moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
به گفته متون میدراشی، زمانی‌که یونس درون ماهی بود، ماهی به او گفت که مرگ در انتظارش است زیرا به زودی لویاتان هر دو آن‌ها را خواهد خورد. یونس به ماهی قول داد که او و خودش را نجات دهد. ماهی مطابق راهنمایی‌های یونس در کنار لویاتان به بالا شنا کرد و یونس لویاتان را تهدید کرد که او را با زبانش خواهد بست و اجازه می‌دهد ماهی دیگر او را بخورد. لویاتان با شنیدن تهدیدهای یونس، مشاهده کرد که او ختنه شده‌است و خداوند او از محافظت می‌کند، بنابراین با وحشت فرار کرد و یونس و ماهی زنده ماندند. ابراهیم بن عزرا (۱۰۹۲–۱۱۶۷)، محقق و ربی یهودی قرون وسطی، با هرگونه برداشت تحت‌اللفظی از کتاب یونس مخالف بود و اعتقاد داشت که «تجارب همه پیامبران به جز موسی، در تصوراتشان بوده‌است و این اتفاقات در واقعیت روی نداده‌اند.» اسحاق ابرونئیل (۱۴۳۷–۱۵۰۹) اما معتقد بود سه روز زنده ماندن در شکم ماهی برای یونس امری ساده بود، زیرا «جنین ۹ ماه بدون دسترسی به هوای تازه زندگی می‌کند.»Bashevkin, Dovid. "Jonah and the Varieties of Religious Motivation." "Lehrhaus". 9 October 2016. 11 October 2016.
توبه (بخشیده شدن توسط خدا) تفکری مهم در اندیشه یهودیان است و در کتاب یونس بسط داده شده‌است: یونس، پسر راستی (نام پدرش «امیتای» در عبری به معنای راستی است)، از دعوت مردم نینوا به توبه امتناع می‌کند. او فقط به دنبال راستی است، نه بخشش. وقتی مجبور به رفتن می‌شود، مردم نینوا پیام او را پذیرفته و با شور اشتیاق توبه می‌کنند و «روزه می‌گیرند، حتی گوسفندان نیز چنین می‌کنند.» و متون یهودی از این امر انتقاد کرده‌اند. کتاب یونس همچنین رابطه گاه بی‌ثبات بین دو نیاز مذهبی، آسایش و راستی، را برجسته می‌کند..
از یونس دو مرتبه در فصل چهاردهم کتاب توبیاس، یکی از کتاب‌های قانونی ثانی، یاد شده‌است. بار دوم، زمانی است که فرزند توبیاس با شادی خبر نابودی نینوا توسط بخت نصر و اخشورش را می‌شنود و آن را تحقق پیشگویی یونس علیه پایتخت آشور می‌یابد.
در عهد جدید، انجیل‌های متی و لوقا از یونس نام برده‌اند. در انجیل متی، زمانی‌که کاتبان و فریسیان از عیسی نشانه‌ای می‌خواهند، او پاسخ می‌دهد آن نشانه، نشانه یونس است: یونس بعد از سه روز زندگی در شکم ماهی بزرگ زنده ماند که نشانه‌ای از رستاخیز خود عیسی است:
برخی از شاخه‌های مسیحیت یونس را یک قدیس محسوب می‌کنند. در تقویم قدیسین کلیسای کاتولیک رومی، روز ۲۱ سپتامبر و در تقویم دینی کلیسای ارتدکس شرقی روز ۲۲ سپتامبر (در کلیساهایی که از تقویم ژولینی استفاده می‌کنند، در تقویم گریگوری ۲۲ سپتامبر در ماه اکتبر قرار می‌گیرد) به یونس تعلق دارد. در کلیسای حواری ارمنی، در تاریخ‌های مختلفی بزرگداشت یونس به تنهایی و به عنوان یکی از پیامبران صغیر برگزار می‌شود. سفر یونس به نینوا نیز با روزه نینوا در کلیساهای سریانی و ارتدکس مشرقی بزرگ داشته می‌شود.
الهی‌دانان مسیحی به‌طور سنتی یونس را پیش‌درآمدی برای عیسی دانسته‌اند. در این روایات، یونس سه روز بعد از بلعیده‌شدن توسط ماهی (که مصداق تصلیب عیسی است) از او بیرون می‌آید و عیسی نیز سه روز بعد از تصلیب، از قبر برمی‌خیزد. جروم یونس را نمونه ملی‌گرای عیسی می‌داند و می‌گوید «یونس مثل یک میهن‌پرست عمل کرد، نه اینکه او از اهل نینوا متنفر بود، بلکه نمی‌خواست مردم خودش را نابود کند.»
دیگر مفسران مسیحی مثل آگوستین و مارتین لوتر دیدگاهی متضاد را پیش گرفتند و یونس را نماد رشک و حسادت دانسته‌اند که در نظرشان، از ویژگی‌های ذاتی مردم یهود است. لوتر نتیجه می‌گیرد که آن گیاه نماد یهودیت است و کرمی که آن را نابود کرد، نماد عیسی است. او همچنین تردید دارد که معنای ظاهری کتاب یونس باید جدی گرفته شود و می‌گوید اگر این داستان بخشی از کتاب مقدس نبود، کسی آن را واقعی نمی‌پنداشت. تفسیر یهودستیزانه لوتر از یونس تفسیر رایج میان پروتستان‌های آلمانی اوایل عهد معاصر بود. در نظر یوهان داوید میکائیلیس، معنای قصه کاملاً واضح است و برای سرزنش حسادت اسرائیلیان به همه ملل جهان است. آلبرت آیشهورن نیز با او هم‌نظر بود.
ژان کالون و جان هوپر کتاب یونس را هشداری برای همه کسانی که ممکن است سعی در فرار از خشم خدا داشته باشند دانسته‌اند. در حالی که لوتر نظر قطعی نداشت که کتاب یونس توسط خود او نوشته شده یا نه، کالون معتقد بود یونس کتاب را برای اعتراف به گناه نوشته‌است. به عقیده کالون، تجربه یونس از زندگی در داخل شکم ماهی مشابه تجربه آتش جهنم است که بنا دارد یونس را اصلاح کند و در مسیر راستی قرار دهد. همچنین بر خلاف لوتر، کالون همه شخصیت‌های داستان را مقصر می‌یابد؛ او ملوانان را «سنگدلانی» چون سیکلوپ‌ها، توبه مردم نینوا را «غیر صحیح» و پادشاه نینوا را «تازه‌کار» می‌داند. از طرف دیگر، هوپر یونس را کهن‌الگوی یک دگراندیش و کشتی را نماد دولت می‌یافت. او ضمن ملامت چنین دگراندیشانی، نوشته‌است: «آیا می‌توانی با یونس‌های زیادی در آرامش زندگی کنی؟ نه، آن‌ها را به دریا افکن!» در قرن هجدهم، برای استادان آلمانی ممنوع بود که در تدریس خود کتاب یونس را چیزی غیر از یک روایت تاریخی معرفی کنند.
یونس نام دهمین سوره قرآن است. یونس به‌طور سنتی اهمیت والایی در اسلام داشته‌است زیرا به عنوان یک پیامبر به خدا مؤمن بود و پیام او را رساند. در میان دوازده پیامبر صغیر یهودیت، او تنها کسی است که در قرآن نام او ذکر شده‌است."Encyclopedia of Islam", "Yunus", pg. 348 یونس در دو آیه قرآن ذُو ٱلنُّوْن (صاحب ماهی) نامیده شده‌است و در دو آیه دیگر از او با عنوان «رسول‌الله» یاد شده‌است. سوره صافات آیات ۱۳۹ تا ۱۴۸ داستان یونس را روایات کرده‌اند:
قرآن هیچ اشاره‌ای به نام پدر یونس نکرده‌است اما در روایات سنتی مسلمانان یونس به قبیله بنیامین تعلق دارد و پدرش امیتای نامیده می‌شود.
در چند واقعه در حیات محمد نیز از یونس نام برده شده‌است. در برخی موارد، محمد با حمد و احترام از یونس سخن گفته‌است. به عنوان مثال، یکی از احادیث نقل می‌کند ده سال بعد از آغاز وحی به محمد، او به شهر طائف رفت و از رهبران شهر تقاضا کرد به او اجازه دهند دین خود را به جای مکه، در آنجا تبلیغ کند، اما مردم او را از شهر بیرون انداختند. وی در باغ عتبه و شیبه، دو عضو قبیله قریش، پناه گرفت. غلام آن‌ها عداس برای او انگور آورد و محمد از او پرسید اهل کجاست و غلام خود را اهل نینوا معرفی کرد. محمد در واکنش گفت «شهر یونس صالح، پسر متی!» عداس «شگفت‌زده» شد زیرا «می‌دانست بت‌پرستان عرب یونس نبی را نمی‌شناسند.» او سپس از محمد سؤال کرد که چگونه آن مرد را می‌شناسد و محمد پاسخ داد: «ما برادر هستیم. یونس پیامبر خدا بود و من نیز پیامبر خدا هستم.» عداس بلافاصله اسلام آورد و دست و پاهای محمد را بوسید.Summarized from "The Life of the Prophet" by Ibn Hisham Volume 1 pp. 419–421
در یکی از احادیث محمد که در صحیح بخاری روایت شده، محمد می‌گوید «کسی نباید بگوید من برتر از یونس هستم.» حدیثی مشابه محمد توسط یزید، دومین خلیفه اموی، نیز نقل شده‌است. امیة بن ابی‌الصلت، رقیب و معاصر محمد، معتقد بود اگر یونس به درگاه الله نماز نمی‌خواند، تا روز قیامت در شکم ماهی می‌ماند اما به دلیل نمازهایش، تنها چند روز آنجا ماند.
محمد بن جریر طبری روایت کرده که استخوان‌ها و اعضای یونس در زمان زندگی در شکم ماهی آسیب ندیدند. طبری همچنین روایت کرده که الله بدن ماهی را شفاف ساخت تا یونس بتواند شگفتی‌های اعماق دریا را ببیند و یونس شنید که همه ماهیان حمدالله را می‌گویند. به گفته کسایی مروزی، شاعر ایرانی، پدر یونس در زمان تولد او هفتاد ساله بود و اندکی بعد از تولد او مرد و تنها یک قاشق چوبی برای مادر یونس باقی گذاشت که مدتی بعد به شاخ نعمت تبدیل شد.
در ویرانه‌های فعلی نینوا تپه‌ای به نام یونس نبی وجود دارد که در آن مسجدی منسوب به یونس واقع است. در آن مسجد، قبری وجود داشت که مسلمانان و مسیحیان هر دو آن را به عنوان قبر یونس گرامی می‌داشتند. قبر زائران زیادی داشت و نماد وحدت مسلمانان، مسیحیان و یهودیان در خاورمیانه محسوب می‌شد. در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۴، دولت اسلامی عراق و شام (داعش) در ادامه تخریب قبور مذهبی که آنان را بت‌پرستی می‌دانست، مسجد را نابود کرد. بعد از پس‌گیری موصل در ژانویه ۲۰۱۷، قصری آشوری باستانی متعلق به اسرحدون در قرن ۷ قبل از میلاد زیر ویرانه‌های مسجد کشف شد. داعش بیشتر اشیای باستانی قصر را غارت کرده بود تا در بازار سیاه بفروشد، اما برخی از کشفیاتی که حمل و نقلشان سخت‌تر بود، همان‌جا باقی مانده بودند.
از دیگر قبرهایی که مسلمانان به یونس منسوب کرده‌اند یکی در روستای عربی مشهد در اسرائیل است. قبری دیگر در شهر فلسطینی حلحول در کرانه باختری قرار دارد و یکی دیگر در لبنان است. مطابق روایاتی دیگر، قبر او در بلندی یونس در اشدود اسرائیل است. قبری دیگر نیز در دیاربکر است که در پشت محراب مسجد فاتح پاشا واقع است.Talha Ugurluel, "Dünyaya Hükmeden Sultan Kanuni: Gerçeklerin Anlatıldığı Bir Tarih Kitabı", Timas, 2013.Hz. Yunus ve Diyabakir "WowTurkey". Posted 16 August 2011. اولیا چلبی در "سیاحت‌نامه" خود نوشته‌است که از قبر یونس نبی و جرجیس نبی زیارت کرده‌است.EVLİYA ÇELEBİ’NİN SEYAHATNAME’SİNDE DİYARBAKIR (Turkish)EVLİYA ÇELEBİ DİYARBAKIR’DA (Turkish) "TigrisHaber". Posted 22 July 2014.
هر چند امروزه نام ماهی در ترجمه‌ها اغلب نهنگ ذکر می‌شود، اما در متن عبری به هیچ گونهٔ دریایی به‌خصوصی اشاره نشده و تنها از «ماهی بزرگ» یا «ماهی عظیم» (آرایه‌شناسان معاصر نهنگ‌ها را در دسته پستانداران طبقه‌بندی می‌کنند و نه ماهی‌ها، اما فرهنگ‌های باستانی چنین تمایزی قائل نمی‌شدند) نام برده شده‌است. برخی از محققان کتاب مقدس اعتقاد دارند اندازه و عادات کوسه سفید بزرگ با تجربیات یونس مطابقت بهتری می‌تواند داشته باشد، اما معمولاً یک انسان بالغ بزرگ‌تر از آن است که توسط یک کوسه سفید بزرگ به‌طور کامل بلعیده شود. پیشرفت‌ها در شکار نهنگ از قرن ۱۸ به بعد، روشن کرد که بیشتر (یا هیچ‌کدام از) گونه‌های نهنگ قادر به بلعیدن یک انسان نیستند و همین امر منجر به بروز تردیدهایی در مورد صحت داستان یونس شد.
لغت عبری به کار رفته (דג גדול) به معنای «ماهی بزرگ» است. در ترجمه یونانی κήτει μεγάλῳ به معنای «ماهی سترگ» به کار رفته‌است. همین کلمه (کتوس) در اساطیر یونانی برای توصیف هیولای دریایی که توسط پرسئوس کشته شد، استفاده شده‌است. جروم در ترجمه لاتین، ماهی یونس را piscis grandis ترجمه کرده اما همان کلمه را در ترجمه متی به صورت متفاوتی به کار برده‌است.
سرانجام لغت cetus مترادف نهنگ شد و امروزه نیز نهنگ‌شناسی را سیتولوژی گویند. ویلیام تیندل در ترجمه انگلیسی کتاب یونس به سال ۱۵۳۴، ماهی یونس را ماهی بزرگ و کیتوس در متی را «نهنگ» نوشته‌است. این ترجمه در سال ۱۶۱۱ بخشی از نسخه شاه جیمز شد و از آن زمان در زبان انگلیسی، ماهی این قصه را اغلب نهنگ محسوب می‌کنند.
در قرون هفدهم و هجدهم، طبیعت‌گرایان که داستان یونس را یک واقعه تاریخی محسوب می‌کردند، تلاش بسیار به کار بستند تا گونه دقیق آن ماهی داستان یونس را پیدا کنند. در اواسط قرن نوزدهم، ادوارد بووری پوسی، استاد عبری در دانشگاه آکسفورد، مدعی شد کتاب یونس باید توسط خود یونس تألیف شده باشد و نتیجه گرفت که داستان ماهی باید از نظر تاریخی درست باشد، وگرنه آن را به کتاب مقدس اضافه نمی‌کردند. پوسی به امید «خجالت‌زده کردن کسانی که معجزه پاس‌داشته شدن یونس در ماهی را غیرقابل باورتر از سایر کارهای معجزه‌آسای خدا می‌دانستند» ، تلاش کرد ماهی را از نظر علمی طبقه‌بندی کند.
در جریان محاکمه اسکوپس به سال ۱۹۲۵ که به دلیل نقض قانون ممنوعیت تدریس تکامل در مدارس ایالت تنسی آمریکا توسط یک معلم برگزار شده بود، بحث بر سر کتاب یونس میان کلارنس دارو (وکیل مدافع معلم) و ویلیام جنینگز برایان (دادستان) نقش مهمی ایفا کرد. دارو از برایان پرسید «زمانی‌که می‌خوانی… یک نهنگ یونس را بلعید… آن را به صورت عینی چگونه تفسیر می‌کنی؟» و برایان پاسخ داد «خدایی [را می‌یابم] که می‌تواند یک نهنگ خلق کند و می‌تواند یک انسان خلق کند و می‌تواند هر دو را مجبور کند هر کاری دلش می‌خواهد انجام دهند.» برایان نهایتاً گفت تفسیر کتاب مقدس امری ضروری است و به‌طور کلی گفته می‌شود «برایان آن روز مثل یک دلقک به نظر می‌رسید.»
بزرگ‌ترین نهنگ‌ها (آب‌بازسانان بی‌دندان که نهنگ آبی نیز به آن تعلق دارد) پلانکتون می‌خورند و گفته می‌شود حتی تلاش برای بلعیدن یک شاه‌ماهی می‌تواند باعث خفه شدن آن‌ها شود.Lydekker's New Natural History, Vol, III, p. 6. گودگر، آبزی‌شناس افتخاری در موزه تاریخ طبیعی آمریکا، در مورد کوسه‌نهنگ‌ها ذکر می‌کند که اگر چه کوسه‌نهنگ دهان بزرگی دارد، اما گلوی آن تنها چهار اینچ عرض دارد و با استخوان‌های تیزی که درون آن وجود دارد، حتی آرنج انسان هم از آن رد نمی‌شود. او نتیجه می‌گیرد که «کوسه‌نهنگ آن ماهی که یونس را بلعید نیست.»
ملوانان به ملوان یا مسافری که حضورش در عرشه بدشانسی می‌آفریند و کشتی را به خطر می‌اندازد، «یونس» می‌گویند. در گذر زمان، معنای این اصطلاح گسترش پیدا کرد و تمام کسانی که برای یک کسب و کار باعث بدشانسی می‌شوند را دربر گرفت. در ترکی استانبولی به دلفین، «ماهی یونس» ("yunus baligi") گفته می‌شود.
اگر چه کتاب یونس بسیار کوتاه است، اما بارها در آثار ادبی و فرهنگی از آن اقتباس شده‌است. در "موبی‌دیک" (۱۸۵۱) از هرمان ملویل، پدر ماپل دربارهٔ یونس موعظه می‌کند. او می‌پرسد «چرا یونس زمانی‌که درون ماهی است، بابت سرپیچی از خدا ابراز پشیمانی نمی‌کند؟ زیرا یونس می‌داند که «استحقاق این مجازات وحشتناک» را دارد.» در "ماجراهای پینوکیو" (۱۸۸۳) از کارلو کلودی، پینوکیو و پدر ژپتو توسط «نهنگ پیر» بلعیده می‌شوند که کنایه به قصه یونس است. در اقتباس سینمایی والت دیزنی از این داستان نیز این کنایه وجود دارد. "یونس: فیلم داستانی‌گیاهی" (۲۰۰۲) اقتباسی از داستان یونس است که در آن یونس توسط یک ماهی بزرگ بلعیده می‌شود. این فیلم در اولین هفته عرضه خود ۶٫۵ میلیون دلار درآمد داشت.
ماهیت استعاری و صحنه‌های رنگ و لعاب‌دار داستان، باعث شده سرگذشت یونس مورد توجه نقاشان نیز باشد. در گوردخمه‌های رومی از قرون اول میلادی حداقل ۵۷ تصویر مرتبط با یونس کشف شده که اغلب صحنه‌هایی مثل طوفان و بلعیده‌شدن یونس را نمایانده‌اند. با این وجود، نمایش یونس به تنهایی چندان مورد توجه نبوده‌است؛ از جمله چنین آثاری می‌توان به نقاشی‌های میکل‌آنژ بر روی سقف کلیسای سیستین و مجسمه مرمری که توسط رافائل طراحی و توسط یکی از شاگردانش ساخته شد، اشاره کرد. یونس که معمولاً در آثار هنری کچل نمایانده شده، در این مجسمه جوانی لخت با موهای فرفری است.
در نظر جوزف کمبل، داستان یونس یادآور صحنه‌ای در "حماسه گیلگمش" است که در آن، گیلگمش از کف دریا گیاهی می‌چیند. در کتاب یونس، کرمی ریشه گیاه سایه‌بان را گاز می‌گیرد و باعث خشک شدن آن می‌شود و در "حماسه گیلگمش"، گیلگمش به پاهای خود سنگ می‌بندد و گیاه خود را از کف دریا می‌کند. زمانی‌که به ساحل می‌رسد، گیاه توسط ماری خورده می‌شود.
جوزف کمبل همچنین به چند شباهت میان داستان یونس و یاسون در اساطیر یونانی، اشاره می‌کند. یونس را در زبان یونانی یوناس می‌خوانند که با یاسون حروف یکسانی دارد و تفاوت تنها در چینش حروف است و در نتیجه امکان اشتباه گرفته شدن اینان وجود داشته‌است. گیلداس هامل کتاب یونس و منابع یونانی رومی را مقایسه می‌کند و به شباهت میان این دو شخصیت اشاره می‌کند: نام قهرمانان، وجود یک کبوتر، ایده «فرار کردن» مثل باد و ایجاد طوفان، رفتار ملوانان، وجود هیولای دریا یا اژدهایی که برای قهرمان خطر می‌آفریند یا او را می‌بلد و شکل و کلمه‌ای که برای گیاه استفاده شده‌است.
در عقیده هامل، این نویسنده عبرانی بوده‌است که داستان یاسون را اقتباس کرده تا با استفاده از آن، پیام متفاوت خود را برساند.
گارد ملی ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۰۳ توسط کنگره ایالات متحده آمریکا تأسیس شد.
این واحد نظامی در واقع شاخه مستقلی از نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا نیست و از دو واحد گارد ملی ارتش که جزو نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا و گارد ملی هوایی که جزو نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا محسوب می‌شوند، تشکیل شده است.
موضوعی که گارد ملی را از دیگر شاخه های نیروهای مسلح آمریکا متمایز می‌کند، این است که این نیرو، اکثرا نیروی واکنش سریع در مواقع مورد نیاز در داخل خود ایالات متحده آمریکاست. با توجه به این که هر ایالت آمریکا گارد ملی خودش را دارد، این نیروها در سراسر کشور پراکنده هستند و در صورت اعلام وضعیت اضطراری توسط فرماندار (فقط گارد ملی ایالت خودش) یا توسط رئیس‌جمهور و وزیر دفاع (دارای دسترسی به گارد ملی تمامی ایالات) فراخوانده می‌شوند و بسیار سریع تر از نیروی زمینی یا نیروی هوایی به محل مورد نیاز می‌رسند.
اما در صورت نیاز گارد ملی می تواند با دستور رئیس‌جمهور برای پشتیبانی نیروی زمینی یا نیروی هوایی به خارج از کشور هم اعزام شوند.
اسماعیل مطابق روایت سفر پیدایش در تنخ، پسر ابراهیم از هاجر، برده مصری ساره بود. ابراهیم مطابق درخواست ساره و با تأیید خدا اسماعیل و مادرش را از خانه بیرون کرد تا اسحاق تنها وارث او باشد. اسماعیل در زمان مرگ ابراهیم به خانه بازگشت و با کمک اسحاق او را دفن کرد. تنخ او را «مردی وحشی» و نیای بنی‌اسماعیل معرفی کرده که اتحادیه ایلاتی چادرنشینی در خاورمیانه باستان بود.
به اسماعیل در قرآن هم اشاره شده اما روایت اسلامی تفاوت‌هایی با آنچه در تنخ آمده، دارد. قرآن نام پسری که ابراهیم قصد قربانی‌کردنش را داشت، مشخص نکرده و اغلب مسلمانان آن پسر را اسماعیل می‌دانند که ریشه در رقابت یهودیان و اعراب دارد. در سوره‌های مکی اطلاعات خاصی دربارهٔ اسماعیل دیده نمی‌شود و تنها نام او ذکر شده اما در سوره‌های مدنی جایگاهش بالاتر رفته و در کنار پدرش ابراهیم سازنده کعبه معرفی شده‌است.
الوهیم به ابراهیم (که در این نقطه از داستان ابرام نام دارد) و ساره (که او نیز در این نقطه نامش سارای است) وعده فرزندی داده بود اما بعد از گذشت ۱۰ سال این وعده هنوز محقق نشده بود؛ نتیجتاً، ساره برده مصری خود هاجر را به ابراهیم بخشید تا با او آمیزش کند و بدین طریق ساره صاحب فرزندی شود. این شیوه فرزندآوری (از طریق زن یا مردی دیگر) رسمی رایج در خاورمیانه باستان بوده‌است. زمانی‌که هاجر از ابراهیم حامله شد به دیده تحقیر به ساره نگریست و ساره به همین دلیل شکایت نزد ابراهیم برد؛ ساره به ابراهیم گفت: «ظلمی که بر من رفته بر گردن توست! بادا که الوهیم میان من و تو داوری کند.» اما ابراهیم پاسخ داد: «آن برده در اختیار توست. هر چه خواهی با او بکن.» پس ساره با هاجر بدرفتاری کرد و به همین دلیل، هاجر از خانه گریخت و راه مصر در پیش گرفت. مضامین داستان خروج بردگان اسرائیلی از مصر به رهبری موسی اینجا برعکس شده‌است: برده مصری از خانه صاحبان اسرائیلی‌اش می‌گریزد و مقصدش مصر است. فرار هاجر از خانه ابراهیم نسخه دیگری از همان قصه بیرون انداختن او و اسماعیل از خانه توسط ابراهیم است. هر دو این قصه‌ها در واقع نسخه‌های مختلفی از یک قصه عامیانه قدیمی‌تر هستند.
فرشته الوهیم هاجر را در کنار چشمه‌ای در راه شور یافت. اینجا از فرشته نام برده شده اما در ادامه هاجر فرشته الوهیم را یک خدا محسوب می‌کند. فرشته به هاجر گفت: «هاجر، برده ساره، از کجا آمده‌ای و به کجا می‌روی؟» هاجر پاسخ داد: «از بانویم ساره فرار می‌کنم.» فرشته الوهیم به او گفت: «نزد بانویت بازگرد و تابع او باش.» فرشته همچنین ادامه داد: «فرزندانت را به اندازه‌ای زیاد خواهم کرد به دلیل تعدادشان قابل شمارش نباشند. صاحب پسری خواهی شد و نامش را اسماعیل خواهی گذاشت؛ او مردی وحشی خواهد بود.» هاجر خدایی که با او ملاقات کرده بود را «ال روی» نامید زیرا با او ملاقات کرد و نمرد. آن چاه نیز به «بئر لحی روی» موسوم شد. هاجر به خانه بازگشت و پسری زایید. ابراهیم او را اسماعیل نام داد. در این نقطه، برخلاف آنچه پیشتر روایت شده بود، ابراهیم است که اسم کودک را اسماعیل می‌گذارد. ابراهیم در این زمان ۸۶ ساله توصیف شده‌است.
در باب ۱۷ به عهد ابراهیم و الوهیم پرداخته شده‌است. این بخش ریشه در منبع پی دارد و دومین بار در پیدایش است که نویسنده منبع پی به عهد خدا و نیاکان اسرائیل پرداخته‌است. ال شدای (، اشاره به محل زندگی این خدا) وعده فرزندان بسیار که به ابراهیم داده بود را تجدید و نام او را از ابرام به ابراهیم و نام همسرش را از سارای به ساره عوض کرد، به او خبر داد پسر جدیدش که اسحاق نام دارد، به زودی متولد خواهد شد و قرار شد به نشانه عهدشان، ابراهیم و تمام فرزندان مذکرش ختنه شوند. الوهیم به ابراهیم وعده داد از نسل اسحاق ملت‌ها و پادشاهان پدید خواهند آمد اما زمانی که ابراهیم از او دربارهٔ نقش اسماعیل پرسید، وی پاسخ داد: «عهد من با اسحاق است.» اما همچنین دربارهٔ اسماعیل به ابراهیم گفت: «تو را شنیدم (بازی با کلمات، اسماعیل در لغت به معنای «ال می‌شنود» است) و او را برکت خواهم داد و او به ملت بزرگی تبدیل خواهد شد اما عهد من با اسحاق است.» بعد از پایان گفتگو، ابراهیم خودش، پسرش اسماعیل و بردگان مذکرش را ختنه کرد؛ اسماعیل در زمان ختنه شدن ۱۳ ساله بود.بعد از اینکه اسحاق متولد شد، او را در هشت روزگی ختنه کردند. روزی که اسحاق را از شیر گرفتند، ساره اسماعیل را دید که با اسحاق بازی می‌کند (بازی با کلمه «سحق»، به معنای خندیدن و ریشه نام اسحاق؛ اینجا می‌تواند به معنای تمسخر هم باشد). به همین دلیل، ساره به ابراهیم گفت: «زن برده و پسرش را بیرون کند زیرا او نباید مثل پسر من وارث تو باشد.» ابراهیم از این مسئله ناراحت شد اما خدا به او گفت: «به خاطر آن پسر و زن برده نگران نباش؛ همانگونه که ساره به تو گفته عمل کن زیرا نسل تو از اسحاق خوانده خواهد شد. از آن پسر نیز ملت بزرگی پدید خواهم آورد، چون او پسر توست.» پس ابراهیم صبح زود از خواب بیدار شد و هاجر را به همراه اسماعیل که ۱۴ ساله بود، به همراه نان و مشک آبی از خانه بیرون کرد. هاجر و اسماعیل رفتند و به بیابان بئرشبع رسیدند. آنجا مشک آب تمام شد و هاجر پسرش را زیر بوته‌ای گذاشت و خود به اندازه پرتاب یک تیر از او فاصله گرفت تا مرگ او را نبیند. وقتی هاجر شروع به گریستن کرد، الوهیم صدای پسر را شنید (دوباره بازی با کلمه اسماعیل) و فرشته خدا به هاجر گفت: «هاجر، چه تو را آشفته کرده؟ نگران نباش، الوهیم صدای پسر را شنیده. بیا پسر را بگیر زیرا از او ملت بزرگی به وجود خواهم آورد.» پس هاجر چاه آبی دید و مشک را پر کرد. اسماعیل و مادرش در بیابان پاران ساکن شدند. اسماعیل آنجا رشد کرد و در تیراندازی مهارت یافت. هاجر از سرزمین صمر برای او زن گرفت. او صاحب ۱۲ پسر شد. به اسماعیل بار دیگر در روایت مرگ ابراهیم اشاره شده و او با کمک اسحاق پدرش را دفن کرد. اسماعیل در ۱۳۷ سالگی مرد.
در روایات سنتی اسماعیل جد بزرگ اعراب محسوب می‌شود. اعراب خود را از نسل اسماعیل می‌دانند. برخلاف یهودیان و مسیحیان، مسلمانان معتقد به پیغمبری و رسالت اسماعیل هستند.قرآن ۱۹:۵۴ اما در عین حال تنها ابراهیم، اسحاق و یعقوب در قرآن امام خوانده شده‌اند.قرآن ۲۱:۷۲
در قرآن بلافاصله پس از نقل ماجرای ذبح تنها فرزند ابراهیم، خدا نوید اسحاق را به عنوان پاداش به او می‌دهد.قرآن ۳۷:۱۰۰ تا ۳۷:۱۱۳ همچنین در روایات اسلامی، قول قوی این است که قربانی، اسماعیل بود؛ ولی در کتاب مقدس بخش عهد عتیق، خداوند(یهوه) دستور قربانی کردن اسحاق را به ابراهیم داد، با این توضیح که «نخست زاده خود را قربانی کن.»پیدایش ۲۲ مسلمانان معتقدند که خانه کعبه به دست ابراهیم و فرزندش اسماعیل در مکه تجدید بنا شده‌استقرآن ۲:۱۲۷ و اسماعیل حجرالاسود را یافته‌است. سیره‌نویسان مسلمان، محمد را از نوادگان قیدار پسر اسماعیل دانسته‌اند.
لفظ اسماعیلیان (عبری: ישׁמעאלי) (با اسماعیلیان شیعه اشتباه نشود) چندین بار در عهد عتیق به کار رفته‌است و معمولاً گمان می‌شود منظور تنها فرزندان اسماعیل است، ولی کتاب پنجاهه‌ها به روشنی اسماعیلیان را شامل نسل اسماعیل و ۶ برادرش از قطوره دانسته و اعراب را از آنان دانسته‌است.کتاب پنجاهه‌ها ۲۰:۱۳
ایوب (به عبری: אִיּוֹב، بازگشت کرده به سوی خدا) یکی از پیامبران ادیان ابراهیمی است که شخصیت اصلی کتاب ایوب یکی از کتب عهد عتیق به‌شمار می‌رود. نام وی در کتاب حزقیالحزقیال ۴۰:۱۴ و یعقوبیعقوب ۱۱:۵ عهد عتیق و نیز در قرآن آمده‌است. بر اساس عهد عتیق و قرآن، خدا ایوب را مورد آزمایش قرار می‌دهد؛ اموالش ربوده می‌شوند، پشتش می‌شکند و پسرانش کشته می‌شوند؛ اما ایوب از عبادت خدا برنمی‌گردد. سرانجام ایوب، برکت از دست رفته خود را دوباره به دست می‌آورد.
در کتاب مقدس ایوب یکی از پیامبران جنتیل (غیریهودی) است.
یکی از اولین اشاره‌ها به شیطان در متون یهودی در این داستان است. شیطان یکی از پسران خداست و با او دربارهٔ به گناه افتادن ایوب شرط‌بندی می‌کند. کتاب ایوب در واقع از ترکیب دو داستان جداگانه که تاریخ‌پژوهان امروزه آن‌ها را «ایوب صبور» و «ایوب ناصبور» می‌نامندشان، تشکیل شده‌است. نویسنده «ایوب صبور» به شیطان اشاره کرده و به دلیل متاخر بودن مفهوم شیطان، مشخص می‌شود او در دوره هخامنشی زیسته‌است.
کتاب ایوب در کتاب مقدس با معرفی شخصیت ایوب شروع می‌شود که مردی درستکار در سرزمین اوز است. خداوند ایوب را به دلیل کارهای درستش مورد ستایش قرار می‌دهد و در این هنگام شیطان درخواست می‌کند که اجازه داده شود که صداقت ایوب را مورد آزمایش قرار دهد و می‌گوید که دلیل درستکاری ایوب فقط به خاطر این است که خداوند از او حمایت و محافظت می‌کند. خداوند محافظت را از ایوب دور می‌کند و به شیطان اجازه می‌دهد که ثروت او، فرزندان او و سلامتی او را از او بگیرد. با وجود بلاهای بسیار، ایوب خدا را نفرین نمی‌کند، و بلکه روزی که خود در آن به دنیا آمده‌است را نفرین می‌کند. با اینکه او از شرایط به وجود آمده برای خود ناراحت است، خدا را به بی عدالتی متهم نمی‌کند.
بیشتر کتاب ایوب به بحث بین ایوب و سه تن از دوستانش در مورد وضعیت وی اختصاص دارد. ایوب با دوستانش بحث می‌کند که وضعیت او برای آنان قابل فهم نیست زیرا انسان دارای فهم کافی برای فهمیدن دلیل کارهای خداوند نیست. با ساکت ماندن در برابر خداوند ایوب تأیید می‌کند که وضعیت فعلی خود را به عنوان خواست خداوند قبول کرده‌است با اینکه دلیل آن را نمی‌داند. خداوند بعد از اینکه درستکاری ایوب را می‌بیند، سه دوست او را رد کرده و به آن‌ها دستورهایی برای توبه می‌دهد، سپس ایوب را به وضعیتی بهتر از وضعیت قبلی خویش بازمی‌گرداند. ایوب به داشتن هفت پسر و سه دختر آمرزیده می‌شود. دختران او زیباترین دختران تمامی سرزمین می‌شوند. ایوب ۱۴۰ سال دیگر عمر می‌کند و فرزندان فرزندان خود را تا نسل چهارم می‌بیند.
دانشمندان یهودی در مورد هویت و ملیت و دوره زمانی ایوب اختلاف نظر زیادی دارند. حتی یک آمورائیم در حضور ساموئل نحمانی مدعی شد که چنین شخصیتی وجود نداشته و کل داستان کتاب ایوب افسانه است. مشابه این دیدگاه را ساموئل بن لاکیش اتخاذ کرده که هرچند وجود ایوب را تأیید می‌کند ولی ماجرای او را تخیلی دانسته‌است. به جز این اظهارات بقیه خاخام‌ها در وجود ایوب تردید نکرده‌اند ولی در مورد ملیت و دوران زندگی او نظرات بسیار متفاوتی را ابراز داشته‌اند. هر یک از این خاخام‌ها برای یافتن ملیت و دوره زمانی ایوب سعی کرده‌است همانندی بین دو جمله یا کلمه از کتاب مقدس بیابند. به‌گفتهٔ بار کاپارا، ایوب در عصر ابراهیم می‌زیسته؛ به‌گفتهٔ آببا ب. کاهانا، هم‌عصر یعقوب بوده و با دیناه دختر یعقوب ازدواج کرده. ر. لوی گفته که او معاصر فرزندان یعقوب بود و از خوزه ب. هلفتا نقل قول می‌کند که ایوب زمانی متولد شد که یعقوب و فرزندانش وارد مصر شدند و زمانی مرد که اسرائیلیان این کشور را ترک گفتند، در نتیجه ۲۱۰ سال عمر کرده‌است. نظراتی نیز وجود دارد که او را از مشاوران و وزیران فرعون می‌داند. لوی ب. لحما معتقد است که ایوب هم‌دوره با موسی بوده و موسی نویسندهٔ کتاب ایوب است. برخی از خاخام‌ها هم معتقدند که ایوب همان خدمتکار خداترس فرعون است. رابا، زمان حیات ایوب را دقیق‌تر مشخص کرده و می‌گوید که ایوب در زمانی می‌زیست که موسی جاسوسانی را برای کشف سرزمین کنعان به آنجا فرستاد. برخی خاخام‌ها هم او را از پیامبران اقوام غیر یهودی دانسته‌اند.JOB Emil G. Hirsch, M. Seligsohn, Solomon Schechter, Carl Siegfried, Jewish Encyclopedia Online همچنین ابن میمون دانشمند بزرگ یهود، گرچه نبی بودن او را تأیید می‌کند اما او را غیر یهودی می‌داند.
بنابر یک داستان عامیانه قدیمی، احتمالاً داستان ایوب در زمان تبعید یهودیان به بابل نوشته شده باشد. سال‌هایی که برای بنی اسرائیل توأم با درد ورنج است، درد و رنجی که به دنبال علت آن نیز هستند. چرا یهوه به یهود یاری نمی‌رساند؟ طبق داستان ایوب، یک روز یهوه در شورای الهی شرط جالبی با شیطان می‌بندد، که آن موقع هنوز یک چهره شر بزرگ نبود بل که فقط یکی از «پسران خدا» و «مخالف خوان» قانونی شورای الهی بود. شیطان می‌گفت که ایوب عزیز کرده یهوه است، و هرگز درست امتحان نشده‌است بل که خوبی برای این بود که یهوه او را حفظ می‌کرد و به او پر وبال می‌داد. اگر دار و ندارش را از دست بدهد، «پیش روی تو تو را ترک خواهد نمود.» یهوه گفت: «اینک همه اموالش در دست تو است.» شیطان فوری هرچه گاو و گوسفند و شتر و خدمه و بچه که ایوب داشت همه را نابود کرد و ایوب از یک سلسله بیماری کثیف از پا درآمد. او راستی راستی به خدا پشت نمود، و شیطان شرط را برد.دگرگونی بزرگ:جهان در زمان بودا، سقراط، کنفوسیوس و ارمیا، نوشته کرن آرمسترانگ، ترجمه نسترن پاشایی و ع پاشایی، انتشارات فروزان ۱۳۸۶، صفحهٔ ۱۹۸
اما در اینجا نویسنده سعی کرد که در یکی سلسله از شعرهای بلند و نطق‌ها، رنج انسان‌ها را با تصور یک خدای عادل خیرخواه و بر همه توانا، قابل قبول و هموار کند. چهارتا از دوست‌های ایوب شروع کردند به دلداری دادن او، همه جور استدلال مرسوم را به کار بردند که: یهوه همیشه بدکارها را به کیفر می‌رساند؛ ما به کنه نقشه‌های او پی نمی‌بریم؛ او درستکار کامل است، پس ایوب باید گناهکار باشد. وقتی که بالاخره یهوه تصمیم می‌گیرد که به لابه‌های ایوب پاسخ دهد، به مردی که این‌طور ظالمانه با او برخورد کرده‌است، هیچ جور دلسوزی نشان نمی‌دهد، بلکه فقط دربارهٔ کارهای باشکوه خود نطق بلندی می‌کند. کجا بود ایوب هنگامی که او زمین را بنیان نهاد؟ و دریا را پنهانی محصور کرد؟ آیا ایوب می‌توانست لویاتان را با قلاب بگیرد؟ اسب را وادار کند که مثل ملخ بپرد؟ یا صور فلکی را در مسیرشان هدایت کند؟ شعر با شکوهی بود از یهوه، اما هیچ ربطی به اصل موضوع که عذاب دادن ایوب بود نداشت! این نطق بلند آتشین خودستایانه خدا حتی به موضوع اصلی نپرداخت: چرا بیگناهان در دستان خدای ظاهراً مهربان رنج کشیدند؟ و خواننده به خلاف ایوب می‌داند که درد ایوب ربطی به حکمت متعالیه یهوه ندارد، بلکه فقط نتیجه یک شرط‌بندی خداوند با شیطان است! در آخر شعر ایوب با مشاهده شکوه پرطمطراق یهوه تمام شکایات خود را پس می‌گیرد و در خاک و خاکستر توبه می‌کند. خدا سلامت و ثروتش را به او پس می‌دهد، اما خدا بچه‌ها و خدمتکارهایی را که در باب اول کتاب ایوب کشته شده بودند زنده نکرد. برای آن‌ها نه عدالتی بود و نه تاوانی!؟
مسیحیان تمامی قسمت‌های کتاب ایوب در عهد عتیق را قبول دارند. همچنین نام ایوب در عهد جدید (انجیل) در بخش رسالهٔ یعقوب ۵:۱۱ ذکر شده‌است و از او به عنوان فردی با تحمل بسیار زیاد نام برده شده‌است.
نام ایوب پیامبر در آیات ۱۶۳ سوره نساء، ۸۴ سوره انعام، ۸۳ سوره انبیاء، و ۴۱ سوره «ص» آمده‌است. قرآن ایوب را از نسل ابراهیم می‌داند. داستان قرآنی ایوب مشابه داستان عهد عتیق است و شیطان بعد از اینکه می‌شنود ایوب درستکارترین فرد در نسل خود است از خدا اجازه می‌گیرد تا بلاهای مختلف بر سر او آورد. قرآن اشاره می‌کند که ایوب برای مدت زیادی تحت فشار قرار می‌گیرد ولیکن اشاره می‌کند که ایوب هیچگاه ایمان خود را به خداوند از دست نداد.
ایوب مردی بود از اهل روم و پدرش از نسل اسحاق نبی (أیوب بن أموص بن رازخ بن روم بن عیص بن اسحاق بن ابراهیم) و مادر او از فرزندان لوط بود.جلاء الأذهان و جلاء الأحزان (ابوالمحاسن حسین بن حسن جرجانی)، ج6، ص143.
بر پایه روایات اسلامی که بیشتر آن‌ها منقول از وهب بن منبه و کعب‌الاحبار است، ایوب پیامبر و رئیس بنی اسرائیل و از نوادگان اسحاق بوده که در بَثنَه در سرزمین شام می‌زیسته‌است، پس از بالغ بن بعور (شاید بلعم بن باعور) بر بنی اسرائیل ریاست یافت و همسر او که با نام‌هایی چون رَحمه (یا "رحیمه"، "الیا" یا "لیا") معرفی شده را به یک واسطه از نسل یوسف پیامبر دانسته‌اند.ایوب فرامرز حاج‌منوچهری، دائرةالمعارف بزرگ اسلامی و41تا44ص-82و84انبیا-163نسا-84انعام
لَری کینگ با نام اصلی لارنس هاروی زیگر (زاده در نیویورک – در لس آنجلس)، مجری پرسابقه شبکه تلویزیونی سی‌ان‌ان بود.
لری کینگ در محله بروکلین در نیویورک سیتی از خانواده‌ای مهاجر یهودی زاده شد. پدرش در سن ۴۴ سالگی در اثر بیماری قلبی درگذشت. مرگ پدر تأثیر خاصی در زندگی لری گذاشت و باعث شد علاقه خود به تحصیل را از دست بدهد. او پس از پایان دوران دبیرستان وارد بازار کار شد تا بتواند از لحاظ مالی به مادرش کمک کند.
لری کینگ هشت بار ازدواج کرد و ۵ فرزند، ۹ نوه، و ۴ نتیجه داشت. در سال ۲۰۲۱ دختر او به نام "چایا" در اثر ابتلا به سرطان ریه و پسرش "اندی" در اثر حمله قلبی در فاصله چند هفته از یکدیگر درگذشتند.
لری کینگ در مدت ۶۳ سال کار در رادیو، تلویزیون، و رسانه‌های دیجیتال چندین‌هزار گفتگو با افراد گوناگون انجام داد و در سراسر جهان به‌خاطر تاک شوهایش شناخته می‌شد. او در دهه ۱۹۷۰ (میلادی) با برنامه رادیویی خود لری کینگ شو در شبکه تجاری میوچال برودکستیگ سیستم به شهرت رسید.
لری کینگ در سال ۱۹۸۵ (میلادی) اجرای برنامه «لری کینگ لایو» (به معنی "اجرای زندهٔ لَری کینگ") را در سی‌ان‌ان آغاز کرد و به سرعت یکی از بزرگترین ستارگان این شبکه شد. او در این برنامه به پرسش‌های هزاران تماشاگر تلفنی پاسخ می‌داد. پخش این برنامه در سال ۲۰۱۰ (میلادی) و به دنبال کاهش زیاد بینندگان، پایان یافت.One notable guest is Sylvia Browne, who in 2005 told the "Newsweek" magazine that King, a believer in the paranormal, asks her to do private psychic readings. پس از آن او اجرای برنامه لری کینگ حالا را آغاز کرد که از شبکه‌های اُرا، هولو، و آرتی آمریکا پخش می‌شد.
با اینحال به خاطر به‌چالش نکشیدن مهمانان خود، مورد انتقاد بود. او پیش از انجام مصاحبه، بررسی زیادی درباره موضوع آن انجام نمی‌کرد تا بتواند در کنار بینندگان چیز یاد بگیرد. او با پرسش‌های آسان خود، به مصاحبه شونده امکان می‌داد آزادانه و بدون ترش از به چالش کشیده شدن، موضع‌گیری خود را بیان کنند.
نیویورک تایمز تخمین زده که لری کینگ در دوران کاری خود بیش از ۵۰ هزار مصاحبه انجام داده‌است. او از زمان ریچارد نیکسون تا دونالد ترامپ با همه رئیس‌جمهورهای آمریکا مصاحبه کرده‌بود. مارتین لوتر کینگ جونیور، چهاردهمین دالایی لاما، نلسون ماندلا، و لیدی گاگا از دیگر مهمانان برنامه او بودند.
لری کینگ همچنین در زمان ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد و هنگامیکه که وی برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل متحد به نیویورک سفر کرده بود دو بار با او مصاحبه کرد.
لری کینگ در طول زندگی حرفه‌ای خود جوایز بسیاری از جمله دو جایزه پیبادی ۱۹۸۲ و ۱۹۹۲ را برد.
لری کینگ که در ۲ ژانویه ۲۰۲۱ به‌خاطر ابتلا به کووید ۱۹ در بیمارستان بستری شده بود در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۱ در مرکز پزشکی سیدرز-ساینای لس آنجلس درگذشت.
تادائو آندو (به ژاپنی: "安藤忠雄 Andō Tadao") (زاده ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۱، اوساکا) معمار برجستهٔ ژاپنی است.
آندو معماری خودآموخته‌است. قبل از اینکه با جدیت به معماری روی آورد مدتی رانندهٔ کامیون و قبل از آن بوکسور بود.
تادائو آندو در سال ۱۹۴۱ در اوساکای ژاپن به دنیا آمد، آندو از سن ۱۰–۱۷ سالگی در یک کارگاه نجاری کار می‌کرد. وی اغلب به ساخت مدل‌های چوبی از کشتی و هواپیما می‌پرداخت، او صنعت و ساختار سنتی چوبی ژاپنی را از یک نجار که مغازهٔ او در خیابان مقابل خانه‌شان بود، فرا گرفت.
از سال ۱۹۶۲–۱۹۶۹، در دههٔ ۲۰ سالگی، آندو تصمیم به یادگیری خودآموز مستقیم معماری گرفت، که او را به خارج از ژاپن برای مشاهدهٔ معابد، مقابر و چای خانهها، به اروپا، آفریقا و آمریکا برد. او معماری را با رفتن و دیدن ساختمان‌های واقعی و مطالعهٔ کتاب‌هایی در مورد کارهای معمارانی از قبیل: لوکوربوزیه، لودویش میس فن در روهه، آلوار آلتو، فرانک لوید رایت و لوئی کان یادگرفت. وی قبل از بازگشت به اوساکا در سن ۲۸ سالگی و بازکردن دفترش، به عنوان استادیار در دانشگاه‌های توکیو، هاروارد، دانشگاه کلمبیا بوده‌است.
تقریباً همه پروژه‌های وی، از بتن نمایان به عنوان ماده اولیه ساخته شده‌اند. او برای به دست آوردن بتن نرم تمیز و کامل برای ساختمان‌هایش، دقت زیادی در ساخت و قالب‌گیری فرم‌های بتنی می‌کرد.
اکثر پروژه‌های آندو در ژاپن قرار دارند و به‌طور متمرکز در اوساکا، جایی که او به دنیا آمده بزرگ شده و هم‌اکنون زندگی و کار می‌کند. علاوه بر یک سری ساختمان‌های مذهبی، وی موزهها، ساختمانهای تجاری که شامل ادارات، کارخانجات و مراکز خرید می‌باشد را طراحی کرده‌است. به هرحال خط مشی حرفه‌ای او با پروژه‌های مسکونی شروع شده.
از زمان تأسیس کارگاه شخصی خود در سال ۱۹۷۰، آندو تاکنون بیش از یکصدو پنجاه پروژهٔ معماری را طراحی کرده‌است. از جمله:
کنزو تانگه (آوانگاری به انگلیسی:Kenzo Tange) معمار برجستهٔ ژاپنی بود.
او طراح «هتل تهران» است،Architecture که قرار بود در تقاطع بلوار کشاورز و خیابان حجاب کنونی (روبروی وزارت کشاورزی و پایین‌تر از دبیرستان آیت‌الله سعیدی) ساخته گردد، که ساخت آن با انقلاب ۱۳۵۷ نیمه کاره ماند.http://www.aryamehr.org/eng/aryamehr/future/13.htm
فومی هیکو ماکی (زاده ) معمار برجستهٔ ژاپنی است. موزه هنر میلدرد لین کمپر از آثار اوست. او در سال ۲۰۱۱ مدال طلای ای آی ای را دریافت کرد.
همچنین در سال ۱۹۹۳ به خاطر کارش که اغلب به اکتشاف در کاربردهای پیشروانه مصالح جدید و ترکیب فرهنگ ژاپنی و فرهنگ غربی مربوط می‌شود، توانست جایزه پریتزکر را از آن خود کند.
آلدو روسی (Aldo Rossi) یک معمار برجستهٔ اهل ایتالیا بود. وی دانش‌آموخته دانشگاه پلی‌تکنیک میلان بود. روسی در سال ۱۹۹۰ برنده جایزه معماری پریتزکر شد. او در سال ۱۹۶۶ در کتابی با عنوان معماری شهر، به ارائه نظریاتی در نقد مدرنیسم در معماری و شهر می‌پردازد. این کتاب سعی کرده بود با تصویرسازی‌های ذهنی جذاب و یادآوری‌هایش نسبت به غنای محیط هری گذشته بگوید چطور می ود که ما یک شهر را به خاطر می‌سپاریم. او بر معماران بزرگی چون پیتر آیزنمن اثرگذار شد. او را می‌توان در دسته معماران نو خردگرای ایتالیایی نیمه دوم قرن بیستم دانست.
کوین ایمون روشه ، (زاده ۱۴ ژوئن ۱۹۲۲ – درگذشته ۱ مارس ۲۰۱۹) معمار برجستهٔ ایرلندی-آمریکایی بود.
او جانشین ایرو سارینن محسوب می‌گردد، و مدت زیادی با جان دینکلو همکار بود.
سنت لوئیس شهر و بندری در ایالت میزوری کشور آمریکا است. این شهر پس از کانزاس سیتی دومین شهر بزرگ ایالت میزوری در ایالات متحده است.Missouri QuickFacts from the US Census Bureau . این شهر دومین شهر پرجمعیت در ایالت میزوری بوده و ۵۸اُمین شهر پرجمعیت ایالات متحده به‌شمار می‌آید. متروپل سنت لوئیس با احتساب مناطق اطراف آن جمعیتی نزدیک به سه میلیون نفر را در خود جای داده که یکی از بزرگ‌ترین متروپل‌ها در کشور آمریکا است.
منطقه‌ای که بعدها سنت لوئیس شد مرکز سرخ‌پوستان فرهنگ میسیسیپیایی بود، که معابد و محل‌های سکونت فراوانی در دو سوی رود می‌سی‌سی‌پی ساخته شده بود. مرکز اصلی سکونت آن‌ها تپه‌های چاکیا، از سال ۹۰۰ میلادی تا سال ۱۵۰۰ فعال بود. به دلیل کارهای فراوان مهندسی که بر روی این سرزمین در محدود سنت لوئیس انجام شده بود این شهر با نام شهر تپه‌ها شناخته می‌شد. این تپه‌ها اکثراً در زمان توسعه شهر از بین رفتند. مردمان اصل سرخ‌پوست ساکن در این منطقه اکثراً سرخپوستان بودند که به زبان سو تکلم می‌کردند و مردم آسانژ نام داشتند.
مکتشفان اروپایی این منطقه را در سال ۱۶۷۳ به ثبت رسانیدند، هنگامی که لوئیس جولیت و ژاک مارکت از درون دره می‌سی‌سی‌پی مسافرت می‌کردند. پنج سال بعدتر رنه-رابرت کاولیر این منطقه را به عنوان فرانسه جدید، لا لویزیانا اعلام کرد.
اولین ساکنان اروپایی در این منطقه در سال‌های دهه ۱۶۹۰ و دهه ۱۷۰۰ در منطقه بالادست لویزیانا در شرق رود می‌سی‌سی‌پی در کاهکیا، کاساکیا، و قلعه شارلز سکونت گزیدند. مهاجران فرانسوی بعدها در دهه ۱۷۳۰ در سمت مقابل رودخانه شروع به سکونت کردند.
در سال ۱۷۶۴، هنگامی‌که فرانسوی‌ها در جنگ هفت ساله شکست خوردند پیر لاکلده و پدرخوانده‌اش آگوسته شاتو مکانی را که بعداً شهر سنت لوئیس شد را بنیان گذاشتند.Hoffhaus. (1984). "Chez Les Canses: Three Centuries at Kawsmouth", Kansas City: Lowell Press. . سرزمین‌های فرانسوی شرق می‌سی‌سی‌پی به امپراتوری بریتانیا ملحق شدند و سرزمین‌های غرب رودخانه به اسپانیا واگذار شدند (هر دو فرانسه و اسپانیا در قرن ۱۸ متحد بودند و هر دو کاتولیک مذهب بودند). نخستین خانواده‌های فرانسوی ساکن، اقتصاد شهر را بر مبنای تجارت پوست خز با اسانژها و سایر سرخ‌پوستان در امتداد رود می‌سی‌سی‌پی بنیان نهادند. فرانسویان برده‌های آفریقایی را به عنوان خدمتکار و کارگر به خدمت می‌گرفتند.
از ۱۷۶۲ تا ۱۸۰۳ کنترل اروپاییان بر غرب می‌سی‌سی‌پی تا حد شمالی حوضه آبریز رود میزوری که لویزیانا (اسپانیای جدید) نامیده می‌شده به دست اسپانیایی‌ها بود. در سال ۱۷۸۰ در حین انقلاب آمریکا سنت لوئیس توسط بریتانیایی‌ها و عمدتاً توسط متحدان سرخ‌پوست آن‌ها مورد حمله قرار گرفت."www.usgennet.org". Attack On St. Louis: May 26, 1780.
از شرکت‌های بزرگ صنعتی کشور که در این شهر قرار دارند می‌توان مونسانتو و مک‌دانل داگلاس را نام برد.
این شهر از ۱ ژوئیه تا ۲۳ نوامبر ۱۹۰۴ میلادی میزبان بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ که به‌طور رسمی با نام «بازی‌های المپیاد سوم» شناخته می‌شود، بوده‌است.
سنت لوئیس کاردینالز و سنت لوئیس رمز مهم‌ترین تیم‌های حرفه‌ای این شهر هستند.
سه دانشگاه اصلی این شهر، دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس، دانشگاه سنت لوئیس و دانشگاه میزوری در سنت لوئیس هستند. دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس به ویژه دارای شهرت و آوازه ملی است.
بیمارستان یهودی بارنز در زمره برترین بیمارستان‌های آمریکا محسوب می‌گردد.
طاق گیت وی (واقع در یادبود توسعه ملی جفرسون) و موزه هنر میلدرد لین کمپر در این شهر قرار دارند.
این سایت شامل چشم‌اندازهای طبیعی بینظیری مانند کوه‌های آهکی ایلینویز و مسیر پرواز پرندگان مهاجر است. از عناصر تاریخی نیز می‌توان به خاکریزهای باستانی کاهوکیا اشاره کرد.
یورن اوبرگ اوتزن (تلفظ )؛ (زادۀ ۹ آوریل ۱۹۱۸ میلادی - درگذشتۀ ۲۹ نوامبر ۲۰۰۸ میلادی) معمار دانمارکی بود. مشهورترین کار وی ساختمان اپرای بزرگ شهر سیدنی است. ساختمان مجلس ملی کویت نیز از آثار اوست.
پدرش یکی از معماران مشهور کشتی بود و یورن از ۱۸ سالگی در آلبورگ دانمارک در طراحی کشتی به او کمک می‌کرد. در آکادمی هنرهای زیبای کپنهاگ در رشته معماری تحصیل کرد.
یورن اوتزن در سال ۱۹۱۸ در کپنهاگ به دنیا آمد. پدر او مدیر کارگاه کشتی‌سازی در شهر آلبورگ دانمارک و مهندس برجسته وسایل نقلیه دریایی بود. چند تن از خویشاوندان او قایقرانانی ماهر بودند و خود اوتزن نیز در جوانی به ملوان زبده‌ای تبدیل شد. شغل مورد نظر او تا سن حدود ۱۸ سالگی، افسری در نیروی دریایی بود. مقارن با همین زمان، در حالی که او هنوز در دبیرستان تحصیل می‌کرد، کمک به پدرش را در کارگاه کشتی‌سازی او، با بررسی طرح‌های جدید، ترسیم نقشه‌ها و ساختن ماکت‌ها آغاز کرد. این فعالیت امکان دیگری برای کارآموزی او فراهم کرد تا مانند پدرش، مهندس وسایل نقلیه دریایی شود. اما تجربیات جدید او در طول تعطیلات تابستان، نزد پدربزرگ و مادربزرگش، تأثیرات دیگری بر سرنوشت او گذاشت. اوتزن در آنجا دو هنرمند به نام‌های، پل شرودر و کارل کیبرگ را ملاقات کرد که او را با هنر آشنا کردند. همچنین اینار اوتزون فرانک، یکی از خویشاوندان پدری او که یک مجسمه‌ساز و همچنین استاد آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا بود، بر او تأثیر گذاشت و باعث شد او به مجسمه‌سازی علاقه‌مند شود. زمانی کلیه شواهد حاکی از آن بود که اوتزن می‌خواهد هنرمند شود، اما دست آخر، او متقاعد شد که رفتن به مدرسه معماری می‌تواند بهترین مسیر حرفه‌ای برای او باشد. اگرچه نمره‌های نهایی او در دبیرستان، به ویژه در ریاضیات، ضعیف بودند، اما استعداد عالی او در طراحی دست آزاد به اندازه کافی قوی بود که او بتواند در امتحان ورودی آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا در کپنهاگ پذیرفته شود.
زمانی که اوتزن در سال ۱۹۴۲ از آکادمی هنرهای زیبا فارغ التحصیل شد، مانند بسیاری از معماران آن زمان، به دلیل جنگ جهانی دوم، به کشور بی‌طرف سوئد گریخت که در آنجا او به خاطر طولانی شدن جنگ، در دفتر استکهلم هاکون اهلبرگ مشغول کار شد. به دنبال آن، او به فنلاند رفت تا با آلوار آلتو کار کند. اوتزن همواره از آلوار آلتو، آسپلوند گونار و فرانک لوید رایت، به عنوان مهم‌ترین اشخاص تأثیرگذار بر کار شخصی خود یاد می‌کرد. او در طول دهه بعد سفرهای بسیاری انجام داد و از مراکش، مکزیک، ایالات متحده، چین، ژاپن، هند و استرالیا دیدن کرد و چنین مقدر بود که مقصد آخری، به عامل مهمی در زندگی وی تبدیل شود.
بیشتر پروژه‌های اوتزن در زادگاهش دانمارک اجرا شده‌اند، اما شهرت او بیشتر به خاطر طرح ساختمان آیکونیک اپرای سیدنی، است. ماجرای این پروژه در واقع از سال ۱۹۵۷ آغاز می‌شود، زمانی که یورن اوتزن ۳۸ ساله، هنوز معمار نسبتاً ناشناخته‌ای بود و در مسابقه طراحی ساختمان اپرای سیدنی شرکت کرد. در این مسابقه که حدود ۲۳۰ شرکت‌کننده از بیش از سی کشور جهان در آن شرکت کرده بودند، کانسپت او انتخاب شد که در آن زمان از سوی رسانه‌های همگانی به عنوان «سه تاق بتنی صدف‌مانند که با تایل‌های سفید پوشیده شده» توصیف شد. ساخت طرح پیشنهادی او در سال ۱۹۵۹ شروع شد و اجرای آن به دلیل بروز مشکلات مختلف، از جمله ترک پروژه توسط اوتزن در سال ۱۹۶۶، پس از مشاجرات تلخ و ناگوار با مقامات استرالیا دربارهٔ هزینه و مسائل مربوط به زمان‌بندی، نهایتاً در سال ۱۹۷۳ پایان یافت. اپرای سیدنی، از زمان افتتاح، به پرفعالیت‌ترین مرکز هنرهای نمایشی در جهان تبدیل شده‌است، بطوری که در سال روی هم رفته ۳۰۰۰ رویداد در آن برگزار می‌شود و حدود دو میلیون تماشاگر دارد.
او همچنین ساختمان بانک ملی شعبه دانشگاه تهران را در خیابان انقلاب تهران طراحی نموده‌ است که اجرای آن در سال ۱۹۶۲ به پایان رسید."Bank Melli" , "ArchNet Digital Library". Retrieved 13 October 2011.
یورن اوتزن در سن ۹۰ سالگی بر اثر حمله قلبی در خواب درگذشت.
خوزه رافائل مونئو وایس (زاده ۹ مه ۱۹۳۷) معمار برجستهٔ اسپانیایی است. او در سال 1996 برنده جایزه پریتزکر شده است.
رمنت لوکاس "رم" کولهاس () معمار هلندی است. او در سال ۲۰۰۰ برنده جایزه پریتزکر شد. همچنین در سال ۲۰۰۸ مجله تایم از او به عنوان یکی از صد نفر پرنفوذ دنیا یاد کرد.
رم کولهاس متولد ۱۷ نوامبر سال ۱۹۴۴ رتردام هلند است. پدرش آنتوان کولهاس، از نویسندگان و روزنامه نگاران مشهور هلندی بود که به خصوص در جریان استقلال اندونزی از استعمار هلند، نقش پررنگی داشت.
رم به دلیل کار پدر بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۶ در اندونزی مقیم بود و سپس به عنوان خبرنگار و فیلم‌نامه‌نویس در آمستردام ساکن شد. پس از آن به لندن رفت و به تحصیل معماری در مدرسه AA پرداخت. در سال ۱۹۷۲ با کسب بورس تحصیلی عازم ایالات متحده شد و در آنجا اقامت گزید. او در آمریکا تحصیلات خود را در دانشگاه کرنل و زیر نظر کالین روو و اوسوالد ماتیاس اونگر برای گرفتن مدرک کارشناسی ارشد دنبال کرد، سپس به مؤسسه معماری و مطالعات شهری نیویورک رفت تا دوره آموزشی دیگری را طی کند، درآنجا شیفته شهر نیویورک شد و با چاپ کتاب نیویورک هذیانی در سال ۱۹۷۸ به شهرت رسید.
هم اولین کتاب او، یعنی نیویورک هذیانی و هم اولین جایزه معماری او، یعنی جایزه "معماری پیشرو" (سال ۱۹۷۶) به لطف نفوذ پیتر آیزنمن میسر شد. آیزنمن هم به عنوان مدیر و بنیانگذار مؤسسه معماری و مطالعات شهری، بودجه لازم برای انتشار کتاب کولهاس را تأمین کرد و هم عنوان یکی از اعضاء هیئت داوران آن جایزه، طرح کولهاس برای "خانه اشپیر" را به شکلی خارج از روند معمول مسابقه وارد جریان داوری کرد تا در نهایت کولهاس برنده این جایزه شود."پیتر آیزنمن در گفتگو با معماران و فیلسوفان"، ترجمه احسان حنیف، تهران: فکرنو، 1398. صص 204 و 205.https://ofhouses.com/post/143568374590/302-rem-koolhaas-oma-patio-villa-a-house
حدود بیست سال بعد کولهاس با متن‌هایی چون junckspace و S.M.L.XL نشان داد که ایدهٔ اصلی مدرنیسم با معماری و شهرسازی مدرن در تضاد است و برای حل مسائل امروز باید با توجه به واقعیت که وی آن را «رئالیسم نو» می‌نامد، روح اصلی مدرنیته را احیاء کرد. کولهاس از معمارانی است که در زمان پی ریزی تفکرات فولدینگ (معماری) شروع به کار و فعالیت حرفه‌ای خود کرد. شفافیت بصری، استفاده از سطوح شیشه‌ای بزرگ و به‌کارگیری فرم‌های خالص از ویژگی‌های کارهای اولیه او (نظیر خانهٔ دو دوست)است که بیشتر تحت تأثیر آثار میس وندرروهه قرار دارد.
از رم کولهاس
دربارهٔ رم کولهاس
هرتسوگ و دمورن (HdeM) یک شرکت معماری سوئیسی است.
این شرکت در سال ۱۹۷۸ به وسیله ژاک هرتسوگ (Jacques Herzog) و پییر دو مورون (Pierre de Meuron) در بازل تأسیس شد و تا به حال برنده جوایز متعدد معماری شده‌است و طراحی‌های منحصر به فردی انجام داده است. در سال ۲۰۰۶، مجله نیویورک تایمز این شرکت را تحسین‌شده‌ترین شرکت معماری دنیا دانست.
یکی از شاخص‌ترین بناهای طراحی شده توسط شرکت «هرتسوگ و دو مورون»، ورزشگاه ملی پکن می‌باشد که به ورزشگاه آشیانه پرنده هم موسوم است.
از دیگر آثار مشهور این شرکت معماری می‌توان از ورزشگاه مشترک تیم‌های بایرن مونیخ و مونیخ ۱۸۶۰ موسوم به «آلیانز آرنا» Allianz Arena نام برد.
شماری دیگر از طراحی‌های زیبای این شرکت شامل موارد زیر است:
موزه M. H. de Young Memorial در پارک گلدن گیت سانفرانسیسکو
Walker Art Center در میناپلولیس مینه‌سوتای آمریکا
Forum Building بارسلونای اسپانیا( این ساختمان را سمبل بارسلون جدید می‌دانند)
شرکت «هرتسوگ و دو مورون» پروژه‌های جالب زیادی در دست ساخت دارد. یکی از این پروژه‌ها که این روزها در اینترنت سرو صدای زیادی به پا کرده‌است، پروژه ساخت یک ساختمان مسکونی ۵۷ طبقه در نیویورک است که معماری منحصر به فردی دارد. این ساختمان شامل ۱۴۵ آپارتمان دو تا پنح اتاق خوابه خواهد بود. قیمت این آپارتمان‌ها از ۳/۵ میلیون تا ۳۳ میلیون دلار متغیر است.
ساخت این ساختمان در سال ۲۰۱۰ به پایان خواهد رسید. سالن کنسرت فیلارمونیک هامبورگ و طرح جاه‌طلبانه ورزشگاه تیم فوتبال پورتموث، از پروژه‌های در حال ساخت و طراحی دیگر این شرکت هستند.
اِسلیمی که در اروپا با نام Arabesque به معنای «عربی» شناخته می‌شود نوعی نقوش تزیینی به شکل شاخ و برگ گیاهان، گل پیچک یا خطوط صاف و منظم است که گاه با عناصر دیگری همراه می‌شود.
اسلیمی گونه‌ای از نقش و نگار است شامل خط‌های پیچیده و منحنی‌ها و قوس‌های دورانی مختلف که در تزئینات و کتیبه‌ها و بعضی دیگر از کارهای نقاشی ترسیم می‌کنند. اسلیمی گاهی به صورت نقش اصلی و زمانی همراه با دیگر طرحها، در معماری، کتاب‌آرایی و هنرهای صناعی به‌کار رفته‌است.
عبارت" اسلیمی" منسوب به "اِسْلیم"، صورت ممال واژهٔ اسلام است و به این جهت گاهی آن را "اسلامی" نیز خوانده‌اند. اسلیمی یکی از هفت نقش اصلی در نگارگری سنتی ایران است. اسلیمی نمودار تجریدی «درخت زندگی» یا صورت عام درخت به ویژه درخت تاک است که با گردش‌ها و پیچش‌های پی در پی و هماهنگ شاخه‌های آراسته به برگ‌ها و نیم برگ‌ها و گره‌های آن از پایه‌ای که بند اسلیمی خوانده می‌شود، می‌روید و با نظمی خاص و شکلی چشم‌نواز که میان اجزاء آن وجود دارد، طرحی ویژه از درخت را ارائه می‌دهد. تمام منحنی‌های اسلیمی جهتی به درون و جهتی به بیرون دارند که جزء ذات اسلیمی است که این گرایش به بی‌نهایت دارد و نشانی از جاودانگی در اسلیمی به‌شمار می‌رود. اسلیمی طرحی است متشکل از قوس‌های دورانی زیبا که با چنگ‌ها، ماهیچه‌ها، سرچنگ‌ها، گره‌ها و انشعاب‌های مناسب کامل می‌شود و زیبایی و شکوه خاصی را دربر می‌گیرد.
انتزاعی کردن نقش‌های گیاهی و جانوری دست کم از هزارهٔ ۴ق‌م، یعنی در هنر مصر باستان و تمدن‌های بین‌النهرین رواج داشته و بعدها به دیگر تمدن‌های غربی هم از جمله یونان و روم راه یافته‌است.
در هنر به کار رفته در تخت جمشید که توسط معمارانی با ملیت‌های مختلف ساخته شده‌است به تجسم انسان و حیوان گرایش بیشتری وجود دارد و به نقش‌های گیاهی کمتر پرداخته شده‌است.
آثار بر جای مانده از دورهٔ اشکانی (۲۵۰ق م - ۲۲۴م) می‌توان نقش‌های گیاهی را دید که تأثیر گرفته از معماری هلنی پس از دوران سلوکیان است. برخی از نقوش این دوره را می‌توان پیشینهٔ طرح‌های گیاهی در ایران به‌شمار آورد و به نمونه‌های بسیار استادانه از طرحهای گیاهی بر سنگ‌نگاره‌ها، گچ‌بری‌ها و اشیاء فلزی برمی‌خوریم. در آثار این دوره همچون گذشته، اسلیمی گاه به صورت نقش اصلی و گاهی به جای حاشیهٔ
تزیینی به‌کار رفته‌است.
در دورهٔ ساسانی نقش‌های گیاهی بیشتر در حجاری‌ها و گچبری‌های این دوره دیده می‌شود و می‌توان چیره‌دستی هنرمندان ایرانی در معماری را مشاهده کرد و تأثیر زیاد هنر بیزانسی را بر هنر ایران ساسانی دید.
پس از حملهٔ اعراب به مناطقی که قبلاً تحت نفوذ امپراتوری روم شرقی و ساسانیان بودند، معماری این دو ملت بزرگ وارد هنر اسلامی گردید به خصوص معماری روم شرقی یا معماری بیزانسی، می‌توان گفت هنر بیزانس زمانی وارد هنر اسلامی گردید که هشام بن مروان خلیفهٔ اموی می‌خواست برای گسترش مسجد پیامبر و ساخت مسجد جامع در دمشق که بعدها به مسجد اموی دمشق معروف شد، معماران و مهندسانی از قسطنطنیه مرکز امپراتوری روم شرقی بیاورد.
پس از آن معماران مسلمان به‌دلیل اینکه نمی‌توانستند از طرح‌های حیوانی و مجسمه‌ها در معماری استفاده کنند زیرا در دین اسلام بت‌پرستی و حرام به‌شمار می‌آمد، فقط از طرح‌های گیاهی استفاده می‌کردند که از معماران بیزانس آموخته بودند به تدریج با متمدن شدن جامعهٔ مسلمان طرح‌های گیاهی اولیهٔ بیزانسی که بسیار ساده بودند، به طرح‌هایی بسیار پیچیده و به شکل امروزی آن درآمدند که می‌توان کاربرد آن را در معماری مساجد و بناهای اسلامی مشاهده کرد.
در دورهٔ عباسیان طرح‌های اسلیمی به وفور در معماری اسلامی استفاده می‌شدند، می‌توان گفت نقطهٔ اوج طرح‌های اسلیمی در گچبری‌های معماری اندلس به‌شمار می‌آید.
در هنرهای اروپایی نیز از جمله گوتیک و باروک می‌توان تأثیر نقوش اسلیمی را به وفور مشاهده کرد که در گچبری‌ها، فلز کاری‌ها و دیگر هنرهای اروپایی وجود دارد و در اروپا به نام arabesque رواج پیدا کرده‌است زیرا اولین بار و به شکل امروزی آن در کشورهای اسلامی دیده می‌شود.
هنرمندان ایرانی نیز دورهٔ اسلامی طرح‌های اسلیمی را زینت‌بخش دست آفریده‌های هنری خود ساختند، و به نوآوری‌هایی نیز پرداخته‌اند. رونق و گسترش سفالگری و کاربرد روزافزون سفالینه، اسلیمی را از نخستین سده‌های هجری به نگارهٔ سفالینه تبدیل کرد. اسلیمی گاهی به صورت نقش اصلی و زمانی همراه با دیگر طرحها، سفالینه‌های نقش دار دورهٔ اسلامی ایران را آراسته‌است.
در بناهای سده ۴ تا ۶ق که از دوره‌های پربار و درخشان تاریخ هنر ایران به‌شمار می‌آید، گوناگونی و نوآوری در طرحهای اسلیمی چشمگیر است و در آثار سدهٔ ۶ق نوعی از اسلیمی‌هایی در آثار گچبری یا آجربری نقشبندی شده‌است که به نظر می‌رسد از برگ گیاه خاصی الهام گرفته شده‌اند. درون این اسلیمی‌ها حالت رگ برگ‌های موازی دیده می‌شود که به احتمال زیاد بیانگر برگ‌های یک نوع پیچک است که برگ‌های قلب مانند دارد و بعد از رشد به دور خود می‌پیچد. حتی فرم گردان آن نیز به نوعی نمایانگر گردش پیچک است.
از سده ۵ق کاربرد اسلیمی در هنر کتاب‌آرایی نیز جایگاهی ویژه یافت. نقش داخل شمسه ها و ترنج ها در تذهیب آثار خطی جایگاهی تازه برای اسلیمی‌های بسیار ظریف بودند.
اسلیمی که در هنر تزیینی گچ‌بری تا سدهٔ ۸ق جایگاهی ویژه داشت، کاربرد فراگیر و گستردهٔ کاشی معرق و خشتی در معماری ایران به ویژه در بناهای مذهبی از این سده رو به فزونی نهاد. این گستره، بستر تازه‌ای برای هنرمندان طراح اسلیمی فراهم آورد. اگر پیش از این اسلیمی های گچ‌بری شده را تنها در درون بنا می‌دیدیم، از این هنگام هم درون و هم بیرون بنا را آراسته به کاشی با طرحهای گوناگون از جمله اسلیمی می‌یابیم.
در سدهٔ ۹ق که این طرح کهن تکامل یافته نام اسلیمی به خود گرفت، با اوجی از کاربرد آن در تمام شاخه‌های هنرهای تزئینی ایران از کتاب آرائی گرفته تا کنده‌کاری بر چوب و سنگ رو به رو هستیم در این سده اسلیمی یکی از رایج‌ترین نقشها در کاشی‌کاری است. قالیها و قالیچه‌های بازمانده از این سده با طرح‌های اسلیمی بر متن و حاشیه، نشان از گسترش کاربرد این طرح در هنر قالی‌بافی دارد.
در مکتب هنری اصفهان این طرح دیر پا،به اوجی تازه رسید. در دست ساخته‌های هنرمندان سده‌های ۱۱ و ۱۲ق اسلیمی با گوناگونی و ظرافت بسیار در تمامی زمینه‌های هنری به ویژه در کاشی کاری و قالی بافی به کار برده شده‌است. این شکوفایی پس از برافتادن صفویان هرگز به پایهٔ نخستین بازنگشت که به خوبی در شیشه رنگی خانه مشیرالملک دیده می‌شود.
طرح‌های اسلیمی انواع گوناگون دارد: «اسلیمی ساده»، «اسلیمی توپر»، «اسلیمی توخالی»، «دهن اژدری»، «خرطوم فیلی»، «ماری»، «اسلیمی پیچک» و انواع دیگر.
ذوالکِفل یا "ذاالکِفل" (به معنی صاحب حصار)، از پیامبران بنی‌اسرائیل محسوب می‌شود. از عبدالعظیم حسنی روایت شده که محمد تقی نام او را عوبدیا دانسته‌است.تفسیر المیزان، جلد ۱۷ صفحهٔ ۳۴۲بحارالانوار، جلد ۱۳ صفحهٔ ۴۰۵
مقبره منسوب به ذوالکفل در شهر کفل از توابع استان نجف در کشور عراق قرار دارد که یهودیان و مسلمانان آن را زیارت می‌کنند.