moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
جان دنتون پینکستون فرنچ (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ارل (عنوان) و صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه) شده‌است.
اویگین کرانتس (؛ – ) نوازنده پیانو، موسیقی‌دان و آموزگار موسیقی اهل آلمان بود.
وی فرزند نقاش آلمانی «موریتس کرانتس» بود و پس از تحصیل در دانشکده موسیقی کارل ماریا فون وبر در درسدن، به آموزشگاری و مربی‌گری موسیقی در «هنرستان موسیقی درسدن» روی آورد.Eugen Kranz on GENI وی پدربزرگ مادری راینهارت هایدریش بود.
شاهزاده ویلیام آگوستوس، دوک کامبرلند (; - ) افسر (ارتش) اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
کاترین، دوشس کنت (؛ زادهٔ ) نیکوکار و آریستوکرات اهل بریتانیا است.
آلن فرانسیس بروک (; – ) فرمانده نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب و نشان ردیمر شده‌است.
جان استندیش سورتیز پرندرگاست ورکر (; – ) سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (صلیب بزرگ) شده‌است.
ادی کارل براون (Eddie C. Brown) (زادهٔ ۲۶ نوامبر ۱۹۴۰)، مدیر سرمایه‌گذاری، کارآفرین و نوع‌دوست آمریکایی است. براون که به‌خاطر ذکاوتش در انتخاب سهام شهرت دارد، بنیان‌گذار و رئیس شرکت «مدیریت سرمایه براون» است. این شرکت در بالتیمور مستقر بوده و از زمان بازگشایی در سال ۱۹۸۳، بیش از ۱۰ میلیارد دلار دارایی تحت مدیریتش اندوخته‌است. براون عاشق جهانگردی و از طرفداران موسیقی جاز است. او و همسرش، سیلویا، از طریق بنیاد خانوادهٔ ادی سی. و سی. سیلویا براون، میلیون‌ها دلار به خیریه‌های مختلف کمک کرده‌اند.“Beating the Odds: Eddie Brown’s Investing and Life Strategies,” John Wiley & Sons, 2011The Boule Journal, Sigma Pi Phi Fraternity, Volume 75/Number 2/Summer 2011
براون در آپوپکا، ایالت فلوریدا، دهکده‌ای زراعی در بخش مرکزی ایالت متکی به اقتصاد زراعت‌محور و با قوانین جیم کرو، که سیاهان و سفیدپوستان را سخت‌گیرانه در دنیای مجزا و نابرابرشان محصور کرده بود، از مادری ۱۳ ساله به‌نام آنی مای براون به دنیا آمد. مادرش در ۱۵ سالگی آن شهر را ترک کرد. از آن ایام به بعد، پدربزرگ و مادربزرگ براون، جیک و میمی براون و دایی‌اش، جیک براون جونیور، پرورش او را عهده‌دار شدند. اولین‌بار در دورهٔ تحصیلات ابتدایی بود، که براون نشان داد چقدر مشتاق کسب دانش است. همین شیفتگی باعث شد تا مادربزرگش هزینهٔ ماشین تحریر و کلاس‌های ماشین‌نویسی نوه‌اش را بپردازد. مادربزرگش مصرانه می‌کوشید تا براون به‌خاطر کمک مالی به آن‌ها مجبور نشود در باغ‌های مرکباتِ آپوپکا دست به کارهای یدی بزند. حتی تا به امروز، براون هنوز می‌تواند ماهرانه ۶۰ کلمه بدون اشتباه در دقیقه تایپ کند.
براون در شش سالگی از دایی‌اش شیوهٔ رانندگی با کامیون بی‌دیواره را آموخت، این نوع کامیون به میوه‌چینان در بار زدن جعبه‌های پرتقال، گریپ فروت و نارنگی در باغ‌های مرکبات آپوپکا کمک می‌کرد. دایی‌اش همچنین یک شرکت مشروبات الکلی قاچاق را در مرکز فلوریدا اداره می‌کرد و تحت نظارت او، براون در ۱۱ سالگی ماشین‌های حاوی ویسکی خانگی را جابه‌جا می‌کرد. یکی از بستگان براون تلفنی ماجرا را به مادر او خبر داد. مادرش هم فرزندش را به آلن‌تاون، ایالت پنسیلوانیا برد. براون به دبیرستانی مختلط در آلن‌تاون رفت و در آنجا نیز جزو شاگردان ممتاز بود. او با کسب نمرهٔ ممتاز، به‌عنوان یکی از پنج دانش‌آموز ممتاز آمریکایی-آفریقایی‌تبار در میان ۷۶۰ دانش‌آموز، از دبیرستان آلن‌تاون فارغ‌التحصیل شد.
براون هنوز برای رفتن به کالج برنامه‌ای نداشت تا این‌که زنی سفیدپوست از اهالی آلن‌تاون که در حوزهٔ تجارت تابوت‌سازی فعال بود، از طریق وکیل به او پیشنهاد بورسیهٔ تحصیلی داد. براون هیچ‌وقت آن زن را ندید و یکی از حسرت‌های همیشگی‌اش این است که کاش می‌توانست رو در رو از او تشکر می‌کرد. بااین‌حال، مهربانی آن زن، براون را به انجام امور بشردوستانه علاقه‌مند کرد. به‌خاطر لطف و بزرگواری آن زن بود که براون در سال ۱۹۶۱، مدرک لیسانس علوم در رشتهٔ مهندسی برق را از دانشگاه هاوارد در واشینگتن دی.سی. دریافت کرد.
پس از فارغ‌التحصیلی از هاوارد، براون چند ماه در شرکت پیمان‌کاری پدافند مارتین ماریتا در اورلاندو، ایالت فلوریدا فعالیت کرد و در آنجا مسئول کنترل کیفی موشک‌های بالستیک قاره‌پیما شد. براون به‌خاطر تعهدی که به برنامهٔ آموزش افسران ذخیرهٔ ارتش در دانشگاه هاوارد داشت، به‌ناچار دست از کار کشید و با سمت ستوانی به پادگان مونمووث در نیوجرسی رفت. پس از دو سال خدمت تمام‌وقت به‌عنوان افسر رستهٔ مخابرات، او به بخش توسعهٔ سیستم‌ها در شرکت آی‌بی‌ام در پکیپسی، نیویورک پیوست. براون در آنجا به‌مدت پنج سال به طراحی مدارهای کامپیوتری برای ابرکامپیوترها پرداخت و همچنین مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ مهندسی برق از دانشگاه نیویورک دریافت نمود.
براون در مدت حضورش در آی‌بی‌ام، شیفتهٔ امور مالی و سرمایه‌گذاری شد. سرانجام، او تصمیم گرفت در برنامهٔ توسعهٔ مدیریت آی‌بی‌ام شرکت کند و در سال ۱۹۷۰، موفق به اخذ MBA از دانشگاه ایندیانا شد. براون که مشتاق آموختن شگردهای ثروت‌آفرینی و بهره‌مندی از آن به‌نفع خانواده‌اش بود، به شرکت مدیریت Irwin در کلمبوس، ایالت ایندیانا پیوست و عاقبت به عضویت گروه اوراق بهادار قابل فروش شرکت درآمد. در سال ۱۹۷۳، براون به بالتیمور نقل‌مکان کرد و به‌عنوان مدیر سرمایه‌گذاری در شرکت سرمایه‌گذاری T. Rowe Price مشغول به فعالیت شد. یک دهه بعد، براون شرکت Brown Capital Management را نخست در خانهٔ خود در حومهٔ بالتیمور راه‌اندازی کرد. او که متخصص حوزهٔ ارزش‌گذاری قیمت است، فعالیت شرکت را بر سهام‌هایی متمرکز کرد که سرمایه‌گذاری مبتنی بر رشد و ارزش را ارائه می‌دهند. شرکت Brown Capital Management به سرمایه‌داران، صندوق‌های بازنشستگی و تقسیم سود، سازمان‌های خیریه و شرکت‌ها خدمات می‌دهد.2006 Marylander Of Distinction/Maryland You Are Beautiful programhttp://investing.businessweek.com, retrieved Oct. 25, 2011
در اوایل سال‌های تأسیس شرکت، وقتی که براون عضو ثابت هیئت مشاوران در برنامهٔ تلویزیونی Wall $treet Week با اجرای لوئیس روکیسر شد، روند جذب سرمایه‌گذار از سوی او فزونی گرفت. این برنامه در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ محبوب بود. روکیسر چنین می‌گفت: «در روزگار فعلی، ادی یکی از محتاط‌ترین و موفق‌ترین فراگیران اوراق بهادار است و جزئیاتی از سهام‌هایش را با ما در میان می‌گذارد».Louis Rukeyser’s Wall Street newsletter, February 1996
در سال ۲۰۱۳، شرکت Brown Capital Management سی‌امین سال فعالیت خود را جشن گرفت. این شرکت در ساختمانی سه طبقه در خیابان 1201 North Calvert در مرکز بالتیمور قرار دارد و ۳۷ کارمند در آن مشغول به فعالیت هستند. براون همچنین مدیریت مالی را فعالیتی الزام‌آور و بنیادین می‌داند و در فعالیت‌های روزانهٔ شرکتش فعال و متعهد است. براون می‌گوید: «اگر از کسب‌وکار خود واقعاً لذت ببرید، مثل من که لذت می‌برم، دیگر جنبهٔ کار پیدا نمی‌کند، بلکه سرگرمی است».
در ۱۱ اوت ۱۹۶۲، براون با سیلویا ترستون، عشق ایام دانشجویی خود از دانشگاه هاوارد، در شهر کینگ ویلیام، ویرجینیا ازدواج کرد. آن‌ها دو دختر و سه نوه دارند. براون که ستوان ارتش بود و به هوانوردی علاقه داشت، سعی کرد به مدرسهٔ پرواز با هلیکوپتر برود، اما در معاینه‌های چشم‌پزشکی مخصوص خلبانی رد شد. سال‌ها بعد، براون مجوز خلبانی خصوصی برای هواپیماهای بال ثابت غیرنظامی را دریافت کرد، اما پس از آن‌که در پروازهایش وقفه‌های طولانی ایجاد شد، از مهارت‌هایش کاسته شد و دست از پرواز کشید. براون به گلف و عکاسی علاقه دارد و همچنین مجموعه‌دار آثار هنری آفریقایی-آمریکایی است. اقامت‌گاه اصلی او در حومهٔ بالتیمور است و خانه‌هایی نیز در فلوریدا و مین دارد.
براون جوایز و تقدیرنامه‌های فراوانی دریافت کرده‌است، ازجمله جایزهٔ وودرو ویلسون به پاس خدمات همگانی. همچنین در سال ۲۰۰۶، از براون در مجلهٔ مریلند لایف تقدیر شد و به گفتهٔ فرماندار سابق جمهوری‌خواه مریلند، رابرت ارلیش جونیور، این تقدیر به‌خاطر «تعهد خستگی‌ناپذیر براون برای بهبود زندگی دیگران و ایجاد جامعه‌ای بهتر برای زیستن» است.Correspondence from Democratic U.S. Sen. Barbara A. Mikulski, March 12, 2010
وانگهی در سال ۲۰۱۰، مجلهٔ بلک اینترپرایز در چهلمین سالگرد انتشارش، با چاپ مقاله‌ای به‌نام «قهرمان‌ها: ۴۰ نفر از قدرت‌مندترین افراد آمریکایی-آفریقایی‌تبار در حوزهٔ کسب‌وکار» از براون تقدیر کرد. در سال ۲۰۱۱، برنامهٔ پژوهش‌گران ران براون که مرتبط با تخصیص بورسیه‌های تحصیلی کالج است، به براون و همسرش سیلویا، جایزه‌یRonald H. Brown American Journey اهدا کرد.Correspondence from Earl S. Graves, Jr. , president and CEO Black Enterprise, August 4, 2010
در ۲۳ مه ۲۰۱۳، براون و همسرش به‌طور مشترک مدرک دکترای افتخاری ادبیات را از دانشگاه جانز هاپکینز دریافت کردند. این مدارک در جشن فارغ‌التحصیلی دانشگاه در بالتیمور اعطا شد.http://releases.jhu.edu/2013/05/21/media-advisory-johns-hopkins-university-commencement-ceremony
طی سالیان متمادی، براون طرفدار پروپاقرص سیاست‌مداران و سیاست‌های حزب دموکرات بوده و در سال ۲۰۰۸ نیز در کارزار انتخاباتی ریاست‌جمهوری باراک اوباما شرکت کرده‌است.
براون و همسرش، سیلویا، با خلوص نیت از عوامل مؤثر بر ساختارهای بخش مرکزی بالتیمور، نظیر مراقبت‌های بهداشتی، آموزش یا هنر حمایت می‌کنند. کمک‌های مالی آن‌ها معمولاً از طریق بنیاد خانوادهٔ ادی سی. و سی. سیلویا براون انجام می‌شود. پروژهٔ Turning the Corner Achievement Program که بر بهبود نتایج آموزشی و اجتماعی در جوانان بالتیمور متمرکز است، تحت پوشش این بنیاد قرار می‌گیرد. بنیاد براون از سال ۲۰۰۲، ۵ میلیون دلار به این پروژه تخصیص داده‌است.
شرح‌حالی از زندگی براون به‌نام Beating the Odds: Eddie Brown’s Investing and Life Strategies در مه ۲۰۱۱ منتشر شد (انتشارات جان وایلی و پسران، ۲۴۰ صفحه). همچنین در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۰، مقاله‌ای دربارهٔ او به‌نام «Where to Find Reasonably Priced Growth Stocks» نوشتهٔ کریستوفر سی. ویلیامز در مجلهٔ بارونز منتشر شد.
صلیب ویکتوریا () یا ویکتوریا کراس، بالاترین و معتبرترین جایزه در سیستم افتخارات بریتانیا است. این جایزه برای شجاعت «در حضور دشمن» به اعضای نیروهای مسلح بریتانیا اعطا می‌شود. این نشان همچنین ممکن است پس از مرگ افراد به آنها اعطا گردد. نشان صلیب ویکتوریا پیش‌تر توسط کشورهای مشترک‌المنافع نیز اعطا می‌شد که امروزه اکثر آنها نشان‌های افتخار خود را ایجاد کرده‌اند و دیگر از این نشان استفاده نمی‌کنند. نشان صلیب ویکتوریا ممکن است به فردی با هر درجه نظامی و در هر سطحی از خدمت، همچنین به غیرنظامیان تحت فرماندهی نظامی اعطا شود.
قورباغگان علفزار خانواده‌ای از قورباغه‌ها است که معمولاً به عنوان قورباغه‌های علفزار شناخته می‌شوند. این قورباغه‌ها در جنوب صحرای آفریقا یافت می‌شوند.
قورباغگان علفزار در گذشته به عنوان یک تبار یا زیرخانواده در خانواده قورباغه‌های راستین در نظر گرفته می‌شد، اما موقعیت آن به عنوان یک خانواده جداگانه اکنون به خوبی تثبیت شده‌است.Frost, Darrel R. (2014). "Ptychadenidae Dubois, 1987". "Amphibian Species of the World: an Online Reference. Version 6.0". American Museum of Natural History. Retrieved 6 January 2014.
سه سرده با ۶۰ گونه وجود دارد.Frost, Darrel R. (2014). "Ptychadenidae Dubois, 1987". "Amphibian Species of the World: an Online Reference. Version 6.0". American Museum of Natural History. Retrieved 6 January 2014.
شاخ‌غوکان خانواده‌ای از قورباغه‌ها هستند که در شبه جزیره مالایی، بورنئو، فیلیپین، پالائو، فیجی، گینه نو، و جزایر آدمیرالتی، بیسمارک و جزایر سلیمان یافت می‌شوند.
شاخ‌غوکان در سراسر جزایر جنوب شرق آسیا، و همچنین در هیمالیای شرقی پراکنده شده‌است.
دانشکدهٔ موسیقی کارل ماریا فون وبر () که در گذشته با نام «هنرستان سلطنتی موسیقی درسدن» هم شناخته می‌شد، یک دانشکدهٔ موسیقی است که در شهر درسدن آلمان واقع شده‌است.
این مرکز آموزشی در ۱ فوریهٔ ۱۸۵۶ راه‌اندازی شد و یکی از قدیمی‌ترین هنرستان‌های موسیقی آلمان محسوب می‌شود. در آن زمان، فرانچسکو مورلاکی، کارل ماریا فون وبر و ریشارد واگنر به ضرورت ایجاد مراکز آموزش‌های برای نوازندگان درسدن اشاره کرده بودند. در ۱ فوریه ۱۸۵۶، یک نوازنده ویولن ارکستر سلطنتی، فردریش تروستلر، اولین مدرسه موسیقی را در درسدن تأسیس کرد. در سال ۱۸۸۱ عنوان «سلطنتی» به این مدرسه اعطا شد و نام خود را به «هنرستان سلطنتی» تغییر داد، اگرچه یک مؤسسهٔ خصوصی محسوب می‌شد. این هنرستان از سال ۱۸۸۱ تا ۱۹۱۸ تحت حمایت خانوادهٔ سلطنتی و از سال ۱۹۳۷ به بعد تحت نظارت شهرداری بود. ساختمان اصلی دانشکده در طول جنگ جهانی دوم ویران شد و تمام فعالیت‌های آموزشی به پلاک ۳۴ خیابان مندلسون منتقل شد. در ابتدا دانشگاه یک مؤسسه آموزشی بود که نوازندگان آتی ارکستر شهر در آنجا آموزش می‌دیدند. بهدها این مرکز تبدیل به یک دانشکدهٔ موسیقی برای عموم شد و نامش را در سال ۱۹۵۹ به افتخار کارل ماریا فون وبر به دانشکدهٔ موسیقی کارل ماریا فون وبر تغییر دادند.
در این دانشکده، تئوری موسیقی، آکمپانیمان، رهبری ارکستر، آهنگسازی، خوانندگی و نوازندگی پیانو و تمامی سازهای ارکستر آموزش داده می‌شود.
کارل ریشتر، اویگین کرانتس و ادو زیمرمان از دانش‌آموختگان این مرکز آموزشی هستند.
جایزه مارکونی جایزه سالانه ای است که دستاوردها و پیشرفت‌های حاصل شده در زمینه مخابرات (رادیو، موبایل، بی‌سیم، مخابرات، ارتباطات داده، شبکه‌ها و اینترنت) را به رسمیت می‌شناسد. این جایزه توسط انجمن مارکونی اعطا می‌شود و شامل جایزه ۱۰۰۰۰۰ دلاری و یک اثر مجسمه‌سازی است. این جایزه در سمپوزیوم و جشن سالانه انجمن مارکونی به دریافت کنندگان اهدا می‌شود.
گاهی اوقات، جایزه یک عمر دستاورد انجمن مارکونی به افراد اسطوره ای در پایان فعالیت شان اعطا می‌شود که از مشارکت‌های متحول کننده و تأثیرات قابل توجه آنها در زمینه مخابرات و توسعه مشاغل دانشجویان، همکاران و همسالانشان در طول عمرشان تقدیر می‌کند. کسانی چون کلود ای. شانون (۲۰۰۰، درگذشته در ۲۰۰۱)، ویلیام او. بیکر (۲۰۰۳، درگذشته در ۲۰۰۵)، گوردون ای. مور (۲۰۰۵)، آموس ای. جوئل جونیور (۲۰۰۹، درگذشته در ۲۰۰۸) رابرت دبلیو. گالوین (۲۰۱۱، درگذشته در ۲۰۱۱)، و توماس کایلات (۲۰۱۷) تاکنون این جایزه را دریافت کرده‌اند.
برندگان سابق جایزه مارکونی لارنس ای پیج و سرگئی برین برای توسعه شرکت جستجوی وب گوگل، تیم برنرز لی برای رهبری و نوآوری‌هایش در شبکه جهانی وب، برنده جایزه نوبل چارلز کی کائو برای توسعه ارتباطات فیبر نوری. و مارتین هلمن و ویتفیلد دیفی برای کارشان در امنیت - تبادل کلید دیفی–هلمن را شامل می‌شوند. اولین جایزه در سال ۱۹۷۵ اهدا شد.
۱۹۷۵–۱۹۹۶
۱۹۹۷–اکنون
الیانا لا فرارا (Eliana La Ferrara)، اقتصاددان اهل ایتالیا است که (از فوریه ۲۰۱۸) در رشته اقتصاد و توسعه در دانشگاه بوکونی، کرسی Fondazione Romeo ed Enrica Invernizzi را در اختیار دارد. وی در این دانشگاه همچنین به عنوان مدیر علمی «لابراتوار برنامه‌های مؤثر ضد فقر» (LEAP) خدمت می‌کند. لا فرارا پیش از این، رئیس «دفتر تحقیقات و تحلیل توسعه اقتصادی» (BREAD) و همچنین رئیس «انجمن اقتصادی اروپا» بود.Webpage of Eliana La Ferrara at Bocconi University. Retrieved July 7th, 2020.People at BREAD. Retrieved February 10th, 2018.EEA Officers 2018. Retrieved February 10th, 2018.Access to Eliana La Ferrara's CV on the website of Bocconi University. Retrieved February 10th, 2018.
در سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۷ لا فرارا به ترتیب در رشته اقتصاد و علوم اجتماعی کامیاب به اخذ لورئاتو شد و همچنین دکترای تحقیقاتی اقتصاد را از دانشگاه بوکونی دریافت کرد. سپس در سال ۱۹۹۹ وی دکترای خود را از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. لا فرارا از سال ۱۹۹۸ بیشتر در دانشگاه بوکونی فعالیت کرده‌است. وی در حال حاضر در این دانشگاه کرسی Fondazone Romeo ed Enrica Invernizzi در رشته اقتصاد توسعه را در اختیار دارد و به عنوان مدیر علمی لابراتوار سیاست‌های مؤثر ضد فقر خدمت می‌کند. علاوه بر این او سخنرانی‌های مختلفی را در دانشگاه‌های نامور (۲۰۰۶)، اسلو (۲۰۱۲، ۲۰۱۳) و MIT (۲۰۱۲ الی۲۰۱۳) برگزار کرده‌است. همچنین در سال ۲۰۱۷ الی ۲۰۱۸، لا فرارا استاد بی‌پی‌سنتنیال در دانشکده اقتصاد لندن بود. به عنوان وابستگی‌های حرفه‌ای، لا فرارا مدیر علمی لابراتوار سیاست‌های مؤثر ضد فقر (LEAP) است. از سال ۲۰۱۶ الی ۲۰۱۹ وی رئیس دفتر تحقیقات و تحلیل اقتصادی توسعه (BREAD) بود. لا فرارا در سال ۲۰۱۸ در سمت رئیس انجمن اقتصادی اروپا (EEA) خدمت می‌کرد. همچنین وی در کمیته اجرایی شبکه تحقیقاتی توسعه اروپا (EUDN) عضویت دارد و یکی از مدیران برنامه تحقیقاتی دولتی در مرکز رشد بین‌المللی(IGC) می‌باشد. لا فرارا به مؤسسه تحقیقات اقتصادی اینوسنزو گاسپارینی (IGIER) , PE، انجمن اقتصادسنجی و لابراتوار اقدام علیه فقر عبداللطیف جمیل (J-PAL) در اِم. آی. تی وابسته است. لا فرارا به عنوان خدمات حرفه‌ای، سردبیر اِکونومیکا، مجله اقتصادهای آفریقا و توسعه جهانی است. وی همچنین داور چندین مجله اقتصادی مانند بررسی اقتصادی آمریکا یا فصل‌نامه اقتصاد می‌باشد. لا فرارا همچنین عضو هیئت داوران علوم اجتماعی پاداش اینفوسیس ۲۰۲۰بوده‌است. در سال ۲۰۱۹ او به عنوان عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا انتخاب شد.People at BREAD. Retrieved February 10, 2018.EEA Officers 2018. Retrieved February 10, 2018.Executive Committee of EUDN. Retrieved February 10th, 2018.Profile of Eliana La Ferrara at IGC. Retrieved February 10, 2018.List of fellows at IGIER. Retrieved February 10th, 2018.Profile of Eliana La Ferrara at CEPR. Retrieved February 10, 2018.Profile of Eliana La Ferrara at J-PAL. Retrieved February 10, 2018.Editorial board of "Economica". Retrieved February 10th, 2018.Editorial board of the Journal of African Economies. Retrieved February 10, 2018.Editorial board of "World Development". Retrieved February 10, 2018.
تحقیقات لا فرارا بر اقتصاد نهادها، روش‌های اجتماعی، رسانه‌ها، درگیری و قومیت متمرکز است. بر اساس IDEAS/RePEc، او جزء ۲ درصد از اقتصاددانان مورد استناد است. زمینه‌های کلیدی تحقیقات او شامل موارد ذیل است:Profile of Eliana La Ferrara at J-PAL. Retrieved February 10th, 2018.
لا فرارا به این موضوع می‌پردازد که چگونه تفاوت‌ها در عایدات یا قومیت اعضای یک جامعه (یعنی ناهمگونی جامعه) بر تشکیل گروه‌ها، شرکت در فعالیت‌های اجتماعی و اعتماد به دیگران تأثیر می‌گذارد و این یکی از زمینه‌های اصلی تحقیقات وی می‌باشد.
لا فرارا و آلبرتو آلسینا با بررسی تأثیر ناهمگونی بر تشکیل گروه‌ها و شرکت در فعالیت‌های اجتماعی در جوامع ایالات متحده دریافتند که هر چه یک جامعه نابرابرتر و از نظر قومی متنوع‌تر باشد، مشارکت اجتماعی در آن کمتر است. همچنین افرادی که مخالف اختلاط نژادی هستند، هر چه جامعه آن‌ها از نظر نژادی متنوع‌تر باشد، به‌طور فزاینده‌ای منزوی‌تر می‌شوند. علی‌رغم استانداردهای بسیار متفاوت زندگی، به نظر می‌رسد که اثر نابرابری عایدات در کشورهای در حال توسعه نیز وجود داشته باشد: لا فرارا متوجه شد که در روستاهای تانزانیا نابرابری در سطح روستا به‌طور کلی شرکت افراد، به ویژه افراد نسبتاً ثروتمند، در گروه‌ها را کاهش می‌دهد. با این حال وی همچنین دریافت که این اثر جمعی، اهمیت دسترسی باز یا محدود به گروه‌ها را از نظر پنهان می‌کند: اگر رشد نابرابری بیشتر به دلیل ثروتمندتر شدن برخی از اقشار بسیار فقیر باشد، شرکت در گروه‌های باز کاهش می‌یابد. اما اگر در عوض رشد نابرابری در نتیجهٔ ثروتمند شدنِ افرادِ با عایدی متوسط باشد، شرکت در گروه‌های با دسترسی محدود افزایش می‌یابد و هر دو فرایند بر عمل‌کرد گروه تأثیر می‌گذارند. اعتماد (یا عدم اعتماد) میان اعضای یک جامعه، یکی از راه‌هایی است که به دلیل آن تنوع یک جامعه بر زندگی اجتماعی آن تأثیر می‌گذارد. لا فرارا و آلسینا دریافتند که در ایالات متحده، افرادی که (الف) در یک جامعه نژادی مختلط و/یا به شدت نابرابر زندگی می‌کنند، (ب) اعضای گروهی که از لحاظ تاریخی مورد تبعیض قرار گرفته‌اند، (به عنوان مثال آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار و تا حدی زنان)، (ج) کسانی که از نظر عایدات و تحصیلات کامیاب نیستند و/یا (د) اخیراً تجربیات آسیب‌زا داشته‌اند، به سختی می‌توانند به دیگران اعتماد کنند. اما در مقابل، اعتقادات مذهبی یا ریشه‌های قومی بر اعتماد به دیگران تأثیر نمی‌گذارند.
الیانا لا فرارا در بخش دیگری از تحقیقات خود، رابطه میان درگیری خشونت‌گرا و بازارهای مالی را بررسی می‌کند. نمونه‌هایی از این مطالعات عبارت از توسعه روشی برای شناسایی تجارت‌های غیرقانونی سلاح، تجزیه و تحلیل این‌که آیا درگیری خشونت‌گرا برای شرکت‌های خصوصی مفید است، یا مضر و واکنش بازارهای مالی به اخبار درگیری‌های خشونت‌گرا:
در بحث تجارت غیرقانونی تسلیحات، الیانا لا فرارا و استفانو دلاویگنا دریافتند که در کشورهای تحت تحریم‌های بین‌المللی تسلیحات، چنانچه سازندگان اسلحه تحریم‌ها را نقض کنند، رویدادهای تشدیدکننده درگیری‌های خشونت‌گرا (در نتیجه تشدیدکننده تقاضا برای سلاح) می‌توانند، بر قیمت سهام این شرکت‌ها نیز تأثیر بگذارند. آن‌ها به دلیل این فرضیه نشان می‌دهند که ثمرِ سهام سازندگان اسلحه‌ای که در کشورهای بسیار فاسد با تجارت غیرشفاف تجارت اسلحه مستقر هستند، در واقع منعکس‌کننده این رویدادها هستند و بررسی این ثمرات می‌تواند بسیاری از این ارتباطات را از طریق تحقیقات سازمان ملل و اخبار آنلاین اثبات کند. در یک مطالعه دیگر در مورد رابطه میان درگیری‌های خشونت‌گرا و بازارهای مالی، لا فرارا و ماسیمو گیدولین برای ارزیابی تأثیر درگیری در آنگولای غنی از الماس بر شرکت‌های خصوصی، پایان ناگهانی و غیرمنتظره جنگ داخلی آنگولا در سال ۲۰۰۲ (به دلیل مرگ جوناس ساویمبی رهبر شورشیان (UNITA را مورد بررسی قرار دادند. به‌ویژه لا فرارا و گیدولین دریافتند که این رویداد باعث شد تا ثمرِ شرکت‌های استخراج الماس دارای امتیاز در آنگولا به‌طور غیرعادی به میزان 4pp کاهش یابد. این در حالی است که این اتفاق تأثیری بر شرکت‌های استخراج الماس که در آنگولا فعال نبودند، نداشت. با توجه به این یافته، آن‌ها معتقدند که درگیری‌های خشونت‌گرا ممکن است با ایجاد موانع اضافی برای ورود به بازار، تضعیف قدرت جگره‌کردن دولت‌ها در مورد توزیع کرایه منابع طبیعی و شفاف‌سازی کمتر صدور مجوز برای امتیازات معدن، به نفع شرکت‌های اجاره‌دار در بخش استخراج باشد. نهایتاً در یک مطالعه دیگر با رویکرد جهانی، لا فرارا و گیدولین دریافتند که شاخص‌های سهام MSCI بازارهای سهام ایالات متحده، بریتانیا و فرانسه، شاخص‌های کلی کالا (البته نه برای معاملات آتی نفت، محصولات کشاورزی یا طلا) و نرخ مبادله دلار آمریکا در ۱۰۱ درگیری خشونت‌گرا در طول سال‌های ۱۹۷۴–۲۰۰۴ به‌طور متوسط به اخبار آغاز درگیری واکنش مثبت نشان می‌دهند. این در حالی است که بازارهای سهام در ژاپن و همچنین شاخص‌های کالاهای کشاورزی، معاملات آتی پطرولیم و طلا واکنش مثبت نشان نمی‌دهند. به‌طور کلی، بازارهای سهام به شدت به اخبار درگیری‌های بین‌المللی و همچنین اخبار مربوط به درگیری‌ها در آسیا و شرق میانه واکنش نشان می‌دهند که دومی ناشی از واکنش‌های بسیار قوی (و عمدتاً منفی) معاملات آتی پطرولیم است.
سومین حوزه تحقیقات لا فرارا به «صادرات» هنجارهای اجتماعی جایگزین از طریق گسترش دسترسی به رسانه‌های مدرن مانند تلویزیون می‌پردازد. الیانا لا فرارا و آلبرتو چونگ با در نظر گرفتن گسترش تدریجی شبکه تلویزیونی رد گلوبو در سراسر برزیل در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، به این مسئله می‌پردازند که آیا تماشای سریال‌های رد گلوبو که تمایل به نشان دادن هنجارهای اجتماعی مدرن (از جمله طلاق) دارند، بر میزان طلاق تأثیر گذاشته‌است یا خیر. در واقع لا فرارا و چونگ دریافتند که در دسترس بودن شبکه گلوبو به‌طور قابل توجهی تعداد زوج‌هایی که از یک‌دیگر جدا شده یا طلاق گرفته‌اند را افزایش می‌دهد. در مطالعه‌ای دیگرو مجدداً با در نظر گرفتن گسترش تدریجی رد گلوبو در برزیل، لا فرارا، چونگ و سوزان دوریا تأثیر سریال‌های گلوبو را که خانواده‌های نسبتاً کوچکی را به تصویر می‌کشند، بر باروری تحلیل می‌کنند و نهایتاً متوجه تأثیرات منفی قابل توجهی می‌شوند. همچنین دیده می‌شود که در مناطقی که به گلوبو دسترسی دارند، الگوی نام‌گذاری کودکان به شدت منعکس‌کننده الگوی نام‌گذاری شخصیت‌های سریال‌ها می‌باشد. تأثیر سریال‌های تلویزیونی بر باروری به‌ویژه در مورد زنان خانواده‌های فقیر و در فازهای مرکزی و اواخر دوران باروری قوی است؛ لذا این نشان می‌دهد که خانواده‌ها دیدگاه‌های خود را در مورد تعداد مورد نظر فرزندان تنظیم کرده و پس از رسیدن به آن، از بچه‌دار شدن خودداری می‌کنند.
لا فرارا در مطالعات بعدی خود به موضوع معاملات اعتباری غیررسمی در شبکه‌های مبتنی بر خویشاوندی در غنا پرداخت. وی متوجه شد که بازپرداخت قرض‌ها به‌طور مؤثر از طریق اعمال فشارهای اجتماعی انجام می‌شود؛ به عنوان مثال با تحریم فرزندان متخلفان. همچنین دیده شد که اعضای خانواده گاهی اوقات در انتظار عمل متقابل، رفتار قرض‌دهی خود (مثلاً ارائه شرایط مساعد اعتبار) را بر اساس ویژگی‌های والدین طلبکار تنظیم می‌کنند؛ یعنی متصور می‌شوند که دیگران نیز با فرزندانشان چنین می‌کنند. آلسینا و لا فرارا دریافتند که ترجیحات برای توزیع مجدد در ایالات متحده به میزان قابل توجهی به سود و زیان مورد انتظار افراد از توزیع مجدد (که به شدت توسط پیشینه اجتماعی-اقتصادی آن‌ها تعیین می‌شود) و همچنین به باورهای ذهنی آن‌ها در مورد عاملیت اقتصادی فردی بستگی دارد؛ یعنی افرادی که معتقدند جامعه آمریکا «فرصت‌های برابر» را برای پویایی اجتماعی ارائه نمی‌دهد، کمتر با توزیع مجدد مخالفت می‌کنند.
نیکلای ولادیمیروویچ اسکوبلین (؛ – ۱۹۳۷ یا ۱۹۳۸) یک افسر بلندپایهٔ جنبش سفید و از سران «اتحادیهٔ نظامیان روس» دور از وطن (ROVS) و جاسوس دوجانبه میان کمیساریای خلق در امور داخلی (NKVD) و گشتاپو بود. وی همسر خوانندهٔ مشهور روس نادیژدا پلیویتسکایا بود.
بخشی از جزئیات مهم همکاری او با سازمان‌های اطلاعاتی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و همچنین حواشی و شرایط دقیق مرگ او بحث‌برانگیز و مورد مناقشه باقی مانده‌است.
کابیل یا کابیله (به یونانی باستان: Καλύβη)، شهریست در منطقه داخلی تراکیه باستان، در غرب دِوِلتوس، بر روی رود تونسوس. این شهر بعد ها نامهایی چون دیوسپولیس (Διὸς Πόλις) و گولوئه (Γολόη) بر خود گرفت.
شهر کابایل یکی از مهمترین مراکز جنوب شرقی تراکیه به شمار می آمد. این شهر حدود ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد بر روی ارتفاعات زایچی وراه تاسیس شده است.
در سال ۳۴۱ پیش از میلاد این شهر به دست فیلیپ دوم مقدونی گشوده شده و سپس بخشی از قلمرو اسکندر مقدونی به شمار می آمد. این شهر به دست فیلیپ دوم با مقدونی‌های شورشی مستعمره شد. در قرن سوم پیش از میلاد دوباره به دست تراکیان اداره میشد. این شهر در میانه‌های سده سوم و دوم پیش از میلاد یکی از مراکز اصلی بازرگانی و نظامی به شمار می آمد. این شهر توسط تاریخ نویسان بسیاری از جمله دموستن، پولیبیوس، استرابون، پلینیوس، و استفانوس بیزانتیوس یاد شده است.
در سال ۷۱ پیش از میلاد بخشی از جمهوری روم شده و سپس توسط ارتش مارکوس لوکولوس گشوده شده و پس از سال ۴۵ پیش از میلاد بخشی از استان تراکیه به شمار آمد. به دنبال اصلاحاتی که امپراتور دیوکلسین در سده چهارم میلادی انجام داد، این شهر به یکی از شهر‌های مهم تراکیه تبدیل شد.
در اواخر سده چهارم، کابایل توسط گوت‌ها تصاحب شد و سرانجام برای دور پایانی توسط آوار ها نابود شد و دیگر هیچگاه مورد سکونت قرار نگرفت. در دوران سده‌های میانی سکونت گزینی‌های ریزی در بخش هایی از قلمرو این شهر دیده می‌شود.
محل آن در کمتر از ده کیلومتری (6.2 مایلی) از یامبول، جنوب شرق بلغارستان، در نزدیکی شهر امروزی کابیل قرار گرفته است. این شهر جزو ۱۰۰ مکان گردشگری بلغارستان اعلام شد. قلمرو شهر و اطراف آن در سال ۱۹۶۵ به عنوان قلمرو اهمیت ملی اعلام شده و سپس به ذخیره‌گاه باستان‌شناسی تبدیل شد. مساحت این ذخیره گاه حدود ۶۵ کیلومتر مربع است.
بسیاری از آثار یافت شده خانه‌هایی در موزۀ محل میباشند که شامل نمایشگاهی برای ردیابی تاریخچه حفاری محل است.
نادیژدا پلیویتسکایا (؛ – ) خواننده مشهور اهل امپراتوری روسیه و جاسوس اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
استعداد خوانندگی وی را نخستین بار لئونید سوبینوف کشف کرد و با کمک او، نام نادیژدا بر سر زبان‌ها افتاد. یکی از کسانی که توجه‌اش به نادیژدا جلب شد، خوانندهٔ اپرا فیودور شالیاپین بود.
بعدها نادیژدا کنسرت‌هایی را در سرتاسر اروپا و ایالات متحده آمریکا انجام داد که در آنها، سرگئی راخمانینف وی را همراهی می‌کرد.
او بود که همسرش نیکلای اسکوبلین را تشویق کرد تا به‌عنوان حاسوس برای کمیساریای خلق در امور داخلی و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی کار کند.Barmine, Alexander, "One Who Survived", New York: G.P. Putnam (1945), pp. 232-233
جوشوا ساموئل فوتا و جانتان سولوفا فوتا (زاده ۲۲ اوت ۱۹۸۵) یک گروه تگ تیم در کشتی حرفه‌ای هستند. این دو برادر دوقلو که بیشتر با نام رینگی د اوسوز شناخته می‌شوند، در حال حاضر استخدام کمپانی دبلیودبلیوئی هستند. اوسوز در برند اسمک‌داون قرار دارند؛ جایی که در آن طولانی ترین قهرمانی کمربند‌های تگ تیم اسمک‌داون را با ۲۰۶+ روز را در کارنامه خود ثبت کرده اند. آن‌ها همچنین در گروه بلودلاین که شامل سولو سیکوا ,و رومن رینز و پاول هیمن میباشد عضو بودند ولی در حال حاضر خارج شده اند.
فینیشر های آنها عبارتند از ( وان دی،سوپر کیک،اوسوز اسپلش)
سولو اسکوا برادر، و رکیشی پدر آنهاست.
شاهزاده فردریک، دوک یورک و آلبانی (; – ) پرسنل نظامی، سیاستمدار، نقاش و آریستوکرات اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌است.
سجاد دانایی (زادهٔ ۱۲ مهر ۱۳۷۵، مشهد) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست دفاع راست برای باشگاه فوتبال خیبر خرم‌آباد بازی می‌کند.
از جمله تیم‌هایی که برای آنها بازی کرده می‌توان به سیاه‌جامگان، فجرسپاسی، هوادار و ذوب آهن اشاره کرد.
وی همچنین توانایی بازی در پست هافبک راست را نیز دارد.
وی در ۳۰ مرداد ۱۴۰۰ با عقد قراردادی به ذوب آهن پیوست.
در ۱۴ تیر ۱۴۰۱، دانایی با عقد قراردادی به باشگاه تراکتور پیوست.
لاچلان مکواری (; – ) سیاست‌مدار اهل استرالیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
شاهزاده آدولفوس، دوک کمبریج (; – ) سیاستمدار، و پرسنل نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌است.
جیمز ادوارد اوگلتورپ (; – ) سیاست‌مدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
فردریک اسلی رابرتز، ارل رابرتز اول (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب و صلیب ویکتوریا شده‌است.
جفری آمهرست (; – ) سیاست‌مدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
برنارد سیریل فریبرگ (; – ) سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه) و صلیب ویکتوریا شده‌است.
توماس گیج () فرمانده نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
فیتزروی جیمز هنری سامرست (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
بناستر تارلتون (؛ ۲۱ اوت ۱۷۵۴ – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
هنری میتلند ویلسون (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان امپراتوری بریتانیا، و نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا) شده‌است.
اقتدار سنتی (که به عنوان سلطه سنتی نیز شناخته می‌شود) شکلی از رهبری است که در آن اقتدار یک سازمان یا رژیم تا حد زیادی با سنت یا عرف گره خورده‌است. دلیل اصلی این وضعیت این است که «همیشه همین‌طور بوده‌است».راینهارد بندیکس، ماکس وبر: یک پرتره فکری، انتشارات دانشگاه کالیفرنیا، ۱۹۷۷، ص ۲۹۵.
در جامعه‌شناسی، مفهوم اقتدار سنتی (سلطه) از اقتدار سه‌گانه ماکس وبر (۲۱ آوریل ۱۸۶۴–۱۴ ژوئن ۱۹۲۰) جامعه‌شناس آلمانی می‌آید و
دو صورت دیگر، اقتدار کاریزماتیک و اقتدار عقلانی - قانونی هستند. همه سه نوع سلطه نمونه‌ای از مفهوم سنخ آرمانی او را نشان می‌دهند. وبر خاطر نشان کرد در تاریخ آن سنخ آرمانی، همیشه با سلطه ترکیب یافته‌است.
مشروعیت قدرت در اقتدار سنتی، از سنت؛ در اقتدار کاریزماتیک از شخصیت و ویژگی‌های رهبری فرد و در اقتدار عقلانی - قانونی، از نظام بوروکراسی و قانونی منشأ می‌گیرد.
وبر سلطه سنتی را از پدرسالاری و خانواده‌های آنها می‌گیرد - به عبارت دیگر، از سنت دیرینه خانواده (اقتدار ارباب بر اهل بیت خود)، استاد بر اساس قوانین ارث تعیین می‌شود. او هیچ کارمند اداری و هیچ دستگاهی ندارد که اراده خود را تنها با زور اجرا کند. وی به تمایل اعضای گروه برای احترام به اقتدار او بستگی دارد. آن اعضا در روابط شخصی با او ایستاده‌اند. آنها بر اساس اعتقاد به این که این وظیفه‌ای است که در سنت دیرینه و به سبب احساس فرزندی تقوا نسبت به شخص استاد، از او اطاعت می‌کنند.
سلطه موروثی یا پاتریمونیالیسم زمانی اتفاق می‌افتد که خانواده حاکم گسترش می‌یابد و اداره خانوار باعث ایجاد مناصب دولتی می‌شود. همه مقامات وابستگان شخصی یا مورد علاقه حاکم هستند که توسط او منصوب می‌شوند. تعامل آنها با حاکم بر اساس اقتدار پدری و وابستگی فرزندی است. مسئولان کار خود را خدمتی شخصی به حاکم می‌دانند. حاکم بر مقامات تسلط کامل دارد. او آنها را از موردی به مورد دیگر قدرت می‌دهد، وظایف خاصی را تعیین می‌کند، ارتقا و تنزل می‌دهد. آنها هیچ حقی ندارند بلکه دارای امتیازاتی هستند که توسط حاکم اعطا و سلب شده‌است. بندرت می‌توان سلسله مراتب و مسئولیت روشن و پایداری را در سیل عناوین رسمی اکثر ادارات پاتریمونیال کشف کرد.
نیروی نظامی ابزار مهم یک حکومت پدری است. وبر پنج نوع سازمان نظامی را متمایز کرد. در همه این موارد، ارتش ابزار حاکم است، فقط برای استفاده او - ولی او مسئول حفظ آن (تجهیزات، نگهداری و دستمزد) است.
با رشد سرزمین سازمان‌یافته و مستقل‌تر کارکنان اداری و نیروی نظامی یک ضرورت شد. این معمولاً منجر به تمرکززدایی می‌شود و برخی افراد استقلال بیشتری در قالب برخی حقوق به دست می‌آورند. (مثلاً حق ارث و ازدواج بدون رضایت حاکمان، قضاوت در دادگاه‌های مستقل به جای مقامات خاندان سلطنتی و غیره).
یکی از بهترین نمونه‌های تقریباً سنخ آرمانی پاتریمونیالیسم مصر باستان است که در آن جمعیت به‌طور کامل به کنترل آبراه‌ها (رود نیل) وابسته بود. این امر ایجاد حکومت متمرکز را تسهیل کرد. هنگامی که خاندان سلطنتی به آن نیاز داشت، فرد باید وظایف عمومی را انجام می‌داد، مانند شرکت در پروژه‌های فشرده (برآمدن اهرام). بنابراین کل کشور در واقع خاندان پدرسالار فرعون بود.
زمانی که زمین به نظامیان یا مقامات برای انجام وظایفشان داده می‌شود، استقلال آنها افزایش می‌یابد و قدرت حاکم تضعیف می‌شود ([ممالوک] و شورش‌های آنها یا تفاوت بین چینی‌ها کنفوسیوس پژوهشگر را در نظر بگیرید. - بوروکرات‌های باسواد که هرگز نتوانستند قدرت امپراتور را سرنگون کنند و اروپا یک شوالیه که به اشرافیت قدرتمند تبدیل شد. در بسیاری از موارد (به ویژه در مشترک المنافع لهستان - لیتوانی) به شدت قدرت پادشاه را محدود می‌کند.
غالباً در شرق، جایی که زمین در کنترل حاکم باقی مانده بود، تسلط پاتریمونیال غالب بوده‌است. با این حال، در غرب فرمانروا کنترل زمین‌هایی را از دست داد که به اشراف داده شده بود که به گفته وبر دلیل اصلی جایگزینی فئودالیسم، پدرمونالیسم بود.
در مقایسه، سلطه موروثی یا پاتریمونیالیسم، فئودالیسم یک شباهت عمده و چندین تفاوت مهم دارد:
تفاوت‌ها برای تمایز ظریف تر مهم هستند:
اکثر نمایندگان هر دودمان که برای بیش از یک نسل حکومت می‌کنند (پادشاه، امپراتورها، سلطانها، و غیره) در آن دسته قرار می‌گیرند؛ بنابراین، اکثریت سلطنت و برخی استبداد، الیگارشی و تئوکراسی توسط رهبران سنتی اداره خواهند شد.
غالباً رئیس مرد یک خانواده مشترک را باید یک رهبر سنتی در نظر گرفت. اگر مدیر و سایر پست‌های رهبری آن بر اساس پیوندهای خانوادگی یا سن انتخاب شوند، این امر می‌تواند در یک تجارت خانوادگی نیز صدق کند.
لنتینز‌ها (به آلمانی "Lentienser)" یکی از اقوام ژرمن در سده چهارم، مرتبط با آلِماننی در منطقه میانی شمال رود دانوب، رود ایلر در شرق و دریاچه کنستانس در جنوب، جایی که ما امروز آن را با نام آلمان جنوبی می‌شناسیم ساکن بودند. گزارش‌ها بیانگر این حقیقت هستند که این قوم یکی از شورشی ترین اقوام زمان خود به شمار می آمدند. در اسناد بجا مانده تنها دو بار از این قوم ذکر یاد شده، و هر دو به دست تاریخ نویس رومی آمیانوس مارسلینوس بوده است. (۳۹۵–۳۳۰).
نخستین بار از آنها در سال ۳۵۵ زمانی که امپراتور روم کنستانتیوس دوم به فرماندهی به نام آربتیو دستور می‌دهد تا بخاطر حملاتی که به امپراتوری روم داشته‌اند، لنتینز‌ها را جریمه کند. برای دومین بار نیز در فوریه ۳۷۸ میلادی اینگونه گزارش شده است که آنها از رود یخ‌زده راین گذر کرده و به امپراتوری روم حمله کردند. آنها زمانیکه پادشاهشان پریاریوس مرد، در نبردی به نام نبرد آرژانتواریا (در منطقه آلزاس، کلمار امروزی) از امپراتور گراتیان شکست خوردند. این آخرین لشکرکشی بود که یک امپراتور روم در پشت محوطه لیمس انجام می‌داد. همچنین این آخرین باری بود که از لنتینز‌ها در منابع محلی یاد می‌شد.
نام لنتینز برگرفته از یک روستای سلتی به نام "لِنتینا" میباشد که امروزه منطقه‌ای در شمال دریاچه کنستانس با نام لینزگاو شناخته می‌شود.
پریاریوس (کشته شده در ۳۷۸) یکی از پادشاهان قوم لنتینزها بود که در سدهٔ چهارم میلادی می‌زیست و شاخه‌ای از دسته مردمان آلمانی بودند.
او توسط آمیانوس مارسلینوس در سال ۳۷۸، در نزدیکی نوف-بریزاش در فرانسه در نبرد آرژانتواریا با امپراتوری روم غربی جنگید و سرانجام شکست خورد و کشته شد.
گُزده کانسو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "تنها"، "نفوذی و" چشم‌چران عمارت اشاره کرد.
اردم اوزگنچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی بولوسپور، باشگاه فوتبال کاردمیر قره‌بوک‌اسپور، باشگاه فوتبال کارتال‌اسپور، باشگاه فوتبال بورسااسپور، و باشگاه فوتبال فنرباغچه اشاره کرد.
هاکان ارسلان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سیواس‌اسپور، باشگاه فوتبال سامسون‌اسپور، و باشگاه فوتبال قاسم‌پاشا اسپور اشاره کرد.
علی شاشال وورال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آلتای اسپور و باشگاه فوتبال اسکی‌شهراسپور اشاره کرد.
معمر ییلدیریم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مرسین و باشگاه ورزشی وان‌اسپور اف‌کی اشاره کرد.
حسن بلال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
خلیل آکبونار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الازیغ‌اسپور و باشگاه ورزشی گوزتپه اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Turkey national under-19 football team، زیر ۲۰ سال ترکیه، و ترکیه بازی کرده‌است.
سردار کورتولوش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال غازی عینتاب‌اسپور، باشگاه فوتبال بشیکتاش، و باشگاه فوتبال بورسااسپور اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال جوانان ترکیه، زیر ۲۱ سال ترکیه، و ترکیه بازی کرده‌است.
تورگوت دوغان شاهین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی، باشگاه فوتبال قیصریه‌اسپور، باشگاه فوتبال غازی عینتاب‌اسپور، باشگاه فوتبال آنکاراگوچو، باشگاه فوتبال ترابزون‌اسپور، و باشگاه فوتبال سامسون‌اسپور اشاره کرد.
آلپ‌ارسلان اردم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی، باشگاه فوتبال قیصریه‌اسپور، باشگاه فوتبال بوکاسپور، باشگاه فوتبال گالاتاسرای، و باشگاه فوتبال استانبول باشاک‌شهر اشاره کرد.
مصطفی کاپلان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آلانیا اسپور اشاره کرد.
رجب آدانیر (; – ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گالاتاسرای، باشگاه فوتبال قاسم‌پاشا اسپور، و باشگاه فوتبال بشیکتاش اشاره کرد.
کادیر آک‌بولوت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
مرت کولا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
ارتن ارسو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فنرباغچه و باشگاه فوتبال غازی عینتاب‌اسپور اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال جوانان ترکیه، Turkey national under-17 football team، و Turkey national under-19 football team بازی کرده‌است.
زکی ییلدیریم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آنتالیااسپور و باشگاه فوتبال آلانیا اسپور اشاره کرد.
لونت مرجان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است.
گذرگاه مرزی یزدان یک گذرگاه مرزی بین ایران و افغانستان است که در شهرستان زیرکوه استان خراسان جنوبی قرار دارد. در مجاورت نقطهٔ مرزی، آبادی یزدان ایران و روستای کلاتهٔ نظر ولایت فراه افغانستان واقع است. نزدیک‌ترین شهر افغانستان به یزدان، شهر شیندند ولایت هرات می‌باشد که در ۱۲۰ کیلومتری گذرگاه یزدان قرار دارد.
بازارچهٔ مرزی یزدان در سال ۱۳۷۲ راه‌اندازی شد. ولی اواخر سال ۱۳۹۳ دولت افغانستان به‌صورت یک‌طرفه، مبادلات از ۳ بازارچهٔ دوکوهانه نهبندان، گلورده درمیان و یزدان زیرکوه را تعلیق کرد و مرز یزدان بسته شد. درنتیجه بازرگانان به تنها گذرگاه رسمیِ استان خراسان جنوبی یعنی مرز ماهی‌رود رفتند. این بازارچهٔ مرزی در ۲۱ شهریورماه ۱۴۰۰ بعد از هفت سال تعطیلی به‌صورت خرده‌فروشی بازگشایی شد. فعالیت دوبارهٔ این بازارچه در کاهش بار ترافیکی در مرزهای ماهی‌رود در خراسان جنوبی و دوغارون در خراسان رضوی اثرگذار است. این بازارچه در محوطه‌ای به مساحت ۸ هکتار، شامل چند انبار صادرات و واردات، جایگاه سوخت، آزمایشگاه مرجع استاندارد، مهمانسرا، سردخانهٔ مواد غذایی، شبکهٔ داخلی برق و چند ده باب غرفهٔ تجاری است.
آمریکا: تصویر متحرک یک فیلم انیمیشن کمدی و علمی تخیلی بزرگسالان آمریکایی محصول سال ۲۰۲۱ که بر اساس پدران بنیانگذار ایالات متحده و انقلاب آمریکا جرج واشینگتن ساخته شده‌است. این فیلم به کارگردانی مت تامپسون (در اولین کارگردانی بلند خود) و توسط دیوید کالاهام نوشته شده‌است. در این فیلم چنینگ تیتوم (که به عنوان تهیه‌کننده نیز فعالیت می‌کند)، جیسون منتزوکس، الیویا مان، بابی موینیهان، جودی گریر، ویل فورته، رائول تروهی‌یو، کیلر مایک، سایمون پگ و اندی سمبرگ ایفای نقش می‌کنند. این یک تقلید متحرک با درجه R از جرج واشینگتن و مبارزه او با بریتانیایی‌ها است. کمپانی نتفلیکس این فیلم را در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱ منتشر کرد. به‌طور کلی نقدهای منفی را از منتقدان دریافت کرد، با انتقادهایی برای نوشتن و طنز آن اما برای مفاهیم، انیمیشن، و اجرای صدا تحسین شد.
دربارهٔ کشوری در حال نابودی است که رئیس‌جمهوری به نام جرج واشینگتن همراه با افرادش برای نجات کشور وارد جنگی خطرناک می‌شوند و…
گذرگاه مرزی ماهی‌رود یا نقطهٔ مرزی میل ۷۸ یک گذرگاه مرزی بین ایران و افغانستان است که در شهرستان سربیشه استان خراسان جنوبی قرار دارد. این گذرگاه در ۲۰ کیلومتری روستای ماهی‌رود واقع است و با بیرجند ۱۹۰ کیلومتر و با شهر فراه افغانستان ۱۲۰ کیلومتر فاصله دارد.
نام این مرز در کشور افغانستان، مرز ابونصر فراهی می‌باشد. این گذرگاه مرزی در انتهای جاده ۶۸ قرار دارد.
مرز ماهی‌رود در گذشته روی مسیر جاده ابریشم قرار داشته و از رونق خوبی برخوردار بوده‌است. ساختمان قدیمی و متروکهٔ گمرک درح با قدمت نزدیک به یک قرن، در درح در نزدیکی ماهی‌رود واقع است که متعلق به دورهٔ قاجار است.
این مرز در خردادماه ۱۳۸۶، به‌عنوان مرز رسمی شناخته شد و سایت موقت پایانه مرزی میل ۷۸ با حضور استاندار خراسان جنوبی و هیئت اعزامی افغانستان افتتاح شد.
نام این پایانهٔ مرزی که در ابتدا میل ۷۸ بود، در سال ۱۳۸۹ به پایانهٔ مرزی ماهی‌رود تغییر نام پیدا کرد.
همچنین ۱۰ خرداد ۱۳۹۵ سایت دائم پایانه مرزی ماهی‌رود در زمینی به مساحت ده هکتار با حضور رئیس سازمان راهداری، استاندار خراسان جنوبی و والی ولایت فراه افتتاح شد.
گمرک ماهی‌رود تیرماه سال ۱۳۸۸ فعالیت رسمی خود را آغاز کرد. همزمان بازارچه مرزی ماهی‌رود نیز در زمینی به مساحت ۱۵ هکتار افتتاح و جایگزین بازارچه مرزی میل ۷۵ شد.
الکساندر کمبریج (; – ) سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌است.
گذرگاه مرزی لطف‌آباد یک گذرگاه مرزی بین ایران و ترکمنستان است که در بخش لطف‌آباد شهرستان درگز استان خراسان رضوی قرار دارد و با درگز ۲۲ کیلومتر، با مشهد ۲۹۰ کیلومتر و با عشق‌آباد ۹۰ کیلومتر فاصله دارد. شهر لطف‌آباد و شهرک آرتیق ترکمنستان در دو سوی مرز قرار دارند. در سمت ترکمنستان، خط راه‌آهن ترانس خزر از نزدیکی این گذرگاه عبور می‌کند. در حال حاضر، شبکهٔ راه‌آهن ایران به این مرز متصل نیست؛ ولی پایانهٔ مرزی لطف‌آباد با خط آهن به شبکهٔ ریلی ترکمنستان متصل می‌باشد که امکان صادرات ریلی از این مرز را فراهم نموده‌است.
مبادلات تجاری از این مرز در دوران تسلط شوروی بر آسیای میانه تعطیل بود؛ ولی با انحلال شوروی در سال ۱۳۷۲ فعالیت این گمرک دوباره برقرار شد.
در گمرک لطف‌آباد، رویه‌های واردات قطعی، صادرات قطعی، ورود موقت، صدور موقت و عبور خارجی انجام می‌شود. همچنین این گمرک دارای واحد قضایی برای رسیدگی به قاچاق است.
پرسی هوبارت (; – ) فرمانده نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است. هوبارت در خلال جنگ جهانی اول، فرماندهی لشکر ۷ زرهی بریتانیا و لشکر ۷۹ زرهی بریتانیا را برعهده داشت.
مایلز کریستوفر دمپسی (; – ) فرمانده نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا، نشان حمام، نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا)، و نشان لئوپولد شده‌است.
ایان همیلتون (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان گنجینه مقدس شده‌است.
گارنت جوزف ولسلی (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان مریت شده‌است.
رالف ابرکرومبی (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ویلیام هنری، دوک گلاستر و ادینبورگ (; – ) آریستوکرات و نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌است.
هنری هاردینگ (; – ) سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
چارلز وارن (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
هنری ویلیام پاژت (; – ) سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌است.
آدریان کارتن دی ویارت (؛ ۵ مه ۱۸۸۰ – ۵ ژوئن ۱۹۶۳ (aged 83)) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه)، صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه)، و صلیب ویکتوریا شده‌است. گروه سبتان یک ترک موسیقی به نام the unkillable solider در مورد وی خوانده است.
رجینالد دایر (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
زهرا (ترانه) یلدا (متولد ۲۵ آذر ۱۳۳۳) معمار و شهرساز ایرانی است.
او فارغ‌التحصیل دکتری معماری و شهرسازی از دانشگاه پلی تکنیک تورینو و دانشگاه پاریس است و از طراحان طرح جامع تهران به‌شمار می‌آید.
دویست و هفدهمین نشست از سلسله جلسات صبح پنجشنبه‌های مجله بخارا به ترانه یلدا اختصاص داشت.
فردریک براونینگ (; – ) فرمانده نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی، نشان حمام، و نشان افتخار تولد لهستان شده‌است.
اهلی یونایتد بانک کویت () شرکت خدمات مالی و بانکداری کویتی است، که در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد.
مستشاران نظامی یا مستشاران رزمی در مورد مسائل نظامی مشاوره می دهند. برخی از آنها سربازانی هستند که به کشورهای خارجی فرستاده می شوند تا در آموزش نظامی ، سازماندهی و سایر وظایف مختلف نظامی به این کشورها کمک کنند. قدرت‌ها یا سازمان‌های خارجی ممکن است چنین سربازانی را برای حمایت از کشورها یا شورش‌ها بفرستند و در عین حال خطر تلفات احتمالی را به حداقل برسانند و از پیامدهای سیاسی بسیج آشکار نیروهای نظامی برای کمک به یک متحد اجتناب کنند.
گروپو فامسا () شرکت خرده‌فروشی مکزیکی است، که در سال ۱۹۷۰ تأسیس شد.
روزنامه ترکیه () شرکت انتشارات و روزنامه در ترکیه است، که در سال ۱۹۷۰ توسط شرکت ایهلاس هولدینگ تأسیس شد.
اکوئیتوس،"PLRE" I p. 282 یا آکوئیتوس، مگیستر میلیتوم یا (استاد سربازان) در فرمانداری پرایتوری ایلیریکوم امپراتوری روم بود.
زادۀ پانونیا، او همراه با امپراتور آینده والنتینین یکم به عنوان اسکوتاریوس خدمت کرد (یا به عنوان سرباز هنگ). او که یکی از پشتیبانان اصلی والنتین بود، در سال 364، امپراتور نو اکوئیتوس را به مقام مگیستری میلیتوم در فرمانداری پرایتوری ایلیریکوم منتصب کرد. زمانی که پروکوپیوس علیه والنتین شورید، اکوئیتوس به والنتین وفادار ماند. پروکوپیوس فرستادگانی را به سربازان ایلریایی فرستاد تا مطمئن شود که از او پشتیبانی میکنند، اما اکوئیتوس آنها را محاصره کرده و میکشد. .والنتین اکوئیتوس را در سال 374 به کنسولگری منصوب کرد."PLRE" I p. 282 او برای آخرین بار در منطقه ایلیریکوم در سال 384 دیده شده است.
محمد چهارمحالی (زاده ۲۳ خرداد ۱۳۷۲) یک بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک برای باشگاه فوتبال هوادار
نبرد قسطنطنیه به دنبال پیروزی در نبرد آدریانوپل، جنگی بود که در سال ۳۷۸ میلادی از سوی گوت‌ها به شهر کنستانتینوپل تحمیل شد. بیوهٔ امپراتور والنس دفاع را آماده کرده و همچنین شهر را با رزمندگان عرب تقویت کرد که در نبرد عالی عمل کردند. گفته می‌شود زمانیکه یک سرباز لخت عرب به سوی مهاجمین حمله برآورده و سپس دشمنان را سلاخی کرده و خون یکی از دشمنان سر بریده شده را خورد، گوت‌ها را بسیار تحت تأثیر قرار داد. منبع‌های دیگر می‌گویند که گوت‌ها اتفاقاً حمله را ترک کردند، چراکه حریفشان از نظر تعداد بیشتر از آنها بود.
سرانجام گوت‌ها نتوانستند وارد شهر شوند، پس به ایلریا و داکیا در تراکیه عقب‌نشینی کردند.
اخترشناسی راداری () تکنیکی برای مشاهدهٔ اجرام آسمانی نزدیک با انعکاس امواج ریزموج (میکروویو) از اجسام هدف و تجزیه‌و تحلیل بازتاب‌ها است. این تحقیق به مدت شش دهه انجام شده‌است. "اخترشناسی راداری" با اخترشناسی رادیویی تفاوت دارد زیرا دومی یک مشاهدهٔ غیرفعال است و اولی یک مشاهدهٔ فعال. سیستم‌های رادار برای طیف وسیعی از مطالعات منظومه شمسی استفاده شده‌است. انتقال رادار ممکن است به صورت پالس یا پیوسته باشد.
قدرت سیگنال برگشت رادار با توان چهارم معکوس فاصله متناسب است. امکانات ارتقا یافته، افزایش قدرت فرستنده-گیرنده و بهبود دستگاه فرصت‌های مشاهده را افزایش داده‌است.
تکنیک‌های رادار اطلاعاتی را فراهم می‌کنند که با روش‌های دیگر در دسترس نیستند، مانند آزمایش نسبیت عام با مشاهده عطارد و ارائهٔ یک مقدار تصفیه‌شده برای یکای اخترشناسی. تصاویر رادار اطلاعاتی در مورد شکل‌ها و ویژگی‌های سطح اجسام جامد ارائه می‌دهند که با سایر تکنیک‌های زمینی نمی‌توان آنها را به دست آورد.
میان سال‌های ۳۷۶ و ۳۸۲، جنگ گوتیک علیه امپراتوری روم شرقی، و به‌ویژه نبرد آدریانوپل، معمولاً به عنوان یک نقطه عطف بزرگ در تاریخ امپراتوری روم تلقی می‌شود که نخستین مورد از یک سری رویدادها در سده آینده که شاهد فروپاشی امپراتوری روم غربی بود می‌باشد، اگرچه اهمیت پایانی آن برای سقوط نهایی امپراتوری هنوز مورد بحث است.Heather, 2005, p. 146.Wolfram, 1997, pp. 85–86. این یکی از بسیاری از جنگ‌های گوتیک با امپراتوری روم بود.
در تابستان ۳۷۶، شمار بزرگی از گوتی‌ها به رود دانوب می‌رسند، جایی که مرز امپراتوری روم به حساب می‌آمد و از هون‌ها در خواست پناهندگی می‌کنند.Heather, 2005, p. 145. آنها دو گروه بودند: تروینگ‌ها که توسط فریتیگرن رهبری می‌شد و آلاویووس و گرتونگی که توسط آلاتئوس و سافراکس رهبری می‌شد.Heather, 2005, p. 152. یوناپیوس بیان می‌کند که شمار آنها به ۲۰۰٬۰۰۰ تن که شامل غیر نظامیان بود می‌رسید، در حالیکه پیتر هیتر برآورد می‌کند که احتمالاً تروینگ‌ها جنگجویانی به تعداد ۱۰٬۰۰۰ و ۵۰٬۰۰۰ مردم در مجموع داشتند که با شمار گرتونگی برابری می‌کرد.Heather, 2005, pp. 145, 507. تاریخ باستان دانشگاه کمبریج این برآورد را نزدیک به ۹۰٬۰۰۰ مردم می‌داند.CAH, 1998, p. 98.
گوتی‌ها سفیران خود را به نزد والنس، امپراتور روم شرقی می‌فرستند تا از او اجازهٔ اسکان مردم خود در داخل امپراتوری را بگیرد.Heather, 2005, pp. 152–153. برای آنها کسب این اجازه اندکی به طول انجامید، چرا که امپراتور در انطاکیه در حال آماده شدن برای لشکرکشی علیه شاهنشاهی ساسانی بر سر تلسط بر ارمنستان و ایبری بود. بیشتر سپاه او در شرق مستقر شده بودند، جایی که از دانوب مسافت بیشتری داشت.Heather, 2005, pp. 153, 161. مدارک باستانی همه یکزبان این حقیقت را حکایت می‌کنند که والنس به‌طور کلی از ظاهر گوتی‌ها رضایت داشت، زیرا فرصت سربازانی نو با هزینه ای کم برای او فراهم می‌کرد.Heather, 2005, p. 158. از آنجایی که والنس در شرف اقدام در مرزهای شرقی بود، ظهور تعداد زیادی از بربرها به این معنی بود که نیروی انسانی او در شبه جزیره بالکان در حال افزایش است.Heather, 2005, p. 161. والنس می‌بایست متوجه خطری که همراه با صدور اجازه به گوتی‌ها برای گذر به داخل امپراتوری، سکونت در آن و بخشیدن امتیازات به شدت مطلوب به آنها وارد امپراتوری شده بود می‌شد. این نخستین باری نبود که مردم بربر داخل مرزهای امپراتوری ساکن می‌شدند؛ روال عادی کار این بود که برخی از این مردمان به ارتش فراخوانده می‌شدند و سایرین به گروه‌های کوچکی تقسیم شده و در مناطق مختلف امپراتوری و به اختیار امپراتور سکنا می‌گزیدند. چنین تصیمی آنها را از هر تهدیدی همچون اتحاد و ایجاد خطر برای امپراتوری بازمی‌داشت و آنها را در جمعیت بزرگی از مردم رم همگون یا آسیمیله می‌کرد. توافقنامه برای تروینگ‌ها از این جهت با سایر توافقنامه‌ها تفاوت داشت که به آنها اجازه می‌داد تا محل مورد نظر خود برای سکونت، که همان تراکیه باشد، را برگزینند و به آنها این امتیاز را می‌داد که متحد بمانند. اما در خصوص گرتونگی‌ها، ارتش روم و نیروی دریایی رودخانه را مسدود کرد و آنها را از گذر بازداشتند.Heather, 2005, pp. 160–162.
احتمالاً تروینگ‌ها اجازه یافتند که از رودخانه گذر کنند یا کنار دژ دوراستروم ساکن شوند.Heather, 2005, p. 158. آنها به همراه رومی‌ها با قایق و تنه درختان از رود گذر داده شدند؛ به گفته آمیانوس مارسلینوس، «کوششی جدی صورت گرفت که هیچ عنصر ویرانگری در آیندهٔ دولت روم را نباید پشت سر گذاشت، حتی اگر به یک بیماری کشنده مبتلا شود.» با این حال رودخانه با باران طغیان کرد و بساری غرق شدند.Ammianus Marcellinus, XXXI 4. قرار بود تا گوتی‌ها سلاح‌های خود را داشته باشند اما، اینکه چون رومی‌ها رشوه می‌پذیرفتند یا نیروی انسانی کافی برای بازرسی همه جنگجویانی که می‌آمدند نداشتند یا جنگجویان تازه ای که وارد ارتش می‌شدند به سلاح‌های بومی خود نیاز داشتند، بسیاری از گوتی‌ها اجازه یافتند تا سلاح‌های خود را نگه دارند.Gibbon, 1776, pp. 1048–1049Kulikowski, 2006, p. 130. رومی‌ها، تروینگ‌ها را در امتداد کرانه جنوبی دانوب در موزیای پایین مستقر کرده و منتظر بودند تا تخصیص زمین آغاز شود.Heather, 2005, p. 163. در این مدت، دولت روم قرار بود خوراک آنهارا فراهم کند.Wolfram, 1997, p. 82.
بسیاری از مردم در چنین جای کوچکی با کمبود خوراک مواجه شدند و تروینگ‌ها کم‌کم گرسنگی کشیدند.Burns, 1994, p. 24 تدارکاتچی رومی نمی‌توانست باچنین انبوه بزرگی از مردم کنار بیاید، و مقامات تحت رهبری لوپیکینوس حجم بزرگی از غذا هارا پیش از اینکه به دست گوتی‌ها برسد فروخته بودند. گوتی‌های ناامید، از روی بیچارگی بیشتر فرزندان خود را به بردگی رومی‌ها می‌فروختند و در قبال آن گوشت سگ دریافت می‌کردند، به طوریکه هر فرزند برای یک سگ.Burns, 1994, p. 24Kulikowski, 2006, p. 131.