moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در آغازین هفته‌های سال ۲۰۱۷ موجی از قحطی در سودان جنوبی فراگیر شد. برخی منابع پیش‌بینی کردند که این قحطی که در بخش‌های شمالی سودان جنوبی شدیدتر بوده است، تا میانه سال ۲۰۱۷ استمرار یابد و حدود پنج میلیون نفر از ساکنان آن کشور را در معرض خود قرار دهد. سودان شمالی به دلیل ناآرامی‌های ناشی از جنگ و همچنین خشکسالی در معرض بحران کمبود منابع غذایی قرار داشته است. در فوریه ۲۰۱۵، برنامه جهانی غذا در زمینهٔ وقوع خشکسالی به دلیل پدیده ال نینو در سودان جنوبی هشدار داده بود. سازمان بهداشت جهانی نیز در ژانویه ۲۰۱۶ گزارش مشابهی را منتشر نمود. سازمان ملل متحد در فوریه ۲۰۱۷ بیان داشت که بخش‌هایی از سودان جنوبی با قحطی درگیر شده‌اند. همزمان، برنامه جهانی غذا گزارش داد که ۴۰ درصد از جمعیت سودان جنوبی که نزدیک به ۴/۹ میلیون نفر را شامل می‌شود نیاز اضطراری به غذا دارند.
سازمان‌های جهانی برا کمک به حل بحران در فوریه ۲۰۱۷، اقدام به تخصیص ۱۳٫۸ میلیون دلار آمریکا و ۲۶۵۰۰۰ تن مواد غذایی کردند. بریتانیا و اتحادیه اروپا نیز به ترتیب ۱۰۰ و ۶۹ میلیون پوند برای کمک به خروج از قحطی در سودان جنوبی اختصاص دادند.
متزانو (به ایتالیایی: Mezzano) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در ترنتینو واقع شده‌است.
متزانو ۴۸٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۶۴۴ نفر جمعیت دارد و ۶۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لوسینیانو (به ایتالیایی: Lucignano) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان آرتزو واقع شده‌است.
لوسینیانو ۴۴٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۴۸۳ نفر جمعیت دارد و ۴۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوتولهٔ فَراسرد () یک ستاره یا شیء کوتولهٔ قهوه‌ای از کلاس M رده‌بندی ستارگان است که دمای مؤثر آن کمتر از ۲٬۷۰۰ درجهٔ کلوین (۲٬۴۳۰ درجهٔ سلسیوس) است. تراپیست-۱ نمونه‌ای از یک کوتولهٔ فراسرد به‌شمار می‌رود.
مفهوم ستارگان کوتولهٔ فراسرد در سال ۱۹۹۷ توسط دیوید کرکپاتریک، تاد جی. هنری و مایکل جی. اروین بیان شد. این گروه از ستاره‌ها گروهی ناهمگون از ستاره‌هایی را در بر می‌گیرد که شامل ستاره‌هایی با جرم بسیار کم و کوتوله‌های قهوه‌ای می‌شود. این دو گروه در مجموع حدود ۱۵ درصد از پدیده‌های اخترشناختی از ستارگان همسایهٔ خورشید را در بر می‌گیرند.
هوسوکاوا هاروموتو (; – ) سی و چهارمین کانری در شوگون‌سالاری آشیکاگا، فرماندار (شوگو) ولایت یاماشیرو، ولایت ستسو و ولایت تانبا و هفدهمین رهبر یک شعبه از خاندان هوسوکاوا بنام «هوسوکاواکیچو» بود. نام دوران کودکی وی سُومِی مارو (聡明丸) بود. پدر وی هوسوکاوا سومیموتو، همسراصلی وی دختر سانجو کین‌یوری و پسر ارشد وی هوسوکاوا آکیموتو بود.
پدر وی هوسوکاوا سومیموتو که چهاردهمین رهبر خاندان هوسوکاوا اکیچو بود، مدت‌ها با هوسوکاوا تاکاکونی در حال جنگ بود. در سال ۱۵۲۰، پدر هاروموتو در حین درگیری با تاکاکونی به علت بیماری درگذشت و هاروموتو در ۷ سالگی در حالی که هنوز کودک بود، به جای پدرش به رهبری این خاندان رسید. وی از طرف سرپرستش میوشی موتوناگا مورد حمایت قرار گرفت. نام کودکی او روکورُو (六郎) بود.
در سال ۱۵۳۱، هاروموتو در طی نبرد در مورد رهبری خاندان با شکست دادن هوسوکاوا تاکاکونی (پانزدهمین رهبر یکی از شعبه‌های خاندان هوسوکاوا بنام هوسوکاوا کیوچو)، توانست قدرت را در این خاندان به دست خود بگیرد. به علاوه وی از میوشی موتوناگا که دارای اعتبار و قدرت بسیاری شده بود واهمه پیدا کرد و سال بعد موتوناگا را به قتل رساند. پس از آن، هاروموتو بر کل منطقه منطقه کانسای (ولایت یاماشیرو، ولایت یاماتو، ولایت کاواچی، ولایت ایزومی و ولایت ستسو) تسلط پیدا کرد و عنوان کانری را از شوگون‌سالاری آشیکاگا دریافت کرد.
در سال ۱۵۴۳، هوسوکاوا اوجیتسونا (هجدهمین رهبر یکی از شعبه‌های خاندان هوسوکاوا بنام هوسوکاوا کیوچو) که فرزند خواندهٔ هوسوکاوا تاکاکونی بود، ارتش خود را گسترش داد. در سال ۱۵۴۹، میوشی ناگایوشی که پسر اول میوشی موتوناگا بود، به هاروموتو خیانت کرد و طرف اوجیتسونا را گرفت. به همین دلیل هاروموتو شکست خورد. به دنبال این شکست آشیکاگا یوشی‌ترو که سیزدهمین شوگون شوگون‌سالاری آشیکاگا و همچنین آشیکاگا یوشی‌هارو که پدر یوشی‌ترو بود به ولایت اومی تبعید شدند.
آپینیانو (به ایتالیایی: Appignano) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان ماچه‌راتا واقع شده‌است.
آپینیانو ۲۲٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۰۴۳ نفر جمعیت دارد و ۱۹۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاستلروتو (به ایتالیایی: Castelrotto) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در تیرول جنوبی واقع شده‌است.
کاستلروتو ۱۱۷٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۴۵۶ نفر جمعیت دارد.
شهر روتاخ-اگرن خواهرخواندهٔ کاستلروتو هست.
کاراشوک (به لاتین: Karasjok) یک شهرداری نروژ در نروژ است که در فینمارک واقع شده‌است.
کاراشوک ۵٬۴۵۲٫۹۴ کیلومترمربع مساحت دارد.
شوزو اشیمی مجموعه را در مارس ۲۰۱۵ در مجله کودانشو شونن مانگا،در ۹ فوریه ۲۰۱۵ در "مجله بساتسو شونن" آغاز کرد.
سه جلد از این مجموعه در مه ۲۰۱۶ منتشر شد.
شاهین بندر انزلی یکی از باشگاه‌های فوتبال گیلان می‌باشد. این باشگاه در سال ۱۳۹۳ با جذب نیروهای خبره و با تجربه و بر پایه انجام فعالیت‌های کارشناسی، تخصصی و مطالعه شده به دنبال رشد فوتبال در تمامی ابعاد آن است تا در سال‌های آتی خود را همانند باشگاه‌های بازیکن سازی همچون سپاهان و فولاد خوزستان تبدیل به خزانه‌ای در شمال کشور کند.
این تیم در فصل ۹۸–۱۳۹۷ توانست به مرحله ۱/۱۶ نهایی جام کند.
https://web.archive.org/web/20170223211947/http://fcshahin.ir/?page_id=1707
بیژن جناب (متولد ۱۴ دی ماه ۱۳۳۰ ) طراح گرافیک ایرانی است.
در یک خانواده ارتشی و هنر دوست در تهران متولد شد،پدرش رضاجناب از افسران بنام و وطن پرست ارتش بود،مادرش پروین دخت بنی‌صدر همسری وارسته با دنیایی از مهر و محبت بود. دوران کودکی را همراه با مادربزرگ فرانسوی‌ خود که در حوزه موسیقی فعال بودند و مشوق در نقاشی سپری کرد و زیر نظر معلم نقاشی استاد چنگیز شهوق آموزش دیده و در رشته ریاضی به دبیرستان البرز راه یافت و با موفقیت آن را به پایان رساند، با انتخاب رشته  گرافیک به دانشگاه تهران رفت و در دانشکده هنرهای زیبا تا مقطع لیسانس زیر نظر استادانی چون ممیز، احصایی و شباهنگی پیش رفت، انتخاب رشته ریاضی در دوران دبیرستان رویکرد متفاوتی در هنر را برای او رقم زد و آثار ارائه شده اش در دانشگاه مورد توجه استادان قرار می‌گرفت که از جمله آنها می‌توان به تصویرسازی های اشعار مولانا در مقطع رساله پایان نامه نیز اشاره کرد که منجر به آشنایی او با استادان ویژه ای از جمله همائی و شرکت در جلسات تفسیر مولانا گردید، با کسب معدل بالا و اخذ بورسیه‌ تحصیلی کشور آمریکا درهای جدید افق کسب علم و تجربه به رویش گشوده شد.
قبل از سفر به آمریکا با خانم شهره لهبی، متولد شهر شیراز ازدواج کرد. ایشان در تمامی دوران تحصیلی و کارهای هنری، مشوقی حامی و یکی از افراد تاثیرگذار در موفقیت بیژن جناب بوده، همسری اجتماعی، مهربان و با محبوبیتی اخلاق محور. حاصل این ازدواج دو دختر شایسته به نام های جوانه و طلایه است که هر دو در دانشگاه آمریکایی دوبی تحصیل و فارغ التحصیل شدند، جوانه در بیزنس و طلایه در طراحی گرافیک انتخاب رشته کرده و در کشور امارات مشغول به کار و در زمینه شغلی نیز بسیار موفق می‌باشند.
بازگشتش از آمریکا همزمان شد با تدریس در دانشگاه تا که اولین دوره تصویرسازی در مقطع فوق لیسانس دانشگاه تهران را به او سپردند، در سال ۱۳۶۵ دفتر طراحی جناب با حمایت مشتریان بزرگ و اعتماد آنها تأسیس و باعث تأثیر گذاری آثار او در اکثر صنایع و رویدادهای فرهنگی گردید، به جرأت می‌توان گفت بیژن جناب با به کارگیری ابزارهای به روز آن دوران نظیر ایربراش و اولین نسل‌های کامپیوترهای مبتنی بر اپل بدعتی تازه در امر طراحی گرافیک دیجیتال را با رویکردی فناوری محور  در کشور بنا نهاده است.
بیژن جناب طراح و ایده پرداز در ایجاد، توسعه و خالق آثار معروفی در حوزه طراحی گرافیک است و در این زمینه از پیشگامان، هدف او همیشه یکسان بوده، فرصت سازی با ارائه تصویری مطلوب از هر شرکت، نهاد، سازمان یا فرد به مخاطبان مورد نظر ایشان از دغدغه‌های اوست که معمولا هم با راه حل هایی بدیع، این مهم را بدرستی هدایت نموده‌است. چون دنیای تجارت هرگز به این اندازه در امروز رقابتی نبوده، لذا استفاده از طراحی گرافیک پیشرفته و خلاقیت یکی از مهمترین راه حل‌ها و ابزاری نیرومند در فروش و برندینگ یک سازمان در برآوردن ظرفیت های مطلوب و اهداف ایشان است، در همین نقطه است که استودیوی طراحی او آماده است تا محصولات و خدمات مشتری را به سطح معتبر تری به ارتقا برساند، این استودیو زیر نظر مستقیم این هنرمند مشهور، با تسلط، حساس و خلاق بر هنر گرافیک، سفارشاتی مطابق با مشخصات دقیق بریف مشتری را تولید کرده‌است. بیژن جناب با توجه به یک نگرش مهم( دقت توام با سرعت )، تیم قابل توجه و نیرومندی را در استودیوی خود جمع‌آوری کرده‌است، با شناخت نیاز و حفظ سرمایه مشتری برای خلق آثار هنری که باید موثرترین آرت ورک ها را برای مخاطبان به آفرینش برساند، متخصصین دفتر طراحی جناب از آخرین فناوری و فنون روز دنیا استفاده می‌کنند و با مدیریت خستگی ناپذیر او این مجموعه کامل می گردد و یک اثر در بالاترین استاندارد و کلاس جهانی برای مشتریان فراهم می گردد. یک سرویس طراحی کامل از طریق استفاده از ابزارهای مختلف و انواع رسانه ها برای ساخت یک گرافیک عالی و متناسب با منافع مشتری ارائه خواهدشد و با توجهی ویژه در انتخاب رویکرد اثرگذار برای سازمان ها، شرکت ها، دفاتر خصوصی یا افراد که دنبال عملکردی با کیفیتی بالا مد نظر آنهاست مورد توجه اوست تا با پیامی نافذ به مخاطبان ایشان منتقل گردد.از شناخته‌شده‌ترین آثار این استودیو می توان به لوگو تایپ ایران خودرو اشاره کرد که در سال ۱۳۷۳ طراحی کرده است. همچنین وی طراح آرامگاه محمدرضا شجریان است.
بیژن جناب در دانشگاه های تهران، دانشگاه الزهرا، دانشگاه آزاد اسلامی و دانشگاه صدا و سیما مشغول تدریس است.
سن کاندیدو (به ایتالیایی: San Candido) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در تیرول جنوبی واقع شده‌است.
سن کاندیدو ۸۰٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۱۷۵ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر فرایزینگ خواهرخواندهٔ سن کاندیدو هست.
کاوارنیا (به ایتالیایی: Cavargna) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کومو واقع شده‌است.
کاوارنیا ۱۵٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۲۹۶ نفر جمعیت دارد.
فیومالبو (به ایتالیایی: Fiumalbo) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان مودنا واقع شده‌است.
فیومالبو ۳۹٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۲۹۸ نفر جمعیت دارد و ۹۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فانانو (به ایتالیایی: Fanano) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان مودنا واقع شده‌است.
فانانو ۸۹٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۰۹۴ نفر جمعیت دارد و ۶۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر فربنکس خواهرخواندهٔ فانانو هست.
کانارو (به ایتالیایی: Canaro) یک کومونه در ایتالیا است که در استان روویگو واقع شده‌است.
کانارو ۳۲٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۸۸۵ نفر جمعیت دارد.
اسپادولا (به ایتالیایی: Spadola) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ویبو والنتیا واقع شده‌است.
اسپادولا ۹٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۸۱۳ نفر جمعیت دارد.
کوریانو (به ایتالیایی: Coriano) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان ریمینی واقع شده‌است.
کوریانو ۴۶ کیلومترمربع مساحت و ۱۰٬۰۱۴ نفر جمعیت دارد و ۱۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پرمیا (به ایتالیایی: Premia) یک کومونه در ایتالیا است که در استان وربانو-کوزیو-اوسولا واقع شده‌است.
پرمیا ۸۸٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۶۱۴ نفر جمعیت دارد و ۸۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پالوسکو (به ایتالیایی: Palosco) یک کومونه در ایتالیا است که در استان برگامو واقع شده‌است.
پالوسکو ۱۰٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۳۵۳ نفر جمعیت دارد و ۱۵۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاتینیانو (به ایتالیایی: Catignano) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان پسکارا واقع شده‌است.
کاتینیانو ۱۷ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۴۶۸ نفر جمعیت دارد و ۳۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سولارولو راینریو (به ایتالیایی: Solarolo Rainerio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کریمونا واقع شده‌است.
سولارولو راینریو ۱۱٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۰۱۶ نفر جمعیت دارد.
کالدونیو (به ایتالیایی: Caldogno) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان ویچنزا واقع شده‌است.
کالدونیو ۱۵ کیلومترمربع مساحت و ۱۰٬۸۱۵ نفر جمعیت دارد و ۵۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کامپوتوستو (به ایتالیایی: Campotosto) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان لاکویلا واقع شده‌است.
کامپوتوستو ۵۱٫۷۴ کیلومترمربع مساحت و ۵۸۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پرنومیا (به ایتالیایی: Pernumia) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پادووا واقع شده‌است.
پرنومیا ۱۳٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۷۵۶ نفر جمعیت دارد و ۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سالارا (به ایتالیایی: Salara) یک کومونه در ایتالیا است که در استان روویگو واقع شده‌است.
سالارا ۱۴٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۲۲۱ نفر جمعیت دارد و ۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کانیانو آمیترنو (به ایتالیایی: Cagnano Amiterno) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان لاکویلا واقع شده‌است.
کانیانو آمیترنو ۶۰٫۱۲ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۴۱۹ نفر جمعیت دارد و ۸۴۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مونته‌کاسیانو (به ایتالیایی: Montecassiano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ماچه‌راتا واقع شده‌است.
مونته‌کاسیانو ۳۳٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۸۳۰ نفر جمعیت دارد و ۲۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آندلا یک مرکز شتاب دهنده استعداد است که توسعه‌دهندگان نرم‌افزار را جذب و آموزش داده و آنها را به کارفرمایانی از سراسر جهان معرفی می‌کند. این شرکت به شناسایی افراد جوان و با استعداد در آفریقا پرداخته و آموزش‌های لازم برای تبدیل شدن به یک برنامه‌نویس تمام وقت را می‌دهد و سپس آنها را به صورت آنلاین به شرکت‌های فعال در زمینه فناوری مرتبط می‌سازد. دفتر مرکزی آندلا در نیویورک است و البته دفاتر متعددی نیز در آفریقا دارد.
بودریو (به ایتالیایی: Budrio) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان بولونیا واقع شده‌است.
بودریو ۱۲۰ کیلومترمربع مساحت و ۱۸٬۱۷۷ نفر جمعیت دارد و ۲۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرهای دولا و ایشناو خواهرخوانده‌های بودریو هستند.
سورمانو (به ایتالیایی: Sormano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کومو واقع شده‌است.
سورمانو ۱۱٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۷۰۳ نفر جمعیت دارد و ۸۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنتریوو (به ایتالیایی: Anterivo) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در تیرول جنوبی واقع شده‌است.
آنتریوو ۱۱٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۳۸۴ نفر جمعیت دارد.
ساوریس (به ایتالیایی: Sauris) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان اودینه واقع شده‌است.
ساوریس ۴۱٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۴۲۱ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
روسی (به ایتالیایی: Russi) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان راونا واقع شده‌است.
روسی ۴۶٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱۱٬۴۴۶ نفر جمعیت دارد.
شهرهای Saluggia، بوپفینگن و Podbořany خواهرخوانده‌های روسی (کومونه) هستند.
لامبروگو (به ایتالیایی: Lambrugo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کومو واقع شده‌ است.
لامبروگو ۱٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۲۱۱ نفر جمعیت دارد و ۲۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
درویو (به ایتالیایی: Dervio) یک کومونه در ایتالیا است که در استان لکو واقع شده‌است.
درویو ۱۱٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۶۹۴ نفر جمعیت دارد و ۲۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهر Rousínov خواهرخواندهٔ درویو هست.
ادوارد نِد کِلی (؛ زادهٔ دسامبر ۱۸۵۴ – درگذشتهٔ ۱۱ نوامبر ۱۸۸۰) یک استرالیایی جنگل‌نشین بود که اصالتی ایرلندی داشت.
کلی در ایالت ویکتوریای استرالیا که در آن دوران جزو مستعمرات انگلستان بود، زاده شد. او سومین فرزند از هشت فرزند خانواده‌اش بود. پدرش اهل تیپراری ایرلند بود و جزو محکومین بریتانیایی در استرالیا به حساب می‌آمد. مادرش نیز اهل استرالیا و دارای نسبی ایرلندی بود. خانواده کلی، خانواده‌ای فقیر بودند و معمولاً توسط نیروهای پلیس مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند. وی در سال ۱۸۷۰ به علت ارتباط داشتن با هری پاور بازداشت شد. کلی برای نخستین بار به جرم دزدیدن اسب به سه سال زندان محکوم شد. او در سال ۱۸۷۸ به جرم اقدام به قتل یک افسر پلیس به جنگل گریخت. وی سپس به همراه برادرش دن و دو نفر دیگر، سه تن از افراد پلیس را به ضرب گلوله کشت. پس از این حادثه، دولت ویکتوریا آن‌ها را قانون‌شکن نامید.
در ادامه، کلی و همراهانش، به دو بانک دستبرد زدند و آرون شریت را که دوستشان بود و بعدها در نزد پلیس جاسوسی کلی و گروهش را می‌کرد به قتل رساندند.
بعدها متوجه شدند او دزدی نکرده بلکه حق خود را از مامورینی که به زور سال ها قبل از پدرش میگرفتند را گرفته است.
کریستیان راود (; – ) یک نقاش و تصویرگر اهل استونی بود.
وی در سال ۱۸۹۲ به سن پترزبورگ مهاجرت کرده و به مدت چهار سال در آکادمی سلطنتی هنرها سن پترزبورگ به تحصیل پرداخت، سپس به کشورهای آلمان و لهستان رفت، راود در آکادمی هنرهای زیبا مونیخ یادگیری نقاشی را ادامه داد و سپس به تارتو بازگشت و یک مدرسه برای هنرمندان جوان تأسیس کرد و به تدریس پرداخت.
راود که از تأسیس کنندگان موزه ملی استونی بوده در سبک بدوی‌گرایی نقاشی می‌کرده‌است، پل راود برادر دوقلو وی نیز از نقاشان کشور استونی بوده‌است.
اعتیاد به پورنوگرافی یا اعتیاد به پورن، یک مدل از اعتیاد به رفتارهای اجباری جنسی با استفاده از فیلم‌ها و تصاویر هیجان‌انگیز جنسی است که برخلاف آثار فیزیکی، ذهنی، اجتماعی و اقتصادی آن می‌تواند همچنان دنبال گردد. معیارهای تشخیص عمومی پذیرفته‌شده‌ای برای اعتیاد به پورنوگرافی یا تماشای مخاطره‌آمیز پورنوگرافی وجود ندارد اما آزمایش‌های انجام‌شده در مورد علائم پورنوگرافی بر روی انسان، اعتیاد جنسی اینترنتی را به عنوان یکی از مصادیق اعتیادهای رفتاری نشان می‌دهد.آیا اعتیاد به پورنوگرافی قابل درمان است؟ نبض ما
تماشای پورنوگرافی در اینترنت، به دلایل مختلف شخصیتی و اجتماعی، می‌تواند مخاطره‌آمیز باشد؛ از جمله اینکه فرد به جای برقراری ارتباط با دیگران، زمان زیادی را صرف تماشای محتواهای پورنوگرافی می‌کند. در این حالت، افراد، ممکن است که حالاتی از افسردگی، انزوای اجتماعی، از دست دادن شغل، کاهش فعالیت و آثار نامطلوب اقتصادی را به عنوان نتایج تماشای محتواهای پورنوگرافی در اینترنت، بر روی زندگی شخصی و اجتماعی خود، گزارش دهند.
بر اساس تحقیقات عوارض اعتیاد به پورنوگرافی در بلندمدت عبارت است:کاهش عشق_افسردگی_کاهش تمرکز_انزوای اجتماعی_اختلال در حافظه کلامی_افزایش پرخاشگری_کوچک شدن قشر خاکستری مغز_اختلال نعوظ_بزرگ شدن و افزایش فعالیت بخش‌های حیوانی مغز مانند مغز خزنده_تبدیل شدن به فردی عجیب و غریب از لحاظ جنسی_برهم خوردن تعادل شیمیایی مغز به واسطه ترشح زیاد دوپامین و سروتونین و سایر هورمون ها_افزایش بیش از اندازه هورمون‌های جنسی مانند تستوسترون و آندروژن فعالیت‌های فکری را کاهش می‌دهد_افزایش بیش از اندازه هورمون‌های جنسی می‌تواند عوارض جسمانی به وجود بیاورد_عدم انزال_خیانت در روابط زناشویی و در نهایت کاهش میل جنسی و لذت می‌شود. عوارض گفته شده کم‌کم و به مرور زمان به وجود می‌آید و یک شبه به وجود نمی‌آید مانند سایر اعتیادها. پورنوگرافی در ابتدا و در کوتاه مدت باعث افزایش میل جنسی و رضایت از رابطه جنسی می‌شود و اختلالات جنسی را به طور کوتاه مدت درمان می‌کند اما این‌ها اثرات موقت بوده و با گذشت زمان زندگی جنسی با کاهش میل جنسی و رضایت کمتر از رابطه و لذت کمتر روبرو خواهد شد و اختلالات جنسی نیز تشدید می‌شود. تحقیقات بلند مدت این عوارض را در بلند مدت تأیید می‌کنند مانند تحقیقی شش ساله در آمریکا که اثر پورنوگرافی را بر روی چند زوج را بررسی کرد در ابتدا زوجین افزایش شادی و میل جنسی و رضایت بیشتری را در رابطه جنسی و عاطفی و بهتر شدن ارتباطات عاطفی خود گزارش کردند، اما با گذشت زمان این رضایت کمتر و کمتر می‌شود.
و در نهایت در اواخر تحقیق ازدواج زوجین در معرض از بین رفتن و طلاق بود و زوجین شادی کمتر میل جنسی کمتر، رضایت کمتر از رابطه، عشق کمتر و بی‌توجهی، سست شدن و ضعیف شدن ارتباط عاطفی، بی علاقگی و در نهایت یک رابطه شدید ضعیف و در معرض طلاق و خیانت و دارای کلی مشکل در ارتباط جنسی و غیر جنسی را گزارش کردند. در تحقیقی که توسط گروهی از دانشمندان چینی بر روی 568 نفر دانشجو انجام گرفت در سال 2021 و بر روی سایت پاب‌مد نیز منتشر شد ثابت شد که پورنوگرافی و خودارضایی اعتیاد آور و موجب سطوح ناهنجاری از هورمون های جنسی و کیفیت منی میشود.گفتنی است که برهم خوردن تعادل هورمون های جنسی همچون تستوسترون و... در زنان و مردان میتواند مشکلات جسمی همچون تاری دید- ناباروری-ریزش مو- افسردگی- پرخاشگری- ضعف عضلات- اکنه و... سایر مشکلات جسمی شود.همچنین پایین بودن کیفیت منی خود شانس حاملگی و سلامت فرزند را کاهش میدهد.
مجموعهٔ تغییراتی را که بر اثر گرما و خشکی در بعضی از موجودات زنده رخ می‌دهد و آن‌ها را به حالت رخوت فرومی‌برد تابستان‌خوابی می‌گویند.
جاندارانی که تابستان‌خوابی می‌کنند خوابی سبک دارند و در صورت نیاز می‌توانند به‌سرعت به حالت بیداری و حالت عادی بازگردند.
پایگاه هوایی المندورف (شناسهٔ یاتا: EDF , شناسهٔ ایکائو: PAED) فرودگاهی نظامی و زیرمجموعه نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا است که در نزدیکی شهر انکوریج ایالت آلاسکا قرار دارد. پایگاه هوایی المندورف از سال ۱۹۴۰ در خدمت نیروی هوایی آمریکا بوده‌است.
ادوارد فن گبهارت (؛ ۱۳ ژوئن ۱۸۳۸ – ۳ فوریه ۱۹۲۵) یک نقاش اهل آلمان بود.
وی که در شهرستان یاروا در کشور استونی زاده شد پسر یک روحانی پروتستان بود، وی تحصیل را در یک آکادمی در سن پترزبورگ (۱۸۵۵–۵۸) شروع کرد، در سال ۱۸۶۰ شاگرد ویلهلم زون در دوسلدورف شد، فن گبهارت در سال ۱۸۷۳ به درجه استادی آکادمی رسید.
پژوهش اجتماعی یک تحقیق اجتماعی است که توسط محققین علوم اجتماعی یا یک پژوهشگر اجتماعی در برنامه‌ای منظم صورت می‌گیرد.Shackman, Gene. What is Program Evaluation, A Beginner's Guide. Module 3. Methods. The Global Social Change Research Project. 2009. Available at http://www.ideas-int.org . See Resources.
انواع روش‌های پژوهش اجتماعی را می‌توان در دو نوع کیفی و کمی رده بندی کرد:
پژوهش اجتماعی بر منطق و مشاهده شواهد تجربی استوار است. چارلز سی راجین در کتاب ""ساخت پژوهش اجتماعی"" خود می نویسد که "پژوهش اجتماعی درگیر تعامل بین ایده‌ها و شواهد است. ایده‌ها به پژوهشگران اجتماعی کمک می‌کنند تا شواهد را دریابند و محققان با استفاده از شواهد به گسترش، اصلاح و آزمایش ایده‌ها میپردازند."
پژوهش‌های اجتماعی ، برای ایجاد یا اعتبار بخشیدن نظریات از طریق گردآوری داده و تحلیل آن ها می‌کنند تلاش می‌کنند و هدف این تحقیقات اکتشاف، توضیحات و پیش‌بینی است و هرگز نباید با فلسفه یا باورها اشتباه گرفته شود. هدف پژوهش اجتماعی پیدا کردن الگوهای اجتماعی نظم در زندگی اجتماعی است و معمولاً به جای پرداختن به خود شخص به گروه‌های اجتماعی می‌پردازد. (هر چند علم روانشناسی در اینجا یک استثنا است).
پژوهش‌ها را میتوان به دو دسته پژوهش بنیادی و پژوهش کاربردی تقسیم کرد.پژوهش بنیادی هیچ کاربردی بر روی زندگی واقعی ندارد در حالی که پژوهش کاربردی در تلاش برای نفوذ در جهان واقعی است.
در علوم اجتماعی هیچ قانونی نیست که با قوانین علوم طبیعی برابر باشد.یک قانون در علوم اجتماعی یک کلیت جهانی درباره مجموعه ای حقایق است.
واقعیت ، یک پدیده مشاهده شده‌است.مشاهده به معنای دیده شده ، شنیده شده یا تجربه شده توسط یک پژوهشگر می‌باشد.نظریه ، یک توضیح سیستماتیک برای مشاهداتی است که به یک جنبه خاص از زندگی اجتماعی مربوط هستند.مفاهیم ، زیربنای ساختمان تئوری و عناصر انتزاعی نشان دادن مجموعه ای از پدیده‌ها هستند.اصول یا مفروضات اظهارات اولیه‌ای هستند که درست تصور می‌شوند.گزاره نتایج گرفته شده بر اساس تجزیه و تحلیل از بدیهیات در مورد روابط میان مفاهیم هستند.فرضیه ها ، انتظارات معینی درباره واقعیت تجربی هستند که از گزاره‌ها به دست آمده‌اند. پژوهش اجتماعی شامل آزمون فرض آماری برای آزمایش درستی یا نادرستی این فرضیه‌ها است.
فهرست زیر روش‌های پژوهش جامع نمی‌باشد:
روش کمی-آماری
روش کیفی
روش ترکیبی
یک پژوهشگر اجتماعی ، انسانی جامعه‌شناس است که بتواند با مطالعات دقیق نظری و عملی به عنوان یک محقق، سطح آگاهی‌های اجتماعی را بالا برده و پاسخگوی نیاز مراکز آموزشی، پژوهشی و خدماتی باشد؛ یعنی نتایج تحقیقات او بگوید که چگونه می‌توان از بحران‌های اجتماعی عبور کرد و به آرامش و رفاه رسید.
یک پژوهشگر اجتماعی باید به تحقیق‌های نظری و عملی علاقه‌مند باشد؛ یعنی از یک سو نظریه‌های اجتماعی را مطالعه کرده و آن‌ها را مورد نقد و تحلیل قرار دهد و از سوی دیگر بین مردم جامعه رفته و به تحقیق‌های میدانی علاقه‌مند باشد. دانش و بینش ریاضی در این گرایش بسیار مهم است؛ زیرا دقیق فکر کردن و اندیشیدن در پژوهشگری اجتماعی اهمیت بسیاری دارد.
اشرف قندهاری بهادرزاده (زاده ۱۳۰۴ در مشهد - درگذشته ۵ اسفند ۱۳۹۵ در تهران) از نخستین بنیانگذاران مؤسسه خیریه کهریزک، مؤسس گروه بانوان نیکوکار و خانه مادر و کودک بود. وی عمر و دارایی خود را صرف امور خیریه کرد.
اشرف قندهاری بهادرزاده در سال ۱۳۰۴ خورشیدی در مشهد به دنیا آمد. وی در هشت سالگی به همراه خانواده به تهران مهاجرت کرد و پس از ازدواج در سن ۱۷ سالگی، فعالیت‌های خیرخواهانه اش را که از خانه پدری آغاز کرده بود ادامه داد. وی می‌گوید:
وی از سال ۱۳۵۱ تا سال ۱۳۹۱ ریاست هیئت مدیره آسایشگاه خیریه کهریزک را عهده‌دار بود. وی همچنین مؤسس و مدیر گروه بانوان نیکوکار و رئیس هیئت مدیره مؤسسه خیریه خانه مادر و کودک نیز هست. بهادرزاده در سال ۱۳۵۲ «گروه بانوان نیکوکار» را تأسیس کرد که هم‌اکنون بیش از ۴۰۰۰ نفر بانوی نیکوکار به طور مستمر و مستقیم در طول ماه با آن همکاری می‌کنند. او در طول سال‌های زندگیش فعالیت‌های متعددی در حوزه نیکوکاری داشت. دو سال پیش مجلس ایران از زحمات خانم بهادرزاده تقدیر کرده بود.
راضیه تجار همسر منوچهر حقانی‌پرست کتاب «بانوی رنگین کمان: زندگینامهٔ داستانی اشرف قندهاری (بهادرزاده)» را در شرح حال وی نگاشته است.
وی در ۵ اسفندماه ۱۳۹۵ در سن ۹۱ سالگی در شمیران درگذشت و در خانه خود یعنی آسایشگاه خیریه کهریزک که سال ها دل در گرو آبادانی آن داشت برای همیشه آرمید.
کتاب بانوی رنگین‌کمان به زندگی‌نامه اشرف قندهاری بهادرزاده می پردازد.
مبانی نظری (به انگلیسی Theoretical Foundations)به آن نظریه‌ها، چارچوب‌ها، یا مدل‌ها یا مفاهیمی گفته می‌شود در پایه‌ریزی یک طرح یا برنامه یا تحقیق مدنظر پژوهشگران یا کنشگران قرار می‌گیرد و به آن یا آن‌ها استناد می‌شود. طبق نظر هیکس که مبانی نظری مختلف تحقیقات و برنامه‌های فناوری اطلاعات را بررسی کرده‌است، مبانی نظری تحقیقات و اقدامات در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات به شرح زیر بودند:
در یک رساله دکتری مبانی نظری دانشجو را راهنمایی می‌کند که چه متغییرهایی باید بررسی شوند و باید به دنبال یافتن کدام همبستگی‌ها و روش‌های آماری باید باشد. برخی معتقدند که مبانی نظری باید حتماً مجموعه‌ای از قوانین و اصول باشند که برای پیش‌بینی و توصیف مجموعه‌ای از پدیده‌ها استفاده می‌شود.
بنیاد نوبل () بنیاد خصوصی است که در ۲۹ ژانویه سال ۱۹۰۰ برای مدیریت اجرایی و مالی جایزه نوبل ایجاد شد. این بنیاد بر اساس وصیت آلفرد نوبل مخترع دینامیت ایجاد شد.
منشور حقوق و آزادی‌های کانادا که در کانادا اغلب به سادگی با نام منشور (Charter) به آن اشاره می‌شود، یک منشور حقوق شهروندی است که بر اساس قانون اساسی کانادا تنظیم شده و اولین قسمت قانون اساسی سال ۱۹۸۲ را تشکیل می‌دهد. منشور، در مقابل سیاست‌ها و اقدامات تمام قسمت‌ها و همه سطوح دولت، حقوق سیاسی مشخصی را برای شهروندان کانادایی تضمین می‌کند و علاوه بر آن حقوق مدنی همه افراد حاضر در کانادا را تضمین می‌کند. این منشور با هدف متحد کردن کانادایی‌ها حول مجموعه‌ای از اصول طراحی شده که دربرگیرندهٔ حقوق شهروند هستند. منشور، در ۱۷ مارس ۱۹۸۲، به همراه بقیه قسمت‌های قانون اساسی، توسط ملکه الیزابت دوم کانادا امضا شد و به قانون تبدیل شد.
تا قبل از تصویب منشور، لایحه حقوق کانادا مصوب ۱۹۶۰ مورد استفاده قرار می‌گرفت که تنها یک قانون فدرال بود و نه یک سند قانون اساسی. یکی از محدودیت‌های قوانین فدرال این است که با طی روند عادی قانون‌گذاری می‌توانند تغییر کنند و قابل اعمال به قوانین استانی نیستند. تا قبل از تصویب منشور، دادگاه عالی کانادا نیز تفسیر سختگیرانه‌ای از لایحه حقوق داشت و به‌طور کلی نیز تمایلی به لغو قوانین دولتی، یا اعلام غیرقابل اجرا بودن قوانین نداشت. این شرایط باعث شده بود تا لایحه حقوق کانادا نسبتاً ناکارآمد باشد. ناکارآمدی نسبی لایحه حقوق کانادا، برای بسیاری از افراد انگیزه لازم را به وجود آورد تا برای محافظت بهتر از حقوق افراد در کانادا اقدام کنند. علاوه بر این و در همان زمان، جنبش حقوق بشر و آزادی که پس از جنگ جهانی دوم به وجود آمد نیز می‌خواست اصول اعلامیه جهانی حقوق بشر را برقرار کند. در سال ۱۹۸۲، به درخواست پارلمان کانادا و در نتیجه تلاش‌های دولت نخست‌وزیر وقت، پیر ترودو، پارلمان بریتانیا منشور را به عنوان بخشی از قانون کانادا ۱۹۸۲، به‌طور رسمی به صورت یک قانون جدید تصویب کرد.Your Guide to the Canadian Charter of Rights and Freedoms
یکی از قابل توجه‌ترین اثرات تصویب منشور این بود که تا حد زیادی دامنه بررسی قضایی گسترش داده شد. چرا که منشور، در مورد تضمین حقوق افراد و نقش قضات در اجرای آنها، نسبت به لایحه حقوق صریح‌تر است. پس از تصویب منشور، دادگاه‌ها، در مواجهه با هر یک موارد نقض منشور توسط قوانین دولتی، تمام یا قسمتی از قوانین و مقررات فدرال و استانی که در تناقض با منشور، یا به عبارتی در تناقض با قانون اساسی بودند را لغو کرده‌اند. به عنوان مثال می‌توان به عملکرد دادگاه‌ها در زمانی که نظام قانونی کانادا به‌طور عمده تحت تأثیر حل و فصل مسائل مربوط به فدرالیسم قرار گرفت، اشاره کرد. علاوه بر این، منشور به دادگاه‌ها قدرت‌های جدیدی داد تا در روند محاکمه، راه‌حل‌های خلاقانه‌تری به اجرا درآورند و برخی شواهد متناقض با منشور را نا معتبر دانسته و از محاکمات حذف کنند. این قدرت، بیشتر از قدرت معمول دادگاه‌ها در نظام کامن لا (نظام رویهٔ قضایی یا سابقهٔ قضایی) و ساختار حکومتی است که همواره تحت تأثیر کشور بالادستی کانادا، یعنی انگلستان و بر اساس نظام برتری پارلمانی بوده‌است. به همین دلیل، منشور هم پشتیبانی گسترده‌ای از اکثریت رای‌دهندگان کانادا را کسب کرده و هم انتقاداتی از مخالفان افزایش قدرت قضایی را متوجه خود ساخته‌است. لازم است ذکر شود که منشور تنها به قوانین و اقدامات دولت - از جمله قوانین و اقدامات دولت فدرال، دولت‌های استانی و دولت‌های شهری و شوراهای مدارس عمومی - و در برخی موارد نیز به نظام کامن لا می‌پردازد، ولی شامل فعالیت‌های خصوصی نمی‌شود.
براساس منشور، کسانی که در کانادا حضور فیزیکی دارند، حقوق مدنی و سیاسی بسیاری دارند. بیشتر این حقوق می‌تواند شامل هر شخص حقوقی شود. (منشور شرکت‌ها را به عنوان یک «شخص حقوقی» تعریف نمی‌کند) اما تعداد کمی از حقوق، منحصراً مربوط به اشخاص حقیقی می‌شود یا - همان‌طور که در بخش‌های ۳ و ۶ آمده - تنها شامل شهروندان کانادا می‌شود. در حال حاضر، حقوق مورد نظر منشور، توسط دادگاه‌ها قابل اعمال است. بر اساس بخش ۲۴ منشور، دادگاه‌ها می‌توانند برای کسانی که از حقوق خود محروم شده‌اند، راه‌حل ارائه دهند و حکم صادر کنند. این بخش از منشور، همچنین به دادگاه‌ها اجازه می‌دهد که در محاکمه‌ها، در صورتی که شواهد و مدارک ارائه شده به روشی یه دست آمده باشد که با منشور در تناقض باشد یا به اعتبار سیستم قضایی لطمه وارد کند، آن شواهد و مدارک را مردود دانسته و از روند محاکمه حذف کنند. بخش ۳۲ منشور تأکید می‌کند که منشور، برای دولت فدرال، سرزمین‌های تحت اختیار دولت فدرال و همچنین دولت‌های استانی، الزام‌آور است. حقوق و آزادی‌های مندرج در این منشور در ۳۴ بخش تنظیم شده‌اند و عبارتند از:
قبل از اشاره به تمام آزادی‌ها و برای فرم‌دهی به اساس منشور، اولین بخش منشور که به عنوان "بند محدودیت‌ها" نیز شناخته می‌شود، به دولت‌ها اجازه می‌دهد که برخی از موارد نقض منشور را توجیه کنند. هرگاه دادگاهی، موردی از نقض منشور را شناسایی کند، لازم است مورد براساس بخش ۱ تجزیه و تحلیل شود تا تعیین شود که آیا قانون قابل اعمال هست یا نه. در صورتی که هدف دولت از نقض منشور، دستیابی به هدفی فوری یا مهم در یک جامعه آزاد شناخته شود و اگر مورد نقض، «به وضوح توجیه‌پذیر» باشد، مورد نقض قانونی تلقی شده و ضد آن اقدامی صورت نمی‌گیرد. بر این اساس، تاکنون بخش ۱ برای حمایت از قوانین ضد رفتارهای ناشایست، مانند قوانین ضد نفرت‌پراکنی (به عنوان مثال، در پرونده آر وی کیگسترا) و قوانین ضد نشر وقاحت (به عنوان مثال، در پرونده آر وی باتلر) استفاده شده‌است. بخش ۱ همچنین تأیید می‌کند که حقوق ذکر شده در منشور، تضمین شده‌است.
علاوه بر این، برخی از حقوق منشور شهروندی نیز مشمول "بند بی‌توجهی (به انگلیسی notwithstanding clause)" (بخش ۳۳) می‌شوند. بند بی‌توجهی، به دولت‌ها اجازه می‌دهد تا به‌طور موقت حقوق و آزادی‌های بخش ۲ و بخش‌های ۷ تا ۱۵ را تا پنج سال نادیده بگیرند که این مدت قابلیت تمدید هم دارد. دولت فدرال کانادا هرگز از این بند استفاده نکرده‌است و برخی بر این باورند که استفاده از آن، از لحاظ سیاسی پرهزینه خواهد بود. در گذشته، بند بی‌توجهی به‌طور متداول توسط استان کبک به کار گرفته شده‌بود (استان کبک تصویب منشور را پشتیبانی نمی‌کند، اما به هر حال تحت پوشش آن است و مجبور به اجرای آن است). همچنین، تاکنون استان ساسکاچوان، برای پایان دادن به یک اعتصاب و استان آلبرتا، برای محافظت از یک تعریف منحصراً دگرجنس‌گرایانه از ازدواج، از این قانون استفاده کرده‌اند. (توجه داشته باشید که تعریف ازدواج در حوزه قضایی فدرال قرار دارد و نه استانی و از این رو استفاده استان آلبرتا از بند بی‌توجهی، هیچ اثر یا اجباری به وجود نمی‌آورد) قلمرو یوکان نیز یک بار برای تصویب یک قانون از بند بی‌توجهی استفاده کرده‌است، ولی قانون مورد نظر هرگز به‌طور رسمی برای اجرا اعلام نشده‌است.
به‌طور کلی، حق شرکت در فعالیت‌های سیاسی و حق برخورداری از نوعی از دولت دموکراتیک محافظت می‌شود:
حقوق مردم در برخورد با نظام دادگستری و اعمال قانون محافظت شده‌است؛ یعنی:
به‌طور کلی، مردم حق دارند از زبان انگلیسی یا زبان فرانسوی در ارتباطات خود با دولت فدرال و دولت‌های استانی استفاده کنند. به‌طور خاص، قوانین زبان در منشور عبارتند از:
تمهیدات مختلفی به روشن شدن نحوه عمل منشور در زمان اجرا کمک می‌کنند. این موارد عبارتند از:
در پایان، بخش ۳۴: بیان می‌کند که قسمت اول قانون اساسی ۱۹۸۲، حاوی ۳۴ بخش اول قانون، می‌تواند با عنوان «منشور حقوق و آزادی کانادا» مورد اشاره قرار گیرد.
بسیاری از حقوق و آزادی‌هایی که تحت پوشش منشور محافظت شده‌اند، از جمله حقوق مربوط به آزادی بیان، جسم و فرض برائت در مجموعه‌ای از قوانین و رویه‌های حقوقی کانادا ریشه دارد که گاهی با عنوان لایحه ضمنی حقوق شناخته می‌شوند. بسیاری از این حقوق در لایحه حقوق کانادا که پارلمان کانادا در سال ۱۹۶۰ تصویب کرد نیز آمده بود. اما لایحه حقوق کانادا، کاستی‌هایی داشت. بر خلاف منشور، لایحه حقوق کانادا، یک قانون عادی مصوب مجلس بود که می‌توانست به سادگی توسط یک متمم و با یک اکثریت متفاوت در پارلمان تغییر کند و علاوه براین، تنها شامل دولت فدرال می‌شد. همچنین دادگاه‌ها، لایحه حقوق را محافظه کارانه تفسیر می‌کردند به‌طوری‌که تنها در موارد نادر، آن را برای غیرقابل اجرا شناختن قانون مخالف به کار می‌بردند. لایحه حقوق شامل همه حقوقی نمی‌شد که اکنون در منشور وجود دارد؛ به عنوان مثال حق رای و حق آزادی حرکت (حق جابجایی) در کانادا.
صدمین سالگرد کنفدراسیون کانادا در سال ۱۹۶۷، در درون دولت، علاقه بیشتر به اصلاح قانون اساسی را تحریک کرد. اصلاحات مورد نظر می‌توانست شامل بهبود حفاظت از حقوق و همچنین اعطای حق تعیین قانون اساسی (patriation) باشد؛ به این معنی که دیگر لازم نباشد متمم‌های قانون اساسی توسط پارلمان بریتانیا به تصویب برسد. به این ترتیب، پیر ترودو که دادستان کل کانادا بود، پروفسور رشته حقوق، بری استریر را به تحقیق در مورد یک لایحه بالقوه حقوق منصوب کرد. استریر برای نوشتن گزارشش، با تعداد قابل توجهی از پژوهشگران معروف رشته حقوق، از جمله والتر تارنوپولسکی مشورت کرد. گزارش استریر، از تعدادی از ایده‌هایی که بعداً در منشور گنجانیده شد، از جمله حفاظت از حق زبان، دفاع کرد. همچنین، استریر از در نظر گرفتن استثنا برای حقوق اقتصادی دفاع کرد. در نهایت او توصیه کرد که برای حقوق، محدودیت‌هایی در نظر گرفته شود. این محدودیت‌ها در حال حاضر، در بندهای مربوط به محدودیت‌ها و بند بی‌توجهی (notwithstanding) گنجانده شده‌است. در سال ۱۹۶۸، استریر رئیس بخش قانون اساسی شورای خبرگان شد و در سال ۱۹۷۴ معاون وزیر دادگستری شد. در طول این سال‌ها، استریر در نوشتن لایحه‌ای که در نهایت به تصویب رسید، نقش مهمی بازی کرد.
در ضمن، ترودو که در سال ۱۹۶۸ تبدیل به رهبر لیبرال و نخست‌وزیر شده بود، هنوز تمایل زیادی به داشتن یک لایحه حقوق در قانون اساسی داشت. دولت فدرال و استانها در طول مذاکرات تعیین قانون اساسی (patriation) در مورد ایجاد یک لایحه حقوق در قانون اساسی جدید مذاکره کردند که نتیجه آن منشور ویکتوریا در سال ۱۹۷۱ بود. این منشور، هرگز اجرایی نشد. با این وجود، ترودو تلاش‌های خود را برای حق تعیین قانون اساسی ادامه داد و در رفراندوم ۱۹۸۰ کبک، وعده تغییر قانون اساسی را داد. او در سال ۱۹۸۲ با به جریان انداختن قانون کانادا ۱۹۸۲ برای تصویب موفق شد. این قانون در سال ۱۹۸۲ به قانون اساسی ۱۹۸۲ تبدیل شد.
گنجاندن منشور حقوق در قانون اساسی یک موضوع بسیار بحث‌انگیز بود. در ماه اکتبر سال ۱۹۸۰، ترودو در تلویزیون صحبت کرد و اعلام کرد قصد دارد یک لایحه حقوق در قانون اساسی بگنجاند که شامل آزادی‌های اساسی، تضمین‌های دموکراتیک، آزادی جابجایی، آزادی‌های قانونی، حقوق برابری و حقوق زبان خواهد بود. او بندی برای بی‌توجهی (nonwithstanding) نمی‌خواست. در حالی که پیشنهاد او محبوبیت و پشتیبانی زیادی کسب کرد، رهبران استانی با محدودیت‌های بالقوه قدرت خود مخالفت کردند. اپوزیسیون محافظه کار ترقی خواه فدرال می‌ترسیدند که با وجود تمایلات لیبرال میان قضات، باید برای هر بار اعمال قانون حقوق، از دادگاه‌ها در خواست شود. علاوه بر این، پارلمان بریتانیا حق خود را برای حفظ شکل قدیمی دولت کانادا، محفوظ شده ذکر کرده بودند. در نتیجه، طی یک پیشنهاد از محافظه کاران، دولت ترودو پذیرفت که کمیته‌ای از سناتورها و نمایندگان مجلس، لایحه حقوق و برنامه دریافت حق تعیین قانون اساسی را بیشتر بررسی کنند. برای این کار، فقط برای بحث در مورد لایحه حقوق، ۹۰ ساعت صرف شد که همگی برای تلویزیون ضبط شد در حالی که کارشناسان حقوق مدنی و گروه‌های ذی‌نفوذ، مشاهدات و برداشت‌های خود از معایب و کمبودهای منشور و راه‌های برطرف کردن آن‌ها را پیشنهاد می‌دادند. از آنجایی که کانادا یک نظام دولتی پارلمانی داشت و با توجه به اینکه قضات در گذشته حقوق را به خوبی اعمال نکرده بودند، این سؤال مطرح بود که آیا همان‌طور که ترودو خواسته، باید از دادگاه‌ها به عنوان متولیان اعمال منشور نام برده شود یا نه. محافظه کاران استدلال می‌کردند که به جای دادگاه‌ها، سیاستمداران منتخب مردم باید مورد اعتماد قرار گیرند. در نهایت تصمیم گرفته شد که این مسئولیت باید به دادگاه‌ها سپرده شود. با اصرار هواداران خواهان آزادی‌های مدنی، چیزی که در اصل قرار نبود توسط منشور ممکن شود، ممکن شد: دادگاه‌ها قادر شدند که در محاکمه‌ها، اگر مدارک و شواهدی با نقض منشور حقوق به دست آمده باشد، آن مدارک و شواهد را از فرایند محاکمه حذف کنند. در ادامه روند، ویژگی‌های بیشتری به منشور اضافه شد؛ از جمله برابری حقوق برای افراد معلول، تضمین‌های بیشتر برای برابری جنسی و به رسمیت شناختن چند فرهنگی بودن کانادا. بند محدودیت‌ها نیز دوباره جمله‌بندی شد تا تمرکزش بر دولت پارلمانی کمتر شود و تمرکز بیشتری در توجیه محدودیت‌ها در جوامع آزاد داشته باشد. منطق این محدودیت‌ها، با تحولات حقوق بشر در سراسر جهان پس از جنگ جهانی دوم، انطباق بیشتری داشت.
دادگاه عالی کانادا، در تصمیم خود برای مرجع اصلاح قانون اساسی (۱۹۸۱) حکم کرد که سنتی وجود دارد که بر اساس آن برای اصلاح قانون اساسی، باید نوعی از تصویب درخواست شود. از آنجا که استان‌ها هنوز در مورد شایستگی منشور در تردید بودند، ترودو مجبور شد بند بی‌توجهی را بپذیرد که به دولت‌ها اجاره می‌دهد که به انتخاب خود، برخی الزامات را انجام ندهند. بند بی‌توجهی به عنوان بخشی از یک معامله دیگر پذیرفته شد که با نام کبچن آکورد (به انگلیسی Kitchen Accord یا توافق آشپزخانه) شناخته می‌شود. کیچن آکورد توسط دادستان کل فدرال ژان کرتین، وزیر دادگستری انتاریو روی مک‌مورتری و وزیر دادگستری ساسکاچوان روی رومنو مذاکره شد. همچنین فشار دولت‌های استانی - که در کانادا حوزه قضایی اموال در کنترل آنهاست - و فشار احزاب چپ، به ویژه حزب دموکراتیک جدید (ان‌دی‌پی)، باعث شد که ترودو نتواند حقوق حفاظت از اموال خصوصی را در قانون بگنجاند.
با این وجود، کبک از منشور (یا قانون کانادا ۱۹۸۲) پشتیبانی نکرد و دلیل آن را «تفسیرهای متناقض» اعلام کرد. می‌توان سهم زیادی از قدرت اپوزیسیون را مدیون رهبری "پارتی کبکوا" دانست که گفته می‌شود به خاطر کسب حق حاکمیت برای کبک، برای منشور همکاری مناسبی نکرد. رهبران کبک از شرکت در مذاکرات کیچن آکورد نیز محروم شدند، چرا که آن را بیش از حد مرکز گرایانه می‌دانستند. قسمتی از قدرت اپوزیسیون نیز به واسطه مخالفت رهبران استانی با تمهیدات کیچن آکورد در مورد روند آینده اصلاح قانون اساسی و متمم‌های آن بود. رهبران استان‌ها با حق جابجایی آزاد و حق آموزش زبان اقلیت نیز مخالف بودند. با این وجود، منشور در کبک نیز لازم‌الاجرا است چرا که تمام استان‌ها مجبور به تبعیت از قانون اساسی هستند. مخالفت کبک با بسته حق تعیین قانون اساسی ۱۹۸۲، منجر به دو تلاش ناموفق برای اصلاح قانون اساسی - پیمان میچ لیک و پیمان شارلوت‌تاون - شد که در درجه اول، برای به دست آوردن رضایت سیاسی کبک برای تصویب قانون اساسی کانادا طراحی شده بود.
با وجود اینکه منشور حقوق و آزادی‌های کانادا در سال ۱۹۸۲ به تصویب رسید، اجرای مفاد اصلی برابری حقوق (بخش ۱۵) تا سال ۱۹۸۵ طول کشید. تأخیر در اجرا به این دلیل بود که دولت فدرال و دولت‌های استانی، برای نقد و بررسی قوانینی که از پیش موجود بودند، فرصت کافی داشته باشند و بتوانند با مواردی از نابرابری که به‌طور بالقوه بر خلاف قانون اساسی بود برخورد کنند.
نویسه‌نگاری نسخه فیزیکی سند که اینجا تصویر شده‌است و امروزه هنوز هم توزیع می‌شود، توسط دیوید برمن از اتاوا و به عمد با طرح حروف (خانواده فونت) کارتیر اثر کارل دیر حروفچینی شد که در آن زمان برجسته‌ترین طرح حروف در کانادا بود و در سال ۱۹۶۷ برای بزرگداشت صد سالگی کانادا، و توسط فرماندار کل کانادا سفارش داده شده بود.
پس از آن تصویب، منشور بارها اصلاح شده‌است. بخش ۲۵ در سال ۱۹۸۳ به منشور اضافه شد تا به صراحت، حقوق بومی‌ها برای ادعای زمین را به رسمیت بشناسد و بخش ۱۶٫۱ هم در سال ۱۹۹۳ اضافه شد. پیشنهاد متمم حقوق افراد متولد نشده که حقوق جنین را مقدس می‌شمارد، در سال‌های ۱۹۸۶–۱۹۸۷ در پارلمان فدرال شکست خورد. دیگر اصلاحات پیشنهاد شده برای قانون اساسی، در پیمان شارلوت‌تاون ۱۹۹۲ گنجانده شده بود که هرگز به تصویب نرسید. این اصلاحات الزاماتی داشت که باعث می‌شد منشور به‌طور خاص طوری تفسیر شود که جامعه متمایز کبک را به رسمیت بشناسد و در مورد برابری نژادی و برابری جنسی و حقوق جمعی و نیز جوامع با زبان اقلیت جملات بیشتری را به قانون اساسی ۱۸۶۷ اضافه می‌کرد. با وجود اینکه پیمان بین بسیاری از گروه‌های ذی‌نفع مورد مذاکره قرار گرفت، مفاد نهایی آن به حدی مبهم بود که که ترودو که در آن زمان در قدرت نبود، نگران شد که این پیمان حقوق فردی منشور را تضعیف می‌کند و با آن در تناقض است. او احساس کرد که همان‌طور که بنا بود دولت‌ها در مقابل اقلیتهای زبانی مسئول باشند، اگر دادگاه‌ها نیز مجبور شوند که سیاست‌های استانی دولت‌ها را بر چیزهای دیگر ترجیح دهند، ممکن است بررسی قضایی حقوق، تضعیف شود. به همین علت، ترودو در رهبری مخالفان معروف پیمان، نقش برجسته‌ای بازی کرد.
وظیفه تفسیر و اجرای این منشور به عهده دادگاه گذاشته شده‌است و در این موضوع، دادگاه عالی کانادا بالاترین قدرت تصمیم‌گیری را دارد.
با تأیید برتری منشور توسط بخش ۵۲ قانون اساسی ۱۹۸۲، دادگاه‌ها همان‌طور که قبلاً نیز با استناد به قانون پرونده‌ای مربوط به فدرالیسم عمل می‌کردند، به لغو تمام یا قسمتی از قوانینی که خلاف قانون اساسی باشند، ادامه دادند. بر اساس بخش ۲۴ منشور، دادگاه‌ها قدرت‌های جدیدی نیز به دست آوردند تا راه حل‌های خلاقانه اعمال کنند و شواهد بیشتر را از محاکمات حذف کنند. از آن موقع، دادگاه‌ها تصمیمات مهمی گرفته‌اند، از جمله آر وی مورگنتالر (۱۹۸۸) که اجرای قانون سقط جنینن کانادا را متوقف کرد و وریند در مقابل آلبرتا (۱۹۹۸) که در آن دیوان عالی محرومیت همجنس‌گرایان از حمایت در برابر تبعیض را نقض بخش ۱۵ منشور دانست. در مورد دوم، دادگاه حمایت از همجنس‌گرایان در مقابل تبعیض را به قانون تبدیل کرد.
دادگاه‌ها می‌توانند سؤال در مورد منشور را به چند روش دریافت کنند. مدعیان حقوق ممکن است تحت تعقیب یک قانون کیفری باشند که به نظر آن‌ها خلاف قانون اساسی باشد. یا ممکن است برخی احساس کنند خدمات و سیاست‌های دولت مطابق با منشور نیستند و بر این اساس برای دریافت حکم علیه دولت، به دادگاه‌های پایین‌سطح‌تر مراجعه کنند - مانند پرونده دوسه بودرو در مقابل وزیر آموزش نووا اسکوشیا. دولت نیز می‌تواند با ارائه سوالات مرجع به دادگاه‌های سطح بالاتر، در مورد حقوق سوالاتی مطرح کند. برای مثال دولت نخست‌وزیر پل مارتین در پرونده مرجع ازدواج با همجنس (۲۰۰۴) با مراجعه به دیوان عالی، سوالاتی در مورد منشور و همچنین نگرانی‌هایی در مورد فدرالیسم مطرح کرد. استان‌ها نیز می‌توانند با دادگاه‌های عالی خود این کار را انجام دهند. به عنوان مثال دولت جزیره رنس ادوارد با طرح یک پرسش از دادگاه عالی خود، در مورد استقلال قضایی با توجه به بخش ۱۱ منشور، پرونده مرجع قضات استانی را آغاز کرد.
در بسیاری از پرونده‌های مهم، قاضی‌ها، تست‌ها و الگوهای فراوانی را به‌طور مشخص برای هر یک از مقررات منشور طراحی کرده‌اند. تست اوکس برای بخش ۱، در پرونده آر وی اوکس (۱۹۸۶) ساخته شد و تست لا برای بخش ۱۵ - که در حال حاضر از آن استفاده نمی‌شود - در پرونده لا در مقابل کانادا ایجاد شد. همچنین از زمان پرونده مرجع قانون وسایل نقلیه موتوری بریتیش کلمبیا (۱۹۸۵)، دیدگاه‌های متفاوتی در مورد تعریف و توسعه حوزه عدالت بنیادین (نام کانادایی عدالت طبیعی یا رویه عادلانه) تحت پوشش بخش ۷ به کار گرفته شده‌است. ("برای اطلاعات بیشتر را ببینید").
به‌طور کلی، دادگاه‌ها تفسیر هدفمند حقوق منشور را پذیرفته‌اند. از زمانی که اولین پرونده‌ها مطرح شد، مانند پرونده هانتر در مقابل سوثم (۱۹۸۴) و آر وی بیگ ام دراگ مارت (۱۹۸۵)، دادگاه‌ها به جای تمرکز بر درک محدود و سنتی از منظور و معنی هر حق در زمان تصویب در سال ۱۹۸۲، به تناسب برای تطبیق هر حق با هدفی گسترده‌تر برای آن، بر تغییر حوزه حقوق تمرکز کرده‌اند. این موضوع به "تفسیر سخاوتمندانه" از حقوق گره خورده‌است، چرا که فرض این است که هدف از مفاد منشور، افزایش حقوق و آزادی‌های مردم در برخی شرایط متنوع است حتی اگر این افزایش به هزینه محدود شده قدرت دولت‌ها منجر شود. این روش با نام دکترین درخت زنده شناخته می‌شود که نام کلاسیک تفاسیر سخاوتمندانه از قانون اساسی کانادا است. محقق قانون اساسی پیتر هاگ رویکرد سخاوتمندانه را در برخی موارد تأیید می‌کند، ولی برای موارد دیگر، وی استدلال می‌کند که هدف از مقررات منشور این نبوده‌است که به مجموعه‌ای از حقوق برسیم که تا جایی که برای دادگاه‌ها قابل تصور است، گسترده شده باشند. در واقع، این روش بدون منتقدان آن نیز نبوده‌است. سیاستمدار آلبرتایی تد مورتون و دانشمند علوم سیاسی رینر ناپ این پدیده را بسیار نقد کرده‌اند. اگر چه آن‌ها احساس می‌کنند مبانی روش درست است، آن‌ها استدلال می‌کنند که منشور رادیکال‌تر بوده‌است. آن‌ها ادعا می‌کنند که وقتی که دکترین درخت زنده درست اعمال شود، «نارون نارون باقی می‌ماند و بر آن شاخه‌های جدید رشد می‌کند، اما به بلوط یا بید تبدیل نمی‌شود.» به عنوان مثال، حتی وقتی یک دولت برای نقض یک حق، تهدید به استفاده از فناوری جدید می‌کند، می‌توان از دکترین به نحوی استفاده کرد که تا زمانی که اساس حق تغییر نکند، حق حفظ شود. منتقدین ادعا می‌کنند که دادگاه‌ها، از دکترین برای «ایجاد حقوق جدید» استفاده کرده‌اند. مثال دیگر منتقدین این است که حقوق منشور علیه خوداتهام‌زنی، در دستگاه قضایی به سناریوهایی بسط داده شده‌است که قبلاً با حقوق ضد خوداتهام‌زنی در قوانین دیگر کانادا کنترل نمی‌شد.
یکی دیگر از دیدگاه‌های اصلی برای تفسیر حقوق منشور، در نظر گرفتن پیشینه قانونی بین‌المللی با کشورهایی است که حمایت از حقوق خاص را دارند، مانند منشور حقوق ایالات متحده آمریکا (تأثیر در برخی جنبه‌های منشور) و قانون اساسی آفریقای جنوبی. با این حال، سابقه بین‌المللی، تنها ارزش راهنمایی دارد و الزام‌آور نیست. به عنوان مثال، دیوان عالی، در اشاره به منشور و لایحه حقوق آمریکایی، عبارت «متولد شده از کشورهای مختلف در دوره‌های مختلف و در شرایط متفاوت» را به کار برده‌است.
گروه‌های حافظ منافع عمومی به‌طور مرتب در پرونده‌ها مداخله می‌کنند تا در مورد چگونگی تفسیر منشور، استدلال‌های خود را بیان کنند. برخی از این گروه‌ها عبارتند از انجمن آزادی‌های مدنی بریتیش کلمبیا، انجمن آزادی‌های مدنی کانادا، انجمن سلامت روان کانادا، کنگره کار کانادا، صندوق آموزش و اقدام حقوقی زنان (لیف - به معنی برگ) و زنان واقعی کانادا. هدف از این مداخله‌ها، کمک به دادگاه و تلاش برای تحت تأثیر قرار دادن دادگاه برای ارائه یک تصمیم مطلوب برای منافع قانونی گروه است.
رویکرد دیگری که توسط دادگاه‌ها نسبت به منشور وجود دارد اصل گفتگو است که شامل مشارکت بیشتر دولت‌های منتخب است. این رویکرد با مشارکت دولت‌ها و دادگاه‌ها میسر می‌شود؛ به این ترتیب که دولت‌های منتخب در پاسخ به احکام دادگاه‌ها قانون وضع‌می‌کنند و دادگاه‌ها نیز در صورتی که قانون جدید به چالش کشیده شود، از تلاش دولت‌ها قدردانی می‌کنند.
برخی اعضای پارلمان کانادا، جنبش منشور را نوعی از تجاوز به مدل برتری پارلمانی انگلیسی دیدند. برخی دیگر می‌گویند که در حال حاضر، در مقایسه با محدودیت‌هایی که منشور کانادا برای پارلمان کانادا و قانونگذاران استانی ایجاد کرده، کنوانسیون حقوق بشر اروپا (ECHR) قدرت پارلمان بریتانیا را خیلی بیشتر محدود کرده‌است. هاگ حدس می‌زند که بریتانیا قانون حقوق بشر ۱۹۹۸ را که اجازه اعمال مستقیم کنوانسیون حقوق بشر اروپا در دادگاه‌های محلی را می‌دهد، تا حدودی به این دلیل تصویب کرد که از منشور مشابه کانادایی الهام گرفته بود.
منشور کانادا از چند نظر به کنوانسیون اروپایی شبیه است، مخصوصاً در رابطه با بندهای محدودیتی که در سند اروپایی وجود دارد. به دلیل این شباهت با قانون حقوق بشر اروپا، دادگاه عالی کانادا، برای تفسیر منشور، علاوه بر قانون‌های پرونده‌ای قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، به پرونده‌های دادگاه حقوق بشر اروپا نیز رجوع می‌کند.
تفاوت اساسی منشور حقوق ایالات متحده آمریکا و منشور کانادا، وجود بند محدودیت‌ها و بند بی‌توجهی است. در نتیجه، دادگاه‌های کانادا هر یک حقوق را گسترده‌تر تفسیر کرده‌اند. اما به دلیل وجود بند محدودیت‌ها، هرجا که نقض یکی از حقوق وجود دارد، قانون لزوماً از آن حق دفاع نمی‌کند. در مقابل حقوق منشور حقوق ایالات متحده، مطلق است و بنابراین در موارد نفض یکی از حقوق، تا زمانی که به اندازه کافی به آن حق دست‌اندازی نشده باشد، مورد نقض، رسماً و عنوان نقض شناسایی نمی‌شود. البته اثر کلی این است که هر دو قانون اساسی، سطح نسبتاً برابری از محافظت را برای بسیاری از حقوق ارائه می‌کنند؛ بنابراین، عدالت اساسی (در بخش ۷ از منشور کانادایی) طوری تفسیر می‌شود که نسبت به رویه عادلانه که معادل آمریکایی آن است، حمایت‌های بیشتری را شامل می‌شود. آزادی بیان در بخش ۲ منشور نیز از متمم اول قانون اساسی ایالات متحده محدوده گسترده‌تری دارد. در پرونده آر دبلیو دی اس یو وی دلفین دلیوری ال تی دی (۱۹۸۶) دیوان عالی کانادا ورودی‌بندان را نوعی از رفتار به حساب آورد که متمم اول قانون اساسی آمریکا آن را مجاز نمی‌داند چرا که آن را رفتاری مخرب می‌داند (هرچند سخنرانی‌هایی هم وجود داشت که اگر چنین نباشد، ممکن است متمم اول از این حق محافظت کند) اما به هر ترتیب، دیوان عالی کانادا، حکم کرد که ورودی‌بندان، و حتی رفتار مخرب، تحت پوشش بخش ۲ منشور، به‌طور کامل حفاظت شده‌است. دادگاه سپس برای با تکیه بر بخش ۱، حکم دادن ضد ورودی بندان را عادلانه دانست. بند محدودیت‌ها نیز به دولت‌ها اجازه داد قوانینی تصویب کنند که در آمریکا، خلاف قانون اساسی به‌شمار می‌آیند. دادگاه عالی کانادا، برخی از محدودیت‌های کبک در استفاده از زبان انگلیسی در تابلوها و همچنین ممنوعیت‌های انتشار که رسانه‌ها را از ذکر نام مجرمان نوجوان منع می‌کند را تأیید کرده‌است.
بخش ۲۸ منشور، همانند متمم تصویب نشده حقوق برابر در ایالات متحده عمل می‌کند. در حالی که به متمم پیشنهادی در آمریکا انتقادات زیادی می‌شود، با بخش ۲۸ منشور مخالفت قابل مقایسه‌ای نشد. البته با این وجود، فمینیست‌های کانادا مجبور شدند تظاهرات‌های بزرگی به راه بیندازند تا پشتیبانی از گنجاندن این بخش را به نمایش بگذارند که در پیش‌نویس اصلی منشور گنجانده نشده بود.
پیمان بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی تشابه‌های متعددی با منشور کانادایی دارد، اما با توجه به متن پیمان در مورد حقوق، در برخی موارد پیمان بیشتر از منشور پیش می‌رود. برای مثال در بخش ۱۰ منشور، حق کمک‌های قانونی (حق داشتن وکیل) به رسمیت شناخته شده، اما پیمان به صراحت تضمین می‌کند که «اگر متهم توان مالی کافی ندارد»، نیاز به پرداخت هزینه ندارد.
منشور کانادایی در مورد حقوق اقتصادی و اجتماعی، حداقل به صراحت، حرف کمی برای گفتن دارد. از این نظر، منشور در مقابل با منشور حقوق بشر و آزادی کبک و با پیمان بین‌المللی اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی و حقوق شناخته می‌شود. برخی احساس می‌کنند که حقوق اقتصادی، از بخش ۷ حقوق در مورد امنیت فرد قابل برداشت است و حقوق برابری در بخش ۱۵ نیز منشور را مشابه پیمان می‌کند. آنچه منطقی است این است که حقوق اقتصادی می‌تواند مربوط به یک استاندارد مناسب و معقول زندگی مربوط باشد و به شکوفایی حقوق مدنی در یک محیط قابل زیست کمک کند. دادگاه‌های کانادا، با بیان اینکه حقوق اقتصادی سؤال سیاسی به حساب می‌آیند، در این مورد مردد بوده‌اند و اضافه کرده‌اند که به عنوان حقوق مثبت، حقوق اقتصادی از نظر مشروعیت می‌توانند زیر سؤال برده شوند.
خود منشور، از حقوق قانون اساسی آفریقای جنوبی اثر گرفته‌است. بند محدودیت‌ها در بخش ۳۶ از قانون آفریقای جنوبی بخش ۱ از "منشور "مقایسه شده‌است.
منشور آزادی‌ها و حقوق اساسی جامائیکا نیز تا حدودی تحت تأثیر منشور کانادا قرار گرفته‌است.
قرار بر این بود که منشور منبعی برای ارزش‌های کانادایی و وحدت ملی باشد. آنطور که الن کرنز استاد کانادایی علوم سیاسی اشاره می‌کند، «وعده اولیه دولت فدرال، توسعه یک هویت پان کانادایی بود.» خود ترودو، بعداً در "خاطرات "خود نوشت که اکنون ممکن بود «خود کانادا» را به عنوان جامعه‌ای شناخت که «در آن تمام مردم برابرند و ارزشهای اساسی مشترکی بر اساس آزادی دارند» و اینکه می‌شد تمام کانادایی‌ها را با ارزش‌های آزادی و برابری شناخت.
اینکه ایجاد یکپارچگی یکی از اهداف منشور بود، به‌طور خاص برای حق جابجایی و حق زبان مهم بود. رند دیک نویسنده کتاب درسی «سیاست کانادا: نگاهی نقادانه» می‌گوید برخی از محققان بر این باورند که بخش ۲۳، با وجود آن قسمت مربوط به حقوق آموزش زبان اقلیت، «تنها بخش از منشور است که پیر ترودو واقعاً به آن علاقه‌مند بود». از طریق حق جابجایی و حق زبان، کانادایی‌های فرانسوی که تا آن موقع در مرکز مناظرات یکپارچگی بودند، می‌توانستند به سراسر کانادا سفر کنند و در زبان خود، خدمات دولتی و آموزشی دریافت کنند و در همان حال، محدود به کبک نباشند. کبک تنها استانی است که کانادایی‌های فرانسوی در آن اکثریت دارند و بیشترین جمعیت کانادایی فرانسوی ساکن کبک است. محدود بودن کانادایی‌های فرانسوی به کبک، می‌توانست کشور را در امتداد خطوط منطقه‌ای، دو قطبی کند. همچنین، قرار بود منشور قوانین متنوعی که ار قبل وجود داشتند را استانداردسازی کند و آن‌ها را به سمت یک اصل واحد آزادی هدایت کند.