moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
یکی دیگر از حوزه‌های پژوهش مورد علاقه آبل-اسمیت، تأمین مالی و رشد خدمات پزشکی بود. پس از پژوهش‌های وی روی گزارش گویلیباد در مورد هزینه سرویس سلامت همگانی، در ۱۹۵۸ میلادی از او دعوت صورت گرفت تا روی یک پروژه چند-سازمانی در مورد هزینه مراقبت‌های پزشکی در شش کشور دنیا برای سازمان پزشکی جهان کار کند. او نخستین دسته‌بندی مقایسه‌ای را ایجاد کرد که به معیاری برای گزارش‌دهی مصارف مراقبت‌های پزشکی مبدل شد. هرچند رشته تخصصی وی اقتصاد بود، اما او به تأمین مالی و مدیریت خدمات پزشکی علاقه‌مندی فزاینده داشت. او تجربه دست-اول خود از سرویس سلامت همگانی در بریتانیا را پس از گماشته شدن به عنوان رئیس برخی بوردهای منطقه‌ای و کمیته‌های مدیریت بیمارستان لندن در دهه ۱۹۶۰، از جمله بیمارستان سنت توماس، به‌دست‌آورد.
نظریات وی در مورد تأمین مالی رفاه پزشکی و اجتماعی باعث شد تا او با اقتصاددان‌های پزشکی و نظریه‌پردازان سیاست اجتماعی پیشتاز در سطح بین‌الملل مانند، ویلبور کوهین، ایدا مریم، میلتون رومر و دوروتی رایس همکاری داشته باشد و او به‌طور مکرر به گروه‌های مشورتی متخصصین دعوت می‌گردید. در اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی او با آرچی کوکرین همکاری نموده و نتیجه این همکاری کتاب وی تحت عنوان ارزش پول در خدمات پزشکی (۱۹۷۶ میلادی) بود که شامل بررسی استراتژی‌های برای محدود سازی، موثریت و اثربخشی هزینه بود. با افزایش تجربه وی از طریق مشاوره‌دهی به کشورهای در حال توسعه، او نظریاتش را از تعهدات ایدئولوژیک خود به‌سوی خدمات کاملاً رایگان دولتی تغییر داده و مفهوم بیمه اجتماعی و در دهه ۱۹۹۰ میلادی، احتمال متحمل شدن هزینه از جانب استفاده‌کنندگان، را پذیرفت.
زمانی که آبل-اسمیت در دانشگاه کمبریج بود، هاگ دالتون وی را به عنوان یک نماینده پارلمان بالقوه از حزب کارگر در آینده می‌پنداشت. او به مبارزات سیاسی آغاز کرد، اما زمانی که نامزد شدن برای کرسی محفوظ دالتون در ۱۹۵۷ میلادی به او پیشنهاد شد، او این پیشنهاد را رد کرد، چون نگران بود که اگر همجنس‌گرایی وی افشا شود، باعث شرم‌ساری خانواده‌اش می‌شود. در عوض، او در مدرنیته‌سازی انجمن فابیانیستی نقش کلیدی ایفا کرد و برای ۳۱ سال در این انجمن به عنوان عضو کمیته اجرایی، خزانه‌دار و معاون خدمت کرد. از اواسط دهه ۱۹۵۰ به بعد، او در کمیته‌ها و گروه‌های کاری مختلف حزب کارگر کار کرد و در مورد سیاست‌های حقوق بازنشستگی و امنیت اجتماعی نظریه داد. جزوه که او در همکاری با تونسیند تحت عنوان «حقوق بازنشستگی جدید برای کهن‌سال» نوشت، توسط ریچارد کراسمن به عنوان مبنای برای یک نسخه رادیکال سیستم رفاه اجتماعی کارگر مورد استفاده قرار گرفت. هنگامی که کارسمن در ۱۹۶۸ میلادی به عنوان وزیر دولت در امور خدمات اجتماعی گماشته شد، او از ایبل-اسمیت دعوت کرد تا به عنوان مشاور نیمه-وقت خود کار کند که این‌گونه یک سِمت در دولت بریتانیا بی‌سابقه بود.R. Crossman, "Diaries of a Cabinet Minister: volume three: Secretary of State for Social Services 1968–70", London, Hamish Hamilton and Jonathan Cape, 1977, p.  921. Entry for 14 May 1970.
لولیکونازول با نام تجاری Luzu، یک داروی ضد قارچ از خانواده ایمیدازول است که به عنوان یک کرم موضعی ۱ درصد، برای درمان پای ورزشکاران، تینیا کروریس و درماتوفیتوز ناشی از درماتوفیت‌هایی مانند تریکوفیتون روبروم، میکروسپوروم ژیپسیوم و اپی‌درموفیتون فلوکوزوم استفاده می‌شود.
حنایی رنگی است که ممکن است به عنوان سرخ مایل به قهوه‌ای یا قهوه‌ای مایل به سرخ، به عنوان زنگ‌زده یا آهن اکسیده توصیف شود. اولین استفاده ثبت شده از "rufous" به عنوان یک نام رنگ در انگلیسی در سال ۱۷۸۲ بود.Maerz and Paul "A Dictionary of Color" New York:1930 McGraw-Hill Page 203; Color Sample of Rufous: Page 45 Plate 10 Color Sample A10 با این حال، این رنگ قبلاً در سال ۱۵۲۷ به عنوان رنگ شناسایی ادرار نیز ثبت شده‌است.Anon. , "Here begineth the seinge of urynes". London, 1527; British Museum.
واژهٔ "Rufous" از واژهٔ لاتین "rufus" به معنای «سرخ» گرفته شده‌است و به عنوان یک صفت در نام بسیاری از جانوران - به ویژه پرندگان - برای توصیف رنگ پوست، خز یا پوشش پرهای آن‌ها به کار می‌رود.
ابرکونازول () یک داروی ضد قارچ است که به عنوان یک کرم موضعی ۱٪، یک درمان مؤثر برای درماتوفیتوز، کاندیدیاز و پیتریازیس است.
این دارو در سال ۲۰۱۵ میلادی برای استفاده در اسپانیا تأیید شد و با نام تجاری Ebernet فروخته می‌شود. این دارو همچنین برای استفاده در پاناما، گواتمالا، کاستاریکا، هندوراس و جمهوری دومینیکن تأیید شده‌است.
سامنیوم یک تیره از دایناسورهای ددپا از دوره کرتاسه پیشین است که در منطقه سامنیوم ایتالیا کشف شد. سامنیوم حدود ۱۱۳ میلیون سال پیش می‌زیسته‌است. تنها یک فسیل شناخته شده از سامنیوم وجود دارد که در سال ۱۹۸۱ توسط یک دیرینه‌شناس آماتور کشف شد و در سال ۱۹۹۳ مورد توجه دانشمندان قرار گرفت. در سال ۱۹۹۸ گونه، Scipionyx samniticus نامگذاری شد که نام عمومی آن به معنای «پنجه سیپیو» است. این یافته به دلیل حفظ منحصربفرد مناطق وسیعی از بافت نرم سنگ‌شده و اندام‌های داخلی مانند ماهیچه‌ها و روده‌ها، توجه زیادی را به همراه داشت. فسیل سامنیوم جزئیات بسیاری از این داخل بدن را نشان می‌دهد، حتی ساختار داخلی برخی از سلول‌های ماهیچه ای و استخوانی. سامنیوم اولین دایناسور کشف شده در ایتالیا است. سامنیوم به دلیل اهمیت نمونه، به شدت مورد مطالعه و توجه قرار گرفته‌است. فسیل کشف شده مربوط به کودکی است که تنها نیم متر (بیست اینچ) طول دارد و شاید فقط سه روز سن داشته باشد. اندازه بالغ آن ناشناخته است. سامنیوم یک شکارچی دوپا بود که کفه افقی آن توسط یک دم بلند متعادل می‌شد. بدن آن احتمالاً توسط پرهای اولیه پوشانده شده بود، اما این پرها در فسیل یافت نشد. (یعنی بدون هیچ گونه بقایای پوست). در روده فسیل، بعضی از وعده‌های غذایی نیمه هضم شده هنوز وجود دارد، که نشان می‌دهد سامنیوم مارمولک و ماهی خورده‌است. شاید اینها توسط والدینش به حیوان جوان خورانده شده باشد. چندین دانشمند سعی کرده‌اند از موقعیت اندام‌های داخلی بیاموزند که چگونه سامنیوم نفس می‌کشیده‌است، اما نتایج آنها اغلب موفقیت‌آمیز نبوده‌است. طبقه‌بندی سامنیوم نامشخص است، به دلیل مشکلات طبقه‌بندی یک تاکسون که فقط از چنین نمونه جوانی شناخته شده‌است. بیشتر دیرینه شناسان آن را به عنوان عضوی از آراسته‌آروارگان، خانواده ای از تهی‌دم‌خزندگان، طبقه‌بندی کرده‌اند، اما دیرینه‌شناس Adrea Cau پیشنهاد کرده‌است که ممکن است متعلق به تیزدندان‌خزندگان، خانواده ای از گوشت‌خزندگان باشد.
ادوارد اتکینسون (Edward Atkinson) (10 فوریه ۱۸۲۷ – ۱۱ دسامبر ۱۹۰۵)، یک اقتصاددان، مخترع و بنیان‌گذار انجمن ضد-امپریالیستی آمریکا بود.
ادوارد اتکینسون در بروکلاین، ماساچوست به‌دنیا آمد و در مدارس خصوصی درس خواند. او یک دکترای تخصصی (Ph.D) از کالج دارتموث و یک دکترای افتخاری (LL.D) از دانشگاه کارولینای جنوبی به‌دست‌آورد. یک دهه قبل از جنگ داخلی، اتکینسون یک کارآفرین موفق و رئیس اجرایی چندین کارخانه نخ و پارچه پیشتاز در نیو انگلند بود. بعدها، او رئیس شرکت بیمه دوطرفه تولیدکنندگان بوستون (Boston Manufacturers Mutual Insurance Company) و شرکت بیمه متقابل بایلر بوستون (Mutual Boiler Insurance Company of Boston) شد.
اتکینسون با ماری کارولین هیث در ۱۸۵۵ میلادی ازدواج کرد؛ آن‌ها ۹ فرزند داشتند، ۷ تن آن‌ها زنده مانده و بزرگ شدند."Edward Atkinson Papers, 1819-1920: Guide to the Collection," Massachusetts Historical Society, /www.masshist.org/ یکی از پسران وی به‌نام رابرت ویتمن اتکینسون (۱۸۶۸ – ۱۹۳۴ میلادی) یک موسیقی‌دان و آهنگ‌ساز بود که شهرت خود را با ساختن آهنگ «محفل در سالن آدم‌های مجزا» که یک والس مشهور دهه ۱۸۹۰ با شعر جی. ویندل جونیور بود، به‌دست‌آورد.
در ۱۸۸۶ میلادی، اتکینسون اجاق پیشرفته به‌نام «دیگ الادین» که یک دیگ آرام-پز با استفاده از کم‌ترین مواد سوخت و شبیه اصل استفاده شده در کراک-پات (آرام‌پز) مدرن بود، را اختراع کرد.For an illustrated discussion of this device, see: "The Aladdin Cooker," "English Mechanic and World of Science," vol. 43, whole no. 1,106 (June 4, 1886), pp. 294-295.
اتکینسون با حمایت از حزب خاکِ آزاد و کمیته حراست از بوستون که سازمانی برای کمک به برده‌های فراری بود، با برده‌داری مبارزه کرد. او که از مصالحه بیش از حد خسته شده بود، شروع به جمع‌کردن پول برای خریداری تفنگ و تسلیحات نمود تا از نیروهای شبه نظامی و شورشی جان براون حمایت نماید. در ۱۸۶۶ میلادی، او به عنوان نماینده در گردهمایی اتحاد ملی که در فیلادلفیا برگزار می‌گردید انتخاب شد، اما او در مباحث این گردهمایی اصلاً شرکت نکرد. وی در ۱۸۷۹ میلادی به عنوان عضو فرهنگ‌ستان هنر و علوم آمریکا انتخاب گردید.
او از نظریات آدم اسمیت، ریچارد کوبدین و جان برایت الهام گرفت و به یک مبلغ پیشتاز برای تجارت آزاد مبدل شد. از جهات مختلف او را می‌توان به عنوان همتای آمریکایی فردریک باستیا توصیف کرد. او علیه نظریات تورم‌گرایانه ویلیام جنینگز برایان و دیگران اعتراض نمود، اما برخلاف برخی‌ها، طرف‌دار غیر ملی سازی کامل یا شخصی‌سازی پول بود.David T. Beito and Linda Royster Beito, "Gold Democrats and the Decline of Classical Liberalism, 1896-1900," Independent Review 4 (Spring 2000), 555-75
او در انتخابات به نفع گروور کلیولند کمپین کرد و در تکت انتخاباتی حزب دموکرات ملی مربوط به کلیولند در ۱۸۹۶ میلادی شرکت کرد. او از سیاست‌های استعمارگرایانه و امپریالیستی حکومت‌های مک‌کینلی و روزولت در آغاز جنگ اسپانیا و آمریکا متنفر شده بود. او با فعالیت تمام وقت در انجمن ضد-امپریالیتسی آمریکا، به این سیاست‌ها واکنش نشان داده و مخالف دخالت ایالات متحده علیه اسپانیا در کوبا و فیلیپین بود. زمانی که معاون این سازمان بود، اتکینسون به وزارت جنگ ایالات متحده نامه‌ای نوشته و درخواست فهرست از سربازانی را نمود که درحال خدمت در فیلیپین هستند تا او جزوه‌های که خودش چاپ کرده بود را به آن‌ها بفرستد. به دلیل عدم دریافت پاسخ از طرف وزارت، اتکینسون به رسانه‌ها اعلام کرد که او کاپی‌های از جزوه‌های خود را به جنرال لاوتون، جنرال میلر، جنرال اوتیس، فرمانده ارشد نیروی دریایی به‌نام دیوری، جی.اف. باس و به جیکوب شورمان و دین ورسیسترر در کمیسیون فیلیپین می‌فرستد.
در ۱۷ فوریه ۱۸۹۹ میلادی، ادوارد اتکینسون سه جزوه را فرستاد تا حق شهروندان آمریکایی برای آزادی استفاده از پُست را محک بزند:
رئیس عمومی خدمات پُستی ایالات متحده، چالرز اموری اسمیت دستور داد تا این جزوه‌ها در سانفرانسیسکو ضبط شوند و آن‌ها را آشوب‌انگیز خواند. دادستان کل ایالات متحده اشاره کرد که او می‌تواند اتکینسون را به اتهام خیانت ملی و آشوب‌انگیزی محکوم کند اما برخلاف آن تصمیم گرفته شد، چون مقامات ترس داشتند که محکوم نمودن وی تنها می‌تواند این مرد ۷۲ ساله را به یک جاویدنام وطن مبدل کند.Beito and Beito, 555-75
رسانه‌های طرف‌دار توسعه در ایالات متحده، اتکنسیون را یک «کاپرهید امروزی» خواندند. ظاهراً اتکینسون از این شهرت خود لذت می‌برد و به‌طور طنزآمیز و فراوان از اداره حکومتی برای جلب توجه ملت به جستارهای وی و افزایش تقاضا در هر ایالات، سپاس‌گذاری کرد., page 107; Boston Herald, 22 April, 23, 24, 1899; New York Times, 23 April 1899; San Francisco Call, 24 April 1899.
ادوارد اتکینسون در ۱۱ دسامبر ۱۹۰۵ درگذشت. او هنگام مرگش ۷۸ ساله بود.
مقاله‌های اتکینسون در انجمن تاریخی ماساچوست نگهداری می‌شود و شامل ۳۲ کارتون و شش جلد آثار منظم می‌باشد.
اتکینسون برای تقریباً چهاردهه، به‌طور فعالانه مشغول توزیع جزوه‌های بود که او در مورد بانک‌داری، رقابت، تولید نخ و پارچه، قانون‌گذاری اقتصادی، جلوگیری از آتش‌سوزی، آموزش صنعتی، پرسش پول و تعرفه نوشته بود. علاوه بر یک سری جزوه‌های ۱۸۹۹ وی که در سراسر ایالات متحده پخش گردیده و با عنوان «ضد امپریالیستی» شناخته می‌شد، سایر کارهای وی شامل:
بیمارستان آمریکایی ممکن است بر مساجد زیر دلالت کند:
مسجد بی‌لر () یک بنای تاریخی و معماری است که در روبروی دروازه مراد کاخ شروان‌شاهان ناحیه تاریخی ایچری‌شهر شهر باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان واقع شده‌است. بنا به دستور کابینه جمهوری آذربایجان دربارهٔ آثار تاریخی و فرهنگی، مسجد بی‌لر در فهرست آثار تاریخی و فرهنگی مهم ملی قرار گرفت.
این مسجد در سال ۱۸۹۵ میلادی در محل یک مسجد قدیمی‌تر ساخته شد. بنای مسجد توسط فرزندان محمد هاشم الباکووی - حاجی بابا و حاجی جواد و همچنین مرتضی مختاروف، خطاط ابراهیم شیروانی، میرعلی النقی، میر تقی، معمار سید حسین، اجرا شد.
در جریان ساخت مسجد با حفظ ویژگی‌های بومی معماری، سبک معماری تازه‌ای پایه‌گذاری شد. برای نخستین بار تلاش شد تا تکنیک‌های نهفته در مکتب معماری شروان‌شاهان به کار گرفته شود.
میان سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ میلادی، مسجد توسط اریش پامر، کارشناس مرمت‌ساز مشهور اتریشی که با اداره حفاظت‌گاه تاریخی-معماری دولتی «ایچری‌شهر» مشارکت داشت، بازسازی شد. پس از مرمت، اداره ذخیره‌گاه تاریخی-معماری دولتی «ایچری‌شهر» تصمیم گرفت از مسجد به عنوان موزه نیز استفاده کند. در مسجد ۷۳ کتاب قرآن در دوره‌های مختلف، ۷ کتاب دینی کهن و ۱۹ رساله مذهبی و ۹۹ شی تاریخی دیگر به نمایش گذاشته شده‌است. این نمایشگاه همچنین قرآن متعلق به مسجد باستانی دربند را به نمایش می‌گذارد.
معماری مسجد ترکیبی از سنت‌های معماری غربی، شرقی و محلی است. این مسجد دارای نمازخانه و محراب تزئین شده‌است. نمازخانه سه شبستانی است که مشخصه مساجد جمهوری آذربایجان است که از نیمه دوم سده نوزدهم میلادی ساخته شده‌اند و نه تنها در مساجد باکو و آب‌شوران، بلکه در شیروان، قره‌باغ، قوبا، شکی و زاقاتالا نیز دیده می‌شود. در پیرامون مسجد پارکی با طراحی جالب قرار گرفته‌است.
چلچله رودخانه‌ای کم‌رنگ یا چلچله کم‌رنگ یک پرنده گنجشک کوچک در خانوادۀ پرستویان است.
این گونه در زیستگاه‌های باز مانند زمین‌های کشاورزی، علفزار و ساوانا، معمولاً در نزدیکی آب یافت می‌شود. از آسیای میانه تا جنوب شرق چین یافت می‌شود. این گونه قبلاً زیرگونه‌ای از چلچله رودخانه‌ای در نظر گرفته می‌شد.
الیزابت اف. چرچیل (Elizabeth Churchill)، یک روان‌شناس بریتانیایی-آمریکایی است که در تعامل انسان و کامپیوتر (HCI) و رایانش اجتماعی (Social Computing) تخصص دارد. او مدیر تجربه کاربر در گوگل بوده و در ACM، سمت‌های متعددی را از جمله مسئول خزانه‌داری میان سال‌های ۲۰۱۶–۲۰۱۸ و معاون اجرائی بین سال‌های ۲۰۱۸–۲۰۲۰ را عهده دار بوده است.https://www.acm.org/articles/bulletins/2018/may/acm-new-officers-2018ACM SIGCHI Officers and Committees
چرچیل در کلکته، هند متولد شده و در آوان طفولیت به نیوکسل نقل مکان نموده‌است. او لیسانس‌اش را در روان‌شناسی تجربی و کارشناسی ارشدش را در سیستم‌های مبتنی بر علم از دانشگاه ساسکس در بریتانیا گرفته و در آنجا روی شبیه‌سازی Soar کار کرده‌است. او دکترایش را در سال ۱۹۹۳ از دانشگاه کمبریج اخذ نمود.
بعد از دکترا او به عنوان پژوهش‌گر پست دکترا به دانشگاه نوتنگهام پیوست. در سال ۱۹۹۷، او به کالیفرنیا، ایالات متحده رفت تا به FXPAL ملحق شود جاییکه او گروه محاسبات اجتماعی را در آن شکل داده و رهبری کرد. در سال ۲۰۰۴ میلادی، چرچیل به مرکز تحقیقاتی پالو آلتو (PARC) پیوست. او در سال ۲۰۰۶ به عنوان دانشمند پژوهشی اصلی به Yahoo! رفت و در آنجا گروه تجربیات اینترنتی را در بخش سیستم‌های اقتصادی مایکرو و اجتماعی لابراتوارهای Yahoo! شکل داده و رهبری کرد. گروه و پژوهش او شامل چندین رشته می‌شد که مربوط بود به نقطه تقاطع علوم کمیپوتر، روان‌شناسی شناختی و اجتماعی، علم دیزاین، علم اعصاب، تحلیل و انسان‌شناسی. او قبلاً مدیر تعامل انسان و کامپیوتر برای لابراتوارهای پژوهشی eBay در سان خوزه، کالیفرنیا بود. فعلاً او مدیر تجربیات کاربر در گوگل در ماونتن ویو، کالیفرنیا است. در سال ۲۰۰۹، او در انتخابات مشترک با گریت وان در ویر، رئیس SIGCHI، به عنوان معاون اجرائی ACM SIGCHI انتخاب شد.
چرچیل برای کارش روی عوامل محاوره‌ای تجسم یافته (Embodied Conversational Agents) و ویرایش کتابی با همان نام، ناحیه‌ای در HCI که از عوامل تجسم یافته ایجاد شده توسط کامپیوتر متحد با مدل ژست‌ها و حالت‌های چهره برای ایجاد ارتباط گفتاری رو در رو با مردم استفاده می‌کنند، معروف است. او همچنین برای کارش روی محیط‌های هماهنگی مجازی و نمایش‌ها و نصب‌های عمومی شناخته می‌شود. در سال ۲۰۱۱ میلادی، او یک مجله ویژه دربارهٔ فیمینیسم و HCI را با شاوین باردزیل در دانشگاه اندیانا بلومنگتون، ویرایش می‌کرد. آخرین کار او بر سیستم‌های طراحی و ابزار طرح‌کننده و توسعه‌دهنده متمرکز است.
چرچیل برنامه تکنیکی را در کنفرانس‌های عالی متعدد راه اندازی و رهبری کرد، به‌صورت منظم در مجله‌ها و کنفرانس‌های علمی درجه یک در علوم کمیپوتر، تعامل انسان – کامپیوتر، جامعه‌شناسی و رشته‌های مرتبط انتشاراتی دارد. کارهای او در روزنامه‌ها و مجله‌های زیادی در سطح دنیا از جمله Scientific American و SFGate ظاهر شده‌است.
چرچیل در سال ۲۰۱۶، جایزه Athena Award را برای جایزه رهبری اجرائی از مرکز تحقیقات معلومات فناوری به نفع جامعه (CITRIS) دانشگاه کالیفرنیا و مؤسسه Banatao دریافت کرد. چرچیل در سال ۲۰۱۹ میلادی به دلیل «مشارکت در تعامل انسان – کامپیوتر و خدمت به ACM» به عنوان عضو اتحادیه ماشینری محاسباتی (ACM) انتخاب شد. او به دلیل مشارکت پایدار در رشته‌های تعامل انسان کامپیوتر و رایانش اجتماعی از دانشگاه ساسکس در بریتانیا (۲۰۱۸) و از دانشگاه استاکهلم در سویدن (۲۰۱۹) دکترای افتخاری کسب کرده‌است.https://citris-uc.org/2016-athena-award-recipients/https://awards.acm.org/award_winners/churchill_4552865http://www.sussex.ac.uk/broadcast/read/45400https://dsv.su.se/en/about/news/elizabeth-churchill-appointed-honorary-doctor-at-stockholm-university-1.434366
جنگ ستارگان: خیزش اسکای‌واکر – موسیقی متن اصلی سینمایی () موسیقی فیلم "" (۲۰۱۹) به آهنگسازی جان ویلیامز است. این آلبوم موسیقی متن در دو فرمت دیجیتالی و سی‌دی‌دیجی پک به ترتیب در ۱۸ و ۲۰ دسامبر ۲۰۱۹ توسط والت دیزنی رکوردز منتشر شد. این آخرین موسیقی متن او برای این فرنچایز است. ویلیامز اندکی قبل از شروع جلسات ضبط اعلام کرد که بعد از ۴۰ سال به عنوان قلب موسیقی آن، از "جنگ ستارگان" بازنشسته خواهد شد.
بیداری یک حالت مغزی و حالت هوشیاری تکرار شونده روزانه است که در آن فرد هوشیار بوده و درگیر پاسخ‌های شناختی و رفتاری منسجم با محیط بیرون است. بیداری برعکس حالت خواب بوده و در حالت خواب بیشتر ورودی‌های خارجی مغز که از طریق حواس دریافت می‌گردد از پردازش عصبی حذف می‌شوند.
چرخه خواب و بیداری توسط بخش‌های مختلف مغز مانند هسته‌های هیپوتالاموس، تالاموس، مغز میانی و قشر مغز تنظیم و هماهنگ سازی می‌شود. هورمون‌های زیادی مانند ملاتونین، ارکسین، استیل کولین، کورتیزول و … نیز در این فرایند نقش دارند.
نیاز به خواب با مدت زمان بیداری افزایش می‌یابد و با زمان سپری شده در خواب از بین می‌رود، فرآیندی که به آن هموستاز خواب می‌گویند. هنگام بیداری میزان آدنوزین داخل مغز افزایش می‌یابد و در صورت رسیدن به حد مشخص، احساس خواب آلودگی در شخص ایجاد می‌شود. در مقابل، در زمان خواب و مصرف قهوه یا کافئین میزان آدنوزین مغز کاهش می‌یابد و احساس خواب آلودگی و نیاز به خواب از بین می‌رود.
مغز برای حفظ شرایط مناسب خود، نیاز دارد که فعالیت‌ها و شلیک‌های عصبی نورون‌ها پایین باشد تا در زمان نیاز، انرژی را برای بخش‌های به خصوصی از مغز که در زمان‌های خاصی مانند حل یک مسئله فعال می‌شوند، ذخیره کند. هر چه مغز بیشتر بیدار بوده باشد، سرعت شلیک همزمان پالس‌های الکتریکی نورون‌های قشر مغز بیشتر می‌شود و پس از دوره‌های خواب مداوم، سرعت و همزمانی شلیک‌های نورون‌ کاهش می‌یابد.
یکی دیگر از اثرات بیداری کاهش گلیکوژن موجود در آستروسیت‌ها است که انرژی نورون‌ها را تأمین می‌کند. مطالعات نشان داده‌اند که یکی از عملکردهای اساسی خواب این است که منبع انرژیِ گلیکوژن را دوباره پر کند.
بیداری توسط یک تعامل پیچیده بین چندین سیستم انتقال دهنده عصبی که در ساقه مغز به وجود و از طریق مغز میانی، هیپوتالاموس، تالاموس و ساختارهای هسته ای پیش مغز ادامه می‌یابد، ایجاد می‌شود. هیپوتالاموس خلفی نقش کلیدی در فعال سازی قشر مغز، که زمینه‌ساز بیداری است، ایفا می‌کند. چندین سیستم که در این قسمت از مغز منشأ می‌گیرند، تغییر حالت بیداری به خواب و خواب به بیداری را کنترل می‌کنند. نورون‌های هیستامینی در هسته توبرومامیلاری و هیپوتالاموس خلفی-جانبی مجاور آن، به کل مغز می‌رسند و مهم‌ترین سیستم تنظیم بیداری را تشکیل می‌دهند که تاکنون در مغز شناسایی شده‌است. ناحیه سوپراکیاسماتیک سیستم زمانی شبانه را به وسیلهٔ "پروتئین‌های ساعت" در یک بازه ۲۴ ساعته بیان و فرایند چرخه خواب، ترشح هورمون‌ها و سایر عملکرد بدن را تنظیم می‌کند. سیستم کلیدی دیگر، سیستمی است که توسط ارکسینها (همچنین به عنوان هیپوکرتین شناخته می‌شود) نورون‌ها را طرح‌ریزی می‌کند. این سازوکار‌ها در نواحی مجاور نورون‌های هیستامینی و مانند آنها، به‌طور گسترده در بیشتر نواحی مغزی وجود دارند و با برانگیختگی مرتبط هستند. کمبود اُرکسین یا تخریب نورون‌های تولیدکننده آن، یکی از دلایل بروز نارکولپسی شناخته شده‌است.
تحقیقات نشان می‌دهد که نورون‌های اورکسین و هیستامین نقش‌های متمایز، اما مکملی را در کنترل بیداری ایفا می‌کنند.
مطالعات عنوان می‌کند که جنین بیدار نیست و بیداری در نوزاد به دلیل استرس ناشی از تولد و فعال شدن لوکوس سرولئوس آغاز می‌شود.
هرمان گوسمان (۹ ژانویه ۱۹۰۴، در ایننبورنن – ۲۱ ژانویه ۱۹۷۹، در اسنابروک) وکیل و مدیر فوتبال آلمانی بود که از ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۵ ریاست فدراسیون فوتبال آلمان یا DFB () را بر عهده داشت.
گوسمان در ۲۸ ژوئیه ۱۹۶۲، یکی از اعضای مؤسس بوندس‌لیگا بود.
رسوایی بوندس‌لیگا در سال ۱۹۷۱ در دوران حضور او اتفاق افتاد. گوسمان در سن ۷۵ سالگی بر اثر آمبولی ریه در اسنابروک درگذشت. وی در شهر اسنابروک به خاک سپرده شد.
عامر حمودی حسن السعدی (متولد ۵ آوریل ۱۹۳۸)، «نابغه سازمانی پشت برنامه ابرسلاح‌های عراق»و رابط صدام حسین با بازرسان سازمان ملل در آستانه تهاجم سال ۲۰۰۳ بود. او همچون حسین کامل المجید، اصرار داشت که عراق سلاح‌های ممنوعه خود را نابود کرده‌است. در حالی که ایالات متحده اظهارات او را به عنوان یک دروغگو رد کرد، اما شکست بعدی در کشف سلاح‌های کشتار جمعی توسط گروه بررسی عراقی، این موضوع ثابت شد.
او نفر شماره ۳۲ در لیست افراد تحت تعقیب ایالت متحده بود.
او در ۱۲ آوریل ۲۰۰۳ خود را به نیروهای ائتلاف تسلیم کرد و با کمک خبرنگاران زد د اف از آن‌ها خواست تا ناظر تسلیم شدن وی باشند و آن را مستند کنند. او در فرودگاه بین‌المللی بغداد به عنوان «بازداشتی با ارزش بالا» بازداشت شد. به همین دلیل او ۲۳ ساعت در روز در سلول انفرادی قرار داشت. کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در گزارش محرمانه خود به مقامات ائتلاف اعلام کرد که این «نقض جدی کنوانسیون‌های سوم و چهارم ژنو» است. او هم اولین فرد حاضر در فهرست افراد تحت تعقیب قرار داشت که خود را تسلیم کرد و هم اولین فرد این فهرست بود که توسط ایالات متحده بازداشت شد.
بر اساس پاسخ مکتوب پارلمان توسط دنیس مک‌شین، نماینده مجلس به آنگوس رابرتسون، دیگر نماینده مجلس، عامر السعدی در ۱۸ ژانویه ۲۰۰۵ توسط ایالات متحده آزاد شد. با این حال، همان‌طور که در اینجا توضیح داده شد، این ادعا بسیار مشکوک است. یک مقاله نیوزویک در ۲۰ ژوئن ۲۰۰۵ گزارش داد که «یکی از مقامات وزارت امور خارجه آزادی السدی را انکار کرد» در حالی که در ژوئیه ۲۰۰۵ (یعنی خیلی پس از ژانویه)، دکتر راد بارتون، دانشمند استرالیایی که یکی از معاونان کلیدی چارلز دوئلفر بود، تقاضای قاطعانه ای برای آزادی دکتر السعدی کرد، که مطمئناً نشان می‌دهد که وی هنوز معتقد بود که او در بازداشت است. السعدی در سال ۲۰۰۵ آزاد شد.
او مدرک دکترای شیمی فیزیک را از کالج فناوری دانشگاه ساری دریافت کرد. او در طول تحصیل خود، در اکتبر ۱۹۶۳ با یک آلمانی در لندن ازدواج کرد. خانم السعدی فرزندان خود را در هامبورگ بزرگ کرد.
او در سال ۱۹۹۴ با درجه سپهبد بازنشسته شد و به سمت مشاور علمی ریاست جمهوری منصوب شد.
اتین ژان ماری فلاندین (Étienne Jean Marie Flandin) (1 آوریل ۱۸۵۳ – ۲۰ سپتامبر ۱۹۲۲)، یک قاضی و سیاست‌مدار اهل فرانسه بود، وی دو بار معاون شهرستان یون و بعداً سناتور هند فرانسوی از ۱۹۰۹ تا ۱۹۲۰ شد.
اتین ژان ماری فلاندین در ۱ آوریل ۱۸۵۳ در پاریس متولد شد. خانواده فلاندین در اصل از منطقه دومیسی-سور-کیور بودند. والدین او چارلز فلاندین (۱۸۰۳–۱۸۸۷ میلادی)، یک دکتر بود و مادرش آلین دی سونیس (۱۸۲۳ – ۱۸۵۷ میلادی) نام داشت. چارلز فلاندین در جریان امپراطوری دوم فرانسه از مخالفان جمهوری‌خواهی حمایت کرد و معاون شورای عمومی یون شد. اتین فلاندین دوره دبیرستان خود را در دبیرستان عالی سنت لوئی به اتمام رساند. او در پاریس، حقوق خواند و دکترای خود را در این رشته به‌دست‌آورد.
فلاندین در ۱۸۷۶ میلادی با پاولین ریبیری ازدواج کرد. او در دانشکده الجزایر، استاد حقوق مدنی شد. از سال ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۲ میلادی به تدریس در دانشکده الجزایر پرداخت. فلاندین از ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۷ میلادی به عنوان مشاور حقوقی در شهرستان پو ایفای وظیفه کرد. او از ۱۸۸۷ تا ۱۸۸۹ به عنوان سرپرست دادستان کل در پاریس کار کرد و پس از آن از ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۳ به عنوان دادستان کل در الجزایر خدمت نمود. او عضو شورای عمومی شهرستان یون شد.
فلاندین در ۳ سپتامبر ۱۸۹۳ از طرف حزب جمهوری‌خواه به عنوان نامزد پارلمان از حوزه انتخابیه اولن از شهرستان یون انتخاب گردید. او در دور دوم انتخابات ۵٬۷۰۰ رأی در مقابل نامزد رادیکال به‌نام آلبرت گالوت که ۴٬۴۹۶ رأی گرفته بود، برنده شد. او با گروه پارلمانی اتحادیه جمهوری‌خواه نشست. در انتخابات ۱۸۹۸ فلاندین مجدداً خود را نامزد کرد، اما مغلوب گالوت شد. او دفتر نمایندگی پارلمان را در ۳۱ می ۱۸۹۸ ترک کرد.
در ۱۹۰۲ میلادی، فلاندین با گرفتن ۵٬۷۶۸ رأی در مقابل گالوت که ۵٬۰۷۰ رأی گرفته بود، به عنوان نماینده یون برنده انتخابات شد. وی دوباره با گروه پارلمانی اتحادیه جمهوری‌خواه نشست و در جریان دوره هشتم پارلمان (۱۹۰۲ – ۱۹۰۶) رئیس این گروه پارلمانی بود. او چندین پیشنهاد قانونی را در رابطه به قوه قضاییه، مالیات و نمایندگی متناسب در انتخابات‌ها ارایه کرد. در ۱۹۰۴ میلادی، او رئیس کمیته‌ای بود که تحقیقات روی سرکوب تعلیمات مرتبط با کلیسا را بر عهده داشت. در ۱۹۰۵ میلادی او در گفتمانی پیرامون قانون جدایی کلیسا از دولت شرکت نموده و از این قانون حمایت کرد.
فلاندین در ۶ می ۱۹۰۶ دوباره به عنوان نماینده پارلمان انتخاب شد. او با اخذ ۵٬۸۰۲ رأی در مقابل نامزد رادیکال سوسیالیست به‌نام پاول دیگوی که ۴٬۰۰۰ رأی گرفته بود، برنده شد. در ۲۰ ژانویه ۱۹۰۸، فلاندین یک نسخه جدید از «قوانین جزائی مرتبط با بی‌خانمانی و گدایی، سازمان‌دهی همکاری از طریق کار و نظارت از چادرنشین (کوچی)های که سیار هستند» را پیشکش کرد. او پیشنهاد کرد که افراد غیر-فرانسوی باید یک کتاب‌چه را با خود حمل نمایند تا در تحرکات آن‌ها ثبت و کنترل گردد.
در ۳ ژانویه ۱۹۰۹، فلاندین با اخذ ۸۵ رأی در مقابل سناتور برحال ژولیس گودین که ۲۰ رأی گرفته بود، به عنوان سناتور از حوزه انتخابیه هند فرانسوی، انتخاب گردید. وی در ۳۰ مارس ۱۹۰۹ وارد مجلس سنا شد و در ۲ آوریل ۱۹۰۹ از مجلس نمایندگان (پارلمان) استعفا داد. او عضو گروه اتحادیه جمهوری‌خواه و همچنین عضو چندین کمیته ویژه بود و اغلب به عنوان رئیس یا گزارش‌گر آن کمیته‌ها کار می‌کرد. این کمیته‌ها عبارت از: رژیم مناطق مستعمره، تحریم اقتصادی آلمان و جرایم علیه امنیت خارجی فرانسه. او سخنرانی‌های بیشماری در رابطه به موضوعات مختلف مانند استرداد مجرمین میان فرانسه و بریتانیا، سری بودن ردی و حوزه‌های اداری ملت انجام داد. فلاندین در انتخابات پارلمانی ۱۹۱۴ از نامزدی پاول بلوسین به عنوان نماینده هند فرانسوی حمایت کرد. بروسین با اکثریت مطلق برنده این انتخابات شد.
با آغاز جنگ جهانی اول (۱۹۱۴ – ۱۹۱۸ میلادی)، جزای فرار از رو در رویی با دشمن، مرگ بود. فلاندین اشاره کرد که میزان بالای تبرئه در محاکم در سال‌های ۱۹۱۴ و ۱۹۱۵ احتمالاً به دلیل بی‌میلی قضات برای اعمال این چنین جزای سنگین باشد. پس از تصویب قانون ۲۷ آوریل ۱۹۱۶ که به قضات انعطاف بیشتری در مجازات ارایه کرد، تعداد محکومین به مرگ افزایش یافت. در ۲۹ مارس ۱۹۱۸، زمانی که جنگ در یک مرحله مشکل قرار داشت، مجلس سنا تصمیم گرفت تا یک تغییر پیشنهاد شده در قانون کیفری نظامی ۳ اکتبر ۱۹۱۶ را بازنگری نماید. به عنوان گزارش‌دهنده مجلس، فلاندین بیان داشت که حالا زمانِ دوباره باز کردن سؤال نیست و این‌که هم باید به ضرورتِ انضباط پرداخته شود و هم به تقاضای عدالت که چند ماه قبل از جانب مجلس نمایندگان ترتیب داده شده‌است. سناتورها با تأیید اصل یک رأی‌گیری سری و تبرئه از اتهام برقراری ارتباط با شورای دفاعی با فلاندین موافقت کردند، اما درخواست افزایش تعداد قاضی‌ها در محاکم از پنج به هفت قاضی را رد کردند.
فلاندین رئیس بخش مسلمان در کمیته پارلمانی مربوط به امور خارجی بود. او در ۱۹۱۶ میلادی منشی کمیته امور فرانسه در سوریه شد. در جریان جنگ، یکی از مسائل این بود که سربازان مسلمان و «بی‌دین‌ها» باهم در گورهای دسته جمعی دفن می‌شوند. فلاندین به عنوان رئیس کمیته امور خارجی در سپتامبر ۱۹۱۶ به آریستی بریا هشدار داد که «دشمنان ما احتمالاً نمی‌توانند مسئله‌ای بهتر از این برای برانگیختن افراطی‌گری اسلامی دریابند». فلاندین در ۱۹۱۷ میلادی از خدمت اجباری نیروهای الجزایری انتقاد کرد، چون وی فکر می‌کرد که اجبار مردمان بومی به پذیرفتن روش‌ها و ایده‌آل‌های فرانسوی نادرست بود. او به این باور بود که استفاده از یک سیستم ملیشه مبتنی بر ساختار قبیله‌ای محلی که مردمان بومی بتوانند «نه تنها در تمدن ما، بلکه در تمدن خودشان تکامل نمایند»، بهتر می‌بود.
فلاندین در ۲۶ اکتبر ۱۹۱۸ به عنوان فرستاده موقت فرانسه در تونس گماشته شد. این سمت قبل از امضاء آتش‌بس موقت، توسط ژرژ کلمانسو به وی داده شد. به عنوان نماینده رسمی حکومت فرانسه در کشور تونس، او اداره حکومت تحت‌الحمایه را بر عهده داشت. او از سیاست متصدی خود، گبریل آلپیتیت که به رسمیت‌شناسی نظام کیفری بومی و توسعه خط آهن بود، پیروی کرد. وی همچنین اداره سلامت عمومی و بهداشت را برای مبارزه با امراض سل، حصبه و سفلیس بنیان گذاشت. فلاندین یک کد آب‌یاری را برای پروژه‌های جدید آب‌یاری تطبیق نمود که باعث افزایش محصولات زراعتی می‌گردید. وظایف او در کشور تونس به تاریخ ۱ ژانویه ۱۹۲۱ پایان یافت و او به فرانسه بازگشت تا فعالیت خود به عنوان سناتور را از سر گیرد.
لذا بر موجودیت وضعیت جنگی، مدت سناتوری فلاندین الی ۱۸ ژانویه ۱۹۲۰ تمدید شد. در همان تاریخ، او با اخذ ۱۰۰ رأی در مقابل رقیب خود به‌نام مارتینو که ۴ رأی گرفته بود، مجدداً به عنوان سناتور انتخاب گردید. فلاندین در ۲۰ سپتامبر ۱۹۲۲ در شهر پاریس درگذشت. او برنده نشان افتخار شوالیه لژیون دونور و نشان افسر فرهنگ‌ستان فرانسه بود.
رنگینک سرخاکستری یا نوک‌سیمین سرخاکستری ، که همچنین به عنوان رنگینک سرمرواریدی شناخته می‌شود، یک گونه از سهرگان ریز است که در شرق آفریقا، اتیوپی، کنیا، سودان جنوبی و تانزانیا یافت می‌شود. گستره پراکنش جهانی تخمینی ۴۰۰۰۰۰ کیلومتر مربع است. در گذشته، معمولاً در سردهٔ تک‌نماد "Odontospiza" به عنوان "Odontospiza caniceps" و گاهی در سردهٔ "نوک‌سیمین‌ها" جای می‌گرفت.
هندریک پیتر گودفرید کواک (Hendrick Peter Godfried Quack) (2 ژوئیه ۱۸۳۴ – ۶ ژانویه ۱۹۱۷)، یک حقوقدان، اقتصاددان و مورخ هلندی بود که بیشتر برای اثرش De socialisten: Personen en stelsels («سوسیالیست‌ها: افراد و سیستم‌ها») شناخته می‌شود.
کواک، در زیتن از یک آبجوساز و خانمش متولد شد، او تحصیلاتش را در اوتریخت در سال ۱۸۵۳ میلادی آغاز کرده و در رشته مطالعات حقوقی در Amsterdam Athenaeum Illustre ادامه داد. در آمستردام، او در درس‌های جیرونیمو دی بوش کمپر و مارتینس دی آموری وان در هوون که هر دو منتقدین عیسوی لیبرالیسم بودند، شرکت کرد. با نمونه قرار دادن استادانش، کواک بازنشسته شد که لیبرالیسم نمی‌تواند به مشکلات اجتماعی آن روز رسیدگی کند. او یک تیزس را در مورد دولت‌داری قرن چهاردهم تسلیم کرد و در ژوئیه ۱۸۶۰ دکترای خود را (از دانشگاه اوتریخت، زیرا Athenaeum Illustre نمی‌توانست چنین درجه تحصیلی را اعطا کند) حاصل نمود.
در سال بعد، کواک به عنوان محاسب در حکومت ولایتی هلند شمالی کار کرد و بعداً ژورنالیست شد. همچنین زمانی را در اتاق تجارت آمستردام کار نمود. بعد از سال ۱۸۶۰ میلادی، او به مجله ادبی De Gids نوشت و در همان مجله در سال ۱۸۶۳ میلادی ویراستار شد. در سپتامبر ۱۸۶۳، او سمت منشی شرکت ایالتی خط آهن را به‌عهده داشت.
کواک بعد از این‌که در سال ۱۸۶۸ میلادی به عنوان استاد اقتصاد سیاسی در دانشگاه اوتریخت منصوب شد، در پهلوی نصاب درسی معمول آن زمان، به شاگردانش نظریات سوسیالیستی را تدریس می‌کرد. در سال ۱۸۷۵ میلادی، او آغاز به نوشتن اثرش magnus opus در مورد تاریخ جنبش سوسیالیست، De socialisten: Personen en stelsels کرد. اولین ویرایش این کتاب در سال ۱۸۷۷ و آخرین آن بیست سال بعد ترتیب شد. کواک در سال ۱۸۷۷ به عنوان عضو آکادمی شاهی هنرها و علوم هلند انتخاب گردید. همچنین در سال ۱۸۷۷، کواک سمت علمی خود را رها کرده و جای او را یوهان دآولنس دی بورویل گرفت و او در بانک De Nederlandsche شغل گرفت. او به کارهای تاریخی خود ادامه داد و یگانه علت تبدیل شغل، افزایش در حقوق بود تا بتواند کتاب‌های بیشتری را برای مطالعه خریداری کند. کواک در سال ۱۸۸۵ جزء هیئت مدیره بانک de Nederlandsche شده و در همان زمان پروفسور فوق‌العاده تاریخ اقتصاد سیاسی در دانشگاه آمستردام شد و تا سال ۱۸۹۴ در آن سمت باقی ماند.Arthur Lehning's introduction to the centenary edition of
کواک با وجودی‌که منتقد لیبرالیسم اقتصادی بود، هیچ‌گاهی به جریانات سوسیالیستی نیپوست، با این وجود در کنگره بین‌المللی سال ۱۸۷۲ شرکت کرد. او با جریانات سیاسی دیگر نیز نپیوست: او خود را وابسته به لیبرال، به صورت خاص Cort van der Linden می‌دانست، اما فردگرایی آن را نمی‌پسندید؛ او نظریات سوسیالیستی را تحسین می‌نمود، اما نه آنچه را که او «پرورش سؤ اعتماد و نفرت» به عنوان ابزار برای دانستن آن می‌دانست؛ نظریات خود او شبیه محافظه‌کاری اجتماعی بود اما او دموکرات تر از آن بود که خود را وابسته به روش‌های محافظه‌کاری در هلند بداند. او با نظریات سنت سیمونیست به عنوان یک «سوسیالیست کلیسایی» شناخته می‌شود. به گفته فردیناند دومیلا نیوینهویس، کسی که با کواک نامه‌های را رد و بدل کرده بود، کواک فاقد شجاعت یا تحرک بود و با این ویژگی‌ها او ممکن بود تبدیل به «لاسال ما» شود. تیوری و عمل در زندگی کواک یک حالت تنش را داشت: در جریان اعتصاب‌های خط آهن سال ۱۹۰۳، او رئیس هیئت مدیره شرکت ایالتی خط آهن بود و از اخراج ۱۱ کارمند این شرکت حمایت کرد. در خاطراتش، او این صحنه را «ظالم‌ترین صفحه کتاب زندگی‌ام» نامید، اما هنوز هم از تصمیم که گرفته بود، دفاع می‌کرد.
کامارو عثمان (؛Mixed martial arts show results Date: February 13, 2021، زادهٔ ۱۱ مهٔ ۱۹۸۷) ورزشکار سبک‌وزن نیجری-آمریکایی هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی آزاد است. وی هم‌اکنون قهرمان ولتر‌وزن در یو اف سی است. عثمان در ابتدا به عنوان کشتی‌گیر در وزن ۸۴ کیلوگرم فعالیت می‌کرد و در سال ۲۰۱۰ عضو تیم ملی دانشگاهی ایالات متحده آمریکا شد، و چندین بار عنوان قهرمانی را کسب کرد."Interview with RFA fighter, NCAA wrestling champ, and TUF 14 coach Kamaru "Marty" Usman". On The Mat | Brazilian Jiu Jitsu, MMA, News, Gear and Kimonos. November 30, 2012. Retrieved 2021-02-11،
عثمان در نیجریه به دنیا آمد.، پدرش نظامی ارتش نیجریه و مادرش معلم بود.، او دو برادر به نام‌های کاشتو و محمد دارد که اولی دکتر داروسازی و بعدی در ورزش‌های رزمی فعالیت می‌کند. آن‌ها در شهر بنین بزرگ شدند. وقتی که عثمان هشت سال داشت به آمریکا شهر دالاس مهاجرت کردند و پدرش داروخانه‌ای در آن‌جا ایجاد کرد.
در دوره دوم دبیرستان عثمان فعالیت خودش را با کشتی آغاز کرد، او در مدرسه جیمز بووی در شهر آرلینگتون ایالت تگزاس درس می‌خواند. در این دوره او چندین بار قهرمان کشتی دانش‌آموزی تگزاس شد و آخرین مقام او قبل از ورود به دانشگاه مقام سومی بود.،
در دوران دانشجویی عثمان برای یک‌سال در دانشگاه ویلیام پن به میدان کشتی رفت. اما به دلیل جا ماندن از رقابت‌های دانشجویی به دلیل طوفان برفی که مانع شده بود عثمان خود را به تیم برساند قهر کرد و دانشگاه را ترک کرد و وارد دانشگاه نبراسکا شد و سه سال پشت سر هم در سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ قهرمان کشتی دانشجویی شد.،
در سال ۲۰۱۱ به عنوان مربی کشتی تیم «جنگنده نهایی» برگزیده شد و در کنار مربی‌گری به یادگیری فنون رزمی روی آورد.
در اولین رویداد ورزشی خود در یو اف سی با «لئون ادواردز» مبارزه کرد و به اتفاق آرای داوران به پیروزی رسید.،
در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۶ با «الکساندر یاکلف» روبرو شد و برای بار دوم با آرای داوران به پیروزی رسید و برای بار سوم به اتفاق آرای داوران در مقابل «وارلی آلوز» به پیروزی رسید.،
عثمان در تاریخ ۸ آوریل ۲۰۱۷ در UFC 210 با قهرمان سابق میان وزن KOTC، «شان استریکلند» روبرو شد و یک بار دیگر با تصمیم متفق القول پیروز شد. در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۷، در UFC Fight Night 116، یک مسابقه تغییر برنامه‌ریزی شده با «سرجیو مورائس» شرکت کرد و را در راند اول ناک اوت کرد. عثمان قرار بود در ۳۰ دسامبر ۲۰۱۷ در مسابقات UFC 219 با «امیل وبر میک» روبرو شود، با این حال، میک مشکلات ویزا را ارائه کرد و مسابقه این زوج برای UFC Fight Night 124 برنامه‌ریزی شد. عثمان با تصمیم متفق القول در این مبارزه پیروز شد.
انتظار می‌رفت عثمان در ۱۹ می ۲۰۱۸ در UFC Fight Night 129 با «سانتیاگو پونزینبیو» روبرو شود. با این حال، در ۲۱ آوریل، رقیبش به دلیل مصدومیت از کارت خارج شد و با قهرمان جهان «دمیان مایا» مبارزه کرد و با تصمیم متفق القول پیروز شد. عثمان در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۸ در فینال The Ultimate Fighter 28 با قهرمان سابق سبک‌وزن UFC «رافائل دوس آنجوس» روبرو شد. او در این مبارزه با تصمیم متفق القول پیروز شد."TUF 28 Finale Bonuses! Benavidez's TKO Leads $50K Winners". MMAmania.com. Retrieved 2018-12-01.،
عثمان در ۲ مارس ۲۰۱۹ در مسابقه اصلی UFC 235 با قهرمان سبک‌وزن UFC «تایرون وودلی» روبرو شد. او پس از تسلط بر وودلی به مدت پنج راند، در مبارزه یک طرفه با تصمیم متفق القول پیروز شد. عثمان اولین دفاع از عنوان خود را انجام داد و در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۹ در UFC 245 با رقیب دیرینه «کولبی کاوینگتون» روبرو شد. علیرغم اینکه هر دو ورزشکار عمدتاً کشتی گیران تهاجمی بودند، این مبارزه شامل هیچ گونه مبارزه ای نمی‌شد و به جای آن شامل حمله با سرعت بالا در ضربه زدن می‌شد. در نهایت عثمان در راند پنجم توانست حریف خود را ناک اوت کند.Fernando Quiles Jr. (2019-12-15). "UFC 245 Bonuses, Live Gate, & Attendance Revealed". mmanews.com. Retrieved 2019-12-15.،
عثمان قرار بود در ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۰ در UFC 251 از عنوان خود برای دومین بار در برابر هم تیمی دیرینه خود «گیلبرت برنز» دفاع کند. در ۳ ژوئیه ۲۰۲۰، مشخص شد که تست برنز برای کووید-۱۹ مثبت بوده‌است و متعاقباً از مسابقه حذف شد. در ۵ ژوئیه ۲۰۲۰، گزارش شد که «خورخه ماسویدال» در مدت کوتاهی خود را برای جایگزینی برنز آماده کرده. عثمان در این مبارزه با تصمیم متفق القول پیروز شد.Mike Coppinger (2020-07-13). "Sources: UFC 251 generates around 1.3 million PPV buys, most since 2018". theathletic.com. Retrieved 2020-07-14.،
عثمان بار دیگر قرار بود از عنوان خود در برابر قهرمان جهان «گیلبرت برنز»، در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۰ در UFC 256 دفاع کند. با این حال، در ۵ اکتبر ۲۰۲۰، گزارش شد که عثمان از مسابقه خارج شده‌است، با اشاره به زمان بیشتری که برای بهبودی از آسیب‌های فاش نشده لازم داشت و مسابقه برای ۱۳ فوریه ۲۰۲۱ به عنوان قهرمان UFC 258 به تعویق افتاد. عثمان برای سومین بار از عنوان خود دفاع کرد، زیرا در راند سوم از طریق ناک اوت فنی در مبارزه پیروز شد و رکورد قهرمان سابق وزن سبک UFC «ژرژ سنت پیر» را شکست.
عثمان برای پنجمین مبارزه خود برای عنوان قهرمانی، در ۲۴ آوریل ۲۰۲۱ در UFC 261 در فلوریدا در برابر «خورخه ماسویدال» برای قهرمانی UFC مسابقه داد. او پس از ناک اوت کردن ماسویدال در راند دوم، با موفقیت از عنوان خود دفاع کرد و اولین نفری شد که این کار را در UFC انجام داد. این برد برای عثمان چهارمین جایزه اجرای شب را به ارمغان آورد.Law, Eddie (2021-11-07). "UFC 268 Results: Kamaru Usman Beats Covington Again, Wins Unanimous Decision". Cageside Press. Retrieved 2021-11-07.،
کامارو و همسرش یک دختر به نام سمیرا (متولد ۲۰۱۴) دارند. پدرش، محمد نصیرو عثمان، که قبلاً در شهرستان تارانت به دلیل سرقت و رانندگی در حالت مستی محکوم شده بود، به پانزده سال زندان و پرداخت ۱۳۰۰۰۰۰ دلار به عنوان غرامت محکوم شد.@USMAN84kg (July 29, 2018). "My little princess is 4 years old today Smiling face with heart-shaped eyes. Woooow where did 4 years go!!" (Tweet) – via Twitter..
ژان-باپتیست دارلان (Jean-Baptiste Darlan) (10 ژوئن ۱۸۴۸ – ۸ دسامبر ۱۹۱۲)، یک سیاست‌مدار اهل فرانسه بود که از ۱۸۹۶ – ۱۸۹۷ میلادی به عنوان وزیر عدلیه در دولت فرانسه خدمت کرد.
ژان باپتیست دارلان در ۱۰ ژوئن ۱۸۴۸ در پادنساک، ژیروند زاده شد و فرزند یک سروان نیروهای دریایی بود. یکی از عقارب دور وی، ملوان همان کشتی بود که در جریان نبرد ترافالگارد، نلسون را به قتل رساند. پدربزرگ وی یک نیروی دریای برجسته بود. پدر وی مالک دو کشتی بود که میان فرانسه و مکزیک رفت و آمد می‌کرد و همچنین شهردار پادنساک بود. دارلان در یک دبیرستان در بوردو به مدرسه رفت، بعد از آن مدرک حقوق خود را از دانشکده حقوق دانشگاه پاریس به‌دست‌آورد. در جریان جنگ فرانسه و پروس در ۱۸۷۰ میلادی، او یک خرد ضابط در نیروهای لو-ا-گرون بود.
پس از این‌که پدر دارلان در ۱۸۷۲ میلادی وفات کرد، او دو کشتی پدرش را فروخت و با پول آن یک دفتر اسناد رسمی را در مارماند خریداری کرد. در ۱۸۷۷ میلادی، وی با مری مارگوریت اسپاگناک که دختر یک دکتر از نراک بود و جهیزیه فراوانی با خود آورد، ازدواج نمود. دارلان دفتر اسناد رسمی خود را فروخت و به کار به عنوان وکیل مدافع در نراک آغاز کرد. آن‌ها دو فرزند داشتند. هیلین با یک ناخدای کشتی ازدواج کرد و فرانسوا دارلان بعدها فرمانده ارشد (ادمایرل) نیروهای دریایی شد. فرانسوا متولد ۷ اوت ۱۸۸۱ بود. ماری مارگوریت در ۱۸۸۵ میلادی به عمر ۳۴ سالگی درگذشت.
دارلان در ۱۸۷۸ میلادی به انجمن تکثیر ایده‌های جمهوری‌خواهی پیوست و یک فرامانسون شد. او که به عضویت لژ بزرگ درآمده بود، درجه‌های بیشتری کسب نموده و در لژ لی اوگستی امیتی (L'Auguste amitié) که مستقر در کوندوم، ژر بود به درجه وینیریبل (Vénérable) رسید. او با آرمان فالیر و جورجز لیگویس دوست شد و آن‌ها چندین سال بعد پسر او را به عنوان رئیس ستاد ارتش وزارت نیروی دریایی گماشتند. در ۱۸۸۰ میلادی، دارلان رئیس انجمن شهرداری شده و از ۱۸۸۰ – ۱۸۸۲ میلادی و بار دیگر از ۱۸۸۸–۱۸۹۶ میلادی به عنوان شهردار نراک خدمت کرد. از ۱۸۸۶ – ۱۸۹۸ میلادی وی همچنین عضو شورای عمومی دپارتمنت لو-ا-گرون بود.
دارلان در انتخابات میان دوره‌ای در ۲۷ ژوئیه ۱۸۹۰ از حوزه انتخابیه لو-ا-گرون با کسب اکثریت آرا به عنوان نماینده پارلمان انتخاب گردید و بار دیگر نیز در انتخابات سراسری در ۲۰ اوت ۱۸۹۳ به آسانی، مجدداً به عنوان نماینده انتخاب شد. در ۲۹ آوریل ۱۸۹۶، او در کابینه ژولس میلینی به عنوان وزیر عدلیه و در ۲۶ سپتامبر ۱۸۹۶ به عنوان وزیر امور دینی گماشته شد. هنگامی که وی به عنوان وزیر عدلیه کار می‌کرد، مباحث عمومی در مورد ماجرای دریفوس به‌طور روزافزون در حال گسترش بود. دارلان مخالف بازنگری محکمه ۱۸۹۴ بود. اگوستی سکرویر-کیستنر، معاون مجلس سنا که بازنشسته شده بود که ماجرا دریفوس بیگناه است، به تاریخ ۵ نوامبر ۱۸۹۶ به دیدن دارلان آمد. دارلان بیان داشت که او نمی‌تواند از یک تحقیقات شتاب‌آمیز، حمایت کند.
در ۳۰ نوامبر ۱۸۹۷، دارلان در رابطه به گمارش دو قاضی به چالش کشیده شد، گفته می‌شد که این گمارش‌ها بر مبنای مقاصد سیاسی صورت گرفته‌است و برای این‌کار توسط مجلس سنا استیضاح شد. او یک روز بعد از سِمتش استعفا داد. او کرسی خود را در انتخابات سراسری ۸–۲۲ می ۱۹۹۸ از دست داد.
دالان در ۱۸۹۹ میلادی لقب پریسپتور-ریسیور (percepteur-receveur) را در پاریس دریافت کرد. وی به تاریخ ۸ دسامبر ۱۹۱۲ در نراک، لو-ا-گرون درگذشت.
مسجد حاجی جواد () یک مسجد در ناحیه یاسامال شهر باکو پایتخت جمهوری آذربایجان است.
بنای پیشین مسجد دارای سه کتیبه بوده که نشان می‌دهد بنا در سال ۱۳۰۵ بنا به تقویم مسلمانان ساخته شده است. مبتکر بنای مسجد، بازرگانی به نام حاجی جواد بود. فضای درونی ۱۲ متر (۳۹ فوت) پهنا و ۱۸ متر (۵۹ فوت) درازا با ارتفاع ۶ متر (۲۰ فوت) از کف تا سقف و ۹ متر (۳۰ فوت) از کف تا گنبد بود. این بنا مدرسه علوم اسلامی نیز بوده است.
در دوران شوروی ساختمان مسجد به مهدکودک و محل زندگی تبدیل شد. پس از اتحاد جماهیر شوروی، مسجد فروریخته تعمیر و برای مردم باز شد.
در آوریل ۲۰۱۷ میلادی، تخریب این مسجد باعث ناآرامی مردم محلی شد و اعتراضات را برانگیخت. در اواخر سال به موجب فرمان ریاست جمهوری، مسجدی به همین نام در خیابان عباس میرزا شریف‌زاده ساخته شد.
ساختمان جدید در ۱۲ آوریل ۲۰۱۸ تکمیل شد. مساحت کلی مسجد ۱۲۰۰ متر مربع (۱۳۰۰۰ فوت مربع) است که ۴۰۰ متر مربع (۴۳۰۰ فوت مربع) آن نمازخانه است. ارتفاع آن تا ۱۸ متر (۵۹ فوت) افزایش یافت و ارتفاع مناره ۳۳.۷ متر (۱۱۱ فوت) است. دیوارها با تزیینات و آیات قرآنی تزئین شده است.
جان کول (John Cole) (23 نوامبر ۱۹۲۷ – ۷ نوامبر ۲۰۱۳)، یک خبرنگار و مجری تلویزیونی اهل ایرلند شمالی بود که به دلیل کارش در بی‌بی‌سی شناخته می‌شود. کول به عنوان معاون ویراستار در روزنامه‌های "گاردین" و "آبزرور" و از ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۲ میلادی به عنوان سردبیر سیاسی در تلویزیون بی‌بی‌سی کار کرد. دونالد ماسینتایر، در اعلام فوت وی در روزنامه "ایندیپندنت"، از او به عنوان «شناخته‌شده‌ترین و محترم‌ترین مجری سیاسی پس از جنگ جهانی دوم» یاد نمود.
کول در ۱۹۲۷ میلادی در بلفاست، ایرلند شمالی متولد شد، پدرش جورج کول یک انجنیر برق بود و مادرش الیس نام داشت. خانواده وی از پروتستان‌های اولستر بودند، اما کول خود را بریتانیایی می‌گفت. او تحصیلات رسمی خود را در آکادمی سلطنتی بلفاست کسب کرد.
کول حرفه خود در روزنامه‌نگاری را در ۱۹۴۵ میلادی، زمانی که ۱۷ ساله بود آغاز کرد و به عنوان گزارش‌گر و خبررسان صنعتی به روزنامه بلفاست تلگراف پیوست. پس از آن، او در این روزنامه به عنوان گزارش‌گر سیاسی کار نمود. وی پس از مصاحبه با نخست‌وزیر وقت بریتانیا، کلمنت اتلی که در آن زمان برای تعطیلات به ایرلند رفته بود، یک خبر دست اول را منتشر کرد.
او در ۱۹۵۶ میلادی به روزنامه گاردین که در آن وقت به‌نام منچیستر گاردین یاد می‌شد، پیوست و در رابطه به موضوعات صنعتی گزارش می‌داد. او در ۱۹۵۷ میلادی به عنوان خبررسان بخش کارگر این روزنامه در دفتر لندن موظف شد. کول که به‌جای نیستا رابرتس در ۱۹۶۳ میلادی به عنوان ویراستار اخبار این روزنامه گماشته شده بود، کاری را برای سازمان‌دهی مجدد سیستم «آماتور گونه» جمع‌آوری اخبار این روزنامه را شروع کرد. در اواسط دهه ۱۹۶۰ میلادی، کول رهبری گروهی را بر عهده داشت که مخالف ادغام با روزنامه تایمز بودند و چندی بعد او به عنوان معاون ویراستار تحت نظر آلایستر هیترنگتون خدمت کرد. هنگامی‌که هیترنگتون در ۱۹۷۵ میلادی روزنامه را ترک کرد، کول تلاش کرد تا سِمت ویراستاری را به‌دست بی‌آورد اما بنا بر دلایلی از جمله تعهد او به آرمان متحد شدن ایرلند شمالی و آنچه برخی‌ها به عنوان نداشتن انعطاف‌پذیری و قابلیت نگاه می‌کردند، نتوانست این سِمت را به‌دست بی‌آورد. کول که دیگر نمی‌خواست در گاردین ادامه دهد، به عنوان معاون ویراستار تحت دونالد تریلفورد به روزنامه آبزرور ملحق شد و برای شش سال در آنجا ماند.Geoffrey Taylor, "Nesta Roberts: The first woman to run the news desk on a national newspaper", "The Guardian", 18 January 2009, accessed 14 August 2021
پیتر پرستون، کسی که کول را مغلوب نموده و ویراستار گاردین شده بود، او را به عنوان «یک گزارش‌گر عالی در امور کارگران»، «یک ویراستار نیرومند اخبار» و «یک شخصیت پُرشور و نشات» در روزنامه توصیف کرد. همکار کول به‌نام دیوید مک‌کی نوشت که یکی از نقاط قوت وی «پرسیدن سؤال ناخوشایند بود که فرضیه‌های پوچ و سادگی‌های سطحی را فرومی‌نشاند».John Cole was a vivid presence at the Guardian – and loved a good argument "The Guardian", 8 November 2013; Retrieved 9 November 2013
پس از این‌که تاینی رولند در ۱۹۸۱ میلادی مالک انحصاری روزنامه آبزرور شد، کول شواهدی بر علیه وی به کمیسیون انحصاری ارایه کرد. او یک روز بعد تماسی از شبکه بی‌بی‌سی دریافت کرد و شغل ویراستار سیاسی، به‌جای جان سیمپسون به وی پیشنهاد شد. کول در مورد رفتن خود از روزنامه‌نگاری به گزارش‌گری در تلویزیون، این‌چنین گفت: «دعوت برای داشتن بهترین موقعیت برای نظاره بر شگفت‌انگیزترین دوره سیاست مدرن، مقاومت ناپذیر بود». او قبلاً تجربه اندکی در گزارش‌گری تلویزیون داشت اما خود را به عنوان یک «مجری طبیعی» ثابت کرد. با گزارش‌گری از بیشتر دوره نخست‌وزیری مارگارت تاچر، او به یک شخصیت مشهور در تلویزیون و رادیو مبدل شد.Cole J. Journalistic merits of honest doubt "The Observer", 25 October 1981; Retrieved 9 November 2013
حجم کار کول سلامتی او را تحت فشار قرار داده بود و او در ماه فوریه ۱۹۸۴ دچار یک حمله قلبی شد. او که در جریان همان سال و در فصل کنفرانس دوباره به گزارش‌گری برگشته بود، بمب‌گذاری در هوتل برایتون را پوشش داد و بلافاصله پس از بمب-گذاری، مصاحبه‌ای «بیاد ماندنی» با تاچر در پیاده‌رو انجام داد و طی این مصاحبه تاچر بیان داشت که کنفرانس توری به‌طور عادی برگزار خواهد شد. به عنوان یک مشاهده کننده زیرک صحنه سیاسی، کول یکی از نخستین افرادی بود که استعفای تاچر از نخست‌وزیری را طی آنچه مک‌کی آن را «احتمالاً بزرگ‌ترین مصاحبه اختصاصی وی» خواند، در ۱۹۹۰ میلادی پیش‌بینی کرد. دونالد ماسینتایر می‌نویسد که او «برای درک همگانی از وقایع دهه ۱۹۸۰، بیش از هر فردی دیگری کار کرد».John Cole: The most recognisable and respected broadcast political journalist since World War II "The Independent", 8 November 2013; Retrieved 9 November 2013TV Interview for BBC (immediate reaction to Brighton Bomb) “The conference will go on, as usual” Margaret Thatcher Foundation; Retrieved 9 November 2013
کول با داشتن سبک «با نزاکت اما با تفحص» در مصاحبه خود، برای ارزیابی‌های سیاسی و برای ارایه نمودن تحلیل به‌جای «گزارش‌گری مطبوع»، یک اعتبار قوی برای خود کسب کرده بود. مک‌کی می‌گوید که وی «انقلابی در گزارش‌گری سیاسی معمول» ایجاد کرده‌است و مسینتایر بیان می‌دارد که او «مبتکر بهترین روش در خبرنگاری سیاسی مدرن» است. کول که «عاطفه عظیم بینندگان را به خود جلب کرده بود» هم مورد اعتماد سیاسیون و هم مورد اعتماد مردم قرار داشت. او به عنوان کسی که «به زبان مردم عام صحبت می‌کند» و نه به عنوان «به اصطلاح متخصصین ویست مینستر» شناخته می‌شد، وی همچنین به «بیان‌کردن نقطه نظرهای مردان و زنان عادی» شهرت داشت. او با لهجه ایرلندی مجزای خود –که مورد هجو مجله پرایت آی قرار گرفته و برنامه تلویزیونی سپیتینگ ایمیج عروسکی از او در برنامه خود ساختند– راه را برای مجریان بی‌بی‌سی که لهجه منطقه‌ای داشتند، باز کرد.Remembering John Cole BBC News, 8 November 2013; Retrieved 9 November 2013"Honest John" "The Independent", 2 June 1995; Retrieved 7 November 2013John Cole, the last of the old breed of TV journalist "The Telegraph", 8 November 2013; Retrieved 9 November 2013
او به عنوان یک ویراستار سیاسی در ۱۹۹۲ میلادی (به عمر ۶۵ سالگی)، چون در آن‌زمان ضروری می‌دانست، بازنشسته شد اما به ظاهر شدن در تلویزیون ادامه داد و برنامه‌های در مورد خلیج و سفر می‌ساخت. وی همچنین چندین سال پس از بازنشستگی از سِمت ویراستار سیاسی، در برنامه ویست مینستر لایف بی‌بی‌سی ظاهر شد.
افزون بر مقاله‌های مرتبط با خبرنگاری، کول چندین کتاب نیز نوشت. نخستین کتاب‌های وی شامل فقیرِ زمین در مورد کشورهای در حال توسعه و کتاب سال‌های تاچر (۱۹۸۷) بود. وی پس از این‌که از ویراستاری سیاسی از بی‌بی‌سی بازنشسته شد، مدت زمان بیشتری را به نوشتن پرداخت. خاطرات سیاسی وی تحت عنوان، آن‌گونه که به من معلوم شد، در ۱۹۹۵ میلادی منتشر شده و پرفروش‌ترین کتاب سال شد. او همچنین رمانی به نام یک صلح ابرآلود (۲۰۰۱) نوشت که در مورد زادگاه وی بلفاست در ۱۹۷۷ بود.Two pints of Guinness and a ceasefire, please "The Observer", 22 April 2001; Retrieved 9 November 2013
در ۲۰۰۷ میلادی، او مقاله‌ای برای ژورنال بررسی خبرنگاری بریتانیا نوشت و در آن هم از سیاسیون و هم از رسانه‌ها برای این حقیقت که چگونه با یک حرمت پایین نسبت به هواداران پارلمانی دیده می‌شد انتقاد کرد، او در این مقاله به ویژه به تأثیر آلستایر کمپبیل در جریان نخست‌وزیری تونی بلیر حمله کرد.
در ۱۹۶۶ میلادی، مؤسسه اسینهاور فلوشیپ کول را برای نمایندگی از بریتانیا انتخاب کرد. او در ۱۹۹۱ میلادی جایزه خبرنگار سال را از انجمن سلطنتی تلویزیون به‌دست‌آورد. پس از بازنشستگی‌اش در ۱۹۹۲ میلادی، او مدرک افتخاری دکترای دانشگاه را از دانشگاه آزاد بریتانیا حاصل نموده و همچنین جایزه ریچارت دیمبلبی را از آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا (BAFTA) در ۱۹۹۳ میلادی به‌دست‌آورد. در ۱۹۹۳ میلادی، او پذیرفتن نشان فرمانده والا مقام امپراتوری بریتانیا (CBE) را به دلیل قانون روزنامه گاردین که طبق آن خبرنگاران تنها می‌توانستند هدایای را دریافت کنند که طی ۲۴ ساعت مصرف می‌شود، رد کرد.Open University: Cumulative list of Honorary Graduates from 1973 to 2013 . Retrieved 9 November 2013
کول در زندگی خصوصی خود طرف‌دار حزب کارگر بود و به اتحادیه‌های تجارتی باور داشت. او باور داشت که مبارزه با بی‌کاری یکی از مهم‌ترین مسائل سیاسی است. او یک جمهوری‌خواه بریتانیایی و یک مسیحی راسخ بود و در اواخر زندگی خود با کلیسای یونایتید ریفورم چرچ در کینگستون آپون تیمز، هم‌نشینی داشت. همکار وی به‌نام پیتر پریستون، او را یک فرد «گرم، سخی و نوعی از همکاری که همه ما آرزو داریم آن‌گونه باشیم» توصیف کرد.
میگل آنخل بوستیلو (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود، که در باشگاه‌های رئال ساراگوسا، بارسلونا و سی دی مالاگا بازی کرده‌است.Bustillo او بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۶۹ پنج بار برای تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرد و دو گل زد.Bustillo, Miguel ÁngelMiguel Angel Bustillo LafozBustillo
رود کور یا رود کوروش ممکن است به رودهای زیر اشاره داشته باشد:
تام مگوایر (Tom Maguire) (۲۸ مارس ۱۸۹۲ – ۵ ژوئیه ۱۹۹۳)، یک جمهوری‌خواه ایرلندی بود، که در فرماندهی غربی در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند (IRA) درجه نظامی فرمانده-ژنرال داشت و واحد ضربتی مایوی جنوبی را رهبری کرد.
در ۱۸ سپتمبر ۱۹۲۰، ساختار تیپ مایو تغییر داده شده و به چهار لوای مجزا تقسیم گردید. تام مگوایر به عنوان فرمانده لوای جنوبی مایو گماشته شد.
در ۳ می ۱۹۲۱، مگوایر یک کمین را بالای گزمه نیروهای انتظامی شاهی ایرلند در منطقه تورمکیادی، شهرستان مایو رهبری نموده و چهار تن آن‌ها را به قتل رساند. واحد ضربتی مگوایر سپس به‌سوی رشته کوه۲های پارترای رفتند. منبعی ادعا می‌کند که این واحد توسط بیشتر از ۷۰۰ سرباز و پولیس که توسط هواپیما راهنمایی می‌شدند، محاصره شده بود. مگوایر زخمی گردید و دستیار او کشته شد، اما این واحد موفق شد بدون تلفات بیشتر فرار کند. تلفات جانب بریتانیایی افشا نشده‌است، اما باور براین بود که بسیار بلند بوده باشد. برخی تحقیقات این امکان را مطرح می‌کند که حدود کم‌تر از چهل سرباز بریتانایی در مجاورت آن‌ها قرار داشت و با تنها مجروح شدن یک افسر بریتانیای، واحد مگوایر مجبور کرده شد تا سلاح‌های خود را رها نموده و فرار نمایند.Donal Buckley, The Battle of Tourmakeady, 2008
مگوایر در تعداد زیادی از فعالیت۲های نظامی دیگر نیز دخیل بود، از جمله کمین کیلفال.