moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آتوود در شهر اتاوا در ایالت اونتاریوی کانادا دیده به جهان گشود. او دومین فرزند از سه فرزند خانواده‌اش بود.Margaret Atwood: Queen of CanLit. CBC Archives. Retrieved April 6, 2011. پدرش کارل ادموند آتوود حشره‌شناس و مادرش مارگارت دوروتی کیلام اهل در گذشته متخصص تغذیه بود.Hazel Foote, "The Homes of Woodville", M.A. Jorgenson, Woodville, NS (1997), p. 109 به سبب تحقیقات پدرش بر روی حشرات جنگلی، او بیشتر کودکی خود را در جنگل‌های دورافتاده کِبِک شمالی و در سفر بین اتاوا، سو سنت مری و تورنتو گذراند. این تجربه دوران کودکی، بعدها در آثارش در به‌کارگیری تعبیرها از دنیای جانوران و طبیعت نمود یافت.
مارگارت النور نوشتن نمایش‌نامه و سرودن شعر را در شش سالگی آغاز کرد. مارگارت جوان در شانزده سالگی علاقه به نویسندگی حرفه‌ای را در خود کشف کرد.Margaret Atwood: The Art of Fiction No.121.The Paris Review. Retrieved December 4, 2016. او در سال ۱۹۵۷ تحصیلاتش را در کالج ویکتوریای دانشگاه تورنتو آغاز و اشعار و مقالاتش را در نشریه ادبی این کالج، "Acta Victoriana"، منتشر کرد. جی مکفرسون و نورثروپ فرای از جمله استادان او بودند. او در سال ۱۹۶۱ با مدرک لیسانس در رشته اصلی ادبیات انگلیسی و فلسفه و زبان فرانسوی به عنوان رشته‌های جنبی فارغ‌التحصیل شد.
آتوود در اواخر سال ۱۹۶۱، پس از کسب مدال ای.جی. پرات برای کتاب اشعارش «همزاد پرسفونه»، تحصیلات عالیه خود را در کالج رادکلیف هاروارد با استفاده از برنامه کمک‌هزینه «پرزیدنت وودرو ویلسون» پی گرفت. او در سال ۱۹۶۹ مدرک ارشد خود را از کالج رادکلیف دریافت کرد و به مدت دو سال مطالعات دکترای خود را در دانشگاه هاروارد ادامه داد؛ اما پایان‌نامه خود «رمانس متافیزیکی انگلیسی» را به سرانجام نرساند.
مارگارت سال‌ها در دانشگاه‌های مختلف به آموزش مشغول بود. او در سال ۱۹۶۵ در دانشگاه بریتیش کلمبیا، سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۶۸ در دانشگاه سر ژرژ ویلیام در مونترال، سال‌های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۰ در دانشگاه آلبرتا، سال‌های ۱۹۷۱ و ۱۹۷۲ در دانشگاه یورک در تورنتو، سال ۱۹۸۵ در دانشگاه آلاباما در تاسکالوسا و دانشگاه نیویورک به تدریس می‌پرداخت.
او تاکنون بیش از ۴۰ رمان، داستان کوتاه، داستان کودک و کتاب‌های غیرادبی منتشر کرده‌است. از رمان‌های او که به فارسی منتشر شده‌است، می‌توان «سرگذشت ندیمه»، «عروس فریبکار»، «گریس دیگر»، «آدمکش کور»، «اوریکس و کریک» و «چشم گربه» را نام برد. آثار او ریشه در رئالیسم سنتی دارند و در نوشته‌هایش از زن به‌عنوان شخصیت اصلی استفاده می‌کند. اتوود در داستان‌هایش واقعیت‌های اجتماعی را با تخیل و اسطوره‌شناسی و طنز همراه می‌کند.
داستان «سرگذشت ندیمه» از آثار بسیار مطرح آتوود است که با وجود انتقادهای فراوان در سال ۱۹۸۵ منتشر شد. این رمان موفق به دریافت جایزهٔ Governor General شده و همچنین در سال ۱۹۸۷ اولین جایزهٔ آرتور سی. کلارک را کسب کرده‌است. این داستان شرح آمریکایی است که در آن زن‌ها قدرتی برای تعیین سرنوشت خود ندارند و از داشتن حداقل حقوق انسانی و مادی خود بی‌بهره هستند و بر اساس وضعیت تأهل و باروری خود ارزیابی می‌شوند؛ به‌عبارتی در این داستان، زن‌ها برده‌هایی در دست مردان به‌حساب می‌آیند. «آفرد» شخصیت اصلی این داستان است که برای فرزندآوری مقام عالی‌رتبه‌ای در دولت که همسرش نازاست، گماشته می‌شود.
از آوریل ۲۰۱۷ پخش سریالی با اقتباس از این داستان و با همین نام، The Handmaid’s Tale، در آمریکا آغاز شده‌است.
از دیگر آثار مطرح آتوود «چشم گربه» است که در سال ۱۹۸۸ منتشر شده‌است و نهمین رمان اوست. این رمان با درون‌مایه‌های اجتماعیاش، داستان زندگی زنی نقاش و سالخورده را روایت می‌کند که بعد از سال‌ها به زادگاهش بازمی‌گردد و خاطرات گذشته‌اش را مرور می‌کند. این رمان فضای اجتماعی و فرهنگی کانادا را در میانهٔ قرن بیستم، از جنگ جهانی دوم تا اواخر دههٔ هشتاد، به‌خوبی آشکار می‌کند و عناصر فرهنگی آن زمان همچون جنبش‌های متعدد هنر مدرن و فمینیسم را به تصویر می‌کشد.
آتوود که در فضای گفتمان روشنفکری زنان کالج ویکتوریا قرار داشت، اغلب اوقات در رمان‌هایش شخصیت‌های زنی را به تصویر می‌کشد که مقهور پدرسالاری هستند. او همچنین توجه‌ها را به سمت فشار اجتماعی ناشی از ایدئولوژی پدرسالار جلب می‌کند. با این همه، آتوود سیطره تفکر فمینیستی را بر کتابش «زن خوراکی» که در سال ۱۹۶۹ و همزمان با آغاز موج دوم جنبش فمینیستی منتشر شد را رد می‌کند و مدعی است که این کتاب را چهار سال پیش از این جنبش نگاشته‌است. آتوود معتقد است لقب فمینیست تنها برازنده نویسندگانی است که آگاهانه در چارچوب جنبش فمینیستی به فعالیت می‌پردازند.
آتوود در طول زندگی حرفه‌ای‌اش بیش از ۵۵ جایزهٔ ملی و بین‌المللی کسب کرده‌است و درجات افتخاری متعددی از دانشگاه‌های مختلفی همچون دانشگاه آکسفورد و سوربن و کلمبیا دریافت کرده‌است. همچنین او موفق به دریافت جایزهٔ بوکر و Hammett برای رمان «آدمکش کور» شد.
مارگارت اتوود، در سال ۲۰۰۰، جایزه ادبی بوکر را به خاطر رمان «آدمکش کور» دریافت کرد.
آخرین انسان
جایزهٔ آرتور سی کلارک جایزه‌ای است که هر سال به بهترین اثر علمی–تخیلی منتشر شده در بریتانیا تعلق می‌گیرد. این جایزه را آرتور سی کلارک در سال ۱۹۸۶ بنیان نهاد و هزینهٔ آن را تقبل کرد. مبلغ جایز در سال‌های اولیه ۱۰۰۰ پوند بود، ولی از سال ۲۰۰۱ به اندازهٔ عدد سال در تقویم میلادی (یعنی ۲۰۰۱ پوند در سال ۲۰۰۱ و ۲۰۰۵ پوند در سال ۲۰۰۵) افزایش یافت.
سرگذشت ندیمه یا قصهٔ ندیمه رمانی پادآرمان‌شهری نوشتهٔ مارگارت اتوود و منتشر شده در سال ۱۹۸۵ است. این رمان در ژانر علمی تبسیار جا می‌گیرد، هرچند خود نویسنده، با این که کتابش برندهٔ جایزه آرتور سی کلارک که ویژه کتاب‌های علمی تبسیار است شده، با این نظر موافق نیست.
این کتاب در سال ۱۳۸۲، به دست سهیل سُمی ترجمه شد و انتشارات ققنوس آن را به چاپ رساند. در این ترجمه، نام اثری از پروفسور پیزوتو (شخصیتی در کتاب) که در قسمت ملاحظات تاریخی پایان داستان یاد می‌شود، «خاورمیانه و جلید: دو حکومت تئوکراتیک در اواخر قرن بیستم از نگاه دفترچه‌های خاطرات» ترجمه گردیده؛
و عملاً دربارهٔ زندگی زنان در آمریکا نگاشته شده‌است. درحالیکه عنوان اثر در متن اصلی، بی‌پرده از کشور ایران نام می‌برد.
ریشه نام جلید یا گیلاد برگرفته از منطقه‌ای به همین نام در فلسطین باستانی است که اینک در شرق رود اردن در شمال کشور اردن واقع شده‌است.https://www.dictionary.com/browse/gilead اما لازم است ذکر شود که رژیم جلید و داستانش در کشور کنونی ایالات متحده آمریکا رخ می‌دهد.
داستان در شهر کمبریج در ماساچوست ایالات متحدهٔ آمریکا رخ می‌دهد. پس از ترور رئیس‌جمهور آمریکا با گلوله و به رگبار بستن همهٔ اعضای کنگره ایالات متحده توسط مسیحیان بنیادگرا و اعلام وضعیت فوق‌العاده، انقلابی در کشور رخ می‌دهد، قانون اساسی لغو شده و حکومتی تمامیت‌خواه مسیحی به نام جمهوری گیلاد تشکیل می‌شود. در این حکومت جدید آزادی‌های فردی اکثر شهروندان پایمال می‌شود و همهٔ ادیان به جز دین رسمی کشور، ازدواج مجدد، طلاق، سقط جنین، هم‌جنس‌گرایی غیرقانونی اعلام می‌شود. متخلفان مذهبی و سیاسی اگر بخت یارشان باشد به مناطق سمی و خطرناک که "کولونی" نامیده می‌شوند فرستاده می‌شوند، وگرنه در بیشتر موارد با طناب دار اعدام شده و به "«دیوار»" (ظاهراً دیوار دانشگاه کمبریج) آویخته می‌شوند تا مایهٔ عبرت بقیه باشند.
در سرزمین گیلاد بیشتر مردم به دلایلی که در مؤخرهٔ داستان می‌آید عقیم هستند، این مسئله بابت فجایع زیست‌محیطی است که بعضی نواحی کشور را غیرقابل سکونت کرده و احتمالاً به حوادثی در نیروگاه‌های هسته‌ای و پایگاه‌های دفع مواد سمی مرتبط است. به همین خاطر زنان بارور که ازدواج نکرده‌اند یا ازدواجشان مورد قبول حکومت نیست، به عنوان "«[ندیمه]»" در اختیار خانواده‌های تراز اول قرار می‌گیرند تا شاید برای آن‌ها بچه‌ای بیاورند. زنان مجرد عقیم تبعید می‌شوند. طبق تعبیر حکومت، عقیم بودن مردان ممکن نیست و این مشکل تنها از جانب زنان ممکن است پیش بیاید.
فضای جمهوری گیلاد رعب‌آور و پرتنش است، از آنجا که همه از مأموران مخفی حکومت در هراسند. هر لحظه ممکن است کسی نشانه‌ای مبنی بر بی‌اعتقادی یکی از شهروندان به اصول و حقانیت حاکمیت گیلاد ببیند، و ـ از روی اعتقادات شخصی به این اصول یا در اکثر موارد برای خوش‌خدمتی و به دست آوردن امتیازی که شاید آیندهٔ سیاه او را به تعویق بیندازد ـ به سرویس امنیتی-جاسوسی حکومت که چشمان خدا (Eyes of God) نام دارد گزارش کند. این سرویس امنیتی که گسترشی از سازمان سیا است تقریباً اجازهٔ انجام هر کاری را دارد، با خودروهای سیاه‌رنگ با شیشه‌های دودی و چراغ گردان هر کسی را که بخواهد بازداشت می‌کند و مورد شکنجه قرار می‌دهد. اعضای بلندپایهٔ حکومت هم با این که معمولاً خود یکی از این "چشمان خدا" هستند، از آسیب آن‌ها مصون نیستند و نمی‌توانند اعمال آنان را زیر سؤال ببرند.
یکی از وجوه برجستهٔ حکومت جمهوری گیلاد، تبعیض جنسی شدید در مورد زنان است. حکومت گیلاد با تفسیر انجیل به نفع خود، نظامی تمامیت‌خواه ایجاد کرده که در آن زنان به این طبقات اجتماعی تقسیم می‌شوند:
آفرد شخصیت اصلی و راوی داستان است که ماجراهای گیلاد را تعریف می‌کند. زمانی که گیلاد بنا شد به او لقب «زن عیاش» داده شد چون با مردی مطلقه ازدواج کرده بود. دولت جدید تمام طلاق‌ها را لغو کرد؛ بنابراین شوهرش باید پیش همسر اولش برمی‌گشت و آفرد به یک زناکار مبدل شد. حین فرار از گیلاد، او از دختر و همسرش جدا شد. آفرد جزء نخستین نسل از زنان گیلاد است که دوران پیشین را به یاد می‌آورند. بخاطر توانایی باروری، کالایی مهم به‌شمار می‌آید و بعنوان «ندیمه» به خانه «فرمانده» و همسرش سرینا جوی می‌رود تا برای آنان فرزندی بیاورد (تصور می‌شود سرینا جوی عقیم است)."The Handmaid's Tale Study Guide: Character List". Gradesaver. 22 May 2009. به‌علاوه خواننده از طریق افکار آفرد متوجه مقاومت او در برابر جمهوری گیلاد می‌شود.
آفرد نامی است که وظیفه او را در بردگی مشخص می‌کند: او متعلق به "فرِد" است (گمان می‌شود نام فرمانده، فرِد باشد و آفرد هم بالین محسوب می‌شود). در رمان، آفرد می‌گوید هم بالین نیست بلکه یک ابزار است: "یک رحم دوپا". نام ندیمه‌ها چیزی دربارهٔ هویت واقعی آنان نشان نمی‌دهد؛ آنان صرفاً اموال فرمانده هستند. "آفرد" با کلمه "offered" نیز جناس دارد و در معنای "قربانی" می‌آید. از طرفی می‌توان آن را در جناس با "of red" نیز درنظر گرفت چون پیراهن قرمز در گیلاد ویژه ندیمه‌ها است.
در رمان اصلی آتوود، نام اصلی آفرد هرگز مشخص نمی‌شود. اما فولکر اشلوندورف در سال ۱۹۹۰ فیلمی بر اساس این داستان ساخت که در آن نام کیت را برای آفرد درنظر گرفت."The Forgotten Handmaid's Tale". The Atlantic, March 24, 2015. در حالی که مجموعه تلویزیونی الهام گرفته از این رمان، از نام جون استفاده کرده‌است.
زنانی که برای ندیمه شدن آموزش می‌بینند، شبانه و در زمان خواب نام خود را به یکدیگر می‌گویند. آن‌ها «آلما، جنین، دولورس، مویرا، جون» هستند که همگی به جز جون، بعدها کشته می‌شوند. به همین دلیل بعضی از مخاطبین استنباط کرده‌اند که نام اصلی او جون باشد.Getz, Dana (26 April 2017). "Offred's Real Name In 'The Handmaid's Tale' Is The Only Piece Of Power She Still Holds". Bustle. In Margaret Atwood's original novel, Offred's real name is never revealed. Many eagle-eyed readers deduced that it was June based on contextual clues: Of the names the Handmaids trade in hushed tones as they lie awake at night, "June" is the only one that's never heard again once Offred is narrating.
ماینر می‌گوید «جون» یک نام مستعار است. همان‌طور که «می دی» نام مقاومت گیلاد است، جون نیز می‌تواند از ابتکارات راوی باشد. کنفرانس نوناووت در فصل آخر داستان در ماه جون (ژوئن) رخ می‌دهد.Madonne 1991[page needed] زمانی که شبکه تلویزیونی هولو بی درنگ اعلام کرد که نام واقعی آفرد، جون است، آتوود گفت نیت اصلی او این نبوده اما «این نام مناسبی است پس اگر مخاطبین اینطور دوست دارند، می‌توانند از آن استفاده کنند».Atwood, Margaret (10 March 2017). "Margaret Atwood on What 'The Handmaid's Tale' Means in the Age of Trump". The New York Times. Retrieved 11 March 2017. افشای نام واقعی آفرد باعث می‌شود در حضور دیگر ندیمه‌ها، واقعی تر و انسانی تر دیده شود.
فرمانده می گیود پیش‌تر دانشمند بوده و پیش از پیدایش گیلاد درگیر چیزی شبیه مطالعات بازار بوده‌است. بعدها گمان می‌رود که شاید او یکی از معماران این جمهوری و قوانینش بوده باشد. احتمالاً نام او «فرد» است اگرچه این اسم نیز می‌تواند مستعار باشد. اگرچه تعاملات فکری با ندیمه‌ها ممنوع است اما او این کار را کرده و حتی با آفرد اسکربل بازی می‌کند و او را به یک کلاب مخفی معرفی می‌کند که درواقع فاحشه خانه ای برای افسران سطح بالاست. آفرد متوجه می‌شود که فرمانده چنین رابطه ای با ندیمه سابق خود نیز داشته و زمانی که همسر فرمانده متوجه شده، ندیمه خودش را کشته‌است.
در فصل پایانی، پروفسور پشوتو معتقد است که براساس نام «فرد»، فرمانده یکی از دو شخصیتی بوده‌است که گیلاد را تأسیس کرده‌است. او باور دارد که فرمانده فردریک آر. واترفورد نام داشته که کمی از رفتن آفرد، در یک عملیات پاکسازی به اتهام پناه دادن به مأمور دشمن، کشته می‌شود.
سرینا جوی پیش‌تر کشیش تلویزیونی بوده و همسر فرمانده است. دولت موجب شده قدرت و شهرت عمومی او ازبین برود. آفرد به یاد می‌رود که در کودکی صبح‌های یکشنبه او را در تلویزیون می‌دیده و او را می‌شناسد. گفته می‌شود سرینا جوی عقیم است (اگرچه ظاهراً فرمانده عقیم است ولی قوانین گیلاد این بحث را تنها مختص زنان می‌داند) و باید داشتن ندیمه را بپذیرد. او از بودن در مراسم (یک تشریفات باروری ماهانه) ناراحت است و از آفرد می‌خواهد برای باردار شدن با نیک رابطه داشته باشد. طبق گفته پروفسور پشوتو، سرینا جوی یا پم اسامی مستعار بوده و نام واقعی این شخصیت تلماست.
آفگلن یک ندیمه است که برای خریدهای روزانه باید با آفرد همراه شود. ندیمه‌ها هرگز تنها نیستند و باید بر رفتار یکدیگر نظارت داشته باشند. آفگلن عضو جنبش مقاومت می دی است. برخلاف آفرد، او پر دل و جرئت است. بعدها آفگلن ناپدید می‌شود و به آفرد اینطور گفته می‌شود که بخاطر عضویت او در جنبش مقاومت، دولت بدنبال دستگیری او بوده اما پیش از اینکه بتوانند او را گیر بیاورند، خودکشی می‌کند.
ندیمه ای جدید با همین نام جای او را می‌گیرد و شریک خرید آفرد می‌شود. او پروتکل را نقض کرده و ماجرای آفگلن پیشین را برای آفرد تعریف می‌کند.
نیک راننده فرمانده است که بالای گاراژ زندگی می‌کند. طبق دستور سرینا جوی، او و آفرد وارد رابطه جنسی می‌شوند تا شانس باردار شدن آفرد افزایش یابد. اگر آفرد نتواند برای فرمانده فرزندی بیاورد، عقیم اعلام شده و به بخش کلونی‌ها فرستاده می‌شود. این رابطه باعث می‌شود آفرد کم‌کم نسبت به نیک حسی پیدا کند. نیک شخصیتی مبهم دارد و آفرد نمی‌داند او طرفدار حکومت است یا مخالف آن. در فصل پایانی می‌خوانیم که او در اصل عضو جنبش مقاومت بوده و در فرار از خانه فرمانده به آفرد کمک کرده‌است.
مویرا از دوران دانشگاه، دوست صمیمی آفرد بوده‌است. در رمان، رابطه آن‌ها نماینده همان دوستی زنانه ای است که جمهوری گیلاد با آن مخالف است. او لزبین است و در مقابل همجنس‌گرا هراسی جامعه گیلاد مقاومت می‌کند. کمی بعد از بردن آفرد، مویرا نیز برای ندیمه شدن برده می‌شود. او کارت و لباس‌های یکی از عمه‌ها را می‌دزدد و فرار می‌کند اما آفرد بعدها او را در فاحشه خانه پیدا می‌کند. مشخص می‌شود دولت او را دستگیر کرده و مویرا به جای رفتن به کلونی، فاحشه خانه را انتخاب کرده‌است. مویرا با رد تمام ارزش‌های اجباری گیلاد برای شهروندان، اعتراض خود به دولت را نشان می‌دهد.
لوک پیش از تشکیل گیلاد همسر آفرد بوده که برای ازدواج با او از همسر سابقش جدا می‌شود. در حکومت گیلاد تمام طلاق‌ها لغو می‌شوند؛ در نتیجه آفرد زناکار و فرزندش حرام‌زاده محسوب می‌شود. آفرد باید ندیمه شود و دخترش به یک خانواده وفادار به دولت داده می‌شود. بعد از تلاش برای فرار به کانادا، آفرد هیچ خبری از شوهرش ندارد و معتقد است لوک یا مرده یا زندانی شده‌است.
پشوتو همراه با پروفسور ناتلی وید نوارهای آفرد را پیدا می‌کند. او در یک کنفرانس آکادمیک دربارهٔ «مسائل مربوط به سندیت در رابطه با سرگذشت ندیمه» صحبت می‌کند. بنابراین پشوتو شخصی است که داستان آفرد را بازگو می‌کند و بدین شکل اعتبار ماجرا بیش از پیش کم می‌شود.
داستان از زبان زنی از طبقهٔ "کلفت‌ها" روایت می‌شود که نام واقعی او جوون است، ولی لقب او از آنجا که نام "فرمانده‌اش" «فرد» است، «اُفرد» (Offrefd) است. اُفرد پیش از انقلاب گیلاد همسر و یک دختر کوچک داشته‌است. از آنجا که شوهرش پیش از او با زن دیگری ازدواج کرده بوده ازدواج آن‌ها توسط حکومت جدید غیرقانونی اعلام می‌شود و پس از فراری ناموفق، زن دستگیر می‌شود و (چون بچه داشته و باروری خود را ثابت کرده‌است) به "مرکز سرخ" که مرکز آموزش کلفت‌هاست منتقل می‌شود، و دخترش به خانوادهٔ یک فرماندهٔ بی‌فرزند داده می‌شود. اُفرد از سرنوشت دختر و شوهرش اطلاعی ندارد. او در خلال ماجراهای روزانهٔ خود، خاطرات قدیمی‌اش را نیز بازگو می‌کند که فضای خفقان‌آور جمهوری گیلاد را برای خواننده ترسیم می‌کند.
وظایف خانگی اُفرد از این قرار است که خرید روزانه را برای "مارتاهای" خانه انجام می‌دهد، و در بعضی شب‌های هر ماه که احتمال حامله‌شدن بیشتر است، در «مراسم» شرکت می‌کند: در این شب‌ها فرمانده در حضور همسرش و در تختخواب او، با اُفرد نزدیکی می‌کند. به غیر از این هر شب همهٔ اعضای خانه جمع می‌شوند و فرمانده قسمتی از انجیل را برایشان می‌خواند. از آنجا که بیشتر افراد اجازهٔ خواندن ندارند، حتی مطمئن نیستند که انجیل تحریف نشده باشد.
کلفت‌ها حق ندارند تنها به خیابان بروند، به همین خاطر کار خرید را دو نفر دو نفر با هم انجام می‌دهند. شریک خرید اُفرد، که همیشه یک نفر است، زنی به نام اُفکلن است. آن‌ها هر روز پس از انجام خرید از مغازه‌هایی که دیگر نام ندارند و تنها شکلی بر تابلوی آن‌ها کشیده شده‌است (قرار نیست کلفت‌ها اجازه یا توانایی خواندن داشته باشند)، پای دیوار می‌روند و جنازه‌های آویخته شده بر دیوار را تماشا می‌کنند. این دو به تدریج با هم ارتباط برقرار می‌کنند و اُفرد می‌فهمد یک گروه مقاومت زیرزمینی وجود دارد که در حال کسب اطلاعات و فعالیت ضد حکومت است. اُفکلن به اُفرد می‌گوید فرمانده‌اش از اعضای بلندپایهٔ حکومت است و از او می‌خواهد اطلاعاتی در مورد فرمانده‌اش کسب کند.
فرمانده راننده‌اش «نیک» را مأمور می‌کند که به اُفرد بگوید بعضی عصرها به دفتر کار او برود. این کار از لحاظ حکومت غیرقانونی است، ولی اُفرد با این وجود به دفتر فرمانده می‌رود و با او یک بازی با واژگان به نام اسکرابل (Scrabble) بازی می‌کند. فرمانده به اُفرد می‌گوید شب‌های دیگری هم پیش او برود و اُفرد هم به این کار ادامه می‌دهد. نیک رانندهٔ فرمانده نقش پیغام‌رسان این ملاقات‌های پنهانی را به عهده دارد. افرد متوجه می‌شود فرمانده رابطهٔ چندانی با همسرش ندارد و جویای کسی است که بتواند با او صحبت کند. فرمانده در این ملاقات‌ها به اُفرد اجازه می‌دهد کتاب بخواند. دامنهٔ این رابطه کم‌کم گسترش پیدا می‌کند و یک شب فرمانده به اُفرد لوازم آرایش (برای عبور از ایستگاه‌های بازرسی) و یک شنل آبی متعلق به همسرش را می‌دهد، و او را با خود به محلی می‌برد که فرماندگان برای تفریح و رابطهٔ نامشروع با زنان به آنجا می‌روند. اُفرد متوجه می‌شود زنی که پیش از او کلفت این خانه بوده، رابطهٔ مشابهی با فرمانده داشته و پس از آن که همسر فرمانده به این رابطه پی برده با دار زدن خودش را در اتاقش کشته‌است.
پس از شرکت در مراسم زایمان کلفت یکی دیگر از فرمانده‌های منطقه، خانم خانه به اُفرد پیشنهاد می‌کند که با نیک رانندهٔ فرمانده بخوابد تا شاید حامله شود. این مسئله به نفع همه، از جمله خود همسر فرمانده و اُفرد خواهد بود که در صورت عدم موفقیت به "کولونی‌ها" فرستاده خواهد شد. او در ازای این کار برای لحظاتی عکسی از دختر اُفرد را به او نشان می‌دهد. اُفرد پس از یک بار خوابیدن با نیک، باز هم به دیدن او ادامه می‌دهد و عاشقانه بین این دو شکل می‌گیرد.
یک روز شریک خرید اُفرد عوض می‌شود و او می‌فهمد که نیروهای امنیتی برای دستگیر کردنش آمده‌اند و او خودش را کشته‌است. بسیار زود همسر فرمانده هم با دیدن لکهٔ مواد آرایشی روی شنل خود به گستردگی رابطهٔ شوهرش با اُفرد پی می‌برد و در مشاجره‌ای این مسئله را به اُفرد اعلام می‌کند. در حالی که اُفرد در آستانهٔ کشتن خودش است، مأموران امنیتی دنبال او می‌آیند و او را با خود می‌برند. این افراد از اعضای گروه مقاومت و تحت فرمان نیک هستند، و اُفرد را به محل امنی می‌برند که او آنجا می‌تواند خاطرات خود را در سی نوار مغناطیسی ضبط کند…
مؤخرهٔ داستان حدود دویست سال پس از این ماجراها رخ می‌دهد، و در آن یک محقق چگونگی کشف خاطرات اُفرد و شرایط جمهوری گیلاد را شرح می‌دهد.
تیرۀ سگان یا گُرگان خانواده‌ای از بالاخانوادۀ سگ‌واران ، فروراستۀ سگ‌وارگان و زیرراستۀ سگ‌سانیان و از راستهٔ گوشت‌خوارسانان هستند. این خانواده شامل جانورانی چون گرگ، روباه و شغال و سگ اهلی می‌شود. تیرۀ سگان به دو تبار گرگ‌تباران "("به لاتین: "Canini)" و روباه‌تباران "("به لاتین: "Vulpini)" تقسیم می‌شوند. تیرۀ سگان در تمام قاره‌های دنیا به جز قطب جنوب حضور دارند. یکی از آن‌ها یعنی سگ اهلی که زیرگونه‌ای از گرگ خاکستری است از حدود ۲۰ تا ۳۰ هزار سال پیش نخستین حیوان اهلی شد.
سگ‌ها همگی پنجه‌رو هستند یعنی بر روی انگشتان پا راه می‌روند.
پنجۀ پا در دو تیرۀ سگان و خرسان برخلاف تیرۀ گربه‌ایان ثابت است و جمع‌شونده نیست. یعنی دارای غلاف ناخن نیستند و در رد پای آنان اثر ناخن دیده می‌شود.
عطری، مرتضی، "واژه‌نامه علوم زیستی،" دوجلدی، همدان: اداره انتشارات دانشگاه بوعلی‌سینا، ۱۳۸۴.
پنجه‌رو ، به جانورانی گفته می‌شود که بر روی انگشتان خود ایستاده یا راه می‌روند. این گروه شامل گربه‌سانان رونده، سگ‌سانان و بیشتر پستانداران می‌شوند. انسان، خرس و چند دسته دیگر از پستانداران پنجه‌رو نیستند.
پنجه‌روها معمولاً نسبت به دیگر جانوران سرعت بیشتری دارند و بی‌سروصداتر راه می‌روند.
در حالیکه انسان بر روی کف پا راه می‌رود و حرکت کف‌روی دارد، حیوانات پنجه‌رو بر روی بندهای میان‌انگشتی و سرانگشتی خود راه می‌روند.
شکل ویژه و خم‌شده لِنگ‌های سگ بخاطر همین جاپیمایی پنجه‌روانه است.
فرهنگستان زبان فارسی (فرهنگستان قدیم) برای این دسته از جانوران نام پنجه‌روان را برگزید.
به پستاندارانی مانند انسان که بر روی استخوان‌های کف پا راه می‌روند کف‌رو می‌گویند. فرهنگستان زبان فارسی (فرهنگستان قدیم) برای این دسته از جانوران نام کف‌روان را برگزید.
به پستاندارانی که بر روی پنجه‌ها حرکت می‌کنند پنجه‌رو و به آن دسته از جانوران که بر روی نوک انگشتان جابجا می‌شوند سم‌رو گفته می‌شود.
از دیگر پستانداران کف‌رو می‌توان از راکون (گونه‌ای خرسک آمریکایی)، صاریغ، خرس، خرگوش، موش، راسو و جوجه‌تیغی نام برد.
برابرهای واژه‌های علمی از:
سُم‌داران (Ungulata) بالاراسته‌ای از حیوانات که روی نوک انگشتان پا یا دستان خود راه می‌روند. به جانوران این بالاراسته جانوران سُم‌رو گویند.
از میان سم‌روها می توان از اسب، آهو، بز، بز کوهی، و گوسفند نام برد.
سم‌رَوی باعث افزایش شلنگ‌اندازی و سرعت بیشتر می‌شود.
برعکس سم‌روها، جانوران پنجه‌رو بر روی انگشتان میانی و انتهایی و کف‌روها بر روی کف پای خود راه می‌روند.
جو دوسر یا یولاف (نام علمی Avena sativa) یکی از غلات خانواده گندمیان است که بیشتر به عنوان خوراک دام به خصوص اسب کشت می‌شود. همچنین در اروپا جو دوسر پرک شده به عنوان صبحانه مصرف می‌شود.
ریشه نام یولاف از زبان پارتی "یَواَرداو" است.
یولاف تک‌لپه‌ای و یک‌ساله است و ارتفاع آن به ۱ متر می‌رسد. دانه‌ها درون پوسته (یا سبوس) قرار دارند و با کرک (تریکوم) پوشانده شده‌اند. برگهای آن باریک است و قسمت پایینی آنها به صورت غلافی دور ساقه را احاطه می‌کند. خوشه‌ها به دو قسمت تقسیم می‌شوند و به همین دلیل یولاف به جو دوسر هم معروف است.
ساختمان ظاهری یولاف با شرایط محیطی تغییر می‌کند؛ مثلاً در نواحی پست و شنی هر بوته چند ساقه باریک دارد، برگها کوتاه و سخت هستند و غلاف برگ را کرک‌هایی پوشانده‌است. ولی در زمین‌های حاصلخیز و مرتفع بوته‌ها یک ساقه نسبتاً قوی دارند، برگها بلند هستند و غلاف‌ها غالباً کرک ندارند.
دانه‌های یولاف مقدار زیادی کربوهیدرات و اسیدهای چرب (مانند اسید پالمتیک، اسید اولئیک و اسید لینولئیک) دارند. ارقام اصلاح شده یولاف ۱۸ درصد چربی دارند یعنی دو برابر مقدار چربی ارقام قدیمی. روغن یولاف خوراکی است اما دارای مقدار زیادی آنتی‌اکسیدان است و بیشتر در تولید محصولات آرایشی و بهداشتی استفاده می‌شود.
برخی ارقام اصلاح شده یولاف از نظر ژ[بتاگلوکان]] غنی هستند و جو دوسر بتاگلوکان نامیده می‌شوند. بتاگلوکان در درمان دیابت نوع ۲ کاربرد دارد. همچنین مطالعات نشان می‌دهد مصرف بلغور یولاف میزان کلسترل بد خون (ال‌دی‌ال) را کاهش می‌دهد و میزان کلسترل خوب خون (اچ‌دی‌ال) را افزایش می‌دهد.
یولاف برخلاف گندم و جو، گلوتن ندارد و برای افراد حساس به گلوتن بی‌خطر است. امروزه خواص درمانی و تندرستی زیادی به یولاف نسبت داده می‌شود و به همین دلیل مصرف و مطالعات انجام شده بر روی آن افزایش یافته‌است.
جو دوسر از نظر طب قدیم ایران معتدل یعنی نه سرد است و نه گرم. البته عده‌ای عقیده دارند که این گیاه کمی خشک است.
جو دوسر چیست و چه خواصی دارد؟ وب‌نشانی امیشاد
یولاف بومی مناطق معتدل غرب آسیا و شرق اروپاست اما امروزه روسیه و کانادا هر کدام با تولید ۲۰٪ یولاف جهان، بزرگ‌ترین تولیدکنندگان این غله هستند و لهستان، فنلاند، استرالیا و انگلستان در مقامهای بعدی قرار دارند. در ایران مرکز تولید جو دوسر استان اصفهان است اما کشت آن به صورت گسترده وجود ندارد و این گیاه بیشتر به صورت علف هرز در کشتزارهای گندم و جو می‌روید.
در حدود ۹۰٪ یولاف جهان به مصرف خوراک دام می‌رسد و وقتی هنوز سبز است برداشت می‌شود. این زمانی است که پروتئین یولاف بیشترین مقدار خود را دارد.
یولاف وحشی در بسیاری از مناطق تولید غله دانه‌ریز جهان به صورت علف هرز می‌روید و با دامنه گسترده‌ای از شرایط اقلیمی و خاکی سازگار شده‌است. از بین گونه‌های عمده یولاف وحشی گونه Avena fatua عمومیت بیشتری دارد. تناوب‌گذاری با محصولات علوفه‌ای و آیش‌گذاری طولانی زمین از راه‌های مبارزه با این علف هرز هستند.
بنیان‌های ریاضیات یا بنیان‌های رایش به بررسی بنیان‌های فلسفی و منطقیJoachim Lambek (2007), "Foundations of mathematics", "Encyc. Britannica" و/یا الگوریتمی رایش می پردازد، یا در چَمِ گسترده‌تر، پژوهش رایشی در مورد زیربنای فلسفی سرشت و طبیعت رایش.Leon Horsten (2007, rev. 2012), "Philosophy of Mathematics" "SEP" معلوم می شود که در مورد اخیر، مرز بین فلسفه ریاضیات و بنیان های ریاضیات کاملاً مبهم است. بنیان های ریاضیات را می توان به عنوان مطالعه در مفاهیم بنیادی ریاضیات (همچون مجموعه، تابع، شکل هندسی، عدد و ...) و این که چگونه سلسله مراتب ساختارها و مفاهیم پیچیده، بخصوص ساختارهایی که اهمیت بنیادینی داشته و زبان ریاضیات را شکل می دهند (مثل فرمول‌ها، نظریه ها و مدل هایشان که به فرمولها، تعاریف، اثبات‌ها، الگوریتم‌ها و ... معنا می بخشند) دید. به این مفاهیم بنیادی، مفاهیم ریاضیاتی نیز گفته می شود، بنیان ریاضیات به این مفاهیم از جنبه فلسفی و یک پارچگی ریاضیات هم نگاه می کند. جست و جو برای بنیان های ریاضیات، پرسش مرکزی در فلسفه ریاضیات است؛ طبیعت مجرد اشیاء ریاضیاتی، چالش های فلسفی خاصی را نمایان می سازد.
بنیان های ریاضیات به عنوان یک کل، به دنبال شمول تمامی مفاهیم ریاضیاتی نیست. به طور کلی، "بنیان‌ها"ی ریاضیاتی یک شاخه مطالعاتی، کم و بیش تحلیلی نظام مند از پایه ای ترین و بنیادی ترین مفاهیم آن شاخه است، به گونه ای که با فهم وحدت مفهومی و ترتیب طبیعی یا سلسله مراتب مفاهیم آن، ارتباطاتی بین آن شاخه و بقیه دانش بشری یافت شود. توسعه، ظهور و شفاف سازی بنیان ها در اواخر تاریخچه ی یک شاخه مطالعاتی شکل می گیرد و ممکن است از دید همگان جذاب ترین بخش آن شاخه به حساب نیاید.
ریاضیات از زمان های کهن، به عنوان مدلی از درستی و استواری استفسار عقلانی، همیشه نقش خاصی را در تفکر علمی بازی کرده و ابزار ها یا حتی بنیادی برای دیگر علوم (بخصوص فیزیک) را فراهم نموده است.
بسی از تکوین های متعدد ریاضیاتی به سمت تجرید های بالاتر در اواخر قرن ۱۹ میلادی، چالش ها و تناقض نماهای جدیدی را به بار آورد که بررسی نظام مند و عمیق تری را طلب می کرد تا سرشت و محک درستی ریاضیاتی به علاوه وحدت شاخه های متعدد ریاضیات به یک کل همگن بدست آید.
جست و جو برای بنیان های ریاضیات از اواخر قرن ۱۹م شروع شد و شاخه ریاضیاتی جدیدی به نام منطق ریاضیاتی را پدید آورد که بعد ها ارتباطات قوی با علوم رایانه نظری پیدا نمود. منطق ریاضیاتی از یک سری بحران ها و نتایج متناقض نما عبور کرد تا در نهایت کشفیات این حوزه، منطق ریاضیاتی را در طی قرن بیستم به عنوان یک بدنه بزرگ و همگن از دانش ریاضیاتی به پایداری رساند که شامل مؤلفه ها و جنبه های متعدد (نظریه مجموعه ها، نظریه مدل، نظریه اثبات و ...) بوده و خواص جزئی و گونه های محتملشان هنوز هم حوزه تحقیقاتی فعالی به شمار می آید. سطح مهارت فنی بالایی که این شاخه می طلبد، الهام بخش بسیاری از فیلسوفان بود تا حدس زنند که این شاخه را می توان به عنوان مدل یا الگویی برای بنیان علوم دیگر نیز احتمالاً در آینده به کار برد.
ستون حَنّانه (به معنی ستون گریه کننده) نامی است که به یکی از ستون‌های چوبی مسجد النبی در مدینه عربستان داده شده‌است.
محل این ستون را در سمت مغرب محراب پیامبر اسلام و نزدیک‌ترین ستون‌ها به محراب نماز پیامبر اسلام و چسبیده به دیوار قبلی مسجد دانسته‌اند.
«محمد، پیامبر اسلام ، پیش از اتمام ساختمان مسجد به هنگام سخن راندن پشتش را به این ستون که از تنه نخل ساخته شده‌بود تکیه می‌داده و زمانی که پس از آن تصمیم گرفت از بالای منبر سخنرانی کند این ستون آغاز به نالیدن کرد. پس از آن محمد، این ستون را در بر گرفت تا آرام شد.»
داستان‌ها می‌نویسند که این درخت بعداً دفن شد یا به دستور محمد درخت را کندند (و در زیر منبر) خاک کردند یا بنی امیه هنگام نوسازی مسجد این درخت را بریدند.
شاعران گوناگون از جمله مولوی در بیت‌هایی از اشعار خود از این ستون یاد کرده‌اند:
و یا:
گفته شده که این ستون را «علم رسول‌الله»، «جزعه» و «مخلقه» هم می‌نامیدند. مخلقه به معنای عطرآگین است و در توضیح آن آمده‌است که این نام‌گذاری برای آن است که بر این ستون عطر و عود می‌سوزاندند یا این‌که یاران پیش از دیدار با محمد در این مکان خود را عطرآگین می‌کردند.
قبرستان بَقیع (به عربی: مقبرة البقیع)، گورستانی است که در شهر مدینه، عربستان واقع شده‌است. عده بسیاری از اهل‌بیت و صحابه محمد از جمله چهار تن از امامان شیعه (حسن مجتبی، سجاد، محمد باقر و جعفر صادق) در این مکان دفن شده‌اند.
پیشینهٔ تاریخی بقیع به دوران قبل از اسلام می‌رسد ولی در کتب تاریخی به روشنی قدمت تاریخی آن مشخص نشده‌است. بعد از هجرت مسلمانان به مدینه، بقیع تنها قبرستان مسلمانان بوده، مردم مدینه قبل از آمدن مسلمانان به آن‌جا اجساد مردگان خود را در دو گورستان «بنی‌حرام» و «بنی‌سالم» و گاهی نیز در خانه‌های‌شان دفن می‌کردندتاریخ حرم ائمه بقیع / ص۶۱ و در واقع بقیع اولین قبرستانی است که به دستور محمد و توسط مسلمانان صدر اسلام ساخته شد.
بر اساس روایت اسلامی اولین کسی که در آنجا به توصیه محمد دفن شد، عثمان بن مظعون بود که از دوستان نزدیک محمد و علی بن ابی‌طالب به‌شمار می‌رفت.
محمد بن عبدالله برخی از کشته شدگان جنگ اُحُد (زخمی‌هایی که در مدینه درگذشته بودند) و یکی از فرزندانش بنام ابراهیم را در آنجا به خاک سپرد. به نوشته تاریخ طبری عثمان بن عفان در قبرستان یهودی‌های مدینه به نام حش کوکب دفن شد، اما بعدها بنی‌امیه بقیع را به قدری وسعت داد که قبر عثمان در بقیع قرار گرفت.
قبرستان بقیع در چند قدمی مسجدالنبی قرار دارد.
تقریباً تمامی صحابه محمد و شخصیت‌های صدر اسلام در این گورستان دفن شده‌اند. با این وجود تعداد اندکی از قبرها دارای محل دقیق و شناخته شده هستند. قبور ۲۴ نفر از خاندان محمد (اهل بیت) دارای قبر مشخص هستند. این افراد عبارتند از:
بجز قبر اهل بیت محمد، قبر چهار تن از صحابه نیز مشخص است:
حرم بقیع دارای دو درب ورودی بوده که یک درب همیشه بسته، و درب دیگر، ساعاتی از روز بر روی زائران باز بوده‌است. حرم بقیع حالت هشت ضلعی داشته‌است. میرزا محمدحسین گلبن فراهانی در سفرنامه‌اش این‌گونه آورده‌است که:
اول چهار نفر از دوازده امام است که در بقعهٔ بزرگی که به صورت هشت‌ضلعی ساخته شده و اندرون و گنبد آن سفیدکاری است."سفرنامه میرزا محمدحسین فراهانی"، ص۲۳۸
ویژگی بعدی، داشتن محراب است و این که حرم، خادمانی نیز داشته‌است. حرم ائمهٔ بقیع مانند سایر حرم‌ها دارای ضریح، روپوش، چلچراغ، شمعدان و فرش بوده‌است. ابن‌جبیر می‌نویسد: قبرشان بزرگ و از سطح زمین بلندتر و دارای ضریحی از چوب می‌باشد که بدیع‌ترین و زیباترین نمونه‌است از نظر فن و هنر؛ و نقوشی برجسته از جنس مس بر روی آن ترسیم شده و میخ‌کوبی‌هایی به جالب‌ترین شکل در آن تعبیه شده که نمای آن را زیباتر و جالب‌تر نموده‌است."رحله ابن جبیر"، ص۱۷۳
محمد لبیب مصری که در سال ۱۳۲۷ هـ. ق به مدینه سفر کرده، می‌نویسد:
وهابیان در ۸ شوال ۱۳۴۴ (۱۹۲۵م) آرامگاه امامان بقیع را ویران کردند. که به این روز یوم الهدم می‌گویند.
تا آن زمان بر روی مزارهای پیشوایان و دیگر بزرگان اسلام که در مدینه مدفون بودند گنبدها و بناهایی قرار داشت. پیشوایان بقیع در بقعه بزرگی که به‌طور هشت ضلعی ساخته شده بود و اندرون و گنبد آن سفیدکاری شده بود مدفون بودند. پس از تسلط وهابیان بر مدینه آن‌ها آرامگاه‌هایی که بر روی قبور قرار داشت را از بین بردند. در پی این رویداد بارگاه حسن مجتبی، سجاد، محمد باقر و جعفر صادق ویران شد و علاوه بر آن مقبره خدیجه همسر، عبدالله بن عبدالمطلب پدر و آمنه مادر محمد (در گورستان ابوطالب واقع در مکه) نیز به‌طور کامل ویران شد.
این اقدام وهابیان اعتراضاتی را در پی داشت.
تاکنون چهار مستند تاریخی و پژوهشی بر اساس اسناد تاریخی توسط گروه مردم نهاد (NGO) گروه مردمی بهشت بقیع ساخته شده‌است که می‌توان آنها را به عنوان اولین مستندها در این خصوص معرفی کرد به ترتیب سال ساخت عبارتند از: «بهشت ماندنی است» و «پنجره‌های بهشت» و «پنجره فولاد بهشت» و «پایان یک سکوت». گروه مردمی بهشت بقیع علاوه بر کارهای رسانه ای در خصوص اسناد تاریخی تخریب پژوهش‌های مختلفی انجام داده‌است.
دیوانِگی یا جُنون به حالتی گفته می‌شود که شخص نمی‌تواند از قوه ادراکه خویش به نحو احسن استفاده نماید. روان‌پریشی‌ها در اصطلاح عامه، «دیوانگی» و در اصطلاح فقهی و حقوقی جزو انواع جنون خوانده می‌شوند.
به شخص دچار دیوانگی، دیوانه در مقابل فرزانه(عاقل) یا مجنون(به عربی) گفته می‌شود.
از نظر واژه‌شناسی، دیوانه یعنی دیوگونه یا بسان دیو. از آن جایی که در افسانه‌های ایرانی، دیو نماد نادرستی، زشتی و پلیدی و وارونه کاری است؛ دیوانه هم کسی است که کارهایی خلاف دیگران می‌کند.
در ادبیّات فارسی لغت عربی «مجنون» هم به‌عنوان مترادف واژهٔ دیوانه کاربرد دارد. در حقوق کیفری به دلیل عدم درک و آگاهی صحیح فرد دیوانه از رفتار و عدم توانایی در ارزیابی عملکرد خود، جنون از علل رافع مسئولیت کیفری به حساب می‌آید. دیوانگی یا جنون مصادیق متعددی دارد به همین دلیل در بسیاری از موارد تعیین حدود مسئولیت مجنون با مشکلات زیادی همراه است و نیاز به کارشناسی دقیق متخصصین دارد.از طرفی نمیشود چون کسی خلاف بقیه انسان ها عمل میکند برچسبی وارد کرد انهم بعلت اینکه اقلیت هست و اینکه این را هم باید نظر داشت که همه ما انسان ها بر خلاف هم رفتار میکنیم و این استدلال درستی برای برچسب زدن نیست قاطعیتی در این امر وجود ندارد تنها میشود گفت تضاد رفتاری در انسان است نه دیوانگی.
آجیل به مخلوطی از خشکبار گفته می‌شود که بنا بر سلایق و مدل‌های گوناگون، ترکیبات آن فرق می‌کند.
آجیل از دیرباز به یکی از نمادهای فرهنگ ایرانی بدل گشته‌است به صورتی که برخی از مراسم سنتی ایرانیان (مانند نوروز و یلدا) تنها با حضور آجیل مفهوم خود را پیدا می‌کنند.
امروزه جایگاه آجیل میان ایرانیان از حضور در مراسم جشن و شادی فراتر رفته‌است و به بخشی از اعتقادات مذهبی آن‌ها نیز وارد شده‌است. در بسیاری از مراسم مذهبی (که معمولاً توسط زنان برپا می‌شود) از نوعی آجیل، موسوم به آجیل مشکل گشاد استفاده می‌شود که هرچند توسط هیچ مرجع مذهبی ای تأیید نشده‌است اما مردم بر این باورند که می‌تواند آن‌ها را در رفع مشکلاتشان یاری کند.
با توجه به باغ‌های گسترده پسته ایران، آجیل ایرانی نیز به مانند پسته یکی از نمونه‌های شناخته شده صادرات ایرانی در بازارهای جهانی محسوب می‌شود.
شهر فاروج در استان خراسان شمالی به شهر آجیلی معروف می‌باشد. بودن دکان‌های آجیل فروشی رنگارنگ در فواصل این خیابان که از وردی شهر تا خروجی شهر ادامه دارد زیبایی خاصی در شهر به وجود آورده‌است کمتر مسافری از این شهر عبور کرده و کنار جاده از دکان آجیل فروشی رنگارنگ خرید نکرده‌است. چون جاده ۲۲ (سنتو) از میان فاروج می‌گذرد بخشی از مردم اقتصاد خود را از طریق فروش آجیل می‌گذرانند. در واقع آجیلی که در فاروج فروش می‌رود از محصولات خود فاروج نیست و از شهرهای دیگر برای فروش به اینجا آورده می‌شود که به همین دلیل فراوانی، به "شهر آجیلی" هم معروف است، که خود زیبایی و جاذبه ای برای مسافران گذری از فاروج را ایجاد کرده‌است و در سال ۱۳۸۹ به لقب پایتخت آجیل و خشکبار ایران مشهور شد. کشاورزی و دامپروری از شغلهای مهم مردمان سنتی این شهر است.
بهترین‌های خشکبار و آجیل آن‌ها هستند که در شرایط سالم عمل‌آوری شده و معمولاً به‌صورت روزانه بو داده و به فروش برسند.
آجیل‌ها انواع بسیار گوناگونی دارند که نمی‌توان برای تمامی آن‌ها اسم انتخاب کرد. برخی اسامی هم که برای آجیل‌ها انتخاب می‌شود از دو شیوه نام‌گذاری پیروی می‌کند.
خانواده آجیل‌ها دسته‌ای از میوه‌جات با پوست سخت و سفت هستند که از درختان با دانه ناشکوفا و باز عمل می‌آیند. در زبان انگلیسی کلمه nut به گستره بزرگی از دانه‌های خشکبار شده گفته می‌شود اما در دانش زیست‌شناسی تعداد مشخص و محدودی از آن‌ها nut (آجیل) هستند. آجیل‌ها یک منبع مهم غذایی برای حیات وحش و انسان‌ها محسوب می‌شوند.
گردو، پسته، فندق، بادام، بلوط، بادام هندی، بادام زمینی جزء آجیل‌ها هستند.
هر چند همان گونه که گفته شد، گستره موادی که در آجیل‌های گوناگون به کار می‌رود بسیار زیاد است، اما به‌طور کلی می‌توان از اقلام زیر به عنوان ارکان اصلی تشکیل دهنده آجیل نام برد: پسته، فندق، تخمه آفتابگردان، تخمه کدو، تخمه ژاپنی، بادام زمینی، بادام، بادام هندی، گردو، نقل، کشمش، نخودچی و ماکادمیا
اگر به دنبال این هستید که ورزش را به‌طور جدی ادامه دهید یا تحت یک رژیم خاص ورزشکاری باشید بهتر است آجیل‌هایی با درصد پروتئین بالا انتخاب کنید چرا که پروتئین به رشد و ترمیم سلول‌ها کمک می‌کند.
بهترین نوع آجیل را می‌توان به پسته بادام انجیر خشک فندق و گردو اشاره کرد که برای بسیاری از بیماری‌ها مفید می‌باشد. اگر میخواید سیستم ایمنی بدنتان قوی شود حتماً از آجیل استفاده کنید.
مصرف بادام زمینی بهترین راه برای افرادی ست که می‌خواهند پروتئین بیشتر به رژیم غذایی خود اضافه کنند. بادام زمینی به‌طور قابل توجهی دارای مواد مغذی ضروری ست. به همین دلیل بادام زمینی برای بدنسازی بسیار مفید می‌باشد.
جالب است بدانید با وجود اینکه بادام زمینی جزء حبوبات محسوب می‌شوند اما بیشتر مردم آن‌ها را به عنوان آجیل می‌شناسند.
بادام زمینی حاوی مقدار زیادی پولی فنول، آنتی‌اکسیدان، فلاونوئیدها و آمینو اسید هستند. تحقیقات نشان داده‌است که تمام ترکیبات ذکر شده برای سلامت بدن انسان بسیار مفید می‌باشند.
بر اساس بانک اطلاعاتی مواد مغذی که توسط بخش کشاورزی ایالات متحده (USDA) ایجاد شده‌است، هر ۱۰۰ گرم بادام زمینی دارای ۵۶۷ کالری و مواد مغذی زیر است:
پروتئین: ۲۵٫۸۰ گرم
چربی: ۴۹٫۲۴ گرم
کربوهیدرات: ۱۶٫۱۳ گرم
فیبر: ۸٫۵۰ گرم
قند: ۴٫۷۲ گرم
همچنین در هر ۱۰۰ گرم بادام زمینی املاح معدنی زیر قرار دارد:
کلسیم: ۹۲ میلی‌گرم
آهن: ۴٫۵۸ میلی‌گرم
منیزیم: ۱۶۸ میلی‌گرم
فسفر: ۳۷۶ میلی‌گرم
پتاسیم: ۷۰۵ میلی‌گرم
بادام درختی در مقایسه با مغزها و آجیل‌های دیگر محبوبیت بیشتری دارد و در حال حاضر در بسیاری از کشورها مصرف می‌شود و شناخته شده‌است. با توجه به بادام زمینی مقدار پروتئین کمتری دارد اما با این حال در مواد مغذی دیگر سرآمد تر است.
بر اساس USDA در هر ۱۰۰ گرم بادام درختی، ۵۷۹ کالری وجود داشته و دارای مواد مغذی زیر است:
پروتئین: ۲۱٫۱۵ گرم
چربی: ۴۹٫۹۳ گرم
کربوهیدرات: ۲۱٫۵۵ گرم
فیبر: ۱۲٫۵۰ گرم
قند: ۴٫۳۵ گرم
همچنین بادام درختی دارای ویتامین‌ها و املاح معدنی زیر است:
کلسیم: ۲۶۹ میلی‌گرم
آهن: ۳٫۷۱ میلی‌گرم
منیزیم: ۲۷۰ میلی‌گرم
فسفر: ۴۸۱ میلی‌گرم
پتاسیم: ۷۳۳ میلی‌گرم
ویتامین E: 25.63 میلی‌گرم
سیستم ایمنی بدن برای مبارزه با ویروس‌ها، میکروب‌ها، باکتری‌ها و انواع بیماری‌ها به مواد مغذی نیاز دارد. این مواد مغذی شامل چربی‌های طبیعی و پروتئین‌های با کیفیت است. به هر میزانی که بدن انسان از این مواد مغذی غنی تر باشد سیستم ایمنی نیز در مقابله و مبارزه با عوامل خارجی موفق تر عمل می‌کند. آجیل‌ها منبع عظیم این مواد مغذی هستند. ویتامین E موجود در آجیل خصوصاً پسته، بادام و گردو برای مقابله با عفونت، ویروس و باکتری بسیار مؤثر است. این دانه‌های مغذی همچنین سرشار از امگا۳، روی و منیزیم هستند و باعث تقویت سیستم ایمنی و جذب ویتامین‌هایی نظیر A , D، E , K می‌شوند.
نخودچی یک میان‌وعده از نخودهای پخته شده‌است که در ایران، سوریه و ترکیه رایج است و گاهی با نمک، ادویه جات، ترشی‌جات، گل میخک یا آبنبات پوشش داده می‌شود. در ممقان بیش از ۱۳۰۰ واحد نخودپزی وجود دارند که ۴۰ درصد نخود سفید تولید شده را به نخودچی تبدیل می‌کنند. نخودهای مورد استفاده برای نخودچی، نخودهای تازه و ریز هستند که در آب پخته شده و پس از آبکش شدن پوست آن جدا می‌شود. سپس در مرحله بودادن در دیگ‌های بزرگ با نمک یا شکر تفت داده و ترد و پفکی می‌شود. در تونس واژهٔ "Leblebi" به یک سوپ صبحانهٔ پرطرفدار نخود اشاره دارد که حاوی تخم مرغ و نان خشک هم است.
تاریخچه پیدایش نخودچی مشخص نیست، هرچند که گمان می‌رود پیدایش آن در ایران صورت گرفته باشد.
تاریخنگاران اروپایی از جمله مایکل اکسورثی از نخودچی به عنوان غذای اصلی نادرشاه افشار در جنگها نام میبرند.
روش‌های تولید نخودچی یک سنت ارثی است که با مراحل و تجهیزات مورد استفاده صنعتی متفاوت است. نخودها می‌توانند شکل، اندازه، رنگ و زمان برداشت متفاوتی داشته باشند. به‌طور کلی، برای درست کردن نخودچی دانه‌های بزرگ (۸ تا ۹ میلی‌متر اندازه قطر و وزن هر ۱۰۰ دانه بین ۳۰٫۰ تا ۵۰٫۰ گرم )، رنگ روشن‌تر، گرد و صاف و مانند نخود "کابلی" ترجیح داده می‌شود؛ پوشش بدنه ضخیم نخود، برای برداشتن آسان آن از روی دانه لازم است. زمان برداشت و فرایند کنترل دما کیفیت نخودچی را تعیین می‌کند. نخودها تمیز و طبقه‌بندی می‌شوند، دانه‌های خام، آسیب دیده، کاهش یافته و نخودهای شکسته دور انداخته می‌شوند. روش تهیه نخودچی معمولاً شامل ابزارهایی برای تمیز کردن، طبقه‌بندی و گرمایش است؛ روش تهیه نخودچی به شرح زیر است:
نخودچی به دلیل این‌که کوچک‌تر از نخودهای معمولی بوده‌است به آن «نخودچی» به معنای نخود ریز می‌گویند.
اویلر ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
اخند روستایی از توابع دهستان اخند در بخش مرکزی شهرستان عسلویه در استان بوشهر واقع در جنوب ایران. این روستا در ۱۵ کیلومتری جنوب عسلویه واقع می‌باشد.
از شمال دهنو، از جنوب عسکری، از مغرب دریای خلیج فارس، و از سمت مشرق به کوه‌های زاگرس محدود می‌گردد.
رضا طاهری در کتاب از مروارید تا نفت وجه تیسمیه «اخند» را مشتق از کلمه آخوند می‌داند، وجه نامگذاری این آبادی را با اسم آخند در نوشته‌های پیشین و زندگی خانوادهٔ ملاهای اسلامی در این منطقه جستجو می‌کند.
طبق سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۶۷۷۵ نفر می‌باشد.
دارای ۱۰ مسجد، برق، آب‌انبار (برکه)، خانه بهداشت، و دبستان و راهنمایی پسرانه و دخترانه. دبیرستان پسرانه و دخترانه. مرکز بهداشت و درمان. پارک زیبای مرجان. دارای ورزشگاه فجر (چمن مصنوعی و جایگاه تماشاچیان با گنچایش ۳۰۰۰ نفر می‌باشد. ساکنان این روستا عرب‌تبار و اهل سنت از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند. ساکنان این روستا به زبان عربی و فارسی به گویش محلی تکلم می‌کنند.
اهالی روستا از طریق صید، ماهی‌گیری و کشاورزی و دامداری امرار معاش می‌کنند. حدود ۴۰۰ اصله نخل دیم و ۶۰ من زمین زیر کشت دیم دارد و در زمینهای آن جو و گندم کشت می‌شود. چاهایش کم‌عمق است، و آبش شیرین است.
اکابر روستای کوچکی از توابع بخش کوشکنار شهرستان پارسیان در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران. این روستار ۳ کیلومتری غرب فوارس واقع می‌باشد.
در دوران پیشین این روستا (عجابر) نیز نامیده‌اند.
از شمال کوه، از جنوب دریا، از مغرب اخند، و از سمت مشرق به فوارس محدود می‌گردد.
همچنین و کشاورزی نیز در این روستا رایج خوبی دارد. حدود ۵۰۰ اصله نخل دیم و ۶۰ من زمین زیر کشت دیم دارد و در زمین‌های آن جو و گندم کشت می‌شود.
فومستان روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان پارسیان در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران. فومستان از کلمه «فُوم» آمده‌است که به معنی «گندم» مشتق است.
از شمال به لامرد، از جنوب به پارسیان، از مغرب به میلکی، و از سمت مشرق به قسمتی از پارسیان محدود می‌گردد.
در حدود ۱۵۰ خانوار و ۱۷۰۰ نفر جمعیت می‌باشد. ساکنان این روستا از اهل سنت و شافعی هستند.
این روستا دارای مسجد، مدرسه، آب‌انبار (برکه)، خانه بهداشت می‌باشد.
در حدود ۶۰ خانه قدیمی وجود دارد که از سنگ وکاه وگل ساخته شده‌است، خرا به‌های ارگی بزرگ در نزدیکی دهستان باقی مانده‌است که گویا در دوران گذشت مقر حاکم بوده‌است.
در این روستا مزارع نخیل و نخلستان‌های گسترده‌ای وجود دارد. آب زیر زمینی اش شیرین است و محاصیل زراعتی فراوانی مانند: جو و گندم، عدس، لوبیا، نخود، و غله کشت می‌شود، همچنین در حدود ۶۰۰ اصله نخل دیم دارد که از ثمر آن مرغوب‌ترین انواع خرما در منطقه بدست می‌آید، همچنین شغل مردم دهستان دامداری و کشاورزی است.
گودکناردان، روستایی در دهستان مهرگان بخش مرکزی شهرستان پارسیان در استان هرمزگان ایران است.
مردم این روستا، اهل سنت از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. دارای مسجد، برق، آب‌انبار (برکه)، خانه بهداشت، و دبستان است.
ساکنان این روستا از تبار عرب هستند و به زبان عربی و فارسی به گویش محلی تکلم می‌کنند.
اهالی روستا از طریق صید، ماهی‌گیری و کشاورزی امرار معاش می‌کنند. حدود ۵۰۰ اصله نخل دیم و ۶۰ من زمین زیر کشت دیم دارد و در زمین‌های آن جو و گندم کشت می‌شود.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۸ نفر (۱۰ خانوار) بوده‌است.
میلکی روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان گاوبندی در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران. نام کذشته این روستا «بنی مالک» بوده‌است. در کنار روستا نهر کوچکی رودخانه ای جاری است.
از شمال عمانیه، از جنوب ستولو، از مغرب اغویرزه، و از سمت مشرق به فومستان محدود می‌گردد.
جمعیت آن در حدود ۵۶۴, نفر و ۱۳۵ خانوار می‌باشد که از اهل سنت از شاخه شافعی هستند یعنی از پیروان امام محمد ادریس شافعی می‌باشند، در سابق ساکنان این روستا از تبار عرب بوده‌اند و به زبان عربی تکلم می‌نموده‌اند. اما در حال حاضر ساکنان روستا به زبان فارسی به گویش محلی تکلم می‌کنند.
دارای مسجد، دبستان، آب‌انبار (برکه)، و مدرسه راهنمایی می‌باشد.
مردم این روستا در گذشته بیشتر به کشاورزی دامداری اشتغال داشتند اما هم‌اکنون اکثراً به عنوان معلم و کارمند در ادارات یا در پارس جنوبی مشغول به کارند.
مَلیله‌کاری یا ملیله‌سازی شاخه‌ای از هنر فلزکاری است که در آن با مفتول‌های نازک نقره ظروفی تزیینی می‌سازند. نقره به کار رفته در این هنر عیار ۱۰۰ دارد. شمش‌های نقره را با چکش یا دستگاه نورد به شکل مفتول‌های چهار پهلو باریک می‌کنند و ابتدا نقش‌های کوچک را می‌سازند سپس آنها را در کنار هم در یک قالب قرار داده و با نقره‌ای با عیار پایین‌تر لحیم می‌کنند.
نقش‌های معمول ملیله‌کاری، بته جقه، ریزه جقه، برگ فرنگ، برگ، غنچه، پیچ، جفت پیچ، پیچک، سه چشمه و… نام دارند.ماهنامه سفر، «پیشانی هنر ایرانیان» نوشته فاطمه عرفانی، شماره۱۳، سال شانزدهم، دوره جدید، دی ۱۳۸۶، ص. ۳۷. قدیمی‌ترین اشیا آثار ملیله ایران به روایت اکثر محققان متعلق به سال‌های ۳۳۰ تا ۵۵۰ ق. م است.
ملیله‌کاری یکی از صنایع دستی اصلی زنجان، اردبیل و بروجرد و اصفهان است. در این شهرها کالاهای نقره مانند سینی، قندان، گیره استکان، گل‌سینه و… با روش ملیله‌کاری ساخته می‌شود و زنجان شهر جهانی ملیله است، از آنجایی که این هنر شاخه ای از فلز کاری محسوب می‌شود. مسیر حرکت آن را می‌توان در بطن فلز کاری هم دید که توسط هنرمندانی با مهارت‌های ظریف کاری خاص خلق شده‌است
ابزار کار ملیله کاری شبیه به ابزار و آلات زرگری است. برای ساخت و تهیه آثار ملیله ابتدا باید نوار ملیله را از جنس طلا، مس یا نقره تهیه کرد و با عبور شمش یا مفتول نقره از دستگاه نورد حدیده، مفتول مورد نظر را به دست آورد. بعد از آن نوبت به ساخت ملیله می‌رسد.
در این مرحله ابتدا یک صفحهٔ مستطیلی با جنس و ابعاد متفاوت از صفحهٔ مفتولی تهیه شده از مرحله نخست تهیه کرده و یک سطح آن را آغشته به موم می‌کنند به نحوی که لایه ای به ضخامت ۳ تا ۴ میلیمتر از موم روی صفحه را بپوشاند حال یک قالب متناسب با شکل محصول موردنظر بریده و روی صفحهٔ مسی قرار داده سپس نواری را که پهنایی بیش از نوار میله دارد در اطراف قالب گذاشته تا شکل قالب را به خود گرفته و درون موم قرار بگیرد.
سپس دیواره‌های بعدی کار را از جمله قسمت‌های میانه و سطوح را با نقوش ملیله که قبلاً توسط دست یا ابزاری ظریف با نوار ملیله ساخته شده‌است پر می‌کنند بعد با مفتول‌های فولادی بسیار ظریف این نقوش ملیله را می‌بندند تا به هم نخورند. حال نوبت به ذوب موم رسیده‌است برای اینکار اسکلت ملیله ساخته شده را از صفحهٔ زیرین خود جدا کرده و روی سطحی صاف و هموار قرار می‌دهند.
سپس مقداری از مخلوط براکس و برادهٔ نقره روی آن ریخته و شعله گاز را روی آن حرکت می‌دهند به این کار لحیم کاری گویند چون در اثر این کار گرده لحیم ذوب شده و سبب اتصال نقش‌های کوچک با یکدیگر و با دیواره نقش می‌شود. در مرحله آخر عمل آتش کاری را انجام می‌دهند تا کلیه قطعات توسط گردهٔ لحیم به یکدیگر وصل شوند
سپس سیم‌های فولادی را از آن جدا کرده و آن را داخل محلول رقیق اسید سولفوریک یا محلول حاوی راغاب که ترکیبی از زاج سفید و آبی است می‌جوشانند تا لکه‌های اضافهٔ نقره از بین برود و در انتها با برس‌های سیمی ظریفی آن را پاک می‌کنند و برای از بین رفتن ناهمواریهای ایجاد شده روی آن را سمباده می‌کشند.
بر اساس اسناد به دست آمده از کشفیات باستان شناسان قدیمی‌ترین اشیایی که ریشهٔ ملیله در ایران را نشان می‌دهد متعلق به دورهٔ هخامنشیان است. در دوران ساسانیان صنعتگران فلزکار و نقره کاران برای مصرف طبقات مرفه جامعهٔ خود ظروف‌های گران‌قیمت و شکیل می‌ساختند و در برخی از موارد هم با سنگ‌های قیمتی آن‌ها را تزیین می‌کردند که اینکار جلوه ای ویژه به اثر خلق شده می‌بخشید. متأسفانه در زمان حملهٔ اعراب بسیاری از آثار به دلیل گران‌قیمت و سبک بودن به غنیمت برده شد.
درحال حاضر شواهد زیادی از آن آثار دوران تاریخی مذکور در دست نداریم و آنچه که اکنون بر اثر تلاش‌های چند قرن اخیر باستان شناسان به‌طور تصادفی در مناطقی چون شوش، همدان، گنجینه جیحون به دست آمده‌است حاکی از آن است که هنر ملیله در ایران به دوران قبل از میلاد بازمی‌گردد چرا که پروفسور آرتور اپهام پوپ در کتاب شاهکارهای هنر ایران ضمن اشاره به زرگری و نقره کاری در سالهای بعد از ظهور اسلام به آثاری از ملیله متعلق به قرن ۱۲میلادی اشاره کرده‌است.
در دوران سلجوقی بسیاری از سازندگان آثار نفیس فلزی هنرمندان خراسانی ساکن در شرق و شمال شرقی ایران بودند که عده ای از آن‌ها به دلیل جنگ و خونریزی ترک وطن کرده و به شهرهایی چون زنجان، بروجرد، همدان، تبریز و به ویژه شهر موصل اقامت گزیدند. به نظر می‌رسد که هنرمندان خراسانی هنر فلز کاری از جمله "ملیله کاری" را در سال پنجم ه‍.ق در زنجان رواج دارند. از دوران قاجاریه تعدادی سرقلیان، گیره استکان، سینی در اندازه‌های مختلف، گوشواره، سینه ریز و…باقی مانده که بخشی از آنها در موزه‌های داخلی و خارجی به صورت مجموعه‌های خصوصی یا نزد خانواده‌ها نگهداری می‌شود.Farley, Julia; Hunter, Fraser. "Celts - Art and Identity". London: British Museum, 2015, p. 244. Carew, Mairead. "British Jewish leaders searched for the Ark of the Covenant at Tara". "IrishCentral", 7 February 2017. Retrieved 28 July 2022
آثار کشف شده در اطراف بقعه شیخ صفی‌الدین اردبیلی بیان‌گر قدمت سه هزار ساله این هنر در اردبیل است.
ملیله نقره اردبیل با نشان جغرافیایی ثبت شده که این نشان یعنی نقش و نقوش خاص ملیله در یک شئ مخصوص ملیله‌کاران اهل اردبیل است برای نمونه نقش و نقوش و مراحل کار گوشواره «زرپیاله» منحصر به استان اردبیل بوده و با ملیله‌های زنجان، اصفهان و دیگر شهرها متفاوت است.
شهر زنجان بنابر تصویب یونسکو در سال ۱۳۹۸، شهر جهانی ملیله نام گرفت. در رابطه با تاریخچهٔ ملیله در زنجان اطلاعات جامعی در دست نیست اما می‌توان بر دو طریق به قدمت این هنر ارزشمند پی برد:
در کتب تاریخی که به زنجان اشاره کرده‌اند بیش از هرچیزی از صنعت فلز کاری آن سخن گفته‌اند از آنجایی که هنر ملیله کاری شاخه ای از فلز کاری است می‌توان آن را در مسیر فلزکاری جستجو کرد. فلز کاری در شهر زنجان در دوره‌های هخامنشان، اشکانیان و ساسانیان از پیشرفت و رونق بسیاری برخوردار بوده‌است. سابقهٔ کار ملیله در زنجان از قرن دهم ه‍.ق به بعد روشن است. بطوریکه فردریک ریچارد، مستشرق اروپایی در سفرنامهٔ خود می‌نویسد:
(شهر زنجان که شهر کوچکی است نقره و ملیله‌سازی این شهر پر زرق و برق است)."ملیله کاری"تا قبل از دوره پهلوی به عنوان هنر دستی، تنها در این شهر معمول بوده ولی با حکومت رضاخان با مهاجرت تعدادی از این هنرمندان به شهرهای اصفهان، تهران و سایر نقاط کشور این هنر رواج یافت. سرویس‌های چای‌خوری و شراب خوری و جعبهٔ جواهرات و دسته‌های چاقو عمده‌ترین محصولات تولیدی تا این دوران بوده‌اند. شاید بتوان رونق این هنر را در زنجان، متعلق به دوران سلجوقی دانست و همچنین بر اساس آثار برجای مانده از دورهٔ صفوی، این دوره را اوج شکوفایی این هنر دانست.
یُردخلف روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان گاوبندی در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران.
روستای کوچکی است در ۴ کیلومتری جنوب احشام.
از شمال احشام، از جنوب یرد خردو، از مغرب بمبری، و از سمت مشرق به یرد شیطان محدود می‌گردد.
یُردخردو روستای کوچکی از توابع بخش مرکزی شهرستان پارسیان در استان هرمزگان واقع در جنوب ایران.
روستای کوچکی است در ۳ کیلومتری یرد قاسمعالی واقع شده‌است.
از شمال یردخلف، از جنوب یرد کوخردی، از مغرب یرد قاسمعالی، و از سمت مشرق به احشام محدود می‌گردد.
تاریخچه خاندان خردو"khordoo"
به امید آشنایی و پیوند هرچه بیشتر این خاندان این مطالب را جمع‌آوری کرده و در اینجا قرار داه‌ام.
با امید آشنایی و ارتباط با خاندان و فامیلهای گرامی در همه جای ایران عزیز.
شغل مردم این روستا کارمند وزراعت است، چاه‌هایش کم عمق و آبش بسیار شیرین است و در زمین‌های آن کشت جو و گندم، خیار، خربزه، هندوانه، پیاز، و غیره از سبزیجات صیفی و شتوی می‌کارند.
از شمال یرد خردو، از جنوب اغویرزه، از مغرب عمانیه، و از سمت مشرق به یرد قاسمعالی محدود می‌گردد.
دارای ۶۰ خانوار و ۱۳۰ نفر جمعیت می‌باشند. ساکنان این روستا از پیروان مذهب تشیع و تسنن و از پیروان امام محمد ادریس شافعی هستند. و بزبان فارسی تکلم می‌کنند. دارای مسجد، مدرسه، خانه بهداشت و آب‌انبار (برکه) می‌باشند، و آب چاههایش شیرین است.
در دوران گذشته روستای آبادی بوده‌است اما حالا رونق سابق را ندارد.
شغل اهالی صید، ماهی‌گیری و کشاورزی است. حدود ۵۰۰ اصله نخل دیم و ۶۰ من زمین زیر کشت دیم دارد و در زمین‌های آن جو و گندم کشت می‌شود.
چهارتاقی نیاسر یا چهارطاقی نیاسر یکی از آثار تاریخی شهر نیاسر در بیست کیلومتری غرب کاشان است. این سازه که با نام آتشکده ساسانی نیاسر نیز خوانده می‌شود در نزدیکی چشمه اسکندریه قرار دارد و قرار گرفتن آن در یک منطقه توریستی، آن را در رده یکی از معروف‌ترین چهار تاقی‌ها قرار داده‌است.
پژوهشگران این بنا را از سازه‌ای از اواخر دوران اشکانی یا اوایل دوران ساسانی می‌دانند. برای این بنا کاربری‌های گوناگونی همچون نشان راهیابی، بنای یادبود، آتشگاه و قبر بزرگان مطرح شده بود.
این اثر دوره ساسانی با نام آتشکده نیاسر در تاریخ با شماره ثبت ۳۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.