moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس از دو هفته گلوله‌باران، نیروهای آلمانی تهاجم به شهر را آغاز کردند. یک هنگ ورماخت پس شکسته شدن حلقه دفاعی درونی، روز ۱۴ سپتامبر به رود ولگا رسید. در جریان مبارزات سنگین خیابانی هفته‌های آتی نیروهای آلمانی موفق شدند ارتش شصت و دوم شوروی را تا کرانه رود ولگا عقب برانند. قرارگاه این ارتش چندین جابه‌جا و در نهایت در کرجی‌های نیمه‌فرورفته در ساحل شرقی رود مستقر شد. نیروهای شوروی که تنها چند گذرگاه در سلطه آن‌ها باقی مانده بود، با استفاده از قایق از سوی دیگر رود تدارکات، نیروی کمکی و تسلیحات دریافت می‌کردند و تحت پوشش توپخانه آن سوی رود بودند. تلاش مکرر نیروهای جبهه جنوب شرقی شوروی در ماه سپتامبر برای باز کردن راهی از شمال به شهر با شکست مواجه شد. نبرد استالینگراد به دلیل پافشاری طرفین برای پیروزی مبدل به پیکار خونینی شد که در آن هیچ‌یک اجازه عقب‌نشینی نداشتند. با وجود تعدادی اقدام دیگر در ماه اکتبر، ارتش ششم ورماخت نتوانست استالینگراد را کاملاً تصرف کند.
"استاوکا" و ستاد کل ارتش سرخ در تمامی طول مورد آبی در حال طرح‌ریزی برای اجرای یک ضدحمله راهبردی علیه آلمانی‌ها به عنوان نخستین مرحله از کارزار زمستانه بودند. یریومنکو، فرمانده جبهه استالینگراد شوروی اوایل ماه اکتبر طرحی را برای یک ضدحمله گسترده ارائه کرد که بر اساس آن ارتش سرخ با حمله از سر پل‌های رود دن در شمال و ناحیه دریاچه در جنوب استالینگراد، ارتش ششم ورماخت را به محاصره درمی‌آورد. این طرح به دنبال رخنه عمیق ۹۰ تا ۱۲۰ کیلومتری نیروهای زرهی شوروی از مواضع نیروهای رومانیایی تا ناحیه کالاچ در پشت سر ارتش ششم ورماخت بود. گئورگی ژوکوف، نایت فرمانده کل ارتش سرخ با طرح یریومنکو موافقت، آن را هر چه بیشتر با قوای زرهی تقویت و استالین را بر امکان‌پذیر بودن آن متقاعد کرد. اجرای این عملیات در ابتدا برای اواخر ماه اکتبر برنامه‌ریزی شد اما تا میانه ماه نوامبر به تعویق افتاد. این ضد حمله موسوم به عملیات "اورانوس" به دنبال محاصره و انهدام نیروهای محور در مقابل استالینگراد بود. این حرکت با عملیات "زحل" برای پیشروی به سمت روستوف در جنوب غربی برای قطع مسیر پشت سر نیروهای آلمانی در شمال قفقاز و انهدام تمامی گروه ارتش‌های آ و ب ورماخت، ادامه میافت. همزمان جبهه‌های غربی و کالینین شوروی عملیات "مارس" را علیه گروه ارتش مرکز ورماخت به انجام می‌رساند تا ضمن پس‌گرفتن برخی اراضی، در انتقال نیروهای کمکی آلمان به مناطق جنوبی اختلال ایجاد کند.
شوروی جبهه جنوب غربی جدیدی تحت فرماندهی ارتشبد نیکولای واتوتین به منظور ایفای نقش انبر شمالی علیه ارتش سوم رومانی، تشکیل داد. شوروی اوایل ماه نوامبر ارتش بازسازی‌شده پنجم تانک خود به شکل مخفیانه به سرپل سرافیموویچ بر رود دن در شمال غربی استالینگراد منتقل کرد. در جناح جنوبی ارتش‌های پنجاه‌ویکم و پنجاه‌وهفتم جبهه استالینگراد شوروی انبر دیگر را علیه ارتش چهارم رومانی به اجرا می‌گذاشتند. بر خلاف ضدحملات پیشین، شوروی ماه‌ها بر روی این طرح کار کرده بود و برای اجرای آن از بسیاری از نیروهای باتجربه و آموزش‌دیده استفاده می‌کرد.
آلمانی‌ها همچنین از ضعف نیروهای متحد خود در دفاع از جناحین حمله به استالینگراد آگاه بودند اما تقویت آن را به پس از تصرف شهر موکول می‌کردند. بر مبنای گزارش اطلاعاتی روز ۶ نوامبر بخش ارتش‌های خارجی شرق نیروی زمینی آلمان، تصور می‌شد شوروی از توان کافی برای یک تهاجم عمده در جنوب برخوردار نیست. یکی از دلایل این مسئله کارزار اطلاعاتی شوروی در القای اطلاعات غلط مبنی بر نبود قصدی برای تهاجم عمده ارتش سرخ در جنوب بود. اجرای برخی عملیات‌های تهاجمی در قسمت‌های مرکزی و شمالی خط مقدم و استقرار نیروهای ذخیره راهبردی شوروی در ناحیه مسکو تقویت‌کننده این فریب بود. تا روز ۱۲ نوامبر فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان می‌پنداشت تمرکز نیروهای دشمن در مقابل ارتش سوم رمانی در شمال استالینگراد تنها برای یک حمله کم‌عمق برای قطع کردن خط آهن این شهر است. ,سپاه ۴۸ زرهی ورماخت به عنوان نیروی ذخیره پشت سر نیروهای رومانیایی و ایتالیایی قرار داشت. این سپاه شرایط مناسبی نداشت و برای لشکر بیست و دوم زرهی آن تنها ۲۴ تانک عملیاتی باقی مانده بود. این سپاه در همراهی با لشکر چهاردهم زرهی ورماخت با ۵۱ تانک دیگر، کار دشواری در مقابل چهار سپاه متحرک شوروی با ۶۶۰ تانک داشت. در مجموع در این هنگام ارتش سرخ در ناحیه استالینگراد برتری عددی دو به یک داشت.
جبهه جنوب غربی شوروی روز ۱۹ نوامبر تهاجم خود را آغاز کرد. نیروهای رومانیایی که از تسلیحات ضد تانک و قوای ذخیره مؤثر برخوردار نبودند و به راحتی درهم‌کوبیده شدند. ارتش پنجم تانک شوروی بیشتر نیروهای سه لشکر رومانیایی شامل ۲۷ هزار نفر را به اسارت گرفت و وارد شکاف ایجاد شده در خط دشمن شد. دو سپاه این ارتش هر روز ۷۰ کیلومتر رو به جنوب پیش رفتند و تا روز ۲۲ نوامبر خود را به کالاچ در کرانه رود دن رساندند. پیش از که آلمانی‌ها قادر به انهدام پل‌ها شوند، نیروهای شوروی سرپلی بر رود به دست آوردند و روز بعد از گذشتند. روز ۲۳ نوامبر با اتصال سپاه ۲۶ تانک ارتش پنجم تانک از جبهه جنوب غربی شوروی به سپاه ۴ مکانیزه ارتش پنجاه‌وهفتم از جبهه استالینگراد شوروی در سووتسکویه در جنوب غربی کالاچ، حلقه محاصره تکمیل شد تا ۲۲ لشکر نیروهای محور شامل ۳۳۰ هزار نفر از جمله تمامی ارتش ششم و یک سپاه از ارتش چهارم زرهی ورماخت به دام بیفتند. شوروی برای اداره شمار زیاد محاصره‌شدگان از هفت ارتش تفنگ‌دار خود استفاده کرد؛ از این روز عملیات متعاقب آن مقیاس کوچک‌تری یافت.
ارتش ششم قصد اقدام به شکستن محاصره را داشت اما هیتلر فرمان به حفظ استالینگراد به هر قیمت داد. پائولوس در ابتدا با اطاعت از فرمان پیشوا، اقدام به دفاع از مواضع خود در استالینگراد نمود و تلاشی برای خروج از محاصره صورت نداد. به هر حال وسایل نقلیه موتوری و حتی اسب کافی به منظور انجام چنین کاری نیز در اختیار او نبود و با توجه به اتمام سوخت تانک‌ها، این عمل می‌بایست با یورش گسترده پیاده‌نظام در یک پهنه‌ای جغرافیایی مسطح در مقابل دشمنانی به خوبی تامین‌شده انجام می‌گرفت که به احتمال قریب به یقین به سلاخی نیروهایش منجر می‌گردید.
در عوض، گروه ارتش دن به فرماندهی فیلدمارشال اریش فون مانشتاین تشکیل شد تا محاصره را از بیرون بشکند و یک مسیر تدارکاتی برای ارتش ششم ورماخت باز کند. "لوفت‌وافه" موظف شد موقتاً تا هنگام شکسته شدن محاصره، از راه هوایی به نیروهای در محاصره تدارکات رسانی کند. آلمان تمامی ظرفیت ترابری هوایی خود را بر این مسئله متمرکز کرد. به هر صورت با وجود وعده هرمان گورینگ، فرمانده کل "لوفت‌وافه" بر رساندن روزانه ۶۰۰ تن تدارکات، با توجه به کاستی‌ها از جمله کمبود ادوات و وضعیت ضعیف پایگاه‌های هوایی ناحیه عملیاتی، تنها حداکثر ۳۰۰ تن تدارکات در روز به محاصره‌شدگان رسید. دفاع ضدهوایی سازمان‌یافته شوروی خسارت سنگینی به هواگردهای ترابری آلمانی وارد آورد. حدود ۷۳۰ هواگرد غیر ترابری آلمانی در میانه ماه نوامبر در منطقه قادر به کسب برتری هوایی در برابر بیش ۱۳۵۰ هواگرد دشمن نبود. در جریان تلاش برای تدارکات‌رسانی هوایی "لوفت‌وافه" بیش از ۴۸۰ هواگرد ترابری و بمب‌افکن تبدیل‌شده خود را از دست داد.
فون مانشتاین از اوایل ماه دسامبر شروع به استقرار دو سپاه زرهی کرد؛ لشکرهای این دو سپاه از نقاط مختلف جبهه شرقی گرد آمدند. سپاه ۴۸ زرهی ورماخت در تلاقی رود دن و چیر در ۹۰ کیلومتری غرب استالینگراد و سپاه ۵۷ زرهی ورماخت در کوتِلنیکوو در ۱۵۰ کیلومتری جنوب غربی آن قرار گرفتند. به هر صورت توان این یگان‌ها از پیش صرف شده بود و یک «سایه» بیش از آن‌ها نمانده بود.
فون مانشتاین عملیات "وینترگویتر" برای شکستن حلقه محاصره را از روز ۱۲ دسامبر سال ۱۹۴۲ آغاز کرد. در ابتدا حرکت آلمانی‌ها به خوبی پیش رفت و لشکرهای ششم و بیست‌وسوم زرهی ورماخت روز بعد سرپلی بر رود آسکای به دست آوردند. با این حال مقاومت نیروهای شوروی رو به افزایش بود. شوروی ارتش دوم محافظ خود را از روز ۱۸ دسامبر به ناحیه منتقل کرد. شرایط زمستانی و پشتیبانی ناکافی هوایی وضعیت را برای آلمانی‌ها پیچیده‌تر می‌ساخت. با وجود دریافت لشکر هفتم زرهی به عنوان نیروی کمکی، سپاه ۵۷ زرهی ورماخت در نهایت نتوانست خط دشمن مقابل خود را بشکند. با وجود پیشروی ۵۰ کیلومتری عملیات "وینترگویتر" از روز ۲۱ دسامبر رسما شکست خورد. ارتش‌های دوم محافظ و پنجاه‌ویکم شوروی روز ۲۴ دسامبر دست به ضدحمله زدند و از روز ۲۶ دسامبر سپاه ۵۷ زرهی ورماخت وادار به عقب‌نشینی به نقطه آغازین خود شد.
در همین حال شوروی تهاجمی را با عنوان «عملیات ساترن کوچک» از روز ۱۶ دسامبر از دن به سمت غرب با هدف رخنه در مواضع آلمانی‌ها در روستوف آغاز نمود تا تلاش آن‌ها برای شکستن محاصره را ناکام سازد و کل گروه ارتش را همراه ۴۰۰ هزار نفر دیگر از نیروهای ورماخت در قفقاز به دام بیندازد. این عملیات به برخی اهداف خود دست یافت و فون مانشتاین را وادار به رها کردن عملیات "وینترگویتر" نمود اما نتوانست یگان‌های آلمانی در جنوب را به محاصره درآورد.
از ماه دسامبر غذا، دارو و آب آلمانی‌های درون محاصره رو به پایان بود و ماه بعد، ژانویه سال ۱۹۴۳، بیشتر نیروهای پائولوس در وضعیت بیماری قرار داشتند.
شوروی از اواخر ماه نوامبر تبلیغات گسترده‌ای برای ترغیب نیروهای در محاصره به تسلیم به پا کرده بود. هواگردهای شوروی صدها هزار برگه به زبان‌های آلمانی، رومانیایی و ایتالیایی با مضمون بی‌نتیجه بودن مقاومت، بر سر آن‌ها فرو ریختند و کمونیست‌های آلمانی در همکاری یا شوروی با بلندگو هم میهنان خود را به تسلیم تشویق نمودند. هیچ‌یک از این اقدامات در بردارنده تأثیر بر روی محاصره‌شدگان نبود. روز ۶ ژانویه سال ۱۹۴۳، دو هفته پس از شکست عملیات فن مانشتاین، ژنرال روکوسوفسکی به پائولوس پیشنهاد یک تسلیم شرافتمندانه را داد که تحت فشار شدید از سوی هیتلر، به آن بی‌اعتنایی شد.
تهاجم نهایی ارتش سرخ با اسم رمز «عملیات حلقه» جهت انهدام نیروهای در محاصره از روز ۱۰ ژانویه آغاز شد. فشار مهاجمان از جانب غربی نیروهای پائولوس را به تدریج به داخل شهر عقب راند. همزمان ارتش شصت و دوم شوروی حملات خود از آن سوی رود را تشدید ساخته بود. نیروهای این ارتش روز ۲۶ ژانویه در ناحیه مامایف کورگان، ارتفاعی راهبردی در جنوب شهرک صنعتی به جبهه دن ملحق گشتند تا آلمانی‌ها را در شمال و جنوب شهر دو نیم کنند. با پیشروی قوای ارتش سرخ، پائولوس وادار می‌شد مکرراً قرارگاه‌های خود را رها و عقب‌نشینی نماید. در نهایت قرارگاه نیروهای آلمانی در زیرزمین یک فروشگاه در میدان ""قهرمانان به خاک افتاده"" مستقر گردید. روز ۳۱ ژانویه پائولوس پیامی از قرارگاه هیتلر دریافت کرد که او به او اطلاع می‌داد به درجه فیلدمارشالی ترفیع یافته‌است. پیام کاملاً روشن بود: تا کنون هیچ فیلدمارشال آلمانی به اسارت درنیامده است و پائولوس می‌بایست جهت اجتناب از خواری خودکشی کند.
سربازان ارتش شصت و چهارم شوروی صبح روز ۳۱ ژانویه میدان «قهرمانان به خاک افتاده» را به محاصره درآورند. با عدم موفقیت تلاش برای شکستن محاصره، دیگر گزینه چندانی برای پائولوس باقی نمانده بود. یک افسر آلمانی با یک پرچم سفید به طرف دشمن رفت و شرایط تسلیم را به آن‌ها اعلام نمود. گروهی از سربازان ارتش سرخ تحت حفاظت وارد زیرزمین فروشگاهی که ستاد ارتش ششم ورماخت در آن قرار داشت، شدند. چند ساعت بعد، سربازان آلمانی در قسمت جنوبی شهر سلاح‌های خود را بر زمین نهادند. در قسمت شمالی نبرد شدید برای دو روز دیگر ادامه پیدا کرد. با پخش شدن تصاویر تسلیم پائولوس درگیری‌ها در آن نقطه نیز به پایان رسید. قریب به ۱۱۳ هزار نفر از نیروهای آلمانی و رومانیایی که پس از ضد حمله شوروی همچان زنده بودند، به اسارت درآمدند.
در جریان نبرد استالینگراد حدود ۱۹۰ هزار نفر در میدان نبرد و ۱۰۵ هزار نفر در اسارت متعاقب آن یعنی مجموعاً ۲۹۵ هزار نفر از نیروهای آلمانی جان خود را از دست دادند. برآوردهای محافظه‌کار تلفات شوروی را ۴۷۹ هزار نفر دانسته‌اند؛ با این حال این میزان تا بیش از یک میلیون نفر نیز ذکر شده‌است.
پاول وینترتون، خبرنگار بی‌بی‌سی که اجازه یافت روز ۴ فوریه سال ۱۹۴۳ از استالینگراد دیدن کند، در شرح خرابی‌های حاصل جنگ در این شهر گزارش می‌کند: «خیابان‌های استالینگراد، اگر بتوانید فضای بازبین خرابه‌ها را چنین بنامید، همچنان تمامی آثار جنگ را در خود دارند … استالینگراد هیچگاه تعمیر نخواهد شد؛ این شهر می‌بایست از ابتدا دوباره ساخته شود. اما با این حال که تمامی ساختمان‌های آن تخریب شده‌است، زندگی همچنان در آن وجود دارد … آن‌ها مغرورترین مردان و زنانی هستند که تا کنون دیده‌ام. آن‌ها می‌دادند که کار فوق‌العاده‌ای انجام داده‌اند؛ آن را به خوبی انجام داده‌اند. شهر آن‌ها تخریب شده‌است اما آن‌ها با سرسختی مهاجمان را شکست داده‌اند.»
در نوامبر سال ۱۹۴۳ در کنفرانس تهران، وینستون چرچیل نخست‌وزیر بریتانیا، شمشیری ساخته شده در کشورش با نام «شمشیر استالینگراد» را به استالین اهدا نمود که بر تیغه آن این کلمات حک شده بود: «به شهروندان استالینگراد با قلبهای پولادینشان، هدیه‌ای از شاه جورج ششم، به‌عنوان نشان تکریم مردم بریتانیا.»
ارتش سرخ با پیروزی در این نبرد، راه رسیدن به قدرت جهانی را برای شوروی هموار ساخت. موقعیت برتر شوروی، به مثابه طرف تعیین‌کننده در مذاکرات، در کنفرانس یالتا در فوریه ۱۹۴۵، ناشی از موقعیت آن در تناسب قوای نظامی جنگ جهانی بود.
جیمز ناکس پولک (۲ نوامبر ۱۷۹۵ – ۱۵ ژوئن ۱۸۴۹) یک وکیل و سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۱۸۴۵ تا ۱۸۴۹ به عنوان یازدهمین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. او پیشتر از سال ۱۸۳۵ تا ۱۸۳۹ سیزدهمین رئیس مجلس نمایندگان بوده و از سال ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۱ به عنوان فرماندار تنسی فعالیت می‌کرده‌است. او که تحت حمایت اندرو جکسون بود، یکی از از اعضای حزب دموکرات و از مدافعان دموکراسی جکسونی بود. پولک عمدتاً به دلیل گسترش قلمرو ایالات متحده از طریق جنگ آمریکا و مکزیک شناخته شده‌است.
جیمز ناکس پولک آخرین نفر از طرفداران جکسون بود که به کاخ سفید راه یافت. جیمز پولک نوامبر سال ۱۷۹۵ در کارولینای شمالی به دنیا آمد. پولک در تحصیلات کوشا وجدی بود و سال ۱۸۱۸ با درجه ممتاز از دانشگاه کارولینای شمالی فارغ‌التحصیل شد.
به عنوان وکیلی جوان، پس از ورود به دنیای سیاست، از دوستان اندرو جکسون شد. در مجلس نمایندگان بین سال‌های ۱۸۳۵ تا ۱۸۳۹ رئیس بود و پس از آن فرماندار تنسی شد. در انتخابات سال ۱۸۴۴ دموکراتها، پولک را برای نامزدی مقام معاونت ریاست جمهوری و مارتین ون بورن را به عنوان نامزد احراز مقام ریاست جمهوری در نظر داشتند. هنری کلی نیز نامزد حزب ویگ بود. ون بورن و کلی هر دو ترجیح می‌دادند در تبلیغات انتخاباتی دربارهٔ توسعه‌طلبی سکوت کنند. در نتیجه اعلام کردند که مخالف الحاق تگزاس به خاک آمریکا هستند. در این میان پولک صریحاً و به‌طور علنی گفت که تگزاس باید دوباره به خاک آمریکا ضمیمه شود و اورگان نیز مجدداً تصرف شود.
جکسون سالخورده به‌درستی دریافت که مردم موافق توسعه خاک آمریکا هستند و از حزب خواست گزینش نامزدی را که به سرنوشت آشکار ملت متعهد باشد، در نظر گیرند. در کنوانسیون حزب دموکرات این دیدگاه غالب شد و به همین دلیل جیمز پولک را به عنوان نامزد دموکراتها معرفی کردند.
ویگها با تمسخر می‌پرسیدند که جیمز پولک کیست؟ و دموکراتها پاسخ می‌دادند او نامزدی است که موافق توسعه خاک آمریکا است. جیمز پولک، هنری کلی نامزد ویگها را شکست داد و یازدهمین رئیس‌جمهوری آمریکا شد، در آن زمان جمعیت آمریکا ۲۳ میلیون و ۱۹۱ هزار و ۸۷۶ نفر بود.
مسئله تگزاس مورد توجه جنوبی‌ها بود و مردم شمال به سرنوشت اورگان علاقه‌مند بودند اما جیمز پولک کالیفرنیا را نیز می‌خواست.
پیش از آنکه جیمز پولک کار خود را به عنوان رئیس‌جمهوری آغاز کند، کنگره طی مصوبه‌ای پیشنهاد الحاق تگزاس را تصویب کرد و در حقیقت جیمز پولک وارث احتمال جنگ با مکزیک شد.
موضع جیمز پولک در قبال قضیه اورگان این‌طور نشان می‌داد که پولک خطر جنگ احتمالی با بریتانیا را نیز پذیرفته‌است.
دموکراتها مدعی تمامی منطقه اورگان بودند، که از شمال کالیفرنیا تا عرض جغرافیایی ۵۴–۴۰ درجه، یعنی مرز جنوبی آلاسکا که در آن زمان متعلق به روسیه بود را در بر می‌گرفت. افراط گرایان شعار می‌دادند که «یا ۴۰–۵۴ درجه یا جنگ»، اما پولک از واقعیتهای دیپلماتیک آگاهی داشت و می‌دانست با هیچ جنگ کوتاه مدتی نمی‌توان تمامی اورگان را بدست آورد.
خوشبختانه پولک و بریتانیایی‌ها هیچ‌کدام طالب جنگ نبودند. او برای معامله با بریتانیایی‌ها پیشنهاد داد تا مرزهای کانادا در امتداد مدار جغرافیایی ۴۹ درجه از کوه‌های راکی تا اقیانوس آرام، گسترش یابد. بریتانیایی‌ها ابتدا این پیشنهاد را رد کردند و پولک تهدید کرد در این صورت آمریکا مدعی تمام منطقه می‌شود. در نهایت بریتانیایی‌ها مدار جغرافیایی ۴۹ درجه را پذیرفتند اما قرار شد دماغه جنوبی جزیره ونکوور را نیز شامل شود. این پیمان سال ۱۸۴۶ امضا شد.
الحاق کالیفرنیا به خاک آمریکا اندکی دشوارتر بود. پولک هیأتی را به مکزیک فرستاد تا به مکزیک پیشنهاد کنند در ازای دریافت ۲۰ میلیون دلار و بخشیدن بدهی‌ها و خسارتهایی که آمریکا مدعی آن بود، کالیفرنیا و نیومکزیکو به آمریکا داده شود.
هیچ رهبر مکزیکی نمی‌توانست از نصف کشورش صرفنظر کند و همچنان بر سر قدرت بماند از همین رو هیئت اعزامی پولک در مکزیک پذیرفته نشدند و پولک ژنرال زاخاری تیلور را به منطقه مورد اختلاف فرستاد.
نیروهای مکزیکی این اقدام را تجاوز تلقی کرده و به نیروهای ژنرال تیلور حمله کردند. کنگره اعلام جنگ کرد و با وجود مخالفت اغلب شمالی‌ها، کنگره از اقدام نظامی پشتیبانی کرد.
نیروهای آمریکایی پس از پیروزی‌های مکرر، مکزیکو سیتی را اشغال کردند. در نهایت سال ۱۸۴۸، مکزیک از نیومکزیکو و کالیفرنیا صرفنظر و درعوض ۱۵ میلیون دلار دریافت کرد.
پرزیدنت پولک مناطق وسیعی را به خاک آمریکا افزود که بهای آن تسریع، جنگ شمال و جنوب بر سر مسئله توسعه برده داری بود. پولک در حالی دفترش را ترک کرد که از کار سخت و زیاد بشدت فرسوده و بیمار شده بود. جیمز پولک نزدیک به ۳ ماه بعد از اتمام دوره ریاست جمهوری‌اش در نشویل تنسی در گذشت.
زکری تیلور (زاده ۲۴ نوامبر ۱۷۸۴ – درگذشته ۹ ژوئیه ۱۸۵۰) دوازدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا از حزب ویگ بود. زکری تیلور بین سال‌های ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۰ میلادی ریاست جمهوری آمریکا را بر عهده داشت.این دوران همزمان است با ۱۲۲۷ تا ۱۲۲۹ خورشیدی و نخستین سال‌های سلطنت ناصر الدین شاه قاجار در ایران
شمالی‌ها و جنوبی‌ها بر سر آزاد بودن برده داری در سرزمین‌هایی که از مکزیک گرفته شده بود اختلاف نظر شدیدی داشتند، به طوری که حتی برخی از جنوبی‌ها، تهدید کردند که از ایالات متحده جدا می‌شوند. موضع زکری تیلور در این زمینه مشخص و محکم بود، تیلور مصمم بود تا اتحاد بین ایالات را حفظ کند و در راه نیل به چنین هدفی توسل به نیروی نظامی را به مصالحه ترجیح می‌داد.
زکری تیلور سال ۱۷۸۴ در ویرجینیا متولد شد خانواده اش زمانیکه زاکاری نوزاد بود به کنتاکی رفتند و او در یک مزرعه بزرگ شد. زکری تحصیلات دانشگاهی نداشت و به عنوان افسر در ارتش خدمت می‌کرد.
تیلور مدافع برده داری یا تجزیه طلبی جنوبی‌ها نبود، چهل سال کار در ارتش از او ملی‌گرایی قدرتمند و مصمم ساخته بود. او بیش از ربع قرن در جبهه نبرد با سرخپوستها خدمت کرد و در جنگ با مکزیک توانست در جبهه‌های منتری و بوئنا ویستا به پیروزی‌های قابل توجهی دست یابد.
تیلور خصوصیاتی داشت که در آن زمان سرمایه‌ای سیاسی به حساب می‌آمدند، سابقه خدمت طولانی در ارتش او را محبوب شمالی‌ها کرده بود، همچنین تیلور برده داری بود که ۱۰۰ برده در تملک داشت و این مسئله رای جنوبی‌ها را جذب می‌کرد. ویگ‌ها، تیلور را به عنوان نامزد حزب برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۴۸ معرفی کردند. لوییس کاس نامزد دموکرات‌ها بود و بر این موضع بود که باید به ساکنان هر منطقه‌ای اجازه می‌داد که خود در مورد برده داری تصمیم بگیرند. تیلور در انتخابات، لوییس کاس را شکست داد و به عنوان دوازدهمین رئیس‌جمهوری آمریکا انتخاب شد. در آن زمان ایالات متحده ۲۳ میلیون و ۱۹۱ هزار و ۸۷۶ نفر جمعیت داشت.
زکری تیلور نامزد حزب ویگ بود اما تمایلی نداشت که آلت دست رهبران ویگ در کنگره قرار گیرد. او در موارد بسیاری فراحزبی تصمیم می‌گرفت. در آن زمان رسم بود وقتی قانون اساسی ایالتی یا قوانین ایالتی نوشته می‌شد، مردم می‌توانستند در مورد مسئله برده داری نیز تصمیم بگیرند. زکری تیلور برای آنکه به مناقشات بر سر برده داری در مناطق جدید پایان دهد، از ساکنان نیومکزیکو و کالیفرنیا خواست تا قانون ایالتی خود را تدوین کرده و رسماً برای تشکیل ایالت در این دو منطقه درخواست کنند.
جنوبی‌ها از این مسئله خشمگین شدند زیرا احتمال آنکه این دو ایالت در قوانین خود اجازه برده داری را بدهند بسیار کم بود. از سوی دیگر اعضای کنگره نگران بودند، زیرا احساس می‌کردند رئیس‌جمهوری امتیاز سیاست‌گذاری آنها را غصب کرده‌است. همچنین در راه حل پرزیدنت تیلور چند مسئله جانبی مهم در نظر گرفته نشده بود: نارضایتی شمالی‌ها از فعالیت بازار برده داران در پایتخت و دیگر تقاضای جنوبی‌ها برای در نظر گرفتن قوانین سختگیرانه تری در مورد برده‌های فراری.
ماه فوریه سال ۱۸۵۰، زکری تیلور گردهمایی را با حضور رهبران جنوبی‌ها که تهدید به جدا شدن گرفته بودند برگزار کرد. در این گردهمایی تیلور گفت برای اعمال قانون اگر لازم باشد رهبری ارتش را برعهده خواهد گرفت. او گفت بدون کمترین اکراهی همان‌طور که جاسوس‌ها و فراری‌های جنگ مکزیک را اعدام کرد، افرادی را که در شورش علیه تمامیت ارضی ایالات متحده شرکت کنند، به دار می‌آویزد.
پس از این بود که سیر وقایع به صورت غیرمنتظره‌ای تغییر کرد. پرزیدنت تیلور پس از شرکت در مراسم روز چهارم ژوئیه، جشن استقلال آمریکا، بیمار شد و پنج روز بعد در واشینگتن دی سی درگذشت.
پس از مرگ زکری تیلور، طرفداران مصالحه پیروز شدند و جنگی که تایلور آمادگی مواجهه با آن را داشت ۱۱ سال بعد از مرگ تیلور آغاز شد. در این جنگ ریچارد، تنها پسر تیلور به عنوان ژنرال ارتش کنفدراسیون حضور داشت.
میلارد فیلمور (زاده ۷ ژانویه ۱۸۰۰ – درگذشته ۸ مارس ۱۸۷۴) سیزدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا و آخرین شخص از حزب ویگ بود که توانست به ریاست جمهوری آمریکا برسد.او تا سال های پایانی زندگی،مشغول فعالیت بود.او سازنده دانشگاه ایالتی نیویورک در بوفالو است.
میلارد فیلمورفردی بود که نشان داد چگونه در آمریکا از زندگی در کلبه‌ای ساده می‌توان به ثروت و مقام در کاخ سفید رسید.
میلارد فیلمور سال ۱۸۰۰ در فینگر لیک نیویورک متولد شد. در جوانی محدودیت‌های زندگی در سرحدات را تجربه کرد. او در نوجوانی در مزرعه پدرش کار می‌کرد و در سن ۱۵ سالگی شاگرد خیاط شد. میلارد در مدرسه‌ای درس خواند که یک کلاس درس بیشتر نداشت و همان‌جا به معلم سرخ مویش، ابیگل پاورز، دل بست، آن دو بعدها با هم ازدواج کردند.
سال ۱۸۲۳ میلارد امتحان کسب پروانه وکالت را با موفقیت گذراند، هفت سال بعد دفتر وکالتش را به شهر بوفالو منتقل کرد. ابتدا دستیار ترلو وید، یکی از سیاستمداران عضو حزب ویگ بود، پس از آن هشت سال عضو مجلس نمایندگان بود. فیلمور ریاست جلسات سنا را زمانی عهده‌دار شد که مذاکرات فرسایشی مربوط به مصالحه سال ۱۸۵۰ در جریان بود. سال ۱۸۴۸ در حالیکه سمت حسابرس کل نیویورک را بر عهده داشت به عنوان معاون ریاست جمهوری انتخاب شد. در این زمان جمعیت ایالات متحده ۲۳ میلیون و ۱۹۱ هزار و ۸۷۶ نفر بود.
ژوئیه سال ۱۸۵۰ زاکاری تایلور درگذشت و فیلمور جانشین او شد، این وقایع در آرایش قدرت سیاسی تغییر ایجاد کرد، اعضای کابینه تایلور استعفا دادند و پرزیدنت فیلمور بلافاصله دنیل وبستر را به سمت وزیر امور خارجه منصوب کرد و به این صورت تمایل خود را برای ائتلاف با اعضای میانه‌روی حزب ویگ که موافق مصالحه بودند نشان داد.
در زمان بررسی لایحه پذیرش کالیفرنیا به عنوان ایالت، مذاکرات خشنی میان موافقان و مخالفان توسعه مناطق برده دار در جریان بود و در زمینه حل و فصل مسایل اصلی پیشرفتی حاصل نشده بود. در چنین مقطع زمانی حساسی بود که فیلمور اعلام کرد آماده سازش است. روز ششم اوت سال ۱۸۵۰ فیلمور در پیامی به کنگره پیشنهاد کرد در ازای پرداخت مبلغی به تگزاس، این منطقه را از ادعا در مورد بخش‌هایی از نیومکزیکو منصرف کند. تعدادی از اعضای شمالی کنگره که می‌خواستند برده داری در تمامی اراضی که در پی جنگ مکزیک بدست آمده بود ممنوع شود، در نتیجه پیشنهاد فیلمور، موضع خود را نسبت به ممنوعیت برده داری تغییر دادند.
در نتیجه استراتژی سناتور استفن داگلاس و تدابیر رئیس‌جمهور، در نهایت مذاکرات به تصویب چند لایحه منجر شد. کالیفرنیا ایالت آزاد اعلام شد، مرزهای تگزاس را مشخص کردند و غرامت لازم پرداخت شد. افسران فدرال مِؤظف شدند به برده دارانی که در تعقیب برده‌های فراری بودند، کمک کنند و تجارت برده در پایتخت ممنوع شود. تمامی این لوایح با اکثریت آرا تصویب شدند و روز ۲۰ سپتامبر به امضای ریاست جمهوری رسید. دنیل وبستر در یادداشتی در این رابطه نوشت: «حالا شبها می‌توانم راحت بخوابم.»
برخی از ویگ‌های نظامی شمالی، که حاضر به مصالحه نبودند و آشتی ناپذیر به نظر می‌رسیدند، فیلمور را به خاطر امضای لایحه تعقیب برده‌های فراری نبخشیدند و مانع از نامزدی فیلمور در دور بعدی انتخابات ریاست جمهوری شدند. ظرف مدت چند سال مشخص شد این مصالحه هر چند به منظور حل مسئله بحث‌برانگیز برده داری صورت گرفته اما در عمل آتش بستی موقت و متزلزل بوده‌است.
در سال‌های دهه ۱۸۵۰ و در حالیکه حزب ویگ در حال فروپاشی بود، فیلمور حاضر نشد به حزب جمهوری‌خواه بپیوندد، اما در عوض سال ۱۸۵۶ نامزدی ریاست یکی از احزاب مطرح آن زمان را پذیرفت.
میلارد فیلموردر جریان جنگ‌های داخلی مخالف پرزیدنت لینکلن بود و در دوره بازسازی پس از جنگ‌های داخلی از پرزیدنت جانسون حمایت می‌کرد.
اولین کتابخانه و وان حمام در زمان ریاست جمهوری فیلمور در کاخ سفید درست شد. میلارد فیلمور همچنین حاضر به پذیرش مدرک افتخاری از دانشگاه آکسفورد نشد و گفت سواد و فضایل علمی لازم برای دریافت این مدرک را در خود نمی‌بیند. میلارد فیلمور سال ۱۸۷۴ درگذشت.
فرانکلین پیرس (زادهٔ ۲۳ نوامبر ۱۸۰۴ – درگذشته ۸ اکتبر ۱۸۶۹) چهاردهمین رئیس‌جمهور آمریکا از حزب دموکرات از ۱۸۵۳ تا ۱۸۵۷ بود. او از سال ۱۸۳۷ تا ۱۸۴۲ ایالت نیوهمپشایر را به عنوان یکی از سناتورهای ایالات متحده آمریکا نمایندگی می‌کرده‌است. وی همچنین از سال ۱۸۳۳ تا ۱۸۳۷، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از نیوهمپشایر حوزهٔ at-large بود.
فرانکلین پیرس زمانی رئیس‌جمهوری آمریکا شد که آرامش در آمریکا حکمفرما بود و به نظر می‌رسید مصالحه سال۱۸۵۰، خطر توفان جدایی طلبی را برطرف ساخته‌است. پیرس با عمل به توصیه‌های مشاوران جنوبی اش سعی داشت مانع بروز توفان دیگری شود، اما سیاست‌های او نه تنها کمکی به برقراری آرامش نکرد بلکه سبب برهم خوردن ثبات کشور نیز شد.
فرانکلین پیرس، سال ۱۸۰۴ در نیوهمپشایر به دنیا آمد، در جوانی حقوق خواند و وارد سیاست شد. بیست و چهار ساله بود که به عضویت مجلس قانون‌گذاری نیوهمپشایر درآمد و دو سال بعد رئیس آن شد. در سال‌های دهه ۱۸۳۰ به واشینگتن رفت، ابتدا به عنوان نماینده کنگره و سپس در مقام سناتوری خدمت کرد. پیرس در جنگ مکزیک حضور داشت و دوستان نیو همپشایری پیرس، پیشنهاد نامزدی او را برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۵۲ مطرح کردند. در کنوانسیون دموکرات‌ها پس از ۴۸ بار رای‌گیری و حذف تمامی چهره‌های سرشناس پیرس را به عنوان نامزد انتخابات ریاست جمهوری انتخاب کردند.
فرانکلین پیرس توانست ژنرال وینفیلد اسکات، نامزد حزب ویگ را شکست دهد و به عنوان چهاردهمین رئیس‌جمهوری آمریکا انتخاب شود. در آن زمان جمعیت ایالات متحده ۲۳ میلیون و ۱۹۱ هزار و ۸۷۶ نفر بود. فرانکلین پیرس دوران ریاست جمهوری اش را با داغی بزرگ آغاز کرد، دو ماه پس از انتخابات، همسر و پسر یازده ساله پیرس در تصادف قطار کشته شدند.
فرانکلین پیرس در نطق مراسم ادای سوگند ریاست جمهوری، اعلام کرد دوران صلح و شکوفایی در کشور و نمایش قدرت در روابط با دیگر کشورها فرارسیده است. پیرس همچنین می‌گفت احتمال دارد ایالات متحده برای امنیتش، درصدد تصرف مستعمراتی برآید.
مسئله گسترش برده داری زمانی که فرانکلین پیرس به بریتانیا فشار آورد تا از منافع ویژه خود در بخش‌هایی از سواحل آمریکای مرکزی چشم پوشی کند و حتی زمانیکه قصد داشت اسپانیا را به فروش کوبا ترغیب کند، نگرانی ایجاد کرد.
موج جدیدی از تجزیه طلبی زمان ارائه لایحه کانزاس–نبراسکا براه افتاد. با تصویب این لایحه مصالحه میسوری لغو می‌شد و بحث در مورد برده داری در غرب از سر گرفته می‌شد. این لایحه که توسط سناتور داگلاس تدوین شده بود در حقیقاز تمایل او را برای ایجاد خط آهنی نمایان می‌کرد که از شیکاگو تا کالیفرنیا امتداد یابد و از نبراسکا نیز عبور کند.
پیش از آن جفرسون دیویس، وزیر جنگ، رئیس‌جمهور پیرس را متقاعد ساخته بود تا هیاتی را برای خرید زمین به منظور تأسیس خط آهن جنوب، به مکزیک به فرستد. نماینده آمریکا اراضی را که اینک حد واسط جنوب آریزونا و بخشی از جنوب نیومکزیکو است، به مبلغ ۱۰ میلیون دلار خرید.
پیشنهاد داگلاس برای ساماندهی سرزمین‌های غرب، که امکان داشت یک خط آهن نیز از آن‌ها بگذرد، اشکالات فراوانی ایجاد کرد. در لایحه پیشنهادی داگلاس آمده بود که ساکنان مناطق جدید خود می‌توانند در مورد برده داری تصمیم بگیرند. نتیجه آن هجوم مردم به سوی کانزاس بود، شمالی‌ها و جنوبی‌ها در رقابت با یکدیگر و برای در دست گرفتن کنترل این منطقه، به سوی کانزاس روانه شدند؛ تیراندازی، خشونت و خونریزی‌های آن روزها در کانزاس، مقدمه‌ای برای بروز جنگ داخلی آمریکا شد. در پایان دوره ریاست جمهوری فرانکلین پیرس، آرامش به کانزاس بازگشته بود، اما دموکراتها دیگر حاضر نشدند پیرس را برای ریاست جمهوری نامزد کنند و به جای او به بوکانن روی آوردند که در فضای آن دوران گزینه‌ای مناسبتربه نظر می‌رسید.
فرانکلین پیرس پس از پایان دوره ریاست جمهوری به نیوهمپشایر برگشت و سال ۱۸۶۹ در شهر کنکورد در نیوهمپشایر درگذشت.
جیمز بیوکَنِنشنیدن تلفظ نام (زادهٔ ۲۳ آوریل ۱۷۹۱ – درگذشته ۱ ژوئن ۱۸۶۸)دانشنامه بریتانیکا پانزدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا از حزب دموکرات بود. وی از سال ۱۸۵۷ تا ۱۸۶۱ مقام ریاست جمهوری آمریکا را عهده‌دار بود. این دوران همزمان است با ۱۲۳۵ تا ۱۲۳۹خورشیدی و زمان سلطنت ناصر الدین شاه در ایران، امضای معاهده پاریس میان ایران و بریتانیا از جمله وقایع مهم این دوران است.History News Network
جیمز بوکانن سال ۱۷۹۱ در خانواده‌ای متمکن در پنسیلوانیا به دنیا آمد. در کالج دیکنسون حقوق خواند و به وکالت مشغول شد.
بوکانن پنج بار به نمایندگی مجلس انتخاب شد. دوره کوتاهی سفیر آمریکا در روسیه بود و پس از آن، به مدت یک دهه در سنا خدمت کرد. در دولت پرزیدنت پالک، وزیر امور خارجه و در زمان ریاست جمهوری فرانکلین پیرس، سفیر آمریکا در بریتانیا بود. سال ۱۸۵۶ دموکراتها جیمز بوکانن را به عنوان نامزد حزب برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری معرفی کردند.
بوکانن در شرایطی رئیس‌جمهوری آمریکا شد که کشور به سرعت به سمت تجزیه پیش می‌رفت. بوکانن ترجیح داد که واقعیت‌های سیاسی زمانه اش را بپذیرد، از همین رو برای پایان دادن به اختلافها بر سر مسئله برده داری بر نظریه قانون اساسی تکیه کرد، اما او این نکته را در نظر نگرفته بود که شمالی‌ها استدلال‌های متکی بر قانون اساسی را که به نفع جنوبی‌ها بود نمی‌پذیرند. مسئله دیگری که بوکانن به آن اشراف نداشت مسئله آرایش سیاسی احزاب در آن زمان بود که به دلیل گسترش تمایلات تجزیه طلبانه در حال تغییر بود: انشعاب در حزب دموکرات، تضعیف و نابودی حزب ویگ و تشکیل حزب جمهوریخواه از تحولات این سالها بود.
جیمز بوکانن با شکست دادن میلارد فیلمور و جان فرمونت بعنوان پانزدهمین رئیس‌جمهوری آمریکا انتخاب شد، در آن زمان جمعیت ایالات متحده آمریکا ۳۱ میلیون و ۴۴۳ هزار و ۳۲۱ نفر بود.
جیمز بوکانن بر این باور بود که اگر در انتخاب کابینه اش ترکیبی متوازن از جناح‌های سیاسی را در نظر داشته باشد و مردم را ترغیب کند که برای حل اختلافات در زمینه قانون اساسی تفسیر دیوانعالی کشور را بپذیرند، می‌تواند به بحرانهای سیاسی پایان دهد.
دیوانعالی در حال بررسی قانونی بودن محدود کردن برده داری در سرزمینهای مورد مناقشه بود و جیمز بوکانن در نطق مراسم ادای سوگند ریاست جمهوری ضمن اشاره به این نکته، آرزو کرد که دیوانعالی این مسئله را به سرعت حل کند.نطق مراسم ادای سوگند
دو روز بعد دیوانعالی نظرش را اعلام و تصریح کرد کنگره برای محروم کردن مردم از برده داری در سرزمینهای مورد منازعه قدرت و اختیارات قانونی ندارد. جنوبی‌ها از اعلام نظر دیوانعالی شادمان شدند اما در شمال جنجال برپا شد.
کانزاس در آن زمان ایالت نبود و بوکانن تصمیم گرفت کانزاس را به عنوان یک ایالت برده دار اعلام کند، این مسئله خشم جمهوری خواهان و بسیاری از هم حزبی‌های بوکانن را برانگیخت اما کانزاس در دوران بوکانن همچنان به عنوان منطقه باقی‌ماند.
سال ۱۸۵۸ جمهوری خواهان در مجلس نماینگان به اکثریت دست یافتند، اما هر لایحه مهمی که تصویب می‌کردند باید از سد جنوبی‌ها در سنا می‌گذشت یا از وتوی رئیس‌جمهوری عبور می‌کرد. دولت فدرال به بن‌بست رسیده بود.
سال ۱۸۶۰ اختلافات سیاسی تا جایی بالاگرفت که از حزب دموکرات دو شاخه شمال و جنوب انشعاب و هر شاخه نامزد خود را برای انتخابات ریاست جمهوری معرفی کرد، در نتیجه زمانی که جمهوری خواهان آبراهام لینکلن را به عنوان نامزد احراز مقام ریاست جمهوری معرفی کردند، واضح بود که لینکلن انتخاب می‌شود حتی اگر هیچ رایی در صندوقهای جنوب به نام او ریخته نشود. جنگ افروزان جنوب بر تجزیه طلبی دامن می‌زدند و تمایلی به روی کار آمدن یک دولت جمهوری‌خواه نداشتند. پرزیدنت بوکانن، تلاش کرد راهی برای مصالحه بیابد اما رهبران جدایی طلبان حاضر به مصالحه نبودند.
اینجا بود که بوکانن شیوه نظامی را در پیش گرفت و کشتی جنگی «ستاره غرب» را عازم جنوب کرد. چندین عضو کابینه بوکانن استعفا دادند و او با شمالی‌ها جاهای خالی کابینه اش را پر کرد.
بوکانن از این زمان تا پایان دوره ریاست جمهوری اش سیاست غیرفعالی را در پیش گرفت. ماه مارس ۱۸۶۱ بوکانن به پنسیلوانیا بازگشت و دوران بازنشستگی اش را آغاز کرد و مشکلات داخلی کشور را که از حلش ناتوان بود برای جانشینانش به ارث گذاشت. هفت سال بعد بوکانن درگذشت.
جیمز بوکانن تنها رئیس‌جمهوری آمریکا است که هرگز ازدواج نکرد.
آبراهام لینکُلن ؛ تلفظ انگلیسی: ؛ (۱۲ فوریهٔ ۱۸۰۹ – ۱۵ آوریل ۱۸۶۵) یک دولتمرد و وکیل آمریکایی بود که از سال ۱۸۶۱ تا زمان ترور وی در سال ۱۸۶۵ به عنوان شانزدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا خدمت می‌کرد. لینکلن کشور را در زمان جنگ داخلی آمریکا، بزرگترین بحران اخلاقی و سیاسی کشور، رهبری کرد. در دوران ریاست‌جمهوری‌اش وی موفق به حفظ اتحادیه، الغای برده داری، تقویت دولت فدرال و مدرن‌سازی اقتصاد ایالات متحده شد.
لینکلن در خانواده‌ای تهی‌دست در یک کلبه چوبی واقع در ایالت کنتاکی متولد شد و در ایالت ایندیانا بزرگ شد. او خود تحصیل کرده بود و به یک وکیل، رهبر حزب ویگ و نماینده مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از ایالت ایلینوی تبدیل شد. در سال ۱۸۴۹، او سیاست را ترک کرد و به وکالت پرداخت، اما پس از حدود ۵ سال در سال ۱۸۵۴ دوباره به دنیای سیاست بازگشت و به عنوان رهبر حزب تازه تأسیس جمهوری‌خواه شناخته شد. لینکلن در سال ۱۸۶۰ کاندیدای ریاست جمهوری شد و با پیروزی در تمامی ایالات شمالی به عنوان اولین رئیس‌جمهور از حزب جمهوری‌خواه برگزیده شد. عناصر طرفدار برده داری در جنوب پیروزی وی را با رد خواسته‌هایشان توسط شمال برای اعمال برده داری برابر دانستند و در نتیجه تجزیه ایالات متحده آمریکا (اتحادیه) را آغاز کردند.
ایالات تجزیه طلب جنوبی، ایالات مؤتلفه آمریکا (کنفدراسیون) را تشکیل دادند و به منظور تحکیم استقلال‌شان از اتحادیه، با نبرد فورت سامتر، جنگ داخلی آمریکا را آغاز کردند. لینکلن نیروهای خود را برای سرکوب تجزیه‌طلبان و احیای اتحادیه فراخواند.
به عنوان جمهوری‌خواهی میانه‌رو، لینکلن مجبور بود که با گروهی از جناح‌های مختلف حزب خود و حزب‌های دیگر در مورد سیاست‌هایش در قبال جنگ مدارا کند. «دموکرات‌های جنگ» جناح بزرگی از دموکرات‌ها که سابقاً مخالف جمهوری‌خواهان بودند از سیاست‌های میانه‌رو او حمایت کردند، اما «جمهوری‌خواهان تندرو»، که خواستار برخورد سخت‌تری با ایالات جنوبی بودند، به مخالفت با او پرداختند. «دموکرات‌های ضدجنگ» نیز او را مورد انتقادات شدیدی قرار دادند. لینکلن با استفاده از خصومت متقابل جناح‌ها، توزیع دقیق حمایت سیاسی در میانشان و توسل به مردم ایالات متحده، مخالفت آن‌ها را مدیریت کرد. سخنرانی او در گتیسبرگ به یک نطق تاریخی و تأثیرگذار در زمینه ملی‌گرایی، جمهوری‌خواهی، حقوق برابر، آزادی و دموکراسی تبدیل شد.
لینکلن درزمینه استراتژی و تاکتیک‌های جنگ، شخصاً ژنرال‌ها را انتخاب می‌کرد و تصمیم محاصره دریایی تجارت جنوبی‌ها را اتخاذ کرد. او قانون قرار احضار زندانی را لغو کرد و با خنثی سازی قضیه ترنت جلوی مداخله بریتانیا در جنگ داخلی را گرفت. او در میانه جنگ با صدور اعلامیه آزادی بردگان و دستور خود مبنی بر این‌که ارتش اتحادیه از بردگان سابق محافظت خواهد کرد و حتی آن‌ها را در ارتش استخدام می‌کند، پایان برده داری در ایالات متحده را تدوین و مهندسی کرد. وی همچنین ایالت‌های مرزی (ایالت‌هایی که در میان شمال و جنوب قرار داشتند و در جنگ داخلی در جبهه اتحادیه جنگیدند، ولی هنوز برده داری را ملغی نکرده بودند) را به غیرقانونی کردن برده داری تشویق کرد و از متمم سیزدهم قانون اساسی ایالات متحده، که برده داری در سراسر کشور را غیرقانونی اعلام کرد، حمایت کرد.
لینکلن در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۸۶۴ با اختلاف بالای آرای الکترال برای دور دوم انتخاب شد. وی به دنبال متحد کردن ملتی که با جنگ داخلی از هم جدا شده بودند، بود. در ۱۴ آوریل ۱۸۶۵، تنها چند روز پس از پایان جنگ، لینکلن با همسرش مری به دیدن یک نمایش در تئاتر فورد رفته بود، که توسط جان ویلکس بوث هوادار کنفدراسیون ترور شد. از لینکلن به عنوان قهرمان ایالات متحده یاد می‌شود و او به‌طور مداوم به عنوان یکی از بهترین رهبران در تاریخ آمریکا و جزو تاثیرگذارترین افراد تاریخ بشریت رتبه‌بندی می‌شود.
هرساله یادبود لینکلن میزبان هزاران بازید کننده است. ناو هواپیما بر آبراهام لینکلن ، اسکناس پنج دلاری امریکا ، پنی ، پایتخت ایالت نبراسکا و ۱۹ شهرستان دیگر به یاد او نامگذاری شده است. مجسمه لینکلن در بیش از ۴ کشور دیگر یافت می شود و در ایران نیز کتابخانه آبراهام لینکلن به یاد او نامگذاری شده است.
آبراهام لینکلن در ۱۲ فوریه ۱۸۰۹ (هم‌روز با چارلز داروین) در کلبه‌ای چوبی در مزرعهٔ سینکینگ اسپرینگ، به مساحت یک چهارم کیلومتر مربع، به دنیا آمد. پدرش توماس لینکلن و مادرش ننسی هانکز بود. او از نوادگان ساموئل لینکلن انگلیسی که در سال ۱۶۳۸ از هینگهام، نورفک به شهر همنامش هینگهام، ماساچوست مهاجرت کرد، بود. خانواده وی آنگاه به غرب مهاجرت کردند و از نیوجرسی، پنسیلوانیا و ویرجینیا گذشتند.Lincoln's Youth
در هفده سالگی، آبراهام برای مدتی خانه خانواده را ترک کرد و در کشتی در تقاطع اندرسون و اوهایو کار کرد.Lincoln's Financial Start in Life در نوزده سالگی، خواهرش سارا را از دست داد که در هنگام به دنیا آوردن اولین فرزندش درگذشت. در آوریل ۱۸۲۸، او قراردادی را با جیمز جنتری، ساکن منطقه خودش امضا کرد، طبق آن قرار بود یک قایق محصولات کشاورزی را به نیواورلئان بیاورد.There I Grew Up این سفر سه ماه به طول انجامید و در این مدت او با یکی از پسرانش جنتری به اوهایو و سپس به می‌سی‌سی‌پی سفر کرد جایی که آنها مجبور بودند با جریانات شدید و حمله به محموله‌های خود روبرو شوند. در بازگشت به ایندیانا، آبراهام ۲۵ دلاری را که درآمد این قرارداد برایش بود به پدرش داد.
در مارس ۱۸۳۰، زمانی که آبراهام ۲۱ ساله بود توماس لینکلن تصمیم می‌گیرد به سرزمین‌های حاصلخیز ایلینوی، در حاشیه رود سنگامون برگردد. پسرش به او کمک می‌کند تا سرزمین جدید خود را پاکسازی کند. زمستان بعدی سخت بود و خانواده چندین ماه در برف و یخبندان گرفتار بودند. در مارس ۱۸۳۱، آبراهام قصد داشت با دادن پیشنهادی به یک دلال به نام دنتون آفوت، برای حمل بار به نیواورلئان درآمد کسب کند. بنظر می‌رسد که آفوت خودش دارای قایق نیست. او، با پسر عمویش جان هنکس و جان جانستون (پسر سارا لینکلن) یک قایق را در ساحل سنگامون می‌سازند؛ بنابراین لینکلن دریانورد شد و سفری به می‌سی‌سی‌پی تا نیواورلئان انجام داد. در بازگشت، وی در دهکده نیو سالم در رودخانه سنگامون اقامت گزید و سپس به شغلهایی همچون انبار داری، پستچی، و سرپرست کار پرداخت.Early life of Abraham Lincoln
لینکلن در سال ۱۸۵۵ برای حضور در مجلس سنای آمریکا نامزد شد و یک سال پس از آن به حزب جدید جمهوری خواه پیوست. وی توانست با وجود شکست از فریمونت نامزد این حزب در رقابت‌های انتخاباتی سال ۱۸۵۶، در سمت معاون بالقوه وی به محبوبیت فراوانی در میان افکار عمومی آمریکا دست یابد. وی توانست در کنوانسیون جمهوری خواهان برای رقابت‌های انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۶۰ به کسب نامزدی این حزب نایل آید و بالاخره در این انتخابات به پیروزی برسد.
لینکلن از آغازین ماه‌های زمامداری‌اش نشان داد که به رغم نظر جیمز بوکانان، معتقد است که دولت ملی قدرت مواجهه با شورشیان را داراست. او گرچه با نظام برده‌داری مخالفت نمی‌ورزید، اما به سرعت دریافت که جنگ داخلی، در کشورش، نمی‌تواند بدون آزادی برده‌ها، به سرانجامی مطلوب برسد. او از یک سو با مخالفت جمهوریخواهان تندرو مواجه بود و از سوی دیگر باید تلاش می‌کرد تا دموکرات‌های طرفدار صلح را با خود همراه کند. تلاش‌های وی برای یافتن راهی میانه در سال ۱۸۶۴ به ثمر نشست و وی برای بار دوم سمت ریاست جمهوری در کشورش را بر عهده گرفت. لینکلن در مراسم تحلیف بر مسامحه با جنوب صحه گذاشت، اما پیش از اینکه این اندیشه وی به بوته آزمایش گذاشته شود، درگذشت.
آبراهام لینکلن در خانواده‌ای فقیر در کنتاکی به دنیا آمد. پدرش، در حالی که تنها تبری برای گذران زندگی بهمراه داشت، از آنجا به همراه خانواده خود مهاجرت کرد، و بسوی شهر ایندیانا پیش رفت، پس در شهر ایندیانا، کلبه‌ای چوبی، بدون در و پنجره ساخت که کف آن پر از علف‌های وحشی بود. او برای آنها، رختخواب‌هایی، که تشک آن را با برگ خشک پرکرده بودند به همراه، یک یا دو چهارپایه، یک میز و یک کتاب مقدس فراهم آورد، که همه اثاثیه و دارایی آن‌ها را تشکیل می‌داد.
لینکلن در دوران ریاست خود بیشتر توجه خود را به مسائل نظامی و سیاست معطوف کرد، اما با حمایت شدید او بود که دولت آمریکا نظام بانک ملی فعلی را از طریق قانون بانک ملی راه‌اندازی نمود. دولت لینکلن تعرفه موریل را برای افزایش درآمد افزایش داد و برای نخستین بار مالیات بر درآمد را اعمال کرد، صدها میلیون دلار اوراق بهادار و اسکناسهای کاغذی چاپ کرد، مهاجرت از اروپا را ترغیب نمود، نخستین راه‌آهن میان قاره‌ای را به راه انداخت، وزارت کشاورزی آمریکا را بنا نهاد و از طریق قانون همستید مصوب ۱۸۶۲ مالکیت زمین‌های کشاورزی را ترویج کرد. در دوران جنگ، وزارت دارایی او به شیوه‌ای کارآمد تجارت پنبه را در نواحی اشغال شده جنوب تحت کنترل گرفت.
از مشخصه‌های بارز لینکلن این بود که به رقیبان سیاسی اش در کابینه پستهای مهم می‌داد تا تمامی گروه‌های حزب را در یک جهت نگه دارد و به آن‌ها امکان دهد تا با یکدیگر مبارزه کنند، اما علیه لینکلن متحد نشوند. تاریخ نویسان معتقدند که کابینه او به استثنای کامرون، گروهی بسیار کارآمد بود.
لینکلن قضات زیر را برای دادگاه عالی ایالات متحده برگزید:
با امضای لینکلن موارد زیر تصویب شد:
لینکلن توسط یک بازیگر تئاتر به نام جان ویلکس بوث در آمفی‌تئاتر فورد مورد اصابت گلوله قرار گرفت و در صبح روز ۱۵ آوریل ۱۸۶۵ درگذشت. جان ویلکس بوث بازیگر مشهور و جاسوس متفقین از مریلند بود. اگرچه او هرگز به ارتش کنفدراسیون ملحق نشد، اما با سرویس مخفی کنفدراسیون تماس داشت.
یادبود و گرامیداشت آبراهام لینکلن، یکی از محبوبترین رئیس جمهوران آمریکا، طیف و گستره وسیعی را در اقصی نقاط آمریکا داشته که تا به امروز نیز ادامه دارد.
اندرو جانسون (زاده ۲۹ دسامبر ۱۸۰۸ – درگذشته ۳۱ ژوئیه ۱۸۷۵) هفدهمین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا از حزب دموکرات بین سال‌های ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۹ میلادی بود.
پس از ترور لینکلن، اندرو جانسون، معاون اوکه از حزب دموکرات بود بر اساس قانون اساسی آمریکا سوگند ریاست جمهوری یادکرد. در آغاز طرفدار اندرو جکسون بود و چون او می‌اندیشید.
اندرو جانسون در رالی در ایالت کارولینای شمالی به دنیا آمد و در فقر بزرگ شد، در کودکی شاگرد یک خیاط بود، اما سرانجام از کار در آن خیاطی فرار کرد. او در گرینزویل تنسی مغازه خیاطی خودش را باز کرد و با الیزا مک کاردل ازدواج کرد. جانسون خواندن و نوشتن را نزد همسرش آموخت. او در مناظرات آکادمی ملی حضوری فعال داشت. پیش از رسیدن به ریاست جمهوری به عنوان شهردار، نماینده کنگره، سناتور، فرماندار تنسی و معاونت ریاست جمهوری آمریکا خدمت کرد.
در عرصه سیاست سخنوری توانا بود، پشتیبان مردم عادی و منتقد اشرافیت مزرعه داربود. طی سال‌های دهه ۱۸۴۰ و ۱۸۵۰ میلادی در کنگره بود از طرح و لایحه مزرعه مجانی برای فقرا حمایت می‌کرد.
در دوران بحران تجزیه طلبی، و حتی زمانی‌که تنسی اعلام جدایی کرد، جانسون همچنان در سنا ماند و این مسئله نزد شمالی‌ها از او قهرمانی ساخت، اما در عین حال باعث شد تا بسیاری از جنوبی‌ها به چشم خائن به او بنگرند.
سال ۱۸۶۲ پرزیدنت لینکلن، جانسون را به فرماندهی نظامی تنسی منصوب کرد و جانسون از تنسی برای بازسازی ارتش استفاده کرد. سال ۱۸۶۴ جمهوری خواهان با این استدلال که «حزب متحد ملی» متعلق به تمام مردان وفادار و صادق است اندرو جانسون را که یک جنوبی و دموکرات بود، به عنوان نامزد معاونت ریاست جمهوری معرفی کردند.
پس از ترور لینکلن، پرزیدنت جانسون کار بازسازی ایالتهای کنفدراسیون را از سر گرفت و این در حالی بود که جلسات کنگره در سال ۱۸۶۵ برگزار نمی‌شد. در این زمان جمعیت ایالات متحده آمریکا ۳۹ میلیون و ۸۱۸ هزار و ۴۴۹ نفر بود.
اندرو جانسون، تمام کسانی را که سوگند وفاداری خوردند عفو کرد اما رهبران و ثروتمندان جنوب باید از رئیس‌جمهوری عفو ویژه دریافت می‌کردند.
جمهوری خواهان رادیکال در کنگره برای تغییر برنامه جانسون بسرعت وارد عمل شدند و توانستند حمایت شمالیهایی را جلب کنند که از بر سر کار ماندن بسیاری از کسانی که پیش از جنگ از رهبران جنوبی‌ها بودند و همچنین اعمال محدودیت‌های پیش از جنگ در مورد سیاهان رضایت نداشتند.
یکی از اقدامات رادیکال‌ها تصویب لوایحی در مورد برده‌های سابق بود. جانسون لوایح تصویب شده را وتو کرد. رادیکال‌ها توانستند رأی کافی را در کنگره برای تصویب این لایحه، برغم وتوی رئیس‌جمهوری گرد آورند. این نخستین بار بود که کنگره علی‌رغم وتوی رئیس‌جمهوری لایحه‌ای را به تصویب رساند. کنگره در نهایت لایحه قانون مدنی سال ۱۸۶۶ را تصویب کرد که بر اساس آن سیاهان به عنوان شهروند آمریکا پذیرفته می‌شدند و هر تبعیضی علیه آن‌ها ممنوع می‌شد.
چند ماه بعد کنگره متمم چهاردهم قانون اساسی را تصویب کرد. در این متمم آمده بود که هیچ ایالتی نباید فردی را از زندگی، آزادی، یا مالکیت، بدون طی مراحل قانونی محروم کند.
هیچ‌یک از ایالتهایی که پیش از جنگ عضو کنفدراسیون بودند بجز تنسی حاضر به پذیرش اصلاحیه نشدند. علاوه بر این دو شورش نژادی خونین در جنوب رخ داده بود. جانسون در جریان یک سخنرانی در غرب میانه با خشم حضار روبرو شد. پاییز همان‌سال، جمهوری خواهان رادیکال در انتخابات کنگره به پیروزی چشمگیری دست یافتند.
در ماه مارس سال ۱۸۶۷، رادیکال‌ها طرح خود را برای بازسازی تصویب کردند و به اجرا درآوردند که بر اساس آن در ایالتهای جنوبی حکومت نظامی اعلام شد. آن‌ها همچنین با تصویب قوانینی محدودیت‌های جدیدی برای رئیس‌جمهوری ایجاد کردند و زمانی‌که جانسون، ادوین استنتون، وزیر جنگ کابینه را برکنار کرد، جانسون به زیر پاگذاشتن قانون و سوءاستفاده از قدرت متهم شد و مورد استیضاح قرار گرفت. اما جانسون در سنا تبرئه شد. سال ۱۸۷۵، وشش سال پس از پایان دوره ریاست جمهوری اش، جانسون در انتخابات مجلس سنا از ایالت تنسی انتخاب شد و به واشینگتن بازگشت. اندرو جانسون چند ماه پس از آن در ژوئیه سال ۱۸۷۵ درگذشت.
رادرفورد بیرچارد هِیز (زاده ۴ اکتبر ۱۸۲۲ – درگذشته ۱۷ ژانویه ۱۸۹۳)، نوزدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا از حزب جمهوری‌خواه بود. این دوران همزمان است با ۱۲۵۵ تا ۱۲۵۹ خورشیدی و زمان سلطنت ناصر الدین شاه در ایران است.
انتخاب هیز برای سومین بار به عنوان فرماندار اوهایو زمینه جلب توجه جمهوریخواهان را به وی فراهم آورد. انتخاب وی به عنوان رئیس‌جمهور آمریکا در سال ۱۸۷۶ با بحث و شبهات زیادی همراه بود. او با اختلاف یک رای الکترال بر رقیبش پیروز شد. اما وعده‌های هیز برای مصالحه با جنوب باعث شد تا افکار عمومی آمریکا نسبت به نتایج این انتخابات سختگیری نکرده و آن را بپذیرد.
رادرفورد هایس در یکی از بحث برانگیزترین انتخابات در تاریخ آمریکا و با اختلاف یک رای الکتورال، رقیبش ساموئل تیلدن را شکست داد و به عنوان نوزدهمین رئیس‌جمهوری آمریکا انتخاب شد. در آن زمان جمعیت ایالات متحده آمریکا ۵۰ میلیون و ۱۵۵ هزار و ۷۸۳ نفر بود.
هایس برشکوه و جلال نهاد اجرایی آمریکا افزود ودست به اصلاحات معتدلی در آن زد.
رادرفورد هایس، سال ۱۸۲۲ در اوهایو به دنیا آمد، در کنیون کالج و هاروارد حقوق خواند، پس از ۵ سال وکالت به سینسیناتی رفت و در آنجا به عنوان یک وکیل جوان در حزب ویگ رشد کرد.
در جریان جنگهای داخلی زخمی شد و به او درجه افتخاری سرلشکراعطا شد. زمانیکه هنوز در ارتش بود جمهوری خواهان سینسیناتی از اوخواستند که نامزد عضویت در مجلس نمایندگان آمریکا شود، او پذیرفت و در انتخابات پیروز شد.
رادرفورد هایس پیش از ریاست جمهوری، نماینده کنگره و سه دوره نیز فرماندار اوهایو بود.
رادرفورد هایس مردی آزادمنش، وفادار به حزب وبا سوابق خوب جنگی بود، این امتیازات سبب شد تا جمهوری خواهان او را برای انتخابات سال ۱۸۷۶ به عنوان نامزد خود معرفی کنند. رقیب او از حزب دموکرات ساموئل تیلدن، فرماندار نیویورک بود. با وجود آنکه شماری از سرشناس‌ترین سخنرانان جمهوری‌خواه و حتی مارک توین برای هایس تبلیغ می‌کردند، هایس امیدی به پیروزی نداشت. نتیجه انتخابات بسیار نزدیک بود، تیلدن ۴ میلیون و ۳۰۰ هزار رای عمومی و هایس ۴ میلیون و ۳۶ هزار رای عمومی را از آن خود کرد، اما سرنوشت انتخابات در گرو نتیجه آرای الکتورال بود. در سه ایالت لوییزیانا، کارولینای جنوبی و فلوریدا در زمینه آرای الکتورال اختلاف وجود داشت وهایس برای پیروزی به رای الکتورال هر سه ایالت نیاز داشت، پس از چندین ماه مجادله در ژانویه سال ۱۸۷۷ کنگره، یک کمیسیون انتخاباتی را مسوول رسیدگی به این جریان کرد. این کمیسون متشکل از ۸ جمهوری‌خواه و ۷ دموکرات بود، کمیسون با رای ۸ بر ۷ به نفع هایس رای داد و نتیجه نهایی انتخابات سال ۱۸۷۶ را چنین اعلام کرد: ۱۸۵ رای الکتورال برای هایس و ۱۸۴ رای برای تیلدن.
جمهوری خواهان شمالی به دموکراتهای جنوبی وعده دستکم یک پست کابینه، حمایت فدرال، یارانه‌های داخلی و خروج سربازان از لوییزیانا و کارولینای جنوبی را داده بودند. هایس از سوی دیگر اصرار داشت که انتخابش بر پایه شایستگی باشد و نه ملاحظات سیاسی. او مردانی بسیار کاردان را برای کابینه‌اش انتخاب کرد.
رادرفورد هایس، قول داد که از حقوق سیاهان در جنوب محافظت کند و همزمان طرفدار استقرار دولتهای خودگردان محلی بود که با دانایی، صداقت و آرامش اداره شوند.
رادرفورد هایس از ابتدا اعلام کرده بود که بیش از یک دوره در مقام ریاست جمهوری خدمت نخواهد کرد. او سال ۱۸۸۱ پس از پایان دوره ریاست جمهوری به خانه‌اش در فرمونت اوهایو بازگشت. رادرفورد هایس سال ۱۸۹۳ درگذشت.
http://en.wikipedia.org/wiki/Rutherford_B._Hayes
جیمز آبرام گارفیلد (زاده ۱۹ نوامبر ۱۸۳۱ – درگذشته ۱۹ سپتامبر ۱۸۸۱) بیستمین رئیس‌جمهور آمریکا از حزب جمهوری‌خواه بود. از چهارم مارس تا نوزدهم سپتامبر سال ۱۸۸۱ میلادی ریاست جمهوری آمریکا را بر عهده داشت.
جیمز گارفیلد سال ۱۸۳۱ درشهر کویاهوگا در اوهایو به دنیا آمد، دو ساله بود که پدرش را از دست داد، گارفیلد برای آنکه هزینه تحصیلش را فراهم کند مدتی راننده قایقهای مسافری بود. او سال ۱۸۵۶ از کالج ویلیامز در ماساچوست فارغ‌التحصیل شد.
جیمز گارفیلد سال ۱۸۵۹ به عنوان سناتور جمهوری‌خواه از ایالت اوهایو به سنا راه یافت. در دوران بحران داخلی طرفدار سرسخت بازگشت ایالتهای تجزیه طلب به ایالات متحده آمریکا بود. سال ۱۸۶۲ و در زمان جنگ داخلی به ارتش داوطلبان پیوست و به دلیل لیاقتی که در نبردها از خود نشان داد درعرض دو سال چندین بار ترفیع گرفت و به درجه سرلشکر نیروهای داوطلب ارتقا یافت.
هم‌زمان در سال ۱۸۶۲ مردم اوهایو، جیمز گارفیلد را برای نمایندگی در کنگره انتخاب کردند. پرزیدنت لینکلن، گارفیلد را متقاعد کرد که از ارتش کناره گیرد استدلال لینکلن این بود که پیدا کردن یک نظامی برای جانشینی او به مراتب آسانتر از یافتن جمهوری‌خواهی توانا برای کنگره است. گارفیلد به مدت ۱۸ سال به‌طور متوالی به نمایندگی کنگره انتخاب شد.
سال ۱۸۸۰ در کنوانسیون جمهوری خواهان، گارفیلد نتوانست نظر سایر جمهوری خواهان را برای نامزدی دوستش، جان شرمن جلب کند. در نهایت در سی و ششمین دور رای‌گیری، به صورت غیرمنتظره و بدون آنکه از قبل در این باره گفتگویی صورت گرفته باشد، خود گارفیلد به عنوان نامزد جمهوری خواهان برای انتخابات ریاست جمهوری انتخاب شد.
جیمز گارفیلد با اختلاف تنها ۱۰ هزار رای عمومی، ژنرال وینفیلد اسکات هنکاک، نامزد دموکراتها را شکست داد و به عنوان بیستمین رئیس‌جمهوری آمریکا انتخاب شد، در آن زمان جمعیت ایالات متحده آمریکا ۵۰ میلیون و ۱۵۵ هزار و ۷۸۳ نفر بود.
جیمز گارفیلد در دوران ریاست جمهوری اختیارات دولت فدرال را در زمینه اداره گمرک نیویورک افزایش داد. درزمینه سیاست خارجی، وزیر امور خارجه دولت گارفیلد از تمام جمهوری‌های آمریکای لاتین دعوت کرد تا سال ۱۸۸۲ در کنفرانسی در شهر واشینگتن شرکت کنند
روز دوم ژوئیه سال ۱۸۸۱ در ایستگاه راه‌آهن شهر واشینگتن به جان جیمز گارفیلد سوءقصد شد. وکیل جوانی که نتوانسته بود درشغل دلخواه خود استخدام شود به رئیس‌جمهوری تیراندازی کرد. گارفیلد به‌شدت زخمی شد و چندین هفته در کاخ سفید تحت درمان قرار گرفت. الکساندر گراهام بل، مخترع تلفن، به کاخ سفید آمد و تلاش کرد گلوله را در بدن رئیس‌جمهوری با دستگاه الکتریکی که خود طراحی کرده بود ردیابی کند، اما موفق نشد.
روز ششم سپتامبر گارفیلد را به کنار دریا در نیوجرسی منتقل کردند. با آنکه پس از چند روز به نظر رسید حال گارفیلد رو به بهبود است، اما روز نوزدهم سپتامبر سال ۱۸۸۱جیمز گارفیلد، بیستمین رئیس‌جمهوری آمریکا از عفونت و خونریزی داخلی درگذشت.
در سال ۱۸۶۷، گارفیلد استعداد خود در ریاضی را با اثبات قضیه فیثاغورس نشان داد. روش وی در ژورنال ریاضیات نیو انگلند چاپ شده‌است. ویلیام دانهم آن را «اثباتی واقعاً خیلی هوشمندانه» توصیف کرده‌است.
چستر آلن آرتور (زاده ۵ اکتبر ۱۸۲۹ – درگذشته ۱۸ نوامبر ۱۸۸۶)، وکیل و سیاست مدار آمریکایی، بیست و یکمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا از حزب جمهوری‌خواه بود.
از وی بابت امضای لایحه راه ندادن چینی ها در دوران ریاست جمهوری اش انتقاد می شود. لایحه راه‌ندادن چینی‌ها اولین قانونی بود که به منظور پیشگیری از مهاجرت گروه قومی مشخصی به آمریکا اجرا شد.
چستر آلن آرتور در سال ۱۸۷۱ از سوی گرانت به سمت تحصیل دار بندر نیویورک منصوب شد. این سمت زمینه حمایت گسترده گروه نیویورکی‌ها را به نفع وی فراهم آورد، اما هیس در سال ۱۸۷۷ خواستار تحقیق در فعالیت‌های این گروه شد و یک سال بعد آرتور از سمت خود معلق شد. پس از مرگ کارفیلد آرتور که معاونت وی را بر عهده داشت، رئیس‌جمهور آمریکا شد. وی در پی از دست دادن حمایت گروه نیویورک و ناکامی در جلب حمایت جمهوری خواهان از نامزدی برای انتخابات سال ۱۸۸۴ بازماند. او دو سال پس از برگزاری این انتخابات در نیویورک درگذشت.
استیون گروور کلیولند (زاده ۱۸ مارس ۱۸۳۷ – درگذشته ۲۴ ژوئن ۱۹۰۸) وکیل و سیاستمدار آمریکایی و بیست و دومین و بیست و چهارمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بود.بدین ترتیب او تنها رئیس‌جمهوری است که در دوره‌های غیر متوالی به این سمت رسیده (188589 و 189397) و دو بار در شماره‌گذاری رؤسای جمهور شمرده می‌شود. او در سه دوره از انتخابات در سال‌های ۱۸۸۴، ۱۸۸۸ و ۱۸۹۲ برنده آرای مردمی شد و یکی از دو دمکراتی (در کنار توماس وودرو ویلسون) است که در دوره سیطرهٔ جمهوریخواهان از ۱۸۶۱ تا ۱۹۳۳ به قدرت رسیده‌است. او همچنین اولین و تا به امروز تنها رئیس‌جمهور در تاریخ آمریکاست که در دو دوره غیر متوالی به این منصب رسیده‌است. او عضو حزب دموکرات بود.
کلیولند رهبر دمکرات‌های بوربونی حامی کسب‌وکاری بود که با تعرفه‌های بالا، نقره رایگان، تورم، امپریالیسم، یارانه دادن به کسب‌وکارها، کشاورزان یا کهنه‌سربازان مخالف بودند. نبرد او برای اصلاح سیاسی و محافظه‌کاری مالی او را تبدیل به نمادی برای محافظه کاری آمریکایی در آن دوران کرد.Blum, 527 کلیولند به خاطر صداقت، اتکای به نفس، راست‌کرداری و تعهد به اصول لیبرالیسم کلاسیک تحسین برانگیخت.Jeffers, 8–12; Nevins, 4–5; Beito and Beito او با فساد سیاسی، جانبداری حزبی و سردمداری سیاسی مبارزه کرد. کلیولند به عنوان یک اصلاحگر از چنان اعتباری برخوردار بود که جناح هم نظر با او در حزب جمهوریخواه، موسوم به «ماگوامپ» ها از او در انتخابات ۱۸۸۴ حمایت کرد.McFarland, 11–56