moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در اواخر سده ۱ (پیش از میلاد) نیکولاس دمشقی نوشت که این رسم در انگلستان پدید آمده‌است. یک نسل بعد، تیتوس لیویوس نوشت نخستین‌بار بازی گلادیاتورها در سال ۳۱۰ (پیش از میلاد) در منطقه کامپانیا (ناحیه‌ای در جنوب ایتالیای امروزی) در بزرگداشت پیروزی بر سامنیت (سامنیت‌ها) انجام گرفت.
نخستین نشانه‌های گلادیاتورها به حدود سال ۲۶۴ (پیش از میلاد) بازمی‌گردد. در آن هنگام، ثروتمندان رومی برای مهم نشان دادن خود، مراسم خاک‌سپاری باشکوهی برای افراد بلندمرتبه برگزار می‌کردند. بخشی از این مراسم، نبرد خشونت‌آمیز و مرگبار جنگ‌آوران شمشیربه‌دستی بود که معمولاً در بازار چهارپایان برپا می‌شدند. برای نمونه، در سال ۲۱۶ (پیش از میلاد) مراسم یادبود قیصر روم Marcus Aemilius Lepidus توسط فرزندش، به مدت سه روز با حضور گلادیاتورها و با نمایشی خیره‌کننده‌تر از هرآنچه که پیش از آن انجام شده بود انجام شد. در سال ۲۰۶ (پیش از میلاد) سری بعدی مسابقات بزرگ توسط اسکیپیوی آفریقایی به یاد پدر و عمویش برگزار شد که در جنگ پونی کشته شده بودند. در سال ۶۵ (پیش از میلاد) ژولیوس سزار که تازه توسط سنا به عنوان قیصر برگزیده شده بود مسابقات بزرگی را در یادبود پدرش که ۲۰ سال پیش در گذشته بود برگزار کرد که در آن ۳۲۰ گلادیاتور تا سرحد مرگ با هم مبارزه کردند. در سال ۱۸۳ (میلادی) نیز به یاد بزرگداشت جمهوری روم مبارزات بزرگی به مدت ۳ شبانه روز با حضور ۱۲۰ گلادیاتور برگزار شد.
با پایان جمهوری و آغاز امپراتوری روم، محبوبیت گلادیاتورها آنقدر زیاد شد که پادشاهان تصمیم گرفتند نبردهای گلادیاتورها را سامان دهند و از آن برای سرگرمی انبوه مردم استفاده کنند. در نتیجه، گلادیاتورها حرفه‌ای‌تر شده و افرادی داوطلب این کار شدند؛ زیرا خوراک و سرپناه بدست می‌آوردند و اگر زنده می‌ماندند، مشهور می‌شدند. آنها حتی در مدرسه‌های ویژه، روش‌های استفاده از انواع اسلحه را می‌آموختند تا برای نبرد، آمادگی داشته باشند. در سال‌های پایانی جمهوری و در شرایط نابه سامان سیاسی و اجتماعی، بازی گلادیاتورها تبدیل به یک تجارت پر سود و منفعت شده بود. به‌طوری‌که همیشه یک حامی مالی برای برگزاری مسابقات وجود داشت و در جای‌جای جمهوری، شاهد برگزاری مسابقات روزمره برای گلادیاتورها بودند و سیل عظیمی از بردگان در نقاط مختلف جمهوری در حال تعلیم برای انجام مبارزه در آرنا بودند.
با گسترش مسیحیت در امپراطوری روم، محبوبیت گلادیاتورها کم شد. ولی هنوز این‌گونه مبارزات با شکوه تمام در روم و سرتاسر امپراتوری انجام می‌شد تا اینکه در سال ۳۱۵ امپراتور کنستانتین استفاده از کودکان در آرنا را محکوم کرد و ۱۰ سال بعد طی فرمانی هرگونه مبارزات از این دست را در سرتاسر امپراتوری ممنوع کرد با این حال در دوره‌هایی بعضی از امپراتورها اجازه از سرگیری این مبارزات را دوباره می‌دادند و بعضی دیگر از اجرای آن جلوگیری تا اینکه در سال ۵۳۶ دیگر این مسابقات در روم غربی محبوبیت نداشت و بیشتر مسابقات ارابه رانی که خاستگاه آن در روم شرقی بود طرفدار پیدا کرده بود و عملاً دیگر مسابقه گلادیاتورها انجام نگرفت گرچه در مناطقی تا مدت‌ها بعد هنوز این‌گونه مبارزات رواج داشت.
لباسی که گلادیاتورها هنگام نبرد می‌پوشیدند بستگی به سرزمین اصلی آنها داشت. سامنیت‌ها (از ایتالیا)، گل‌ها (از فرانسه) و تراکیان‌ها (از ناحیهٔ بلغارستان) لباس متفاوتی می‌پوشیدند. با افزایش محبوبیت نبرد گلادیاتورها، جنگجویان، دیگر بر مبنای خاستگاه خود لباس نمی‌پوشیدند. بلکه با زره و سلاح‌های خود، شناخته می‌شدند.
گلادیاتورها اختیار چندانی بر اعمال و رفتار خود نداشتند و اجازه نداشتند. آنها نمی‌توانستند هر جا که می‌خواهند بروند. روابط عاشقانهٔ آنها به شدت تحت کنترل می‌شد. اربابان، آنها را اتاق‌های جداگانه‌ای نگه می‌داشتند تا مبادا از زندگی گلادیاتوری به تنگ بیایند و با هم تبانی کنند و دست به فرار بزنند.
برای آمادگی این نبردهای حماسی، به گلادیاتورها به جای خوردن گوشت قرمز و سبزیجات خام، به آنها مقدار زیادی جو می‌دادند تا کربوهیدرات مورد نیاز بدن آنها را تأمین کنند.
چون بیشتر گلادیاتورها اسیران یا برده‌هایی بودند که رومی‌ها از جنگ با دیگر کشورها با خود می‌آوردند، همیشه خوار و خفیف شمرده می‌شدند. آنها تحت شرایطی دشوار آموزش می‌دیدند و از نظر اجتماعی به حاشیه رانده شده، و تحت تبعیض نژادی قرار می‌گرفتند. آن نمی‌توانستند رأی بدهند یا وصیت کنند. حتی اگر گلادیاتوری می‌توانست آزادی خود را به دست آورد یا بخرد، باز هم مردم، او را از بدنام‌ها می‌شناختند. مردم طبقه اشراف و حاکم، نمی‌خواستند دختران و پسران‌شان گلادیاتور شوند.
هزینه تأمین خوراک، سرپناه، و آموزش گلادیاتورها بسیار زیاد بود و حتی ممکن بود آموزش آنها سال‌ها طول بکشد. برای همین، اربابان آنها حاضر نبودند گلادیاتور خود را به سادگی از دست بدهند. از این رو بیشتر نبردها تا پای مرگ نبودند. بلکه تا جایی پیش می‌رفت که نمایش شجاعت و سرگرم‌کنندگی جنگجوها برای مردم جذاب باشد. اگر گاهی نبرد تا سرحد مرگ گلادیاتورها هم برنامه‌ریزی می‌شد نیز، پیش از آغاز، به آنها خبر می‌دادند.
گلادیاتورها هوادارانی افراطی داشتند. زنان ثروتمند برای داشتن عرق بدن و خراشه‌های پوست بدن گلادیاتورها در میدان نبرد حاضر بودند پول زیادی بدهند تا از آن به عنوان مرطوب‌کننده استفاده کنند.
سرنوشت گلادیاتور زنده، ولی شکست خورده را تماشاگران معین می‌کردند. اگر آن‌ها دستشان را بالا می‌بردند، گلادیاتور مغلوب، زنده می‌ماند امّا اگر شست دستشان را پایین می‌آوردند و با آن به زمین اشاره می‌کردند، به معنای آن بود که مغلوب باید بدست گلادیاتور پیروز نابود شود. اجساد گلادیاتورهای مغلوب و کشته شده را با قلاب از صحنهٔ آمفی تئاتر بیرون می‌بردند.
گلادیاتورها برای محافظت از خودشان با هم روابط نزدیک و پیوند محکم برادرانه برقرار می‌کردند و به هم کمک می‌کردند تا هزینهٔ خاکسپاری همرزمان شکست‌خورده را تأمین کنند.
در سراسر امپراتوری روم سالانه نزدیک به ۸۰۰۰ نفر در صحنهٔ این نبردها جان خود را از دست داده‌اند.
برای مبارزات گلادیاتوری، میدان مخصوصی درست کرده بودند که آمفی تئاتر نام داشت و شبیه سیرک‌های امروزی بود. در آغاز رومیان آمفی تئاترها را از چوب می‌ساختند. اما بعدها کم‌کم شروع به ساختن آمفی تئاترهایی از سنگ نمودند. در مرکز هر آمفی تئاتر، یک میدان شنی قرار داده می‌شد که آرینا نام داشت. کلمهٔ آرینا به معنای صحنه بود و در اطراف آرینا (صحنه)، پله‌هایی برای نشستن تماشاگران می‌ساختند. استفاده از شن برای این بود که هر چه خون بر آن می‌ریخت به خود جذب کند. امپراتور و ثروتمندان در جایگاه ویژه‌ای می‌نشستند و هنگام تماشای مبارزه، موش صحرایی (گونه‌ای موش زمستان‌خواب) سرخ‌شده می‌خوردند. افراد فقیر باید پشت آنها می‌ایستادند.
برنامه آمفی‌تئاتر، تنها، شمیرزنی و نبرد نبود. بلکه در آغاز، با مردانی به نام وناتور یا شکارچی با جانورانی مانند خرس و شیر نبرد می‌کردند. نزدیک ظهر مراسم اعدام مجرمان برگزار می‌شد و بعدازظهرها نوبت نبرد گلادیاتورها بود. گلادیاتورها در روزهای جشن، در صحنهٔ آمفی تئاتر به جنگ تن‌به‌تن مشغول می‌شدند و گاهی اوقات پیش می‌آمد که در وسط میدان و بر روی آینا، شمار زیادی گلادیاتور دیده می‌شدند که به صورت جفت‌به‌جفت یا دسته جمعی، در حال مبارزه با یکدیگر بودند. گلادیاتورهایی که از سر دلسردی مبارزه می‌کردند یا تمایلی به این کار نشان نمی‌دادند را به ضرب شلاق و نوک نیزه، به میدان مبارزه رانده می‌شدند. در اطراف میدان نبرد درهای پنهان و ناپیدایی بود که به جنگجویان امکان می‌داد با آغاز نبرد، ورودی هیجان‌انگیز به صحنه داشته باشند. گاهی آمفی‌تئاتر را با آب پر می‌کردند تا تصویر و تصوری از نبردهای دریایی ایجاد کنند. گاهی نیز، شیرها و ببرها و دیگر حیوانات بزرگ درنده را، به جان گلادیاتورها می‌افکندند. داستان‌های زیادی از به کار گرفتن جانوران درنده در مبارزات گلادیاتوری و مانند آنها شده که به عنوان نمونه‌هایی از آن‌ها می‌توان به داستان آندروکلس برده یا داستان لاورئولوس دزد اشاره نمود.
حتی بعضی امپراتورها، از جمله کالیگولا و هادریانوس، خودشان وارد میدان نبرد می‌شدند و می‌جنگیدند. البته در آن لحظه، همه باید با سلاح‌های چوبی می‌جنگیدند و امپراتور، پیروزی قطعی میدان بود.
حق فاتحان نسبت به کشتار اسیران ایشان، به‌طورکلی در سرتاسر دنیای قدیم مورد قبول بود و رومیان خود را بزرگوار می‌پنداشتند که از طریق نبردهای گلادیاتوری به اسیران فرصتی می‌دهند که در میدان، زندگی خود را نجات دهند. افرادی را که محکوم به ارتکاب قتل شده بودند، از سراسر امپراتوری به رم می‌آوردند و به مدرسهٔ گلادیاتورها می‌فرستادند و اندکی بعد به میدان مسابقات رزمی می‌کشاندند. این افراد اگر به‌طور استثنائی شجاعانه می‌جنگیدند، ممکن بود فوراً آزاد شوند. اما اگر صرفاً پس از رزم زنده می‌ماندند، مجبور بودند که بار دیگر هم در روزهای تعطیل بجنگند. اینان اگر سه سال دوام می‌آوردند، تبدیل به برده می‌شدند و پس از آن اگر به مدت دو سال اربابان خود را راضی می‌کردند، آزاد می‌شدند.
جنایاتی که ارتکاب آن‌ها موجب محکومیت به گلادیاتوری می‌شد قتل، دزدی، حرق، کفر و عصیان بودند. اما همزمان، فرمانداران کوشا که گوش‌به‌زنگ دلخوشی امپراتور بودند. اگر میدان مبارزهٔ گلادیاتوری انسان کم بیاورد ممکن بود این قواعد را زیر پا بنهند. حتی ممکن بود که گاهی سناتورها و سلحشوران نیز، مانند گلادیاتورها محکوم به جنگیدن شوند و گاهی اوقات نیز، علاقه به مورد توجه و تمجید قرار گرفتن باعث می‌شد که افرادی از طبقهٔ سوارکار، داوطلب شرکت در جنگ‌های گلادیاتوری شوند. در هر حال، تحت نیروی کشش و جذبهٔ ماجراجویی و خطر، عدهٔ زیادی در مدارس گلادیاتوری ثبت نام می‌کردند.
بیمار انگلیسی فیلمی درام جنگی رمانتیک و حماسی محصول ۱۹۹۶به نویسندگی و کارگردانی آنتونی مینگلا بر اساس رمانی به همین نام از مایکل اونداتیه است.
یک هواپیمای دوباله بریتانیایی قدیمی بین جنگ‌ها که در میان صحرا پرواز می‌کرد توسط توپچی‌های آلمانی سرنگون شد. خلبان (ریف فاینز) به شدت سوخته از لاشه هواپیما بیرون کشیده شده و توسط گروهی از بادیه نشینان نجات داده می‌شود.
او که به سبب زخم‌های هولناک و شوک روانی نام خود و گذشته‌اش را به یاد نمی‌آورد، با نام بیمار انگلیسی به نیروهای متفقین در ایتالیا تحویل داده می‌شود. در آنجا پرستاری به نام هانا (ژولیت بینوش) با اجازه سرپرست بیمارستان او را در صومعه ای در ایالت توسکانی بستری و از او مراقبت می‌کند.
با پیدا شدن سر و کله کاراواجیو که خود را وابسته متفقین با نهضت مقاومت ایتالیا معرفی می‌کند و یک ستوان سیک هندی تباری و مین یاب به نام کیپ سینگ در صومعه زندگی هانا و بیمار انگلیسی دگرگون می‌شود. روزی که کاراواجیو و هانا دربارهٔ نوشته‌های هرودت بحث می‌کنند، خلبان انگلیسی گذشته‌اش را به یاد می‌آورد. او کنت لاسزلو آلماسی خلبان اکتشافی آثار باستانی است که در صحرای لیبی به اکتشاف می‌پرداخته‌است…
http://www.bbfc.co.uk/releases/english-patient-1970-4
http://www.bbfc.co.uk/releases/english-patie
لئون حرفه‌ای یا لئون (که همچنین با عنوان حرفه‌ای یا لئون: حرفه‌ای نیز شناخته می‌شود) فیلمی مهیج فرانسوی و با زبان انگلیسی به نویسندگی و کارگردانی لوک بسون محصول سال ۱۹۹۴ شرکت آمریکایی کلمبیا پیکچرز است. این فیلم در تاریخ ۱۸ نوامبر ۱۹۹۴ در آمریکا و با نام "حرفه‌ای" به روی پرده رفت.
این فیلم به عنوان بهترین فیلم ژان رنو و از برترین آثار تاریخ سینما به شمار میرود.
فیلم با صحنه‌ای از بالای شهر نیویورک شروع می‌شود و داخل کافه و مرکز کار تونی (دنی آیلو) می‌شود، تونی در حالی که سیگار می‌کشد در مورد کار با شخصی صحبت می‌کند که چهره‌اش چندان پیدا نیست، وی با یک عینک دودی در مقابل تونی نشسته‌است، کار را می‌پذیرد و لیوان شیر جلویش را سر می‌کشد. وی همان لئون (ژان رنو) آدمکشی حرفه‌ای و خطرناک است (که خودش را بعداً «پاک‌کننده» معرفی می‌کند) او در محلهٔ ایتالیای کوچک در شهر نیویورک زندگی می‌کند. کار سپرده شده را که تهدید و ترساندن یک قاچاقچی مواد مخدر (فت‌من) است انجام می‌دهد. او که به خاطر شغلش مجبور است مرتباً مکان زندگیش را تغییر دهد؛ در صحنه‌ای از پله‌ها بالا می‌آید که دختر بچه‌ای سیزده ساله، در راهروی پله‌ها نشسته و مشغول سیگار کشیدن است که ماتیلدا لاندو (ناتالی پورتمن) یکی از نقش‌های اصلی فیلم می‌باشد. لئون و ماتیلدا آشنایی مختصری با یکدیگر پیدا می‌کنند. در صحنه بعد شاهد درگیری لفظی یکی از مأموران دی.ای. اِی با پدر ماتیلدا هستیم که به خاطر کسری در مواد مخدری است که توسط وی نگهداری می‌شده‌است.
بعد این موضوع را به رئیس خود که آنجا بود و در حال گوش دادن موزیک بود می‌گوید. در در اینجا با نورمن «استن» استنسفیلد (گری اولدمن) یکی دیگر از نقش‌های اصلی فیلم آشنا می‌شویم. وی که از رؤسای دی.ای. اِی است، خود در کار قاچاق مواد و مصرف آن نقش دارد. به پدر ماتیلدا توصیه می‌کند که تا فردا ظهر مواد را تحویل دهد. فردا ظهر استنفیلد به همراه چندین مأمور و همکار خود با اسلحه به منزلشان حمله می‌کنند و تمام اعضای خانواده را به غیر از ماتیلدا که به منظور خرید بیرون رفته، از جمله پسر چهار ساله خانواده را به قتل می‌رسانند. ماتیلدا از خرید بازگشته و متوجه قضیه می‌شود و برای نجات یافتن خود به در منزل لئون رفته و زنگ می‌زند. لئون که مردد در بازکردن در است بر اثر اصرار و التماس ماتیلدا در را باز می‌کند.
ماتیلدا متوجه شغل لئون می‌شود و تصمیم می‌گیرد از لئون بخواهد تا انتقام خون برادرش را بگیرد، لئون نمی‌پذیرد ولی بعد از اصرارهای فراوان ماتیلدا و گذشت زمان لئون می‌پذیرد تا به ماتیلدا اصول و شیوه «تمیز کردن» یا همان آدمکشی را یاد بدهد. ماتیلدا همچنان مصمم است تا انتقام خون برادرش را بگیرد. یک روز به منزل خودشان بازمی‌گردد تا پول مخفی شده‌ای که در حدود بیست هزار دلار است را بردارد و خط سفیدی که دور جنازه برادرش که قبلاً آنجا بود می‌بیند؛ و تصادفاً همان موقع استنفیلد و چند مأمور دیگر از راه می‌رسند و ماتیلدا مخفی می‌شود. مأمورین ارشد از استنفیلد در مورد قتل‌عام خانواده بازجویی می‌کنند که استنفیلد با ناسزا گفتن و با پاسخ مختصر و فریاد اینکه من وقت ندارم در مورد این مزخرفات صحبت کنم از آنجا خارج می‌شود. ماتیلدا وی را تعقیب می‌کند و نام و محل کارش را می‌فهمد.
سرانجام در یک گفتگو بین لئون و ماتیلدا، ماتیلدا در ازای رفتارهای سرد و خشک لئون تصمیم می‌گیرد تا خودش را بکشد، اسلحه‌ای را پر می‌کند و آن را روی شقیقه‌اش می‌گذارد و خود را آماده کشتن می‌کند که لئون اسلحه را کنار می‌زند و مانع از خودکشی‌اش می‌شود.
لئون تصمیم می‌گیرد قاتلین خانواده ماتیلدا را از بین ببرد و برای این کار از کشتن مالکی، دستیار استنفیلد شروع می‌کند. از طرفی ماتیلدا برای کشتن استنفیلد شخصاً عمل می‌کند و چند اسلحه برمی‌دارد و به سمت دفتر کاریش روانه می‌شود و با بهانه آوردن غذا تصمیم به وارد شدن به ساختمان دی.ای. اِی می‌گیرد. استنفیلد به توالت مردان می‌رود و ماتیلدا به دنبال وی می‌رود اما اثری از وی پیدا نمی‌کند تا اینکه در توالت عمومی بسته می‌شود و استنفیلد از پشت در نمایان می‌گردد و کم‌کم جلو می‌آید. وی که فرد زرنگی می‌باشد حدس می‌زند که ماتیلدا برای کشتن وی آمده اما فکر می‌کند کسی او را فرستاده ولی بعد با گفته خود ماتیلدا متوجه می‌شود که قضیه شخصی است. در همین حال یکی از مأمورینش خبر کشته شدن مالکی را می‌آورد که باعث ناراحتیش می‌شود، ماتیلدا را توسط مأمور به اتاقش می‌فرستد. لئون بازمی‌گردد و متوجه نبود ماتیلدا و نامه وی می‌شود که در آن گفته که خودش به سراغ استنفیلد رفته‌است. لئون به سمت ساختمان مذکور می‌رود و ماتیلدا را از دست مأمورین آزاد می‌کند. شب آن روز ماتیلدا از لئون ماجرای زندگی او را از خود لئون می‌شنود که در جوانی دختری را دوست داشته، اما پدر دختر به او اجازه ملاقات با لئون را نمی‌داده و در نهایت دختر را با گلوله به قتل می‌رساند. لئون برای انتقام با یک اسلحه دوربین دار پدر دختر را می‌کشد و سپس فرار می‌کند و به پیش پدرش که نزد تونی کار می‌کند، می‌آید و از آن به بعد وارد حرفه و شغل آدمکشی می‌شود. به همین دلیل می‌گوید که من دوست خوبی برای تو نخواهم شد.
استنفیلد برای پیدا کردن لئون به کافه و محل کار تونی مراجعه می‌کند و اظهار می‌دارد که در منطقه تونی آدمکشی با تیپ ایتالیایی‌ها دست به قتل مأمور وی (مالکی) زده‌است. استنفیلد بعد از کتک زدن تونی آدرس لئون را گیر میاورد؛ و فردا با تعداد زیادی مأمور راهی آپارتمانی که لئون در آن زندگی می‌کند می‌شود. ماتیلدا طبق معمول به خرید شیر رفته و بازمی‌گردد و وقتی به طبقه آخر می‌رسد مأمورین از پشت وی را می‌گیرند و از او اطلاعاتی در مورد لئون می‌خواهند و کلید منزل را از او می‌گیرند. مأمورین در را باز می‌کنند و وارد می‌شوند. در نمای دوربین، دستی دیده می‌شود که از بالا، در را می‌بندد و پی آمد آن شنیده شدن صدای شلیک چند گلوله است و با بازشدن در معلوم می‌شود که تمام نیروهای اعزامی کشته شده‌اند. با اعلام این خبر به استنفیلد، وی به یکی از مأموران خود دستور می‌دهد که هر چه نیرو وجود دارد فرستاده شود. باز هم تعدادی نیرو راهی منزل می‌شوند که لئون از بالای در یکی از آن‌ها را که داخل شده و سپس با آویزان شدن مابقی را که پشت در هستند می‌کشد. سپس پائین آمده و با تهدید یکی از نیروها ماتیلدا را آزاد می‌کند. بعد از داخل شدن به منزل، لئون گلدانش را که خیلی دوست دارد و در کنار پنجره است برمی‌دارد و لای کت سیاه ضخیم خود می‌پیچاند و از طریق کانال هوا کش پائین می‌اندازد و ماتیلدا را نیز از همان راه فراری می‌دهد.
بعد از شلیک خمپاره به منزل توسط نیروهای پلیس لئون لباس یکی از مأمورین را می‌پوشد و با ماسک خود را قاطی پلیس‌های زخمی می‌کند به راهروی طبقهٔ اول می‌رود. استنفیلد متوجه او می‌شود و حدس می‌زند که وی همان لئون و فرد مورد نظر اوست. همه نیروهای خود را بیرون می‌کند تا لئون را تنها گیر بیاورد. لئون از پله‌ها پائین می‌آید تا بعد از گذر از راهرو از در اصلی بیرون برود که استنفیلد وی را از پشت مورد اصابت گلوله قرار می‌دهد. لئون در هنگام مرگ دست استنفیلد را می‌گیرد و در آن چیزی قرار می‌دهد و اضافه می‌کند «این از طرف ماتیلدا است» وقتی استنفیلد دست خود را باز می‌کند یک ضامن را می‌بیند که بعد از بازکردن لباس لئون متوجه می‌شود ضامن متعلق به نارنجک‌هایی است که لئون به خود بسته. بمب با قدرت زیادی منفجر می‌شود. ماتیلدا بعد از گرفتن پول اندکی که تونی به وصیت لئون به او می‌دهد، بعد با گلدان لئون به مدرسه‌اش بازمی‌گردد و گیاه گلدان لئون را در حیاط مدرسه خاک می‌کند و بعد می‌گوید:(فکر کنم اینجا جات بهتره لئون)
"فلسفه همراه داشتتن گلدان شبیه پنداری بین لئون و گلدان بود( هر دوتای ما بدون ریشه هستیم ) بعد از کشته شدن لئون ماتیلدا گلدان را در خاک میکارد که تشبیه خانواده( ماتیلدا ) به ریشه دار شدن و یکجا ماندن لئون می باشد."
این فیلم دارای دو نسخهٔ آمریکایی و فرانسوی است. نسخه‌ای که در سال ۱۹۹۴ در فرانسه اکران شد ۲۴ دقیقه طولانی‌تر از نسخه اکران‌شده در آمریکا بود. موارد اضافی در اثر دوم فیلم، تعاملات و ارتباطات بین لئون و ماتیلدا را بیشتر نشان می‌دهد.
چشمان کاملاً بسته یا چشمان بازِ بسته فیلمی به کارگردانی استنلی کوبریک محصول سال ۱۹۹۹ است. فیلم پس از مرگ کوبریک در سال ۱۹۹۹ اکران عمومی شد. "چشمان بازِ بسته" قبل از نمایش عمومی در آمریکا به دلیل صحنه‌های عریان در فیلم با سانسور مواجه شد.
دکتر ویلیام (بیل) هارفورد (تام کروز)، که به همراه همسرش، آلیس (نیکول کیدمن)، به مهمانی یکی از سرشناسان نیویورک - ویکتور زیگلر (سیدنی پولاک) - رفته‌است، توسط صاحبخانه به طبقهٔ بالا خوانده می‌شود تا زن جوانی به نام مَندی را که در مصرف مواد مخدر زیاده‌روی کرده و در حال معاشقه با زیگلر بیهوش شده‌است، معاینه کند. آلیس، در غیاب بیل، با مهمان دیگری سرگرم گفتگو می‌شود. در انتهای شب در خانه، بحثی در مورد روابط جنسی زن و مرد و حسادت بین آن‌ها درمی‌گیرد و آلیس پیش شوهرش اعتراف می‌کند که در یک شب به عشق‌بازی با یک افسر نیروی دریایی فکر کرده‌است. بین زن و شوهر بحث درمی‌گیرد و مرد برای انجام یک فوریت شغلی از خانه بیرون می‌آید. سپس، پریشان از حرف‌های آلیس، در شهر راه می‌افتد و به شکلی می‌خواهد با خیانت کردن، از حسی که آلیس نسبت به آن ملوان داشته‌است انتقام بگیرد.
بیل با آدم‌های مختلفی برخورد می‌کند و یکی از دوستان قدیمی‌اش به نام نیک، که در یک کافه پیانو می‌زند، دربارهٔ یک میهمانی مخفی بالماسکه برایش تعریف‌هایی می‌کند. برای رفتن به این میهمانی، حاضران باید گذرواژه را بدانند. نیک این کلمه را به بیل می‌گوید. بیل برای رفتن به این میهمانی بالماسکه به لباسی مخصوص و ماسک نیازمند است. این لباس را به سختی تهیه می‌کند و به میهمانی می‌رود. در آنجا با صحنه‌های آیینی و ارجی اسرارآمیزی روبه‌رو می‌شود. در این بین، زنی نزد بیل می‌آید و او را ترغیب به رفتن می‌کند، ولی بیل می‌ماند و گرفتار می‌شود. یکی از مسئولان مهمانی کلمهٔ عبور دوم را از وی سؤال می‌کند که او آن را نمی‌داند. مرد به او می‌گوید که باید مجازات شود و از او می‌خواهد که ماسکش را بردارد و او به‌ناچار ماسکش را برمی‌دارد که پس از آن با دستور رئیس تشکیلات مبنی بر اینکه باید لباس‌هایش را نیز از تن خارج کند روبرو می‌شود؛ اما در این بین، زنی اعلام می‌کند که حاضر است تاوان کار بیل را بدهد و به‌جای او مجازات شود؛ بنابراین، دکتر هارفورد از مجازات رهایی می‌یابد و به خانه می‌رود.
فردا صبح، بیل به دنبال دوست پیانیستش، نیک، به هتل می‌رود و متوجه می‌شود که او در نیمه‌شب هتل را در حالی که صورتش زخمی بوده و دو نفر او را همراهی می‌کردند، ترک کرده‌است. سپس به همان خانهٔ مهمانی می‌رود و در آنجا با نامه‌ای تهدیدآمیز مواجه می‌شود که از او می‌خواهد از تحقیق دست بردارد. همان شب، بیل اطلاع می‌یابد که مَندی — مانکن جوانی که در مهمانیِ ابتدای فیلم معاینه‌اش کرده بود — به دلیل زیاده‌روی در مصرف مواد مخدر، مرده‌است و پی می‌برد که آن زن همان نجات‌دهنده‌اش است. به سردخانه می‌رود و جسد او را می‌بیند تا او را از روی بدنش بشناسد. سپس دوست سرشناسش، زیگلر، او را به خانه‌اش دعوت می‌کند و به او می‌گوید که تمام ماجرا را می‌داند. او ادعا می‌کند تمام تهدید برای ترساندن وی بوده‌است. زیگلر، که در مهمانی بوده، به او می‌گوید که مَندی همان دختر مهمانی است ولی به خاطر مصرف بیش از حد مواد مخدر جان باخته‌است و توطئه و قتلی در میان نیست. ویلیام به خانه بازمی‌گردد و می‌فهمد که آلیس ماسکی را که او در مهمانی به چهره داشته، یافته‌است و از آشکار شدن مخفی‌کاری و حس گناه می‌گرید. آلیس از خواب بیدار می‌شود. سپس بیل تمام ماجرا را برای آلیس نقل می‌کند و به هنگام صبح به همراه دختر کوچکشان برای خرید کریسمس به فروشگاه می‌روند.
علی‌رغم اینکه داستان فیلم در نیویورک اتفاق می‌افتد، بیشتر فیلمبرداری در انگلیس صورت گرفته‌است. اکثر صحنه‌های خیابانی فیلم در دهکده گرینویچ، در حقیقت در استودیوی پاینوود بازآفرینی شده‌اند. استنلی کوبریک در میانهٔ مونتاژ و راف کات برای تحویل به استودیو درگذشت.
رمز عبور فیدلیو، عنوان تنها اپرای لودویگ ون بتهوون است. در این اپرا، فیدلیو زنی است که برای نجات دادن معشوقش، خود را به عنوان یک مرد جا می‌زند.
این فیلم در کتاب رکوردهای گینس با رکورد طولانی‌ترین فیلمبرداری ثابت فیلم، در چهارصد روز به ثبت رسیده‌است.
مترجم فیلمی در ژانر سیاسی هیجانی با بازی شان پن و نیکول کیدمن به کارگردانی سیدنی پولاک محصول سال ۲۰۰۵ است.
"سیلویا بروم" که متولد آفریقاست به عنوان مترجم شفاهی در سازمان ملل متحد فعالیت می‌کند روزی او به‌طور تصادفی و ناخواسته مکالمه‌ای را میشنود که در آن یک رهبر آفریقایی که قرار است در مجمع عمومی سازمان ملل سخنرانی کند تهدید به قتل می‌شود این مکالمه به زبانی ادا می‌شود که عده بسیار محدودی از جمله سیلویا به آن اشراف دارند شنیدن این مکالمه باعث می‌شود تا زندگی سیلویا به‌طور جدی به مخاطره بیفتد تروریست‌ها متوجه می‌شوند که سیلویا از نقشه آن‌ها با خبر شده‌است و در نتیجه درصدد از بین بردن او بر می‌آیند سیلویا مایوسانه به دنبال راهی برای خنثی کردن نقشه آن‌ها و نیز نجات خود می‌گردد البته یافتن فردی که ادعای او را مبنی بر جریان تهدید به قتل باور کند دشوار است. یک مأمور امنیتی فدرال به نام "توبین کلر" مأمور حفاظت از جان سیلویا می‌شود و اعتماد چندانی به گفته‌های سیلویا ندارد و معتقد است او همه حقیقت ماجرا را نمی‌گوید.او به سیلویا ظنین می‌شود و حتی حدس می‌زند که سیلویا هم جزو تیم تروریست هاست. توبین که گذشته‌ای رنج آلود دارد و تقریباً یک فرد شکست خورده است به همراه سیلویا مبارزه‌ای را آغاز می‌کند که ممکن است به قیمت جان او و سیلویا تمام شود سیلویا و توبین در دو جایگاه متفاوت قرار دارند و از دو منظر متفاوت به زندگی نگاه می‌کنند. یکی مترجم سازمان ملل و به قدرت و اصالت واژه‌ها اعتقاد دارد و دیگری یک مأمور مخفی امنیتی است که ارزش چندانی برای گفته‌های دیگران قائل نیست و در عوض سعی می‌کند با تفسیر رفتارهای اشخاص پی به افکار آن‌ها ببرد آن‌ها باید پیش از آنکه خیلی دیر شود یک بحران بین‌المللی را مهار کنند.آنها ضمن تعقیب و گریزهایشان به شناخت جدیدی از هم می‌رسند و حس می‌کنند که واقعاً به یکدیگر نیاز دارند.
سکوت بره‌ها () فیلم آمریکایی سال ۱۹۹۱ در ژانر وحشت روان‌شناختی به کارگردانی جاناتان دمی و نویسندگی تد تلی است که از رمان به همین نام از توماس هریس اقتباس شده‌است. جودی فاستر نقش کارآموز جوان اف‌بی‌آی یعنی کلاریس استارلینگ را ایفا می‌کند که در جستجوی قاتل زنجیره‌ای به‌نام «بیل بوفالو» (تد لواین) است که پوست قربانیان خود را از بدن جدا می‌کند. استارلینگ برای دستگیری او از روانشناس نابغه و قاتل زنجیره‌ای دیگری به‌نام هانیبال لکتر (آنتونی هاپکینز) کمک و راهنمایی می‌گیرد. دیگر بازیگران آن اسکات گلن، آنتونی هیلد و کیسی لمونز هستند.
"سکوت بره‌ها" در ۱۴ فوریهٔ ۱۹۹۱ اکران شد و بیش از ۲۷۲ میلیون دلار فروش داشت، در حالی که بودجهٔ ساخت فیلم ۱۹ میلیون دلار بود. این فیلم مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و یکی از فیلم‌هایی است که در تاریخ برترین انگاشته شده‌اند. این فیلم بر اساس نقدهای منتقدان در وبگاه راتن تومیتوز امتیاز ۹۵٪ را به‌دست‌آورده‌است. این سومین فیلمی است پس از "در یک شب اتفاق افتاد" (۱۹۳۴) و "دیوانه از قفس پرید" (۱۹۷۵) که برندهٔ همهٔ ۵ شاخهٔ اصلی جایزهٔ اسکار شد: بهترین فیلم، بهترین بازیگر مرد برای هاپکینز، بهترین بازیگر زن برای فاستر، بهترین کارگردانی، و بهترین فیلم‌نامه اقتباسی. همچنین تنها فیلم برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین فیلم در ژانر ترسناک است.
در سال ۲۰۱۸ نام "سکوت بره‌ها" از سوی "امپایر" در رتبهٔ ۴۸ فهرست ۵۰۰ فیلم برتر تاریخ قرار گرفت. در رتبه‌بندی برترین تریلرهای تاریخ سینمای آمریکا در سال ۲۰۰۱ که توسط بنیاد فیلم آمریکا انجام گرفت رتبهٔ پنجم را به خود اختصاص داد. همچنین شخصیت لکتر با بازی هاپکینز بر اساس دیگر رتبه‌بندی بنیاد فیلم آمریکا با نام ۱۰۰ قهرمان و شرور در رتبهٔ اول بهترین شرورهای تاریخ قرار گرفت. این فیلم از سوی کتابخانه کنگره ایالات متحده «از نظر فرهنگی، تاریخی یا زیبایی‌شناختی» حائز اهمیت است و در سال ۲۰۱۱ برای نگهداری در فهرست ملی ثبت فیلم انتخاب شد. دنباله‌ای با نام "هانیبال" (۲۰۰۱) و سپس پیش‌درآمدها با نام‌های "اژدهای سرخ" (۲۰۰۱) و "خیزش هانیبال" (۲۰۰۷) اکران شدند.
کلاریس استارلینگ (جودی فاستر) توسط جک کرافورد (اسکات گلن) از آکادمی آموزشی اف‌بی‌آی در کوانتیکوو، ویرجینیا انتخاب می‌شود. کرافورد به استارلینگ مأموریت می‌دهد که با هانیبال لکتر (آنتونی هاپکینز) که یک روان‌شناس و قاتل زنجیره‌ای است، گفتگو نماید چرا که اعتقاد دارد که لکتر ممکن است بتواند به آن‌ها در پیدا کردن «بیل بوفالو» (قاتلی زنجیره‌ای که پوست قربانیانش را از تن جدا می‌نماید) کمک نماید.
استارلینگ به بیمارستان روانی در بالتیمور می‌رود و در آنجا دکتر فردریک چیلتون (آنتونی هیلد) او را به سلول دکتر لکتر راهنمایی می‌کند. در ابتدا دکتر لکتر آرام است اما به ناگهان عصبانی می‌شود چرا که استارلینگ سعی دارد از او اطلاعات بکشد. در حالی که استارلینگ با ترس در حال ترک سلول است، یکی از بیماران به کلاریس توهین بدی می‌کند که لکتر این عمل را بسیار زشت می‌پندارد و استارلینگ را صدا می‌کند که برگردد و به او می‌گوید که به دنبال یکی از بیماران سابقش بگردد. این راهنمایی، استارلینگ را به یک زیرزمین سوق می‌دهد که در آنجا جسد یکی از بیماران سابق لکتر را پیدا می‌کند.
استارلینگ به پیش لکتر بر می‌گردد و لکتر به او می‌گوید که این جسد به بیل بوفالو مرتبط است. استارلینگ به لکتر پیشنهاد می‌دهد در صورتی‌که به او در این زمینه کمک کند، از کلینیک دکتر چیلتون به جایی دیگر منتقل شود.
هنگامیکه بیل بوفالو دختر یک سناتور را می‌دزدد، کرافورد به استارلینگ اجازه می‌دهد که به دروغ این پیشنهاد را به لکتر بدهد که در صورتی‌که به آن‌ها در پیدا کردن بیل بوفالو کمک نماید، او را به زندانی دیگر منتقل کنند. در عوض، لکتر یک بازی یک‌به‌یک را با استارلینگ شروع می‌نماید و به او پیشنهاد می‌کند که اطلاعات جامعی در مورد بیل بوفالو در اختیار آن‌ها قرار بدهد و در عوض استارلینگ نیز از گذشتهٔ خود برای لکتر بگوید، چیزی که قبلاً کرافورد به استارلینگ هشدار داده بود که برای لکتر بازگو نکند چرا که لکتر می‌تواند در وجود استارلینگ رخنه نماید.
چیلتون نیز که پنهانی به مکالمات استارلینگ گوش می‌دهد، پیشنهاد انتقال لکتر را با سناتور در میان می‌گذارد و لکتر را به ممفیس منتقل می‌کند، و در مقابل، لکتر مقداری اطلاعات در مورد بیل بوفالو به مقامات ارائه می‌دهد.
بار دیگر استارلینگ دکتر لکتر را در سلول اختصاصی‌اش در تنسی ملاقات می‌کند و از او می‌خواهد که نامی را که برای مقامات گفته‌است رمزگشایی کند؛ ولی لکتر درخواست استارلینگ را برای کمک رد می‌نماید و او را مجبور می‌سازد که خاطرات دوران کودکی اش را بازگو کند. استارلینگ به لکتر می‌گوید که چگونه یتیم شده‌است و به مزرعه یکی از خویشاوندان منتقل شده‌است و هنگامی که در آن مزرعه با صحنهٔ سلاخی گوسفندان روبرو شده و تلاش نافرجامی جهت نجات یکی از گوسفندان می‌کند، او را به یتیم خانه می‌فرستند. لکتر نیز در مقابل پرونده بیل بوفالو را که استارلینگ قبلاً به او داده بود، به او بازمی‌گرداند که در این لحظه استارلینگ توسط دکتر چیلتون و تعدادی پلیس از آنجا به بیرون هدایت می‌شود. در همان روز لکتر دو تن ازنگهبانان را کشته و از آنجا فرار می‌کند.
استارلینگ گفته‌های لکتر را به دقت بررسی می‌کند و می‌فهمد که بیل بوفالو اولین قربانی‌اش را شخصاً می‌شناخته‌است. استارلینگ به خانهٔ اولین قربانی سفر می‌کند و در آنجا متوجه می‌شود که بیل بوفالو یک خیاط است چرا که لباس‌ها و الگوی آنهادقیقا شبیه الگوی کنده‌شدن پوست قربانیان است. استارلینگ به کرافورد زنگ می‌زند تا او را از این موضوع آگاه سازد که بیل بوفالو سعی دارد لباسی از پوست قربانیانش برای خود تهیه کند و کرافورد به او می‌گوید که در حال رفتن به شهری دیگر برای دستگیری فردی به نام جیم گامب است که چندین بار تقاضای جراحی تغییر جنسیت داده‌است که این تقاضا توسط بیمارستان رد شده‌است.
استارلینگ به مصاحبه با دوست اولین قربانی بیل بوفالو ادامه می‌دهد و سرانجام یه خانه جک گوردون می‌رسد و در آنجا متوجه می‌شود که جک همان جیم گامب است. استارلینگ او را تا یک زیرزمین چندین اتاقه دنبال می‌کند، جاییکه دختر ربوده‌شدهٔ سناتور را، زنده و درون یک چاه می‌یابد. گامب پس از خاموش کردن چراغ‌های زیرزمین، در تاریکی و با استفاده از دوربین دید در شب استارلینگ را دنبال می‌کند؛ ولی هنگامی که می‌خواهد اسلحه‌اش را آماده کند تا استارلینگ را بکشد، استارلینگ متوجه مکان گامب شده و به او شلیک می‌کند و او را می‌کشد.
در خاتمه در جشن فارغ‌التحصیلی آکادمی اف‌بی‌آی، لکتر طی تماس تلفنی به کلاریس می‌گوید: «سراغ تو نمی‌آیم، چون دنیا با وجود آدم‌هایی چون تو جالب‌تر است.»
دندان‌پزشکی از رشته‌های پزشکی مرتبط با سلامت دهان و دندان است. دندان‌پزشک به تشخیص و درمان بیماری‌های دهان و دندان می‌پردازد و از همین رو عنوان دهان‌پزشکی نیز ذکر شده‌است.
در فرانسه؛ آرایشگران اولین افرادی بودند که به ارائه خدمات مربوط به دهان و دندان پرداختند. آن‌ها به دو گروه عمده تقسیم می‌شدند؛ «آرایشگرهای ماهر و متخصص» و «آرایشگرهای عمومی».
گروه اول یا به عبارتی «آرایشگران ماهر» افرادی بودند آموزش‌دیده که تنوع و خدمات تخصصی‌شان آن‌ها را از آرایشگرهای عمومی متمایز می‌ساخت. دستهٔ دوم اما آرایشگرانی بودند که تنها توانایی تراشیدن ریش و کشیدن دندان را داشتند. شایان‌ذکر است که فرانسه در سال ۱۴۰۰ فعالیت‌های دندان‌پزشکی برای آرایشگران عمومی را ممنوع اعلام کرد و از آن به بعد این دسته از آرایشگرها تنها به خدمات آرایشگری می‌پرداختند.
در آلمان همانندِ فرانسه از سال‌های ۱۵۳۰ الی ۱۵۷۵ تنها افرادی می‌توانستند به ارائه خدمات دهان و دندان بپردازند که تألیفی در این حوزه داشته باشند. «پی‌یر فوشار» (Pierre Fauchard) فرانسوی را بعضاً پدر یا پایه‌گذار دندان‌پزشکی می‌نامند. او کتابش را پیرامون نگهداری و ترمیم دندان منتشر کرد. فوشار آرایشگر و دندان‌پزشکی بود که در دربار پادشاهی فرانسه خدمت می‌کرد.
در گذشته، "دندان‌پزشکی" را برابر با دندان‌سازی می‌دانستند اما امروزه دندان‌سازی تنها بخشی از دندان‌پزشکی است.
عدهٔ معدودی از سلمانی‌ها، شاگرد زرگرها و عطارها را می‌توان اولین افرادی دانست که با استفاده از روش‌های گوناگون، مبادرت به کشیدن دندان، گذاشتن روکش، ساختن دندان مصنوعی یا برای تسکین دردها و ورم‌های دهانی آن هم با وسایل بسیار اولیه مبادرت به انجام امور دندان‌پزشکی می‌کردند.
بعدها مسئلهٔ آموزش دندان‌پزشکی مطرح شد که پیشگامان این حرکت را می‌توان دکتر فالک کوش میلچارسکی، دکتر محسن سیاح و برخی دیگر از دندان‌پزشکان آن زمان دانست. دندان‌پزشکی، که شاخه‌ای از پزشکی بود، تنها کلاس طب (پزشکی) تا سال ۱۲۹۷ خورشیدی در مدرسهٔ دارالفنون بود. در آبان‌ماه آن سال، کلاس طب به مدرسهٔ طب تغییر کرد و در نتیجه، این مدرسه دارای اتاق و رئیس جداگانه‌ای گشت که محل آن در حیاط بزرگ دارالفنون قرار داشت.
با گذشت زمان و با جدا شدن مدرسهٔ طب از دارالفنون، چند اتاق در حیاط وزارت معارف به آن اختصاص داده شد. در سال ۱۳۰۰ خورشیدی، که دکتر سیاح تحصیلات خود را در اروپا به پایان رساند، به ایران مراجعت کرد و با افرادی نظیر دکتر میلچارسکی، دکتر اشتومپ و دکتر استپانیان آشنا شد. اکثر آن‌ها پزشکان ویژهٔ دربار بودند. در آن زمان به پیشنهاد دکتر میلچارسکی و دکتر سیاح و تصویب مسئولان وقت دستور راه‌اندازی مدرسهٔ دندان‌سازی داده شد. این مدرسه در سال تحصیلی ۱۳۰۹–۱۳۱۰ خورشیدی وابسته به مدرسهٔ عالی طب و مدیریت آن به عهدهٔ دکتر میلچارسکی و بعد به دکتر سیاح واگذار شد. در آن زمان، مدرسهٔ دندان‌سازی دو اتاق و یک زیرزمین داشت که امور درمانی، لابراتواری و اداری در آن انجام می‌گرفت.
تجهیزات و برخی از مواد عبارت بودند از چند صندلی با سلفدان‌های حلبی، چهار عدد چرخ پایی دندان‌پزشکی جهت کلینیک، یک میز چوبی، سه عدد چهارپایه، یک ولکانیزاتور و گچ ساختمانی که توسط محمدخان -اولین مستخدم مدرسهٔ دندان‌سازی- کوبیده می‌شد و الک می‌گردید. آموزش‌های نظری و عملی در این مقطع توسط دکتر آشوت هاروطونیان و شهریار سلامت انجام می‌شد. پایهٔ دانشگاه به سبک دانشگاه‌های اروپایی در سال ۱۳۱۳ خورشیدی ریخته شد. در مهرماه آن سال، دکتر محسن سیاح رئیس دانشکده و دکتر محسن لک عهده‌دار تدریس کلینیکی شدند. دورهٔ آن پنج سال بود که چهار سال آن صرف آموزش‌های عملی و نظری می‌گردید و یک سال به تهیه و تدوین پایان‌نامه اختصاص داشت.
امروزه شاهد پیشرفت‌های زیاد در این رشته و تخصصی شدن شاخه‌های این رشته هستیم. به طوری که یک دانشجوی دندان‌پزشکی باید برای اخذ مدرک دکترای عمومی دندان‌پزشکی در یک دورهٔ شش‌ساله تحت آموزش‌های نظری و عملی قرار گیرد که دو سال ابتداییِ این دوره مربوط به علوم پایهٔ پزشکی می‌باشد. دانشجویان می‌توانند پس از اخذ مدرک عمومی خود، به شرط قبولی در آزمون دستیاری، در یکی از شاخه‌های تخصصی این رشته ادامهٔ تحصیل دهند.
دندان‌پزشکی دانشی تخصصی است که سلامت دهان و دندان را به عنوان عضوی مهم در سلامت تن و روان، زیبایی و ادا کردن کلمات تأمین می‌کند. همچنین به یاری این دانش می‌توان بسیاری از بیماری‌ها را در مراحل اولیه شناخت و از پیشرفت آن‌ها جلوگیری نمود. برخی دندان‌پزشکان پس از فارغ‌التحصیلی از مقطع عمومی درصدد گرفتن تخصص برمی‌آیند. دوره‌های تخصصی به‌طور میانگین سه سال طول می‌کشند و هر دندان‌پزشک پس از طی این دوره که دستیاری (رزیدنتی) نامیده می‌شود، دندان‌پزشک متخصص در همان تخصص می‌گردد. برای گرفتن برخی تخصص‌ها مانند «جراحی دهان و فک و صورت» زمانی بیش از سه سال لازم است. اُرتودُنسی، آندودُنسی (تخصص درمان ریشه)، پارودُنسی یا پِریودانتیکس (تخصص جراحی لثه)، آسیب‌شناسی دهان و فک و صورت (پاتولوژیست دهان)، دهان‌پزشکی (تخصص بیماری‌های دهان و فک و صورت)، جراحی دهان و فک و صورت، رادیولوژی دهان و فک و صورت، تخصص پروتزهای ماگزیوفاشیال، دندان‌پزشکی ترمیمی، دندان‌پزشکی کودکان، تخصص مواد دندانپزشکی و تخصص دندانپزشکی اجتماعی؛ تخصص‌های دندان‌پزشکی موجود در ایران اند.
رشتهٔ دندان‌پزشکی در مقطع دکترای عمومی نحوه پیشگیری و درمان بیماری‌های دهان و دندان را آموزش می‌دهد.
دندانپزشکی دکتر بالوی
پرتال جامع دندان‌پزشکان ایران
مغز دندان یا پالپ به رگ‌ها و اعصاب دندان گفته می‌شود. به حفرهٔ مرکزی در تاج دندان، اتاق پالپ گفته می‌شود. مجرای ریشهٔ دندان را نیز کانال ریشه می‌نامند. ۺدر حالت عادی مغز دندان زنده و فعال است ولی پوسیدگی‌ها و آزردگی‌های رگ‌ها و عصب‌ها باعث درد و سرانجام مرگ مغز دندان می‌شود. هنگامی که مغز دندان به هر علتی دچار آزردگی شدید شد درمان ریشهٔ دندان ضرورت پیدا می‌کند.
پالپ دندان چندین ویژگی منحصربه‌فرد دارد: پالپ توسط عاج احاطه شده و امکان انبساط ندارد، فاقد گردش خون جانبی است و دارای سلول‌های ادنتوبلاست است. این ویژگی‌ها توانایی پالپ در پاسخ به تحریک را تغییر می‌دهند.
پالپ دندان دارای سلول‌های بنیادی مزانشیمی است و می‌تواند تا حدودی سلول‌های معیوب خود را بازسازی کند.
وثیق انصاری، هادی: درمان ریشهٔ دندان، اصفهان ۱۳۷۰.
آقا و خانم اسمیت یک فیلم کمدی اکشن آمریکایی محصول سال ۲۰۰۵ به کارگردانی داگ لیمان و نویسندگی سیمون کینبرگ است. در این فیلم برد پیت و آنجلینا جولی در نقش یک زوج متأهل از طبقه متوسط روبه بالا که فهمیدند که آنها قاتلان آژانس‌های رقیب هستند و به آنها مأموریت داده شده‌است که یکدیگر را بکشند، به ایفای نقش پرداخته‌اند. آقای و خانم اسمیت علاوه بر موفقیت در باکس آفیس، سرآغاز یک رابطه شخصی برای پیت و جولی بود.Harris, Mark. "The Mommy Track" . "The New York Times". October 15, 2008. Retrieved September 30, 2011."Brad Pitt reveals he DID fall in love with Angelina Jolie on set of Mr And Mrs Smith while still married to Jennifer Aniston" . "Mirror". December 11, 2008. Retrieved September 30, 2011.
این فیلم در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۵ در ایالات متحده اکران شد. نقدهای متفاوتی از منتقدان دریافت کرد، اما از آن زمان تاکنون ۴۸۷٫۳ میلیون دلار در سراسر جهان فروخته‌است.
جان و جین اسمیت برای رد گم کردن و برای این‌که به‌عنوان مظنون در یک بمب‌گذاری در بوگوتای کلمبیا دستگیر نشوند، به‌شکل مصلحتی با هم ازدواج می‌کنند و بعد تصمیم می‌گیرند با هم زندگی کنند. اما رابطهٔ آن‌ها به‌زودی به سردی می‌گراید. آن‌ها در جلسات مشاورهٔ خانواده شرکت می‌کنند اما نمی‌توانند دلیل مشکلاتشان را کشف کنند. در ادامه ما متوجه می‌شویم که جان و جین دو قاتل حرفه‌ای هستند و در استفاده از انواع سلاحها متبحرند. سازمان‌هایی که هرکدام از آن دو را استخدام کرده‌اند رقیب و دشمن همدیگر هستند و جان و جین نیز از حرفهٔ یکدیگر خبر ندارند. آن‌ها به‌طور جداگانه مأمور می‌شوند تا یک شاهد را که شدیداً مورد محافظت است به قتل برسانند. آن دو هم‌زمان و بی‌خبر از یکدیگر دست به عملیات می‌زنند و در نتیجه نقشه‌های یکدیگر را خنثی می‌کنند، اما هر دو پی به هویت یکدیگر می‌برند. هرکدام از آن دو فکر می‌کنند که دیگری برای سرپوش گذاشتن بر اعمال تبهکارانهٔ خود دست به ازدواج زده‌است. به هرکدام از آن دو دستور داده می‌شود تا دیگری را ظرف ۴۸ ساعت نابود کند. طی یک تیراندازی سنگین، آن دو به‌طور سطحی زخمی می‌شوند و خانه‌شان نیز ویران می‌شود. اما علاقهٔ آنان به هم مانع این می‌شود که همدیگر را به قتل برسانند. صبح روز بعد، آدمکش‌های هر دو سازمان به سراغ جان و جین اسمیت می‌آیند تا آن‌ها را به قتل برسانند. جان و جین موفق می‌شوند شاهدی را که قبلاً درصدد کشتنش بودند اسیر کنند. اما در نهایتِ تعجب درمی‌یابند که این شاهد تنها یک طعمه بوده و مسئولان دو سازمانِ تبهکاری از ابتدا می‌خواستند کاری کنند که جان و جین همدیگر را بکشند. سرانجام جان و جین موفق می‌شوند تا تمام تبهکاران را نابود کنند. بعد از اتمام این ماجراها آن دو حس تازه‌ای نسبت به یکدیگر پیدا می‌کنند.
سیمون کینبرگ، نویسنده، پس از گوش دادن به صحبت‌های چند نفر از دوستانش که برای ازدواج تحت درمان و مشاوره بودند، ایده این فیلم به ذهنش خطور کرد. کینبرگ متوجه شد که توصیف آن‌ها «پرخاشگرانه و مزدورانه» به نظر می‌رسد و او فکر کرد که این یک الگوی جالب برای یک رابطه درون یک فیلم اکشن خواهد بود.
وب‌سایت جمع‌آوری نقد و بررسی راتن تومیتوز به آقای و خانم اسمیت بر اساس ۲۱۲ بررسی، با میانگین امتیاز ۶ از ۱۰، امتیاز ۵۹ درصدی را ارائه کرد. اجماع منتقدان سایت چنین می‌گوید: «اگرچه این اکشن-عاشقانه از نوشتن ضعیف و انفجارهای بیش از حد رنج می‌برد، شیمی ایجاد شده توسط زوج پیت و جولی روی صفحه به اندازه‌ای قابل لمس است که این فیلم را به یک فیلم اکشن تابستانی کاملاً لذت‌بخش تبدیل کند». در متاکریتیک. این فیلم یک امتیاز عادی را به نقدهای منتقدان جریان اصلی اختصاص می دهد، این فیلم بر اساس رای ۴۱ منتقد، میانگین امتیاز ۵۵ از ۱۰۰ را دریافت کرده است که نشان دهنده "بررسی های مختلط یا متوسط" است. تماشاگرانی که توسط سینماسکور مورد بررسی قرار گرفتند به فیلم نمره متوسط ​​«B+» در مقیاس A+ تا F دادند.
این فیلم در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۵ در ایالات متحده و کانادا در ۳۴۲۴ سینما اکران شد. این فیلم در آخر هفته افتتاحیه خود با ۵۰٫۳۴۲٫۸۷۸ دلار در رتبه اول قرار گرفت. آقای و خانم اسمیت در آمریکای شمالی ۱۸۶٫۳۳۶٫۲۷۹ دلار به دست آوردند و مجموعاً ۴۷۸٫۲۰۷٫۵۲۰ دلار در سراسر جهان به دست آوردند. این فیلم پردرآمدترین فیلم برای هر دو سوپراستار برد پیت و آنجلینا جولی بود، اما بعداً توسط جنگ جهانی زد (۲۰۱۳) برای پیت و مالفیسنت (۲۰۱۴) برای جولی پیشی گرفت.
اندام ساختگی برسازهواژهٔ مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی، دفتر نخست تا چهارم، 1376 تا 85 یا اندام مصنوعی ، سازه‌ای است که با بازسازی بخش‌هایی از بدن با روش برسازی یا اندام‌سازی یا اندام مصنوعی گفته می‌شود. در واقع برسازی یا اندام‌سازی جایگزین بخش یا عضو یا اندام از دست رفته می‌شود تا اندام یا عضو بتواند تمام یا بخشی از عملکرد از دست رفته را به دست آورد. ناگفته نماند که در برخی از موارد نیز برسازه تنها جنبهٔ زیبایی دارد. از انواع پروتزها می‌توان به دندان مصنوعی، پای مصنوعی، دست مصنوعی و… اشاره کرد.
مصریان پیشگامان تولید اندام‌های مصنوعی بوده‌اند. اندام‌های مصنوعی اولیه از فیبر ساخته می‌شدند و عمدتاً برای کامل‌شدن بدن و زیبایی استفاده می‌شدند و کاربردی نبودند.
در حدود سال‌های ۴۰۰ قبل از میلاد در ایتالیا برای سربازانی که دچار قطع عضو شده بودند اندام‌های مصنوعی ای از جنس برنز و آهن ساخته شد که جنس بخش داخلی آن از چوب بود.
در زمینهٔ ساخت اندام‌های مصنوعی با رجوع به کشفیات پزشکی یونانیان و رومیان، رنسانس به تعبیری تولد دوباره ساخت این اعضای مصنوعی بود. اندام‌های ساختگی در این دوره به‌طور کلی از آهن، فولاد، مس و چوب ساخته می‌شدند.
در سال ۱۶۶۹، پیتر ورودین اولین اندام مصنوعی زیر زانو را ساخت که بعدها تبدیل به طرح اولیه همهٔ اندام‌های مصنوعی شد. در سال ۱۸۰۰، جیمز پاتس، مخترع انگلستانی، اندام مصنوعی از چوب، یک مفصل زانو از جنس فولاد و یک پایهٔ مفصلی ساخت که از زانو تا مچ پا به وسیلهٔ تاندون‌ها کنترل می‌شد.
این اندام به «پای آنگلیسی» معروف شد، این اسم‌گذاری از روی نام مارکس آنگلیسی انجام شد که در نبرد واترلو پای خود را از دست داده بود. ویلیام سلفو بعدها در سال ۱۸۳۹، اندام مصنوعی را به ایالات متحده برد که به «پای سلفو» معروف شد.
پس از جنگ جهانی دوم، افراد قطع عضو و کهنه سربازان آمریکایی با کمبود تکنولوژی در اندام‌های مصنوعی خود ناراضی بودند و خواستار بهبود شرایط خود شدند. دولت ایالات متحده هم با شرکت‌های نظامی برای بهبود عملکرد اندام‌های مصنوعی به جای اسلحه به توافق رسید. این توافق راه ساخت و تولید اندام‌های مصنوعی مدرن را تسریع بخشید.
اندام‌های مصنوعی به‌طور کلی به دو دسته هوشمند و غیرهوشمند تقسیم می‌شوند.
اندام‌های غیرهوشمند عموماً برای تکمیل کردن بدن انسان استفاده می‌شوند و ممکن است کارایی زیادی نداشته باشند چرا که نمی‌توان چیزی را با آن‌ها حس کرد. اکثر این اندام‌های مصنوعی غیر هوشمند فقط می‌توانند نوع خاصی از عملکرد یک اندام طبیعی را جبران کنند و عملکرد آن‌ها گستردگی زیادی ندارد.
این اندام‌های غیرهوشمند عموماً از جنس چوب، آلومینیوم و نوع خاصی از پلیمرها می‌باشند تا در عین سبک بودن بتوانند عملکرد مناسبی داشته باشند.
برای مثال نمونه‌های اولیه دست‌های مصنوعی که در جنگ‌ها استفاده می‌شده‌است بسیار سنگین بوده و از فولاد ساخته می‌شده‌است و توانایی آن‌ها عمدتاً بلند کردن سپر و شمشیر بوده‌است.
طرح‌های آن‌ها از گذشته تا به امروز تغیرات بسیاری داشته‌است به طوری که امروزه به جای استفاده از قطعه ای از چوب یا فلز از شبکه ای نازک و پرتراکم از فلزات و پلیمرها استفاده می‌شود تا هم وزن مجموعه کم‌تر شود و هم استحکام بیشتری داشته باشد.
اندام‌های مصنوعی هوشمند تحولی عظیم در صنعت تولید اندام‌های مصنوعی محسوب می‌شوند.
با استفاده از ثبت امواج نوارعصب (emg یا الکترومیوگرافی) یا نوار مغز(eeg یا الکتروانسفالوگرافی) می‌توان اندام‌های مصنوعی را کنترل کرد. به طوری که با دریافت این اطلاعات از بدن انسان و ذخیره ان در یک تراشه و انتقال آن به اجزای الکترونیکی به کار رفته در این اندام می‌توان بسیاری از حرکات یک اندام طبیعی را نجام داد.
محققان دانشگاه MIT برای این که حس فیزیکی حرکت اندام مصنوعی همانند یک اندام طبیعی باشد جفتی را از اندام قطع شده استفاده می‌کنند و ان را به اندام طبیعی و مصنوعی پیوند می‌زنند. این جفت اطلاعات را از عصب سالم دریافت می‌کند و به میکرو قطعات الکترونیکی و موتورها ارسال می‌کند. با این روش حس حرکت اندام مصنوعی مثل اندام طبیعی می‌باشد.
این نوع از اندام‌های مصنوعی عموماً از جنس آلومینیوم و پلیمرهای سبک و مقاومی هستند که در عین راحتی بتوانند نیروی زیادی را تحمل کنند و استحکام و مقاومت بالایی داشته باشند. به طوری که یک اسکلت فلزی مقاوم در درون ان‌ها وجود دارد که بتواند نیروها را تحمل کند و یک پوسته از جنس پلیمرهای سبک و نرم که مشابه بدن می‌باشد ان را احاطه می‌کند.
از آن جایی که تجهیزات به کار رفته در این نوع اندام‌ها بسیار پیشرفته می‌باشد لذا قیمت ان‌ها بسیار بالا بوده و عده کمی از اقشار جامعه توانایی خرید ان را خواهند داشت.
ماهیچه مصنوعی را بر حسب این که در کدام قسمت بدن به کار می‌رود به دو دسته زیر طبقه‌بندی می‌کنند.
این نوع از ماهیچه‌ها توسط موادی با قابلیت کشسانی طراحی می‌شوند که کشسانی و فشردگی ان‌ها با جریان الکتریک تغییر می‌کند. این نوع ماهیچه‌ها به عنوان یک نوع ارتز به حرکت اعضای بدن انسان کمک می‌کنند.
پژوهشگران دانشگاه لینشوپینگ (linkoping University) و دانشگاه بوراس (University of Boras) سوئد روشی تازه برای ساخت دستگاه‌های پوشیدنی فعال یافتند که دیگر نیازی به موتور و قطعات مکانیکی ندارند. در این روش برای ساخت ماهیچه‌های مصنوعی از پارچه‌ای با الیاف سلولزی استفاده می‌شود و روی الیاف، پوششی از جنس پلیمرهای فعال الکتریکی قرار می‌گیرد. پلیمرهای الکترواکتیو رسانا هستند و زمانی‌که جریان الکتریکی در الیاف جاری می‌شود در آنها کشیدگی یا خمیدگی ایجاد می‌شود و تغییر شکل می‌دهند. شکل و حالت بافت پارچه نقش مهمی در جهت کشیدگی و خمیدگی پارچه ایفا می‌کند. با تغییر نوع بافته شدن این الیاف در یکدیگر، می‌توان ویژگی‌های منحصر به فردی در پارچه ایجاد کرد. اگر بخواهیم پارچه‌ای داشته باشیم که بتواند نیروی بیشتری تولید کند باید روش بافت به‌گونه‌ای باشد که رشته‌ها به صورت موازی در کنار یکدیگر قرار بگیرند همانند ماهیچه‌های طبیعی بدن. هرچه تعداد رشته‌ها بیشتر باشد پوشش قوی‌تر خواهد بود و نیروی بیشتری تولید خواهد کرد. همچنین در این روش خاصیت کشیدگی به بافت افزوده می‌شود و بافت پایداری مکانیکی نیز دارد.
با به‌کارگیری این پارچه جدید در فناوری‌های پوشیدنی نرم و قابل انعطاف می‌توان برای افراد ناتوان یک ارتز تولید کرد که بیمار دیگر با پوشیدن آن احساس سایبورگ نداشته باشد. در عوض مانند لباسی معمولی به نظر برسد و جلب توجه نکند.
این نوع از اندام‌های مصنوعی جزء پیشرفته ترین‌ها در نوع خود محسوب می‌شوند.
ماده به کار رفته در این ماهیچه باید قابلیت کشسانی داشته باشد و همچنین بسیار مقاوم باشد. ویژگی مهم این ماهیچه سازگاری ان با بافت‌های بدن می‌باشد به طوری که مشکل و بیماری خاصی در انسان ایجاد نکند.
به تازگی گروهی از دانشمندان ژاپن موفق به ساخت ماهیجه مصنوعی قابل رشد تحت عنوان هیدروژل‌های خود رشدی مکانیکی شده‌اند. این ماده بر اثر کشیده شدن نتنها خاصیت الاستیک خود را از دست نمی‌دهد بلکه مانند یک ماهیچهٔ طبیعی به مرور زمان و استفاده مداوم رشد کرده و قوی تر می‌شود لذا می‌توان از این نوع ماهیچه مصنوعی برای چندین سال استفاده کرد و با رشد بدن انسان دیگر نیازی به تعویض شدن ندارند.
اندام مصنوعی از دوران قدیم تا امروز پیشرفت زیادی داشت هاست که در زمان باستان پروتز ها بیشتر به حالت فلزی و چرمی بوده اما امروزه دستخش تغییرات و پیشرفت زیادی در این علم صورت گرفته است بطوری که مددجویانی که از این پروتز ها استفاده میکنند قادر به انجام اکثر کارهای روزمره ی خود می باشند حال این پروتز میتوند پروتز پا پروتز دست و... باشد
هتل میلیون دلاری فیلمی به کارگردانی ویم وندرس است.
موسیقی این فیلم از آثار گروه یوتو است. همچنین فیلم‌نامهٔ این فیلم توسط بونو - یکی از اعضای یوتو - نوشته شده است.
افسانه ۱۹۰۰ (به انگلیسی: "The Legend of 1900"؛ نام اصلی به ایتالیایی: "La Leggenda del Pianista sull'Oceano") فیلمی به کارگردانی جوزپه تورناتوره می‌باشد که در سال ۱۹۹۸ با بازیگری تیم راث ساخته شد.
این فیلم بر پایه نمایشنامه تک‌گویی "نووچنتو" اثر الساندرو باریکو ساخته شده‌است.
یکی از کارکنان کشتی کودکی را در کشتی پیدا می‌کند و او را به فرزندی قبول می‌کند. از آنجایی که آن کودک را در آغاز سال ۱۹۰۰ پیدا می‌کنند اسم او را ۱۹۰۰ می‌گذارند. کودک بزرگ می‌شود اما پدر خوانده اش در حادثه‌ای در داخل موتورخانه کشتی جانش را از دست می‌دهد.
یک شب که همه در کشتی خواب هستند متوجه می‌شوند که یک نفر در حال نواختن پیانو است و او کسی نیست جز کودکی به نام 1900 که با نواختنش تعجب همه را بر انگیخته است. چندی بعد وی به یک نوازنده بزرگ پیانو تبدیل می‌شود. به‌طوری که آوازه کارهایش به بیرون از کشتی هم می‌رسد...
۱۹۰۰ در کشتی دختری را می‌بیند و به نوعی عاشق او می‌شود، یک بار هم می‌خواهد از کشتی به خاطر آن دختر پیاده بشود و به دیدن او برود اما باز هم منصرف می‌شود.
سرانجام کشتی نابود می‌شود و می‌خواهند کشتی را منفجر کنند و از بین ببرند، دوست قدیمی او می‌آید و می‌گوید که یک نفر در آن کشتی هست. به داخل کشتی می‌رود و ۱۹۰۰ را پیدا می‌کند صحبت‌های زیادی بین ۱۹۰۰ و دوستش رد و بدل می‌شود و در نهایت ۱۹۰۰ در کشتی می‌ماند و کشتی منفجر می‌شود و ۱۹۰۰ در همان کشتی که در آن به دنیا آمده بود و زندگی کرده بود جان خود را از دست می‌دهد.
کاشتینه یا درون‌کاشت یا ایمپلنت نوعی ابزار پزشکی است که برای جایگزینی یک عضو زیستی، حمایت از یک ساختار زیستی آسیب‌دیده یا تقویت ساختار در بخشی از بدن قرار داده می‌شوند. ایمپلنت‌های ارتوپدی و درون‌کاشت‌های دندانی از رایج‌ترین انواع ایمپلنت هستند،که در دو نوع بدون درد و همراه با درد با روش های مختلف انجام میپذیرد. دکتر بهروز فرجی در ایران اولین شخصی است که در ایران نوع بدون درد ایمپلنت را انجام داده است.
ایمپلنت‌ها وسائل ساخت دست بشر هستند و برای جایگزینی فیزیکی و یا رفتاری اندام‌های بدن جانداران بکار می‌روند.
ایمپلنت‌های فلزی که برای درمان شکستگی استخوان استفاده می‌شوند در بین عامه مردم به «پلاتین» معروف هستند اما امروزه در اغلب موارد از فولاد ضد زنگ ساخته شده‌اند که ترکیبی از آهن، کروم و نیکل است و از پلاتین - که فلزی بسیار گران‌بهاست - در آن‌ها استفاده نشده‌است.آیا پلاتین بکار رفته برای درمان شکستگی باید خارج شود خبرگزاری فارس
از طرف اداره مواد غذائی و داروئی ایالات متحده آمریکا، تجهیزات پزشکی برحسب خطرات و عوارضی که در پیش بیماران ممکنست ایجاد کنند به سه گروه تقسیم شده‌است. درون‌کاشت‌ها اکثراً در گروه ۳ هستند که ساخت و مصرف آن‌ها نیازمند کنترل دقیق و اثبات شده این وسایل از طرف آن اداره است.
اروپای مرکزی بخش مرکزی قاره اروپا است. مرزهای دقیقی برای این سرزمین تعریف نشده‌است و بنا به پیش‌زمینه‌های گوناگون تاریخی، قومی، سیاسی و جغرافیایی تعریف‌های گوناگونی از محدودهٔ آن شده‌است.
در آغاز سده ۲۱ این کشورها به ترتیب از شمال به جنوب، به عنوان بخشی از اروپای مرکزی به‌شمار می‌آیند:
برخی را نیز شامل اروپای مرکزی می‌دانند.
در زمان جنگ سرد، لهستان، چکسلواکی و مجارستان بخشی از اروپای شرقی به‌شمار می‌آمدند اما این بیشتر یک تقسیم‌بندی سیاسی بود و نه یک تقسیم‌بندی واقعی جغرافیایی. امروزه به جز سوئیس و لیختن‌اشتاین، بقیه کشورهای اروپای مرکزی عضو اتحادیه اروپا هستند. با وجود تفاوت‌های زبانی، قومی و تاریخ سیاسی متفاوت، کشورهای اروپای مرکزی هنوز هم از دیدگاه فرهنگی، اقتصادی و از نظر غذا و آشپزی همانندی‌های بسیاری با هم دارند.
Wikipedia contributors, "Central Europe," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed January 4, 2008).
حسن جوهرچی (۶ مرداد ۱۳۴۷ – ۱۵ بهمن ۱۳۹۵) بازیگر ایرانی بود که بازی در سینما را در سال ۱۳۶۷ با فیلم "فیل در تاریکی" شروع کرد. اولین بازی مطرح او در سینما در سال ۱۳۷۰ با فیلم "برخورد" به کارگردانی سیروس الوند بود. آخرین حضور حسن جوهرچی در مجموعهٔ "آرام می‌گیریم" به کارگردانی و نویسندگی روح‌الله سهرابی بود.
حسن جوهرچی فرزند حمید در سال ۱۳۴۷ در جوادیه (تهران) با اصالتا اردبیلی متولد شد. وی لیسانس عکاسی از دانشگاه هنر تهران داشت. بازی در سینما را در سال ۱۳۶۷ با «فیل در تاریکی» که بعد از پانزده سال کامل شد شروع کرد. اولین بازی مطرح او در سینما در سال ۱۳۷۰ با فیلم برخورد به کارگردانی سیروس الوند بود. اما با بازی در سریال "در پناه تو" در سال ۱۳۷۳ به شهرت رسید. همسر او مهناز بیات، چهره‌پرداز است. حسن جوهرچی در بیش از ۳۰ اثر هنری نقش ایفا کرده بود. وی در ماه رمضان سال ۱۳۸۹، مجری برنامه ماه عسل بود.
حسن جوهرچی در ساعت ۵ بامداد روز جمعه ۱۵ بهمن ۱۳۹۵، پس از تحمل عارضهٔ کبدی و عفونت ریوی و کلیوی، به علت ایست قلبی در سن ۴۸ سالگی درگذشت. پرستار بیمارستان «امام خمینی» در خصوص بیماری جوهرچی گفت که وی دچار عفونت ریوی و فشار خون پایین بوده‌است و این مشکل یک سال پیش از مرگ او تشخیص داده شده بود و به خاطر آن دارو استفاده می‌کرد. این عفونت باید تحت کنترل درمی‌آمد و بیمار از ۲ ماه پیش از درگذشتش آمادهٔ دریافت پیوند کبد شده بود که به دلیل عفونت ریوی فوت شد. پیکر وی در روز یکشنبه ۱۷ بهمن ۱۳۹۵ تشییع و در قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرا، قطعه ۸۸، ردیف ۱۵۰، شماره ۱۸ دفن شد.
امین تارخ، لعیا زنگنه، خشایار الوند، پژمان بازغی، پرستو صالحی، رضا توکلی، منوچهر شاهسواری و ... از جمله افراد حاضر در مراسم تشییع پیکر جوهرچی بودند.
آهوی ایرانی یا آهوی گواتردار ایرانی ، نوعی آهوی بومی آسیای میانه و جنوب غربی آسیاست. گونه‌ای است از تیرهٔ گاوان و راستهٔ جفت‌سم‌سانان با بدن قهوه‌ای روشن که به سمت شکم تیره‌تر می‌شود و نواحی زیرین بدن آن سفید و دم آن سیاه است.
این حیوان در صحرای گبی، بلوچستان پاکستان، جنوب شرق ترکیه، شمال آذربایجان و بخش‌هایی از ایران، عراق و افغانستان زندگی می‌کند. بزرگترین زیستگاه آهوی ایرانی در پناهگاه حیات وحش موته (استان اصفهان شهرستان میمه) می‌باشد. زیر گردن جنس نر این حیوان در فصل باد کرده و برآمدگی مشخصی پیدا می‌کند و به همین دلیل به آهوی گواتردار نیز معروف شده‌است. غزال ایرانی مثل دیگر آهوها سرعت بالایی دارد اما برخلاف غزال‌های دیگر بدون جهش می‌دود. به‌طور تاریخی مهم‌ترین دشمن طبیعی این جانور یوزپلنگ بوده‌است که اکنون فقط در بخش‌هایی از ایران باقی‌مانده‌است.
آهوی ایرانی در کنار جبیر یکی از دو گونه آهو (یا غزال) است که در ایران زندگی می‌کند (آهوی کوهی تنها در جزیره فارور حضور دارد). تفاوت اصلی آهو با جبیر این است که جنس ماده آهو شاخ ندارد اما در جبیر هر دو جنس شاخ دارند. همچنین جبیر کمی کوچک‌تر و لاغرتر است و زیستگاه‌های خشک‌تر و بیابانی‌تر را انتخاب می‌کند.
چهار زیرگونه از آهوی ایرانی معرفی شده‌است: