moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کهنه برهان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.این روستا در جنوب استان فارس قرار دارد،و آب و هوای این روستا گرم وخشک است.این روستادرکناره دو روستاقراردارد،شتوان و سایبان.و فاصله با این روستاها2کیلومترمی‌باشد.ومکان‌های جذاب (کهنه برهان)زمین فوتبال آن است که برای بازی به این روستامی آیند.
این روستا در دهستان درزوسابیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۱۲ نفر (۸۳خانوار) بوده‌است.
شهرک سایبان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.روستای سایبان در جنوب استان فارس قرار دارد.راه دسترسی به این روستا عبارتند:جاده لار-درزوسایبان-گهکم وجاده اصلی بندرعباس - حاجی آباد-پلک به سمت شهدادی-سایبان راه دسترسی شهرک سایبان هستند.این روستا فاصله کمی تا راه آهن دارد وشهرستان لارستان را به راه آهن متصل میکند.روستاهای نزدیک سایبان عبارتند:شتوان-کهنه برهان-سردشت-درز و دارای آب هوای گرم وخشک می باشد. این روستادارای مردمانی خاکی،خونگرم ومهمان نواز بوده است.
این روستا در دهستان درزوسابیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۰ نفر (۳۹خانوار) .
بیخویه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است، این روستا در جنوب استان فارس قرار دارد.
این روستا ۱۱۰ کیلومتر با مرکز شهرستان (لار) فاصله دارد.
شغل اکثر مردم کشاورزی و دامداری می‌باشد
از محصولات آنها میتوان گندم، جو، کنجد، کلزا، گوجه، بادمجان، خربزه، پیاز و... را نام برد
این روستا در دهستان درزوسابیان قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۴۷۱ نفر (۱۱۲ خانوار) بوده‌است.
درز (لارستان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.روستای درز در جنوب استان فارس قرار دارد.و تا شهرستان لارستان 139کیلومتر فاصله دارد.راه دسترسی به این روستا عبارتند:جاده لار-درز-گهکم و جاده اصلی بندرعباس-حاجی آباد-پلک به سمت شهدادی-درز،راه دسترسی به این روستا هستند؛همچنین این روستافاصله کمی به راه‌آهن دارد،ایستگاه زاهد محمود شهرستان لارستان را به راه‌آهن متصل می‌کند.
این روستا در دهستان درزوسابیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن 2500نفر (750خانوار) بوده‌است.
دولت‌آباد قدیم ۱، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان درزوسابیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۲ نفر (۱۸خانوار) بوده‌است.
سردشت (لارستان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان درزوسابیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۱ نفر (۳۲خانوار) بوده‌است.
شاه قطب‌الدین حیدر، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان درزوسابیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۰ نفر (۳۷خانوار) بوده‌است.
کهنویه درز، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان درزوسابیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۶ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
نصیرآباد (لارستان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
دولت‌آباد (لارستان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان درزوسابیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۲ نفر (۲۱خانوار) بوده‌است.
چاه نهر، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
روستای چاه نهر در استان فارس در ۱۲۵ کیلومتری شهرستان لار و ۱۳۶ کیلومتری شهرستان داراب واقع شده و از جهت شرق به مزارع کشاورزی روستا و غرب به روستای مزایجان از توابع زرین دشت و از سمت شمال به شهر فدامی از توابع داراب و از جهت جنوب به روستای شاه غیب متصل است. در این روستا خانه بهداشت - درمانگاه - مرکز مخابرات - مدرسه ابتدایی - مدرسه راهنمایی - دبیرستان - پست بانک و دفتر دهیاری از نهاد دولتی هستند که فعالیت می‌کنند. در این روستا صنایع دستی شامل سُپ - قالی - خورجین - تَکْل- چیلُک - کُپه و زیلو بافته و ساخته می‌شود. میانگین سطح تحصیلات عمومی مردم اول متوسطه می‌باشد. اما برسیم به کشاورزی این روستا که آن را یکی از قطب‌های مهم کشاورزی استان فارس می‌دانند با تولید سالانه بیش از ۱۱۰۰۰هزار تن سیب زمینی که تنها تولیدکننده سیب زمینی طرح استمرار در استان است و تولید ۴۸۰۰ تن گندم و بیش از ۶۰۰۰هزار تن سیفی جات شامل هندوانه - خربزه - خیار شمام - خیار سبز - بادمجان - گوجه فرنگی - فلفل دلمه و دیگر اقلام و همچنین تولید بیش از ۲۳۰ تن کنجد و دانه روغنی کلزا است.
زمین‌های کشاورزی و طبیعت بکر این روستا سبب شده‌است تا تفریحات و گردش‌ها در این روستا رونق به سزایی داشته باشد.
این روستا در دهستان درزوسابیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۶۸۰ نفر (۴۱۲خانوار) بوده‌است.
پاریوعرب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان درزوسابیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۱ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
پیرچاله، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
رمی جان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان درزوسابیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۸ نفر (۲۴خانوار) بوده‌است.
شاه غیب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان درزوسابیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۰۶ نفر (۱۲۲خانوار) بوده‌است.
بریز، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در جنوب استان فارس ایران است. فاصله‌‌ٔ این روستا تا مرکز شهرستان ۴۵ کیلومتر است.
این روستا در دهستان دهکویه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۱۴۶ نفر (۴۱۱خانوار) بوده‌است. مردم این روستا پیرو مذهب شیعه هستند و به زبان اچمی صحبت می‌کنند.
این روستا یک کاروان سرا دارد که در زمان شاه عباس صفوی ساخته شده‌است. همچنین در این روستا امامزاده‌ای به نام «میراحمد» مدفون است که مورد توجه و محل زیارت مردم محلی است.
دنگز، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان دهکویه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۷۴ نفر (۱۱۷خانوار) بوده‌است.
کورده، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان دهکویه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۹۰، جمعیت آن ۳٬۳۵۳ نفر (۸۶۸ خانوار)؛ و در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۹۲۷ نفر (۶۹۸ خانوار) بوده‌است.
پهرست سفلی، نام روستایی است در بخش بیرم از توابع شهرستان لارستان می‌باشد که در جنوب استان فارس و در کشور ایران واقع شده‌است. این روستا در ۶ کیلومتری شهر بیرم واقع شده‌است.
پوشش گیاهی این منظقه اغلب درختان کهور، گز، نخل، بید و گیاه دارویی خارشتر می‌باشد. شغل مردم این روستا عمدتاً دامپروی و کشاورزی می‌باشد.
این روستا در دهستان بالاده قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۲ نفر (۴۲خانوار) بوده‌است.
پهرست علیا، روستایی از توابع بخش بیرم شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان بالاده قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۳ نفر (۳۰خانوار) بوده‌است.
نجف‌آباد (لارستان)، روستایی از توابع بخش بیرم شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
شغل مردم آن کشاورزی و دامپروری است. عمده محصولات آن غلات گندم و جو و خرما می‌باشد. همچنین در اطراف روستا درختان گز و کنار و کور وجود دارد. بخش بیرم در جنوب لارستان و در مجاورت شهرستان لامرد قرار دارد. تابستان آن گرم و خشک و زمستان آن سرد می‌باشد.
این روستا در دهستان بالاده قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۰ نفر (۳۱خانوار) بوده‌است.
کمال‌آباد (لارستان)، روستایی از توابع بخش بیرم شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان بالاده قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۸ نفر (۳۰خانوار) بوده‌است.
محمد قاسمی روستایی از توابع بخش بیرم شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان بالاده قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۴۳ نفر (۹۳خانوار) بوده‌است.
اَرَد شهری از توابع شهرستان گراش در استان فارس ایران است. این شهر مرکز بخش ارد و دهستان ارد می‌باشد. ارد در سال ۱۳۹۶ از روستا به شهر ارتقا یافت.
نام ارد برگرفته از کلمهٔ ارتا می‌باشد. ارتا نام فرشته‌ای است در دین زرتشت که به ملک رزق و روزی معروف است و روز بیست و پنجم هر ماه به او تعلق دارد. در لغت‌نامهٔ دهخدا، ارد واژه‌ای اوستایی معرفی شده‌است که به معنی راستی و درستی و پاکی و تقدس است. البته لازم است ذکر شود که به گفتهٔ کهنسالان این شهر، نام ارد برگرفته از دو واژهٔ آرد و رد است. به این صورت که در گذشته به علت فراوانی چشمه‌های آب در این منطقه، آسیاب‌های زیادی نیز وجود داشته که از سراسر این منطقه برای آرد کردن گندم به این مکان می‌آمدند و در مسیر برای شناسایی راه توسط دیگران و در ادامه سفرهای خودشان، ردی از آرد به جا می‌گذاشتند. از این رو این منطقه به ارد معروف شد.
مردم ارد پیش‌تر در هفت تا هشت مکان به صورت جداگانه زندگی می‌کرده‌اند که محور این دسته‌ها و قبیله‌ها در جاشهر کنونی بوده‌است. بعد از مدتی این پراکندگی‌ها که از گود و قلات سهل‌آباد تا میلویه و حتی لاور نیز بوده کم شده و اکثراً در جاشهر زندگی می‌کرده‌اند؛ تا اینکه به علت زلزله‌های زیادی که در آن منطقه رخ می‌داده و خرابی‌های زیادی را به بار می‌آورده، تصمیم می‌گیرند به منطقه‌ای مابین دو کوه کوچ کنند؛ در نتیجه ارد فعلی را که آن زمان تعداد کمی از مردم در آنجا زندگی می‌کردند را برای ادامهٔ زندگی دسته‌جمعی انتخاب می‌کنند.
این شهر در ۶۶ کیلومتری غرب شهر گراش، بین دوراهی ارد و گردنهٔ بالنگستان واقع شده‌است. دشت ارد بسیار وسیع می‌باشد؛ به طوری که از شمال به دوراهی ارد، از جنوب به مزارع لاور و کوه بالنگستان، از شرق به جاشهر و میلویه و سپس به روستاهای گزدان و زینل‌آباد و آغصه و از غرب به تیش‌آباد، سهل‌آباد و مهرآباد و نهایتاً به روستای مز می‌رسد. در واقع گردنهٔ بالنگستان همانند دیواری مرز بین دهستان ارد و دهستان فداغ را مشخص می‌کند. این دشت دارای بیش از سه چشمه و زمین‌های کشاورزی است. ارد در گذشته با دارا بودن دوازده رشته قنات در سطح منطقه بی‌نظیر بوده اما در خشکسالی‌های اخیر اکثر قنات‌های آن خشکیده و دچار ریزش شده‌اند.
بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر ارد ۵٬۰۹۴ نفر شامل ۱٬۵۰۲ خانوار بوده‌است. عده‌ای از مردم این شهر به کار کشاورزی و دامداری مشغول می‌باشند و عمدهٔ محصولات آن گندم، جو، خرما، پنبه و کنجد می‌باشد. عده‌ای دیگر از مردم نیز جهت امرار معاش به شهرهای شیراز و بندرعباس و کشورهای حوزهٔ خلیج فارس مانند قطر، امارات و کویت رفته و در آنجا مشغول فعالیت می‌باشند. ارد دارای افراد خیر زیادی می‌باشد که در زمینه‌های مختلفی در کارهای خیریه شرکت می‌کنند.
اکثر مردمان ارد در حال حاضر در تهران و شیراز به شغل تجارت موبایل وتجهیزات جانبی اشتغال دارند.
مردم ارد اچمی بوده و به زبان اچمی صحبت می‌کنند.
مهم‌ترین جاذبهٔ گردشگری شهر ارد، چشمهٔ آبگرم بِنو می‌باشد. بنو چشمه‌ای با قدمتی بیش از 820 سال است که
توسط گبریان ساخته شده است و این چشمه از مواد گوگردی تشکیل شده است که برای درمان بیشتر بیماریهای مفصلی مفید میباشد
زمین‌های کشاورزی وسیعی را آبیاری می‌کند و به عقیدهٔ مردم این شهر توسط برادران امام‌زاده بی‌بی شاه‌دختر که مقبرهٔ وی در ۲ کیلومتری شهر قرار دارد حفر و احداث شده‌است، و هم‌اکنون به دلیل خشکسالی‌های متعدد، آب آن بسیار کم شده‌است. این چشمه با دارا بودن خاصیت درمانی هر ساله توجه عدهٔ زیادی از مردم شهرهای اطراف را به خود جلب می‌کند. خنک بودن آب آن در تابستان و گرم بودن آن در فصل زمستان از ویژگی‌های منحصر به فرد این چشمه می‌باشد. این چشمه سه سرچشمه دارد که یکی آب گرم و دومی آب سرد و دیگری آب ولرم می‌باشد که ترکیب آن‌ها آبی ملایم با خاصیت درمانی به وجود آورده‌است.
متأسفانه بسیاری از آثار تاریخی ارد که قدمت برخی از آن‌ها به بیشتر از ۱۰۰۰ سال می‌رسیده‌است، غارت یا تخریب شده‌اند که از آن جمله می‌توان به چهارطاقی، چهارانبار، سنگ‌قبرهای بسیار قدیمی، آسیاب‌های قدیمی و غیره اشاره کرد. کلات ارد که در زمان قدیم از مردم ارد جهت هجوم دشمنان جلوگیری می‌کرده‌است، پیشینه‌ای بسیار قدیمی دارد.
یکی دیگر از جاذبه های بخش ارد، وجود نخلستان ها و گیاهان سرسبز و منحصر به فردی است که در فصل بهار می رویند. علی رغم تابستان سوزان و خشک، بهار ارد در آن منطقه زبان زد خاص و عام است و با سرسبزی شمال کشور برابری می کند. گیاهان دارویی و سبزیجات بسیاری در دشت و کوه های ارد می روید از جمله: آنقوزه ،آویشن، شربتی، مروتلخ، کاسنی، خار شتر، خاکشیر، بابونه، اسفناج، ثعلب، رازیانه رومی، بادام کوهی، روناس، خار مریم، و... .
در ارد اماکن مذهبی زیادی وجود دارد که در ماه‌های مختلف سال از جمله رمضان و محرم میزبان مردم شهر می‌باشند. از جملهٔ این اماکن می‌توان به حسینیهٔ ارشاد، حسینیهٔ خامس آل‌عبا و حسینیهٔ اباالفضل(ع)(اسلام آباد) و سالن فرهنگی مذهبی الزهرا اشاره کرد. ارد دارای ۷ مسجد است که مسجد جامع ارد و مسجد صاحب‌الزمان مشهورتر می‌باشند. همچنین زینبیهٔ ارد که در محلهٔ اسلام‌آباد قرار دارد، در روزهای شهادت و ولادت میزبان بانوان شهر ارد است. ارد اولین دهستان کشور است که در آن نماز جمعه برگزار شد.
امامزاده‌ها: شاه‌غیب، هفت‌تن، بی‌بی شاه‌دختر
جاشهر، روستایی از توابع شهرستان گراش در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان آرد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹ نفر (۶خانوار) بوده‌است.
چَک‌چَک ، روستایی از توابع شهرستان گراش در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان آرد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۶ نفر (۲۹خانوار) بوده‌است.
زینل‌آباد () روستایی در دهستان سبزپوش از بخش اَرَد در شهرستان گراش واقع در استان فارس است. این روستا مرکز دهستان سبزپوش است و در فاصلهٔ ۷۰ کیلومتری غرب گراش و ۳۵۰ کیلومتری جنوب شیراز قرار دارد و از طریق جادهٔ لارستان به عسلویه قابل دسترسی است. جمعیت زینل‌آباد در سال ۱۳۹۵، ۶۳۲ نفر گزارش شده‌است که نسبت به سال ۱۳۹۰، دارای رشد ۲٫۸− درصدی بوده‌است. زینل‌آباد از نظر موقعیت جغرافیایی در اقلیم گرم و خشک قرار دارد و از شمال و جنوب و شرق در حصار کوه‌های بهاش و سه‌کلات از رشته‌کوه‌های زاگرس جنوبی واقع شده‌است و از غرب به شهر اَرَد متصل می‌شود.
این روستا با ورود شخصی به نام دهباشی زینل که از گراش تبعید شده بود به همراه جمعی از مردم گراش در دههٔ ۱۳۴۰ ه‍.ق شکل گرفت و به همین دلیل، زینل‌آباد نامیده می‌شود. با این حال نام این منطقه در برخی از سالنامه‌های آماری، «برکهٔ شیخ» ذکر شده‌است. وجود چند اثر تاریخی که قدمت‌شان به درستی مشخص نیست، نشانهٔ حضور و فعالیت‌های انسانی در گذشتهٔ این منطقه است.
بیشتر ساکنان زینل‌آباد، مهاجرانی از گراش هستند که به زبان اچمی با گویش گراشی صحبت می‌کنند. مذهب آن‌ها شیعهٔ دوازده‌امامی است و آرامگاهی معروف به امامزاده سبزپوش در نزدیکی زینل‌آباد واقع شده‌است. این روستا دارای یک دبستان، یک خانهٔ بهداشت، یک زمین چمن مصنوعی، دو مسجد و یک حسینیه است که بیشتر آن‌ها توسط خیرین بومی ساخته شده‌اند. اقتصاد زینل‌آباد بیشتر بر پایهٔ کشاورزی و دامپروری است و زراعت گندم و جو، کشت هندوانه و پرورش محصولات باغی همچون نخل و زیتون، در کنار پرورش بز و گوسفند، از منابع اصلی درآمد ساکنان این روستاست. در کنار این‌ها، اشتغال به صنایع دستی همچون تولید گلیم‌های پشمی و ساخت و تزیین نی قلیان هم در زینل‌آباد رایج است.
علت نام‌گذاری این روستا به زینل‌آباد به درستی روشن نیست. بنا بر داده‌های شفاهی، این منطقه به دست شخصی به نام زینل، آباد شده‌است و به همین دلیل زینل‌آباد نامیده می‌شود. زینل که از نزدیکان رستم‌خان گراشی بود، در زمان حکومت او بر لارستان به این منطقه تبعید شده بود و به آبادسازی آن پرداخت. عبدالنبی سلامی در "گنجینهٔ گویش‌شناسی فارس"، شخص کوچیده به این منطقه را دَهباشی زینل نامیده و کوچ او را در اوایل دههٔ ۱۳۴۰ ه‍.ق دانسته‌است. طبق این نوشته، گروهی از مردم گراش به سرکردگی دَهباشی زینل به منطقهٔ زینل‌آباد رفتند و سکونت‌شان در چادر بود. سپس در سال ۱۳۴۱ ه‍.ق زمین‌هایی را از مالکان و خوانین وقت خریدند و به ساختمان‌سازی پرداختند. بعدها گروه‌هایی دیگر نیز از گراش به آنان پیوستند. به نوشتهٔ صلاحی در "جامعه‌شناسی گراش"، نام قدیمی زینل‌آباد که در سالنامه‌های آماری سال‌های ۱۳۳۵ تا ۱۳۶۵ خورشیدی مرکز آمار ایران ذکر شده‌است، «برکهٔ شیخ» بوده‌است.
زینل‌آباد دارای چند اثر تاریخی است که از آن میان، قلعهٔ گَزْدان شهرت بیشتری دارد و قدمت آن به دوران قاجاریه می‌رسد. دیگر اثر تاریخی این روستا، کاروانسرایی با نام بَنْدِ گِرین است که قدمت آن مشخص نیست. بقایای کاروانسرا و قلعه‌ای با نام قلعهٔ کُهنه و نیز آب‌انباری با نام برکهٔ شیخ در نزدیکی زینل‌آباد وجود دارد که به اعتقاد ساکنان آن، مربوط به دوران حضور زرتشتی‌ها در این مناطق است. از دیگر جاذبه‌های گردشگرپذیر زینل‌آباد، سدها و بندها هستند که عمدتاً در دوران معاصر ساخته شده‌اند. سد «خاکی» و سد «حاج غلامرضا» را می‌توان از میان سدهای زینل‌آباد برشمرد. همچنین قنات‌هایی در زینل‌آباد وجود دارد که قدمت زیادی دارند و امروزه بلااستفاده مانده‌اند.
زینل‌آباد مرکز دهستان سبزپوش از بخش ارد در شهرستان گراش است. این روستا به موازات ارتقای گراش به شهرستان در سال ۱۳۸۸، به مرکز دهستان جدید سبزپوش ارتقا یافت. نخستین دهیار زینل‌آباد، علی التفاتی بود که از سال ۱۳۸۷ این مسئولیت را بر عهده داشت. همچنین نخستین دورهٔ شورای اسلامی روستای زینل‌آباد در سال ۱۳۷۸ تشکیل شد که پنج عضو داشت. این شورا در دوره‌های بعد به تناوب با سه و چهار عضو تشکیل شده‌است. زینل‌آباد تنها یک سال و در فاصلهٔ سال‌های ۱۳۹۱–۱۳۹۰ دارای امام جمعه بوده‌است.
زینل‌آباد در فاصلهٔ حدود ۱۵ کیلومتری ارد، ۷۰ کیلومتری گراش و ۳۵۰ کیلومتری شیراز قرار دارد. این روستا از غرب به شهر ارد، از شمال به کوه سه‌کلات و از جنوب و شرق به کوه بهاش می‌رسد که از ارتفاعات رشته‌کوه زاگرس جنوبی به حساب می‌آیند. کوه سه‌کلات که به علت شباهت ظاهری برجستگی‌هایش به سه برج یا قلعه به این نام خوانده شده‌است و دو کوه دیگر با نام‌های کلات سرخ بزرگ و کلات سرخ کوچک، ناهمواری‌های اطراف زینل‌آباد را شکل می‌دهند. زینل‌آباد در اقلیم خشک قرار دارد و تابستان‌های آن دارای آب‌وهوای گرم و خشک است. این منطقه و مناطق اطرافش به‌طور کلی و در طول یک سال، دارای تابستانی گرم و طولانی و زمستانی سرد و کوتاه می‌باشند. بهترین فصل زینل‌آباد، فصل بهار است که همزمان با بارش‌های فصلی، رویش سبزی‌ها و گیاهان خوراکی و نیز قارچ و دمبلان در دشت‌های منطقه آغاز می‌شود و مسافرانی را از شهرها و روستاهای اطراف به خود جذب می‌کند. این دشت‌ها مقصد عشایری است که در فصل‌های گرم سال در آن ساکن شده و با آغاز سردی هوا، به مناطق اطراف گراش که هوای گرم‌تری دارد راهی می‌شوند. راه دسترسی این روستا از طریق سه‌راهی اَرَد در جادهٔ لارستان به عسلویه است که با گذر از روستای گزدان، به زینل‌آباد متصل می‌شود. میانگین ارتفاع این روستا از سطح آب‌های آزاد، ۶۹۷ متر عنوان شده‌است.
بیشتر مردم زینل‌آباد، مهاجرانی هستند که از گراش به آنجا نقل مکان کرده‌اند و اغلب با نام‌های خانوادگی مشابهی چون شمسی، پورشمسی و شیرشمسی شناخته می‌شوند. علت عمدهٔ این مهاجرت‌ها، انجام امور کشاورزی است و مهاجرت معکوس از زینل‌آباد به گراش جهت استفاده از خدمات و امکانات شهری نیز رواج دارد. ساکنان این روستا را از نظر طبقهٔ اجتماعی می‌توان به دو گروه کلی مالکان و کارگران تقسیم کرد. مالکان، صاحب زمین‌های کشاورزی‌اند و در کنار آن‌ها عده‌ای مستأجر نیز به صورت سهامی به کشاورزی می‌پردازند. کارگران اما در کنار محدود تولیدکنندگان مستقل، به کار در زمینه‌های کشاورزی، دامداری و نیز مغازه‌داری مشغول‌اند. جدای از این دو گروه کلی، افرادی هم از طبقهٔ اجتماعی متوسط در زینل‌آباد زندگی می‌کنند.
مردم این روستا به دلیل اصالت گراشی‌شان، به زبان اچمی با گویش گراشی صحبت می‌کنند. در اثر سال‌ها جدایی زینل‌آباد از گراش و نزدیکی بیشتر به مناطق اطراف از جمله روستای گزدان، واژه‌هایی در گویش مردم زینل‌آباد وجود دارد که در گویش گراشی نیست، ولی کماکان نمی‌توان گویش زینل‌آبادی و گراشی را دو گویش مجزا دانست. در واقع گویش زینل‌آبادی، شکل اصیل‌تر و دست‌نخورده‌تر گویش گراشی است. دین مردم زینل‌آباد اسلام است و پیرو مذهب شیعهٔ دوازده‌امامی هستند که فعالیت‌های مذهبی‌شان را در دو مسجد به نام‌های امیرالمؤمنین و ولی‌عصر، و یک حسینیه به نام سیدالشهداء انجام می‌دهند. همچنین آرامگاهی که به نام «امامزاده سبزپوش» شناخته می‌شود، در نزدیکی زینل‌آباد وجود دارد. در سال ۱۳۹۳ طرحی برای بهسازی این امامزاده اجرا شد که طی آن، گنبد و گلدستهٔ آن مکان تکمیل و زائرسرا و شبستان آن ساخته شد. انجام فعالیت‌های فرهنگی و هنری در روستا منحصر به کتابخانه و کانون فرهنگی حسینیهٔ سیدالشهداء است. امکانات آموزشی زینل‌آباد شامل یک دبستان شش‌کلاسهٔ مختلط می‌شود. دانش‌آموزان ساکن این روستا برای ادامهٔ تحصیل در مقاطع راهنمایی و دبیرستان اغلب به آموزشگاه‌های شبانه‌روزی گراش، اوز و ارد مراجعه می‌کنند. همچنین وضعیت بهداشت و امکانات آن در روستا محدود به یک خانهٔ بهداشت است که توسط یک نفر بهیار اداره می‌شود. ورزش در زینل‌آباد رونق چندانی ندارد و تنها دارای دو تیم فوتبال و فوتسال محلی است که در گذشته در زمینی خاکی به نام «میله» یا «کفه صاف» به فعالیت می‌پرداختند. در ۱۸ شهریور ۱۳۹۷ کلنگ ساخت یک زمین چمن مصنوعی در زینل‌آباد به زمین زده شد که پس از حدود سه سال، در ۳۱ تیر ۱۴۰۰ افتتاح گردید. تنها مقام ورزشی این روستا به سال ۱۳۹۱ و نایب‌قهرمانی تیم فوتسال زینل‌آباد در مسابقات منطقه‌ای لارستان برمی‌گردد.
عدم تخصیص بودجه‌های کافی برای توسعهٔ زینل‌آباد و دیگر روستاهای اطرافش در منطقه و درآمد ناچیز دهیاری‌ها، باعث شده‌است که بیشتر امکانات این روستاها توسط افراد محلی و با نیت کارهای خیرخواهانه و عام‌المنفعه انجام شود. این امور در زینل‌آباد به ساخت آب‌انبار، حسینیه، مسجد، مدرسه و خانهٔ بهداشت توسط ساکنان انجامیده‌است.
بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت زینل‌آباد ۶۳۲ نفر بوده‌است که ۳۰۴ نفر مرد و ۳۲۸ نفر زن را شامل می‌شود. همچنین در همان سال، تعداد خانوارهای ساکن در این روستا ۱۶۰ خانوار گزارش شده‌است. با توجه به جمعیت زینل‌آباد در سرشماری سال ۱۳۹۰ که ۶۵۰ نفر گزارش شده بود، این روستا شاهد ۲٫۸− درصد رشد جمعیت خود در بازهٔ سال‌های ۱۳۹۵–۱۳۹۰ بوده‌است. این در حالی است که از سال ۱۳۴۵ که نخستین آمار جمعیت زینل‌آباد با ۱۲۵ نفر ساکن اعلام شده‌است تاکنون، همواره رشد جمعیت آن مثبت بوده‌است. محدودیت‌های پیش روی کشاورزی در این روستا، باعث مهاجرت بخشی از جمعیت زینل‌آباد به شهرهای دور و نزدیک شده‌است.
اقتصاد روستای زینل‌آباد بیشتر بر پایهٔ کشاورزی و دامپروری است. هرچند کم‌آبی، هوای نامساعد و شوری زمین‌ها، کشاورزی را با محدودیت‌هایی مواجه کرده‌است. در بخش کشاورزی، بیشتر سطح زیر کشت روستا مربوط به زراعت گندم، جو، کنجد، صیفی‌جات، یونجه و کلزا است. در زمین‌هایی که با آب چاه آبیاری می‌شوند، محصولات صیفی همچون هندوانه و خربزه هم کاشته می‌شود. همچنین محصولات باغی همچون نخل، مرکبات، زیتون و انجیر، از دیگر محصولات کشاورزی زینل‌آباد است که به دو صورت آبیاری و دیم کشت می‌شوند. فعالیت‌های دامداری در زینل‌آباد بیشتر معطوف به پرورش بز، گوسفند و مرغ است. هرچند در کنار آن پرورش شتر نیز انجام می‌شود. محمدباقر وثوقی، استاد تاریخ دانشگاه تهران، شترداران زینل‌آباد را بازماندهٔ نسل شترداران منطقه در دورهٔ صفوی می‌داند که صادرات اسبها و شترهای‌شان به هندوستان در آن دوره، مطرح بوده‌است. در کنار این‌ها، صنایع دستی هم منبعی دیگر برای درآمدزایی و فعالیت‌های اقتصادی ساکنان زینل‌آباد است. مهم‌ترینِ این فعالیت‌ها، تولید گلیمهای پشمی، سفره‌های سنتی و ساخت و تزیین نی قلیان است. اما گذشته از کشاورزی، دامپروری و صنایع دستی، اصناف تجاری این روستا در ۱۳۹۴، شامل دو سوپرمارکت، یک مرغ‌فروشی و یک ماهی‌فروشی بوده‌است. همچنین زینل‌آباد از سال ۱۳۷۵ دارای یک معدن گچ بوده‌است که امروزه غیرفعال است. در سال ۱۳۹۰ سدی با گنجایش یک میلیون متر مکعب و با مصالح سنگ و ملات سیمان در زینل‌آباد افتتاح شد که هدف از ساخت آن، تغذیهٔ سفره‌های زیرزمینی و چاه‌ها و نیز مهار سیلاب بود.
لوله‌کشی آب شهری در زینل‌آباد وجود دارد اما آب آن از کیفیت مناسبی برای آشامیدن برخوردار نیست؛ لذا آب آشامیدنی مردم کماکان از منابعی چون آب‌انبارهای قدیمی و جدید تهیه می‌شود. آب مورد نیاز برای کشاورزی هم از چاه‌های دستی و چاه‌های عمیق و نیز از سدها و بندهای خاکیِ دولتی تأمین می‌شود. برق‌رسانی در زینل‌آباد متصل به شبکهٔ برق سراسری است. خدمات و سرویس‌دهی آن تا سال ۱۳۹۰ زیر نظر ادارهٔ برق شهرستان خنج صورت می‌گرفت که پس از آن تا امروز توسط ادارهٔ برق شهرستان گراش انجام می‌شود. لوله‌کشی گاز شهری در این روستا در ۱۸ شهریور ۱۳۹۷ به بهره‌برداری رسید. تا پیش از آن، گازرسانی و تأمین سوخت تنها به وسیلهٔ سیلندرهای گاز صورت می‌گیرد. همچنین یک دفتر آی‌سی‌تی پست در این روستا وجود دارد که زیر نظر ادارهٔ پست شهرستان گراش فعالیت می‌کند. زینل‌آباد دارای مرکز مخابرات ثابت است. علاوه بر آن خدمات تلفن همراه هم تنها برای اپراتور همراه اول ارائه می‌شود و دسترسی به سایر اپراتورها ممکن نیست. زینل‌آباد در خرداد ۱۴۰۰ و از طریق شبکهٔ پهن‌باند سیار همراه اول به شبکهٔ ملی اطلاعات پیوست و دسترسی به اینترنت برای مردم آن فراهم شد.
گزدان، روستایی از توابع شهرستان گراش در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان آرد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰ نفر (۶خانوار) بوده‌است.
آغُصِّه روستایی از توابع بخش ارد شهرستان گراش در استان فارس ایران است.
روستای آغصه در سال ۱۲۱۲ شمسی توسط حسینعلی (اول) رزم‌آهنگ (کوره ای) به نام باغ نشاط بنیان نهاده شد.
این روستا در دهستان ارد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۶۴۸ نفر بوده‌است.
میٓلوٓیه روستایی از توابع دهستان ارد است که در بخش ارد شهرستان گراش در جنوب استان فارس در ایران واقع شده‌است.
بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت میلویه ۹۷ نفر، شامل ۳۱ خانوار بوده‌است.
تیشو، روستایی از توابع شهرستان گراش در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان آرد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
کُنارِ زیارت روستایی از توابع دهستان فداغ در بخش مرکزی شهرستان گراش در استان فارس ایران است.
این روستا در ۱۱ کیلومتری شهر گراش قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۲۴ نفر شامل ۶۲ خانوار بوده‌است. این روستا دارای مسجد و مدرسه می‌باشد و اهالی روستا به دامداری و کشاورزی مشغول هستند.
کَسْرُالدَّشت روستایی از توابع دهستان فداغ در بخش مرکزی شهرستان گراش در استان فارس ایران است. این روستا دارای مسجد، مدرسه و دهیاری می‌باشد.
روستای کسرالدشت در ۹ کیلومتری مرکز شهرستان گراش قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۷۱ نفر شامل ۲۱ خانوار بوده‌است.
لَب‌اِشکن روستایی از توابع دهستان خلیلی است که در بخش مرکزی شهرستان گراش در جنوب استان فارس در ایران واقع شده‌است.
بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت لب‌اشکن ۱۲۰۸ نفر، شامل ۲۲۹ خانوار بوده‌است.
حیدرآباد روستایی از توابع دهستان خلیلی است که در بخش مرکزی شهرستان گراش در جنوب استان فارس در ایران واقع شده‌است.
بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت حیدرآباد ۱۹ نفر، شامل ۴ خانوار بوده‌است.
پُشتِ پَری، روستایی از توابع دهستان خلیلی در بخش مرکزی شهرستان گراش در استان فارس ایران است.
رشته قناتهای پشت پری
بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت پشت پری ۱۲۰ نفر ۳۵ خانوار بوده‌است.
بختیارویه، روستایی از توابع بخش بنارویه شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان بنارویه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴۳ نفر (۶۳خانوار) بوده‌است.
حسن‌آباد مارمه یا حسن‌آباد مرگ ماری روستایی در دهستان بنارویه بخش بنارویه شهرستان لارستان استان فارس ایران است.
مردم روستا پیرو دین اسلام اهل‌سنت شافعی هستند و به زبان اچمی سخن میگویند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۳۰۰ نفر (۱۲۰خانوار) بوده‌است.
ده‌نو روستایی در دهستان بنارویه بخش بنارویه شهرستان لارستان استان فارس ایران است.
حسن‌آباد (لارستان)، روستایی از توابع بخش بنارویه شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان ده فیش قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۷ نفر (۱۸خانوار) بوده‌است.
دامچه، روستایی از توابع بخش بنارویه شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.این روستا در کنار کوه‌هایی از رشته کوه‌های زاگرس جنوبی قرار دارد. شغل اکثر مردم این روستا دامداری و کشاورزی و اشتغال در بنادر جنوبی و یا کشورهای عربی حوزه خلیج فارس می‌باشد.
این روستا در دهستان ده فیش قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال 1395 ، جمعیت آن 722 نفر (۱۵۱خانوار) بوده‌است.
دشت له‌باز، روستایی از توابع بخش بنارویه شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان ده فیش قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
جلال‌آباد (لارستان)، روستایی از توابع بخش بنارویه شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان ده فیش قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۷ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
کشکوه، روستایی از توابع بخش صحرای باغ شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان صحرای باغ قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۵۱ نفر (۱۷ خانوار) بوده‌است.
حسین‌آباد برکه پوز، روستایی از توابع دهستان صحرای باغ در بخش صحرای باغِ شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان صحرای باغ قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۲ نفر (۳۶خانوار) بوده‌است.
اب گوئی، روستایی از توابع دهستان عمادده در بخش صحرای باغ از توابع شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان عمادده قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
کرده شیخ، روستایی از توابع دهستان عمادده از توابع بخش صحرای باغ شهرستان لارستان در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان عمادده قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱۳ نفر (۴۴خانوار) بوده‌است.
شول بزرگ، روستایی در تنگ شول و در جنوب کوه علی‌کمکی است. این روستا از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
«شول بزرگ» یا به زبان لری«شول گپ» يك محل قديمی است که روزگاری مركز «تنگ شول» بوده ‏است دارای قلعه و برج وبارو بوده، درب و دربان و تفنگ چی و نگهبان داشته.علوی، کامفیروز دیروز و امروز.
درمورد این که " شول " یک طایفه ی بسیارقدیمی است ودرحدود قرون سوم وچهارم هجری حکومتی درنواحی لرستان داشته که به وسیله ی سیف الدین ماکان بنیادگذاری شده بوده، در کتب تاریخ توضیحاتی داده شده.
اسم قلعه ی «شول» از اول به همين نام بوده است. می‏گويند این نام برگرفته از «شولستان» است كه به نواحی «نورآبادممسنی» گفته می‏شود.علوی، کامفیروز دیروز و امروز.
در تاریخ طبری امده است که قوم صول از هیاطله که قسمتی از گرگان ودهستان را درتصرف خود داشتند همراه قوم بارز بدست خسرو انوشیروان سرکوب میشوند و ۸۰ نفر از فرماندهان و گُردان قوم صول را به شهر کام پیروز فارس کوچ میدهند که با گذشت زمان در فارس قومی قوی گشته ، که از جنگ ان ها با اعراب در فارس گفته شده است . طبری، تاریخ طبری.
در حدود سال های ۶۸۰ قمری برابر با ۸۰۰ سال پیش کائد محمد تاج امیر که از بزرگان تنگ شول بود در شهرستان بیضاء  داماد می شود و از علمای بزرگ آن زمان از آذربایجان و اصفهان و سمرقند به عروسی خود دعوت میکند که شرح آن در کتاب انیس الناس نوشته شجاع شیرازی در سال 830  مختصر آمده است .
حکایت : كايد تاج امیر شول در بلوک بیضا داماد میشد و از عالی جناب سید شمس الدين محمد استدعاء حضورایشان فرمود . آنجناب خود[نزول] نفرمودند لیکن اتباع و کسان خود را فرستادند . چون وقت چیزی پختن شد مولانا محکی عنه خواست که اظهار شیدی کند تا این معنی وسیلهٔ جری و سبب نفعی گردد. گفت مدّتی است که به ریاضت مشغولم و ترک حیوانی کرده ام .مطبخی را بگوی که از برای من برنجی بی گوشت به روغن گوسفند بپزد! شجاع شیرازی، انیس الناس.
کائدان تاج امیر چند شاخه شدند : تیره میرشکار ، تیره میر ، تیره اردوان ، تیره اردشیر ، تیره گودرز ، تیره مراد ، تیره شاپور و تیره بهرام . که قلمرو آنها در تنگ شول بیضاء (کامفیروز) فارس بود .
تیره های میر و میرشکار  به نواحی مرودشت ، جم ، دیلم ، لامرد مهاجرت میکنند و در روستاهای مخلتفی ساکن می شوند
تیره های بهرام و شاپور و گودرز و مراد به نواحی ایذه ، چهارمحال ، الیگودرز ، درود ، دلفان و دهلران و حتی اصفهان میروند.
دکتر امان اللهی بهاروند از شولی‌ها بعنوان یکی دیگر از گروههای لر ساکن در شهرستان بافت یاد می‌کنند و بیان می‌دارند: شولی‌ها بازمانده قوم شول هستند که پس از ورود ممسنی‌ها به شولستان بتدریج متفرق شده‌اند. شول‌های بافت از فارس و از منطقه کامفیروز‌ هستند. امان اللهی بهاروند.
قلعه ی قديمی «شول» ابتدا در نقطه‏ی به نام «پس تول بزی» واقع بوده است. از آن جا به نقطه‏ ای به نام " كله گاه " منتقل شد، درمرتبه ی سوم در محلی به نام " برج ملاّمحمدی " استقرار يافت، درمرحله ی چهارم در نقطه‏ ای به نام «له داودی» برقرار شده و مرتبه ی پنجم همين بافت قديمی است كه فعلا برقرار بوده و از نقطه‏ی به نام " چشمه ی دره چناری " شروع شده، به طرف جنوب، تا حاشيه ی جاده ی اصلی و اراضی موسوم به 9 بهره ‏ای امتداد يافته است. در حقيقت خانه ‏های جديد الاحداث حاشيه ی جاده را می‏توان ششمين آبادی «شول» خواند.
آخرين قلعه ی «شول» در سال 1210 (ه.ق) ساخته شده بود.سید محمدرضاعلوی، کامفیروز دیروز و امروز.
بنكو های عمده ی ساكن در «شول گپ» و نواحی وابسته به آن عبارتند از: بنكوی ملاّمهر علی، خسروانی، صياد (صيد) احمدی، شهبازی، آزادی، سادات حسينی، حاج براتعلی، كل باقری، حاجی رضا، شاه مرادی، علی ويسی، ملاّقربان علی، خدارحمی. سید محمدرضاعلوی، کامفیروز دیروز و امروز.
شايد بتوان گفت بنكوی ملاّ مهر علی، يكی ازگسترده ترين بنكوهای «شول» باشد، افراد وابسته به آن علاوه بر روستای «شول» دربسياری ازروستاهای اقماری مانند «ده كهنه» زندگی می‏كنند. اين بنكو مشهور به " شيخ گل بهاری " است، چون بزرگ آن‏ها كسی به نام «ملاّ مهر علی» از محلی به همين نام در بوير احمد آمده است. به قرار اطلاع " شيخ گل بهار " نام محلی است كه به فاصله ی 170 كيلومتری ياسوج درمسيرجاده ی اصلی واقع است. هم اكنون دارای (حدود) يكصد خانوار جمعيت است، محصولات اهالی برنج كاری، دام داری و ديم كاری می‏باشد. نام آن محل برگرفته ازمزاری موسوم به " شيخ گل بهار " است، لذا اسم طايفه شان نيز شيخ گل بهاری می‏باشد.سید محمدرضاعلوی، کامفیروز دیروز و امروز.
شیخ گلبهار یکی از طوایف ایل چرام در استان کهگیلویه و بویراحمد است.افشار نادری، جمعیت و شناسنامه ایلات کهگیلویه.
افشار سیستانی، مقدمه ای برشناخت ایل ها چادر نشینان و عشایر ایران.
غفاری، شناسنامه ایلات و عشایر کهگیلویه و بویراحمد.
فسایی، فارسنامه ناصری.
اين طايفه خود را منسوب به شيخ دانيال معروف به شيخ گلبار مى‌دانند و مى‌گويند اين شهرت به اين جهت به شيخ دانيال داده شده است که در زمانى‌که اميرتيمور گورکانى به سال ۷۹۵ به کهکيلويه لشکر کشيد و طايفهٔ بويرى را قلع و قمع کرد و با امامزاده على ملاقات و طلب حاجت و معجزه کرد، و موقعى بود که گل وجود نداشت. امامزاده به شيخ دانيال دستور داد جهت اظهار و بروز معجزه گل حاضر کند و او چون گل به مجلس اميرتيمور آورد شيخ گليار لقب گرفت و اولاد و اعقاب او به اين شهرت معروف شده‌اند.
مقبره بزرگ این طایفه در روستای طسوج از توابع بخش چرام شهرستان كهگيلويه، در فاصله ۸۰ كيلومتری جنوب شرقی چرام و ۱۶۰ كيلومتری ياسوج واقع شده است.
این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۳۶ نفر (۱۷۸خانوار) بوده‌است.
کودین، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۱۹ نفر (۹۰خانوار) بوده‌است.
آب‌باد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
غالب جامعه ی محلی به اين روستا «آب باد پلنگی» می‏گويند. زيرا اين روستای جديد التأسيس در واقع از سرريز جمعيت  «شول پلنگی» تشكيل شده است .
نام اين روستا مأخوذ از چشمه‏ی است كه در ناحيه ی فوقانی روستا از پای كوه جريان دارد. می‏گويند چند وچون آب آن چشمه ارتباط مستقيم باوزش باد دارد، هر گاه باد بوزد، آب چشمه زياد می‏شود، هرگاه هوا آرام باشد، آب آن چشمه كم می‏شود .
اجاره دار اين زمين‏ها درهر دوره حضرات «پلنگی» بودند. در تابستان‏ها در اين جا كومه بر پا كرده و كشت و زرع می‏نمودند، در فصول زمستان دوباره به محل «پلنگی» بر می‏گشتند. چنان كه تا سال 1348 هيچ آبادی در صحرای «آب باد» برپا نبود، در آن سال حاج احمد منوچهری تصميم گرفت تا با ساختن يك باب خانه در مجاورت چشمه ی «آب باد» در همين جا ساكن شود و از ييلاق - قشلاق بين پلنگی وملك «آب باد» دست بردارد. در سال اول خودش تنها بود، در سال دوم 3 خانه شدند، درسال چهارم 7 خانه والی آخر ...
اكثريت ساكنين «آب باد» از طايفه ی «شرون كمالی» هستند. گفته می‏شود كه" شرون " و " كمال  " دو برادر بودند كه از «گشتاسب بويراحمد» آمدند ومدتی در «شول گپ» پاتابه خشك كردند، سپس به «شول پلنگی» آمده و در آن جا ساكن شدند، بعضی می‏گويند كه شرون وكمال از نواحی «نورآباد ممسنی» به شول گپ آمدند. بالاخره ازهرجا كه آمده باشند، فرزندان آن ها تا حدود 50 سال قبل ازاين در همان روستای «پلنگی» به سر می‏بردند. از آن زمان به اين سو جملگی به روستای «آب باد» نقل مكان نموده‏اند، چنان كه يك نفر شرون كمالی اكنون در «شول پلنگی» وجود ندارد، جملگی در «آب باد» زندگی می‏كنند، يك چند خانوار شرون كمالی هم در روستای كوچك «بادامك» سكنی گزيده اند.
این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۱۶۱ نفر (۲۲۶خانوار) بوده‌است.
پلنگی، یا شول پلنگی روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
از آن جا كه ‏اين محل، ابتدا در كنار چشمه ی به همين نام بنا شده بوده، گفته می‏شود كه قبلا پلنگ از آن چشمه آب می‏خورده " نجف " پلنگ را كشته، خود به جايش ساكن شد، از اين رو آن چشمه به چشمه ی «پلنگ كشته» نيز معروف است(نجف نیای مردم این روستا )
نجف به همراه برادرش حسن قلی و اقوام خود،از محل اصلی خود كه در گشتاسب بويراحمد، يا پرین نوگک در رستم ممسنی، ابتدا به «شول گپ» آمده و مدتی در آن جا می‏مانند. در اثر اختلافی كه با خان شول پيدا می‏كنند، نواحی «كربلايی محمد حسينی» را تصرف کرده و محل لباريكو را برای خود برپا می‏كنند؛ پس از اين كه لباريكو دچار سيلاب می‏شود، به كنار چشمه ی «پلنگی» رفته، با كشتن يك قلاده پلنگ (يا گله ی از پلنگ ها كه همواره از آن چشمه آب می‏خوردند) آن نقطه رابه تصرف خود در آورده و آباد می‏كنند.درهمان جا می‏مانند تا نسل شان زياد می‏شود. چنان كه امروزه همه ی 105 خانوار روستای «پلنگی» به انضمام 15 خانوار در روستای شير محمدی،10 خانوار در آب باد، 15 خانوار از بادامك،  10 خانوار از كربلايی محمد حسينی، بيش از 20 خانوار درلير منجان مانند فاميل نظری، چند خانوار در خرم مكان شامل فاميل فروزان وحدود 25 خانوار در روستاهای ده كهنه، پهناب ریزی، وقلعه ی نو شامل خانواده هاوفاميل های قربانی، سلطانی ويو سفی جملگی از نوادگان «نجف» می‏باشند. هم چنين در روستای بكيان بنكوی زاهدی ازفرزندان نجف می‏باشند .
این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۰۹ نفر (۱۱۵خانوار) بوده‌است.
شول بزی، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
روستای «بزی» منبع مهاجرت آدم‏ های زياد بوده است، چنان كه ساكنين 3 روستای «عباس آباد»، «دژكردك» و «جيدرزار» از همين مردم «بزی» منشأ دارند. وجه نام گذاری «بزی» مانند ديگر روستاهای هم جوار خود در بوته ی ابهام است.
ساكنين اوليه ی «شول بزی» در حقيقت سر ريز جمعيت قلعه «شول گپ» بوده اند. در حدود 220 سال پيش از اين يك رشته قنات به نام " قنات جباری " بر روی زمين‏های زير دست «بزی» حفر شد كه در نتيجه اراضی آن نقطه به زير كشت رفت. متعاقب آن گروهی از رعيت‏ های ساكن در«شول گپ» در محلی به نام «له آبی» خانه‏ های ساخته، در آن جا ساكن شدند.
مردم روستای «بزی» و توابع آن وابسته به دو طايفه‏ ی " صادقی " و " علی محمدی " هستند.سید محمدرضاعلوی، کامفیروز دیروز و امروز.
این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۵۰ نفر (۱۴۷خانوار) بوده‌است.
شیرمحمدی، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۶۹ نفر (۱۵۲خانوار) بوده‌است.
کربلایی محمدحسینی، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۹۷ نفر (۸۸خانوار) بوده‌است.
بادمک، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴۵ نفر (۴۷خانوار) بوده‌است.
خرم مکان، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۹۴ نفر (۱۷۱خانوار) بوده‌است.
قلعه چغا، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا حدود ۴۰سال پیش به محل فعلی انتقال یافت و قبل از آن بروی تپه‌ای در ۲ کیلومتری روستای فعلی بوده به نام تل قلعه چغاء که قلعه‌ای تاریخی بوده و در آثار تاریخی ایران ثبت گردیده است پیشینه قلعه چغا حداقل به حدود ۱۳۰۰ یا ۱۴۰۰سال قبل بر می‌گردد.
این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۵۵ نفر (۱۵۱خانوار) بوده‌است.
این روستا در کامفیروز قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۵۵ نفر (۱۵۲خانوار) بوده‌است.
لیرمنجان، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۰۳۷ نفر (۱۹۲خانوار) بوده‌است.
چم شیر (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان خرم مکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
علی‌آباد سفلی (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان کامفیروز جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۱۸۴ نفر (۲۶۴خانوار) بوده‌است.
منصورآباد (مرودشت)، روستایی باصری‌نشین از روستاهایبخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا در کنار رودخانه بزرگ کُر قرار گرفته‌است و به دلیل اینکه در شیب ملایمی است دارای آب فراوانی برای کشاورزی است.که حاصل زحمات کشاورزان این روستا برنجی خوش عطر و طعم و مطلوبیست که به سراسر کشور ارسال میگردد.
این روستا هیچگونه کوهی در نزدیکی خود ندارد و تپه‌ای به نام (تُل احمد غریبی) در سمت بالای این روستا و در کنار رودخانه کُر وجود دارد که گویا در دوران قدیم یک دژ برای نگهبانی بوده که امروزه به مشتی خاک تبدیل شده‌است .
این روستا در دهستان کامفیروز جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۹۷ نفر (۸۵خانوار) بوده‌است.
علی‌آباد علیا (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان کامفیروز جنوبی قرار دارد و نام دیگر و مستعار ان بیمور می باشد. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۵۵۶ نفر (۳۴۴خانوار) بوده‌است.
محجن‌آباد، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان کامفیروز جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۰۱۹ نفر (۴۶۳خانوار) بوده‌است.
جیدرزار، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. این روستا در ۱۴۶ کیلومتری شیراز واقع شده‌است.
این روستا در دهستان کامفیروز جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۶ نفر (۱۹خانوار) بوده‌است.
جاذبه‌های این روستا عبارتند از :بهشت گمشده، چشمه سارهای سراب، دره بالایی، حاجت و آبشار پر زرد.
دزد کردک، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان کامفیروز جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۳ نفر (۳۴خانوار) بوده‌است.
عباس‌آباد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان کامفیروز جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۲۵۲ نفر (۲۰۸خانوار) بوده‌است.
منگون (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان کامفیروز جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۲۰ نفر (۱۵۱خانوار) بوده‌است.
پالنگری کهنه، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
پالنگری کهنه یکی از قدیمی ترین روستا های استان فارس است و نام خود را از حاکمی سلجوقی بنام پالنگری بیگ اقتباس کرده است. بقایای اثاری از زمان ساسانیان،سلجوقیان،صفویان و افشاریان باقی مانده است که قدمت این روستا را تا قبل از اسلام پیش میبرد.
مردم این روستا به زبان لری صحبت می کنند، مسلمان و پیرو مذهب شیعه می باشند؛ و فعالیت اکثر مردم این روستا کشاورزی است.
•کام پیروز : کام در فارسی به معنای مراد است و پیروز جد انوشیروان ساسانی است ، در زمان پیروز شاه خشکسالی و قحطی تاقت فرسا ایران را فرا می گیرد ؛ وقتی پیروز شاه به این محل وارد شده در طلب باران دست به دعا برداشته و چون مرادشت حاصل شده شهری در این محل بنا نموده و کام پیروز نام میگذارد
•پالنگری : برگرفته از نام امیری سلجوقی بنام پالنگری بیگ(بلنگری)
•ده کهنه : به معنای روستای قدیمی
اندكی بعد از روستای «حسين آباد» و به اعتباری، وصل به آن، روستای تاريخی «ده‏ كهنه» قرار دارد. ده كهنه ی امروز همان «پالنگری» قديم است، لذا ثبت دفتری آن به‏ نام «پالنگری كهنه» می‏باشد، به همين لحاظ به آن «ده كهنه» می‏گويند.
پالنگری» سرزمين افسانه‏ ها و محل شكل‏ گيری رؤيا ها است.
در حوالی «پالنگری» كنونی شهرك قديمی به نام «قيطريه» برپا بوده است كه محل تبعيد گاه مجرمين در عهد كريم خان زند بوده است. هم چنين گفته شده كه روزگاری «پالنگری» كهن از چنان آبادی و وسعت برخوردار بوده كه يك رأس كهره‏ ی پالنگرينی، بام به بام رفته تا به روستای «گرمه» رسيده است. بعضی‏ ها می‏گويند آن كهره از«پالنگری» شروع كرده، بام به بام رفته تابه باغ نو سابق رسيده است، عده ی هم می‏گويند آن‏ كهره ی كذايی از باغ نو شروع كرده وبه «گرمه» تمام نموده است .
طبیعی است  که جدول مهم  « جلال آباد» رکن اصلی عظمت پالنگری کهنه(ده کهنه) محسوب  شده و می شود، درباره ی این جدول گفته شده كه اول بار پالنگرينی‏ ها اين جدول را به دستور سلطان جلال الدین خوارزم شاه احداث نموده‏ اند، آن‏ها می‏گويند: حفر اين كانال‏ به دستور سلطان جلال الدين خوارزم شاه آغاز شده و به مدت يك سال از سر بند خود در زير دست صحرای اللّه مراد خانی تا انتهای «قلعه نو» كنونی كشيده شد.
بنابر شواهد اوج پيش رفت «پالنگری کهنه» درزمان سلجوقيان بوده است ؛ به طوری كه «پالنگرين بيگ»
(بلنگری) يكی از اُمرای قدرت مند سلجوقی در اين جا حكومت می‏راند، درآن موقع روستای «پالنگری» (كهنه) يك قصابچه ی بوده كه حكم مركزيت ملوك الطوائفی منطقه راداشته است و دارای مسجد، حمام، مراكز پيشه وری وپيله وری بوده است. استادكاران  و سنگ تراشان به طورحرفه ای دراين جا كار می‏كرده ‏اند. آثار وبقايای از نمونه ی كارهای آنان تا هنوز در اين محل موجود است. سنگ‏ های با كنده كاری و تراش زيبا برروی قبور اموات وجود دارد كه شاهد روشن بر اين گفته است .
يك نمونه‏ ی ديگر ، سنگ عصاره خانه می ‏باشد، كه هم اكنون در زيردست قبرستان «ده كهنه» به روی زمين‏ های مزروعی موجود است، اين سنگ بزرگ كه بين 2 تا 3 تن وزن دارد، با مهارت تراشيده شده و به صورت يك دايره ی بزرگ، با قطری بيش از نيم متر در آمده است، وسط اين دايره سوراخ است. اين سنگ‏ ها به وسيله ی نيروی احشام به حركت درآورده می ‏شده وبدان طريق روغن گنجد گرفته می ‏شده است .
یکی ديگر از نمونه‏‌های پيش رفت «پالنگری» آن بوده كه آب چشمه ی حاجت، يا همان بهشت گمشده را به وسيله ی لوله‏ های ساخته شده از ساروج به «پالنگری» انتقال می‏دادند، اين لوله‏ ها در زير زمين تعبيه شده و از زير بستر رودخانه ی «كُر» عبور می‏كرده است. بقايای اين نوع لوله در پوزه ی «پالنگری» كشف شده است. جريان آب به طور دايم بوده و خانه ‏های «پالنگری» همواره آب جاری در خود داشته‏ است. حمام ‏ها نيز از همان آب استفاده می ‏نموده ‏اند .
طبق مضمون کتاب معتبر فارس نامه ی ناصری «پالنگرين بيگ»(بلنگری) پسری داشت به نام «حالت خاص بيك»(خاصبیک) او جوانی برجسته، غيور و متنفذ بود؛ وقتی كه ميان ملك شاه سلجوقی(ملک شاه دوم) و برادرش اختلاف افتاد، وی را به عنوان نايب الحكومة و واسطه جهت اصلاح بين خود به همدان دعوت كردند، او چند صباحی مهارحكومت را در دست گرفت، قصد تصرف دايمی حكومت به سرش زد «حالت خاص بيك» نزد خود چنين برنامه ريخت كه طی نقشه ی با دعوت از محمد شاه سلجوقی برادر ملك شاه سلجوقی كه در آن زمان در جنوب ايران زندگی می‏كرد، هر دو برادر رادريك جلسه به قتل رسانيده وحكومت خودرادايمی نمايد .
اما اين نقشه ی او در نزد محمد شاه سلجوقی افشاء شد، در شبی كه فردای آن قراربود جلسه ی آشتی ميان آن دو برادر برگزار گردد، مأمورين محمد شاه سلجوقی شب هنگام، وارد اتاق خواب حالت خاص بيك شده وسر او را ازتن جدا كردند؛ فسایی، فارسنامه ناصری.
سپس محمد شاه سلجوقی دستور حمله به «پالنگری» را صادر نموده و آن محل را به آتش كشيد، امير «پالنگری» از اين وقايع جنون برداشته و عده ی زيادی از مردم را يا خود كشت، يا به كشتن داد، اوضاع به طور جدی غير قابل زندگی شد. گروهی زيادی از مردم «پالنگری» مجبور شدند منطقه را ترك نموده، به طرف بوانات فرار نمايند، چنان كه تا هنوز در بوانات افراد وخانوادهای زيادی هستند كه با نام خانوادگی «كامفيروزی» زندگی می‏كنند .
قرن ها و زمان های طولانی گذشت تا اين كه جرقه ی ديگر ی در تاريخ شكوفايی «پالنگری» به وقوع پيوست وآن در زمان نادر شاه افشاربود كه نسبت به اين منطقه توجه خاص  گرديد. با توجه به آثار، نشانه ‏ها و بقايای سنگ های كه هم اكنون موجود، است می‏توان گفت كه «پالنگری» دوباره به قصابچه‏ ی آباد مبدل گرديد. مساجد، حمام ها، مغازه ‏ها و حرفه‏ ها دوباره رونق گرفت؛ چنان كه  سالانه ‏مبلغ زيادی ماليات به دولت می‏پرداخت. اين روند در دوره ‏های زنديه وقاجاريه نيز هم چنان دوام داشت .
«در اوايل دولت صفويه وفتنه ی افغانی محمد حسين بيگ چهارده چریک به ضابطی اين بلوك برقرار گرديد و چهارده چریک نام تیره ای از ایلات قشقایی است، بعد از وفات او پسرش حاجی يوسف علی بيگ كامفيروزی به جای پدر نشست، بعد از وفات او پسرش حاجی محمد حسين بيگ كامفيروزی به ضابطی اين بلوك مأمور گرديد، بعد از وفات او پسرش حاجی احمد خان كامفيروزی مباشر امر ضابطی گرديد، بعد از وفات او حاجی اسداللّه خان كامفيروزی ضابطی اين بلوك راقبول نمود. اورادو پسراست، جان محمد خان كامفيروزی چندی به عاملی «كامفيروز» برقرار و درعنفوان جوانی بدرود زندگانی را نمود. خلف الصدقش يوسف خان چون والده ی او دختر حامی خان كلانتر شيرازی مشهور به «بيضايی» است، در كنف تربيت اعمام مادری خود تربيت يافت و در «شيراز» متوطن گشته است. پسر ديگر حاجی اسداللّه خان كامفيروزی عالی جاه حاجی نصراللّه خان كامفيروزی است، چند سالی است که املاك موروثه ی خود رااز دست داده و در بلوك بوانات مسكن گرفته است.»فسایی ، فارسنامه ناصری.
پالنگری کهنه (ده کهنه) کنونی:
«ده‏ كهنه» كنونی دارای 2 قسمت می‏باشد: 1- بخش قديمی 2- بخش جديد كه به آن «پهناب ريزی» می‏گويند، در ناحيه ی قديمی، خانواده ‏هایی زندگی می‏كنند، كه شامل چند گروه و طايفه، مانند: پالنگرينی، شولی، ترك، بنويی، سی سختی، باغ نوی، منصور آبادی، قلعه نوی ...می‏شوند.
به فاصله ی 500 متردورتراز محله ی قديمی «ده ‏كهنه» محله ی  " پهناب ريزی " قرار دارد، كه از لحاظ اداری جزء «ده‏ كهنه» محسوب می‏شود.
اكثريت ساكنين " پهناب ريزی " از مردم «شول گپ» می‏باشند، چندین خانوار قلعه نوی و ده کهنه ای و منصورآبادی نيز در ميان آن هاوجود دارند. همه ی آنان از ساكنان قديمی ده كهنه ‏اند كه طی دو دهه ی گذشته در اثر كم بود جا و زمين، به اين جا آمده وخانه‏ های مجلل ساخته اند.سید محمدرضاعلوی، کامفیروز دیروز و امروز.
این روستا در بخش کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۸ نفر (۸۰خانوار) بوده‌است.
حسین‌آباد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۰۰۳ نفر (۲۲۷خانوار) بوده‌است.
قلعه‌نو یا قلعه‌نو پالنگری روستایی در بخش کامفیروز شمالی شهرستان مرودشت استان فارس ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۸۱ نفر (۶۷خانوار) بوده‌است.
خانیمن، شهری در مرکز بخش کامفیروز شمالی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این شهر دارای دو بخش قدیم و جدید است . در اواخر دوره پهلوی مردم این شهر به قسمت جدید نقل مکان کردند. تا همین چند سال قبل بخش قدیم (ده دومنی) پا برجا بود ولی متاسفانه به دلیل استفاده به عنوان زمین زراعی از بین رفته و تنها طرحی بسیار مات از آن باقی مانده است. آخرین قسمت از بین رفته قلعه سلیمان خان بود که آن هم به دلیل طمع استفاده زمین به عنوان برنجزار تخریب شد.بین بخش قدیم و جدید کانال آبی ( جو بالایی) وجود دارد که از چند روستا بالاتر بین سربست الله مرادخانی سرچشمه میگیرد. البته در بخش قدیم هم کانال آبی وجود داشته که مرز بین روستا و زمین های کشاورزی در آن زمان بوده.پلی بخش جدید(ده بالایی) و بخش قدیم (ده دومنی)را به هم متصل می نموده که معروف به پل آسیاب (پل آسیو) بوده است. حمام عمومی در قسمت پایینی پل ساخته شده که از حدود سال ۱۳۹۲ دیگر مورد استفاده قرار نگرفت.لازم به ذکر است حمام عمومی قدیمی که به سبک حمام های زندیه و قجری ساخته شده بود در این مکان وجود داشته که متاسفانه در سال ۱۳۸۸ با تصمیم اشتباه شورای شهر تخریب گشت.
مردم این شهر عمدتا لر می باشند.
این شهر در بخش کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن۳۰۲۰ نفر (۹۱۹خانوار) بوده‌است.
ده کهنه روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.این روستا قدیمی ترین روستا در هر دو بخش کامفیروز شمالی و جنوبی و سندی بر هویت چند هزار ساله کامفیروز است.
•پالنگری : برگرفته از نام امیری سلجوقی بنام پالنگری بیگ
پالنگری» سرزمين افسانه‏ای ومحل شكل‏گيری افسانه‏ ها ورؤياهااست.