moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
۲۶ ساله بود که برای زیارت کعبه راهی مکه شدمبانی عرفان و تصوف و احوال عارفان، علی اصغر حلبی، تهران، انتشارات اساطیر، صفحهٔ ۳۰۲ و یک سال مجاور بیت‌الحرام ماند. غذایش در هر روز سه لقمه نان و اندکی آب بود و جز برای قضای حاجت از آن خارج نمی‌شد. پس از مجاورت کعبه به بغداد بازگشت و دوباره به حلقه یاران جنید بغدادی پیوست اما به جهت دعوی «اناالحق» از جانب آن‌ها طرد شد و رابطه خود را با صوفیه برید.کتاب اخبارالحلاج، ص ۳۸–۳۹ بعد از سفر سوم خود به حج، پدر زنش ابویعقوب و استادش عمروبن عثمان نیز از او بیزاری جستند.جستجو در تصوف ایران. عبدالحسین زرین کوب. انتشارات امیرکبیر، صفحهٔ ۱۳۶ جنید نیز پس از ایجاد اختلاف و شنیدن سخنان حلاج به او گفت: تو در اسلام رخنه‌ای و شکافی افکنده‌ای که سر جدا شده از پیکرت می‌تواند آن را مسدود کند.مصائب حلاج. لوئی ماسینیون، صفحهٔ ۳۲۰
پس از ایجاد اختلاف بین حلاج و استادانش او به سفرهایی به هند، خراسان، ماوراءالنهر، ترکستان، چین و… پرداخت و طرفداران و پیروانی را نیز با خود همراه کرد. طوری‌که مردم هندوستان او را «ابوالمُغیث» مردم چین و ترکستان «ابوالمعین»، مردم خراسان و فارس «ابوعبدالله زاهد» و مردم خوزستان او را «شیخ حلاج اسرار» خطاب می‌کردند.تراژدی حلاج در متون کهن، قاسم میرآخوری، انتشارات شفیعی، صفحهٔ ۲۳ وی در این سفرها موفق به نگاشتن آثاری هم شد. حلاج در این سیاحت‌ها، ضمن فراخواندن بت‌پرستان به اسلام، عقاید خود را نیز انتشار داد. وی در میان ترکان ایغوری و مردمان دیگر، ضد ثنویت (زندقه) نیز تبلیغ کرد.
او پس از سفرهای طولانی و دیدار با مانویان و بودائیان به بغداد بازگشت و نقطه تمرکز فعالیت‌های خود را در آنجا قرار داد. او در میان مردم می‌گشت و با انجام اموری خارق‌العاده آن‌ها را به عقاید خویش دعوت می‌کرد و به آنان اینطور می‌گفت که مهدی موعود از طالقان ظهور خواهد کرد و ظهور وی نزدیک است.آثار الباقیه، ابوریحان بیرونی. صفحهٔ ۲۷۵۰ به همین جهت بزرگانی چون شیخ توسی،الغیبه، شیخ توسی، صفحهٔ ۲۶۲ ابن اثیرالکامل ابن اثیر، جلد۸، صفحه ۱۲۶–۷ و ابن ندیمالفهرست، ابن ندیم، صفحهٔ ۲۸۴ او را در زمره مدعیان بابیت قرار داده‌اند.
در حج سوم ــ که در حدود سال ۲۹۰ هجری انجام شد و دو سال با اعتکاف تمام در آن دیار به طول انجامیدـ در اندیشه و گفتار او تغییر اساسی پدید آمد.عطار، ۱۳۷۸ش، ص ۵۸۶ پسرش، حمد، در این‌باره می‌گوید که پس از بازگشت از سومین حج به بغداد، احوال او به کلی دگرگون شد و مردم را به چیزهایی خواند که او از آن‌ها بی‌خبر است. از برخی اشعار او پیداست که با این نیت به مکه رفت تا عقاید باطل خود را به پیشگاه حق عرضه کند و به جای گوسفند خود را قربان سازد. مخالفان حلاج گفته‌اند وی پیش از سفر حج، در هند نور ایمانش را به کفر باخت.
پس از انزوا و دوری حلاج از اهل تصوف وی سعی کرد در میان امامیه برای خود طرفدارانی پیدا کند و با وجودی که حلاج اهل تسنن بود، با ارسال نامه‌هایی به بزرگان امامیه چون ابوسهل نوبختی و ابوالحسن بابویه خود را نائب امام زمان معرفی می‌کرد. حلاج پس از ادعای بابیت تصمیم گرفت ابوسهل اسماعیل بن علی نوبختی (متکلم امامی) را به مسلک خویش آورد که در نتیجه هزاران شیعه امامی که تابع او بودند را به عقاید حلولی خویش معتقد سازد. به ویژه آنکه جماعتی از درباریان خلیفه، به حلاّج حسن نظر نشان داده و جانب او را گرفته بودند؛ ولی ابوالحسن بابویه که پیری مجرّب بود، نمی‌توانست ببیند او با مقالاتی تازه، خود را معارض حسین بن روح نوبختی وکیل امام غایب معرفی می‌کند.آثار الباقیه، ابوریحان بیرونی، صفحهٔ ۲۷۵
ابوسهل نوبختی در پاسخ به حلاج گفت: «وکیل امام زمان باید معجزه (گواهی بر مدعا) داشته باشد. اگر راست می‌گویی، موهای مرا سیاه کن. اگر چنین کاری انجام دهی، همه ادعاهایت را می‌پذیرم». حسین بن حلاج که می‌دید ناتوان است، با تمسخر مردم روبه‌رو شد و به قم شتافت و به مغازه علی بن بابویه (پدر شیخ صدوق) رفت و خود را نماینده امام زمان خواند. مردم قم نیز بر وی شوریدند و او را با خشونت از شهر بیرون افکندند. ابن حلاج، پس از آن‌که جمعی از خراسانیان ادعایش را پذیرفتند، دوباره به عراق رفت.ر. ک. سید محسن امین، اعیان الشیعه، جلد ۲، صفحهٔ ۴۸صدر، سید محمد، تاریخ الغیبة الصغری، صفحهٔ ۵۳۲.
گسترش بدبینی‌ها و شکست هواداران حلاج، بغداد را برای او ناامن کرد؛ از این‌رو، وی به تستر گریخت و در آنجا، که مرکز هواخواهان حنبلی‌اش بود، پنهان شد.رجوع کنید به خطیب بغدادی، ج ۸، ص ۶۹۰
در همین فاصله برخی از یاران حلاج، به سبب پافشاری بر عقاید او، دستگیر شدند و به عقاید کفرآمیز خود دربارهٔ ربوبیت حلاج اعتراف کردند.
حلاج دو سال متواری و مخفی بود تا آنکه ابوالحسن علی‌بن احمد راسبی که از قدیمی‌ترین دشمنان حلاج بود، اتفاقاً مخفیگاه او را کشف کرد.ابن‌ندیم، ص ۲۴۲؛ ذهبی، ج ۱، ص ۴۵۶ حلاج با لباس مبدل، در حالی‌که سعی در انکار هویت خود داشت، دستگیر شد و هویتش با خیانت یکی از پیروان او، به نام حماد دَبّاس، فاش گردید. دبّاس قبلاً در بغداد دستگیرشده و زیر شکنجه قول داده بود برای کشف مخفیگاه حلاج همکاری کند. راسبی پیامی برای دربار فرستاد مبنی بر اینکه حلاج مدعی ربوبیت و قائل به حلول است؛ بنابراین، در ربیع‌الآخر ۳۰۱، حلاج را در راه رفتن به بغداد، وارونه بر مرکب سوار کردند و لوحه‌ای به گردنش آویختند که بر آن نوشته شده بود: «این از داعیان قرمطی است».
دوران حبس حلاج در سال‌های ۳۰۱–۳۰۸ هجری با دست به دست شدن مکرر منصب وزارت مصادف بود. حلاج این فرصت را غنیمت شمرد و به نشر افکار خود در میان زندانیان پرداخت. گزارش‌های بسیاری از بروز کرامات و خوارق عادات او در زندان خبر می‌دهد و همین عامل برشمار مریدان حلاج از میان زندانیان افزود. او طی این مدت نوشته‌هایی را نیز تحریر کرد و به تببین نظرات و عقاید خود پرداخت. این‌گونه به نظر می‌رسد که یکی از انگیزه‌ها برای تشکیل دادگاه دوم همین نوشته‌ها بوده‌است.
رفتار شطح‌گونه و رفتار عجیب و خارق‌العاده حلاج باعث شد که معتزلیان او را به حیله‌گری و شعبده محکوم کنند. سرانجام حلاج بر اثر فتوای ابوبکر محمد بن داوود مؤسس مذهب ظاهریه مبنی بر واجب بودن قتل او و اقامه دعوای سهل بن اسماعیل بن علی نوبختی و پیگیری‌های ابوالحسن علی بن فرات وزیر شیعی مقتدر عباسی در بغدادفرهنگ فرق اسلام، محمد جواد مشکور، آستان قدس رضوی، صفحهٔ ۱۶۳
دستگیر و نزد برخی از قضات و روحانیون معروف و سرشناس، بازجویی شد. پس از گفت و شنودهایی در آن مجلس، علما و قضات آن عصر، از جمله «قاضی ابوعمرو» فتوا به حلیت خونش داده و وی را مهدورالدم اعلام کردند. آن گاه، وی را به زندان افکنده و منتظر فرمان مقتدر عباسی ماندند.
مقتدر، در پاسخ شان گفت: اگر علما، فتوا به ریختن خونش دادند، وی را به جلاد بسپارید تا هزار تازیانه بر او بزند و اگر هلاک نشد، هزار تازیانه دیگر بزند و سپس او را گردن زنند.
حامد بن عباس، وی را به محمد بن عبدالصمد، رئیس شهربانی وقت سپرد تا در تاریکی شب، در کنار رود دجله و در داخل محوطه شهربانی، وی را هزار تازیانه زدند و سپس دست‌ها و پاهایش را قطع و آن‌گاه، سرش را از بدن جدا نمودند و تن بی‌جانش را در آتش سوزانیدند و خاکسترش را در دجله ریخته و سرش را پس از مدتی آویختن بر روی پل بغداد به خراسان (مرکز اصلی پیروان حلاج) فرستادند، تا درس عبرتی برای پیروانش باشد.تجارب الامم (ابن مسکویه رازی) ترجمه علی‌نقی منزوی، ج ۵، ص ۱۳۳
احتمالاً حلاج عبارت اناالحق را از بایزید بسطامی (متوفی ۲۶۱) گرفته‌است، چون شبیه همین تعبیر در آثار بایزید وجود دارد، اما تکرار و تأکید آن با تعابیر گوناگون در کلمات و اشعار حلاج، و نیز فرجام وی که سخت با این ادعا پیوند داشت، اناالحق را به حلاج منتسب کرد.
این تعبیر در کتاب الطواسین حلاج آمده‌است.
با ترجمه و شرح روزبهانِ بَقْلی، که بهترین شارح شطحیات حلاج است، و نیز از دیگر کلمات حلاج، به‌خوبی این معنا آشکار است که وی به نوعی در این شطح، الهیات صوفیه را از منظر خود خلاصه کرده و آن عبارت‌است از تألیه انسان (انسانِ خدا شده)؛ به این معنا که انسان به مدد ریاضت، در خویش واقعیت صورت الهی را می‌یابد.
همان صورت که خداوند آن را هنگام آفرینش بر آدمی افکنده بود.
نظر به اهمیت شطح اناالحق و کلمات مشابه آن که نیازمند توجیه و تأویل است و درغیر این صورت به تکفیرِ قائل آن می‌انجامدـ همواره نقد ناقدان از تعبیر اناالحق و دفاع صوفیان از آن، در تاریخ تصوف وجود داشته‌است.
این تعبیر در عصر حلاج، چندان مقبول صوفیان نبود چنان‌که جنید حلاج را از آن برحذر می‌داشت که تو «بالحق» هستی نه خودِ حق
بیشتر اصحاب جنید نیز دعوی حلاج را اگر نه کفر، لااقل «افشاء سرّالربوبیة» می‌دانستند، حتی ابن‌خفیف، از مریدان حلاج که وی را عالم ربانی می‌دانست، چون برخی ابیات حلاج را صریح در کفر دانست، چاره‌ای جز تردید در انتساب آن‌ها به حلاج ندید.
قدیم‌ترین توجیهات از اناالحق و اقوال مشابه آن، سخن ابونصر سراج است.
او «سُبحانی ما اَعظَمَ شأنی» بایزید را نقل قولی از خداوند خوانده‌است.
مانند آن‌که وقتی کسی می‌گوید «لاالهَ اِلّا اَنا فَاعْبُدونِ» می‌فهمیم که در حال خواندن قرآن است و کلمات را از زبان خدا بیان می‌کند.
اما نخستین و روشن‌ترین دفاع از شطحیات حلاج، از خود او به‌جا مانده‌است، که چون او را به توبه از یکی از دعاوی کفرآمیزش خواندند، گفت: آنکه گفته، خود توبه کند یعنی اگر دعوی ربوبیت از من می‌شنوید به وجه مغلوبیت صادر شده‌است.
به این معنی که وجود حلاج هنگام شطح‌گویی در حالِ قرب بوده و در این حال مغلوبِ حق شده و حق از زبان او سخن گفته‌است.
با این جواب، در واقع معنای اناالحق از حلول و اتحاد پایین آمده و به مفاهیم و مصطلحاتی از قبیل اتصال به حق، مقام قرب، فناء فی‌الله و بقاءبالله، استحاله و تبدل ذات و صفات بر اثر فنا بدل شده‌است.
پس از حلاج نیز این توجیه را صوفیان، با تفاوت‌هایی در تعبیر و احیاناً تحذیر از تقلید و سوء برداشت، تکرار کرده‌اند و گاه بزرگان تصوف و عرفان نیز، مطابق مشرب خود و با تمثیلات گوناگون، کوشیده‌اند معنی و دفاعی روشن و پذیرفتنی از این‌گونه شطحیات عرضه کنند.
ابوحامد غزالی در مشکاةالانوار، دعوی حلاج را کلامی عاشقانه و ناشی از سکر وصف کرده که قائلِ آن بعد از خروج از سکر می‌فهمد که در حال اتحاد با حق نبوده بلکه شبه اتحاد به وی دست داده‌است.
وی پیش از آن، در المقصد الاَسْنی، عقیده به اتحاد را رد کرده بود.
تعبیر دیگر غزالی در سبب صدور اناالحق، نقص معرفت و مشاهده است.
ابوحامد غزالی در احیاء علوم‌الدین، با اشاره به تجربه ابراهیم و قول «هذا ربیِ» وی دربارهٔ ستاره و ماه و خورشید، و در نهایت گذر از آن‌ها و وصول به معرفت حق، کسانی چون حلاج را در مراحل آغازین سلوک می‌داند که با رؤیت کوکبی از انوار حق مغرور می‌شوند و «محل تجلی» را با «متجلی» یکی می‌پندارند.
برادرش، احمد غزالی، نیز در سوانح، این شطحیات را حاکی از مقام تلوین حلاج دانسته‌است.
به عقیده او، این «انا» گفتن نشان آن است که حلاج هنوز دچار اَنانیت خود و دویی با حق و تردید در مشاهده و تعبیر بوده و به تمکین و وحدت راه نداشته‌است.
سهروردی (مقتول در ۵۸۷) نیز، که اتحاد را مردود می‌شمارد، در توجیه اناالحق، به راه احمد و ابوحامد غزالی رفته‌است.
وی در رساله لغت موران داستانی رمزی آورده‌است که در آن خفاشان، یک حربا (آفتاب‌پرست) را اسیر می‌کنند و برای کشتن به زیر آفتاب می‌برند.
غافل از آن‌که خورشید، مرگ خفاش است و حیات حربا.
در پایان تمثیل سهروردی، ابیات معروفی از حلاج با ذکر نام وی آمده‌است.
پیداست که در داستان او حربا اشاره به حلاج است و خفاشان هم‌قاتلان او هستند.
سهروردی در پایان همین رساله، با تمثیلی دیگر، برای شطحیات بایزید و حلاج عذری جسته‌است.
او معتقد است سالک هرچند به مرتبه‌ای برسد که نور حق را در آیینه دل مشاهده کند، اما تا هنوز خود را می‌بیند به توحید صرف نرسیده و ناقص است.
چنین آیینه‌ای اگر صیقلی شود و در برابر خورشید قرار گیرد به زبان حال «انا الشمس» می‌گوید و این نشان آن است که در آن حال هم خود را می‌بیند و هم خورشید را.
نجم‌رازی (متوفی ۶۵۴)، احیاناً با اقتباس از تمثیل شیخ‌اشراق، بر حلاج خرده گرفته‌است که چرا به‌جای «اناالحق»، «اناالمِرآة» نگفت تا عاشقان غیور قصد آیینه شکستن نکنند؟ درمجموع لحن سهروردی دربارهٔ حلاج، برخلاف غزالی، عذرجویانه است.
سهروردی حلاج را واسطه انتقال میراث حکمت ایرانیان یا همان خمیره خسروانیان می‌داند و بر آن است که این حکمت از طریق بایزید به حلاج (به تعبیر او: «جوانمرد بیضاء»)، و از وی نیز به ابوالحسن خرقانی رسیده‌است.
بعد از اینان، نخستین متفکر شیعی که دفاع موجز و معقولی از شطح حلاج کرده، نصیرالدین طوسی (متوفی ۶۷۲) است.
او در اوصاف الاشراف، حلاج را در سلوکِ مسیرِ اتحاد می‌داند.
اما مراد نصیرالدین طوسی از اتحاد، اتحاد کفرآمیز نیست بلکه اتحادی است که در آن سالک از انانیت خود رهیده‌است و جز خدا نمی‌بیند.
درواقع، حلاج از دید وی در مرتبه مادون فنا، یا همان اتحاد، بوده‌است.
او در نهایت حلاج را فانی و منتهی می‌شمرد.
شیواترین و دقیق‌ترین تمثیلات در معنی و توجیه اناالحق از آنِ مولوی است.
او در معنای شطح بایزید و حلاج، به اتحاد نوری و سلب تعین اعتباری قائل است نه حلول و اتحاد، و آن را با تمثیلاتی بیان کرده‌است: حدیده مُحْماة (آهن گداخته)، استحاله خر در نمکزار، تبدیل هیزم به نور در آتش، تبدیل نان به جان، نیستیِ قطره در دریا و تبدیل سنگ به گوهر بر اثر تابش آفتاب.
توضیح مهم مولوی آن است که این دعوی از هرکس و در هر حال روا نیست، بلکه اگر از سالکی مجذوب، در حال استغراق و بی‌خودی «اناالحق» سر زند، می‌توان آن را با چشم‌پوشی به معنای «هوالحق» دانست.
از این‌روست که مولوی اناالحق حلاج را علامت رحمت حق می‌داند، برخلاف اناالحق فرعون که سبب لعنت اوست.
این بیان، برخلاف اندیشه وحدت وجود ابن‌عربی است، که اساساً اشیا را با ذات حق در عینیت می‌بیند و اناالحق فرعون را هم تأویل می‌کند.
شیخ‌محمود شبستری نیز همین توجیه مولوی را، با استفاده از تعبیری قرآنی، آورده‌است.
وی با اشاره به آیه ۳۰ سوره قصص، حلاج را به شجره طور تشبیه کرده و اناالحق او را از نوعِ ایجاد صدا در درخت وادیِ ایمن از جانب حق شمرده‌است.
تمثیل شجر طور را پیش از شبستری، عطار نیز به‌کار برده‌است و پس از او هم دیگران بسیار به آن استناد کرده‌اند.
از جمله شیخ‌بهائی (متوفی ۱۰۳۰) در مفتاح‌الفلاح به آن اشاره‌ای تأییدآمیز کرده‌است.
گذشته از این توجیهات، برخی عارفان سخن حلاج را ناشی از مشتبه شدن امر بر او، و آن را دلیل بر خامی و ناتمامی او دانسته‌اند.
از جمله شمس تبریزی که حلاج را بر سر دار در مقام شک، و اناالحق را دلیل محجوبیت او از جمال حق می‌داند و می‌گوید که اگر از حق خبر داشت اناالحق نمی‌گفت.
وی اساساً وصال حق را محض ادعا انگاشته و نهایت فقر و اخلاص را در «وصل به طریق» حق می‌داند نه «وصل به حق».
از او به جز شعار «انا الحق»، روایت‌های دیگری نیز موجود است. در تذکره الاولیاء عطار نیشابوری آمده‌است که عمرو بن عثمان، حسین منصور حلاج را دید که چیزی می‌نوشت گفت: «چه می‌نویسی» گفت که «چیزی می‌نویسم که با قرآن مقابله کنم» عمرو بن عثمان او را دعا بد کرد و از پیش خود مهجور کرد پیران گفتند هرچه بر حسین آمد از آن بلاها به سبب دعاء او بود.عطار نیشابوری - تذکره الاولیاء همچنین منصور حلاج نامه‌ای به دوست خود، شاکر بن احمد فرستاد و در آن نوشته بود «اَهدِم الکعبه» یعنی کعبه را ویران کن!لویی ماسینیون - مصائب حلاج، شهید عارف اسلام
روزبهان بقلی فسایی می‌گوید شنیدم که هزار تصنیف کرد و همه را اهل حسد بسوختند.
در ادبیات فارسی اصطلاح «حلاج‌وار» آرایه‌ای ادبی است و به معنای «فردی که بی‌پروا از عواقب عقیده‌اش، آنچه بدان باور داشت کرد، تا آن‌جا که سر در پای بی‌باکی باخت».حلاج و مولانا ،
بیشتر شاعران پس از او از یک بیت تا یک فصل از دیوان خود را به او اختصاص داده‌اند. فصلی از کتاب تذکرة الاولیاء عطار به او اختصاص دارد.عطار نیشابوری
حافظ دربارهٔ او می‌گوید:
مولوی دربارهٔ او می‌گوید:
حلاج وشانیم که از دار نترسیم/مجنون صفتانیم که در عشق خداییم
محمد اقبال لاهوری دربارهٔ بردار کشیدن حسین منصور حلاج سروده‌است:
همچنین از ابوسعید ابوالخیر:
همچنین سنایی، مولوی، فخرالدین عراقی، مغربی تبریزی، محمود شبستری، قاسم انوار، شاه نعمت‌الله ولی و سید روح‌الله خمینی دربارهٔ او بیت‌هایی سروده‌اند.
"تایم" ۱۰۰ فهرستی سالیانه از نام ۱۰۰ فرد تأثیرگذار در جهان است که توسط مجلهٔ "تایم" از سال ۲۰۰۴ گزینش و منتشر می‌شود. قبل از انتشار "تایم" ۱۰۰، فهرستی از ۱۰۰ فرد تأثیرگذار قرن بیستم در سال ۱۹۹۹ منتشر شد که در پی موفقیت آن فهرست، از سال ۲۰۰۴ هر ساله منتشر می‌شود. "تایم" ۱۰۰ از زمان انتشار، به دلیل قرار ندادن برخی نام‌های مهم و تأثیرگذار جهان در فهرستش، بارها مورد انتقاد قرار گرفته‌است. باراک اوباما چهل و چهارمین رئیس‌جمهور ایالات متحده دارای رکورد بیشترین حضور در فهرست مجله "تایم" است.
تصمیم تشکیل چنین فهرستی در جریان مناظره‌ای در یک گردهمایی در مرکز کنتاکی واشینگتن دی سی و در تاریخ اول فوریهٔ سال ۱۹۹۸ با حضور دن ردر خبرنگار شبکه سی‌بی‌اس، دوریس کرنز گوودون باستان‌شناس، ماریو کومو فرماندار پیشین نیویورک، کاندولیزا رایس استاد علوم سیاسی، اروینگ کریستول ناشر نومحافظه‌کار و والتر اساکسون سردبیر "تایم" گرفته‌شد.
این فهرست اولین بار در سال ۱۹۹۹ زمانی که مجله تایم ۱۰۰ فرد تأثیرگذار در قرن ۲۱ را معرفی کرد؛ منتشر گردید و به علت محبوبیتی که در پی داشت، در سال ۲۰۰۴ این مجله تصمیم گرفت آن را به صورت سالانه تهیه و منتشر کند. این فهرست که هر سال یک بار منتشر می‌شود نام ۱۰۰ فردی که در آن سال در دنیا شدیداً تأثیرگذار بودند را معرفی می‌کند.
هرچند تایم تاکیداً اعلام کرده‌است که نام‌برده‌شدگان افرادی هستند که به‌طور چشم‌گیری باعث پیشرفت یا حتی پسرفت بشریت شده‌اند، درج این نام‌ها گهگاه به عنوان افتخار و ارزش نیز تلقی شده‌است.
این فهرست به پنج گروه به گونه‌ای تقسیم‌بندی شده‌است که تصور می‌شود این اشخاص را در متناسب‌ترین قالب ممکن قرار دهد. این پنج گروه عبارت‌اند از رهبران و انقلابیون، سازندگان و قدرتمندان، هنرمندان، دانشمندان و اندیشمندان، قهرمانان و مشاهیر.
برای تشکیل ابن فهرست مجموعاً ۱۰۰ نفره، ۲۰ نفر در هر گروه رتبه‌بندی و برخی مواقع افرادی نیز به صورت گروهی مطرح می‌گردند. این افراد که مشترکاً باعث شگفتی و در کل دارای معیارهای مورد نظر تایم بوده‌اند در قالب‌های دو یا چند نفره در این فهرست گنجانده می‌شوند.
گرچه هر گروه از وزن برابری در هر سال برخوردار است و گروه‌ها بر یک دیگر ارجحیت ندارند، با این حال احتمال حضور افرادی خاص از این گروه‌ها به‌طور متمادی؛ از دیگران بیشتر است. در مجموع احتمال بسیار کمی وجود دارد که فردی بتواند بیش از یک بار تأثیر شگرفی بر معادلات جهانی بگذارد، و چون تمایل جوامع برای مواجه شدن با افراد جدید در هر سال زیاد است، همچنین به دلیل اینکه این فهرست هر سال توسط گروه متفاوتی از تحلیل‌گران تهیه می‌شود، حضور یافتن یک فرد خاص به‌طور متمادی در این فهرست بسیار بعید به پیش‌بینی می‌شود. تنها افراد زیر توانسته‌اند بیش از یک بار در این فهرست معرفی گردند:
از جمله افرادی که به‌گونه‌ای با ایران مرتبط بوده و در این فهرست قرار گرفته‌اند می‌توان به افراد زیر اشاره کرد:
واقعیتی که تونی بلر نخست‌وزیر انگلستان هرگز در این فهرست ۴۰۰ گزینه‌ای (تا سال ۲۰۰۶) حضور نداشته کمی بحث‌برانگیز بوده‌است. مایکل الیوت سرویراستار مجلهٔ تایم این‌گونه از موضع گروه خود دفاع می‌کند:
«از گرهارد شرودر و ژاک شیراک نیز تاکنون در این فهرست نام برده نشده‌است. این یک فهرست جهانی ست. از اروپایی‌ها یاد نشده‌است چون آن‌ها به اندازه دیگر حاضران در این فهرست در این سال‌ها تأثیرگذار نبوده‌اند.»
ناگفته نماند که آنگلا مرکل رئیس دولت آلمان در فهرست سال ۲۰۰۶ در گروه رهبران تأثیرگذار قرار گرفت.
این مباحثات نه تنها بر سر حاضران در این فهرست بوده‌است، بلکه عده‌ای نیز بخاطر درج بعضی نام‌ها در این فهرست خشنود نبودند. در فهرست سال ۲۰۰۵ از آن کولتر گزارشگر محافظه کار نام برده شده بود که واکنش این چنینی سایت خبری سلان را دربرداشت:
«هنگامی که هفته گذشته مجله تایم نام آن کولتر را در زمره ۱۰۰ فرد تأثیرگذار سال و در کنار افراد پرنفوذی چون آریل شارون، بیل کلینتون، نلسون ماندلا، کیم جونگ ایل و دالای لاما قرار داد، باعث تمسخر صاحب نظران شد. با اعلام این موضوع در شبکه فاکس نیوز هفته پیش پریسیلا پینتن دبیر مجله تایم در حالی که از اظهار نظری اساسی در این مورد بازمانده بود، اذعان کرد که این تصمیم بازتابی از سلایق جامعه است. حتی بیل اورایلی گوینده شبکهٔ فاکس نیز از پاسخ پینتن قانع نشد و از او این‌گونه پرسید: به نظر شما مردم، آمریکایی‌ها، به حرف آن کولتر گوش می‌کنند؟ شما واقعاً فکر می‌کنید که او در عقاید جامعه تأثیر چشمگیری دارد؟»
متعاقباً مجله تایم از حضور نام آن کولتر در فهرست خود به عنوان نویسندهٔ پرفروش‌ترین کتاب سال که تفسیرهای محافظه کارانه‌اش بر نگرش قدرتمندترین کشور جهان تأثیرگذار بوده‌است، دفاع کرد. هرچند، تأثیرگذاری وی در حدی نبود که بتواند حضورش را در این فهرست تکرار کند. گه گاه مطالبی نیز مبنی بر اعمال فشارهای سیاسی برای تغییر اسامی این فهرست منتشر شده‌است که این گزارش‌ها گسترش قابل توجهی نیافته‌اند.
تایم ۱۰۰
ساروس در اخترشناسی به دوره‌ای گفته می‌شود که برای پیشگویی زمان خورشیدگرفتگی و ماه‌گرفتگی استفاده می‌شود.
ساروس دوری به مدت ۲۲۳ ماه قمری است. یک ساروس برابر است با ۱۸ سال خورشیدی و ۱۱ روز و ۸ ساعت. اگر سال کبیسه باشد، این دوره برابر با ۱۸ سال و ۱۰ روز و ۸ ساعت می‌شود.
دورهٔ ساروس ، دوره‌ای زمانی است با چرخه‌ای حدود ۱۸ سال و ۱۱ روز و ۸ ساعت (تقریباً «۶٬۵۸۵ و یک‌سوم روز) که می‌تواند برای پیش‌بینی گرفتگی خورشید و گرفتگی ماه استفاده شود. بعد از گذشت ۱۸ سال از یک کسوف یا خسوف، مکان نقاط گره‌ای مدار ماه به جای قبلی خود برگشته، ماه و خورشید و زمین تقریباً» دوباره به حالت قبلی برمی‌گردند و کسوف یا خسوفی شبیه همان کسوف یا خسوف قبلی (از لحاظ مکان وقوع، زمان وقوع، شکل گرفتگی و اندازهٔ گرفتگی) روی می‌دهد. گفته می‌شود این گرفت‌های مشابه تشکیل یک دنباله می‌دهند. هر دنبالهٔ ساروسی دارای یک شمارهٔ اختصاصی می‌باشد.
ساروس را از روزگاران باستان می‌شناختند و بابلی‌های قدیم برای پیشگویی گرفت‌ها از آن بهره می‌گرفتند.
واژهٔ سومری/بابلی «سار» یکی از یکاهای اندازه‌گیری بود و ارزش عددی آن ظاهراً ۳٬۶۰۰ بوده‌است.
این ارتباط نخستین‌بار توسط کلدانی‌ها یا اخترشناسان بابلی چندین قرن پیش از میلاد مسیح کشف شد. بعدها این ارتباط به دست اخترشناسان یونانی و رومی و مسلمان رسید. ساروس نخستین‌بار توسط ادموند هالی در سال ۱۶۹۱ به چرخهٔ کسوف‌ها گفته شد که آن را از یک دانشنامهٔ بیزانسی در قرن ۱۱ گرفته بود. واژهٔ سومری/بابلی «سار» یکی از یکاهای اندازه‌گیری بود و ارزش عددی آن ظاهراً ۳٬۶۰۰ بوده‌است. در بعضی منابع نیز کلمهٔ ساروس به معنای تکرار آمده‌است.
با توجه به تطابق‌های زیر می‌توان زمان رخ دادن گرفتگی‌ها را پیش‌بینی کرد:
۱- ۲۲۳ ماه هلالی (سینودیکی)= ۶٬۵۸۵٫۳۲ روز که در آن، ماه هلالی: فاصلهٔ زمانی بین دو ماه بدر متوالی برابر با ۲۹ روز و ۱۲ ساعت و ۴۴ دقیقه
۲- ۲۴۲ ماه گرهی= ۶٬۵۸۵٫۳۶ روز که در آن، ماه گرهی: فاصلهٔ زمانی بین دو عبور ماه از یک گره برابر با ۲۷ روز و ۵ ساعت و۶ دقیقه
۳- ۲۳۹ ماه آنومالی= ۶٬۵۸۵٫۵۴ روز که در آن، ماه آنومالی: فاصلهٔ زمانی بین دو عبور متوالی ماه از نقطه اوج (یا حضیض) مداریش برابر با ۲۷ روز و ۱۳ ساعت و ۱۹ دقیقه
۴- ۱۹ سال گرفتگی= ۶٬۵۸۵٫۷۸ روز که در آن، سال گرفتگی: دو برابر فاصلهٔ زمانی بین دو فصل گرفتگی متوالی
در نتیجهٔ تطابق مورد اول و مورد دوم، هر گرفتگی به فاصلهٔ ۶٬۵۸۵٫۵ روز (۱۸ سال ۱۱ روز و ۸ ساعت که البته با توجه به وجود سال‌های کبیسه می‌تواند ۱۸ سال و ۱۰ روز و ۸ ساعت یا ۱۸ سال و ۱۲ روز و ۸ ساعت باشد) از گرفت قبلی رخ می‌دهد. به‌خاطر ۸ ساعت تأخیر (قسمت اعشار مورد اول) مکان رویت گرفتگی‌های متوالی (در هر دنباله ساروسی) به اندازهٔ یک‌سوم چرخش روزانهٔ زمین به سمت غرب جابجا می‌شوند؛ بنابراین بعد از گذشت ۳ دوره می‌توان منتظر وقوع یک گرفتگی در یک مکان مشخص از زمین بود. برای نمونه اگر امسال در یک منطقه یک گرفتگی خورشید رخ دهد در ۳ دوره یا حدود ۵۴ سال دیگر نیز یک گرفتگی مشابه در ایران رخ خواهد داد.
تطابق با مورد سوم نیز به این منجر می‌شود که در هر دنباله ساروس، بدنبال هر گرفت کلی یک گرفت کلی و به دنبال هر گرفت طولانی یک گرفت طولانی دیگر رخ دهد الی آخر.
تفاوت مورد اول و مورد چهارم یعنی ۴۶٫۰ نیز موجب انتقال مسیر گرفتگی به اندازهٔ ۲ تا ۳ درجه به سمت شمال یا جنوب مسیر گرفتگی قبلی می‌شود. در نهایت، هر دورهٔ ساروسی به سمت قطب‌ها پیش رفته و در آخر پایان می‌یابد. هر دورهٔ ساروسی می‌تواند شامل ۴۳ خورشید گرفتگی و ۲۸ ماه‌گرفتگی باشد.
یک دنبالهٔ ساروسی نوعی (که خود شامل چندین دورهٔ ساروسی حدوداً «۱۸ ساله است) برای خورشیدگرفتگی، زمانی که ماه نو به اندازهٔ ۱۹ درجهٔ شرق یک گره باشد آغاز می‌شود. اگر نخستین گرفتگی دنبالهٔ ساروسی، زمانی رخ دهد که ماه در گرهٔ نزولی باشد مخروط سایهٔ ماه از فاصلهٔ ۳٬۵۰۰ کیلومتری پایین‌تر از زمین عبور خواهد کرد و یک گرفتگی جزئی از ناحیهٔ قطب جنوب زمین مشاهده خواهد شد. در گرفتگی بعدی (متعلق به همین دنباله) مخروط سایهٔ ماه در حدود ۳۰۰ کیلومتر به زمین نزدیک‌تر خواهد شد و گرفتگی با درصد بیشتری در ناحیهٔ قطب جنوب و البته در عرض‌های بالایی‌تر مشاهده خواهد شد. بعد از گذشت ۱۰ یا ۱۱ دورهٔ ساروسی (در حدود ۲۰۰ سال) نخستین گرفتگی حلقوی در نزدیکی قطب جنوب زمین رخ خواهد داد. در طی ۹۵۰ سال بعدی یک گرفتگی حلقوی طی هر ۱۸٬۰۳۱ (یک دورهٔ ساروسی) رخ خواهد داد؛ البته هر بار به اندازه ۳۰۰ کیلومتر در عرض‌های جغرافیایی بالاتر زمین رخ خواهد داد. در نیمهٔ راه این دنبالهٔ ساروسی، گرفتگی‌های طولانی مدت در منطقهٔ نزدیک استوای زمین رخ خواهد داد. سپس آخرین گرفتگی حلقوی این دنبالهٔ ساروسی در نزدیکی قطب شمال زمین به وقوع خواهد پیوست. تقریباً» ۱۰ گرفتگی بعدی دنباله به صورت جزئی بوده و هر بار نیز مقدار گرفتگی به‌تدریج کمتر خواهد شد. در انتها، دنباله بعد از گذشت ۱۲ (یا بیشتر) قرن بعد از شروع از ناحیهٔ جنوب زمین در ناحیهٔ شمال زمین به آخر خواهد رسید. به دلیل بیضوی‌بودن مدار زمین و ماه طول و تعداد گرفتگی‌های هر دنباله ثابت نیست. طول یک دنبالهٔ ساروسی می‌تواند بین ۱٬۲۲۶ تا ۱٬۵۵۰ سال متغیر باشد و تعداد گرفتگی‌ها در هر دنباله نیز می‌تواند بین ۶۹ تا ۸۷ باشد که از میان آن‌ها ۴۰ تا ۶۰ مورد مرکزی هستند (یعنی گرفتگی کلی یا حلقوی).
گرفتگی‌های دنباله‌هایی که در نزدیکی گرهٔ صعودی ماه رخ می‌دهند بعد از آغاز دنباله در ناحیهٔ قطب شمال زمین، به تدریج به سمت نواحی جنوبی‌تر جابجا می‌شوند و در انتها در ناحیهٔ قطب جنوب خاتمه پیدا می‌کنند.
دنباله‌هایی که در نزدیکی گرهٔ صعودی ماه رخ می‌دهند دارای شمارهٔ فرد و گرفتگی‌هایی که در نزدیکی گرهٔ نزولی ماه رخ می‌دهند دارای شماره زوج هستند. روش شماره‌بندی دنباله ساروس‌ها نخستین‌بار توسط ستاره‌شناس آلمانی وان دن برگ در سال ۱۹۵۵ در یک کتاب معرفی شده‌است. او شمارهٔ یک را به یک زوج دنباله گرفتگی خورشید و ماه که در هزارهٔ دوم پیش از میلاد در جریان بودند اختصاص داد. با توجه به اینکه شمارهٔ دنباله ساروس‌ها به زمان آغاز یا انتهای دوره‌ها بستگی ندارد درک شماره بندی‌ها دشوار است. شماره‌بندی براساس زمانی که دنباله ساروسی به بیشینهٔ خود می‌رسد انجام می‌شود. منظور از بیشینهٔ زمانی است که مخروط سایه در نزدیک‌ترین فاصله از مرکز زمین باشد.
از آنجایی‌که ۲ تا ۵ خورشیدگرفتگی در هر سال رخ می‌دهد در هر زمان به‌طور میانگین ۴۰ دنباله ساروسی در جریان و فعال است. برای مثال در نیمهٔ آخر قرن بیستم ۴۱ دنباله ساروس در جریان بوده که ۲۹ تای آن‌ها خورشیدگرفتگی مرکزی (حلقوی وکلی) داشته‌اند. با به آخر رسیدن دنباله ساروس‌ها، دوره‌های جدید آغاز می‌شوند.
دنباله‌های ساروس ماه‌گرفتگی نیز مانند دنباله ساروسی خورشید گرفتگی می‌باشند. با این تفاوت که ماه‌گرفتگی‌هایی که در نزدیکی گرهٔ صعودی ماه رخ می‌دهند با شماره‌های زوج و آن‌هایی که در نزدیکی گرهٔ نزولی ماه رخ می‌دهند با اعداد فرد شماره‌گذاری می‌شوند. نخستین پیش‌بینی گرفتگی در تاریخ به تالس میلتوس نسبت داده شده‌است. ظاهراً او برای نخستین‌بار در سال ۵۸۵ پیش از میلاد یک گرفتگی خورشید را پیش از غروب خورشید پیش‌بینی کرده بوده‌است.
افزون‌بر دنبالهٔ ساروسی یک دورهٔ دیگر نیز برای گرفتگی‌ها تعریف شده که دورهٔ اینکس (Inex) نامیده می‌شود. دوره‌ای با طول زمانی ۳۵۸ ماه هلالی (۲۹ سال منهای حدود ۲۰ روز یا تقریباً ۱۰٬۷۵۲ روز). از آنجایی‌که این دوره بیان‌کنندهٔ فاصلهٔ زمانی میان دنبالهٔ ساروس‌های شماره‌گذاری‌شده متوالی است، شناخت آن سودمند می‌باشد.
اینهریار Einherjar در اساطیر نورس پهلوانانی هستند که دلیرانه در میدان‌های نبرد به خاک می‌افتند. این رزم آوران را والکیریها از میان کشتگان نبردها برمی‌گزینند و به والهالا، تالار ویژه اودین در آسگارد می‌برند تا در آنجا خود را برای نبرد پایانی در روز راگناروک آماده کنند. به گفتاری دیگر این جنگجویان را اودین و فریا میان خود پخش می‌کنند.
اینهریار هر روز با بانگ خروسی به نام گولینکامبی، که معنی نامش «زرین شانه» است، از خواب برخاسته، خود را برای نبرد می‌پرورانند. آنها این کار را تا آنجا پی می‌گیرند که همگی یکدیگر را تکه تکه می‌کنند. اما شب هنگام به گونه‌ای بسیار شگفت انگیز زخمهای آنها بهبود یافته و در کنار اودین به جشن و شادمانی می‌پردازند. خوراک و نوشیدنی این جشنها به شیوه‌ای شگفت انگیز فراهم می‌شوند. خوراک آنها بدست آشپزی به نام الدریم نیر از گوشت گرازی به نام سیریم نیر که هر شب کشته شده و روز دیگر بار زنده می‌شود، در دیگی به نام آندریم نیر پخته می‌شود. نوشیدنی ویژه‌ای به نام مید نیز از پستانهای بزی به نام هایدرون، که بر پشت بام والهالا زندگی می‌کند و از برگهای ایگدراسیل می‌خورد جاریست که به گسارش اینهریار و اودین می‌رسد.
در راگناروک، دلیرترین اینهریار سپاه اودین را برای نبرد با یوتونها گردآوری می‌کند و به همراه خدایان به نبردی که سرانجام آن از پیش گفته شده می‌تازند.
وایکینگ‌ها آویزهای تندیس مانند اینهریار را به نشان دلاوری و امید پیوستن به آنها با خود به همراه داشتند.
در بازی عصر اسطوره (AOM) ساخته مایکروسافت در بخش نورس کمپین و در هنگام برگزیدن شهرآیین‌های (تمدن‌های) نوردیک، یکی از کاراکترهایی که یافت می‌شود اینهریار است. این کاراکتر در برابر جنگجویان انسانی نیرومند و در برابر پهلوانان ناتوان است.
در میان ترانه‌های گروه‌های دث متال مدرن اسکاندیناویایی با درون مایه‌های فولک و اپیک هم از اینهریار یاد شده‌است.
اُودین() (به زبان نروژی باستان: Óðinn) وُدان ژرمن‌ها و وُدِنِ در انگلیسی باستان و انگلوساکسون‌ها، سرکردهٔ ایزدان آسیر در اساطیر اسکاندیناوی و ژرمن‌ها است. او فرزند بور و بستلا می‌باشد و دو برادر به نام‌های ویلی و وه دارد. او همچنین آلفادر «Alföðr» به معنی «پدر همگان» نامیده می‌شود زیرا که به راستی پدر تمامی آسیر در اساطیر شمال است. اساطیر اسکاندیناوی منبع بیشترین اطلاعات بازمانده از وی، اودین را با حکمت، شفا، مرگ، سلطنتی، چوبه دار، دانش، جنگ، نبرد، پیروزی، جادو، شعر، جنون و خط رونی مرتبط می‌داند. از پیوند او با ایزدبانویی به نام فریگ، پنج ایزد به نام‌های بالدر، هود، هرمود، تیر و براگی زاده شدند. فریگ زیبا، جذاب و باوقار بود و در قدرت پیشگویی آینده با او شریک بود، هرچند اظهار نمی‌کرد. همچنین از ایزدبانویی به نام یورد، دارای فرزندی به نام ثور شد و ویدار نیز فرزند اودین و گرید است. در روز نبرد فرجامین، راگناروک، اودین به‌دست گرگ غول‌پیکری به نام فنریر کشته خواهد شد.اُدین. نوشته Micha F. Lindemans - آخرین ویرایش در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۵
برطبق ادای منثور، اودین هر سه فرزند لوکی: فنریر، هل و یورمونگاند را می‌گیرد و یورمونگاند را در اقیانوسی که زمین (میدگارد) را دربردارد می‌اندازد.
اُدین ایزد ترس‌آور جادو، جنگ و خرد بود و برای پیروزی در جنگ‌ها فرا خوانده می‌شد، اما به او ایمان نداشتند و اغلب او را متهم می‌کردند که پیروزی را ناعادلانه عطا می‌کند. گاهی قربانی‌های خونین لازم بود تا خشنودی و رضایت او را به دست آورند. او نه روز گرسنه و تشنه به این سان که با نیزه خودش زخمی نیز شده بود، از ایگدراسیل آویزان ماند (به همین سبب نام ایگدراسیل به درخت جهانی داده شده‌است. ایگ از کنیه‌های اودین و به معنی هراس‌انگیز است) و پس از این زمان با آموختن نه سرود جادویی و هجده رون، از درخت به پایین افتاد. از این رو او توانایی این را پیدا کرد تا مردگان را به سخن وادارد و با خردمندترین آن‌ها رایزنی کند. پیروان ادین بر این باور بودند که ادین ورود جنگجویان درگذشته را به تالار خود والهالا خوش آمد می‌گوید و تنها جنگجویانی به این مقام دست می‌یابند که با مرگی قهرمانانه در میدان جنگ کشته شده‌اند.
اُدین در حالی که به ویژه محبوب پادشاهان بود، ایزد شعر و شاعری نیز به‌شمار می‌رفت؛ این شاید بدان جهت است که بسیاری از منظومه‌ها شخصیت او را برجسته کرده‌اند. می‌گفتند که خود او به زبان شعر سخن می‌گفت و الهام شاعرانه موهبت او بود. اُدین همچنین ایزد مردگان بود، به ویژه آن‌هایی که به شیوه‌های خاصی جان می‌سپردند. تلف‌شدگان جنگی، مخصوصاً آن‌هایی که با نیزه، سلاح مقدس اُدین کشته می‌شدند گویی خود را به او پیشکش می‌کردند، و دشمنان شکست‌خورده نیز بدو متوسل می‌شدند. افراد اعدامی نیز بدو توسل می‌جستند، چون او می‌توانست آن‌ها را از مرگ برهاند. حلق‌آویز شدن و زخم برداشتن از نیزه، در زمرهٔ شعایر قربانی مربوط به اُدین بود. او در آفرینش زمین به همراه برادرانش ویلی و وه، از یمیر بهره گرفتند تا جهان را پدیدآورند. زمین مدور بود و ایزدان، دریای گرداگرد آن را نظم بخشیدند. آن‌ها در طول سواحل، زمین‌ها را به غول‌ها بخشیدند، درون خشکی، از حدقه‌های یمیر، دژی برآوردند و میدگارد، قلمرو آدمیان را درون آن قرار دادند. آنگاه ایزدان آدمیان را آفریدند تا در جهان به سر برند. آنان دو تنهٔ درخت را گرفتند و زن و مرد را از آن‌ها پدیدآوردند. اُدین به آفریده‌های جدید، نفس و حیات بخشید، ویلی آگاهی و جنبش، و وه چهره، سخن، شنوایی و بینایی به آن‌ها عطا کرد.کتاب اساطیر جهان، سرویراستار: ویلیام داتی. شابک: ۲-۴۵-۸۳۳۲-۹۶۴-۹۷۸
والهالا تالار اودین دارای ساختمان عظیمی بود با درهای بسیار، و لایه‌های شیروانی و کاشی‌ها که از دستهٔ نیزه‌ها و سپرها ساخته شده بود و در آسگارد (سرای کشتگان) قرار داشت. آن‌ها که در نبردها شکست می‌خوردند و به طبقه «اَین‌هریارها» می‌پیوستند، توسط مأموران ویژهٔ اودین به نام والکیری برگزیده می‌شدند. این ارواح مؤنث در والهالا منتظر آن‌ها بودند و به فرمان اودین به نبردگاه‌ها می‌شتافتند تا کشته‌شده‌ها را به والهالا برگردانند. در این روایت هر شب در والهالا ضیافتی بر پا است و از میهمانان با بهره‌ای از گوشت خوکی که هرگز تمام نمی‌شود و می‌انگبین پذیرایی می‌شوند. در این داستان جنگجویان در گذشته تمام روز را در جنگ سپری می‌سازند و کشته‌شدگان شبانگاه دیگر بار برمی‌خیزند و در ضیافت ادین شرکت می‌جویند. در ادبیات اسطوره‌ای علت میهمان‌نوازی و ضیافت‌های ادین فراهم ساختن لشکری نیرومند از جنگجویان است تا وی را در آخرین نبرد بزرگ ایزدان با غولان و هیولاها در جهت بقای خدایان یاری نمایند؛ نبردی که در آن قهرمانان ویژه اُدین، "اینهریار" جنگجویان را رهبری خواهند کرد.
تخت نامور او، هیلدزکیالف که هنگام نشستن بر روی آن می‌تواند هر کجا از نه جهان را ببیند، در این تالار جای گرفته‌است. دو کلاغ به نام‌های هوگین (اندیشه) و مونین (سرشت) هر روز گرد جهان پرواز کرده و برای او رخدادهای جهان را بازگو می‌کنند. دو گرگ به نام‌های جری و فرکی نیز همیشه اودین را همراهی می‌کنند و اودین هر خوراکی را که برای او آورده می‌شود را به این گرگ‌ها می‌دهد زیرا او تنها می‌انگبین می‌نوشد و نیازی به خوراک ندارد.
می‌گویند یادگیری و فرزانگی هدیهٔ اودین است. او در اسطوره‌ای شگفت‌انگیز نه شب و نه روز خود را در قربانی کردن خویشتن و در حالتی که به زخم نیزه‌ای مجروح شده‌است، دست و پا بسته، بر درخت جهان می‌آویزد و رنجی این چنین را تحمل می‌کند تا بتواند الفبای جادویی را که دانش جهان را بر انسان‌ها به ارمغان می‌آورد، به چنگ آورد. این تجربه را چنان‌که گویی اُدین خود سخن می‌گوید در شعر "هوامال" (واژگان بی‌همتا و والا) گزارش شده‌است و در حقیقت ادین چیزی را تجربه می‌کند که همتای تجربهٔ نظری مرگ و رستاخیز از جانب شمن‌های سیبری و دیگران و شرط آغازین دستیابی به قدرت پیشگویی است. در این شعر اُدین با مرگ به مشورت می‌نشیند و در یک ادای شعری دیده می‌شود که سوار بر اسب به سوی جهان دیگر و در راه مردگان می‌تازد و سگ درندهٔ پاسدار دروازه جهان مردگان گارمر، را در پی می‌گذارد تا با زنی پیشگو (ولوا) که در حقیقت خود اُدین است و او را از گور برمی‌انگیزد دربارهٔ مرگ پسرش بالدر مشورت نماید.
"اُدین" دو گنج ویژه داشت که به دست دورف‌ها ساخته شده بود: نیزهٔ قدرتمند و ناشکستنی‌اش، گونگنیر که هرگز به بی راه نمی‌رود؛ و حلقه زرین جادویی دروپنیر که هر شب نه انگشتر دیگر با وزن و ارزش مساوی پدیدمی‌آورد. اُدین همچنین صاحب اسبی فوق‌العاده به نام اسلیپنیر بود که هشت پا داشت و تیزروترین اسب بود و می‌توانست او را در مأموریت‌هایش از آسمان و دریا بگذراند.
اُدین راه درازی را پیمود تا جادوگری بیاموزد. او تنها یک چشم دارد که مانند خورشید می‌درخشد چون در ازای نوشیدن اندکی آب از چاه میمیر که قدرت الهام و آگاهی از آینده به او می‌داد ناگزیر چشم دیگرش را (در برخی متون در برابر فرستادن نسیمی از این چاه) به نگهبان این چاه که میمیر نام دارد بخشیده‌است. در جایی دیگر اودین در خوانی دشوار می‌انگبین سخن‌سرایی را از یوتون‌هایم می‌رباید. او هم "رون‌ها" و هم خردی که از چاه خرد به دست آورده و هم می‌انگبین سخن‌سرایی را به انسان‌ها می‌بخشد.
اودین نام‌های بیشماری دارد که برخی از آن‌ها در اینجا آورده شده‌است:
اوثین، وُدان، وُدن، ووتان (چهارشنبه روز اودین بوده و به نام وُدن نامگذاری شده بود، اما کم‌کم به سان کنونی آن درآمده است)، واک، والتام، ایگ (در برخی کتاب‌ها هراس‌انگیز و برخی جاها اسب اخته! برگردان شده‌است)، بلیندی (به معنای کور)، آلفادیر (پدر همگان)، والفادیر (پدر مردگان)، هانگاگوث (خدای به دار آویختگان) و …
اودین به عنوان پیرمردی بلند قد با ریشی روان و تنها یک چشم (چشم دیگر را در ازای خرد داده بود) نشان داده می‌شود.
به طور سنتی اعتقاد بر این بود که اودین در تالار والهالا، واقع در یکی از نه قلمرو محل سکونت خدایان نورس، آسگارد، زندگی می‌کند.اُدین. ظاهر اودین او را معمولاً با خرقه و کلاه لبه پهن و نیزه به تصویر می‌کشیدند.اُدین. ظاهر اودین نشانه‌های اودین عبارتند از:
حلقه یا بازوبندی طلایی به نام دروپنیر، کلاغ (هاگین و مانین)، اسب (اسلیپنیر)، گرگ (گری و فرکی) (البته گرگ یکی از نشانه‌های لوکی نیز می‌باشد همچنین دشمن اصلی اودین گرگی غول پیکر به نام فنریر است)، و نیزه معروفش گونگنیر است.اُدین. نشانه های اودیناُدین. نشانه های اودین
کارتینگ یا مسابقه کارتینگ نوعی از ورزش موتوری با خودروهای چرخ‌باز است. این‌گونه خودروهای چهارچرخه کوچک و چرخ‌باز کارت نام دارند. با ماشین‌های کارت معمولاً در مسیرهای کارت‌سواری که در مقیاسی کوچک نسبت به بزرگ‌راه‌های واقعی ساخته می‌شوند مسابقه داده می‌شود. کارتینگ معمولاً به عنوان قدم اول در مسیر رسیدن به ورزش‌های پرخرج‌تر خودروسواری به‌شمار می‌آید. اگر مسیرگاه کارتینگ درون یک ساختمان باشد به این نوع کارتینگ، کارتینگ سرپوشیده (Indoor Karting) گفته می‌شود.
کارتینگ در کشور ایران توسط مدرسه فرمولا آموزش داده میشود که در مجموعه ورزشی آزادی واقع شده است. برای راننده کارتینگ حرفه ای شدن ابتدا باید گواهینامه D و سپس گوهینامه C را دریافت کنید.
پس از گرفتن گواهینامه های فوق باید کارت شخصی خودتان را تهیه کنید تا مجاز به شرکت در مسابقات باشید.
از اشخاص معروف در کارتینگ ایران میتوان به فرهاد موسوی ، جواد موسوی ، سعید صادقی ، علی وحیدی ، هوتن کافی ، حامد کافی ، فرزاد زنبقی و ... اشاره کرد.
Wikipedia contributors, "Kart racing," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Kart_racing&oldid=185052749 (accessed January ۱۸، ۲۰۰۸).
خودروی چرخ‌باز به خودروهایی که چرخ بیرون از بدنه و بیرون از گلگیرها قرار گرفته اصطلاحاً «چرخ‌باز» گفته می‌شود.
فرمول یک بالاترین رده از دوره‌مسابقات رانندگی با خودروهای تک‌سرنشینه با چرخ‌های بی‌گلگیر (چرخ‌باز) است.
خودروهای به‌کاررفته در ورزش کارتینگ نیز از نوع چرخ‌باز هستند.
بیارجُمَند یکی از شهرهای شهرستان شاهرود در استان سمنان است. این شهر مرکز بخش بیارجمند است. این شهر از شهرهای مهم منطقه سربداران محسوب می گردد و تا دی ماه سال ۱۳۱۶ از توابع خراسان و سبزوار بوده‌است. مردم بیارجمند به زبان فارسی خراسانی با گویش سبزواری صحبت می کنند.
بیارجمند در ۱۱۰ کیلومتری جنوب شرقی شاهرود قرار دارد و تا شهر سمنان، مرکز استان، ۳۱۰ کیلومتر فاصله دارد. بخش بیارجمند از غرب به رشته‌کوه‌های سوخته‌کوه و کی‌کی و از شمال به بزرگراه تهران–مشهد و شهرستان میامی و از جنوب به کویر مرکزی ایران و از شرق به شهرستان‌های طبس، بردسکن و سبزوار محدود می‌باشد.
ابوعلی حسین بن احمد سلّامی بیهقی
مورخ، شاعر و نویسنده ایرانی است که در قرن سوم هجری در خوارتوران از توابع بیهق خراسان زاده شد. از سلّامی بیهقی تألیفات و تصنیفات بسیاری باقی مانده است. کتاب های تاریخ خراسان، المصباح و الثارات از مهم ترین آثار او می باشند. ابوالحسن بیهقی در تألیف کتاب تاریخ بیهق از کتاب تاریخ خراسان او بهره جسته است. وی در سال ۳۰۰ هجری چشم از جهان بست.امین، سید علینقی، تاریخ سبزوار، به کوشش سید حسن امین، انتشارات دایره المعارف ایران شناسی، ۱۳۸۱، ص.۱۶۰
احمد بن ابراهیم اعسری بیهقی خواری
شاعر ایرانی است که در قرن سوم هجری در خوارتوران از توابع بیهق خراسان زاده شد. مهم ترین اثر وی دیوان اشعار او است.امین، سید علینقی، تاریخ سبزوار، به کوشش سید حسن امین، انتشارات دایره المعارف ایران شناسی، ۱۳۸۱، ص.۱۶۷
ابوعبدالله محمد بن محمد بن جابر بیهقی شاعر ایرانی است که در قرن چهارم هجری در خوارتوران از توابع بیهق خراسان زاده شد.امین، سید علینقی، تاریخ سبزوار، به کوشش سید حسن امین، انتشارات دایره المعارف ایران شناسی، ۱۳۸۱، ص.۱۷۳
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت این شهر ۲٬۵۲۸نفر بوده‌است.سالنامه آماری استان سمنان ۱۳۸۵، معاونت برنامه‌ریزی استانداری سمنان، دفتر آمار و اطلاعات
میانگین بارش سالانه بیارجمند حدود ۱۶۷ میلی‌متر است.
دانشگاه آزاد اسلامی گُرگان از دانشگاه‌های شهر گرگان مرکز استان گلستان ایران است که به عنوان بزرگ‌ترین واحد دانشگاهی استان گلستان شناخته می‌شود.خبرگزاری مهر: دانشگاه آزاد گرگان بین‌المللی می‌شود، بازدید: ژانویه ۲۰۱۱. دانشگاه آزاد واحد گرگان تنها واحد مرجع دانشگاه آزاد اسلامی در استان گلستان میباشد . این دانشگاه به عنوان دانشگاه آزاد اسلامی استان گلستان نیز معرفی میگردد.
این دانشگاه در نیمه دوم سال ۱۳۶۶ تأسیس شد و با پذیرش ۶۰ دانشجو از طریق کنکور سال ۱۳۶۶ دانشگاه در ترم بهمن همان سال کار خود را آغاز کرد. ریاست آن از آغاز تأسیس تا سال ۱۳۷۸ شمسی با دکتر عبدالقیوم ابراهیمی، از دانشگاهیان سرشناس گرگان بود.
آغاز کار این دانشگاه با سه رشته عمران، زیست‌شناسی و کشاورزی بود. محل موقت اداره و کلاسهای دانشگاه ابتدا و در ترم اول سال اول در خانه‌ای مسکونی و اجاره‌ای به مساحت تقریبی ۲۲۰ مترمربع و حدود یکصد مترمربع حیاط در خیابان تختی (کوی ویلا) بود. سپس در سال دوم دانشگاه به مکانی اجاره‌ای در فوقانی ساختمان میرصادقی در خیابان مازندران (جمهوری) منتقل شد که مسافرخانه‌ای با حدود ۲۰ اتاق کوچک و متوسط بود. در سال سوم فعالیت خود دانشگاه در خیابان جرجان شهر گرگان ساختمانی سه طبقه را که دارای حدود ۵۰ مغازه بود به مبلغی حدود ۱۰ میلیون تومان از خانوادهٔ خیر به نام ناظم زمردی خرید. این اقدام گامی بلند برای توسعه دانشگاه بود.
این دانشگاه در ۱۳۹۵ دارای ۸۵۰۰ دانشجو و با مراکز تابعه در جمع دارای ۱۳۰۰۰ دانشجو از کاردانی تا دکتری است و ریاست آن سید علی طاهری است.
پروژه‌های عمرانی دانشگاه شامل دانشکده فنی و مهندسی، مرکز تحقیقات گیاهان دارویی، مزرعه آموزشی و تحقیقاتی، استخر سرپوشیده، کتابخانه، مرکز فناوری اطلاعات، آمفی تئاتر، مجموعه ورزشی چندمنظوره، خوابگاه خواهران، مهمانسرا، سردر، بانک، مسجد خاتم‌الانبیا، توسعه سلف سرویس و مجموعه ورزشی، احداث بزرگترین سالن تیراندازی در استان و دیگر طرح‌ها در حجمی بالغ بر ۶۰ هزار متر مربع است.
دانشگاه آزاد اسلامی گرگان پنج مرکز آموزشی را زیر پوشش دارد. راه‌اندازی دبیرخانه جذب هیئت علمی استان، راه‌اندازی کمیته منتخب ویژه ارتقا و تغییر وضعیت اعضای هیئت علمی واحدهای دانشگاه آزاد اسلامی استان، و راه‌اندازی شورای آموزشی منطقه ۱۰ دانشگاه از دیگر فعالیت‌های این دانشگاه است.
سمت مدیر در این دانشگاه در سال ۱۹۸۸ ایجاد شد و از آن تاریخ سه مدیر منصوب و دو جانشین مدیر انجام وظیفه کرده‌اند:
اخته کردن یا اخته‌سازی یا کشیدنِ بیضه به حذف بیضه‌ها در جنس نر جانوران گفته می‌شود. این عمل بیشتر به منظور کاهش میزان شرارت و افزایش فرمان‌پذیری (بیشتر در تک سمی‌ها) یا افزایش وزن (بیشتر در نشخوارکنندگان) و در نهایت به منظور جلوگیری از بروز برخی از بیماری‌ها (بیشتر در دام‌های کوچک) صورت می‌گیرد.
اخته‌سازی به از بین بردن امکان زادآوری از طریق برداشتن دستگاه تناسلی جاندار گفته می‌شود.
اخته کردن جانوران برای کنترل جمعیت و نژاد به‌کار رفته و مانع از تولیدمثل آن‌ها به این روش می‌شوند.
این روش در گذشته در بسیاری از کشورها برای بهره‌برداری بیشتر از بردگان خصوصاً برای خدمت در اندرونی (حرمسرا) شاه یا برای قطع نسل مخالفان سیاسی مورد استفاده قرار می‌گرفته و رایج بوده‌است.
نیاز به یادآوری است که در میان مردم اشتباه رایج این است که وازکتومی را نیز اخته‌کردن می‌نامند، اما وازکتومی یکی از روش‌های دائمی پیشگیری از بارداری است و با اخته‌کردن که در گذشته انجام می‌شد، تفاوت دارد. وازکتومی سبب از بین رفتن میل جنسی، قدرت جنسی و صفات ثانویه جنسی در فرد نمی‌شود.
از آنجا که اخته کردن مردان منجر به از بین رفتن بسیاری از ویژگی‌های مردانه می‌شود، این روش از دیرباز برای بهره‌کشی بیشتر و پیشگیری از اقدامات اعتراضی بردگان و استفاده از آنان در دربار صورت می‌گرفته‌است. اخته سازی بردگان در میان آشوریان و بابلیان و مصریان معمول بوده‌است، و یونانیان از آنان، و رومیان از یونانیان و اروپائیان از رومیان این شیوه را آموختند.
در ایران واژه عقیم برای مردان اخته‌شده استفاده می‌شد.
اخته‌سازی اغلب در سنین کودکی پسران انجام می‌شد. با ایجاد و گسترش حرمسرا در ایران، استفاده از مردان اخته‌شده برای خدمت به زنان حرمسرا اهمیت بیشتری یافت، و این وضعیت تا پایان دوره قاجار ادامه داشت. گرچه بعضاً به پست‌های مهمی نیز در دربار دست یافتند و در دربار شاه و وضعیت آن اثرگذار بوده‌اند. همچنین از خواجه‌ها نیز برای تربیت و نگهداری از ولیعهد نیز استفاده می‌شد.
اخته‌کردن پسران در تاریخ ایران سبب تنش‌های فراوانی نیز شد. آقا محمد خان قاجار (آغازگر سلسله قاجاریه) که دستور کور کردن مردان کرمان به جرم طرفداری از لطفعلی خان زند (برادرزاده کریم خان زند)، شکنجه وحشیانه و قتل لطفعلی خان را صادر کرد، در کودکی به دست عادلشاه جانشین نادر شاه یا به نقلی توسط سردار زند به عنوان مجازات تجاوز به نامزدش پیش از عقد اخته شده بود. (ذکر کلمه آغا به جای آقا به همین مناسبت است) وی نیز پسر لطفعلی خان زند را پس از اسارت، اخته کرد.
در دوران اسلامی نیز این کار در دربار خلفا و سلاطین رواج داشت. امین پسر هارون الرشید فرمان داد عده‌ای از غلامان را به صورت زن و عده‌ای از کنیزان را به صورت مرد آرایش کنند. فتح ایران توسط مسلمانان و همچنین فتوحات بعدی در امپراتوری بیزانس و هند، مسلمانان را با خواجه‌ها در تماس قرار داد. تا قرن هشتم، کاخ‌های خلفا با غلامان خواجه‌ای پر شده بود که به قیمت ممتاز به فروش می‌رسیدند. تجارت منظم خواجه‌ها با بردگانی که برای اخته کردن به مکان‌هایی در اسپانیا یا آفریقا برده می‌شدند، ایجاد شد، زیرا اخته کردن برای مسلمانان ممنوع بود. خواجه‌ها به‌عنوان ناظران حرمسرا، به‌عنوان میانجی یا نقش‌های خدمتکارانه مورد استفاده قرار می‌گرفتند، اما می‌توانستند به مشاوران یا فرماندهان نظامی مورد اعتماد نیز تبدیل شوند.Roscoe, Will; Murray, Stephen (1997). "Islamic Homosexualities: Culture, History, and Literature". NYU Press.
در اسلام اخته‌سازی گناه محسوب شده و اکیداً حرام است، خواه آن را بر خود یا بر دیگری انجام دهد.As Abdullah ibn Mas'ood said, "We were on a campaign with the Messenger of Allah (blessings and peace of Allah be upon him), and we had no women with us. We said: Why don't we get ourselves castrated? But he forbade us to do that." در تاریخ برده داری در جهان اسلام، نسبت مناسبی از بردگان مرد به عنوان خواجه وارد می‌شدند. لوی بیان می‌کند که بر اساس قرآن و روایات اسلامی، چنین اخته‌سازی مورد ایراد بود. برخی از فقها مانند [البیضاوی] اخته‌سازی را قطع عضو دانسته و برای جلوگیری از آن قوانینی وضع کرده‌اند. با این حال، در عمل، اخته کردن بسیار بود.Berger, Morroe; Levy, Reuben (1957-08). "The Social Structure of Islam". "American Sociological Review". 22 (4): 479. doi:10.2307/2089185. ISSN 0003-1224 در مکه قرن هجدهم، اکثر خواجه‌ها در خدمت مساجد بودند.Brunschvig, Robert (1962). "Metiers vils en Islam". "Studia Islamica" (16): 41. doi:10.2307/1595118. ISSN 0585-5292.
بهروز شیدا، منتقد و پژوهشگر ادبی، ساکن استکهلم، سوئد، است.
از بهروز شیدا تا کنون بیست کتاب منتشر شده‌است. سیزده کتاب از این کتاب‌ها در زمینهٔ نقد و پژوهش ادبی است؛ یک کتاب ویراستاری خاطرات زندان.
بهروز شیدا سال‌ها پیش از این چهار کتاب ترجمه کرده و دو مجموعه شعر انتشار داده‌است. به اتفاق عباس صفاری و حسین نوش آذر سردبیر نشریهٔ فرهنگی – ادبی سنگ بوده‌است. بهروز شیدا جلدِ اولِ کتاب‌های زندان، خاطرات، را نیز ویراستاری کرده‌است؛ با نامِ کابوسِ بلندِ تیزدندان. بهروز شیدا ویراستار فرهنگ سوئدی – فارسی لکزین نیز بوده‌است. بهروز شیدا سردبیر مهمان نشریهٔ باران شمارهٔ ۱۶، ویژهٔ تبعید، سردبیر مهمان نشریهٔ باران شمارهٔ ۲۵ – ۲۴، ویژهٔ نقد و پژوهش ادبی، سردبیر مهمان نشریهٔ باران شمارهٔ ۳۹–۳۸، ویژه‌نامهٔ صداها و سکوت‌ها، دبیر مهمان بخشِ داستان‌نویسی و نقد و پژوهش ادبی ی نشریهٔ آرش شمارهٔ ۱۰۰ و مسئول بخش هنر و ادبیات نشریۀ آرشِ ویژۀ نقد و بررسیِ کارنامۀ بیست‌وسه سالۀ آرش نیز بوده‌است. آثار بهروز شیدا در بسیاری از نشریات خارج از کشور منتشر و در تعدادی از نشریات الکترونیکی باز چاپ شده‌است. وی در سال ۱۹۹۴ جایزهٔ ادبی باران را در قلمرو نقد ادبی به اتفاق پرتو نوری علاء به صورت مشترک دریافت کرده‌است.نشریهٔ افسانه ی شمارهٔ ۹، سردبیر داریوش کارگر، استکهلم، بهار ۱۳۷۳ بهروز شیدا بورس‌های یک‌ساله، دوساله، پنج‌سالهٔ بنیاد نویسنده‌گان سوئد و بورس سالانهٔ پرنس ویلهمِ سوئدی را نیز دریافت کرده‌است.
بهروز شیدا دکترای ایران‌شناسی‌ی خود را از دانشگاه یاگیلونیای کراکوف دریافت کرده‌است؛ با موضوعِ مقایسهٔ ده رمان فارسی‌ی داخل کشور و ده رمان فارسی‌ی خارج از کشور؛ در سه زمینهٔ تصویر انقلاب اسلامی، نقش قهرمان، مفهوم شهادت؛ از منظر «تئوری‌ی ساختارگرایانه‌ی» رولان بارت و «تئوری‌ی گفتمان» میشل فوکو.
متن بازبینی شدهٔ رسالهٔ دکترای بهروز شیدا، به زبان انگلیسی، با عنوانِ Traces of Time The Image of the Islamic Revolution, the Hero and Martyrdom in Persian Novels Written in Iran and in Exile توسط دانشگاه اوپسالا، سوئد، چاپ شده‌است.
تعدادی از کتاب‌ها؛ در زمینهٔ نقد و پژوهش ادبی:
وارکرفت: ارک‌ها و انسان‌ها یک بازی یک بازی ویدئویی استراتژی هم‌زمان یا راهبرد بی‌درنگ و در ژانر فانتزی است. این بازی توسط شرکت بلیزارد انترتینمنت ساخته و در تاریخ 23 نوامبر سال 1994 توسط خود بلیزارد در ایالات متحده آمریکا منتشر و سپس توسط اینترپلی اینترتینمنت در اروپا منتشر شد.
تَعِزّ نام استانی در کشور یمن است. مرکز این استان شهر تعز می‌باشد.
استان تعز در قلهٔ کوه صبر شمالی واقع شده‌است
در حدود ۲۵۶ کیلومتر از شهر صنعا پایتخت یمن فاصله دارد
در ارتفاع ۱۵۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد.
تاریخ بنای این شهر به قرن سوم هجری قمری بر می‌گردد. ساکنان این شهر از دو گروه (قبیله) تشکیل یافته بودند و بنامهای «الصلیحیون» و «الرسولیون» معروف بودند.
این شهر در دوران گذشته بنام (العُدینة) معروف بوده‌است.
در این استان بساری از آثارهای به جا ماندهٔ قدیم به چشم می‌خورد. همچنین آثاری از مساجد ومدارس «(الصلیحیون» و «الرسولیون» نیز وجود دارد. بر فراز کوه قلعهٔ بزرگی وجود دارد که بنام «قلعهٔ القاهره» مشهور است، این قلعه مقر حاکم آن دوران «ملک المظفر الرسولی» بوده‌است. دور تا دور شهر حصاربند بوده‌است، آثار این حصار (سور) هنوز در گوشه و کنار شهر دیده می‌شود. این حصار مابین سالهای ۹۴۳ و ۹۵۰ هجری قمری ساخته شده‌است.
تعداد جمعیت این استان در حدود ۱۱۶۳۸۲ نفر می‌باشد، شغل بیشتر ساکنان استان کشاورزی است.
کافی نت یا نِت‌سرا مکانی عمومی برای استفاده از اینترنت می‌باشد که معمولاً به ازای ارائه خدمات اینترنتی از مشتریان، به ازاء هر ساعت استفاده، مبلغی دریافت می‌کند. با توجه به گسترش اینترنت در ایران و همچنین روی آوردن موسسات و مراکز اداری به ارائه خدمات الکترونیکی امروزه بسیاری از امور که قبلاً توسط شخص و به صورت سنتی انجام می‌شد در کافی نت و از طریق اینترنت انجام می‌شود.
اولین کافه آنلاین در کره جنوبی ایجاد شد و "کافه الکترونیک" نامیده می‌شد. این کافه روبروی دانشگاه هنگیک (Hongik University) در سال ۱۹۸۸ توسط Ahn Sang-Su و Keum Nuri در سئول ایجاد شد.
در ایران کارهایی مثل ثبت نام‌های کنکور و اعلام نتایج و حتی انتخاب رشته برای دانشگاه و ثبت اظهارنامه که از طریق اینترنت صورت می‌گیرد از جمله کارهایی است که در کافی نت انجام می‌شوند.
پورتو آلگری (local ;In other Brazilian dialects, such as that of Rio de Janeiro, it is pronounced , and also colloquially or . The European Portuguese pronunciation is . "Joyful Harbor") شهری بندری در برزیل است با جمعیتی حدود یک و نیم میلیون نفر. این شهر پایتخت و بزرگترین شهر در ایالت برزیلی ریوگرانده دوسول می‌باشد. جمعیت این شهر ۱٬۵۰۹٬۹۳۹ (۲۰۱۰) است. پورتو آلگری جنوبی‌ترین پایتخت در یک ایالت برزیلی است و یکی از مهمترین مراکز فرهنگی، سیاسی و اقتصادی در برزیل می‌باشد.
بیشتر ساکنان این شهر از قومیت‌های اروپایی هستند. این شهر در کنار رود گوآیبا قرار دارد. در سال‌های اخیر پورتو آلگری میزبان انجمن اجتماعی جهانی بوده‌است که سازمان‌های غیردولتی در آن شرکت می‌کنند. این شهر میزبان جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ نیز بوده‌است.
این شهر در کنار دریاچه اردک‌ها (Lagoa dos Patos) واقع شده‌است و همچنین این شهر با ساحل دریاچه گوآیبا نیز همجوار است که اکوسیستم بی‌نظیری دارد.
متروی پورتو آلگری در سال ۱۹۸۵ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۱ خط و ۲۲ ایستگاه می‌باشد.
وارکرفت: روز اژدها (به انگلیسی: Warcraft: Day of the Dragon) نام کتابی خیال‌پردازی است، اثر ریچارد ای. ناک که جزو مجموعهٔ وارکرفت به حساب می‌آید. کتاب مزبور به روایتی چون دیگر کتاب‌های مجموعهٔ وارکرفت از روی دست‌نوشته‌های ناتمام جی. آر. آر. تالکین نوشته شده‌است.
داستان بین و اتفاق می‌افتد. به یاری مدالی پر شده از قدرت ماورایی به نام اهریمن روان؛ الکستراتزا، ملکهٔ اژدهایان دنیای ازروث در بند طایفه‌ای از ارک‌ها است. ارک‌ها فرزندان ملکه را به ماشین‌های جنگی بدل کرده‌اند و آسمان‌ها را در اختیار گرفته‌اند. شورای جادوگران کیرین تور، به ترغیب کراسوس (جادوگر مرموز شورا)، جادوگری و بدنام به نام رونین را به مأموریتی غیرممکن می‌فرستند: آزاد کردن ملکه اژدها.
شورا، باز هم به ترغیب کراسوس همراه رونین، الفی به نام وریسا ویندرانر را می‌فرستند تا او را تا مرز قلمرو ارک‌ها راهنما شود.
از آن سو لرد پرستور، که گویا نجیب‌زاده‌ای است که مشاور ترناس، فرمانروای لردران شده، شاهان اتحاد لردران را به شورایی می‌خواند و در این شورا همه را به نیروی جادو و هیپنوتیزم وا می‌دارد تا او را فرمانروای قلمروی آلترک قرار دهند.
با وجود محرمانه بودن سفر رونین و وریسا، بسیاری از ماجرا سر در می‌آورند، من‌جمله گابلین‌ها که اربابان متعدد خویش را مطلع می‌کنند. که یکی پرستور باشد و دیگری نکروس، فرمانده ارک‌های ساکن قلعه گریم باتول که الکسستراتزا را به بند کشیده‌اند. در نتیجه در راه رفت اژدهایی به رونین حمله می‌کند. رونین و وریسا می‌گریزند تا سه دورف شیردال سوار به یاری‌شان می‌آیند و هیولا را از آن‌ها دور می‌کنند.
چندان دور نشده‌اند که شوالیه های سیلور هند به آن‌ها می‌رسند و اگر چه دل خوشی از جادوگران ندارند، اما به احترام الف بانو و اتحاد لردران ایشان را مهمان می‌کنند.
شب هنگام رونین که وسایلش را از دست داده، برای ارتباط جادویی با کراسوس به بالای باروی ارگ می‌رود و جادویش را به کار می اندازد. اما در همین لحظه انفجار شدیدی بارو را منهدم می‌کند و رونین قبلاً ز بیهوشی متوجه می‌شود که چنگالی عظیم او را در هوا گرفته‌است.
دانکن، فرمانده شوالیه‌ها رونین که ناپدید شده‌است را مقصر انفجار می‌داند و گروهی برای پیدا کردن او به راه می اندازد که وریسا هم همراه آنهاست.