moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در میانهٔ سدهٔ نهم میلادی نووگورود تنها نامی بود که برای توصیف یک پست چوبی در مسیر دریای بالتیک به امپراتوری روم شرقی به کار می‌رفت. در این منطقه، تنها گروهی از قبایل اسلاو که همراه برای استیلا بر سایر قبایل با یکدیگر در جنگ بودند، سکونت داشتند. در ابتدای سدهٔ نهم، همزیستی این قبایل با یکدیگر آغاز شد تا حملات نظامی میان آن‌ها به پایان رسد.Sixsmith, Martin. سال‌شمار اولیهٔ نووگورود (که مجموعه‌ای از نوشته‌های نشان دهندهٔ تاریخ نووگورود از ۱۰۱۶ تا ۱۴۷۱ میلادی است) بیان می‌کند که این قبایل تمایل داشتند شاهزاده‌ای بیابند که بر آن‌ها حکومت کند و بر پایهٔ قانون میان آن‌ها قضاوت کند.Primary Chronicle پس از تغییر ساختار حکومتی نووگورود، با وابستگی سیاسی آن به کیف مخالفت شد.Martin, Janet.
تا هنگام انتقال مرکز حکومت به کیف توسط الگ نووگورود در ۸۸۲ میلادی، نووگورود پایتخت اصلی مردم روسی بود. از آن زمان تا ۱۰۲۰ میلادی، نووگورود بخشی از روس کیف بود. شاهزادگان نووگورود توسط شاهزادهٔ بزرگ کیف تعیین می‌شدند.
نووگورود همواره نقش مهمی در سیاست روس داشت. برای نمونه کمک به ولادیمیر کبیر و به تخت نشاندن یاروسلاو خردمند توسط نووگورود انجام شد. یکی از نخستین اقدامات یاروسلاو پس از به تخت نشینی، دادن آزادی‌ها و امتیازات متعدد به نووگورودی‌های وفادار بود. به این ترتیب بنیان جمهوری نووگورود گذاشته شد. نووگورود با این وجود که بخشی از روس کیف بود، به یک مرکز منطقه‌ای قدرتمند با استقلال بسیار تبدیل شد.
نووگورودی‌ها در ۱۱۳۶ میلادی شاهزاده وسوولود مستیسلاویچ را به نپذیرفتند و در صد و پنجاه سال بعدی، توان دعوت کردن یا نپذیرفتن تعدادی از شاهزاده‌ها را داشتند. البته این امکان، به شاهزاده‌ای که قدرت را در کیف در دست داشت نیز مرتبط بود و به عنوان تفکری مستقل در نووگورود قلمداد نمی‌شد.Michael C. Paul, "Was the Prince of Novgorod a 'Third-rate bureaucrat' after 1136?"
شهرهایی مانند استارایا لادوگا، استارایا روسا، تورژوک و اورشک بخشی از سرزمین نووگورود بودند. شهر پسکوف نیز ابتدا بخشی از این سرزمین بود، ولی دست‌کم از سدهٔ ۱۳ پس از پیوستن به پیمان هانزا شکلی از استقلال را داشت. شاهزادگانی مانند دوومونت و وسوولود مستیسلاویچ بدون ادای احترام به شاهزاده یا سایر مقامات نووگورود یا مشورت با آن‌ها در پسکوف حکومت کردند. استقلال پسکوف بر پایهٔ پیمان بولوتووو در ۱۳۴۸ اعلام شد. البته تا مدتی پس از آن هم‌چنان اسقف اعظم نووگورود رهبری کلیسای پسکوف را در اختیار داشت.
در سده‌های ۱۲ تا ۱۵ جمهوری نووگورود به سوی شرق و شمال شرق توسعه یافت. قبایل اوگری در شمال اورال باید به نووگورود بزرگ خراج می‌دادند. سرزمین‌های شمالی نووگورود که غنی از خز، جانداران دریایی، نمک و غیره بودند، دارای اهمیت اقتصادی فراوانی برای اهالی نووگورود بودند. تلاش برای دسترسی به این منابع باعث جنگ‌هایی با مسکو از اواخر سدهٔ ۱۴ شد. از دست دادن این منابع، خسارات اقتصادی و فرهنگی برای شهر و ساکنان آن به همراه داشت. در واقع، ناتوانی نووگورود در پیروزی در این جنگ‌ها منجر به سقوط جمهوری شد.
دولت‌شهر نووگورود روندهای حکومتی را توسعه داده‌بود که شکلی از مشارکت دموکراتیک را ارائه می‌داد که بسیار پیشرفته‌تر از سایر اروپا بود. به گفتهٔ یکی از مقامات کرملین در نووگورود، پیش از تصرف توسط مسکو، مردم نووگورود می‌توانستند برای خودشان تصمیم بگیرند که نووگورود چگونه به پیش برود و چه کسی آن را اداره کند. مردم قدرت انتخاب و اخراج شاهزاده را داشتند. چنین تصمیماتی در یک اجلاس شهری گرفته می‌شد که همهٔ مردم از هر طبقهٔ اجتماعی در آن شرکت داشتند.
جلبک‌شناسی () دانش مطالعه و بررسی جلبک‌ها است. این دانش شاخه‌ای از علوم زیستی و زیرشاخه گیاه‌شناسی برشمرده می‌شود.
جلبک‌ها در اکوسیستم آبی به‌عنوان تولیدکنندگان دستِ اول دارای اهمیت هستند. بیشتر جلبک‌ها یوکاریوتی و فوتوسنتزکننده در محیط‌های مرطوب هستند. جلبک‌ها از بقیه گیاهان بالاتر از خود در ساقه، ریشه و برگ تمیزپذیر هستند. این موجودات گل یا شکوفه نمی‌کنند. در جلبک‌شناسی، افزون بر گونه‌های یوکاریوتی، گونه‌های پروکاریوتی شامل جلبک‌های سبزآبی و سیانوباکتری‌ها نیز مورد بررسی قرار می‌گیرند.
این شاخه در سال ۱۷۵۷ توسط پر اُسبک و با تشریح گونه‌ای به نام فوکوس ماکسیموس بنیاد گزارده شد.
بامبو دریا نام یک گونه از راسته کتانجک است.
شهرستان بروس، در بخش لاسال، ایلینوی واقع شده است. در سرشماری سال ۲۰۱۰، جمعیت آن، ۱۳۱۸۵ نفر و شامل ۶۰۵۷ خانوار بود.
بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۰، مساحت این منطقه ۱۷٫۰۳ مایل مربع (۴۴٫۱ کیلومتر مربع) است که ۱۷٫۰۲ مایل مربع (۴۴٫۱ کیلومتر مربع) (یا ۹۹٫۹۴٪) آن در خشکی است و ۰٫۰۱ مایل مربع (۰٫۰۲۶ کیلومتر مربع) (یا ۰٫۰۶٪) آن در آب قرار دارد.
https://en.wikipedia.org/wiki/Bruce_Township,_LaSalle_County,_Illinois
کریم‌آباد روستایی در دهستان القورات بخش مرکزی شهرستان بیرجند استان خراسان جنوبی ایران است.
شورای نوردیک یک شورای ژئوپلیتیک درون‌مجلسی است که میان کشورهای نوردیک برقرار است. این شورا پس از جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۵۲ میلادی با هدف ارتقا همکاری‌ها میان ۵ کشور نوردیک ایجاد شد. نخستین نتیجهٔ این شورا در سال ۱۹۵۲ میلادی، ایجاد بازار آزاد و رفت‌وآمد بدون نیاز به گذرنامه برای شهروندان این کشورها برای ورود به دیگر کشورهای عضو بود. این شورا دارای ۸۷ عضو انتخابی از کشورهای دانمارک، فنلاند، ایسلند، نروژ و سوئد و همچنین از جزایر فارو، گرینلند و جزایر الند است.
در سال ۱۹۷۱ میلادی، شورای وزیران نوردیک به‌عنوان سازمان دولتی بین‌المللی جهت تکمیل و گسترش شورای نوردیک ایجاد شد.
دربارهٔ موجودیت و ادامهٔ این شورا با توجه به وجود اتحادیهٔ اروپا، اظهارنظرهای متفاوتی ابراز شده‌است.
دفتر مرکزی شورای نوردیک و شورای وزیران نوردیک در شهر کپنهاگ قرار دارد هر کشور به‌طور جداگانه، دفاتر و تأسیسات خود را در آن دارد؛ همچنین در کشورهای همسایه نیز دفترهای بسیاری وجود دارد.
اعضای شورای نوردیک:
برخی علاقه‌مندند که شورای نوردیک همکاری با کشورهای نوردیک را بیش از اکنون گسترش دهد. اگر کشورهای ایسلند، سوئد، نروژ، دانمارک و فنلاند، آن‌چنان‌که برخی علاقه‌مندند، در زمینهٔ اقتصادی با یکدیگر ادغام شوند، با داشتن تولید ناخالص داخلی به‌رقم ۱٫۶۰ تریلیون دلار آمریکا، این منطقه را به ۱۲مین اقتصاد برتر جهان تبدیل خواهد کرد، یعنی بزرگ‌تر از اقتصاد کشورهایی همچون استرالیا، اسپانیا، مکزیک و کرهٔ جنوبی. گونار وِتِربرگ، تاریخ‌دان و اقتصاددان سوئدی پیشنهاد ایجاد یک اتحادیه از کشورهای نوردیک را داده است. وی عنوان کرده که ایجاد یک اتحادیهٔ شمالی می‌تواند قدرت بین‌المللی این کشورها را افزایش دهد.Wetterberg, Gunnar (3 November 2010) Comment The United Nordic Federation, EU Observer
در سال ۱۹۹۹ میلادی، توماس هندریک ایلوس وزیر امور خارجهٔ استونی، کشورهای بالتیک را تشویق کرد که به‌عضویت کامل این شورا درآیند. در سخنرانی معروف وی تحت عنوان «"استونی به‌مثابهٔ کشوری نوردیک"»، وی نتیجه گرفت که استونی «مورد ویژه‌ای» برای عضویت در شورای نوردیک است. ایلوس در سال ۲۰۰۶ میلادی رئیس‌جمهور استونی شد.
اوکرا ۲ (به لاتین: Aukra) یک شهرستان نروژ در نروژ است که در مور او رومسدال واقع شده‌است.
اوکرا ۲ ۵۹٫۹۱ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۱۹۶ نفر جمعیت دارد.
مرجان کاوسی (زاده ۱۳۶۴ در تهران)، سیاست‌مدار اصلاح طلب ایرانی و فعال حوزه زنان می‌باشد.
سد مادیکو () یک سد خاکی است که بر روی رود دولوان، در نزدیکی مادیکو، شمال غربی آفریقای جنوبی احداث شده است. این سد در سال ۱۹۷۶ برای مقاصد شهری و صنعتی ساخته شده است. همچنین خطر بالقوهٔ این سد، بالا (۳) ارزیابی شده است.
مدل رقابت برتراند، مدلی اقتصادی است که برای بازارهای انحصار چندجانبه کاربرد دارد. در این بازار تعداد بنگاه از یکی بیشتر است و بنگاه، خود قیمت را تعیین می‌کند و همانند بنگار حاضر در بازار کامل قیمت‌پذیر نیست. مدل رقابت برتراند توسط جوزف برتراند در سال ۱۸۸۳ مطرح شد. از فروض مدل، عدم محدودیت ظرفیت تولید است که در واقعیت این فرض برقرار نیست.https://en.wikipedia.org/wiki/Bertrand_competition
این مدل در مقابل رقابت کورنو است که در آن مدل رقابت‌کنندگان، تعداد کالای تولید شده را اعلام می‌کنند و قیمت با توجه به تقاضا و تعداد کل کالای تولید شده تعیین می‌شود، ابتدا بنگاه‌ها قیمت کالای خود را پیشنهاد می‌دهند و سپس مصرف‌کنندگان، با توجه به قیمت‌ها میزان محصول خریداری شده توسط خود را تعیین می‌کنند. تعادل مدل برتراند با شرط همسانی کالاها همانند تعادل مدل بازار رقابت کامل است، در حالی که در مدل کورنو، قیمت بالاتر خواهد بود.
مدل دیگر که برپایه مدل برتراند و کورنو تعریف شده‌است، مدل کورنو-برتراند است که بنگاه‌ها ابتدا ظرفیت تولید خود را مشخص می‌کنند و در گام دوم، قیمت خود را اعلام می‌کنند.
در این حالت، دو تولیدکننده وجود دارد که کالاهایی همسان تولید می‌کنند و هر دو بنگاه به صورت همزمان قیمت پیشنهادی خود را اعلام می‌کنند و خریدار نیز به هر میزان که مایل باشد از بنگاهی که قیمت کمتری پیشنهاد داده باشد، خرید می‌کند. همچنین در صورتی که دو بنگاه یک قیمت را پیشنهاد دهند، از هر یک از بنگاه‌ها به میزان نصف تقاضا در آن قیممت خرید خواهد شد. در این رقابت، بنگاه‌ها انگیزه دارند تا قیمتی مساوی یا کمتر از قیمت رقیب و مساوی یا بالاتر از هزینهٔ نهایی خود اعلام کنند. در نتیجه هر دو بنگاه قیمت فروش کالای خود را برابر با هزینه نهایی تولید کالا اعلام می‌کنند که همان تعادل بازار رقابت کامل را نتیجه می‌دهد. نتیجهٔ استراتژی دو بنگاه، یک تعادل نش نیز هست، زیرا هیچ‌کدام انگیزهٔ تخطی از قیمت پیشنهادی خود را ندارند.
نقدی که بر این مدل وجود دارد، این است که برتراند در این مدل تنها یک لحظه از واقعیت را مدل کرده‌است و رقابت پس از یک بار انجام به اتمام می‌رسد در حالی که در واقعیت، این بازی تکرار می‌شود.Varian, H. (1992) Microeconomic Analysis, W.W. Norton & Company - p291-2
این حالت، مشابه حالت کالای همسان است، با این تفاوت که هزینه نهایی دو بنگاه متفاوت است. در این حالت، بنگاهی که هزینه نهایی کمتری دارد، قیمتی کمتر از قیمت نهایی بنگاه رقیب اعلام می‌کند و تمامی تقاضا را تأمین می‌کند. حال اگر قیمتی که بنگاه در حالت انحصاری اعلام می‌کند، کمتر از قیمت نهایی بنگاه رقیب باشد، آن قیمت را به عنوان قیمت پیشنهادی خود اعلام می‌کند و در صورتی که قیمت انحصارگر بیشتر از قیمت نهایی بنگاه رقیب باشد، بیشترین قیمتی که شرط کمتر بودن قیمت از هزینه نهایی رقیب را نقض نمی‌کند، پیشنهاد می‌کند. در صورتی که قیمت به صورت پیوسته باشد، این رقابت تعادل نخواهد داشت و در صورتی که به صورت گسسته باشد، بیشترین عددِ کوچکتر از هزینهٔ نهایی رقیب تعادل نش خواهد بود.
امی والتر آمریکایی و تحلیلگر سیاسی در حال حاضر در خدمت به عنوان ملی سردبیر طبخ سیاسی گزارش. قبل از این او به عنوان مدیر سیاسی از ABC Newsمستقر در واشینگتن، DC.
والتر فارغ‌التحصیل "آثار ممتاز" از کالج Colby و در حال حاضر نشسته در آن هیئت امنا.
والتر مشغول به کار در آشپز سیاسی گزارش از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۷. در طول این زمان او به عنوان سردبیر ارشد، پوشش , ایالات متحده آمریکا مجلس نمایندگاناست. او همچنین به عنوان سردبیر در ملی مجله' خط.
والتر کار شده است در برجسته "واشینگتن پست"از "وال استریت ژورنال"و "نیویورک تایمز". او نیز برجسته شده است در پخش برنامه‌های متعدد اخیراً گوئن Ifil's "واشینگتن در هفته"های "چهره ملت" (CBS), "PBS Newshour" (PBS), "فاکس نیوز یکشنبه" با کریس والاسهای "Andrea Mitchell گزارش" (MSNBC) "روزانه مختصر و مفید" (MSNBC) "کریس ماتیوز نشان می‌دهد" (MSNBC) و "دیدار با مطبوعات" (MSNBC).
والتر نیز بخشی از امیبرنده تابناک انتخابات، پوشش تیم در سال ۲۰۰۶. او دریافت کننده "واشینگتن پست"'s توپ کریستال و جایزه تلقی شده است توسط "واشینگتن" magazine یکی از بالا ۵۰ روزنامه نگاران است.
او ازدواج او بلند-زمان شریک کاترین هامدر سال ۲۰۱۳ است.
ایجاینا (به لاتین: Aegina) که در استان آتیک واقع شده، یکی از جزایر سارونیک یونان واقع در خلیج سارونیک در ۲۷ کیلومتری آتن است. اسم جزیره از نام مادر آیاکوس قهرمان اساطیری یونان، که در این جزیره به دنیا آمد و پادشاه آن شد، گرفته شده‌است. در دوران باستان ایجاینا رقیبی برای آتن به‌شمار می‌رفت.
کمپ ناما یک ساحه نظامی متعلق به ایالات متحده آمریکا واقع در بغداد، عراق است. این اردوگاه زمان صدام ایجاد شده است.
کمپ مخفی ناما در فرودگاه بین‌المللی بغداد قرار دارد که توسط نیروهای ۶–۲۶ مخفی ایالات متحده اداره می‌شود.
به گزارش گاردین در این محل متهمان به منظور بازجویی توسط ارتش آمریکا و بازجویان غیرنظامی به این زندان محرمانه آورده می‌شدند. شیوه‌های بازجویی آنها به قدری بی‌رحمانه بوده که با محکومیت گسترده از سوی یک نهاد حقوق بشری آمریکایی و همچنین بازرس ویژه پنتاگون روبه‌رو شده است.
سربازان انگلیسی سو استفاده‌ها و شکنجه‌های این اردوگاه را چنین توصیف کردند:
اوربانو راتاتزی (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل پادشاهی ایتالیا بود.
لوئیجی فدریکو منابریا (؛ – ) یک ریاضی‌دان، سیاست‌مدار و دیپلمات اهل فرانسه بود.
وی همچنین برنده جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه)، لژیون دونور (فرمانده)، و لژیون دونور (صلیب بزرگ) شده است.
جوزپه زاناردلی (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل پادشاهی ایتالیا بود.
لوئیجی فاکتا (؛ – ) یک سیاست‌مدار و روزنامه‌نگار اهل پادشاهی ایتالیا بود.
فرانچسکو ساوریو نیتی (؛ – ) یک اقتصاددان و شخصیت سیاسی ایتالیایی بود. نیتی یکی از اعضای حزب رادیکال ایتالیا و بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ نخست‌وزیر ایتالیا بود. او که از مخالفان رژیم فاشیستی ایتالیا بود، در تمام دوران فعالیت خود با هر نوع دیکتاتوری مخالف بود. نیتی بر اساس دایره المعارف کاتولیک در "نظریه‌های جمعیت بیش از حد"، از منتقدان سرسخت اقتصاددان انگلیسی توماس رابرت مالتوس و اصل جمعیت او بود. نیتی جمعیت و سیستم اجتماعی (۱۸۹۴) را نوشت.
نیتی در ملفی، باسیلیکاتا به دنیا آمد، در ناپل حقوق خواند و پس از آن به عنوان روزنامه‌نگار فعالیت خود را شروع کرد.
پائولو بوسلی (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا بود که از تاریخ ۱۸ ژوئن ۱۹۱۶ تا تاریخ ۲۹ اکتبر ۱۹۱۷ سمت نخست وزیری ایتالیا را برعهده داشت.
آنتونیو سالاندرا (; – ) یک سیاست‌مدار و وکیل اهل پادشاهی ایتالیا بود که از تاریخ ۲۱ مارس ۱۹۱۴ تا تاریخ ۱۸ ژوئن ۱۹۱۶سمت نخست وزیری ایتالیا را برعهده داشت.
لوئیجی لوتزاتی (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل پادشاهی ایتالیا بود.
سیدنی سونینو (; – ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا بود دو مرتبه در سال های ۱۹۰۶ و ۱۹۰۹-۱۹۱۰ سمت نخست وزیری ایتالیا را برعهده داشت Sidney Sonnino, Incarichi di governo, Parlamento italiano (Accessed May 8, 2016).
آلساندرو فورتیس (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل پادشاهی ایتالیا بود.
توماسو تیتونی (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل پادشاهی ایتالیا بود که از تاریخ ۱۲ مارس ۱۹۰۵ تا تاریخ ۲۸ مارس ۱۹۰۵ سمت نخست وزیری, بار اول از تاریخ ۳ نوامبر ۱۹۰۳ تا تاریخ ۲۴ دسامبر ۱۹۰۵ بار دوم از تاریخ ۲۹ مه ۱۹۰۶ تا تاریخ ۱۱ دسامبر ۱۹۰۹ و برای بار سوم از تاریخ ۲۳ ژوئن ۱۹۱۹ تا تاریخ ۲۵ نوامبر ۱۹۱۹ سمت وزارت امورخارجه و از تاریخ ۱ دسامبر ۱۹۱۹ تا تاریخ ۲۱ ژانویه ۱۹۲۹ ریاست مجلس سنای ایتالیا را برعهده داشت.
جوزپه ساراکو (؛ ۶ اکتبر ۱۸۲۱ – ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا بود که از تاریخ ۲۴ ژوئن ۱۹۰۰ تا تاریخ ۱۵ فوریه ۱۹۰۱ سمت نخست وزیری ایتالیا را برعهده داشت.
آنتونیو استارابا (؛ – ) یک سیاست‌مدار و دیپلمات اهل پادشاهی ایتالیا بود.
مرسدس ای‌ام‌جی پتروناس یک تیم فرمول یک است که در مسابقات فرمول یک شرکت می‌کند. مقر این تیم در براکلی، بریتانیا واقع شده‌است و از یک مجوز آلمانی استفاده می‌کند. مرسدس-بنز در مسابقات اروپایی پیش از جنگ شرکت کرده‌است، و نخستین حضورش در فرمول یک به فصل ۱۹۵۴ میلادی بازمی‌گردد که با یک تیم به مدت دو سال شرکت کرد.
نخستین برد تیم مرسدس در مسابقات جایزه بزرگ ۱۹۵۴ میلادی فرانسه روی داد. خوان مانوئل فانخیو سه جایزه بزرگ دیگر را نیز برنده شد و در ۱۹۵۴ میلادی عنوان قهرمانی رانندگان را بدست آورد. او این موفقیت را در ۱۹۵۵ میلادی نیز تکرار کرد و دومین عنوان قهرمانی را برای مرسدس بنز بدست آورد. با وجود آنکه تیم مرسدس بنز دو عنوان قهرمانی را بدست آورده بود، در واکنش به حادثه اتومبیل‌رانی ۱۹۵۵ لو مان که در آن ده‌ها نفر کشته شدند، از مسابقات کنار کشید. این عقب‌نشینی تا ۱۹۹۴ میلادی ادامه یافت. در آن سال مرسدس بنز به عنوان تأمین‌کنندهٔ موتور به مسابقات بازگشت و با شرکت بریتانیایی ایلمور به همکاری پرداخت.
خودروسازان مرسدس بنز تاکنون بیش از ۱۰۰ عنوان قهرمانی را به عنوان تأمین‌کنندگان قطعات موتور کسب کرده‌اند، و از این نظر در جایگاه چهارم تاریخ فرمول یک قرار دارند. چهار سازنده و هفت اتوموبیل‌ران همراه با مرسدس بنز این عناوین را کسب کرده‌اند.
مرسدس بنز یکی از پر افتخار ترین تیم های فرمول یک است و از سال ۲۰۱۴ تا سال ۲۰۲۰ قهرمان شده است.
میشائیل شوماخر، نیکو رسبرگ، لوئیز همیلتون و والتری بوتاس از جمله رانندگان تیم مرسدس بنز پس از ۲۰۰۹ میلادی بوده‌اند.
این تیم در سال ۲۰۲۰ با برد ۱۳ مسابقه از ۱۷ مسابقه سال با ۵۷۳ امتیاز قهرمان شد.لوییس همیلتون قهرمان رانندگان شد و والتری بوتاس فصل را در رتبه دوم تمام کرد.
در سال تیم مرسدس از مرسدس آام‌گ اف۱ دبلیو۱۲ ئی پرفورمنس رونمایی کرد.ظاهرا این ماشین مشکلاتی دارد و مرسدس بنز رقابت سختی با ردبول خواهد داشت. مشکلات خودرو در ادامه فصل رفع گردید و درمسابقات آخر فصل خودرو مرسدس بسیار بهتر از رقبا ظاهر شد و در مسابقات برزیل و عربستان و قطر آنها با لوئیس همیلتون قهرمان شدند و حتی درمسابقه آخر در امارات نیز پیشتاز بی چون و چرا مسابقه با اختلاف زیاد بودند که تصادف یک خودرو دیگر و تصمیم اشتباه و بحث برانگیز مایکل مسی مدیر مسابقه ای فرمول یک قهرمانی را از لوئیس همیلتون گرفت که احتمال دارد با بررسی های بیشتر این اشتباه اصلاح شود .
آگوستینو دپرتیس (؛ – ) یک سیاست‌مدار و دیپلمات اهل پادشاهی ایتالیا بود.
مُصَیطَبَه از منطقه‌های پایتخت لبنان، بیروت است. زمانی که «البریّة» نامیده می‌شود، امتداد صخره‌ای بود. در آغاز سده ۱۳م، منطقه‌ای صخره‌ای بلند از سطح کهن‌شهر و دور از مرزهای آبی آن بود. در ۱۲۹۱م، سنجر شجاعی، فرمانده مملوکی، آن را به پایگاهی نظامی برا حمله به صلیبی‌ها در قبرس، دگرگون ساخت. با گذشت روزگاران، خانه‌های امیران مملوک و هم‌یاران آنان از فرماندهان ارتش، صاحب‌منصبان و اشراف و برجستگان بومی در مصیطبه بسیار شد. اکنون از پرتراکم‌ترین منطقه‌های مسکونی در بیروت است.
بندیتو کایرولی (؛ – ) یک سیاست‌مدار و دیپلمات اهل پادشاهی ایتالیا بود که از تاریخ ۲۴ مارس ۱۸۷۸ تا تاریخ ۱۹ دسامبر ۱۸۷۸ و بار دیگر از تاریخ ۱۴ ژوئیه ۱۸۷۹ تا تاریخ ۲۹ می ۱۸۸۱ سمت نخست وزیری ایتالیا را برعهده داشت.
جیووانی لانزا (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل پادشاهی ایتالیا بود.
آلفونسو فررو لا مارمورا (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل پادشاهی ایتالیا بود.
لوئیجی کارلو فارینی (؛ – ) یک سیاست‌مدار، تاریخ‌نگار و روزنامه‌نگار اهل پادشاهی ساردنی بود.
ویرجینیا راجی (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار و وکیل اهل ایتالیا است. او از ۲۲ ژوئن ۲۰۱۶ شهردار رم است.
در بریتانیا پنج نوع انتخابات وجود دارد: انتخابات سراسری بریتانیا، انتخابات پارلمان‌ها و مجالس تفویضی، انتخابات محلی، انتخابات شهرداری‌ها و انتخابات کمیسر پلیس و جنایی. انتخابات در روز انتخابات که طبق قرارداد پنج‌شنبه است برگزار می‌گردند. پس از تصویب قانون «تثبیت دوره‌های پارلمانی» در ۲۰۱۱ برای انتخابات‌های سراسری، همهٔ انتخابات پس از گذشت یک دورهٔ ثابت برگزار می‌گردند. با این حال امکان برگزاری انتخابات زودهنگام و انتخابات پارلمان‌ها و مجالس تفویضی در وضعیت‌های خاص وجود دارد. هم‌اکنون شش نظام انتخاباتی در بریتانیا مورد کاربرد واقع شده: نظام نخست‌نفری، نظام کثرت چند عضوی، نظام نمایندگی تناسبی در لیست حزب، نظام تک‌رأی انتقال‌پذیر، نظام سیستم اعضای اضافی، نظام رای تکمیلی.
انتخابات به شکل محلی اداره می‌شود؛ در هر حوزهٔ محلی رده‌پایین روند اصلی انتخابات توسط سرپرست انتخابات انجام می‌شود و نگهداری و گردآوری نام‌نویسی‌ها در انتخابات توسط افسر نام‌نویسی انتخابات. کمیسیون انتخابات تنها به تنظیم استانداردها و تهیهٔ راهکار برای سرپرست‌ها و افسران نام‌نویسی انتخابات می‌پردازد اما در سطح ملی مسئول ادارهٔ انتخابات می‌باشد. برای نمونه ثبت احزاب سیاسی و ادارهٔ همه‌پرسی‌های ملی از وظایف این کمیسیون است.
شمار همهٔ نام‌های بریتانیایی‌ها در فهرست‌های رأی‌دهندگان که در ۱ دسامبر ۲۰۱۰ چاپ شد و مبتنی بر تاریخ پایان نام‌نویسی در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۰ بود برابر با ۴۵٬۸۴۴٬۶۹۱ نفر بود.
در انگلستان و ولز هر کس که در روز انتخابات ۱۸ سال یا بالاتر داشته باشدRepresentation of the People Act 1983, Section 4(5) و تابعیت بریتانیا (اعم از هر گونه تابعیت به غیر از افراد تحت‌الحمایهٔ بریتانیاAs the Representation of the People Act 1983 was enacted after the British Nationality Act 1981, any reference to 'Commonwealth citizen' is defined as a British citizen, a British overseas territories citizen, a British National (Overseas), a British overseas citizen, a British subject or a citizen of a country listed in Schedule 3 of the latter piece of legislation, but not a British protected person.)، ایرلند شمالی، یکی از کشورهای مشترک‌المنافع (که شامل فیجی، زیمبابوهAs the Representation of the People Act 1983 was enacted after the British Nationality Act 1981, any reference to 'Commonwealth citizen' is defined as nationals of countries listed in Schedule 3 of the latter piece of legislation (which includes Fiji and Zimbabwe despite the two countries' current suspension from the Commonwealth). و تمام قبرسincluding both the Republic of Cyprus and the semi-recognized Turkish Republic of Northern Cyprus, but excluding the Akrotiri and Dhekelia sovereign base areas. هم می‌شود) یا یکی از کشورهای اتحادیه اروپاییSections 4(1)(c) and 4(3)(c), Representation of the People Act 1983 را داشته باشد می‌تواند به سرپرست نام‌نویسی انتخابات در یکی از بخش‌های بریتانیا که در آنجا ساکن است مراجعه کرده و برای رأی دادن در انتخابات نام‌نویسی نماید. از سکونت او باید مقدار معینی گذشته باشد و نام وی باید در فهرست افراد دارای حق رأی آن بخش قرار گرفته باشد.
در اسکاتلند هر کس که ۱۶ سال یا بالاتر داشته باشد می‌تواند برای رأی دادن نام‌نویسی کند زیرا سن رای‌دهی در انتخابات محلی و پارلمان اسکاتلند ۱۶ سال است. با این حال در اسکاتلند افرادی که کمتر از ۱۸ سال دارند نمی‌توانند در انتخابات اتحادیه اروپا یا انتخابات سراسری بریتانیا رأی بدهند.Registering to vote and the electoral register electoralcommission.org.uk, accessed 4 January 2016
هر کس که به‌طور اضطراری نشانی همیشگی خود را ترک کرده، می‌تواند برای رأی‌دهی در انتخابات نام‌نویسی کند. کسی که دو خانه دارد می‌تواند در هر دو نشانی برای رأی‌دهی نام‌نویسی کند.The Representation of the People (Form of Canvass) (England and Wales) Regulations 2006, Schedule Part 1
در ایرلند شمالی تنها کسانی می‌توانند در انتخابات رأی بدهند که به علاوهٔ شروط سنی دست‌کم در سه ماه پیش از نام‌نویسی در آن منطقه ساکن بوده باشند.
بازداشتی‌ها، بیمارانی که به‌طور داوطلبانه در بیمارستان‌های روانی حضور دارند و افرادی که سکونتگاه ثابتی ندارند می‌توانند با اظهارنامهٔ وابستگی محلی برای رأی دادن در انتخابات نام‌نویسی کنند.
شهروندان بریتانیایی که خارج از این کشور زندگی می‌کنند در صورتی که پانزده سال از آخرین حضورشان پای صندوق نگذشته باشد، حق نام‌نویسی برای رأی‌دهی در انتخابات را دارند.
اعضای خانوادهٔ سلطنتی بریتانیا که در مجلس لردها عضو نیستند، می‌توانند رای بدهند، اما در عمل هیچ‌کدام از این حق استفاده نمی‌کنند."The Queen and Voting", "Royal Family official website".
بیشتر رای‌دهندگان در بریتانیای کبیر هنگام نام‌نویسی سالانه نام‌نویسی می‌شوند. این روند هر سال توسط مأموران نام‌نویسی انتخاباتی بین ماه‌های اوت و نوامبر انجام می‌شود.Representation of the People Act 1983, Section 10 برگه‌های نام‌نویسی برای همهٔ منازل فرستاده می‌شوند و بازگرداندن آن‌ها اجباری است در غیر این صورت امکان جریمه به اندازهٔ ۱٬۰۰۰ پوند وجود دارد.Representation of the People Regulations 2001, Regulation 23(3) (in England and Wales); Representation of the People (Scotland) Regulations 2001 (in Scotland) یکی از اعضای خانوار باید جزئیات افرادی را که در منزل حق رای دارند در برگه وارد کند به این شکل که افرادی که خانه را ترک کرده‌اند یا به خانه اضافه شده‌اند را در آن وارد سازد.
از دسامبر تا اوت روند نام‌نویسی گردشی انجام می‌گیرد. هر فرد متقاضی باید ابتدا فرم را از مأمور نام‌نویسی یا وبسایت کمیسیون انتخابات دریافت کند و بعد آن‌ها را ارسال نماید. در این مرحله هر کس فقط می‌تواند اطلاعات خود را وارد کند و نمی‌تواند اطلاعات خانوار را در آن وارد سازد. هر چند نیازی به وارد کردن نشانی نیست اما مأمور نام‌نویسی اجازه دارد از متقاضیان درخواست اطلاعات بیشتر در خصوص سن، ملیت، وضعیت سکونت، صلاحیت رای‌دهیRepresentation of the People Regulations 2001, Regulation 23 به همراه مدرک نماید.Representation of the People Regulations 2001, Regulation 24(2) فرم‌های نام‌نویسی را می‌توان با پست، نمابر یا رایانامه (فرم اسکن‌شده) برای مأمور محلی نام‌نویسی انتخابات فرستاد.Representation of the People Regulations 2001, Regulation 6
دولت بریتانیا از ژوئن ۲۰۱۴ به این سو بر اساس سیاست دولت دیجیتال به رأی‌دهندگان در انگلستان و ولز اجازه داد تا به صورت مجازی نام‌نویسی کنند.
پس از دریافت برگه‌های درخواست توسط مأمور نام‌نویسی، وی باید نام آن‌ها را به فهرست اضافه کند (مگر این که آن‌ها خواستار نام‌نویسی به صورت ناشناس داده باشند.)Representation of the People Regulations 2001, Regulations 28(2) and 29(2B) فهرست یادشده برای ۵ روز کاری باز می‌ماند تا بازرسی کامل از آن صورت گیرد و دیگر متقاضیان می‌توانند به هر کدام از درخواست‌های وارد شده اعتراض کنند. مأمور نام‌نویسی می‌تواند در صورتی که درخواست فردی را مشکوک تشخیص داد جلسه‌ای با عنوان «کمیسیون درخواست» تشکیل دهد تا به دلایل متقاضی گوش دهد.
ایرلند شمالی نام‌نویسی سالانه ندارد و افراد می‌توانند شخصاً در طول سال برای رأی‌دهی در انتخابات نام‌نویسی کنند.
افرادی که در هر جای بریتانیا اطلاعات اشتباه برای مأمور نام‌نویسی بفرستند مجرم شناخته شده و در صورت محکومیت ۵٬۰۰۰ پوند جریمه شده یا به ۶ ماه حبس گرفتار می‌شوند., Section 13D
شورای بخش یا فرمانداری‌ها فهرستی از رای‌دهندگان دارند که توسط مأمور نام‌نویسی انتخابات تدوین و به‌روز می‌شود. این فهرست شامل نام، نشانی کامل، شمارهٔ هر رأی‌دهنده عادی، نام هر رأی‌دهندهٔ ویژه (مانند رأی‌دهندگان دولتی) و شمارهٔ هر رأی‌دهندهٔ ناشناس است. نام و تاریخ تولد همهٔ افرادی که هنوز به ۱۸ سال نرسیده‌اند نیز چاپ می‌شود. هر فهرست به چند بخش که شامل حوزه‌های رأی‌گیری جداگانه است تقسیم‌بندی می‌شود.Representation of the People Regulations 2001, Regulation 38
از آنجا که حق شرکت در انتخابات‌ها برای هر رأی‌دهنده متفاوت است، کنار نام هر نفر نشانهٔ ویژه‌ای قرار می‌گیرد تا روشن شود هر کس در کدام یک از انتخابات‌ها می‌تواند رأی بدهد.Regulation 42, Representation of the People Regulations 2001 شهروندان اتحادیه اروپا که شهروند کشورهای مشترک‌المنافع یا ایرلند نیستند با علامت G نشانه‌گذاری می‌شوند. این نشانه بدان معنا است که ایشان تنها در انتخابات دولت‌های محلی اجازهٔ رأی‌دهی دارند. برای برخی نیز نشانهٔ K چاپ می‌شود که به معنی اجازهٔ رأی‌دهی در انتخابات پارلمان اتحادیه اروپا و انتخابات‌های دولت‌های محلی است. رأی‌دهندگان خارج از بریتانیا توسط F مشخص می‌شوند که به معنای اجازهٔ رأی‌دهی در انتخابات پارلمان اروپا و پارلمان بریتانیا است. نمایندگان مجلس لردها که در بریتانیا حضور دارند با حرف L نشانه‌گذاری می‌شوند که به معنی اجازهٔ رأی‌دهی در انتخابات پارلمان اروپا و انتخابات دولت‌های محلی است. اما نمایندگان مشابه آن‌ها که خارج از بریتانیا هستند با E نشانه‌گذاری می‌شوند که فقط به معنای اجازه رأی‌دهی در انتخابات پارلمان اروپا است.
فهرست رأی‌دهندگان، هر سال در روز ۱ دسامبر (۱۰ یا ۱۱ آذر) پس از دورهٔ نام‌نویسی گردشی منتشر می‌شود, Section 13(1) (مگر این که میان این دوره یعنی ۱ ژوئیه تا ۱ دسامبر انتخاباتی برگزار شود که در این صورت انتشار فهرست به ۱ فوریه سال بعد منتقل می‌شود, Sections 13BB and 13B(4)).
دو نسخه از فهرست رأی‌دهندگان منتشر می‌شود: فهرست کامل و فهرست ویرایش‌شده. فهرست کامل را تنها می‌توان با نظارت مامور نام‌نویسی در دفتر کارش مورد ارزیابی قرار داد. این فهرست به رایگان در اختیار سرپرست انتخابات بخش، کتابخانه بریتانیا، کمیسیون انتخابات، دفتر آمار ملی (تنها برای فهرست‌های انگلستان و ولز)، دفتر نام‌نویسی کل اسکاتلند (فقط فهرست‌های مربوط به اسکاتلند)، کتابخانه ملی ولز (فقط فهرست‌های ولز و انگلستان)، کتابخانه ملی اسکاتلند (فقط فهرست‌های انگلستان و اسکاتلند) و کمیسیون‌های مرز حوزه‌های انتخابیه‌ی مربوطه ارائه می‌شود.Representation of the People Regulations 2001, Regulation 43 فهرست ویرایش‌شده را می‌توان از طریق مأمور نام‌نویسی هر محل خریداری کرد و استفاده از آن برای هر مقصودی آزاد است.Representation of the People Regulations 2001, Regulation 93 رأی‌دهندگان می‌توانند از مأمور نام‌نویسی محلی بخواهند نام آن‌ها را در فهرستی که برای عموم منتشر می‌شود نگنجاند.
احزاب سیاسی، سازمان‌های مسلط بر نظام سیاسی نوین بریتانیا هستند. اغلب نامزدها به نمایندگی از احزاب با وزن‌های سیاسی متفاوت در انتخابات شرکت می‌کنند. همهٔ احزاب، فارغ از کوچکی یا بزرگی، باید توسط کمیسیون انتخابات ثبت شوند تا بتوانند در انتخابات فعالیت کرده و نامزد معرفی کنند. احزاب بریتانیا باید به شکل دوره‌ای کمک‌های مالی و وام‌های دریافتی و هزینه‌هایی که برای انتخابات ملی انجام داده‌اند را گزارش کنند. احزاب بزرگتر باید حساب‌های حسابرسی‌شدهٔ خود را سالانه تقدیم کنند. بسیاری از این احزاب یک رهبر دارند (اما برخی از آن‌ها یک یا چند «سخنگو» به جای رهبر معرفی می‌کنند). رهبران احزاب در انتخابات سراسری به عنوان نامزد آن حزب برای کسب مقام نخست‌وزیری به شمار می‌روند. این در حالی است که به‌طور رسمی سِمَت «نامزدی نخست‌وزیری» رسمیت ندارد زیرا نخست‌وزیر در این کشور توسط پادشاه منصوب می‌شود. هر گاه یک حزب توانست اعضای خود را به پارلمان، پارلمان‌های تفویضی یا شوراهای محلی بفرستد، تمام اعضا موضعی واحد اتخاذ می‌کنند و با استفاده از نظام whip (یا ناظم) از تفرقه جلوگیری کرده و نظم جمعی را برقرار می‌کنند.
بریتانیا در طول تاریخ (تا سال ۲۰۰۵ و البته به استثنای ۱۹۲۳) به خاطر بکارگیری نظام نخست‌نفری عملاً دارای نظام دوحزبی در انتخابات‌های سراسری و محلی بود. به نظر می‌رسد قانون دوورژه در تاریخ سیاسی پارلمان بریتانیا به اثبات رسیده است. بریتانیا پیش از جنگ جهانی اول واقعاً دارای نظام دوحزبی بود: احزاب اصلی عبارت بودند از توری‌ها (که بعدها حزب محافظه‌کار شدند) و ویگ‌ها (که بعدها حزب لیبرال شدند). هر چند این نکته را هم باید افزود که پس از رفع محدودیت‌های کاتولیک‌ها گرایش‌هایی به حزب پارلمانی ایرلند وجود داشت. پس از جنگ جهانی دوم حزب محافطه‌کار و حزب کارگر دو حزب مسلط بر سیاست بریتانیا شدند. هیچ حزبی در بریتانیا تا به حال حتی نتوانسته به شمار لازم برای کسب اکثریت در پارلمان دست یابد. پس از دهه ۱۹۸۰ احزاب سوم و کوچکتر همیشه توانسته‌اند ۲۰٪ آرا را به دست آورند. در ۲۰۰۵ حزب لیبرال دموکرات توانست ۶۲ کرسی از ۶۴۶ کرسی مجلس عوام را به دست آورد و باعث شد تا برخی از ناظران پارلمان وستمینیستر را با عنوان نظام «دو و نیم حزبی» خطاب کنند.Lynch, P. & Garner, R. (2005). The Changing Party System. "Parliamentary Affairs". 58(3), pp. 533–554
در انتخابات سراسری ۲۰۱۰ سهم دو حزب اصلی بریتانیا از آرا به ۶۵٪ سقوط کرد و کرسی‌های باقی‌مانده بین احزاب پرشمار و کوچک از قبیل احزاب ملی‌گرا تقسیم شد. در ۲۰۱۵ مناظره‌های تلویزیونی بین نامزدهای هفت حزب برگزار شد. در انتخابات سراسری، حزب ملی اسکاتلند (SNP) بیش از ۹۰٪ آرای حوزه‌های انتخابیهٔ اسکاتلند را برد و بدین ترتیب سومین حزب از حیث شمار کرسی‌ها در پارلمان بریتانیا شد. در همان زمان حزب استقلال پادشاهی متحد نزدیک به ۱۳٪ از کل آرای بریتانیا را به‌دست آورد (بیش از دو برابر سهم SNP در کل پادشاهی) و در نتیجه سومین حزب از لحاظ محبوبیت عمومی گردید اما در نهایت تنها یک کرسی در پارلمان به دست آورد. در عین حال لیبرال دموکرات‌ها همچنان با داشتن ۱۰۰ کرسی سومین حزب سیاسی در مجلس اعیان باقی ماندند.
در انتخابات‌هایی که از نظام تناسبی استفاده می‌کنند احزاب کوچکتر نسبت بالاتری از آرا و سهم بیشتر از کرسی‌ها را به دست می‌آورند. برخی از این انتخابات‌ها عبارتند از پارلمان اسکاتلند، مجلس ولز، مجلس ایرلند شمالی، شورای شهر لندن و پارلمان اروپا. احزابی چون پلاید کامری، حزب استقلال و احزاب سبز در این نوع انتخابات‌ها بهتر عمل می‌کنند در نتیجه می‌توان گفت که احتمال رسیدن به نظام چندحزبی وجود خواهد داشت.Lynch, P. (2007). Party System Change in Britain: Multi-Party Politics in a Multi-Level Polity. "British Politics". 2, pp. 323–346
ورود به انتخابات به شکل یک نامزد مستقل نسبتاً آسان است اما امکان برد به شدت کم است و نمونه‌های آن بسیار استثنایی است (برای مثال در ۱۹۹۷ مارتین بل در برابر نمایندهٔ محافظه‌کار بدنام‌شده‌ای به نام نیل همیلتون به پیروزی رسید. این پیروزی در حالی بود که احزاب اصلی کنار کشیده بودند و در انتخابات آن حوزه شرکت نکردند). در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ سه نامزد مستقل انتخاب شدند که بالاترین رقم پس از ۱۹۴۵ بود. با این حال از این تعداد هم تنها یکی توانست بار دیگر در ۲۰۱۰ وارد پارلمان شود.
تقریباً هر رأی‌دهنده‌ای که نام‌نویسی کرده باشد می‌تواند خود را به عنوان نامزد پارلمان مطرح سازد به شرط آن که بتواند برگهٔ نامزدی خود را به امضای ده رأی‌دهندهٔ دیگر از حوزهٔ انتخابیه‌ای که می‌خواهد از آنجا نماینده شود برساند. همچنین لازم است ۵۰۰ پوند سپرده در اختیار برگزارکنندگان انتخابات بگذارد. اگر وی بتواند ۵٪ از آرای حوزهٔ انتخابیه خود را به دست آورد مبلغ یادشده به وی باز گردانده می‌شود."Guidance for candidates and agents" , "Electoral Commission". گزینش نامزدها از سوی احزاب سیاسی وظیفهٔ اعضای آن‌ها است و هر حزب روند ویژه‌ای برای این کار دارد. نامزدهای هر حزب باید از سوی «مأمور نامزدیِ» حزب یا نمایندهٔ وی مجوز حضور در انتخابات را بگیرند. شرط لزوم اخذ مجوز از سوی حزب در سال ۱۹۹۸ برقرار شد تا بدین شیوه جلوی نامزدهایی که از توضیحات برگه‌های رأی برای گمراه ساختن رأی‌دهندگان و جا زدن خود به جای عضو حزبی که هیچ ارتباطی با آن نداشتند جلوگیری شود.
در حزب محافظه‌کار انجمن‌های حوزه‌های انتخابیه، گزینش نامزدها را به عهده دارند (با این حال برخی انجمن‌ها اقدام به برگزاری انتخابات مقدماتی پارلمانی برای گزینش نامزد کرده‌اند). انجمن‌ها باید نامزدها را بر اساس قواعدی که توسط کمیته نامزدهای هیأت امنای حزب محافظه‌کار تعیین شده گزینش کنند.Constitution of the Conservative Party, Schedule 6 این نامزدها درخواست خود را به دفتر مرکزی حزب می‌فرستند تا در فهرست نامزدهای تأییدشده قرار گیرند. حزب به برخی از این افراد اجازه می‌دهد حوزهٔ خود را انتخاب نمایند اما دیگران باید تنها در حوزه‌هایی که برایشان مشخص می‌شود شرکت کنند. یک نمایندهٔ محافظه‌کار پارلمان را تنها می‌توان در جلسهٔ ویژهٔ عمومی در انجمن حوزهٔ انتخابیه از نامزدی مجدد حذف کرد. این جلسه فقط با امضای ۵۰ تن از اعضای انجمن امکان برگزاری دارد.
در حزب کارگر، احزاب کارگر حوزه‌ای (CLP) نامزدهای انتخابات پارلمان را بر اساس روندی که هیأت رئیسه‌ٔ ملی (NEC) با آن موافق باشد بر می‌گزیند. این گزینش همیشه شامل برگهٔ «یک عضو، یک رأی» است به این شکل که همهٔ اعضای احزاب کارگر حوزه‌ای می‌توانند نامزدهای مورد علاقهٔ خود را از یک فهرست کوتاه انتخاب کنند. روش‌هایی که طبق آن‌ها نام‌های موجود در هر فهرست تهیه می‌شوند بنا بر ساختار هر حوزه، زمان باقی‌مانده تا آغاز انتخابات و شمار نامزدهایی که برای شرکت در انتخابات داوطلب می‌شوند متفاوت است. همهٔ نامزدها باید در مصاحبه‌ای که به وکالت از هیأت رئیسه ملی برگزار می‌شود شرکت کنند و از پس پرسش‌ها بر آیند. بسیاری از نامزدها این رویه را پیش از اعلام درخواست نامزدی طی می‌کنند، هر چند که ممکن است این مصاحبه پس از گزینش ایشان برگزار شود. اما هنگامی که یک نمایندهٔ پارلمان عضو حزب کارگر درخواست نامزدی مجدد می‌کند، روند دیگری طی می‌شود. در موارد بسیار اندکی پیش آمده که هیأت رئیسهٔ ملی از پشتیبانی یک نامزد (از جمله نمایندگان پارلمان) پس از طی روند گزینش عقب‌نشینی کند. این حزب از این اختیار خود هنگامی استفاده کرد که نام برخی از نمایندگان عضو آن در یک رسوایی مالی مطرح شد. لذا هیأت رئیسه پیش از انتخابات سراسری ۲۰۱۰ از حمایت مجدد از ایشان چشم پوشید.http://news.bbc.co.uk/1/hi/uk_politics/8080154.stm
لیبرال دموکرات‌ها برای گزینش نامزدهای خود، افراد داوطلب حزب را ارزیابی می‌کند. هر کس که بتواند وارد فهرست نهایی شود می‌تواند حوزهٔ انتخابیه خود را انتخاب کند. نامزد هر حوزه توسط اعضای محلی حزب در هر حوزه پس از برگزاری جلسات سخنرانی برگزیده می‌شود.
حزب استقلال پادشاهی متحد، حزب ملی اسکاتلند و پلاید کامری نامزدهای خود را همانند حزب لیبرال دموکرات انتخاب می‌کنند.
گزینش حزب سبز به روی همه باز است. فهرست‌های متقاضیان هر حوزه دستچین نشده و اعضای حزب حق دارند مستقیماً از فهرست کامل حوزهٔ خود نامزدی را برگزینند.
در بریتانیا هر کس در صورتی می‌تواند رأی بدهد که نامش در فهرست رأی‌دهندگان حوزهٔ انتخابیه ثبت شده باشد.[Sections 1(1)(a) and 2(1)(a), Representation of the People Act 1983] اهمیت این مسئله تا حدی است که حتی اگر فردی صلاحیت شرکت در انتخابات را هم داشته باشد در صورت عدم نام‌نویسی نمی‌تواند در انتخابات شرکت کند. در صورتی که به سبب اشتباهات اداری نام کسی از فهرست رأی‌دهندگان جا مانده باشد، مأمور نام‌نویسی می‌تواند این فهرست را تا ساعت ۲۱ روز انتخابات اصلاح کند. از آن جا که حق رأی برای رأی‌دهندگان متفاوت است (برای مثال، شهروندان اتحادیه اروپا که شهروند کشورهای مشترک‌المنافع یا ایرلند نیستند نمی‌توانند در انتخابات پارلمانی بریتانیا شرکت کنند) برگه‌های رأی تنها پس از کنترلِ نشانه‌ای که در کنار نام فرد در فهرست رأی‌دهندگان قرار گرفته صادر می‌شوند.
مردم بریتانیا می‌توانند آرای خود را به صورت مستقیم به صندوق بیندازند یا آن را به پست بسپارند یا فرد دیگری را به عنوان وکیل خود تعیین کنند. شهروندان بریتانیا که خارج از این کشور هستند و به عنوان رأی‌دهندهٔ خارج از بریتانیا نام‌نویسی کرده‌اند نمی‌توانند در سفارت‌ها یا کنسولگری‌های این کشور رأی دهند. آن‌ها تنها می‌توانند رأی خود را از طریق حوزه‌ای در خاک بریتانیا که در آن نام‌نویسی کرده‌اند به صندوق بیندازند یا فردی را به عنوان وکیل خود برای انتخابات تعیین کنند یا رأی را از طریق پست بفرستند."British citizens living abroad" , "About My Vote".
حوزه‌های رأی‌گیری در روز انتخابات معمولاً از ساعت ۷ تا ۲۲ باز هستند. رأی‌دهندگان یک کارت رأی از سرپرست انتخابات محلی دریافت می‌کنند که اطلاعات مکان رأی‌گیری در آن قید شده‌است. لازم نیست شهروندان موقع رأی دادن، کارت انتخابات یا هر گونه کارت شناسایی دیگر را در محل رأی‌گیری ارائه کنند مگر این که بخواهند به صورت ناشناس رأی دهند.Representation of the People Act 1983, Section 37(2) تنها در ایرلند شمالی ارائهٔ یک کارت عکس‌دار شناسایی از قبیل کارت شناسایی الکترونیک، گواهینامه رانندگی یا پاسپورت اتحادیه اروپا در محل رأی‌گیری الزامی است.
سرپرست حوزه یا متصدی رأی‌گیری پس از بازبینی و خط زدن نام و نشانی فرد در فهرست رأی‌دهندگان، یک برگهٔ رأی صادر می‌کند و نام رأی‌دهنده را به همراه شمارهٔ انتخاباتی و کد حوزهٔ او می‌خواند"Voting in person" , "About My Vote".Representation of the People Act 1983, Section 37(1)(a) مگر آنکه وی به عنوان ناشناس نام‌نویسی کرده باشد که در آن صورت تنها شمارهٔ وی خوانده خواهد شد. همهٔ برگه‌های رأی دارای یک نشان رسمی و یک شمارهٔ مخصوص هستند. هر برگه‌ای که فاقد این شماره‌ها باشد هنگام شمارش باطل خواهد شد. سرپرست حوزه یا متصدی رأی‌گیری روی فهرست دیگری (که به آن فهرست شماره‌های متناظر می‌گویند) شمارهٔ رأی‌دهنده و شمارهٔ برگهٔ رأی وی را می‌نویسند. با این حال معمولاً اطلاعات افراد محرمانه باقی می‌ماند زیرا با پایان زمان رأی‌گیری این فهرست‌ها داخل پاکتی قرار گرفته و پاکت مهر و موم می‌شود. این پاکت تنها به حکم دادگاه و در صورتی که ایراداتی به انتخابات وارد شده باشد قابل بازشدن است. سپس برگهٔ رأی تا شده و به رأی‌دهنده داده می‌شود.
رأی‌دهنده در یک باجه ویژه رأی خود را علامت می‌زند. اگر برگهٔ رأی، مخدوش شده باشد، سرپرست حوزه یا متصدی رأی‌گیری می‌تواند برگهٔ دیگری به جای برگهٔ قبلی صادر کند. فرد پیش از آن که برگهٔ خود را به صندوق بیندازد باید نشان رسمی و شمارهٔ مخصوص پشت آن را به سرپرست حوزه یا متصدی رأی‌گیری نشان دهد.
اگر رأی‌دهنده‌ای درخواست برگهٔ رأی کرد اما مشخص شد که فرد دیگری به جای وی رأی داده یا نام وی به عنوان رأی‌دهندهٔ پستی ثبت شده، وی تنها می‌تواند "برگهٔ رأی پیشنهادی" به صندوق بیندازد. پس از آنکه فرد برگه‌اش را در خلوت پر کرد نباید آن را به صندوق بیندازد بلکه باید آن را به متصدی ارائه دهد تا وی آن را با نام، شمارهٔ انتخاباتی و کد حوزه مطابقت دهد و سپس آن را در پاکت ویژه‌ای قرار دهد. سپس نام و شمارهٔ انتخاباتی وی در «فهرست رأی‌دهندگان پیشنهادی» قرار می‌گیرد. هر چند که رأی این افراد در نهایت به حساب نمی‌آید اما این آرا سندی رسمی از شرکت آن‌ها در انتخابات و نگرانی آن‌ها پیرامون نتایج نهایی است. اگر یک رأی‌دهنده قصد ایراد شکایتی داشته باشد پر کردن یک برگه رأی پیشنهادی نخستین گام برای پیگیری روند شکایت است.
با پایان رأی‌گیری و پیش از آن که صندوق توسط سرپرست حوزه به محل مرکزی شمارش آرا برده شود، شکافِ صندوق توسط سرپرست حوزه یا متصدی صندوق مهر و موم می‌شود. دیگر مأموران انتخابات نیز می‌توانند مهر و موم خود را به صندوق بزنند."Polling station walkthrough" , "About My Vote".
رأی‌دهندگان می‌توانند درخواست دریافت برگه‌های رأی پستی برای یک انتخابات یا تمام انتخابات‌ها تا اطلاع ثانوی را بدهند بدون این که لازم باشد توجیه خاصی برای عدم حضور پای صندوق بیاورند. تنها در ایرلند شمالی رأی‌دهندگان باید دلیل عدم تمایل به حضور فیزیکی پای صندوقی که به آن‌ها اختصاص داده شده را توضیح دهند. شهروندان تنها تا ساعت ۱۷، ۱۱ روز مانده به انتخابات می‌توانند درخواست خود را بفرستند. این آخرین زمانی است که سرپرست انتخابات فرصت دارد برگه‌های رأی پستی را برای متقاضیان بفرستد. امکان ارسال برگه‌های پستی برای هر کس در داخل یا خارج از بریتانیا وجود دارد. با این حال اگر متقاضی آدرسی به غیر از محل سکونت خود برای مأمور نام‌نویسی قید کرده باشد، باید دلیل آن را برای مأموران ذکر نماید.
رأی‌دهندگان پستی برگه‌های خود به همراه اظهاریهٔ رأی‌دهی پستی که در آن تاریخ تولد و امضای خود را گنجانده‌اند را بوسیلهٔ پست یا شخصاً به سرپرست انتخابات محلی بر می‌گردانند. آن‌ها همچنین می‌توانند در روز انتخابات شخصاً برگه‌هایشان را به سرپرست حوزه‌ای که در آن برای انتخابات نام‌نویسی کرده‌اند باز گردانند. اگر برگه‌ای پستی پس از پایان زمان انتخابات به دست سرپرست انتخابات یا سرپرست حوزه برسد شمرده نخواهد شد."Voting by Post" , About My Vote.
هر کس که صلاحیت رأی دادن داشته باشد, Schedule 4, Paragraph 6 فارغ از این که نامش در فهرست رأی‌دهندگان ثبت شده باشد، می‌تواند از سوی فرد دیگری به عنوان نایب رأی دهد. نایب باید تا ساعت ۱۷ از ششمین روز پیش از انتخابات نسبت به فرستادن درخواست نیابت برای مأمور نام‌نویسی اقدام کند.Representation of the People Regulations 2001, Regulations 55 and 56(3A) نایب می‌تواند پای صندوق رأی حاضر شود یا درخواست برگهٔ رأی پستی نیابتی نماید. هر شخص در هر حوزهٔ انتخابیه می‌تواند در نهایت از طرف ۲ نفر دیگر رأی دهد مگر آن که شخص دیگری از اعضای نزدیک خانواده وی نیاز به نایب داشته باشد."Voting by Proxy" , About My Vote. اگر کسی بخواهد تقاضای رأی دادن از طریق نایب برای چند انتخابات را بدهد باید یک گواهی مبتنی بر یکی از این دلایل به همراه درخواست خود بفرستد: نابینایی؛ ناتوانایی‌های دیگر؛ اشتغال؛ حضور بر سر یک دورهٔ آموزشی؛ نام‌نویسی به عنوان خدمت دولتی؛ رأی‌دهندهٔ خارج از کشور یا ناشناس., Schedule 4, Paragraph 3(3) اگر فردی بخواهد از طریق نایب تنها برای یک انتخابات رأی دهد لازم نیست گواهی بفرستد بلکه تنها لازم است دلیل خود را توضیح دهد., Schedule 4, Paragraph 4(2) اگر رسیدن به حوزهٔ انتخابیه‌ای که فرد در آن نام‌نویسی کرده تنها از راه آبی یا هوایی ممکن باشد وی می‌تواند بدون گواهی و به‌طور دائمی درخواست نایب کند., Schedule 4, Paragraph 3(3)(d)
بنابر قانون همهٔ حوزه‌های رأی‌گیری باید دارای صندلی چرخدار باشند. همچنین این حوزه‌ها باید مجهز به دستگاه رأی‌دهی لمسی و دستکم یک نمونهٔ برجسته‌شده از برگهٔ رأی باشند تا افرادی که مشکلات بینایی دارند بتوانند به آسانی رأی دهند. هر چند در این برگهٔ برجسته نمی‌توان چیزی نوشت اما می‌توان از آن به عنوان راهنما استفاده کرد. افرادی که ناتوانی جسمی دارند می‌توانند از سرپرست حوزه درخواست کنند یکی از اعضای خانواده‌شان در حضور آن‌ها برگه را پر کند. اگر رأی‌دهنده نتواند وارد حوزه شود، سرپرست اجازه دارد برگه را برای وی به بیرون از سالن ببرد.
هر چند کمیسیون انتخابات فرم‌های نام‌نویسی انتخاباتی را به زبان‌های خارجی فراهم می‌کند اما طبق قانون همهٔ مواد رأی‌دهی (از جملهٔ برگه‌های رأی) باید فقط به زبان انگلیسی (و به زبان ولزی برای اهالی ولز) چاپ شوند.
انتخابات سراسری بریتانیا پس از انحلال پارلمان برگزار می‌شود. همهٔ نمایندگان مجلس عوام پارلمان بریتانیا انتخابی هستند. پس از تصویب قانون دوره‌های ثابت پارلمانی در ۲۰۱۱ دوره‌های پارلمانی دقیقاً پنج ساله شدند مگر این که این مجلس با اکثریت آرا به دلایل خاص زمان برگزاری یک انتخابات را تغییر دهد.http://www.legislation.gov.uk/ukpga/2011/14/contents/enacted انتخابات سراسری ۲۰۱۰ در ۶ مه ۲۰۱۰ برگزار شد. طبق این قانون انحلال پارلمان به شکل خودکار ۲۵ روز مانده به روز انتخابات رخ می‌دهد. در این مرحله تمام مسائل پارلمانی تعطیل شده و کشور تا پایان انتخابات چیزی به نام نماینده نخواهد داشت.http://www.parliament.uk/about/faqs/house-of-commons-faqs/genelec2010faq/
نامزدهای هر حوزه انتخابیه توسط احزاب سیاسی انتخاب می‌شوند یا به‌طور مستقل شرکت می‌کنند. تقریباً همهٔ نامزدهای پیروز در انتخابات عضو احزاب سیاسی هستند به جز یک بار که در سال ۲۰۱۰ از یک حوزه فردی به شکل مستقل انتخاب شد."Election 2010 - national result", BBC News. هر حوزه یک نماینده را به شکل نخست‌نفری انتخاب می‌کند. در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ شمار حوزه‌ها ۶۴۶ عدد بود و در نتیجه ۶۴۶ نماینده به پارلمان رفتند. در انتخابات ۲۰۱۰ شمار نمایندگان به ۶۵۰ تن رسید.
پس از انتخابات، حزبی که توانسته باشد اکثریت آرای پارلمانی را بدست آورَد (یعنی تعداد کرسی‌های آن بیش از جمع کرسی‌های همهٔ احزاب دیگر باشد) دولت را تشکیل خواهد داد. اگر هیچ حزبی نتواند این اکثریت را بدست آورد، احزاب می‌توانند با هم ائتلاف نمایند. در سال ۲۰۱۰ با این که محافظه‌کاران توانستند بیشترین شمار کرسی‌ها را بدست آورند، لیبرال دموکرات‌ها می‌توانستند به جای ائتلاف با آن‌ها با حزب کارگر (یا شاید دیگر احزاب کوچکتر) ائتلاف کنند و بدین ترتیب محافظه‌کاران روی کار نمی‌آمدند. در چنین اوضاعی احزاب کوچکتر قدرت قابل توجهی به دست می‌آورند: در اصل می‌توان گفت که نتیجهٔ نهایی انتخابات سراسری ۲۰۱۰ بریتانیا را، حزب لیبرال دموکرات تعیین کرد.
بزرگترین حزب خارج از دولت پس از هر انتخابات سراسری، حزب اپوزیسیون (به شکل رسمی: وفادارترین اپوزیسیون علیاحضرت) را تشکیل می‌دهد.
پیش از برگزاری هر دور جدید از پارلمان باید یک انتخابات سراسری برگزار شود. از آن جا که طول هر دوره پنج سال است فاصله‌ی بین دو انتخابات سراسری نمی‌تواند بیش از طول مدت تبلیغات انتخاباتی بعلاوه‌ی زمان تشکیل پارلمان جدید روی هم باشد (معمولاً حدود چهار هفته). دوره‌ی پنج ساله از نخستین جلسه‌ی پارلمان جدید آغاز می‌شود.
دولت ائتلافی بریتانیا پس از انتخابات سراسری ۲۰۱۰ طرح تثبیت دوره‌های پارلمانی را به اجرا گذاشت که باعث شد. از همین رو انتخابات سراسری بعدی در ۷ مه ۲۰۱۵ برگزار شد و انتخابات‌های بعدی هر پنج سال در روز پنجشنبه اول مه برگزار خواهند شد. این طرح همچنین حاوی بندهایی دربارهٔ امکان انحلال پارلمان و برگزاری انتخابات زودهنگام در صورت عدم تشکیل دولت در فرصت ۱۴ روزه پس از رأی عدم اعتماد می‌باشد. همچنین بند دیگری در این قانون به نمایندگان اجازه داده تا در صورت رأی دو سوم از آنان در مجلس عوام، انتخابات زودهنگام برگزار گردد.
نخست‌وزیر از مقام پادشاهی می‌خواهد تا پارلمان را با اعلان ملوکانه منحل کند. این اعلان شامل دستوری مبنی بر چاپ احکام رسمی برای برگزاری انتخابات در هر حوزه است. بنابر قانون، انتخابات ۱۷ روز پس از اعلامیه‌ی شاه برگزار می‌شود.
از ۱۹۳۵ تمام انتخابات‌های سراسری در روز پنج‌شنبه برگزار شده‌است. از ۱۸ انتخابات سراسری که بین ۱۹۴۵ تا ۲۰۱۰ برگزار شد، پنج عدد در مه، چهار تا در ژوئن و اکتبر، دو تا در فوریه و یکی در مارس، آوریل و ژوئیه برگزار شدند.
دفتر کابینه بریتانیا وضعیت "پرده" را پیش از انتخابات برقرار می‌کند. وزارتخانه‌ها در این دوره که شش هفته طول می‌کشد اجازه ندارند با عموم پیرامون ابتکار عمل‌های جدید یا بحث‌برانگیز دولتی (مثل مدرنیزاسیون یا تغییرات اداری و قضایی) صحبت کنند. بدین صورت از تبلیغ برای حزب متبوع دولت مستقر جلوگیری می‌شود.
رأی‌گیری رأس ساعت ۱۰ شب (یا زمانی که صف افرادی که درون یا بیرون حوزهٔ انتخابیه پس از ساعت ۱۰ شب تمام شده باشد) پایان می‌یابد. مأموران سرپرست موظف هستند تا صندوق آرا را در حوزه‌های رأی‌گیری مهر و موم کنند و «بدون فوت وقت و مستقیماً» آن‌ها را به جایگاه مرکزی شمارش آرای حوزه‌ی انتخابیه منتقل نمایند. گفتنی است که نمایندگان نامزدها نیز می‌توانند مهر و موم خاص خود را به صندوق‌ها بزنند. سرپرستان حوزه‌ها موظف هستند «هر گونه تصمیم مقتضی برای آغاز شمارش ظرف ۴ ساعت پس از پایان زمان رأی‌گیری را اتخاذ کنند» (یعنی تا پیش از ساعت ۲ بامداد). در بسیاری از حوزه‌های انتخابیه به محض آنکه یک صندوق در مرکز شمارش توسط سرپرست حوزه دریافت می‌شود، مهر و موم صندوق‌ها برداشته شده و پس از خالی کردن آن‌ها، برگه‌های رأی بررسی شده و شمارش آغاز می‌گردد. بررسی برگه‌های رأی به‌شکل دستی صورت می‌گیرد. نامزدها یا نمایندگان ایشان می‌توانند بر شمارش آرا نظارت کنند.
نتایج انتخابات در هر حوزه توسط سرپرست آن حوزه اعلام می‌شود. نخستین دور اعلام نتایج معمولاً ساعت ۱۱ شب می‌باشد و بسیاری از حوزه‌ها تا ساعت ۳ یا ۴ بامداد نتایج خود را اعلام می‌کنند. برخی حوزه‌ها نتایج خود را تا اواسط روز آینده اعلام می‌کنند هر کس که در انتخابات برنده شده باشد، به محض اعلام نتایج توسط سرپرست حوزه، نماینده تلقی می‌شود.
هنگامی که همهٔ نتایج اعلام شدند یا زمانی که یک حزب توانسته باشد اکثریت مطلق کرسی‌ها در مجلس عوام را بدست آورد، نخستین پاسخ از سوی نخست‌وزیر وقت اعلام می‌شود. اگر حزب نخست‌وزیر توانسته باشد اکثریت مطلق را کسب کند این حزب می‌تواند بدون تأیید یا نصب مجدد در رأس دولت باقی بماند. اما اگر حزب دیگری توانسته باشد اکثریت کرسی‌ها را برنده شود، نخست‌وزیر استعفای خود را به پادشاه (یا ملکه) تقدیم خواهد کرد. سپس پادشاه، رهبر حزب برنده را مأمور به تشکیل دولت جدید می‌کند. نخست‌وزیر می‌تواند بدون آنکه اکثریت را داشته باشد تلاش کند در رأس حزب خود باقی بماند. پارلمان جدید با «سخنرانی ملکه» آغاز می‌شود. در این سخنرانی وی سرفصل‌های برنامه پیشنهادی دولت را قرائت می‌کند و نمایندگانِ مجلس عوام فرصت خواهند داشت با قبول یا رد سخنرانی ملکه، به دولت رأی اعتماد یا عدم اعتماد بدهند.
بر اساس آنچه تا بحال اتفاق افتاده و در غیاب یک اعتراض مکتوب قانون اساسی، پادشاه در تئوری حق دارد نخست‌وزیر مستقر را برکنار کرده و بدنبال فرد دیگری به جای او برود. با اینحال این مسأله از زمان برکناری لرد ملبورن در سال ۱۸۳۴ رخ نداده و در صورت تکرار احتمال دارد یک بحران قانون اساسی شبیه به آنچه در سال ۱۹۷۵ در استرالیا روی داد به‌وجود آید.
ادوارد هیت در سال ۱۹۷۴، گوردون براون در ۲۰۱۰ و ترزا می در ۲۰۱۷، آخرین نخست‌وزیرانی بودند که نتوانستند اکثریت را برنده شوند و تصمیم گرفتند استعفا ندهند. در سال ۱۹۷۴ پس از آنکه مذاکره با حزب لیبرال برای تشکیل یک ائتلاف به شکست انجامید، هیت استعفا داد و ملکه الیزابت دوم اجازه پیدا کرد هارولد ویلسون رهبر حزب کارگر را مأمور به تشکیل دولت نو کند. تا زمانی که نخست‌وزیر با تصمیم به ماندن یا استعفا واکنشی به نتایج انتخابات نداده باشد، پادشاه نقشی پیدا نخواهد کرد. پادشاه تنها در صورتی می‌تواند شخصی را مجاز به تشکیل دولت کند که نخست‌وزیر وقت استعفا داده باشد.
بزرگترین حزب خارج از دولت (از لحاظ تعداد کرسی‌ها) به‌طور رسمی «حزب اپوزیسیون» خوانده می‌شود. تمام احزاب کوچکتری که در دولت حضور ندارند «اپوزیسیون» خوانده می‌شوند.
در صورتی که یک نخست‌وزیر پس از انتخابات در قدرت باقی بماند، می‌تواند دست به تغییر گسترده یا جزئی در کابینه بزند. گفتنی است که نخست‌وزیر هر وقت دیگری هم که خواست می‌تواند نسبت به انجام این تغییرات اقدام کند. در صورتی که یکی از اعضای پارلمان به دلیل مرگ، ترفیع به درجه لردی یا استعفا از فهرست اعضای این مجلس حذف شود، انتخابات میان‌دوره‌ای برگزار خواهد شد. تاریخ برگزاری این انتخابات به صورت خودکار پیش‌بینی نشده و می‌توان آن را تا ماه‌ها پس از حذف یک نماینده عقب انداخت. حتی در صورتی که انتخابات سراسری نزدیک باشد، می‌توان برگزاری این انتخابات در حوزهٔ مربوطه را لغو کرد.
انتخابات پارلمان اروپا از سال ۱۹۷۹ یعنی از نخستین سالی که قرار شد اعضای این پارلمان توسط مردم انتخاب شوند در بریتانیا برگزار شد. انتخاب اعضای این پارلمان میان سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۹ بر عهدهٔ پارلمان‌های کشورهای عضو بود. هم‌اکنون پادشاهی متحد بریتانیا ۷۳ عضو در این اتحادیه دارد. این انتخابات هر پنج سال انجام می‌شود و از لحاظ اجرایی دو تفاوت اساسی با انتخابات سراسری دارد؛ نخست اینکه شهروندان اتحادیه اروپا شامل ایرلند، مالت و قبرس صلاحیت رأی دادن در آن را دارند و دوم اینکه این تنها انتخابات در سطح ملی است که با استفاده از نمایندگی تناسبی اجرا می‌شود.
از سال ۱۹۹۹ اعضای پارلمان اروپا که به نمایندگی از انگلستان، اسکاتلند و ولز در این پارلمان حضور می‌یابند در حوزه‌های انتخابیه‌ی محلی و از طریق فهرست‌هایی که احزاب ارائه می‌دهند (نظام فهرست بسته) انتخاب می‌شوند. اما در ایرلند شمالی برای این انتخابات از سال ۱۹۷۹ تاکنون از نظام تک‌رأی انتقال‌پذیر استفاده می‌شده‌است.
بکارگیری نظام نمایندگی تناسبی تا حد زیادی به احزاب کوچکتر اجازه عرض اندام داده است. تا سال ۱۹۹۹ در این انتخابات هم از روش نخست‌نفری استفاده می‌شد و به همین دلیل احزابی که به طور کلی رأی زیادی دارند اما آرای آنها از لحاظ جغرافیایی پراکنده است نمی‌توانستند صاحب هیچ کرسی‌ای در اتحادیه اروپا شوند. برای مثال حزب سبز در انتخابات ۱۹۸۹ توانست ۲٬۲۹۲٬۷۱۸ رأی به دست آورد که شامل ۱۵٪ از کل آرا بود اما با این حال حتی یک کرسی هم به دست نیاورد. تغییر قانون انتخابات پارلمان اروپا در سال ۱۹۹۹ باعث شد این نظام برای نخستین بار تغییر یابد.
پادشاهی متحد بریتانیا از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹ دارای ۸۱ نماینده در پارلمان اروپا بود (۷۸ نفر برای انگلستان، ولز و اسکاتلند و ۳ نفر برای ایرلند شمالی). قانون انتخابات پارلمان اروپا مصوب ۱۹۹۳ کرسی‌های این کشور را به ۸۷ عدد افزایش داد به این شکل که پنج کرسی به انگلستان و یک کرسی به ولز اضافه شد. این عدد در انتخابات ۲۰۰۴ به ۷۸ و در انتخابات ۲۰۰۹ به ۷۲ کاهش یافت اما در طول پارلمان ۲۰۰۹-۲۰۱۴ به ۷۳ عدد افزایش پیدا کرد. این عدد در ۲۰۱۴ نیز همین مقدار باقی ماند.
پادشاهی متحد برای این انتخابات به دوازده حوزهٔ انتخابیه تقسیم می‌شود. ۳ حوزه برای اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی و ۹ حوزه برای انگلستان.