moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
برای تامین اعتبار و شروع مجدد فعالیت این سد کارزاری تشکیل شده است و کسانی که تمایل دارند کارزار را امضا نمایند می توانند از طریق مرورگرها عنوان کارزار سد پارسیان ممسنی را جستجو و امضا نمایند.
کارلوس مارتین کارپن بازیگر آرژانتینی که در ۳ ژوئن ۱۹۷۴ در آرژانتین به دنیا آمد. او یکی از خوش قیافه‌ترین و خوشتیپ‌ترین بازیگر آمریکای جنوبی است. او بازیگر آرژانتینی معروف است که در سریال سفری دیگر که در ایران مشور شده‌است بازی کرد و در هنگام بازی در سریال سفری دیگر طرفداران بسیاری در آمریکا و آرژانیتن و ... پیدا کرد.
مارتین بازیگری را از دوران مدرسه آغاز کرد. او انگیزه ای برای تحصیل نداشت بنابراین از ادامه تحصیل منصرف شد و تصمیم به خروج از کشور گرفت. در سال ۱۹۹۶ و در سن ۲۲ سالگی با بازی در فیلم Flores amarillas en la ventana کار خود را در تلویزیون آغاز کرد. مارتین بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲ بارها در تلویزیون ظاهر شد. او در سال ۲۰۰۳ با بازی خیره کننده خود در فیلم El auténtico Rodrigo Leal, نظر همگان را بخود جلب نمود. مارتین در این فیلم که در کانال Caracol TV کلمبیا ساخته شد در نقش Rodrigo Leal که یک هم جنس گرا بود، ظاهر شد. احتمالاً بازی زیبای مارتین را در نقش "آندرس کرونا" در سریال El cuerpo del deseo که از کانال ماهواره ای فارسی 1 و با نام “سفری دیگر” پخش می شد، دیده اید.
او یک پسر به نام لوسیانو دارد که در سال ۸ جولای ۲۰۰۸ به دنیا آمد. همسر او زاریک لیئون نام دارد که در سال ۲۰۰۴ عاشق هم می‌شوند.
رودخانه شش‌پیر سپیدان نام یکی از رودخانه‌های استان فارس می‌باشد. سرچشمه این رودخانه چشمه شش‌پیر در ۱۵ کیلومتری شهر اردکان می‌باشد.
این رودخانه مهم، از کوه‌های شمال شرقی اردکان سرچشمه می‌گیرد و پس از پیوستن به رود کوچک اردکان به سمت جنوب جریان می‌یابد و در محلی به نام رودیان، وارد دهستان دشمن زیاری می‌شود. رودخانه شش پیر پس از آبیاری اراضی کشاورزی دهستان دشمن زیاری در ۱۸ کیلومتری خاور فهلیان به رود شیرین می‌پیوندد و وارد دهستان رستم می‌شود.
رودخانه شور یکی از رودخانه‌های شهرستان جهرم استان فارس می‌باشد.
رودخانه شور جهرم از ۳ کیلومتری جنوب خاوری آبادی نصیرآباد از بخش شیبکوه شهرستان فسا سرچشمه گرفته و پس از عبور از ۱۰ کیلومتری شمال شهر جهرم در نهایت به رودخانه قره‌آغاج می‌ریزد. معمولاً این رودخانه در قسمت‌های بالادست (فسا و جهرم) فاقد جریان دائمی است و به شکل مسیل عمل می‌کند و با ورود به منطقه هکان به علت تغذیه آن از چشمه آهکی هکان، دارای جریان دائمی می‌شود.
رودخانه شور لارستان نام یکی از رودخانه‌های استان فارس می‌باشد.
این رودخانه از به هم پیوستن چند نهر که از کوه‌های سیاه، ملک تیر و جم سرچشمه می‌گیرند به وجود آمده است. رود شور لار پس از جذب زهکش دشت‌های لار و علی‌آباد و دریافت آب چند چشمه، با گذر از کنار روستاهای کهنه و علی آباد لار و سپس زاهدمحمود از شهرستان لار خارج و وارد استان هرمزگان می شود و به رودخانه کُل سرازیر می شود، کیفیت آب این رودخانه به دلیل عبور از گنبدهای نمکی نامناسب، حتی برای کشاورزان نیز قابل استفاده نمی‌باشد، اما احتمالاً دارای جنبه‌های درمانی است.
رود دالِکی از رودهای جاری در استان فارس و استان بوشهر است. جغرافی‌نویسان در گذشته، رود دالکی را به نام رود اَخشین نیز نامیده‌اند. دالکی یک رود دائمی به طول ۲۲۵ کیلومتر با دبی کم و شیب متوسط ۸ درصد است. این رود که حوزه آبریز آن حله است در مسیر کلی خود که به سمت جنوب غربی است، از شهرستان‌های کازرون، دشتستان و بوشهر در استان‌های فارس و بوشهر و شهر دالکی عبور می‌کند.
در سال ۱۲۸۶ ه‍.ق ابوالحسن خان مشیرالملک شیرازی پل معتبری از سنگ و ساروج در چند کیلومتری شمال شرقی دالکی بر روی این رودخانه احداث کرد که در ابتدا محل عبور و مرور قافله‌ها و سپس اتومبیل‌ها بود.
دالکی از ارتفاعات بین دریاچه پریشان و دشت ارژن در غرب شیراز سرچشمه می‌گیرد و پس از عبور از شهرستان کازرون و دریافت آب رودخانه‌های سرخون و شیرین رود به جانب جنوب غربی جریان می‌یابد و وارد دشتستان می‌شود و در نهایت به تالاب حله سرریز می‌شود.
رود دالکی پس از مشروب نمودن اراضی وحدتیه و سرقنات و شهر دالکی به جریان خود ادامه داده و پس از وارد شدن آب چشمه‌های گوگردی که از کوه‌های مجاور آن سرچشمه گرفته و به آن سرازیر می‌شود در جنوب شرقی شهر آب‌پخش به رودخانه شاپور متصل شده و در نزدیکی روستایی به نام «رمله» به خلیج فارس می‌ریزد. این رود با توجه به شهر دالکی به رود دالکی شهرت دارد ولی پس از دریافت آب شاهپور، حله نامیده می‌شود. رود دالکی در مناطق کوهستانی پر تلاطم ولی در ناحیه هموار دشتستان نسبتاً آرام است. آب آن به علت گذشتن از اراضی نمکی مایل به شوری است.
وسعت حوزه آبریز این رودخانه ۱۹۰/۵ کیلومتر مربع است. میزان آبدهی آن به وسیله ایستگاه دالکی اندازه‌گیری می‌شود. به موجب آمار به دست آمده میانگین ۲۰ ساله آبدهی این رودخانه ۴۱۶ میلیون مترمکعب و دبی سیلابی آن با تناوب ۱۰۰ ساله ۵۴۰/۲ مترمکعب در ثانیه است.
فصل اول مجموعه تلویزیونی چگونه با مادرتان آشنا شدم در ۱۹ سپتامبر ۲۰۰۵ شروع شد و در ۱۵ می ۲۰۰۶ به پایان رسید. سریال در ایالات متحده توسط شبکه سی بی اس در شب‌های دوشنبه ساعت ۸:۳۰ پخش می‌شد. این فصل شامل ۲۲ قسمت بوده که هر کدام در حدود ۲۲ دقیقه می‌باشند.
در سال ۲۰۳۰ تد موزبی (با صدای باب سگت) داستان آشنایی با همسرش را برای پسر و دخترش تعریف می‌کند.
داستان در سال ۲۰۰۵ آغاز می‌شود. تد (با بازی جاش رادنر) به همراه دوستان دوران دانشگاهش مارشال اریکسون (با بازی جیسون سیگل) که هم‌اکنون دانشجوی حقوق است و لیلی آلدرین (با بازی آلیسون هانیگان) که معلم مهد کودک است زندگی می‌کند. مارشال و لیلی در ابتدای قسمت اول تصمیم به ازدواج می‌گیرند و این موضوع باعث می‌شود که تد به فکر ازدواج بیفتد. البته این موضوع با مخالفت دوست دیگر تد بارنی استینسون (با بازی نیل پاتریک هریس) روبرو می‌شود. بارنی یک شخصیت خوش پوش و خوش گذران است و شغل نامعلومی دارد
تد با گزارشگر تلویزیون رابین شرباتسکی (با بازی کوبی اسمالدرز) آشنا می‌شود و به سرعت عاشق او می‌شود. اما رابین نمی‌خواهد به سرعت وارد یک رابطه عاشقانه شود. این دو تصمیم میگرند که صرفاً دوست باشند اما…
فصل اول چگونه با مادرتان آشنا شدم نقدهای متفاوتی از منتقدان تلویزیون دریافت کرد. متاکریتیک، یک سایت جمع‌آوری نقد که نظرات انتقادی را جمع‌آوری می‌کند، به فصل اول از ۲۵ نظر جمع‌آوری‌شده امتیاز ۶۹ را داد که به معنای «بررسی‌های عموماً مطلوب» است. بسیاری از منتقدان نمایش را با کمدی کمدی فرندز که اخیراً به پایان رسیده مقایسه کردند ، برخی آن را "جانشین شایسته" و برخی دیگر "به خوبی اجرا شده... پاره کردن" نامیدند. از جمله آن را در لیست سالانه "بهترین های تلویزیون" خود، جیمز پونیووزیک از تایم مشاهده کرد که "فقط چند قسمت بعد از شروع نمایش، نویسندگان این شخصیت ها را درون و بیرون می شناسند". با این حال، پونیوزیک پیش فرض نمایش، روایت تد آینده، را به عنوان یک «حواس پرتی حیله گر» به سخره گرفت. هال بوئدکر از اورلاندو سنتینل مخالف بود، و گفت که "پیچ و خم باید بینندگان را بازگرداند" و پنج سرنخ را به عنوان "غیرقابل مقاومت" تحسین کرد. ای. وی. کلاب همچنین فرض را «برنده» و بازیگران را «جذاب‌کننده» خواند، اما از این که نمایش خیلی به خطوط استاندارد کمدی کمدی نزدیک است، شکایت کرد، مانند داگ الفمن از شیکاگو سان-تایمز که فیلمنامه را چیزی بیش از یک سری "جوک های ارزان" تحقیر کرد.
رابرت بیانکو از یواس‌ای تودی خوش‌بین‌تر بود و «بازیگران خوب» و «فیلمنامه طنز» را تحسین کرد و این سریال را «مخترع‌ترین» سریال‌های جدید آن سال نامید. نیویورک تایمز گفت که این نمایش "از تماشای آن لذت بخش بود" "پتانسیل بهبود" دارد، اما "انقلابی" نمی کند یا یک پدیده فرهنگ پاپ را شروع نمی کند. چارلی مک کولوم از مرکوری نیوز می‌نویسد که چگونه با مادرتان آشنا شدم نامزد اصلی برای جایگزینی دوستان بود.در رده کمدی، نمایش را به عنوان "چیزی با شوخ طبعی و جذابیت قابل توجه" ستایش کرد. او نویسندگان را به خاطر «نقشه‌ای تازه به تکه‌ها و تکه‌های فرمول کمدی کمدی» و بازیگران به‌خاطر «اصابت به تمام استوانه‌ها از همان صحنه اول» تحسین کرد و پیش‌بینی کرد که نمایش می‌تواند یک موج خلاقانه غیرمنتظره در بین تماشاگران باشد.
گله‌دار نام یکی از رودخانه‌های آباده در استان فارس می‌باشد.
رود فصلی گله‌دار ۵۰ کیلومتر طول داشته و شیب متوسط آن ۶.۱ درصد است. مسیر این رود به سوی جنوب باختری بوده و از کوه‌های خطابان و چنارو در ۵۰ کیلومتری جنوب خاوری ده بید سرچشمه گرفته و به نام رود سرمیدان از دره شمالی کوه چنارو سرازیر می‌شود. پس از عبور از روستای فنجان به رود گله‌دار تغییر نام داده، از کنار روستایی به همین نام گذشته و در یک کیلومتری روستای گنجک به سیوند می‌ریزد.
هری پترسون ؛ زادهٔ ۲۷ ژوئیهٔ ۱۹۲۹ – ٩ آوریل ٢٠٢٢) مشهور به جک هیگینز نویسنده انگلیسی داستان‌های جنایی بود. هیگینز بیش از شصت رمان نوشته که بیشتر آنها آثار پرفروش بوده‌اند. مهمترین رمان او فرود عقاب بیش از پنجاه میلیون نسخه فروش داشته‌است. وی در انگلستان به دنیا آمد، ولی پس از جدایی والدینش به اتفاق مادرش روانه بلفاست شد و بیشتر سال‌های عمر خود را در آنجا گذراند. در محیطی مذهبی و مملو از خشونت بزرگ شد. تحصیلات خود را نیمه کاره رها کرد و وارد ارتش بریتانیا شد. بعدها تحصیلات خود را ادامه داد. وی با نام‌های دیگری مثل هری پترسون و هیو مارلو و جیمز گراهام هم کتاب منتشر کرده‌است.
یوبرگات دومین رودخانه طولانی در کاتالونیا اسپانیا است. این رودخانه در ارتفاع ۱٬۲۵۹ متری رشته کوه‌های سرا دل کادی سرچشمه می‌گیرد و در دریای مدیترانه پایان می‌یابد. طول این رودخانه بیش از ۱۷۰ کیلومتر است.
«تخلیه شدنت» یکی ترانه‌های گروه گرانج نیروانا و ۸اُمین قطعه از آلبوم موفق "بی‌خیال" (۱۹۹۱) است. عمده شهرت این ترانه به‌خاطر انتشارش به‌عنوان بی-ساید تک‌آهنگ «بوی روح نوجوانی می‌ده» (۱۹۹۱) است؛ هرچند در سال ۱۹۹۶ هم یک نسخهٔ اجرای زندهٔ «تخلیه شدنت» در قالب تک‌آهنگ تبلیغاتی آلبوم "از کناره‌های گل‌آلود ویشکا" منتشر شد.
عاصی یک مجموعهٔ تلویزیونی درام ترکیه‌ای است که از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ توسط کانال دی پخش شد.این سریال در ایران با دوبله فارسی از شبکه ام بی سی پرشیا پخش شده‌است.
عاصی (asi) داستان عشق بین دمیر و عاصی است. دمیر تاجر جوان و ثروتمندی است که پس از سال‌ها زندگی در استانبول به همراه دوست صمیمی خود کریم برای تجارت و خرید زمین به شهر زادگاه خود، انطاکیه مراجعه می‌کنند. عاصی در یک خانواده شش نفری در یک روستا زندگی می‌کند و چندین نسل است که روی زمین‌های روستا کار می‌کنند. زمانی که دمیر کودک خردسالی بوده‌است مادرش بنا به دلایلی خودکشی می‌کند. دمیر قصد دارد که با سفر به انطاکیه هم به تجارت بپردازد و هم دلیل اصلی خودکشی مادرش را پیدا کند. پس از پیگیری و جستجوی فراوان متوجه می‌شود، که خانواده عاصی در خودکشی مادرش نقش داشته‌اند. او می‌خواهد از این خانواده انتقام بگیرد ولی در اولین برخورد با عاصی عاشق او می‌شود و از این مرحله به بعد داستان فیلم حول عشق بین عاصی و دمیر شکل می‌گیرد. دمیر و عاصی هر دو بسیار لجباز و مغرور هستند.
علی، یک تاجر پرآوازه و مشهور برای انجام امور تجاری وارد شهر می‌شود و بعد از چند بار برخورد با عاصی عاشق او می‌شود. با این که عاصی عاشق دمیر است ولی به خاطر لجبازی با دمیر به علی نزدیک می‌شود و حتی به دمیر می‌گوید که پیشنهاد ازدواج علی را پذیرفته‌است (در حالی که قلباً دمیر را دوست دارد و علاقه‌ای به ازدواج با علی ندارد. پس از مدتی عاصی به علی می‌گوید که دمیر را دوست دارد و می‌خواهد با او ازدواج کند. این موضوع باعث می‌شد که علی نقشه انتقام از دمیر را طراحی کند. پدر بزرگ عاصی طی حادثه‌ای کشته می‌شود و علی با دسیسه چینی وانمود می‌کند که دمیر پدربزرگ عاصی را کشته‌است. درست در روز ازدواج دمیر و عاصی و پس از جاری شدن خطبه عقد دمیر به جرم قتل پدربزرگ عاصی دستگیر می‌شود. در زندان عاصی به دمیر می‌گوید که اگر مسئولیت قتل را بپذیرد ممکن است برایش تخفیف قائل شوند ولی دمیر می‌گوید من قاتل نیستم و تو به حرف‌های من اعتماد نداری. بعد از مدتی قاتل اصلی دستگیر شده و دمیر آزاد می‌شود. همین مسئله عدم اعتماد باعث می‌شد که دمیر از عاصی تقاضای طلاق کند. یک روز در حالی که دمیر سوار بر اسب می‌خواهد چیزی را به عاصی بدهد از روی اسب به زمین می‌افتد و کمرش برای مدتی آسیب می‌بیند. در این مدت عاصی از دمیر مراقبت می‌کند (در حالی که با هم قهر هستند). به مرور زمان دمیر به عاصی می‌گوید که اشتباه کرده و از او معذرت می‌خواهد، هر دو اختلافات را کنار گذاشته و باز هم به هم عشق می‌ورزند. در این میان علی باز به دنبال راهی برای ضربه زدن به دمیر است و برای این کار خود را به خواهر دمیر نزدیک می‌کند. دمیر به خواهرش می‌گوید که علی مرد خطرناکی است و باید از او فاصله بگیرد ولی ملک (خواهر دمیر) به علی وابسته شده‌است. خانه دمیر و عاصی طی حادثه‌ای در آتش می‌سوزد. در حین تخلیه خانه دمیر نامه‌ای مربوط به احتمال زنده ماندن پدرش پیدا می‌کند. او به سوریه می‌رود و پدرش را در حلب پیدا می‌کند. در این بین علی از هر فرصتی برای نزدیکی به عاصی استفاده می‌کند که این مسئله باعث ناراحتی دمیر می‌شود. دمیر و پدرش به انتاکیه بر می‌گردند. دمیر علی‌رغم میل خود با ازدواج ملک و علی موافقت می‌کند.
ملک و علی ازدواج می‌کنند و می‌خواهند تا یافتن خانه جدید چند روز در خانه دمیر و عاصی زندگی کنند. در همین حین علی به عاصی نزدیک می‌شود. ملک این صحنه را می‌بیند و به اشتباه فکر می‌کند که عاصی به او و به برادرش (دمیر) خیانت کرده‌است. ملک با نوشتن نامه‌ای خود را در همان رودخانه‌ای که مادرش در آن خودکشی کرده غرق می‌کند. عاصی چند بار تلاش می‌کند که به امیر بگوید که خواهرش اشتباه کرده ولی امیر این موضوع را نمی‌پذیرد. عاصی به امیر نمی‌گوید که از وی حامله است دمیر از عاصی طلاق گرفته و به استانبول می‌رود. بعد از گذشت ۵ سال دمیر باخبر می‌شود که خاله اش در انتاکیه تصادف کرده‌است. دمیر به سرعت خود را به شهر می‌رساند. در بدو ورود با دختر کوچکی روبه رو می‌شود (او نمی‌داند که این دختر، دختر خودش است). دمیر با مشاهده گردنبندی که چند سال قبل به عاصی داده بود روی گردن دختر (عاصیه) شک می‌کند که او دخترش است. عاصی که نمی‌خواهد دخترش به دمیر نزدیک شود، او را برداشته و به همراه ظفر بیک به سوریه فرار می‌کند. دمیر نیز به همراه دوستش کریم به سوریه می‌رود و عاصیه را بدون اجازه عاصی با خود به انتاکیه می‌آورند. عاصی نیز به شهر بر می‌گردد و در همین اتفاقات عاصی و دمیر متوجه می‌شوند که هنوز به هم علاقه دارند. این ماجراها ادامه می‌یابد و عاصی و دمیر به هم نزدیک می‌شوند. در این حین دمیر متوجه می‌شود که مبتلا به سرطان خون است و برای انجام پیوند مغز استخوان به همراه پدر و خاله اش به استانبول می‌رود. عاصی از این موضوع بی اطلاع است و چون می‌بیند که دمیر به استانبول رفته او هم به استانبول می‌رود در آنجا به اشتباه فکر می‌کند که دمیر با پزشک بیمارستان ارتباط دارد (او هنوز از سرطان امیر بی اطلاع است). با عصبانیت به انتاکیه بر می‌گردد ولی در نهایت به وسیله پدرش از موضوع سرطان مطلع می‌شود و عشق خود را مجدداً به دمیر ابراز می‌کند. با تلاش پزشکان بیمارستان و پیوند مغز استخوان از عاصیه به دمیر، وی در نهایت کاملاً بهبود می‌یابد. عاصیه در نهایت متوجه می‌شود که دمیر پدرش است. در نهایت دمیر و عاصی در یک جشن کوچک مجدداً با یکدیگر ازدواج می‌کنند و سعی می‌کنند که با کمک دخترشان خاطرات تلخ گذشته را فراموش کنند.
ابراهیم رهبر (زاده ۱۳۱۷ در صومعه‌سرا) از نویسنده‌های ایرانی دههٔ ۱۳۴۰ است. او به کشورهای مختلفی از جمله آلمان مسافرت کرده‌است. همچنین او از اعضای اولیه کانون نویسندگان ایران بوده است.
اکثر روزها وقت خود را در کتابخانه دانشکده ادبیات دانشگاه علامه طباطبایی به مطالعه مشغول است. او سالهای اخیر عمر خود را در انزوا و در آپارتمانی در تهران می‌گذراند. رهبر هیچگاه به شهرت علاقه نداشته‌.
هر چند او مانند هیچ نویسندهٔ دیگری نمی‌نویسد اما می‌توان ردپای بهرام صادقی را در آثار وی دید.
در سالهای اخیر رهبر پژوهشهای زیادی را در زمینه ادبیات انجام داده و همچنین داستانهای زیادی نوشته که به دلیل کهولت سن، بیماری و مشکلات شخصی قادر به انتشار آن نشده‌ است.
او در مورد تنهایی و انزوای خود می‌گوید: خودم اینطور خواستم و اصلاً پشیمان نیستم.
رهبر طبق وصیت کالبد خود را به دانشکدهٔ علوم پزشکی دانشگاه تهران اهدا کرده و در این باره می‌گوید: جسد بی جان چه اهمیتی دارد؟ نمی‌خواهم قبر داشته باشم.
ابراهیم رهبر در سال ۱۳۱۷ در صومعه‌سرا به دنیا آمد. وی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ زمین‌شناسی (۱۳۴۴) و بازنشستهٔ وزارت کشاورزی (۱۳۵۹) است. او در دوره جوانی پدر خود را از دست داده و از آن جا که فرزند بزرگ خانواده بود، سرپرستی دو برادر و خواهر خود را به عهده می‌گیرد.
نخستین داستان‌هایش از سال ۱۳۴۳ در جنگ طرفه و مجله بازار ویژه هنر و ادبیات به چاپ رسید او از نویسندگانی است که خوب شروع کرد اما شهرتش دوامی نیافت. نخستین داستان‌هایش بهترین کارهایش را تشکیل می‌دهند، با گذشت زمان، تازگی دید و قدرت توصیف اولیه‌اش را از دست داد و به تکرار مضمون‌های شایع در بین نویسندگان شمالی پرداخت.
در اردیبهشت ماه ۱۳۴۴ مجله اندیشه و هنر داستان «چهارجهت اصلی» رهبر را منتشر کرد. این داستان موجز که در فضایی عصبی و سوررئالیستی می‌گذرد، رهبر را به عنوان نویسنده‌ای مستعد شناساند‌.
زندگی دلتنگ‌کننده در شهر کوچک صومعه‌سرا زمینه‌ساز داستان‌های نخستین رهبر است. داستان‌های مجموعه داستان «دود» منتشر شده در سال ۱۳۴۹ با فضای ابری، جنگل‌های مه‌گرفته، غروب‌های اندوهناک، جاده‌های بارانی و توتون‌کاران مغموم، تصویری گرفته و گیرا از شمال ارائه می‌کنند.
اما در مجموعهٔ «من در تهرانم» (۱۳۵۲)، از دید یک شهرستانی سرگردان جو دلمردهٔ پایتخت، آشفتگی زندگی در تهران را به عنوان نمونه‌ای از بی‌نظمی اجتماعی و روحی بازتاب می‌دهد و چشم‌انداز تاریکی از شهر بزرگ ترسیم می‌کند… در بهترین داستان کتاب «درگیری» توصیف درون و بیرون به صورتی هنرمندانه با هم تلفیق می‌شوند. کارمند بانکی که دورهٔ کار با ماشین‌حساب‌های جدید را می‌بیند به علت درگیری با معلم انگلیسی، کارش را از دست می‌دهد. این داستان نشان‌دهندهٔ روحیهٔ استیلاجویی بیگانگان در برخورد با ایرانیان است.صد سال داستان‌نویسی ایران، [ویراست دوم]، حسن عابدینی، تهران: نشر چشمه، ۱۳۸۰
در سال‌های اخیر نیز بیش از ۲۵ داستان کوتاه از او در مجله‌ها چاپ شده‌است. متفاوت می‌نویسد. تجربه‌گراست. نمایش‌نامه‌نویسی از دیگر دغدغه‌های اوست که بیشتر از بسیاری از نویسندگان گیلانی، برش‌های متعددی از زندگی زنان و مردان گیلک را به تصویر کشیده و کوشیده‌است گوشه‌هایی از مناسبات اجتماعی و دغدغه‌های آنان را ثبت کند.
با تکوین و رشد شهرنشینی، فرهنگ مردم دچار دگرگونی و تغییرات ساختاری شده‌است. بی‌شک، ویژگی‌های قومی‌و فرهنگی تعریف شده مشخص در میان اقوام و عشایر قابل رؤیت است. ، امروزه به فراموشی سپرده شده‌است. زندگی ساده عشایری هنوز ویژگی‌های سنتی را حفظ کرده‌است. استان فارس یکی از استان‌هایی است که بالاترین جمعیت عشایری کشور را دارد. ایلات قشقایی، کهکیلویه، خمسه و... هنوز بخش قابل توجهی از جمعیت استان را تشکیل می‌دهند.
استان فارس حدود ده هزار خانوار غیرساکن دارد که بیشترین تعداد آن‌ها را عشایر کوچنده منتسب به‌ایلات قشقایی، خمسه، کهگیلویه و ممسنی تشکیل می‌دهند. فضاهای کوچ و اتراق عشایر استان همراه با کنش‌های فرهنگی ویژه عشایری مشتمل بر نوع پوشش، مناسبات اجتماعی، نحوه کوچ، مسیرهای ایل‌رو و... جاذبه‌های متنوع و جالب توجهی را پدید می‌آورند که در نوع خود برای ایرانگردان و جهانگردان جالب توجه است. عمده‌ترین زیست بوم‌های عشایری استان را ایل راه‌های عشایر منطقه تشکیل می‌دهند که عبارتند از: کازرون، لار، ممسنی، پاسارگاد، خنج و داراب.
ییلاقات ایل قشقایی که در دامنه شمالی کوه‌های زاگرس در امتداد شمال غربی به جنوب شرقی ادامه دارد، از شمالی‌ترین منطقه کامفیروز یعنی از نواحی طویله بند و گرمه شروع می‌شود و با عرض متفاوت از نود تا سی کیلومتر در دامنه شمالی کوه‌های دنا که حد فاصل بین کهگیلویه و بویراحمد، فارس و اصفهان است تا منطقه بروجن امتداد می‌یابد.
این منطقه از جنوب و جنوب غربی به ناحیه جاوید و رستم ممسنی، دشت روم یاسوج و سی‌سخت در کهگیلویه و بویراحمد، از غرب به فلارد و خانمیرزا و بروجن در چهار محال و بختیاری، از شمال به بروجن و شهرضا در استان اصفهان و دشت سعادت‌آباد آباده در استان فارس و از شرق به‌ایلاقات ایل خمسه باصری یعنی به نواحی قنقری و ابرج محدود می‌شود. این نواحی پنج بخش بزرگ جمعیتی کاکان، بن رود، چهار دانگه، پادنا و سمیرم علیا را به‌طور کامل و قسمت‌هایی از حومه آباده و کامفیروز را در بر می‌گیرند.
ییلاقات ایلات خمسه در شرق ییلاقات ایل قشقایی قرار دارند و به ترتیب از جنوب به شمال نواحی مرودشت، رامجرد، بیضا، ابرج، مشهد مرغاب قنقری و بوانات را در برمی‌گیرند. این ناحیه از شمال به استان یزد، از شرق به سیرجان در استان کرمان، از جنوب به شهرستان شیراز و از غرب به‌ییلاقات قشقایی محدود می‌شود.
علاوه بر مناطق ییلاقی یادشده که خارج از مرز سیاسی استان فارس قرار گرفته‌اند. ییلاقات داخلی استان فارس نیز از زیست‌بوم‌های جالب توجه عشایری منطقه محسوب می‌شوند که‌ییلاقات کوهمره از مهم‌ترین آنهاست. کوهمره به ترتیب از شرق به غرب در امتداد کوه‌های زاگرس در جنوب شهرستان شیراز در فاصله سیاخ و دشمن زیاری به سه قسمت کوهمره سرخی، کوهمره جروق و کوهمره نودان تقسیم می‌شود.
عشایر این ناحیه که به نام محل‌های یاد شده شناخته می‌شوند، فاصله زیادی بین ییلاق و قشلاق خود ندارند. در اوایل فروردین از دامنه کوه‌ها بالا رفته و تابستان را در دشت‌های مرتفع و دامنه‌های شمالی رشته کوه زاگرس سکونت می‌گزینند و در اوایل شهریور ماه از این کوه‌ها پایین آمده و با طی مسافتی که از چهل تا هشتاد کیلومتر تجاوز نمی‌کند به مناطق قشلاقی خود در دامنه‌های جنوبی رشته‌کوه مذکور می‌رسند.
مناطق قشلاقی عشایر فارس عموماً دشت‌های جنوب شرقی، جنوب غربی و گاهی نیز دشت‌های مرکزی استان را شامل می‌شوند و عموماً ارتفاع کم و هوای ملایم در زمستان و بسیار گرم در تابستان دارند قشلاق ایل قشقایی در دامنه جنوبی رشته‌کوه‌های زاگرس قرار دارد و گاهی نیز از این کوه‌ها فاصله زیادی گرفته و به سوی دشت‌های کم ارتفاع ساحلی و تا زمین‌های دشتستان و استان بوشهر و نوار ساحلی جنوب پیش می‌رود.
مناطق قشلاقی قشقائیان به‌طور مشخص در جنوب شرقی از ناحیه هرم و خنج شروع می‌شود و نواحی قیر و کارزین، افزراربعه، سیمکان، میمند، فیروزآباد خواجه‌ای، فراشبند، بوشگان، قسمتی از جره و سپس در ناحیه جنوب غربی استان فارس نواحی شاپور ماهور در استان کهگیلویه و بویراحمد اطراف دو گنبدان و در استان بوشهر لیراوی را دربرمی‌گیرند.
مناطق قشلاقی ابلات خمسه نیز عمدتاً در لارستان قرار دارد و از هرم و کاریان آغاز می‌شود و تمامی نواحی شرقی این منطقه را تا قسمت‌هایی از شمال هرمزگان در بر می‌گیرد.وقایع ایلات خمسه،علی محمد نجفی،نشر همسایه
موسیقی بومی ایل قشقایی با نام «عاشیقها»، «چنگیان» و «ساربانان» درآمیخته و در این میان موسیقی عاشیقی از جایگاه والایی برخوردار است، موسیقی عاشیقی کهن و گسترده است و با شعر فولک درآمیخته است عاشیق‌ها برای رویدادهای غمناک و شاد نوایی در سینه دارند. در هنر عاشیقی حماسه جایگاه ارزنده‌ای دارد و در شعر آن نیز عرفان مقامی‌شایسته. حضور این هنرمندان را نه تنها در فارس، بلکه در آذربایجان و بیرون از مرزهای این سرزمین نیز می‌توان پی گرفت. از خلال روایات قومی‌می‌توان دریافت که عاشیق‌های قشقایی در اصل از مناطقی همانند قفقاز، شیروان و شکی به فارس مهاجرت کرده‌اند و وجوه اشتراک قابل توجهی بین عاشیق‌های قشقایی و آذربایجانی به ویژه در زمینه بیان شجاعت و مردانگی افسانه‌وار «کوراوغلو»Koroğlu dastanı (Paris nüsxəsi). Bakı: "Şərq-Qərb", 2005 وجود دارد، ولی از نظر شیوه اجرا تفاوت‌هایی نیز با همدیگر دارند.
آهنگ‌هایی همچون «کرمی»، «معصوم»، «محمود» و... را با کمی‌اختلاف عیناً در اجرای عاشیقهای آذربایجانهم می‌توان ملاحظه کرد.‌سازی که عاشیق قشقایی می‌نوازد شبیه سه‌تار و دارای ۹ سیم است که عموماً آن را با مضراب یا پنجه می‌نوازند، ولی در دهه‌های اخیر کاربرد تار، کمانچه و دیگر آلات موسیقی نیز جایگاهی در میان موسیقی قشقایی یافته‌اند که عمدتاً مورد استفاده هنرمندان جوان قرار می‌گیرد از آهنگ‌های قدیمی‌و امروزی عاشیق‌های قشقایی می‌توان از «سحرآوازی»، «جنگ‌نامه»، «محمدطاهر بیک»، «معصوم»، «صمصام»، «کوراوغلو»، «محمود و صنم»، «محمود و نگار»، «باش خسرو»، «هلیله خسرو»، «بیستون»، «حیدری، «گرایلی»، «باش گرایلی»، «باسماگرایلی»، «کرمی» و... نام برد که برخی از آن‌ها همراه با داستانی که عمدتاً مایه مهر و محبت و دلدادگی دارند، خوانده می‌شود.
هر کدام از آهنگ‌های مذکور با پیشینه قومی‌و تاریخی قوم قشقایی و دیگر اقوام ترک زبان ارتباط جدایی‌ناپذیر یافته‌اند عاشیق‌های قشقایی معمولاً همراه عشایر کوچ می‌کنند. از معروف‌ترین عاشیق‌های معاصر ایل قشقایی می‌توان به «عاشیق صیاد» و «عاشیق اسماعیل» اشاره کرد گذشته از عاشیق‌ها، در میان ایل قشقایی هنرمندان دیگری نیز هستند که به «چنگیان» معروفند. این هنرمندان «کرنا» و «نقاره» می‌نوازند و پیشة اصلی آن‌ها نوازندگی است. اغلب مردم ایل، این گروه را چندان حرمت نمی‌نهند و آن‌ها را گروهی پست می‌شمارند و حتی از وصلت با آن‌ها خودداری می‌کنند چنگیان که نمی‌توانند تنها از راه هنرمندی به زندگیشان ادامه دهند، به کارهایی مانند اصلاح سر و صورت، کشیدن دندان، ختنه کردن کودکان و... می‌پردازند.
از هنرمندان منسوب به گروه چنگیان می‌توان از «گنجی» و «فرامرز» نام برد که بیشتر اوقات همراه ایل کوچ می‌کنند. فرامرز در اجرای کرنا شیوه و سبک خاص دارد ساربانان گروهی دیگر از خادمان موسیقی ایل قشقایی هستند که صرفاً براساس ذوق و علاقه شخصی به کار موسیقی کشانده شده‌اند. آنان آهنگ‌های قومی‌ایل قشقایی را با «نی» می‌نوازند. نی در میان قشقایی‌ها سازی قدیمی و شناخته شده‌است که هنوز از محبوبیت و اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. از آهنگ‌های مخصوص ساربانان «گدان دارغا» را می‌توان نام برد که در وصف شترهای در حال حرکت است ترانه‌های عاشیق‌ها و چنگیان به زبان ترکی قشقایی است، ولی ساربانان با زبانی غیر از ترکی قشقایی آواز می‌خوانند که در اصطلاح محلی به نام «کوروشی» مشهور است. جای شگفتی است که ساربانان با آنکه دارای فرهنگ ایل قشقایی هستند با زبانی شبیه زبان پهلوی سخن می‌گویند. در حال حاضر به دلیل تعداد اندک این قبیل افراد، زبان آن‌ها نیز در حال از بین رفتن است، تا جایی که حتی فرزندان آن‌ها نیز رغبتی به تکلم با این زبان ندارند.
پیشینه مکتوب شعر و ادبیات در میان ایل قشقایی به بیش از ۲۵۰ سال پیش می‌رسد. اشعار شاعران گمنام سینه به سینه نقل می‌شود و به گنجینه فولکلوریک قشقایی‌ها غنا می‌بخشد. اشعار قشقایی‌ها مالامال از سوزوگداز زندگی، هجر و فراق است شعر عشایری از جدایی‌ها، از جور روزگار، از عشق و از عاطفه سخن می‌گوید. از ویژگی‌های عمده شهر قشقایی نقش بسیار پراهمیت طبیعت در لطافت بخشیدن به‌این گونه اشعار است. کمتر شعری از شاعران قشقایی می‌توان پیدا کرد که در آن یادی از کوه، جنگل، دشت، سبزه و آب نشده باشد از سوی دیگر شعر قشقایی تحت تأثیر کوچ صاحب مقام و مرتبه‌ای خالص است کوچ را به دلیل دل کندن از سرزمینی به سرزمین دیگر، جدا شدن از یارانی که درراه کوچ می‌میرند یا آنانی که اسکان را می‌پذیرند سرزنش کرده‌اند.
شعر قشقایی را همه جا می‌خوانند در عروسی در عزا به هنگام شادی و غم. شعر عروسی‌ها همراه پایکوبی و شعر عزا همراه با حزن و اندوه خوانده می‌شود متأسفانه بیشتر سرایندگان شعر قشقایی ناشناخته‌اند اما به نام چند تن از شاعران معاصر ایل که با سروده‌های خویش در میان ایل زندگی کرده‌اند ازآن جمله به شاعر مشهور ایل قشقایی محزون و به عبارتی دیگر ماذون و همچنین یوسف علی بیک می‌توان اشاره کرد که نام و یادشان همیشه در نزد قشقایی‌ها زنده و جاوید خواهد ماند از شاعران تقریباً آشنای ایل قشقایی می‌باید به عیسی قاسم نیز اشاره شود وی هم‌زمان با محزون زندگی می‌کرد و تنها یک قطعه شعر از او باقی‌مانده‌است که به مناظره او با محزون مربوط است بعد از وی باید به حسین صمصام اشاره کرد وی از نزدیکان خوانین قشقایی بود از اشعار این شاعر هم ادبیات بسیار اندکی باقی‌مانده‌است.
از شرح حال و روزگار محزون این شاعر بلندپایه ایل قشقایی چندان اطلاعات مستندی در دست نیست. آنچه دربارهٔ او بر سر زبان‌هاست حکایت از آن دارد که محزون در حدود ۲۵۰ سال پیش می‌زیسته و هم‌زمان با سلطان محمودخان ایلخان قشقایی زندگی می‌کرده‌است. محزون شاید تنها شاعر ایل قشقایی است که نامش بی ذکر هیچ نمونه شعری در کتاب شرح احوال شاعران ایران آمده‌است وی در طول زندگی همواره با فقر و تنگدستی مواجه بوده که دراشعارش نیز منعکس شده‌است.
از ویژگی‌های دیگر زندگی محزون آوارگی و بی سامانی اوست، تا آنجا که هرگز ساکن در طایفه‌ای نشده‌است و هر روز جایی و هرزمان مکانی تازه می‌جسته است محزون مدتی را نیز برای کسب معلومات بیشتر در شهر شیراز گذرانده و در این شهر موفق به دیدار بسیاری از شاعران و ادیبان شیرازی و کسب فیض از محضر آنان شده‌است. سال مرگ محزون و چگونگی مرگ آن مشخص نیست، قبر این شاعر دلسوخته قشقایی در جوار آرامگاه سعدی شیراز است.
در سراسر استان فارس، مراسم و اعیاد ملی برگزار می‌شود. از میان این مراسم، جشن‌های ملی چهارشنبه سوری، عید نوروز، سیزده بدر، عید قربان، عید فطر، عید غدیر خم، نیمه شعبان، عید مبعث، روز تولد ائمه اطهار و... با شور و شوقی زایدالوصف برگزار می‌شود. عید نوروز و مراسم مربوط به آن نیز، با شور و شعف وصف‌ناپذیر برگزار می‌شود و شیوه برگزاری این مراسم در استان فارس نیز مانند سایر نقاط ایران است.
شهر شیراز در بین سال‌های ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۷ محل برگزاری جشن هنر شیراز بود. این جشنواره در زمان خود بزرگترین رویداد فرهنگی در نوع خود در سطح جهان بود. این رویداد با هدف تشویق هنرهای سنتی ایران و بالا بردن استانداردهای فرهنگی ایران تشکیل شده‌بود. همچنین این رویداد محلی بود برای گرد آمدن بزرگترین هنرمندان سنتی و مدرن ایران و سراسر دنیا در رشته‌های مختلف هنری.
جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران به مناسبت دوهزار و پانصد سال تاریخ مدون شاهنشاهی ایران و در زمان سلطنت محمدرضا شاه پهلوی از تاریخ ۱۲ تا ۱۶ اکتبر ۱۹۷۱ (برابر با ۲۰ تا ۲۴ مهر ۱۳۵۰) در تخت جمشید برگزار شد. در این جشن‌ها، سران حکومتی و پادشاهان ۶۹ کشور جهان شرکت کردند و تمدن و تاریخ کهن ایران را ارج نهادند.
در سطح استان فارس و به ویژه در میان ایل قشقایی و سایر ایلات کوچرو فارس مراسم ویژه‌ای برگزار می‌شود. یکی از مهم‌ترین و جالب‌ترین این نوع مراسم در ایل قشقایی «کوساگلین» نام دارد و معمولاً در مواقعی که باران نبارد به اجرا گذاشته می‌شود.
قالی بافی، همواره‌یکی از صنایع مهم دستی ایرانیان بوده‌است در میان عشایر استان فارس هنوز زیباترین هنر دستی، قالی بافی است که آمیزه‌ای است از کار و تلاش و هنر که با دست‌های سخت کوش زنان عشایر بافته می‌شود در میان این بافته‌هانوعی فرش به نام گبه بافته می‌شود گبه تجلی زیبایی، طراوت و شادی زندگی عشایری است که مانند پیراهن‌های رنگ به رنگ زنان قشقایی موجی از رنگ‌ها ی شاد طبیعت را درخود جای داده است زمینه اصلی این فرش، دشت‌های سرسبزی است که عشایر در آن‌ها زندگی می‌کنند. انگار تمامی‌زیبایی‌های طبیعت در زمان کوچ به دست دختران و زنان هنرمند قشقایی بر این فرش‌ها ی کوچک نقش بسته است.
در گذشته در شهرهای شیراز و کازرون پارچه‌های ابریشمی‌نخی و پشمی‌بافته می‌شد و شهرت بسیار زیادی را دارا بود.
بوریا بافی و سبدبافی در استان فارس رواج دارد و بهترین نوع بوریا متعلق به شهر کازرون است. سبد بافی قشقاییها از منظر شکل و نقش بسیار جالب است.
در استان فارس انواع ظروف سفالی ساده و لعابدار و انواع کاشی‌های هنری تولید می‌شود بهترین ظروف کاشی در استهبان تولید می‌شود.
ظروف مسی و نقره کاری از جمله صنایع مهم استان فارس می‌باشد مسگری و نقره کاری شیراز نیز شهره خاص و عام می‌باشد.
مهمترین صنعت دستی استان فارس، خاتم کاری شیراز است و بهترین نوع خاتم نیز در این شهر تولید می‌شود. منبت کاری نیز در استان فارس رواج زیادی دارد. همچنین منبت کاری و کنده کاری آباده شهرتی بسزا دارد. در استان فارس صنایع دیگری مانند تلکلی دوزی، گیوه دوزی، نمدمالی، خراطی، چرم سازی، سنگ تراشی و شیشه گری نیز رایج است.
رقص‌های محلی و بومی قشقایی‌ها عمدتاً به صورت گروهی اجرا می‌شود. در این میان «رقص چوب» به لحاظ شیوه اجرا و حرکات ریتمیک و ماهرانه اجراکنندگان آن، از جذابیت خاصی برخوردار است. به ویژه آنکه‌این نوع رقص با آهنگ «جنگ‌نامه» توأم است و در مراسم جشن و سرور اجرامی‌شود رقص چوب توسط دو نفر اجرا می‌شود.
از غذاها و خوارکی‌ها استان فارس می‌توان به آش کارده، آش سبزی صبحانه، کلم پلوی شیرازی، کوفته هلو، دو پیازه آلو، کوفته سبزی، فالوده، دم‌پخت عدس و کلم چنگال اشاره نمود.
همچنین شکر پلو، آش انار، یخنی نخود، بادام سوخته، قرمه به، رب پلو، یخنی عدس کلم، شکر پنیر، حلیم بادمجان، حاجی بادام، حلوای کاسه، دوای آرد و روغن، آش ماست، پاچه پلو، قنبرپلو، آب پیازک، رنگینک و شامی نیز از غذاهای مخصوص شهر شیراز هستند.
اینی مینی نام چهارمین تک‌آهنگ جاستین بیبر، خوانندهٔ نوجوان کانادایی است که با همراهی شان کینگستون، خوانندهٔ سیاه پوست جامائیکایی-آمریکایی، خوانده شده‌است. این ترانه در جدول ۱۰۰ اثر برتر بیلبورد، رتبهٔ ۱۵ و در ۱۰۰ اثر برتر کانادا رتبهٔ ۱۴ را بدست آورد.
عبارت «تاریخ فرهنگی» را می‌توان، هم به عنوان یک رشته تحصیلی و هم به عنوان موضوع پژوهش استفاده نمود. تاریخ فرهنگی به عنوان یک رشته تحصیلی، اغلب علم انسان شناسی و علم تاریخ را برای مطالعه سنت‌های فرهنگی و تفسیری نمادین از تجربیات فرهنگی تاریخی ترکیب می‌کند. این علم مدارک و توصیف‌های شفاهی موجود درباره آگاهی‌ها، رسوم و هنرهای مردمان قدیم را بررسی می‌کند. موضوع پژوهش این علم دربرگیرنده زنجیره وقایع مربوط به یک فرهنگ است که از گذشته تا به امروز کشیده شده و به سوی آینده ادامه دارد.
تاریخ فرهنگی چیست؟
پرسش از فرهنگ: «تاریخ فرهنگی» چیست و اندیشمندان مهم آن کیستند؟
انجمن بین‌المللی تاریخ فرهنگی
پرتال اینترنتی تاریخ فرهنگی و تاریخ نگاری
شان تووی (زاده ۱ مارس ۱۹۸۳) در لینکلن (نبراسکا) بازیگر آ مریکایی است که بیشتر با نقش برایان کوپر در سریال مشهور پزشک دهکده شناخته می‌شود. او برای این نقش چهار بار برنده جایزه بازیگر جوان شده‌است.
وی پس از بازیگری در چند نقش کوتاه از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۸ در پزشک دهکده به ایفای نقش پرداخت. پس از آن در فیلم تلویزیونی فلش ظاهر شد و بعد باز هم ایفاگر نقش برایان کوپر در دو فیلم تلویزیونی پزشک دهکده شد.
والدینشان هر دو تمام وقت راننده کامیون بودند. او در سال ۲۰۰۱ از بازیگری فاصله گرفت و در سال ۲۰۰۷ ازدواج کرد.
شمیم بهار (زاده ) نویسنده، ناشر و منتقد ادبی و سینمایی اهل ایران است. وی نقدهایش را عمدتاً در "مجله اندیشه و هنر"، و نیز دوره کوتاهی در فردوسی، منتشر می‌کرد. پس از وقفه‌ای چهل‌وچندساله به تجدید چاپ شماری از مقالات و داستان‌های قدیمی‌اش، همراه با فیلمنامه‌ای که در سال ۱۳۵۷ قرار بود بسازد، در مجموعه‌ای به نام «دهه‌ی چهل و مشق‌های دیگر» (۱۳۹۸) رضایت داد. آخرین کتاب‌های او، قرنها بگذشت و ۱۴ در آخرین سال‌های قرن چهاردهم شمسی چاپ شدند.
شمیم بهار در آبان ۱۳۱۹ در خانواده‌ای ثروتمند به دنیا آمد. وی ساکن شمیران است. او مدت‌ها در بریتانیا تحصیل کرده‌است. در دهه ۱۳۵۰ (خورشیدی) همراه هوشنگ گلشیری و حمید سمندریان و محمد کوثر و حسین پرورش و چند تن دیگر، از کسانی بود که در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران در گروه نمایش به مدیریت بهرام بیضایی درس می‌داد.
بهار پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران به خاطر بهائی بودن، از دانشگاه اخراج شد. وی در حدود آغاز دهه ۱۳۸۰ (خورشیدی) برای دیدارِ پدر و مادرش به سوئیس رفت. معدود کسانی چون امید روحانی، آیدین آغداشلو، بیژن الهی، بهزاد رحیمیان و شاید زویا پیرزاد هستند که در این سال‌ها از اوضاع او خبر دارند.این «شمیم بهار» کجاست؟! نیمهٔ آشکاری که نشانی نهان را می‌دهد: سخنرانی فرزاد حسنی در جلسهٔ بررسی آثار شمیم بهار، از سلسله نشست‌های نقد انتشارات افراز، چهارشنبه ۲۹ اردی‌بهشت ۱۳۸۹
شمیم بهار در سال ۱۳۴۲ به همراه تنی چند از دوستانش در مجله اندیشه و هنر مشغول به کار شدند بنا به گفته آیدین آغداشلو:
شمیم بهار را باید پیش از هر چیز حاصل جریانی دانست که در دههٔ چهل تا پنجاه در نشریات نوجوی ادبی اتفاق افتاد. این دوران بی‌شک محمل نوگراترین جریان‌های ادبی ایران است. او در اویل دههٔ چهل با آیدین آغداشلو در دورهٔ پنجم مجلهٔ اندیشه و هنر مشغول کار شد و بین سال‌های ۱۳۴۴ تا ۱۳۴۷ سرپرستی بخش ادبیات و هنرهای این مجله را به عهده داشت. وی این نشریه را تبدیل به مجالی برای تجربهٔ نوگرایی در داستان‌نویسی معاصر ایرانی کرد و کوشید معیارهای نقد ادبی جدید جهان غرب را در بررسی ادبیات و هنر جدید ایران (داستان‌نویسی، شعر، تئاتر و سینما) به کار گیرد. کار اصلی وی نوشتن نقدهای سینمایی بود. شمیم بهار در این کار، چنان جدی بود که می‌گویند وقتی فیلم خوبی می‌دید برای نوشتن نقدی بر آن فیلم، چند بار به سینما می‌رفت و هر بار در جای متفاوتی می‌نشست تا فیلم را از زوایای مختلف ببیند و دقیق‌تر درباره‌اش بنویسد.
شمیم بهار اصول نقد ادبی نو را در بررسی ادبیات ایرانی به کار می‌گرفت. نقدی فنی که شمیم بهار می‌نوشت صرفاً معطوف به متن بود و متن را به هیچ نوع ارجاع بیرونیِ اخلاقی و زندگی‌نامه‌ای ارتباط نمی‌داد.بررسی طرح تاریخ نقد ادبی در ایران، میرعابدینی، حسن؛ کتاب ماه ادبیات و فلسفه، تیر ۱۳۸۰، شماره ۴۵، صفحه ۱۷ او نقدهای تند و تیزی در مورد آثار منتشره معاصر در مجله اندیشه و هنر چاپ می‌کرد. روش وی در نقد، نقد صریح و مقایسه‌ای بود. در این نوع نقد، جنبه‌های ساختاری و محتوایی دو یا چند اثر از یک نویسنده با داوری‌های صریح و گاه کوبنده مورد بررسی قرار می‌گیرد. از جمله نقدهای ادبی او می‌توان به نقد بر آثار جلال آل‌احمد اشاره کرد. به عقیدهٔ حسن میرعابدینی پس از آن کسی دربارهٔ آل‌احمد حرفی نزد که متمایز از حرف شمیم بهار باشد.
شمیم بهار شیوهٔ نقدنویسی ویژه خود را دارد. برای نمونه در آغاز بعضی نقدهایش می‌گوید: «این کتاب، کتاب بدی است.» در همان جملهٔ اول تکلیف را روشن می‌کند. یا می‌گوید: «بر روی هم کار موفقی نیست و شکست نویسنده در داستان‌نویسی به خاطر ابتدایی‌ترین مسایل است؛ ضعف در توصیف آدم‌ها، ضعف در کار به‌وجود آوردن مسیر و قالب صحیح برای داستان و ضعف در کارِ ساختن فضاها و مشکل «من» و نویسنده مجال به چیزهای دیگر نمی‌دهد.» روش تازه‌ای که شمیم بهار در نقدش به کار برده این است که بسیاری از نکات را به جای آوردن در متن نقد، در زیرنویس، توضیح می‌دهد.
شمیم بهار همین‌طور با نام «فرامرز خبیری» مقالاتی انتقادی-ادبی دربارهٔ شعر در مجلهٔ اندیشه و هنر (دورهٔ پنجم) می‌نوشت. از جمله مقالات وی با این امضا می‌توان نقد وی بر «شبخوانی» را نام برد. شمیم بهار در مجله "اندیشه و هنر" در ۱۳۴۲ ولادیمیر ناباکوف را به جامعهٔ ادبی ایران معرفی کرد.
دوستان و هم نسلان‌اش از جمله بهرام بیضایی و آیدین آغداشلو همیشه گفته‌اند که از او بسیار آموخته‌اند. نوشته‌های شمیم بهار در نظرسنجی برای انتخاب بهترین نوشته‌های عمر از چهل‌وچهار منتقد و سینمایی‌نویس، بیشترین رأی را آورد.نقد سینما، شمارهٔ اول، بهار۱۳۷۳ وی پس از انقلاب به همکاری خود با نشریه‌های ادبی ادامه نداد اما جسته-گریخته در کار فیلم‌سازی با کارگردانان جوان همکاری‌هایی داشته‌است.
شمیم بهار و دوستانش (و در ادامه شاگردانش) به‌سوی گونه‌ای نخبه‌گرایی بریده از جامعه روی آوردند که حاصل آن نادیده گرفتن سینمای ایران و ساختن گونه‌ای هالهٔ اسطوره‌ای پیرامون خودشان بود. شمیم بهار فقط چند نقد انگشت‌شمار بر بهترین آثار سینمای پیش از انقلاب ایران نوشت، و در نقدهایش عملاً این آثار را تا جایی که می‌توانست کوبید. بهار در نقدهایش بر خشت و آینهشمیم بهار، دربارهٔ یک تجربهٔ سینمایی، اندیشه و هنر، اردی‌بهشت ۱۳۴۵ (نقل از: واقع گرایی در سینمای ایران، صابره محمدکاشی، کتاب ماه هنر، مرداد و شهریور ۱۳۸۵، شماره ۹۵ و ۹۶، صفحه ۹۹) و خانه سیاه است با لحنی هرچه تحقیرآمیزتر دربارهٔ سینمای ایران حرف می‌زند.
در کلاس‌های شمیم بهار در دههٔ ۱۳۵۰ در دانشگاه تهران گروه کثیری (شامل دانشجویان رشته‌های دیگر، استادان دانشکده هنرهای زیبا و نیز غیردانشجویان) به عنوان مستمع آزاد حضور می‌یافتند. حاصل آن جلسات به اضافه نقدهای منتشرشده‌اش منتقدان، بر مترجمان و هنرمندان بسیاری از جمله خسرو دهقان، بهزاد رحیمیان، داود مسلمی، بهروز افخمی، بهرام دهقانی، بهمن طاهری و سیامک شایقی تأثیر گذاشت.
بهار داستان‌هایش را بین سال‌های ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۱ در دورهٔ پنجم مجلهٔ اندیشه و هنر چاپ کرد. داستان‌های او توصیفی از بحران نومیدی‌های احساسی روشنفکران اروپادیدهٔ مرفه هستند. داستان‌های او به دلیل حضور شخصیت‌های پیوسته و تکرارشونده، در کنار هم یک کلیت را تشکیل می‌دهند. کلیتی که بیانگر دغدغه‌ها و اصول رفتاری قشر روشنفکر و شکست‌خوردهٔ سال‌های دههٔ سی و چهل است. همه این داستان‌ها مضمونی عاشقانه دارند و به شیوهٔ آثار داستان‌نویسانی چون سالینجر نوشته شده‌اند.
نخستین داستان بهار به نام "طرح" در تابستان ۱۳۴۲ در نشریهٔ اندیشه و هنر به چاپ رسید. این داستان و دو داستان "این‌جا که هستیم" و "پاییز" تجربه‌های نخست نویسنده هستند. این دو داستان در فضای غربت در اروپا می‌گذرد. آخرین داستان بهار در پاییز ۱۳۵۱ نوشته شد. پس از آن، داستان دیگری از بهار در نشریات یا در جایی دیگر به چاپ نرسید و این نویسنده همواره در سایه باقی ماند. بنا به گفتهٔ اطرافیان وی، بهار رمان‌هایی نیز دارد که تا کنون به چاپ نرسیده‌است و تعداد معدودی از نزدیکان به او موفق به خواندنش شده‌اند. در سال ۱۳۹۸ او مجموعه‌ای دست‌چین‌شده و بازویراسته از داستان‌ها و مقالات و یک فیلمنامه‌ش منتشر کرد با عنوان «دههٔ ۴۰ و مشق‌های دیگر»؛ که در آن از انتشار آتی دو رمانش نیز خبر داده ‌است.
بیژن الهی او را وصی خود پس از مرگش قرار داده تا مسئولیت انتشار آثارش را برعهده بگیرد.خاکسپاری پرسکوت بیژن الهی در مرزن‌آباد، مریم آموسا، خبرآنلاین، یکشنبه ۱۴ آذر ۱۳۸۹ - ۱۶:۴۴:۴۲، کد مطلب: ۱۱۳۶۵۰ همین‌طور، کتاب «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم» نخستین اثر «زویا پیرزاد» توسط شمیم بهار ویراستاری شده‌اند. در نخستین دوره از جایزهٔ روزی روزگاری که ۱۰ اردیبهشت ۱۳۸۶ برگزار شد، در بخش داستان کوتاه از شمیم بهار و در بخش رمان از اسماعیل فصیح تقدیر به عمل آمد.تقدیر از «شمیم بهار» و «اسماعیل فصیح» در جایزهٔ روزی روزگاری، خبرگزاری فارس، ۸۵/۱۲/۱۹ - شماره:۸۵۱۲۱۹۰۱۸۴
پس از دورهٔ پنجم اندیشه و هنر که دیگر شمیم بهار در آن نبود - و از آن موقع دیگر کسی به شکل رسمی از او خبری ندارد - این نشریه دیگر وزن سابق را نداشت و افول کرد و سال ۱۳۵۳ هم توقیف شد. تنها در سال ۱۳۵۹ یک شماره از آن بیرون آمد و از سال ۱۳۷۸ دوباره نشریه با مسؤولیت ناصر وثوقی، مدیر مسؤول اولیه و با شکل و شمایل دیگر منتشر شده‌است.
شمیم بهار و نویسندگان هم‌سبک او را باید از آغازگران مدرنیسم در یک مفهوم فکری و به‌خصوص ساختاری دانست. آن‌ها فرایند غیرقابل‌انکار دوره‌ای تاریخی هستند که تمایل به فرم‌های غیررئالیستی و به‌واقع عینی‌نما در جامعهٔ ادبی ایران دیده می‌شود. کشف ادبیات آمریکا و بازخوانی دقیق آثار سوررئالیستی، اکسپرسیونیستی و حتی رمان نو فرانسوی باعث می‌شود ایشان از قالب داستان مرسوم ایرانی که روی به رئالیسم (در شکل‌های مختلف خود) دارد تخطی کرده و راوی فضاهای بورژوا و شاعرانه شوند؛ بنابراین بازخوانی و تأویل جایگاه شمیم بهار به عنوان یکی از مهم‌ترین نمایندگان این گرایش - که در ایران با وجود خلق آثار مهم دچار گسست تاریخی شد - نیازمند درک مؤلفه‌هایی است که به عنوان گرایش‌های سبکی، انسان و نگاه او را طبقه‌بندی می‌کند.
شمیم بهار و نویسندگان هم‌سلک او کاشفان روایت‌های شعری بودند. بهار برآیند دورانی تاریخی است که دو جبههٔ اصلی تعهدگرایی ادبی و سانتیمانتالیسم عامه‌پسند در جدال با یکدیگر به سر می‌بردند. دوره‌ای که وظایف مفروض نویسنده، آرام‌آرام به اصولی غیرقابل تغییر تبدیل شده و تخطی از آن به معنای اخراج از تنهٔ اصلی داستان ایرانی به‌شمار می‌آمد. در این احوال مدرنیسم به عنوان یک شیوهٔ رفتاری برای انسان داستان‌های بهار و ساختار روایی وی معنی پیدا کرد.
شاخصه‌ها و ویژگی‌های این اتفاق را باید در تلقی نویسنده از جوهر ادبیات دانست، به این معنا که پروسه مدرن در ذهن نویسنده‌ای چون بهار با دور شدن از دو عنصر و دو پایگاه، انسان روستایی و اشراف‌زادگان شهری اتفاق می‌افتد و نسلی وارد داستان ایرانی می‌شود که به معنای واقعی وابسته به طبقه بورژوا با تعریف کلاسیک آن است. این نسل یا طبقه سازندهٔ اصلی تمدن و فرهنگ پایتخت است و به همین دلیل به تاریخ خود وقوف داشته و درصدد کشف جهان بیرون به عنوان یک کلان‌شهر، معما، پدیدهٔ وارداتی و… نیست؛ بنابراین «بورژوا» که در طول چندین دهه از تاریخ اجتماعی ایران و به دلیل حضور پررنگ گرایش‌های چپ، انگاره‌ای منفی و برج‌عاج‌نشین تلقی می‌شد، تبدیل به موضوع و ابژه‌ی آثار شمیم بهار، بهمن فرسی، شهرنوش پارسی‌پور، گلی ترقی و نویسندگانی از این دست می‌شود.
این طبقه که در سال‌های دهه سی به تثبیت شرایط سیاسی-اجتماعی کمک کرده بود، نه آن‌چنان اهل بیانگری‌های آرمان‌خواه بود و نه سرخوشی و استعاره‌مداری زندگی اشرافی داشت. حالتی مدیوم‌وار که در ذهن آن، مفاهیم بنیادین انسانی مانند عشق، مرگ و از همه مهم‌تر، رابطهٔ فرد با اشیا و پیکره‌های جهان بیرون مورد خوانش و سؤال قرار می‌گرفت.
بهار با این تلقی و با خلق شخصیت‌های ماندگاری مانند گیتی سروش، منوچهر یا فرهاد و… راوی موقعیت‌های یک طبقه نادیده گرفته شده و از طرفی غیرقابل انکار می‌شود که به دنبال نشانه‌شناسی جهان پیرامون خود نیست.
این ذهنیت که به نوعی تحول مدرن در فرم رفتاری آدم‌های بهار تبدیل می‌شود تا آخرین داستان نیز با این انسان همراه‌است. شاید به همین دلیل باشد که فضای مکانی داستان‌های بهار بسیار محدود است و اغلب در محیط‌های مرفه و مشخص می‌گذرد. محیطی که هنوز روند مصرف‌گرایی سال‌های دهه چهل آن را به قهقرا نکشانده و از شکل اصلی خارجش نکرده‌است. رابطهٔ احساسی این انسان به عنوان یک روشنفکر و بورژوا با پدیدهٔ شهر، نه یک بازنمایی آرمانخواه بلکه یک رویکرد غریزی است.
شمیم بهار از درک مدرنیتهٔ اجتماعی که سیستم و مختصات آن در زیست شهری انسانش معین و مشخص است به سمت روایتی مدرن حرکت کرده ‌است. این نکتهٔ ظریف تمایز بین او و بسیاری از نویسندگان دیگر که راویان طبقه متوسط بودند به وجود می‌آورد. به‌طور مثال آن روند پارودیک بهرام صادقی در نگاه این نویسنده دیده نمی‌شود و به همین دلیل می‌توان شمیم بهار را نویسنده‌ای با مشخصاتی منحصر به فرد دانست. او مدرن بودن را نه به عنوان یک عنصر در حال زوال یا پارودیک، بلکه در منظر نوعی رابطهٔ ذهنی با احساسات و اشیا می‌داند. رابطه‌ای که برآمده از زندگی بورژوای تهرانی دوران شمیم بهار است.
نکته مهم دیگر در گرایش‌های مدرنیستی بهار به تمایلات سوررئالیستی داستان‌های وی باز می‌گردد. این تمایلات که در معنای کلی به مفهوم فراروی از عینت‌های موجود و تکرار شونده‌است، هیئتی مالیخولیایی یا آبستره ندارد، بلکه موجب می‌شود تا همه عناصر داستان در رابطه با شهود ذهنی شخصیت اصلی نسبت به وجود ایشان معنا بیابند. این حرکت بسیار دقیق در داستان‌هایی همچون «پاییز» و «گیو» به خوبی عیان است. شمیم بهار در این مرحله به چیدمان غیرمتعارفی که اشیا دست می‌یابد که در پس آن ناهمگونی مدرنیته اجتماعی با مظاهر تفکر مدرن عیان است. به این معنا که انسان داستان‌های وی ناظر و شاهد پدیده‌ای می‌شود که با حذف آشکار فردیت‌ها و تمایل به معنانگاری صوری از قالب‌های مکانی، فیزیکی و به‌طور کل مجسم، به دنبال یک نوع خردورزی بزک‌شده نامتجانس است. این در حالی است که ژورنالیسم به کرات در زندگی جامعهٔ پیرامون برجسته شده و روابط شهودی و ذهنی‌ای که انسان با این عناصر دارد، نادیده گرفته می‌شوند. درک این نکته، افسردگی نسل و طبقه بهار را موجب شده و در نهایت ما را با شخصیت‌هایی دلزده و از پای افتاده روبه‌رو می‌کند.
بهار با سرپیچی و دور شدن از داستان رئالیستی مرسوم، به سمت نوشتن از تردیدهایی می‌رود که نمونه‌هایی از داستان فراواقعی ایران هستند. مؤلفهٔ فراواقعیت در اینجا معنای ضدیت با واقعیت را ندارد، بلکه به معنای کنار گذارده شدن عینی‌نمایی و تکرار واقعیت‌های تصویری و دیداری‌ای است که در داستان ایرانی محور اصلی روایت را تشکیل می‌دادند. درک او از معنای سوررئالیسم در همین بحث مستتر است که ذهن قوت و جایگاه دوچندانی یافته و بر روابط روزمرهٔ انسانی غالب می‌شود. چنین روندی با داستان‌های شمیم بهار آغاز می‌شود و به دلیلی که می‌توان آن را اقلیت آدم‌های وی دانست، گسترش نمی‌یابد.
او برعکس بسیاری از داستان‌نویسان هم‌دورهٔ خود، از عینیت‌هایی که طبقهٔ بورژوا در قبال روند مدرن شدن از خود بروز می‌دادند، استفاده کرده و به مؤلفه‌های متفاوت دست یافت. او بدون توجه چندان زیادی به برخی مفاهیم مرسوم اجتماعی که فرد را در راستای جایگاه ارزش‌گرای اجتماعی به تصویر می‌کشید شخصیت‌هایش را دچار درگیری‌های ذهنی چندسویه‌ای با مسئلهٔ مهمی به نام «مخاطب درون متنی» می‌کند. به این معنا که انسان او که اصول واضح و رفتار مشخصی را ارائه می‌کند در برهه‌ای از حیات خود نیازمند رابطه‌ای می‌شود که از شکلی فرمالیستی خارج شده و معنایی ساختاری به خود می‌گیرد. از سوی دیگر شمیم بهار، نویسندهٔ لحظاتی است که این حرکت آرام و بنیادین انجام نشده و عقیم می‌ماند. پس باید فضای سرد داستان‌های وی را که مملو از پارادوکس‌ها و افت‌وخیزهای متناقض انسانی است یک پروسهٔ ضدفرم دانست. پروسه‌ای که در آن توهم ساخته‌شدن «رابطه»، «خاطره» و از همه مهم‌تر «جاودانگی» به جای مفاهیم واقعی این به مؤلفه قرار می‌گیرد.
شخصیت‌های اصلی شمیم بهار در هفت داستان مشهور او، ناتوانی شدیدی در برقراری خط‌سیری به نام رابطه دارند. آن‌ها اغلب در حال روایت خود از آنچه که در گذشته و در تقابل با یک فرد صورت پذیرفته می‌نویسند؛ بنابراین فضای روایی آن‌ها به‌طور ذاتی وابسته به گذشته‌است. حتی داستان اردیبهشت چهل‌وشش نیز که در آن روایت لحظه‌به‌لحظه مدنظر قرار گرفته‌است دچار ترفند پیچیده جایگزینی کاذب زمانی است. شمیم بهار با توجه به این نکتهٔ محوری، آثار خود را به سمت عرصه‌ای می‌برد که هریک از شخصیت‌های اصلی وی مانند گیتی سروش، فرهاد، منوچهر و… بتوانند بر لحظاتی حضور خود را بر جهان متن برجسته کرده و در پایان به شکست و عدم توانایی در ایجاد رابطه اذعان نمایند. این رابطه که می‌توان آن را عاشقانه هم دانست، انگیزهٔ روایت می‌شود و پس از پایان آن به صورت بازآفرینی یک رویکرد به‌انجام‌نرسیده در اختیار مخاطبی فرضی قرار می‌گیرد. استفاده مکرر از شکل نامه‌نگاری یا خاطره‌گویی باعث شده‌است تا آثار شمیم بهار محل تجمع شخصیت‌هایی شوند که معمولاً داستان خود را آشفته و مشوش آغاز می‌کنند و در پایان با حسرت‌نگاری آن را به پایان می‌رسانند. این حسرت یک رویکرد واضح نیست. بلکه با توجه به کلیت موجود در روایت و آن روند حرکت از فرمالیسم به سوی ساختار عیان می‌شود.
شمیم بهار به‌جز نقد سینما و ادبیات، چند داستان هم نوشت که به باور برخی منتقدان داستان‌های بدی نیستند اما به‌هیچ رو اتفاق‌های ویژه‌ای در تاریخ داستان‌نویسی ایران محسوب نمی‌شوند. به باور این منتقدان اما مریدان بهار و برخی کسان از نسل‌های بعد اما اصرار دارند چند داستان کوتاه او را بر صدر داستان‌نویسی ایران بنشانند. کسانی چون آیدین آغداشلو همواره با تحسین از او یاد کرده‌اندخضرایی‌منش، امیر. «صندلی بگذاریم و بنشینیم و تاریخ پرافتخار نقدمان را نظاره کنیم!: حاشیه‌ای بر بررسی جریان انحطاط در نقد فیلم ایران»، دفترهای سپید بی‌گناهی، دوشنبه، ۵ بهمن ۱۳۸۸، ساعت ۱۴:۲۶.از پیدا و پنهان: آیدین آغداشلو در گفتگویی بلند با اصغر عبداللهی و محمد عبدی، تهران: کتاب سیامک (با همکاری نشر آتیه)، بهار ۱۳۷۹
شمیم بهار علاوه بر نویسندگی و نقد، با پشتوانهٔ مالی عزیزه عضدینوشتن تاریخ با جوهر تقلب؛ بررسی جریان انحطاط در نقد فیلم ایران، غلام‌عباس فاضلی، پردهٔ سینما، ۱۳۸۸/۱۱/۱ اقدام به تأسیس انتشارات «سازمان چاپ و پخش پنجاه‌ویک» کرد که با چاپ کتاب‌هایی در قطع، رسم‌الخط، طرح جلد، صفحه‌بندی و حروف‌چینی متمایزشان ابتکار و خوش‌ذوقی ناشر را در آن سال‌ها نشان می‌دهند که همچنان هم تازه و نو مانده. همین‌طور با حمایت از نویسندگانی همچون بیژن الهی،انزوای بی‌حاصل، داریوش معمار، رادیو زمانه، ۱۶ دسامبر ۲۰۱۰ بهمن فرسی، مهشید امیرشاهی، غزاله علیزاده، شهرنوش پارسی‌پور، گلی ترقی،نقد ادبی: گفتگو با گلی ترقی، بخارا، مرداد ۱۳۸۰، شماره ۱۹، مصاحبه‌کنندگان: فانی، کامران - دهباشی، علی؛ مصاحبه‌شونده: ترقی، گلی، صفحه ۱۹ اسماعیل نوری‌علاء، م. آزادگفت و شنودی در «قصیدهٔ بلند باد»، مجلهٔ آرش، تابستان ۱۳۴۵، شماره ۱۱، صفحه ۱۱۴ و… جریان خاصی در ادبیات را گسترش می‌داد.
سازمان چاپ و پخش پنجاه‌ویک کتاب‌های مهم و خوبی چاپ کرد. کتاب‌های کارگردانان که به همت بهار و با طرح‌جلدهای آیدین آغداشلو منتشر شدند، هنوز هم جزو بهترین کتاب‌های سینمایی منتشر شده در ایران‌اند. از جمله آثاری که در سازمان چاپ و نشر پنجاه‌ویک چاپ شد می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
حمید امجد می‌گوید: «تا سال‌ها شمیم بهار و دوستان‌اش هفته‌ای یک بار در رستورانی ناهار می‌خوردند و من هم می‌رفتم آن رستوران تا او را از از نزدیک نگاه کنم.»شمیم بهار افسوس می‌شود، محسن آزرم، مهر ۱۳۸۱ امجد در جایی از نمایش‌نامهٔ «نیلوفر آبی» (۱۳۷۳) می‌نویسد:
در یکی از قسمت‌های مجموعهٔ پاورچین شخصیت «طغرل» (باغبانی روستایی در شهر، با احساسات رقیق و فحش‌های رکیک)، مدام به خودش در مقام «منتقد فیلم» ارجاع می‌داد و دائم خاطراتی مشترک میان خودش و شمیم بهار و کیومرث وجدانی و پرویز دوایی جعل می‌کرد (تا آن‌جا که گاه‌وبیگاه مرز بین خودش و آن‌ها را گم می‌کرد یا خود را با آن‌ها اشتباه می‌گرفت)؛ وقت و بی‌وقت «نقد» و «نظریه» و «بیانیه» صادر می‌کرد، اما بضاعت واقعی‌اش، جدا از جارویی دسته‌بلند که به‌وقتش به چماق تهدید و سلاح حمله بدل می‌شد، زبان غیرشهری‌اش بود و لذت خلسه‌وارش هنگام مرور خاطرات شیرین گذشته‌اش.
لبخند بزن نام ششمین تک‌آهنگ جاستین بیبر، خوانندهٔ نوجوان کانادایی است. این ترانه در جدول ۱۰۰ اثر برتر بیلبورد رتبهٔ ۲۷ و در ۱۰۰ اثر برتر کانادا رتبهٔ ۱۷ را بدست آورد.
u smile
I'd wait on you forever and a day
Hand and foot
Your world is my world
Ain't no way you're ever gon' get
Any less than you should
Cause baby
You smile I smile (oh)
Cause whenever
You smile I smile
Your lips, my biggest weakness
Shouldn't have let you know
I'm always gonna do what they say (hey)
If you need me
I'll come running
From a thousand miles away
When you smile I smile (oh whoa)
Baby take my open heart and all it offers
Cause this is as unconditional as it'll ever get
You ain't seen nothing yet
I won't ever hesitate to give you more
Cause baby (hey)
You smile I smile (whoa)
I smile I smile I smile
Make me smile baby
Baby you won't ever work for nothing
You are my ins and my means now
With you there's no in between
I'm all in
Cause my cards are on the table
And I'm willing and I'm able
But I fold to your wish
Cause it's my command
وقتی تو می خندی
اوه بله
من واسه تو تا ابد صبر می کنم
دنیای تو دنیای منه
و اگه تو هیچ راهی پیش پام نذاری و هر چی قدر کم تر از اونی که
باید بکنی انجام می دی !
به خاطر این که هر وقت تو می خندی منم می خندم
هی هی هی
لبای تو بزرگترین نقطه ضعف منن نمی دونم باید بهت می گفتم یا نه؟
من همیشه اون کاریو که اونا می گن انجام می دم
اگه تو به من نیاز داشته باشی من از کیلومتر ها دور تر دوان دوان واست میام
وقتی تو لبخند می زنی منم می خندم
عشقم من قلبمو به تو هدیه می دم
این بی قیدو وشرط ترین کاریه که می تونم بکنم
من هیچ وقت از این که بیشتر بهت توجه کنم بی میل نمی شم
به خاطر این که
هر وقت تو لبخند می زنی منم می خندم
لبخند می نی منم می خندم(4 بار)
منو بخندون عشقم
تو هیچ وقت واسه هیچی کار نمی کنی
تو همه ی معنیه من هستی
و هیچ چیز بین تو نیست
من واسه همه کاری هستم
چون حالا همه ی کارتای من رو میز هستن و من قادر به
تصمیم گیری هستم
ولی این جوری من با این کار آرزوی تو رو خراب می کنم
چون تو لبخند می زنی منم می خندم
تو می خندی منم می خندم(6 بار)
نماهنگ این ترانه در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۰ منتشر شد. این نماهنگ در سال ۲۰۱۱ در مراسم اهدای جوایز ام‌تی‌وی برندهٔ جایزهٔ «بهترین نماهنگ در بین مردان» شد.
بسته‌بندی مجموعه یک مسئله ان‌پی کامل کلاسیک در نظریه پیچیدگی محاسباتی و ترکیب شناسیست و یکی از ۲۱ مسئله ان‌پی-کامل کارپ می‌باشد.
فرض کنید ما یک مجموعه محدود S و یک لیست از زیرمجموعه‌های S داریم. سپس، مسئله بسته‌بندی مجموعه‌ها، به دنبال زیرمجموعه k می‌گردد، که در لیست دو به دو گسسته‌اند. (منظور این است، عناصرِ دو زیر مجموعه، جدا از هم هستند). مسئله آشکارا NP است، چراکه، زیرمجموعه K داده شده، ما می‌توانیم به راحتی بررسی کنیم که آیا آن‌ها دوبه دو گسسته‌اند!؟