moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آناتومی گری یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی در ژانر درام پزشکی است که از ۲۷ مارس ۲۰۰۵ توسط شبکه ABC آمریکا پخش می‌شود. داستان اصلی این مجموعه تلویزیونی پیرامون زندگی چند دانشجوی پزشکی است که برای ادامه تحصیل و کسب تخصص جراحی به بیمارستان گریس شهر سیاتل، واشینگتن ایالت واشینگتن آمریکا وارد می‌شوند. شخصیت اصلی داستان که در ضمن راوی داستان نیز هست، دختری به نام مردیت گری است.
این سریال در سال ۲۰۰۶ برنده جایزه گلدن گلوب برای بهترین سریال درام شد. هم‌چنین دو بار در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ برندهٔ جایزه بهترین سریال درام از جشنواره امی شده‌است. این سریال در ایران با زیرنویس فارسی از شبکه ام بی سی پرشیا.
عنوان سریال به تناسب نام این شخصیت انتخاب شده، اگر چه شباهت ظریفی با عنوان کتاب آناتومی گری نوشتهٔ هنری گری (منبع مشهور علم آناتومی) دارد. پس از شروع پخش این سریال، اعلام شد که نام اصلی آن تغییر خواهد کرد، ولی این اتفاق تاکنون رخ نداده‌است.
در سه فصل اول مجموعه تلویزیونی، رابطه‌های عاطفی مختلفی بین شخصیت‌های سریال و به‌طور خاص بین استادها و دانشجویان پیش آمد. در پایان فصل سوم، مردیت گری و دوستانش در امتحان جامع پایان دوره انترنی (کارورزی) شرکت کردند تا در صورت قبولی رزیدنت (دستیار) جراحی عمومی بشوند. در فصل چهارم این مجموعه به دلیل اعتصاب فیلم نامه نویسان در میانه نیمه کاره رها شد؛ این فصل به نوعی بدترین فصل این سریال از نظر تعداد بینندگان با ۱۵٫۹ میلیون نفر بیننده در رده هشتم است.
در نظر سنجی که مؤسسه «نلسون مدیا ریسرچ» در سال ۲۰۱۰ انجام داد این سریال به عنوان پربیننده‌ترین سریال تلویزیونی آمریکا انتخاب شد.
در سپتامبر ۲۰۰۷ پخش مجموعه تلویزیونی مرتبط دیگری به نام درمانگاه خصوصی که توسط تیم مشترکی ساخته می‌شود آغاز شد. داستان این مجموعه تلویزیونی در واقع دنباله یکی از چند داستانی است که در مجموعه تلویزیونی آناتومی‌گری به آن پرداخته شده بود. بخشی از شخصیت‌های مجموعه تلویزیونی درمانگاه خصوصی، قبلاً در مجموعه تلویزیونی آناتومی‌گری معرفی شده بودند. شخصیت اصلی این مجموعه تلویزیونی، خانم دکتر آدیسون مونتگمری است که متخصص زنان و زایمان است. این شخصیت (و بازیگر آن) در سه فصل اول آناتومی‌گری نقشی با اهمیت داشتند، اما در پایان فصل سوم آناتومی گری، به واسطه اتفاق‌هایی آدیسون مونتگمری تصمیم می‌گیرد از سیاتل به لس‌آنجلس برود و در یک درمانگاه خصوصی که توسط دوستانش اداره می‌شود کار کند؛ همین موضوع آغازگر مجموعه تلویزیونی "درمانگاه خصوصی" می‌شود.
این مجموعه بر روی زندگی کارآموزان پزشکی، رزیدنت‌های جراحی و پزشکان گوناگون تمرکز دارد. تولیدکنندگان این مجموعه سعی کرده‌اند که بازیگران از نظر نژادی مختلف باشند و تلاش کردند تا هیچ‌کدام از نظر نژادی برتر نشان داده نشوند. پنج شخصیتی که ابتدا به عنوان انترن معرفی می‌شوند عبارتند از: مردیت گری (الن پامپئو)، الکس کارو (جاستین چمبرز)، جورج اومالی (تی آر نایت)، ایزی استیونس (کاترین هیگل) و کریستینا یانگ (ساندرا اوه). ابتدا میراندا بیلی (چاندرا ویلسون) که یک جراح عمومی است سرپرست آن‌هاست. سرپرست کل بخش جراحی ریچارد وبر (جیمز پیکنز جی آر) است که زمانیکه مردیت خردسال بوده با مادرش رابطه داشته‌است. به همین دلیل مشکلاتی با مردیت دارد. درک شپرد (پاتریک دمپسی) و پرستون برک (ایسایا واشینگتن) نیز جراحان تخصصی این بخش هستند. دکتر شپرد در جراحی مغز و اعصاب تخصص دارد و دکتر برک در جراحی قلب. همچنین شپرد روابط عاشقانه‌ای با مردیت دارد و دکتر برک نیز با کریستینا رابطه دارد.
فصل یکم این سریال حول ورود انترن‌ها به بیمارستان و آشنایی آنان با یکدیگر و قوانین بیمارستان است.
در ابتدای فصل دوم سریال، آدیسون مونتگمری (کیت والش)، مارک اسلون (اریک دانی) و کالی تورس (سارا رامیرز) که به ترتیب پزشک زنان و زایمان، جراح پلاستیک و جراح ارتوپد هستند به این تیم اضافه می‌شوند. بعدها آدیسون مونتگومری این بیمارستان را ترک می‌کند که خود سرآغاز سریال درمانگاه خصوصی می‌باشد.
در فصل سوم، مادر مردیت به صورت ناگهانی فوت می‌کند و پرستون برک نیز کریستینا را ترک می‌کند. در ادامه جورج و کارلی تورس باهم ازدواج می‌کنند اما پس از مدتی جورج به سبب خوردن مشروب بیش از اندازه با ایزی به کارلی خیانت کرده و با ایزی رابطهٔ جنسی برقرار می‌کند و وارد رابطه‌ای عاطفی با ایزابل استیونس می‌شود.
در فصل چهارم لکسی گری (چیلر لای) به عنوان خواهر ناتنی و کوچک‌تر مردیت که رزیدنت جراحی نیز هست، معرفی می‌شود. اریکا هان (بروک اسمیت) که یک جراح قلب است به این بیمارستان می‌آید و روابط عاشقانه‌ای با کالی تورس برقرار می‌کند. او در پایان فصل چهارم از این بیمارستان می‌رود. در فصل پنجم اووهانت (کوین مک‌کید) و آریزونا رابینس (جسیکا کاپشو) که به بیمارستان می‌آیند.
جورج اومالی در پایان فصل پنجم می‌میرد و ایزی استیونس به تومور مغزی مبتلا می‌شود.
از این رو تدی آلتمن (کیم راور) به عنوان جراح قلب به تیم اضافه می‌شود.
در این فصل جورج اومالی حضور ندارد و رزیدنت‌های بیشتری به مجموعه به علت ادغام بیمارستانشان با بیمارستان مرسی وست افزوده می‌شوند.
این فصل بیشتر بر مرگ جورج اومالی، ترقی تورس و بیلی در میان جراحان، اعتیاد به الکل وبر، ادغام با بیمارستان مرسی وست، برهم خوردن ازدواج آلکس و ایزی و خروج ایزی از سریال و ریاست موقت دکتر شپرد تمرکز دارد. فصل زمانی بسته می‌شود که همسر عزادار یکی از بیماران اقدام به شلیک گلوله به دکترها هنگامی که دنبال اهداف خود یعنی لکسی، شپرد و وبر می‌گردد، می‌کند. پایان فصل با ستیز شپرد و آلکس برای زندگیشان پس از شلیک می‌باشد.
آغاز فصل هفتم به شدت تحت تأثیر حادثهٔ تیراندازی است. کریستینا تصمیم می‌گیرد پزشکی را کنار بگذارد زیرا از آن حادثه صدمات روحی شدیدی خورده. در این فصل کریستینا و اوون باهم عروسی می‌کنند. مردیت با دستکاری در تحقیقات دکتر شپرد زمینه را برای دستیابی همسر دکتر وبر به داروی آزمایشی درمان آلزایمر فراهم می‌کند. اما الکس کارو یک شب که مست است همه چیز را لو می‌دهد. نام شپرد به لیست سیاه اِف‌دی‌اِی می‌رود. در این فصل آریزونا رابینز و کالی تورس باهم عروسی می‌کنند. در این فصل کالی تورس صاحب یک دختر به نام سوفیا می‌شود؛ و همچنین درک و مردیت یک کودک آفریقایی به نام زولا را به فرزندخواندگی می‌پذیرند. گفتنی است که در این فصل ریاست بیمارستان سیاتل گریز مرسی وست به دلیل استعفای دکتر شپرد از ریاست، به دکتر ریچارد وبر بازمی‌گردد.
فصل هشتم حول رابطهٔ بد مردیت و شپرد به دلیل دستکاری مردیت در تحقیقات دکتر شپرد آغاز می‌شود. ابتدا مردیت توسط دکتر وبر اخراج می‌شود اما بعدها دوباره بازمی‌گردد. در این فصل دکتر وبر از ریاست کناره‌گیری می‌کند و ریاست به دکتر آون هانت می‌رسد. در درازای این فصل رابطهٔ مردیت و شپرد عادی می‌شود. در پایان این فصل مشخص می‌شود که آون هانت به همسرش کریستینا خیانت کرده و یک رابطهٔ پنهانی داشته‌است بنابراین کریستینا از او بیزار می‌شود. در قسمت‌های پایانی این فصل آزمون بورد تخصصی دکترها انجام می‌شود که تمامی دکترهای بیمارستان سیاتل گریز مرسی وست قبول می‌شوند به جز دکتر آوریل کپنر. در قسمت پایانی این فصل یک حادثهٔ سقوط هواپیمای دکترها رخ می‌دهد که در طی آن دکتر لکسی‌گری کشته می‌شود و دکتر مارک اسلون به شدت زخمی می‌شود.
قسمت‌های ابتدایی این فصل به حوادث پس از سقوط هواپیما می‌پردازد؛ مارک اسلون پس از مدتی بیهوشی سرانجام می‌میرد، کریستینا که به شدت تحت تأثیر حادثهٔ سقوط هواپیما است بهبودی پیدا می‌کند دکتر هانت را ترک می‌کند و به بیمارستانی دیگر می‌رود ولی هنوز هم با مردیت از راه اینترنت رابطه دارد. شپرد در حادثهٔ هواپیما از ناحیهٔ دست صدمه دیده و موقتاً نمی‌تواند عمل کند. همچنین دکتر تورس مجبور می‌شود پای همسر خود دکتر آریزونا رابینز که در این حادثه به‌شدت آسیب دیده‌است را قطع کند، رابطهٔ این دو به‌شدت تحت تأثیر این موضوع قرار می‌گیرد و در پایان فصل آریزونا به تورس خیانت می‌کند. در این فصل همچنین درک و مردیت صاحب فرزند می‌شوند و نام او را بیلی می‌گذارند در پایان فصل دکتر ریچارد وبر دچار حادثهٔ برق‌گرفتگی می‌شود.
فصل دهم این سریال روز ۲۶ سپتامبر سال ۲۰۱۳ میلادی، برابر با ۴ مهر ماه سال ۱۳۹۲ ه‍.ش از شبکهٔ ای‌بی‌سی آمریکا پخش شد. این فصل پیرامون مشکلات بیمارستان است. دکتر هانت و کریستینا پس از طلاق همچنان به رابطهٔ خود ادامه می‌دهند. اپریل به درخواست ازدواج متئو جواب مثبت می‌دهد ولی روز عروسی با جکسون از کلیسا بیرون می‌رود و با او ازدواج می‌کند. رابطهٔ الکس و جو جدی‌تر می‌شود. در قسمت‌های پایانی شوک دیگری به بیننده‌ها وارد شد، ساندرا اوه (کریستینا) در پایان این فصل سریال را ترک کرد، کریستینا پیشنهاد دکتر پریستون برک را می‌پذیرد و به بیمارستان او می‌رود.
همچنین در پایان فصل شخصیت نویی به نام دکتر مگی پیرز که در واقع خواهر ناتنی مردیت است وارد سریال می‌شود؛ او دختر دکتر وبر و دکتر الیس‌گری مادر مردیت است.
فصل یازدهم همانند سایر فصل‌ها پیرامون مشکلات زندگی و کار و روابط و غیره می‌پردازد. نکتهٔ بسیار قابل توجه در این فصل مرگ دکتر شپرد می‌باشد. اگرچه که در قسمتی که درک شپرد دار فانی را وداع می‌گوید از او یک قهرمان همیشگی در ذهن‌ها باقی می‌ماند که به‌خاطر نجات جان مردم زندگی‌اش را فدا کرد ولی مسلماً نمی‌تواند رضایت علاقه‌مندان به این سریال را همراه داشته باشد. پس از قطعی‌شدن ترک پاتریک دمپسی (درک شپرد) هوادارن این سریال بسیار ناامید شدند و مراتب ناامیدی خود از شوندا ریمز و سایر عوامل سریال شدیداً اعلام کردند. تا آنجا که شبکهٔ ای‌بی‌سی از احتمال کنسل شدن همیشگی سریال گریز آناتومی به دلیل مرگ دکتر شپرد سخن گفت. اما در ۸ می سال ۲۰۱۵ کوین مک کید (ایفاگر نقش دکتر هانت و کارگردان بسیاری از قسمت‌های سریال) خبر از آماده شدن برای تولید فصل ۱۲ سریال داد. همچنین اکنون سخنانی مبنی بر اینکه احتمال دارد به دلیل واکنش منفی بی‌سابقهٔ طرفداران سریال شاهد این باشیم که درک شپرد به مجموعه بازمی‌گردد. در حقیقت شوندا ریمز در برابر فشارها اعلام کرد که درک را کشته‌است تا در قسمت‌ها آینده نحوهٔ کنار آمدن مردیت با آن را به تصویر بکشد و می‌خواهد سریالی نو و جاری داشته باشد تا یک سریال کلیشه‌ای. الن پومپئو (مردیت گری) بعدها در مصاحبه‌ای گفت، با توجه به شخصیت درک شپرد به عنوان فردی که عاشق خانواده‌اش است، تن‌ها راه حذف او از سریال مرگ این شخصیت بود، و به این شکل بیننده‌ها مطمئن خواهند بود که بازگشتی برای این شخصیت وجود نخواهد داشت.
پاتریک دمپسی (درک شپرد) در مصاحبه‌ای گفت که تا به امروز سکانس مربوط به مرگ درک و خدانگهداری او با سریال را ندیده‌است.
بر اساس وعدهٔ شبکهٔ ای‌بی‌سی و همچنین اعلام رسمی وبگاه و فیسبوک این سریال، قرار است در ماه سپتامبر فصل دوازدهم این سریال پخش شود. وبگاه‌های مرتبط با این سریال از احتمال بازگشت دکتر یانگ با بازی ساندرا اوه به سریال خبر داده‌اند.
شاندا ریمز اشاره کرده که تعداد بازیگران این مجموعه بسیار زیاد شده و اکنون بازیگر نویی به مجموعه اضافه نخواهد شد.
این فصل به مشکلات مریدیت پس از درک می‌پردازد دکتر پنی بلیک که باعث مرگ درک شده بود به بیمارستان گری اسلون منتقل می‌شود و مریدیت توسط یکی از بیمارها مورد حمله قرار می‌گیرد و روزهای سخت و زیادی را مجبور به بستری در بیمارستان می‌شود. در آخر دکتر تورس به همراه دوست دخترش پنی به نیویورک رفته از سریال حذف می‌شود.
بخش زیادی از این فصل به ماجرای ازدواج پیشین جو ویلسون می‌پردازد و اتفاقات بدی که پیرامون این موضوع برای الکس ایجاد می‌شود. ورود شخصیت نویی به نام مینیک که قصد دارد جای ریچارد را بگیرد باعث اختلاف میان بیلی و وبر می‌شود و شخصیت لیا مورفی که پیش‌تر سریال را ترک کرده بود برای چند قسمتی دوباره بر می‌گردد. همچنین رابطهٔ مریدیت با ریگز از ماجراهای قابل توجه این فصل است که در پایان با پیدا شدن خواهر هانت و استفا ادواردز این فصل به پایان می‌رسد.
قسمت‌های اولیه به مشکلات خواهر هانت و برگشت ریگز و مگان به هم دیگه سپری می‌شود که عملی که مریدیت بر روی مگان انجام می‌دهد باعث برنده شدن او در هارپر آوری می‌شود. وامیلیا به صورت اتفاقی متوجه توموری در سرش می‌شود؛ پس از آن ازدواج هانت و امیلیا به هم می‌خورد. خواهر دلوکا هم وارد سریال می‌شود که متخصص زنان است. کپنر برای پر کردن جای جکسون شب‌های خود را با مستی و پارتی‌های مختلف می‌گذراند، در حالیکه جکسون و مگی به هم علاقه دارند. (تا قسمت ۲۴ پخش شد)
پزشکان در یادبود گری اسلون برای یک موقعیت جدید رقابت می‌کنند. مردیث به ظاهر پریشان است و تلاش می‌کند تمرکز خود را حفظ کند، و مگی خود را نگهبان یک راز بزرگ می‌بیند در حالی که آملیا و اوون سعی می‌کنند رابطه خود را کشف کنند. در همین حال، ماه عسل جو و الکس دقیقاً طبق برنامه پیش نمی‌رود
خطوط داستانی اصلی این فصل شامل محاکمه قریب‌الوقوع دکتر مردیت گری (الن پمپئو) اخراج شده اخیراً برای مبارزه با مجوز پزشکی و زندگی عاشقانه او با اندرو دلوکا (جاکومو جیانیوتی)، رزیدنت جراحی، است که شروع به اختلال می‌کند. به شیدایی دوقطبی
در بحبوحه همه‌گیری کووید-۱۹، پزشکان بیمارستان گری اسلون مموریال در تلاش برای نجات جان افراد هستند. مردیت گری، که کارگران خط مقدم را رهبری می‌کند، با ادامه مرگ بیمارانش بر اثر این ویروس، به‌طور فزاینده ای ناامید می‌شود.
مردیت پس از کمک به گری-اسلون تصمیم گرفت که خانواده اش را به همراه نیک به مینه سوتا منتقل کند تا اعتبار خود را برای برنامه اقامتی که در مرحله آزمایشی بود بازگرداند. اما مردیث یک تماس جراحی بدانجام داد، گری اسلون جراحان بیشتری را از دست داد و بیمارستان با کمبود شدید خون مواجه شد.
پس از شش ماه طولانی، Gray Sloan Memorial برنامه اقامت خود را بازگرداند. گروهی از کارآموزان جوان با استعداد و تلاشگر در حالی که جراحان حاضر در تلاش برای بازسازی برنامه به شکوه سابق خود هستند، استخدام شده‌اند.
در اکتبر ۲۰۰۶، بر سر صحنهٔ فیلم‌برداری واشینگتن به خاطر همجنسگرا بودن تی آر نایت به او توهین کرد. بعد نایت همجنسگرا بودنش را در رسانه‌ها فاش کرد. سپس اتحادیه جلوگیری از توهین به همجنسگرایان از واشینگتن خواست تا عذرخواهی کند. در ۷ جون ۲۰۰۷، شبکه ای‌بی‌سی اعلام کرد که تصمیم گرفته تا قرارداد واشینگتن را تمدید نکند. واشینگتن اعلام کرد که از این تصمیم شبکه «متأسف» شده‌است. او گفت اگر از او می‌خواستند تا نقش کوچکی در سریال ایفا کند، او این کار را می‌کرد. در قسمتی از این سریال که در تاریخ ۹ می ۲۰۰۸ پخش شد، از عکس وی استفاده شد. بعد از روی آنتن رفتن این قسمت، پیتر نلسون وکیل مدافع واشینگتن به ای‌بی‌سی و اس‌ای‌جی اعلام کرد که این کار آن‌ها غیرقانونی بوده‌است. هاوارد براگمن، ناشر وی به خبرنگاران گفت: «آن‌ها حق داشتند تا از نام و یاد این شخصیت در سریال استفاده کنند، ولی نمی‌توانستند عکس او را نشان بدهند» و ادامه داد که این مسئله، به صورت مالی حل خواهد شد.
در ۳ نوامبر ۲۰۰۸ اعلام شد که وی این مجموعه را ترک خواهد کرد. شاندا ریمز بعداً توضیح داد که «متأسفانه ما تا همین الآن هم با سحر و جادو برای نقش او نوشتیم و این شخصیت زیاد نمی‌تواند در آناتومی گری بماند». برخی گمانه‌زنی‌ها مبنی بر این بود که به‌خاطر همجنسگرا بودن شخصیت اریکا هان، او این مجموعه را ترک کرده، ولی او خودش بعداً توضیح داد که «اتفاقاً از این که او هم‌جنسگرا بوده خیلی خوشحال شده و از این که از مجموعه کنار گذاشته شده، خیلی شوکه شده‌است.»
در ۲۷ می ۲۰۰۹ ای! آنلاین اعلام کرد که تی آر نایت دیگر در فصل ششم آناتومی‌گری بازی نمی‌کند. نایت به خاطر عدم پیشرفت شخصیتش و این که در سریال کم‌تر به کار گرفته می‌شد، ناراحت شده و قراردادش را با شبکه فسخ کرده‌است. هواداران حدس می‌زدند که به خاطر آسیب شدیدی که در پایان فصل به صورت وی وارد شد، بازیگر دیگری جایگزین وی خواهد شد؛ ولی پتی لی سردبیر روزنامه نیویورک تایمز اعلام کرد که دکتر جرج اومالی مرده‌است. بعد از آن در ۱۷ جون ۲۰۰۹ این خبر به‌طور رسمی تأیید شد.
در ۱۱ مارس ۲۰۱۰ گزارش شد که کاترین هیگل دیگر به آناتومی‌گری بازنمی‌گردد. قسمتی که در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۰ پخش شد، آخرین حضور شخصیت ایزی در این سریال بود. سپس او در ۲۴ مارس ۲۰۱۰ به‌طور رسمی از این مجموعه خارج شد. او دلیل این تصمیمش را «تمرکز روی خانواده و فرزندش» اعلام کرد.
لکسی‌گری با بازی چیلر لای در پایان فصل هشتم سریال در اثر حادثه سقوط هواپیما کشته می‌شود و سریال را ترک می‌کند.
دکتر مارک اسلون با بازی اریک دین در ابتدای فصل نهم در اثر جراحات ناشی از حادثه سقوط هواپیما پس از مدت‌ها بیهوشی سر انجام می‌میرد و سریال را ترک می‌کند.
ساندرا اوه در فصل دهم از این سریال جداشد، شوندار ریمز، طراح و سرپرست نویسندگان این سریال قول داده‌است کریستینا «به شکلی که شایسته این شخصیت است» از سریال خارج شود.
در فصل ۱۱ دکتر شپرد (پاتریک دمسی) در یک تصادف رانندگی به یک بیمارستان کوچک منتقل می‌شود و در آنجا به دلیل عدم توجه و بی‌تجربگی دکترها مرگ مغزی و می‌میرد. بعدها گفته شد که پاتریک دمسی بازیگر این نقش عنوان کرده بود که «به‌طور کلی قصد ادامه بازیگری ندارد و می‌خواهد بازیگری را کنار بگذارد».
این سریال از نظر جذب تماشاگر بسیار موفق بوده‌است. قسمت اول این سریال ۱۶٫۲۵ میلیون بیننده داشت. فصل اول سریال به‌طور میانگین ۲۲٫۲۲ میلیون بیننده داشت. این سریال به صورت میانگین در ایالات متحدهٔ آمریکا ۱۸ میلیون بیننده دارد. از این رو این سریال، یکی از پربیننده‌ترین سریال‌های این دهه می‌باشد.
آناتومی‌گری برندهٔ جوایز متعددی شده‌است. سه بار موفق به دریافت جایزه امی شده‌است. در سال ۲۰۰۶ کارگردانان این سریال برندهٔ جایزهٔ بهترین سریال درام شدند. در سال ۲۰۰۷، کاترین هیگل برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر زن درام شد. در سال ۲۰۱۰ آن‌ها موفق به دریافت جایزهٔ بهترین گریم برای سریال تک‌دوربینه شدند. ساندرا اوه و چاندرا ویلسون هر کدام به ترتیب در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر زن درام در جشنواره گلدن گلوب شدند. این سریال در جشنواره‌های متعدد دیگر برندهٔ جایزهٔ بهترین سریال درام سال شده‌است.
«مؤسسهٔ خانگی والت دیزنی» مسئولیت پخش دی‌وی‌دیهای این سریال را بر عهده دارد. هم‌چنین سریال بر روی بلو-ری نیز عرضه می‌گردد.
آناتومی‌گری هم‌اکنون از شبکهٔ ای‌بی‌سی شنبه‌ها و یکشنبه‌ها پخش می‌شود. هم‌چنین شبکهٔ لایف تایم نیز این سریال را پخش می‌کند.
در ژانویهٔ ۲۰۰۸ شرکت گیم‌لافت بازی این سریال را برای موبایل عرضه کرد. هم‌چنین در مارس ۲۰۰۹ بازی این سریال برای کنسول‌های وی، نینتندو دی‌اس و کامپیوتر توسط شرکت ای‌بی‌سی عرضه شد.
در می ۲۰۰۹ کمپانی The CW اعلام کرد که قصد دارد تا سریالی با موضوع درام پزشکی بسازد. هم‌چنین کمپانی تلموندو سریالی با اقتباس از آناتومی‌گری ساخته که هم‌اکنون در کشور کلمبیا پخش می‌شود.
سلسبیل چشمه‌ای است در بهشت.
قرآن آیهٔ ۱۸ سوره انسان. ترجمه آیه به فارسی: در آنجا چشمه‌ای است که سلسبیلش نامند.
روایت است که سلسبیل در بهشت به امیرالمؤمنین داده شده‌است.
سلسبیل در فرهنگ فارسی به معنی های ۱ - نرم. ۲ - روان. ۳ - گوارا. ۴ - نام چشمه ای در بهشت است. [۳]
۳. (قرآن ترجمه: مهدی الهی قمشه‌ای) انتشارات آیین دانش
جان سیدنی مک‌کین سوم (زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار آمریکایی و سناتور مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از ایالت آریزونا بود. وی نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۸ ایالات متحده آمریکا از حزب جمهوری‌خواه بود و در انتخابات چهارم نوامبر ۲۰۰۸ (میلادی) با اختلاف زیادی از سناتور باراک اوباما نامزد حزب دموکرات شکست خورد.
پدر و پدربزرگ جان مک‌کین هر دو ژنرال چهار ستاره نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بودند. یک ناو جنگی آمریکا به یادبود هر سهٔ آن‌ها نام‌گذاری شده‌است.حاشیه سفر ترامپ به ژاپن؛ کاخ سفید «دستور پوشاندن نام جان مک‌کین از روی ناو جنگی را داده»، "بی‌بی‌سی فارسی"
جان سیدنی مک‌کین در ۲۹ اوت ۱۹۳۶ در یک پایگاه هوایی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در منطقه کانال پاناما چشم به جهان گشود. پدر و پدر بزرگ او هر دو آدمیرال ناوگان چهار ستاره نیروی دریایی آمریکا بودند.
ماموریت‌های شغلی پدر جان تا پیش از ثبت نام در آکادمی نیروی دریایی آمریکا در آناپولیس مریلند باعث شد تا جان در سال‌های نخست تحصیل به به مدرسه ثابتی نرود.
پس از مدرسه جان مک‌کین به دانشکده نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در پنساکولا، فلوریدا رفت و با گذراندن یک دوره دو سال و نیمه در سال ۱۹۵۸ (میلادی) با مدرک خلبان فارغ‌التحصیل شد. او در آن دوره به مردی خوشگذران شناخته می‌شد.
او خلبان خوبی نبود؛ زیرا یک بار در دوره آموزش خلبانی هواپیمایش در دریا سقوط کرد و بار دیگر در دوره مأموریت در دریای مدیترانه هواپیمایش با سیم‌های برق در اسپانیا برخورد کرد و باعث قطع برق در منطقه شد. اما با این حال به پرواز ادامه داد که نشان‌دهنده جسارت او بود.
او و پس از آن به عنوان خلبان نیروی دریایی آغاز به کار کرد. جان مک‌کین سال‌های زیادی را در نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا خدمت کرده‌است.
در سال ۱۹۶۷ جان مک‌کین به کشتی یواس‌اس فورستال فرستاده شد تا در عملیات «تندر غلتان» ویتنام شمالی را بمباران کند. اما آتش‌سوزی کشتی و زخمی‌شدن مک‌کین باعث فرستادن او به کشتی یواس‌اس اریسکانی شد.
جان مک‌کین در هنگام جنگ ویتنام در ۲۶ اکتبر ۱۹۶۷ (میلادی) به اسارت درآمد. او در حال انجام بیست و سومین مأموریت بمباران بر فراز ویتنام شمالی بود که اسکای هاک A-4E او با اصابت موشکی بر فراز هانوی سقوط کرد.Nowicki, Dan & Muller, Bill. "John McCain Report: Prisoner of War", "The Arizona Republic" (March 1, 2007). Retrieved November 10, 2007. هر دو بازو و یک پای او هنگام خروج از هواپیما شکست و هنگامی در دریاچه تروک باک فرود آمد در آستانهٔ خفگی بود. برخی ویتنامی‌های شمالی او را نجات دادند و او را به زندان مرکزی هانوی بردند.
با این که مک‌کین شدیداً زخمی بود، اسیرکنندگان او از درمان زخم‌های او سرباز زدند و با زدن و بازجویی او سعی درگرفتن اطلاعات کردند. او تازه وقتی مداوا شد که ویتنام شمالی‌ها فهمیدند پدر او آدمیرالی برجسته است. وضعیت اسارت او بر صفحه اول روزنامه‌های اصلی درج شد. مک‌کین ۶ هفته در بیمارستان بود و مداوایی جزئی شد. او پس از از دست دادن ۲۳ کیلوگرم و سفید شدن موهایش در دسامبر ۱۹۶۷ به سلولی به همراه دو آمریکایی دیگر فرستاده شد که انتظار نداشتند بیش از یک هفته زنده بماند. در مارس ۱۹۶۸ (میلادی) مک‌کین به انفرادی برده شد و دو سال در آنجا ماند.Apple Jr. , R. W. "Adm. McCain's son, Forrestal Survivor, Is Missing in Raid", "The New York Times" (October 28, 1967). Retrieved November 11, 2007."Admiral's Son Captured in Hanoi Raid" , Associated Press. "The Washington Post" (October 28, 1967). Retrieved February 9, 2008 (fee required for full text).
با به فرماندهی رسیدن پدر جان مک‌کین، نیروهای ویتنامی پیشنهاد آزادی او را دادند. اما خود مک‌کین این پیشنهاد را رد کرد و پذیرش آن را به آزادی تمام نیروهای آمریکایی که پیش از او اسیر شده بودند مشروط کرد. با رد پیشنهاد آزادی، شکنجه او دوباره آغاز شد تا جایی که او اقدام به خودکشی کرد. در پایان پس از پنج سال در ۱۹۷۳ (میلادی) آزاد شد. صدمات زمان جنگ باعث شد او برای همیشه نتواند بازوانش را از سرش بالاتر ببرد.https://en.wikipedia.org/wiki/John_McCain#Prisoner_of_war به دلیل داشتن تجربه شکنجه، او یکی از مدافعان سرسخت منع شکنجه بود.
پس از آزادی و بازگشت به آمریکا جان مک‌کین، خدمت در نیروی دریایی را تا هنگام بازنشستگی در ۱۹۸۱ (میلادی) ادامه داد.
یک دوره همکار میان نیروی دریایی آمریکا با مجلس سنا در سال ۱۹۷۷ (میلادی) باعث علاقه‌مندی مک‌کین سیاست شد.
جان مک‌کین کنش سیاسی خود را پس از کوچ به ایالت آریزونا آغاز کرد. در سال ۱۹۸۲ (میلادی) پیروز انتخابات مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا در حوزه انتخابیه فینیکس، آریزونا شد. در ۱۹۸۴ (میلادی) وارد کمیته سیاست خارجی مجلس شد. این کار باعث افزایش چشمگیر اعتبار او شد. در ۱۹۸۷ (میلادی) نمایند آریزونا در مجلس سنای آمریکا شد. او در این دوره قانونی را به تصویب رساند که به مردم سرخ‌پوست اجازه کسب درآمد از قمارخانه را می‌داد.
جان مک‌کین در مرحله رقابت درون حزبی انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۰) در رقابت با جرج دابلیو بوش در ایالت نیوهمپشایر برای تعیین نامزد حزب در انتخابات، به یک پیروزی غیرمنتظره دست یافت. اما به علت انتقادات و حملات مخالفین به ویژه راست‌گرایان بانفوذ مذهبی، به تدریج وجهه خود را از دست داد و جورج بوش موفق به نامزدی جمهوریخواه را در انتخابات سال ۲۰۰۰ شد. پس از این شکست جان مک‌کین بار دیگر به مجلس سنا بازگشت و عضو کمیته نیروهای مسلح مجلس سنا شد. در هنگام انتخابات از بوش حمایت کرد. اما در دوران ریاست‌جمهوری بوش به یکی از منتقدان او تبدیل شد. او به قانون کاهش مالیات‌های بوش و سیاست‌های کنترل فروش و نگهداری سلاح رأی منفی داد.
او در انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۸) از باراک اوباما شکست خورد. از انتقادهای وارد به او انتخاب سارا پیلین، فرماندار آن هنگام آلاسکا به عنوان نامزد معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بود. انتخاب سارا پیلین به دلیل جلب حمایت مسیحیان بود. پس از انتخابات، با اوباما همکاری مشاوره‌ای داشت.
جان مک‌کین مردی سازش‌پذیر بود و می‌گفت: «من برای اینکه این کشور را دوباره به حرکت درآورم حاضرم با هر کسی کار کنم. به هر ایده‌ای که با حسن نیت و با قصد کمک به حل مسائلمان مطرح شود گوش خواهم داد.»
وی طرفدار آزادی همجنس‌گرایی، سقط جنین و اصلاح قوانین مهاجرت به ایالات متحده آمریکا بود.
او از هواداران سرسخت رونالد ریگان بود. او از پیدایش جبهه‌ای علیه نیروهای شوروی در نیکاراگوئه و حمایت از کنتراها پشتیبانی می‌کرد.
او از منتقدان شدید ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ بود و در توانایی دونالد ترامپ برای وظایف ریاست جمهوری ابراز تردید می‌کرد. او یکبار هواداران ترامپ را «دیوانه» خطاب کرد. او پس از عمل جراحی برای بیرون آوردن لخته خون که زخمی را بالای ابروی او به وجود آورد و منجر به کشف غده‌ای مرگ‌آور در سرش شد با سیاست‌های خدمات درمانی جمهوری‌خواهان مخالفت و از لایحه حفاظت از بیمار و مراقبت مقرون‌به‌صرفه باراک اوباما پشتیبانی کرد.
او از پشتیبانان نامزدی بیل کلینتون برای دیوان عالی ایالات متحده آمریکا بود.
جان مک‌کین از پشتیبانان جنگ عراق بود. او بارها به لزوم تقویت نیروهای آمریکایی در عراق برای تثبیت اوضاع این کشور، تأکید می‌کرد. اما در مورد دلیل عدم پیروزی در جنگ عراق، از فرماندهان نظامی و مقامات وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا انتقاد می‌کرد. جان مک‌کین در یک سخنرانی در سال ۲۰۰۶ (میلادی) گفت که «آمریکا اشتباهات زیادی در جنگ عراق کرده‌است و تاریخ در این مورد آمریکا را مقصر خواهد شناخت». او پیش‌بینی کرده بود که فاجعه شکست آمریکا در عراق، تنها به آمریکا محدود نخواهد شد.
جان مک‌کین از طرفداران سخت‌گیری بیشتر ایالات متحده در برخورد با ایران بود. او در جریان یک سخنرانی در آوریل ۲۰۰۷ (میلادی) در یک جلسه پرسش و پاسخ در ایالت کارولینای جنوبی، بر احتمال خطر دستیابی ایران به بمب اتمی تأکید کرد.
در هشتم فوریه ۲۰۰۸ نیز، جان مک‌کین گفت: «من همچنان اندیشناک جاه طلبی آنان هستم، که چیرگی ایرانی بر منطقه به درازای تاریخ است.» این گفته‌ها با واکنش اردشیر زاهدی در روزنامه هرالد تریبون روبرو شد. او «خشم و اندوه خود را نسبت به سخنان سناتور جان مک‌کین ابراز کرد.»
پیشتر از این در سال ۲۰۰۶، مک‌کین دولت ایران را «حکومت دیوانگان» خوانده بود و اظهار داشت: «جای تاسف است که هزاران سال تاریخ پرگهر ایران اکنون منجر به یک دولتی شده‌است که نمی‌تواند در میان کشورهای متمدن جایی داشته باشد.»
مک‌کین در ۴ فوریه ۲۰۱۳، چندر روز پس از اعلام ارسال موفقیت‌آمیز یک میمون به فضا توسط ایران و ساعاتی پس از گفته‌های محمود احمدی‌نژاد مبنی بر اینکه حاضر است فدایی شود و علی‌رغم ریسک بالایی که دارد اولین ایرانی باشد که به فضا فرستاده می‌شود در حساب تویتر خود نوشت: "پس احمدی‌نژاد می‌خواهد اولین ایرانی در فضا باشد. مگر او همین هفته پیش آن‌جا نبود؟". سخنان مک‌کین واکنش‌های مختلفی را برانگیخت. جاستین اماش، نماینده کنگره ایالات متحده این سخنان را نژادپرستانه خواند.
جان مک‌کین در ۲۵ اوت ۲۰۱۸ در سن ۸۱ سالگی به علت تومور مغزی پیشرفته درگذشت.
همسر نخست او در هنگام اسارت مک‌کین در ویتنام تصادف کرد.
در ۱۹۷۷ مک‌کین با یک آموزگار به نام «سیندی لو هنسلی» آشنا شد. این دو در سال ۱۹۸۰ ازدواج کردند.
جوزف رابینت بایدن جونیور (به ؛ زادهٔ ۲۰ نوامبر ۱۹۴۲)، سیاستمدار آمریکایی است که به‌عنوان چهل و ششمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا مشغول به کار است. او که یک دموکرات است، پیشتر از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۷، تحت ریاست‌جمهوری باراک اوباما چهل و هفتمین معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بوده و از ۱۹۷۳ تا ۲۰۰۹ به مدت ۳۶ سال ایالت دلاور را به‌عنوان یکی از سناتورهای ایالات متحده آمریکا نمایندگی کرد.
بایدن در اسکرانتون، پنسیلوانیا و شهرستان نیوکاسل، دلاویر بزرگ شد. او در دانشگاه دلاویر تحصیل و سپس مدرک حقوق خود را از دانشگاه سیراکیوس دریافت کرد. او در سال ۱۹۶۹ وکیل شد و در سال ۱۹۷۰ به عضویت در شورای شهرستان نیوکاسل انتخاب شد. بایدن اولین‌بار در سال ۱۹۷۲ به عنوان سناتور ایالات متحده از دلاور انتخاب و در نتیجه ششمین سناتور جوان تاریخ آمریکا شد. او شش‌بار دیگر به این سمت انتخاب شد و در زمان رسیدن به معاونت رئیس‌جمهور در سال ۲۰۰۹ چهارمین سناتور ارشد در سنای ایالات متحده آمریکا بود.
جو بایدن در مقام سناتور به مدت طولانی عضو و رئیس کمیته روابط خارجی سنای ایالات متحده آمریکا بود. او با جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ مخالفت کرد ولی از مداخله آمریکا و ناتو در جنگ بوسنی در سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۵، گسترش ناتو در دهه ۱۹۹۰ و بمباران صربستان در سال ۱۹۹۹ در جریان جنگ کوزوو دفاع کرد. او در دفاع از اجازه‌نامه جنگ عراق در سال ۲۰۰۲ سخنرانی کرد و به آن رای موافق داد اما با افزایش سربازان آمریکایی در سال ۲۰۰۷ مخالفت کرد. بایدن همچنین از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۵ ریاست کمیته قضایی سنای ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت و با مسائلی چون سیاست مواد مخدر، پیشگیری از جرم و آزادی‌های مدنی و همچنین نامزدی‌های بحث‌برانگیز رابرت بورک و کلارنس توماس به قضاوت دیوان عالی ایالات متحده آمریکا درگیر بود. او رهبری تلاش‌ها برای تصویب لوایح کنترل جرم و اجرای قانون و خشونت علیه زنان را بر عهده داشت.
جو بایدن در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۸ آمریکا، به عنوان جفت انتخاباتی اوباما در مقابل جان مک‌کین و سارا پیلین شرکت کرد و به اولین کاتولیک رومی که به مقام معاونت رئیس‌جمهور آمریکا می‌رسد تبدیل شد. جو در مقام معاون رئیس‌جمهور بر سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها با هدف مقابله با رکود بزرگ مالی نظارت کرده و به تدوین سیاست آمریکا در خصوص خروج نیروهای آمریکا از عراق در سال ۲۰۱۱ یاری رساند. مذاکرات او با جمهوری‌خواهان کنگره به دولت اوباما کمک کرد قوانینی نظیر لایحه تخفیف مالیاتی، اجازه مجدد بیمه بیکاری و ایجاد کار ۲۰۱۰ را تصویب کند که یک بن‌بست مالیاتی را حل کرد، لایحه کنترل بودجه ۲۰۱۱ که بحران سقف بدهی آمریکا را حل کرد و لایحه تخفیف مالیاتی مالیات دهنده آمریکایی ۲۰۱۲ که به پرتگاه مالی پیش رو پرداخت. اوباما و بایدن در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۲ آمریکا مجدداً انتخاب شدند.
بایدن در اکتبر ۲۰۱۵ پس از ماه‌ها گمانه زنی اعلام کرد که در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۶ نامزد نمی‌شود. در ژانویه ۲۰۱۷ اوباما نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری را به‌طور ممتاز به بایدن داد. بایدن که قبلاً در ۱۹۸۸ و ۲۰۰۸ در کسب نامزدی حزب دموکرات ناکام مانده بود، در ۲۵ آوریل ۲۰۱۹ آغاز سومین کمپین خود را برای کسب ریاست جمهوری آمریکا اعلام کرد و در ژوئن ۲۰۲۰ به نامزد مقدر حزب دموکرات برای انتخابات ۲۰۲۰ تبدیل شد. او در ۱۱ اوت ۲۰۲۰، سناتور کامالا هریس را به عنوان جفت انتخابی خود برگزید و در انتخابات نهایی سوم نوامبر رقیب جمهوری‌خواهش دونالد ترامپ را شکست داد. بایدن در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۱ کار خود را به عنوان رئیس‌جمهور آمریکا آغاز کرد.
جو بایدن در ۲۰ نوامبر ۱۹۴۲ در بیمارستان سنت مری در شهر اسکرانتون در ایالت پنسیلوانیا زاده شد. مادر او کاترین فینگن بایدن و پدرش جوزف رابینت بایدن نام داشت. بایدن بزرگ‌ترین فرزند این خانواده کاتولیک بود و بعد از او والدینش صاحب سه فرزند دیگر شامل یک خواهر و دو برادر برای جوزف شدند. مادرش ریشه‌ای ایرلندی داشت و والدین پدرش انگلیسی، فرانسوی و ایرلندی‌تبار بودند. ویلیام بایدن، پدر پدر پدر پدربزرگ پدری جو، از اهالی ساسکس انگلستان بود که به ایالات متحده مهاجرت کرده بود. پدر پدربزرگ مادری‌اش، ادوارد فرانسیس بلویت، فرزند یک مهاجر ایرلندی، از ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۰ عضو مجلس سنای ایالات متحده به عنوان سناتور ایالت پنسیلوانیا بود.
پدر بایدن فرد ثروتمندی بود اما در زمان تولد پسرش دچار مشکلات مالی متعددی شده بود. برای سال‌ها، خانواده آن‌ها مجبور بود با پدربزرگ و مادربزرگ مادری بایدن در یک خانه زندگی کند. زمانی که اسکرانتون در دهه ۵۰ دچار بحران مالی شد، پدر جو از پیدا کردن کار مناسب محروم ماند. در ۱۹۵۳، زمانی که بایدن ۱۰ سال داشت خانواده او به آپارتمانی در کلیمونتِ دلاور نقل مکان کرد و چند سال بعد ساکن خانه‌ای در ویلمینگتون در همان ایالت شد. بعدها پدر او به یک فروشنده موفق ماشین دست دوم تبدیل شد و از این راه خرج زندگی خانواده که به طبقه متوسط تعلق داشت را تأمین کرد."Almanac of American Politics" 2008, p. 364.
بایدن در مدرسه دانش‌آموز ضعیفی بود، و کلاس سوم را یک بار تجدید شد و دوباره گذراند. در دبیرستان عضو تیم فوتبال آمریکایی بود و در پست‌های هافبک و واید رسیور بازی می‌کرد. کودکی و دوران کالج او با دوره محبوبیت افرادی چون مارتین لوتر کینگ و جان اف. کندی همزمان بود. بایدن وارد دانشگاه دلاویر شد و از این دانشگاه دو مدرک در زمینه تاریخ و علوم سیاسی دریافت کرد. او در نهایت به دانشگاه سیراکیوز رفته و از آنجا با مدرک حقوق فارغ‌التحصیل شد. او در بین ۸۵ دانشجوی کلاسش در رتبه ۷۶ام قرار گرفت. بایدن اولین نامزد حزب دمکرات در انتخابات ریاست جمهوری از سال ۱۹۸۴ است که مدرکی از یکی از دانشگاه‌های آیوی لیگ ندارد.
اثرات منفی نوشیدن الکل در خانواده‌های بایدن و فینگن و در محله او باعث شد بایدن از کسانی شود که الکل نمی‌نوشند.
بایدن در سال ۱۹۶۶ در حالی‌که هنوز دانشجو بود، با نیلیا هانتر ازدواج کرد. والدین نیلیا در ابتدا نسبت به ازدواج دخترشان با یک کاتولیک موافق نبودند اما در نهایت پذیرفتند. مراسم عروسی این دو در یک کلیسای کاتولیک رومی در شهرک اسکانیتلس در ایالت نیویورک صورت گرفت. حاصل ازدواج نیلیا و جو، سه فرزند به ترتیب در سال‌های ۱۹۶۹، ۱۹۷۰ و ۱۹۷۱ با نام‌های جوزف بایدن سوم ملقب به بو بایدن، رابرت هانتر و نایومی کریستینا بود.Biden, "Promises to Keep", pp. 32, 36–37 بایدن به نیلیا گفت که قصد دارد تا ۳۰ سالگی به یک سناتور تبدیل شده و بعد برای ریاست‌جمهوری تلاش کند.
در ۱۹۶۸، بایدن پس از پایان تحصیلاتش به مدت ۶ ماه در یک مؤسسه حقوقی در ویلمینگتون به عنوان منشی کار کرد و همزمان به عنوان وکیل تسخیری کار می‌کرد. ویلیام پریسکت که از جمهوری‌خواهان مطرح منطقه بود ریاست آن مؤسسه را برعهده داشت و بایدن بعداً گفت «خودم را یک جمهوری‌خواه می‌دانستم.» جو از فرماندار دموکرات دلاور، چارلز تری که سیاست‌های نژادی محافظه‌کارانه‌ای داشت حمایت نمی‌کرد و در عوض سیاست‌های راسل پترسون که یک جمهوری‌خواه و لیبرال‌تر بود و در ۱۹۶۸ تری را شکست داد، را می‌پسندید. جمهوری‌خواهان تلاش کردند بایدن را جذب کنند اما او به دلیل اینکه از رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه، ریچارد نیکسون، خوشش نمی‌آمد درخواستشان را رد کرد و از خود به عنوان یک مستقل نام می‌برد. او در سال ۱۹۶۹ به عنوان یک دموکرات نامزد شورای شهرستان نیوکاسل در ایالت دلاور شد. عمده وعده‌های انتخاباتی او شامل حمایت از مسکن دولتی بود. بایدن با تفاوت ۲۰۰۰ رأی موفق به پیروزی در انتخابات شد. او از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۲ عضو این شورا بود و همزمان به وکالت ادامه داد.
بایدن در سال ۱۹۷۲ نامزد سنای آمریکا از ایالت دلاور شد. جی. کیلب بوگز رقیب با سابقه او در این انتخابات شکست خورد و به این ترتیب بایدن به عنوان یکی از جوان‌ترین سناتورها وارد مجلس سنا شد.
نیلیا در سال ۱۹۷۲ هنگام خرید کریسمس به همراه دختر یک ساله‌شان در تصادف رانندگی کشته شد. پسران بایدن از این تصادف با جراحات جزئی جان به در بردند. بایدن در سال ۱۹۷۷ با جیل تریسی جیکابز ازدواج کرد و از او دختری به نام اشلی دارد.
بایدن به تاریخ ۵ ژانویه ۱۹۷۳ سوگند سناتوری خود را در شعبه دلاور مرکز پزشکی ویلمینگتون ادا کرد. پسرانش بو که هنوز از صندلی چرخ‌دار استفاده می‌کرد و هانتر که مرخص شده بود هم به همراه دیگر نزدیکان بایدن آنجا بودند. همچنین به دلیل حضور دوربین‌های تلویزیونی، این اتفاق در سطح ملی مورد توجه قرار گرفت.
با ۳۰ سال سن (حداقل سن حضور در مجلس سنا) بایدن به ششمین سناتور جوان تاریخ ایالات متحده و یکی از تنها ۱۸ نفری که قبل از ۳۱ سالگی به این منصب انتخاب شده‌اند، تبدیل شد. سانحه رانندگی که باعث مرگ همسر و دخترش شده بود بایدن را مملو از خشم و شک دینی کرده بود: «می‌خواستم زمانی که تصور می‌کردم امکان پیدا کردن یک مبارزه خیابانی وجود دارد، شب‌ها در محله‌ها بچرخم… نمی‌دانستم که می‌توانم از پس چنین خشمی برآیم… احساس می‌کردم خدا کلک بسیار بدی به من زده‌است.»Biden, "Promises to Keep", p. 81. برای اینکه هر روز بتواند در خانه کنار پسرانش باشد، روزانه ۹۰ دقیقه با قطارهای امترک از خانه‌اش در حومه ویلمینگتون به واشینگتن دی‌سی سفر می‌کرد و این کار را در طول دوره حضورش در سنا به مدت ۳۶ سال ادامه داد؛"Almanac of American Politics" 2008, p. 364. نتیجتاً، به او لقب «جوی امترکی» دادند. به دلیل اینکه تنها اندکی بعد از تصادف وارد سنا شده بود، به سختی می‌توانست بر کار خود تمرکز کند و در خاطراتش می‌نویسد که کارمندان مجلس سنا در ربط با مدتی که او در سنا دوام خواهد آورد، با یکدیگر شرط بسته بودند. بایدن برای ۵ سال مجرد ماند و در این مدت، قرار بود هر زمان که پسرانش به او نیاز داشته باشند، سنا را ترک کند. به یاد دختر و همسر اولش، جو در روزهای ۱۸ دسامبر، سالگرد تصادف، سر کار حاضر نمی‌شود.
در ۱۹۷۵، بایدن با جیل تریسی جیکوبس مقالات کرد. درحالی که بایدن تنها یک بار عکس جیل را در یک آگهی بازرگانی دیده بود، برادر بایدن آن دو را با یکدیگر آشنا کرد. بایدن آشنایی با جیل را دلیل دوباره علاقه‌مند شدن خود به سیاست و زندگی می‌داند.Biden, "Promises to Keep", p. 113. در ۱۷ ژوئن ۱۹۷۷، آن دو در مقر سازمان ملل نیویورک با حضور یک کشیش کاتولیک ازدواج کردند. آن‌ها در ۱۹۸۱ صاحب یک دختر به نام اشلی بلیزر شدند. جو و همسرش جیل هر دو کاتولیک هستند و به‌طور منظم به کلیسای سن جوزف در برندی‌واین می‌روند.
پسر بزرگ جو، بو بایدن، به دادستان کل ایالت دلاور تبدیل شد و در جنگ عراق هم حضور داشت. او در ۳۰ مه ۲۰۱۵، در سن ۴۶ سالگی، پس از دو سال مبارزه با سرطان مغز درگذشت. پسر جوان‌ترش، هانتر، وکیل است.
جو در اولین سال‌های حضورش در سنا تمرکز خود را بر مسائل زیست‌محیطی و حمایت از مصرف‌کننده گذاشت و به دنبال آن بود که سطح پاسخگویی دولت را افزایش دهد. در اواسط ۱۹۷۴، مجله "تایم" او را یکی از ۲۰۰ چهره آینده دانست. در مصاحبه‌ای با "واشینگتنین" به سال ۱۹۷۴، بایدن خود را در مسائلی چون حقوق و آزادی‌های شهروندی و مسائل افراد مسن لیبرال توصیف کرد اما اعلام داشت که در باقی موارد، نظیر سقط جنین و سربازی محافظه‌کار است.
در ۱۹۸۱، بایدن به عضو ارشد حزب اقلیت در کمیته قضایی سنا تبدیل شد. طی پروسه تصویب لایحه پیشگیری از جرم ۱۹۸۴، در میان سناتورهای دموکرات او بیشترین نقش را داشت. در طول زمان، مفاد سخت‌گیرانه این قانون باعث ایجاد مناقشه‌هایی شد و نتیجتاً، بایدن در سال ۲۰۱۹ نقش خود در تصویب آن را یک «اشتباه بزرگ» نامید. طرفدارانش او را به دلیل اعمال اصلاحات در برخی از مفاد بحث‌برانگیز این قانون تحسین کردند و این بزرگ‌ترین دستاورد او در امر قانون‌گذاری در آن زمان بود."Current Biography Yearbook 1987", p. 44. بایدن در همان سال، بعد از اینکه سخنرانی‌هایی که انجام داده بود توجهات را به خود جلب کرد، احتمال نامزد شدن برای ریاست‌جمهوری را بررسی کرد.
در ۱۹۹۳ بایدن به لایحه‌ای که همجنس‌گرایی را برای خدمت در ارتش نامناسب اعلام می‌کرد، رای مثبت داد که در نتیجه آن همجنس‌گرایان آمریکایی بدون هیچ استثنایی شانس حضور در قوای مسلح را از دست دادند. این قانون بعداً توسط بیل کلینتون (تحت عنوان «نپرس، نگو») اصلاح شد و مقرر شد همجنس‌گرایان بتوانند در ارتش خدمت کنند، اما گرایش‌های جنسی خود را مخفی نگه دارند و کسی هم نتواند از آن‌ها در این باب سؤال کند.
همچنین در ۱۹۹۶، بایدن به «لایحه دفاع از ازدواج» که به رسمیت شناختن ازدواج همجنس‌گرایان را ممنوع می‌کرد و به ایالات هم اجازه می‌داد چنین کنند، رای مثبت داد. ماده سوم این قانون در "ایالات متحده آمریکا در برابر ویندزر" در سال ۲۰۱۳ غیرقانونی اعلام گردید. دولت اوباما (که بایدن در آن معاون رئیس‌جمهور بود) تلاشی برای دفاع از قانون نکرد و در عوض به ویندزر بابت پیروزی تبریک گفت. در ۲۰۱۵، قانون دفاع از ازدواج در نتیجه "ابرگفل در برابر هاجز" کاملاً ابطال شد.
بایدن که به تاریخ ۹ ژوئن ۱۹۸۷ در ایستگاه قطار ویلمینگتون قصد خود برای نامزد شدن را اعلام کرده بود، در انتخابات مقدماتی ۱۹۸۸ حزب دموکرات شرکت کرد. او می‌خواست به جوان‌ترین رئیس‌جمهور از زمان جان اف. کندی تبدیل شود. در آغاز یکی از بخت‌های اصلی به‌شمار می‌رفت. کمپین بایدن در ربع‌سال اول ۱۹۸۷ موفق شد ۱٫۸ میلیون دلار کمک جمع‌آوری کند، بیش از هر نامزد دیگری.
تا اوت ۱۹۸۷، به نظر می‌رسید بایدن از مایکل دوکاکیس و دیک گفاردت عقب افتاده‌است. علی‌رغم اینکه کمک‌ها به کمپین بایدن هنوز از سایرین بیشتر بود، دوکاکیس در نظرسنجی‌های ایووا پیشی گرفته بود. در سپتامبر ۱۹۸۷، بایدن متهم شد که از سخنرانی نایل کیناک، رهبر حزب کارگر بریتانیا، سرقت ادبی کرده‌است. علی‌رغم اینکه سیاستمداران از ایده‌ها و سخنرانی‌های یکدیگر الگو می‌گیرند، آنچه بیشتر بایدن را زیر ذره‌بین قرار داد این بود که او پیشینه خانوادگی خودش را هم تغییر داده بود تا با پیشینه کیناک هم‌خوانی داشته باشد. به زودی مشخص شد بایدن قبلاً از یک سخنرانی ۱۹۶۷ رابرت کندی، سخنرانی ۱۹۶۱ جان اف کندی و یک سخنرانی ۱۹۷۶ هیوبرت هامفری هم کپی برداری کرده‌است.
او که پایگاه هواداری گسترده‌ای نداشت، در ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۷ تعلیق کمپین خودش را اعلام کرد. به عقیده او، «سایه‌های اغراق‌شده» اشتباهات گذشته موضوعی بود که باعث شد کمپینش در آن سال شکست بخورد.
بعد از انصراف بایدن، فاش گردید که کمپین دوکاکیس به صورت مخفیانه فیلم مقایسه سخنرانی‌های بایدن و کیناک را کنار یکدیگر قرار داده و در اختیار رسانه‌ها گذاشته‌است. See also:
بایدن عضو دیرپای کمیته روابط خارجی سنای ایالات متحده آمریکا بود. در سال ۱۹۹۷، ارشدترین عضو حزب در اقلیت در کمیته شد و در ژانویه ۲۰۰۱ و از ژوئن ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ ریاست آن را بر عهده داشت. با افتادن مجدد کنترل سنا به دست دمکرات‌ها در پی انتخابات سال ۲۰۰۶، بایدن مجدداً ریاست کمیته را به دست گرفت."Almanac of American Politics" 2008, p. 365. او در سیاست خارجی عموماً یک انترناسیونالیست لیبرال بود. او به‌طور مؤثری با سناتورهای جمهوریخواهی چون ریچارد لوگر و جسی هلمز همکاری می‌کند و گاهی علیه عناصری از حزب خود موضع می‌گرفت. بایدن یکی از دو رئیس گروه ناظر بر ناتو در سنا بود. او در این بازه با ۱۵۰ رهبر از نزدیک به ۶۰ کشور و سازمان بین‌المللی دیدار کرد. او به عنوان رئیس کمیته، جلسات استماع متعددی برگزار می‌کرد و همچنین در طی سه باری که ریاست سوکمیته امور اروپایی را بر عهده داشت، جلسات استماع متعددی در آن برگزار می‌کرد.
بایدن به اجازه به دولت برای جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ به همراه ۴۵ نفر از ۵۵ سناتور دمکرات
رای منفی داد،او گفت تقریباً همه بار ائتلاف ضد عراق بر دوش آمریکا قرار دارد.
بایدن پس از شنیدن راجع به خشونت‌های صرب‌ها در جریان جنگ استقلال کرواسی در سال ۱۹۹۱ به جنگ‌های یوگسلاو علاقه‌مند شد. پس از شروع جنگ بوسنی بایدن از اولین افرادی بود که از سیاست برداشتن تحریم سلاح و تعلیم نظامی بوسینیایی‌ها و حمایت از آنان با حملات هوایی ناتو و تحقیق در خصوص جنایت جنگی حمایت کرد. دولت‌های جرج ایچ دابلیو بوش و کلینتون هر دو نسبت به پیاده‌سازی این سیاست مردد بودند، و نگران گرفتار شدن در بالکان بودند.در آوریل ۱۹۹۳، بایدن یک هفته را در بالکان گذراند و یک جلسه پرفشار سه ساعته با اسلوبودان میلوشویچ رهبر صرب‌ها داشت. بایدن بعداً بازگو کرد که به میلوشویچ گفته «فکر می‌کنم تو یک جنایتکار جنگی لعنتی هستی و باید به این عنوان محاکمه شوی» بایدن در سال ۱۹۹۲ متممی نوشت تا دولت بوش را مجبور به مسلح کردن بوسنیایی‌ها کند، ولی در سال ۱۹۹۴ به موضعی نرم‌تر که دولت کلینتون آن را ترجیح می‌داد تن در داد، و در سال بعد همراه با باب دول و جو لیبرمن از اقدام شدیدتری حمایت کرد. این درگیر شدن آمریکا منجر به تلاش موفق ناتو در زمینه صلح بانی شد. بایدن نقش خود در اثرگذاری بر سیاست بالکان را «پرافتخارترین لحظه در حیات عمومی» در رابطه با سیاست خارجی خوانده‌است.
بعد از اولین انتخابات خود در ۱۹۷۲، بایدن شش مرتبه دیگر (۱۹۷۸، ۱۹۸۴، ۱۹۹۰، ۱۹۹۶، ۲۰۰۲ و ۲۰۰۸) هم در انتخابات سنا به پیروزی رسید، معمولاً با کسب حدود ۶۰٪ آرا. او با رقبای جدی روبرو نشد؛"Almanac of American Politics" 2008, p. 366. پیت دو پونت، فرماندار وقت، در ۱۹۸۴ تصمیم گرفت در انتخابات شرکت نکند."Current Biography Yearbook 1987", p. 44. ویلیام روث، سناتور جمهوری‌خواه ایالت، دو سال زودتر از بایدن وارد سنا شد و نتیجتاً، او برای ۲۸ سال ارشدِ بایدن در سنا بود. در ۲۰۰۰، تام کارپر موفق شد در انتخابات سنا روث را شکست دهد و بدین ترتیب، بایدن به سناتور ارشد ایالت دلاور تبدیل شد. بایدن از همه سناتورهای ایالت خود مدت طولانی‌تری در سنا حضور داشته‌است و در سطح کشور، تا سال ۲۰۱۸، در رتبه هجدهم از این حیث قرار دارد. او در مه ۱۹۹۹ به جوان‌ترین سناتور تاریخ تبدیل شد که ۱۰٬۰۰۰ مرتبه رای می‌دهد.
در سال‌های حضورش در سنا، بایدن برای خود به عنوان فردی «وراج» و کسی که «پای خود را در دهان خود می‌گذارد» (یعنی حرف‌های خجالت‌آور می‌زند) شهرت پیدا کرد. او یک سخن‌ور و بحث‌کننده ماهر بود که معمولاً به تاک شوهای صبح یکشنبه دعوت می‌شد. او معروف بود به اینکه در سخنرانی‌هایش به متن از قبل آماده‌شده وفادار نمی‌ماند و به گفته "نیویورک تایمز"، ممکن است هر چیزی را به زبان بیاورد.
با ثروتی حدود ۵۹ تا ۳۶۶ هزار دلار و بدون هیچ درآمدی بیرون از سنا، بایدن یکی از فقیرترین سناتورها بود. به گفته خودش، او دومین عضو فقیر سنا و مجلس نمایندگان بود و به این افتخار نمی‌کرد، اما دلیلش را انتخاب‌شدن در سن پایین می‌دانست. او می‌گوید به سرعت در آغاز حرفه خود پی برد که نمایندگانی با ثروت کم در برابر پیشنهادهای حمایت مالی در انتخابات در ازای پشتیبانی سیاسی آسیب‌پذیر هستند و در همان دوره اول حضورش در سنا تلاش کرده‌است قوانین مربوط به حمایت از کمپین‌های انتخاباتی را اصلاح کند. بایدن در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ درآمدی معادل ۱۵٫۶ میلیون دلار داشت. در ژوئیه ۲۰۱۹ خانواده بایدن اعلام کرد که دارایی‌شان بین ۲٫۲ تا ۸ میلیون دلار افزایش داشته‌است که دلیل اصلی این افزایش انجام سخنرانی‌ها و قراردادهایی برای نوشتن تعدادی کتاب بود.
بعد از شکست در ۱۹۸۸، بایدن چند بار دیگر احتمال کاندید شدن برای ریاست‌جمهوری را بررسی کرده بود و سرانجام در ۳۱ ژانویه ۲۰۰۷ قصد خود برای نامزد شدن را اعلام کرد. او در برنامه "ملاقات با مطبوعات" به مجری آن تیم راسرت در این مورد گفت که او تلاش می‌کند «بهترین بایدنِ ممکن» باشد. در ژانویه ۲۰۰۶، هری اف. تمال، ستون‌نویس اهل دلاور نوشت که بایدن در مرکز حزب دموکرات قرار دارد و این جایگاهی که است که جو بایدن آن را می‌خواهد. به گفته او، جو قصد داشت در کمپین خود به شهروندان آمریکایی گوشزد کند که آن‌ها علاوه بر خطر تروریسم، با خطراتی چون مشکلات نظام درمانی آمریکا، جرم و وابستگی به واردات انرژی از مناطق بی‌ثبات جهان هم روبرو هستند.
جو بایدن در کمپین ۲۰۰۸ خود بر جنگ عراق و طرفداری‌اش از برنامه بایدن-گلب (مبنی بر فدرال‌کردن عراق) جهت دستیابی به موفقیت سیاسی تمرکز کرد. او سابقه خود در سنا و تجربه‌اش در مبحث روابط خارجی را یادآور شد اما اعلام کرد علاقه‌ای به وزیر امور خارجه شدن ندارد و فقط به ریاست‌جمهوری فکر می‌کند. بایدن در یک گردهمایی انتخاباتی در ۲۰۰۷ گفت: «می‌دانم که بسیاری از رقبایم می‌گویند من یک وزیر امور خارجه فوق‌العاده خواهم شد. در واقع، تک‌تکشان این را می‌گویند. مناظره‌ها را می‌بینید؟ [همه می‌گویند] جو درست میگه، جو درست میگه، جو درست میگه!» عبارت «جو درست میگه» که دیگر نامزدها در مناظره‌های حزب دموکرات تکرار می‌کردند، به یکی از شعارهای کمپین بایدن تبدیل شد. او در اواسط سال ۲۰۰۷ توانایی خود در سیاست خارجی را با باراک اوباما مقایسه کرد و گفت که فکر می‌کند اوباما «روزی آماده خواهد شد، اما الان باور ندارم که هنوز آماده این کار است. ریاست‌جمهوری چیزی نیست که در طول دوره خود آن را یاد بگیرید.» بایدن همچنین گفت اوباما از نظریات او در ربط با سیاست خارجی کپی‌برداری می‌کند. کنایه‌های یک خطی بایدن در طول کمپین‌ها نیز مورد توجه قرار گرفت. او دربارهٔ رودی جولیانی کاندید پیشتاز جمهوری‌خواهان گفت که «او در یک جمله فقط به سه چیز اشاره می‌کند: یک اسم، یک فعل و یازده سپتامبر.» روی هم رفته، عملکرد بایدن در مناظره‌ها ترکیب اثرگذاری از شوخ‌طبعی و نظرات منظم تند و تیز بود.
بایدن در طول کمپین نظرات مناقشه‌آمیزی هم ابراز کرد. او در ژانویه ۲۰۰۷ نامزد هم‌حزبی خود سناتور باراک اوباما را اولین آمریکایی سیاه‌پوست جریان اصلی که «خوش بیان، باهوش، تمیز و خوش‌تیپ است» توصیف کرد. این نظر تأثیر منفی بر کمپین بایدن گذاشت و باعث شد کمک‌های مالی به کمپینش کاهش پیدا کند. مجله "تایم" آن را در فهرست ۱۰ گاف انتخاباتی برتر ۲۰۰۷ قرار داد. بایدن همچنین در ژوئیه ۲۰۰۶ به خاطر نظراتش دربارهٔ آمریکایی‌های هندی‌تبار به باد انتقاد گرفته شد: «در دلاور، بیشترین رشد جمعیت متعلق به آمریکایی-هندی‌ها که از هند می‌آیند، است. شما بدون یک لهجه هندی نمی‌توانید وارد یک ۷-ایلون یا دانکن دوناتس (دو فروشگاه زنجیره‌ای) شوید. جدی می‌گویم.» او بعداً گفت که منظور توهین‌آمیزی نداشته‌است.
جو بایدن در حرکتی غیرمعمول در سفرهای تبلیغاتی‌اش به همراه سناتور کریستوفر داد که در رقیب او هم بود، به صورت مشترک از یک هواپیما استفاده می‌کردند. تاد و بایدن با هم دوست بودند و قصد داشتند بدین طریق در هزینه‌ها صرفه‌جویی کنند.
در کل بایدن در جمع‌آوری کمک مالی کار سختی داشت، برای جذب مردم به گردهمایی‌های انتخاباتی‌اش با مشکل مواجه بود و در مقابل بخت‌های اصلی، باراک اوباما و هیلاری کلینتون، در جلب توجهات شکست خورد. طرفداران او هرگز در نظرسنجی‌های کشوری مقدماتی دموکرات‌ها دو رقمی نشدند. در ۳ ژانویه ۲۰۰۸، بایدن در انتخابات مقدماتی آیووا پنجم شد و تنها کمتر از ۱٪ از آرای حزبی را به دست آورد. در بعد از ظهر همان روز کمپینش را به حالت تعلیق درآورد و گفت: «امشب هیچ چیز غم‌انگیزی وجود ندارد… من احساس حسرت نمی‌کنم.»
اگرچه جو بایدن در کمپین ۲۰۰۸ خود موفقیتی به دست نیاورد، اما جایگاه سیاسی او در اثر آن بالا رفت. به خصوص که باعث تغییر روابطش با اوباما شد. هر دوی آن‌ها در کمیته روابط خارجی سنا عضویت داشتند اما به هم نزدیک نبودند. ترقی سریع سیاسی اوباما باعث رنجش خاطر بایدن بود و بایدن نیز به چشم اوباما فردی «پر حرف» که «رئیس‌وار» رفتار می‌کرد، بود. آن دو در طول سال ۲۰۰۷ یکدیگر را بیشتر شناختند. اوباما از شیوه کمپین بایدن و شهرت او بین قشر کارگر استقبال کرد و بایدن هم گفت قانع شده‌است که اوباما «خود خودشه.»Wolffe, "Renegade", p. 218.
در ۱۹۸۸، بایدن دو مرتبه دچار رگ‌برآمدگی مغزی شد، یک مرتبه در سمت راست و بار دیگر در سمت چپ. او مجبور شد دو مرتبه زیر تیغ جراحی پر ریسک با تأثیرات بلند مدت بر کارایی مغزی رود. در فوریه ۱۹۸۸، او را با آمبولانس به مرکز پزشکی والتر رید نیروی زمینی منتقل کردند و برای درمان آنوریسم مغزی که نجات جانش به آن بسته بود، تحت عمل قرار گرفت. زمانی که رو به بهبود بود، دچار آمبولی ریه گردید.
دومین عمل برای درمان رگ‌برآمدگی در مه ۱۹۸۸ انجام شد. حضور در بیمارستان و پروسه درمان باعث شد بایدن از حضور در سنا باز بماند. او روی هم رفته هفت ماه در سنا حاضر نشد.
بایدن و خانواده‌اش باور دارند تعلیق زودهنگام کمپین ریاست‌جمهوری او، موهبتی برای جو بود زیرا اگر در ۱۹۸۸ هنوز درگیر کمپین خود می‌بود، می‌توانست باعث شود او از مراقبت‌های پزشکی لازم برخوردار نشود. در سال ۲۰۱۳، بایدن گفت «آن‌ها یک نگاهی می‌اندازند و سر شما را می‌برند. آن‌ها عملاً قسمت بالای سر من را بریدند.» او همچنین گفت که که پزشکان به او گفته بودند شانس درمان کامل کمتر از ۵۰٪ است.
بایدن ۲۸ آبان ۱۴۰۰ در آستانه ۷۹ سالگی به بیمارستان والتر رید مراجعه کرد که سخنگوی کاخ سفید دلیل مراجعه بایدن به بیمارستان را صرفاً انجام یک سری معاینات معمول پزشکی اعلام کرده بود.
بایدن برای کولونوسکوپی مورد بیهوشی قرار گرفت و به همین دلیل اداره امور کشور به‌طور موقت به معاونش کامالا هریس واگذار شد؛ هریس نخستین زنی بود که صبح همان روز به مدت ۸۵ دقیقه اختیارات ریاست جمهوری ایالات متحده را در دست گرفت.
رسانه‌های آمریکایی مدتها است مطالبی دربارهٔ وضعیت جسمانی رئیس‌جمهوری مسن این کشور می‌نویسند و در موارد زیادی سلامتی جسمی وی را مورد تردید قرار داده‌اند.
کمی بعد از انصراف بایدن، اوباما به صورت خصوصی به او گفت که قصد دارد منصب مهمی برای او در کابینه خودش پیدا کند. بایدن پیشنهاد اول اوباما برای معاونت ریاست‌جمهوری را رد کرد زیرا آن را باعث تنزل جایگاه خود و از دست‌دادن کرسی سنا می‌دید اما بعد نظرش را تغییر داد. در ۲۲ ژوئن ۲۰۰۸، در مصاحبه‌ای با "ملاقات با مطبوعات" از شبکه ان‌بی‌سی، او تأیید کرد که اگرچه فعالانه دنبال چنین منصبی نیست، اما اگر پیشنهادی برسد آن را خواهد پذیرفت. در اوایل اوت، اوباما و بایدن در ملاقاتی خصوصی احتمال این موضوع را بررسی کردند و به توافق رسیدند. در ۲۲ اوت ۲۰۰۸، باراک اوباما اعلام کرد که بایدن جفت انتخابی‌اش خواهد بود. "نیویورک تایمز" گزارش کرد که هدف از این انتخاب، پیدا کردن شخصی است که در باب مسائلی نظیر سیاست خارجی و امنیت ملی تجربه داشته باشد. به عقیده دیگران، محبوبیت بایدن میان طبقه متوسط و کارگران یقه‌آبی و همچنین تمایل او برای به چالش کشیدن نامزد جمهوری‌خواه جان مک‌کین در این انتخاب اثرگذار بود. با پذیرفتن پیشنهاد اوباما، بایدن احتمال نامزد شدن دوباره در ۲۰۱۶ را نیز منتفی دانست اما با نظرات بعدی‌اش به نظر می‌رسید نظرش تغییر کرده، به خصوص اینکه نمی‌خواست قدرت سیاسی‌اش را با «بی‌میل» نشان دادن خود کاهش دهد. بایدن به صورت رسمی در کنوانسیون ملی حزب دموکرات در دنور به تاریخ ۲۷ اوت ۲۰۰۸ به عنوان نامزد معاونت ریاست‌جمهوری حزب اعلام شد.
پس از انتخاب بایدن به نامزدی معاون ریاست جمهوری، اسقف کاتولیک ویلمینگتون اعلام کرد که بایدن، حتی اگر انتخاب شود، اجازه سخنرانی در مدارس کاتولیک را نخواهد داشت. اسقف زادگاه بایدن، اسکرانتون در پنسیلوانیا، نیز به زودی او را به دلیل حمایت از حق سقط جنین از حضور در آئین عشای ربانی منع کرد، هرچند بایدن همچنان در کلیسای محلی دلاور حاضر می‌شد. اتفاق مذکور به نقطه اشتعال در رقابت برای رای‌دهندگان کاتولیک در ایالات چرخشی بین کمپین دموکرات و گروه‌های کاتولیک لیبرال که معتقد بودند باقی مسائل اجتماعی هم باید به اندازه یا بیشتر از سقط جنین مورد توجه قرار گیرند از یک سو، و از سوی دیگر اسقف‌ها و کاتولیک‌های محافظه‌کاری که سقط جنین را مهم‌ترین موضوع می‌دانستند، تبدیل شد. بایدن گفت معتقد است زندگی از لحظه بسته‌شدن نطفه آغاز می‌شود اما عقاید مذهبی خود را به دیگران تحمیل نخواهد کرد. اسقف سالتارلی قبلاً در مورد مواضعی مانند موضع بایدن گفته بود «امروزه هیچ‌کس این نظر را از یک کارمند عمومی قبول نمی‌کند: «من شخصاً مخالف برده‌داری و نژادپرستی هستم، اما حکم شخصی خود را به صحنه قانون‌گذاری تحمیل نمی‌کنم.» به همین شکل، هیچ‌یک از ما نباید این را از یک کارمند عمومی بپذیریم: من شخصاً مخالف سقط جنین هستم اما حکم شخصی خود را به صحنه قانون‌گذاری تحمیل نخواهم کرد.»