moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
همچنین پیشنهادهای مختلفی در مورد حذف سینسروس وجود داشت.Galasso, p. 60 بسیاری از آن‌ها نیاز به انتخاب مقامات جدید توسط کابیلدو داشتند.Galasso, p. 60 پاسکوال روئیز هویدوبرو پیشنهاد کرد که کابیلدو باید موقتاً حکومت کند و دولت جدیدی را تعیین کند اما در این پیشنهاد هیچ اشاره‌ای به حاکمیت مردمی یا ایجاد یک حکومت خونتا وجود نداشت.Galasso, p. 60 این پیشنهاد ۳۵ رأی دریافت کرد و پی جایگزین کردن سینسروس با هویدوبرو بود: هویدوبرو ارشدترین افسر نظامی بود و بنابراین طبق قوانین آن زمان، نامزد طبیعی برای جایگزینی نایب‌الملک، در صورت عدم انتصاب جدید از سوی مقامات اسپانیا به‌شمار می‌رفت.Galasso, pp. 61–62 خوآن نپوموچنو سولا یک خونتا متشکل از نمایندگان از تمام استان‌های نایب‌الملک را پیشنهاد کرد؛ در حالی که تا آن هنگام کابیلدو باید موقتاً حکومت کند. این پیشنهاد نزدیک به ۲۰ رأی دریافت کرد.Galasso, p. 62 کورنلیو ساودرا که پیشنهاد یادشده وی این بود که کابیلدو باید یک خونتا را تعیین کند و تا آن زمان حکومت کند، بیشترین آرا را به خود اختصاص داد.Galasso, p. 64 تعدادی از پیشنهادهای دیگر هر کدام فقط چند رأی کسب کردند.Galasso, p. 65
سپیده دم ۲۳ مه، کابیلدو به مردم اطلاع داد که نایب‌الملک به مأموریت خود پایان داده. بالاترین مقام به‌طور موقت، کابیلدو است تا زمان تعیین یک خونتای حاکم فرا برسد.Pigna, p. 238 اطلاعیه‌هایی در نقاط مختلف شهر منتشر شد که خبر از ایجاد قریب‌الوقوع حکومت خونتا و احضار نمایندگان از استان‌ها می‌داد.Abad de Santillán, p. 409 در این اطلاعیه‌ها همچنین از مردم خواسته شده‌بود از اقدامات مغایر با سیاست‌های عمومی خودداری کنند.Abad de Santillán, p. 410
کابیلدو تصویبات اجلاس کابیلدوی علنی را آنگونه که خود ترجیح می‌داد، تفسیر کرد.Abad de Santillán, p. 410 تا زمانی که خونتای جدید با ورود نمایندگان سایر شهرها تشکیل داده نشده بود، لیوا ترتیبی داد که نایب‌الملک پیشین، سیسنروس، به عنوان رئیس خونتا و فرماندهٔ کل نیروهای مسلح منصوب شود.Galasso, pp. 67–68Johnson, p. 277 تفسیرهای بسیاری از انگیزه‌های احتمالی وی در دور شدن از تصمیم کابیلدوی علنی وجود دارد.Luna, "Independencia...", p. 34Abad de Santillán, p. 410 چهار عضو دیگر هم به خونتا منصوب شدند: از کریولوها، کورنلیو ساودرا و خوآن خوزه کاستلی و از پنینسولارها، خوآن نپوموسنو سولا و خوزه سانتوس اینچائورگی.Abad de Santillán, p. 410
لیوا برای سامان‌بخشی به اقدامات خونتا، یک قانون اساسی نوشت.Abad de Santillán, p. 410 این قوانین تصریح می‌کرد: خونتا نمی‌تواند از قدرت قضایی استفاده کند؛ زیرا این امتیاز مختص دادسرای سلطنتی بوینس آیرس بود. سیسنروس نمی‌توانست بدون حمایت سایر اعضای خونتا عمل کند. کابیلدو می‌توانست هر کسی را که از وظیفهٔ خود غفلت می‌کرد، اخراج کند. رضایت کابیلدو برای ایجاد مالیات جدید الزامی بود. خونتا برای تمام کسانی که نظرات خود را در کابیلدوی علنی اظهار کرده بودند، عفو عمومی صادر می‌کرد؛ و این که خونتا شهرهای دیگر را به اعزام نمایندگان‌شان دعوت می‌نمود.Abad de Santillán, p. 410 فرماندهان نیروهای مسلح، از جمله ساودرا و پدرو آندرس گارسیا، با این قوانین اساسی موافقت کردند.Abad de Santillán, p. 410 ظهر آن روز خونتا سوگند یاد کرد تا مقام خود را تحویل گیرد.López, p 64
این تحولات انقلابیون را شوکه کرد.López, p. 48 آن‌ها از انجام اقدامات بعدی مطمئن نبودند. آن‌ها ترس از مجازات شدن، مانند انقلابیون چوکیساکا و لاپاز را داشتند.López, p. 59 مورنو روابط خود با دیگران را قطع کرد و خود را در خانه محبوس کرد.López, p. 60 جلسه‌ای در خانهٔ رودریگز پنیا شکل گرفت.López, p. 60 آن‌ها احساس کردند که کابیلدو بدون همراهی ساودرا با آنان، نقشه‌شان را دنبال نخواهد کرد و کاستلی باید از عضویت خونتا کناره‌گیری کند.López, p. 60 تاگل نظر دیگری داشت: او فکر کرد ساودرا ممکن است از روی ضعف یا ساده‌لوحی چنین قانونی را پذیرفته باشد و کاستلی برای مقابله با نفوذ دیگران بر او باید در خونتا بماند.López, p. 60 در همین حال، گروهی به رهبری دومینگو فرنچ و آنتونیو بروتی میدان شهر را شلوغ کردند. تثبیت جایگاه سیسنروس در قدرت، اگرچه در مقامی غیر از نایب‌الملک بود، توهین به اراده کابیلدوی علنی قلمداد می‌شد.Abad de Santillán, p. 410 سرهنگ مارتین رودریگز هشدار داد که اگر ارتش بخواهد از دولتی که سیسنروس را ابقا کرده، پشتیبانی کند، به زودی مجبور خواهند شد به روی مردم آتش بگشایند و آن‌ها دست به شورش می‌زنند.Galasso, p. 74 وی گفت که «همه بدون استثنا» خواستار برکناری سیسنروس شدند.Galasso, p. 74
در آن شب، کاستلی و ساودرا استعفای خود را از خونتای تازه تأسیس به سیسنروس اطلاع دادند.López, p. 66 آن‌ها توضیح دادند که جمعیت در آستانهٔ انقلاب خشونت‌آمیز است و اگر سیسنروس نیز استعفا ندهد، با زور او را برکنار خواهند کرد. آن‌ها هشدار دادند که قدرت متوقف کردن این کار را ندارند: نه کاستلی توان متوقف کردن دوستانش و نه ساودرا توان جلوگیری از شورش هنگ میهن‌پرستان را می‌داشتند.López, p. 66 سیسنروس می‌خواست تا روز بعد منتظر بماند اما آن‌ها گفتند که دیگر فرصتی برای تأخیر بیشتر نیست؛ بنابراین، او سرانجام موافقت کرد که استعفا دهد.López, p. 67 وی نامهٔ استعفا را برای بررسی در روز بعد به کابیلدو ارسال کرد. وقتی ساودرا استعفا داد و خواستار امضای مانیفیستی در مورد خواست مردم شد.López, p. 67 مورنو از هرگونه درگیر شدن بیشتر امتناع ورزید اما کاستلی و پنیا اعتماد داشتند که اگر اتفاقات مطابق انتظارشان رخ دهد، وی سرانجام به آن‌ها خواهد پیوست.López, p. 68
صبح ۲۵ ماه مه، علی‌رغم آب و هوای بد،Luna, "Independencia...", p. 37 جمعیتی در میدان د لا ویکتوریا جمع شدند و شبه‌نظامیان به رهبری دومینگو فرنچ و آنتونیو بروتی هم حضور یافتند.Abad de Santillán, p. 411 آن‌ها خواستار فراخوان خونتای منتخب روز گذشته، استعفای نهایی سیسنروس و تعیین حکومتی جدید بودند که شامل او نباشد.Johnson, p. 277Luna, "Independencia...", p. 37 بارتولومه میتره، مورخ، می‌گوید که فرنچ و بروتی روبان‌های آبی و سفید، شبیه به نشان ملی امروزی آرژانتین را در میان حاضران توزیع کردند.Mitre, pp. 341–342 مورخان بعدی در این مورد شک دارند اما این احتمال را داده‌اند که انقلابیون از علائم مشخصی برای شناسایی استفاده کرده باشند.Galasso, p. 81 شایعه شده بود که ممکن است کابیلدو استعفای سیسنروس را رد کند.Luna, "Independencia...", p. 37 به دلیل تأخیر در صدور مصوبهٔ رسمی، جمعیت غلغله کرد و با صدای بلند فریاد می‌زدند: «مردم می‌خواهند بدانند چه خبر است!».Galasso, p. 84
کابیلدو ساعت ۹ صبح دیدار کرد و استعفای سیسنروس را نپذیرفت.Galasso, p. 82 آن‌ها فکر کردند که جمعیت حق قانونی ندارند که روی چیزی که کابیلدو قبلاً تصمیم گرفته و اجرا کرده، تأثیر بگذارند.Galasso, p. 82 آن‌ها فکر کردند که چنان‌که خونتا فرماندهی افراد مسلح را داراست، بایستی تظاهرات را با زور سرکوب کند. همچنین افراد حاضر را مسئول هرگونه تغییر در مصوبهٔ روز قبل دانست.López, p. 67 آن‌ها برای اجرای این دستورها، فرماندهان ارشد را احضار کردند اما ایشان تصمیم کابیلدو را اطاعت نکردند.Galasso p. 83 بسیاری از آن‌ها، از جمله ساودرا، در مجلس حاضر نشدند.Galasso, p. 84 کسانی که این کار را انجام دادند، گفتند که نمی‌توانند از دستور دولت حمایت کنند و اگر فرماندهان به سربازان برای سرکوب تظاهرکنندگان دستور دهند، آنان سرپیچی خواهند کرد.Galasso p. 83
شور و هیجان جمعیت بیشتر شد و آن‌ها از دروازهٔ مجلس رد شدند.López, pp. 70–71 لیوا و لزیکا درخواست کردند کسی که می‌تواند به عنوان سخنگوی مردم عمل کند، باید وارد سالن شود و به آن‌ها بپیوندد تا خواسته‌های مردم را توضیح دهد.López, p. 71 بروتی، شیکلانا، فرانسوی و گرلا اجازه پاس داشتند. لیوا تلاش کرد تا ضد شورش پانچو پلانز را ناامید کند اما او نیز وارد سالن شد. کابیلدو استدلال کرد که بوینس آیرس حق ندارد بدون بحث در مورد سایر استان‌ها، سیستم سیاسی نایب‌الملک را بشکند. فرنچ و شیکلانا پاسخ دادند که فراخوان کنگره قبلاً مورد بررسی قرار گرفته.López, p. 71 کابیلدو فرماندهان را به تعامل با آن‌ها فراخواند.López, p. 73 همان‌طور که در چند روز گذشته چندین بار اتفاق افتاده بود، رومرو توضیح داد که اگر مجبور شوند به حمایت از سیسنروس، معترضان را سرکوب کنند، سربازان دست به شورش می‌زنند.López, pp.74–75 کابیلدو هنوز حاضر به تسلیم شدن نبود، تا این که صدای معترضان در سالن به گوش رسید.López, p. 75 آن‌ها می‌ترسیدند که تظاهرکنندگان بتوانند وارد ساختمان شوند و به آن‌ها برسند. مارتین رودریگز خاطر نشان کرد که تنها راه آرام کردن تظاهرکنندگان پذیرش استعفای سیسنروس است. لیوا موافقت کرد و اعضای دیگر را متقاعد کرد تا مردم به پلازا بازگشتند. رودریگز برای دیدار با سایر انقلابیون، جهت برنامه‌ریزی مراحل پایانی انقلاب، به خانه آزکوئناگا رفت.López, p. 75 تظاهرات بار دیگر کابیلدو را شکست داد و به سالن رایزنی رسید.López, p. 76 بروتی به نمایندگی از مردم صحبت کرد و گفت که خونتای جدید باید توسط مردم انتخاب شود؛ نه توسط کابیلدو.López, p. 76 او گفت که علاوه بر حدود ۴۰۰ نفری که از قبل جمع شده بودند، پادگان مملو از افرادی است که از آن‌ها حمایت می‌کنند و او تهدید کرد که در صورت لزوم با زور شهر را کنترل خواهند کرد.López, p. 77 کابیلدو با نامه‌ای کتبی خواسته‌های آن‌ها را پاسخ داد.López, p. 77
پس از یک بازهٔ طولانی، سندی حاوی ۴۱۱ امضا به کابیلدو تحویل داده شد.Crow, p. 457 در این سند یک ترکیب جدید برای اعضای خونتا و یک لشکرکشی ۵۰۰ نفره برای حمایت از استان‌ها پیشنهاد داد شد. در این سند — که همچنان حفظ شده‌است — بیشتر فرماندهان ارتش و بسیاری از ساکنان مشهور نامشان آمده و حاوی بسیاری از امضاهای ناخوانا است. فرانچ و بروتی سند را با عبارت «برای من و برای ششصد نفر دیگر» امضا کردند.Luna, "Independencia...", p. 37 با این وجود، در مورد طرز نوشته شدن سند نظر متفق‌القولی وجود ندارد.Scenna, pp. 38–47 در همین حال، هوا بهتر شد و خورشید ابرها را کنار زد. مردم در میدان این اتفاق را به فال نیک گرفتند. "خورشید مه" چند سال بعد با اشاره به این واقعه طراحی و ترسیم شد.Crow, p. 457
کابیلدو سند را پذیرفت و به بالکن رفتند تا آن را مستقیماً به مردم ارائه دهندLópez, p. 77 اما به دلیل دیر وقت شدن و وضعیت جوی، فقط تعداد معدودی در میدان باقی مانده بودند. لیوا ادعای نمایندگان باقی مانده برای صحبت از طرف مردم را به سخره گرفت. طاقت عدهٔ معدودی که هنوز در میدان، بارش باران را تحمل می‌کردند، طاق شد. بروتی تأخیرهای بعدی را نپذیرفت و تهدید کرد که مردم را برای به دست گرفتن اسلحه فرا خواهد خواند. چشم‌انداز احتمال وقوع خشونت بیشتر، موجب شد نهایتاً سند با صدای بلند خوانده شود و بلافاصله توسط حاضران تصویب شد.López, p. 78
سرانجام پریمرا خونتا تأسیس شد. در این دولت رئیس‌جمهور کورنلیو ساودرا، و اعضا مانوئل آلبرتی، میگوئل د آزکوئناگا، مانوئل بلگرانو، خوآن خوزه کاستلی، دومینگو ماتئو و خوآن لارئا و دبیران خوآن خوزه پاسو و ماریانو مورنو حضور داشتند. قوانین حاکم بر آن تقریباً همان قوانینی بود که روز قبل صادر شد، با مقررات اضافی که کابیلدو اعضای اعضای خونتا را مراقبت می‌کرد و خود خونتا در صورت خالی ماندن کرسی‌های مذکور، جایگزین‌هایی را تعیین می‌کرد.López, p. 79 ساودرا در میان جمعیت صحبت کرد و سپس در میان صدای شلیک‌های توپخانه و نواختن زنگ‌ها، به قلعه رفت.López, p. 81 در همین حال، سیسنروس یک سوارکار را به شهر کوردوبا اعزام کرد تا در مورد آنچه در بوینس آیرس اتفاق افتاده بود، به سانتیاگو د لینیرس هشدار دهد و درخواست اقدام نظامی علیه خونتا را بدهد.Abad de Santillán, p. 424
بوینس آیرس تمام جنگ‌های استقلال آمریکای اسپانیا را پشت سر گذاشت؛ بدون آن که در نبردی از ارتش‌های سلطنتی یا ضدانقلاب‌های سلطنت‌طلب شکست بخورد.Bethell, p. 116 با این حال، با چندین درگیری داخلی روبرو شد.Bethell, p. 116 انقلاب مه در مقایسه با سایر انقلاب‌های منطقهٔ آمریکای لاتین، فاقد رهبر آزادی‌بخش مشخصی بود. دبیر ماریانو مورنو اولین مرحلهٔ حکومت را رهبری می‌کرد اما اندکی بعد وی برکنار شد.Bethell, pp. 116–117
شورای نیابت، دادسرای سلطنتی بوینس آیرس و پنینسولارها با وضعیت جدید مخالفت کردند.Luna, "Independencia...", p. 46 دادسرای سلطنتی یک ماه بعد به‌طور پنهانی با شورای نیابت بیعت کرد و با ارسال بیانیه‌هایی به سایر شهرهای نایب‌الملک، از آن‌ها خواست که به رسمیت شناختن دولت جدید را نپذیرند.Luna, "Independencia...", p. 48 برای پایان دادن به این فعالیت‌ها، خونتا سیسنروس و همه اعضای دادسرای سلطنتی را به بهانهٔ این که جانشان در معرض خطر است، جمع کرد و آن‌ها را با کشتی انگلیسی "دارت" به تبعید فرستاد.Luna, "Independencia...", p. 47 به ناخدا مارک بریگوت دستور داده شد که از بندرهای آمریکایی هم دوری کند و همهٔ آن‌ها را مستقیماً به جزایر قناری برساند. سپس خونتا دادسرای جدیدی را منصوب کرد که کاملاً متشکل از کرویلوهای وفادار به انقلاب بود.Bethell, p. 116Luna, "Independencia...", p.49
هر شهری در قلمرو آرژانتین مدرن غیر از کوردوبا، پریمرا خونتا را به رسمیت شناخت. با این حال، به دلیل نتایج خون‌بار پیشین در انقلاب‌های چوکیساکا و لاپاز، شهرهای پروی علیا موضعی نگرفتند. آسونسیون دل پاراگوئه خونتا را نپذیرفت و به شورای عالی نیابت وفادار ماند. باندا اورینتال (به معنی شاخهٔ خاوری)، تحت فرماندهی فرانسیسکو خاویر د الیو، به عنوان سنگر سلطنت‌طلبان باقی ماند.Bethell, p. 103
نایب‌الملک سابق، سانتیاگو د لینیرس، یک جنبش ضدانقلاب را در کوردوبا ترتیب داد و این اولین کارزار نظامی دولت مستقل را به خود مشغول کرد.Bethell, p. 116 علی‌رغم اهمیت خود لینیرس، و اعتبار وی به عنوان یک قهرمان محبوب که در هنگام حمله انگلیس نقش به سزایی داشت، مردم کوردوبا ترجیح دادند از انقلاب حمایت کنند.Dómina, p. 80 آن‌ها با گریز از جنگ و خرابکاری، قدرت ارتش ضدانقلاب‌ها را کاهش دادند.Dómina, p. 80Luna, "...Mariano Moreno", p. 108 سربازان لینیرس به سرعت توسط نیروهای تحت رهبری فرانسیسکو اورتیز د اوکامپو شکست خوردند.Abad de Santillán, p. 425 اوکامپو از تیراندازی به لینیرس اسیر امتناع ورزید. از این رو اعدام به دستور خونتا توسط خوآن خوزه کاستلی انجام شد.Luna, "...Mariano Moreno", p. 108 پس از پیروزی، پریمرا خونتا اردوهای نظامی به شهرهای دیگر فرستاد تا خواستار حمایت و گسیل نمایندگان آنان شوند.Santillán, pp. 426
شهر مونته‌ویدئو، که یک رقابت تاریخی با بوینس آیرس داشت، با به قدرت رسیدن خونتا مخالفت کرد و شورای نیابت آن را به ریاست فرانسیسکو خاویر د الیو، به عنوان مرکز جدید نایب‌الملک برگزید.Luna, "Independencia...", pp. 51–52 این شهر استحکامات دفاعی خوبی داشت؛ بنابراین می‌توانست به راحتی در برابر تهاجم مقاومت کند. شهرهای حاشیه‌ای در باندا اورینتال برخلاف میل مونته‌ویدئو عمل کردند و از حکومت خونتای بوینس آیرس حمایت نمودند.Luna, "Independencia...", p. 52 خوزه گرواسیو آرتیگاس آن‌ها را رهبری کرد و مونته‌ویدئو را در محاصرهٔ خود نگهداشت.Luna, "Independencia...", p. 62 شکست نهایی سلطنت‌طلبان مونته‌ویدئو در سال ۱۸۱۴ توسط کارلوس ماریا د آلوار و ویلیام براون انجام شد.Santillán, p. 516
فرمانداری کل شیلی روندی مشابه روند انقلاب مه را دنبال کرد و حکومت خونتای خودش را منصوب کرد که دوره‌ای کوتاه به نام "پاتریا ویخا" را شکل داد. این خونتا در سال ۱۸۱۴ در نبرد رانساگوآ شکست خورد و با بازپس‌گیری شیلی متعاقباً آن سرزمین بار دیگر سنگر سلطنت‌طلبان شد. رشته‌کوه‌های آند یک مانع طبیعی مؤثر بین انقلابیون آرژانتین و شیلی ایجاد می‌کردند؛ بنابراین تا زمان عملیات عبور از آند، به رهبری خوزه د سن مارتین در سال ۱۸۱۷، درگیری خاصی بین آن‌ها شکل نگرفت و تنها در این سال بود که سلطنت‌طلبان شیلی برافتادند.Luna, "Independencia...", pp. 108–116
پریمرا خونتا نمایندگان اعزامی از استان‌ها را هم در مجلس خود گنجاند و اندازه‌اش بزرگ‌تر شد.Bethell, p. 117 از آن پس، خونتا به "خونتا گرانده" (به معنی خونتای بزرگ) تغییر نام یافت.Luna, "Independencia...", pp. 61–62 اندکی پس از شکست نیروهای آرژانتینی در نبرد هواوی در ژوئن ۱۸۱۱، خونتا منحل شد و دو حکومت سه‌نفری پیاپی قدرت اجرایی بر استان‌های متحد ریو د لا پلاته را به دست گرفتند.Luna, "Independencia...", p. 63 در سال ۱۸۱۴، دومین حکومت سه‌نفری جایگزین دایرکتور عالی شد.Luna, "Independencia...", pp. 77–86 در این ایام، مارتین میگوئل د گومس ارتش‌های سلطنت‌طلب را از نایب‌الملک پرو به سالتا اعزام می‌کرد و از سوی دیگر، سن مارتین در یک اردوکشی مسیر شیلی-آرژانتین را گذرانده و از طریق دریا به سمت سنگر سلطنت‌طلبان در لیما پیش رفت. جنگ برای استقلال به تدریج به سمت شمال آمریکای جنوبی پیش رفت.Luna, "Independencia...", pp. 116–126 از سال ۱۸۱۴، آرژانتین گرفتار جنگ‌های داخلی خود شد.Abad de Santillán, pp. 524–525
طبق عقیدهٔ تاریخ‌نگار فلیکس لونا، در کتاب "تاریخ مختصر آرژانتینی‌ها"، یکی از مهم‌ترین پیامدهای اجتماعی انقلاب مه، تغییر در رابطهٔ میان مردم و حاکمان بود.Luna, "Breve...", p. 65 تا آن زمان، تصور از خیر عمومی غالب بود: در حالی که اقتدار سلطنتی کاملاً محترم شمرده می‌شد، اگر فرمانی از مقام سلطنت اسپانیا به ضرر منافع مشترک مردم محلی صادر می‌شد، مردم در اجرایش مردد بودند یا به سادگی صدور آن را نادیده می‌گرفتند.Luna, "Breve...", p. 65 با انقلاب، مفهوم خیر عمومی جای خود را به حاکمیت مردمی داد؛ همان‌طور که مورنو، کاستلی و مونتاگودو و دیگران نظریه‌پردازیش کردند.Luna, "Breve...", pp. 65–66 این عقیده حاکی از آن بود که در غیاب یک اقتدار قانونی، مردم حق دارند رهبران خود را تعیین کنند.Luna, "Breve..", p. 66 با گذشت زمان، حاکمیت مردمی جای خود را به ایدهٔ حاکمیت اکثریت داد.Luna, "Breve..", p. 66 این بلوغ اندیشه‌ها تدریجی بود و دهه‌ها طول کشید تا در سیستم‌های سیاسی و انتخاباتی پایدار متبلور شود اما در نهایت منجر به پذیرش نظام جمهوری به عنوان شکل دولت برای آرژانتین شد.Luna, "Breve..", p. 66 دومینگو فاوستینو ساریمنتو نظرات مشابهی را بیان کرده و خاطر نشان می‌کند که شهرها بیشتر پذیرای ایده‌های جمهوری‌خواه هستند؛ در حالی که مناطق روستایی در برابر این ایده‌ها مقاومت بیشتری دارند. این منجر به قدرت رسیدن حاکمان کائودیو می‌شود.Sarmiento, p. 79
به گفتهٔ لونا، پیامد دیگر انحلال نایب‌الملک ریو د لا پلاتا در زمینه‌های مختلفی تبلور یافت.Luna, "Breve..", p. 66 بیشتر شهرها و استان‌ها دارای جمعیت، اقتصاد، نگرش، زمینه‌ها و علایق متمایز شدند.Luna, "Breve..", p. 66 تا قبل از انقلاب، همهٔ این مردم توسط اقتدار دولت اسپانیا در کنار هم بودند اما با ناپدید شدن حکومت واحد، مردم مونته‌ویدئو، پاراگوئه و پروی علیا فاصله خود را از بوینس آیرس بیشتر کردند.Luna, "Breve...", p. 67 وجود کوتاه‌مدت نایب‌الملک ریو د لا پلاتا که به سختی ۳۸ سال طول کشیده بود، مانع از تحکیم یک احساس میهن‌پرستانه واحد شد و نتوانست احساس جامعه را برای همهٔ مردم ایجاد کند.Luna, "Breve..", p. 66 کشور جدید آرژانتین فاقد مفهوم مستقلی از هویت ملی بود که بتواند جمعیت را تحت یک ایدهٔ مشترک دولت‌سالاری متحد کند.Shumway, pp. 3–4 خوآن بائوتیستا آلبردی، انقلاب مه را یکی از مظاهر اولیهٔ درگیری‌های قدرت بین شهر بوینس آیرس و استان‌ها می‌داند — یکی از درگیری‌های محوری در جنگ‌های داخلی آرژانتین.Dómina, pp. 84–85 آلبردی در کتاب خود نوشته:انقلاب مه ۱۸۱۰ در بوینس آیرس، هدفش به دست آوردن استقلال آرژانتین از اسپانیا و در نتیجه آزادسازی استان بوینس آیرس آرژانتین، یا به عبارت بهتر، تحمیل اقتدار این استان به کل ملت رهایی‌یافته از اسپانیا بود. در آن روز، اقتدار اسپانیا بر استان‌های آرژانتین پایان یافت و اقتدار بوینس آیرس برقرار شد.Dómina, pp. 84–85
مطالعات تاریخ‌نگاری دربارهٔ انقلاب مه با شبهات یا جزئیات ناشناختهٔ چندانی روبرو نیست. بیشتر اطلاعات در آن زمان به درستی ثبت شده بود و توسط پریمرا خونتا به عنوان تبلیغات میهن‌پرستانه در دسترس عموم قرار داشت. به همین دلیل، دیدگاه‌های تاریخی در مورد این موضوع در تفسیر معانی، علل و پیامدهای رویدادها متفاوت است اما در صحت شرح خود وقایع شکی نیست. نسخهٔ مدرن شرح وقایع، تفاوت چندانی با نسخه‌های نوشته شده در آن دوره ندارد.Archer, pp. 3–5
از اولین افرادی که دربارهٔ انقلاب مه نوشتند، شرکت‌کنندگانی بودند که خاطرات، زندگی‌نامه‌ها و خاطرات خود را ثبت می‌کردند.Gelman, p. 32 با این حال، انگیزهٔ آثار آن‌ها، غیر از اهداف تاریخ‌نگاری بود؛ مانند توضیح دلایل اقداماتشان، تمیز کردن تصاویر عمومی خود یا بیان حمایت یا رد شخصیت‌ها و عقاید عمومی آن زمان.Gelman, p. 32 به عنوان مثال، مانوئل مورنو زندگی‌نامهٔ برادرش ماریانو را به عنوان تبلیغ برای انقلاب‌های اروپا نوشتGelman, pp. 53–54 و کورنلیو ساودرا زمانی که وجههٔ او بسیار زیر سؤال رفته بود، زندگی‌نامه‌اش را نوشت تا خود را در برابر پسرانش توجیه کند.Saavedra, pp. 105–106
اولین تاریخ‌نگاری اصولی برجسته که به تفسیر تاریخ آرژانتین می‌پردازد، توسط نسل ۱۸۳۷، از جمله بارتولومه میتره، مکتوب شده‌است.Poli Gonzalvo, pp. 19–20 میتره انقلاب مه را به عنوان نمادی از برابری‌طلبی سیاسی قلمداد می‌کرد: تعارضی بین آزادی‌های مدرن و ظلم به نمایندگی از طرف سلطنت اسپانیا و تلاشی برای ایجاد یک نهاد ملی بر اساس اصول قانون اساسی بر خلاف اقتدار کاریزماتیک کاستیل‌ها.Poli Gonzalvo, p. 22 از نظر نویسندگان تا پایان قرن نوزدهم، رفتار آنان متعارف بود. از آن پس، حول صدمین سالگرد وقایع، نویسندگان ترغیب شدند تا به دنبال چشم‌اندازهای جدیدی باشند.Gelman, p. 187 نویسندگان جدید در مورد وزن نسبی علل انقلاب مه و این که دخالت کدامیک از آن‌ها در وقایع قاطع‌تر بوده، اختلاف نظر داشتند اما نظرات اصلی ابراز شده توسط میتره حفظ شد؛Gelman, p. 191 گونه‌ای که در آن انقلاب مه را موجب تولد آرژانتین مدرن دانسته‌اندGelman, p. 16 و این را اتفاقی اجتناب‌ناپذیر توصیف می‌کنند.Gelman, p.17 این نویسندگان ایدهٔ مداخله مردم را به عنوان یکی دیگر از عناصر اصلی معرفی کردند.Gelman, p. 191در زمان جنگ‌های جهانی، نویسندگان لیبرال سعی در تحمیل دیدگاه تاریخی و غیرقابل تردید داشتند. ریکاردو لون و "آکادمیا ناسیونال د لا هیستوریا" نمایندگان این گرایش بودند که هنوز هم بیشتر دیدگاه‌های میتره را حفظ می‌کردند.Gelman, p. 256 نویسندگان چپ‌گرا دیدگاه تجدیدنظرطلبی مبتنی بر ملی‌گرایی و ضد امپریالیسم داشتند. آن‌ها اختلاف بین کریولوها و پنینسولار را به کمینه رساندند و وقایع را به عنوان اختلافی میان روشنگری و مطلق‌گرایی به تصویر کشیدند.Gelman, p.257 با این حال، بیشتر کارهای آن‌ها معطوف به دوره‌های تاریخی دیگر است.Gelman, p. 256
انقلاب مه محصول اقدامات یک حزب سیاسی واحد با یک برنامهٔ مشخص و معین نبود؛ بلکه همگرایی بخش‌هایی با منافع مختلف بود.Galasso, p. 86 بنابراین، چندین دیدگاه متناقض در مورد آن وجود دارد؛ زیرا نویسندگان مختلف جنبه‌های مختلف را برجسته می‌کنند.Galasso, pp. 86–87 به عنوان مثال میتره به "نمایندگی مالکان زمین" (گزارش اقتصادی ۱۸۰۹ توسط ماریانو مورنو) و نقش بازرگانان برای حمایت از این دیدگاه که انقلاب مه قصد دارد تجارت آزاد و یک‌پارچه‌سازی اقتصادی با اروپا را اعمال کند، اشاره دارد. تجدیدنظرطلبان راستگرای پیرامون ساودرا و آداب و رسوم اجتماعی آن زمان، این که انقلاب تحت اصول محافظه‌کارانه بوده را توجیه می‌کند. تجدیدنظرطلبان چپ از مثال‌های مورنو، کاستلی و آشوبگران به رهبری فرانچ و بروتی استفاده می‌کنند و آن‌ها را انقلابیون رادیکال توصیف می‌کنند.Galasso, p. 87
دولتی که در ۲۵ ماه مه ایجاد شد، خود را به فردیناند هفتم، پادشاه مخلوع اسپانیا، وفادار نشان داد اما مورخان در مورد صمیمانه بودن یا نبودن این تصمیم اختلاف نظر دارند.Bethell, p. 103 از زمان میتره، بسیاری از مورخان تصور می‌کنند که این اعلان وفاداری صرفاً یک فریب سیاسی برای به دست آوردن استقلال بوده‌است.Mitre, pp. 325–326Luna, "...Mariano Moreno", p. 25Bethell, pp. 106–107Halperín Donghi, p. 96 پریمرا خونتا با شورای نیابت، که هنوز فعال بود، بیعت نکرد و در سال ۱۸۱۰ هنوز شکست ناپلئون و بازگشت فردیناند به سلطنت بعید به نظر نمی‌رسید (سرانجام هم چنین اتفاقی در ۱۱ دسامبر ۱۸۱۳، با معاهده والنچای به وقوع پیوست).Pigna, p. 243 هدف از چنین فریبی به دست آوردن زمان برای تقویت موقعیت میهن‌پرستان و جلوگیری از واکنش‌هایی بود که ممکن بود منجر به قدرت‌یابی ضد انقلاب شود؛ زیرا تصور می‌شد اقتدار سلطنتی هنوز مورد احترام مردم است و نمی‌بایست هیچ انقلابی رخ می‌داد. این فریب که به «ماسک فردیناند هفتم» معروف است، توسط پریمرا خونتا، خونتا گرانده و حکومت سه‌نفری مورد استفاده قرار گرفت. مجمع سال سیزدهم تصمیم به اعلام استقلال گرفت اما به دلیل درگیری‌های سیاسی بین اعضای خود، موفق به این کار نشد.Pigna, p. 377 با این وجود آنان در اسناد رسمی از فردیناند چهارم یاد می‌کردند.Luna, "Independencia...", p. 82 قبل از اعلام استقلال در ۱۸۱۶، مدیران عالی گزینه‌های دیگری مانند مذاکره با اسپانیا یا تبدیل شدن به یک تحت‌الحمایهٔ انگلیس را نیز در نظر گرفتند.Fermín Chávez
این تغییر بالقوه برای بریتانیا مطلوب بود؛ زیرا تجارت با شهرهای منطقه تسهیل شد و انحصاری که اسپانیا برای قرن‌ها بر مستعمرات خود تحمیل می‌کرد، از بین رفت.Kaufmann, p. 49 با این حال، اولویت اول بریتانیا جنگ علیه فرانسه در اروپا بود و به نظر نمی‌رسید آن‌ها از جنبش‌های استقلال آمریکا حمایت کنند، یا اجازه دهند تمرکز نظامی اسپانیا به دو جبههٔ مختلف تقسیم شود.Bethell, p. 106 در نتیجه، بریتانیا فشار آورد تا از تظاهرات صریح برای استقلال جلوگیری کنند.Bethell, p. 107 این فشار توسط لرد استرانگفورد، سفیر انگلیس در دربار ریودوژانیرو، اعمال می‌شد. وی حمایت خود را از حکومت خونتا اعلام کرد اما به شرطی که «... رفتار سازگاری داشته باشند و دارایی آقای دُن فردیناند هفتم برای او و جانشینان مشروعش حفظ شود». (Strangford), cited by Guiñazú, p. 130 درگیری‌های بعدی بین بوینس آیرس، مونته‌ویدئو و آرتگاس منجر به درگیری داخلی در جبههٔ بریتانیا، بین استرانگفورد و ژوآئو ششم، نایب‌الملک پرتغال شد.Kaufmann, p. 59
خوآن باتیستا آلبردی و مورخان بعدی مانند نوربرتو گالاسو،Galasso, p. 87 لوئیس رومرو و خوزه کارلوس کیامارونتوFonrouge دربرداشت میتره شک کردند و برداشت‌های مختلف دیگری را مطرح کردند. آلبردی فکر می‌کرد «انقلاب آرژانتین یک فصل از انقلاب هیسپانوآمریکن است، همان‌طور که جریان‌های اسپانیا دنبالهٔ فرانسه و اروپا بودند.»Alberdi, pp. 64–69 اختلاف آن‌ها به خاطر استقلال‌طلبی و استعمار نبود، بلکه اختلافشان بین اندیشه‌های آزادی‌خواهانهٔ جدید و مطلق‌گرایی بود.Abad de Santillán, p. 413 هدف قطع روابط با اسپانیا نبود، بلکه اصلاح روابط بود. به همان گونه که انقلاب آمریکا نیز در مراحل اولیه جدایی‌طلب نبود.Abad de Santillán, p. 413 بنابراین، این ویژگی‌های مستعد یک جنگ داخلی را داشت.Galasso, p. 23 برخی از نکاتی که می‌تواند این نظریه را توجیه کند، حضور لارئا، ماتئو و بلگرانو در خونتا و ظهور متأخر خوزه د سن مارتین است؛ لارئا و ماتئو اسپانیایی بودند، بلگرانو سال‌ها در اسپانیا تحصیل کردGalasso, pp. 10–11 و سن مارتین بیشتر عمر بزرگسالی خود را صرف جنگ در اسپانیا علیه فرانسوی‌ها کرده بود.Galasso, p. 12 وقتی سن مارتین در مورد دشمنان صحبت می‌کرد، آن‌ها را «سلطنت طلب» یا «گوتی» (نژادی معادل بربرها) می‌خواند اما هرگز «اسپانیایی» خطابشان نمی‌کرد.Galasso, p. 11
به گفتهٔ آن مورخان، انقلاب اسپانیا علیه مطلق‌گرایی با جنگ شبه‌جزیره مخلوط شد.Galasso, p. 16 وقتی فردیناند هفتم در برابر پدرش چارلز چهارم، که به عنوان یک پادشاه مطلق‌گرایانه در نظر گرفته می‌شد، ایستاد، بسیاری از اسپانیایی‌ها به اشتباه تصور کردند که او می‌خواهد با عقاید روشنگرانهٔ جدید همدردی کند.Galasso, p. 18 بنابراین، انقلاب‌هایی که به نام فردیناند هفتم در قاره آمریکا انجام شد (مانند انقلاب مه، انقلاب چوکیساکا یا آنچه در شیلی رخ داد) سعی در جایگزینی قدرت مطلق‌گرایانه با قدرت تدوین شده در ایده‌های جدید داشتند.Galasso, p. 24 حتی اگر اسپانیا با فرانسه در جنگ بود، آرمان‌های انقلاب فرانسه (آزادی، برابری، برادری) همچنان مورد احترام آن‌ها بود.Galasso, p. 17 این انقلاب‌ها خود را دشمنان ناپلئون معرفی کردند اما با هیچ گونه حملهٔ نظامی جدی از سوی فرانسه روبرو نشدند. آن‌ها در عوض جنگ با ارتش اسپانیا را ترویج می‌کردند که حفظ نظام قدیم یا پذیرش نظام جدید در آن تعیین می‌شد.Galasso, p. 21 این وضعیت با شکست نهایی ناپلئون و بازگشت فردیناند هفتم به تخت سلطنت تغییر کرد؛ همان‌طور که او بازسازی نظام مطلق‌گرایی را آغاز کرد و طرفداران ایده‌های آزادی‌خواهانهٔ جدید در اسپانیا را مورد آزار و پیگرد قرار داد. برای افراد در آمریکای جنوبی، ماندن به عنوان بخشی از امپراتوری اسپانیا اما با یک رابطهٔ جدید با کشور مادر، دیگر یک گزینهٔ عملی نبود: تنها گزینه‌های باقی‌مانده در این مرحله، بازگشت به مطلق‌گرایی یا اتخاذ آرمان استقلال‌طلبانه بودند.Fonrouge
۲۵ مه روز ملی آرژانتین است و تعطیل رسمی است؛ زیرا "اولین دولت میهنی" شناخته شده در این کشور، در این روز تأسیس شد. تعطیلات رسمی طبق قانون ۲۱٫۳۲۹ تصویب شده‌اند و همیشه در ۲۵ ماه مه، صرف نظر از روز هفته، برگزار می‌شوند. صد سالگی آرژانتین و دویست سالگی آرژانتین هم در سال‌های ۱۹۱۰ و ۲۰۱۰ جشن گرفته شد.
۲۵ مه در سال ۱۸۱۳ به عنوان یک تاریخ میهنی تعیین شد اما اعلامیهٔ استقلال آرژانتین روز ۹ ژوئیه را به عنوان یک روز ملی جایگزین پیشنهاد می‌کند. در ابتدا، این امر به اختلافات بین بوینس آیرس و استان‌ها در طول جنگ داخلی آرژانتین افزود؛ زیرا تاریخ ماه مه مربوط به بوینس آیرس و تاریخ ۹ ژوئیه مربوط به کل کشور است؛ بنابرین، حزب وحدت‌خواه، به رهبری برناردینو ریواداویا، جشن ۹ ژوئیه را لغو کرد و خوآن مانوئل د روساس، از حزب فدرالیست، آن را مجدداً بازگرداند اما جشن‌های ماه مه را هم حفظ کرد. در سال ۱۸۸۰، فدرال شدن بوینس آیرس مفاهیم محلی را از بین برد و انقلاب مه تولد کل ملت در نظر گرفته شد.Silvia Sigal
از تاریخ و نمادهای کابیلدوی بوینس آیرس، برای گرامیداشت انقلاب مه، به شکل‌های مختلف استفاده می‌شود. دو مورد از مهم‌ترین این یادمان‌ها، "خیابان مه" و "میدان مه" (پلازا مایو) در بوینس آیرس هستند که در نزدیکی محل کابیلدو بوده‌اند. "هرم مه" یک سال پس از انقلاب در میدان مه احداث شد و در سال ۱۸۵۶ به شکل امروزی بازسازی شد. «بیست و پنجم مه» (Veinticinco de Mayo) نام چندین بخش اداری، شهر، فضای عمومی و نواحی آرژانتین است. بخش‌هایی به این نام در استان‌های چاکو، میسیونس، سن خوآن، ریو نگرو و بوینس آیرس وجود دارد؛ مثلاً شهر وینتیسینکو د مایو، بوینس آیرس. شهرهای روساریو (سانتافه)، خونین (بوینس آیرس) و رسیستنسیا (چاکو) دارای میدان‌هایی به نام ۲۵ مه هستند. جزیرهٔ پادشاه جورج، که سه کشور آرژانتین، انگلیس و شیلی ادعای مالکیت آن را دارند و به عنوان بخشی از جنوبگان آرژانتین، قلمرو جنوبگان بریتانیا و قلمرو جنوبگان شیلی است، در آرژانتین با نام "جزیرهٔ ۲۵ مه" نامگذاری شده‌است.
تمثالی از کابیلدو بر سکه‌های ۲۵ سنتی آرژانتین نقش شده و تصویری از خورشید ماه مه روی سکهٔ ۵ سنتی وجود دارد. سابقاً، تصویری از کابیلدوی دوران انقلاب، پشت اسکناس ۵ پزوی مُنِدا ناسیونال هم وجود داشت.Cuhaj, p. 56
سیولا گراند () نام کوهی است که در رشته‌کوه‌های هوای‌هوآش در کوه‌های آند کشور پرو قرار دارد. ارتفاع قله این کوه ۶۳۳۴ متر است و یک قله کوچکتر که در کنار آن به نام سیولا چیکو با ارتفاع ۶۲۶۰ قرار دارد.
مایلی سایرس، خواننده آمریکایی، هشت آلبوم استودیویی، سه آلبوم زنده، دو آلبوم چندآهنگه و ۳۶ تک‌آهنگ منتشر کرده‌است. سایرس با فروش ۷۵ میلیون تک‌آهنگ و ۲۵ میلیون آلبوم در سراسر جهان، و در مجموع ۱۰۰ میلیون اثر، یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان در تمام دوران‌ها است. در ژوئن ۲۰۰۷، دومین موسیقی متن مجموعه "هانا مونتانا" و اولین آلبوم استودیویی سایرس به‌طور مشترک توسط والت دیزنی رکوردز و هالیوود رکوردز به عنوان آلبوم دوتایی "" منتشر شد. این پروژه در ایالات متحده به شماره یک رسید. دیسک آخر آن شامل تک‌آهنگ «دوباره می‌بینمت» بود که به اولین آهنگ سایرس که به ده آهنگ برتر جدول‌ها در ایالات متحده، استرالیا و کانادا رسید، تبدیل شد. او در اولین آلبوم زنده خود، "کنسرت بهترین هر دو جهان"، که در مارس ۲۰۰۸ منتشر شد، هفت ترانه را به عنوان خودش (مایلی سایرس) و هفت ترانه را به عنوان شخصیت داستانی‌اش در مجموعه (هانا مونتانا) اجرا کرد.
دومین آلبوم استودیویی او، "قطع رابطه"، در ژوئیه ۲۰۰۸ منتشر شد و در صدر جدول‌های ایالات متحده، استرالیا و کانادا قرار گرفت. تک‌آهنگ اصلی این آلبوم با عنوان «۷ چیز» در ایالات متحده، استرالیا و نروژ به جداول ۱۰ آهنگ برتر رسید. اولین آلبوم چندآهنگه او با عنوان "بهترین وقت زندگی‌مون" در اوت ۲۰۰۹ منتشر گردید و آهنگ «پارتی در آمریکا» از این آلبوم، جزء ۵ آهنگ برتر در ایالات متحده، کانادا، ایرلند و نیوزیلند قرار گرفت. مایلی سومین آلبوم استودیویی خود با عنوان "رام‌نشدنی" را در ژوئن ۲۰۱۰ منتشر کرد که جزء ۵ آلبوم برتر در ایالات متحده، استرالیا، اتریش، کانادا، آلمان، ایرلند، ایتالیا و نیوزیلند شد. در حالی که آهنگ «رام‌نشدنی» در ایالات متحده، کانادا، ایرلند و نیوزیلند به ۱۰ آهنگ برتر رسیده بود، از نظر تجاری این آلبوم نسبت به کارهای قبلی او موفقیت کمتری داشت.
چهارمین آلبوم استودیویی مایلی با عنوان "بنگرز" از طریق آرسی‌ای رکوردز در اکتبر ۲۰۱۳ منتشر شد و در صدر جداول ایالات متحده، استرالیا، کانادا، ایرلند، نروژ و انگلستان قرار گرفت. آهنگ‌های «ما نمی‌تونیم متوقف شیم» و «توپ مخرب» از این آلبوم، هر دو به رتبه ۱ در انگلستان رسیدند و همچنین آهنگ اول در نیوزیلند و آهنگ دوم در ایالات متحده و کانادا به شماره ۱ رسیدند. پنجمین آلبوم وی با عنوان، "مایلی سایرس و حیوانات خانگی مرده‌اش"، به صورت رایگان در اوت ۲۰۱۵ منتشر شد و در نتیجه در جداول قرار نگرفت. سایرس ششمین آلبوم خود را با نام "اکنون جوانتر" در سپتامبر ۲۰۱۷ منتشر کرد که جزء ۵ آلبوم برتر در ایالات متحده، استرالیا، کانادا، ایرلند و نیوزیلند قرار گرفت. آهنگ اصلی این آلبوم با نام «مالیبو» در استرالیا، کانادا، نروژ و نیوزیلند به رتبه ۵ آهنگ برتر رسید. در سال ۲۰۱۹، مایلی دومین آلبوم چندآهنگه خود را با عنوان "اون داره میاد" منتشر کرد.
حمام پرکوه یک حمامی عمومی تاریخی واقع در روستای پرکوه است که در فهرست آثار ملی استان مازندران ثبت شده‌است.
در دو سوی سربینه (رخت‌کن) سکوهایی برای نشستن تعبیه‌شده و حوض کوچکی نیز در وسط سربینه قرار دارد و بعد از عبور از سربینه وارد فضایی به‌نام میان‌در می‌شویم که راهروی پیچ‌داری به فضای گرم‌خانه متصل می‌شود و در میانه این راهرو سرویس بهداشتی نیز ساخته شده‌است.
گرم‌خانه فضایی مستطیل‌شکل دارد و در ارتفاع حدوداً یک متری دیوار مقابل در ورودی گرم‌خانه، دریچه‌ای وجود دارد به که فضای خزینه باز می‌شود.
با کمی فاصله در منتهی‌الیه همان ضلع دیوار در سمت راست در ارتفاع ۲۳۰ سانتی‌متری دریچه کوچکی قرار گرفته که خزینه آب سرد باز می‌شود و دقیقاً روبروی همین دریچه و سمت راست در ورودی گرم‌خانه فضای راهرو مانندی به عرض ۸۰ و طول ۱۵۰ سانتی‌متر به چشم می‌خورد که در انتهای آن در داخل دیوار و در ارتفاع ۱۲۰ سانتی‌متر حوضچه نیم‌دایره‌ای به شعاع ۵۰ سانتی‌متری قرار دارد که با آب گرم پر می‌شده‌است.
فهرست مدال‌آوران قهرمانی جهان در ورزش جودو در زیر آمده است.
روی ماه () یک فیلم پویانمایی موزیکال ماجراجویی و کمدی-درام ۲۰۲۰ به کارگردانی گلن کین از فیلمنامه ای توسط آدری ولز است. این فیلم برای اولین بار در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۰ در جشنواره فیلم مونتکلر به نمایش درآمد و پس از آن نتفلیکس و سینماهای انتخابی در ۲۳ اکتبر اکران شد. فیلم با انتقادات مثبتی از طرف منتقدان از انیمیشن روبرو شد، گرچه داستان به دلیل مشتق بودن مورد انتقاد قرار گرفت.
انستیتو فنلاندی در فرانسه، یک نهاد مستقل و چند رشته‌ای بین فنلاند و فرانسه است. این مؤسسه در سال ۱۹۹۰ در منطقه ۵ پاریس افتتاح شد.
تیم ملی بسکتبال زنان رومانی ، نماینده رومانی در مسابقات بین‌المللی بسکتبال زنان است.Profile | Romania , Fiba.com. Retrieved 15 May 2016.
دانشگاه اقتصاد پلخانف روسیه () یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در مسکو است. این دانشگاه در سال ۱۹۰۷ توسط کارآفرین الکسی ویشیناکوف به عنوان اولین کالج تخصصی امور مالی در امپراتوری روسیه تأسیس شد. در دوران حکومت شوروی این دانشگاه به یک دانشگاه بزرگ تبدیل شد و در سراسر جهان به عنوان یکی از معتبرترین دانشگاه‌ها شناخته شد.
دانشگاه پلخانف با بسیاری از دانشگاه‌ها از سراسر جهان همکاری می‌کند. در حال حاضر، دانشگاه پلخانوف در حال تلاش برای دستیابی به اعتبار EQUIS است.
امنیت در منطقه خلیج فارس کتابی است از فاطمه شایان که در آن نویسنده به تحولات ساختار امنیتی خلیج فارس پس از حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ با تأکید بر تهدیدات هویت جمعی دو فرقه مذهبی - شیعه و سنی می‌پردازد. این کتاب در سال ۲۰۱۹ جایزه بین‌المللی فارابی را از آن خود کرد.
این کتاب با استفاده از متد بررسی پروسه‌های علی (Process Tracing) و ترکیبی از تئوری‌های روابط بین‌الملل (امنیت منطقه‌ای پیچیده)، جامعه‌شناسی (امنیت جامعه‌محور) و امنیت هستی‌شناختی به بررسی تغییرات امنیت پیچیده در خلیج فارس در نتیجه جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ می‌پردازد. به طور اخص، کتاب به بررسی تهدیدات امنیتی به جوامع و دولت‌های شیعه و سنی منطقه می‌پردازد.
در این زمینه دو فرضیه علمی (Hypothesized Causal Mechanism) زیر در بخش‌های تجربی مورد تحلیل قرار می‌گیرد:
نتایج حاصل از تحلیل‌ها این است که اگرچه در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ و سال ۲۰۰۳ جنگهای نظامی با حضور مستقیم وغیر مستقیم آمریکا امنیت منطقه را متحول کرده بود اما در دوره بعد از جنگ عراق تهدید چشمگیر به هویت اجتماعی دولت‌ها و جوامع شیعه و سنی امنیت خلیج فارس را به شیوه ای نوین تحت تأثیر قرار داده‌است.
ردیابی فرایند روشی است که برای توضیح تغییر و علیت و ارزیابی و ایجاد نظریه ها در علوم اجتماعی استفاده می شود. این روش در روانشناسی ، علوم سیاسی ، یا مطالعات کاربردپذیری مورد استفاده قرار گرفته است.
در مطالعات ردیابی فرایند ، چندین نقطه داده در مقایسه با روشهای ساده ورودی-خروجی ، جایی که فقط یک اندازه گیری برای هر کار در دسترس است، جمع آوری می شود.
بی‌همه‌چیز فیلمی ایرانی در ژانر درام اجتماعی به کارگردانی محسن قرائی است که در سال ۱۳۹۹ منتشر شد. این فیلم در سی و نهمین دوره جشنواره فیلم فجر حضور داشته‌است.
این فیلم که با اقتباسی آزاد از نمایشنامه مشهور ملاقات بانوی سالخورده نوشته فریدریش دورنمات ساخته شده‌است از تاریخ ۲۴ آذرماه ۱۴۰۰ در سینماهای ایران به نمایش عمومی درآمد.
در روستایی پیش از انقلاب فردی خان‌زاده با نام امیر به عنوان قاضی محلی در روستا فعالیت می‌کند و به خاطر سابقه خوبی که داشته، مردم به او اعتماد کامل دارند و بخش مهمی از کارهای روستا را به امیر سپرده‌اند. حال پس از سال‌ها یکی از اهالی روستا با نام لی لی که از روستا به خاطر تهمت مردم به فاحشه بودن رفته، به عنوان اشراف‌زاده به روستا برمی‌گردد و به مردم وعده می‌دهد که در صورت کشتن امیر، پول زیادی به آن‌ها خواهد داد…
امنیت جامعه‌محور مفهومی است که توسط مکتب مطالعات امنیتی کپنهاگ ابداع شده و بر توانایی یک جامعه در تداومِ هویت و شخصیت خود تمرکز دارد. این مفهوم در دهه 1990 در بافتِ پایان جنگ سرد شکل گرفت و در تحلیل ساختار اتحادیه اروپا نیز کاربرد دارد. این پارادایم،نقش برجسته دولت را در تضمین امنیت رد می‌کند، و در عوض بر مسائل مربوط به هویت جامعه و پویایی اجتماعی تاکید دارد.
پایان جنگ سرد محققان را بر آن داشت تا در مورد الگوی امنیت تجدید نظر کنند و آن را مستقل از دولت و ارتش در نظر بگیرند. Bilgin, 2003. در اروپا ، فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی منجر به ظهور کشورهای جدید و تلاش های مداوم برای پیگیری اتحادیه اروپا شد. نظم جدید خواستار (دوباره) مفهوم سازی اروپا و امنیت اروپا بود ، که درک کلاسیک امنیت را به عنوان چیزی که بین دولت ها اتفاق افتاده است به چالش می کشید. مفهوم امنیت اجتماعی ، که توسط محققان مرتبط با انستیتوی تحقیقات صلح کپنهاگ ایجاد شده است ، در این زمینه قرار دارد. Bilgin, 2003, p. 211. امنیت اجتماعی به این موارد مربوط می شود: "توانایی جامعه در ادامه حیات خود در شرایط متغیر و تهدیدهای احتمالی یا واقعی. Wæver, Ole, 1993. "Identity, Migration and the New Security Agenda in Europe", p. 23.
امنیت اجتماعی می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
امنیت هستی‌شناختی یک وضعیت روانی پایدار است که از احساس تداوم در رابطه با وقایع زندگی فرد حاصل می‌شود. آنتونی گیدنز (۱۹۹۱) از امنیت هستی‌شناختی به عنوان احساس نظم و استمرار در رابطه با تجربیات فرد یاد می‌کند. او معتقد است که این امر به توانایی افراد در معنا بخشیدن به زندگی آنها بستگی دارد. معنا در تجربه احساسات مثبت و پایدار و با اجتناب از هرج و مرج و اضطراب یافت می‌شود (همان؛ الیاس، ۱۹۸۵). اگر رویدادی رخ دهد که با معنای زندگی فرد سازگار نباشد، این امنیت هستی شناختی آن فرد را تهدید می‌کند. امنیت هستی شناختی همچنین شامل داشتن دیدگاه مثبت نسبت به خود، جهان و آینده است.
مفهوم امنیت هستی‌شناختی در روابط بین‌الملل به کار رفته‌است. گفته شده‌است که کشورها علاوه بر دستیابی به امنیت جسمی (مانند محافظت از تمامیت ارضی دولت)، به دنبال حصول اطمینان از امنیت هستی‌شناختی خود (امنیت خود و خودپندار) هستند. برای اطمینان از امنیت هستی شناختی، دولت‌ها حتی ممکن است امنیت جسمی‌شان را به خطر بیندازند. امنیت هستی شناختی در سیاست جهانی را می‌توان به معنای پاسخ مناسب به سوالات اساسی در سطح آگاهی ناخودآگاه و عملی دانست (همه سیاست‌ها به نوعی نیاز به پاسخگویی دارند) مانند وجود، نهایت، روابط با دیگران و زندگی‌نامه خودکار آنها. بازیگران جمعی مانند دولت‌ها از نظر هستی شناختی ناامن می‌شوند وقتی شرایط بحرانی روال آنها را پاره می‌کند و سوالات اساسی را در گفتمان عمومی قرار می‌دهد.
تحریم اتوبوس‌های مونتگمری یک کمپین اعتراضی سیاسی و اجتماعی علیه جداسازی نژادی در سیستم حمل ونقل عمومی شهر مونتگمری در ایالت آلابامای آمریکا بود. این کمپین، از رویدادهای کلیدی جنبش حقوق مدنی سیاهپوستان آمریکا در سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۸ به‌شمار می‌رود. در نتیجهٔ این بایکوت ۳۸۱ روزه، دادگاه عالی آمریکا حکمی صادر کرد مبنی بر این که جداسازی نژادی در اتوبوس‌ها در آلاباما و مونتگمری مغایر با قانون اساسی آمریکاست و باید لغو شود.
اول دسامبر ۱۹۵۵، رزا پارکس، خیاط آفریقایی-آمریکایی، حاضر نشد صندلی خود را در اتوبوس به یک فرد سفیدپوست بدهد. در آن زمان، قانونی در ایالت آلاباما و شهر مونتگمری برقرار بود که به موجب آن سیاهپوستان در قسمت عقب اتوبوس و سفیدپوستان در قسمت جلوی اتوبوس می‌نشستند. اگر در قسمت سفیدپوستان جایی برای نشستن نبود، یکی از سیاه‌پوستان باید از صندلی بلند می‌شد و جای خود را به فرد سفیدپوست می‌داد. رزا پارکس حاضر به انجام این کار نشد و در نتیجه دستگیر شد. البته پارکس اولین فردی نبود که از این قانون سرپیچی می‌کرد و اعتراض به قوانین جیم کرو (قوانین محلی و ایالتی تفکیک نژادی) در مونتگمری سابقه داشت. در سال ۱۹۴۶ گروهی از زنان آفریقایی-آمریکایی انجمنی تشکیل داده بودند به نام شورای سیاسی زنان که به اختصار WPC نامیده می‌شد. اعضای این شورا خواهان تجدیدنظر در قوانین جاری در اتوبوس‌های مونتگمری بودند و خواسته‌هایشان را در ماه مارس همان سال در جلسه‌ای با شهردار شهر، دبلیو. ای. گیل، مطرح کرده بودند. خواسته‌های آنان از این قرار بود: سیاه‌پوستان ملزم نباشند از در جلوی اتوبوس کرایه پرداخت کنند و از در عقب سوار شوند. اگر صندلی‌ای خالی بود، چه در بخش سفید و چه در بخش سیاه، هرکس که ایستاده، مجاز به نشستن باشد. اتوبوس در محله‌های سیاه‌پوست‌نشین هم مثل محله‌های سفیدپوست‌نشین، در هر چهارراه توقف کند. این ملاقات نتیجه‌ای در برنداشت. یک سال بعد نوجوان پانزده ساله‌ای به نام کلودت کالوین و هفت ماه بعد جوان هجده ساله‌ای به نام مری لوئیز اسمیت به جرم آن که حاضر نشده بودند صندلی‌شان را به سفیدپوستان بدهند بازداشت شدند.
جو آن رابینسون، رئیس WPC، در نامه‌ای به تاریخ ۲۱ مه، به شهردار مونتگمری متذکر شده بود که دست کم بیست و پنج سازمان محلی، مترصد سازماندهی تحریم اتوبوس‌های مونتگمری هستند. با بازداشت پارکس جرقهٔ بایکوت سراسری زده شد. فعالان حقوق مدنی، در ابتدا فراخوانی صادر کردند و از شهروندان خواستند در روز ۵ دسامبر، از اتوبوس‌های شهری استفاده نکنند. ۵ دسامبر روزی بود که برای محاکمهٔ رزا پارکس تعیین شده بود. جمعیتی در حدود ۵۰۰ نفر در حمایت از او مقابل دادگاه جمع شدند. جلسهٔ دادگاه ۳۰ دقیقه طول کشید و پارکس به پرداخت ۱۰ دلار جریمهٔ نقدی و ۴ دلار هزینهٔ دادرسی محکوم شد.
تحریم یک روزهٔ اتوبوس‌های مونتگمری بسیار موفق از کار درآمد. در آن زمان ۷۵ درصد اتوبوس‌سواران مونتگمری را سیاه‌پوستان تشکیل می‌دادند و ۹۰ درصد آنان در روز ۵ دسامبر سوار اتوبوس نشدند. این موفقیت سبب شد رهبران جنبش‌های مدنی، تصمیم بگیرند تحریم اتوبوس را تا مدت نامعلومی تمدید کنند. انجمنی تشکیل شد به نام انجمن اصلاح مونتگمری تا کارِ سازماندهی بایکوت سراسری را برعهده بگیرد. مارتین لوتر کینگ جونیور به ریاست انجمن انتخاب شد. در شهر مونتگمری، روزانه ۱۷۵۰۰ سیاه‌پوست، ۳۵ تا ۴۰ هزار سفر درون‌شهری با اتوبوس انجام می‌دادند. اگر بنا بود بایکوت ادامه‌دار باشد باید تمهیداتی برای رفت‌وآمد آنها اندیشیده می‌شد. برخی می‌توانستند مسیر خانه تا محل کارشان را پیاده بروند. برخی دیگر امکان استفاده از خودروی دوست و آشنا را داشتند، اما همچنان عدهٔ زیادی بودند که در صورت تحریم اتوبوس رفت‌وآمدشان با مشکل مواجه می‌شد. یکی از راه حل‌ها، کمک گرفتن از شرکت‌های تاکسی‌رانی متعلق به سیاه‌پوستان بود. ۱۸ شرکت تاکسی‌رانی موافقت کردند کرایهٔ خود رابه اندازهٔ قیمت بلیط اتوبوس کاهش دهند. اما به زودی مانعی بر سر راهشان گذاشته شد. پلیس مونتگمری با استناد به قانون حداقل حقوق (که در موارد دیگر چندان هم جدی گرفته نمی‌شد) اعلام کرد تاکسی‌رانانی را که کرایهٔ کمتر بگیرند بازداشت خواهد کرد. رهبران بایکوت، تصمیم گرفتند از تجربهٔ موفق تحریم در بتن‌روژ استفاده کنند و سیستم خودروی اشتراکی را راه‌اندازی کنند. به این ترتیب که ۱۵۰ نفر داوطلب شدند روزانه از ۴۸ ایستگاه در محله‌های سیاه‌پوست‌نشین و ۴۲ ایستگاه در محله‌های سفیدپوست‌نشین مسافران را سوار کنندو به مقصد برسانند. تعداد داوطلبان بعداً به ۳۰۰ نفر رسید. سازماندهی سرویس خودروی اشتراکی هم دشواری‌های فراوانی به همراه داشت اما علی‌رغم نارضایتی‌ها و شکایت‌ها، تحریم اتوبوس‌های مونتگمری ادامه یافت و توجه رسانه‌های ملی را جلب کرد و نام کینگ بر سر زبان‌ها افتاد.
انجمن اصلاح مونتگمری ابتدا اعتراضی به این که سفیدپوست‌ها از در جلو سوار شوند و سیاه‌پوست‌ها از در عقب نداشت، تنها خواسته‌شان این بود که هر کس زودتر سوار شد بتواند روی صندلی بنشیند. درخواست دیگر انجمن این بود که در مناطقی که عمده ساکنانش سیاه‌پوست هستند، رانندهٔ سیاهپوست استخدام شود. این دو درخواست مورد پذیرش شرکت‌های اتوبوسرانی واقع نشد. معترضان تهدید و بازداشت شدند، برخی از کار خود اخراج شدند، پلیس با استناد به یک مادهٔ قانونی که «اخلال بی‌دلیل در کسب‌وکارهای قانونی» را جرم تلقی می‌کرد رهبران بایکوت را به دادگاه فراخواند. به خانهٔ مارتین لوتر کینگ حمله شد. اما علی‌رغم فشارها، معترضان به تحریم خود ادامه دادند و گروهی از وکلای سیاه‌پوست موضوع را به دادگاه کشاندند. در نهایت در ۵ ژوئن ۱۹۵۶، یک دادگاه فدرال حکم داد که جداسازی نژادی در اتوبوس با قانون اساسی آمریکا مغایرت دارد و باید لغو شود. این حکم در نوامبر ۱۹۵۶ از سوی دادگاه عالی آمریکا تأیید و از ۲۰ دسامبر ۱۹۵۶ لازم‌الاجرا شد.
یو ششمین آلبوم استودیویی از هنرمند اهل رومانی اینا است، که در ۳۱ مه ۲۰۱۹ توسط گلوبال رکوردز و راک نیشن منتشر شد. اینا کار روی این آلبوم را در سال ۲۰۱۶ آغاز کرد. وی با الهام از سفر اخیر بهآمریکای لاتین، تصمیم گرفت که در این آلبوم فقط عنوان‌های زبان اسپانیایی ارائه شود. اینا در روند ترانه‌سرایی "یو" سهم قابل توجهی داشت و با تهیه‌کننده رومانیایی دیوید سینته در زمینه قطعه‌های آن همکاری بسیاری داشت. از نظر اشعار، اینا دربارهٔ عشق ترانه می‌خواند و چندین شخصیت زن را در طول آلبوم از دیدگاه‌های مختلف ارائه می‌دهد.
«عشق من نیستی» ترانه‌ای از خواننده اهل رومانی اینا است که در ۳ آوریل ۲۰۲۰ به‌عنوان یک تک‌آهنگ توسط گلوبال رکوردز منتشر شد.
«عزیزم» ترانه‌ای از خواننده اهل رومانی اینا و خواننده اهل لوگاندا وینکا است. این ترانه در ۴ نوامبر ۲۰۱۹ توسط گلوبال برای دانلود دیجیتالی رکوردز منتشر شد. ژانر ترانه یک اثر عاشقانه با زبان فرانسوی، سواحلی، لوگاندا و انگلیسی است.
«تو میری» ترانه‌ای از خواننده اهل رومانی اینا است، که در ۳۱ مه ۲۰۱۹ به عنوان پنجمین تک‌آهنگ از آلبوم "یو" (۲۰۱۹) برای دانلود دیجیتال توسط گلوبال رکوردز منتشر شد.
«روش تو» ، ترانه‌ای از خواننده اهل رومانی اینا است، که در ۱ مارس ۲۰۱۹ به عنوان چهارمین تک‌آهنگ از ششمین آلبوم استودیویی او با عنوان "یو" (۲۰۱۹) برای دانلود دیجیتال توسط راک نیشن منتشر شد.
نوسان‌ساز تصادفی () از ابزارهای تحلیل تکنیکی و یک شاخص حرکت قیمت در معاملات اوراق بهادار است، که از سطوح پشتیبانی و مقاومت در نمودار قیمت، جهت پیش‌بینی نقاط چرخش قیمت در آینده، استفاده می‌کند. ابزار نوسان‌ساز تصادفی نخستین بار توسط جورج لین و در اواخر دهه ۱۹۵۰ معرفی شد. اصطلاح تصادفی به نقطه قیمت فعلی در رابطه با دامنه قیمت آن سهام یا اوراق بهادار، در طی یک دوره زمانی اشاره دارد. معامله‌گران بازار بورس با استفاده از این ابزار تکنیکال، قیمت بسته شدن اوراق بهادار را با دامنه پیشین قیمت آن، مقایسه کرده و سعی می‌کنند تا نقاط چرخش قیمت را با بکارگیری نوسان‌ساز تصادفی، پیش‌بینی نمایند.
«بدون تو» ، ترانه‌ای از خواننده اهل رومانی اینا است، که در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۹ به‌عنوان سومین تک‌آهنگ از ششمین آلبوم استودیویی اینا با عنوان "یو" (۲۰۱۹) توسط راک نیشن و گلوبال رکوردز منتشر شد.
«ایگوانا» ترانه‌ای از خواننده اهل رومانی اینا است. این ترانه در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۸ به‌عنوان دومین تک‌آهنگ از ششمین آلبوم استودیویی اینا با عنوان "یو" (۲۰۱۹) توسط گلوبال رکوردز و راک نیشن منتشر شد.
غلامحسین مقتدر (۱۲۷۱-۱۳۴۳) تاریخ‌نگار و نظامی ایرانی بود.
مقتدر از افسران دوره رضاشاه بود و در دوره پهلوی دوم با درجه سرلشکری به معاونت وزارت جنگ رسید.
او برای نگارش کتاب "کلید خلیج فارس" در سال ۱۳۳۳ برندهٔ جایزه سلطنتی کتاب سال شد."بررسی روند ارائه جایزه کتاب از آغاز تا کنون در ایران"، زهرا حسینی جوادی، پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد کتابداری و اطلاع‌رسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، زمستان ۱۳۹۳
فرزندش، رضا مقتدر، از معماران به‌نام ایرانی است.
گیره‌وود (به لاتین: Girəvud یا Kirəvud) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده است. گیره‌وود ۲۶۲ نفر جمعیت دارد.
"گیر" در زبان تالشی به‌معنی "قوس"، "طاق" یا "انحراف" و "وود" به‌معنی "جایگاه"، "زمین" یا "مکان" است و "گیره‌وود" یعنی "زمین ناهموار یا دارای شیب با انحراف".Azərbaycan toponimlərinin ensiklopedik lüğəti. İki cilddə. I cild. Bakı, "Şərq-Qərb", 2007.
ویچر ۳: وایلد هانت – قلب‌های سنگی اولین بسته الحاقی برای بازی ویدیویی "" است. این بسته گسترش دهنده توسط سی‌دی پروجکت ساخته و برای مایکروسافت ویندوز، پلی استیشن ۴ و ایکس باکس وان در تاریخ ۱۳ اکتبر ۲۰۱۵ منتشر شد. داستان از آن جایی شروع می‌شود که گرالت از ریویا از طرف شخصی مرموز معروف به گاونتر اودیم یک تماس دریافت می‌کند. داستان اقتباسی از داستانهای لهستانی پان تفاردوفسکی است.
گرالت از طرف یک نجیب‌زاده به نام اولگیرد فون اورک (Olgierd von Everec) قراردادی را می‌بندد تا یک هیولای غول پیکز وزغ شکل را فاضلاب‌های اکسنفورت از بین ببرد و در ازای آن پاداش دریافت کند. (در دنیای داستانی بازی ویچرها از طریق شکار هیولاها درآمد کسب می‌کنند) گرالت در مسیر شکار هیولا، با شانی (Shani)، دختر پزشک و یکی از آشنایان قدیمی اش، روبرو می‌شود. پس از آن گرالت هیولای وزغ را می‌کشد، اما متوجه می‌شود که در واقع هیولا یک شاهزاده نفرین شده اوفیری است. نگهبانان شاهزاده، گرالت را به قصد اعدام دستگیر می‌کنند. گرانت در حالی که منتظر اعدامش در مسیر بود، گاونتر اودیم مرموز به او نزدیک می‌شود. او به فرار گرالت کمک می‌کند، اما در عوض، گرالت باید به اودیم کمک کند که بدهی خود را از فون اورک، که گرالت را برای شکار وزغ فرستاده بود، بازپس بگیرد. اودیم گرالت را راضی می‌زند و به او می‌گوید که طبق قراردادش با فون اورک، باید سه خواسته فون اورک را برآورده کند. اودیم ناپدید می‌شود و طوفانی شدید قایق را به تصادف می‌اندازد. گرالت در حالی که توسط نگهبانان شاهزاده دستبند زده و به عنوان اسیر گرفته شده بود، موفق به فرار شد. گرالت پیش فون اورک می‌رود و متوجه می‌شود که فون اورک به قیمت احساساتش جاودانگی که دست آورده، یک «قلب سنگ» دریافت کرده‌است. (در واقع او با اودیم قرارداد بسته تا جاودانه بماند و قلب سنگی باعث عدم مرگ او می‌شود). او اعتراف کرد که از زمانی که قرار بود با عشق واقعی خود، آیریس ازدواج کند، به شاهزاده Ofieri نفرین کرد و برای اینکه با او باشد، آرزوی جاودانگی می‌کند.
وی سپس سه خواسته خود را به گرالت می‌گوید: یک شب سرگرم کردن برادرش ولدیمیر ، انتقام گرفتن از خانواده بورسودی با بدست آوردن خانه ماکسیمیلیان بورسودی و بدست آوردن گل رز بنفشه ای که به آیریس داده بود. اودیم به گرالت می‌گوید که سه کار غیرممکن است، زیرا سند خانه ماکسیمیلیان بورسودی در یک طاق کاملاً امن نگهداری می‌شود و ولدیمیر و آیریس سال هاست که درگذشته اند، اما با وجود این، او موافقت می‌کند تا به گرالت کمک کند.
گرالت با کمک اودیم اجازه می‌دهد روح ولدیمیر یک شب بدن او را در اختیار داشته باشد، به او اجازه می‌دهد در یک مهمانی عروسی شرکت کند و آرزوی ولدیمیر را برآورده کند. اودیم وقتی کار را تمام کرد و آرزو را برآورد کرد، ولدیمیر را بدرقه کرد چون از بدن گرالت جدا نمی‌شد، (او جادوگر قدرتمندی نیز است)
گرالت سپس برای دزدیدن سند خانه ماکسیمیلیان بورسودی از طاق خانه شرکت می‌کند و دریافت که در آن وصیت نامه ای وجود دارد که کل ثروت بورسودی را به خیریه اعطا می‌کند، پس از طی چندین مرحله، انتقام و آرزوی دوم فون اورک را برآورده می‌کند.
در آخرین آرزو، گرالت برای بدست آوردن گل سرخ آریس، از دو موجود شیطانی که شبیه گربه و سگ هستند کمک می‌کند تا به قلمرو ماوراالطبیعی که نشان دهنده گذشته فون اورک و آیریس است، دسترسی پیدا کند. در آنجا، او می‌فهمد که به دلیل «قلب سنگ» فون اورک، او نمی‌تواند عاشق واقعی آیریس باشد، و معشوقه اش فراموش شده و ناراضی درگذشت. گرالت، بر اساس انتخاب بازیکن، می‌تواند گل سرخ را از روح آیریس بدست آورد تا او را از «سنجاق شدن» در جهان خلاص کند یا اجازه دهد گل رز برای او باقی بماند. در هر صورت گرالت آخرین آرزوی فون اورک را برآورده می‌کند و به ملاقات با او می‌رود. در طول راه، او می‌فهمد که اودیم در واقع یک موجود شرور باستانی است که مردم را فریب می‌دهد تا در ازای امضای یک قراردا و دریافت آرزوهایی، روح خود را معامله کنند که عواطف جانبی مضر دارذ. هنگامی که گرالت با فون اورک ملاقات می‌کند، این سه آرزو برآورده می‌شود و اودیم می‌آید تا روح فون اورک را جمع کند. (در اینجا اودیم او را گول‌می‌زند)
در این مرحله، گرالت این گزینه را دارد که به اودیم اجازه دهد روح فون اورک را بگیرد یا برای نجات فون اورک مداخله کند. اگر گرالت کاری انجام ندهد، اودیم فون اورک را می‌کشد، روح او را می‌گیرد و با یک آرزو به گرالت پاداش می‌دهد. اگر گرالت دخالت کند، او اودیم را با به چالش کشیدن روح خود برای نجات فون اورک به چالش می‌کشد. پس از آنکه گرالت معمای اودیم را حل کرد، اودیم مجبور می‌شود هر دو گرالت و فون اورت را از عهد و پیمان خود آزاد کند. فون اورک، که اکنون دوباره فانی است (یعنی روزی خواهد مرد)، احساسات خود را بازیافته و بلافاصله از اعمال و اشتباهات گذشته خود پشیمان می‌شود. او به گرالت شمشیر خانوادگی خود را می‌دهد و قول می‌دهد زندگی جدیدی را آزاد از کنترل اودیم آغاز کند.
در ۷ آوریل ۲۰۱۵، سی‌دی پروجکت دو بسته الحاقی برای "" معرفی کرد. اولین نسخه قلب‌های سنگی نام داشت و دیگری "" که در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۵ منتشر شد.
"قلب‌های سنگی" با توجه به وب سایت متاکریتیک، در هر سه سیستم عامل نظر بسیار مثبت منتقدان را دریافت کرد. این بازی از نظر منتقدان در "آی‌جی‌ان" و "گیم‌اسپات" امتیاز ۱۰/۱۰ را کسب کرد.
فیزیکی حرارتی به شاخه ای از علوم گفته می شود که به مطالعه ی ترمودینامیک، مکانیک آماری و نظریه جنبش مولکولی گازها می پردازد. این شاخه که مجموعه ای از علوم را دربرمی گیرد به طور ویژه برای دانش آموزان رشته فیزیک طراحی شده تا بتواند مقدمه ای کلی در ارتباط با علوم با محوریت گرما را در اختیار آن ها بگذارد. اگرچه، نویسندگان دیگری نیز هستند که فیزیک حرارتی را تنها به عنوان مجموعه ای از ترمودینامیک و مکانیک آماری معرفی می کنند.