moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در شناخت انسان سه قسمت مهم و متمایز تشخیص می‌دهیم: اول جسم، دوم نفس، و سوم روح. در اکثر بحثهای فلسفی که عده زیادی مطرح می‌کنند انسان را به دو عامل تقسیم می‌کنند، می‌گویند قسمت مادی و قسمت معنوی یا قسمت مادی و قسمت روحی؛ ولی در این تجزیه و تحلیلی که هم‌اکنون مطرح می‌کنم می‌بینم که انسان به سه جزء تقسیم می‌شود و نفس و روح با هم اختلاف کلی دارند، یک حقیقت نیستند، دو حقیقت هستند که سعی می‌کنم در این بحث این موضوع را برای شما روشن کنم، حتی در لغت فرانسه و انگلیسی هم بین نفس و روح اختلافی وجود دارد، روح را به انگلیسی «اسپریت» Spirit و نفس را «سٌل» Soul می‌گوئیم
-عشق=ایمان وهر دو یک شخصیت هستند مثل فرق خدا در هر گونه زبان یعنی اگر به عشق رسیدی حالا در زبان عربی (ارسلت الی ایمان). ". ایمان خود را قوی کنید
۱.قرآن (کتاب مقدس مسلمانان)
چپاقلی یا چپاقلی و صیدآباد روستایی در بخش مرکزی؛ دهستان جعفربای جنوبی؛ طول ′03 °54 شرقی و عرض ′58 °36 عرض شمالی؛ در حدود 4 کیلومتری شمال شهر بندرترکمن در کنارهٔ غربی جادهٔ بندرترکمن - کمیش دپه است.
از طرف شمال به روستای خواجه نفس، از جنوب به شهر بندر ترکمن، از غرب به دریای خزر و از شرق به روستای هاشمنلی محدود می‌شود. ارتفاع آن از سطح آب‌های آزاد ۲۴ متر است.
ونیز شیب عمومی آن از شرق به غرب می‌باشد (بسیار نامحسوس). در عین همواری زمین‌های اطراف روستا، نشانه‌هایی از چند پادگانهٔ دریایی در اطراف روستا به چشم می خورد که حاکی از پیشروی دریا در دوره‌های گذشته می‌باشد که در مکان یابی روستا متأسفانه به این موضوع و نیز اختلاف ارتفاعی اندک آن با سطح دریای خزر توجهی نشده است در حالی که این امر با توجه به برخی مطالعات انجام شده در سطح منطقه نشان از خطر بالای آبگرفتگی منطقه دارد. حتی یکی از آنها از میان بافت روستا می گذرد. یاشاسین چپاقلی
در حدود سالهای 30- 1320 شخصی به نام " ملا عراز حاجی" با سکونت در محلی واقع در ساحل دریای خزر (که موقعیت آن در عکس شماره ی5 ) پایه گذار روستایی بود که در ابتدا به نام خود وی خوانده می شد. بعد از وی کم کم به صورت خودجوش، افرادی از سایر نقاط در آنجا جمع شدند. با رونق گرفتن فعالیت صیادی، این مکان کم کم گسترش یافت، تاثیر این فعالیت اقتصادی در توسعه روستا به حدی بود که نام روستا را تغیر داد و "چاپاقلی" (چاپاق، اسم ترکمنی یک نوع ماهی در دریای خزر است و" لی" پسوندی است برای مکان و مالکیت). در طول این سال‌ها سطح آب دریا نوساناتی داشت . بالاخره در سال1372، دریا به حدی پیشروی کرد که باعث آبگرفتگی در روستا گردید و حتی تا 2 کیلومتری ساحل هم آمد و تا مدتها حتی هم اکنون در آنجا باقی‌ماند.مردم تا یکی، دو سال در روستای آب گرفته زندگی می کردند. در سالهای 73-1372 مردم با کمک دولت در مکانی در حدود 3 کیلومتری مشرق آنجا ساکن شدند. بنابراین اسکان در محل کنونی به صورت اجباری و ناشی از تهدید و فشار عوامل طبیعی (سیل) بوده است.
ساختارهای اجتماعی؛ در مورد اکثر روستاهای اطراف می توان گفت که تقریباً از یک یا دو یا چند طایفهٔ محدود شکل گرفته اند مانند روستای «هاشمنلی» یا «توماجلر» که به ترتیب اکثراً از طایفهٔ «هاشمن» و «توماج» هستند و به همین نام روستای خود را نام نهاده‌اند . اما این روستا که توسط شخصی به نام ملاعراز حاجی (و روستایی کوچکتر در کنار آن توسط شخصی به نام سید حاجی ) پایه گذاری شده بود، به مرور با رونق گرفتن فعالیت صیادی، عده‌ای ا نقاط مختلف در آنجا جمع شده و روستا را وسعت دادند . بنابراین مشخص است که سکونتگاه طایفه واحدی نبوده است. همین عامل تا حدی سبب کاهش درجهٔ اتحاد بین مردم در برخی موارد شده است که در مواقعی انجام کارها عمرانی و برخی دیگراز کارهای عمومی را کمی مشکل می کند. مثلاً طرح جمع آوری زبالهٔ روستا به طور مرتب و منظم، به دلیل عدم همکاری عده‌ای، به خوبی اجرا نمی‌شود .
در سطحی دیگر روابط اجتماعی بین مردم تابع همان فرهنگ ترکمن‌ها ست، با نفوذ برخی ظواهر اجتماعی فرهنگ ایرانی (فارسی)، فرهنگ احترام به افراد کهنسال و بزرگترها همچنان حفظ شده است، در تمامی خانواده‌ها، پدر سرپرست خانواده است و فرهنگ مرد سالاری تا حدی حاکم است. فرهنگ مردم روستا مورد بخصوصی ندارد و همان فرهنگ غالب ترکمنی است .
به لحاظ مذهبی هیچ گونه تنوعی وجود ندارد و صد درصد اهالی تابع مذهب حنفی از مذاهب چهارگانهٔ اهل سنت هستند . از مساجد روستا فقط به عنوان محل برگزاری نماز و قرائت و آموزش قرآن به علاوه سخنرانی نماز جمعه استفاده می‌شود و استفاده دیگری ندارد. همچنین زنان به مسجد نمی‌روند .
تعصبات قبیله‌ای در بین مردم چندان جایگاهی ندارد (که دلیل آن قبلاً ذکر شده است ) ولی تعصبات مذهبی نسبتاً رایج است .
زبان مردم هم مانند مذهب تنوعی ندارد و همان زبان ترکمنی (همهٔ اهالی ) رایج در منطقه می باشد.
براساس آمار سرشماری 1375 از کل جمعیت فعال روستای چپاقلی 32 درصد شاغل و 30,8 درصد بیکار هستند. ساختار اقتصادی روستا وابسته به کشاورزی است، به نحوی که 97 درصد از شاغلین روستا کشاورز هستند، 2,2 درصد در بخش خدمات و 0,8 درصد در بخش صنعت فعالیت می کنند. همان طور که اشاره شد توسعهٔ این روستا بستگی زیادی به فعالیت صیادی داشته و دارد، بنابراین واضح است که عمده‌ترین فعالیت اقتصادی در آن، فعالیت صیادی باشد.. درآمد و معشیت بسیاری از ساکنین وابسته به این فعالیت است و مناظر روزانه داخل روستا به طور واضحی نشانگر این مسئله است .
حدود 200 (به علت عدم وجود آمار، این آمار غیر رسمی بوده و با مشاهدات و مصاحبه بدست آمده است.) نفر (عموماً سرپرستان خانواده) به طور رسمی و قانونی از طریق فعالیت در شرکت‌های تعاونی صیادی وابسته به شیلات امرار معاش می کنند . اما به دلیل محدودیت و شرایط این صورت از فعالیت صیادی، عدهٔ زیادی از مردم به صیادی خارج از چارچوب قانونی این شرکت‌ها می پردازند، که به دو صورت کوچک و محدود روزانه یا گروهی و وسیع و دوره‌ای انجام می‌شود . البته ریسک حالت دوم زیاد است، به طوری که تاکنون - به ویژه در چند سال اخیر - چندین نفر از همین روستا در این راه جان خود را از دست داده‌اند (غرق شدن در دریا، تصادف در تعقیب و گریز با ماموران حراست دریا، درگیری در دریا با ماموران حراست دریایی کشور همسایه - به دلیل صید در آبهای کشور همسایه - و نیز درگیری با ماموران داخلی و...) زیرا صید ماهی مخصوصا ماهیان خاویاری در این دریا به جز از از طریق تعاونی‌های شیلات معمولاً ممنوع می‌باشد، با وجود این بازهم به علت بیداد بیکاری در روستا و کل منطقه، فشار معشیت مردم را به این کار وا می دارد .
در ظاهر امر چنین شیوهٔ صیادی مذموم به نظر می رسد ولی بدون در نظر گرفتن شرایط منطقه و آشنایی با آن نمی توان در مورد این فعالیت اظهار نظر کرد .
اما سایر فعالیت‌های اقتصادی؛ بعد از صیادی، عمده‌ترین فعالیت اقتصادی، دامداری و زراعت است . البته دامداری در مقیاس وسیع (گله‌ای یا دامداری‌های بزرگ) در داخل بافت روستا به چشم نمی‌آید و عمدتاً به صورت نگهداری تعداد محدودی دام در حیاط منازل است . البته در اطراف روستا چند واحد دامداری صنعتی وجود دارد که وابستگی و اثر خاصی بر روستا ندارد . دام‌های موجود شامل گاو، گوسفند، طیور و تعدادی بز و شتر می‌باشد . این دام‌ها عمدتاً به صورت دستی تغذیه می شوند و فقط در مواقعی از سال برخی از آنها به صورت روزانه در مراتع (زمین‌های کشاورزی برداشت شده یا کشت نشده ) یا زمین‌های خالی سرسبز تعلیف می شوند (در کنار تغذیه دستی ).
از این دام‌ها فر آورده‌هایی چون شیر و لبنیات، گوشت، پشم، تخم مرغ و کود حیوانی بدست می آید که مکان مصرف و عرضه آنها عمدتاً شهر بندر ترکمن و نیز داخل خود روستاست .البته چند سالی است که شیر توسط شرکت هایی جمع آوری می‌شود و میزان شیر عرضه شده و نیز لبنیات در خود روستا کاهش یافته است .
فعالیت دیگر قالی بافی است . هیچ گونه فعالیت باغداری در روستا و اطراف آن انجام نمی‌شود و درختان موجود در بافت مسکونی روستا، درختان باغچه هستند که جهت تزیین و استفادهٔ خانگی از میوه‌هایشان کشت می شوند .
اما فعالیت قالی بافی، از دو جهت اهمیت دارد، به لحاظ اقتصادی و هم به لحاظ فرهنگی که این دو جنبه با یکدیگر عجین شده‌اند . فعالیت قالی بافی کاملاً توسط زنان و دختران انجام می گیرد و بافت آن با سه هدف عمده صورت می گیرد :
فروش (در آمد)، جهزیه عروس و استفاده در منزل . در زبان ترکمنی به نوع اول « ساتلیق» و به نوع دوم و سوم «توتلیق» می گویند. قالی‌ها و قالیچه‌های فروشی توسط افراد مشغول در کار خرید و فروش قالی (واسطه ها) سفارش شده و با تامین مواد اولیه (انواع نخ قالی) توسط آنها، در نهایت به خود ایشان فروخته می‌شود، یا اینکه عده‌ای که نیاز به قالی برای جهیزیه عروس دارند، به بافندگان سفارش می دهند .
عمدهٔ قالی‌های و قالیچه‌ها بدون الگو و نقشه بافته می شوند ( به جز قالی هایی با نقش‌های جدید کم کاربرد ).دختران از کودکی این الگو و نقش‌ها را که به آنها« گل» می گویند، می آموزند و در ذهن خود حفظ می کنند .
فعالیت‌های بخش‌های دیگر محدود است . این فعالیت‌ها شامل :
کارگاه‌های نجاری، آلومینیوم کاری، ساخت و تعمیر قایق‌های موتوری و خدمات بقالی، نانوایی، شرکت و فروشگاه تعاونی و آرایشگاه است.
دانشگاه پپرداین ، از دانشگاه‌های خصوصی در کالیفرنیا به حساب می‌آید. این دانشگاه در شهر ملیبو، کالیفرنیا واقع است.
ملیبو یک شهر ساحلی در حومه غربی لس آنجلس، کالیفرنیا در آمریکا می‌باشد. این شهر ویلانشین به طول ۳۴ کیلومتر در امتداد اقیانوس آرام قرار گرفته و به دلیل داشتن آب و هوای معتدل، سواحل شنی و ویلاهای بسیاری از ستاره‌های هالیوود و دیگر سرشناسان صنعت سرگرمی، شهرت پیدا کرده‌است.
نیوپورت بیچ یکی از شهرهای کوچک ایالت کالیفرنیا در کشور آمریکا است و در جنوب غربی کلانشهر لس آنجلس واقع شده‌است.
متوسط درآمد و قیمت املاک این شهر نسبت به رده‌بندی ملی به‌طور بارزی بالا است. گزارش سال ۲۰۱۰ نشان می‌دهد درآمد سالیانهٔ بیش از یک چهارم از خانوار بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ دلار و متوسط قیمت یک خانه در آنجا یک میلیون دلار است.
این شهر ساحلی اسکله و بندرگاه تفریحی مشهوری دارد و به جهت سواحل زیبایش، تابستان هرسال میزبان گردشگران زیادی است.
ساحل ایالتی کورونا دل مار نیز در این شهر قرار دارد.
ساحل ایالتی کورونا دل مار یکی از سواحل ایالتی کالیفرنیا است.
این پارک ساحلی در جنوب نیوپورت بیچ، کالیفرنیا واقع است.Corona del Mar State Beach - Newport Beach Beaches
توز یا توج که همچنین طاووس هم نامیده شده در فارس قدیم و از توابع شاپورخوره در ۳۲ فرسنگی شیرازو بین شهر دالکی فعلی و روستای نظر آقا دشتستان واقع بوده است که برطبق اسناد محل دقیق این شهر باستانی را میتوان دو روستای بنه جاموشی و سده و منطقه هوره در پشت رودخانه دالکی عنوان نمود زیرا براساس داستان های تار یخی محلی و نوع شغل ها و نام های بجا مانده از این تمدن کهن و خانه های کشف شده(در روستای سده) بیشتر به چشم می خورد.
شهر توز همزمان با دیگر تمدن های دیگر جنوب همچون شهر های باستانی دالکی ،آز ،زیراه ،جطوط،سنا در زلزله سال 576 شمسی به تخریب 90 درصدی همراه می گردد و صنعت پارچه و عطر سازی از خرما به طور کامل از بین می رود.
یاقوت حموی در آنجا که از پارچه‌های توزی اطلاعاتی می‌دهد که دارای بعضی نکات تازه است «جامه‌هایی است نازک با بافت لطیف به غربال شباهت دارند اما دارای رنگ‌هایی زیبا و حاشیه دوزی طلا هستند. اهالی خراسان به خصوص به این جامه‌ها علاقه‌مند بودند و به همین علت مقدار زیادی از این جامه‌ها به آنجا صادر می‌شد.»جغرافیای تاریخی فارس، ص ۹۸
نام این شهر در گزارش‌های مربوط به حرکت سفاین اسکندر مقدونی به صورت تائوکه هم آمده‌است. اصطخری نوشته‌است «توج شهری است بسیار گرم، در گودی جای دارد. خانه‌های آن از گل ساخته شده و شهر دارای نخل‌های فراوان است.» اصطخری از نظر وسعت آن را در ردیف شهر شاپور، اصطخر، کثه، جور و نوبندجان ذکر می‌کند.
در پارسی میانه این شهر "توژک" خوانده می‌شده‌است.
آب و هوای این شهر را گرم و خود توج را دارای نخلستان‌های فراوان نوشته‌اند.
در هنگام چیرگی عرب‌ها بر ایران توج دو بار گشوده‌شد که بار دوم آن در پی شورش مردمان آن سامان و راندن عرب‌ها زا درون شهر بوده‌است.
در دورهٔ اسلامی این شهر رونقی می‌یابد که اوج شکوفایی آن به سدهٔ دهم میلادی برمی‌گردد. در این زمان توج در میان راه گناوه به کازرون جای داشته و خود فراورندهٔ پارچه‌های کتانی بوده که این هر دو عامل سبب توانگری مردمان این سامان گشته‌است.
در روزگار شورش قرمطیان توج در برابر آنان ایستادگی نمود و اندکی پس از آن به سرزمین‌های زیر فرمان بوییان پیوسته‌شد. عضدالدوله دیلمی گروهی از عرب‌های شام را در توج جاگیر نمود.
پایان کار توج به سدهٔ دوازدهم میلادی بازمی‌گردد که در این زمان توج رو به ویرانی نهاد. حمدالله مستوفی که دو سده پس از این تاریخ از حدود توج گذر کرده در نوشته‌هایش از ویرانه‌های توج یاد می‌کند.
چشتیه یکی از سلسله‌های تصوف است که بیشتر در افغانستان و شبه‌قاره هند گسترش داشته‌است.
در افغانستان علاقه خراسان هرات یک دهات بنام چشت شریف است - در پنجم و ششم سده ی هجری چندتن از بزرگان دین در خراسان قصبه چشت یک سلسلهٔ رشد و هدایت را ابتدا کردن این خانقاهی نظام بنامی چشتیه دوام گرفت- بزرگان این شاخه از سلسله چشتیه هستند او از یکی با دیگری خرقه ارادت را گرفتن- این سلسله را یکه بزرگی که به یکه روایتی از ایشیاهی کوچک آمده بود و نامیش ابو اسحاق بود این سلسله چشتیه را ابتدا کرد- به یک دیگر روایتی این بزرگ از علاقه شام تعلق داشت او معروف بنامی ابو اسحاق شامی شد-
در تاریخ این فرقه نام بزرگانی چون خواجه ابو احمد ابدال چشتی (م ۳۵۵)، [برخی از منابع خواجه ابدال چشتی را مؤسس طریقهٔ چشتیه دانسته‌اند و فقط طریقه را به خواجه معین به علت شهرت وی و تبلیغات گستردهٔ او که به سادگی از کنار آن نمی‌توان گذشت، منسوب کرده‌اند؛ و گرنه مؤسس اصلی طریقهٔ چشتیه را همین خواجه ابو احمد ابدال چشتی می‌دانند که در بارهٔ وی نوشته‌اند که: شرف الدین ابو اسحاق شامی، از مشایخ بزرگ صوفیه (اواخر ۳ و اوایل ۴ق.) معروف به خواجهٔ اهل چشت، که جامع میان علوم ظاهر و باطن و در ریاضت ممتاز بود و از شاگردان ممشاد دینوری محسوب می‌شد. پس از بشارت به تولد او، در بارهٔ وی گفته‌است که از وی (خواجه ابدال) خاندان عظیمی ظاهر خواهد شد، ۱۸]، خواجه محمد بن ابی احمد چشتی، پسر خواجه احمد (م ۴۱۱)، خواجه یوسف بن محمد سمعان (م ۴۵۹) ـ خواجه مودود چشتی (م ۵۲۷)، خواجه احمد مودود چشتی (م ۵۹۷ ق)، شیخ احمد چشتی و برادرش خواجه اسماعیل چشتی [که مدفن تمامی این بزرگان واقع در چشت شریف است]، به چشم می‌خورد.
از خواجه ابواسحاق شامی خرقه ارادت چشتیه به خواجه ابواحمد ابدال رسید و از خواجه ابو احمد ابدال خرقه ارادت به خواجه ابو محمد چشتی رسید بعد ازخواجه ابو محمد چشتی خرقه ارادت به خواجه ابو یوسف چشتی رسید بعد از خواجه ابو یوسف چشتی خرقه ارادت به خواجه قطب الدین مودود چشتی رسید بعد از وفات خواجه قطب الدین مودود چشتی این خرقه به سلسله اولیاء چشتیه هندوستان منتقل شد.
از خواجه قطب الدین مودود چشتی یکه دیگر سلسلهٔ بنام سلسله مودودیه ابتدا شد - این سلسله بزریعه پسری اولاد خواجه قطب الدین مودود چشتی از چشت به طرف بلوچستان آمد به این سلسله خرقهٔ ارادت از خواجه مودود به فرزندش خواجه نجم الدین احمد مشتاق رسید- سلسلهٔ این بزرگانی مودودی به قومای افغان، براهوهی و بلوچ تبلیغی دین داد- این سلسله بنامی مودودیه چشتیه معروف شد.
تولّد ۴۳۰ هجری درگذشت ۵۲۷ هجری بمطابق (تولّد ۱۰۳۸ ء درگذشت ۱۱۴۲ ء) مدفن در چشت هرات افغانستان خواجه قطب الدین مودود چشتی فرزند سید خواجه ابو یوسف ناصرالدین خواجه ابو یوسف مقاله اردو بود خواجه نجم الدین احمد مشتاق فرزند خواجه قطب الدین مودود چشتی بود.
تولّد ۵۴۵ هجری درگذشت ۶۳۵ هجری بمطابق (تولّد ۱۰۹۸ ء درگذشت ۱۱۸۱ ء) مدفن در چشت هرات افغانستان سیدخواجه نجم الدین احمد مشتاق مودودی چشتی فرزند سیدخواجه قطب الدین مودود چشتی بود سیدخواجه رکن الدین حسین فرزند سیدخواجه نجم الدین احمد مشتاق بود.
تولّد ۴۹۲ هجری درگذشت ۵۷۷ هجری بمطابق (تولّد ۱۱۵۰ ء درگذشت ۱۲۳۷ ء) مدفن در چشت هرات افغانستان سید خواجه رکن الدین حسین
مودودی چشتی فرزند سیدخواجه نجم الدین احمد مشتاق بود سید قدودین خواجه محمد فرزند سید خواجه رکن الدین حسین بود.
تولّد ۵۸۴ هجری درگذشت ۶۲۴ هجری بمطابق (تولّد ۱۱۸۸ء درگذشت ۱۲۲۶ ء) مدفن در چشت هرات افغانستان سید قدودین خواجه محمد مودودی چشتی فرزند سید خواجه رکن الدین حسین بود سید خواجه قطب دین محمد فرزند سید قدودین خواجه محمد بود.
تولّد ۶۰۲ هجری درگذشت ۶۸۰ هجری بمطابق (تولّد ۱۲۰۵ ء درگذشت ۱۲۸۸ء) مدفن در چشت هرات افغانستان سیدخواجه قطب دین محمد مودودی چشتی فرزند سید قدودین خواجه محمد بود سیداودالدین خواجه ابواحمد فرزند سیدخواجه قطب دین محمد بود.
تولّد ۶۳۵ هجری درگذشت ۷۱۰ هجری بمطابق (تولّد ۱۲۳۷ ء درگذشت ۱۳۰۷ء) مدفن در چشت هرات افغانستان سیداودالدین خواجه ابواحمد مودودی چشتی فرزند سید خواجه قطب دین محمد بود سیدتقی الدین خواجه یوسف فرزند سیداودالدین خواجه ابواحمد بود.
تولّد ۶۶۲ هجری درگذشت ۷۴۵هجری بمطابق (تولّد ۱۲۶۳ء درگذشت ۱۳۵۳ء) مدفن در چشت هرات افغانستان سیدتقی الدین خواجه یوسف مودودی چشتی فرزند سیداودالدین خواجه ابواحمد بود سید نصرالدین خواجه ولید فرزند سید تقی الدین خواجه یوسف بود.
تولّد ۷۲۷ هجری درگذشت ۸۲۰ هجری بمطابق (تولّد ۱۳۲۶ء درگذشت ۱۴۱۷ء) مدفن در چشت هرات افغانستان سید نصرالدین خواجه ولید مودودی چشتی فرزند سید تقی الدین خواجه یوسف بود فرزندانش:
سید خواجه نقرالدین المعروف شال پیر بابا،
سید خواجه نظام الدین علی، مدفن در دهات منزکی پشین بلوچستان پاکستان-
سید خواجه ابراهیم المعروف پیر یکپاسی مدفن در مستونگ بلوچستان پاکستان بودند.
دوران حیات ۱۴۲۱ء مدفن در کویته بلوچستان سید خواجه نقرالدین المعروف شال پیر بابا مودودی چشتی فرزند سید نصرالدین خواجه ولید بود سید خواجه ولی کرانی فرزند سید خواجه نقرالدین المعروف شال پیر بابا بود.
دوران حیات ۱۴۷۰ء مدفن در قبرستان کرانی کرانی مقاله انگلیسی کرانی مقاله اردو کویته بلوچستان سید خواجه ولی کرانی مودودی چشتی فرزند سید خواجه نقرالدین المعروف شال پیر بابا بود سید خواجه میر شهداد دوران حیات ۱۵۱۹ء فرزند سید خواجه ولی کرانی بود مدفن در قبرستان کرانی کویته بلوچستان است.
جاده‌های کیارستمی یک فیلم مستند کوتاه ایرانی محصول ۱۳۸۵ به کارگردانی عباس کیارستمی است. این فیلم که با نام جاده‌ها نیز شناخته می‌شود، ترکیبی از تصویر و شعر و موسیقی است که با دیزالو عکس‌ها یا فیلمهای سیاه و سفید ساخته شده‌است. تصویر پایانی فیلم شامل انفجاری مهیب است که به همه آثار زندگی پایان می‌دهد.
کیارستمی درباره پلان آخر این فیلم گفته است: حقیقت این است که من داشتم فیلمی می ساختم و اواسط آن فیلمی دیگر را از جشنواره گرین فیلم سفارش گرفتم. آنها می خواستند در این فیلم به پنجاهمین سال انفجار بمب اتمی هیروشیما نیز اشاراتی شود. من هم چون اواسط کار این فیلم بودم به آنها پیشنهاد دادم فیلمی که من دارم می سازم به سوژه شان نزدیک است. برای آنکه به موضوع اشاره شده آنها درباره بمب اتمی نیز پرداخته شود، پلان آخر را به فیلم اضافه کردم.
کیارستمی این فیلم را بر پایه برخی از قطعه‌های مجموعه عکس‌هایی با نام "«جاده‌ها»" که خودش طی سال‌های متمادی با گذر از جاده‌های گوناگون گرفته، ساخته‌است. مجموعه عکس‌های جاده‌ها پیش از ساخت فیلم در نمایشگاه‌های گوناگون داخلی و خارجی به نمایش گذاشته شده بودند.
کیارستمی این فیلم مستند را یک تجربهٔ سینمایی خوب دانسته که با اعتماد کامل به بازیگر کلید دوربین را در اختیار او گذاشته و با قرار دادن دوربین به همراه بازیگر در یک اتاق به او اعتماد کرده است. او گفته است که حتی بعد از خروج وی از اتاقی که دوربین در آن است برای کنترل امور نیز دیگر وارد آنجا نمیشد. وی افزود: «این تجربه ها در سینما بسیار خوب است که اگر به درد فیلمسازی نخورد، لااقل برای خودشناسی چیز خوبی است.» جاده‌ها در ایران به صورت اختصاصی و نیز در چند جشنواره خارجی اکران شد و در جشنواره فیلم ترایبکا نامزد جایزه هیئت داوران برای بهترین فیلم کوتاه و مستند شد.
شادمهر راستین در نشستی در خانه سینمای ایران دربارهٔ این فیلم گفت: «در این فیلم ما با سینمایی رو به رو هستیم که با عکس شکل می گیرد. دوربین کاشته می شود و حتی تعاریف سینمای کلاسیک نیز در آن صدق می کند.»
جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی از تشکل‌های سیاسی اصول‌گرای جمهوری اسلامی ایران است که دبیرکلی آن را محمدجواد عامری برعهده دارد. حسین فدایی دبیرکل سابق این جمعیت استجواد عامری دبیرکل جدید جمعیت ایثارگران شد/ چرا "حسین فدایی" از دبیرکلی کناره گرفت؟ و محمود احمدی‌نژاد رئیس دولت نهم و دهم عضو این حزب بوده‌است.
در دور اول انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۳۸۴)، این جمعیت از نامزدی محمدباقر قالیباف حمایت کرد. حسین فدایی از ابتدا دبیر کلی این جمعیت را عهده‌دار بود. در حال حاضر، محمدجواد عامری شهرابی دبیرکل این حزب و محمدصابر باغ‌خانی‌پور قائم‌مقام آن است.
با پایان یافتن جنگ تحمیلی و آغاز دوران بازسازی و سازندگی کشور، شرایط ویژه‌ای در ایران حاکم شد به‌گونه‌ای که فضای سیاسی کشور به دو جناح عمده سیاسی موسوم به چپ و راست تقسیم شده بود. در این زمان جمعی از نیروهای انقلابی و رزمندگان دوره جنگ که مایل به انجام کار تشکیلاتی و سیاسی بودند، و نمی‌خواستند در دسته‌بندی رایج چپ و راست قرار گیرند، دست به فعالیت تشکیلاتی زدند. این گروه بین سال‌های ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۱ به فعالیت فرهنگی روی آورده و پس از فعالیت سیاسی را آغاز کردهفصل چهارم : جریان‌شناسی احزاب و گروه‌های سیاسی پس از پیروزی انقلاب اسلامی و به‌طور غیررسمی در انتخابات پنجمین دوره مجلس شورای اسلامی با نام جمعی از ایثارگران انقلاب اسلامی، اقدام به انتشار لیست انتخاباتی کردند.«جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی»؛ پای ثابت ائتلاف‌های اصولگرایی
هیئت مؤسس این جمعیت، در تاریخ ۱۵ بهمن ۱۳۷۵، با عنوان جمعی از ایثارگران انقلاب اسلامی اعلام موجودیت کرد و در تاریخ ۵ مرداد ۱۳۷۸ از کمیسیون ماده ۱۰ احزاب با عنوان جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی مجوز فعالیت دریافت کرد.
جمعیت ایثارگران همواره به عنوان یکی از گروه‌های اصلی اصولگرایان در انتخابات مجلس حضور داشته و به عنوان یکی از پایه‌گذران جبهه متحد اصولگرایان مطرح بوده‌است. کمیته اقتصادی جمعیت ایثارگران که الیاس نادران و سید امیر سیاح دو تن از اعضای شاخص آن هستند، همواره به عنوان یکی از منتقدین سیاست‌های اقتصادی دولت احمدی‌نژاد مطرح بوده‌است.
جمعیت ایثارگران در ابتدا قصد داشت که مانند انتخابات‌های شوراها و مجلس، با شورای هماهنگی نیروهای انقلاب اسلامی همراهی کند و در ابتدا نیز قدم‌هایی در این راستا برداشت ولی بعد از مدتی، با شورای هماهنگی اختلاف پیدا کرد. شورای هماهنگی از دو بخش غیررسمیِ «احزاب» و «اقشار اجتماعی» تشکیل یافته بود که بخش احزاب آن را جبهه پیروان خط امام و رهبری هدایت کرده و رهبری بخش اقشار اجتماعی آن را نیز جمعیت ایثارگران به عهده داشت. این شورا در سال ۱۳۸۳ برای انتخاب نامزد نهایی اصول‌گرایان، یک گروه متشکل از علی‌اکبر ناطق نوری رئیس شورای هماهنگی، حبیب‌الله عسگراولادی دبیرکل جبهه پیروان خط امام و رهبری، محمدرضا باهنر دبیرکل جامعه اسلامی مهندسین، سید رضا تقوی عضو جامعه روحانیت مبارز، و حسین فدایی دبیرکل جمعیت ایثارگران را تشکیل داد و مقرر شد که پنج نفر از اعضای شورای هماهنگی —محمود احمدی‌نژاد، احمد توکلی، محسن رضایی، علی لاریجانی و علی‌اکبر ولایتی— وارد رقابت‌های انتخاباتی شوند تا سرانجام طبق نتایج نظرسنجی‌ها، کاندیدای نهایی اصول‌گرایان برای ریاست‌جمهوری انتخاب شود. احمدی‌نژاد به عنوان کاندیدای جمعیت ایثارگران، معتقد بود که ناطق نوری و جناح راست پیشاپیش تصمیمشان را برای حمایت از ولایتی یا لاریجانی گرفته‌اند؛ بنابراین چارچوب مدنظر شورای هماهنگی را نپذیرفت.
در اوایل اسفند ۱۳۸۳، در حالی که شورای هماهنگی از تصمیم قطعی‌اش در حمایت از لاریجانی خبر می‌داد، زمزمه‌های حضور محمدباقر قالیباف نیز به گوش می‌رسید. بدنهٔ اجتماعی شورای هماهنگی که در انتخاب لاریجانی نقشی نداشتند، به علت تأمین نشدن رأی آن‌ها و عدم دخالت در تصمیم‌گیری، تصمیم اتخاذشده را نپذیرفتند و لاریجانی فقط نامزد منتخب بخش احزاب شورای هماهنگی شد. بخش اجتماعی شورای هماهنگی موسوم به «شورای هماهنگی ۲» شده و از چارچوب تعهدات قبلی خود خارج شد. احمدی‌نژاد، قالیباف، توکلی و رضایی با امضای میثاق‌نامه‌ای متعهد شده بودند که هرکدام از نامزدها که در اردیبهشت ۱۳۸۴ رأی بیشتری داشت، بماند و سایران به نفع وی کناره‌گیری کنند. اما این میثاق نیز ناموفق ماند تا قالیباف، رضایی و احمدی‌نژاد هر سه برای شرکت در انتخابات آماده شوند و تنها توکلی به نفع قالیباف کناره‌گیری کرد. جمعیت ایثارگران که از حامیان احمدی‌نژاد بود، به فاصلهٔ چند روز مانده به ثبت‌نام نامزدهای انتخابات، به جمع حامیان قالیباف پیوست. جمعیت ایثارگران در مرحلهٔ دوم تصمیم گرفت که از هم‌حزبی خود یعنی محمود احمدی‌نژاد حمایت کند. حزب در بیانیهٔ حمایت از احمدی‌نژاد که چهار روز پیش از مرحلهٔ دوم انتخابات منتشر نمود، احمدی‌نژاد را کاندیدای اختصاصی حزب در انتخابات ریاست‌جمهوری دانسته و دلیل عبور از احمدی‌نژاد به منظور حمایت از قالیباف در مرحلهٔ نخست را پای‌بندی به میثاق جمعی مبتنی بر نتایج نظرسنجی‌ها عنوان کرد. با این حال، احمدی‌نژاد در مصاحبه‌های مختلف پیش و پس از پیروزی در انتخابات ریاست‌جمهوری، بارها اعلام کرد که کاندیدای حزبی نیست. خبرگزاری دانشجویان ایران در همان زمان، حمایت جمعیت ایثارگران از قالیباف را به دلیل اصرارهای برخی از اعضای هیئت مؤسس آن یاد کرد. امیر محبیان، از اعضای وقت شورای هماهنگی، دلیل این چرخش را اعتقاد برخی از اعضای شورای مرکزی جمعیت ایثارگران به «برگ برنده» بودن قالیباف در انتخابات، به دلیل داشتن وجههٔ مثبت بین مردم در دوران فرماندهی نیروی انتظامی توصیف کرده‌است.
در جریان این انتخابات، ایثارگران به حمایت از احمدی‌نژاد پرداخت. حسین فدایی در بیان علت چرایی این حمایت گفت: «در تمام سنجش‌های صورت گرفته مقبولیت احمدی‌نژاد قابل قبول و فاصله وی با سایر نامزدها بسیار زیاد است.»دلایل حمایت ایثارگران از احمدی‌نژاد
لطف‌الله فروزنده که در ۲۵ فروردین به عنوان رئیس ستاد انتخاباتی جمعیت ایثارگران معرفی شده بود در ۳ اردیبهشت از حمایت رسمی حزب متبوع خود از احمدی‌نژاد خبر داد.
ایثارگران در یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری نیز در بیانیه‌ای حمایت خود از علیرضا زاکانی، غلامعلی حداد عادل و سعید جلیلی را اعلام کرد.
شورای مرکزی جمعیت ایثارگران دارای اعضای ثابت و متغیر است. هیئت مؤسس حزب، اعضای ثابت شورای مرکزی هستند و سایر اعضای شورای مرکزی طی انتخابات کنگرهٔ سراسری حزب به مدت دو سال انتخاب می‌شوند.
نکته: منتخبان اصلی و علی‌البدل کنگره‌های پنجم و ششم تفکیک نشده‌اند.
کد شماره ۹۵۰ (دفتر مرکزی) به عنوان ساختاری جانبی برای قراردادها و درخواست‌های بین‌المللی به کار برده می‌شود، مانند ۹۵۰۹۹۹۹ که برای سازمان دارویی بین‌الملل طراحی شده‌است.
این دسته از کدها برای استفاده در آینده و برای کشورهای تازه وارد رزرو شده‌اند.
لیو روندگرن تایلر (؛ زادهٔ لیو روندگرن؛ ۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۷) بازیگر آمریکایی است. او بیشتر برای به تصویر کشیدن نقش آرون در مجموعه فیلم‌های "ارباب حلقه‌ها" (۲۰۰۱–۲۰۰۳) معروف است. تایلر حرفهٔ خود را در ۱۴ سالگی به عنوان مدل آغاز کرد. او سپس به بازیگری روی آورد و برای نخستین بار در فیلم "سقوط خاموش" ایفای نقش کرد؛ سپس با ایفای نقش اصلی در "سنگین" و "سوابق امپراتور" (هر دو در ۱۹۹۵) و همچنین "آن کاری که می‌کنی!" و "زیبایی ربوده‌شده" (هر دو در ۱۹۹۶) به شناخت بیشتری از سوی منتقدان دست یافت. او سپس در فیلم‌هایی نظیر "اختراع ابوت‌ها" (۱۹۹۷)، "آرماگدون" (۱۹۹۸)، "اقبال کلوچه" و "آنگین" (هر دو در ۱۹۹۹)، "دکتر تی و زنان" (۲۰۰۰) و "یک شب در مک‌کول" (۲۰۰۱) ظاهر شد.
به دنبال موفقیت در "ارباب حلقه‌ها" تایلر در فیلم‌های گوناگونی نظیر "دختر جرسی" (۲۰۰۴)، "جیم تنها و بیکس" (۲۰۰۵)، "بر من حکمرانی کن" (۲۰۰۷)، "غریبه‌ها"، "هالک شگفت‌انگیز" (هر دو در ۲۰۰۸)، "سوپر" (۲۰۱۰)، "ایستگاه فضایی ۷۶" (۲۰۱۴)، "وحشی" (۲۰۱۸) و "به‌سوی ستارگان" (۲۰۱۹) ظاهر شد. غیر از فعالیت سینمایی، او در مجموعه‌هایی نظیر درام "بازماندگان" (۲۰۱۴–۲۰۱۷) از اچ‌بی‌او و مجموعهٔ درام دوره‌ای "باروت" (۲۰۱۷) از بی‌بی‌سی وان ایفای نقش کرده‌است.
تایلر از سال ۲۰۰۳ به عنوان سفیر حسن نیت یونیسف در ایالات متحده و سخنگوی خط عطر و لوازم آرایشی و بهداشتی ژیوانشی مشغول به کار بوده‌است. او دختر استیون تایلر و ببه بیول است؛ اگرچه او رابطه بسیار نزدیکی با پدرخواندهٔ خود، تاد راندگرن، نیز دارد.
تایلر در ۱۴ سالگی وارد حرفهٔ مدل شد، اما تنها پس از یک سال تصمیم گرفت که بر بازیگری تمرکز کند.
نخستین حضور او در یک فیلم در سال ۱۹۹۴ در "سقوط خاموش" بود. پس از آن در نقش‌های مکمل در "اثرهای امپراتوری" (۱۹۹۵) "سنگین" (۱۹۹۶) و "آن چیزی که تو انجام دادی" (۱۹۹۶) ظاهر شد. تایلر بعدها به خاطر بازی در نقش اصلی "سرقت زیبایی" (۱۹۹۶) از نگاه منتقدان شناخته شد. او این رویه را با بازی در نقش‌های مکمل شامل "اختراع ابوت‌ها" (۱۹۹۷) و "شانس شیرینی" (۱۹۹۹) ادامه داد.
تایلر در نتیجهٰ بازی در نقش آرون (یک دوشیزه الف) در سه‌گانه ارباب حلقه‌ها در جهان شناخته شد. او در یک سری از فیلم‌ها متفاوت مانند کمدی سال ۲۰۰۴، "دختر جرسی"، فیلم مستقل "جیم دلتنگ" (۲۰۰۵)، درام "بر من حکمرانی کن" (۲۰۰۷) و فیلم‌های استودیویی پرفروشی مانند "آرماگدون" (۱۹۹۸)، "غریبه‌ها" (۲۰۰۸) و هالک شگفت‌انگیز" (۲۰۰۸) به ایفای نقش پرداخته‌است.
از سال ۲۰۰۳ تایلر به عنوان سفیر حسن نیت یونیسف برای ایالات متحده، و سخنگوی ژیوانشی (عطریات و لوازم آرایشی) فعالیت کرده‌است.
تایلر از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸ با واکین فینیکس، هم‌بازی خود در فیلم "اختراع ابوت‌ها" در رابطه بود. در سال ۱۹۹۸، تایلر رابطه خود را با رویستون لانگدان، موزیسین بریتانیایی از گروه "اسپیس‌هاگ" آغاز کرد. آن‌ها در فوریه سال ۲۰۰۱ نامزد شدند و در تاریخ ۲۵ مارس سال ۲۰۰۳ در باربادوس ازدواج کردند. تایلر در تاریخ ۱۴ دسامبر ۲۰۰۴ پسرش مایلو ویلیام لانگدان را به دنیا آورد. در تاریخ ۸ مه سال ۲۰۰۸، این زوج از طریق نمایندگان، تأیید کردند که قصد جدا شدن دارند.
در ژوئن ۲۰۱۰، تایلر اعلام کرد که برای دوستی‌های معمولی و گذرا «بیش از حد حساس» است و افزود «خیلی به ندرت عاشق می‌شوم».
تایلر در سال ۲۰۱۴، دیوید گاردنر بریتانیایی را ملاقات کرد که مدیر ورزش و سرگرمی است. آنها دو فرزند با یک دیگر دارند: یک پسر به نام سِیلِر جین گاردنر (تاریخ تولد ۱۱ فوریه ۲۰۱۵) و یک دختر به نام لولا رز گاردنر (تاریخ تولد ۹ ژوئیه ۲۰۱۶). تایلر کمی بعد از تولد دخترش لولا رُز، به لندن نقل مکان کرد.
تایلر قبلاً گیاهخوار بوده‌است. وی در سال ۲۰۰۳، سخنگوی عطر و لوازم آرایشی برند ژیونشی شد و این برند در سال ۲۰۰۵ یک رایحه رُز را به نام وی نامگذاری کرد که در یکی از عطرهای او استفاده شده بود. در سال ۲۰۰۹، تایلر قرارداد خود به عنوان سخنگوی ژیونشی را دو سال دیگر تمدید کرد. در تاریخ ۸ دسامبر ۲۰۱۱، ژیونشی همکاری میان عطرهای ژیونشی و موسیقی سونی را اعلام کرد. در ویدیویی که ۷ فوریه ۲۰۱۲ منتشر شد، تایلر آهنگ «امشب به تو نیاز دارم» را پوشش داده بود.
تایلر در نیویورک سیتی، مدیتیشن متعالی را آموخت. در دسامبر ۲۰۱۲، وی در یک مراسم شام خیریه برای بنیاد دیوید لینچ شرکت کرد تا مدیتیشن متعالی را برای قشر آسیب‌پذیر جامعه فراهم سازد. تایلر در این مراسم گفت: «این مدیتیشن به من کمک می‌کند که تصمیمات بهتری بگیرم و مادر بهتری باشم، و بتوانم با استرسی که روزانه با زندگی در این دنیای مدرن به آن دچاریم، کنار بیایم. در کل به همه چیز کمک می‌کند.»
ردنک (به معنای گردن‌سرخ) اصطلاحی توهین‌آمیز است خطاب به ویژه (اما نه منحصراً) آمریکاییان سفیدپوستی که زمخت و ساده‌لوح، و مرتبط با سفیدپوستان روستایی جنوب ایالات متحده تلقی می‌شوند.Harold Wentworth, and Stuart Berg Flexner, "Dictionary of American Slang" (1975) p. 424. کاربرد آن در معنا مشابه با "کرَکِر" (مخصوصا در مورد تگزاس، فلوریدا و جرجیا) "هیلبیلی" (مخصوصاً در مورد آپالاشیا و اوزارکس),Anthony Harkins, "Hillbilly, A Cultural History of an American Icon", Oxford University Press (2004), p. 39. و "وایت ترش" (ولی بدون اشارات این لفظ به بی‌اخلاقی) است.Wray (2006) p. xErnest Cashmore and James Jennings, eds. "Racism: essential readings" (2001) p. 36.Jim Goad, "The Redneck Manifesto: How Hillbillies, Hicks, and White Trash Became America's Scapegoats" (1998) pp. 17–19 در بریتانیا دیکشنری کمبریج این لفظ را چنین معنا می‌کند: «فرد سفیدپوست فقیری بدون تحصیلات، مخصوصاً کسی که در دهات در جنوب ایالات متحده زندگی می‌کند، کسی که باور می‌رود ایده‌ها و عقاید تعصب آمیز داشته باشد. این واژه معمولاً توهین آمیز در نظر گرفته می‌شود.»See online اهالی سفیدپوست جنوب آمریکا گاهی به‌طور مطایبه آمیز به عنوان طنزی خودی به خودشان «ردنک» می‌گویند.
این واژه در ابتدا برای اشاره به ساکنان فقیر مناطق روستایی‌نشین استفاده می‌شد که بر اثر کار کردن در مزرعه‌ها برای ساعت‌های متمادی زیر تابش نور آفتاب، پشت گردنشان آفتاب‌سوخته و سرخ می‌شد. گاهی این واژه برای اشاره به توده کنسرواتیو (محافظه‌کار) جنوبی به کار می‌رود؛ سفیدپوستان طبقه کارگر و جماعت مزرعه‌دار که از تحصیلات و آموزش کمی برخوردار بوده و نظریات لیبرال را رد می‌کنند.
در ریشهٔ تاریخی این اصطلاح منابع متفاوتی ذکر شده و استفاده آن به قرن نوزدهم و دوران جنگ داخلی آمریکا بازمی‌گرددGeorge C. Rable, "But There Was No Peace: The Role of Violence in the Politics of Reconstruction", Athens: University of Georgia Press, 1984, p. 132Michael Perman. "Struggle for Mastery: Disfranchisement in the South, 1888–1908". Chapel Hill: University of North Carolina Press, 2001, Introduction اما کاربرد امروزی آن به‌طور معمول بیشتر حالتی توهین‌آمیز پیدا کرده و یک اصطلاح عامیانه محسوب می‌گردد.Wentworth, Harold, and Stuart Berg Flexner, "Dictionary of American Slang" (1975) p. 424
مجلس اول ممکن است به موارد زیر اشاره کند:
عفت مرعشی (زادهٔ ۱۳۱۴) همسر اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس‌جمهور سابق ایران، است. مرعشی در ۴ خرداد ۱۳۵۸ در حالی که دو نفر از اعضای گروه فرقان تلاش می‌کردند همسرش هاشمی را ترور کنند مانع شد و در انتخابات ریاست‌جمهوری ایران در سال ۱۳۸۸ و هنگام رای دادن در حسینیه جماران جملاتی از او در رسانه‌ها انتشار یافت.
عفت مرعشی از خانواده‌ای روحانی، از فامیل بزرگ مرعشی و نتیجهٔ سید محمدکاظم طباطبایی یزدی صاحب کتاب "عروه الوثقی" که جایگاه معتبری در همه حوزه‌ها دارد، است. مریم طباطبایی یزدی، فرزند سید احمد طباطبایی یزدی و نوهٔ سید محمدکاظم طباطبایی یزدی بود که حاصل ازدواجش، ۴ پسر و ۵ دختر شد. عفت مرعشی نیز از همین خانواده است که نسبت او با دو واسطه به سید محمدکاظم طباطبایی یزدی می‌رسد.
حسین مرعشی، پسر عموی عفت مرعشی، استاندار سابق کرمان، نمایندهٔ مجلس پنجم و ششم، اولین رئیس سازمان میراث فرهنگی و گردشگری در سال ۱۳۸۳ و سخنگوی حزب کارگزاران سازندگی است.
خواهران وی، عذرا، اقدس، اشرف، نصرت و فرخنده و برادرانشان رضا، حسین، کاظم و علی هستند.
عفت مرعشی، روز ۱۹ خرداد ۱۳۹۵ بر اثر بیماری زخم شدید معده در بیمارستان بهمن تهران بستری شد.
خانواده‌های هاشمی و مرعشی چه در سال‌های قبل و چه در سال‌های پس از انقلاب موقعیت و نفوذ بالایی در منطقه کرمان داشتند. عفت مرعشی در سال ۱۳۳۷ با مهریه «مقداری باغ پسته» به همراه «آب» با علی‌اکبر هاشمی رفسنجانی ازدواج کرد.
حاصل ازدواج عفت مرعشی و هاشمی رفسنجانی ۵ فرزند به نام‌های فاطمه، محسن، فائزه، مهدی و یاسر است. دو دختر او با دو پسر حسن لاهوتی اشکوری امام جمعه سابق رشت و از دوستان هاشمی رفسنجانی در دوره زندان، ازدواج کردند.
گفته می‌شود که عفت مرعشی در تصمیمات شوهرش نقش مؤثری داشته‌است. در ماجرای ترور هاشمی رفسنجانی در سال ۱۳۵۸، با تلاش وی هاشمی رفسنجانی از این سوء قصد جان سالم به در برد. در دههٔ اول انقلاب هم، او در بحث‌های درون‌خانوادگی و زنانهٔ راس حکومت نقش فعالی داشت و اخباری هم از این بحث‌ها در خاطرات هاشمی منعکس شده‌است. همچنین دفاع او از فائزه هاشمی و روزنامه زن او، نیز بازتاب یافته‌است. اما او هیچ‌گاه به شکلی آشکار در حوزهٔ سیاست به میدان نیامد.
او در حوزه سیاست خارجی نیز نقش فعالی داشته‌است. هر چند روایت اکبر هاشمی رفسنجانی دربارهٔ رابطه با عربستان سعودی متفاوت از روایت همسرش است ولی آنطور که عفت مرعشی گفته، او آغازگر رابطه ایران و عربستان سعودی پس از کشتار حجاج در مکه (۱۳۶۶) بوده‌است: «بعد از جریان کشتار حجاج ایرانی در سال ۶۶، به تنهایی به عربستان سفر کردم. در این سفر، خانم ملک عبدالله میهمانی داد و یک عده را دعوت کرد و جلسه گذاشت. آنها از من خواستند که میهمانی را بپذیرم و من هم پذیرفتم. وقتی پذیرفتم روابط برقرار شد».ارتباط خانواده هاشمی‌رفسنجانی با عربستان ، مرکز اسناد انقلاب اسلامی.
مرعشی در جریان انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۳۸۸) گفت: «اگر «تقلب» کردند، بریزند تو خیابون‌ها!» حسین مرعشی پسرعموی او پس از پیامدهای انتخابات ریاست جمهوری دهم ایران دستگیر و به یک سال زندان محکوم شد. فائزه هاشمی دختر او نیز در سال ۱۳۹۰ به شش ماه زندان محکوم شد و مهدی هاشمی دیگر فرزند او نیز پس از انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۸ از سوی حکومت ایران بارها تهدید به دستگیری شد.
میقات، به محل احرام بستن حاجیان گویند.
میقات در فرهنگ حج، «به مکانی گفته می‌شود که انجام فعل، مثل احرام، در آن مکان مشخص، ضرورت دارد. به باور مسلمانان، تحقق وعدهٔ خدایی برای گام نهادن در بارگاه خدایی، ضرورتاً از آن مکان آغاز می‌گردد. و همانطوری که قبل و بعد زمانی در ماه حج مُخِلّ به حقیقت و عبادت حج است، همچنین قبل و بعد مکانی نیز اخلال به مناسک حج وارد می‌سازد، و بدون توجه به آن، هرگز حج به تمام نخواهد رسید.»
میقات که از ریشه لغوی «وقت» گرفته شده، در اصل «مِوْقات» بوده و واو به جهت مکسور بودنِ میم، به یاء مبدل شده و میقات گشته است. معنای لغوی آن مصدر وقت است، یعنی «وقت داشتن».
اما مراد از «وقت داشتن» آن است که به‌طور مسلّم «زمان» در یک عمل، نقش حتمی دارد و لزوما باید در یک مقطع زمانی خاص، فعل یا عملی صورت پذیرد. کاربرد واژه میقات در مکان، به خاطر قرابت مفهومی آن با زمان یا به جهت کاربرد استعاره‌ای آن در مکان، به معنای لزوم امری در مکان مشخص است.
«مواقیت» جمع «میقات» است.
میقات بر دو قسم است:
اما میقات زمانی در این که احرام پوشیدن برای عمره تمتع و حج تمتع و حج قران و حج افراد زمان خاصی در نظر گرفته شده میان فقها اختلافی وجود ندارد، اختلاف در این است که برخی زمان را محدود به ماه شوال، ذیقعده و دهه اول ذیحجه ـ به مقداری که بتواند پس از احرام اعمال حج را انجام دهد ـ میدانند. این نظر مشهور فقها است. برخی از فقها زمان احرام را ماه شوال، ذیقعده و ده روز از ذیحجه دانسته‌اند، و برخی دیگر سه ماه شوال، ذیقعده و تمام ذیحجه را برشمرده‌اند.
از جمله مباحثی که میان فقها مورد اختلاف بوده است، تعداد میقات‌ها است؛ زیرا احادیث در این باره گوناگون است.
مستفاد از روایات این است که شمار میقات‌ها به‌طور اجمال عبارتند از:
۱ ـ مسجد شجره ۲ ـ جحفه ۳ ـ یلملم ۴ ـ قرنالمنازل ۵ ـ عقیق ۶ ـ محاذات مواقیت ۷ ـ ادنیالحل ۸ ـ محل سکونت ۹ ـ مکه ۱۰ ـ فخ ۱۱ ـ مسجد تنعیم ۱۲ ـ جعرانه ۱۳- حدیبیه ۱۴ ـ مکانی که با نذر باید از آنجا احرام بسته شود.
قضیه شکل اول، شکل دوم فیلمی ایرانی و اولین فیلم به کارگردانی عباس کیارستمی پس از انقلاب و محصول سال ۱۳۵۸ است.
این فیلم از جمله فیلم‌های اوست که بافت در حال تغییر سریع و ناپایدار فرهنگی و سیاسی دهه ۱۹۷۰ و اوایل ۱۹۸۰ فیلم‌های او را نشان می‌دهد.
به سبب آنکه در این فیلم به پوشش دادن نظرات گرایش‌های مختلف نسبت به موضوع (به ویژه با نشان دادن رهبران گروه‌های سیاسی چپ یا مرکزگرایی که به زودی غیرقانونی شناخته شدند) می‌پرداخت و افزون برآن زنان به‌صورت بی‌حجاب (همان‌طور که در دوره سلطنت محمد رضا پهلوی بودند) تصویر می‌شد به زودی از سوی حکومت پس از انقلاب ممنوع اعلام شد.
این فیلم مستندی دربارهٔ یک معلم است که گروهی از دانش‌آموزان را از کلاس اخراج می‌کند به این دلیل که هیچ‌یک از آن‌ها به زدن روی میز اقرار نمی‌کند و آن‌ها هم شخص خاطی را لو نمی‌دهند. کیارستمی این فیلم را به کارشناسان آموزشی محمدرضا شاه پهلوی نشان داد و از نظرات آن‌ها فیلمبرداری کرد. وقتی فیلمبرداری تقریباً تمام شد، در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷، روح‌الله خمینی از تبعید به تهران برگشت و ۱۰ روز بعد جمهوری اسلامی اعلام کرد
کیارستمی شروع به ساخت مجدد فیلم کرد، توضیحات آن را حذف کرد و ساختارش را تغییر داد. او تصمیم گرفت فیلم را به یک مسئله دشوار دراماتیک تبدیل کند: شکل اول شامل دانش‌آموزانی بود که زیر بار نام بردن شخص خاطی نمی‌رفتند؛ در شکل دوم یکی از دانش‌آموزان، مقصر را معرفی می‌کند و اجازه می‌یابد به کلاس برگردد. از همه ناظران جدید، از جمله وزیر جدید آموزش و پرورش، در حال نظر دادن دربارهٔ دو شکل فیلمبرداری شد. تفاوت دیدگاه‌های آن‌ها و تأثیر آن‌ها از فرهنگ سیاسی آن روزها در سخنان هر یک پیداست. خیلی از آن‌ها فیلم را تمثیلی از پلیس مخفی شاه در نظر گرفتند.
فیلم بلافاصله برنده جایزه جشنواره فیلم‌های کودکان و نوجوانان تهران شد؛ گرچه به زودی پس از آن، دولت فیلم را به خاطر آنکه پیام حدس زده شدهٔ آن خرابکارانه پنداشته می‌شود و بعضی از نظرات اعضای گروه‌های سیاسی که غیرقانونی اعلام شده بودند (کمونیست، جبهه دموکراتیک ملی ایران) در آن ابراز شده، ممنوع کرد. این فیلم فقط در بازنگری کیارستمی در سال ۲۰۰۳ در تورین به نمایش درآمد.Landscapes of the mind این فیلم پس از سی سال در شهریور ماه ۱۳۸۸ در اینترنت، اکران عمومی شد.
هفت پسر دبیرستانی از کلاس درس اخراج می‌شوند. معلم تهدیدشان می‌کند که اگر اسم کسی را که با صدای ضربِ مداد روی میز، نظمِ کلاس را برهم می‌زده به او نگویند، یک هفته از حضور در کلاس درس منع خواهند شد. کات. گفتگو با ده‌ها نفر از مطرح‌ترین سیاستمداران و روشنفکران دوران انقلاب دربارهٔ این که راه حل صحیح اخلاقی برای این مسئله چیست. نورالدین کیانوری معلم و سیستم را بیشتر مقصر می‌داند با این وجود هیچ‌کدام از دو دیدگاه را رد نمی‌کند. آیت‌الله خلخالی اعلام می‌کند که این وضعیت با «انگیزاسیون» تفاوتی ندارد. صادق قطب زاده با او موافق نیست و معتقد است خاطی لیاقت حمایت گروهی را ندارد زیرا کاری ضد ارزش انجام داده است. فیلم به مدت پنجاه و سه دقیقه این دیدگاه‌ها را بالا و پایین می‌کند و نکاتی را در مورد بینش سیاسی و اجتماعی جامعه ایرانی موشکافی می‌کند. روی تصاویر پایانی فیلم، دومرتبه صدای ضرب گرفتن مداد خاطی را روی میز می‌شنویم. رفته‌رفته به تعداد مدادها اضافه می‌شود تا این که همهمه انقلابی به اوج می‌رسد و دیدگاه فیلمساز در مورد این قضیه با ظرافت و ایجاز برملا می‌شود.
افرادی که در این فیلم با آن‌ها مصاحبه می‌شود در قضیه شکل اول، به ترتیب حضور در فیلم عبارتند از (عناوین و سمت افراد بر اساس فیلم در پرانتز ذکر شده‌است):gooya news :: didaniha: قضیه، شکل اول... شکل دوم، اولین فیلم به کارگردانی عباس کیارستمیبخشی از تیتراژ فیلم
حکومت یا نظام پلیسی به حکومتی گویند که در آن حکومت به‌طور سفت و سخت و با اعمال سرکوبی بر روی تمام جوانب زندگی اجتماعی، اقتصادی، و سیاسی کشور حکم می‌راند. حکومت پلیسی معمولاً از خود علائم یک سیستم توتالیترینیسمی را بروز می‌دهد و سعی در کنترل جامعه بر طبق موازین تعریف شدهٔ خود دارد، و در آن فرق چندانی بین قانون و اوامر و نظرات عوامل حاکم وجود ندارد.Police State"A handbook of international human rights terminology". H. Victor Condé. U of Nebraska Press, 2004. pp.197
ساکنین یک حکومت پلیسی در رفت‌ و آمد خود اختیارات معینی دارند، و آزادی بیان و ابراز عقیده‌شان محدود است چرا که این فعالیت‌ها توسط حکومت مرکزی نظارت می‌گردد. نظام افسار حکومت را توسط نیروهای امنیتی مخفی اداره می‌کند که ممکن است اختیاراتشان از حیطهٔ قوانین مملکتی نیز بالاتر قرار داشته باشند."The Police State", Chapman, B. , Government and Opposition, Vol.3:4, 428-440, (2007).
رمان "۱۹۸۴" (نوشته جرج ارول) را مصداقی از آن می دانند."The Persian puzzle: the conflict between Iran and America". Kenneth Michael Pollack. Random House, Inc. , 2004. ISBN 1-4000-6315-9 pp.116
امیدوار رضایی میرقائد (زادهٔ ۱۳۳۵ مسجدسلیمان) سیاست‌مدار، مدرس دانشگاه و جراح ایرانی است، که در ادوار پنجم، ششم، هفتم و هشتم مجلس شورای اسلامی به‌عنوان نمایندهٔ مسجدسلیمان از استان خوزستان، در مجلس حضور داشت و در دوره‌های پنجم و هشتم، از اعضای هیئت رئیسه مجلس بود. رضایی دانش‌آموخته دکتری پزشکی و جراحی مغز و اعصاب از دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی است. وی در فاصله سال‌های ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۶ معاون امور قوانین مجلس شورای اسلامی بود و هم‌اکنون به‌عنوان رئیس بیمارستان لقمان،فعالیت می‌کند. او برادر کوچک‌تر محسن رضایی و پدر مونا رضایی میرقائد پزشک ساکن برزیل
امیدوار رضایی ، مدرس دانشگاه و جراح ایرانی متولد دی ماه ۱۳۳۵ در مسجد سلیمان می باشد و دانش‌آموخته دکتری پزشکی و جراحی مغز و اعصاب از دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی است. او برادر کوچکتر محسن رضایی می‌باشد.
او در ادوار پنجم، ششم، هفتم و هشتم مجلس شورای اسلامی به‌عنوان نمایندهٔ مسجدسلیمان از استان خوزستان، در مجلس حضور داشت و و در دوره‌های پنجم و هشتم، از اعضای هئیت رئیسه مجلس بود.
در فاصله سالهای ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۶ معاون امور قوانین مجلس شورای اسلامی بود و بعنوان رئیس بیمارستان لقمان و مدرس دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی فعالیت می‌کند.
رضایی دوران تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش سپری کرد، سپس به تهران نقل مکان نمود و تحصیلات سال آخر متوسطه و دریافت مدرک دیپلم خود را در دبیرستان ارشاد تهران گذراند و سپس در سال 1355پس از قبولی در کنکور سراسری در رشته پزشکی وارد دانشگاه ملی ایران( شهید بهشتی ) شد و مدرک دکتری پزشکی را اخذ نمود و سپس تحصیل در مقطع تخصص جراحی مغز و اعصاب را آغاز نمود و در سال ۱۳۶۸ از دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی تهران فارغ‌التحصیل شد.
او در فاصله سالهای ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۲ دوره‌های فوق تخصصی کوتاه مدت را در مرکز جراحی مغز و اعصاب هانور آلمان در بیمارستان نورداشتات زیر نظر پرفسورمجید سمیعی سپری کرد
فعالیت های پژوهشی و آموزشی
1- استاد تمام و متخصص جراحی مغز و اعصاب
۲- مدیرگروه جراحی مغز و اعصاب دانشگاه شهید بهشتی
۳- عضو انجمن های علمی جامعه جراحان و جراحی مغز و اعصاب ایران
۴- عضو هیئت برد تخصصی جراحی مغز و اعصاب ایران از سال ۱۳۷۲ تاکنون
۵- عضو پیوسته فرهنگستان علوم پزشکی
6-دارای کتب، مقالات و سخنرانی های علمی تخصصی در رشته های مغز و اعصاب، سلامت و پیشگیری در جامعه
7- انجام اعمال جراحی مغز و اعصاب به روش آندوسکوپی برای اولین بار در ایران
8- تدریس و انجام اعمال جراحی مغز و اعصاب در سالهای ۱۳۶۸ و ۱۳۶۹ در استان سیستان و بلوچستان
محمّدحسین میمندی‌نژاد متولد سال ۱۲۸۹ خورشیدی و درگذشته ۱۳۷۱ و نویسنده است.
محمدحسین میمندی‌نژاد فرزند آقا فرج‌الله معلم و کبری است. پدر و مادرش مجموعه‌ای شعر منتشر کرده‌اند.
تحصیلات ابتدایی و دوره اول متوسطه خود را در کرمان به پایان رساند. در سال ۱۳۰۵ شمسی برای ادامه تحصیل راهی تهران شد و به دانشکده کشاورزی کرج، که در آن زمان دانشکده فلاحت نامیده می‌شد، راه یافت. پس از اتمام تحصیلات خود در رشته مهندسی کشاورزی در دانشگاه تهران، با هزینه دولت برای تکمیل تحصیلات به فرانسه رفت. دوران تحصیلی وی در آن کشور شش سال طول کشید که به دریافت مدرک دکتری در رشته دامپزشکی موفق شد.
وی پس از اتمام تحصیلات به ایران بازگشت و ضمن تدریس در مراکز آموزش عالی از سال ۱۳۱۲ فعالیت خویش را در مطبوعات آغاز نمود. محمدحسین میمندی‌نژاد طی سال‌های ۱۳۲۶ تا ۱۳۲۹ ریاست دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران را به عهده داشت.
کتاب "مقررات و قوانین دامپزشکی ایران" در سال ۱۳۲۹ به چاپ رسید. او در این کتاب به قوانین حوزه دامپزشکی و اخلاقیات این رشته پرداخته‌است.
انتشارات دانشگاه تهران در سال ۱۳۸۸ از او به عنوان یکی از صد استادی که در این انتشارات آثاری منتشر کرده‌اند تقدیر کرد.
محمدحسین میمندی نژاد قبل از انقلاب مدیر مسئول مجله رنگین کمان بود که در کتاب مطبوعات عصر پهلوی، کتاب دوم_ به نشر مرکز بررسی اسناد تاریخی وزارت اطلاعات_زمستان ۱۳۷۹ _صفحات ۱ تا ۲۳ مطالبی در آن خصوص جهت مطالعه بیشتر آمده‌است.
محمد حسین میمندی نژاد از محل حقوق چهل سال تدریس در دانشگاه و حق‌التألیف بعضی از آثارش، در سال ۱۳۴۲ شمسی کتابخانه‌ای در کرمان – در ضلع شرقی باغ ملی –تأسیس کرد.
پسر وی، شارمین میمندی نژاد، بنیان‌گذار جمعیت مستقل امداد دانشجویی- مردمی امام علی است.https://www.tasnimnews.com/fa/news/1396/04/12/1452034/جوابیه-جمعیت-موسوم-به-امام-علی-ع-و-پاسخ-کیهان
محمدحسین میمندی نژاد کتابهایی در زمینه‌های ادبی، فلسفی، نمایشی، سیاسی، دامپزشکی نوشته‌است.
محمود روح الامینی (۵ مهر ۱۳۰۷ در کوهبنان - ۱۷ اسفند ۱۳۸۹ در تهران) مردم‌شناس برجسته ایرانی بود.تبیان
محمود روح‌الامینی، پنجم مهرماه ۱۳۰۷ در کوهبنانِ کرمان چشم به جهان گشود.تارنمای امرداد، دکتر محمود روح‌الامینی، مردم‌شناس ایرانی درگذشت ، ۱۷ اسفند ۱۳۸۹ - بازدید ۲۲ اسفند ۱۳۸۹
وی دربارهٔ تولدش می‌گوید: «زمانی که من متولد شدم هنوز شناسنامه در زادگاهم نبود. اما در سال ۱۳۱۰ شناسنامه (سجل احوال) وارد منطقه ما شد. قبل از آن که خیابانی در کوهبنان، که حالا شهر بزرگی است، کشیده شود، به آن ده می‌گفتیم و محل تولد من نیز همین ده کوهبنان است. روزگاری زلزله‌ای شدید منطقه را تکان دادو تخریب کرد» محمود روح‌الامینی مطابق سنت آن زمان تحصیل را در مکتب‌خانه آغاز کرد، سپس تحصیلات خود را در مدرسه ایرانشهر کرمان که بانیانش زرتشتیان بوده‌اند ادامه داد. تحصیل در آن زمان هرگز امری سهل‌الوصول نبود، چنانکه ایشان خود به یاد می‌آورد: ”چهار روز تمام با الاغ از ده‌مان طول کشید تا خود را به این مدرسه برسانم و برای ورود به کلاس ششم ابتدایی امتحان بدهم “
دکتر روح‌الامینی درباره دبیرستانی که در آن تحصیل می‌کرد، می‌گوید: ” صبح نخستین روز که به دبیرستان ایرانشهر کرمان رفتم، آقا میرزا برزو آمیغی در صحن مدرسه روبروی در ورودی ایستاده بود، دوباره خود را معرفی کردم. دستور داد نامم را در کلاس اول متوسطه (کلاس هفت) نوشتند و راهی کلاس شدم... آقا میرزا برزوآمیغی، در هندوستان، که در آن زمان در دست انگلیس‌ها بود تحصیل و کار کرده بود و نیز انجام خدمت سربازی ـ که در آن زمان «خدمت اجباری » نامیده می‌شد ـ باعث شده بود که وی با روحیه‌ای منضبط، صبح‌ها زودتر از همه بیاید و عصرها آخرین نفر باشد که مدرسه را ترک می‌کند... از ویژگیهای مدرسه ایرانشهر این بود که هفته‌ای سه روز، بعدازظهرها و برخی سال‌ها، هر روز ـ «آمیرزا برزو» به چوب می‌آمد. به این معنی که به کلاسها می‌آمد و کسانی که در یکی از درسها نمره کمتر از هفت گرفته بودند، به همان مقدار چوب به کف دستشان می‌زد، این چوب خوردن و تنبیه، بیشتر جنبه نمادین داشت… “
محمود روح‌الامینی تا کلاس سوم دوره متوسطه را در مدرسه ایرانشهر کرمان به تحصیل پرداخت و پس از آن به تنها دبیرستان کرمان رفت و تا کلاس پنجم متوسطه را در این دبیرستان به تحصیل پرداخت. آنگاه برای ادامه تحصیل در کلاس ششم در سال ۱۳۲۸ به دبیرستان دارالفنون تهران مهاجرت کرد. در آن دوره کلاس‌های ششم دبیرستان تنها در آن دبیرستان برگزار می‌شد.
پس از پایان دوره دبیرستان، وی تحصیلات خود را در سال ۱۳۳۱ در دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران آغاز کرد و در سال ۱۳۳۴ موفق به اخذ لیسانس زبان و ادبیات فارسی گردید. وی در دوران تحصیل خود در این مقطع توانست از محضر اساتید بزرگی چون دکتر محمد محمدی، استاد پورداوود، دکتر صادق کیا، دکتر حسین خطیبی، بدیع‌الزمان فروزانفر، دکتر محمد معین، پرویز ناتل خانلری، احسان یارشاطر و عبدالعظیم قریب استفاده نماید.
دکتر روح‌الامینی پس از اخذ لیسانس ادبیات فارسی به عنوان معلم رهسپار شهر آمل شد و ۳ سال در آن شهر به تدریس پرداخت. پس از حضور ۳ ساله در آمل، سال ۱۳۳۷ به تهران بازگشت و این بار در دارالفنون مشغول تدریس شد. ۲ سال از تدریس او در دارالفنون نگذشته بود که موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی تاسیس شد و دکتر روح‌الامینی به این موسسه پیوست و ضمن شاگردی غلامحسین صدیقی (بنیانگذار علم جامعه‌شناسی در ایران) در سال ۱۳۳۹ فوق لیسانس علوم اجتماعی خود را از مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی گرفت و در همان سال برای ادامۀ تحصیل به فرانسه رفت. تحصیلات وی در دوره دکتری، ۴ سال طول کشید و ژرژ گورویچ، روژه باستید، آندره لورواگوران در موزه مردم‌شناسی و کلود لوی استروس در کُلِژ دوفرانس، از استادان برجسته‌ای بودند که روح‌الامینی در کلاس آنها آموخت. محمود روح‌الامینی سال ۱۳۴۷ با ارائه رساله دکتری خود تحت عنوان «تمدن سنتی گوسفند در میان عشایر فارس» تحت نظر آندره لوروا گوران موفق به اخذ مدرک دکتری مردم‌شناسی از دانشگاه سوربن فرانسه شد.
دکتر روح الامینی برای توصیف ناشناس بودن برخی رشته‌های تحصیلی در ایران قدیم در اغلب جلسات به ذکر خاطره‌ای طنزآمیز می پرداخت و آن این که وقتی با مدرک دکتری به کوهبنان بازگشته پیرزنی به تصور این که وی پزشک است برای درمان بیماری‌اش به او مراجعه می‌کند. دکتر روح‌الامینی توضیح می‌دهد که پزشک نیست و دکتر مردم‌شناسی است. آن پیرزن با تعجب ابراز می‌دارد که «وای! چه مرض‌های جدیدی پیدا شده است!»همشهری
دکتر روح‌الامینی از سال ۱۳۴۶ به عنوان پژوهشگر در مرکز تحقیقات علمی فرانسه(C.N.R.S) مشغول به کار شد که این همکاری تا سال ۱۳۴۷ ادامه یافت و در این سال به ایران بازگشت و به تدریس در دانشگاه تهران مشغول شد. وی سال‌های ۱۳۵۵ ۱۳۵۱ مدیریت گروه مردم‌شناسی دانشگاه تهران را بر عهده داشت. دکتر روح‌الامینی علاوه بر تدریس، فعالیت‌های بسیاری را در گسترش دانش انسان‌شناسی در ایران به انجام رسانید که ازجمله این فعالیت‌ها می‌توان به راه‌اندازی و تنظیم موزه مردم‌شناسی در کاخ گلستان به سال ۱۳۵۱، راه‌اندازی موزه حمام گنجعلیخان کرمان و اقدام در جهت نگهداری باغ نگارستان اشاره کرد. از سال ۱۳۵۵ تا ۱۳۵۸ استاد میهمان دانشگاهAix فرانسه بود. روح الامینی در سال ۱۳۷۹ از دانشگاه تهران بازنشسته شد.
دکتر محمود روح‌الامینی و در دومین همایش چهره‌های ماندگار به‌عنوان چهرۀ ماندگار در رشتۀ مردم‌شناسی معرفی شد.
کتاب‌های منتشرشده:
دکتر محمود روح الامینی در ۱۷ اسفند ۱۳۸۹ خورشیدی بر اثر سکته مغزی در تهران درگذشت.
هفت پوند فیلمی به کارگردانی گابریل موچینو محصول سال ۲۰۰۸ است. ویل اسمیت در این فیلم نقش فردی را بازی می‌کند که زندگی ۷ نفر را نجات می‌دهد. رزاریو داوسون، وودی هارلسون و بری پیپر از دیگر بازیگران این فیلم هستند. این فیلم در آمریکا و کانادا در ۱۹ دسامبر ۲۰۰۸ توسط کمپانی کلمبیا پیکچرز اکران شد.
دو سال پیش، تیم توماس (ویل اسمیت) باعث ایجاد یک تصادف با ماشین شد؛ هفت نفر کشته شدند: شش غریبه و نامزد او، سارا جنسن (روبین لی). تیم تصمیم به جبران می‌گیرد. او در نظر دارد که زندگی هفت آدم خوب را نجات دهد. یک سال بعد از تصادف، او شغل خود که مهندسی فضانوردی است را رها می‌کند، او نرمه شش خود را به برادرش بن (مایکل ایلی) که کارمند اداره مالیات آمریکا است می‌بخشد. شش ماه بعد او بخشی از کبدش را به کارمند خدمات کودکان هالی (جودیان الدر) می‌بخشد. پس از آن او به دنبال کسانی می‌گردد که شایسته دریافت بخشش باشند. او جورج (بیل اسمیت رویچ) را پیدا می‌کند، مربی هاکی و یکی از کلیه‌هایش را به او و سپس مغز استخوانش را به پسری جوان به نام نیکولاس (کوئینتین کلی) می‌بخشد.
دو هفته قبل از مرگش او پیش هالی می‌رود و از او می‌خواهد که کسی را که نیاز به کمک دارد را به او معرفی کند. او کُنی تیپوس (الپیدا کاریلو) را معرفی می‌کند که با دوست پسر معتادش زندگی می‌کند. تیم خانه‌اش را ترک می‌کند و به یک متل محلی نقل مکان می‌کند و عروس دریایی خود را نیز با خود می‌برد. یک شب، پس از اینکه کُنی از دست دوست پسرش کتک خورده‌است به تیم تلفن می‌کند. تیم به او کلید و سند خانه ساحلی اش را می‌دهد. کنی که دو فرزند نیز دارد به خانه او نقل مکان می‌کند. تیم که کارت برادرش را دزدیده‌است و خود را به نام برادرش بن جا می‌زند، به دنبال دو نفر دیگر است که نیاز به کمک دارند. او ازرا تورنر (وودی هارلسون) را ملاقات می‌کند. فروشنده گوشتی که کور است و پیانو نیز می‌نوازد. تیم کمی سربه سرش می‌گذارد و منتظر است که او عصبانی شود ولی ازرا آرام سر جایش می‌ماند و تیم می‌داند که او فرد خوبی است. او سپس با امیلی پوسا (روساریو داوسون)، رابطه برقرار می‌کند، کسی که کارت‌های تبریک چاپ می‌کند و عارضه قلبی دارد و از گروه خونی نادری برخوردار است. تیم عاشق او می‌شود و تصمیم می‌گیرد که به او کمک کند. یک روز برادرش او را تا خانه امیلی تعقیب می‌کند. بن از برادرش می‌خواهد که کارتش را به او برگرداند. تیم در پایان شب به متل بازمی‌گردد. وان حمام را از یخ پر می‌کند تا اعضای بدنش حفظ شوند و از بین نروند و با انداختن عروس دریایی خود در وان، خودکشی می‌کند. دوستش دان (باری پپر) نقش قیّم او را بازی می‌کند و تیم به او سپرده‌است که اعضایش به ازرا و امیلی داده شود. ازرا قرنیه‌های او را می‌گیرد و امیلی قلب او را. در پایان، امیلی ازرا را در یک کنسرت ملاقات می‌کند و شروع به صحبت کردن می‌کنند.