moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
رضا میرکریمی (زادهٔ ۸ بهمن ۱۳۴۵، تهران)، کارگردان، تهیه‌کننده و فیلمنامه‌نویس مشهور ایرانی است که کار خود را از انجمن سینمای جوان استان زنجان آغاز کرد. او با آثاری همچون "زیر نور ماه"، "خیلی دور خیلی نزدیک"، "به همین سادگی"، "اینجا چراغی روشن است" و "یک حبه قند" به شهرت رسید. از آثار دیگری که او کارگردانی کرده‌است می‌توان فیلم‌های: "دختر"، "قصر شیرین" و "نگهبان شب" را نام برد. فیلم "ما همه با هم هستیم" به کارگردانی کمال تبریزی نیز از معدود فیلم‌هایی است که میرکریمی تنها تهیه‌کنندگی آن را به عهده داشته‌است. رضا میرکریمی متأهل بوده و دارای یک دختر به نام سارا و یک پسر به نام محمدصادق است. وی دانش آموختهٔ مقطع کارشناسی گرافیک از پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. فیلم‌های او جوایز معتبری برای سینمای ایران به ارمغان آورده‌است. میرکریمی، در ادوار مختلف جشنواره فیلم فجر به عنوان دبیر و داور نیز حاضر بوده و آثار او بیانگر نگاه عمیق او به ابعاد مختلف رفتاری و زندگانی انسان‌ها می‌باشد و از این رو تأثیرپذیری بالایی نیز بر افراد مختلف دارد.
او فعالیت‌های سینمایی خود را از سال ۱۳۶۶ با فیلم کوتاه "۱۶ میلی‌متری" آغاز کرد. سپس دو سریال تلویزیونی به نام‌های "ماجراهای آفتاب و عزیز خانم" و "بچه‌های مدرسه همت" را برای صدا و سیما ساخت. میرکریمی، اولین کار سینمایی بلند خود را در سال ۱۳۷۸ با ساخت "کودک و سرباز" آغازکرد؛ فیلمی که برای آن بالن نقره‌ای جشنواره سه قاره را کسب کرد.
"زیر نور ماه" دومین اثر سینمایی او بود که در سال ۱۳۷۹ به موفقیت دست یافت. او برای کارگردانی این فیلم جایزه بهترین فیلم هفته منتقدین جشنواره فیلم کن، جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره فیلم فجر و جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو را از آن خود کرد.
"اینجا چراغی روشن است،" سومین فیلم بلند وی به‌شمار می‌آید که در سال ۱۳۸۰ در فضایی انتزاعی و با لحنی شاعرانه ساخته شده‌است. این اثر جایزه ویژه هیئت داوران بهترین فیلم جشنواره فیلم آسیا پاسیفیک و سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی جشنواره فیلم فجر را دریافت کرد.
چهارمین فیلم بلند میرکریمی با نام '"خیلی دور، خیلی نزدیک"' در سال ۱۳۸۳ به روی پرده رفت. ژانر این فیلم درام بوده و سیمرغ بلورین بهترین فیلم جشنواره فیلم فجر و جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره بین‌المللی فیلم کلکته از جمله دستاوردهای چهارمین اثر میرکریمی به‌شمار می‌رود.
فیلم "به همین سادگی" پنجمین اثر میرکریمی با ساختاری جدید، قصه‌ای ساده و با درامی درونی و شخصیت‌محور بود که در سال ۱۳۸۶ ساخته شد. این فیلم هم، رنگ موفقیت را به خود دید و میرکریمی، با این اثر سیمرغ بلورین بهترین فیلم جشنواره فیلم فجر و جایزه گئورگ طلایی جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو را تصاحب کرد.
"یه حبه قند" در سال ۱۳۸۹ با رویکردی عام، نگاه به زندگی خانواده ایرانی داشت که مورد توجه قرار گرفت.
به علاوه فیلم سینمایی "امروز" در سال ۱۳۹۲ ساخته شد که هفتمین اثر میرکریمی محسوب می‌شود. این فیلم نماینده ایران، در اسکار ۲۰۱۵ بود و در جشنواره بین‌المللی فیلم رباط جایزه بهترین فیلم و جایزه مردمی را کسب کرد.
همچنین میرکریمی، در سال ۱۳۹۴ فیلم سینمایی "دختر" را جلوی دوربین برد که در هفت بخش، نامزد دریافت سیمرغ بلورین از سی و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر شد.
آلکسیی نیکولایویچ تولستوی، (زاده ۱۸۸۳ – درگذشته ۱۹۴۵) شاعر و رمان‌نویس روس بود. تولستوی عضو آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی بود.
تالستوی در ۱۰ ژانویه ۱۸۸۳ در خانواده‌ای اشرافی به دنیا آمد او پسر کنت نیکولای الکساندروویچ تولستوی بود و لقب کنت را به ارث برد.خانلری در سن‌پترزبورگ در رشته فنی تحصیل کرد اما بعد به ادبیات روی آورد. نخستین مجموعه شعرش را در ۱۹۰۷ منتشر کرد اما بعدها آن را جزو آثار خود محسوب نکرد. در ۱۹۱۱ به داستان‌نویسی روی آورد اما جنگ جهان اول درگرفت و او به عنوان خبرنگار به جبهه رفت. پس از جنگ و وقوع انقلاب اکتبر به مخالفان انقلاب پیوست و به فرانسه رفت. در فرانسه با مجله مهاجران روس به نام سالنامه معاصر هم‌کاری می‌کرد. پس از چند سال زندگی در پاریس و برلین در ۱۹۲۳ به شوروی بازگشت و با خود آثاری را که در در دوران مهاجرت نوشته بود آورد.
تولستوی در ۱۹۳۸ نشان لنین را دریافت کرد و در ۱۹۳۹ به‌عضویت آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی درآمد. در ۱۹۴۱ به‌خاطر رمان پطر کبیر و سال ۱۹۴۳ برای گذر از رنج‌ها جایزه استالین را دریافت کرد.
تالستوی در ۲۳ فوریه ۱۹۴۵ در حالی که شهرت و محبوبیت زیادی در شوروی داشت درگذشت و «مرگ او ضایعه‌ای بزرگ برای ادبیات و فرهنگ روسی خوانده شد، ضایعه‌ای که شاید فقط مرگ گورکی در ۱۹۳۶ با آن قابل قیاس باشد.»تواروگ ۴۸۸
جنگ نهروان (به عربی : معركة النهروان)؛ نبردی بود که در ۹ صفر ۳۸ قمری بین سپاهیان علی بن ابی‌طالب و خوارج روی داد.
شکل‌گیری خوارج به جریان حکمیت در جنگ صفین بر می‌گردد. بر اساس روایت اسلامی، کمتر از ده تن از سپاه علی کشته شد و کمتر از ده نفر از سپاه نهروانیان باقی‌ماند، که البته صحت این روایت با توجه به شواهد تاریخی جای تردید دارد. کتاب‌های مستقلی پیرامون جنگ‌های علی از جمله جنگ نهروان نوشته شده است، مثل واقعه نهروان، یا نبرد نهروان.
پس از حکمیت اول، هنگامی که علی دریافت معاویه بیعت با خود به عنوان خلیفه را نپذیرفته‌است، تمامی روابط با وی را قطع کرد و در قنوت نماز صبح وی و برخی اصحابش را مطابق با سنتی مشابه از محمد لعنت، و معاویه نیز متقابلاً با علی و فرزندانش و یاران نزدیکش چنین کرد. علی سعی کرد سپاه تازه‌ای را سامان دهد و از مسلمانان خواست با کسانی بجنگند که بر شیوه کسری و قیصر حکومت می‌کنند و بندگان خدا را به خدمت می‌گیرند. وی از خوارج نیز برای پیوستن به جنگ علیه معاویه دعوت کرد، اما آنان پافشاری کردند که علی اول اقرار به توبه از کفری کند که از نظرشان با پذیرش حکمیت مرتکب شده بود. پوناوالا می‌گوید در این هنگام، فقط انصار، باقی‌ماندگان قاریان به رهبری مالک اشتر و تعداد کمی از مردان قبایلشان، به علی وفادار ماندند. علی با سپاه جدیدش کوفه را به منظور براندازی معاویه ترک کرد. البته در روایت تاریخی سپاه علی تا ۶۵۰۰۰ هزار نفر تخمین زده شده، که مادلونگ معتقد است در این عدد مبالغه شده‌است.
در همین ایام که علی در راه شام بود، خوارج دست به کشتن افرادی نظیر عبدالله بن خباب بن ارت و همسر باردارش زدند، که با آنها اختلاف دیدگاه داشتند؛ لذا سپاه علی و بخصوص اشعث بن قیس از وی خواستند که نخست با خوارج برخورد کند، چون از جانب آنها برای خویشان و اموال خود احساس ناامنی می‌کردند؛ لذا علی در ابتدا به نهروان رفت تا با مخالفان تعامل کند. هرچند نظر اکثریت سپاه بر این بود، اما برخی سپاه را ترک کردند. علی از خوارج خواست که قاتلان را تسلیم کنند، اما آنها در پاسخ گفتند جملگی این قتل‌ها را مرتکب شده و ریختن خون شیعیان علی را حلال می‌دانند.
نبرد نهروان به روایت بلاذری در ۹ صفر سال ۳۸ هجری (حدوداً ۱۷ ژوئیه سال ۶۵۸ میلادی) رخ داد، اما مادلونگ بیشتر احتمال می‌دهد که نبرد طبق روایت ابومخنف در ذی الحجه سال ۳۷ هجری مقارن با نیمه ماه مه سال ۶۵۸ میلادی رخ داده باشد. علی و برخی از اصحابش از خوارج خواستند که دست از دشمنی و جنگ بردارند، اما آنها نپذیرفتند. سپس علی پرچم عفو را دست ابوایوب انصاری داد و اعلام کرد هر کس نزد آن پرچم برود و همچنین اگر کسی از خوارج نهروان را ترک کند و مرتکب قتلی نشده باشد، در امان است. بدین ترتیب صدها تن از خوارج از سپاهشان جدا شدند و از حدود ۴۰۰۰ نفر تنها ۱۵۰۰ یا ۱۸۰۰ تن باقی ماندند. نهایتاً علی منتظر ماند تا خوارج نبرد را آغاز کنند و سپس با سپاهی حدوداً چهارده هزار نفری به باقی‌مانده لشکر خوارج یورش برد. از سپاه علی بین ۷ تا ۱۳ نفر کشته شدند، حال آنکه تقریباً همه خوارجی که دست به شمشیر بردند کشته و زخمی شدند. علی دستور داد زخمیان خوارج به قبایلشان تحویل گردند تا مداوا شوند. در سال‌های بعد نیز پنج شورش هر بار توسط چند صد نفر از خوارج علیه علی انجام شد و هر بار شکست خورد.
مادلونگ می‌نویسد نبرد با خوارج چالش برانگیزترین رخداد دوران خلافت علی بود. هرچند از دید یک دولتمرد عادی جنگ با شورشیان بیعت شکن خونریزی که آشکارا تهدید به قتل دیگران می‌کردند معقول و بلکه ضروری بود، اما اینان پیش از این از همراهان علی و همچون خود وی از مخلص‌ترین باورمندان به قرآن بودند. آنها می‌توانستند از پرشورترین متحدان علی در مقابله با انحراف از قرآن باشند. اما علی نمی‌توانست به درخواست آنان اقرار به کفر خود کند یا دیگر مسلمانان را کافر بداند. یا آنکه از قتل‌هایی که مرتکب شده بودند چشم پوشی کند. به هر حال بعد از این رخداد، اولویت نخست علی آن که مجدداً در میان قاریان قرآن نفاق ایجاد کند. هرچند علی درصدد بود که مستقیماً از نهروان به سوی شام لشکرکشی کند، اما سپاهش به رهبری اشعث بن قیس با شِکوِه از فقدان توشه جنگی او را مجبور به حرکت به سمت کوفه کردند و در آنجا لشکرگاه را ترک کردند. پوناوالا می‌نویسد کشتار منتجه از سوی بسیاری از افراد، تقبیح شد و فرار کردن سربازان از سپاه علی، وی را مجبور کرد تا به کوفه بازگردد و نتواند به سمت معاویه لشکر کشی کند.
نهروان یک سیستم آبیاری بزرگ در دوره‌های ساسانی و اوایل خلافت اسلامی در مرکز عراق بود که در امتداد ساحل شرقی دجله و پایین‌تر از رودخانه سیروان قرار داشت. اوج فعالیتش در قرن ششم میلادی، در دوران خلافت عباسیان بود، زمانی که اصلی‌ترین منبع تأمین آب شهر بغداد بود. در نیمه قرن دهم میلادی فعالیتش رو به کاهش گذاشت و در نهایت متروکه گردید. همچنین در منابع اسلامی محل نبرد بین علی، خلیفه مسلمانان، و خوارج در سال ۳۸ هجری بوده‌است که از آن نبرد با عنوان نبرد نهروان یاد می‌شود.
گرافیک کامپیوتری دوبعدی تمامی تصاویر ثبت شده به وسیله رایانه، که از یک نمای ثابت بدست آمده‌است و قدیمی‌ترین راه ویرایش تصاویر به وسیله رایانه‌است، تا صحنه‌ای که بدست می‌آید صحنه ثبت شده از یک نما باشد؛ که به شاخه‌های مختلف تقسیم می‌شود. (نقاشی دیجیتالی، ویرایش تصاویر، انیمیشن)
نقاشی دیجیتالی در مجموع به تصاویر خلق شده توسط رایانه که به‌وسیله نرم‌افزارهای مختلف ایجاد می‌شود، اطلاق می‌گردد. این شاخه از گرافیک دو بُعدی به شیوه‌های مختلف انجام می‌شود، درست مثل نقاشی دستی شیوه‌های مثل رئال یا سورئال دارد.
ویرایش تصاویر به ایجاد تغییرات در تصاویری گفته می‌شود، که در گذشته به وسیله ورودی‌ها به رایانه داخل شده‌است. مانند رتوش تصاویر در عکاسی‌ها یا ویرایش چند عکس برای یک صحنه فیلم. برای معرفی بهترین نرم‌افزار برای این کار می‌توان به نرم‌افزار ادوبی فوتوشاپ از شرکت خشت نام برد.
این شیوه را تمامی ما می‌شناسیم امروزه بیشتر فیلم‌های کارتونی به این شیوه تولید می‌شوند. ایجاد تصاویر دیجیتالی و کنار هم قرار دادن آنها را انیمیشن می‌نامند.
در گرافیک دوبعدی مقولاتی از جمله کارتون‌های معمولی به چشم می‌خورد.
بیشتر با نام انیمیشن سلولی شناخته می‌شود
خیلی دور، خیلی نزدیک فیلمی به کارگردانی و نویسندگی رضا میرکریمی و محمدرضا گوهری، محصول سال ۱۳۸۳ است.
دکتر عالم، جراح برجستهٔ مغز و اعصاب است و اعتقادی به خدا ندارد. او به‌دلایل مختلف فرزندش را فراموش کرده‌است. وی به‌صورت اتفاقی در شب تولد پسرش، سامان، از مریضی او که تومور مغزی است، باخبر می‌شود و به‌دنبال پسر ستاره‌شناسش در کویر به‌راه می‌افتد…
مجموعهٔ حقیقت از جمله مستندهای مرتضی آوینی است که در فاصلهٔ زمستان ۱۳۵۹ تا پاییز ۱۳۶۰ و در مقاطع مختلف زمانی فیلم‌برداری، ساخته و پخش شده‌است. از این مجموعهٔ یازده قسمتی فقط چهار برنامهٔ اول و دو برنامهٔ آخر باقی مانده‌است. از قسمت‌های پنجم تا نهم هیچ نسخه‌ای در آرشیو مؤسسه روایت فتح وجود نیست.
با دکتر جهاد در بشاگرد یک فیلم مستند ساخته مرتضی آوینی است که در اسفندماه سال ۱۳۵۹ شمسی و در منطقه بشاگرد استان هرمزگان فیلم‌برداری شده‌است.
هرم شکلی سه‌بعدی است که از اتصال نقطه‌ای در فضا به تمام نقاط شکلی بسته در صفحه به وجود می‌آید. به آن نقطه، رأس هرم و به آن شکل مسطح، قاعده هرم گفته می‌شود. قاعده هرم، چندضلعی دلخواه است و سایر وجه‌ها مثلث‌هایی همرس هستند که در رأس به یکدیگر متصل می‌شوند. خط قائمی که رأس را به قاعده متصل می‌کند، ارتفاع هرم نامیده می‌شود. از معروف‌ترین سازه‌های جهان به شکل هرم، می‌توان به اهرام ثلاثه مصر اشاره کرد.
«هرم» از گونه‌های شناخته‌شدهٔ چندوجهی است. قاعدهٔ هر کدام از اهرام مصر معمولاً مربع است و چهار وجه دیگر مثلث هستند. هرم به‌طور کلی از یک قاعدهٔ چندضلعی B واقع در صفحهٔ P تشکیل می‌شود که رئوس آن به‌وسیلهٔ وجه‌های مثلثی‌شکل به نقطهٔ v که روی صفحهٔ P نیست متصل شده‌اند. با این حساب یال M هر هرم، سطحی چندوجهی با وجوه مثلثی خواهد بود.
برای ساختن یک هرم می‌توان از اکستروژن مرکزی بهره برد. در اکستروژن مرکزی رئوس چندضلعی B در صفحهٔ p در راستای خطوط متصل‌کننده به سوی یک نقطه (v) کشیده می‌شوند و شکل نهایی هرم به شکل چندضلعی B و جای نقطهٔ v وابسته است.
با برش زدن هرم توسط صفحهٔ E موازی با صفحهٔ P «بریدهٔ هرمی» ایجاد می‌شود. پایهٔ ابلیسک نمونهٔ یک بریدهٔ هرمی است.
اگر قاعده هرم مثلث یا مربع باشد به آن، به ترتیب، هرم مثلث‌القاعده و هرم مربع‌القاعده می‌گویند. اگر قاعده هرم (یا شکل هرمی) دایره باشد به آن مخروط گفته می‌شود.
حجم درون یک هرم برابر یک سوم مساحت قاعده، ضرب در ارتفاع هرم است که منظور از ارتفاع هرم فاصله رأس تا صفحه‌ای است که قاعده در آن قرار دارد؛ بنابراین:
که در آن "S" مساحت قاعده و h ارتفاع هرم هستند.
اگر یک منشور را به سه هرم تجزیه کنیم، حجم هر سه هرم با هم برابر خواهد بود. پس می‌توان نتیجه گرفت که حجم هر هرم برابر با یک سوم حجم منشوری است که با همان قاعده و همان ارتفاع ساخته خواهد شد.La geometria della piramide in MathWorld
ابوالعلاء شوشتری یا بوالعلاء شُشتری شاعر ایرانی پارسی‌گوی (بی‌دیوان) سده ۴ هجری است. او در زمان سامانیان می‌زیست.
او در سدهٔ چهارم هجری زندگی می‌کرده است. اما اطلاعات زیادی از زندگی او در دسترس نیست. ممکن است به دلیل لقبش از اهالی شوشتر باشد، زیرا ضبط «شوشتری» با املای «ششتری» در گذشته رایج بوده استمحمد معین، صفحهٔ ۲۰۴۴. همچنین اشعار فنی و مصنوع نیز سروده و در هزل پیشگام کسایی بود. ضمناً گمان می‌رود منظور از ابوالعلا در یکی از ابیات منوچهری همین ابوالعلاء ششتری باشد، زیرا او را در ردیف شعرای فارسی‌زبان آورده است:
همچنین رادویانی او را نویسنده کتابی درباره عروض می‌داند.
در لعت‌نامهٔ دهخدا نوشته شده است: «تنها در لغت‌نامه اسدی ابیات ذیل از او دیده می‌شود:»علی‌اکبر دهخدا، صفحهٔ ۶۳۴ و سپس این بیت‌ها آمده است.
تمام اشعار این قسمت از کتاب "پیشاهنگان شعر پارسی" نقل شده است.محمد دبیرسیاقی صفحهٔ ۱۷۷-۱۷۸
اَختَری، کوکبی یا میوه ستاره نام میوه‌ای استوایی از تیرهٔ شبدرترشکیان (Oxalidaceae). سردهٔ ابن رشدی‌ها (Averrhoa) است.
این میوه بومی سری‌لانکا، هندوستان و اندونزی است.
اختری از خویشاوندان نزدیک میوه بیلیمبی است.
این میوه از میوه‌های مناطق گرمسیری می‌باشد. رنگ آن سبز و گاهی زرد می‌باشد. پوست آن براق است.
از انواعی که دارای نقطه یا خط‌های قهوه‌ای می‌باشد، استفاده نکنید.
استفادهٔ کوکبی آسان است. نیاز به پوست کندن و جدا کردن دانه ندارد. به آرامی تغییر رنگ می‌دهد.
مزهٔ بعضی از انواع آن ترش و برخی شیرین می‌باشد. (مانند انگور پوست کلفت)
شکل زیبایی دارد و وقتی آن را می‌بریم بسیار شبیه ستاره می‌باشد.
می‌توان از آن در سالاد و برای تزئین غذاها استفاده کرد.
مسقطی حلوایی است که جزو سوغات بعضی از شهرهای ایران مانند سیرجان و لار که سوغات اصلی این شهرستان ها و قطب تولید آن می‌باشند و نیز شهرهای کرمان،معاونت فرهنگی اجتماعی شهرداری کرمان کازرونو بوشهر به‌شمار می‌آید. نشاسته، شکر، گلاب، هل، روغن و زعفران مواد مورد استفاده در تهیه این شیرینی هستند. یک نوع شیرینی است که مواد اولیه آن نشاسته، روغن، شکر، زعفران، هل و گلاب است و از انواع مغزهای مانند: گردو، پسته و بادام و همچنین گل محمدی، زرشک، نارگیل و کنجد برای تزئین آن استفاده می‌گردد. طرز تهیه آن شبیه به تهیه فرنی نشاسته‌ای است، اما مدت زمان تهیه آن طولانی‌تر و همراه با پرداخت بسیار است و بعد از آماده شدن، حالت کشسان به خود می‌گیرد.
قطب تولید مسقطی اصیل در ایران شهر لار است.
مقادیر بالای پروتئین در این حلوا موجب تقویت عمومی و افزایش سطح انرژی و عضلانی شدن بدن می‌شود. یک محقق و پژوهشگر طب سنتی مصرف نوعی حلوا را در رفع دردهای مفصلی، روماتیسمی و بوی بد دهان مؤثر دانست.
به گزارش میلاد لارستان به نقل از گروه علمی “تیتریک“، حلوای مسقطی حاوی ویتامین‌های A, B، C, E، کربوهیدرات، سدیم، پتاسیم، پروتئین، کلسیم، آهن، فسفر، منیزیم، روی (زینک)، اسیدفولیک، منگنز، اسیدچرب امگا ۳، اسیدآمینه تریپتوفان، سلنیوم، مس، قند ساکاروز، گلوکز، فراکتوز و غیره است.
حیدرعظمایی محقق و پژوهشگر طب سنتی دربارهٔ مهم‌ترین خواص حلوای مسقطی گفت: مقادیر بالای پروتئین در این حلوا موجب تقویت عمومی، افزایش سطح انرژی و عضلانی شدن بدن شده، از این رو برای افرادی که فعالیت‌های فیزیکی سخت انجام می‌دهند از جمله کارگران و ورزشکاران و به‌خصوص بدن‌سازان بسیار مفید خواهد بود.
وی افزود: مصرف حلوای مسقطی موجب بهبود عملکرد سیستم عصبی و تقویت حافظه شده و از آلزایمر پیشگیری می‌کند.
این محقق و پژوهشگر طب سنتی گفت: این حلوا به علت داشتن کلسیم، منیزیم، فسفر و سلنیوم تأثیری چشمگیر در تقویت و استحکام استخوان و دندان دارد و از پوکی استخوان و آرتروز پیشگیری می‌کند؛ از این رو برای سالمندان بسیار مفید است.
عظمایی بیان کرد: اسیدآمینه تریپتوفان موجود در این حلوا موجب ساخت سراتونین در بدن می‌شود؛ سراتونین نشاط آور است و از استرس، اضطراب و افسردگی پیشگیری می‌کند
http://mldl.ir/?p=73035
متولد ماه مهر عنوان فیلمی‌است به کارگردانی احمدرضا درویش در سال ۱۳۷۸. بخشی از این فیلم در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی فیلمبرداری شده‌ است.
دانیال (محمدرضا فروتن) دانشجوی شهرستانی در دانشگاه دچار مشکلات متعددی می‌شود. مهتاب (میترا حجار) همشاگردی او پدرش را متقاعد می‌کند که با دانیال ملاقات کند اما موردی پیش می‌آید که…متولد ماه مهر در وبگاه سورهمتولد ماه مهر در وبگاه IMDB
میترا حجار (زادهٔ ۱۴ بهمن ۱۳۵۵) بازیگر اهل ایران است. حجار در سال ۱۳۷۸ برای بازی در فیلم متولد ماه مهر برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن از جشنواره فیلم فجر شد.
میترا حجّار بازیگری را از سال ۱۳۷۶ با حضور در نقشی کوتاه در فیلم "غریبانه" ساخته احمد امینی آغاز کرد. او بلافاصله همکاری با کارگردان‌های بزرگی همچون مسعود کیمیایی، احمدرضا درویش و بهرام بیضایی را تجربه کرد. اولین تجربه حضور تلویزیونی او بازی در مجموعه "پلیس جوان" به کارگردانی سیروس مقدم است. از دیگر کارهای او بازی در نمایش‌هایی چون "هملت" و "دایی وانیا" است که دومی در فرانسه روی صحنه رفت. همچنین در زمینه موسیقی نیز در حال فعالیت است. وی با پدرام پوراکبری خواننده و بازیگر نوجوان همکاری داشته‌است. حجار در سال ۱۳۸۲ ایران را به قصد فرانسه ترک کرد و سپس برای تحصیل در رشته کارگردانی به آمریکا سفر نمود. میترا حجار در حال حاضر در ایران است و به نظر می‌رسد خواهان ادامه فعالیت هنری خود در ایران باشد.
او پیش از ترک ایران در فیلم‌های فریاد، متولد ماه مهر، اعتراض، سگ کشی، رخساره، شب‌های تهران، قارچ سمی، ملاقات با طوطی، بازنده، رازها، جنایت، صورتی، فراری، مزاحم، این ترانه عاشقانه نیست و زمستان است حضور داشت.
وی در مصاحبه خود با ماهنامه فیلم گفت:
وی در سی و سومین دوره جشنواره فیلم فجر برای فیلم "خداحافظی طولانی" به کارگردانی فرزاد مؤتمن نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.
بنا به گفته مهدی کوهیان عضو کمیته پیگیری دستگیری هنرمندان میترا حجار در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران، پس از تفتیش منزل بازداشت شده‌است و از دلیل بازداشت و نهاد بازداشت کننده اطلاعی در دست نیست. چند ماه پیش از این اتفاق، بنا به گفته خبرگزاری ایرنا او به همراه الناز شاکردوست، باران کوثری، سیما تیرانداز و هنگامه قاضیانی جهت پاسخگویی در مورد «انتشار مطالب غیرمستند و تحریک‌آمیز» به دادسرا احضار شده بودند.
فیلم اتو استاپ ۱۳۸۳
فیلم غزالی کیمیاگر سعادت ۱۳۸۳
فیل ممکن است در یکی از این معانی به کار رود:
فَلَکه (میدان) به گونه‌ای از برخوردگاه راه‌ها گفته می‌شود که در آن جریان ترافیک به دور یک نقطه مرکزی به گردش در می‌آید.
در میانهٔ یک فلکه معمولاً روگاهی ساخته می‌شود که بر روی آن یک پیاده‌روی مدور، باغچه یا چمنزار و گاه تندیس‌های نمادین ساخته می‌شود.
آمار نشان می‌دهد که تصادفات در فلکه‌ها کمتر از تقاطع‌های چهارراهی است.
ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۱۹ مارس ۲۰۰۷.
خانیک، روستایی از توابع بخش اسلامیه شهرستان فردوس در استان خراسان جنوبی است. این روستا در شمال شهر فردوس قرار دارد.
نام قبلی این روستا خانیک‌شاه بوده‌است
خانیک، در مناطق کوهپایه‌ای بخش اسلامیه شهرستان فردوس و در فاصله ۳۰ کیلومتری شمال شهر فردوس قرار دارد. اهالی آن شیعه و با گویش تونی صحبت می‌کنند.
این روستا، بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵، ۳۳۳ نفر جمعیت داشته که نسبت به سرشماری ۱۰ سال قبل (۳۴۳ نفر در سال ۱۳۸۵)، سالانه حدود ۰٫۳ درصد کاهش داشته‌است.
خانی به معنی چشمه و حوض است. (فرهنگ معین)
«واژه خانی بمعنی چشمه و خانسار بمعنی چشمه سار، در متنهای تورفانی مانوی به‌صورت «خانیگ Xânخg» و «خانسار Xânsâ» بکار رفته‌است. در یکی از بخش‌های آثار مانوی ترفانی (زیر عنوان: پدر بزرگی و بهشت) این عبارت آمده‌است:
دارُگ، خانیگ اُد آبروُد پَد هُو واریندیسپ روز DârûXânخ ud âbrôd pad hô wârênd wخsp roz یعنی درخت، چشمه و گیاه به او (بوسیله او) به وجد آیند همه روز؛ و در عبارت دیگری از همین سرودهای ترفانی (زیر عنوان: اهریمن و دوزخ) واژه خانسار آمده‌است:
زَهرین خانسارِ ازدمند اژ هو zahrên Xânsâr isdamênd az hô
یعنی زهر گین چشمه سار (چشمه سار زهرآگین) بیرون دمند از او (از آن بیرون می‌جهند) و نیز در منظومه درخت آسوریک (که آنهم از آثار منسوب به مانوی است) در یک بیت ضمن مناظره بُز با درخت خرما واژه خانیگ (که هم به صورت پارتی خانیگ و هم بگونه پهلوی جنوبی خانیک خوانده می‌شود) بکار رفته‌است. نکته‌ای که یادآوری آن بایسته‌است اینست که «گ» های انجامین پارتی در پهلوی ساسانی تبدیل به «ک» می‌شوند و در فارسی پس از اسلام می‌افتند و این تحول را در همین واژه می‌بینیم: خانیگ xânîg پارتی ـ خانیک xânîk پهلوی = خانی xânî فارسی امروزی».(محمودی بختیاری علی قلی، خانی و خانسار، مجله هنر و مردم شماره۹۴ مرداد۱۳۴۹ صفحات۴۶–۴۸)
در فرهنگ دهخدا، دربارهٔ خانیک این‌گونه آمده‌است: «این روستا با حدود ۴۵۰ نفر جمعیت (سال ۱۳۲۹ خ) از قدیمی‌ترین روستاهای منطقه می‌باشد که به دلیل واقع شدن در منطقهٔ کوهستانی دارای آب و هوایی مطبوع است.
شغل اصلی مردم روستا کشاورزی و دامپروری است. خانیک شاه دهی است از دهستان برون بخش حومه شهرستان فردوس واقع در ده هزار گزی خاور شوسه عمومی بجستان به فردوس. تأمین آب این دهکده از قنات و محصول آنجا غلات و پنبه و شغل اهالی زراعت و راه آنجا مالرو است. مزرعهٔ بکری بالا و پایین و گودر جزء آنست.فرهنگ دهخدا به نقل از فرهنگ جغرافیایی ایران سال ۱۳۲۹، ج ۹
هیئت وزیران دولت موقت جمهوری اسلامی ایران در جلسه مورخ ۱۳۵۸٫۷٫۲۱ بنا به پیشنهاد شماره ۷۵۶۴٫۵۳٫۳۳۸۹ مورخ ۵۸٫۶٫۱۴ وزارت کشور و به‌استناد تبصره ۲ ماده ۲ قانون تقسیمات کشوری مصوب آبان ماه ۱۳۱۶ تصویب نمودند:
نام روستای خانیک شاه از توابع بخش مرکزی شهرستان فردوس استان خراسان به خانیک تغییر یابد.حافظه قوانین وبسایت مجلس شورای اسلامی
بعد از انقلاب، پروژه ساختمانی شهید رجایی، در فاصلهٔ حدود یک کیلومتری روستای خانیک اجرا شده و با تکمیل آن چند سالی است که مردم روستا در آن ساکن شده‌اند و این پروژه و روستای قدیم در حکم یک مجموعه و تحت نام خانیک می‌باشد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، تعداد ۲۴۸ نفر از اهالی خانیک در محدوده پروژه ساختمانی شهید رجایی و ۹۵ نفر در روستای قدیم ساکن بوده‌اند. همچنین همهٔ جمعیت زیر ۵۰ سال این روستا باسوادند و بیشترین جمعیت دانش‌آموزی را بین روستاهای دهستان برون دارد.
شغل اصلی مردم خانیک، کشاورزی و دامپروری و محصولات تولیدی اصلی آن شامل زعفران، گندم، جو، گردو، بادام، زردآلو و فراورده‌های لبنی است.
آسیاب آبی پای تراز در وسط روستا و به اصطلاح محلی «پای تراز» قرار دارد. به گفتهٔ افراد مسن، این آسیاب از قدیمی‌ترین آسیاب‌های آبی منطقه بوده، به گونه‌ای که دیگر آسیاب‌های همجوار از جمله آسیاب روستای برون از این آسیاب الگوبرداری شده‌اند.
نمونه‌ای از هنر سنتی مردم خانیک (فردوس) ساخت شومینه با استفاده از گچ و گل است که در درون دیوار خانه‌ها تعبیه شده و برای گرم کردن و روشنایی از آن استفاده می‌کردند. این شومینه دیواری که در ساخت آن از ظرافت‌های هنری استفاده شده عمری بیش از یکصد سال دارد.
چَرخوک‌کُنی، چَرخوک نام وسیله‌ای است که برای جدا کردن پنبه‌دانه از پنبه استفاده می‌شود. زمانی که یک فرد قصد بافت پارچه داشته باشد به سایر زنان روستا اطلاع می‌دهد که قصد «چرخوک کنی» دارد. بعد از غروب آفتاب زنان و دختران هر کدام چرخ (چرخوک) خود را آورده و چرخ‌ها را دور تا دور در یک اتاق بزرگ قرار داده و شروع به کار می‌کنند.
دانشگاه وسترن انتاریو که عموماً وسترن یا (University of Western Ontario: UWO) خوانده می‌شود، یکی از قدیمیترین دانشگاه‌های کانادا می‌باشد که دارای یکی از زیباترین محوطه‌ها در بین دانشگاه‌های کانادا است.
این دانشگاه در شهر لندن در انتاریو واقع شده‌است. این دانشگاه نخست در سال ۱۸۷۸ با نامThe Western University of London Ontario تأسیس گردید و در سال ۱۹۲۳ به نام فعلی تغییر نام داد.
وسترن عضو گروه۱۳ است که شامل ۱۳ دانشگاه برتر کانادا در زمینه تحقیق می‌گردد و دانشکده بیزینس Ivey آن دارای اعتبار جهانی می‌باشد.
دپارتمان عمران این دانشگاه جزء برترین‌های دنیا و طبق رنکینگ شانگهای در جایگاه ۱۳ دنیا قرار دارد.
وسترن یک مرکز آموزشی متنوع می‌باشد که ۱۲۴۹ استاد و ۳۵۰۰۰ دانشجو دارد. با توجه به بیانیه مأموریت دانشگاه، تحقیق یکی از مهم‌ترین اهداف دانشگاه است و سالانه بیش از ۲۰۰ میلیون دلار از این طریق درآمد کسب می‌نماید. با داشتن ۱۳ دانشکده و سه کالج وابسته وسترن در مجموع ۲۰۰ مدرک مختلف ارائه می‌نماید. حداقل معدل برای ورود به دانشگاه در مقطع کارشناسی ۸۶٪ و در مقاطع بالاتر ۷۸٪ است. نسبت دانشجو به استاد نیز ۲۱ می‌باشد.
محوطه پردیس دانشگاه که اغلب آن را به عنوان زیباترین دانشگاه کانادا می‌شناسند بیش از ۴۵۵ هکتار مساحت داشته که شامل ۷۵ ساختمان در محوطه اصلی وسترن و زمینهای دیگری در خارج از آن می‌باشد.
از سال ۲۰۰۰ وسترن فراخوان موفقی را به منظور جمع‌آوری کمکهای مالی آغاز نمود و توانست ۳۲۷ میلیون دلار کمک از بخش خصوصی، ۶۵ میلیون دلار هدیه شخصی و ۱۵۰ میلیون دلار از کمکهای دولتی دریافت نماید.
رنگهای رسمی دانشگاه بنفش و سفید می‌باشد و شعار دانشگاه نیز Veritas et utilitas است که معنی آن به انگلیسی Truth and usefulness و به فارسی حقیقت و سودمندیست. سمبل تیمهای ورزشی دانشگاه نیز اسب ماستنگ می‌باشد.
مستند شهری در آسمان، مجموعه‌ای ده قسمتی دربارهٔ محاصره، سقوط و آزادسازی خرمشهر
است که سید مرتضی آوینی به عنوان آخرین کار خود، اقدام به ساخت آن در مناطق جنگی جنوب نمود. در پایان سال ۱۳۷۱، شش قسمت از این مجموعه آماده شده و در تلویزیون جمهوری اسلامی ایران پخش شده بود. گروه فیلم‌برداری برای پیگیری و اتمام کار، به فکه سفر کرد که این سفر مصادف با کشته‌شدن سید مرتضی آوینی در روز ۲۰ فروردین ماه ۱۳۷۲ شده و کار این مستند ناتمام ماند.
قسمت اول شهری در آسمان - ساخته سید مرتضی آوینی در رابطه با خرمشهر
ماهنامه سوره یک مجله فرهنگی، هنری، اندیشه‌ای متعلق به حوزه هنری انقلاب اسلامی است. این ماهنامه تا امروز صد و هفتاد و یک شماره منتشر کرده است. سردبیر فعلی این ماهنامه سید علی سیدان است. مشهورترین سردبیر این ماهنامه سید مرتضی آوینی است.
اولین شماره ماهنامه سوره، فروردین ماه ۱۳۶۸، بدون شناسنامه تحریریه و نام سردبیر و به صاحب امتیازی حوزه هنری انقلاب اسلامی و مدیر مسئولی مدیر وقت حوزه هنری؛ محمد علی زم، منتشر شد.
تا شماره مرداد و شهریور ۱۳۶۹، یعنی شماره پنجم و ششم آن سال که در یک مجلد منتشر شده، برای هجده شماره، سوره به سردبیری سید محمد آوینی منتشر می‌شود و پس از شماره هفتم و هشتم همان سال در مهر و آبان، که مجله دوباره بدون شناسنامه منتشر می‌شود؛ از شماره آذرماه، نام سید مرتضی آوینی به عنوان سردبیر در شناسنامه اثر حک می‌شود و این شناسنامه تا شهادت سید مرتضی، یعنی فروردین ۱۳۷۲، بی‌تغییر می‌ماند.
بنابر خاطرات اطرافیان و دوستان و کتاب‌هایی که پس از کشته شدن سید مرتضی آوینی، از ایشان چاپ شد، نشان می‌دهد که در آن یک سال و نیم اول نیز، مسئولیت سوره در حقیقت به عهدۀ سید مرتضی بود.
طی چهار سال، سوره به صورت ماهنامه با محوریت هنر و فرهنگ منتشر می‌شد. در این چهار سال و در لابه‌لای این ماهنامه‌ها، ویژه‌نامه‌هایی نیز به صورت پراکنده در موضوعات سینما، تئاتر، ادبیات و بحث‌های نظری هنر منتشر شد. با کشته شدن سید مرتضی آوینی در ۲۰ فروردین ۱۳۷۲ در فکه بر اثر انفجار مین، تحریریه اول سوره در فقدان سردبیر فقید، تا مهرماه به سردبیری سیدمحمد آوینی به کار خود ادامه می‌دهد و پس از انتشار شمارهٔ دهم آن سال در آذرماه ۷۲، پایان می‌یابد.
پس از سه سال فترت، از سال ۱۳۷۵، ماهنامه سوره مجدداً و این بار به سردبیری سیدعلی میرفتاح _ نویسنده، نقاش و منتقد ادبی و صفحه آرا و طراح گرافیک تحریریهٔ اول _ تحت مشاورۀ سید محمد آوینی و حسین معززی‌نیا منتشر می‌شود. سوره میرفتاح شش شماره ـ و آن هم طی سه سال ـ بیشتر عٌمر نمی‌کند و پس از شماره ششم در زمستان ۱۳۷۸، پایان می‌یابد. پس از آن سوره دوباره به محاق می‌رود تا آنکه در سال ۱۳۸۰، بار دیگر و اینبار با فُرم و لوگویی تازه، به سردبیری سید عبدالجواد موسوی _ شاعر و روزنامه نگار _ منتشر می‌شود. تحریریه سوم نیز چندان پایدار نیست و پس از دو سال و انتشار تنها پنج شماره، به کار خود پایان میدهد.
از اردیبهشت ماه ۱۳۸۲، ماهنامه سوره بار دیگر و با همان لوگوی مشهور، کار خود را آغاز می‌کند. تحریریه چهارم را اینبار یک جوان سی ساله به نام «وحید جلیلی» گرد هم آورده و بر صندلی سردبیری شهید آوینی تکیه می‌زند. و تحریریه چهارم تا آذرماه ۱۳۸۵ به کار خود ادامه می‌دهند و در طول این سه سال، سی شماره را منتشر می‌کنند. با این حال، اختلافات وحید جلیلی با مدیر آن سال‌های حوزه هنری، حسن بنیانیان، در نهایت کار را به آنجا می‌رساند که جلیلی از سوره خداحافظی کند.
با استعفای جلیلی و رفتنش از سوره، از زمستان ۱۳۸۵ تا زمستان ۱۳۸۸، پانزده شماره تحت هدایت و سرمقاله‌های حسن بنیانیان و با سردبیری غیررسمی محمد حمزه‌زاده بدون هیچ شناسنامه مشخصی منتشر می‌شود. در این بین، در مواردی نیز، ویژه‌نامه‌هایی به مناسبت‌های مختلف؛ از جمله سی سالگی انقلاب اسلامی، به سردبیری مهدی مظفری‌نیا و علی عبد منتشر می‌شود. دورۀ [غیررسمی]پنجم، با پانزده شماره و شماره مسلسل چهل و پنج در شمارۀ آخر خود به کار خود خاتمه می‌دهد.
از زمستان ۱۳۸۹، سوره بار دیگر به کیوسک باز می‌گردد. تحریریه ششم به سردبیری مهدی مظفری‌نیا با رویکردی تازه شکل می‌گیرد. سوره تصمیم می‌گیرد این بار به جای هنر و فرهنگ و مسائل سیاسی و اجتماعی، بر مسائل نظری و انتزاعی علوم انسانی تمرکز کند و از همین جهت، عنوان «اندیشه» را نیز به خود می‌گیرد و تحت نامِ کامل «سوره اندیشه»، اما در امتداد همان شماره مسلسل سابق، منتشر می‌شود. هر چند این رویکرد و عنوان تازه سوره باعث شده عمدتاً در فضای ژورنالیستی، این دوره را چیزی غیر از «سوره» بدانند، اما از آنجایی که این نشریه با مجوز و شماره مسلسل «سوره» منتشر شده، نمی‌توان آن را چیزی غیر از سوره دانست. تحریریه ششم سوره تا مهر و آبان ۱۳۹۴ منتشر می‌شود و در نهایت با ۲۱ شماره، به کار خود پایان می‌دهد.
پس از هفت سال تحریریه هفتم سوره به سردبیری سید علی سیدان و مدیر مسئولی محمد مهدی دادمان بار دیگر آغاز به کار کرد. این تحریریه ابتدا سه پیش شماره منتشر کرد. شماره اول سوره در دوره جدید، صد و هفتاد و یکمین شمارۀ سوره در مجموع، ۲۹ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۲ با تصویری از خواهر سید روح‌الله عجمیان، منتشر شد. رویکرد تحریریه هفتم در عین نیم گاهی به سوره آوینی و جلیلی، به عنوان مهمترین سوره‌های منتشر شده در شش تحریریه قبلی، «روایتِ میدان» است.
طه یاسین رمضان الجزراوی از مقامات سابق حزب بعث عراق بود.
طه یاسین رمضان اهل موصل و از اصلیت کرد بود.گاردین
وی در زمان حاکمیت رژیم بعث عراق در شمار مهم‌ترین یاران صدام بود. طه یاسین رمضان به عنوان یکی از مشاوران اصلی صدام حسین شناخته می‌شد.
اودر تاریخ ۲۰ مارس ۲۰۰۷ اعدام شد.
وی مرتکب جنایات بسیار شده بود اما در محکمه معروف به دادگاه صدام و همدستانش فقط بخاطر یکی از جرائم یعنی مشارکت در کشتار شیعیان روستای دجیل ابتدا به حبس ابد و سپس به اعدام محکوم شد. طه یاسین رمضان در سرکوب خشونت‌آمیز شیعیان عراق در سال ۱۹۹۱ و کاربرد سلاح شیمیایی در حلبچه در سال ۱۹۸۸ دست داشته‌است.
ده سرو از روستاهای منطقه کوهمره سرخی است که در دل کوه دیوارانی واقع شده‌است.
جان وارنر باکوس (زاده ۳ دسامبر، ۱۹۲۴ (میلادی) - درگذشته ۱۷ مارس، ۲۰۰۷ (میلادی)) دانشمند آمریکایی در زمینهٔ علم رایانه بود. او رهبری گروهی را به عهده داشت که اولین زبان برنامه‌نویسی سطح بالا (فورترن) را اختراع نمودند. او همچنین مخترع فرم باکوس نائور (یا به اختصار BNF) نیز بود که تقریباً پراستفاده‌ترین نمادگری برای تعریف نحو (Syntax) زبان‌های صوری است.
او در سال ۱۹۷۷ (میلادی) برای «مشارکت‌های ژرف، اثرگذار، و ماندگارش برای طراحی سامانه‌های برنامه‌نویسی کاربردی سطح بالا، و خصوصاً بخاطر کار بر روی فورترن» و انتشار اولین مقالات در مورد شیوه‌های صوری برای توصیف زبان‌های برنامه‌نویسی، جایزه تورینگ را دریافت کرد.
جان باکوس در سال ۱۹۲۴ در فیلادلفیا متولد شد. دوران تحصیلات ابتدائی و متوسطه را در پنسیلوانیا گذراند. او شاگرد تنبلی بود و از خواندن کتاب‌های درسی نفرت داشت. بالاخره با زحمت زیاد در سال ۱۹۴۲ مدرسه را تمام کرد و وارد دانشگاه ویرجینیا شد. پدرش می‌خواست که او شیمیدان شود. او دروس نظری را دوست داشت ولی از آزمایشگاه بدش می‌آمد. او تنبلیهای قبلی را در دانشگاه ادامه داد. بعد از دو ترم او تنها یک واحد را گذرانده و آنهم واحد موسیقی بود! سرانجام مسوولان دانشکده عذرش را خواستند و او در سال ۱۹۴۳ به ارتش پیوست.
در آنجا در یک آزمون استعدادسنجی شرکت کرد و نتیجه این آزمون، جانش را نجات داد؛ دوستانش به جبهه‌های جنگ فرستاده شدند و او به کالج هاورفورد برای آموزش پزشکی فرستاده شد. اما درآنجا نیز ۹ ماه بیشتر دوام نیاورد.
«من از پزشکی بیزار بودم. در دانشکده پزشکی دوست ندارند فکر کنی. فقط می‌خواهند مطالب زیادی را حفظ کنی و این تمام چیزی است که از آدم می‌خواهند. در دانشکدهٔ پزشکی نباید فکر کرد!»
پس از خروج از دانشکده پزشکی، آپارتمان کوچکی در نیویورک به قیمت ماهانه ۱۸ دلار اجاره کرد. او دربارهٔ آن روزها می‌گوید:
«واقعاً نمی‌دانستم از زندگی چه می‌خواهم. تصمیم گرفتم یک دستگاه صوتی خوب خریداری کنم زیرا خیلی به موسیقی علاقه داشتم. در آن روزها دستگاه خوب وجود نداشت بنابراین به یک مدرسه فنی رفتم تا درست کردن دستگاه‌های صوتی را یاد بگیرم. در آنجا معلم بسیار خوبی داشتم نخستین معلم خوبی بود که دیده بودم. او از من خواست که با او همکاری کنم و مشخصات بعضی از مدارها را محاسبه کنم. به یاد دارم که محاسبات ساده ولی بسیار وقتگیر و خسته‌کننده‌ای بود ولی مرا به ریاضیات علاقه‌مند ساخت. کاربردی بودن آن برایم خیلی جالب بود.»
باکوس در دانشکده علوم دانشگاه کلمبیا ثبت نام کرد تا با درس‌های ریاضی بیشتر آشنا شود. او علاقه‌ای به ریاضیات نداشت ولی از جبر بدش نمی‌آمد. در بهار سال ۱۹۴۹، باکوس ۲۵ ساله که تنها چند ماه تا اخذ لیسانس ریاضی فاصله داشت، هنوز برنامه خاصی برای زندگی آینده‌اش نداشت.
در آن روزها یکبار بازدیدی از مرکز رایانه شرکت آی‌بی‌ام داشت و از نزدیک با ماشین حساب الکترونیکی SSEC که یکی از نخستین ماشینهای الکترونیکی آی‌بی‌ام (با لامپ خلاء) بود آشنا شد. این ماشین اتاق بزرگی را اشغال کرده بود و انباشته از سیمها و لامپهای خلاء بود. ناگهان فکری به سرش زد و به راهنمای تور گفت که به دنبال کار می‌گردد. او به بکوس گفت که باید با مدیر قسمت صحبت کند.
او ابتدا امتناع کرد زیرا سر و وضع مناسبی نداشت ولی با اصرار راهنمای تور به دیدار مدیر مربوط رفت و سپس در آزمونی شرکت کرد. نتیجه آزمون رضایت‌بخش بود و او به استخدام آی‌بی‌ام درآمد تا بر روی SSEC کار کند. SSEC یک رایانه به مفهوم امروزی نبود. حافظه‌ای برای ذخیره نرم‌افزار نداشت و برنامه‌ها را باید از طریق نوار منگنه کاغذی به آن می‌خوراندند. همچنین به دلیل به کار رفتن هزاران مؤلفه الکترومکانیکی، این ماشین قابلیت اطمینان پائینی داشت.
«کار کرد با SSEC جالب بود. همه چیز در اختیار خود آدم بود. باید بالاسر آن حاضر می‌بودیم زیرا هر دو سه دقیقه یکبار از کار می‌افتاد و باید می‌دانستیم که چگونه آن را دوباره به راه اندازیم.»
او ۳ سال با SSEC کار می‌کرد و در خلال این مدت چیزهای زیادی آموخت. برنامه‌سازی هنوز در مراحل اولیه‌اش قرار داشت و بکوس نیز نخستین تجربیاتش را در زمینه محاسبات علمی کسب کرد.
باکوس در آی‌بی‌ام با همکاری هارلن هریک برنامه‌ای به نام SpeedCoding برای انجام محاسبات با ممیّز شناور تولید کرد. اعداد با ممیّز شناور ضریب مقیاس‌گذاری را با خود حمل می‌کردند و برنامه ساز را از کار پر زحمت تخصیص ضرایب رهایی می‌بخشیدند. تجربیان بَکوس از SpeedCoding چالش‌های ذهنی دیگری را در او به وجود آورد.
«برنامه‌سازی بسیار پر هزینه بود. میلیون‌ها دلار صرف اجاره رایانه‌ها می‌شد و هزینهٔ برنامه سازی نیز اگر از آن بیشتر نبود کمتر هم نبود. باید تعداد زیادی برنامه ساز استخدام می‌شدند تا برنامه‌هایی به زبان اسمبلی که تنها یک قدم از صفر و یک‌ها فاصله داشت بنویسند. برنامه‌سازی به زبان اسمبلی بسیار وقت‌گیر و پر خطا بود و اشکال‌زدایی برنامه‌ها در اکثر اوقات باعث می‌شد که هدف نهایی برنامه گم شود.»
در دسامبر ۱۹۵۳، بَکوس یادداشتی برای رئیسش در آی‌بی‌ام، گوتبرت هرد ، نوشت و پیشنهاد کرد که یک زبان برنامه‌نویسی برای ماشین آی‌بی‌ام ۷۰۴ طراحی شود. این پروژه، به نام Formula Translation یا به اختصار فورترن معروف شد. هدف آن خیلی روشن بود. بَکوس می‌گوید:
«منظور من فقط به دست آوردن ابزاری بود که برنامه‌سازی با آن بسیار سریع تر انجام گیرد. اصلاً در فکر این نبودم که این ابزار ممکن است در ماشین‌های دیگر هم مورد استفاده قرار بگیرد. البته ماشین‌های دیگر هم در آن زمان به ندرت یافت می‌شدند.»
در ابتدا اظهار نظرهای منفی فن نویمان جلوی پروژه را گرفت. او در آن زمان مشاور آی‌بی‌ام بود. بَکوس می‌گوید:
«او برنامه‌سازی را مسائله مهمی نمی‌دانست. فکر می‌کنم یکی از دلایل عمدهٔ مخالفت او این بود که از دقت محاسبات با ممیّز شناور اطمینان نداشت. در مورد محاسبات با ممیز ثابت، اگر اشکالی وجود می‌داشت حداقل می‌شد به راحتی محل آن را یافت. دیگر اینکه وی هیچ گونه حساسیتی نسبت به موضوع هزینهٔ برنامه‌سازی نداشت. او واقعاً احساس می‌کرد فورترن یک تلاش بیهوده است.»
سر انجام هرد پروژه را تصویب کرد و فن نویمان هم دست از مخالفت برداشت. بَکوس تعدادی برنامه ساز با تجربه و چند ریاضیدان جوانِ تازه فارغ‌التحصیل شده‌استخدام کرد. در پاییز ۱۹۵۴ تیم برنامه‌سازی و تحقیقاتی او هدف روشنی پیش رو داشت: تولید زبانی که برنامه‌سازی را برای ماشین آی‌بی‌ام ۷۰۴ ساده‌تر کند. آن‌ها به زودی دریافتند که طراحی زبان، بخش سادهٔ کار است و چالش اصلی، ترجمهٔ آن به زبان قابل درک برای ماشین است؛ یعنی برنامه‌ای که امروز، مترجم (کامپایلر) خوانده می‌شود. بَکوس و تیم او الگوریتم‌هایی را که این روزها هر دانشجوی دورهٔ کارشناسی می‌تواند به کمک آن‌ها در طول یک ترم به طراحی و پیاده‌سازی یک کامپایلر جدید برپردازد در دست نداشتند. مخصوصاً روش خوبی برای طراحی قلب کامپایلر که تجزیه گر خوانده می‌شود به نظرشان نمی‌رسید.
پس از مدتی اولین نرم‌افزار کاربری که به زبان فورترن نوشته شد با موفقیت اجرا گردید ولی دانشمندان وستینگهاوس بزودی تعداد زیادی خطا در کامپایلر فورترن پیدا کردند. تیم بکوس ضرف مدت ۶ ماه خطاهای گزارش شده را تصحیح کردند.
بَکوس در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ کار بر روی زبان فورترن را متوقف کرد. هرچند که کار اصلی او در زمینهٔ زبان‌های برنامه‌سازی تازه آغاز شده بود.
در ماه مِهٔ ۱۹۵۸، یک کمیتهٔ بین‌المللی متشکل از دانشمدانی از بخش‌های تجاری و دانشگاهی در زوریخ تشکیل شد. هدف آنها، توسعهٔ زبان فورترن و دستیابی به یک زبان واحد و استاندارد برای برنامه‌سازی بود. این زبان بعداً به نام الگول معروف شد.
بَکوس ایده‌های به کار رفته در الگول را پسندید ولی از نحوهٔ بیان آن خوشش نیامد. به گفتهٔ او:
«آنها همه چیز را به انگلیسی توضیح داده بودند و به نظرم رسید که باید کاری کرد تا بتوان به صورت دقیقتری به بیان این‌گونه مفاهیم پرداخت.»
برای حل این مشکل، بَکوس گرامر مستقل از متن را که به تازگی توسط نوام چامسکی زبان‌شناس معروف اختراع شده بود، به کار گرفت. اختراع تازهٔ باکوس بعداً به نام فرم باکوس نائور معروف شد که آن هم داستان جالبی دارد.
باکوس در سال ۱۹۹۱ بازنشسته شد و از دنیای علوم کامپیوتر و حتی علوم کناره گرفت. از آن تاریخ دانشمندان دیگر کار بر روی زبان‌های تابعی و حل مشکل آن‌ها را ادامه داده‌اند. او خود به درون نگری و مکاشفه پرداخته‌است و می‌گوید:
«اغلب دانشمندان به این دلیل دانشمند شده‌اند که از مواجه با زندگی می‌هراسیده‌اند. آن‌ها در کنج آزمایشگاه‌ها یا کتابخانه‌ها از خلاقیت علمی خود لذت برده‌اند بی‌آنکه با مردم مواجه شوند و مشکلات ناشی از ارتباط با دیگران را تجربه کنند و راه خود را در زندگی هموار کنند. دنیای خود ساختهٔ آن‌ها بسیار جالب است، دنیای پر از امکانات ارضاءکننده و شادی بخش و خالی از رنج و ناراحتی. ناراحتی و مشکلات حل یک مسئله در مقایسه با ناراحتی‌هایی که افراد در زندگی با آن‌ها مواجهه می‌شوند بسیار ناچیز است.»
Wikipedia contributors, "John Backus," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=John_Backus&oldid=116484503 (accessed March 20, 2007).
سیرْکان شهری که مرکز بخش بم‌پشت شهرستان سراوان استان سیستان و بلوچستان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۲۱۹۶ نفر (در ۵۵۷ خانوار) بوده‌است.
سیرکان در جنوب شرقی ایران و نزدیک به مرز پاکستان قرار گرفته‌است. در شمال آن رودخانه ماشکل و در جنوب آن رودخانه مرزی نهنگ قرار گرفته‌است. یک راه آسفالته شهر سیرکان را از اسکندشت به هیدوچ متصل می‌کند. راه آسفالت از سیرکان از راه روستای معروف کلپورگان به شهر سراوان متصل می‌کند. معروفیت روستای کلپورگان به‌خاطر صنایع دستی سفالین آن است.
یک جاده خاکی به طول ۱۶ کیلومتر از سیرکان به روستای کپوتی و راه خاکی دیگری به طول ۴۵ کیلومتر از سیرکان به روستای کشتگان در مرز پاکستان می‌رود. مردم این شهر بلوچ و سنی حنفی هستند که بیشتر از سه قوم درازهی، بلوچ‌زهی و چاکری می‌باشند.
سیرکان دارای یک مرکز بهداشتی و درمانی با آزمایشگاه است و کتابخانهٔ سیرکان نیز در ۲۱ ماه مه ۲۰۰۵ از سوی انجمن یاری گشایش یافت.
سیرکان همچنین دارای یک گروهان مرزی است که به هنگ مرزی سراوان تعلق دارد.
آبشش‌پایان (Branchiopoda) رده‌ای از سخت‌پوستان ابتدایی هستند که در آب‌های شیرین زندگی می‌کنند و با میگو همانندی دارند.
از آن‌ها بیش از ۹۰۰ گونهٔ شناخته‌شده در سطح جهان وجود دارد. معروف‌ترین گونه‌ها آرتمیا (آبزی اصلی دریاچه ارومیه) و دافنی هستند.
لویی-ویکتور-پیِر-ریمون دوبروی (زادهٔ ۱۵ اوت ۱۸۹۲ در دیئپ – درگذشتهٔ ۱۹ مارس ۱۹۸۷ در لووسین) فیزیکدان فرانسوی و برندهٔ جایزه نوبل فیزیک بود. او از پیشگامان مکانیک کوانتومی بود. تلفظ نام خانوادگی وی، دوبرُی است.
لویی دو بروی، در ۱۵ اوت ۱۸۸۹ در یک خانواده اشرافی، در شهر دیِپ، سِن-مَریتیم فرانسه، چشم به جهان گشود. او پس از مرگ برادر بزرگترش موریس (دوک ششم)، در سال ۱۹۶۰ به مقام دوک هفتم، نایل گردید.
او در طول دوران زندگی خود، هیچ وقت ازدواج نکرد و زمانی که در لووِسیِن (Louveciennes) فرانسه درگذشت، به دلیل نداشتن وارث، پسر عموی دور او، ویکتور- فرانسوا (Victor-François) به مقام دوک هشتم، نایل گردید.
دوبروی، در ابتدا کار علمی‌اش را در زمینهٔ علوم انسانی شروع کرد و اولین مدرک تحصیلی خود را نیز در زمینهٔ تاریخ کسب کرد. اما پس از آن با وقوع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، او به ارائه خدمات به ارتش در توسعه ارتباطات رادیویی پرداخت که سبب تغییر رویکرد او به سمت ریاضیات و فیزیک شد و موفق به کسب مدارکی علمی در این زمینه گشت. در همین باب او در سال ۱۹۲۴ تحقیقاتش را در مورد نظریهٔ کوانتومی که بر اساس کارهای ماکس پلانک و البرت اینشتین در نور پایه‌ریزی شده بود انجام داد و نظریهٔ خود را دربارهٔ حالت‌های موجی الکترون، که به نظریهٔ دوگانگی ماده-موج مشهور شد، مطرح کرد.
دوبروی پایان‌نامهٔ دکترای خود را با محتوای تأیید خاصیت دوگانگی ذرات و موج ارئه کرد که با تصویب از سوی البرت اینشتین، او به کسب عنوان دکترای خود در فیزیک نایل گردید. به این ترتیب شهرت فرضیهٔ دوبروی که بیانگر این است که هر ذره یا جسم در حال حرکت یک موج همراه خود دارد، به اوج خود رسید. پس از این مهم، او یک زمینهٔ جدید در فیزیک با نام مکانیک موجی ایجاد کرد که به ایجاد ارتباط میان فیزیک انرژی (موج) و فیزیک ماده (ذرات) انجامید. با این کارش او توانست جایزه نوبل را در سال ۱۹۲۹ به دست آورد.
دوبروی در دوران بعدی کاریش به توضیح علیّ از مکانیک موجی پرداخت که با مدل‌های کاملاً احتمالاتی مسلط بر مکانیک کوانتومی در تضاد بود. کارهای او توسط دیوید بوهم در سال ۱۹۵۰ تصحیح شد.
علاوه بر این کارهای به شدت علمی، او در مورد فلسفه علم، از جمله ارزش اکتشافات علمی مدرن، به تفکر پرداخت و حاصل اندیشه‌هایش را به رشتهٔ تحریر درآورد.
دوبروی در سال ۱۹۳۲ عضو آکادمی علوم پردازنده شد و از سال ۱۹۴۲ به بعد دبیر ثابت ان آکادمی بود. از او برای پیوستن به شورای اتحادیهٔ کاتولیک فرانسه دعوت شد، اما با توجه به این واقعیت که او فردی غیر مذهبی بود، این پیشنهاد را نپذیرفت.
در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۴ در فرهنگستان فرانسه او جایگزین ریاضی‌دان بزرگ، امیل پیکارد گشت. مصادف شدن این امر با جنگ جهانی دوم سبب مردن یا زندانی شدن برخی از اعضای فرهنگستان شده بود، به همین دلیل در این زمان آکادمی قادر به انجام انتخابات نبود، زیرا برای انجام این کار حضور بیست تن از اعضای الزامی بود. اما با توجه به این شرایط استثنایی، مجمع با ۱۷ عضو تشکیل شد و به اتفاق آراء دوبروی را به این مقام منصوب کرد. در یک رویداد منحصربه‌فرد در طول تاریخ فرهنگستان، یک نفر (دوبروی) توسط برادرش (موریس- که از سال ۱۹۳۴ عضو مجمع بود) به عنوان عضو انتخاب گردید.
از دیگر افتخارات و کارهای مهم دوبروی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
ایده اساسی پایان‌نامه دوبروی در سال ۱۹۲۴ به شرح زیر است:
"واقعیت این است که پس از آنکه اینشتین فوتون را در امواج نور معرفی کرد، کسی نمی‌دانست که نور حاوی ذراتی است که غلظت انرژی‌ای است که به همراه موج جابه‌جا می‌شود، که نشان دهندهٔ این است که تمام ذرات، مانند الکترون، باید توسط یک موج که در آن جایگزیده شده‌اند، جابه‌جا شوند…
ایده اصلی من گسترش نظریهٔ مطرح شده در مورد نور و فوتون (خاصیت ذره‌ای نور) توسط اینشتین در سال ۱۹۰۵ به اینکه ذرات نیز می‌توانند به صورت موج منتشر شوند (خاصیت موجی ذره)، است".
برای هر ذره از ماده به جرمmو سرعتvکه با موج واقعی در ارتباط است معادلهٔ مربوط به حرکت به صورت زیر بیان می‌شود:
که در اینجا (طول موج-formula_2/سرعت نور-formula_3- /ثابت پلانگ-formula_4 / اندازه حرکت خطی-formula_5) است.
این نظریه به عنوان پایه و اساس مکانیک موجی قرار گرفت و توسط اینشتین و آزمایش‌هایی همچون پراش الکترون به وسیلهٔ دیویسون-گرامر(Davisson and Germer) تأیید و پشتیبانی شدند، تعمیم این کار موجب ایجاد معادله شرودینگر شد. با این حال این تعمیم اماری بود و مورد تأیید دوبروی قرار نگرفت، او معتقد بود که ذره باید کرسی جنبش‌های داخلی متناوب باشد و به منظور باقی ماندن در یک فاز ثابت باید به همراه موج حرکت کند، که توسط فیزیکدانان نادیده گرفته شد. در نظر گرفتن انتشار امواج بدون تعیین محل ذرات اشتباه است. که کاملاً بر خلاف نظریه‌های اصلی دوبروی بود.
از دیدگاه فلسفی، نظریه ماده – موج، تا حد زیادی با علم نابودی اتمیسم(ruin of the atomism)
که در گذشته مطرح شده بود در ارتباط است. در اصل دوبروی تصور می‌کرد که موج واقعی با ذرات همراه است. در واقع جنبه‌های موجی ماده با یک تابع موج تعریف شده توسط معادله شرودینگر به رسمیت شناخته شد، که یک نهاد خالص ریاضی، با داشتن تعبیر احتمالاتی است، بدون حمایت از سوی عناصر واقعی فیزیک. این تابع موج به ظاهر رفتار موج گونه دارد، بدون اینکه امواج واقعی فیزیک را نشان دهد. با این حال با کارهای دیوید بوهم، او در اواخر زندگی خود به تفسیر مستقیم فیزیکی و واقعی از ماده - موج دست یافت.
نظریهٔ دوبروی – بوهم امروزه، تنها تفسیری از وضعیت واقعی موج و ماده ارائه می‌دهد و پیش‌بینی‌های نظریهٔ کوانتومی را نشان می‌دهد. اما از ان زمان تا به حال دارای مشکلاتی است و نمی‌تواند بیش از تفسیر کپنهاگ پیش‌بینی کند. به همین دلیل این نظریه به مقدار کمی از سوی جامعه علمی به رسمیت شناخته می‌شود.
با توجه به نظریهٔ دو بروی، نوترینوها و فوتون‌ها دارای جرم غیر صفر هستند، هرچند بسیار ناچیز باشد. این که فوتون کاملاً بدون جرم نیست از ارتباط اش با نظریهٔ دوبروی تحمیل شده‌است. در ضمن، رد شدن فرضیهٔ فوتون بدون جرم سبب ایجاد شک در دوبروی نسبت به فرضیهٔ انبساط جهان شد. علاوه بر این او معتقد بود که جرم واقعی ذرات ثابت نیست و متغیر می‌باشد، و هر ذره را می‌توان به عنوان معادل دستگاه ترمودینامیکی، به صورت انتگرال تناوبی ای از عمل نشان داد.
لویی دو بروی در بخش دوم پایان‌نامه خود در سال ۱۹۲۴، با استفاده از اصل کمترین کنش در مکانیک و اصل فرما در نور به این نتیجه رسید که اصل فرمای اعمال شده به فاز امواج، معادل است با اصل ماپرتیوس Maupertuis' principle که به جسم در حال حرکت اعمال شده‌است. این هم‌ارزی یک قرن پیش توسط هامیلتون بیان گردیده و در سال ۱۸۳۰ به چاپ رسیده بود. در ان دوره تجربه برای توصیف پدیده‌های اتمی مدرکی از اصول اساسی فیزیک نداشت. دوبروی در اواخر دوران کاریش، با فیزیکدانی به نام ماکس پلانگ، کسی که آنالیز ابعادی را بسیار دنبال کرده بود وتا آغاز قرن بیستم، تنها با یک ثابت جهانی (با انلایز ابعادی انتروپی) در جهان شناخته می‌شد، مواجه شد.
به دور از ادعا، برای ساختن، تضاد ناپدید می‌شود. در صورتی که ماکس بورن فکر می‌کرد که با یک رویکرد اماری به نتیجه می‌رسد، دوبروی نظریهٔ دوگانگی موج - ذره را به تمام ذرات (همچون کریستال که سبب ایجاد پدیدهٔ پراش شد) گسترش داد. در این زمینه حتی او توانست اصل دوگانگی را به قوانین طبیعت گسترش دهد.
آخرین اثر او ساختن سیستمی واحد از قوانین، از دو سیستم بزرگ ترمودینامیک و مکانیک بود:
«هنگامی که بولتزمن و دنباله روهایش، تفسیر اماری خود را از ترمودینامیک گسترش می‌دادند، عده‌ای پنداشتند که ترمودینامیک شاخهٔ پیچیده‌ای از دینامیک است. اما با ایده‌های واقعی من، همان ترمودینامیک به شاخهٔ آسانی از دینامیک مبدل گشت. من فکر می‌کنم که، تمام ایده‌هایی که من در طی سالیان اخیر معرفی کرده‌ام، تا حد زیادی، مهم‌ترین و عمیق‌ترین آن‌ها بوده‌است.»
به نظر می‌رسد که این ایده با نظریهٔ دوگانگی پیوسته - ناپیوسته، مطابقت دارد. از زمانی که دینامیک ان می‌توانست حدی از ترمو دینامیک باشد، انتقال به محدودیت‌های مداوم فرض مسلم ان بود؛ که ان نیز به لایبنیتس (Leibniz) نزدیک است، کسی که ضرورت وجود اصول فن معماری یا ساختمان اثر ادبی را برای تکمیل سیستم قوانین مکانیکی فرض کرد. با این حال به گفتهٔ دوبروی، دوگانگی کمتر دیده می‌شود. دوبروی در تلاش‌هایش برای ترکیب (از سویی یکی دیگر از محدودیت‌ها می‌باشد) به فرمول ترکیبی زیر رسید، که در ان اولین عضو به مکانیک و دومین عضو به اپتیک مربوط است:
این نظریه که به سال ۱۹۳۴ بر می‌گردد، به معرفی این ایده که هر فوتون حاصل همجوشی دو نوترینو دیراک می‌باشد می‌پردازد. این نشان می‌دهد که حرکت مرکز ثقل این دو ذره از معادلات ماکسول تبعیت می‌کند و نیز به مفهوم ان است که نوترینو و فوتون هر دو دارای جرم غیر صفر می‌باشند، هرچند که بسیار ناچیز باشد.
ایدهٔ نهایی دوبروی، نظریهٔ ترمودینامیک پنهان در دستگاه ایزوله می‌باشد. این نظریه تلاش می‌کند که سه اصل فرما، ماپرتیوس و کارنو را در کنار همدیگر گرد آورد. در این کار، عمل، یک نوع مخالف از انتروپی است، که از طریق یک معادله که تنها به دو بعد جهانی ربط دارد، به شکل زیر بیان می‌شود:
به عنوان یک نتیجه از تأثیر زیاد ان، این نظریه اصل عدم قطعیت را، در فواصل حدوداً بینهایت از عمل، فواصل مربوط به کاهش انتروپی، به ارمغان می‌آورد.
شاخه‌سَرونیان یا آنتن‌مُنشعبان (Cladocera)
سخت‌پوستان کوچکی از رده آبشش‌پایان هستند.
شاخه‌سرونیان یک گروه تک‌نیا هستند که در حال حاضر به ۴ زیرراسته، ۱۱ خانواده، ۸۰ سرده و حدود ۴۰۰ گونه تقسیم می‌شوند.
معروف‌ترین سرده (جنس) از شاخه‌سرونیان، ماهی دافنی (شپش آبی آب‌های شیرین) است. دافنی معمولاً برای آزمودن مقدار سمی‌بودن مواد شیمیایی در آب‌های آلودگی مورد بررسی قرار می‌گیرد.
سسک بیشه ژاپنی (به ژاپنی: 鶯، تلفظ: اوگوئیسو) پرنده‌ای از سرده سسک‌های بیشه نمادین است.
این پرنده حشره‌خوار و از خانواده سسکیان بر قدیم (Sylviidae) است.
سسک بیشهٔ ژاپنی پرنده‌ای است گنجشک‌سان که بیشتر صدایش شنیده می‌شود تا این‌که دیده شود. در آغاز بهار در ژاپن، صدای ویژه دورهٔ زاد و ولد این پرنده را می‌توان در سراسر ژاپن شنید.
ژاپنی‌ها آواز این پرنده را نشانهٔ فرارسیدن بهار به‌شمار می‌آورند.
گلوآبی یا عندلیب گلوآبی پرنده‌ای است از خانواده مگس‌گیران (Muscicapidae) از جنس هزاردستان (Luscinia).
گلوآبی پرندهٔ حشره‌خوار کوچک و مهاجری است که در درخت‌های غان یا باتلاق‌ها و نیزارهای آسیا و اروپا تخم‌گذاری می‌کند.
بُهلول (بهلول دانا، بهلول مجنون کوفی یا ابو وهب بن عمرو صیرفی کوفی) یکی از عقلای مجانین سدهٔ دوم هجری و معاصر هارون‌الرشید بود. وی در کوفه رشد و نمو یافت و مردم محل او را با نام فارسی بهلول دانا یا عاقل دیوانه می‌نامیدند.
در سال ۱۸۸ق/ ۸۰۴م بود که هارون‌الرشید را ملاقات کرد.همان. برخی بهلول را از شاگردان پیشوای ششم شیعیان دانسته‌اند.زمانی که از سوی هارون‌الرشید در معرض خطر قرار گرفت خود را به دیوانگی زد ولی در مواقع لزوم به مردم پند و اندرز می‌داد.نیازمند، عبدالله، لطیفه‌ها و حکایات شیرین بهلول عاقل، پیشاور: الازهر کمپنی، ۱۳۷۸.
سیمای بهلول عاقل مرکز جهانی اطلاع‌رسانی آل البیتبهلول عاقل و حکایت‌های تاریخی خبرگزاری کتاب ایران
هارون و خلفای دیگر از او موعظه می‌طلبیدند. او در کوفه ادب آموخت و سپس خود را به دیوانگی زد. او در سال ۱۹۰ قمری درگذشت. اخبار و نوادر و اشعار زیادی به وی منتسب است.Ed(s). "Buhlūl al-Mad̲j̲nūn al-Kūfī.» Encyclopaedia of Islam. Edited by: P. Bearman , Th. Bianquis , C.E. Bosworth , E. van Donzel and W.P. Heinrichs. Brill, 2008. Brill Online. UNIVERSITEITSBIBLIOTHEEK LEIDEN. 11 April 2008
مقبره بهلول در بغداد قرار دارد و سنگ قبری به تاریخ ۵۰۱ قمری لقب او را «سلطان مجذوب» نوشته‌است.
واژهٔ بهلول در عربی به معنای «شاد و شنگول» است.Encyclopaedia of Islam
در شمال شهر غزنی در میان مناره‌های قدیمی شهر و در منطقه‌ای موسوم به شهر کهنه، آرامگاهی قرار دارد که مردم آن را به نام بهلول دانا می‌شناسند.https://af.farsnews.ir/allstories/news/13941118000666 که به نظر نمی‌رسد این بهلول همان بهلول دربار هارون الرشید باشد. در غزنی شماری از فرهنگیان بر این باورند که وی معاصر «سلطان محمود» و «سلطان ابراهیم غزنوی» بوده و در آن زمان از شأن و منزلت بالایی در نزد سلاطین برخوردار بوده و شاهان به وی ارادت بسیار داشتند. این شخص به "بهلول غزنوی" نیز مشهور است.
دانشگاه آزاد می‌تواند به موارد زیر گفته شود:
سپنتا ("Spentä / Sepantä") چهارمین صفتِ مهم در مزدیسنا است.
"سپنتا" به معنیِ افزایندگی و نیز مقدس می‌باشدفرهنگ دهخدا :گات‌ها و در برابرِ اَنگِرِه به معنای کاهندگی (تبهکاری) است. انگره که برابرِ آن، اهریمن تعریف شده بنا به اشتباه در مقابلِ اهورامزدا گذاشته شده‌است.
"سپنتا" در مزدیسنا چهارمین صفت ایزدی ای است که هر انسان باید آن را به دست آورد. سپنتا عشق و محبت است که به آن سپنتا آرمیتی نیز می‌گویند این صفت را پارسایی و فروتنیِ پاک نیز معنا کرده‌اند.
بر اساسِ این صفت، انسان باید نسبت به همه عالم عشق بورزد چرا که عشق، کلیدِ یافتنِ سعادت جاودانی است. به بیان دیگر عشق و فروتنی به همنوع و اهورا مزدا عاملِ مؤثر در رستگاری انسان است.
نینتِندو شرکت ژاپنی تولیدکننده بازی‌های ویدیویی است. نینتندو در سال ۱۸۸۹ در شهر کیوتو، ژاپن و به عنوان شرکت تولیدکننده ورق‌های بازی هانافودا تأسیس شد. این شرکت در سال ۱۸۹۹ با نام «نینتندو کوپایی» توسط صنعتگر ژاپنی Fusajiro Yamauchi تأسیس شد و کارت‌های بازی دست‌ساز موسوم به هانافودا تولید می‌کرد. نینتندو پس از ارائه خدمات در خطوط مختلف مشاغل در دهه ۱۹۶۰ در نهایت فعالیت خود را روی بازی‌های ویدیویی متمرکز کرد و نخستین کنسول بازی ویدیویی خود با نام Color TV-Game را در سال ۱۹۷۷ توزیع کرد.