moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پستمن از دیدگاهی به شدت تحت‌تاثیر مارشال مک‌لوهان، نظریه‌پرداز و متفکر کانادایی و همچنین اقتصاددان سیاسی، هارولد اینیس بود. بخشی از مهم‌ترین تفکرات او به شرح زیر است:
این محقق برجسته امریکایی معتقد است که فناوری تأثیرات شگرف بر ذهن و زندگی بشر می‌گذارد؛ تأثیراتی که لزوماً همواره مثبت نیست. او با دقت، این تأثیرات را تحلیل و بررسی کرده و بر همین اساس به نقد جایگاه تلویزیون به ویژه در آمریکا و نقش منفی آن در ذهن و عمل مردم می‌پردازد.
او بر آن است که تلویزیون هر چیزی را در چهارچوب استراتژی سرگرمی و تفریح ارائه می‌کند و هنگامی خطرناک می‌شود که بکوشد امور مهمی چون دین و هنر و سیاست و تاریخ و علم و نظایر آنها را در قالبی تصویر محور و به شکلی سرگرم‌کننده عرضه کند. پستمن منتقد جدی ارائه دین در تلویزیون یا به تعبیر خودش «دین تلویزیونی» است. وی در نهایت به این نتیجه می‌رسد که تلویزیون بنا به ماهیت خود تصوری این جهانی از امور ارائه می‌دهد و نمی‌تواند شرایط لازم برای ایجاد حالات معنوی و تجربیات دینی را فراهم آورد.
نیل پستمن در این کتاب این نظر را مطرح می‌کند که تلویزیون با برداشتن مرز بین آگاهی کودکان و بزرگسالان، از یک سو خصلت کودکانه کودکان را کاهش می‌دهد و از سوی دیگر، از بلوغ فکری و فرهنگی بزرگسالان می‌کاهد. به گمان او تلویزیون، دنیای کودکان و بزرگسالان را به هم می‌پیوندد و اطلاعات و تصاویری در اختیار کودکان قرار می‌دهد که روزگاری تنها در اختیار بزرگسالان بود.
پستمن در کتاب نابودی کودکی، معتقد است که دوران کودکی اساساً یک برساخت اجتماعی است. منشأ آن به رسانه مکتوب و توسعه سوادآموزی باز می‌گردد که تفکیک گروه‌ها به کودکان و بزرگسالان را امکان‌پذیر می‌کرد. با این وجود تلویزیون به واسطه تصویرگری و دسترسی غیر تفکیک شده به آن، شکاف بین دوران کودکی و بزرگسالی را تا حد زیادی از بین برده است. این بر خلاف رسانه‌های مبتنی بر کلمه است که مخاطبان را با توجه به عواملی مانند سن یا سطح رشد، تفکیک می کنند.
در کتاب معروف زندگی در عیش، مردن در خوشی (۱۹۸۶) که به بیش از ده زبان ترجمه شده‌است به بررسی و تحلیل و نقادی گسترده تلویزیون در بستر فناوری جدید می‌پردازد.
چگونگی تسلیم فرهنگ به تکنولوژی را بیان می‌کند و می‌پرسد از چه موقع، چرا و چگونه تکنولوژی دشمن خطرناکی برای بشر شد.
خلخال دارای کاربردهای زیر است:
برونشیت یا نایژه‌آماس به التهاب نایژه‌ها در شش گفته می‌شود. این عارضه در اثر تورم نای یا نایژک‌ها بروز می‌کند و به علت عفونت توسط باکتری‌ها و ویروس‌ها یا در اثر تحریکاتی مانند هوای آلوده و سیگار کشیدن و همچنین مواجهات شغلی سیستم تنفس با فلز کادمیوم (به شکل مزمن) ایجاد می‌شود.
برونشیت حاد یا مزمن، نما و تظاهراتی متفاوت دارد. هنگامی که نایژه‌ها ملتهب می‌شوند، معمولاً انسداد نسبی راه تنفسی، سرفه و ترشح خلط رخ می‌دهد. در برونشیت حاد معمولاً سرفه‌ها به مدت سه هفته به طول می‌انجامد.
در بیش از ۹۰ درصد موارد علت بیماری بیماری ویروسی است؛ هرچند در موارد کمی هم این بیماری به دلیل آلودگی شدید هوا و وجود گرد و غبار بروز می‌کند.
درمان این بیماری عموماً شامل استراحت، استامینوفن و داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی می‌شود.
نای (تراکه‌آ) به دو شاخه راست و چپ تقسیم می‌شود که این شاخه‌ها نایژه (برونش) نامیده می‌شود. نایژه راست ۲/۵ سانتی‌متر طول دارد و وارد شش راست می‌شود. نایژه چپ ۵ سانتی‌متر طول دارد و وارد شش چپ می‌شود. نایژه‌ها در داخل شش‌ها به شاخه‌های کوچکتری به نام نایژک (برونشیول) تقسیم می‌شوند. شش راست از ۳ لخته (لوب) و شش چپ از ۲ لخته تشکیل شده‌است. نایژک‌ها در شش‌ها به حفره‌های هوایی کوچکی به نام آلوئول ختم می‌شوند.
برونشیت حاد یکی از شایع‌ترین بیماری‌های جهان است. حدود ۵ درصد بزرگسالان و ۶ درصد کودکان حداقل یکبار در سال دچار این بیماری می‌شوند. در سال ۲۰۱۳ نزدیک به سه میلیون نفر در جهان بر اثر این بیماری جان خود را از دست دادند.
برونشیت حاد شروعی ناگهانی دارد و برای مدت کوتاهی باقی می‌ماند. معمولاً عواملی مانند ویروسها، باکتریها، قارچها، مواد شیمیایی (مانند استنشاق آمونیاک) و سایر علل می‌توانند باعث برونشیت حاد شوند. بسیاری اوقات برونشیت تنها نیست بلکه با التهاب سایر بخش‌های برونشیت مانند عفونت ریوی (پنومونی)، التهاب نایژک‌ها (برونشیولیت) و دیگر موارد همراه است از این‌رو علائم و درمانی مشابه پنومونی دارد.
در مواردی که عامل بیماری‌زا ویروس باشد (مانند ویروس سرماخوردگی) درمان آنتی‌بیوتیکی کارایی ندارد و فقط علائم بیماری مانند سرفه، تب و خس‌خس سینه را می‌توان با داروهایی مانند آنتی هیستامین، گشادکننده برونش و استامینوفن درمان نمود. برونشیت حاد ویروسی حتی بدون درمان هم دوره‌ای کوتاهتر از یک هفته دارد.
برونشیت حاد را معمولاً می‌توان از روی علائم آن شناسایی نمود.
عدم استعمال دخانیات، به ویژه سیگار، و همچنین شستشوی مداوم دست‌ها از راهکارهای پیشگیری این بیماری هستند.
داروهای سرفه معمولاً برای کودکان زیر ۶ سال توصیه نمی‌شوند.
برونشیت مزمن که اغلب ناشی از استعمال سیگار، آلودگی هوا و علل شغلی است همراه با از دست رفتن قابلیت ارتجاعی حبابچه‌های هوایی شش (آمفیزم) جزو بیماری‌های مزمن انسدادی ریه (COPD) طبقه‌بندی می‌شود. COPD دارای سه زیر مجموعه است: آمفیزم، برونشیت مزمن و بیماری مجاری هوایی کوچک (SAD). مواد اعتیاد آوری مانند سیگار، تریاک، حشیش، شیشه، هروئین و… که به صورت تدخینی یا کشیدنی مصرف می‌شوند حاوی گازهای سمی و خطرناکی همچون مونواکسید کربن بوده و مصرف طولانی مدت آن‌ها باعث تخریب بافت ریه و افزایش احتمال ابتلا به برونشیت می‌شود.
گرین هورنت (به انگلیسی The Green Hornet) عنوان مجموعه ای از کتب مصور (کمیک بوک) و برنامه ای رادیویی بود.
زنبور سبز (شخصیت)
کاتو (زنبور سبز)
براساس زنبور سبز، یک مجموعه تلویزیونی تحت عنوان گرین هورنت با بازی ون ویلیامز و بروس لی ساخته و پخش شد که بسیار موفق بود.
چند فیلم سینمایی نیز براساس داستان زنبور سبز ساخته شده‌است.
داوود مقامی (۱٢ خرداد ۱٣۱٧ تهران − ۲۲ اسفند ۱۳۵۰ تهران) یکی از شناخته‌شده‌ترین خوانندگان سبک کوچه بازاری و موسیقی فولکلور تهرانی پیش از انقلاب ۵۷ ایران بود. او ورزشکار بود و در رشتهٔ پرورش اندام فعالیت داشت.
مقامی به‌همراه خوانندگانی هم‌چون سوسن و نعمت‌الله آغاسی از هنرمندان شاخص سبک کوچه بازاری به‌شمار می‌آمدند. او خوانندگی را از جنوب تهران آغاز کرد و نزد شاپور نیاکان آموزش موسیقی دید.
داوود مقامی در جوانی و در ۲۲ اسفند ۱۳۵۰ خورشیدی در سی و سه سالگی به دلیل سرطان مغز درگذشت.
آرامگاه او در نمازخانهٔ شهر ری واقع در عبدالعظیم حسنی قرار دارد. بخشی از گورستان در بازسازی‌های سال ۱۳۷۰ خورشیدی به مصلی تبدیل شد. از وی سه فرزند به جای ماند که پسر بزرگ او بهمن در یک سانحهٔ رانندگی در سال ۱۳۵۴ خورشیدی درگذشت. وی مدتی در کشتارگاه تهران به کار مشغول بود.
در مراسم تشییع جنازه وی عده پرشماری از اهالی تهران شرکت جستند.
مجموع ترانه‌هایی که داوود مقامی خوانده ۴۳ ترانه می‌باشد.
پای‌ابرنجَن یا پای‌اورنجَن یا پای‌آورنجَن یا پای‌برنجین (به عربی: خلخال)، که در زبان گفتاری بدان پابند گفته می‌شود،
و زیور الات مخصوص سیستان بلوچستان است
که در جاهای دیگر نیز رایج شده. زنجیری است از طلا یا نقره یا دیگر فلزات آذینی که بر مچ پا بسته می‌شود و گاه دارای آویزهایی برای ایجاد صداست.سرواژهٔ «خلخال» در "لغت‌نامهٔ" دهخدا پابند می‌تواند از فلز نباشد. مانند پابندهای بافت.
در برخی ادیان که کشتن جانداران گناهی بزرگ است؛ به همین دلیل، برخی پیروان با بستن خلخال به پا و ایجاد صدا در سطح زمین به‌هنگام راه‌رفتن، حشرات سرِ راه خود را فراری می‌دهند تا زیر پا له نشوند.
نظامی گنجه‌ای ("خسرو و شیرین"):
مولوی ("مثنوی"):
کوتوله یا نوم یا گنوم () نژادی گسترده از موجودات ناطق و هوشمند هستند که بیشتر با سنگ، سکونتگاه‌های زیرزمینی و آهنگری و صنعت ارتباط دارند. گنوم‌ها برای اولین بار توسط کیمیاگر سوئیسی پاراسلسوس در قرن شانزدهم معرفی شدند و بعدها بوسیلهٔ نویسندگان اخیر جزوی از ادبیات فانتزی مدرن به تصویب رسید. چهره گنوم‌ها در طی زمان در اساطیر و ادبیات فولکلور اسکاندیناوی مخدوش شده‌است، چنان‌که به راحتی قابل تفکیک از سوارت‌آلفهایم، الف‌های تاریک و حتی ترول‌ها نیستند. نژاد گنوم‌ها خود شامل انواع مختلفی هستند و شایع‌ترین آن‌ها گنوم جنگلی نام دارد که به ندرت با انسان‌ها در تماس هستند. نژاد شناخته شده دیگری با نام گنوم باغ خوانده می‌شود که در باغ‌های قدیمی زندگی می‌کنند و از گفتن داستان‌های غم‌انگیز لذت می‌برند. آن‌ها به طور متوسط دارای قدی معادل ۱۵ سانتی‌متر هستند، اما در برخی از افسانه‌ها قدشان ۳۰ سانتی‌متر برآورد شده‌است. جنس مذکر معمولاً کلاهی قرمز رنگ به سر داشت، شلوار آبی قهوه‌ای رنگ و کفشی چوبی از جنس درخت توس به پا داشت. کمربندی متشکل از جعبه‌ابزار مورد نیاز همانند چاقو و چکش به دورکمرشان متصل بود. مردها ۳۰۰ گرم و خانم‌ها حدود ۲۵۰ تا ۲۷۵ گرم وزن داشتند.
دستغیب می‌تواند به افراد زیر اشاره کند:
کفش ملی، یکی از شرکت‌های تولیدکننده کفش در ایران است که در سال ۱۳۳۶ توسط محمدرحیم متقی ایروانی تأسیس شد.موقعیت تجار و صاحبان صنایع در دوره پهلوی: زندگی و کارنامه محمدرحیم متقی ایروانی
شابک: 978-964-6917-20-0
صفحهٔ ۱۱۵ شرکت کفش ملی پس از انقلاب مصادره و به سازمان صنایع ملی منتقل شد.موقعیت تجار و صاحبان صنایع در دوره پهلوی: زندگی و کارنامه محمدرحیم متقی ایروانی
صفحه ۳۱۲–۳۱۳شرکت قبل از آن جزو بنگاه صنعتی ملی بود.
این شرکت زمانی بیش از ۵۲ کارخانه در صنعت کفش و چرم و بیش از ۴۰۰ فروشگاه زنجیره‌ای کفش ملی در سطح ایران و بین ۹ تا ۱۱ هزار کارگر داشت. تولیدات این شرکت به اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی مخصوصا ارتش سرخ، مجارستان، لهستان و رومانی صادر می‌شد.
رحیم ایروانی در یکی از سال‌های دهه ۱۳۳۰ پس از سفر به کشور چکسلواکی، دو کارشناس و یک دستگاه اتوکلاو با خود به ایران آورد و تولید کفش را تنها با ۳۵ نفر کارگر آغاز نمود. بهای این کفش تولیدی در ایران حدود نصف مشابه وارداتی آن بود.موقعیت تجار و صاحبان صنایع در دوره پهلوی: زندگی و کارنامه محمدرحیم متقی ایروانی
صفحهٔ ۹۶ ایروانی بعدها زمینی به وسعت ۷۰۰ متر مربع در منطقه مهرآباد خرید که ۴۰۰ متر مربع بنای ساختمانی داشت. سپس با خرید ماشین دوخت، از پارچه‌های ایرانی استفاده کرد و شرکتی خارجی به نام ولکو نیز حاضر به سرمایه‌گذاری و انتقال فناوری به ایران شد. این کارخانه «کفش ملی» نام گرفت و در آغاز ۱۵۰ محصول مختلف تولید می‌کرد.موقعیت تجار و صاحبان صنایع در دوره پهلوی: زندگی و کارنامه محمدرحیم متقی ایروانی
صفحه ۹۷–۹۸
رحیم ایروانی با خرید زمین‌ها و املاک منطقه مهرآباد کارخانه خود را گسترش داد. علاوه بر گسترش ساختمان‌های کارخانه کفش ملی، او در یکی از زمین‌هایی که خریده بود مسجدی را نیز احداث کرد.موقعیت تجار و صاحبان صنایع در دوره پهلوی: زندگی و کارنامه محمدرحیم متقی ایروانی
صفحهٔ ۱۰۰ تا سال ۱۳۳۷ در ایران کفش‌های چرمی تولید نمی‌شد، اما به دنبال تأسیس کارخانه‌های چرم و دباغی، تولید کفش چرم نیز در کفش ملی آغاز شد.موقعیت تجار و صاحبان صنایع در دوره پهلوی: زندگی و کارنامه محمدرحیم متقی ایروانی
صفحهٔ ۱۰۱
در این دوران رقبای عمده کفش ملی کفش‌هایی بودند که عمدتاً از چکسلواکی وارد می‌شدند. از سال ۱۳۴۷ به بعد، کفش ملی در کنار تولید کفش محصولاتی مثل جوراب، توید آستر و بند کفش و محصولات دیگر را آغاز نمود. در همین سال، گسترش کارخانجات کفش ملی با ساخت و ساز در کیلومتر ۱۸ جاده قدیم کرج پی گرفته شد. ایروانی زمینی به مساحت ۴۰۰ هزار متر مربع خرید و پارک صنعتی کفش ملی فعالیت خود را رسماً در سال‌های آغازین دهه ۱۳۵۰ آغاز نمود. در این زمین برای ساخت ۴۰۰ واحد خانه سازمانی برای کارگران برنامه‌ریزی شد تا با اسکان کارگران، هزینه رفت و آمد و ترابری را کاهش دهد.
در کارخانه کفش ملی تا سال ۱۳۵۰ گونه‌های مختلفی از کفش مثل کفش ورزشی، کفش برای روزهای بارانی، چکمه، پوتین، دمپایی، کفش کتانی، کفش‌های بچه‌گانه و کفش ایمنی تولید می‌شد. با افزایش تدریجی گنجایش کارخانه مهرآباد، روزانه ۱۲٬۵۰۰ جفت کفش در کارخانه کفش ملی توسط ۲۵۰۰ کارگر تولید می‌شد.
در سال ۱۳۵۷ سرمایه شرکت در مقایسه با سال ۱۳۵۵ به میزان ۷۴۱ میلیون ریال افزایش یافت. ایروانی علاوه بر تأسیس فروشگاه‌های زنجیره‌ای کفش ملی در سراسر کشور و یکسان‌سازی قیمت‌ها، توانست به کشورهای اروپای شرقی و شوروی نیز کفش صادر کند.
کفش ملی برای تامین نیازهای خود به قالبهای جدید و تعمیر ماشین الات موجود اقدام به ایجاد یک شرکت قالبسازی بنام دسما ایران نموده بود که از بیرون هم سفارشات قبول میکرد.
وقوع انقلاب ۱۳۵۷، شرکت کفش ملی و بیش از ۵۰ شرکت در ارتباط با آن مصادره شدند. پس از آن کفش ملی به سازمان صنایع ملی منتقل گشت، اما چندی بعد بابت رفع بدهی دولت به سازمان بازنشستگی کشوری واگذار شد. تا به امروز ماشین‌آلات این کارخانه تماماً فروخته شده‌است و محل کارخانه‌ها (پارک صنعتی کفش ملی) به انبار تبدیل شده که بخشی از آن در اختیار شرکت خودروسازی سایپا است و بخش دیگر آن تبدیل به انبار کفش شده‌است. هم‌اکنون برخی تولیدکنندگان کفش در کشور محصولات خود را با نشان کفش ملی از طریق فروشگاه‌های کفش ملی به فروش می‌رسانند. دو شرکت بزرگ کفش‌سازی ایران یعنی کفش بلا و کفش وین هم همین فرجام را داشتند.
اکنون فروشگاه‌های کفش ملی به عرضه تولیدات صنایع کوچک و دیگر کارخانه‌ها تبدیل شده‌اند. هم‌اکنون بعد از ۳۲ سال، از پرسنل ۱۰ هزار نفری گروه کفش ملی تنها ۷۰۰ نفر باقی مانده‌اند که در کفش گنجه و بخش‌های بازرگانی مشغول به کار هستند. کفش ملی و کفش بلا پس از انقلاب به هیچ کشوری صادرات نداشته اند.
راهبرد نظامی یا استراتژی نظامی، سیاستی است که سازمان‌های نظامی به منظور رسیدن به اهداف راهبردی مطلوب اتخاذ می‌کنند.pp.163, Gartner
برابر انگلیسی واژهٔ راهبرد که در فارسی نیز کاربر زیادی دارد واژهٔ «استراتژی» است. این واژه از ریشهٔ یونانی "استراتیگوس" (strategos) گرفته شدهp.25, Carpenter و نخستین بار در سدهٔ ۱۸ میلادی در معنای «هنر ژنرال»p.11, Matloff یا «هنر سازماندهی» یگان‌هاp.235, Wilden مورد استفاده قرار گرفته‌است. راهبرد نظامی شامل طرح‌ریزی و هدایت لشکرکشی‌ها، تحرک و استقرار نیروها و فریب دشمن است.
کارل فون کلاوزویتس که ملقب به پدر مطالعات راهبردی نوین است راهبرد نظامی را «به‌کارگیری نبردها در جهت کسب پیروزی نهایی در جنگ» تعریف می‌کند. تعریفی که لیدل هارت از راهبرد نظامی ارائه می‌دهد تأکید کمتری بر نبرد دارد: «راهبرد نظامی هنر توزیع و به‌کارگیری توانایی‌های نظامی به منظور برآوردن کامل اهداف راهبرد است.»
با این حال هر دو نفر، اهداف سیاسی را مقدم بر اهداف نظامی می‌دانند و به این شکل خواهان کنترل نظام به دست افراد غیرنظامی هستند.
راهبرد نظامی، طرح‌ریزی و اجرای رقابت بین گروه‌های مسلح بسیار بزرگ متخاصم است. در راهبرد نظامی دو طرف می‌کوشند تا با استفاده از منابع دیپلماتیک، اطلاعاتی، نظامی و اقتصادی در برابر منابع دشمن به سیادت نظامی برسند یا تمایل دشمن به جنگ را کاهش دهند.
راهبرد نظامی ابزار عمده‌ای است که می‌تواند منافع ملی را تأمین کند. راهبرد نظامی نوین توسط علوم نظامی گسترش یافت.دانشکده جنگ ارتش آمریکا این مقوله شاخه‌ای از جنگ و سیاست خارجی به‌شمار می‌آید.
در مقام مقایسه باید یادآور شد، راهبرد کلان راهبرد بزرگترین سازمان‌ها نظیر دولت ملت‌ها، کنفدراسیون‌ها یا ائتلاف‌های بین‌الملی است. همچنین راهبرد نظامی از لحاظ وسعت حوزهٔ نظری بزرگتر از تاکتیک نظامی است که هدفش استقرار و تحرک یگان‌ها در زمین یا دریا است.US Army Field Manual and FM 3-0
در سدهٔ ۱۹ میلادی راهبرد نظامی را همچنان به عنوان یکی از اجزای سه‌گانهٔ «هنرها» یا «علوم» که جنگ‌ها را هدایت می‌کردند می‌شناختند؛ دیگر اجزاء شامل تاکتیک یا اجرای طرح‌ها و تحرکات نیروها در نبرد و لجستیک یا پشتیبانی از یک ارتش بود. این دیدگاه از دوران روم باستان تا آن زمان پابرجا مانده بود و مرز بین استراتژی و تاکتیک تا حدودی تاریک گشته و گهگاه دسته‌بندی یک تصمیم نظامی بر اساس نظرات افراد مختلف تفاوت می‌کرد. کارنوت در زمان جنگ‌های انقلابی فرانسه معتقد بود که راهبرد نظامی تنها شامل تمرکز یگان‌ها است.p.638, Chaliand
راهبرد و تاکتیک از لحاظ معنای کاربردی ارتباط تنگاتنگی با هم دارند. هر دوی آن‌ها با مسافت، زمان و نیرو سر و کار دارند اما راهبرد، این مفاهیم را در حوزه‌ای گسترده‌تر بررسی کرده، می‌تواند تا چندین سال ادامه یابد و حالتی اجتماعی دارد ولی حوزهٔ تاکتیک، کوچکتر است و شامل تحرک عناصر کمتری در طول چند ساعت یا چند هفته می‌شود.
راهبرد در اصل به عنوان پیش‌درآمد یک نبرد تلقی می‌شد در حالی که تاکتیک را به عنوان مجری راهبرد می‌شناختند. به هر حال در جنگ‌های جهانی سده ۲۰ میلادی تمایز میان تحرک و نبرد، راهبرد و تاکتیک به کمک فن‌آوری و حمل و نقل روشن‌تر شد. تاکتیک که زمانی در حوزهٔ فعالیت یک گروهان سواره‌نظام تعریف می‌شد، در این سده برای یک ارتش زرهی به کار رفت.
غالباً این‌طور گفته می‌شود که اهدافی را که باید در یک لشکرکشی نظامی به دست آیند توسط راهبرد تعیین می‌شوند در حالی که شیوه‌های رسیدن به این اهداف توسط تاکتیک مشخص می‌شوند. اهداف راهبردی می‌توانند شامل تصمیماتی چون «ما می‌خواهیم ناحیهٔ الف را اشغال کنیم» یا «ما می‌خواهیم گسترش تجارت کشور ب را در زمینهٔ محصولات ج متوقف کنیم» باشند؛ اما تصمیمات تاکتیکی می‌توانند شامل جملات یک تیمسار همچون «ما می‌خواهیم این کار را با حمله‌ای دریایی به شمال کشور الف انجام دهیم»، «ما می‌خواهیم بنادر کشور ب را محاصره کنیم» تا جملات خاص‌تری نظیر «دستهٔ ج حمله می‌کند و دستهٔ د پوشش آتش ایجاد می‌کند» را شامل شوند.
راهبرد در ناب‌ترین شکل ممکن، تنها با مسائل نظامی سر و کار داشت. در جوامع پیشین، یک شاه یا رهبر سیاسی غالباً فرماندهٔ نظامی نیز به‌شمار می‌رفت. اگر این‌طور نمی‌بود فاصلهٔ بین فرماندهٔ نظامی و سیاسی کم می‌شد و فرمانده نظامی قدرت زیادی پیدا می‌کرد. اما در طول زمان که احساس نیاز به ارتش حرفه‌ای بیشتر شد، مرز بین سیاستمداران و نظامیان بیشتر شد. در بسیاری از مواقع لزوم جدایی بین این دو به‌طور صریح اعلام می‌شد.
ژرژ کلمنسو سیاستمدار فرانسوی گفته‌است: «جنگ مهم‌تر از آن است که به دست سربازان سپرده شود.» این عقیده موجب رشد راهبرد کلان شد که هدفش مدیریت منابع کل ملت به منظور هدایت جنگ بود.
در محیط راهبرد کلان، مسائل نظامی به راهبرد عملیاتی تنزل می‌یابند: طرح‌ریزی و کنترل یگان‌های نظامی بزرگ در حد سپاه و لشکر. هم‌زمان با افزایش تعداد نفرات ارتش‌ها و توسعهٔ فن‌آوری‌های ارتباطی و کنترلی، تفاوت بین «راهبرد نظامی» و «راهبرد کلان» روشنتر می‌شد.
دیپلماسی اصل مهم راهبرد کلان است که از طریق آن یک ملت می‌تواند با ملل دیگر ائتلاف ایجاد کند یا ملت دیگری را برای تسلیم شدن تحت فشار قرار دهد تا بدون توسل به جنگ به پیروزی برسد. یکی دیگر از اصول راهبرد کلان، مدیریت صلح پساجنگ است.
بنا بر گفتهٔ کلاسویتز، یک راهبرد نظامی موفق ممکن است راهی به سوی پایان باشد اما خودش به پایان نمی‌رسد. نمونه‌های زیادی در تاریخ وجود دارند که نشان می‌دهند پیروزی نظامی در میدان نبرد منتج به صلح طولانی‌مدت، امنیت یا آرامش نشده‌است.
در طول تاریخ بسیاری از راهبردپردازان (استراتژیست‌ها) کوشیده‌اند تا یک راهبرد موفق را در مجموعه‌ای از اصول جمع کنند. سون تزو ۱۳ اصل را در کتاب خود به نام هنر جنگ معرفی کرده در حالی که ناپلئون ۱۱۵ اصل را بیان نموده‌است.
یکی از تیمسارهای مشهور زمان جنگ داخلی آمریکا به نام ناتان بدفورد فارست تنها به یک اصل باور داشت: «اول رسیدن به هدف با بیشترین تعداد افراد» (رسیدن به هدف پیش از همه و بیش از همه) مفاهیمی که در دستورالعمل نیروی زمینی ارتش ایالات متحده (شماره FM-3-0) به عنوان اصول عملیات‌های نظامی (بخش‌های ۳۲–۴ تا ۳۹–۴) آورده شده‌اند عبارتند از:US Army FM 3-0 "Operations"
برخی از راهبردارها بر این باورند که پایبندی به اصول اولیه ضامن پیروزی در جنگ خواهد بود اما برخی دیگر بر این باور هستند که جنگ غیرقابل پیش‌بینی است و فرمانده باید در تنظیم راهبرد انعطاف داشته باشد. ژنرال هلموت فون مولتکه (بزرگتر) راهبرد را به صورت سامانه‌ای مبتنی بر «مصالح موردی» تعریف کرده‌است که طبق آن فرمانده باید تحت فشار دستورات مفید صادر کند. با وجود پیشرفت فناوری اصول اساسی راهبرد نظامی تا به حال تغییری نکرده‌است.
راهبرد (و تاکتیک) باید در پاسخ به پیشرفت‌های فناوری به‌طور مداوم متحول شوند. یک راهبرد موفق که در یک عصر خاص مورد توجه بسیار قرار داشته‌است، حتی در صورتی که پیشرفت‌های جدید در اسلحه‌سازی و تجهیزات باعث منسوخ شدن آن شده باشند، همچنان پرطرفدار باقی می‌ماند.
طرف‌های درگیر در جنگ جهانی اول و تا حد زیادی در جنگ داخلی آمریکا، تاکتیک‌های ناپلئونی «حمله به هر قیمت» را در مقابل نیروی دفاعی سنگرها، مسلسل‌ها و سیم‌های خاردار به کار گرفتند. فرانسه بنابر تجربه‌ای که از جنگ جهانی اول اندوخته بود تصمیم گرفت با دکترین نظامی کاملاً دفاعی وارد جنگ جهانی دوم شود. به همین دلیل نیز حصاری دفاعی به نام خط ماگینوت در طول مرز شرقی خود ایجاد کرد که به گمان دولتمردان این کشور «رسوخ‌ناپذیر» بود. اما این خط دفاعی، حریفِ حملهٔ رعدآسای آلمانی‌ها نشد.
اصول راهبرد نظامی را می‌توان در آثار سون تزو و چاناکیا در سال ۵۰۰ پیش از میلاد یافت. در لشکرکشی‌های سردارانی چون اسکندر مقدونی، چاندراگوپتا مائوریا، هانیبال، کین شی هوانگ، جولیوس سزار، ژوگه لیانگ، خالد ابن ولید و به ویژه کوروش کبیر می‌توان شاهد طرج‌ریزی و تحرک راهبردی بود.
ماهان در مقدمهٔ کتاب خود به نام "تأثیر قدرت دریایی بر تاریخ" نشان داده‌است که رومی‌ها چگونه از قدرت دریایی خود برای قطع خطوط ارتباط دریایی هانیبال با کارتاژ استفاده کردند و به این ترتیب توانستند با استفاده از راهبرد ناوگان‌های دریایی، هانیبال را از سرزمین ایتالیا بیرون کنند بدون این که توسط لژیون‌های خود، وی را شکست دهند.
راهبردهای اولیه عبارت بودند از نابودی، فرسایش، جنگ فرسایشی، زمین سوخته، محاصره، نبرد پارتیزانی، فریب و عملیات دروغین. قوه ابتکار و مهارت تنها به نیروی خیال، سازگاری و فناوری محدود بود. راهبردارها به‌طور مداوم از فناوری رو به پیشرفت بهره‌برداری می‌کردند.
نیکولو ماکیاولی در سال ۱۵۲۰ (۸۹۸) در کتاب خود به نام هنر جنگ به رابطهٔ بین مردم و مسائل نظامی و تشکیل راهبرد کلان می‌پردازد. گوستافوس آدولفوس سوئدی در کتاب "جنگ سی ساله" نشان داد که استفاده از راهبرد عملیاتی پیشرفته موجب کسب پیروزی‌های متعدد در ناحیهٔ امپراتوری روم مقدس شده‌است.
تنها پس از سده ۱۸ میلادی بود که راهبرد نظامی در اروپا به‌طور جدی مورد مطالعه و بررسی قرار گرفت. فردریک کبیر در جنگ هفت ساله (۱۷۵۶-۱۷۶۳) (۱۱۳۴-۱۱۴۱) از راهبرد فرسایش (جنگ فرسایشی) برای مقابله با حریفان و محافظت از نیروهای پروسی خود سود برد.
فردریک که از تمام مرزهای خود مورد هجوم کشورهای فرانسه، اتریش، روسیه و سوئد قرار گرفته بود، از مرکزیت کشور خود استفاده کرد تا بتواند ارتش خود را در طول خطوط داخلی حرکت دهد و در هر زمان تنها بر یک کدام از این کشورها تمرکز کند. اگر هم نمی‌توانست به پیروزی دست یابد دست کم می‌توانست شکست را تا دستیابی به راه‌حل دیپلماتیک عقب بیندازد. «پیروزی» فردریک به این جهت اهمیت فوق‌العاده‌ای پیدا کرد که از «راهبرد هندسی» که بر خطوط مانور تأکید داشت سود می‌جست و همچنین بر آگاهی از عوارض زمین و تصرف نقاط قوت حیاتی مبتنی بود.
چنگیزخان، امپراتور مغولان نمونهٔ خوبی در مقابل پیشرفت‌های اروپایی‌ها در هنر راهبرد نظامی است. موفقیت‌های چنگیزخان و جانشینانش مبتنی بر مانور و القای ترس بود. نکتهٔ کلیدی در راهبرد چنگیز عبارت بود از روانشناسی جمعیت مقابل. چنگیزخان و اخلاف او توانستند با اجرای دقیق و پی در پی این راهبرد، بخش اعظم اوراسیا را به زیر یوغ خود درآورند. ارتشِ موظف چنگیز بر کمانداران سواره قبایل، راهبرد زمین سوخته و همچنین گله‌های اسب فراوان مغولستان استوار بود. هر کماندار دست‌کم دارای یک اسب یدک بود؛ (به‌طور میانگین هر فرد دارای پنج اسب بود) به همین خاطر کل ارتش می‌توانست با سرعتی شگرف حرکت کند. همچنین از آن جا که شیر و خون اسب از اجزای اصلی غذای مغولان بودند، گله‌های اسب چنگیزخان نه تنها به عنوان ابزار حرکت بلکه به عنوان ذخیرهٔ لجستیکی وی نیز عمل می‌کردند. دیگر احتیاجات این ارتش با غارت و نابودی به دست می‌آمد. غارتگرانِ خان مغول به همراه خود چادر قابل حمل، همخوابه، قصاب و آشپز نیز می‌آوردند. ارتش‌های چین، ایران، اعراب و اروپای شرقی با مانور و حملات مکررِ مغولان آن قدر تحت فشار قرار می‌گرفتند تا در هم می‌شکستند و سپس در تعقیب و گریز نابود می‌شدند.
ارتش‌های دیگر در مقایسه با ارتش چنگیز بسیار سنگین و بی‌تحرک به نظر می‌رسیدند. تا سده ۲۰ میلادی هیچ ارتشی نتوانست به سرعت استقرار ارتش چنگیز برسد. هنگامی که ارتش مغول با شهری مستحکم برخورد می‌کرد، اصول مانور و سرعت ایجاب می‌کرد که شهر به سرعت تسلیم شود. در این‌جا شهرت وحشتناک مغولان به یاریشان می‌آمد تا فضای شهر را مملو از رعب و وحشت ساخته و آن را رام سازند.
جنگ‌های بیولوژیک اولیه نیز به همین شیوه عمل می‌کردند. از منجنیق‌ها و دیگر سلاح‌های پرتابی برای پرتاب جسد حیوانات و انسان‌های مرده به درون شهر استفاده می‌شد تا از این طریق بیماری‌هایی نظیر طاعون سیاه باعث بیماری و مرگ مردم شود. اگر شهر یا شهرستانی خان مغول را ناراحت می‌کرد، تمام مردم شهر کشته می‌شدند تا عبرتی برای دیگر شهرها شود. این مورد از اولین نمونه‌های جنگ روانی به‌شمار می‌رود.
توجه داشته باشید که حتی با توجه به فهرست موجز اصطلاحات راهبردی بالا می‌توان به این موضوع پی برد که راهبرد مغولان طوری طراحی شده بود که به سمت یک هدف (روانشناسی جمعیت مقابل) رهنمون باشد. این هدف از طریق آفند امکان‌پذیر می‌شد. آفندی که بر پایهٔ تمرکز نیروها، مانور، غافلگیری و سادگی استوار بود.
نام تاریخی این ناحیه نورتومبریا بود و در حالی که بعضی از نهادها از این نام استفاده می‌کنند ولی در محاوره روزانه مردم کاربرد ندارد. همچنین شهرهای این ناحیه عبارتند از : نیوکاسل آپون تاین، ساندرلند، دورهام، میدلزبورو، استوکتون آن تیس، هارتلپول و دارلینگتون.
به‌طور کلی در شمال و غرب این ناحیه تپه‌های فراوان وجود دارد. بلندترین نقطه این ناحیه ۸۱۵ متر ارتفاع دارد.
The Association of North East Councils, and before 2009 the North East Assembly, is based in central Newcastle upon Tyne.
باشگاه دانش‌پژوهان جوان نهادی آموزشی–پژوهشی است که زیر نظر وزارت آموزش و پرورش، به برگزاری المپیادهای علمی ایران و سازماندهی دانش‌آموزان برتر ایران برای شرکت در المپیادهای جهانی می‌پردازد. این نهاد بین سال‌های ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۸ به‌صورت یکی از دو معاونت مرکز ملی پرورش استعدادهای درخشان و دانش‌پژوهان جوان فعالیت می‌کرد که مجدداً از سال ۱۴۰۱ و به سرپرستی سید رضا حسینی با عنوان باشگاه دانش‌پژوهان جوان به‌عنوان یک سازمان مستقل احیا شد.
باشگاه دانش‌پژوهان جوان در شهریور ۱۳۷۴ به مرکزیت تهران بنیان‌گذاری شد. اساسنامه باشگاه در تاریخ ۱۰ آبان ۱۳۷۳ به تأیید شورای‌عالی انقلاب فرهنگی رسید که براساس آن، باشگاه دانش‌پژوهان دارای هیئت‌امنایی با اعضای وزیر آموزش و پرورش، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری، رئیس سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان (سمپاد) و ۸ نفر از اعضای هیئت علمی دانشگاه‌ها بود. پیش‌تر در سال ۱۳۶۶، موسسه‌ای با نام «مرکز المپیادهای علمی کشور» برای این فعالیت‌ها بنیان‌گذاری شده بود.
این مؤسسه در سال ۱۳۹۰ با تصویب شورای‌عالی اداری با سمپاد ادغام شد و مرکز ملی پرورش استعدادهای درخشان و دانش‌پژوهان جوان تشکیل شد؛ ولی در پی ابلاغ مصوبهٔ شورای‌عالی انقلاب فرهنگی در سال ۱۳۹۸ و بر اساس مادهٔ ۱۵ آن احیا شد. اساسنامه جدید در ۲۴ اسفند ۱۴۰۰ به تصویب شورای‌عالی انقلاب فرهنگی رسید و ۲۲ مرداد ۱۴۰۱ برای اجرا ابلاغ شد. براساس این اساسنامه، هیئت‌امنای باشگاه همان هیئت‌امنای سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان تعیین گردید. همچنین رئیس باشگاه دانش‌پژوهان جوان به‌عنوان قائم‌مقام دبیر هیئت‌امنا و نیز دو نفر از دانش‌پژوهان مدال‌آور به ترکیب هیئت‌امنا افزوده شدند.
باشگاه دانش‌پژوهان جوان برگزارکننده المپیادهای علمی داخل ایران است. این باشگاه المپیادهایی در رشته‌های ریاضیات، فیزیک، شیمی، زیست‌شناسی، رایانه، نجوم، ادبی، جغرافیا، زمین‌شناسی، تفکر و کارآفرینی و علوم و فناوری نانو برگزار کرده و پس از برگزاری ۴ دورهٔ المپیاد، اقدام به انتخاب اعضای تیم المپیاد ایران برای شرکت در المپیاد جهانی می‌کند. اعضای این تیم‌ها توسط این مؤسسه جهت آماده‌سازی به اردو برده‌می‌شوند. برگزیدگان المپیاد ادبی که المپیاد جهانی ندارد، با حمایت فرهنگستان زبان و ادب فارسی به کشورهای دیگر اعزام می‌شوند.
شرکت‌کننده‌های ایران در المپیادهای جهانی زیست‌شناسی، فیزیک، شیمی، ریاضی، کامپیوتر و نجوم توسط این سازمان آماده می‌گردند و اعزام می‌شوند. ایرانیان تا خرداد سال ۱۳۸۷، ۹۴ مدال طلا، ۱۷۷ مدال نقره و ۹۳ مدال برنز (مجموعاً ۳۶۴ مدال) کسب‌کرده‌اند.
روبرتا فلک متولد ۱۹۳۹ در کارولینای شمالی، خوانندهٔ مشهور"Notable Black American women". Jessie Carney Smith, Shirelle Phelps. Verlag für die Deutsche Wirtschaft AG, 2003 pp.224 سبک ریتم و بلوز و سول است.
او با دانی هاتاوی دوره تولید آهنگ موفقیت آمیزی را در دهه ۱۹۷۰ داشت.
او برندهٔ جایزه گرمی نیز گردید.
دانی هاتاوی یا دانی ادوارد هاثاوی (زاده ۱ اکتبر ۱۹۴۵ - درگذشته ۱ ژانویه ۱۹۷۹)، خوانندهٔ مشهور سبک موسیقی سول بود.او با روبرتا فلک دوره تولید آهنگ موفقیت‌آمیزی را در دهه ۱۹۷۰ داشت که به برنده شدن جایزه گرمی انجامید.
مرگ او در ۱۹۷۹ که خودکشی اعلام گردید، تا به امروز مورد شک بسیاری قرار گرفته‌است."The Mysterious Death of Donny Hathaway". "Ebony". Apr 1979 Vol. 34, No. 6 ISSN 0012-9011 Johnson Publishing Company. pp.61
نماد گمشده که پیش از این با عنوان کلید سلیمان شناخته می‌شد، رمانی است اثر نویسنده آمریکایی دن براون. این کتاب قسمت سوم از مجموعه سه‌گانه‌ای می‌باشد که در پی فرشتگان و شیاطین و رمز داوینچی توسط این نویسنده نگاشته شده است.
این کتاب سریع‌ترین فروش را میان کتب بزرگسالان در تاریخ داشت. شخصیت محوری داستان نماد گمشده رابرت لنگدان نمادشناس دانشگاه هاروارد است که پیش از این در کتابهای فرشتگان و شیاطین و رمز داوینچی نیز حضور داشته است.
کل داستان در یک بازه زمانی دوازده ساعته در واشینگتن دی سی اتفاق می‌افتد و محوریت داستان حول موضوع فراماسونری قرار دارد. رابرت لانگدون ظاهراً به دعوت یکی از دوستان فراماسون خود به نام پیتر سولومون به قصد انجام یک سخنرانی در ساختمان کنگره ایالات متحده (که به آن ساختمان کاپیتول نیز گفته می‌شود) وارد واشینگتن دی سی می‌شود. سولومون همچنین از وی درخواست کرده است که بسته کوچکی را که سال‌ها پیش به او امانت داده بود، با خود به همراه بیاورد. پس از ورود به ساختمان کنگره رابرت لانگدون با دست راست قطع شده پیتر سولومون مواجه می‌شود که در وسط سالن به سمت مشخصی اشاره می‌کند. دست سالامون با خالکوبی‌های ویژه‌ای تزئین شده است که نمادی موسوم به دست رازها را تشکیل می‌دهد. با توجه به شواهد رابرت لانگدون در می‌یابد که پیتر سولومون ربوده شده و رباینده بدینوسیله از وی می‌خواهد که برای او، هرم مخفی فراماسونها را که گفته می‌شود در جایی در شهر واشینگتن دی سی پنهان شده است و همچنین کلمه گمشده که گفته می‌شود کلید دستیابی به قدرت و دانش مخفی گذشتگان است پیدا کند.
در ادامه داستان مسئول حفاظت از ساختمان کاپیتول و رئیس دفتر امنیت سازمان سیا، اینو ساتو وارد داستان می‌شوند. با تعقیب مسیر اشاره شده توسط دست پیتر سولومون این سه نفر به محراب میسونی پیتر سولومون واقع در اتاقی کوچک در زیر زمین ساختمان کاپیتول هدایت می‌شوند. فراماسونها معمولاً چنین محرابی را به جهت یادآوری فلسفه زندگی در خانه خود می‌سازند. یک جمجمه انسان و برخی اشیاء نمادین دیگر تزئین کننده محراب بودند؛ ولی بزودی اعضای گروه متوجه شدند لرزش یکی از دیواره‌های اتاق در نور شمع شدند. وقتی که دیواره‌ای که در حقیقت یک پرده بود کنار رفت هرمی ناقص پدیدار شد که بر روی آن کلمه‌ای حک شده بود که رابرت لانگدون را به سوی گام بعدی در نجات دوست ربوده شده‌اش هدایت کرد.
همزمان ساتو که از مأمورین حراست ساختمان کاپیتول خواسته بود تصویر اشعه ایکس گرفته شده از رابرت لانگدون را در هنگام ورود به ساختمان کاپیتول بازنگری کنند متوجه وجود یک هرم کوچک در کیف همراه رابرت لنگدان می‌شود.. او از رابرت لانگدون در رابطه با هرم سئوال می‌کند و رابرت لانگدون که از محتویات بسته امانی پیتر سولومون بی اطلاع بود متوجه منظور ساتو نمی‌شود. ساتو تصمیم می‌گیرد که رابرت لانگدون و هرم‌ها را برای تحقیقات بیشتر و بازجویی به مقر سازمان سیا انتقال دهد. در همین زمان وارن بلامی، سرمعمار ساختمان کاپیتول و یکی از دوستان فراماسون پیتر سولومون وارد اتاق زیرزمینی می‌شود و با مضروب کردن ساتو و رئیس حراست ساختمان، رابرت لانگدون را آزاد کرده و به همراه خود به طبقه همکف ساختمان کاپیتول می‌برد.
روز آزادی نرم‌افزار (به اختصار "SFD") یک جشن سالانه در سراسر جهان در ارتباط با نرم‌افزار آزاد است که توسط بنیاد آزادی دیجیتال (DFF) برگزار می‌شود. SFD تلاشی برای آموزش عمومی با هدف افزایش آگاهی دربارهٔ نرم‌افزار آزاد، فضیلت‌های آن و ترغیب به استفاده از آن است.
SFD از سال ۲۰۰۴ آغاز شد و نخستین بار در ۲۸ اوت همان سال برگزار شد. حدود ۱۲ تیم در نخستین روز آزادی نرم‌افزار شرکت کردند.
از سال ۲۰۰۶ به‌طور رسمی سومین شنبه ماه سپتامبر به عنوان «روز آزادی نرم‌افزار» تعیین شده‌است. با این حال، بنا به مقتضیات محلی، گروه‌ها می‌توانند در روزهای دیگری برنامه‌های خود را برگزار کنند.
برگزاری هر رویداد به تیم‌های محلی در سراسر جهان محول شده‌است. تیم‌هایی که از پیش ثبت نام کرده‌اند (حداقل ۲ ماه پیش از تاریخ برگزاری) اقلام تبلیغاتی ارسالی از بنیاد آزادی‌های دیجیتال را به رایگان دریافت می‌کنند تا در رویداد استفاده کنند. ویکی SFD شامل صفحاتی برای تیم‌های مختلف است که در آن، برنامه‌های خود را منتشر می‌کنند. خود رویدادها دارای بخش‌ها و اشکال مختلفی می‌توانند باشند؛ شامل کنفرانس‌هایی دربارهٔ مزایای نرم‌افزار آزاد و متن‌باز، کارگاه‌ها، ارائه‌ها، بازی‌ها، مراسم درخت‌کاری، بحث‌ها و جشن نصب.
در مورد ارقام فوق توجه داشته باشید: یافتن ارقام سال‌های اولیه و حتی یافتن منابع بسیار دشوار است. نقشه‌های موجود در وبگاه SFD فقط پس از ۱۳۸۶ (۲۰۰۷) قابل اتکاست، با این وجود، دربرخی سال‌ها مانند سال ۲۰۰۹ شاهد تعداد تیم‌های بیشتری هستیم که دلیلش، وجود دو منبع شامل تیم‌هایی بود که به‌طور رسمی از طریق DFF ثبت‌نام نکرده بودند. حدود ۸۰ تیم از چین و صد نفر از جامعه Sun (OSUM) حضور داشتند که به شدت اقدام به توزیع اقلام یارانه‌ای بین تیم‌های‌شان کردند. در سال‌های اولیه SFD، نقشه جزء اختیاری و فاقد ارتباط با اسکریپت ثبت‌نام بود و بنابراین برخی از تیم‌ها دردسر گذراندن این مراحل دشوار را به خودشان ندادند.
حامی اصلی از ابتدا شرکت کنونیکال و حامی توزیع گنو/لینوکس اوبونتو است. بعد از آن آی‌بی‌ام، سان مایکروسیستمز، DKUUG، گوگل، ردهت، Linode، نوکیا و هم‌اکنون MakerBot و البته بنیاد نرم‌افزار آزاد و بنیاد نرم‌افزار آزاد اروپا به حمایت از این روز پرداختند. در حال حاضر آی‌بی‌ام و سان مایکروسیستمز حامی مالی این رویداد نیستند. از نظر پوشش رسانه‌ای، DFF با مجله لینوکس، «لینوکس ژورنال» و «اوبونتو کاربر» همکاری می‌کند. هر تیم محلی می‌تواند به‌طور مستقل از حامیان مالی به خصوص سازمان‌های محلی حامل نرم‌افزارهای آزاد استفاده کند و اغلب، فعالیت‌هایشان در رسانه‌های محلی مانند روزنامه‌ها و تلویزیون پوشش داده می‌شود.
این رویداد چندین سال است که در ایران برگزار می‌شود و طی سال‌های گذشته در تهران، اصفهان، مشهد، کرج، شاهین‌شهر، رشت و ساری برگزار شده‌است. در طی دنیاگیری کووید-۱۹ در ایران این رویداد به‌صورت مجازی برگزار می‌شود.
در این سال جشن روز آزادی نرم‌افزار در باغ کتاب برگزار شد. افرادی در خصوص «بلندر»، «اوپن‌استریت‌مپ»، «فدیورس»، «گوگل‌زدایی» و ... ارائه دادند و به معرفی آن‌ها پرداختند.
در این سال تنها یک رویداد توسط لاگ ایلام به صورت مجازی برگزار شد.
در این سال، ۵ رویداد مجازی برگزار شد:
در این سال ۲ تیم به‌صورت مجزا و مجازی اقدام به برگزاری رویداد کردند:
سال ۱۳۹۹ رویداد روز آزادی در دانشگاه کابل در افغانستان برگزار شده‌است. از برگزاری رویدادهای دیگر اطلاعی در دست نیست.
روز آزادی نرم افزار
محمود احمدی‌نژاد، رئیس جمهور جمهوری اسلامی ایران برای شرکت شصت و چهارمین اجلاس سالیانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد سال ۲۰۰۹ میلادی، از تاریخ ۳۱ شهریور ۱۳۸۸ همراه با هیئت عالی رتبه به مدت سه روز عازم نیویورک شد.نمایندگان اقلیت دینی با احمدی‌نژاد در نیویورک ، تابناک
در جریان اقامت وی در شهر نیویورک، هم‌چون سفر سال ۱۳۸۶ و سفر سال ۱۳۸۷، تظاهرات‌هایی علیه محمود احمدی‌نژاد و حکومت جمهوری اسلامی ایران صورت گرفت.Demonstrators in New York Protest Against Iranian President Ahmadinejad, صدای آمریکاگردهمایی بزرگ ایرانیان معترض در روز سخنرانی احمدی‌نژاد, رادیو فردا
او در سفر خود به نیویورک، به سخنرانی در اجلاس سالیانه مجمع عمومی سازمان ملل به عنوان نماینده ایران پرداخت. هم‌زمان با سخنرانی احمدی‌نژاد در سالن اجلاس، ۱۴۵ هیئت دیپلماتیک، سالن مجمع عمومی سازمان ملل را به عنوان اعتراض ترک کردند.واکنش‌ها در لبنان به «جنبش سبز»، دویچه وله فارسی
احمدی‌نژاد در این سفر بسیار تلاش کرد که آمریکا را از صف انگلیس و فرانسه جدا کند و لحن سخنانش نسبت به اوباما و آمریکا نرمش بیشتری داشت.
اسفندیار رحیم‌مشایی، مجتبی ثمره هاشمی، پرویز داوودی، غلامحسین الهام، محمدرضا میرتاج‌الدینی نماینده تبریز و رسایی نماینده تهران و ارسلان فتحی پور نماینده کلیبر هم‌چنین چهار نفر از نمایندگان اقلیت‌های مذهبی در مجلس به نام‌های: وارطان (نماینده ارامنه شمال)، روبرت بگلریان (ارامنه جنوب)، سیامک مره‌صدق (کلیمیان)، اسفندیار اختیاری (زرتشتیان)، محمود احمدی‌نژاد را در این سفر همراهی کردند. گفتنی است بت کلیا، نماینده آشوریان در مجلس با مشکل صدور ویزا روبرو شد و از همراهی هیئت دولت بازماند.و سرانجام موعد سفر نیویورک فرا رسید, رادیو زمانه
انتخابات ریاست جمهوری دهم و ادعای پیروزی چالش‌برانگیز محمود احمدی‌نژاد، نظام جمهوری اسلامی را با بزرگترین اعتراضات مردمی در تاریخ خود درگیر کرد و بر حساسیت این سفر افزود. در آستانه این سفر تظاهرات روز قدس در ایران (۱۳۸۸) و حضور گسترده معترضان از سوی جنبش سبز، به عرصه‌ای برای اثبات تداوم اعتراض مردم حتی پس از برگزای دادگاه‌های برخی دستگیرشدگان تبدیل شد. وی دو روز قبل از سفر به نیویورک و در جریان سخنرانی پیش از خطبه نماز جمعه تهران، طی اظهاراتی، مجدداً هولوکاست و کشتار یهودیان توسط آلمان نازی را انکار کرد. اظهارات وی مجدداً با واکنش تند و اعتراضات کشورهای غربی مواجه گردید.روسیه: «سخنان احمدی‌نژاد درباره هولوکاست غیرقابل قبول است», بی‌بی‌سی فارسی از سوی دیگر اولتیماتوم کشورهای ۵+۱ و احتمال وضع تحریم‌های جدید شورای امنیت علیه ایران، بر حساسیت این سفر وی افزود.
مقامات سازمان ملل حضور احمدی‌نژاد را تأیید کردند و گفتند که همان احترامی که در رابطه با دیگر سران کشورها رعایت می‌شود در رابطه با او نیز رعایت خواهد شد. مقامات آمریکایی گفتند که آمریکا به دعوت‌نامه‌های سازمان ملل متحد برای جنجالی‌ترین رجال خارجی نیز احترام می‌گذارد و آن‌ها این‌طور تلقی می‌کنند که ویزای احمدی‌نژاد برای سفر به آمریکا تأیید خواهد شد.پنجمین سفر احمدی‌نژاد به آمریکا "خبر آنلاین"
۹۰ روشنفکر و فعال اجتماعی که در میانشان افرادی همچون یرواند آبراهامیان، داریوش آشوری، شهرنوش پارسی‌پور، حمید دباشی، اکبر گنجی، عبدی کلانتری، هادی قائمی، ابراهیم نبوی و محمدرضا نیکفر دیده می‌شود کمپینی را برای محاکمه احمدی‌نژاد به اتهام جنایت جنگی در سرکوب مردم معترض به انتخابات تشکیل دادند. این کمپین کنفرانسی با حضور حقوقدانان برای بررسی این موضوع برگزار خواهد کرد.
هواپیمای هیئت ایرانی ساعت ۱:۱۵ به وقت تهران در فرودگاه بین‌المللی جان اف کندی نیویورک به زمین نشست. کاروان خودروهایی که جهت انتقال احمدی‌نژاد به هتل تدارک دیده شده بودند بالغ بر ۲۰ عدد بود. هتل اینترکنتیننتال در خیابان ۴۸ نیویورک محل استقرار محمود احمدی‌نژاد و هیئت همراهش بود. علاوه بر رئیس‌جمهور ایران، ۷ رئیس‌جمهور دیگر نیز در این هتل اقامت داشتند. اعضای هیئت ایران از جمله شخص رئیس‌جمهور در طبقه ششم هتل مستقر شدند. چند آشپز نیز از ایران برای طبخ غذای ایرانی به آشپزخانه هتل معرفی شده‌بودند.
محل اولیه اقامت اولیه وی هتل هلمسلی نیویورک بود که مدتی قبل از ورود هیئت ایرانی، مدیر هتل از پذیرش این هیئت امتناع کرد. بنا به گفته نیویورک تایمز، مدیر هتل به محض اینکه دریافت که محل رزرو شده توسط یک گروه دانشجویی، احتمالاً توسط احمدی‌نژاد استفاده خواهد شد، تصمیم به لغو رزرویشن کرد.A'jad gets heave-ho from Helmsley Hotel, The New York Post
اولین برنامه کاری احمدی‌نژاد مصاحبه با خبرنگاران خبرگزاری آسوشیتدپرس و شبکه تلویزیونی APTN بود.
محمود احمدی‌نژاد به عنوان نماینده ایران، از ساعت ۱۹:۲۵ به مدت سی و پنج دقیقه در مجمع عمومی سازمان ملل متحد به سخنرانی پرداخت. سخنرانی وی با چندین دقیقه تأخیر برگزار شد. علت تأخیر سخنرانی بیش از زمان معین معمر قذافی از جانب قاره آفریقا در شروع مراسم بود. پشتیبانی از فلسطین، تغییر ساختار فعلی شورای امنیت و سازمان ملل، پیش‌بینی سقوط نظام کنونی اقتصاد جهانی، اهتمام عمومی به سیاست از محیط زیست از موارد مطرح در سخنرانی احمدی‌نژاد بود.A More Conciliatory Ahmadinejad at the U.N. وبگاه نیویورک تایمز
هم‌زمان با سخنرانی احمدی‌نژاد در سالن اجلاس، ۱۴۵ هیئت دیپلماتیک، سالن مجمع عمومی سازمان ملل را به عنوان اعتراض ترک کردند.US, France walk out during Ahmadinejad's UN speech خبرگزاری فرانسه
براساس گزارش بی‌بی‌سی، بسیاری از کرسی‌های مجمع عمومی سازمان ملل متحد در هنگام سخنرانی رئیس‌جمهور ایران خالی بود.سخنرانی احمدی‌نژاد در مجمع عمومی انجام شد, بی‌بی‌سی فارسی
محمود احمدی‌نژاد، هم‌چنین در اقدامی غیرمنتظره و بدون ذکر دلیلی، کنفرانس خبری پیش‌بینی شده در سازمان ملل متحد را که قرار بود با حضور وی برگزار شود را لغو کرد.احمدی‌نژاد کنفرانس خبری خود در سازمان ملل را لغو کرد ، العربیه فارسی اما سپس یک کنفرانس خبری که حضور خبرنگاران در آن بدون موافقت مقام‌های ایرانی امکان نداشت را درهتل اینترکانتینتال برگزار نمود.احمدی‌نژاد: «تأسیسات جدید غنی‌سازی سری نیست», بی‌بی‌سی فارسی احمدی‌نژاد، هم‌چنین از پاسخ دادن به سؤال خبرنگار شبکه ۱۰ اسرائیل امتناع کرد.הקוקטייל של אחמדינג'אד: חלוקת חתימות וצילומים ، شبکه ۱۰ اسرائیل
احمدی‌نژاد در ساعت ۱۳:۳۰ روز پنج‌شنبه در یکی از اتاق‌های هتل محل اقامت با چهره‌های شاخص و معروف اسلامی در آمریکا دیدار داشت. از جمله این افراد شاخص می‌توان به امام سراج وهاج، فاضل الهلانی، نهاد آوار، سرپرست بنیاد آیت‌الله خوئی در نیویورک و نماینده آیت‌الله سیستانی اشاره کرد. در این جلسه که به صورت پرسش و پاسخ انجام گرفت به موضوعاتی از قبیل: جایگاه سلاح اتمی در اسلام، تقلب در انتخابات سال۱۳۸۸، مناظره احمدی‌نژاد با اوباما، عفو سه گردشگر آمریکایی که در مرزهای غربی ایران دستگیر شدند، حقیقت واقعی هولوکاست و تور گردشگری مسلمانان آمریکا از ایران پرداخته شد.
احمدی‌نژاد در بعدازظهر همان روز در سالن هتل اینترکنتیننتال با ۴۰۰ نفر از دانشجویان و اساتید دانشگاه‌های آمریکا دیدار کرد. در این دیدار نمایندگان اقلیتهای مذهبی مجلس ایران نیز حضور داشتند. غالب دانشجویان دارای تحصیلات علوم سیاسی و روابط بین‌الملل بودند. در این دیدار دانشجویان و اساتید آمریکایی از موضوعات مختلفی از وی سوالاتی می‌کردند؛ در مورد مسائل روابط فی‌مابین آمریکا و ایران، مسائل افغانستان، بحث هولوکاست، مسائل هسته‌ای ایران و حوادث بعد از انتخابات، دربارهٔ اوستیای جنوبی و روابط ایران با کشورهای قفقاز. مدت زمان این جلسه ۲ ساعت تعیین شده‌بود و در نهایت با ضیافت شام خاتمه یافت.
این نشست در پنج‌شنبه شب در محل هتل و با حضور ۵۰ تن مهمانان سیاسی و فرهنگی و مطبوعاتی برگزار شد. عمده مسائل مطرح شده در این جلسه که بیش از دو ساعت طول کشید عبارت بود از: ۱- هولوکاست ۲- علت درخواست اورانیوم غنی شده تا ۲۰درصد ۳- حوادث بعد از انتخابات ۴- پرونده هسته‌ای ایران ۵- آینده روابط ایران و آمریکا و امکان گفتگو و مذاکره ۶- سرنوشت ۳ آمریکایی بازداشت شده در ایران ۷- مسئله افغانستان.[نشست با نخبگان کانون‌های اندیشه در آمریکا http://www.iran-newspaper.com/1388/7/21/Iran/4336/Page/5/Index.htm] روزنامه ایران
این ضیافت شام که در آخرین شب سفر احمدی‌نژاد و هیئت همراه در نیویورک انجام شده بود، با استقبال گسترده ایرانیان مقیم آمریکا مواجه شد. احمدی‌نژاد به دلیل همزمانی این دیدار با ملاقات با بان کی مون نتوانست در جلسه حضور یابد و منوچهر متکی و نمایندگان مجلس همراه رئیس‌جمهور میزبانی ضیافت را عهده‌دار بودند.روزنامه ایران نماز جمعه در نیویورک
با شرکت کردن محمود احمدی‌نژاد در اجلاس سالانه سازمان ملل در سال ۲۰۰۹، تعداد زیادی از ایرانیان مقیم آمریکا و کانادا و برخی دیگر کشورها در ادامه اعتراضاتی که پس از اعلام نتایج انتخابات به وقوع پیوست اعتراض کردند. این تظاهرات یکی از بزرگترین تظاهرات‌های اعتراضی ایرانیان خارج از کشور بوده‌است.
تظاهرات کنندگان که همچون معترضین داخلی ایران نمادهای سبز رنگ داشتند با در دست داشتن پلاکاردهای اعتراضی نسبت به محمود احمدی‌نژاد مخالفت خود را با او ابراز داشتند. آنان تصاویری از ندا آقا سلطان و برخی دیگر از جانباختگان خشونت‌های پس از اعلام نتایج انتخابات را در دست داشتند. این تظاهرات چندین روز طول کشید.بی‌بی‌سی فارسی-عکس: تظاهرات مخالفان در نیویورک
حسام ابریشمی نقاش و مجسمه‌ساز ایرانی است. او در ایالت کالیفرنیا در آمریکا زندگی می‌کند. او علاوه بر نقاشی به خلق مجسمه‌هایی از جنس برنز اقدام نموده و اخیراً به نقاشی بر روی شیشه نیز مشغول شده‌است.
حسام ابریشمی در سال ۱۳۳۰ در شهر شیراز متولد شد. دلباختگی اش به هنر نقاشی به سال‌های نوجوانی اش بر می گردد که با تشویق و تحسین جدی معلمان هنر دبیرستانی اش، آقایان معزی و نمازی، که هر دو نقاش بودند، پرداختن به نقاشی را بر همهٔ کارها برتری داد و اساس زندگی اش را بر اصول این هنر پایه گذاشت. در سال دوم دبیرستان، در مسابقهٔ سراسری نقاشی، ابتدا در شهر شیراز و سپس در کل کشور، رتبهٔ اول را کسب نمود.
در سال ۱۳۵۴ برای ادامهٔ تحصیلات عالی اش در رشتهٔ نقاشی راهی ایتالیا شد و در دانشکدهٔ هنرهای زیبای "پیترو وانوچی"، در شهر "پروجا"، به تحصیل و تمرین هر چه بیشتر نقاشی تا مقطع فوق لیسانس پرداخت.Accademia di belle arti Pietro Vanucci / Perugia , Italy این دوره، نخستین تماس جدی حسام با نگرش هنری غرب بود. حسام ابریشمی در سال ۱۳۵۸ به ایران بازگشت و متأثر از جو انقلابی کشور و دگرگونی‌های ناشی از آن، کارهایی با مضامین و مفاهیم سیاسی و اجتماعی به تصویر کشید. هدف او در این نقاشی‌ها دیگر ثبت نمادی از طبیعت نبود. حرف‌هایی داشت که باید می زد و زبان بیانش تصویر بود و اینچنین بود که از باز نمایی طبیعت فاصله گرفت و به بیان درونیاتش گروید. حسام در سال ۱۳۶۳ مجدداً به ایتالیا برگشت و پس از هشت ماه اقامت در آنجا راهی لوس آنجلس شد. او در سال ۱۳۶۶ با خلق نقاشی‌های کتاب "حماسهٔ پادشاهی کیومرث " The Epic Of King Kiomars، عرصهٔ جدیدی از فعالیت‌های هنری را به روی خود گشود. در سال ۱۳۷۱ همکاری رسمی اش را با "کالکتورز ادیشنز" Collectors Editions آغاز کرد و از طریق این شرکت شناخته شدهٔ انتشاراتی هنری، موفق به نشر و عرضهٔ آثار هنری خود در سطح جهانی گشت.
نقاشی‌های حسام پس از بازگشت به ایران به مرور ویژگی‌های رئالیستی خود را از دست دادند و حال و هوای انتزاعی به خود گرفتند. مجموعه‌ای از طراحی‌های پر شور آن سال‌های او به نام "فریاد ها"، در سال ۱۳۶۱ در تهران به چاپ رسید و با استقبال بسیار رو به رو شد. پیش از آن نیز در سال ۱۳۵۹ در یک نمایشگاه گروهی در موزهٔ هنرهای معاصر تهران، برخی آثارش را در کنار آثار دیگر نقاشان ایرانی به نمایش گذارد. نخستین نمایشگاه انفرادی اش اما، در سال ۱۳۶۰ در زادگاهش، شیراز، بر پای گشت که دو سال پس از برگزاری نخستین نمایشگاه انفرادی او درشهر پروجای ایتالیا بود.
گزینه‌هایی از آثار نقاشی او در قالب سه مجموعهٔ مجزا، توسط کالکتورز ادیشنز در آمریکا چاپ و منتشر شده‌است. همچنین عناوین متعددی از کتاب‌های مرجع دانشگاه‌های آمریکا در زمینهٔ جامعه شناسی و روان شناسی، از طراحی‌ها و نقاشی‌های حسام ابریشمی به عنوان طرح روی جلد بهره برده‌اند و بسیاری از صفحه‌های این کتاب‌ها نیز با نقش‌های او تکمیل شده‌است.
حسام در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۵ در هفتاد و دو نمایشگاه انفرادی و گروهی و جشنوارهٔ هنری شرکت کرد و بیست و یک جایزه دریافت نمود. مجسمه سازی را از همان سال‌های نخست فعالیت هنری اش در ایتالیا نیز، دوست می داشت و گاه تجربه هم می‌کرد. از سال ۱۳۷۷ اما، به‌طور جدی به خلق پیکره‌های برنزی پرداخت.
او در ادامهٔ فعالیت‌های گسترده و متعددش، در سال ۱۳۷۸ با همکاری برخی دوستان هنرمندش به تأسیس انجمن هنرهای تجسمی "سیوا" Society Of Iranian Visual Artists ( SIVA )، برای هنرمندان ایرانی ساکن غربت پرداخت. این انجمن که گروهی از هنرمندان نقاش و مجسمه ساز پیش کسوت مقیم کالیفرنیا را نیز در خود جای داده است، می کوشد تا دست هنرمندان جوان خارج از کشور را بگیرد، استعدادهای تازه را کشف کند و راه‌های درست تر را به آن‌ها نشان دهد، تا سیر هنرهای تجسمی ساکن غربت، تا سر حد امکان در مسیر اصولی تری باقی بماند. از سال ۱۹۹۸ تاکنون حسام ابریشمی در نمایشگاه بین‌المللی نقاشی New York Art Expo در شهر نیویورک در مقام یکی از موفق‌ترین هنرمندان شرکت‌کننده در این رویداد معتبر جهانی بوده‌است .
رقص جنگی از جمله رقص‌های فولکلوریک مردم آذری است.
گاهی رقص جنگی نحوه قص جنگی آذربایجانراه رفتن جنگاور، همآورد خواهی، دعوت به جنگ را تداعی می‌کند. آفرینش این رقص به گذشته‌های دور برمی‌گردد.
رقص گرجی رقص فولکوریک مردم گرجی است و جزو رقص‌های سنتی منطقهٔ قفقاز محسوب می‌شود.
ویژگی اصلی رقص گرجی این است که هر رقص نوع زندگی هر منطقه را که برخاسته از آن است مجسم می‌کند رقص کوهستانی مانند خوسورولی، قازبگوری یا متیولوری به شدت از رقص‌های به اصطلاح دره‌ای مثل آچارولی و دورولی متمایز می‌شوند. لباس‌ها و پوشش‌ها برای هر رقص متفاوت است و نشانگر لباس‌های سنتی و تاریخی می‌باشد.
گریگول روباکیدزه نویسنده و شاعر گرجی در وصف رقص گرجی گفته‌است که کسی دیگر نمی‌تواند مانند ما برقصد البته منظورش از لحاظ نژادی، توان رقصیدن نخواهد داشت.
آپارات - ویدئوهای رقص گرجی
آپارات - رقص سنتی گرجی فوق العاده زیبا و باور نکردنی
کوی فردوس یا شهرک فردوس؛ از محلّات جنوب‌غربی تهران می‌باشد.
این محلّه تشکیل شده از ۴ خیابان امام زمان، فردوس (شهید بیگلو)، شهیدان اسماعیلی (خاکزاد) و ۱۴ معصوم (حسینی) می‌باشد که در این بین خیابان فردوس حکم خیابان مرجع و اصلی (البته نه به لحاظ وسعت بلکه از حیث تجمّع واحدهای صنفی و…) را داراست. ۴ خیابان یاد شده توسّط شبکه‌ای از کوچه‌های اغلب هم اندازه، موازی و بدون پیچ‌وخم به یکدیگر متّصل شده‌اند. به طوری که محلّه به لحاظ هندسی در مجموع دارای بافت منظّمی می‌باشد.
به سبب مجاورت دو خیابان فردوس و حسینی، از این محلّه گاهی با عنوان حسینی ـ فردوس نیز یاد می‌شود. امّا تازه‌ترین نامی که شهرداری تهران به صورت رسمی بر این محلّه نهاده‌است، شهرک فردوس می‌باشد.
جمعیّت این محلّه طبق آخرین آمار ۳۵٬۷۵۹ تن بوده‌است که این تعداد در مساحتی معادل ۲۵ هکتار ساکن می‌باشند.
این محلّه در شمال‌شرقی منطقه هجده قرار دارد و از شمال به خیابان ۴۵ متری زرند (جاده قدیم کرج) که مرز محلّه و به‌طور کلّی منطقه ۱۸ با منطقه ۹ به‌شمار می‌آید، از جنوب به بلوارهای معلّم و مدائن، از شرق به خیابان تختی و از غرب به بلوار بهار شمالی منتهی می‌شود.
در بین محلّات منطقه ۱۸، جزء محلّات کم‌وسعت ولی به شدّت متراکم می‌باشد و دسترسی به بانک، چندین مدرسه در مقاطع مختلف تحصیلی، داروخانه، مساجد، مجموعه فرهنگی ورزشی اسماعیلی، خانه مشق فردوس، مرکز بهزیستی شهید ذوالفقاری، مجتمع آموزشی انقلاب اسلامی و… از امکانات موجود شهری آن محسوب می‌شود. سایر خیابان‌های پیرامونی مهمّ محلّه شامل: بلوار مدائن و شهید حمید رضا یادگار می‌باشد.
محلّه، چندان قدیمی به حساب نمی‌آید و قدمتی در حدود ۵۰ سال را داراست. آنچه از شکل‌گیری آن نقل می‌شود، کمابیش مشابه همان چیزی است که از روند تشکیل بیشتر محلّه‌هایی نقل می‌شود که با آغاز روند رشد مهار نشده شهر تهران در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ شمسی متولّد شدند: زمین‌هایی خاکی که آرام‌آرام آباد شدند. در این مورد، استقرار کارخانه تولیددارو و تمایل کارگران آن به سکونت در نزدیکی محلّ کار، سپس تفکیک و واگذاری زمین‌های شخصی محلّه مهرآباد (همسایه شمالی کوی فردوس) جرقّه آغازین بوده‌است و به همین سبب، پیوند محلّی کوی فردوس با محلّه مهرآباد جنوبی، به رغم تمایز مناطق شهرداری (مهرآبادجنوبی در منطقه ۹ واقع است و جنوبی‌ترین محلّه آن به‌شمار می‌رود)، به مراتب بیشتر از ارتباط آن با سایر محلّات منطقه ۱۸ می‌باشد. به طوری که حتّی گاهی در محاوره یکپارچه تلقّی شده و کوی فردوس را بخشی از محلّه مهرآبادجنوبی می‌دانند و به‌طور مثال به سبب شهرت بیشتر، اغلب، ساکنین کوی فردوس نشانی خود را با عبارت «مهرآباد جنوبی» آغاز می‌کنند که از سوی تمامی دستگاه‌های ذیربط (پست و…) نیز شناخته شده و مورد پذیرش است. این تعامل چندان بی‌ربط هم نیست و دو محلّه در بسیاری از ارتباطات روزمرّه و نیز مراجعات اداریِ غیر شهرداری (از جمله مناطق تلفن، پست، آب‌وفاضلاب و…) دارای اشتراکات متعدّد می‌باشند.
در سال‌های اخیر رونق بازارآهن غرب تهران که از سمت غرب همسایه شهرک فردوس است نیز به موضوع افزایش تراکم محلّه، مشکلات ناشی از آن و افزایش نرخ مسکن دامن زده‌است و باز به‌سان بسیاری از محلّات به ویژه جنوب تهران، درصد بسیار بالایی از این جمعیّت را مهاجرین از تمام نقاط کشور به تهران تشکیل می‌دهند.
به لحاظ اداری، شهرک فردوس تابع ناحیه ۱ شهرداری منطقه ۱۸ تهران می‌باشد. به علاوه محلّه تحت نظارت شورایی متشکّل از ۷ عضو اصلی و ۳ عضو علی‌البدل اداره می‌شود.
به لحاظ انتظامی تحت نظارت حوزه استحفاظی کلانتری ۱۵۳شهرک ولیعصر و از نظر تقسیمات آب‌وفاضلاب تحت پوشش منطقه ۵ آبفای استان تهران است.
شبکه تلفن محلّه را مرکز تلفن ابوذر تأمین می‌نماید و محلّه تحت پوشش محدوده توزیع جنوب‌غرب شبکه برق تهران و به‌طور مستقیم، دو منطقه برق رودکی و سینا می‌باشد.
در سال‌های اخیر شهرداری منطقه ۱۸ تهران در بخش ساخت و ساز اماکن تفریحی، فرهنگی و ورزشی فعّال بوده‌است و با بکارگیری فضاها و زمین‌های بلااستفادهٔ واقع در منطقه تا حدّ زیادی کمبود سرانه این فضاها در محلّه فردوس (و قاعدتاً محلّات همسایه آن) را جبران کرده‌است. به غیر از احداث خانه مشق شهدای فردوس و پارک سجّاد که در داخل محلّه واقع شده‌اند، به‌طور خاص در نوار جنوبی محلّه با افتتاح پردیس سینمایی تماشا و کاوشکده معلّم، پروژه یک شهر بازی در دست احداث، بهره‌برداری از مجموعه ورزشی الزّهرا ویژه بانوان، افتتاح مجموعه ورزشی مجهّز شهیدان اسماعیلی که دارای ورزشگاه ۱۲۰۰۰ نفری فوتبال و مجموعهٔ استخر و سونا می‌باشد، پروژه درمانگاه در دست تکمیل شهیدان اسماعیلی و بهره‌برداری از بوستان شمس تبریزی، کمربندی نسبتاً قدرتمند از پروژه‌های علمی ـ ورزشی ـ تفریحی پیرامون محلّه ایجاد شده‌است که این‌ها به ویژه با میزبانی از فعّالیّت‌های اجتماعی مانند NGOها و غیره به پویایی فرهنگی محلّه و منطقه کمک می‌نمایند. انجام تمامی پروژه‌های یاد شده مربوط به ده سالهٔ اخیر می‌باشد.
تراکم بالای جمعیّتی، علی‌رغم تمام مشکلاتی که ایجاد کرده‌است، موجب رونق نسبی کسب و کار آزاد و پیشه‌وری در محلّه شده‌است به طوری که نرخ خریدوفروش و اجارهٔ مغازه‌ها در خیابان اصلی محلّه، نسبت به مناطق و محلّات مجاور بیشتر است.
ضمناً افتتاح میدان میوه و تره‌بار تحت نظارت شهرداری، از دیگر گام‌های مثبتی بوده که در سال‌های اخیر در مسیر رفاه شهروندان محلّه برداشته شده‌است.
عدم دسترسی به داروخانه شبانه‌روزی، ازدحام بیش از حدّ جمعیّت نسبت به وسعت و در نهایت همجواری با خطّ راه‌آهن تهران ـ تبریز از جمله مشکلات پراهمّیّت محلّه می‌باشند که در راستای حلّ معضلات مورد آخر (مخاطرات و آلودگی صوتی)، اقداماتی صورت گرفته‌است و پروژه تونلی کردن این خط در شُرُف اجراست. لازم است ذکر شود که در رابطه با این مسئله، در یک مورد عجیب و در پی یک ناهماهنگی مدیریّتی، در حالی که از یک طرف تمامی رایزنی‌ها (از طریق مقامات هر دو منطقه ۱۷ و ۱۸ درگیر با این مقوله) با مسئولین شهری در جهت انتقال آن بخش از این خط که از حریم شهری تهران عبور می‌کند به زیر زمین در جریان بود، از طرف دیگر شرکت رجا در صدد آغاز پروژه دوخطّه کردن این مسیر برآمده بود.
دسترسی بسیار کم ساکنین محلّه به نهادهای مالی و اعتباری رسمی نظیر بانک‌ها نیز سبب پاره‌ای دیگر از مشکلات است. در حال حاضر در سطح محلّه تنها یک شعبه از بانک صادرات ایران مشغول فعّالیّت است.
بنا به اظهار مدیران ارشد بانک‌ها و شهرداری منطقه، یکی از علل این امر فقدان املاک با متراژ تجاری مورد تأیید شهرداری تهران در محلّه می‌باشد.