moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
روز ۱۵ سپتامبر گروه ۱ مجدداً راهی آسمان لندن شد تا این بار از بمب‌افکن‌های یو ۸۸ پشتیبانی کند. در درگیری‌های متعاقب هشت جنگنده هاریگن توسط این گروه سرنگون گشت. در این جریان، ستوان یکم کارل-هاینتس لیزمان، فرمانده اسکادران ۲ شمار مجموع پیروزهای هوایی خود را به ده مورد رساند تا به نخستین خلبان در جناح ۵۲ شکاری با پیروزی‌های هوایی دو رقمی بدل گردد. تنها تلفات این روز مربوط به ستوان دوم هانس برتل بود که پس از برخورد به یک جنگنده هاریکن دشمن، وادار به فرود با جتر نجات شد و به اسارت درآمد. این گروه ۷۲ ساعت آینده خود را نیز صرف پوشش بمب‌افکن‌های در حال تهاجم به لندن و تیلبوری کرد.
گروه ۲ روز ۲۵ سپتامبر به پوپلاینگ بازگشت. ضمن درگیر بودن هواگردهای دشمن بر فراز کانال مانش، روز ۳۰ سپتامبر آخرین مأموریت جناح ۵۲ شکاری برای پوشش بمب‌افکن‌ها انجام گرفت. بر خلاف تقریباً تمامی جناح‌های شکاری دیگر "لوفت‌وافه" در ساحل کانال مانش، از هواگردهای جناح ۵۲ شکاری هیچگاه در عملیات‌های جنگنده-بمب‌افکن استفاده نشد. با اتمام نبرد بریتانیا، گروه ۱، درحالیکه تنها چهار تن از ۳۶ خلبان اولیه آن باقی مانده بود، روز ۱ نوامبر از عملیات‌های خط مقدم عقب کشیده و برای استراحت و بازسازی به کرفلت در آلمان فرستاده شد. در این حال گروه ۲ همچنان بر فراز کانال مانش عمل می‌کرد. سروان انسلن، فرمانده این گروه در درگیری با جنگنده‌های اسپیتفایر دشمن در ناحیه کنت، احتمالاً توسط جان کنت، خلبان تک‌خال کانادایی، ساقط و کشته شد. همان روز خلبان دیگری نیز به درون کانال مانش سقوط کرد و به اسارت درآمد تا آخرین تلفات جناح ۵۲ شکاری در نبرد بریتانیا رقم بخورد. سه روز بعد گروه ۲ هم به مونشن‌گلادباخ در آلمان بازگردانده شد.
جناح ۵۲ شکاری مجموعاً توانست نزدیک ۹۰ هواگرد دشمن را در طول نبرد بریتانیا ساقط کند اما خود نیز بیش از نیمی از این مقدار خسارت خورد. به هر صورت این عملکرد ضعیف‌تر از عملکرد هر هفت جناح شکاری دیگر "لوفت‌وافه" در این نبرد بود.
گروه ۲ جناح ۵۲ شکاری هفت ماه در مونشن‌گلادباخ مستقر بود. در این مدت چندین خلبان جدید، برخی به‌تازگی آموزش‌دیده و برخی از یگان‌های دیگر، به این گروه تعلق گرفت. هانس-یواخیم مارسی که بعدها به یکی از برترین خلبانان "لوفت‌وافه" بدل گشت، جزو این افراد بود که از جناح ۲ لر به این جناح آمد. به هر صورت با توجه به شیوه رفتار او، مارسی مدت کوتاهی بعد به جناح ۲۷ شکاری منتقل گشت.
گروه ۲ روز ۲۲ دسامبر گلادباخ را به مقصد هلند ترک کرد تا از سواحل شمالی آن دفاع کند. این گروه ابتدا از لیئوواردن و سپس از یپنبورگ در جزیره شووِن عمل می‌نمود. پنج روز پس از استقرار گروه ۲، گروه ۱ نیز با وظیفه محافظت از آب‌های هلند و گذرگاه دریایی به سمت شمال غربی آلمان، به کات‌ویک در هلند فرستاده شد. با توجه به این که مسئولیت گروه ۲ مربوط به خشکی می‌شد، این گروه تحت هدایت فرماندهی منطقه‌ای هلند قرار گرفت.
اوایل سال ۱۹۴۱ اعلام شد گروه ۱ می‌بایست جهت انتقال به سیسیل آماده شود. به هر صورت این فرمان در لحظه آخر ملغی گشت. گروه ۲ روز ۱۰ فوریه سال ۱۹۴۱ با بازگشت به هدایت عملیاتی ستاد جناح ۵۲ شکاری، به بِرک-سور-مِر در شمال فرانسه منتقل شد. ستاد جناح روز ۱۳ فوریه در کاله-مارک مستقر گردید. این موقعیت درگیری‌های جنگنده‌های جناح با هواگردهای بریتانیایی بر فراز کانال مانش از سر گرفته شد. مدتی کوتاهی بعد، ستاد جناح به همراه گروه ۲ به بلژیک منتقل گشتند. در همین زمان، اسکادران‌های گروه ۱ در پایگاه‌های هوایی مختلف در طول خط ساحلی از هلند تا دانمارک پخش شدند. گروه ۲ که حوزه مسئولیتش از ساحل جنوبی انگلستان تا ساحل شمالی فرانسه و بلژیک کشیده شده بود، در عرض دوازده هفته آتی بدون هیچ تلفاتی، هشت اسپیتفایر و یک بلنهیم دشمن را ساقط کرد. در این مدت گروه ۱ در وظیفه‌ای صرفاً دفاعی، خارج از برد جنگنده‌های دشمن، غالباً بمب‌افکن‌های دشمن را هدف قرار می‌داد و توانست، در مقابل از دست دادن ۴ هواگرد، ۳۹ فروند از آن‌ها را سرنگون نماید. در یکی از معدود حملات گروه ۱ به خاک انگلستان، روز ۲۴ آوریل هواگرد استوار گونتر اشتروک از اسکادران ۲ ساقط و خود او به اسارت درآمد. این آخرین مورد از سقوط هواگردهای جناح ۵۲ شکاری در خاک بریتانیا بود.
نیمه دوم ماه آوریل نخستین هواگردهای ب‌اف ۱۰۹اف به گروه ۲ تحویل داده شدند. گروه ۱ از ماه بعد و گروه ۳ نیز از ماه پس از آن به این مدل تجهیز گردیدند.
روز ۱۰ ژوئن نخستین برخورد هواگردهای جناح با بمب‌افکن‌های چهار موتوره دشمن به از دست رفتن یکی از جنگنده‌های اسکادران ۲ گروه ۱ انجامید. به هر صورت روز ۲۸ ژوئن یکی از شش بمب‌افکن چهار موتوره "استرلینگ" بریتانیایی در مسیر بازگشت توسط ستوان دوم هانس-راینهارت بتکه از اسکادران ۳ این گروه سرنگون شد. طبق ادعایی از جانب جناح که به تأیید "لوفت‌وافه" هم رسید، یک بمب‌افکن چهارموتوره بی-۱۷ فلایینگ‌فورتس، از تهجیزات اعطایی ایالات متحده به بریتانیا، نیز حدود ۱۵ دقیقه بعد در ۳۰ کیلومتری فلمبورو ساقط گشت.
ستوان یکم کارل-هاینتس لیزمان در مقام فرماندهی گروه ۱ با ۲۲ پیروزی هوایی روز ۲۷ ژوئیه سال ۱۹۴۰ به نخستین فرد در جناح ۵۲ شکاری بدل شد که نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت می‌کند.
بخشی از گروه ۳ جناح ۵۲ شکاری شامل ستاد آن و اسکادران تقویت‌شده ۹ روز ۱۲ اکتبر سال ۱۹۴۰ از طریق سیلزی راهی ناحیه بخارست در رومانی شد تا در محافظت از میدان‌های نفتی این کشور به عنوان متحد آلمان، مشارکت نماید. اواخر ماه نوامبر دو اسکادران دیگر گروه نیز به این موقعیت فرستاده شدند. با توجه به صورت نگرفتن هیچ حمله‌ای از جانب دشمن به میدان‌های نفتی رومانی، گروه ۳ بیش از هفت ماه را در آرامش تقریباً کامل در ناحیه بخارست مستقر بود. بیشتر اوقات خلبانان این گروه صرف آموزش کاربرد جنگنده‌های ب‌اف ۱۰۹ایی به رومانیایی‌ها می‌شد. تنها مشارکت گروه ۳ در تهاجم به یوگسلاوی در ماه آوریل سال ۱۹۴۱، انتقال بخشی از جنگنده‌های آن جهت پوشش خسارت وارد آمده به دیگر جناح‌ها در جریان درگیری‌ها بود.
گروه ۳ جناح ۵۲ شکاری روز ۲۵ مه سال ۱۹۴۱ به عنوان نیروی کمکی برای جناح ۷۷ شکاری در نبرد کرت، به مویلای در جنوب یونان فرستاده شد. به هر صورت این گروه نقش کوچکی در تسخیر جزیره کرت در مدیترانه داشت. گروه ۳ پروازهای ضد کشتی علیه شناورهای دشمن که در حال تخلیه نیرو از کرت به مصر بودند، صورت داد. این گروه متحمل هیچ تلفات رزمی در جریان این عملیات‌ها نشد اما چند هواگرد آن در اثر سانحه هنگام فرود در پایگاه‌های هوایی مبدأ از بین رفتند. گروه ۳ روز ۱۰ ژوئن به ناحیه بخارست بازگشت. گروه ۳ جناح ۵۲ شکاری بین ماه‌های ژوئیه سال ۱۹۴۰ تا ژوئن سال ۱۹۴۱ هیج پیروزی هوایی کسب نکرد.
در حالی که گروه ۱ تحت امر ستاد جناح ۱ شکاری همچنان در سواحل شمالی باقی مانده بود، در جریان آماده‌سازی برای تهاجم به شوروی، گروه ۲ جناح ۵۲ شکاری روز ۹ ژوئن سال ۱۹۴۱ فرمان به انتقال به مونستر در آلمان گرفت. چهار روز بعد ستاد جناح نیز ابتدا به آمستردام و سپس به اتریش منتقل گشت. گروه ۲، تحت هدایت عملیاتی جناح ۲۷ شکاری، روز ۱۳ ژوئن در پایگاه‌های هوایی پیشین در سوواوکی و سوبولفو مستقر گردید. این گروه در این زمان ۳۹ جنگنده در اختیار داشت که ۳۷ فروند از آن‌ها عملیاتی بودند.
هنگام آغاز عملیات بارباروسا در روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ گروه ۲ جناح ۵۲ شکاری، در قسمت مرکزی جبهه شرقی هواگردهای سپاه ۸ هوایی از ناوگان دوم هوایی را در حمله غافلگیرانه به تأسیسات نیروی هوایی شوروی پوشش می‌داد. اسکادران ۶ این گروه نیز با جنگنده-بمب‌افکن‌های خود در حمله به مواضع زمینی شوروی مشارکت داشت. همان روز نخست ۱۶ بمب‌افکن و جنگنده دشمن قربانی گروه ۲ شدند. گروهبان سوم هرمان اشپرَنگلَر از اسکادران ۵ با ساقط کردن یک بمب‌افکن دی‌بی-۳، نخستین پیروزی هوایی جناح ۵۲ شکاری در جبهه شرقی را رقم زد. تنها خسارت گروه ۲ در این روز هواگردی بود که در پی نقص فنی هنگام فرود منهدم شد. با انتقال در روز ۲۸ ژوئن به مالاژکنا در بلاروس، پس از شکسته شدن دفاع مرزی و رخنه نیروی زمینی به عمق خاک شوروی، گروه ۲ می‌بایست از آسمان بر فراز گروه زرهی ۳ محافظت می‌کرد. جنگنده‌های این گروه در جریان نبرد بیاویستوک-مینسک عملکرد قابل ملاحظه‌ای نشان دادند و تنها در دو روز ۲ و ۳ ژوئیه قادر به ساقط کردن ۳۶ هواگرد دشمن شدند؛ درحالیکه تنها یک هواگرد خود را از دست دادند. با توجه به پیشروی سریع نیروهای زرهی ورماخت، گروه ۲ به شکل متوالی به پایگاه‌های جلوتری منتقل می‌شد. بدین ترتیب روز ۵ ژوئیه به لیپیل در ۱۰۰ کیلومتری جنوب غربی ویتبسک، روز ۱۲ ژوئیه به کوماری در حومه جنوب غربی ویتبسک و روز ۲۲ ژوئیه به آندریوا در حومه اسمولنسک انتقال یافت. با وجود کم‌کاری نسبی نیروی هوایی شوروی تا بدین جا، گروه ۲ از این زمان با فعالیت شدیدتری از جانب هواگردهای دشمن برخورد کرد. درگیری‌های هوایی در نبرد اسمولنسک نزدیک به ۷۰ پیروزی هوایی دیگر برای گروه ۲ رقم زد. ستوان دوم گرهارت بارکهورن که در نهایت به دومین خلبان برتر "لوفت‌وافه" بدل گشت، روز ۲۸ ژوئیه نخستین پیروزی هوایی خود، یک بمب‌افکن دی‌بی-۳، را در قابل گروه ۲ جناح ۵۲ شکاری به دست آورد.
در همین هنگام، گروه ۳ به پایگاه هوایی میزیل در ۸۰ کیلومتری شمال شرقی بخارست منتقل گردید تا از تأسیسات نفتی حیاتی پلوشتی در مقابل حملات احتمالی بمب‌افکن‌های شوروی محافظت نماید. این گروه در این هنگام ۴۱ جنگنده ب‌اف ۱۰۹اف-۴ که تمامی آن‌ها در شرایط عملیاتی بودند، در اختیار داشت. به هر صورت با اجتناب نیروی هوایی شوروی از چنین اقدامی، این گروه در برابر حملات هواگردهای دشمن به تأسیسات ساحلی رومانی در دریای سیاه، روز ۲۴ ژوئن به پایگاه هوایی مامایا در شمال کونستانزا نقل مکان کرد. گروه ۳ در بزرگ‌ترین موفقیت خود در رومانی، روز ۲۶ ژوئن ۱۸ بمب‌افکن بدون محافظت شوروی را ساقط ساخت. بدین ترتیب در سه روز نخست استقرار در کونستانزا مجموعاً ۳۵ بمب‌افکن دشمن، در مقابل تنها یک هواگرد گروه، توسط گروه ۳ سرنگون شدند. با این حال از این زمان تا پایان ماه ژوئیه با کاهش حضور هواگردهای شوروی در این ناحیه، تنها ۱۳ پیروزی هوایی دیگر به نام گروه ۳ ثبت گردید. روز ۲۷ ژوئن ستاد جناح ۵۲ شکاری به رومانی منتقل شد تا گروه دوباره تحت آن قرار بگیرد.
گروه ۳ اواخر ماه ژوئیه از رومانی به بلایا-زرکوف در ۷۵ کیلومتری جنوب کی‌یف در اوکراین در قسمت جنوبی جبهه شرقی ارسال شد و از روز ۱ اوت شروع به پرواز عملیاتی کرد. با توجه به تمرکز بالای یگان‌های نیروی هوایی شوروی در ناحیه کی‌یف، گروه ۳ به شدت درگیر رزم با آن‌ها شد. این گروه تحت هدایت موقت عملیاتی جناح ۳ شکاری، در عرض یک هفته ۳۸ هواگرد دشمن را منهدم نمود که ۲۰ مورد از آن‌ها مربوط به روز ۴ اوت بود. گروه میانه ماه اوت معموما در حال محافظت از کرانه رود دنیپر بین کانیف و کرمنچوگ در جنوب شرقی کی‌یف بود. بین روزهای ۱۰ تا ۲۰ اوت ۳۱ پیروزی هوایی بدون از دست دادن هیچ هواگرد خودی، برای گروه ۳ حاصل شد. روز ۲۵ اوت نیروی زمینی ورماخت پلی بر روی دنیپر در دنیپروپتروفسک تصرف و سرپلی در کرانه شرقی ایجاد کرد. بدین ترتیب، گروه ۳ به سرعت روز ۲۷ اوت به پایگاه هوایی سچاستلیوایا در نزدیکی سر پل فرستاده شد تا از این گذرگاه حیاتی در مقابل حملات هوایی دشمن محافظت کند. گروه در اجرای این مأموریت تا روز پایانی ماه با از دست دادن یک هواگرد خودی، توانست ۱۳ هواگرد مهاجم دشمن را از بین ببرد.
روز ۵ اوت، مصادف با پاکسازی آخرین عناصر دشمن در محاصره ناحیه اسمولنسک، گروه ۲ جناح ۵۲ شکاری، در همراهی با یگان‌هایی از جناح ۲۷ شکاری، فرمان به عزیمت از ویتبسک به سولتسی در قسمت شمالی خط مقدم گرفت تا تحت امر ناوگان یکم هوایی قرار بگیرد. این گروه روز ۲۰ اوت در اسپاسکایا-پولیست در شمال نووگورود مستقر شد. این گروه با عمل بین ناحیه دریاچه ایلمان و لنینگراد، به عنوان گروه پیشرو در جناح، پیروزی‌های زیادی حاصل کرد. سه روز پایانی ماه اوت ۳۰ هواگرد دشمن توسط گروه ۲ منهدم شدند که شش مورد از آن‌ها مربوط به ستوان یکم یوهانس اشتاینهوف، فرمانده اسکادران ۴ بود. این موفقیت‌ها که شمار پیروزی‌های هوایی او را به ۳۵ مورد رساند، روز ۳۰ اوت سال ۱۹۴۱ نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را به عنوان نخستین فرد جناح در جبهه شرقی، برای اشتاینهوف به ارمغان آورد. گروه ۲ در طول ماه اوت ۳۹ هواگرد دشمن را سرنگون ساخت درحالیکه در مقابل هیچ‌یک از هواگردهای خود را از دست نداد. گروه ۲ روز ۲ سپتامبر با حرکت به مناطق شمالی‌تر، در لیوبان در ۷۰ کیلومتری جنوب لنینگراد قرار گرفت تا عموماً از هواگردهای "اشتوکا" و بمب‌افکن‌های آلمانی که تجمع نیروهای دشمن در نواحی وولخوف و مگا را هدف می‌گرفتند، محافظت کند. با توجه به این که لنینگراد یکی از مهم‌ترین پایگاه‌های نیروی هوایی شوروی به حساب می‌آمد، هواگردهای دشمن حضور بسیار پررنگی در این منطقه داشتند. گروه ۲ قادر شد در طول ماه سپتامبر ۵۸ پیروزی هوایی حاصل کند.
با گذر نیروهای آلمانی از رود دنیپر در جریان نبرد کی‌یف، گروه ۳ اوایل ماه سپتامبر در حال دفاع از سرپل‌های این رود در مقابل حملات شدید نیروهای دشمن بود. این گروه روز ۱۲ سپتامبر به بریسلافل در اراضی جنوبی‌تر منتقل شد تا از تهاجم ارتش یازدهم اریش فن مانشتاین به شبه‌جزیره کریمه پشتیبانی کند. به هر صورت تنها سه روز بعد فرمان به بازگشت آن به بلایا-زرکوف صادر گشت. یک هفته بعد، با انهدام ناحیه تحت محاصره کی‌یف، گروه ۳ روز ۲۴ سپتامبر، در همراهی با حرکت سریع یگان‌های نیروی زمینی، با پیشروی هر چه بیشتر در عمق خاک شوروی در شرق پولتاوا قرار گرفت.
به هر صورت از اواخر ماه اوت شرایط آب‌وهوایی تغییر کرد و بارندگی پاییزه آغاز گشت. به هر صورت زیرساخت‌های ضعیف و بدی آب‌وهوا موجب فرسایش در تجهیزات جناح ۵۲ شکاری می‌شد و از تعداد هواگردهای عملیاتی آن می‌کاست. زیرساخت‌های ضعیف و بدی آب‌وهوا موجب فرسایش در تجهیزات جناح ۵۲ شکاری می‌شد و از تعداد هواگردهای عملیاتی آن می‌کاست. در این شرایط، ستوان یکم آگوست-ویلهلم شومان، فرمانده اسکادران ۵ با ۱۶ پیروزی هوایی، روز ۶ سپتامبر در اثر برخورد به یک تپه در نزدیکی وولخوف کشته شد.
در جریان آماده‌سازی برای تهاجم تمام‌عیار و نهایی به مسکو، پایتخت شوروی موسوم عملیات "تایفون"، گروه ۲ اواخر ماه سپتامبر به قسمت مرکزی جبهه شرقی بازگشت و در استابنا در نزدیکی اسمولنسک استقرار یافت. این گروه در این زمان درگیر مشکلات جدی تدارکاتی بود به وجهی که از مجموع ۱۹ جنگنده ب‌اف ۱۰۹اف-۴ باقی مانده برای آن در این زمان تنها ۱۱ فروند در حالت عملیاتی قرار داشتند. با توجه به نیاز بالا به یگان‌های "لوفت‌وافه" برای این عملیات، گروه ۱ جناح ۵۲ شکاری نیز در نهایت از روز ۲۴ سپتامبر به جبهه شرقی منتقل و روز ۲ اکتبر، روز آغاز عملیات "تایفون"، کاملاً در ناحیه عملیاتی جدید خود مستقر گشت. هر دو گروه ۱ و ۲ جناح ۵۲ شکاری، تحت هدایت موقت جناح ۲۷ شکاری، از مراحل نخست تهاجم پشتیبانی نمودند. سرگرد ویلهلم لسمان روز ۱۰ اکتبر به فرماندهی جناح ۵۲ شکاری منصوب گردید. از روز ۱۲ اکتبر دوگینو در جنوب غربی ویازما پایگاه جدید گروه ۲ در کنار گروه ۱ بود. در این حال شرایط زمستانی وضعیت بسیار دشواری را بر جناح مخصوصاً خدمه زمینی آن ایجاد کرده بود. روز ۲۰ اکتبر ستاد جناح ۵۲ شکاری هم به دو گروه آن پیوست و در جنوب غربی کالینین قرار گرفت. با توجه به مجاورت این پایگاه با خط مقدم، هواگردهای جناح زیر آتش مستقیم توپخانه دشمن بودند؛ بدین جهت روز ۲۲ اکتبر به پایگاه هوایی دیگری در جنوب ناحیه کالینین مقداری عقب کشیده شد. به هر حال این پایگاه نیز کاملاً در امان نبود و روز ۳۰ اکتبر گلوله‌باران برد بلند ارتش سرخ دو هواگرد گروه ۲ منهدم و به شش هواگرد آن به شدت آسیب وارد گشت. از این رو و با توجه به حضور برخی عناصر دشمن در پشت خط مقدم که گاهی حملاتی به پایگاه‌های هوایی صورت می‌دادند، این یگان وادار به عقب‌نشینی هر چه بیشتر این بار در روز ۳۱ اکتبر به استاریتسا در ۶۵ کیلومتری جنوب غربی کالینین شد. با پیشروی مجدد در روز ۴ نوامبر، ستاد جناح و گروه‌های ۱ و ۲ آن بیشتر ماه نوامبر را در پایگاهی در روسا در فاصله تنها ۱۰۰ کیلومتری از مسکو، گذراندند. با توجه به بارش شدید باران و برف هواگردهای جناح روزهای زیادی را در این مدت کاملاً زمین‌گیر بودند.
در همین حال، عملیات‌های ماه اکتبر گروه ۳ حول شهر صنعتی خارکوف متمرکز بود. با عمل مستقیم تحت امر سپاه ۴ هوایی، شمار پیروزی‌های هوایی این گروه رشد قابل توجهی داشت. در این زمان استوار گرهارت کوپن از اسکادران ۸ با حصول ۳۱ پیروزی هوایی در راس تمامی خلبانان گروه قرار داشت. گروه ۳ روز ۲۳ اکتبر مجدداً برای پشتیبانی از ارتش یازدهم به نواحی جنوبی‌تر بازگشت و این بار تحت هدایت جناح ۷۷ شکاری، در باریکه پرکوپ مستقر شد. خلبانان گروه ۳ در حال پوشش نیروی زمینی برای ورود به کریمه، همان روز ۲۴ اکتبر توانستند ۱۸ هواگرد دشمن را ساقط سازند تا با رساندن مجموع پیروزی‌های خود در طول جنگ به ۳۴۱ مورد از گروه ۲ با ۳۳۶ پیروزی هوایی در این زمینه جلو بزنند. گروه ۱ که مراحل آغازین عملیات بارباروسا را از دست داده بود، تا این زمان تنها ۱۴۸ پیروزی هوایی ثبت کرده بود. به هر صورت با ایفای نقش به عنوان یگان «آتش‌نشان»، پس از حصول بیش از ۶۰ پیروزی هوایی بر فراز کریمه، گروه ۳ ده روز بعد در روز ۲ نوامبر به تاگانروگ در شرق منتقل گشت. پایگاه جدید گروه تنها ۶۰ کیلومتری با روستوف-نا-دونو در خط مقدم فاصله داشت. عملیات‌های پنج هفته آینده گروه ۳ برفراز این شهر و نواحی شمالی آن در پشتیبانی از نیروی زمینی در مقابله با ضد حملات شدید ارتش سرخ صورت گرفت. ارتش سرخ روز ۲۸ نوامبر روستوف-نا-دونو را پس گرفت اما گروه ۳، با وجود قرار داشتن در زیر حملات توپخانه‌ای و هوایی مداوم، همچنان برای دو هفته دیگر در تاگانروگ باقی ماند.
روز ۲ دسامبر ستوان یکم یوهانس اشتاینهوف، فرمانده اسکادران ۴ از گروه ۲ به نخستین خلبان جناح ۵۲ شکاری با ۵۰ پیروزی هوایی بدل گشت.
در پی متوقف شدن تهاجم ورماخت به مسکو و ناکامی عملیات بارباروسا، با آغاز ضد حمله زمستانی ارتش سرخ دو گروه ۱ و ۲ جناح ۵۲ شکاری، با رها کردن بسیاری از تجهیزات فنی خود، تا دوگینو عقب‌نشینی کردند. همچنین تلفات سنگینی به خدمه زمینی جناح در درگیری با نیروهای دشمن وارد آمد. گروه ۲ از میانه ماه نوامبر سال ۱۹۴۱ تا میانه ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ نوزده هواگرد و دوازده خلبان خود را از دست داد. در این زمان تنها ۶ هواگرد غیر عملیاتی برای این گروه باقی مانده بود. گروه ۲ عملیات بارباروسا را با مجموعاً ۱۴۲ خدمه و خلبان آغاز کرد اما انتها تنها ۳۷ نفر در اختیار داشت. هر دو گروه زمستان را در دوگینو به سر بردند سپس اوایل سال ۱۹۴۲ برای استراحت و تجهیز مجدد به یزائو در پروس شرقی فرستاده شدند. گروه ۳ نیز در پی وخامت اوضاع وادار به ترک تاگانروگ و انتقال به خارکوف در غرب در روز ۱۰ دسامبر شد. این گروه هم مابقی زمستان را در خارکوف سپری کرد. روز ۱۸ دسامبر نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین به گرهارت کوپن با ۴۰ پیروزی هوایی به عنوان نخستین فرد در گروه ۳، اعطا گشت.
گروه ۳ جناح ۵۲ شکاری که بر خلاف دو گروه دیگر برای استراحت و بازسازی به آلمان بازگردانده نشد، با دستیابی به ۱۳۰ پیروزی هوایی در سه‌ماهه زمستان، تا آخر ماه فوریه سال ۱۹۴۲، موفق‌ترین یگان در سطح خود در قسمت جنوبی جبهه شرقی بود. در همین تنها هواگرد گروه از دست رفتند. به سبب چنین عملکردی نشان‌های عالی متعددی به خلبانان گروه ۳ در این مدت اعطا گشت. استوار گرهارت کوپن با ۷۲ پیروزی هوایی، به عنوان نخستین فرد در جناح ۵۲ شکاری، روز ۲۷ ژانویه سال ۱۹۴۲ به دریافت برگ‌های بلوط نشان صلیب شوالیه نائل آمد. بدین شکل، روز ۷ آوریل سال ۱۹۴۲ شمار مجموع پیروزی‌های هوایی جناح ۵۲ شکاری از مرز ۱۰۰۰ مورد گذر کرد.
روز ۱۳ فوریه چهار خلبان گروه ۳ برای حمله به مواضع ادوات ضدهوایی دشمن راهی گردیدند. پس از انجام مأموریت با وجود بازگشت سه خلبان، ستوان دوم هاینریش فرای‌تاک مفقود شد. چهار روز بعد روزنامه "پراوادا" شوروی مدعی گشت این خلبان با فرود در آن سوی خط مقدم به این کشور پناهنده شده‌است. روز ۲۲ فوریه جنگنده-بمب‌افکن‌های آی-۱۶ شوروی هزاران برگه کاغذ را که مصاحبه ادعایی با فرایتاگ در آن نوشته شده بود، را بر پایگاه گروه ۳ در خارکوف ریختند. فرایتاگ پس از جنگ سال ۱۹۴۹ به آلمان مراجعت نمود.
در جریان آماده‌سازی ورماخت برای تهاجم تابستانه در سال ۱۹۴۲ موسوم به "مورد آبی"، گروه ۲ جناح ۵۲ شکاری، پس از گذراندن حدود سه ماه در آلمان، اواخر ماه آوریل سال ۱۹۴۲، تحت فرماندهی سروان یوهانس اشتاینهوف، به جبهه شرقی بازگشت. سروان اریش وویتکه، فرمانده پیشین این گروه، به اتهام ناتوانی در واکنش سریع به هشدار مبنی بر تهاجم ارتش سرخ به پایگاه یگان که ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ به از دست رفتن چندین خلبان و خدمه زمینی منجر شد، در دادگاه نظامی محاکمه گشت.
گروه ۲ روز ۲۹ آوریل در جنوب خارکوف مستقر گشت. همان روز گروه ۳ از زاپوروژه به زوریچتال در کریمه فرستاده شد تا مجدداً یاری‌گر ارتش یازدهم این بار در تسخیر شبه‌جزیره کرچ باشد. این گروه بلافاصله پس از رسیدن عملکرد خوب خود را ادامه داد و در روز ۳۰ آوریل ۲۴ هواگرد دشمن را بدون تحمل هیچ تلفاتی، ساقط ساخت. روز ۵ مه ستوان گرهارت کوپن، بهترین خلبان گروه با ۸۴ پیروزی هوایی، در درگیری با دو هواگرد پی‌ایی-۲ دشمن در شمال شبه‌جزیره کرچ، به درون دریای آزوف سقوط کرد. گفته می‌شود کوپن توسط یک شناور شوروی از آب گرفته شده‌است اما زان پس هیچ اطلاعاتی از او به دست نیامد. روز ۸ مه گروه ۲ نیز با مأموریت مشابهی قدم در کریمه گذاشت. همان روز تعداد مجموع پیروزی‌های هوایی جناح ۵۲ شکاری به ۱۵۰۰ رسید. اسکادران ۹ گروه ۳ که به اسکادران "کارایا" شهرت یافت، در عرض دو هفته عمل در آسمان کریمه بدون تحمل هیچ خسارتی، نود و سه پیروزی هوایی کسب نمود. این اسکادران در نهایت بهترین اسکادران جنگنده جنگ نام گرفت.
در پی آغاز حمله پیش‌دستانه ارتش سرخ در ناحیه خارکوف، گروه ۳ روز ۱۲ مه به روگان منتقل گردید. گروه ۲ نیز با فاصله زمانی اندکی، روز ۱۵ مه به یک پایگاه هوایی بزرگ در آرتموفسک در منطقه دونتس در ۲۰۰ کیلومتری جنوب شرقی خارکوف فرستاده شد. پنج روز بعد ستاد جناح و گروه ۱ هم به این پایگاه عازم گشتند. گروه ۱ در این زمان ۴۰ خلبان و ۴۳ جنگنده ب‌اف ۱۰۹ در اختیار داشت. روز بعد گروه ۳ هم به آرتموفسک رفت تا در یکی از معدود دفعات در تمامی تاریخچه عملیاتی آن، تمامی یگان‌های جناح ۵۲ شکاری از یک پایگاه عمل کنند. شمار پیروزی‌های هوایی این جناح از نبرد دوم خارکوف در ماه مه سال ۱۹۴۲ شروع به رشد نجومی کرد به وجهی که گروه ۳ تنها در دو روز ۱۲ و ۱۳ مه توانست ۸۹ هواگرد دشمن را از بین ببرد. سیزده مورد از این پیروزی‌ها مربوط به ستوان دوم هرمان گراف، فرمانده اسکادران ۹ این گروه بود که او را به ۱۰۴ پیروزی هوایی رساند تا نخستین فرد در جناح ۵۲ شکاری با بیش از صد پیروزی هوایی نام بگیرد. گراف روز ۱۹ مه با ۱۰۶ پیروزی هوایی نخستین شمشیرهای صلیب شوالیه را نیز برای جناح ۵۲ شکاری به ارمغان آورد. حدود یک چهارم از پیروزی‌های هوایی گروه ۳ بین ماه‌های ژانویه تا ژوئن سال ۱۹۴۲ مربوط به گراف بود. روز ۳ ژوئن شاهد دست یافتن جناح ۵۲ شکاری به دو هزارمین پیروزی هوایی خود بود. درحالیکه گروه ۱ تا این زمان مجموعاً حدود ۳۰۰ پیروزی هوایی ثبت کرده بود، نیمی از تمامی پیروزی‌هایی جناح مربوط به گروه ۳ آن بود. به هر صورت روز پیش از آن سرگرد ویلهلم لسمان، فرمانده جناح با آتش ضدهوایی دشمن در نزدیکی ولژانسک ساقط و کشته شد. تنها هشت روز بعد سرهنگ دوم فریدریش بک، جانشین فرمانده پیشین نیز در حال حمله به مواضع زمینی شوروی در کوپیانسک مفقود گشت. در نهایت روز ۲۸ ژوئن سروان هربرت ایلفلت در این مقام قرار گرفت. روز ۱۵ ژوئن استوار لئوپولت اشتاینباتس با ۹۹ پیروزی هوایی هم قربانی آتش ضدهوایی ارتش سرخ شد. شمشیرهای صلیب شوالیه پس از مرگ به او اعطا گردید تا نخستین درجه‌دار در تمامی ورماخت شود که این نشان عالی را دریافت کرده‌است. جناح ۵۲ شکاری در شش‌ماهه نخست سال ۱۹۴۲ مجموعاً ۵۰ هواگرد خود را از دست داد که ۳۶ مورد از آن در دو ماه مه و ژوئن اتفاق افتاد.
"مورد آبی" در نهایت روز ۲۸ ژوئن در خط مقدمی به طول ۸۰۰ کیلومتر از کورسک در شمال تا دریای آزوف در جنوب آغاز شد. جناح ۵۲ از پایگاه‌های هوایی خود در شرق خارکوف پشتیبان مرحله نخست پیشروی بود. درگیری‌های شدید هوایی در این زمان به وقوع پیوست و تا روز ۱ ژوئیه چهار تن دیگر خلبانان جناح نشان صلیب شوالیه را دریافت کردند. یک هفته بعد شمار مجموع پیروزی‌های هوایی گروه ۱ به ۵۰۰ مورد رسید.
گروه ۳ روز ۱۰ ژوئیه به خارکوف بازگردانده شد تا تبدیل هواگردهای خود به مدل ب‌اف ۱۰۹اف را شروع کند. ده روز بعد گروه ۲ نیز هواگردهای ب‌اف ۱۰۹ایی خود را به گروه ۱ تحویل داد تا جهت این تغییر به خارکوف برود. مدت اندکی بعد این موضوع برای گروه ۱ هم صورت پذیرفت.
روز ۲۳ ژوئیه تصمیم به پیشروی نیروهای آلمانی در دو محور به سمت قفقاز در جنوب و استالینگراد در شرق گرفته شد. جناح ۵۲ شکاری در این زمان در حوالی روستوف-نا-دونو قرار داشت. مقرر گردید گروه ۲ و ۳ جناح گروه ارتش آ را به سمت قفقاز همراهی کند و گروه ۱ بنابر نیاز در نقاط مختلف حضور داشته باشد. به هر صورت با توجه به وسعت منطقه یگان‌های جناح دیگر مجاورت چندانی به یکدیگر نداشتند و حتی در سطح اسکادران به صورت نیمه‌مستقل عمل می‌کردند. در میانه ماه اوت، گروه ۲ در محوری غربی‌تر، پشتیبان ارتش هفدهم در حرکت به سمت چاه‌های نفت مایکوپ بود و گروه ۳ در محوری غربی‌تر، پیشروی ارتش یکم زرهی در جهت جنوب غربی به سمت دریای خزر را پوشش می‌داد. گروه ۱ نیز با اتصال به جناح ۵۱ شکاری، به نزدیکی رژف در ۱۷۰ کیلومتری غرب مسکو منتقل گشت. نیروهای آلمانی تا روز ۲۷ اوت خود را به موزدوک در کرانه رود تِرِک در ۱۲۰ کیلومتری شمال غربی گروزنی رساندند. گروه ۳ با فاصله اندکی سرنیزه زرهی ورماخت را دنبال می‌کرد و همان روز در پایگاه گوستانوفکا در این شهر مستقر شد. نیروی هوایی شوروی فعالیت زیادی در این ناحیه نشان می‌داد که منجر به درگیری‌های بسیاری شدیدی در پاییز سال ۱۹۴۲ در مناطق جنوبی شد. در همین حال از روز ۹ اوت اسکادران ۶ گروه ۲ و اسکادران ۹ گروه ۳ در یگانی واحد موسوم به «فرماندهی "استالینگراد"» تحت هدایت جناح ۳ شکاری، هجوم ارتش ششم از خم رود دن به سمت استالینگراد را پشتیبانی می‌نمود. این یگان روز ۱۳ سپتامبر در پایگاه هوایی پیتومنیک در تنها ۱۵ کیلومتری غرب استالینگراد قرار گرفت. هرمان گراف، فرمانده اسکادران ۹ روز ۴ سپتامبر، پس از سرگرد گوردون گولوب از جناح ۷۷ شکاری، به دومین خلبان جنگنده در تاریخ با ۱۵۰ پیروزی هوایی بدل گردید. با رسیدن این مقدار به ۱۷۲ مورد در روز ۱۶ سپتامبر، گراف مدتی برترین خلبان جنگنده "لوفت‌وافه" بود و نشان الماس‌های صلیب شوالیه، عالی‌ترین نشان افتخار نظامی در رایش سوم را، برای نخستین بار در جناح ۵۲ شکاری، دریافت کرد.
با جای گرفتن گروه ۱ در پیتومنیک، دو اسکادران مستقر در آن روز ۲۸ سپتامبر به ناحیه تِرِک فرستاده شدند. در این موقعیت، چهار روز بعد هرمان گراف، با دستیابی به رکوردی دیگر، به نخستین خلبان در جهان با ۲۰۰ پیروزی هوایی تبدیل گردید؛ به هر صورت این معنای ممنوعیت بلافاصله هر گونه پرواز رزمی دیگر برای او بود. به هر صورت ستوان دوم اریش هارتمان که در نهایت برترین خلبان جنگنده تاریخ نام گرفت، روز ۸ اکتبر به جناح ۵۲ شکاری پیوست و در اسکادران ۷ گروه ۳ آن قرار گرفت.
روز ۱ نوامبر سرگرد دیتریش هراباک، فرمانده پیشین گروه ۳، رسماً فرماندهی جناح ۵۲ شکاری را از هربرت ایلفلت مجروح‌شده تحویل گرفت. ایلفلت روز ۲۲ ژوئیه در حال پرواز با هواگرد رابط "اشتورش" مورد حمله جنگنده‌های دشمن قرار گرفته و به شدت زخمی شده بود. هراباک از آن زمان فرماندهی موقت جناح را بر عهده داشت. در این درحال نبرد استالینگراد در خرابه‌های این شهر به اوج خود رسید. به هر صورت روز ۵ نوامبر به گروه ۱ دستور داده شد هواگردهای ب‌اف ۱۰۹ باقیمانده خود را به جناح ۳ شکاری بسپارد و خود برای تسلیح مجدد به روستوف-نا-دونو برود.
با آغاز ضد حمله گسترده ارتش سرخ از روز ۱۹ نوامبر برای به محاصره انداختن ارتش ششم ورماخت در استالینگراد، گروه ۲ به سرعت به ناحیه رود دن اعزام شد تا به نیروهای ارتش چهارم رومانی که در جناح جنوبی به شدت تحت فشار دشمن بودند، یاری برساند. به هر صورت ارتش ششم در نهایت به محاصره نیروهای شوروی افتاد. گروه ۲ تا پایان سال در جنوب غربی استالینگراد باقی ماند. جناح ۵۲ شکاری روز ۱۰ دسامبر ۴۰۰۰امین هواگرد دشمن را منهدم کرد. در جریان عملیات تهاجمی ارتش چهارم زرهی ورماخت از روز ۱۲ دسامبر برای شکستن حلقه محاصره، گروه ۲ جهت پشتیبانی از آن به یک پایگاه هوایی در فاصله ۱۵۰ کیلومتری از استالینگراد منتقل شد. سرگرد فون بونین با دریافت صلیب شوالیه صلیب آهنین در روز ۲۱ دسامبر برای پنجاه و یکمین پیروزی هوایی خود در ناحیه مایکوپ، آخرین نشان جناح در سال ۱۹۴۲ را به دست آورد. به هر حال تلاش برای شکستن محاصره استالینگراد در نهایت به نتیجه‌ای نرسید. در حالی که تانک‌های دشمن به فاصله چهار کیلومتری پایگاه هوایی گروه ۲ در کوتلنیکوفسکی در جنوب غربی استالینگراد رسیده بودند، این گروه وادار به تخلیه پایگاه در روز ۲۷ دسامبر شد. هواگردهای آن رو به جنوب غربی، به پایگاه سالسک در ۲۴۰ کیلومتری جنوب شرقی روستوف رفتند. گروه ۳ نیز مدتی بعد از قفقاز به این گروه پیوست. این یگان‌ها یک ماه بعدی را در حال پوشش عقب‌نشینی نیروهای زمینی از قفقاز به سمت شمال پیش از افتادن آن‌ها در محاصره، بودند.
در این حال، گروه ۱ در ناحیه خارکوف مستقر بود. سروان یوهانس ویزه و گروهبان یکم ویلهلم فرویوورت از این گروه، به ترتیب برای ۵۱ و ۵۶ پیروزی هوایی، روز ۵ ژانویه دو نشان صلیب شوالیه نخست جناح در سال ۱۹۴۳ را دریافت کردند. نیمه دوم ماه ژانویه در دو مورد نزدیک بود با سقوط پایگاه‌های آن در روسوش و اورازوو در اثر حمله تانک‌ها و سواره‌نظام دشمن، گروه ۱ منهدم شود که به هر صورت قادر به گریز شد. در مورد دوم پایگاه به محاصره افتاد. درحالی‌که تنها یک هواگرد ترابری یو ۳/۵۲ام در دسترس بود، جنگنده وادار شدند سر مکانیک‌های خود را نیز به گونه‌ای در هواگرد جای دهند و به پرواز درآیند. با مقاومت خدمه توپ‌های ضدهوایی تعدادی دیگر از خدمه زمینی نیز توانستند پیاده از محل خارج شوند و پس از سه روز راهپیمایی سخت در شرایط سخت زمستانی، به نزدیک‌ترین یگان نیروی زمینی در فاصله ۱۲۰ کیلومتری برسند. اعضای گروه ۱ اوایل ماه فوریه شمال خارکوف مجدداً گرد آمدند. در جریان نبرد سوم خارکوف که شاهد سقوط خارکوف و باز پس‌گیری آن بود، گروه ۱ با عمل از ناحیه مثلث خارکوف-بلگورود-پولتاوا، رزم‌های دشواری را تا میانه ماه مه تجربه کرد. در این مدت، سرگرد اشتاینهوف، با بیش از ۱۵۰ پیروزی هوایی، گروه ۲ را ترک کرد تا فرماندهی جناح ۷۷ شکاری در مدیترانه را در دست بگیرد. سروان هلموت کوله جانشین او در فرمانده گروه ۲ شد.
با وجود عقب‌نشینی نیروها از قفقاز، مقرر شد ارتش هفدهم، جهت عملیات‌های تهاجمی آینده، جای پای خود در شبه‌جزیره کوبان در شمال غربی قفقاز را به هر قیمتی حفظ کند. جناح ۵۲ شکاری مشغول رزم هوایی در آسمان این سر پل بود. ستاد جناح و گروه ۲ آن از روز ۱۵ و ۱۶ فوریه حوالی شهر کرچ در منتهی‌الیه شرقی شبه‌جریزه کریمه مستقر بودند و فرودگاه‌های خط مقدم استفاده می‌کردند. از این موقعیت مأموریت اولیه آن‌ها گشت‌زنی بر فراز تنگه کرچ جهت محافظت از یگان‌های نیروی دریایی در حال تدارکات‌رسانی به ارتش هفدهم و تخلیه مجروحان آن، بود. این مأموریت به شکل میانگین با ۲۰ هواگرد عملیاتی صورت می‌گرفت.
با فرا رسیدن فصل بهار و بهبود شرایط فرودگاه‌ها، گروه ۲ با عبور از تنگه کرچ به جانب شرق، روز ۱۳ مارس به آناپا در شبه‌جزیره تامان رفت. گروه ۳ موقتاً جای آن را در شبه‌جزیره کرچ گرفت و سپس خود روز ۱ آوریل به تامان منتقل شد. ستاد جناح ۹ روز دیگر و گروه ۱ از جنوب خارکوف نیز روز ۱۶ مه به آن‌ها پیوستند. برای شش هفته آینده، تا اوایل ماه ژوئیه، جناح ۵۲ شکاری تمامی توان خود را بر پشتیبانی از دفاع ارتش هفدهم متمرکز کرد. با ۵۶ پیروزی هوایی بر فراز ناحیه نووروسیسک در کرانه دریای سیاه، شمار مجموع پیروزی‌های هوایی جناح روز ۲۰ آوریل از ۵۰۰۰ مورد گذشت. با این حال، تلفات رو به افزایش آن، مخصوصاً در میان فرماندهان با تجربه زیر یگان‌ها، باعث نگرانی بود. جناح بین ماه‌های آوریل تا ژوئن سال ۱۹۴۳ مجموعاً ۲۳ خلبان خود را به صورت کشته یا مفقود و ۱۴ تن دیگر را به صورت مجروح از دست داد. سرگرد هلموت بنمان، فرمانده گروه ۱ میان این افراد بود که روز ۱۰ مه به شدت زخمی شد و از فرماندهی یگان خود بازماند.
به هر صورت در نهایت حفظ سرپل کوبان مُیَسر نشد و ارتش هفدهم تا فصل پائیز رفته‌رفته وادار به عقب‌نشینی از طریق تنگه کرچ به کریمه گشت.
میندزیژچ (؛ ) شهرکی در غرب لهستان واقع در شهرستان میندزیژچ در استان لوبوسکی است که مطابق آمار سال ۲۰۲۰ در حدود ۱۷٬۶۶۷ نفر جمعیت دارد. منطقه شهری میندزیژچ وسعتی در حدود ۱۰٫۲۶ کیلومتر مربع را در بر می‌گیرد.
او شهرک در میان دو رود واقع شده و نامش هم برگرفته از واژهٔ بین‌النهرین است. پس از جنگ جهانی اول و قیام لهستان بزرگ این شهرک مطابق پیمان ورسای جزئی از خاک جمهوری وایمار شد. در دوران جنگ جهانی دوم نیروهای آلمان نازی طی عملیات تی۴ بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفرW. Dramowicz, "Obrzyce, dzieje szpitala", Międzyrzecz, 2004, p. 49 از سکنه این شهر را که بیشترشان افراد ناتوان یا دچار بیماری‌های روحی-ذهنی بودند، و همچنین تعدادی اسید جنگی و مخالفان سیاسی به قتل رساندند. در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم، این شهر به اشغال نیروهای ارتش سرخ درآمد و بعدها به جمهوری خلق لهستان بازگردانده شد.
گرهارت برایتنبرگر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مشلان، باشگاه فوتبال ردبول زالتسبورگ، و باشگاه فوتبال آستریا زالتسبورگ اشاره کرد.
مأموریت افغانستان () یک مجموعهٔ تلویزیونی جنگی لهستانی است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد.
این سریال توسط استودیو آکسون تهیه شده‌است و آماده‌سازی بازیگران برای ایفای نقش‌های نظامی‌شان، با همکاری افسران سابق یگان‌ نیروهای ویژهٔ یادوُو گرام و سربازان تیپ مکانیزه ۱۷ نیروهای مسلح لهستان صورت پذیرفته‌است که بازیگران در «رنگ» لباس نظامی آنها در سریال ظاهر می‌شوند.
مکان‌های فیلم‌برداری شامل پایگاه هوایی سی‌وسوم نیروی هوایی در پوویز، پادگان تیپ مکانیزه ۱۷ نیروهای مسلح لهستان، میندزیژچ، شوینتوشوو (میدان تیراندازی)، ورشو و پیخچین بود.
فیلم‌برداری قسمت اول سریال مابین ۱۸ تا ۲۶ اکتبر ۲۰۱۱ انجام شد، در حالی که ۱۲ قسمت باقیمانده بین ۲۷ آوریل ۲۰۱۲ تا ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۲ فیلمبرداری و ساخته شد.
ویلهلم کرویتس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فاینورد، باشگاه فوتبال اسپارتا روتردام، و باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ اشاره کرد.
هاینریش اشتراسر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ و باشگاه فوتبال فرست وینا اشاره کرد.
گونتر هاپیش (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فرست وینا و باشگاه فوتبال راپید وین اشاره کرد.
ادوارد کریگر (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لاسک، باشگاه فوتبال آستریا وین، باشگاه فوتبال کلوب بروژ، و باشگاه فوتبال فنلو اشاره کرد.
هوش ماهی «...نتیجه فرایند کسب، ذخیره در حافظه، بازیابی، ترکیب، مقایسه و کاربرد در زمینه‌های جدید اطلاعات و مهارت‌های مفهومی» است که دربارهٔ ماهی اعمال می‌شود.
به گفته کولوم براون از دانشگاه مک کواری، «ماهی‌ها از آنچه به نظر می‌رسند باهوش‌تر هستند. در بسیاری از زمینه‌ها، مانند حافظه، قدرت شناختی آن‌ها با مهره‌داران «بالاتر» از جمله نخستی‌های غیرانسانی مطابقت دارد یا از آن فراتر می‌رود.»Brown, Culum (2004) Animal minds: Not just a pretty face "New scientist", 2451: 42-43.
نشان داده شده‌است که ماهی کپور صیدشده توسط ماهیگیران پس از آن کمتر قابل صید شدن است.Beukema, J.J. (1970). Angling experiments with carp: decreased catchability through one trial learning. Netherlands Journal of Zoology, 20: 81–92.Beukema, J.J. & Vos, G.J. (1974). Experimental tests of a basic assumption of the capture-recapture method in pond populations of carp Cyprinus carpio L.. Journal of Fish Biology, 6(3): 317. این نشان می‌دهد که ماهی‌ها از حافظه تجربه منفی خود برای ارتباط گرفتن با استرس استفاده می‌کنند و بنابراین صید آن‌ها کمتر می‌شود.Raat, A.J.P. (1985). Analysis of angling vulnerability of common carp, "Cyprinus carp" /0 L. , in catch-and-release angling in ponds. "Aquaculture Research", 16(2): 171-187. این نوع یادگیری تداعی در ماهی‌های بهشتی ("Macropodus opercularis") نیز نشان داده شده‌است که از مکان‌هایی که یک بار حمله توسط یک شکارچی را تجربه کرده‌اند، دوری می‌کنند و برای ماه‌ها از آن پرهیز می‌کنند.Czanyi, V. & Doka, A. (1993). Learning interactions between prey and predator fish. "Marine Behavior and Physiology", 23: 63–78.
در آمار و به‌طور خاص در برازش مدل‌های رگرسیون خطی یا رگرسیون لجستیک، شبکه الاستیک یک روش برای تنظیم (متعادل سازی) است که به‌طور خطی جریمه‌های نرم یک (L1-norm) و نرم دو (L2-norm) که به صورت جداگانه در روش‌های لسو و تنظیم تیخونوف استفاده می‌شوند را ترکیب می‌کند و به نوعی کاستی‌های این دو روش را پوشش می‌دهد.
به‌طور کلی در پیاده سازی الگوریتم‌های یادگیری ماشین و به‌طور خاص الگوریتم‌های مبتنی بر رگرسیون این امکان وجود دارد که مقادیر وزن‌ها و ایرپارامترهای مدل از کنترل خارج شوند به شکلی که یا خیلی بزرگ یا خیلی کوچک شوند یا به نوعی تمرین داده شوند که به مقادیر مجموعه تمرین بیش برازش کنند و در نتیجه عملکرد ضعیفی روی داده‌های تست نشان دهند. در این شرایط است که عموماً از روش‌های تعدیل سازی و عمومی سازی استفاده می‌شود تا از مشکلات گفته شده جلوگیری شود.
روش LASSO براساس نرم یک، formula_1 کار می‌کند و جریمه ای به همین شکل را به عبارتی که کمینه می‌کند، می‌افزاید. اینکار باعث می‌شود که مقادیر formula_2 به صفر نزدیک شوند و مقادیری بزرگ به خود نگیرند (به اصطلاح خلوت) و به این شکل از بیش برازش جلوگیری شود. در مسئله رگرسیون تابع خطا با استفاده از تنظیم LASSO، به شکل زیر تغییر می‌کند:
formula_3که عبارت اول همان خطای کمترین مربعات و عبارت دوم ترم تعدیل ساز LASSO است. لازم است ذکر شود که formula_4 ضریب تعدیل ساز نامیده می‌شود و با تغییر آن می‌توان مشخص کرد که تأثیر عبارت تعدیل ساز در تابع جریمه چقدر باشد. استفاده از این تابع جریمه محدودیت‌هایی دارد به عنوان مثال، در مواردی که تعداد داده‌ها از تعداد ویژگی‌ها بیشتر است استفاده از این روش موجب به صفر شدن بسیاری از ویژگی‌ها می‌شود.. همچنین اگر گروهی از متغیرهای بسیار همبسته وجود داشته باشد، LASSO تمایل دارد یک متغیر را از یک گروه انتخاب کند و بقیه را نادیده بگیرد.
در روش RIDGE از نرم دو formula_5 برای تعدیل سازی استفاده می‌شود، پس در مورد تابع خطای رگرسیون داریم:formula_6در این روش برخلاف روش LASSO، وزن‌ها تمایل دارند به جای صفر شدن با هم کوچک شوند.
برای غلبه بر محدودیت‌های دو روش قبلی، تعدیل ساز کشسان هردو عبارت را در تابع خطا استفاده می‌کند و رابطه زیر حاصل می‌شود:
formula_7که ضریب formula_8 مشخص می‌کند تأثیر RIGDE و LASSO در تابع خطا به چه صورت باشد. عبارت جریمه درجه دوم تابع ضرر را قویا محدب می‌کند و این تابع دارای یک کمینه منحصر به فرد است و خطر گیر افتادن در کمینه محلی (نسبی) در روش‌هایی مثل کاهش گرادیانی را به حداقل می‌رساند. تعدیل سازهایی مثل مواردی که ذکر شد مختص به یک الگوریتم خاص مثل رگرسیون نیستند بلکه به جهت جلوگیری از بیش برازش و تعمیم پذیری مدل مدل می‌توانند به هر الگوریتمی اضافه شوند. نمونه‌هایی از مواردی که از تعدیل ساز کشسان استفاده شده‌است عبارتند از:
در اواخر سال ۲۰۱۴، ثابت شد که تعدیل ساز کشسان را می‌توان به دستگاه بردار پشتیبان خطی کاهش داد. کاهش مشابهی قبلاً برای LASSO در سال ۲۰۱۴ ثابت شده بود. نویسندگان نشان دادند که برای هر نمونه از تعدیل ساز کشسان، می‌توان یک مسئله معادل طبقه‌بندی باینری به گونه‌ای ساخت که ابرصفحه حاصل از حل یک ماشین بردار پشتیبان خطی (SVM) با جواب تعدیل ساز کشسان یعنی formula_2 یکسان باشد. این اتفاق استفاده از الگوریتم‌ها و ابزارهای حل SVM را برای مسائل تعدیل ساز کشسان امکان‌پذیر می‌کند. همچنین استفاده از GPU را برای انجام بهینه تر محاسبات ممکن می‌کند که اغلب برای حل SVM در مقیاس بزرگ استفاده می‌شود.
با استفاده از کتابخانهٔ Scikit-Learn در زبان برنامه‌نویسی پایتون می‌توان مدل تنظیم کشسان را، به صورت زیر پیاده‌سازی کرد:
from sklearn.linear_model import ElasticNet
elasticNet = ElasticNet(alpha=0.1, l1_ratio=0.3)
elasticNet.fit(X_train, y_train)
prediction = elasticNet.predict(X_test)
در کد بالا مقدار formula_4 برابر ۰٫۱ و مقدار formula_8 برابر ۰٫۳ انتخاب شده‌است.
اروین فوکسبیشلر (; ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود.
فرانتس اوبراشر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آزد آلکمار و باشگاه فوتبال نورنبرگ اشاره کرد.
پتر پرسیدیس (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتریش بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیاکوس، باشگاه فوتبال فرست وینا، و باشگاه فوتبال راپید وین اشاره کرد.
هانس پیرکنر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتریش بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آستریا وین، باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ، باشگاه فوتبال شالکه ۰۴، باشگاه فوتبال فرست وینا، و باشگاه فوتبال دی اس وی لئوبن اشاره کرد.
هوبرت باومگارتنر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اتریش است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آستریا وین، باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ، باشگاه فوتبال سنت پولتن، باشگاه فوتبال رکریتیوو اوئلوا، و باشگاه فوتبال دی اس وی لئوبن اشاره کرد.
آبهیرامی (؛ زادهٔ ) بازیگر هندی و مجری تلویزیون است. او در فیلم‌های مالایالم، تامیل، تلوگو و کنادا بازی کرده‌است.
آبهیرامی با راهول پاوانان، نوهٔ نویسنده پاوانان، ازدواج کرده‌است.
تیمور بابلوانی (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل کشور گرجستان است.
ویلی دوناکی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسکاتلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال برنلی، باشگاه فوتبال منچستر سیتی، باشگاه فوتبال اولدهام اتلتیک، و باشگاه فوتبال نوریچ سیتی اشاره کرد.
سکس برای بقا () یا رابطهٔ جنسی برای زنده ماندن نوعی تن‌فروشی است که شخص به دلیل نیاز شدید به آن دست می‌زند. این عنوان، افراد بی‌خانمان یا محروم در جامعه، تجارت جنسی برای غذا، مکانی برای خواب، سایر نیازهای اولیه یا مواد مخدر را توصیف می‌کند. این اصطلاح توسط تاجران جنسی، محققان فقر و امدادگران استفاده می‌شود.
سکس برای بقا در سراسر جهان رایج است و در بسیاری از کشورها از جمله افغانستان، ایالات متحده آمریکا، کانادا، مکزیک، فیلیپین، تایلند، نیوزیلند، کلمبیا، کنیا، اوگاندا و آفریقای جنوبی به‌طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته‌است.
محققان تخمین می‌زنند که از بین جوانان بی خانمان در آمریکای شمالی، از هر سه نفر یک نفر درگیر رابطه جنسی برای زنده ماندن است. در یک مطالعه بر روی جوانان بی خانمان در لس آنجلس، حدود یک سوم از زنان و نیمی از مردان بیان کردند که درگیر سکس برای بقا بودند. احتمال تن دادن به سکس برای بقا با تعداد روزهایی که یک جوان بی خانمان بوده، تجربه قربانی شدن، درگیر شدن در رفتار مجرمانه، استفاده از مواد غیرقانونی، اقدام به خودکشی، بارداری یا داشتن یک بیماری آمیزشی، افزایش می‌یابد.
طبق یک مطالعه، کودکان خیابانیِ لزبین، گی، دوجنس‌گرا و تراجنسیتی، سه برابر بیشتر از همتایان دگرجنس‌گرای خود درگیر سکس برای بقا هستند. در مطالعه ای دیگر مشخص شد که جوانان تراجنسیتی بیشتر از همهٔ گروه‌های قبلی، مستعد درگیر شدن در سکس برای بقا هستند.
سکس برای بقا در اردوگاه پناهندگان رایج است. در اردوگاه‌های مهاجرت اجباری داخلی در شمال اوگاندا، جایی که ۱٫۴ میلیون غیرنظامی به دلیل درگیری بین نیروهای دولتی اوگاندا و جنگجویان ارتش مقاومت خدا آواره شده‌اند، دیده‌بان حقوق بشر در سال ۲۰۰۵ گزارش داد که زنان و دختران آواره با سایر ساکنان اردوگاه، پرسنل دفاع محلی و سربازان دولت اوگاندا، رابطه جنسی برای زنده ماندن داشته‌اند.
برخی از محققان می‌گویند که کودکان خیابانی همیشه رابطه جنسی برای بقا را بهره‌کشی نمی‌دانند: بلکه گاهی آن را به عنوان «آغاز یک رابطه بالقوه» توصیف می‌کنند. با توجه به اینکه یکی از قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌های درگیر شدن در سکس برای بقا، سابقه قبلی سوءاستفاده جنسی توسط مراقبان بزرگسال است، برخی از محققان این نظریه را مطرح می‌کنند که به جای اینکه کودکان خیابانی از روی ناامیدی به سکس برای بقا سوق داده شوند، ممکن است در حال بازتولید رفتار آشنا و الگوهای رابطه باشند.
مرکز بازپروری یا مرکز درمان اعتیاد ، امکاناتی هستند که مسکن امن و شرایط زندگی حمایتی و ساختاریافته را برای افرادی که از برنامه‌های بازپروری مواد مخدر خارج می‌شوند، فراهم می‌کنند. مرکز بازپروری به عنوان یک محیط انتقالی بین چنین برنامه‌هایی و جامعه اصلی عمل می‌کنند. بسیاری از مراکز بازپروری افرادی را نیز می‌پذیرند که در حال بهبودی از اختلال سوءمصرف مواد هستند اما اخیراً برنامه توانبخشی را تکمیل نکرده‌اند.
بگذار شیطان سیاه بپوشد فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی استیسی تیتل است. در این فیلم بازیگرانی همچون راندال باتینکف، جکلین بیسیت، مائوری چایکین، فیلیپ بیکر هال، مری-لوئیز پارکر، جاناتان پنر، نورمن ریدس، جیمی شریدن، کریس ساراندون، آندره‌آ مارتین، جوانا گلیسون و جاناتان بنکس ایفای نقش کرده‌اند.
مواد منفجرهٔ هسته‌ای از جمله مواد منفجره است که انرژی خود را از واکنش‌های هسته‌ای دریافت می‌کند. کمابیش تمامی دستگاه‌های منفجرهٔ هسته‌ای به قصد استفاده در جنگ و به عنوان جنگ‌افزار هسته‌ای طراحی و تولید می‌شوند.
کاربردهای غیرجنگی برای مواد منفجرهٔ هسته‌ای نیز گاهی مورد پیشنهاد قرار گرفتند. برای نمونه، پیشرانش پالس هسته‌ای گونه‌ای از پیشرانش فضایی است که از مواد منفجرهٔ هسته‌ای برای فراهم نمودن رانش فضاپیما استفاده می‌کند. یک کاربرد مشابه پیشنهاد استفاده از مواد منفجره هسته‌ای برای پرهیز از برخورد سیارک است.
زمانی مواد منفجره هسته‌ای برای استفاده در حفاری‌های بزرگ در نظر گرفته شده بودند. یک انفجار هسته‌ای می‌تواند برای ایجاد یک بندرگاه یا یک گردنه یا احتمالاً حفره‌های بزرگ زیرزمینی برای استفاده به عنوان فضای ذخیره‌سازی استفاده شود. تصور می‌شد که انفجار یک ماده منفجره هسته‌ای در سنگ‌های غنی از نفت می‌تواند استخراج بیشتر از این ذخایر را ممکن کند.
عدم دستیابی به اهداف، همراه با درک خطرات ناشی از بارش هسته‌ای و سایر مواد رادیواکتیویته باقی‌مانده و تصویب قراردادهای مختلف مانند پیمان منع جزئی آزمایش هسته‌ای و پیمان ماورای جو، منجر به پایان یافتن بیشتر برنامه‌های استفاده از مواد منفجره هسته‌ای شده‌است.
مایکل جکسون: در جستجوی ناکجاآباد یا مایکل جکسون: در جستجوی نورلند (انگلیسی: Michael Jackson: Searching for Neverland) یک فیلم زندگینامه‌ای آمریکایی است که براساس کتاب سال ۲۰۱۴، "به یاد داشته باشید: محافظت از مایکل جکسون در روزهای پایانی"، توسط محافظان شخصی جکسون، بیل ویتفیلد و جاون بیرد، نوشته شده است. این فیلم جکسون را در سال‌های پایانی زندگی‌اش نمایش می‌دهد.
این فیلم، از دیدگاه یکی از محافظان مایکل جکسون، بیل ویتفیلد (با بازی چاد کولمن) روایت می‌شود. در دسامبر ۲۰۰۶ زمانی که جکسون از بحرین بازگشت و اکنون در یک عمارت در لاس وگاس زندگی می‌کند، شروع می‌شود. او نمی‌خواهد پس از حمله پلیس سال‌ها قبل به ناکجاآباد، بازگردد و در عوض قصد دارد ملکی چند میلیون دلاری در لاس وگاس بخرد که آن را «سرزمین عجایب» نامید. اقامتی درست مثل سلین دیون. بیل ویتفیلد می‌گوید: «او [جکسون] سال‌ها بود که کار نکرده بود. او هزاران پول را برای دعاوی حقوقی، هزینه‌های حقوقی، خرید و خانواده خرج کرد. مسئله او پول بود.» این دو محافظ چند ماه است که حقوق نگرفته‌اند. کمی قبل از امضای قرارداد با AEG برای اقامت خود در لندن، جکسون محافظان ملت اسلام را برای محافظت از خود استخدام می‌کند. او سپس تمرینات خود را در لس آنجلس برای اقامت لندن آغاز می‌کند.
در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۷، لایف‌تایم اعلام کرد که سفارش ساخت یک فیلم بیوگرافی از مایکل جکسون را داده است که بر اساس کتاب «زمان را به خاطر بسپار: محافظت از مایکل جکسون در روزهای پایانی او» ساخته خواهد شد. قرار بود تولید در فوریه در لس آنجلس آغاز شود.
این فیلم در اولین پخش خود، توسط ۲ میلیون بیننده تماشا شد.
افرادی که همدیگر را دوست دارند فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی ژان چارلز تاچلا است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریشار بری، جکلین بیسیت، ژولی گایت و برونو پوتزولو ایفای نقش کرده‌اند.
آخرین رقص را نگه دار ۲ فیلمی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی دیوید پترارکا است. در این فیلم بازیگرانی همچون ایزابلا میکو، کلمبوس شورت، آبری دالر، جکلین بیسیت، ایان برنن و نی-یو ایفای نقش کرده‌اند.
این فیلم دنباله فیلم آخرین رقص را نگه دار است.
دان مسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسکاتلند بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کویینز پارک رنجرز، باشگاه فوتبال نوتس کانتی، باشگاه فوتبال کترینگ تاون، باشگاه فوتبال میدلزبرو، و باشگاه فوتبال دربی کانتی اشاره کرد.
فولکر اولریش (؛ زادهٔ ۲۱ ژوئن ۱۹۴۳) روزنامه‌نگار، مورخ، و نویسنده غیر داستانی اهل آلمان است.
همسرگزینی سنتی در فیلیپین () در قیاس با فرهنگ‌های غربی یا متأثر از فرهنگ غربی، به عنوان یک عملکرد «آرام‌تر و غیر مستقیم تر»"Filipino Courtship Customs – How to court a Filipina", asiandatingzone.com توصیف می‌شود. این امر شامل «گامه‌ها» یا «مراحل» نهادینه جامعه و فرهنگ فیلیپین است.Alegre, Edilberto. "Tuksuhan, Ligawan: Courtship in Philippine Culture, Tagalog Love Words (An Essay), Our loving ways" , seasite.niu.edu کارهای بدیهی جفت گزینی در فیلیپین، خواندن ترانه‌های رمانتیک عاشقانه، شعر خواندن، نامه نوشتن و هدیه دادن است. این تکریم به اعضای خانوادهٔ فیلیپین تعمیم داده می‌شود. قوانین و استانداردهای شایسته در همسرگزینی سنتی فیلیپینی توسط جامعهٔ فیلیپین تعیین می‌شود.
یک خواستگار مرد فیلیپینی، اغلب اوقات علاقه خود را به یک زن به صورتی مهربانانه و محترمانه ابراز می‌کند تا برای زن مورد علاقه این تصور ایجاد نشود که او فردی بسیار «گستاخ یا پرخاشگر» یا مغرور است. اگر چه ترتیب دادن چند قرار ملاقات دوستانه، یک نقطهٔ شروع عادی برای ابراز علاقه در فیلیپین به‌شمار می‌آید، شروع به انجام این کار ممکن است از طریق روند «متلک انداختن»، روند «به هم رسیدن» دختر و پسر نوجوان یا بزرگسالی که توانایی بالقوه ای در وصالت دارند، انجام گیرد.
هوش آب‌بازسانان ، توانایی شناختی فروراسته آب‌بازسانان از پستانداران است. این راسته شامل نهنگها، گرازهای دریایی و دلفین‌ها می‌شود.
برخی پژوهشگران نشان می‌دهند که دلفین‌ها، در میان جانوران دیگر، مفاهیمی مانند تداوم عددی را درک می‌کنند، اگرچه لزوماً شمارش نمی‌کنند. دلفین‌ها ممکن است بتوانند بین اعداد تمایز قائل شوند.
باور بر این است که خودآگاهی، اگرچه از نظر علمی به خوبی تعریف نشده‌است، پیش‌درآمد فرآیندهای پیشرفته‌تری مانند استدلال فراشناختی (تفکر دربارهٔ تفکر) است که نمونه‌ای از انسان‌ها است. پژوهش علمی در این زمینه حاکی از آن است که دلفین‌های بینی‌بطری در کنار فیل‌ها و میمون‌های بزرگ دارای خودآگاهی هستند.
شناخت فیل ، شناخت هوش‌سنجیاست که در فیل‌ها وجود دارد. بیشتر رفتارشناسان معاصر، فیل را یکی از باهوش‌ترین جانوران جهان می‌دانند. با جرم کمی بیشتر از ، مغز فیل بیشتر از هر جانور خشکی دیگری جرم دارد، و اگرچه جرم بزرگ‌ترین نهنگ‌ها بیست برابر یک فیل معمولی است، مغز یک نهنگ به سختی دو برابر مغز یک فیل است. علاوه بر این، فیل‌ها حدود ۲۵۷ میلیارد نورون دارند. مغز فیل‌ها از نظر ارتباط عمومی و نواحی عملکردی شبیه انسان و بسیاری از پستانداران دیگر است و دارای چندین تفاوت ساختاری منحصر به فرد است. اگرچه در ابتدا برآورد می‌شد که شمار نورون‌های مغز انسان باشد، اما قشر مغز فیل حدود یک سوم شمار نورون‌های مغز انسان را دارد.
انتخابات سراسری در لبنان در ۱۵ مه ۲۰۲۲ برگزار شد این کشور چندین سال است که موضوع بی‌ثباتی سیاسی مزمن و همچنین یک بحران اقتصادی جدی بوده‌است که با انفجار ۲۰۲۰ که بندر بیروت را درنوردید و با تظاهرات گسترده‌ای علیه طبقه سیاسی مواجه شد، تشدید شده‌است.
حزب‌الله و متحدانش اکثریت پارلمانی خود را از دست دادند اما همچنان در انتخابات رئیس مجلس پیروز شدند. حزب نیروهای لبنانی به رهبری سمیر جعجع به موفقیت‌هایی دست یافتند و نامزدهای مستقلی که وعده اصلاحات را می‌دادند ۱۳ کرسی به دست آوردند.
غلام‌رضا زنجانچی سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و یکم بعنوان نماینده مراغه در مجلس شورای ملی حضور داشت.
تولید زبان طبیعی () که به‌طور مخفف NLG خوانده می‌شود، یک فرایند نرم‌افزاری است که خروجی زبان طبیعی را تولید می‌کند. در یکی از پراستنادترین بررسی‌های روش‌های NLG, NLG به‌عنوان «زیرشاخه‌ای از هوش مصنوعی و زبان‌شناسی محاسباتی توصیف می‌شود که با ساختن سیستم‌های رایانه‌ای سروکار دارد که می‌تواند متون قابل فهمی را به زبان انگلیسی یا سایر زبان‌های انسانی از برخی بازنمایی زیربنایی غیرزبانی اطلاعات تولید کند».
در حالی که به‌طور گسترده توافق شده‌است که خروجی هر فرایند NLG متن است، در مورد اینکه آیا ورودی‌های یک سیستم NLG باید غیرزبانی باشند یا خیر، اختلاف نظر وجود دارد. کاربردهای متداول روش‌های NLG شامل تولید گزارش‌های مختلف، به عنوان مثال آب و هوا و گزارش‌های بیمار، شرح تصاویر. و بات مکالمه است.
NLG خودکار را می‌توان با فرایندی مقایسه کرد که انسان‌ها هنگام تبدیل ایده‌ها به نوشتار یا گفتار از آن استفاده می‌کنند. روانشناسان زبان اصطلاح تولید زبان را برای این فرایند ترجیح می‌دهند، که می‌تواند در اصطلاحات ریاضی نیز توصیف شود یا در رایانه برای تحقیقات روانشناختی مدل شود. سیستم‌های NLG را همچنین می‌توان با مترجم‌های زبان‌های رایانه‌ای مصنوعی، مانند دیکامپایلرها یا ترانسپایلرها مقایسه کرد، که کدهای قابل خواندن توسط انسان تولید شده از یک نمایش میانی را نیز تولید می‌کنند. زبان‌های انسانی به‌طور قابل توجهی پیچیده‌تر هستند و امکان ابهام و تنوع بیان بسیار بیشتری را نسبت به زبان‌های برنامه‌نویسی می‌دهند، که NLG را چالش برانگیزتر می‌کند.
NLG ممکن است به عنوان مکمل درک زبان طبیعی (NLU) در نظر گرفته شود: در حالی که در درک زبان طبیعی، سیستم باید جمله ورودی را برای تولید زبان نمایش ماشینی ابهام‌زدایی کند، در NLG سیستم نیاز به تصمیم‌گیری در مورد نحوه نمایش یک زبان به کلمات دارد. ملاحظات عملی در ساخت NLU در مقابل سیستم‌های NLG باید با ورودی مبهم یا اشتباه کاربر مقابله کند، در حالی که ایده‌هایی که سیستم می‌خواهد از طریق NLG بیان کند، عموماً دقیقا شناخته شده‌اند. NLG باید یک نمایش متنی خاص و خودسازگار را از میان بسیاری از نمایش‌های بالقوه انتخاب کند، در حالی که NLU معمولاً سعی می‌کند یک نمایش واحد و نرمال شده از ایده بیان شده تولید کند.
NLG از زمان توسعه ELIZA در اواسط دهه ۱۹۶۰ وجود داشته‌است، اما این روش‌ها برای اولین بار در دهه ۱۹۹۰ به صورت تجاری مورد استفاده قرار گرفتند. تکنیک‌های NLG از سیستم‌های مبتنی بر الگوی ساده مانند ادغام ایمیل که نامه قالبی تولید می‌کند تا سیستم‌هایی که درک پیچیده‌ای از دستور زبان انسانی دارند، متغیر است. NLG همچنین می‌تواند با آموزش یک مدل آماری با استفاده از یادگیری ماشین، معمولاً بر روی مجموعه بزرگی از متون نوشته شده توسط انسان انجام شود.
سیستم "پیش‌بینی گرده برای اسکاتلند"R Turner, S Sripada, E Reiter, I Davy (2006). Generating Spatio-Temporal Descriptions in Pollen Forecasts. "Proceedings of EACL06" یک مثال ساده از یک سیستم ساده NLG است که اساساً می‌تواند یک الگو باشد. این سیستم به عنوان ورودی شش عدد را می‌گیرد که سطوح گرده پیش‌بینی شده را در مناطق مختلف اسکاتلند نشان می‌دهد. از این اعداد، سیستم یک خلاصه متنی کوتاه از سطوح گرده را به عنوان خروجی تولید می‌کند.
به عنوان مثال، با استفاده از داده‌های تاریخی برای ۱ ژوئیه ۲۰۰۵، نرم‌افزار تولید می‌کند: در اکثر نقاط کشور، میزان گرده چمن برای روز جمعه از متوسط به بالا در روز گذشته افزایش یافته با مقادیر حدود ۶ تا ۷ افزایش یافته‌است. با این حال، در مناطق شمالی، سطح گرده متوسط با مقادیر ۴ خواهد بود.در مقابل، پیش‌بینی واقعی (نوشته شده توسط یک هواشناس انسانی) از این داده‌ها به این صورت بود:انتظار می‌رود که تعداد گرده‌ها در سطح ۶ در بیشتر مناطق اسکاتلند و حتی سطح ۷ در جنوب شرق باقی بماند. تنها آسایش در جزایر شمالی و شمال شرقی سرزمین اصلی اسکاتلند با سطوح متوسط گرده است.مقایسه این دو، برخی از انتخاب‌هایی را که سیستم‌های NLG باید انجام دهند را نشان می‌دهد. این مقایسه‌ها در زیر بیشتر مورد بحث قرار می‌گیرند.