moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کار اقتصاددان مارکسیست یوگن وارگا برای توسعۀ تئوری دموکراسی خلق اهمیت ویژه‌ای داشت. اثر او با عنوان «"تغییرات ناشی از جنگ جهانی دوم در اقتصاد سرمایه‌داری"» توضیح می‌دهد که چرا دولت‌های نوظهور متفاوت از مدل شوروی بودند و در عین حال جایگاه آن‌ها را به عنوان مرحلۀ گذار برای تسهیل ظهور سوسیالیسم در تئوری غالب شوروی از مارکسیسم-لنینیسم در نظر می‌گرفت. با این حال، در سال ۱۹۴۹، وارگا ایده‌های خود را پس گرفت, و بسیاری از کمونیست‌های بلندپایه، از جمله دیمیتروف، چنین مطرح کردند که دموکراسی‌های مردمی در واقع شبیه به اتحاد جماهیر شوروی هستند. این امر دیدگاه تغییریافته در داخل اتحاد جماهیر شوروی را منعکس می‌کرد که سرشت دموکراسی‌های مردمی با خود اتحاد جماهیر شوروی یکسان است.
تئوری دموکراسی خلق دستخوش تغییرات قابل توجهی شد. این تئوری در مفهوم اولیۀ خود بیان می‌کرد که کشورهای تازه درحال‌ظهور وابسته به شوروی از نظر خصوصیات کاملاً متفاوت از اتحاد جماهیر شوروی هستند، در حالی که تصور بعدی آن عنوان می‌کرد که این دولت‌ها کاملاً شبیه مدل شوروی هستند. دلیل این تغییر قابل بحث است. در حالی که ریچارد اف. استار ادعا می کند که حالت اولیۀ این نظریه برای پنهان کردن مقاصد واقعی ایجاد یک دیکتاتوری تک‌حزبی در الگوی اتحاد جماهیر شوروی مورد استفاده قرار گرفته‌است، محققان دیگر چنین گفته‌اند که ماهیت نامشخص زمانی که نظریۀ اصلی تدوین شد، به توضیح این مسئله کمک می‌کند چرا این نظریه پس از تثبیت قدرت دستخوش تغییر شد.
مائو تسه‌تونگ ایدۀ مشابهی از دموکراسی بینا‌طبقاتی را در مقالۀ «"دربارۀ دموکراسی نوین"» که در ۱۹۴۰ نوشته شده پیشنهاد کرد. او در سال ۱۹۴۹ در مورد دیکتاتوری دموکراتیک خلق سخنرانی کرد. مدل دموکراتیک خلق بعداً در مورد کشورهای سوسیالیستی در آسیا از جمله چین، لائوس، کره شمالی و ویتنام اعمال شد.
در حالی که دموکراسی‌های خلق شکلی از دیکتاتوری پرولتاریا تلقی می‌شد، طبقاتی مانند دهقانان، خرده‌بورژوازی و بورژوازی مترقی در آن اجازۀ مشارکت داشتند. نیکیتا خروشچف صراحتاً اعلام کرد که امکان گذار مسالمت‌آمیز به دموکراسی خلق به قدرت جهانی اتحاد جماهیر شوروی به عنوان یک ابرقدرت بستگی دارد.
کتاب درسی شوروی با عنوان «"فرهنگ لغت کمونیسم علمی"» دموکراسی خلق را اینگونه تعریف می کند:
تروتسکیست‌ها و دیگر کمونیست‌های ضداستالینیست مخالف ایدۀ دموکراسی خلق بودند و آن‌ها آن را نفی اصرار لنینیستی بر ذات طبقاتی کل قدرت دولتی می‌دانستند.
فرهنگ واژگان آرشیو اینترنتی مارکسیست‌ها دموکراسی مردم را به شگل زیر نقد می‌کند:
طارق العلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان است.
فادی علوش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان بود.
شاخص رفاه اقتصادی پایدار (به انگلیسی:Index of Sustainable Economic با سرواژه: ISEW) یک شاخص اقتصادی است که از آن می‌توان به عنوان جایگزینی برای تولید ناخالص داخلی (GDP) استفاده کرد. این شاخص شاخص اصلی و کلان سیستم حساب‌های ملی (SNA) است. به جای اینکه صرفاً تمام مخارج مانند تولید ناخالص داخلی را با هم جمع کنیم، مخارج مصرف‌کننده با عواملی مانند توزیع درآمد و هزینه‌های مرتبط با آلودگی و سایر هزینه‌های ناپایدار متعادل می‌شود. این محاسبه هزینه‌های دفاعی را مستثنی می‌کند و طیف وسیع‌تری از اثرات مضر رشد اقتصادی را در نظر می‌گیرد. این شاخص شبیه به شاخص واقعی پیشرفت (GPI) می‌باشد.
شاخص رفاه اقتصادی پایدار (ISEW) را می‌توان به‌طور کلی با فرمول زیر تعریف کرد:
"ISEW" = "مصرف شخصی"
+ "مخارج عمومی غیر دفاعی"
- "مخارج دفاعی خصوصی"
+ "تشکیل سرمایه"
+ "خدمات کار خانگی"
- "هزینه‌های تخریب محیط زیست"
- "استهلاک سرمایه طبیعی"
حسین امین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان بود.
فضل عنتر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان است.
فیصل عنتر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان بود.
عباس عاصی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان است.
علی الاتات (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان است.
علی العطار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان بود.
محمد عطوی (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل لبنان بود.
حوالی ساعت ۱۰ صبح روز ۲۱ اوت ۲۰۲۰، عطوی در هنگام تشییع جنازه آتش نشانی که در انفجار ۲۰۲۰ بیروت جان باخت، در منطقه کولا در بیروت، لبنان مورد اصابت گلوله سرگردان قرار گرفت.
وی را بیهوش به بیمارستان عمومی مکاسد منتقل کردند و در آنجا به دلیل خونریزی شدید ۱۶ واحد خون به وی تزریق شد. کادر پزشکی بدون اینکه بتوانند گلوله را بیرون بیاورند، توانستند خونریزی را متوقف کنند، زیرا در ناحیه حساسی از مغز قرار داشت. او تحت مراقبت‌های ویژه و در کمای القایی قرار گرفت.
در صبح روز ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۰، عطوی بر اثر جراحات وارده درگذشت.
عباس عوض (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان است.
حسین عواظه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان است.
حسن ایوب (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان بود.
جهاد ایوب (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان است.
رونی عازار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان بود.
سمیر ایاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لبنان-بلغارستان است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال بلغارستان و لبنان بازی کرده‌است.
والتر کارل فردریش ارنست امیل فرایهر فون لوتویتسgenelogics.org () یک ژنرال امپراتوری آلمان بود که در جنگ جهانی اول شرکت داشت. لوتویتس بیشتر به دلیل نقش مهمی که طی کودتای کاپ در سال ۱۹۲۰ میلادی برای سرنگونی جمهوری وایمار داشت شناخته می‌شود.
لوتویتس در ۲ فوریه ۱۸۵۹ در شهر کروچ‌بورگ واقع در سیلزی علیا که آن زمان جزوی از پروس (امروز با نام بوگاچیتسا (استان اوپوله) جزوی از لهستان) بود به دنیا آمد.
او از سال ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۷ مشغول آموزش‌های نظامی بود و پس از دریافت درجه افسری از ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۰ در دانشکده جنگ پروس مشغول به تحصیل شد. او از سال ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۲ واحدهای گوناگونی را فرماندهی نمود تا اینکه در این سال به ستاد کل آلمان پیوست. ویلهلم، ولیعهد آلمان در توصیف لوتویتس می‌گوید: «مردی مناسب‌تر از فرماندهان ارتش مانند گبهارد لبرشت فون بلوشر و آوگوست نایدهارت فن گنایزناو برای فرماندهی نیروها.»
در جنگ جهانی اول لوتویتس سمت‌های بلندپایه نظامی گوناگونی را به عهده داشت. از ۲ اوت تا ۲۶ سپتامبر ۱۹۱۴ رئیس ستاد ارتش چهارم امپراتوری آلمان بود. سپس تا ۲۸ ژوئن ۱۹۱۵ فرمانده لشکر ۳۳ امپراتوری آلمان بود و بعد از آن لشکر ۲ پیاده‌نظام گارد امپراتوری آلمان را از ۲۹ ژوئن تا ۲۵ سپتامبر رهبری می‌نمود. او از ۲۲ دسامبر ۱۹۱۵ تا ۲۰ اوت ۱۹۱۶ فرماندهی سپاه دهم امپراتوری آلمان را در دست داشت و در نبرد دوم شامپانی شرکت کرد. لوتویتس در ۲۱ اوت ۱۹۱۶ به ریاست ستاد ارتش پنجم (که فرماندهی کل آن با شاهزاده ویلهلم بود) منصوب شد و به خوبی توانست عواقب منفی ناشی از ارسال تمام منابع نظامی به نبرد وردن را کاهش دهد.
در ۲۵ نوامبر ۱۹۱۶ لوتویتس به فرماندهی سپاه سوم امپراتوری آلمان رسید. در ۲۶ اوت ۱۹۱۶ او به نشان پور لو مریت مفتخر شد که در مارس ۱۹۱۸ میلادی به دلیل نقشش در یورش بهاره آلمان «برگ بلوط» هم به این نشان اضافه گردید. لوتویتس در اوت ۱۹۱۸ به درجه ژنرال پیاده‌نظام رسید.
با بسته‌شدن پیمان آتش‌بس و شروع انقلاب آلمان در ۲۸ دسامبر ۱۹۱۸ شورای نمایندگان مردم لوتویتس را به فرماندهی کل قوا در برلین و حومه منصوب نمود. او در این سمت علاوه بر فرماندهی قوای ارتش، مسئولیت تمام واحدهای فرای‌کور را هم در این ناحیه به عهده داشت. او را به واسطه اتکا بسیارش به این نیروهای نظامی‌نما «پدر فرای‌کور» می‌خوانند.
در ژانویه ۱۹۱۹ میلادی لوتویتس به فرمان وزیر دفاع وقت گوستاو نسکه، با کمک فرای‌کورها خیزش ژانویه را سرکوب نمود. در مه ۱۹۱۹ دولت وقت آلمان او را به سمت فرمانده کل تمام قوای نظامی آلمان در هنگام بحران یا جنگ منصوب کرد. لوتویتس علی‌رغم آنکه یک مقام نظامی بود خواسته‌های سیاسی خارج از حوزه اختیارات خود مانند غیرقانونی کردن اعتصاب یا لغو بیمه بیکاری را داشت.
لوتویتس هم مانند بسیاری از اعضای رایشسور مخالف صریح پیمان ورسای بود که در ژوئن ۱۹۱۹ امضا شده بود. او نگران بود که مفاد پیمان موجب فروپاشی ارتش در دوره سازماندهی مجدد دچار فروپاشی شود. لوتویتس به خصوص از بخش‌هایی از پیمان، مانند کاهش نفرات ارتش آلمان به ۱۰۰٬۰۰۰ نفر، انحلال فرای‌کور و استرداد ۹۰۰ نفر که متفقین آن‌ها را به جنایت جنگی محکوم کرده بودند ناخشنود بود و قصد داشت از پیمان سرپیچی نماید. در نخستین اقدام، لوتویتس در ژوئیه ۱۹۱۹ در توطئه‌ای جهت جایگزینی دولت فریدریش ابرتر با یک دیکتاتوری نظامی دخیل بود.
در ۲۹ فوریه ۱۹۲۰ وریر دفاع نوسکه فرمان انحلال دوتا از مهم‌ترین واحدهای فرای‌کور با نام‌های بریگاد دریایی لوئن‌فیلد و بریگاد دریایی ایرهارت را صادر نمود. فرمانده تیپ ایرهارت با نام هرمان ایرهارت از این دستور سرپیچی نمود و در ۱ مارس بدون دعوت از نوسکه رژه‌ای را برگزار کرد. در این رژه لوتویتس اعلام کرد که از دست دادن چنین واحد مهمی را نمی‌پذیرد. نوسکه هم در پاسخ به این صحبت‌ها بریگادهای دریایی را از فرماندهی لوتویتس خارج نمود اما لوتویتس به این دستور توجهی نکرد، هرچند که به دیدار با رئیس‌جمهور موافقت نمود.
در عصر ۱۰ مارس لوتویتس به همراه تعدادی از افسران ستادش به دیدار رئیس‌جمهور رفت. رئیس‌جمهور از نوسکه هم دعوت کرده بود تا در این نشست حضور داشته باشد. لوتویتس ضمن تکیه برخواسته‌های احزاب دست‌راستی مواردی از خواسته‌های خود را نیز مطرح کرد. این خواسته‌ها عبارت بودند از: انحلال فوری مجلس ملی، برگزاری انتخابات جدید رایشتاگ، انتصاب تکنوکرات‌ها به عنوان وزرای امور خارجه، اقتصاد و دارایی، برکناری ژنرال والتر راینهارت از "Chef der Heeresleitung"، گماشتن لوتویتس به عنوان فرمانده عالی نیروهای نظامی و لغو دستور انحلال بریگادهای دریایی. رئیس‌جمهور و وزیر دفاع با این خواسته‌ها مخالفت نموده و وزیر دفاع به لوتویتس گفت که انتظار دارد او تا فردا استعفای خود را تقدیم کند.
لوتویتس به جای استعفا در ۱۱ مارس به دالگوو-دوبریتس رفت و از ایرهارت پرسید که می‌تواند همان شب برلین را اشغال نماید؟ ایرهارت در پاسخ گفت که نیاز به یک روز زمان دارد و می‌تواند در صبح ۱۳ مارس برلین را اشغال کند. لوتویتس فرمان اشغال برلین را داد و ایرهارت هم مشغول آماده‌سازی کارها شد. در این مرحله لوتویتس گروهی به نام انجمن ملی () را هم وارد کودتا کرد. این گروه شامل ولفگانگ کاپ از حزب خلق ملی آلمان، ژنرال بازنشسته اریش لودندورف، والدمار پابست و تارگوت فون یاگو (آخرین رئیس پلیس برلین در دوران امپراتوری) می‌شد. هدف این گروه ایجاد یک دولت تمامیت‌خواه (نه سلطنتی) و بازگشت به ساختار فدرال زمان امپراتوری بود. لوتویتس از این افراد خواست تا آماده در دست گرفتن دولت در ۱۳ مارس باشند. خود لوتویتس هم هنوز از سمت خود برکنار نشده بود بلکه از ۱۱ مارس صرفاً به صورت موقت تعلیق گشته بود.
در صبح ۱۳ مارس بریگادهای دریایی در Brandenburger Tor با لوتویتس، لودندورف، کاپ و گروه دیگری از کودتاچیان ملاقات کردند و پس از مدت کوتاهی به سمت صدارت عظمای رایش حرکت نمودند. کودتاچیان که از حمایت واحدهایی از ارتش هم برخوردار بودند منطقه اداری و دولتی برلین را به سرعت به اشغال خویش درآورده و کاپ ضمن اعلام خود به عنوان صدراعظم آلمان، دولت موقتی را تشکیل داد. لوتویتس هم به عنوان فرمانده کل قوا و وزیر دفاع معین شد.
کودتاچیان اگرچه از حمایت بخش‌هایی از ارتش، نیروهای محافظه‌کار و سلطنت‌طلب برخوردار بودند اما نتوانستند بخش اداری دولت را با خود همراه کنند. اعتصاب عمومی که توسط دولت مشروع، اتحادیه‌ها و احزاب شد آغاز شد هم کشور را فلج نمود و راه را برای کودتاچیان دشوار نمود. کاپ پس از مذاکره با اعضای دولت مشروع که در برلین باقی مانده بودند در ۱۷ مارس استعفا داد اما لوتویتس تلاش کرد تا یک روز دیگر هم به عنوان دیکتاتور نظامی باقی بماند. هنگامی لوتویتس استعفا خویش را در ۱۸ مارس تقدیم نمود معاون صدراعظم آیگن شیفر ضمن پذیرش این استعفا (همراه با حقوق بازنشستگی کامل) به لوتویتس پیشنهاد نمود تا از کشور خارج شود تا هنگامی که مجلس در مورد عفو او تصمیم بگیرد. شیفر حتی به لوتویتس پیشنهاد داد که می‌تواند گذرنامه جعلی و پول برای او فراهم نماید.
با شکست کودتا لوتویتس ابتدا به ساکسونی و سپس به مجارستان رفت. گذرنامه جعلی او را هوادارانش در اداره مرکزی پلیس برلین فراهم نموده بودند. پس از صدور فرمان عفو عمومی لوتویتس در سال ۱۹۲۴ به آلمان بازگشته و به سیلزی رفت که در آنجا به حمایت از حزب خلق ملی آلمان می‌پرداخت اما دیگر از نظر سیاسی آنچنان فعال نبود. در سال ۱۹۳۱ او خواستار ایجاد جبهه هارتسبورگ شد و هنگامی که هیتلر در سال ۱۹۳۳ قدرت گرفت این موفقیت را به ویلهلم فریک تبریک گفت. کتاب او با نام "Im Kampf gegen die November-Republik" در سال ۱۹۳۴ منتشر شد.
لوتویتس دوبار ازدواج نمود و از همسر اولش سه دختر و از همسر دومش یک پسر داشت. پسرش با نام اسمایلو فرایهر فون لوتویتس از فرماندهان ارتش آلمان در جنگ جهانی دوم و پس از آن بود. یکی از دخترانش نیز با یکی از فرماندهان ارتش آلمان به نام کورت فن هامرشتاین-اکورد ازدواج نمود.
لوتویتس در ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۲ در برسلاو درگذشت.
زیبابین () یک مجموعه گلچین تلویزیونی درام سرقت آمریکایی است که توسط اریک گارسیا ساخته شده‌است. این مجموعهٔ هشت قسمتی که به دلیل نظمِ به هم ریخته‌اش منحصربه‌فرد است، حول محور دزد اصلی، لئو پاپ (جانکارلو اسپوزیتو) و گروهش می‌چرخد که برای یک دزدی به ارزش ۷ میلیارد دلار می‌کوشند اما خیانت، طمع و تهدیدهای دیگر، نقشه‌های آنان را نقش بر آب می‌کند.
این سریال در ۱ ژانویه ۲۰۲۳ توسط نتفلیکس منتشر شد.
همهٔ قسمت‌ها را می‌توان به هر ترتیبی تماشا کرد به جز قسمتِ «سیاه» که دیباچه‌ای کوتاه است و قسمتِ «سفید» که قسمتِ آخر است. قسمت‌ها برای هر کاربرِ نتفلیکس تصادفی فهرست شده‌اند.
در وبسایت بازبینی‌خوانی راتن تومیتوز، ۵۰٪ از ۳۴ بررسی منتقدین مثبت است و این مجموعه میانگینِ امتیاز ۶٫۴/۱۰ را در اختیار دارد. اجماع این وب‌سایت چنین می‌نویسد: «در حالی که داستان‌سرایی تعاملی "زیبابین" تازگی‌های پر زرق و برقی را ارائه می‌کند، متأسفانه رشته‌های داستانی رنگ‌بندی‌شدهٔ آن در خدمت داستان به‌طور ناامیدکنندهٔ پیش‌پاافتاده‌ای هستند.» این مجموعه در متاکریتیک، که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس نظر ۱۴ منتقد امتیاز ۵۹ از ۱۰۰ را کسب کرده که نشان‌گر «نقدهای مختلط یا متوسط» است.
سقط جنین در استرالیا قانونی است. این به‌طور کامل در همه حوزه‌های قضایی جرم زدایی شده‌است، از استرالیای غربی در سال ۱۹۹۸ و در نهایت در استرالیای جنوبی در سال ۲۰۲۲. دسترسی به سقط جنین بین ایالت‌ها و مناطق متفاوت است: سقط جنین در صورت درخواست در ۱۶ تا ۲۴ هفته اول بارداری به راحتی در دسترس است، اگرچه محدودیتی برای مدت بارداری در قلمرو پایتخت استرالیا وجود ندارد. سقط جنین‌های ترم بعدی معمولاً به تأیید دو پزشک نیاز دارند، اگرچه بعد از ۲۰ هفته در استرالیای غربی به شدت محدود می‌شوند.
حداقل از دهه ۱۹۸۰، نظرسنجی‌ها نشان داده‌است که اکثر استرالیایی‌ها از حقوق سقط جنین حمایت می‌کنند و حمایت از سقط جنین در حال افزایش است. در حالی که خشونت ضد سقط جنین در استرالیا نادر است، فعالان ضد سقط جنین از تاکتیک‌هایی از جمله «سوءاستفاده کلامی، تهدید و ممانعت از ورود» به خارج از کلینیک‌های سقط جنین استفاده کرده‌اند. در پاسخ، همه حوزه‌های قضایی قوانینی را وضع کرده‌اند که معترضان را از آزار و اذیت بازدیدکنندگان و کارکنان در شعاع معینی از کلینیک‌های سقط جنین، از تاسمانی در سال ۲۰۱۳ و در نهایت با استرالیای غربی در سال ۲۰۲۱، منع کرده‌اند.
شریک جنسی یک زن لازم نیست در مورد سقط جنین مطلع شود و دادگاه‌های استرالیا حکمی برای جلوگیری از این عمل صادر نمی‌کنند، حتی اگر متقاضی پدر فرضی جنین باشد. هیچ دوره انتظاری برای سقط جنین اعمال نمی‌شود. یک خردسال به جز در استرالیای غربی نیازی به اطلاع والدین از سقط جنین پیشنهادی ندارد و رضایت والدین لازم نیست. در حالی که سقط جنین توسط ایالت‌ها و سرزمین‌ها تنظیم می‌شود، این روش تا حدی تحت برنامه بهداشت عمومی دولت فدرال، مدیکر، یا توسط بیمه گذاران خصوصی مراقبت‌های بهداشتی تأمین می‌شود. در مورد «کودکی که می‌تواند زنده به دنیا بیاید» (معمولاً به معنای بعد از هفته ۲۸ بارداری است)، خاتمه ممکن است مشمول جرم جداگانه تخریب کودک در برخی ایالت‌ها و مناطق باشد.
از زمان استعمار، سقط جنین در استرالیا همیشه توسط قوانین ایالتی (قبلاً استعماری) تنظیم شده‌است. قبل از پایان قرن نوزدهم، هر مستعمره "قانون ۱۸۶۱ امپراتوری جنایات علیه شخص را" تصویب کرده بود، که به نوبه خود از قوانین انگلستان در سال‌های ۱۸۳۷، ۱۸۲۸ و ۱۸۰۳ مشتق شده بود، که سقط جنین را تحت هر شرایطی غیرقانونی می‌کرد. از آن زمان، قانون سقط جنین در هر ایالت بر اساس رویه قضایی و تغییرات در قوانین به تکامل خود ادامه داده‌است.
یک سابقه قانونی در رابطه با قانونی بودن سقط جنین در استرالیا در سال ۱۹۶۹، توسط "حکم Menhennitt" در پرونده دادگاه عالی ویکتوریا "R v Davidson" . ایجاد شد، که بر این باور بود که سقط جنین در صورتی که «برای حفظ سلامت جسمی یا روانی ضروری باشد، به‌طور قانونی موجه است. زن مربوطه، مشروط بر اینکه خطر سقط بر خطری که سقط جنین برای جلوگیری از آن طراحی شده بود، بیشتر نباشد.» از آن زمان، احکام دادگاه و اصلاحات قانونی به ارائه یک چارچوب پزشکی برای سقط جنین در استرالیا کمک کرده‌است. حکم Menhennitt بعداً توسط دادگاه‌های نیو ساوت ولز و کوئینزلند"R v Bayliss & Cullen" (1986) 9 Queensland Lawyer Reports 8. تصویب شد و در برخی ایالت‌های دیگر تأثیرگذار بود. با گذشت زمان این به‌طور گسترده تعریف شد تا سلامت روان زن را نیز دربر گیرد، که حاملگی ناخواسته از نظر بالینی آسیب زا تفسیر می‌شود.
در اواسط دهه ۱۹۹۰، دولت محافظه کار هوارد در استرالیا در قدرت بود و سناتور مستقل محافظه کار تاسمانی، برایان هارادین، موازنه قوا را در سنا حفظ می‌کرد. هاوارد برای اطمینان از حمایت او از لوایح پیشنهادی، از جمله خصوصی‌سازی شرکت مخابراتی مخابراتی، با هارادین معامله کرد. در مقابل، هارادین برای ایجاد محدودیت‌هایی برای سقط جنین حمایت دریافت کرد. در نتیجه، برخلاف سایر داروها، داروهای سقط جنین قبل از ارزیابی توسط اداره کالاهای درمانی (TGA) نیاز به تأیید وزیر بهداشت دارند. از آنجایی که ارزیابی TGA یک الزام برای فروش داروها در استرالیا است، این یک وتوی وزیر ایجاد کرد. بر این اساس، سقط جنین RU-486 که به‌طور گسترده در خارج از کشور استفاده می‌شد، در استرالیا ممنوع شد. امتناع مستمر تونی ابوت، وزیر بهداشت وقت، از اجازه ورود سقط‌کنندگان به استرالیا منجر به ارائه لایحه یک عضو خصوصی در اواخر سال ۲۰۰۵ شد تا تأییدیه را به TGA بازگرداند. این لایحه در سال ۲۰۰۶ قانون شد. از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۲، دارو هنوز توسط TGA ثبت نشده بود و پزشکان برای تجویز آن نیاز به وضعیت خاصی از TGA داشتند. حتی پس از ثبت استفاده از آن همچنان شرایط و محدودیت‌های خاصی دارد. نظر کارشناسان پزشکی در استرالیا وجود دارد که سقط جنین بیش از حد تنظیم شده‌است.
در سال ۲۰۰۶، تونی ابوت پس از از دست دادن حق وتوی خود بر سقط جنین، برای تأمین بودجه مشاوره جایگزین برای زنان باردار از طریق گروه‌های وابسته به کلیسا برای کاهش نرخ ملی سقط جنین، لابی کرد. با این حال، در سال ۲۰۱۰، در حالی که او به دنبال انتخاب به عنوان رهبر حزب لیبرال بود، ابوت متعهد شد که هیچ تغییری در قوانین سقط جنین ایجاد نکند.
در سال ۲۰۱۷، سناتور کوری برناردی پیشنهادی را برای ممنوعیت سقط جنین بر اساس جنسیت ارائه کرد. این پیشنهاد رد شد (10-36). هیچ مدرکی مبنی بر رایج بودن سقط جنین بر اساس جنسیت در استرالیا وجود ندارد، اگرچه طبق گفته مرکز حقوقی حقوق بشر، تلاش برای ایجاد ممنوعیت در این روش «تاکتیک شناخته شده مخالفان سقط جنین برای محدود کردن دسترسی زنان به سقط جنین» است.
"استراتژی ملی سلامت زنان ۲۰۲۰–۲۰۳۰"، که توسط وزارت بهداشت در سال ۲۰۱۹ منتشر شد، «دسترسی عادلانه به خدمات ختم بارداری» را به عنوان معیار کلیدی موفقیت برای سلامت مادر، جنسی و باروری فهرست کرده‌است.
قبل از انتخابات فدرال ۲۰۱۹، حزب کارگر استرالیا از سیاست ملی سقط جنین برای انتخابات فدرال استرالیا در سال ۲۰۱۹ رونمایی کرد. سیاست این حزب شامل الزام بیمارستان‌های دولتی به ارائه روش‌های سقط جنین به‌طور مداوم تحت توافق‌نامه‌های جدید بودجه مشترک المنافع، تشویق نیو ساوت ولز برای حذف سقط جنین از قوانین کیفری خود و ایجاد یک کلینیک سقط جنین در تاسمانی بود. در پاسخ ، اسکات موریسون، رهبر حزب لیبرال اظهار داشت که این موضوع بحث‌برانگیز و حساس است و تصمیم‌گیری‌ها باید به ایالت‌ها واگذار شود. همکاران او در ائتلاف تا حد زیادی در این مورد ساکت بودند، در حالی که گروه‌های ضد سقط جنین از جمله لابی مسیحی استرالیا و Cherish Life مبارزاتی علیه حزب کارگر در مورد این موضوع داشتند. Cherish Life به اشتباه ادعا کرد که حزب کارگر «برنامه سقط جنین طولانی مدت شدید» دارد و اگر انتخاب شوند «نوزادان بیشتری خواهند مرد». اد هوسیک، نماینده حزب کارگر، که کرسی خود را در انتخابات حفظ کرد، گفت که ارائه نادرست سیاست سقط جنین حزب عاملی در کاهش آرا او بود.
خشونت‌های مرتبط با سقط جنین در استرالیا نادر است. اولین حمله و قتل جدی توسط یک فعال ضد سقط جنین در سال ۲۰۰۱ رخ داد که توسط پیتر نایت انجام شد. نایت با حمل تفنگ، نفت سفید و تجهیزات برای قفل کردن درهای کلینیک به زور وارد کلینیک ملبورن شد. او قصد داشت تمام بیماران و کارکنان ساختمان را به قتل برساند، اما پس از تیراندازی و کشتن یک نگهبان بر او غلبه کرد. فعالان ضد سقط جنین در خارج از کلینیک تظاهرات کرده بودند، اما ۱۵ دقیقه قبل از حمله نایت آنجا را ترک کردند. نایت، که توسط دادستانی به عنوان «زائده نشین وسواس به کشتن پزشکان سقط جنین» توصیف شده بود، به قتل محکوم شد و به حبس ابد محکوم شد.. در ژانویه ۲۰۰۹، بمباران آتش با استفاده از کوکتل مولوتف در یک کلینیک پزشکی در Mosman Park، استرالیای غربی انجام شد. خسارات بسیار ناچیز بود و تنها منجر به شکسته شدن شیشه‌ها و سیاه شدن دیوارهای خارجی شد. پلیس بر این باور بود که گرافیتی که روی این ساختمان نوشته شده بود «قاتلان نوزاد» مربوط به حمله بود. با این حال، کلینیک پزشکی در واقع خدمات سقط جنین ارائه نمی‌دهد..
حداقل از دهه ۱۹۹۰، تاکتیک‌هایی که مبارزان ضد سقط جنین در خارج از کلینیک‌های سقط جنین استفاده می‌کردند، شامل «آزار کلامی، تهدید، ممانعت از ورود به کلینیک‌ها، نمایش تصاویر خشونت‌آمیز و اعمال «تئاتر مزاحم» مانند هل دادن عروسک پر از خون در کالسکه بود. " در پاسخ، ایالت‌ها و مناطق شروع به ایجاد «مناطق دسترسی ایمن» کردند که از اعتراض در مورد سقط جنین در یک منطقه ممنوعه اطراف یک درمانگاه جلوگیری می‌کند. تاسمانی اولین ایالتی بود که در سال ۲۰۱۳ این کار را انجام داد در آوریل ۲۰۱۹، دادگاه عالی استرالیا این قوانین را پس از اعتراض دو نفری که به دلیل نقض قوانین بازداشت شده بودند، تأیید کرد. خواهان‌ها ادعا کردند که حق آزادی ارتباطات سیاسی آنها در نتیجه قوانین رد شده‌است، اگرچه دادگاه درخواست‌های تجدیدنظر را رد کرد و گفت که این قوانین هدفی مشروع را دنبال می‌کنند. در اوت ۲۰۲۱، استرالیای غربی آخرین ایالتی بود که مناطق دسترسی امن را معرفی کرد. در ماه‌های قبل، بیماران در کلینیک‌های سقط جنین در آن ایالت همچنان مورد توجه و ارعاب معترضان قرار می‌گرفتند. تصاویری نیز از مبارزان ضد سقط جنین به دست آمد که در خارج از یک کلینیک استرالیای غربی در اوج همه‌گیری کووید-۱۹، علی‌رغم دستورالعمل‌های فاصله‌گذاری اجتماعی در آن زمان، اعتراض کردند.
سقط جنین تا حدی تحت مدیکر، طرح بهداشت عمومی با بودجه دولت فدرال، که از سال ۲۰۱۵ به‌طور مؤثر هزینه سقط جنین جراحی را به نصف کاهش داد، تأمین می‌شود یا توسط بیمه گذاران خصوصی مراقبت‌های بهداشتی، که توسط دولت فدرال نیز تنظیم می‌شوند. دولت فدرال همچنین بودجه ای را برای بیمارستان‌های دولتی فراهم می‌کند و از این طریق می‌تواند بر سیاست و عملکرد سقط جنین تأثیر بگذارد. سقط جنین و مشاوره سقط جنین به عنوان خدمات بهداشتی تلقی می‌شوند و از مالیات کالاها و خدمات (GST) معاف هستند.
در قلمرو پایتخت استرالیا (ACT)، ارجاع به سقط جنین به عنوان یک جرم جنایی توسط "قانون جنایات (الغای جرم سقط جنین) در سال ۲۰۰۲" لغو شد. قبل از آن، قانون سقط جنین برای سال‌های متمادی بر اساس بخش‌های ۸۲ تا ۸۴ "قانون جنایات ۱۹۰۰" نیو ساوث ولز تحت قانون قضایی قرار داشت. مراقبت از سقط جنین در حال حاضر تحت چارچوب قانون سلامت، استانداردها، خط مشی‌ها و اخلاق حرفه ای که برای همه مراقبت‌های بهداشتی اعمال می‌شود، تنظیم می‌شود. هیچ محدودیت بارداری برای جلوگیری از سقط جنین در ACT وجود ندارد.
سقط جنین در ۲ اکتبر ۲۰۱۹ در نیو ساوت ولز با موافقت سلطنتی "قانون اصلاح قانون سقط جنین ۲۰۱۹"، که یک هفته پیش از آن توسط هر دو مجلس پارلمان نیو ساوت ولز تصویب شد، جرم زدایی شد. این قانون سقط جنین را از قانون جنایی ۱۱۹ ساله خارج کرد و آن را به عنوان یک روش پزشکی تنظیم کرد.
بر اساس قانون جدید، سقط جنین در صورت درخواست در ۲۲ هفته اول بارداری امکان‌پذیر است. پس از آن زمان، دو پزشک باید بر اساس شرایط جسمی، روانی و اجتماعی زن در حال حاضر و آینده توافق کنند که مناسب است. این مشابه قوانین موجود در سایر ایالت‌ها و مناطق است. با این حال، در صورتی که سقط منجر به تولد نوزاد زنده شود، پزشک که سقط جنین را انجام می‌دهد، موظف است مراقبت‌های پزشکی مناسب را ارائه دهد.
قبل از قانون جدید، از سال ۱۹۰۰، سقط جنین در نیو ساوت ولز به صراحت به عنوان یک جرم تحت بخش‌های ۸۲ تا ۸۴ "قانون جرایم 1900" (NSW) ذکر شده بود،. اما تفسیر قانون مشمول "حکم لوین" است. از "R v Wald" در سال ۱۹۷۱، خود برگرفته از حکم ویکتوریایی Menhennitt است که اگر پزشک اعتقاد صادقانه و معقولی داشته باشد که به دلیل «هر دلیل یا دلیل اقتصادی، اجتماعی یا پزشکی»، سقط جنین قانونی است. سقط جنین برای «حفظ زن درگیر از خطر جدی برای زندگی یا سلامت جسمی یا روانی او که ادامه بارداری مستلزم آن است» ضروری بود.
این مورد توسط "CES v Superclinics Australia Pty Ltd" (1995) گسترش یافت،. که دوره‌ای را که در طی آن نگرانی‌های سلامتی ممکن است از طول مدت بارداری در نظر گرفته شود تا سلامت و رفاه آینده زن در نظر گرفته شود، گسترش یافت. در سال ۲۰۰۶، دکتر سومان سود به دو اتهام انجام یک سقط جنین غیرقانونی محکوم شد که در آن تحقیق نکرد که آیا دلیل قانونی برای انجام سقط جنین وجود دارد یا خیر..
از ۱ ژوئیه ۲۰۱۶، همه قوانین نیوساوت ولز همچنین برای حدود ۲۰۰۰ ساکن در جزیره نورفولک، تحت هر دو "قانون اصلاح قانون جزیره نورفولک ۲۰۱۵" و "قانون اصلاح قانون مناطق ۲۰۱۶"، پس از لغو مجمع قانونگذاری نورفولک در ۱ ژوئیه اعمال می‌شود.
در ژوئن ۲۰۱۶، دکتر مهرین فاروقی، نماینده مجلس نمایندگان سبزها، قرار بود لایحه‌ای را برای جرم‌زدایی از سقط جنین در نیواس‌ولز ارائه کند. اما در آستانه ارائه این لایحه در تاریخ ۲۳ خرداد ۱۳۹۵، علیرغم اینکه ماه‌ها به ترتیب اولویت اول بوده، برنامه‌ریزی شده و به صورت عمومی اعلام شده بود، از دستور کار روز بعد حذف شد.
در اوت ۲۰۱۶، مهرین فاروقی پیش نویس افشای لایحه اصلاح قانون سقط جنین (اصلاح قوانین متفرقه) ۲۰۱۶ را منتشر کرد تا «لغو بخش‌های ۸۲ تا ۸۴ قانون جرایم مربوط به جرایم سقط جنین؛ ایجاد منطقه ایمن دسترسی به ۱۵۰ متر در اطراف سقط جنین c. و ارائه دهندگان خدمات برای اطمینان از حق بیمار برای حفظ حریم خصوصی پزشکی؛ و از پزشکان بخواهد که مخالفت وجدانی خود را در ابتدای مشاوره فاش کنند و بیماران را به پزشک دیگری که چنین اعتراضی ندارد یا به مرکز محلی Health Women's NSW ارجاع دهند. این لایحه در ۱۱ اوت ۲۰۱۶ به مجلس علیا ارائه شد در خوان دوم ۲۵–۱۴ در ۱۱ مه ۲۰۱۷ شکست خورد
از اول ژوئیه ۲۰۱۸، اعتراض در فاصله ۱۵۰ متری خدمات سقط جنین غیرقانونی است.
در قلمرو شمالی، سقط جنین نیاز به تأیید دو پزشک پس از ۲۴ هفته بارداری دارد. سقط جنین جراحی و دارویی در سیستم بهداشت عمومی موجود است. این در استرالیا غیرمعمول است، جایی که خدمات سقط جنین اغلب به ارائه دهندگان خصوصی برون سپاری می‌شود.
قانون اصلاح قانون خاتمه بارداری در ۱ ژوئیه ۲۰۱۷ به تصویب رسید و نیاز به معاینه یک زن قبل از هفته ۱۴ بارداری را از دو پزشک حذف کرد، یک «منطقه دسترسی ایمن» به طول ۱۵۰ متر در اطراف کلینیک‌ها اجرا کرد، و الزام والدین را حذف کرد. تأیید این روش و امکان تجویز قرص‌های سقط جنین پزشکی را فراهم کرد. گزارش تفسیری ۲۰۱۸ ۷۴۲ سقط جنین را در ۱۲ ماه گذشته ثبت کرده‌است که ۷۳ درصد آن سقط دارویی با قرص قبل از هفته ۹ بارداری بوده و ۲۷ درصد باقی مانده در بیمارستان انجام شده‌است. از زمان تغییر قانون، ۹۹٫۳۳ درصد از ختم بارداری‌ها در هفته ۱۴ بارداری انجام شده‌است. این همچنین به این معنی است که زمان انتظار در یک بیمارستان دولتی برای خاتمه جراحی کاهش یافته‌است که پیامدهای اقتصادی سیاست و سلامت عمومی دارد.
در دسامبر ۲۰۲۱، قلمرو شمالی محدودیت‌های سقط جنین را کاهش داد و اجازه داد بین ۱۴ تا ۲۴ هفته با تأیید یک پزشک به جای دو مورد قبلی مورد نیاز، دسترسی داشته باشید. آنها همچنین سقط جنین را پس از ۲۴ هفته با تأیید دو پزشک قانونی کردند و ماده قبلی را حذف کردند که بیان می‌کرد سقط جنین تنها پس از ۲۴ هفته برای نجات جان یک زن قانونی است.
از ۳ دسامبر ۲۰۱۸، سقط جنین در کوئینزلند در صورت درخواست در ۲۲ هفته اول بارداری امکان‌پذیر است. پس از آن دوره، دو پزشک باید قبل از اینکه یک زن بتواند به سقط جنین دسترسی پیدا کند، این روش را امضا کنند، مگر اینکه خطری برای زندگی زن یا در یک بارداری چند قلویی، یک کودک متولد نشده دیگر وجود داشته باشد.
قبل از دسامبر ۲۰۱۸، دسترسی به سقط جنین در کوئینزلند توسط "حکم مک گوایر" در سال ۱۹۸۶ تعیین شده بود، که در صورت لزوم سقط جنین را قانونی اعلام کرد تا زن از خطر جدی برای زندگی یا سلامتی او - فراتر از خطرات عادی بارداری و زایمان - محافظت کند. اگر حاملگی ادامه یابد نتیجه می‌شود و با خطری که از آن جلوگیری می‌شود نامتناسب نیست. تا سال ۲۰۰۸، قانون سقط جنین در کوئینزلند دقیقاً منعکس کننده قانون ویکتوریا بود. "حکم مک گوایر" در سال ۱۹۹۴ در پرونده "Veivers v." "کانولی" توسط یک قاضی دادگاه عالی کوئینزلند.
در استرالیای جنوبی، ساکنان استرالیای جنوبی تا هفته ۲۳ بارداری می‌توانند داروی اولیه یا سقط جنین جراحی داشته باشند. مناطق دسترسی ایمن ۱۵۰ متری در اطراف کلینیک‌های سقط جنین از اول ژانویه ۲۰۲۱ قابل اجرا است
قانون در سال ۱۹۶۹ سقط جنین را در مواقعی که برای حفاظت از جان یا سلامت جسمی یا روانی زن ضروری باشد - با در نظر گرفتن آینده فعلی و قابل پیش‌بینی منطقی - یا در مواردی که احتمال داشت کودک با ناتوانی‌های جدی متولد شود، قانونی کرد. سقط جنین باید قبل از محدودیت زمانی ۲۸ هفته بارداری انجام شود. سقط جنین باید در بیمارستان انجام شود و توسط دو پزشک تأیید شود و همچنین مشمول شرایط اقامت است (بیمار باید حداقل دو ماه ساکن استرالیای جنوبی باشد). بیمارستان، تاییدیه دوگانه و شرایط اقامت ممکن است در مواقع اضطراری لغو شود. سقط جنین در استرالیای جنوبی به صورت رایگان یا کم هزینه در برخی از مراکز بهداشتی عمومی از جمله مرکز مشاوره بارداری در دسترس است. این مرکز مشاوره بارداری یک بیمارستان ثبت شده‌است که پزشکان آن برای تأیید در دسترس هستند. هر دو سقط پزشکی و جراحی انجام می‌شود.
لایحه ای که به‌طور کامل سقط جنین را جرم زدایی می‌کند در اکتبر ۲۰۲۰ به پارلمان ایالتی ارائه شد بر اساس این قانون، سقط جنین در صورت درخواست تا ۲۲ هفته و شش روز بارداری قابل انجام است. پس از آن دوره، یک پزشک تنها در صورتی می‌تواند سقط جنین را انجام دهد که با پزشک دیگری مشورت کند و هر دو معتقد باشند که این روش از نظر پزشکی مناسب است. اصلاحات سقط جنین را به‌طور کامل از قانون کیفری حذف کرد. شورای قانونگذاری این لایحه را در ۳ دسامبر ۲۰۲۰ تصویب کرد، و همچنین مجلس مجلس در ۱۹ فوریه ۲۰۲۱ با ۲۹ رای موافق در مقابل ۱۵ رای موافق با تصویب اصلاحیه ای که به اصطلاح «سقط جنین انتخابی جنسیتی» را ممنوع می‌کند، این اصلاحیه‌ها در ۲ مارس ۲۰۲۱ مورد موافقت شورای قانونگذاری قرار گرفت و در ۱۱ مارس ۲۰۲۱ موافقت سلطنتی را دریافت کرد. این قانون برای اجرایی شدن نیاز به صدور مقررات بیشتری از سوی دولت داشت. دولت این مقررات را در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۲ منتشر کرد. که در ۷ ژوئیه ۲۰۲۲ لازم الاجرا شد. کریس پیکتون، وزیر بهداشت، از دولت لیبرال سابق انتقاد کرد که در انتخابات ایالتی مارس ۲۰۲۲ توسط حزب کارگر به دلیل «تأخیر و دفن کردن این مقررات شکست خورد و نتوانست به جامعه توضیح دهد که چرا آنها را پیش نبرده‌است».
در تاسمانی، از ۲۱ نوامبر ۲۰۱۳، سقط جنین در صورت درخواست تا هفته ۱۶ بارداری مجاز است. بعد از ۱۶ هفته سقط جنین مستلزم رضایت دو پزشک به دلایل پزشکی یا روانی است. این قانون همچنین فیلمبرداری، برگزاری تظاهرات، آزار و اذیت یا ارعاب بیماران یا کارکنان را در فاصله ۱۵۰ متری کلینیک‌های سقط جنین ممنوع کرده‌است.Reproductive Health (Access to Terminations) Act 2013 - Sect. 9
از سال ۱۹۲۵ تا ۲۰۰۱، قانون کیفری تاسمانی «سقط جنین غیرقانونی» را بدون اینکه واقعاً مشخص کند چه چیزی قانونی است یا نه، ممنوع شد. در حالی که هرگز واقعاً تحت پیگرد قانونی قرار نگرفته بود، اما اعلام شد که حکم منهنیت ویکتوریا در سال ۱۹۶۹ و حکم لوین نیو ساوت ولز در قوانین تاسمانی اعمال می‌شود. در اواخر سال ۲۰۰۱، قانون کیفری تصریح کرد که سقط جنین باید تحت مجموعه‌ای از معیارها انجام شود که شبیه به الزامات استرالیای جنوبی است.
امکانات سقط جنین در این ایالت محدود است. سیستم بهداشت عمومی ایالتی خدمات سقط جنین را تنها در شرایط غیرعادی (مثلاً در موارد ناهنجاری جنین) ارائه می‌دهد، بنابراین اکثر زنان از طریق بخش خصوصی به ختم حاملگی دسترسی دارند. در سال ۲۰۱۷، تنها کلینیک اختصاصی سقط جنین جراحی ارزان قیمت این ایالت بسته شد. برخی از زنان پروازهای بین ایالتی را برای ختم بارداری انتخاب کردند.
در ویکتوریا، از سال ۲۰۰۸، سقط جنین در صورت درخواست تا ۲۴ هفته بارداری مجاز است، با سقط جنین پس از آن زمان، تا زمان تولد کودک، لازم است دو پزشک بر اساس وضعیت جسمی و روانی زن در حال حاضر و آینده توافق کنند که مناسب است. و شرایط اجتماعی(24 August 2008). "." "The Age." Retrieved 15 September 2008."Abortion Law Reform Act 2008" (Vic).
قبل از سال ۲۰۰۸، قانون سقط جنین بر اساس "قانون جنایات" ویکتوریا بود، همان‌طور که توسط "حکم منهنیت" در سال ۱۹۶۹، در مورد "R v Davidson" تفسیر شد. بر اساس این حکم، سقط جنین در صورت لزوم برای محافظت از خطر جدی برای زندگی یا سلامتی زن - فراتر از خطرات عادی حاملگی و زایمان - قانونی بود که در صورت ادامه حاملگی حاصل می‌شد و با خطری که پیش‌گیری می‌شود نامتناسب نیست. حکم منهنیت مبنای قانون سقط جنین در ویکتوریا باقی ماند تا اینکه "قانون اصلاح قانون سقط جنین در سال 2008" (Vic) سقط جنین را تا سقف ۲۴ هفته غیرقانونی کرد.
در استرالیای غربی، از ۲۰ مه ۱۹۹۸، سقط جنین در صورت درخواست (با ارجاع از پزشک) تا هفته ۲۰ بارداری مجاز است - مشروط به مشاوره توسط یک پزشک غیر از کسی که سقط جنین را انجام می‌دهد - یا در موارد جدی شخصی و خانوادگی. یا در صورت عدم انجام سقط جنین، در صورت به خطر افتادن جان یا سلامت جسمی یا روحی زن و هنگامی که حاملگی سلامت روان زن را به خطر اندازد، عواقب اجتماعی برای زن به همراه خواهد داشت. پس از هفته ۲۰ بارداری سقط جنین تنها در صورتی ممکن است انجام شود که جنین با مشکلات پزشکی شدید متولد شود - که باید توسط دو پزشک مستقل تأیید شود. در صورتی که زن زیر ۱۶ سال سن داشته باشد، باید به یکی از والدین او اطلاع داده شود، مگر در مواردی که دادگاه اطفال اجازه داده باشد یا زن با والدین خود زندگی نکند.
استرالیای غربی آخرین حوزه قضایی در استرالیا بود که مناطق دسترسی امن نداشت. لایحه ایجاد مناطق امن در فاصله ۱۵۰ متری کلینیک‌های سقط جنین رسماً در اوت ۲۰۲۱ تصویب شد و از اول سپتامبر با موافقت به اجرا درآمد. گزارش سال ۲۰۲۰ توسط وزارت بهداشت استرالیای غربی نشان داد که ۷۰٪ از مردم مناطق دسترسی امن را تأیید می‌کنند.
دولت ایالتی، از طریق وزارت بهداشت، تغییراتی را در سال ۲۰۲۳ در قوانین سقط جنین موجود برای بهبود دسترسی به مراقبت‌های ایمن و به موقع سقط جنین در استرالیای غربی پیشنهاد می‌کند.
هر ایالت و قلمرو قوانین جزایی خاص خود را در رابطه با تخریب کودکان دارد. این جرم «کشتن کودک متولد نشده» نامیده می‌شود و فقط در حوالی زمان زایمان در کوئینزلند، استرالیای غربی، و قلمرو شمالی قابل ارتکاب است. در تاسمانی به آن «مرگ کودک قبل از تولد» می‌گویند. از سال ۲۰۰۸، در استرالیای جنوبی، تخریب کودکان تحت عنوان «سقط جنین» قرار گرفت. این تعریف در قلمرو پایتخت استرالیا تا حدودی گسترده‌تر است، و نسبتاً گسترده‌تر با قوانین انگلیسی در تاسمانی و استرالیای جنوبی است. این جرم در ویکتوریا توسط قانون اصلاح قانون سقط جنین ۲۰۰۸ (ویکتوریا) لغو شد.
نیو ساوت ولز قانون تخریب کودکان ندارد، اما قانون اصلاح جنایات (آسیب بدنی شدید) 2005 (NSW) قانون جرایم 1900 (NSW) را اصلاح کرد به طوری که s 4(1)(a) اکنون «غم‌انگیز» را تعریف می‌کند. صدمه بدنی» که شامل «تخریب (غیر از طی یک عمل پزشکی) جنین یک زن باردار، خواه زن آسیب دیگری متحمل شود یا نه».Crimes Act 1900 (NSW), این بیشتر توسط قانون اصلاح قانون سقط جنین ۲۰۱۹ به "تخریب (غیر از طی یک روش پزشکی یا خاتمه بارداری مطابق با قانون اصلاح قانون سقط جنین ۲۰۱۹) از جنین یک زن باردار اصلاح شد. یا زن آسیب دیگری ببیند.»
به دلیل تفاوت در تعاریف، فقدان استانداردهای جمع‌آوری داده‌های منسجم در سراسر ایالت‌ها وجود دارد، که تعیین دقیق تعداد سقط‌های انجام شده در استرالیا در هر سال را دشوار یا غیرممکن می‌کند. به‌طور متوسط ۷۵۷۰۰ روش با بودجه مدیکر وجود دارد که می‌تواند منجر به «نتیجه ناقص» شود که هر سال از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۴ انجام می‌شود، اما این رقم شامل سقط جنین و همچنین خاتمه می‌شود. از سوی دیگر، بسیاری از زنانی که سقط‌های پزشکی در بیمارستان‌های خصوصی انجام می‌دهند ممکن است درخواست تخفیف مدیکر نداشته باشند.
استرالیای جنوبی تنها ایالتی است که اطلاعات مربوط به سقط جنین را جمع‌آوری و منتشر می‌کند. در سال ۲۰۰۲، ۵۱۴۷ سقط جنین پزشکی در استرالیای جنوبی یا ۱۷٫۲ مورد در هر ۱۰۰۰ زن ۱۵ تا ۴۴ ساله انجام شد. پیش‌بینی شده در سطح ملی، این نشان می‌دهد که حدود ۷۳۳۰۰ سقط جنین در سراسر کشور انجام شده‌است. این تفاوت بین دولت‌ها را در نظر نمی‌گیرد. به عنوان مثال، داده‌های منتشر نشده از استرالیای غربی نرخ ۱۹٫۴ سقط را در هر ۱۰۰۰ زن در همان گروه سنی تخمین می‌زند، که نشان دهنده حدود ۸۲۷۰۰ سقط جنین در سطح ملی است. داده‌های استرالیای جنوبی همچنین نشان می‌دهد که اکثریت قریب به اتفاق سقط‌های انجام شده بین سال‌های ۱۹۹۴ و ۲۰۰۲ قبل از هفته ۱۴ بارداری رخ داده‌است. کمتر از ۲٪ در هفته ۲۰ یا بعد از آن اتفاق افتاد.
باورهای سنتی مسیحی عامل بزرگی بر سیاست‌های اولیه استرالیا در مخالفت با سقط جنین بود. تغییر نگرش به سقط جنین و حقوق باروری با کمتر استرالیایی که کشور خود را «ملت مسیحی» می‌دانند، مرتبط است، که به نوبه خود نفوذ سیاستمداران مسیحی راستگرا را کاهش داده‌است. با این حال، انگ پیرامون موضوع سقط جنین همچنان پابرجاست و می‌تواند به شدت بر احساس هویت و سلامت روان زنان تأثیر بگذارد و همچنین بر روی سقط جنین تأثیر بگذارد. زنان ممکن است به جای اینکه به مردم بگویند سقط جنین کرده‌اند، اعلام کنند که دچار سقط جنین شده‌اند تا از واکنش‌های منفی جلوگیری کنند.
هنگامی که سقط جنین در سال ۱۹۶۹ قانون گذاری شد، برخی از زنان بومی استرالیا در میان مخالفان آن بودند، به این باور نادرست که منجر به «سقط جنین اجباری و عقیم سازی» می‌شود. اعتقاد بر این است که این نگرش تحت تأثیر مداخله دولت قبلی در خودمختاری بومیان، از جمله نسل‌های دزدیده شده بوده‌است. از اواسط دهه ۲۰۱۰، زنان بومی بیشتری سقط جنین را انتخاب می‌کردند، اگرچه انگ زدن در مورد این موضوع هنوز در بسیاری از جوامع بومی برجسته است.
نیمتازپام () یک داروی خواب‌آور با اثر متوسط ​​است که از مشتقات بنزودیازپین است.
کلیمازولام () یک داروی دامپزشکی و یک بنزودیازپین و یک مشتق از ایمیدازوبنزودیازپین است که از نظر ساختار شبیه به میدازولام و دی‌کلازپام است و در دامپزشکی برای بیهوش کردن حیوانات به کار می‌رود.
نیترازپات () دارویی از مشتقات بنزودیازپین است و دارای خواص ضد اضطراب است. معمولاً به صورت نمک پتاسیم، نیترازپات پتاسیم تولید می‌شود.
بنتازپام () یک تینودیازپین است که یک آنالوگ بنزودیازپین به شمار می‌رود.
این دارو دارای خواص ضد اضطراب، ضد تشنج، آرام بخش و شل‌کننده عضلات اسکلتی است. بیشینه سرعت پلاسما در حدود ۲٫۵ ساعت پس از مصرف خوراکی به دست می‌آید. نیمه عمر حذف تقریباً بین ۲ تا ۴ ساعت است. بنتازپام به عنوان یک ضد اضطراب موثر است.
مصرف بیش از حد بنزودیازپین با بنتازپام ممکن است منجر به کما و نارسایی تنفسی شود. عوارض جانبی شامل خشکی دهان، خواب‌آلودگی، آستنی، سوء هاضمه، یبوست، حالت تهوع و کولیت لنفوسیتی ناشی از دارو با بنتازپام مرتبط است. آسیب شدید کبدی و هپاتیت نیز با بنتازپام همراه است. در حالی که نارسایی کبد ناشی از بنتازپام نادر است، نظارت بر عملکرد کبد برای همه بیمارانی که بنتازپام مصرف می کنند توصیه می‌شود.
وزارت امنیت اجتماعی جمهوری دموکراتیک خلق کره که معمولاً با نام بوآن شناخته‌می‌شود، یک سازمان مجری قانون در کره شمالی است."North Korea | Facts, Map, & History | Britannica". www.britannica.com (به انگلیسی). Retrieved 2023-04-12.
برخلاف اکثر وزارتخانه‌های کره شمالی که زیر نظر کابینه فعالیت می‌کنند، وزارت امنیت اجتماعی مستقیماً تحت نظارت کمیسیون امور دولتی است."Organizational Chart of North Korean Leadership". Seoul: Political and Military Analysis Division, Intelligence and Analysis Bureau; Ministry of Unification. January 2018. Retrieved 17 October 2018. وزیر امنیت فعلی ری یونگ گیل می‌باشد.
افسران مؤثر آن با توصیه کمیته محلی حزب کارگران کره و وضعیت سانگبون خود انتخاب می‌شوند.OCarroll، Mr (۲۰۱۶-۰۸-۱۰). «Daily duty: Inside North Korea's regular police force | NK News». NK News - North Korea News (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۳-۰۴-۱۲.
این وزارتخانه برای اولین بار به‌عنوان اداره امنیت سیاسی در ۱۹ نوامبر ۱۹۴۵ تأسیس شد."인민보안성". Ministry of Unification. Retrieved 5 June 2020. این اداره در سپتامبر ۱۹۴۸ تابع وزارت امور داخلی شد."인민보안부". Encyclopedia of Korean Culture. Retrieved 5 May 2020. این اداره در مه ۱۹۵۱ به یک وزارتخانه جداگانه معروف به وزارت امنیت اجتماعی تبدیل شد. با این همه، این وزارتخانه بعدها در اکتبر ۱۹۵۲ با وزارت امور داخلی ادغام شد.
وزارت امنیت اجتماعی پس از انشعاب از وزارت امور داخلی در اکتبر ۱۹۶۲ مجدداً تأسیس گشت. همچنین در دسامبر ۱۹۷۲ به اداره امنیت اجتماعی مبدل گشت. این اداره زیرمجموعه شورای اداری بود. در آوریل ۱۹۸۲، این اداره از شورای اداری جدا شد"국방위원회 ㅣ 한반도 A to Z ㅣ KBS WORLD Radio". world.kbs.co.kr (به کره‌ای). Retrieved 2023-04-12. اما بعدها در دسامبر ۱۹۸۶ تحت کنترل آن شد.
این اداره در سپتامبر ۱۹۹۸ به وزارت امنیت اجتماعی تغییر نام داد و زیرمجموعه کابینه شد. در آوریل ۲۰۰۰، نام این وزارتخانه به وزارت امنیت خلق تغییر یافت. در آوریل ۲۰۱۰، این وزارتخانه به اداره امنیت خلق تغییر یافت و تحت کنترل کمیسیون دفاع ملی شد.
در سال ۲۰۱۶، این اداره به وزارت امنیت خلق تغییر نام داد و تابع کمیسیون امور دولتی شد.
نهایتاْ در مه ۲۰۲۰ مجدداً به وزارت امنیت اجتماعی تغییر نام داد.Jeongmin (۲۰۲۰-۰۶-۰۳). «North Korea likely renames Ministry of People's Security | NK News». NK News - North Korea News (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۳-۰۴-۱۲.
فراتر از پلیس بودن، خدمات آن شامل ارائه محافظ برای افراد مهم، نظارت بر سیستم توزیع عمومی و زندان‌ها در کره شمالی است که بخشی از اداره اصلاحات وزارت امنیت اجتماعی می‌باشد.
وزارت امنیت اجتماعی اطلاعاتی را از اطلاع‌رسانان محلی واقع در واحدهای اجتماعی در مورد اعمال غیر قانونی و نامنظم جمع‌آوری می‌کند. اگر پرونده‌ای ماهیت سیاسی داشته باشد، برای بررسی به وزارت امنیت دولتی تحویل داده می‌شود.
نیروهای امنیت اجتماعی خلق کره که قبلاً با عنوان نیروهای گارد خلق"조선인민경비대(朝鮮人民警備隊)". encykorea.aks.ac.kr (به کره‌ای). Retrieved 2023-04-12. شناخته می‌شد، زیرمجموعه وزارتخانه‌ایYong، Jong So. «North Korean government courier attacked by soldiers | Daily NK» (به انگلیسی). دریافت‌شده در ۲۰۲۳-۰۴-۱۲. است که مسئولیت امنیت تأسیسات مهم ملی مانند خطوط مرزی نظامی، مرزها و امنیت ساحلی، ساختمان‌های دولتی، تأسیسات هسته‌ای یونگ‌بیون، نیروگاه‌ها و امکانات پخش را بر عهده دارد. وزارت امنیت اجتماعی سازمان ژاندارمری و دفاع غیر نظامی کشور است که در خطوط نظامی سازماندهی شده‌است.
در دهه ۱۹۸۰، وظایف گارد خلق به آژانس امنیت ملی منتقل شد و گمان می‌رفت که مرزبانی در اکتبر ۱۹۹۶ به وزارت نیروهای مسلح خلق منتقل شود. در سال ۲۰۱۰ نیروهای امنیت خلق آن زمان به نیروهای امنیت داخلی خلق تبدیل شدند و در سال ۲۰۲۰ به نیروهای امنیت اجتماعی خلق تغییر نام دادند.
آنتونلا روجیرو (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه‌سرای اهل ایتالیا است. او به‌خاطر دامنه آوازی بالای خود متمایز است، که به او اجازه می‌دهد فراتر از سبک پاپ به اجرا بپردازد. او توانایی آوازخوانی در گونه‌های موسیقی مذهبی، جاز، سول، بلوز، فولکلور، تانگو، کرال، کلاسیک و کلاسیک معاصر را داراست.
او یکی از بنیانگذاران گروه ماتیا بازار در سال ۱۹۷۵ بود که نام مستعار خود (ماتیا) را به آن داد و با آن در ایتالیا و جهان به شهرت رسید.
روجیرو در سال ۱۹۸۹ از ماتیا بازار جدا شد و در سال ۱۹۹۶ با انتشار آلبوم لیبرا فعالیت مستقل و تک نفره خود را آغاز کرد.
سیلویا مزانوته (؛ زادهٔ در بولونیا) خواننده اهل ایتالیا است.
او در دوران فعالیتش، دو بار بین سال‌های ۱۹۹۹ و ۲۰۱۶، به گروه ماتیا بازار پیوست. نخستین بار از ۱۹۹۹ تا سال ۲۰۰۴ و بعدتر از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۶ که به صورت قطعی از گروه جدا شد. او در چهار آلبوم از گروه جنووزه (Genoese) حضور داشته است، در حالی که به عنوان تک‌خوان، دو آلبوم منتشر کرده است. او همچنین در برنامه‌های مختلف تلویزیونی شرکت کرده و چندین تور اجرای تئاتریکال داشته است.
مزانوته همراه با ماتیا بازار با آهنگ پیام عشق در جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۰۲ برنده جایزه اصلی شد.
او تا سال ۲۰۲۳، ۳ آلبوم استودیویی و ۱۱ تک آهنگ به صورت انفرادی و ۵ آلبوم استودیویی ۱۱ تک آهنگ همراه با ماتیا بازار منتشر کرده است.
روبرتا فاکانی (؛ زادهٔ در آنکونا) خواننده و بازیگر اهل ایتالیا است که به خاطر دامنه آوازی و تکنیک قوی خوانندگی‌اش شناخته شده‌است.
فاکانی در سال ۲۰۰۱ اولین تک آهنگ خود را با نام هنری ماتا فاکانی منتشر کرد. او به‌عنوان بازیگر تئاتر موزیکال، از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ در نسخه ایتالیایی یک نمایش موزیکال معروف برادوی (اجاره اثر جاناتان لارسون) نقش‌آفرینی کرد. سپس در سال ۲۰۰۲ در فیلم موزیکال پینوکیوی بزرگ به کارگردانی ساوریو مارکونی بازی کرد.
در اواخر سال ۲۰۰۴، روبرتا پس از امضای قراردادی پنج ساله، به‌عنوان خواننده اصلی گروه مشهور ماتیا بازار، جایگزین سیلویا مزانوته شد. نخستین آلبوم او با گروه ماتیا بازار در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. پیش از آن، تک آهنگ "فریاد عشق" منتشر شد که مقام سوم جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۰۵ در بخش گروه را به‌دست‌آورد.
قلعه ویبُری (با تلفظ فنلاندی) (املا به روسی: Выборгский замок؛ فنلاندی: Viipurin linna؛ سوئدی: Viborgs slott) قلعه‌ای در ویبورگ، روسیه است. این شهر توسط سوئدی‌ها در قرون وسطی (در خاک فنلاند) ساخته شد که در اطراف آن شهر ویبری تکامل یافت. این قلعه به سنگر قلمرو سوئد در منطقه کارلیان تبدیل شد. در طول قرن‌ها، این قلعه اولین دفاع پادشاهی در برابر روس‌ها بود. موقعیت نظامی و استراتژیک آن، قلعه ویبری را به دومین پایتخت مستحکم پس از استکهلم در اواخر قرون وسطی تبدیل کرد. در حال حاضر این بنا به عنوان موزه منطقه ای ویبورگ کاربری دارد. از منظر تاریخی قلعه وایبری جزو استحکاماتی است که ابتدا متعلق به فنلاند بوده و پس از درگیری‌های مداوم در طی قرن‌ها اکنون جزو خاک روسیه محسوب می‌شود.
قلعه ویبُری به همراه قلعه همن‌لینا و قلعه تورکو یکی از سه قلعه مهم فنلاند بود. این بنا به عنوان شرقی‌ترین پاسگاه پادشاهی قرون وسطایی سوئد ساخته شد: در باریکه کارلیا، در جزیره ای کوچک در درونی‌ترین گوشه خلیج فنلاند، در تنگه باریکی که خلیج زاشچیتا را به خلیج ویبورگ متصل می‌کند، واقع شده‌است. این بنا در ابتدا در دهه ۱۲۹۰ در محل قلعه کارلیان پس از سومین جنگ صلیبی سوئد به فنلاند ساخته شد. این شهر در ابتدا در داخل استحکامات بیرونی قلعه، قرار داشت، اما به دلیل کمبود جا، مجبور شد به مکان فعلی خود در خارج از جزیره نقل مکان کند.
لورا والنته () با نام هنری لورا بورتولوتی (؛ زادهٔ در میلان) خواننده و نوازنده اهل ایتالیا است.
والنته در نوجوانی، پس از آنکه در یک مسابقه ترانه‌سرایی با ترانه‌ای درباره یک جوان قربانی اعتیاد به مواد مخدر برنده شد، در سال ۱۹۸۴ با جیانی بلا در آلبوم G.b.2 همکاری کرد، که منجر به امضای اولین قراردادش در ضبط موسیقی شد.
در سال ۱۹۸۵ با منگو آشنا شد و همکاری مشترکی در موسیقی و زندگی آغاز کرد. منگو نه تنها والنته را به‌عنوان خواننده در چهار آلبوم موفق خود مشارکت داد، بلکه اولین آلبوم استودیویی او (Tempo di Blues) را در سال ۱۹۸۶ تهیه کرد، که در کنار فروش خوب، با نقدهای مثبتی از سوی منتقدان نیز مواجه شد.
در سال ۱۹۹۰، او به‌عنوان خواننده اصلی گروه مشهور ماتیا بازار، جایگزین آنتونلا روجیرو شد. نخستین آلبوم او با گروه ماتیا بازار در سال ۱۹۹۱ منتشر شد. او با ماتیا بازار در سال ۱۹۹۲، حضوری موفق در جشنواره موسیقی سانرمو داشت.
با این حال، پس از مرگ آلدو استیلیتا، نوازنده بیس و ترانه‌سرای اصلی ماتیا بازار در سال ۱۹۹۸، والنته تصمیم گرفت برای تمرکز بیشتر بر روی خانواده‌اش، از گروه جدا شود.
روزانا روچی (؛ زادهٔ ) خواننده اشلاگر ایتالیایی‌تبار اهل سوئیس است.
روزانا روچی در سوئیس به دنیا آمد و در چهار سالگی همراه با خانواده به شهر اجدادی‌اش ابروتزو در ایتالیا نقل مکان کرد. او بقیه دوران کودکی و نوجوانی خود را در ایتالیا گذراند و با کمک پدربزرگش وینچنزو نواختن آکاردئون را فرا گرفت. استعداد خوانندگی او توسط خواننده و آهنگساز آلمانی هانه هاله در طی یک رویداد موسیقی در آلمان غربی کشف شد. روزانا در سال ۱۹۸۶ چند تک آهنگ ضبط کرد و از آن طریق خیلی زود در ایتالیا و آلمان به موفقیت دست یافت.
آثار روزانا روچی شامل آهنگ‌هایی به زبان‌های ایتالیایی، آلمانی، اسپانیایی و انگلیسی است، اما در تعداد زیادی از آهنگها، ترانه از زبانی به زبان دیگر تغییر می‌کند. او با وجود اینکه به‌عنوان یک هنرمند پاپ شناخته می‌شود، ژانرهای مختلفی از اشلاگر تا رقص الکترونیک را تجربه کرده است.
او در سال ۱۹۹۷ با همکار آلمانی خود مایکل مورگان ازدواج کرد و با او چند آهنگ دو نفره اجرا کرد. پسرش لوکا نیز یک خواننده است. روچی هم‌اکنون در شهر کلن آلمان زندگی می‌کند.
خیابان فرانت در فیلادلفیا، پنسیلوانیا یک خیابان شمالی-جنوبی است که به موازات رود دلاور و نزدیک آن قرار دارد. در سال ۱۶۸۲، زمانیکه شهر توسط ویلیام پن ساخته شد، اولین خیابانی بود که در مستعمره جدید پنسیلوانیا بررسی و ساخته شد. به عنوان بخشی از بزرگراه پادشاه، که از بوستون تا چارلستون، کارولینای جنوبی ،به عنوان اسکله بندر فیلادلفیا امتداد داشت، مهم‌ترین خیابان شهر از زمان تأسیس تا قرن نوزدهم بود.
خیابان فرانت از خیابان‌های مبدأ شماره‌گذاری شده فیلادلفیا است. خیابان اول وجود ندارد، به جای آن خیابان فرانت وجود دارد و خیابان‌های شماره‌گذاری شده از بلوک بعدی بزرگ با خیابان دوم، حدود یک دهم مایل به غرب، آغاز می‌شوند.
حداقل سه ایستگاه از خط بازار-فرانکفورد متعلق به سپتا در بالای خیابان فرانت ساخته شده است. آنها عبارتند از ایستگاه جیرارد ، برکس ، و یورک دافین . سازمان ترابری جنوب شرقی پنسیلوانیا آدرس ایستگاه باغ اسپرینگ را نیز به‌عنوان خیابان فرانت می‌دهد که عابران پیاده از طریق آن به آن دسترسی دارند، اما سکوی آن در وسط بین ایالتی ۹۵ بر فراز خیابان اسپرینگ گاردن، درست در غرب خیابان فرانت قرار دارد.
منطقه تاریخی خیابان جبهه جنوبی ، که شامل اعداد ۷۰۰-۷۱۲ در ضلع غربی جبهه جنوبی است، یک منطقه تاریخی است که در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شده است. این منطقه شامل سه ساختمان است که به طور جداگانه فهرست شده اند، میخانه بیوه مالوبی (۷۰۰)، کاپیتان. خانه توماس مور (۷۰۲) و خانه ایرلندی ناتانیل. چهار سایت فهرست شده که در ثبت ملی به خیابان جبهه شمالی همسایه هستند: کوچه الفرث ، کویکر سیتی دای ورکز ، و دو مدرسه، مدرسه توماس کی. فینلتتر و دبیرستان اولنی .
استر زاید که بیشتر با نام پس از ازدواجش استر اوفاریم شناخته می‌شود، (زادهٔ ) خواننده اسرائیلی است. او در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۶۳ با آهنگ "نرو" (T'en va pas) به نمایندگی از کشور سوئیس به مقام دوم رسید. او پس از ازدواج با ابی اوفاریم در سال ۱۹۵۸، به‌عنوان عضوی از گروه فولک معاصر استر و ابی اوفاریم در دهه ۱۹۶۰ به فعالیت می‌پرداخت. استر پس از طلاق، حرفه انفرادی موفقی را آغاز کرد.
استر زاید در صفد (قیمومت بریتانیا بر فلسطین) در یک خانواده یهودی سوری به دنیا آمد. او از کودکی شروع به اجرا کرد و آهنگ‌های عبری و فولکلور بین‌المللی را خواند. در سال ۱۹۵۸، استر با ابی اوفریم، گیتاریست و رقصنده آشنا شد که بعدها با او ازدواج کرد. او در استودیوی رقص او در حیفا هنرآموز بود. استر چهار ماه در ارتش اسرائیل خدمت کرد.
اتو پرمینگر کارگردان آمریکایی استر را برای یک بازی در نقشی کوتاه در فیلم خروج (۱۹۶۰) انتخاب کرد. در سال ۱۹۶۰، استر نقش کاتزیا را در نمایشنامه افسانه سه و چهار در تئاتر هابیما به دست آورد. استر در سال ۱۹۶۱، برای نخستین بار در اولین جشنواره آهنگ پاپ اسرائیل در تل‌آویو برنده شد. او در این جشنواره آهنگی را همراه با ارکستر صدای اسرائیل زیر نظر گری برتینی خواند.
او در سال ۱۹۶۲، اولین آلبوم انفرادی خود را منتشر کرد و از فرانک سیناترا در اجراهایش در اسرائیل دعوت شد. سپس رادیو صدای اسرائیل او را به جشنواره بین‌المللی آواز سوپوت در لهستان فرستاد. آهنگ او (Stav) نوشته موشه ویلنسکی و شیمشون هالفی در این جشنواره، در جایگاه دوم قرار گرفت.
استر در سال ۱۹۶۳، با آهنگ "نرو" (T'en va pas) به نمایندگی از کشور سوئیس در مسابقه آواز یوروویژن شرکت کرد و مقام دوم را به‌دست آورد.
استر پس از آنکه در سال ۱۹۵۸، با ابی اوفاریم ازدواج کرد، با هم گروه فولک دونفره استر و ابی اوفاریم را بنیان گذاشتند و او در دهه ۱۹۶۰ به‌عنوان عضوی از این گروه به فعالیت می‌پرداخت.
شاخص واقعی پیشرفت (به انگلیسی:Genuine progress indicator با سرواژه: GPI) شاخص عملکردی است که برای جایگزینی با یا تکمیل تولید ناخالص داخلی (GDP) پیشنهاد شده‌است. GPI برای در نظر گرفتن کاملتر رفاه و بهزیستی یک کشور طراحی شده‌است. تنها بخشی از رفاه به اندازه اقتصاد کشور مربوط می‌شود در نتیجه و این شاخص با ترکیب عوامل محیطی و اجتماعی از شاخص تولید ناخالص داخلی متفاوت است. به عنوان مثال، برخی از مدل‌های GPI زمانی که نرخ فقر افزایش می‌یابد، ارزش خود را کاهش می‌دهند. GPI مفهوم پیشرفت و رشد اجتماعی را از رشد اقتصادی جدا می‌کند.
GPI در اقتصاد بوم‌شناختی یا همان اقتصاد «سبز»، پایداری و انواع اقتصادهای فراگیرتر استفاده می‌شود. این شاخص ردپای زیست‌محیطی و کربنی که کسب و کارها تولید می‌کنند یا از بین می‌برند، از جمله اشکال مختلف تهی‌سازی منابع، آلودگی و آسیب طولانی مدت زیست‌محیطی، را در نظر می‌گیرد. تولید ناخالص داخلی با ایجاد آلودگی دو برابر افزایش می‌یابد، زیرا یک بار پس از ایجاد (به عنوان یک اثر جانبی برخی از فرآیندهای ارزشمند) و دوباره زمانی که آلودگی پاک می‌شود افزایش می‌یابد. در مقابل، GPI آلودگی اولیه را به‌جای سود به‌عنوان ضرر حساب می‌کند، و معمولاً برابر با مقداری است که برای پاک‌سازی بعداً هزینه خواهد داشت، به اضافه هزینه هرگونه تأثیر منفی که آلودگی در این مدت خواهد داشت. در حالی که کمی کردن هزینه‌ها و مزایای این اثرات محیطی و اجتماعی کار دشواری است، «پایگاه‌های اطلاعاتی از نوع «Earthster» می‌توانند دقت و ارزش بیشتری را به معیارهای GPI ارائه دهند. چنین داده‌هایی ممکن است توسط کسانی که تلاش می‌کنند با وادار کردن شرکت‌ها به پرداخت هزینه‌های آلودگی (از طریق پرداخت مالیات) که ایجاد می‌کنند (به‌جای اینکه دولت یا جامعه آن هزینه‌ها را متحمل شوند) مورد پذیرش قرار گیرند و نسبت به تأثیرات منفی اکولوژیکی و اجتماعی حساس باشند.