moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اوبرلیگا نورد (به آلمانی: Oberliga Nord) نام چهارمین دستهٔ مسابقات فوتبال کشوری در شمال آلمان بود که در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد و در سال ۲۰۰۸ پس از بیست و چهار فصل، با روی کار آمدن لیگا ۳، منحل شد. مسابقات اوبرلیگا نورد در ایالت‌های برمن، هامبورگ، شلسویگ-هولشتاین و نیدرزاکسن انجام می‌شدند.
اوبرلیگا نام لیگ دستهٔ سوم هاکی روی یخ در آلمان می‌باشد. این لیگ در سال ۱۹۴۸ تأسیس شده‌است و دارای ۳۸ تیم می‌باشد. در فصل ۲۰۱۴–۱۵، این لیگ به چهار سطح کوچک‌تر تقسیم شد.
امانوئل روبلس (; – ) شاعر، نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس، نمایش‌نامه‌نویس، و زندگی‌نامه‌نویس اهل فرانسه بود.
دانشگاه ایلینوی جنوبی ادواردزویل (که معمولاً به مخفف انگلیسی آن اس‌آی‌یوایی SIUE یا ایی)  دانشگاه آموزش و پرورش مختلط و دانشگاه کارشناسی ارشد در ادواردزویل، ایلینوی در ایالات متحده در حدود شمال شرق شهر سنت لوئیس، میزوری می‌باشد. اس‌آی‌یوایی در سال ۱۹۵۷ به صورت توسعه دانشگاه ایلینوی جنوبی کاربوندیل و عضو جوانتر و کوچکتر از دو نهاد از سیستم دانشگاهی ایلینوی جنوبی شروع به فعالیت کرد. دانشگاه برنامه‌های تحصیلات تکمیلی از طریق آن اسکول تحصیلات تکمیلی ارایه می‌دهد.
دانشگاه ایلینوی جنوبی ادواردزویل در سایتی به وسعت ۲۶۶۰ جریب واقع شده‌است که این دانشگاه را به عنوان یکی از بزرگترین دانشگاه‌های ایالات متحده از نظر وسعت مطرح می‌کند. این پردیس محل بسیاری از گروه‌ها و موسسات دانشگاه از جمله کلاس‌ها، آزمایشگاه‌ها، مراکز تحقیقاتی، خوابگاه‌ها، ورزشگاه‌ها و سالن‌های ورزشی می‌باشد.
«درخت دار» () ترانه‌ای از آهنگساز آمریکایی جیمز نیوتن هاوارد به همراه آواز بازیگر آمریکایی جنیفر لارنس است. سوزان کالینز شعر آن را سروده و هاوارد، جرمایا فریتس و وسلی شولتز از گروه لومینرس آهنگسازی را انجام دادند. ترانه در ۹ دسامبر ۲۰۱۴ به عنوان دومین تک‌آهنگ فیلم "" (۲۰۱۴) از طریق ریپابلیک رکوردز منتشر شد. این ترانه در ابتدا قرار بود جزئی از آلبوم باشد، اما بعدها به نسخهٔ گسترده‌تر و دیجیتالی موسیقی متن فیلم اضافه شد. «درخت دار» یک اثر فولک و بالاد است که با ارکستر زهی و کر آمیخته شده‌است.
«درخت دار» با ستایش از آواز جنیفر لارنس، وام‌گیری از عناصر موسیقی آپالاشیا و تأثیراتش به‌عنوان یک بالاد قتل، نقدهای مثبتی از منتقدان موسیقی دریافت کرد. ترانه از لحاظ تجاری هم موفقیت‌های خوبی را در جدول‌های فروش بین‌المللی کسب کرد و در صدر جدول‌های موسیقی چندین کشور، از جمله اتریش، مجارستان و آلمان قرار گرفت. ترانه با رتبه ۱۲ در ۱۰۰ آهنگ داغ "بیلبورد" و رتبهٔ ۲۰ در شرکت جدول‌های رسمی بریتانیا به بالاترین موقعیت خود رسید. «درخت دار» توانست ۲ گواهی پلاتین از ایالات متحده و یک گواهی پلاتین در کانادا و آلمان دریافت کند. تهیه‌کننده موسیقی، مایکل گزو، برای پشتیبانی از این اثر، یک ریمیکس منتشر کرد.
سوزان کالینز شعر «درخت دار» را نوشت و این شعر، در اصل بخشی از رمان "زاغ مقلد" (۲۰۱۰) بود. تهیه و تولید آهنگ توسط جیمز نیوتن هاوارد انجام شد و جرمایا فریتس و وسلی شولتز از گروه موسیقی ایندی فولک و آمریکایی لومینرس، آهنگسازی این قطعه را انجام دادند.
شولتز اظهار داشت که کارگردان فیلم، فرانسیس لارنس، شخصاً از او خواسته که ملودی ترانه را به گونه‌ای بسازد که بتوان آن را «به صورت تک‌نفره» یا «توسط هزاران تن» خواند؛ او در ادامه از شولتز خواست که ملودی را «بیش از حد پیچیده» نسازد. از نظر شولتز، ترانه با وجود آواز آرام آن، مانند یک لالایی کودکانه، معصوم به نظر می‌رسید. سپس در سپتامبر ۲۰۱۳، شولتز و فریتس «ملودی جفت را طی یک و نیم الی دو روز ساختند». لارنس بعداً با شولتز و فرایت از طریق پیام متنی که ملودی برای فیلم انتخاب شده تماس گرفت، به گفته او، «این کار روی فیلم عالی نشسته. ما فقط سکانس رو ضبط کردیم. [جنیفر] واقعاً مضطرب بود، اما عالی پیش رفت.»
همچنین کتنیس اوردین، شخصیت نقش اصلی، ترانه را در فیلم اجرا کرد، که در انتهای پایانی فیلم شنیده می‌شود. جنیفر لارنس طی یک مصاحبه با "آخر شب با دیوید لترمن"، گفت که هنگام اجرای ترانه برای فیلم، مضطرب بوده‌است. او دلیل این امر و ترس خود را «آواز خواندن در مقابل مردم» اعلام کرد؛ او همچنین فاش کرد که هنگام فیلمبرداری بر روی سکانس گریه می‌کرده‌است."" فرانسیس هنگام مصاحبه با "ولشر" اقرار داشت که جنیفر به لرد پیشنهاد داده بود که آواز ترانه را بخواند و او فقط در فیلم لب‌خوانی کند؛ اما فرانسیس این پیشنهاد را نپذیرفت. در حین آماده‌سازی، فرانسیس جنیفر را نزد یک مربی آوازخوانی فرستاد تا به او، برای اعتماد به نفس یافتن در فیلم، کمک کند؛ او همچنین برای آوازخوانی در این سکانس، «شبانه روز» تمرین می‌کرد.
«درخت دار» به عنوان قسمتی از موسیقی متن فیلم در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۴ منتشر شد؛ ترانه با یک ساید-بی به‌نام «زاغ مقلد» همراه است. ترانه در انتشار رسمی، همراه فیلم نبود. با این وجود، به‌دلیل موفقیت قطعهٔ «درخت دار»، آن را به عنوان قطعهٔ پانزدهم در نسخهٔ دیجیتالی موسیقی متن گنجاندند. در ۹ دسامبر ۲۰۱۴، «درخت دار» به عنوان دومین تک‌آهنگ موسیقی متن منتشر شد. مایکل گزو در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۴ ریمیکس ترانه را با عنوان «درخت دار» (ریبل ریمیکس) منتشر کرد. گزو در یک مصاحبه با یاهو! میوزیک گفت که با وجود تونالیته تاریک «درخت دار»، پیش‌بینی می‌کرد که «قشری از مردم برای متحد شدن، قیام کنند.»
اثر «درخت دار» در کلید لا مینور ساخته شده و تندای کمابیش ملایم و آزادی با ۸۸ ضرب در دقیقه دارد. صدای لارنس در فاصلهٔ E تا A است و توالی آکوردهای این قطعه از یک الگوی ساده تبعیت می‌کند که به ترتیب شامل A – Am – Asus – F/A است. این اثر یک فولک بالاد، همراه با ترکیب ارکستر زهی و گروه کر است. به گفتهٔ کریس پاین از "هالیوود ریپورتر"، این اثر «همخوانی گروهی جزئی فولک» است.
رادیو وبور اشاره کرد که مضامین آمده در ترانه، یادآور موسیقی آپالاشیا هستند، که معمولاً از تم‌های بالاد قتل در اشعارشان استفاده می‌کنند. «درخت دار» با ترانه‌های دیگری مانند «تام دالی»، تصنیف ۱۹۳۹ «میوه غریب» اثر بیلی هالیدی (که شامل اشاراتی به دار زدن و درخت است)، ترانه اعتراضی جنبش حقوق مدنی سیاه‌پوستان «ما بر آن غلبه می‌کنیم» و همچنین قطعه خاطرات "اسارت من و آزادی من" (۱۸۵۵) اثر فردریک داگلاس دربارهٔ سرودهای مذهبی سیاهان آمریکا مقایسه شده‌است. لارنس این ترانه را به‌صورت آکاپلا در فیلم اجرا کرد.
در متن رمان آمده‌است که این ترانه را کتنیس از پدرش آموخته بود و با آن رجزخوانی می‌کرد. مادر کتنیس از وقتی دید او و خواهرش پرایمرز، در حال درست کردن یک گردنبند این ترانه را زمزمه می‌کنند، خواندن این سرود را در خانه ممنوع کرد. معشوقه کتنیس، پیتا ملارک، «درخت دار» را زمانی که پدر کتنیس برای خرید و فروش به نانوایی والدین او آمده بود؛ از او شنیده بود.
مطابق گفته‌های هیمیتچ ابرناثی، این ترانه نخستین خاطره‌ای از کتنیس برای پیتا بود که پس از «شستشوی ذهنی»، خدشه‌ای بر آن وارد نشد. پس از درک این موضوع، کتنیس از آواز «درخت دار» برای علاج «نفرت کاشته شدهٔ کاپیتول» در ذهن پیتا، استفاده کرد. او یک بار دیگر این ترانه را پس از این که پیتا به او گفت که او را بکشد، برای حفاظت از جان اعضای تیم نجات، که در حال نفوذ به کاپیتول بودند، بازخواند. در این اقتباس، پلوتارک هونسبی از ویدئوی آواز کتنیس به عنوان تبلیغات ضد کاپیتول استفاده می‌کند و متن ترانه‌ها را از «گردنبند طناب» به «گردنبند امید» تغییر می‌دهد تا برخی از زیر و بم‌های تنفر در ترانه اصلی را کاهش دهد. سپس پلوتارک از این ترانه به عنوان سرود شورشیان بهره می‌برد.
در کتاب "تصنیف پرندگان آوازخوان و مارها" (۲۰۲۰)، این ترانه را «لوسی گری بیرد»، اولین قهرمان بازی‌های گرسنگی از منطقه ۱۲، سروده‌است. لوسی این شعر را وقتی سرود، که او و معشوقه‌اش، کریولانوس اسنو، شاهد اعدام یک شورشی به نام آرلو چانس بودند. نام ترانه به جایی اشاره دارد که محل ملاقات‌های لوسی و معشوقهٔ سابقش، بیلی تائوپ، بوده. آن زمان، چون چوبهٔ اعدام هنوز در منطقهٔ ۱۲ تدارک دیده نشده‌بود، برای دار زدن از درختان استفاده می‌کردند.
«درخت دار» نظرات مثبتی را از منتقدان موسیقی دریافت کرد و چندین منتقد از تأثیر آن، به عنوان یک بالاد قتل، تعریف کردند. جف بیکر، مقاله‌نویس "سایت اورگن‌لایو"، معتقد است که اجرای ترانه مذکور بهترین قسمت فیلم بود. بیکر از لارنس نیز برای نزدیک کردن ترانه به «بالاد قتل، که به ریشه‌هایش در کنتاکی بازمی‌گردد»، تعریف کرد. نویسندهٔ "استریوگام"، گابریلا تولی کلایمور، از آن با عبارت «جهنمی وحشتناک به عنوان یک بالاد قتل آمریکانای کلاسیک» یاد می‌کند. استفانی مری از "واشینگتن پست"، با ستایش آواز لارنس، یادآور می‌شود که «صدای تراشیدهٔ او [متناسب با] زمینهٔ تاریک و سبک آپالاشیایی موسیقی بود».
«درخت دار» در هفته ۱۳ دسامبر ۲۰۱۴، با رتبهٔ ۱۲ در ۱۰۰ آهنگ داغ "بیلبورد" ایالات متحده شروع به کار کرد و به حداکثر ۵۰ موقعیت (با ۲٫۱ میلیون پخش بدون دانلود) در ترانه‌های استریم و رتبهٔ دوم را هم (با ۲۰۰٬۰۰۰ دانلود فروخته‌شده) در ترانه‌های دیجیتال بدست آورد و هشت بار در یو.اس. رادیو پخش شد. «درخت دار» بالاترین رتبه را در میان ترانه‌های مجموعه سه‌گانه "بازی‌های گرسنگی" در نمودار داشت، یعنی بالاتر از «چشم باز» اثر تیلور سوئیفت، که نهایتاً به رتبهٔ ۱۹ رسید. لارنس یکی از ۱۳ برنده جایزه اسکار شد که به جدول "بیلبورد" راه یافته‌است؛ آخرین هنرمند زن که موفق به کسب این دو جایگاه شده بود، شر با ترانهٔ «باور» (۱۹۹۸) بود. ترانه با رتبه ۱ در اتریش، آلمان و مجارستان به بالاترین موقعیت خود رسید؛ همچنین در میان پنج رتبه برتر در استرالیا به بالاترین موقعیت رسید. این اثر گواهی پلاتین را از میوزیک کانادا (ام‌سی) و همچنین دو پلاتین از انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا (آرآی‌ای‌ای) دریافت کرد.
«درخت دار» نخستین بار در یک جشن افتخار تعالی در موسیقی، «هالیوود در وین» به صورت زنده اجرا شد. جیمز نیوتن هاوارد به عنوان جانشین لارنس از ادیتا مالوچیچ دعوت کرد که به جای لارنس آواز را بخواند. این برنامه توسط کیت لاکهارت از ارکستر بوستون پاپس، اجرا شده‌بود. مطابق آنچه گزارش شده، هاوارد در این اجرا به گریه افتاد و حضار برای تشویق او به پا خاستند. برای تبلیغ و پشتیبانی از ترانه، هاوارد یک تور اروپایی به نام «۳ دهه موسیقی هالیوود» را شروع کردو یک مسابقه برای جستجوی خوانندهٔ زنی که بتواند در تورها جانشین لارنس بشود، راه انداخت.
دست‌اندرکاران تولید این قطعه که در "بازی‌های گرسنگی: زاغ مقلد - بخش ۱ (اقتباس سینمایی اصلی)" حضور داشتند، افراد ذیل هستند:
تئاتر فردوسی در سال ۱۳۲۵ (۱۹۴۶) توسط عبدالحسین نوشین عمویی، وثیقی بنیانگذاری شد که مقررات اجرای نمایش به سبک اروپایی داشت
تئاتر فردوسی در آبان ۱۳۲۶ توسط تاجر معروفی به نام عبدالکریم عمویی (وثیقی) تأسیس شد و گروه تئاتری عبدالحسین نوشین به این تماشاخانه منتقل شد.
گروه نوشین طی تنها ۱۶ ماه از مهرماه ۱۳۲۶ تا نیمه بهمن ۱۳۲۷ چندین نمایش به روی صحنه این تئاتر برد.
تئاتر فردوسی تا ۱۵ بهمن ۱۳۲۷ که محمدرضاشاه پهلوی در دانشگاه مورد سوءقصد قرار گرفت با استقبال پرشور مردم نمایش نامه‌های: ولپن، مستنطق، مردم، پرندهٔ آبی، سرگذشت، سه دزد و دختر شکلاتی را به اجرا گذاشت.
پس از ۱۵ بهمن حزب توده و سازمان‌های دست چپی منحل شدند و تئاتر فردوسی بسته شد و نوشین هم همراه سایر سران حزب توده زندانی، محاکمه و به سه سال زندان محکوم شدند.
در غیاب نوشین تئاتر سعدی با سرمایهٔ عموئی و کارگردانی حسین خیرخواه و لرتا در سال ۱۳۲۹ افتتاح شد.
ده‌ها هنرمند در تئاتر فردوسی با نوشین همکاری کردند، از جمله: لرتا، حسین خیرخواه، صادق شباویز، صادق بهرامی، جلال ریاحی، مهدی امینی، مهین دیهیم، ایران قادری، توران مهرزاد، محمدعلی جعفری، حسن خاشع، نصرت‌الله محتشم، پرخیده، مهین طاقانی و همسرش مصطفی اسکویی، عطاءالله زاهد، نصرت کریمی، ایرن، اصغر تفکری، محمدتقی کهنمویی و… خود نوشین نیز معمولاً در نمایش‌ها نقشی ایفا می‌کرد.
نت‌های زینت () نت‌های «غیر هارمونیک» یا «غریبه با آکورد» هستند. نت زینت بخشی از یک ملودی یا ساختار هارمونیک است که در درجه‌بندی آکورد قرار نمی‌گیرد.
نت‌های زینت اغلب در دوران قواعد مشترک مورد بحث و استفاده بود اما می‌تواند در تجزیه و تحلیلِ انواع موسیقی تنال و موسیقی پاپ قرار گیرد. نت‌های زینت به شکل‌های مختلف در آثار موسیقی کاربرد دارند و کمک می‌کنند تا در حرکت‌های ملودیک، هارمونیک و کنترپوانتیک از کم‌ترین آکورد استفاده شود.
نت‌های زینت انواع مختلفی دارد که عبارتند از: نت عجله، بُرودری (همسایه)، نت گذر (پاساژ)، آپاژیاتور، نت تأخیر، گریز (اِشاپِه)، کامبیاتاو نت پدال.
نتی است غریبه و متعلق به آکورد بعدی که زودتر شنیده می‌شود. این نت همیشه روی «ضرب ضعیف» میزان قرار گرفته و بیشترین کاربردِ آن در کادانس‌ها است. در یک آکورد، همزمان می‌توان از دو نتِ عجله و غریبه با آکورد استفاده کرد.
نت همسایه (بُرودری) به صورت متصل از نت آکورد جدا شده و مجدد در جای اول خود قرار می‌گیرد. نت همسایه می‌تواند به بالا یا پایین حرکت کرده و چون نتی است غریبه با آکورد، از تغییرات کروماتیک هم می‌توان استفاده کرد. نت همسایه باید در «ضرب ضعیف» میزان قرار گرفته و کشش آن نباید از نت‌های طرفینِ خود بیشتر باشد. نت همسایه می‌تواند در درون یک آکورد استفاده شود یا به آکورد بعدی وصل شود.
نوع دیگر از کاربرد نت همسایه، استفاده از دو نت غریبه نسبت به آکورد است که بُرودری دوبل نامیده می‌شود. در این حرکت اولین نت غریبه به بالا و نت دوم به پایین یا بالعکس حرکت کرده و سپس به نت اصلی آکورد بازمی‌گردد. به عبارتی دیگر «بُرودری دوبل» از چهار نت تشکیل می‌شود. نت اول و چهارم مشترک و نت‌های دوم و سوم «غریبه با آکورد» هستند.
نت گذر یا پاساژ، پُرکنندهٔ حرکت پرشی یک آکورد است. نت گذر متداولترین نتِ زینت است. حرکت این نت به بالا یا پایین است و این حرکت می‌تواند کروماتیک نیز باشد. نت پاساژ از یک نتِ آکورد به صورت متصل جدا شده و به یکی دیگر از نت‌های همان آکورد یا به آکورد بعدی وصل می‌شود. «کشش» این نت نباید از نت‌های طرفینِ خود بیشتر باشد و در «ضرب ضعیف» قرار می‌گیرد. با این روش می‌توان همزمان از دو نت گذر استفاده کرد.
این نت برخلاف دیگر نت‌های زینت در ضرب قوی یا قسمت‌های قوی میزان قرار می‌گیرد. نت آپاژیاتور چه به صورت دیاتونیک یا کروماتیک، نتی غریبه نسبت به آکورد است و باید در یکی از نت‌های همان آکورد حل شود. در کاربرد این نت می‌توان همزمان از دو نت آپاژیاتور چه به صورت موازی یا حرکت مخالف نسبت به هم استفاده کرد. «کشش» نت آپاژیاتور باید کمتر از نت بعدی یا مساوی با آن باشد.
نتی است متعلق به آکورد قبل که به «ضرب قوی» آکورد بعدی به صورت پیوسته پیوند خورده‌است. این نت وقتی از نت قبلی آکورد جا می‌ماند، تبدیل به نتی نامطبوع در آکورد جدید شده و باید به یک نت پایین‌تر حل شود. «کشش» نت تأخیر کوتاه است و نباید نسبت به نتِ حل بیشتر باشد.
نت گریز یا «اِشاپه» از مجموعِ حرکتِ سه نت به وجود می‌آید. این حرکت بدین صورت است که یک نت به «فاصله دوم» به بالا از آکورد جدا شده و در یک حرکتِ پایین رونده، به یک «فاصلهٔ سوم» در آکورد بعدی می‌رسد. نت دوم در این مجموعه «نت گریز» نامیده می‌شود. نت اِشاپه به خاطر غریبه‌بودن با آکورد، می‌تواند تغییرات کروماتیکی نیز داشته باشد و کشش آن کمتر یا مساوی با نت‌های طرفین خود است.
کامبیاتا متشکل از سه یا چهار نت است. در روش سه نتی از یک «پرش سوم» به پایین و یک «پرش دوم» به بالا ایجاد می‌گردد و به صورت معکوس استفاده نمی‌شود. در این حرکت حداقل یک نت و حداکثر سه نت می‌توانند نسبت به آکورد غریبه باشند. کامبیاتا به‌طور طبیعی از ضرب قوی میزان شروع می‌شود. کشش نت‌های کامبیاتا ممکن است متفاوت با هم باشند و از نت‌های کروماتیک هم استفاده می‌شود.
نت پدال به معنی پایی، در دانش هارمونی و در موسیقی از شستی‌های ارگ گرفته شده‌است که با پا، در بم‌ترین قسمتِ ساز نواخته می‌شد. نت پدال نتی است کشیده در چندین میزان که معمولاً در بخش باس قرار می‌گیرد. نت پدال می‌تواند بدون توجه به درجاتِ آکورد و نوع وصل آن‌ها به کار گرفته شود اما در شروع و پایان باید فاصله‌ای مطبوع با آکورد بالاتر از خود داشته باشد. نت پدال در تاریخِ موسیقی نقش مهمی در سبکهای مختلف داشته‌است. در دوره باروک و کلاسیک نت پدال می‌بایست با آکوردهای آن در یک گام دیاتونیک قرار می‌گرفت ولی در دوره رومانتیک این قاعده نادیده گرفته شد و از نت‌ها و آکوردهای آلتره همراه با نت پدال استفاده می‌شد.
باشگاه فوتبال اینترناتزیوناله میلانو ()، یک باشگاه حرفه‌ای فوتبال در شهر میلان، ایتالیا است. این باشگاه در ۹ مارس سال ۱۹۰۸ میلادی تأسیس شد.
سال ۱۸۹۹ در شهر میلان، باشگاه کریکت و فوتبال میلان تأسیس شد. این تیم تا سال ۱۹۰۸ توانست سه بار قهرمانی ایتالیا را جشن بگیرد. در این سال، بین سران اصلی باشگاه بر سر استفاده از بازیکنان خارجی اختلاف افتاد تا اینکه طی یک جلسه رسمی، گروهی شامل پانزده نفر ایتالیایی و سوئیسی به نام‌های جورجیو موجیانی، بوسارد، لانا، برتولونی، دِٱلما، انریکو هینترمن، آرتورو هینترمن، کارلو هینترمن، پیترو دِلورو، هوگو ریتمن، هانس ریتمن، وُئلکل، مانر، وایپف و کارلو آردوسی که اعتقاد به برابری و برادری و استفاده از بازیکنان خارجی داشتند، از این باشگاه جدا شده و نام اینترناتزیوناله به معنای بین‌المللی را برای باشگاه خود انتخاب کردند. فلسفه وجودی و سیاست اصلی باشگاه از همان ابتدا مبارزه با نژادپرستی بوده که در نوع خود و در میان تمامی باشگاه‌های فوتبال دنیا موضوعی جالب و بی سابقه می‌باشد.
سال‌های آغازین برای اینتر بسیار موفق بود. تیم دیگر شهر میلان یعنی آث میلان، پس از جدایی اینتری‌ها افت وحشتناکی کرد و بیش از ۴۰ سال در حسرت قهرمانی ایتالیا بود تا اینتر چند دهه بدون مزاحمت تیم اول شهر میلان باشد. در اولین سال تاسیس باشگاه، اینتر بیشتر بازی‌های دوستانه انجام می‌داد از جمله تقابل با تیم آسونیا که با شکست ۵-۱ اینتر همراه بود که این مسابقه دوستانه به عنوان اولین بازی اینتر ثبت شده‌است. اولین رئیس باشگاه جووانی پارامیتیوتی نام داشت که تنها یک سال بر مسند ریاست باشگاه نشست و در سال ۱۹۰۹، با توجه به خواست اکثریت اعضای سوئیسی باشگاه، اتور استرائوس جانشین او شد و ریاست باشگاه را بر عهده گرفت. اغلب ترکیب تیم اینتر در این فصل را بازیکنانی با ملیت سوئیسی تشکیل می‌دادند. همچنین اولین کاپیتان باشگاه نیز یک فرد سوئیسی به نام هرنست مارکتل بود. اینترناتزیوناله در تاریخ ۱۸ اکتبر ۱۹۰۸ در یک بازی دوستانه در سوئیس به مصاف آ.ث.میلان رفت که در آن بازی با نتیجه ۲-۱ شکست خورد. اولین بازی رسمی اینترناتزیوناله دوباره یک دربی بود - حدود سه ماه بعد - برای مسابقات مقدماتی قهرمانی فوتبال ایتالیا؛ دومین تقابل دو تیم نیز با شکست ۳-۲ اینترناتزیوناله در برابر رقیب همشهری خود به پایان رسید. پس از دو هفته، شکست ۲-۰ برابر تیم یو.اس. میلانزه باعث شد که این تیم تازه تاسیس نتواند جواز حضور در مرحله نهایی مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا را کسب کند.
تیم اینترناتزیوناله برای قهرمانی در مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا، تنها دو سال صبر کرد و در سال ۱۹۱۰ اولین اسکودتو این باشگاه به ثبت رسید.
رقابت‌های قهرمانی فوتبال ایتالیا در فصل ۱۰–۱۹۰۹ موسوم به دسته اول (Prima Categoria) به صورت دوره‌ای برگذار شد. از ترکیب فصل قبل تیم، تنها دو بازیکن با نام‌های فوساتی و شولر باقی ماندند. یکی از بازیکنان تازه‌وارد، پیرو کامپلی بود که نقش بسزایی در اولین قهرمانی تیم ایفا کرد.
در طول فصل، اینتر برای کسب اسکودتو، پا به پای پرو ورچلی تا پایان مسابقات پیش رفت، در نهایت دو تیم در پایان رقابت‌ها هم امتیاز شدند. به همین علت، فدراسیون فوتبال ایتالیا برای تعیین قهرمان مسابقات در فصل ۱۰–۱۹۰۹، مجبور شد یک مسابقه پلی آف در ورچلی برگذار کند. سپس در مورد تاریخ برگذاری این مسابقه بحث و جدل به وجود آمد. از آنجایی که تیم پرو ورچلی قرار بود در چند بازی دوستانه در ماه آوریل شرکت کند، بازیکنان این تیم از فدراسیون فوتبال ایتالیا خواستند تا این مسابقه در ماه مه برگزار شود. در ابتدا، فدراسیون درخواست پرو ورچلی را قبول کرد، هرچند که این درخواست با مخالفت نراتزوری روبرو شد. در نهایت، پس از اینکه پرو ورچلی در مسابقه دوستانه ای که برای ۱۷ آوریل برنامه‌ریزی شده بود شرکت نکرد، فدراسیون فوتبال ایتالیا به این موضوع پی برد که درخواست این تیم مبنی بر به تعویق افتادن پلی آف به این دلیل است که این تیم ناحیه پیه‌مونته بتواند برای بهبودی بازیکنان آسیب دیده خود، زمان بخرد. به همین علت، فدراسیون فوتبال ایتالیا تصمیم گرفت تا بازی نهایی مسابقات قهرمانی را در ۲۴ آوریل برگزار کند. تصمیمی که با اعتراض مدافع عنوان قهرمانی مسابقات همراه شد. پرو ورچلی به نشانه اعتراض، تیم چهارم خود (بازیکنان ۱۵ ساله) را به میدان فرستاد. در نهایت، اینتر با نتیجه ۱۰–۳ پرو ورچلی شکست داده (اگرچه برخی منابع دیگر تعداد گل‌های اینتر را ۹ یا ۱۱ ثبت کرده‌اند) و اولین اسکودتو برای باشگاه اینترناتزیوناله به دست آمد. ترکیب تیم اینتر در اولین قهرمانی شان از بازیکنانی چون کامپلی، فرونته، زولر، جنی، فوساتی، استبلر، کاپرا، پایر، پترلی، آئبی و شولر تشکیل شده بود. کاپیتان و مربی تیم در اولین قهرمانی در سال ۱۹۱۰، ویرجیلیو فوساتی بود که بعدها در جنگ جهانی اول هنگام خدمت در ارتش ایتالیا کشته شد. ارنست پترلی سوئیسی با به ثمر رساندن ۲۵ گل، توانست آقای گل مسابقات دسته اول در فصل ۱۰–۱۹۰۹ شود.
علاوه بر این در طول فصل، اینتر در هر دو شهرآورد میلان با نتایج پرگل پیروز شد. دیدار رفت دو تیم در ۶ فوریه ۱۹۱۰ با نتیجه ۵–۰ به سود اینتر پایان یافت. این اولین پیروزی تاریخ اینتر برابر آ.ث. میلان بود. قهرمان این دیدار، جووانی کاپرا بود که توانست هت تریک کند، دو گل دیگر را کارلو پایر و ارنست پترلی به ثمر رساندند. دیدار برگشت در ۲۷ فوریه ۱۹۱۰ برگذار شد. اینتر در ابتدا با گل دقیقه ۵ ماریانی از حریف عقب افتاد اما در ادامه و با گل‌های اسکار انگلر و ارنست پترلی (هرکدام دو گل) و تک گل جووانی کاپرا به برتری ۵–۱ دست یافت.
در فصل ۱۱-۱۹۱۰، اینتر به عنوان مدافع عنوان قهرمانی عملکرد خوبی نداشت و در گروه خود ششم شد و نتوانست به مرحله نهایی رقابت‌های قهرمانی فوتبال ایتالیا راه یابد. نراتزوری در فصل ۱۲-۱۹۱۱ نیز موفق به صعود از گروه خود نشد و در جایگاه چهارم قرار گرفت. اینتر در راستای تقویت تیم خود برای فصل ۱۳-۱۹۱۲، لوئیجی چونینی و دو برادرش آلدو و ماریو را از تیم همشهری یعنی آث میلان به خدمت گرفت تا شاید بتواند در مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا به مقام قهرمانی دست یابد اما با قرار گرفتن در جایگاه سوم گروه خود از رسیدن به فینال ملی بازماند. در طول این فصل و به طور دقیق تر در ۱ ژانویه ۱۹۱۳، اینتر از ورزشگاه کمپو دی ریپا تیچینسه (Campo di Ripa Ticinese) به ورزشگاه تازه تاسیس کمپو ویا گلدونی (Campo di via Goldoni) نقل مکان کرد. دیدار افتتاحیه نیز بین اینتر و لاتزیو برگذار شد که این دیدار با برتری ۳-۱ نراتزوری همراه بود. قبل از بازی نیز رئیس باشگاه یعنی امیلیو هیرتزل، سخنرانی افتتاحیه را انجام داد.
برای فصل ۱۴-۱۹۱۳، اینتر یک مهاجم به نام جولیو باواسترو جذب کرد تا به همراه برادران چونینی خط حمله ای آتتشین را تشکیل دهند. در نتیجه نراتزوری توانست در مرحله گروهی مسابقات با نتایج پر گل رقیبان را از جمله میلان و یووه پشت سر بگذارد و راهی مرحله نهایی شود اما پس از برگذاری مسابقات در این مرحله، نراتزوری پس از کاساله قهرمان و جنوا در جایگاه سوم قرار گرفت. لوییجی چونینی (III) نیز با به ثمر رساندن ۳۵ گل در ۲۸ مسابقه توانست آقای گل رقابت‌ها لقب بگیرد. در فصل ۱۵-۱۹۱۴، اینتر تا مرحله نهایی مسابقات راه یافته بود و برای کسب اسکودتو تلاش می‌کرد. اما مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا به دلیل شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۵، ناتمام باقی ماند؛ در نتیجه بسیاری از بازیکنان اینتر از جمله فوساتی، باواستر و کایمی هنگام خدمت در ارتش ایتالیا کشته شدند.
در سال ۱۹۱۹ و با پایان یافتن جنگ جهانی اول، مسابقات دوباره از سر گرفته شد. در همین سال، جورجیو هالس، ریاست باشگاه را به دست گرفت. در ترکیب تیمی که در اولین دوره مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا پس از جنگ جهانی اول شرکت کرد، بازیکنانی چون آئبی، آگرادی، آستلی، کامپلی و چهار برادر از پنج برادر چونینی حضور داشتند. سرانجام در ۲۰ ژوئن ۱۹۲۰، اینتر با ترکیب بازیکنانی چون کامپلی، فرانچسکونی، بلترامه، میلسی، فوساتی، شیدلر، کونتی، آئبی، آگرادی، لوییجی چونینی (III) و آستی توانست با نتیجه ۳-۲، لیورنو را شکست داده و اسکودتوی دوم را کسب کند. در این فصل، در ابتدا فرانچسکو مائورو و سپس نینو رسِگوتی به عنوان اعضای کمیسیون فنی، هدایت باشگاه را بر عهده داشتند. همچنین لوییجی چونینی (III) با به ثمر رساندن ۲۳ گل، ضمن کسب جایزه آقای گلی مسابقات برای دومین بار، نقش بسیار زیادی در مسیر رسیدن اینتر به اسکودتوی دوم خود ایفا کرد. اینتر پس از کسب قهرمانی دوم در سال ۱۹۲۰، دچار افت شد.
در سال ۱۹۲۰، فرانچسکو مائورو که به عنوان عضوی از کمیسیون فنی در فصل قبل هدایت باشگاه را بر عهده داشت، این بار به عنوان رئیس باشگاه انتخاب و جانشین جورجیو هالس شد. هدایت باشگاه نیز همچون فصل پیش بر عهده کمیسیون فنی قرار گرفت. اینتر در فصل ۲۱-۱۹۲۰ عملکرد قابل قبولی داشت و تا مراحل پایانی مسابقات دسته اول موسوم به "پریما کتگوریا" (Prima Categoria) پیش رفت. باشگاه در فصل جدید با ترکیبی تقریبا بدون تغییر به دنبال تکرار قهرمانی خود بود. نراتزوری در دور مقدماتی لومباردو به راحتی مقابل تیم‌های کاستجو، جیوانی کالچاتوری لنیانزی و آسونیا به پیروزی رسید. در دور دوم و پایانی لمباردی، اینتر باید به مصاف تیم‌های لنیانو، یو.اس. میلانزه، میلان، سارونو و ترویلیزه می‌رفت. سخت‌ترین حریف لنیانو بود، در حالی که میلان نیز تمام تمرکز خود را بر روی پیروزی برابر اینتر معطوف کرده بود؛ هرچند که هر دو بازی با نتیجه تساوی به پایان رسیدند. عبور از این دور هم برای نراتزوری سخت نبود و راهی مرحله نیمه نهایی شد. در مرحله نیمه نهایی بین منطقه ای، اینتر با تیم‌های پرو ورچلی، تورینزه و بنتگودی ورونا همگروه شد. پس از پایان مسابقات این دور، نراتزوری‌ها در رده سوم گروه قرار گرفتند و از صعود به فینال ملی دسته اول بازماندند. لوییجی چونینی (III) با به ثمر رساندن ۳۱ گل، موفق به کسب جایزه آقای گلی مسابقات برای سومین بار شد.
در ۲۶ مارس ۱۹۲۲، بازی‌های گروهی اینتر در مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا موسوم به "پریما دیویژن" (Prima Divisione) یا "دسته اول" در فصل ۲۲-۱۹۲۱ پایان یافت و نراتزوری با ۱۱ امتیاز در گروه خود آخر شد. در نتیجه، اینتر برای باقی ماندن در سطح اول مسابقات فوتبال ایتالیا باید در دو مسابقه پلی آف شرکت می‌کرد و با پیروزی در این دو مسابقه می‌توانست در سطح اول مسابقات باقی بماند. در ۲ ژوئیه ۱۹۲۲، اینتر در اولین مسابقه پلی آف باید در برابر تیم اسپرت کلاب ایتالیا (Sport Club Italia) قرار می‌گرفت. اما با عدم حضور رقیب در زمین مسابقه، اینتر به عنوان برنده این دیدار اعلام شد. به این ترتیب، باشگاه اینتر به مسابقه پلی آف تعیین کننده دوم راه یافت و باید در مقابل تیم لیبرتاس فیرنزه (Libertas Firenze) قرار می‌گرفت. در ۹ ژوئیه، نراتزوری در بازی رفت، فلورانسی‌ها را ۳-۰ در میلان (با دو گل آلیاتیس و تک گل آئبی) شکست داد. در نهایت، تساوی ۱-۱ در بازی برگشت و در ۱۶ ژوئیه در فلورانس، موجب شد اینتر به دسته پایین تر سقوط نکند. به لطف این نتیجه، نراتزوری تنها تیم ایتالیایی است که از اولین فصل خود به طور مداوم در بالاترین سطح مسابقات فوتبال ایتالیا بازی کرده‌است، بدون اینکه هرگز به دسته پایین تر سقوط کند.
نراتزوری در فصل ۲۳-۱۹۲۲ و با هدایت باب اسپاتیسوود انگلیسی که اولین مربی حرفه‌ای و خارجی تاریخ باشگاه نیز به حساب می‌آمد، عملکرد خود را در مسابقات قهرمانی به طور قابل توجهی بهبود بخشید، اما نه به گونه‌ای که فاصله خود را با تیم‌های برتر کم کند. اینتر در گروه A پریما دیویژن/لیگ شمال در جایگاه هفتم قرار گرفت و از صعود به فینال ملی بازماند. رئیس جدید باشگاه یعنی انریکو اولیوتی به سیاست جوانگرایی روی آورد، اما این سیاست چندان هم موثر واقع نشد و نراتزوری در فصل ۲۴-۱۹۲۳ نتوانست به مقامی بهتر از سومی دست یابد. در فصول ۲۵-۱۹۲۴ و ۲۶-۱۹۲۵ که هدایت باشگاه دوباره به یک مربی ایتالیایی به نام پائولو شیدلر سپرده شد، اینتر باز هم نتایج جالبی کسب نکرد و به ترتیب در جایگاه‌های چهارم و پنجم گروه خود قرار گرفت و از صعود به فینال ملی بازماند.
سال ۱۹۲۷ ستاره‌ای به نام جوزپه مئاتزا در میلان ظهور کرد. اینتر با اتکا به این فوق ستاره خود دوباره به اوج بازگشت و توانست بار دیگر قهرمانی ایتالیا را از آن خود کند.
در سال ۱۹۲۸، کشور ایتالیا تحت سیطره فاشیست‌ها قرار گرفت که همین موضوع تأثیر زیادی بر فوتبال این کشور و علی‌الخصوص اینتر گذاشت. "فدراسیون فاشیست استانی میلان" (Federazione Provinciale Fascista Milanese) یا به اختصار E.S.P.F به ریاست رینو پارنتی که به تازگی تأسیس شده بود، در پیروی از دستورالعمل‌های صادر شده توسط رژیم، خواستار کاهش تعداد باشگاه‌ها در بالاترین سطح فوتبال این کشور شد. در نتیجه و در اوت ۱۹۲۸، باشگاه مجبور شد با تیم یو. اس. میلانزه (Unione Sportiva Milanese) یا "اتحادیه ورزش میلان" ادغام شود و به "اس. اس. آمبروزیانا" (Società Sportiva Ambrosiana) یا "باشگاه فوتبال آمبروزیانا" تغییر نام داد. فدراسیون فاشیست استانی میلان طی صدور حکمی، ریاست باشگاه را نیز به ارنستو توروسیو که نایب رئیس E.S.P.F نیز بود، واگذار کرد. بنابراین توروسیو در پایان ماه اوت خود را با مدارک ارائه شده توسط E.S.P.F به رئیس وقت باشگاه اینتر یعنی سناتوره بورلتی معرفی کرد تا ریاست نراتزوری را برعهده بگیرد. نامه‌های ارسال شده به وسیله سناتوره بورلتی و هیئت مدیره اینتر به سران فاشیست که از آنها درخواست کردند از ادغام اجتناب کنند نیز بی‌فایده بود، بنابراین در ۳۰ اوت ۱۹۲۸، توروسیو خود را در مقر اینتر در "ویا اونیونه" (via Unione) معرفی کرد و سمتی را که E.S.P.F به او اختصاص داده بود بر عهده گرفت. تا ۵ سپتامبر، شکایات مدیران سابق نراتزوری از سران E.S.P.F همچنان ادامه داشت.
برای فصل ۲۹-۱۹۲۸، باشگاه از پیراهن‌های سفید رنگ که یک صلیب قرمز بر روی آن حک شده بود، استفاده کرد. در مرکز صلیب نیز، یک تمبر سفید رنگ درج شد. طراحی این پیراهن از پرچم و لباس نظامیان شهر میلان الهام گرفته شده بود. شورت ورزشی سیاه رنگ و جوراب مشکی با یک نوار قرمز بر روی آن، تکمیل کننده این پیراهن بود. در این فصل، جوزف ویولا به عنوان مربی جدید انتخاب شد. آمبروزیانا در این فصل در گروه B بخش ملی یا دیویژن ناتزیوناله (Divisione Nazionale) قرار گرفت. در رده‌بندی نهایی، آمبروزیانا در جایگاه ششم قرار گرفت و از راهیابی به فینال ملی بازماند. همچنین، آمبروزیانا برای کسب جواز حضور در جام میتروپا ۱۹۲۹، در یک بازی پلی آف به مصاف یوونتوس رفت که در نهایت این دیدار با شکست ۱-۰ تیم همراه شد. جوزپه مئاتزا با به ثمر رساندن ۳۳ گل در این فصل، عملکردی فوق‌العاده از خود به جای گذاشت اما نتوانست آقای گل مسابقات لقب بگیرد زیرا جینو روستی از تورینو توانست با ۳ گل بیشتر این عنوان را کسب کند.
در سال ۱۹۲۹، اورسته سیمونوتی رئیس جدید باشگاه که از کازاله آمده بود و جایگزین ارنستو توروسیو شده بود، نام تیم را به "آ. اس. آمبروزیانا" (Associazione Sportiva Ambrosiana) تغییر داد، همچنین پیراهن‌های آبی و مشکی دوباره مورد استفاده قرار گرفت. با این حال، هواداران، تیم را با نام اینتر صدا می‌زدند. برای فصل ۳۰-۱۹۲۹، آرپاد ویز به عنوان سرمربی جدید باشگاه انتخاب شد. این مربی مجارستانی بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸ نیز هدایت باشگاه را عهده‌دار بود. مسابقات قهرمانی فوتبال ایتالیا در فصل ۳۰-۱۹۲۹ با نام سری آ و با حضور ۱۸ تیم برگذار شد. همچنین شکل برگذاری این مسابقات نیز تغییر یافت و سری آ به صورت دوره ای و در یک گروه برگذار شد.
در ۱۶ اکتبر ۱۹۲۹ و در اولین بازی فصل جدید، آمبروزیانا با نتیجه ۲-۱ در خانه لیورنو به پیروزی رسید. اولین گل این دیدار که اولین گل فصل باشگاه نیز بود را جوزپه مئاتزا در دقیقه ۶ به ثمر رساند. در ۱۰ نوامبر ۱۹۲۹ و هفته ششم رقابت‌های سری آ، آمبروزیانا توانست با گل پیروزی بخش مئاتزا در دقیقه ۶۰، با نتیجه ۲-۱ میلان را شکست دهد. در هفته هفتم و در جریان پیروزی ۶-۱ خانگی برابر پادوا، مئاتزا باز هم درخشان ظاهر شد و ضمن ثبت اولین هت تریک خود در این رقابت‌ها، نقش بسزایی در این پیروزی ایفا کرد. تا ۱۶ فوریه ۱۹۳۰ و پایان نیم فصل اول، نراتزوری با کسب ۲۱ امتیاز، پایین‌تر از یووه ۲۴ امتیازی در جایگاه دوم جدول سری آ قرار گرفت. این دو تیم قرار بود در ۲ فوریه ۱۹۳۰ و در هفته شانزدهم سری آ به مصاف یکدیگر بروند؛ اما این دیدار به دلیل اینکه برف مشکلاتی را به وجود آورده بود به ۱۹ مارس ۱۹۳۰ موکول شد. در ۱۹ مارس و در بازی معوقه از هفته شانزدهم سری آ، آمبروزیانا با نتیجه ۲-۱ در خانه یووه به برتری دست یافت. در ۲۰ آوریل و در هفته ۲۴ سری آ، با برتری اینتر و شکست یووه برابر حریفان خود، نراتزوری اختلافی ۴ امتیازی نسبت به این تیم و جنوا ایجاد کرد و در صدر جدول رده‌بندی قرار گرفت. در ۸ ژوئن ۱۹۳۰، اینتر با نتیجه سنگین ۴-۱ در خانه و برابر تورینو شکست خورد؛ از طرف دیگر، جنوا با کسب برتری ۲-۰ برابر یووه، فاصله خود را با اینتر به ۴ امتیاز کاهش داد. در هفته سی و دوم رقابت‌های سری آ، اینتر و جنوا که تیم‌های اول و دوم جدول بودند باید به مصاف یکدیگر می‌رفتند. در صورت کسب برتری، نراتزوری می‌توانست دو هفته مانده به پایان مسابقات سری آ فاتح اسکودتو شود. در نهایت این دیدار با نتیجه تساوی ۳-۳ پایان یافت؛ این نتیجه در حالی رقم خورد که اینتر در دقایق پایانی مسابقه یک ضربه پنالتی را از دست داد. همچنین هر سه گل اینتر در این دیدار را جوزپه مئاتزا به ثمر رساند. یکی از نکات قابل توجه درباره این بازی، فروریختن یکی از جایگاه‌های شلوغ ورزشگاه بود که منجر به مصدومیت صدها نفر شد.
سر انجام در ۲۹ ژوئن ۱۹۳۰، آمبروزیانا با کسب برتری ۲-۰ برابر یوونتوس، توانست یک هفته مانده به پایان مسابقات، قهرمانی خود را مسجل و سومین اسکودتو خود را کسب کند. در پایان فصل، اینتر با هدایت آرپاد ویز موفق به کسب ۵۰ امتیاز شد؛ همچنین جوزپه مئاتزا توانست در اولین دوره برگزاری لیگ کشور ایتالیا با نام سری آ در فصل ۳۰-۱۹۲۹، قهرمانی و اسکودتوی سوم را به اینتر هدیه کند و خود با به ثمر رساندن ۳۱ گل (از جمله ثبت چهار هتریک برابر تیم‌های پادوا، لاتزیو، آ.اس. رم و جنوا) آقای گل اولین دوره سری آ شود. آمبروزیانا در سال ۱۹۳۰ در جام میتروپا نیز شرکت کرد که در نیمه نهایی این مسابقات از اسپارتا پراگ شکست خورد و از دور رقابت‌ها کنار رفت. نکته مهم در مورد جام میتروپا این بود که مئاتزا توانست با به ثمر رساندن ۷ گل، آقای گل این مسابقات نیز لقب بگیرد.
در سال ۱۹۳۲ و با فشار سهامداران بر فردیناندو پوتزانی رئیس جدید باشگاه، نام تیم به "آ. اس. آمبروزیانا-اینتر" (Associazione Sportiva Ambrosiana-Inter) تغییر پیدا کرد.
در فصل ۳۸-۱۹۳۷، آمبروزیانا-اینتر با مربیگری آرماندو کاستلازی و با درخشش مئاتزا توانست اسکودتوی چهارم را کسب کند.
نراتزوری در فصل ۳۹-۱۹۳۸ همراه با مئاتزا موفق شد اولین قهرمانی خود در رقابت‌های جام حذفی فوتبال ایتالیا موسوم به کوپا ایتالیا را به دست آورد. در این دیدار که در ۱۸ مه ۱۹۳۹ برگذار شد، اینتر توانست با گل‌های فرراریس و فروسی و با نتیجه ۲-۱، تیم نووارا را شکست داده و به اولین قهرمانی خود در این رقابت‌ها دست یابد.
در سال ۱۹۳۹ و پس از اینکه نراتزوری با درخشش فوق ستاره خود جوزپه مئاتزا، توانسته بود موفق به کسب دو اسکودتو و یک کوپا ایتالیا شود، نتوانست از مهره تأثیر گذار خود بهره ببرد، زیرا این بازیکن به دلیل آسیب دیدگی پای چپ تقریباً تمام بازی‌ها را در فصل ۴۰-۱۹۳۹ از دست داد. با این حال جای هیچ نگرانی وجود نداشت؛ زیرا وارث بالیلا یک مهاجم جوان ایتالیایی به نام اومبرتو گوارنیری بود که با به ثمر رساندن ۱۵ گل نقش بسیار زیادی در کسب اسکودتو ایفا و به خوبی جای مئاتزا را پر کرد. علاوه بر گوارنیری، نراتزوری از دو مهاجم با تجربه به نام‌های فروسی و فراری نیز بهره می‌برد. فصل ۴۰-۱۹۳۹ سری آ، صحنه رقابت دو تیم اینتر و بولونیا بود. فصل جدید در ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۹ و با پیروزی ۴-۰ اینتر برابر یووه و با درخشش فروسی و گوارنیری که هر کدام دو گل به ثمر رساندند آغاز شد. در هفته دوازدهم سری آ، اینتر با نتیجه سنگین ۳-۰ برابر میلان شکست خورد؛ یک هفته بعد و در ۲۴ دسامبر ۱۹۳۹، نراتزوری یک شکست دیگر را این بار در مرحله یک شانزدهم نهایی رقابت‌های جام حذفی ایتالیا برابر تورینو و با نتیجه ۲-۱ تجربه کرد. تک گل اینتر در این دیدار را گوارنیری به ثمر رساند. در ادامه رقابت‌های سری آ، آمبروزیانا با نتیجه ۱-۱ برابر لاتزیو متوقف شد تا اختلافی چهار امتیازی نسبت به بولونیا پیدا کند. در ۱۴ ژانویه ۱۹۴۰، دو تیم در هفته پانزدهم و پایانی نیم فصل اول سری آ به مصاف یکدیگر رفتند؛ نراتزوری این شانس را داشت تا با پیروزی در این دیدار اختلاف یک امتیازی با این تیم را جبران کرده و قهرمان نیم فصل شود، اما این مسابقه با نتیجه تساوی بدون گل پایان یافت و بولونیا قهرمان نیم فصل اول شد. در نیم فصل دوم آمبروزیانا-اینتر موفق شد با کسب ۸ برد متوالی ما بین ۲۵ فوریه تا ۱۹ مه ۱۹۴۰ یعنی از هفته ۲۱ تا ۲۸، خود را از سایر رقبا جدا کند. شکست نراتزوری در هفته بیست ونهم و ماقبل پایانی و پیروزی بولونیا برابر لیگوریا، اختلاف دو تیم را به یک امتیاز کاهش داد. بنابراین نتیجه دیدار فینال گونه پایان فصل دو تیم در برابر هم، تکلیف عنوان قهرمانی و اسکودتو را مشخص می‌کرد. در ۲ ژوئن ۱۹۴۰، دو تیم اینتر و بولونیا در ورزشگاه ۳۵۰۰۰ نفری سن سیرو به مصاف هم رفتند. اکثر بازی‌های نراتزوری در ورزشگاه آرنا چیویکا که گنجایش کمتری داشت برگذار می‌شد؛ اما این دیدار به دلیل حساسیت فوق‌العاده زیاد خود در ورزشگاه سن سیرو که گنجایش بیشتری داشت برگذار شد. در نهایت نراتزوری توانست با تک گل دقیقه ۹ فرراریس، بر بولونیا غلبه کرده و با کسب ۴۴ امتیاز و اختلافی ۳ امتیازی نسبت به بولونیا، قهرمان سری آ در فصل ۴۰-۱۹۳۹ شود و اسکودتوی پنجم خود را کسب کند.
به این ترتیب تونی کارگنلی که فصل گذشته توانسته بود اولین کوپا ایتالیای تاریخ باشگاه را کسب کند اما در سری آ به مقامی بهتر از سومی دست نیافته بود، در دومین و آخرین فصل حضور خود بر روی نیکمت اینتر توانست یک اسکودتو هم برای باشگاه به ارمغان بیاورد. مئاتزا نیز در انتهای فصل از اینتر جدا و راهی رقیب همشهری یعنی میلان شد تا بازی در این تیم را نیز تجربه کرده باشد. این بازیکن در زمان حضور خود در اینتر بین سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۰ توانست ۳ اسکودتو و یک کوپا ایتالیا را کسب کند و همچنین ۳ بار نیز جایزه کاپوکانونیره یا همان آقای گلی سری آ ایتالیا را بدست آورد. در دو جام جهانی ۱۹۳۴ ایتالیا و جام جهانی ۱۹۳۸ فرانسه، جوزپه مئاتزا یکی از ارکان اصلی قهرمانی ایتالیا بود. او در جام جهانی ۱۹۳۴، بهترین بازیکن جام شد و در جام جهانی ۱۹۳۸، بازوبند کاپیتانی آتزوری را بر بازو بست.
اینتر بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ همیشه یکی از مدعیان قهرمانی سری آ بود اما معمولاً در رتبه‌های دوم و سوم قرار می‌گرفت و نمی‌توانست به قهرمانی برسد.
در فصل ۴۱-۱۹۴۰، اینتر با مربیگری زوج پروکتی-زامبرلتی، پس از بولونیا در جایگاه دوم جدول رده‌بندی قرار گرفت و به مقام نایب قهرمانی سری آ دست یافت. در کوپا ایتالیا نیز، نراتزوری در مرحله یک‌هشتم نهایی با شکست ۲-۰ مقابل یوونتوس از گردونه رقابت‌ها کنار رفت.
آمبروزیانا-اینتر، فصل ۴۲-۱۹۴۱ را با هدایت مربی جدید خود یعنی ایوو فیورنتینی آغاز کرد. نراتزوری در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۱ و در مرحله یک شانزدهم نهایی جام حذفی فوتبال ایتالیا مقابل مودنا با نتیجه ۴-۱ شکست خورد و خیلی زود از دور رقابت‌ها کنار رفت. در ۳ آوریل ۱۹۴۲ و در پی کسب نتایج ضعیف، فیورنتینی از هدایت باشگاه برکنار و فرنس مولنار جایگزین او شد. در ۲۶ آوریل ۱۹۴۲، مولنار اولین حضور خود بر روی نیمکت مربیگری اینتر را با پیروزی ۱-۰ برابر مودنا پشت سر گذاشت. (در این بازی، مدیر ورزشی آلدو مولیناری بود) در نهایت، اینتر که فصل بسیار بدی را سپری کرده بود، لیگ را با فاصله ای ۳ امتیازی از منطقه سقوط و یک امتیاز کمتر از میلان، فیورنتینا و لیگوریا در جایگاه دوازدهم به پایان رساند.
در سال ۱۹۴۲، در حالی که جنگ جهانی دوم هنوز در جریان بود و با توجه به نتایج دو سال گذشته، فردیناندو پوتزانی، ریاست باشگاه را به کارلو ماسرونی که یک صنعتگر لاستیک و از علاقه مندان به دوچرخه سواری نیز بود واگذار کرد. ماسرونی در اولین اقدام خود، جووانی فراری را به عنوان سرمربی باشگاه برگزید؛ کسی که به تازگی فوتبال را کنار گذاشته و وارد عرصه مربیگری شده بود. در پایان فصل ۴۳-۱۹۴۲، آمبروزیانا-اینتر با هدایت فراری در جایگاه چهارم رقابت‌های سری آ قرار گرفت.
در سال ۱۹۴۳، کشور ایتالیا نیز وارد درگیری‌های جنگ جهانی دوم که از سال ۱۹۳۹ آغاز شده بود شد؛ در نتیجه تمامی مسابقات فوتبال در این کشور به حالت تعلیق درآمد. پس از پایان جنگ جهانی دوم و سقوط رژیم فاشیستی، در ۲۷ اکتبر ۱۹۴۵ ماسرونی اعلام کرد که باشگاه یک بار دیگر خود را منحصرا "اینترناتزیوناله" (Internazionale) می‌نامد.
جوزپه مئاتزای افسانه ای پس از اینکه بازی در چند تیم دیگر ایتالیا را تجربه کرد، در سال آخر دوران بازی خود به عنوان بازیکن-مربی به اینتر بازگشت تا با پیراهن این تیم از دنیای فوتبال خداحافظی کند. او در فصل ۴۷-۱۹۴۶، ۱۷ بازی برای اینتر انجام داد و دو گل آخر دوران حرفه ای خود را برای کمک به تیم که در خطر سقوط به دسته پایین‌تر قرار داشت به ثمر رساند. مئاتزا در ۴۰۸ بازی، ۲۸۴ گل برای اینتر به ثمر رساند و بعد از گذشت چند دهه هنوز بهترین گلزن اینتر و چهارمین گلزن برتر تاریخ لیگ ایتالیاست.
در تابستان سال ۱۹۴۹، کارلو ماسرونی رئیس باشگاه، بازیکنانی چون جووانی جاکوماتسی جوان را از لوپارنزه، رناتو میلیولی را از آتالانتا و وینگر هلندی، فاس ویلکس را به اینتر آورد. فصل ۵۰-۱۹۴۹، بیشتر با پیروزی ۶-۵ اینتر در دربی دلامادونینا به یاد آورده می‌شود. در این بازی که در ۶ نوامبر ۱۹۴۹ برگذار شد، اینتر در ابتدا با نتیجه ۴-۱ از میلان عقب افتاد، اما با هتریک آمادئو آمادی، اینتر به طرز شگفت‌انگیزی به بازی برگشت، در نتیجه، پر گل‌ترین بازی تاریخ بین دو تیم اینتر و میلان رقم خورد. در پایان فصل ۵۰-۱۹۴۹، اینتر پس از یوونتوس قهرمان و میلان، در جایگاه سوم سری آ قرار گرفت.
اینتر، فصل ۵۱-۱۹۵۰ را با مربیگری جولیو کاپلی آغاز کرد اما پس از گذشت هشت هفته از رقابت‌های سری آ، جای خود را به آلدو اولیویری داد. ریاست باشگاه ماسرونی، برای تقویت خط دفاعی بازیکنانی چون ایوانو بلاسون را از تریستینا و برونو پادولاتزی را از لوکسه به خدمت گرفت. برای تقویت خط حمله هم، با مهاجم سوئدی یعنی لنارت اسکاگلاند قرارداد امضا کرد. با ورود اسکاگلاند و حضور بازیکنانی چون نیرش، لورنزی و فاس ویلکس بهترین گلزن تیم، فرصت چندانی برای دیگر مهاجم تیم یعنی آمادئو آمادی برای بازی کردن وجود نداشت، به همین علت، آمادی راهی باشگاه ناپولی شد. اینتر با به ثمر رساندن ۱۰۷ گل در طول فصل یک آمار شگفت‌انگیز در زمینه گل زنی از خود برجای گذاشت، با این حال، دو شکست خارج از خانه برابر تیم‌های لوکسه و تورینو در انتهای فصل، باعث شد اینتر جام قهرمانی را با اختلاف تنها یک امتیاز به رقیب همشری یعنی میلان واگذار کند و به مقام نایب قهرمانی بسنده کرد.
در تابستان سال ۱۹۵۱، اینتر در فصل نقل و انتقالات تابستانی به شاکله اصلی تیم دست نزد و تنها یک دروازه‌بان به نام جورجو گتسی خریداری شد. در نتیجه، اینتر با مربیگری اولیویری، در طول فصل به دلیل عملکرد ضعیف کل تیم به ویژه دو مهاجم خود یعنی اسکاگلاند و ویلکس، نتایج خوبی کسب نکرد و در پایان فصل ۵۲-۱۹۵۱، در جایگاه سوم سری آ قرار گرفت.
برای فصل ۵۳-۱۹۵۲، کارلو ماسرونی، هدایت باشگاه را به آلفردو فونی سرمربی سابق تیم ملی فوتبال ایتالیا بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۲ سپرد.آلفردو فونی با متحول کردن نحوه بازی تیم و به خصوص در شیوه دفاع کردن، انقلابی عظیم به پا کرد و توانست اینتر را به قدرت اول فوتبال ایتالیا تبدیل کند. در این سیستمی که فونی از آن استفاده می‌کرد، در جلوی سنگربان اینتر که جورجو گتسی نام داشت، پنج مدافع به نام‌های ایوانو بلاسون، جووانی جاکوماتسی، نستی، جووانینی و نری قرار می‌گرفتند، که بعدها این نوع سیستم دفاعی پنج نفره به کاتناچیو معروف شد. در این سیستم بازی و در خط حمله، آرمانو به عنوان اولین بازیکن به عنوان وینگر در فوتبال ایتالیا بازی کرد. همچنین لنارت اسکاگلاند سوئدی به عنوان بازیساز پشت سر دو مهاجم تیم یعنی لورنزی و نیرش قرار می‌گرفت. فونی با اتکا به همین شیوه بازی، توانست در نیم فصل گل‌های کمی دریافت کند و پس از ۱۷ بازی موفق به کسب ۳۰ امتیاز شود. اینتر نیز ۱۹ هفته متوالی هیچ باختی را متحمل نشد. علیرغم اینکه گاهی اوقات به این نوع شیوه دفاع کردن انتقاد وارد می‌شد، فونی توانست با همین شیوه بازی دفاعی و سه هفته مانده به پایان مسابقات، اینتر را به مقام قهرمانی سری آ و اسکودتوی ششم برساند. اینتر در پایان فصل، ۴۷ امتیاز کسب کرد و با دریافت تنها ۲۴ گل، صاحب بهترین خط دفاعی مسابقات شد. این قهرمانی با مربیگری فونی در حالی به دست آمد که آخرین قهرمانی باشگاه به ۱۳ سال پیش یعنی سال ۱۹۴۰ برمی‌گشت.
فصل ۵۴-۱۹۵۳ با جدایی ایشتوان نیرش آغاز شد. این بازیکن پس از اینکه بر سر دستمزد دریافتی خود با کارلو ماسرونی به توافق نرسید، باشگاه را ترک کرد. با این حال، جدایی این بازیکن برای باشگاه زیاد مشکل ساز نشد و حتی اینتر توانست عملکردی بهتر نسبت به فصل گذشته داشته باشد. اما نیرش درست قبل از دربی دلا مادونینا در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۵۳ به تیم بازگشت و با هتریک خود در این بازی، پیروزی ۳-۰ را برای اینتر به ارمغان آورد. در ادامه و شش ماه بعد و در تاریخ ۴ آوریل ۱۹۵۴، در دیداری حساس که نقش بسزایی در رسیدن به قهرمانی داشت، اینتر با نتیجه ۶-۰ در برابر یوونتوس به برتری رسید. در نتیجه، همین پیروزی باعث شد اینتر در انتهای فصل با اختلاف تنها یک امتیاز نسبت به این تیم، قهرمان سری آ شود و به این طریق، اسکودتوی هفتم اینتر به دست آمد. فتح هفتمین اسکودتو، فونی را به اولین مربی تاریخ اینتر تبدیل کرد که برای دو فصل متوالی قهرمان لیگ ایتالیا شده‌است؛ رکوردی که هررا، مانچینی و مورینیو نیز در سال‌های بعد به آن دست پیدا کردند.
فصل ۵۵-۱۹۵۴ برای اینتر به عنوان مدافع عنوان قهرمانی اصلاً خوب پیش نرفت. اینتر که در دو فصل گذشته با هدایت فونی توانسته بود فاتح اسکودتو شود، در پایان فصل با کسب ۳۶ امتیاز در جایگاه هشتم جدول سری آ قرار گرفت. دوران سه ساله فونی در اینتر با موفقیت‌های چشمگیری همراه بود و تیم در بسیاری از مسابقات با اختلاف گل فراوان پیروز می‌شد. در سال ۱۹۵۵، دوران ریاست کارلو ماسرونی در باشگاه اینتر که با دو قهرمانی و دو نایب قهرمانی در سری آ همراه بود به پایان رسید و آنجلو موراتی که از افراد سرشناس ایتالیا بود، اینتر را خریداری کرد و ریاست باشگاه را بر عهده گرفت. حضور موراتی با پایان دوران مربیگری آلفردو فونی در اینتر همراه بود.
آنجلو موراتی در ابتدای حضور خود چند مربی عوض کرد تا سرانجام تصمیم گرفت هدایت باشگاه را به یک تئوریسین آرژانتینی به نام هلنیو هررا بسپارد. در سال ۱۹۶۰، هررا از بارسلونا به اینتر پیوست، به همراه او لوئیز سوارز ستاره خط میانی بارسلونا هم به اینتر آمد، کسی که به دلیل قهرمانی با بارسلونا در رقابت‌های لا لیگا و اینتر-سیتیز فیرز کاپ در همان سال برنده جایزه بهترین بازیکن سال اروپا شده بود. هررا درباره این انتقال گفت: "برای ساخت اینتری بزرگ به هافبکی بزرگ نیاز دارم و سوارز بهترین بازیکن موجود است." در عمل هم همین اتفاق رخ داد و این مربی آرژانتینی اینتر را به یکی از بزرگ‌ترین تیم‌های اروپا تبدیل کرد. او سیستم ۲-۵-۳ را که به "Verrou" معروف بود اصلاح کرد که باعث انعطاف‌پذیری بیشتر هنگام ضدحمله می‌شد. سیستم کاتناچیو (catenaccio) را یک مربی اتریشی به نام کارل راپان به وجود آورد. سیستم اصلی راپان با چهار مدافع ثابت اجرا می‌شد. این سیستم به صورت یارگیری نفر به نفر (man-to-man) به علاوه یک بازیساز در میانه میدان که توپ را با دو هافبک کناری به گردش درمی‌آورد اجرا می‌شد. هررا این سیستم را با اضافه کردن دفاع پنجم در نقش سوئیپر یا لیبرو در پشت دو مدافع میانی، اصلاح کرد. وظیفه اصلی سوئیپر یا لیبرو، دور کردن ضربات و پاس‌های مهاجمین حریف است.
در فصل ۶۲-۱۹۶۱، نراتزوری نایب قهرمان سری آ شد. هررا در سومین سال حضور خود در فصل ۶۳-۱۹۶۲، هشتمین اسکودتو را برای اینتر به ارمغان آورد. پس از آن، اینتر در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ دوبار به صورت متوالی قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شد، به همین دلیل به هررا، لقب جادوگر یا ایل ماگو (il Mago) داده شد. هسته اصلی تیم هررا از بازیکنانی نظیر بورنیک و فاکتی در نقش مدافع کناری، آرماندو پیکی در نقش سوئیپر یا لیبرو، لوئیز سوارز و ساندرو ماتزولا در نقش بازیساز، جایر و کورسو در نقش بال‌های کناری، تشکیل شده بود.
در فصل ۶۴-۱۹۶۳، اینتر با شکست پارتیزان در یک چهارم نهایی و دورتموند در نیمه نهایی به فینال جام باشگاه‌های اروپا رسید. در فینال اینتر باید در برابر رئال مادرید قرار می‌گرفت، تیمی که تا آن زمان از ۹ فینال به ۷ فینال راه پیدا کرده بود. اینتر با دو گل ماتزولا با نتیجه ۳-۱ بر رئال مادرید غلبه کرد، سپس تیم با غلبه بر ایندپندینته قهرمان جام بین قاره‌ای فوتبال شد. یک سال بعد نیز اینتر در فینال جام باشگاه‌های اروپا با تک گل جایر بر بنفیکا غلبه کرد و برای دومین بار به صورت متوالی قهرمان این رقابت‌ها شد. در سال ۱۹۶۵، اینتر نهمین اسکودتو خود را به دست آورد همچنین به مقام نایب قهرمانی کوپا ایتالیا نیز رسید. در فصل ۶۶-۱۹۶۵ اینتر با هررا به دهمین اسکودتو خود رسید. در کشور ایتالیا هر تیمی ۱۰ بار قهرمان لیگ داخلی کشور شود یک ستاره به پیراهن خود اضافه می‌کند.
در فصل ۶۷-۱۹۶۶ زمانی که جایر از باشگاه جدا شده بود و سوارز مصدوم بود، اینتر در فینال جام باشگاه‌های اروپا با نتیجه ۲-۱ برابر سلتیک شکست خورد. همچنین در همین سال، نام باشگاه به "اینترناتزیوناله میلانو" (Internazionale Milano) تغییر یافت.
فصل ۶۸-۱۹۶۷، آخرین فصل حضور ایل ماگو بر روی نیمکت اینتر بود. در پنجره نقل و انتقالات، هررا به پیکی اجازه خروج داد و این بازیکن راهی وارزه شد. همچنین بازیکنانی چون بنیتز، نیلسن و فروچیو ماتزولا (برادر کوچکتر ساندرو) به اینتر پیوستند. یکی از مسابقات قابل توجه در این فصل، دربی رفت شهر میلان بود که در ۲۲ اکتبر ۱۹۶۷ برگذار شد و با نتیجه تساوی ۱-۱ پایان یافت. این نتیجه در حالی رقم خورد که اینتر با گل دقیقه ۵۸ بنیتز از حریف خود پیش بود اما گل دقیقه ۷۸ ریورا کار را به تساوی کشاند؛ این گل در حالی تأیید شد که توپ پس از برخورد به تیر افقی و بدون عبور از خط دروازه به زمین مسابقه بازگشت، اما داور مسابقه به اشتباه این صحنه را گل اعلام کرد. در نهایت، نتایج ضعیف اینتر در مسابقات پایانی فصل باعث شد این تیم با ۱۳ امتیاز اختلاف نسبت به میلان قهرمان، در جایگاه پنجم جدول رده بندی سری آ قرار بگیرد.
پس از پایان فصل و در ماه مه ۱۹۶۸، ایوانوئه فرایتزولی که یک کارآفرین در صعنت نساجی و یکی از طرفداران معروف نراتزوری بود، جانشین آنجلو موراتی شد و ریاست باشگاه را به دست گرفت. به این ترتیب، دوران طلایی هرارا نیز در سال ۱۹۶۸ و با جدایی آنجلو موراتی پایان پذیرفت. اینتر در دهه شصت میلادی بر بام فوتبال ایتالیا و اروپا قرار گرفت و این دهه به عنوان بهترین دوران این باشگاه ثبت شد. اینتر در آن سال‌ها ۳ اسکودتو و ۴ جام بین‌المللی را بدست آورد و به اینتر هررا، لقب اینتر بزرگ یا گرنده اینتر (Grande Inter) داده شد.
در سال ۱۹۶۸، آلفردو فونی برای بار دوم هدایت باشگاه اینتر را برعهده گرفت، کسی که دو قهرمانی سری آ را در دهه پنجاه برای اینتر به ارمغان آورده بود. دوران طلایی گرنده اینتر اکنون به پایان رسیده‌است. اولین فصل حضور ایوانوئه فرایتزولی در رأس باشگاه با خریدهای اندک و جاه طلبی‌های کم در فصل نقل و انتقالات آغاز شد. اینتر، ماریو برتینی هافبک را از فیورنتینا به خدمت گرفت که در پایان فصل با یازده گل، بهترین گلزن نراتزوری لقب گرفت، همچنین چزاره پولی از ویچنزا، دینو اسپادتو مهاجم جوان از مونتبلونا و وینگر جیووانی واستولا از وارزه راهی اینتر شدند. در این فصل اولین شکل از حمایت سازمان یافته به نام پسران سن سیرو (Boys San) ایجاد شد که منشأ آن به ژانویه ۱۹۶۹ بازمی‌گردد. در دور پنجم مقدماتی جام حذفی فوتبال ایتالیا، اینتر با کسب سه تساوی برابر تیم‌های لکو، کومو و آتالانتا، از این مسابقات حذف شد. در پایان فصل ۶۹–۱۹۶۸، اینتر با کسب ۳۶ امتیاز از ۳۰ بازی در جایگاه نه چندان خوب چهارم قرار گرفت. دوره دوم حضور فونی در باشگاه اینتر که تنها یک فصل به طول انجامید، با جایگزینی هریبرتو هررا پایان پذیرفت.
در فصل ۷۰–۱۹۶۹، هدایت باشگاه به هریبرتو هررا پاراگوئه ای سپرده شد؛ مربی که توانسته بود در سال ۱۹۶۷ با یووه فاتح اسکودتو شود. در تابستان ۱۹۶۹، باشگاه مهاجم مرکزی یعنی روبرتو بونینسنیا را از کالیاری خریداری کرد. در ازای بونینسنیا و به عنوان بخشی از قرارداد، سرجو گوری، چزاره پولی و آنجلو دومنگینی در مجموع به مبلغ ۳۰۰ میلیون لیره ایتالیا راهی کالیاری شدند. به لطف مقایسه ای که بین بونینسنیا و کورسو به وسیله همسر رئیس باشگاه یعنی رناتا فرایتزولی صورت گرفته بود، جنجالی جزئی ایجاد شد. نراتزوری در یک چهارم نهایی جام حذفی فوتبال ایتالیا به وسیله تیم تورینو حذف شد. اینتر که در رقابت‌های اروپایی نیز حاضر بود، در مسابقات فیرز کاپ، پس از پشت سر گذاشتن حریفانی چون بارسلونا و هرتابرلین، در نیمه‌نهایی به مصاف اندرلشت رفت که پس از شکست برابر این تیم از دور مسابقات کنار رفت. در پایان فصل، اینتر با کسب ۴۱ امتیاز و با اختلاف ۴ امتیاز نسبت به کالیاری دوم شد و به مقام نایب قهرمانی سری آ دست یافت.
پس از دوران طلایی دهه ۶۰ میلادی، اینتر موفق شد یازدهمین اسکودتوی خود را در سال ۱۹۷۱ کسب کند. فصل دوم مربیگری هریبرتو هررا در اینتر با انتقال گوارنی به کرمونزه و لوییز سوارز به سمپدوریا آغاز شد؛ به این ترتیب، سوارز پس از ۹ سال، باشگاه را ترک کرد. همین موضوع باعث به هم خوردن رابطه هررا با هواداران شد. اینتر از رقابت‌های کوپا ایتالیا در فصل ۷۱–۱۹۷۰ حذف شد و در مسابقات فیرز کاپ نیز در مجموع دو بازی رفت و برگشت با نتیجه ۳–۱ از نیوکاسل شکست خورد و از گردونه این مسابقات نیز کنار رفت.
فصل جدید سری آ نیز برای اینتر وحشتناک آغاز شد. شکست‌های پیاپی ابتدای فصل و بازی‌های کابوس وار اینتر باعث شد هواداران نگران سقوط تیم به دسته پایین‌تر باشند. رئیس وقت باشگاه یعنی ایوانوئه فرایتزولی نیز در آن زمان به صراحت اعلام کرده بود که در صورت ارائه پیشنهاد مالی مناسب، حاضر است باشگاه را به فروش برساند. در ۸ نوامبر ۱۹۷۰، اینتر با نتیجه ۳–۰ برابر رقیب همشهری یعنی میلان شکست خورد. فرایتزولی شش روز پس از این شکست، هریبرتو هررا را از هدایت باشگاه برکنار کرد؛ درنتیجه، جووانی اینورنیتزی که سابقه پوشیدن پیراهن باشگاه را بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۰ در کارنامه داشت و هدایت تیم جوانان اینتر میلان را عهده‌دار بود، جایگزین هررا شد. او که در ابتدا به صورت موقت هدایت باشگاه را بر عهده گرفته بود، با ثبت یک شگفتی بزرگ که در تاریخ باشگاه بی‌سابقه بود، فصل را به پایان رساند.