moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این روستا در آمار ۱۳۸۵ آبادی‌های کشور وجود ندارد و به شهر خورموج ملحق شده‌است.آمار جمعیت روستایی استان بوشهر سایت اطلاع‌رسانی استان بوشهر (معاونت برنامه‌ریزی استانداری بوشهر)
مل‌گاودان، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
این روستا در دهستان مرکزی دشتی قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۳۳ خانوار) ۱۳۴ نفر می‌باشد.
مل گاودان در ۱۵ کیلومتری شرق خورموج (مرکز شهرستان دشتی) و بوشهر ۱۰۵ کیلومتر بندر بوشهر قرار دارد.
این روستا از غرب با روستای مل گل، از شرق با روستای منقل، از جنوب با روستاهای نوکار و زایر عباسی و شمال این روستا را کوه‌های بیرمی تشکیل داده‌است. رودخانه فصلی شور که به رودخانه مند ریخته می‌شود از کنار روستا عبور می‌کند.
مکان اصلی روستا در نزدیکی باغی به نام «خانی» قرار داشته که هم‌اکنون از مرکز روستا حدود ۱ کیلومتر فاصله دارد و هنوز هم بخشی از خرابه‌های آن بر جا مانده‌است و در ۷۰ سال اخیر روستا به محل کنونی تغییر مکان یافته‌است.
در سال ۶۸ عملیات برق رسانی به روستا انجام شد و در سال ۷۶ مل گاودانی‌ها از نعمت آب لوله کشی بر خوردار شدند.
مِل‌گُل، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
این روستا در دهستان مرکزی دشتی قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۶۸ خانوار) ۳۰۸ نفر می‌باشد.
منقل، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
این روستا در دهستان مرکزی دشتی قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۴ خانوار) ۱۰ نفر بوده‌است.
انقلاب نوسنگی یا انقلاب کشاورزی اول ، دورانی از عصر سنگ را می‌گویند که تغییراتی در بکارگیریِ ابزار و وسایل در میان دسته‌های بشر پدید آمد.
انقلاب نوسنگی اصطلاحی است که گوردون چایلد برای توصیف منشأ و پیامدهای تولید غذا و کشاورزی و دامداری و اهلی کردن گیاهان و چارپایان وضع کرد؛ این انقلاب به پیدایش و گسترش زندگی یکجانشینی روستایی در آسیای غربی در فاصلهٔ سال‌های ۹٬۰۰۰ تا ۶٬۰۰۰ ق.م انجامید.
انقلاب نوسنگی دوره‌ای است که در آن بشر الگوی تهیهٔ غذای خود را تغییر داد و از حالت آذوقه‌جویی خارج شد. این مرحله به تناوب و با تفاوت زمانی در آمریکای باستان، جنوب غربی آسیا، اروپا و آفریقای مرکزی واقع شد. انقلاب نوسنگی به اهلی نمودن چارپایان و بهره‌گیری ابزاری از آنان نیز انجامید.
در مورد سببِ رخدادِ انقلاب نوسنگی میان پژوهشگران هم‌نظری وجود ندارد،
ولی بیشتر آرای مربوط به آن را می‌توان در دو مدل کلیِ دافعه (اینکه شکارچی-گردآورنده‌ها به واسطه تغییرات آب‌وهوایی یا فشارِ جمعیت مجبور به یکجانشینی شده‌اند) یا جاذبه (یکجانشینی به دلیل منافعِ اقتصادی کشاورزی و میل به کاهش ریسک و افزایش ثروت صورت گرفته‌است) رده‌بندی کرد. برخی محققان نیز بر این باورند که مهم‌ترین عامل انقلاب نوسنگی تغییر در فرهنگ مادی به ویژه فناوری برش سنگ است.
وجود شواهدی مبنی بر شکل‌گیری روستاها پیش از انقلاب نوسنگی به ویژه در خاور نزدیک، این نظریه را که یکجانشینی پیش از دوران نوسنگی به وجود آمده میسر ساخته‌است. به گفتهٔ فلانری، کشاورزی و یکجانشینی احتمالاً مستقل از هم به وجود آمده‌اند و امکان دارد با هم ارتباط چندانی نداشته باشند.
به هر رو، معمولاً تفاوت مهم دوران میان‌سنگی و دوران نوسنگی در وجود «محیط مصنوع معمارانه» دانسته می‌شود. تغییر سرپناه آدمی از محیط طبیعی به محیط مصنوع خود موجب پدید آمدن روشی بکر از زندگی شد. به گفته هلمز، یکجانشینی بخشی از تغییر نگرشی بزرگتر به شناخت افراد از دیگران (از جمله حیوانات، خویشان، و غریبه‌ها) بوده‌است. یکجانشینی، که بین ده تا بیست هزار سال پیش شروع شد، امری نسبتاً جدید در تاریخ بیش از یک میلیون سالهٔ زندگی بشری است.
کشاورزی نیز در این میان نقش داشته‌است، چرا که در زندگی کشاورزی زمان—که برای کاشت‌وبرداشت امری ضروری است—و به تبع آن تاریخ نقشی مهم‌تر در زندگی بازی می‌کنند. در جوامع کشاورزی مردگان به موضوعی برای معناسازی‌های نمادین تبدیل می‌شوند و به آن‌ها نقش نیاکانی داده می‌شود که می‌توان برای به خاطرسپاری آن‌ها سازه‌های یادمانی ساخت. به گفته واتکیز محیط زندگی درین دوران به «انبار نمادها» تبدیل می‌شود. محوطه‌های آیینی اطلاعاتی در مورد رفتارهای مطلوب در خود داشتند—امری که در دوران بعدی بر عهده نوشتن بود—و مکان‌های مقدس از اماکن مربوط به زندگی روزمره تفکیک شدند. برخی انقلاب نوسنگی را "انقلاب تولید غذا" نیز خوانده‌اند.
دومین جشنوارهٔ فیلم فجر در بهمن ۱۳۶۲ در تهران برگزار گردید. در این دوره فیلم‌های خارجی حضور نداشتند. مسابقهٔ سینمای ایران در دو بخش حرفه‌ای و آماتور برگزار شد و برگزیدگان مورد تقدیر قرار گرفتند. هیئت داوران هیچ اثری را شایستهٔ دریافت جایزهٔ بهترین فیلم معرفی نکرد. ویژگی بارز این دوره، حضور نخستین استعدادهای سینمای پس از انقلاب ۵۷ مانند محسن مخملباف، رسول صدرعاملی، محمدعلی سجادی، محمدرضا اعلامی، حسن هدایت و خسرو سینایی در کنار سه نام شناخته شده‌تری همانند علیرضا داوودنژاد، رضا میرلوحی و مسعود اسدالهی است. در این جشنواره از فیلمسازان حرفه‌ای پیش از انقلاب، اثری ارائه نشد.
سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد به مراد ابوالقاسمی برای فیلم «من هم باید بروم» و محمد مرادی برای فیلم «تله»
سیمرغ بلورین بهترین صداگذاری به محمد طلوع برای فیلم «بهترین خانه»
سیمرغ بلورین بهترین فیلمبرداری به علی میرقطبی برای فیلم «مزار اسرار»
سیمرغ بلورین بهترین تدوین به علیرضا سلماس برای فیلم «به یاد کربلا»
سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان برای فیلم «این رشته سر دراز دارد»
سیمرغ بلورین بهترین طرح کوتاه به امیرشهاب رضویان برای فیلم «یکی دیگر» و کریم هاتفی نیا برای فیلم «تله»
سیمرغ بلورین بهترین بهترین فیلم نقاشی متحرک (پویانمایی) به محسن صمیمی برای فیلم «درسی برای گنجشک»
سیمرغ بلورین بهترین بهترین فیلم عروسکی به محمدرضا عابدی زمانی برای فیلم «بهترین خانه»
سیمرغ بلورین بهترین مستند داستانی به حسین میوچوئی برای فیلم «زمین»
سیمرغ بلورین بهترین فیلم ۱۶ میلیمتری به تهمینه اردکانی برای فیلم «بچه‌های بالاچلی»
قطع برق در روزهای آغازین و همچنین لو رفتن انتخاب‌های داوری در شب آخر و پیش از اعلام رسمی نتایج و برندگان، از ویژگی‌های جالب توجه این دوره از جشنوارهٔ فیلم فجر بود.
معجزه خنده فیلمی به کارگردانی یدالله صمدی و تولید سال ۱۳۷۵ می‌باشد. این فیلم در سال ۱۳۷۶ موفق به اخذ دیپلم افتخار به‌عنوان فیلم برگزیدهٔ "انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی" برای "بهترین کارگردانی" گردید. بازی مهدی هاشمی و جایگاه او در داستان، شباهت زیادی به بازی و جایگاه داستانی رابین ویلیامز در فیلم بیدارگری ساخته سال ۱۹۹۰ آمریکا دارد.
اشکوری (مهدی هاشمی) با تخصص خنده‌درمانی به ایران بازگشته و در یکی از بیمارستان‌های روانی تهران مشغول به‌کار می‌شود. او بر این عقیده است که بیماران روانی را باید شاد نگه داشت و آنها باید به جامعه برگردند. او یک روز سعی می‌کند گروهی از بیمارانش را برای گردش، به بیرون بیمارستان ببرد و روز دیگر گروه نمایشی را به بیمارستان دعوت می‌کند. رفته‌رفته بیماران به دکتر اشکوری علاقه‌مند می‌شوند و مداوای آنها هم پیشرفت می‌کند و مدیریت بیمارستان (محمد ابهری) که با این اقدامات موافق نیست، در انتها مجبور می‌شود که موافقت خود را اعلام کند. دکتر اشکوری دو تن از بیماران به نام سیروس (کیهان ملکی) و نرگس (فقیهه سلطانی) را تحت مداوا قرار می‌دهد و در پایان کار، سیروس از نرگس خواستگاری می‌کند.
قومیت سیزدهمین آلبوم استودیویی یانی می‌باشد که در ۱۱ فوریه ۲۰۰۳ توسط شرکت ویرجین رکوردز منتشر شده‌است. این آلبوم در کنسرت آمریکای شمالی یانی اجرا شده‌است.
غلامرضا ارژنگ (متولد ۲ آذر ماه ۱۳۱۵، قم) پژوهشگر ایرانی و مؤلف کتاب‌های دستور زبان فارسی و آیین نگارش دوره‌های راهنمایی و دبیرستان است.
غلامرضا ارژنگ در قم، در خانواده‌ای به دنیا آمد که اهل بیدگل کاشان بودند و در دوران شورش نایب حسین خان کاشی، به دلیل خودداری از همکاری با عوامل او به قم مهاجرت کرده بودند. او در سن ۹ سالگی پدرش را از دست داد. در سال ۱۳۳۲ و در سن ۱۷ سالگی با درخواست خود و اجازه دادگاه تاریخ تولد خود را به ۱۳۱۲ تغییر داد تا بتواند به شغل آموزگاری مشغول گردد. در ۱۳۳۸ پس از چند سال تدریس، گواهینامه ششم متوسطه ادبی و در ۱۳۴۱ لیسانس ادبیات و زبان فارسی از دانشگاه تهران را دریافت کرد. وی در ۱۳۴۵ گواهی نامه آموزش زبان فرانسه از انستیتو ایران و فرانسه گرفت و در سال ۱۳۴۹ فوق لیسانس علوم تربیتی از دانشگاه تهران دریافت کرد.
ارژنگ از سال ۱۳۳۲ به شغل آموزگاری در قم مشغول و سال ۱۳۴۲ به آموزش و پرورش تهران منتقل شد و تا ۱۳۵۰ در دبیرستان‌های پهلوی، امیرکبیر و مروی تهران تدریس نمود. از آن زمان (۱۳۵۰) تا سال ۱۳۵۹ با سمت کارشناسی در مرکز تحقیقات و برنامه ریزی درسی و سازمان کتاب‌های درسی کار نمود. (بعدها این دو تشکیلات در سازمان پژوهش وزارت آموزش و پرورش ادغام شد) ارژنگ در این سال‌ها با دیگر همکارانش، کتاب‌های درسی دستور زبان فارسی و آئین نگارش دوره‌های راهنمایی و دبیرستان را براساس شیوه نوین آموزشی نگاشت، همچنین تغییر رسم-الخط فارسی از صورت نوشتن اتصال کلمات مرکب به صورت انفصالی یا جدا از هم را در کتاب‌های درسی سال‌های ۱۳۵۲ وارد نمود.
پس از بازنشستگی به درخواست خود در سال ۱۳۵۹، تا سال ۱۳۸۵، در مدارس عالی و آموزش ضمن خدمت در وزارت درمان و آموزش پزشکی، آموزش و پرورش و دانشگاه‌های آزاد و دوره‌های باز آموزی صدا و سیما مشغول تدریس دستور زبان فارسی، ادبیات فارسی، آئین نگارش بود.
از سال ۱۳۹۰ با فرهنگستان زبان و ادب فارسی، گروهِ فرهنگ نویسی، در تألیفِ فرهنگ جامع زبان فارسی همکاری نموده و تهیّه و تنظیمِ تعریفِ مدخل‌های اصطلاحاتِ دستورِ زبان، آرایه‌های شعری، عروض و قافیه و همچنین ویرایش و بررسی و بازبینیِ نهاییِ جلدِ اوّلِ همین فرهنگ (حرفِ آ) را بر عهده داشته‌است.
۱ - دستور زبان فارسی (دوره سه سالهٔ راهنمایی)، با همکاری دکتر حسن انوری و دکتر حسن احمدی گیوی، وزارت آموزش و پرورش، ۱۳۵۳.
۲ - آیین نگارش (سال اول دبیرستان) با همکاری دکتر حسن انوری، وزارت آموزش و پرورش. ۱۳۵۳.
۳ - کتاب نگارش و سخنوری (سال چهارم دبیرستان) با همکاری دکتر نادر وزین پور، وزارت آموزش و پرورش. ۱۳۵۶.
۴ - دستور زبان فارسی (سال‌های دوم، سوم و چهارم دبیرستان)، با همکاری دکتر علی اشرف صادقی، وزارت آموزش و پرورش، ۱۳۵۷.
۵ - شیوه نامهٔ رسم‌الخط فارسی برای کتاب‌های درسی و انتشارات آموزشی، شرکت در تنظیم، وزارت آموزش و پرورش ۱۳۶۱.
۶ - فارسی عمومی دانشگاه پیام نور، ۱۳۷۰.
۷ - دستور زبان فارسی امروز روش زبان شناختی، نشر قطره. ۱۳۷۱.
۸ - زبان و ادب فارسی فارسی عمومی دانشگاهها، نشر قطره. ۱۳۷۳.
۹ - فرشتهٔ گندمزار و سیمرغ آفتاب انتشارات سروش، ۱۳۷۳.
۱۰ - پنج گفتار دستوری، انتشارات الست.
۱۱ - نگارشی از قصاید و غزلیات سعدی شامل کلیهٔ آثار سعدی (به جز مجالس و گلستان) نشر قطره. ۱۳۸۳.
۱۲ - گردآوری هزار و یک غزل شورانگیز از چهارصد شاعر کهن و معاصر، نشر قطره، ۱۳۸۵.
۱۳ - آیین نگارشنشر قطره. ۱۳۹۰ .
۱۴ - ویرایش زبانی برای نثر فارسی امروز، نشر قطره. ۱۳۹۰.
۱۵ - علیت و مقوله‌های علت و معلول ضرورت و تصادف، امکان و واقعیت و جبر و اختیار، آماده چاپ.
۱۶ - گردآوری چهارصد غزل شورانگیز از هزار و یک غزل، زیر چاپ .
۱۷ - داستان آفرینش انسان، آماده چاپ.
۱۸ - آتشکده خاموش، (مجموعهٔ اشعارِ نویسنده در زمینه‌های غنایی، اجتماعی و سیاسی).
۱۹ - شیوهٔ نگارشِ فارسی، (پژوهش نامه نویسی، پایان‌نامه نویسی و نشانه گذاری). نشر قطره، ۱۳۹۲.
قید در زبان فارسی امروز؛ مجلهٔ وحید، شماره ۸، سال ۱۳۴۷.
صفت و نقش دستوری آن در زبان فارسی معاصر؛ مجلهٔ دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، شماره ۳، دوره ۸، در ۲۸ صفحه، ۱۳۵۰.
دستور یک استاد، نقد جامع بر دستور دکتر پرویز ناتل خانلری؛ نشریه کتاب امروز، بهار ۱۳۵۱، نشر شرکت سهامی کتاب‌های جیبی.
حرف ربط (پیوند)؛ نشریهٔ سومین کنگره تحقیقات ایرانی، ۱۳۵۳.
تحول قالب‌های عروضی در شعر فارسی معاصر؛ مجموعهٔ خطابه‌های نخستین کنگره تحقیقات ایرانی، ۱۳۵۳.
ضمیر و نقش دستوری آن؛ مجموعهٔ سخنرانی‌های کنگره تحقیقات ایرانی، ۱۳۵۵.
نقد و بررسی برنامهٔ فارسی دانشگاه‌ها (نقد گزیدهٔ ادب فارسی، مشهور به تألیف پنج استاد). مجله آدینه، ۱۳۶۶/۸/۱.
کندو کاوی در کتاب‌های دستور (نقد دستور فرهنگ و ادب)؛ مجله آدینه.
آموزش و پرورش و اصول آن؛ مجله دانشمند، ۱۳۶۷.
نقدی بر دستور زبان فارسی کتاب‌های دبیرستانی بعد از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷:؛ روزنامه ابرار.
صورت شعر در کتاب‌های آموزش پیش از دبستان؛ مجلهٔ آدینه. ۱۳۸۶/۴/۱۰
ویرایش و بررسی و بازبینیِ نهاییِ جلد اوّل فرهنگ جامع زبان فارسی (حرف آ) در ۱۱۶۰ صفحه، انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. ۱۳۹۲.
مقاله‌های دیگر انتقادی دستوری، ادبی و اجتماعی، مجلهٔ راهنمای کتاب و مجلهٔ آدینه و روزنامه‌های محلی استوار و پیکار مردان قم
محمد ابهری (زادهٔ ۱۳۱۷، ابهر) با نام اصلی محمد سادات‌ابهری یک بازیگر ایرانی است. تحصیلات وی دیپلم است.
وی فعالیت هنری را با تئاتر در گروه هنر ملی آغار کرد و از جمله در نمایش "میراث" کارِ بهرام بیضایی در تالار ۲۵ شهریور در آذر ماه ۱۳۴۶ بر صحنه رفت.بیضایی، بهرام. "میراث و ضیافت". تهران: انتشارات نگاه. ۱۳۵۵. صفحهٔ ۱۰۲ بازی در فیلم شهر قصه به کارگردانی منوچهر انور نخستین فعالیت سینمایی اوست.
حقیقت لمس کردن شانزدهمین آلبوم استودیویی یانی می‌باشد که در ۸ فوریه ۲۰۱۱ منتشر شده‌است.
بچه‌های بازبی یا دردانه‌های بازبی گروهی از بازیکنان منچستر یونایتد بودند که در رده‌های نوجوانان و جوانان این باشگاه رشد کردند و به تیم اصلی که سرمربی وقتش، مت بازبی بود، راه یافتند. این تیم موفقیت‌های زیادی نسبت به میانگین سنی‌اش کسب کرد. این لقب توسط رسانه‌ها انتخاب شده بود.
هشت تن از این بازیکنان - راجر بایرن، ادی کولمن، مارک جونز، دانکن ادواردز، بیلی ولان، تامی تیلور، دیوید پگ و جئوف بنت - در فاجعه هوایی مونیخ در سال ۱۹۵۸، جان باختند.
باشگاه فوتبال فتح تهران یک باشگاه فوتبال از ایران بود که در سال ۱۳۶۰ در تهران تاسیس شد.
این باشگاه در سال ۱۳۶۰ بعنوان یک باشگاه محلی در منطقه سه راه افسریه تشکیل شد. بازیکنان در زمین‌های خاکی مسگرآباد تمرین می‌کردند و در سال ۱۳۶۱ این باشگاه توانست به دسته سوم رقابتهای لیگ کشور وارد شود. پس از پا گرفتن باشگاه، مربیان و بازیکنان معروف زیادی وارد این باشگاه شدند، از جمله: رضا رضایی کمال، خداداد عزیزی، علی کریمی، وحید هاشمیان ،فرشید کریمی، بابک معصومی، نادر خمس آبادی، سهراب خمس آبادی، جواد منافي رامين ژيان پناه حسين اينانلو اكبر جباري رضا ترابيان مجتبي حسيني...
از معروفترین مسابقات این تیم می توان به مسابقه این تیم به پرسپولیس تهران در جام حذفی فوتبال ایران ۱۳۷۳ اشاره کرد ؛ در جریان مراحل اولیه جام حذفی در منطقه تهران ، فتح تهران پس از شکست انتظام تهران در روز ۳۱ شهریور ۱۳۷۳ به مصاف پرسپولیس تهران رفت و توانست با ۶ گل در برابر هیچ از سد این تیم بگذرد که این نتیجه از نتایج درخشان این باشگاه تهرانی است.
این باشگاه در سال ۱۳۷۶ از رقابت‌های زمین چمن کناره‌گیری کرد و منحل شد و توسط یکی از فرماندهان سپاه پاسداران به فوتبال سالنی با نام فتح سپاه تبدیل شد و در رقابتهای سالنی نتایج بسیار مطلوبی را کسب نمود مثل قهرمانی چندین دوره فوتسال کشور که این قهرمانی‌های پی در پی را، بایست مدیون کاپیتان تیم رضا رضایی کمال و همچنین مرحوم بابک معصومی دانست. این باشگاه بازیکن‌های مطرح خوبی را به جامعه فوتبال عرضه کرد و پس از رفتن بازیکن‌ها و بی‌اهمیتی مسئولان به ناچار مدیر عامل باشگاه آقای غلامرضا چراغعلیئی، و نتایج بدِ کسب شده، توسط مربی آقای روح‌الله مشفق کمسری، تیم بسیار ضعیف شد و سپس منجر به منحل کردن تیم شدند. پس از آن بازیکنان مطرح این تیم به دیگر تیم‌ها پیوستند و دیگر بازیکنان و همچنین تیم مربیگری فتح با شرکت صبا گستر سابین قرارداد بستند که نتایج مطلوبی حاصل نشد و این تیم از ورزش فوتبال برای همیشه خداحافظی نمود.
البوبصر پزشک و ستاره بین ایرانی‌ و فارسی‌زبان که در سدهٔ نهم میلادی می‌زیست. آثار این پزشک ایرانی بیش‌تر به زبان‌های فارسی و عربی است.
لحظات عاشقانه آلبومی گردآوری شده از یانی است که در سال ۱۹۹۲ منتشر شده‌است.
ابن سرابیون.
ووستنفلد تنها محققی است که به نام جدّ وی اشاره کرده‌ است. نام او در منابع اسلامی یحیی و هم یوحنا (صورت دیگری از یحیی) آمده‌الفرست ابن ندیم، صفحهٔ ۳۵۴ابن قفطی، صفحهٔ ۳۸۰ و تلفظ سریانی آن یوحنان بار سراپیون۱ است (اولمان، (۱۰۲ بعضی از نویسندگان متأخر برای احتراز از اشتباه میان او و کسان دیگری که به آن نام شهره بوده‌اند، وی را ابن سرابیونِ قدیم خوانده‌اند (سارتن، ۱/۷۰۴؛ قس: لکلرک، (I/113 ابن سرابیون نه تنها در میان مسلمانان، بلکه در غرب نیز پرآوازه است و تاریخ‌نگاران علوم بسیار به وی پرداخته‌اند، زیرا آثار او افزون بر عربی، به لاتینی و عبری نیز ترجمه و برخی به لاتینی هم چاپ شده‌است.
پدر وی، سرابیون، طبیبی از اهالی باجَرما (یا باجَرمَق، منطقه‌ای در شرق دجله) بود و دو پسرش یوحنا و داوود نیز به پزشکی پرداختندابن ابی اصیبفه، جلد ۱، صفحهٔ ۱۰۶گرچه سارتن، جلد ۱، صفحهٔ ۷۰۵ و میلی (ص او را مسیحی معرفی کرده‌اند، از هیچ‌ یک از منابعی قدیمی اسلامی این معنی را نمی‌توان دریافت و عبارت ابن ابی اصیبعه نیز در هنگام نام بردن پزشکان معاصر با طبیبان اسکندرانی، که ابن سرابیون نیز جزو آنان است، در این باره صراحت ندارد . با توجه به سوابق تاریخی سریانی زبانان، احتمال مسیحی بودن ابن سرابیون تقویت می‌شود. به علاوه بعید است که دانشمندی مسلمان در سده ۳ق همه آثار خود را به زبان سریانی پدیدآورده باشد. به گفته ابن ندیم ابن ندیم، صفحهٔ ۳۵۴ (همان‌جا) ابن سرابیون «در صدر دولت» بود. وی به همین اشاره مجمل و مبهم اکتفا کرده و با اتّکا به این گزارش نمی‌توان مقام و موقعیت رسمی و دولتی او را تعیین کرد.
تاریخ وفات ابن سرابیون نیز معلوم نیست. لکلرک نکته ظریفی را بیان داشته‌است و آن ترتیب قرار گرفتن ابن سرابیون بین ابن ماسویه (د ۲۴۳ق‌/۸۵۷م) و ابن ربّن طبری (د ۲۴۷ق‌/۸۶۱م) در کتاب الفهرست ابن ندیم است که می‌تواند شاهدی بر تعیین تقریبی زمان حیات و وفات ابن سرابیون باشد. ابن ندیم در جایی از کتاب خود یادآور می‌شود که همواره تقدم و تأخر زمانی افراد و اشخاصی را که در سراسر کتاب از پی هم آورده (و گاهی با اندکی پس و پیشی)، ملحوظ داشته‌است (ص ۱۶۳). از این‌رو می‌توان نظریه لکلرک را پذیرفت و به گفته سزگین که ۲۵۰ق‌/۸۶۴م را حدود تقریبی وفات ابن سرابیون قرار داده‌است، اعتماد کرد III/240) .(GAS,)
ابن سرابیون ظاهراً به زبان عربی تسلطی نداشت و به همین دلیل تمام آثار خود را به زبان سریانی نوشت (ابن ندیم، ۳۵۴؛ ابن قفطی، همان‌جا). اما ابن ندیم با عبارتی مبهم همچنین یادآوری کرده که او خود کتاب کُنّاش کبیر را به عربی ترجمه‌کرد (همان‌جا). وی در زمانی می‌زیست که علم و تمدن در اسلام رو به پیشرفت و شکوفایی بود و به همین سبب اندکی پس از مرگ او آثارش به زبان عربی ترجمه شد و پزشکان بزرگی به آنها استناد جستند و از این روست که در تاریخ علم و فرهنگ اسلامی اهمیت یافته‌است.
آثار: پنج اثر از ابن سرابیون گزارش شده که برخی از آنها در دست است و بجز یک اثر، بقیه کتابهای او در طب است. ابن سرابیون برای نوشتن آثار خود از منابع بسیاری استفاده کرده‌است، از جمله آثار یوحنای نحوی و برزویه ایرانی (لکلرک، I/16 برای بقیه منابع او نک: III/241 .(GAS, از آثار ابن سرابیون هم نقلهای بسیاری به عمل آمده و هم انتقادهایی بر آنها وارد شده‌است. از جمله منتقدین علی بن عباس مجوسی اهوازی است. مجوسی در مقدمه کامل الصناعه الطبیه الملکی یا کتاب الملکی، ابن سرابیون را نکوهیده و «نقائض» او را ذکر کرده‌است. مجوسی که از بسیاری از پزشکان یونانی و مسلمان انتقاد کرده‌است، ابن سرابیون را متهم می‌کند که در کتاب خود فقط از مداوا به وسیله داروها سخن گفته و توجهی به اعمال جراحی نداشته و بسیاری از بیماریها را نیاورده است (۱/۴) و به گفته نویبورگر۲ در شناخت بیماریها تابع تنظیم و ترتیب علمی نبوده‌است III/240-241) .(GAS, معروف‌ترین آثار ابن سرابیون دو کتاب کناش۳ اوست:
کُنّاش الکبیر:، در طب در ۱۲ مقاله. این کتاب در قدیم به عربی ترجمه شد (ابن ندیم، ابن قفطی، همانجاها). ابوالحسن ثابت بن ابراهیم حرّانی (د ۳۶۹ق‌/۹۸۰م) اثری به نام اصلاح مقالات من کتاب یحیی بن سرافیون دارد (ابن ندیم، ۳۶۰) که به عقیده سزگین III/241) اصلاح کناش الکبیر ابن سرابیون است (قس: لکلرک، (I/117 نسخه عربی کناش موجود در کتابخانه سلطنتی بروکسل (باون، به گفته سزگین نسخه‌ای از همین کتاب است (برای بقیه نسخه‌ها نیز نک:، GAS همان‌جا)
کُنّاش الصغیر: در ۷ مقاله، مشهورترین اثر ابن سرابیون است که در زمان ابن ابی اصیبعه شهرت کافی داشته. ابن قلانسی در موردی از کتب کنّاش به‌طور مطلق یاد کرده‌است که شاید همین کتاب باشد. این کتاب در ۳۱۸ق‌/۹۳۰م به وسیله موسی بن ابراهیم حدیثی کاتب برای ابوالحسن بن نفیس به عربی درآمد. حسن بن بهلول اوانی طیرهانی و ابوبشرمتّی هم آن را ترجمه کردند. ترجمه حدیثی بهتر و نیکو عبارت‌تر از آنِ ابن بهلول بود (ابن ابی اصیبعه، ۱/۱۰۶). در نسخه عربی موجود در اسکوریال، ترجمه ابن بهلول افزودگیهایی بر ترجمه حدیثی دارد که گزارش ابن ابی اصیبعه را تأیید می‌کند II/29) , 2 .(ESCاز ترجمه عربی این کتاب فقط قسمتهایی یافت می‌شود (دوسلان، ۵۵۲)، لیدن (ورهووه، (VII/164-165 ریتر نیز وجود بخشی از آن را در ایاصوفیا گزارش کرده‌است I/267) .(GAL, کناش صغیر ابن سرابیون دو ترجمه لاتینی نیز دارد. یک‌بار به وسیله گراردوس کرمونایی۴ با عنوان برویاریوم ۱ و بار دیگر به وسیله آلپاگوس۲ با عنوان پراکتیکا ۳ به لاتینی درآمد (لکلرک، II/493 .(I/117, سپس از روی ترجمه لاتینی به وسیله یوآنس کرمونایی۴ به زبان عربی برگردانده شد (اشتاین اشنایدر، (۲۶ ترجمه لاتینی این کتاب بارها (ونیز، ۱۴۷۹م؛ فرّارا، ۱۴۸۸م؛ مجدداً و نیز، ۱۴۹۷م و…) به چاپ رسیده‌است (نک: سارتن، منابع و مآخذ و اطلاعات انگلیسی ضمیمه ج ۱، ۲۳۸؛ میلی، 90 I/17; S, .(GAL, یک‌بار نیز در بازل۵ (۱۵۴۳م) به وسیله ناشرش آلبانوس تورینوس۶ به غلط به نام یوحنای دمشقی۷ منتشر شد۸ (ووستنفلد، ۴۹؛ لکلرک، I/117 I/297; .(GAL, ترجمه عربی کناش الصغیر، که امروز به‌طور کامل موجود نیست، سخت مورد توجه پزشکان سرزمینهای اسلامی قرار گرفت و بارها از آن نقل قول به عمل آمد. ثابت بن قرّه برای تدبیر سلامت کودکان و درمان بیماریهای اطفال طبیب را به آن کتاب نیازمند می‌داند (ص ۵–۶). ابن بیطار (که همه‌جا او را ابن سرانیون نوشته) فراوان از او نقل قول کرده‌است (مثلاً ۱/۸۵). محمد بن زکریای رازی در کتاب الجاوی به کرّات و نیز ابن مُطران به آن استناد کرده‌اند (نک: الحاوی، مثلاً ۷/۱۵۷، ۸/۱۹۴؛ اولمان، 102 III/241-242; .(GAS, لکلرک تمام نقلهای رازی و ابن بیطار را با ترجمه لاتینی گراردوس کرمونایی مقابله کرده و کلمه به کلمه آنها را یافته‌است .(I/115) این کتاب چنان‌که چاپهای مکرر آن نشان می‌دهد در قرون وسطی رواج بسیاری یافت. ابن سرابیون برای درمان بیماریها از طریق فَصْد (گشودن رگها و گرفتن خون) اهمیت زیادی قائل بود و برای این روش درمانی (فصّادی) دستورهای دقیق داده‌است. آخرین مقاله کتاب دربارهٔ تریاقات است (سارتن، ۱/۷۰۴–۷۰۵).
القرابادین:، نام این اثر که قطعاً ترجمه عربی داشته و فعلاً موجود نیست، در کتاب الحاوی آمده‌است (رازی، ۶/۲۸۲، ۷/۱۷۰، ۸/۱۰۰، ۹/۷۳). در کتاب صیدنه ابوریحان بیرونی نیز نامی از ابن سرابیون آمده (ص ۱۱۹) که به نظر سزگین شاید اشاره به نقل از همین اقراباذین باشد.
کتاب فی عشر مقالات لجالینوس:، این کتاب نیز فعلاً موجود نیست و ابوسهل بشربن یعقوب در الرسائل الطبیه از آن یاد کرده‌است (همان‌جا)
فصول در طب‌ّ عملی: (ووستنفلد، همان‌جا) مآخذ: دایرةالمعارف بزرگ اسلامی
نیکولاس دی آگستو بازیگر آمریکایی و متولد ۱۷ آوریل ۱۹۸۰ در اوماها است.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که نیکولاس دی آگستو در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است :
صمیمت (بهترین‌های یانی) آلبومی گردآوری شده از یانی می‌باشد که در سال ۲۶ اوت ۱۹۹۷ منتشر شده‌است.
فرودگاه بین‌المللی صبیحه گوکچن یکی از دو فرودگاه بین‌المللی شهر استانبول، بزرگترین شهر ترکیه است. فرودگاه صبیحه گوکچن در محلهٔ پِندیک در قسمت آسیایی کلانشهر استانبول در ۳۲ کیلومتری (۲۰ مایلی) جنوب‌شرق مرکز شهر قرار دارد و به عنوان قطب شرکت‌های هواپیمایی آنادولوجت و پگاسوس ایرلاینز فعالیت می‌کند. این فرودگاه دومین فرودگاه شهر استانبول است و نام خود را از صبیحه گوکچن، دخترخوانده مصطفی کمال آتاترک و اولین خلبان زن هواپیماهای جنگی در دنیا و اولین زن خلبان ترکیه گرفته‌ است.بیوگرافی صبیحه گوکچن"(دانشگاه هوایی)" اگرچه فرودگاه استانبول، که در ۶۳ کیلومتری (۳۹ مایلی) غرب بخش اروپایی استانبول واقع شده، بزرگتر است؛ اما فرودگاه صبیحه گوکچن همچنان یکی از بزرگترین فرودگاه‌های ترکیه است.
ساخت این فرودگاه در سال ۱۹۹۸ آغاز گردید و در سال ژانویه سال ۲۰۰۱ با هزینه ۵۵۰ میلیون دلار آمریکا به بهره‌برداری رسید.
بر اساس اطلاعات مرکز آمار فرودگاه‌های ترکیه، این فرودگاه از نظر ترافیک حمل مسافر در جایگاه سوم در ترکیه قرار دارد.
این ترمینال ظرفیت پذیرایی از ۲۵ میلیون مسافر در طول سال را داراست و پروازهای داخلی و خارجی از ترمینال واحد انجام می‌گردد.
امکانات ترمینال:
- پارکینگ ۴ طبقه با ظرفیت ۴۷۱۸ خودرو و ۷۲ اتوبوس
- یک هتل چهار طبقه با ۱۲۸ اتاق
- ۱۱۲ گیشه چک این و ۲۴ گیشه سلف چک این
- بخشهای VIP و CIP
- پارکینگ یا آشیانه هواپیما به ظرفیت ۸ هواپیمای غول پیکر یا ۱۶ هواپیمای متوسط
- سالن کنفرانس به مساحت ۴۰۰ متر مربع
- رستوران و کافه‌ها به مساحت ۵ هزار متر مربع
- مجموعه فروشگاه‌های فری شاپ با ۴۵۰۰ متر مربع
پارکینگ روباز فرودگاه صبیحه گوکچن ظرفیت پارک ۵۵ هواپیما را به‌طور هم‌زمان داراست و در پمپ بنزین ۵ هزار متر مربعی این فرودگاه ۲۲ هواپیما به‌طور هم‌زمان می‌توانند سوخت‌گیری کنند.
این فرودگاه در بخش آسیایی استانبول قرار دارد و شرکت حمل و نقل هاواش وابسته به شرکت ترکیش ایرلاینز از میدان تقسیم، کوز یاتاغی (در بخش آسیایی) و شهر ازمیت به صورت مرتب در ساعات مختلف مسافران را به فرودگاه می‌رساند. در خطوط اتوبوسرانی فوق هر نیم ساعت یک اتوبوس به مقصد فرودگاه و بالعکس حرکت می‌کند. مدت زمان رسیدن از میدان تقسیم به این فرودگاه با اتوبوس‌های شرکت هاواش تقریباً ۱ و نیم ساعت است.
The following airlines operate regular scheduled and charter flights to and from Sabiha Gökçen International Airport:sabihagokcen.aero - Flight Destinations retrieved ۳ اوت ۲۰۱۶
به نقل از اداره کل مدیریت فرودگاه‌های ترکیهآمار فرودگاه‌ها و مسافران "(اداره کل فرودگاه‌های ترکیه)"
دروازه راز آلبومی گردآوری شده از یانی می‌باشد که در سال ۱۹۹۷ منتشر شده‌است.
در آینه آلبومی گردآوری شده از یانی می‌باشد که در فوریه ۱۹۹۸ منتشر شده‌است.
پرنده شب آلبومی گردآوری شده از یانی می‌باشد که در ۲۸ اکتبر ۱۹۹۷ منتشر شده‌است.
یک‌روز آلبومی گردآوری شده از یانی می‌باشد که در ۱۳ ژوئیه ۱۹۹۹ منتشر شده‌است.
وزارت مبارزه علیه مواد مخدر یکی از وزارتخانه‌های افغانستان بود که در ۷ دلو/بهمن ۱۳۹۷ به فرمان رئیس‌جمهور با وزارت امور داخله ادغام شد و قرار است زیر نظر این وزارتخانه به فعالیت خود ادامه دهد.
وزارت مبارزه علیه مواد مخدر در سال ۲۰۰۵ میلادی تاسیس گردید، که قبل از آن به حیث ریاست مبارزه علیه مواد مخدر بود. ریاست مبارزه علیه مواد مخدر در سال ۲۰۰۲ تحت شورای امنیت ملی تاسیس و در ماه ژانویهٔ ۲۰۰۳ به صورت کلی فعال شد. هدف وزارت مبارزه علیه مواد مخدر هماهنگ سازی تمام فعالیت‌های مبارزه علیه مواد مخدر و برنامه‌های دولت افغانستان با وزارت های دیگر، ادارات مستقل و بقیه موسسات ذیربط می‌باشد.
سیلاس نام مجموعهٔ تلویزیونی کوتاه ۶ قسمتی آلمانی است و داستان پسر ۱۳ ساله ایست که از سیرک فرار می‌کند. این مجموعه از کانال سراسری زد د اف در سال ۱۹۸۱ پخش می‌شد. این سریال بر اساس رمانی از نویسندهٔ دانمارکی سسیل بودکر به نام سیلاس ساخته شده‌است. بازیگر اصلی نقش سیلاس در این مجموعه را پاتریک باخ به عهده دارد که او را یک شبه تبدیل به ستارهٔ تلویزیونی آلمان کرد. سیلاس در سال ۱۳۷۰ از تلویزیون جمهوری اسلامی ایران هم پخش شده‌است.
سیلاس در کودکی به یک سیرک فروخته شده‌است و حال یک نوجوان شده‌است و بر خلاف میل باطنی باید به فراگیری هنرهای سیرک بپردازد. سرانجام او از سیرک فرار می‌کند.
سسیل بودکر (زاده ۲۷ مارس ۱۹۲۷ – درگذشته ۱۹ آوریل ۲۰۲۰)https://www.dr.dk/nyheder/kultur/boeger/forfatteren-cecil-boedker-er-doed یک نویسنده زن دانمارکی بود.
وی در سال ۱۹۲۷ میلادی متولد گردید. در سال ۱۹۵۵ اولین مجموعه ی شعر خود به نام "Luseblomster" را برای بزرگسالان را منتشر کرد و سپس در سال ۱۹۶۷ رمان خود سیلاس "Silas og den sorte hoppe" را برای جوانان به انتشار رسانید. از رمان وی، سریال سیلاس در کشور آلمان ساخته شد که بعدها این سریال در ایران دوبله شد و از سیمای جمهوری اسلامی ایران به پخش رسید .
احشام قائدها، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۳۳ خانوار) ۱۳۳ نفر می‌باشد.
روستای اِحشام قائد ها در بخش مرکزی و از توابع خورموج است.فاصله اش تا مرکز دشتی 26 کیلومتر و در جنوب غربی آن قرار دارد.
کوه مند در 5 کیلومتری غرب آن و دره «باغ شاه» در 2 کیلومتری غرب آن قرار دارد.این روستا دارای معدن گچ و محصولات و فرآورده های آن گندم ،جو و خرماست.
در این روستا علاوه بر قایدها،طوایف دیگری از جمله رضائی ها و فقیه ها هم سکونت دارند.به هنگام هجوم انگلیس به بوشهر عده ای از اهالی این روستا به دفاع از میهن بر می خیزند که یکی از معروفترین این افراد مرحوم آقاشیر(آشیر)فقیه،پدر مرحوم حاج علی فقیه است.این روستا همچنین در زمان جنگ تحمیلی چندین شهید ، جانباز و رزمنده را تقدیم وطن کرده است.
یکی از جاذبه های گردشگری این روستا مسجدی زیبا با معماری خاص به نام «مسجد صاحب الزمان(عج)» با امکاناتی مناسب است.در احداث این مسجد که نظر هر مسافری را به خود جلب می کند آقای حاج محمد فقیه فرزند مرحوم حاج علی فقیه فرزند آشیر نقش زیادی داشته است.
جبری، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۵ خانوار) ۲۲ نفر می‌باشد.
چارک، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران است.
روستای چارک در ۱۶ کیلومتری غرب خورموج مرکز شهرستان دشتی از توابع استان بوشهر در حاشیه کوه‌مند قرار دارد. قدمت آن به ۳۵۰ سال پیش می‌رسد و با آثار باستانی کشف شده قدمت آن دو هزار سال تخمین زده شده‌است. وجه تسمیه روستا به چه علت نام روستا را چارک نامیده‌اند:
این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن ۷۶۰ نفر (۱۷۱ خانوار) بوده و اکنون حدود یک هزار نفر جمعیت (۲۳۰ خانوار) دارد.
چاوشی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۱۳۸ خانوار) ۵۸۱ نفر می‌باشد.
روستای چاوشی بزرگان زیادی را به استان و حتی کشور معرفی نموده است. بزرگانی چون: حجت‌الاسلام سید محمدحسن نبوی (سه دوره نماینده مردم بوشهر در مجلس شورای اسلامی و یک دوره خبرگان رهبری)، سید محمدصادق نبوی (شاعر و جزء اولین دبیران استان)، سید عبدالله علوی (شاعر و مداح اهل بیت)، سید عبدالله‌جعفر رضوی (از مدیران ارشد استان) و ... که از مجال این عریضه خارج است.
تعابیر از کلمه چاوش
در این جا چاوش به معنی نقیب سپاه و کسی که فرمان، تشویق و تهییج لشکر و سپاه جنگ را به منظور حمله و دفاع بر عهده دارد به کار برده شده است.(تاریخ بیهقی)
برای نمونه دو بیت شعر از نظامی گنجوی که کلمه چاوش را به کار برده در اینجا می‌آوریم:
«پسر چاوشان دید و تیغ و تبر قباهای اطلس کمرهای زر»
«زدل دادن چاوشان دلیر دلاور شده گور بر چنگ شیر»
خاقانی چاوش را در شعرش رئیس تشریفات معرفی کرده و به کسی که در دربار شاهان یا در نزد امرا و بزرگان وظیفه‌دار امور تشریفاتی بوده و در روزهای سلام اشخاص را به حضور آنان معرفی می‌نموده است.
«ننه قباد مخوان کیقباد خوانش از آنک قباد چاوش روز سلام او زیبد.»
در اشعار شعرای دیگری چون: نظامی، خاقانی و پوربهای جامی چاوش را به عنوان نگهبان و مراقب کاروانیان به کار برده‌اند. (فرهنگ نظام) کسی که تعداد افراد سپاه و نام همه آنها و وظایفشان را بداند
ای خادم سپید تو هم خادم سپاه خورشید روم‌پرور و ماه حبش‌نگار
ولی آنچه در اینجا مد نظر ماست و همه مطلعین محلی و پیشینیان روستا به آن نظر دارند معنی جارچی و کسی است که دعوت رفتن به زیارت عتبات عالیات را می‌کند جارچی در فصل زیارت در روستاها و دهات به صورت سواره و یا پیاده به راه می‌افتاده و مردم را به وسیله صدای خود (جار زدن) و خواندن اشعار مهیج و مناسب برای آن زیارت تشویق و ترغیب می‌نموده است(ناظم‌الاطباء) و یا به آواز و اشعاري که فردی در جلو قافله زوار حرکت می‌نموده و اشعاری در منقبت و ستایش ائمه اطهار می‌سروده و باعث تهییج همراهان قافله می‌شده است.
در چاوش‌خوانی که منطقه دشتی در کل و روستای چاوشی به طور اخص زادگاه آن به نظر می‌رسد طبق رسوم منطقه در مراسمی که اشخاص زوار ائمه اطهار قبل و بعد از زیارت مردم را دعوت می‌کنند دو نفر خواننده چاوش به صورت مشاعره یک نفر یک بیت را طبق آهنگی خاص که به چاوش مشهور است می‌خواند و نفر دیگر بیتی دیگر را در جواب خواننده اول می‌خواند.
بانگ چاوشان چو از ره بشنود تا نبیند رو به دیواری کند
خواننده چاوش: به کسی گفته می‌شود که در منقبت و ستایش ائمه اطهار و مناسب با زیارت عتبات عالیات اشعاری را با آهنگی خاص می‌خوانده است.
پس می‌تواند نتیجه گرفت وجه تسمیه چاوشی بیشتر به دلیل عبور کاروان‌های زوار از این منطقه بوده که به زیارت امام رضا (ع) و عتبات عالیات می‌رفته‌اند و هم اینکه مردم روستا چون اکثراً سادات و از مداحان و ذاکران اهل بیت بوده و خود نیز در خواندن چاوش مهارت خاصی داشته‌اند نامگذاری شده است.
از ابتدای شکل گیری روستای چاوشی مردم روستا بیشتر به کارهای کشاورزی دیم و دامداری اشتغال داشتند. در بخش کشاورزی تعدادی کمی از مردم که استطاعتی داشتند با تولید محصولات کشاورزی در مزرعه (چهاب) با ارتزاق می‌پرداختند. البته غذای اصلی کشاورزی مردم روستا در اوایل شکل گیری خرما، گندم و جو، محصولات لبنی و دامی بود. محصولات کشاورزی به صورت دیم انجام می‌گرفت. پس رزق و روزی مردم بیشتر در پی باران و تحولات جوی بود. سالهای پرباران مردم خوشحال و روزی فراوان و سالهای خشکسالی نیز مایه فلاکت و بدبختی مردم بود تا جایی که حتی مردم به ملخ‌خواری و خوردن‌ هسته‌های خرما روی می‌آوردند. در واقع دوران اولیه شکل گیری روستا مردم بیشتر در پی کسب درآمد و ثروت چندانی نبوده و به فکر گذران زندگی بودند.
دامپروری نیز یکی از راههای کسب روزی در این روستا در اوایل بود. البته دامداری نیز در اوایل همچون کشاورزی به صورت عمده در اختیار افرادی معدود که تمکن مالی خوبی داشتند بود و بعضی از این افراد روستا دارای چوپانها و رمه‌های فراوان بودند. گله‌های دامداری شامل حیواناتی چون بز، گوسفند، گاو و حتی شتر بود. حتی به قول راویان معمر روستا آقارضاعلی میربهرام که از پایه‌گذاران روستا نیز به شمار می‌رفته گله‌های بزرگی از شتر داشته است. در کنار دامداری گسترده نگهداری مرغ و خروس برای گذراندن زندگی لازم و ضروی بود.
بعد از گذار از این دوران و ورود صنایع و گسترش شهرنشینی به کشور شاهد شکل‌گیری مشاغل دیگر و راههای دیگر کسب درآمد در روستا هستیم تا جایی که روستا شکل اولیه تولیدی خود را به تدریج از دست داد و از تولیدکننده به مصرف کنند صرف تبدیل گشت.
یکی از صنایع اصلی که با توجه به مواهب خدادادی در کشور شکل گرفت صنعت نفت بود. در ایران قبل از ملی شدن نفت این ماده حیاتی دردست قدرهای استعمارگر غربی بود و زیر نظر شرکت نفت ایران و انگلیس اداره می‌شد. بعدها حضور روسها در شمال و آمریکاییها پس از ملی شدن در نفت ایران دیده شد. در نتیجه گسترش صنعت نفت و متکی شدن درآمد کشور نیاز به استخراج نفت برای درآمد بیشتر کارتلهای نفتی طرف قرارداد ایران اقدام به اکتشاف و گسترش چاههای نفتی در مناطق مختلف کشور زدند. بر اساس نقشه اولیه آنها در محدوده روستا منبع غنی نفتی و گازی پیش بینی شده بود پس شرکتهایی در روستا مستقر شدند و اقدام به حفاری در تپه‌های غربی روستا برای استخراج نفت نمود. بدین ترتیب با گسترش فعالیت شرکت تعدادی از افراد روستا به کار در شرکت مشغول شدند. شرکت برای راه‌سازی و نگهداری و راه‌اندازی دکل و تأمین مایحتاج غذایی و ... به نیروهای بومی روستا احتیاج داشت. پس به این ترتیب با حضور شرکت نفت در روستا منبع درآمد دیگری برای اهالی به غیر از کشاورزی شکل گرفت و مایه تغییراتی در فرهنگ و اقتصاد مردم شد.
به تدریج مردم روستا با توجه ارتباطات فرهنگی با مراجع و علما احساس به آموزش و پرورش در روستا شکل گرفت و مدرسه این روستا در سال 1325 خورشیدی تأسیس شد. در پی آن و خروج نیروهای آموزش دیده و نیاز منطقه به این افراد باسواد، پس در قسمتهای مختلف استان و حتی کشور پستهای مدیریتی و اداری را در دست گرفتند. این افراد در بخشهای گوناگونی مانند آموزش و پرورش (معلمی)، مدیریت بخشی از ادارات، استادی دانشگاهها در کشور، حوزه‌های علمیه، صنعت نفت و... مشغول به کار شدند.
با گسترش روند شتابنده شهرنشینی و مهاجرت مردم و ارتباطات روستا با شهرها مردم دیگر تمایلی به تولید محصولات کشاورزی نمی‌دیدند. با توجه به درآمدی که از طریق تصدی امور دولتی به دست می‌آوردند زندگی خود را می‌گذراندند و به تدریج کشاورزی به ورطه فراموشی سپرده شد. محصولات کشاورزی و باغی از تولیدات روستا حذف شد و تنها فعالیت روستا در کشاورزی به کشت نخل، گندم و جو محدود شد. این بی‌نیازی در سالهای اخیر باعث چشم‌پوشی از تنها محصولات کشاورزی فوق نیز گشته و می‌رود که کشت به طور کلی از حیطه درآمدی روستا حذف شود.
در بخش دامپروری نیز تعداد اندکی از مردم روستا به صورت گله‌ای بنه ای به این کار مشغول هستند و بقیه آن به تعدادی معدود بز و گوسفند دارند و شترداری و گاوداری به طور کلی از بین رفته است.
در پایان می‌توان نتیجه گرفت که درآمد در روستای چاوشی در ابتدا متکی به کشاورزی و دامپروی تولیدات وابسته به آن بود ولی اکنون صنعت و خدمات، تولید آن را کنار زده و باعث مصرف گرایی و فرهنگ شهرنشینی در روستا شده است.
کلات دعاعالی، کلات شیخ‌حمود، کُتو، کل‌محتکی، کل تیم‌زاد، کل زایرعبدویی، اشکت، اشکت آقاعبدالحسین، اشکت جعثه، اشکت هاسکی، اشکت غلومیددی، اشکت سوزو، اشکت پهلی، قرجت، اومتعل، اوانجیر، باغ اوتهلو، دوازه محگشویی، پوزه بادام تاک، تل کروی.
منبع: سید حبیب الله علوی- مجله میراث لیان ـ ویژه نامه میراث فرهنگی.
ساختمان حضرت عباس
جنوبی‌ترین قسمت مسکونی روستا و در کنار باغی به نام چاوشی (که نام روستای چاوشی به همین نام و از نام همین باغ گرفته شده است) بنای حضرت عباس واقع شده است.بنای مورد نظر در زمان آقاسیدعلی میربهرام بنا شده است. ابتدای ساختمان به صورت گلی و محقر بوده و چندین بار بازسازی و توسعه یافته است. زیربنای بنا 50 متر مربع است. مردم به سبب ارادت به حضتر عباس و خاندان عصمت و طهارت علاوه بر مراسم روضه‌خوانی در ایام سال متوفیان خود را در جوار بنای مذکور دفن کرده‌اند. نطر به اینکه ای مکان جای مناسبی (به جهت عبور آب) برای محل دفن نبوده حدود 50 سال به این طرف محل مناسبی برای قبرستان قسمت مغربی روستا به این امر اختصاص داده شده است. در قبرستان جدید آرانگاه هشت تن از شهداء جنگ تحمیلی (عراق علیه ایران) صفا و جذبة خاصی بخشده که زیارتگاه مردم است.
اقوامی که در این روستا سکونت دارند به دو دسته اصلی سادات و غیر سادات تقسیم می‌شوند.
اقوام دیگری غیر از سادات که هر کدام از جایی به این روستا آمده‌اند شامل موارد زیر است:
مقاتلیها ـ از روستایی به نام مقاتل یکی از روستاهای دشتی به چاوشی آمده‌اند و اجداد و اقوام آنها در روستای مقاتل هستند.
چاشوریها ـ قبل از سادات در کنار باغی متعلق به خودشان به نام چاشور جنوبی در روستای چاوشی سکونت داشته‌اند و پس از آمدن سادات و تشکیل روستایی به نام چاوشی آنها به جمع سادات می‌پیوندند.
بیرمی‌ها و ستوده‌ها ـ که از یک نسل و تیره هستند آن طور که گفته می‌شود حدود دویست سال قبل چند نفر از بیرم فارس ابتدا در کنار باغ خودشان سکونت داشته و بعدها آنها هم در کنار سادات ساکن در روستا قرار می گیرند. کم و بیش اقوام دیگری در این روستا هستند که ذکر نام آنها از حوصله این مقوله خارج است.
زبان مردم روستا فارسی محلی است که شاید به زبان لری نزدیک باشد به واسطه ارتباط متداول با دول عربی و اقامت انگلیسیها در بوشهر بعضی از اصطلاحات عربی و انگلیسی بکار برده می‌شود که رفته رفته این اصطلاحات متروک شده است با ایجاد امکانات ارتباط جمعی مانند تلفن: رادیو، خصوصاً تلوزیون و مدارس زبان محلی هم تحت تأثیر قرار گرفته و لهجه فارسی محلی هم به گویش فارسی رسمی تبدیل شده است.
شغل مردم این روستا دامداری و کشاورزی به صورت سنتی توام با بقیه مشغله‌های متفرقه درآمد مردم بسیار اندک و زندگی آنها بسیار فقیرانه است. دین تمام مردم روستا اسلام و شیعه دوازده امامی است.
به دلیل حایل بودن کوه با دریا هوای آن اکثراً گرم و خشک است.اختلاف درجه گرما به 44 درجه و گاه به 50 درجه و در زمستان به 6 درجه و گاه تا چند درجه زیر صفر هم می‌رسد. بارش متوسط سالانه 217 میلی است که به علت نفوذناپذیری خاک و وجود گچ و نمک منبع زیرزمینی ذخیره آب فقیر و کاملاً شور است آبهای سطح الارضی نیز که از کوه مجاور سرازیر می‌شود شور است زمینهای پس زیردست را پس از گذشت زمانهای طولانی اکثراً به شوره‌زاد تبدیل نموده غلاتی مانند جو و گندم و درختانی مانند: نخل و گز و کنار در این منطقه کشت می‌شود.
حدود مرزی روستا از جنوب به روستای درازی و از شمال به روستای چهله و مشخصاً دره‌ای با همین نام می‌رسد، در شرق به رودخانه «شور» و در غرب به کوه‌پایه‌های کوه مند منتهی می‌گردد.
روستا به صورت پایکوهی، و دارای آب و هوایی گرم و خشک است و در 16 کیلومتری شمال غربی شهر خورموج و 70 کیلومتری شهر بوشهر واقع است. رشته‌کوه مند در امتداد روستا و 4 کیلومتری باختری آبادی از شمال به جنوب کشیده شده است.سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح فرهنگ جغرافیایی ـ سال 1386 ـ کنگان و خورموج
حدود مرزی روستا از جنوب به روستای درازی و از شمال به روستای چهله و مشخصاً دره‌ای با همین نام می‌رسد، در شرق به رودخانه «شور» و در غرب به کوه‌پایه‌های کوه مند منتهی می‌گردد. قدمت روستا از آغاز تا کنون به بیش از 250 سال نمی‌رسد.
اولین افرادی که در نزدیکترین منطقه از روستا سکونت داشتند طایفه‌ای به نام چاهشوری‌ها (به زبان محلی چه‌سوری‌ها) بودند. آنها بیشتر به صورت فصلی و بنه‌ای به منطقه می‌آمدند و مکان ثابتی نداشتند. آنها در اوقاتی از سال مثل تابستان و دیگر اوقات برای سرکشی به باغ‌های (نخلستانها) خود از روستای درازی به منطقه «چاه‌شور» ـ منطقه‌ای در حدود یک کیلومتری جنوب محل کنونی روستای چاوشی ـ نقل مکان می‌کردند. ظاهراً حضور آنها (قبل از حضور آقای علی میربهرام بنیانگذاری روستا) به زمانی دراز باز نمی‌گردد بعضی‌ها معتقدند که آنها حدود دو یا سه سال قبل از حضور سید به این منطقه آمده بودند. بعد از طایفه چاهشوری‌ها که در منطقه «چاه‌شور» به‌طور موقت سکنی گزیده بودند شخصی به «آقا سید علی میربهرام» (به زبان محلی آعلی میربهروم) از سادات روستای درازی به محل کنونی روستای چاوشی (در جنوبی‌ترین قسمت روستا) مهاجرت می‌‌کند. آقاعلی پس از وارد شدن و اسکان موقت شروع به ساختن مسکن و امکاناتی برای سکونت دائم در روستا می‌کند. وی نخلستانی را به نام «چاوشی» (چوشکی) در نزدیکی محل می‌کارد این نخلستان طبق شواهد بعد از نخلستانهای «چاهشور» اولین نخلستان ساخته شده در روستای چاوشی بوده است. اکنون نیز نخلستانی به همین نام برگرفته از نام قبلی در نزدیک همان محل وجود دارد ولی از باغ اولیه جز تلی از خاک آثاری باقی نمانده است.
چهله، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۲۳ خانوار) ۱۰۱ نفر می‌باشد.
جین وایمن متولد شده با نام سارا جین مِیفیلد (زاده ۵ ژانویه ۱۹۱۷ – درگذشته ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۷) یک خواننده، رقصنده و بازیگر سینما و تلویزیون آمریکایی بود.
او فعالیت سینمایی‌اش را از دهه ۱۹۳۰ آغاز کرد و تا دو دهه بیشترین بازی‌هایش را ارائه کرد. او جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را برای بازی در فیلم "جانی بلیندا" (۱۹۴۸) به‌دست‌آورد، و سال‌ها بعد در طول دهه ۱۹۸۰، به‌خاطر بازی در سریال "تاج قوش" به موفقیت رسید.
وایمن نخستین فیلمش را در سال ۱۹۳۲ بازی کرد. او تا سال ۱۹۹۷ در ۸۶ فیلم بلند، ۱۰ فیلم کوتاه و ۷ اثر تلویزیونی ایفای نقش کرد.
وایمن نخستین همسر رونالد ریگان بود. آنها در سال ۱۹۴۰ ازدواج کردند و در سال ۱۹۴۸، سال‌ها پیش از ریاست جمهوری ریگان از هم جدا شدند.
زایرعباسی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
این روستا در دهستان خورموج قرار دارد. طبق سرشماری رسمی سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۴۱ نفر (۱۶ خانوار) می‌باشد و طبق سرشماری رسمی سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۶ نفر (۱۸ خانوار) بوده است.
زیزار، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۲۷ خانوار) ۱۲۱ نفر می‌باشد.
فقیه‌حسنان، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۳۰ خانوار) ۱۴۷ نفر می‌باشد.
کلل، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
این روستا در دهستان خورموج قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۲۱۲ خانوار) ۹۴۱ نفر می‌باشد.
ریگدان، محله اییست در شهر کاکی از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
ریگدان در سال ۱۳۶۵ روستایی بوده‌است واقع در دهستان کاکیدهستان‌ها و روستاهای شهرستان دشتی سایت مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی (مصوبه ۱۸ آبان ۱۳۶۵ خورشیدی) از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی که بر اساس آمار سال ۱۳۸۰ جمعیت آن ۱۲۵۰ نفر بوده‌است.تاریخ تحولات سیاسی - اجتماعی دشتی، حبیب‌الله سعیدی نیا، نشر موعود اسلام، بوشهر (۱۳۸۳)، ص۳۸6. این روستا که چسبیده به شهر کاکی (مرکز بخش متبوع) بوده‌است در دهه‌های اخیر به شهر کاکی ملحق شده و بعنوان محله ریگدان شناخته می‌شود.https://www.irna.ir/news/82482292/برنامه-پيوند-با-كتاب-در-كاكي-بوشهر-برگزار-شد
این روستا در آمار ۱۳۸۵ آبادی‌های کشور وجود ندارد و به شهر کاکی ملحق شده‌است.آمار جمعیت روستایی استان بوشهر سایت اطلاع‌رسانی استان بوشهر (معاونت برنامه‌ریزی استانداری بوشهر)
کردی کرونی از گویش‌های زبان کردی می‌باشد که در نزدیکی کازرون نزدیک و حدفاصل بین شیراز و سپیدان گویشورانی دارد.
این اطلاعات از کتاب گنجینه گویش‌شناسی فارس، تألیف عبدالنبی سلامی، نشر آثار فرهنگستان زبان و ادب فارسی است.
بوکسیت مهم‌ترین سنگ معدن آلومینیوم است. بوکسیت در ابتدا توسط (پیر برتیر) زمین‌شناس فرانسوی در روستای (لی بوی) جنوب فرانسه در سال ۱۸۲۱، شناخته شد.
این فهرست کشورهای تولیدکننده بوکسیت است. این امار بر اساس «بررسی زمین شناسی بریتانیا» در سپتامبر ۲۰۱۰ منتشر شده‌است.
اسماعیل‌محمودی، روستایی است از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
این روستا در دهستان کبگان قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۴۱ خانوار) ۱۹۸ نفر می‌باشد.
باغ‌پیر، (شیخیان باغ‌پیر) روستایی است از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
همجوار این روستا بقعه امامزاده جعفر و حسن وجود دارد.
این روستا در دهستان کبگان قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۳۳ خانوار) ۱۶۰ نفر می‌باشد.
بالنگستان (گلستان ساحلی)، روستایی است از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی استان بوشهر ایران.
این روستا در دهستان کبگان قرار دارد و بر اساس سرشماری رسمی ایران در سال ۱۳۹۵ آمار جمعیت آن ۵۹۵ نفر می‌باشد. بر همین اساس در سال ۱۳۸۵ آمار جمعیت آن ۵۷۰ نفر (۱۴۰ خانوار) بوده‌است.
کردی عبدویی یکی از گویش‌های زبان کردی جنوبی است که توسط اهالی عبدوی کازرون تکلم می‌شود که حدود ۶۰۰ نفر جمعیت داشته و در ۱۲۰ خانوار بسر می‌برند. این افراد خود را کرد می‌نامند. در اصل این قوم طایفه‌ای از ایل کردزبان به نام شکاک هستند که این ایل دارای دو طایفۀ کاردار و عبدویی می‌باشد.
روستای چاه حسین جمال قسمت غربی بخش کاکی از شهرستان دشتی در استان بوشهر واقع شده‌است و از شمال به روستای شیخیان باغ پیر و از جنوب به دشت باستانی کوشک و تل چاه حسین جمال در هم‌مرزی روستای کردوان علیا و از غرب به کوه مند حد و از شرق به رودخانه زیبای مند می‌رسد.
آنچه از تاریخچه روستا در کتاب تاریخی، جغرافیایی (مرآت البلدان تألیف اعتماد السلطنه محمد حسن بن علی المراغی می‌گوید قریه ای است از بلوک دشتستان <در قدیم به دشتی و دشتستان می‌گفته‌اند>که خود به استناد کتاب معجم البلدان تألیف یاقوت بن عبدالله حموی الرومی بغدادی که کتابی است جغرافیایی استناد کرده‌است) بیانگر آنست که دارای قدمتی به اندازه تاریخ اسلام و با تأملی در آثار باستانی به جا مانده در تل کوشک به قدمت روستا به اندازه تاریخ ایران باستان وبالاخص ادوار هخامنشیان پی می‌بریم.
طبیعت زیبای روستا از گرداب شهرسو (کلمه شهرسو یا شرسو ازمشتقات شهرستان است وبه این معنی است که در گذشته در ایجا شهر یا محل سکونت بوده‌است) در شمال شرقی روستا تاگرداب کسپ (مسمی به دلیل اینکه در قدیم درکنار این گرداب باغی بوده که بیشتر نخیلات آن نخل کسپ بوده‌است) در جنوب شرقی روستا در بهار چنان شادابی به بیننده می‌دهد که گویی فارغ از این دنیاست. صنعت توریسم در این روستا مانند سایر نقاط استان دچار بی ملاطفتی است. تابستان سوزان و گرم و خشک در نیمه اول و گرم و مرطوب نیمه دوم با شنای دلچسپ در گردابهای نامبرده و ماهیگیری و تناول رطب گنتار با کمی آب از چاه‌های چه عالی و چاه‌های عبدالله و زایرحسن (که متأسفانه در حال حاضر بلا استفاده مانده‌اند و در زمانی آب روستا وروستاهای اتراق را تأمین می‌کرده‌اند) به کلی فراموش می‌شود.
پاییز که از گرد راه می‌رسد همه مشغول کاشت گندم می‌شوند و زیبایی پاییز جنوب زمانی بیشتر نمایان است که در ماه آذر (برج قوس) بارانهای سیل آسا و ابرهای تیره همچون سپاهی شمشیر به دست نمایان می‌شوند و اوج زیبایی در نگاه ساکنان بوم با دیده بصیرت در آن لحظه نمایان تر است. در زمستانهای سالهای کم پرباران سرسبزی دشتهای وسیع و رقص طلایی غروب هنگام گندم زارهایش نیاز انسان به دیدن دشتهای حاصلخیز چرنزیوم روسیه (حاصلخیزترین زمین‌های کشاورزی و بخصوص گندم در جهان) را با پاسخی شگرف به ژرفای احساس غیورمردانش و به وسعت دشت اندیشه نامدارانش برآورده می‌کند. اما در سالهای کم بارش و قحطی اینجا در نگاه اول جز بیابانی بی آب و علف نیست اما دقتی اندک زیبایی طبیعت را با کمی اندیشه برای دور شدن از عادت کویرزدگی باز هم زیبایی چشمان ناظر را عاشق و دلباخته می‌کند.
= امامزاده شهیدان =
این بقعه از احترام و تعظیم ویژه ای برخوردار است و یکی از زیارتگاه‌های معروف دشتی به‌شمار می‌رود. اگر چه در طول سال دوستداران به زیارتش می‌روند، اما در ایام نوروز و بهار که اطرافش سرسبز و پوشیده از گل‌های رنگارنگ می‌شود، زوار بیشتری دارد.
بقعه متبرکه امامزاده شهیدان، در حدود ۵۰۰ متری جنوب روستای تل چاه حسین جمال و در جائی که قبلاً معروف به کوشک دشت بوده، واقع است. روستای مزبور، در شهرستان دشتی، بخش کاکی، دهستان چغاپور، ۵۷ کیلومتری جنوب‌های غربی خورموج، روی طول جغرافیایی ۵۱ درجه و ۲۷ دقیقه، عرض جغرافیایی ۲۸ درجه و ۱۳ دقیقه و در ارتفاع ۲۰ متری از سطح دریا و کنار جاده آسفالته اور شیخیان - کردوان قرار دارد.
چون این مکان مدفن چند تن از امامزادگان شهید است، به آن امامزاده شهیدان می‌گویند. از میان این شهیدان، تنها جای قبر امامزاده عبدالله دقیقاً مشخص است و از قبور سایرین اطلاع دقیقی در دست نیست.
در مورد نسب و چگونگی شهادت امامزاده عبدالله، دو قول وجود دارد: اول این که وی فرزند حسین فرزند عدنان فرزند حضرت موسی بن جعفر علیه السلام است که در عصر حکومت جابرانه بنی عباس بر اثر ظلم و بیداد معتصم عباسی به ایران و سپس دشتی مهاجرت کرده و نهایتاً در جایی که قبلاً به آن «کوشک دشت» و امروزه به آن تل چاه حسین جمال می‌گویند، به امر آن خلیفة نابکار، شهید شده و در همان موضع مدفون می‌گردد.
در کتاب کنزالانساب اثر ابومخنف بن لوط بن یحیی، ص ۶۸ و کتاب بحرالانساب نوشته سید مرتضی علم الهدی ص ۷۵، بدون این که به درستی مشخص شود کوشک دشت کجاست، آمده که عبدالله بن حسین بن ادنان عدنان بن امام کاظم (علیه السلام) را در موضع کوشک دشت شهید کردند.
دومین احتمال این است که کنیه اش ابوالقاسم و از نوادگان امام حسن علیه السلام یا امام زین العابدین علیه السلام است که در عصر بنی عباس به همراه سپاهی ۷۰ نفره و به فرماندهی شاهزاده محمد مدفون در غرب شیخیان، برای هدایت مردم منطقه که اکثراً زرتشتی بودند، به منطقه دشتی آمده و در جنگ سختی که بین این سپاه و نیروهای زرتشتی در منطقه کوشک دشت رخ می‌دهد، به همراه عده ای از جمله پسرش حسین شهید و در همان‌جا مدفون می‌گردند.
اتاق سنگ و سیمانی امامزاده عبدالله جدیدالاحداث و به ابعاد ۵ در ۶ متر است. دیوارهایش از داخل پلاستر گچ شده و از خارج بدون پوشش است. دارای دری آهنی رو به شرق و کف آن سیمانی است. بر فراز بقعه، گنبدی با هم اسکلت فلزی قرار دارد که هنوز ناتمام مانده و در اطراف آن چهار گلدسته است. این اتاق، چندین بار مرمت و بازسازی شده که آخرین آن، سال ۱۳۸۱ خورشیدی و به دست روحانی خیر اندیش حجة الاسلام و المسلمین جناب آقای حاج شیخ محمد امامی حجتی، بوده‌است.
قبر گچی امامزاده عبدالله، با ابعاد ۷۵×۱۷۰ و ارتفاع ۶۰ سانتی‌متر در وسط اتاق قرار گرفته و جدید است. ناگفته نماند که امامزاده عبدالله، دارای سنگ قبری مکعب مستطیل، منقش و قدیمی است که چند سال پیش هنگام نبش قبر توسط سارقان اشیای عتیقه آشکار شد و در حال حاضر، در اداره میراث فرهنگی و گردشگری بوشهر نگهداری می‌شود.
این بقعه از احترام و تعظیم ویژه ای برخوردار است و یکی از زیارتگاه‌های معروف دشتی به‌شمار می‌رود. اگر چه در طول سال دوستداران به زیارتش می‌روند، اما در ایام نوروز و بهار که اطرافش سرسبز و پوشیده از گل‌های رنگارنگ می‌شود، زوار بیشتری دارد. راه آن خاکی ولی صاف و هموار است و در حال حاضر امکاناتی نظیر زائر سرا، آشپزخانه، نماز خانه، آب انبار و سرویس بهداشتی دارد.
در اطراف این زیارتگاه، تپه‌های متعدد قدیمی و آثار منازل و قبور قدیمی در پهنهای وسیع مشهود است که حکایت از آبادانی و رونق این محل در زمانهای قدیم و ادوار گذشته دارد، مخصوصاً در حدود ۵۰۰ متری شمال آن، تپه ای بسیار قدیمی به اسم «تل کوشک» با ارتفاع بیش از ۴ متر وجود دارد که بر فراز و اطراف آن، شالوده و پی دیوارهای سنگ و ساروجی، در کوزه‌های شکسته، سفال‌های رنگی و آجر و کوپال‌های مختلف مشاهده می‌شود. شایسته‌است تجسستات علمی و کاوش‌های تحقیقی روی این تپه و نواحی اطراف آن به عمل آید.
این روستا در دهستان کبگان قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمار رسمی جمعیت آن (۵۵ خانوار) ۲۳۱ نفر می‌باشد.
اصالت مردم روستا
طبق کتاب آقای دکتر سعیدی نیا عضو هیئت علمی دانشگاه خلیج فارس بوشهر ساکنان شهرستان دشتی دارای اصالت عدنانی هستندو. در تکمیل این سخن به استناد نقل سینه به سینه نسب مه همواره حفظ و انتقال آن امری ضرور برای پیشینیان بوده باید عارض گردم که نسب چاه حسین جمالی‌ها به چند شاخه می‌رسد اما در طول زمان بنا به ارتباطات و ازدواج در حال حاضر همه به نوعی به هم دارای ریشه نسبی مشترکی هستند. زایر محمد جاج صالح ابن عبدالله (جد پنجم مرادیها و پرجودهاو منفردیها)(و حسین درمخفف حسین ابن حیدر (جد هشتم خواجه‌ها و اسکندری‌ها) و حسین جمال که از ۱ و نیم قرن پیش به عراق مهاجرت کرده‌اند از ساکنانی هستند که ما از آن اطلاع داریم ولی از نسلهای قبل اطلاعات دقیقی در دست نیست
اماکن زیارتی
امام زاده شهیدان امام زاده شاه زنان بی تش خاتی
اماکن دیدنی کوه مند شامل کلات سیاه-تنگه گراز خارو -ان مردنو -تهل او یا تلخ آب-شیخ حسنو-تلی بیه- تنگه کومتری-غار پیرمرد ودر روستا سد چاه حسین جمال گرداب شرسو-گرداب کسپ-تل (دشتکوشک)-باغ کوری- استفاده از راهنما برای فصول مختلف به شناخت و لذت شما بیشتر کمک می‌کند. البته داشتن چند عکس یادگاری از دشت زنبیلو در زمان بهار با زمینه درختان کرهپو سوزتل غله یا عکس هنگام شریجه آزاد دز شهرسو جهت یادآوری خاطرات زیبا توصیه می‌شود.
در فصل بهار زمینهای گندم کار درختان جیکا (گندرو) و هکال (قارچ) به شما هدیه می‌دهد. گلهای شب بو در چهارگوشه روستا (بخصوص اطراف بندهای کالی) شب هنگام رهگذران را به روئایی واقعی از طبیعت دلخواه و خوشبو و معطر پیوند می‌دهد. مشام شب سرزندگی و نشاط پر ستارگی خود را به سجده بر زمین ارزانی می‌دهد و به وضوح ستارگان در آغوش تواند اگر شبی بهاری را در آن طبیعت بسر بری
معیشت اهالی روستا مبتنی بر کشاورزی و دامداری و باغداری به صورت محدود می‌باشد که مشاغل ذکر شده به صورت سنتی است. قامت بلند و استوار باغ‌های معروف زایرجمالیها-کشتو-شهرسو-کوری-مرمیو و … نشانگر آنست که سالها قوت اهالی را بی منت داده‌اند و اکنون از عمر پر ثمر خویش یادگارانی دارند.