو چیاکی، ایسوزو یامادا و کیوکو کاگاوا اشاره کرد.
آدم بد راحت می‌خوابد () فیلمی ژاپنی در ژانر جنایی و معمایی به کارگردانی آکیرا کوروساوا است که در سال ۱۹۶۰ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به توشیرو میفونه، تاکاشی شیمورا، سیجی میاگوچی، چیشو ریو و کیوکو کاگاوا اشاره کرد.
ورزشکاران افغانستان در مسابقات تابستانی المپیک ۲۰۱۶ در ریو دو ژانیرو برزیل از ۵ تا ۲۱ اوت ۲۰۱۶ به رقابت پرداختند.
افغانستان در مسابقات انتخابی سهمیه المپیک نتوانست سهمیه کسب کند به همین دلیل کمیته المپیک به افغانستان سه سهمیه افتخاری داد. در رشته دو و میدانی از طرف IAAF به دو ورزشکار (یک مرد و یک زن) سهمیه داده شد تا در این مسابقات به رقابت بپردازند.
افغانستان از طرف کمیته سه جانبه judoka اجازه یافت تا یک نماینده در نیم دسته سنگین وزن (۱۰۰ کیلوگرم) برای بازی در مسابقات المپیک اعزام کند.
راپسودی در ماه اوت () یک فیلم به کارگردانی آکیرا کوروساوا است که در سال ۱۹۹۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به ریچارد گی‌یر، هیده‌تاکا یوشی‌اوکا، نوریکو هونما، هیساشی ایگاوا، و توشی نگیشی اشاره کرد.
دودسکادن فیلمی در ژانر درام به کارگردانی آکیرا کوروساوا است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد. این فیلم اولین فیلم رنگی کوروساوا است. از بازیگران آن می‌توان به کین سوگای، کونیه تاناکا و هیساشی ایگاوا اشاره کرد.
"دودسکادن" به زندگی مردم فلک‌زده و درمانده در منطقه‌ای فقیرنشین و دورافتاده از شهر می‌پردازد که هر کدام با مشکلات مختلف روبه‌رو هستند. روایت کوروساوا با تک‌تکِ افرادِ این منطقه حرکت می‌کند و در بازه‌های زمانیِ مختلف، تک‌قصه‌های جاری در خانواده‌های مختلف را به تصویر می‌کشد؛ قصه‌هایی که ممکن است به قصه‌های دیگر ارتباطی نداشته باشد، اما هر کدام سرشار از احساس و عمق هستند. درگیری مخاطب با سرنوشت شخصیت‌های جدا از هم کم‌کم جنبهٔ جدی‌تری پیدا می‌کند و در پایان فیلم به کلیتی تأثیرگذار از نقش فقر در زندگی مردم و مشکلات ناشی از آن می‌رسد.
مادادایو () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی آکیرا کوروساوا است که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد. مادادایو، آخرین فیلم ساخته شده توسط کوروساوا است.
جمال‌الدین قفطی (۱۱۷۲–۱۲۴۸) تاریخ‌نگار، پزشک و مؤلف مصری بود. وی در علوم قرآنی، حدیث، فقه و اصول، نحو، منطق، نجوم، هندسه و تاریخ آثاری نگاشت. مهمترین اثرش کتاب إخبار العلماء بأخبار الحكماء که یک دایره المعارف از زندگینامه شخصیت‌های علمی اسلامی است.
ابوالحسن علی بن یوسف بن ابرایهیم بن عبدالواحد بن موسی قفطی لقبش قاضی اکرم بود. اصالت او از کوفه بود و پدرش از بزرگان قفط در صعید مصر بود.در قفط به دنیا آمد. همراه پدرش به قاهره کوچید و آنجا پرورش یافت. هنگامی که پدرش به قدس رفت (۵۹۱ق/۱۱۹۵م) نیز همراهش بود و در آنجا کاتب فارس الدین میمون قصری شد.
یاقوت حموی پس از حمله مغول از خراسان به دمشق گریخت و توسط دوست خود قفطی مورد پذیرایی قرار گرفت و قفطی در تکمیل کتاب او بنام ارشاد به او کمک کرد. یاقوت نیز در کتابش از فهرست آثار قفطی یاد میکند.
پدرش دبیر بود و او را القاضی الاشرف می‌گفتند. مادرش زنی از بادیه عرب بود از قبیله بلیّ و از قضاعه. مادر این زن کنیزی حبشی بود. پدرش القاضی الاشرف به یکی از بادیه‌ها رفت تا اسبی بخرد، در آنجا با زنی ازدواج کرد و او را به دیار خود آورد. زن صاحب فرزندی شد که او را علی نامید، هر گاه برای دیدار خویشاوندان بدوی خویش به بادیه می‌رفت پسر را نیز همراه می‌برد. زنی اهل نماز و عبادت بود و لهجه‌ای فصیح داشت.