moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این روستا در دهستان دولتخانه نزدیک شهر مرزی باجگیران در کناره شمال شرقی ایران و در نزدیکی کشور ترکمنستان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۶۴ نفر (۴۴ خانوار) بوده‌است.
قرجقه یا قرچقه، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
قرچقه فاصله 90کیلومتزی با قوچان دارد . این روستا آخرین روستای استان که هم مرز با استان خراسان شمالی است و از شمال شرقی با کشور ترکمنستان هم مرز است.
وسعت این روستا در حدود1800 کیلو متر مربع می‌باشد که دارای اب و هوای سرد و کوهستانی می‌باشد .
و کوه‌های بلند و پر از پوشش گیاهی ان را احاطه کرده‌اند و دارای زمین‌های نسبتا کمی برای کشاورزی است.
شغل اصلی مردم این روستا دامداری است.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱۳۶ نفر (۵۱ خانوار)
امام‌قلی روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران. فاصله این روستا (امامقلی) تا شهرستان قوچان ۳۸ کیلومتر و تا بخش باجگیران حدود ۴۰ کیلومتر می‌باشد.این روستا زادگاه اجدادی محسن میرزازاده خواننده مشهور کرمانج است.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶۸۹ نفر (۲۰۱ خانوار)
اینچه سابلاغ، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۵۸ نفر (۹۸ خانوار)
اینچه شهباز، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۱۰ نفر (۲۸ خانوار)
چوینلی، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۱۷ نفر (۲۸ خانوار)
حمزه کانلو، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹۲ نفر (۲۳ خانوار)
شاهرگ روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران. این روستا در ۴۵ کیلومتری شمال قوچان و در نزدیکی مسیر جاده ترانزیتی قوچان به باجگیران و ۳۰ کیلومتری ترکمنستان واقع شده‌است در گذشته قبل از قرارداد آخال مردم این روستا که اکثرا دامپرور هستند برای قشلاق به منطقه انو در ترکمنستان کوچ می‌کردند برای پاسداری ییلاق شاهرگ طایفه ها بصورت نوبتی هرساله جایگزین می‌شدند بعد از بسته شدن مرز چندین خانوار در اونو باقی مانند و موفق به بازگشت ییلاق شاهرگ نشدند .
زبان محلی روستا :زبان مردم این روستا ترکی خراسانی(افشار )با لهجه درگزی است طوایف این روستا عبارت است از طایفه یوزباشی افشار،(بافکر)آمارلو،دوبر افشار(دوبربه معنی بزرگترین بز کوهی در گله کوهستانی که فرهنگ ترکی قدیم به معنی سر گروه است درمیان اقوام ترک طایفه تکه هم وجود دارد که به معنی بز سر گروه میباشد)طایفه نیازلو ،طایفه مغل( جلایر )،طایفه شاه ایلی (افشار )، طایفه قایمانلی ،طایفه آق اویلی(بیات)، طایفه انبارلو (کال بلی ها) طایفه رنگرز (قشقایی )یا تقدوسی،قشلاقی ، بیات شاملو (ضیایی)
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۰۰۰ نفر (۴۵۸ خانوار) بوده‌است. درگاه ملی آمار ایران
کتاب :(نگاهی به گذشته انو )نوشته آقای عبدالله غیبی
کتاب :ترکان خراسان نوشته آقای اسماعیل سالاریان
شیخکانلو، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۰۴ نفر (۲۶ خانوار)
پاکتل، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۳۱ نفر (۴۴ خانوار)
شیرزن، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۲۵ نفر (۴۷ خانوار)
قره‌چه، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۴۷ نفر (۶۶ خانوار)
اسلام آباد، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۶۶ نفر (۸۶ خانوار)
اینچه کیکانلو، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۲۱ نفر (۱۴۱ خانوار)
زیست‌جامعه‌شناسی: تلفیق نوین از کتاب‌های ادوارد ویلسون و از تأثیرگذارترین کتاب‌های دهه‌های اخیر در زمینه دانش زیست‌جامعه‌شناسی است. ویلسون، زیست‌جامعه‌شناسی را به عنوان مطالعه سیستماتیک بنیان‌های زیستی در مورد همه رفتارهای اجتماعی تعریف می‌کند.
نخستین چاپ کتاب در سال ۱۹۷۵ بود که دیدگاهی مدرن و انقلابی در علوم زیستی خوانده شد، به‌طوری‌که انجمن بین‌المللی رفتارشناسان آن را مؤثرترین کتاب قرن بیستم نامید. زیست‌جامعه‌شناسی حوزه جدیدی از علم است که دربردارنده یافته‌های علوم اجتماعی، زیست‌شناسی و علوم انسانی بوده و دیدگاه‌های بین‌رشته‌ای و جامعی از حقیقت رفتارهای جانوران از جمله انسان ارائه می‌دهد.
ویلسون در کتب خود به انسان در همان چارچوب‌های نظری و روش‌شناختی که در مورد سایر جانوران به کار رفته‌است، می‌پردازد. این کتاب در بسیاری از حوزه‌های علوم، طرح پرسش می‌کند و برخی از مفروضات و مقدمات ظاهراً بدیهی را به چالش فرا می‌خواند.
قریه شریف، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۲۰ نفر (۸۲ خانوار)
قاچکانلو، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱٬۰۷۶ نفر (۲۵۷ خانوار)
اسیبلاغ، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۰۶ نفر (۲۱ خانوار)
دولت خانه، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۳۷ نفر (۵۹ خانوار)
مدیریت دانش (به اختصار KM) به مدیریت فرایندهای خلق، ذخیره و نگهداری و به اشتراک گذاردن دانش می‌پردازد؛ که به‌طور عمومی باید شامل شناسائی وضعیت موجود، تشخیص، وضوح نیازها و خواسته‌ها و بهبود فرایندهای مورد اثر باشد و به تبع آن پروژه‌های مدیریت دانش پروژه‌های بهبود بخشی هستند. در این گونه پروژه‌ها سه جنبه اصلی باید مد نظر باشد.
BPR: باز مهندسی فرایندهای کاری
DMS: سیستم‌های مدیریت اسناد
HRM: مدیریت منابع انسانی
QM: مدیریت کیفیت
با ظهور مدیریت دانش به عنوان یک دیسیپلین ارزشمند، محصولاتی با نام سیستم‌های مدیریت دانش، برای سازمان‌ها، پا به عرصه وجود گذاشتند. تحت نام سیستم مدیریت دانش (KMS)، مجموعه بسیار گسترده و متنوعی از محصولات، ارائه می‌شود که بخش عمده‌ای از آن‌ها را نمی‌توان یک سیستم مدیریت دانش واقعی به حساب آورد؛ برای این که دریابیم یک سیستم مدیریت دانش سازمانی چیست، بهتر است به جنبه‌های دیگر مدیریت دانش نیز نگاه متوازنی داشته باشیم:
مدیریت دانش، در حقیقت، به توانمندی‌ها و قابلیت‌های از سازمان در تولید ارزش از دانش اشاره دارد که حوزه‌های زیر در آن نقشی پررنگ دارند.
به این ترتیب، می‌توان دریافت، اگرچه مدیریت دانش، به هیچ وجه مقوله‌ای تکنولوژی-محور نیست، اما استفاده از تکنولوژی مناسب، در به هدف رسیدن پروژه‌های مدیریت دانش به عنوان یک ضرورت مطرح می‌شود. از این رو، برخی سازمان‌ها همواره برای اجرای پروژه‌های KM به دنبال سیستم‌های مدیریت دانش می‌گردند. این جا، جایی است که مشکلات آغاز می‌شود!
از آن جایی که مدیریت دانش، فعالیت‌ها و تکنیک‌های بسیاری را پوشش می‌دهد، عبارت «سیستم مدیریت دانش» نیز چنین حالتی به خود می‌گیرد.
سازمان، بدون تعریف و مرزبندی قابلیت‌های یک چنین سیستمی مطمئناً در ایجاد مدیریت دانش سازمانی دچار سردرگمی می‌شود.
یک سازمان بایستی با توجه به ۳ عنصر کلیدی مدیریت دانش (افراد، فرایندها و محتواها)، راهکار تکنولوژی مناسب را برای خود تعریف نماید. به این ترتیب ابزارهای تکنولوژی دانش باید در پی شناخت مناسب نیازمندی‌های سازمان، مورد استفاده قرار گیرد.
چند مثال زیر را در نظر بگیرید، راه حل این مثال‌ها، مجموعه‌ای از تکنیک‌های مدیریت دانش است که بخشی از آن می‌تواند یک تکنولوژی مناسب مدیریت دانش باشد:
یک شرکت کوچک، که بخشی از آن متعلق به یک سازمان بزرگتر است، از سوی مدیران بالاتر تحت فشار قرار می‌گیرد که حجم نیروهای خود را کاهش دهد. مسئولیت این کاهش نیرو، بر عهده مدیرعامل شرکت کوچکتر بود که پس از بررسی‌های انجام گرفته تعدادی از نیروها را انتخاب کرد. هشت ماه بعد، طی مذاکرات یک قرارداد جدید، مشخص شد چند تن از نیروهای زبده و مورد نیاز برای این قرارداد، در کاهش نیرو، از دست رفته‌اند!
شرکت‌های بزرگ بسیاری بدون آگاهی از کلیه نقش‌های مدیران میانی، دست به مسطح‌سازی ساختار سازمانی و حذف مدیران میانی زده‌اند، اما پس از این کار دریافته‌اند بهره‌وری، عملکرد نیروهای انسانی و راندمان کل سازمان با خطرات عمده مواجه شده‌است!
این مثال، مشکلی است که یک مدیر عامل ناامید در مورد سه سرپرست کف کارگاه خود عنوان می‌کند: یکی از سرپرست‌ها فردی توانا و بسیار مناسب برای شغل خود است، که مشکلات را پیش از وقوع شناسایی می‌کند و عملکرد کارگاه خود را همواره تضمین می‌نماید. دو نفر دیگر فاقد شرایط لازم هستند و مانند فرد اول عمل نمی‌کنند. یکی از راهکارها این است که این دو نفر با دو سرپرست مناسب جایگزین شوند. ما دریافتیم موارد کیفی که سرپرست اول را قادر به عملکرد مناسب می‌ساخت، را نمی‌شناسیم تا بر اساس آن دست به اقدام بزنیم؛ باید راه حل‌های بهتری هم باشد…
شرکت بزرگ A پروژه‌های متعددی در نقاط مختلف کشور در حال اجرا دارد، به گونه‌ای که تمامی نیروهای متخصص آن به سختی در گیر پروژه‌ها هستند و امکان تأمین و تربیت نیروی انسانی در کوتاه مدت، به دلیل پیچیدگی تخصصی وجود ندارد. این شرکت در بزرگترین مناقصه تاریخ خود برنده می‌شود! آیا چنین پروژه با ارزشی رها شود؟ آیا کیفیت دیگر پروژه‌ها قربانی شود؟...
شرکت B سازمانی است دارای قدمت که مزیت رقابتی اصلی آن مدیران با سابقه و توامند آن است، از آن جا که این افراد، هم‌زمان آغاز به کار کرده‌اند تا پنج سال دیگر بازنشسته می‌شوند، پیداست که سازمان این مشکل را حس کرده‌است که با رفتن این افراد مشکلات زیادی بروز می‌کند؛ چه باید کرد؟ اگر زمان بازنشستگی آن‌ها شش ماه دیگر بود چطور؟ اگر شش ماه پیش بازنشسته شده بودند و سازمان تازه به اهمیت آن‌ها پی برده بود چه طور؟
نیروهای فروش، ارائه خدمات و پشتیبانی و روابط عمومی بیش از هر تکنسین یا متخصصی در شرکت خودروسازی C، با نیازمندی‌های مشتریان و خواسته‌های آن‌ها در تماس هستند و از سوی دیگر، توانمندی آن‌ها در حل مسائل مشتری و نحوه برخورد آن‌ها با مخاطبان است که تصویر ذهنی مشتری از شرکت C را شکل می‌دهد. اما از آن جا که شعب فروش و خدمات بسیاری از شرکت C در حال فعالیت هستند، ایجاد این یکپارچگی در برخورد با مشتری و دستیابی به نیازمندی‌های خالص مشتریان به یک چالش بزرگ برای C تبدیل شده‌است.
طرح‌های مستندسازی تجارب خبرگان، جهت استخراج، مستندسازی و طبقه‌بندی دانش‌های پیشینی خبرگان تدوین می‌شوند. مدیران و خبرگان سرمایه‌های گران‌ب‌های دانشی سازمان‌ها هستند که هرساله با بازنشستگی‌ها و جدائی‌شان از سازمان، خلأئی جدی در فرایندهای کاری به وجود می‌آورند. در راستای به‌حداقل‌رسانی این ضایعه و حفظ و حراست از این گنجینه‌های دانشی، طرح‌های مستندسازی تجارب خبرگان تعریف می‌شود.
اهداف طرح‌های مستندسازی تجارب خبرگان
۱. تدوین نظامی برای شناسائی خبرگان سازمانی درفیلدهای گوناگون درخت دانشی سازمان
۲. استخراج دانش‌ها و تجارب خبرگان سازمانی در برهه‌های زمانی متفاوت (در آستانه بازنشستگی یا دوره‌های زمانی منظم)
۳. بسته‌سازی دانش‌ها و طبقه‌بندی آن‌ها
۴. ایجاد امکان قابلیت جستجوهای پیشرفته در میان دانش‌های استخراج شده و غنی‌سازی دانش‌ها توسط خوانندگان
۵. تدوین کتابچه‌های دانشی خبرگان
۶. تدوین رویه‌های مستندسازی تجارب خبرگان در سازمان به صورت دائمی و همیشگی
انجمنهای خبرگی گروهی از کارشناسان می‌باشند که علایق و وابستگی‌ها و مسائل مشترک کاری دارند و آن‌ها را با هم به اشتراک می‌گذارند و در خلال تعاملات منظم خود یادمی‌گیرند که چطور کارها را بهتر انجام دهند. در جلسات COP تجربیات پرسنل ردوبدل می‌شود، در این جلسات کارشناسان دربارهٔ یک موضوع کاری بحث و تبادل نظر می‌کنند، و تجربیات، پیشنهادها و نکات فنی مدیریتی را مطرح می‌کنند. انجمن‌های خبرگی باعث تسهیم بهتر دانش و بهتر شناخته شدن خبرگان موضوعات کاری، پرسیده شدن راحت‌تر سئوالات و نتایج مطلوب دیگر می‌شود.
از جمله نتایج می‌توان موارد زیر را نام برد:
رهورد روستائی است سرسبز با آب و هوای کوهستانی و شرایط خاص جغرافیای طبیعی و سیاسی این روستا در ۳۵ کیلومتری شمال غربی شهرستان قوچان واقع شده‌است و در مسیرجاده ارتباطی واصلی بین جاده قوچان- درگز و جاده قوچان-شیروان قرار دارد. دورتا دور آن را حصار بلندی ازتپه هاو کوه‌های بلنداحاطه کرده‌است به گفته کارشناسان نام رهوردبرگرفته از «ره ورد» یعنی راه گل (شقایق) که در اردیبهشت ماه نمای بهشتی واقعی را به خود می‌گیرد یا به روایتی دیگربرگرفته از کلمه «رهبر» بعلت شرایط حاکمیتی تاریخی و سیاسی جغرافیایی حاکم بر پیرامون خود می‌باشد یا «ره آورد» یعنی سوغات و ره آوردی همه گونه و مطلوب.
ره ورد، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۰۳ نفر (۱۳۵ خانوار) و زبان مردمانش به کرمانجی است.
کلاته حاجی نصیر، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۶۴ نفر (۷۱ خانوار)
کلاته ملامحمد، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۰۵ نفر (۴۹ خانوار)
آب جهان، روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۸۸ نفر (۱۱۳ خانوار)
بوده‌است. نهانگاهی خموده بر جاده ای روستایی در انهنای زمینی پاییزی و سرد. آب جهان در 5 کیلومتری رهورد قرار دارد. منطقه ای پر از چشمه‌های جوشان که نیازهای آبی روستا از آن برطرف می گردد.
جوزان روستایی است از توابع بخش باجگیران شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی ایران.
این روستا در دهستان دولتخانه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۲۰ نفر (۲۰۵ خانوار)
محصولات کشاورزی این روستا بیشتر گندم ،جو،انگور و گردو می باشد.
عبدالله کوثری شاعر، مترجم، ویراستار و داور چند دورهٔ جوایز ادبی "هوشنگ گلشیری"، "ابوالحسن نجفی" و کتاب سال ایران است. "کوثری" که از نسل سوم مترجمان معاصر ایران محسوب می‌شود، تاکنون چندین بار برندهٔ جایزهٔ کتاب سال ایران شده و نامش بدل به برند. در نظرسنجی «مترجم محبوب من» در ۱۸ آبان ۱۳۹۷ در بخش مترجمان بالای ۵۰ سال "کوثری" به‌عنوان محبوب‌ترین مترجم از نظر مخاطبان اعلام شد.
عبدالله کوثری زادهٔ ۲۲ آبانِ ۱۳۲۵ در همدان است. نام خانوادگی پدری او «"کوثری"» و نام خانوادگی مادری‌اش «"کوثر"» است؛ در واقع والدینش عموزاده و در همدان شناخته‌شده بودند و "میرزا علی‌نقی کوثر"، مدفون در آرامگاه باباطاهر، جدِ مادری اوست.
پدرش تاجری بود از طبقهٔ متوسط با حجره‌ای در کاروانسرای شریفیه که در ۱۳۲۷ با اصرارش، ازجمله برای تحصیل خوبِ فرزندانش، به تهران مهاجرت کردند و ساکن محلهٔ امیریه، ایستگاه دلبخواه شدند و بیست سال ساکن امیریه ماندند؛ از امیریهٔ طرفِ محلهٔ گمرک شروع کردند تا امیریهٔ مقابل منیریه. کودکی "عبدالله" مثل همهٔ بچه‌های امیریه بود و جدا از فوتبال در کوچه و سینما که هیچ‌وقت از دست نمی‌دادند، با عشق به کتاب گذشت به‌نحوی که در هفت‌سالگی تمام هفته منتظر پنج‌شنبه-جمعه بود تا با انتشار جزوهٔ دیگری از ۱۲ جزوهٔ ۱۰۰ صفحه‌ای ۵ ریالی "کنت مونت کریستو" ("الکساندر دوما"، ترجمهٔ "آرشیلا قریب‌پور شهریاری" (ا. شهریاری)، ۱۳۳۴) به‌همراه برادرش آن را با شوق بخوانند؛ اثری که روی او تأثیر زیادی گذاشت. در کنارش آثار "ژول ورن" و داستان‌های پاورقی عامه‌پسند تاریخی "شاپور آرین‌نژاد" نیز به نظرش آثاری جذاب بودند. تابستان‌ها نیز اغلب روز را در خانه می‌ماند و کتاب می‌خواند و تنها نزدیک غروب برای خیابان‌گردی با دوستانش به خیابان پهلوی می‌رفتند. آخرهفته‌های تابستانه نیز آفتاب‌نتابیده برای کوهنوردی به تجریش می‌رفتند. در سفرهای خانوادگی به همدان نیز همیشه با خود کتاب می‌برد و علاوه‌بر وقت‌گذرانی با همسالان خانواده در باغات خانوادگی، کتاب نیز می‌خواند. او تا جایی که پولش می‌رسید، برخی از کتاب‌ها را می‌خرید اما بسیاری از کتاب‌ها را از کتابخانهٔ غنی پدر دوستش، "فریدون کاظمیان" قرض می‌گرفت که از نظر "کوثری" مهم‌ترینشان کل آثار "احمد کسروی" بود که در دوران دبیرستان خواند. با عضویت در کتابخانهٔ ملی ایران از کتاب‌های آن‌جا هم استفاده می‌کرد. "کوثری" سینما را نیز در شکل‌گیری ذوق و نگرشش تأثیرگذار می‌داند. او که مدعی‌ست فیلم‌های هندی و فارسی را نمی‌دید، با اذعان به عدم درک بعضی از فیلم‌های "فدریکو فلینی" (۱۹۲۰–۱۹۹۳) و "میکل‌آنجلو آنتونیونی" (۱۹۱۲–۲۰۰۷) در نوجوانی، آثاری که می‌دید را فیلم‌های "آلفرد هیچکاک" (۱۸۹۹–۱۹۸۰) معرفی می‌کند و دیگر کارگردانان سینمای کلاسیک هالیوود و آثاری نظیر زوربای یونانی ("مایکل کاکویانیس"، ۱۹۶۴)، زِد ("کوستا گاوراس"، ۱۹۶۹)، مهر هفتم ("اینگمار برگمان"، ۱۹۵۷) و خشت و آینه ("ابراهیم گلستان"، ۱۳۴۳). همچنین نمایش‌هایی براَساس نمایش‌نامه‌های "غلام‌حسین ساعدی" و برخی نمایش‌نامه‌های غربی را نیز می‌دیدند. او در مجموع دوران کودکی‌اش را خوب می‌داند.
"عبدالله کوثری" دوران دبستان (۱۳۳۲–۱۳۳۸)، دبیرستان (۱۳۳۸–۱۳۴۴) و دانشگاه (۱۳۴۴–۱۳۴۸) را در تهران گذراند؛ دبستان در مدرسهٔ نوبنیاد رازی همکلاسی پسرعموی "اسلام کاظمیه" بود و دبیرستان را بنا به سنت خانوادگی، مثل دو برادر بزرگترش در دبیرستان البرز که خود آن را بهترین دورهٔ زندگی‌اش با تأثیری شگرف بر زندگی‌اش می‌داند و آموخته‌هایش در البرز را بیش از دانشگاه و "محمدعلی مجتهدی گیلانی"، مدیر وقت مدرسه را ستون محکم علم و دانش ایران. او برجستگی این دبیرستان را نه سختگیری، بلکه فضای باز، شاگردان خوب مثل "کاظم کردوانی" که هر روز با هم دربارهٔ کتاب‌هایی که خوانده و فیلم‌هایی که دیده بودند بحث می‌کردند و دبیران ویژه‌اش می‌داند و تشویق و تأیید "زین‌العابدین مؤتمن" از او در انشا، خوب‌خوانی شعر "حافظ" و مثنوی معنوی را انگیزه‌بخش تا از همان ۱۵سالگی تصمیم بگیرد جز ادبیات کار دیگری نکند. با این وجود و با وجود علاقه به تحصیل در رشتهٔ ادبیات، چون هنگام تعیین رشته در کلاس دهم به دلیل کمبود متقاضی رشتهٔ ادبی به‌دلیل باور رایج در آن زمان که «ادبیات مال دخترها و سوسول‌هاست»، مدیریت دبیرستان این رشته را از دبیرستان البرز حذف کرده بود، "کوثری" که دل‌بستهٔ فضا، امکانات و دوستانش در البرز بود، برای باقی‌ماندن در البرز علوم طبیعی را برگزید.
"کوثری" فرزند پنجم خانواده‌ای پرجمعیت و کتاب‌خوان بود و خواهر و برادران بزرگترش همه دانش‌آموختهٔ دانشگاه بودند و در نتیجه او با کتاب و موسیقی و فرهنگ آشنا. برادر بزرگش که ۶ سال از او بزرگ‌تر بود و پزشکی می‌خواند با خریدن تولدی دیگر ("فروغ فرخزاد"، ۱۳۴۲) "عبدالله" دبیرستانی را بیشتر با دنیای شعر آشنا کرد. خواهرش اما با وجودی که ادبیات انگلیسی دانشگاه تهران خوانده بود، بعدها مدیریت خواند و در سازمان برنامه و بودجه ماندگار شد. تنها عضو خانواده که دلبستهٔ ادبیات شد و این حوزه را ادامه داد "عبدالله" بود. او از دوران دبستان بی‌گفتن به کسی به ادبیات علاقه‌مند شده و از کلاس دوم یا سوم دبستان سخت کتاب‌خواندن شد، از ده‌سالگی با "سعدی" شروع به خواندن کلاسیک‌های ایران کرد و از پانزده‌سالگی کلاسیک‌های یونان.
با پرورش ذوق ادبی‌اش در دبیرستان البرز دوست داشت در رشتهٔ ادبیات فارسی در دانشگاه تهران تحصیل کند ولی از سویی به این دلیل که با تحصیل در رشتهٔ علوم طبیعی در دبیرستان زبان عربی نخوانده بود و مطمئن بود در کنکور عربی‌اش ضعیف خواهد بود و از سویی دوستان دانشجوی ادبیاتش او را از تحصیل در این رشته بر حذر داشتند که چیزی که می‌جوید در دانشگاه نمی‌یابد و فضای دانشگاه ادبیات را خشک و کورکنندهٔ ذوق ادبی نمودند، از این انتخاب منصرف شد. پدرش نیز پیشنهاد داد به آلمان برود تا هم درس بخواند، هم با سرمایهٔ پدرش همراه یکی از دوستانش تاجر فرش شود ولی به او برخورد چراکه خود را شاعر می‌دانست، نه تاجر. در نهایت هم با این تحلیل که دست‌کم در حوزهٔ علوم انسانی است از سویی و چون آن زمان اقتصاد رشته‌ای جدید و کم‌متقاضی بود و فضای سیاسی و فعالیت دانشجویی دههٔ ۱۳۴۰ جهان اجتماع‌گرا بود، با این هدف که چیزی از یک علم اجتماعی بیاموزد، در دانشگاه ملی ایران اقتصاد خواند؛ تصمیمی که سال‌ها بعد اشتباه دانست چون با وجود استعداد و توانایی ادامهٔ تحصیل تا دکترا، از اعداد و آمار بیزار و به این مباحث بی‌علاقه بود. او آن سال‌ها را دورهٔ شعر امروز می‌داند به طوری که دانشجویان اقتصاد بیش از "آدام اسمیت" از شعر جدید "احمد شاملو" و "مهدی اخوان ثالث" حرف می‌زدند. در نتیجه، پس از کارشناسی در این رشته، با وجود معدل ۱۷ ادامهٔ تحصیل نداد و با وجودی که قصد داشت در کارشناسی ارشد ادبیات بخواند و مدتی هم در کتابخانهٔ دانشگاه ملی کار می‌کرد و آشنایانی هم داشت، ممنوعیت قانونی ادامهٔ تحصیل در رشته‌ای دیگر در آن دوران مانع شد و ذوق ادامهٔ تحصیل دانشگاهی را از دست داد و از ادامهٔ تحصیل منصرف شد.
در این میانه، در ۱۳۴۷ به دلیل بیماری قلبی پدرش از امیریه به شمیران رفتند و در دربند، نبش خیابان گلاب‌دره خانه‌ای گرفتند با ساختمانی آجر بهمنی در مالکیت "ارباب جمشید" که هنوز باقی‌ست. در ۲۳ سالگی هم با پایان تحصیل در دانشگاه، به خدمت نظام وظیفه رفت؛ چهار ماه آموزشی در فرح‌آباد (صالح‌آباد) کرمانشاه بود و سپس برای دورهٔ تخصصی زرهی به شیراز اعزام شد. در خرداد ۱۳۴۹ اما وقتی برای مرخصی به تهران بازگشته بود پدرش از نارسایی قلب درگذشت. "کوثری" در ۱۳۵۱ پس از پایان سربازی، با وجودی که زبان انگلیسی‌اش را خوب می‌دانست، از سویی برای آموختن این زبان و بودن در فضا و گشت و گذار در اروپا و از سوی دیگر دیدار با برادرش که به دلیل فعالیت سیاسی نمی‌توانست به ایران برگردد، به پاریس و یک ماه بعد به لندن رفت و آن‌جا کلاسی یافت و انگلیسی خواند که خودْ بنیان زبانش را از آن‌جا می‌داند چراکه تا پیش از آن چندان انگلیسی نخوانده بود؛ البته سعی می‌کرد اما می‌دید مدتی که صرف خواندن یک صفحه به انگلیسی می‌کند می‌تواند چهل صفحه فارسی بخواند. به همین دلیل و با اعتقاد به داشتن استعداد در انگلیسی، این سفر و کلاس و یک سال و چند ماه حضور در اروپا را بسیار مؤثر می‌داند و معتقد است چیزهای زیادی به او آموخت و در این مدت کوتاه زبان انگلیسی‌اش کم و بیش راه افتاد؛ به نحوی که در بازگشت به ایران می‌توانست ترجمه کند.
"کوثری" از همان سال‌های نخستین دبستان با شعر کلاسیک فارسی آشنا شد و اولین کتاب شعری که با آن الفت گرفت مجموعهٔ دوبیتی‌های "بابا طاهر" بود و سپس به "سعدی" و "حافظ" و غزلیات "مولانا" رو کرد.
نخستین شعرش را که غزل بود و برگرفته از شاعران کلاسیک فارسی در چهارده‌سالگی سرود و تا حدود سه سال چند دفتر غزل و مثنوی و تضمین شعر دیگران سرود. در سال‌های نخست دبیرستان با خواندن تاریخ مشروطهٔ ایران اثر "احمد کسروی" به شاعران جنبش مشروطهٔ ایران، نظیر "محمدتقی بهار"، "عارف قزوینی" و مخصوصاً "میرزاده عشقی" رو کرد و یکی-دو سال شعرهایی اجتماعی به تقلید از اینان سرود. در این دوران هنوز با شعر نو آشنا نبود و جز در مجلات چیزی از شاعران معاصر نخوانده بود. در ۱۳۴۲ اما عیدی‌گرفتن کتاب «دختر جام» ("نادر نادرپور"، ۱۳۳۳) از زنی از بستگانش آغاز آشنایی جدی‌اش با شعر معاصر و نخستین تحول در شعرش بود. "عبدالله" هفده‌ساله با سری پرشور و دلی شیدایی اگرچه هنوز غرق در شعر کهن بود، اما اکنون جهان را متفاوت از پیش می‌دید و دیگر معشوقش را نه زن اثیری "حافظ" و "بابا طاهر" بلکه در خیابان، با ظاهر و زندگی‌ای مثل خود می‌یافت و در نتیجه سخن‌گفتن از او یا با او را نیازمند زبانی دیگر. با "نادرپور" با چشم‌انداز دیگری در شعر آشنا شد و از ۱۳۴۲ تا ۱۳۴۳ به سبک او شعر سرود. در همین دوران، در ۱۳۴۲ به واسطهٔ "هاشم کاردوش"، از بستگان توده‌ای‌اش و دوست صمیمی "هوشنگ ابتهاج" که از بچگی "عبدالله" را دوست داشت و شعرهایش را می‌شنید، با "هوشنگ ابتهاج" آشنا شد و از آن روز تا حدود یک سال و نیم دو هفته یک بار با رفتن به خانه‌اش در خیابان حقوقی، شعرهای تازه‌اش را برایش می‌خواند.
اولین بار از ۱۳۴۲ یا ۱۳۴۳ برخی اشعارش را در جُنگ طرفه، مجله‌ای با صفحات کاهی شبیه جزوه‌ای از اشعار شاعران شعر موج نو منتشر کرد و سپس مجلهٔ فردوسی اما شتاب چندانی برای چاپ شعر نداشت و مدعی‌ست برای مجلهٔ فردوسی که همه برای آن شعر می‌فرستادند، تنها چند شعر فرستاده. به مجلهٔ فردوسی بی‌علاقه نبود و همیشه آن را می‌خرید ولی به مجلهٔ خوشه بسیار علاقه داشت که "شاملو" از ۱۳۴۶ تا ۱۳۴۸ منتشر می‌کرد. در همین ایام بود که با شعر "نیما یوشیج" نیز آشنا شد. او که در ۱۴–۱۵ سالگی روزی چند ساعت "حافظ" می‌خواند و غزلیات تقلیدی از "حافظ"ش باعث خوشحالی پدرش می‌شد، در حالی که خود اذعان دارد کلماتش از "حافظ" بود و او فقط جایشان را تغییر می‌داد، با سرودن اولین اشعار نو، با عصبانیت پدرش مواجه شد که تو که چنان شعرهایی می‌گفتی این یاوه‌ها چیست، "نیما یوشیج" کسی نیست که بزرگش کرده‌اید.
با این که پیشتر شعرهایی عامیانه از "احمد شاملو" خوانده بود ولی در ۱۳۴۳ بود که با خریدن آیدا در آینه ("احمد شاملو"، ۱۳۴۳) به شکلی دراماتیک با شعرش آشنا شد و با خواندنش در خیابان، نرسیده به خانه، همهٔ خوانده‌های پیشینش گریخت و جا به صدای "شاملو" داد. "کوثری" نه بی‌وزنی، بلکه شیفتهٔ شکوه زبان "شاملو" شد و نگاهش به عشق، انسان و مصائبش. با این حال، چون سال‌ها تمرین شعر قدیم وزن شعر را بخشی از ذهنش کرده بود، یکباره رهایش نکرد ولی به قالب‌های آزادتر رو آورد.
از ۱۳۴۳ تا ۱۳۴۶ به دنبال زبان شعر خود بود. او که هم‌زمان با آشنایی با "شاملو"، با خواندن روزنامهٔ شیشه‌ای ("احمدرضا احمدی"، ۱۳۴۳) با شعر "احمدرضا احمدی" نیز آشنا شده بود، متأثر از وقت خوب مصائب ("احمدرضا احمدی"، ۱۳۴۷) نیز بود ولی بیش از همه زبان و نگاه خاص "شاملو" بر شعرش تأثیر گذاشت. با وجودی که "کوثری" عاشق "شاملو" بود، اما معتقد است او از دههٔ ۱۳۶۰ به بعد در مورد ادبیات حرف‌های خوبی نزد.
"کوثری" در ۱۳۴۵ هم در مجلات مختلف شعر چاپ کرد. در مهر ۱۳۴۶ اما، در حالی که شعر "احمد شاملو" همهٔ ذهنش را گرفته بود، با رسیدن شعرش به حدی که به باور خودش دست‌کم نومیدکننده نبود، با اشتیاق خود و تشویق برخی دوستان دانشگاهی و در حالی که خودش هنوز تردید داشت شعرش را پیش "شاملو" ببرد یا نه، کم‌وبیش به‌زورِ دوستی به نام "عباس صدرایی" با دو شعر به دفتر مجلهٔ خوشه رفت تا ابتدا "شاملو" را ببیند و سپس او شعر "کوثری" را بسنجد. این بود که با مواجهه با "شاملو" گفت شعرهایش را آورده که فقط آن‌ها را ببیند. "شاملو" هم گفت دوشنبهٔ دیگر بیا. در شمارهٔ هفتهٔ بعد خوشه اما شعرش منتشر شد و از آن تاریخ مدام به خوشه می‌رفت و تقریباً هر هفته اشعارش در خوشه منتشر می‌شد و "شاملو" اغلب شعرهایش را چاپ کرد. "کوثری" نیز از آن پس دیگر سعی نکرد در جایی دیگر شعر منتشر کند. در ۱۳۴۸ اما جلو انتشار خوشه را نیز گرفتند. "کوثری" این دوره را از پربارترین دوره‌های شعر خود می‌داند. پس از آن کوشید زبانش را غنی کند. اما هنوز جز گلستان سعدی چیزی از نثر کهن فارسی نمی‌شناخت تا چند سال بعد که به توصیهٔ "شاملو" تاریخ بیهقی را شناخت و سپس کتاب‌های دیگر. "کوثری" نوع رابطه‌اش با "شاملو" را دوستی شاگردی با استادش می‌داند و معتقد است از کسانی نبود که یک‌سر پیش "شاملو" برود و مزاحم شود چون می‌دانست او خیلی کار دارد و به آن احترام می‌گذاشت.
در سال ۱۳۴۷ با برگزاری هفتهٔ «شب‌های شعر خوشه» به همت "احمد شاملو" که عظیم‌ترین حرکت مردمی نوپردازان، از آغاز پیدایش شعر نو تا پیش از شب‌های شعر کانون نویسندگان ایران در ۱۳۵۶ بود و پس از آن بود که تب شب‌های شعر سراسر ایران را فراگرفت و سال‌ها ادامه یافت، در شب چهارم، در ۲۷ شهریور، "عبدالله کوثری" نیز در کنار "مهدی اخوان ثالث"، "منصور اوجی"، "بیژن الهی"، "منصور برمکی"، "محمد حقوقی"، "محمدرضا شفیعی کدکنی" و خانم «"ف. الف. نیسان"» شعر خواند.
"کوثری" اولین کتابش، مجموعه‌شعر از پنجره به شهرِ هُرم‌ها، را در ۱۳۵۲ منتشر کرد؛ کتابی حاوی ۱۰ شعر. تنها واکنش به آن در مجلات، نقد "بهاءالدین خرمشاهی" به آن، دو سال پس از انتشارش بود. او "کوثری" را شاعری فریادخوان دانست که شعرش را فریاد و فریادش را شعر کرده و با کلمات مأنوس از تجربهٔ دردهایی نامأنوس می‌گوید. از نظر او شعر "کوثری" در لحن، کلمات و تصویرسازی وامدار "شاملو"ست و سوگ‌آلودگی و ناامیدی‌اش تداعی‌گر ناتوانی و روایت استعاری غم‌هایش که گاه در نهایت ساده‌دلی شباهتی به شعر ندارند؛ مانند شعر بالابلند «سرگذشت» که از نظر "خرمشاهی" سرشار از یاد و دریغ‌های رقیق و رمانتیک است که جز اسراف کلمات و پرچانگی و دورشدن از منطق شعر چیزی نیست. از نظر او اگر نصف این دفتر چنین شعرهایی نبود، شاعری توانا با تکه‌ها و رگه‌های درخشان بود. با این حال، به باور "محمد شمس لنگرودی" این کتاب در سالی که روند افول و بی‌اعتباری شعر تشدید شده و اعتراضات به وضع شعر ادامه داشت، از مجموعه‌های قابل توجه آن سال بود.
در اوایل دههٔ ۱۳۵۰ اما بخشی از شعرهایش در حادثه‌ای از میان رفت که چند شعر از جمله چند منظومهٔ بلندش برای او جای دریغ داشت.
"کوثری" در کنار "باقر پرهام"، "فریدون تنکابنی"، "منوچهر شیبانی"، "منوچهر نیستانی"، "بیژن کلکی" و "محمد حقوقی" یکی از شعرخوانان و سخنرانان شب نهم شب‌های شعر کانون نویسندگان ایران در سال ۱۳۵۶ بود.
دومین مجموعه‌شعر "کوثری" به نام با آن سوار سرخ هم در ۱۳۵۹ منتشر شد؛ کتابی حاوی ۱۰ شعر (سه شعر سرودهٔ پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، چهار شعر حین انقلاب و سه شعر پس از آن)، روایتگر سیر حرکت ذهنی‌اش با انقلاب؛ با شروع از جهنم‌دانستن دنیای اطرافش در «با آن دیگران» (بهار ۱۳۵۴)، به ضرورت حرکت‌کردن در «عاشقانه» (تابستان ۱۳۵۴)، به همراهی با انقلاب در «غزل» (مهر ۱۳۵۷)، به مرثیه‌سرایی برای شورشیان ترکمن در «در سوگ آن سواران» (اسفند ۱۳۵۸)، به انتقاد از حاکمان جدید به عنوان پس‌ماندگان تاریخ که بر توده تسلط یافته‌اند در «فاتحان». تنها واکنش به این اثر، نقد محتوایی منفی "حسن قاضی‌مرادی" بر آن بود که آن را نمونه‌ای از طرز تفکر ادبی-هنری روشن‌فکران عادی دانست که به باور منتقد، با وجود حساسیت به اطرافشان، شناخت عمیقی از جامعه ندارند. او نگاه شاعر به محیط را سطحی می‌داند و ناتوان از تحلیل و تنها توصیفگر سطح.
از دههٔ ۱۳۶۰ به بعد اما با روآوردن بیش از پیش به ترجمه و بدل‌شدن ترجمه از تفنن به حرفهٔ اصلی، اشتغال ذهنی و توان‌فرسایی ترجمه او را از شعر دور کرد و معتقد است با جذبش برای مدتی طولانی به ترجمه، ترجمه جهانش شده و پس از سال‌ها کشمکش درونی، در دوره‌ای دید دیگر استقلال ذهنی نوشتن شعر در او کمرنگ شده و تنها هرچند گاه در فرصت و فراغت شعر می‌سراید، با این دلداری به خود که ذوق و زبان شاعرانه‌اش را صرف ترجمه‌هایش می‌کند و امیدواری به روزی که با کاستن از ترجمه، بار دیگر چنان‌که بایست به شعر خود بپردازد.
سومین دفتر شعر او اما در زمستان ۱۳۷۶ با عنوان گزیدهٔ شعرها منتشر شد، عمدتاً شامل گزیده‌ای از اشعار منتشرنشدهٔ ۱۳۴۶ تا ۱۳۷۳ و در کنارش چند شعر از دو مجموعهٔ پیشین که بازنشرشان را مناسب می‌دید.
با این که "کوثری" شعر را بخشی از وجودش می‌داند و همچنان به محض فراغت ذهن از ترجمه شعر می‌گوید، اما پس از این دفتر دیگر نخواست شعرهایش منتشر شوند و فعلاً نیز قصد چاپشان را ندارد.
"کوثری" با بازگشت به ایران، با وجودی که به دلیل کمبود دانش‌آموختهٔ اقتصاد در آن دوره و دانش‌آموختگی او با معدل ۱۷ و تسلطش بر زبان انگلیسی، امکان استخدام در شرکت ملی نفت ایران یا سازمان برنامه و بودجه را داشت که به باورش بهترین جا بود و افراد مهمی آن‌جا کار می‌کردند و پول خوبی هم می‌دادند و معتقد است هر جا که می‌رفت او را می‌پذیرفتند، به دلیل بی‌میلی به کارمندی و میل به نوشتن، چون آن زمان با مادرش زندگی می‌کرد و با وجودی که خانه‌ای برای زندگی داشتند ولی به پولی توی جیب هم نیاز داشت، وقتی به نظرش آمد بهترین جا فضای کتاب‌خانه است، از ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۴ در کتابخانهٔ مرکزی دانشگاه ملی ایران کار کرد با این هدف که فکر کند می‌خواهد چه کند. در این شغل کسی کاری به کارش نداشت؛ می‌نشست گوشه‌ای از کتابخانه که در اختیارش گذاشته بودند کتاب می‌خواند. در این دوره با تصمیم به ترجمه، در حالی به شکل امتحانی دو کتاب را ترجمه کرد که هیچ‌کدام از نظریه‌های ترجمه را نمی‌دانست و کسی نبود از او ایراد بگیرد که بخشی را باید این‌گونه می‌نوشتی، ولی معتقد بود با خواندن ترجمه‌های مترجمانی چون "رضا سیدحسینی"، "نجف دریابندری"، "محمد قاضی" و "محمود اعتمادزاده" می‌داند ترجمه و فارسی‌نویسی خوب چیست.
در ۱۳۵۴ با ترک کار در کتابخانهٔ مرکزی دانشگاه ملی، به مؤسسه‌ای با نامی شبیه به بنیاد پژوهش‌ها، با رئیسی از اعضای سابق حزب نیروی سوم رفت. آن‌جا با "منوچهر صفا" و "داریوش آشوری" آشنا شد و به شکل مستقیم وارد ویراستاری. آن‌جا قرار بود در کاری مشترک زیر نظر "آشوری" دایرةالمعارفی در علوم انسانی، اجتماعی و فلسفی بنویسند. "کوثری" و تعدادی از دوستان چند دایرةالمعارف، از جمله اتحادیهٔ کارگری را ترجمه می‌کردند و "آشوری" تدوینشان می‌کرد؛ دوره‌ای از نظر "کوثری" بسیار خوب چراکه کار با "آشوری" بود و "کوثری" به دلیل خوب‌بودن فارسی‌اش مشکل زیادی نداشت. اما آن‌جا و آن طرح با گذشت حدود ۷–۸ ماه به مشکل برخورد و دوام نیاورد و با خروج "آشوری" از مؤسسه، "کوثری" که دید دیگر آن‌جا به او نمی‌چسبد و کاری هم ندارد، از آن‌جا هم بیرون آمد.
پس از آن، در حدود ۱۳۵۵ به دیدار "آشوری" رفت و به پیشنهاد او ویراستار بخش علوم اجتماعی انتشارات تازه‌تأسیس دانشگاه صنعتی شد که در آن دوره "علیرضا حیدری"، مدیر انتشارات خوارزمی، مدیرش بود و همکارانش همه استادان "کوثری" و علاوه‌بر کتاب‌های دانشگاهی، کتاب‌های عمومی، فلسفی و علوم اجتماعی — به باور "کوثری" — خوبی نیز منتشر می‌کرد و "کوثری" آن دوره را نیز مهم می‌داند و روزی هشت ساعت خواندن و ویراستاری متون در این دوره را کمک بزرگی به ورودش به جهان ترجمه. در همان‌جا بود که مسیر زندگی‌اش به تدریج از شعر دور شد و به ویرایش و ترجمه تغییر کرد. پس از نزدیک به دو سال کار در آن‌جا، در ۱۳۵۶ با بروز اختلافاتی، آن‌جا نیز به هم خورد و "کوثری" دوباره بی‌کار شد.
پس از آن در انتشارات دانشگاه فارابی مشغول به کار شد. اما دانشگاه تازه‌تأسیس بود و با نزدیکی به انقلاب ۱۳۵۷ ایران و تغییر اساسی فضای کشور همه‌چیز تق و لق شده بود. به همین دلیل "کوثری" شروع کرد به کارکردن در خانه برای خودش. در ۱۳۵۹ هم با انقلاب فرهنگی ایران و استعفا و اخراج عده‌ای از دانشگاه‌ها و تغییر شکل مدیریت، از آن‌جا که شناخته‌شده بود و با توجه به سوابق فرهنگی‌اش معتقد بود برای بسیاری شخصیت دلپذیری نیست و مطمئن بود اخراجش خواهند کرد، وقتی دید نمی‌تواند به آن شکل ادامه دهد و با آن فضا سازگار شود، خود را بازخرید کرد و از آن پس برای خود کار کرد و مدعی‌ست دیگر برای کسی یا جایی به‌طور درازمدت کار نکرد. با این حال، دست‌کم از بدو تأسیس فصلنامهٔ مترجم در بهار ۱۳۷۰ تا آخرین شمارهٔ کاغذی‌اش در تابستان ۱۳۹۱ عضو تحریریه و دست‌کم در دههٔ ۱۳۷۰ ویراستار آن بود.
با بازخرید خود از انتشارات دانشگاه فارابی، کاری که بیشتر برای کسب درآمد می‌کرد ویرایش بود. در ۱۳۶۳ با معرفی دوستی، برای تألیف دایرةالمعارف تاریخ جهان انتشارات ایران‌یاد، "کوثری" که بی‌کار بود و هنوز مجرد، همکار "محمدتقی فرامرزی" و "هادی غبرایی" شد ولی ۸–۹ ماه بعد، وقتی دولت آن انتشارات را تصاحب کرد از آن‌جا هم آمد بیرون.
نخستین ترجمهٔ "کوثری" کتابی دربارهٔ جنگ ویتنام به نام «راز آشکار: دکترین "نیکسون"-"کیسینجر" در آسیا» ("ویرجینیا برودین" [و دیگران]، ۱۳۵۳) با همکاری "مهدی تقوی"، دوست و خویشاوندش و اکنون متخصص اقتصاد و استاد دانشگاه بود؛ کتاب جنجالی آن‌روزهای اروپا و آمریکا و اولین مواجههٔ "کوثری" با سانسور چراکه اشارهٔ "نوام چامسکی" در مقدمه به سیاست‌های آمریکا در آسیا از جمله کودتای ۲۸ مرداد سانسور و با «براندازی حکومت‌های ملی در خاورمیانه» جایگزین شد. دومین ترجمهٔ وی «محاکمهٔ ژان‌دارک در روان» ("آنا سگرز" و "برتولت برشت"، ۱۳۵۴) که همچنان تجدید چاپ می‌شود و با وجودی که دومین ترجمه‌اش بود و در چاپ‌های بعدی چندان در آن دست نبرد، آن را ترجمهٔ بدی نمی‌داند.
سومین ترجمه و اولین کتاب "کوثری" پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران «صنعت و امپراتوری» ("اریک هابسبام"، بهار ۱۳۶۱) بود؛ کتابی در تاریخ اقتصاد و اولین اثر ترجمه‌شدهٔ "هابسبام" به زبان فارسی. در واقع با این کتاب در ۱۳۵۶، وقتی ویراستار انتشارات دانشگاه صنعتی بود آشنا شده و شروع به ترجمه‌اش کرده بود. با خروجش از آن انتشارات این کتاب را هم آورد بیرون و در نهایت در ۱۳۶۱ در حالی چاپ شد که به باور "کوثری" به دلیل چاپ در دوران جنگ ایران و عراق و کمبود کاغذ انتشارش چند سال طول کشید و چاپش به نظر او خیلی بد بود تا در ۱۳۸۷ نشر ماهی آن را بازنشر کرد.
کتاب بعدی "کوثری" «آنتوان بلوایه» ("پل نیزان"، تابستان ۱۳۶۳) بود؛ رمانی مارکسیستی دربارهٔ ازخودبیگانگی در جامعهٔ سرمایه‌داری که یکی از دوستان برایش فرستاده بود و چون از "ژان‌پل سارتر" آثار زیادی خوانده بود و "نیزان" دوست و مورد تحسین "سارتر" بود، او را می‌شناخت. پس از انتشار این اثر اما "رضا سیدحسینی" که به واسطهٔ "کاظم کردوانی"، دوست دوران دبیرستان البرز "کوثری" و همکار "سیدحسینی" در فرهنگ آثار با او آشنا می‌شود، با وجود تحسین کیفیت ترجمه‌اش، به او توصیه کرد به آثار جدی‌تری بپردازد چون معتقد بود "نیزان" در فرانسه نویسندهٔ درجه‌یکی نیست. با این حال "کوثری" آن را در چارچوب اندیشه چپ کتاب بدی نمی‌داند و آن را متفاوت با رئالیسم سوسیالیستی و "نیزان" را شخصیت جالبی می‌داند. "کوثری" به پشت‌گرمی انتشار «آنتوان بلوایه» در انتشارات آگاه با تیراژ ۵۵۰۰ نسخه‌ای، به فکر کسب درآمد از ترجمه افتاد و به صورت جدی به ترجمهٔ کتاب به عنوان شغل روی آورد؛ کاری که خودش هم می‌خواست.
"کوثری" که پیش از شروع به ترجمهٔ ادبی ترجمه‌های خوب ادبیات جهان به زبان فارسی را خوانده و اولین رمانی که از ادبیات آمریکای لاتین خوانده بود انفجار در کلیسای جامع ("آلخو کارپانتیه"، ترجمهٔ "سروش حبیبی"، ۱۳۵۳) بود، اما کار جدی‌اش روی ادبیات در ۱۳۶۴ آغاز شد. در پاییز در این سال وقتی برای دیدار دوست ناشرش، "رضا بنی‌صدر"، به انتشارات تندر رفت، او آئورا، پوست‌انداختن و گفت‌وگو در کاتدرال را در اختیارش گذاشت که هر کدام را خواست ترجمه کند. "کوثری" همان شب آئورا را که کم‌حجم‌تر بود و نام نویسنده‌اش از اشاره در کتابی دیگر برایش آشنا در شب‌بیداری از ترسِ موشک‌باران خواند و چنان آن را متفاوت با خوانده‌های پیشینش یافت و چنان از زبان و فضای شعرگونش متأثر شد که نتوانست بخوابد و فردایش با رفتن به دفتر "رضا بنی‌صدر" گفت همین کتاب را ترجمه و ترجمه‌اش را از همان روز شروع می‌کند ولی "رضا بنی‌صدر" از او خواست دو کتاب دیگر را هم بخواند و همین آغاز ترجمهٔ داستانِ او شد و چنان عاشق "کارلوس فوئنتس" شد که از برادر ساکن آمریکایش خواست برایش دربارهٔ "فوئنتس" اطلاعات جمع کند. اتفاقاً در همان روزها "فوئنتس" در دانشگاه برکلی سخنرانی داشت و برادر "کوثری" پس از جلسه، وقتی موضوع را به او گفت "فوئنتس" گرینگوی پیر را برایش امضا کرد و فرستاد. به این ترتیب تصمیمش بر ترجمهٔ آثار آمریکای لاتین جدی‌تر شد و در این حوزه ماند. انتشار کتاب اما به دلیل جنگ ایران و عراق کم بود. در نتیجه با وجودی که او دوماهه آئورا ("کارلوس فوئنتس"، ۱۳۶۸) را ترجمه کرد و در ۱۳۶۴ ترجمه‌اش را به ناشر تحویل داد، تا ۱۳۶۸ منتشر نشد.
"کوثری" فضای بد تهران، بیکاری، بالابودن هزینهٔ زندگی در تهران و سکونت والدین همسرش در مشهد را عامل مهاجرتش به مشهد می‌داند. در ۱۳۶۴ با تصاحب انتشارات ایران‌بان توسط دولت دوباره بیکار شده بود ولی حالا ازدواج هم کرده بود. سال‌های جنگ ایران و عراق بود و جدا از جنگ هم، از نظرش سال‌های هولناکی بود و پشتاپشت خبرهای بد می‌رسید و اعصاب همه داغان بود، به نحوی که متوجه شد از شدت فشار عصبی، هنگام نوشتن دستانش می‌لرزند. این بود که پس از چند ماه ماندن در تهران و خوردن از ذخیره، وقتی دید با این وضع دوام نمی‌آورد یا منفجر می‌شود، یا سکته می‌کند، تصمیم به مهاجرت گرفت چراکه تهرانِ آن روز چیزی به او نمی‌داد. در زادگاهش، همدان، هم دیگر کسی را نداشت. در مشهد هم جز خانوادهٔ زنش کسی را نداشت، ولی دید تنها جایی که می‌تواند برود همان‌جاست.
در ابتدا قصد داشت تنها تا تغییر شرایط در تهران چندوقتی در مشهد بماند و اصلاً تصور زندگی در جای دیگری جز تهران را نداشت. اما بعدها با پیرترشدن والدین زنش و افزایش وابستگی‌شان به او از سویی، بدتر و پرهزینه‌ترشدن روزبه‌روز تهران از سوی دیگر، چون نه خانه‌ای داشت، نه دارایی‌ای، با وجودی که مشهد از نظر فرهنگی برایش دلپذیر نبود، به دلیل خلوت و آرامشش در مشهد ماندگار شد و جدی‌تر و با دل‌مشغولی کم‌تر به ترجمه پرداخت؛ مخصوصاً که معتقد است اتلاف وقت زندگی در تهران را هم نداشت و جدی نشست کار کرد. با این حال، با سفرهای ده‌روزه تا یک‌ماههٔ هر دو-سه ماه به تهران برای کار، روابط خانوادگی، دوستانه و اجتماعی نگذاشت پیوندش با تهران قطع شود.
با مهاجرت به مشهد در ۱۳۶۵، در ۱۳۶۹ به مدت یک سال با حقوقی ناچیز ویراستار انتشارات تازه‌تأسیس آستان قدس رضوی بود. در سال‌های جنگ ایران و عراق به دلیل وضع کشور و جیره‌بندی کاغذ کتاب عمومی چندانی چاپ نمی‌شد که با ترجمه زندگی کند؛ بنابراین به همان حقوق ناچیز اکتفا کرد که لااقل کرایه‌خانه‌اش را بدهد. پس از خروج از آستان قدس، از ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۰ ویراستار، مشاور و مترجم نشر نیما، ناشری خصوصی در مشهد بود و در کنار آن، برای کمک‌خرج گذران زندگی، بیشتر اقتصاد به کمکش آمد چراکه با بستن قرارداد با چند مؤسسهٔ تحقیقات اقتصادی وابسته به دولت، برایشان دو-سه‌هزار صفحه مقالات اقتصادی ترجمه کرد؛ ولی جز این‌ها برای درآمد کار دیگری نکرد. "کوثری" با وجودی که تحصیلش در اقتصاد را اشتباه می‌داند ولی آنچه از اقتصاد نصیبش شده را هم کم نمی‌داند و ترجمهٔ چندین کتاب در اقتصاد و تاریخ اقتصادی را به دلیل مطالعه‌اش در این حوزه و دانشی می‌داند که در دانشگاه آموخته. در نتیجه، در این دوران با "مهدی تقوی" چند کتاب اقتصادی ترجمه کرد، از جمله «دورهٔ کامل علم اقتصاد» (پیتر ماندر [و دیگران]، ۱۳۷۰) منتشره در انتشارات پیشبرد متعلق به دوستش، "حسین عبده تبریزی" که چندین بار تجدید چاپ شد و دوره‌ای هم کتاب درسی بود.
با وجودی که ترجمهٔ این آثار برای کسب درآمد بود، اما "کوثری" گزینششان را از روی علاقه می‌داند و انتخاب و پیشنهاد دوستانی نظیر "حسین عبده تبریزی" (مدیر انتشارات پاپیروس)، "محمد نفیسی" یا "سهراب بهداد"؛ چون خود دیگر مطالعات اقتصادی نمی‌کرد و گزینش این دوستان را قبول داشت. با این حال ترجمهٔ کتاب‌های اقتصادی را وجه عمدهٔ کار خود نمی‌داند.
پس از این دوران که تا اواخر دههٔ ۱۳۷۰ طول کشید، ترجمهٔ اقتصادی را کنار گذاشت و تنها ادبیات ترجمه کرد.
در ۱۳۶۶، در حالی که آئورا به دلیل سهمیه‌بندی کاغذ در دوران جنگ ایران و عراق هنوز در انتظار چاپ بود، "کوثری" شروع به ترجمهٔ «گفت‌وگو در کاتدرال» ("ماریو بارگاس یوسا"، ۱۳۷۰) کرد که ترجمه‌اش تا ۱۳۶۷ ادامه یافت و چند سال بعد هم «پوست‌انداختن» ("کارلوس فوئنتس"، زمستان ۱۳۸۰) را ترجمه کرد، با این تصور که با وجودی که ترجمه‌اش سخت و گاه مثل تقلای حل‌کردن مسئله است و اثری‌ست چنان سخت که تجدید چاپ نخواهد شد، ولی به نظرش از مهم‌ترین آثار ادبیات آمریکای لاتین می‌آمد و ترجمه‌اش لازم. از همین اثر هم بود که عاشق "فوئنتس" شد و معتقد است با وجودی که "ماریو بارگاس یوسا" نویسندهٔ بزرگی‌ست ولی "فوئنتس" علاوه‌بر نویسنده، متفکر بزرگی نیز هست. از آن پس پشتاپشت آثار دیگر را ترجمه کرد؛ با این حال، خود شروع شهرتش به عنوان مترجم را «آئورا» می‌داند؛ هرچند پیش از آن چند کتاب اقتصادی، یک رمان و یک نمایش‌نامه ترجمه کرده بود.
"کوثری" شناختش از نویسندگان بزرگ ادبیات آمریکای لاتین را حاصل مطالعهٔ چهار-پنج کتابِ — به باور او — اساسی در نقد و بررسی ادبیات این منطقه، از جمله آثار "روبرتو گونسالس اچه‌وریا" می‌داند که "کوثری" او را از بزرگترین صاحب‌نظران در ادبیات آمریکای لاتین می‌داند و به داوری‌اش توجه دارد که منجر به شناخت بهترین نویسندگان این جریان از نظر او شده و تهیهٔ کم و بیش تمام آثار این افراد و تصمیم‌گیری در لزوم ترجمهٔ چه کتابی از چه نویسنده‌ای به انتخاب خودش، از روی شناخت و نه تصادف. او دلیل تمرکز خود بر ادبیات آمریکای لاتین را نه بی‌میلی به ترجمهٔ کلاسیک‌های ادبیات روسی یا انگلیس، بلکه پویایی کنونی ادبیات آمریکای لاتین می‌داند چراکه به باور او نویسندگان آمریکای لاتین جدا از رئالیسم جادویی، قالب و زبان و شیوهٔ بیان جدیدی برای رمان و تجربه جدیدی در تعریف انسان آفریده‌اند. از سویی معتقد است هر نسلی به دنبال نویسندگان هم‌زمانش در جهان است ولی به نظر او ادبیات اروپا پس از دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ پویا نیست و دیگر نویسندگان بزرگی نظیر "آندره مالرو"، "ژان‌پل سارتر"، "آلبر کامو" و "آندره ژید" ندارد و ایالات متحدهٔ آمریکای این دهه‌ها دیگر نه "ارنست همینگ‌وی" دارد، نه "ویلیام فاکنر"، نه "جان اشتاین‌بک". او از جهان ادبیات روز ترجمه‌شده از اروپا و آمریکا لذتی نمی‌برد و متعجب است چه‌طور کسی که "همینگ‌وی" و "فاکنر" خوانده می‌تواند "پل استر" را دوست بدارد و معتفد است حتی اگر خوب بنویسد هم، جهانش جهان او نیست. چندتایی‌شان را خواندن ولی دید برایش کشش خاصی ندارد و چون معتقد است در ترجمهٔ ادبی تا مترجم شیفتهٔ کارش نباشد و ضرورتش را حس نکرده باشد پیش نمی‌رود و دلیلی ندارد کار کس دیگری را بگیرد و برایش زحمت بکشد. به باور او در این دوران، ادبیات آمریکای لاتین است که یک‌باره از سرزمینی استبدادزده و فقیر برمی‌خیزد و جهان را خیره می‌کند. "کوثری" امیدوار است از روی آثار این خطه شتاب‌زده نگذرد و بتواند مجموعهٔ کامل‌تری از ادبیات آمریکای لاتین به دست دهد. با این حال معتقد است در ادبیات کسی نمی‌تواند خود را به حیطهٔ خاصی محدود کند و همان زمان که به ترجمهٔ ادبیات آمریکای لاتین شهره بود بعید نمی‌دانست در آینده تراژدی‌های یونان را نیز ترجمه کند چراکه آثاری‌اند ماندگار و نیز از علایقش.
ترجمهٔ تراژدی‌های یونان از نوجوانی و دههٔ ۱۳۴۰ که ترجمه‌های قبلی‌شان، مخصوصاً ترجمه‌های "شاهرخ مسکوب" را خوانده بود در ذهنش بود و از آرزوهایش. "کوثری" ترجمهٔ "مسکوب" از برخی نمایش‌نامه‌های "سوفوکلس" را گشایندهٔ جهانی تازه و غریب و مقدمه‌اش بر آن را تحلیلگر تراژدی مقابل خود می‌داند. در دههٔ ۱۳۵۰ که زبان انگلیسی‌اش خوب شده بود اغلب تراژدی‌های یونانی را به انگلیسی خواند. او معتقد است سَر وقت سراغ ترجمه‌شان رفته‌است. مخصوصاً که به دنبال پیامدهای انتخابات ریاست‌جمهوری دهم ایران، با افزایش فشار و سانسور نشر و مجوزنگرفتن ترجمه‌هایش از رمان‌ها، تا ۱۳۹۲ رو به ترجمهٔ ماهانهٔ مقالات برای مجلاتی نظیر بخارا و نگاه نو آورد و ترجمهٔ تراژدی‌های یونانی و استقبال مخاطبان از ترجمه‌اش از نمایش‌نامه‌های "آیسخولوس" (۱۳۹۰) او را به ادامهٔ این کار مشتاق کرد.
از دیگر ترجمه‌های او همکاری با پروژهٔ نقد و بررسی نویسندگان و بنیان‌گذاران فرهنگ در قالب مجموعهٔ نسل قلم بود. "کوثری" که در قالب این پروژه جلد مربوط به "ویلیام شکسپیر" ("جرمین گریر"، ۱۳۷۶) را ترجمه کرده بود، دو دهه بعد به دلیل نیاز درونی شروع به خواندن "شکسپیر" به زبان انگلیسی و سپس ترجمهٔ "ریچارد سوم" ("ویلیام شکسپیر"، ۱۳۹۶) کرد چراکه با وجود اذعان به وجود دو ترجمهٔ — از نظر او — نسبتاً قابل‌قبول از "رضا براهنی" (۱۳۴۳) و "میر شمس‌الدین ادیب‌سلطانی" (۱۳۷۹) معتقد بود این نمایش‌نامه از آثار "سنکا"یی "شکسپیر" است که در آن‌ها زبان نقش بزرگی دارد و او شیفتهٔ زبانِ تک‌گویی‌هایش شده و معتقد بود قادر به بازسازی آنچه او شکوه و زیبایی بی‌بدیل این زبان می‌داند، به زبانی‌ست که تا آن‌وقت به کار نرفته چراکه به باور او خواندن ترجمهٔ "ادیب‌سلطانی" بسیار دشوار است و اصولاً نمی‌توان آن را درست خواند، چه رسد به لذت‌بردن از زبان، از سویی زبان ترجمهٔ "براهنی" را نیز مناسب "شکسپیر" نمی‌داند.
"کوثری" در دههٔ ۱۳۷۰ در سه دوره داور کتاب سال ایران بوده و جز آن، داور دوره‌های دوم (۱۳۸۱)، سوم (۱۳۸۲)، پنجم (۱۳۸۴) و دهم (۱۳۸۹) جایزهٔ هوشنگ گلشیری، دوره‌های اول (۱۳۹۵)، دوم (۱۳۹۶)، سوم (۱۳۹۷)، چهارم (۱۳۹۹) و پنجم (۱۴۰۰) جایزهٔ ابوالحسن نجفی، دورهٔ چهارم (۱۳۹۷) جایزهٔ شعر احمد شاملو، دورهٔ اول (۱۳۸۳) جایزهٔ جهانی هنر و نیایش و جشنواره‌های ادبی منطقه‌ای دومین دورهٔ جایزهٔ ادبی اصفهان (اصفهان، ۱۳۸۳)، جایزهٔ سمر ویژهٔ داستان کوتاه (مشهد، ۱۳۸۳) و دومین جشنوارهٔ ملی داستان‌های ایرانی (مشهد، ۱۳۸۷). هرچند داوری جایزهٔ ابوالحسن نجفی بی‌حق‌الزحمه و بی‌چشم‌داشت مالی داوران است.
"عبدالله کوثری" از مترجمان مطرح معاصر ایران است که نامش بدل به برند شده و مخاطب به اعتبار او و بی‌توجه به نام نویسنده آثارش را می‌خرد. ترجمه‌های او تاکنون برندهٔ کتاب سال ایران ۱۸ (۱۳۷۹)، ۲۲ (۱۳۸۳) و ۲۵ (۱۳۸۶) و شایستهٔ تقدیر ۳۵ (۱۳۹۶) و جایزهٔ ادبیات نمایشی ۷ (۱۳۹۲) در بخش نمایش‌نامه‌های ترجمه شده‌اند. او در پنجمین دورهٔ جایزهٔ مهتاب میرزایی (۱۳۹۰) برای ترجمهٔ مصاحبه با "ماریو بارگاس یوسا" مترجم برگزیدهٔ ۱۳۸۹ از نگاه مخاطبان فصل‌نامهٔ نگاه نو شد و در نظرسنجی «مترجم محبوب من» جشن ملی مترجمان در ۱۸ آبان ۱۳۹۷ در بخش مترجمان بالای ۵۰ سال، محبوب‌ترین مترجم از نظر مخاطبان. مترجمان و نویسندگانی نظیر "منوچهر بدیعی"، "احمد پوری"، "مهدی غبرایی"، "اسدالله امرایی"، "احد علیقلیان"، "علی میرزایی"، "حسین معصومی همدانی"، "مصطفی ملکیان" و "علی‌اصغر محمدخانی" ترجمه‌هایش را ستوده‌اند و "علی خزاعی‌فر"، سردبیر فصلنامهٔ مترجم، به دلیل وفاداری زیادش به متن اصلی و توأمان استفاده از ترکیبات و تعبیرات آشنا و فارسی، ترجمه‌هایش را از نمونه‌های خوب ترجمهٔ مدرن فارسی و از اکثر مترجمان ادبی معاصر برتر می‌داند.
به باور "کوثری" اثری که ترجمه می‌شود تعیین‌کنندهٔ شیوهٔ ترجمه است. از نظر او در فلسفه هر واژه اهمیتی بنیادین دارد و در نتیجه ترجمهٔ آثار فلسفی نیازمند دقت بیشتری‌ست، در حالی که در ادبیات با وجود اهمیت ساختار زبانی نویسنده، دست مترجم بازتر است و می‌تواند رها از قید واژگان در ترجمه دخالت‌های زیادی داشته باشد. او با این باور که مترجم باید سبک اثر را برگرداند را نادرست می‌داند چون به باور او سبک فقط در یک زبان معنی می‌دهد و با ترجمه به زبانی دیگر بی‌معنی می‌شود. به باور او این مترجم است که سبک را بازمی‌آفریند و تلاش می‌کند و امیدوار است که این سبک بازآفریده معادل همان سبک اصلی باشد. او در ترجمه نه معنای دقیق واژگان، بلکه طبف معنایی و حسی که از متن می‌گیرد را می‌نویسد، چون به باور او زبان ادبیات زبان حس است و چگونه‌گفتن مهم‌تر از چه‌گفتن. در نتیجه او تفاوت در ترجمه‌ها از یک متن را بر اساس تفاوت طیف معنایی، حسِ دریافتی و منش مترجم طبیعی می‌داند.
"کوثری" برخلاف ترجمهٔ زبان‌های اروپایی به هم که به باور او زمینهٔ اروپایی و عمدهٔ واژگانشان مشترکند، ترجمه به فارسی را نه صرفاً ترجمهٔ واژه‌ها، بلکه توأمان ترجمهٔ حالت، ضرب‌المثل، فرهنگ، آداب و رسومی می‌داند عمدتاً فاقد معادل فارسی و در نتیجه آن را ترجمهٔ فرهنگی به فرهنگ دیگر و شناساندن فرهنگ مغایر به اهل فرهنگ زبان فارسی و به همین دلیل کاری سخت. به باور او ترجمهٔ چیزهای سازگار با فرهنگ فارسی ضرورتی ندارد؛ ترجمهٔ تجربهٔ نادانسته‌هاست که ضروری‌ست. با این حال، از آن‌جا که به باور او ادبیات به‌طور کلی از انسان می‌گوید، هیچ ادبیاتی برای هیچ فرهنگی به‌طور مطلق غریبه و ناسازگار نیست.
"کوثری" با مخالفت با باور برخی که زبان فارسی را در حوزهٔ ترجمه فقیر می‌دانند، ترجمه به فارسی را مسئله‌ای دیرینه می‌داند و بسیاری از — به باور او — بهترین متون فارسی، از قرآن تا تاریخ بلعمی و کلیله و دمنه را ترجمه. به باور او ترجمه بر توان زبان فارسی افزوده و آن را غنی‌تر و متنوع‌تر کرده چراکه علاوه‌بر واردکردن مفاهیم جدید به تعاملات اجتماعی جامعهٔ ایران، مترجمان خلاق علاوه‌بر استفاده از ادبیات کلاسیک فارسی، برابرهایی متنوع ساخته و در حد توانشان روش‌های واژه‌سازی نوینی در پیش گرفته‌اند. به باور "کوثری" جز نویسندگان بزرگی مثل "محمدعلی جمالزاده" که به مخاطب فارسی‌نویسی می‌آموزد و "هوشنگ گلشیری" و "محمود دولت‌آبادی" که زبان، بخشی از نثر امروز فارسی ساختهٔ مترجمان خوب است چراکه با ترجمهٔ انبوهی آثار در زمینه‌های مختلف فلسفه، علوم اجتماعی و داستان بخش بزرگی از زبان ما را ساخته‌اند و به باور او حتی زبان روایت فارسی از ترجمه شکل گرفته‌است. او زبان فارسی درست معاصر را نوشته‌های "بهرام بیضایی"، "احمد شاملو"، "جلال آل‌احمد"، "شاهرخ مسکوب"، "ابوالحسن نجفی" و "داریوش آشوری" می‌داند، نه آنچه در روزنامه، تلویزیون و برخی تألیفات و ترجمه‌های — به باور او — سطحی و ضعیف می‌بینیم. "کوثری" مترجم را نویسنده می‌داند و نیازمند دانشی معادل دانش نویسنده‌ای به زبان فارسی، چراکه نویسندهٔ اثری که ترجمه می‌کند استاد زبان خود است. بر این اساس او مترجمان را سزاوار عضویت در تشکل صنفی نویسندگان می‌داند و تنها تشکل صنفی معتبر نویسندگان را کانون نویسندگان ایران.
به باور "کوثری" هر نویسنده‌ای به زبان خاص خود می‌رسد و مترجم ناچار به یافتن گوشه‌های ناپیدای زبان مادری خود است و در برخی آثار عمیق ناچار به کاوش در هزار سال زبان فارسی به دنبال معادلی مناسب. در نتیجه توجه به لایه‌های مختلف زبان فارسی و میراثش برای مترجمان ضروری‌ست.
"کوثری" با انتقاد از حداقلی‌کردن و کاستن زبان در برخی ترجمه‌ها به اسم امروزی‌بودن که از نظر او باعث مهجوریت واژه‌های کارآمد و زیبای فارسی و فقدان تنوع، نوآوری و واژه‌های جدید شده، مخالف این نظر است که در ادبیات نباید چندان از زبان امروز دور شد. به باور او زبانِ امروز وحی منزل نیست و لایهٔ مشخصی نیز ندارد چراکه هم "صادق هدایت" به زبان روز است، هم "جلال آل‌احمد"، هم "احمد شاملو"، هم "فروغ فرخزاد"، هم "مهدی اخوان ثالث"، هم "تقی مدرسی" در یَکُلیا و تنهایی او (۱۳۳۴) که یعنی اهل این زمانه در درک لایه‌های دیگر این زبان ناتوان نیستند. در نتیجه نمی‌توان همه‌چیز و آثار و حتی گفت‌وگوهای همهٔ برهه‌های زمانی، از تراژدی‌های یونان باستان تا "ویلیام شکسپیر" و گفت‌وگو در کاتدرال را با یک لایهٔ زبان روز ترجمه کرد. او معتقد است برای ترجمهٔ این آثار باید از گنجینهٔ ادبیات کلاسیک فارسی استفاده کرد ولی این زبان الگوی واحدی ندارد که بگوییم "ابوالفضل بیهقی" است یا "عطار نیشابوری" یا "فردوسی" یا دیگران؛ بلکه بسته به متن در ذهن مترجم ساخته می‌شود. در نتیجه، زبان تراژدی‌های یونان باستان نیز باید با "ریچارد سوم" متفاوت باشد، گرچه هردو طنینی غیرامروزی دارند. به باور او، با وجود اهمیت میراث ادبیات فارسی، این ذوقِ مترجم است که تشخیص می‌دهد برای یافتن جایگزین درست از کدام امکانات زبان بهره بگیرد.
به باور "کوثری" زبان محاوره صرفاً شکستن کلمات نیست، بلکه زبان اصطلاحات است؛ اصطلاحاتی که با توجه به شخصیت هر فرد متفاوت است. او اشکال عمده در برخی ترجمه‌ها را آشنایی مترجم تنها روی یک نوع زبان فارسی و ترجمهٔ تمام مکالمات به همان زبان می‌داند و معتقد است مترجم باید تفاوت زبان‌های گوناگون مناسب هر شخصیت را بداند و با دقت در زبان‌ها، اصطلاحات و واژه‌ها ترجمه کند.