moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اگرچه این مفهوم برای اولین بار در حدود سال ۱۹۶۶ پیاده‌سازی شد (به عنوان کد O برای BCPL و یک p-کد برای زبان اویلر)، اصطلاح p-code اولین بار در اوایل دهه ۱۹۷۰ ظاهر شد دو کامپایلر اولیه که کد p تولید می‌کنند، کامپایلر Pascal-P در سال۱۹۷۳ توسط Kesav V. Nori , Urs Ammann , Kathleen Jense, Hans-Heinrich Nägeli و Christian Jacobi، و کامپایلر Pascal-S در ۱۹۷۵، توسط نیکلاوس ویرت بودند.
برنامه‌هایی که به p-کد ترجمه شده‌اند می‌توانند توسط یک برنامه نرم‌افزاری تفسیر شده باشند که رفتار CPU فرضی را شبیه‌سازی کرده‌است یا به کد ماشین CPU ای که برنامه قرار است روی آن اجرا شوند و سپس عمل کنند، ترجمه شده باشند. اگر منافع تجاری کافی وجود داشته باشد، ممکن است یک پیاده‌سازی سخت‌افزاری از مشخصات پردازنده (مثلاً Pascal MicroEngine یا یک نسخه پردازنده جاوا) ساخته شود.
در مقایسه با ترجمه مستقیم به کد ماشین بومی، یک رویکرد دو مرحله ای شامل ترجمه به p-کد و اجرای آن توسط یک مترجم یا کامپایلر درجا مزایای مختلفی را ارائه می‌دهد.
یکی از معایب قابل توجه کد p سرعت اجراست که بعضاً با استفاده از کامپایلر JIT قابل رفع است. مهندسی معکوس کد p اغلب آسان‌تر از کد بومی است.
در اوایل دهه ۱۹۸۰، حداقل دو سیستم عامل با استفاده گسترده از p-کد به استقلال دستگاه دست یافتند. سیستم عامل کسب و کار (BOS) یک سیستم عامل چند پلتفرمی بود که برای اجرای برنامه‌های کد p به صورت انحصاری طراحی شده بود. UCSD p-System، توسعه یافته در دانشگاه کالیفرنیا، سن‌دیگو، یک سیستم‌عامل خود-میزبان و خود-کامپایل-کننده مبتنی بر کد p بهینه شده برای تولید توسط زبان برنامه‌نویسی پاسکال بود.
در دهه ۱۹۹۰، ترجمه به p-کد تبدیل به یک استراتژی محبوب برای پیاده‌سازی زبانهایی مانند پایتون، Microsoft P-Code در ویژوال بیسیک و بایت کد جاوا درجاوا تبدیل شد.
زبان برنامه‌نویسی گو از یک نسخه اسمبلی کلی و قابل حمل به عنوان شکلی از کد p استفاده می‌کند که توسط Ken Thompson به عنوان افزونه‌ای از کار برنامه ۹ از آزمایشگاه‌های بل توسعه داده شد. بر خلاف بایت کد CLR یا بایت کد JVM، اسناد پایداری وجود ندارند و ابزارهای ساخت Go فرمت بایت‌کد را منتشر نمی‌کنند تا بعداً استفاده شود. اسمبلر Go از زبان اسمبلی عمومی به عنوان نمایش میانی استفاده می‌کند و اجرایی‌های Go باینری‌های به صورت ایستا پیوسته مخصوص ماشین هستند.
ایساک دانیلسون یک خواننده سوئدی است که با وجود سن کم، به سرعت جای خود را در دنیای موسیقی باز کرده و طرفداران زیادی پیدا کرده‌است.
ایساک اوک دانیلسون (Isak Ocke Danielson) خواننده و ترانه‌سرای سوئدی متولد ۲۷ اوت ۱۹۹۷ در هواس واقع در جنوب شهر گوتنبرگ سوئد است. پدرش، مانس دانیلسون، یکی از بنیان‌گذاران شرکت پخش آنلاین غذایی Mat است. خانواده دانیلسون از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ در لندن زندگی کردند که در همین دو سال ایساک به مدرسه هنرهای نمایشی Tring Park رفت و در رشته تئاتر و خوانندگی آموزش دید. به گفته خودش او در این مدرسه خوانندگی کلاسیک و استفاده از دیافراگم را یادگرفته و این دوره باعث شده صدای او تکامل پیدا کرده و خواننده بهتری شود. او در حال حاضر مشغول به تحصیل در دانشگاه گوتنبرگ است.
ایساک دانیلسون علاقه زیادی به موسیقی جاز، خواندن آهنگ‌های غمگین و ساخت آهنگ بر روی پیانو دارد.
اولین توجه عمومی به او در سال ۲۰۱۲ در برنامه ایکس فاکتور سوئد (The X Factor Sweden) که مسابقه استعدادیابی در زمینه موسیقی است بود. او در این مسابقه پس ده راند مقام سوم را کسب کرد. او در این برنامه آهنگ‌هایی از گوتیه (Gotye)، رونان کیتینگ (Ronan Keating)، دیوید گتا و سیا (David Guetta & Sia) و ادل (Adele) اجرا کرد.
در سال ۲۰۱۳ به برنامه تین هوت (Teen Hoot) در لندن، که برنامه‌ای برای معرفی بهترین هنرمندان جوانی که به تازگی پا به عرصه موسیقی گذاشته‌اند است، دعوت شد که گامی دیگر برای پیشرفت او در دنیای موسیقی شد.
دو سال پس از اولین حضور عمومی خود، ایساک دانیلسون تک‌آهنگی به نام Long Live This Love را در سوم ژانویه ۲۰۱۴ منتشر کرد. البته پیش از انتشار رسمی آن، این آهنگ را در یوتیوب آپلود کرده بود که با استقبال خوبی مواجه شد. بلافاصله پس از آن تک‌آهنگی به نام چیزی بگو (Say Something) را نیز منتشر کرد. در سال ۲۰۱۵ او اولین آهنگ از آلبوم چندآهنگه خود را با نام Falling Into You منتشر کرد و کمی بعد اولین آلبوم چندآهنگه (EP) خود را به نام جلد اول (Volume One) منتشر کرد که بسیاری این آلبوم ۶ آهنگه را ستودند و از دانیلسون به عنوان یکی از بهترین خواننده‌های پاپ حوزه اسکاندیناوی یاد کردند. ایساک دومین آلبوم ای‌پی خود را یک سال بعد با نام جلد دوم (Volume Two) پس از انتشار تک‌آهنگی به نام به‌خاطر بسپار (Remember) منتشر کرد.
در آوریل سال ۲۰۱۷ آهنگ پایان (Ending) از دانیلسون در یکی از طراحی‌های رقص مدی زیگلر (Maddie Ziegler) رقصنده مشهور آمریکایی استفاده شد و در سپتامبر همان سال در مسابقه رقص So You Think You Can Dance پخش شد. این آهنگ همچنین در سریال آمریکایی شنل و خنجر (Cloak & Dagger) نیز پخش شد که تمامی آین‌ها موجب شهرت هرچه بیشتر آهنگ در سطح جهانی شده و دانیلسون طرفداران بسیار بیشتری پیدا کرد.
پیش از انتشار اولین آلبوم استودیویی‌اش، دانیلسون چند تک‌آهنگ با نام‌های شکسته (Broken)، همیشه (Always) و منتظر خوام ماند (I’ll Be Waiting) را منتشر کرد. اولین آلبوم استودیویی ایساک دانیلسون با نام مال تو (Yours) در تاریخ ۱۹ اکتبر ۲۰۱۸ منتشر شد که به رتبه ۲۷ چارت آهنگ‌های سوئد دست یافت.
سومین آلبوم چند آهنگه دانیلسون با نام دویدن به سمت تو (Run to You) در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. دومین آلبوم استودیویی او با نام یادت نرود که یادم کنی (Remember to Remember Me) آوریل امسال (۲۰۲۰) منتشر شد. سه آهنگ Light Up و Silence و Religion دربارهٔ تجربه شخصی خود دانیلسون دربارهٔ اضطراب است و به گفته خود او هیچ‌کس نباید در رابطه با اضطراب احساس تنهایی کند. به گفته منتقدان این آلبوم بسیار احساسی و غمگین است به گونه‌ای که آدم فراموش می‌کند نفس بکشد.
https://en.m.wikipedia.org/wiki/Isak_Danielson
کلیسای ایرانی یا کلیسای پارسی شورایی از اسقف‌های مسیحی ایرانی بود که در سال ۴۱۰ پس از میلاد مسیح به دستور یزدگرد اول پادشاه ساسانی در امپراتوری ایران تشکیل شد. مسیحیان حوزه امپراتوری ایران بخشی از ایرانیان بودند که به واسطه جنگ‌های پی در پی با بیزانس مورد بی‌مهری قرار گرفته بودند. پس از در اختیار گرفتن رشته امپراتوری توسط یزدگرد اول، این بی‌مهری به پایان رسید و پادشاه تصمیم گرفت این ایرانیان را که نسل‌ها در این امپراتوری زندگی کرده بودند دوباره در چتر حوزه نفوذ ایران فرهنگی قرار دهد و برای آسانی زندگی آنان دستور داد تا کلیسای مشرق یا کلیسای نِستوری یا کلیسای ایرانی (سریانی: ܥܕܬܐ ܕܡܕܢܚܐ Ēdṯāʾ d-Maḏenḥā) گردد. کار این بود که تمامی اسقف‌نشین‌های ایران را پیرو اسقف اعظم در تیسفون نماید.
نقش سازمان‌های دینی در روابط خارجی ایران امپراتوری ساسانی و امپراتوری بیزانس برجسته بود. این دو امپراتوری همزمان با جنگ واقعی، یک جنگ ایدئولوژیک را نیز رهبری می‌کردند. مبلغان زرتشتی و اسقف‌های مسیحی در جنگ تبلیغاتی که از همه ابزارهای خود استفاده می‌کردند. هنگامی که کنستانتین یکم دین رسمی بیزانس را مسیحیت اعلام کرد، نیروی بزرگ مذهب را در اختیار سیاست قرار داد که موجب گسترش سیاسی این امپراتوری ایجاد کرد. البته چد دهه پیش از او امپراتوری ساسانی دین رسمی ایران را زرتشتی‌گری اعلام کرده و ایران تا حد زیادی زرتشتی شده بود. آموزه زرتشت به ستون پشتیبانی پادشاهی ساسانی تبدیل شد. اما هیچ‌گاه استفاده‌ای که کنستانتین از به‌کارگیری دین در سیاست انجام گرفته بود توسط امپراتوری ساسانی متحقق نشد. یزدگرد اول می‌بایست موقعیت خود را با این نیروی تازه ظهور یافته از یک طرف و مسیحیان ایرانی روشن سازد. برای همین دستور داد تا شورایی تشکیل شود که اسقف‌های ایرانی را تحت یک نظام واحد درآورد و وفاداری ایشان به سرزمین مادری خود را یادآور شود. این کار باعث شد خیال او از جبهه‌های غربی تا حد زیادی آسوده شود. این ایرانیان بعدها در فرایند نهضت ترجمه که در آن مجموعه دانشی که در امپراتوری ایران جمع شده بود را به عربی برگردانده شد نقش مهمی را ایفا کردند.
جیمز هارتینگ مادول (زادهٔ ۷ ژوئیه ۱۹۲۷ – درگذشتهٔ ۶ مه ۱۹۷۹) فاشیست سرشناس و رهبر حزب ملی رنسانس در ایالات متحده آمریکا بود. او به عنوان چهره اصلی در توسعه فاشیسم مخفی پس از جنگ شناخته شده‌است.
مادول حزب ملی رنسانس را در سال ۱۹۴۸ در شهر نیویورک تأسیس کرد. این حزب در سال ۱۹۸۱ با مرگ مادرش گریس هارتونگ مادول (Grace Hartung Madole) پایان یافت.
مادول تحت تأثیر آریایی‌گرایی و هندوئیسم بود. او نوشته که نژاد آریایی از قدمت بسیار زیادی برخوردار بوده و به نام خدایان سفید شناخته شده و در سراسر جهان از سوی نژادهای پایین‌تر مورد ستایش قرار می‌گرفته‌اند. وی همچنین نوشته که آریایی‌ها از باغ عدن واقع در آمریکای شمالی سرچشمه گرفته‌اند. مادول همچنین باور داشت که آمریکا آتلانتیس جدید (new Atlantis) و مهد خدای جدید نژاد مانند است.Nicholas Goodrick-Clarke, "Black Sun: Aryan Cults, Esoteric Nazism, and the Politics of Identity", 2003 p. 81Mattias Gardell, "Gods of the Blood: The Pagan Revival and White Separatism", 2003, p. 84
پوگروم‌های لووف چندین کشتار (پوگروم) پی‌درپی یهودیان در ژوئن و ژوئیه ۱۹۴۱ در شهر لووف در لهستان شرقی / اوکراین غربی (امروزه بخشی از اوکراین) بودند. این کشتارها توسط ملی‌گرایان اوکراینی (به‌طور خاص، سازمان ملی‌گرایان اوکراین موسوم به ОУН)، جوخه‌های مرگ آلمان و جمعیت محلی از ۳۰ ژوئن تا ۲ ژوئیه و از ۲۵ تا ۲۹ ژوئیه، در جریان حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی انجام شدند. در پی این پوگروم‌ها، هزاران یهودی توسط مردم محلی و نیز "آینزاتس‌گروپن" کشته شدند.
ملی‌گرایان اوکراینی با ادعای اینکه یهودیان در کشتار زندانیان توسط NKVD، که هزاران جنازه را در سه زندان لووف بر جای گذاشت، مسئولیت داشته‌اند یهودیان را در نخستین پوگروم هدف قرار دادند. کشتارهای پس از آن توسط آلمانی‌ها در چارچوب هولوکاست در اروپای شرقی انجام شدند. این پوگروم‌ها در حافظه تاریخی اوکراین نادیده گرفته شدند یا تلاش شد تا مبهم جلوه داده شوند، و ОУН تلاش کرد تا به پاکسازی یا سفیدکاری سابقه خشونت ضدیهودی خود بپردازد. در سال ۲۰۱۶، یادبودی به مناسبت یادبود قربانیان کشتار در محل کنیسه رز طلایی سابق برپا شد.
لووف (به لهستانی: Lwów) درست پیش از جنگ جهانی دوم یک شهر چند فرهنگی بود و ۳۱۲ هزار و ۲۳۱ تن جمعیت داشت. ۱۵۷٬۴۹۰ لهستانی بومی ساکن شهر کمی بیش از ۵۰ درصد جمعیت آن را تشکیل می‌دادند، و یهودیان با ۳۲ درصد (۹۹٬۵۹۵ تن) و اوکراینی‌ها با ۱۶ درصد (۴۹٬۷۴۷ تن) در جایگاه‌های بعدی بودند. در ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۹، پس از حمله مشترک اتحاد جماهیر شوروی و آلمان به لهستان، شوروی و آلمان پیمان مرزی آلمان و اتحاد جماهیر شوروی را امضا کردند، که بر پایه آن حدود ۲۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع از سرزمین‌های لهستان با ۱۳٫۵ میلیون نفر جمعیت از ملیت‌های گوناگون به اتحاد جماهیر شوروی اختصاص یافت. از این رو، لووف به خاک اتحاد جماهیر شوروی ضمیمه شد.
بر پایه سوابق پلیس مخفی شوروی (NKVD)، پس از حمله آلمان به شوروی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، نزدیک به ۹۰۰۰ زندانی در جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین در کشتار زندانیان توسط NKVD به قتل رسیدند. به دلیل سردرگمی هنگام عقب‌نشینی سریع شوروی و سوابق ناقص، به احتمال زیاد عدد NKVD کمتر از عدد حقیقی است. بر پایه تخمین تاریخ‌دانان معاصر، تعداد قربانیان در غرب اوکراین احتمالاً میان ۱۰ تا ۴۰ هزار نفر بوده‌است. بر پایه قومیت، اوکراینی‌ها تقریباً ۷۰ درصد قربانیان را تشکیل می‌دادند، لهستانی‌ها نیز ۲۰ درصد.
پیش از حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، ملی‌گرایان اوکراینی، به ویژه سازمان ملی‌گرایان اوکراین (ОУН)، مدتی با آلمان‌ها کار می‌کردند. جناح لووف از ОУН تحت کنترل استپان باندرا بود. یکی از ستوان‌های وی یاروسلاو استتسکو بود که منش ضدیهودی داشت. در سال ۱۹۳۹، وی مقاله ای را منتشر کرد که در آن ادعا می‌کرد یهودیان «عشایر و انگل» هستند، ملتی از «کلاهبرداران» و «خودپسندان» که هدف آنها «نابودی فرهنگ قهرمانانه ملت‌های جنگجو» است. استتسکو همچنین علیه توطئه فرضی میان سرمایه‌داران یهودی و کمونیست‌های یهودی اعتراض کرد.
در زمان حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، حدود ۱۶۰٬۰۰۰ یهودی در لووف زندگی می‌کردند ؛ این تعداد به دلیل ورود پناهندگان یهودی از لهستان اشغالی در اواخر سال ۱۹۳۹ تا ده‌ها هزار نفر بیشتر شده بود. تدارکات ОУН برای حمله پیش‌بینی شده آلمان شامل دستورالعمل‌های پاکسازی قومی در ماه مه ۱۹۴۱ به واحدهای شبه‌نظامی خود بود. در دستورالعمل‌ها آورده شده بود که «روس‌ها، لهستانی‌ها، و یهودیان» با ملت اوکراین دشمن بوده و «در جنگ نابود خواهند شد». بروشورهایی که در روزهای نخست حمله آلمان توسط ОУН توزیع شده بود، به مردم می‌گفت: «هنوز اسلحه خود را کنار نگذارید. آنها را به دست بگیرید. دشمن را نابود کنید … مسکو، مجارها، یهودیان - اینها دشمنان شما هستند. آنها را نابود کنید.»
لووف در ساعات اولیه ۳۰ ژوئن ۱۹۴۱ توسط ورماخت اشغال شد. نیروهای آلمانی از لشکر ۱ کوهستانی و گردان ناختیگال زیرمجموعه آبور تشکیل شده بودند و از اوکراینی‌های بومی نیرو استخدام کرده بودند. در آن روز آلمانی‌ها یهودیان را تحت فشار قرار دادند تا اجساد قربانیان NKVD را از زندان بیرون آورند و کارهای دیگری مانند پاکسازی خسارات بمباران‌ها و نیز تمیز کردن خیابان‌ها و ساختمان‌ها را انجام دهند. به گفته بازماندگان، برخی از یهودیان توسط آلمانی‌ها مورد سوءاستفاده قرار گرفتند و حتی به قتل رسیدند. در بعد از ظهر همان روز، ارتش آلمان گزارش داد که مردم لووف در حال خالی کردن خشم خود در زمینه کشتار زندان‌ها «بر روی یهودیان هستند … کسانی که همیشه با بلشویک‌ها همکاری کرده‌اند.» در طی صبح ۳۰ ژوئن، نیرویی "اد هوک" از شبه‌نظامیان مردمی اوکراین در این شهر شکل گرفت. این نیرو یا شامل فعالینی از ОУН می‌شد که از کراکوف به همراه آلمانی‌ها نقل مکان کرده بودند، یا اعضایی که در لووف زندگی می‌کردند و نیز پلیس‌های شوروی سابق - که یا تصمیم به تغییر سمت داده بودند یا اعضای ОУН بودند که به پلیس شوروی نفوذ کرده بودند. ОУН خشونت علیه یهودیان را، که از بعد از ظهر ۳۰ ژوئن آغاز شده بود، تشویق می‌کرد. شبه‌نظامیان اوکراینی که می‌شد آنها را با بازوبند به رنگ‌های ملی: زرد و آبی شناسایی کرد، مشارکت فعالی در کشتارها داشتند. پلیس‌های شوروی سابق یونیفورم‌های آبی‌رنگ شوروی سابق خود را می‌پوشیدند، اما به جای ستاره سرخ بر روی کلاه‌های خود، یک نیزه سه‌شاخ اوکراینی داشتند.
در طول عصر ۳۰ ژوئن، ملی‌گرایان اوکراین اعلام تشکیل کشور مستقل اوکراین کردند. اعلامیه «احیای دولت اوکراین» با امضای استتسکو، میل به همکاری آینده ОУН با آلمان نازی را اعلام کرد؛ همکاری‌ای که به گفته ОУН «به مردم اوکراین کمک می‌کرد تا خود را از اشغال مسکو آزاد کنند.» در همان حین، خبرها در مورد کشف هزاران جسد در سه زندان شهر پس از کشتار زندانیان توسط NKVD در اطراف شهر در حال پخش شدن بود.
پوگروم تمام عیاری در روز بعد، یکم ژوئیه آغاز شد. هودیان را از آپارتمان‌هایشان بیرون بردند، و آنها را ناچار به تمیز کردن خیابان‌ها با دست‌هایشان و بر روی زانوهاشان کردند. ساکنان غیر یهودی در خیابان‌ها جمع می‌شدند تا تماشا کنند. زنان یهودی را به ویژه برای تحقیر کردن جدا کردند: آنها را برهنه کردند، مورد ضرب و شتم قرار داند و از آن‌ها سوءاستفاده جنسی شد. در یک مورد، یک شرکت تبلیغاتی ارتش آلمان از این صحنه‌ها فیلمبرداری کرد. همچنین تجاوزهای جنسی نیز گزارش شدند. یهودیان به‌طور مداوم به سه زندان شهر آورده می‌شدند تا ابتدا اجساد را از رندان بیرون بکشند، سپس خود به ضرب گلوله کشته شوند. کمینه دو عضو شاخه B سازمان ملی‌گرایان اوکراین، با نام‌های ایوان کوالیشین و میخایلو پچارسکی، توسط تاریخ‌دان جان پل هیمکا از عکس‌های کشتار شناسایی شده‌اند.
اگرچه یهودیان توسط ОУН به عنوان دشمن اصلی در نظر گرفته نمی‌شدند (این نقش مختص لهستانی‌ها و روس‌ها بود)، اما آنها احتمالاً یهودیان لووف را به این دلیل هدف قرار دادند تا به آلمانی‌ها خوش‌خدمتی کرده، به این امید که اجازه ایجاد دولتی دست‌نشانده در اوکراین را داشته باشند. یهودستیزی رهبران ОУН، به ویژه استتسکو، نیز از عوامل مؤثر در این امر بود.
واحدهای فرعی آینزاتس‌گروپ C در ۲ ژوئیه وارد لووف شدند و با ورودشان خشونت بیشتر شد. یهودیان بیشتری به زندان‌ها آورده شدند و در آنجا مورد تیراندازی و در گودال‌های تازه کنده‌شده دفن شدند . در همین مرحله نیز بود که شبه نظامیان اوکراینی زیر تابعیت اس‌اس قرار گرفتند. علاوه بر مشارکت در پوگروم، آینزاتس‌گروپ C یک سری عملیات کشتار را پی گرفت که طی چند روز آینده ادامه داشت. برخلاف «عملیات زندان»، مشخصه این تیراندازی‌ها عدم مشارکت جمعیت محلی بود. با کمک شبه‌نظامیان اوکراینی، یهودیان به یک استادیوم منتقل شدند و از آنجا با کامیون‌هایی به محل تیراندازی فرستاده شدند.
شبه‌نظامیان اوکراینی از ساختار سازمانی ОУН، ملی‌گرایان غیر سازمان یافته، و نیز جمعیت عادی و جوانان کم‌سن‌وسال کمک می‌گرفتند. کارکنان ارتش آلمان اغلب به عنوان هم تماشاگر و هم عامل در صحنه حضور داشتند و در ظاهر خشونت و تحقیر ضدی یهودی را تأیید می‌کردند. در بعد از ظهر ۲ ژوئیه، آلمان‌ها شورش‌ها را متوقف ساخته و تأیید کردند که در نهایت اوضاع از همان آغاز تحت کنترل آنها بوده‌است.
دومین کشتار در آخرین روزهای ژوئیه ۱۹۴۱ پدید آمد و به احترام رهبر ترور شدهٔ اوکراینی، سیمون پتلیورا، «روزهای پتلیورا» (به آلمانی: "Aktion Petliura") نامیده شد. این کشتارها با تشویق آلمان ترتیب داده شده بود، در حالی که شبه‌نظامیان اوکراینی از خارج از شهر با ابزارهای کشاورزی به صحنه کشتار می‌پیوستند. بامداد ۲۵ ژوئیه، شبه‌نظامیان در ایستگاه‌های پلیس شهر آغاز به تجمع کردند. آنها با همراهی پلیس کمکی اوکراین، با قمه، تبر و چاقو به یهودیان در خیابان‌ها حمله کردند. بعد از ظهر، دستگیری‌ها و غارت‌ها آغاز شدند. با کمک فهرست‌های از پیش تهیه شده، مردان پلیس یهودیان را در خانه‌های خود دستگیر کردند، در حالی که غیرنظامیان در اقداماتی خشونت‌آمیز علیه یهودیان در خیابان‌ها شرکت می‌کردند. بسیاری در مسافت‌های دور کشته شدند. بنا بر ید وشم، تقریباً در مدت سه روز حدود ۲۰۰۰ نفر به قتل رسیدند.
برآورد تعداد کل قربانیان متفاوت است. بنا بر گزارشی توسط یودنرات لووف، تخمین زده می‌شود که ۲۰۰۰ یهودی در روز یکم ژوئیه ناپدید یا کشته شدند. در گزارشی امنیتی از آلمان در ۱۶ ژوئیه آمده‌است که ۷۰۰۰ یهودی «دستگیر و تیرباران شدند». مورد نخست احتمالاً کم شمرده شده‌است، در عین حال نیز آمار آلمانی‌ها برای تحت تأثیر قرار دادن فرماندهان بالاتر، اغلب اغراق‌آمیز هستند.
بر پایه "دانشنامه اردوگاه‌ها و گتوها"، نخستین کشتار منجر به مرگ ۲۰۰۰ تا ۵۰۰۰ یهودی شد. در کشتارهای آینزاتس‌گروپن که بلافاصله پس از آن رخ داد، ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ یهودی دیگر تیرباران شدند. در طی کشتار موسوم به «روزهای پتلیورا» در اواخر ژوئیه، بیش از ۱۰۰۰ یهودی کشته شدند. به گفته تاریخ‌دان پتر لونگریش، نخستین کشتار حداقل ۴۰۰۰ کشته بر جای گذاشت. به دنبال آن ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ مورد دستگیری و اعدام اضافی در کشتارهای بعدی توسط آینزاتس‌گروپن پدید آمد، و «روزهای پتلیورا» منجر به مرگ بیش از ۲۰۰۰ قربانی شد.
دیتر پوهل تاریخ‌دان تخمین می‌زند که ۴۰۰۰ نفر از یهودیان لووف میان ۱ تا ۲۵ ژوئیه در کشتارها کشته شدند. به گفته تاریخ‌دان ریچارد برایتمن، ۵۰۰۰ یهودی در نتیجه پوگروم‌ها کشته شدند. علاوه بر این، حدود ۳٬۰۰۰ فرد عمدتاً یهودی در استادیوم شهرداری توسط آلمانی‌ها اعدام شدند.
کامی‌دانا ، محراب‌های خانگی کوچک هستند که برای پرستش و زیارت کردن یک کامی شینتو تهیه شده‌اند. آنها بیشتر در ژاپن که کامی پرستش می‌شود، یافت می‌شوند.
فرانسیس جانسون ،(۷ ژوئیه ۱۹۲۲-اول اوت ۲۰۰۹) فیلسوف و فعال مدنی فرانسوی است. او به خصوص به خاطر فعالیت‌هایش در جبهه آزادی‌بخش میهنی (الجزایر) در دوران جنگ الجزایر معروف است.
در دوران جنگ جهانی دوم بعد از به پایان رساندن تحصیلاتش در رشته فلسفه از دانشکده بوردو ( Bordeaux ) برای فرار از اردوی کار اجباری از طریق اسپانیا فرار می‌کند و به ارتش آزادی‌بخش فرانسه ملحق می‌شود.
دانشگاه پزشکی اطفال ایالتی سن پترزبورگ بازمانده کلینیک درمانی امپراطوری روسیه از سال ۱۹۰۵ میلادی که در سال ۱۹۲۵ به انستیتوی پزشکی اطفال سنپترزبورگ تغییر نام داد. دانشگاه اطفال سن پترزبورگ در طول دهه‌های مختلف پذیرای دانشجویان خارجی از بیش از هفتاد کشور جهان بوده‌است. دانشگاه اطفال سن پترزبورگ در بین دانشگاه‌های پزشکی روسیه بالاترین امتیاز را جهت ورود دانشجویان روسی در امتحان ورودی به خود اختصاص داده‌است. براساس رتبه‌بندی رینس روسیه این دانشگاه در رده برترین دانشگاه‌های پزشکی روسیه قرار می‌گیرد از لحاظ تولید مقالات علمی و بین‌المللی در بین کلیه موسسات آموزشی روسیه در رتبه ۱۲ قرار گرفته‌است که بسیار مورد توجه می‌باشد.[
در حال حاضر این دانشگاه دارای ۶۰ بخش تخصصی است. ریاست دانشگاه اطفال سنت پترزبورگ در حال حاضر بر عهده دمیتری اولگویچ ایوانوف است. او متولد ۱۹۶۷ در شهر سن پترزبورگ داری مدرک فوق تخصص بیماری‌های اطفال است.
در کلینیک دانشگاهی تحت نظر دانشگاه پزشکی اطفال سنتپترزبورگ دانشجویان اجازه یادگیری و بدست آوردن تجربی علوم پزشکی را دارند، کار و تحصیل در کنار یکدیگر به دانشجو اجازه می‌دهد اطلاعات و تجربیات و مهارت‌های علمی خود را افزایش دهد. کلینیک اطفال تحت نظر دانشگاه یکی از با سابقه‌ترین کلینیک‌های پزشکی در روسیه با تجهیزات مدرن و به روز دنیاست.
برنامه‌های انتقال دانشجو بین دانشگاهی اجازه رشد و گسترش مهارت‌های فردی به دانشجویان می‌دهد.
رعد مجید الحمدانی (؛ زادهٔ ) نظامی عراقی از افسران مورد علاقه صدام حسین که فرماندهی سپاه دوم گارد جمهوری را برعهده داشت. او در جنگ یوم کیپور، جنگ ایران و عراق و حمله به عراق شرکت داشته‌است و هم‌اکنون در اردن زندگی می‌کند.
حمدانی در سال ۱۹۷۰ از دانشکده نظامی عراق در بغداد با لیسانس علوم نظامی فارغ‌التحصیل شد. در تیپ ۷۱ به عنوان ستوان یکم خدمت کرد که در طول جنگ یوم کیپور در بلندی‌های جولان به عنوان بخشی از لشکر ۳ زرهی عمل کرد. از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰ در دانشگاه بکر تحصیل کرد و در آن زمان با مدرک کارشناسی ارشد در علوم نظامی از دانشکده ستاد عراق فارغ‌التحصیل شد.
حمدانی در طول جنگ ایران و عراق به عنوان افسر ستاد در واحدهای مختلف زرهی و شناسایی خدمت کرد و در سال ۱۹۸۲ به گارد جمهوری پیوست و به عنوان افسر ارشد آموزشی بین سال‌های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۹ خدمت کرد. هر دو پسر صدام حسین عدی و قصی و زیاد پسر طارق عزیز به عنوان افسر در یگان او خدمت کردند تا صدام و طارق عزیز بتوانند ادعا کنند که پسرانشان در جنگ شرکت داشتند هرچند به حمدانی گفته شد که نگذارد هیچ‌یک از پسران کشته شوند.
حمدانی می‌دانست که وقوع جنگ بین ایالات متحده و عراق قریب‌الوقوع است به دنبال اجرای استراتژی دخالت جزئی بود. قصی حسین در ۲۱ اوت ۲۰۰۲ از او در مورد احتمال جنگ پرسید. حمدانی تأیید کرد که این امکان وجود دارد، قصی پرسید که گارد جمهوری چقدر می‌تواند در برابر حمله آمریکا مقاومت کند. حمدانی پاسخ داد که اگر استراتژی دخالت جزئی او اعمال شود، ۶ تا ۸ ماه. در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۲، حمدانی طی جلسه ای به صدام حسین گفت که جنگ با ایالات متحده قریب‌الوقوع است. او پیشنهاد کرد که برای کاهش وضعیت رو به زوال ارتش، نیروهای مسلح عراق از استراتژی دخالت جزئی استفاده کنند. اگرچه صدام به او اجازه داد بیش از ۴۵ دقیقه توضیح دهد، اما برخی از مقامات گارد جمهوری و وزارت دفاع موافقت نکردند، بنابراین استراتژی او به‌طور کامل اعمال نشد.
حمدانی به عنوان فرمانده سپاه دوم جمهوری‌خواه مسئولیت استان کربلا را بر عهده گرفت. حمدانی پس از اینکه قصی حسین معتقد بود تهاجم ایالات متحده به جنوب یک جعل بود، از یگان‌های بیشتری محروم شد. حمدانی به این امر اعتراض کرد و استدلال کرد که اگر نیروهای کمکی فوراً به شکاف کربلا برای جلوگیری از رخنه نرسند، نیروهای آمریکایی ظرف ۴۸ ساعت به بغداد خواهند رسید. پیشنهاد او بر سر زبان‌ها افتاد. به حمدانی دستور داده شد ضد حمله انجام دهد که در نتیجه یک حمله شبانه در ۲ تا ۳ آوریل انجام شد که با تلفات سنگینی دفع شد. حمله متقابل ایالات متحده صبح روز بعد به‌طور کامل نیروهای گارد جمهوری را از بین برد.Interview with Lt. Gen. Raad al-Hamdani | PBS Frontline 26 February 2004.
ارتش عراق با دستور العمل شماره ۲ اقتدار موقت ائتلاف منحل شد. حمدانی توسط نیروهای ائتلاف از هرگونه جنایت سیاسی مبری دانسته شد. با این حال، به دلیل موقعیت خود به عنوان افسر سابق ارتش سنی مذهب مرتبط با دولت سابق بعثی، ممکن بود هدف شبه نظامیان شیعه قرار بگیرد. در نتیجه، حمدانی همانند حدود ۲ میلیون عراقی دیگر از کشور گریخت. به امان رفت و در آنجا در دانشگاه نظامی مشغول به کار شد. او در سال ۲۰۰۸ گفته بود که در صورت بازگشت به عراق احتمالاً کشته خواهد شد.
پس از جنگ، حمدانی همچنین انجمن افسران سابق نیروهای مسلح عراق را تأسیس کرد که در حال حاضر رئیس آن است و برای کمک به بازگرداندن افسران سابق ارتش عراق به نیروهای مسلح جدید تلاش کرده‌است.
از سال ۲۰۰۹، حمدانی با حزب بعث عراق در تماس بوده، نمایندگانی به او رضایت خود را از کار او برای ادغام مجدد اعضای سابق رژیم بعث به عراق جدید اعلام کرده بودند. حمدانی همچنین مدعی شد که با محمد یونس الاحمد الموالی، رقیب الدوری برای رهبری حزب، تماس مستقیم دارد. حمدانی با این حال ادعا کرده‌است که او فقط نماینده مقامات نظامی سابق است، اما احساس می‌کند که دولت باید امتیازات بیشتری برای ادغام مجدد بعثی‌های سابق بدهد. محمد سلمان السعدی، مشاور نوری مالکی در امور مصالحه، مدعی شد که مذاکرات با حمدانی به دلیل مخالفت با خواسته‌های او متوقف شده‌است.
حمدانی سکولاریست است و به خاطر حس شوخ‌طبعی و نگرش جهان وطنی اش مشهور است. او می‌تواند انگلیسی بخواند، اما نمی‌تواند آن را روان صحبت کند. از سال ۲۰۰۹ او در امان، اردن زندگی می‌کند و در همان سال از او برای پروژه چشم‌انداز عراق مصاحبه شد. او با قصی حسین، که در گردان او در جنگ ایران و عراق خدمت می‌کرد، رابطه نزدیک برقرار کرد. حمدانی معتقد است که این رابطه احتمالاً او را در طول دهه ۱۹۹۰ با توجه باینکه توصیه‌هایی خلاف نظرات صدام می‌کرد، او را نجات داده‌است.او در سال ۱۹۹۲ دکترای علوم نظامی را از دانشکده جنگ عراق گرفت.
حمدانی در یک برنامه تلویزیونی تاریخی که برای RT عربی ساخته شده بود، در قسمت‌هایی از جنگ یوم کیپور، جنگ ایران و عراق و حمله به عراق ظاهر شد.
روستام رافیکی گاسپاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک سیاستمدار، و نظامی اهل ارمنستان بود که نماینده دوره‌های چهارم و پنجم مجلس ملی جمهوری ارمنستان بود.
در ۱۱ آوریل ۱۹۶۱ در جانفیدا، استان آرماویر به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان مخیتار گش شده‌است. وی در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۰ در سن ۵۹ سالگی در هادروت، استان هادروت کشته شد.
ایواکورا یا سنگ یا صخره‌پرستی در شینتوی اولیه (کوشینتو) اشاره به پرستش صخره دارد.
دین در ژاپن عهد باستان ترکیبی از آنیمیسم (جان‌پرستی) و طبیعت‌پرستی بود. به شینتوی اولیه کوشینتو گفته می‌شود ماهیت کوشینتو پرستش طبیعت بود. کوشینتو یک دین طبیعت‌پرستی است که هر عنصر از طبیعت را خدایی می‌داند. کوه‌ها، دریاها و رودخانه‌ها همه کامی (ارواح الهی) هستند.
کوشینتو روی چهار مورد پرستش تمرکز کرد: کاننابی (نوعی کوه‌پرستی و شکرگذاری نسبت به طبیعت)، ایواکورا (پرستش صخره)، هیموروگی (مکانی است که کامی در آنها ساکن است یا از آنها بازدید می‌کند) و هی (در دسته‌ای متفاوت از سه عبادت قبلی قرار می‌گیرد؛ که با کانجی روح (霊)، خورشید (日) یا آتش (火) نوشته شده و بعضاً به عنوان "نیروی محرک "یا نیروی زندگی " معنی می‌دهد). اینها تمرکز اصلی و کهن الگوهای اعتقادی و عملی شینتو را تشکیل می‌دهند. کاننابی کوه‌های استثنایی با عظمت یا زیبایی هستند که در نوع خود مقدس تلقی می‌شوند و مانند کامی پرستش می‌شوند.
در شینتوی اولیه اعتقاد بر این بود که همه اشیای جاندار یا بی جان - افراد، اشیاء و پدیده‌های طبیعی - روح و جان دارند و به‌طور آشکار برای آنها قدرت بیان قایل بودند. این روح و روان گوهر (ذات) معنوی تعینات بود، آن چیزی که به ماده- حیت ماده بی جان - قدرت حیات یا سرزندگی و فعالیت می‌بخشید. خدایان با نام کامی خوانده می‌شدند و این واژه دربارهٔ خدایان آسمانی و زمین، به ارواح آنان که در معابد و زیارتگاه‌های شینتویی زندگی می‌کردند، و به جانداران، پرندگان، گیاهان، دریاها، کوه‌ها و نیز پدیده‌های طبیعی چون توفان‌ها و بادها و انعکاسات اصوات به کار می‌رفت. به وضوح دیده می‌شود که ژاپنی‌های اولیه روح الهی را در هر چیزی پرستش می‌کردند، اعم از خیر و شر یا مفید یا مضر آنچه مهم تلقی می‌شد اوصاف یا قدرت‌های مافوق عادی و هیبت آور بودند.
نظریه نسل‌کشی مضاعف این ایده را مطرح می‌کند که دو نسل‌کشی در اروپای شرقی رخ داده‌است، نخست در هولوکاست نازی‌ها اقدام به کشتار یهودیان کردند و در نسل‌کشی دوم اتحاد جماهیر شوروی علیه مردم محلی قتل‌عام به راه انداخت. این تئوری اولین بار در دههٔ ۱۹۹۰ در کشورهای بالتیک رایج شد. بعضی از نسخه‌های این نظریه، یهودیان را به شرکت در کشتار شوروی متهم می‌کنند و از این رو مشارکت محلی در هولوکاست را تلافی آن اقدام توصیف می‌کنند.
برده‌داری در آمریکای لاتین در دوره‌های پیش از استعمار مرسوم بود.
در دوران تجارت برده در مسیر اقیانوس اطلس ، آمریکای لاتین مقصد اصلی میلیون‌ها انسان آفریقایی بود که از آفریقا به مستعمرات فرانسه ، پرتغال و اسپانیا منتقل می‌شدند. میراث برده‌داری وجود جمعیت زیادی از مردمان آفریقایی-لاتین در این قاره است.
پس از آزاد کردن تدریجی اکثر برده‌های سیاه، برده‌داری در سواحل اقیانوس آرام در آمریکای جنوبی، تا قرن نوزدهم ادامه داشت؛ زیرا تاجران برده پرو ، پولینزیایی ها را که در درجه اول از جزایر مارکزاز و جزیره ایستر بودند، می‌ربودند و آن‌ها را مجبور به انجام کارهای یدی در معادن و صنعت گوانو کارخانه‌های پرو و شیلی می‌کردند.
میدان اتحاد یا یونیون اسکوئر یک تقاطع تاریخی و محلهٔ اطراف آن در منهتن، شهر نیویورک است که در اوایل قرن نوزدهم، در آنجا خیابان برادوی و جاده بوری - اکنون خیابان چهارم - به یکدیگر برمی‌خوردند.Four Shortened – Manhattan's Shortest Numbered Avenue, Forgotten NY. Accessed January 16, 2018. "Among New York City's numbered avenues, 1st through 12th, 4th Avenue has always been the odd duck-- you can tell just by looking at a map. While most avenues are extraordinarily lengthy, spanning much of the island from north to south, 4th runs just six short blocks between Cooper and Union Squares; and while all of NYC's numbered avenues run parallel to the island's northward tilt (though not true north) 4th runs northwest athwart the other avenues, forming a 'V' at the Bowery at Cooper Square." نام آن نشان دهندهٔ این است که «در اینجا دو معبر اصلی جزیره به هم می‌پیوستند». پارک میدان اتحاد فعلی به ترتیب محدودست به خیابان ۱۴ در جنوب، خیابان ۱۷ در شمال و Union Square West و Union Square East در دو سوی غربی و شرقی. خیابان ۱۷ام در انتهای شمالی پارک، برادوی و پارک خیابان جنوبی را به یکدیگر متصل می‌کند. این پارک توسط اداره پارک‌ها و تفریحات شهر نیویورک نگهداری می‌شود.
«نگران نباش، خوشحال باش» ترانه‌ای از بابی مک‌فرین است که در سال ۱۹۸۸ منتشر شد. عنوان آن بر اساس گفتاوردی از مهربابا است.
این قطعه که در زمان انتشارش ۲ هفتهٔ متوالی صدرنشین ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد بود، اولین آکاپلایی است که شمارهٔ ۱ آن جدول شده‌است. «نگران نباش، خوشحال باش» در مراسم جوایز گرمی سال ۱۹۸۹ برندهٔ ۳ جایزهٔ «بهترین ضبط سال»، «بهترین ترانهٔ سال» و «بهترین اجرای پاپ دونفره یا گروهی همراه آواز» شد.
این قطعه را معمولاً به اشتباه یکی از آثار باب مارلی می‌دانند. مایکل موستو در ویلج ویس و در گزینش «بَدترین ترانه‌های همهٔ زمان‌ها»، «نگران نباش، خوشحال باش» را در جایگاه نخست فهرست هفت‌تائیش قرار داده‌است.
موزیک ویدئوی «نگران نباش، خوشحال باش» را درو تاکاهاشی کارگردانی کرده و در آن مک‌فرین به‌همراه رابین ویلیامز و بیل اِروین حضور دارند.
موسیقی عربی خلیج فارس یا موسیقی عربی خلیجی ( به معنای "موسیقی خلیج (فارس)") گونه‌ای موسیقی نوین در سرزمین بحرین و نجد (نگاه کنید به کشورهای عربی خلیج فارس) است که در سراسر جهان عرب دوستدارانی دارد. ویژگی این موسیقی استفاده سنگین از عود و سازهای زهی دیگر مانند ویولن است و گهگاه نی‌انبان و سازهای کوبه ای مانند میرواس، طبله، و دف و درام نیز در آن استفاده می‌شود. موسیقی خلیجی دارای آخشیج‌هایی از موسیقی آفریقایی، هندی و ایرانی است که با سبک‌های بومی عربستان مانند سامری، لیوا و ساوت همپوشانی دارد. کویت در نیمه دوم سده ۲۰ سبک خلیجی را به گونه نوین خود پی‌ریزی کرد و خلیجی خیلی زود به مانند قاهره و بیروت در موسیقی پاپ عربی، به کانون اصلی صحنه موسیقی تبدیل شد. کویتی‌ها، علاوه بر سعودی‌ها، همچنین از جمله نخستین هنرمندان و آهنگسازان ضبط کننده تجاری در منطقه خلیج فارس بودند و صحنه خلیجی همچنان زیر سلطه هنرمندان و آهنگسازان سعودی، کویتی و بحرینی قرار دارد.
ویولتا برمودز (؛ زادهٔ ) وکیل، نویسنده، دیپلمات اهل پرو است. وی از ۱۸ نوامبر ۲۰۲۰ نخست‌وزیر پرو است.
او پنجمین زنی است که در تاریخ این کشور به مقام نخست‌وزیری می‌رسد.
«منو سخت‌تر دوست داشته‌باش» () ترانه ای از خواننده آمریکایی آریانا گرانده و خواننده کانادایی د ویکند از آلبوم استودیویی دوم گرانده، "همه‌چیز من" (۲۰۱۴) است. ترانه توسط ماکس مارتین، ساوان کوتکه، پیتر سوونسون، علی پیامی، ابل تسفای و احمد بالشه نوشته شده‌است. این ترانه توسط پیامی و پیتر کارلسون تهیه شده‌است و سونسون به عنوان تهیه‌کننده آواز فعالیت می‌کند. ترانه به عنوان چهارمین تک آهنگ از آلبوم، توسط ریپابلیک رکوردز در تاریخ ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۴ منتشر شد. این ترانه در مورد رابطه جنسی خشن دارای دو پیشنهاد دهنده است.
در ایالات متحده، این ترانه در رتبه هفتم ۱۰۰ آهنگ داغ "بیلبورد" قرار گرفت و به عنوان چهارمین ترانه برتر گرانده در آلبومش تبدیل شد و او را به عنوان هنرمندی با ده ترانه برتر در سال ۲۰۱۴ تبدیل کرد. این ترانه همچنین به عنوان ده ورودی برتر هفته آخر در ایالات متحده انتخاب شد. از آوریل ۲۰۱۸، این ترانه در ایالات متحده ۱٫۷ میلیون نسخه فروخته شده بود و از آن زمان توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا دارای گواهی‌نامه پلاتین سه‌گانه شده‌است.
همکاری بین گرانده و ویکند توسط ناشر مشترک آنها، ریپابلیک رکوردز انجام شد. گرانده و ویکند در سال ۲۰۱۳ از هنرمندان آینده دار بودند که هر دو اولین آلبوم خود را در آن سال منتشر کردند. چارلی واک، معاون اجرایی ریپابلیک رکوردز در مصاحبه با "بیلبورد"، اظهار داشت: «د ویکند به عنوان بهترین هنرمند جدید ۲۰۱۴ معرفی شده‌است. او آن شخص است.» تهیه‌کننده مکس مارتین برای ویکند نسخه ناتمام‌شده ترانه را ارسال کرد. به گزارش ویکند، «این ترانه عالی بود، اما کمی عمومی بود. نمی‌توانستم خودم را در این باره بشنوم؛ بنابراین آن را تغییر دادم و تاریک کردم.» مارتین شعرهای اصلاح شده ویکند را دوست داشت. ویکند بعداً یادآوری کرد که "به نوعی شبیه ناشری بود که به من امید می‌داد. من فکر می‌کنم آنجاست که ستارگان برای من تراز شدند. وقتی دهانه ای را می‌بینم به آن نفوذ می‌کنم.» در ژوئن ۲۰۱۴، واک عکسی را در اینستاگرام خود منتشر کرد با عنوان: «وقتی در مورد رشد هنرمند و استعداد ناب صحبت می‌کنید، د ویکند به ذهن شما خطور می‌کند. من فقط یک دوئت با یکی از دوستان زنمان شنیدم که یک سر و صدا جهانی است. منتظر پاییز نیستم!» بعداً مشخص شد که همکاری ترانه با آریانا گرانده بوده‌است.
بعداً واک اذعان کرد که این همکاری بخشی از استراتژی تبلیغ ویکند بود و گفت: «تصادفی نیست که آهنگ جدید آریانا، د وکیند را نمایش می‌دهد. این استراتژیک است، زیرا او در شرف انفجار با سوابق خود است.» در تاریخ ۳۰ ژوئن ۲۰۱۴، فهرست قطعه‌های دومین آلبوم استودیویی گرانده مشخص شد و همکاری با ویکند «منو سخت‌تر دوست داشته باش» نام داشت. این ترانه برای اولین بار در طی ارسال در حساب اینستاگرام گراند مورد تحسین قرار گرفت، جایی که او قطعه ۱۵ ثانیه ای آهنگ را در ۴ اوت ۲۰۱۴ به اشتراک گذاشت و بعداً در طی پیش نمایش چهار قطعه در وب سایت ام‌تی‌وی در تاریخ ۲۰ اوت ۲۰۱۴ نمایش داده شد. کریس مارتینز از "اسپین" فکر کرد پیش نمایش باعث می‌شود گراند «کاملاً زننده» در قطعه آلبوم باشد. بعداً، «منو سخت‌تر دوست داشته باش» برای چهارمین تک آلبوم اعلام شد، که در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۴ به رادیو کراس اوور ریتمیک آمریکا ارائه شد.
در ایالات متحده آمریکا، پس از دو هفته گذراندن در جدول فوران‌کننده زیر ۱۰۰ آهنگ داغ، «منو سخت‌تر دوست داشته‌باش» اولین بار در رتبه ۷۹ ۱۰۰ آهنگ داغ "بیلبورد" اولین بار ظاهر شد. هفته بعد به رتبه ۵۷ صعود کرد و در هفته سوم خود را به رتبه ۳۷ رساند و به اولین تک‌آهنگ ۴۰تای برتر در آخر هفته شد. در هفته پنجم، پس از انتشار رسمی موزیک ویدئو، اوج خود را به عدد هفت رساند و به چهارمین ترانه برتر گرانده از "همه‌چیز من" شد. گراند با تبدیل شدن به چهارمین تک آهنگ برتر خود، به همراه ده تک آهنگ برتر گذشته «مشکل»، «خلاصی» و «بنگ بنگ» به تنها خواننده با ده تک آهنگ برتر سال ۲۰۱۴ شد. علاوه بر این، «منو سخت‌تر دوست داشته‌باش» نیز به عنوان اولین تک‌آهنگ برتر ویکند در ۱۰۰تای برتر "بیلبورد" شناخته شد. از آوریل ۲۰۱۸، این ترانه در ایالات متحده ۱٫۷ میلیون نسخه فروخته شده‌است و توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا (RIAA) دارای سه گواهی‌نامه پلاتین است.
در کانادا، این همکاری به ده تای برتر رسید، و در بسیاری از کشورهای دیگر مانند استرالیا، فنلاند، ایتالیا و هلند وارد جدول بیست ترانه برتر شد. در بسیاری از کشورها، این ترانه به نخستین ورودی د ویکند در جدول‌ها تبدیل شد.
برگرفته از یادداشت‌های روی جلد "همه‌چیز من".
سرنگونی سلطنت عثمانی توسط دولت ملی مجلس بزرگ ترکیه در ۱ نوامبر ۱۹۲۲ به امپراتوری عثمانی پایان داد. در ۱۱ نوامبر ۱۹۲۲، بر اساس پیمان لوزان، حاکمیت دولت ملی مجلس بزرگ بر ترکیه به رسمیت شناخته شد. آخرین سلطان، محمد ششم، در ۱۷ نوامبر ۱۹۲۲ پایتخت عثمانی، قسطنطنیه را ترک کرد.
جایگاه قانونی آن با امضای پیمان لوزان در ۲۴ ژوئیه ۱۹۲۳ تثبیت شد. در مارس ۱۹۲۴، به‌طور رسمی خلافت و سلطنت عثمانی به پایان رسید.
ورود عثمانی به جنگ جهانی اول در امتداد قدرت‌های مرکز در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۴ اتفاق افتاد. جنگ در خاورمیانه با امضای متارکه مودروس در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۸ پایان یافت. قسطنطنیه توسط نیروهای بریتانیا، فرانسه و ایتالیا در ۱۳ نوامبر ۱۹۱۸ اشغال شد.
دیوانه تفنگ فیلمی محصول سال ۱۹۹۳ و به کارگردانی تامرا دیویس است. در این فیلم بازیگرانی همچون درو بریمور، جیمز لوگرو، بیلی دراگو، رادنی هاروی، جو دالساندرو، مایکل ایرون‌ساید، جرمی دیویس و جو دالساندرو ایفای نقش کرده‌اند.
پایکوبی یا رقص یهودی به پایکوبی‌های مرتبط با یهودیان و یهودیت اشاره دارد. دیرزمانی است که یهودیان از پایکوبی به عنوان وسیله ای برای نشان دادن شادی و دیگر احساسات مشترک استفاده می‌کنند. رقص برای آنان یک سرگرمی دوست‌داشتنی بوده و در برگزاری آیین‌های دینی کارکرد داشته‌است.Landa, M. J. (1926). "The Jew in Drama", p. 17. New York: Ktav Publishing House (1969). Each Jewish diasporic community developed its own dance traditions for wedding celebrations and other distinguished events.
رقص‌های در پیوند با آیین‌های اشکنازی و سفاردی، به ویژه پایکوبی‌های عروسی‌های یهودی، بخش جدایی‌ناپذیر از زندگی یهودیان در آمریکا و سراسر جهان است. پایکوبی‌های مردمی در پیوند با صهیونیسم و پی‌ریزی دولت اسرائیل در دهه ۱۹۵۰ رواج یافت.
در میان یهودیان اشکنازی پایکوبی با موسیقی کلزمر بخشی جدایی ناپذیر از مراسم ازدواج در اشتتل بود. رقص یهودی تحت تأثیر آیین‌های بومی پایکوبی نایهودی قرار داشت، اما تفاوتهای آشکاری وجود داشت که بیشتر در حرکات دست و بازو، یا کارهای پیچیده‌تر مردان جوان نمود داشت.Yiddish, Klezmer, Ashkenazic or 'shtetl' dances , Le Site Genevois de la Musique Klezmer. Accessed 12 February 2006. جامعه دینی در مورد پایکوبی‌های مختلط محافظه‌کار است و انجمن‌های جداگانه ای را برای زنان و مردان دیکته می‌کند.
در یهودیت حسیدی، پایکوبی وسیله‌ای برای نشان دادن شادی است و اعتقاد بر این است که اثر درمانی دارد: به این معنا که روح را پاک می‌کند، شادی روحی را نیرومند می‌سازد و مردم را یکپارچه می‌کند.
هورا یک رقص دایره ای یهودی است که بیشتر با موسیقی "هاوا ناگیلا" رقصیده می‌شود. به‌طور آیینی در عروسی‌های یهودیان و دیگر مناسبت‌های شادی در میان یهودیان رقصیده می‌شود. هورا توسط رقصنده یهودی رومانیایی، باروچ آگاداتی، در اسرائیل شناسانده شد.
گام یمنی (Tza'ad Temani) گونه‌ای پایکوبی است که بر پایه پرش انجام می‌شود. گام یمنی نمونه این پایکوبی است. گام یمنی بیشتر در رقص‌های همگانی در عروسی‌ها و جشن‌های یهودیان انجام می‌شود. تئاتر رقص اینبال در گام یمنی در اسرائیل سررشته دارد.
به گفته پل جانسون، در روسیه و فرانسه، باله روس «در درجه اول یک سرگرمی یهودی بود.»Johnson, "op. cit.", p. 410. در ایالات متحده، پایکوبان و نویسندگان پایکوبی یهودی چهره‌های شاخص دنیای رقص بوده‌اند که از جمله آنها جروم رابینز، آنا سوکولف، مایکل بنت، مایکل کید، رون فیلد، آرتور موری، هلن تامیریس و پرل لنگ است. لینکلن کیرشتاین یکی از بنیانگذاران «مدرسه باله آمریکایی»، «باله آمریکایی» و «باله شهر نیویورک» بود.
یکی از پیشگامان پایکوبی نوین در اسرائیل گرترود کراوس بود که در سال ۱۹۳۵ به فلسطین بریتانیایی مهاجرت کرد و یک شرکت رقص نوین وابسته به اپرای محلی تل آویو بنیان نهاد. در سال ۱۹۵۰–۱۹۵۱، او تئاتر باله اسرائیل را پی ریخت و سرپرست هنری آن شد. رقص امروزی اسرائیل از رقص بومی اسرائیل و آیین‌های اروپایی اثر گرفته‌است. از شرکت‌های پایکوبی می‌توان به شرکت رقص معاصر Kibbutz، تئاتر پایکوبی Inbal، شرکت رقص Bat-Dor و شرکت پایکوبی Batsheva اشاره کرد.
در سال ۲۰۱۰، سیلویا دوران، رقصنده فلامنکو اسرائیلی، توسط پادشاه خوان کارلوس اول اسپانیا برای آموزش نسل پایکوبان فلامنکو در استودیوی خود در تل آویو ارج نهاده شد.
چک وردک (به لاتین: Chaki Wardak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی چک وردک واقع شده‌است. چک وردک ۵٬۰۶۵ نفر جمعیت دارد و ۲٬۱۷۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جایی برای پنهان شدن نیست فیلمی محصول سال ۱۹۹۳ و به کارگردانی ریچارد دانوس است. در این فیلم بازیگرانی همچون کریس کریستوفرسون، درو بریمور، مارتین لاندو، او.جی. سیمپسون، دی یونگ، کین هادر و لیلیان چاوین ایفای نقش کرده‌اند.
هارولد هنری ساندرز (۲۷ دسامبر ۱۹۳۰–۶ مارس ۲۰۱۶) به عنوان دستیار اطلاعات و تحقیق وزیر امور خارجه ایالات متحده بین سالهای ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۸ و دستیار امور خاور نزدیک وزیر امور خارجه ایالات متحده بین سالهای ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۱ فعالیت می‌کرد.https://history.state.gov/historicaldocuments/frus1977-80v18/persons ساندرز یکی از شرکت کنندگان اصلی در پیمان کمپ دیوید بود، او به مذاکره در مورد بحران گروگانگیری در ایران کمک کرد و مدل گفتگوی پایدار را برای حل اختلافات ایجاد کرد.https://www.washingtonpost.com/world/middle_east/harold-h-saunders-diplomat-in-camp-david-accords-iranian-hostage-crisis-dies/2016/03/09/2cd8f326-e613-11e5-b0fd-073d5930a7b7_story.html ساندرز بعداً مؤسسه گفتگوی پایدار را تأسیس کرد، که از مدل گفتگوی پایدار برای پرداختن به مسائل نژادی و سایر موارد در ایالات متحده و خارج استفاده می‌کند.http://www.usip.org/publications/2016/03/09/in-memoriam-harold-saunders
علاوه بر این ساندرز مدیر امور بین‌الملل بنیاد کترینگ بود و ریاست مشترک گروه ویژه کنفرانس دارتموث را بر عهده داشت. وی چندین اثر تألیف کرده‌است از جمله دیوارهای دیگر: روند صلح اعراب و اسرائیل از دیدگاه جهانی (۱۹۸۵)، روند صلح عمومی: گفتگوی پایدار برای تبدیل درگیری‌های نژادی و قومی (۱۹۹۹)، سیاست در مورد رابطه است: طرحی برای قرن شهروندان(۲۰۰۵) و گفتگوی پایدار در درگیری‌ها: تحول و تغییر (2011).
ساندرز در سال ۱۹۵۲ از دانشگاه پرینستون با درجه .A.B. و دانشگاه ییل در سال ۱۹۵۵ با درجه دکترا فارغ‌التحصیل شد، قبل از پیوستن به نیروی هوایی ایالات متحده برای تحقق الزامات خدمات اجباری که منجر به نقش رابط با آژانس اطلاعات مرکزی شد. ساندرز در سال ۱۹۶۱ به کارمندان شورای امنیت ملی پیوست و از طریق دولت جانسون به عنوان کارشناس خاورمیانه NSC در طی جنگ شش روزه ژوئن ۱۹۶۷ خدمت کرد [۷]. وی در سال ۲۰۱۶ بر اثر سرطان پروستات درگذشت.https://www.nytimes.com/2016/03/09/world/middleeast/harold-h-saunders-mideast-peace-broker-dies-at-85.html
ساندرز در اکتبر ۱۹۷۳ به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از تیم کوچک دیپلمات‌های آمریکایی به رهبری کیسینجر، که ساندرز برای هشت سال آینده با آنها کار کرد، به شاتل‌های کیسینجر پیوست. در این دوره از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵، تیم کیسینجر به مذاکره در مورد تعدادی از توافق‌نامه‌های مهم جداسازی بین مصر و اسرائیل کمک کرد. در سال ۱۹۷۴، ساندرز به عنوان معاون دستیار وزیر امور خارجه در خاور نزدیک و آفریقای شمالی منصوب شد. آرون دیوید میلر، تحلیلگر و مذاکره کننده بلند مدت خاورمیانه، در مقاله ای برای مجله فارین پالیسی، در رابطه با مذاکرات بر سر منازعه در خاورمیانه، ساندرز را بابکار بردن اصطلاح "روند صلح" "درخشان" توصیف کرد.
ساندرز به عنوان دستیار وزیر امور خارجه در خاور نزدیک و آسیای جنوبی در زمان رئیس‌جمهور کارتر، نقش مهمی در پشت صحنه در مذاکرات ۱۹۷۸ در کمپ دیوید ایفا کرد، که در دو توافق‌نامه چارچوب (framework) شامل پیمان کمپ دیوید به اوج خود رسید و منجر به پیمان صلح مصر و اسرائیل در سال بعد شدکه ساندرز در تهیه آن کمک کرد.
در سال ۱۹۷۹، پس از انقلاب در ایران، ساندرز تلاش‌ها را برای تأمین آزادی کارکنان سفارت ایالات متحده که در جریان بحران گروگانگیری در ایران به سر می‌برند، هماهنگ کرد.
خزر عیسی‌اف (، ، زاده ۴ ژانویه ۱۹۶۳ در آغ‌اش، جمهوری آذربایجان) کشتی‌گیر اهل شوروی سابق و قهرمان جهان و اروپا در کشتی آزاد است.Чемпионы мира и олимпийских игр по вольной борьбе او اصالتاً آذری است.
بلوند () یک فیلم درام زندگی‌نامه‌ای آمریکایی به نویسندگی و کارگردانی اندرو دامینیک محصول ۲۰۲۲ است. این فیلم که از رمانی داستانی به همین نام اثر جویس کارول اوتس از سال ۲۰۰۰ اقتباس شده‌است، برداشتی تخیلی از زندگی مریلین مونرو با بازی آنا د آرماس است. آدرین برودی، بابی کاناوله و جولیان نیکلسون در نقش‌های مکمل ظاهر می‌شوند. اکثریت فیلم سیاه‌وسفید فیلمبرداری شده‌است و قسمت‌هایی از آن به صورت رنگی تنظیم شده‌اند.
دده گاردنر، جرمی کلاینر، تریسی لاندون، برد پیت و اسکات رابرتسون به عنوان تهیه‌کنندگان این فیلم حضور دارند. تولید این فیلم، پس از یک دورهٔ طولانیِ توسعه که در سال ۲۰۱۰ آغاز شده‌بود، سرانجام در اوت ۲۰۱۹ در لس آنجلس آغاز شد و در ژوئیه ۲۰۲۱، پس از دنیاگیری کووید-۱۹، به پایان رسید. این فیلم به دلیل محتوای جنسی واضح آن درجهٔ «NC-17» را دریافت کرد و تنها فیلم سال ۲۰۲۲ با این درجه محسوب می‌شود و نخستین مورد از نوع خود خواهد بود که از طریق رسانه جاری منتشر می‌شود.'Blonde' Trailer: Ana De Armas Is Marilyn Monroe in Netflix NC-17 - VarietyWatch the first trailer for the adults-only Marilyn Monroe movie - i-D
"بلوند" در هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز نمایش داده شد و انتشار محدودی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۲ داشت، و در ۲۸ سپتامبر توسط نتفلیکس منتشر شد. این فیلم نقدهای دو قطبی شدیدی از سوی منتقدان و تماشاگران دریافت کرد. در حالی که اجرای د آرماس مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، بسیاری تصویر رکیک دومینیک از زندگی مونرو را استثمارگرانه و غیراخلاقی معرفی کردند. د آرماس برای بازی خود نامزد دریافت جایزه اسکار، جایزه گلدن گلوب، جایزه بفتا و جایزه انجمن بازیگران برای بهترین بازیگر زن شد. این فیلم همچنین هشت نامزدی در چهل و سومین دوره جوایز تمشک طلایی دریافت کرد و برنده دو مورد از جمله بدترین فیلم و بدترین فیلمنامه شد.
نورما جین مورتنسن جوان توسط مادر بیمار روانی خود گلادیس بزرگ می‌شود. در سال ۱۹۳۳، در طول هفتمین سالگرد تولدش، مادرش تصویر مردی را که او ادعا می‌کند پدر نورما جین باشد را در قاب به او می‌دهند. بعداً در همان شب، یک آتش‌سوزی در هالیوود هیلز رخ می‌دهد و گلادیس، دخترش را به آنجا می‌برد و ادعا می‌کند که همسرش در آنجا زندگی می‌کند، اما به دستور پلیس مجبور می‌شود به خانه برگردد. وقتی او در مورد پدرش می‌پرسد، گلادیسِ خشمگین سعی می‌کند نورما جین را در وان حمام غرق کند اما سپس او را رها می‌کند. نورما جین به خانهٔ همسایه‌اش، خانم فلین می‌گریزد، که قول می‌دهد حال مادرش خوب می‌شود. چند روز بعد، گلادیس در بیمارستان روانی بستری می‌شود، زیرا برای سرپرستی کودک ناتوان اعلام شده‌است و نورما جین به یک یتیم‌خانه فرستاده می‌شود.
در دهه ۱۹۴۰، نورما جین با نام هنری «مریلین مونرو» به یک دختر پین‌آپ تبدیل می‌شود که روی جلد مجلات و تقویم ظاهر می‌شود. او در تلاش برای ورود به صنعت بازیگری، توسط سرپرست اجرایی فاکس قرن بیستم، داریل اف. زانوک مورد تجاوز جنسی قرار می‌گیرد. در سال ۱۹۵۱، او برای نقش نِل در فیلم "زحمت در زدن به خودت نده"، آزمون بازیگری می‌دهد. این آزمون پس درخودشکستن و ترک او با اشک، ضعیف انجام می‌شود، اما او به اندازهٔ کافی مدیر انتخاب بازیگران را تحت تأثیر قرار می‌دهد تا نقش را به او بدهد. در حالی که حرفهٔ بازیگری او به‌طور پیوسته در حال افزایش است، او با چارلز «کاس» چاپلین جونیور و ادوارد جی. «اِدی» رابینسون جونیور آشنا می‌شود و با این دو رابطهٔ چندمهری را آغاز می‌کند. نورما جین در سال ۱۹۵۳ نقش مهمی را در فیلم "نیاگارا" ایفا می‌کند، اما پس از اینکه در انظار عمومی با کاس و اِدی دیده می‌شود، مأمورش به او می‌گوید که حضورش را با آن‌ها در انظار عمومی محدود کند، که باعث ناراحتی نورما جین می‌شود زیرا او احساس می‌کند شخصیت وی، مریلین فقط یک نقش است نه خود واقعی او.
نورما جین فرزند کاس را باردار است که باعث خوشحالی او می‌شود، اما در نهایت از ترس از این‌که کودکش مشکلات روانیِ گلادیس را به ارث ببرد، تصمیم به سقط جنین می‌گیرد و کاس از تصمیم او حمایت می‌کند. او در هنگام جراحی نظرش عوض می‌شود اما دیگر دیر شده‌است. پس از سقط جنین، او رابطهٔ خود را با کاس و اِدی قطع می‌کند. او بعداً با جو دی‌ماجیو، یک ورزشکار بازنشسته آشنا می‌شود که با ابراز تمایل او برای ترک هالیوود و تبدیل به یک بازیگر جدی‌تر در شهر نیویورک، با او همدردی می‌کند. در حال فیلم‌برداری "آقایان موطلایی‌ها را ترجیح می‌دهند"، او نامه‌ای از مردی دریافت می‌کند که ادعا می‌کند پدرش باشد. پس از نخستین اکران این فیلم در سینمایی که خودش هم در آن حضور دارد، نورما جین احساس می‌کند که ارتباطش با شخصیت او روی پرده قطع شده‌است و می‌گوید که او واقعاً مریلین نیست. او به اتاق هتل خود برمی گردد، زیرا به او گفته شده‌است که فردی منتظر اوست. او که انتظار دیدن پدرش را دارد، در عوض جو را می‌بیند که از او خواستگاری می‌کند و او با اکراه می‌پذیرد.
ازدواج نورما جین و جو رو به تیرگی می‌رود زیرا کاس و اِدی چند تصویر تبلیغاتیِ برهنه از او را به جو می‌دهند، که وی را چنان خشمگین می‌کند که او را می‌زند و از او می‌خواهد که فیلم "خارش هفت‌ساله" را انجام ندهد. با این حال، او همچنان فیلم‌برداری را پشت سر می‌گذارد و شیرین‌کاریِ معروف تبلیغاتی خود را با لباس سفید انجام می‌دهد. هنگامی که او به خانه می‌رسد، جو در حالت مستی فریاد می‌زند و با او خشونت فیزیکی می‌کند. نورما جین کمی بعد از او طلاق می‌گیرد.
نورما جین در سال ۱۹۵۵ برای نمایشنامه‌ای در برادوی از "مَگدا"، اثر نمایشنامه‌نویس مشهور آرتور میلر، آزمون بازیگری انجام می‌دهد. در طول خواندن، اجرای او همه را غیر از آرتور تحت تأثیر قرار می‌دهد. او در نهایت وقتی نورما جین به او تحلیل شخصیت خود را ارائه می‌دهد، با او گرم می‌شود. نورما جین و آرتور ازدواج می‌کنند و به مین نقل مکان می‌کنند، جایی که او زندگیِ شادی را با او می‌گذراند و باردار می‌شود. با این حال، هنگامی که یک روز در ساحل با یک بشقاب غذا راه می‌رود، می‌افتد و نوزادش را سقط می‌کند. او به زودی پس از آن در حالتی مضطرب به بازیگری بازمی‌گردد.
نورما جین در حین فیلم‌برداری "بعضی‌ها داغشو دوست دارن"، غیرقابل کنترل‌تر و از نظر روانی آشفته می‌شود. او تحت تأثیر توجه مداوم مطبوعات قرار می‌گیرد، احساس می‌کند که در حال تبدیل به یک جوک است، سر صحنهٔ فیلمبرداری، به خصوص نسبت به کارگردان فیلم بیلی وایلدر خشمگین می‌شود، و به‌طور فزاینده‌ای از آرتور فاصله می‌گیرد. او برای مقابله با استرس خود شروع به مصرف قرص می‌کند.
او در سال ۱۹۶۲ به مواد مخدر و الکل اعتیاد پیدا می‌کند. مأموران سرویس مخفی او را در حالت مستی می‌گیرند و به هتلی می‌برند تا با رئیس‌جمهور ملاقات کند. در طول این رویداد رئیس‌جمهور پیش از تجاوز به نورما جین، وی را مجبور به قضیب‌لیسی کرد و پس از این‌که او در تختش استفراغ می‌کند، او را بیرون می‌کند. نورما جین که تحت تأثیر شدید دارو و در حالت گیجی قرار دارد غرق در این پندار است که آیا «مریلین مونرو» بودن به این امر منجر شده‌است یا خیر و در حالی که به خانه‌اش در لس‌آنجلس بازگردانده می‌شود، توهم می‌کند که سقط جنین دیگری داشته‌است. او از طریق تماس تلفنی اِدی متوجه می‌شود که کاس مرده‌است و چیزی را برای او برجای گذاشته‌است که در ابتدا از دیدن آن امتناع می‌ورزد، اما اِدی آن را در بسته‌ای از طریق پست به او می‌فرستد. یادگاری کاس به نظر می‌رسد که یک عروسک ببری باشد که او در زمانی که سه نفر با هم بودند، پیدا کرده بود، و همچنین حاوی نامه‌ای است که در آن او اعتراف می‌کند که نامه‌هایی را که نورما جین ظاهراً از پدرش دریافت می‌کرد، در واقع توسط او نوشته می‌شدند.
نورما جین که پس از این آشکارسازی متلاشی شده‌است، در اثر مصرف بیش از حد باربیتورات در خانه خود در لس آنجلس، کالیفرنیا، روی تختش می‌میرد؛ او در حال مرگ رؤیایی از پدرش دارد که او را به زندگی پس از مرگ خوش‌آمد می‌گوید.
اندرو دامینیک، کارگردان و فیلمنامه‌نویس این فیلم، از اوایل سال ۲۰۱۰ توسعهٔ پروژه را با اقتباسی از رمان "بلوند" (۲۰۰۰) اثر جویس کارول اوتس آغاز کرده بود. دامینیک در مورد شیفتگی خود با مریلین مونرو صحبت کرد و گفت: «چرا مریلین مونرو یک نماد زن بزرگ قرن بیستم است؟ برای مردان، او یک هدف میل جنسی است، زنی که به شدت نیاز به نجات دارد. برای زنان، او تمام بی‌عدالتی‌ها در مورد زنان را مجسم می‌کند؛ یک خواهر، یک سیندرلا که به زندگی در میان خاکستر سپرده شده‌است [...] من می‌خواهم داستان نورما جین را به عنوان یک شخصیت اصلی مثل یک افسانه تعریف کنم. کودکی یتیم که در جنگل‌های هالیوود گم شد و توسط آن نماد بزرگ قرن بیستم تسخیر شد». دامینیک فیلم را نسبت به پروژه‌های پیشین خود «در دسترس‌تر» توصیف کرد و گفت که فیلمنامهٔ او حاوی «دیالوگ بسیار کمی» است، زیرا ترجیح می‌دهد فیلم را بیشتر شبیه به «بهمنی از تصاویر و رویدادها» بسازد.
برای دامینیک، "بلوند" نخستین تلاش او برای ساخت فیلمی با حضور یک زن در مرکز داستان بود. او در طول نمایش یکی از فیلم‌های نامزد جایزه اسکارش، "قتل جسی جیمز به‌دست رابرت فورد بزدل" (۲۰۰۷) گفت: «این کار برای من متفاوت است [...] شخصیت اصلی زن است. فیلم‌های من تقریباً عاری از زنان هستند و اکنون دارم تصور می‌کنم که «یکی بودن» چه معنایی دارد».
در مهٔ ۲۰۱۰ اعلام شد که نائومی واتس در نقش مونرو در این فیلم بازی خواهد کرد، و تولید فیلم که در آن زمان حدود ۲۰ میلیون دلار هزینه داشت، قرار بود در ژانویه ۲۰۱۱ آغاز شود. با اینحال تصویربرداری اصلی فیلم آغاز نشد و دامینیک بعداً اظهار داشت که امیدوار است این پروژهٔ بعدی او باشد و تولید آن در سال ۲۰۱۳ آغاز شود. در این مدت دامینیک درام جنایی "کشتار با لطافت" (۲۰۱۲) را با بازی برد پیت کارگردانی کرد که متعاقباً همچنین به این پروژه علاقه‌مند شد. در ژوئن ۲۰۱۲ اعلام شد که پلن بی انترتینمنت این فیلم را تولید خواهد کرد و پیت، دده گاردنر و جرمی کلاینر به عنوان تهیه‌کننده مشغول به کار خواهند شد، با اینحال، مشارکت واتس زیر سؤال رفت، زیرا بر اساس گزارشی «احتمال می‌رفت که سازندگان فیلم به سمت دیگری بروند». در آوریل ۲۰۱۴ اعلام شد که جسیکا چستین جایگزین واتس در نقش مونرو شده‌است. چستین در درام "درخت زندگی" از ترنس مالیک در کنار پیت که نقش مهمی در انتخاب بازیگران داشت، همبازی بود. این گزارش همچنین فاش کرد که دامینیک قصد داشت تصویربرداری اصلی را در اوت همان سال آغاز کند.
دامینیک تأخیر در تولید را تا حدی به دلیل تأمین مالی دانست و گفت: «این تنها یک مسئله است که چقدر می‌توانم برای ساخت فیلم پول بگیرم. من واقعاً می‌خواهم این فیلم را بسازم و سال‌ها روی این پروژه کار کرده‌ام.»