moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بر اساس یک سری از نظرسنجی‌های انجام شده از ژوئن تاسپتامبر 2003., PIPA, 2 October 2003
توماس اوویان (تلفظ هلندی: [ˈtoːmɑs ˈʌuəjɑn]؛ زادهٔ ۲۴ ژوئن ۱۹۹۶) بازیکن فوتبال اهل هلند است که در پست مدافع چپ برای باشگاه شالکه ۰۴ در بوندسلیگا ۲ بازی می‌کند.
اوویجان در سال ۲۰۰۷ از باشگاه دوران کودکی خود "De Foresters" به آکادمی جوانان آزد آلکمار پیوست. در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۵، او اولین بازی خود برای این باشگاه را در لیگ اروپا در مقابل اتلتیکو بیلبائو انجام داد و در دقیقه ۷۵ به جای پانتلیس هاتزیدیاکوس به بازی آمد. سه روز بعد، اوویجان اولین بازی خود در لیگ اریدیویژه هلند را نیز در بازی مقابل تیم زووله انجام داد. در همان فصل، او ۱۶ بازی و ۲ گل برای تیم رزرو یعنی جوانان آزد آلکمار انجام داد. علاوه بر این، او یک بار در جام KNVB و سه بار در اریدیویسه ظاهر شد و با آلکمار در لیگ چهارم شد و به دور مقدماتی لیگ اروپا راه یافت.
در فصل بعد، او یک بار برای تیم رزرو و ۱۶ بار برای تیم اول در تمام مسابقات بازی کرد. در ادامه بازی‌های پلی آف برای حضور در دور مقدماتی لیگ اروپا، آلکمار به دور نهایی رسید، اما در نهایت در ضربات پنالتی مغلوب تیم اوترخت شد.
او در فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۹ به عنوان بازیکن ثابت در ترکیب تیم ادامه داد در شش مسابقه در جام حذفی و ۳۱ بازی در لیگ ظاهر شد. آزد در آن سال به فینال جام حذفی رسید که در نهایت به فاینورد باخت. در لیگ، آزد مقام سوم را به خود اختصاص داد. او در فصل ۱۹–۲۰۱۸ نیز به عنوان بازیکن ثابت به کار خود ادامه داد و ۲ گل در ۳۱ بازی لیگ و یک گل - اولین گل خود در تورنمنت‌های اروپایی - در دور سوم مقدماتی لیگ اروپا مقابل تیم اوکراینی ماریوپل به ثمر رساند.
در شروع فصل ۲۰–۲۰۱۹، سرمربی جدید آرنه اشلوت بازیکن جوان تازه ظهور کرده اوون ویندال را در دفاع چپ ترجیح داد، که به این معنی بود که اوویجان بیشتر به عنوان یک هافبک ظاهر می‌شد و به‌طور فزاینده ای خود را از ترکیب اصلی دور تر می‌کرد. او این فصل را با ۱۰ بازی در اردیویسه و ۶ بازی در لیگ اروپا به پایان رساند.
اوویجان به صورت قرضی از آلکمار برای فصل ۲۱–۲۰۲۰ به باشگاه ایتالیایی اودینزه در سری آ پیوست. او اولین بازی خود را برای این تیم در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۰ در باخت ۱–۰ مقابل ورونا انجام داد.
در ۱ ژوئن ۲۰۲۱، اوویان موافقت کرد که به صورت قرضی برای فصل ۲۲–۲۰۲۱ به شالکه ۰۴ بپیوندد و بندی نیز برای دائمی کردن این انتقال در قرارداد وی وجود داشت. در ۱۲ مه ۲۰۲۲ شالکه این بند را فعال کرد و به موجب این بند قرارداد توماس تا پایان فصل ۲۴–۲۰۲۳ تمدید شد.
اوویجان پنج بازی ملی برای تیم زیر ۱۷سال هلند انجام داد و با تیم زیر ۱۹سال در مسابقات قهرمانی اروپا زیر ۱۹سال در سال ۲۰۱۵ شرکت کرد. او در هر سه بازی برای هلند در مسابقات مورد استفاده قرار گرفت، اما پس از مرحله گروهی از دور رقابت‌ها حذف شدند. او سپس هشت بازی ملی برای زیر ۲۰سال به دست آورد، و اولین بازی خود را برای تیم زیر ۲۱سال هلند در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۶ در مسابقات مقدماتی قهرمانی زیر ۱۷سال اروپا ۲۰۱۷ برابر پرتغال در دوتینخم انجام داد.
هادسون و رکس یک مجموعه تلویزیونی کانادایی است که از سال 2019 پخش آن آغاز شد.
این مجموعه یک اسپین‌آف از مجموعه کمیسر رکس است.
باشگاه فوتبال یونگ آزد یک تیم فوتبال هلندی است که در زاندام در زانستریک مستقر است. این تیم، تیم ذخیره آزد آلکمار است که در آلکمار مستقر است و در لیگ دسته اول فوتبال هلند بازی می‌کند.
دومنیک مافهام (زاده ) بازیگر انگلستانی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم تیراندازی ماهی اشاره کرد.
ماریوس لوده (به ؛ زاده ۱۱ مارس ۱۹۹۳) فوتبالیست حرفه‌ای اهل نروژ است که به عنوان مدافع برای باشگاه شالکه ۰۴ در بوندسلیگا ۲ آلمان و تیم ملی نروژ بازی می‌کند.
لوده در کورنالند متولد شد، و کار خود را در باشگاه محلی Frøyland آغاز کرد.
او اولین بازی خود در رده بزرگسالان را برای تیم برینا در ۹ آوریل ۲۰۱۲ در برابر استرومن انجام داد. آن مسابقه با برد ۳–۱ برینا تمام شد. او تا مه ۲۰۱۵ به عنوان مدافع برای برینا بازی کرد، تا زمانی که او از بازی فوتبال حرفه ای محروم شد، به دلیل مثبت بودن تست دوپینگ، که نشان داد از ریتالین، یک داروی محرک دارویی متشکل از متیل فنیدات استفاده می‌کند. تست لوده در مه ۲۰۱۵، قبل از مسابقه با سوگندال، به خاطر ریتالین مثبت شد. او اظهار داشت که از ریتالین به عنوان داروی افزایش‌دهنده عملکرد قبل از امتحانات دانشگاه استفاده کرده‌است. او به مدت ده ماه از بازی فوتبال محروم شد و بیشتر فصل ۲۰۱۶ را از دست داد. در طول این محرومیت، او در یک رستوران محلی در برین کار می‌کرد تا فیزیک و هیکل خود را حفظ کند، تا اینکه در اکتبر ۲۰۱۶ به او اجازه دادند با برینا تمرین کند.
ماریوس قبل از فصل ۲۰۱۷ با بودو/گلیمت قرارداد امضا کرد و ۲۹ بازی از ۳۰ بازی آن فصل را برای تیم انجام داد. بودو/گلیمت در سال ۲۰۱۷ قهرمان لیگ دسته اول نروژ شد و به الیتسرین صعود کرد. قبل از فصل ۲۰۱۸، برخی از باشگاه‌های فوتبال نروژی علاقه‌مند به خرید لوده بودند، از جمله تیم‌های سقوط کرده وایکینگ و آلسوند.
در ژانویه ۲۰۲۲، باشگاه شالکه که در بوندس‌لیگا ۲ حاضر بود، امضای قراردادی دو سال و نیم را با لوده اعلام کرد. ماریوس لوده در همان فصل همراه با شالکه قهرمان بوندس‌لیگا ۲ شد و به بوندسلیگا صعود کردند.
لیگ الیتسرین (۲): ۲۰۲۰، ۲۰۲۱
بوندس‌لیگا ۲ (۱): ۲۲–۲۰۲۱
کئوله (اسپانیایی: "keule" یا "queule" و "hualhual") درختی بومی شیلی است. این تنها گونه از سردهٔ گومورتگا (Gomortega) است و به راسته برگ‌بوسانان در تبارشاخه مگنولیان اختصاص دارد.
کئوله‌ها درختانی همیشه سبز، معطر، دارای پوست خاکستری با شکاف‌های طولی کم‌عمق هستند. برگ‌های دُم‌برگ، ساده، کامل، بیضی‌شکل تا نیزه‌ای‌شکل است. ساقه‌ها دارای گره‌های تک‌حفره‌ای و دارای دو خط برگی هستند. شاخه‌ها چهارگوش‌اند.
میوه خوراکی یک حفره زردرنگ یک یا سه‌حفره‌ای است که معمولاً دارای 1 (-2) دانه، میان‌بَر (مزوکارپ) گوشتی، درون‌بَر (اندوکارپ) دلپذیر و سنگی است. در هر میوه ۱–۲ دانه وجود دارد که دارای درون‌دانه فراوان، روغنی، جنین بزرگ، دولپه‌ای است.
عدد کروموزوم n = ۲۱، 2n = ۴۲ است.
کئوله تنها در یک محدوده زیستگاهی بسیار باریک در ساحلی مرکزی شیلی، از جمله جنگل مائولینو و بخش‌هایی از ماتورال شیلی رشد می‌کند.C. Michael Hogan & World Wildlife Fund. 2013.
این گونه به دلیل برداشت بیش از حد در معرض خطر انقراض قرار دارد و جنگل‌هایی آن را برای تبدیل به زمین کشاورزی می‌بُرند.
کئوله یک میوه شیرین خوراکی زردرنگ به قطر ی دارد. این میوه برای تهیه نوعی مارمالاد برداشت می‌شود.
سی آی دی: آدم مصنوعی (انگلیسی: CID The Dummy) یک بازی ویدئویی ماجراجویی است که در ۱۷ آوریل ۲۰۰۹ در اروپا و ۷ ژوئیه ۲۰۰۹ در آمریکای شمالی برای پلی‌استیشن ۲، وی، مایکروسافت ویندوز و پلی استیشن همراه منتشر شد.
این بازی پس از انتشار با نقدهای منفی مواجه شد و در وبسایت متاکریتیک امتیازات ۴۱/۱۰۰ را برای نسخه قابل حمل پلی استیشن و ۳۱/۱۰۰ برای نسخه وی کسب کرده‌است. در وبگاه گیم رنکینگز، این بازی دارای امتیاز ۳۶٫۰۰٪ برای نسخه پلی‌استیشن ۲، ۳۵٫۶۰٪ برای نسخه پلی استیشن و ۳۳٫۴۳٪ برای نسخه وی می‌باشد. در کل این بازی به دلیل گیم پلی ضعیف، کنترل‌های بد، گرافیک پایین و صداگذاری افتضاح مورد انتقاد گیمرها و منتقدان قرار گرفت.
میلک شیک باروتی یک فیلم اکشن و دلهره‌آور محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی ناووت پاپوشادو با فیلمنامه‌ای مشترک به‌قلم پاپوشادو و ایهود لاوسکی است. در این فیلم کارن گیلان در نقش یک زن جوان قاتل حرفه‌ای بازی می‌کند که باید با مادر جدا شده‌اش (با بازی لینا هیدی) و همکاران سابقش (کارلا گوگینو، میشل یئو و آنجلا باست) متحد شود تا یک دختر جوان (کلویی کلمن) را از دست قاتلان رقیب نجات دهد.
سم تنها ۱۲ سال داشت که مادرش اسکارلت، یک قاتل نخبه، مجبور شد او را رها کند. سم توسط فریم بزرگ شد، سندیکا جنایت بی رحمانه‌ای که مادرش در آن کار می‌کرد. اکنون، ۱۵ سال بعد، سام راه مادرش را دنبال کرده و به یک زن قاتل حرفه‌ای شدید تبدیل شده‌است.
در فوریه ۲۰۲۰، کمپانی اس‌تی‌اکس انترتینمنت حقوق پخش فیلم را در ایالات متحده به دست آورد. در آوریل ۲۰۲۱، نتفلیکس حقوق توزیع آمریکایی را از اس‌تی‌اکس انترتینمنت خریداری کرد. این فیلم در نتفلیکس در ایالات متحده، کانادا و کشورهای شمال اروپا در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۱ منتشر شد. در ایالات متحده نیز به‌طور همزمان یک اکران محدود در سینما دریافت کرد. طبق گفته نیلسن، این فیلم پس از اکران، پربیننده‌ترین فیلم هفته در کشور بود.
از ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۱، این فیلم در مجموع ۱٬۰۱۵٬۷۶۰ دلار در سراسر جهان فروش داشته‌است.
شکارچی روح: نشانه مرگ ۲ (شناخته شده در ژاپن تحت عنوان شینیگامی: شیبیتو مگایر) یک بازی ویدئویی ماجراجویی ترسناک است که توسط استودیو اکسپری‌ینس ساخته و منتشر شده‌است. این بازی در ۱ دسامبر ۲۰۲۲، در ژاپن برای کنسول‌های نینتندو سوئیچ و پلی‌استیشن ۴ منتشر شد، و همچنین قرار است توسط آکسیس گیم در سال ۲۰۲۳، برای پلتفرم‌های مذکور بعلاوه مایکروسافت ویندوز در سراسر جهان منتشر شود. این سومین بازی از مجموعه "شکارچی روح" است و پس از دو نسخه قبلی این مجموعه (شکارچی روح: نشانه مرگ و شکارچی روح: خوب نیست) منتشر می‌شود. داستان بازی در حومه توکیو اتفاق می‌افتد و بازیباز نقش یاشیکی کازوئو را بر عهده دارد. او استخدام می‌شود تا در نقش یک معلم، مدرسه‌ای که حوادث وحشتناکی هر ده سال یک‌بار در آن‌جا اتفاق می‌افتد را بررسی کند. بازیباز به همراه تعدادی از شخصیت‌ها، مناطق را در یک دید از کنار بررسی می‌کند. آن شخصیت‌ها تعیین می‌کنند که بازیباز به کدام مکان‌ها دسترسی داشته باشد. بازی از طریق یک کمپین سرمایه‌گذاری جمعی تأمین مالی شده‌است و همانند بازی‌های قبلی این مجموعه یک بازی ماجراجویی است، اما عناصری از بازی‌های نقش آفرینی رومیزی را نیز در خود جای داده‌است.
"شینیگامی: شیبیتو مگایر" یک بازی ماجراجویی است که در آن بازیباز، محیط بازی را از طریق دید از کنار بررسی می‌کند. تحقیقات همراه با یکی از چندین شخصیت همکار در بازی انجام می‌شود. بسته به این‌که کدام شخصیت انتخاب شود، بازیباز به مکان‌ها و آیتم‌های مختلف دسترسی پیدا می‌کند. هر شخصیت دارای مجموعه ای از اطلاعات است، که باتوجه به نوع شخصیت بازیباز می‌تواند افزایش یابد. این اطلاعات برای تأثیرگذاری بر شرایطی که در موقعیت‌های خطرناک قرار می‌گیرید کاربردی هستند، مانند زمانی که توسط یک روح مورد حمله قرار می‌گیرید، از سیستمی به نام قانون تعلیق می‌توان استفاده کرد.
"داستان شینیگامی: شیبیتو مگایر" در حومه شهری به‌نام اچ در توکیو اتفاق می‌افتد و حول محور آکادمی کونوهارا می‌چرخد، جایی که هر ده سال یکبار اتفاقات وحشتناکی در آن رخ می‌دهد. پلیس قادر به توضیح این حوادث نیست و آن‌ها را به عنوان اتفاقات تصادفی دسته‌بندی می‌کند، اما شایعه شده‌است که آن‌ها توسط ارواح صورت می‌گیرند. به همین دلیل، مدیر کونوهارا یاشیکی کازوئو از خاندان کوجو را استخدام می‌کند تا در نقش یک معلم وارد مدرسه شده و حوادث را بررسی کند.
"شیبیتو مگایر" به‌وسیله استودیو اکسپری‌ینس ساخته شده‌است و توسط موتویا اتاکا کارگردانی شده‌است. توسعه از طریق سرمایه‌گذاری جمعی در وب سایت کمپ‌فایر، از ۲۵ نوامبر ۲۰۱۹ با هدف ۱۵ میلیون ین ژاپن (تقریبا ۱۴۰۰۰۰ دلار آمریکا) سرمایه‌گذاری شروع شد. در تاریخ ۲۹ دسامبر، ۱۷ روز پیش از پایان مدت زمان کمپین، این کمپین به حد نصاب رسید و همچنین اهداف بیشتری هم، فراتر از هدف پایه‌اش را نیز مد نظر داشت که رسیدن تا ۳۰ میلیون ین بود و به تمام اهداف کمپین دست یافت.
این بازی در مقایسه با بازی‌های قبلی شکارچی روح دارای موضوع و مفهوم جدیدی است: این بازی در مقایسه با «تجربه ترس جدیدی» که بازی قبلی موفق به القای آن شد، احساس جدیدی از جستجو کردن و درماندگی را از طریق تغییر دیدگاه ارائه می‌دهد. در حالی که مانند بازی‌های قبلی شکارچی روح یک بازی ماجراجویی است، اما عناصر الهام گرفته از بازی‌های نقش آفرینی رومیزی را نیز در خود جای داده‌است، مانند اطلاعات شخصیت‌ها که براساس میزان موفقیت‌هایشان بر برخی از رویدادهای بازی تأثیر می‌گذارند.
شیبیتو مگایر و کمپین تأمین مالی جمعی آن توسط اکسپری‌ینس در سپتامبر ۲۰۱۹ از طریق کانال یوتیوب آن‌ها به همراه تعدادی از آثار هنری مفهومی معرفی شد. برنامه‌ریزی شده‌است که بازی توسط اکسپری‌ینس در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲ در ژاپن برای نینتندو سوئیچ و پلی‌استیشن ۴ منتشر شود، پس از یک تأخیر در ۲۴ مارس برای بهبود کیفیت بازی نسخه پلی‌استیشن ویتا به دلیل عدم پشتیبانی سازنده آن از سیستم بازی، کنار گذاشته شد.
الکساندر والنتینوویچ وامپیلوف () (۱۹ اوت ۱۹۳۷ – ۱۷ اوت ۱۹۷۲)" Background to the 65th birth anniversary of playwright Alexander Vampilov », 19 August 2002 نمایشنامه نویس اهل شوروی بود. نمایشنامه «"پسر بزرگ»" او اولین بار در سال ۱۹۶۹ اجرا شد و دو سال بعد به موفقیت ملی دست یافت. بسیاری از نمایشنامه‌های او در روسیه از تلویزیون پخش شده‌است. چهار نمایشنامه کامل او به انگلیسی ترجمه شد و «"شکار مرغابی»" در لندن و واشینگتن. دی. سی. (صحنه آرنا) به روی صحنه رفت.
وامپیلوف چهارمین فرزند خانواده اش بود. پدرش، والنتین نیکیتیچ، از تبار بوریات، و مادرش، آناستازیا پروکوپیونا دختر یک کشیش کلیسای ارتدکس روسیه بود. بعدها پدرش به اتهام فعالیت ملی گرایانه دستگیر شد.
الکساندر در جوانی به یادگیری گیتار و ماندولین پرداخت و اولین داستان‌های کوتاه طنز او در سال ۱۹۵۸ در مجلات چاپ شد. پس از تحصیل در رشته ادبیات و تاریخ در "دانشگاه دولتی ایرکوتسک" و فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۶۰، به تئاتر روی آورد. او از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ دبیر اجرایی روزنامه ایرکوتسک بود و سپس با نمایشنامه نویس محبوب "الکسی آربوزوف" آشنا شد.
به عنوان اولین اجرا، نمایش "خداحافظی در ژوئن" را سال ۱۹۶۶ در مسکو به روی صحنه برد که بسیار ناموفق بود، اما در اوایل دهه ۱۹۷۰ بسیار شناخته شده و بینش او با آنتون چخوف مقایسه شد.
او در اوایل دهه ۱۹۷۰ ازدواج کرد و دو سال بعد، هنگام ماهیگیری در دریاچه بایکال غرق شد. «"تابستان گذشته در چولیمسک»" آخرین نمایش او بود.
الکساندر والنتینوویچ وامپیلوف در "چرمخوو" واقع در استان ایرکوتسک در شرق سیبری در ۱۹ اوت ۱۹۳۷ به دنیا آمدFor biographical information see: Elizarova, E.D. , comp. Александр Валентинович Вампилов: Библиографический Указатель, ed. L.A. Kazantseva and M.D. Sergeev (Иркутск:Редакционно-издательский отдел упрполиграфиздата, 1989), 25-32; Farber, Vreneli, Aleksandr Vampilov: An Ironic Observer (New York: Peter Lang, 2001), 5-16; Farber, Vreneli, The Prose of Aleksandr Vampilov (New York: Peter Lang, 2003), 3-16; Gushanskaya, Elena, Александр Вампилов: Очерк творцчества (Leningrad: Sovetsky Pisatel, 1990), 5-46; Rumyantsev, Andrei, "Без мифов...", Сибирь, 4 (1991), 126–35; Streltsova, Elena, Плен утиной охоты (Иркутск: Издание ГП "Иркутская областная типография No. 1", 1998), 10-37, 78-98; Sushkov, Boris, Александр Вампилов (Москва: Советская Россия, 1989), 15; Tenditnik, Nadezhda, Александр Вампилов (Новосибирск: Западное-Сибирское книжное издательство, 1979), 3-16; Tenditnik, Nadezhda, Перед лицом правды: Очерк жизни и творчества Александра Вампилова (Иркутск: Изд-во журнала Сибирь совместно с Товариществом “Письмена,” 1997); Zhikhareva, T. D. , comp. Александр Валентинович Вампилов: Библиографический Указатель, ed. L.A. Kazantseva (Иркутск: Издательство Иркутской областной публичной библиотеки имени И. И. Молчанова-Сибирского, 2000), "Genealogy"; Zhilkina, Tatyana, "Проверяется памятью", Литературное обозрение 8 (1983), 107–12. پدرش، والنتین نیکیتیچ وامپیلوف، متولد ۱۸۹۸، اهل بوریات از روستای نزدیک شهر آلار بود. والنتین هفده ساله بود که مسئولیت گاوداری خانوادگی را بر عهده گرفت و همزمان تحصیلش را نیز در بخش تاریخی-فلسفی دانشگاه دولتی ایرکوتسک ادامه داد. والنتین زبان و ادبیات روسی را در دبیرستان کوتولیک، حدود سی کیلومتری جنوب آلار، تدریس کرد و مدیر آن شد. در تابستان سال بعد نیز وامپیلوف به عنوان معلم ارشد به آلار منتقل شد.
والدین همسر والنتین نیکیتیچ، پروکوپی کوپیلوف و الکساندرا آفریکانونا مدودوا، هر دو روسی بودند. کوپیلوف یک کشیش و معلم حقوق مذهبی بود، اما پس از انقلاب مجبور شد برای امرار معاش خیابان‌ها را جارو کرده و چوب خرد کند. در سال ۱۹۳۷ او به اتهامات مضحک اما معقول برای آن زمان دستگیر شد. پس از دستگیری، الکساندرا آفریکانونا با کوچکترین دخترش، آناستازیا، مادر الکساندر وامپیلوف در کوتولیک ساکن شد.
الکساندر وامپیلوف هرگز پدرش را نشناخت، زیرا در ۱۷ ژانویه ۱۹۳۸، والنتین نیکیتیچ به اتهامات ساختگی دستگیر شد. او در ماه مارس همان سال در ایرکوتسک مورد اصابت گلوله قرار گرفت. از این رو نام الکساندر را بر او نهادند که در صدمین سالمرگ بزرگترین شاعر روس - الکساندر پوشکین - به دنیا آمد. جالب آنکه مانند همنام خود، نابهنگام و تقریباً در همان سن درگذشت.Zhilkina, 107-108.
وامپیلوف کوچکترین عضو خانواده ای متشکل از سه پسر و یک دختر بود. او دوران کودکی و نوجوانی خود را در شهر کوتولیک گذراند، جایی که خانواده در اتاقی از سربازخانه معلمان زندگی می‌کردند. خانه‌ای چوبی که درگذشته محل استراحت شبانه زندانیانی بود که در راه اردوگاه اجباری بودند.
وامپیلوف در سال ۱۹۴۴ مدرسه را آغاز کرد و دانش آموز خوبی بود، اما برجسته نبود. او به خوبی نقاشی می‌کرد و از آواز خواندن لذت می‌برد. فعالیت‌های دوران مدرسه‌اش ماهیگیری، فوتبال، محفل نمایشی مدرسه و اشتیاق به نوشتن شعر بود که آن را از خانواده‌اش پنهان می‌کرد. در سال ۱۹۵۴ وامپیلوف در امتحانات ورودی گروه تاریخی در دانشگاه ایالتی ایرکوتسک شرکت کرد. از آنجایی که در امتحان آلمانی مردود شد، مجبور شد دوباره در سال ۱۹۵۵ در امتحانات ورودی شرکت کند.
در سال ۱۹۵۵ وامپیلوف به ایرکوتسک نقل مکان و در دانشگاه ثبت نام کرد. سال ۱۹۵۸، زمانی که هنوز دانشجو بود، ده داستان را با نام مستعار "سانین" در چندین روزنامه منتشر کرد. تنها یک قطعه، یک صحنه دراماتیک با عنوان «گل‌ها و سال ها» (Цветы и годы) به نام واقعی او چاپ شد. در سال ۱۹۵۹ به استخدام روزنامه "جوانان شوروی" درآمد و زمانی که یک سال بعد از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد، به‌طور تمام وقت در روزنامه مشغول به کار شد. همزمان در "اتحادیه جوانان"، به عنوان دانشگاه دوم به عضویت درآمد. اتحادیه شامل تعدادی از مردان جوان بود که بی شباهت به وامپیلوف نبودند - والنتین راسپوتین، ویاچسلاو شوگایف، دیمیتری سرگیف، یوری اسکوپ - که وامپیلوف با آنها دوست شد.
اولین مجموعه داستان وامپیلوف، "یک تصادف" ("Стечение обстоятельств") در سال ۱۹۶۱ با نام مستعار A. Sanin چاپ شد. او بیشتر این داستان‌ها را در دوران تحصیل در دانشگاه نوشت. سال‌های بعد در سمینارهای متعددی که برای نمایشنامه نویسان جوان برگزار می‌شد شرکت کرد. در سال ۱۹۶۴ او "اتحادیه جوانان شوروی" را ترک کرده و در دو مجموعه داستان، با نویسندگان ایرکوتسک همکاری کرد و اولین نمایشنامه نویسی خود را با انتشار "«خانه ای با منظره زمین"» ("Дом окнами в поле") "انجام" داد. با رسیدن به این موفقیت، در سال ۱۹۶۵ به همراه ویاچسلاو شوگایف برای به دست آوردن دستاوردهای بزرگتر به مسکو سفر کرد. او از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷ در دوره‌های پیشرفته در مؤسسه ادبی گورکی شرکت کرد و با رونوشتی از اولین نسخه «"خداحافظی در ژوئن»" ("Прощание в июне") که در ابتدا عنوان «"نمایشگاه»" ("Ярмарка") را داشت، در تمام تئاترهای مسکو به روی صحنه رفت، اما هیچ موفقیتی به دست نیاورد. با این وجود، او با "الکساندر تواردوفسکی" آشنا شد که به وامپیلوف، عضویت در اتحادیه نویسندگان را پیشنهاد کرد. او در فوریه ۱۹۶۶ در اتحادیه پذیرفته شد. در همان سال نمایشنامه "«پسر بزرگ»" ("Старший сын") را به پایان رساند، و سپس "«خداحافظی در ژوئن» را" منتشر کرد. این نمایشنامه"،" در اولین نمایش خود، در ده سالن تئاتر اتحاد جماهیر شوروی در پاییز به روی صحنه رفت. بهار بعد، وامپیلوف دوره‌های ادبی خود را به پایان رساند و به ایرکوتسک بازگشت.
سرانجام وامپیلوف به عنوان یکی از چهره‌های اصلی در نسل نمایشنامه نویسانی که پس از مرگ استالین به شهرت رسیدند ظاهر شد. او در دهه هفتاد و نیمه اول دهه هشتاد به اوج محبوبیت خود رسید. در سال ۱۹۶۷، سالی که از مسکو به ایرکوتسک بازگشت، «"خداحافظی در ژوئن»" بیش از ۷۰۰ اجرا در چهارده تئاتر داشت. «"پسر بزرگ"» که در سال ۱۹۶۸ تحت عنوان "The Suburb" در مجله "Angara" ("Angara") منتشر شد، از موفقیت بیشتری برخوردار شد. در سال ۱۹۷۰ در یک نسخه جداگانه منتشر شد و تا سال ۱۹۷۱ در بیست و هشت سالن تئاتر با بیش از هزار اجرا به روی صحنه رفت.
سرنوشت تک پرده‌ها، «"بیست دقیقه با یک فرشته»" ("Двадцать минут с ангелом") و «"قضیه متران پاژ"» ("История с метранпажем") تا حدودی متفاوت بود، و هم «"شکار مرغابی»" ("Утиная охота") و هم «"تابستان گذشته در چولیمسک»" ("Прошлым летом) در Чулимске") با تأخیر، پس از مرگ وامپیلوف به رسمیت شناخته شدند. در زمستان ۱۹۷۱، وامپیلوف در تمرینات BDT شرکت کرد. اگرچه اولین نمایشنامه‌های وامپیلوف به‌طور گسترده در سراسر کشور منتشر شد، اما او همیشه در تولید آثارش به‌ویژه در مسکو و لنینگراد با مشکلاتی مواجه بود. مکاتبات او با النا یاکوشکینا (که در بخش ادبی تئاتر ارمولوف کار می‌کرد) نشان دهنده مشکلاتی است که او با آن روبرو شده بود.Rasputin, Valentin, “Ему было бы нынче пятьдесят... Переписка А. Вампилова с Е. Якушкиной,” Новый мир, No. 9 (1987), 210, 222. به همین ترتیب، اگرچه آثار او بسیار محبوب شدند، کارگردانان کمی آن‌ها را به اندازه کافی روی صحنه بردند. دلیلش این بود کارگردان‌ها کاملاً نمی‌دانستند که چگونه با نمایشنامه‌های وامپیلوف رفتار کنند، زیرا آن‌ها سبک و محتوای آثار را اشتباه درک می‌کردند. حتی پانزده سال پس از مرگ وامپیلوف، به دنبال رهبری میخائیل گورباچف و معرفی سیاست گلاسنوست او که تأثیری رهایی‌بخش بر هنر داشت، و علیرغم تولیدات فراوان، اعم از موفق و ناموفق، پرداختن به نمایشنامه‌های وامپیلوف، فراتر از صحنه پردازی مرسوم نرفته و با درک کامل ارائه نشده بودند.
در سال ۱۹۷۰ وامپیلوف در سمیناری برای نمایشنامه نویسان جوان در دوبولتی و سمیناری برای نویسندگان جوان در یالتا شرکت کرد. نمایشنامه او، «"شکار مرغابی»"، همان سال در آنگارا منتشر شد، اما تا سال ۱۹۷۶ در ریگا روی صحنه نرفت. نمایشنامه‌های دیگری از او در سال ۱۹۷۰ در مجلات برجسته منتشر شد: "تئاتر" ("Театр")، "حقیقت" ("Комсомольская правда") و "فرهنگ شوروی" ("Советская культура"). سال بعد وامپیلوف روی "والنتینا" ("Валентина")، اولین نسخه «"تابستان گذشته در چولیمسک» کار" کرد. او نمایشنامه را در همان سال به پایان رساند، اما هرگز شاهد چاپ آن نبود، زیرا در بهار ۱۹۷۲ از سالنامه ادبی "سیبری" ("Sibirь") خارج شد. وامپیلوف از ژانویه تا مه ۱۹۷۲ در مسکو بود و با توستونوگوف روی اجرای "«خداحافظی در ژوئن»" در تئاتر استانیسلاوسکی کار می‌کرد و در تمرین‌های نمایش «"پسر بزرگ»" در تئاتر ارمولوف شرکت کرد. در ماه مارس، او برای اولین اجرای نمایش "دو حکایت" (حکایات "استانی") در لنینگراد حضور داشت، اما سپس به مسکو بازگشت، جایی که همسرش، اولگا، به او پیوست. وامپیلوف خود را با انبوهی از کارهای کوچک که مدت‌ها به تعویق انداخته بود مشغول کرد، اما مهمتر از همه، مقدمات انتشار اولین مجموعه نمایشنامه‌هایش را فراهم کرد. اگرچه وامپیلوف پیوسته از آرزویش برای بازگشت به نثر، نوشتن رمان و شروع دوباره صحبت می‌کرد، اما در تابستان وامپیلوف شروع به ساختن یک قطعه دراماتیک دیگر به نام «وودویل» کرد، "ناکونچنیکوف" بی‌قابل ("Несравненный Наконечников"). در ماه مه او به ایرکوتسک رفته بود و قصد داشت در سپتامبر به مسکو بازگردد. اما در ماه اوت غرق شد.
۱۹ اوت ۱۹۷۲ تولد ۳۵ سالگی الکساندر وامپیلوف بود. او تصمیم گرفت از میهمانان خود، با سوپی که با ماهی تازه درست می‌شود، پذیرایی کند. از این رو با یکی از دوستانش در ۱۷ اوت برای ماهیگیری به دریاچه بایکال رفتOvcharenko, Aleksandr, "Драматургическая сага: Пьесы Александра Вампилова", Молодая гвардия, 6 (1985), 256. در راه بازگشت، آن دو گرفتار طوفانی شدند که در حال وقوع بود، قایق با کنده‌ای در زیر آب برخورد کرد و واژگون شد. بعدها جسد او در قسمت بسیار عمیق دریاچه پیدا شد.Rasputin, Valentin, "Истины Александра Вампилова", Сибирь, 4 (1977), 66.
وامپیلوف مدتی قبل از مرگ، با همسر دومش اولگا میخائیلوونا وامپیلووا ازدواج کرده و در سال ۱۹۶۶ صاحب یک دختر به نام النا شد. در سال ۱۹۹۹ بیوه او مجموعه جدیدی از آثار، دفترها و نامه‌های او را در حدود ۸۰۰ صفحه منتشر کرد.Vampilov, Aleksandr, Избранное, (Москва: Согласие, 1999).
نشر مرکز، چاپ اول، ۱۳۹۷
نشر هرمس، چاپ اول، ۱۳۹۹
نشر کتاب کوله پشتی، چاپ اول، ۱۳۹۶
نشر مرکز، چاپ اول، ۱۳۹۰
نشر مرکز، چاپ اول، ۱۳۸۹
یاروسلاو یوریویچ میخایلوف (به ""؛ زادهٔ ۲۸ آوریل ۲۰۰۳) یک فوتبالیست اهل روسیه است که به عنوان هافبک هجومی برای باشگاه شالکه ۰۴ به صورت قرضی از تیم زنیت سن پترزبورگ، بازی می‌کند.
در ۱۳ ژوئیه ۲۰۲۱، میخایلوف پس از شرکت در تمرینات شالکه به عنوان بازیکن مهمان به مدت سه هفته، با قراردادی قرضی تا پایان فصل از زنیت سن پترزبورگ به شالکه انتقال پیدا کرد. او اولین بازی حرفه ای خود را برای شالکه در بوندس‌لیگا ۲ در ۱ اوت ۲۰۲۱ انجام داد و در دقیقه ۶۵ در پیروزی ۳–۰ خارج از خانه مقابل هولشتاین کیل به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد.
میخایلوف در تیم های ملی زیر۱۷، زیر۱۸ و زیر۱۹ سال روسیه انجام داده است.
بِلِندی ایدریزی (زاده ۲ مه ۱۹۹۸) یک فوتبالیست اهل کوزوو است که در پست هافبک هجومی برای تیم شالکه ۰۴ در بوندسلیگا ۲ آلمان و تیم ملی کوزوو بازی می‌کند.
آنا سوروکین (؛ زادهٔ ) یک کلاهبردار روسی است. بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷، زمانی که در ایالات متحده زندگی می‌کرد، وانمود کرد که یک وارث آلمانی ثروتمند به نام آنا دلوی است و در سال ۲۰۱۷ به اتهام کلاهبرداری از بانک‌ها، هتل‌ها و آشنایان به مبلغ ۲۷۵۰۰۰ دلار دستگیر شد. او در سال ۲۰۱۹ به چندین فقره تلاش برای سرقت بزرگ، سرقت درجه دوم و سرقت خدمات در رابطه با این جرایم محکوم شد. یک اقتباس تلویزیونی از داستان او با عنوان دروغ آنا توسط نتفلیکس ساخته شده‌است. او در حال حاضر توسط اداره مهاجرت و گمرک ایالات متحده در بازداشت به سر می‌برد.
جعل آنا () یک مینی‌سریال تلویزیونی درام آمریکایی ۹ قسمتی است که با الهام از داستان آنا سوروکین و مقاله‌ای در نیویورک تایمز با عنوان «آنا دلوی چگونه مردم نیویورک را فریب داد» توسط جسیکا پرسلر ساخته و تولید شده‌است. این سریال در ۱۱ فوریه ۲۰۲۲ در نتفلیکس پخش شد.
جولیا گارنر در نقش آنا سوروکین، شخصیت اصلی، ایفای نقش می‌کند.
رودریگو زالازار مارتینز (زاده ۱۲ اوت ۱۹۹۹) یک فوتبالیست دورگه اروگوئه‌ای-اسپانیایی است که به عنوان هافبک برای تیم فوتبال شالکه ۰۴ در بوندسلیگای ۲ آلمان به صورت قرضی از آینتراخت فرانکفورت، بازی می‌کند.
کیم بیونگ-کی (؛ زادهٔ ۲ نوامبر ۱۹۴۸) بازیگر اهل کره جنوبی است.
کوزه مرمری نوع کوچکی از ظروف سفالی یا شیشه‌ای است که در دوران باستان برای نگهداری روغن، به ویژه روغن‌های معطر برای ماساژ استفاده می‌شد. این روغن‌دان‌ها در حدود قرن یازدهم قبل از میلاد در مصر باستان از مرمر گچی ساخته می‌شد و از طریق یونان باستان به سایر نقاط جهان کلاسیک گسترش یافتند.
بیشتر کوزه‌های مرمر گچی، بدنه‌ای باریک با انتهای گرد، گردنی باریک و دهانی پهن و بازدارند. بیشتر این نوع کوزه‌ها دستگیره نداشتند، اما برخی برجستگی‌های گوش‌شکل یا برآمدگی‌هایی داشتند که سوراخ‌هایی در آنها تعبیه می‌شد. برای جابجایی آسان از میان این سوراخ‌ها رشته یا طنابی می‌گذراندند.
طرح اولیه کوزه‌های مرمری مصری از درخت نخل الهام می‌گرفت و شکلی ستونی با سری نخل‌مانند داشت. طرح‌های بعدی از شیشه‌های تزئین شده با نقش‌های مختلف مانند گوش ماهی، حلقه گل یا الگوهای انتزاعی حلقه‌ها یا زیگزاگ‌ها ساخته می‌شد.
ساخت کوزه مرمری پیرامون سده هفتم پیش از میلاد، به یونان گسترش یافت و به عنصر مهمی از سفال‌های یونان باستان تبدیل شد. سه نوع متمایز از کوزه مرمری گچی یونانی وجود داشت:
کوزه‌های مرمرین همچنین در بسیاری از مکان‌های دیگر در جهان باستان، به‌ویژه در آشور، سوریه و فلسطین ظاهر شد،Matthew 26:7 که احتمالاً همه از یونان یا مصر الهام گرفته شده یا از آن دو منطقه صادر شده بودند.
در عرض صد سال پس از ورود به یونان، صنعتگران یونانی کزوه‌های مرمر گچی نقره ای رنگ با تزئینات استادانه و بدنه‌ای بلند و باریک به بلندی تولید می‌کردند. تزیینات معمولاً شامل تقسیم بدنه گلدان به چهار ناحیه افقی توسط نوارهای زینتی در اطراف آن بود.
وون کی جون (؛ زادهٔ ۱۲ فوریه ۱۹۷۴) بازیگر اهل کره جنوبی است. از مهمترین نقش‌ آفرینی‌های وی بازی در نقش شاهزاده یونگ پو در افسانه جومونگ می‌باشد
من می خواهم به دیدن تو ادامه دهم چوی یانگ مین SBS
چو یانگ ایوپ چو یانگ ایوپ PBC
رویا جانگ دائه سیک SBS
رسوایی گانگنام بنگ یون تائه SBS
وون کی جون در پایگاه داده فیلم های کره ای
وون کی جون در IMDb
vتیه
جوایز درام ام بی سی برای بهترین بازیگر جدید
لی جه-یونگ (؛ زادهٔ ۲۱ مارس ۱۹۶۳) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به عنوان بازیگر نقش مکمل در فیلم و تلویزیون از جمله در "سیارهٔ سبز را نجات دهید!" (۲۰۰۳) و "کارآگاه کی" (۲۰۱۱) ایفای نقش کرده‌است.
جولیان شکسپیر کار (Julian Shakespeare Carr) (زادهٔ ۱۲ اکتبر ۱۸۴۵ – درگذشتهٔ ۲۹ آوریل ۱۹۲۴)، صنعتگر، نوع‌دوست، برترپندار نژادسفید و حمایت‌گر کو کلاکس کلن (و در جوانی حامی برده‌داری) اهل کارولینای شمالی بوده‌است. او با نانی کار پیوند زناشویی بست و صاحب دو دختر (ازجمله الیزا کار) و سه پسر شدند.
پس از جنگ، کار در شرکت تولید تنباکویِ دبلیو تی. بلکول در نزدیکی دورهام، کارولینای شمالی شریک شد. ذکاوت تجاری وی موجب شد که این شرکت در سطح جهانی به نام تجاری بول دورهام شناخته شود. کار به یکی از ثروت‌مندترین افراد ایالت تبدیل شد که در حوزه‌های نساجی، بانکداری (اولین بانک ملی دورهام)، راه‌آهن، خدمات عمومی (شرکت برق) و روزنامه‌داری فعالیت می‌کرد.
کار در سال ۱۸۷۳ با دختر سرهنگ دی.سی. پریش، نانی گراهام پریش، ازدواج کرد. آن‌ها چهار پسر و دو دختر داشتند. محل سکونت این خانواده که ویلای سامرست نام داشت، همچون «جواهری در دورهام» می‌درخشید.
جولیان کار در ۲۹ آوریل ۱۹۲۴ در خانهٔ دخترش در شیکاگو چشم از جهان فروبست.
کار از طرف نمایندگان کارولینای شمالی (و یک نفر از مونتانا) در کنوانسیون ملی دموکراتیک ۱۹۰۰ نامزد برای دریافت سمت معاونت ریاست‌جمهوری آمریکا شد و در آنجا به ایراد سخنرانی پرداخت. وی در کنوانسیون ملی دموکراتیک ۱۹۱۲ به‌عنوان نماینده حضور داشت و فعالیت می‌نمود.
کار در تأسیس دانشگاه دوک نقش به‌سزایی داشت. (ساختمان تاریخ در بخش شرقی دانشگاه میان سال‌های ۱۹۳۰ تا ۲۰۱۸ به نام او شناخته می‌شد). با توجه به این‌که کالج ترینیتی پس از جنگ برای رفع وابستگی مالی به شهریهٔ دانشجویان بلاتکلیف و کمک‌های کلیسا مبارزه می‌کرد، غیرکشیش‌های متدیست علاقه‌مند به این حوزه در موفقیت و نجات آن، نقش حیاتی داشتند.
جولیان کار در جلد ششم از تاریخ حق رأی زنان برای تشکیل اتحادیهٔ حق رأی برابر کارولینای شمالی، مورد توجه قرار گرفت: «در این دوره، زمانی که حمایت از این موضع چندان اقبالی نداشت، قاضی والتر کلارک، رئیس دیوان عالی، ژنرال جولیان اس. کار، آرچیبالد هندرسون، وید هریس و ای.کی. گراهام به‌عنوان کمیته‌ای مشورتی اقدام کردند و به رایگان برای کمک به لیگ وقت گذاشتند».
او که حامی و مدافع سرسخت رفاه حال کهنه‌سربازان مؤتلف بود و تمایل داشت وی را «سرباز ارشد» خطاب کنند، فرماندهٔ کل کهنه‌سربازان مؤتلف کارولینای شمالی بود. در سال ۱۹۱۳، در مراسم وقف بنای یادبود ائتلاف (که بعدها به سایلنت سم معروف شد) داخل حیاط دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل، کار سخنرانی کرد و اقدام ارزشمند سربازان مؤتلف را ستود و آن را «نجات زندگی نژاد آنگلوساکسون در جنوب» خطاب کرد؛ بنابراین «خالص‌ترین سویه از نژاد آنگلوساکسون در سیزده ایالت جنوبی یافت می‌شود». پس از آن، او خاطره‌ای از نوزده سالگی خودش تعریف کرد که کمی بعد از جنگ در چپل هیل «یک سیاه‌پوست را به‌دلیل توهین و بی‌احترامی علنی به بانویی اهل جنوب و بدنام کردن وی به‌حدی شلاق زده که دامنش تکه‌تکه شده‌است». کار این «وظیفهٔ خوشایند» را پس از آن‌که آن بانوی سیاه‌پوست قصد پناه‌گرفتن در دانشگاه داشت، در برابر صد سرباز فدرال در پادگان انجام داده‌است.
ژنرال جول همان‌طور که او را می‌شناختند، در مدت جنگ جهانی اول به‌عنوان نمایندهٔ کلیسای اسقفی متدیست در جنوب در ادارهٔ غذای ایالات متحده فعالیت می‌کرد.
حذف نام کار در دورهام و چپل هیلز بسیار متداول شد، همان‌طور که نام جولیان کار از ساختمان‌هایی نظیر مرکز هنرهای نمایشی دورهام برداشته شده‌است. در مراسم وقف بنای یادبود ائتلاف (سایلنت سم)، او از خود وجهه‌ای به نمایش گذاشت که بیان‌گر افتخار او به استفاده از خشونت برای برتری نژاد سفیدپوستان داشت. این موضوع باعث ایجاد یک جنبش شد. سخنان او در میان جنبش-های جان سیاه‌پوستان مهم است، دهان‌به‌دهان چرخید و برخی بیان کردند که منبع این سخنان دانشگاه ویرجینیا مارس است. آمار معتبری از شمار بردگان جولیان کار به‌جز آن‌هایی که در کارخانه‌هایش به کار گمارده شده بودند، در دست نیست، اما نژادپرستی او به‌نفع سفیدپوستان انکارناپذیر است.
جونگ دونگ-هوان (؛ زادهٔ ۵ اوت ۱۹۴۹) بازیگر اهل کره جنوبی است. جونگ حرفهٔ خود در دههٔ ۱۹۸۰ در تئاتر و پس از آن در سینمای کره، به عنوان نقش اصلی در "اواخر پاییز" (۱۹۸۲) و آثار دیگر آغاز کرد. پس از آن او اغلب در مجموعه‌های تلویزیونی حضور پیدا کرد که از نقش‌های قابل توجه او می‌توان به "ایستگاه آخر" (۱۹۸۷)، "سه نسل کیم" (۱۹۹۸) و "دریاسالار جاوید یی سون شین" (۲۰۰۴) اشاره کرد.
خُمره خشایارشا یک خمرهٔ بزرگ از جنس کلسیت و مرمر گچی با امضای چهارزبانهٔ شاهنشاه هخامنشی، خشایارشای بزرگ (حکومت ۴۸۶–۴۶۵ قبل از میلاد)، است که در ویرانه‌های آرامگاه هالیکارناس، در کاریا (ترکیه امروزی) کشف شد. این خمره مرمرین در پایین راه‌پله غربی این آرامگاه کشف شد و اکنون در موزه بریتانیا (اتاق ۱۵) نگهدای می‌شود.Room 15, display case 3 (G15/dc3)
این خمره حاوی سنگ‌نوشته کوتاهی به فارسی باستان، مصری، بابلی و ایلامی است که متنی یک‌سان دارند:
عملکرد این کوزه بزرگ به خوبی مشخص نیست. ممکن است حاوی مقداری از آب رود نیل بوده باشد که به عنوان نماد تسلیم مصر به ایران دریافت شده بود. چند نمونه دیگر از خمره‌های تقریباً مشابه در سراسر شاهنشاهی هخامنشی، از جمله خمره‌های داریوش بزرگ، شناخته شده‌است. خمره خشایارشا ممکن است بخشی از مجموعه شهربان (ساتراپ) کاریا بوده باشد و گواه تماس نزدیک حاکمان کاریایی و شاهنشاهی هخامنشی است.
این خمره‌ها که منشأ مصری دارند برای هخامنشیان بسیار ارزشمند بوده و به همین دلیل ممکن است خشایارشا آن را به فرمانروایان کاریایی تقدیم کرده و سپس به‌عنوان یک شی گرانبها از آن نگهداری کرده‌است. به ویژه، این ظرف گرانبها ممکن است توسط خشایارشا به آرتمیس یکم از دودمان کاریایی، که با شایستگی به عنوان تنها دریاسالار زن سپاه ایران در جریان دومین تهاجم ایرانیان به یونان، و به ویژه در نبرد سالامیس، عمل کرده بود، اهدا شده باشد.
خمره خشایارشاه در موزه بریتانیا قرار دارد. ارتفاع آن ۲۸٫۸ سانتی‌متر و قطر آن در لبه ۱۲٫۸ سانتی‌متر است. این شی در سال ۱۸۵۷ توسط چارلز توماس نیوتن کاوش شد.
از زمان داریوش بزرگ تا خشایارشا و برخی از فرمانروایان بعدی هخامنشی، به‌ویژه اردشیر یکم، چند کوزهٔ سنگی مشابه وجود دارد.
جونگ یون-سوک (؛ زادهٔ ۳۰ آوریل ۲۰۰۳) بازیگر اهل کره جنوبی است. او برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر جوان در جوایز درامای اس‌بی‌اس ۲۰۰۹ برای نقشش در "وسوسه همسر" شد.
لارس جورگن پالسون سیل (Lars Jörgen Pålsson Syll) (زادهٔ ۵ نوامبر ۱۹۵۷)، اقتصاددان اهل سوئد است که به عنوان استاد مطالعات اجتماعی و دانشیار تاریخ اقتصادی در کالج دانشگاه مالمو خدمت می‌کند. پالسون سیل یکی از نظریه‌پردازان برجسته در گفتمان اقتصادی سوئدی پیرامون بحران مالی جهانی که از ۲۰۰۸ میلادی آغاز شد، بوده‌است.
لارس جورگن پالسون سیل (متولد ۱۹۵۷ میلادی) دو مدرک دکترای تخصصی خود را در رشته تاریخ اقتصادی در ۱۹۹۱ میلادی و در رشته اقتصاد در ۱۹۹۷ میلادی از دانشگاه لوند کسب کرد. در ۱۹۹۵ میلادی، او به عنوان دانشیار تاریخ اقتصادی در کالج دانشگاه مالمو گماشته شد. در ۲۰۰۴ میلادی، وی به استاد مطالعات اجتماعی در کالج دانشگاه مالمو ترفیع داده شد. او به پژوهش و تدریس تاریخچه نظریه و روش‌شناسی اقتصادی می‌پردازد. سایر حوزه‌های پژوهشی مورد علاقه وی شامل نظریات عدالت توزیعی و علوم اجتماعی رئالیست انتقادی است. او همچنین زمانی که به عنوان یک پژوهشگر تازه‌کار و دارای حقوق ماهیانه در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی در ایالات متحده کار می‌کرد، تحت نظر هایمن مینسکی آموزش دید. لارس پالسون سیل چندین کتاب و مقالاتی بی‌شماری در ژورنال‌های علمی نوشته‌است.
پالسون سیل معتقد به اقتصاد پساکینزی و یک رویکرد نهادگرایی برای مطالعه اقتصاد است. این نظریه که به‌طور قابل‌توجه توسط دوگلاس نورث و رابرت فوگل توسعه داده شده‌است، روی اهمیت کارایی نهادها برای دستیابی به رشد اقتصادی تأکید دارد. او هر دو متفکر اقتصادی یوزف شومپیتر و جان کنت گالبرایت را به عنوان «نیمه-نهادگرا» توصیف نموده‌است، به این مفهوم که آن‌ها «اقتصاددانان دگراندیش» و متأثر از سایر مکاتب اقتصادی بودند. او یک رئالیست انتقادی و مخالف صریح تمامی انواع ساخت‌گرایی-اجتماعی و نسبی‌گرایی-پسامدرن است. او به‌طور عمیقی تحت تأثیر افکار جان مینارد کینز قرار دارد. در ۲۰۱۱ میلادی، وی یکی از حامیان سرسخت پال رومر بود و ادعا می‌کرد که جایزه نوبل اقتصاد باید به‌خاطر کار وی در مورد این‌که، افراد در اصل در بازار چگونه رفتار می‌کنند، به رومر اعطاء گردد.
پالسون سیل منتقد نئولیبرالیسم و بنیادگرایی-بازار بوده و در کتاب ۲۰۰۱ خود «علم ثروت: اقتصاد و بحران نئولیبرالیسم» به آن‌ها حمله نموده‌است. او مشکلات امروزی را به اواسط دهه ۱۹۷۰ میلادی پیگیری می‌کند، دورهٔ زمانی که از نظر سیل، اقتصاددان با بکارگیری استدلال‌های نئو-کلاسیکی اقتصاد خرد، به‌طور چشم‌گیری به گفتمان رفاه عمومی پرداخته و عقیده داشتند که سکتور عمومی باید به همان شیوهٔ مدیریت گردد که سکتور خصوصی مدیریت می‌شود. سیل مدعی می‌شود که این اقتصاددان‌ها موجودیت هرگونه تفاوت واقعی میان تولید و خدمات اجتماعی را نپذیرفتند و به این تفکر بودند که دریافت‌کنندگان این خدمات باید به عنوان مشتریان آگاه مدنظر گرفته شوند. آن‌ها به این تصور بودند که نهادهای رفاهی که از مالیات مردم تأمین مالی می‌گردند موجب تشویق منفی کارآفرینی که رشد اقتصادی را در پی دارد، می‌شوند. با این حال، پالسون سیل استدلال نموده‌است که نابرابری بالاتر درآمد در واقع باعث افزایش رشد می‌شود، چون به هر اندازه که یک تور ایمنی قویتر باشد به همان اندازه به افراد اجازه می‌دهد تا ریسک بیشتری بگیرند. او همچنین فکر می‌کند که ثروت بیش از حد یک عده افراد محدود، می‌تواند به دموکراسی آسیب برساند.
نظریات پالسون سیل از سوی اقتصاددانان راست‌گرا مانند هنریک جورداهل، اندریاس بیرگ و نویسنده جوهان نوربرگ مورد نقد قرار گرفته‌اند.
پالسون سیل در رابطه با بحران مالی ۲۰۰۷ – ۲۰۰۸ گفت، کپیتالیسم دارای یک میل درونی برای ایجاد حباب‌های قابل پیش‌بینی به‌طور مقطعی در بازارهای مختلف دارایی است. او مقررات‌زدایی گسترده بازارهای مالی در دهه ۱۹۸۰ میلادی را هم برای بحران دهه ۱۹۹۰ میلادی و هم برای بحران تازه که در ۲۰۰۸ میلادی آغاز شد، مقصر دانسته و درخواست بازگشت به مقررات سخت‌گیرانه‌تر و شفافیت بیشتر را نموده‌است. او، نرخ بهره پایین را خطری برای اقتصاد می‌داند. این نرخ پایین به آن‌های که متکی به درآمد سرمایه‌گذاری هستند آسیب می‌رساند. مهم‌تر از آن این‌که، بانک مرکزی اصلی‌ترین ابزار تحرک اقتصادی خود را از دست می‌دهد. همزمان، خطر تورم منفی وجود دارد که می‌تواند موجب کسادی اقتصادی دراز مدت شود. در ۲۰۰۹ میلادی، او یک راه‌حل ریشه‌ای پیشنهاد کرد که طی آن بانک مرکزی همه ساله یک قرعه‌کشی برگزار نموده و طی آن اسکناس‌ها را با در نظرداشت ارقام نهایی مشخص در سریال نمبر آن‌ها، از بازار جمع‌آوری کند. این راه‌حل در واقع می‌تواند یک نرخ بهره منفی ۱۰ درصد باشد که ارزش پول را پایین آورده و باعث تشویق مصرف شود و همزمان اقتصاد را به‌طور سریع به کار می‌اندازد. هرچند او طرفدار سیستم حمایت از تولیدات داخلی (حمایت‌گرایی) نیست، اما او گفته‌است که اگر ایالات متحده و سایر کشورهای عضو اتحادیه اروپا شروع به معرفی تدابیر حمایت‌گرایانه نمایند، همانند قاعده دوراهی زندانی، سوئید نیز مجبور خواهد شد تا این چنین یک تدابیر را اتخاذ نماید.
هان جون-وو (؛ زادهٔ ۲۸ مارس ۱۹۸۴) بازیگر و مدل اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در درام‌های "ملودرام باش"، "خانواده غریبه من" و "یادبودها" شناخته می‌شود.
هان جون-وو یک بازیگر اهل کره جنوبی و زادهٔ ۲۸ مارس ۱۹۸۴ است. او از دانشگاه ماساچوست فارغ‌التحصیل شده‌است. او حرفهٔ خود را به عنوان بازیگر در سال ۲۰۱۳ آغاز کرد. او در فیلم‌های "تازا: کارت پنهان" و "گانگنام بلوز" حضور پیدا کرده‌است. در سال ۲۰۱۷، او در فیلم "" و همچنین درام‌های "کفتار"، "خانواده غریبه من" و "یادبودها" ایفای نقش کرده‌است.
مارتین استوارت فلدستاین (Martin Stuart Feldstein) (زادهٔ ۲۵ نوامبر ۱۹۳۹ – درگذشتهٔ ۱۱ ژوئن ۲۰۱۹)، اقتصاددان اهل ایالات متحده بود. او استاد جرج اف. بیکر اقتصاد در دانشگاه هاروارد و رئیس بازنشسته افتخاری دفتر ملی پژوهش اقتصادی (NBER) بود. فلدستاین از ۱۹۷۸ تا ۲۰۰۸ میلادی (به استثنای ۱۹۸۲ – ۱۹۸۴ میلادی) به عنوان رئیس اجرائی و رئیس دفتر ملی پژوهش اقتصادی خدمت کرد. از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴ میلادی، او به عنوان رئیس شورای مشاوران اقتصادی و مشاور ارشد اقتصادی رئیس‌جمهوری رونالد ریگان خدمت کرد (جاییکه نظریات وی در مورد کنترل بودجه دولتی با سیاست‌های مصارف هنگفت نظامی اداره ریگان در تضاد بود). فلدستاین از ۲۰۰۳ میلادی به بعد همچنین عضو نهاد مشورتی مالی مقیمِ واشینگتن، «گروه سی» بود.
فلدستاین در یک خانواده یهودی در شهر نیویورک به دنیا آمده و از دبیرستان ساوت ساید در روکویل سنتر، نیویورک فارغ گردید. او تحصیلات لیسانس خود را در دانشگاه هاروارد به اتمام رساند (لیسانس علوم مقدماتی (BA)، با نمرات ممتاز، ۱۹۶۱ میلادی) و در خوابگاه آدامز هاوس زندگی می‌کرد، پس از آن وارد کالج نوفیلد دانشگاه آکسفورد شد (لیسانس لیترز، ۱۹۶۳؛ MA، ۱۹۶۴؛ دکترای تخصصی، ۱۹۶۷). او از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۵ عضو پژوهشی، از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷ عضو رسمی و بعداً همکار تحقیقاتی این کالج بود.
او در ۱۹۷۷ میلادی مدال جان بیتس کلارک را از انجمن اقتصادی آمریکا دریافت کرد، جایزهٔ که قبلاً هر دو سال اعطاء می‌گردید اما از ۲۰۱۰ میلادی به بعد به‌طور سالانه اهدا شد. این جایزه به اقتصاددان زیر ۴۰ سال و کسی که براساس داوری اعطاءکننده، بیشترین دستاورد را در حوزه علم اقتصاد داشته‌است، اهدا می‌گردید. براساس گزارش مقالات پژوهشی اقتصاد (IDEAS/RePEc)، او یکی از ده تاثیرگذارترین اقتصاددانان در سطح دنیا بود. او بیش از ۳۰۰ مقاله پژوهشی پیرامون علم اقتصاد نوشت و کارهای در حوزه‌های اقتصاد سلامت، اقتصاد بین‌الملل و اقتصاد امنیت ملی انجام داد. هرچند او اساساً به‌خاطر دستاوردهای بزرگتر خود در اقتصاد کلان، مالیه عمومی و بیمه اجتماعی شناخته می‌شد. به عنوان نخستین کسی که روی مکانیزم کاری و پایداری سیستم‌های مزایای بازنشستگی عمومی تحقیق می‌کرد، او درک فعلی از تأثیرات بیمه اجتماعی را توسعه‌بخشید. فلدستاین طرفدار دوآتشه اصلاحات تأمین اجتماعی بوده و یکی از نیروهای محرک اصلی در عقب ابتکار رئیس‌جمهوری پیشین برای خصوصی‌سازی نوعی سیستم تأمین اجتماعی بود. در کنار دستاوردهای بزرگ وی در حوزه اقتصاد بخش عمومی، او مقالات مهمی در حوزه اقتصاد کلان نیز نوشته‌است. یکی از کارهای بسیار معروف وی در این حوزه، تحقیقی بود که او در همکاری با چارلز هوریوکا روی رفتار سرمایه‌گذاری در کشورهای مختلف انجام داد. او و هوریوکا نتیجه‌گیری نمودند که در درازمدت، سرمایه میل به ماندن در کشور اصلی خود دارد – به این مفهوم که، پس‌اندازهای یک ملت برای حمایت از فرصت‌های سرمایه‌گذاری آن استفاده می‌گردد. از آن به بعد این نظریه معروف به «پازل فلدستاین-هوریوکا» شد."Top 10% Authors, as of December 2011. Research Papers in Economics. Retrieved January 25, 2012.
در ۱۹۹۷ میلادی، فلدستاین در مورد اتحادیه پولی اروپا و یورو که قرار بود ایجاد شود نوشت و هشدار داد که «تأثیرات اقتصادی منفی ارز واحد روی بیکاری و تورم از هرگونه منفعت آن در تسهیل تجارت و جریان سرمایه بیشتر خواهد بود» و این‌که هرچند «تصور می‌شد که این کار، روشی برای کاهش خطر یک جنگ داخلی دیگر در اروپا است»، اما این رویکرد «به احتمال زیاد تأثیرات برعکس خواهد داشت» و «منتهی به جنگ‌های بیشتر در درون اروپا و میان اروپا و ایالات متحده خواهد‌شد».Feldstein, Martin. "EMU and international conflict" . "Foreign Affairs", November/December 1997.Feldstein, Martin. (1997). The Political Economy of the European Economic and Monetary Union: Political Sources of an Economic Liability. "Journal of Economic Perspectives", 11(4), pp. 23–42.
در ۲۰۰۵ میلادی، فلدستاین به‌طور گسترده نامزد اصلی برای جایگزینی آلن گرینسپن به عنوان رئیس فدرال رزرو پنداشته می‌شد. این پیش‌بینی از یک جهت به‌خاطر اهمیت وی در اداره ریگان و از جهت دیگر به‌خاطر سمت وی به عنوان مشاور اقتصادی در پیکار انتخاباتی بوش بود. نیویورک تایمز در یک سرمقاله خود نوشت که رئیس‌جمهوری بوش به‌خاطر اعتباری که فلدستاین و بین برننکی داشتند، از میان آن‌ها یکی را انتخاب خواهد کرد و یک هفته قبل از معرفی کابینه، روزنامه اکونومیست پیش‌بینی کرد که از میان مجموعه نامزدها، این دو مرد بیشتری شانس انتخاب شدن را دارند. این سمت در نهایت به برننکی تعلق گرفت، احتمالاً به این دلیل که فلدستاین عضو هیئت مدیره شرکت گروه بین‌المللی آمریکایی (AIG) بود و این شرکت در همان سال اعلام کرده بود که گزارش‌های مالی پنج سال گذشته خود به ارزش ۲٫۷ میلیارد دلار را تصحیح خواهد کرد. متعاقب آن، شرکت گروه بین‌المللی آمریکایی با یک فروپاشی مالی شدید مواجه شد که نقش مرکزی در بحران اقتصادی جهانی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ و کسادی جهانی پی‌آمدی آن داشت. این شرکت تنها پس از چندین بار تزریق سرمایه توسط بانک فدرال رزرو ایالات متحده به این شرکت نجات داده شد، اما خط بدهی آن به ۱۸۲٫۵ میلیارد دلار افزایش یافت. هرچند فلدستاین با روش‌های حسابداری که تحت پرسش بود، رابطه مستقیم نداشت اما او از ۱۹۸۸ میلادی به بعد به عنوان رئیس این شرکت خدمت کرده بود. در مارس ۲۰۰۷، بنیاد لیندی و هاری برادلی اعلام نمود که یکی از چهار جایزه برادلی ۲۰۰۷ برای قدردانی از دستاوردهای برجسته، به فلدستاین اعطاء خواهد شد. در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۷، فلدستاین اعلام نمود که او در ژوئن ۲۰۰۸ از سمت خود به عنوان رئیس دفتر ملی پژوهش اقتصادی (NBER) کناره‌گیری خواهد کرد."Martin Feldstein" . The Bradley Foundation. May 3, 2007.Feldstein, Marty. "Feldstein’s Resignation Letter". "The Wall Street Journal". September 10, 2007.
فلدستاین از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ میلادی به عنوان عضو هیئت مشورتی اطلاعات خارجی رئیس‌جمهور خدمت‌نمود.
فلدستاین در مارس ۲۰۰۸ اظهار داشت که به باور وی ایالات متحده در یک کسادی قرار داشت و این کسادی ممکن بود شدید باشد.
به عنوان عضو محصولات مالی AIG، فلدستاین یکی از کسانی بود که از بخش بیمه‌کننده بین‌المللی که در بحران مالی این شرکت در سپتامبر ۲۰۰۸ نقش داشت، نظارت می‌نمود. در ماه می ۲۰۰۹، فلدستاین اعلام نمود که از ریاست شرکت گروه بین‌المللی آمریکایی کنار می‌رود. وی به عنوان عضو هیئت مدیره شرکت ایلای لی‌لی اند کامپنی (Eli Lilly and Company) خدمت می‌کرد. او همچنین پیش از آن به عنوان عضو هیئت مدیره چندین شرکت عمومی از جمله جی‌پی مورگان (JPMorgan) و تی‌آردبلیو (TRW) خدمت‌می‌کرد.Ding, Manning (May 27, 2009). "Feldstein To Leave AIG Board. "Harvard Crimson".
در ۶ فوریه ۲۰۰۹، فلدستاین به عنوان یکی از مشاورین رئیس‌جمهور ایالات متحده باراک اوباما در هیئت مشورتی بازیابی اقتصادی رئیس‌جمهور اعلام شد. او از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ میلادی به عنوان عضو هیئت مشورتی بازیابی اقتصادی رئیس‌جمهور خدمت‌کرد.
او یکی از مشاورین وزارت دفاع ایالات متحد بود.
او در هیئت مدیره شورای روابط خارجی، کمیسیون سه جانبه، گروه ۳۰ و کمیته ملی روابط ایالات متحده و چین خدمت کرد. فلدستاین در کنفرانس‌های سالانه گروه بیلدبرگ در سال‌های ۱۹۹۶، ۱۹۹۸، ۱۹۹۹، ۲۰۰۱، ۲۰۰۲، ۲۰۰۳، ۲۰۰۵ – ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵ میلادی دعوت گردید. او همچنین عضو شورای بین‌المللی جی‌پی مورگان چیس، عضو شورای مشورتی آکادمیک مؤسسه امریکن انترپرایز و عضو آکادمی بریتانیا است."Martin Feldstein" . BigSpeak Speakers Bureau. Retrieved January 25, 2012."Bilderberg Meetings" . Bilderberg Group. June 2008."Bilderberg Meetings" . Bilderberg Group. June 2010.
در ۲۰۱۱ میلادی، او جزو ۵۰ فرد تأثیرگذار در رتبه‌بندی مالی جهانی مجله بلومبرگ مارکتس بود.
در ۲۰۱۷ میلادی، فلدستاین به یک گروه کوچکی از «دولت‌مردان بزرگسال جمهوری‌خواه» پیوسته و پیشنهاد نمودند که محافظه‌کاران مالیات بر کاربن را، با کاسته شدن تمامی درآمد نسبت به سود سرجمع، به عنوان سیاستی برای مجادله با گرمایش جهانی می‌پذیرند. این گروه همچنین شامل جیمز بیکر سوم، گریگوری منکیو، هنری پالسون و جرج پی شولتس بود.
این مقاله که در ۱۹۸۰ میلادی به نشر رسید، کمک قابل ملاحظهٔ به اقتصاد بین‌الملل کرد. فلدستاین در همکاری چارلز هوریوکا، با برملا ساختن ماهیت جریان سرمایه در بازار جهانی سرمایه، به درک کلی از بازار بین‌المللی سرمایه کمک کردند. با مطالعه نمودن رابطه میان سرمایه‌گذاری داخلی و پس‌انداز داخلی ۲۱ کشور عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD)، فلدستاین و هوریوکا با ارایه آمار جمع‌آوری شده پیشنهاد نمودند که تمامی پس‌اندازهای نهایی یک کشور، علی‌رغم فرصت‌های بزرگتر سرمایه‌گذاری در خارج از کشور، در همان کشور باقی خواهد ماند. این یافته که بر اثر رابطه مستقیم و غیرمنتظره میان پس‌انداز داخلی و سرمایه‌گذاری داخلی با یک پازل مواجه شد، یافته‌های فلدستاین و هوریوکا معروف به «پازل فلدستاین-هوریوکا» معروف شد.
این مقاله که در ۱۹۷۴ میلادی به نشر رسید نقش مهمی در بیمه اجتماعی داشت. فلدستاین طی این مقاله خود کمک کرد تا تأثیرات تأمین اجتماعی بر مصرف و پس‌انداز خانوار به‌گونه بهتری درک گردد. این مقاله تحلیل نظری از تأثیرات تأمین اجتماعی روی تصمیم افراد مبنی بر بازنشستگی و میزان پس‌انداز ضروری برای این چنین بازنشستگی، ارایه نمود. فلدستاین اظهار داشت که تأمین اجتماعی منتج به این می‌شود تا افراد تصمیم به پس‌انداز کمتر برای بازنشستگی بگیرند و زودتر بازنشسته شوند. این یافته‌ها بعدتر به‌خاطر خطای محاسباتی که داشت رد شد. با این حال، فلدستاین و سایر نویسندگان در مورد این‌که آیا نتایج تصحیح شده باعث تغییر قابل ملاحظه در نتیجه‌گیری خواهد شد یا خیر، موافق نبودند.
مارتین فلدستاین از همان آغاز در گفتمان‌های علمی و مشهور پیرامون اتحادیه اروپا (EU) و یک ارز اروپایی واحد شرکت نموده و علایق او به این گفتمان‌ها در جریان بحران بدهی دولت بیشتر شد. با اتخاذ رویکرد اقتصاد سیاسی، فلدستاین استدلال نمود که پروژه اتحادیه اروپا به‌طور کلی و ایجاد اتحادیه اقتصادی و پولی (EMU) به‌طور ویژه، نشأت گرفته از ترکیبی از بین‌المللی‌گرایی عجیب اروپایی و تقلای جدی منافع ملی است. هرچند در نقد او تفاوت ظریفی قابل ملاحظه است، اما او را می‌توان به عنوان فردی که مخالف افزایش قدرت اتحادیه اروپا است (Eurosceptic) شناسایی کرد. فلدستاین که حامی شورمند موجودیت یک بازار واحد کالاها و خدمات در اتحادیه اروپا می‌باشد، مدعی شده‌است که این امر مستلزم یک اتحادیه پولی نیست. افزون بر آن، ایجاد یک ارز واحد در اتحادیه اروپا ممکن است باعث افزایش تنش‌ها در میان اتحادیه شود، چون تمامی کشورها دارای همان موضع ضد-تورمی سیاست‌گذاران آلمانی نیستند. از منظر سیاست نظامی و خارجی، هدف دستیابی به یک اتحادیه سیاسی (که توحید ارز یکی از ابعاد آن است) باعث تشویق ایجاد یک سیاست خارجی و دفاعی مشترک خواهد شد که قادر به نشان دادن قدرت در صحنه بین‌المللی است. در جریان بحران بدهی دولت، فلدستاین از راه‌حل «تعطیلی منطقه یورو» حمایت نمود که طبق آن کشورهای که در بیشترین حد از بحران متأثر شده‌اند (مانند یونان) موقتاً منطقه یورو را ترک می‌نمایند، ارزهای ملی خود را دوباره رایج می‌نمایند، ارزش آن را کاهش داده و چند سال بعد دوباره به یک نرخ ارز پایین‌تر وارد منطقه یورو می‌شوند، سیاستی که رونق در رقابت بین‌المللی را تضمین نموده و به اندازه تأثیرگذار است که می‌تواند رکود اقتصادی را جبران نماید.Feldstein, Martin. "EMU and international conflict" . "Foreign Affairs", November/December 1997.
فلدستاین که یک شخصیت شناخته شده در محیط هاروارد بود، برای ۲۰ سال کلاس ابتدایی اقتصاد «تحلیل اجتماعی ۱۰: مبانی علم اقتصاد» را تدریس نموده و بعداً گریگوری منکیو جانشین او شد. این کلاس که پس از آن به اقتصاد ۱۰ تغییر نام داده شد، معمولاً بزرگترین کلاس در هاروارد بود و هنوز هم بزرگترین کلاس است. او همچنین به تدریس مضامین سیاست اقتصادی آمریکا و اقتصاد سکتور عمومی در کالج هاروارد می‌پرداخت.
یکی از بزرگترین تأثیر فلدستاین ممکن است تراکم شاگردان او در رده‌های بلند حکومتی و دانشگاهی باشد، مانند لارنس سامرز، رئیس سابق دانشگاه هاروارد و وزیر سابق وزارت خزانه‌داری ایالات متحده؛ دیوید ایلود، رئیس مدرسه حکومت جان اف. کندی؛ و جیمز پوتربا، استاد مؤسسه فناوری ماساچوست و عضو هیئت مشورتی اصلاح مالیات بوش. لارنس لیندسلی که قبلاً ارشدترین مشاور اقتصادی جورج بوش بود، رساله دکترای خود را تحت نظر فلدستاین نوشته و سایر افراد برجسته که رساله دکترای خود را تحت نظر او نوشتند، شامل: هاروی اس. روسن، رئیس پیشین شورای مشاوران اقتصادی رئیس‌جمهور؛ دوگلاس المندورف، رئیس پیشین دفتر بودجه کنگره؛ جوزه پیانیرا، وزیر کار و تأمین اجتماعی شیلی در جریان خصوصی‌سازی امتیازات بازنشستگی در این کشور از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۱ میلادی؛ جفری ساکس، رئیس مؤسسه زمین در دانشگاه کلمبیا؛ و گلین هوبارد، نخستین رئیس شورای مشاوران اقتصادی رئیس‌جمهوری بوش و حالا رئیس مدرسه کسب‌وکار کلمبیا.
مهدی عبدی (زاده ۱ فروردین ۱۳۶۸) بازیکن فوتبال اهل ایرانhttps://www.transfermarkt.com/mehdi-abdi/profil/spieler/389245 است که در پست مدافع، برای باشگاه فوتبال هوادار در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند.
خوان گارسیا-هرروس (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان و تهیه‌کننده موسیقی اهل کلمبیا است.
محاصره طرابلس () از سال ۱۱۰۲ تا ۱۲ ژوئیه ۱۱۰۹ به طول انجامید و سرانجام با پیروزی صلیبیون و تبدیل این شهر به مرکز و پایتخت کنت‌نشین طرابلس همراه شد.
مدال گونروس (به انگلیسی: Gunnerus Medal) یک نشان افتخار است که توسط انجمن سلطنتی علوم نروژ در شهر تروندهایم، در کشور نروژ، اعطاء می‌شود. این مدال در سال ۱۹۲۷ میلادی، برای اولین بار به‌طور رسمی معرفی شد. مدال گونروس، به افتخار یکی از بانیان انجمن سلطنتی علوم نروژ، به نام اسقف جان ارنست گونروس؛ نامگذاری شده‌است.
این مدال به کسانی تقدیم می‌گردد که خدمات فنی یا علمی برجسته ای انجام داده یا به نوعی به انجمن سلطنتی علوم نروژ، منافعی قابل توجهی رسانده‌اند. مدال گونروس، در ابتدا در ۲ کلاس طلا و نقره اعطا می‌شد، اما از سال ۱۹۳۵ فقط به صورت طلا اعطا می‌شود. مدال نقرهٔ تمام دارندگان مدال گونروس، که در قید حیات هستند؛ با مدال طلا تعویض شده‌است.
مدال گونروس، بالاترین نشان افتخارانجمن سلطنتی علوم نروژ است. از سال ۲۰۰۴ میلادی، همچنین یک دیپلم افتخار نیز همراه با مدال گونروس، تقدیم می‌شود. از میان کسانی که تا به حال افتخار دریافت این مدال را داشته‌اند و در ایران شناخته می‌شوند؛ می‌توان موارد زیر را نام برد:
https://snl.no/Gunnerus-medaljen*
خانه مقدم (عمارت خلیفه) مربوط به دوره قاجار است و در شوشتر، محله تاریخی عبدالله بانو، واقع شده و این اثر در بهمن‌ماه سال ۱۴۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این خانه تاریخی در فاصله نزدیکی از چند میراث جهانی یونسکو از جمله مجموعه آبشارها و آسیاب‌های آبی شوشتر و رود دست‌کند گرگر قرار دارد.
خانه مقدم از خانه‌های ارزشمند و تاریخی شوشتر به شمار می‌رود که در محله‌ تاریخی عبدالله‌بانو واقع شده است. این خانه در دوره قاجار متعلق به تاجری شوشتری به نام مقدم بود که از خانواده‌های شناخته‌شده در شوشتر هستند و املاک زیادی از جمله کاروانسرای مقدم از این خانواده در محله عبدالله‌بانو وجود دارد.
خانه مقدم در مجاورت ساباط ‎مقدم که به ثبت ملی رسیده، قرار دارد. این خانه دارای چهار طبقه است که دو طبقه آن در زیرزمین قرار گرفته است و دو طبقه دیگر آن شامل طبقات همکف و اول هستند.
زیرزمین این خانه تاریخی شامل شبستان و شوادون است که بخش شوادون به نگارخانه (گالری هنری) تبدیل شده است. این نگارخانه از جمله نگارخانه‌های دارای مجوز از اداره‌کل فرهنگ و ارشاد اسلامی خوزستان است که در سال ۹۶ افتتاح شد.