moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
جریان مهم درون آنارشیسم فردگرایانه آمریکایی عشق آزاد بود.The Free Love Movement and Radical Individualism By Wendy McElroy طرفداران عشق رایگان گاهی ریشه خود را به جوشیا وارن و جوامع تجربی برمی‌گشتند و آزادی جنسی را بیان واضح و مستقیم مالکیت شخصی خود می‌دانستند. عشق آزاد به ویژه بر حقوق زنان تأکید می‌کند زیرا بیشتر قوانین جنسی تبعیض آمیز علیه زنان است: به عنوان مثال، قوانین ازدواج و اقدامات ضدبارداری مهم‌ترین ژورنال رایگان عشق آمریکایی، "لوسیفر ناقل نور" ("۱۸۸۳–۱۹۰۷") بود که توسط موسی هارمن و لوئیس وایزبروکر ویرایش شدJoanne E. Passet, "Power through Print: Lois Waisbrooker and Grassroots Feminism," in: "Women in Print: Essays on the Print Culture of American Women from the Nineteenth and Twentieth Centuries", James Philip Danky and Wayne A. Wiegand, eds. , Madison, WI, University of Wisconsin Press, 2006; pp. 229-50. اما عزرا هیوود و "کتاب واژه" آنجلا هیوود (۱۸۷۲–۱۸۹۰، ۱۸۹۲–۱۸۹۳) نیز وجود داشتند. موسی هارمن لازاروس یک آنارشیست فردگرا مهم آمریکایی بود که عشق آزادانه را تبلیغ می‌کرد.
هاچینز هاپگود روزنامه‌نگار، نویسنده، آنارشیست فردگرا و آنارشیست فلسفی آمریکایی بود که در محیط بوهمی در حوالی آغاز قرن بیستم شهر نیویورک بسیار شناخته شده بود. او مدافع عشق آزاد و مرتکب زنا بود. هاپگود پیرو فیلسوفان آلمانی ماکس استیرنر و فریدریش نیچه بود.Biographical Essay by Dowling, Robert M. American Writers, Supplement XVII. New York: Charles Scribner's Sons, 2008
به گفته هارمن، مأموریت "Lucifer the Lightbearer" کمک به زن برای شکستن زنجیرهایی بود که قرن‌ها او را به بند قانون ساخت انسان، معنوی، اقتصادی، صنعتی، اجتماعی و به‌ویژه جنسی بسته بود، و معتقد بود که تا زن احساس مسئولیت خود را در تمام زمینه‌های تلاش بشر، و به ویژه در زمینه‌های خاص خود، که از جمله تولید مثل نژاد است، ایجاد کرده‌است. اگر پیشرفت واقعی در جهت تمدن بالاتر و واقعی وجود داشته باشد، این نام به این دلیل انتخاب شده‌است که لوسیفر نام باستانی ستاره صبح که اکنون ناهید نامیده می‌شود، به نظر ما فراتر از این به عنوان یک مجله شناخته می‌شود که مأموریت آن نور دادن به ساکنان در تاریکی است. در فوریه ۱۸۸۷، سردبیران و ناشران "لوسیفر" پس از آنکه مجله قانون کامستاک را به خاطر انتشار نامه ای در محکومیت رابطه جنسی اجباری در ازدواج، که نویسنده آن را تجاوز به عنف دانست دستگیر کردند. قانون کامستاک به‌طور خاص بحث عمومی، چاپ شده در مورد هر موضوعی را که ناپسند، شرور، یا شرارت آمیز تلقی می‌شد، ممنوع کرد و بحث در مورد تجاوز جنسی، اگرچه یک موضوع جنایی بود، اما ناپسند تلقی می‌شد. سرانجام یک وکیل دادگستری توپکا ۲۰۱۶ کیفرخواست صادر کرد. در فوریه ۱۸۹۰، هارمن، که اکنون تنها تولیدکننده "لوسیفر است"، دوباره به اتهامات ناشی از مقاله مشابهی که توسط یک پزشک نیویورکی نوشته شده بود، دستگیر شد. در نتیجه اتهامات اصلی، هارمن بخشهای زیادی از شش سال آینده را در زندان می‌گذراند. در سال ۱۸۹۶، "لوسیفر" به شیکاگو منتقل شد. با این حال، آزار و اذیت قانونی ادامه یافت. سرویس پستی ایالات متحده تعداد زیادی از مجله را توقیف و منهدم کرد و در ماه مه ۱۹۰۵، هارمن بار دیگر به جرم توزیع دو مقاله، یعنی سؤال پدرانه و افکار بیشتر دربارهٔ سکسولوژی توسط سارا کریست کمپبل، دستگیر و محکوم شد. با تحمل یک سال کار سخت، وضعیت سلامتی سردبیر ۷۵ ساله بسیار بدتر شد. "لوسیفر" پس از ۲۴ سال تولید، در سال ۱۹۰۷ انتشار خود را متوقف کرد و به عنوان "مجله" علمی ترکیبی در "آمریکا شناخته شد". آنها همچنین مخالفان زیادی داشتند و پس از آنکه دادگاه تشخیص داد مجله‌ای که وی منتشر می‌کند طبق قانون معروف بدنام تجارت، دو سال در زندان بود، موسی هارمن در زندان به سر برد. به ویژه دادگاه به سه نامه به سردبیر اعتراض کرد، در یکی از نامه‌ها وضعیت زنی که توسط شوهرش مورد تجاوز قرار گرفته بود، بخیه‌های عمل اخیر پس از زایمان سخت پاره شد و خونریزی شدیدی داشت. در این نامه از عدم مراجعه قانونی زن ابراز تاسف شده‌است. عزرا هیوود که پیش از این به دلیل جزوه حمله به ازدواج تحت پیگرد قانونی قانون تجارت تحت پیگرد قانونی قرار گرفته بود، در همبستگی با هارمن نامه را چاپ کرد و همچنین دستگیر و به دو سال زندان محکوم شد.
فلسفه هیوود از طریق پیمایش گسترده و تجدید چاپ آثار جوزیا وارن، نویسنده کتاب "تمدن واقعی" (۱۸۶۹) و ویلیام بی گرین، در پیشبرد اندیشه‌های آنارشیستی فردگرا بسیار مثر بود. در یک کنوانسیون لیگ اصلاحات کارگری نیوانگلند در بوستون، هیوود گرین و وارن را به ناشر نهایی "لیبرتی" بنیامین تاکر معرفی کرد. هیوود نتیجه تمدید نامتناسب سرمایه در دست عده معدودی را نتیجه تمدید انتخابی امتیازات مورد حمایت دولت به افراد و سازمانهای خاص دانست. "Word" یک مجله عشق آزاد آنارشیست فردگرا بود که توسط عزرا هیوود و Angela Heywood ویرایش می‌شد و اولین بار از پرینستون، ماساچوست منتشر شد.The Free Love Movement and Radical Individualism By Wendy McElroy "عنوان Word" تحت عنوا «یک ماهنامه اصلاحات» بود و شامل مشارکت‌های جوشیا وارن، بنیامین تاکر و جی کی اینگلز بود. در ابتدا، "The Word" عشق رایگان را به عنوان موضوعی جزئی ارائه می‌داد که در قالب اصلاحات کار بیان می‌شد. اما بعداً این نشریه به یک نشریه کاملاً رایگان عشق تبدیل شد. در برخی از مواقع، تاکر یکی از مشارکت‌کنندگان مهم شد اما بعداً از تمایل ژورنال به عشق آزاد ناراضی شد زیرا خواستار تمرکز در اقتصاد بود. در مقابل، رابطه تاکر با هیوود از هم دورتر شد. با این حال، هنگامی که هیوود به دلیل جایگاه حمایت از بارداری خود از اوت تا دسامبر ۱۸۷۸ تحت قوانین Comstock زندانی شد، تاکر "رادیکال ریویو را" کنار گذاشت تا ویراستاری "کتاب" Heywood را بر عهده گیرد. پس از آزادی هیوود از زندان، "ورد" آشکارا به یک مجله رایگان عشق تبدیل شد. این قانون را با چاپ مواد ضدبارداری و بحث و گفتگوی آشکار در مورد مسائل جنسی زیر پا گذاشت. عدم پذیرش تاکر از این سیاست ناشی از اعتقاد وی به این بود که «برای تأثیرگذاری لیبرتی، باید اولین کاربرد خود را در حوزه اقتصاد پیدا کند».
ME Lazarus یک آنارشیست فردگرای آمریکایی از گانترزویل، آلاباما بود. او نویسنده چندین مقاله و جزوه آنارشیست از جمله "Land Tenure: Anarchist View" (1889) است. یک جمله معروف از لازاروس این است: هر رای به یک دفتر حکومتی ابزاری برای بردگی من است. لازاروس همچنین یک مشارکت فکری در فوریه گرایی و جنبش عشق آزاد در دهه ۱۸۵۰ بود، یک گروه اصلاح اجتماعی که خواستار لغو ازدواج نهادینه شده در شکل شدید آن بود.
اندیشه آزاد به عنوان موضع فلسفی و فعالیت در آنارشیسم فردگرایانه آمریکای شمالی مهم بود. در ایالات متحده آزاداندیشی اساساً یک جنبش ضد مسیحی، ضد روحانیت بود و هدف آن این بود که فرد بتواند از نظر سیاسی و معنوی فرد را در تصمیم‌گیری در مورد مسائل مذهبی آزاد کند. تعدادی از عوامل "لیبرتی" از چهره‌های برجسته هم در آزاداندیشی و هم در آنارشیسم بودند. آنارشیست فردگرا، جورج مک دونالد، یکی از سردبیران "Freethought" و برای مدتی، "جستجوگر حقیقت بود". EC Walker از سردبیران مجله آزاداندیشی / عشق "لوسیفر، حامل نور بود".Wendy McElroy. "The culture of individualist anarchist in Late-nineteenth century America". بسیاری از آنارشیست‌ها آزاد اندیشان مشتاق بودند؛ چاپ مجدد مقاله‌های آزاداندیشی مانند "لوسیفر، ناقل نور"، "Freethought" و "حقیقت جستجوگر" در "آزادی" ظاهر شد. . . این کلیسا به عنوان یک متحد مشترک دولت و به عنوان یک نیروی سرکوبگر به خودی خود دیده می‌شد.
ولترین دو کلیر نویسنده و فمینیست آنارشیست آمریکایی بود. او نویسنده و سخنران پرکاری بود، مخالف دولت، ازدواج و سلطه دین در رابطه جنسی و زندگی زنان بود. او فعالیت فعالانه خود را در جنبش آزاداندیشی آغاز کرد. دی کلیر در ابتدا به سمت آنارشیسم فردگرایانه گرایش پیدا کرد اما از طریق دوجانبه گرایی به یک آنارشیسم بدون صفت تبدیل شد. وی معتقد بود هر سیستم قابل قبول است به شرطی که شامل زور نباشد. با این حال، به گفته نویسنده آنارشیست، آیین مک کی، او آرمان‌های کمونیسم بدون دولت را پذیرفت. د کلیر در سخنرانی خود در سال ۱۸۹۵ تحت عنوان "برده داری جنسی ،" آرمان‌های زیبایی را که زنان را به تحریف بدن و شیوه‌های اجتماعی شدن کودک که نقش‌های غیرطبیعی جنسیتی را ایجاد می‌کند، محکوم می‌کند. عنوان این مقاله اشاره به ترافیک در زنان برای مقاصد نمی فحشا، هر چند که نیز ذکر شده، بلکه به قوانین ازدواج اجازه می‌دهد که مردان به تجاوز به زنان خود را بدون عواقب آن. چنین قوانینی باعث می‌شود که «هر زن متأهلی همان چیزی باشد که هست، یک برده پیوند خورده، که نام ارباب خود، نان ارباب خود، دستورات ارباب خود را می‌گیرد و در خدمت علاقه‌های ارباب خود قرار می‌گیرد.»
آنارشیسم فردگرا در ایالات متحده فضای مهم بحث و توسعه را در آنچه به عنوان آنارشیست‌های بوستون شناخته می‌شود، یافت. حتی در میان فردگرایان آمریکا ۱۹ قرن بود، وجود ندارد دکترین یکپارچه، به عنوان آنها در میان یکدیگر در مورد مسائل مختلف از جمله مخالف مالکیت معنوی حقوق و اختیار در مقابل اموال در زمین است.Spooner, Lysander. "The Law of Intellectual Property" . یک انشعاب بزرگ بعداً در قرن نوزدهم اتفاق افتاد که تاکر و برخی دیگر حمایت سنتی خود از حقوق طبیعی را که توسط لیساندر اسپونر مورد حمایت قرار گرفت رها کردند و به یک خودپرستی که از فلسفه استیرنر الگو گرفته شد، تبدیل شدند. اسپونر علاوه بر فعالیت آنارشیستی فردگرایانه خود، یک فعال ضد برده داری مهم نیز بود و به عضویت انترناسیونال اول درآمد. برخی از آنارشیست‌های بوستون، از جمله تاکر، خود را سوسیالیست معرفی کردند که در قرن نوزدهم غالباً به معنای تعهد به بهبود شرایط طبقه کارگر (یعنی " مشکل کار ") مورد استفاده قرار گرفت.Brooks, Frank H. 1994. "The Individualist Anarchists: An Anthology of Liberty" (1881–1908). Transaction Publishers. p. 75. آنارشیست‌های بوستون مانند تاکر و پیروانش به دلیل مخالفت با ربا تا به امروز سوسیالیست محسوب می‌شوند."G.1.4 Why is the social context important in evaluating Individualist Anarchism?" in "An Anarchist FAQ"Stanford, Jim. Economics for Everyone: A Short Guide to the Economics of Capitalism. Ann Arbor: MI. , Pluto Press. 2008. p. 36.McKay, Iain. An Anarchist FAQ. Oakland: CA. 2008.pg. 23.
"لیبرتی" یک نشریه آنارشیستی قرن نوزدهم بود که توسط بنیامین تاکر، از اوت ۱۸۸۱ تا آوریل ۱۹۰۸، در ایالات متحده منتشر شد. این نشریه در توسعه و رسمیت بخشیدن به فلسفه آنارشیست فردگرا از طریق انتشار مقالات و به عنوان قالب بحث، نقش مهمی داشت. مشارکت کنندگان شامل بنجامین تاکر، لیساندر اسپونر، اوبرون هربرت، دایر لوم، جوشوا ک اینگالس، جان هنری مکی، ویکتور یاروس، وردزورث دونیستورپ، جیمز ال واکر، جی ویلیام لوید، فلورانس فینچ کلی، ولتارین دو کلیر، استیون تی. بیینگتون، جان بورلی رابینسون، جو لابادی، لیلیان هارمن و هنری اپلتون. جمله ای از سخنان پیر پرودون در سر این مجموعه گنجانده شده‌است که می‌گوید آزادی "نه دختر بلکه مادر نظم" است.
بعضی از آنارشیست‌های فردگرای آمریکایی بعداً در این دوره مانند بنیامین تاکر مواضع حقوق طبیعی را رها کردند و به آنارشیسم خودخواه ماکس اشتیرنر گرویدند. تاکر با رد ایده حقوق اخلاقی، گفت که فقط دو حق وجود دارد: "حق قدرت" و "حق قرارداد". وی همچنین گفت، پس از روی آوردن به فردگرایی خودخواهانه، "در زمان‌های گذشته … این عادت من بود که با شکوه از حق انسان در زمین صحبت کنم. این یک عادت بد بود، و من مدتها پیش آن را کنار زدم. . . تنها حق انسان در زمین، قدرت او بر آن است.Tucker, Instead of a Book, p. 350 تاکر با اتخاذ خودخواهی اشتیرنریت (۱۸۸۶)، حقوق طبیعی را که مدتها پیش بنیان آزادیخواهی قلمداد می‌شد، رد کرد. این رد، جنبش را به بحثهای شدید واداشت، و طرفداران حقوق طبیعی خودخواهان را به از بین بردن آزادیخواهی خود متهم کردند. این درگیری چنان تلخ بود که تعدادی از طرفداران حقوق طبیعی در اعتراض از صفحه "آزادی" به عقب‌نشینی پرداختند، حتی اگر تا آن زمان در میان عوامل مکرر آن بودند. پس از آن، "لیبرتی از" خودخواهی حمایت کرد، گرچه محتوای کلی آن تغییر چشمگیری نکرد.Wendy Mcelroy. "Benjamin Tucker, Individualism, & Liberty: Not the Daughter but the Mother of Order"
قلب اتمی () یک بازی ویدئویی در سبک نقش‌آفرینی اکشن است که توسط استودیو روسی Mundfish توسعه یافته و به‌وسیلهٔ فوکوس هوم اینتراکتیو منتشر شده‌است. این بازی در ۲۱ فوریه، ۲۰۲۳ برای مایکروسافت ویندوز، پلی‌استیشن ۵، پلی‌استیشن ۴، اکس‌باکس سری اکس و سری اس و اکس‌باکس وان منتشر شده‌است.
"قلب اتمی" یک بازی ویدیویی تیراندازی اول شخص با عناصر نقش‌آفرینی اکشن است. نبرد در این بازی شامل تیراندازی و زد و خورد با سلاح است. یک سیستم ساخت ساز وجود دارد که در آن سلاح‌ها را می‌توان از قطعات فلزی جدا شده از روبات‌ها یا از لوازم خانگی ساخت، مهمات در بازی کمیاب است و گزینه‌های پنهانی وجود دارد. رویداد فوری نیز در بازی ارائه می‌شوند.
"قلب اتمی" در شوروی در سال ۱۹۵۵ اتفاق می‌افتد که در آن فناوری مانند اینترنت ، هولوگرام و ربات‌ها اختراع شده‌اند. قهرمان اصلی یک مأمور ویژه روانی کاگ‌ب به نام P-3 است که توسط دولت برای تحقیق در مورد یک مرکز تولیدی مخفی، فرستاده می‌شود.
"قلب اتمی" از موتور آنریل انجین۴ استفاده می‌کند و فناوری‌های Nvidia RTX و DLSS را در کارت گرافیک‌های جی‌فورس آرتی‌اکس پیاده‌سازی می‌کند.
حکمت حسنوف (؛ زادهٔ ) سرلشکر نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان است، که از ماه دسامبر سال ۲۰۱۴ فرماندهی سپاه یکم ارتش این کشور را بر عهده دارد. وی دریافت کننده نشان برای خدمت به میهن درجه سه می‌باشد.
حکمت حسنوف ۹ دسامبر سال ۱۹۷۵ در روستای پیراحمدلی شهرستان فضولی در آذربایجان شوروی سابق به دنیا آمد. در سال ۱۹۹۲، وارد مدرسه عالی فرماندهی ارتش در باکو شد. خدمت نظامی خود را به عنوان فرمانده دسته در یکی از واحدهای نظامی ارتش آذربایجان واقع در شهرستان ترتر آغاز نمود. سال ۱۹۹۴ بود، که یک دوره آموزشی ۶ ماهه پیاده‌نظامی در ناحیه توزلای شهر استانبول در ترکیه را پشت سر گذاشت. در سال ۲۰۰۲ به آکادمی نظامی نیروی زمینی نانجینگ، وابسته به ارتش آزادی‌بخش خلق چین پذیرفته شد. با اخذ لوح تقدیر و نشان ویژه از همان مؤسسه عالی آموزشی دانش‌آموخته شد.
در سال ۲۰۱۳ برای ادامه تحصیل راه آلمان را در پیش گرفته و یک دوره برنامه‌ریزی عملیاتی ناتو را با موفقیت گذراند و در ستاد عملیاتی ناتو به عنوان افسر تمریناتی را انجام داد. طبق فرمان الهام علی‌اف، رئیس جمهوری آذربایجان به تاریخ سال ۲۰۱۴، حکمت حسنوف به عنوان رئیس ستاد ارتش عمومی ویژه تازه تأسیس و مجدداً سازماندهی شده نخجوان منصوب شد. به دستور الهام علی‌اف، به مناسبت ۹۶- امین سالروز تأسیس ارتش جمهوری آذربایجان در تاریخ ۲۶ ژوئن سال ۲۰۱۴ حکمت حسنوف به درجه سرلشکری ارتقاء یافت.
در طی درگیری ارمنستان و جمهوری آذربایجان (۲۰۱۶)، فرماندهی و مدیریت نبردها در محورهای شهرستان‌های آغدام، ترتر و گورانبوی به عهده وی بود. در جریان جنگ ناگورنو قره‌باغ (۲۰۲۰)، حکمت حسنوف عملیات بازپس‌گیری سوقووشان را رهبری کرد، که در ۳ اکتبر سال ۲۰۲۰ با موفقیت انجام شد. ۹ دسامبر سال ۲۰۲۰، الهام علی‌اف طی حکمی از حکمت حسنوف با اعطاء نشان قره‌باغ تقدیر نمود.
وی علاوه بر زبان مادری خود- ترکی آذربایجانی- بر زبان‌های انگلیسی، روسی، ترکی استانبولی، فارسی و ارمنی مسلط است.
تاکه‌بایاشی تاکاشیگه، تاداشیچی ; – ) سامورایی یکی از چهل و هفت رونین بود. او در قلمروی آکو متولد شد اما خاندان او در اصل اهل هانگژو، چجیانگ در چین بودند. پدربزرگ او سرباز دودمان مینگ بود که پس از تهاجم ژاپن به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲) اسیر شد و در قلمروی هیروشیما مستقر شد. پدربزرگ او ابتدا به عنوان پزشک به خاندان موری خدمت می‌کرد. بعدها خانواده او به قلمروی آکو نقل مکان کردند.
تاکاشیگه به جوخه انتقام پیوست که به دنبال کشتن کیرا بودند. پس از حمله به عمارت کیرا یوشیناکا، تاکاشیگه به گروه دروازه جلویی وابسته بود و به خانه یوشیناکا نفوذ کرد. او در یک انباری یک مرد با موی سفید را پیدا کرد که پنهان شده بود هنگامیکه او را با نیزه زد او مقاومت کرده دست به شمشیر کوتاه خود برد در همین زمان هازاما میتسواوکی سر او را گرفت و از تن جدا کرد. آنها جای زخم روی شانه این مرد را به عنوان زخمی که توسط اربابشان ناگانوری به جا مانده‌است شناسایی کردند.
تاکاشیگه و دیگر رونین‌ها سر بریده او را در مقابل مقبره آسانو ناگانوری قرار دادند تا موفقیت خود را به ارباب خود اعلام کنند.
تاکاشیگه در سال ۱۷۰۳ حکم سپپوکو را دریافت کرد. وی هنگام مرگ ۳۲ ساله بود.
سرکت یا سلکت (-) در اساطیر مصر باستان، یکی از پاسداران چهار دروازه زیرین و نیز ایزدبانوی باروری و زندگی بعد از مرگ پنداشته می‌شده‌است.اساطیر مصر، ورونیکا ایونس، ترجمه باجلان فرخی،انتشارات اساطیر، ۱۳۷۵، صفحهٔ ۱۸۸.http://en.wikipedia.org/wiki/Serket
سلکت را به شکل زنی که بر روی سر او تاجی از عقرب است، به تصویر کشیده‌اند. در بعضی از آثار به‌دست آمده او را به شکل عقربی با سر یک زن به تصویر درآورده‌اند. از دودمان بیستم مصر بر روی دوشهای او پوست تمساح یا شیر نیز به تصویر کشیدند.http://www.ancientegyptonline.co.uk/serqet.html
این خدا را در آرامگاه‌های فراعنه به عنوان نگهبان قرار می‌دادند. معروف‌ترین آن تندیسی طلایی است که در مقبره توت عنخ آمون یافته‌اند. این خدا بیشتر در پادشاهی میانه مصر در مصر سفلی پرستیده می‌شده‌است.
عصب آرواره‌ای پایینی یا عصب ماندیبولار (V3) (به انگلیسی: Mandibular nerve)، بزرگ ترین شاخه از عصب سه قلو، (عصب جمجمه ای پنجم) است. این عصب در شاخه ی قدامی به ماهیچه هایی چون ماهیچه گیجگاهی، ماهیچه کشنده پرده گوش و ماهیچه بالی جانبی و در شاخه ی خلفی خود به بخش هایی از غشاء مخاطی، دندان ها، لب پایین، چانه، دو سوم جلویی زبان، ماهیچه دوشکمچه‌ای، پوست سر و لاله گوش عصب رسانی حسی و حرکتی دارد.
هازاما میتسواوکی، جونجیرو ; – ) سامورایی و یکی از چهل و هفت رونین بود. او در قلمروی آکو متولد شد.
هازاما میتسواوکی به همراه پدر هازاما میتسونوبو و برادر کوچکترش هازاما میتسوکازه به جوخه انتقام اُوایشی یُوشیئو پیوست که به دنبال کشتن کیرا بودند. پس از حمله به عمارت کیرا یوشیناکا، تاکاشیگه به خانه یوشیناکا نفوذ کرد. یکی دیگر از رونین‌ها تاکه‌بایاشی تاکاشیگه در یک انباری یک مرد با موی سفید را پیدا کرد که پنهان شده بود هنگامیکه او را با نیزه زد او مقاومت کرده دست به شمشیر کوتاه خود برد در همین زمان هازاما میتسواوکی سر او را گرفت و از تن جدا کرد. آنها جای زخم روی شانه این مرد را به عنوان زخمی که توسط اربابشان ناگانوری به جا مانده‌است شناسایی کردند. هازاما میتسواوکی و دیگر رونین‌ها سر بریده او را در مقابل مقبره آسانو ناگانوری قرار دادند تا موفقیت خود را به ارباب خود اعلام کنند.
از سوی دیگر از سوی محقق میازاوا سی‌ایچی عنوان می‌شود که نامه ای از فووا ماساتانه باقی مانده که نوشته «تاکه‌بایاشی تاکاشیگه و هازاما میتسواوکی و دیگران کیرا را بدون اینکه مقاومتی کرده باشد توسط ضرب و جرح کشتند.» احتمال می‌رود که به خاطر اینکه ثبت این بی‌رحمی برای آینده باقی نماند در ثبت وقایع جرح و تعدیل صورت گرفته باشد.
تاکاشیگه در سال ۱۷۰۳ حکم سپپوکو را دریافت کرد. وی هنگام مرگ ۲۶ ساله بود.
هنریک تروبیکی (زادهٔ ۲۲ اکتبر ۱۹۴۰ میلادی – درگذشتهٔ ۸ ژوئن ۱۹۹۶ میلادی) وزنه‌بردار اهل لهستان بود. وی در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴، ۱۹۶۸ و ۱۹۷۲ شرکت کرد؛ تروبیکی در المپیک ۱۹۶۸ موفق به کسب مدال برنز شد و در المپیک ۱۹۶۴ و ۱۹۷۲ به جایگاه چهارمی دست یافت؛ و در مسابقات جهانی ۱۹۷۱ به مدال نقره و در مسابقات قهرمانی اروپا در سال ۱۹۶۵ به مدال برنز دست یافت.
تروبیکی در مسابقات قهرمانی جهانی ۱۹۷۰ شرکت کرد و به مدال برنز دست یافت؛ اما پس از اعلام تست مثبت دوپینگ، رد صلاحیت شد و مدال برنز و جایگاه سومی مسابقات از وی گرفته شد.
باشگاه فوتبال زنان والنسیا یک تیم فوتبال بانوان در والنسیا، اسپانیا است.
بی‌بی‌وی۱۵۲ (همچنین به عنوان کوواکسین شناخته می‌شود) یک واکسن کووید ۱۹ مبتنی بر ویروس غیرفعال است که توسط بهارات بیوتک و با همکاری شورای تحقیقات پزشکی هند تولید می‌شود.
در مه ۲۰۲۰، مؤسسه ملی ویروس‌شناسی شورای تحقیقات پزشکی هند سویه‌های ویروس را برای تولید واکسن کاملاً بومی کووید-۱۹ تأیید و تهیه کرد. در ژوئن ۲۰۲۰، این شرکت مجوز انجام آزمایش‌های فاز ۱ و فاز ۲ انسانی بر روی واکسن کووید-۱۹ تکاملی به نام کوواکسین را از سازمان کنترل داروهای عمومی هند، دولت هند دریافت کرد. در مجموع ۱۲ سایت توسط شورای تحقیقات پزشکی هند برای آزمایش‌های بالینی تصادفی، دوسوکور و کنترل دارونما برای کاندیدهای واکسن فاز ۱ و ۲ انتخاب شدند.
در دسامبر ۲۰۲۰، این شرکت گزارش آزمایش‌های فاز اول را اعلام کرد و نتایج را از طریق پیش‌چاپ medRxiv ارائه داد؛ گزارش بعداً در "لنست" منتشر شد.
در نوامبر ۲۰۲۰، کوواکسین مجوز انجام آزمایش‌های انسانی فاز ۳ را پس از اتمام فاز ۱ و ۲ دریافت کرد. این آزمایش شامل یک مطالعه تصادفی، دوسوکور و کنترل‌شده با دارونما در بین داوطلبان گروه سنی ۱۸ سال به بالا است که از ۲۵ نوامبر آغاز شد. در آزمایش‌های فاز سوم حدود ۲۶٬۰۰۰ داوطلب از سراسر هند شرکت داشتند. آزمایش‌های فاز ۳ در مجموع ۲۲ سایت شامل چندین ایالت در این کشور شامل دهلی، کارناتاکا و بنگال غربی را دربر گرفت.
میزان امتناع برای آزمایش‌های فاز ۳ بسیار بیشتر از فاز ۱ و فاز ۲ بود. در نتیجه تا ۲۲ دسامبر فقط ۱۳٬۰۰۰ داوطلب جذب شدند که تعداد آن‌ها تا ۵ ژانویه به ۲۳٬۰۰۰ نفر افزایش یافت.
بهارات بیوتک در حال تولید کاندیدای واکسن از طریق تولید در معرض خطر در سیستم تولید سلول‌های ورو است که توانایی ارائه حدود ۳۰۰ میلیون دوز را دارد. این شرکت در حال راه‌اندازی کارخانه دوم در تأسیسات دره ژنوم در حیدرآباد برای ساخت کوواکسین است. این شرکت در حال مذاکره با دیگر دولت‌های ایالتی مانند اودیسا برای سایت دیگری در کشور جهت ساخت واکسن است. علاوه بر این، آن‌ها همچنین در حال بررسی روابط بین‌المللی برای تولید کوواکسین هستند.
در دسامبر ۲۰۲۰، شرکت اکوگن با بهارات بیوتک همکاری کرد تا کوواکسین را برای بازار ایالات متحده تولید کند.
در ژانویه ۲۰۲۱، پرسیزا مد با بهارات بیوتک توافق‌نامه‌ای را برای تهیهٔ کوواکسین در برزیل منعقد کرد.
بهارات بیوتک به کنترل‌کنندهٔ داروهای عمومی هند، دولت هند مراجعه کرده و به دنبال مجوز استفاده اضطراری است. این سومین شرکت پس از مؤسسهٔ سرم هند و فایزر بود که درخواست تأیید استفاده اضطراری را ارائه داد.
در ۲ ژانویه ۲۰۲۱، سازمان کنترل استاندارد داروهای مرکزی مجوز استفاده اضطراری را توصیه کرد، که در ۳ ژانویه اعطا شد. تأیید اضطراری قبل از انتشار داده‌های آزمایش فاز ۳ داده شد. این مورد در برخی بخش‌های رسانه‌ای مورد انتقاد قرار گرفت.
ایوانا آندرس سانز (متولد ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۴) بازیکن فوتبال اسپانیایی است که به عنوان مدافع در باشگاه رئال مادرید در لیگ برتر اسپانیا که کاپیتان آن است و تیم ملی زنان اسپانیا بازی می‌کند.https://as.com/futbol/2018/06/18/mas_futbol/1529342201_605641.html
وی پس از شروع کار در تیم محلی خود، آیلودر مسابقات ۲۰۰۷_۸ به تیم DSV Colegio Alemán پیوست و در فصل ۲۰۱۰ به تیم اول باشگاه فوتبال زنان والنسیا رسید.
پس از چندین سال حضور در تیم، به عنوان کاپیتان فصل های گذشته باشگاه، یک انتقال غافلگیرانه به رقیبش در شهر لوانته انجام داد.
او از سال ۲۰۱۵ یک ملی پوش اسپانیایی است.Profile in UEFA's website وی به عنوان یک ملی مسابقات فوتبال زنان زیر ۱۷ سال اروپا ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ مسابقات فوتبال زنان زیر ۱۷ سال اروپاPomares, Gili, Andrés enjoy 'dream' night. UEFA و در جام جهانی زیر ۱۷ سال ۲۰۱۰ سوم شد.Statistics in FIFA's website
وی در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۵ کانادا در ترکیب اسپانیا بود.
براهی‌پور (به لاتین: Barahipur) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده‌است.
برهان‌الدین (به لاتین: Borhanuddin) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در برهان‌الدین اپازیلا واقع شده‌است. برهان‌الدین ۲۵٫۶۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶٬۰۵۳ نفر جمعیت دارد.
برهان‌الدین اپازیلا (به لاتین: Borhanuddin Upazila) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده‌است. برهان‌الدین اپازیلا ۲۸۴٫۶۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰۸٬۴۷۸ نفر جمعیت دارد.
چانچرا (به لاتین: Chanchra) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده‌است.
چار آلگی (به لاتین: Char Algi) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده‌است.
چار آناداپراساد (به لاتین: Char Annadaprasad) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده‌است.
چار بارا لامچهی دهالی (به لاتین: Char Bara Lamchhi Dhali) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده‌است.
چار چاندرا پراساد (به لاتین: Char Chandra Prasad) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده‌است.
چار فاسسون (به لاتین: Char Fasson) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در چار فاسسون اپازیلا واقع شده‌است. چار فاسسون ۳۱٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۴۲٬۹۱۵ نفر جمعیت دارد.
در زیر فهرستی از احزاب کمونیست ارائه شده در پارلمان اروپا وجود دارد. این لیست شامل احزاب کمونیستی نیست که قبلاً در پارلمان اروپا نمایندگی داشتند. این مقاله فقط آن دسته از احزاب را فهرست می‌کند که رسماً خود را از نظر ایدئولوژیک کمونیست می‌نامند. ۶ حزب کمونیست در ۶ کشور مختلف به عضویت پارلمان اروپا در آمده‌اند.
چار فاسسون اپازیلا (به لاتین: Char Fasson Upazila) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده‌است. چار فاسسون اپازیلا ۱٬۴۴۰٫۰۴ کیلومتر مربع مساحت و ۴۱۳٬۵۹۳ نفر جمعیت دارد.
دولت‌خان (به لاتین: Daulatkhan) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در دولت‌خان اپازیلا واقع شده‌است. دولت‌خان ۱۰٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷٬۵۱۴ نفر جمعیت دارد.
دولت‌خان اپازیلا (به لاتین: Daulatkhan Upazila) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده‌است. دولت‌خان اپازیلا ۳۱۶٫۹۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵۳٬۴۵۸ نفر جمعیت دارد.
بهولا سادار اپازیلا (به لاتین: Bhola Sadar Upazila) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده‌است. بهولا سادار اپازیلا ۴۱۳٫۱۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴۳۰٫۵۲۰ نفر جمعیت دارد.
گولی () یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و ناحیه بهولا و بهولا سادار اپازیلا واقع شده است.
زبان شمال غربی فارس یکی از زبان‌های ایرانی جنوب غربی است که در ایران گفتگو می‌شود. نام آن جغرافیایی است و به فارسی ارتباطی ندارد اما به سیوندی نزدیک است.
مجتمع کارگاه‌های صنعتی آزادگان یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان محمودآباد (اصفهان) واقع شده‌است. مجتمع کارگاه‌های صنعتی آزادگان ۸۰ نفر جمعیت دارد.
آرتور سی. اولیویه (متولد ۲۴ اوت ۱۹۵۷) سیاستمدار آمریکایی است. وی شهردار سابق بل فلاور، کالیفرنیا است و در انتخابات ریاست جمهوری انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۰) به عنوان رقیب کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری هری براون، نامزد لیبرترین برای معاون رئیس جمهور بود.
آرت اولیویه فارغ التحصیل کالج سریتوس با مدرک فناوری طراحی است. او و همسرش جویس چهار فرزند دارند.
پایگاه پدافند هوایی هاشم‌آباد یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان تودشک واقع شده‌است. پایگاه پدافند هوایی هاشم‌آباد ۵۰۳ نفر جمعیت دارد.
قوشچی (به لاتین: Quşçu) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان یولاخ واقع شده است. این روستا بیش از ۸۰۰ نفر جمعیت دارد.
دفترچه سیاه (به انگلیسی: Little Black Book) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر کمدی-درام سیاه به کارگردانی نیک هوران محصول سال ۲۰۰۴ با بازی بریتانی مورفی و ران لیوینگستون، هالی هانتر، جولیان نیکلسون، جوزی مران، رشیدا جونز و کتی بیتس و کارلی سایمون است.
یک دختر دفترچه دوست‌پسرش را از جیبش برداشته و لیست دوست‌دخترهای سابقش رو داخل آن می‌بیند، که باعث می‌شود او را به سؤال که چرا اسم دوست …https://www.rottentomatoes.com/m/little_black_book/
لائورا ایدالگو (؛ – ) بازیگر رومانیایی‌الاصل اهل آرژانتین بود.
وی در رومانی زاده شد و در سن ۴ سالگی به‌همراه والدینش به آرژانتین مهاجرت کرد و در آنجا رشد و نمو یافت. او در ۱۶ فیلم در کشورهای مکزیک، اسپانیا و آرژانتین بازی کردPlazaola p.10. او را به سبب شباهت چهره، با هیدی لامار مقایسه می‌کردند.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "سه همسر بی‌نقص" اشاره نمود.
نارسیسو ایبانیس منتا (؛ ؛ – ) بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل اسپانیا بود.
نارسیسو ایبانی‌یس سرادور پسر او بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "زندانی ۱۰۴۰" اشاره نمود.
الوازلو (به لاتین: Elvazlu) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گورانبوی واقع شده‌است.
سه همسر بی‌نقص () یک فیلم کمدی مکزیکی به کارگردانی روبرتو گاوالدون است که در سال ۱۹۵۳ منتشر شد. این فیلم در جشنواره فیلم کن ۱۹۵۳ به نمایش درآمد.
مکتب کر و گنگ‌ها (به الفبای تاجیکی: Мактаби кару гунгхо / Maktabi karu gungho) یک مدرسه استثنایی هنر و علوم اجتماعی در شهر دوشنبه برای دانش‌آموزان کر و لال است. این مدرسه در ۱۷ ژانویه ۱۹۷۵ در زمانی که تاجیکستان بخشی از اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود، بنیان‌گذاری شد.
حزب سوسیالیست تاجیکستان () یک حزب سیاسی در تاجیکستان است. این حزب در ۱۵ ژوئن ۱۹۹۶ بنیان‌گذاری و در ۶ اوت همان سال ثبت شد. Евразийский дом - информационно-аналитический портал این حزب روزنامه "اتحاد" (Иттиход) را منتشر می‌کند. صفرعلی کنجایف، رئیس پیشین حزب در سال ۱۹۹۹ در دوشنبه کشته شد. پیش از کشتن او، احتمال داشت که او برای ریاست جمهوری کشور نامزد شود.
زندانی ۱۰۴۰ (؛ ) یک فیلم دلهره‌آور آرژانتینی است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد. داستان فیلم دربارهٔ یک مرد درستکار است که به اشتباه زندانی می‌شود و هراس و دلهره را در درون فضای سرد و بی‌رحم زندان تجربه می‌کند. از بازیگران این فیلم می‌توان به نارسیسو ایبانیس منتا اشاره کرد.
مُهره زینتی (به انگلیسی: Bead) مهره یک جسم کوچک و تزئینی است که در اشکال و اندازه‌های مختلف و از موادی مانند سنگ، استخوان، پوسته صدف، شیشه، چوب، مروارید یا پلاستیک ساخته می‌شود و دارای یک سوراخ کوچک برای عبور نخ و ریسمان می‌باشد.
اندازه مهره‌ها از قطر زیر ۱ میلی‌متر (۰٫۰۳۹ اینچ) تا بیش از ۱ سانتی‌متر (۰٫۳۹ اینچ) است. تصور بر این است که یک جفت مهره از پوسته حلزون دریایی ناساریوس، تقریباً ۱۰۰۰۰۰ سال قدمت، اولین نمونه‌های شناخته شده جواهر هستند.
منجوق‌دوزی یا هنر ساخت وسایل با مهره است. مهره‌ها را می‌توان با نخ مخصوص یا سیم نرم و قابل انعطاف به هم بافت، یا روی یک سطح مانند پارچه یا خاک رس چسباند.
مهره‌ها حداقل ۴۰۰۰۰ سال در هر فرهنگی ساخته و استفاده شده‌اند. قدیمی‌ترین مردمان از مواد طبیعی مهره درست می‌کردند: استخوان، پوسته صدف، سنگ و دانه. همان‌طور که اجداد ما در سراسر جهان گسترش می‌یافتند، آثاری از خود به شکل مهره بر جای می‌گذاشتند. اولین مهره‌های به‌دست آمده از مواد مصنوعی توسط انسان، مهره‌های سفالی بودند که برای اولین بار در حدود ۵۵۰۰ سال پیش در مصر ساخته شدند.
اولین مهره‌های شیشه‌ای حدود ۳۵۰۰ سال پیش در مصر و بین‌النهرین ساخته شده‌است. شیشه‌گران باستان شیشه را از سه ماده ساده تهیه می‌کردند: شن، کربنات سدیم و سنگ آهک. با توسعه تمدن بشری، فن‌های جدید و پیچیده‌تری برای تولید آنها ظهور کرد و مهره‌های شیشه‌ای روز به روز پیچیده‌تر شدند.
حدود سال ۱۳۵۰ پیش از میلاد شیشه‌سازی یک فرایند شیمیایی پیچیده بود که اجازه می‌داد شیشه‌های موزاییک بی‌رنگ، مات و نوعی مات رنگی به نام «هِزاران‌گل» (millefiori) بدست آورد. کوره‌های مخصوصی نیز ساخته شد. رومیان سپس روند شیشه‌سازی را بیشتر بهبود بخشیدند و روند دمیدن را آغاز کردند.
شیشه‌های اروپا در ابتدا و به‌طور عمده در ونیز تولید می‌شد. در اوایل سال ۱۲۹۱ از ترس اینکه انفجار کوره شیشه‌گری، شهر را ویران کند، بخشی از تولید را از ونیز به مورانو منتقل کردند. همراه با محبوبیت روزافزون و در دسترس بودن مهره‌های شیشه‌ای، تقاضا برای مهره‌های شیشه‌ای کاهش یافت.
مهره‌ها حتی به عنوان کالاهای تجاری به اسکاندیناوی، آفریقای مرکزی و چین ارسال می‌شدند. با سقوط امپراتوری روم، دوران طلایی مهره‌های شیشه‌ای به پایان رسید. در قرون وسطی، مهره‌های ساده، عمدتاً برای تسبیح تولید می‌شدند و بسیاری از روش‌های تولید فراموش شد.
تنها در قرن پانزدهم بود که صنعتگران ونیزی که در مورانو کار می‌کردند دوباره روش هزاران‌گل را کشف و شروع به ساخت دوباره مهره‌ها به این روش کردند. این مهره‌ها برای ساخت جواهرات و همچنین تجارت با آفریقا و آمریکای شمالی استفاده می‌شدند. در سال ۱۴۸۰، ماریتا باروویر، که از خانواده مشهور شیشه‌گران مورانو بود، معروف‌ترین مهره هزاران‌گل، معروف به شِورون () یا روزِتا (Rosetta) را اختراع کرد. مهره از یک لوله شیشه‌ای توخالی با یک الگوی ستاره‌ای ۱۲ نقطه‌ای در تمام طول لوله ساخته شده بود.
به دلیل افزایش تقاضا برای مهره‌های شیشه‌ای، تعداد کارخانه‌های مورانو از ۲۴ در سال ۱۵۲۵ به ۲۵۱ در سال ۱۶۰۶ افزایش یافت. در قرن شانزدهم، روشی برای تولید مهره شیشه‌ای توسعه یافت.
اوج تولید مهره‌های شیشه‌ای پس از فتح ونیز توسط ناپلئون در سال ۱۷۹۷ به پایان رسید.
تولید مهره‌های شیشه‌ای، براساس دانش و تجربه مورانو، به بوهمیا که در پایان قرن نوزدهم موقعیت یک تولیدکننده با ارزش مهره‌های شیشه‌ای را داشت منتقل شد. شرکت سواروسکی، تولیدکننده مهره‌های بلوری نیز تأسیس شد.
در اواسط قرن نوزدهم و تا اوایل قرن بیستم، شرکت‌های تجاری اروپا و متخصص در فروش مهره‌ها، کاتالوگ‌هایی را منتشر کردند که اکنون در نمایشگاه قرار دارند. در پایان قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم، تولید مهره‌های ونیزی احیا شد.
پس از جنگ جهانی دوم، تولید دوباره کاهش یافت. در قرن بیستم، مهره‌های ونیزی و مورانو عمدتاً برای نیاز تولیدکنندگان مُد تولید می‌شدند.
در حال حاضر، مهره‌های ساخته شده از پلاستیک سهم بیشتری از بازار را نسبت به مهره‌های شیشه‌ای به‌دست می‌آورند، مانند گذشته که مهره‌های شیشه‌ای جایگزین مهره‌های سفالی و آنهایی که از مواد طبیعی بودند شدند.
مهره‌های شیشه‌ای در تجارت بین اروپا و آفریقا و بین اروپا و آمریکا نقش داشته‌اند. در انگلیسی آنها را مهره‌های تجاری می‌نامند.
در قرن پانزدهم، مهره‌های شیشه‌ای اروپایی، که پرتغالی‌ها با کشتی به آفریقای غربی آوردند در آنجا رایج شد، آنها موارد منحصر به فرد و ارزشمندی محسوب می‌شدند، زیرا تولید شیشه در آفریقا شناخته شده نبود. در ازای مهره‌ها، منابع و ثروت‌های مختلف آفریقایی (طلا، عاج، روغن نخل) و همچنین بردگان خریداری شد. از طرف دیگر، آفریقایی‌ها از مهره‌های شیشه‌ای برای ایجاد تزئینات هنری با تأکید بر موقعیت بالای اجتماعی استفاده کردند.
از طرف دیگر، اولین اروپاییان (فاتحان و روحانیون اسپانیایی) که به آمریکای شمالی آمدند، مهره‌های شیشه‌ای را با پوست حیوانات و سایر محصولات با سرخپوستان آمریکا مبادله کردند.
اولین نوشته از مهره‌های شیشه‌ای در آمریکا از دفترچه یادداشت کریستف کلمب در ۱۲ اکتبر ۱۴۹۲ به‌دست آمده‌است. مهره‌های شیشه‌ای در جزیره سان سالوادور به مردم محلی داده شد.
سایر کاوشگران اروپایی (ارنان کورتس، ارناندو د سوتو، ) نیز مهره‌های شیشه‌ای را به‌عنوان یکی از کالاهایی که در معاملات تجاری با مردم بومی یا به عنوان هدیه مبادله می‌شد را با آن همراه کردند.
قبل از رسیدن مهره‌های شیشه‌ای از اروپا به آمریکای شمالی، هندی‌ها مهره‌هایی از استخوان، پوسته‌های صیقل داده شده با دست، طلا، یشم و فیروزه می‌ساختند. در اروپا مهره‌های شیشه‌ای عمدتاً در ونیز و مورانو تولید می‌شدند. برای پاسخگویی به تقاضا، روش‌های سریعتر تولید آنها ایجاد شده‌است. با گذشت زمان، جمهوری چک به یک تولیدکننده بزرگ مهره‌های شیشه‌ای تبدیل شده‌است. مهره‌های شیشه‌ای از چین نیز به آمریکای شمالی رسیدند، همراه با کشتی‌های بزرگ اسپانیایی به مکزیک، و به لطف روس‌ها از ۱۷۴۱ به آلاسکا.
با این حال، این واقعیت خلاف واقع است که هلندی‌ها در سال ۱۶۲۶ منهتن را از هند به قیمت مهره‌هایی به ارزش ۲۴ دلار (تبدیل به دلار قرن ۱۹) خریداری کردند. مهره‌ها فقط یکی از کالاهایی بود که در آن زمان با هندی‌ها رد و بدل می‌شد.
منبع این اطلاعات برای آیندگان نامه پیتر شاگن از سال ۱۶۲۶ به مافوق خود از شرکت هلندی هند غربی بود. در نامه‌ای، شاگن گزارش داد که پیتر مینوئیت () در ازای اجناسی به ارزش ۶۰ گیلدِر () هلندی (قرن هفدهم) جزیره منهتن را از هند خریداری نموده‌است. در همان زمان، قبایل هندی با روش خرید و فروش زمین در اروپا آشنا نبودند. به نظر آنها زمین قابل خرید و فروش نیست. با این وجود، عمل خرید و فروش عواقب تاریخی در قالب ایجاد مستعمره هلند جدید در منطقه خریداری شده داشت.
اکتشافات باستان‌شناسی تأیید کرده که مرجان قرمز دارای اهمیت آیینی برای انسان‌های بدوی داشته‌است. از قرن ۴ قبل از میلاد از مرجان‌سرخ (Corallium rubrum) نه فقط برای بلاگردان که برای مصارف زینتی و جواهر نیز استفاده می‌شد. در دوران باستان، مرجان نه تنها کارکرد مذهبی بلکه عملکرد جادویی و شفابخشی نیز داشته‌است. به گفته اووید شاعر، حرز مرجان هنگام مسافرت از خطرات محافظت می‌کند و پادزهری برای همه سموم است. سلت‌ها اعتقاد قوی به مرجان‌سرخ داشند.
تجارت مرجان‌ها در طی جنگ‌های صلیبی توسعه یافت. در اواخر قرن ۱۶ و ۱۷ تا انقلاب فرانسه، که به حکومت فرانسه پایان داد بازار مرجان در اوج بود. پس از فرانسوی‌ها، ایتالیایی‌ها تجارت مرجان را به دست گرفتند. در سالهای ۱۸۷۹–۱۸۸۴رونق مرجان جهانی شد.
در پایان نیمه دوم قرن نوزدهم، ژاپنی‌ها وارد بازار جواهرات مرجانی شدند، که باعث تخریب مرجان قرمز مدیترانه‌ای و کشف ذخایر مرجان گل‌سان‌زیان در نزدیکی جزایر اوگاساوارا، اوکیناوا و شمال تایوان شد.
در مُد لهستانی، تزئینات ساخته شده از مرجان‌سرخ قبل از اواسط قرن هجدهم، ابتدا در میان زنان اشراف و سپس در میان زنان شهر ظاهر شد و در قرن نوزدهم نیز به زنان دهقان گسترش یافت. مرجان‌های ساخته شده از مهره‌های طبیعی بخشی از لباس‌های محلی مردانه بودند، به‌ویژه در لهستان جنوبی و مرکزی.
معمولاً هنگامی که مهره‌ها کوچک بودند، ۳ یا ۵ رشته (تعداد فرد) یا بیشتر داشتند. مرجان‌های منفرد می‌توانند از همان اندازه باشند یا اندازه آنها به سمت مرکز رشته افزایش یابد. اندازه مهره‌ها و تعداد رشته‌ها نشانه ثروت صاحب آن بود. در قرن ۲۰، رشته‌های مهره‌ای کل خط گردن کرست را پر می‌کردند.
مهره‌های مرجانی گران بودند و سرمایه‌گذاری محسوب می‌شدند. آنها از مادر به دختر به ارث رسیده بودند و بخشی از سفره عقد بودند. دختران جوان پولی که از کارهای غیررسمی و فصلی خود دریافت می‌کردند را برای خرید حتی یک رشته مهره صرف می‌کردند.
فقیرترین زنان از مهره‌های مصنوعی استفاده می‌کردند، برای نمونه «مهره‌های نان» ساخته شده از نشاسته و انگم با افزودن یک رزانه قرمز. یک یا بیشتر اوقات (۴–۵ یا حتی ۶) رشته مهره طبیعی (در دوره عزاداری با مهره‌های شبق یا نارسنگ یا شیشه سیاه جایگزین شده‌است)، در عقب با یک قلاب ملیله‌کاری طلایی بسته می‌شوند، این رشته‌ها دور گردن را می‌پوشاند و در نزد زنان محبوب بود.
مهره‌های کهربا بخشی از لباس محلی زنان مردم کورپی () می‌باشد. ذخایر کهربا (که به آن «طلای کورپی» گفته می‌شود) در نزدیکی روستای والکوو (Wolkowe) در سال ۱۷۹۶ کشف شد و دو سال بعد، اولین کارگاه‌های فرآوری در اوستروونکا (Ostrołęka) تأسیس شد. کهربا را در معادن روباز، گودال‌هایی به عمق نیم تا هشت متر و حتی از رودخانه‌ها استخراج می‌کردند.
هر دختر کورپی باید سه رشته مهره کهربا داشته باشد. کهرباهای بزرگ‌تر را «سیب‌زمینی» می‌نامیدند. مهره‌های کهربا سرمایه‌ای سنتی بود و از نسلی به نسل دیگر و در نسل زن به ارث می‌رسید. گاهی اوقات آنها از طرف نامزدشان مهره کهربایی هدیه می‌گرفتند که خواستگاری رسمی به حساب می‌آمد و پذیرفتن آن به معنای رضایت به زندگی مشترک بود. آنها همچنین می‌توانند هدیه‌ای از طرف شوهر باشند. عروس در روز مراسم خود مهره‌های کهربا را به عنوان زینت به گردن می‌بست. اگر والدین عروس از عهده تهیه مهره‌های کهربا به عنوان جهیزیه برنمی‌آمدند، میهمانان برای تهیه هزینه‌های عروسی کمک مالی می‌کردند.
مهره‌های بزرگی که روی یک روبان کشیده شده بودند، برای جویدن به بچه‌های تازه دندان درآوردن می‌دادند. مهره‌های کهربا نیز تزئینی از لباس ملی زنان لیتوانیایی بود. امروزه، مهره‌های کهربای صیقل شده و تراش نخورده به رنگهای مختلف از سفید، شیری، عسلی و مشکی وجود دارد.
در سال ۱۸۶۱، پس از اعلام عزای ملی، زنان لهستانی به‌طور دسته‌جمعی از مهره‌های چوبی سیاه استفاده کردند. نمونه‌ای از جواهرات میهن‌پرستانه عزاداری، یک رشته منجوق سیاه به صورت حلقه‌مانند به دور گردن بسته می‌شد. رشته اصلی این مهره‌ها در موزه ملی پوزنان قرار دارد.
مهره‌های نیایش به مؤمنان یک دین معین کمک می‌کند تا دعاها را بخوانند و شمارش کنند. در میان ادیان دیگر، مسیحیت، اسلام، بودیسم و هندوئیسم از مهره‌های نیایش استفاده می‌شود.
همه نشانه‌ها آشکار می‌کند که استفاده از مهره‌های نیایش در اعمال مذهبی هندو در هند، احتمالاً در حدود قرن ۸ قبل از میلاد آغاز شده‌است. در آیین هندو و آیین بودا، معتقدین از مهره‌های نیایش استفاده می‌کنند که به آنها جاپ‌مالا گفته می‌شود. پیروان دو جریان اصلی هندوئیسم (شیواپرستی و ویشنوپرستی) از مهره‌های مختلف مالا استفاده می‌کنند. در شیواگرایی، مهره‌های نیایش از ۳۲ تا ۱۰۸ مهره از درخت انجیر آبی‌رنگ تشکیل شده‌است. بذرهای خشن این درخت معنای نماد زندگی دشوار و سختگیرانه مورد نیاز پرستندگان شیوا است، در حالی که ۵ بخشی که هر مهره به آنها تقسیم می‌شود به پنج چهره و شخصیت شیوا اشاره دارد.
در ویشنوپرستی، مهره‌های نیایش معمولاً از ۱۰۸ مهره و از چوب بوته ریحان مقدس تراشیده شده ساخته می‌شوند. مهره‌های نیایش مالایی بودایی معمولاً ۱۰۸ مهره رشته‌ای برای راهبان و ۳۰ یا ۴۰ مهره برای افراد معمولی دارند. این مهره‌ها نمادی از ناخالصی‌ها یا دروغ‌هایی است که باید برای رسیدن به حالت نیروانا بر آنها غلبه کرد. تفاوت در تعداد مهره‌های رشته‌ای به دلیل تفاوت‌های فردی در غلبه بر مشکلات و در دستاوردهای به دست آمده در راه روشنگری معنوی می‌باشد. به‌طور سنتی، مهره‌های نیایش بودایی از بذر یا چوب درخت بودا ساخته می‌شوند.مهره‌های نیایش مسلمانان تسبیح نامیده می‌شود و معمولاً شامل ۹۹ مهره و یک مهره انتهایی کشیده‌است که برای تلفظ نام الله استفاده می‌شوند. در مورد تسبیح، تعداد مهره‌ها مهم است (۱+۹۹)، اما مواد ساخته شده از آنها مهم نیست بر خلاف مهره‌های نیایش که در آیین هندو و آیین بودا استفاده می‌شود.
استفاده از تسبیح برای نماز به قرون وسطی در صومعه‌های اروپا برمی‌گردد. بعداً در این دوره داشتن تسبیح به امری عادی تبدیل شد. در سال ۱۵۲۰، پاپ لئون دهم استفاده رسمی از تسبیح را رسماً تصویب کرد. تسبیح معمولی از ۵۹ مهره تشکیل شده‌است، ۶ بزرگ و ۵۳ مهره کوچک. ۱۰ مهره کوچک و ۵ مهره بزرگ به ترتیب قرار می‌گیرند، در انتها یک آویز منفرد ساخته شده از ۳ مهره کوچک و ۱ مهره بزرگ به همراه صلیب مسیحی به پایان می‌رسد. از مهره‌های مختلف نماز نیز در کلیسای ارتدکس استفاده می‌شود، اما به‌طور عمده در صومعه‌ها. در کلیسای ارتدکس، بیشتر از طناب‌های نماز () استفاده می‌شود، که همان عملکرد مهره‌های نماز را انجام می‌دهند. از تارهای نماز قبل از معرفی مهره‌های نماز در سایر ادیان نیز استفاده می‌شد. مهره‌های نماز آنگلیکان، که در دهه ۱۹۸۰ معرفی شد، ترکیبی از تسبیح کاتولیک با بند نماز ارتدکس است.در یونان رسم است که ذهن خود را با مهره‌هایی که روی یک رشته قرار دارند آرام کنند، به آن مهره‌های ناآرامی () می‌گویند.
برخی مهره‌ها ممکن است منشأ طبیعی داشته باشند یا از مصنوعات ساخته شده توسط بشر باشند. مهره‌ها می‌توانند به هر شکل و رنگی باشند. رشته‌های مهره می‌توانند از یک نوع مهره ساخته شوند یا ترکیبی از مهره‌های مختلف باشند. از نظر اندازه، ممکن است بزرگ یا کوچک یا حتی بسیار ریز «منجوق» باشند. مهره‌های بسیار ظریف (قطر ۱ تا ۳ میلی‌متر) برای ایجاد فاصله بین مهره‌های بزرگ، طولانی کردن رشته بدون اضافه کردن وزن، ایجاد رشته‌ها از چند رشته منفرد مهره و گلدوزی استفاده می‌شود.
این مهره‌های ریز در رنگها، اشکال و اندازه‌های مختلف موجود است و تولیدکنندگان نیز از استانداردهای خاص خود پیروی می‌کنند. همچنین می‌توان رشته مهره‌ها را با مهره شفاف، مات، براق، مرواریدی، روکش طلا، نقره‌اندود و حتی با سوراخی به رنگ متفاوت از خود مهره و غیره به پایان رساند. در مورد مهره‌های بزرگ با شکل منظم (گرد، مربع)، قطر آنها یا فاصله بین سوراخ‌ها بر حسب میلی‌متر داده می‌شود. در موارد دیگر، طول (معمولاً اول) و عرض (دوم) داده می‌شود. مهره‌های موجود در بازار نه تنها در سبک، بلکه در کیفیت و قیمت نیز متفاوت هستند. ژاپن و جمهوری چک نیز تولیدکنندگان مهره‌ها در میان دیگران هستند.
مهره‌ها می‌توانند از مواد زیر ساخته شوند:
میوه بارانک برگ‌شانه‌ای ماده اولیه ارزان و معمولاً مورد استفاده برای تولید مهره است. مهره‌های معطر را می‌توان از میخک صدپر تهیه کرد. بومیان جزایر ملوک میخک‌ها را روی یک نخ می‌کردند و به گردن خود می‌آویختند.
مهره‌های ساخته شده می‌توانند اشکال مختلف داشته باشند: گرد، مخروطی، دومخروط، قطره‌ای، استوانه‌ای، بیضی، مکعب، تاس، حلقه، لامپ، ناگت، چهار ضلعی صاف، الماس، بالش، سکه، دانه عدس، برگ، خنجر، شکل حرف D، دوناتی و …
سوراخ مهره‌ها اغلب به صورت عمودی یا افقی در مرکز مهره قرار دارند، اما نه همیشه. سوراخ مهره‌ها ممکن است در خارج از مرکز آنها قرار داشته باشد، برای نمونه در پشت مانند دکمه، یا در یکی از انتهای مهره، برای نمونه مهره‌های قطره‌ای شکل سوراخی در قسمت بالایی و باریک‌تر یا در امتداد آن دارند. اندازه سوراخ‌ها برای نخ متفاوت است و همیشه متناسب با اندازه مهره‌ها نیست.
مهره‌ها سوراخ‌هایی در مرکز دارند و بنابراین با یک سوزن مخصوص روی نخ یا رشته نخ می‌شوند. نخ‌ها را می‌توان از پنبه، چرم، نایلون، سیم فلزی (برنج، مس)، سیم فلزی با روکش نایلون و غیره تهیه کرد. این نخ‌ها و سیم‌ها از ضخامت‌ها و رنگ‌های مختلفی برخوردار هستند. روش‌های مختلفی برای نخ‌زدن مهره‌ها وجود دارد. سوزن‌های نخ در اندازه‌های مختلف وجود دارد، هرچه عدد علامت‌گذاری شده سوزن بیشتر باشد، سوزن نازک‌تر می‌شود. برخلاف سوزن‌های دوخت، چشم سوزن مهره بزرگ‌تر از خود سوزن نیست.
انتخاب سوزن نه تنها به اندازه سوراخ مهره‌ها بلکه به چند بار کشیدن نخ از سوراخ بستگی دارد. اگر نخ بخواهد چندین بار کشیده شود، سوزن مورد استفاده باید نازک‌تر باشد. به‌خصوص در مورد مرواریدها، گره زدن هنگام نخ کشیدن استفاده می‌شود، یعنی ساختن یک گره تک رشته‌ای بعد از هر مهره کاملاً مجاور آن. با استفاده از این روش، در صورت پاره شدن نخ، فقط ۱ مهره می‌افتد. گره‌ها همچنین عملکرد تزئینی دارند و از مالیده شدن مهره‌ها به یکدیگر جلوگیری می‌کنند. نخ استفاده شده برای گره‌زدن باید انعطاف‌پذیر و نازک باشد، مانند ابریشم. روش‌های مختلفی برای ایجاد گره وجود دارد.
مهره‌ها را می‌توان طبقه‌بندی کرد:
امروزه ظروف پلاستیکی شفاف و کاملاً بسته برای ذخیره‌سازی توصیه می‌شود.
از مهره‌های کوچک می‌توان در انواع مهره‌دوزی استفاده کرد. می‌توان آنها را برای قلاب‌بافی، میل‌بافتنی، بافندگی، خیاطی، سرمه‌دوزی استفاده کرد. مهره‌ها با توجه به خط و نشان الگوی مشخص شده روی آن، با دست روی پارچه دوخته می‌شوند. هر مهره را می‌توان به‌طور جداگانه در امتداد خط الگو به پارچه دوخت یا می‌توان مهره‌هایی را که قبلاً نخ شده‌اند به پارچه متصل نمود. بافتن مهره با استفاده از دستگاه مخصوص بافندگی به شما امکان می‌دهد کمربند، بند، دستبند، گردنبند و اجزای مختلف بسازید. از مهره‌های کوچک می‌توان برای تولید انواع سنجاق‌سینه استفاده کرد.
در آمریکای جنوبی، مهره‌ها را از خشک‌بار تاگوا درست می‌کنند. آجیل تاگوا درون‌دانه بسیار سخت بذرهای نخل فیل () است که در جنگل‌های مرطوب آمازون رشد می‌کند. به دلیل شباهت رنگ و سختی مغزهای تاگوا به عاج، آنها را عاج گیاهی می‌نامند. مغزهای تاگوا ابتدا رنگ می‌شوند، سپس مهره‌ها از روی آنها تراشیده شده و سپس صیقل داده می‌شوند.
چین به دلیل داشتن مهره‌های سرامیکی، مهره‌های یشم، مهره‌های سکه‌ای (نمونه‌های واقعی سکه‌های گرد ساخته شده از برنز با یک سوراخ مربع در مرکز) و مهره‌هایی که با استفاده از فلز و روش میناکاری ساخته شده‌اند مشهور است.
در افغانستان، منجوق‌ها و سایر تزئینات از لاجورد آبی‌تیره ساخته شده که از معادن آنجا بدست آمده‌است.
از ویژگی‌های مهره‌های هندی، مهره‌های نقره‌ای است که با استفاده از روش ملیله‌کاری ایجاد می‌شوند.
مهره‌های شیشه‌ای ظریف از ایتالیا (ونیز و مورانو) می‌آیند.
در یونان، مهره‌های ناآرام (Worry beads) از چوب زیتون ساخته می‌شود.
جمهوری چک در تولید انواع مهره‌های شیشه‌ای از جمله مهره‌های ریخته‌گری به شکل برگ و گل تخصص دارد.
جمهوری چک و ژاپن تولیدکننده مهره‌های ریز باکیفیت هستند، در حالی که مهره‌های بلوری شیشه‌سرب باکیفیت بالا در اتریش تولید می‌شوند.
ژاپن و دیگر کشورهای اطراف اقیانوس آرام جنوبی تولیدکننده مرواریدهای پرورشی هستند.
بومیان استرالیا به‌طور سنتی از گاسپیت () سبز و زرد موجود در استرالیای غربی مهره و زیور آلات دیگری می‌سازند.
ویژگی‌های آفریقا عبارتند از:
چرتکه‌ها از مهره‌های قرارگرفته روی میله‌ها ساخته می‌شوند.
توری با مهره‌های رشته‌ای، قسمت خارجی کدو را در ساز موسیقی شِکِره () گره می‌زند. حرکات موزون ساز مهره‌ها را به‌حرکت درمی‌آورد که باعث ایجاد صدا می‌شود.
اشیاء مختلفی می‌توانند از مهره‌ها ساخته شوند مانند لوسترها، پرده کرکره، قاب عکس و …
اسباب‌بازی‌هایی با مهره برای کودکان وجود دارد: مهره‌های چوبی بزرگ با رنگ‌های مختلف که بدون نیاز به سوزن روی یک رشته نخ می‌شوند. برای دختران بزرگ‌تر جواهرات خود را (دستبند، گردنبند، تاج) می‌سازند. مهره‌های خلاقیت برای پسران و دختران.
تودهنی () یک فیلم کمدی به کارگردانی رالف تیله است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد.
ویلیبالد ایزر (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس اهل آلمان بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "تودهنی" اشاره نمود.
روبرتو گاوالدون (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و بازیگر اهل مکزیک بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "چهارشنبه خاکستر" و "سه همسر بی‌نقص" اشاره نمود.
گرگوریو والرستاین (؛ – ) تهیه‌کننده فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل مکزیک بود.
بازگشت هاله‌لویا (به ، همچنین با نام "غرب بسیار نزدیک است، آمیگو") یک فیلم اسپاگتی وسترن ایتالیایی محصول 1972 به کارگردانی جولیانو کارنیمئو و بازی جورج هیلتون است. این خاتمه‌ای بر «"به من میگن هاله‌لویا» است".
در مکزیک پر سر و صدا در دهه ۱۸۶۰، ژنرال انقلابی رامیرز، هاله‌لویا، یک تفنگدار آمریکایی را برای بازیابی مجسمه آزتک دزدیده شده استخدام کرد. ژنرال معتقد است که با دوباره بدست آوردن آن سرخپوستان بومی را به هدف خود سوق خواهد داد. همچنین یک ماجراجوی اسکاتلندی، همراه زن جدال آفرین او، یک جفت برادر مشاجره‌گر از یک جامعه مذهبی، ارتش و راهزنان مختلف به دنبال مجسمه می‌روند.
خوزه رِوُئِـلتاس (؛ – ) فیلم‌نامه‌نویس، نمایشنامه‌نویس و نویسنده اهل مکزیک بود.
نووزرنه (به لاتین: Novoozerne) یک منطقهٔ مسکونی در اوکراین است که در جمهوری خودمختار کریمه واقع شده‌است. نووزرنه ۶٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۹۹۸ نفر جمعیت دارد و ۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هَوْآرد دیوید کراین (متولد ۱۹۶۶/۱۹۶۷) متخصص گوش و حلق و بینی، جراح پلاستیک و مدیر کسب و کار آمریکایی است. او استادیار گوش و حلق و بینی در دانشگاه توماس جفرسون است و از شرکای بنیانگذار و اداره کنندگان مرکز زیبایی و ترمیم صورت بیمارستان دانشگاه توماس جفرسون است. کرین مدیر ارشد پزشکی در StartUp Health، از شرکت‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر و فناوری سلامت است. وی شوهر اشلی بایدن، دختر جو بایدن ، رئیس‌جمهور ایالات متحده است. وی از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ در هیئت مدیره ابتکار سرطان بایدن فعالیت می‌کرد. کراین به کمپین ریاست جمهوری ۲۰۲۰ جو بایدن در مورد واکنش آن به دنیاگیری کووید ۱۹ در آمریکا به‌طور غیررسمی مشاوره داده است.
گشت پنجه‌ای یا سگ‌های نگهبان (به انگلیسی: paw patrol) یک مجموعه تلویزیونی کودکانه متحرک کانادایی است که توسط کیت چاپمن (همچنین خالق "باب سازنده") ایجاد شده‌است. انیمیشن تهیه شده توسط گورو استودیو توسط اسپین مستر اینترتینمنت تولید شده‌است. در کانادا، این مجموعه در درجهٔ اوّل از تی‌وی‌اوکیدز پخش می‌شود، که اوّلین بار پیش نمایش این مجموعه را در اوت سال ۲۰۱۳ پخش کرد. اوّلین بار این مجموعه در ۱۲ اوت ۲۰۱۳ در نیکلودئون در ایالات متّحده پخش شد.
این مجموعه بر روی پسر جوانی به نام رایدر متمرکز است که گروهی از سگ‌های گشت و نجات که خود را گشت پنجه‌ای می‌نامند، فرماندهی می‌کند. آنها در ماموریت‌ها برای محافظت از شهر ساحلی خلیج پرماجرا همکاری می‌کنند. هر سگ بر اساس حرفه‌های خدمات اضطراری، مانند یک آتش‌نشان، یک افسر پلیس و یک خلبان هواپیمایی، مهارت خاصی دارد. همهٔ آنها در سگ‌دانی مخصوص خود که تبدیل به وسایل نقلیه برای ماموریت‌های خود می‌شود زندگی می‌کنند. آن‌ها همچنین مجهز به کوله‌پشتی‌های مخصوص هستند که حاوی ابزاری‌های مورد نیاز برای مأموریت‌های‌شان است.
اسپین مستر این مجموعه را به عنوان فرنچایز چندرسانه‌ای تولید کرده‌است و مجموعه ای از اسباب‌بازی‌ها را بر اساس آن ساخته و توزیع کرده‌است. فروش اسباب‌بازی‌های "گشت پنجه‌ای" میلیون‌ها دلار درآمد برای این شرکت ایجاد کرده و حضور اسپین مستر را در بازار اسباب‌بازی‌های پیش دبستانی افزایش داده‌است. این نمایش و محصولات مرتبط با آن جوایز و نامزدهای مختلفی از انجمن‌هایی مانند آکادمی سینما و تلویزیون کانادا و آکادمی علوم و هنرهای تلویزیونی دریافت کرده‌اند.
در ۴ ژوئن سال ۲۰۱۹، این مجموعه برای فصل هفتم و با ۲۶ قسمت نیم ساعته تمدید شد. در ۱۹ فوریه سال ۲۰۲۰، این سریال برای فصل هشتم و با ۲۶ قسمت نیم ساعته تمدید شد. یک فیلم سینمایی نمایشی با عنوان "" قرار است در تاریخ ۲۰ اوت سال ۲۰۲۱ اکران شود.
هر قسمت از "گشت پنجه‌ای" از الگوی مشابهی پیروی می‌کند و دارای موضوعات تکراری است. قسمت‌ها به‌طور معمول با صحنه‌ای باز می‌شود که زندگی روزمرهٔ سگ‌ها نشان داده می‌شود. آنها اغلب یا با اسباب‌بازی‌های‌شان بازی می‌کنند یا در زمین بازی نزدیک پایگاه‌شان مشغول فعّالیّت هستند. رایدر، یک پسر ده ساله، با دریافت تماس برای کمک از یک مشکل خبردار می‌شود. بیشترین تماس گیرندهٔ وی یک زیست‌شناس دریایی به نام کاپیتان توربت است که اطّلاعات زیادی در مورد حیات وحش خلیج پرماجرا دارد. رایدر همیشه از طریق قلاده‌های چشمک‌زن سگ‌ها آنها را خبر می‌کند. پس از آن، اعضای تیم به پایگاه خود می‌دوند و وارد آسانسور آن می‌شوند. مارشال به‌طور معمول آخرین سگی‌است که به آسانسور می‌رسد و هردفعه باعث یک اتفاق ناخوشایند طنزآمیز می‌شود که سگ‌های دیگر را با بالارفتن آسانسور می‌خنداند. وقتی به طبقهٔ آخر می‌رسند، خودشان را در یک ردیف مرتب می‌کنند. به محض اینکه وارد اتاق فرمان می‌شوند، چیس آمادگی گروه را اعلام می‌کند. آن وقت، رایدر سگ‌ها را از اتفاقی که در خلیج پرماجرا افتاده مطلع می‌سازد. پس از آن، او چندین عضو گروه را انتخاب می‌کند تا برای کمک به حل هر مشکلی که پیش آمده‌است به رایدر کمک کند.
سامانه تعلیق هیدروپنوماتیک، گونه‌ای سامانه تعلیق است که از هیدرولیک به‌جای فنرهای مکانیکی استفاده می‌کند. این گونه سامانه تعلیق از سامانه‌های پیچیده‌است. سامانه تعلیق هیدروپنوماتیک در سال ۱۹۵۰ برای نخستین بار توسط سیتروئن ساخته شد. این سامانه تعلیق از سال ۲۰۱۷ دیگر برروی خودروهای سیتروئن به‌کارگیری نمی‌شود.
این سامانه نرم‌ترین سواری را میان سامانه‌های دیگر دارد و توانایی تنظیم ارتفاع از ویژگی‌های این سامانه تعلیق است.
در سامانه تعلیق هیدروپنوماتیک به جای فنرهای مکانیکی قدیمی، هر چرخ توسط یک سیلندر هیدرولیکی به یک مخزن نیتروژن و روغن متصل می‌شود.
نحوه کارکرد هم اینگونه است که در مخزن اصلی نیتروژن و روغن پر می‌شود و توسط جریان روغن و نیتروژن داخل مخزن سامانه کار می‌کند.
هنگامی که وزن خودرو بیشتر شود، گاز نیتروژن داخل مخزن فشرده می‌شود و حجم آن کاهش می‌یابد و اینگونه مانند فنر به سمت پایین می‌رود.
برای بازگشت وضعیت خودرو به حالت اولیه مایع هیدرولیک با فشار توسط پمپ به داخل مخزن ورود می‌کند و خودرو به حالت اولیه بازمی‌گردد. این سامانه تعلیق در خودروها نرم‌ترین عملکرد را داراست و خودروهایی که از این سامانه بهره می‌برند توانایی تنظیم ارتفاع و حرکت با سه چرخ را دارا هستند.
نخستین نوع این سامانه تعلیق در سال ۱۹۵۲ میلادی بر روی خودروی سیتروئن تراکسیون آوان قرار گرفت.
در آن زمان این سامانه فقط به عنوان یک ضربه گیر و سامانه کمکی به کار می‌رفت.
اما در سال ۱۹۵۵ این سامانه به صورت آزمایشی برروی سیتروئن دی‌اس۱۹ قرار گرفت که تکامل یافته تر بود و به جای فنرهای مکانیکی این سامانه کاملاً هیدروپنوماتیکی بود. درواقع نمونه کامل این سامانه نخستین بار برروی سیتروئن دی‌اس۱۹ قرار گرفت.