moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آلت هنگامی که معاون کل آزمایش‌گاه محاسباتی (۱۹۴۸ – ۱۹۵۲) و بعداً معاون کل بخش ریاضی کاربردی (۱۶۵۲ – ۱۹۶۷) بود، استفاده اولیه از کامپیوتر را در سراسر اداره کل استانداردها و سایر ادارات حکومت فدرال مروج کرد، وی هم‌چنین پژوهش‌های در آنالیز عددی، انجنیری آماری و برخی حوزه‌های دیگر ریاضی کاربردی انجام داد. از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۱ میلادی، او یکی از ویراستارهای ژورنال پژوهشی اداره کل استانداردها بود.
وی برای چندین سال به عنوان مسئول برنامهٔ اداره کل استانداردها که طی آن کمک‌های مالی برای پژوهش در فیزیک و شیمی ارایه می‌شد در هندوستان، پاکستان و اسرائیل خدمت کرد، در این زمان ارز خارجی (PL 480) برای این اهداف در دسترس اداره کل قرار داده شده بود.
در این زمان، او هم‌چنین به استفاده از کامپیوتر به عنوان وسیلهٔ برای ترجمه خودکار زبان‌ها علاقه‌مند شد. این اشتیاق باعث بنیان‌گذاری انجمن زبان‌های محاسباتی و برگزاری دو جلسه بین‌المللی به‌طور مشترک با یک گروه مشابه در جاپان شد، یک جلسه در واشینگتن دی سی و جلسه دیگر در توکیو.
آلت یک تاریخچه طولانی با انجمن ماشین‌های حساب‌گر که با اختصار ACM شناخته می‌شود، دارد. او یکی از بنیان‌گذاران انجمن و سومین رئیس آن بود (۱۹۵۰–۱۹۵۲). او ویراستار ژورنال این انجمن نیز بود (۱۹۵۴–۱۹۵۸). آلت نخستین دریافت کننده جایزه خدمت متمایز (۱۹۷۰) از این انجمن بود. در ۱۹۹۴ میلادی، وی شامل نخستین گروهی بود، که به عنوان عضو ACM انتخاب شد. آلت از سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۴ میلادی از ACM در شورای ملی پژوهش نمایندگی می‌کرد. وی هم‌چنین عضو جامعه ریاضی آمریکا، عضو پیشین انجمن آمار آمریکا، مؤسسه آمار ریاضی، جامعه اقتصادسنجی و انجمن زبان‌های محاسباتی بود.
آلت چندین‌بار در مورد تاریخچه ACM نوشته و مصاحبه‌های نیز با وی در این رابطه صورت گرفته‌است. او «پانزده سالگی ACM را نوشت: سال‌های توسعه ACM، آن‌گونه که توسط اعضای بنیان‌گذار و رئیس قبلی آن فرانز ال. آلت بازگو شده‌است، نشان‌دهنده بازیگران و فرایند پیشرفت سازمانی است که متعهد به شریک سازی دانش و مهارت‌های محاسباتی می‌باشد» (ارتباطات ACM، ژوئن ۱۹۶۲، جلد ۵، شماره ۶؛ چاپ مجدد در اکتبر ۱۹۸۷، جلد ۳۰، شماره ۱۰).
اتا سی. مرزباچ در ۱۹۶۹ میلادی با آلت جهت گردآوری معلومات برای کلکسیون تاریخچه شفاهی کامپیوتر در موزه ملی تاریخ آمریکا، مصاحبه نمود.https://web.archive.org/web/20100807021724/http://invention.smithsonian.org//downloads/fa_cohc_tr_alt690224.pdf رونوشت تاریخچه شفاهی در بایگانی نیلز بوهر، مؤسسه فیزیک آمریکا در ۲۴ فوریه و ۱۳ مارس ۱۹۶۹ میلادی در دسترس قرار داده شد.
انجمن ماشین‌های حساب‌گر (ACM) نخستین جایزه خدمات متمایز را در ۱۹۷۰ میلادی به فرانز آلت اهدا کرد.
آلت برای ۲۵ سال‌روز گرامی داشت تأسیس ACM در «باستان‌شناسی کامپیوترها: خاطرات، ۱۹۴۵–۱۹۴۷» (ارتباطات ACM، ژوئیه ۱۹۷۲، جلد ۱۵ شماره ۷) چنین نوشت:
ما موفق شده بودیم جان فون نومان را به عنوان سخنران اصلی [برای نخستین جلسه ملی ACM] بگزینیم. وی روی نیاز به محاسبه الکترونیک و اثرات احتمالی آن بحث کرد. او در مورد «روش جدید برنامه‌نویسی» برای انیاک (محاسبه‌گر و یکپارچه‌ساز عددی الکترونیکی) تذکر داده و افزود که واژه نامهٔ ظاهراً کوچک آن در واقع بسیار وسیع بود؛ این‌که کامپیوترهای آینده، که در آن زمان در مرحله طراحی قرار داشت، ده‌ها نوع دستور با خود خواهد داشت و این برای اظهار کل ریاضیات کافی پنداشته می‌شد… فون نومان ادامه داد و گفت که انسان باید از این رقم کوچک متحیر شود، چون تصور می‌شد که تنها ۱٬۰۰۰ کلمه برای تمامی اوضاع زندگی واقعی کافی است و ریاضی تنها بخش کوچکی از زندگی بود و از این‌رو سهمی کمی در این ۱٬۰۰۰ کلمه داشت. این گفته‌ها تا حدی شادی و سر و صدا در میان مخاطبین ایجاد کرد و فون نومان را به گفتن این برانگیخت که: «اگر مردم باور ندارند، که ریاضی چقدر ساده است، این تنها به این خاطر است که آن‌ها نمی‌دانند زندگی چقدر پیچیده‌است».
جنیت بینتون در ۱۹۹۵ میلادی با آلت مصاحبه نمود (با این نقل قول که «فرانز آلت سال‌های اولیه محاسبه و ایجاد ACM را به‌خاطر دارد»، پیوست ACMMemberNet به ارتباطات ACM، فوریه ۱۹۹۶، جلد ۳۹، شماره ۲).
او در پنجاهمین سال‌گرد ژورنال ACM، مقاله «ژورنال ACM – اوایل» را نوشت (ژورنال ACM، ژانویه ۲۰۰۳، جلد ۵۰، شماره ۱).
ACM با رؤسای پیشین مصاحبه می‌کرد، از جمله مصاحبه با آلت توسط اتشوشی اکیرا در ۲۰۰۶ میلادی؛ برای دسترسی به این مصاحبه و منابع بیشتر ACM توسط آلت و در مورد وی، به acm.org بروید و «فرانز ال. آلت» را جست‌جو کنید.
او که از جنگ در ویتنام ناراحت شده بود، در ۱۹۶۷ میلادی موقف رسمی در حکومت ایالات متحده را رها نموده و به عنوان معاون عمومی بخش معلومات به مؤسسه فیزیک آمریکا در نیویورک رفت. او در آن‌جا نقش اساسی در ایجاد یک سیستم کامپیوتری معلومات برای مقالات موجود در ادبیات ژورنال فیزیک داشت، از جمله طبقه‌بندی سلسله مراتبی، فهرست سازی موضوعات و یک نمایه استنادی.
پس از بازنشستگی در ۱۹۷۳ میلادی، او به‌طور داوطلبانه برای سازمان‌های که در راستای صلح و عدالت فعال بودند کار می‌کرد، کارهای وی بیشتر روی صلح در جنوب شرق آسیا و فعالیت‌های ضد-سلاح هستهٔ تمرکز داشت، به‌ویژه برای سازمان‌های روحانی و غیر روحانی که به جنگ ویتنام می‌پرداختند (۱۹۷۶ – ۱۹۹۱) [شیلا کولینز، «مرد تمامی فصل‌ها: بزرگ‌داشتی از فرانز آلت، «گزارش CALC، اکتبر ۱۹۸۸]. وی در طول زندگی خود به سرگرمی‌های همیشگی‌اش که رهنوردی، کوه‌نوردی و اسکی بازی بود ادامه داد. هم‌چنین نواختن ویلون و ویلا در موسیقی مجلسی. جنیت هیز به‌خاطر کتابش به‌نام «در شهر نیویورک بازنشسته شوید – حتی اگر ثروت‌مند نیستید» با وی مصاحبه کرد، (شیکاگو، بونُس بکس، ۲۰۰۲). وی در نوامبر ۲۰۱۰، ۱۰۰ ساله شد.
رینهارد سیگموند-سکالتز با آلت در مورد تاریخچه ریاضی‌دان‌های آلمانی و اتریشی که از هیتلر گریختند مصاحبه نمود. ریاضی‌دان‌های که از آلمان نازی فرار کردند: سرنوشت‌های فردی و تأثیر جهانی (نشریه دانشگاه پرینستون، ۲۰۰۹ میلادی) (Mathematiker auf der Flucht vor Hitler: Quellen und Studien zur Emigration einer Wissenschaft, (Deutsche Mathematiker-Vereinigung, 1998)).
آلت در ۱۹۹۸ میلادی در کنگره بین‌المللی ریاضی‌دان‌ها در برلین به عنوان مهمان انجمن ریاضی آلمان (Deutsche Mathematiker-) شرکت کرد، تا کار خود «ترور و تبعید: ستم و اخراج ریاضی‌دانان از برلین میان سال‌های ۱۹۳۳–۱۹۴۵ میلادی» را به نمایش بگذارد.
انجمن ریاضی اتریش (Oesterreichische Mathematische Gesellschaft) از وی دعوت نمود، تا در جلسه مشترک ۲۰۰۱ انجمن‌های ریاضی آلمان و اتریش اشتراک نموده و کار خود «وین در ۱۹۳۸ و خروج ریاضی‌دانان» را به نمایش بگذارد. او در آغاز نمایشگاه علمی، در مورد خاطره‌های خود صحبت کرد."Personliche Erinnerungen an 1938," Internationale Mathematische Nachrichten, Nr. 188 (2001), 1–7 www.oemg.ac.at/IMN/imn188.pdf
صدراعظم آلفرد گوزنباور در ماه می ۲۰۰۷، جایزه «Ehrenkreuz fuer Wissenschaft und Kunst I. Klasse» را به آلت اهدا کرد، که بلندترین نشان برای علوم و هنر در اتریش است. دکتر کارل سیگموند، پروفسور ریاضی در دانشگاه وین، در یک گردهمایی علمی در مورد جایگاه آلت در تاریخ ریاضی وین در میان جنگ‌ها صحبت کرد.SAA [Standards Alumni Association] Newsletter, June 2007, p.  19
سیندرلا یک شخصیت تخیلی از "سیندرلا" (۱۹۵۰) دوازدهمین فیلم انیمیشن سینمایی والت دیزنی است. ایلین وودز خواننده و بازیگر آمریکایی صداپیشگی سیندرلا را در فیلم اصلی بر عهده دارد. وودز در دنباله‌ها و حضورهای بعدی فیلم و تلویزیون، با بازیگران زن آمریکایی جنیفر هیل و تامی تاپان جایگزین شد که صداهای صحبت کردن و آواز خواندن سیندرلا را فراهم می‌کنند.
سیندرلا در پی مرگ نابهنگام پدرش تحت مراقبت نامادری ظالم و خواهران ناتنی حسودش قرار می‌گیرد که مدام با او بدرفتاری کرده و او را مجبور می‌کنند که به عنوان خدمتکار در خانه خودش کار کند. وقتی "شاهزاده چارمینگ" یک مهمانی برپا می‌کند، نامادری شرور به او اجازه رفتن نمی‌دهد. سیندرلا، با کمک مادرخوانده پری مهربانش و مجهز به یک لباس مجلسی نقره‌ای زیبا و یک جفت کفش شیشه‌ای منحصر به فرد، در مهمانی حضور پیدا می‌کند، اما نیمه شب وقتی طلسم مادرخوانده‌اش شکسته می‌شود، آنجا را ترک می‌کند.
استقبال از شخصیت سیندرلا متفاوت بوده‌است؛ برخی از منتقدان فیلم این شخصیت را منفعل، تک بعدی و کمتر جذاب از شخصیت‌های فرعی فیلم توصیف می‌کنند. منتقدان دیگر او را دوست‌داشتنی، جذاب و بی‌زمان می‌دانستند. اجرای آوازی وودز نیز مورد ستایش قرار گرفته‌است.
سیندرلا دومین پرنسس دیزنی است و به یکی از مشهورترین و شناخته شده‌ترین پرنسس‌های دیزنی در تاریخ سینما تبدیل شده و مورد تحسین منتقدان قرار گرفته‌است. این شخصیت با کفش‌های شیشه‌ای نمادین، لباس مجلسی نقره‌ای، مدل مو و دگرگونی خود، یکی از اولین تغییرات روی صفحه نمایش در نوع خود، به عنوان نمادی از مد شناخته شده‌است و توسط "اینستایل"، "انترتینمنت ویکلی"، "گلامور" و "اوپرا" تمجید و شناسایی شده‌است. کریستین لوبوتین طراح کفش و نماد مد، در سال ۲۰۱۲ کفشی را بر اساس کفش‌های شیشه ای سیندرلا طراحی و منتشر کرد. لیلی جیمز نسخهٔ لایو اکشن این شخصیت را در اقتباس لایو اکشن سال ۲۰۱۵ از فیلم اصلی سال ۱۹۵۰ بازی کرد.
نسخهٔ دیزنی سیندرلا بر اساس نسخهٔ فرانسوی داستان "سنتریلون" توسط چارلز پررو از سال ۱۶۹۷ پایه‌گذاری شده‌است.
فیلمنامه فیلم اصلی توسط نویسندگان مختلف مورد بازبینی قرار گرفت و گاهی اوقات با تفسیرهای متفاوت از شخصیت روبرو شد. موریس راپف سعی کرد از او شخصیتی کمتر منفعل نسبت به سفیدبرفی بسازد و او را نسبت به خانواده ناتنی‌اش سرکش‌تر کند. راپ توضیح داد: «فکر من این بود که نمی‌توان شخصی را داشت که بیاید و همه چیز را تغییر دهد. چنین چیزی را نمی‌توان مجانی تحویل گرفت بلکه باید آن را به دست آورد؛ بنابراین در نسخهٔ من، مادرخوانده پری گفت: «"تا نیمه شب اشکالی ندارد، اما بعد از آن به خودت بستگی دارد."» من او را وادار کردم که آن را به دست آورد و کاری که او برای رسیدن به آن باید انجام می‌داد این بود که علیه نامادری و خواهران ناتنی‌اش شورش کرده و دیگر برده در خانه خودش نباشد؛ بنابراین من صحنه‌ای داشتم که در آن به او دستوری داده می‌شود و او وسایل را به سوی آنها پرتاب می‌کند. او شورش می‌کند، از اینرو او را در اتاق زیر شیروانی حبس می‌کنند. فکر نمی‌کنم کسی (ایده من) را خیلی جدی گرفته باشد.»
هال تجاس (HAL Tejas) یک جنگندهٔ سبک چندمنظورهٔ هندی است که توسط آژانس توسعهٔ هوانوردی هند (ADA) با همکاری مرکز تحقیقات و طراحی هواپیما (ARDC) و هندوستان آیروناتیکس (HAL) برای نیروی هوایی و نیروی دریایی هند طراحی شده‌است. برنامهٔ ساخت این جنگنده در دههٔ ۱۹۸۰ برای جایگزینی جنگنده‌های قدیمی میگ-۲۱ هند آغاز شد. در سال ۲۰۰۳، این جنگنده رسماً «تجاس» نام گرفت. این هواپیما کوچک‌ترین و سبک‌ترین هواپیما در این رده از هواپیماهای رزمی با سرعت فراصوت در دورهٔ معاصر است.
تجاس دومین جنگندهٔ فراصوت است که توسط هال، پس از اچ‌ای‌ال اچ‌اف-۲۴ ماروت ساخته شده‌است. نخستین اسکادران تجاس در سال ۲۰۱۶ عملیاتی شد.
تجاس در حال حاضر دارای سه مدل تولیدی شامل تجاس مارک ۱، تجاس مارک ۲ و تجاس آموزشی است. نیروی هوایی هند (IAF) در حال حاضر سفارش ۴۰ تجاس مارک ۱ و ۸۳ تجاس مارک۱اِی و نوع آموزشی را داده‌است. این نیرو قصد دارد مجموعاً ۳۲۴ هواپیما را از هر سه نوع خریداری کند. انتظار می‌رود که مدل جدید و در حال توسعهٔ تجاس مارک ۲ نیز تا سال ۲۰۲۶–۲۰۲۷ برای تولید انبوه آماده شود.
تشکیل نخستین اسکادران تجاس در ژوئیهٔ ۲۰۱۱ آغاز شد. نخستین اسکادران تجاس، اسکادران شماره ۴۵ نیروی هوایی هند "(خنجرهای پرنده)" در ژوئیه ۲۰۱۶ عملیاتی شد. (مستقر در پایگاه نیروی هوایی سولور در کویمباتور) دومین اسکادران تجاس مارک ۱، اسکادران ۱۸، در پایگاه نیروی هوایی سولور در ۲۷ مه ۲۰۲۰ تشکیل شد. این جنگنده، نخستین حضور بین‌المللی خود را در ۲۱ ژانویهٔ ۲۰۱۶ در چهارمین نمایشگاه بین‌المللی هوایی بحرین انجام داد.
در ۱۸ اوت ۲۰۲۰، نیروی هوایی هند، اسکادران شماره ۴۵ خود، موسوم به «خنجرهای پرنده» را در جبههٔ غربی هند و در امتداد مرز پاکستان (خط کنترل) مستقر کرد. این نخستین استقرار عملیاتی تجاس بود.
در ۲۷ آوریل ۲۰۲۱، تجاس مارک ۱ موشک پایتون-۵ را با موفقیت آزمایش کرد. هر دو موشک آزمایش‌شده، مستقیماً به اهداف تعیین‌شده برخورد کردند.
نیروی هوایی هند مجموعاً ۱۲۳ تجاس سفارش داده شده‌است. ۴۰ فروند تجاس مارک ۱ در مارس ۲۰۰۶، برای تحویل در سال ۲۰۱۶ سفارش داده شد. تعداد ۸۳ فروند دیگر نیز در فوریهٔ ۲۰۲۱ سفارش داده شد.
نیروی هوایی هند با انجام مذاکرات اولیه با چندین کشور دوست، صادرات تجاس را پیشنهاد کرد. در مارس ۲۰۲۰ گزارش شد که نیروی هوایی هند مایل به راه‌اندازی تأسیسات لجستیکی در اندونزی، مالزی، سری‌لانکا و ویتنام به‌عنوان بخشی از صادرات بالقوهٔ تجاس است.
ماتیا زانوتی (زادهٔ ۱۱ ژانویه ۲۰۰۳) یک بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است. وی در پست مدافع برای باشگاه فوتبال اینترمیلان بازی می‌کند.
وی اولین بازی خود را با پیراهن باشگاه فوتبال اینتر میلان در سری آ مقابل باشگاه فوتبال کالیاری انجام داد، بازی در پایان ۴ بر ۰ به سود اینتر میلان به پایان رسید.او با این تیم قهرمان سوپرجام فوتبال ایتالیا ۲۰۲۲ شد.
زانوتی سابقه بازی در تیم‌های ملی زیر ۱۵ سال ایتالیا، زیر ۱۶ سال ایتالیا، زیر ۱۷ سال ایتالیا، زیر ۱۹ سال ایتالیا و زیر ۲۰ سال ایتالیا را دارد.
پارک ملی نورستان () یک پارک ملی در افغانستان است که توسط دولت افغانستان در ۵ ژوئن ۲۰۲۰ (مصادف با روز جهانی محیط زیست) شکل گرفت و پس از پارک ملی بند امیر و پارک ملی واخان، سومین پارک ملی در کشور است. این پارک شامل کل استان کوهستانی نورستان است که با پاکستان هم‌مرز است. به گفته فائو، یک برنامه مدیریت تفصیلی در جریان است.
پیشنهاد ایجاد پارک ملی نورستان در استان لغمان و استان کنر در ۱۹۸۱ برای اولین بار داده شد (ولایت نورستان ایجاد نشد، با جدا کردن مناطقی از دو استان در ژوئیه ۱۹۸۸ ایجاد شد). این پیشنهاد آنچه را که در آن زمان «جنگل‌های عمدتاً دست‌نخورده تحت تأثیر بادهای موسمی» نامیده می‌شد و مجموعه‌ای از گونه‌هایی که در آن زندگی می‌کنند، از جمله پلنگ، پلنگ برفی، خرس سیاه هیمالیا، و مارخور، همراه با شیوه زندگی سنتی جوامع محلی برجسته و مطرح شدند. اگرچه یک گزارش UNEP در سال ۲۰۰۳ نشان داد که ۵۲ درصد از پوشش جنگلی در استان‌های نورستان، لغمان و ننگرهار بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۲۰۰۲ از بین رفته است و آژانس ملی حفاظت از محیط زیست یک دهه بعد نسبت به ادامه قطع درختان غیرقانونی هشدار داد. گزارش انجمن حفاظت از حیات وحش در سال ۲۰۰۸ ادامه حضور خرس و گربه پلنگی را در کنار گرگ خاکستری، شغال زرد، سمور گلو زرد و تشی هندی با تعدادی دیگر از گربه‌ایان گزارش شده توسط مصاحبه‌شوندگان، تایید کرد.
از برامس خوشتان می‌آید؟ (فرانسه: Aimez-vous Brahms...) عنوان رمانی از فرانسواز ساگان نویسنده فرانسوی است که در سال ۱۹۵۹ منتشر شد.
پل زنی سی و نه ساله طراح داخلی ساختمان و مطلقه، معشوقه مرد بازرگانی بنام روژه است با کسب‌وکاری پرمشغله که دیدارهای فاصله‌داری با پل دارد و زن همواره با صبوری و اشتیاق در انتظار این دیدارها می‌ماند. پل به این رابطه اهمیت می‌دهد، اما می‌خواهد استقلال و آزادی خود را نیز حفظ کند. البته گاهی پل دوست دارد به جای اینکه اجازه دهد این مرد درگیر شمار زیادی از ماجراهای زن‌بارگی بی‌آینده شود، با روژه در رابطه‌اش پیشتر رود و به او نزدیک‌تر باشد.
پل در نقطه عطفی از زندگی‌اش، که روی‌هم‌رفته از رابطه با روژه ناراضی است، با سیمون، پسر خانم واندر بش، مشتری ثروتمند آمریکایی آشنا می‌شود. سیمون ۲۵ ساله، خوش‌تیپ، بی‌خیال و بی‌فکر، و با منشی کودکانه است. او عاشق پل می‌شود، می‌کوشد او را شیفته و گرفتار خود کند، و با شور و حرارت عاشق او می‌شود. پل تحت تأثیر قرار می‌گیرد، اما فاصله‌اش را تا روزی که سیمون او را به کنسرت برامس دعوت می‌کند که در سالن پلیل اجرا می‌شود، حفظ می‌کند. پل با اعتقاد به اینکه در سیمون با احساس بودن به موسیقی را می‌بیند، تسلیمش می‌شود و برای چند هفته، شور و عشق مرد جوان را نسبت به خود می‌پذیرد.
پل خیلی زود می‌فهمد که عشقش به روژه علی‌رغم همه چیز برایش ارزشمندتر است. او که با عدم تأیید جامعه دربارهٔ تفاوت سنی میان خود و مرد جوان مواجه است، به رابطه‌اش با سیمون پایان می‌دهد که البته این پیوند بریدن برای زن هم خالی از غم و اندوه نیست، و حسرت غم و اندوه بس تند و زیبای پسر جوان را نیز به دلش می‌گذارد. با این حال، پل قدرت بریدن همه رشته‌ها را ندارد و دوباره مرد جوان را می‌بیند در حالی که رابطه رضایت‌بخش‌تری هم با روژه برقرار می‌کند.
۱۹۶۱: "از برامس خوشتان می‌آید؟" (فرانسه: ?Aimez-vous Brahms) یا با عنوان انگیسی آن: "دوباره خداحافظ" (به انگلیسی: Goodbye Again) به کارگردانی آناتول لیتواک، با بازی اینگرید برگمن، ایو مونتان و آنتونی پرکینز. (اقتباس کم‌وبیش وفادار به داستان فرانسواز ساگان)
کشتی ارواح یا کشتی اشباح () عنوانی است کاملاً مصطلح و شناخته‌شده در دریانوردی که معمولاً به کشتی‌های فاقد خدمهٔ زنده گفته می‌شود. کشتی ارواح ممکن است یک کشتی تسخیرشده توسط اشباح همچون هلندی سرگردان باشد و همچنین ممکن است که یک کشتی متروکه فیزیکی باشد که خدمهٔ آن مرده یا بدون هیچ پیش‌زمینه و اطلاع قبلی ناپدید شده باشند که در این زمینه می‌توان به کشتی ماری سلست اشاره داشت. این اصطلاحی است که در برخی مواقع برای کشتی‌هایی که از رده خارج شده اما هنوز اسقاط نشده‌اند نیز به کار می‌رود. همچنین گاهی قایق‌هایی را که با طناب‌های گسسته به صورت سرگردان در دریای مواج پیدا می‌شوند به این نام می‌نامند.
در برخی از اسناد موجود که بر طبق روایت شاهدان معتبر و قابل استناد می‌باشد، برخی از کشتی‌هایی که در گذشته غرق شده‌اند، بارها مجدداً مشاهده شده‌اند در حالی که طبق گفته شاهدان، در هنگام رویت، در حال بازآفرینی همان صحنهٔ غرق‌شدن خودشان بوده‌اند. در این زمینه می‌توان به چند گزارش مستدل اشاره کرد. از سال ۱۸۷۸ به بعد، چندین گزارش از یک کشتی با ظاهر اچ‌ام‌اس ائورودیکه ارائه‌شد که در حال غرق‌شدن بود، این در حالی بود که کشتی موصوف در سال ۱۸۷۸ در نزدیکی جزیره وایت غرق‌شده بود و شاهدان چنین پدیده‌ای عبارت بودند از خدمه یک زیردریایی نیروی دریایی سلطنتی در دهه ۱۹۳۰ و همچنین شاهزاده ادوارد، ارل وسکس که گزارش رویت وی مربوط به سال ۱۹۹۸ می‌باشد.
در سال ۱۹۰۶ که کشتی اس‌اس والنسیا در سواحل کانادا غرق شد نیز گزارش‌هایی مبنی بر وجود یک قایق نجات مربوط به همان کشتی ارائه شد در حالی که طبق گزارش، چند اسکلت انسان نیز در آن بودند و ملوان‌های کشتی‌های مختلف همچنین اذعان داشته‌اند که کشتی موصوف را در همان حوالی نقطه غرق‌شدن بارها مشاهده کرده‌اند و این در حالی است که، یکی از قایق‌های نجات کشتی اس‌اس والنسیا، در سال ۱۹۳۳ در حالی که سرگردان در دریا بود پیدا شد.
آلپ لیگوریا رشته‌کوهی در شمال غربی ایتالیا است. بخش کوچکی از این رشته‌کوه در فرانسه واقع شده‌است. این رشته کوه‌ها منتهی الیه جنوب غربی آلپ را تشکیل می‌دهند. کول د تنده و دره ورمناگنا این رشته‌کوه را از آلپ دریایی جدا می‌کنند. این رشته‌کوه مرز بین پیمونت در شمال و لیگوریا در جنوب را تشکیل می‌دهد.
لیگ اروپا ۲۳–۲۰۲۲ پنجاه و دومین فصل از مسابقات فوتبال باشگاهی ثانویه اروپا بود که توسط یوفا برگزار شد و چهاردهمین فصل از زمان تغییر نام آن از جام یوفا به لیگ اروپا بود.
سویا در فینال که در پوشکاش آرنا در بوداپست مجارستان برگزار شد، رم را ۴–۱ در ضربات پنالتی پس از تساوی ۱–۱ پس از وقت اضافه شکست داد و قهرمان این رقابت‌ها برای هفتمین بار با رکورد طولانی شد. در ابتدا قرار بود بوداپست میزبان بازی نهایی لیگ اروپا ۲۲–۲۰۲۱ یوفا باشد، اما چندین میزبان به دلیل تأخیر و جابجایی نهایی فینال ۲۰۲۰ به دلیل همه‌گیری کووید-۱۹ تغییر مکان دادند.
سویا به عنوان برنده مسابقات، به‌طور خودکار به مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا ۲۴–۲۰۲۳ راه یافت و همچنین حق بازی در برابر برنده لیگ قهرمانان اروپا ۲۳–۲۰۲۲، منچستر سیتی، در سوپرجام اروپا ۲۰۲۳ را به دست آورد.
به عنوان دارنده قهرمانی، اینتراخت فرانکفورت به لیگ قهرمانان اروپا در فصل ۲۳–۲۰۲۲ راه یافت. آنها پس از صعود به مرحله حذفی نتوانستند از عنوان خود دفاع کنند.
در مجموع ۵۷ تیم از ۳۳ از ۵۵ اتحادیه عضو یوفا در لیگ اروپا ۲۳–۲۰۲۲ شرکت کردند. از این میان، ۱۵ انجمن تیم‌هایی داشتند که مستقیماً به لیگ اروپا راه یافته بودند، در حالی که برای ۴۰ انجمن دیگر که هیچ تیمی مستقیماً جواز حضور نداشتند، ۱۸ تیم پس از انتقال از لیگ قهرمانان (تنها اتحادیه‌های عضوی که نتوانستند شرکت‌کننده داشته باشند روسیه و لیختن‌اشتاین بودند که لیگ داخلی را سازماندهی نکردند و تنها توانستند برنده جام خود را با توجه به رتبه اتحادیه خود وارد لیگ کنفرانس اروپا کنند). رتبه‌بندی انجمن بر پایه ضرایب کشوری یوفا برای تعیین تعداد تیم‌های شرکت کننده برای هر فدراسیون استفاده شد:
برای لیگ اروپا ۲۳–۲۰۲۲، فدراسیون‌ها با توجه به ضرایب کشوری یوفا در سال ۲۰۲۱ مکان‌هایی را به خود اختصاص دادند که عملکرد آنها در رقابت‌های اروپایی از ۱۷–۲۰۱۶ تا ۲۱–۲۰۲۰ را در نظر گرفت.
جدا از تخصیص بر اساس ضرایب کشوری، اتحادیه‌ها ممکن است تیم‌های دیگری نیز در لیگ اروپا شرکت کرده باشند که در زیر گفته شده‌است:
این مکان که در اصل به نام پناهگاه بین‌المللی سیتاس دریای لیگوریان شناخته می‌شد و امروزه به عنوان پناهگاه سیتاس دریای لیگوریان برای پستانداران دریایی شناخته می‌شود، یک منطقه محافظت شده دریایی برای نگهداری و حفاظت از جانوران پستاندار دریایی (آب‌بازسانان) است. این پناهگاه ناحیه‌ای نزدیک به ۸۴٬۰۰۰ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد.
این پناهگاه در حوضه لیگوریای دریای مدیترانه واقع شده‌است. در این منطقه تمام آب‌بازسانانی که در دریای مدیترانه وجود دارند را می‌توان در فواصل زمانی منظم یافت. باور بر این است که اینجا مکان اصلی تغذیه نهنگ‌های باله در حوضه مدیترانه است.
چشم‌انداز تاکستان پیمونت نام رسمی یک میراث جهانی یونسکو متشکل از «پنج حوزه مجزای انگور شراب با چشم‌انداز شگفت‌انگیز» به همراه دژ گرینتزانه کاوور در ناحیه پیمونت، ایتالیا است.
این سایت که تا نواحی تپه‌ای لانگه و مونفرات امتداد دارد، یکی از مهم‌ترین مناطق تولید شراب در ایتالیا است.
این مکان که در مرکز منطقه پیمونت (شمال غربی ایتالیا) واقع شده‌است، به عنوان یک «چشم‌انداز فرهنگی» ثبت شده‌است، زیرا نتیجه کار ترکیبی طبیعت و انسان است. این مکان به دلیل ارزش برجسته فرهنگ شراب آن که در طول سده‌ها به این چشم‌انداز شکل داده‌است، به عنوان یک میراث جهانی یونسکو در سال ۲۰۱۴ ثبت شد.
آروماتاز که استروژن سینتتاز یا استروژن سینتاز نیز نامیده می شود، آنزیمی است که مسئول یک مرحله کلیدی در بیوسنتز استروژن است. این آنزیم CYP19A1، عضوی از ابرخانواده سیتوکروم P450 () است، که مونواکسیژنازهایی هستند که بسیاری از واکنش های دخیل در استروئیدزایی را کاتالیز می کنند. به طور خاص، آروماتاز مسئول آروماتیک‌شدن آندروژن‌ها به استروژن‌ها است. آنزیم آروماتاز در بسیاری از بافت ها از جمله غدد جنسی (سلول‌های گرانولوز)، بافت چربی، جفت جنین، عروق خونی، پوست و استخوان و همچنین در بافت آندومتریوز، فیبروم رحم، سرطان سینه و سرطان مخاط رحم یافت می شود. این آنزیم عامل مهمی در رشد جنسی است.
آروماتاز در شبکه آندوپلاسمی که توسط پروموترهای خاص بافت که به نوبه خود توسط هورمون، سیتوکین، و عوامل دیگر کنترل می‌شوند، جایگیری کرده‌است. آخرین مراحل بیوسنتز استروژن از آندروژن‌ها را کاتالیز می‌کند (به طور خاص، آندروستندیون را به استرون و تستوسترون را به استرادیول تبدیل می‌کند). این مراحل شامل سه مرحله هیدروکسیل‌دار کردن متوالی گروه ۱۹ متیل آندروژن‌ها و به دنبال آن حذف همزمان گروه متیل به عنوان فرمات و آروماتیک‌کردن حلقه A است.
آروماتاز در غدد جنسی، جفت، مغز، بافت چربی، استخوان و سایر بافت‌ها بیان می شود. تقریباً در کبد انسان بالغ قابل تشخیص نیست.
مهار آروماتاز می‌تواند باعث هیپواستروژنیسم (سطح پایین استروژن) شود. مشخص شده‌است که محصولات طبیعی زیر دارای اثرات بازدارنده بر آروماتاز هستند.
عصاره برخی از قارچ‌ها (انواع قارچ‌های دکمه‌ای سفید: "Agaricus bisporus") "در شرایط آزمایشگاهی" آروماتاز را مهار می‌کنند.
مهارکننده‌های آروماتاز، که تولید استروژن را در زنان یائسه متوقف می‌کنند، در مدیریت بیماران مبتلا به سرطان سینه که ضایعه آن‌ها مثبت گیرنده استروژن است، مفید است. مهارکننده‌هایی که در حال حاضر مورد استفاده بالینی هستند عبارتند از آناستروزول، اگزمستان و لتروزول. همچنین مهارکننده‌های آروماتاز برای مردانی که تحت درمان جایگزین تستوسترون هستند شروع به تجویز شده‌است. این درمان به‌عنوان راهی برای جلوگیری از افزایش سطح استروژن پس از معرفی دوزهای تستوسترون به سیستم‌های آن‌ها، آغاز شده‌است.
هرتنگ روستایی است که در شهرستان پای‌آریق در استان سمرقند ازبکستان جای دارد.
این روستا در ۲۰ کیلومتری جنوب خاوری مرکز شهرستان پای‌آریق و ۱۶ کیلومتری شمال سمرقند (مرکز اداری و بزرگترین شهر استان سمرقند) جای دارد. همچنین شهر چلک در ۱۲ کیلومتری شمال باختری هرتنگ جای دارد. برپایهٔ برآوردها کمینه، ۱۰۰۰ تن در این روستا زندگی می‌کنند. بیشتر مردم هرتنگ کشاورزی می‌کنند و گردشگری در آن پیشرفت خوبی داشته‌است.
جاذبهٔ اصلی روستای خرتنگ، مجموعهٔ یادبود امام بخاری (آرامگاه شخصیت پرآوازهٔ دینی، دانشمند، محدث و مفسر ابو عبدالله محمد بن اسماعیل بخاری نامـــوَر به امام بخاری) است.
مرکز تاریخی ناپل نشان‌دهنده نخستین هسته تاریخی شهر است. مرکز شهر ناپل پیشینه‌اش به ۲۷ قرن پیش بر می‌گردد.
این مکان بیشتر در سال ۱۹۹۵ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی اعلام شد (حدود ۱۰۲۱ هکتار) و در فهرست دارایی‌های مورد حفاظت قرار گرفت. منحصر به فرد بودن آن در "حفاظت و به‌کارگیری تقریباً کامل از" طرح جاده یونان باستان نهفته‌است.
مرکز تاریخی ناپل شاهد تکامل تاریخی و هنری این شهر است، از نخستین سکونت یونانی آن در سده هشتم پیش از میلاد در امتداد منطقه مشرف به دریا. گرفته تا بازسازی دوباره همان شهر در یک منطقه داخلی‌تر. «مرکز باستانی» تا شهر باروکی اسپانیایی که در آن روزنه‌ای به سمت هسته غربی شهر دیده می‌شود و به آن مرکز نخبگان فرهنگی قرن نوزدهم مشهور است را پوشش می‌دهد.
حلقه سوء استفاده جنسی از کودکان روچدیل (Rochdale child sex abuse ring)، دختران نوجوان و زیرسن را در شهر روچدیل در منچستر بزرگ، انگلستان مورد سوء استفاده قرار می‌دادند. نُه مرد به جرم قاچاق جنسی و جرایم دیگر چون تجاوز جنسی، قاچاق دختران برای عمل جنسی و تبانی در فعالیت جنسی با یک کودک در ماه می ۲۰۱۲ مجرم شناخته شدند. این امر باعث شد، تا پلیس منچسترِ بزرگ، عملیاتی را به‌نام عملیات دابلت آغاز نموده و اتهام‌های بیشتر مرتبط به سوء استفاده را تحقیق نمایند، که منتج به محکوم شدن ۱۹ مرد دیگر گردید. در جریان تحقیقات پلیس، چهل و هفت دختر دیگر نیز به عنوان قربانی استثمار جنسی کودک شناخته شدند. گزارش جان جی در ۲۰۱۴ میلادی تخمین نمود، که حداقل ۱٬۴۰۰ کودک توسط این حلقه در میان سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۳ مورد سوء استفاده قرار گرفتند. مردان شامل در این حلقه بریتانیایی‌های پاکستانی الاصل بودند و این امر باعث ایجاد این گفتمان شد، که آیا عدم پی‌گیری این افراد توسط پلیس با ترس مقامات از اتهام تبعیض نژادی ارتباط دارد یا خیر. این دختران بیشتر دختران سفیدپوست بریتانیایی بودند.
پلیس منچستر بزرگ در مارس ۲۰۱۵، برای این‌که نتوانست اتهام‌های استثمار جنسی کودک را به‌طور سرتاسری در میان سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰ تحقیق کند، معذرت‌خواهی کرد. سارا راوبوتام که کارکن صحت جنسی و نخستین کسی بود، که رویه‌های سوء استفاده از کودکان را در آن اجتماع شناسایی نموده و برای جلب توجه پلیس به این جرایم مبارزه نمود، در سال ۲۰۱۴ میلادی از کارش برکنار شد. یک پاسبان پیشین پلیس به‌نام مارگریت اولیور که روی گروه‌های فریب‌دهنده کودک به مقصد سوء استفاده تحقیق می‌کرد در ۲۰۱۲ میلادی، در پی‌رسوایی عمل‌کرد نیروی پلیس در رابطه با این پرونده‌ها، از شغل خود استعفا داد و سپس به عنوان یک افشاگر صحبت می‌کرد، تا به مردم اطلاع‌رسانی نماید.
در ابتدا دوازده مرد متهم به جرم قاچاق جنسی و سایر جرایم ذیل شدند: تجاوز جنسی، قاچاق دختران برای عمل جنسی و تبانی در فعالیت جنسی با یک کودک. نُه مرد مجرم شناخته شدند، که از این میان هشت تن آن‌ها بریتانیایی‌های پاکستانی الاصل بودند و یک تن آن‌ها پناهجوی افغان بود. از میان سه مردی که محکوم نشدند، یک تن آنان از همه اتهامات تبرئه شد، در رابطه به مورد دومی قاضی نتوانست به تصمیم نهایی برسد و سومی اصلاً در محکمه حضور نداشت و پس از آزاد شدن از توقیف با قید ضمانت به پاکستان فرار کرده بود. بیشتر مردان متأهل بودند و در اجتماع خود محترم شمرده می‌شدند. یکی از مجرمین متهم به قاچاق جنسی در مسجدی آموزگار تعلیمات دینی بود، وی متأهل بوده و پنج فرزند داشت. این مردان در محدوده سنی ۲۴ تا ۵۹ سال قرار داشتند و همه آن‌ها همدیگر را می‌شناختند. دو تن آن‌ها در عین شرکت تاکسیرانی می‌کردند و دو تن دیگر هم در یک رستورانت بیرون‌بَر کار می‌کردند؛ برخی آن‌ها از عین قریه از پاکستان آمده بودند و دو مرد دیگر نیز در عین آپارتمان زندگی می‌کردند. این دسته باهم کار می‌نمودند تا دختران زیر سن را برای عمل جنسی پیدا کنند.
موارد سوء استفاده از دختران زیر سن قانونی که در سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ رخ داد، بیشتر در نواحی دو برون‌بَر در منطقه هیوود در نزدیکی روچدیل متمرکز بود. علی‌رغم این‌که یک قربانی در ۲۰۰۸ نزد پلیس رفت تا روی‌داد فریب کودک به مقصد سوء استفاده را گزارش دهد، اما سرویس پی‌گرد قانونی تاج بریتانیا (CPS) تصمیم گرفت تا دو مرد متهم را تحت پی‌گرد قرار ندهد، به این دلیل که شاهدها دارای اعتبار کافی نبودند.
تلاش‌های هماهنگ‌کننده تیم مداخله بحران سازمان سرویس سلامت هم‌گانی (NHS) در روچدیل به‌نام سارا راوبوتام برای آگاه ساختن پلیس و مقامات از «رویه‌های سوء استفاده جنسی» نیز نادیده گرفته شد. راوبوتام از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۴ بیشتر از ۱۸۰ بار تلاش کرد تا پلیس و خدمات اجتماعی را آگاه سازد، اما به وی گفته شد که شاهدها از اعتبار کافی برخوردار نیستند.
چون سرویس پی‌گرد قانونی تاج بریتانیا این پرونده را دور انداخت، پلیس نیز تحقیقات خود را متوقف کرد، اما تحقیقات پس از این‌که یک دختر دیگر نیز شکایت مشابهی در دسامبر ۲۰۰۹ به ثبت رساند، از سر گرفته شد. تصمیم اولیه سرویس پی‌گرد قانونی تاج بریتانیا پس از انتصاب رئیس جدید منطقهٔ به‌نام ناظر افضل که یک بریتانیایی-پاکستانی نسل اول بود، واژگون شد.
قربانیان که نوجوانان آسیب‌پذیر با پس‌زمینه‌های فقیر و نابسامان بودند، معمولاً در «موقعیت‌های خاص» که افراد جوان گردهم می‌آیند، مانند دکان‌های غذای برون‌بَر مورد هدف قرار می‌گرفتند. یکی از مجرمین که دختر ۱۵ ساله و معروف به هیولای عسل بود و به عنوان استخدام‌کننده کار می‌کرد، دختران جوان حتی ۱۳ ساله را برای این دسته تدارک می‌نمود. با دادن الکل و مواد مخدر، غذا، یک مقدار پول اندک و بعضی هدایای دیگر به قربانیان، آن‌ها مجبور کرده می‌شدند و رشوه داده می‌شدند تا در مورد سوء استفاده جنسی خاموشی اختیار کنند.
بزرگ‌سال‌ترین مجرم که شبیر احمد نام داشت برای مدتی قاچاقچی اصلی قربانیان بود. او باری به یک دختر ۱۵ ساله دستور داد تا به عنوان «هدیه» روز تولد با کبیر حسن سکس نماید – حسن بعداً به دختر تجاوز کرد. عبدالعزیز که متأهل و پدر سه فرزند است به‌جای شبیر احمد قاچاقچی اصلی شد و مردان مختلف به وی پول می‌داند تا دختران زیر سن به آن‌ها فراهم کند.
قربانیان حتی توسط پنج مرد هم‌زمان مورد تعرض فیزیکی و تجاوز جنسی قرار می‌گرفتند، یا مکلف بودند با «چندین مرد در یک روز و چندین بار در هفته» سکس نمایند. قربانیان که هم‌واره به آن‌ها مواد مخدر و الکل داده می‌شد به نزد دوستان و خانواده‌ها فرستاده شده و مکان‌های مختلف در شمال انگلستان از جمله روچدیل، اولدهام، نلسون، برادوفورد و لیدز برده می‌شدند. سوء استفاده‌کنندگان به قربانیان مقدار اندکی پول پرداخت می‌کردند. یک قربانی ۱۳ ساله بیان داشت که پس از این‌که مجبور کرده شد تا در مقابل ودکا سکس نماید، سوء استفاده‌کننده وی بلافاصله بر او دوباره تجاوز جنسی نمود و به وی ۴۰ یورو داد تا به هیچ‌کس در مورد این روی‌داد چیزی نگوید. در میان روی‌دادهای که توسط پلیس ثبت شده‌است یک قربانی ۱۵ ساله وجود داشت و به حدی در حالت نشه بود که به‌خاطر نی‌آورد توسط ۲۰ مرد مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌است، یکی پس از دیگری؛ یکی دیگر از قربانیان به حدی نشه بود، که در جریان تجاوز جنسی توسط دو مرد، در کنار تخت خواب استفراغ کرد. یک قربانی ۱۳ ساله پس از این‌که باردار شده بود، کودک خود را سقط کرد.
برخی از اعضای دسته جنایت‌کار به محکمه گفتند، که این دختران به رضایت خود اشتراک نموده و از سکس با مردان خوشحال بودند. سردسته این گروه به‌نام شبیراحمد که ۵۹ سال عمر داشت ادعا نمود که این دختران «تن‌فروش» بودند و در حال پیشبرد یک «تجارت موفق» بودند و این‌که تمامی این حرف‌ها «دروغ‌های سفیدپوست‌ها» است. وی در محکمه جیغ زد، که «مردمان سفیدپوست کجا هستند؟ شما تنها مردمان هم‌نوع من را این‌جا آورده‌اید». رفتار تهدید آمیز شبیراحمد و «حرام‌زاده نژادپرست» گفتن به قاضی جرالد کلفتون باعث شد تا وی از اشتراک در جلسه اعلام حکم در محکمه منع شود.
محکمه در ماه می ۲۰۱۲ با محکوم نمودن نُه نفر مختومه گردید. شبیراحمد طویل‌ترین مجازات را دریافت کرد، ۱۹ سال حبس برای تجاوز جنسی، همکاری و تحریک‌کردن تجاوز جنسی، تعرض جنسی، قاچاق برای استثمار جنسی و توطئه برای فعالیت جنسی با کودکان. محمد ساجد برای اتهام‌های تجاوز جنسی، فعالیت جنسی با یک دختر کم‌تر از ۱۶ سال، قاچاق برای استثمار جنسی و توطئه برای فعالیت جنسی با کودکان محکوم به ۱۲ سال حبس شد. کبیر حسن برای اتهام‌های تجاوز جنسی و توطئه برای فعالیت جنسی با کودکان محکوم به نُه سال حبس شد. عبدالعزیز نیز مجازات مشابهی دریافت کرد: نُه سال حبس (هم‌زمان) برای اتهام‌های قاچاق برای استثمار جنسی و توطئه برای فعالیت جنسی با کودکان. عبدالروف برای اتهام‌های قاچاق برای استثمار جنسی و توطئه برای فعالیت جنسی با کودکان محکوم به ۶ سال زندان شد. عادل خان نیز برای اتهام‌های مشابه محکوم به هشت سال زندان شد. محمد امین برای اتهام‌های تعرض جنسی و توطئه برای فعالیت جنسی با کودکان محکوم به پنج سال حبس شد. حکم پنج سال حبس برای عبدالقیوم نیز برای اتهام توطئه برای فعالیت جنسی با کودکان صادر گردیده و حامد صافی در مقابل اتهام‌های قاچاق برای استثمار جنسی و توطئه برای فعالیت جنسی با کودکان محکوم به چهار سال زندان شد.
چهار تن از مجرمین شامل شبیراحمد، عادل خان، عبدالروف و عبدالعزیز که شهروندی دوگانه بریتانیایی و پاکستانی داشتند، توسط ترزا می وزیر کشور وقت، تابعیت بریتانیا را لغو کرد، تا به پاکستان تبعید شوند. می بیان داشت که «ابطال شهروندی برای منفعت مردم» بود.
پس از افشاشدن حلقه اولی تجاوز جنسی در ماه می ۲۰۱۲، پلیس برخی افراد دیگر را که مربوط به یک حلقه دیگر استثمار جنسی کودکان بود در روچدیل دستگیر کردند. نُه مرد بین سنین ۲۴ تا ۳۸ به ظن فعالیت جنسی با یک طفل دستگیر شدند. عملیات دابلت در همان زمانی شروع شد که یک تحقیق دیگر بر فریب اطفال و سوء استفاده جنسی در آن منطقه در جریان بود. استیو هیوود، معاون بازرس کل، بیان داشت که در ماه می ۲۰۱۳ حدود ۵۵۰ افسر پلیس روی عملیات دابلت کار می‌کنند. وی اظهار داشت که تحقیقات در «یک مرحله بسیار حساس» قرار داشته و تحقیق روی فریب‌کاری جادهٔ مهم‌ترین اولویت این نیروها است، «اولویت بزرگ‌تر نسبت به جرایم تیراندازی». وی گفت که این تحقیقات حتی بر پرونده‌هایی که در ۲۰۰۳ در روچدیل اتفاق افتاده جریان دارد.
به تعداد ده مرد بین سنین ۲۶ تا ۴۵ در مارس ۲۰۱۵ برای جرایم شدید جنسی علیه هفت زن دارای سنین ۱۳ تا ۲۳ در آن زمان مجرم شناخته شدند. جرم‌های ادعا شده که در روچدیل بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۳ رخ داده بود شامل تجاوز جنسی، تبانی در تجاوز جنسی، اغوای کودکی برای برقراری فعالیت جنسی، فعالیت جنسی با یک کودک و تعرض جنسی بود.
این پرونده گفتمان‌های جدی را مبنی بر این‌که آیا این جنایات دارای انگیزه‌های نژادی بوده‌است یا خیر، برانگیخت. نظریاتی ظهور کرد که پلیس و کارکنان اداره‌های اجتماعی پس از این‌که هویت اعضای دسته جنایت‌کار آشکار شد، از ترس این‌که مبادا نژادپرست قلم‌داد شوند هیچ کاری نکردند و دختران نوجوان و آسیب‌پذیری که توسط مردان پاکستانی فریب داده می‌شدند را نادیده گرفتند. گزارشی که از جانب معاون کمیشنر اطفال در ۲۰۱۲ به نشر رسید گفت که ۳۳ درصد سوء استفاده جنسی کودکان توسط دسته‌های جنایت‌کار در بریتانیا توسط بریتانیایی‌های آسیای الاصل انجام می‌شد، در حالی‌که آسیایی‌ها تنها ۷ درصد جمعیت بریتانیا را تشکیل می‌دهند، اما این گزارش نتیجه‌گیری کرد که شرح و بسط این ارقام «غیر مسئولانه» بود.
ان کریر، نماینده مجلس از شهر کیلی مربوط به حزب کارگر، در یک مستند بی‌بی‌سی که در ۲۰۱۲ تهیه شده بود، بیان داشت که وی با خانواده‌های قربانیان صحبت کرد و «دقیقاً هر هفته در پاسگاه پلیس بود» و برای پلیس و خدمات اجتماعی «التماس» می‌کرد تا کاری انجام دهند. کریر گفت، «نُه پلیس و نُه خدمات اجتماعی به آن پرونده‌ها دست نمی‌زدند. من فکر می‌کنم به این دلیل بود، که آن‌ها می‌ترسیدند که نژادپرست عنوان نشوند»."Quitting the English Defence League: When Tommy Met Mo" BBC One, Producer/Director: Amanda McGlynn: video from 18:14. Broadcast 28 October 2013. Retrieved 31 October 2013 کریر تلاش کرده بود تا به اجتماع مسلمانان رفته و آن‌ها را قانع بسازد، تا کاری انجام دهند: «من به نزد یک دوستم رفتم، کسی که عضو شورا و یک مسلمان بود و از این‌رو می‌توانست من را به نزد بزرگان مسلمان ببرد، چون من فکر می‌کردم رفتن به نزد بزرگان و دخیل ساختن آن‌ها در این پرونده‌ها یک حرکت خوب است. من امیدوار بودم که من می‌توانم بزرگان را قانع سازم تا به درب دروازه‌ها رفته و بگویند که «این رفتار غیر اسلامی است و می‌خواهم متوقف شود، چون من قرار است به کل اجتماع در مورد شما و آنچه شما انجام می‌دهید بگویم، اگر شما خود نگویید». اما آن‌ها حالا آماده نبودند."Quitting the English Defence League: When Tommy Met Mo" BBC One: video from 19:13. Broadcast 28 October 2013. Retrieved 31 October 2013
تیم لاگتون، وزیر کودکان و خانواده‌ها، گفت که هرچند هیچ مدرکی مبنی بر این‌که جوامع قومی از سوء استفاده جنسی کودکان چشم‌پوشی می‌کنند، وجود ندارد. اما وی نگران بود که برخی‌ها در گزارش‌دهی این روی‌دادها به پلیس عمل‌کرد کُند داشتند و وی شدیداً از پلیس و کارگران اجتماعی درخواست نمود تا اجازه ندهند. «درستی سیاست مرتبط به قومیت» کار آن‌ها در امر توقیف این چنین مجرمین را مشکل سازد.
آفتاب‌پرست نانو () که گاهی تحت عنوان آفتاب‌پرست نانا هم نامیده می‌شود، گونه‌ای از آفتاب‌پرست و بومی جنگل‌های کوهستانی و بارانی شمال ماداگاسکار است. این خزنده کوچک در سال ۲۰۲۱ توصیف شد و تحقیقات رسمی و جداگانه نشان می‌دهد که در واقع، می‌تواند کوچک‌ترین خزنده جهان باشد. آفتاب‌پرست نانو برخلاف اغلب آفتاب‌پرست‌ها توانایی تغییر رنگ ندارد. این خزنده‌ی کوچک در سال ۲۰۱۲ توسط فرانک گلا، خزنده‌شناس آلمانی کشف شد. مکان کشف این گونه، منطقه‌ی جنگل‌های بارانی سوراتا در شمال ماداگاسکار است. آفتاب‌پرست نانو، درخت‌پیما نیست و علاقه‌ای به زندگی بر روی درخت‌ها ندارد؛ زیرا آنطور که مشخص شده‌است تمایل دارد در کف جنگل ساکن شود و احتمال بسیار زیادی وجود دارد مبنی بر اینکه این گونه به دلیل جنگل‌زدایی در ماداگاسکار در معرض خطر انقراض قرار گرفته باشد.
این خزنده کوچک، قهوه‌ای و در طول بدن دارای لکه‌های مشخص و بارز است. طول کل اندام نرهای بالغ ۲۲ میلی‌متر (۰٫۸۷ اینچ) است (با احتساب اندازهٔ دم). این در حالی است که ماده‌ها اندکی بزرگ‌تر و در حدود ۲۹ میلی‌متر (۱٫۱ اینچ) می‌باشند. همانند سایر گونه‌های بروکسیا که آفتاب‌پرست نانا نیز از همان خانواده است، به‌طور کلی ماده‌ها بزرگ‌تر از نرها هستند. دلایل این تفاوت اندازه در حال حاضر و تا به امروز ناشناخته است، چرا که بسیاری از خزندگان، همانند مهره‌داران همزمان با رسیدن به بلوغ دچار افزایش رشد عمده نیز می‌شوند.
ساسی دی ماترا دو ناحیه (Sasso Caveoso و Sasso Barisano) از شهر ایتالیایی ماترا، باسیلیکاتا هستند که به خاطر خانه‌های غارنشین باستانی خود که از دوره پارینه سنگی محل سکونت بوده‌اند، شهرت دارند.
«ساسی» توسط فودور به عنوان «یکی از منحصر به فردترین مناظر در اروپا» توصیف شده‌است.Fodor's Southern Italy, Fodor's Travel, 22 march 2011 این اثر همراه با پارک کلیساهای روپسترین در سال ۱۹۹۳ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی ثبت شد.
ساسی‌ها از یک سکونتگاه تروگلودیت‌های ماقبل تاریخ سرچشمه می‌گیرند و گمان می‌رود جزو اولین سکونتگاه‌های انسانی در ایتالیا باشند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد مردم در اوایل سال ۷۰۰۰ قبل از میلاد در اینجا زندگی می‌کردند.
«ساسی» در منطقه فلات مورگیا بین آپولیا و باسیلیکاتا گسترش یافت. این دو ساسی به همراه «سیویتا» و «پیانو» شهر قدیمی ماترا را تشکیل می‌دهند.
گورستان پانتالیکا مجموعه‌ای از گورستان‌ها با مقبره‌های صخره‌ای در جنوب شرقی سیسیل، ایتالیا است. قدمت آن بین قرن‌های ۱۳ تا ۷ قبل از میلاد تخمین زده می‌شود و بیش از ۵۰۰۰ مقبره در آن وجود دارد، اگرچه آخرین تخمین نشان می‌دهد که رقمی کمتر از ۴۰۰۰ قبر است. آنها در اطراف جناحین دماغه بزرگ واقع در محل تلاقی رودخانه آناپو با شاخه آن، کالسینارا، در حدود شمال غربی سیراکوز قرار دارند. پانتالیکا همراه با شهر سیراکوز در سال ۲۰۰۵ در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.
پانتالیکا بر روی دماغه‌ای آهکی واقع شده که توسط دره‌ای عمیق احاطه شده‌است.
در قرن سیزدهم قبل از میلاد، برخی از سکونتگاه‌های ساحلی سیسیل، احتمالاً به دلیل ورود سیسل‌ها به جزیره و شروع شرایط نابسامان بیشتر، متروکه شدند.
لووبوپیواکائین (rINN) یک داروی بی‌حس‌کننده موضعی متعلق به گروه آمینو آمیدها است. این ماده انانتیومر "S" داروی بوپیواکائین است.
لووبوپیواکائین هیدروکلرید توسط شرکت اب‌وی با نام تجاری Chirocaine به بازار عرضه می‌شود.Rossi S, editor. Australian Medicines Handbook 2006. Adelaide: Australian Medicines Handbook; 2006.
معماری لمباردها در ایتالیا () هفت گروه از بناهای تاریخی است که منعکس کننده دستاوردهای قبیله ژرمنی لمباردها (که به آنها "لونگبارد" نیز گفته می‌شود) است که در قرن ششم در ایتالیا ساکن شدند و پادشاهی لومباردی را تأسیس کردند و در سال ۷۷۴ پس از میلاد این پادشاهی به پایان رسید.
این گروه‌ها از سازه‌ها شامل صومعه‌ها، ساختمان‌های کلیسا، و قلعه‌ها را تشکیل می‌دهند و در ژوئن ۲۰۱۱ به میراث جهانی یونسکو تبدیل شدند.Longobards in Italy - UNESCO World Heritage Centre
منطقه گاستالداگا و مجموعه اسقفی در چیویداله دل فریولی (استان اودینه) شامل:
منطقه تاریخی با مجموعه صومعه سن سالواتوره-سانتا جولیا در برشا شامل صومعه سانتا جولیا و همچنین کلیسای سن سالواتوره و منطقه باستان‌شناسی فروم رومی است.
کاستروم با برج توربا و کلیسای خارج از دیوار در کاستلسپریو (استان وارسه) شامل صومعه توربا، کلیسای سانتا ماریا فوریس پورتاس با نقاشی‌های دیواری و ویرانه‌های کلیسای انجیلی سن جیووانی است.
کلیسای سن سالواتوره در اسپولتو (استان پروجا) یک باسیلیکای مسیحی اولیه متعلق به قرن چهارم تا پنجم بود که لونگوباردها در قرن هشتم بازسازی‌های گسترده‌ای روی آن انجام دادند. کلیسا با سه شبستان ساخته شده‌است.
کلیسای کلیتونو تمپیتو در کامپلو سول کلیتونو (استان پروجا) یک کلیسای کوچک اختصاص داده شده به سان سالواتوره است که به شکل یک معبد قرنتی به سبک یونان باستان است.
روابط بین استونی و ایالات متحده آمریکا پس از استقلال دوباره استونی در سال ۱۹۹۱ ثابت و قوی بوده‌است و این دو کشور از متحدان و شرکای خود محسوب می‌شوند.* Granquist, Mark A. "Estonian Americans." in "Gale Encyclopedia of Multicultural America, edited by Thomas Riggs, (3rd ed. , vol. 2, Gale, 2014), pp. 97-106. Online استونی و آمریکا عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی و ناتو هستند.
ایالات متحده جمهوری استونی را به‌طور رسمی در ۲۸ ژوئیه ۱۹۲۲ به رسمیت شناخت. اولین نمایندگی دیپلماتیک استونی در ایالات متحده در همان سال افتتاح شد که کمیسر ایالات متحده در ریگا، ایوان یانگ، به عنوان نماینده آمریکا معرفی شد. سفارت آمریکا در تالین در ۳۰ ژوئن ۱۹۳۰ با هری ئی. کارلسون به عنوان کاردار افتتاح شد. پس از اشغال استونی توسط شوروی در اوت ۱۹۴۰، سفارت آمریکا در سپتامبر ۱۹۴۰ بسته شد. با این حال، دولت ایالات متحده هرگز مشروعیت حاکمیت شوروی در استونی (۱۹۴۰ تا ۱۹۹۱) را به رسمیت نشناخته و به رسمیت شناختن نمایندگی دیپلماتیک استونی در ایالات متحده به‌عنوان نماینده قانونی را ادامه داد.
در ۲ سپتامبر ۱۹۹۱، رئیس‌جمهور ایالات متحده، جرج اچ. دابلیو. بوش احیای استقلال استونی را به رسمیت شناخت. ایالات متحده سفارت خود را در تالین در ۴ سپتامبر ۱۹۹۱ بازگشایی کرد. روابط مابین دو کشور از آن زمان به سرعت توسعه یافته‌است. جرج دابلیو. بوش در نوامبر ۲۰۰۶ به‌عنوان اولین رئیس‌جمهور آمریکا به استونی سفر کرد.
اموال سریر مقدس توسط پیمان لاتران در سال ۱۹۲۹ که با پادشاهی ایتالیا امضا شد تنظیم می‌شوند. اگرچه این اموال بخشی از خاک ایتالیا هستند، اما برخی از آنها از مصونیت‌هایی مشابه مصونیت‌های سفارتخانه‌های خارجی برخوردار هستند.see Article 13, 14, 15 and 16 in the Lateran Treaty
گالوزتاون (گالوزتاون)، یا ویلا د گالوز (Villa de Gálvez)، یک شهر متروکه است، که در محل تلاقی بایو مانچاک و رودخانه آمیت در پریش اسنشن، لوئیزیانا واقع شده‌است. گالوزتاون در سال ۱۷۷۸ با اسکان مستعمره نشینان جزایر قناری و آنگلو-آمریکایی‌های که از جنگ انقلاب آمریکا فرار کردند، تأسیس شد. به دلیل شرایط اسفناک و بیماری، شهرک در نهایت متروک شده و بسیاری از ساکنان در سال ۱۸۰۶ به شهر اسپانیا گریختند. برخی از ساکنان سابق در این منطقه باقی ماندند و در نیمه اول قرن نوزدهم، محله <bdi>گالوز، لوئیزیانا</bdi> را تأسیس کردند.
در سال ۱۷۷۸ میلادی، لویالیست‌های ساکن کانوود در فلوریدای غربی بریتانیا پس از فرار از انقلابیون آمریکایی به کرانه جنوبی رودخانه آمیت نقل مکان کردند. در نوامبر همان سال، اولین کشتی حامل چندین اهل جزیره قناری، یا ایزلنوs، به لوئیزیانا برای کمک به دفاع از قلم‌رو در برابر تهاجم احتمالی بریتانیا رسید. فرماندار اسپانیا، برناردو د گالوز، در ۱۲ یا ۱۳ نوامبر همراه با تازه واردان ایزلنو در جست‌جوی مکان مناسب برای ایجاد یک شهرک، در امتداد رودخانه می‌سی‌سی‌پی سفر کردند. در ۲۲ نوامبر، گالوز به نقطهٔ رسید، که در آن رودخانه آمیت و بایو مانچاک به هم رسیدند و با شهرک نوپای انگلیسی-آمریکایی روبرو شدند، که ساکنان فرانسوی و آلمانی به آن ملحق شده بودند. گالوز به کسانی که در این شهرک زندگی می‌کردند پناهندگی داد، مشروط بر این‌که ایزلنوsها بتوانند در این مکان مستقر شوند و هم‌چنین یک قلعه و پادگان اسپانیایی در آن‌جا ساخته شود. ساکنان موافقت کردند و نام شهرک خود را به افتخار فرماندار گالوز "ویلا دی گالوز" یا "گالوزتاون" گذاشتند.
تقریباً از همان ابتدا، گالوزتاون درگیر تراژدی بود. بیماری‌های مانند آبله و جَرَب افراد زیاد این محله را گرفت. کمک‌های پزشکی به زودی توسط فرماندار گالوز ارسال شد، اما سایر بیماری‌ها و ناخوشی‌ها هم‌چنان این محله را تحت محاصره خود قرار دادند. با وجود این، شبه‌نظامیان گالوزتاون موفق شدند پاسگاه بریتانیایی آمیت را به همراه ۷ کشتی و ۱۲۵ سرباز و کشتی‌ران در اوت ۱۷۷۹ دستگیر کنند. در همان زمان، گالوز از رودخانه می‌سی‌سی‌پی بالا رفته و قلعه‌های بریتانیایی بروت (مانچاک)، باتون روژ و ناچز را دستگیر کرد. پس از تسخیر قلعه چارلوت در سال ۱۷۸۰، گالوزتاون اهمیت نظامی استراتیژیک خود را از دست داد.
درست مانند سال قبل، آبله و سایر بیماری‌ها هم‌چنان گالوزتاون را ویران می‌کردند. در زمستان ۱۷۸۰، بیش از یک سوم ایزلنوsها که به این محله رسیده بودند، مردند. در ۲۴ اوت ۱۷۸۰، یک طوفان قدرت‌مند لوئیزیانا را درنوردید که بسیاری از این محله و محصولات آن را نابود کرد. بسیاری از مردم محله در فقر زندگی می‌کردند و غذا یا لباس کافی نداشتند. تا پایان جنگ انقلاب آمریکا بود، که این محله شاهد افزایش اندکی در جمعیت خود بود.
در آغاز سال ۱۷۸۶ میلادی، بیش از نیمی از خانه‌های گالوزتاون متروکه شده و از بین رفته بودند. تعدادی از ساکنان از فرماندار میرو درخواست کردند، تا اجازه دهد این محله را ترک کنند. بسیاری مایل به رفتن به محله ایزلنو در سن برناردو بودند. در سال ۱۷۹۴ میلادی، طوفان‌های پیاپی خانه‌ها را زیر آب گرفته و ویران کرد و محصولات کشاورزی را از بین برد. این بلافاصله پس از طغیان رودخانه آمیت که تک تک خانواده‌های گالوزتاون را تحت تأثیر قرار داد، دنبال شد.
در مواجهه با طغیان مکرر رودخانه آمیت همراه با ویرانی‌های ناشی از طوفان، ساکنان به بازسازی و جست‌جوی حیات ادامه دادند. با خرید لوئیزیانا، بسیاری از ایزلنوها تصمیم گرفتند که این شهرک را رها کنند. بسیاری مایل بودند، در قلم‌رو اسپانیا بمانند؛ بنابراین عمدتاً به باتون روژ نقل مکان کردند و محله هسپانیش تاون را تأسیس کردند. آخرین ازدواجی که در گالوزتاون انجام شد در فوریه ۱۸۰۷ بود. ساکنان دیگر در مجاورت آن باقی ماندند و در نهایت محله گالوز را در زمینی بالاتر تأسیس کردند.
در سال ۱۹۶۲ میلادی، یک نشان‌گر تاریخی ایالتی توسط وزارت تجارت و صنعت لوئیزیانا در محل گالوزتاون قرار داده شد.
از سال ۱۹۸۰ میلادی، مناظر سابق گالوزتاون توسط گروه‌های مختلف تحت کار باستان‌شناسی قرار گرفته‌است. فعالیت‌های اخیر توانسته‌است مجموعهٔ از مصنوعات را از این محله کشف کند و هم‌چنین مکان ساختمان‌های خاص را مفروض قرار دهد. کلاس‌هایی از طریق دانشگاه ایالتی لوئیزیانا ارائه شده‌است، که به دانش آموزان اجازه می‌دهد این مکان را مطالعه کنند.
«سال گربه» ترانه‌ای از اَل استیوارت خواننده/ترانه‌سرای اهل اسکاتلند است. این یکی از قطعه‌های آلبوم "سال گربه" بود که در سال ۱۹۷۶ در قالب تک‌آهنگی از آن آلبوم منتشر شد. «سال گربه» آهنگ امضای استیوارت به‌شمار می‌آید.
«سال گربه» داستان مردی را روایت می‌کند که به مراکش سفر می‌کند. زمانی که برای پیاده‌روی به بازار شهر می‌رود با زنی عجیب و اغواگر آشنا می‌شود که از او می‌خواهد با هم باشند. فردای آن‌روز مرد خیلی دیر از خواب بلند می‌شود و درمی‌یابد که از اتوبوسش جا مانده، بنابراین تصمیم می‌گیرد برای یک «سال گربه» ای با عشق جدیدش بماند.
استیورات ابتدا هیچ ایده‌ای برای انتشار ترانهٔ «سال گربه» در قالب تک‌آهنگ نداشت. نسخهٔ آماده شده برای آلبوم بیش از ۶ دقیقه زمان داشت و چون او هیچ موفقیتی برایش متصور نبود آن را در انتهای آلبوم قرار داده بود. با این‌حال با نظر شرکت ضبط، ترانه در قالب تک‌آهنگ هم منتشر شد و در ۸ چارت موسیقی جزو ۱۵ اثر پُرفروش روز شد. این قطعه که در ایالات متحده تا ردهٔ هشتم بیلبورد هات ۱۰۰ صعود کرد، با تهیه‌کنندگی آلن پارسونز در ابی رود استودیوز لندن ضبط شده‌است.
استیوارت شعر اولیهٔ ترانه را در سال ۱۹۷۴، با نام «Foot Of The Stage» و با الهام از یکی از اجراهای تونی هانکوک که در سال ۱۹۶۶ در بورنموث دیده‌بود نوشت. هانکوک آن‌شب روی سِن از سرنوشتش شکایت کرد به تماشاگران گفت که می‌خواهد بمیرد، استیوارت حرف‌های او را جدی گرفت اما بقیهٔ تماشاگران چون فکر می‌کردند این بخشی از نمایش است به او خندیدند. هانکوک دو سال بعد خودکشی کرد و شرکت طرف قرارداد استیوارت هم موسیقی را پسندید اما به‌دلایلی مثل این‌که «در آمریکا کسی هانکوک را به‌یاد نمی‌آورد» شعر را رد کرد.
پس از آن استیوارت تلاش کرد روی همان موسیقی شعر دیگری بنویسد. شعر جدید «Horse of the Year» نام داشت و در آن به شاهدخت آن اشاره شده بود که سوار بر «اسب سال» می‌رود. شعر به‌همان صورت باقی ماند تا این‌که در یکی از روزهای سال ۱۹۷۵ ماریون (دوست دختر استیوارت) یک کتاب آسترولوژی ویتنامی را در صفحهٔ «Year of the Cat» روی میز آشپزخانه باز گذاشت. کلمه‌ها از عنوان شعر قبلی بهتر بودند و گذشته از آن کلمهٔ «of» را هم داشتند. استیوارت روی آهنگ‌های «of» دار باب دیلن مثل «Masters of War» و «Chimes of Freedom» وسواس داشت و معتقد بود که این حرف اضافه باعث می‌شود آنها «شگفت‌انگیز» به نظر برسند. او که صبح همان روز فیلم "کازابلانکا" با بازی همفری بوگارت را از تلویزیون دیده بود، فکر کرد که آهنگ باید در مورد چیزی عجیب و غریب باشد که در سال گربه اتفاق می‌افتد: «در یک صبح از یک فیلم بوگارت، در کشوری که زمان را به عقب برمی‌گردانند/ تو مثل پیتر لوره در حال فکر کردن به یک جنایت، میان جمعیت قدم می‌زنی…»
ریف پیانویی که در «سال گربه» شنیده می‌شود چیزی است که پیتر وود (پیانیست) برای گرم‌کردن پیش از اجرا، در تور مشترک‌شان با لیندا رانستد در ایالت‌های جنوبی ایالات متحدهٔ آمریکا می‌نواخت. زمانی که استیوارت به وود پیشنهاد داد روی آن شعری بگذارد و ترانه‌ای بسازند، وود مخالفت کرد چون ترجیح می‌داد که آهنگ به همان صورت سازی باقی بماند؛ بنابراین استیوارت برای جلب نظر او ریف پیانو را دست نخورده در مقدمهٔ «سال گربه» آورد و روی بقیهٔ آهنگ شعر گذاشت.
در میانهٔ قطعه یک بخش بلند اینسترومنتال وجود دارد که ناگهانی اما ماهرانه به موتیف‌های مختلف بین ارکستر، لید گیتار و ساکسوفون تبدیل می‌شود. اضافه‌کردن بخش سازهای زهی ایدهٔ آلن پارسونز بود و هم او بود که در آخرین لحظه پیشنهاد داد تک‌نوازی ساکسوفون به ترانه اضافه شود. سولوی گیتار آکوستیک و الکتریک را تیم رنویک نواخته و فیل کنزی تک‌نوازی ساکسوفون را اجرا کرده‌است.
در سال ۲۰۲۱ و پس از بازنشر آلبوم "سال گربه" در چهل و پنجمین سالگردش استیوارت در مصاحبه‌ای گفت: «نمی‌دانم که ماریون اگر ترانه را شنیده آن را به کتاب آسترولوژی‌اش ربط داده یا نه. زمانی که ترانه منتشر شد ما از هم جدا شده بودیم. او با یک فرانسوی ازدواج کرد و به بوردو رفت. به نظر می‌رسد او تجربهٔ «سال گربه» را داشته‌است.]بر اساس زودیاک ویتنامی و نپالی سال ۱۹۷۵ میلادی «سال گربه» بوده‌است
استیون توماس ارلواین از آل‌میوزیک «سال گربه» را فراموش‌نشدنی توصیف کرده و استیوارت میسن از همان وب‌سایت، ترانه را یک تجربهٔ شنیداری واقعاً شگفت‌انگیز و از برجسته‌ترین آثاری دانسته که آلن پارسونز تهیه‌کننده‌اش بوده‌است.
به باور مایکل هیتلی از ریکورد کالکتر اگر شعر «سال گربه» در مورد یک کمدین ناشناخته در ایالات متحده باقی مانده‌بود، موفقیتش در آن کشور دور از ذهن به‌نظر می‌رسید. او ترانه را «رادیو پسند» توصیف کرده‌است.
نسخهٔ ۷ اینچی بریتانیا (آرسی‌اِی رکوردز - RCA 2771)
نسخهٔ ۷ اینچی ایالات متحده (ژانوس رکوردز - J-266)
مظفر شریف ، یک روانشناس ترکیه‌ای-آمریکایی بود. وی به همراه همسرش، کارولین شریف مطالعات تجربی گسترده‌ای روی گروه‌های نوجوانان انجام داد که منجر به ارائه نظریه قضاوت اجتماعی شد. این گروهای تحت تحقیق، دارای استقلال مدیریت داخلی بودند.
مظفر شریف، در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۱۹۰۶ در اوده‌میش، در ترکیه امروزی در خانواده ای مرفه به دنیا آمد. مظفر در میان ۵ فرزند دختر و پسر خانواده دومین پسر بزرگ بود.مظفر شریف، در کالج بین‌المللی آمریکایی‌ها در ازمیر تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۶ از این کالج، فارغ‌التحصیل شد. وی به تحصیلات خود در دانشگاه استانبول ادامه داد و در سال ۱۹۲۸ موفق به اخذ مدرک کارشناسی از این دانشگاه شد. سپس مظفر شریف، عازم ایالات متحده آمریکا شد و بعد از طی دوره ای، نخست از دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۳۲ مدرک کارشناسی ارشد در رشته روانشناسی دریافت کرد و سپس به ادامه تحصیل در دانشگاه کلمبیا پرداخت و درسال ۱۹۳۵ مدرک دکترا به دست آورد. بعد از اتمام تحصیلات، وی به ترکیه بازگشت و ضمن تدریس در دانشگاه آنکارا آثار مهمی از روانشناسی را به زبان ترکی ترجمه کرد. مظفر شریف، یکی از فعالان سیاسی ضد نازیسم بود و در همین ارتباط در ترکیه به زندان افتاد اما با مداخله مقامات ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۴۴ از زندان آنکارا آزاد شد. بعد از آزادی، مظفر شریف، برای همیشه ترکیه را ترک گفته و در ایالات متحده آمریکا اقامت گزید. مظفر شریف، تا سال ۱۹۷۲ میلادی در دانشگاه‌های مختلفی از جمله
دانشگاه پرینستون، دانشگاه ییل، دانشگاه اکلاهما، دانشگاه تگزاس در آستین، دانشگاه واشینگتن و دانشگاه پنسیلوانیا مشغول تدریس روانشناسی و جامعه‌شناسی بود. وی در سال ۱۹۷۲ با کسب عنوان استاد دائم، از دانشگاه پنسیلوانیا، بازنشسته شد. شریف، در سال ۱۹۴۵ با همسرش (کارولین وود)، که یک روانشناس آمریکایی بود، ازدواج کرده بود. ثمره این ازدواج ۳ فرزند دختر بود. همکاری تخصصی این زوج روانشناس، در مطالعه رفتار گروهی، منجر به طرح نظریه قضاوت اجتماعی شد. مظفر شریف، در تاریخ ۱۶ اکتبر ۱۹۸۸ در سن ۸۲ سالگی در بیمارستان فربنکس در ایالت آلاسکا به دنبال یک حمله قلبی، این جهان را بدرود گفت.
دوموس دی یاناس (؛ به معنای «خانه پری‌ها» یا به عبارت دیگر «خانه جادوگران») گونه‌ای از آرامگاه‌های حجره‌ای است که در جزیره ساردینیا یافت می‌شود. این آرامگاه‌ها از چندین اتاق تشکیل شده‌اند که توسط مردم سان سیریاکو از طریق فرهنگ‌های اوزیری"Domus de Janas", Portale Sardo و فرهنگ‌های پسین استخراج شده‌اند و در چیدمان شبیه خانه هستند.