moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
با آغاز سال ۱۹۸۰ میلادی شرایط اقتصادی لهستان رو به وخامت گذاشت. از آنجا که قیمت‌ها همه به صورت مرکزی و توسط دولت اعلام و کنترل می‌شد و مضاف بر آن، خرید و فروش اقلام گوشتی در انحصار دولت بود، به دنبال افزایش قیمت تولیدات گوشتی در نخستین روز ماه ژوئیه این سال، تنها پس از ۸ روز، جرقه اولین سلسله از اعتصابات عمومی در شهری به‌نام شویدنیک زده شود. این اولین اعتصاب ۲ هفته به طول انجامید. اعتراض بعدی، در کارخانه کشتی‌سازی گدانسک آغاز شد و به اعتصاب کارگران در ۱۴ اوت همان سال انجامید که توسط «اتحادیه آزاد کارگران شهرهای ساحلی» لهستان سازماندهی شد.
برای نخستین بار، در میان خواسته‌های اعتصاب‌کنندگان، موضوعاتی سیاسی مطرح شدند. ساعت ۱۱ صبح همان روز، لخ والسا تکنیسین برق که یکی از کارگران اخراج‌شده در نتیجه اعتراضات بود با حمایت دیگر کارگران وارد محوطه کارخانه شد. کمیته سازمان‌دهنده اعتصاب، خواستار بازگشت به کار کارگران اخراجی و در راس آن‌ها لخ والسا و آنا والنتینویچ گشت. از دیگر خواست‌های این کمیته، برپایی بنای یادبود کشته‌شدگان اعتراضات سال ۱۹۷۰ احترام به حقوق کارگران و قانون کار و ارائه برخی خدمات اجتماعی بود. دو روز بعد، نمایندگان دیگر اعتصاب کنندگان در دیگر مراکز صنعتی و اداری (بوگدان لیس و آندژی گِـویَزدا) با کمیته اعتصاب کارخانه کشتی‌سازی گدانسک ملاقات کرده، کمیته مشترک اعتصاب را پایه‌گذاری نموده و لخ والسا را به عنوان رئیس این کمیته برگزیدند. روز ۱۷ اوت، یکی از کشیشان معروف گدانسک (هنریک یانکوفسکی) مراسم عشای ربانی را در برابر دروازه ورودی کارخانه کشتی‌سازی و به نشانه حمایت از اعتصاب‌کنندگان برگزار کرد. سپس کمیته مشترک اعتصاب، فهرست معروف ۲۱ درخواست خود را اعلام کرد. هم‌زمان کمیته‌ای از حقوقدانان و فعالان اجتماعی، مذهبی، با هدایت «کمیته دفاع از کارگران» (KOR) و با مدیریت تادئوش مازویتسکی و برونیسواو گرمک شکل گرفت تا کارگران را در جریان مذاکرات با نمایندگان دولت یاری دهند.
رسانه‌ها از ارائه هر گونه خبر در مورد اعتصابات منع شده بودند و سانسورخبری شدید تنها اجازه داده بود تا روزنامه‌ها از توقف کار در کارخانه کشتی‌سازی گدانسک خبر دهند. ارتباط تلفنی با شهرهای ساحلی قطع شده بود. در این محیط بسته، رادیو اروپای آزاد به اصلی‌ترین منبع خبری مردم تبدیل شد. کارگران پست، راه آهن و امور حمل و نقل نیز نقش بزرگی در انتشار و ارسال خبرها داشتند. آگاهی مردم دیگر شهرها باعث شد تا اعتصابات رو به گسترش گذاشته و کارگران کارخانه کشتی‌سازی شچچین (Szczecin) نیز به اعتصاب پیوستند. تا ۲۱ ماه اوت، اعتصابات تقریباً همه کشور و مخصوصاً شهرهای ساحلی را فراگرفت. در جنوب نیز کارگران معادن بزرگ لهستان دست از کار کشیدند. در پایان ماه اوت ۶۰۰ مرکز صنعتی و کاری کشور به کمیته مشترک اعتصاب پیوسته بودند.
در نتیجه مقیاس بزرگ اعتراضات، حکومت برخلاف دفعات پیشین از روی اجبار تن به گفتگو داد. مذاکرات بین نمایندگان کمیته مشترک و حکومت، سرانجام در روز ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۰ به امضای توافق‌نامه‌ای منجر شد که بعدها نام «توافق‌نامه ماه اوت» را به خودگرفت. بر مبنای این توافق‌نامه، نمایندگان همه کمیته‌های اعتصابی از سراسر کشور، مرکزیتی را تشکیل دادند که بر آن نام اتحادیه مستقل خودگردان اتحادیه‌های کارگری، سولیدارنوشچ را نهادند. این تشکیلات بعداً و به اختصار «اتحادیه همبستگی» خوانده شد. «همبستگی» و «اتحاد» دو واژه‌ای بودند که در هر نوشته و اعلامیه‌ای دیده‌ای می‌شدند. به همین دلیل، بولتن خبری اعتصاب‌ها که توسط کارگران کشتی‌سازی گدانسک منتشر می‌شد، نام «همبستگی» به خود گرفت و نماد شناخته شده اتحادیه همبستگی که در آن واژه همبستگی به زبان لهستانی با رنگ‌های سفید و سرخ طراحی شده از آن زمان به وجود آمد. این نماد توسط یکی از دانشجویان رشته هنر آکادمی هنرهای زیبای گدانسک به نام یژی یانیشفسکی طراحی شده‌است.
روز ۱۶ دسامبر۱۹۸۰ از بنای یادبود کشته شدگان کارخانه‌های کشتی‌سازی پرده‌برداری شد. در ۱۹ مارس ۱۹۸۱ سه تن از اعضای اتحادیه همبستگی در شهر |بیدگوشْچْ توسط واحدهای میلیشیای خلقی(ZOMO) مورد حمله قرار گرفته و شدیداً مضروب شدند. ۸ روز بعد اتحادیه همبستگی در اعتراض به این یورش اعلام ۴ ساعت اعتصاب عمومی نمود. حزب حاکم و دولت مصرانه اعلام کردند که عاملین حمله را دستگیر و به مجازات خواهند رساند. هم‌زمان چندین گردهمایی بزرگ فعالان اتحادیه همبستگی از سراسر کشور برگزار شد و اتحادیه سازمان و قوام لازم را پیدا کرد. یکی از ۲۱ درخواست اعتصاب‌کنندگان برقراری سیستم توزیع عادلانه کالا از طریق توزیع کوپن بود که عملی شد و کم‌کم بیشتر مواد غذایی و خوراکی را دربرگرفت.
از اوت ۱۹۸۰ تا پایان سال ۱۹۸۱ اتحادیه همبستگی از یک کمیته صنفی به سازمانی گسترده و مردمی که همه قشرها و طبقات جامعه را دربرمی‌گرفت تبدیل شد و علی‌رغم سیستم پلیسی و خفقان حاکم رسماً بیش از ۱۰ میلیون لهستانی نام خود را به عنوان عضو آن ثبت کردند. بخش‌های اقماری متعددی گرداگرد اتحادیه همبستگی شکل گرفتند و از جمله می‌توان از اتحادیه کشاورزان یا اتحادیه دانشجویان نام برد. همزمان، تلاش‌های کنش‌گران اتحادیه و فعالان سیاسی برای انجام مذاکرات در جهت توافق برسر اصلاحات اقتصادی-اجتماعی با واکنش‌های منفی حکومت مواجه می‌شد و رژیم سعی در خرید وقت داشت تا خود را برای سرکوب خونین اعتراضات و عملیات نظامی-پلیسی در زمانی که امواج اعتصابات رو به آرامی بگذارند آماده نماید.
خیزش مردمی سران حزب حاکم را وادار کرد تا برای سرکوب اعتراض‌ها به دولت فشاری روافزون بیاورند. به دنبال آن ویچخ یارزلسکی به رهبری حزب و بلافاصله با حفظ سمت به عنوان نخست وزیربرگزیده شد. اندکی بعد، در شب ۱۳ دسامبر ۱۹۸۱ وی در سراسر لهستان اعلام حکومت نظامی نمود و فردای آن روز شورای نظامی نجات ملی را تشکیل داد. اتحادیه همبستگی غیرقانونی اعلام شد و رهبران آن در سراسر کشور توسط نیروهای امنیتی دستگیر و در مراکزی محافظت‌شده و محصور گردآورده شدند. نیروهای میلیشیای خلقی که افرادی با لباس‌های شخصی بودند به مراکز اعتصابات حمله‌ور شده و به سرکوب مخالفین پرداختند. وزارت کشور مجوز کاربرد سلاح گرم برای سرکوب معترضان را صادر نمود. در روز ۱۶ دسامبر نیروهای پلیس و لباس شخصی میلیشیای خلقی به روی معدنچیان معدن وویک آتش گشودند که در نتیجه ۹ معدنچی کشته و ۲۱ نفر زخمی شدند. روز بعد نیز همین برخورد با کارگران کشتی‌سازی گدانسک صورت گرفت که به مرگ یک تن و زخمی شدن ۲ نفر انجامید. تا روز ۲۸ دسامبر همه مراکز اعتصاب به شدت سرکوب شده و فعالان همه دستگیر یا فراری شده بودند.
در فضای سرکوب حکومت نظامی تنها شکل اعتراضی که دولت نمی‌توانست با آن برخورد کند، مراسم مذهبی بود و کلیسا به عنوان تنها محلی که در آن می‌توان آزادانه‌تر سخن گفت مرجع مخالفان شد. از جمله یکی از کشیشان ورشو به نام یـِژی پُپیـِوشکوک از مرتبطین با اتحادیه همبستگی بود در یک سخنرانی تند و مشهور حکومت کمونیستی را به زیر شلاق انتقادهایی سخت گرفت. وی ۲ سال بعد توسط نیروهای امنیتی‌ای که بعداً «خودسر» خوانده شدند ربوده شد و پس از چند روزی جنازه‌اش را در رودخانه‌ای یافتند. بعدها، وی به نماد شهیدان راه آزادی و اتحادیه همبستگی مبدل شد.
بعضی از رهبران اتحادیه که از چنگال ترور و سرکوب حکومت درامان مانده یا گریخته بودند در ۲۲ آوریل ۱۹۸۲ م. «کمیسیون موقت هماهنگی (برای مبارزه)» را تشکیل دادند. فعالیت‌های اتحادیه همبستگی شکلی مخفیانه و زیرزمینی به خود گرفت. اولین ثمره این تلاش‌ها سازماندهی تظاهرات اعتراضی در روز اول ماه مه، روز کارگر بود، روزی که حکومت هرساله از آن به عنوان نمایش حمایت کارگران از رژیم استفاده می‌کرد و ناخواسته نمی‌توانست مانع از انجام تظاهرات در آن روز شود. در شهر گدانسک ده‌ها هزار نفر از این فرصت برای بلندکردن صدای اعتراض خود استفاده کرده و حکومت را غافلگیر کردند. ۲ روز بعد، تظاهرات مردمی به مناسبت سالگرد تصویب اولین قانون اساسی لهستان در سال ۱۷۹۱ م. (اولین قانون اساسی در اروپا و دومین در دنیا) با سرکوب شدید میلیشیای خلقی به خون کشیده شد. حکومت و حزب حاکم همواره از یادبود این روز خودداری می‌کردند و آن را نماد نظام فئودالی-سرمایه داری می‌خواندند. در عرض چند ماه آتی، چندین هسته مبارزه زیرزمینی در سراسر کشور ایجاد شد و در اکتبر ۱۹۸۲ سری دیگری از اعتصابات در گدانسک شکل گرفت.
طی سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۸ اتحادیه همبستگی بالا و پستی‌های فراوانی را پشت سر نهاد. اعتراضات و درگیری‌های فرسایشی با حکومت ادامه یافت و گرچه با به‌کارگیری نیروهای لباس شخصی میلیشیای خلقی اغلب تظاهرات با خشونت سرکوب می‌شد، اما با ادامه فشار جامعه بین‌المللی و به‌دنبال مقاومت و تسلیم ناپذیری مخالفین و مردم، حکومت به بیهودگی حکومت نظامی که هزینه‌های زیادی را هم بر او تحمیل کرده بود پی برد و در روز ۲۲ ژوئیه ۱۹۸۳ لغو آن را پس از یک سال و نیم اعلام کرد در حالی‌که چند ماهی قبل از آن از یک سو لخ والسا و بعضی از دیگر رهبران اتحادیه همبستگی را آزاد کرده بود و از سوی دیگر به مراکزی که جنبش حرکت زیرزمینی خود را در آن‌ها متمرکز نموده بود حمله کرده و فعالان این مراکز را دستگیر کرده بود. حکومت اعلام عفو عمومی نمود و در نتیجه آن بیشتر دستگیر شدگان آزاد شدند. در همین زمان، دیوار و پارچه نویسی، چاپ و پخش اعلامیه‌های اتحادیه، فرستادن پیام‌های کوتاه برای مردم بر روی امواج رادیویی و روش‌های مشابهی که قبلاً در زمان جنگ دوم جهانی علیه اشغالگران نازی از سوی پارتیزان‌های «ارتش میهنی لهستان» به کار گرفته شده بودند رواج گسترده‌ای پیدا کردند.
از دیگر سو، هم‌زمان با لغو حکومت نظامی رژیم به روش‌های پیشرفته‌تر و جدید سرکوب روی آورد. در وزارت کشور «سازمان پژوهش‌ها و مطالعات امنیتی» تشکیل شد که وظیفه اصلی‌اش هماهنگی نیروهای حکومت در مقابله با اتحادیه همبستگی در سراسر کشور بود. کشتار مخفیانه برگزیدگانی از مخالفان آغاز شد و قتل‌هایی زنجیره‌ای در چندین نقطه کشور اتفاق افتاد. در پایان سال ۱۹۸۳ لخ والنسا به عنوان برنده جایزه صلح نوبل اعلام شد، اما دولت از صدور گذرنامه برای او به منظور شرکت در مراسم اهدای جایزه خودداری کرد و هرچند که سال‌ها بعد آشکار گردید که نیروهای امنیتی با ارسال مدارک گوناگون به کمیته صلح نوبل تلاش کرده بودند تا از اختصاص جایزه به والسا جلوگیری کنند، اما دانوتا، همسر والسا موفق شد تا خود را به مراسم مربوطه رسانده و جایزه را به نمایندگی از وی دریافت کند.
در ۱۱ مارس ۱۹۸۵ میخائیل گورباچف در شوروی به قدرت رسید. شرایط ناهموار اقتصادی و سیاسی بلوک شرق و شوروی٬ وی را به آغاز اصلاحات سیاسی واداشت. رفرم سیاست خارجی شوروی که پریسترویکا خوانده می‌شد سبب تغییر شرایط در لهستان نیز شد. در روز ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۶ بخش بزرگی از زندانیان سیاسی (۲۵۵ نفر) آزاد شده و در پایان همین ماه لخ والسا تجدید فعالیت علنی اتحادیه همبستگی را اعلام کرد. حکومت در مقابل فعالان سیاسی سیاست دوگانه‌ای اتخاذ کرد: به بخش متعادل‌تر جنبش اجازه فعالیت داد و هم‌زمان سرکوب علیه بخش رادیکال آن را شدت بخشید. با توجه به سابقه اختلاف در اتحادیه همبستگی که از همان سال‌های آغازین دهه ۱۹۸۰ م. آغاز شده بود٬ جنبش عملاً به دو بخش تقسیم شد. بخش بزرگ‌تر و میانه‌رو گرد لخ والسا و بخش دیگر حول آندژی گویزدا و آنا والنتینویچ گرد آمدند. بخش اول به تغییر از راه تفاهم و مصالحه با حکومت اعتقاد داشتند درحالیکه بخش دوم بیشتر بر انقلاب بنیادی علیه نظام کمونیستی تأکید می‌ورزید.
در سال ۱۹۸۸ شرایط بد اقتصادی بازهم بدتر شد. تورم شدید٬ نبود یا کمبود کالاها در بازار٬ کیفیت پائین محصولات داخلی و در نتیجه نارضایتی همگانی کاملاً مشهود بود. اصلاحات اعلام‌شده از سوی نخست وزیر وقت میچیسلاو راکوفسکی پاسخگوی نیازها نبود. دیون کشور و عدم بازپرداخت وام‌های خارجی بر مشکلات افزودند. از ۲۵ آوریل ۱۹۸۸ تا ۲۲ اوت این سال اعتصابات سراسر کشور را فراگرفته بود. سرکوب‌های انجام شده به خصوص از جانب میلیشیای خلقی دیگر برای خاموش کردن اعتراضات کافی نبود. در ۲۶ اوت فرمانده قوای مسلح برای مذاکره با اعتصاب کنندگان اعلام آمادگی نمود و ۵ روز بعد با لخ والسا دیدار کرد و روز پس از آن اعتصابات پایان یافتند. ۲ ماه بعد تلویزیون لهستان مناظره‌هایی با حضور مخالفین تشکیل داد و لخ والسا در یکی از این مناظره‌ها شرکت کرد و با موفقیت طرف دیگر را محکوم ساخت.
سرانجام در روز ۱۸ دسامبر ۱۹۸۸ کمیته‌ای شامل یکصد نفر از رهبران جنبش و با مدیریت اتحادیه همبستگی برای انجام مذاکره با سران حکومت تشکیل شد. این کمیته به بخش‌های مختلف تقسیم شد تا هر بخش در زمینه‌ای خاص درخواست‌ها و مطالبات مردمی را مدون کنند. روز ۲۷ ژانویه ۱۹۸۹ در دیدار والسا با نمایندگان دولت٬ گروهی که قرار بود در مذاکرات موسوم به «میزگرد» شرکت کنند مشخص و تعیین شدند. این گروه شامل ۲۰ نفر از اتحادیه همبستگی٬ ۲۰ نفر از سوی حکومت٬ ۱۴ نفر مستقل و ۲ روحانی بود. اولین جلسه مذاکرات در ششم فوریه تشکیل شد. این مذاکرات تا پنجم آوریل به طول انجامید. طرفین توافق کردند تا اتحادیه همبستگی مجدداً حزبی قانونی قلمداد شود و اولین انتخابات نیمه آزاد در روز ۴ ژوئن ۱۹۸۹ برگزار شود. این انتخابات با پیروزی اتحادیه همبستگی به پایان رسید و راه را برای تغییرات وسیع بعدی باز نمود.
منطقه گوروکا یکی از منطقه های استان ارتفاعات شرقی واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه گوروکا است. این منطقه خود از دو فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود. مزدم منطقه به زبان دانو تکلم می کنند.
این منطقه دارای ۲ فرمانداری محلی است که اسامی آن ها به شرح زیر است:
منطقه هنگانوفی یکی از منطقه های استان ارتفاعات شرقی واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه هنگانوفی است. این منطقه خود از یک فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود.
این منطقه دارای یک فرمانداری محلی است که اسامی آن به شرح زیر است:
منطقه کائینانتو یکی از منطقه های استان ارتفاعات شرقی واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه کائینانتو است. این منطقه خود از دو فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود.
منطقه لوفا یکی از منطقه های استان ارتفاعات شرقی واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه لوفا است. این منطقه خود از یک فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود.
منطقه اوبورا-وونهنارا یکی از منطقه های استان ارتفاعات شرقی واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه لاماری است. این منطقه خود از دو فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود.
منطقه اوکاپا یکی از منطقه های استان ارتفاعات شرقی واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه اوکاپا است. این منطقه خود از یک فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود.
پرش ارتفاع یکی از رشته‌های ورزش دو و میدانی است که در آن ورزشکاران باید از روی یک میله افقی که در ارتفاع مشخصی گذاشته شده‌است، بدون کمک گرفتن از هر گونه وسیله‌ای پرش کنند. این ورزش از زمان بازی‌های المپیک یونان باستان وجود دارد. در طول قرن‌ها ورزشکاران با بهبود تکنیک‌ها، این ورزش را به شکل امروزی درآورده‌اند.
در گذشته از تکنیک‌های مختلفی برای پرش ارتفاع استفاده می‌شود اما امروزه در سطح اول پرش ارتفاع فقط از روش فازبری استفاده می‌کنند که دیک فازبری در المپیک ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی برای نخستین بار آن را به کار گرفت.
خاویر سوتومایور از کوبا رکورددار فعلی مردان با پرشی به ارتفاع ۲٫۴۵ متر (سال ۱۹۹۳) و استفکا کوستادینوا از بلغارستان رکورددار پرش ارتفاع زنان با پرشی به میزان ۲ متر و ۹ سانتی‌متر در سال ۱۹۸۷ است.
منطقه اونگائی-بنا یکی از منطقه های استان ارتفاعات شرقی واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه بنا است. این منطقه خود از یک فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود.
منطقه کاندپ یکی از منطقه های استان انگا واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. این منطقه خود از ۴ فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود.
این منطقه دارای ۴ فرمانداری محلی است که اسامی آن ها به شرح زیر است:
منطقه کومپیام یکی از منطقه های استان انگا واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه کومپیام است. چمعیت منطقه مطابق با سرشماری رسمی سال ۲۰۰۰ میلادی ۴۴٬۱۳۷ بوده است. این منطقه خود از ۳ فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود.
این منطقه دارای ۳ فرمانداری محلی است که اسامی آن ها به شرح زیر است:
منطقه لاگائیپ-پورگرا یکی از منطقه‌های استان انگا واقع در کشور پاپوآ گینه نو می‌باشد. مرکز این منطقه لاگائیپ-پورگرا است. چمعیت منطقه مطابق با سرشماری رسمی سال ۲۰۰۰ میلادی ۸۶٬۹۰۱ بوده است. این منطقه خود از ۴ فرمانداری محلی تشکیل می‌گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می‌شود.
این منطقه دارای ۴ فرمانداری محلی است که اسامی آن‌ها به شرح زیر است:
منطقه واباگ یکی از منطقه های استان انگا واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه واباگ است. چمعیت منطقه مطابق با سرشماری رسمی سال ۲۰۰۰ میلادی ۵۷٬۶۸۴ بوده است. این منطقه خود از ۳ فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود.
منطقه کومو-ماگاریما یکی از منطقه های استان هلا واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه ماگاریما است. چمعیت منطقه مطابق با سرشماری رسمی سال ۲۰۰۰ میلادی ۶۳٬۸۹۵ بوده است. این منطقه خود از ۳ فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود.
اندرو جیمز کلاترباک (به انگلیسی: Andrew James Clutterbuck؛ زادهٔ ۱۴ سپتامبر ۱۹۷۳) که با نام حرفه‌ای اندرو لینکلن شناخته می‌شود، بازیگر انگلیسی است. لینکلن، سیمون کیسی در سریال کمدی معلمان (۲۰۰۳–۲۰۰۱)، مارک را در در واقع عشق (۲۰۰۳) و دکتر رابرت بریج در مجموعه تلویزیونی پس از مرگ (۲۰۰۵) به تصویر کشید. عمدهٔ شهرتش به‌خاطر بازی در نقش ریک گرایمز در سریال مردگان متحرک (۲۰۲۲–۲۰۱۰) است.
در آغاز سال ۲۰۱۰، لینکلن با بازی در نقش ریک گرایمز، شخصیت اصلی مجموعه تلویزیونی ترسناک پسا آخرالزمانی مردگان متحرک، شهرت یافت. لینکلن برای ایفای نقش ریک گرایمز در سال ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ برنده جایزه ساترن برای بهترین بازیگر مرد تلویزیونی شد. او در سال ۲۰۱۸ از بازیگران سریال مردگان متحرک جدا شد، اما در سال ۲۰۲۲ به عنوان یک حضور کوتاه در قسمت پایانی سریال، دوباره نقش ریک را ایفا کرد. او قرار است در نقش ریک گرایمز در اسپین آف بعدی سریال تلویزیونی مردگان متحرک که قرار است در سال ۲۰۲۴ اکران شود، ظاهر شود.
ریک گرایمزه
اندرو در لندن به دنیا آمد. مادرش یک پرستار اهل آفریقای جنوبی است و پدرش یک مهندس عمران انگلستانی می‌باشد. او در شهر کینگستون آپون هال بزرگ شد و در ده سالگی به شهر باث نقل مکان کردند. پس از ترک کردن مدرسهٔ بیکن کلیف اندرو به مدرسهٔ هنرهای نمایشی رویال پیوست و نام خانوادگی‌اش را از کلاترباک به لینکلن تغییر داد. او برادر کوچک‌تری به نام ریچارد دارد که معاون و معلم مدرسه است. لینکلن نخستین بار در سال ۱۹۹۴ در یک قسمت از طنز تلویزیونی «Drop the Dead Donkey» از کانال ۴ بریتانیا بازی کرد. نخستین نقش اصلی او آشپز ادگارد در سریال درام بسیار موفق «این زندگی» از شبکهٔ بی‌بی‌سی بود. او در سال ۲۰۰۱ بازی در نقش سایمون کسی در سریال معلمان از کانال ۴ بریتانیا را آغاز کرد. او برای درک بهتر نقشش در سریال چند هفته به همراه برادرش به مدرسه می‌رفت تا تدریس او را تماشا کند؛ و در سریال «پس از زندگی» در نقش استاد دانشگاه و روانپزشک به نام رابرات بریج بازی کرد.
هرمان میشل (زاده ۲۳ آوریل ۱۹۱۲ - زمان مرگ نامعلوم) یک پرستار آلمانی در دوره رایش سوم و معاون فرمانده اردوگاه مرگ سوبیبور بود. از سرنوشت او اطلاعی در دست نیست البته فرانتس اشتانگل، فرمانده اردوگاه مرگ سوبیبور، عقیده دارد که او به مصر فرار کرده‌است.
ابوعبدالله محمد بن عیسی ماهانی (زاده حدود ۲۱۰ / ۸۲۰ - درگذشته حدود ۲۷۵ / ۸۸۴ (میلادی))، ریاضیدان، مهندس، منجم و نویسنده ایرانی و مسلمان قرن سوم هجری قمری بود (برابر با قرن نهم میلادی) که در ماهانِ از توابع شهر کرمان در ایران زاده شد.
تاریخ تولد و وفاتش به طور دقیق معلوم نیست ولی با توجه به مدارک موجود می‌توان حدس زد که وی در حدود سال ۲۱۰ هجری قمری به دنیا آمده و در حدود ۲۷۵ هجری قمری درگذشته‌است. او ریاضی‌دانی بزرگ و مهندسی خوش فکر، منجمی زبر دست و نویسنده‌ای توانا بود و در شهر بغداد در عراق زندگی می‌کرد.مشاهیر کرمان در آیینه تاریخ - آفتاب
تخصص اصلی وی در هندسه و ریاضیات محض بود و آثار متعددی در این رشته‌ها دارد که مهم‌ترین آن‌ها تفسیر المقاله العاشره من کتاب اقلیدس است که هم اکنون در کتابخانه ملی فرانسه نگهداری می‌شود. معادله درجه سوم را به وی نسبت می‌دهند که در بین دانشمندان اسلامی به معادله ماهانی موسوم است. ("معادله ماهانی": formula_1)
ماهانی بخش عمده‌ای از زندگی خود را صرف ساختن واژه‌ها و اصطلاحات فنی کرد و قسمت‌های مهمی از اصول اقلیدس را تفسیر و تشریح کرد.
ابن یونس در زیج کبیر حاکمی از رصدهای زیر که ماهانی از سال ۲۳۰ تا سال ۲۵۲ انجام داده نام برده و آن‌ها را مورد استفاده قرار داده‌است.
او همچنین آثار متعددی در نجوم دارد. مهم‌ترین اثر او با مقاله فی معرفه السمت لای ساعه اردت و فی ای موضع اردت است که هم اکنون در استانبول موجود است.
فرودگاه قزوین در شهر قزوین ، ایران واقع شده‌است.
شهرداری قزوین در راستای توسعه خطوط حمل و نقل این شهر، فرودگاه قزوین را خریداری کرده‌است. و در صدد است تا در راستای توسعه گردشگری این شهر ، فرودگاه فوق را توسعه داده و به فرودگاه مسافربری تبدیل نماید و اولین پرواز از تهران به قزوین با موفقیت انجام شد.
در حال حاضر پرواز هواپیماهای کوچک مسافربری در این فرودگاه امکان پذیر می‌باشد.توسعه فرودگاه قزوین برای فرود هواپیماهای فوکر
یورگن اشتروپ (زاده ۲۶ سپتامبر ۱۸۹۵-مرگ ۶ مارس ۱۹۵۲) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم، رهبر نیروهای اس‌اس و پلیس ورشو و فرمانده سرکوب شورش محله یهودی‌نشین ورشو بود. وی پس از جنگ دستگیر شد و در ۲۱ مارس ۱۹۴۷ در یک دادگاه آمریکایی که در داخائو تشکیل شده بود، به جرم تیرباران کردن چندین گروگان در یونان، به مرگ محکوم شد و سپس به لهستان تحویل داده شد. وی در آنجا نیز به دلیل کشتار یهودیان ورشو به مرگ محکوم شد و در ۶ مارس ۱۹۵۲ به همراه فرانز کونارد (افسر اس‌اس) با طناب دار اعدام شد.
سلسله خلجی به هندی: सलतनत ख़िलजी) یک سلسله پادشاهی مسلمان ترک-افغان بود که به پایتختی دهلی بر بخش وسیعی از شمال و غرب شبه قاره هند نزدیک به سه دهه، بین سال‌های ۱۲۹۰ تا ۱۳۲۰، حکومت می‌کرد.Dynastic Chart The Imperial Gazetteer of India, v. 2, "p. 368." این دودمان توسط سلطان جلال‌الدین فیروز خلجی تأسیس شد و دومین دودمان سلطنت دهلی به‌شمار می‌رود. شورش خلج‌ها و به قدرت رسیدن آنها در هندوستان، نشان دهنده انتقال قدرت از ترکان به افغان‌ها بود.: "اجداد او، پس از مهاجرت از ترکستان، بیش از ۲۰۰ سال در دره هلمند، در منطقه ای به نام گرمسیر زندگی کرده و آداب و رسوم افغانی را در پیش گرفته بودند. از این رو، بزرگان ترک در هند به آنها به عنوان افغان نگاه می‌کردند، زیرا آنها با افغان‌های محلی ازدواج کرده بودند و آداب و رسوم و آداب آنها را در پیش گرفته بودند؛ بنابراین ترکان به آنها به عنوان مردمان غیرترک نگاه می‌کردند." سلسله خلجی بخاطر فتوحاتش در جنوب هند و دفع حملات پی‌درپی مغول به هند مشهور شده‌است.
منابع دربارهٔ عصر حکومت دودمان خلجی در هندوستان پراکنده و اغلب مطالب آنان با یکدیگر اختلاف دارد. منبعی معاصر با حکومت آنان به‌دست نیامده است. تنها نوشته‌هایی که معاصر با دودمان خلجی دربارهٔ آنان نوشته شده‌است عبارتند از فصلی کوتاه در تاریخ وصاف که به وقایع سقوط دودمان ممالیک دهلی و سلطنت جلال الدین خلجی و قتل او و آغاز سلطنت علاءالدین می‌پردازد، مثنوی نیمه داستانی نه سپهر از امیر خسرو دهلوی که به درخواست مبارک شاه نوشته شده‌است. اما این منابع محدود نمی‌تواند اطلاعات چندان موثقی بدهد.Elliot and Dawson (1871), The History of India as told by its own Historians, Vol. 3, pp 94-98 بین ۳۰ تا ۱۱۵ سال پس از سقوط دودمان خلجی، سه کتاب تاریخی مهم نوشته شده‌اند که اطلاعات نسبتاً کاملی از دودمان خلجی در اختیار ما می‌گذارد.
اولین منبع فتوح السلاطین اثر عبدالملک عصامی است که به نظم و به سبک شاهنامه فردوسی سروده شده‌است. این متن حماسی در سال ۱۳۴۹، ۲۹ سال پس از قتل مبارک شاه، سروده شده‌است و حاوی مطالب مهمی دربارهٔ دودمان خلجی است. دومین و مهم‌ترین منبع، کتاب تاریخ فیروزشاهی ضیاءالدین برنی است که در سال ۱۳۵۷، ۳۷ سال پس از قتل مبارک شاه، در تاریخ سلاطین هند نوشته شده‌است و گویا بر مبنای اسناد اداری و دیوانی سلطنت خلجی و خاطرات شفاهی درباریان آن زمان نگارش شده‌است. در متون پژوهشی تاریخی دربارهٔ دودمان خلجی، بیشترین ارجاعات به کتاب تاریخ فیروزشاهی می‌شود. سومین منبع، کتاب تاریخ مبارک شاهی اثر یحیی بن احمد سرهندی هست که در سال ۱۴۳۴، ۱۱۵ سال پس از قتل مبارکشاه، است. سرهندی این کتاب را در عصر سلاطین سادات هند، در تاریخ حاکمان مسلمان هندوستان، نوشته‌است و توانست با استفاده از اسنادی که در دسترسش بود کتاب خود را نگاشته و اطلاعات مفیدی دربارهٔ دودمان خلجی و اقدامات شاهان آن بدهد. اگرچه بخاطر فاصله زمانی زیاد این کتاب با دودمان خلجی، باید با برخی مطالب این کتاب با احتیاط برخورد کرد.Irfan Habib (1981), "Barani's theory of the history of the Delhi Sultanate", Indian Historical Review, Vol. 7, No. 1, pp 99-115
منابع دوره‌های بعدی عمدتاً رونویسی از آثار مذکور هستند و مطلب جدیدی برای ارائه دادن ندارند. در دوران مدرن در آثار پژوهشی ایی چون تاریخ کمبریج هند به تاریخ حکومت و اقدامات سیاسی و اقتصادی دودمان خلجی پرداخته شده‌است. شاخصه مهم این دسته پژوهش‌ها، استفاده از منابع هندو و استفاده از آثار سکه‌شناسی و معماری در تحلیل تاریخ دودمان خلجی است. اما عموما دودمان خلجی به عنوان یک دولت کم‌اهمیت حاشیه ای در کنار باقی دودمان‌های سلاطین هند مطرح می‌شد. اما این اواخر پژوهش‌های جامعی چون تاریخ خلج‌ها اثر کیشوری ساران رای دربارهٔ تاریخ دودمان خلجی و اقدامات اقتصادی و اداری و فرهنگی آنان انجام شده‌است که مفصل تاریخ این دودمان را مورد بررسی قرار می‌دهند.
شاهان دودمان خلجی اصالتاً ترک بودند. اجداد آنها طوایفی از ترک‌ها بودند و در اوایل سال ۶۶۰ میلادی دودمان کابلشاهان را در کابل ایجاد کردند. به باور "رادهی شیام چاوراسیا"، ترکان خلج به تدریج تحت تأثیر آداب و رسوم و فرهنگ اوغان‌ها قرار گرفتند به‌طوری که بزرگان ترک تبار سلطنت دهلی آنها را ترک تبار به حساب میاوردند و حتی با به سلطنت رسیدن جلال الدین فیروز خلجی به عنوان جانشین دودمان ممالیک، پس از شورش خلج‌ها، مخالف بودند.
به گفته کلیفورد ادموند باسورث، اوغان‌های غلزایی امروزی (که بخش اعظم اوغان‌های افغانستان را تشکیل می‌دهند) حاصل جذب قبایل خلج در اوغان‌ها، در دوران متاخر، هستند. میان قرون ۱۰ و ۱۳ میلادی، برخی منابع این عصر خلج‌ها را ترک به‌شمار آورده‌اند. مینورسکی بر این باور است که تاریخ اولیه اقوام خلج مبهم است و در ادامه می‌افزاید که هنوز باید ریشه اصلی نام خلج ثابت شود. محمود کاشغری (قرن یازدهم میلادی) خلج را در میان قبایل ترک اوغوز می‌گنجاند، بلکه آنها را در میان قبایل اوغوز ترکمان ("مانند ترکان") می‌گنجاند. کاشغری بر این بارو بود که خلج متعلق به قبایل اصیل ترک است. کتاب‌های "تاریخ سیستان" و "شاهنامه فردوسی" نیز خلج را از ترک متمایز می‌کنند.، اما از آنها به عنوان اوغان نیز یاد نکرده‌است. خلج‌ها اکثر اوقات دسته ای جدا از ترک و تاجیک و اوغان به‌شمار می‌رفتند. "محمد بن نجیب بکران"، صاحب کتاب "جهان نامه"، آنها را صریحاً جزئی از ترکان به‌شمار می‌برد، اما اضافه می‌کند که رنگ پوست آنها (در مقایسه با دیگر ترکان) تیره‌تر شده بود و زبان آنها نیز به دلیل دچار تغییر شدن در سالیان طولانی، به یک گویش مجزا تبدیل شده بود. عرفان حبیب. حبیب خاطرنشان کرد که در برخی از کتیبه‌های دوانگاری ساتی متعلق (قرن پانزدهم میلادی)، خلج‌های متأخر مالوه با نام‌های «خلچی» و «خیلچی» عنوان شده‌اند و در کتاب "پادشاهنامه" (قرن هفدهم میلادی) منطقه‌ای در نزدیکی بست افغانستان (زیستگاه سابق خلج‌ها) به عنوان «خلیچ» آمده‌است.
خلج‌ها از رعایای خاندان ممالیک دهلی بودند و به عنوان بخشی از نخبگان مسلمان به سلطان دهلی، غیاث الدین بلبن، خدمت می‌کردند. آخرین حاکم بزرگ ترک، بالبن، در مبارزه خود برای حفظ قدرت بر افسران ترک نافرمان خود، قدرت شورای گروه چهارده را از بین برد. اما این به‌طور غیرمستقیم به یکپارچگی و اقتدار بزرگان ترک، که با کسب قدرت غیر ترکها مخالف بودند، لطمه زد. این امر آنها را در مقابل جناح خلج‌ها و هندیان مسلمان، که به دلیل افزایش روزافزون تعداد نوکیشان مسلمان در هند در حال تقویت بودند، آسیب‌پذیر کرد تا از طریق یک سری ترورها قدرت را به دست گیرند. افسران مملوک یکی پس از دیگری به قتل رسیدند و آخرین حاکم سلسله ممالیک ترک، معز الدین کیقباد ۱۷ ساله، در کاخ کیلوغری در یک کودتا توسط جلال الدین فیروز خلجی کشته شد.
جلال الدین فیروز خلجی در زمان به سلطنت رسیدن حدود ۷۰ سال داشت و در میان عموم به عنوان پادشاهی ملایم، متواضع و نرم خو و مهربان شناخته می‌شد.
جلال الدین موفق شد بر مخالفت اشراف ترک غلبه کند و در ژانویه ۱۲۹۰ بر تخت پادشاهی دهلی بنشیند. اما جلال الدین در طول سلطنت شش ساله خود (۱۲۹۰–۱۲۹۶) مورد پذیرش همگان قرار نگرفت: برادرزاده بلبن، ملک جهجو، علیه به سلطنت رسیدن علاءالدین و به حاشیه راندن اشراف و فرماندهان در خدمت خاندان مملوک، شورش کرد. جلال الدین این شورش را سرکوب کرد و برخی از فرماندهان را اعدام کرد، سپس لشکرکشی ناموفقی به رانتامبوری را ترتیب داد، و با کمک برادرزاده‌اش جونا خان، یک نیروی مغول را در کرانه‌های رود سند شکست داد.
علاءالدین خلجی برادرزاده و داماد جلال الدین بود. او به شبه جزیره دکن و دیوگیری، که در آن زمان پایتخت ایالت ماهاراشترا بود، حمله کرد و آنجا را غارت کرد.William Wilson Hunter, , WH Allen & Co. , London, pp 334-336 او در سال ۱۲۹۶ به دهلی بازگشت و جلال الدین را به قتل رساند و خود به عنوان سلطان قدرت را به دست گرفت. او مناصب مهم حکومتی را به متحدان هندی مسلمان غیر ترک خود، مانند ظفر خان (وزیر جنگ)، نصرت خان (وزیر دهلی)، عین الملک ملتانی، ملک کافور، ملک تغلق و ملک نایاک را که از جنگجویان معروف بودند، سپرد. این عمل علاءالدین منجر به تشکیل یک دولت هندی - اسلامی شد.
برای تضمین مسیری به بنادر تجاری گجرات، عین الملک مولتانی برای فتح پادشاهی پارامارا مالوا فرستاده شد. رای آن با ارتش بزرگ راجپوت از آن دفاع کرد، اما او توسط مولتانی که فرماندار استان شد شکست خورد. سپس نصرت خان برای فتح خود گجرات فرستاده شد و در آنجا پادشاه سولانکی آن را شکست داد. نصرت خان شهرهای اصلی آن را غارت کرد و معابد آن، همچون معبد معروف سومنات (که پس از حمله سلطان محود دوباره بازسازی شده بود)، را غارت کرد. در اینجا بود که نصرت خان ملک کافور را که بعداً ژنرال نظامی شد دستگیر کرد. علاءالدین با کمک ژنرال‌هایی مانند ملک کافور و خسرو خان به گسترش سلطنت دهلی در جنوب هند ادامه داد و غنایم جنگی زیادی را از کسانی که شکست دادند جمع‌آوری کرد.Frank Fanselow (1989), Muslim society in Tamil Nadu (India): an historical perspective, Journal Institute of Muslim Minority Affairs, 10(1), pp 264-289 فرماندهان او غنایم جنگی را از پادشاهی‌های فتح شده جمع‌آوری کردند و خمس (یک پنجم) غنائم را به خزانه سلطان پرداخت کردند که به تقویت حکومت خلجی کمک کرد.
علاءالدین خلجی ۲۰ سال سلطنت کرد. او به ایالت‌های رانتامبور (۱۳۰۱ م)، چیتورگره (۱۳۰۳)، ماندو (۱۳۰۵) حمله کرد و آن‌ها را تصرف کرد و ایالت ثروتمند دواگیری را غارت کرد.Sastri (1955), pp 206–208 او همچنین دوبار حمله مغولان به هند را با موفقیت دفع کرد. علاءالدین همچنین به دلیل بی رحمی خود در برابر پادشاهی‌های مورد حمله پس از جنگ‌ها شناخته شده بود. مورخان از او به عنوان یک ظالم یاد می‌کنند. او هر کس را کسی را که مظنون به تهدیدی برای قدرت خود می‌دید به همراه زنان و کودکان و دیگر اعضای خانواده اش می‌کشت. در سال ۱۲۹۸، بین ۱۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ نفر در نزدیکی دهلی، که اخیراً مسلمان شده بودند، به دلیل ترس علاءالدین از شورش آنها، در یک روز سلاخی شدند.Vincent A Smith, , Chapter 2, pp 231-235, Oxford University Press او همچنین اعضای خانواده و برادرزاده‌های خود را در سال‌های ۱۲۹۹ تا ۱۳۰۰، پس از مشکوک شدن به آنان برای شورش، ابتدا چشمانشان را بیرون آورد و سپس سرشان را برید.
در سال ۱۳۰۸، ملک کافور، سردار علاءالدین، وارنگال را تصرف کرد، امپراتوری هویسالا را در جنوب رودخانه کریشنا سرنگون کرد و به مادورای در تامیل نادو یورش برد. او در طی این لشکرکشی‌ها خزانه‌های پایتخت و گنجینه‌های معابد جنوب هند غارت کرد. از جمله مناطقی که غارت شد، وارانگال بود که مهم‌ترین غنیمتی که از آنجا به‌دست آمد از بزرگ‌ترین الماس‌های شناخته شده در تاریخ بشر به نام کوه نور بود. ملک کافور در سال ۱۳۱۱ با انبوهی از غنایم جنگی از شبه جزیره دکن به دهلی بازگشت و به نزد علاءالدین خلجی رفت. این فتوحات و اقدامات مالک کافور، را که در خانواده‌ای هندو به دنیا آمد و قبل از فرماندهی ارتش دهلی به اسلام گرویده بود، ملک کافور را بسیار در نزد سلطان علاءالدی محبوب کرد.
در سال ۱۳۱۱، علاءالدین دستور قتل‌عام مغولها را در قلمروی سلطنت دهلی صادر کرد. طی این کشتار بین ۱۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ مهاجر مغول که، اخیراً به اسلام گرویده بودند ولی بر اثر مشکوک شدن علاءالدین به آنها در طرح یک قیام برای براندازی او قتل‌عام شدند.The Life and Works of Sultan Alauddin Khalji- By Ghulam Sarwar Khan Niazi
علاءالدین خلجی در ژانویه ۱۳۱۶ درگذشت. پس از مرگ او سلطنت دهلی بیش از چهار سال در هرج و مرج فرورفت. در پی این هرج و مرج‌ها ملک کافور فرزند شش ساله علاءالدین به نام شهاب الدین عمر را به سلطنت گماشت و خود نایب السلطنه اش شد. اما از حمایت امیران برخوردار نشد و پس از ۳۵ روز حکومت توسط آنان به قتل رسید.
پس از قتل ملک کافور، بزرگان و امیران دولت منصب نایب السلطنه گی را به یکی از پسران علاءالدین، به نام مبارک خان که پیشتر توسط ملک کافور محبوس شده بود، سپردند. اما دو ماه بعد مبارک‌خان، شهاب‌الدین را کور کرد و به قلعه گوالیار فرستاد و خود بر تخت سلطنت جلوس کرد و قطب‌الدین لقب یافت. برای جلب وفاداری بزرگان دولت به آنها مقام‌ها و زمین‌ها و مناصب مختلف بخشید. مانند غازی ملک که او را سردار سپاه در پنجاب کرد. مبارک شاه پس از کمتر از چهار سال حکومت به نام خود، در سال ۱۳۲۰ توسط یکی از سردارانش به نام خسرو خان در یک کودتا به قتل رسید. پس از قتل مبارک شاه، خسرو خان خود به سلطنت نشست و سلطان ناصرالدین لقب یافت. اما حکومت او مورد تأیید بزرگان قرار نگرفت و آنان غازی مالک را، که هنوز فرمانده ارتش در پنجاب بود متقاعد کردند، که علیه خسرو خان شورش کند و او را به قتل رساند و خود پادشاه شود. نیروهای غازی مالک به دهلی رفتند و خسرو خان را گرفتند و سر او را بریدند. غازی مالک به محض سلطان شدن، نام خود را به غیاث الدین طغلق تغییر داد و اولین فرمانروای سلسله طغلق شاهیان شد.
زبان رسمی و درباری سلسله خلجی فارسی بود. پس از آن عربی و برخی از زبان‌های بومی شمال هند بوده‌است. این استفاده از زبان‌های مختلف، دری و هندی باعث به وجود آمدن اولین فرم از زبان اردو شد.
فریدریش ویلهلم کروگر (زاده ۲۷ فوریه ۱۸۹۴- مرگ ۹ می ۱۹۴۵) یک ژنرال آلمانی در دوره رایش سوم و از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۳ رهبر نیروهای اس‌اس و پلیس در دولت عمومی بود.وی همچنین از ۲۰ می ۱۹۴۴ تا ۲۰ اوت ۱۹۴۴ فرمانده لشکر ششم کوهستانی اس‌اس بود.
ترانه گریستن ترانه‌ای از گروه موسیقی پراگرسیو/سایکدلیک راک پینک فلوید است.
این قطعه بعنوان سومین ترانه در آلبوم "موسیقی متن فیلم بیشتر" آنها قرار دارد،آلبومی که در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. ترانه‌سرای این آهنگ راجر واترز است.
آهنگ با ضربان کند جلو می‌رود و دیوید گیلمور خوانندگی و نوازندگی گیتار را عهده دارد. این قطعه هیچ‌گاه زنده اجرا نشد.
جایزه ولف در ریاضی از ۱۹۷۸ تقریباً هرساله در اسرائیل اعطا می‌شود. وبسایت بنیاد ولف جایزه را سالانه می‌خواند ولی برخی جایزه‌ها در بعضی سالها داده نشده و در بعضی سالها تقسیم شده‌است تا پیش از ایجاد جایزه آبل این جایزه نزدیکترین معادل جایزه نوبل در ریاضی بود زیرا جایزه پرافتخارتر مدال فیلدز تنها هر ۴ سال یک بار به ریاضیدانان زیر ۴۰ سال داده می‌شود.
رضاقلی خان ایل بیگی (زاده ۱۲۰۹ منطقه بختیاری - درگذشته ۱۲۸۰ گندمان) از سران ایل بختیاری در دوره قاجار و مقارن با سلطنت ناصرالدین شاه و مظفرالدین شاه می‌باشد. وی برادر کوچک حسین‌قلی‌خان ایلخانی (ایلخان بختیاری) بود.
رضاقلی‌خان در سال ۱۲۶۷ ه‍.ش به ایلخانی بختیاری رسید و به‌مدت ۴ سال در این مقام باقی‌ماند. فرزندان وی به ایل بیگی شهرت دارند، پسر ارشد او؛ ضرغام السلطنه بود.
رضاقلی‌خان ایل‌بیگی، پسر چهارم جعفرقلی‌خان دورکی، ایلخانی شاخه هفت‌لنگ بختیاری و بی‌بی مهربانو (دختر ملا علیخان عالی‌محمودی) در سال ۱۲۰۹ در منطقهٔ بختیاری زاده شد.
وی ۶ ساله بود، که پدرش (جعفرقلی‌خان) در جنگ مَنار به‌قتل رسید. به دلیل اینکه فرزندان جعفرقلی‌خان، در سنین نوجوانی قرار داشتند، حکومت بختیاری، به برادر جعفرقلی‌خان، کلبعلی خان دورکی واگذار شد و رضاقلی‌خان و برادرانش، تحت کفالت عموی خود، (کلبعلی‌خان) قرار گرفتند.
بعلت از دست دادن پدر در سن کم، رابطه‌ای بسیار صمیصی، میان رضاقلی‌خان و برادران بزرگترش، حسینقلی خان و امام‌قلی خان به وجود آمد.
رضاقلی‌خان، در دوران نوجوانی، مادر خود را نیز از دست داد، از آن پس تحت سرپرستی بی‌بی شاه‌پسند، همسر دیگر جعفرقلی‌خان (مادر حسین‌قلی خان و امام‌قلی خان) قرار گرفت.
در سال ۱۲۲۸ با به قدرت رسیدن حسینقلی خان در جایگاه ایلخانی بختیاری، برادرانش؛ امامقلی خان را به عنوان ایل‌بیگی و رضاقلی‌خان، را به عنوان حاکم چهارمحال و بختیاری در مصدر کار قرار داد. رضاقلی‌خان، بمدت ۳۳ سال، بین سال‌های ۱۲۲۸ تا ۱۲۶۱ حاکم چهارمحال و بختیاری بود.
دلیل مدت طولانی حکومت و نفوذ و ثروت حسینقلی خان در مناطق غربی و جنوبی کشور، ناصرالدین شاه را نگران کرد، بنابراین حاجی میرزا عبدالغفارخان ملقب به نجم‌الدوله را به‌ظاهر برای برآورد هزینه ساخت آب‌بند اهواز، اما در واقع برای گردآوری اطلاع دربارهٔ میزان و قدرت نیروهای حسینقلی خان به منطقة بختیاری فرستاد. نجم‌الدوله در گزارش خود به شاه دربارهٔ میزان قدرت ایلخانی در جنوب اشاره کرد.
گزارش نجم‌الدوله، گزارش‌های قبلی را که فرهاد میرزا معتمدالدوله؛ حاکم فارس، برای شاه تهیه کرده بود، تأیید می‌کرد؛ بنابراین ناصرالدین شاه به کشتن ایلخانی برانگیخته شد و به پسرش ظل‌السلطان حاکم اصفهان دستور داد، که او را به قتل رساند. سرانجام در تاریخ ۲۴ خرداد ۱۲۶۱ ظل السلطان، ایلخانی را به اصفهان فراخواند و حسینقلی خان، در مراسم بازدید از سربازان شرکت کرد و در پایان مراسم؛ اظهار داشت:
این گفته به ظل‌السلطان انگیزه بیشتری برای اجرای نقشه‌اش داد. او پس از پایان مراسم، ایلخانی و دو پسرش اسفندیار خان و علیقلی خان را برای گفتگو به دارالحکومه برد. پس از جداکردن او از پسرانش و زندانی کردن آنان، دستور قتل ایلخانی را داد، که توسط یک قهوه آمیخته به زهر کشنده، وی را مسوم کرد، سپس او را زندانی نمود که حسینقلی‌خان پس از ۲ روز در اسارت درگذشت.
پس از قتل حسینقلی خان ایلخانی زراسوند، در اصفهان به دست ظل السلطان، اختلاف و دو دستگی در میان خانواده‌های ایل زراسوند، یعنی ایلخانی و "حاجی ایلخانی" و "ایل بیگی" شدت گرفت. در چنین موقعیتی، امامقلی خان به کمک خانواده ایل بیگی، ایلخان بختیاری شد و رضاقلی خان؛ به سمت ایل بیگی منصوب گردید.میرزایی، غلامرضا. "بختیاری و قاجاریه"، (ص ۱۹۵) وی از سال ۱۲۹۹ تا ۱۳۰۵ در این مقام باقی‌ماند.
در سال ۱۲۶۶ که ظل‌السلطان از حکومت جنوب معزول شد، امام‌قلی‌خان نیز، از ایلخانی بختیاری عزل گردید. سپس رضاقلی‌خان، به ایلخانی رسید و اسفندیار خان، پسر ارشد حسینقلی خان، که به تازگی از زندان ظل‌السلطان رهایی یافته بود، به سمت ایل بیگی منصوب گردید.
در ابتدا روابط میان ایلخانی و ایل‌بیگی ظاهرأ خوب پیش می‌رفت، ولی بتدریج بین رضاقلی‌خان و اسفندیارخان کدورتی پیش‌آمد، که در نتیجه به اتفاق امام‌قلی‌خان، به تهران فراخوانده شدند و در پی آن، امام‌قلی‌خان برای مدتی متواری شد و به لرستان نقل مکان نمود. این وضعیت تا سال ۱۲۷۰ ادامه داشت.
در ابتدای سال ۱۲۷۰ ایلخانی و ایل‌بیگی مجددأ به پایتخت خوانده شدند و پس از مذاکرات متعدد، امام‌قلی‌خان برای بار دوم به ایلخانی، اسفندیارخان به ایل بیگی و رضاقلی‌خان، به حکومت چهارمحال و بختیاری منصوب شد. ولی پس از مدت کوتاهی امام‌قلی‌خان و رضاقلی‌خان توسط حکمران خوزستان توقیف شدند و اسفندیار خان برای مدت کوتاهی به سمت ایلخانی رسید. در اواخر سال ۱۲۷۰ ظل‌السلطان مجددأ به حکومت جنوب منصوب شد. در نتیجه علی‌رغم اصرار امین‌السلطان، اسفندیارخان معزول و به تهران فرستاده شد.
در سال ۱۲۷۰ رضاقلی‌خان حدود بیست حُجره و مغازه را در اصفهان به خاطر عدم پرداخت مالیات مصادره کرد و از صاحبان آن‌ها خلع ید به عمل آورد. شاکیان به ظل‌السلطان و نجفی متوسل شدند و نورالله نجفی اصفهانی نیز تلگرامی به امین السلطان مخابره کرد و درخواست رسیدگی نمود.جین راف گارثویت، "تاریخ سیاسی و اجتماعی بختیاری"، ترجمه:مهراب امیری، انتشارات سهند، تهران:۱۳۷۳ (ص ۱۵۸)
با تضعیف رضاقلی‌خان، بتدریج فرزندان حسینقلی خان و امام‌قلی‌خان، که از یک مادر بودند، فرصت را مغتنم شمرده و به هم نزدیک شدند. سپس تصمیم گرفتند با اتحاد، دست رضاقلی‌خان و پسرش ضرغام السلطنه را از ادره امور ایلی، املاک چهارمحال و شرکت نفت ایران و انگلیس کوتاه کنند.
یکی از موارد اختلاف، روستای میزدج بود، که رضاقلی‌خان، سعی در تصرف آن داشت. در پی ایجاد درگیری و بالا گرفتن آن، ظل‌السلطان به عنوان داور مقرر گردید و حکم نمود؛ که آنچه خوانین از سهام میزدج خریداری کردند، متعلق به خودشان باشد و بقیه هم بین خانواده ایلخانی و حاکم جدید چهارمحال و بختیاری، تقسیم گردد.
کمی بعد، با حمایت امین‌السلطان، محمدحسین خان سپهدار، پسر بزرگ امام‌قلی‌خان؛ پیشنهاد کرد که خانواده ایلخانی و حاجی‌ایلخانی، بدون حضور خانواده ایل بیگی، به‌طور مشترک حکومت بختیاری و چهارمحال را بعهده بگیرند. مشروط بر اینکه؛ ارشدترین فرد از دو خانواده؛ به مقام ایلخانی و نفر دوم؛ در مقام ایل بیگی، انجام وظیفه نمایند. سهام میزدج؛ به جز سهم شخصی، متعلق به همه خوانین باشد.سردار اسعد بختیاری، علی قلی خان. "تاریخ بختیاری"، چاپ دوم، انتشارات اساطیر، تهران:۱۳۸۳
با این شرایط، بین رضاقلی‌خان محروم از قدرت و املاک، از یک سو و برادرش، امام‌قلی‌خان و پسران حسین‌قلی‌خان از سوی دیگر، اختلاف پیش‌آمد، که تبدیل به کدورت و دشمنی دامنه‌داری گردید. سپس رضاقلی خان، به همراه پسرش ابراهیم‌خان ضرغام‌السلطنه، به تهران رفتند، شاید بتوانند به طریقی سهمی از قدرت و املاک بدست آورند؛ ولی از آنجایی‌که این اتفاق با نظر امین‌السلطان (صدر اعظم) صورت گرفته بود، کاری از پیش نبردند.
اختلاف بین رضاقلی‌خان و دو خانواده ایلخانی و حاجی‌ایلخانی، به اندازه‌ای شدت گرفت، که یک بار اسفندیار خان و برادرش نجف‌قلی‌خان صمصام‌السلطنه، به قصد کشتن، رضاقلی‌خان را مسموم کردند؛ ولی سم مؤثر واقع نگردید و ایل‌بیگی، جان سالم به در برد.بختیاری، سرادر ظفر. "خاطرات سرادر ظفر بختیاری"، انتشارات فرهنگسرا، تهران:۱۳۶۲
رضاقلی‌خان ۱۵ پسر و ۶ دختر داشت. پسران وی عبارت بودند از: ابراهیم‌خان ضرغام‌السلطنه، عزیزالله‌خان ایل‌بیگی، امان‌الله خان سردار حشمت، هادی خان، عبدالله خان، بهرام خان، باقر خان ایلبیگی، اسدالله خان، محمدمراد خان، داراب‌خان، الله‌کرم‌خان، میرزاآقاخان، سهراب‌خان، علی‌محمدخان سالار احتشام و محمدکریم خان. دختران وی عبارت بودند از؛ بی‌بی حیات ایل‌بیگی (همسر اسدالله‌خان حسام‌السلطان)، بی‌بی جهان، حاجی بی‌بی (همسر سردار اشجع) و سه دختر دیگر.
ضرغام‌السلطنه با دومین برادر خود، سی سال اختلاف سنی داشت و آن به دلیل شوکی بود که در شکارگاه برای رضاقلی‌خان پیش‌آمد و در اثر آن تا سی سال صاحب فرزند نشد.اوژن بختیاری، ابوالفتح. "تاریخ بختیاری"، ضمیمه مجله وحید، تهران:۱۳۴۵ (ص ۱۸۲)
رضاقلی‌خان در سال‌های آخر عمر با ضرغام اختلاف پیدا کرد، ایل بیگی به عنوان قهر، به نزد برادرزاده‌ها می‌رود و از آن‌ها درخواست کمک می‌کند. آنان در ظاهر به خاطر کمک به عمو و در باطن برای تضعیف و تحقیر ضرغام السلطنه؛ با عده‌ای سوار روانه قلعه فرادنبه شدند. ولی به مجردی که به حوالی قلعه رسیدند، ایل‌بیگی از میان اردو جدا شد و به تاخت روانه قلعه گردید.
دیده‌بان قلعه که با دوربین او را از دور شناخته بود، جریان را به اطلاع ضرغام‌السلطنه رساند. او به احترام پدر و هم برای این که جوابی به عموزادگان داده باشد، کفن پوشیده و با شمشیر به پیشواز پدر شتافته بود.اوژن بختیاری، ابوالفتح. "تاریخ بختیاری"، ضمیمه مجله وحید، تهران:۱۳۴۵ (ص ۱۴۸)
سرانجام رضاقلی‌خان در حالی که اواخر عمر خود را در قلعه شخصی خود، واقع در گندمان به سر می‌برد، در سال ۱۲۸۰ چشم از جهان فروبست و در همان‌جا نیز به خاک سپرده شد.
تم اصلی قطعه‌ای بدون‌آواز از گروه موسیقی پراگرسیو راک بریتانیایی پینک فلوید است و در سومین آلبوم آنها قرار دارد. این قطعه در ابتدای فیلم "بیشتر" پخش می‌شود.
این قطعه تنها چند بار در تورهای ۱۹۷۰ پینک فلوید اجرا شده‌است. برخی تفاوتهای اجراهای زنده با استودیویی ؛ زمان طولانی‌تر، چند جیغ از راجر واترز و سولوی گیتاری که توسط دیوید گیلمور نواخته می‌شود.
راهنمای سفر یا راهنمای گردشگری کتاب یا هر نوع منبع اطلاعاتی دیگری است که برای کمک به مسافران و گردشگران به کار می‌رود و در آن مکان های جغرافیایی، مکان های گردشگری و مکان های اقامتی و مانند آن معرفی می‌شوند
سفرنامه‌ها هرچند از کتاب‌های راهنمای سفر نیستند اما حاوی اطلاعات مفیدی دربارهٔ مقصدهای سفر هستند و در طول تاریخ حائز اهمیت بوده‌اند.
لانلی پلنت از شناخته شده‌ترین ناشران کتاب‌های راهنمای سفر در سطح جهان است.فصلنامه گیلگمش (میراث و گردشگری) با رویکرد آگاهی رسانی و ایجاد انگیزه تحقیق و پژوهش برای علاقه‌مندان، دانشجویان، محققان، دست اندرکاران میراث فرهنگی، میراث طبیعی، میراث ناملموس، گردشگری، هنرهای سنتی و سایر مخاطبان، با پرداختن به موضوعات فرهنگی و تاریخی، محیط زیست و طبیعت گردی و با نگاهی به چالش‌های روز صنعت گردشگری
انتشارات راهنمای سفر تنها ناشری ست که اقدام به چاپ کتاب‌های راهنمای سفر به زبان پارسی کرده‌است.
یعقوب کریمی (زادهٔ ۹ شهریور ۱۳۷۰) بازیکن فوتبال سابق اهل ایران است.
یعقوب کریمی متولد ۴ شهریور ۱۳۷۰ در شهرستان کوثر استان اردبیل است. فوتبال خود را از جوانان پاس و سپس استقلال تهران آغاز کرد. وی به مدت ۵ سال در تیمهای پایه استقلال بازی کرد و بازوبند کاپیتانی تیم امید استقلال را بر بازو بست و سپس به بزرگسالان استقلال پیوست. او در دو فصل حضور خود در استقلال فقط در چند دیدار به میدان رفت و سال بعد توسط پرویز مظلومی سرمربی وقت استقلال از لیست کنار گذاشته شد. یعقوب کریمی راهی نفت تهران شد. در دو فصل حضور در نفت تهران ۵۵ بار برای این تیم به میدان رفت و موفق شد ۱۱ گل به ثمر برساند.
یعقوب کریمی پس از جدایی از نفت یک فصل در سپاهان حضور داشت. سپس او به استقلال بازگشت.
یعقوب کریمی در همه رده‌های تیم ملی حضور داشته و در تیم ملی بزرگسالان نیز ۶ بازی انجام داده‌است.
۵۴||۱۱||۴||۰||۰||۰||۵۸||۱۱
او در ۱۵ فوریهٔ ۲۰۱۲ در تیم ملی فوتبال ایران با مربی‌گری کارلوس کیروش در ترکیب اصلی قرار گرفت. نام وی در لیست نهایی تیم ملی فوتبال امید ایران برای بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ هم بود.
ریچارد پریستون کارلایل متولد ۲۷ اکتبر ۱۹۵۹
میلادی، بازیکن سابق ان بی ای و مربی فعلی تیم دالاس موریکس می‌باشد
ریک کارلایل در سال ۱۹۸۱ در تیم دانشگاه ویرجینیا بازی می‌کرد. ریک فصل را با ۱۲٫۵ امتیاز به پایان رساند و در همان سال در مراسم draft به تیم بوستون سلتیک رفت و همبازی لری برد شد. او به همراه بوستون سلتیک در سال ۱۹۸۶ قهرمان شد و در سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۷ در فینال به تیم لیکرز باخت و نائب قهرمان شد او چند سال در سلتیک بازی کرد و بعد از طریق free agent به نیویورک نیکز رفت و در نهایت به تیم نیوجرسی نتز قرار داد بست و تا سال ۱۹۸۹ در آنجا بازی کرد و پس از پایان قراردادش از دنیای بازیگری خداحافظی کرد.
او در همان سال ۱۹۸۹ در تیم نیوجرسی نتز به کمک مربی گری پرداخت که تا سال ۱۹۹۴ آنجا بود و بعد از آن تا سال ۱۹۹۷ در ایندیانا پیسرز در سمت کمک مربی گری فعالیت کرد. او در نهایت در سال ۲۰۰۱ سرمربی گری دترویت پیستونز رو پذیرفت و بازیکنانی مانند بولپس، بن والاس مهمت اکور، و پال پیرس را پرورش داد او تا سال ۲۰۰۴ در این تیم مربی گری کرد. پس از آن دوباره به ایندیانا پیسرز پیوست اما این بار به عنوان سرمربی و با بازیکنانی چون جیمین اونیل، استیون جکسون٬ ران آرتست و جرارد هیل کار کرد و تا پایان فصل ۲۰۰۶-۷ در آنجا ماند و بالاخره در سال ۲۰۰۸ به تیم دالاس موریکس پیوست که تا کنون در این تیم مربی گری می‌کند او پس از پایان فصل ۲۰۱۰-۱۱ قراردادش را به مدت ۴ سال تمدید کرد. او همچنین توانست در پیایان همین فصل به همراه تیم دالاس موریکس قهرمان ان بی ای شود.
تالار ایران یا قندریز گالری‌ای غیردولتی بود که در تیرماه سال ۱۳۴۳ در خیابان شاهرضا (انقلاب فعلی) به اهتمام دانشجویان نوجوی دانشکده‌های هنرهای زیبای دانشگاه تهران و دانشکدهٔ هنرهای تزئینی (دانشگاه هنر) تأسیس شد. مؤسسین این نگارخانه شامل مرتضی ممیز، منصور قندریز، سیروس مالک، فرامرز پیلارام، مسعود عربشاهی، محمدرضا جودت، قباد شیوا، فرشید مثقالی، رویین پاکباز، هادی هزاوه‌ای و محمد محلاتی بودند.
بعدها هنرمندانی چون میرحسین موسوی و سعید شهلاپور نیز به این حلقه پیوستند.
پس از تصادف و فوت منصور قندریز که از هیئت مؤسسان بود، تالار به یاد او "تالار قندریز" نامیده شد.http://www.graphiciran.net/تاریخ-گرافیک-ایران-سال-1343 این تالار پس از ۱۴ سال در شهریور ۱۳۵۷ تعطیل شد.http://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/320359
در دهه‌های ۴۰ و ۵۰، گالری قندریز در کنار گالری سیحون، در توسعه گسترش نقاشی مدرن ایران نقشی مهم داشتند.http://www.hamshahrionline.ir/details/37276
هواپیمای داگلاس سی-۷۴ گلوبمستر ، یک هواپیمای ترابری سنگین بارهای هوایی از آن ایالات متحده است که توسط شرکت هواپیماسازی داگلاس در لانگ بیچ کالیفرنیا ساخته شد.
هواپیمای گلوبمستر پس از حمله حمله ژاپن به پرل هاربر ساخته شد. مسافت طولانی اقیانوس اطلس، به ویژه مسافت میان اقیانوس آرام تا مناطق جنگی نیاز به هواپیمای ترابری نظامی سنگین برای عبور از اقیانوس را نمایان ساخت. شرکت هواپیمایی داگلاس در سال ۱۹۴۲ مسئول طراحی یک غول چهار موتوره شد. توسعه، ساخت و بهبود مسائل مربوط به هواپیما باعث شد تا نخستین پرواز این هواپیما تا ۵ سپتامبر ۱۹۴۵ به تاخیر بیفتد و تولید این هواپیما محدود به ۱۴ فروند شد، پس از آن که قرارداد ساخت بعد از روز پیروزی بر ژاپن باطل شد.
اگر چه این هواپیما در تعداد زیاد ساخته نشد، سی-۷۴ نیاز به هواپیمای باربری راهبردی دوربرد را برطرف نمود، که پس از آن داگلاس سی-۱۲۴ گلوبمستر ۲ برای سال های زیادی به دست نیروی هوایی ایالات متحده امریکا استفاده شد.
روزنامه تماشا، با مضمون ورزشی، اجتماعی، فرهنگی و هنری کار خود را در روز چهارشنبه ۱۴، اردیبهشت ۱۳۹۰ در ۳۶ صفحه تمام‌رنگی آغاز کرد. این روزنامه بعداً در ۲۸ صفحه و در حال حاضر با ۲۴ صفحه منتشر می‌شود. تماشا اولین روزنامه در ایران است که مانند روزنامه‌های تبلوید با دو جلد رویی و پشتی منتشر می‌شود. جلد رویی این روزنامه همواره ورزشی است و جلد پشتی آن اغلب هنری و گاهی اجتماعی است.
انتشار تماشا با ساختارشکنی‌های فراوان در عرصه مطبوعات ایران، سر و صدای زیادی به همراه داشت. این روزنامه با اختصاص بیش از نیمی از روزنامه به مسائل ورزشی، رقابت خود را با سایر روزنامه‌های ورزشی ایران آغاز کرد اما با اختصاص صفحاتی به مسائل اجتماعی و پرداختن اختصاصی به اخبار مرتبط با ادب و هنر، سعی کرد نیاز مخاطب ورزشی را کاملاً پاسخ دهد. هیوا یوسفی و سیامک رحمانی که سابقه کار در روزنامه‌ها و مجلات ورزشی و فرهنگی دارند سردبیران این روزنامه هستند.
مهدی شادمانی و مهدی امیرپور از اولین شماره روزنامه تماشا به عنوان دبیران سرویس فوتبال ایران فعالیت می‌کردند. در صفحات فوتبال ایران روزنامه تماشا صفحات جداگانه به تیم ملی فوتبال ایران، باشگاه‌های پرسپولیس و استقلال، تیم‌های شهرستانی و مسائل مربوط به فدراسیون فوتبال ایران اختصاص داده شده‌است. ستون‌های تماشاگرنما، شهرباران، روبرو آماده باش و تماشاگران از ستون‌های ثابت و محبوب این روزنامه به‌شمار می‌روند.
صفحات ورزش جهان روزنامه تماشا در اختیار کسری امام‌صفاری قرار دارد. در این صفحات به تمام ورزش‌ها در کشورهایی غیر از ایران پرداخته می‌شود. اهم اخبار این صفحات به فوتبال اروپا و جهان اختصاص دارد اما رقابت‌های مهم از جمله NBA، فرمول یک، تنیس، دو و میدانی، شنا و غیره در صفحات ورزش جهان منتشر می‌شود. در این صفحات ستونی با عنوان «خبرنگار خودم» وجود دارد که پیغام‌های اهالی سرشناس ورزش در صفحات توییتر آن‌ها، عیناً چاپ می‌کند.
روزنامه تماشا به سایر ورزش‌های داخل ایران توجه داشته و صفحاتی با عنوان «منهای فوتبال» را در اختیار اخبار مربوط به ورزش‌هایی غیر از فوتبال در ایران اختصاص داده‌است. لیلی خرسند دبیر این صفحات است و اخبار مربوط به همه ورزش‌ها از جمله کشتی، وزنه‌برداری، ورزش‌های رزمی، والیبال، بسکتبال و سایر ورزش‌ها را پوشش می‌دهد.
تماشا به هدف آگاهی رساندن به مخاطب ورزشی خود در خصوص اخبار اجتماعی، صفحاتی را به این موضوع اختصاص داده که نیلوفر منصوریان دبیر این بخش است. در این صفحات علاوه بر توجه به اخبار اجتماعی در سراسر جهان، اخبار مهم داخل ایران دربارهٔ اموری از جمله دانشگاه‌ها، اخبار مربوط به یارانه، بازار و سایر اخباری که نیاز به اطلاع‌رسانی در مورد آن‌ها (غیر از اخبار سیاسی) حس می‌شد خبررسانی می‌کند.
هدی ایزدی مسئولیت صفحات ادب و هنر را بر عهده دارد و اخبار مربوط به سینمای ایران و جهان، موسیقی، تئاتر، تلویزیون را پوشش می‌دهد. این بخش از روزنامه جلد اختصاصی دارد و آخرین صفحه روزنامه مانند اولین صفحه، که جلد بخش ورزشی محسوب می‌شود، به عنوان جلد بخش ادب و هنر مورد استفاده قرار می‌گیرد که تیتر اخبار مهم اجتماعی نیز روی آن کار می‌شود.
روزنامه تماشا که با مشکلات مالی عدیده‌ای همراه بود سرانجام در شهریورماه سال ۱۳۹۲ در حالی که طرق مختلف صرفه‌جویی از جمله کم کردن صفحات و تعدیل نیرو را پیموده بود بسته شد. اغلب اعضای روزنامه تماشا از جمله سردبیران آن در حال حاضر در حال انتشار هفته‌نامه تماشاگران امروز هستند که برای بسیاری یادآور هفته‌نامه تماشاگران است.
الن آلدا (متولد ۱۹۳۶) بازیگر و کارگردان نامدار آمریکایی است.
وی بیشتر به خاطر بازی در سریال‌های "مش"، "کشمکش خوب" و "بال غربی" مشهور است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در "شهر دیوانه"، "معمای قتل منهتن"، "احیای قهرمان"، "ملفیستو والز" و "چیز مورد علاقه من" اشاره کرد.
سبز ایرانی رنگی است در کوزه‌گری و قالی بافی ایرانی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این رنگ برای اولین بار در سال ۱۸۹۲ در انگلستان سبز ایرانی نامیده شد.Persian Green
سبز ایرانی، رنگ سبز تیره مایل به خاکستری است که آبی‌تر، سبک‌تر، و قوی تر از سبز معمولی پیچک و زردتر و روشن‌تر از سبز شوکران است. سبز ایرانی را سبز خزه دریایی نیز می‌نامند.Webster, Persian Green
سبز ایرانی را زیر مجموعهٔ رنگ سبز بهاری می‌دانند.
این رنگ سبز به این دلیل ایرانی نامیده می‌شود که در صنعت کوزه‌گری و فرش بافی ایران مورد استفاده قرار می‌گیرد. رگه‌های سبز موجود در سنگ مرمر نیز نمونهٔ بارز رنگ سبز ایرانی هستند.Persian Green
رنگ سبز در فرهنگ ایرانی رنگی محبوب و ملی به‌شمار می‌آید. این رنگ سمبل باغ‌ها، طبیعت، بهشت، تقدس و پرهیزکاری است. سبز ایرانی همچون قرمز ایرانی دارای هویت ملی است. تاج پرچم ایران سبز رنگ است که به طور ذاتی مکمل و خنثی کنندهٔ رنگ قرمز است. علاوه بر قرمز و سبز ایرانی، رنگ آبی ایرانی از دیگر رنگ‌هایی است که دارای هویت ملی ایرانی است.غوطه‌وری در رنگ‌های ایرانی
«گانگنام استایل»(،، به معنی تیپ گانگنام) تک‌آهنگ پاپ کره‌ای از رپر اهل کره جنوبی، سای است. این آهنگ به دلیل طنز و تم گیرایش و رقص نامعمول سای به‌طور گسترده مورد تحسین قرار گرفته‌است.
نام این موزیک ویدئو از محله‌ای در حاشیه شهر سئول، پایتخت کره جنوبی برگرفته شده‌است و در آن چهره اصلی با افراد مختلف در مکان‌های گوناگون و در وضعیت‌های متنوع می‌رقصد.