moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
خانه موید زفره این بنادر ۱۰ کیلومتری جنوب شهر فلاورجان در روستای زفره قراردارد. بنای اصلی متعلق به دوره صفویه است که در دوره قاجاریه تزئینات زیبائی از گچبری، آئینه کاری ونقاشی در آن بکاررفته است.
امامزادگان سیدمحمد قهدریجان و اجگرد، امامزاده زید فلاورجان ومقبره انوش بن شیث از نخستین پیامبران در قهدریجان
در شهرستان فلاورجان بیش از صد برج کبوتر وجود دارد که از مهم‌ترین این بناها می‌توان به برجهای کبوتر چهل برج در روستای کلیسان، برج چهار برج وبرجهای هفت قلوی اجگرد در شهر بهاران اشاره کرد
لازم است ذکر شود که مهم‌ترین صنایع دستی این شهرستان شامل قالی بافی، منبت کاری ،خاتم سازی و سرمه دوزی می‌باشد
از جمله شخصیتهای برجسته علمی ودینی این دیار محمدبن بکران است که از رجال مشهور واز مدرسین وعرفای این ناحیه در قرن هشتم هجری است. از زمان دقیق تولد وی اطلاع چندانی در دست نیست اما می‌دانیم که در سال ۷۱۲ هجری قمری در پیر بکران فوت نموده‌است. پیش از فوت وی بنای ارزشمندی در سال ۷۰۳ هجری قمری جهت تدریس واقامت ایشان در دوره سلطان محمد خدابنده ساخته شده‌است. این بنا هم‌اکنون به نام مقبره پیر بکران شهرت دارد.
خواجه فخرالدین محمد اشترجانی
خواجه فخرالدین محمد بن محمود بن علی اشترجانی از مستوفیان ومنشیان بزرگ زمان سلطان ابوسعید بهادر خان ایلخانی بوده ومدتها وزارت امیر سونج از امرای مشهور اوررا داشته‌است. خواجه شخصیتی مردم دوست ورعیت پرور بود در ذکر احوال وی نوشته‌اند: در غمخوارگی زیر دستان ودلبستگی به احوال بیچاره گان دقیقه ای فروگذار نکرده وخواب خوش یر حود حرام کرده بود. وی مدتی حکومت منطقه لنجان را برعهده داشت ودر زمانش عدل وداد جایگزین ظلم وجور گردید. بنابر کتیبه سردر شمالی مسجد جامع اشترجان خواجه بانی این بنای مهم در سال ۷۱۶ هجری قمری است
فاضل هندی
بهاءالدین محمد بن تاج الدین حسن بن محمد اصفهانی معروف به فاضل هندی یکی از فقهای عالی مقام اصفهان است. تولد وی را به سال ۱۰۶۲ هجری قمری در فلاورجان نقل کرده‌اند. ایشان مدتی را در هندوستان بسر برده‌اند واز این رو به فاضل هندی شهرت یافته‌است.
این شخصیت بزرگ از شاگردان بنام علامه ملا محمدباقر مجلسی است که در سن ۱۶ سالگی در علوم معقول ومنقول به درجه استادی رسیده‌است.
فاضل در فقه، اصول، تقسیر وفلسفه بسیار استاد بود ودر تقوا وپارسائی زبانزد عام وخاص بوده‌است.
تالیفات وی را ۸۰ کتاب نوشته‌اند که از جمله آن می‌توان به کتابهای۱- کشف اللثام عن قواعد الاحکامالمنهاج السویه فی شرح الروضه البدیهه۳- شرح قصیده سید حمیدی۴- تفسیر قران
کلید بهشت و… اشاره کرد
این شخصیت بزرگوار در هنگام حمله افاغنه در سال ۱۱۳۷ ه‍.ق فوت ودر قبرستان تخت فولاد بخاک سپرده شده‌است
حضرت آیت الله شریعت فلاورجانی
آیت الله حاج شیخ صفر علی شریعت فلاورجانی در سال ۱۳۱۵ ه. ش در یک خانواده روحانی در شهر فلاورجان دیده به جان گشود. پدر وی مرحوم آیت الله حاج شیخ محمد حسین شریعت در علم و تقواو زهد زبانزد خاص و عام بود. آیت الله شریعت به توصیه پدر در سن نوجوانی به حوزه علمیه اصفهان عزیمت نمود. و دروس مقدماتی و سطح را نزد اساتید بزرگوار همچنین آیات عظام سید محمد حسن نجف آبادی، خادمی، فیاض، مشکات گذرانید سپس برای ادامه تحصیلات به قم هجرت نمود و دروس خارج فقه و اصول را در محضر اساتید و مراجع بزرگوار آن زمان مانند حضرت آیت الله بروجردی (ره) حضرت امام خمینی (ره) حضرات آیات محقق داماد و حائری یزدی تلمذ نمود و در جوانی به درجه رفیع اجتهاد نائل آمد و از همان سال در حوزه علمیه قم مشغول به تدریس دروس سطح عالی گردید که در این راستا طلاب زیادی را تربیت نموده که در سمت‌های قضائی، سیاسی و علمی مشغول به خدمت می-باشند.
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان فلاورجان برابر با "۲۴۹٬۸۱۴"' نفر بوده‌است.
پنالتی در ورزش فوتبال، ضربه‌ای است که در صورت خطای حریف در محوطه جریمه توسط تیم مقابل از روی نقطه پنالتی (فاصله ۱۱ متری دروازه) زده می‌شود. البته جریمه برخی از خطاها در محوطه جریمه ضربهٔ غیرمستقیم می‌باشد. در پایان برخی از بازی‌های حذفی نیز برای تعیین برنده پنالتی زده می‌شود.
البته در بعضی از مقاطع مثل جام‌های حذفی اگر بازی مساوی شود و در وقت اضافه هم دو تیم نتیجه‌ای جز تساوی نگیرند، ضربات پنالتی برای دو تیم در نظر گرفته می‌شود که تعداد این ضربات، ۵ ضربه است. پنالتی در بازیهای ملی مانند جام جهانی فوتبال وقتی تیمی از مرحله گروهی صعود میکند چون از حالت امتیازی خارج شده و به حالت حذفی میرسد درصورت نتیجه مساوی به پنالتی کشیده میشود تا تیم صعودکننده را مشخص کند اما در بازیهای حذفی بدون امتیاز و رسمی اگر در وقت معمول و اضافه بازی با نتیجه تساوی به پایان برسد ضربات پنالتی مخص کننده تیم صعود کننده است. (در جام جهانی ۲۰۲۲ از این روش قهرمان مشخص شد و آرژانتین قهرمان جهان شد )
وقتی که بازیکن یکی از ده خطایی را که جریمه اش ضربه آزاد مستقیم است، در داخل محوطه جریمه خودش و زمانی که توپ در بازی است، انجام دهد، یک ضربه پنالتی برای تیم مقابل اعلام می‌شود. اگر در پایان هر نیمه یا پایان هر وقت اضافی پنالتی اتفاق افتد، اجازه داده می‌شود که ضربه پنالتی زده شود.
ده خطای زیر، که داور مسابقه آن را خطا اعلام کند، یک ضربه آزاد مستقیم (پنالتی) گرفته می‌شود، عبارتند از:
در هنگام ضربه توپ باید ثابت روی نقطه پنالتی باشد. بازیکن زننده باید کاملاً مشخص باشد و دروازه‌بان بی حرکت روی خط دروازه بایستد. بقیه بازیکنان دو تیم هم باید پشت خط محوطه جریمه و قوس بایستند.
۱- در صورت وارد شدن یکی از بازیکنان به داخل محوطه جریمه یکی از حالات زیر اتفاق می‌افتد:
۲- در صورت تخلف دروازه‌بان روی خط :
۳- در صورت مکث بازیکن ضربه زننده، در صورتی که توپ گل شود باید ضربه تکرار و بازیکن زننده کارت زرد بگیرد.
شک‌گرایی یا شکاکیت یا اسکپتیسیسم یکی از مکاتب زیرمجموعهٔ خردگرایی است.
شک‌گرایان اصراری بر اثبات و پافشاری بر عقاید خود و دیگران نداشته و همواره آمادهٔ شنیدن نظریات دیگرند. شک‌گرایان ابایی از اعتراف به نادانی در مواردی که علم روز هنوز به جواب قطعی نرسیده ندارند (بر خلاف بسیاری مکاتب و ادیان که صرف ندانستن چرایی رخدادها را از براهین اثبات معبود خویش برمی‌شمارند). همچنین، در بسیاری موارد با وجود نظریات غالب، اقدام به تأیید یا تکذیب موضوعی نمی‌کنند.
البته شک‌گرایی، به‌معنای بی‌تفاوتی در مقابل رویدادهای روز نیست. شک‌گرایان، خود را موظف به تلاش برای به دست آوردن پاسخ‌های محکم‌تر و نزدیک‌تر به حقیقت می‌دانند؛ اما از آن سو هیچ پاسخی ایشان را از شنیدن نظریات بعدی منصرف نخواهد کرد. شک‌گرایان در حوزهٔ علم، همواره آویخته به آخرین و مستندترین نظریات و دستاوردها هستند.
از مشخصات شک‌گرایی می‌توان به عدم ثبات و قطعیت، اندیشهٔ پیوسته و به چالش کشیدن پیش‌فرض‌ها و گهگاه بدیهیات (به‌زعم دیگران) اشاره کرد.
شک‌گرایی ناظر به معرفت به حقیقت است و نه خود حقیقت؛ اما ممکن است در نظر برخی شک‌گرایان، «حقیقت» یک موضوع نسبی باشد و نه مطلق.
شاید مهم‌ترین پرسش معرفت‌شناسی قلمرو معرفت باشد یعنی پرسش از محدوده معرفت آدمی که ممکن است متحقق شود. این پرسش که دامنه و قلمرو این معرفت کجاست؟ معرفت آدمی در چه موردی ناممکن است؟ یعنی آیا در جهان پیرامون ما یا در درون ما آدمیان، ممکن است چیزها یا امور یافت شود که ما هرگز نتوانیم به آن‌ها معرفت پیدا کنیم یا در باور به آن‌ها موجه باشیم؟ پاسخ این سؤال ممکن است مثبت یا منفی باشد ولی نگرش شکاکانه می‌گوید قلمرو معرفت آدمی محدود است.
آدمی بسیاری از نادانسته‌هایش را جزء موضوعات پژوهش قرار می‌دهد اما از نگاه شکاکان، آدمی به اتکای امکانات شناختی‌اش اساساً بعضی از امور را نمی‌تواند بداند و این متفاوت است با اینکه بگوییم آدمی بعضی از چیزها را فعلاً نمی‌داند. مطابق نظر شکاک فلسفی، معرفت آدمی دارای یک گونه مرزبندی معرفتی است، به‌گونه‌ای که بیرون از آن مرزها اصولاً منطقه ممنوعه معرفت به‌شمار می‌رود و آن‌ها را باید اموری نادانستنی تلقی کرد نه نادانسته‌ها (دانستنی در برابر نادانسته یا مجهول).
از نگاه بعضی افراد چالش‌های شکاکانه جدی نیستند، و شکاکیت اصولاً در مسیری ناموافق با طبیعت عقلانی آدمی در جریان است و اگر ذهن در وضعیت عادی و طبیعی باشد هرگز به دام مدعای شکاکانه گرفتار نمی‌آید. آدمی بسیاری از چیزها را می‌داند و می‌تواند بداند همچنین جریان زندگی عادی تنها در بستر معرفت به بسیاری از امور است که می‌تواند جریان داشته باشد. اما سؤال این است که «مسیر طبیعت عقلانی» یا «وضعیت عادی زندگی» چیست؟ گویا منظور از چنین برداشتی علم متعارف می‌باشد.
با این وجود حتی اگر مقصود دریافت‌های متعارف نیز باشد، نمی‌توان چنین نتیجه گرفت. در ضمن اینکه آیا هر باوری را تنها به این دلیل که مبتنی بر دریافت‌های متعارف است، باید معرفت تلقی کرد؟ آیا اینکه فردی از مسافرت صرفنظر کند تنها به این دلیل که دیشب خوابی دیده و باور کرده‌است اتفاق بدی برای او خواهد افتاد. در علم متعارف ما هم دلایل پرشماری وجود دارند که چنین‌اند. از همین روی، باورهایی که هم صادق باشند و هم موجه چندان هم به آسانی بدست نمی‌آیند.
نگرش شکاکانه دائماً تلاش دارد تا بر فاصله بین باور و باور موجه و همچنین بین باور موجه و معرفت انگشت نهد. این دو، در واقع، دو فاز مهم شکاکیت هستند. در مرحله نخست شکاک تلاش می‌کند تا روشن سازد «هیچ چیز را نمی‌توان به گونه‌ای موجه باور کرد.» و در مرحله دوم تلاش می‌کند حتی اگر بپذیریم می‌توان چیزی را به گونه موجهی باور کرد، نباید گمان کرد که این باور موجه لزوماً معرفت است. چرا که باور موجه تنها هنگامی معرفت است که صادق نیز باشد. بدین ترتیب چالش‌های شکاکیت شکل می‌گیرد.
حتی از نظر شکاکان «ممکن است باورهایی باشند که موجه‌اند ولی به دلیل نبود عنصر صدق، معرفت نیستند.» معقول بودن چنین احتمالی، مبنای بسیاری از چالش‌های شکاکانه‌است؛ مثلاً هر کدام از ما می‌تواند به‌گونه‌ایی موجه موضوعی را باور کند، حال آنکه هرگز بدان معرفت نداشته باشد، زیرا در توهم‌های حس اساساً چیزی در واقعیت نیست، تا بتوان بدان معرفت داشت.
پس می‌بینیم چگونگی شکل‌گیری چالش‌های شکاکانه نشان می‌دهد چرا این چالش‌ها را باید مهم شمرد و نادیده گرفتن اهمیت این چالش‌ها هرگز از واقعیت آن‌ها نمی‌کاهد.
آنچه انواع ادعاهای شکاکان را به وجود می‌آورد وضعیت ادعای شکاکانه از نظر شمول و فراگیری آن است. این ادعاها به دو دسته تقسیم می‌شوند ادعاهای شکاکیت مطلقunrestricted skepticism و ادعاهای شکاکیت محدود.restricted specticism
شکاکیت مطلق مدعی آن است تحقق هر موردی از معرفت ناممکن است.
بنا به ادعاهای شکاکیت مطلق، آدمی هیچ چیز را نمی‌تواند بداند و بنا به قرائت شدیدتر، دربارهٔ هیچ باوری نیز نمی‌تواند موجه باشد. گاهی شکاکیت مطلق را شکاکیت افراطیextreme skepticism به‌شمار می‌آورند که بر تفکر شکاکان یونان باستان بازمی‌گردد. دو انتقاد از شکاکیت مطلق بدین شرح است:
(۱) شکاکیت مطلق به گونه‌ای دچار ناسازگاری درونی است؛ یعنی شکاک مطلق مدعی آن است که «هیچ چیزی را نمی‌توان دانست» اما آیا او واقعاً می‌داند که «هیچ چیز را نمی‌توان دانست»؟ اگر او بپذیرد که چنین چیزی را نمی‌توان دانست، بنابراین چگونه مدعی آن است؟ اما اگر او بپذیرد که چنین چیزی را می‌داند، ادعای او گرفتار گونه‌ای ناسازگاری، و به تعبیری خود–متناقض است. اگر مفاد گزاره‌ای خود را ابطال کند، این گزاره خود-متناقض است. اگر شکاک می‌داند که «هیچ چیزی را نمی‌توان دانست» پس او نمی‌تواند مدعی آن باشد که هیچ چیزی را نمی‌توان دانست؛ زیرا این خود موردی از دانستن است و آن ادعای کلی را نقض می‌کند. اما از سوی دیگر، اگر واقعاً هیچ چیزی را نمی‌توان دانست؛ بنابراین او همین را نیز نمی‌تواند بداند که هیچ چیزی را نمی‌توان دانست. دو قرائت از شکاکیت مطلق را باید در کتب معرفت‌شناسی جست که یکی قرائت شکاکیت آکادمیکacademic skepticism () و دیگری شکاکیت پیرونیPyrrhonian skepticism () می‌باشد.
مدعای شکاکیت مطلق آن است که هیچ چیز را نمی‌توان دانست که اگر این ندانستن معطوف به معرفت باشد قرائت حداقلی شکاکیت مطلق است و اگر این ندانستن متوجه باور موجه باشد قرائت قوی‌تر شکاکیت مطلق که قرائت حداکثری از شکاکیت مطلق خواهد بود. نقادان شکاکیت مطلق بر آن هستند که چنین ادعایی دچار ناسازگاری و خود تناقضی است. بدین ترتیب منتقدان این نوع شکاکیت می‌پرسند آیا شکاک همین موضوع را می‌داند یا نمی‌داند؟ حال چنانچه آنان بگوید این موضوع را می‌دانیم پس آنان حداقل به چیزی علم دارند و اگر بگوید نمی‌دانیم آنان چطور چنین حکمی را صادر نموده‌اند؟ ولی گویا انتقاد به شکاکیت بنابر فرض هنگامی وارد است که شکاک به جز دانستن و ندانستن هیچ گزینه‌ای دیگر در اختیار نداشته باشد. در حالی که باور اعم از معرفت است. از همین رو اعم (باور موجه) می‌تواند باشد. حتی اگر اخص (معرفت) در کار نباشد. بدین معنا می‌توان دربارهٔ گزاره‌ای باور موجه داشت ولی معرفت نداشت. ما در بسیاری از مواقع به گونه‌ای موجه به گزاره‌ای باور داریم حتی اگر واقعاً آن را نتوانیم بدانیم.
درخصوص این انتقاد به قرائت حداقلی، شکاک خواهد گفت «هیچ چیزی را نمی‌توان دانست» و این گونه از ادعای شکاکانه به هیچ روی خود- متناقض نیست. به بیان ساده‌تر، شکاک بدون گرفتار آمدن به خود تناقضی می‌تواند باور موجه داشته باشد مبنی بر اینکه هیچ موردی از معرفت ممکن نیست؛ بنابراین از راه انتقاد یاد شده نمی‌توان راه او را بست.
(۲) شکاک مطلق نمی‌تواند به لحاظ عملی نگرش خود را چندان جدی بگیرد. به بیان دیگر التزام به پی‌آمدهای علمی این نگرش تقریباً ناممکن است. شکاک مانند افراد دیگر می‌خورد، می‌آشامد، به هنگام بروز خطر می‌گریزد و برنداشته‌ها حسرت می‌خورد. چنین شخصی با آنچه در پیرامون او می‌گذرد، بر وفق نگرشش رفتار نمی‌کند و او بمانند همان شخصی رفتار می‌کند که دربارهٔ آن‌ها بسیاری از چیزها را می‌داند.
با این که این انتقاد همه‌فهم‌تر از انتقاد پیشین است لیکن این موضوع را مفروض گرفت است که هر کس چنان رفتار می‌کند که می‌داند.
اما ظاهراً این فرض نیازمند بررسی است. به سادگی می‌توان به رویکرد پیشین مراجعه کرد، یعنی دانستن به چیزی را با دانستن باوری موجه دربارهٔ آن جانشین کرد. شکاک مطلق در همه موارد عمل باور دارد و این او را ملزم نمی‌دارد که در آن موارد معرفت نیز داشته باشد.
شکاکیت محدودrestricted skepticism مدعی است موارد معرفت تنها به برخی از حیطه‌ها امکان‌ناپذیر است، یعنی تنها پاره‌ای از امور دانستنی هستند. این گونه شکاکیت را می‌توان شکاکیت معتدل به‌شمار آورد. چرا که می‌توان با تمهیداتی از ناسازگاری درونی و نتایج آن اجتناب کرد. انواع شکاکیت محدود بسته به نوع استدلال‌ها و مستندهایش انواع گوناگونی دارد. برخی از آن‌ها می‌گویند گزاره‌های مابعدالطّبیعی بیرون از حیطهٔ امکان معرفت می‌باشد، برخی دیگر دربارهٔ گزارهٔ اخلاقی، برخی معرفت تجربی را ناممکن قلمداد کرده‌اند.
یکی از راه‌های رویارویی با شکاکیت محدود این است که نشان داده می‌شود این نوع شکاکیت، محدود به حیطه موردنظر نخواهد ماند یعنی مستلزم شکاکیت مطلق است، آنگاه همه آنچه امکان دارد در شکستن شکاکیت مطلق بکار گرفت.
یکی از صورت‌های شکاکیت از راه استدلال است. این نوع شکاکیت هم عوامل آکادمیک دارد و هم عوامل غیرآکادمیک. دلایل غیر آکادمیک از تعارض باورهای موجه و صادق افراد که منظومه‌های بسامان (سیستماتیک) معرفتی دارند، با سایر باورها در فرهنگ‌ها و شرایط دیگر به وجود می‌آید. ایشان معمولاً می‌پرسند: آیا توجیه معیار قاطع و روشنی دارد؟ آیا توجیه می‌تواند بر معیارهایی تکیه کند که از بروز مواردی این چنینی جلوگیری نماید؟ آیا می‌توان هم دربارهٔ هر کدام از این باورها و همچنین دربارهٔ باورهای رقیبشان واقعاً موجه بود؟ اگر بگویم دسته‌ای از این باورها موجه‌اند، آنگاه باید برای این تنوع تبین ویژه‌ای ارائه کنیم. اما اگر بگوییم هیچ‌کدام از این باورها واقعاً موجه نیستند، آنگاه باید بپذیریم که به انتهای نگرش شکاکانه رسیده‌ایم.
اما عوامل آکادمیک شکاکیت از راه استدلال شک‌های کلی و بسامان می‌سازند که دارای نگرش فلسفی‌اند و هر روز به تبع پیشرفت فلسفه از مفاهیم جدید فلسفی بیشتری برخوردار می‌شوند؛ مثلاً در بحث تحلیل معرفت به باور صادق موجه آنان اگر بخواهند ناممکن بودن تحقق معرفت سامان دهند، آن‌ها پیش از آن به دنبال آن هستند که بگویند دقیقاً این چه چیزی است که امکان وقوع ندارد؛ یعنی شکاکیت از راه استدلال آکادمیک معمولاً معرفت و مؤلفه‌های سازنده آن را جدی می‌گیرند. آنان می‌گویند داشتن چیزی یعنی کسب یقین نسبت به آن و یقین بدست نمی‌آید مگر با تردیدناپذیریinfallibility و تجدیدنظرناپذیری.irrevisability تردیدناپذیری یعنی معرفت باید از هرگونه شک و تردید مصون و ایمن باشد. خطاناپذیری یعنی نباید هیچگونه بتواند موضوع تجدید نظر و بازبینی قرار بگیرد. ظاهراً با چنین شرایطی احراز معرفت امکان‌پذیر نخواهد بود. این همان مطلوب نظر شکاکان است از آن رو که این نگرش با مفاهیم فلسفی همراه‌اند و استدلال‌های شکاکانه با کاربست این گونه از مفاهیم شکاکیت ترید می‌کند که بهتر است شکاکیت فلسفی نامیده شود.
شکاکیت هم در حیطه معرفت و هم در حیطه باور موجه مطرح است. اگر بخواهیم بدانیم نگرش شکاکانه این دو گونه شکاکیت را چگونه پیش می‌برد باید ابتدا به شکاکیت فلسفی دربارهٔ معرفت و سپس شکاکیت فلسفی دربارهٔ توجیه معرفتی را مورد بررسی قرار دهیم.
شکاکیت فلسفی دربارهٔ معرفت به مؤلفه توجیه حمله‌ور می‌شود از نگاه شکاک دربارهٔ معرفت چیزی نمی‌توان دانست زیرا در مورد هیچ چیز نصاب لازم از توجیه را نمی‌توان داشت؛ یعنی نمی‌توان صدق گزاره مثل P را چنان‌که باید احراز کرد. در این گونه موارد ما دارای باور موجه هستیم ولی چنان‌که باید نه و به تعبیر فنی‌تر توجیه به اندازه کافی یا توجیه در مرتبه K نداریم.صورت بندی این گونه شکاکیت چنین است:
شخص S گزارهP را می‌داند اگر و تنها اگر شخص S در باور به گزاره صادق P دارای توجیه در مرتبه K باشد.
در واقع شکاک در باب معرفت تلاش می‌کند تا اثبات کند هرگز نمی‌توان دربارهٔ هیچ گزاره‌ای، یا دست کم دربارهٔ دسته خاصی از گزاره‌ها به توجیه مرتبه k رسید. بدین ترتیب هرگز نمی‌توان به گزاره P معرفت پیدا کرد.
شکاکیت دربارهٔ توجیه معرفتی در مقایسه با شکاکیت دربارهٔ معرفت جدی تر و به لحاظ معرفت‌شناسی تهدید آمیزتر است؛ زیرا مدعای این گونه شکاکیت این است که نه تنها به معرفت به گزاره P ناممکن است، بلکه حتی باور به گزاره P نیز نمی‌تواند موجه باشد. این بدان معناست که به گزاره P نه تنها نمی‌تواند توجیه در مرتبه K داشته باشد، بلکه گزاره P هیچگونه توجیه دیگری نیز نمی‌تواند داشته باشد. این نوع شکاکیت، شکاکیت حداکثری است. ناگفته پیداست شکاکیت دربارهٔ توجیه معرفتی دربردارنده مدعای شکاکیت دربارهٔ معرفت نیز هست. اما عکس آن صادق نیست.
کاندید اثر ولتر.
موبی دیک اثر هرمان ملویل.
نیاز یک گروه موسیقی ایرانی به سبک فیوژن است که سه عضو اصلی آن عبارتند از رامین ترکیان از گروه اکسم آو چویس، اعظم علی از گروه وس و کارمن ریزو ایتالیایی که بخش موسیقی رایانه‌ای و الکترونیکی را برعهده دارد.
این گروه که موسیقی تلفیقی را اساس کار خود قرار داده، توانسته با نگاه جدیدی که به موسیقی سنتی ایرانی داشته‌است و به‌دلیل قالب عرفانی و شرقی‌اش مورد پسند برخی مخاطبان خاص غیر ایرانی نیز قرار بگیرد. گروه نیاز موفق شد در اولین آلبوم خود به همین نام، با موسیقی منحصر به‌فرد خود، ترکیبی از موسیقی سنتی جهان و موسیقی الکترونیک را به‌وجود بیاورد.
لائوتسه (, )، در زبان مندرین، کاراکتر لائو(老) به معنی استاد و ژی(子) به معنی فرد یا شخص است و این نام، صفت اوست و با نام های زیادی از جمله ژانگ لو () شناخته می شود. تا آنجایی که مدارک تاریخی نشان می‌دهد، او به احتمال زیاد، اولین فیلسوف مشهور چینی در زمان سلسله جو (۱۱۲۲ق.م - ۷۷۱ق.م) بود. اما برخی بر این باورند که شخصی به‌نام لائوتسه هرگز وجود نداشته‌است.
«لائوتسه» در قرن پنجم یا ششم قبل از میلاد، «آیین تائو» را پایه‌گذاری کرد. وی از فلاسفه بزرگ چین به‌شمار می‌رود. لائوتسه به معنای حکیم سالخورده است. بنا به افسانه‌های چینی، نام او «وین لی» می‌باشد که در سال ۶۰۴ ق. م در ایالت «چو» متولد شده و در سال ۵۲۴ ق. م نیز وفات یافته‌است. کتاب مقدس آیین او دائو ده جینگ (کتاب طریقت و تقوی) شامل ۸۱ قطعه جمله قصار است.
وی بنیان‌گذار فلسفه و مذهب تائوئیسم است؛ مذهبی که آزادی‌خواه بوده و بر پایه رفتار نیک بنیان نهاده شده که تشریفات و رسوم مذهبی را بیهوده می‌داند. یکی از مورخان چینی به نام «سزوما چی ین» می‌نویسد: «لائوتسه از نیرنگ و فرومایگی سیاستمداران نفرت داشته و از شغل خود که کتابدار کتابخانه سلطنتی بوده، خسته می‌شود و چین را ترک می‌کند و هیچ‌کس به‌طور دقیق نمی‌داند که او در کجا و چگونه از دنیا رفته‌است.»
جریان تائوئیسم به عنوان یک دین ملی و میهنی در مقابل بودائیسم که یک دین بیگانه و راه یافته به چین بود، قرار گرفت.
کسی که از آیین تائو پیروی می‌کند، مبنای باور خود را بر وحدت وجود قرار می‌دهد و با دوری از سخنان و ظواهر مادی و کنار گذاشتن عقل و اصرار بر سکوت، سعی در مکاشفه قلبی برای رسیدن به اصل تائو دارد. پیروان تائو در عین عمل به دستورهای این دین می‌توانند از سایر ادیان نیز پیروی کنند. در آئین تائو، تقوای سه‌گانه زیر شهرت فراوان دارد:
اقتصاد، سادگی در زندگی، اخلاق و نیکی به همه.
تائوئیسم با جنگ و خونریزی به شدت مخالف است. قتل، دزدی، فریب، نافرمانی از پدر و مادر، لاابالی‌گری و عدم توجه به خانواده، گناه است و مجازات دارد.
تائو (Tao) به معنی راه، خدا، خرد، واژه، معنا و منطق است. تائو بی‌شکل و بی‌نام، نادیدنی، ناشنیدنی، غیرقابل درک، ولی کامل‌ترین و برترین است. آرام و خاموش، اما در جنب و جوش ابدی است، خود را تغییر نمی‌دهد، ولی عامل تمامی تغییرها و دگرگونی‌هاست. ابدی و بی‌نهایت است و ریشه هستی، مادر و آفریننده بودنی‌ها و همه جهان است. انسان، وابسته به زمین است و زمین وابسته به آسمان (کهکشان) و آسمان وابسته به تائو و تائو وابسته به خودش و بس. همه چیز از تائو سرچشمه گرفته و به سوی او باز خواهد گشت.
طبق اصول تائوئیسم، بدترین شکل حکومت آن است که به دست فیلسوفان اداره می‌شود؛ چرا که هر گونه سیر طبیعی را با فرضیه نابود می‌کنند و نقش آن‌ها در ایراد سخنرانی‌ها و خطابه‌های افراطی، جلوه دادن افکار و پیچیده نمودن باورها، خود علامت بی‌لیاقتی آن‌ها در عمل و فعالیت است. لائوتسه می‌گوید: «کسانی که هوشمند باشند، مبارزه و گفتگو نمی‌کنند… آن کس که سعی می‌کند با دانایی خود بر کشوری حکومت کند، آفت آن کشور است. اما آن کس که چنین نمی‌کند، نعمتی است برای کشور.»
در مذهب تائوئیسم، مرد با استعداد و شخص روشنفکر خطری برای دولت و کشور به‌شمار می‌رود؛ زیرا همه چیز را با ترازوی مقررات و قوانین می‌سنجد و همیشه در قالب مقررات و قوانین فکر می‌کند. چنین شخصی می‌خواهد جامعه را مانند علم هندسه بنا کند و متوجه نیست که چنین مقرراتی، آزادی حیات را به کمترین میزان می‌رساند. لائوتسه می‌گوید: «به‌طور یقین در سلطنت، افزایش محدودیت موجب ازدیاد فقر در مردم است. هر چه که بر منافع مردم افزوده شود، بی‌نظمی در کشور و قبیله نیز افزایش می‌یابد. هر چه که مردم در کارها مهارت بیشتری داشته باشند، فریب و حیله و شیوه‌های عجیب بیشتری ظاهر می‌شود. به هر میزان که قانون بیشتری وضع گردد، بر تعداد دزدان و غارتگران نیز افزوده می‌شود. طبیعت در زمان باستان، مردم و زندگی را ساده و صلح‌آمیز قرار داده و تمام جهان در شادی می‌زیسته، اما مردم با کسب علم، زندگی را با اختراعات خود، مبهم و پیچیده نمودند و کل معصومیت اخلاقی و ذهنی را از کف داده، از صحراها به شهرها رو آورده، شروع به تحریر کتب نمودند و تمام بدبختی‌های بشری و غیره از آنجا ریشه گرفته‌است. اگر دولت و کشور دچار بی‌نظمی است، شایسته نیست که آن را اصلاح نماییم یا تغییری در آن ایجاد کنیم، بلکه شایسته‌است که هر فردی، زندگی خود را با انجام منظم تکالیف همراه سازد. هرگاه مقاومت با زد و خورد و مقابله همراه گردید، شایسته‌است که دعوا نکنی یا جنگ برپا نسازی، بلکه با خاموشی و آرامی، خود را کنار بکشی و با تسلیم و صبر، پیروز شوی… عدم مقاومت به مراتب بیشتر از عمل، منجر به پیروزی می‌گردد.»
لائوتسه می‌گوید: «هرگاه تو جنگجوئی نکنی و حاضر به جنگ و دعوا نشوی، هیچ‌کس در این کره خاکی قادر نخواهد بود که با تو به جنگ برخیزد… من نسبت به کسانی که خوب هستند، خوبم و نسبت به کسانی که خوب نیستند، هم خوبم و بدین ترتیب، همه چیز و همه کس خوب خواهد شد. من نسبت به کسانی که صمیمی هستند، صمیمی‌ام و نسبت به کسانی که صمیمی نیستند، هم صمیمی‌ام و بدین ترتیب، همه چیز و همه کس صمیمی خواهد بود… نرمترین چیزها در عالم با نرمی بر سخت‌ترین چیزها غلبه می‌کند و از عهده آن بر می‌آید. در عالم، هیچ چیز نرمتر یا ضعیفتر از آب نیست. با وجود این برای حمله در برابر محکمترین چیزها، هیچ چیز بهتر از آب نیست.»
«آن کس که راه را می‌شناسد، دربارهٔ آن یک کلمه هم سخن نمی‌گوید و آن کس که دربارهٔ آن سخن می‌گوید، آن را نمی‌شناسد. آن کس که می‌داند، نمی‌گوید و آن کس که می‌گوید، نمی‌داند. مرد خردمند به هیچ وجه اهمیتی برای ثروت و قدرت قایل نیست، بلکه خواسته‌های خود را به حداقل بودیسم کاهش می‌دهد.»
کنفوسیوس در سن سی و چهار سالگی برای دیدار با لائوتسه که آخرین روزهای عمر خود را سپری می‌کرد، به شهر «لویانگ» پایتخت «چو» رفت و از اندیشه‌های وی آگاهی یافت. فلسفه لائوتسه به نظر کنفوسیوس عجیب رسید و بعدها درصدد ایجاد فلسفه عکس آن برآمد. کنفوسیوس در این ملاقات از پیر استاد خواست که به وی اندرزی دهد. لائوتسه با بیانی کوتاه و مرموز و تند، کنفوسیوس را پند داد: «... خود را از شر غرور، خودبینی، طمع، ناز، تظاهر و هدف‌های دور و دراز رها کن. رفتار تو چیزی به این‌ها نمی‌افزاید. این است اندرز من به تو.»
«سزوما چی ین» مورخ بزرگ چینی حکایت می‌کند که کنفوسیوس با شنیدن این کلمات، حکمت آن را درک کرد و آن را حمله و اهانت به خویشتن نپنداشت و پس از ملاقات با لائوتسه، مأموریت خود را آغاز کرد.Luo (2004), p. 118.Kramer (1986), p. 118.Kohn (2000), p. 2.
حیات مصنوعی (Artificial life) عبارت است از مطالعه حیات و به‌ویژه بررسی آثار و جنبه‌های تکامل حیات با بهره‌گیری از مدل‌های مصنوعی. به بیان دیگر حیات مصنوعی رشته‌ای است که به مطالعه ویژگیهای طبیعت و زندگی می‌پردازد. نه فقط زندگی که ما آن را می‌شناسیم بلکه زندگی که می‌تواند روی زمین، داخل کامپیوترها، یا جای دیگر باشد.
رشتهٔ حیات مصنوعی رشته‌ای است وابسته به ارزیابی سیستم‌های مرتبط با حیات، پردازش‌های آنها و تکامل آنها از طریق شبیه‌سازی به وسیله مدلهای کامپیوتری، رباتیک و بیوشیمی. ۳ نوع حیات مصنوعی داریم که با توجه به اهداف و زمینه کارشان به نامهای نرم (برگرفته از نرم‌افزار)، سخت (برگرفته از سخت‌افزار) و خیس (برگرفته از بیوشیمی) نامگذاری شده‌اند. در واقع حیات مصنوعی تقلید زیست‌شناسی سنتی به وسیله بازآفرینی پدیده‌های زیستی است. کلمه حیات مصنوعی غالباً برای بخش نرم آن به کار می‌رود.
حیات مصنوعی منطق سیستم‌های زنده در محیطهای مصنوعی را مطالعه می‌کند. هدف، مطالعهٔ پدیده‌های سیستم‌های زنده به منظور دستیابی به یک شناخت دقیق از پردازش پیچیده
اطلاعاتی است که معرف چنین سیستم‌هایی هستند.
در حال حاضر تعریف مشترک پذیرفته شده برای زندگی هیچ حیات مصنوعی شبیه‌سازی شده‌ای را که واقعاً زنده باشد در نظر ندارد. دو دیدگاه در مورد این رشته برجسته تر است:
حیات مصنوعی قوی: با این تعریف که زندگی فرایندی است که می‌تواند مستقل از هر واسطه‌ای وجود داشته باشد.
حیات مصنوعی ضعیف: که امکان ایجاد فرآبندهای حیاتی را بیرون از یک محلول شیمیایی انکار می‌کند. در عوض، این محققان تلاش می‌کنند فرایندهای حیات را شبیه‌سازی کنند تا مکانیزم‌های اصلی پدیده‌های زیستی را درک کنند.
نظریه اتوماتای سلولی که در آغاز بیشتر مورد استفاده بوده، و امروز نیز به دلیل توسعه پذیری آسان و قابلیت موازی سازی آن گه گاه استفاده می‌شود.
شبکه‌های عصبی مصنوعی(Artificial Neural Network - ANN) یا به زبان ساده‌تر شبکه‌های عصبی سیستم‌ها و روش‌های محاسباتی نوینی هستند برای یادگیری ماشینی، نمایش دانش، و در انتها اعمال دانش به دست آمده در جهت بیش‌بینی پاسخ‌های خروجی از سامانه‌های پیچیده. ایده اصلی این گونه شبکه‌ها (تا حدودی) الهام‌گرفته از شیوهٔ کارکرد سیستم عصبی، برای پردازش داده‌ها، و اطلاعات به منظور یادگیری و ایجاد دانش است. عنصر کلیدی این ایده، ایجاد ساختارهایی جدید برای سامانهٔ پردازش اطلاعات است. این سیستم از شمار زیادی عناصر پردازشی فوق‌العاده بهم‌پیوسته با نام نورون تشکیل شده که برای حل یک مسئله با هم هماهنگ عمل می‌کنند.
اگر یک شبکه را هم‌ارز با یک گراف بدانیم، فرایند آموزش شبکه تعیین نمودن وزن هر یال و bias اولیهٔ خواهدبود.
این ورزشگاه از ورزشگاه‌های پنج ستاره سازمان یوفا است.
تاریخ و سابقهٔ این ورزشگاه هیچ ربطی به باشگاه فوتبال هامبورگ ندارد. این تیم قبلاً در ورزشگاه دیگری به نام «اسپورتپلاتز در روتن‌باوم» بازی می‌کرد.
اولین استادیومی که در مکان ای او ال آرنای کنونی ساخته شد، باهرن‌فلدر استادیون نام داشت. این ورزشگاه در ۱۳ سپتامبر ۱۹۲۵ در دیداری بین اف سی آلتونا ۹۳ و هامبورگ گشوده شد. هامبورگ جلوی چشم ۲۵ هزار تماشاگر نتیجهٔ این دیدار را ۲-۳ واگذار کرد. در آن زمان ورزشگاه به نام «آلتونائر استادیون» نیز شناخته می‌شد گرچه زمین رسمی تیم اف سی آلتونا ۹۳ نیز نبود. در آن زمان آلتونا باشگاه مطرح‌تری از هامبورگ بود.
پس از وقفه‌ای طولانی ورزشگاه بین ۱۹۵۱ و۱۹۵۳ دوباره بازسازی شد. در ۱۲ ژولای ورزشگاه با نام جدید «ولک‌اسپارک‌استادیون» گشوده شد. برای ساخت و ساز بیش‌تر از خرابه‌های ایمسبوتل، منطقه‌ای از هامبورگ که توسط بمب‌گذاری متفقین تخریب شده بود، استفاده شد. ورزشگاه جدید ظرفیت ۷۵ هزار نفر را داشت و برای ورزش‌های مختلف مورد استفاده قرار می‌گرفت.
در ۱۹۶۳ تیم فوتبال هامبورگ به بوندسلیگای تازه تأسیس راه یافت و نتیجتاً به ورزشگاه بزرگ و مدرن «ولک‌اسپارک‌استادیون» نقل مکان کرد. در این زمان اف سی آلتونا نتوانست به بوندسلیگا راه یابد و از آن زمان نیز نتوانسته‌است. هامبورگشروع به کسب موفقیت‌هایی کرد و در سال‌های آتی به تیمی مطرح بدل شد.
جام جهانی ۱۹۷۴ در آلمان غربی برگزار شد و این ورزشگاه نیز یکی از برگزار کنندگان بود. سه بازی گروه اول در این ورزشگاه برگزار شد. اولین بازی، بازی آلمان شرقی و استرالیا بود که تنها ۱۷۰۰۰ نفر آن را تماشا کردند. بازی بعدی، بازی آلمان غربی و استرالیا بود که ۵۳۳۰۰ را به ورزشگاه کشاند. بازی بعدی بین آلمان غربی و آلمان شرقی بود و بیش از ۶۰۲۰۰ نفر به ورزشگاه آمدند. این بازی تاریخی بود و آلمان شرقیدر دقیقهٔ ۸۰ گلی به ثمر رساند و ۱-۰ پیروز شد.
در سال ۱۹۸۸ جام ملت‌های اروپا به آلمان غربی آمد. این ورزشگاه نیز یکی از برگزارکنندگان بود. تنها یک بازی در این ورزشگاه برگزار شد اما آن بازی از اهمیت خاصی برخوردار بود. این دیدار نیمه نهایی آلمان غربی و هلند بود که با پیروزی ۲-۱ هلند خاتمه یافت.
در می۱۹۹۸ هامبورگ تصمیم گرفت ورزشگاه قدیمی و نامحبوب خود را با ورزشگاه جدیدی عوض کند. این کار هم کمکی به میزبانی آلمان برای جام جهانی بود و هم استانداردهای امنیتی را بالا می‌برد. ورزشگاه قدیمی به کلی تخریب شد و ورزشگاه جدید با چرخشی ۹۰ درجه‌ای ساخته شد تا تمام جایگاه‌های دیدی برابر از بازی داشته باشند و نور خورشید نیز به آن بتابد. خرج ورزشگاه جدید چیزی بین ۹۰ تا ۱۰۰ میلیون یورو تخمین زده شد. این ورزشگاه جدید هم زمین فوتبال است و هم سالن کنسرت. در بازی‌های باشگاهی این ورزشگاه ۵۷۲۷۴ نفر و در بازی‌های بین‌المللی ۵۱۵۰۰ نفر ظرفیت دارد.
ورزشگاه جدید در سال ۲۰۰۰ با بازی آلمان و یونان افتتاح شد. آلمان ۲ بر ۰ پیروز شد. ورزشگاه جدید باعث شد هامبورگ به طور متوسط ۵۰ هزار تماشاگر داشته باشد.
در سال ۲۰۰۱ آ.او.ال با ۳۰ میلیون مارک، یعنی بیش از ۱۵ میلیون یورو، حقوق نام‌گذاری ورزش‌گاه را خرید و آن را "آ او ال آرناً نامید. اما مثل سایر موارد مشابه، اهالی محل هنوز نام قدیمی را به رسمیت می‌شناسند.
در سال ۲۰۰۴ موزهٔ تاریخ تیم هامبورگ افتتاح شد.
در جام جهانی ۲۰۰۶ ورزشگاه تازه ساخت ای.او.ال آرنا یکی از برگزار کنندگان بود اما طبق قرارداد در طول بازی‌ها از اسم «ورزشگاه جام جهان فیفا، هامبورگ» استفاده می‌کرد.
این ورزشگاه چهار بازی از مرحلهٔ گروهی (یک بازی از هر گروه یک، سه، پنج، هشت) را برگزار کرد که در مهم‌ترینش ایتالیا ۲-۰ از سد جمهوری چک گذشت. بازی یک چهارم نهایی ایتالیا و اکراین که با پیروزی ۳-۰ ایتالیا خاتمه یافت نیز همین‌جا برگزار شد. از تمام بازی‌ها حدود ۵۰ هزار نفر دیدار کردند به جز بازی آرژانتین و ساحل عاج از گروه ۳ که تماشاگران کمی کم‌تر بودند (آرژانتین در این بازی با نتیجهٔ ۲-۱ پیروز شد).
ها دِ ئی-آرنا، (نامهای قدیمی: نیدرزاکسن اشتادیون - آ وِ دِ-آرنا)، ورزشگاهی واقع در هانوفرِ آلمان است. این ورزشگاه، ورزشگاه رسمی باشگاه هانوفر ۹۶ است و نزدیک پنجاه هزار نفر ظرفیت دارد.
این ورزشگاه در سال ۱۹۵۴ با نام نیدرزاکسن‌اشتادیون ساخته شد و بیش از ۸۰ هزار نفر ظرفیت داشت. برای ساخت آن از خرابه‌های خانه‌های مخروب هانوفر (در اثر جنگ جهانی دوم) استفاده شد. از آن تاریخ به بعد این ورزشگاه چندبار بازسازی شده‌است. در آخرین بازسازی، برای جام جهانی ۲۰۰۶ بخش‌های اصلی ورزشگاه تغییر یافتند و ظرفیت‌اش به زیر پنجاه هزار نفر رسید.
این ورزشگاه یکی از ورزشگاههای میزبان جام جهانی ۲۰۰۶ بود و طبق قراردادها در طول این بازی‌ها «ورزشگاه جام جهانی فیفا، هانوفر» نام داشت.
چهار بازی گروهی (یک بازی از هر گروه یک، چهار، پنج، هفت) در آن برگزار شد. از جمله بازی بین مکزیک و آنگولا که صفر-صفر خاتمه یافت. بازی فرانسه و اسپانیا در مرحلهٔ یک‌هشتم نهایی که با پیروزی ۳–۱ فرانسه خاتمه یافت، نیز در این ورزشگاه برگزار شده‌است.
ورزشگاه فریتز والتر ورزشگاه رسمی تیم اف سی کایزرسلاترن در شهر کایزرسلاترن است. این در ضمن یکی از ورزشگاه‌هایی بود که در جام جهانی ۲۰۰۶ مورد استفاده قرار گرفت.
این‌جا را به افتخار فریتس والتر، کاپیتان آلمان غربی به هنگام فتح جام جهانی ۱۹۵۴، نام‌گذاری کرده‌اند. والتر در تمام طول حرفهٔ خود در کایزرسلاترن بازی می‌کرد. به علت قرار گرفتن روی تپهٔ بتزبنرگ، این ورزشگاه را «بتزه» نیز می‌نامند. ورزشگاه در ۱۹۲۰ افتتاح شد.
مرمت‌های این ورزشگاه برای جام جهانی ۲۰۰۶ از سال ۲۰۰۲ آغاز شد. پیش از آن ظرفیت این ورزشگاه حدود چهل هزار نفر بود که نیمی از آن نیز ظرفیت تماشاگران ایستاده بود. پس از بازسازی ظرفیت به نزدیک پنجاه هزار نفر (با حدود ۱۶ هزار نفر ایستاده) ارتقا یافت. هزینهٔ بازسازی حدود ۸۰ میلیون یورو بود.
ایستگاه قطاری نیز به مناسبت جام در نزدیکی ورزشگاه افتتاح شد.
این ورزشگاه میزبان چهار بازی گروهی (یک بازی از هر گروه دو، پنج، شش، هشت) بود. در مرحلهٔ یک هشتم نهایی بازی جنجالی ایتالیا و استرالیا که با یک پنالتی در آخرین دقایق به پیروزی ۱-۰ ایتالیا انجامید، این‌جا برگزار شد.
سنترال استادیوم (ردبول آرنا) در لایپزیگ، ساکسونی، آلمان واقع است و ورزشگاه اختصاصی تیم راسن بالسپورت لایپزیگ ئی.وی. (لایپزیک) (انگلیسی: <bdi>RasenBallsport Leipzig e.V.</bdi>) است. این تیم در حال حاضر در بوندس‌لیگا بازی می‌کند.
در ۱۹۵۶ «سنترال استادیوم» اولیه افتتاح شد و در آن زمان با صد هزار نفر ظرفیت، بزرگ‌ترین ورزشگاه کل آلمان بود. با این حال در گذر سال‌ها استفاده از آن کاهش یافت و هزینهٔ نگه‌داری‌اش بسیار شد. در ۱۹۹۷ شهرداری لایپزیگ تصمیم گرفت، ورزشگاه جدیدی در دل ورزشگاه قبلی بسازد. ورزشگاه جدید از دسامبر ۲۰۰۰ تا مارس ۲۰۰۴ ساخته‌شد.
این ورزشگاه یکی از میزبانان جام جهانی ۲۰۰۶ بود و تنها میزبانی بود که در آلمان شرقی سابق قرار داشت. چهار بازی مرحلهٔ گروهی (یک بازی از هر گروه سه، چهار، هفت، هشت) در این ورزشگاه برگزار شد. از جمله بازی ایران و آنگولا که با نتیجهٔ ۱–۱ خاتمه یافت. بازی آرژانتین و مکزیک در مرحلهٔ یک هشتم نهایی نیز همین‌جا برگزار شد. در این بازی آرژانتین با گلی که در وقت‌های اضافه به ثمر رساند ۲–۱ پیروز شد.
در حال حاضر تمام بازی‌های تیم لایپزیگ در بوندس‌لیگا در این ورزشگاه انجام می شود.
آجری پرده‌ای از رنگ قرمز بین صورتی و نارنجی است. وجه تسمیهٔ آن رنگ آجرهای ساخته شده از خاک رس است.
طبری یا تبری نام قومی تاریخی در شمال ایران می‌باشد. همچنین طبری به معنای منسوب به قوم طبری و سرزمین طبرستان است. ممکن است منظور شما زبان مازندرانی، مردم مازندرانی یا یک نام خانوادگی‌ و پسوند مرسوم در این ناحیه باشد. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
کریسمَس (زبان انگلیسی: Christmas) یا نوئل (زبان فرانسوی: Noël) جشنی است در آیین مسیحیت که به منظور گرامیداشت زادروز عیسی مسیح برگزار می‌شود. بسیاری از اعضای کلیسای کاتولیک روم و پیروان آیین پروتستان، کریسمس را در روز ۲۵ دسامبر جشن گرفته و بسیاری آن را در شامگاه ۲۴ دسامبر نیز برگزار می‌کنند. اعضای بیشتر کلیساهای ارتودوکس در سراسر دنیا نیز روز ۲۵ دسامبر را به عنوان میلاد مسیح جشن می‌گیرند. برخی از مسیحیان ارتودوکس در روسیه، اوکراین، سرزمین مقدس (ناحیه تاریخی فلسطین کنونی) و دیگر مکانها، به سبب پیروی از گاهشماری یولیانی، جشن کریسمس را در روز هفت ژانویه برپا می‌کنند. کلیسای حواری ارمنی طبق سنت منحصر به فردی، روز میلاد و همچنین روز غسل تعمید مسیح را هم‌زمان در روز ششم ژانویه جشن می‌گیرند.
ایام ۱۲ روزه کریسمس با سالروز میلاد مسیح در ۲۵ دسامبر آغاز شده و تا جشن خاج‌شویان در روز ۶ ژانویه ادامه می‌یابد. هرچند مهم‌ترین عید مذهبی در گاه‌شمار مسیحی، روز عید پاک (به عنوان روز مصلوب شدن و رستاخیز عیسی) است، بسیاری از کشورها به‌خصوص کشورهای ایالات متحده و کانادا، کریسمس را مهم‌ترین رویداد سالانه مسیحی به حساب می‌آورند. با وجودی که این روز یک عید مذهبی شناخته می‌شود از اوایل سده بیستم میلادی به بعد به‌طور گسترده به عنوان یک جشن غیر مذهبی برگزار شده و برای بیشتر مردم این ایام فرصتی است برای دور هم جمع شدن اقوام و دوستان و هدیه دادن به هم. کریسمس با آیین‌های ویژه‌ای به‌طور مثال آراستن یک درخت کاج، برگزار شده و شخصیتی به نام نوئل در آن نقشی مهم دارد.
واژه کریسمس ، به معنای "«مراسم عشای ربانی (مَس) در روز مسیح»"“mass on Christ’s day” در حدود سال ۱۰۵۰ میلادی به صورت واژه Christes maesse به معنی «جشن مسیح»، وارد زبان انگلیسی قدیم شد و محققان معتقدند، گونه کوتاه‌تر آن یعنی Xmas شاید برای نخستین بار در قرن سیزدهم به کار رفته باشد. واژه قدیمیتر «یول» (Yule) احتمالاً از واژه آلمانی jōl یا انگلوساکسونی geōl که به جشن انقلاب زمستانی اشاره دارد، مشتق شده‌است. واژه‌های متناظر در دیگر زبان‌ها چون، "نَویداد" (Navidad) در اسپانیایی، "ناتاله" (Natale) در ایتالیایی و "نوئل" (Noël) در فرانسوی، همگی معنای «میلاد» را تداعی می‌کنند و واژه آلمانی «وایناختِن» (Weihnachten)، به معنی «شب تقدیس‌شده» است.
آنچه پیرامون میلاد عیسی مسیح از مَتّی و لوقا نقل شده در انجیل برجسته‌تر است، نوشته‌های نخستین پیرامون مسیحیت چندین روز را برای تولد مسیح ذکر کرده‌اند. نخستین جشن ثبت شده برای کریسمس در رم در سال ۳۳۶ صورت گرفت.در رویکرد جنجالی مسیحیت آریانیسم در سده چهارم، کریسمس نقش مهمی دارد. در آغاز قرون وسطی، خاج‌شویان بر کریسمس سایه انداخت. این جشن با تاجگذاری کارل بزرگ در روز کریسمس در حدود سال ۸۰۰ کاملاً فراگیر شد. اما از آنجاکه مراسم با می‌خواری فراوان و دیگر رفتارهای ناشایست همراه شد، پارسایان در سده ۱۷ام میلادی کریسمس را ممنوع اعلام کردند.Durston, Chris (December 1985). "Lords of Misrule: The Puritan War on Christmas 1642–60". "History Today". Vol. 35 no. 12. pp. 7–14. Archived from the original on March 10, 2007. این جشن در سال ۱۶۶۰ به عنوان یک تعطیلی رسمی باقی ماند اما با چشم بد و مایه بی آبرویی به آن نگاه شد. در آغاز سدهٔ ۱۹ میلادی، با پیدایش جنبش آکسفرد در کلیسای انگلیس، کریسمس دوباره رونق گرفت.Rowell, Geoffrey, "Dickens and the Construction of Christmas", "History Today", Volume: 43 Issue: 12, December 1993, pp. 17–24(See Stephen Nissebaum, "The Battle for Christmas" (Vintage, 1997 چارلز دیکنز و دیگر نویسندگان با تأکید بر اینکه کریسمس یک جشن خانوادگی، مذهبی و وسیله‌ای برای دادن هدیه است جلوه اجتماعی تازه‌ای به آن بخشیدند و باعث فراموشی گذشتهٔ آن شدند.Kelly, Richard Michael (ed.) (2003), A Christmas Carol. p.20. Broadview Literary Texts, New York: Broadview Press, ISBN 1-55111-476-3Restad, Penne L. (1995). "Christmas in America: a History". Oxford: Oxford University Press. ISBN <bdi>0-19-510980-5</bdi>.
در سدهٔ سوم میلادی، زادروز مسیح هم بسیار مورد توجه و هم بسیار مورد اختلاف بود. نزدیک به سال ۲۰۰ پس از میلاد، کلمنت اسکندریه چنین نوشت:
در دیگر نوشته‌هایی که به آن دوران بازمی‌گردد، ۲۰ مه، ۱۸ و ۱۹ آوریل، ۲۵ مارس، ۲ ژانویه، ۱۷ نوامبر و ۲۰ نوامبر پیشنهاد شده‌است. عوامل گوناگونی در برگزیدن ۲۵ دسامبر برای روز میلاد مؤثر است: نخست آنکه این روز در گاهشمار رومی، روز انقلاب زمستانی بود؛ دوم آنکه ۹ ماه پس از ۲۵ مارس بود. ۲۵ مارس روزی است که به اعتدال بهاری و تاریخ تشکیل نطفهٔ عیسی مسیح مربوط است.
در آیین‌های دیگر نیز روز ۲۵ دسامبر گرامی داشته می‌شد. برای مثال تولد میترا خدای خورشید در آیین میتراییسم و خدای حوروس و ایزیس نیز در روز ۲۵ دسامبر می‌باشد.
بر پایهٔ ادعای آگوستین، عیسی مسیح به دلایل سمبلیک تصمیم گرفت که در کوتاه‌ترین روز سال به دنیا بیاید که برابر می‌شود با انقلاب زمستانی در گاهشماری رومی یا همان ۲۵ دسامبر.Bradt, Hale, "Astronomy Methods", (2004), p. 69.Roll, p. 87."Bruma ", "Seasonal Festivals of the Greeks and Romans"Pliny the Elder, Natural History, 18:59
در بخش‌های مختلفی از انجیل، عیسی به خورشید ربط داده شده‌است. بر پایهٔ یک پیشگویی که از ملاکی نقل شده‌است، عیسی به عنوان «خورشید عدالت» دانسته می‌شود: «تا آنکه تو، خورشید عدالت بالا بیایی و درمان در میان بال‌های او است.». یوحنا، عیسی را به «روشنایی جهان» تشبیه کرده‌است..
چنین نمادگرایی خورشیدی برای عیسی مسیح باعث می‌شود تا بیش از یک روز برای تولد او محتمل باشد. پژوهشی به نام "De Pascha Computus" که چندان شناخته شده نیست (نویسنده اش شناخته شده نیست) این نظر را می‌پروراند که آغاز پیدایش در اعتدال بهاری برابر با ۲۵ مارس بوده و لقاح یا تولد (عبارت nascor هر دو معنی را می‌دهد) عیسی مسیح در ۲۸ مارس، روز پیدایش خورشید به روایت آفرینش است. یکی از ترجمه‌ها چنین می‌گوید: «نظر مقام عالی و الهی پروردگار بر آن شد که در آن روز، درست همان روز که خورشید پدید می‌آید، ۲۸ مارس، در روز چهارشنبه، عیسی متولد شود.»
در سدهٔ ۱۷ میلادی، آیزاک نیوتن بحث می‌کند که روز تولد مسیح تنها به این دلیل انتخاب شده که با تحولات خورشیدی هماهنگ باشد.
فرض محاسبات کریسمس به یک روز مقدس که پیش از آن است مربوط است، این روز که بر ۲۵ مارس منطبق است روز حلول مسیح است.Bradshaw, Paul F. , "Christmas", "The New SCM Dictionary of Liturgy of Worship", Hymns Ancient and Modern Ltd. , 2002. به عبارت دیگر پس از حلول مسیح، ۹ ماه محاسبه شده و بعد روز کریسمس در نظر گرفته شده‌است. این نوع محاسبات از سوی نویسندهٔ فرانسوی Louis Duchesne در سال ۱۸۸۹ پیشنهاد شده‌است.
امروزه روز ۲۵ مارس با نام روز بشارت مسیح یا "مژده به بانوی ما" شناخته شده‌است. این روز در سدهٔ ۱۷ ام میلادی مقدس اعلام شد و ۹ ماه پیش از کریسمس است همچنین این روز با روز اعتدالین هم منطبق است اما به قضیهٔ حلول مسیح مرتبط نیست، چون در آن زمان به فراموشی سپرده شده بود.
مسیحیان نخستین، زادروز مسیح را در ۱۴ نیسان (پسح) جشن می‌گرفتند. از آن جایی که پسح در ۱۴ ام ماه بود به آن "چهاردهمی" یا "Quartodecimal" می‌گفتند. تمام رویدادهای مربوط به مسیح حتی مصائب مسیح در این روز بزرگداشت می‌شود. گفته می‌شود که احتمالاً این تاریخ‌ها مربوط به تقویم محلی کورینتوس است.: "Our paschal lamb, Christ, has been sacrificed. Therefore let us celebrate the festival…"Tally, pp. 2–4. ترتولیان (مرگ در سال ۲۲۰ میلادی) که در بخش لاتین شمال آفریقا زندگی می‌کرد گفته‌است که بزرگداشت مصائب مسیح در ۲۵ مارس صورت می‌گرفته.Roll, p. 87. در سال ۱۶۵ پاپ سوتر عید پاک را اختراع کرد از این رو بزرگداشت رستاخیز مسیح به یک یکشنبه از سال تغییر پیدا کرد و تاریخ مصائب مسیح به آدینه نیک منتقل شد. مطابق فرضیات، جشن "چهاردهمی" در برخی مناطق همچنان ادامه داشت با این تفاوت که دیگر این جشن را مرتبط با حلول مسیح می‌دانستند.
از دیدگاه علمی و دانشگاهی فرضیاتی که برای تولد مسیح ارائه می‌شود نامطمئن است.Roll (1995), p. 88 یک سنت قدیمی در میان یهودیان وجود داشت که افراد بزرگ تمام سال را عمر می‌کردند و وقتی می‌مردند خرده‌ای از سن شان وجود نداشت از این رو عیسی مسیح اگر در ۲۵ مارس به دنیا آمده باشد حتماً باید در ۲۵ مارس هم از دنیا رفته باشد، که در اینجا با ۱۴ نیسان برابری می‌کند.
کلیسا ۲۵ دسامبر را برگزید تا با جشن‌های رومیان باستان در بزرگداشت خدای خورشید، سول اینویکتوس، منطبق باشد. این جشن از سوی پادشاه، اورلیان در سال ۲۷۴ گذاشته شده بود.
جامعه مسیحیت اولیه، میان تاریخ واقعی میلاد عیسی مسیح و مراسم مذهبی بزرگداشت این واقعه، فرق می‌نهاد. در دو قرن نخست پیدایش آیین مسیحیت، بازشناسی تاریخ زادروز شهدای مسیحی و به پیروی از آن، عیسی، با مخالفتهای بسیاری در بین پیروان این آیین روبرو شد. عده بسیاری از پدران کلیسا، نظرات نیشدار و کنایه‌آمیزی در خصوص برپایی جشن تولد افراد در ادیان پاگانیسم (آیینهای رقیب مسیحیت یا چندخدایی) داشتند و در واقع از دید کلیسا، روزِ جانسپاری قدیسان و شهدا می‌بایست به عنوان روز واقعی به دنیا آمدن آنان، گرامی داشته می‌شد. منشأ دقیق انتخاب روز ۲۵ ماه دسامبر به عنوان میلاد عیسی مسیح در پرده‌ای از ابهام قرار دارد و تاریخدانان در مورد آنکه پیروان مسیح از چه زمانی شروع به برپاداشتن جشن میلاد او نمودند، به یقین نرسیده‌اند. گرچه در اناجیل چهارگانه در عهد جدید، تولد عیسی با جزئیات شرح داده شده‌است، ولی هیچ تاریخی در آن‌ها ذکر نشده‌است.برخی با رجوع به اناجیل، میلاد مسیح را در اعتدالین (بهار یا پاییز) واقع می‌دانند. چنان‌که در انجیل متی آمده که در هنگام میلاد عیسی، «چوپانان گله‌های خود را به صحرا می‌بردند». روز۲۴ دسامبر، برای نخستین بار در سال ۲۲۱ پس از میلاد، در نوشته‌های سکستوس ژولیوس افریکانوس (اولین تاریخ‌نگار مسیحی) به عنوان روز میلاد مسیح، انعکاس یافته و بعدها به‌طور فراگیر در عالم مسیحیت پذیرفته شده‌است.
اما بیشتر محققان معتقدند که این روز به عنوان جایگزینی برای جشن «روز میلاد خورشید شکست ناپذیر» یا سول اینویکتوس (dies solis invicti nati) که به هنگام انقلاب زمستانی به عنوان نماد نوزایی خورشید، به دور افکندن زمستان و ندای تولد دوباره بهار و تابستان، در امپراتوری روم برگزار می‌شد، رایج گردید و در واقع کریسمس، صورت «مسیحی شده» این جشن بود. پیش از پذیرفتن آیین مسیحیت به عنوان دین رسمی روم در قرن چهارم میلادی، رومیان هر ساله در روز ۱۷ دسامبر در جشنی به نام "ساتورنالیا" به سیاره کیوان (ساتورن)، ایزد باستانی زراعت، احترام می‌نهادند. این جشن تا هفت روز ادامه میافت و انقلاب زمستانی را که طبق گاهشماری یولیانی باستان حدوداً در۴۲۵ دسامبر واقع می‌شد، شامل می‌گردید. هنگام عید ساتورنالیا، رومی‌ها اقدام به برپاداشتن جشن و سرور، به تعویق انداختن کسب و کار و منازعات، هدیه دادن به همدیگر و آزاد کردن موقتی برده‌ها می‌نمودند.
همچنین آیین رازوَرزی میترائیسم، بر پایه پرستش ایزد باستان ایران زمین، میترا، در سرزمین‌های تحت فرمانروایی روم باستان اشاعه زیادی یافته بود و بسیاری از رومیان، رویداد بلندتر شدن روزها به دنبال انقلاب زمستانی را با شرکت کردن در مراسمی به منظور بزرگداشت زادروز میترا، در ۲۵ دسامبر جشن می‌گرفتند. این جشنها و سایر مناسک تا اول ژانویه ادامه میافت که رومیان این روز را نخستین روز ماه و سال جدید می‌دانستند. کلیسای کاتولیک روم روز ۲۵ دسامبر را به عنوان زادروز مسیح برگزید تا به مراسم پاگانی مرسوم آن زمان معنا و مفهوم مسیحی بخشد. برای نمونه، کلیسا جشن زادروز میترا خدای نور و روشنایی را با جشن بزرگداشت زادروز عیسی که عهد جدید او را نور و روشنی جهان می‌نامد، جایگزین نمود. کلیسای کاتولیک با این امید که پیروان آیین میترا را به آیین مسیحیت وارد کند، به آن‌ها اجازه داد تا به عنوان بزرگداشت زادروز مسیح به برگزاری جشن و سرور خود در تاریخ معین شده پیشین ادامه دهند.
شخصیتی که امروزه به شکل پیرمردی مهربان و چاق است و با لباس سرخ رنگ و ریشی سفید و بلند، هنگام کریسمس در میان برگزارکنندگان این جشن ظاهر می‌گردد به چندین اسم شناخته می‌شود که بابانوئل (Papa noel)، سانتا کلاوس (Santa claus) و سنت نیکولاس (Saint Nicolas) از معروفترین این اسامی‌اند.
در سده چهارم میلادی، یکی از اسقف‌های آسیای صغیر (ترکیه امروز) به خاطر رفتار مهربانانه اش با کودکان شهرت یافت. این شخص که بعدها به سنت نیکولاس (نیکولاس قدیس) شهرت یافت، در نقاشی‌های قرون وسطی و عصر رنسانس به شکل مردی بلند بالا با چهره‌ای جدی و نجیبانه نشان داده شده‌است و تا حدود قرن شانزدهم، جشن مخصوص او در روز ششم دسامبر در سراسر اروپا برگزار می‌شد، اما از آن پس، این جشن، تنها به پروتستان‌های هلند منحصر گردید. مهاجران هلندی که به آمریکای شمالی کوچ کردند، این رسم را با خود به آن کشور بردند و در آنجا بود که نام او به سانتا کلاوس تغییر یافت.
برگزاری کریسمس در کشورهای مختلف مسیحی بنا به سنت و رسم و رسوم آنان، تفاوت‌هایی نیز با یکدیگر دارد. اما مشترکات این مراسم این است که مسیحیان برای جشن گرفتن میلاد عیسی مسیح به کلیساها می‌روند، در منزل یک درخت کاج را تزیین و چراغانی می‌کنند و در خیابان‌ها و کوچه‌ها دسته‌دسته سرودهای پرستشی و شکرگزاری اجرا می‌نمایند.
همچنین در ایام کریسمس حراجی‌هایی برپا می‌شود و در روز باکسینگ در ۲۶ دسامبر، کارمندها از کارفرمای خویش هدیه دریافت می‌کنند.
امروزه در تمام جهان درخت کاج و سرو نماد مهم کریسمس به حساب می‌آید. اما درخت سرو در آئینهای پاگان و فرهنگ قدیم ایران نیز بسیار مهم بوده و درخت جاودانگی تلقی می‌شده‌است. هنوز در بسیاری از نقاط ایران به درخت کاج با نگاه تقدس نگریسته می‌شود. با این حال کاج و سرو دو گونه جدا ولی با شباهت‌های فراوان می‌باشند. کاج برگ‌های سوزنی و سرو برگ‌های فلسی دارد. همین‌طور میوه‌های این دو گیاه هم متفاوت هستند.
اگر چه کریسمس جشنواره‌ای در تقویم مسیحی است، اما در هند به عنوان یک سرگرمی و تفنن دارای اهمیت ویژه‌ای می‌باشد در هند این جشنواره دارای معنی خاصی برای
وحدت هند در عین تنوع و گوناگونی است که در سراسر جهان شناخته شده‌است؛ و به دلیل نفوذ اروپا در این کشور برای مدت طولانی، دین در سراسر کشور پخش شده‌است. هیجان انگیزترین جشن کریسمس در هند را می‌توان در حالت سرور و نشاط در شهر بندری گوا دید. تعداد زیادی از گردشگران داخلی و بین‌المللی به سواحل گوا می‌آیند و در طول جشنواره کریسمس به تماشای گوا در بهترین حالت فرهنگی خود می‌پردازند. همچنین می‌توان در بهترین موسیقی و رقص گوا در جشن میهمانی کریسمس شرکت کرد. کاتولیک‌ها در گوا در برنامه‌ای سنتی و محلی به نام میسسا و گالو یا «کلاغ خروس» شرکت می‌کنند که ساعات اولیه صبح انجام می‌شود. کارناوال، قبل از روزه، مهم‌ترین رویداد در گوا است که شبیه به «ماردی گرا» در نیواورلئان است.
هفت سُدَیری (به عربی: "السدیریون السبعة" یا "عشیرة السدیری") به هفت برادر تنی از فرزندان ملک عبدالعزیز آل سعود، پادشاه عربستان و همسر او حصه دختر احمد السدیری گفته می‌شود. این هفت تن به نام آل فهد هم مشهور اند.
از زمان به پادشاهی رسیدن ملک فهد در سال ۱۹۸۲، هفت سدیری تبدیل به نیرومندترین ائتلاف در خاندان حاکم سعودی‌ها شده‌اند.
هم اکنون از هفت سدیری تنها سلمان و احمد زنده هستند .
اَزبرعلی حاجویعکس کارت ملی دهقان فداکار معروف به ریزعلی خواجوی و دهقان فداکار (۵ اسفند ۱۳۰۹ – ۱۱ آذر ۱۳۹۶) در شهرستان میانه استان آذربایجان شرقیکتاب مشاهیر میانه تألیف محمدصادق نایبی، تهران، ویرایش دوم، انتشارات پردیس دانش، ۱۳۹۳. فرزند علی‌اصغر، فردی بود که داستان تلاش او برای جلوگیری از برخورد قطار با سنگ‌های فروریخته از کوه، سال‌ها با عنوان «دهقان فداکار» در کتاب فارسی سوم دبستان چاپ می‌شد. در سال‌های اخیر شکل مختصرتر شدهٔ داستان او در درس «فداکاران» کتاب فارسی همین پایه گنجانده شده‌است.http://www.chap.sch.ir/books/1642
ریزعلی خواجوی معروف به دهقان فداکار روز ۵ اسفند ۱۳۰۹ در روستای قلعه‌جوق شهرستان میانه متولد شد.
او در آبان ۱۳۴۰، در سن ۳۲ سالگی شب‌هنگام در حالیکه خسته و کوفته از کار بر روی زمین در کنار ریل قطار به خانه بازمی‌گشت، متوجّه مسدود شدن مسیر قطار به علت ریزش کوه شد. در آن هنگام برای نجات قطار و مسافران آن، لباس خود را آتش زد و بر روی چوبی قرار داد و به سمت قطار دوید؛ او همچنین برای جلب توجه مسئولان قطار که در فاصله دوری با سرعت نزدیک می‌شد با شلیک چند گلوله از تفنگ شکاری خود، توانست باعث توقف کامل قطار شود، و مسافران قطار همگی از او قدردانی کردند و همچنین از سال بعد یعنی در سال ۱۳۴۱ این عمل شایسته‌ی او در کتابهای درسی فارسی سال تحصیلی سوم دبستان منتشر شد.
در سال ۱۳۸۵ در سومین همایش اعطای تندیس ملی فداکاری از وی تجلیل شد و این تندیس به او اهدا شد. این مراسم در تالار علامه امینی دانشگاه تهران برگزار شد. دهقان فداکار میان نوجوانان و جوانان ایرانی جلوهٔ محترم و متینی دارد و همواره از او به نیکی یاد می‌شود.
ماجرای دهقان فداکار یک بار در سال ۱۳۴۷ با روایتی مشابه دستمایهٔ فیلم مستندی به نام «"اون شب که بارون اومد" ("حماسهٔ روستازادهٔ آذربایجانی ")» به کارگردانی کامران شیردل قرار گرفت.
فیلم مستند "دهقان فداکار" روایتی از رویداد ریزعلی خواجوی به زبان خود او، همسر، نزدیکان و دوستانش در ایام پایانی حیات وی است. فیلم روایتی مستند از داستان قهرمانی، محل وقوع رویداد و انتقال حس فداکاری به مخاطب را دارد و سامان مرادحسینی کارگردان و تهیه‌کنندهٔ تلویزیون و سینما در سال ۱۳۹۷ این فیلم را تهیه کرده‌است.
ریزعلی خواجوی در روز شنبه ۱۱ آذر ۱۳۹۶ در سن ۸۶ سالگی بعد از تحمل ۲۰ روز بیماری در بیمارستان امام رضای تبریز درگذشت. و در ۱۳ آذر در زادگاهش شهرستان میانه به خاک سپرده شد.
.ac دامنه اینترنتی جزایر اسنشن است.
این دامنه نیز مانند دامنه‌های .tv و .ws یک نام دامنه عمومی (مانند com. و .org) نیست، ولی بسیاری از مردم آن را به عنوان دامنه ای برای معرفی دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی می‌شناسند.
Wikipedib contributors, ".ac," Wikipedib, The Free Encyclopedib, http://en.wikipedib.org/w/index.php?title=.ac (bccessed Februbry 4, 2008).
.ad دامنه اینترنتی کشور آندورا است.
.ae دامنه اینترنتی امارات متحده عربی است.
پسوند .af پسوند دامنه اینترنتی کشور افغانستان است. مسئول ثبت دامنه‌های با این پسوند وزارت ارتباطات افغانستان است.
اطلاعات دامنه های ثبت نشده و همچنین وضعیت ثبت بودن یا آزاد بودن دامنه ها با پسوند .af از آدرس اینترنتی http://whois.nic.af/whois.jsp قابل بررسی می باشد.
دامنه .af در سال 1997، یک سال پس از تسخیر کابل توسط جنگجویان طالبان و تأسیس امارت اسلامی افغانستان ، به عبدالرازق واگذار شد . NetNames لندن در ابتدا دامنه را پس از توافق با IANA حفظ کرد.  رازق بعداً ناپدید شد و برخی از خدمات را متوقف کرد. این دامنه در 10 مارس 2003 به عنوان یک برنامه مشترک بین UNDP و وزارت ارتباطات افغانستان بازگشایی شد.
org.af
.tv.af
.media.af
.ag دامنه اینترنتی کشور آنتیگوآ و باربودا است.
.ai دامنه اینترنتی جزایر آنگویلا در دریای کارائیب است.
.al دامنه اینترنتی کشور آلبانی است.
.am دامنه اینترنتی کشور ارمنستان است.
.an دامنه اینترنتی جزایر آنتیل هلند است.
.ao دامنه اینترنتی کشور آنگولا است.
.aq دامنه اینترنتی جنوبگان (منطقه قطب جنوب) است.
.aq مخفف واژه اروپایی Antarctica (جنوبگان) است.
.ar دامنه اینترنتی کشور آرژانتین است.
.as دامنه اینترنتی جزایر ساموآی آمریکا است.
.at دامنه اینترنتی کشور اتریش است.
.au دامنه اینترنتی کشور استرالیا است.
.lr دامنه اینترنتی کشور لیبریا است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۲ دسامبر ۲۰۰۶.
.aw دامنه اینترنتی جزیره آروبا در دریای کارائیب در آمریکای مرکزی است.
نقطه‌آز دامنه اینترنتی جمهوری آذربایجان است.
.ba دامنه اینترنتی بوسنی و هرزگوین است.
.zw دامنه اینترنتی کشور زیمبابوه است.
bb. دامنه اینترنتی باربادوس است.
bd. دامنه اینترنتی بنگلادش است.
be. دامنه اینترنتی بلژیک است.
bf. دامنه اینترنتی کشور بورکینا فاسو است.
bg. دامنه اینترنتی کشور بلغارستان است.
bh. دامنه اینترنتی بحرین است.
bi. دامنه اینترنتی کشور بوروندی است.
bj. دامنه اینترنتی کشور بنین است.
bm. دامنه اینترنتی جزایر برمودا (متعلق به بریتانیا) است.
bn. دامنه اینترنتی کشور برونئی است.
bo. دامنه اینترنتی کشور بولیوی است.
Wikipedia contributors, ".bo," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=.bo&oldid=184554096 (accessed February 6, 2008).
br. دامنه اینترنتی کشور برزیل است.
Wikipedia contributors, ".br," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=.br&oldid=187909618 (accessed February 6, 2008).