moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در منابع سنتی بازداری ایران بالابان‌ها به پنج نوع سبز (خاکستری)، سرخ، اژدر (زرد)، سفید و سیاه، تقسیم می‌شوند که به ترتیب ذکر شده بالابان‌ها صبورتر و کمیاب تر می‌شوند؛ یعنی بالابان‌های سیاه بسیار جسور، جنگنده و نادرند.
دهخدا احتمال یکی بودن این پرنده با پرنده وارغن که در اوستا از آن یاد شده را می‌دهد.لغتنامه دهخدا، سرواژهٔ بالابان
در مجارستان نیز این پرنده را معادل پرندهٔ افسانه‌ای تورول دانسته و به همین جهت بالابان را پرنده ملی مجارستان قرار داده‌اند.
آب پنهان یا آب مجازی یا آب نهفته مفهومی است که توسط پرفسور تونی آلن در سال ۱۹۹۳ معرفی شد، آب پنهان به مجموع حجم آبی که در مراحل مختلف تهیه، تولید و ارائه یک محصول (غذا، کالا، انرژی یا خدمات) به صورت مستقیم یا غیرمستقیم استفاده می‌شود، برابر با آب پنهان (نهفته) یا آب مجازی آن محصول است. مثلا برای تولید یک کیلو مرغ اب برای خوراک مرغ، برای رشد دانه ای ک مرغ انرا میخورد، برای ابزار الات ذبح مرغ، شست و
به عبارت دیگر آب مجازی مقدار آبی است که یک کالا یا یک فراورده کشاورزی طی فرایند تولید مصرف می‌کند تا به مرحله تکامل برسد و مقدار آن معادل جمع کل آب مصرفی در مراحل مختلف زنجیره تولید از لحظه شروع تا پایان می‌باشد.برداشت آزاد از «آب پنهان» - اثر تونی آلن- جلد اول: ترجمه آرش حسینیان، مریم بیرمی - در دست چاپ- صفحهٔ ۲۱ مثلاً برای تولید یک کیلوگرم گندم ۱۳۰۰ لیتر آب مصرف شده‌است. صفت مجازی در این تعریف بدان معناست که بخش عمده آب مصرف شده طی فرایند تولید، در محصول نهایی وجود فیزیکی ندارد، و در حقیقت بخش بسیار ناچیزی از آب مصرفی در پایان به عنوان آب واقعی در بافت محصول باقی خواهد ماند. نکته مهم اینکه، صفت مجازی به معنای غیر واقعی نیست، بلکه آب واقعی، حجم راستین آبی است که پیشتر مصرف شده‌است.
شرایط اقلیمی و فرهنگی، مکان تولید، مدیریت و برنامه‌ریزی در میزان و حجم آب واقعی کالا مؤثر است و مقدار آن در مورد یک کالا در مناطق مختلف جهان متفاوت می‌باشد.
ده محمد، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۱۶خانوار) ۳۷۴نفر
بر اساس گفته های بزرگان محلی شخصی به نام محمد در این محل قناتی را حفر می کند و با استخراج آب از دل زمین به کشاورزی مشغول می شود و این زمین را آباد می کند و نام این محل به نام خود او شناخته می شود.
شخصی به نام طاهر که تجربه زیادی در تشخیص آبهای موجود در دل کوه داشت، به طاهر آبشناس معروف بود .وی در شهرهای یزد واصفهان، شیراز و اکثر شهرهای ایران، معروف بود. با عده ای از همراهیانش با اسب درحال گذر از کوه های اطراف روستای ده محمد بود که به همراهانش دستور داد تا سم اسبان خویش را با نمد ببندند. همراهان علت را خواستار شدند که وی در جواب گفت این کوه ها آنقدر آب دارند که می ترسم تیزی سم اسبان شکافی در زمین ایجاد کند وآب فوران کند و همه ما غرق شویم. شخصی بنام محمد که همراه ایشان بود بر آن شد که قناتی حفر کند و اینگونه کرد و بعد از اتمام حفر قنات ، به کار کشاورزی مشغول گشت واسم آن محل را بنام خودش(روستای ده محمد) نام گذاری کرد. بعدها آب و ملک این روستا وقف مسجد امیر چخماق یزد گردید که مناره های آن مسجد را خود او ساخت.
احیای قنات و آبادی روستا احیانا توسط شخصی به نام محمد بوده است. اما آنچه از زبان متولی وقف شنیده شد و در وقفنامه رؤیت گردید وقف این روستا به حدود 600 سال پیش بر می گردد که زمانی که بی بی ستی خانم خواهر خانم گوهرشاد که فرزند میر چخماق است - فرماندهی دارای قشون نظامی زیادی بوده و تا ماوراء النهر هم لشکر کشی می کرده است- با یال و کوپال نظامی عظیم به سمت مشهد می رفته که در مسیر به این آبادی می رسد و خوشش می آید.اینجا را می خرد و وقف مسجد میرچخماق یزد می کند.
دهستان دستگردان، یکی از دهستان‌های بخش دستگردان شهرستان طبس در استان خراسان جنوبی ایران است.
جمعیت این دهستان بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱٬۳۲۷خانوار) ۴٬۴۲۱ نفر بوده‌است.درگاه ملی آمار
امیرآباد ، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۳۹خانوار) ۱۲۸نفر
ملوند، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۸۲خانوار) ۲۵۴نفر
همت‌آباد، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۲خانوار) ۴۹نفر
مویی اینترستانته (به اسپانیایی:Muy Interesante) به معنی بسیار جالب نام ماهنامه‌ای اسپانیایی دربارهٔ علوم عام پسند است .موضوعات آن واقعیت ها جالب و وقایع اخیر مانند ظهور و پیشرفت نانوتکنولوژی ٫ اختراعات و پژوهش های جدید و واقعیت های تاریخی است.همچنین این مجله با داشتن جواز در مکزیک ٫ آرژانتین ٫ کلمبیا ٫ برزیل ٫ پرتغال و شیلی نیز چاپ می‌شود.آدرس اینترنتی مجله در زیر در پیوندها به بیرون آمده است.
گل شانه، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۶خانوار) ۵۵نفر
مردمان موهاک سرخ‌پوست‌های ایروکوئی‌زبان از شرقی‌ترین بخش از ایروکوا در آمریکای شمالی هستند، که در جنوب شرقی کانادا و شمال ایالت نیویورک، عمدتاً در اطراف دریاچه انتاریو و رودخانه سن‌لوران، جوامعی دارند. موهاک‌ها به عنوان یکی از پنج عضو اصلی ایروکوا، به عنوان نگهبانان درب شرقی – نگهبانان سنتی کنفدراسیون ایروکوا در برابر تهاجمات از شرق – شناخته می‌شود.
از نظر تاریخی، مردمان کانین‌کههکا در اصل در دره رودخانه موهاک در شمال نیویورک امروزی، در غرب رود هادسن، مستقر بودند. قلمرو آن‌ها از شمال تا رودخانه سن‌لوران، جنوب کبک و شرق انتاریو را در بر می‌گرفت؛ از جنوب به نیوجرسی بزرگ و به پنسیلوانیا؛ به سمت شرق به کوه‌های سبز ورمانت؛ و به سمت غرب به مرز با سرزمین سنتی ایروکویی اونیدا.
قلمرو آنها از دره موهاک که از شمال ایالت نیویورک تا جنوب ایالت کبک کانادا و خاور ایالت انتاریو را شامل می‌شود. محل زندگی کنونی قبیله موهاک، حوالی دریاچه انتاریو و رودخانه سن‌لوران کانادا است. محل زندگی سنتی قبیله، در جنوب رود موهاک، در خاور گرین مانتین در ایالت ورمانت، در باختر با قبیله اونیدا هم‌مرز، و در شمال به دریاچه سنت لورنس محدود می‌شده‌است. اما در اصل، تا هنگام مهاجرت به کانادا در سده ۱۸ (میلادی) ساکن ایالت نیویورک بودند.
قبیله موهاک یکی از عضوهای پیمان ایروکوا هستند. دیگر اعضای این پیمان عبارت اند از سنکا، اونیدا، کایوگا، و اونونداگا، توسکاروگا هستند. امروزه به اعضای این پیمان «شش ملت» گفته می‌شود.
قبیله موهاک دارای یک انجمن است که اعضای آن توسط مادر قبیله انتخاب می‌شوند. اما در اصل، تصمیم‌ها در شورای بزرگ ایروکویس گرفته می‌شود که ۹ نفر از قبیله به‌عنوان نماینده در این شورا عضو هستند. مردان قبیله مسئول شکار، بازرگانی و جنگ و زنان قبیله مسئول کشاورزی و خانه‌داری بودند.
مردمان امروز قبیله به زبان انگلیسی صحبت می‌کنند. اما شمار کمی هم به زبان اصلی خود صحبت می‌کنند. زبان اصلی قبیله از آواهایی پدید می‌آید که هیچ شباهتی به زبان انگلیسی ندارد. برای نمونه «نیا ونه» به معنی «سپاسگزارم» است.
ابراهیم آباد ، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۶۰خانوار) ۳۲۱نفر
پاشنه داران، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۸خانوار) ۲۳نفر
حسن آباد اعتماد، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران. این روستا در کیلومتر 85 محور طبس - عشق آباد و 20 کیلومتری شهر عشق آباد واقع شده است.(موقعیت جغرافیایی 56°57'3.94"E و 34°11'29.12"N)
یکی از جاذبه های گردشگری زیبای طبس گلشن ، تپه های ماسه بادی است که در این روستا واقع شده است و دارای طبیعت بکر و زیبا است که همه ساله بویژه در ایام نوروز مورد استقبال میهمانان نوروزی قرار میگیرد . با توجه به این که این روستا در کنار جاده ی طبس - مشهد واقع شده و دارای جاده آسفالته 1.5کیلومتری تا محل تفرجگاه میباشد ، امکان دسترسی آسان و راحت به این مکان وجود دارد .بنابراین مورد توجه تور های کویر نوردی واقع شده و از استقبال بینظیری برخوردار است.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۳خانوار) ۶۱نفر
دستگردان، روستایی از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران است.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۶۶خانوار) ۲۴۹نفر
زَرتُشت بهرامِ پَژدو از شاعران زرتشتی است که در قرن هفتم و در دوران حکومت ایلخانیان زندگی می‌کرده‌است. پدرش بهرام پژدو از اهالی کرمان بود. او آثاری با موضوعات زردشتی نوشته است.
زرتشت پسر بهرام پسر پژدو است که در قرن هفتم هجری می‌زیسته‌است و خاندان وی از مردم روستای بیژن‌آباد خواف خراسان اما مقیم ری بوده‌اند، همچنان‌که کیخسرو بن دارا که زرتشت بهرام او را (باب) خود می‌خواند و ظاهراً سمت استادی و ارشادی او را داشته از افراد خاندانی از خاندان‌های مهم ری بوده‌است و نیز کیکاوس بن کیخسرو که موضوع زراتشت نامه را به زرتشت پسر بهرام القاء کرده‌است از همین شهر بوده‌است. بهرام پژدو (پدر زرتشت) نیز شاعر و پزشک و ادیب و اخترشناس و هیربد و دری‌دان و پهلوی‌خوان بوده‌است و آثاری از وی بر جای مانده.
زرتشت، در کرمان دین‌دبیری و علوم شرعی زرتشتی و نجوم و حساب را فراگرفت و به شاعری پرداخت. زرتشت کتاب ارداویراف‌نامه را از پهلوی به فارسی منظوم برگرداند و پس از آن مجموعه‌ای از اشعار پدرش را در کتابی به نام بهاریات گرد آورد. دیگر منظومه‌ای که زرتشت بهرام پژدو سروده‌است، مثنوی چنگرنگهاچه است که در آن سراینده مباحثه زرتشت با چنگرنگهاچه هندو و پیروزی زرتشت را روایت می‌کند.
ری میانه‌های سده هشتم میلادی یک شهر بی‌اهمیت ولایتی بیش نبود و عظمت پیشین را از دست داده بود. از آغاز این قرن ری صحنه اغتشاشات و اختلافات مذهبی گشته بود و دچار کلیه مصائبی بود که تعصب پیروان فرق و مذاهب مختلف به‌بار می‌آورد. در کوی و برزن آن حنفیان - شافعیان و شیعیان درگیر بودند، تا در سال ۱۲۲۰ میلادی در عهد سلطنت غازان خان یغماگران فاتح مغول این شهر را ویران کردند. در میان این درگیری‌ها جماعت قلیلی زردشتی به‌سختی روزگار می‌گذراندند و در حفظ بقایای روایات و سنت‌های دینی خود می‌کوشیدند. آنچه که زرتشت بهرام از اغتشاشات سیاسی شهر خود مشاهده کرده در بعضی ابیات او به‌خوبی بازتاب یافته است.
اما آثار زرتشت بهرام یکی زراتشت‌نامه است و موضوع آن معجزات پیش از زادن و زمان خردسالی زرتشت پیغمبر و داستان‌هایی از زندگانی وی و رسیدنش به‌درگاه کی‌گشتاسب و برتری و غلبه یافتن بر حکمای دربار این پادشاه و هزاره او و قیام هوشیدر و روی کار آمدن بهرام ورجاوند و پایان هزاره او است.
نظم این منظومه را که دارای ۱۹۷۰ بیت است (ظاهراً پنج بیت آخر آن از ناسخ باشد) در روز آذر (روز نهم) از ماه آبان سال ۶۴۷ یزدگردی برابر ۹۷۷ هجری و ۱۲۷۸ میلادی آغاز کرده و دوروزه به پایان برده‌است.
زراتشت‌نامه برگرفته از روایات قدیم و سنت کهن وبه احتمال قریب به یقین از کتب پهلوی زادسپرم و کتاب‌های پنجم و هفتم دینکرد و احتمالاً برخی آثار دیگر برگرفته و بازگو شده‌است، که کیکاوس پسر کیخسرو از مردم ری آن را به ناظم القاء کرده‌است.
زراتشت‌نامه را چنان‌که خود شاعر می‌گوید بنا بر خواهش موبد موبدان وقت، کاووس پور کیخسرو پور داراب به نظم درآورده و در دو روز به پایان رسانده‌است:
اثر دیگر زراتشت بهرام در مورد ارداویراف‌نامه و موضوع آن سیر اردای ویراف در بهشت و برزخ و دوزخ است و خبر دادن وی جهانیان را از تنعم نیکوکاران و عذاب گنهکاران در جهان دیگر. در دنباله این منظومه داستان چنگر نگهاجه حکیم هندی و آمدن وی به دربار کی‌گشتاسب و مناظره کردن در خصوص دین زرتشتی و مجاب شدن او نقل شده‌است.
از دیگر تصانیف زراتشت بهرام پژدو داستان شاهزاده ایران‌زمین با عمر بن خطاب است دارای ۶۷۳ (۵۸۸ یا ۵۰ بیت) و هم خمسه اوست که شماره ابیات آن ۹۲۹ مدت. این بود مختصری در شرح حال شاعر و آثار او برای اطلاع بیشتر چنان‌که گفتیم بکتاب «مزدیسنا و تأثیر آن در ادبیات فارسی.
کلر جانستن (به انگلیسی: Claire Johnston) (۱۹۴۰-۱۹۸۷) نظریه‌پرداز فمینیست سینما بود که همراه با مالی‌هاسکل، لورا مالوی، پم کوک، رزالین کوارد، کایا سیلورمن، ماری آن دوان و ترزا دلارتیس مهمترین نظریات فمینیستی دههٔ هفتاد را پدید آوردند. در این میان جانستن با نظریات پیشروی خودش در باب یک سینمای متفاوت زنان بر روی نسل فیلمسازان فمینیست دههٔ هفتاد و هشتاد بیش از همه تأثیر گذاشت. مهمترین مقالهٔ او در این باب سینمای زنان به منزلهٔ ضد سینما (۱۹۷۵) نام داشت. این مقاله برای نخستین بار در جشنوارهٔ فیلم ادینبورو ارائه شد.
جانستن به بررسی سینمای رسمی پرداخت و نشان داد که در این سینما زنان همواره دارای نقش فرعی هستند و وجود زن در این فیلم‌ها صرفاً برای تکمیل شخصیت مرد فیلم است. او اعتقاد داشت در هالیوود و سینمای رسمی سایر کشورها مرد شخصیت فعال و زن شخصیت منفعل است. حتی لذت‌ها در فیلم به‌گونه‌ای صرفاً برای مردان طراحی شده است. او از این باب تمامی عناصر سینمای رسمی چون میزانسن، دکوپاژ، فیلمبرداری و تدوین را مردانه خواند. او برعکس از پیدایش یک سینمای زنان خبر داد. سینمایی که حتی لذت‌ها در آن برای زن طراحی شده‌اند و زن را در موقعیت سوژه فعال قرار می‌دهند.
دلکو ، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۵خانوار) ۱۷نفر
فتح آباد، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۸خانوار) ۲۶نفر
نصرآباد، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۶خانوار) ۲۰نفر
نصرت آباد، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۴خانوار) ۱۶نفر
رضویه آبخورک، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۸۷خانوار) ۲۰۲نفر
گفته می‌شود در ایام عید جمعیت این روستا به 2020 نفر می رسد. در میان بازدید کنندگان از این روستا، افرادی با توابع ایالات متحده که سهامدار پمپ بنزین های دارای نام هستند وجود دارند.
بژوغر، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال 1390 جمعیت آن (30خانوار) 110نفر
بوده‌است. نام صحیح این روستا بژدغر می‌باشد که به اشتباه بژوغر ثبت شده‌است درگاه ملی آمار ایران
بیشتر املاک این روستای زیبا در انحصار خانوادهٔ حاج آقایی می‌باشد . در سالهای اخیر کوچ اقوام غیر بومی به این روستا زیاد شده است .اکثر درآمد این روستا از دامداری-جو - گندم- کنجد- ذرت -زعفران و باغداری است.
بِلا بالاژ (زاده ۴ اوت ۱۸۸۴ با نام هربرت بلا باوئر، درگذشتهٔ ۱۷ مه ۱۹۴۹) نویسنده، شاعر، منتقد و کارگردان فیلم، نظریه‌پرداز سینما و کارشناس هنرهای زیبا اهل مجارستان بود. او برندهٔ جایزهٔ ملی کشوت در سال ۱۹۴۹ شد.
بلا بالاژ در یک خانوادهٔ یهودی به دنیا آمد. خانوادهٔ او در سال ۱۹۰۲ به بوداپست مهاجرت کردند و او تحصیلاتش را در رشتهٔ ادبیات مجاری و آلمانی در دانشگاه اوتووش لوراند در بوداپست به پایان رساند.
او در پاییز ۱۹۱۵ محفلی را با نام "حلقه یکشنبه"، به همراه لایوش فولِپ، آرنولد هاوزِ، گئورگ لوکاچ، و کارل مانهایم برای بحث‌های روشن‌فکری بنیان نهاد و این جلسات بعد از ظهر یکشنبه‌ها در آپارتمان او برگزار می‌شدند؛ در زمستان آن سال در خاطرات خود به موفقیت این گروه اشاره کرد.
یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار او لیبرتوی اپرای قصر ریش آبی است. بالاژ آن را در ابتدا برای هم اتاقی‌اش زلتان کدای نوشته‌بود ولی باب آشنایی را با بلا بارتوک برای او باز کرد که آهنگساز نهایی اثر شد. این همکاری همچنین با سناریویی برای باله شاهزاده چوبی ادامه یافت.
با فروپاشی جمهوری کوتاه‌مدت مجارستان تحت رهبری بلا کون در ۱۹۱۹ او از مجارستان خارج شد و مدتی طولانی را در وین، آلمان و از ۱۹۳۳–۱۹۴۵ در اتحاد جماهیر شوروی گذراند.
بالاژ در وین تبدیل به نویسندهٔ پرکار نقد فیلم شد و اولین کتابش را با عنوان "انسان مرئی" در ۱۹۲۴ نگاشت. این اثر پایه و اساس "تئوری فیلم به عنوان یک زبان" به حساب می‌آید که تأثیر عمیقی بر ایده‌ها و نظریه‌های سرگئی آیزنشتاین و وسیوالاد پودوفکین گذاشته‌است.
در ۱۹۳۱، او فیلمنامهٔ اپرای سه‌پولی را بر اساس نمایشنامه‌ای از برتولت برشت برای گئورگ ویلهلم پابست نگاشت. بالاژ همچنین در ۱۹۳۲ فیلمنامهٔ نور آبی را با همکاری کارل مایر، فیلمنامه‌نویس اتریشی نوشت و در کارگردانی آن نیز با لنی ریفنشتال همکاری کرد. بعداً ریفنشتال نام هر دو را از عوامل فیلم به علت یهودی بودن حذف کرد.
او که در ۱۹۳۱ پیش‌تر به حزب کمونیست آلمان پیوسته بود، در پاییز آن سال به دعوت فیلمسازان اتحاد جماهیر شوروی، به مسکو سفر کرد تا در کالج فیلم سخنرانی کند و فیلمی نیز دربارهٔ جمهوری شورایی مجارستان به سفارش بلا کون بسازد که او از این کار طفره رفت. سال بعد او و همسرش در مسکو مستقر شدند. فیلم او با عنوان "تیسا می‌سوزد" در دهه ۳۰ بدون اکران ساخته‌شد. او از سال ۱۹۳۸ به عضویت مجله مجاری-زبان "صدای نو" در مسکو درآمد و در ستون دائمی "نامه‌هایی از راه دور" قلم زد.
در پایان ۱۹۴۱ او و همسرش به علت پیشروی جبهه به آلماتی منتقل شدند.
در ۱۹۴۵ به خانه بازگشت و به کار فیلم، آموزش و سردبیری مشغول شد. یکی از بهترین فیلم‌های بالاژ، "جایی در اروپا" به کارگردانی گِزا رادوانْیی در ۱۹۴۷ است.
شمس آباد، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۲خانوار) ۴۶نفر
کامرانیه، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۴۰خانوار) ۱۴۸نفر
نوک، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۴۳خانوار) ۱۶۱نفر
""جنبش سرخپوستان ایالات متحده آمریکا" به منظور متشکل کردن تلاش‌های سرخ‌پوستان جهت بازیافتن هویت فرهنگی سیاسی و اقتصادی خود برای رهایی از تحصیلات دولت ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۶۸ به وجود آمد و تمام سرخ‌پوستان نیمکره غرب را به نام ملت سرخ زیر پوشش قرار داد و ماهیت وجودی خود را یک نهضت مذهبی برای احیا ساختارهای سنتی جوامع سرخ‌پوستی اعلام نمود.
احمدآباد کلاته، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۷خانوار) ۲۰نفر
غنی آباد، روستایی از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران است.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۳۳خانوار) ۹۱نفر
ده‌نو یا دهنو توکلی روستایی در دهستان دستگردان بخش دستگردان شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۹۰ نفر (۲۸خانوار) بوده‌است.
HowStuffWorks نام وبگاهی برای شرح چگونگی کارکرد بسیاری از ابزارها است. این وبگاه از عکسها، نمودارها، ویدئوها و پویانمایی برای شرح واژگان و سازوکارها به زبان ساده بهره می‌برد.
رحیم آباد، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران.
این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۹خانوار) ۲۸نفر
ترزا دلارتیس (به انگلیسی: Teresa de Lauretis) نظریه‌پرداز ایتالیایی در حوزهٔ سینما و ادبیات است. او در حال حاضر استاد تاریخ آگاهی در دانشگاه سانتاکروز کالیفرنیا است. او درجهٔ دکترایش را در رشته زبان و ادبیات مدرن از دانشگاه بوچونی میلان کسب کرده‌است. او پیش از تدریس در دانشگاه سانتاکروز، استاد دانشگاه‌های کلرادو و ویسکانسین بوده‌است.
حوزه‌های مورد علاقهٔ او شامل نشانه‌شناسی، روانکاوی، نظریه فیلم، نظریه ادبیات، فمینیسم، همجنس‌خواهی زنان و پژوهش‌های همجنس‌خواهانه است.
دلارتیس معتقد است که جنسیت یک ماهیت حقیقی ندارد. بلکه فناوری‌های گوناگون اجتماعی آن را تولید می‌کنند. یکی از این فناوری‌ها سینما است. سینما مانند سایر فناوری‌ها انسان را قالب‌ریزی می‌کند. نقش‌های اجتماعی و جنسی را تعریف می‌کند. او در برابر آن معتقد به سینمایی است که به ماورای تفاوت‌های جنسی برود. اندیشه‌های دلارتیس بیش از همه متأثر از امبرتو اکو نظریه‌پرداز ساختارگرا، چالرز پیرس، ژاک لاکان و زیگموند فروید است.
محمود شیرازی (۱۲۳۴–۱۲۷۴ه‍. ق/۱۸۱۹–۱۸۵۸م) معروف به میرزا محمود وصال و محمود حکیم فرزند میرزا کوچک وصال (وصال شیرازی)، خوشنویس، طبیب و شاعر ایرانی در قرن سیزدهم بود.
او از مشاهیر شهر شیرازپایگاه شهر زیبای فرهنگ و هنر ایران شیراز به شمار می‌رود. افزون بر پدر، پنج برادر او نیز از خوشنویسان و شاعران صاحب‌نام سده سیزدهم هجری هستند. میرزا محمود حکیم در خوشنویسی خط نستعلیق صاحب‌نام است.فضایلی ص۳۵۹ او متخلص به «حکیم» بود و از او دیوان شعری باقی است.
میرزا محمود فرزند دوم وصال شیرازی است و در سال ۱۲۳۴ ه‍. ق در شیراز به دنیا آمد.عنایت‌الله شکیباپور او در جوانی زیر نظر پدر کسب کمالات کرد و در فنون ادبی مهارت یافت و به تحصیل علم پرداخت. محمود در شاعری پیرو ناصرخسرو و سنایی بود. وی در ابتدا "طوبی" تخلص داشت و چون به آموختن حکمت الهی و طب یونانی پرداخت، "حکیم" تخلص کرد. او به رحمت علیشاه شیرازی (حاج زین العابدین قزوینی شیرازی قطب سلسله دراویش نعمت‌اللهی قبل از مونس‌علی‌شاه ذوالریاستین) دست ارادت داد و به سیر و سلوک پرداخت و رحمت علیشاه او را به دامادی خود برگزید.دکتر مهدی بیانی ص ۸۶۹ تا ۸۷۳
حکیم در زمان سلطنت محمدشاه قاجار به تهران آمد و مدتی با رضاقلیخان هدایت، مؤلف مجمع الفصحا، دوستی و همنشینی داشت. سپس به زادگاه خود شیراز برگشت و در سال ۱۲۶۶ قمری با احمد وقار، برادر بزرگترش، به هندوستان سفر کرد و در آنجا «دیوان حافظ» را به خط خود نوشت که یک سال بعد در بمبئی به چاپ رسید و پس از چندی به شیراز بازگشت.
محمود حکیم در سال ۱۲۷۴ و در چهل سالگی بر اثر بیماری وبا در شیراز درگذشت و در مزار شاهچراغ، نزدیک به آرامگاه پدر خود، به خاک سپرده شد.
از وی «دیوان» اشعاری به‌جای مانده است.
برخی از آثار خوشنویسی او عبارتند از:
حاج میرزا فضل‌الله ساوجی از خوشنویسان ایران در زمان فتحعلی شاه است. شکیباپور ص ۵۴
ساوجی از خاندان شاملو و از اولاد حسن‌خان معروف است. او در زمان سلطنت فتحعلی‌شاه قاجار معلم علیخان ظل‌السلطان بود. علاوه بر نستعلیق، ثلث و نسخ را خوش می‌نوشت. فضل‌الله ساوجی در ظهر عاشورای ۱۲۷۵ه‍.ق در تهران درگذشته است. جنازه‌اش را به نجف برده در وادی‌السلام به خاک سپرده شد. فضایلی ص ۵۸۹
داوری شیرازی یا میرزا محمد داوری (زاده ۱۲۳۸ شیراز - درگذشته ۱۲۸۳ شیراز) از خوشنویسان و شاعران قرن سیزدهم هجری بود.عنایت‌الله شکیباپور، ص ۵۵پیدایش و سیر تحول هنر خط او در حکمت، انواع شعر، ادبیات، نقاشی، و خطوط نستعلیق و شکسته ماهر و استاد بود. و «داوری» تخلص می‌کرد.
داوری شیرازی فرزند سوم میرزا کوچک وصال شیرازی است در ۱۲۳۸ در شیراز متولد و در ۱۲۸۴ وفات کرده‌است. دیوان داوری شیرازی از آن اوست.پایگاه شهر زیبای فرهنگ و هنر ایران شیراز
او چهارمین فرزند وصال بود که در سال ۱۲۳۸ در شیراز متولد شد. داوری به سال ۱۲۸۳ در شیراز درگذشت و در جوار پدر در بقعه شاه چراغ به‌خاک سپرده شد.
افزون بر پدر، پنج برادر او نیز از خوشنویسان و شاعران صاحب‌نام سده سیزدهم هجری هستند. میرزا محمد داوری در خوشنویسی خط نستعلیق و شکسته صاحب‌نام شده‌است.فضایلی ص۳۵۹
ابوالمعالی میرعلی شیرازی ملقب به شمس‌الادبا از خوشنویسان ایران در زمان ناصرالدین شاه است. او خواهرزاده و شاگرد‍ وصال شیرازی است.
میرزا علی‌محمد لواسانی (۱۲۲۱لواسان - ۱۲۹۹ ه‍. ق)شکیباپور ص۵۵ فرزند میرزا حسینعلی متخلص به «صفا» از خوشنویسان سده سیزدهم در ایران است.
او برادر کوچک میرزاجعفرحکیم‌الهی از عارفان و دانشمندان مشهور دوره سلطنت محمدشاه و ناصرالدین شاه قاجار بود. میرزا علی‌محمد در علوم و فنون مختلف سررشته داشت، شعر می‌گفت و «صفا» تخلص می‌کرد. وی از مشاهیر خوشنویسی عصر خود بود و خط شکسته نستعلیق را استادانه می‌نوشت. او به سال ۱۲۹۹ ه‍. ق در سن ۷۸ سالگی در تهران درگذشت و جنازه‌اش را به عتبات منتقل کردند. آثار خطی صفا نسبتاً زیاد است و در کتابخانه‌ها و مجموعه‌های خصوصی مختلف نگهداری می‌شود.فضایلی ص۶۲۵ نسخه‌ای از «خلاصة الحساب» اثر شیخ بهاءالدین محمد عاملی (شیخ بهائی) دانشمند قرن یازده به خط نستعلیق علی محمد لواسانی در کتابخانه مجلس شورای اسلامی موجود است، که تاریخ ۱۲۸۵ ه‍. ق را دارد.فهرست کتب خطی کتابخانه مجلس
میرزا محمدحسین ناصر شیرازی از خوشنویسان ایران در زمان ناصرالدین شاه بوده و در نستعلیق تسلط داشته است.
محمد حسین شیرازی
میرزا فتحعلی شیرازی متخلص به حجاب شیرازی فرزند اقا محمد جعفر شیرازی از خوشنویسان و نستعلیق نویسان زبردست قرن سیزدهم ه ق ایران بوده وی در زمان محمد شاه و ناصرالدین شاه می زیسته
در شعر حجاب تخلص می‌کرد و در خشنویسی فتحعلی رقم می‌کرد و از شاگردان میرزا کوچک وصال شیرازی بود وی نزد ایشان کمال و اخلاق وهنر و دانش اموخت حجاب شعر هم می سرود و ازاو دیوانی در شش هزار بیت باقی مانده وی نستعلیق را کامل می‌نوشت منظور از شش دانگ ٬ اندازه سطح مقطع قلم است که از ریزترین تا درشت‌ترین اندازه تراشیده می‌شود . ریزترین اندازه را در سطح مقطع قلم خوشنویسی ٬ غبار گویند که فتحعلی در این سبک دشوار بسیار استاد بود و در دیگر اندازهای قلم خطش چنان استادانه بود که گاه با میر عماد اشتباه می‌گرفتند. عمر حجاب چندان طولانی نبود و به پنجاه نرسیده. در سال ۱۲۶۹ ه ق برابر با ۱۸۷۱ میلادی در شیراز درگذشت و در بقعه شاه چراغ به خاک سپرده شد. فرصت الدوله شیرازی در مورد ایشان در کتاب آثار عجم در صفحه ۵۴۴ اینگونه می‌نویسد٬( نستعلیق می‌نوشت ه وصیت کمالش در این شیوه گوشزد جهانیان است که حاجت به وصف این فقیر نیست ).
محمدشفیع تبریزی از خوشنویسان ایران و مسلط به خط نسخ بوده است.شکیباپور
او فرزند میرزا محمدعلی خوشنویس و از نسخ‌نویسان طراز اول تبریز در سده سیزدهم هجری است. قدرت قلم او را کمتر کسی از معاصرینش داشته و از آثار او بسیار در دست است. سی و دومین قرآنی که نوشته دیده شده است. درگذشتش را ۱۲۵۲ ه‍. ق گفته‌اند که خطاست و آثار تاریخ‌دارش تا سال ۱۲۶۲ه‍. ق نیز موجود است.فضایلی ص۳۶۱
فرزند محمد شفیع، هم‌نام پدربزرگش بود و محمدعلی نام داشت. او نیز از خوشنویسان نسخ و نستعلیق است.فضایلی ص۳۶۱
محمد تبریزی
مجید روشنگر ناشر، نویسنده، مترجم و منتقد ادبی ایرانی است.https://raahak.com/?p=1499
http://ensani.ir/fa/article/author/77463
وی در تهران و در بازارچهٔ کربلایی عباسعلی در محلهٔ سنگلج به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در همان شهر گذراند و پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکده حقوق دانشگاه تهران در دانشگاه آکسفورد و سپس دانشگاه سیدنی ادامه تحصیل داد و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ حقوق بین‌الملل با پایان‌نامه‌ای در زمینهٔ سیاست خارجی ایران دریافت کرد.
وی پس از بازگشت به ایران و در سال ۱۳۳۸ با شروع همکاری با انتشارات فرانکلین وارد صنعت نشر می‌شود. در سال ۱۳۳۹ یا ۱۳۴۰ و در ابتدای دههٔ دوم زندگی‌اش، مدیریت سازمان کتابهای جیبی را که در حال ورشکستگی بود، برعهده گرفت. وی که مدت سه هفته در انتشارات پنگوئن انگلستان کارآموزی کرده بود و راه حل کتاب نخواندن مردم ایران را چاپ کتاب‌هایی در قطع جیبی و ارزان می‌دانست، توانست در مدت مدیریتش این سازمان را احیا می‌کند. در زمان مدیریت او بیش از ۵۰۰ عنوان کتاب در این سازمان به چاپ می‌رسد که برخی به چاپ‌های چهارم و پنجم نیز رسیدند.
وی در سال ۱۳۴۰ با همکاری سه نفر از دوستانش - فریدون نیکنام، منوچهر حسن‌زاده، و پرویز علی‌بیگ - انتشارات مروارید را با تأسیس کرد تا بتواند کتاب‌هایی را که نمی‌توان آن‌ها را در تیراژ بالا و زیر نظر سازمان کتابهای جیبی چاپ کرد، توسط این انتشارات و به طور مستقل به چاپ رساند.
روشنگر در سال ۱۳۴۳ در وزارت امور خارجه استخدام می‌شود و تا سال ۱۳۴۷ یا ۱۳۴۸ که برای مأموریت خارج از کشور به سوئیس اعزام می‌شود، علاوه بر مسوولیت در وزارت امور خارجه، مدیریت سازمان کتابهای جیبی و مشارکت در مدیریت انتشارات مروارید را بر عهده داشت. همچنین او در سال ۱۳۴۴ انتشار نشریهٔ بررسی کتاب را آغاز می‌کند که تا به امروز ادامه دارد.
وی پس از انقلاب و در دولت مهدی بازرگان به خدمت خود در وزارت امور خارجه ادامه داد و به‌عنوان سرکنسول به هنگ‌کنگ اعزام شد و در نهایت در سال ۱۳۶۰ به درخواست خود بازنشسته شد و برای زندگی نزد فرزندانش به خارج از کشور رفت.
بازارچهٔ کربلایی عباسعلی نام محله‌ای در تهران قدیم است که روبه‌روی خیابان جنوبی پارک شهر (که امروزه خیابان بهشت نام دارد) و بین خیابان شاهپور و خیابان امیریه قرار داشته است.
"از کتابهای جیبی تا انتشارات مروارید و بررسی کتاب؛ گفت‌وگو با مجید روشنگر"، جهان کتاب، سال دوازدهم شماره ۵ و ۶، شهریور و مهر ۱۳۸۶، صص. ۶–۱۱.
انتشارات مروارید نام یکی از مؤسسات انتشاراتی ایرانی است.
این مؤسسه در سال ۱۳۴۰ به دست مجید روشنگر و فریدون نیکنام و منوچهر حسن‌زاده و پرویز علی‌بیک با سرمایهٔ اولیهٔ ۱۰ هزار تومان در دفتری در خیابان نادری راه‌اندازی شد. روشنگر، که در آن زمان مدیر سازمان کتابهای جیبی نیز بود، هدفش از تأسیس انتشارات مرواید را چنین بیان می‌کند:
نخستین کاری که انتشارات مروارید چاپ کرد رمانی بود به نام "دلشکسته" کارِ ناتانیل وست که به ترجمهٔ عبدالله توکل منتشر شد. فعالیت این انتشارات با چاپ اشعار بیژن جلالی برای اولین بار ادامه یافت.
در سال ۱۳۴۱ با اجارهٔ مغازه‌ای روبه‌روی دانشگاه تهران در خیابان شاهرضا (خیابان انقلاب اسلامی بعدی) فروشگاه کتاب انتشارات مروارید با نام «خانهٔ کتاب» راه‌اندازی شد.
در سال ۱۳۴۲ فروغ فرخزاد برای چاپ کتاب شعر جدیدش - "تولدی دیگر" - به مروارید مراجعه کرد. سال ۱۳۴۵ بهرام بیضایی "دنیای مطبوعاتی آقای اسراری" را برای انتشار به مروارید سپرد. بدین ترتیب فعالیت انتشارات مروارید ادامه یافت و صدها کتاب در سالیان بعد منتشر کرد.
سازمان کتابهای جیبی مؤسسهٔ انتشاراتی ایرانی بود که هدف آن انتشار کتاب در قطع جیبی و بعدها در قطع پالتویی و با قیمت اندک بود. از مهم‌ترین کتاب‌های منتشرشده توسط این انتشارات مجموعهٔ ده‌جلدی "تاریخ ایران باستان" و مجموعهٔ سه‌جلدی "سیر حکمت در اروپا" است.
همایون صنعتی‌زاده، مدیر انتشارات فرانکلین، در سال‌های پایانی دههٔ ۱۳۳۰ به فکر افتاد که سازمان کتابهای جیبی را تأسیس کند. این مؤسسه به‌عنوان بخشی از انتشارات فرانکلین راه‌اندازی شد اما شش ماه پس از آغاز کار از نظر مالی به وضعیت ورشکستگی رسید. در ۱۳۴۰، زمانی که قرار بود این سازمان تعطیل شود، مجید روشنگر داوطلب شد که مدیریت آن را برعهده گیرد در حالی که این مؤسسه در آن زمان حدود ۳۰۰ هزار تومان به شرکت سهامی افست - که چاپ کتابهای جیبی را برعهده داشت - بدهی داشت.
این سازمان با مدیریت روشنگر توانست بدهی را بپردازد و به وضعیت مناسبی برسد. بنابر توافقی که روشنگر با مدیران انتشارات فرانکلین انجام داده بود، در این دوران این سازمان به شکل غیرانتفاعی اداره می‌شد و سود حاصل شده در خود سازمان سرمایه‌گذاری مجدد انجام می‌شد.
روشنگر مدت کوتاهی را به کارآموزی در انتشارات پنگوئن در انگلستان گذرانده بود. مدیر پنگوئن، چاپ کتاب در قطع پالتویی، در تیراژ زیاد، و با قیمت تمام‌شدهٔ کم و بهای ارزان را راه حلی برای غلبه بر مشکل کتاب نخواندن مردم پس از جنگ جهانی دوم می‌دانست. روشنگر بیان کرده‌است که در زمان مدیریت سازمان کتابهای جیبی، این ایده‌ها را راه حلی برای کتاب نخواندن مردم ایران می‌دانسته و سعی می‌کرده، آن‌ها را به کار بندد.
در دوران مدیریت روشنگر بر سازمان کتابهای جیبی، بیش از ۵۰۰ عنوان کتاب منتشر شد که برخی از آن‌ها به چاپ چهارم و پنجم هم رسید. در این دوران سازمان کتابهای جیبی کمتر از ۱۵ نفر کارمند داشت.
او که در استخدام وزارت امور خارجه بود در سال ۱۳۴۸ برای مأموریتی سیاسی به سوئیس اعزام شد و بنابراین مدیریت سازمان به مؤسسهٔ فرانکلین بازگشت. این مؤسسه در این زمان، سازمان کتابهای جیبی را به شرکت سهامی تبدیل کرد و سهام آن را به انتشارات امیرکبیر فروخت.
تقریباً همه کتاب‌های منتشرشده از سوی سازمان کتابهای جیبی، تجدید چاپ کتاب‌هایی بود که قبلاً در قطع متفاوت و توسط ناشری دیگر منتشر شده بودند. البته در میان کتاب‌های منتشرشده توسط این مؤسسه، استثناهایی هم به چشم می‌خورند. شیوهٔ انتخاب کتاب‌ها این طور بود که به ناشری مراجعه می‌شد و برای تجدید چاپ یکی از کتاب‌های او کسب اجازه می‌شد. کتاب با آرم سازمان کتابهای جیبی به چاپ می‌رسید ولی در آن ذکر می‌شد که چاپ کتاب با سرمایهٔ ناشر اولیه است. در این حالت تمام سود کتاب به ناشر اصلی تعلق داشت و سازمان تنها درصدی را به‌عنوان حق توزیع دریافت می‌کرد. حداقل تیراژ کتاب‌های این مؤسسه ۱۰ هزار نسخه بود.
این مؤسسه از سیاست‌های چاپ کتاب انتشارات فرانکلین پیروی نمی‌کرد و در نتیجه اجباری که فرانکلین بر حسب اساسنامه‌اش برای چاپ ادبیات آمریکایی داشت، مشمول سازمان کتابهای جیبی نمی‌شد.
برخی از کتاب‌های چاپ سازمان کتابهای جیبی:
سازمان کتاب‌های جیبی، کتاب‌های خود را در طریق ۵۰۰ روزنامه‌فروشی در تهران و ۵۰۰ کتابفروشی در سراسر ایران توزیع می‌کرد. در روزنامه‌فروشی‌ها جاکتابی‌هایی در دو اندازه بزرگ (با ۲۰ تا ۳۰ بخش) و کوچک (با ۹ بخش) قرار داده شده بود که کتاب‌ها در آن قرار می‌گرفت. توزیع‌کنندگان کتاب هر روز به روزنامه‌فروشی‌ها مراجعه می‌کردند و کسری‌های کتاب‌ها را در اختیار آن‌ها قرار می‌دادند. با چنین روش توزیعی گاه تیراژ ده هزار نسخه‌ای یک کتاب ظرف مدت شش ماه به فروش می‌رسید.
ابراهیم بن ماهان بن بهمن الموصلی (۱۲۵ — ۱۸۸) معروف به ابن ماهان و ابن‌ میمون، که بیشتر با نام ابراهیم موصلی به وی اشاره می‌شود، شاعر، غزل‌سرا، موسیقی‌دان، آهنگ‌ساز، خواننده و عودنواز، و رهبر جنبش کلاسیک در موسیقی عرب بود.
وی در کوفه و از پدر و مادری ایرانی به دنیا آمد. پدرش را در سن کم از دست داد و نزد خانواده‌ای عرب از قبیلهٔ تمیمی پرورش یافت. از جوانی به موسیقی علاقه پیدا کرد و ابتدا در موصل و سپس در ری آموزش موسیقی را پی گرفت. پس از دوره‌ای از سفرهای بسیار که به فراگیری موسیقی سپری شد، به دربار خلفای عباسی در بغداد راه یافت و دورهٔ جدیدی از زندگی را آغاز کرد که همراه با عزت و ثروت فراوان بود. او در دورهٔ سه خلیفهٔ عباسی (مهدی، هادی و هارون الرشید) در دربار جایگاه داشت و در نهایت نیز زمانی که در دربار هارون بود، در بغداد درگذشت.
ابراهیم موصلی و پسرش اسحاق موصلی، که خود از موسیقی‌دانان مشهور عرب شد، بنیانگذاران جنبش موسیقی کلاسیک در موسیقی عرب بودند. در مقابل، ابن جامع، موسیقی‌دان دیگری که هم‌دورهٔ ابراهیم موصلی بود و همزمان با او در دربار عباسیان جایگاه داشت، سبکی از موسیقی عربی را که در پایبندی به اصول انعطاف داشت و از نوآوری استقبال می‌کرد پایه گذاشت، و هواداران این دو با هم در رقابت بودند. موصلی همچنین پایه‌گذار شعر عربی برپایهٔ آهنگ‌های ایرانی بود. از او صدها قطعه موسیقی و بیش از یکصد بیت شعر بر جا مانده‌است. وی شاگردان بسیاری داشت، که پسرش اسحاق، منصور زلزل و مخارق از آن‌جمله هستند. همچنین وی نخستین موسیقی‌دان عربی بود که آوازخوانی را به کنیزان سفیدپوست آموزش داد. عموم آنچه در مورد وی می‌دانیم، از نوشته‌اند ابوالفرج اصفهانی بر می‌آید.
ابراهیم موصلی در سال ۱۲۵ ه‍.ق در کوفه به دنیا آمد. پدرش ماهان نام داشت و از نجیب‌زادگان ایران و اهل ارجان در پارس بود. که به خاطر بیدادگری‌های فرماندار امویِ پارس ناچار به گریز از خانه شد و در میان قبیلهٔ تمیمی در کوفه در شبه‌جزیره عربستان ساکن گشت. مادرش نیز ایرانی بود و همزمان با پدر از ایران گریخته بود. در آن زمان، فرهنگ و زبان فارسی در میان قبیلهٔ عرب تمیمی نفوذ زیادی داشت و برخی از آنان نیز زرتشتی شده بودند. ماهان در طاعون سال ۱۲۵ ه‍.ق (همان سال تولد ابراهیم) در کوفه درگذشت. پس از آن، خاندا خُزَیمة بن خازم که از تمیمیان بودند، کفالت او و دو برادرش را برعهده گرفتند و او با فرزند ابن خازم پرورش یافت و به مکتب رفت. از آنجا که نام پدرش «ماهان» مایهٔ سرزنش عرب‌ها نسبت به او بود، وی نام پدرش را به «میمون» تغییر داد.
زندگی ابراهیم را می‌توان به دو دوره تقسیم کرد. در دورهٔ اول، او به سفرهای دور و دراز رفت تا موسیقی از از استادان مختلف فرا بگیرد، و در دورهٔ دوم، او یکسره در بغداد و در دربار خلفای عباسی بود.
ابراهیم ابتدا از کوفه به موصل رفت و در آنجا عود فراگرفت و به شهرت رسید، و از همین رو به نام «موصلی» معروف شد. در مورد علت سفر او از کوفه به موصل اختلاف نظر هست، چنانکه برخی منابع آن را با هدف پیگیری موسیقی دانسته‌اند اما برخی دیگر آن را پیرو آن دانسته‌اند که وی مدتی با راهزنان همراه شد و با آنان باده‌نوشی می‌کرد که منجر به سرزنش اطرافیانش در کوفه شد، پس تصمیم به ترک کوفه گرفت. همچنین از پسرش اسحاق روایت کرده‌اند که طلبِ روزی ابراهیم را به موصل کشاند.
سفر اول وی به موصل کوتاه بود و احتمالاً سفرهای دیگری به موصل کرد. اما سفر مهم بعدی وی، به ری بود. در این سفر طولانی، او به فراگیری موسیقی ایرانی و عربی مشغول شد و در آنجا با دو زن ایرانی به نام‌های دوشار و شاهَک ازدواج کرد. گفته شده که دوشار نوازندهٔ دف بود و بیشتر مورد محبت ابراهیم قرار داشت. ابراهیم از شاهک صاحب پسری به نام اسحاق شد که خود از موسیقی‌دانان برجستهٔ آن دوران شد.
ابراهیم موصلی نزد استادان ایرانی و عرب از جمله جوانویه زرتشتی و سیاط موسیقی آموخت. در همین دوره بود که وی به دربار والی بصره راه یافت و در مقام خنیاگر (خوانندهٔ آواز)، از احترامی بالا برخوردار شد.
پس از چندی، مهدی، خلیفهٔ دوم عباسی، موصلی را به بغداد فراخواند، و این سرآغاز دورن ثروت و عزت او بود، اگر چه مهدی گاه به کیفر شراب‌خواری او را به تازیانه می‌گرفت یا به سیاهچاله می‌انداخت. تاریخ ورود موصلی به بغداد مشخص نیست اما با تطابق منابع مختلف چنین بر می‌آید که وی حدود ۳۵ تا ۳۹ سالگی به بغداد رفته‌است. وی در زمان خلافت هادی، چهارمین خلیفهٔ عباسی، موصلی به شهرت رسید و بعداً مورد توجه هارون الرشید، پنجمین خلیفهٔ عباسی نیز بود چنانکه به وی لقب «الندیم» دادند که مخصوص ندمای خاص خلیفه بود. گفته شد که نخستین کسی که پس از به خلافت رسیدن هارون در حضور او آواز خواند، ابراهیم موصلی بود. موصلی که از هنرمندان طراز اول دربار هارون بود، در این دوره از یحیی مکی، دیگر هنرمند برجستهٔ دربار هارون که استادان موسیقی کهن عرب بود، سنت‌های موسیقی حجاز را فراگرفت.
در دو دههٔ پایانی عمرش، موصلی احتمالاً چند سفر دیگر نیز به ری، طوس، و شام داشت. همچنین روایت شده که در سال ۱۸۶ ه‍.ق (دو سال پیش از مرگش) وی به همراه هارون به مکه سفر کرد. موصلی در سال ۱۸۸ ه‍.ق در بغداد درگذشت. پس از مرگ ابراهیم، دِعبل (شاعر عرب، ۱۴۸ تا ۲۴۶ ه‍.ق) مرثیه‌ای در رثایش سرود که در آن تصاویر تارهای عود، کنیزان خواننده، خم‌های شراب و مهره‌های شطرنج توصیف شده که همگی در سوگ ابراهیم به عزا نشسته‌اند.
ابراهیم موصلی بالغ بر چند صد آهنگ ساخت و ساخت چند مقام را نیز به او نسبت داده‌اند. هنری جرج فارمر ساخت بیش از ۹۰۰ قطعه را به وی نسبت می‌دهد. همچنین موصلی پایه‌گذار مقام ریتمیک "ماخوری" دانسته می‌شود که ممکن است با دستگاه ماهور مرتبط باشد، اگر چه نام آن برگرفته از ماخورها (میکده‌ها) دانسته می‌شود و دلیل این نامگذاری هم اجرای آن موسیقی توسط موصلی در میکده‌ها ذکر شده‌است. بنابر آنچه ابویوسف کندی در رسالهٔ "اجزاء خبریه فی الموسیقی" می‌گوید، ماخوری از دو نقره (ضرب) متوالی و یک نقرهٔ منفرد تشکیل می‌یافته است. نام ماخوری در آثار موسیقیدان‌هایی همچون فارابی و کندی بسیار دیده می‌شود. همچنین گوشه‌ای به نام «ابراهیمی» نیز در مقام عشاق وجود دارد که ساخت آن را به ابراهیم موصلی نسبت می‌دهند.
اگر چه ابراهیم و پسرش اسحاق (که بعداً از سرآمدان موسیقی عرب شد) تبار ایرانی داشتند و با موسیقی ایرانی آشنا بودند، اما هر دو چنان شیفتهٔ موسیقی عربی بودند که در رعایت اصول آن سخت پایبند بودند. در مقایسه، ابن جامع که از دیگر موسیقی‌دانان برجستهٔ دورهٔ مهدی عباسی بود و با ابراهیم موصلی همزمان در دربار عباسی بود، از تغییر و نوآوری در موسیقی عربی استقبال می‌کرد. از همین رو ابن جامع و ابراهیم موصلی در رقابت با هم بودند و هوادارنشان جبه‌هایی مخالفی تشکیل داده بودند. در نهایت، این دو گروهِ رقیب، پیشگامان دو مکتب در موسیقی عرب شدند که یکی به مکتب کهن یا کلاسیک (به رهبری اسحاق موصلی) و دیگری به مکتب رمانتیک (به رهبری ابراهیم بن مهدی) معروف شدند.
همچنین موصلی نخستین پیرو برپایی شعر عرب بر آهنگ‌های ایرانی بود. او با درآمیختن نغمه‌های فارسی و عربی از سویی موسیقی جدید عربی را پی‌ریزی کرد و از سوی دیگر ترانه‌هایی ساخت که در دنیای عرب رواج یافت و سبک غزل عربی را دگرگون کرد. هارون الرشید به ابراهیم مأموریت داده بود که به همراه ابن جامع و فُلَیح بن ابی العَورا، ۱۰۰ ترانه از زیباترین آن روزگار را برایش گردآوری کنند. بعدها، حاصل کار این سه نفر مبنای کتاب "اغانی" ابوالفرج اصفهانی شد. ابوالفرج حدود ۱۳۰ بیت از شعرهای ابراهیم موصلی را نقل کرده‌است که عمدتاً در قطعات کوچک ۲ تا ۶ بیتی هستند و مضامینی ساده دارند.
آوازهٔ ابراهیم موصلی به غرب نیز رسید، چرا که نامی از او در داستان‌های "هزار و یک شب" آمده‌است.
پسرش اسحاق موصلی از شاعران و موسیقی‌دانان دوران عباسی بود. اسحاق سبک پدر در شعر و موسیقی را ادامه داد و به کمال رساند، و پس از او شاگردش زریاب این سبک را به آندلس در اسپانیای امروزی برد و در آنجا رواج داد.
منصور زلزل نیز برادر زن ابراهیم موصلی بود. مخارق، علویه، ابوصافه، سلیم بن سلام، محمدبن حارث و محمد زف از دیگر شاگردانش بوده‌اند. همچنین، از کنیزان آوازه‌خان نیز شاگردانی داشت از جمله بَذل، دَنانیر، و مُتَیَّم. ابراهیم نخستین موسیقی‌دانی دانسته می‌شود که به کنیزان سفیدپوست آموزش نوازندگی و خوانندگی داده‌است. این کار برای وی منفعت مالی نیز داشت، چرا که ارزش کنیزی که خوانندگی فرامی‌گرفت دوچندان می‌شد.
منابع بسیاری در مورد ابراهیم موصلی نوشته‌اند که "دیوان" ابوالعتاهیه (درگذشتهٔ ۲۱۰ قمری) از قدیمی‌ترین آن‌هاست و "شذرات الذهب" ابن عماد (درگذشتهٔ ۱۰۸۹ قمری) از نمونه‌های معاصرتر. اما در این میان، کتاب "اغانی" از ابوالفرج اصفهانی منبع اصلی دانسته می‌شود و تمام آثار بعدی، کمابیش هرآنچه در "اغانی" آمده‌است را نقل کرده‌اند.
اسحاق موصلی (۱۵۰ق/۷۶۶م، ری - ۲۳۵ق/۸۸۹م، بغداد) نامدار به ابن‌ندیم، پسر ابراهیم موصلی و مادری ایرانی به نام شاهک و فقیه، محدث، ادیب، شاعر، موسیقی‌دان، خواننده و نوازنده در دوران عباسی است.Isḥāq al-Mawṣilī." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica, 2011. Web. 23 Sep. 2011. [1]. "Among the finest artists of the period were Ibrāhīm al-Mawṣilī and his son Isḥāq. Members of a noble Persian family, they were chief court musicians and close companions of the caliphs Hārūn al-Rashīd and al-Maʾmūn." در دربار هارون الرشید بود. او در یک خانواده نامدار نوازنده زاده شد. پدرش ابراهیم الموصلی در همان جایگاه پیش از پسرش بود. همچنین وی آموزگار زریاب بود.
گرچه یکی دو تن از استادان هم‌زمان او در آواز، هم‌ردیف اسحاق بودند ولی هیچ کس مانند او عود نمی‌زد و در این هنر خود را در ردیف پهلبد و وارث او می‌دانست. او نخستین شاعر به عربی است که ترانه‌ها و غزلیات لطیف در معاشقه با زنان را به درجه کمال رسانیده. او ایجادکننده و نوآور گونه جدید نوشتن نغمه و تقسیم و طبقه‌بندی کامل آوازها و پرده‌ها بود. خود او نغمه را با صدای بلند و تیز آغاز می‌کرد، از این رو اسحاق را «مَلسُوع» یعنی مارگزیده و عقرب‌زده لقب دادند.
اسحاق را دارای حدود ۴۰ اثر دانسته‌اند:
از شاگردان نامدار او ابن خردادبه، عبیدالله بن احمد، زریاب (علی بن نافع)، عمروبن سلیمان نامدار به ابن بانه و پسرش حمادبن اسحاق بودند. حماد نخستین نویسنده‌ای است که بیان سرگذشت او را به گستردگی در کتابی گردآوری کرده‌است.
حسین‌خان اسماعیل‌زاده٬ موسیقی‌دان و نوازندهٔ کمانچه، ویلن و تار اهل ایران بود.
حسین‌خان نوازنده مشهور اواخر دورهٔ ناصری و پسر اسماعیل کمانچه نواز است. پس از فراگرفتن کمانچه نزد عمویش قلی‌خان، مدتی با دستهٔ مطربان سرپولک همکاری می‌کرد، چون در نواختن کمانچه مهارت بسیار یافت و با انجمن اخوت نیز آشنایی پیدا کرد، به تشویق ظهیرالدوله در سلک اخوان صفا درآمد و نوازندگی در مجالس را کنار گذاشت، و در کلاس مشق کمانچه و تعلیم مشغول کار شد.
وی در جلسات انجمن اخوت هم شرکت می‌کرد و تکنواز کنسرت‌های درویش خان و عارف قزوینی بود. با مهارت فوق‌العاده‌ای که حسین‌خان در نواختن کمانچه داشت، با روی کار آمدن ویلن اغلب کسانی که می‌خواستند ویلن بزنند از محضر او استفاده می‌کردند. او ویلن را به سبک کمانچه روی زمین و گاه روی زانو می‌گذاشت و می‌نواخت و همان‌طور تعلیم می‌داد. از جمله شاگردان وی که در نوازندگی به شهرت رسیدند، می‌توان از رکن‌الدین مختاری، ابوالحسن صبا، شهباز برمکی و ابراهیم منصوری نام برد. حسین یاحقی از شاگردان او در رشتهٔ کمانچه است که تا پایان عمر به این ساز وفادار باقی ماند. حسین تهرانی فراگیری جدی تنبک را نزد او که اولین استاد او در این فن محسوب می‌شد آغاز کرد.
حسین‌خان اسماعیل‌زاده آخرین و برجسته‌ترین کمانچه نواز دوران اخیر است که تکنیک درست و صحیح کمانچه را تثبیت کرده‌است. علاوه بر این از وی رنگ‌ها و پیش‌درآمد‌هایی باقی‌مانده که از جهت زیبایی و به خصوص از جهت تنوع و ریتم یا وزن بی نظیرند. یکی دیگر از شاگردان اسماعیل‌زاده، جهانگیر مراد معروف به حسام‌السلطنه بود که همانند استادش قطعات چشمگیر زیادی خلق کرده‌است. حسین‌خان اسماعیل‌زاده نه فقط پایه‌گذار راستین کمانچه در قرن گذشته‌است، بلکه یکی از زبردست‌ترین آفرینندگان پیش‌درآمد و رنگ نیز محسوب می‌گردد.
موسی مَعروفی (زادهٔ ۱۲۶۸ در تهران – درگذشتهٔ ۷ شهریور ۱۳۴۴ در تهران) موسیقی‌دان، نوازندهٔ تار، مُدرس و گِردآورندهٔ ردیف موسیقی ایرانی بود. وی پدر جواد معروفی بود.
موسی مَعروفی در سال ۱۲۶۸در خانواده‌ای متدین و علاقه‌مند به موسیقی در تهران به متولد شد. او فرزند محمد اسماعیل‌خان امین‌الملک و برادرزاده میرزا علی‌اصغر اتابک صدراعظم ناصرالدین شاه و مظفرالدین شاه بود. در کنار تحصیلات سنتی، نواختن سه‌تار را نزد «یوسف صورتگر» که از عکاسان دربار ناصری بود آغاز کرد. سپس از محضر استادان آن زمان از جمله درویش‌خان بهره برد. او با پشتکار و تمرینِ بسیار به درجه‌ای از نوازندگی رسید که موفق شد نشان «تبرزین طلا» را از درویش‌خان دریافت نماید. وی هم‌چنین نزد «حسین هنگ‌آفرین» به فراگیری «نت» پرداخت. در سال ۱۳۳۰ کتاب "دستور مقدماتی تار و سه‌تار" توسط موسی معروفی، نصرالله زرین‌پنجه و روح‌الله خالقی برای سال اول هنرستان موسیقی ملی، تنظیم و به چاپ رسید. در سال ۱۳۰۲ به مدرسه موسیقی «علی‌نقی وزیری» راه یافت و بر آموخته‌های خود افزود.
او از نوجوانی در این فکر بود تا ردیف موسیقی سنتی ایران را نت‌برداری کند. برای این منظور بعدها با تمامی استادان آن دوران تماس گرفت تا این کار را به انجام برساند. موسی معروفی با تکیه بر ردیف میرزا آقا حسینقلی و میرزا عبدالله و استفاده از نوشته‌های علی‌نقی وزیری ردیفی را گردآوری کرد که در سال ۱۳۴۲ منتشر شد. بنا به پیشنهاد موسی معروفی، سلیمان روح‌افزا نوازنده تار، ردیف مذکور را از روی نُت با تار اجرا و ضبط کرد.
او در سال‌های ۱۳۰۷ تا ۱۳۱۷ به همراهِ «ابوالحسن صبا»، «مشیر همایون شهردار» و چند هنرمند دیگر به خارج از کشور سفر کرد و صفحاتی را ضبط نمود.
ردیف جواد معروفی که تحت عنوان «ردیف موسیقی ایران برای پیانو» تدوین شده و در ۴ نوار کاست نیز اجرا شده، برگرفته از ردیف پدرش موسی خان معروفی است.موسم گل مشهورترین قطعه‌ای است که از موسی معروفی به یادگار مانده، وی این تصنیف را در مایهٔ دشتی بر اساس ملودی مازندرانی روی شعری از وحید دستگردی ساخت و قمرالملوک وزیری نخستین بار آن را در سال ۱۳۱۹ اجرا کرد.
وی علاقهٔ زیادی به تکمیل کردن نت‌نویسی ردیف داشت و آثار و تصنیفهای زیادی از خود به یادگار گذاشته‌است، از جمله تصنیف «موسم گل» که مرتضی حنانه برای سریال هزاردستان ملودی این تصنیف را انتخاب (به علت هم‌دوره بودن تصنیف و اتفاق داستان)، تنظیم و ارکستراسیون بی‌نظیری کرده‌است. از جمله فعالیت‌های هنری موسی معروفی به موارد زیر می‌توان اشاره نمود:
معروفی که خود سالها محضر اساتید گذشته را درک بود و به خط نت هم آشنا بود سالهای متمادی به تدوین ردیف موسیقی ایرانی همت گماشت که توسط وزارت فرهنگ و هنر به چاپ رسید. کتاب مورد بحث شامل ردیف هفت دستگاه موسیقی ایرانی است و از نظر کمیت کامل‌ترین ردیفی بوده که منتشر شده، ولی با وجود کوششهایی که کرده انتقاداتی نیز بر آن وارد است.
نایب اسدالله (۱۲۳۱؟ در اصفهان — ۱۳۰۴؟) از موسیقیدانان ایران و استاد نی بوده است.
نایب اسدالله فرزند نایب حسین خان که یکی از هنرمندان آن زمان به شمار می‌رفت از مادرش به نام صاحب جم در شهر اصفهان متولد شد. نایب شاگرد ابراهیم آقا باشی و همچنین پدر هنرمند خویش بود ولی تنها به دلیل علاقه و پشتکار و خلاقیت توانست در زمره یکی از بزرگترین نوازندگان دوران خویش درآید.
وی همراه با ناصرالدین شاه در یک سفر به انگلستان عزیمت کرد و در کنسرت بزرگی که توسط ملکه وقت آن کشور برپا گردیده بود، شرکت جست. در این هنرنمایی بین‌المللی موسیقیدانان و نوازندگان اکثر کشورها شرکت داشته و برنامه‌های هنری متعدد اجرا کردند. در پایان مراسم با اشاره ناصرالدین شاه نایب نی را از جیب خود بیرون آورده و شروع به نواختن آن می‌کند، به طوریکه همه حضار شرکت کننده را مات و مبهوت می‌سازد. ملکه نیز چنان تحت تأثیر این صوت دلنشین واقع می‌گردد که بی‌اختیار گردنبندش را بیرون می‌آورد و بر گردن نایب آویزان می‌کند و رو به حضار می‌گوید: «باید اعتراف کرد این مرد ایرانی با چوبی خشک که بیش از چند سوراخ در آن دیده نمی‌شود چنان غوغایی کرد که تمامی سازهای پیشرفته امروزی را منهدم ساخت.»
نایب اسدالله در یکی از دستگاه‌های موسیقی ایرانی گوشه‌ای اختراع کرده که امروز به نام «بغدادی نایب» معروف می‌باشد.
او به قول خودش کسی بود که «نی را از آغل گوسفندان به دربار پادشاه برد.» او با استادان بزرگ آن زمان نظیر سماع حضور و آقا حسینقلی رابطه نزدیک داشت و آموخته‌ها و تجارب خود را به رایگان در اختیار علاقه‌مندان قرار می‌داد.
قطعاتی از وی که روی استوانه‌های مومی ضبط شده به جای مانده است.
نایب‌اسدالله دو شاگرد برجسته داشته‌است عبدالخالق اصفهانی که از وی زیاد یاد نشده است و دیگری مهدی نوائی که شهرت بسیاری در نی‌نوازی داشت. حسین یاوری و حسن کسائی از شاگردان برجسته وی بودند.BBC فارسی - فرهنگ و هنر - راوی حکایت‌های نی؛ به مناسبت درگذشت حسن کسائی، نی نواز
تاریخ فوت وی به درستی مشخص نیست اما به طوری که یکی از نوادگانش به نام عباسعلی مظفری می‌گوید در تخت فولاد اصفهان روبروی مقبره فیض کاشانی در زیر یک دیوار دفن گردیده‌است. حسن کسائی خود را نوهٔ نی نایب اسدالله می‌داند.
شبکه نشنال جئوگرافیک نام شبکهٔ تلویزیونی اصلی متعلق به انجمن نشنال جئوگرافی است. شبکهٔ تلویزیونی نشنال جئوگرافیک، برنامه‌های مستند با کیفیت بسیار بالا از طبیعت، تاریخ، فرهنگ، باستان‌شناسی، حیات وحش و علوم جغرافیایی تولید و پخش می‌کند.
شبکهٔ نشنال جئوگرافیک در تاریخ ۱ ژانویهٔ ۲۰۰۱ میلادی پخش برنامه‌های خود را آغاز کرد. نیمی از سهام شبکهٔ نشنال جئوگرافیک در انحصار شرکت نیوز کورپوریشن قرار دارد.
فیلم مستند «رژه پنگوئن‌ها» با کارگردانی لوک ژاک و صدای مورگان فریمن در سال ۲۰۰۶ میلادی، از تولیدات ماندگار شبکهٔ نشنال جئوگرافیک است.
Wikipedia contributors, "National Geographic Channel," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=National_Geographic_Channel&oldid=228911984 (accessed August 2, 2008).
اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای جنوب آسیا که بر اساس مخفف عنوان انگلیسی، سارک نامیده می‌شود، یک سازمان سیاسی و اقتصادی متشکل از هشت کشور در جنوب آسیا است. مجموع جمعیت کشورهای عضو آن تقریباً یه سه میلیاردی جمعیت جهان را تشکیل می‌دهد که از نظر جمعیت، حوزه تأثیر آن از هر سازمان منطقه‌ای دیگر بیشتر است. این سازمان در ۸ دسامبر ۱۹۸۵ توسط هند، پاکستان، بنگلادش، سریلانکا، نپال، مالدیو و بوتان تأسیس شد. در آوریل ۲۰۰۷، در خلال چهاردهمین نشست اتحادیه، افغانستان هشتمین عضو آن شد. کشورهای ایران و چین نیز که از اعضای ناظر این سازمان هستند، درخواست عضویت در این سازمان را دارند.
هدف از تشکیل این اتحادیه، افزایش همکاری‌های متقابل، میان کشورهای عضو می‌باشد. دبیرخانهٔ دائمی سارک، در کاتماندو پایتخت کشور نپال واقع است.
گُلدی جین هاون (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، تهیه‌کننده، کارگردان، خواننده و موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است.
گُلدی هان با نام کامل گلدی جین هان در واشینگتن دی‌سی به دنیا آمد.
او دختر لورا استینهوف، یک مالک مدرسه رقص و جواهرفروشی و «ادوارد روتلج»، آهنگساز یک گروه موسیقی که نقش مهمی در رخدادهای هنری واشینگتن دارد، است. او یادگیری رقص را از سه سالگی آغاز کرد و خیلی زود توانایی‌هایش را به نمایش گذاشت.
در سال ۱۹۶۱ با ایفای نقش ژولیت در تئاتر ویرجینیا، بازی در تئاتر را آغاز کرد.
وی از سال ۱۹۶۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
گلدی، بازیگری حرفه‌ای را در برنامه کمدی تلویزیونی «صبح به خیر دنیا» در سال‌های ۱۹۶۸-۱۹۶۷ شروع کرد.
او در سال ۱۹۷۰، به خاطر بازی در فیلم "گل کاکتوس"، جایزه‌های اسکار و گلدن گلوب را برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن به دست آورد.
عمده شهرت او به خاطر بازی در فیلم‌های کمدی عامه‌پسند در دهه‌های ۱۹۷۰، ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ است.
اِسلاوُی ژیژِک (؛ ؛ ؛ زادهٔ ٢١ مارس ١٩۴٩) فیلسوف، نظریه‌پرداز، جامعه‌شناس، منتقد فرهنگی و سیاست‌مدار اسلوونیایی است.
او در لیوبلیانا به دنیا آمد و دکترای فلسفه‌اش را از "دانشگاه لیوبلیانا" دریافت کرد. در سال ۱۹۹۰ به عنوان کاندیدای ریاست جمهوری از سوی "حزب لیبرال دموکرات" اسلوونی معرفی شد. ژیژک فیلسوف و نظریه‌پرداز "انتقادی" است که بخش عمدهٔ کارش در سنت فلسفی هگلی، مارکسیسم و نیز روانکاوی لاکانی است. او فعالیت‌های چشمگیری در زمینهٔ نظریهٔ سیاسی، نظریه فیلم و روانکاوی نظری داشته‌‌است.
شهرت ژیژک برای احیای روانکاوی ژاک لاکان برای یک خوانش جدید از فرهنگ عامه است. او رسالات گوناگونی دربارهٔ موضوعات گوناگون نگاشته‌ است. موضوعاتی چون جنگ عراق، بنیادگرایی، سرمایه‌داری، رواداری، حقیقت سیاسی، جهانی‌سازی، سوبژکتیویته، حقوق انسانی، لنین، اسطوره، فضای مجازی، پسامدرنیسم، چندفرهنگ‌گرایی، پست مارکسیسم، آلفرد هیچکاک و دیوید لینچ. او به شوخی در مصاحبه با یک نشریهٔ اسپانیایی خود را یک استالینیست لاکانی تندرو معرفی کرده‌ است.
نخستین کتاب ژیژک به زبان انگلیسی، اثر موفق او با عنوان ابژه متعالی ایدئولوژی (۱۹۸۹) است که در معرفی اندیشه مکتب لیوبلیانا به مخاطبان انگلیسی‌زبان نقش مهمی داشت. او بیش از ۵۰ کتاب به زبان‌های مختلف نوشته است که بیش از نیمی از آنها در ایران به زبان فارسی ترجمه و منتشر شده است.
اسلاوی ژیژک در گفتگوی خود با پادکست رابینسون ارهارت به سخت‌گیریِ سهل‌انگاران در دنیای معاصر اشاره می‌کند و از جمله به چنین تناقضی در جریان ووک می‌پردازد. در اوایل این گفتگو رابینسون ارهارت به ژیژک می‌گوید: گمان می‌کنم زمانی که می‌گویید «امروزه بیش از هر دوره‌ای به روانکاوی نیاز داریم» مقصودتان از روانکاوی بیش از آنکه شیوه‌ای برای درمان مشکلات فردی باشد، شیوه‌ای برای نقد فرهنگی و اجتماعی است. آیا درست فکر می‌کنم؟