moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
زمانی روستایی در دهستان سده بخش سده شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۱۱۳ نفر (در ۵۴ خانوار) بوده‌است.
زنگوئی روستایی در دهستان سده بخش سده شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.
کرشک روستایی در دهستان سده بخش سده شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۴۳ نفر (در ۲۰ خانوار) بوده‌است.
مرتضی رحمانی روستایی در دهستان سده بخش سده شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۹۹ نفر (در ۳۷ خانوار) بوده‌است.
مصطفی رحمانی روستایی در دهستان سده بخش سده شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۲۸ نفر (در ۱۰ خانوار) بوده‌است.
شمس لنگ روستایی در دهستان سده بخش سده شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.
وزق روستایی در دهستان سده بخش سده شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۳۰ نفر (در ۱۱ خانوار) بوده‌است.
جینان روستایی در دهستان سده بخش سده شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۷۸ نفر (در ۲۸ خانوار) بوده‌است.
جعفرآباد روستایی در دهستان سده بخش سده شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۱۳۹ نفر (در ۵۰ خانوار) بوده‌است.
حسن‌آباد روستایی در دهستان سده بخش سده شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۷۶ نفر (در ۲۹ خانوار) بوده‌است.
علی رحمانی روستایی در دهستان سده بخش سده شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.
کَلاته دَلاکان روستایی در دهستان سده بخش سده شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۸۸ نفر (در ۲۸ خانوار) بوده‌است.
ویتوریو چکی گوری (؛ زادهٔ ) یک کارآفرین، سیاست‌مدار و تهیه‌کننده اهل ایتالیا است.
در فلورانس ایتالیا به دنیا آمد. وی پسر ماریو چکی گوری است. وی تهیه‌کننده تعداد زیادی فیلم بوده است از جمله (۱۹۹۴) که نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم شده است و زندگی زیباست (۱۹۹۷) که برنده جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان شده است. از دیگر فیلم‌های او می‌توان به "آغوش و بوسه"، "امشب در منزل آلیس"، "و اینک سکس"، "فانتوتزی ۲۰۰۰ – شبیه‌سازی"، "اتاق‌خواب‌ها"، "لعنت به روزی که تو را ملاقات کردم"، "هم‌کلاسی‌ها"، "راه حل سوم"، "تعطیلات در آمریکا" و "فروشگاه بزرگ" اشاره کرد.
وی همچنین سناتور از حزب خلق ایتالیا بوده است.
از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۲ مالک باشگاه فوتبال فیورنتینا بود.
جِنک تاشکان (; ) با نام اصلی ماژاک توشیکیان (; ; زاده ۱۹۴۷ در استانبول); آهنگساز و تهیه‌کننده موسیقی ارمنی‌تبار اهل ترکیه است.
وی با خوانندگانی همچون سیبیل پکتروس‌اوغلو، حمیرا آقبای، آژدا پکان، سزن آکسو و آشکین نور ینگی همکاری کرده است.
شین پاتریک مایکل دافی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایرلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اورتون، برنلی، اسکانتورپ یونایتد، یئوویل تاون، بلکبرن روورز، برایتون اند هوو آلبیون و سلتیک اشاره کرد.
جفری پاتریک «جف» هندریک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایرلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به دربی کانتی، برنلی و نیوکاسل یونایتد اشاره کرد.
سایروس سیلوستر فردریک کریستی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایرلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به کاونتری سیتی، نانیتون تاون، دربی کانتی، میدلزبرو، فولام و ناتینگهام فارست اشاره کرد.
ارزش پیشاسرمایه‌گذاری یا پول پیش‌ارزیابی یک اصطلاح است که به‌طور گسترده‌ای در سرمایه‌گذاری خصوصی و سرمایه‌گذاری خطر پذیر استفاده می‌شود با اشاره به ارزش یک شرکت یا دارایی قبل از سرمایه‌گذاری یا تامین مالی است.http://www.investopedia.com/ask/answers/114.asp#ixzz1WQq46zn0 اگر یک سرمایه‌گذاری باعث افزوده شدن پول به شرکت مربوط شود، آن شرکت ارزش متفاوتی پیش و پس از سرمایه‌گذاری خواهد داشت. ارزش پیش سرمایه‌گذاری به ارزش شرکت پیش از سرمایه‌گذاری اشاره دارد.
سرمایه گذاران خارجی از جمله سرمایه گذاران خطر پذیر و سرمایه گذاران فرشته از ارزش پیش سرمایه‌گذاری برای تعیین میزان سهام سرمایه در ازای سرمایه‌گذاری خود به یک کارآفرین یا شرکت نوپا استفاده می‌کنند.http://www.avc.com/a_vc/2011/08/pricing-a-follow-on-venture-investment.html این مقادیر بر اساس محاسباتی دقیق بدست می‌آیند.
معمولاً یک شرکت در دوره‌های مختلفی سرمایه جذب می‌کند (دور A، دور B، دور C و به همین شکل) در مقابل اینکه مقدار زیادی سرمایه جذب شود. این کار برای کاهش ریسک سرمایه‌گذاری و همچنین تحریک کارآفرین انجام می‌شود. ارزش پیش و پس سرمایه‌گذاری در هر دوره مجدداً محاسبه می‌شود.
روش‌های زیادی برای محاسبه ارزش یک کسب و کار موجود است، ولی فرمول پایه بدین شکل است.
ارزش پس سرمایه‌گذاری = سرمایه جدید x همه سهام‌های پیش از سرمایه‌گذاری / سهام‌های جدید
ارزش پیش سرمایه‌گذاری = ارزش پس سرمایه‌گذاری - سرمایه جدید
سهام‌داران شرکت ویجت ۱۰۰ سهم دارند که ۱۰۰ ٪ از سهام کل این شرکت است. اگر یک سرمایه‌گذار ۱۰ میلیون دلار سرمایه در دور اول به ویجت بدهد در ازای ۲۰ سهم به تازه صادر شده ارزش پس سرمایه‌گذاری هست:
پس از این مقدار می‌توان ارزش پیش سرمایه‌گذاری را نیز بدست آورد:
پس سهامداران اول سهام خود را به ۱۰۰/۱۲۰ که ۸۳٫۳۳٪ سهام کل است کاهش می‌دهند.
بیایید فرض کنیم که همان شرکت ویجت دور دوم سرمایه گذاری را پشت سر می‌گذارد. یک سرمایه‌گذار جدید توافق می‌کند که در ازای ۲۰ میلیون دلار ۳۰ سهام جدید دریافت کند. اگر مثال بالا را دنبال کنید ۱۲۰ سهم موجود است. پس ارزش پس سرمایه‌گذاری هست:
و ارزش پیش سرمایه‌گذاری هست:
پس سهامداران اول سهام خود را به ۱۰۰/۱۵۰ که ۶۶٫۶۷٪ سهام کل است کاهش می‌دهند.
آلبین اکدال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به یوونتوس، سیه‌نا، بولونیا، کالیاری، هامبورگ و سمپدوریا اشاره کرد.
پیوتر سباستین زلینسکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان است که برای باشگاه ناپولی بازی می‌کند.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اودینزه، امپولی و ناپولی اشاره کرد.
لورنتسو تونلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به امپولی، ناپولی و سمپدوریا اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ایتالیا بازی کرده‌است.
آنتوان فیشر فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی دنزل واشینگتن است. در این فیلم بازیگرانی همچون درک لوک، دنزل واشینگتن، مالکوم دیوید کلی، جوی برایانت، سالی ریچاردسن، کوین کانلی، ورنی واتسون-جانسون، وایولا دیویس، استیون اسندن، سانگ کانگ، یولاندا راس، جاشا واشینگتن، چویتل اجیوفور، گری راسل و الیس ای.ویلیامز ایفای نقش کرده‌اند.
گابریل بوشیلیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به سائو پائولو، موناکو، استاندارد لیژ و اینترناسیونال اشاره کرد.
بنژامین مندی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به لو آور، المپیک مارسی، موناکو و منچستر سیتی اشاره کرد.
او در سال ۲۰۱۷ به منچستر سیتی پیوست و تبدیل به گران‌قیمت‌ترین مدافع تاریخ فوتبال شد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال فرانسه بازی کرده‌است. وی از اتهام آزار جنسی تبرئه شد.
در تاریخ ۶ شهریور ۱۴۰۰ این بازیکن به اتهام چهار مورد تجاوز جنسی و یک مورد تعرض جنسی بازداشت شد. این بازیکن بلافاصله توسط باشگاه محروم شد تا تحقیقات دربارهٔ این اتهامات انجام شود. وی سر انجام از تمامی اتهام‌ها تبرئه شد.
هانس هاتبوئر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است که برای باشگاه آتالانتا بازی می‌کند.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به خرونینگن و آتالانتا اشاره کرد.
مارتن الکو دی رون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است که برای باشگاه آتالانتا بازی می‌کند.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اسپارتا روتردام، هیرنفین، آتالانتا و میدلزبورو اشاره کرد.
وی همچنین درتیم ملی فوتبال هلند بازی کرده است.
حفصه سلطان (ترابزون – ۱۰ ژوئیه ۱۵۳۸ استانبول) دختر سلیم یکم، خواهر سلیمان قانونی و عمه سلیم دوم بود.
حفصه سلطان در ترابزون متولد شد، پدرش شاهزاده سلیم (بعدا سلیم یکم) بود. حفصه در سال ۱۵۱۱ با داماد احمد پاشا ازدواج کرد زمانی که پدرش به سلطنت رسید احمد پاشا وزیر اعظم شد اما در سال ۱۵۱۵ اعدام شد. حفصه بعدا در سال ۱۵۲۲ با داماد مصطفی پاشا بوسنی ازدواج کرد. وی در سال ۱۵۳۸ فوت شد و در مسجد یاووز سلیم در استانبول دفن گردید.Peirce, Leslie P. , The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993 (paperback).Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları "(Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications)", 15th Ed. , 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover).
الکترا رکوردز () عنوان یک شرکت و ناشر موسیقی آمریکایی متعلق به گروه موسیقی وارنر می‌باشد، الکترا رکوردز در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط جک هولزمن و پل ریکولت تأسیس گردید که نقش بسیار مهمی در توسعه موسیقی فولک و موسیقی راک، بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ بر عهده داشت.
کریستین ماتی پولیسیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آمریکا است که برای باشگاه میلان بازی می‌کند. به‌سبب کیفیت بالای بازی، هواداران و بازیکنان به او لقب «کاپیتان آمریکایی» داده‌اند.
بورسیا دورتموند
تیم ملی فوتبال آمریکا
یولاندا راس بازیگر، کارگردان، نویسنده آمریکایی است.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم آنتوان فیشر اشاره کرد.
راس متولد و بزرگ شده در اوماها، نبراسکا است. او کارگردانی بازیگری خود را در نیویورک آغاز کرد، در سریالهای تلویزیونی "نیویورک Undercover" و "Watch Third" پخش شد. قبل از فرود نقش برجسته در فیلم مستقل درام، (Stranger Inside 2001). فیلم تولید شده توسط HBO، برای اولین بار در تلویزیون ارائه شد، اما راس برای جایزه مستقل روح جایزه برای بهترین اجرای شعب نامزد شد. او بعدها نقش تعدادی از تولیدات مستقل و مهمان را در قانون و نظم و قصد جنایی بازی کرد و در سال ۲۰۱۱، نقش تکراری HME در Treme داشت
گری راسل (زاده ۱۸ سپتامبر ۱۹۶۳) بازیگر انگلیسی است.
یونایتد آرتیستس رکوردز () عنوان یک شرکت و همچنین ناشر و ضبط موسیقی آمریکایی است که توسط مکس. ئی. یونگستین از یونایتد آرتیستس تأسیس گردید. در سال ۱۹۵۷ این شرکت در ابتدا برای توزیع موسیقی متن فیلم‌ها فعالیت می‌کرد با این حال در سال‌های بعد اقدام به ضبط و نشر آثار موسیقی در ژانرهای مختلف نمود.
عایشه هماشاه سلطان، (تولد استانبول ۱۵۴۲ –مرگ ۱۵۹۵ استانبول) تنها دختر مهرماه سلطان و رستم پاشا هم‌چنین نوه سلیمان قانونی و خرم سلطان بود.
عایشه هماشاه سلطان در سال ۱۵۴۲ در استانبول متولد شد. او تنها دختر و بزرگترین فرزند والدینش بود. وی چند برادر داشت که در کودکی یا جوانی فوت شدند. عایشه هماشاه سلطان محبوب‌ترین نوه سلیمان قانونی بود.
عایشه هماشاه سلطان، در اوایل سال ۱۵۶۰ با داماد سمیز احمد پاشا ازدواج کرد و همسرش یکی از دولتمردان مهم در امپراتوری عثمانی بود. در سال ۱۵۷۵ قصر احمد پاشا و هماشاه سلطان آتش گرفت، به فرمان مراد سوم ده هزار سکه برای باز سازی قصر به آن‌ها داده شد. در سال ۱۵۷۶ دختر عایشه هماشاه سلطان با سینان پاشا ازدواج کرد و دو پسرش در این جشن ختنه شدند. احمد پاشا در سال ۱۵۷۹ وزیر اعظم امپراتوری عثمانی شد و قدرت عایشه هماشاه سلطان افزایش یافت.
عایشه هماشاه سلطان از لحاظ سیاسی فعال بود. او دختر بزرگ‌ترین شاهزاده‌خانم عثمانی و تنها وارث او بود. او علاوه‌بر ثروت فراوان مادرش اخلاقیات او را نیز به ارث برده بود و پس از مرگ آن را برای فرزندانش به جا گذاشت. عایشه هماشاه در زمان سلطان مراد سوم رابطه نزدیکی با صفیه سلطان داشت.
سمیز احمد پاشا در سال ۱۵۸۰ فوت شد. عایشه هماشاه سلطان در ۱۵ آوریل سال ۱۵۸۲ با داماد فریدون پاشا ازدواج کرد و این ازدواج تنها ۱۱ ماه به طول انجامید و فریدون پاشا در سال ۱۵۸۳ فوت شد و عایشه هماشاه سلطان دوباره بیوه شد و دیگر ازدواج نکرد.
عایشه هماشاه سلطان سرانجام در سال ۱۵۹۵ فوت شد. او در مقبره محمود هدایی در مسجد مهرماه سلطان در محله اسکدار دفن شد. طبق نسخه های دیگر، در مسجد مهرماه سلطان در محله ادرنه‌قاپی در کنار همسرش دفن شد.
عایشه هماشاه سلطان از ازدواج اول خود صاحب چهار پسر و دو دختر شد. فرزندان او به عنوان نوادگان مهرماه سلطان از موقعیت بالایی در امپراتوری عثمانی برخوردار بودند؛
خارج از زمان فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی کارل فرانکلین است. در این فیلم بازیگرانی همچون دنزل واشینگتن، اوا مندس، سنا لیثن، رادین کاین، جان بیلینگزلی، رابرت بیکر، آنتونی کورونه، نورا دان و الکس کارتر ایفای نقش کرده‌اند.
اوتاگاوا یوشیتورا ; یک نقاش و طراح اوکی‌یوئه چاپ‌نقش چوبی ژاپنی و تصویرگر کتاب و روزنامه بود که از حدود سال ۱۸۵۰ تا حدود سال ۱۸۸۰ فعال بود. او در ادو (توکیو امروزی) به دنیا آمد، اما نه تاریخ تولد و نه تاریخ مرگ وی مشخص نیست.
فوجیوارا نو توشی‌هیتو ؛ یکی از اشراف و ژنرال ها در دوره هی‌آن در ولایت اچیزن در ژاپن بود.
خاندان اینبه / یک خاندان قدیمی ژاپنی بود. در کتاب‌های تاریخی کوجیکی، نیهون شوکی و کوگوشویی از یک ایزد اسطوره‌ای بنام فوتوتاما سخن رفته است. بنا بر داستان‌ها بنیان‌گذار خاندان «اینبه فوتوتاما» بوده‌است. احتمالاً آغاز خاندان اینبه به نیمه دوم قرن پنجم یا نیمه اول قرن ششم بر می‌گردد. بنا بر فرضیه‌ها خاندان اودا یک شاخه از این خاندان بوده‌است.
مرکز استوایی راه‌اندازی راکت تومبا ، ، یا (تی‌ای‌آرال‌اس TERLS) یک پایگاه فضایی هند است که توسط سازمان پژوهش‌های فضایی هند (آی‌اس‌آراُ ISRO) یا ایسرو اداره می‌شود. این مرکز فضایی که در تومبا، تریواندروم واقع شده در نزدیکی نوک جنوبی سرزمین اصلی هند، بسیار نزدیک به خط استوای مغناطیسی زمین؛ شیب مغناطیسی قرار گرفته‌است. در حال حاضر این پایگاه برای راه اندازی موشک‌های ژرفاسنج (تحقیقاتی)، توسط ایسرو استفاده می‌شود.
غلامعباس زائری (۱۳۲۵، بندرعباس) نماینده مردم بندرعباس، قشم، حاجی‌آباد و ابوموسی در دوره‌های اول تا چهارم مجلس شورای اسلامی بود.
او پس از نمایندگی مجلس به سمت استانداری هرمزگان انتخاب شد و بعد از آن به عنوان مشاور رهبری منصوب شد. حجت الاسلام محمدرضا زائری فرزند اوست. محمود احمدی‌نژاد زایری را در دولت اول خود برای وزارت آموزش و پرورش مد نظر داشت.https://www.mehrnews.com/news/225911/به-زودي-غلامعباس-زائري-به-عنوان-وزير-پيشنهادي-آموزش-و-پرورش
'سُلوک' مجموعه تلویزیونی درام آمریکایی است که ارون پاول، میشل موناهن و هیو دنسی در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. این سریال داستان اعضای یک فرقه مذهبی به نام "می‌ریسم" را به تصویر می‌کشد.Felsenthal, Julia (March 29, 2016). "In Hulu's The Path, Cult Members Are Just Like Us". Vogue. Retrieved May 4, 2016.
در مارس ۲۰۱۵، هولو دستور ساخت این مجموعه را ۱۰ قسمت داد. نام اصلی کار "راه" بود ولی در سپتامبر ۲۰۱۵ به دلیل تشابه با نام یک فرقه مذهبی واقعی، به "سُلوک" تغییر پیدا کرد.Ausiello, Michael (September 22, 2015). "Jason Katims' Hulu Drama The Way Forges New Path Amid Legal Pressure". TVLine. Retrieved September 22, 2015. در ۳۰ مارس ۲۰۱۶ کار روی آنتن رفت. در ۴ می ۲۰۱۶، کار برای فصل دوم تمدید شد که در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۷ روی آنتن رفت.Andreeva, Nellie (May 4, 2016). "The Path Renewed For Season 2 By Hulu". Deadline.com. Retrieved July 11, 2016. در ۱۲ آوریل ۲۰۱۷، هولو سریال را برای فصل سوم ۱۳قسمتی تمدید کرد. Petski, Denise (April 12, 2017). "The Path Renewed For Season 3 By Hulu". Deadline.com. Retrieved May 28, 2017.
ادی لین با همسرس سارا و دو فرزندش (هاوک و سامر) در شمال نیویورک زندگی می‌کند. همه آنان عضو جنبش میریست (یک جنبش روحانی جدید) هستند. ادی از پرو برمی گردد. در آنجا یک عزلت عرفانی را گذرانده تا برای مراحل روحانی مریست آماده‌تر شود. در پرو، بدون آگاهی خانواده اش، نوعی وحی را تجربه کرده که باعث شده ایمانش به میریست را زیرسوال ببرد. در عین حال، کال رابرتس (دوست سارا و یکی از رهبران میریست) به دنبال گسترش جنبش است و با مرگ قریب‌الوقوع بنیان‌گذار این سازمان، دکتر استیو میر، دست و پنجه نرم می‌کند.
می‌ریسم یک جنبش داستانی در سریال است که توسط دکتر استفن میر در اکتبر ۱۹۷۴ پایه‌گذاری شده است. گفته می‌شود او عملاً از نردبان روشنایی بالا رفته تا پیام را از حقیقت دنیا دریافت کند. میر دستورهایی را برای توسعه روحی به پیروانش می‌دهد که آنها را در نخستین کتاب می‌ریسم به نام "نردبان" نگاشته است. اعضای میریست باور دارند که همه انسان آسیب دیده‌اند و به همین دلیل دنیا عذاب می‌کشد. آنها از طریق بینش شخصی سعی دارند از رنج‌های خود و دیگران آگاه شوند و دنیا را شفا دهند و بشدت به خانواده، انسانیت و محیط طبیعت اهمیت می‌دهند. اما "نردبان" پیش بینی می‌کند که افراد بی ایمان یا غافل، تلاش‌های آنها را خنثی می‌کنند و با اقدامات خودخواهانه خود باعث آخرالزمان می‌شوند. بعلاوه گفته می‌شود رستگاری نصیب کسانی می‌شود که از نردبان بالا رفته و بتوانند تا ابد در "فردوس" زندگی کنند.
این جنبش با ۶۰۰۰ عضو در سن دیگوی کالیفرنیا و نیویورک ساکن است و محل عزلت آنها در کوزکوی پرو است. اغلب اعضا روزانه به تمرین می‌ریسم می‌پردازند و بقیه سوگند خدمت خورده و خود را وقف مشاوره، استخدام و توسعه برنامه‌ها کرده‌اند. پیشرفت روحی با مقیاسی افزایشی از پله ۱آر تا ۱۰آر سنجیده می‌شود و بسیاری از تصمیم‌ها توسط عضویت برتر یا پله برتر گرفته می‌شود. اعضا به مدیتیشن می‌پردازند و از ابزارها و داروهای بیوفیدبک (شامل آیاهواسکا و شاه دانه) استفاده می‌کنند تا به سطوح عمیق‌تری از آگاهی برسند و الهام و بینش‌های قوی تری داشته باشند؛ زیرا باور دارند که این شیوه‌ها، راه ارتباطی "روشنایی" با آنان است.
او با گذشته‌ای مغشوش، تازه به آیین می‌ریسم درآمده است. ادی از بحران ایمان رنج می‌برد؛ زمانی که تمام باورها و حقایق از پایه، به چالش کشیده می‌شود.
رهبر جذاب و غیررسمی جنبس میریست. هدف او با رهبری این سازمان در تضاد است و رابطه آشفته سارا و ادی را بیش از پیش خراب می‌کند.
او در خانواده‌ای از آیین میریست متولد شده است؛ بنابراین دلسوزی و قدرت او باعث شده نقش مهمی در جنبش داشته باشد. اما زمانی که دروغ‌های شوهرش را کشف می‌کند، فداکاریش زیرسوال می‌رود.
یک معتاد که بعد از نابودی زادگاهش بخاطر طوفان، توسط کال و تیم میریست نجات داده شد. حالا از اعتیاد رها شده و تحت تأثیر کال، تمام وجودش را فدای جنبش کرده است.
مأمور اف‌بی‌آی که ظاهراً تنها فردی است که به این فرقه مرموز مذهبی مشکوک است. همان‌طور که بیشتر تحقیق می‌کند، در خانه با مشکلاتی مواجه می‌شود و مجبور می‌شود در ایمان خودش، تأمل کند.
پسر نوجوان ادی و سارا که آرزویش این است که دبیرستان را ترک کرده و به جنبش بپیوندد. زمانی که یکی از هم کلاسی‌هایش خواهان رابطه‌ای با اوست، وفاداریش زیرسوال می‌رود.
دختری محبوب در مدرسه هاوک که به طور معمول کاری با «یک بچه با فرقه‌ای عجیب» ندارد. بعد از اینکه در خانواده اش دچار بحرانی مالی می‌شود، برای کمک به سراغ هاوک می‌رود.
یک فراری از می‌ریسم که این جنبش را مسئول مرگ مرموز همسرش می‌داند. او از ادی کمک می‌گیرد تا علت را بیابد.
عضو تازه میریست که با آمدن مری، شروع به قرار گذاشتن با او می‌کند. دلیل پیوستن او به این جنبش، کشته شدن خواهرش در مدرسه در اثر شلیک گلوله است.
پوشتیکاوا (, ) یک منطقهٔ مسکونی در لهستان است که در Poznań County واقع شده‌است. جمعیت این شهرکوچک تا سال ۲۰۰۴ میلادی، ۹٬۱۷۷ نفر بوده‌است.
پوشتیکاوا ۱۶٫۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۹٬۷۵۶ نفر جمعیت دارد.
شهر Châteaugiron خواهرخواندهٔ پوشتیکاوا هست.
آلفونس لوئیس پیر پیرام دو کاندول ،(زاده ۲۸ اکتبر ۱۸۰۶ – درگذشته ۴ آوریل ۱۸۹۳) گیاه‌شناس فرانسوی-سوئیسی و پسر گیاه‌شناس سوئیسی آگوستن پیرامو دوکاندول بود.
جهان ممکن به مجموعه گزاره‌های سازگاری گفته می‌شود که به ازای هر گزاره در زبان، آن گزاره یا نقیضش عضوی از آن مجموعه است. در فلسفه و منطق از آن برای بیانِ عبارت‌های وجهی بهره می‌برند.
در زندگی روزمره اغلب ما باور داریم که چیزهای اطراف ما می‌توانند یا می‌توانستند متفاوت باشند. برای نمونه اگر جهان واقع را یک جهان ممکن بگیریم، جهان ممکن دیگر می‌تواند مانند همین جهان باشد ولی در آن شما به جای این صفحه در حال مطالعه مدخلی دیگر هستید. جهان می‌تواند به بی‌نهایت شکل متفاوت از چیزی باشد که هست. جهان واقع یکی از بی‌نهایت جهان‌های ممکن است. هر دو جهان ممکن در چیزی با یکدیگر در تناقضند و هر جهان ممکن با تمام جهان‌های ممکن دیگر به نحوی متفاوت است.
هنوز دربارهٔ هستی‌شناسی جهان‌های ممکن از نظر فلسفی توافقی وجود ندارد و موضوعی بحث‌برانگیز است.Menzel, Christopher, "Possible Worlds", The Stanford Encyclopedia of Philosophy
شهرستان نیو، فوکوئی یک بخش در استان فوکوئی در ژاپن است. در سال ۲۰۰۵، در این منطقه جمعیت حدود ۲۳۹۹۵ و تراکم جمعیت از ۱۵۷ نفر در هر کیلومتر مربع بوده است. مساحت کل آن ۱۵۲٫۸۳ کیلومتر مربع است.
اچیزن، فوکویی (شهر) (به لاتین: Echizen, Fukui (town)) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در استان فوکوئی واقع شده‌است.
اچیزن ۲۴٬۴۹۵ نفر جمعیت دارد.
فردریک اول (۲۸ آوریل ۱۶۷۶–۵ آوریل ۱۷۵۱) از ۱۷۱۸ تا ۱۷۲۰ همسر ملکه سوئد و از ۱۷۲۰ تا زمان مرگ پادشاه سوئد بود. او همچنین از سال ۱۷۳۰ حکمرانی هسه-کاسل در آلمان را بر عهده داشت. او در ۱۷۱۵ با اولریکا الیونورا خواهر کارل دوازدهم ازدواج کرد. اولریکا الیونورا پس از کشته شدن کارل دوازدهم در جنگ بزرگ شمالی، به سلطنت رسید و در ۱۷۲۰ به نفع همسرش فردریک از سلطنت کناره‌گیری کرد. فردریک در جنگ‌های جانشینی اسپانیا فرماندهی نیروهای هسه-کاسل را برعهده داشت.
فردریک فرزند کارل اول حکمران کاسل و بود. او دورانی طولانی و به خوبی آموزش دیده بود و در دوران جوانی به هلند، سوئیس، ایتالیا، دانمارک و آلمان سفر کرد بود. او همچنین در هنگام دیدار پدرش از ایتالیا امور حکمرانی را در دوره جوانی بر عهده گرفته بود. در ۳۱ می سال ۱۷۰۰ با عموزاده اش لویسا دورتئا ازدواج کرد. همسرش در سال ۱۷۰۵ بر اثر ابتلا به بیماری آبله درگذشت. آن‌ها فاقد فرزند بودند. فردریک که همسرش را از دست داده بود در خاندانهای سلطنتی اروپا بدنبال همسر جدیدی می‌گشت، چشمش به اولریکا الیونورا افتاد که به نظر او برایش بسیار مناسب بود زیرا او تنها خواهر زنده کارل دوازدهم بود و به احتمال جانشین او نیز می‌شد. فردریک بلندپروازیهایی فراتر از حاکم بر هسه-کاسل داشت. او می‌خواست شاه شود یا حداقل نفوذ بسیاری بر کشوری بزرگتر داشته باشد.
زمان اندکی پس از آغاز جنگ‌های جانشینی اسپانیا (۱۷۰۱) پدر فردریک او را در خط مقدم جهت کمک به هلندیها و مشارکت در جنگ اعزام کرد. او به عنوان یک ژنرال مدالهای زیادی به خاطر شجاعت فردی اش دریافت کرد و تا زمان پایان جنگ در سال ۱۷۱۳ با قرارداد اوترخت در جبهه ائتلاف جنگید. او تحت فرماندهی اوژن ساووا و هرتیگ آو مارلبوروگ خدمت کرد. در طی جنگ او دچار جراحاتی از ناحیه سینه و سر شد. سه نفر از برادران فردریک در این جنگ جان خود را از دست دادند.
فردریک از همان سال ۱۷۱۰ گفتگو جهت ازدواج با شاهزاده سوئدی اولریکا الیونورا را آغاز کرده بود. برادش کارل دوازدهم این مسئله را طولانی کرده بود ولی بالاخره در سال ۱۷۱۴ اعلام رضایت نمود و فردریک به استکهلم سفر کرد. در ۲۴ مارس ۱۷۱۵ جشن عروسی برپا شد.
فردریک به عنوان فامیل خانواده شاهنشاهی در جنگ ۱۷۱۶ بر ضد نروژ شرکت کرد زخم عمیقی برداشت. در همان سال او به عنوان جنرالیسیمو در ارتش سوئد منصوب شد و دو سال بعد برادر زنش کارل دوازدهم را در محاصره قلعه فردریکستن همراهی کرد. بعضی از تاریخ نویسان معتقد هستند که فردریک در قتل برادرزنش کارل دوازدهم در نبرد فردریکستن دست داشته‌است. برای جانشین شدن همسرش بعد از مرگ ناگهانی کارل دوازدهم، او که اولین حامی دوک کارل فریدریش خواهرزاده اولریکا الیونورا بود را به اتهام قتل دستگیر کرد. او همچنین دستور پایان محاصره قلعه را صادر کرد. فرمانده جنگ همچنین با به تحت نشستن مشروط همسرش اولریکا الیونورا نیز موافقت می‌کند. سپس پارلمان در یک انتخاب تشریفاتی پادشاهی او را تأیید می‌کند و به این ترتیب اولریکا الیونورا بر رقیب و خواهرزاده‌اش کارل فریدریش پیروز شد. او می‌خواست که همسرش را به مقام پادشاهی برساند اما تا سال ۱۷۱۹ پارلمان با این امر موافقت نکرد. با توافق پارلمان در سال ۱۷۱۹ فردریک مقام پادشاهی را به دست آورد.
در زمان اندکی، وفاداری و اعتماد بیش از حد ملکه به فردریک، نفوذ بسیاری را برایش در حکومت به همراه آورد. سپهسالاری که قبلاً تنها یک عنوان افتخاری بود، اکنون تبدیل به بالاترین تصمیم گیرنده و فرمانده نیروهای نظامی، با نفوذ بسیار در ترفیع نظامیان و تشکیلات جنگ شده بود. دفاع در مقابل حملات روسها در وهله اول در دستهای او بود. او برای آنکه بتواند پشتیبانی پروس و همچنین انگلستان را جهت مقابله با پتر یکم بدست آورد، از تصمیم ترک برمن و وردن برای هانوفر و پومِرانی برای پروس پشتیبانی کرد. بعد از این نیز او نقش بسزایی در این مورد ایفا کرد. درگیری او با نخست وزیر گوستاو کرون هیلم برکناری او را در پی داشت. تجربه ولیعهدی و به دست آوردن نفوذ بسیار از مشاور بودن ملکه باعث شد که سال بعد مجلس بر اساس برنامه ملکه اولریکا الیونورا عمل کرده و به تاج گذاری فردریک تن دردهد. به این شرط که پس از مرگ شوهرش دوباره به سمت خود بازگردد و حق وراثت تاج و تخت، همچنان به عقبه مردانه ملکه تعلق داشت باشد. بیست و چهارم مارس ۱۷۲۰ فردریک به عنوان شاه سوئد انتخاب و در سوم می همان سال در استکهلم تاجگذاری کرد. این ارتقاء با کاهش اختیارات بیشتر برای مقام شاهنشاهی همراه بود.
فردریک اول بدون شهرت و محبوبیت نمی‌توانست بر تخت بنشیند. او مردی شاد، دست و دلباز و خیراندیش بود. ظاهری با وقار داشت و مردی خوش مشرب و بشاش بود. او قدرت تشخیص بالا همراه با آموزشی نسبتاً عالی و تجربه غنی داشت. سخاوت و آغوش باز او باعث می‌شد که او با آسانی دوستان و طرفداران بسیاری به دست آورد. او بر اساس نیاز و شرایط می‌توانست انرژی بخش باشد. او این را بارها در موقعیتهای مختلف جنگی نشان داده بود. اما بعد گذشت چند سال از تاجگذاری او این شهرت فردی را از دست داد. این امر تا اندازه‌ای متأثر از نتیجه پیمان نیستاد در سال ۱۷۲۱ بود. عده‌ای بر این باور بودند که او در مذاکره با تزار، بیشتر به فکر خود بوده‌است تا به فکر سوئد و بنابراین لیوونی و اِستونی و انگرمنلند و بخش‌هایی از کارلیا را به روسیه واگذار کرده‌است. اگوست استریندبرگ ٬او را بدترین شاه سوئد می‌دانست که نمی‌توانست سوئدی صحبت کند و هنوز یک حکمران محلی در آلمان بود.August Strindberg: "Tal till svenska nationen"
خوشگذرانی و تلاشهای آشکار او بر ضد قانون اساسی جدید و بسط قدرت سرزنشهایی را در پی داشت که باعث تقویت مخالفانی شد که در مجلس سال ۱۷۲۳ جمع شدند. یک پیشنهاد از سوی نماینده دهقانان در مجلس جهت افزایش قدرت شاه نتنها نتیجه بخش نبود بلکه باعث تحریک و استنطاق نیز شد. شاه بلافاصله خودش دست به کار شد تا از مجلس پوزش بخواهد و وفاداریش را به قانون اساسی نشان دهد. حزب هولشتاین که از سوی روسها پشتیبانی می‌شد خطری جدی برای شاه بود و باعث شد که سال‌های بعد تخت پادشاهی فردریک اول متزلزل باشد. تا آن زمان که نخست وزیر وقت آروید هورن با استفاده از موقعیت مناسب در مجلس و در طی سال‌های ۲۷–۱۷۲۶ توانست نفوذ روسها و حزب هولشتاین را کاهش دهد. هر چند او نزدیک سه دهه بر تخت سلطنت باقی ماند اما از سال ۱۷۲۳ نقش مستقل او در سیاست پایان یافت. بجای آن یک قانون اساسی جهت ایجاد پارلمانتاریسم و دادن اختیارات تام به مجلس تدوین شد. از دهه ۱۷۳۰ به بعد رفته رفته نظام پادشاهی تنها به یک سمبل و نماد تبدیل شد. قدرت واقعی فردریک اول به انتصاب سفیران در بخش‌هایی خاص و نفوذی اندک در سیاست خارجی تقلیل داده شد. هرچند تعادل بین احزاب گاهی اتحاد با او را ارزشمند می‌ساخت. او نقش چندانی در اقتصاد غنی و توسعه فرهنگ معنوی به وجو آمده در طی سال‌های ۳۰–۱۷۲۰ نداشت. او برای همیشه به عنوان یک بیگانه برای مردم سوئد باقی ماند و هرگز زبان آن‌ها را یادنگرفت. سال‌های پایان عمر او چندان فرد مفیدی نبود. راحت طلبی و زیاده خواهی مادرزادیش رفته رفته بیشتر می‌شد و به تنبلی روحی، سستی اخلاقی او منجر شد. بیشتر وقت او به شکار و نوشیدن ویا معاشرت با درباریان و معشوقه‌هایش می‌گذشت.
از سال ۱۷۳۰ به بعد فردریک وارد رابطه‌ای عاشقانه با هدویگ تاوبه شانزده ساله و ندیمه دربار شد. او دختر ادوراد دیرک تاوبه عضو مجلس اعلا بود گه بعدها به سمت کنتکس در ونهسنستین منصوب شد. این رابطه که نتیجه آن دو دختر و دو پسر بود، پس از مرگ اولریکا الیونورا در سال ۱۷۴۱ بیشتر مورد پذیرش واقع شد. این رابطه هرگز به مراسم عقدی نیانجامید و تبدیل به یک آبروریزی شد و این رسوایی به عنوان نخستین معشوقه خواهی در خانواده سلطنتی سوئد تبدیل به یک مسئله سیاسی شد.
در حالی که میل شاه به معشوقه اش طلوع کرده بود، توانست به همراه مخالفان پیروز شود و اولین حزب اپوزیسیون را بنا نهد که بعدها در سال ۱۷۳۴ تبدیل به شد. این حزب می‌توانست در یک چشم به هم زدن آزادی عمل شاه را محدود کند زیرا حربه معشوقه بازی شاه را که تبدیل به یک رسوایی شده بود در دست داشت. از این رو در سال ۱۷۳۹ فردریک نخست از مقاومت خود در برابر هاتپارتی جهت آماده کردن سرنوشتی ملایمتر از بقیه اعضای شورای هورن برای توبه، دست برداشت. در سال ۱۷۴۱ شاه را متقاعد کردند که در ازای منصوب شدن پسرانش به عنوان اشراف سوئدی با جنگ با روسیه موافقت کند. در سال ۱۷۴۵ معشوقه جدیدی با نام گرفت که دختر سرهنگ کریستر هورن بود.
فردریک نخست رابطه خوبی با ولیعهد و همسرش داشت. او با توجه و درایت با آن‌ها رفتار می‌کرد ولی هرگز وفاداری آن‌ها را کسب نکرد و این ناشی از شیوه نادرست زندگی او بود. در سال ۱۷۴۸ فردریک اول چندین بار دچار سکته شد و از آن هنگام به بعد از یک مهر جهت امضاء مدارک در کشورداری استفاده می‌کرد. او در ۲۵ مارس ۱۷۵۱ بر اثر قانقاریا در استکهلم درگذشت.
از سال ۱۷۳۰به بعد او حاکم هسه-کاسل نیز بود. در سال ۱۷۳۱ او به آنجا سفر کرد و تقریباً تمام داراییش در آنجا را برای برادرش ویلیام که بعدها جانشین او شد گذاشت.
ویشتاسپ پسر دوم داریوش بزرگ و آتوسا دختر کوروش بزرگ بود.
او به همراه ماسیشته و هخامنش همگی برادران تنی خشایارشا و نوادگان کوروش بزرگ به حساب می‌آمدند. ویشتاسب در زمان پادشاهی برادرش ساتراپ باختر و سغد بود، وی همچنین شاهزاده‌ای آرام و محبوب نزد برادرش بود چرا که بسیار تحت فرمان پادشاه بود. ویشتاسب در سال ۴۸۰ پیش از میلاد در حمله به یونان شرکت داشت.۲، ۶۴ ،۷ تاریخ هرودوت: هرودوت
مشارکت کنندگان ویکی‌پدیا، ""، ویکی‌پدیای آلمانی دانشنامه آزاد (بارگیری ۲۴ اسفند ۱۳۹۵)
آریامرد، پسر داریوش بزرگ و ملکه پارمیس دختر بردیا بود.Lendering, J: "Parmys", in http://www.livius.org
آریامرد تنها ثمره این ازدواج بود و برادر کوچکتر خشایارشا بود. ازدواج مادر وی پارمیس برای رسمیت بخشیدن به حکومت داریوش بزرگ بود و به گفته برخی منابع او آخرین فرزند متولد شده از داریوش می‌باشد.
وی در سال ۴۸۰ پیش ازمیلاد در حمله به یونان شرکت داشت.
آرشام یا آرسامس ؛ (۴۸۰ پیش از میلاد در نبرد سالامیس) یکی از شاهزادگان دودمان هخامنشی در قرن پنجم پیش از میلاد بود. او پسر پادشاه بزرگ داریوش یکم و آرتیستون و برادر تنی گئوبروه و برادر کوچکتر و ناتنی خشایارشا بود.
در هنگام حمله خشایارشا به یونان در سال ۴۸۰ پیش از میلاد، آرشام جوان فرماندهی گروه اتیوپیایی‌ها و عرب‌ها را بر عهده داشت.Herodot, "Historien" 7,72. او احتمالاً در نبرد سالامیس کشته شده‌است، مشروط بر اینکه با شخصی که آیسخولوس نامیده می‌شود یکسان باشد.
از سن دقیق آرشام در هنگام مرگ اطلاع دقیقی در دست نیست ولی بر اساس توصیفات مورخان که او را به صورت جوانی که هنوز مو از صورتش نروییده بود خوانده‌اند؛ می‌توان سن تقریبی او را بین ۱۶ تا ۱۸ سال دانست.
آرشام در میان پسران داریوش بزرگ بیش از همه به خشایارشا (جانشین داریوش) شباهت داشت.
گاهی از آرشام به عنوان «ارباب مقدس ممفیس» یاد می‌شود، که گاهی منجر به سردرگمی با ساتراپ زنده بعدی یعنی آرشام (پسر خشایارشا) می‌شود.
کلیسای جامع لائون () یکی از مهمترین نمونه‌های معماری گوتیک سده‌های ۱۲ و ۱۳ میلادی است و پس از کلیساهای سانس و کلیسای نوتردام پاریس بنا شده‌است و به همراه آن‌ها، جزء کلیساهای مهم به‌شمار می‌آید. این کلیسا در لااون، پیکاردی، فرانسه واقع شده‌است و مرکز اسقف‌نشین باستانی لائون می‌باشد. این بنا از ۱۸۴۰ در فهرست یادمان تاریخی قرار دارد.
فرهنگ برهنگی و برهنگی فرهنگی نام کتابی است از غلامعلی حدادعادل. در این کتاب رابطه میان نوع لباس انسان و خصوصیات روانی، شخصیت، فرهنگ، وضع مالی و طبقه اقتصادی و اجتماعی افراد بحث شده‌است. این کتاب به چاپ بیست و سوم رسیده‌است.
در این کتاب در عین آن‌که به تأثیر عوامل مختلف بر شکل و اندازه و نوع لباس توجه شده‌است، به‌طور اختصاصی نیز موضوع «رابطه لباس و فرهنگ» مورد بحث قرار گرفته‌است.
مهمترین محورهای مورد بحث در این کتاب عبارتند از:
نویسنده معتقد است: لباس دست کم پاسخگوی سه نیاز آدمی است، یکی اینکه او را از سرما و گرما و برف و باران حفظ می‌کند، دیگر اینکه در جهت حفظ عفت و شرم به او کمک می‌کند، و بالاخره به او آراستگی و زیبایی و وقار می‌بخشد. در نتیجه لباس آدمی را می‌توان از یک لحاظ به مسکن او تشبیه کرد.
مراسمی در مورد این کتاب به همت باشگاه نویسندگان پاکستان برگزار گردید. فتح ملک، از استادان دانشگاه اسلامی پاکستان، معتقد است این کتاب نیاز محیط اجتماعی و فرهنگی کنونی پاکستان است.
زهرا پاملا کریمی استاد تاریخ هنر در دانشگاه Massachusetts Dartmouth این کتاب را جز بهترین نمونه‌هایی می‌داند که نظراتی را براساس دوگانه «حریم خصوصی» و «حریم عمومی» و «درون» و «برون» بیان می‌کند. کریمی معتقد است: نویسنده پوشش زن را راهی برای جلوگیری از نفوذ امپریالیسم و سرمایه داری به جوامع می‌داند.
طرح مالکیت سهام کارکنان () طرحی است بین کارکنان و واحد تجاری که به موجب آن نیروی کار شرکت در منافع مالکانهٔ واحد تجاری سهیم می‌شود. در این طرح، شرکت‌ها سهام خود را به کارکنان خود، و اغلب بدون هیچگونه تحمل هزینه اضافی، عرضه می‌نمایند. در واقع، طرح تملک سهام کارکنان، بخشی از پاداش کارکنان به ازای خدمات آن‌ها می‌باشد. سهام‌های اختصاص یافته به کارکنان ممکن است تا زمان بازنشستگی یا خروج کارکنان از شرکت، نزد امین طرح نگهداری شود. سپس، این سهام برای انشار مجدد یا ابطال بوسیلهٔ شرکت بازخرید می‌شود.
توربن بلتز (؛ زادهٔ ) یک مربی تنیس اهل آلمان است. قهرمانی آنجلیک کربر در رقابت‌های ۲۰۱۶ آزاد استرالیا و آزاد آمریکا به همراه این مربی انجام گرفت.
فیدل کاسترو خود را سوسیالیست، مارکسیست و یک لنینیست می‌دانست. به عنوان یک مارکسیست و لنینیست، کاسترو شدیداً به تبدیل کوبا و جهان گسترده‌تر، از یک سیستم سرمایه‌داری که در آن افراد محدودی مالک ابزار آلات تولید هستند به یک نظام سوسیالیستی که در آن کارگران مالک ابزار آلات تولید هستند معتقد بود.
خیلین (به هلندی: Geleen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سیتارد-خلین واقع شده‌است.
خیلین ۳۲٫۷۹۰ نفر جمعیت دارد.
فرانسیسکو خاویر اوخنیو د سانتا کروز وای اسپخو (؛ – ) یک نویسنده، وکیل، پزشک از تبار مستیزو اهل اکوادور بود. با اینکه او یک دانشمند و نویسنده برجسته بود ولی او به یک فرد مجادله گر در قضیه استقلال کیتو شناخته می‌شود. او یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های اکوادور در زمان استعمار توسط اسپانیا بود. وی اولین روزنامه‌نگار کیتو و اولین فرد فعال در زمینه بهداشت در کیتو بود.
وی در نقش یک روزنامه‌نگار ایده‌های زیادی را در عصر روشنگری در مورد قشرها سلطنتی مردم منتشر کرد و در مقام یک بهداشت گر او یک رساله مهم در مورد شرایط بهداشت در اکوادور جمع‌آوری کرد که شامل مسائل جالبی در مورد میکروبها و انتشار امراض بود.
اسپخو در عصر خود به عنوان یک طنزپرداز شناخته می‌شد. فعالیت‌های طنز او شامل مواردی همچون فلسفه عصر روشنگری، عدم تحصیل رأیت کیتو، شیوه به‌کارگیری اقتصاد در جامعه، وجود فساد در مقامات و نقش فرهنگ در جامعه بودند؛ زیرا این مسائل اسپخو را خیلی رنج می‌دادند و سرانجام به دلیل فعالیت در این زمینه‌ها قبل از مرگش اندکی هم زندانی شد.
در تاریخ ۲۹ اوت ۱۵۶۳ خاندان سلطنتی کیتو، توسط شاه فیلیپ دوم اسپانیا ایالتی را تشکیل دادند. این کار توسط دادگاه سلطنتی اسپانیا انجام گرفت. حوزه قضایی این دادگاه فراتر از مناطق ویژه نایب‌الملک‌نشین پرو و تا بعد از قلمرو (که هم‌اکنون اکوادور و بخش‌هایی از پرو، کلمبیا و برزیل را تشکیل می‌دهند) بود. خاندان سلطنتی کیتو یک حوزه اداری قوی تا فراتر از قلمرو خود ایجاد کردند تا بر تمامی مردم شامل سفیدها و بومیها حکومت کنند و قانون وضع کنند.
در قرن هجدهم میلادی کم‌کم مشکلات اقتصادی خاندان سلطنتی کیتو شروع به پیدایش کردند. مشکلاتی مانند:محدودیت ارتباطات و معاملات به دلیل عدم وجود جادهها و اینکه ابراج‌ها (نوعی کارخانه نساجی) تولید شغل می‌کردند ولی در آن زمان خود را در رکود و کاهش توانایی دیدند. دلیل عمده این مسئله این بود که پدیده قاچاق در سراسر اروپا به شدت در حال سرکوب بود و یک سری حوادث طبیعی موجب ایجاد مشکل می‌شدند. ابراج‌ها جایگزین زمین‌ها و ملک‌ها شده بودند و اغلب گروه کارآفرینان به استفاده و بهره‌برداری از نیروی کار بومی ادامه می‌دادند.
پس از سرکوب انجمن عیسی مسیح وضعیت تحصیل در خاندان سلطنتی بدتر شده بود. فقط مقداری از مردم آموزش دیده و تحصیلکرده در کیتو ماندند تا شاید بتوانند این خلأ را پر کنند. اکثریت مردم هیچ‌کدام به خوبی خواندن و نوشتن بلد نبودند. از سوی دیگر چند نفر دیگری که می‌توانستند برای تحصیل وارد دانشگاه شوند، به صورت شدیداً نظری و حفظی تعلیم داده می‌شدند. فلسفه مدرسی که به شدت شیوه رو به افولی بود، هنوز استفاده می‌شد و دانش آموزان بیشتر وقتشان را صرف مباحث متافیزیک می‌کردند. در نتیجه مردم متفکر کیتو (که بسیاری از آن‌ها روحانی بودند) بیان بسیار مؤثری داشتند. درحالیکه هیچگونه ایده جدیدی نداشتند. علاوه بر این در سال ۱۷۹۳ در کیتو فقط دو پزشک در دسترس بودند که یکی از آن‌ها اوخنیو اسپخو بود. اکثریت مردم توسط ها (نوعی پزشک سنتی) درمان می‌شدند. در آن زمان در کیتو تعصبات قومی رایج بود و از این رو اکثریت مردم به رسته‌های اجتماعی تقسیم شدند که تقسیم‌بندی آن‌ها بر اساس منشأ نژادی آن‌ها بود. از این رو کرامت فردی و شرافت مردم با این تعصبات نژادی آسیب جدی دید.
ناتوانی در آداب و رسوم اجتماعی در همه طبقات اجتماعی اتفاق افتاده بود. روابط نامشروع و فرزندان نامشروع در جال ترویج بودند؛ زیرا فقر در حال افزایش بود (به ویژه در قشر طبقه پایین مردم). بسیاری از زنان مجبور شدند تا به سرعت برای خود مسکنی پیدا کنند. به عنوان مثال در یک صومعه. این مسئله فراوانی روحانیون در شهری کوچک مانند کیتو را نشان می‌داد. اغلب مردان در آن زمان استخدام می‌شدند ولی نه برای یک حرفه؛ ولی همین هم می‌توانست مشکلات اقتصادی آن‌ها را حل کند و به شرایط اجتماعی آنان بهبود ببخشد.
وی با نام فرانسیسکو خاویر اوخنیو د سانتا کروز وای اسپخو در قصبه الساگراریو در تاریخ ۲۱ فوریه ۱۷۴۷ غسل تعمید داده شد. اکثر مورخان می‌گویند که پدر وی لوئیس د لا کروز چوژیک، یک سرخ‌پوست از اهالی کاخامارکا بود. او به عنوان دستیار یک فیزیک‌دان و کشیش به نام خوزه دل روساریو وارد کیتو شده بود. مادر اسپخو، ماریا کاتالینا آلداس نام داشت. وی یک مولاتوی بومی کیتو بود. با این حال بعضی از مورخان، مخصوصاً کارلوس فریل گرانیزو، بر سر این مسئله جدال دارند که طبق اسناد تاریخی معاصر مادر اسپخو یک سفیدپوست بود. برای نمونه، یکی از آن اسناد این است که ازدواج پدر و مادر او در کتاب ازدواج سفیدپوست‌ها ثبت شده‌است (به عنوان اروپائی‌های ساکن آمریکای لاتین تلقی می‌شدند). همچنین گواهینامه تولد اسپخو و خواهران و برادرانش در یک کتاب ثبت شده بود.
اسپخو دو خواهر و برادر کوچکتر از خود به نام‌های خوان پابلو و ماریا مانوئلا داشت. خوان پابلو متولد ۱۷۵۲ میلادی بود. او به عنوان یکی از اعضای فرقه دومینیکن شناخته می‌شود و به عنوان یک کشیش در خاندان سلطنتی کیتو خدمت می‌کرده‌است. ماریا مانوئلا، خواهر اسپخو، در سال ۱۷۵۳ میلادی به دنیا آمد و پس از مرگ والدینش او تحت مراقبت اوخنیو اسپخو قرار گرفت. با اینکه خانواده او در وضعیت ثبات اقتصادی قرار نداشتند، ولی اسپخو از شرایط تحصیل خوبی برخوردار بود. او با کار در کنار پدر خود در بیمارستان د لا میسریکوردیا علم طب را در دستور کار یادگیری خود قرار داد. با توجه به گفته‌های خود اسپخو، او با تجربه کار خود را فرا گرفت و بدون یادگیری و قلم در دست بودن شناخته نمی‌شد.
با فائق آمدن بر تبعیض نژادی، او در ۱۰ ژوئیه ۱۷۶۷ توانست از مدرسه پزشکی فارغ‌التحصیل شود. مدتی پس از آن، او توانست در رشته دانش نظری حقوق و قانون کلیسایی فارغ‌التحصیل شود. وی از سال ۱۷۸۰ تا ۱۷۹۳ تحت نظر دکتر رامون یپز در رشته قانون فعالیت داشت. در ۱۴ اوت ۱۷۷۲ او برای کار در رشته پزشکی درخواست مجوز کار داد که در ۲۸ نوامبر ۱۷۷۲ این اجازه به او اعطاء شد. پس از آن تا سال ۱۷۷۸ هیچ اطلاعاتی در مورد زندگی اسپخو وجود ندارد. این بازه زمانی وقتی است که او نشریات جدال انگیزی منتشر می‌کرد.
در بین سال‌های ۱۷۷۲ تا ۱۷۷۹، اسپخو نظر مسئولین مستعمراتی را برانگیخت. او مطالب طنز و پوسترهای تمسخرآمیز خود را منتشر می‌کرد. این پوسترها اغلب بر درب کلیساها و سایر ساختمان‌ها نصب می‌شدند. او در قالب یک نویسنده ناشناس به مسئولین استعماری در مطالب خود، حمله می‌کرد. روحانیون و سایر مردم او را فردی راحت تلقی می‌کردند. اگر چه هیچ پوستری از کارهای او باقی نمانده‌است، اما متون به جا مانده از او، تفکر مورخان در مورد عقاید او را تصدیق می‌کنند.
در سال ۱۷۷۹ یک نشریه دست‌نویس طعنه‌آمیز و طنز به نام ال نوئوو لوسیانو د کیتو (لوثین جدید کیتو) منتشر شد. در امضای این نشریه این نام‌ها نوشته شده بود: «دان خاویر د سیا و آپستگی پروچنا». این امضاء، نام مستعار اسپخو بود. این کار تقلیدی از لوثین، طنزپرداز بزرگ سوریه ای بود. همچنین این حرکت، عدم همکاری وی با انجمن عیسی را نشان می‌داد. این مسئله فرهنگ این نویسنده را نشان می‌داد. نباید فراموش کرد که اسپخو در یک شهر تجزیه شده و عقب مانده (از لحاظ فکری) به نام کیتو زندگی می‌کرد. نشریه ال نوو لوسیانو د کیتو در قالب گفتگو ارائه می‌شد. او در نشریه‌های خود از ایده‌های مشترکش با مردم می‌نوشت تا درک مطالب برای مردم عادی، سخت نباشد. نه اینکه مطالب خسته‌کننده و توضیحاتی بنویسد که درک آن فقط برای عالمان ممکن باشد. نشریات طنز او، به عیوب و مشکلات جامعه می‌پرداخت. مخصوصاً مسئله فساد در مقامات استعمارگر و مردم فاقد امکان تحصیل. استفاده از یک نام مستعار در عصر روشنگری در اروپا و آمریکا رایج بود و مخصوصاً برای اسپخو از اهمیت خاصی برخوردار بود. اسپخو این کار را فقط برای ناشناسی خود انجام نمی‌داد، بلکه او می‌خواست با مخفی نگه داشتن نژاد خود به مردم بگوید که نژاد شما مهم نیست و اعتبار شما وابسته به سفید بودن شما نیست. نام مستعار او از اینکه مردم بفهمند او از نسل مادری سفیدپوست است جلوگیری می‌کرد.
در آغاز سال ۱۷۷۹ دولت سلطنتی از انتشار نشریه اسپخو به دلیل شرایط جامعه جلوگیری کرد. در ژوئن ۱۷۸۰ او نشریه جدیدی به نام مارکوس پورکیوس کاتو منتشر کرد. یک بار دیگر اسپخو از یک نام مستعار جدید به نام «موسی بلانکاردو» برای خود استفاده کرد. این کار واکنشی بود نسبت به سانسور نشریه نوئوو لوسیانو. او در این نشریه جدید به تمسخر ایده‌ها و مفاهیم منتقدان تفکرات و نشریاتش می‌پرداخت. در سال ۱۷۸۱ او نشریه جدید خود به نام «لا سینسیا بلانکاردینا» را منتشر کرد. این نشریه جدید به عنوان نسخه دوم مجله «ال نوئوو لوسیانو د کیتو» شناخته می‌شد. او در این مجله نسبت به منتقدین کشیش‌های واکنش نشان می‌داد و جواب سخنان آن‌ها را در این نشریه می‌داد. او از سال ۱۷۸۳ برچسب یک فرد ناآرام و خرابکار را خورده بود. مقامات استعمارگر برای رهایی از صحبت‌ها و انتقادات او، وی را به عنوان پزشک ارشد همراه با پزشک دیگری به نام «فرانسیسکو رکوئنا» راهی سفری به پارا و رود مارانیون کردند تا شاید برخی از محدودیت‌ها برای خاندان سلطنتی برداشته شود. او سعی کرد تا پذیرش پزشکی و ساعات ملاقات خود را کم کند و در واقع می‌خواست مقدمات خود را برای فرار فراهم کند که در این راه شکست خورد. دستگیری او در فرار، یکی از چند اتفاقات عجیبی بود که برای او در این سفر افتاده بود. او یک بار هم به عنوان یک جنایتکار مهم دستگیر و حبس شد. البته او به دلیل این کارها تحت پیگرد قانونی قرار نگرفت یا رنج زیادی نکشید و عواقب قابل توجه‌ای برای او نداشت.
در سال ۱۷۸۵ او برای نوشتن در موضوع بیماری آبله که به عنوان بدترین مشکل پزشکی شناخته می‌شد، توسط احضار شد. اسپخو از فرصت برای نوشتن کامل‌ترین و بهترین مقاله اش به نام «بازتاب‌ها نسبت به روشی برای حفظ مردم از آبله» استفاده کرد که به دلیل حفاظت از مردم در برابر آبله محکوم شد. کار اسپخو یک منبع ارزشمند تاریخی در زمینه شرح شرایط بهداشت در آمریکای مستعمراتی شد.
خبر بازتاب‌ها، نسبت به فعالیت‌های اسپخو به مادرید رسید. مادرید جایی بود که دومین رساله معتبر پزشکی به نام «پایان‌نامه‌های پزشکی» توسط فرانسیسکو گیل در سال ۱۷۸۶ به چاپ می‌رسید. فرانسیسکو گیل یکی از اعضای آکادمی پزشکی سلطنتی اسپانیا بود. در آن زمان اسپخو به جای بدست آوردن اعتبار، دشمن بدست آورد؛ زیرا کارهای او مورد انتقاد پزشکان و کشیشان مسئول در قسمت بهداشت عمومی خاندان سلطنتی کیتو بود. به دلیل غفلت این نوع مسئولین، اسپخو مجبور به ترک کیتو شد.
وی در مسیرش به سوی لیما در شهر ریوبامبا توقف کرد. در آنجا گروهی از او خواستند تا وی پاسخی به گزارش ایگناسیو بارتو (رئیس جمع‌آوری مالیات) بنویسد. این گزارش کشیشهای ریوبامبا را متهم می‌کرد که آن‌ها از سرخ‌پوست‌ها سوء استفاده می‌کنند و از آن‌ها پول زیادی می‌گیرند. اسپخو با کمال میل این وظیفه را بر گردن گرفت تا بتواند کار ایگناسیو بارتو و سایر شهروندان ریوبامبا را تلافی کند. از میان آنها، خوزه میگوئل والیو یکی از مقامات بود. در این هنگام او از ریکوانا به سمت رود مارانیون گریخت. اسپخو نامه‌ای با عنوان «دفاع از روحانیون ریوبامبا» را نوشت. این نامه متنی دقیق بر شیوه زندگی سرخپوستان ریوبامبا و همچنین حمله قدرتمندی نسبت به گزارش دروغ ایگناسیو بارتو بود.
در مارس ۱۷۸۷ او همچنان به حمله‌هایش به دشمنانش در ریوبامبا ادامه می‌داد. او در این راه هشت نامه طنز به نام «نامه‌های ریوبامبایی‌ها» نوشت. دشمنان اسپخو قبل از رئیس خاندان سلطنتی (خوان خوزه د ویلالنجوا) وی را محکوم کردند. در ۲۴ اوت ۱۷۸۷ ویلالنجوا از اسپخو خواست تا یا به لیما برود یا به کیتو بازگردد و در هر دو صورت ما در حکومت به او شغلی اعطاء خواهیم کرد؛ ولی متعاقباً وی را دستگیر کردند. آن‌ها اسپخو را به نوشتن مقاله «پرتره‌ای از گالیله» متهم کردند. این مقاله هجونامه‌ای بود علیه شاه کارلوس سوم اسپانیا و مارکوئیس دلا سونورا (وزیر مستعمراتی هند غربی). اسپخو در کیتو دستگیر شد و از زندان سه دادخواست به دادگاهی در مادرید فرستاد. دادگاه به ریاست نماینده شاه کارلوس سوم اسپانیا برگزار شد و پس از تبرعه اسپخو حکم دادگاه بر این شد که اسپخو به نائب السلطنه بوگوتا تحویل داده شود. رئیس خاندان سلطنتی، خوان خوزه د ویلالنجوا از بی گناهی اسپخو اظهار بی‌خبری می‌کند و اسپخو را به بوگوتا می‌فرستد تا با این کار از خود دفاع کرده باشد.
اسپخو در بوگوتا با افرادی همچون و فرانسیسکو آنتونیو زی دیدار کرد و شروع کرد به توسعه ایدههایش در رابطه با مسئله آزادی. در سال ۱۷۸۹ یکی از پیروان اسپخو به نام خوان پیو مونتوفار وارد بوگوتا شد. سپس هر دوی آن‌ها برای ساخت انجمن «اسکوئلا د لا کونکوردیا» به عنوان افراد مهم دولت تأیید شدند. این انجمن بعدها به نام «جامعه اقتصادی دوستان کشور» شناخته شد. جامعه اقتصادی دوستان کشور یک انجمن خصوصی در راستای روشنگری بود که در سراسر شهرهای مختلف اسپانیا دارای شعبه بود. همچنین در سایر مستعمرات البته به میزان کمتر نیز دارای شعبه بود. اسپخو با موفقیت از خود در برابر اتهامات دفاع کرد و در ۲ اکتبر ۱۷۸۹ آزاد شد و در ۲ دسامبر مطلع شد که می‌تواند به کیتو بازگردد.
در سال ۱۷۹۰، اسپخو برای تبلیغ «Sociedad Patriótica» (جامعه میهنی) به کیتو بازگشت و در ۳۰ نوامبر ۱۷۹۱، شعبه‌ای ار آن در کالج انجمن عیسی تأسیس شد. او به عنوان مدیر انتخاب شد و چهار کمیسیون تشکیل داد. در همان سال، او مدیر کتابخانه ملی، اولین کتابخانه عمومی، شد که در ابتدا با چهل هزار جلد باقی مانده توسط پیروان انجمن عیسی پس از اخراج از اکوادور تأسیس شد.
وظیفه اصلی انجمن بهبود وضعیت شهر کیتو بود. ۲۴ عضو آن هفتگی گرد هم می‌آمدند و در مورد مشکلات کشاورزی، آموزشی، سیاسی و اجتماعی و ارتقاء علوم فیزیکی و طبیعی مشورت می‌کردند. این انجمن اولین روزنامه کیتو Primicias de la Cultura de Quito (میوه‌های اول فرهنگ کیتو) را تأسیس کرد، که از ۵ ژانویه ۱۷۹۲ توسط اسپخو منتشر می‌شد. از طریق این روزنامه، عقاید لیبرالی، که در مناطق دیگر آمریکای اسپانیایی‌زبان تا حدودی شناخته شده بود، در بین مردم کیتو گسترش یافت.
در ۱۱ نوامبر ۱۷۹۳، کارلوس چهارم جامعه میهنی را منحل کرد، و به زودی روزنامه نیز ناپدید شد. اسپخو چاره ای جز کار به عنوان کتابدار در کتابخانه ملی نداشت. به دلیل عقاید لیبرالیستی که داشت، در تاریخ ۳۰ ژانویه ۱۷۹۵ به زندان افتاد. به عنوان یک پزشک او فقط برای معالجه بیماران اجازه خارج شدن از سلول را داشت. در ۲۳ دسامبر اسپخو را به دلیل ابتلا به اسهال خونی، که در زندان به آن مبتلا شده بود، به خانه‌اش فرستادند که در همان‌جا در ۲۸ دسامبر درگذشت. گواهی فوت وی در کتاب «سرخ‌پوستان، مستیزوها، سیاه‌پوستان و مولات‌ها» ثبت شده‌است.
اوخنیو اسپخو یک خودآموز بود و با افتخار ادعا می‌کرد که هرگز هیچ کتابی را که به دستش رسیده‌است نخوانده باقی نگذاشته و اگر هم نخوانده، با مشاهداتش از طبیعت جبران کرده‌است. اما، تمایل او به خواندن بی‌رویه همه چیز، گاهی او را به قضاوت‌های عجولانه‌ای سوق می‌داد، که در نسخه‌های خطی وی مشهود است. از کارهای نوشتاری او می‌توان فهمید که اوخنیو آموزش را وسیله اصلی رشد عموم می‌دانست. او خواندن را مبنایی بر ساختن خود می‌دید و وجدانش او را بر اساس مشاهداتش به انتقاد علیه سیستم و به خدمت‌گیری قانون زمانش وامی‌داشت.
اسپخو با کارهای نوشتاری خود می‌خواست مردم را آموزش دهد و روحیه‌ای عصیانگر را در آنها بیدار کند. او از برابری بین سرخپوستان و کریولوها استقبال کرد، ایده‌آلی که در طی روندهای آینده خودمختاری نادیده گرفته شد. او همچنین از حقوق زنان حمایت می‌کرد اما در واقع این عقاید توسعه نیافت. به نسبت شرایطی که در آن زندگی می‌کرد اسپخو درک پیشرفته‌ای از علم داشت. او هرگز به خارج از کشور سفر نکرد اما با این وجود رابطه بین میکروارگانیسم‌ها و شیوع بیماری را درک کرد.
هنگامی که وی دستگیر شد، شایعه شد که بازداشت وی ناشی از حمایت وی از «ناپاکان» انقلاب فرانسه بوده‌است. با این حال، اسپخو در آن زمان از معدود افرادی بود که بین حرکت واقعی انقلاب فرانسه و روحیه بی‌دینی متصل به آن تمایز قائل شد، در حالی که همرزمان وی در اسپانیا و مستعمرات به اشتباه آزادی سیاسی قاره آمریکا را به از دست دادن ایمان کاتولیک تفسیر می‌کردند. اتهام بی‌تقوایی برای برانگیختن نفرت مردمی علیه او طراحی شده بود. اسپخو در طول زندگی خود هرگز ایمانش را به مذهب کاتولیک از دست نداد. او انحطاط روحانیت را محکوم می‌کرد، اما هرگز از خود کلیسا انتقاد نکرد. اوخنیو اسپخو انگیزه بی‌پایانی برای کسب دانش داشت و مشتاق اصلاح امور توسط دولتی بود که از نظر او همچون خودش در تأثیر از عصر روشنگری، در هر امری بربر باشد.
هدف اسپخو از سه اثر اولش بهبود فکری درکیتو بود. ال نووو لوسیانو دی کیتو سیستم آموزشی منسوخ شده روحانیون را به سخره گرفت. اسپخو استدلال می‌کرد که مردم کیتو به چاپلوسی عادت کرده‌اند و آنها هر مبلغی را که می‌تواند کتاب مقدس را به روشی فاخر و غیرمستقیم نقل کند تحسین می‌کنند. مارکو پورسیو کاتون، نادانی شبه روشنفکران کیتو را برملا کرد. لاسینسیا بلانکاردینا، که در آن اسپخو ادعا کرد نویسنده آن دو اثر قبلی است، نتایج سیستم آموزشی روحانیت یعنی نادانی و تأثیرگذاری را محکوم کرد: هر سه اثر باعث جدال شد.
از طریق این سه کتاب، اسپخو توانست عقاید دانشمندان اروپایی و آمریکایی مانند فیجو و یسوعیان ورنی و گوارا و دیگران را پیش برد. در نتیجه، بسیاری از راهنمایان دینی برنامه‌های آموزشی خود را اصلاح کردند. اسپخو به شبه روشنفکرانی که افکار شهروندان شهر کیتو را گمراه نموده و به افرادی که به واقع دانش داشتند بی اعتنایی می‌کردند، کینه می‌ورزید.
اسپخو به ویژه از یسوعیان به دلیل آموزش اخلاق نه به عنوان یک علم بلکه به عنوان راهنمایی برای خوش‌اخلاقی وهمچنین برای پذیرش احتمالات به عنوان راهنمای اخلاقی، انتقاد می‌کرد. وی از سیستم سست‌پروری برای آموزش کشیش‌ها در کیتو شکایت داشت و می‌گفت که این باعث ایجاد عادت‌های تنبلی در هنرجویان می‌شود. در نتیجه، کشیش‌ها هیچ تصوری واقعی از وظایف خود در قبال جامعه و خدا نداشتند و تمایل کمی به مطالعه نشان می‌دادند. او در ال نووو لوسیانو دی کیتو ابراز تأسف کرد که تعداد زیادی هستند که وانمود می‌کنند پزشک هستند اما حقه بازند. در لاسینیا بلانکاردینا، او ضمن حمله به روحانیونی که به عنوان پزشک و بدون آموزش پزشکی کافی مشغول کار بودند، به حمله خود به این حقه بازان ادامه داد.
در سال ۱۷۸۰، در اولین بحثش در مورد مسائل صرفاً مذهبی، اسپخو نامه‌ای در زمینه الهیات نوشت، Carta al Padre la Graña sobre indulgencias (نامه‌ای به پدر لا گراسا در مورد زیاده‌خواهی‌ها). در این اثرش او به آمرزش‌نامههای کلیسای کاتولیک پرداخت. این نامه دانش عمیقی از الهیات و جزم‌اندیشی را نشان می‌داد. این مقاله اولین موارد تاریخی زیاده‌طلبی و توسعه آنها را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد و به احکام و فتاوی که در مورد سوءاستفاده‌ها نوشته شده‌است اشاره کرد. در این کار، اسپخو سرسختانه از اقتدار پاپ حمایت کرد.
در ۱۹ ژوئیه ۱۷۹۲، در پاسخ به درخواست مسئول دفتر مقدس، اسپخو نامه دیگری نوشت: Segunda carta teológica sobre la Inmaculada Concepción de María (نامه الهیاتی دوم دربارهٔ مفهوم مریم معصوم). این نامه مربوط به لقاح پاک مریم مقدس بود. این اثر بار دیگر دانش عمیق نویسنده را دربارهٔ این موضوع مذهبی و قدردانی وی از جایگاه آن در قرن ۱۸ نشان داد. (تصور معصوم تا سال ۱۹۵۰ رسماً به عنوان جزم اعلام نشده بود).
اسپخو همچنین یک سری خطبه نوشت که در ساده بودنش قابل توجه بود. فدریکو گونزالس سوارز، مورخ و روحانی اکوادوری، این خطبه‌ها را قابل مطالعه دانست، هر چند این را نیز اشاره کرد که آنها فاقد «روح بشارت آمیز» هستند. اسپخو را می‌توان مردی بسیار مذهبی دانست.
از سال ۱۷۸۵، اسپخو به رفاه جامعه خود و رفاه کیتو علاقه نشان داد. آثار او که بین آن سال و ۱۷۹۲ منتشر شد به وضوح تأثیر فیلسوفان عصر روشنگری را نشان می‌دهد که اسپخو ایده‌های آنها را با شرایط محلی تطبیق می‌داد. همان‌طور که بسیاری از اندیشمندان به قدرت اقتصاد به عنوان یک نیروی اجتماعی پی بردند، اسپخو نیز تحت تأثیر فیجو و آدام اسمیت و دیگران، تمایل خود را برای اصلاحات تجاری و کشاورزی، به ویژه حفاظت از منابع طبیعی و استفاده مناسب از زمین نشان داد. برای پیشبرد این ایده‌ها، او Escuela de la Concordia (مدرسه کنکورد) را تأسیس کرد.
اسپخو در تالیفاتش از جمله در Voto de un ministro togado de la Audiencia de Quito و Memorias sobre el corte de quinas پیشنهاد تولید انحصاری گیاه دارویی کینین توسط سلطنت با هدف افزایش درآمد خزانه داری سلطنتی را از موضع جلوگیری از نابودی درخت کنه‌کنه رد کرد. او Memorias را به فرناندو کوادرادو تقدیم کرد که مخالف این انحصار بود.
سلطنت اسپانیا عمیقاً نگران بهداشت عمومی بود. بیماری‌ها همیشه مستعمرات را دچار مشکل کرده بود و شوراهای شهر برای آوردن پزشک یا تجهیزات بهداشتی از دیگر مناطق قاره آمریکا هزینه می‌کردند. گزارش‌های مکرری از وضعیت و شرایط بهداشتی محله‌های مختلف شهرها می‌رسید. اوخنیو اسپخو به عنوان یک مرد علم، دانش خود را از آخرین پیشرفت‌های علمی در اروپا و قاره آمریکا عرضه کرد. اغلب استدلال‌ها و توصیه‌هایی که وی در آثار پزشکی خود ارائه داد را می‌توان در منابع معاصر، مانند Mémoires در فرهنگستان علوم فرانسه یافت.