moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این اقدامات عیناً مشابه همین روی خواهران مذهبی آلیس دامون و لئونی رنی دوکت صورت گرفت. من این فرصت را داشتم تا با خواهر آلیس که همراه با خواهر رنه به طبقه سوم بازداشتگاه ESMA که محل کازینو بود و در آنجا محبوس بودند صحبت کنم. این دیدار حوالی یازده و دوازدهم دسامبر انجام شد؛ و آن هنگامی بود که او به من گفت از کلیسا همراه با خانواده‌های ناپدیدشده‌ها ربوده شدیم و بعد دریافتیم که سیزده نفر هستیم و بعد همراه با یازده نفر دیگر منتقل شدیم وبر اساس شایعات و نکاتی که این افراد گفتند همه به این شیوه کشته شدند. (گزارش شهادت هوراسیو دومینیک ماگ‌یو)
یادداشت ۱: ماگ‌یو در ۱۷ مارس ۱۹۷۸ طرح فرار را کشید و در همان ماه خود را وقت این کرد تا هر آنچه را از نزدیک مشاهده کرده بود را در خصوص زندانیان بازگو کند وبه خانواده‌های زندانیان و گروگانها اطلاع‌رسانی کند تا متوجه شوند چه به سر عزیزانشان آمده‌است؛ و حتی واهمه ای نداشت تا در مورد قایقرانی که او را شکنجه کرده بود تا به خانواده‌ها تعدی کند، هر چند او در چهارم اکتبر ۱۹۷۸ دوباره دستگیر شد اما آنها نتوانستند دوباره زنده او را دستگیر کنند. تا این که بر اثر مقاومتش توسط اوباش ارتشی کشته شد و جسد او را به همراه سایر گروگانها از ESMA خارج شد.
این احتمال وجود دراد که در هفدهم و هجدهم دسامبر ۱۹۷۷ آنجلا به همراه سایر گروه ربوده شده به فرودگاه نظامی در شهر بوئنوس آیرس برده شدهInhuman hoy los restos de la monja francesa
و از آنجا آنها را زنده به دریا در ساحل سانتا ترسیتا انداخته‌اند تا در آب بمیرند. در سال ۱۹۷۸ که در اثنای تمیز کردن ساحل در جنوب بوئنوس آیرس بودند به اجسادی که بر اثر شکنجه کشته و در آب انداخته شده بودند از طریق هلی کوپتر و هواپیما شناسایی شدند؛ و در ژوئیه ۲۰۰۵ یک قبر جمعی برای این زنان در نظر گرفته شد و پیکر آنجلا آود در باغی در سانتاکروز کنار کلیسا به خاک سپرده شد.
در ۲۰ دسامبر ۱۹۷۷، در سواحل استان بوئنوس آیرس در ارتفاعات سانتا ترسیتا با امواج دریا اجساد روی اب آمدند. پزشکان پلیس که در آن زمان اجساد را مورد بررسی قرار دادند، علت مرگ را «برخورد با اشیاء سخت از ارتفاع زیاد» ثبت کردند که نشان دهنده شکستگی‌های استخوانی است که قبل از مرگ اتفاق افتاده بوده‌است.
مقامات محلی بلافاصله برای دفن اجساد به عنوان افراد مجهول الهویه NN در گورستان شهرستان لاوال که در همان نزدیکی بود اقدام کردند.
در سال ۱۹۸۴، در چارچوب تحقیق و با تصمیم هیئت منصفه دادگاه، در گورستان عمومی لاوال نبش قبرهایی انجام شده بود و مقدار زیادی از استخوان‌های باقی مانده از اجساد در سواحل سان برناردو و لوسیلا دل مار کشف شده بود. این باقی مانده‌ها در محاکمه مورد استفاده هیئت منصفه دادگاه قرار گرفت و سپس در ۱۶ کیسه ذخیره شد.
جواد مطوری طراح جلوه‌های ویژه رایانه‌ای و بصری سینما و تلویزیون است.
او برنده سیمرغ بلورین بهترین جلوه‌های ویژه بصری از سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر برای فیلم مسخره‌باز می‌باشد.
خرچنگ عنکبوت پادراز یا خرچنگ پادراز ("ماکروپودیا روستراتا") یک گونه خرچنگ دریایی است. بدن این جانور انگار مو دارد که این به دلیل خزه‌های دریا است. آنها معمولاً به رنگ خاکستری مایل به زرد یا قرمز-قهوه ای دیده می‌شوند. برخی از آنها لک‌های سفید رنگی نیز بر تن دارند.
عنکبوت پادراز در سواحل اروپا، آفریقای غربی از مدار ۶۵ درجه شمالی در نروژ تا آفریقای جنوبی دیده می‌شوند علاوه بر آن در دریای مدیترانه و بخش‌هایی از دریای سیاه (عمق صفر تا ۵۰ متر، گاهی تا ۱۵۰ متر) حضور دارند.
دی هاویلند کانادا دش ۸ مجموعه‌ای از هواپیماهای کوتاه‌برد با موتور توربوپراپ است که در سال ۱۹۸۴ توسط شرکت د هویلند کانادا (DHC) معرفی شده‌است. این شرکت بعداً توسط بوئینگ در ۱۹۸۸ و سپس توسط شرکت بمباردیه در سال ۱۹۹۲ خریداری شد؛ و در نهایت تا سال ۲۰۱۹ به شرکت وایکینگ ایر واگذار شد. دو موتور پی‌دبلیو۱۰۰اس باعث شده‌است تا این دش ۹ از دش ۷ عملکرد بهتری در سرعت دارد اما در نشست و برخاست ضعیف‌تر است. این هواپیما در چهار مدل ارائه شده‌است: سری ۱۰۰، ۲۰۰، ۳۰۰ و ۴۰۰.
ویژگی‌های برجسته طراحی دش-۸، دم T شکل است که به منظور نگه داشتن دم بدون شستشوی حوضچه در طول برخاستن هواپیما، بال یک نسبت بسیار بالایی، ناخن‌های موتور دراز و همچنین نگه داشتن چرخ دنده عقب عقب، و مشخصات بینی بینی.
طراحی Dash 8 دارای عملکرد کروز بهتر از Dash 7 است. همچنین این هواپیما در مجموع ارزان‌تر است و برای تعمیر و نگهداری مقرون به صرفه‌تر است زیرا که تنها دو موتور دارد. هرچند دش ۸ کمی پر سر و صداتر از Dash 7 است و نمی‌تواند عملکرد نشست و برخاست کوتاه پیشین DHC را داشته باشد. با این وجود این هواپیما هنوز قادر است تا از فرودگاه‌های کوچک با باند نشست و برخاست کند. دش ۷ می‌توانست در باندهای کوتاه‌تر با صعود و فرود داشته باشد.
این هواپیما در چهار سری تحویل داده شده‌است. سری ۱۰۰ دارای حداکثر ظرفیت ۳۹ نفر است. سری ۲۰۰ نیز ظرفیتی مشابه دارد اما از موتورهای قدرتمندتری برخوردار است. سری ۳۰۰ یک نسخه کشیده‌تر از این هواپیما است و ۵۰ صندلی دارد و سری ۴۰۰ به ۹۰ مسافر ارتقاء یافته‌است. مدل‌های ارائه‌شده پس از سال ۱۹۹۷ با پیشوند «Q» مشخص می‌شود. ادن 2008، ص. 119 تولید سری ۱۰۰ در سال ۲۰۰۵ متوقف شد و تا سال ۲۰۰۹ به ترتیب تولید سری‌های ۲۰۰ و ۳۰۰ ادامه داشت. پس از آن تولید کیو-۴۰۰ ادامه یافت.
سری ۱۰۰ که در سال ۱۹۸۴ تولید شد، ۳۷ تا ۳۹ مسافر را حمل می‌کرد. موتور اصلی آن از نوع پی-دبلیو-۱۲۰ بود و در نسخه‌های بعدی آن از موتورهای پی-دبلیو-۱۲۱ استفاده شد. قدرت موتور این هواپیمای برابر با ۱۸۰۰ اسب بخار (۱۳۴۰ کیلووات) بود.
هواپیماهای سری ۲۰۰ همان هواپیمای مسافربری ۳۷ و ۳۹ مسافری را به شکل اصلی سری ۱۰۰ حفظ کرد، اما برای بهبود عملکرد، موتور آن تغییر یافت. در سری ۲۰۰ از موتورهای قدرتمند پی‌دبلیو۱۲۳ با توان ۲۱۵۰ اسب بخار (۱۶۰۰ کیلووات) استفاده شد.
سری ۳۰۰ یک هواپیمای بزرگتر را عرضه کرد که از سری ۱۰۰/۲۰۰ بزرگتر بود و به همین دلیل ظرفیتی معادل ۵۰ تا ۵۶ نفر را در خود جای می‌داد. در سری ۳۰۰ نیز از موتورهای پی‌دبلیو۱۲۳ استفاده شد. قدرت موتور محاسبه شده این سری بین ۲۳۸۰ اسب بخار (۱۷۷۴ کیلووات) و ۲۵۰۰ اسب بخار (۱۸۶۴ کیلووات) است.
بدنهٔ سری ۴۰۰ هواپیمای طویل‌تری را به نمایش گذاشت که درازتر از سری ۳۰۰ و درازتر از سری ۱۰۰ و ۲۰۰ بود. دم T شکل بزرگتر و ظرفیت مسافر ۶۸ تا ۹۰ نفر از دیگر مشخصات کیو۴۰۰ است. این سری از موتورهای پی‌دبلیو۱۵۰ای بهره می‌برد که ۴۸۵۰ اسب بخار (۳۶۲۰ کیلو وات) قدرت دارد. سرعت این هواپیما ۳۶۰ گره (۶۶۷ کیلومتر بر ساعت) است که ۶۰ تا ۹۰ گره (۱۱۱ تا ۱۶۶ کیلومتر در ساعت) بالاتر از مدل‌های پیشین است. حداکثر ارتفاع عملیاتی کیو۴۰۰ ۲۵۰۰۰ فوت (۷۶۰۰ متر) برای نسخه استاندارد است. اگرچه در نسخه‌ای که با ماسک‌های اکسیژن کشویی ارائه شده این هواپیما تا حداکثر ارتفاع عملیاتی ۲۷۰۰۰ فوت (۸۲۰۰ متر) اوج گرفته‌است.
کل سفارش‌ها و تحویل خانواده دش-۸ تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۸، به شرح زیر است:
این هواپیما در ۲۵ پرواز دچار سانحه شده‌است که از این تعداد ۹ مورد خسارت کلی بر بدنه گزارش شده‌است که در مجموع ۱۰۰ کشته بر جای گذاشته‌است.
سیمرغ بلورین بهترین طراحی صحنه جایزه‌ای ‌است که هرساله در جشنوارهٔ فیلم فجر به بهترین طراح صحنه اهدا می‌شود.
استقلال کلیسای ارتدکس اوکراین در روز شنبه ۵ ژانویه ۲۰۱۹ در جریان مراسمی که در استانبول برگزار شد، انجام پذیرفت و کلیسای ارتدکس اوکراین رسماً از کلیسای ارتدکس روسیه مستقل شد. سند استقلال کلیسای ارتدکس اوکراین توسط پاتریارک بارتولومیو، اسقف اعظم کلیسای جهانی ارتدوکس، که رهبری بیش از ۳۰۰ میلیون مسیحی پیرو این آئین را بر عهده دارد، در قسطنطنیه به امضاء رسید. اختلاف در درون کلیسای ارتدوکس با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و برگزیده نشدن اسقف اعظم کی‌یف به عنوان رهبر کلیسای ارتدوکس روسیه آغاز شد. در نتیجه کلیسای ارتدوکس اوکراین در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد.
ریان فریزر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسکاتلند است. که در باشگاه نیوکاسل یونایتد بازی می‌کند.
سنان انطون (متولد ۱۹۶۷ در بغداد) شاعر، رمان‌نویس و دانشور عراقیِ مسیحی است. آثار او به سیزده زبان زنده دنیا ترجمه شده‌اند و جوایز متعددی دریافت کرده‌اند. رمان یامریم در فهرست کوتاه جایزه بوکرعربی سال ۲۰۱۳ قرارگرفت.
سنان لیسانس خود را از دانشگاه بغداد در رشته ادبیات انگلیسی دریافت کرد و در سال ۱۹۹۱ به آمریکا مهاجرت کرد.
در سال ۱۹۹۵ کارشناسی ارشد در رشته ادبیات عرب را از دانشگاه جرج تاون دریافت کرد و در ۲۰۰۶ دکترای خود را از دانشگاه هاروارد گرفت. مضمون رمان‌های او بی‌پناهی انسان در میانه جنگ، نفی خشونت، فرقه‌گرایی و… است که همه در بستر حوادث عراق پس از اشغال و خشونت‌های پس از آن اتفاق می‌افتند.
سنان دو کتاب شعر را به چاپ رسانده است. کتاب شعر "منشوری خیس از جنگ" و "شبی در همه شهرها" دو دیوان شعر هستند که از سنان چاپ شده است.
درسال ۲۰۰۳ رمانی با عنوان "رفع ابهام" منتشر شد که این رمان تاکنون به زبان‌های انگلیسی، آلمانی، پرتغالی، نروژی و ایتالیایی ترجمه شده است.
«اعجام» در اواخر دهه ۱۹۹۰ نوشته شد. «یا مریم» که در فارسی به نام «مریما» ترجمه شده، «وحدُها شجرة الرُمان» و «فهرس» به فارسی ترجمه شده‌اند.
کتاب فهرس از سنان که به فارسی ترجمه شده است دو بار در اهواز مورد نقد و بررسی قرار گرفت. کتاب‌های سنان ازجمله "مریما" در برنامه‌های رادیویی فارسی نیز معرفی و بررسی شده است.
سنان به عنوان عضو گروهی که مستندی دربارهٔ زندگی عراقی‌ها در عراق پس از صدام تهیه می‌کرد، برای اولین بار پس از مهاجرت سال ۱۹۹۱ به عراق بازگشت. سال ۲۰۱۳ بار دیگر به بغداد بازگشت. آخرین دیدارش از بغداد در آوریل ۲۰۱۷ بود. از نیویورک، محل زندگی‌اش، برای ایراد یک سخنرانی به کویت پرواز کرد. همراه یک دوست عراقی از طریق زمینی وارد عراق شد و می‌خواست به شهر بصره در جنوب عراق برود تا کتاب‌هایش را در جمعه بازار کتاب خیابان الفراهیدی به امضا برسانم.
باشگاه فوتبال تاج تهران در فصل ۵۵–۱۳۵۴ سی و یک‌امین فصل فعالیت این باشگاه که امروزه با نام استقلال شناخته می‌شود در فوتبال ایران بود. در این فصل این تیم در چهارمین دوره جام تخت جمشید و نخستین دوره مسابقات جام حذفی ایران شرکت کرد و در نهایت به مقام چهارمی جام تخت جمشید رسید و در مسابقات جام حذفی نیز در همان مرحله نخست، یک شانزدهم نهایی حذف شد. زدراکو رایکوف مربی تاج که از سال ۱۳۴۸ مربی‌گری این تیم را بر عهده داشت به دنبال نتایج ضغیف در این فصل در اواخر فصل از سمت خود برکنار شد تا دوره‌ای تاریخی در باشگاه تاج به پایان رسد.
تاج در حالی فصل را آغاز کرد که فصل قبل برخلاف انتظارها به عنوان نازل چهارمی بسنده کرده بود. اختلاف تعدادی از ستارگان تاج همچون ناصر حجازی، غلامحسین مظلومی و رضا عادل‌خانی با مدیریت باشگاه باعث شد تا این بازیکنان در فصل نقل و انتقالات باشگاه تاج را ترک کنند و بازیکنان جوانی همچون حجت خاکسار تهرانی جایگزین‌شان شوند. مظلومی و عادل‌خانی از مهاجمان اصلی تاج و تیم ملی بودند و عدم حضورشان در این فصل از قدرت خط حمله تاج به شدت کاست.
چهارمین دوره مسابقات جام تخت جمشید با شرکت ۱۶ تیم در یک گروه به صورت رفت و برگشت از ۱۵ اسفند ۱۳۵۴ آغاز شد و در نهایت در ۲۵ آذر ۱۳۵۵ با قهرمانی پاس به پایان رسید. در این دوره از لیگ جام تخت جمشید پس از ۲۴۰ مسابقه رفت و برگشت جمعاً مبلغ ۱۶۰٬۸۹۵٬۹۰۰ ریال درآمد حاصل شد که سهم تیم تاج مبلغ ۱۳٬۶۳۶٬۶۷۳ ریال بود. تاج با وجود شروع خوب این فصل رفته رفته نتایج ضعیفی کسب کرد به طوری که در پایان فصل رایکوف از سمت خود بر کنار شد.
در اولین دوره مسابقات جام حذفی باشگاههای ایران (جام پهلوی) تیم تاج در دور دوم در ضربات پنالتی ۶ بر ۵ مغلوب تیم تهران‌جوان شد و از دور مسابقات حذفی کنار رفت. در پایان این مسابقات تیم ملوان بندر پهلوی پس از شکست دادن تراکتورسازی تبریز به عنوان قهرمانی دست یافت.
تیم فوتبال تاج تهران در ۲۸ آبان ۱۳۵۵ در هفته ۲۶ لیگ تخت جمشید میهمان تیم صنعت نفت بود که این بازی را با نتیجه ۲-۰ صفر به حریفش واگذار کرد. فردای این شکست جلسه‌ای در باشگاه تاج تشکیل شد و ماحصل این جلسه برکناری زدراکو رایکوف در ۲۹ آبان ۱۳۵۵ از سمت سرمربیگری تاج تهران بود. این مربی در شرایطی از تاج اخراج شد که از سال ۱۳۴۸ هدایت این تیم را برعهده داشت و با این تیم موفق به قهرمانی در ایران و آسیا شده بود. پس از اخراج رایکوف از سمت سرمربیگری تاج هدایت این تیم به طور موقت به علی دانایی‌فرد سپرده شد و قرار شد در ابتدای فصل بعد یک مربی خارجی دیگر به سمت سرمربی‌گری تاج برگزیده شود. رایکوف در فصل بعد هدایت تیم سپاهان اصفهان را بر عهده گرفت.
رایکوف در حالی در هفته ۲۶ از استقلال اخراج شد که خیلی قبل‌تر از هفته ۲۶ زمزمه‌های نارضایتی این مربی به گوش میرسید. رایکوف پس از شکست تاج تهران در هفته سیزدهم در برابر ماشین‌سازی تبریز یه مصاحبه جنجالی انجام داده بود و از بعضی از بازیکنان تیم شدیداً ناراضی بود.
بعد از بازی ماشین‌سازی و تاج رایکوف مربی تاج در حالی که بسیار عصبانی بود، در مورد علت شکست تیم خود گفت: تیم من در آمادگی مطلوب به سر نمی‌برد ، روشن پس از بازگشت از مونترال یا در تمرینات تیم حاضر نمی‌شود و با اینکه به هنگام تمرین تنبل جلوه میکند.
یکی از همراهان تیم تاج درحضور برگزار کنندگان مسابقه های نوجوانان گفت پنجشنبه شب حسن روشن تا ساعت یک بامداد به خانه نرفته و اطلاع نداشت که هواپیمای فوتبالیستها صبح در چه ساعتی بسوی تبریز حرکت خواهد کرد . رایکوف نیز در تائید گفته های این همراه گفت : بعضی از بازیکنان تاج شورش را در آورده‌اند و مرتب لج بازی کرده و حرف مرا گوش نمی‌کنند و بعضی از مسؤولین باشگاه در حمایت از بازیکنان خاطی به من اجازه تنبیه نمی‌دهند. بدین جهت سه ماه دیگر از تاج میروم و به هیچ قیمتی حاضر نیستم دراین باشگاه باقی بمانم.
در برابر گفته‌های رایکوف کوزه کنانی ناراحت به نظر میرسید افزود رایکوف با باشگاه تاج دو سال قرارداد دارد و حق ندارد تاج را ترک کند و وقتی قرارداد تمام شد آنوقت میتواند در این مورد تصمیم بگیرد. ولی رایکوف در حضور عده‌ای از جمله استاد صدیقانی ، محمد بیاتی، هادی نراقی و حسن نگارش تا کید کرد و گفت من تاج را ترک میکنم.
جهانگیر کوثری نیز در این موقع وارد ماجرا شد و به رایکوف گفت من برای این از راه‌آهن به تاج آمدم تا در این تیم بازی کنم نه همیشه ذخیره باشم و روی نیمکت بنشینم اگر از هفته آینده از من استفاده نکنید من قبل از شما تاج را ترک میکنم ! تا کی ذخیره باشم؟!
هشت تیم تهرانی بنا به درخواست هیئت فوتبال تهران در جامی به یادبود کرم نیرلو ملی‌پوش ایرانی شرکت کردند. این بازیها که شیوه برگزاری آن به صورت تک حذفی بود تصمیم بر این شد که درآمد این مسابقات به بازماندگان مرحوم کرم نیرلو اهدا شود. تاج، پرسپولیس، پاس، شهباز، هما، دارایی، آرارات و بانک ملی هشت تیم تهرانی بودند که در این مسابقات شرکت کردند. تیم تاج در بازی اول این جام در برابر شهباز شکست خورد و از دور مسابقات حذف شد.
در این فصل زدراکو رایکوف بعد از نتایج نه چندان جالب از هدایت استقلال کنار گذاشته شد و در چهار بازی پایانی فصل علی دانایی‌فرد جانشین این مربی شد
به همین خاطر در جدول زیر به تفکیک عملکرد این فصل تاج بین این دو مربی پرداخته‌ایم
ضربه فنی فیلمی به کارگردانی و نویسندگی غلامرضا رمضانی محصول سال ۱۳۹۷ است.
داستان این فیلم دربارهٔ محمد شاگرد درس‌خوان و خوبی است که یکی از شاگردان مدرسه مزاحم او می‌شود. در این میان محمد با یکی از شاگران مدرسه به نام امیر که ورزشکار است آشنا می‌شود و این آشنایی سرنوشت متفاوتی را برای هر سه نفر آن‌ها به دنبال دارد.
آلبریک کلمنت (; c. 1165 – ) مارشال فرانسوی و فرمانده نظامی ارتش فرانسه در زمان فیلیپ دوم بود.
مأموریت غیرممکن فیلمی به کارگردانی یعقوب غفاری، نویسندگی اباریس تنظیفی و تهیه‌کنندگی محمود فلاح محصول سال ۱۳۹۷ است.
کریم (علی اوجی) عاشق خوانندگی است و بدون اینکه بداند دلداده مأموری شده که مأموریت دارد فرمولی را از دانشمندی سرقت کند. پس از متوجه شدن این داستان، کریم دو راه بیشتر ندارد…
پردیس سینمایی ایران مال یک پردیس سینمایی در تهران است. این پردیس که در مجموعه ایران مال در غرب تهران واقع شده همزمان با سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر در بهمن ۱۳۹۷ افتتاح شده‌است. این پردیس سینما تنها سینما آی‌مکس ایران و یکی از پنچ سینما آی‌مکس خاورمیانه میباشد.
جواهر صاحبوف () زاده یکم مارس ۱۹۹۵ بازیکن فوتبال در نقش هافبک در باشگاه فوتبال پخته‌کار شاغل در لیگ ازبکستان است.
لوایح بی‌طرفی () را کنگره ایالات متحده آمریکا در دههٔ ۱۹۳۰ در واکنش به تنش‌های موجود در اروپا و آسیای شرقی، که در نهایت منجر به جنگ جهانی دوم شد، تصویب کرد. این لوایح از نتایج انزواطلبی و خواست عدم مداخله در افکار عمومی آمریکا بود که پس از مداخلهٔ پرهزینهٔ آمریکا در جنگ جهانی اول رشد یافت.
تایرا نو تاداماسا (تولد نامشخص–مرگ ۱۵ اوت ۱۱۵۶) در اواخر دوره هی‌آن از خاندان ایسه‌هی سامورایی پسر تایرا نو ماساموری برادر تایرا نو تاداموری و عموی تایرا نو کیوموری بود. وی نیز به مانند پدرش به امپراتور شیراکاوا خدمت می‌کرد. در شورش هوگن (۱۱۵۶ میلادی) به تبعیت از فوجیوارا نو یوریناگا از جانشینی امپراتور سوتوکو حمایت می‌کرد پس از شکست از امپراتور گو شیراکاوا به دست برادرزاده خود تایرا نو کیوموری در روکوهارای کیوتو گردن زده شد.
ارتش ایتالیا (به ) نیروی زمینی قوای مسلح جمهوری ایتالیا است که تاریخچهٔ آن به جنگ‌های اتحاد ایتالیا در ده‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ میلادی می‌رسد. این ارتش در جنگ‌های استعماری پیش از جنگ جهانی دوم در چین و آفریقا شرکت داشت. در زمان جنگ جهانی دوم این ارتش در آلبانی، یونان، شمال آفریقا، روسیه و خود ایتالیا جنگید و در دوران جنگ سرد خود را برای نبرد علیه حملهٔ پیمان ورشو از شرق آماده کرد. پس از جنگ سرد، این ارتش به شکل گسترده در عملیات‌های حفظ صلح در افغانستان و عراق شرکت کرده‌است. مقر آن در شهر رم قرار دارد.
جزئیات نیروهای آن در پایان جنگ سرد در جدول زیر آمده‌است.
هوش عملیاتی (OI) دسته‌ای از آنالیز کسب‌وکار به‌شکل پویا و بی‌درنگ است؛ که بینشی جامع در مورد داده‌ها، رویدادهای در جریان و عملیات تجاری ارائه می‌دهد. راهکارهای هوش عملیاتی با پردازش جریان داده‌ها و رویدادهای سیستم نتایج تحلیلیِ عملیات سیستم را برای مدیران ارائه می‌کنند. OI برای سازمان‌ها امکان تصمیم‌گیری و اقدام سریع براساس بینش تحلیلی فراهم می‌کند. نوع اجرای اقدامات در سامانه‌های هوش عملیاتی می‌تواند خودکار یا دستی باشد.
هدف هوش تجاری، نظارت بر فعالیت‌های تجاری، شناسایی و تشخیص شرایط ناکارآمدی، فرصت‌ها و تهدیدها و ارائهٔ راه‌حل‌های عملیاتی برای این شرایط است. بعضی از تعاریف، هوش عملیاتی را یک رویکرد رویداد-محور برای کمک به تصمیم‌گیری‌های بهتر؛ بر اساس بینش کامل و اطلاعات صحیح می‌دانند.
علاوه بر این، معیارهای ارائه شده توسط هوش عملیاتی به عنوان نقطهٔ شروع برای تحلیل بیشتر تلقی می‌شوند. (بررسی جزئیات رویداد، انجام تحلیل ریشه‌ای رویداد - تطبیق ناهنجاری‌ها به تراکنش‌های خاص و فعالیت‌های تجاری).
سیستم‌های پیشرفتهٔ OI همچنین توانایی تطبیق ابرداده‌ها با معیارها، مراحل فرایندها، کانال‌ها و غیره را فراهم می‌کنند. با این کار، کسب اطلاعات مربوط آسان‌تر می‌شود. به عنوان مثال، «بازیابی اطلاعات تماس فردی که برنامه‌ای را اجرا کرده‌است که مرحله‌ای از تراکنش تجاری آن به میزان ۶۰٪ بیش از میانگین زمان برده‌است.» یا «مشاهدهٔ روند نرخ عدم پذیرش برای مشتری‌ای که در این تراکنش خاص مورد تأیید قرار نگرفته‌است».
راهکارهای مختلف هوش عملیاتی از فناوری‌های گوناگون زیادی استفاده می‌کنند و با روش‌های مختلفی پیاده‌سازی می‌شوند. ویژگی‌های عمومی یک راهکار OI به‌شرح زیر است:Business Activity Monitoring: Tomando decisiones en tiempo real
راهکارهای هوش عملیاتی گوناگون ویژگی‌های مشترک بسیاری دارند، و در نتیجه بسیاری از اجزای فنی آن‌ها نیز مشترک است. این فهرستی از برخی از اجزاء تکنولوژی معمولی است و ویژگی‌هایی که آنها فعال می‌شوند:
هوش عملیاتی یک بخش نسبتاً جدیدی در بازار است (در مقایسه با بخش‌های قدیمی‌تری مانند هوش تجاری و مدیریت فرایندهای تجاری). علاوه بر شرکت‌هایی با محصولات اختصاصی متمرکز در زمینهٔ هوش عملیاتی، شرکت‌های متعددی نیز در زمینه‌های مرتبط راهکارهایی را ارائه می‌دهند که بخشی از اجزای سامانه‌های هوش تجاری را دربرمی‌گیرد.
هوش عملیاتی با همگردانی اطلاعات، تصمیم‌گیری دقیق‌تر را در زمان مناسب ممکن ساخته و حداکثر اثر اقدام را تضمین می‌کند. سامانهٔ هوش عملیاتی همچنین با همبسته‌سازی رویدادهای مختلف و داده‌های زنده و تاریخی، به سازمان‌ها کمک می‌کند تا با استفاده از داشبوردهای مرتبط، بینش بی‌درنگ از وضعیت سیستم کسب کنند. به این ترتیب اتخاذ تصمیم و اقدام فوری بر اساس سیاست‌های تجاری و فرایندها می‌تواند ممکن می‌گردد. استفاده از هوش عملیاتی در سطح شرکت‌های بزرگ مزایای گسترده‌ای دارد. مانند آنالیز بی‌درنگ، هشداردهی به‌موقع و اقدامات فوری.
یک بخش خاص از فناوری هوش عملیاتی AIDC (شناسایی خودکار و ثبت داده‌ها) با بارکد، RFID و تشخیص صدا است. یکی دیگر از فناوری‌های خاص، سکوی OKAPI است. این سکو یک پلتفرم نرم‌افزاری عملیاتی است که از هوش مصنوعی و یادگیری ماشین برای ارائهٔ خدمات به شرکت‌های SMART KPI استفاده می‌کند. این سکو همچنین برای ردیابی پیشرفت از مصورسازی شاخص‌های پیشرفت استفاده می‌کند.
هوش عملیاتی اغلب با هوش تجاری (BI) یا هوش تجاری بی‌درنگ ارتباط داشته و با آن‌ها مقایسه می‌شود. به این معنی که هر دو سامانه با تحلیل حجم بزرگی از داده‌ها اطلاعات لازم را به‌دست می‌دهند. با این حال تفاوت‌های اساسی بین هوش تجاری و عملیاتی وجود دارد: هوش عملیاتی (OI) عمدتاً فعالیت-محور است، در حالی که هوش تجاری (BI) در درجهٔ اول داده-محور است. همانند بسیاری از فناوری‌ها، هر کدام از این‌ها می‌توانند به‌جای دیگری به کار گرفته شوند. هوش عملیاتی، بر اساس تعریف، بی‌درنگ است. از طرف دیگر هوش تجاری (BI) تقاضا-محور است. به‌طور سنتی BI با رویکرد فراهم‌سازی گزارش‌های تحلیل برای شناسایی الگوها، پس از وقوع رویدادها ساخته می‌شود. همچنین هوش تجاری بی‌درنگ به پایگاه داده به عنوان تنها منبع رویدادها متکی است.
هوش عملیاتی آنالیز مداوم و بی‌درنگ روی داده‌های ساکن و داده‌های زنده را فراهم می‌کند؛ در حالی که هوش تجاری به‌طور معمول تنها اطلاعات تاریخچه‌ای را مدنظر قرار می‌دهد. OI و BI می‌توانند مکمل یکدیگر باشند. بهترین استفاده برای سامانه‌های هوش عملیاتی، برنامه‌ریزی کوتاه مدت است، مانند تصمیم‌گیری در مورد «بهترین اقدام بعدی»، در حالی که BI بهتر است برای برنامه‌ریزی بلندمدت (در طول روزها یا هفته‌های آتی) استفاده شود. BI نیازمند یک رویکرد واکنشی است، به این معنی که به رویدادهایی که قبلاً رخ داده‌است واکنش نشان می‌دهد.
اگر تنها یک بینش اجمالی به عملکرد تاریخی در یک دورهٔ زمانی خاص، مورد نیاز باشد، راهکارهای موجود BI پاسخگوی این نیاز هستند. اگر نیاز باشد داده‌های تاریخچه‌ای به‌همراه رویدادهایی که در حال حاضر اتفاق می‌افتد آنالیز شود؛ استفاده از سامانهٔ هوش عملیاتی مناسب‌تر است. همچنین به‌منظور کاهش زمان استفاده از هوش عملیاتی مناسب‌تر است.
مدیریت سیستم عمدتاً به پایش دسترسی و پایش کارکرد زیرساخت‌های فناوری اطلاعات گفته می‌شود. پایش دسترسی به نظارت بر وضعیت اجزای زیرساختار فناوری اطلاعات مانند سرورها، روترها، شبکه‌ها و غیره اشاره دارد. این کار معمولاً مستلزم پینگ یا واکشی وضعیت اجزای سیستم است. پایش کارکردی معمولاً به تراکنش‌های ساختگی‌ای اشاره دارد که برای شبیه‌سازی رفتار کاربر و توسط یک برنامهٔ خاص ایجاد می‌شود.
بین راهکارهای پردازش رویداد پیچیده (CEP) و هوش عملیاتی رابطهٔ قوی وجود دارد، به‌ویژه از آنجایی که CEP توسط بسیاری از شرکت‌های OI به عنوان یک جزء اصلی از راهکار OI در نظر گرفته شده‌است. شرکت‌های تولیدکنندهٔ محصولات CEP اغلب تمایل دارند تنها بر توسعهٔ یک چارچوب CEP برای شرکت‌های دیگر تمرکز کنند.
نرم‌افزارهای نظارت بر فعالیت‌های تجاری (BAM) به پایش فرایندهای کسب‌وکار که در سامانه‌های رایانه‌ای پیاده‌سازی شده‌اند کمک می‌کنند. BAM یک راهکار سازمانی است که عمدتاً برای ارائهٔ یک خلاصهٔ زنده از فرایندهای کسب و کار به مدیران عملیات و مدیریت رده‌های بالاتر به کار گرفته می‌شود. به نظر می‌رسد تفاوت عمدهٔ بین BAM و OI در جزئیات پیاده‌سازی است. تشخیص وضعیت بی‌درنگ در هر دو سامانهٔ BAM و OI مطرح می‌شود و اغلب با استفاده از CEP پیاده‌سازی می‌شود. علاوه بر این، BAM بر مدل‌های فرایند سطح بالا تمرکز می‌کند در حالی که OI به همبستگی برای تشخیص رابطه بین رویدادهای مختلف تکیه می‌کند.
یک مجموعهٔ مدیریت فرایند کسب و کار، یک محیط اجرایی است که در آن می‌توان سیاست‌ها و فرایندهای تجاری را براساس مدل‌های تعریف شده به‌شکل BPMN اجرا کرد. یک مجموعهٔ BPM می‌تواند به عنوان جزئی از یک مجموعهٔ هوش عملیاتی، سیاست‌های سراسری شرکت را تعریف و مدیریت کرده، و سیاست‌های مربوط به رویدادها را اعمال کند. سپس با توجه به سیاست‌های از پیش تعریف شده اقدام‌های لازم را انجام دهد. مجموعهٔ BPM همچنین می‌تواند سیاست‌های مبتنی‌بر قواعد شرطی (عبارات به‌شکل اگر/آنگاه) تعریف کند.
رژیم خاندان تایرا، رژیم هیشی یک رژیم سامورایی است که از به قدرت رسیدن تایرا نو کیوموری از خاندان تایرا از ۱۱۶۰–۱۱۸۵ میلادی در ژاپن برقرار بود. از آنجائیکه محل اقامت کیوموری در روکوهارا در کیوتو بود، رژیم روکوهارا نیز نامیده می‌شود.
پس از پیروزی خاندان تایرا در شورش هیجی، تایرا نو کیوموری، مشاور امپراتور شد. وی اولین سامورایی بود که توانسته بود به چنین موقعیتی دست پیدا کند. در نهایت کیوموری کنترل دولت مرکزی را در دست گرفت و نخستین دولت تحت سلطه سامورایی را تشکیل داد و امپراتور ژاپن را به شکل یک امپراتور دست‌نشانده درآورد. با این حال، رژیم خاندان تایرا در مقایسه با جانشین آن، شوگون‌سالاری کاماکورا، هنوز هم بسیار محافظه کار بود و به جای گسترش یا تقویت توان نظامی، زنان خاندان خود را به ازدواج امپراتور درمی‌آورد و از این طریق امپراتور را کنترل می‌کرد.
بعد از شورش هیجی اعضای خاندان تایرا از نظر موقعیت کاری پیشرفت چشمگیری در کیوتو پیدا کردند. نفوذ خاندان میناموتو در دربار امپراتوری از بین رفت و خاندان تایرا به‌صورت تکیه‌گاه منحصر بفرد نظامی دربار و امپراتور گو شیراکاوا درآمد. پس از آن خاندان تایرا دختران خاندان خود را به ازدواج خاندان امپراتور و خاندان‌های اشرافی درآورد و از این طریق با این خاندان‌ها وصلت کرد. تایرا نو کیوموری، خواهر زن خود، تایرا نو شیگه‌کو را به ازدواج امپراتور گو شیراکاوا درآورد و پس از تولد فرزند آنان امپراتور تاکاکورا دختر خود تایرا نو توکوکو را نیز به ازدواج امپراتور تاکاکورا درآورد. پس از این دو وصلت با دربار قدرت خاندان تایرا بیش از پیش افزایش یافت.
در سال ۱۱۶۷ کیوموری به بلندپایه‌ترین رتبه در دولت ژاپن یعنی دایجو دایجین (صدراعظمی) رسید. تا این زمان تنها اشخاصی که جزو اشراف بودند شرایط رسیدن به چنین منصبی را داشتند و کیوموری نخستین سامورایی ای بود که توانست به چنین پایه ای برسد.
کیوموری همچنین به گسترش تجارت با سلسله سونگ در چین نیز توجه داشت و از این طریق توانست سود هنگفتی را به دست بیاورد. وی قسمت غربی بندر کوبه را توسعه داد و آنجا را به‌صورت پایگاه بازرگانی دریای داخلی ستو درآورد. همچنین برای تأمین امنیت راه‌های دریایی معبد ایتسوکوشیما را محل پرستش اوجی‌گامی (کامی خاص منطقه) قرار داد و ساختمان این معبد را مرمت کرد. کالاهایی که از راه‌های دریایی از ژاپن صادر می‌شدند عبارت بودند از طلا، گوگرد، بادبزن، شمشیر و غیره و کالاهای وارداتی پول، سفال و ابریشم و غیره بودند. همچنین در این زمان در ژاپن سکه ساخته نمی‌شد و مقادیر زیادی نیز از چین سکه وارد می‌شد و در مبادلات داخلی مورد استفاده قرار می‌گرفت. بدین ترتیب خاندان تایرا توانستند به طرز خاندان‌های اشرافی زندگی کنند.
اسرائیل بوش ریچاردسون (۲۶ دسامبر ۱۸۱۵–۳ نوامبر ۱۸۶۲) یکی از افسران ارتش ایالات متحده در طول جنگ آمریکا و مکزیک و در طی جنگ داخلی آمریکا از فرماندهان ارشد ارتش اتحادیه بود. وی در نبرد آنتی تام در نزدیکی شارپسبورگ، مریلند، به شدت زخمی و سپس جان سپرد. وی را به دلیل دلاوری و سرسختی اش در میدان نبرد لقب "جنگجوی سر سخت" داده بودند.
ریچاردسون در تاریخ ۲۶ دسامبر ۱۸۱۵ در منطقه فایرفاکس شهرستان فرانکلین، ورمانت زاده شد. جد وی ژنرال اسرائیل پاتنام از فرماندهان ارتش انقلاب آمریکا بود.Antietam on the Web; . وی در ابتدا به آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت نیویورک پیوست و در سال ۱۸۴۱ از میان ۵۲ تن دانش‌آموخته، به عنوان نفر بیست و سوم دوره آموزش خود را سپری کرد که در آینده وی به یکی از فرماندهان ارتش اتحادیه تبدیل گشت. اندکی پس از آغاز انجام خدمت نظامی اش، به عنوان ستوان دوم در دومین نبرد سمینول در فلوریدا حضور یافت. وی در ۲۱ سپتامبر ۱۸۴۶ به درجه ستوان یکم ترفیع یافت.Wilson, James Grant; Fiske, جان، eds. (1900). "ریچاردسون اسرائیل بوش" است. Appletons' Cyclopædia آمریکایی بیوگرافی. 5. نیویورک: D. اپلتون. p. 242.
با آغاز جنگ مکزیک با درجه سروان و سپس سرگرد در طی نبردهایی شرکت کرد. وی در مکزیک یکی از افسران زیر دست ژنرال وینفلد اسکات خدمت کرد و در همان‌جا به دلیل دلیری و جانفشانی که از خود نشان داده بود به "جنگجوی سر سخت" ملقب گشت.
هنگامی که جنگ داخلی آغاز شد، ریچاردسون در میشیگان به کشاورزی می‌پرداخت. وی در تیپ دوم پیاده‌نظام میشیگان حضور یافت و در ۱۸ می ۱۸۶۱ با فانی تراور زناشویی کرد. در این هنگام گزارشی از واشینگتن از سوی ژنرال اسکات با عنوان «امیدوارم دوباره به من ملحق شوی جنگجوی سرسخت من» دریافت کرد که وی را به خدمت دوباره نزد وی فرا خواند.Wilson, James Grant; Fiske, John, eds. (1900). "Richardson, Israel Bush". Appletons' Cyclopædia of American Biography. 5. New York: D. Appleton. p. 242.
ریچاردسون در ۲۵ می ۱۸۶۱ به درجه سرهنگی ارتقا پیدا کرد و به عنوان فرمانده هنگ یکم تیپ چهارم لشکر تازه سازمان یافته سرتیپ اروین مک‌داول برگزیده شد. نیروهای در اختیار وی نقش کوچکی در نزدیکی ناحیه بلکبرن فورد جهت پوشش و پشتیبانی به هنگام عقب‌نشینی نیروهای اتحادیه به سمت واشینگتن در طی نخستین نبرد بول ران ایفا کردند.Eicher, John H. , and David J. Eicher. "Civil War High Commands". Stanford, California: Stanford University Press, 2001. ISBN 0-8047-3641-3, pp. 452, 727
با آغاز عملیات مریلند ریچاردسون یکی از فرماندهان ارتش پوتوماک بوده و در طول نبرد آنتی تام فرماندهی تیپ یکم لشکر دوم ارتش اتحادیه را بر عهده داشت. در هنگام نبرد به وی مأموریت داده شد که در مسیر جاده سانکن جهت پشتیابی از تیپ سوم لشکر خودشان به فرماندهی ژنرال ویلیام هنری فرنچ به نیروهای جنوبی یورش ببرد. با ورود وی در ساعت یک بعدازظهر در جاده سانکن نبرد به اوج خود رسید. نیروهای ریچاردسون موفق شدند موقعیت خود را پایدار نگه دارند و بسرعت موفق شدند با فشار وارد آوردن، شماری از جنوبی‌ها از جاده سانکن وادار به فرار شدند. اما در ادامه نخستین کامیابی‌های آنان نافرجام برجای ماند. زیرا در مسیر آتش توپخانه جنوبی قرار گرفتند. ریچاردسون تلاش کرد تا نیروهایش را دوباره سازماندهی کند اما خود وی مورد اصابت گلوله توپ قرار گرفت و بشدت زخمی شد. سپس ریچاردسون را به یک بیمارستان صحرایی منتقل کردند و پس از آن به دلیل شدت آسیب وارد آمده او را به مرکز فرماندهی ژنرال مک کلان منتقل کردند. هنگامی که آبراهام لینکولن در ماه اکتبر از محل میدان نبرد آنتی تام دیدار کرد از زخمی شدن ریچاردسون بسیار اندوهگین و متأثر گشت. اندکی بعد در ۳ نوامبر ۱۸۶۲ ژنرال ریچاردسون براثر عفونت زخم و سینه پهلو درگذشت. از وی به عنوان یکی از فرماندهان محبوب ارتش اتحادیه در طول جنگ داخلی آمریکا یاد می‌کنند.
نامپلیز مندی (؛ زادهٔ بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به موناکو، نیس و لستر سیتی اشاره کرد.
یک مرد خوب (به انگلیسی: "A Good Man") یک فیلم آمریکایی در ژانر اکشن و جنایی محصول سال ۲۰۱۴ به کارگردانی کئونی واکسمن با بازی استیون سایگال، ویکتور وبستر، تزی ما می‌باشد. این فیلم مقدمه‌ای بر فیلم نیروی اعدام (۲۰۱۳) و پنجمین همکاری بین استیون سیگال و این کارگردان کئونی وکسمن محسوب می‌شود. قسمت بعدی این فیلم آمرزش (فیلم ۲۰۱۵) نام دارد.
برنامه غرب طرح دفاعی ارتش لهستان در زمان جمهوری دوم لهستان جهت دفاع در برابر تهاجم آلمان نازی بود که در انتهای دهه ۱۹۳۰ طراحی شد.
در زمان حکومت ژنرال یوزف پیلسودسکی عمده طرح‌های دفاعی لهستان برای دفاع در برابر تهاجم احتمالی ارتش سرخ شوروی از سمت شرق متمرکز شده بود و پس از مرگ او در سال ۱۹۳۵ بود که برنامه‌های دفاعی لهستان دوباره بررسی گشتند و مشخص شد برنامه پیشین برای جنگ احتمالی میان آلمان و لهستان که در دهه ۱۹۲۰ طراحی شده و به "Plan S" معروف بود نیاز به طرح‌ریزی دوباره دارد. با این وجود همچنان تا سال ۱۹۳۸ میلادی برنامه اصلی دفاعی لهستان در سمت مرزهای شرقی قرار داشت و عمده نیروها و استحکامات لهستانی در مرز با شوروی متمرکز شده بودند.
در برنامه اولیه لهستانی‌ها احتمال می‌دادند تهاجم اصلی نیروهای آلمانی از سمت پومرانی به سوی ورشو همراه با حمایت نیروهایشان در سیلزی و پروس خاوری خواهد بود که هدف آن اشغال کریدور لهستان و برقراری ارتباط میان پروس خاوری و پومرانی است. پس از اشغال چکسلواکی و الحاق این کشور به خاک آلمان لهستانی‌ها در طرح دفاعی خود تجدید نظر کردند. آن‌ها عمده مسیرهای تهاجم نیروهای آلمانی را به درستی پیشبینی کرده بودند اما به تهاجم از سمت اسلواکی و پروس خاوری به سمت شرق جهت دور زدن نیروهای لهستانی اهمیت کمی می‌دادند در حالی که این مسیرهای حمله در تهاجم آلمانی‌ها بیشترین اهمیت را داشتند.
مناقشات اصلی در مورد این طرح بر سر آن بود که آیا با توجه به مرز طولانی با آلمان باید در نواحی طولانی مرزی دفاع صورت بگیرد یا آنکه با عقب‌نشینی به سمت نواحی داخل کشور و استقرار در نواحی قابل اتکا مانند پشت رودها نیروهای لهستانی خطوط دفاعی خود را ایجاد کنند. نظامیان بیشتر طرفدار صورت دوم این مناقشه بودند اما دولت‌مردان لهستانی هراس داشتند با عقب‌نشینی و تسلیم بدون درگیری این مناطق که مورد مناقشه با آلمان بود، آلمانی‌ها راضی شده و تقاضای صلح کنند. از سوی دیگر این نواحی مراکز جمعیتی و صنعتی لهستان بودند که جهت هرگونه بسیج نیرو و تولید ملزومات جنگی در هنگام درگیری باید به این مراکز اتکا می‌شد و عقب‌نشینی از آن‌ها ارتش لهستان را از نیروی مهمی محروم می‌کرد.
با وجود اینکه در نهایت تصمیم بر این گرفته شد که از همان نواحی مرزی دفاع آغاز شود اما لهستان که از سه جهت خود را در محاصره کشور آلمان می‌دید قصد داشت قسمتی از نواحی غیرقابل دفاع را در همان ابتدا تهاجم تخلیه کند. قرار بود نواحی پومرانی و پوزنان از سوی ارتش تخلیه شوند و تنها نیروهایی جهت دفاع از استحکامات ساحلی تا سرحد ممکن باقی بمانند و عمده توان ناوگان سطحی لهستان تحت برنامه پکن به بریتانیا تخلیه شود.
لهستانی‌ها سه خط دفاعی را طراحی کرده بودند تا در آن‌ها به دفاع بپردازند که اولین خط از پشت رود ویستولا شروع می‌شد و آخرین خط دفاعی که قرار بود دفاع نهایی در آن صورت بگیرد در جنوب شرق کشور تحت عنوان سرپل رومانی قرار داشت. آن‌ها دخالت شوروی در صورت تهاجم آلمان را بعید می‌دانستند و به هیچ وجه احتمال اتحاد آلمان و شوروی را نمی‌دادند. لهستانی‌ها قصد داشتند در برابر نیرویی که دو تا سه برابر از آن‌ها قدرتمندتر و از توان فنی بالایی هم برخوردار بود چندین ماه دفاع کنند تا در نهایت تهاجم متحدین آن‌ها (فرانسه و بریتانیا) از سمت غرب بتواند نیروهای آلمانی را از مرزهای لهستان به سمت غرب منحرف کند تا لهستانی‌ها دست به ضد حمله بزنند.
با وجود آنکه تخمین لهستانی‌ها از نواحی و میزان قوای مهاجم اکثراً درست بود اما در هنگام آغاز جنگ هنوز خطوط دفاعی به درستی شکل نگرفته و ارتباط بین نیروهای لهستانی برقرار نشده بود. در ۱ سپتامبر سال ۱۹۳۹ میلادی که تهاجم به لهستان آغاز گشت ارتش لهستان همان‌طور که منتقدان طرح انتظار داشتند شکست‌های بسیاری را در نبرد مرزی متحمل گشت. علاوه بر این عدم درک درست ارتش لهستان از استراتژی تهاجمی متکی بر تحرک بالا ارتش آلمان نازی که به بلیتسکریگ معروف بود، همراه با تهاجم شوروی از شرق و انفعال متحدین لهستان در کمک به این کشور ۶ اکتبر ۱۹۳۹ میلادی تسلیم آلمان و شوروی شود.
اسپرینگ ولی (به انگلیسی: Spring Valley) یک روستا در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان راکلند، نیویورک واقع شده‌است. اسپرینگ ولی ۵٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۱٬۳۴۷ نفر جمعیت دارد.
مترو-راه‌آهن شمال () شبکه راه‌آهن حومه در ایالت نیویورک، کنتیکت و نیوجرسی، آمریکا است.
این راه‌آهن که در سال ۱۹۸۳ تاسیس شده دارای ۵ خط، ۱۲۴ ایستگاه و ۱٬۲۶۷ کیلومتر طول می‌باشد.
محمد بن طاهر (درگذشت ۲۹۷ ه‍جری قمری / ۹۱۰ میلادی) ملقب به محمد خراسانی، پنجمین و واپسین حاکم دودمان طاهریان در خراسان بزرگ بود که در سال ۲۴۸ هجری از جانب خلیفهٔ عباسی، مستعین، حاکم خراسان شد و حکومت را در دست گرفت. او فرزند طاهر بن عبدالله بود.
در آغاز امر، خلیفه قصد داشت محمد بن عبدالله بن طاهر را به عنوان حاکم انتخاب کند، اما او نپذیرفت؛ خلیفه هم با وجود نارضایتی اشراف و بزرگان، محمد بن طاهر را به عنوان حاکم خراسان برگزید. خلیفه امارت‌های مرو، سرخس، خوارزم و ادارهٔ حرمین شریفین را نیز به اعضای خاندان طاهری واگذار کرد. محمد بن طاهر از ابتدا سعی می‌کرد روابط حسنه‌ای با خلیفه داشته باشد؛ به همین خاطر، هدایای بسیاری از جمله دو فیل و عطرهایی نیز از کابل برای مستعین فرستاد.
حکومت محمد با ضعف و زوال طاهریان همزمان بود. امیران ترک در بغداد بسیار قدرتمند شده بودند و سعی می‌کردند از این قدرت علیه طاهریان استفاده کنند. طبرستان از جمله شهرهایی بود که از اختیار طاهریان خارج شد. به علت رفتار ظالمانه کارگزاران طاهری در طبرستان، مردم پس از مدتی به حسن بن زید علوی، معروف «داعی کبیر»، پناه بردند. داعی کبیر هم در سال ۲۵۰ ه‍جری قمری / ۸۶۴ میلادی وارد طبرستان شد و مردم و حتی اسپهبدان جبال هم به پیشواز وی رفتند. طی جنگی که میان حسن بن زید علوی و محمد بن اوس در سال ۲۵۰ ه‍جری قمری / ۸۶۴ میلادی شکل گرفت، طاهریان به شدت شکست خوردند و طبرستان برای همیشه از نفوذ طاهریان خارج شد.
یعقوب لیث صفاری که حکومت سیستان را در دست داشت، در سال ۲۵۹ ه‍جری قمری / ۸۷۳ میلادی به بهانهٔ حضور عبدالله بن محمد بن صالح سگزی در نیشابور به شهر حمله کرد و موفق شد سرداران و بزرگان طاهری را به همراه محمد بن طاهر اسیر کند. یعقوب لیث در ۱۰ رجب سال ۲۶۲ ه‍جری قمری / آوریل ۸۷۶ میلادی در نبرد دیرالعاقول از عباسیان شکست خورد و محمد بن طاهر هم در همین حین موفق به فرار شد و دیگر هیچگاه جرئت بازگشت به خراسان را نیافت. محمد بن طاهر حدود ۱۰ سال به عنوان رئیس شرطه بغداد فعالیت کرد. وی در سال ۲۹۷ هجری قمری / ۹۱۰ میلادی درگذشت. با مرگ او حکومت طاهریان برچیده شد.
به هنگام اقامت عبدالله در دینور، اسحاق بن ابراهیم و یحیی بن اکثم از سوی مأمون به نزد عبدالله آمدند و پیغام مأمون مبنی بر اختیار عبدالله در برگزیدن حکومت خراسان و آذربایجان یا جنگ با بابک را به وی اعلام داشتند و عبدالله نیز در پاسخ حکومت خراسان را پذیرفت. ورود عبدالله بن طاهر به خراسان مقارن با تاخت‌وتاز خوارج در آن ناحیه بود، چنان‌که در سراسر این سرزمین پراکنده بودند و در نیشابور و پیرامون آن حضور داشتند. عبدالله پس از انتقال مرکز حکومت خویش از مرو به نیشابور و همجواری با این گروه، نبردهای پیاپی را بر علیه آنان در پیش گرفت و با قتل بسیاری از آنان، نظم و آرامش را بر خراسان حاکم گرداند. یکی از اقدامات مهم عبدالله در خراسان به منظور برقراری آرامش در آن ناحیه، خاموش کردن طغیان یکی از نوادگان حسین بن علی به نام محمد بن قاسم بن علی بود. مدتی بعد مازیار با اطمینان خاطر از پشتیبانی افشین، در سال ۲۲۴ ه‍. ق/ ۸۳۸ م بر علیه طاهریان و خلیفه، آشکارا طغیان نمود. معتصم، عبدالله بن طاهر را مأمور سرکوب مازیار کرد، زیرا طغیان او را تنها معطوف به عبدالله بن طاهر نمی‌دانست، بلکه خود و اسلام را نیز هدف این جنبش به‌شمار می‌آورد. سرانجام مازیار به واسطهٔ خیانت و نقشهٔ کوهیار، به اسارت سپاهیان عبدالله بن طاهر درآمد. سرانجام عبدالله بن طاهر در روز چهارشنبه که مصادف با ۱۰ ربیع‌الثانی سال ۲۳۰ ه‍.ق و ۲۶ دسامبر ۸۴۴ م بود به علت بیماری وفات یافت و در مقبرهٔ خانوادگی خویش که در نیشابور قرار داشت، دفن شد.
طاهر بن عبدالله پیش از قدرت‌گیری، از سوی عبدالله، مسئولیت جنگ در منطقهٔ غور را بر عهده گرفت و لیاقت خود را در این مأموریت به تصویر کشید؛ چنان‌که «شهرهایی را فتح کرد که پیش از او کسی پای بدانجا ننهاده بود». واپسین مسئولیت وی پیش از وفات پدر نیز، حکومت طبرستان بود که به مدت یک سال و سه ماه به طول انجامید. طاهر با اطلاع از مرگ پدر، به سرعت به نیشابور رفت و واثق، خلیفهٔ عباسی، حکومت خراسان را به همراه تمامی مناصبی که در اختیار عبدالله در عراق بود، در سال ۲۳۰ ه‍.ق به وی واگذار کرد. واثق از قدرت‌گیری طاهر بن عبدالله رضایت نداشت. اگرچه، نمی‌توان مخالفت واثق با حکومت طاهر را امری مسلم دانست اما ظاهراً امر وراثت طاهریان در جریان حکومت بر سرزمین خراسان، موجب نارضایتی واثق همچون معتصم، خلیفهٔ پیشین، شده بود که به رغم کینهٔ فراوان نسبت به عبدالله، قدرت برکناری وی را نیز از حکومت خراسان نداشت. وجود همین نارضایتی موجب شده بود که واثق درصدد نصب اسحاق بن ابراهیم به حکومت خراسان برآید. اگرچه، به رغم تمام وقایع، در پایان واثق از نامزدی اسحاق بن ابراهیم برای حکومت خراسان چشم‌پوشی کرد و طاهر بن عبدالله را به همراه تمامی اختیاراتی که پیش از این در دستان عبدالله بود، به حکومت خراسان برگزید و عهد و لوا برایش ارسال کرد. حکومت طاهر بن عبدالله بعدها نیز توسط خلفای دیگری همچون متوکل، منتصر و مستعین تأیید شد. او نیز در مقابل، خود را مولی‌امیرالمؤمنین می‌نامید و روابطی نیکو با خلفای مذکور داشت. او اسحاق بن ابراهیم را به همراه مناصبی که در بغداد داشت، به جانشینی خود برگزید. روابط تنگاتنگی میان طاهر بن عبدالله و خلیفهٔ عباسی، متوکل، برقرار بود؛ چنان‌که متوکل پس از آغاز خلافت خویش، بار دیگر منشور حکومت خراسان را برای طاهر ارسال کرد. در مقابل، طاهر نیز فرامین خلیفه را در شرایط مختلف، به اجرا درمی‌آورد. طاهر بن عبدالله سرانجام در سال ۲۴۸ ه‍.ق / ۸۶۲ م در دوران خلافت مستعین فوت کرد.
حضور خاندان طاهری در بغداد با تصرف و امارت طاهر بن حسین بر این شهر در سال ۱۹۸ ه‍.ق و سپس مراجعهٔ مأمون به بغداد آغاز شد. ممکن است که عده‌ای از ایشان در همان آغاز کار به همراه طاهر به بغداد رفته باشند یا در رکاب مأمون عازم این شهر شده‌باشند. محل اقامت افراد این خاندان نیز در بالای شهر بغداد و غرب آن قرار داشت که آن را حریم طاهری می‌نامیدند و هرکس بدان بناه می‌برد، امان می‌یافت که بدین سبب آن را حریم طاهریان نامیدند و ظاهرا این محل توسط عبدالله بن طاهر بنا شده‌بود. آنچه در این میان آشکار است، پس از انتقال مقر خلافت به شهر سامرا در سال ۲۳۰ ه‍.ق توسط معتصم، دو منصب حکمران سیاسی و فرماندهٔ نظامیان، تحت عنوان شرطه، توسط خلیفه برای ادارهٔ بغداد تعیین می‌شد که مناصب مذکور بیش از ۵۰ سال در اختیار افرادی از خاندان طاهری بود. در فاصله سال‌های ۲۲۴ تا ۲۷۶ ه‍.ق ده تن از افراد خاندان طاهری امارت بغداد را بر عهده داشتند.
با مرگ طاهر بن عبدالله، خلیفهٔ عباسی، مستعین، درصدد برآمد محمد بن عبدالله بن طاهر که از موقعیت ممتازی در بغداد برخوردار بود، را به حکومت خراسان برگزیند؛ اما محمد بن عبدالله از این امر سر باز زد و به خلیفه اظهار داشت که طاهر فرزند خویش را به جانشینی برگزیده است. ممکن است انگیزهٔ مستعین از این اقدام، رهایی خویش از دست محمد بن عبدالله بوده باشد اما محمد به مناسبت موقعیت نیکویی که در بغداد داشت، تمایلی به حکومت خراسان نشان نداد و حضور خود در خراسان را موجب ناامنی در آن ناحیه دانست. ظاهراً اطرافیان مستعین نیز با قدرت یافتن محمد بن طاهر مخالف بودند و این امر بدان سبب بود که نسبت به میزان نفوذ و قدرت این خاندان در خراسان و بغداد رشک می‌بردند. ترکان نیز که از صاحب‌نفوذان عمده در دربار متوکل و مستعین بودند نیز خصومتی کهن با ایرانیان داشتند و بدین سبب پذیرش قدرت مسلط طاهریان در بغداد و خراسان، موجب رنجش آنان بود. اگرچه، در پایان ماجرا، خلیفه با وجود مخالفت‌های گوناگون، حکومت خراسان را در سال ۲۴۸ ه‍. ق/ ۸۶۲ م به محمد بن طاهر واگذار کرد.
محمد بن طاهر پس از قدرت‌گیری، اقداماتی در راستای حفظ روابط نیکو با خلیفه المستعین به انجام رساند که از آن جمله ارسال هدایایی گرانبها که شامل دو فیل و عطرهای بسیار از کابل بود، می‌باشد. هدایای مذکور را محمد بن عبدالله بن طاهر در بغداد تقدیم خلیفهٔ عباسی کرد. این روابط نیکو تا پایان حیات حکومت محمد بن طاهر امتداد یافت، به طوری که در واپسین ایام حکومت محمد بن طاهر، خلیفهٔ عباسی وقت، معتمد، درآمدهای حاصل از املاک خویش در سغد را به او اهدا کرد.
قدرت‌گیری محمد بن طاهر در خراسان، مقارن با شروع ضعف و انحطاط طاهریان بود و تشدید این امر در دربار خلافت عباسی نیز به سبب دامنهٔ نفوذ امیران ترک و تحرکاتشان، آشکار شده بود که به همین سبب سقوط طاهریان را باید در عصر محمد بن طاهر دانست.
پیش از سرنگونی حکومت محمد بن طاهر توسط یعقوب، تجزیهٔ طاهریان از سرزمین طبرستان آغاز شده بود و ری و قزوین نیز از اختیار عاملان طاهری خارج شده بود. حکومت این سرزمین پس از خاموشی قیام مازیار، مدتی در دستان طاهر بن عبدالله بود اما پس از برگزیدن وی به حکومت خراسان، محمد بن عبدالله بن طاهر به دستور او حکومت این ناحیه را در اختیار گرفت، اما حضور محمد در این ناحیه به درازا نکشید و او در سال ۲۳۷ ه‍. ق/ ۸۵۱ م جانشین اسحاق بن ابراهیم در بغداد شد. پس از محمد، برادر دیگر طاهر که سلیمان نام داشت، حکومت طبرستان را در سال مذکور در اختیار گرفت و با استقرار در جرجان، امور حکومت آن سرزمین را به پیشکار خویش، محمد بن اوس بلخی سپرد که او نیز مناطق مختلف این سرزمین را به فرزندان خویش واگذار کرد و آنان کرداری مغرورانه و همراه با خشونت در پیش گرفتند. بروز رفتارهایی اینچنینی توسط محمد بن اوس و فرزندانش در آن نواحی، نفرت و مخالفت شدید مردمان را نسبت به طاهریان برانگیخت و اقدام وی در تهاجم به دیلم و رویارویی با خاندان‌های محلی آن مناطق نیز نارضایتی تمامی مردمان طبرستان و دیلم را به ارمغان آورد.
در این میان، ظلم محمد بن عبدالله نیز بر مشکلات قبلی اهالی طبرستان افزود. محمد بن عبدالله پس از قیام یحیی بن عمر طالبی به همراه زیدیان در کوفه در سال ۲۵۰ ه‍. ق/ ۸۶۴ م، اقدام به اعزام سپاهیانی برای سرکوب آنان کرد و در این راه با قتل سرکردهٔ آنان به پیروزی دست یافت. این اقدام محمد موجبات رضایت خلیفه را فراهم آورد و در همین راستا خلیفه اقدام به بخشش برخی از زمین‌های خویش در منطقهٔ کلار و چالوس در نزدیکی دیلم به محمد کرد. محمد نیز کاتب خویش، جابر بن هارون، را که در آیین مسیحی و در رفتار سختگیر بود، بدان سامان گسیل کرد. این شخص با وصول به طبرستان از مسیر انصاف دور شد و بنای تصرف بیشه‌زار و مزارع مردم را تحت عنوان اقطاع محمد بن عبدالله گذاشت که منش مذکور خشم مردم طبرستان را به دنبال داشت و فشار نایبان خاندان طاهری بغداد و خراسان بر مردم نیز غیرقابل تحمل شد. گاهی شخص مذکور، سه بار در سال اقدام به دریافت مالیات از مردم تحت عناوین مختلف همچون مالیات محمد بن اوس، مالیات پسرش و مالیات کاتب و وزیر زرتشتی خویش می‌کرد.
اقدامات خودسرانهٔ نایبان طاهری سرانجام موجب جنبش عمومی مردمان کلار و چالوس شد و در این میان مردم دیلم نیز که از تهاجمات محمد بن اوس بر حدود مرزی خویش به جان آمده‌بودند، از این جنبش که به رهبری فرزندان شخصی به نام رستم شکل گرفته‌بود، پشتیبانی کردند. این جنبش آشکار بر ضد عاملان طاهری، به معنای تعارض با خلیفهٔ بغداد نیز بود و به همین دلیل، مردم به علویان منطقه که در زهد و پارسایی سرآمد بودند، روی آوردند و در این راستا حسن بن زید علوی ملقب به داعی کبیر را که در این برهه، در ری استقرار داشت، به رهبری خویش برگزیدند. او در رمضان سال ۲۵۰ ه‍. ق/ ۸۶۴ م وارد طبرستان شد و با استقبال گستردهٔ مردم آن سرزمین روبرو شد که این حمایت، نمایانگر خشم و بیزاری عموم اهالی آن سرزمین از اعمال و رویهٔ کارگزاران طاهری بود و در همین راستا عاملان طاهری از تمامی شهرها و ولایات طبرستان رانده شدند. در این میان، اطاعت اسپهبدان جبال از حسن بن زید نیز بر رونق کار وی افزود و او را به قدرت مسلط و بدون رقیب در منطقهٔ طبرستان مبدل کرد.
سرانجام میان محمد بن اوس و حسن بن زید سلسله نبردهایی روی داد که موجب جابجایی مداوم شهرهایی همچون آمل و ساری میان طرفین گشت. اما نبرد نهایی در ذی‌الحجه سال ۲۵۰ ه‍. ق/ ۸۶۴ م میان حسن بن زید و سلیمان بن عبدالله و تمامی هواخواهانش به وقوع پیوست که در نهایت سپاه طاهری متحمل شکست سنگینی شد به طوری که دیگر به طبرستان بازنگشت و سلیمان نیز با رها کردن زن و فرزندش، راه فرار را در پیش گرفت و بدین ترتیب مقارن با آغاز حکومت محمد بن طاهر، سراسر طبرستان از دامنهٔ تسلط و نفوذ طاهریان خارج شد. ولایت ری نیز که پیش از این توسط محمد بن جعفر طالبی به تصرف درآمده‌بود و سپس دوباره به تصرف طاهریان درآمد، با گسیل نیرو توسط حسن بن زید تسخیر شد و در جریان آن نیز محمد بن میکال، از فرماندهان بزرگ محمد بن طاهر و حاکم آن منطقه، کشته شد. گسترش دامنهٔ تعارض با طاهریان در سال ۲۵۱ ه‍. ق/ ۸۶۵ م به قزوین و زنجان نیز سرایت کرد و در اثر آن حسین بن احمد معروف به کوکبی با برپایی قیام، عاملان طاهری را از آن ناحیه راند. با آغاز سال ۲۵۰ ه‍. ق/ ۸۶۴ م نیز فرمان محمد بن طاهر حتی در بسیاری از شهرهای خراسان مسلط و نافذ نبود.
یعقوب لیث موفق شد با همکاری عیاران و مطوعه تدابیری علیه خوارج بیندیشد و عمار خارجی که آخرین رهبر خوارج بود را شکست دهد و تعدادی از افراد وی نیز به یعقوب ملحق شدند. یعقوب مدتی بعد به سمت کابل لشکرکشی کرد و رتبیل که پادشاه کابل بود را شکست داد، او در سال ۲۵۳ ه‍.ق / ۸۶۷ م خود را آنچنان قوی احساس کرد که به سمت هرات و پوشنگ حرکت کرد و وارد نبرد با حاکم هرات، حسین بن عبدالله بن طاهر شد. حسین بن عبدالله باوجود مقاومت بسیار، از یعقوب شکست خورد و هرات به دست یعقوب افتاد و حاکم هم اسیر شد. در همین هنگام اخبار جنگ به محمد بن طاهر رسید؛ پس سریعاً لشکری مجهز آماده ساخت و به رویارویی یعقوب در پوشنگ فرستاد. سردار سپاه، ابراهیم بن الیاس در این نبرد شکست خورد و لشکریانش کشته و اسیر شدند. ابراهیم هم از میدان گریخت و به نیشابور رفت. پس از اتمام این نبردها محمد بن طاهر حکمرانی مناطق مختلفی از جمله سیستان، کابل و کرمان را به یعقوب عطا کرد که از نظر حمدالله مستوفی واگذاری حکومتی مثل کرمان تنها به این خاطر بود که محمد قصد داشت از این طریق و به وسیلهٔ غیبت یعقوب در سیستان، شهر را به تصرف خود درآورد. اما حقیقت ماجرا این بود که محمد بن طاهر هم از ناتوانی خود در برابر یعقوب آگاهی کامل داشت و حکومتی مثل کرمان که از سلطهٔ طاهریان خارج شده بود را به یعقوب داد تا خطری طاهریان را تهدید نکند. یعقوب لیث نیز در این میان به فکر حمله به کرمان و حفظ سیستان و البته حملهٔ نهایی به خراسان بود؛ چراکه طاهریان آنچنان ضعیف هم نبودند که خطری محسوب نشوند. هنگامی که نامهٔ محمد بن طاهر به یعقوب لیث رسید، وی به همراه طاهریان اسیر شده به سمت سیستان حرکت کرد و هیچ توجهی به درخواست محمد بن طاهر مبنی بر رهایی و آزادی اسیران نکرد. خلیفه معتز پس از آگاهی از این ماجرا، ابن بلعم را نزد یعقوب فرستاد و خواستار آزادی اسیران شد؛ یعقوب هم چون مخالفت و مشاجره‌ای را با خلیفه آغاز نکرده بود، آن‌ها را آزاد کرد.
یعقوب طی سال‌هایی که منتظر فرصت مناسب برای حمله به نیشابور بود، موفق شد کرمان و فارس را نیز ضمیمهٔ حکومت‌های تحت تسلط خود کند؛ تا اینکه فرصت مناسبی در سال ۲۵۹ ه‍.ق / ۸۷۳ م ایجاد شد. عبدالله بن محمد بن صالح سگزی شخصی بود که به همراهی برادرانش به یعقوب لیث حمله کرد و قصد کشتن او را داشت، اما موفق نشد و تنها یعقوب را زخمی کرد. عبدالله بن محمد هم پس از این ماجرا به نیشابور رفت و نزد محمد بن طاهر پناهنده شد. مدتی بعد یعقوب لیث، سفیری نزد محمد بن طاهر فرستاد اما چون او به خاطر عدم توجه به خواسته‌اش که آزادی اسیران بود، از یعقوب عصبانی بود، به حاجب خود دستور داد به سفیر بگوید: «امیر خفته است» و اینچنین یعقوب در سال ۲۵۹ ه‍.ق / ۸۷۲-۸۷۳ م از راه قهستان به سمت نیشابور حرکت کرد. در منابع این چنین ذکر شده که یعقوب قصد حمله به نیشابور را نداشته و حتی اعلان جنگ هم نکرده و به محمد بن طاهر نامه نوشته‌است که تنها قصد گرفتن حسن بن زید در طبرستان را دارد و به هیچ عنوان خسارتی به شهرهای دیگر نمی‌زند، اما قصد واقعی او جلوگیری از مقاومت محمد بن طاهر در نیشابور بوده‌است. بیهقی نیز می‌گوید عده‌ای از اشراف طاهری نامه‌هایی برای یعقوب نوشتند و خواستار حضور او در نیشابور شدند؛ به همین خاطر، یعقوب پس از پیروزی بر حکومت طاهری فرستاده‌ای نزد خلیفه فرستاد و گفت که به خواست مردم به خراسان لشکرکشی کرده و در آنجا حضور یافته‌است. خلیفه نیز از ترس قدرت‌گیری صفاریان و طاهریان عراق، زندانی شدن محمد بن طاهر را محکوم کرد و به یعقوب دستور داد به سرزمین‌های خود بازگردد. یعقوب لیث پس از اینکه به هرات حمله کرد و با گذشت ۷ سال قدرتی یافت که توان حمله به خراسان را نیز در خود دید؛ پس به سمت نیشابور حرکت کرد. محمد بن طاهر می‌دانست که توان مقابله و رویارویی با یعقوب را ندارد؛ به نزدیکان خود گفت: «ما با او حرب برنیاییم و چون حرب کنیم، او ظفر یابد و ما را به جان آسیب رسد» و این چنین شد که سرداران و نزدیکان محمد بن طاهر نزد یعقوب رفته و تسلیم او شدند؛ یعقوب هم آن‌ها را به شدت سرزنش کرد و گفت ضعف شما علت پیروزی حسن بن زید بر طبرستان بوده‌است.
محمد بن طاهر در این زمان سفیرش ابراهیم بن صالح مروزی را نزد یعقوب فرستاد و به او گفت اگر نامه یا عهدی از جانب خلیفه دارد، نشان دهد تا حکومت را از محمد بن طاهر تحویل گیرد و یعقوب هنگام شنیدن این پیام شمشیر خود را درآورد و گفت: «عهد و لوای من این است.» یعقوب لوای خود را بر مردم خراسان هم عرضه کردمنظور شمشیر است که تفوق نظامی در خراسان بوده‌است. و گفت: پس از آن یعقوب وارد شادیاخ شد و محمد بن طاهر هم وارد خیمهٔ وی شد و همان‌جا یعقوب دستور داد نزدیکان و همراهان محمد بن طاهر را زندانی کنند. یعقوب در سال ۲۵۹ ه‍.ق / ۸۷۲ م بدون هیچ برخوردی وارد نیشابور شد. مردم به استقبال او رفتند، اما عده‌ای بی‌توجه به این وقایع سر می‌کردند که همین رفتار باعث رنجش یعقوب شد.
یعقوب لیث در سال ۲۶۱ ه‍.ق / ۸۷۵ م به سرعت به جانب فارس و اهواز حرکت کرد تا دشمنی خود با خلیفه را آشکار سازد. این دشمنی باعث شد نبرد دیرالعاقول در یکشنبه ۱۰ رجب سال ۲۶۲ ه‍.ق / ۱۰ آوریل ۸۷۶ م شکل گیرد. یعقوب در این نبرد شکست خورد. در همین حین محمد بن طاهر، حاکم خراسان، فرصت یافت که از اردوگاه یعقوب بگریزد. خشتج که یکی از از سرداران محمد بن طاهر بود، پس از آزادی به محمد گفت: اما محمد بن طاهر دیگر جرئت بازگشت نداشت و تاحدود سال ۲۹۷ ه‍.ق / ۹۱۰ م تا دوران المقتدر در همان مقام رئیس شرطه بغداد و سامرا که مقام خاندانی وی بود باقی ماند.
محمد بن طاهر پس از اینکه حکومت خود را از دست داد، در بغداد زندگی کرد و در سال ۲۹۷ ه‍.ق / ۹۱۰ م درگذشت. البته به نقل از نوشتار التون دانیل در ایرانیکا یعقوب لیث محمد بن طاهر را به همراه نزدیکانش و با مال و اموالشان در نزدیکی مسجدی در زرنج دستگیر و زندانی کرد و محمد بن طاهر چند سال بعد در همان مکان فوت کرد و دفن شد. از طرفی محمد بن جریر طبری و دیگر منابع ادعا دارند که یعقوب محمد را با غل و زنجیر به بغداد آورد و پس از شکستش، محمد بن طاهر موفق شد بگریزد و به نزد خلیفه بازگردد. به گفتهٔ زرین‌کوب، محمد بیشتر عمر خود را در حال باده‌نوشی بود و به شعر بیش از سیاست، حکومت و حکمرانی علاقه داشت. وی بیشتر دوران زندگی خود را به همین صورت سپری کرده‌است.
محمد اشتیاق بیشتری به شعر و شراب در مقایسه با امور حکومت نشان می‌داد؛ چنان‌که ابن ندیم میزان اشعار او را در حدود سی ورق روایت کرده که پیرامون محبت و دوستی سروده‌است. اگرچه، علاقهٔ وی به شعر نیز پیرامون لهو و لعب بود؛ چنان‌که به درخواست وی، اطرافیانش لذت‌های دنیا را برایش به نظم و نثر وصف می‌کردند. علاقهٔ او به کنیزان آوازخوان نیز موجبات ترغیب وی از سوی اطرافیانش به اعمال خلاف عفت را فراهم می‌آورد. در "الاغانی" نیز ابوالفرج اصفهانی، گریزی به آوازخوانی در مجلس محمد بن طاهر زده‌است. بروز اعمالی اینچنینی از سوی محمد موجب شد تا بزرگان دربار وی اقدام به نگارش نامه‌ای برای یعقوب کنند و او را برای تسخیر حکومت نیشابور ترغیب نمایند. برخی از مردمان نیشابور نیز به حضور یعقوب در خراسان گرایش داشتند.
روایات و نقل‌قول‌های بجای مانده، علت سقوط طاهریان را اعمال محمد بن طاهر و نتایج ناشی از آن می‌دانند؛ چنان‌که گردیزی روایت می‌کند:
نصر بن احمد سامانی بر برخی از فلس‌های ضرب شاش به سال ۲۵۵ ه‍.ق، نام محمد بن طاهر را ضرب کرده‌است.
بحران حبشه در ۱۹۳۵ در پی حادثهٔ اووال و حمله ایتالیا به اتیوپی (حبشه) آغاز شد.
در اکتبر ۱۹۳۵، بنیتو موسولینی، دیکتاتور ایتالیا، ۴۰۰٬۰۰۰ سرباز را برای تصرف حبشه (اتیوپی) به این کشور اعزام کرد.