moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
هنگامی که تولوکا برای نخستین بار به دست قبیله ماتلازینکا (Matlazica) بنیان گذاشته شد، نام اصلی آن نپینتاهیهویی (Nepintahihui) (سرزمین ذرت ، "tierra del maíz") بود. نام فعلی بر اساس نامی است که به زبان ناهواتل برای این منطقه توسط آزتکها در سال ۱۴۷۳ میلادی بر گزیده شد.
این نام از نام "تولوکن" (Tolocan) واژهی که نام یکی از خدایان آزتک "تولو" را در بر دارد و پسوند مکانی "کن"، میتوان برگردان آن را به فارسی "مکان تولو" گفت.
نام "تولوکا د لردو" در سال ۱۸۶۱ میلادی (۱۲۳۹ خورشیدی) به افتخار رئیس جمهور "سباستین لردو د تخادا" (Sebastián Lerdo de Tejada) برگزیده شد.
تولوکا در مرکز اقتصادی مکزیک واقع شده‌است. این شهر یک منطقه مهم اقتصادی به‌شمار میرود، به دلیل این که دارای صنایع و زیرساخت صنعتی در ساخت نوشیدنی، مواد غذایی، منسوجات، اتومبیل، محصولات برقی است.
از شرکتهایی که در پارک‌های صنعتی تولوکا مشغول به کار هستند می‌شود از کرایسلر، ب ام و ، مرسدس بنز، کوکاکولا، بیمبو، نیسان، نستله، فایزر، بایر، اچ‌اس‌بی‌سی، بارسل و کنور نام برد.
این شهر خانهٔ موزهای بسیاری است، و دوومین شهر در داشتن موزه (پس از مکزیکو سیتی) در مکزیک است. و همچنین دانشگاه‌های بسیاری دارد.
این شهر با اتوبانهای بزرگ به شهر مکزیکو سیتی و گوادالاخارا پیوسته است و این اتوبانها کمک بسیاری به اقتصاد این شهر می‌کنند. گفتنی است که از راه این اتوبان شهر تولوکا تنها ۷۰ کیلومتر با مرکز شهر مکزیکو سیتی (پایتخت کشور) فاصله دارد.
شهر تولوکا ۸ شهر خواهرخوانده دارد
باشگاه السویق یک باشگاه فوتبال عمانی است که در کشور عمان فعالیت می کند.
نرم‌افزار لایت ویو تری دی (Lightwave 3D) یک نرم‌افزار گرافیکی کامپیوتری و پویا افزار است که توسط شرکت Newtek گسترش یافته‌است. آخرین نسخهٔ عرضه شده از این نرم‌افزار قابل اجرا در ویندوز وMac os می‌باشد.این نرم‌افزار دارای قابلیت ایجاد و پردازش تصاویر سه بعدی و همچنین تبدیل آنها به انیمیشن و تصاویر ثابت است.موارد استفاده از این برنامه در ساخت انیمیشن‌ها، کارتون‌ها، افکت‌های مرئی (VFX), بازی‌های ویدئویی و طراحی‌های معماری است. علاوه بر این برنامه از نرم‌افزارهای دیگر نظیر تری دی مکس , مایا , سافت ایمیج، سینما ۴بعدی , بلندر نیز برای موارد فوق استفاده می‌شود.لایت‌ویو تری‌دی برای ایجاد تصاویر واقعی تر از سیستم نورپردازی پیچیده‌ای نظیر Radiosity و Custics برای شبیه‌سازی استفاده می‌کند
این نرم‌افزار پکیجی شامل دو نرم‌افزار پیشرفته و یک نرم‌افزار ساده است؛ که به شرح ذیل است.
Modeler: برای ایجاد مدل‌های دو بعدی و سه بعدی و ایجاد بافتدر آن‌ها است.
Layout:برای تبدیل مدل‌ها به انیمیشن، نورپردازی و افکت دهی آنهاست. ایجاد بافت در این برنامه نیز ممکن است.
Hub: برنامه ای ساده‌تر از دو مورد قبلی است که بین آن دو مبادلهٔ اطلاعات انجام می‌دهد.
در سال ۱۹۸۸ آلن هاستینگس (Allen Hastings) برنامه ای با نام Videoscape که یک نرم‌افزار انیمیشن و گرافیکی بود را عرضه کرد. دوستش Stuart Ferguson نیز یک نرم‌افزار Modeler که طراحی سه بعدی انجام می‌داد را گسترش داد. این دو نرم‌افزار توسط Aegis Software به بازار عرضه شد. شرکت Newtek نقشهٔ یکی کردن این دو نرم‌افزار را با نرم‌افزار ویرایشگر ویدئویی خود که Video Toaster نام داشت را کشید. ابتدا"Newtek 3D Animation System for the Amiga" نام گرفت. سپس Hastings دو کلمهٔ Intelligent Light و Wavefront را ترکیب کرد و نام Lightwave 3D را بر روی این محصول نهاد. در سال ۱۹۹۰ پکیج Video Toaster ارائه شد که این پکیج شامل نرم‌افزار Lightwave بود که تنها بر روی کامپیوترهای Commodore Amiga قابل اجرا بود. از سال ۱۹۹۴ این نرم‌افزار به صورت مستقل عرضه شد. از ورژن ۹٫۳ به بعد نیز هم بر روی و هم بر روی ویندوز قابل اجرا بود. این نرم‌افزار در بین سالهای ۱۹۹۴–۲۰۰۴ یازده بار برنده جایزه Emmy شد.
فیلم‌های سینمایی: نظیر: [[آواتار|آواتار (فیلم ۲۰۰۹)]، [[هری پاتر و زندانی آزکابان (فیلم)|هری پاتر و زندانی آزکابان]]، [[گارفیلد (فیلم)|گارفیلد]]، مرد عنکبوتی، [[رمز داوینچی (فیلم)|راز داوینچی]]، الیور توئیست، [[مرد آهنی (فیلم ۲۰۰۸)|مرد آهنی]]، [[تایتانیک (فیلم ۱۹۹۷)|تایتانیک]]، جنگ ستارگان، مرد آهنی، شگفت انگیزان، پارک ژوراسیکسریال‌های تلویزیونی : [[فرار از زندان (مجموعه تلویزیونی)|فرار از زندان]]، [[لاست]]، [[۲۴ (مجموعه تلویزیونی)|۲۴]] و شماری از بازی‌های کامپیوتری و تبلیغات‌های شرکت‌های مهم تجاری نظیر [[بنز]]، [[تویوتا]]، [[سامسونگ]]، [[هیوندای]]، [[سونی]] و…
طرفداران این نرم‌افزار از طریق سایت‌های زیر به بحث و مبادله نظر پیرامون این برنامه می‌پردازند:
[[رده:نرم‌افزارهای انیمیشن سه‌بعدی]]
[[رده:نرم‌افزارهای ایریکس]]
[[رده:نرم‌افزارهای تجاری اختصاصی برای لینوکس]]
[[رده:نرم‌افزارهای گرافیکی سه‌بعدی]]
[[رده:نرم‌افزارهای نورپردازی سراسری]]
[[رده:نرم‌افزارهایی که از کیوت استفاده می‌کنند]]
ممکن است یکی از ورزشگاه‌های زیر باشد
سخنرانی استالین ۱۱ دسامبر ۱۹۳۷Речь Сталина ۱۱ декабря ۱۹۳۷ г. в Большом театре که مدّت‌ها از آثار وی حذف شده بود، درس‌های قابل تأمّلی دارد و با توجه به زمان سخنرانی، از اهمیت زیادی برخوردار است.
بعد از تیرباران امثال گریگوری زینوویفGrigory Zinoviev و لو کامنفLev Kamenev زمانی که کم‌کم «آردان مارکیزوف»Ardan Markizova و «لو شوبنیکوف»Lev Shubnikov و نیکلای بوخارینНикола́й Ива́нович Буха́рин و «آلکسی ایوانویج ریکوف»Aleksei Ivanovich Rykov و «ژنرال میخائیل توخاچفسکی».Mikhail Nikolayevich Tukhachevsky.. هم، دستگیر و محاکمه می‌شدند، در دورانی که زندانیان سیاسی مجبور بودند خودشان را ضدانقلابی، نفوذی دشمن و همکار نازی‌ها معرفی کنند، رهبر وقت اتحاد جماهیر شوروی با خوش آمدگویی نیکیتا سرگیویچ خروشچفНики́та Серге́евич Хрущёв رئیس سازمان حزبی پایتخت، در تالار بولشویБольшом театре مسکو شروع به صحبت کرد و ضمن اشاره به انتخابات، خط و نشان هم کشید. (۱۱ دسامبر ۱۹۳۷)
استالین در سخنرانی ۲۵ دقیقه‌ای خودش که حدود ۳۰ مرتبه با کف زدنهای طولانی همراه بود.
گفت انتخابات آزاد و واقعاً دموکراتیک تنها می‌تواند در یک سیستم سوسیالیستی انجام شود و انتخابات در شوروی واقعاً آزاد و واقعاً دموکراتیک است و هیچ سابقه‌ای در تاریخ بشر ندارد.
شما می‌توانید با خیال راحت روی رفیق استالین حساب کنید. رفیق استالین می‌تواند وظیفه خودش را نسبت به طبقه کارگر، دهقانان و روشنفکران به انجام رساند...
استالین در پایان صحبتش به نقل از نیکلای گوگولНикола́й Васи́льевич Го́голь نویسندهٔ بزرگ روس گفت:
آدمهایی هستند که مشخص نیست کیستند و چکار می‌کنند. هیچ جوری‌شان معلوم نیست.ни в городе Богдан, ни в селе Селифан نیو گُورادِه باگدان. نیو سِله سِلیفان
بعد اضافه نمود در هر خانواده‌ای بالاخره کسی هست که با بقیه جور نیست. در هر خانواده‌ای گوسفند سفید و سیاه، هردو پیدا می‌شود.семья не без урода و صفوف بلشویکها هم چنین است...
استالین با اشاره به سخن نیکلای گوگول نه تنها به تصفیه‌های خونینی که جریان داشت، گوشه زد، نشان داد تصفیه‌ها ادامه خواهد داشت و این مسئله در فضای رعب‌انگیزی محاکمه‌های مسکو معنای ویژه خودش را داشت.
استالین که در اواخر صحبتش چند بار تعبیر «کاک لنین»Подобно Ленину(شبیه لنین) را تکرار نمود، با اشاره به لنین که باید چون او بی‌باک در میدان نبرد و بی رحم نسبت به دشمنان مردم بود و نباید از چیزی و کسی هراسید و باید چون او در تصمیمات سخت و پیچیده همه جوانب امور را در نظر گرفت و عاشق مردم بود. در واقع عملکرد خودش را با روش و منش لنین این همانی می‌کرد.
سخنرانی استالین در تئاتر بزرگ مسکو (۱۱ دسامبر ۱۹۳۷) تا سالها از آثار استالین حذف شده بود.The speech was not included in any edition of Stalin's selected works, nor in Stalin's collected works.
نظریهٔ بدون مو بیان می‌دارد که همهٔ جواب‌های سیاهچاله‌ایِ معادلات گرانش و الکترومغناطیس اینشتین-ماکسوِل در نسبیت عام را می‌توان به‌وسیلهٔ سه پارامتر کلاسیک قابل مشاهده از بیرون مشخص کرد: جرم، بار الکتریکی و تکانهٔ زاویه‌ای. همهٔ اطلاعات دیگر (که در این نظریه به "مو" تشبیه شده‌اند.) دربارهٔ موادی که سیاهچاله را تشکیل داده‌اند یا موادی که به درون آن ریزش می‌کند، در پشت افق رویداد سیاهچاله ناپدید می‌شوند و برای همیشه از دسترس مشاهده ناظرین خارجی خارج می‌شود.
دو سیاهچاله را در نظر بگیرید که جِرم، بار و تکانهٔ زاویه‌ایِ یکسانی دارند. یکی از آن‌ها از مادهٔ معمولی تشکیل شده‌است، درحالی‌که دیگری از ضد ماده. این دو سیاهچاله از دیدِ ناظری در بیرونِ افقِ رویداد قابل تمایز نخواهند بود.
همچون بیشتر ایده‌های برپایهٔ نظریهٔ نسبیت عام، نظریهٔ بدون مو نیز تنها با خواصی سروکار دارد که از چارچوب مرجع (دیدگاه ناظر) مستقل هستند. بنابراین، این نظریه سخنی در مورد مکان و سرعت سیاهچاله به‌میان نمی‌آورَد.
به‌طور کلی‌تر، هر سیاهچالهٔ ناپایدار به‌سرعت به سیاهچال‌ پایدار تبدیل می‌شود و یک سیاهچالهٔ پایدار را می‌توان در هر زمان با یازده عددِ زیر توصیف کرد:
نسخهٔ بازخوانی، آهنگ بازخوانی یا دوباره‌خوانی به ضبط و اجرای یک آهنگ قبلاً منتشر شده توسط یک فرد جدید می‌گویند.
معمولاً آهنگ‌هایی بازخوانی می‌شود که در بین مردم و شنوندگان موسیقی محبوب باشد.
متریک کر-نیومن جوابی برای معادلات انیشتین-ماکسول در نظریه نسبیت عام است که هندسه فضا-زمان را در ناحیه پیرامون یک جرم چرخنده دارای بار الکتریکی توصیف می‌کند. در این راه حل ثابت کیهانی برابر با صفر در نظر گرفته می‌شود. این جواب برای توصیف پدیده‌های اخترفیزیکی استفاده نمی‌شود، زیرا از میان اجسام فضایی مشاهده شده تاکنون هیچ یک بار الکتریکی خالص قابل اندازه گیری ندارند و نیز اکنون تصور می‌شود که ثابت کیهانی مقداری غیر صفر دارد. در عوض این جواب بیشتر برای مقاصد نظری و ریاضی کاربرد دارد.
باشگاه العروبه یمن یک باشگاه فوتبال یمنی که در شهر صنعا، یمن واقع شده‌است. در سال ۲۰۰۸ تأسیس شد.
روش گاوس سایدل در جبر خطی عددی روش تکراری است که برای حل دستگاه معادلات خطی استفاده می‌شود. نام این روش از روی ریاضی‌دانان آلمانی کارل فریدریش گاوس و فیلیپ لودویگ ون سایدل نهاده شده‌است. اگرچه از این روش می‌توان در هر ماتریسی که دارای درایه قطری صفر نباشد استفاده کرد، اما فقط در صورتی همگرایی تضمین می‌شود که ماتریس مثبت معین یا قطری‌غالب باشد.
برای یک سیستم مربعی با "n" معادلهٔ خطی و دارای مجهول x داریم:
اگر "A" را به ماتریس پایین مثلثی و بالا مثلثی "L" و "U" تجزیه کنیم:
معادلات خطی سیستم به شکل زیر بازنویسی خواهند شد:
روش گاوس سایدل از روش تکراری برای حل قسمت چپ عبارت جهت به دست آوردن x بهره می‌برد، و بدین منظور از مقدار قبلی x در سمت راست عبارت استفاده می‌کند. می‌توان آن را به صورت زیر نوشت:
و با استفاده از خواص ماتریس مثلثی "L" می‌توان x("k"+1) را به صورت زیر به دست آورد:
می‌خواهیم از معادله زیر
استفاده کنیم، که در آن:
باید formula_13 به جمع دو ماتریس پایین مثلثی و بالا مثلثی formula_14 و formula_15 تجزیه شود:
معکوس formula_14 برابر است با:
و حالا می‌توانیم مقدار زیر را پیدا کنیم:
و با استفاده از formula_22 و formula_23 مقدار formula_24 را به صورت تکرار به دست می‌آوریم.
باید مقدار اولیه را به صورت حدس انتخاب کنیم، برای همین فرض می‌کنیم:
حال می‌توانیم محاسبه کنیم:
و همانگونه که انتظار داشتیم به مقدار دقیق همگرا شد:
داو کمیکال شرکت صنایع شیمیایی آمریکایی چندملیتی است، که دفتر مرکزی آن در شهر میدلند، میشیگان در ایالات متحده آمریکا مستقر می‌باشد. در سال ۲۰۰۷ این شرکت، پس از شرکت ب‌آاس‌ف، به عنوان دومین شرکت بزرگ تولیدکننده مواد شیمیایی معرفی شد و در سال ۲۰۰۹ با یک پله نزول، پس از شرکت‌های ب‌آاس‌ف و دوپونت، در رتبه سوم این فهرست، جای گرفت.The Dow Chemical Company information and related industry information from Hoover's United Kingdom (UK)
داو کمیکال در سال ۱۸۹۷ توسط شیمی‌دان آمریکایی کانادایی‌تبار؛ هربرت هنری داو تأسیس شد. این شرکت هم‌اکنون بزرگترین تولیدکننده پلاستیک در جهان بوده و محصولاتش را در ۱۶۰ کشور جهان توزیع می‌نماید، که بخش عمده محصولات آن، به‌عنوان مواد اولیه به صنایع دیگر عرضه می‌شود.
برای جلوگیری از به خطر افتادن جان انسان‌ها این شرکت در سال ۱۹۶۶ نماد خطر، خطر زیستی را طراحی کرد و هدف این شرکت از طراحی این نماد ایجاد یک نماد بین‌المللی بود که مورد پذیرش تمام مردم جهان بوده و پیام سریعی داشته و با چیز دیگری اشتباه گرفته نشود.https://web.archive.org/web/20110716160837/http://www.hms.harvard.edu/orsp/coms/BiosafetyResources/History-of-Biohazard-Symbol.htm
واسکس ساندز یک گروه موسیقی آماتور خانوادگی متشکل از دو برادر (آبلاردو واسکس، گوستاو واسکس) و خواهر آنها (آنجلا واسکس) است. آنجلا خواننده گروه و دو برادر او نوازندگان گروه هستند.
کار اصلی این گروه موسیقی بازخوانی چند آهنگ معروف بوده است. این گروه با ساخت کلیپی از آهنگ Rolling in the Deep از ادل و انتشار آن در یوتیوب با بازدید ۱۵۰ میلیون به شهرت رسیدند. این کلیپ در برخی از شبکه‌های تلویزیونی نیز پخش شد.
آن‌ها اهل مکزیک (ایالت باخا کالیفرنیا)هستند. مادر آنها خواننده است. پدر خانواده نیز موسیقی دان و مالک یک استودیوی ضبط موسیقی است.
دانشگاه ناتینگهام یکی از بهترین و قدیمی ترین و معتبرترین دانشگاه های بریتانیا و جهان واقع در بریتانیا در شهر ناتینگهام است که در سال ۱۷۹۸ میلادی تأسیس شده‌است. پردیس اصلی این دانشگاه که با ۳۳۰ جریب مساحت در منطقه‌ای سرسبز واقع شده، یکی از جذاب‌ترین پردیس‌های دانشگاهی در میان دانشگاه‌های بریتانیا به‌شمار می‌آید. پردیس ۳۰جریبی ژوبیلی Jubilee یک مایل دورتر از پردیس اصلی دانشگاه واقع شده و میزبان دانشکده‌های مدیریت و امور مالی، علوم کامپیوتر، آموزش، و البته ۷۵۰ محل اسکان دانشجویی است. بر اساس رتبه بندی فرصت های اشتغال فارغ التحصیلان در سال ۲۰۱۷ (QS Graduate Employability Rankings)، دانشگاه ناتینگهام جزء ۶۰ دانشگاه برتر جهان در زمینه فرصت های اشتغال فارغ التحصیلان است.
• دانشگاه ناتینگهام جزء ۱٪ دانشگاه های برتر جهان است و مرتباً در میان ۳۰ موسسه برتر آموزش عالی انگلستان بوده است.
• در سال ۲۰۰۶، دانشگاه ناتینگهام از سوی نشریه تحصیلات عالی تایمز (Times Higher Education) به عنوان دانشگاه سال انتخاب شد و همچنین در سال ۲۰۰۹، ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ نیز نامزد همین جایزه گردید.
• این دانشگاه به واسطه کیفیت بالای تدریس، موفق به کسب نشان طلا در چارچوب برتری تدریس (TEF) گردید.
• بر طبق ارزیابی چارچوب برتری پژوهش (REF) در سال ۲۰۱۴، دانشگاه ناتینگهام از نظر توان پژوهش در رتبه هشتم بریتانیا قرار دارد. بیش از ۹۷٪ پژوهش های دانشگاه در سطح بین المللی شناخته شده هستند، به طوری که ۸۰٪ از آنها در سطح پیشتاز جهانی و یا ممتاز بین المللی هستند که بالاترین رتبه ممکن است.
• بر طبق رتبه بندی نشریه تحصیلات عالی تایمز این دانشگاه جزء ۱۵ دانشگاه برتر جهان است که کارفرمایان پذیرای فارغ التحصیلان آن هستند.
جایزهٔ اسطورهٔ گرمی یا جایزهٔ افسانهٔ گرمی که با نام‌های جایزهٔ اسطورهٔ زندهٔ گرمی نیز شناخته می‌شود، جایزه‌ای مخصوص است که توسط مراسم جایزهٔ گرمی به هنرمندانی داده می‌شود که تأثیر و نفوذ قابل توجهی بر صنعت موسیقی و ضبط داشته باشند. همچنین هنرمندی که نامزد این جایزه می‌شود باید در قید حیات باشد. تا به امروز ۱۴ هنرمند موسیقی و یک گروه موسیقی موفق به دریافت این جایزه شده‌اند.
جایزهٔ اسطورهٔ گرمی نخستین بار در سال ۱۹۹۰ میلادی به اندرو لوید وبر، لیزا مینلی، اسموکی رابینسون و ویلی نلسون اهدا شد. در سال ۱۹۹۱ میلادی، ۴ موسیقی‌دان دیگر این جایزه را دریافت کردند: آرتا فرانکلین، بیلی جوئل، جانی کش و کوئینسی جونز.
در سال ۱۹۹۲ باربارا استرایسند و در سال ۱۹۹۳ مایکل جکسون دریافت‌کنندگان این جایزه بودند.
پس از آن که جایزهٔ اسطورهٔ گرمی در سال ۱۹۹۴ به کورتیس مایفیلد و فرانک سیناترا اهدا شد، به مدت ۴ سال به کسی اهدا نشد و سپس در سال ۱۹۹۸ به لوچیانو پاواروتی، خوانندهٔ تِنور اُپرا اهدا شد. در سال بعد، التون جان برندهٔ این جایزه شد. در سال ۲۰۰۳ نیز گروه بی جیز این جایزه را بردند.
مراسم جایزهٔ گرمی (یا در اصل: جایزهٔ گرامافون) از سال ۱۹۵۸ میلادی، توسط آکادمی ملی علوم و هنرهای ضبط به اهدای جایزه‌های گوناگون به برترین هنرمندان موسیقی سال می‌پردازد.
این مراسم معتبرترین مراسم در صنعت موسیقی و ضبط است و ارزش آن همانند جایزه اسکار در صنعت فیلم، جایزه امی در تلویزیون و جایزه تونی در تئاتر است.
مکان برگزاری این مراسم موسیقی در کشور آمریکا است. از مکان‌های معروف برگزاری می‌توان به سالن استیپلز سنتر، تالار موسیقی رادیو سیتی و مدیسن اسکوئر گاردن اشاره کرد.
در سال ۱۹۹۰ میلادی و ۳۲ سال بعد از اولین مراسم گرمی، جایزهٔ "اسطوره" (یا افسانه) که با نام جایزهٔ "اسطورهٔ زنده" (یا افسانهٔ زنده) نیز شناخته می‌شود، برای اولین بار اهدا شد. این جایزه آخرین بار در سال ۲۰۰۳ اهدا شد.
قانون مغناطیسی گاوس در واقع به عدم وجود تک‌قطبی‌های مغناطیسی اشاره دارد. در نظر بگیرید که ما یک آهن‌ربا را به سمت بی‌نهایت تکه خورد می‌کنیم. تکه‌های موجود هنوز دارای دو قطب formula_1 و formula_2 هستند. کوچک‌ترین آهن‌ربای موجود یک دوقطبی مغناطیسی است. این قانون همچنین به صفر بودن شار مغناطیسی در هر صفحهٔ بستهٔ گائوسی، اشاره می‌کند.
در مقایسه با قانون گاوس برای میدان‌های الکتریکی:
در هر دو تساوی، انتگرال برای یک سطح بسته مورد محاسبه قرار می‌گیرد.
بازگشت فیلمی اسپانیایی به کارگردانی پدرو آلمودوار است که در سال ۲۰۰۶ اکران شد. بازیگران آن پنه‌لوپه کروز، کارمن مائورا، لولا دوئنیاس، بلانکا پورتیو، یوهانا کوبو و چوس لامپره‌آبه بودند.
فیلم دربارهٔ خانواده‌ای محلی و زنانهٔ عجیبی است که از روستایی بادخیز در جنوب مادرید می‌آیند. پنه‌لوپه کروز نقش ریموندا** Raimunda، زنی از طبقه کارگر را بازی می‌کند که مجبور می‌شود گامهایی بلندی برای محافظت از دختر ۱۴ ساله‌اش، پائولا بردارد که در دفاع از خودش، مرتکب قتل شده است. بحران خانواده، با بازگشت مادر او، ایرِنه، از دنیای مردگان اوج می‌گیرد که برای پایان دادن به پرسش‌هایی از گذشته می‌آید.
داستان فیلم در ادامهٔ فیلم پیشین آلمودوار، "گل اسرار من" (۱۹۹۵) است که در آن به شکل یک رمان است که برای چاپ رد می‌شود اما دزدیده شده و به فیلمی به نام "فریزر" تبدیل می‌شود. فیلم "بازگشت" از نئورئالیسم اواخر دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۵۰ و کارهای کارگردانان بزرگ آن دوره تأثیر گرفته است که با عناصری همچون سوء استفاده جنسی، تنهایی و مرگ، و ترکیب ژانرهای لودگی، تراژدی، ملودرام و واقع‌گرایی جادویی خود را می‌نمایاند.
این فیلم و دست‌اندرکارانش برنده جایزه‌های بسیاری شدند. "بازگشت" پس از پخش به عنوان بخشی از گلچین رسمی جشنواره فیلم کن ۲۰۰۶، با تشویق ایستادهٔ بینندگان مواجه شد و برنده جایزه بهترین فیلم‌نامه (جشنواره فیلم کن) و جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن (جشنواره فیلم کن) شد که بین شش بازیگر فیلم مشترک بود. پنلوپه کروز نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن در جایزه اسکار، بفتا و جایزه انجمن بازیگران فیلم شد. فیلم برنده هیئت ملی بازبینی فیلم برای بهترین فیلم خارجی‌زبان شد. این فیلم نامزد دو جایزه در شصت و سومین مراسم گلدن گلوب: جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام برای پنه‌لوپه کروز و بهترین فیلم خارجی‌زبان شد.
تانگوی "بازگشت" اثر کارلوس گاردل*Carlos Gardel* با ترانه‌سرایی آلفردو له پرا*Alfredo Le Pera* به فلامنکو تبدیل شده و در فیلم توسط استره‌یا مورنته خوانده شده و پنلوپه کروز آن را لب‌زنی می‌کند. آهنگ رقص آن در صحنهٔ مهمانی ریموندا در فیلم توسط گروه بریتانیایی سنت اتین اجرا شد.
بازگشت در صدر بسیاری از فهرست‌های ۱۰ فیلم برتر سال ۲۰۰۶ حضور دارد:
۱۰ فیلم برتر (بدون رتبه‌بندی)
جایزه‌های دریافت شده با حروف ضخیم نوشته شده‌اند:
"بازگشت" هنگام پخش به عنوان بخشی از گلچین رسمی جشنواره فیلم کن ۲۰۰۶، تشویق ایستادهٔ حاضران را دریافت کرد و برنده جایزه بهترین فیلم‌نامه (جشنواره فیلم کن) و جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن (جشنواره فیلم کن) شد که بین شش بازیگر فیلم مشترک بود.
پنلوپه کروز نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن در جایزه اسکار، بفتا و جایزه انجمن بازیگران فیلم شد. فیلم برنده هیئت ملی بازبینی فیلم برای بهترین فیلم خارجی زبان شد. این فیلم نامزد دو جایزه در شصت و سومین مراسم گلدن گلوب: جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام برای پنه‌لوپه کروز و بهترین فیلم خارجی‌زبان شد.
جووانی آمندولا (; زاده ۱۵ آوریل ۱۸۸۲ ناپل - درگذشته ۷ آوریل ۱۹۶۲ کن) روزنامه‌نگار، فیلسوف، نمایندهٔ پارلمان و سیاستمدار ایتالیایی بود. او یکی از سرسخت‌ترین رهبر مخالفان بنیتو موسولینی در جریان ورود او به عرصهٔ قدرت و از مخالفان جنبش فاشیسم بود. آمندولا در سالرنو به دنیا آمد. بعد از فارغ‌التحصیلی در رشتهٔ فلسفه با چند روزنامهٔ ایتالیایی شروع به همکاری کرد. بعد از آن به عنوان رئیس بخش فلسفه نظری در دانشگاه پیزا مشغول به کار شد.
در جریان ورود و جذب‌اش به عرصهٔ سیاست، سه دوره در مجلس نمایندگان ایتالیا به عنوان نماینده حضور داشت. علی‌رغم این‌که آمندولا حامی جنبش آزادی‌خواهان ایتالیایی بود اما کاملاً در جهت خلاف مرام جووانی جولیتی (آزادی‌خواه ایتالیایی جناح چپ) حرکت می‌کرد. در جریان جنگ جهانی اول توانست سیاست الحاق و اعاده نقاط ایتالیایی زبان به ایتالیا را تصویب کند.
آمندولا نخستین کسی بود که در قرن بیستم اصطلاح توتالیتاریسم را در توصیف نظام و دولت موسولینی به کار برد. از او همچنین می‌توان به عنوان یکی از مخالفان امضاکنندگان مانیفست روشنفکران ضد فاشیست که در اول ماه مه سال ۱۹۲۷ منتشر شد، نام برد. سرانجام در اثر درد و آثار مهلک بر جای مانده از آخرین تعرض یکی از گروه‌های پیراهن سیاه موسولینی، معروف به سکواردیستی درگذشت. پسر او جورجو آمندولا یکی از نویسندگان و سیاستمداران طرفدار حزب کمونیست ایتالیا است.
ابو عبدالله محمد بن حمویه جوینی (۵۳۰–۴۴۹ هجری قمری) از صوفیان اهل خراسان بود. در قرن پنجم هجری و در زمان او حیات او تصوف در خراسان بزرگ گسترش و رونق بسیاری داشت. مانند برادران غزالی، ابوحامد غزالی و احمد غزالی از اصحاب ابوعلی فارمدی بود. وی مؤسس خاندان بزرگ حموی وجد بزرگ صوفی مشهور قرن هفتم سعدالدین حمویه (متوفی ۶۵۰ هجری قمری) بود. رساله‌ای کوتاه به نام "مقامات الصوفیه" از او در دست است که هنوز به چاپ نرسیده‌است
عین‌القضات همدانی (۵۲۵–۴۹۲ هجری قمری) شاگرد او بود. عین‌القضات همدانی معتقد بود که در زمان وی ۱۰ تن بوده‌اند که از دو نوع علوم ظاهری و علوم ذوقی و کشفی بهره برده‌اند. به قول او مصداق راسخان در علم شده بودند. قاضی همدانی از ابو عبدالله محمد بن حمویه جوینی، احمد غزالی و ابوحامد غزالی نام برده‌است و از ۷ تن دیگر نامی نبرده‌است.
عین‌القضات در یکی از نامه‌های خود نوشته‌است،
کسی که از سالکان بود و علم ظاهر نیز داند، کم باشد به‌غایت، و مگر کم از ده تن باشند و از این ده تن یکی را به یقین نمی‌دانم که هست یا نه. خواجه امام ابو حامد غزالی و برادرش احمد از این جمله بودند، و خواجه محمد حمویه از این جمله است، چه دانم که علم داند و از این بزرگان است در سلوک.
هندریک آورکامپ (به هلندی هندریک آفرکامپ) نقاش هلندی است که به‌ویژه نقاشی‌هایش از مناظر زمستانی و صحنه‌های اسکیت روی یخ در زمستان هلند، مشهور است.WebMuseum: Avercamp, Hendrick
هندریک آورکامپ متولد ۲۷ ژانویه ۱۵۸۵ در آمستردام بود. او در اواخر قرن شانزدهم متولد شد، و در ۱۵ می ۱۶۳۴ درگذشت.
او در سالهای ۱۶۶۰–۱۵۶۹ زیر نظر نقاش دانمارکی (پیتر ایساک Pieter Isaacks) و احتمالاً با (دیوید وینکبونز David Vinckboons) آموزش نقاشی دید. در سال ۱۶۰۸، او از آمستردام به محلهٔ کامپن، افریسل، در استان افریسل نقل مکان کرد. او از محبوبیت زیادی برخوردار بود و نقاشی‌های خود را که بسیاری از آنها با تکنیک آب‌رنگ کار شده بودند به قیمت بالایی فروخت که در آلبوم‌های جمع‌آوری شده قرار گرفته‌اند.
اورکمپ ناشنوا و لال بود و به عنوان "Mute of Kampen" (کامپن بی‌صدا یا کامپن گنگ) شناخته شده بود.
او نمایشگاه کار خود را تحت عنوان «عصر یخبندان کوچک» ارائه کرد.
سرانجام در ۱۵ می ۱۶۳۴ و در سن ۴۹ سالگی درگذشت.
پرسپکتیو هوایی یا ژرفانمایی هوایی (جوّی) به اثری گفته می‌شود که اتمسفر روی تصویر یک شیء می‌گذارد و باعث می‌شود آن شیء، دورتر به نظر آید.http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Aerial_perspective&oldid=455980356 در فرم‌هایی که در فضاهای دورتر قرار می‌گیرند به نوعی تغییرات رنگی ایجاد می‌شود. در چنین حالتی فرم‌ها اغلب روشن‌تر، سردتر و بیشتر متمایل به رنگ آبی و خاکستری به چشم می‌آیند. این اتفاق با توجه به لایه رطوبت، گرد و غبار و ذرات معلق آلاینده‌ها که در فاصله بین ناظر و فرم قرار گرفته، صحیح به نظر می‌رسد. این پدیده به پرسپکتیو جوَی تعبیر می‌شود.اصول و مبانی ترسیم پرسپکتیو (برای طراحان هنرهای تجسمی)، جان مونتاگیو در این تکنیک نقاشی به ویژه از رنگ برای عمق‌بخشی به تصویر استفاده می‌شود و بر اساس مشاهدات در هوای آزاد است که توسط نقاش برای رسیدن به اثر دلخواه استفاده می‌شود.
اثرهای فاصله روی رنگ‌ها در یک منظره:
رنگ‌های سرد شامل طیف رنگ‌های سبزآبی، آبی و بنفش آبی، اشیاء را در فاصله دورتری از دید ناظر قرار می‌دهند؛ برعکس رنگ‌های مکمل آن‌ها در دایره رنگ که رنگ‌های گرم هستند، طیف رنگ‌های قرمز، زردقرمز و زرد باعث نزدیک تر به نظر رسیدن سطوح و اشیاء در چشم ناظر می‌شوند. این تأثیر، به‌خصوص زمانی که این دسته از رنگ‌ها با دسته رنگ‌های سرد استفاده می‌شوند بیشتر می‌شود. موقعیت رنگ‌ها در فضا به تجزیه طیف رنگ در عدسی چشم ما نیز بستگی دارد. طیف رنگ‌های قرمز در نقطه‌ای پشت شبکیه و رنگ‌های مایل به آبی در نقطه‌ای واقع در جلوی شبکیه قرار می‌گیرند. در تمرکز روی تصاویر متمایل به طیف قرمز، عدسی چشم به صورت محدب و برای تمرکز روی تصاویر متمایل به آبی، عدسی چشم به صورت مقعر در می‌آید. وضعیت مقعر عدسی‌ها تصاویرمتمایل به آبی رابه سمت عقب می‌کشد در نتیجه این تصاویرکوچک ترو دورتربه نظرمی رسند.
پینیکیر که با نام‌های پینیگیر، پیرنگیر و پاراکاراس نیز شناخته می‌شود، الهه‌ای در خاور نزدیک بود که در میان عیلامیها ریشه گرفت. در حالی که نام او به ندرت در اسناد عیلامی آمده‌است، او در دین هوری نسبتاً برتری پیدا کرد. به دلیل حضور او در پانتئون‌های بسیاری از مناطق خاور نزدیک باستان، از آناتولی تا ایران، محققان امروزه از او با عنوان «خدای جهان‌وطن» یاد می‌کنند.
در مطالعات پیشین به اشتباه او با کریریشا یکی دانسته می‌شد در حالی که آخری الهه دیگری از بخش متفاوتی از عیلام بود.
ویلفرد جی. لمبرت منشأ پینیکیر را عیلامی می‌دانست.
گری بکمن (هیتی‌شناس) پیشنهاد می‌کند که ریشه نام او سومری است.
پینیکیر خدایی ستاره‌ای، احتمالاً نماد سیاره زهره بود. در عیلام، او را به "کیکی گالیرا" («بانوی آسمان») می‌شناختند.
علاوه بر این، چنین فرض می‌شود که او یک الهه عشق و سکس بود.
پینیکیر ارتباط نزدیکی با ایشتار داشت. در متنی که به زبان اکدی نوشته شده اما در مجموعه‌ای از مناسک هوری-هیتی به دست آمده‌است نام پینیکیر با لوگوگرام dIŠTAR نوشته شده و سین، نین‌گال و شمش به ترتیب به عنوان والدین و برادر دوقلوی او ظاهر می‌شوند. هم در این متن و هم حداقل در یک منبع دیگر، سوکال (وزیر (همراه) الهی) او ایلابرات/نینشوبور است. علاوه بر این، دنیل پاتس در سال ۱۹۸۱ این نظر را مطرح کرد که ممکن است به دلیل ارتباط بین پینیکیر و ایشتار، همسر احتمالی اولی (نقشی که او به هومبان محول می‌کند) ویژگی‌های شبیه به تموز پیدا کرده باشد، اما خودش چنین نتیجه می‌گیرد که این «گمانه‌زنی محض» است.
یک فهرست خدایان که در امار پیدا شده، پینیکیر را با نینسیانا (الهه بین‌النهرینی که نماد سیاره زهره است) برابر می‌کند. نینسیانا نیز به نوبه خود به عنوان dIŠTAR.MUL («ایشتار ستاره») شناخته می‌شود. این مسئله نشانگر آن است که احتمالاً پینیکیر نیز به عنوان یک جرم سماوی در نظر گرفته می‌شده‌است. جنسیت نینسیانا در منابع، متفاوت است، جنسیت پینیکر نیز در منابع هوری همین وضعیت را دارد.
پینیکیر، مانند خدایانی چون منزات و لاگامار، بخشی از پانتئون غرب عیلام در نظر گرفته می‌شود. مکان‌های مرتبط با او شامل شهرهای شوش و آوان هستند.
پینیکیر علاوه بر حضور در عیلام، مورد پرستش هوری‌ها نیز بود. به عقیده الفونسو آرچی، او در پانتئون هوری «جایگاه خاصی اشغال کرد».
نقره استرلینگ آلیاژی از نقره است که ۹۲۵ در هزار از نقره و ۷۵ واحد از فلزی دیگر (معمولاً مس) تشکیل می‌شود. نقره استرلینگ نقره استاندارد جواهرسازی است و بیشتر زیورآلات نقره با این آلیاژ تولید می‌شوند.
نقره خالص بسیار نرم است و برای ساخت زیورآلات و ظروف مناسب نیست از این رو با افزودن مس هم مقاومت آن افزایش یافته و هم چکش‌خوری آن بیشتر می‌شود. البته از هر فلزی می‌توان برای این منظور استفاده کرد اما قرن‌ها تجربه نقره‌سازی نشان داده که بهترین فلز همراه نقره مس است که علاوه بر افزایش سختی و ماندگاری آن، رنگ نقره را تغییر نمی‌دهد.Silver Blue Nile International همچنین برای ایجاد خصوصیاتی خاص در نقره ممکن است به جای مس از فلزات دیگری برای افزودن به نقره استفاده شود و بخشی از مس یا تمام آن با فلزاتی چون پلاتین، ژرمانیوم، روی جایگزین شود.
نقره استرلینگ در جواهرسازی برای افزایش درخشندگی معمولاً با لایه نازکی از نقره ۹۹۹ عیار روکش می‌شود، گاهی هم از روکش رودیم یا طلا استفاده می‌شود.
واژه استرلینگ در واحد پول بریتانیا یعنی پوند استرلینگ هم برگرفته از نام نقره استرلینگ است چرا که در اصل یک پوند استرلینگ معادل یک پوند (۴۵۳ گرم) نقره استرلینگ ارزش داشته‌است.
مرگ و مراسم تدفین در ایران باستان به آثار به‌جای مانده، آئین‌ها و عقاید مردم ساکن فلات ایران در ارتباط با مرگ و مردگان می‌پردازد. ایرانیان در دوره‌های باستان گاه جسد را با موم می‌پوشاندند و آن‌گاه آن را دفن می‌کردند چنان‌که در جنوب ایران متداول بود. گاه جسد را می‌سوزاندند و این عمل به دلیل فراوانی چوب و وجود جنگل بیشتر در جنوب دریای مازندران و دیگر مناطق پرجنگل انجام می‌شد. گاهی نیز اجساد را در دخمه‌هایی می‌گذاردند تا طعمهٔ لاشخورها شوند. گاه نیز اموات را در تابوت‌ها یا کوزه‌های سفالین دفن می‌کردند. پس از فراگیری دین زرتشت و هنگامی که این دین به صورت دین رسمی ایرانیان درآمد، سوزاندن، غرق کردن و به خاک سپردن جسد گناه بزرگی شمرده شد. در آیین زرتشت آتش و آب و خاک مقدس هستند. اگر جسد را مدفون کنند خاک را آلوده ساخته‌اند و اگر در آب غرق کنند آب را ناپاک نموده‌اند و اگر در آتش بسوزانند با آلوده ساختن این فروغ آسمانی بزرگ‌ترین معاصی صورت گرفته‌است. به عقیدهٔ پیروان مزدیسنا باید جسد را در دسترس مرغان و جانوران لاشه‌خور قرار داد یا بالای برج‌های خاموشی در معرض نابودی گذاشت.
در اوستا از سوزاندن مردگان یاد شده و آن را گناهی بزرگ دانسته‌اند و این می‌رساند که در عهد وندیداد یعنی در دوران اشکانی، این رسم هنوز در بین بخش‌هایی از ایران وجود داشته‌است.
کول‌تپه به جایی گفته می‌شود که تودهٔ بزرگی از خاکستر به صورت طبقه‌طبقه، روی هم انباشته شده و به صورت تپه‌ای مانند درآمده‌باشد. در آذربایجان غربی به ویژه کناره‌های دریاچه ارومیه که مرکز آتشکده‌های ایران بوده‌است، کول‌تپه‌های زیادی برجا مانده‌است. روستائیان از این خاکسترها برای کود دادن بزمین بهره می‌برده‌اند و سالیان دراز است که آن‌ها در کشتزارهای خود استفاده می‌کنند تا موجب باروری زمین گردند، به‌طوری که برخی از این توده‌های خاکستر یا کول‌تپه‌ها اکنون اثری برجا نمانده‌است. این خاکسترها لایه‌لایه‌اند و در میان هر لایه مقداری خاک و گاه اشیاء قدیمی به ویژه کاسه و کوزه و ظروف مختلف پیدا می‌شود.
دربارهٔ علت پیدایش این تپه‌های خاکستر در آذربایجان ایران حدس‌های گوناگونی زده می‌شود. بیشتر دانشمندان برآنند که این تودهٔ خاکستر بازماندهٔ هیزمی است که در آتشکده‌ها می‌سوخته و در طی سده‌ها تلی از خاکستر برپا گشته‌است. اما به سبب اینکه در جاهای دیگر ایران حتی نزدیک به آتشکده‌های بزرگ تپهٔ خاکستر وجود ندارد، برخی دیگر از محققان این نظریه را قبول ندارند. نظریهٔ دیگری که عنوان شده‌است به اینصورت است که شاید علت را در ویژگی آئین مردم این ناحیه باید جستجو کرد. ناحیهٔ اطراف دریاچه ارومیه، نخستین جای فرود آمدن نیاکان مادی بوده‌است که مزداپرست بوده‌اند و در سحرگاه مهاجرت هنوز از آئین زرتشت آگاه نبوده‌اند و شاید هم زرتشت هنوز پا به جهان نگذاشته بوده‌است. مزداپرستان گویا مانند هم‌تباران هندی خود مردگان را در جایگاهی ویژه می‌سوزاندند و این خاکستر فراوان، بازماندهٔ چوب و هیزمی است که جسد را در میان آن به آتش می‌کشیده‌اند و بنابر سنن کهن پس از سوزاندن جسد برای زندگی پس از مرگ شخص درگذشته، در میان خاکسترها ظروف سفالین یا فلزی می‌گذاشته‌اند و روی این تودهٔ خاکستر خاک نرم می‌ریخته‌اند تا هنگامی که شخص دیگری درمی‌گذشته، برای سوزاندن او دوباره بتوانند بر پهنهٔ خاک هیزم قرار بدهند. استخوان‌های سوخته شده را سپس گرد آورده و آن‌ها را در استودان‌های کنار آتشکده می‌ریختند همچنانکه امروز هنگامی که جسد در دخمه‌ها پوسید و عاری از گوشت و پوست شد، استخوان‌ها را در چاه استودان می‌ریزند.
اعتقاد به روح و روان و زندگی پس از مرگ به اشکال گوناگون در سراسر نقاط و مراکز جهان باستان از جمله ایران وجود داشته‌است. بر اساس و مبنای همین اعتقاد در گور مردگان اسباب و لوازم زندگی و خوراک و پوشاک قرار می‌دادند. در ادواری قدیم‌تر بر اساس شغل متوفا ابزار پیشه‌اش را نیز پهلوی دستش قرار می‌دادند. اغلب مردگان را در عمق کمی که گاهی از ۲۰ سانتیمتر نیز تجاوز نمی‌کرد، دفن می‌کردند. شکل اسکلت‌هایی که باقی مانده به شکل خمیده و منحنی است. برخی اوقات مرده را طوری خمیده دفن می‌کردند که تمام اعضای بدنش به جانب شکم کشیده شده باشد.
با پیدایش و کشف فلزات، زینت مردگان با اشیاء طلایی و نقره‌ای و سنگ‌های گران‌بها مرسوم و شایع شد. این رسم خدمت مهمی به فهم هنر و دانستنی‌های دیگر باستان‌شناسان کرده‌است زیرا که تقریباً تمامی جواهراتی که از زمان‌های باستان به دست ما رسیده‌است از مقابر و گورها یافت شده‌است.
در ادوار قدیم جسد مرده را با رنگ قرمزی می‌پوشانیده‌اند که از اکسید آهن به دست می‌آمده و در فلات ایران فراوان بوده‌است. این نظر هم وجود دارد که ممکن است زندگان بدن خود را به دلایلی با همین ترتیب رنگ می‌کردند و چون فوت می‌شدند، اثر این رنگ بر بدنشان باقی می‌مانده‌است. در دوران‌های متأخرتر به‌جای اکسید آهن بر استخوان‌بندی متوفا با رنگی سرخ‌فام، با گِلِ اُخرا نقش‌هایی ایجاد می‌کردند.
رسم دفن مردگان در جاهای مختلف خانه، احتمالاً بنا بر این اندیشه بوده‌است تا با بازماندگان مجالست و مصاحبت داشته باشند چه به بقای روح و زندگی پس از مرگ سخت معتقد بوده‌اند. این رسم تا مدتی دوام داشت و هنوز آن زمانی فرا نرسیده بود تا از مردگان در ترس و هراس افتند.
در بسیار از اقوام و ملل ترس از مردگان وجود داشته‌است و شاید این نشانی از آغاز دوران نیاکان‌پرستی باشد. بازماندگان برای مردگان قربانی می‌کردند، هدیه می‌فرستادند و می‌کوشیدند تا همچون خدایان شر، دلشان را نرم و مهرآمیز نمایند. در برخی نقاط چون مرده‌ای پیدا می‌شد، وی را درون خانه دفن کرده و خود در جایی دور خانه می‌ساختند تا روح متوفا آنان را پیدا نکند یا درهای ورودی و خروج خانه را پس از فوت یک نفر مسدود کرده و از آنجا می‌گریختند تا روح محبوس فرصت تعقیب پیدا نکند. آثار چنین اندیشه‌هایی در دین ایرانی نیز بر جای مانده‌است.
در هرات رسم بر آن جاری بود که چون در خانه‌ای کسی می‌مرد، سرنشینان و خویشان، آن خانه را ترک می‌کردند. در بند نهم از فرگرد دوازدهم وندیداد آمده‌است، «ششمین سرزمین که اهورامزدا آفرید، هرات هَرَئیوَه است، که در آن ترک کردن خانه‌ها به هنگام مرگ رواج دارد. آفتی که اهریمن پرمرگ در این سرزمین آفرید، سرشک (سرسکه) و شیون و زاری (دری‌ویکه) بود.»
چنین به نظر می‌رسد که به خاک سپردن مردگان یک آئین پارسی بوده که بعدها به تدریج متروک شده‌است. سندی بسیار جالب در این مورد از برده‌ای ایرانی به نام "اوفراتس" (Eufhrates) به دست آمده‌است. «مرا مسوزان، آتش را از برخورد تن من میالای، من پارسیم، نیاکانم نیز پارسی بودند و گناه آلودن آتش به نزد ما گران‌تر از مرگ است. مرا به خاک بسپار، مولایم، ولی برتنم، آب تطهیر نیفشان چون من آب‌ها را نیز گرامی می‌دارم.»
سیسرو، اسبیوس، هرودوت، و استرابو نقل می‌کنند که مغان زرتشتی جسدها را در برابر سگ‌ها یا لاشخورها قرار می‌دادند. پارسی‌های دوره هخامنشی آن‌ها را مومیایی می‌کردند؛ ولی طبق گفته گزنفون کوروش می‌گوید:
«ای فرزندانم، بدن مرا بعد از مرگم نه در طلا و نه در نقره قرار مدهید، بلکه بلافاصله در زمین بگذارید».
این مطلب نشان می‌دهد که مراسم مربوط به مردگان در مورد هخامنشیان با آنچه در دین زرتشتی رایج می‌باشد، اختلاف داشته‌است. (اگر فرض ما بر گفتهٔ دانشمندان غربی استوار باشد مبنی بر رابطه نقش رستم یا «سلخ» با مقبره‌های هخامنشی) از ملاحظه گور داریوش و خاندان هخامنشی در نقش رستم واضح می‌شود که شاهان هخامنشی قانون منع و جلوگیری از دفن مرده را در سرزمین رعایت نمی‌کرده‌اند. در کتاب اوستا دفن جسد مرده در زمین منع شده‌است، ولی این امر مانع نمی‌شد که استخوان‌های خشک جسد مدفون گردد، یعنی در محلی به نام استودان ریخته شود.
ایران‌ویج زادگاه آریایی‌ها و زرتشتیان سرزمینی سرد و یخبندان و بیشتر ماه‌های سال زمین سرد و سخت و یخی بود. به دلیل عدم جنگل‌ها و کوهستانی بودن، آریایی‌ها مرده‌های خود را روی کوه‌های بلند و قله‌ها می‌گذاشتند تا خوراک کرکس‌ها شده، زودتر از بین بروند و جلوی بروز و شیوع بیماری گرفته شود. اندک اندک برخی از ایرانیان از جمله مادها روی کوه‌ها و مکان‌های دور از اجتماع آدمیان برج‌هایی مشهور به دخمه ساختند که زرتشتیان به آن «دادگاه» و پارسیان «دخمو» می‌گفتند که در منابع انگلیسی ایران‌شناسی، tower of silence ذکر شده و «برج سکوت» ترجمه شده‌است. در وسط دخمه چاهی به نام «سراده» یا «استه‌دان» (استودان:استخوان‌دان) وجود داشت که استخوان مردگان پس از پاک شدن از پوست و گوشت در این چاه ریخته می‌شد.
در آیین زرتشت آتش و آب و خاک مقدس هستند اگر جسد را مدفون کنند خاک را آلوده ساخته‌اند و اگر در آب غرق کنند آب را ناپاک نموده‌اند و اگر در آتش بسوزانند با آلوده ساختن این فروغ آسمانی بزرگ‌ترین گناهان صورت گرفته‌است. به عقیدهٔ پیروان مزدیسنا باید جسد را در دسترس مرغان و جانوران لاشه‌خور قرار داد یا بالای برج‌های خاموشی در معرض نابودی گذاشت.
استفاده از تابوت در آئین مزدیسنا ممکن است به رعایت آئین آلوده نساختن خاک یا تدفین بقایای اجساد ارتباط داشته‌باشد.
وندیداد که بخشی از اوستا است، احتمالاً اندکی پیش از میلاد نوشته شده‌است، اما با تمام این احوال بسیاری از جنبه‌های دینی و فرهنگی پیش از تاریخ را در خود نگاه داشته‌است. معنای وندیداد «قانون یا شریعت ضد دیو» است. تا آنجا که مربوط به اوستا می‌شود، تمام دستورها و مقررات به ترتیب امور مردگان در وندیداد آمده‌است. از آنجا که این اثر شامل مواد گوناگون از دوره‌های مختلف است، شگفت‌آور نیست که دست کم از نظر اصطلاحات، اختلافاتی میان بخش‌های آن و همچنین تضادهایی در روش‌های مختلف رویارویی با جسد مرده دیده می‌شود. به گونه‌ای که آشکار است در هنگام تدوین این کتاب، مراسم مربوط به تشییع و بردن مردگان به دخمه یکسان نبوده‌است.
طبق وندیداد، زرتشتیان در هر دهکده یا خانه، جایگاه مخصوصی به‌نام «کَتَ»(Kata) برای مردگان داشتند (زنان و مردان و کودکان به‌طور جداگانه) همان‌طور که امروزه نیز در بمبئی در خانه هر پارسی محل پاکیزه و خاصی در جلو خانه برای این کار اختصاص دارد.
بر اساس آنچه از وندیداد بر می‌آید از همان زمان که نفس و جنبش جسم انسان را ترک می‌کرد، جسد و لاشه عنصری می‌شد سخت نجس و مورد پرهیز. موجب مرگ، دیوی به نام دروخش نسوش دانسته می‌شد که خطرناک‌ترین دیوها بود. این دیو هنگامی که در تن کسی حلول می‌کرد، آن شخص می‌مرد. به همان میزان که این دیو ناپاک و نجس و خطرناک بود، لاشه و مرده نیز نجس و خطرناک محسوب می‌شد. آشکار است که در میان مردم وندیداد ترس و بیمی بسیار از گزندِ مردگان وجود داشته‌است. این مردم بر آن بودند که روح مرده در بالای جسدش همواره در پرواز است تا به هر نحوی شده به بازماندگان خود گزندی وارد کند. هر کس از سه قدمی به مرده‌ای نزدیک‌تر می‌شد، ناپاک شده و لازم بود مراسم دیوزدایی و غسلِ میت درباره‌اش انجام شود، تا پاک گردد.
مسئلهٔ جالب توجه در سه بند آخر فرگرد دوازدهم، نجس نبودن اموات کافران است. از دیدگاه مغان هر که کافر باشد و بر دین آنان باور نداشته باشد، در زمان حیات نجس است و بر اثر تماس مستقیم و غیرمستقیم می‌تواند آفریده‌ها و مخلوقات اهورامزدا را نجس و ناپاک نماید اما دروخش نسوش (دیو نسو) فقط مردگان مغ دینان یا مجوس را آلوده کرده و به مردگان کافران صدمه‌ای نمی‌رساند.
در اوستای بزرگ زمان ساسانی که تدوین شدهٔ مغان بود به موجب کتاب نهم دینکرد در سوتکَرنَسک که نخستین نسک از بیست و یک نسک اوستا بود، در فرگرد یازدهم دربارهٔ عدم شیون و زاری در سوگواری مطالبی وجود داشته‌است. همچنین در گزارش اَرداویراف از جهان پسین، به موجب فصل شانزدهم، رودی سهمگین در دوزخ جاری است که گناهکارانی در آن غوطه‌ور بوده و عذاب می‌بینند و توضیح داده می‌شود که این رود از اشک چشم و بر اثر مویه و شیون و سوگ کسانی به وجود آمده که در پس مردگان خود به سوگواری و گریه پرداخته‌اند و اینک به عذاب در این جایگاه به سر می‌برند. در رسالهٔ مینوی خرد فرگرد ۴۳ بند ۲۹ نیز با نکوهش گریه و سوگواری مواجه می‌شویم. در مجموعهٔ سد در نثر بند ۹۶ نیز همان مطالب سوتکَرنَسک آمده‌است. در جلد اول از روایات داراب هرمزدیار نکوهیدگی و اهریمنی بودن در گریه و مویه و سوگواری ملاحظه می‌شود.
این مراسم که نشان دادن جنازه به سگ است، میراث گذشته روزگاران قدیم ایرانیان قبل از زرتشت است. از دیدگاه زرتشتیان زمانی که جان از بدن خارج می‌شود اگر سگی در کنار پای جسد بسته باشد چون نسوش (دیوی که بر اجساد آدمی دست می‌یابد و آن را پلید می‌سازد) بر وی هجوم برد و چنانچه سگ آن جسد را ببیند، نسوش رانده می‌شود. به احتمال زیاد رسم سگ‌دید که عبارت بود از آوردن سگی بر بالین محتضر یا مرده و نشان دادن جسد به سگ و مالیدن پوزه به آن جسد، از همین عقیده سرچشمه گرفته‌است.
اساس این عقیده بر این بود که سگ که دزد و گرگ و دشمن مادی را می‌راند، قادر به راندن دروج و نسوش پلیدی که از سوی باختر، جایگاه دیوان بر جسد مرده حمله می‌کند، هم هست. سود و خاصیت طبیعی و طبی رسم «سگدید کردن» این است که حیوان مذکور در شناخت مرگ توانا و در مرگ مفاجا و بی‌هوشی قادر به تشخیص مردگان از زندگان است. تا چندی پیش با نهادن قطعه نانی بر سینهٔ جسد و بردن سگ برای برداشتن آن رسم سگدید کردن به ذهن‌ها القا می‌شد.
قبل از فرارسیدن مرگ، موبد بالای سر محتضر حاضر می‌شود و به خواندن ادعیه و اوراد خاص می‌پردازد و از او می‌خواهد که به گناهان خود اعتراف کند و طلب مغفرت نماید. پس از شستن میّت او را با پارچه‌ای کتانی می‌پوشانند و در اطراف او اجتماع کرده و سرود اَشم وُهو (نمازهای اَشم وُهو و یتا آهو در آغاز و انجام بیشتر نیایش‌ها می‌آید) را به زبان پازند در گوشش می‌خوانند. اهمیت این کار در سروش یشت هادخت تأکید شده‌است و گاهی چند قطره هوم مخلوط به آب، در دهان مرده ریخته می‌شود تا سبب آمرزش و جاودانگی او گردد.
پس از مرگ، همین که جان از بدن جدا شد بی‌درنگ دُروج نَسو عفریت و دیو نامرئی، به پیکر مگسی همچون پلیدترین خرّفستران از سرزمین‌های اباختر (شمال) می‌آید و برتن مرده می‌تازد، در نتیجه این تازش است که جسد میت ناپاک و فاسد می‌گردد و لمس آن گناه به حساب می‌آید؛ بنابراین افراد ویژه‌ای حق دست زدن به مرده را دارند و اگر فردی غیر از آنان جسد را لمس کند، باید ۹ روز تمام با گمیز (ادرار گاو) غسل کند که این روش بیشتر در هندوستان رواج داشته‌است. در اینجا ثنویت زرتشتی که در ادوار بعد از زرتشت رنگ و بوی خاصی به خود گرفت، به خوبی خود را نشان می‌دهد. این ثنویت با آن که مثل ثنویت‌ها گنوستیکی خیر و شر را به صراحت با روح و ماده منطبق نمی‌کند، باز تمایل به این دعوی را نشان می‌دهد که آنچه تعلق به قلمرو خیر دارد حیات است و مرگ مثل دروج (اهریمن یکی از دیوان ماده) متعلق به قلمرو شر است.
ظاهراً به استناد همین نکته است که پسودن مردگان همچنان که از وندیداد برمی‌آید تطهیر با گُمیز، (ادرار گاو) را الزام می‌کند، چرا که در تعلیم زرتشت تن انسان وقتی که به کلی از حیات خالی باشد در تصرف اهریمن واقع می‌شود و تطهیر که به سبب پسودن آن هست، از اینجاست.
برای حمل هر جسد حتی کودکان، دو نفر نعش‌کش لازم است آنان در حالی که سرود «سروش بَغ» را می‌خوانند، در دستشان پارچه‌ای به نام پیوند دارند و سرود سروش بغ را تا کلمه اَشَه(Asahe) می‌خوانند، سپس سکوت کرده و جسد را به جز صورت می‌پوشانند، با سکوت خود آنان مرده را در حمایت آن دعا قرار می‌دهند. سپس در سه قدمی جسد می‌ایستند و گات‌ها یعنی اَهونَوَیتی را در دو بخش می‌خوانند. بعد نوبت اقوام نزدیک است که آخرین دیدار را با او داشته باشند، سپس آیین سگ‌دید انجام می‌شود. سگ در آیین زرتشت جانور مقدسی است و آزار وی شایسته کیفر است. برای راندن دروج نسو باید یک سگ سفید با گوش‌های زرد نزدیک جسد حاضر نمایند. هنگامی که چشم سگ به جسد مرده افتد، دروج نسو به شکل مگسی به مناطق شمال می‌گریزد. قبل از بیرون بردن جسد از خانه تا رساندن آن به دخمه، این سگ باید به دنبال آن برود. در اتاق مرده (در خانه) آتشی با چوب صندل برافروخته می‌شود. نعش را هر چه زودتر در روز هنگام و اگر شب فوت کرده باشد تا روز بعد می‌باید برای انجام مراسم ببرند و برای مواردی که مصادف با آمدن برف و باران باشد، ترتیبات دیگری هست، در مواقع معمولی نعش‌کش‌ها جنازه را از روی تخته‌سنگ یا توده شن برمی‌دارند تا در تابوت آهنین بنهند.
موبدان که سخت پایبند طهارتند، هیچگاه کمتر از سه گام به جنازه نزدیک نمی‌شوند و به آن دست نمی‌زنند. هنگام بردن جسد به دخمه، مشایعت کنندگان دو نفر، دو نفر با ریسمان یا پارچه پیوند در دستشان در کنار هم قرار می‌گیرند و برای دور ماندن از نجاست سرود سروش بغ را زمزمه می‌کنند. سرانجام پس از مراسم همگی آداب طهارت مخصوص را انجام می‌دهند تا از پلیدی مرگ پاک شوند. نعش‌کش‌ها جسد را از طاقه‌ای که در دیوار، مخصوص به این کار تعبیه شده، عبور می‌دهند و بسوی برج خاموشان می‌برند. نیز علت این کار را متذکر می‌شود که با خروج جسد از در خانه، فرّه خانه با آن می‌رود.
در بیرون دخمه حجاب از روی صورت مرده برداشته می‌شود تا برای آخرین بار خانواده او را ببیند، سپس آن دو نفر نعش‌کش که لباس‌های سفید دارند، لباس‌های مخصوص دخمه را می‌پوشند. قفل آهنی در را باز می‌کنند و جسد را به درون می‌برند، سر را به طرف جنوب (چون شمال مقرّ دیوان است) می‌گردانند و روی یک سنگ به نام "کیش" قرار می‌دهند. سپس لباس‌ها را از روی جسد برمی‌دارند و او را عریان می‌کنند. لباس‌ها به دلیل نجاست باید به درون چاه وسط برج خاموشان انداخته شوند. کرکس‌ها و لاشخورها که خود را مهیا کرده‌اند، ظرف دو ساعت همه چیز را می‌خورند و تمام می‌کنند. آنگاه مأموران برج، استخوان‌ها را در داخل چاه می‌ریزند. در طی این مراسم در محلی خاص که در دخمه ساخته شده‌است، مراسمی نیز توسط خانواده متوفی انجام می‌شود و سرود سروش بغ به زمزمه خوانده می‌شود.
در فصل دوازدهم وندیداد مدت سوگواری یا اوپَه‌مانَه، به‌طور کلی برای گناهکاران دو برابر ثواب‌کار اعلام شده‌است. برای فرد عادی پارسا و نیکوکار مدت سوگواری یک ماه، برای فرد گناهکار دو ماه برای رئیس و بزرگ خاندان و همسر وی شش ماه در صورت ثواب‌کار بودن و یک سال در صورت گناهکار بودن تعیین شده‌است.
به توجه به اینکه به موجب بند نهم از فرگرد نخست وندیداد، سوگواری از آفریده‌های اهریمن به‌شمار آمده‌است، فصل دوازدهم وندیداد و مطالب آن تضادهایی را از سویی با معتقدات خود مغان و از سویی دیگر با معتقدات زرتشتی و آریایی نشان می‌دهد. گلدنر در فقه اللغه ایرانی جلد دوم بر آن است که مقایسه فرگرد دوازدهم موجود با فهرستی که از وندیداد دوره ساسانی، در کتاب هشتم دینکرد آمده‌است نشان می‌دهد که فصل دوازدهم اصلی در سدهٔ نهم میلادی از بین رفته بود و فرگرد دوازدهم فعلی با زبان سستی که دارد، به خوبی تشخیص داده می‌شود که مجعول و بسیار جدید است.
یکی از منابع مهم در جهت شناخت فرهنگ، آئین‌ها و مذاهب، بررسی تدفین‌های انجام شده در گورهای باستانی است. جامعه‌شناسی و تاریخ ادیان و فلسفهٔ مذاهب نمی‌تواند بدون توجه به آثار به‌جای مانده از اقوام باستانی که به نوعی به فلسفهٔ مرگ و نیستی و برخورد انسان نسبت بدان مربوط می‌شود به نتیجه‌گیری صحیح و بازسازی اعتقادات پیشینیان و تأثیر آن در حرکت و تحول انسان و تاریخ آن دست یازند.
عموماً یکی از وسایل و طرق شناخت جابه‌جا شدن اقوام، یعنی ورود قومی به منطقه‌ای کهن را می‌توان از روی تحول و دگرگونی‌ای که در طرز تدفین آشکار می‌شود، شناخت و این‌چنین روشی همراه با تحول در سیلک کاشان به چشم می‌آید. در این منطقه به نظر می‌رسد که قومی بر بومیان تسلط یافته و روش‌هایی نو به وجود آورده‌اند. این تحول عبارت از این بوده‌است که قبر یا گورها را دیگر در کف اتاق یا جاهای مختلف خانه قرار نمی‌دادند بلکه چند صد متر دورتر از محل زندگی عمومی، در گورستانی مردگان‌شان را دفن می‌کردند و این گورستان به منزلهٔ شهر مردگان محسوب می‌شد. مهاجران در گورها متجاوز از سد قطعه چیزهای مختلف می‌نهادند که سلاح‌های جنگی در درجهٔ اول اهمیت قرار داشت و از این میان کلاه‌خودهایی که از چرم ساخته می‌شد، فراوان‌تر بود. چرم‌ها اکنون پوسیده شده و از بین رفته‌اند لیکن ورقه‌های سیمین که روی آن‌ها نقوش و کنده‌کاری‌هایی شده و از اجزای تزئینی آن کلاه‌خودها بوده، باقی مانده‌است.
به کار گرفتن آهن با تناسب زمان جای را برای خود کاملاً باز کرده بود در گورهای جنگجویان، جنگ‌ابزارهایی چون سپر، خود، پیکان، خنجر، شمشیر، لگام و تزئیناتی از برای سر و سینهٔ اسب می‌نهادند. غذا و خوراک مردگان نیز از نظر دور نبوده‌است و برای این منظور از دیگ‌های بزرگ و دسته‌داری که از مفرغ ساخته می‌شد و استعمال آن نزد سکاها متداول بود، استفاده می‌کردند. زینت‌آلات سیمین و مفرغی که از لحاظ تنوع مورد توجه هستند، وضع هنری و پیشهٔ فلزکاری و جواهرسازی و زرگری آن مردم را آشکار می‌سازد. از ظروف باقی‌مانده و تنوع شکل رنگ و نقش آشکار است که هنر و پیشهٔ کوزه‌گری رواج داشته‌است. کوزه‌گران به ترکیب و تلفیق رنگ‌ها اهمیتی بسیار می‌دادند. ظروف به دست آمده از این آریایی‌های ابتدایی به رنگ‌های مختلف است.
کوزه‌گری بومیان در منطقهٔ کاشان تاریخی کهن داشته و این روش پیشین هنر نگارگری بومیان، با آمدن مهاجران متروک نشد بلکه دچار دگرگونی تکامل‌گرایانه گشت. یک وجه مشخص در این هنر نو، نوعی گریز است از زمینهٔ تهی و هنرمندان و نقش‌گران می‌کوشیده‌اند تا زمینهٔ ظروف را از نقش‌هایی مختلف پر کنند. نقش و تصویر انسان در تپه سیلک از یونان کهن‌تر و قدیم‌تر است. از سدهٔ هشتم پیش از میلاد نیم‌رخ انسان بر روی ظروف گلی به هیئت تکامل یافتهٔ آن به دست آمده‌است.
نمایاندن خورشید و پرتو آن به اشکال هندسی رواجی بسیار داشت. تصاویر بز کوهی که از دید واقع‌گرایانه دور بود، بسیار نقش می‌شد اما اسب به زودی آن را متروک و مهجور ساخت. اسب و خورشید که از نظرگاه تمامی اقوام هندواروپایی به هم مربوط بودند به آهستگی در هنر اهمیت شایانی پیدا کردند.
شکل گورها نظیر آرامگاه کورش بزرگ بوده‌است. سطح فوقانی گورها از الواحی سنگی یا از گل پخته تشکیل می‌شد به شکل شیروانی که از دو طرف شیب داشت. در این‌جا رابطه و همانندی بسیاری را مشاهده می‌کنیم میان گورسازی این مردم و شکل نُردیک (وابسته به شمال اروپا) وابسته به نژاد اسکاندیناوی و بریتانیای شمالی که بیشتر میان مهاجمان هندواروپایی رواج داشت.
تپه‌حصار در جنوب شهر دامغان در استان سمنان قرار گرفته‌است. قدمت تمدن پیش از تاریخ این تپه از هزارهٔ چهارم تا هزارهٔ اول پیش از میلاد می‌رسد. در تپهٔ حصار سه طبقهٔ متمایز مربوط به دوران پیش از تاریخ تشخیص داده شد که هر کدام از این سه طبقه نیز به تقسیمات کوچک‌تری طبقه‌بندی شده‌اند. در مناطق قدیمی‌تر طبق آمار بیشتر مردگان به جانب مشرق یعنی مقابل طلوع آفتاب خوابانده شده‌اند و این نشان‌دهندهٔ این است که خورشید یکی از خدایان مهم این مردم به‌شمار می‌رفته‌است.
گورستان پارتی همدان در شهر همدان بر روی تپه‌ای طبیعی واقع شده که مجسمهٔ سنگ شیر در بلندترین نقطهٔ جنوب غربی آن قرار دارد. از دوران پیش از اسلام چندین نوع تدفین در آن دیده می‌شود.
یهودیت خاخامی یا یهودیت ربانی یکی از شاخه‌های اصلی یهودیت بود که از زمان تدوین تلمود تا سدهٔ ششم میلادی وجود داشت. یهودیت خاخامی در میان یهودیان آوارهٔ میان سده‌های دوم تا ششم میلادی با تدوین تلمود و میشنا و در نبود نیایشگاه‌های مقدس جریان غالب مذهبی بود. این مذهب بر این باور استوار بود که موسی در کوه سینا نه تنها تورات بلکه قانون شفاهی را نیز تحویل‌داد و موسی نیز این قانون را به صورت شفاهی به مردمانش منتقل نمود.
یهودیت خاخامی در تضاد با یهودیت قرائتی بود که به قانون شفاهی باور نداشتند و تنها نص تورات را ارج‌می‌نهادند.
Wikipedia contributors، "Rabbinic Judaism،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Rabbinic_Judaism&oldid=457760449 (accessed December ۲۰، ۲۰۱۱).
پشتی فیلم قسمتی از بعضی دوربین‌های قطع متوسط و قطع بزرگ است که فیلم داخل آن قرار دارد و به تناسب سوژه بر روی دوربین سوار می‌شود. این نوع پشتی برای بعضی از دوربین‌های قطع کوچک هم طراحی و ساخته شده‌ است.
مزیت دوربین‌هایی که دارای پشتی قابل تعویض (Exchangeable) هستند، این است که: مواقعی که عکاس به تناسب رنگ و مشخصات سوژه مورد عکاسی، نیاز به فیلم رنگی، سیاه و سفید، اسلاید، پولاروید یا دیجیتال دارد، می‌تواند با استفاده از یک بدنه و پشتی‌های متعدد که بر روی هر یک، فیلم مورد نظر را سوار کرده‌ است، با تعویض پشتی، بهره گرفته و متناسب موضوع عکاسی نماید.
پشتی دیجیتال در زمان ورود تکنولوژی دیجیتال به صنعت دوربین‌سازی به تدریج جایگرین پشتی فیلم گردید. پشتی‌های دیجیتال برای دوربین قطع متوسط طراحی و ساخته شده‌ است که با آداپتورهای مربوطه قابل نصب بر روی دوربین قطع بزرگ نیز می‌باشد. در این پشتی‌ها در محل قرارگیری فیلم منفی (نگاتیو) حسگر (سنسور) قرار داده‌اند که فرایند ثبت تصویر را انجام می‌دهد. به طریقی کاملاً متفاوت با فیلم منفی کار می‌کند با تبدیل نور به امواج الکترونیک تشابه بیشتری با چشم انسان دارد. بیشتر این حسگرها از مشبکی دارای تعداد بسیار زیاد عناصر الکتریکی میکروسکوپی تشکیل شده‌اند که به تعداد مشبک (pixel) شناخته می‌شوند. بدیهی است هرچه تعداد مشبک‌ها (pixel) در یک سطح مشخص بیشتر باشد کیفیت تصویر بالاتر خواهد بود.عکاسی پیشرفته تألیف مایکل لنگفورد ترجمه رضا نبوی انتشارات دانشگاه هنر ۱۳۸۴ این حسگرها (سنسورها) در دو نوع (CCD (Charged Coupled Device و (CMOS (complementary metal–oxide–semiconductor ساخته می‌شوند که نوع CCD از تکنولوژی ساخت بسیار پیچیده‌تری برخوردار است. گستره پویایی در پشتی دیجیتال با حسگر CMOS از پشتی دیجیتال با حسگر CCD بیشتر است پیشرفت‌ها در ساخت حسگرها در حال حاضر سریع صورت می‌گیرد.عکاسی پایه تألیف مایکل لنگفورد ترجمه رضا نبوی انتشارات دانشگاه هنر ۱۳۹۰
کوین اسکات ریچاردسون متولد ( ۳ اکتبر ۱۹۷۱) خواننده و ترانه سرا آمریکایی است.او عضو گروه بک‌استریت بویز است که قبلاً در سال ۲۰۰۶ از این گروه جدا شده بود، ولی در سال ۲۰۱۲ دوباره به گروه باز گشت.
من در بهشت هستم (وقتی مرا می‌بوسی) ((I'm In Heaven (When You Kiss Me) اولین تک‌آهنگ از آلبوم دوم گروه ای‌تی‌سی٬ آسمان را لمس کن ٬ است.
الکساندر جیمز "اِ.ج." مکلین متولد ( ۹ ژانویه ۱۹۷۸) خواننده و ترانه سرا آمریکایی است.
او عضو گروه بک‌استریت بویز است
در قرن اخیر استفاده و خرید و فروش رایانه‌های شخصی (PC) بسیار متداول شده‌است. افزایش رایانه‌ها، افزونی کاربران را نیز به همراه دارد. طبیعی است که هرچه تعداد کاربران بیشتر باشد تفاوت خواسته‌ها بیشتر و بیشتر می‌شود تا جایی که هر کاربر خواستار سیستم عامل مطابق با میل خود است. از سال ۱۹۹۰ به بعد، شرکت مایکروسافت سیستم عامل ویندوز را برای افراد حرفه‌ای و غیرحرفه‌ای هدف قرار داده‌است.
این شرکت همراه با فروش ویندوز ۲۰۰۰، شروع به ارائه ویرایش‌های مختلف (برای استفاده‌های گوناگون) کرد. با این کار از یک طرف فروش خود را بهبود بخشید و از طرف دیگر توانست کاربران را راضی و به هر شخص مطابق میل او سرویس دهد.
سیستم عامل ویندوز ۷ در ۶ نسخه ی متفاوت به فروش می‌رسد که شامل:
این نسخه پایه ای‌ترین ویرایش ویندوز ۷ و اکثراً در نت‌بوک‌ها نصب شده‌است. Windows Sarter دارای کمترین امکانات نسبت به دیگر ویرایش‌ها می‌باشد و به طبع کمترین قدرت سخت‌افزاری را می‌طلبد.
این ویرایش در کشورهای جهان اول ارائه نمی‌گردد و سطحی بین ویرایش‌های Starter و Home premium می‌باشد. با توجه به این که تنها تعدادی از کشورها حق فعال‌سازی ویندوز را دارند، این نسخه فقط در محل‌هایی که فروخته شده‌است فعال می‌گردد!
Home، ویرایش استاندارد Windows 7 می‌باشد و در اصل برای کاربران خانگی طراحی شده‌است.
این ویرایش تمامی امکاناتی که یک کاربر خانگی لازم دارد، فراهم نموده‌است ولی باز محدودیت زیادی در شبکه و پشتیبان‌گیری سیستم قرار داده‌است. که این مشکلات با ارتقای آن به ورژن‌های دیگر ویندوز رفع گردیده‌است.