moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
خیابان المتنبی یا شارع المتنبی در مرکز شهر بغداد و در حدِفاصل بین رود دجله و خیابان الرشید، از قدیمی‌ترین خیابان‌های بغداد، واقع شده‌است. این خیابان در حقیقت بازار محصولات فرهنگی برای اهالی بغداد به‌حساب می‌آید، چراکه تجارت کتاب در عراق در این خیابان جریان دارد و انواع کتب و مجلات را می‌توان در این خیابان و کتاب‌فروشی‌هایش یافت.
قدمت این خیابان به اواخر عصر عباسیان باز می‌گردد و در زمان حکومت عثمانیان در عراق به نام الاکمکخانه خوانده می‌شد که کلمه‌ای ترکی و به معنای محل سکونت نظامیان بود. در سال ۱۹۳۲ کمیته‌ای به دستور ملک فیصل تشکیل گردید تا نام‌های جدید برای خیابان‌های بغداد تعیین گردد و از آن زمان نام متنبی شاعر عراقی، بر این خیابان نهاده شد. بسیاری از چهره‌های برجسته فرهنگی عراقی مانند علامه حسین علی محفوظ از مشتریان دائمی این مرکز فرهنگی بوده‌اند.
این خیابان در ابتدا به عنوانی مرکزی حکومتی مطرح بوده که علاوه بر کتابفروشی‌ها برخی مغازه‌های دیگر و رستوران‌ها و عکاسی‌هایی میز برای خدمت به مراجعان به ادارات دولتی در آن وجود داشته‌است ولیکن پس از سال ۱۹۵۰ به تدریج تمامی کتابفروشی‌های مطرح عراقی به این خیابان نقل مکان نمودند و این مکان به خیابانی صرفاً فرهنگی تبدیل گردید. این خیابان بسیار قدیمی و تاریخی بوده و در آن چاپخانه‌ای متعلق به قرن ۱۹ میلادی وجود دارد که نشانگر قدمت فعالیت‌های مرتبط با موضوع کتاب و فرهنگ در این خیابان می‌باشد.
متنبی خیابان فرهنگ، کتاب‌فروشی‌ها و گالری‌ها و نمایشگاه‌های هنری است، در سال‌های اخیر مرکز گفت‌گوهای فرهنگی و تجمعات صنفی و اجتماعی هم هست. بسیاری از کتاب فروشی‌های این خیابان وسعت کمی دارند و رسم و سنت اصلی در این خیابان، فروش کتاب‌ها در خیابان و روز جمعه‌است. در روز جمعه مقابل هر کتاب‌فروشی، حصیری پهن می‌شود و کتاب‌فروشی‌ها کتاب هایشان را روی این حصیرها پهن می‌کنند و در معرض دید علاقه‌مندان قرار می‌دهند. این، سنتِ خیابان متنبی است.
یکی از برنامه‌هایی که جدیداً و پس از اشغال عراق و سقوط صدام در خیابان متنبی باب شده‌است، مطالبات صنفی و گروهی است؛
با همکاری شهرداری بغداد و مجلس استان بغداد، در حال حاضر دو ساختمان تاریخی مجاور با خیابان متنبی، به نام‌های مرکز الثقافی البغدادی و قشله، به محوطه فرهنگی خیابان متنبی پیوسته‌اند و از آنها استفاده فرهنگی می‌شود.
در سال ۲۰۰۷ القاعده به این خیابان حمله نمود. در این حمله کتابفروشی العصریه که از قدیمی‌ترین کتابفروشی‌های متنبی به حساب می‌آمد و در سال ۱۹۰۸ تأسیس شده بود بطور کامل منهدم گردید و به ساختمان چایخانه شابندر که از ساختمان‌های فرهنگی بسیار با ارزش عراق به حساب می‌آید آسیب جدی وارد و همچنین برخی دیگر از ساختمان‌ها نیز دچار آتش‌سوزی گردید.
اقتصاد فنلاند فنلاند یک اقتصاد ترکیبی صنعتی دارد که سرانه درآمد در آن هم‌سطح دیگر کشورهای اروپای غربی نظیر فرانسه، آلمان، سوئد و بریتانیاست. خدمات با ۶۷٫۵ درصد بزرگ‌ترین بخش اقتصادی فنلاند است و پس از آن صنعت با ۳۱٫۴ قرار دارد. کشاورزی کوچک‌ترین بخش اقتصاد فنلاند می‌باشد. به دلیل اب و هوا
نا مساعد، کشاورزی ضعیف می‌باشد واحد پول فنلاند یورو می‌باشد. و فنلاند عضو اتحادیه اروپا می‌باشد.
پارکر فنلی (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی بازیگر فیلم‌هایی همچون دردسر هری بوده‌است.
عواقب (با نام سابق "۴۷۸") یک فیلم درام و دلهره‌آور آمریکایی به کارگردانی الیوت لستر با بازی آرنولد شوارتزنگر است، که در ماه آوریل سال ۲۰۱۷ عرضه شد.
در این فیلم آرنولد شوارتزنگر دومین نقش آفرینی درام خود را تجربه کرد.
داستان فیلم مربوط به ماجرای واقعی سقوط یک هواپیمای مسافربری در ژوئیه ۲۰۰۲ و اتفاقاتی است که طی ۴۷۸ روز بعد از آن رخ داد .
فیلم داستان مردی به نام رومان ملنیک را به تصویر می‌کشد که همسر و فرزندش در سانحه هوایی کشته شده‌اند.
اینجا کسی نمی‌میرد فیلمی به کارگردانی حسین کندری، نویسندگی بهار کاتوزی و تهیه‌کنندگی عباس رافعی و سینا سعیدیان محصول سال ۱۳۹۴ است.
این فیلم در تاریخ ۲۱ شهریور ۱۳۹۵ در سینماهای ایران اکران شد.
اشکان (هومن سیدی) به عنوان سرباز مسئول نگهبانی دادن در یک پست مرزی نزدیک عراق می‌شود. هیچ‌کس در آن منطقه زندگی نمی‌کند. اما اشکان روزی یک دختر روستایی را از دور دست می‌بیند و ..
هِکتور ()نام یک دریاچه کوچک یخ‌زده در غرب آلبرتا، کانادا می‌باشد. این دریاچه در میان رشته‌کوه‌های کانادا می‌باشد که رودخانه بو به آن می‌ریزد. نام‌گذاری این دریاچه به سفر زمین‌شناسی به نام جیمز هکتور به این دریاچه برمی‌گردد.
سوخت‌های تجدیدپذیر سوخت‌هایی هستند که از منابع تجدیدپذیر تولید شده‌اند. به‌طور مثال: سوخت‌های زیستی (مثلا روغن گیاهی که به عنوان سوخت، اتانول، متانول از انرژی پاک و کربن دی‌اکسید یا بیومس، و بیودیزل) و سوخت هیدروژن (زمانی که با فرایندهای تجدیدپذیر تولید شده باشد). این در حالی است که سوخت‌های تجدید ناپذیر مانند گاز طبیعی، گاز مایع (پروپان), نفت و دیگر سوخت‌های فسیلی و انرژی هسته‌ای در مقابل آن هستند. سوخت‌های تجدید پذیر می‌تواند شامل سوخت‌هایی باشند که از منابع انرژی تجدید پذیر، مانند باد و انرژی خورشیدی سنتز شده باشد. سوخت‌های تجدید پذیر به دلیل پایداری، سهم کم شان در چرخهٔ کربن و در برخی موارد به دلیل مقادیر کمتر گازهای گلخانه‌ای محبوبیت زیادی بدست آورده‌اند. انشعابات جغرافیای سیاسی این سوخت‌ها نیز مورد علاقه هستند، به خصوص برای اقتصادهای صنعتی که طرفدار عدم وابستگی به نفت خاورمیانه هستند.
چشم‌انداز انرژی جهانی آژانس بین‌المللی انرژی در سال ۲۰۰۶ به این نتایج می‌رسد که افزایش تقاضای نفت، اگر بدون کنترل باشد، آسیب‌پذیری کشورهای مصرف‌کننده را در برابر اختلالی شدید در عرضه و در نتیجه به شوک قیمت‌ها بیانجامد. در حمل و نقل نسبت به فرآورده‌های نفتی، سوخت‌های زیستی قابل بازیافت نشان دهندهٔ یک منبع کلیدی تنوع هستند. سوخت‌های زیستی دانه و چغندر قند در مناطق معتدل نقشی مهم برای ایفا کردن دارند، اما نسبتاً گران‌قیمت هستند و بهره‌وری انرژی و منافع مربوط به پس‌انداز CO2 در آنها متغیر است. سوخت‌های زیستی بدست آمده از نی شکر و سایر محصولات زراعی گرمسیری با بهره‌وری بالا، بسیار رقابتی تر و سودمندتر هستند. اما در نهایت، همهٔ سوخت‌های زیستی نسل اول برای زمین، آب، و دیگر منابع با تولید مواد غذایی به رقابت می‌پردازند. برای توسعه و تجاری سازی فن آوری‌های سوخت‌های زیستی نسل دوم به تلاش‌های بیشتری از قبیل تصفیه خانه‌های زیستی و لیگنوسلولزیک‌ها نیاز است که امکان تولید انعطاف‌پذیر سوخت‌های زیستی و سایر محصولات را از مواد گیاهی غیر خوراکی فراهم می‌سازد.
نظریه نقطهٔ پیک نفت هوبرت نشان می‌دهد که نفت منبع محدودی است که به سرعت در حال تهی شدن است. با در نظر گرفتن کل ذخایر نفت باقی مانده در سراسر جهان حدود ۱٫۲۷۷٫۷۰۲٫۰۰۰٫۰۰۰ بشکه (203.1384km3) (حدود نیمی از ذخایر دست نخوردهٔ اصلی) و نرخ استفادهٔ سالانهٔ ۲۵۰۰۰۰۰۰۰۰۰ بشکه در سراسر جهان (4.0km3)، طبق پیش‌بینی‌هایی که بر اساس نرخ فعلی تخلیهٔ نفت صورت گرفته، نفت تنها در حدود ۵۰ سال عمر می‌کند. نفت در صنایع زیر ضروری است: سوخت (گرم سازی خانه، سوخت جت، بنزین، بنزین، و غیره) حمل و نقل، کشاورزی، داروسازی، پلاستیک / رزین، الیاف ساخته شده به دست انسان، لاستیک مصنوعی، و مواد منفجره. اگر دنیای مدرن به عنوان یک منبع انرژی به نفت متکی باقی بماند، قیمت نفت خام می‌تواند به‌طور قابل توجهی افزایش یابد، و اقتصاد را در سراسر جهان بی‌ثبات کند. در نتیجه، محرک‌های سوخت تجدید پذیر عبارتند از: قیمت بالای نفت، عدم تعادل تجارت، بی‌ثباتی در مناطق صادر کننده نفت جهان، قانون سیاست گذاری انرژی سال ۲۰۰۵، پتانسیل سود بادآورده برای کشاورزان آمریکایی و صنعتی، اجتناب از رکود اقتصادی، اجتناب از کمبود محصولات به دلیل 'نقطهٔ پیک نفت' فرار انتظار می‌رود سناریو از اوایل سال ۲۰۲۱ شروع شود،Biomass for biofuel isn't worth it (هر چند نقطهٔ پیک نفت ایدهٔ جدیدی نیست) و کاهش گرمایش جهانی که ممکن است نشان دهندهٔ تغییر بی سابقهٔ آب و هوا باشد.
علاوه بر این، بحثی جهانی پیرامون تغییرات آب و هوا همراه با بی‌ثباتی ژئوپلیتیکی منطقه‌ای، کشورها را به منظور توسعهٔ منابع انرژی جایگزین و کربن خنثی به چالش کشیده اندبه چالش کشیده‌اند؛ بنابراین سوخت‌های تجدید پذیر برای بسیاری از دولت‌ها که استقلال انرژی پایدار را به عنوان یک دارایی با ارزش دیده‌اند، جذاب می‌شوند.
در ۱۹ دسامبر سال ۲۰۰۷، پرزیدنت بوش قانون استقلال انرژی و قانون امنیت را امضا کرد، که به موجب آن تا سال ۲۰۲۲ به حداقل ۳۶ میلیارد گالن (۱۴۰٬۰۰۰،000m3) سوخت تجدید پذیر در بازار نیاز است.
به گزارش آژانس بین‌المللی انرژی (IEA)، تجاری سازی اتانول سلولزی می‌تواند اجازه دهد سوخت‌های اتانول نقش‌های بزرگتری را در آینده بازی کند.International Energy Agency (2006). "World Energy Outlook 2006" p. 8. می‌توان اتانول سلولزی را از مادهٔ گیاهی عمدتاً از الیاف سلولز غیرخوراکی که ساقه‌ها و شاخه‌های اکثر گیاهان را تشکیل می‌دهند بدست آورد. محصولات انرژی اختصاصی، مثل گاورس، نیز منابع سلولزی امیدبخشی هستند که می‌توان در بسیاری از مناطق ایالات متحده آنها را تولید کرد.Biotechnology Industry Organization (2007). "Industrial Biotechnology Is Revolutionizing the Production of Ethanol Transportation Fuel" pp. 3-4.
سوخت‌های زیستی نوعی از سوخت هستند که انرژی آنها ناشی از تثبیت بیولوژیکی کربن است. سوخت‌های زیستی شامل سوخت‌هایی که از تبدیل بیومس، و همچنین بیومس جامد، سوخت مایع و بیوگازهای مختلف بدست می‌آیند می‌شود. اگر چه منشأ باستانی سوخت‌های فسیلی، تثبیت کربن است، به‌طور کلی به عنوان سوخت‌های زیستی پذیرفته نمی‌شود زیرا آنها حاوی کربنی هستند که برای مدتی بسیار طولانی از چرخهٔ کربن «بیرون» بوده‌است. سوخت‌های زیستی توسط عواملی چون افزایش قیمت نفت، نیاز به افزایش امنیت انرژی، نگرانی از گازهای گلخانه‌ای منتشر شده از سوخت‌های فسیلی، و حمایت از یارانه‌های دولتی، توجه عمومی و علمی بیشتری را به خود معطوف کرده‌اند.
بیو اتانول، نوعی از الکل است که با تخمیر (عمدتا از کربوهیدرات‌هایی که در شکر یا محصولات زراعی نشاسته‌ای مثل ذرت یا نیشکر) ایجاد می‌شود. بیومس سلولزیک، بدست آمده از منابع غیر غذایی چون درختان و چمن، نیز به عنوان یک ماده خام برای تولید اتانول توسعه یافته‌است. می‌توان اتانول را در حالت خالص خود به عنوان سوختی برای وسایل نقلیه استفاده کرد، اما معمولاً اتانول به عنوان یک افزودنی بنزین برای افزایش اکتان و بهبود انتشار گازهای خودرو استفاده می‌شود. بیو اتانول به‌طور گسترده‌ای در ایالات متحده آمریکا و برزیل استفاده می‌شود. در طراحی فعلی کارخانه، از تبدیل بخش لیگنین مواد خام کارخانه به ترکیب کننده‌های سوخت از روش تخمیر خبری نیست.
سوخت زیستی از روغن‌های گیاهی و چربی‌های حیوانی بدست می‌آید. می‌توان اتانول را در حالت خالص خود به عنوان سوختی برای وسایل نقلیه استفاده کرد، اما معمولاً به عنوان یک افزودنی دیزلی برای کاهش سطوح ذرات ریز، مونو اکسید کربن، و هیدروکربن‌های وسایل نقلیهٔ دیزلی بکار می‌رود. بیودیزل از روغن‌ها یا چربی‌ها با استفاده از ترانس استریفیکاسیون تولید می‌شود و رایج‌ترین بیودیزل در اروپا است.
در سال ۲۰۱۰ تولید سوخت‌های زیستی در سراسر جهان به ۱۰۵ میلیارد لیتر (۲۸ میلیارد گالن ایالات متحده)، نسبت به سال ۲۰۰۹ ۱۷٪ افزایش تولید داشت، و ۲٫۷ درصد از سوخت‌های جهان را برای حمل و نقل در جاده را به خود اختصاص داده‌اند، که این سهم تا حد زیادی به اتانول و بیودیزل تعلق دارد. تولید جهانی سوخت اتانول در سال ۲۰۱۰ به ۸۶ میلیارد لیتر (۲۳ میلیارد گالن ایالات متحده) رسید که ایالات متحده و برزیل به عنوان برترین تولیدکننده‌های جهان بودند، این دو کشور با هم، ۹۰ درصد از تولید جهانی را به انجام رسانیده‌اند. بزرگترین تولیدکننده بیودیزل در جهان اتحادیه اروپاست، ۵۳٪ از تمام تولید بیودیزل در سال ۲۰۱۰ توسط اتحادیه اروپا صورت پذیرفته‌است. در سال ۲۰۱۱، حکم ترکیب سوخت‌های زیستی در ۳۱ کشور در سطح ملی و در ۲۹ ایالت/ استان صادر شده‌است. با توجه به گفته‌های آژانس بین‌المللی، انرژی، سوخت‌های زیستی این پتانسیل را دارند که تا سال ۲۰۵۰ پاسخگوی بیش از یک چهارم تقاضای جهانی برای سوخت مورد نیاز حمل و نقل باشند.
روغن گرماکافت (روغن زیستی) نوعی دیگر از سوخت است که از شکستن لیگنوسلولزیکِ بیومس بدست می‌آید. با گرمایش سریع بیومس در غیاب اکسیژن (تجزیه در اثر حرارت)، می‌توان نفت خام مایع را به شکلی درآورد که بتوان بعداً به یک روغن زیستی قابل استفاده پردازش کرد. در مقابل سوخت‌های زیستی، روغن‌های زیستی از شکاف بخش غیر خوراکی بیومس استفاده کرده و می‌تواند در چند میلی ثانیه بدون نیاز به عوامل بزرگ واکنش تخمیر رخ دهد.
سوخت هیدروژن به استفاده از گاز هیدروژن(H2) به عنوان حامل انرژی اشاره دارد. به‌طور کلی، تولید سوخت هیدروژن تجدید پذیر را می‌توان به دو دستهٔ کلی تقسیم کرد: تولید بیولوژیک، و تولید شیمیاییNational Renewable Energy Laboratory 2003 "Research Review": "New Horizons for Hydrogen ." این مبحث، حوزهٔ پژوهش حال حاضر است، و تحولات و فن آوری‌های جدید باعث می‌شوند این زمینه به سرعت تکامل یابد.
تولید بیولوژیکی سوخت هیدروژن حداقل از اوایل سال ۱۹۷۰ تا کنون یک موضوع پژوهشی بوده‌است. گاز هیدروژن را می‌توان از منابع بیومس مثل کشاورزی و باقی مانده‌های جنگل، زباله‌ها و سایر محصولات زراعی خاص کشاورزی تولید کرد. به‌طور خاصی، می‌توان سوخت هیدروژن را در فرایندی به نام تبخیر شدگی، که در آن بیومس با گازی قابل احتراق فرآوری شده و سپس سوزانده می‌شود بدست آورد. روش دیگر هم این است که بیومس را در گرماکافت و فرایند مرتبطی که به گاز هیدروژن مناسب برای کاربردهای سلول سوختی می‌رسد شرکت دهیم. موضوعی که به‌طور مداوم در مورد آن تحقیق می‌شود، تولید مشترک ناخواسته در این دو فرایند است. حضور گازهای آلاینده اغلب به ترکیب خاص منبع بیومس که کنترل آن می‌تواند مشکل باشد بستگی دارد. یک منبع دیگر برای تولید بیولوژیکی سوخت هیدروژن، جلبک است. در اواخر 1990s دانشمندان پی بردند که اگر به جلبک‌ها گوگرد نرسد، آنها به جای تولید اکسیژن در فتوسنتز طبیعی، هیدروژن تولید می‌کنند.Wired, "It Came from the Swamp: Reengineering Algae To Fuel The Hydrogen Economy," accessed September 17, 2007. در مزارع آزمایشی جلبک تلاش بر این است که جلبک به یک منبع انرژی به صرفه تبدیل شود.The Register, "Pond life: the future of energy," accessed September 17, 2007.
البته روشهای فیزیکی-شیمیایی هم برای تولید هیدروژن وجود دارد. بسیاری از این روش‌ها به برقکافت آب نیاز دارند. هنگامی که این فرایند انرژی خود را از منابع انرژی تجدید پذیر مانند توربین‌های بادی یا سلول‌های فتوولتائیک، تأمین می‌کند این تولید، کمی از منابع تجدید ناپذیر استفاده می‌کند. زمانی که سوخت هیدروژن از منابع تجدیدپذیر انرژی مثل باد یا انرژی خورشیدی تولید شود، سوخت تجدیدپذیر محسوب می‌شود.
PEF جایگزینی جزئی برای سوخت‌های فسیلی در کوره‌های سیمان است. PEF ارزش گرمایی قابل توجهی دارد و می‌تواند در تأسیسات احتراق بالا به عنوان سوخت جایگزین زغال سنگ و گاز استفاده شود. امکانات PEF معمولاً از مکان‌های دفن زباله، زباله‌ها را دور می‌کند و کاهش تقاضای زغال سنگ تجدید ناپذیر و همچنین کاهش ضایعات در محل‌های دفن را به دنبال دارد.
نیم‌رخ‌ها فیلمی به کارگردانی و نویسندگی ایرج کریمی و تهیه‌کنندگی علی حضرتی محصول سال ۱۳۹۳ است.
این فیلم در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۹۴ در سینماهای هنر و تجربه ایران اکران شده‌است.
نیم‌رخ‌ها روایتگر زندگی زوج جوانی است که مرد به دلیل بیماری سرطان روزهای آخر عمرش را سپری کند و در ادامه آن رقابتی بین مادر و همسر این مرد جوان رخ می‌دهد.
مهران (بابک حمیدیان) رمان‌نویسی است که در مراحل پایانی مبارزه با سرطان خون و در بستر مرگ است. مادرش بانو (رؤیا نونهالی) و همسرش ژاله (سحر دولتشاهی) از او نگهداری می‌کنند و در این میان مردی به نام آقاسید (سید ابراهیم عمادی) به آن‌ها در نظافت و پرستاری کمک می‌کند. میان بانو و ژاله بر سر مهران کشمکشی شکل می‌گیرد که با هر گام نزدیک‌تر شدن به مرگ مهران شدیدتر-اما درونی‌تر- می‌شود. بانو برای برگرداندن زندگی به مهران تلاش‌های بسیاری را می‌کند، از سویی خواندن رمان بربادرفته برای یادآوری خاطرات قدیم و از سوی دیگر، دعوت دوست دوران کودکی او، همایون (سام قریبیان) و معشوقهٔ دوران کودکی او، صدا (شیرین اسماعیلی) برای ملاقات او.
اما تلاش‌های مادر اثری ندارند و مهران هر چه بیشتر به مرگ نزدیک می‌شود، مرگ را آسان‌تر می‌پذیرد و وضعیت زندگی خود را مانند «یخ‌فروش نیشابور» در شعر سنایی می‌داند. و ژاله را متقاعد می‌کند که پس از مرگ او نیز به زندگی خود-به ویژه از نظر عاطفی- ادامه دهد. مهران می‌میرد و ژاله و بانو از خانه نقل مکان می‌کنند. به جای آن‌ها در خانه دو نوازنده ساکن می‌شوند (که پیش از این به همراه صدا به خانه‌شان آمده بودند)
ژاله در می‌یابد که مهران پیش از مرگ از همایون خواسته بود تا بعد از مرگ او «هوای ژاله را داشته باشد.» اما ژاله، همسر تازه‌اش را خود انتخاب می‌کند و حالا، زندگی دیگری را آغاز کرده‌است.
برنده تندیس بهترین فیلم از بخش هنروتجربه سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر (۱۳۹۴)
بازیافت انرژی، فرایند بازیابی انرژی مصرفی از طریق تبدیل آن به الکتریسیته یا انرژی گرمایی است. تلاش‌هایی که در تأسیسات تولیدی، نیروگاه‌های برق و موسسات بزرگی چون بیمارستان‌ها و دانشگاه‌ها صورت گرفته‌است، به‌طور قابل توجهی بهره‌وری را افزایش داده و در نتیجه هزینه‌های انرژی و آلودگی گازهای گلخانه‌ای را به‌طور همزمان کاهش می‌دهد. این فرایند بخاطر نقش بالقوه‌ای که در کاهش گرمایش جهانی دارد برجسته است. این کار معمولاً به شکل تولید هم‌زمان گرما و برق (همچنین با نام تولید همزمان) یا بازیابی حرارت هدر رفته انجام می‌شود.
بازیابی حرارت هدر رفته فرایندی است که از آزاد سازی گرمای بیش از حدی که به‌طور معمول در تأسیسات تولیدی هدر می‌رود جلوگیری می‌کند و آن را به برق و بخار تبدیل می‌کند، یا انرژی را به فرایند تولید در قالب هوای گرم، آب، اتیلن گلیکول یا روغن برمی‌گرداند.Energy Recovery Systems, The CMM Group. "دیگ بخار بازیابی گرمای هدررفته " شامل یک سری لوله‌های پر از آب در سرتاسر قسمت‌هایی است که گرما در آنجا آزاد شده‌است. هنگامی که گرما با دمای بالا به دیگ بخار می‌رسد، بخار تولید می‌شود، که به نوبهٔ خود توربینی را راه می‌اندازد که تولید الکتریسیته می‌کند. این فرایند شبیه به دیگر دیگ‌های بخار افروختنی است، اما در این مورد، گرمای هدررفته جایگزین شعلهٔ همیشگی است. هیچ گونه سوخت‌های فسیلی در این فرایند استفاده نشده‌اند. بازیابی حرارت هدر رفته در تولید فلزات، شیشه، کاغذ و خمیر کاغذ، سیلیکون و مواد شیمیایی کارخانه‌ای دیگر، می‌تواند مؤثر باشد.
بازیابی حرارت هدر رفته از تهویهٔ مطبوع هوا نیز معادلی برای هدر دادن گرما به سمت جو از دستگاه‌های خنک‌کننده است. گرمای بازیابی شده در تابستان (با استفاده از مواد خنک‌کننده) در ذخیره‌سازهای گرمایی در زمین ذخیره شده و در فصل زمستان بدون سوزاندن سوخت‌های فسیلی و از طریق یک پمپ حرارتی، بازیافت شده و به همان ساختمان بازمی‌گردد. این رویکرد زیبا از طریق بازیافت گرمای تابستان برای استفاده در زمستان در انرژی و کربن صرفه جویی می‌کند.
تولید هم‌زمان گرما و برق (CHP)، یا به اختصار تولید همزمان، بر اساس تعریف سازمان حفاظت محیط زیست ایالات متحده، «رویکردی کارآمد، تمیز، و قابل اعتماد برای تولید برق و انرژی حرارتی از یک منبع سوخت است». با نصب سیستم CHP به منظور پاسخگویی به بارهای پایهٔ حرارتی و الکتریکی تأسیسات، تا حد زیادی می‌توان بهره‌وری عملیاتی تأسیسات را افزایش و هزینه‌های انرژی را کاهش داد. ضمناً، CHP انتشار گازهای گلخانه‌ای که به تغییرات آب و هوایی جهانی دامن می‌زند را کاهش می‌دهد. هنگامی که الکتریسیته با یک سیستم CHP در محل(on-site) تولید می‌شود، گرمای اضافی برای تولید حرارت فراورده و برق اضافه بازیافت می‌شود.
فناوری‌های فعال سازی: پمپ‌های حرارتی و ذخیره‌سازی انرژی حرارتی دسته‌هایی از فناوری هستند که زمانی که[بخاطر درجه حرارت خیلی پایین یا فاصلهٔ زمانی بین موقعی که انرژی در دسترس است و موقعی که به آن نیاز است] بازیافت انرژی در دسترس نباشد، این کار را ممکن سازند. هنگام افزایش دمای انرژی حرارتی تجدید پذیر در دسترس، پمپ‌های حرارتی با اعمال قدرت الکتریکی (یا در برخی موارد قدرت مکانیکی یا حرارتی) انرژی اضافی را از یک منبع با کیفیت پایین استخراج می‌کنند (مانند آب دریا، آب دریاچه، زمین، هوا، یا گرمای تلف شده از یک فرایند).
با فناوری‌های ذخیره‌سازی حرارتی می‌توان گرما یا سرما را برای بازه‌های زمانی چند ساعته، یک شبه یا حتی بین فصلی ذخیره کرد، این فناوری‌ها همچنین ما را قادر به ذخیره‌سازی انرژی معقول (به عنوان مثال با تغییر دمای محیط) یا انرژی نهفته (به عنوان مثال از طریق تغییر فاز یک واسطه، از جمله بین آب و برفاب یا یخ) می‌کنند. می‌توان برای کاهش مصرف در ساعات اوج سیستم‌های توزیع الکتریکی یا حرارتی، از ذخیره‌سازهای حرارتی کوتاه مدت استفاده کرد. انواع منابع انرژی جایگزین یا تجدیدپذیر که می‌توانند فعال شوند شامل انرژی طبیعی (به عنوان مثال جمع‌آوری شده از طریق گردآورنده‌های حرارتی-خورشیدی، یا برج‌های خشک خنک‌کننده که برای برای جمع‌آوری سرمای زمستان به کار می‌روند)، انرژی هدررفته (به عنوان مثال تجهیزات تهویه مطبوع، فرایندهای صنعتی یا نیروگاه‌های برق)، یا انرژی اضافی (به عنوان مثال به صورت فصلی در پروژه‌های hyropower یا متناوب در مزارع بادی) می‌شوند. انجمن خورشیدی Drake Landing (آلبرتا، کانادا) گویا است. ذخیره‌ساز انرژی حرارتی سوراخ دار اجازه می‌دهد تا انجمن ۹۷٪ حرارت سالانهٔ خود را از گردآورنده خورشیدی بر روی سقف گاراژها بدست بیاورند، که بیشتر این گرما در تابستان جمع‌آوری شده‌است.Wong, Bill (June 28, 2011), "Drake Landing Solar Community" , IDEA/CDEA District Energy/CHP 2011 Conference, Toronto, pp. 1–30, retrieved 21 April 2013Wong B. , Thornton J. (2013). "Integrating Solar & Heat Pumps." Renewable Heat Workshop. انواع ذخیره‌سازی انرژی معقول شامل موارد زیر می‌شود: مخزن‌های عایق بندی شده، کلاسترهای حفاری در لایه‌های مختلف از شن تا سنگ بستر، سفره‌های آب عمیق، یا چاله‌های کم عمقی که دیوارهٔ آن با سنگ مناسب پوشانیده شده و از بالا عایق شده باشد. برخی از ذخیره‌سازها قادر به ذخیره‌سازی گرما یا سرما بین فصول مخالف هستند (به خصوص اگر بسیار بزرگ باشند)، و برخی از برنامه‌های ذخیره‌سازی نیاز به تعبیهٔ پمپ گرمادارند. گرمای نهان معمولاً در مخازن یخ یا آنچه مواد تغییر فاز (PCMها) نامیده می‌شوند ذخیره شده‌است.
هر دوی بازیابی حرارت هدررفته و CHP، یک سیستم تولید انرژی «غیر متمرکز» را تشکیل می‌دهند که در مقابل قدرت «متمرکز» سنتی تولید شده در نیروگاه‌های بزرگ برق است که توسط سیستم آب و برق منطقه‌ای در حال اجراست. میانگین بهره‌وری سیستم «متمرکز» است ۳۴ درصد است، که برای تولید یک واحد برق نیاز به حدود سه واحد سوخت دارد. CHP و پروژه‌های بازیابی حرارت هدررفته، با قبضه کردن حرارت و برق بازده‌های بالاتری دارند.
در مطالعه‌ای که توسط دپارتمان انرژی در سال ۲۰۰۷ انجام پذیرفت، پتانسیل ۱۳۵٬۰۰۰ مگاوات CHP برای ایالات متحده اعلام شد،Bruce Hedman, Energy and Environmental Analysis/USCHPA, "Combined Heat and Power and Heat Recovery as Energy Efficiency Options", Briefing to Senate Renewable Energy Caucus, September 10, 2007, Washington DC. و مطالعهٔ آزمایشگاهی ملی لارنس برکلی حدود ۶۴٬۰۰۰ مگاوات را اعلام کرد که می‌توان از انرژی مواد زائد صنعتی، و بدون در نظر گرفتن CHP بدست آورد. این مطالعات حدود ۲۰۰٬۰۰۰ مگاوات یا ۲۰٪ کل ظرفیت انرژی که می‌توان از بازیافت انرژی در استفاده گسترده آمریکا بدست آورد است، در نتیجه می‌تواند انتشار گرم شدن کره زمین را تقریباً به میزان ۲۰ درصد کاهش دهد. در واقع، از سال ۲۰۰۵، حدود ۴۲ درصد آلودگی گازهای گلخانه‌ای ایالات متحده بخاطر تولید برق و ۲۷ درصد آن بخاطر تولید گرماست.
طرفداران این سیستم اعتقاد دارند هزینه‌های انرژی بازیافت شده کمتر است و نسبت به گزینه‌های دیگر انرژی مورد استفاده، گازهای گلخانه‌ای کمتری تولید می‌کند.
شرکت انرژی بازیافتی رایج. تخصص شرکت .Corp بازیافت انرژی در تهویهٔ بازیابی گرما و پمپ گرمای نهان و CHCP است.http://www.recyclingenergy.com
شاید اولین استفادهٔ مدرن از بازیافت انرژی توسط توماس ادیسون انجام شد. ایستگاه ۱۸۸۲ خیابان مروارید، اولین نیروگاه برق تجاری جهان، یک نیروگاه CHP بود که تولید کنندهٔ برق و انرژی حرارتی بود، در حالی که در آن از انرژی حرارتی هدررفته برای گرم کردن ساختمان‌های همسایه‌ها استفاده می‌شد. بازیافت باعث شد نیروگاه ادیسون به بهره‌وری حدود ۵۰٪ برسد.
در اوایل ۱۹۰۰، مقرراتی برای حمایت از برق روستایی از طریق ساخت نیروگاه‌های متمرکز با مدیریت آب و برق منطقه‌ای وضع شد. این مقررات نه تنها برق را در سراسر حومهٔ شهرها گسترش داد، بلکه تولیدهای برق غیر متمرکزی مثل CHP را دلسرد کرد. آن‌ها حتی تا حدی پیش رفتند که فروش برق را توسط شرکت‌های غیر تسهیلاتی غیرقانونی کردند.
در سال ۱۹۷۸، کنگره متوجه شد که بهره‌وری در نیروگاه‌های برق مرکزی با رکود مواجه شده‌است و به دنبال تشویق بهره‌وری بهبود یافته با قانون سیاست‌های نظارتی تأسیسات عمومی (PURPA)، بود که تأسیسات عمومی را تشویق به خرید برق از دیگر تولیدکنندگان انرژی کرد. نیروگاه‌های CHP گسترش یافتند و خیلی زود توانستند حدود ۸ درصد از کل انرژی در ایالات متحده را تولید کنند. با این حال، اجرای لایحه و پیاده‌سازی آن به ایالت‌های خاصی واگذار شد، و در نتیجه در بسیاری از نقاط کشور، یا کم‌کاری شد یا هیچ کاری انجام نشد.
در سال ۲۰۰۸، تام کستِن رئیس سازمان توسعهٔ انرژی قابل بازیافت، گفت که «ما فکر می‌کنیم می‌توانستیم حدود ۱۹ تا ۲۰ درصد از برق ایالات متحده را با حرارتی که در حال حاضر توسط صنعت هدر می‌رود تولید کنیم.»
خارج ایالات متحده، بازیافت انرژی بیشتر معمول است. می‌توان گفت دانمارک احتمالاً فعال‌ترین کشور در زمینهٔ بازیافت انرژی است، که حدود ۵۵٪ انرژی خود را از CHP و بازیابی حرارت هدررفته به دست می‌آورد. کشورهای بزرگ دیگری از جمله آلمان، روسیه و هند، نیز سهم بسیار بالاتری از انرژی خود را از منابع غیر متمرکز به دست می‌آورند.'Recycling' Energy Seen Saving Companies Money. By David Schaper. May 22, 2008. . رادیوی عمومی ملی.
سال‌های ابری رمانی اثر علی‌اشرف درویشیان نویسنده معاصر کرد ایران است. «سال‌های ابری» رمانِ دو جلدی در سبک رئالیسم اجتماعی است. داستان آن بین سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷ روایت می‌شود. نخستین چاپ این اثر سالِ ۱۳۷۰ در نشر اسپرک منتشر شده‌است. چاپ‌های بعدی این اثر را نشر چشمه منتشر کرده‌است. سیزدهمین چاپ اثر سال ۱۳۹۹ منتشر شده‌است.‏ رمان سال‌های ابری بارها موضوع پژوهش‌های دانشگاهی بوده‌است.‏‏
قهرمان اصلی داستان "شریف داوریشه"، پسربچه‌ای سه، چهار ساله است که در خانوادهٔ فقیر، سنتی و خرافاتی زندگی می‌کند و رمان تا حدود چهل سالگی وی را روایت می‌کند. شریف داوریشه فرزند اول خانواده است که روایت خود را از تولد فرزند سوم خانواده و تلاش مادرش در به دنیا آوردن وی آغاز می‌کند. شریف به تدریج با مشاهدهٔ ظلم و ستمی که بر اطرافیان و جامعه‌اش وارد می‌شود، و تحت تأثیر «آقا مرتضی» و دایی‌اش به فردی انقلابی تبدیل می‌شود و با حکومت محمدرضا پهلوی به مبارزه برمی‌خیزد. شریف با سختی به تحصیل می‌پردازد و وارد دانشسرای عالی می‌شود و پس به عنوان معلم به روستاهای گیلانغرب می‌رود. در آنجا در برابر بی‌عدالتی و ستمی که بر روستاییان کرد روا داشته می‌شود، به اعتراض برمی‌خیزد و همین منجر به زندانی شدن وی می‌شود. وی چندین بار به زندان می‌افتد و به‌طور موقت آزاد می‌شود. پایان‌بندی داستان در آبان ۱۳۵۷ و آزادی زندانیان سیاسی که شریف نیز در داخل آن‌هاست رقم می‌خورد. این اثر، درونمایه‌ای سیاسی دارد و در عین حال رمانی اجتماعی است.سال‌های ابری نوشتۀ‌علی‌اشرف درویشیان؛ بازدید در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۵. سال‌های ابری همچنین اتوبیوگرافی علی‌اشرف درویشیان نیز به‌شمار می‌آید.پایگاه اینترنتی بیشه؛ مصاحبه با علی اشرف درویشیان: "من همان شریف «سال‌های ابری» هستم"؛ بازدید در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۵.
رمان سال‌های ابری در شمار آثار ادبیات داستانی کلاسیک مدرن فارسی است که بارها مورد توجه منتقدان ژورنالیستی و دانشگاهی قرار گرفته‌است. در ادامه عنوان‌ها برخی از نقد و بررسی‌هایی که بر این اثر نوشته شده‌است فهرست می‌شود.‏‏‏‏
رمان سال‌های ابری توسط عزیز گردی به زبان کردی (سورانی) ترجمه شده و در سال ۲۰۱۵ از سوی مرکز چاپ و نشر غزلنوس در شهر سلیمانیه در کردستان عراق به چاپ رسیده‌است.مرکز چاپ و نشر غزلنوس: "شاهکار درویشیان به کُردی: رمانی به ژرفای زندگی" (به کُردی)، نوشته‌شده در ۱۱ فوریۀ ۲۰۱۶؛ بازدید در ۱ نوامبر ۲۰۱۷.آژانس خبررسانی کردستان (کُردپا): "علی‌اشرف درویشیان: اکنون فرزندی دارم که به زبان کُردی سخن می‌گوید"، نوشته‌شده در ۷ فوریۀ ۲۰۱۶؛ بازدید در ۱ نوامبر ۲۰۱۷.
عُذرا جعفری زادهٔ ۱۹۷۸ (میلادی) یک سیاستمدار و اولین شهردار زن در افغانستان است. او در ۲۷ جدی/دی ۱۳۸۷ به صفت شهردار نیلی که مرکز ولایت دایکندی افغانستان است منصوب شد. عذرا جعفری همچنین یک نویسنده است و تاکنون دو کتاب منتشر کرده‌است. او به گروه قومی هزاره تعلق دارد.
عذرا جعفری تحصیلات دبیرستان خود را در ایران تکمیل کرد، وی در آن زمان به عنوان یک پناهنده در ایران زندگی می‌کرد و پس از بازگشت به افغانستان تحصیلاتش را در مدرسه مامایی در کابل ادامه داد. پس از کنار رفتن طالبان در اواخر سال ۲۰۰۱ و ایجاد حکومت جدید به ریاست حامد کرزی که مورد حمایت جامعه جهانی قرار داشت به افغانستان برگشت و در گردهمایی بزرگ اضطراری و جرگه امن منطقه ای در سال ۲۰۰۷ نیز حضور داشت.
او یک دختر دارد که در سال ۲۰۰۵ به دنیا آمده‌است.
عذرا جعفری در سال ۱۹۹۸ سردبیر مجله فرهنگی اجتماعی «فرهنگ» افغانستان بود. او بعدها درحالی‌که به عنوان مسئول در مرکز فرهنگی پناهندگان مشغول به کار بود برای پناهندگان افغان ساکن ایران یک مدرسه ابتدایی تأسیس کرد. در سال ۲۰۰۱ جعفری به لویه جرگه در شهر کابل پیوست. در ماه دسامبر ۲۰۰۸، او به عنوان اولین و تنها زن شهردار افغانستان منصوب شد. او به عنوان شهردار شهر نیلی منصوب شد.
عذرا جعفری نویسنده هم است و از زمانی که به افغانستان برگشته دو کتاب نوشته‌است. او در نوشتن اولین کتاب «ایجاد قانون اساسی جدید افغانستان» که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد، و در مورد سیستم سیاسی و فرآیندهای آن در افغانستان است، مشارکت داشت. کتاب دوم که در مورد قانون استخدام و حقوق زنان افغان در بازار کار صحبت می‌کند، «من یک زن کارگرم» نام دارد. عذرا جعفری این کتاب را که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد، به تنهایی نوشته‌است.
عذرا جعفری برای کار و تعهد خود به توسعه اجتماعی «جایزه یادبود میتو» را از شورای ملی هنرهای پاکستان دریافت کرده‌است.
جوآن بوسکتس ،(زاده ۱۹۴۶ در ال پرات د یبرگات
،اسپانیا) معمار و برنامه‌ریز شهری اهل اسپانیاست که شهرت بین‌المللی دارد. او در رشته طراحی از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شده و استاددانشگاه فنی کاتالونیا است. شرکت او BAU - B Arquitectura i Urbanisme SL در بارسلونا تأسیس شده است. برای قدردانی از کارهای مؤثر و چندوجهی‌اش در رشتهٔ طراحی شهر جایزهٔ اراسموس - جایزه سالانه‌ای برای کسی که مشارکت استثنایی در فرهنگ، یا علوم اجتماعی اروپا یا بقیه دنیا داشته باشند- سال ۲۰۱۱ به او تعلق گرفت.
بهاران بنی‌احمدی (زاده ۲۹ فروردین ۱۳۶۳ - تهران) بازیگر اهل ایران است.
یک شهروند کاملاً معمولی فیلمی به کارگردانی و نویسندگی مجید برزگر و تهیه‌کنندگی مجید مدرسی و سعید آرمند محصول سال ۱۳۹۳ است.
این فیلم با حمایت بنیاد HBF هلند و کشور جمهوری چک ساخته شده‌است.گزارش «وطن‌امروز» از مهم‌ترین آثار تولید مشترک چند سال اخیر سینمای ایران وبگاه روزنامه وطن امروز
آقای صفری ۸۳ ساله، کارمند بازنشسته اداره پست که در شهرکی قدیمی در تهران زندگی می‌کند، پس از مرگ همسرش تنهاست. تنها پسرش که خارج از ایران است تصمیم دارد او را برای دیدار و مداوا به کانادا دعوت کند. مقدمات این سفر، زندگی آرام و معمولی او را کمی به هم می‌ریزد.
نگهداری زیستی یا حفظ حیات فرایندی است که در آن آلاینده‌ها و رسوب -از جریان فاضلاب ناشی از بارندگی حذف شده باشند. فاضلاب ناشی از بارندگی د ر مناطقی که نواری از چمن – بستر شن و ماسه – برکه لایه‌های الی – ماده شیمیایی – هر یک از اجزای منطقه خاک کشاورزی- و گیاهان باشد- انباشته می‌شود. این جریان ابتدا از بستر شن عبور می‌کند که سرعت و شدت جریان را آهسته می‌کند و در مناطقی که شامل لایه‌های آلی یا پوشش گیاهی و خاکی که در زیر گیاهان است پخش می‌شود. مناطق نفوذپذیر درجه‌بندی می‌شوند. آب به عمق ۱۵ سانتی‌متر نفوذ می‌کند و آرام آرام به مناطق نگهداری زیستی منتشر می‌شوند. مناطق نگهداری زیستی جریان به گونه‌ای عمل می‌کنند که جریان اضافی را از خود دور می‌کنند. آب ذخیره شده در مناطق نگهداری زیستی پس از چند روز به خاک زیرین می‌رسد.
هر یک از اجزای مناطق نگهداری زیستی طوری طراحی شده‌اند که هر کدام عملکرد خاصی دارند. بخش میانی چمن خاک رس در خاک جریان ورودی را کاهش می‌دهد و ذرات ریز درون جریان را فیلتر می‌کند. بستر شن سرعت را کاهش می‌دهد- ذرات را فیلتر می‌کند – و جریان را به سمت مناطق نگهداری زیستی هدایت می‌کند. هوادهی و زهکشی خاک محصولات در نیم متری بستر شن اتفاق می‌افتد. مناطق گودالی انبار آبی را فراهم می‌کنند که عمل تصفیه جریان آب انجام شود؛ و برخی از ذرات در بستر شن یا حاشیهٔ چمن تصفیه نمی‌شود. لایه‌های آلی و شیمیایی آلاینده‌هایی را تصفیه می‌کنند و محیطی را به وجود می‌آورد که باعث رشد میکروارگانیسم‌هایی شود که تولیدات نفتی را کاهش دهد. این لایه مانند لایه لاشبرگ جنگل هستند و از فرسایش و خشک شدن خاک زیرین جلوگیری می‌کنند. پوشش گیاهی مانع فرسایش می‌شوند. حداکثر جریانی که باعث فرسایش زمین‌های دارای پوشش گیاهی می‌شود ۰٫۳ متر بر ثانیه است و برای مالپ یا مواد شیمیایی ۰٫۹ متر در ثانیه است.
خاک رس موجود در خاک محصولات مکانی را برای جذب هیدروکربن – فلزات- مواد مغذی و دیگر مواد آلاینده فراهم می‌کند. برخی از انبار فاضلاب ناشی از فاضلاب توسط مخازنی در خاک محصولات به وجود می‌آیند. طراحی مناطق نگهداری زیستی بعد از محدودیت‌های مکانی تعیین می‌شود مانند مناطق خوب – خاک‌های زیرین-پوشش گیاهی – و زهکشی. مکان‌های با خاک رس برای مناطق نگهداری زیستی مناسب هستند زیرا خاک حفاری شده توانایی استفاده برای کاشت گیاهان را دارند؛ بنابراین هزینهٔ واردات خاک کاشت را حذف می‌کند.
فلزات ناشی از آلاینده مانند روی، سرب و مس در جریان آب ناشی از بارندگی از سطوح غیرقابل نفوذ (به عنوان مثال جاده‌ها و پیاده‌رو) کشف شده‌اند. سیستم‌های تصفیه مانند باغ باران و کشتار آب باران با استفاده از یک لایه نگهداری زیستی برای حذف فلزات سنگین در جریان فاضلاب ناشی از بارندگی مورد استفاده قرار می‌گیرند. . فرم محلول فلزات سنگین ممکن است به ذرات رسوب در جاده برود و سپس توسط سیستم نگهداری زیستی جذب شود. . علاوه بر این، فلزات سنگین ممکن است به ذرات خاک در لایه نگهداری زیستی جذب شوند. در تجربیات آزمایشگاهی، سلول‌های نگهداری زیستی، ۸۸٪, ۹۴٪,، ۹۵٪ و> ۹۵ درصد از روی، مس، سرب و کادمیوم، را به ترتیب از آب می‌گیرند. در حالی که این یک منفعت بزرگ برای بهبود کیفیت آب است، سیستم‌های نگهداری زیستی یک ظرفیت محدود برای بدست آوردن فلزات سنگین دارند. این در نهایت کنترل طول عمر سیستم‌های نگهداری زیستی، را کنترل می‌کند به ویژه در مناطق با بارش‌های سنگین حاوی فلز.
حذف فلز توسط واحدهایی نگهداری زیستی در آب و هوای سرد مشابه یا کمی کمتر از محیط‌های گرم بود. گیاهان در فصول سرد کمتر فعال هستند، واین نشان می‌دهد که بسیاری از فلزات سنگین در سیستم نگهداری زیستی بیشتر جذب می‌شوند نسبت به مقداری که توسط ریشه گیاه گرفته می‌شوند؛ بنابراین، حذف و جایگزینی لایه نگهداری زیستی در مناطقی با آلاینده فلزات سنگین در جریان آب باران لازم خواهد شد تا به گسترش عمر سیستم کمک کنند.
تک‌شاخ‌ماهی پشت‌آبی نام یک گونه از سرده تک‌شاخ‌ماهی‌ها است.
تک‌شاخ‌ماهی پوزه‌کوتاه نام یک گونه از سرده تک‌شاخ‌ماهی‌ها است.
جراح‌ماهی دراز نام یک گونه از سرده جراح‌ماهی است.
سوسمارماهی شنی نام یک گونه از تیره سوسمارماهیان است.
سوسمارماهی دولکه‌ای نام یک گونه از تیره سوسمارماهیان است.
جراح‌ماهی باله‌زرد نام یک گونه از سرده جراح‌ماهی است.
پروانه‌ماهی هاوایی نام یک گونه از تیره پروانه‌ماهی است.
بادکنک‌ماهی خال‌سفید نام یک گونه از تیره بادکنک‌ماهیان است.
پروانه‌ماهی زین‌دار نام یک گونه از تیره پروانه‌ماهی است.
جراح‌ماهی نوارنارنجی نام یک گونه از سرده جراح‌ماهی است.
تاریخ استرالیا دربردارنده تاریخ بومیان استرالیا و مهاجرانی است که بعدها به این قاره مهاجرت کردند. باور عمومی بر این است که بومیان استرالیا نخستین بار از طریق دریای جنوب خاور آسیا بین ۷۰٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ سال پیش به سرزمین‌های اصلی استرالیا پا نهادند. سنت‌های هنری، و موسیقی بازمانده از آن‌ها در میان قدیمی‌ترین‌های تمدن بشری قرار دارد. نخستین اروپایی شناخته شده که پا به استرالیا گذاشت ویلم جانسون هلندی بود که در ۱۶۰۶ میلادی به استرالیا رسید.
نخستین ساکنان استرالیا بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس هستند که کهن‌ترین فرهنگ و سنت‌های پیوسته در جهان را دارند.
شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهند که بومیان استرالیا بین ۶۵٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ سال پیش به این سرزمین وارد شدند. اگرچه خود بومیان بر پایه داستان خلقت خود، باور دارند که آنها مرکز پیدایش سرزمین استرالیا هستند و داستان خلقت آنها با آغاز زمان، آغاز می‌شود.
بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس، سنت و باورهای کهنی دارند که هنوز راهنمای آنها هستند. آنها پیوند عمیقی با زمینی دارند که در داستان‌ها، هنر، و رقص‌هایشان به آن اشاره شده‌است.
پیش از ورود بریتانیایی‌ها بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس به بیش از ۷۰۰ زبان و گویش گوناگون حرف می‌زدند. امروز بیش از ۱۰۰ زبان از این زبان‌ها استفاده می‌شوند اگرچه نسل جوان بومی، تنها به کمتر از ۲۰ زبان بومی صحبت می‌کنند. تاریخ شفاهی فرهنگ بومی، بسیار مهم است زیرا بیانگر سرگذشت مردم و سرزمین است.
واژه Dreaming (یه معنی "رویاپردازی") واژه‌ای غربی است که بیشتر برای تعریف مجموعه‌ای از دانش، ایمان، و عملی استفاده می‌شود که زندگی بومیان را هدایت می‌کند.
والدین و افراد پیرتر، داستان‌های رویاپردازانه را برای نسل جوان تعریف می‌کنند. این داستان‌ها به کودکان می‌آموزند که چگونه سرزمین آنها شکل گرفت و آن مردم در آن سرزمین، ساکن شدند. این داستان‌ها همچنین درس‌های عملی ارزشمندی به کودکان می‌دهند مانند اینکه در بوته‌زار، کجا دنبال غذا بگردند.
داستان‌های رویاپردازانه با موسیقی، ترانه، و رقص بیان می‌شوند. هنگامیکه بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس می‌رقصند و می‌خوانند احساس نزدیکی عمیقی با نیاکان خود می‌کنند.
اَشکال اصلی هنر بومی استرالیا، سنگ‌نگاری، یا نقاشی‌ها و طرح‌های روی زمین هستند. مردم استرالیای مرکزی معمولاً از هنرهای تجسمی، مانند نقطه، دایره، و نمادهای فرهنگی ویژه استفاده می‌کردند تا سرزمین و داستان‌های رویاپردازانه خود را تعریف کنند. درحالیکه مردم بخش‌های شمالی، انسان‌ها، حیوانات، نمادها، و ارواح را نقاشی می‌کردند.
امروز نیز رویاپردازی همچنان برای بومیان استرالیا مهم است.
در سده ۱۷ (میلادی) در عصر کاوش، کاوشگران اروپایی بخش‌هایی از استرالیا را کشف کردند که «Terra Australis Incognita» (به معنی "سرزمین ناشناخته جنوبی استرالیا") نامیده می‌شد. در سال ۱۶۰۶ (میلادی) یک مرد هلندی به نام ویلم جانسون، بخش باختری شبه‌جزیره کیپ یورک در نوک شمالی کوئینزلند را نقشه‌برداری کرد. در حدود همان زمان، یک کشتی اسپانیایی به فرماندهی لوییز تورس وارد تنگه تورس در شمال استرالیا شد.
در اواخر همان سده، دریانوردان هلندی، ساحل استرالیای غربی را کشف کردند و آنرا «New Holland» (به معنی "هلند نو") نامیدند.
در سال ۱۶۴۲ (میلادی) آبل تاسمان، ساحل خشکی تازه‌ای را کشف کرد و آنرا «Van Diemen’s Land» «سرزمین فَن دیمِن» نامید (که امروز، تاسمانی) نامیده می‌شود. او همچنین هزاران مایل از سواحل استرالیا را نقشه‌برداری کرد. نقشه ناتمام او از هلند نو نشان می‌دهد که او تصور می‌کرده، سرزمین استرالیا به پاپوآ گینه نو در شمال استرالیا وصل است.
ویلیام دمپیر نخستین بریتانیایی بود که پا به خاک استرالیا گذاشت. او در سال ۱۶۸۴ (میلادی) وارد ساحل شمال باختری استرالیا شد. شدت خشکی و بیابانی بودن منطقه باعث شد او فکر کند که این سرزمین تازه، جای خوبی برای بازرگانی یا زندگی نیست.
تا هنگام ورود کاپیتان جیمز کوک انگلستانی به ساحل خاوری استرالیا در سال ۱۷۷۰ (میلادی) اروپایی‌ها دست به اکتشاف در جای دیگری از استرالیا نزدند. دولت بریتانیا کوک را برای اکتشاف در اقیانوس آرام جنوبی راهی سفر کرده بود. او ساحل خاوری استرالیا را نقشه‌برداری کرد. کشتی او به نام «Endeavour» (به معنی "تلاش") در خلیج بوتانی پهلو گرفت که امروز در جنوب سیدنی قرار دارد. جیمز کوک این سرزمین را «New South Wales» نامید و آنرا قلمرو جرج سوم پادشاهی متحده اعلام کرد.
استرالیا از این جهت که نخستین ساکنان اروپایی آن محکومان و بزهکاران بوده‌اند یکتا است. پس از آنکه ایالات متحده آمریکا استقلال خود را از بریتانیا بدست آورد بریتانیا دیگر نمی‌توانست محکومان خود را به آنجا بفرستد؛ بنابراین ظرفیت زندان‌های بریتانیا پر شد. در سال ۱۷۸۶ (میلادی) بریتانیا تصمیم گرفت که برخی محکومان خود را به مستعمره تازه نیو ساوث ویلز بفرستد.
نخستین فرماندار مستعمره نیو ساوث ویلز، کاپیتان آرتور فیلیپ بود. او ۱۱ کشتی را به سلامت از بریتانیا به سمت دیگر جهان در نیو ساوث ویلز رساند و «نخستین ناوگان» در ۲۶ ژانویه ۱۷۸۸ به دماغه سیدنی رسید. در گاه‌شماری رسمی دولت استرالیا این روز را به نام روز ملی استرالیا نام‌گذاری کرده‌اند.
نخستین سال‌های تازه‌واردان استرالیا دوران بسیار دشواری بود. برای اطمینان از اینکه مردم، گرسنه نمانند آرتور فیلیپ برای همه، از جمله خود و زیردستانش، جیره غذایی برابری تعیین کرد. حس همدردی و عزم راسخ او به نجات مستعمره‌نشینان در آن سال‌های نخست کمک کرد.
زندگی محکومان در سکونتگاه تازه، با کار سخت همراه بود. آنهایی که دوران محکومیت خود را به پایان می‌رساندند آزاد می‌شدند و با پیوستن به جامعه، فرصت کار و داشتن خانواده را می‌یافتند.
نخستین ساکنان اروپایی استرالیا اصلیت انگلستان، اسکاتلند، ویلز، و ایرلند داشتند. مردم اسکاتلند، ویلز، و ایرلند همواره با انگلستان در جنگ بودند اما این چهار گروه در استرالیا به خوبی در کنار یکدیگر کار و زندگی کرده‌اند.
محکومان و از بند رها شدگان، فرصت‌های تازه‌ای در مستعمره تازه یافتند. برخی آزاد شدگان، کسب‌وکار خودشان را راه انداختند. دیگران نیز به کشاورزی، بازرگانی، مغازه‌داری، و کار دولتی پرداختند.
همزمان با آرتور فیلیپ، فرماندار لکلن مک‌کواری نیز نقش مهمی در نخستین سال‌های تاریخ استرالیا دارد. او بین ۱۸۱۰ و ۱۸۲۱ (میلادی) فرماندار نیو ساوث ویلز بود و نقش مؤثری در تبدیل آن به یک سرزمین آزاد به جای تبعیدگاه داشت. او صنعت کشاورزی را بهبود بخشید و راه و امکانات دولتی تازه ساخت و گسترش کارهای اکتشافی را تشویق کرد.
لکلن مک‌کواری در آموزش و پرورش سرمایه‌گذاری کرد و حق محکومان پیشین (از بند رها شدگان) را به رسمیت شناخت. او به برخی از بند رها شدگان، کارهایی چون قضاوت و کار در ادارات دولتی داد.
فرماندار لکلن مک‌کواری به خاطر تغییرات مثبتی که در مستعمره نیو ساوث ویلز ایجاد کرد شخصیت محترمی در تاریخ استرالیا است. دانشگاه مک‌کواری در نیو ساوث ویلز به افتخار او نامگذاری شده‌است.
این برداشت وجود داشت که فرماندار، قدرت بسیار زیادی دارد؛ بنابراین در سال ۱۸۲۳ (میلادی) شورای قانونگذاری نیو ساوث ویلز برای ارائه مشاوره به فرماندار بعدی و اصلاح مستعمره، بنیان‌گذاری شد.
دولت بریتانیا سیاست فرستادن محکومان به نیو ساوث ویلز را در ۱۸۴۰، به تاسمانی در ۱۸۵۲، و استرالیای غربی در ۱۸۶۸ پایان داد. در مجموع بیش از ۱۶۰٬۰۰۰ به استرالیا فرستاده شدند. در نهایت، جدایی بین محکومان پیشین و مهاجران تازه‌وارد از میان رفت. از دهه ۱۸۵۰ (میلادی) خودِ مستعمره‌نشینان، مستعمره‌های خود را مدیریت می‌کردند و می‌خواستند جامعه‌ای درخور احترام داشته باشند. هنوز هم بسیاری از استرالیایی‌ها به میراث محکومان خود افتخار می‌کنند.
نخستین ساکنان بریتانیایی استرالیا تلاش کردند مواد اولیه ناآشنای این منطقه را در خوراک آشنای خود استفاده کرده و با اینکار، خوراک بومی خود را با مواد خوراکی در دسترس، سازگار کنند. آنها برای پخت خوراک از گوشت کانگورو، شترمرغ استرالیایی (اِمو)، وامبت، والابی، یا مورچه‌خورک استفاده می‌کردند. نخستین کتاب آشپزی با مواد خوراکی استرالیایی در سال ۱۸۶۴ (میلادی) چاپ شد.
برآورد می‌شود که در سال ۱۷۸۸ (میلادی) در آغاز ورود اروپایی‌ها بین ۷۵۰٬۰۰۰ تا ۱/۴ میلیون بومی و ساکن جزیره تنگه تورس در استرالیا زندگی می‌کردند. این آمار، ۲۵۰ قوم و ۷۰۰ زبان را دربرمی‌گیرد.
در هنگام برپایی مستعمره‌ها دولت بریتانیا قرارداد یا یادداشت تفاهمی با بومیان استرالیا امضا نکرد. مقامات بریتانیایی فکر می‌کردند که قانوناً حق اشغال زمین را دارند.
بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس، اقتصاد ویژه خودشان و رابطه طولانی و پایستاری با سرزمین استرالیا داشتند. جایی که آنها در سرزمین خودشان قوانین خودشان را داشتند حالا مجبور به پیروی از قوانین تازه‌واردها بودند. تازه‌واردها به این سرزمین، دعوت نشده بودند و از آنها استقبال نیز نشده بود.
زندگی بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس، به خاطر استعمارگران بریتانیایی، عمیقاً تغییر کرد. سیاست‌های استعمارگران تازه در تحمیل قوانین اجتماعی، اقتصادی، و دینی باعث شد زندگی‌های زیادی از دست بروند و زمین‌های زیادی گرفته شوند و گیاهان و جانوران و بیماری‌های تازه‌ای وارد شوند.
به فرمانداران نخستین، گفته شده بود که مردم بومی را آزار ندهند. اما ساکنان بریتانیایی وارد زمین‌های آنها شدند و بومیان زیادی کشته شدند. این ساکنان معمولاً به خاطر چنین بزه‌هایی محکوم نمی‌شدند.
برخی بومیان جزیره استرالیا و ساکنان اروپایی توانستند به خوبی در کنار یکدیگر زندگی کنند. برخی ساکنان اروپایی، بومیان را برای کار در دامداری گاو و گوسفند استخدام کردند. لکلن مک‌کواری به مردم بومی، زمین‌های خودشان را داد تا در آن کشاورزی کنند و برای فرزندان آنها مدرسه ساخت. بااینحال بومیان بسیار کمی حاضر بودند به شیوه ساکنان اروپایی زندگی کنند زیرا نمی‌خواستند سنت‌های فرهنگی خود را فراموش کنند.
بسیاری از بومیان استرالیا در جنگ با ساکنان اروپایی به خاطر زمین کشته شدند. اگرچه شمار دقیق کشته‌شدگان مشخص نیست اما برآورد می‌شود که صدها هزار بومی کشته شدند. شمار بیشتری از بومیان نیز بر اثر بیماری‌هایی که ساکنان اروپایی با خود آورده بودند درگذشتند. از دست رفتن زندگی بومیان، یک فاجعه بود.
نخستین استعمارگران در نیو ساوث ویلز با شرایط سختی مواجه شدند. بومیان جزیره استرالیا و جزیره‌نشینان تنگه تورس، یادگرفته بودند که چگونه در شرایط دشوار محیط خشک استرالیا زندگی و آنرا مدیریت کنند. اگرچه آنها نیز از دوران‌های خشک‌سالی، آسیب دیده بودند.
کوه‌های آبی (تقریبا در ۵۰ کیلومتری باختر سیدنی) چالش بزرگی را در برابر نخستین اکتشافات درون سرزمینی سیدنی قرار داد. در نهایت در سال ۱۸۱۳ (میلادی) سه مرد به نام‌های گریگوری بلاکسلند، ویلیام ونتوُرث، و ویلیام لاسون از این کوهستان گذشتند. جاده و راه‌آهنی که امروز از دل کوهستان آبی می‌گذرند هنوز همان مسیر عبور آن‌ها را دنبال می‌کنند.
در سوی دیگر این کوه‌ها کاوشگران، زمین‌های وسیعی را یافتند که جای خوبی برای پرورش گاو و گوسفند بود. آن سوی این زمین‌ها سرزمینی خشک و بیابانی بود.
کاوشگران اروپایی مشکل پیدا کردن آب و همراه داشتن خوراک کافی داشتند. یک کاشف آلمانی به نام لودویگ لایشهارت در ۱۸۴۸ (میلادی) هنگامی‌که تلاش می‌کرد از خاور به باختر استرالیا برود گم شد.
در ۱۸۶۰ (میلادی) رابرت اوهارا برک و ویلیام جان ویلز، سفر خود را از ملبورن آغاز کردند تا از جنوب به شمال سرزمین استرالیا را بپیمایند. آن‌ها سفر اکتشافی بزرگی را آغاز کردند اما این سفر، بسیار دشوار بود. برک و ویلز صحرانوردان باتجربه‌ای نبودند. آنها کمک زیادی از مردم بومی یاندروواندا گرفتند اما هر دو آن‌ها هنگام بازگشت از سفر درگذشتند. اگرچه آن‌ها در سفر اکتشافی خود شکست خوردند، اما داستان آنها در هنر و ادبیات استرالیا ماندگار شده‌است. تجربه آن‌ها نمونه غم‌انگیزی از شرایط آب‌وهوایی سخت زندگی در استرالیا است.
حتی با اینکه مهاجران، در مناطق معتدلی زندگی می‌کردند اما باز هم زندگی سخت بود. پس از چند دوره سیل و خشک‌سالی، باز هم این احتمال وجود داشت که مهاجران، راه تأمین زندگی خود را از دست بدهند و کشاورزان مجبور شوند همه چیز را دوباره آغاز کنند. بااینحال مردم دست از تلاش نکشیدند و راه خود را ادامه دادند. گزاره «Aussie battler» (به معنی "استرالیایی مبارز") نشانگر همین روحیه مبارزه‌طلبی و تاب‌آوری آنها است.
پیشگامان استرالیا به خاطر شجاعتشان در زندگی در آن دوران دشوار، ستایش می‌شوند. هنگامیکه مردان از خانواده خود دور بودند یا می‌مُردند زنان آنها کسب‌وکار یا کشاورزی آنان را ادامه می‌دادند.
در این نخستین سال‌های سخت بود که حس دوستی در میان استرلیایی‌ها پا گرفت. این دوستی در میان مردانی که در صحرای استرالیا سفر می‌کردند یا پشم‌چینی و گله‌داری می‌کردند بسیار قوی بود. همچنین در این سال‌های دشوار، مهاجران به یکدیگر کمک می‌کردند. این سنت هنوز هم بخش مهمی از سبک زندگی استرالیایی است.
کشف طلا در نیو ساوث ویلز در اوایل ۱۸۵۱ (میلادی) زندگی مردم را زیرورو کرد. مدت کوتاهی پس از آن، طلا در مستعمره تازه استقلال یافته ویکتوریا نیز پیدا شد و دوران تب طلای استرالیا آغاز شد.
در پایان سال ۱۸۲۵ (میلادی) نزدیک به ۹۰٬۰۰۰ نفر از دیگر نقاط استرالیا و سراسر جهان برای جستجوی طلا به ویکتوریا سفر کردند.
قیام یورکا رویداد دموکراتیک مهمی در تاریخ استرالیا به‌شمار می‌آید. ممکن بود نیروهای دولتی در هنگام گرفتن پول پروانه اکتشاف طلا از جویندگان طلا با آنان بسیار بدرفتار باشند. در ۱۱ نوامبر ۱۸۵۴ نزدیک به ۱۰٬۰۰۰ نفر در بیکری هیل، در بلرت گرد هم آمدند تا منشور حقوق دموکراتیک پایه را تصویب کنند که حذف پروانه‌های گران اکتشاف طلا و امکان رای‌دهی برای داشتن نماینده در مجلس ویکتوریا از جمله این حقوق بودند.
به دنبال این جنبش، نرده دفاعی یورِکا در منطقه حفاری یورکا در خاور بلرت ساخته شد. در آنجا بود که جویندگان طلا به پرچم یورکا (نمادی از چلیپا) سوگند خوردند تا در کنار یکدیگر بایستند و برای دفاع از حقوق و آزادی‌های خود بجنگند. در صبح ۳ دسامبر ۱۸۵۴ مقامات دولتی، سربازها را فرستادند تا به اردوگاه یورکا حمله کنند. در این جنگ کوتاه، جویندگان طلا پیروز و نزدیک به ۳۰ نفر کشته شدند.
رهبران قیام به جرم خیانت بزرگ، به دادگاه کشانده شدند اما هیچ هیئت منصفه‌ای حاضر به محکوم کردن آنها نشد. یک کمیسیون پادشاهی اعلام کرد که این اشتباه دولت بوده و به بسیاری از خواسته‌های معدنچیان پاسخ مثبت داد که داشتن نماینده سیاسی را نیز دربرمی‌گرفت. یک سال بعد، رهبر قیام، پیتر لالور به عضویت مجلس ویکتوریا درآمد.
در سال‌های بعد، قیام یورکا تبدیل به نمادی از اعتراض و باور به عدالت و برابری شد.
تب طلا استرالیا را از جهات گوناگونی عوض کرد. در هنگام تب طلا جمعیت مردم غیر بومی از ۴۳۰٬۰۰۰ نفر در ۱۸۵۱ به ۱/۷ میلیون نفر در ۱۸۷۱ رسید و نخستین راه‌آهن و تلگراف برای وصل کردن مناطق با جمعیت رو به رشد ساخته شدند.
در همه مستعمره‌های استرالیا به غیر از استرالیای جنوبی، ذخایر بزرگ طلا پیدا شدند. اقتصاد به سرعت رشد کرد. صنعت طلا جای تولید پشم را گرفت و مهمترین منبع صادرات استرالیا شد. در حدود سال ۱۸۹۰ (میلادی) استرالیا یکی از بالاترین استانداردهای زندگی در جهان را داشت.
در نخستین سال‌های مستعمره‌ها کسانی که «تصرف‌گر» نامیده می‌شدند مناطق بزرگی، از زمین تا کشتزار را اشغال کردند. با اینکه آنها هیچ پولی برای این زمین‌ها نپرداخته بودند اما این زمین‌ها را دارایی خود می‌دانستند. پس از پایان نخستین تب طلا دولت تلاش کرد این زمین‌ها را از تصرف‌گران پس بگیرد.
در دهه ۱۸۶۰ (میلادی) دولت تلاش کرد که زمین‌های تصرف شده را به کسانی که در آنها کار می‌کردند و خانواده‌هایشان بفروشد تا در آنها کشاورزی کنند. اما تصرف‌گران تلاش کردند تا جای ممکن، زمین‌ها را در مالکیت خودشان نگه دارند.
تا هنگام ساختن راه‌آهن، کشاورزان تازه‌ای که کشتزار آنها دور از بازار بود با شرایط دشواری مواجه بودند. امکان گرفتن دستمزد بالاتر در شهرها زندگی در مناطق روستایی و کار برای دستمزد پایین را ناخوشایند کرده بود.
سنت استرالیا در ساخت دستگاه‌هایی برای آسان‌سازی کار کشاورزی، از استرالیای جنوبی آغاز شد. برای نمونه، گاوآهن ریشه کن جهنده که در دهه ۱۸۷۰ (میلادی) ساخته شد امکان پاکسازی آسان زمین سفت برای کشاورزی غلات را داد.
در اوایل سده ۱۹ (میلادی) گروه‌های اصلی در مستعمرات، از انگلستان، اسکاتلند، ویلز، و ایرلند بودند. بخش بزرگی از سرگرمی‌ها، کنش‌های فرهنگی، و فعالیت‌های دینی، بازتاب سنت‌های بریتانیایی هستند. همچنین گروه‌های کوچک مهاجرانی از اروپا و آسیا نیز زندگی می‌کردند. اروپایی‌هایی که در سده ۱۹ (میلادی) به استرالیا آمدند از ایتالیا، یونان، لهستان، مالت، روسیه، به همراه ساکنان فرانسوی بودند که در صنعت شراب کار می‌کردند. بیشتر آنها مردان جوان و جویای کار و ثروت یا ملوانانی بودند که کشتی‌های خود را ترک کرده بودند.
پس از ۱۸۴۲ (میلادی) مهاجران چینی وارد استرالیا شدند و پس از کشف طلا شمار آنها افزایش یافت. در مناطق طلاخیز، تنش‌های نژادپرستانه وجود داشت که گاهی مانند شورش بندیگو در ۱۸۵۴ (میلادی) به شورش‌هایی علیه چینی‌ها می‌انجامید. این تنش‌های نژادی منجر به نخستین اعمال محدودیت‌های مهاجرتی در ویکتوریا (۱۸۵۵) و نیو ساوث ویلز (۱۸۶۱) شدند.
پس از تب طلای دهه ۱۸۵۰ (میلادی) بیشتر چینی‌ها به کشور خود بازگشتند. آنهایی که ماندند کشاورزانی بودند که به کشت میوه و سبزی در مناطق کم‌آب می‌پرداختند.
از دهه ۱۸۶۰ (میلادی) مردمی از ایران، مصر، و ترکیه برای جابجایی کاروان‌های شتر در صحرای استرالیا مهاجرت کردند. همراه با شتربانان هندی، همه آنها به دلیل لباس، و باورهای دینی اسلامی مشابِهِ هم، به اشتباه، «افغان» نامیده می‌شدند. این شتربانان، به عنوان «پیشگامان درون سرزمینی» شناخته می‌شوند.
همچنین هندی‌ها و مردم اقیانوس آرام نیز بودند که در صنعت نیشکر و موز کوئینزلند، اغلب با دستمز ناچیز و در شرایط نامناسب، کار می‌کردند.
از دهه ۱۸۸۰ (میلادی) کارگرانی از لبنان به استرالیا رفتند. بیشتر آنها در صنایع پارچه و پوشاک کار می‌کردند و بیشتر خانواده‌های لبنانی، بازار پارچه‌فروشی استرالیا را در دست گرفتند.
در سال ۱۸۴۰ (میلادی) چارلز استورت، کاوشگر بریتانیایی زاده بنگال، تلاش کرد با گذر از بیابان‌های مرکزی استرالیا این بخش کشف نشده کشور را کاوش کند. سی سال پس از آن در دهه ۱۸۷۰ یک کاوشگر دیگر به نام جان مک‌دووال استوارت اهل اسکاتلند نیز بار دیگر تلاش کرد پا به بیان‌های مرکزی استرالیا بگذارد. اما مشکل هر دو نفر، شیوه جابجایی کارکنان و بار همراه در جریان سفرهای اکتشافی بود؛ زیرا وزن زیاد بار و کم‌آبی، اسب‌ها را از پا درمی‌آورد. از آنجا بود که کاوشگران، به جای استفاده از شتر، به جای اسب افتادند و شتربانانی از افغانستان و مناطق هندوکش را به همراه شترهایشان به استرالیا آوردند.
یکی از کاوشگران به نام ویلیام جروویس در سال ۱۸۷۸ (میلادی) که در گذشته، مهندس نیروی زمینی بریتانیا بود کار ساخت خط آهن از آدلاید به داروین در مرکز استرالیا را با استفاده از تجربه شتربانان افغان در هدایت کاروان‌های شتر آغاز کرد. ساخت نخستین بخش خط آهن جنوب به شمال استرالیا در سال ۱۸۸۱ (میلادی) پایان یافت. اما در سال ۱۸۸۳ (میلادی) دولت بریتانیا او را بعنوان فرماندار کل نیوزیلند انتخاب کرد و او از ساخت این راه‌آهن بازماند. در سال ۱۸۹۱ (میلادی) نخستین قطار جنوب به شمال از ایستگاه کورن به ایستگاه اودناتا رسید. برای ساخت این بخش از راه‌آهن، ۱۵۰ شتربان افغان کار می‌کردند. برای بزرگداشت خدمات شتربانانی افغان، این قطار را «افغان اکسپرس» نامیدند. سپس آنرا «غان اکسپرس» نامیدند. امروز این قطار «غان» نامیده می‌شود.
شتربانان و شترهای افغان در ساخت خطوط تلگراف مرکز استرالیا نیز مشارکت داشتند.
شتربانانی که از خاور میانه به استرالیا آمدند در شهر کوچکی به نام ماری، استرالیای جنوبی در ۷۰۰ کیلومتری شمال آدلاید ساکن شدند. زندگی طولانی مسلمانان در این شهر، باعث رشد فرهنگ اسلامی در آن شد. نخستین مسجد استرالیا نیز در این شهر (و پس از آن در ۱۸۸۹ در آدلاید) ساخته شد. پس از ساخت راه‌آهن شتربانان به کشور خود بازگشتند اما گروهی از آن‌ها در استرالیا باقی ماندند و گروه کوچکی از نوادگان آنان هنور در ماری زندگی می‌کنند که نام‌های خانوادگی مانند «بی‌جا درویش»، «دوست محمد»، «شمروز خان» و «ظریف خان» دارند. برگزاری رقابت‌های سالیانه شترسواری استرالیا در ماری، میراث شتربانان افغان است. همزمان با برگزاری این مسابقات، غذاهای افغانی نیز پخته می‌شود که با هم آشنا می‌شوید.