moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
فیتزهاگ در ابتدا به عنوان قانونگذار خدمت کرد، هنگامی که مجمع عمومی ویرجینیا تنها شامل «خانه برگس‌ها» بود. او یکی از دو نماینده پاره وقت اهل شهرستان کینگ جورج بود و همراه با جوزف جونز بین ۱۷۷۲ تا ۱۷۷۵ میلادی خدمت کرد.Cynthia Miller Leonard, Virginia's General Assembly 1619-1978 (Richmond: Virginia State Library 1978) pp. 103, 106 هنگامی که تنش‌ها با بریتانیا بالا گرفت و فرماندار مستعمراتی ویرجینیا «جان مورای، چهارمین اِرل دانمور» مجمع را منحل ساخت، فیتزهاگ و جونز، خدمت به شهرستانشان را در تمامی معاهدات انقلابی غیر عمومی ویرجینیا ادامه دادند (برخی از این‌ها در ویلیامزبرگ و سایرشان در ریچموند صورت پذیرفتند). همچنین در اولین جلسات خانه نمایندگان ویرجینیا بعد از ایجاد فرمانداری جدید ایالت شرکت کردند.Leonard pp. 110, 113, 115, 118, 120, 123 همچنین فیتزهاگ عضوی از کمیته انقلابی امنیت در بین سال‌های ۱۷۷۴–۱۷۷۵ میلادی بود. او طی جنگ انقلاب آمریکا، مأمور عالی رتبهٔ دو کارخانه سلاح و مهمات سازی بود. فیتزهاگ از شهرستان استفورد به عنوان عضوی از خانه نمایندگان ویرجینیا در آغاز ۱۷۷۷ میلادی نمایندگی کرد.Leonard p. 127, 139 نکته تاحدی طعن‌آمیزش این است که او خدمت کرده و سپس از عمو/عمه/... زادهٔ خویش چارلز کازین که قبلاً نماینده شهرستان پادشاه جورج در خانه نمایندگان برگس‌ها بود (همچون پدرش با همین نام) پیشی گرفت. اما چارلز کارتر که به دلیل هزینه‌های مفرط خود از ارث خارج شده بود، در یک پرونده دادگاه برنده شد تا بتواند اموال ارث برده را کسب و مجدداً بفروشد و سپس از عایدات و وام‌های سخنگو جان رابینسون جهت انتقال از «پادشاه جورج» به «شهرستان استفورد» استفاده نماید. شهرستانی که قبلاً چارلز کارتر نمایندگی می‌کرد، طی جنگ انقلابی آمریکا و بعد از آن، در حالی که همچنان متحمل مشکلات مالی شخصی دیگری نیز بود. در همین اثناء، با شروع ۱۷۸۱ و تا ۱۷۸۵ میلادی، رأی دهندگان شهرستان‌های وستمورلند، استافورد و پادشاه جورج، فیتزهاگ را مجدداً برای سنای ایالتی انتخاب کردند.Leonard pp. 144, 148, 152, 155 آخرین دوره نمایندگی فیتزهاگ از شهرستان استفورد در خانه نمایندگان در ۱۷۸۷–۱۷۸۸ میلادی بود.Leonard p. 166
همچنین فیتزهاگ گزینشگر ریاست‌جمهوری برای انتخابات ۱۷۸۹ میلادی از ناحیه وستمورلند بود.DenBoer, Gordon. "The Documentary history of the first Federal elections, 1788-1790", Volume 2. page 303 آن ناحیه شامل شهرستان پادشاه جورج، شهرستان لنکستر، شهرستان نورث‌آمبرلند، شهرستان ریچموند، شهرستان استافورد و شهرستان وستمورلند می‌شد که مساحت بین راپاهانوک و رودخانه‌های پوتوماک را در بر می‌گرفت.http://elections.lib.tufts.edu/aas_portal/view-election.xq?id=MS115.002.VA.1789.00027 تمامی ۱۰ گزینشگر ویرجینیا که رأی دادند، هر کدام یک رأی از دو رأی خود را برای جورج واشینگتن به صندوق انداختند. گرچه که رأی دوم فیتزهاگ نامعلوم بود، پنج تا از گزینشگران ویرجینیا به جان آدامز، سه تا به جورج کلینتون، یکی به جان هنکاک و یکی به جان جی رأی دادند.DenBoer, pages 304-305 در نامه‌ای از جیمز مدیسون به توماس جفرسون در ۲۹ مارس ۱۷۸۹ میلادی، «آقای دبلیو فیتزهاگ اهل چاتهام» به عنوان یک فدرالیست توصیف شده‌است.DenBoer, page 408
در ۱۸۰۴ میلادی، دختر فیتزهاگ به نام مری لی فیتزهاگ در تالار پذیرایی خانه شهرکی الکساندریا با «جورج واشینگتن پارک کوستیس»، نوه پسری «مارتا دندریج کوستیس واشینگتن» ازدواج کرد و نوه پسری جورج واشینگتن را به فرزندی پذیرفتند. در ۱۸۱۳ میلادی، دخترشان به نام «ماری آنا رادولف کوستیس» با «رابرت ئی. لی» ازدواج کرد.
فیتزهاگ در ۱۸۰۹ میلادی در سن ۶۹ سالگی فوت کرد و سه تا از فرزندانش که تا سن بلوغ زنده مانده بودند را از خود به جای گذاشت. او در ابتدا در راونزورث دفن شد، مکانی که پسرش ویلیام هنری فیتزهاگ ارث برده بود، اما هنگامی که آن عمارت تخریب شد، بقایای جسد و سنگ قبرش به قبرستان کلیسای تاریخی پوهیک واقع در لورتون منتقل شد. همچنین او کشتزارهای «لانه عقاب» و «سومرست» را که در شهرستان پادشاه جورج قرار داشتند را به برادر/خواهر زاده‌هایش ویلیام اف. گرایمز، بنجامین گرایمز و گیئورگ ان. گرامیز داد.Barnes p. 852
راتواتا () روستایی در کشور سری‌لانکا است.
رکاتوالا () روستایی در کشور سری‌لانکا است.
جورج نیوبولد لارنس (; – ) پرنده‌شناس، جانورشناس، و اهالی کسب‌وکار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
آدام استیفن (Adam Stephen) (حدود سال‌های ۱۷۱۸ میلادی – ۱۶ ژوئن ۱۷۹۱ میلادی)، پزشک و افسر نظامی آمریکایی متولد اسکاتلند، کسی بود که در تأسیس مارتینزبورگ ویرجینیای غربی کمک کرد. وی به آمریکایی شمالی مهاجرت کرد و در جریان جنگ جنگ فرانسویان و سرخپوستان در گروه شبه‌نظامیان استان ویرجینیا به رهبری جورج واشینگتن خدمت نمود. وی دوباره تحت رهبری واشینگتن در جنگ انقلابی آمریکا خدمت کرد و به رهبری بخشی از ارتش قاره‌ای ارتقا یافت. استیفن پس از یک حادثه آتش خودی در جریان نبرد ژرمن‌تاون، از ارتش اخراج شد اما به عنوان شهروند سرشناس ویرجینیای جنوبی به فعالیت خود ادامه داد، از جمله مدتی نماینده شهرستان برکلی در مجمع عمومی ویرجینیا بود.
آدام استیفن در اسکاتلند به‌دنیا آمد.Although the Encyclopedia of Virginia biography gives his birth year as 1730 and a Virginia birthplace. دیپلم خود را از کالج شاهی در ابردین به‌دست‌آورد و پزشکی را در ادینبرا خواند. استیفن بعداً ازدواج کرد و یک کودک به‌نام ان داشت.
قبل از مهاجرت به مستعمره بریتانیایی ویرجینیا، در اواخر سال ۱۷۳۰ یا اوایل سال ۱۷۴۰ استیفن در یک ناو بیمارستانی وارد خدمت نیروهای دریایی سلطنتی شد. وی در آنجا در فردریکزبرگ یک درمانگاه پزشکی را تأسیس کرد.
استیفن در سال ۱۷۵۴ به سپاهیان استانی پیوست و سرهنگ دوم هنگ ویرجینیا تحت فرماندهی جورج واشینگتن شد. این واحد نظامی در وینچستر (قسمت شرقی سلسله کوه‌های آپالیشین و در مرکز محلهٔ فریدریک در آن‌زمان)، مستقر بود و بعداً به سمت غرب در سراسر سلسله کوه‌های آپالیشین گسترش یافت. این واحد نظامی همچنین با آمریکایی‌های بومی جنگید که از جمله می‌توان از جنگ‌های جومونویل گلین و فورت نسسیتی (که هردو در سال ۱۷۵۴ وقوع پیوست و بعضی‌ها این جنگ‌ها را نقطه آغاز درگیری‌های جنگ فرانسه و سرخپوستان می‌دانند)، یادآوری کرد. سال بعد آن، واشینگتن، استیفن و شبه‌نظامیان ویرجینیا در سفر اکتشافاتی فجیع برادوک شرکت کردند.Lengel, Edward G. ; "General George Washington: A Military Life"; pp. xxxiii–xxxiv; ?; ? در سال ۱۷۵۶ استیفن به منظور نجات مستعمره نشینان از کارولینای جنوبی، رهبری ملیشه‌ها علیه کریک‌ها را به عهده گرفت. استیفن در سال ۱۷۵۹ در فورت بیدفورد (در سمت غربی سلسله کوه‌های آپالیشین درنزدیکی شاخه جنوبی دریای پوتوماک) فرمانده بود و خواهان تحویل احشام و اغنام به فورت پیت (پیتسبورگ آینده) گردید.
استیفن در سال ۱۷۶۱ احشام و اغنام و سایر کالاهای مورد ضرورت سازماندهی و تأمین مالی سفر اکتشافاتی تایمبرلک را به‌دست‌آورد و بعد از جنگ بریتانیا و چروکی، برای سازگاری منافع بریتانیا و چروکی (وسیع‌ترین بخش جنگ فرانسه و سرخپوستان) تلاش می‌کرد.Timberlake, Henry; "Memoirs, 1756–1765"; Williams, Samuel (ed.); Marietta, Georgia: Continental Book Co. ; (1948); pp.38–39. در تابستان سال ۱۷۶۳ مهاجرین جدیداً ساکن شده، از هجمه‌های دلاور و شاونیز بر بخش‌های جنوبی محل سکونت شان شکایت کردند، چنان‌که بسیاری از ساکنین آن‌زمان محلهٔ همپشایر، خانه‌های خویش را ترک نموده بودند. از همین‌رو در ماه اوت فرماندار، سرهنگ استیفن را اجازه داد تا به تعداد ۵۰۰ نفر از شبه‌نظامیان همپشایر، کولپیپر، فاکوئیر، لودون و شبه‌نظامیان محله فریدریک را فرا بخواند و ماه بعد به آنها گفت که به حفاظت از پاسگاه‌های قسمت‌های جنوبی ادامه دهند تا مبادا آمریکائیان بومی به خاطر تلفاتی نظامی که تابستان آن سال در بروشی رون در جنوب پیتسبورگ در برابر نظامیان بریتانیایی تحت فرماندهی سرهنگ هنری باکوئیست متحمل شده بودند، دست به حمله تلافی جویانه بزنند.MacMaster pp. 52-54 در حالیکه سروان چارلز لویس ۶۰ تن از زندانیان مهاجر سابق را در سال ۱۷۶۴ به فورت پیت اسکورت می‌کرد، استیفن فرماندهی هنگ ویرجینیا را از واشینگتن به عهده گرفت و به هدف کمک به سرکوب شورش پونتیاک راهی سمت غرب شد.
زمانی‌که زنگ جنگ انقلابی آمریکا شیوع یافت، استیفن دوباره تحت نظر واشینگتن، به ارتش قاره‌ای آمریکا خدمت کرد. در جریان لشکرکشی‌های نیویورک و نیوجرسی در سال ۱۷۷۶ و اوایل سال ۱۷۷۷، در ارتش بود و به عنوان سرلشکر، فرماندهی یک بخش ارتش واشینگتن در حین دفاع از فیلادلفیا به وی واگذار شده بود. در نبرد جرمن‌تاون که در ماه اوت سال ۱۷۷۷ بوقوع پیوست، افراد استیفن در تاریکی هوا با نیروهای تحت رهبری سرهنگ آنتونی وین جنگیدند.Virginia biography استیفن متهم به شراب خواری در جریان نبرد شد و بعد از محکومیت در یک دادگاه نظامی از فرماندهی عزل و از ارتش اخراج شد. با این کار، وی یگانه سرلشکر ارتش قاره‌ای بود که در دادگاه نظامی محاکمه و بلافاصله در جریان جنگ از خدمت در ارتش اخراج گردید.
قبل از شروع جنگ، استیفن در ویرجینیای غربی زندگی می‌کرد و رأی دهندگان محله برکلی (محلهٔ که در سال ۱۷۷۲ ایجاد شد) وی را (در کنار رابرت رادرفورد) به عنوان یکی از دو نماینده خویش در دومین کنوانسیون انقلابی ویرجینیا که در کلیسای اسقفی سنت جان در ریچموند میان ۲۰ الی ۲۷ مارس سال ۱۷۷۵ برگزار شده بود، انتخاب نمود. در پایان جنگ، استیفن به محلهٔ برکلی (محله‌ای که بعد از سپری شدن مدت زیادی از مرگ استیفن به ویرجینیای غربی تغییر نام یافت) برگشت. استیفن در سال ۱۷۷۸ نقشه شهر مارتینزبورگ را ترسیم و شهر جدید را به اسم دوست‌اش سرهنگ توماس بریان مارتین نام‌گذاری کرد. استیفن کلانتر محلهٔ وسیع برکلی آن‌زمان با مرکزیت مارتینزبورگ، شد. بعداً سرتیپ هوراتیو گیتس و چارلز لی هردو در این محله ملک خریداری نموده و در همان نزدیکی زندگی نمودند. استیفن در سال ۱۷۸۸ از طرف رای‌دهندگان محله‌ای برکلی به کنوانسیون تصویب قانون اساسی ویرجینیا انتخاب شد که در آن کنوانسیون به نفع تصویب قانون اساسی ایالات متحده آمریکا صبحت (و رأی) داد. علی‌رغم مخالفت اشخاص با نفوذ سیاسی مانند پاتریک هنری و جورج ماسون، کنوانسیون ویرجینیا با ۸۹ رأی در برابر ۷۹ رای قانون اساسی را تصویب نمود و این تا حدی زیادی به این دلیل بود که نمایندگان ویرجینیای غربی (از جمله استیفن) ۱۵ در برابر ۱ از آن حمایت نمودند.
استیفن در سال ۱۷۹۱ در مارتینیزبورگ فوت نمود و در زیر بنای یادبودی که به افتخار وی بنا شده بود، دفن گردید.
خانه آدام استیفن در مارتینزبورگ و باور در نزدیکی شپهردووستون (بالای ملکیی که وی در محله جفرسون ویرجینیای غربی داشت)، امروز باقی‌مانده و ثبت فهرست ملی مکان‌های تاریخی شده‌است.
مریخ ۴ () که با نام 3MS No.52S نیز شناخته می‌شود، یک فضاپیمای شوروی بود که برای کاوش مریخ در نظر گرفته شده‌بود. یک فضاپیمای 3MS که به عنوان بخشی از برنامه مریخ پرتاب شد، قرار بود این فضاپیما در سال ۱۹۷۴ وارد مدار مریخ شود. با این حال، مشکلات کامپیوتری مانع از ورود آن به مدار مریخ شد.
فضاپیمای مریخ ۴ مجموعه‌ای از دستگاه‌ها و ابزارها را برای مطالعه مریخ حمل می‌کرد. علاوه بر دوربین‌ها، مجهز به تلسکوپ رادیویی، رادیومتر مادون قرمز، نورسنج‌های متعدد، پلاریمتر، مغناطیس‌سنج، تله‌های پلاسما، آنالایزر الکترواستاتیک، طیف‌سنج پرتو گاما و کاوشگر رادیویی بود.
مدارگرد مریخ ۴ تعداد ۱۵ ابزار علمی را برای مطالعه مریخ از مدار آن حمل می‌کرد:
دیده‌بان دریا () یک سازمان مردم‌نهاد آلمانی است که دایره فعالیتش در دریای مدیترانه است و به دنبال راه‌اندازی کشتی‌ها برای نجات پناهندگان در این زمینه فعال شد.
در ۶ نوامبر ۲۰۱۷، خدمه یک کشتی دیده‌بان دریا در عملیاتی که نیروی دریایی لیبی از آن ممانعت کرده بود، ۵۸ نفر را نجات دادند و بیست نفر دیگر غرق شدند. فیلم‌های ویدیویی که گارد ساحلی لیبی را در این ماجرا دخیل می‌کرد، بعداً در اقدام قانونی علیه ایتالیا در دادگاه حقوق بشر اروپا مورد استفاده قرار گرفت.
کشتی دیده‌بان دریا پس از اینکه بین ژوئیه و اکتبر در مالت توقیف شد، عملیات خود را در نوامبر ۲۰۱۸ از سر گرفت.
در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۸، یکی دیگر از کشتی‌های سازمان، دیده‌بان دریا ۳، حدود ۳۲ نفر را نجات داد، اما نتوانست در مالت، ایتالیا یا اسپانیا پهلو بگیرد.
در ۳ ژانویه ۲۰۱۹، فرانسه، آلمان و هلند پیشنهاد کردند تا برخی از ۴۹ مهاجر بازداشت شده در مالت را توسط «دیده‌بان دریا» و «چشم دریا» به عنوان یک تلاش جمعی منتقل کنند. به گفته مینا آندریوا، سخنگوی کمیسیون اروپا، به نقل از کمیسر مهاجرت، دیمیتریس اوراموپولوس گفت: «نیاز به همبستگی بیشتر همراه با به‌کارگیری راه حل‌های قابل پیش‌بینی و پایدار برای فعالیت در مدیترانه» داد.
دو هفته پس از نجات، ۴۹ مهاجر علیرغم درخواست پاپ فرانسیس، هنوز در ساحل مالت در «دیده‌بان دریا» و «چشم دریا» در بازداشت به سر می‌برند. در ۹ ژانویه، پس از توافقی که برای انتقال آنها به هشت کشور اروپایی دیگر حاصل شد، سرانجام اجازه پیاده شدن در مالت به آنها داده شد. در ۱۹ ژانویه، دیده‌بان دریا ۳ تعداد ۴۷ مهاجر دیگر را نجات داد. دولت ایتالیا از ورود این کشتی به بندر ممانعت کرد و اقدام قانونی علیه هلند را آغاز نمود و سپس پرونده را به دادگاه اروپایی حقوق بشر ارجاع داد. در ۲۹ ژانویه، ایتالیا، آلمان، فرانسه، مالت، پرتغال، رومانی و لوکزامبورگ موافقت کردند که ۴۷ مهاجر را جابجا کنند. معاون نخست‌وزیر ایتالیا ماتئو سالوینی خواستار توقیف دیده‌بان دریا ۳ شد. هنگامی که کشتی در شهر کاتانیا ایتالیا لنگر انداخته بود تا مهاجران را پیاده کند، ارتش ایتالیا این کشتی را به دلیل «چندین نقض قانون» توقیف کرد. سازمان دیده‌بان دریا انسداد را فشار سیاسی نامید.
در ۱۹ مه ۲۰۱۹، پلیس ایتالیا دیده‌بان دریا ۳ را در جزیره لامپدوسا متوقف کرد و به ۴۷ مهاجری که در ۱۵ مه ۲۰۱۹ آنها را توقیف کرده بود، اجازه پیاده‌شدن داد. گزارش این عملیات خشم ماتئو سالوینی را برانگیخت که مخالف پهلوگیری کشتی و پیاده شدن مهاجران بود. این کشتی دوباره در۱۲ ژوئن ۲۰۱۹ توقیف و از ۵۳ مهاجری که در سواحل لیبی نجات پیدا کرده بودند، ایتالیا تنها به ۱۱ نفر از آنها اجازه پیاده شدن داد. در ژوئن ۲۰۱۹، کاپیتان این کشتی تهدید کرد که علیرغم ممنوعیت، در لامپدوسا پهلو خواهد گرفت و در نهایت وارد آب‌های سرزمینی ایتالیا می‌شود. به گفته سازمان دیده‌بان دریا، این نه به عنوان یک اقدام تحریک آمیز، بلکه یک امر ضروری و مسئولانه بوده‌است. در روزنامه فرانسوی لو موند ستونی چاپ شد مبنی بر اینکه کاپیتان کارولا راکت فقط وجود کنوانسیون‌های بین‌المللی را به همه ما یادآوری می‌کند مانند اینکه نجات در دریا یک وظیفه همگانی است. در سرمقاله‌ای در همین روزنامه، ۷۰۰ چهره مشهور از مهاجران حمایت کردند و با سالوینی مخالفت نمودند. نظرسنجی روزنامه ایتالیایی ایل جورناله نشان داد که ۶۱ درصد از ایتالیایی‌ها با فرود کشتی دیده‌بان ۳ در لامپدوسا مخالف بودند. Sea Watch a Lampedusa: ma il 61% degli italiani non vuole che attracchi , ilgiornale.it, 2019-06-27 در شب ۲۸ تا ۲۹ ژوئن، کشتی توقیف شد و کارولا راکت به دلیل کمک به مهاجرت غیرقانونی دستگیر شد. کشتی دیده‌بان ۳ بعداً بر اساس قانون ایتالیا که پس از برخورد با قایق گشتی کلاس ۸۰۰ سعی کرده بود مانع از پهلوگیری کشتی بزرگتر شود در نتیجه قایق به اسکله رانده شد.
میرزا ابراهیم خیاط باشی از بزازان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
سیداحمد زرگرباشی از بزازان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
شیخ ابراهیم بلورفروش از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
هتل ریتز پاریس () هتلی در مرکز پاریس، فرانسه است.
این هتل که در کنار میدان واندوم قرار دارد در سال ۱۸۹۸ میلادی تأسیس شده و دارای ۷۱ اتاق و ۷۱ سوئیت شامل ۱۶ سوئیت لوکس و ۳ رستوران می‌باشد. هتل ریتز توسط سزار ریتز هتلدار سوئیسی و با همکاری سرآشپز فرانسوی اوگوست اسکوفیه بنیان نهاده شده.
حاج امجدالسلطان از شاهزادگان قاجاری بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
میرزا عبدالمطلب کردستانی معروف به امین التجار از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
شیخ حسنعلی علاقبند از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
حسن معمارباشی پنجه علی از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
الکساندر مک‌دوگال (Alexander McDougall) (۱۷۳۲–۹ ژوئن ۱۷۸۶) دریانورد و تاجر آمریکایی متولد اسکاتلند بود که پیش از وقوع انقلاب آمریکا و طی آن در نیویورک رهبری سازمان مخفی پسران آزادی را بر عهده داشت. وی همچنین از رهبران نظامی جنگ انقلاب آمریکا بود. او در ارتش قاره‌ای در مقام سرلشکری خدمت کرد و به عنوان نماینده در کنگره قاره‌ای حضور یافت. پس از جنگ، وی رئیس اولین بانک ایالت نیویورک شد و مدتی نیز در مجلس سنای این ایالت بود.
مک‌دوگال در تابستان ۱۷۳۲ در جزیره آیله واقع در مجمع‌الجزایر هبریدهای داخلی اسکاتلند به‌دنیا آمد. او یکی از پنج فرزند رِنالد و الیزابت مک‌دوگال بود. خانواده او در سال ۱۷۳۸ در قالب اعضای حزبی که رهبری آن را یک کهنه سرباز بریتانیایی به نام کاپیتان لاچلان کمپبل بر عهده داشت، به نیویورک نقل مکان کردند. کمپل وعده زمین‌های حاصل‌خیز در نزدیکی شهر فورت ادوارد را به آنها داده بود. اما هنگامی که به نیویورک رسیدند، آنها تازه دریافتند که حق بهره‌برداری از ۳۰ هزار جریب (۱۲ هزار هکتار) زمین به لاچلان واگذار شده‌است و حالا او از آنها می‌خواهد تا مستأجر ملک او باشند. رنالد این پیشنهاد را نپذیرفت و در یک دامداری در جزیره منهتن شغلی برای خود پیدا کرد. به این ترتیب کم‌کم اوضاع خانواده بهتر شد و الکساندر جوان در نیویورک کار خود را به عنوان تحویل دادن شیر آغاز کرد.
در حدود ۱۷۴۵ و زمانی که ۱۴ سال داشت به عنوان دریانورد بازرگان قرارداد بست. او بر روی چند کشتی مشغول به کار شد و سپس در سال ۱۷۵۱ به مدت چهار ماه به بریتانیای کبیر بازگشت.
با آغاز جنگ میان فرانسه و قبایل سرخ‌پوست در سال ۱۷۵۶، مک‌دوگال از سوی دربار به عنوان مسئول کشتی تجاری مسلح گماشته شد. در طول جنگ، مک‌دوگال فرماندهی دو کشتی را بر عهده داشت: کشتی تایگر با ۸ توپ جنگی و کشتی بارینگتون با ۱۲ توپ جنگی. او که فرماندهی لایق و بازرگانی زیرک بود، توانست طی این مدت به واسطه کشتی‌های مصادره شده و فروش محموله آنها ثروت اندکی به دست بیاورد.
در سال ۱۷۶۳، مک‌دوگال زندگی دریانوردی را کنار گذاشت. جنگ خاتمه یافته بود، همسرش، نانسی و همچنین پدرش از دنیا رفته بودند. حالا مسئولیت مادر و سه فرزندش بر عهده او بود. از این رو دارایی‌هایی را که از راه دریانوردی به‌دست آورده بود، تبدیل به پول کرد. سپس به همراه ثروت ناچیزی که در طول جنگ جمع کرده بود، اقدام به سرمایه‌گذاری بر روی زمین نمود و به یک واردکننده و بازرگان تبدیل شد. در این دوره، وی به عنوان تاجر برده نیز مشغول به کار بود و برده‌ای به نام کولرین داشت. تا سال ۱۷۶۷، امور او به خوبی پیش می‌رفت. وی در ناحیه آلبانی و نورث‌کارولینا زمین داشت. الکساندر بار دیگر تن به ازدواج داد، این بار با هانا بوستویک، دختر صاحبخانه‌اش وصلت کرد. اگر چه ثروت رو به رشد آنها برای شان شهرت به ارمغان آورد ولی نتوانست سبب پذیرش آنها از سوی جامعه سنتی نیویورک شود. خانواده‌های اشرافی و سطح بالای نیویورک همچون لیوینگستون‌ها و دی‌لِنسی‌ها نگاه تحقیرآمیزی به او داشتند و الکساندر را فردی گستاخ و بی‌فرهنگ می‌پنداشتند.
با بالا گرفتن شور انقلابی در مخالفت با قانون تمبر، مک‌دوگال فعالیتش را در سازمان پسران آزادی آغاز کرد و متعاقباً رهبری این جنبش را در مستعمره نیویورک عهده‌دار گشت. در پی تصویب قانون اقامتگاه سربازان مشکلات در این شهر و مستعمره تشدید شد. براساس این قانون، مستعمره‌نشیان ملزم به تأمین مسکن و پشتیبانی از نیروهای بریتانیایی بودند. مجلس نمایندگان ایالت نیویورک در سال‌های ۱۷۶۷ و ۱۷۶۸ از تخصیص بودجه برای تأمین مسکن آنها خودداری کرده و این موضوع را منتفی دانسته بود. ولی پس از آن، مجلس نمایندگان سال ۱۷۶۹، برای اسکان نیروهای بریتانیایی بودجه تصویب کرد. در روز ۱۶ دسامبر ۱۷۶۹، مک‌دوگال به صورت ناشناس اعلامیه‌ای با عنوان خطاب به اهالی خائن نوشت و چاپ کرد. او در این اعلامیه به انتقاد از مصوبه مجلس پرداخته بود و با این کار آتش آغاز جنگ گلدن‌هیل را برافروخت. الکساندر به اتهام تهمت و افترا در تاریخ ۷ فوریه ۱۷۷۰ دستگیر شد و از آنجا که از تودیع وثیقه امتناع کرد، به زندان افتاد. وی دو دوره و مجموعاً حدود پنج ماه را در زندان سپری کرد ولی محکوم نشد و در سال ۱۷۷۱ دوباره آزادی‌اش را به دست آورد. با این حال به زندان افکندن او به بهانه دیگری برای اعتراض تبدیل شد. پسران آزادی راستای تلاش برای ترسیم چهره او به عنوان کسی که جانش را در راه اهداف سیاسی نثار می‌کند، الکساندر مک‌دوگال را «جان ویلکس آمریکا» نامیدند. جان ویلکس سیاستمدار بریتانیایی بود که به دلیل مخالفت با نفوذ و اقتدار دولت زندانی شد. این گروه به این شکل دست به نمادپردازی زده و در اعتراضات خود از آن استفاده جستند.
در ۳۰ ژوئن ۱۷۷۵، مک‌دوگال با مصوبه کنگره ایالتی نیویورک به عنوان سرهنگ کلنل هنگ اول نیویورک منصوب شد. سرانجام او در ارتش قاره‌ای به دریافت درجهٔ سرلشکر نائل شد. اندکی بعد از انتصاب او، نیروهای مک‌دوگال به منظور حضور در نبرد تهاجم به کبک (۱۷۷۵) به منطقهٔ شمال گسیل شدند. دو پسر مک‌دوگال نیز در میان آنها بودند. سرلشکر برای جمع‌آوری نیرو و کمک مالی در پشت جبهه ماند. این لشکرکشی در پایان به شکست منجر شد. یکی از پسران مک‌دوگال به اسارت درآمد و دیگری در اثر تب در نزدیکی مونترال درگذشت.
در روزهای آغازین جنگ، مک‌دوگال با همکاری پیتر تی. کورتنیوس در آماده‌سازی برای محاصره نیویورک توسط نیروهای ارتش نقش داشت.
پس از اینکه ارتش قاره‌ای نیویورک را ترک کرد، آنها به شمال عزیمت کردند و در نزدیکی دهکدهٔ وایت‌پلین برای مقابله با نیروهای بریتانیایی موضع گرفتند. در اینجا کمک او سبب توقف بریتانیایی‌ها شد و از درگیری هسته اصلی ارتش در این نزاع جلوگیری کرد. مک‌دوگال در ادامهٔ جنگ بیشتر در ارتفاعات هودسون مستقر بود و در پی فرار بندیکت آرنولد در سال ۱۷۸۰، فرماندهی نیروهای آمریکایی را در وست‌پوینت نیویورک (فورت کلینتون) بر عهده گرفت. در طول این جنگ، وی همواره از حامیان صریح ارتش قاره‌ای و خواستار ایجاد شرایط بهتر برای سربازانش بود. وی همچنین در تأسیس نیروی دریایی آمریکا در سال ۱۷۷۶ نیز مشارکت داشت.
او در سال ۱۷۸۰ به عنوان نماینده کنگره قاره‌ای انتخاب شد ولی فقط ۳۷ روز در خدمت کنگره بود و خیلی زود به عنوان وزیر نیروی دریایی نامزد شد. وی از ۷ فوریه ۱۷۸۱ تا ۲۹ اوت ۱۷۸۱ در این سمت مشغول به کار بود. در سال ۱۷۸۴، برای نمایندگی مجلس سنای ایالتی انتخاب شد pg=205 و تا زمان مرگش در آنجا خدمت کرد. مک‌دوگال در سمت خود در مقام سناتور ایالتی، در جنبش موفقیت‌آمیز جدایی کلیسا از ایالت در ایالت نیویورک و جنبش ناموفق عدم انتشار اسکناس شرکت داشت. او نخستین رئیس بانک نیویورک و همچنین مدیر انجمن سین‌سیناتی این شهر بود.
الکساندر مک‌دوگال در ۹ ژوئن ۱۷۸۶ در سن پنجاه و سه سالگی درگذشت و در مقبره خانوادگی‌اش واقع در اولین کلیسای پرزبیتری شهر نیویورک به خاک سپرده شد. در حال حاضر، سنگ یادبود او روی دیوار نخستین کلیسای پرزبیتری نیویورک در دهکده گرینویچ قرار دارد.
خیابان مک‌دوگال در دهکده گرینویچ شهر نیویورک به افتخار او نام‌گذاری شده‌است.
مک دوگال طی سفری که در سال ۱۷۵۱ به بریتانیا داشت با دختر عموی خود، نانسی مک‌دوگال، ازدواج کرد. پس از انقلاب آمریکا نانسی درگذشت و مک‌دوگال بار دیگر با دختر صاحب خانه‌اش، هانا بوستویک ازدواج کرد. در جریان جنگ یکی از پسرانش جان باخت و دیگری به اسارت بریتانیایی‌ها درآمد. مک‌دوگال نزد سربازان تحت امرش بسیار محبوب و محترم بود. وی همواره خواستار پرداخت دستمزد و تأمین شرایط بهتر برای سربازان بود. او دوست صمیمی الکساندر همیلتون بود و جورج واشینگتن عمیقاً به او احترام می‌گذاشت و الکساندر را «ستون انقلاب» می‌نامید. درست است که مک‌دوگال زادهٔ اسکاتلند بود ولی ذات سرکش و مصممی داشت وبه وطن متبوع خود، یعنی آمریکا، به شدت وفادار بود.
جان مک‌دوگال آترتون، فرزند نوه مک‌دوگال و همچنین پسر آترتون یعنی پیتر لی‌آترتون هر دو از اعضای مجلس نمایندگان ایالت کنتاکی بودند.
ملاحسن وارث از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
سیدحسین بروجردی معروف به مدیرالسلام از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
سپستان ساحلی (Cordia subcordata) گونه‌ای از درختان گلدار از خانواده، گاوزبانیان است که در شرق آفریقا، جنوب آسیا، آسیای جنوب شرقی، شمال استرالیا و جزایر اقیانوس آرام می‌روید.
نام‌های محلی این گونه عبارتند از: "کاناوا"، تو، "کو"، "ماریر"، "مانژاک"، اسناتی‌گابلز، گلوبری، درخت آهک پرنده برگ‌باریک، در جاوه و مادورا به "نام‌های کالیماسادا"، "پورناماسادا" یا "پراماسادا شناخته می‌شود". باورهای عامیانه جاوه این درخت را حاوی قدرت معنوی می‌داند. در جزایر مارشال به "کونو" معروف است.
سپستان ساحلی تا رشد می‌کند، اما ممکن است به هم برسد. دارای برگ‌های تخم مرغی با درازای و پهنای دارد.
گل‌های لوله‌ای سپستان ساحلی قطر دارند گل‌آذین آن گرزن یا خوشه‌ای است.Friday, J. B. ; Dana Okano (April 2006). گلبرگ‌ها نارنجی و کاسبرگ‌ها سبز کم‌رنگ هستند. گلدهی در طول سال اتفاق می‌افتد، اما بیشتر گل‌ها در بهار می‌شکفند.
سپستان ساحلی در تمام سال میوه می‌دهد. میوه‌های آن کروی هستند با طول و چوبی در زمان رسیدن. هر میوه حاوی چهار یا کمتر دانه است که طول دارند. میوه آن شناورشونده است و ممکن است توسط جریان‌های اقیانوسی به مکان‌های دوردست منتقل شود.Friday, J. B. ; Dana Okano (April 2006).
سپستان ساحلی درختی ساحلی است که از سطح دریا تا بلندای یافت می‌شود. اما ممکن است تا ارتفاع رشد کند. در مناطقی که سالانه ۱۰۰۰ تا باران دارند می‌روید. سپستان ساحلی خاک‌های خنثی را به قلیایی ترجیح می‌دهد (پی‌اچ ۶٫۱ تا ۷٫۴)، مانند خاک‌هایی که از بازالت، سنگ آهک، خاک رس یا ماسه منشأ می‌گیرند. بافت‌های مجاز خاک شامل شن، لوم شنی، لوم، لوم شنی رسی، رس شنی، لوم رسی و رس می‌باشد.
دانه‌های آن خوراکی هستند و در زمان قحطی خورده شده‌اند. 'سپستان ساحلی به راحتی می‌سوزد، و به این خاطر در پاپوآ گینه نو به آن «درخت نفت سفید» می‌گویند.Friday, J. B. ; Dana Okano (April 2006). چوب درخت دارای وزن مخصوص ۰٫۴۵ است، نرم و بادوام است و به راحتی کار می‌شودAllen, James A. (1 January 2003). و در برابر موریانه مقاوم است. در هاوایی باستان از چوب "کو"» برای ساختن «اومِکه» (کاسه)، ظروف، و اومک لائو (کاسه‌های بزرگ) استفاده می‌شد، زیرا طعم بدی به غذا نمی‌دهد. اومکه لائو " 8-16 لیتری بود و برای ذخیره و تخمیر «پوی» استفاده می‌شد. از گل‌ها برای تهیه "لِی" استفاده می‌شد، در حالی که از رنگدانه برگ‌های آن برای پارچه "کاپا" و "آهو" (قلاب ماهیگیری) استفاده می‌شد.
چوب سپستان ساحلی در غرب جزایر سلیمان، در وانواتو، در جزیره وایا، و در تونگا، برای کنده‌کاری استفاده می‌شود. در ایرلند نو، چوب آن همیشه برای ورودی‌های تشریفاتی خانه‌های مردانه استفاده می‌شود.Pawley, Andrew; Osmond, Meredith (eds). 2008.
حسین تهرانی سقط فروش از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
حسینعلی دلال از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
عباسقلی نانوا از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
عبدالوهاب کلاهدوز از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
غلامرضا یخدان ساز از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
علی‌اکبر پلوئی از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
سپستان‌واران ()زیرخانواده‌ای از گیاهان گلدار در خانواده گاوزبانیان است.
محمدباقر صابون پز از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
سید محمدتقی هراتی از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
سیدمحمد ساعتفروش از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
سیدمصطفی سمسار از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
شیخ عبدالرحیم تاج الدین معروف به اشرف الادبا از واعظان فیروزکوهی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده فیروزکوه در مجلس شورای ملی حضور داشت.
اشراف الادبا در سال ١٣٢٠ ه.خ درگذشت و در شهر مشهد به خاک سپرده شد.
اندرو آلن (Andrew Allen) (زادهٔ ژوئن ۱۷۴۰ – درگذشتهٔ ۷ مارس ۱۸۲۵)، وکیل دادگستری و مقام دولتی از استان پنسیلوانیا بود. آلن که در یک خانواده تأثیرگذار متولد شده بود، در اوایل از آرمان انقلابی در جریان جنگ انقلاب آمریکا حمایت نموده و از ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۶ میلادی از پنسیلوانیا در کنگره قاره‌ای دوم نمایندگی کرد. با این همه، همانند اکثر سایر نخبگان ثروتمند در پنسیلوانیا، او نیز مخالف تغییر بنیادگرایانه بود و پس از اعلامیه استقلال ایالات متحده و قانون اساسی ۱۷۷۶ پنسیلوانیا، او یک وفادارمانده شد.
آلن در ژوئن ۱۷۴۰ میلادی در یک خانواده مشهور اهل فیلادلفیا متولد شد؛ پدر وی ویلیام آلن، یک بازرگان و وکیل مدافع موفق بود و بعدها رئیس دادگاه عالی پنسیلوانیا شد. اندرو در ۱۷۵۹ میلادی از کالج فیلادلفیا (بعدها به دانشگاه پنسیلوانیا تغییر نام داده شد) فارغ‌التحصیل شد، برای مدت تحت نظر بنجامین چیو به کار عملی در حوزه حقوق پرداخت و پس از آن به لندن رفت تا تحصیلات خود را در رشته حقوق در اینر تمپل تکمیل نماید. او در ۱۷۶۵ میلادی به فیلادلفیا بازگشت، شامل حوزه وکلای دادگستری شده و کار خود به عنوان وکیل دادگستری را آغاز کرد. در همان سال، آلن همچنین در مجلس پنسیلوانیا انتخاب شد. در ۱۷۶۶ میلادی، او به عنوان دادستان کل مستعمره انتصاب یافت. او در آوریل ۱۷۶۸ با سارا («سالی») کوکس که خواهر تنچ کوکس بود، ازدواج کرد. در جریان همان سال وی همچنین به عنوان عضو مجمع فیلسوفان آمریکا انتخاب گردید. در ۱۷۷۰ شوهرخواهر وی فرماندار جان پن، یک کرسی برای وی در شورای فرمانداری داد.
زمانی که قبل از انقلاب آمریکا تنش‌ها شدت گرفت، آلن از جمله منتقدین مصوبه‌های تحمل ناپذیر بود که در ۱۷۷۴ میلادی توسط پارلمان بریتانیا تصویب گردید. او در اعتراض به مصوبه بندر بوستون، بر توافقنامه عدم-واردات امضاء نموده و کالاهای بریتانیایی را تحریم نمود، وی همچنین برای ایجاد یک واحد شبه‌نظامی مستقل، نخستین نیروی سواره نظام شهر فیلادلفیا در ۲ نوامبر ۱۷۷۴ همکاری کرد. در ۳۰ ژوئن ۱۷۷۵، وی توسط مجلس در کمیته امنیت گماشته شده.
در ۱۷۷۵ میلادی، آلن از سوی مجلس پنسیلوانیا به عنوان نماینده در کنگره قاره‌ای دوم انتخاب شد. دستورهایی که به نمایندگان پنسیلوانیا داده شده بود، آنها را از حمایت هر گونه تدابیری که منتهی به استقلال از بریتانیا می‌شد، منع می‌کرد. آلن امیدوار بود که کنگره در نهایت با کشور مادر آشتی خواهد کرد، اما زمانی که کنگره در ۱۷۷۶ میلادی به‌سوی اعلامیه استقلال پیش می‌رفت، آلن دلسرد شد. او در آوریل همان سال از نخستین نیروی شهری استعفا داد. در ۱ ماه مه، او طی یک انتخابات میان دوره‌ای ویژه به عنوان عضو مجلس پنسیلوانیا انتخاب گردید. انتخاب میانه‌روهای مثل آلن، این مفهوم را می‌رساند که رأی‌دهندگان در رابطه با مسئله استقلال هنوز هم محتاط هستند. با این وجود، بنیادگراهای پنسیلوانیا با برگزاری یک کنوانسیون قانون اساسی به هدف ایجاد یک قانون اساسی جدید و یک مجلس عمومی جدید و کمتر محافظه‌کار، واکنش نشان دادند. زمانی که کنگره قاره‌ای به بحث روی مصوبه قانون اساسی در ژوئن ۱۷۷۶ میلادی شروع کرد، آلن از کنگره کنار کشیده و در هیچ جلسهٔ پس از ۱۴ ژوئن شرکت نکرد.
در دسامبر ۱۷۷۶، آلن جناح خود را تغییر داد. وضعیت در فیلادلفیا بسیار وخیم شده بود، چون نیروهای بریتانیایی تحت رهبری ژنرال هاو، نیروهای جورج واشینگتن را از نیویورک به‌سوی پنسیلوانیا عقب رانده بود. جیمز آلن که برادر اندرو بود، وضعیت پرمخاطره آن عده از اهالی فیلادلفیا را که مظنون به نداشتن حس همدردی نسبت به انقلاب بودند و اینکه خانواده آلن چگونه به این شرایط واکنش نشان داد، را در دفترچه خاطرات خود توصیف نمود:
اندرو آلن در ۱۷۷۷ میلادی همراه با ارتش ژنرال هاو به فیلادلفیا بازگشت نمود، اما مدت اقامت وی کوتاه بود و تنها به اندازه مدت اشغال آنها طول کشید و در ۱۷۷۸ میلادی زمانی که نیروهای بریتانیایی شهر را تخلیه نمود، او دوباره با آنها به نیویورک برگشت. از آنجا او به انگلستان رفت. پس از آن، او در لندن شغل وکالت را پیش برد.
مجلس پنسیلوانیا در ۱۷۸۱ میلادی آلن را به خیانت محکوم نموده و دارایی‌های او و سایر افراد خانواده وی را ضبط نمود. پس از پایان جنگ، حکومت بریتانیا ضررهای او را بررسی نموده و «کمیسیون ادعاها و ضررها» یک حقوق بازنشستگی همیشگی به ارزش ۴۰۰ پوند به وی اعطاء کرد. در ۱۷۹۲ میلادی، آلن از سوی پنسیلوانیا بخشش گردید. در ۱۷۹۴ میلادی، آلن به پنسیلوانیا بازگشت تا بعضی از طلب‌های خود را که زمان آنها بر اساس پیمان جی، بسر رسیده بود حصول نماید، اما موفق نشد.
او به لندن بازگشت و وفاداری خود را تجدید نمود و املاک او مصادره شد. او بقیه عمر خود را در آنجا سپری کرد و در ۷ مارس ۱۸۲۵ درگذشت.
سزار ریتز (; – ) مدیر هتل سوئیسی و موسس چندین هتل همچون هتل ریتز پاریس و هتل ریتز لندن بود.
محمدعلی زاویه (۱۲۹۱ – ۱۱ تیر ۱۳۶۹) نگارگر و تذهیب نگار ایرانی بود.
محمدعلی اسماعیل زاویه در سال ۱۲۹۱ در تهران به دنیا آمد.او پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی در سال ۱۳۰۸ به هنرستان صنایع مستظرفه رفت و رشته‏ مینیاتور و تذهیب را برای آموزش برگزید.استاد زاویه چگونگی و ساخت رنگ‏های طبیعی کارهای خود را مرهون دو استاد خود هادی تجویدی در مینیاتور و علی درودی در  تذهیب می‏داند.او یکی از سرآمدان تذهیب‏ نگار کلام‏ الله مجید است و در این زمینه کار کرده است و چندین قرآن را تذهیب نموده است.وی در تذهیب شیوه‏ای خاص داشت و از رنگ‏هایی خاص استفاده می‏کرد.
زاویه مدت ۶۰ سال کار کرد و بیش از دو هزار اثر از خود بر جای گذاشت که از بهترین نمونه‌های هنر مینیاتور و تذهیب به شمار می‌روند. تابلوهای این هنرمند تلفیقی از چندین هنر مختلف است که همین موضوع ارزش زیادی به آن‌ها می‌بخشد. تذهیب چند جلد قرآن از مهم‌ترین فعالیت‌های این هنرمند به شمار می‌رود. او همچنین ریاست موزه هنرهای ملی درسال‌های ۱۳۲۶ و ۱۳۲۷ را بر عهده داشت.او در سال ۱۳۳۹ بازنشسته شد و در کارگاه شخصی خود به انجام کارهای هنری پرداخت.او در روزگار جوانی بیشترین پرتره‌های رجال سیاسی و مهمانان خارجی را که به ایران سفر می‌کردند می‌کشید که در موارد بسیاری این تابلوها به عنوان هدیه از طرف دولت ایران به آنان تقدیم می‌شد. شایان ذکر است آثار این هنرمند در مجموعه‌ها و موزه‌های معتبری همچون موزه هنرهای ملی ایران و موزه رویال تراست لندن نگهداری می‌شود.
محمدعلی زاویه روز ۱۱ تیر ۱۳۶۹ بر اثر سکته مغزی درگذشت.
خانه آزبورن () یک اقامتگاه سلطنتی سابق در ایست کووز، جزیره وایت، بریتانیا است. این خانه مابین سال‌های ۱۸۴۵ تا ۱۸۵۱ برای ملکه ویکتوریا و شاهزاده آلبرت ساخته شده‌است.
قلعه آروندل () یک قلعه قرون وسطایی در آروندل، انگلستان است. این قلعه در جنگ‌های داخلی انگلستان آسیب دید و سپس در قرن ۱۸ و ۱۹ توسط چارلز هاوارد یازدهمین دوک نورفک بازسازی شد. قلعه آروندل از قرن یازدهم محل اقامت ارل آروندل و برای بیش از ۴۰۰ سال، دوک نورفک بوده‌است.
سرهنگ آرچیبالد کری (Archibald Cary) (زادهٔ ۲۴ ژانویه ۱۷۲۱ – درگذشتهٔ ۲۶ فوریه ۱۷۸۷)،Tyler, "Encyclopedia of Virginia Biography", 8. مزرعه‌دار، سرباز، سیاستمدار و زمین‌دار بزرگ اهل ویرجینیا بود. وی یکی از شخصیت‌های سیاسی مستعمره ویرجینیا بود.
سرهنگ آرچیبالد در ۲۴ ژانویه ۱۷۲۱ متولد شد. او پسر هنری کری جونیور و آن ادواردز کری بود. او در ویلیامزبرگ و آمپتهیل، ویرجینیا آموزش دیده و تصور می‌شود که در کالج ویلیام و مری درس خوانده‌است.
هنگام مرگ پدر خود در ۱۷۴۲ میلادی، کری بیش از ۴٬۰۰۰ آکر زمین در دو سوی رود ویلیز به ارث برد، منطقه‌ای که در نهایت شهرستان‌های کامبرلند و باکینگهام در آن تأسیس گردید. مزرعه وی، معروف به باکینگهام، در نقشه جوشوآ فرای-پیتر جفرسون (۱۷۵۲ میلادی) قرار داشت.Yeck, Joanne L. Yeck, ""At A Place Called Buckingham"". Kettering, Ohio: Slate River Press, 2011.
کری از ۱۷۵۶ تا ۱۷۷۶ میلادی عضو مجلس ایالتی ویرجینیا بود.Virginia. General Assembly, "Journals of the House of Burgesses of Virginia, 1766-1769", p.11Member of Last Assembly of 1775–1776; last official session met beginning June 1, 1775, later meetings had no quorum. Stanard, 1902, pp. 197–200. در ۱۷۶۴ میلادی، وی عضو کمیته‌ای از مجلس ایالتی ویرجینیا بود که قطعنامه‌های مخالف قانون تمبر پیشنهادشده را نوشت، اما سال بعدی او بر علیه قطعنامه‌های ویرجینیای پاتریک هنری رأی داد، چون آنها را شتاب‌آمیز و بسیار تحریک‌آمیز می‌دانست.
با بالارفتن تنش‌ها با کشور مادر، کاری در ۱۷۷۳ میلادی به عنوان عضو کمیته مراسلات ویرجینیا خدمت کرد. زمانی که مجلس ایالتی ویرجینیا در آغاز جنگ انقلاب آمریکا توسط پارلمان بریتانیا ملغا شد، وی به عنوان نماینده در کنوانسیون‌های ویرجینیا خدمت کرد. در پنجمین کنوانسیون ویرجینیا در ماه مه ۱۷۷۶، وی به عنوان رئیس کمیته‌ای خدمت می‌کرد که قطعنامه استقلال را تأیید نمود، چیزی که نمایندگان ویرجینیا را به دومین کنگره قاره‌ای برای پیشنهاد اعلامیه استقلال راهنمایی کرد. پس از اینکه ویرجینیا در ۱۷۷۶ میلادی یک ایالت مستقل شد، کری نخستین رئیس مجلس سنای ویرجینیا شده و تا زمان مرگ خود در این سمت باقی ماند.
در جریان جنگ انقلاب آمریکا، کری به عنوان مسئول استخدام و تأمینات در ویرجینیای مرکزی گماشته شد. توماس جفرسون، همکار وی در مجلس ایالتی ویرجینیا و هم‌دانشگاهی او در کالج ویلیام و مری، از وی درخواست نمود تا برای تأمین هزینه شبه‌نظامیان ویرجینیا به مستعمره ویرجینیا پول قرض دهد و جفرسون وعده سپرد که دین وی بعدتر پرداخت شود، هرچند هرگز دوباره پرداخت نشد. وی بنا بر دلایل زیر از شبه‌نظامیان ویرجینیا حمایت مالی کرد: هرچند وی همیشه به تاج و تخت بریتانیا وفادار بود (او فرمانی از تاج و تخت برای هزاران جریب فرنگی ملک خود در مزرعه آمپتهیل داشت)، اما او به‌طور روزافزونی از تلاش‌های بریتانیا برای ادامه فروش برده در آمریکا خسته شده بود. هرچند او مالک حدود ۲۰۰ بود، اما به این نتیجه رسیده بود که همه چیز در رابطه با تجارت برده و مالکیت برده‌های آفریقایی تنها مشکلات بزرگتری در آمریکا ایجاد می‌کرد.
کری، در میان باپتیست‌ها به دستگیری تعدادی زیادی از باپتیست‌ها به‌خاطر موعظه بدون مجوز، معروف بود. در یک رویداد، یک واعظ باپتیست به موعظه خود از دریچه سلول زندان ادامه می‌داد. برای حل این مشک، کری دیواری در اطراف زندان بلند کرد.
لقب کری، «آهن کهنه» بود. او مدیریت کارخانه ساخت آهن به‌نام چسترفیلد فورج را پیش می‌برد، کارخانه‌ای که کار خود را در ۱۷۵۰ میلادی آغاز نموده و در ۱۷۸۱ میلادی، زمانی که بندکت آرنولد آنرا به آتش کشید، پایان داد. او مالک اسب‌های خوش نژاد انگلیسی بود و با انگلستان تجارت می‌کرد.
کری در ۳۱ مه ۱۷۴۴ با مری راندولف ازدواج کرد، مری دختر ریچارد راندولف از کورلز و خواهر ویلیام راندولف از توکهو (۱۷۱۳ – ۱۷۴۶ میلادی) بود، کسی که با ماریا پیج (دختر مان پیج) ازدواج کرده بود. این زوج صاحب نُه فرزند بودند و از طریق ازدواج وی، فرزندان کری نوادگان خوبی پوکاهانتس بودند. فرزندان آنها مشتمل بود بر:
دف می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
آرتور سنت کلر (Arthur St. Clair) (۲۳ مارس ۱۷۳۷–۳۱ اوت ۱۸۱۸ [تاریخنگاری سبک قدیم ۱۷۳۶])، سرباز و سیاست‌مدار اسکاتلندی-آمریکایی بود. وی که در تورسو اسکاتلند متولد شد، قبل از سکونت در پنسیلوانیا جایی‌که دفتر محلی داشت، در جریان جنگ فرانسویان و سرخپوستان در ارتش بریتانیا خدمت کرد. در جریان جنگ انقلابی آمریکا در ارتش قاره‌ای به رتبهٔ سرلشکری رسید اما پس از یک عقب‌نشینی بحث‌برانگیز از فورت تیکنودیروگا فرماندهی خویش‌را از دست داد.
پس از جنگ بعنوان رئیس کنگره قاره‌ای خدمت کرد که در این جریان فرمان شمال‌غربی را امضاء نمود. بعداً در سال ۱۷۸۸ فرماندار قلمروی شمالغربی که بعداً در سال ۱۸۰۰ میلادی یکی از بخش‌های اوهایو گردید، تعیین شد. سنت کلر در سال ۱۷۹۱ فرماندهی نیروهای آمریکایی را در بدترین شکست ایالات متحده آمریکا توسط آمریکایان بومی به عهده داشت. از آنجائیکه از لحاظ سیاسی با جفرسون فاصله داشت، در سال ۱۸۰۲ به عنوان فرماندار تعیین شد.
سنت کلر در تورسو کیث‌نس اسکاتلند متولد شد. در مورد اوایل زندگی وی اطلاعات کمی وجود دارد. تذکره نویسان اولیه، سال تولد او را ۱۷۳۴ تخمین زده‌اند، اما مورخان بعدی ۲۳ مارس سال ۱۷۳۶ را به عنوان تاریخ تولد وی کشف نموده‌اند که در سیستم سالنامه مدرن به این معنی است که وی در سال ۱۷۳۷ متولد شده‌است. والدین وی که برای تذکره نویسان قدیمی نامعلوم بودند، احتمالاً ویلیام سینکلیر، یک تاجر و الیزابت بالفور بودند.Gregory Evans Dowd. "St. Clair, Arthur", "American National Biography Online", February 2000.
سنت کلر در سال ۱۷۵۷ منصبی را در ارتش بریتانیا در هنگ سلطنتی آمریکا خریداری کرد و همراه با ناوگان دریاسالار ادوارد بوسکان برای جنگ فرانسه و سرخپوستان همراه با ناوگان دریاسالار ادوارد بوسکان به آمریکا آمد. در ۲۶ ژوئیه ۱۷۵۸ در تصرف لوئیسبورگ نووا سکوتیا، تحت فرماندهی سرتیپ جفری آمهرست خدمت کرد. در ۱۷ آوریل سال ۱۷۵۹ به رتبه ستوانی رسید و تحت فرماندهی سرتیپ جیمز ولف در نبرد دشت‌های ابراهام که منتج به تصرف شهر کبک شد، خدمت کرد.
در ۱۶ ماه آوریل سال ۱۷۶۲ از خمدت در ارتش استعفا داد و در سال ۱۷۶۴ در درهٔ لایگونیر پنسیلوانیا مسکن‌گزین شد و در آنجا زمین خریداری و کارخانه ساخت. وی بزرگترین زمین‌دار در پنسیلوانیای غربی بود.
سنت کلر در سال ۱۷۷۰ دادگستر جلسات ربعوار و دادخواست مشترک دادگاه، عضو شورای مالکیت، قاضی، منشی و کاتب دادگاه ایتام و منشی محله‌های بدفورد و وست مورلند شد.
در سال ۱۷۷۴ مستعمره ویرجینیا ادعای مالکیت منطقه اطراف پیتسبورگ پنسیلوانیا را کرد و یک‌تعداد از ساکنین پنسیلوانیای غربی برای دفع آن اسلحه برداشتند. سنت کلر دستور بازداشت افسری را صادر کرد که نیروهای ویرجینیا را رهبری می‌کرد. سر انجام جنگ لارد دونمور اختلافات مرزی را حل و فصل کرد.
در اواسط دهه ۱۷۷۰، سنت کلر خود را بیشتر یک آمریکایی می‌دانست تا اینکه یک تبعه بریتانیایی بداند. در ماه ژانویه سال ۱۷۷۶ مأموریتی را به عنوان سرهنگ هنگ سوم پنسیلوانیا در ارتش قاره‌ای پذیرفت. وی اولین بار در روزهای اخیر تهاجم کوبک خدمت کرد و در نبرد ترایس-ریورس جنگید. در ماه اوت سال ۱۷۷۶ به عنوان سرتیپ گماشته شد و توسط سرهنگ جورج واشینگتن به منظور کمک به سازماندهی شبه‌نظامیان نیوجرسی به آن منطقه اعزام شد. وی قبل از نبرد ترینتو که در صبح ۲۶ دسامبر صورت گرفت، در شب دسامبر ۲۵/۲۶سال ۱۷۷۶ در عبور جورج واشینگتن از دریای دلاور شرکت نمود. تعدادی زیادی از تذکره‌نویسان، راهبردی را که منجر به تصرف پرینستون نیوجرسی در ۳ ژانویه سال ۱۷۷۷ توسط واشینگتن شد، به سنت کلر نسبت می‌دهند. کلیر در ماه فوریه سال ۱۷۷۷ به رتبه سرلشکری ارتقا یافت.
سنت کلر در آوریل سال ۱۷۷۷ به منظور دفاع از فورت تیکوندیروگا اعزام شد. پادگان وی با تعدا زیادی از نیرو، نوانست در مقابل قوای زیاد سرتیپ ساراتوگا بریتانیایی در نبرد جان بورگوئین مقاومت کند. در ۵ ژوئیه ۱۷۷۷ در محاصره فورت تیکنودیروگا مجبور به عقب‌نشینی شد. نیروهای خویش‌را عقب کشید و دیگر در لشکرکشی‌ها نقش بیشتری ایفا نکرد. در سال ۱۷۷۷ به‌خاطر از دست دادن تیکوندیروگا در دادگاه نظامی دادگاهی شد.
سنت کلر گرچند ازطرف دادگاه برائت گرفت و به وظیفه خویش برگشت، ولی دیگر فرماندهی هیچ جنگی به وی داده نشد. با این‌وجود، وی هنوز هم به عنوان دستیار سرتیپ واشینگتن که دیدگاه عالی نسبت به او داشت، کار می‌کرد. زمانی‌که لارد کورنوالیس ارتش خویش را تسلیم می‌کرد، سنت کلر در یورک تاون به سر می‌برد. در سال ۱۷۸۰ در جریان خدمت سربازی، سنت کلر به‌عنوان عضو انجمن فیلسوفان آمریکایی انتخاب شد.
سنت کلر در سال ۱۷۸۳ عضو شورای سانسورچی پنسیلوانیا بود و به‌عنوان نماینده کنگره کنفدراسیون انتخاب شد و از ۲ نوامبر ۱۷۸۵ تا ۲۸ نوامبر ۱۷۸۷ در آنجا مصروف خدمت بود. در اوایل سال ۱۷۸۷ با شورش شیز و امتناع آستان‌ها از حل اختلافات زمین یا کمک به دولت شش ساله فدرال، هرج و مرج حکم‌فرما شد.
در ۲ فوریه ۱۷۸۷، بالاخره حد نصاب نمایندگان پوره شد و سنت کلر برای یک دوره یک ساله به‌عنوان رئیس کنگره قاره‌ای انتخاب شد. قانون شمال‌غربی، مهم‌ترین قانون کنگره در دورهٔ کاری سنت کلر به عنوان رئیس به تصویب رسید. زمان کنگره کنفدراسیون رو به اتمام بود، با این‌حال، در جریان ریاست سنت کلر، کنوانسیون فیلادلفیا در حال تصویب قانون اساسی جدید ایالات متحده آمریکا بود که بر اساس آن قانون کنگره قدیمی لغو می‌شد.
طبق فرمان سال ۱۷۸۷ که سرزمین شمال‌غربی را ایجاد کرد، سرتیپ سنت کلر به‌عنوان فرماندار اوهایو، ایندیانا، الینوی و میشیگان همراه با بخش‌های از ویسکونسین و مینه‌سوتا تعیین شد. سنت کلر سینیسیناتی و اوهایو را به‌نام انجمن سینیسیناتی نام‌گذاری کرد و در آنجا خانه خویش را ساخت.
به عنوان فرماندار اولین قوانین نوشته شدهٔ سرزمین به‌نام کود ماکسول (چاپ ویلیام ماکسول) را تدوین کرد. وی همچنین به دنبال پایان بخشیدن به ادعاهای آمریکائیان بومی بر سرزمین اوهایو و اسکان سفیدپوستان در آن منطقه بود. در سال ۱۷۸۹، موفق به گرفتن امضای یک‌تعداد از آمریکائیان بومی در معاهده فورت هارمر شد، اما بسیاری از رهبران بومی به شرکت در مذاکرات دعوت نشده بودند یا اینکه از شرکت در مذاکرات خودداری نمودند. این معاهده به عوض حل و فصل ادعاهای آمریکائیان بومی، سبب مقاومت بیشتر آن‌ها در جنگی شد که گاهی به عنوان «جنگ شمال‌غربی هند» (یا «جنگ سنگ پشت کوچک») نیز یاد می‌شود. دشمنی‌های متقابل سبب لشکرکشی سرتیپ جوئیس هارمر شد که ۱۵۰۰ نیروهای شبه‌نظامی وی در سال ۱۷۹۰ توسط آمریکائیان بومی به شکست مواجه شدند.
در ماه مارس سال ۱۷۹۱ سنت کلر در بست سرلشکری به عنوان فرمانده ارتش ایالات متحده آمریکا جانشین هارمر شد. وی شخصاً سفر جزائی نظامی شامل دو هنگ ارتش منظم و یک‌تعداد شبه‌نظامیان را رهبری کرد. در اکتبر سال ۱۷۹۱ فورت جفرسون (اوهایو) به عنوان پایگاه پیشرفتهٔ لشکر کشی‌های او طبق هدایت سرتیپ آرتور سنت کلر ساخته شد. این قلعه که در محلهٔ دارک فعلی در دورترین نقطه اوهایوی غربی قرار دارد، از چوب ساخته شده و در اصل برای دیپوی تدارکات درنظر گرفته شده بود. برهمین اساس بود که در ابتداء به فارت دیپازیت نامگذاری شد.
یک‌ماه بعد نیروهای وی در نزدیکی فورت ریکوری فعلی تا محل سکونت آمریکائیان بومی در نزدیکی سرچشمهٔ دریای واباش پیشرفت نمود اما در ۴ نوامبر در یک نبرد کنفدراسیون قبیله‌ای تحت رهبری لیتر ترتل فرمانده نظامی میامی و بلو جاکت رئیس قبیله شوانی، به شکست مواجه شد. همکاران بریتانیایی آنها آلکساندر مک کی و سایمون گرتی آن‌ها را کمک نمود. بیش از ۶۰۰ سپاهی و تعداد زیادی از زنان و کودکان در نبرد کشته شدند که از آن‌زمان به بعد به‌نام «شکست ست کلر» یاد می‌شود.
مهرشاد سهیلی، (زاده ۱۳۸۳ در موسیان) فرمانده یکی از قرارگاه‌های جهادی وابسته به سپاه پاسداران بود که بخاطر سوءاستفاده از این عنوان توسط مأموران وزارت اطلاعات ایران بازداشت و روانه زندان شد. او در دادگاه ویژه اطفال قم با اتهاماتی از جمله تحصیل مال نامشروع و جعل سند محاکمه و به سه سال نگهداری در کانون اصلاح و تربیت محکوم شد. در رسانه‌های حکومتی در ایران از مهرشاد سهیلی به عنوان جوان‌ترین فرمانده کشور یاد می‌شد.
مهرشاد سهیلی متولد شهر موسیان استان ایلام در سال ۱۳۸۳ است. او فرمانده "قرارگاه جهادی حضرت مهدی" وابسته به سپاه پاسداران بود و با ایجاد ساختگی قرارگاه‌های جهادی، چاپ سربرگ، و به راه‌انداختن وبسایت و همچنین دیدار با مراجع تقلید و ائمه جمعه بعضی شهرهای ایران به شهرت و ثروت رسید و حساب‌های بانکی او دست‌کم چندین میلیارد تومان گردش داشته‌است.
رسانه‌های حکومتی در ایران از مهرشاد سهیلی به عنوان جوان‌ترین فرمانده کشور یاد می‌کردند. در این گزارش‌ها اغلب تصاویری از دیدار او با برخی از مقام‌های نظامی، روحانیون شناخته‌شده و مراجع تقلید منتشر شده‌است که از جمله آنها می‌توان به دیدار با محمدتقی مصباح یزدی، حسین نوری همدانی و محسن قرائتی اشاره کرد. بسیاری از دیدارها و روابط او به بهانه تأمین مالی تعزیه‌خوانی، هیئت و مناطق محروم بوده‌است. سهیلی در سال ۹۸ زمانی که ۱۵ سال داشت از کتاب زندگینامه خود با عنوان «ستاره‌ای از غرب» رونمایی کرد.
سهیلی در بهمن ۱۴۰۰ توسط وزارت اطلاعات بازداشت و روانه زندان شد. دادگاه او با اتهاماتی نظیر «تحصیل مال نامشروع»، «غصب عنوان» و «جعل سند» در فروردین ۱۴۰۱ برگزار و به سه سال نگهداری در کانون اصلاح و تربیت، جزای نقدی و رد مال محکوم شد. سهیلی با رد اتهام‌های وارد شده، هدفش را کمک به فقرا و اقدامات خیر عنوان کرده‌است.
در اولین دوره‌های بازی‌های المپیک به افراد در یک تیم اجازه داده می‌شد از کشورهای مختلف باشند. کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) اکنون نتایج این تیم را تحت عنوان تیم مختلط (ZZX) ثبت می‌کند. در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۸۹۶، دو نفر از سه زوج مدال‌آور در مسابقات دو نفره در تنیس ملیت مختلط داشتند.
راجرز وایرلس () شرکت مخابرات کانادایی است، که در سال ۱۹۸۳ توسط تد راجرز و دیوید مارگولزی تأسیس شد.
آمنموس () یک کاتب سلطنتی در دربار رامسس دوم بود. وی فرزند قاضی پنجرتی و حمل‌کنندهٔ سیستروم (جغجغهٔ سیمی معبد) برای آمون، موت و خونس بود.
مجسمه‌ای که اکنون در موزه بریتانیا قرار دارد نشان می‌دهد که پدر آمنموس پنجرتی اهل «أیونی» (اِسنای امروزی) بوده‌است.
نام مادر او «موتمونت» است که نامش در بناهای تاریخی مختلف دیگر به صورت کوتاه‌شدهٔ «اینتی» و «اینی» ثبت شده‌است.
در بسیاری از مجسمه‌ها و یادمان‌های به جای‌مانده آمنموس، الهه نیث را در جایگاهی برجسته نشان می‌دهد که ممکن است اشاره‌ای به زادگاه پدرش باشد؛ چرا که این الهه در اِسنا عبادت می‌شد. در مقبره او در تبای نوشته شده که آمنموس نه تنها یک کاتب، بلکه سرپرست معابد نیز بوده‌است. این ممکن است بدان معنا باشد که او معابد را بازرسی می‌کرده‌است. هاباچی معتقد است که این موضوع دلیلی بر پرشماری تعداد مجسمه‌ها و یادمان‌های کشف‌شده از او در مکان‌های مختلف است. L. Habachi. "The Royal Scribe Amenmose, Son of Penzerti and Mutemonet: His Monuments in Egypt and Abroad", in Studies in Honor of George R. Hughes, January 12, 1977, pg 83-103
توسعه رایز () شرکت خدمات مالی و سرمایه‌گذاری کانادایی است، که در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد.
نئو اکسچنج () شرکت خدمات مالی کانادایی است، که در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد.
مستر. ساب () شرکت رستوران‌های زنجیره‌ای کانادایی است، که در سال ۱۹۶۸ توسط جک لوینسون تأسیس شد.
لانگبو گیمز () شرکت بازی ویدئویی کانادایی است، که در سال ۱۹۹۸ توسط سئوماس مک‌نالی تأسیس شد.
دنیل دولانی جوانتر (Daniel Dulany the Younger) (زادهٔ ۲۸ ژوئن ۱۷۲۲ – درگذشتهٔ ۱۷ مارس ۱۷۹۷)، سیاستمدار وفادارمانده اهل مریلند، شهردار آناپولیس و یک وکیل تأثیرگذار آمریکایی دوره درست قبل از آغاز جنگ انقلاب آمریکا بود. جزوه وی تحت عنوان «"ملاحظات در مورد ماهیت وضع مالیات در مستعمره‌های بریتانیایی"» که بر علیه مالیات بدون نمایندگی استدلال کرد، به عنوان «تواناترین تلاش در میان آنچه در این رابطه در آمریکا تولید شده بود» توصیف گردید.
دنیل دولانی در ۲۸ ژوئن ۱۷۲۲ در آناپولیس، مریلند در خانواده‌ای که در حقوق و سیاست دخیل بود، متولد شد. پدر وی یک حقوق‌دان و مقام دولتی ثروتمند به‌نام دنیل دولانی بزرگتر بود (۱۶۸۵–۱۷۵۳ میلادی). برادر وی والتر دولانی نیز در نهایت شهردار آناپولیس شد.
همانند بیشتر فرزندان خانواده‌های ثروتمند مریلند، دولانی نیز به انگلستان فرستاده شد تا در کالج ایتن و کالج کلیر، کمبریج آموزش ببیند. در ۱۷۴۲ میلادی، وی در میدل تیمپل پذیرفته شد تا حقوق بخواند و قبل از بازگشت به مریلند، از وی درخواست گردید تا به هیئت وکلاء انگلستان ملحق شود.
مهارت دولانی به عنوان وکیل دادگستری به‌طور گسترده‌ای مورد احترام قرار داشت، با این وجود به دلیل حمایت وی از تاج و تخت بریتانیا در جریان جنگ انقلاب آمریکا، شهرت وی پس از جنگ دوام نداشت.Andrews, p.283 وکیل و سیاستمدار هم‌قطار وی، ویلیام پنکی وی را به عنوان همتای هر گونه وکیلی در آمریکا یا انگلستان خوانده و اظهار داشت که، «با وجودی که وی در میان مردانی چون فاکس، پیت و شریدان بود، اما نتوانست سرور خود را دریابد».Andrews, p.284
وی در ۱۷۴۹ میلادی با ربکا تسکر، دختر بنجامین تسکر قدرتمند (۱۶۹۰ – ۱۷۶۸) رئیس شورای فرماندار و فرماندار استعماری مریلند از ۱۷۵۲ تا ۱۷۵۳ میلادی، ازدواج کرد.
پدر وی در ۱۷۵۳ میلادی درگذشت و دولانی جوانتر املاک فراوان خانواده را به ارث برد و از آن به بعد خودش یک مرد خیلی ثروتمند شد.
دولانی از ۱۷۵۱ – ۱۷۵۴ میلادی عضو مجلس قانون‌گذاری مریلند بود و بعداً (۱۷۵۷–۷۶) به‌خاطر قدردانی از حمایت وی از حکومت استعماری، به عنوان عضو شورای فرماندار انتصاب یافت. دولانی در ۱۷۵۱ میلادی به نمایندگی از شهرستان فردریک در مجلس عمومی مریلند انتخاب گردید. وی برای سه سال خدمت کرد. در ۱۷۶۴ میلاد، دولانی شهردار آناپولیس شد.
دولانی به نمایندگی از مجلس سفلی در حکومت استعماری کار کرد و به‌خاطر پشتکارهای بسیار وافر وی بود که مجلس سفلی در نهایت توانست پس از ۴۰ سال مشقت، کنترل روی درخواستی جرایم و فیس‌های که توسط حکومت استعماری اعمال می‌گردید را در دست بگیرد، چیزی که منفعت آن برای دولانی تنها رنجش فرماندار هوراشیو شارپ بود.
هرچند دولانی از اضمحلال حاکمیت بریتانیا در مریلند حمایت نمی‌کرد، اما او یکی از مخالفان برجسته قانون تمبر ۱۷۶۵ بود و جزوه مشهور ملاحظات در مورد ماهیت وضع مالیات در مستعمره‌های بریتانیایی را نوشت و در آن بر علیه مالیات بدون نمایندگی استدلال کرد. این جزوه به عنوان «تواناترین تلاش در میان آنچه در این رابطه در آمریکا تولید شده بود» توصیف گردید و ممکن است برخی از مواد سخنرانی که پیت سال بعدی در پارلمان ایراد نمود را فراهم نموده باشد. در این جزوه، دولانی موضع خود را این‌گونه خلاصه نمود: «ممکن است زمانی بیاید که امکان جبران وجود نداشته باشد. تا آن زمان، من یک رنجش حقوقی، منظم و محتاطانه را توصیه می‌کنم». مدت کوتاهی پس از نشر این جزوه، وی در ۱۷۶۸ میلادی به عنوان عضو مجمع فیلسوفان آمریکا انتخاب شد.Bell, Whitfield J. , and Charles Greifenstein, Jr. Patriot-Improvers: Biographical Sketches of Members of the American Philosophical Society. 3 vols. Philadelphia: American Philosophical Society, 1997, 3:264–271.
علی‌رغم مخالفت باز و صریح خود با قانون تمبر، دولانی هنوز هم یک وفادارمانده باقی ماند و در این رابطه وارد مباحثات روزنامه‌ای مشهوری با کارلس کارول کارلتون شد. در این بحث‌ها، هر دو مرد از نام مستعار استفاده کردند، دولانی با نام مستعار «آنتیلون» و کارول با نام مستعار «نخستین شهروند».Williamson, Claude, p.247, "Great Catholics", Williamson Press (March 15, 2007) Retrieved November 2010Warfield, J. D., p. 215, "The Founders of Anne Arundel and Howard Counties, Maryland" Retrieved November 2010 چارلز کارول که در آن زمان مرد چندان شناخته‌شده‌ای نبود، استدلال بیشتر عوام‌فریبانه را در پیش گرفته و مدعی شد که حکومت مریلند از زمان‌های طولانی بدین‌سو در بند چهار خانواده است، اوگل‌ها، تاسکرها، بلاندن‌ها و دولانی‌ها. دولانی نظر مخالف داشت. در نهایت راز هویت این دو مبارز برملا شد و شهرت و انگشت‌نمایی کارول شروع به رشد کرد.McClanahan, Brion T., p.203, "The Politically Incorrect Guide to the Founding Fathers" Retrieved November 2010 نهایتاً دولانی به حملات بسیار شخصی و اندرز گونه بر «نخستین شهروند» متصل شده و کارول به سبک دولت‌مرد-گونه و با خویشتنداری لازم پاسخ داده و استدلال نمود، زمانی که آنتیل وارد یک چنین «سوءاستفاده زهرآگین، هرزه و کوته‌بینانه می‌شود، بر ما مناسب است تا تصور نماییم کنیم که استدلال‌ها یا ناقص هستند یا اینکه جهالت و ناتوانی نمی‌داند چگونه این استدلال‌ها را ارایه کند».
در فرجام، زمانی که جنگ اجتناب‌ناپذیر شد، دولانی دریافت که موضع میانه‌روی‌اش دیگر توجیه‌پذیر نیست و مجبور گردید تا یک جناح را انتخاب کند. دولانی قادر نبود در مقابل تاج و تختی که او وخانواده‌اش از سال‌ها به آن خدمت کرده بودند، شورش کند. وی براین باور بود که تظاهرات به‌جای زور باید راه حل مشکل آمریکا باشد و اینکه آن فرایند حقوقی، منطق و اجرای «محتاطانه» «تفاهمنامه‌ها» در نهایت بریتانیایی‌ها را وادار خواهد کرد تا به تقاضاهای مستعمره‌نشینان تسلیم شوند.