moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نیروگاه پایلوت هیدروژن خورشیدی طالقان (استان البرز، شهرستان طالقان، تأسیس ۱۳۸۴)، یکی از نیروگاه‌های ایران متشکل از سلول‌های فتوولتائیک با ظرفیت تولید ۱۰ کیلووات، دستگاه الکترولیز آب به ظرفیت ۵ کیلووات و ظرفیت اسمی تولید ۱ نرمال مترمکعب در ساعت هیدروژن سیستم پیل سوختی به ظرفیت ۲٫۱ کیلووات از نوع پلیمری، کمپرسور هیدروژن، مخزن هیدروژن ۱ متر مکعبی، باتری‌خانه و مبدل‌های DC/AC می‌باشد.
زمانی که نور خورشید به سلول‌های فتوولتائیک می‌تابد، طی پدیده فتوولتائیک انرژی نورانی به انرژی الکتریکی تبدیل می‌شود و سلولهای فتوولتائیک برق مورد نیاز دستگاه الکترولیز آب را تأمین می‌نماید. هیدروژن تولید شده از دستگاه الکترولیز آب با عبور از دستگاه کمپرسور هیدروژن فشرده شده و در یک مخزن یک متر مکعبی تا فشار ۱۰ بار ذخیره می‌شود تا در مواقع نیاز، ساعات پیک مصرف، شب و روزهای ابری در مصرف‌کننده (پیل سوخت) مورد استفاده قرار گیرد. عملیات ساخت خورشیدی طالقان از سال ۱۳۷۵ آغاز شد و در سال ۱۳۸۴ به پایان رسید و در حال حاضر در مرحله برداشت اطلاعات می‌باشد. برای افزایش ظرفیت نیروگاههای سوخت فسیلی به جای تأسیس یک واحد جدید می‌توان یک سیستم فتوولتاییک اضافه کرد به این دلیل که قیمت آن پایین است. از شیشه‌های پنجره می‌توان در آن به کار برد که اندازه‌های مختلف داردhttp://www.persia-solar.com/pdf/photovolta...
شندر شامی روستایی در شهرستان اردبیل استان اردبیل در دامنه‌های سبلان است که از اردبیل تقریباً ۳۱ کیلومتر فاصله دارد. در روستا شندرشامی چندتا روستاهای کوچک بنام روستای چوخوریورد، امیرآباد، هاچا، چراپا، میان دره، اسماعیل کندی و کمرکندی وجود دارد.
گفته می‌شود بنیانگذاران شندر‌شامی از روستای گندیشمن مهاجرت کرده‌ بوده‌اند.هم اکنون این روستای گردشگری دارای یک مدرسه ابتدایی، دهیاری و تاسیسات BTS تقویت امواج رادیویی می باشد.
در تاریخ ‎۱۰ اسفند ۱۳۷۵ (۲۸ فوریه ۱۹۹۷ میلادی) ساعت ۱۲:۵۷:۱۸ به زمان یوتی‌سی در اردبیل شهر نیر رخ داد. زمین‌لرزه به وقت محلی در روز جمعه، ساعت ۱۶:۲۷:۱۸ روی داده و منطقه زمانی آن یوتی‌سی +۳٫۵ بوده‌است .عمق این زلزله ۱۰ کیلومتر بود، و بزرگی آن ۶٫۱ در مقیاس Mw اعلام شده‌است.
این زمین لرزه باعث تخریب کامل منازل و تأسیسات زیربنایی تعداد ۱۳۶ روستا در نیر و هیر و روستای سرعین و همچنین حدود ۱۴۰ روستا هم در شهرستان‌های اردبیل ، گرمی مغان ، مشگین شهر ، سرعین و نیر دچار آسیب شدند.در حدود ۱۰ هزار راس احشام نیز در این حادثه کشته شده‌اند. شدت زمین لرزه به حدی بود که در اکثر شهرهای استان‌های اردبیل،آذربایجان شرقی و غربی،استان گیلان و زنجان احساس شد و در شهر اردبیل باعث وحشت مردم شد.
شمار کشتگان این زلزله حدود ۱۱۰۰ نفر بوده‌است.تعداد زخمیان ۲۶۰۰ نفر برآورده شده‌است.بی‌خانمان شدگان نیز ۳۶۰۰۰ نفر اعلام شده‌است. خانه‌های خشتی و گلی اطراف اردبیل تاب تحمل زمین لرزه ۶.۱ ریشتری را نداشتند و به شعاع ۳۵ کیلومتر تمام روستاهای اطراف مرکز زمین لرزه کامل تخریب شده اند.
در این زلزله روستای شندرشامی نیز به دلیل اینکه خانه هایش خشت و گلی بود تاحدودی تخریب شد و ساختمانهای جدید مقاوم در برابر زلزله جای بسیاری از خانه های خشتی باصفا را گرفت. بدین ترتیب آداب و رسومی مثل "شال سالّاماق" ، "روشن کردن تنور" ، "کوءرسی" و و و به تاریخ پیوست.
شندرشامی در دهستان دوجاق بخش ثمرین قرار دارد و بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۱۵۸ نفر (در ۳۲ خانوار) بوده‌است.
شندرشامی . [ش ِ دِ] (اِخ) دهی از بخش مرکزی شهرستان اردبیل. سکنهٔ آن ۳۷۴ تن. آب از چشمه و رود. محصول آن غلات و حبوبات. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 4).
شندر به معنی تکه
شامی به معنی جنگل
شندر شامی یعنی تکه ای از جنگل
هیدرو کربن افلاطونی در واقع نمایش مولکولی چند وجهی‌های افلاطونی هستند که در آن‌ها کنج‌ها با اتم‌های کربن و یال‌ها با پیوند شیمیایی جایگزین شده‌اند. گرچه، همهٔ چندوجهی‌های افلاطونی همتای مولکولی آلی ندارند:
هیدرو کربن‌های افلاطونی زیر سنتز شیمیایی شده‌اند:
تتراهدران (CH)، هیدروکربن چهار وجهی) هنوز ساخته نشده ولی پیش بینی می‌شود که با وجود زوایای پیوند بسیار تیز، از لحاظ جنبشی پایدار باشد. هیدروکربن‌های چهاروجهی شامل تتراهدران با افزایش شمار اتم‌های کربن شکل مولکول به کره شبیه می شودریال و فضای درون «قفس» کربنی افزایش می‌یابد. این روند با فولرن باکمینستر ادامه می‌یابد، که گرچه یک هیدروکربن نیست، ولی شکل یک بیست وجهی ناقص را دارد، یک چند وجهی ارشمیدسی.
گارمیش-پارتنکیرچن یک منطقه کوهستانی در بایرن، جنوب آلمان است. که در بخشی به همین نام قرار دارد. این بخش با اتریش مرز دارد و در نزدیکی بزرگترین کوه آلمان تسوگ‌اشپیتسه(با ارتفاع ۲۹۶۱ متر) قرار دارد. علت شهرت این شهر به خاطر میزبانی بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۳۶ بوده‌است.
وی داوری حرفه‌ای را از سال ۱۹۷۰ شروع کرده و از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۲ میلادی در لیست داوران فیفا قرار داشته‌است.
وی داوری را از دهه ۱۹۷۰ شروع کرده و از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲ میلادی در لیست داوران فیفا قرار داشته‌است.
گری ویلارد (زاده ۲۳ سپتامبر ۱۹۵۹ - وورتینگ) داور سابق اهل انگلستان است.
وی داوری حرفه‌ای را از سال ۱۹۹۰ شروع کرده و از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ میلادی در لیست داوران فیفا قرار داشته‌است.
جک تیلور (زاده ۲۱ آوریل ۱۹۳۰ – درگذشته ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۲) داور سابق اهل انگلستان است.
وی داوری را از دهه ۱۹۵۰ شروع کرده و از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۷ میلادی در لیست داوران فیفا قرار داشته‌است.
همچنین، وی یک سال بعد از اینکه فینال جام جهانی فوتبال ۱۹۷۴ را سوت زد، شهرآورد تهران را نیز قضاوت کرد.https://en.wikipedia.org/wiki/1974_FIFA_World_Cup#Final_2 https://en.wikipedia.org/wiki/Tehran_derby#Other_notable_referees
وی داوری را از دهه ۱۹۹۰ شروع کرده و از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹ میلادی در لیست داوران فیفا قرار داشته‌است.
شامونی-مون-بلان که معمولاً به سادگی شامونی () خوانده می‌شود یک روستا در شهرستان اوت سووآ از ناحیه رون آلپ در فرانسه است. علت شهرت این روستا به خاطر میزبانی اولین دوره بازی‌های المپیک زمستانی یعنی بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۲۴ می‌باشد. جمعیت این روستا ۹٬۸۰۰ نفر است که رتبه ۸۶۵م در فرانسه محسوب می‌شود.Sources des données: INSEE - Chamonix: Données générales
مساحت آن ۲۴۵٫۴۶ کیلومتر مربع و ارتفاع از سطح دریا در این روستا بین ۹۹۵–۴٬۸۱۰ متر است
منطقه سه دره یک منطقه اسکی در سووآ فرانسه است.
منطقه سه دره بزرگترین ناحیه اسکی در دنیا محسوب می‌شود و بیش از ۶۰۰ کیلومتر (۴۱۰ مایل) مسیر اسکی دارد. همچنین حدود ۱۲۰ کیلومتر مسیر اسکی میان کشوری دارد. منطقه سه دره ۱۸۳ بالابر اسکی دارد که در نتیجه می‌تواند ۲۶۰٬۰۰۰ اسکی‌باز را در ساعت جابجا کند. همچنین هر لحظه ۴۲۴ گشت اسکی و ۱٬۵۰۰ راهنمای اسکی در پیست فعالند.
همانگونه که نام آن نشان می‌دهد این ناحیه در واقع سه دره است: دره سن‌بون, دره آلوس, و دره بلویل. اگرچه دره چهارمی نیز به ان اضافه شده‌است به نام دره مارین.
ارتفاع از سطح دریای پایین‌ترین نقطه آن ۱۳۰۰ متر و ارتفاع از سطح دریای بالاترین نقطه ۳۲۳۰ متر است.
فندق‌شکن خالدار یا زاغ خالدار پرنده‌ای از خانواده کلاغان و کمی بزرگ‌تر از جیجاق است البته نوکی بسیار بزرگ‌تر دارد و بدون تاجی و سری به رنگ قهوه‌ای شکلاتی با خال‌های سفید و بدون تاج متمایز می‌شود. بال‌ها و دم فوقانی تقریباً سیاه و سفید با براق به رنگ آبی مایل به سبز است. از سرده فندق‌شکنان گونه دیگری نیز وجود دارد که به آن فندق‌شکن کلارک می‌گویند و در غرب آمریکای شمالی بیشتر یافت می‌شود.
وراتسا یکی از استان‌های کشور بلغارستان است. مساحت این استان ۳٬۶۱۹٫۷ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۸۶۸۴۸ نفر است. همچنین مرکز این استان شهر وراتسا است.
کینوآ گیاهی است که به خاطر دانه‌های خوراکی‌اش کاشته می‌شود. جزو غلات نیست و به خانواده اسفناج شباهت دارد. این گیاه در آمریکای جنوبی می‌روید و نحوه طبخ دانه‌های آن مشابه برنج است.
کینوآ گیاه بومی کوه‌های آند در بولیوی، شیلی و پرو، بسیار خوش هضم و منبع غنی از پروتئین، آهن، فسفر، انواع ویتامین‌ها و امگا۳ است. این گیاه قدمتی بیش از پنج‌هزار سال دارد و اکنون نیز در آمریکای جنوبی در سطح وسیعی در حال کشت است.
در دهه اخیر کینوآ به عنوان یکی از «دانه‌های باستانی» و جایگزین سالم‌تر و جذاب‌تر گندم در کشورهای غربی شناخته شده‌است.
گیاه کینوآ، گیاهی مقاوم به شرایط کم‌آبی و شوری است. میزان برداشت آن در هکتار با توجه به شرایط کشت دو تا شش تن می‌باشد.استان خوزستان، میزبان نخستین کشت تحقیقی - ترویجی گیاه کینوآ "
کینوآی خام و نپخته دارای ۱۳٪ آب، ۶۴٪ کربوهیدرات، ۱۴٪ پروتئین، ۶٪ چربی است. تحقیقات نشان داده‌است که ۱۰۰ گرم کینوآی خام در روز منبع غنی برای پروتیین، فیبر غذایی، ویتامین ب و مواد مغذی معدنی است.http://ndb.nal.usda.gov/ndb/foods/show/6587?fg=&man=&lfacet=&count=&max=&sort=&qlookup=&offset=&format=Full&new=&measureby=Full Link to USDA Database entry
کینوآی پخته، که معمولاً به این صورت مصرف می‌شود، دارای ۷۲٪ آب، ۲۱٪ کربوهیدرات، ۴٪ پروتئین، ۲٪ چربی است. مواد مغذی کینوآ پس از پختن به صورت محسوسی کاهش پیدا می‌کند.
۱۰۰ گرم کینوآی پخته ۱۲۰ کالری دارد و منبع غنی منگنز و فسفر است (به ترتیب ۳۰٪ و ۲۰٪ نیاز روزانه) و همچنین شامل کمی فیبر غذایی (۱۰–۱۹٪ نیاز روزانه) و سایر مواد مغذی معدنی از جمله آهن، روی و منیزیم است.
در سال ۱۳۸۷، مؤسسه اصلاح تهیه نهال و بذر، با واردات بذر این گیاه تنها توانست عملکرد یک تن در هکتار داشته باشد که موفقیت‌آمیز نبود. در سال ۲۰۱۳ که سال کینوآ نام‌گذاری شده بود، فائو برخی ارقام این گیاه را به هشت کشور منتقل کرد که ایران یکی از این کشورها بود عملکرد چهار تنی در آب شیرین به‌دست آمد. در حال حاضر در ایران تلاش می‌شود تا کاشت این گیاه در مناطق شور صورت گرفته و افزایش عملکرد به دست آید. کینوآ به‌عنوان ماده غذایی مجاز برای افرادی که به گلوتن موجود در گندم حساسیت دارند استفاده می‌شود و در حال حاضر از این گیاه برای تولید آرد، غنی کردن آرد، گندم، تولید بیسکوئیت و پاستا استفاده می‌شود.تهیه بسته مدیریت تولید کینوآ با منابع آب شور در ایران "
از برگ‌های جوان به عنوان سبزی تازه یا به صورت پخته در ترکیب غذایی مانند، خوراک سبزیجات، کوکو و آش استفاده می‌شود. ولی محصول اصلی این گیاه، دانه آن است که دارای ارزش غذایی بالایی است. کینوآ در کشورهای آمریکای جنوبی به نام‌های: خاویار گیاهی و برنج اینکا هم معروف است.
دانه‌های این گیاه مقدار سدیم کمتر ولی میزان کلسیم، فسفر، منیزیم، پتاسیم، آهن، مس، منگنز و روی بیشتری از گندم، جو و ذرت دارند.
مانند دیگر غلات، کینوآ هم در رنگ‌های مختلف وجود دارد. کینوآی سفید بیشتر از بقیه در دسترس است و در واقع یک رنگ مایل به زرد دارد که به آن کینوآی طلایی هم گفته می‌شود.
در واقع همه انواع کینوآ دانه‌های یکسانی هستند و تفاوت کینوآی سفید، قرمز و سیاه از نظر مواد مغذی اندک است.
تفاوت کینوآی سفید، قرمز و سیاه از نظر ارزش غذایی کم است ولی در طعم، بافت و زمان پخت متفاوت هستند.
کینوآی سفید ظریف‌ترین و سبک‌ترین بافت را دارد و بعد از پخت نرم‌تر از انواع دیگر کینوآ است.
کینوآی قرمز که بعد از پخت بیشتر به قهوه‌ای روشن تبدیل می‌شود، طعم شیرین‌تری دارد و بافت آن هنگام جویدن بیشتر حس می‌شود. کینوآی قرمز تا حدودی از نظر طعم و بو شبیه فندق است.
کینوآی قرمز برای تهیه سالاد سرد انتخاب بهتری است زیرا شکل خود را بعد از پخت حفظ می‌کند.
کینوآی سیاه عطر و طعم خاکی تری دارد و کمی شیرین مزه‌تر از کینوآی سفید است و رنگ سیاه خود را بعد از پخته شدن حفظ می‌کند.
با وجود اینکه تفاوت اندکی در عطر و طعم انواع رنگ‌های کینوآ وجود دارد ممکن است بافت و طعم یکی از آن‌ها شما را برای یک غذای خاص بیشتر تحت تأثیر قرار دهد.
مجمع جهانی سازمان ملل متحد سال ۲۰۱۳ را سال جهانی کینوآ اعلام کرد تا بدین وسیله از سنت‌های بومی مردم آند که توانسته بودند در هماهنگی با طبیعت این گیاه را حفظ کرده و به نسل‌های آینده منتقل کنند تقدیر به عمل آورد.
۸. سایت شرکت کیان فود http://www.kianfood.com
۹. دستور عمل پخت کینوآ http://www.hezargiah.com/پخت-کینوا/
وارنا نام یکی از استان‌های کشور بلغارستان است. مساحت این استان ۳۸۲۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۴۷۵۰۷۴ نفر است.
همچنین مرکز این استان شهر وارنا است. مهمترین منطقه وارنا، گلدن سندز می‌باشد که مردم شهر وارنا طی تابستان درآمد خود را از این منطقهٔ توریستی کسب می‌کنند. این منطقه تنها در تابستان پذیرای توریست و مسافران است زیرا در سایر فصل‌ها و ماه‌ها این منطقه از هوای بسیار سردی برخوردار است به نحوی که‌ایم منطقه را به طور کل تعطیل می‌نمایند.
پلِون نام یکی از استان‌های کشور بلغارستان است. مساحت این استان ۴٬۳۳۳٫۵ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۲۶۹۷۵۲ نفر است.
همچنین مرکز این استان شهر پلون است.
صوفیه نام یکی از استان‌های کشور بلغارستان است. مساحت این استان ۷٬۰۵۹ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۲۴۶٬۶۶۸ نفر است.
همچنین مرکز این استان شهر صوفیه است.
اسمولیان یکی از استان‌های کشور بلغارستان است. مساحت این استان ۳٬۱۹۳ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۲۱۷۵۲ نفر است.
همچنین مرکز این استان شهر اسمولیان است.
شاهزاده ماکسیمیلیان الکساندر فریدریش ویلهلم فون بادن یا به کوتاهی ماکس فن بادن(زادهٔ ۱۰ ژوئیهٔ ۱۸۶۷ - درگذشته ۶ نوامبر ۱۹۲۹) سیاست‌مدار آلمانی بود. وی وارث گران‌دوشهٔ بادن بود. ماکسیمیلیان در بازهٔ زمانی کوتاهی در سال ۱۹۱۸ صدر اعظم آلمان بود.
شاهزاداه ماکسیمیلیان در بادن-بادن زاده‌شد. مادر او خویشاوند الکساندر دوم تزار روسیه بود.
در خلال جنگ جهانی اول او به آزادی‌خواهی شناخته می‌شد؛ در اکتبر ۱۹۱۸ او به صدراعظمی برگزیده شد تا کار را با متفقین به مصالحه بکشاند. دولت او برای نخستین بار نمایندگانی از حزب سوسیال دموکرات آلمان چون فریدریش ابرت و فیلیپ شایدمان داشت. او همچنین با دخالت‌های نظامیان در امور دولتی مقابله‌کرد.
کوشش‌های دولت وی برای صلح با انقلاب ۱۹۱۸ در اوایل نوامبر ۱۹۱۸ متوقف شد. وی ویلهلم دوم را ناچار به کناره‌گیری کرد. در ۹ نوامبر ۱۹۱۸ ماکسیمیلیان به سود فریدریش ابرت از صدراعظمی کناره‌گیری کرد.
Wikipedia contributors, "Prince Maximilian of Baden," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Prince_Maximilian_of_Baden&oldid=441368330 (accessed July 26, 2011).
بوریابافی از نی و علف، صنعتی است که حتی از صنعت پارچه‌بافی هم کهن‌تر است. نمونه‌هایی از بوریای بافته‌شده در عراق پیدا شده‌است که متعلق به ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح است. بوریا در ایران در ساختن سقف خانه‌های گلی به کار می‌رود.
بوریا همواره به ‌عنوان یکی از مهم‌ترین صنایع دستی اهواز و جنوب کشور شناخته می‌شود. این هنر به ‌عنوان یکی از ۲۷ میراث فرهنگی و معنوی می‌باشد که به نام کشور عزیزمان ایران در یونسکو ثبت شده‌ است. دلیل اصلی که باعث شده این هنر به‌ عنوان یکی از هنر های ثبت‌ شده ایرانی شناخته شود، قدمت طولانی و دور و دراز آن و همچنین کارایی منحصر به ‌فرد این محصول است. پیشینه اصلی این هنر مربوط به شهرستان زرقان می‌باشد. یعنی به واسطه تحقیقات در رابطه با بوریا بافی زرقان بود که این هنر در یونسکو ثبت شد. طبق تحقیقات انجام‌ شده بوریا به‌ عنوان اولین زیراندازی شناخته می‌شود که توسط بشر گذشته مورد استفاده قرار ‌گرفته و زندگی را برای آن‌ ها راحت‌تر کرده است. طراحی و بافت این محصول در استان ‌های متفاوتی در کشور ما مانند استان‌های فارس و هرمزگان، سیستان‌ و بلوچستان، خوزستان، و همچنین استان‌های شمالی مانند گلستان، گیلان، مازندران و … کاربرد داشته ‌است.
بوریا بافی شهرستان زرقان یکی از ۲۷ میراث فرهنگی و معنوی ثبت شده ایران در سازمان یونسکو است. قدمت ساخت بوریا و حصیر در شهرستان زرقان ۸۰۰۰ سال می‌باشد.
اندازه‌های حصیرها در حدود ۴ در ۸ متر است. آنها را لوله کرده و به کسانی که ساختمان می‌سازند، می‌فروشند. مرکز معروف این صنعت زرقان نزدیک شیراز است و نی‌ها را از باتلاق‌های اطراف رودخانه پلوار به دست آورده می‌شود.صنایع دستی کهن ایران، ص ۱۹۷
ای. وولف، هانس. صنایع دستی کهن ایران. ترجمهٔ ابراهیم‌زاده، سیروس. چاپ اول. چاپ:تهران. انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی. سال چاپ ۱۳۷۲
در شبکه‌های کامپیوتری، لایه پیوند یا لایه واسط شبکه پایین‌ترین لایه در میان پشته پروتکل اینترنت (که معمولاً به عنوان "TCP/IP" شناخته می‌شود) بوده و ساختار معماری شبکه بندی اینترنت را تشکیل می‌دهد. (RFC 1122 و RFC 1123) این لایه مجموعه‌ای از متدها و پروتکل‌ها می‌باشد که تنها در بخش رابط میزبان عمل می‌کند. این رابط فیزیکی بوده و اجزای مجازی شبکه برای متصل کردن میزبان‌ها و گره‌ها در داخل شبکه مورد استفاده قرار می‌گیرند. پروتکل پیوند مجموعه‌ای از متدها و استانداردهایی است که تنها بین گره‌های مجاور در یک شبکه محلی (LAN) یا یک شبکه گسترده (WAN) انجام وظیفه می‌کنند.
علی‌رغم تعاریف گوناگون لایه بندی در مدل‌های TCP/IP و OSI، لایه پیوند را اغلب ترکیبی از دو لایه پیوند داده (لایه ۲) و فیزیکی (لایه ۱) در مدل مرجع اتصال داخلی سیستم‌های باز می‌دانند. با این وجود، لایه‌های TCP/IP بیشتر در حوزه‌های عملیاتی (کاربرد، میزبان-به-میزبان)، شبکه و پیوند) عمل می‌کنند نه در رویه‌های عملیاتی جزئی یا تکنولوژی‌های شبکه بندی.
استاندارد RFC 1122 با مثال نشان می‌دهد که پروتکل‌های شبکه‌های محلی نظیر اترنت و IEEE 802 و نیز پروتکل‌های فریم‌بندی نظیر پروتکل نقطه-به-نقطه (PPP) متعلق به لایه پیوند هستند.
خصوصیات استانداردهای LAN نظیر اترنت و IEEE 802 برای واژگان تخصصی خود به جای استفاده از مدل مرجع TCP/IP از مدل هفت لایه OSI بهره می‌برند. مدل TCP/IP معمولاً خصوصیات فیزیکی را در نظر نمی‌گیرد و به جای آن یک زیرساختار شبکه فعال و کارآمدی که بتواند فریم‌های در سطح رسانه را به رابط ارائه دهد را مورد استفاده قرار می‌دهند؛ بنابراین، RFC 1122 و RFC 1123، که تعریف TCP/IP را دربردارند، در مورد مسائل فیزیکی و انتقال داده فیزیکی بحث نکرده و هیچ استانداردی را برای آن موضوعات تعیین نمی‌کنند. در عوض به‌طور گسترده‌ای آن‌ها را در اجزای لایه پیوند دخیل می‌کند. برخی از مؤلفین کتاب‌های فنی از این تفسیر تبعیت می‌کنند که انتقال داده فیزیکی می‌بایست بخشی از لایه پیوند باشند. برخی دیگر نیز عقیده دارند استانداردهای انتقال داده فیزیکی در قالب پروتکل‌های ارتباطی نگنجیده و بخشی از مدل TCP/IP نیستند. این دسته از مؤلفین یک لایه سخت‌افزار یا لایه فیزیکی را در زیر لایه پیوند در نظر می‌گیرند و بسیاری از آنان نیز واژه لایه پیوند داده را به جای واژه لایه پیوند به کار می‌برند. در مدل پیش از TCP/IP یعنی مدل مرجع آرپانت (RFC 908, 1982) موضوعات مرتبط با لایه پیوند با عناوینی ضعیف همچون، "لایه دسترسی به شبکه، پروتکل دسترسی به شبکه و نیز لایه شبکه" خوانده می‌شدند، در حالیکه لایه بالاتر "لایه شبکه‌شبکه‌ها" نامیده می‌شد. در برخی از کتاب‌های فنی جدید، "لایه واسط شبکه، لایه میزبان-به-شبکه و لایه دسترسی به شبکه" گاهی اوقات مترادف لایه پیوند یا لایه پیوند داده در نظر گرفته می‌شوند و اغلب لایه فیزیکی را نیز در بر می‌گیرند.
پروتکل‌های اصلی این لایه که توسط نیروی ضربت مهندسی اینترنت یا Internet Engineering Task Force) IETF) تعیین شده‌اند عبارتند از: پروتکل تفکیک آدرس یا Address Resolution Protocol) ARP)، پروتکل تفکیک آدرس معکوس یا Reverse Address Resolution Protocol) RARP) و پروتکل کشف همسایه یا Neighbor Discovery Protocol) NDP) که پروتکلی مشابه ARP در پروتکل اینترنت نسخه ۶ است. از زمانیکه IPv6 ابداع شد، پروتکل Open Shortcut Path First) OSPF) را نیز می‌توان در لایه پیوند در نظر گرفت، با این وجود نسخه IPv4 این پروتکل در لایه اینترنت عمل می‌کند.
پروتکل سیستم میانی به سیستم میانی یا RFC 1142) IS-IS) پروتکل مسیریابی حالت لینک دیگری است که با در نظرگرفتن مدل TCP/IP می‌توان آنرا در این لایه قرار داد هر چند این پروتکل در داخل مدل مرجع OSI توسعه داده شده بود (در لایه ۳ عمل می‌کرد). این پروتکل یک پروتکل استاندارد اینترنتی نیست. لایه پیوند همچنین شامل تمام متدهای واسط مختص به سخت‌افزار است. از آن جمله می‌توان به اترنت و دیگر طرح‌های کپسوله‌سازی IEEE 802 اشاره نمود.
لایه پیوند در مدل TCP/IP اغلب به‌طور مستقیم با لایه پیوند داده و لایه فیزیکی در مدل مرجع اتصال داخلی سیستم‌های باز یا OSI مورد مقایسه قرار می‌گیرد. اگرچه این دو لایه مشترکاتی با هم دارند و موضوعاتی را هم‌پوشانی می‌کنند، اما متدهای دسته‌بندی متفاوتی را به نمایش می‌گذارند. لایه پیوند در مدل TCP/IP هنوز هم در حوزه اجرایی گسترده‌تر می‌باشد اما در زمینه قوانین و اصول استاندارد کلاس بندی دارای نواقص متعددی است این مشکل زمانی نمایان می‌شود که پروتکل‌های خاصی نظیر پروتکل تفکیک آدرس یا ARP، که در مدل TCP/IP در لایه پیوند است، در مدل مرجع OSI در جایی بین لایه پیوند داده و لایه شبکه قرار می‌گیرد. در کل باید از مقایسه دقیق این دو مدل دوری جست. بحث لایه بندی در مدل TCP/IP از یک معیار طراحی اصولی پیروی نمی‌کند و معمولاً آنرا خطرناک و نادرست می‌دانند. (RFC 3439)
واژه دیگری که بعضی اوقات ممکن است به آن بر بخوریم، «لایه دسترسی شبکه»، است که سعی دارد این موضوع را نمایان کند که این لایه ارتباط نزدیکی با شبکه فیزیکی دارد. با این وجود، این نوع کاربرد اشتباه و غیر استاندارد است، زیرا لایه پیوند محتوی متدها و عملیاتی است که از سطح صرفاً دسترسی به شبکه بسیار فراتر است. برای مثال، پروتکل‌های عمده لایه پیوند برای بررسی توپولوژی شبکه محلی، یافتن روترها و میزبان‌های همسایه به کار می‌رود، عملیاتی که فراتر از دسترسی به شبکه می‌باشد.
لایه پیوند عملیات زیر را ارائه می‌دهد:
فلدیِگر، پلیس نظامی یا گشت ساحلی (در نیروی دریایی) ، بخشی از ارتش آلمان است که از ۱۴ مهرماه سال ۱۳۳۴ خورشیدی فعالیت خود را آغاز نموده‌است.
نام این سازمان از دو واژه فِلد(feld) به معنای میدان و یِگِر(jäger) به معنای شکارچی مشتق شده‌است و هیچ ارتباطی به پلیس نظامی کنونی ندارد. نخستین بار در سال ۱۶۳۱ میلادی در هسن-کاسل و پس از مدتی در بقیه قلمرو پروس نیروی امنیتی با این نام تشکیل شد و نام پلیس نظامی آلمان برگرفته از آن است.
این سازمان به همه زیرمجموعه‌های ارتش آلمان اعم از نیروهای زمینی، دریایی و هوایی و همچنین نیروهای امدادی و پشتیبانی خدمت‌رسانی می‌کند.
پلیس نظامی آلمان از ۸ گردان تشکیل شده‌است که در هر یک از مناطق چهارگانه نظامی آلمان دو گردان مشغول به فعالیت هستند.
ایل سَنگسَری یکی از ایل های عشایر کوچ‌روی ایران است که در دامنه رشته کوه البرز فعالیت می‌کنند.
منطقۀ زیست این ایل در فصل سردسیر در دامنه‌های جنوبی رشته کوه البرز از لواسانات، دماوند، سد لار و فیروزکوه تا شهمیرزاد، چاشم و پشتکوه در شمال مهدی‌شهر (سنگسر سابق) و در فصل گرمسیر به طرف شرق تا روستاها و نقاط علف خیز در دهستان‌های طرود، بیارجمند، خارطوران شاهرود و درونه کاشمر در حاشیۀ شمال دشت کویر مرکزی است. عشایر این ایل محصولات لبنی و گوشتی و صنایع دستی منحصر بفردی را تولید می‌کنند. مرکز و خاستگاه این ایل شهر سنگسر (مهدی‌شهر امروزی) در استان سمنان است.
شهر مهدی شهر(سنگسر سابق) مرکز شهرستان مهدیشهر، خاستگاه ایل سنگسری است که خانوارهای عشایری از اواخر شهریور تا اواسط خرداد ماه در آن سکونت دارند.
سنگسری‌ها شاخص‌ترین کوچندگان دامنه‌های البرز هستند. آن‌ها طولانی‌ترین مسیر کوچ جهان را طی می‌کنند به‌طوری‌که فاصلهٔ دورترین نقطهٔ ییلاقی و قشلاقی آنان به بیش از ۱۵۰۰ کیلومتر می‌رسد. برنارد هورکد محقق مشهور اروپایی نیز معتقد است عشایر ایل سنگسری طولانی‌ترین مسیر کوچ رو جهان را دارا هستند.
چراگاه های دامداران سنگسری به سه قسمت تقسیم شده: چراگاه های قشلاقی، ییلاقی و میان بند. در اصطلاح محلی به ییلاقات هر طایفه ایل سنگسری خیل (xil) گفته می شود. در هر خیل برای هر یک از خانواده های آن طایفه یک یا چند خیل مال ( xil mal) شکل می گیرد.
برنارد هورکد رئیس انجمن ایرانشناسان اروپا:
دکتر مرتضی فرهادی، جامعه‌شناس ایرانی:
سیاه چادر همان خانه عشایر ایل سنگسر در دوره ییلاق است که بایستی ضمن استحکام و ماندگاری در برابر تابش آفتاب، از ساکنین چادر در مقابل خطرات گوناگون محافظت کند. گوت نام سیاه چادر عشایر ایل سنگسر است که از موی بز بافته می‌شود.
سیاه چادر عشایر سنگسری که «گوت» نام دارد منحصر به فرد است و در مقایسه با سیاه چادر دیگر عشایر ایران از ساختار ویژه‌ای برخوردار است.
تقسیمات داخلی سیاه چادر سنگسری همسان معماری ایرانی است. پلاس سنگسری کف آن را مفروش و دیوارهای نقش دار، فضای داخل چادر را به محل میهمانان، خانواده و آشپزخانه تفکیک می‌کنند. دست بافته‌ها و آویزه‌های بسیاری که دارای نقش و رنگ هستند در داخل چادرها کاربرد دارند.
مکان برپا کردن هر «گوت» را «گوت‏ کِ‏ مال» گویند. «گوت‏ کِ‏ مال» دربردارنده هموارسازی و زیرسازی گوت با مصالح بنایی است که تعریف کننده حدود فضا است و موقعیت پوشش خارجی «گوت» را مشخص می کنند.
گوسفند سنگسری نوعی نژاد منحصر بفرد از دام سنگسری و از انواع نژاد گوسفند گوشتی در ایران است. خاستگاه گوسفند سنگسری مراتع عشایر ایل سنگسر در شهرستان مهدیشهر و تعدادی از استان‌های همسایه‌ است. همچنین گوسفندان سنگسری از حیث پرواری بی‌نظیراند و محصول گوشت آن‌ها تقریباً ٪۶۰ وزن گوسفند پیش از ذبح شدن است.
در گذشته‌های نه چندان دور، زنان سخت کوش ایل سنگسر علاوه بر رسیدگی به امور خانه، بخش مهمی از بار اقتصادی خانواده را با بافت انواع پارچه‌های پشمی و ابریشمی و پارچه‌های ظریف برای مصارف تخصصی گوناگون بر دوش می‌کشیدند.
از جمله این پارچه‌ها می‌توان نمونه‌های زیر را برشمرد:
سرگیرا sar gira (سگیرا)، پارچه پشمینه ظریف که زنان سنگسری درگذشته از آن به عنوان چادر استفاده می‌کردند و پارچهٔ آن را با پشم و با طرح چهارخانه می‌بافتند. متراژ پارچه مورد نیاز سرگیرا تخته‌های ۱۷ متر و با عرض ۳۵ سانتی‌متر بود که با اتصال تخته‌ها به همدیگر چادر دوخته می‌شد.
کژین شوی kajin shevi، نوعی پارچه ابریشمین که تن‌پوش زنان سنگسری بوده‌است.
مکنه makene یا مقنعه، که کاربرد آن نظیر مقنعه امروزی بوده‌است، با این تفاوت که مکنه معمولاً با نوعی سوزن دوزی ظریف و منحصر به فرد همراه است و به آن «ساخته مکنه» گفته می‌شود.
فراخ شوال ferakh sheval که دامن گلدار و چند لایه زنان سنگسری بوده‌است.پاکزادیان، حسن. نقش مایه‌های باستانی در فرهنگ و آثار ایل سنگسر. تألیف حسن پاکزادیان. سال ۱۳۸۸، چاپ اول.
شاید اکنون نیز بتوان در سکوت راز آلود شب‌های شهر، صدای کوبه‌های دفتین یا کارگاه پارچه بافی خانگی را از ورای پنجره یک خانه گلی در کوچه‌های سنگسر (مهدیشهر) شنید.
عشایر ایل سنگسری از شیر گوسفند و بز، بیش از ۳۲ نوع محصول لبنی تولید می‌کنند که برخی از آن‌ها همچون وارهون (نوعی روغن زرد پنیر)، آریشه و لورئین در نوع خود منحصر به فرد است. لازم بذکر است آرشه غذای کامل بحساب می‌آید زیرا حاوی مقادیر زیادی کلسیم و منیزیم می‌باشد.
از دیگر فراورده‌های لبنی عشایر سنگسر می‌توان به شیر، ماست، توک، کره، خورش، رهون، درنه، سزمه، دوونه (کشک)، سه جو، تفره و … اشاره کرد.
از صنایع دستی منحصر به فرد و شاخص عشایر سنگسری می‌توان به چنگوم، پلاس و … اشاره کرد. چنگوم نوعی آویز مخصوص زنان و پلاس نوعی زیرانداز رنگارنگ است. چرمینه و دوخت چرم، کار با چوب، ساخت قفل و کلیدهای چوبی، کار با مس قلمکاری و قلمزنی، آهنگری و سفال و سوزن دوزی از دیگر صنایع دستی ایل سنگسری است.
نژاد گوسفند سنگسری، متعلق به عشایر ایل سنگسر است. گوشت این نژاد از حیث پرواری بی‌نظیر است به‌طوری‌که، محصول گوشت تقریباً ۶۰٪ از وزن گوسفند پیش از ذبح را تشکیل می‌دهد.طاهری ۱۴۳.
جشن نرون یکی از جشنهای کهن و اساطیری ایل سنگسر است. نرون یا انیران به معنای روشنایی بی پایان است و در شهریور ماه اجرا میشود که جشن نرون در مهدیشهر و به خصوص در بین عشایر ایل سنگسر از تاریخ ۶ شهریور شروع شده و به مدت یک هفته ادامه می‌یابد.
در این جشن گوسفندان نر زیبا و از نژاد اصیل قوچ سنگسری را آذین می‌کنند و در فضایی وسیع رهایشان می‌کنند. آنگاه انار را بر شاخ شان می‌کوبند تا تکه‌تکه شود و بعد آن‌ها را رها می‌کنند تا در گله ازدیاد نسل کنند. فلسفه تکه‌تکه شدن انار همانا ازدیاد بیش از پیش نسل در دامهای سنگسری است. همچنین شب نرون پایان سال حساب و کتاب گله داری است.
جشن تیرگان در میان سنگسری‌ها به جشن تیر مُ ای سیزده مشهور است. در سیزدهمین روز از ماه تیر تقویم سنگسری (مصادف با ۷آبان ماه شمسی)، خانواده‌ها به دیدار بزرگ فامیل می‌روند، اشعاری از فردوسی و حافظ و افسانه‌های کهن منطقه سنگسر می‌خوانند و بدین شکل این جشن باستانی را پاسداری می‌کنند. در این جشن غذای محلی به نام «سیزده تامو» پخت می‌شود.
زبان سنگسری (ISO/DIS ۶۳۹–۳)، زبانی مخصوص[۱] و عضوی از گروه زبان‌های سمنانی شاخهٔ شمال‌غربی، غربی و زبان‌های ایرانی است که خود شاخه‌ای از زبان‌های هندوایرانی و آن نیز به نوبه خود شاخه‌ای از زبان‌های هندواروپایی است[۲] (در برخی منابع زبان سنگسری مستقلاً عضوی از شاخهٔ شمال‌غربی زبان‌های ایرانی قرار گرفته‌است[۳]). [۴][۵] و با زبان سمنانی، سرخه‌ای و لاسگردی نزدیکی و شباهت خاصی دارد.*[۱] همچنین زبان سنگسری در موارد عدیده مشابهت به خوارزمی قدیم دارد برای مثال در گاهنمای سنگسری «نو سال» همان است که در تقویم سغد قدیم به نام نوسرد و در تقویم خوارزم آن روزگار به نام «ناوسارجی» خوانده می‌شده‌است.*[۲]
این زبان بیشتر توسط مردم شهر سنگسر و چند منطقه در اطراف آن استفاده می‌شود. همچنین شماری از گویشوران این زبان در شهرستان ساوه در استان مرکزی نیز، حضور دارند.[۶] تقریباً تعداد ۱۰۰٫۰۰۰ نفر در سراسر جهان به این زبان سخن می‌گویند.
امروزه بخش‌هایی از مراتع استان‌های سمنان، تهران، قزوین، قم، مرکزی، مازندران، گلستان، گیلان، خراسان رضوی، خراسان شمالی و خراسان جنوبی، و اصفهان همچنان در اختیار عشایر ایل سنگسر قرار دارد.
برنارد هورکد محقق مشهور اروپایی نیز معتقد است عشایر ایل سنگسری طولانی‌ترین مسیر کوچ رو جهان را دارا هستند و معتقد است اردوهای تابستانی (خیل‌های) سنگسری‌ها به لحاظ وسعت و تجمل، از شکوه و جلوه خاصی برخوردار است.
گاه‌شماری سنگسری سالنمایی در میان مردم سنگسر (مهدیشهر) و ایل سنگسری است که قدمتی بیش از ۳۴۰۰ سال دارد. به‌طور مثال سال ۱۳۹۰ شمسی برابر با سال ۳۴۱۰ تقویم سنگسری است. این تقویم در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده‌است. این تقویم کهن را یدالله حاجعلیان، محقق سنگسری گردآوری کرده و به صورت سالنامه و تقویم انتشار داده‌است. مبدأ این گاهشماری ۲۰۲۰ سال پیش از تقویم هجری شمسی است. روز اول سال از ۱۶ فروردین هجری شمسی است. مانند تقویم باستانی ایران دارای ۱۲ ماه سی روزه و یک پنجه که پیتک خوانده می‌شود در پایان می‌باشد و کبیسه‌گیری آن ظاهراً مانند تقویم هجری خورشیدی است. مانند تقویم باستانی ایران روزهای آن نیز دارای نام هستند و به نام‌های باستانی آن خیلی همانندند. سالنمای سنگسری گویای زمان آمدن آریایی ها به ایران است.
نخستین جشنواره ملی ایل سنگسری در آبان ماه ۱۳۹۸ در شهرستان مهدیشهر برگزار شد.
فهرست‌ها یکی از انواع نگارشی و متون پدید آمده در تمدن اسلامی هستند که امروزه می‌توان با عنوان کتاب‌شناسی از آنها نام برد. اصلی‌ترین مشخصۀ کتب «فهرست» که آن را از دیگر انواع آثار مثل «طبقات»، «رجال»، «معجم» و «تراجم» و «مشیخه» جدا می‌کند، توجه به آثار و کتب مکتوب است و نه نقل شفاهی.عمادی حائری، سید محمد؛ مقایسه روش شناختی دو کتاب‌شناسی کهن در جهان اسلام (فهرست نجاشی و فهرست ابن اخیر)؛ آیینه میراث؛ دوره جدید، سال۶؛ شماره۳؛ پیاپی ۴۲؛ پاییز ۸۷، صص۱۴۰٬۱۴۳ البته نویسندگان و مؤلفان روش‌های متفاوتی در تدوین فهرست‌ها به کار می‌برند که گویای تنوع مخاطبان و کاربران آنها است. از میان فهرست‌های کهن محدثان شیعی (اعم از امامی و غیر امامی) اینک تنها فهرست‌های احمد بن علی نجاشی و شیخ طوسی (هر دو از علمای امامی قرن ۵ هجری) در دست است که هر سه از یک روش یعنی ذکر نام مصنفان شیعه به ترتیب حروف الفبا پیروی می‌کنند.برای نمونه بنگرید به نجاشی، احمد بن علی؛ فهرست اسماء مصنفی الشیعه، المشتهر به رجال نجاشی؛ مصحح موسی شبیری زنجانی؛ قم؛ جماعة المدرسین الحوزة العلمیه القم، مؤسسه النشر الاسلامی؛ ۱۴۲۴قمری – ۱۳۸۲خورشیدی
تسوگ‌اشپیتسه با ارتفاع ۲۹۶۲ متر، بلندترین کوه رشته‌کوه‌های وتراشتاین و کشور آلمان است. این کوه در کنار شهر گارمیش-پارتنکیرچن قرار گرفته و مرز آلمان و اتریش از قلهٔ غربی آن عبور می‌کند.
فهرست اسماء مصنفی الشیعه معروف به رجال نجاشی معروفترین کتاب فهرست و رجالی شیعه است که مؤلف آن احمد بن علی نجاشی، از علمای امامی مذهب قرن چهارم و اوایل قرن پنجم هجری می‌باشد.
کتاب "فهرست نجاشی" از یک دیباچه (مقدمه) و دو بخش کلی تشکیل شده‌است. بخش اول که کوتاه‌است طبقه نخست مولفان شیعی و آثار آنان، که شش تن بیشتر نبوده و همگی از اصحاب یا معاصران علی به شمار می‌روند، را در بر می‌گیرد. در بخش دوم مانند رجال طوسی، نام نویسندگان شیعی یا نویسندگانی که در کتب شان روایات امامان شیعه آمده و آثار آنان به ترتیب حروف و ذکر سلسله سند روایت کتاب ذکر شده‌است. البته ترتیب الفبایی در هر باب تنها در حرف اول اعمال شده و برای مابقی حروف کلمات رعایت نشده‌است.
جدای از این تقسیم بندی کلی، این کتاب در نسخه‌های اساس متن چاپی به دو جزء تقسیم شده‌است: جزء نخست با «باب‌الظاء» پایان می‌یابد و جزء دوم با «باب‌العین» آغاز می‌شود.احمد بن علی نجاشی، ۱۴۲۴ هـ. ق/۱۳۸۲ش، صص۲۱۳-۲۰۹ دلیل این تقسیم بندی حروف مشخص نیست چرا که بدون آن در مفاهیم و سیر مطالب کتاب مشکلی ایجاد نمی‌شود. به همین دلیل این احتمال وجود دارد، که این تقسیم بندی اصیل نباشد.سید محمد عمادی حائری، ۳۸۷، ص۱۴۸
لازم است ذکر شود که عنوان کتاب جای بحث دارد. خود مؤلف در مقدمه کتاب هیچ اشاره‌ای به نام کتاب ندارد اما در آغاز جزء دوم کتاب یعنی قبل از شروع «باب‌العین» در متن، توسط خود نویسنده عنوان "کتاب فهرست اسماء مصنفی الشیعه" و ما ادرکناه من مصنفاتهم و ذکر طرف من کناهم و القابهم و منازلهم و انسابهم و ما قیل فی کل رجل منهم من مدح او ذم" آمده است.احمد بن علی نجاشی، ۱۴۲۴ هـ. ق/۱۳۸۲ش، ص۲۱۱ نام " "فهرست" " یکی دو قرن پس از مرگ نجاشی، به نادرست به ""رجال"" شهرت یافت. به نظر می‌رسد تصریح خود نجاشی در مقدمه و دیباچه به "رجال"، عنوان آغاز جزء دوم و تدوین فهرست به ترتیب الفبایی نام مولفان و مصنفان شیعه به جای ترتیب موضوعی کتب و نیز کاربرد تعابیر رجالی در مدح و ذم راویان، در شهرت این عنوان برای کتاب مؤثر بوده‌است.سید محمد عمادی حائری، ۱۳۸۷، ص۱۴۵
از اشاره نویسنده در مقدمه بدست می‌آید که شروع نگارش کتاب در زمان حیات سید مرتضی بوده و تدوین آن بیست سال طول کشیده است.نرگس مجیدی نسب، ۱۳۸۷، ص۱۲۶عبدالهادی فقهی زاده و مجید بشیری، ۳۸۹، ص۱۴۳ به عبارتی دیگر قبل از سال ۴۱۹ شروع و تا پس از ۴۳۶هـ. ق ادامه داشته‌است.سید محمد عمادی حائری، ۱۳۸۷، ص۱۴۴
فهرست تاکنون چند بار به چاپ رسیده‌است. در متن ویراسته آیت‌الله سید موسی شبیری زنجانی، ایشان ادعا کرده کتاب نجاشی را بر اساس چهارده مخطوط معتبر و قابل اعتماد تصحیح کرده‌ اما این نسخه ها را معرفی نکرده و از قدمت، میزان صحت و اعتبار آنها ننوشته است. وی مطلبی در احوالات نجاشی ندارد. محمد جاودان، ۱۳۶۶، ص۱۶
نجاشی در دیباچه و مقدمه کتابش به انگیزه و هدفش از این تألیف که انگیزه‌ای مذهبی بوده، اشاره کرده‌است. اولین انگیزه و سبب تألیف آن بوده که زمانی که سید شریف (سید مرتضی) به او می‌گوید که مخالفان شیعه به دلیل ناآگاهی شیعه را به دلیل نداشتن پیشینه‌ای از دانشمندان، علما و آثار مکتوب سرزنش می‌کنند، نجاشی برای پاسخ به ادعای مخالفان و آگاهانیدن آنها، دست به جمع‌آوری و تدوین نام علمای شیعه و آثار آن‌ها می‌زنداحمد بن علی نجاشی، ۱۴۲۴ هـ. ق/۱۳۸۲ش، ص۳سید علی میر شریفی، ۱۳۶۶، شماره ۲۵، صص۱۷۵-۱۷۱معارف، ص۴۰رحیمه شمشیری و مهدی جلالی، پاییز و زمستان ۱۳۸۸، ص۱۰۳مهدی عمادی حائری، ص۱۴۵نرگس مجیدی نسب، ص۱۲۴ البته او به این مطلب که قبل از وی سابقه فهرست نگاری آثار علمای شیعه وجود داشته اشاره کرده‌است اما آن‌ها را به دلیل در برنداشتن نام همه کتابهای شیعه ناقص و ناکافی دانسته‌است. همین امر انگیزه دیگر وی برای تألیف این کتاب، که نسبت به فهرستهای قبلی جامع تر است، می‌شود البته او خود نیز بابت این که چنانچه نام کتابی را در فهرستش از قلم انداخته باشد، عذر می‌طلبد.همان
نویسنده در این فهرست جمعاً ۱۲۶۹ نفر از مصنفان شیعه یا کسانی که برای شیعه کتاب نگاشته‌انداحمد بن علی نجاشی، ۱۴۲۴ هـ. ق/۱۳۸۲ش، ص۴۶۲ – که در فاصله قرن دوم تا پنجم هجری می‌زیسته‌اند و بسیاری از آنان در طبقه راویان ائمه قرار داشته‌اند، را معرفی کرده‌است. گفته شده نجاشی بالغ بر ۴۰۰۰ کتاب در فهرست معرفی کرده‌است. از آنجا که موضوع فهرست احمد بن علی نجاشی مولفان شیعی است و گرایش عقیدتی مولفان معمولاً در آثار دینی و مذهبی (فقهی، حدیثی و کلامی) آن‌ها نمود می‌یابد، تقریباً کتب نام برده شده در این فهرست نیز همین گونه آثار را شامل می‌شود و چون نحوه تنظیم این فهرست براساس نام مؤلف است و نه موضوعات کتب، بنابراین طبیعی است که در ذیل نام هر مؤلف، به غیر از آثار دینی و مذهبی، دیگر آثار وی نیز ذکر گردد.مهدی عمادی حائری، ص ۱۴۸
به همین دلیل در این میان، آثاری با موضوعات تاریخی دیده می‌شود نظیر تاریخ انبیاء، ایام العرب و انساب، سیره و مغازی، تک نگاری، تاریخ عمومی، حروب، فتن و مقاتل، جغرافیای تاریخی، تاریخ‌نگاری محلی، فتوح و خراج، تاریخ‌نگاری ادبی و فرق و مذاهب.نرگس مجیدی نسب، صص۱۲۶- ۱۶۷
تهذیب المقال فی تنقیح کتاب الرجال از تألیفات آیه الله سید محمد علی موحد ابطحی بوده که جلد اول و دوم آن در نجف در سال ۱۳۸۹ قمری به چاپ رسیده‌است)موحدابطحی محمدعلی. تهذیب المقال فی تنقیح کتاب الرجال. المجلد الأوّل (الطبعة الأولی): قطع وزیری، ۴۳۰ صفحة، الناشر: مطبعة الآداب بالنجف الأشرف، سنة ۱۳۸۹ قمری. تقدم زمان تألیف و چاپ دو جلد اول بر کتاب معجم رجال الحدیث آیه الله خوئی نکته مهمی دارد. پنج جلد از این مجموعه ده جلدی چاپ و منتشر شده است.
حاشیه هایی بر کتاب رجال نجاشی نگاشته شده اند:حاشیه محمّد بن حسین حارثی عاملی (شیخ بهایی)، حاشیه امیر نجم الدین، حاشیه عنایة اللّه قهپایی، حاشیه احمد بن صالح بحرانی قطیفی، حاشیه ابو الفضل نوری تهرانی کلانتری، حاشیه سید حسین طباطبایی بروجردی. حاشیه محمود دریاب نجفی.
وزارت زراعت، آبیاری و مالداری یکی از وزارتخانه‌های دولت امارت اسلامی افغانستان می‌باشد.
این وزارتخانه به امور مربوط به زراعت افغانستان که منبع معیشت ۸۰ درصد نفوس این کشور است، می‌پردازد.
این وزارتخانه پروژه‌ها و فعالیت‌هایی در زمینهٔ کشاورزی، به منظور حمایت از دهقانان، مدیریت منابع طبیعی، و تقویت اقتصاد زراعتی راه‌اندازی می‌کند.
این برنامه‌ها شامل برنامه‌های ترویج و معرفی کشت‌های دارای ارزش اقتصادی برتر، تقویت محصولات سنتی، معرفی و نشر فناوری‌های زراعت بر اراضی خشک (dry-land farming)، برنامه‌های تقویت کوپراتیف‌ها، اقتصاد زراعتی، و صادرات با فراهم‌آوری قرضه، برنامۀ اجاره‌دهی زمین و برنامه‌های دیگر می‌باشد.
در سال ۱۲۹۷ بعد از حصول استقلال، زمانی که مردم افغانستان بیشتر به احتیاجات داخلی روبرو بودند دولت هم در بخش‌های مختلف انکشاف اقتصادی در کشور متوجه گردید. برای اداره و تنظیم کلیه امور اجتماعی و مدنی اساسات لازم زندگی را پی‌ریزی کرد. برای برآورده ساختن نیازهای اقتصادی افغانستان و رفع وضعیت خمود و جمود اداری کشور به یک سلسله اقدامات مقدماتی دست ‌زد.
تشکیلات زراعت، صنعت و کارهای عمرانی در سال ۱۲۹۸ در اوایل سلطنت امیر امان‌الله خان بنام «نظارت‌های دولتی» روی کارآمد. از جمله نظارت تجارت که در تشکیلات آن مدیریت زراعت نیز گنجانیده شده بود، درسال ۱۳۰۲ به وزارت تجارت ارتقا یافته و در جمله‌ی دیگر وزارت‌خانه‌ها شامل گردید.
انکشاف زراعت، پس از سال ۱۲۹۷ خورشیدی در افغانستان با یک نظر گذرا به وضعیت زراعت در گذشته‌ها، هویداست که با مسلط بودن روزگار بد اقتصادی و وضع نامیمون غذایی، در شهرهای بزرگ، ولسوالی‌ها و روستا‌ها مردم از نداشتن یک برنامه‌ی ملی زراعتی رنج می‌بردند. هرچند در گذشته‌ها به اثر تلاش بعضی از پادشاهان، وزرای با تدبیر و مردم، گاهی اقداماتی در اعمار بندها، کاریزها و ایجاد و تمدید شبکه‌های آبیاری و احداث باغ‌ها صورت گرفته بود.
در دوره امیر حبیب‌الله خان یک سلسله اقدامات مبنی‌بر انکشاف و تقویت زراعت به‌عمل آمده بود که در بخش انکشاف زراعت، از زمان امیر امان‌الله خان و بعد از آن تداوم یافت.
اقداماتی که در ظرف ۱۹سال، از سال ۱۲۹۷- ۱۳۱۶ از سوی وزارت تجارت در عرصه زراعت، احداث جنگل‌ها، حفر نهرها، تاسیس بندها، غرس درختان، احداث انهار، حفاظت جنگل‌ها، تشکیل فارم‌های تجربوی زراعتی، قوریه‌ها وغیره به‌عمل آمده به طور ذیل خلاصه می‌شود.
احداث بندها و حفر انهار از سال ۱۲۹۷ تا ۱۳۰۹ برای انکشاف زراعت کشور و افزایش حاصلات آن به منظور تکافوی مصارف داخلی و انکشاف صادرات، در بخش حفر نهرها و احداث بندها اقدامات و تشبثاتی صورت گرفته بود. بگونه‌ی مثال: با ساختن بند غازی در ساحه بت‌خاک تا بخشی از زمین‌های خشک این ولسوالی را تحت پوشش در آورد.
هم‌چنان بذل مساعی در ساختن نهر سراج مشرقی که کار آن در دوره سلطنت امیر حبیب‌الله خان در سال ۱۲۹۰هـ.ش آغاز گردیده بود، تا سال ۱۳۰۲ به تاخیر افتاد. در سال ۱۳۰۳ از بودجه دولت یک مقدار پول کافی برای تکمیل نهر مذکور منظور شد و کار آن شروع گردید که تا اخیر سلطنت امانیه پیشرفت خوبی نیز در کار تعمیر آن حاصل شد. سرانجام کار آن در سال ۱۳۱۳ تکمیل شد.
طوری که گفته شد، امور زراعت و تشکیلات این سکتور طرف توجه جدی حکومت وقت قرار گرفت. با درنظرداشت اهمیت و ضرورت این عرصه، به خصوص تزیید در حجم کار آن، بخش زراعت در سال ۱۳۱۶ از وزارت تجارت مجزا شده برای آن یک ریاست مستقل تشکیل گردید. در نتیجه ساحه فعالیت آن نیز توسعه یافت. برای اصلاح اراضی بایر، سرسبز ساختن کشور، اصلاح و تکثیر جنس‌های بهتر حیوانات اقدامات بیشتری به عمل آمد. در همین سال ریاست مستقل زراعت در ولایت قطغن (ولایات شمال شرقی کشور) گندم، جواری، ماش و برنج و اقسام مختلف سبزیجات، بعد از تحقیق و تجربه و تکثیر ترویج داده شد.
در قسمت زرع پنبه و ترویج بهترین انواع پنبه دانه و تشویق اهالی برای بذر لبلبو اقدامات لازم به‌عمل آمد. تلاش برای بهتر ساختن امور زراعتی و مالداری و باغداری اوج گرفت و زمینه برای فعالیت و کار مردم مساعد شد. در هر منطقه مردم برای باغداری، مرغداری، مالداری، کشت نباتات مختلف مبادرت ورزیدند. زمین‌های جبه‌زار و نی‌زار در اثر مساعی مشترک حکومت و مردم مبدل به زمین‌های زراعتی مبدل شد. کشت لبلبو و زرع پنبه‌دانه اصلاح شد. روی این هدف که در آینده ضرورت کارخانه قندسازی را که بعدتر در ولایت قطغن (ساحه بغلان) ایجاد می‌گردید و فابریکات تازه تاسیس نساجی پلخمری که ضرورت سرتاسری مردم بود رفع سازد، توسعه داده شد.
ایجاد وزارت زراعت در سال ۱۳۲۷ هـ .ش
درسال ۱۳۲۷ ریاست مستقل زراعت به وزارت زراعت ارتقا کرد و تشکیلات وزارت در مرکز و ولایات نظربه ضرورت وسعت پیدا کرد. در ولایات بزرگ و حکومت‌های اعلی فارم‌های زراعتی تاسیس شد تا در تربیه و تکثیر انواع مختلف نباتات، تربیه شکل‌های خوب، حیوانات بهتر و مرغ‌های خانگی بپردازند و با ماشین‌های قلبه وغیره فعالیت کنند. هم‌چنان تخم‌های اصلاح شده و دیگر خدمات بهتر به دهاقین عرضه گردید.
درسال‌های ۱۳۳۳ در بعضی ولایات به احداث جنگل‌های مصنوعی اقدام گردید و شعبه مجادله علیه ملخ ایجاد گردید. این مدیریت فعالیت‌های موثری در لایت فراه، نیمروز و بلخ انجام داد.
درسال ۱۳۲۸شرکت پیله‌وری بغلان تاسیس و ۱۶ شاگرد تحت آموزش متخصصین جاپانی و بعدا متخصصین چینایی قرارگرفتند. بخش پیله‌وری رشد سریع نمود باشندگان ولایات هرات، تخار، مزار شریف و حتی در بسیاری از روستا‌ها و قریه‌جات اطراف ولایت کابل نیز به مسلک پیله‌وری مشغول شدند.
تغییر نام وزارت زراعت به وزارت زراعت و آبیاری در سال ۱۳۳۹ تشکیل دستگاه سروی آب و خاک در تشکیل وزارت زراعت گنجانیده شد و نام ریاست زراعت به وزارت زراعت و آبیاری تغییر کرد. در تطبیق پلان اول و دوم ضرورت احساس شد که رشد سریع زراعت بدون آبیاری ناممکن است، بنابرین پروژه‌های آبیاری در مرکز توجه دولت قرار گرفته و به آن افزوده شد.
بعد از سال ۱۳۲۴ که بنای بند کجکی و پروژه هلمند گذاشته شد، برای بار اول پس از سال‌های ۱۳۴۰ یک هیات انجینیری آبیاری برای بازدید از جریان کار جوی نو انجیل و سروی نهرگلوی اشتر به ولایت هرات اعزام شد. پس از مدت کوتاهی سروی و نقشه‌برداری گلوی اشتر تکمیل و کار ساختمانی آن مدنظر گرفته شد. دو بند تقسیم آب در دره فراه که قبلاً مطالعه و دیزاین آن تکمیل گردیده بود، توسط هیات انجینیری ساختمانی تحت کار گرفته شده و کار ساختمان آن تکمیل گردید. اعمار بند تقسیم آب آلتی بولک در نتیجه درخواست و تقاضای مردم ولایت فاریاب سروی، نقش‌ برداری و دیزاین گردیده و کار ساختمان آن شروع شد.
سربند پر چاوه طرف چپ دریای آمو در پروژه شهروان که بیش از ۲۰۰ هزار جریب زمین را آبیاری می‌نماید سروی و دیزاین شده و به‌صورت پخته اعمار گردید. بند پروژه آب‌گردان پروژه کیله‌گی ولایت بغلان بالای دریای کندز، پخته‌کاری یک حصه کانال عمومی، پرکاری و کار پروسس بند خاکی آن تکمیل گردید. جوی‌های فرعی و پخته‌کاری دهنه‌های شهر خواجه در ولایت کاپیسا که علاوه بر زمین‌های موجوده ساحه ۶۰۰ جریب زمین جدید را تحت آبیاری در آورد، تکمیل و به بهره‌برداری سپرده شد.تاریخچه زراعت در افغانستان
لیلا، نام ۳ قله در منطقه قراقروم پاکستان است. لیلا در زبان محلی عزیز و محبوب معنا می‌دهد.
مرتفع‌ترین قله لیلاپیک در جنوب غربی یخچال چوگولونگما و جنوب کوه هاراموش قرار دارد و گروه‌های که برای صعود قله اسپانتیک وارد منطقه می‌شوند به راحتی آن را مشاهده می‌نمایند. ارتفاع این قله ۶۹۸۶ متر بوده و صعود آن کمی فنی و دشوار است. نخستین صعود این کوه در سال ۱۹۷۹ توسط هیکایریو از آلپاین کلاب ژاپن صورت گرفت.
کوتاهترین قله لیلا نیز در شمال دره روپال و در غربیترین نقطه رشته کوه هیمالیا در کنار نانگاپاربات قرار دارد. ارتفاع قله ۵۹۷۱ متر بوده و صعود آن بسیار دلپذیر می‌باشد.
اما سومین قله لیلا پیک در دره هوشی، در شرق یخچال گندوگرولا و غرب دره چوگولیزا در رشته کوه قراقروم و ایالت بالتیستان پاکستان واقع شده. این قله لیلا دقیقاً از محل طلاقی گندوگرولا و از کونکوردیها و یخچال کی۲ قابل مشاهده‌است. این قله ۶۰۹۶ متر ارتفاع داشته، شکل نیزه مانندش آن را به عنوان یکی از زیباترین قلل دنیا معرفی نموده‌است. از اینرو بیش از دو قله قبل مورد توجه قرار می‌گیرد.
جبهه شمال غربی این کوه ۶۰۹۶ متری با بیش از ۱۵۰۰ متر طول دارای شیبی حدود ۴۵ درجه می‌باشد. در مورد ارتفاع این کوه نظر واحدی وجود ندارد. در برخی منابع آن را ۶۲۰۰ متر و در منابع دیگر ۶۶۱۴ متر ذکر نموده‌اند. در نقشه‌های کوه نوردی ژاپنی‌ها که در سال ۲۰۰۳ توسط تسونئو میاموری چاپ شد، ارتفاع این کوه ۶۰۹۶ متر بیان شده.
همچون اکثر قلل قراقروم که در دهه‌های ۸۰ و نود به شکل غیرقانونی و بدون در اختیار داشتن اجازه صعود فتح می‌شدند، لیلا پیک نیز دارای چنین سرنوشتی بود. نخستین صعود کوه توسط ۴ کوه نورد بریتانیایی از جمله سیمون یاتیز، و مارک میلر از جبهه غربی و از طریق یخ گندوگرو صورت گرفت. در اوایل دهه نود آلمانیها از همان مسیر تیم بریتانیایی قله را صعود نمودند. آن‌ها را در این صعود گروهی سوئیسی همراهی می‌کردند. این صعود در تابستان ۱۹۹۳ صورت گرفت، این صعود نیز به شکل غیرقانونی انجام شد. اما تا سال ۱۹۹۷ هیچ صعودی به شکل رسمی به ثبت نرسید تا اینکه در این سال تیمی ایتالیایی متشکل از فابیو ایاچینی، پائولو کاوگنتو قله را صعود کردند و در پی آن‌ها روز بعد سه ایتالیایی دیگر موفق به صعود قله شدند. ایتالیائیها در مسیر با کپسول گازی روبرو شدند که نام ۴ کوه نورد بریتانیایی که حدود ۱۰ سال قبل قله را فتح کرده بودند بر روی آن حک شده بود. مسیر ایتالیائیها کمی دشوارتر از مسیرهای قبل و از غرب یال شمالی صورت گرفت.
تا این سال تمامی صعودهای لیلا پیک به شکل آلپی صورت گرفته بود. البته صعود یکروزه قله از کمپ اصلی پیشرفته در شرق یخچال گندوگرو امکان‌پذیر به نظر می‌رسید. گرچه مسیر صعود بالغ بر ۱۵۰۰ متر ارتفاع می‌باشد اما اغلب صعودها به شکل یکروزه صورت گرفته و تیمها پس از صعود قله با یک در کمپ ۵۰۰۰ متر روز دوم به کمپ اصلی بازگشتند.
برای هم هوایی مناسب جهت صعود لیلا پیک نیز می‌توان به قله ۵۶۵۰ متری گندوگرو صعود نمود.
در تابستان سال ۲۰۰۵ نخستین تلاش برای فرود با اسکی از این کوه توسط فردریک اریکسون و یورگن آموت کوه نورد - اسکی بازان اسکاندیناوی صورت گرفت. اگرچه آن دو نتوانستند قله را صعود نمایند اما مسیر شمال غربی کوه را اسکی کردند. آن‌ها لیلا پیک را بهت آورترین کوهی توصیف نمودند که تا آن زمان با آن برخورد کرده بودند و معتقد بودند، قله کوه شبیه نک سوزنی است که رو به آسمان قرار گرفته.
فردریک و یورگن در ۱۸ جون ۲۰۰۵ به کمپ اصلی در ارتفاع ۴۱۵۰ متری رسیدند. این دو کمپ ۱ خود را در ارتفاع ۵۰۰۰ متری و در تاریخ ۲۲ جون برپا کردند سپس در ساعت ۲:۳۰ بامداد روز بعد کمپ ۵۰۰۰ متر را به سمت قله ترک کردند و پس از ۷ ساعت به ۱۰۰ متری این سوزن عظیم رسیدند. آن‌ها ادامه مسیر را بیش از حد یخ زده و پر شیب یافتند که این شرایط برای اسکی کردن مناسب به نظر نمی‌رسید؛ لذا تصمیم گرفتند از همان نقطه با اسکی به پائین بازگردند. بدین شکل از ارتفاع ۶۰۰۰ متری تا پای یخچال گندوگرولا را اسکی کردند.
اما هرسه قلل لیلا پیک تاکنون توسط گروه‌ها و کوه نوردان مختلف صعود شده‌اند؛ ولی شاید صعود این سه قله توسط یک نفر بتواند انگیزه‌ای برای تلاش بیشتر بر روی آن‌ها باشد.
کلبی ماری کلِی (زادهٔ ۲۸ می۱۹۸۵) خواننده، ترانه سرا و گیتاریست سبک پاپ اهل آمریکا است. او خودش را با آلبوم کوکو در سال ۲۰۰۷ میلادی معرفی کرد، که شامل تک‌آهنگ‌های "Bubbly"، "Realize" و "The Little Things" بود. در سال ۲۰۰۸ میلادی، او کاری را با نام "Lucky" به صورت دو نفره با جیسون مراز ضبط کرد که موفق به کسب جایزه گرمی شد. کایلات دومین آلبوم خود را به نام Breakthrough در اوت ۲۰۰۹ منتشر کرد. این آلبوم وی نامزد بخش بهترین آلبوم صوتی جایزه گرمی شد. او همچنین بخشی از گروهی بود که برنده بهترین آلبوم سال برای خواننده‌های پس زمینه و نوشتن بر روی آهنگ بی‌باک تیلور سویفت شد. او تا کنون بالای ۶ میلیون نسخه از آلبوم خود را در سرتاسر جهان و بیش از ۱۰ میلیون تک‌آهنگ را فروخته‌است.
اولین تک‌آهنگ او به نام "Bubbly" در مقام #۵ لیست Hot 100 و #۲ لیست Pop 100 بیلبورد (مجله) قرار گرفت.
جایزه گرمی سالانه توسط آکادمی ملی علوم و هنرهای ضبط به دستاوردهای برجسته در تولید موسیقی تعلق می‌گیرد. کلِی تا به دو جایزه از پنج نامزدی را، از جمله جایزه گرمی برای بهترین آلبوم سال (به عنوان هنرمند برجسته)، به دست آورده است.
http://www.colbiecaillat.com/
تونله ساپ به معنای «دریاچهٔ بزرگ»Tonle Sap. "Answers.com. The Columbia Electronic Encyclopedia", Sixth Edition, Columbia University Press., 2011. accessed July 26, 2011.، بزرگترین دریاچهٔ آب شیرین منطقهٔ جنوب شرقی آسیاست که در مرکز کامبوج قرار دارد.
Tonle Sap. "Answers.com. The American Heritage® Dictionary of the English Language", Fourth Edition, Houghton Mifflin Company, 2004. accessed July 26, 2011. این دریاچه در گودالی درجلگه کامبوج واقع شده و توسط رودها و نهرهای بسیاری تغذیه می‌شود. رود تونله ساب به طول ۱۱۰ کیلومتر در جنوب دریاچه سرچشمه گرفته و با عبور از جلگهٔ ویل پوک در نزدیکی پنوم پن به رود مکونگ می‌پیوندد.
"Tonle Sap." "Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online". Encyclopædia Britannica, 2011. Web. 26 Jul. 2011. در فاصلهٔ ماه‌های ژوئن تا نوامبر و حاکم بودن رژیم موسمی که پرآبی رود مکونگ را باعث می‌شود، این رودخانه جریان جنوب شرقی رود تونله ساپ را پس می‌زند که در نتیجه، به افزایش مساحت دریاچهٔ تونله ساپ از ۲٬۷۰۰ کیلومتر مربع به حدوداً ۱۰٬۳۶۰ کیلومتر مربع می‌انجامد. همچنین ژرفای دریاچه نیز بدین ترتیب افزایش یافته و از ۰٬۹ تا ۳ متر به ۹ تا ۱۴ متر افزایش عمق می‌یابد. پهنای دریاچه در فصول خشک ۳۵ کیلومتر است اما در فصول بارانی این اندازه به ۱۰۵ کیلومتر می‌رسد.
هنگامی که سطح آب دریاچهٔ تونله ساپ پایین است این دریاچه تقریباً به یک باتلاق پوشیده از نی تبدیل می‌شود. این دریاچه بزرگترین دریاچهٔ آب شیرین در جنوب شرقی آسیاست و در آن صنعت پرورش و صید ماهی کپور رواج دارد. دهکده‌های ماهی‌گیری شناور بسیاری بر روی این دریاچه ساخته‌شده‌اند که عمدتاً ویتنامی‌تبارها در آن‌ها سکونت دارند.
یونسکو در سال ۱۹۹۷ دریاچهٔ تونله ساپ را به‌عنوان یکی از ذخایر زیست‌کره معرفی نمود.
تئاتر هنری مسکو در سال ۱۸۹۶ به ابتکار کنستانتین استانیسلاوسکی و ولادیمیر نمیروویج دانچنکو شروع به فعالیت کرد. اولین اثر نمایشی در این تئاتر نمایشنامه مرغ دریایی نوشته آنتوان چخوف بود. این اثر بعد از یک اجرای ناموفق در سن پطرزبورگ باعث گردید که چخوف قسم بخورد که تا آخر عمر نمایشنامه ننویسد. اما با پیشنهاد ولادیمیر نمیروویج دانچنکو این نمایشنامه به کارگردانی کنستانتین استانیسلاوسکی در تئاتر هنری مسکو اجرا شد و نویسنده را به وجد آورد و چخوف سه نمایشنامه معروف خود دایی وانیا، سه خواهر و باغ آلبالو را برای اجرا در این تئاتر نوشت.
در سال ۱۹۰۴ که کنستانتین استانیسلاوسکی احساس می‌کرد تئاتر واقع‌گرا بیش از پیش گرفتار آمده از وسولد مایرهولد دعوت کرد تا کارگاهی آموزشی در تئاتر هنری مسکو دایر کند که با استقبال وی روبرو شد.
افراد دیگری مانند گوردن کریگ در این تئاتر تجربیاتی کسب نمودند.
خشایار دیهیمی (زادهٔ ۲۰ آبان ۱۳۳۴ تبریز) مترجم و ویراستار ادبی و فلسفی است. او چندین اثر را در فلسفه سیاسی، فلسفه زندگی، و ادبیات بلوک شرق به فارسی ترجمه کرده، که منتشر شده‌اند. او هم‌چنین، سرپرست ترجمه چند مجموعه کتاب از جمله نسل قلم، تجربه و هنر زندگی، و ن‍ام آوران ف‍ره‍ن‍گ بوده‌است. در سی و پنج سال فعالیت فرهنگی‌ این مترجم و ویراستار، نزدیک به صد و بیست ترجمه و صد ویراستاری منتشر شده‌است. افزون‌بر ترجمه و ویراستاری، تدریس فلسفه سیاسی، روزنامه‌نگاری و هم‌کاری همیشگی با نشریه‌ها و مجله‌ها از دیگر فعالیت‌های اوست. عضویت در کانون نویسندگان ایران، فعالیت‌های مدنی و اجتماعی هم بخشی دیگر از تلاش‌های اوست. در چهارمین جشن ملی مترجمان، مخاطبان فلسفه و ادبیات، او را مترجم محبوب خود معرفی کردند. فهرست آثار خشایار دیهیمی در کتابخانه ملیتجدید چاپ مجموعه نسل قلم بعد بیست و پنج سالگفت‌وگو با خشایار دیهیمی درباره مجموعه «تجربه و هنر زندگی»درباره مجموعه نام آوران فرهنگفلسفه در ایران محدود به بحث فنی شده‌استبرگزیدگان «مترجم محبوب من» مشخص شد
خشایار دیهیمی ۲۰ آبان ۱۳۳۴ در تبریز زاده شد. نصرالله دیهیمی، پدر او، دانش‌آموخته تعلیم و تربیت و استاد دانشگاه و مترجم بود. برادر این مترجم، ایرج دیهیمی پزشک است. دختر او نازنین دیهیمی مترجم و ویراستار بود. رؤیا رضوانی، همسرش، نیز مترجم است.روایتی از دانشگاه تبریز و دانشجویان آنآثار نصرالله دیهیمیشرح حال مختصر رؤیا رضوانی
او نخستین سال‌های زندگی‌اش و بخشی از تحصیلات ابتدایی را در تبریز گذراند، در آغاز نوجوانی، با خانواده به تهران مهاجرت کرد و در تهران‌پارس در پایتخت ساکن شدند. خواندن را پیش از مدرسه آموخت. او درباره این گفته بود: «از ۱۰سالگی یک کتاب‌خوان حرفه‌ای بودم، یعنی بدون اغراق باید روزی یک کتاب را می‌خواندم. خوش‌بختانه از ادبیات شروع کردم.»
او به‌واسطه آشنایی و معاشرت با غلام‌حسین ساعدی، در دهه پنجاه با محافل ادبی و روشن‌فکری، نویسندگان و مترجم‌ها در کانون نویسندگان ایران و فضاهای دیگر ارتباط می‌یابد. ۱۳۵۶ از دانشگاه تبریز در مهندسی شیمی فارغ‌التحصیل می‌شود.گفتگو با خشایار دیهیمی، آواز با صدای دیگران در نخستین سال‌های جوانی، ۱۳۵۲-۱۳۶۱، درملکان، به معلمی می‌پردازد. ۱۳۶۱ او به دلائل سیاسی بازداشت و دو سال در زندان تبریز حبس می‌شود.گفت و با خشایار دیهیمی در وب سایت توانا پس از زندان، به کار در یک کارخانه لاستیک‌سازی روی می‌آورد. دربارهٔ آن تجربه گفته‌است: «چون شیمی خوانده بودم با گرایش پلیمر، در یک کارخانه لاستیک‌سازی مشغول کار شدم و یک سال آنجا کار کردم. بعد دیدم نمی‌توانم و اگر این‌طور پیش بروم، قطعاً می‌میرم. کارش سخت نبود، اما عشق من نبود. گرچه آنجا هم ۱۰ کتاب راجع‌به صنعت لاستیک درآوردم و بعد هم دائرةالمعارف صنعت لاستیک را ترجمه و تألیف کردم که البته دوستان محبت فرمودند و به اسم خودشان چاپ کردند و از قضای روزگار جایزه بهترین کتاب را هم گرفت!»آواز خواندن با صدای دیگران
دیهیمی پس‌ازآن‌که از زندان تبریز آزاد شد، در انتشارات انقلاب اسلامی، فرانکلین سابقمروری بر تاریخ انتشارت فرانکلین به کار می‌پردازد. او، ۱۳۶۵ مسؤول ویرایش تاریخ تمدن ویل دورانت می‌شود. او در روایت آن کار گفته‌است: «به عنوان نمونه‌خوان به انتشارات فرانکلین رفتم. آنجا تاریخ تمدن را ویرایش کردم که از بزرگ‌ترین بخت‌های من بود چرا که موقع نمونه‌خوانی متوجه شدم، جاافتادگی و غلط بسیاری دارد و ترجمه نامفهوم است. با کلی مکافات متقاعدشان کردم که آن را دوباره از نو ویرایش کنم؛ و این کار دانش و بینش مرا خیلی بالا برد. با اینکه به‌لحاظ مادی من واقعاً به فلاکت افتادم، چون ماهی سه هزار تومان حقوق می‌گرفتم و باید هر دو ماه یک‌بار یک جلد را سطر به سطر مقابله می‌کردم و می‌نوشتم. بعد هم خودم شروع به ترجمه کردم.»گفتگو با خشایار دیهیمی