moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس از انتشار یک پوستر تیزر در ژوئیه ۲۰۲۱ و اولین تصاویر در ۸ فوریه ۲۰۲۲، یک تریلر به صورت آنلاین و در طول سوپر بول در ۱۳ فوریه ۲۰۲۲ به نمایش درآمد که شامل ضبط سال ۱۹۶۲ از در شیکاگو ترانهٔ «نوک انگشتان» اثر استیوی واندر در تئاتر رگال بود. چندین منتقد فیلم تبلیغاتی را به دلیل ایجاد همزمان تعلیق و پنهان نگه‌داشتن خط داستان تحسین کردند. جردن هافمن از "ونتی فر" نمره‌های مثبتی را به انتخاب آهنگ و متن پیمایشی آن روی یک قاب ثابت داد، که او آن را با عکسی مشابه در تریلر فیلم "درخشش" از استنلی کوبریک مقایسه کرد. چارلز پولیام مور، کارگردان "ورج" آن را «یکی از فیلم‌های مدرن کمیاب با این همه هیاهو در اطراف آن دانست که آن را به تاریخ اکرانش نزدیک کرد بدون اینکه عموم مردم اساساً چیزی در مورد آن بدانند». بر اساس گزارش تحلیلی رسانه‌های اجتماعی رلیش‌میکس، تعامل این فیلم در رسانه‌های اجتماعی پس از پخش تبلیغات سوپر بول در تلویزیون ملی ۲۱٫۶۵ میلیون افزایش یافت.
دومین پوستر تیزر در ۱ مارس ۲۰۲۲ منتشر شد که در آن اسبی در هوا معلق است. منتقدان حدس می‌زدند که این فیلم دربارهٔ زیست فرازمینی باشد. جان اسکوایرز از "بلادی دیسگاستینگ" گفت که «کاملاً ممکن است که "جواب منفی" اصلاً آن فیلمی نباشد که تا به حال به نظر می‌رود، زیرا بازاریابی‌اش ما را از عطر و بوی آن خارج می‌کند.» لکس بریسکوزو از گفت که «علیرغم این واقعیت که تریلر جدید سرنخ‌های تازه‌ای به ما نمی‌دهد، من فقط خوشحالم که می‌بینم محتوای جدید همچنان به‌طور غیرمنتظره ظاهر می‌شود.» در ۱۶ آوریل، تبلیغاتی برای بازی‌های حذفی ان‌بی‌ای با استفن کری، بازیکن ان‌بی‌ای، فیلم را تبلیغ کرد. لری فیتزموریس از "بازفید" آن را «به طرز وحشتناکی خنده‌دار» نامید.
این فیلم در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۲ در سالن نمایش چینی گرامن در لس آنجلس به نمایش درآمد، و در ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۲ توسط یونیورسال پیکچرز در سینماهای ایالات متحده اکران شد. تاریخ اکران در سینما برای اولین بار در نوامبر ۲۰۲۰ آشکار شد. سینما آلامو درفت‌هاوس در ۲۵ ژوئیه ۲۰۲۲ میزبان نمایش ویژه این فیلم در سانست رنچ هالیوود بود.
پیش‌بینی می‌شد که "جواب منفی" در ایالات متحده و کانادا، حدود ۵۰ میلیون دلار از ۳۷۸۵ سینما در آخر هفته افتتاحیه‌اش فروش داشته‌باشد. این فیلم در روز افتتاحیه ۱۹٫۵ میلیون دلار فروش داشت که شامل ۶٫۴ میلیون دلار از پیش‌نمایش پنجشنبه شب بود. این فیلم برای نخستین بار با ۴۴٫۴ میلیون دلار فروش در صدر گیشه قرار گرفت و همچنین بهترین آخر هفتهٔ افتتاحیه یک فیلم اصلی از زمان فیلم «"ما"» را رقم زد. در حالی که فیلم در سطح پایین پیش‌بینی‌ها قرار داشت، "ددلاین هالیوود" همچنان آن را موفق می‌دانست و اشاره کرد که افتتاحیهٔ آن بالاتر از فیلم "روزی روزگاری در هالیوود" (با ۴۱ میلیون دلار) بود، یکی دیگر از فیلم‌های اصلی با درجهٔ R که در ژوئیه ۲۰۱۹ منتشر شد. همچنین فروش ناخالص آن از جمعه تا شنبه کاهش نیافته‌است، که نشان‌دهندهٔ احتمال حضور در گیشه است. این فیلم در دومین آخر هفته اکران خود با افت ۵۸ درصدی ۱۸٫۶ میلیون دلار فروش داشت و پس از فیلم تازه‌وارد "ابر حیوانات لیگ دی‌سی" در جایگاه دوم قرار گرفت. این فیلم در دو آخر هفته بعدی به ترتیب با ۸٫۵ و ۵٫۳ میلیون دلار سوم و پنجم شد.
تماشاگران شرکت‌کننده در نظرسنجی سینماسکور به فیلم نمره متوسط «B» را در مقیاس «A+» تا «F» دادند، در حالی که پست‌ترک گزارش داد که ۷۹٪ تماشاگران به آن نمرهٔ مثبت داده‌اند.
در ژوئیه ۲۰۲۲ اعلام کرد که پیل و مدیران یونیورسال را متقاعد کرده‌است، که در درجهٔ اول به دلیل علاقه به دنباله احتمالی، سرنوشت شخصیتش را در اوج فیلم از کشته‌شدن تغییر دهند و گفت: «هیچ راهی وجود ندارد که داستان در ذهن من تمام شده‌باشد. اصلاً امکان ندارد. با توجه به اینکه همه چیز در پایان چقدر قهرمانانه به نظر می‌رسد، من فکر می‌کنم هیچ راهی وجود ندارد که قهرمانان را این‌چنین رها کنیم. این تنها شروع چیزی جدید است». ، طراح «جین جکت» در مصاحبه با "تریلیست" پیشنهاد کرد که این موجود در پایان فیلم از مرگ ظاهری خود جان سالم به در برده‌است.
جان آلبیون اندرو (John Albion Andrew) (زادهٔ ۳۱ مه ۱۸۱۸ – درگذشتهٔ ۳۰ اکتبر ۱۸۶۷)، وکیل و سیاستمدار آمریکایی اهل ماساچوست بود. وی در ۱۸۶۰ میلادی به عنوان ۲۵مین فرماندار ماساچوست انتخاب گردید، از ۱۸۶۱ – ۱۸۶۶ میلادی در این سمت خدمت نموده و تلاش‌های ایالت در جریان جنگ داخلی آمریکا (۱۸۶۱ – ۱۸۶۵ میلادی) را به‌سوی آرمان اتحادیه سوق داد. وی یکی از نیروهای هدایتگر پشت ایجاد برخی از نخستین واحدهای آفریقایی-آمریکایی در ارتش اتحادیه، از جمله در هنگ پیاده ۵۴ام ماساچوست بود.
اندرو که در کالج بودین تحصیل کرده بود، از اوان بسیار جوانی تمایلات ضد برده‌داری رادیکالی داشت و به دفاع حقوقی از بردگان پناهنده در مقابل مالکانی که خواستار بازگشت آنها بودند، می‌پرداخت. او از جان براون، پس از شبیخون ۱۸۵۹ وی به هارپرز فیری، ویرجینیا، حمایت حقوقی نمود، چیزی که باعث برجسته شدن شخصیت وی شده و راه وی را به‌سوی کرسی فرمانداری ماساچوست باز کرد. اندرو یک صدای سرسخت بود که از برخورد ۱۶مین رئیس‌جمهوری آمریکا آبراهام لینکلن نسبت به جنگ انتقاد می‌کرد و به‌خاطر لغو برده‌داری بر وی فشار می‌آورد. تا پایان جنگ، سیاست‌های وی تا حدی میانه‌رو شده بود و در نهایت از دستورالعمل بازسازی معاون رئیس‌جمهور سابق لینکلن، دموکرات دوران جنگ و حالا ۱۷مین رئیس‌جمهور آمریکا، اندرو جانسون، حمایت کرد.
در ماساچوست، اندرو با جنبش هیچ‌چیز دان در دهه ۱۸۵۰ میلادی و قوانین سخت‌گیرانه منع الکل ایالت مخالف بود و از انتقال مالکیت پروژه ساخت تونل هوساک به دولت نظارت کرد. در ۱۸۶۵ میلادی، وی قانونی را امضاء نمود که طبق آن پلیس ایالتی ماساچوست تشکیل گردید که در نوع خود نخستین نیروی پلیس ایالتی در سطح کشور بود. او به عمر ۴۹ سالگی بر اثر آپوپلکسی درگذشت.
جان آلبیون اندرو در ۳۱ می ۱۸۱۸ در ویندهام (در شهر مِین امروزی که در آن زمان بخشی از ماساچوست بود) زاده شده و بزرگترین فرزند از چهار فرزند خانواده بود. پدر وی جاناتن اندرو که از نوادگان یکی از ساکنین اولیه باکسفورد، ماساچوست بود، مالک تجارت کوچک اما شکوفا در ویندهام بود. مادر وی نانسی گرین پیرس استاد آکادمی فرایبرگ بود.Reno, p. 377 پنجمین پدربزرگ اندرو مهاجر اهل انگلستان به‌نام جورج اندرو بود که در ۱۶۳۷ میلادی در باکسفورد، ماساچوست ساکن شد. چهارمین پدربزرگ وی در ۱۶۳۸ میلادی در باکسفورد، ماساچوست به‌دنیا آمده و نخستین جد وی بود که در آمریکا زاده شده‌است.The Life of John A. Andrew: Governor of Massachusetts, 1861-1865, Volume 1, by Henry Greenleaf Pearson pg. 1
اندرو آموزش‌های اولیه را نخست در خانه و پس از آن در چندین مدرسه شبانه-روزی کسب کرد. پس از مرگ مادرش در ۱۸۳۲ میلادی، وی در آکادمی گورهام واقع در نزدیکی گورهام، پذیرفته شد.Pearson, pp. 1:7–9 در ایام نوجوانی، او استعداد ویژه‌ای هم در حفظ کردن و هم در سخنرانی عمومی از خود نشان داد، او موعظه‌های کلیسا را حفظ می‌کرد و دوباره آنها را با همان سبک سخنرانی که ایراد شده بودند، بازخوانی می‌کرد.Pearson, pp. 1:10–12 زمانی که هنوز نوجوان بود، وی با نخستین نوشته‌های ضد-برده‌برداری از ویلیام لوید گریسون و دیگران آشنا شد.Pearson, p. 1:13 وی در ۱۸۳۳ میلادی وارد کالج بودین شد. هرچند وی کوشا و در میان سایر شاگردان معروف بود، اما از نظر آکادمیک درخشش چندانی نداشت و تقریباً در رده پایین کلاس خود قرار گرفت.Pearson, pp. 1:15–23
پس از فراغت از کالج در ۱۸۳۷ میلادی، اندرو برای آموزش حقوق تحت نظر هنری اچ. فولر به بوستون رفت و آنها باهم دوستان نزدیک شدند. وی در ۱۸۴۰ میلادی اجازه فعالیت در دادگاه‌های ماساچوست را دریافت نموده و کار خود در حوزه قضایی را آغاز کرد.Reno, p. 378
پس از دریافت اجازه فعالیت در دادگاه، اندرو به حزب ویگ ملحق شده و در جنبش ضد-برده‌داری فعال شد. به عنوان یک وفادار به حزب ویگ، وی با انتخاب «کاتان ویگ» رابرت چارلز وینتروپ در انتخابات ۱۸۴۶ کنگره مخالف نمودهDonald, pp. 144–149 و از چارلز سامنر (به‌خاطر انتقاد وینتروپ) به عنوان یک نامزد مستقل حمایت کرد.Pearson, pp. 1:43–45 وی عضو کمیته اجرائی نخستین کمیته حراست بوستون بود، سازمانی ضد-برده‌داری که در ۱۸۴۶ میلادی تأسیس گردیده و خود را وقف کمک به برده‌های فراری نموده بود.Trent, pp. 158–159 اندرو در ۱۸۴۸ میلادی در بنیان‌گذاری حزب خاک آزاد شرکت نمود، حزبی که هدف سیاسی اصلی آن پایان بخشیدن به گسترش برده‌داری به سرزمین‌های غرب بود.Pearson, p. 1:47 طرفداران حزب خاک آزاد، مارتین وان بورن را به عنوان نامزد ریاست جمهوری معرفی کردند؛ هرچند وی در انتخابات ریاست جمهوری در رده سوم قرار گرفت، اما این حزب تا حدی در سطح ایالت موفق بود و توانست چندین کرسی در مجلس قانون‌گذاری ایالتی و کنگره به‌دست بیاورد.Earle, pp. 168–175
اندرو در ۱۸۴۷ میلادی زمانی که ۲۹ سال داشت و حرفه حقوقیش در حال پیشرفت بود، با الیزا جین هرسی در یک رویداد ضد-برده‌داری در هینگهام آشنا شد. آنها در همان سال باهم نامزد شده و در شام کریسمس در ۱۸۴۸ باهم ازدواج کردند.Pearson, pp. 1:50–54 آنها چهار فرزند داشتند: جان فروستر (۱۸۵۰ میلادی)، الیزابت لورنگ (۱۸۵۲ میلادی)، ادیث (۱۸۵۴ میلادی) و هنری هرسی (۱۸۵۸ میلادی)."Bay State Monthly"
با تصویب قانون برده‌های فراری ۱۸۵۰ فدرال از سوی کنگره که مقامات تنفیذ قانون و شهروندان ایالت‌های آزاد و همچنین ایالت‌های که در آن برده‌داری مجاز بود را مکلف می‌نمود تا در بازگرداندن برده‌های فراری همکاری نمایند، به تعداد اعضای جدید کمیته حراست بوستون به مراتب افزوده شد. اندرو عضو یک کمیته-فرعی بود که مسئولیت آن فراهم نمودن دفاعیه حقوقی به افرادی بود که متهم به برده‌های فراری بودند.Cumbler, p. 71 وی همچنین یکی از شرکت‌کنندگان مداوم در جلسات «باشگاه بیرد» بود، یک گروه سیاسی که توسط بازرگان فرانسیس بیرد ایجاد شده بود. اعضای این گروه به‌طور عمده شامل ویگ‌های-پیشین ضد-برده‌داری می‌شد که توسط ساموئل گریدلی هو به عنوان «جمهوری‌خواهان مستقیم و غیر-عملی» توصیف گردیدند.Trent, p. 184 اعضای باشگاه بیرد تا دهه ۱۸۷۰ میلادی بر ساختار سیاسی ایالت تسلط یافته بودند.Mohr, p. 3 بجز فعالیت در این باشگاه، سایر فعالیت‌های سیاسی اندرو بسیار اندک بود، چون او خود را به حرفه حقوقی در حال پیشرفت و خانواده‌اش که در هینگهام ساکن بودند، وقف نموده بود. تا ۱۸۵۵ میلادی، پیشه حقوقی وی به اندازه کافی موفقیت‌آمیز بود و او توانست خانه‌ای در خیابان چارلز در بوستون خریداری کند.Pearson, pp. 1:54–57
در ۱۸۵۴ میلادی، اندرو در پرونده برده فراری انتونی برنز که در سطح کشور بسیار مشهور شده بود از نظر شخصی دخیل شد و از یکی از مردانی که به‌خاطر تلاش برای نجات برنز از کشتی که در آن نگهداری می‌گردید دستگیر شده بود، دفاع کرد.Pearson, p. 1:57 خشم ناشی از تصویب قانون کانزاس-نبراسکا در همان سال (که تصمیم محدودسازی توسعه برده‌داری تحت مصالحه مِیزوری ۱۸۲۰ را تغییر داد) باعث احیای مجدد جنبش خاک آزاد شد.Earle, p. 182 وی باری از یک مرد فقیر دارای نژاد مختلط که متهم به قتل بود، به‌طور رایگان در دادگاه شهرستان نورفولک دفاع کرد.
اندرو به عنوان رئیس کمیتهٔ انتخاب گردید تا معرفی نامزدها در انتخابات ۱۸۵۴ را مدیریت نماید.Pearson, pp. 1:61–63 این جلسه منتج به نخستین سازماندهی حزب جمهوری‌خواه در ماساچوست شد. فهرست نامزدهای حزب با فرار هنری ویلسون به جنبش هیچ‌چیز دان، جنبشی که در انتخابات آن سال تمامی کرسی‌ها را جارو کرد، باعث تضعیف این حزب گردید.Pearson, pp. 1:64–65 جمهوری‌خواهان در ۱۸۵۵ میلادی مجدداً سازماندهی کردند، اما اندرو در فرایندهای حزبی که در نهایت منتج به انتخاب ناتانیل پرنتیس بانکس به عنوان نخستین فرماندار جمهوری‌خواه در ۱۸۵۷ میلادی شد، حضور نداشت. وی به فعالیت حقوقی خود برای منافع ضد-برده‌داری ادامه داد.Pearson, pp. 1:65–67
در سال ۱۹۷۶ دو فرودگر برنامه وایکینگ هر کدام چهار نوع آزمایش بیولوژیکی را روی سطح مریخ انجام دادند. اولین فرودگرهای موفق مریخ، "وایکینگ ۱" و "وایکینگ ۲" بودند، این فرودگرها سپس آزمایشهایی را برای جستجوی نشانه‌های زیستی حیات میکروبی در مریخ انجام دادند. این فرودگرها هر کدام از یک بازوی رباتیک مستقل برای برداشتن و قرار دادن نمونه‌های خاک در ظروف آزمایشی مهر و موم شده بر روی سفینه استفاده کردند.
این دو فرودگر آزمایش‌های مشابه و یکسانی را در دو نقطه از سطح مریخ انجام دادند، "وایکینگ ۱" در نزدیکی خط استوا و "وایکینگ ۲" در شمال این آزمایش‌ها را انجام دادند.
چهار آزمایش زیر به ترتیبی که توسط دو فرودگر وایکینگ انجام شد، ارائه شده‌است. رهبر تیم زیست‌شناسی برای برنامه وایکینگ هارولد پی کلین (NASA Ames) بود.
تا زمانی که نتایج ماموریت‌های بعدی به مریخ به‌طور قطعی حضور حیات در این سیاره را نشان ندهند یا مواد شیمیایی نتایج وایکینگ‌ها یا هر دو را شناسایی کنند، مسئله "حیات در مریخ به‌طور کامل روشن نخواهد شد. مأموریت آزمایشگاه علمی مریخ، مریخ نورد "کنجکاوی" را در ۶ اوت ۲۰۱۲ فرود آورد، و اهداف آن شامل بررسی آب و هوای مریخ، زمین‌شناسی، و اینکه آیا مریخ می‌توانسته از تئوری وجود حیات پشتیبانی کند، از جمله بررسی نقش آب و قابلیت سکونت سیاره‌ها را شامل می‌شود. تحقیقات اختر زیست‌شناسی روی مریخ با مدارگرد ردیاب گاز اگزومارس در سال ۲۰۱۶، مریخ نورد Mars 2020 Perseverance" در سال ۲۰۲۱ و مریخ نورد بعدی "Rosalind Franklin" ادامه خواهد یافت.
در سال ۲۰۰۸، آنالایزر گاز حرارتی و تکامل یافته در مریخ مورد استفاده قرار گرفت که می‌توانست ۸ نمونه را به صورت شیمیایی تجزیه و تحلیل کند.
اکسیدان زیستی و تشخیص حیات (BOLD) یک مأموریت پیشنهادی در مریخ است که آزمایش‌های خاک "وایکینگ" را با استفاده از چندین فرودگر برخوردی کوچک دنبال می‌کند. مأموریت پیشنهاد دیگر زندگی یخی مبتنی بر فرودگر فونیکس است.
در اتاق وندا فیلمی داستانی به کارگردانی پدرو کوستا محصول سال ۲۰۰۰ است. فیلمِ در اتاق وندا دومین فیلم از سه‌گانه‌ی پدرو کوستا به نام خانه های فونتهاوس می‌باشد که به سرگذشت زاغه‌نشینی منطقه فونتهاوس در حومه‌ی پایتخت پرتغال لیسبون می‌پردازد. پدرو کوستا در سال ۱۹۹۴ طی سفری که به کیپ‌ورد داشت. کشوری که در آن زمان یکی از استان‌های پرتغال به شمار می‌رفت، با اهالی منطقه آشنا شد و متوجه شد که تعدادی زیادی از دوستان و خویشاوندان اهالی کیپ ورد به پرتغال و لیبون مهاجرات کرده‌اند. نامه‌های اهالی را برای آشنایان و دوستان آن‌ها به پرتغال آورد و فهمید که بسیاری از مهاجران و کارگان در محله‌ی بدنام فونتهاوس در حومه‌ی لیسبون زندگی‌ می‌گذرانند، کوستا در طول ده سال غوطه ‌ور شدن با زاغه‌نشینان، زندگی پر جنب و جوش اهالی را در این سه فیلم جای داد.
سه فیلم سه‌گانه‌ی فونتهاوس کوستا عبارتند از حومه ها ، در اتاق وندا و جوانی باشکوه.
‌نگاهی تکان‌دهنده و مستندگونه به تعدادی از مردم خود ویرانگر و به حاشیه رانده شده‌ی پرتغال، اما تمرکز اصلی داستان روی وندا دوراته معتاد به هرویین است..
در اتاق وندا بازنمائی زندگی تعدادی از زاغه نشینان مفلوک در حومه لیسبون است که به شکل رقت آوری زندگی می کنند.تمامی این صحنه و کل فیلم به صورت « ایستا » بدون هیچ گونه حرکت زیبایی شناسانه دوربین گرفته شده است.
جان اپلتون (John Appleton) (زادهٔ ۱۱ فوریه ۱۸۱۵ – درگذشتهٔ ۲۲ اوت ۱۸۶۴)، وکیل، سیاستمدار و دیپلمات آمریکایی بود که به عنوان نخستین کاردار ایالات متحده در بولیوی و بعدتر به عنوان نماینده ویژه ایالات متحده در بریتانیای کبیر و روسیه خدمت کرد. اپلتون در بورلی، ماساچوست به‌دنیا آمد، در ۱۸۳۴ میلادی از کالج بودین فارغ‌التحصیل گردیده و از ۱۸۳۵ تا ۱۸۳۶ میلادی در مدرسه حقوق هاروارد آموزش دید. پس از اتمام هاروارد، وی یک وکیل مدافع و ویراستار روزنامه شد و همزمان به‌طور فعال در سیاست‌های حزب دموکرات دخیل گردید. در ۱۸۴۰ میلادی، وی به عنوان مسئول ثبت نام وراثت در شهرستان کامبرلند، مِین شده و در ۱۸۴۵ میلادی به عنوان متصدی ارشد وزارت نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا شد.
اپلتون در ژانویه ۱۸۴۸ به سمت متصدی ارشد وزارت خارجه آمریکا رسید، اما در ماه مارس، زمانی که به عنوان نخستین کاردار ایالات متحده در بولیوی انتصاب شد، از سمت خود به عنوان منشی کنار رفت. این انتصاب در بولیوی ناموفق بود و اپلتون پس از شش ماه خدمت دوباره به ایالات متحده بازگشت تا علایق سیاسی شخص خود را دنبال کند. در ۱۸۵۱ میلادی، او با تفاوت اندک به عنوان عضو کنگره ایالات متحده انتخاب گردیده و از حوزه انتخابیه دوم مِین نمایندگی کرد. هنگام خدمت در کنگره، وی به داشتن مهارت عالی در سخنوری معروف گردید و به‌خاطر همین مهارت خود برای ایراد خطابه درگذشت سناتور و وزیر خارجه پیشین دنیل وبستر در ۱۸۵۲ میلادی انتخاب گردید.
اپلتون در ۱۸۵۵ میلادی به عنوان فرستاده دیپلماتیک به لندن، انگلستان فرستاده شد تا منافع ایالات متحده در مذاکرات برای پایان جنگ کریمه را بهبود بخشد. وی در ۱۸۵۷ میلادی به ایالات متحده بازگشت و به عنوان چهارمین دستیار وزیر امور خارجه ایالت متحده انتخاب گردید، سمتی که وی برا سه سال بعدی در آن باقی ماند. هنگام خدمت به عنوان دستیار وزیر خارجه، او بحث‌های را با روسیه در رابطه با خریداری احتمالی آلاسکا باز کرد، کاری که در نهایت منتهی به خرید آلاسکا توسط ایالات متحده در ۱۸۶۷ میلادی شد. همزمان، وی دبیر روزنامه طرفدار دموکرات‌ها واشینگتن یونیون بود، اما اتهام‌های مبنی بر سوءاستفاده از سمت برای منافع شخصی، به این حرفه وی آسیب زد. وی از ۱۸۶۰ تا زمان بازنشستگی در ۱۸۶۱ میلادی فرستاده ایالات متحده در روسیه بود. اپلتون در ۲۲ اوت ۱۸۶۴ درگذشت و در گورستان پورتلند اورگرین به خاک سپرده شد.
جان اپلتون در ۱۱ فوریه ۱۸۱۵ در بورلی، ماساچوست زاده شد. پدر وی جان وایت اپلتون (۱۷۸۰ – ۱۸۶۲ میلادی) ساکن پورتلند، مِین بود؛ مادر وی، سوفیا اپلتون (نام تولد: ویلیامز) (۱۷۸۶ – ۱۸۶۰ میلادی) اهل کنتیکت بود. اپلتون سومین فرزند از نُه فرزند خانواده بود و بیشتر دوران کودکی خود را در پورتلند گذراند.
اپلتون در دهه ۱۸۳۰ میلادی در کالج بودین رشته حقوق خواند، در ۱۸۳۴ میلادی با کسب مدرک دکترای حقوق از آنجا فارغ شده و در تابستان‌های ۱۸۳۵ و ۱۸۳۶ در مدرسه حقوق هاروارد به تحصیلات خود در رشته حقوق ادامه داد. در طول دهه ۱۸۳۰، وی در بنگاه‌های حقوقی نیوانگلند کار کرد. در ۲۰ ژوئن ۱۸۳۷ وی امتحان وکالت را با موفقیت در شهرستان کامبرلند، مِین سپری نموده و متعاقب آن حرفه خود به عنوان وکیل دادگستری را در پورتلند آغاز کرد. در ۱۸۳۸ میلادی، اپلتون به عنوان سردبیر روزنامه ایسترن ارگوس که در آن زمان در منطقه پورتلند فعالیت داشت و حالا منحل گردیده‌است، انتصاب یافت و در ۱۸۴۰ و از ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۴ به عنوان مسئول ثبت نام وراثت شهرستان کامبرلند خدمت کرد. وی در ۱۸۴۰ میلادی با لورینگ دوج ازدواج نموده و تنها فرزند آنها، ابدین دوج اپلتون در ۱۸۴۳ میلادی در پورتلند به‌دنیا آمد.
علاوه بر حرفه حقوقی، اپلتون به سیاست‌های دموکرات‌ها شدیداً علاقه‌مند بود. در دهه ۱۸۴۰ میلادی، او با فرماندار تنسی، جیمز کی. پولک نزدیک شد و پولک در یک انتخابات بسیار تنگاتنگ در ۱۸۴۴ میلادی رئیس‌جمهور ایالات متحده شد. پس از تحلیف پولک، اپلتون پیشنهاد وزیر نیروی دریایی ایالات متحده، جورج بانکروفت، برای پیوستن به این اداره به عنوان متصدی ارشد نیروی دریایی را پذیرفت. هنگام خدمت در این سمت نیز نزدیکی وی با پولک ادامه داشت و این نزدیکی پس از دعوت برای خدمت به عنوان خاطرات‌نویس شخصی رئیس‌جمهور در سفر حسن نیت به ایالت‌های شمال‌شرقی، به اوج خود رسید. یادداشت‌های اپلتون از این سفر بعدها طی یک کتاب ۱۳۵ صفحه‌ای تحت عنوان شمال برای اتحاد به چاپ رسید. این کتاب حاوی تمجید اپلتون از هنر و صنعت در شمال‌شرق و همچنین نارضایتی سنجیده وی از فرهنگ شهری آنجا بود. بوستون به‌خاطر نقشی که در جنگ انقلاب آمریکا ایفا نموده بود به عنوان یک مکان «عالی» توصیف گردیده و حتی به اپلتون این امکان را داده‌است تا «خست امروزی آنرا تقریباً فراموش کند». شهر لوول صنعتی به‌خاطر سوداگرایی مورد انتقاد قرار گرفته‌است، چون «در اینچنین مکان‌ها روحیه‌های جمهوری‌خواهی و قلب‌های اسپارتانی به‌خوبی آموزش نمی‌بینند». اپلتون بزرگترین شهر در این منطقه را چنین توصیف کرد:
نیویورک… از نظر اجتماعی نقص‌های دارد که مسلماً متعلق به یک مکان تجارتی و مردمان متغیر و پُردرآمد است. در اینجا هرچیز سرگشته است و هر انسان با کمال سرگرمی در حال پیگیری اهداف خودخواهانه است. کسی که به آهستگی در جاده قدم می‌زند در خطر له شدن توسط خودرو قرار دارد و همگی در اینجا به حدی شتاب دارند که اگر در واقع چنین شود، هیچ شهروندی احتمالاً وقت بلندکردن آن شخص را ندارند.
اپلتون در ۲۶ ژانویه ۱۸۴۸ به سمت متصدی ارشد وزارت خارجه ایالات متحده رسید. در این سمت، اپلتون دومین فرد قدرتمند در این وزارتخانه بود.
وزیر امور خارجه وقت ایالات متحده، جیمز بیوکنن در ۳۰ مارس ۱۸۴۸ اپلتون را به عنوان کاردار ایالات متحده در بولیوی گماشت، کشوری که به تازگی استقلال خود ار از پرو اعلام کرده بود. مهم‌ترین دستورهایی که وی باید انجام می‌داد مشتمل بود بر، ایجاد روابط اقتصادی با بولیوی، اطمینان دادن به آنها از حسن نیت ایالات متحده و تسهیل یک پیمان فرامرزی که مالکیت بندرگاه اریکا را از کشور پرو به کنترل بولیوی انتقال می‌داد. بیوکنن همچنین از اپلتون خواست تا از جایگاه خود به عنوان کاردار استفاده نموده و با «آوردن مثال کشور خود، جاییکه تمامی مناقشات در صندوق رأی‌گیری تصمیم گرفته می‌شود»، بولیوی را به‌سوی دموکراسی تشویق نماید.Letter from James Buchanan to John Appleton, June 1, 1848, cited in
اپلتون در تابستان ۱۸۴۸ میلادی به سوی بولیوی حرکت کرد. اما، در نخست به‌خاطر بروز شکستگی در کشتی یواس‌اس اونکاهی که وی را به آفریقای جنوبی انتقال می‌داد و بعداً به‌خاطر حرکت کند در مسیر کوه‌های آند به لاپاز، وی با تأخیر در بولیوی رسید. زمانی که وی در ماه اکتبر در پایتخت بولیوی رسید، دریافت که حکومت رئیس‌جمهور خوسی میگوئل دی ویلاسکو فرانکو تحت محاصره سربازان وفادار به وزیر پیشین جنگ، مانوئل اسیدورو بلزو، قرار دارد. هم دی ویلاسکو و هم بلزو مدعی بودند که رئیس دولت هستند، اما هیچ‌یک از آنها حاضر به پذیرایی از اپلتون نبودند، چون فکر می‌کردند که وی استوارنامه دیپلماتیک خود را پیشکش نموده و به عنوان کاردار کار خود را آغاز خواهد کرد. نیروهای بلزو هشت هفته بعد کنترل کشور را در دست گرفتند و اپلتون توانست در ماه دسامبر به‌طور رسمی به کار خود به عنوان کاردار آغاز نماید.
فیرتکس جیم () شرکت تجهیزات ورزشی تایلندی است، که در سال ۱۹۵۸ توسط فیلیپ وانگ تأسیس شد.
فوروارد اسپورتس () شرکت تجهیزات ورزشی پاکستانی است، که در سال ۱۹۹۱ توسط خواجه مسعود اختر تأسیس شد.
اف‌اس‌اس () شرکت تجهیزات ورزشی کلمبیایی است، که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد.
گینور میندن () شرکت تجهیزات ورزشی آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۲ توسط جان میندن تأسیس شد.
جان بکستر (John Baxter) (زادهٔ ۵ مارس ۱۸۱۹ – درگذشتهٔ ۲ آوریل ۱۸۸۶)، وکیل و حقوقدان آمریکایی بود که از سال ۱۸۷۷ تا ۱۸۸۶، به عنوان قاضی مداری ایالات متحده در حوزهٔ ششم خدمت کرد. او پیشتر عضو حزب ویگ و در چندین دوره در مجلس عوام کارولینای شمالی خدمت کرده بود، از جمله پیش از نقل مکان به ناکسویل، ایالت تنسی برای امور وکالت، در یک دوره رئیس این مجلس بود.
بکستر در آستانهٔ جنگ داخلی آمریکا با موضوع تجزیه طلبی به مخالفت پرداخت و نماینده‌ای در اجلاس تنسی شرقی بود که درصدد ایجاد ایالتی مجزا و همسو با اتحادیه در تنسی شرقی برآمد. او بعدها به خاطر دفاع از اعضای اتحادیه که در دادگاه‌های کنفدراسیون متهم شده بودند، سوگند وفاداری به کنفدراسیون خورد. او در زمان جنگ از چندین عضو شرکت‌کننده در توطئهٔ آتش‌زدن پل تنسی شرقی و حادثهٔ تعقیب بزرگ لوکوموتیو دفاع کرد. بکستر در سپتامبر ۱۸۶۱، در انتخابات کنگرهٔ کنفدراسیون شکست خورد. در اواسط سال ۱۸۶۲، او دوباره حامی اتحادیه شد.
بکستر در سال ۱۸۶۴، از نامزد دموکرات ریاست‌جمهوری، جورج بی مک‌کللن حمایت کرد، اما در نهایت به حزب جمهوری‌خواه پیوست. در سال ۱۸۷۰، او نماینده‌ای در کنگرهٔ قانون اساسی ایالتی بود که قانون اساسی فعلی ایالت تنسی را تدوین کرد.
بکستر، پسر ویلیام و کاترین (لی) بکستر، در شهرستان رادرفورد، ایالت کارولینای شمالی چشم به جهان گشود. پدرش، ویلیام، کشاورزی «مقتصد و ثروتمند» توصیف شده که در سال ۱۷۸۹ از ایرلند شمالی مهاجرت کرده بود.George Derby and James Terry White, "The National Cyclopædia of American Biography" (J.T. White Company, 1900), p. 189.Oliver Perry Temple, "Judge John Baxter," "Notable Men of Tennessee" (Cosmopolitan Press, 1912), pp. 66-74. جان در ابتدا به عنوان تاجر در کارولینای جنوبی مشغول به کار شد، اما از آن رضایت نداشت، از این‌رو، به خواندن حقوق روی آورد و در سال ۱۸۴۱، در کانون هیئت وکلا پذیرفته شد. او در آغاز در شهرستان رادرفورد به حرفهٔ وکالت مشغول شد و سپس در سال ۱۸۴۵، به شهرستان هندرسون، ایالت کارولینای شمالی نقل مکان کرد.
بکستر از لحاظ سیاسی با حزب در حال رشد ویگ همسو بود. در سال ۱۸۴۴، او عضو هیئت گزینش نامزد ریاست‌جمهوری، هنری کلی بود. فعالیت‌های سیاسی او شامل ده سال خدمت به عنوان عضو مجلس شورای ایالتی کارولینای شمالی بود که به سه دورهٔ مجزا تقسیم می‌شد. اولین دوره از سال ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۳، به نمایندگی از شهرستان رادرفورد، سپس از سال ۱۸۴۶ تا ۱۸۴۸ و در نهایت از سال ۱۸۵۲ تا ۱۸۵۷، به نمایندگی از شهرستان هندرسون بود. او رئیس مجلس در سال ۱۸۵۲ بود.
بکستر در پایان آخرین دورهٔ خود در مجلس، در صدد جستجوی فرصت‌های بیشتر، در آنسوی کارولینای شمالی غربی برآمد. به توصیهٔ الیور پری تمپل، وکیل و عضو حزب ویگ، بکستر به ناکسویل، ایالت تنسی که در دامنهٔ کوه‌های گریت اسموکی قرار داشت، نقل مکان کرد. تمپل بعدها یادآور شد که اولین مباحثهٔ بکستر در دادگاه ناکسویل «آنقدر سلیس و مستدل بود که او را بی‌درنگ به یکی از رهبران کانون هیئت وکلای ناکسویل تبدیل کرد».
تمپل در توصیف شیوهٔ اجرای دادگاه‌های بکستر اظهار داشت که او بی‌درنگ از حقایق کلیدی پرونده استفاده کرده و نکات جزئی یا بی‌اهمیت را نادیده می‌گرفت. او تنها در صورتی تسلیم رویهٔ قضایی می‌شد که به حمایت و تأیید پرونده‌اش کمک می‌کرد. تمپل نوشته‌است، اگرچه بکستر چندان اهل کتاب و مطالعه نبود، با این حال، از قوهٔ درک «چشمگیری» برخوردار بود که «نکته‌سنج و منطقی» بود. با شروع جنگ داخلی، درآمد بکستر از وکالت، او را به یکی از ثروتمندترین مردان ناکسویل تبدیل کرد.Robert McKenzie, "Lincolnites and Rebels: A Divided Town in the American Civil War" (New York: Oxford University Press, 2006), pp. 56-58, 106-108, 135-137.
در فوریه ۱۸۶۱، بکستر یکی از نامزدهای حامی اتحاد شهرستان ناکس برای رسیدگی به طرح پیشنهاد تجزیه طلبی در نشست ایالتی بود. او به همراه تمپل و رهبران سابق حزب ویگ از جمله ویلیام جی براونلو، هورس مینارد و جان ندرلند، برای جلب حمایت از موضوع اتحاد، در این منطقه فعالیت کردند. تمپل بعدها نوشت که هیچ‌کس در تنسی به اندازهٔ بکستر «رفتاری تند و تیز در محکومیت موضوع تجزیه طلبی و رهبران آن نداشت».
در ژوئن ۱۸۶۱، در جلسهٔ اجلاس تنسی شرقی در گرینویل، بکستر به همراه تمپل، براونلو و مینارد از نمایندگان شهرستان ناکس بودند. این اجلاس که دقیقاً بعد از آنکه تنسی به جدایی رأی داد، تشکیل شد، از کنگرهٔ ایالتی درخواست کرد که به تنسی شرقی اجازه دهد تا از ایالت تنسی جدا شده و ایالتی مجزا و همسو با اتحادیه تشکیل دهد. بکستر در برابر تعدادی از قطعنامه‌های پیشنهادی از سوی توماس ای آر نلسون زبان به اعتراض گشود که تهدید می‌کرد، در صورت رد درخواست‌های این اجلاس از سوی کنگره، متوسل به زور خواهد شد. بکستر از قطعنامه‌های مطرح‌شده از سوی تمپل که مسالمت‌آمیزتر بودند، حمایت کرد که در نهایت به تصویب رسیدند.
در ژوئن ۱۸۶۲، تمپل و بکستر از دوازده سرباز اتحادیه به دلیل شرکت در عملیات چریکی معروف به «تعقیب بزرگ لوکوموتیو» یا یورش اندروز، در دادگاه نظامی در ناکسویل دفاع کردند. از این دوازده نفر، هفت نفر پیش از انتقال زندانیان به چاتانوگا، محاکمه شدند. تمپل و بکستر ادعا کردند که این مهاجمان در اصل از نفرات ارتش اتحادیه بودند، نه جاسوس یا خرابکار، از این رو باید همانند اسیر جنگی با آنها رفتار شود. هر هفت نفر آنها مجرم شناخته شده و به اعدام محکوم گشتند.
زمانی که نیروهای اتحادیه در سپتامبر ۱۸۶۳، ناکسویل را اشغال کردند، بکستر به عنوان هوادار اتحادیه، عضو انجمن پشتیبانی تنسی شرقی شد که به اعضای اتحادیه که از سوی کنفدراسیون آسیب دیده بودند، کمک می‌کرد. بکستر در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۸۶۴، با اعلامیهٔ آزادی بردگان از سوی لینکلن مخالفت و از جورج بی مک‌کلن حمایت کرد. این موضوع، خشم براونلو را که با جمهوری‌خواهان رادیکال همسو شده بود، برانگیخت و هر دو نفر آنها در طی سال‌های بعد، در ستون‌های روزنامه، یکدیگر را مورد انتقاد شدید قرار می‌دادند.
پس از جنگ، بکستر به آماده‌سازی درخواست عفو برای مؤتلفین سابق کمک کرد. هرچند، در همان زمان، او برای برکناری اعضای مؤتلفین سابق از هیئت امنای دانشگاه تنسی شرقی تلاش می‌کرد.Jerome Taylor, "The Extraordinary Life and Death of Joseph A. Mabry," East Tennessee Historical Society "Publications", No. 44 (1972), pp. 48-64.
در ژانویه ۱۸۷۰، بکستر نمایندهٔ شهرستان ناکس در کنگره شد که این کنگره، قانون اساسی فعلی ایالت تنسی را بنا نهاد. بکستر در این کنگره، هم رئیس کمیتهٔ منشور حقوق و هم کمیتهٔ استیضاح بود و در کمیته‌های قوانین پایدار، مدارس دولتی و نظام قضایی خدمت کرد. کمیتهٔ منشور حقوق، بند اول (اعلامیهٔ حقوق) قانون اساسی را تدوین کرد. بکستر مادهٔ الحاقی برای تعیین مالیات ثابت سرانه را پیشنهاد داد."Journal of the Proceedings of the Convention of Delegates Elected by the People of Tennessee" (Jones, Purvis and Company, 1870), pp. 295, 453.
در سال ۱۸۷۲، بکستر از حزب جمهوری‌خواه لیبرال حمایت کرد.Charles A. Newell, Jr. , "John Baxter," "NCPedia", 1979. Retrieved: 1 May 2013. هرچند با حمایت از رادرفورد بی هیز برای ریاست جمهوری در سال ۱۸۷۶، با حزب اصلی جمهوری‌خواه همسو شد.
بکستر در ۲ آوریل ۱۸۸۶، در هات اسپرینگز، ایالت آرکانزاس درگذشت و در گورستان اولد گری در ناکسویل به خاک سپرده شد.Mary Rothrock, "The French Broad-Holston Country: A History of Knox County, Tennessee" (Knoxville, Tenn. : East Tennessee Historical Society, 1972), p. 376.
برادر بکستر، الیشا بکستر، از سال ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۴، فرماندار آرکانزاس بود. پسرش، لوئیس تی بکستر (زادهٔ ۱۸۵۲- درگذشتهٔ ۱۹۲۷)، تاجری سرشناس در نشویل و کاندیدی شکست‌خورده در انتخابات فرمانداری تنسی در سال ۱۸۹۰ بود."Biographical Dictionary and Portrait Gallery of Representative Men of Chicago and the World's Columbian Exposition" (American Biographical Publishing Company, 1892), pp. 639-640. پسر دیگرش، جورج دبلیو بکستر (زادهٔ ۱۸۵۵- درگذشتهٔ ۱۹۲۹)، برای مدت کوتاهی در سال ۱۸۸۶ به عنوان فرماندار محلی وایومینگ خدمت کرد. بکستر چهار بار ازدواج کرد.
پاتاگونیا اینک () شرکت تجهیزات ورزشی و پوشاک آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۳ توسط ایون شوینارد تأسیس شد.
ایون شوینارد (؛ زادهٔ ) سنگ‌نورد و کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۷۳ شرکت تجهیزات ورزشی پاتاگونیا اینک را تأسیس کرد.
جان بریثیت (John Breathitt) (زادهٔ ۹ سپتامبر سال ۱۷۸۶ درگذشتهٔ ۲۱ فوریه سال ۱۸۳۴)، یازدهمین فرماندار ایالت کنتاکی بود. او اولین دموکراتی بود که به این مقام رسید و دومین فرماندار کنتاکی بود که در این مقام درگذشت. اندکی پس از مرگ او، شهرستان بریثیت، کنتاکی تشکیل و به افتخار او نام‌گذاری گردید.
در اوایل جوانی، بریثیت به عنوان معاون نقشه‌بردار در قلمروی ایلینوی منصوب شد. او پس بازگشت به کنتاکی، در یک مدرسه روستایی مشغول تدریس گردید. بریثیت زیر نظر قاضی کالب والاس رشته حقوق را فرا گرفت («خواندن») و از طریق سرمایه‌گذاری، ثروت کافی برای امرار معیشت کسب کرد. در سال ۱۸۱۱، بریثیت برای اولین دوره از دوره‌های مجلس نمایندگان ایالت کنتاکی انتخاب شد. او در سال ۱۸۲۸، نامزد دموکرات‌ها برای مقام معاون فرماندار بود. اگرچه معاون وی، ویلیام تی. باری، انتخابات مقام فرماندار را به توماس متکالف باخت، بریثیت بر رقیب خود برای تصاحب مقام معاونت پیروز شد.
وی در دوران تصدیش به عنوان معاون فرماندار، یکی از نامزدهای بود که برای جانشینی جان روآن، سنای ایالات متحده پیشنهاد شد. مجمع عمومی بر سر این انتصاب به بن‌بست رسید و کرسی تا دور بعدی مجلس خالی باقی ماند. در انتخابات بعدی سال ۱۸۳۲، بریثیت از جانب حزب دموکرات برای مقام فرماندار نامزد گردید. بریثیت برنده انتخابات شد، اما جیمز ترنر مورهد، نامزد ویگ‌ها معاون بریثیت برای معاونت فرمانداری را شکست داد. در ابتدا، بریثیت به دلیل محکوم کردن علنی دکترین ابطال جان سی. کالهون از محبوبیت برخوردار بود، اما او در سیاست‌های ایالتی مبارزه کرد، زیرا ویگ‌ها مجلس قانون‌گذاری را کنترل می‌کردند. او در ۲۱ فوریه سال ۱۸۳۴ بر اثر بیماری سل درگذشت.
جان بریثیت در ۹ سپتامبر سال ۱۷۸۶ در نزدیکی نیو لندن، شهرستان هنری ویرجینیا چشم به جهان کشود.Collins, et al. , pp. 211–212 وی پسر بزرگ ویلیام و الیزابت (وتست) بریثیت از میان پنج پسر و چهار دختر آنها بود.Harrison, p. 115 ویلیام بریثیت از اسکاتلند به مریلند مهاجرت و سپس ساکن ویرجینیا شد.Powell, p. 32 الیزابت انگلیس تبار بود.
بعدها دو برادر کوچکتر بریثیت نیز پا به عرصه سیاست گذاشتند. جورج بریثیت به عنوان منشی خاص رئیس‌جمهور اندریو جاکسون و جیمز بریثیت به عنوان وکیل مشترک‌المنافع برای ایالت کنتاکی ایفای وظیفه نمودند.
جین بریثیت، خواهر آنها با جان ساپینگتون از نشویل، تنسی ازدواج کرد و این زوج در سال ۱۸۱۷ به قلمروی میسوری مرکزی نقل مکان کردند. ساپینگتون در آنجا کسب و کارش را توسعه داد و سپس زمین و بردگان را تصاحب و از لحاظ سیاسی در شهرستان سالین نفوذ کرد. اما او به دلیل اختراع یک داروی اختصاصی در سطح ملی به شهرت رسید: قرص کینین برای درمان مالاریا و تب‌های دیگر که در دره‌های میسوری و می‌سی‌سی‌پی شایع بودند. او این قرص‌ها را تولید و به فروش می‌رساند که به پُرفروش ترین‌های ملی تبدیل شد. دو تن از دامادهای ساپینگتون و همچنین یکی از نوه‌های او و جین فرماندار میسوری شدند.
بریثیت در خانه و چندین مدرسه دولتی در ایالت خود تحصیل کرد.NGA Bio در سال ۱۸۰۰ خانواده او به شهرستان لوگان، ایالت کنتاکی نقل مکان نمودند، جاییکه او توانست به تحصیلاتش ادامه دهد.Levin, p. 482 وی در اوایل جوانی به عنوان معاون نقشه‌بردار در قلمروی ایلینوی منصوب شد. او به کنتاکی بازگشت و در یک مدرسه روستایی مشغول تدریس گردید. وی عایدات خود را در خرید زمین سرمایه‌گذاری کرد و به سرعت به اندازه‌ای کافی ثروت جمع نمود که بتواند چندین سال او را بسنده باشد. او حقوق را زیر نظر قاضی کالب والاس فراگرفت «خواند». وی در سال ۱۸۱۰ در انجمن راسلویل، کنتاکی پذیرفته شد و کارش را از آنجا شروع کرد.
در سال ۱۸۱۲، بریثیت با کارولین ویتاکر از شهرستان لوگان ازدواج کردMathias, p. 38 که ثمره ازدواج شان یک دختر و یک پسر بود. پس از مرگ کارولین، بریثیت با سوزان ام. هریس از شهرستان چسترفیلد، ویرجینیا ازدواج کرد. بریثیت از همسر دومش نیز یک دختر داشت. اگرچه بریثیت در سن ۴۷ سالگی درگذشت، اما از هر دو همسرش بیشتر زندگی کرد.
در سال ۱۸۱۱ بریثیت به عنوان نماینده شهرستان لوگان، ایالت کنتاکی در مجلس نمایندگان انتخاب و تا سال ۱۸۱۵ هرسال مجدداً به این صندلی راه یافت. در سال ۱۸۲۸ دموکرات‌ها ویلیام تی. باری را به عنوان نامزد خود برای مقام فرمانداری انتخاب کردند. در ابتدا، آنها مقام معاون فرماندار را به قاضی جان پی. اولدهام پیشنهاد کردند، اما وی نپذیرفت و بریثیت به جای او انتخاب شد.Little, pp. 154–155 بری انتخابات را به توماس متکالف جمهوری‌خواه ملی باخت، اما بریثیت با گرفتن بیش از ۱۰۰۰ رأی، بر جوزف آر. آندروود، معاون متکالف پیروز شد.
بریثیت به عنوان معاون فرماندار، ایجاد مدارس عمومی را در ایالت گسترش داد. در ماه دسامبر سال ۱۸۲۹، وی به عنوان رئیس انجمن آموزشی کنتاکی انتخاب گردید که مأموریت اعلام شده آن «ارتقاء و اشاعه آموزش مردمی از طریق نشر اطلاعات، با بهره‌گیری از منبر و مطبوعات و با ایراد سخنرانی‌های عمومی در این زمینه، در روز چهارم ژوئیه و در محله‌های مختلف همجوار و از طریق سایر ابزارهای عملی بود.»
در سال ۱۸۳۳، بریثیت رئیس انجمن مشترک مدارس کنتاکی شد.Kerr, pp. 762–763
او یکی از نامزدهای بود که در سال ۱۸۳۱، برای جانشینی جان روآن به مجمع عمومی، مجلس سنای ایالات متحده معرفی گردید. او ۶۶ رأی از ۱۳۷ رأی را به دست آورد که ۳ رأی برای کسب اکثریت کمتر بود. دیگر نامزدهای ناموفق شامل جان جی. کریتن دن (۶۸ رأی)، ریچارد منتور جانسون (۶۴ رأی) و چارلز ای. ویکلیف (۴۹ رأی) بودند. پس از ۱۵ بار رأی‌گیری، مجمع نتوانست نامزدی را انتخاب کند، در نهایت موضوع را به جلسه بعدی موکول کردند. در آن جلسه، مجمع هنری کلی را برای پُر کردن صندلی مذکور انتخاب کردند.Little, pp. 156, 159
پارک داونسویو () یک پارک شهری بزرگ واقع در محله داونسویو (تورنتو)، انتاریو، کانادا است.
مریم سعیدالله‌یونا نبی‌یوا (به ؛ زادهٔ حدود ۱۹۳۷ – درگذشتهٔ ۲۸ دسامبر ۲۰۱۷) بانوی اول تاجیکستان از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲ و همسر اولین رئیس‌جمهور منتخب این کشور، رحمان نبی‌اف بود.
نبی‌یوا در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۷ در سن هشتادسالگی، بر اثر استنشاق دود طی آتش‌سوزی خانه‌اش در خجند، درگذشت. پروندهٔ این آتش‌سوزی به علت احتمال آتش‌افروزی عمدی مورد تحقیق و بررسی واقع شد.
گرگوریت یا گرگورییت (gregoryite) یک ماده معدنی کربناته بی آب است که سرشار از پتاسیم و سدیم و با فرمول شیمیایی است.. این یکی از دو ماده اصلی ناتروکربناتیت است که به‌طور طبیعی در گدازه آتشفشان الدوینیو لنگای یافت می‌شود. ماده دیگر نیرریت است.
گرگوریت به دلیل ماهیت بی آب خود به سرعت با محیط واکنش نشان می‌دهد و باعث می‌شود گدازه تیره در عرض چند ساعت به ماده سفید تبدیل شود.
گرگوریت برای اولین بار در سال ۱۹۸۰ توصیف شد و به نام زمین‌شناس و نویسنده بریتانیایی جان والتر گرگوری (۱۸۶۴–۱۹۳۲) که کافت شرق آفریقا را مطالعه می‌کرد نامگذاری شد. بروز گرگوریت همراه با نیرئیت، آلاباندیت، سنگ نمک، سیلویت، فلئوریت و کلسیت است.
داونس ویو () محله ای در انتهای شمالی تورنتو، انتاریو، کانادا، واقع در ناحیه نورث یورک است. این منطقه نام خود را از مزرعه داونس ویو گرفته‌است که در حدود سال ۱۸۴۲ در نزدیکی تقاطع امروزی خیابان کیله و خیابان ویلسون ایجاد شد.
جان براف (John Brough) (۱۷ سپتامبر ۱۸۱۱–۲۹ اوت ۱۸۶۵)، سیاستمدار دموکرات و اهل ایالت اوهایو بود. او در سال‌های پایانی جنگ داخلی آمریکا به عنوان بیست و ششمین فرماندار ایالت اوهایو خدمت کرد و مدت کوتاهی پس از پایان جنگ از اثر ابتلا به بیماری قانقاریا درگذشت.
براف که در شهر ماریتای اوهایو از پدر مهاجر انگلیسی و مادر متولد پنسیلوانیا به دنیا آمده بود، در سن یازده سالگی یتیم شد. او برای تأمین مخارج زندگیش شاگرد یک چاپخانه شد و بعداً در دانشگاه اوهایو سه سال به صورت نیمه‌وقت تحصیل کرد و به عنوان گزارشگر برای نشریهٔ «"آینه آتن"» به صورت پاره وقت کار کرد. او در ماریتا و بعد در لنکستر روزنامه‌نگار شد؛ جاییکه او و برادرش چارلز «"عقاب اوهایو"»، روزنامهٔ طرفدار حزب دموکرات را خریداری کردند.
براف مدت دو سال به عنوان منشی در سنای ایالت اوهایو خدمت کرد، (جاییکه او به عنوان خبرنگار مرکز برای روزنامهٔ خودش و همچنین روزنامهٔ «"دولتمرد اوهایو"» نیز کار کرد). او در سال ۱۸۳۷ به عنوان یک دموکرات به نمایندگی از ناحیهٔ فیرفیلد-هوکینگ به مجلس نمایندگان ایالت اوهایو راه یافت و از سال ۱۸۳۸ تا ۱۸۳۹ در سمت رئیس کمیتهٔ بانک‌ها و ارز خدمت کرد. او بعداً سمت حسابرس ایالتی را به عهده گرفت و تا سال ۱۸۴۵ در این سمت خدمت کرد تا این‌که ویگ‌ها (اعضای حزب محافظه‌کار سنتی ویگ) با پیروزی در انتخابات ۱۸۴۴ اکثر دموکرات‌های ایالت را از قدرت بیرون کردند.
براف از سال ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۳ متولی دانشگاه اوهایو بود.Walker 1869: 347
در سال ۱۸۴۱، او و برادرش نشریهٔ «"اعلان‌کننده سینسیناتی"» را خریداری و آن را با عنوان «"استفسارگر سینسیناتی"» نام‌گذاری کردند. براف بعداً به ایالت ایندیانا نقل مکان کرد و وارد تجارت راه‌آهن شد و در سال ۱۸۴۸ ریاست راه‌آهن «"مدیسون و ایندیاناپولیس"» را به عهده گرفت. او بعداً عهده‌دار ریاست راه‌آهن «"بلفونتاین و ایندیانا"» شد.
او به دلیل مدیریتی که منجر به مبدل شدن راه‌آهن مدیسون به محل اصلی بسته‌بندی گوشت خوک در سطح ملی شد، معروف است. اما بعدها این خط آهن قربانی رقابت‌ها شد. ثمرهٔ رقابت وی با خطوط آهن رقیب ساخت دو تونل به هدف جلوگیری از شیب‌های تند در خط آهن مدیسون بود. شرکت در جریان دو سال، بیش از ۳۰۰ هزار دلار را در زمینهٔ ساخت‌وساز به مصرف رساند و این تلاش‌ها در سال ۱۸۵۵ متوقف شد. این پروژه در میان مردم به «حماقت براف» معروف شده بود و در سال ۱۸۵۳ وقتی راه‌آهن مدیسون با یک شرکت راه‌آهن دیگر دستخوش یک ادغام کوتاه‌مدت شد، براف آنرا ترک کرد.
براف مردی سختکوش و از لحاظ فیزیکی درشت‌اندام و تنومند بود. شرکت راه‌آهن به افتخار او یکی از موتورهای خود را به «جان براف» نامگذاری کرد؛ وقتی این موتور به تاریخ د ۱۰ مه سال ۱۸۵۰ به شرکت مدیسون آورده شد، یک روز بعد پیام‌رسان شرکت نظر زیر را که در اول ماه ژوئن همان سال در «مجلهٔ علمی آمریکا» به چاپ رسید، بیان کرد: «به ما گفته شده که این موتور به دلیل وزن زیاد و ظرفیت عالی تجاری که دارد، جان براف نامیده می‌شود».
جمهوری‌خواهان و دموکرات‌های حامی جنگ در اوهایو که از مدیریت دیوید تاد، فرماندار این ایالت ناراضی بودند، به تاریخ ۱۰ ژوئن سال ۱۸۶۳ به جان براف-در پی سخنرانی وی در زادگاهش ماریتا به حمایت از حزب اتحاد- رو آوردند. او با حمایت حزب اتحاد و تاحدی به دلیل حمایت قوی‌تر او نسبت به تاد از دیدگاه ضد برده‌داری که از دلایل جنگ شمال بود، در سمت فرمانداری انتخاب شد. براف که به نمایندگی از حزب اتحاد در انتخابات پیروز شد، یگانه فرماندار اوهایو است که نه دموکرات و نه هم جمهوری‌خواه بود. براف کلمنت والاندیگام، رهبر کاپرهیدها (دموکرات‌های صلح یا مخالفان جنگ داخلی آمریکا) را نیز شکست داد. این امر سبب شد تا رئیس‌جمهور آبراهام لینکن به براف بنویسد که: «شکوه بر خداوند، اوهایو ملت را نجات داد».
براف در ژانویهٔ سال ۱۸۶۴ کارش را (به عنوان فرماندار) آغاز کرد. والترهاویگهرست، مورخ اهل اوهایو از براف به عنوان «مردی گاو نر مانند و با نیروی محرک» توصیف کرده‌است و ریچارد اچ. ابوت نوشته‌است که او «به سیاست‌های خشن و همطراز با خلق و خویش شهرت داشت…(و او) مردی رک، صریح و گستاخ که عاشق جویدن تنباکو بود (که به این ترتیب) با دو سلف خوش‌تیپ و با وقارش ویلیام دنیسون و دیوید تاد کاملاً متضاد جلوه می‌کرد.»
براف به عنوان فرماندار، قویاً از سیاست جنگ دولت لینکن حمایت کرد و برای ترغیب فرمانداران ایالت‌های غرب میانه جهت تشکیل هنگ‌های ۱۰۰ روزه (داوطلبان جنگ برای خدمت صد روزه در ارتش) در اوایل سال ۱۸۶۴، عنصری کلیدی بود تا نیروهای کارکشتهٔ بیشتری برای شرکت در مبارزات بهاری ژنرال اولیسس گرانت به خدمت گرفته شود. اوهایو بیش از ۳۴ هزار سرباز آماده کرد و در میان پنج ایالت دخیل در جنگ (ایندیانا، ایلینوی، آیوا و ویسکانسین) یگانه ایالتی بود که بیش از سهمیهٔ خود سرباز فراهم کرد. براف در سال ۱۸۶۴ با وجود دسایس سالمون پی. چیس، پسر محبوب اوهایو از انتخاب مجدد لینکن حمایت کرد و به گونه‌ای خستگی‌ناپذیر تلاش کرد تا به سربازان ایالتی در میدان نبرد کمک کند. وقتی چیس از سمت وزیر خزانه‌داری استعفا کرد، براف در آن سمت پیشنهاد شد؛ اما وی این پیشنهاد را رد کرد تا در سمت فرماندار باقی بماند.
با پایان یافتن جنگ در سال ۱۸۶۵، ائتلاف حامیان حزب اتحاد فروپاشید و جمهوری‌خواهان پیروز به دنبال کاندیدا در جاهای دیگر می‌گشتند. در ۱۵ ژوئن همان سال، براف اعلام کرد که او به دنبال نامزد شدن دوباره برای احراز کرسی فرمانداری نیست، اما پیشنهاد نامزدی در این سمت را رد نخواهد کرد. او پیشنهادی دریافت نکرد. در تابستان آن سال، براف در حیات مجلس ایالتی لغزید، دستش کبود شد و مچ پایش شدیداً پیچ خورد. استفادهٔ او از عصا با گذشت زمان باعث التهاب (در ناحیهٔ مچ پا) و در نهایت منجر به ابتلا به بیماری قانقاریا شد. ابوت نوشته‌است که براف «تمام تلاش خود را برای خدمت‌گذاری به ایالتش به کار بست (و این کار را) با توانایی و انرژی‌ای که داشت انجام داد». ریچارد سی. ناپف، یکی از مورخان نوشته‌است: «هر چیزی که در مورد تعصب (نسبت به حزب) و عدم وقار شخصیتی براف گفته شود، با آنهم چیزی که وی را متبارز می‌سازد، ظرفیت، صداقت، استقامت و روحیهٔ سرشار ملی او بود».
براف دوبار ازدواج کرده بود و هفت فرزند داشت. وی در سال ۱۸۳۲ با آچساه پی. پرودن که اهل آتن (شهری در ایالت جورجیای آمریکا) بود، ازدواج کرد. براف از وی دو فرزند داشت. پرودن در ۸ سپتامبر سال ۱۸۳۸ در لنکستر وفات کرد. براف در سال ۱۸۴۳ با کارولین ای. نلسون از اهالی کلمبوس در لویستاون پنسیلوانیا ازدواج نمود که ثمرهٔ ازدواج آنان پنج فرزند بود.
جان براف در ۲۹ اوت سال ۱۸۶۵، درست ۱۹ روز پیش از تولید پنجاه‌وچهار سالگیش در جریان وظیفه درگذشت. او در گورستان وودلند در شهر کلیولند به خاک سپرده شد.
براف به دلیل خدماتش به عنوان فرماندار در جریان جنگ داخلی، با نصب یک تابلوی کامل برنزی در بنای یادبود از سربازان و ملوانان شهرستان کویاهوگا در شهر کلیولند ایالت اوهایو مفتخر شده‌است.
بزرگراه ۴۸ انتاریو () بزرگراهی در شبکه بزرگراه‌های استانی انتاریو در جنوب انتاریو است.
فیکاردو () سکونتگاهی قدیمی در قبرس است که ویژگی‌های سنتی قرون وسطایی خود را حفظ کرده‌است. این سکونتگاه در تپه‌های جنوب‌شرقی کوهستان ترودوز، خدود ۴۰ کیلومتر جنوب‌غرب نیکوزیا قرار دارد. این روستا هم‌اکنون تقریباً رها شده‌است.
پرینس اسپورتس () شرکت تجهیزات ورزشی آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۰ توسط رابرت اچ مک‌کلور تأسیس شد.
تایتلیست () شرکت تجهیزات ورزشی آمریکایی است، که در سال ۱۹۳۲ تأسیس شد و هم‌اکنون زیرمجموعه‌ای از شرکت آکوشنت می‌باشد.
ییرژی اورتن (; – ) شاعر اهل کشور جمهوری چک بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۲ میلادی فعالیت می‌کرد. آثار او تحت تأثیر سوررئالیسم و فولکلور بود.
تیلورمید () شرکت تجهیزات ورزشی آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۹ توسط گری آدامز تأسیس شد.
میلان اوه‌نسکو (؛ زادهٔ ) شاعر و ویراستار اهل کشور جمهوری چک است. پس از ترک دو مدرسه متوسطه قبل از فارغ التحصیلی از یکی از آنها، در بسیاری از مشاغل یدی کار کرد. او همچنین انتشارات خود و یک کتابفروشی داشت. در حال حاضر او به عنوان ویراستار آزاد کار می کند.
گری آدامز (; – ) مخترع و کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا بود، که در سال ۱۹۷۹ شرکت تجهیزات ورزشی تیلورمید را تأسیس کرد.
دانشگاه الیمامه (به عربی: جامعة الیمامة) دانشگاهی مستقر در ریاض است که توسط وزارت آموزش عالی عربستان سعودی به رسمیت شناخته شده‌است. این مدرسه توسط خالد بن محمد الخضیر تأسیس شد.
دانشگاه الیمامه در سال ۲۰۰۱ فعالیت خود را به عنوان کالج آغاز کرد و اولین دانش آموزان پسر را در سال ۲۰۰۴ و اولین دانش آموزان دختر را در سال ۲۰۰۶ پذیرفت. با فرمان سلطنتی ملک عبدالله در دسامبر ۲۰۰۸ به جایگاه دانشگاه ارتقا یافت
اولین مراسم فارغ‌التحصیلی در ژوئن ۲۰۰۹ تحت حمایت شاهزاده ستام، معاون وقت استانداری استان ریاض برگزار شد. در نوامبر ۲۰۰۹، مراسم افتتاحیه بزرگ بریدن روبان تحت حمایت پرنسس آدیلا به افتخار پردیس جدید زنان برگزار شد.
کتچوا () شرکت تجهیزات ورزشی فرانسوی است، که در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد.
پاناگیا تیس آنگِلوکتیستیس () یا پاناگیا آنگلوکتیستی (Παναγία Αγγελόκτιστη، «پاناگیا ساخته‌شده توسط فرشتگان») کلیسای بیزانسی واقع‌شده در روستای کایتی، قبرس خدود ۱۲ کیلومتری جنوب‌غربی شهر کنونی لارناکا و شهر باستانی کیتیون است.
کلیسای پاناگیا آنگلوکتیستی به عنوان یک میراث جهانی یونسکوی احتمالی در سپتامبر ۲۰۱۵ ثبت شد و هم‌اکنون در فهرست آزمایشی میراث جهانی یونسکو قرار دارد.
ساختار ابتدایی کلیسا یک بازیلیکا با سقف چوبی بود؛ در آن دوران تمام بازیلیکاها در قبرس نیز سقف چوبی داشتند.Merrillees, R. S., et al. Cyprus, Early Christian and Byzantine. Grove Art Online. Oxford Art Online. Oxford University Press. Web. بازیلیکا احتمالاً در سدهٔ پنجم میلادی ساخته شده باشد، هرچند که پیشینهٔ موزائیک آن به دوران سدهٔ ششم میلادی می‌رسد.Church of Panagia (Our Lady) tis Aggeloktistis, Kiti. (2012). Retrieved February 12, 2016, from http://www.aboutcyprus.org.cy/en/church-of-panagia-our-lady-tis-aggeloktistis-kiti# در این دوران جزیرهٔ قبرس برای بیش از ۱۰۰ سال تحت حکومت امپراتوری روم شرقی بوده‌است.
مانند بسیاری از بازیلیکاهای قبرس، بازیلیکای کایتی در حدود سده‌های هفتم و هشتم ویران شد. برخی از مورخان خاطرنشان کرده‌اند که این ویرانی مصادف با بسیاری از حملات اعراب در این منطقه است، زیرا امپراتوری بیزانس به سختی می‌توانست از مناطق پیرامون امپراتوری محافظت کند.Merrillees, R. S., et al. Cyprus, Early Christian and Byzantine. Grove Art Online. Oxford Art Online. Oxford University Press. Web. مورخان دیگر خاطرنشان کرده‌اند که این کلیساها سازه‌های چوبی بودند و با چراغ‌های نفتی روشن می‌شدند که «در بهترین زمان خطر آتش‌سوزی بدی بود». Megaw, A. H. S.. (1974). Byzantine Architecture and Decoration in Cyprus: Metropolitan or Provincial? Dumbarton Oaks Papers, 28, 57–88. معبر و موزاییک معروف پاناگیا تیس آنگلوکتیستیس از تخریب جان سالم به در بردند و در کلیسایی که بعداً بر روی پایه های کلیسای ساخته شد گنجانده شدند. مریلیس خاطرنشان می‌کند که «در سال‌های ۹-۶۸۸، خلیفه عبدالملک (حکومت ۶۸۵-۷۰۵) با ژوستینین دوم قراردادی امضا کرد که در آن قبرس [به قلمرو بی‌طرفی تبدیل شد]… [و] قبرس به دلیل وضعیت بی‌طرف خود، تا حد زیادی تحت تأثیر مناقشات شمایل‌شکنان قرار نگرفت (۷۳۰-۸۴۳)».
جان ادوارد بولینی (John Edward Bouligny) (۵ فوریه ۱۸۲۴–۲۰ فوریه ۱۸۶۴)، سیاستمدار آمریکایی که عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده به نمایندگی از ایالت لوئیزیانا بود. یک دوره به‌عنوان عضو حزب آمریکایی جنبش هیچ چیز نمی‌دانم خدمت کرد. در جریان دورهٔ خدمتش ایالت لوئیزیانا از اتحادیه جدا شد اما بولینی در واشینگتن ماند و از استعفا خودداری کرد. وی یگانه عضو کنگره بود که پس از جدایی لوئیزیانا از اتحادیه استعفا نداد یا کرسی خود را خالی نگذاشت.
بولینی که به‌نام میانیش، ادوارد شناخته می‌شد در نیو اورلئان به‌دنیا آمد. بولینی، پسر لیوس بولینی نماینده ایالت لوئیزیانا و الیزابت ویرجینی دوهتریف بود. عمویش به‌نام شارل دومینیک ژوزف بولینی در دههٔ ۱۸۲۰ یک دوره به عنوان سناتور ایالات متحده از ایالت لوئیزیانا خدمت کرد و پدربزرگش به‌نام فرانسیسکو بولینی مقام عالی‌رتبه استعماری اسپانیایی و فرماندار نظامی در اواخر قرن هجدهم در لوئیزیانای اسپانیا بود. بولینی قبل از آموزش در رشته حقوق و پذیرش در کانون وکلا، در مدرسه دولتی در نیو اورلئان درس خواند. بولینی در سال ۱۸۵۲ توسط رئیس‌جمهور میلارد فیلمور «دستیار ارزیاب اموال‌التجاره» ادارهٔ گمرک ایالات متحده در نیو اورلئان منصوب شد.
بولینی در دههٔ ۱۸۵۰ درگیر سیاست‌های حزب هیچ چیز نمی‌دانم شد و در سال ۱۸۵۵ منشی حزب در ایالت بود. در حالی‌که حزب آمریکایی ملی به شدت طرفدار پروتستان بود، حزب هیچ چیز نمی‌دانم در ایالت لوئیزیانا شامل نواحی عمدتاً کاتولیک نشین نیو اورلئان، حمایت قوی پیدا نمود. برعکس حزب ملی، حزب آمریکایی لوئیزیانا از تصویب امتحان دینی برای عضویت خودداری کرد و این کار را به‌خاطر استقبال از ویگ‌های سابق طرفدار برده‌داری و ضد مهاجر از جمله کریاویوها همچون بولینی، انجام داد.
بولینی در سال ۱۸۵۶ مسئول ثبت اسناد منطقه چهارم شهری نیواورلئان انتخاب شد و مسئولیت محاکمه و مجازات پرونده‌های آزار و اذیت عمومی و جرایم قباحت را به‌عهده داشت. ناحیهٔ چهارم در سال ۱۸۵۲ به نیواورلئان ادغام شد؛ جفرسون پاریش و فرانسیس برادر بزرگ بولینی به عنوان شهردار شهر لافایت آن زمان خدمت نمودند.
بولینی در سال ۱۸۵۹ در یک رقابت نامزدی «گرم، تنگاتنگ و جدی» برای رقابت نامزد حزب آمریکایی برای ناحیهٔ اول کنگره لوئیزیانا انتخاب شد.The 1st District spanned "The parishes of Plaquemines, St. Bernard, and that portion of the parish of Orleans which lies on the right bank of the Mississippi, and the said parish on the left bank below Canal street in the city of New Orleans, including said city below said street." — بولینی، قاضی تی.جی.هنت پسر عضو ارشد حزب ویگ و چارلز دیدیر دروکس نمایندهٔ ایالت را شکست داد. بولینی با اختلاف دو رای دروکس را در کنوانسیون حزبی شکست داد. بولینی با اکثریت نسبی ۴۹٫۱۳ درصد آرا و شکست دادن امیل لاسره نمایندهٔ اسبق دموکرات و چارلز بینوین نامزد حقوق ایالات پیروز انتخابات ماه نوامبر بولینی در جریان کنگره سی و ششم بر کرسی کمیتهٔ مطالبات خصوصی زمین تکیه زد.
بولینی در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۶۰ علناً از استیون. ای داگلاس نامزد دموکرات حمایت کرد.
بولینی شدیداً با جدایی لوئیزیانا برای پیوستن به ایالات مؤتلفه یا کنفدراسیون آمریکا مخالفت کرد و در یک سخنرانی در کنگره در ۵ فوریه سال ۱۸۶۱ اظهار داشت که او نه به کنوانسیون جدایی لوئیزیانا، بلکه به مردمی که او را انتخاب کرده‌اند، پاسخگو خواهد بود. بولینی در ادامه گفت که اگر موکلینش بخواهند که از قدرت کناره‌گیری نماید، این کار را خواهد کرد اما یک شخص طرفدار اتحادیه باقی خواهد ماند. بولینی پس از خروج لوئیزیانا از اتحادیه در ۲۶ ژانویه سال ۱۸۶۱ الی پایان دوره خدمتش در ۳ مارس سال ۱۸۶۱ کرسی خود را از دست نداد.
بولینی به نیو اورلئان برگشت و در انتخابات ماه نوامبر سال ۱۸۶۱ برای سمت قاضی صلح رقابت نمود که شکست خورد. طبق گزارش‌ها بولینی به‌علت حمایت از اتحادیه چندین مرتبه وارد جنگ تن به تن شد (حداقل یک مرتبه در ماه بین اواخر سال ۱۸۶۱ و اواسط سال ۱۸۶۲) که سبب شکستن دست چپ و فلج شدن بازویش شد. تا سال ۱۸۶۳ از جنگ‌های تن به تن او گزارش داده می‌شد.
در سال ۱۸۶۲ رئیس‌جمهور لینکلن پس از صدور اعلامیه آزادی بردگان، بولینی را استخدام نمود تا معلوم سازد که آیا نواحی نیواورلئانان تحت اشغال و سایر بخش‌های لوئیزیانا قادر به برگذاری انتخابات زودهنگام به‌خاطر فرستادن نماینده به کنگره هستند یا خیر. همین‌که انتخابات تأیید شد، بولینی برای انتخاب مجدد در کرسی خالی خود در کنگره کاندیدا شد اما به آسانی توسط بنجامین فلاندرز که حمایت بنجامین بوتلر فرماندار نظامی اتحادیه برای لوئیزیانا را با خود داشت، شکست خورد. بولینی در مقابل ۲٬۱۸۴ رأی فلاندرز، صرفاً ۱۳۶ رأی به‌دست‌آورد. بولینی شکست خود در انتخابات را به دخالت بوتلر در انتخابات نسبت داد که بوتلر دخالت در انتخابات را رد نمود و بعدها (به دروغ) شایع شد که بوتلر در یک نبرد تن به تن به بوتلر شلیک کرده‌است. هرچند لینکلن در نظر داشتن تا بولینی را پس از ترک کنگره در سمتی در نیو اورلئان منصوب نماید اما پس از این‌که بولینی در تلاش برای انتخاب مجدد شکست خورد، لینکلن تمایل کمتری برای یافتن یک سمت حمایتی برای وی نشان داد.
بولینی بعد به واشینگتن برگشت و در ماه فوریه سال ۱۸۶۴ در همان‌جا در خانهٔ پدر خانمش فوت نمود. بولینی در مقبرهٔ خانوادهٔ پارکر در قبرستان کنگره به خاک سپرده شد.
بولینی به چندین زبان صحبت می‌کرد. از فرانسوی و اسپانیایی در منزل خانوادگیش و در مکاتبات با پسرهای عمویش در اروپا استفاده می‌کرد، در حالی‌که در نامه با خانمش از انگلیسی استفاده می‌نمود. بولینی در کنگره وظیفه را با انگلیسی انجام می‌داد با این وجود در جریان بحث در رابطه با انتخاب رئیس کنگره سی و ششم، بولینی با پرسیدن این سؤال که اگر وی از اظهارات مستثنی قرار داده شده باشد «چون به زبان انگلیسی صحبت نمی‌نماید»، به کنایهٔ امرسون اتریج پاسخ داد که گفته بود «هر مرد دوست من که چهره صادق دارد، زبان انگلیسی صحبت می‌نماید، به کتاب مقدس انجیل سوگند یاد می‌نماید و قانون اساسی را با حرف 'ک' نمی‌نویسد».
بولینی زمانیکه به واشینگتن رسید، مجرد بود اما در ۱ مه سال ۱۸۶۰ با مری الیزابت پارکر دختر جورج پارکر بازرگان واشینگتن، ازدواج نمود. این عروسی «احتمالاً پر زرق و برق‌ترین عروسی بود که تا آن‌زمان در کلان‌شهرهای فدرال برگزار شده بود». رئیس‌جمهور جیمز بیوکنن، چندین تن از دبیران کابینه و تعداد زیادی از اعضای کنگره در این مراسم شرکت نموده بودند. سال‌های بعد این مراسم اشتباهاً به‌عنوان محلی شناخته شد که بوکنن از جدایی کارولینای جنوبی باخبر شد؛ با این وجود این واقعه تا ماه دسامبر سال ۱۸۶۰ اتفاق رخ نداد.
این زوج دو دختر به‌نام‌های کورین و فلیسی داشتند. اودت لی فونتهه دختر فلیسی آوازخوان اپرا در قرن بیستم بود.
در سال ۱۸۶۷ به‌عنوان بخشی از حل و فصل اختلاف طویل‌المدت ملک، کنگره سی و نهم قانونی را تصویب نمود که برمبنای آن یک ششم زمین‌های اهدا شده به ژان آنتوان برنارد دوتریو در سال ۱۸۶۷ به پاس وفاداری بولینی به اتحادیه، به الیزابت مری بیوهٔ بولینی و دخترش اهدا شد.