moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در طی تقابل ساکنین و نمایندگان زمین‌ها مک‌کالو تلاش کرد پولک را از خانه‌اش بیرون کند. پولک و حامیان او مأمورین و نقشه‌برداران زمین‌های مک‌کالو را ترساندند تا جاییکه مک‌کالو اجازه داد بخشی از زمین‌هایش را در سال ۱۷۶۷ به تاج و تخت بریتانیا بازگردانند. هرچند ساکنین در نهایت موفق نشدند و بسیاری از جمله پولک ناچار شدند از مک‌کالو زمین خریداری کنند یا به تعاونی رشوه دهند. همچنین پولک به واسطهٔ نفوذ مک‌کالو موقعیتی به عنوان مأمور عالی شهر جدید شارلوت یافت و در مقام نمایندهٔ زمین‌های مک‌کالو در شهر مکلنبرگ، کارولینای شمالی که تازه تأسیس شده بود، خدمت کرد. شارلوت در محل تقاطع مسیری کوچک با راه تجارت هند در نزدیکی به گذرگاه بزرگی قرار داشت که توسط مردمان کاتاوبا اشغال شده بود. محل زندگی پولک نیز جایی نزدیک به مرکز آن اجتماع بود.
پولک در سال‌های ۱۷۶۶ تا ۱۷۷۱ در مجلس عوام کارولینای شمالی خدمت کرد. در خلال جنگ مقرراتی آمریکا، فرماندار ویلیام تریون به عنوان بخشی از استراتژی فرمانداری با هدف استخدام پرسبیترینیسم‌های برجسته در جناح خود و علیه مقرراتی‌ها که بسیاری از آنها سوابقی در گروه‌های پرسبیترینیسم دارند، پولک را به درجهٔ سروانی نیروی شبه‌نظامی منصوب کرد. موقعیت پولک به عنوان یک عضو مجمع این مزیت را داشت که پس از شکست جنبش مقرراتی‌ها از پاداش‌های مالی برخوردار شود. او در سال ۱۷۷۲ مرز میان کارولینای شمالی و جنوبی را نقشه‌برداری کرد.
پولک در میان ساکنین و مقامات شهر مکلنبرگ بود که تصمیم‌های این شهر را پیش‌نویس کرده و در ۳۱ مه ۱۷۷۵ پذیرفتند. طبق این تصمیم‌ها، دولت مستعمراتی و قوانین باطل و بی‌اثر اعلام شدهٔ اجباری توسط تاج و تخت بریتانیا ملزم به سازماندهی مجدد بودند. پس از آن پولک به عنوان یکی از اعضای سومین کنگرهٔ ایالتی کارولینای شمالی انتخاب شد که دولتی را در غیاب فرماندار سلطنتی یوشیا مارتین تشکیل داد. او در اواخر سال ۱۷۷۵ به عنوان سرهنگ نیروی شبه‌نظامی در عملیات اسنو منصوب شد. این عملیات به دنبال سرکوب وفادارماندگانی بود که در نواحی داخلی کارولینای جنوبی استخدام شده بودند.
سپس پولک به سمت سرهنگ در هنگ چهارم کارولینای شمالی در خط قاره‌ای منصوب شد و در اوایل سال ۱۷۷۷ به سمت شمال پیشروی کرد. او و یگانش در نبرد برندی‌واین جنگیدند و زمستان را به همراه ارتش اصلی ارتشبد جرج واشینگتن در درهٔ فورج گذراندند. در سپتامبر ۱۷۷۷ در حالی که نیروهای بریتانیا در شرف اشغال فیلادلفیا بودند، وظیفهٔ محافظت از قطار باری شامل ناقوس‌های شهر مانند ناقوس آزادی و به سلامت رسیدن شان از فیلادلفیا به آلن‌تاون، پنسیلوانیا بر عهدهٔ پولک قرار گرفت.
پولک در فوریهٔ ۱۷۷۸ به کارولینای شمالی بازگشت تا برای ارتش قاره‌ای سربازان بیشتری جمع‌آوری کند، اما در ۲۶ ژوئن از مأموریت خود استعفا داد زیرا از عدم ترفیع به درجهٔ سرتیپ دوم پس از مرگ ارتشبد فرانسیس نش سرخورده شده بود. او فرماندهی هنگ چهارم کارولینای شمالی را در حالی از دست داد که به دلیل کمبود نیرو با هنگ دوم کارولینای شمالی تلفیق شده بود. پولک در اواسط سال ۱۷۸۰ بار دیگر مأموریتی را از ارتش قاره‌ای پذیرفت. او این بار به سمت کامیسری ارتشبد خریدهای هر دو ارتش مربوط به کارولینای شمالی و قاره‌ای در جبههٔ جنوبی جنگ انقلاب آمریکا منصوب شد. هنگامی که ناتانیل گرین فرماندهی ارتش قاره‌ای را در جبههٔ جنوبی جنگ بر عهده گرفت، با هدف آشنایی با منابع منطقه، در نخستین شبی که درجهٔ ارتشبد داشت، در محل کمپ ملاقاتی طولانی با پولک داشت.
پولک همچنین به عنوان کمیساری برای منطقهٔ سالزبری، یکی از نیروهای شبه‌نظامی کارولینای شمالی فعالیت کرد و به دلیل میهن‌پرستی، غالباً با بودجه و اعتبار شخصی به استخدام لشکر پرداخت. هنگامی که در مورد شایستگی کارهای او با هدف تأمین بودجه و اعتبار مشاجره شکل گرفت، بار دیگر استعفا داد اما همچنان به همکاری با ارتشبد گرین که در اوایل ۱۷۸۱ او را به سمت سرتیپ دوم منصوب کرد، ادامه داد. مجمع عمومی کارولینای شمالی با تصویب مأموریت مخالفت کرده و به جای آن، او را به درجهٔ سرهنگ فرمانده رساند. اما پولک با مطرح کردن دلایلی چون سن بالا و مسئولیت‌های خانوادگی، از پذیرش این درجه سر باز زد.
خلاصهٔ سابقهٔ خدمت:
پولک در سال‌های ۱۷۸۳ و ۱۷۸۴ انتخاب شد تا به شورای دولتی کارولینای شمالی راه یابد که در انجام وظایف اجرایی به فرمانداران کمک می-کرد. مجمع عمومی در سال ۱۷۸۶ او را به عنوان نمایندهٔ سومین کنگرهٔ قاره‌ای انتخاب کرد که در آن زمان با نام کنگرهٔ کنفدراسیون شناخته می‌شد. اما پولک در هیچ‌یک از جلسات آن شرکت نکرد. رئیس‌جمهور طی سفر خود به ایالت‌های جنوبی در سال ۱۷۹۱ از منزل پولک برای اقامت شبانه استفاده نمود.
پولک در روز ۲۵ ژانویه ۱۷۹۴ در منزل خود در شارلوت، چشم از جهان فروبست و در جایی از شارلوت به خاک سپرده شد که هم‌اکنون مقبرهٔ مهاجران قدیمی نامیده می‌شود.
ذخیره‌گاه ملی دریاچه بوگوریا در گریت ریفت ولی، کنیا است. این منطقه در پیرامون دریاچه بوگوریا و زمین‌های اطراف آن جای گرفته‌است. ذخیرگاه توسط سرویس حیات وحش کنیا اداره می‌شود.
سرلشکر ویلیام برتل (William Brattle) (زادهٔ ۱۸ آوریل ۱۷۰۶ – درگذشتهٔ ۲۵ اکتبر ۱۷۷۶)، سیاستمدار، وکیل دادگستری، روحانی، پزشک و افسر نظامی اهل آمریکا بود که از ۱۷۳۶ تا ۱۷۳۸ میلادی به عنوان دادستان کل ماساچوست خدمت کرد. برتل به‌خاطر نقشی که در جریان جنگ انقلاب آمریکا داشت شناخته می‌شود، چون وی در اوایل از آرمان میهن‌دوستی حمایت می‌کرد، اما بعدتر وفاداری خود را به نفع وفادارماندگان داد و این امر در نهایت موجب افول وی را فراهم کرد.
برتل که فرزند یک روحانی سرشناس ماساچوست بود، در سال ۱۷۲۲ میلادی از کالج هاروارد فارغ‌التحصیل شده و به‌زودی املاک پدر و هم عموی خود را به ارث برد، چیزی که وی را به یکی از ثروتمندترین مردان ماساچوست مبدل کرد. برتل پیش از اینکه قسمت اعظمی از حرفه خود را به عنوان سیاستمدار و افسر نظامی در شبه‌نظامیان استعماری بگذارند، در جریان دو جنگ میان فرانسه و هندی‌ها خدمت نموده و تا ۱۷۶۰ میلادی به درجه نظامی سرتیپ ترفیع نماید تا حدی به‌طور سرسری به کار در حوزه پزشکی و حقوق نیز می‌پرداخت.
با شدت گرفتن تنش‌ها میان بریتانیا و مستعمرات آمریکایی، برتل در ابتدا از میهن‌دوستان طرفداری می‌کرد، اما پس از اختلافات در رابطه با حقوق قاضی‌ها به باشگاه وفاداران پیوست. در ۱۷۷۴ میلادی، برتل در مورد وضعیت یک انبار باروت که در خارج از شهر بوستون بود، نامهٔ به فرماندار توماس گیج نوشت؛ افزایش تنش‌ها گیج را وادار نمود تا دستور تغییر دادن موقعیت باروت را بدهد، اما این امر موجب خشم ساکنین محلی شده و برتل را مجبور کردند تا از نیروهای بریتانیایی تقاضای محافظت نماید.
در جریان همه‌گیری جنگ انقلاب آمریکا، برتل در بوستونِ تحت-کنترل-بریتانیا باقی ماند، از جمله در جریان مدتی که بوستون توسط نیروهای میهن‌دوست در ۱۷۷۶ میلادی محاصره گردید. او هنگام تخلیه شهر در ۱۷۷۶ میلادی، در کنار ارتش بریتانیا از این شهر خارج شده و در هالیفاکس، نوا اسکوشیا ساکن شد و هفت ماه بعد به عمر ۷۰ سالگی در آنجا درگذشت. خیابان برتل در کمبریج و شهرک برتلبورو در ورمونت، به افتخار وی نام‌گذاری شده‌اند.
ویلیام برتل در ۱۸ آوریل ۱۷۰۶ در کمبریج، ماساچوست متولد شد. پدر وی کشیش ویلیام برتل، روحانی بود که از ۱۶۹۶ تا ۱۷۱۷ میلادی به عنوان سرپرست حوزه اسقفی اول کمبریج خدمت کرد؛ او همچنین فارغ‌التحصیل هاروارد، عضو انجمن سلطنتی و برده‌دار بود. مادر برتل الیزابت هیمن برتل نام داشت که در ۲۸ ژوئیه ۱۷۱۵ درگذشته بود. او یک برادر بزرگتر به‌نام توماس داشت که در سن جوانی وفات نموده بود.
پدر وی در ۱۷۱۷ میلادی وفات نمود و ویلیام که هنوز جوان بود سال بعدی وارد کالج هاروارد شد. در جریان مدتی که ویلیام در این کالج بود، او به عنوان یکی از شاگردان ممتاز در کلاس خود پنداشته می‌شد، کلاسی که ریچارد سالتونستال (از خانواد سالتونستال) و سیاستمدار آینده رود آیلند، ویلیام الری سینیور نیز در آن حضور داشتند؛ او به‌خاطر نقض قواعد هاروارد، جریمه نیز شده بود. او در ۱۷۲۲ میلادی با کسب مدرک لیسانس علوم مقدماتی (بی‌ای) از کالج هاروارد فارغ‌التحصیل شد.
در ۱۷۲۷ میلادی، برتل زمانی که ۲۱ سال سن داشت، تمامی املاک پدر و عموی خود را به عنوان تنها وارث آنها به ارث برد، چیزی که وی را به یکی از ثروتمندترین مردان ماساچوست مبدل کرد. برتل در این مقطع از زندگی خود «یک ملک بزرگ و به‌خوبی-سرمایه‌گذاری شده را به ارث برده بود و منابع بسیار وافری داشت تا هر طعمی را که از نظر طبیعی یا آموزشی به آن علاقه‌مند می‌شد، به راحتی کشت نماید». در همان سال، او همچنین دستور داد تا عمارتی به عنوان محل بودوباش وی ساخته شود.
برتل پس از اینکه از هاروارد فارغ‌التحصیل شد، برای مدت کوتاهی روحانی شده و به دادن موعظه آغاز کرد. با این حال در ۱۷۲۵ میلادی، او تصمیم گرفته بود تا دیگر به کار خود به عنوان کشیش ادامه ندهد و در این زمان به علم پزشکی روی آورد و در خلال مدتی که در کمبریج بود، هم دانشجویان و هم ساکنین را معالجه می‌کرد. او همچنین به‌طور خصوصی به حرفه وکالت می‌پرداخت و با «تعهد ویژهٔ که به آلما ماترای خود داشت»، عضو هیئت ناظرین هاروارد بود.
برتل برای ۲۱ بار، آغاز از ۱۷۲۹ میلادی، به عنوان مرد منتخب در هیئت مردان منتخب کمبریج خدمت کرد. در ۱۷۳۶ میلادی، وی به عنوان نماینده در مجلس نمایندگان ماساچوست بی انتخاب گردید؛ در همان سال، وی همچنین به خدمت در سمت دادستان کل ماساچوست آغاز نموده و تا ۱۷۳۸ میلادی در این سمت باقی ماند و در نهایت ادموند تراوبریج جایگزین وی شد.
ارتباطات خانوادگی وی، برتل را در میان نخبه‌های ماساچوست قرار داد و او به‌زودی در رویدادهای سیاسی، دینی و نظامی بزرگ آن دوره دخیل شد. در جریان دهه ۱۷۴۰ میلادی، او یکی از مخالفان نخستین بیداری بزرگ بود، احیای مسیحیت که به سرعت در بریتانیای کبیر و مستعمرات آمریکای شمالی آن پخش شد. برتل مخالفت خود با مبشر جورج وایتفیلد را که یکی از طرفداران احیای مجدد بود و هاروارد را به بی‌دینی متهم می‌کرد، در ملأ عام اعلام کرد.
در ۱۷۲۹ میلادی، برتل با ملحق شدن به گروهان باستانی و باافتخار توپخانه ماساچوست (AHAC)، حرفه نظامی خود در شبه‌نظامیان استعماری را آغاز کرد. پنج سال بعد در ۱۷۳۳ میلادی، او هنگامی که به عنوان افسر در تیپ اول ملیشا در شهرستان مدلسکس خدمت می‌کرد، برتل یک رهنمود نظامی تحت عنوان قواعد و دستورهای متفرقه برای طراحی یک تیپ را نوشت که «بیشتر افسران انگلیسی و آمریکایی آنرا در کوله‌پشتی نظامی خود حمل می‌کردند».
در ۱۷۴۵ میلادی، زمانی که ترس از حمله فرانسه ناشی از جنگ شاه جورج افزایش یافت، فرماندار سلطنتی ماساچوست بی، ویلیام شرلی، کسی که برتل از حامیان سرسخت وی بود، برتل را به عنوان فرمانده نیروهای کمکی مستقر در کاسل ویلیام گماشت. برتل همچنین در جریان جنگ فرانسه و هندی‌ها (۱۷۵۴ – ۱۷۶۳ میلادی) و جنگ هفت ساله تئاتر آمریکای شمالی، در تشکیل شبه‌نظامیان استعماری خدمت کرد؛ تا ۱۷۶۰ میلادی، او به درجه نظامی سرلشکر ترفیع نموده بود.
در دهه ۱۷۶۰ میلادی، برتل که حالا در شورای فرماندار ماساچوست خدمت می‌کرد، به عنوان یکی از رهبران استعماری مخالف سیاست‌های شاهی بریتانیا که از سوی فرماندار سر فرانسیس برنارد و معاون فرماندار توماس هاتچینسون ترویج می‌شدند، ظهور کرد. هرچند برتل نسبت به جنبش پسران آزادی هم‌دردی داشت، اما در ۱۷۷۳ میلادی به‌خاطر اختلاف روی حقوق قاضی‌ها از میهن‌دوستان جدا شد؛ برتل بر این عقیده بود که حقوق قضات باید ثابت باشد تا آنها بتوانند به‌طور مستقل از فرماندار استعماری و مجلس استانی عمل نمایند، وی مقالاتی زیادی به دفاع از این استدلال خود نیز منتشر کرد.
براساس یادداشت تاریخ‌گار ویلیام پناک، از آن نقطه به بعد، «برتل را می‌توان از زمرهِ تعداد روزافزون نخبه‌های سیاسی کهنسال شمرد که هرچند در اوایل با سیاست بریتانیا مخالف بودند، اما بعدها از این هراس داشتند که رشد سیاست‌های مردمی نظم جامعه را تهدید خواهد کرد». برای تغییر دادن وفاداری خود به‌سوی وفاداران، هاچینسون وی را به درجه نظامی سرلشکر ترفیع داد. به عنوان مسئول شبه‌نظامیان استعماری، برتل «به‌طور غالب در نمایش‌های روزافزون مقامات سلطنتی ظاهر شده» و تعهدنامهٔ را برای دفاع از هاچینسون در کنار «سایر افراد هم طبقه وی»، امضاء نمود.
در ۱۷۷۴ میلادی، برتل نامهٔ به تاریخ ۲۷ اوت به فرماندار توماس گیج نوشت و وی را مطلع نمود که کل مقدار باروت که در مالکیت حکومت است، همان مقدار باروت است که در انبار خانه باروت کهنه، انباری در نزدیک بوستون باقی‌مانده‌است، چون به هر اندازه باروت که در سایر شهرک‌های نزدیک ماساچوست بود، از انبارها برداشته شده‌اند. این نامه گیج را متقاعد نمود تا به‌خاطر حفاظت از باروت توسط بریتانیا، آنرا از انبار سابقه بیرون بکشد، اما این کار باعث جرقه‌زدن به چیزی شد که بعدها معروف به هشدار باروت گردید.
در ۳۱ اوت، گیج بخشدار شهرستان میدلسکس به‌نام دیوید فیپس را به‌سوی برتل اعزام نموده و به وی دستور داد تا انبار باروت را خارج سازد؛ برتل کلیدهای انبار را به فیپس تسلیم نمود. همزمان، گیج نامهٔ که برتل به وی نوشته بود را گم کرد و این نامه توسط میهن‌دوستان یافته شده و تبلیغات شد. شایعاتی پخش شد که در جریان بیرون کردن باروت، خشونت صورت گرفته بود؛ گروهی از مردمان خشمگین اطراف عمارت وی را محاصره نموده و برتل را مجبور نمودند تا با خانواده خود به بوستون به نزد بریتانیایی‌ها برود. با این حال، پس از آشکار شدن اینکه هیچ خشونتی صورت نگرفته بود، تنش‌ها در نهایت فروکش کرد.
در ۲ سپتامبر، روزنامه‌های بوستون نامهٔ از برتل را منتشر کردند که برتل در آن تأکید نموده بود هیچ هشداری به گریج در رابطه با بیرون کردن باروت نداده بود؛ طبق گفته برتل، گیج از وی خواسته بود تا از محتویات انبار یک موجودی انجام دهد و او از دستور گیج پیروی کرده بود. برتل در بوستون باقی ماند و در جریان جنگ انقلاب آمریکا، حتی در هنگام محاصره بوستون، در منطقه تحت کنترل بریتانیا به‌نام کاسل آیلند زندگی می‌کرد و در نهایت یکجا با ارتش بریتانیا در مارس ۱۷۷۶ هنگام تخلیه شهر، بوستون را ترک کرد. او در ۲۵ اکتبر ۱۷۷۶ به عمر ۷۰ سالگی در هالیفاکس، نوا اسکوشیا درگذشت.
برتل در طول حیات خود به نام نیک «دلشاد، مرد عاشق خوشحالی» معروف شده بود، اما دشمنان وی او را «سرلشکر شکم» می‌خواندند. دولت‌مرد آمریکایی جان آدامز از برتل به عنوان فردی که «از طریق غرور خود و باید بگویم، از طریق تظاهر غیر محتاطانه و غیر متواضعانه این غرور خود در مقابل اقدامات حکومت بریتانیا، به شهرت بسیاری رسیده‌است»، یادآوری نمود. برتل مالک زمین بسیاری در ماساچوست بود و همچنین در مناطق کمبریج، بوستون، اوکهام، هالیفاکس و ورمونت جنوب‌شرقی زمین داشت. پس از اینکه وی در هالیفاکس وفات نمود، در گورستان «زمین خاکسپاری قدیمی» به خاک سپرده شد.
برتل در ۱۷۲۷ میلادی با کاترین سالونستال، دختر فرماندار کنتیکت گردون سالتونستال، ازدواج کرد. پس از اینکه همسرش در ۱۷۵۲ میلادی درگذشت، برتل بار دیگر با مارتا فیچ، بیوه سیاستمدار اهل بوستون به‌نام جیمز آلن، در ۱۷۵۵ میلادی ازدواج کرد. برتل نُه فرزند داشت، اما از این میان تنها دو تن آنها تا جوانی زنده ماندند، توماس و کاترین. در جریان جنگ انقلاب آمریکا، علی‌رغم اینکه توماس برتل قبلاً زمانی که در انگلستان بود خود را یک وفادارمانده می‌خواند، او توانست میهن‌دوستان را قانع سازد که از آرمان آنها حمایت می‌کند و در نتیجه عمارت خانوادگی خود را نگهدارد.
خیابان برتل و چهارراه برتل در کمبریج، ماساچوست و همچنین شهر برتلبورو، ورمونت (در اصل برتلبوروغ بود) به افتخار او نام‌گذاری شده‌اند. شهرک ورمونت به این دلیل پس از برتل نام‌گذاری شده بود که وی یکی از مالکین اصلی شهرک برتلبوروغ بود. هرچند، براساس گزارش تاریخ نگاران آستین جیکوبز کولیج و جان براینارد مانسفیلد، هیچ مدرکی از اینکه او گاهی از این شهرک دیدار کرده‌است، وجود ندارد.
رنگ ارغوانی یک فیلم درام موزیکال آمریکایی به کارگردانی بلیتز بازاوول و محصول ۲۰۲۳ است. این فیلم توسط مارکوس گاردلی از موزیکال صحنه‌ای به همین نام در سال ۲۰۰۵ برای نمایش اقتباس شده‌است که به نوبه خود بر اساس رمان "رنگ ارغوانی" از آلیس واکر برنده جایزه پولیتزر برای داستان و جایزه کتاب ملی است. همچنین این دومین اقتباس سینمایی از این رمان، پس از اقتباس سینمایی استیون اسپیلبرگ در سال ۱۹۸۵ است. اسپیلبرگ و کوئینسی جونز به همراه تهیه‌کنندگان موزیکال صحنه ای اسکات سندرز و اپرا وینفری که در سال ۱۹۸۵ در نقش سوفیا نیز بازی کرد، برای تولید این نسخه بازگشتند.
"رنگ ارغوانی" قرار است در ۲۰ دسامبر ۲۰۲۳ توسط برادران وارنر پیکچرز در ایالات متحده اکران شود.
داستان فیلم در مورد مبارزات مادام العمر یک زن آفریقایی آمریکایی است که در اوایل دهه ۱۹۰۰ در جنوب زندگی می‌کرد.
در ۲ نوامبر ۲۰۱۸، اعلام شد که یک اقتباس سینمایی از این موزیکال در برادران وارنر پیکچرز در حال ساخت است. پیکچرز و آمبلین اینترتینمنت، همان شرکت‌هایی که در سال ۱۹۸۵ اقتباس سینمایی از این رمان را ساختند، با استیون اسپیلبرگ، کوئینسی جونز، اسکات سندرز و اپرا وینفری همگی برای تهیه‌کنندگی قرارداد امضا کردند. در ۲۴ آگوست ۲۰۲۰، اعلام شد که مارکوس گاردلی فیلمنامه را خواهد نوشت. وینفری پس از اینکه او و تهیه‌کنندگان کارش را در "فیلم دفن کوجو" دیدند، انتخاب بازاوول به عنوان کارگردان را ستود و گفت که «همه از دیدگاه منحصر به فرد بلیتز به عنوان کارگردان شگفت زده شده‌اند و مشتاقانه منتظرند ببینند او چگونه تکامل بعدی این داستان دوست داشتنی را به ارمغان می‌آورد.» همچنین اعلام شد آلیس واکر، ربکا واکر، کریستی ماکوسکو کریگر، کارلا گاردینی و مارا جاکوبز تهیه‌کنندگان اجرایی این فیلم خواهند بود.
در آگوست ۲۰۲۱، کوری هاکینز برای نقش اصلی انتخاب شد. در همان ماه، هر برای اولین بازیگری بلندش انتخاب شد. در فوریه ۲۰۲۲، تراجی پی. هنسون، فانتازیا بارینو، دانیل بروکس، کولمن دومینگو و هلی بیلی به بازیگران پیوستند و بارینو و بروکس دوباره نقش‌های خود را از تولیدات موزیکال صحنه بازی کردند. در مارس ۲۰۲۲، لوئیس گوست، جونیور، دیوید آلن گرایر، تاملا جی. مان، فیلیسیا مپسی، دیون کول، استفن هیل و سی‌یرا به بازیگران پیوستند. در آوریل ۲۰۲۲، آنجانو الیس و الیزابت مارول به بازیگران پیوستند.
فیلمبرداری در مارس ۲۰۲۲ آغاز شد و تولید در سایت تفریحی ایالتی ساحل دریفت وود از ۱۶ مارس تا ۲۵ مارس انجام شد.
این فیلم قرار است در تاریخ ۲۰ دسامبر ۲۰۲۳ در سینماها اکران شود.
اسمایل، یک گروه راک انگلیسی متشکل از اعضای ریدیوهد، تام یورک و جانی گرینوود و ام اسکینر، درامر گروه Sons of Kemet است. تولید آثار بر عهده نایجل گادرک، تهیه‌کننده قدیمی ریدیوهد است. ژانر اغلب آثارشان در محدوده پست پانک، پروگرسیو راک، افروبیت و موسیقی الکترونیک قرار می‌گیرد.
اسمایل کار خود را در طول قرنطینه COVID-19 آغاز کرد و اولین اجرای شگفت‌انگیز خود را در جشنواره گلستونبری در ماه می ۲۰۲۱به نمایش درآورد. در اوایل سال ۲۰۲۲، آنها چهار تک‌آهنگ منتشر کردند و برای اولین بار در سه نمایش در لندن در ژانویه، که به صورت زنده نیز پخش می‌شد، برای تماشاگران اجرا کردند.
جانی گرینوود گفت که شکل‌گیری گروه ناشی از تمایل او به کار با تام یورک در طول قرنطینه COVID-19 بوده‌است. او گفت: زمان زیادی نداشتیم، اما می‌خواستیم چند آهنگ را با هم تمام کنیم. این یک شروع بسیار بود، اما به نظر می‌رسد یک راه خوشحال‌کننده برای ساخت موسیقی است." تام اسکینر، (درامر گروه جاز Sons of Kemet) عضو دیگر گروه است. نام گروه از عنوان شعری از تد هیوز گرفته شده‌است. یورک گفت: "این لبخند مانند "آهه" نیست، بیشتر به لبخند مردی است که هر روز به شما دروغ می‌گوید.
اسمایل اولین حضور خود را در اجرای غافلگیرکننده برای ویدیوی کنسرت "Live at Worthy Farm" که توسط جشنواره گلستونبری تهیه شده و در ۲۲ مه ۲۰۲۱ پخش شد، انجام داد. اجرا در اوایل همان هفته به صورت مخفیانه ضبط شد و در روز پخش اعلام شد. گروه مجموعاً به اجرای هشت آهنگ را پرداخت
در جولای ۲۰۲۱، گادرک اعلام کرد که Smile آلبومی را ضبط کرده‌است. او آن را به عنوان «کنار هم قرار دادن عناصر جالب، اما منطقی» توصیف کرد. در سپتامبر، گرین‌وود گفت که گروه هنوز در حال تصمیم‌گیری بودند که چه چیزی را در آلبوم بگنجانند و اینکه «[ساخت آلبوم] تقریباً تمام شده‌است». مجله "DIY" این آلبوم را یکی از موردانتظارترین آلبوم سال نامگذاری کرد و گمان داد که این آلبوم به «موسیقی عصبانی و ستیزه‌جو» آثار اولیه ریدی باز خواهد گشت.
یورک در ماه اکتبر در رویداد Letters Live در رویال آلبرت هال لندن، آهنگ، "Free in the Knowledge را اجرا کرد. در ۲۹ و ۳۰ ژانویه، گروه برای اولین بار در سه نمایش در Magazine، لندن که به صورت زنده پخش می‌شد، برای تماشاگران اجرا کرد.
به گزارش جیمز بالمونت از "ان‌ام‌ئی"، به اجرای گروه درSmile's London، نمره چهار از پنج داد و آن را «دقیق و گیرا» توصیف کرد. نمره "مجلهگاردین" نیز مانند "ان‌ام‌ئی"، نمره چهار از پنج داد و همچنین نوشت که «اسمایل زمانی که از ریدیوهد دورتر می‌شوند از نظر موسیقی متقاعدکننده‌تر هستند»، در حالی که الکسیس پتریدیس، منتقد اصلی مجله به آن سه امتیاز داد و گفت که «به جای اینکه جذاب باشد، جذاب است. خیره کننده، به‌طور متناوب طلسم کننده، مملو از ایده‌های جذابی که همیشه با هم ادغام نمی‌شوند."
اولین تک‌آهنگ The Smile با نام «تو دیگر هرگز در تلویزیون کار نخواهی کرد» در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۲ بر روی پلتفرم‌های استریم منتشر شد. پس از آن در ۲۷ ژانویه فیلم The Smoke توسط کارگردان مارک جنکین ساخته شد. در ماه مارس، The Smile یک پرس سینگل محدود هفت اینچی از هر دو آهنگ را اعلام کرد. تک آهنگ برای خرید در دسترس نبود. در عوض، طرفداران می‌توانند بلیط‌های بخت‌آزمایی رایگان را در فروشگاه‌های ضبط منتخب جمع‌آوری کنند تا شانس برنده شدن یک نسخه را داشته باشند.
اسمایل، سومین تک آهنگ خود را با نام " Skrting on the Surface " در ۱۷ مارس منتشر کرد. یورک قبلاً این آهنگ را در سال ۲۰۰۹ در اجرای پیانو انفرادی که در حالی که در تور همراه با گروه خود اتمز فور پیس داشت، که با تنظیمی متفاوت در سال ۲۰۱۲ با Radiohead اجرا کرده بود. موزیک ویدئو "Skrting on the Surface" به کارگردانی جنکین در یک فیلم سیاه و سفید ۱۶ میلی‌متری در معدن قلع بلااستفاده روزوال در کورنوال انگلستان فیلمبرداری شد. چهارمین تک‌آهنگ، "Pana-vision" در ۳ آوریل با یک ویدیوی متحرک که شامل آثار هنری هنرمند استنلی دانوود است منتشر شد. گرتا بریتون، نویسنده مجله "ان‌ام‌ئی"، این آهنگ را «فراموش نشدنی» و «شبح‌آلود» توصیف کرد.
مجله "Consequence" دربارهٔ اجرای اسمایل در گلستونبری، نوشت: «اسمایل عناصر پست پانک، پروتو پانک و راک ریاضی را در بطن ترانه‌های خود گنجانده‌است.» "پیچفورک" آن را به «حساسیت‌های راک قدیمی»ریدیوهد با «جهش جزئی به درام‌های اسکینر» و «تهاجمی ناآشنا از گرین وود در خط بیس» تشبیه کرد. الکسیس پتریدیس، منتقد "گاردین" اسمایل را «همان نسخه اسکلتی‌تر و گره‌دارتر از ریدیوهد» توصیف کرد. "Kitty Empire" به عناصر افروبیت در آهنگ "Just Eyes and Mouth" و تأثیر موسیقی الکترونیک و موسیقی سیستمی دهه ۱۹۶۰ درآهنگ‌های "Open the Floodgates" و "The Same" اشاره کرد. جیسون گرین،منتقد "پیچفورک"، در نقد و بررسی آهنگ «You Will Never Work in Television Again»، آن را به‌عنوان «شماره راک با استخوان‌بندی» توصیف کرد که یادآور آلبوم "«خمش‌ها» ردیوهد در سال ۱۹۹۵ است."
گرنادا کشوری جزیره‌ای است که بین دریای کارائیب و اقیانوس اطلس در شمال ترینیداد و توباگو واقع شده‌است. موقعیت آن است. در این جزیره که به‌طور کامل کشور گرنادا را تشکیل می‌دهد هیچ پهنه آبی داخلی بزرگی وجود ندارد. خط ساحلی آن ۱۲۱ کیلومتر است. خاستگاه این جزیره آتشفشانی و اراضی آن کوهستانی است.
گرانادا جنوبی‌ترین جزایر بادگیر است. این کشور سه‌جزیره‌ای شامل جزیره گرنادا، جزیره کاریاکو (بزرگترین جزیره در زنجیره گرنادین)، و همسایه آن، پتی مارتینیک است. گرانادا شامل ۳۱۰ کیلومتر مربع زمین ناهموار و کوهستانی، با جنگل‌های بارانی گرمسیری سرسبز و دشتی کوچک است. کوه‌های مرکزی آن حدود ۲۰۰۰ فوت از سطح دریا ارتفاع دارند. گیاهان ادویه‌ای در هر کیلومتر مربع بیشتر از هر جای دیگری در جهان در اینجا کشت می‌شود.Grenada geography, maps, climate, environment and terrain from Grenada | - CountryReports. (2022). Countryreports.org. Retrieved 11 April 2022, from https://www.countryreports.org/country/Grenada/geography.htm منابع طبیعی گرنادا شامل الوار، میوه‌های استوایی و بنادر آب‌های عمیق است.
گرنادا و مناطق دورافتاده عمدتاً خالی از سکنه آن، جنوبی‌ترین جزایر بادگیر هستند.Haggerty, Richard A. ; Hornbeck, John F. (1987). "Grenada: Geography". In Meditz, Sandra W. ; Hanratty, Dennis M. (eds.). Islands of the Commonwealth Caribbean: a regional study. Washington, D.C. : Federal Research Division, Library of Congress. pp. 349–351. زنجیره جزایر گرنادین از حدود ۶۰۰ جزیره تشکیل شده‌است. آن دسته که در جنوب کانال مارتینیک قرار دارند متعلق به کشور گرنادا هستند، و آن دسته که در شمال کانال قرار دارند بخشی از کشور سنت وینسنت و گرنادین‌ها هستند. گرنادا و قلمروهای آن در حدود ۱۶۰ کیلومتری شمال ونزوئلا، تقریباً در ۱۲ درجه عرض شمالی و ۶۱ درجه طول جغرافیایی غربی قرار دارند. خشکی‌های این کشور منطقه کوچکی به وسعت ۴۳۳ کیلومتر مربع را اشغال می‌کنند. گرنادا که به دلیل تولید جوز هندی و پوست جوز هندی به جزیره ادویه معروف است، با وسعت ۳۱۰ کیلومتر مربع یا تقریباً به اندازه شهر دیترویت، بزرگترین جزیره این کشور است. این جزیره بیضی‌شکل است و در جنوب توسط یک خط ساحلی ناهموار احاطه شده‌است. بیشینه پهنای آن سی و چهار کیلومتر و بیشینه درازای آن نوزده کیلومتر است. سینت‌جورجس، پایتخت و مهم‌ترین بندر کشور، در نزدیکی مردابی در ساحل جنوب غربی واقع شده‌است. از تمام جزایر متعلق به گرنادا، تنها دو مورد از این جزایر حائز اهمیت هستند: کاریاکو، با چند هزار نفر جمعیت، و همسایه آن پتی مارتینیک، تقریباً در ۴۰ کیلومتری شمال شرقی گرنادا و با ۷۰۰ نفر جمعیت.
بخشی از زنجیره آتشفشانی در کمان آنتیل کوچک، ارتفاع گرنادا و قلمروهای آن معمولاً از ۳۰۰ متر تا بیش از ۶۰۰ متر از سطح دریا متفاوت است. گرنادا نسبت به مستملکات دورافتاده‌اش ناهموارتر و دارای پوشش گیاهی متراکم‌تر است. زمین‌های گرنادا از یک دشت باریک و ساحلی در یک محور شمالی-جنوبی متشکل از برآمدگی‌ها و دره‌های باریک به سمت داخل ارتفاع می‌گیرد. کوه سنت کاترین با ۸۴۰ متر ارتفاع بلندترین قله است.
اگرچه بسیاری از سنگ‌ها و خاک‌های این جزیره منشأ آتشفشانی دارند، مخروط‌های آتشفشانی در گرنادا از دیرباز خاموش بوده‌اند. تنها آتشفشان فعال شناخته شده در این منطقه «کیک‌اِم ژنی» است که در شمال، بین گرنادا و کاریاکو قرار دارد. برخی از ویژگی‌های شبکه جویبارها در گرنادا از گذشته آتشفشانی آن باقی مانده‌است. چند دریاچه در دهانه‌های آتشفشانی وجود دارد که بزرگترین آنها گراند اتانگ است. بالادست رودخانه‌ها تندآبی هستند و باعث سیل و رانش زمین می‌شوند، اما جویبارهای مناطق پست حرکتی آرام دارند و پر پیچ و خم هستند.
آب و هوای گرنادا گرمسیری است که توسط بادهای بسامان شمال شرقی معتدل می‌شود.
فراوانی آب در درجه اول ناشی از آب و هوای گرمسیری و مرطوب است. بارندگی سالانه که عمدتاً توسط بادهای بسامان (تجاری) گرم و پر از رطوبت شمال شرقی ایجاد می‌شود، از بیش از در دامنه کوه‌های بادگیر تا کمتر از در مناطق پست متغیر است. بیشترین بارش ماهانه در سراسر گرنادا از ژوئن تا نوامبر ثبت می‌شود، ماه‌هایی که احتمال وقوع طوفان‌های استوایی و بیشتر است. بارش باران از دسامبر تا مه کمتر است، زمانی که سامانه کم‌فشار استوایی به سمت جنوب حرکت می‌کند. به‌طور مشابه، بیشترین رطوبت، معمولاً نزدیک به ۸۰ درصد، در ماه‌های بارانی و مقادیر از ۶۸ تا ۷۸ درصد در دوره خشک‌تر ثبت می‌شود. میانگین دمای در طول سال ثابت است به جز کمی خنک‌تر در ارتفاعات. با این وجود، تغییرات دمای روزانه در یک دوره ۲۴ ساعته قابل ملاحظه است: بین در طول روز و بین در شب.
سد پاپ یا پاپ غمگین زیرشاخه ای از موسیقی پاپ است. لانا دل ری، رابین، تیت مک ری، اینگراتاکس، پرامور، لیزی مک آلپاین، و کیسی ماسگریوز، لرد. ، هالزی، بیلی آیلیش، کانن گری، کلیرو، و بنیاز جمله هنرمندان شناخته شده در این سبک هستند.
سادکور زیرشاخه‌ای است که گهگاه توسط روزنامه‌نگاران موسیقی برای توصیف نمونه‌هایی از آلترناتیو راک که با اشعار تیره و تار، ملودی‌های ضعیف‌تر و کندتر یا به‌طور متناوب، آهنگ‌هایی با ملودی‌های فریبنده و شادی‌بخش که به‌طور همزمان با ته‌نقش‌های غنایی یا تصاویر افسرده‌کننده، توصیف می‌شود. این یک تعریف کلی است که جنبش یا گروه خاصی را در بر نمی‌گیرد. بر اساس تعریف وب سایت آل میوزیک؛ این زیرشاخه به عنوان موسیقی ای برای «افراد افسرده» طبقه‌بندی شده‌است.[ AllMusic definition] سادکور گاهی مترادف با اصطلاح اسلوکور در نظر گرفته می‌شود، نقطه اشتراک هر دو در این است که اغلب به عنوان یک ژانر توسط گروه‌هایی که توصیف کننده آن هستند، رد می‌شود.
"هفته نامه لس آنجلس ،" شارلین مارشال (با نام مستعار کت پاور) را «ملکه سادکور» نامید. در سال ۲۰۰۶، "The News Record" از این اصطلاح برای اشاره به گروه استفاده کرد و صدای آنها را اینگونه توصیف کرد: «شبیه به اسکاتلند بومی: تاریک، سرد، بارانی و افسرده» و همچنین «تهاجمی و تاریک».
این اصطلاح هنوز در فرهنگ پاپ رایج است. موسیقی لانا دل ری «سادکورهالیوود» توصیف شده است.
رشید محمدف (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و بوکسور اهل روسیه است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
چمپس یک گروه راک آمریکایی است که بیشتر به‌خاطر ترانه بی کلام " تکیلا " معروف است.McGuinness, Paul (February 9, 2022). "Best Surf Rock: Sunshine-Drenched Music To Catch A Wave To". uDiscover Music. Retrieved 2022-02-28. این گروه نام خود را از آواز اسب قهرمان جین اتری، گرفته‌است " تکیلا " تنها در عرض سه هفته به رتبه ۱ رسید. همچنین چمپس به اولین گروهی تبدیل شد که با یک آهنگ که اولین اثر آنان بود به رتبه اول رسید. این آهنگ در پاییز ۱۹۵۷ در استودیو گلد استار ضبط شد و در سال ۱۹۵۹ جایزه گرمی را برای بهترین اجرای R&amp;B دریافت کرد. بیش از یک میلیون نسخه فروخت و یک دیسک طلایی توسط RIAA کسب کرد.
" تکیلا " توسط ساکسیفونیست دنی فلورس نوشته شد، اگرچه او به عنوان چاک ریو شناخته می‌شد زیرا در آن زمان با یک شرکت ضبط دیگر (RPM Records) قرارداد داشت. فلورس که در سپتامبر ۲۰۰۶ درگذشت، به عنوان "پدرخوانده راک لاتین " شناخته می‌شد. "ساکس کثیف" فلورس و "تکیلاً کم صدای او از ویژگی‌های این آهنگ هستند.
نسخه‌های بازخوانی زیادی از این آهنگ وجود دارد، از جمله یک نسخه جاز توسط گیتاریست وس مونتگومری در سال ۱۹۶۶ساخته شد.. همچنین توسط رپرهایی چون ALT و XL Singleton بازخوانی شده‌است. چمپس همچنین با آهنگ‌هایی چون" Limbo Rock " و "El Rancho Rock" به موفقیت‌هایی دست یافتند. در سال ۱۹۸۵، "تکیلاً به‌طور برجسته در فیلم "ماجراجویی بزرگ پی وی ظاهر شد". چمپس همچنین دنباله ای برای "تکیلاً با عنوان "Too Much Tequila" ضبط کرد.
در سال ۲۰۲۰، برگس، رهبر گروه، Champs را برای آلبوم جدیدی به نام "Tequila Party" که برای انتشار در ماه نوامبر برنامه‌ریزی شده بود، احیا کرد. LP شامل ۱۲ آهنگ تازه ضبط شده از جمله اجرای «پارتی» از موفقیت امضا شده آنها به علاوه هفت آهنگ جدید است.
روسلان محمدف (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل روسیه است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
والنتین کونونن (؛ زادهٔ ۷ مارس ۱۹۶۹) دونده پیاده‌روی سرعت اهل فنلاند بود.
لودمیلا فورمانووا (؛ ) دونده دو نیمه‌استقامت زن اهل جمهوری چک بود.
در ماه مه ۲۰۱۶، سندهاوزن اعلام کرد که با هولر برای فصل جدید به توافق رسیده‌است و قراردادی دوساله با امکان تمدید برای سال سوم امضا کرده‌است.
در دسامبر ۲۰۱۷، اعلام شد که هولر برای نیم فصل دوم ۲۰۱۸-۲۰۱۷، در حالی‌که نیم فصل از قراردادش با سندهاوزن باقی‌مانده بود، به باشگاه فوتبال فرایبورگ خواهد پیوست.
برندن کریستین (؛ زادهٔ ) دونده سرعت اهل آنتیگوآ و باربودا است.
تیری ژورژو (؛ زادهٔ ) ورزشکار جهت‌یابی اهل فرانسه بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲۵ مدال طلا، ۱۱ مدال نقره، ۶ مدال برنز شده‌است.
گرو استریت گیمز یک توسعه دهنده بازی‌های ویدئویی واقع در گینزویل، فلوریدا می‌باشد که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شده‌است.
گرواستریت گیمز برای راک‌استار گیمز بازی‌هایی از جمله را برای پلتفرم آی او اس و اندروید، منتقل کرده‌است.
لویی یاکوبوس فن زیل (؛ زادهٔ ) دونده دو با مانع اهل آفریقای جنوبی است.
درک ردموند (؛ زادهٔ ) دونده سرعت اهل بریتانیا بود.
گوردون پیری (؛ ۱۰ فوریه ۱۹۳۱ – ۷ دسامبر ۱۹۹۱) دونده دو استقامت اهل بریتانیا بود.
آسبیورن رود (؛ ۶ اکتبر ۱۹۱۹ – ۲۶ مارس ۱۹۸۹) اسکی‌باز پرش اهل نروژ بود.
یانه هولمن (؛ زادهٔ ) دونده ماراتن اهل فنلاند بود.
ایستگاه فضایی ویجر یا ایستگاه ویجر یک ایستگاه فضایی چرخ دوار پیشنهادی است که ساخت آن در سال ۲۰۲۶ آغاز می‌شود. هدف این ایستگاه فضایی ایجاد اولین هتل فضایی تجاری است.
فورت مک‌هنری قلعه‌ تاریخی پنج ضلعی ساحلی در لوکاست پوینت ایالات متحده است که اکنون بخشی از محله‌های از بالتیمور، مریلند است. شهرت این قلعه بیشتر به خاطر نقشش در جنگ ۱۸۱۲ می‌باشد که با موفقیت از بندر بالتیمور در برابر حمله نیروی دریایی بریتانیا از خلیج چساپیک در روزهای ۱۳ تا ۱۴ سپتامبر ۱۸۱۴ دفاع کرد. بنای اول این قلعه در سال ۱۷۹۸ ساخته شد و به طور مداوم توسط نیروهای مسلح ایالات متحده در طول جنگ جهانی اول و توسط گارد ساحلی در جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۲۵ این قلعه به عنوان یک پارک ملی ثبت شد و در سال ۱۹۳۹ به عنوان " آثار ملی و مکان تاریخی" دوباره ثبت شد.
در طول جنگ ۱۸۱۲ یک پرچم طوفان آمریکا، ، در طول بمباران بر فراز فورت مک هنری در اهتزاز بود. در اوایل صبح روز ۱۴ سپتامبر ۱۸۱۴ با یک پرچم پادگان آمریکایی بزرگتر، ) جایگزین شد. پرچم بزرگتر نشان دهنده پیروزی آمریکا بر بریتانیا در نبرد بالتیمور بود. تماشای پرچمدار فرانسیس اسکات کی را برانگیخت تا شعر «دفاع از قلعه هنری» را بنویسد که بعداً با آهنگ «به آناکرئون در بهشت» تنظیم شد و به «پرچم ستاره‌دار»، سرود ملی ایالات متحده، معروف شد.
فورت مک‌هنری در محل قلعه سابق وتستون ساخته شد که از سال ۱۷۷۶ تا ۱۷۹۷ از بالتیمور دفاع کرده بود. فورت وتستون در جزیره وتستون پوینت (منطقه مسکونی و صنعتی امروزی با نام لوکست پوینت) قرار داشت که به دهانه بندر بالتیمور بین Basin (بندر داخلی امروزی) و شاخه شمال غربی در سمت شمالی و Middle and Ferry (در حال حاضر جنوبی) قرار دارد. شاخه های رودخانه پاتاپسکو در سمت جنوبی.
ژان فونسین فرانسوی این قلعه را در سال ۱۷۹۸ طراحی کرد، و بین سال های ۱۷۹۸ و ۱۸۰۰ ساخته شد. هدف قلعه جدید بهبود دفاع از بندر مهم بالتیمور در برابر حملات آتی دشمن بود.
قلعه جدید یک پنج ضلعی مستحکم بود که توسط یک خندق خشک احاطه شده بود - یک خندق عمیق و وسیع. این خندق به عنوان پناهگاهی عمل می کند که پیاده نظام می توانست از قلعه در برابر حمله زمینی دفاع کند. در صورت چنین حمله ای به این خط اول دفاعی، هر نقطه یا سنگر می تواند تیراندازی متقابل از توپ و سلاح های سبک را فراهم کند.
فورت مک‌هنری به نام جیمز مک‌هنری (۱۷۵۳-۱۸۱۶) سیاستمدار اولیه آمریکایی، مهاجر اسکاتلندی-ایرلندی و جراح-سرباز نامگذاری شد. او نماینده کنگره قاره ای از مریلند و یکی از امضاکنندگان قانون اساسی ایالات متحده بود. پس از آن، او به عنوان وزیر جنگ ایالات متحده (۱۷۹۶-۱۸۰۰) منصوب شد، که تحت ریاست جمهوری جورج واشنگتن و جان آدامز خدمت می کرد.
شروع ساعت ۶ صبح در ۱۳ سپتامبر ۱۸۱۴، کشتی های جنگی بریتانیا به فرماندهی نایب دریاسالار الکساندر کوکرین به طور مداوم فورت مک هنری را به مدت ۲۵ ساعت بمباران کردند. مدافعان آمریکایی ۱۸، ۲۴ و ۳۲ پوندی داشتند ( ) توپ. برد اسلحه های انگلیسی و موشک های بریتانیا داشتند برد، اما نه اسلحه و نه موشک دقیق نبودند. کشتی‌های بریتانیایی نتوانستند از فورت مک‌هنری عبور کرده و به بندر بالتیمور نفوذ کنند، زیرا به دلیل دفاعیات آن از جمله زنجیره‌ای متشکل از ۲۲ کشتی غرق‌شده و توپ‌های آمریکایی وجود داشت. کشتی‌های بریتانیایی فقط می‌توانستند راکت‌ها و خمپاره‌های خود را در حداکثر برد تسلیحات به سمت قلعه شلیک کنند. دقت ضعیف در هر دو طرف منجر به آسیب بسیار کمی به هر یک از طرفین شد قبل از اینکه انگلیسی ها با تخلیه مهمات خود، حمله خود را در صبح روز ۱۴ سپتامبر متوقف کردند. بنابراین بخش دریایی تهاجم بریتانیا به بالتیمور دفع شده بود. تنها یک کشتی جنگی بریتانیایی، یک کشتی بمب‌افکن، مورد اصابت مستقیم آتش برگشت قلعه قرار گرفت و یکی از خدمه آن زخمی شد.
از آمریکایی‌ها مدافع در فورت مک‌هنری، تحت فرماندهی سرگرد جورج آرمیستد، چهار نفر کشته شدند - از جمله یک سرباز سیاه پوست، سرباز ویلیام ویلیامز، و زنی که در حین حمل تجهیزات به سربازان بر اثر انفجار بمب از وسط نصف شد - و ۲۴ نفر زخمی شدند. در یک نقطه در طول بمباران، یک بمب به انبار مهمات قلعه برخورد کرد. با این حال، یا باران فیوز را خاموش کرد یا بمب یک انفجار بود.
فرانسیس اسکات کی، وکیلی از واشینگتن که برای مذاکره در مورد آزادی دکتر ویلیام بینز، یک اسیر جنگی غیرنظامی به بالتیمور آمده بود، شاهد بمباران یک کشتی آتش‌بس نزدیک بود. یک پرچم بزرگ آمریکا توسط مری پیکرزگیل به قیمت ۴۰۵/۹ دلار در پیش بینی حمله بریتانیا به قلعه دوخته شده بود. هنگامی که کی پرچم را دست نخورده در سپیده دم ۱۴ سپتامبر مشاهده کرد، آنقدر متاثر شد که همان روز صبح شروع به ساختن «دفاع از قلعه هنری» با آهنگ «به اناکریون در بهشت» کرد که بعدها به پرچم پرستاره تغییر نام داد و به سرود ملی ایالات متحده تبدیل شد.
در طول جنگ داخلی آمریکا، منطقه ای که فورت مک هنری در آن قرار دارد به عنوان یک زندان نظامی خدمت می کرد، که هم سربازان کنفدراسیون و هم تعداد زیادی از شخصیت های سیاسی مریلند را که مظنون به هواداری کنفدراسیون بودند، در آن محبوس بودند. زندانیان شامل جورج ویلیام براون شهردار تازه منتخب بالتیمور، شورای شهر و کمیسر پلیس جدید جورج پی کین و اعضای مجمع عمومی مریلند به همراه چندین سردبیر و صاحب روزنامه بودند. نوه فرانسیس اسکات کی، فرانسیس کی هوارد، یکی از این زندانیان سیاسی بود. برخی از سلول های مورد استفاده هنوز پابرجا هستند و می توان در قلعه از آنها بازدید کرد. فورت مک هنری در این زمان برای آموزش توپخانه نیز استفاده می‌شد. این سرویس منشاء توپهای رادمن است که در حال حاضر در قلعه قرار گرفته و نمایش داده می شود.
در ۲۵ می ۱۸۶۱ جان مریمن در شهرستان بالتیمور دستگیر و در فورت مک هنری زندانی شد. مریمن نقشی در تخریب پل‌ها در مریلند برای جلوگیری از حرکت نیروهای اتحادیه داشت. مریمن از راجر بی تانی، قاضی ارشد دیوان عالی درخواست داد تا قرار احضار زندانی را صادر کند، و تینی این دادخواست را پذیرفت و از مریمن خواست که روز بعد در دادگاه خود حاضر شود و مارشال های ایالات متحده را برای اجرای حکم به قلعه بفرستد. پس از آن یک رویارویی معروف و دراماتیک در دروازه های قلعه بین مارشال های فدرال و ژنرال جورج کادوالدر، فرمانده نیروهای اتحادیه فورت رخ داد. فرمانده به این دلیل که طبق دستور رئیس جمهور آبراهام لینکلن، که قرار احضار زندانی را به حالت تعلیق درآورده بود، از اجرای دستور خودداری کرد. پرونده دادگاه حل نشده باقی مانده است و شعبه اجرایی همچنان از تبعیت از حکم تانی خودداری می کند.
در طول جنگ جهانی اول ، صدها ساختمان اضافی در زمین های اطراف قلعه ساخته شد تا کل این مرکز را به یک بیمارستان عظیم ارتش ایالات متحده برای معالجه سربازانی که از درگیری های اروپایی برمی گشتند، تبدیل کنند. امروزه هیچ یک از آن ساختمان ها باقی نمانده است و تنها قلعه اصلی حفظ شده و به وضعیت اصلی خود در طول جنگ ۱۸۱۲ بازسازی است.
در طول جنگ جهانی دوم، فورت مک هنری به عنوان یک پایگاه گارد ساحلی خدمت می کرد. بخش‌های تاریخی که برای آموزش استفاده می‌شد، برای عموم باز ماند.
این قلعه در سال ۱۹۲۵ به پارک ملی تبدیل شد. در ۱۱ اوت ۱۹۳۹، این بنا به عنوان " یادبود ملی و محل تاریخی" تغییر نام داد، که تنها مکان تعیین شده مضاعف در ایالات متحده است. در ۱۸ اکتبر ۱۹۶۶ در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شد. این یک سنت ملی شده است که وقتی یک پرچم جدید طراحی می شود، ابتدا بر فراز فورت مک هنری به اهتزاز در می آید. اولین پرچم‌های رسمی ۴۹ و ۵۰ ستاره آمریکا بر فراز قلعه به اهتزاز درآمد و هنوز در محل قرار دارد.
نتفلیکس یک ارائه‌دهنده رسانه‌های جریان اینترنتی بر اساس تقاضای جهانی آمریکایی است که تعدادی برنامه اصلی از جمله سریال‌های اصلی، سریال‌های ویژه، مینی سریال‌ها، مستندها و فیلم‌ها را توزیع کرده‌است. فیلم‌های اصلی نتفلیکس همچنین شامل محتوایی می‌شوند که برای اولین بار در کشورهای دیگر به نمایش درآمدند یا در مناطق دیگر پخش شدند و سپس به عنوان محتوای اصلی نتفلیکس معرفی می‌شوند.
این فیلم‌ها در حال حاضر در سطح جهانی در دسترس نیستند. آنها در زمانی هنوز نامشخص در مناطق باقی مانده نتفلیکس منتشر خواهند شد.
نادیا قاسم (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی استرالیایی لبنانی است. وی از سال ۲۰۱۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
کتاب مرثیه‌ای برای رؤیای آمریکایی: 10 اصل تمرکز ثروت و قدرت اثر نوآم چامسکی، فعال سیاسی و زبان‌شناس است که توسط پیتر هاچینسون، کلی نیکس و جرد پی اسکات ایجاد و ویرایش شد. این کتاب تحلیل چامسکی از نئولیبرالیسم را ارائه می‌کند. این کتاب بر تمرکز ثروت و قدرت در ایالات متحده در طول چهل سال گذشته تمرکز دارد و نابرابری درآمد را تجزیه و تحلیل می‌کند. این کتاب توسط انتشارات هفت داستان در سال 2017 منتشر شده‌است.
این کتاب نمودار تحلیل چامسکی از تمرکز ثروت از دهه ۱۹۷۰ تا کنون است. چامسکی روشی را تحلیل می‌کند که در آن روابط قدرت از اواخر دهه ۱۹۴۰ تا کنون به نام «منافع پلوتوکراتی» تغییر یافت. این تغییر در روابط قدرت به حمله‌ای به افراد طبقه پایین و متوسط ختم می‌شود که در دهه‌های اخیر و در خلال برتری آنچه به عنوان "نئولیبرالیسم" شناخته می‌شود - با ریاضت مالی برای فقرا و کاهش مالیات و سایر یارانه‌ها برای اقلیت ثروتمند تشدید شده‌است." چامسکی بیشتر به این موضوع علاقه‌مند است که چگونه ظهور مالی‌گرایی، که «فرایندی است که در آن بازارهای مالی، مؤسسات مالی و نخبگان مالی تأثیر بیشتری بر سیاست‌های اقتصادی و نتایج اقتصادی کسب می‌کنند»Palley, Thomas. "Financialization: What It Is and Why It Matters". “Finance-led Capitalism? Macroeconomic Effects of Changes in the Financial Sector,” Hans Boeckler Foundation, Berlin, Germany, October 26–27, 2007. http://www.levyinstitute.org/pubs/wp_525.pdf بر زندگی عمومی در آمریکا تأثیر می‌گذارد و به آن شکل می‌دهد و منجر به تمرکز ثروت و قدرت در افراد و مؤسسات نخبه می‌شود. نشان داده شده‌است که این امر منجر به پدیده‌هایی مانند ثروتمندترین افراد جهان به اندازه ثروت نیمه پایین جهان می‌شود.
چامسکی با مشاهده این نکته شروع می‌کند که تمرکز ثروت باعث تمرکز قدرت می‌شود، به‌ویژه با افزایش سرسام‌آور هزینه‌های انتخابات، که احزاب سیاسی را وادار به اتصال به جیب شرکت‌های بزرگ می‌کند. سپس این قدرت سیاسی به سرعت به قانون‌گذاری تبدیل می‌شود که تمرکز ثروت را افزایش می‌دهد. از این رو، سیاست‌های مالی مانند سیاست مالیاتی، مقررات‌زدایی، قوانین حاکمیت شرکتی و طیف وسیعی از اقدامات سیاسی، تمرکز ثروت و قدرت را افزایش می‌دهد که به نوبه خود، قدرت سیاسی بیشتری را به ثروتمندان می‌دهد. کتاب حول محور آنچه چامسکی استدلال می‌کند، ۱۰ اصل است که منجر به این تمرکز ثروت و قدرت می‌شود سازماندهی شده‌است.
استقبال از این امر به‌طور کلی مثبت بوده‌است، به‌طوری که پابلیشرز ویکلی می‌گوید: «چامسکی و همکارانش بررسی ادراکی و آشکاری از نیروهایی که نابرابری آمریکا را به وجود می‌آورند، ایجاد کرده‌اند.»
یک فیلم مستند به همین نام، "مرثیه‌ای برای رویای آمریکایی"،Requiem for the American Dream, PF Pictures, Accessed August 3, 2017 با حضور نوام چامسکی و کارگردانی پیتر دی. هاچیسون، کلی نیکس و جرد پی اسکات در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. Accessed August 3, 2017
لوئی هفتم، ( – می ۱۴۴۷) ملقب به ریش‌دار (آلمانی: ""Ludwig der Bärtige"") دوک بایرن-اینگولشتات از سال ۱۴۱۳ تا ۱۴۴۳ بود. او پسر استفان سوم، دوک بایرن و تادیا ویسکونتی است.
به عنوان برادر ایزابل از بایرن-اینگولشتات، همسر شارل ششم فرانسه، او بخش بزرگی از زندگی خود را در فرانسه گذارند. زمانی که او در سال ۱۴۱۳ به جانشینی از پدرش بر تخت نشست، دستور ساخت دژ نو اینگولشتات را صادر کرد که از معماری گوتی فرانسوی شدیدا تاثیر پذیرفته بود.
در سال ۱۴۰۸ لوئی، ویلیام دوم از بایرن-اشتراوبینگ و ژان یکم، دوک بورگونیه، شهرواندان معترضی که در شهر لیژ علیه برادر ویلیام، ژان، شاهزاده-اسقف لیژ، شورش کرده بودند را در نبرد اوتی شکست دادند. بعدها لوئی تندخو نه تنها با متحد سابقش ژان یکم وارد مناقشه می‌شود، بلکه به طور متعددی با عموزادۀ ژان یعنی هنری شانزدهم از بایرن-لاندسهوت که در سال ۱۴۱۴ دشمنان لویی را در اتحادیه‌ای به نام جامعه پارکیت گرد هم آورده و متحد کرده بود، جنگید.
با مرگ ژان، دوک بایرن-اشتراوبینگ در سال ۱۴۲۵، موج جدیدی از مناقشات میان لوئی و عموزادگان ژان، یعنی هنری، ارنست و ویلیام سوم از بایرن-مونیخ آغاز شد و نتیجتا در سال ۱۴۲۹، دوک‌نشینی بایرن-اشتراوبینگ ژان میان چهار دوک تقسیم‌بندی شد.
نهایتا لوئی در سال ۱۴۴۳ توسط پسرش لوئی هشتم که با هنری شانزدهم متحد شده بود مسموم شده و کشته شد. لوئی در سال ۱۴۴۷ به عنوان زندانی هنری شانزدهم در گذشت. از آنجایی که لوئی هشتم دو سال پیش از مرگ پدرش هم مرده بود، دوک‌نشینی بایرن-اینگولشتات به هنری رسید.
لوئی دو بار ازدواج کرد. همسر اول او آن بوربن، دختر ژان یکم، کنت لا مارکه که خود در ۱ اکتبر سال ۱۴۰۲ ازدواج کرده بود به شمار می‌آمد. او بیوۀ ژان دو بری، کنت مونپنسییِر بود. او در سال ۱۴۰۸ درگذشت. آنها دو پسر داشتند:
در سال ۱۴۱۳، او برای دومین بار با کاترین از آلنسون، دختر پیتر دوم از آلنسون و ماری شامیلارت، بانوی ویکنت "بومونت-او-مین" ازدواج کرد. آنها یک پسر داشتند:
هر دو فرزند آنها در سنین جوانی مردند. لوئی به لطف معشوقه‌های مختلفی که داشت، پدر چندین فرزند نامشروع شد.
پرچم آشوریان ( or )http://assyrianapp.com/feed-items/ÜÜÜ%A0ÜÜÜÌ-ÜÜÜªÌÜ¢Ü-ÜÌÜÜÜ¡Ü-Ü%A0Ü-Ü¡Ü¨ÜÜ%A0ÜÜÌÜ¢-ÜÜ«Ü%A0/ پرچمی است که مردم آشوری به نمایندگی از در آشور و انتخاب کرده‌اند. جرج بیت آتانوس این پرچم را در سال ۱۹۶۸ طراحی نمود.
ایلونا اوسوویچ (؛ زادهٔ ) دونده سرعت زن اهل بلاروس است.
رومن منیل (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش با نیزه اهل فرانسه بود.
آستین وندرفورد (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی‌گیر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
ای‌اس‌تی‌کیوب-۱ اولین ماهواره استونیایی و اولین ماهواره در جهان است که سعی در استفاده از بادبان برقی خورشیدی باد (E-sail) دارد. این موشک در ۷ می ۲۰۱۳ بر روی موشک حامل موشک وگا VV02Amsat-UK, ESTCube-1. پرتاب شد و با موفقیت در مدار مستقر شد.Southgate Radio Amateur News, First picture from ESTCube-1 ham radio CubeSat , May 22, 2013 (accessed Aug. 16 2013) استاندارد تاسواره برای نانوماهواره‌ها در طول مهندسی ای‌اس‌تی‌کیوب-۱ دنبال شد، که منجر به ۱۰×۱۰×۱۱٫۳۵ شد. مکعب سانتی‌متر، با حجم ۱ لیتر و جرم ۱٫۰۴۸ کیلوگرم.
این مأموریت در تاریخ ۱۷ فوریه ۲۰۱۵ به‌طور رسمی به پایان رسید و گفته شد که در این مدت ۲۹ پایان‌نامه کارشناسی و ۱۹ پایان‌نامه کارشناسی ارشد، ۵ پایان‌نامه دکتری و ۴ استارت آپ به دست آمده‌است."ESTCube-1's 651-day career: 53 dissertations and a marriage proposal" ERR, 17 February 2015 استقرار ماهواره ای‌سیل-تتر (E-Sil Tether) ناموفق بود، و بنابراین هیچ اندازه‌گیری از بادبان ای (E) یا سیستم استقرار ترمز پلاسما انجام نشد. آخرین سیگنال از ای‌اس‌تی‌کیوب-۱ در ۱۹ می ۲۰۱۵ دریافت شد.
ای‌اس‌تی‌کیوب-۱ که به عنوان بخشی از برنامه ماهواره ای دانش آموزی استونی توسعه یافت، یک پروژه آموزشی بود که دانش آموزان دانشگاه و دبیرستان در آن شرکت داشتند.
در حالی که در طول ایجاد ای‌اس‌تی‌کیوب-۱ بر آموزش دانش آموزان تأکید شد، اما هدف علمی داشت. این ماهواره حامل بادبان خورشیدی الکتریکی (E-sail) بود که توسط دانشمند فنلاندی پکا جانهونن اختراع شد. در طول پرواز ESTCube-1، قرار بود ۱۰ متر سیم بادبان الکترونیکی به ضخامت ۲۰ تا ۵۰ میکرومتر، که گاهی اوقات به عنوان "Heytether" نامیده می‌شود، از ماهواره مستقر شود. قرار بود استقرار "Heytether" با کاهش سرعت چرخش ماهواره یا یک دوربین آنبرد شناسایی شود.
برای کنترل برهم‌کنش عنصر بادبان خورشیدی الکتریکی (E-sail) با پلاسمای اطراف زمین و تأثیری که بر سرعت چرخش فضاپیما داشت، دو گسیل‌دهنده/تفنگ‌گستر الکترون‌های نانوتکنولوژی روی آن بودند. ساطع کننده‌های الکترون به عنصربادبان خورشیدی الکتریکی (E-sail) متصل شدند که قرار بود با پرتاب الکترون‌ها به‌طور مثبت تا ۵۰۰ ولت شارژ شود. یون‌های مثبت موجود در پلاسما برای فشار دادن عنصر بادبان خورشیدی الکتریکی (E-sail) و تأثیرگذاری بر سرعت چرخش ماهواره در نظر گرفته شده بودند. اثر پلاسما بر بادبان الکترونیکی باید با تغییر در سرعت چرخش مذکور اندازه‌گیری شود. همچنین برای نشان دادن امکان بازگرداندن ماهواره‌های کوچک از مدار، قرار بود ماهواره را با استفاده به عنوان ترمز پلاسما از مدار خارج کند. یک دوربین سیماس رنگی نیز روی آن تعبیه شده بود که می‌توانست عکس‌هایی با فرمت خام (RAW) با وضوح VGA بسازد. این دوربین برای به دست آوردن تصاویر زمین مورد استفاده قرار گرفت و برای نظارت بر استقرار "Heytether" در نظر گرفته شده بود.
جیم کلس هیروز () یک گروه موسیقی رپ راک آمریکایی از ژنوا، نیویورک است. این گروه در سال ۱۹۹۷ تشکیل شد، زمانی که تراوی مک کوی در کلاس بدنسازی دبیرستان خود، با مت مک گینلی آشنا شد.
موسیقی گروه سبک‌های متنوعی از جمله هیپ هاپ، راک، فانک و رگی را شامل می‌شود. پس از اضافه شدن دیساشی لومومبا-کاسونگو به عنوان گیتاریست و اریک رابرتز به عنوان نوازنده بیس در سال ۲۰۰۳، گروه با فیولد بای رامن و رکوردهای DCD2 قرارداد امضا کرد که آنها اولین آلبوم خود را با نام "The Papercut Chronicles" منتشر کردند. این گروه بعد از انتشار این آلبوم و با حضور در جشنواره‌هایی مانند The Bamboozle و Vans Warped Tour، طرفداران زیادی به دست آورد.
در سال ۲۰۰۶، گروه با گرفتن گواهی‌نامه انجمن صنعت ضبط آمریکا آلبوم "As Cruel as School Children را" منتشر کرد. از زمان انتشار، تک‌آهنگ Cupid's Chokehold به رتبه چهارم در "بیلبورد هات" ۱۰۰ رسید و در بین ده جدول برتر در کشورهای مختلف از جمله بریتانیا به اوج رسید و تک آهنگ !!Clothes Off در صدر جدول و جزو ده آهنگ برتر در فنلاند، جمهوری ایرلند و بریتانیا قرار گرفت. در ۹ سپتامبر ۲۰۰۸، جیم کلس هیروز سومین آلبوم خود را با "نام The Quilt" منتشر کرد که شامل همکاری‌های متعدد با هنرمندان دیگر بود. گروه در سال ۲۰۰۹ تعطیل شد، زمانی که اعضا کارهای جانبی مختلفی را انجام می‌دادند. مک کوی اولین آلبوم انفرادی خود با نام "Lazarus" را در ژوئن ۲۰۱۰ منتشر کرد. لومومبا-کاسونگو روی پروژه جانبی خود یعنی Soul کار می‌کرد، در حالی که مک گینلی در گروه راک Kill the Frontman طبل می‌زند. گروه آلبوم "The Papercut Chronicles II" را در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۱ منتشر کرد. از زمان انتشار این آلبوم، به یکی از موفق‌ترین آلبوم‌های آنها تا به امروز تبدیل شده‌است.
اعضای سابق تور
جدول زمانی
کتابخانه ملی و دانشگاهی بوسنی و هرزگوین (NUL) (بوسنیایی، کرواتی و صربی: "Nacionalna i univerzitetska biblioteka Bosne i Hercegovine" / Национална и универзитетска библиотека Босне и Херцеговине) کتابخانه ملی بوسنی و هرزگوین در سارایوو قرار دارد. در طول جنگ در بوسنی و هرزگوین و هنگام محاصره سارایوو، در شب ۲۵ تا ۲۶ اوت ۱۹۹۲، اعضای ارتش جمهوری صربسکا، ویژنیکا را که در آن زمان کتابخانه در آن قرار داشت، گلوله‌باران کردند. در نتیجه بسیاری از آثار بایگانی شده و کتابخانه در طی جنگ از بین رفت.
این کتابخانه ملی و دانشگاهی بوسنی و هرزگوین بر اساس مقررات مربوط به کتابخانه ملی جمهوری یوگسلاوی، بوسنی و هرزگوین است. وزیر آموزش و پرورش وقت آنته بابیچ، که روزنامه رسمی جمهوری خلق بوسنی را تأسیس کرد در ۳۱ اکتبر ۱۹۴۵ به امضا رسید.
در قسمت مقدماتی این سند آمده‌است: «بر اساس اختیارات دولت ملی بوسنی و هرزگوین در ۹ اکتبر ۱۹۴۵. وزارت آموزش و پرورش حکم زیر را در مورد کتابخانه ملی جمهوری خلق بوسنی و هرزگوین تعیین می‌کند.»
در ماده اول این قانون حقوقی غرفه آمده‌است: «در کتابخانه ملی سارایوو بوسنی و هرزگوین تأسیس خواهد شد. تحت نظارت وزارت آموزش و پرورش است. کتابخانه ملی کتابخانه مرکزی جمهوری فدرال بوسنی و هرزگوین است و فعالیت آن کل قلمرو بوسنی و هرزگوین را در بر می‌گیرد.»
مأموریتی که این مؤسسه برای آن تأسیس شده‌است که در ماده ۲ آیین‌نامه مذکور ذکر شده‌است: "کتابخانه ملی در سارایوو وظیفه دارد: به خوانندگان خود و ارائه دانش جامع از زندگی و فرهنگ مردم ما، به ویژه مردم بوسنی و هرزگوین، به افراد و موسسات و فعالیت در زمینه علم و هنر کمک کند. ایجاد و بهبود کتابخانه در بوسنی و هرزگوین، و با توافق با وزارت آموزش و پرورش جمهوری خلق بوسنی و هرزگوین.
به لطف توسعه موفقیت‌آمیز آن، این مؤسسه عملکرد دانشگاهی را دریافت کرده‌است، که ثابت شده‌است، زیرا امروزه اکثر کاربران آن دانش پژوهان، اساتید و دانشجویان دانشگاه‌های بوسنی و هرزگوین هستند.
در اکتبر ۱۹۹۵، در مجله رسمی جمهوری BiH، شماره. ۳۷/۹۵، قانون کتابخانه‌ها منتشر شد که بر اساس آن NUB BiH فعالیت می‌کند.
افسون روشن ضمیر جانستون با نام اصلی افسون روشن ضمیر، کشتی‌گیر آزادکار ایرانی آمریکایی بود.
افسون روشن ضمیر متولد ٢۵ مردادماه ١٣۵١ در شهر تهران با اصالتی مازندرانی است. او در ١١ سالگی به همراه پدر و مادرش به آمریکا مهاجرت کرد.
افسون دارای مدرک فوق لیسانس در رشته فیزیوتراپی است. او در سال ١٩٩٨ با بریان جانستون ازدواج کرد و دارای سه فرزند به نام‌های آیدن، سمیرا و لیلا است.
پدرش منوچهر روشن ضمیر به علت علاقه فراوان به کشتی، افسون را در چهار سالگی با کشتی آشنا کرد. او سال آخر حضورش در دبیرستان در مسابقه‌ی شرکت کرد که تمام حریفانش، حداقل چند سال از او بزرگتر بودند. برنده آن مسابقات سهمیه حضور در تیم ملی کشتی زنان آمریکا را به دست می آورد، او با پیروز شدن در این مسابقات پیراهن تیم ملی کشتی بانوان آمریکا را بر تن کرد. تیمی که اولین تیم تاریخ کشتی زنان آمریکا محسوب می شد و قرار بود در مسابقات جهانی سال ۱۹۸۹ به مصاف حریفانش برود.افسون در این رقابت‌ها در نیمه نهایی از حریف ژاپنیش شکست خورد و در رده‌بندی حریف سوئیسیش را شکست داد و مدال برنز را از آن خود کرد تا به عنوان اولین زن مدال آور در کشتی آمریکا شناخته شود.
او سال بعد در مسابقات قهرمانی کشتی جهان شرکت کرد و به مقام نایب‌قهرمانی رسید.
افسون در سال ٢٠٠٠ از رقابت های حرفه‌ای کشتی کناره گیری کرد.
روشن ضمیر در سال ٢٠١۴ به سمت مربیگری تیم ملی بانوان آمریکا منصوب شد و در همان سال مقام سومی مسابقات جهانی تاشکند را با تیم ملی آمریکا بدست آورد.
خوزه ون دایک متولد ۱۵ نوامبر ۱۹۶۰، در باکستل است. او نویسنده رسانه جدید و استاد دانشگاه برجسته در رسانه و جامعه دیجیتال در دانشگاه اوترخت از سال ۲۰۱۷ است. از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۶ او استاد مطالعات رسانه‌های تطبیقیmw. prof. dr. J.F.T.M. (José) van Dijck at University of Amsterdam بود و در آنجا رئیس سابق گروه مطالعات رسانه و رئیس سابق دانشکده علوم انسانی دانشگاه آمستردام بود. یوهانا نویسنده ده کتاب (هم) تألیف و (هم) ویرایش شده از جمله "حافظه واسطه در عصر دیجیتال است". "فرهنگ اتصال"، "جامعه پلتفرم و" "ارزش‌های عمومی در دنیایی مرتبط" آثار او به بسیاری از زبان‌ها ترجمه شده و بین مخاطبان جهانی توزیع شده‌است. ون دایک از سال ۲۰۱۰ عضو آکادمی سلطنتی هنر و علوم هلند بوده است. او در سال ۲۰۱۵ توسط اعضای آکادمی به عنوان رئیس سازمان انتخاب شد و اولین زنی بود که این سمت را به دست آورد.
در سال ۲۰۱۶ مجله هلندی "Opzij" ون دایک را به عنوان تأثیرگذارترین زن هلندی سال ۲۰۱۶ معرفی کرد. در سال ۲۰۱۹، دانشگاه لوند به ون دیجیک دکترای افتخاری برای شایستگی‌های علمی و مشارکت‌هایش در جنبه‌های اجتماعی دیجیتالی‌سازی اعطا کرد.
یوهانا فرانسیسکا تئودورا ماریا ون دایک در باکستل هلند به دنیا آمد. او در سال ۱۹۸۵ با مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد از دانشگاه اوترخت فارغ‌التحصیل شد. او بعداً در سال ۱۹۹۲ با مدرک دکترای ادبیات تطبیقی در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو فارغ‌التحصیل شد.
ون دایک اولین کتاب خود را با عنوان "تولید نوزادان و رضایت عمومی: بحث در مورد فن آوری‌های تولید مثل جدید" در سال ۱۹۹۵ منتشر کرد. در مورد بحث‌های فزاینده فعالان و محققان در مورد پیشرفت‌های جدید فناوری مربوط به تولید مثل صحبت می‌کند. ون دایک از مقالات علمی، داستان‌ها و مطالعات برای بازسازی این بحث استفاده می‌کند.