moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در جریان جنگ، صنایع بسیار بزرگ دفاعی در لس آنجلس خیلی زیاد رشد کرد. بورون پس از جنگ به ساخت فرودگاه بین‌المللی لس آنجلس و فاز نخست سیستم شاهراه بزرگ آغاز کرد. بورون صد میلیون دلار را برای ساخت و ساز ۱۰٬۰۰۰ واحد مسکن از ادارهٔ مسکن فدرال بدست آورد. به عنوان رئیس انجمن شهرداری‌های آمریکا، به نمایندگی از ۹۵۰۰ شهر رهبر شهردارهای ایالات در مراودات با دولت فدرال بود. یکی از اولویت‌های اصلی و عمده، از بین بردن جرایم سازمان‌یافته از ادارت پلیس بود. بورون افسران زیادی را مجبور به استعفا ساخت و از تبدیل شدن لس آنجلس به یک شهر بی قانون جلوگیری نمود. بورون با تکت‌های ائتلافی بدون طرفدار وارد رقابت‌های انتخاباتی شد اما محبوبیت وی در دوره چهارم کاهش یافت. کمیتهٔ شهروندان لس آنجلس خواستار احضار وی در کمیته شد و ادعا کرد که بورون مسئول مالیات گزاف و ادامه فساد پلیس است. در سال ۱۹۵۲ در مرحلهٔ مقدماتی انتخابات جمهوری‌خواهان، نامزدی مجدد خود را به نوریس پولسون، مخالف محافظه کار مسکن عمومی، باخت.
بورون در جریان جنگ دوم جهانی خدمت کرد و بویژه از اخراج آمریکایی‌های ژاپنی‌الاصل از کالیفرنیا و متعاقباً توقیف آن‌ها حمایت کرد. بورون در سال ۱۹۴۲ آرام آرام درخواست نمود تا آمریکایی‌های ژاپنی‌الاصل دور از ساحل جابجا ساخته شوند و در اردوگاه‌های مزارع به کار گماشته شوند. وی تمامی کارمندان آمریکایی‌های ژاپنی‌الاصل را به مرخصی مجبور ساخت و تبلیغاتی را به‌منظور هدف قرار دادن مردم ژاپنی‌تبار در جریان انداخت. در ماه فوریه در برنامه رادیویی خود که در سالروز تولد آبراهام لینکلن در حمایت از اردوگاه‌ها ارائه می‌کرد، بر توقیف اصرار کرد: «ذره‌ای شک وجود ندارد اما لینکلن مرد متین که یادش را با احترام تقریباً قدیس مئابانه می‌گیریم، کار کوچکی برای گردآوری ژاپنی‌ها و جابجاسازی آن‌ها در جاییکه آنها ضرر نرسانند، انجام داد». وی با بیان این‌که «کسانی که در خاک آمریکا به دنیا آمده‌اند، وفاداری مخفیانه به امپراطوری ژاپن دارند» به سخنان خود ادامه داد. بورون همچنین در تصویب اصلاحیهٔ قانون اساسی تلاش ورزید که بر مبنای آن ژاپنی‌های آمریکایی الاصل در صورت داشتن تابعیت دوگانه ایالات متحده – ژاپن یا در صورتی‌که والدین شان واجد شرایط شهروندی ایالات متحده نمی‌بود، از حقوق شهروندی محروم می‌شدند. علاوه بر این، پیشنهاد کرد که دولت اجازه داشته باشد تا قسمت‌های از قانون خدمات انتخابی را نادیده بگیرد و آمریکایی‌های ژاپنی‌الاصل شامل زنان، به استثنای اشخاص زیر سن یا آنهایی که به اساس وضعیت جسمانی مستثنی قرار دارند، را در صورت لزوم به خدمت سربازی غیر رزمی فرا بخواند.
بورون پس از چندین مرتبه انتخابات برای برکناریش، در انتخاب مجدد در سال ۱۹۵۳ شکست خورد و شکست وی تا حدی به این دلیل بود که حمایت لیبرال وی در نتیجهٔ مک‌کارتیسم یا سیاست‌های ضد کمونیستی رو به افول گذاشت. در سال ۱۹۵۶ یک‌بار دیگر برای سمت قاضی دادگاه عالی کاندید شد و جوزف ال. کال را در انتخابات ماه نوامبر شکست داد. بورون پس از یک دورهٔ شش سالهٔ خدمت، در سال ۱۹۶۲ از وظیفهٔ سیاسی بازنشسته شد اما در فعالیت‌های شهری به فعالیت خود ادامه داد.
بورون در داستان فرعی نمایش تلویزیونی جورج برونز و گریس آلن تحت عنوان «بازپرداخت مالیات» که در تاریخ ۲۹ ژانویه سال ۱۹۵۳ برگزار شده بود، روی صحنه ظاهر شد.
در ۴ ژانویه سال ۱۹۶۱ آرین، خانم بورون پس از سپری نمودن در حدود پنج سال در این مرکز خدماتی در آسایش‌گاه مسکونی مدیسون فوت نمود. ده ماه بعد بورون با آلبین نورتون، دستیار اجرائی دیرینهٔ خود، ازدواج نمود.
پس از بازنشستگی از مسند، به عنوان مدیر پروژه تاریخ کلان‌شهر لس آنجلس خدمت کرد و رابرت سی. پوست، دانشجوی فوق لیسانس آن‌وقت دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس را به عنوان محقق ارشد تعیین خود تعیین نمود. بورون در سال ۱۹۶۷ در روشها و رویه‌های زون بندی، نامزد ریاست کمیته شهروندان شهر شد.
پس از اتمام کار در ۱۱ سپتامبر سال ۱۹۶۸، در حین رانندگی در مسیر خانه دچار حمله قبلی مهلکی شد. زمانی‌که جسدش در ساختمان شهرداری لس آنجلس بود، مردم به ادای احترام می‌آمدند. بورون در قبرستان پارک اینگلود به خاک سپرده شد.
آلبرت بارو (زاده آوریل ۱۹۹۶. سانت استبه دپلاوتردرا ،بارسلون، اسپانیا) یک بازیگر اسپانیایی است که برای بازی در ایفای نقش خوان کاپدویلا در سریال جوانان مرلی و برونو سالوات در سریال سریال بوئنوس آیرس "آرژانتین، سرزمین عشق و انتقام، شناخته شده‌است."
آلبرت بارو که از والدینی با سنت در تئاتر متولد شده، درتئاتر افق سنت استیو د پالا وتوردرا آموزش دید، که با آن چندین نمایش تئاتر همانند" "لس پاستورس"، "سونامی در آغوش سنت استیو" و "گریس" را روی صحنه برده‌است. در سن دوازده سالگی، نخستین کار حرفه ای خود را با نقش آفرینی در جوهان در طول فصل نهم و بخشی از فصل دهم سریال "قلب شهر" کسب کرد. در سال ۲۰۰۹، او در نسخه تلویزیونی "صدای پامانو"، رمانی از ژومه کاربه شرکت کرد. در سال ۲۰۱۲، او اولین حضور خود را روی پرده بزرگ با بازی گابی، یکی از قهرمانان "فیلمبچه‌های وحشی" انجام داد و در سال ۲۰۱۴ در راست دست به کارگردانی مارک کارته ظاهر شد. از سوی دیگر در تئاتر در نمایشببر‌های ما شیر می‌شوند اثر آلبرت اسپینوزا که در تئاتر ملی کاتالونیا اجرا شد، شرکت کرده‌است.
در سال ۲۰۱۵ به جمع بازیگران سریال "مرلی اضافه شد". وی در موزیک ویدیو «هرچه کمتر بدانم بهتر است» توسط گروه استرالیایی تیم ایمپلا ظاهر شد. بین سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶، او یک دوره بازیگری را در مدرسه لورا جو گذراند و در نمایشنامه شهروندی که در ماه مارس در بارسلونا به نمایش گذاشته شد، شرکت کرد. او در سال ۲۰۱۸ در سریال تی وی یی خدمت و محافظت کنید شرکت نمود. وی همچنین در تلویزیون بوئنوس آیرس، "آرژانتین، سرزمین عشق و انتقام" ال تریس، از بوئنوس آیرس، نقش آفرینی کرد و در نقش برونو، یک کاتالانی که از جنگ داخلی فرار می‌کرد، بازی کرد. در سال ۲۰۲۱ حضور او در سریال نتفلیکس به عدن خوش آمدید اعلام شد.
فرنسیس بورلی بیدل (Francis Beverley Biddle) (۹ مه ۱۸۸۶–۴ اکتبر ۱۹۶۸)، حقوقدان و قاضی آمریکایی بود که در جریان جنگ دوم جهانی دادستان کل ایالات متحده بود. او همچنین به عنوان اولین قاضی آمریکایی در دادگاه نورنبرگ پس از جنگ و به همین‌گونه قاضی فدرال ایالات متحده در دادگاه استیناف حوزه سوم خدمت کرد.
بیدل زمانی که خانواده‌اش در بیرون از کشور زندگی می‌کرد، در شهر پاریس فرانسه متولد شد. بیدل یکی از چهار پسر فرانسیس بروان (نام تولد: رابینسون) و الجرنون سیدنی بیدل، استاد حقوق در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه پنسیلوانیا از خانوادهٔ بیدل، بود. بیدل همچنین نوهٔ بزرگ ادموند رندولف هفتمین فرماندار ویرجینیا، دومین وزیر خارجه ایالات متحده و نخستین دادستان کل ایالات متحده و پسر برادر ناتنی دوم جیمز مدیسون، چهارمین رئیس‌جمهور ایالات متحده بود.Political Graveyard: Biddle, Francis Beverley (1886–1968)Rootsweb: The Ancestry of John Howard Camp وی از مدرسه گروتن فارغ شد و در این مدرسه در مشت‌زنی شرکت می‌ورزید. مدرک کارشناسی هنر را در سال ۱۹۰۹ از کالج هاروارد و مدرک کارشناسی حقوق را در سال ۱۹۱۱ از دانشکدهٔ حقوق هاروارد بدست آورد.
بیدل در اوایل از سال۱۹۱۱ تا سال ۱۹۱۲ به عنوان دستیار اداری (یعنی دستیار حقوقی) الیور وندل هولمز جونیور، قاضی دادگاه عالی کار کرد. ۲۷ سال بعدی را به وکالت در فیلادلفیا و پنسیلوانیا سپری کرد. در سال ۱۹۱۲ از نامزدی ریاست‌جمهوری حزب ترقی‌خواه مرتد تئودور روزولت، رئیس‌جمهور پیشین ایالات متحده حمایت کرد. از سال ۱۹۲۲ تا سال ۱۹۲۶، دستیار ویژه دادستان ایالات متحده در حوزهٔ شرقی پنسیلوانیا بود.
درجریان جنگ دوم جهانی، از۲۳ اکتبر تا ۳۰ نوامبر سال ۱۹۱۸ به عنوان سرباز وظیفه در ارتش ایالات متحده خدمت کرد. پس از نام‌نویسی در ارتش، به مدرسهٔ آموزشی افسران مرکزی توپخانهٔ صحرایی در اردوگاه تیلور در کنتاکی اعزام شد اما در پایان درجنگ هیچ محاربه شرکت نکرد.Harvard's Military Record in the World War (1921)
بیدل در دههٔ ۱۹۳۰ در یک تعداد وظایف مهم دولتی گماشته شد. در سال ۱۹۳۴ از طرف فرانکلن تئودور روزولت، رئیس هیئت روابط کار معرفی شد. در ۹ فوریه سال ۱۹۳۹ روزولت وی را به‌عنوان قاضی فدرال ایالات متحده در دادگاه استیناف حوزه سوم در کرسی خالی جوزف بافینگتن نامز کرد. سنای ایالات متحده در ۲۸ فوریه سال ۱۹۳۹به بیدل رای تأیید داد و در ۴ مارس ۱۹۳۹ حکم انتصاب خود را بدست آورد. بیدل صرف یک سال در این سمت اجرای وظیفه کرد و در ۲۲ ژانویه سال ۱۹۴۰ استعفا داد و معاون دادستانی کل ایالات متحده آمریکا شد. این سمت هم کوتاه مدت بود و در سال ۱۹۴۱ از طرف روزولت به سمت دادستانی کل ایالات متحده معرفی شد. در این جریان، از سال ۱۹۳۸ تا سال ۱۹۳۹ به‌عنوان مشاور ارشد کمیتهٔ ویژه کنگره برای تحقیق در مورد سازمان عمرانی درهٔ تنسی خدمت کرد.
بیدل در جریان جنگ دوم جهانی از قانون جاسوسی سال ۱۹۱۷ به‌منظور بستن «نشرات مؤذی» از جمله نشرات چارلز کافلین یا چارلز پدر تحت عنوان عدالت اجتماعی، استفاده کرد. بیدل چندین تن از افراد و سازمان‌های مشهور جناح چپ را طبق قانون اسمیت تحت تعقیب قرار داد. در سال ۱۹۴۱ دستور تعقیب ۲۹ تن ار اعضای حزب کارگران سوسیالیست را صادر کرد که این اقدام او توسط اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا مورد انتقاد قرار گرفت."The New York Times": "18 are Sentenced in Sedition Trial", December 9, 1941, accessed June 20, 2012 طبق این قانون، او همچنین تلاش ناموفقی را برای اخراج هری بریجز، عضو اتحادیهٔ کارگری آمریکا انجام داد.Steele, "Free Speech", 208-11; "The New York Times": Lewis Wood, "Bridges Ordered Deported at Once", May 29, 1942, accessed June 22, 2012
بیدل در سال ۱۹۴۲ درگیر پرونده‌ای شد که طبق آن یک دادگاه نظامی منصوب شده توسط روزولت، هشت مأمور نازی را به اتهام جاسوسی و برنامه‌ریزی برای خرابکاری در ایالات متحده به‌عنوان بخشی از عملیات پاستوریوس آلمان، محاکمه کرد. سرهنگ دوم کنیت رویال، تصمیم روزولت مبنی تحت تعقیب قرار دادن اتباع آلمان را در دادگاه نظامی با استناد بر تصمیم پرونده ایکس پارت میلیگان سال (۱۸۶۶)، پرونده‌ای که دادگاه عالی ایالات متحده حکم کرد که اعمال دادگاه‌های نظامی برای غیرنظامیان در زمانی که دادگاه‌های مدنی هنوز فعال هستند، خلاف قانون اساسی است، به چالش کشید. بیدل در پاسخ گفت که اتباع آلمانی به دلیل وضعیت شان به عنوان جنگجویان غیرقانونی، حق محاکمه در دادگاه‌های غیرنظامی را ندارند. دادگاه عالی ایالات متحده آن تصمیم را در پروندهٔ ایکس پارت کویرین (۱۹۴۲) (پرونده ای از دادگاه عالی ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم که صلاحیت دادگاه نظامی ایالات متحده را در مورد محاکمه هشت خرابکار آلمانی در ایالات متحده تأیید کرد) با حکم قانونی بودن کمیسیون نظامی تشکیل شده برای اتباع آلمانی، مورد تأیید قرار داد. در ۳ ماه اوت سال ۱۹۴۲، تمامی هشت اتباع آلمانی مجرم شناخته شدند و به مجازات اعدام محکوم شدند. پنج روز بعد، شش نفر آن‌ها در صندلی برقی در طبقه سوم زندان ناحیهٔ کلمبیا، اعدام شدند. دو نفر دیگر آن‌ها به دلیل این‌که هم‌قطاران خود را رضایت‌مندانه به FBI تسلیم داده بودند، به زندان انداخته شدند. در سال ۱۹۴۸ هر دوی آن‌ها از زندان آزاد و به آلمان برگشتند.
بیدل یگانه مقام بلند رتبه دولت روزولت بود که از اوایل با بازداشت دسته‌جمعی آمریکایی‌های ژاپنی‌تبار مخالفت بود. در سال ۱۹۴۳ پس از این‌که بازداشت‌ها صورت گرفته بود، بیدل از روزولت درخواست نمود تا اردوگاه را بسته نماید: «راهکار فعلی نگهداری شهروندان وفادار آمریکایی در اردوگاه‌های کار اجباری برای مدت بیش از ضرورت، یک اقدام خطرناک و منافی اصول دولت ما است». با این وجود روزولت در برابر این گفته‌ها مقاومت کرد و اردوگاه‌ها الی یکسال دیگر بسته نشدند. بیدل در خاطرات پس از جنگ خود نوشت: «با آمریکایی‌های ژاپنی‌تبار حتی مانند بیگانگان سایر ملیت‌های دشمن - آلمانی‌ها و ایتالیایی‌ها - به صورت انتخابی نه بلکه به صورت دست نیافتنی با آن‌ها رفتار صورت می‌گرفت، واین‌ها گروهی بودند که نمی‌شد بر آن‌ها اعتماد کرد و صرف به این دلیل که از تبار ژاپنی بودند، باید دهان خود را می‌بستند».
بیدل تلاش‌ها وزارت خود را به نمایندگی از حقوق مدنی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار تقویت بخشید و به دادستان ایالات متحده دستور داد تا پیگرد قانونی خود را علیه کار اجباری در جنوب بدون رعایت رویه معمول اتهام «اعمال شاقه» متمرکز سازند، رویه معمول کار شاقه دادستان‌های را ملزم به دریافت یک عنصر بدهی برای طرح اتهام «بردگی» و «بیگاری غیرارادی» علیه کارفرمایان و مقامات محلی می‌ساخت.
بیدل پس از فوت روزولت، به درخواست هنری اس. ترومن از مقام خود استعفا داد. مدت کوتاهی پس از آن از طرف ترومن به‌عنوان قاضی در دادگاه نورنبرگ منصوب شد. تام سی. کلارک، جانشین بیدل، این داستان را بیان کرد که بیدل نخستین مقامی بود که ترومن به دنبال استعفای وی بود و این یک مأموریت بسیار دشوار بود. بیدل مجذوب لکنت زبان ترومن شد اما در پایان بازوی خود را دور رئیس‌جمهور انداخت و گفت: «ببین، هری، آن کار حالا آن‌قدرها هم سخت نبود».
نابودگر یک فیلم انتقام‌جویانه و اکشن آمریکایی محصول سال ۱۹۸۰ به نویسندگی و کارگردانی جیمز گلیکنهاوس است. رابرت گینتی در نقش جان ایستلند کهنه سرباز جنگ ویتنام که با نام «نابودگر» نیز شناخته می‌شود، بازی می‌کند. هنگامی که گروهی از اراذل و اوباش دوست او را فلج می‌کنند، ایستلند به یک انتقام‌جو تبدیل می‌شود و مأموریتی را برای پاکسازی نیویورک از جنایات سازمان یافته آغاز می‌کند. در این فیلم سامانتا اگار، کریستوفر جرج و استیو جیمز نیز ایفای نقش می‌کنند. از زمان انتشارش طرفداران زیادی پیدا کرده‌است.
بهترین دوست «جان» در خیابان‌های نیویورک کشته می‌شود. بعد از اینکه ماجرا او تبدیل به قاتلی شورشی می‌شود و نیویورک را به خاک و خون می‌کشد.
برای صحنه سر بریدن از آدمکی استفاده شد که توسط استن وینستون ساخته شده‌بود. کارگردان جیمز گلیکنهاوس معتقد است که این ساختن در همه نماها استفاده شده‌است، زیرا بسیار واقع گرایانه بود. صحنه‌هایی در یک خانه تن‌فروشی غیرقانونی در خیابان ۴۲ فیلمبرداری شد که به تازگی توسط پلیس بسته شده بود. گلیکن‌هاوس اجازه فیلمبرداری در آنجا را گرفت.Packer, Sharon & Pennington, Jody (2014). "A History of Evil In Popular Culture", chapter 9, pages 104-105. Retrieved 11-13-2015.
قسمت دوم در سال ۱۹۸۴ با عنوان نابودگر ۲ منتشر شد که در باکس آفیس شکست خورد،"'Exterminator 2' (1984) - Box Office Information", The Numbers. Retrieved 11-11-2015. و در سال ۲۰۲۲ یک فیلم کوتاهی به همین نام منتشر شد.The Exterminator: Retribution (2022) - Release Info - IMDb
جان جانسکی ( (متولد۳ آوریل ۱۸۷۳ در اسمیچوف، پراگ کنونی - وفات ۸ سپتامبر ۱۹۲۱ در چرنوشیتسه، نزدیک پراگ) یک سروولوژیست، متخصص مغز و اعصاب و روانپزشک چک بود. او با طبقه‌بندی خون به چهار نوع (اول، دوم، سوم، چهارم) اعتبار دارد.Book "The Neuronal Ceroid Lipofuscinoses" Author Sara Mole, Ruth .Williams, Hans Goebel. Date Mar. 10, 2011. https://books.google.ca/books?id=iViwAAAAQBAJ&lpg=PA12&ots=GmUT7yagrA&dq=%22Hematological%20study%20of%20psychotics%22%20Jan%20Janský&pg=PA12#v=onepage&q=%22Hematological%20study%20of%20psychotics%22%20Jan%20Janský&f=false
جانسکی در دانشگاه چارلز پراگ پزشکی خوانده‌است. از تاریخ ۱۸۹۹ در کلینیک روانپزشکی پراگ کارش را آغاز نمود. در تاریخ ۱۹۱۴ به نام پروفسور منصوب شد. در طول جنگ جهانی اول، جانسکی دو سال به نام پزشک در جبهه خدمت نمود تا وقتی که یک حمله قلبی او را از کار انداخت. بعد از جنگ وی را به نام یک متخصص اعصاب و روان در یک بیمارستان نظامی ("Vojenská nemocnice") کار می‌کرد. او آنژین صدری داشت و دراثر بیماری ایسکمیک قلب فوت کرد.
جانسکی همچنین از طرفداران اهدای خون داوطلبانه بود.
جانسکی از راه تحقیقات روانپزشکی خود تلاش نمود تا رابطه ای میان بیماری‌های روانی و بیماری‌های خونی پیدا نماید. وی چنین همبستگی را پیدا ننمودو مطالعه‌ای به نام "Hematologická studie u psychotiků" (۱۹۰۷، "مطالعه (هماتولوژی) خون‌شناسی روان‌پریشی‌ها") انتشارکرد که در آن خون را به چهار گروه اول، دوم، سوم و چهارم طبقه‌بندی نمود. (در آن هنگام، جانسکی از کار کارل لندشتاینر اطلاعی نداشت، که با کشف گروه‌های خونی A, B و O، جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی در تاریخ ۱۹۳۰ را برای وی به رهاورد آورد) در آن هنگام، اکتشاف جانسکی حدوداً بی‌توجه بود. در تاریخ۱۹۲۱ یک کمیسیون پزشکی آمریکایی طبقه‌بندی جانسکی را تأیید نمود. طبقه‌بندی هم شکلی توسط ویلیام لورنزو ماس وصف شد، به جز اینکه ماس چهارم برخلاف جانسکی بود که منجر به سرگردانی در انتقال خون شد تا هنگامی که استفاده از A, B و O استاندارد شد.
فرد گینز باند جونیور (.Fred Gaines Bond Jr) (۱ ژانویه ۱۹۲۹–۱ ژوئن ۱۹۹۷)، نمایندهٔ صنعت تنباکو و سیاستمدار وابسته با شرکت پایاسازی تنباکوی دوددهی شده و سه دوره شهردار شهر کری ایالات کارولینای شمالی بود.
پس از مرگ باند، از وی به‌عنوان «بنیان‌گذار» شهر کری ستایش صورت گرفت. کوکا بوت، شهرداری بعدی کری گفت: «هر آنچه که شهر کری بود و هر آنچه که در آینده خواهد بود، به‌واسطه رهبری فرد باند است».
باند در شهرستان البرت ایالت جورجیا متولد شد و در مزرعهٔ ۱۰۲ جریب زمین پنبه بزرگ شد؛ گندم، گرمک یا کیوی، هندوانه، سیب زمینی و محصولات غذایی برای مصرف خانواده نیز در این مزرعه کشت می‌شد.Fred Bond Interview (audio recording). Southern Oral History Program, University of North Carolina at Chapel Hill, November 19, 1996. Accessed March 2, 2022. باند در سال ۱۹۴۵ از دبیرستان باومن فارغ شد و سپس در کالج کشاورزی آبراهام بالدوین که عمویش در آن استاد بود، به تحصیل پرداخت.Jones, Treva (June 2, 1997). "Former Cary Mayor Fred Bond Dies at 68". "The News and Observer". pp. B9. Retrieved March 2, 2022 – via Newspapers.com. این مؤسسه در آن‌زمان یک کالج دوساله بود؛ باند در سال ۱۹۴۷ فارغ شد. بعداً وارد دانشگاه جورجیا شد و در رشته اقتصاد کشاورزی در این دانشگاه تحصیل کرد. در جریان تعطیلات تابستانی، در مرکز آزمایشگاه کشاورزی ایالتی واقع شهر تیفتون جورجیا که در مورد تأثیر حشره‌کش‌ها بر تنباکو تحقیق می‌کرد، کار می‌نمود. در بهار سال ۱۹۴۹، چیزی کمتر از سه ساعت اعتبار از فارغ شدن باند مانده بود. با موافقت دانشگاه، به‌عنوان دستیار نمایندهٔ ترویج کشاورزی شهرستان در شهرستان ورت ایالت جورجیا مشغول به کار شد و همزمان با آن کار عملی خود را از طریق مکاتبه به اتمام رساند.
باند به‌مجرد اتمام مدرک دانشگاهی در ماه مه سال ۱۹۴۹، به کارمند ترویج کشاورزی در شهرستان اتکینسون ایالات جورجیا پیشنهاد شد و در آنجا خوک اهلی، تنباکو و درخت کاج را برای روغن تربانتین، پرورش می‌دادند. محدودهٔ کار وی از واکسینه زدن خوک‌های اهلی شروع الی فعالیت در4-H (سازمان مربوط به امور جوانان که بنیاد ملی غذا و کشاورزی و وزارت کشاورزی ایالات متحده آن را اداره می‌نماید) به‌منظور آموزش کشاورزان در مورد نوآوری‌ها در تنباکو، را در بر می‌گرفت. باند در اوایل سال ۱۹۵۲ برنامه‌ای را در مورد فواید برنامه‌های تثبیت قیمت تنباکو، راه اندازی کرد. ارائه باند مدیر کل شرکت تعاونی تثبیت تنباکوی دودی را تحت تأثیر خود قرار داد و باند را برای مصاحبه به شهر رالی ایالت کارولینای شمالی دعوت کرد. باند در ماه مه سال ۱۹۵۲ دستیار کل مدیر عمومی شد.
باند از سال ۱۹۵۲ تا سال ۱۹۹۵، با شرکت تعاونی تثبیت تنباکوی دودی که از دفاتر در خیابان فییتویل در رایل کارولینای شمالی فعالیت می‌کرد، کار کرد. این سازمان بازاریابی کالاهای تعاونی که اکنون بنام شرکت تعاونی تنباکوی ایالات متحده مشهور است، از برنامه حمایت از قیمت فدرال نظارت می‌نماید و با ذخیره‌سازی تنباکو الی مناسب تر شدن قیمت‌های بازار، در صورت خراب بودن قیمت زمینه خریداری تنباکو را با پول قرضهٔ فدرال مساعد می‌سازد. این شرکت از ایالت‌های – فلوریدا، جورجیا، کارولینای شمالی، کارولینای جنوبی و ویرجینیا- که تنباکوهای دودی در آن رشد تولید می‌شود، نمایندگی می‌نماید. باند به عنوان دستیار مدیر کل در تمامی مناطق خدمت پنج ایالت سفر کرد، با کشاورزان تنباکو دیدار و در مورد فواید سهمیه‌ها و حمایت از قیمت اطلاعات ارائه کرد. در سال ۱۹۶۸، باند مدیر کل و منشی/خزانه‌دار این شرکت شد. وی به مدت ۲۳ سال در این سمت اجرائی اجرای وظیفه نمود و در ۳۱ ماه دسامبر سال ۱۹۹۵ بازنشسته شد.
باند پس از بازنشستگی، شرکت همبستگی باند را که یک شرکت لابی‌گری دولتی به نمایندگی از پرورش دهندگان تنباکو است، ایجاد نمود.
در سال ۱۹۶۴ باند در هیئت تعدیلات ناحیه‌بندی شهر کری خدمت کرد. در سال ۱۹۶۵ در شورای شهر کری انتخاب شد و در سال‌های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۱ مجدداً در این شورا انتخاب شد. این شورا در سال ۱۹۷۱ به اتفاق آراء باند را به عنوان شهردار برگزید. باند برای بار دوم در سال ۱۹۷۳ از طرف این شورا به عنوان شهردار انتخاب کرد. در سال ۱۹۷۵ ساکنین شهر کری برای انتخاب مستقیم شهردار شهر خود و برای یک دورهٔ چهار سالهٔ رای‌گیری کردند. باند در سال ۱۹۷۵ کاندید شهرداری شد - بدون مخالفت برنده شد. در سال ۱۹۷۹ برای دوره دیگر به عنوان شهردار انتخاب شد و این‌بار هم بدون مخالفت برنده شد. باند پس از دوازده سال خدمت به عنوان شهردار و هژده سال خدمت در شورای شهر، اعلام کرد که در انتخابات سال ۱۹۸۳ کاندید نمی‌کند. او گفت: «زمانی می‌رسد که باید استعفا داد و پس از ۱۸ سال، من به این مرحله رسیده‌ام». اما با این وجود، باند «یک مقام منتخب خیلی‌ها محبوب بود» و اگر می‌خواست مجدداً کاندید شود، هیچ مخالفی سر راه وی نبود.
زمانی‌که باند شهردار بود، جمعیت شهر کری از ۷٬۰۰۰ نفر به ۲۶٬۰۰۰ نفر افزایش یافت و به یکی از سریع‌الرشدترین شهر در کارولینای شمالی تبدیل شد. باند این تغییر جمعیت از «جامعهٔ بی سرو صدای کوچک رالی به گسترش برق‌آسا به شهر کوچک…» را نظارت می‌کرد. راهکار وی تشویق و مدیریت رشد بود، همزمان با آن شهر را که محل مطلوبی برای زندگی بود حفظ کرد. باند می‌خواست آنچه که وی آن را «جو روستا» می‌نامید، حفظ نماید. باند همچنین به «کری چشم‌اندازی آنچه که باید در ۲۰ یا ۳۰ سال آینده باشد»، ارائه کرد. به عنوان بخشی از این چشم‌انداز، کری نخستین شهر در کارولینای شمالی بود که به توسعهٔ واحد برنامه‌ریزی شده (PUDs) که یک راه حل منحصر به فرد به مسئلهٔ رشد کری بود، مجوز صادر کرد.Town of Cary Planning Department (May 27, 2010). "Historic Preservation Plan: History of Cary's Growth and Development". "Town of Cary Comprehensive Plan". Vol. VIII. Town of Cary. pp. 7–15. Retrieved January 27, 2022.
باند «خاموش وقار و برخورد پولادین و دست بکار»، توصیف شد. تحت رهبری وی شهر فعالیت‌های خود را در ادارات دولتی سازماندهی کرد و برنامه‌ریزی و مسائل سرگرمی را توسعه بخشید. شهر کری همچنین یک کتابخانه جدید و ساختمان شهرداری جدید ساخت. باند یک کمیسیون نمایش و یک برنامهٔ بهبود مرکز شهر ایجاد کرد که سبب احیای قسمت مرکزی شهر شد تا اطمینان بدهد «که شهر قدیمی کری در مسیر توسعه رو به رشد، عقب نمانده‌است».
باند همچنین راجع به این‌که پایهٔ مالیاتی شهر کری تقریباً به‌طور کامل از مالکین خانه تشکیل شده بود، نگران بود. در سال ۱۹۸۱ یک کمیسیون شورا را به‌منظور جذب توسعه صنعتی و بازرگانی ایجاد کرد. در همان سال ساکنین شهر کری همه‌پرسی را به‌هدف پایان بخشیدن به وابستگی کری به رالی با ایجاد سیستم فاضلاب و آب خود شهر، تأیید کردند. باند از این حالت گذار نظارت می‌کرد.
هنگامی‌که یک باشندهٔ شهر کری از ناسزای شفاهی یک افسر پلیس در سال ۱۹۸۲ شکایت کرد، باند افسر پلیس را برکنار کرد. همچنین یک معذرت‌نامه به شخص شاکی نوشت. اما، باند هرگز در مورد حادثه بحث نکرد. وی گفت: «تعقیب همیشگی این موضوع، مقصد خوبی را دنبال نمی‌کرد».
باند در هیئت مدیرهٔ بنیاد کشاورزی N.C دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی خدمت کرد و نائب رئیس کمپین جمع‌آوری بیش از ۱۰ میلیون دلار بود. وی همچنین در هیئت مشورتی اتحادیهٔ اعتباری کارولینای شمالی، کمیتهٔ برنامه‌ریزی درازمدت بیمارستان شهرستان ویک و در کمیتهٔ مشورت‌دهی محصولات کشاورزی بانک زمین فدرال واقع شهر کلمبیای ایالت کارولینای جنوبی، خدمت کرد.
سنجاب غول‌پیکر توسی ("Ratufa macroura") یک سنجاب درختی بزرگ از جنس "سنجاب غول‌پیکر" (راتوفا) است که در ارتفاعات استان مرکزی سری‌لانکا و استان یووا سری‌لانکا و در بخش‌هایی از جنگل‌های ساحلی در امتداد رودخانه کاوری و در جنگل ابری ایالت‌های کارناتاکا، تامیل‌نادو و کرالا در جنوب هند یافت می‌شود. این سنجاب غول پیکر برخلاف خویشاوندان خود، به جای دم، با استفاده از دو پای عقب خود تعادل برقرار می‌کند. این گونه تقریباً به‌طور کامل درختی است و به ندرت برای فرار از دست شکارچیان، فرار از دست مهاجمان، حمله به نرهای قلمرو و ارتباط با ماده‌ها به زمین می‌آید. موهاس سفیدگون توسی‌رنگ که بدن قهوه‌ای مایل به خاکستری آن‌ها را پوشانده‌است باعث این نام‌گذاری برای این جاندار است.
اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) این گونه را به دلیل از دست دادن زیستگاه و شکار در زمره جانداران در معرض خطر قرار داده‌است.
سنجاب غول‌پیکر توسی کوچکترین سنجاب غول‌پیکری است که در شبه قاره هند یافت می‌شود و طول سر و بدن آن و دم آن تقریباً یکسان یا بیشتر است. طول کل . گوش‌های گرد کوچک با کاکل‌های نوک‌تیز دارد. محدوده زیست هر فرد بین است.‌
زیرگونه "داندولنا" پشت قهوه‌ای رنگ توسی و سفید دارد. زیرتنه‌اش کرم مایل به قهوه‌ای روشن، دم آن جوگندمی با خز سفید و رنگ پیشانی و پا سیاه است. در زیرگونه ssp. "ملاموکرا"، قسمت‌های بالایی مشکی و سطح شکمی کرم قهوه‌ای با زرد نارنجی است. دم این زیرگونه جوگندمی با خز سیاه است. پوزه هر دو زیرگونه صورتی‌رنگ است.
دید سنجاب غول‌پیکر توسی خوب است که به آنها در شناسایی شکارچیان کمک می‌کند. حس شنوایی آنها نسبتاً ضعیف است. صدای آنها بلند و بریده‌بریده‌است. معمولاً صبح و عصر صدا بلند می‌کنند. سنجاب غول‌پیکر توسی برای برقراری ارتباط با گروه‌های مجاور گونه‌ای «جیرجیر» هم می‌کند.
دست‌ها به‌طور معمول پنج‌انگشتی هستند، دارای چهار انگشت و یک شست ابتدایی. انگشتان دارای بالشتک‌های نرم پهن بزرگی هستند و بالشتک داخلی برای گرفتن شاخه‌ها منبسط می‌شود. پاها همچنین از بالشتک‌های نرمی تشکیل شده‌اند و هر دو اندام جلویی و عقبی دارای پنجه‌های بلند و تیز هستند.
سنجاب غول‌پیکر توسی به خوردن میوه‌ها، دانه‌های روغنی، حشرات، تخم پرندگان و پوست برخی از درختان معروف است. میوه گاروم‌زنگی‌ها منبع غذایی بسیار مهمی برای آن‌ها است. دیده شده‌است که سنجاب‌های جوان پس از بیرون آمدن از لانه، منحصراً از این میوه تغذیه می‌کنند.
ویلهلم یکم می‌تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
گای ورنون بنت (Guy Vernon Bennett) (۱۷ فوریه ۱۸۸۰–۳۱ ژوئیه ۱۹۶۸)، مشهور به جی. ورنون بنت (G. Vernon Bennett)، مدیر مدارس پومونا در ایالت کالیفرنیا بود. وی همچنین استاد آموزش در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی و از سال ۱۹۳۵ تا سال ۱۹۵۱ عضو شورای شهر لس آنجلس از حوزهٔ انتخابیه دهم بود. بنت پس از هفده سال خدمت در پی دستگیری به اتهام اخلاقی، در انتخابات مجدد شکست خورد. او یک دموکرات بود.
بنت در ۱۷ فوریه ۱۸۸۰ در شهر واورلی ایالت آیووا بدنیا آمد. وی پنج خواهر و برادر داشت که عبارت اند از ادوارد آلن بنت از لس آنجلس، ریچارد بنت از تاکوما ایالت واشینگتن، بیلی کمپبل از گوئلف انتاریو، زیلا کمپبل از لس آنجلس و ویلیام لس آنجلس ام. بنت. بنت متأهل بود و حداقل یک پسر داشت.Chronological Record of Los Angeles City Officials: 1850–1938, compiled under direction of the Municipal Reference Library, City Hall, Los Angeles, March 1938 (reprinted 1966)"Edward Bennett, 85, Dies at Home," "Los Angeles Times," June 26, 1950, page B-8 وی عضو کیوانیس بود."New Superintendent: Pomona's School Head Arrives to Take Charge," "Los Angeles Times," July 31, 1914, page II-8"Kiwanis Clubs Back Meeting," "Los Angeles Times," October 2, 1929, page A-7
بنت که در آن زمان ۶۵ ساله و عضو شورای شهر بود، در ۲ اکتبر سال ۱۹۵۰ در پارک لینکلن توسط دو افسر پلیس که «در پاسگاه پلیس هایلند پارک از وی اظهارات گرفتند»، بازداشت شد. بعداً شکایت توسط دادستانی شهر به «اتهام دو مورد فحشای اخلاقی» صادر شد. «بنت به اخلال نظم عمومی اعتراف نمود» و اتهام ولگردی و فحشا «به نفع عدالت»، رد شد. بنت ۱۰۰ جریمه پرداخت کرد. بنت که در آن زمان در پاسادینا زندگی می‌کرد در ۳۱ ژوئیه سال ۱۹۶۸ به عمر ۸۸ سالگی درگذشت."Councilman Bennett Faces Morals Counts," "Los Angeles Times," October 4, 1950, page 22"Councilman Bennett Gets $100 Fine as Disturber," "Los Angeles Times," November 28, 1950, page A-3Social Security death index
بنت قبل از آغاز سمت مدیریت مدارس پومونا در ژوئیه سال ۱۹۱۴ بجای دبلیو. پی. مورفی رئیس بازنشسته مدارس، در گریدلی ایالت کالیفرنیا کار می‌کرد. در اخیر سال اول مدرسهٔ، بنت در پاسخ به اظهارات بنجامین اید ویلر، رئیس دانشگاه کالیفرنیا که گفته بود آموزش حرفه‌ای «تلاش طبقه اشراف است برای نگه‌داشتن فرزندان کارگر در طبقه کارگر تا نتوانند وضعیت خود را بهتر سازند»،"Takes a Bride," "Los Angeles Times," August 5, 1910, page II-8"Useful Trade Best Defense," "Los Angeles Times," April 10, 1915, page II-9 گفت:
این نوع صحبت کردن چرندیات است. اگر آموزش نحوهٔ دکوراسیون داخلی، لوله‌کشی، تراشکاری و نجاری برای پسران و آموزش نحوهٔ کلاه‌دوزی و لباس و پای کاستارد برای دختران تلاشی اشرافی برای بستن بار سنگین بر گردن نابغه‌ها است، در این‌صورت بیائید اشرافی‌تر شویم. اگر بتوانیم پسران و دختران را از جاده‌ها بازداریم و با آموزش برخی از مشاغل مفید در مدارس از تعداد سائلین کنار جاده‌ها بکاهیم، فکر می‌کنم این وظیفهٔ ماست که انجام دهیم.
بنت در ماه آوریل سال ۱۹۱۵ به مدت یک هفته کمپین ضد زبان کوچه - بازاری یا عامیانه تعیین کرد و دستور داد هر کسی که در مدارس پومونا از زبان کوچه-بازاری استفاده نماید، مجازات می‌شود. بنت گفت: «می‌خواهم عباراتی چون 'دادن یا فروش چیزی به کسی در خفا'، 'دست بردار!'، 'نظر اجمالی انداختن' و تعداد زیادی عبارات مشابه را از بین ببرم»."Ods Bodkins, Me Lad, Desist Thy Slanging," "Los Angeles Times," April 26, 1915, page II-6
بنت در سال ۱۹۱۹ رئیس هیئت فدرال آموزش حرفه‌ای منصوب شد، این آژانس سربازان آمریکایی بازگشته از جنگ را دوباره آموزش می‌داد."Choose Pomona Man, "Los Angeles Times," May 31, 1919, page II-12"Wounded Now Students," "Los Angeles Times," October 5, 1919, page V-20 در ماه اکتبر سال ۱۹۲۰، بنت و نیکلاس ریکاردی، مدیر دفتر حرفه‌ای سانفرانسیسکو، توسط جیمز بی. گریشام از کهنه سربازان جنگ‌های خارجی، از جمله به دلیل «اقداماات سرکوب کننده»، مورد حمله قرار گرفتند. در یک اظهارات بنت به «عدم هماهنگی با تمامی افراد مشغول کار در هیئت فدرال شهر»، متهم شد."Assails Work for Disabled," "Los Angeles Times," October 23, 1920, page I-8 بنت که دکترای فلسفه داشت، اعتبار از ترم خزانی سال ۱۹۲۶ دانشیار آموزشی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی استخدام شد."Special Classes for Teachers to Open Downtown," "Los Angeles Times," September 17, 1924, page A-8"U.S.C. Staff Augmented," "Los Angeles Times," July 16, 1926, page A-8
گری لی باور (Gary Lee Bauer) (زادهٔ ۴ می ۱۹۴۶)، کارمند دولت، فعال مدنی و نامزد پیشین ریاست جمهوری اهل ایالات متحده است. وی در اداره رونالد ریگان به عنوان معاون وزیر آموزش و همچنین مشاور ارشد سیاست داخلی خدمت نموده و بعدتر رئیس «شورای پژوهش خانواده» و معاون ارشد سازمان «تمرکز بر خانواده» شد که هر دو سازمان از جمله سازمان‌های مسیحی محافظه کار بودند. در انتخابات مقدماتی ۲۰۰۰ ریاست جمهوری ایالات متحده، باور نامزد حزب جمهوری‌خواه بود و در پنج گفتمان ملی شرکت کرد. وی بخاطر دادخواهی برای آزادی دینی، حمایت از اسرائیل و تعهدش نسبت به انتخاب نامزدان محافظه‌کار در کنگره شناخته می‌شود.
باور در حال حاضر رئیس یک سازمان دادخواهی موسوم به ارزش‌های آمریکایی است. در می ۲۰۱۸، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ وی را در کمیسیون بین‌المللی آزادی دینی ایالات متحده گماشت.
باور در یک خانواده طبقه متوسط در کاوینگتن، کنتاکی بدنیا آمده و در نیوپورت، کنتاکی بزرگ شد؛ مادر وی الیزابت «بیتی» (گوسیت) نام داشت و پدرش استانلی رینولدز باور یک کارگر بود. از نظر مذهبی، وی به فرقه باپتیست جنوبی گرایش دارد. باور در مورد زادگاه خود چنین گفت، «طی سال‌های که من در آنجا بزرگ شدم، شهر به‌طور کامل در کنترل سندیکای جرایم سازمان یافته که از تولیدو، اوهایو سازماندهی می‌شد، قرار داشت. و وقتی من می‌گویم تحت کنترل آن بود، یعنی شهرداری، شورای شهر و حتی پلیس همه به خوبی پرداخت می‌شدند». باور، از تلاش شهر برای مبارزه با این فساد به عنوان یکی از موارد عمده تأثیرگذار بر محافظه‌کاری سیاسی خود یاد کرد.
باور مدرک لیسانس خود را در ۱۹۶۸ میلادی از کالج جرج‌تاون در جرج‌تاون، کنتاکی کسب نموده و در ۱۹۷۳ میلادی مدرک جی‌دی خود را از دانشگاه جرج‌تاون بدست آورد. همزمان با آموزش در مدرسه حقوق، وی از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۳ میلادی به عنوان دستیار رئیس تحقیق مخالفین [تحقیق در مورد مراودات رقبای سیاسی] در کمیته ملی جمهوری‌خواه خدمت نمود. پس از آن، وی از ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۰ میلادی به عنوان رئیس روابط حکومتی انجمن بازاریابی پست مستقیم کار کرد. وی از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۷ میلادی به عنوان دستیار معاون وزیر آموزش ایالات متحده در امور برنامه‌ریزی و بودجه و از ۱۹۸۷ تا ۱۹۸۸ میلادی به عنوان مشاور سیاست داخلی خدمت نمود. هنگام خدمت در اداره رئیس‌جمهور ریگان، او به عنوان رئیس گروه کاری ویژه رئیس‌جمهور ریگان در امور خانواده گماشته شد. گزارش وی تحت عنوان «خانواده: حفظ آینده آمریکا»، در دسامبر ۱۹۸۶ به رئیس‌جمهور ارایه گردید.
باور از ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۹ میلادی به عنوان رئیس شورای پژوهش خانواده خدمت کرد. وی از این سمت خود کناره‌گیری کرد تا به عنوان نامزد حزب جمهوری‌خواه وارد انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده شود. او پس از انتخابات مقدماتی (میان حزبی) در فوریه ۲۰۰۰ این رقابت را ترک کرد. وی سازمان پیکار برای خانواده‌های کارگر (CWF)، یک کمیته اقدام سیاسی متعهد به انتخاب نامزدان «طرفدار خانواده، طرفدار زندگی و طرفدار بازار آزاد» برای سمت‌های ایالتی و فدرال، را در ۱۹۹۶ میلادی بنیان گذاشت. علاوه بر خدمت به عنوان رئیس CWF، باور همچنین رئیس سازمان ارزش‌های آمریکایی است، سازمان غیرانتفاعی که «متعهد به دفاع از زندگی، ازدواج سنتی و آماده‌سازی کودکان مان برای ارزش‌های محافظه‌کارانه» است. وی همچنین در هیئت اجرایی سازمان مسیحیان متحد برای اسرائیل، گروه لابی گری به سرپرستی جان هاگ، خدمت می‌کند. در ۳ ژوئن ۱۹۹۷، گاری باور یکی از امضاءکنندگان بیانیه اصول طرح برای یک سده آمریکایی جدید (PNAC) بود. او در هیئت مدیره کمیته اضطراری برای اسرائیل نیز خدمت می‌کند.
باور اکنون به عنوان رئیس سازمان ارزش‌های آمریکایی خدمت می‌کند (سازمان مدافعه از ارزش‌های محافظه‌کاری). در اواخر ماه می ۲۰۱۸، باور از سوی رئیس‌جمهور دونالد ترامپ در کمیسیون بین‌المللی آزادی دینی ایالات متحده گماشته شد.
باور با کارول هوک ازدواج کرده‌است و در ویرجینیا زندگی می‌کند. گری و کارول سه فرزند بالغ دارند.
باور به عنوان «یک سیاستمدار محافظه‌کار باپتیست با تعهد قوی نسبت به حفظ شیرازه سنتی خانواده و ارزش‌های یهودی-مسیحی که از دید وی بنیاد جامعه آمریکا را تشکیل می‌دهند» توصیف شده‌است. باور از طرفداران جنبش ضد سقط جنین است. وی طرفدار لغو قوانینی است که سقط جنین را اجازه می‌دهد. به عنوان نخستین قدم برای آرمان طرفداری از زندگی، وی برای تغییر حکم دیوان عالی در پرونده رو در برابر وید دادخواهی می‌نماید. وی می‌خواهد تا وجوه مالی اداره فرزندپروری تنظیم‌شده قطع گردیده و همکاری‌های مالی ایالات متحده به هر مؤسسهٔ که سقط جنین انجام می‌دهد یا مشاوره فراهم می‌کند متوقف گردد. وی بخاطر حمایت نکردن از قتل دلسوزانه، به قانون اساسی و طرز دید مسیحیت نسبت به زندگی انسان اشاره نموده و می‌گوید، «تمامی افراد دارای ارزش بیکران هستند چون آنها به تصویر و شکل خدا آفریده شده‌اند». وی حامی جزای اعدام به زندانیان در صف مرگ هستند. باور مخالف شبیه‌سازی و پژوهش سلول بنیادی در دوران رویانی است، اما از پژوهش‌های سلول بنیادی در بزرگسالان حمایت می‌کند. وی از متمم قانون اساسی برای ممنوع کردن ازدواج-همجنس حمایت نموده و برنامه‌های آموزش جنسی پرهیزکارانه را نسبت به برنامه‌های آموزش جنسی جامع ترجیح می‌دهد. باور می‌خواهد تمامی بازدارنده‌های اقتصادی ازدواج را از قوانین مالیات حذف نماید.
در رابطه با مسائل سیاست خارجی، باور از برقراری روابط قوی با اسرائیل حمایت می‌کند، با چین تا زمانی که مسائل حقوق بشری خود را بهبود نبخشد تجارت نه نموده و از حمایت مالی کامل جنگ عراق حمایت نمود. باور باورمند است که آمریکا باید پیشروی نموده و از آزادی در سطح جهان محافظت نماید و «پیام آزادی را به دنیای عرب بیاورد». وی یکی از منتقدین اسلام است.
باور حامی تنفیذ تمامی قوانین بر علیه مهاجرت غیرقانونی بوده و اینکه تمامی مهاجرین باید انگلیسی و رسوم ایالات متحده را بیاموزند.
در رابطه با مسائل اقتصادی، باور از کاهش مالیات بر درآمد و کاهش مقررات کسب‌وکارهای کوچک حمایت می‌کند. وی فکر می‌کند که حکومت نباید یک حداقل دستمزد تعیین نماید. وی اظهار داشته‌است که شرکت‌های سهامی باید هم به ایالات متحده و هم به سهامداران خود خدمت نماید، وی همچنین گهگاهی از سازمان تجارت جهانی انتقاد نموده‌است.
باور در آوریل ۱۹۹۹ پیکار انتخاباتی ریاست جمهوری خود را اعلام نمود که به‌طور غالب بر محور مسائل اجتماعی مانند سقط جنین متمرکز بود. باور قبل از اینکه از رقابت نامزدی ریاست جمهوری حزب جمهوری‌خواه صرف نظر کند، در رایزنش جمهوری‌خواه در ایالت آیووا بیش از ۸٪ و در انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواه در ایالت نیوهمپشایر کمتر از ۱٪ رأی دریافت کرد.February 1, 2000 New Hampshire Republican Primary results Federal Election Commission هنگام دست کشیدن از رقابت در فوریه ۲۰۰۰، باور حمایت خود را از جان مک‌کین اعلام کرد. در خزان ۱۹۹۹، دو عضو ارشد ستاد انتخاباتی باور پرسش‌های را در مورد جلسه باور با یک همکار زن ستاد انتخاباتی وی در پشت درهای بسته، مطرح نمودند. نپذیرفتن هرگونه عمل ناشایست از جانب باور باعث شد تا دو کارمند ستاد انتخاباتی وی استعفا دهند. هیچگونه مدرک معتبری در مورد کفرگویی باور هرگز فراهم نگردیده‌است.
کوهستان مِسخِتی () که رشته‌کوه آجار-ایمرتی هم نامیده می‌شود بخشی از رشته‌کوه قفقاز کوچک در منطقه مسختی، در جنوب غربی گرجستان است.
طول این رشته‌کوه ۱۵۰ کیلومتر است و بلندترین نقطه آن کوه مپیست‌خارو در ارتفاع ۲۸۵۰ متری از سطح دریا قرار دارد. ویژگی کوهستان مسختی پرباران بودن آن است. محدوده اطراف کوه متیرالا (بخش آجاری از رشته‌کوه) مرطوب‌ترین منطقه در اتحاد جماهیر شوروی بود. انی ناحیه مرطوب‌ترین منطقه قفقاز با بارش سالانه تقریباً ۴۵۰۰ میلی‌متر در سال (۱۸۰ اینچ در سال) است. رودخانه‌های متعددی از کوهستان مسختی سرازیر می‌شوند، ازجمله سوپسا، آچاریستسقالی و ناتانه‌بی.
دامنه‌های کوهستان مسختی سرشار از گونه‌های بومی و پرسابقه است.Levan Mumladze, Giorgi Chaladze, Zezva Asanidze, Salome Saghinadze, Ema Khachidze Refugial Forest from the Western Lesser Caucasus 2008 این کوهستان عمدتاً در ارتفاع زیر ۱۲۰۰ متری از سطح دریا با جنگل‌های برگ‌ریز (بلوط، شاه‌بلوط، افرا، ممرز، راش) و از ۱۲۰۰ تا ۱۸۰۰ متر توسط جنگل‌های سوزنی‌برگ کاج، کاج نوئل و نَرًاد پوشیده شده‌است. مرتفع‌ترین نواحی این رشته توسط چمنزارهای زیرکوهستانی و کوهستانی پوشیده شده‌است.
استرابون از کوه‌های مسختی به عنوان کوهستان پیوسته به به قفقاز یاد می‌کند. (جغرافیا، ۱۱٫۲٫۱)
۱۴٪ از قلمرو رشته مسختی در سه پارک ملی گرجستان به نام‌های پارک‌های ملی کینتریشی، بورجومی-خارانگولی و متیرالا قرار دارد.Levan Mumladze, Giorgi Chaladze, Zezva Asanidze, Salome Saghinadze, Ema Khachidze Refugial Forest from the Western Lesser Caucasus 2008
جورج ادوارد براون جونیور (؛ (۶ مارس ۱۹۲۰–۱۵ ژوئیه ۱۹۹۹)، سیاستمدار دموکرات آمریکایی از ایالت کالیفرنیا بود. از سال ۱۹۶۳ تا سال۱۹۷۱ نمایندهٔ قسمت‌های از حومهٔ شهر لس آنجلس و از سال ۱۹۷۳ الی مرگ اش در سال ۱۹۹۹ نمایندهٔ بخش‌های از منطقهٔ امپراتوری درونی مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. براون پس از شکست در انتخابات مجلس سنای ایالات متحده در سال ۱۹۷۰، مدت کوتاهی سمت خود را ترک کرد.
براون که یکی از چهار فرزند جورج ادوارد براون و بیرد آلما کیلگور بود، در شهر هالت ویل ایالت کالیفرنیا به دنیا آمد. براون در سال ۱۹۳۵ از دبیرستان یونین هالت ویل فارغ شد و در سال ۱۹۳۸ وارد کالج سنترال جونیور (کالج امپریال ولی فعلی) شد.Imperial Valley College بعدها وارد دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس (UCLA) شد و در آنجا رئیس انجمن خانهٔ دانشجویی دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس (UCLA) شد و در سال ۱۹۳۸ و در تأسیس انجمن تعاونی مسکن دانشگاه (UHCA) که یک انجمن تعاونی مسکن دانشجویان بود، کمک کرد. انجمن UCHA تا جایی به این خاطر ایجاد شد تا به دانشجویان آمریکایی آفریقایی‌تبار زمینهٔ زندگی در خارج از محوطهٔ دانشگاه در قسمت غربی لس آنجلس که در آنزمان اجازه زندگی در این محله به آنها داده نمی‌شد، فراهم سازد. برای تأکید روی این موضوع، براون در نخستین ترتیب مسکن بین نژادی در UCLA یک هم اتاقی آمریکایی آفریقایی‌تبار با خود گرفت. این تجربه همچنین نخستین نمونهٔ همکاری طولانی مدت بروان با انجمن‌های تعاونی بود.
مدت کمی پس از حملهٔ ژاپنی‌ها به پرل هاربر، آمریکایی‌های ژاپنی‌تبار به اردوگاه‌های بازداشت فرستاده شدند، اقدامی که چنان سبب رنجش بروان شد که در سال ۱۹۴۲ دست به سازمان‌دهی اعتراضات در لس آنجلس زد. تحصیل دانشگاهی بروان با شروع خدمت سربازی قطع شد اما به عنوان عضو فرقهٔ کوئیکر، بروان به عنوان مخالف وجدانی (کسی که به‌علل اخلاقی یا عقاید مذهبی از دخول در ارتش خودداری نماید)، نام‌نویسی کرده بود و در سال ۱۹۴۲ در اردوگاه ۲۱ در منطقهٔ ویت واقع در اورگن وارد خدمات عمومی غیرنظامی شد. براون در جریان خدمت در اردوگاه ۲۱ متوجه شد که نمی‌تواند جامعه وسیع را در حالیکه خود در خدمات عمومی غیرنظامی در انزوا قرار دارد، تغییر دهد، و در سال ۱۹۴۴ با ورود به ارتش ایالات متحده، خدمت در جنگ دوم جهانی به عنوان مربی و ارتقا به درجهٔ ستوانی در حین ترخیص در سال ۱۹۴۶، از موضع مخالف وجدانی (کسی که به‌علل اخلاقی یا عقاید مذهبی از دخول در ارتش خودداری نماید)، خود صرف نظر کرد. براون پس از پایان جنگ به کالج برگشت، تحصیلات خود را در UCLA به اتمام رسانید و در سال ۱۹۴۶ با کسب مدرک کارشناسی در رشتهٔ فیزیک صنعتی فارغ شد.
بروان مدت ۱۲ در شهر لس آنجلس در وزارت آب و برق در بخش مهندسی و پرسنل کار کرد. در سال ۱۹۵۸ مشاور مدیریت شد.
براون با تقویت انجمن دموکرات مونتیری پارک به فعالیت سیاسی خود ادامه داد.
براون در سال ۱۹۵۴ عضو شورای مونتیری پارک انتخاب شد و الی سال ۱۹۵۸ در این شوری خدمت کرد. در سال ۱۹۵۶ شهردار مونتیری پارک کالیفرنیا شد و الی سال ۱۹۵۸ در این سمت باقی ماند.
براون به فعالیت خود در حمایت از حقوق مدنی در جریان دورهٔ شهرداری اش نیز ادامه داد، چنانچه طبق گواهی یک گزارش زمانیکه نخستین خانوادهٔ آمریکایی آفریقایی‌تبار به مونتیری پارک نقل مکان نمودند و با اعتراضات نژادپرستانه مواجه شدند، براون با ماشین به منزل آن خانواده رفت و بمنظور حفاظت از آنها شب را در آنجا سپری کرد."The Politics of Exclusion: the Failure of Race-Neutral Policies in Urban America"
از سال ۱۹۵۹ تا سال ۱۹۶۳ عضو مجلس ایالتی کالیفرنیا بود. خدمات وی در مجلس قانون گذاری ایالتی با یک تعداد طرح‌های قانونی نوآورانه مشخص شد. قانون جورج براون سال ۱۹۶۱ یکی از نخستین قانون جامع روابط کار کارکنان دولتی در کشور بود. سایر طرح‌های قانونی وی شامل برخی از نخستین لوایح ممنوعیت سرب در بنزین، ممنوعیت استفاده از مواد حشره کش DDT و حتی طرح قانونی بوالهوسانهٔ ممنوعیت موتور احتراقی داخلی بود."Collective Bargaining in the Public Sector: the Experience of Eight States"
براون در سال ۱۹۶۲ در انتخابات پیروز و عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده شد و از سال ۱۹۶۳ تا سال ۱۹۷۰ در این مجلس خدمت کرد.
خدمات بروان در کنگره همزمان با مراحل اولیهٔ جنگ ویتنام بود. بروان از مخالفان سرسخت گسترش جنگ بود و در سال ۱۹۶۵ به تظاهرات کوئیکر در زینه‌های کاخ کنگره آمریکا پیوست واین کار به پولس جرأت داد تا وی را همراه با سایر معترضان ضد جنگ دستگیر نماید. وی صدای یگانه و مستحکم ضد جنگ بود. لایحهٔ بودجهٔ سال مالی ۱۹۶۶ وزارت دفاع با ۳۹۲ رای موافق در برابر ۱ رای مخالف توسط مجلس نمایندگان به تصویب رسید و براون تنها کسی بود که رای مخالف داده بود. در ۲۶ فوریه سال ۱۹۶۶، لایحهٔ بودجهٔ کمک خارجی همراه با مفاد آن در حمایت از دولت ویتنام جنوبی با ۳۵۰ رای موافق در برابر ۲۷ رای مخالف توسط مجلس نمایندگان به تصویب رسید و براون یگانه نماینده‌ای بود که رای «نه» (۲۶ رای دیگر اعضای محافظه‌کار مخالف کمک خارجی بودند)، داده بود. در ماه مارس سال ۱۹۶۶ لایحهٔ بودجهٔ تخصیصات تکمیلی سال مالی ۱۹۶۶ برای تأمین مالی جنگ ویتنام با ۳۹۳ رای موافق در برابر ۴ رای مخالف توسط مجلس به تصویب رسید و نمایندگان هریک بورتون، کاینرز و رایان به جمع براون پیوست. بروان در ماه اوت سال ۱۹۶۷ باز هم یگانه صدای مخالف بر علیه لایحهٔ بودجه دفاعی سال مالی ۱۹۶۸ بود که این لایحهٔ بودجه با ۴۰۷ رای موافق در برابر ۱ رای مخالف به تصویب رسید.The US Government and the Vietnam War: Executive and Legislative Roles and Relationships, Part IV
براون درگیر سایر تغییرات عمدهٔ سیاست ملی بود که عمده‌ترین آن تصویب لایحهٔ حقوق مدنی بود. براون مدافع سرسخت و اولیهٔ این سند تقنینی بود و در امضای این لایحه حضور داشت. براون همچنین از سازماندهی کارمندان مزرعه سزار چاوز و تحریم انگور در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ انگور، فعالانه حمایت کرد.
سیدهی، کمال، ظرفیت پرانیک و توانایی روحی و روانی افزایش یافته، کمال فوق طبیعی یا غیر معمول؛ کنترل ذهن و پرانا.هاتا یوگا پرادیپیکا، سواتماراما، ترجمه: آناندا جیوتی؛ سوریا ناندا و کرامات و نیروی معجزه آسای یوگیان است. در فصل سوم رسالهٔ «یوگاسوترای» پاتنجلی آمده این نیروی شگفت‌آور، مبین پیشرفت و تجرد و پی بردن به ذات اشیاء است.ادیان و مکتبهای فلسفی هند جلد دوم، تألیف داریوش شایگانص ۷۰۲بررسی تطبیقی مراحل سلوک در منطق الطیر عطار و یوگاسوتره‌های پاتنجلی، دکتر علی صادقی شهپر - دکتر رضا صادقی شهپر، فصلنامهٔ ادبیات عرفانی و اسطوره شناختی س 9 ش 31 تابستان 92
یوگا دارشا به سیددهی بهوتاجایا اشارتی دارد:
«با تمرکز عمیق سامیان سامادهی (Samyan samadhi) روی اصول ناخالص، خصیصه‌های این اصول، پنج وجه تانمانترا(Tanmatras)، و حتی علت ظریف تر سه گونای ساتتوا(Sattwa)، راجاها(Rajas)، تاماها(Tamaha)و نیروی حفظ جانی(Soul)که در اسارت وابستگی به جسم است، و نیروی آزاد کردن و جدا نمودن جان، یوگی می‌تواند کنترل کاملی روی اصول پنجگانه کسب کند.»
وقتی در مراقبه هستی، آینده اسرارش را برایت فاش می‌کند، یا معانی نهانی کتاب‌های آسمانی را درک می‌کنی، تمام تردیدهایت محو می‌شوند، و معانی غامض علوم روحانی را حتی با اولین نگاه درمی یابی، به بصیرت باطنی رسیده‌ای، نیروهای غریب سخن وری را کسب کرده‌ای و اعتماد به نفس کامل داری، بدان که کندالینی معطی سیددهیس (siddhis) وارد عمل شده‌است.D E V A T M A S H A K T I، سوامی ویشنو تیرثا ماهاراج، ترجمه، حسین مریدی
توماس هیل باگز سنیور (.Thomas Hale Boggs Sr) (۱۵ فوریه ۱۹۱۴- در ۱۶ اکتبر ۱۹۷۲ ناپدید شد)، سیاستمدار دموکرات آمریکایی و عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده از نیو اورلئان ایالت لوئیزیانا بود. وی رهبر اکثریت مجلس و عضو کمیسیون وارن بود.
باگز در سال ۱۹۷۲ در حالی‌که هنوز رهبر اکثریت بود، در حال جمع‌آوری اعانه در آلاسکا بود که هواپیمای دوموتوره وی که (همراه با نیک بگیچ عضو کنگره از آلاسکا و دو نفر دیگر) با آن سفر می‌کرد از مسیر انکوریج به سمت جونوی آلاسکا ناپدید شد.
باگز پسر کلیر جوسفین (هلی) و ویلیام رابرتسون «ویل» باگز، در شهر لانگ بیچ در شهرستان هاریسون متولد شد. باگز در دانشگاه تولین تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۴ مدرک کارشناسی روزنامه‌نگاری و در سال ۱۹۳۷ مدرک کارشناسی حقوق را از این دانشگاه بدست آورد. او نخست در نیو اورلئان به وکالت پرداخت اما به زودی به رهبر جنبش برای شکست قدرت سازمان حزبی هوی پیرس لانگ جونیور سناتور ایالات متحده که در سال ۱۹۳۵ ترور شد، تبدیل شد. لانگ قبلاً قدرت سیاست‌مداران نیو اورلئان را در سال ۱۹۲۹ از هم پاشیده بود.
باگز دموکرات که به‌عنوان کاندیدای ضد لانگ وارد رقابت‌های انتخاباتی می‌شد، به عضویت مجلس نمایندگان ایالات متحده برای حوزهٔ انتخابیهٔ دوم انتخاب شد و از سال ۱۹۴۱ تا سال ۱۹۴۳ در این مجلس خدمت کرد. در موقع انتخاب به عضویت مجلس ۲۷ ساله و جوانترین عضو کنگره بود.
انتخاب آغازین وی بدون جدال نبود؛ پنج متحد سیاسی وی که به عنوان کمیسرهای انتخاباتی ناحیهٔ اورلئان کار می‌کردند، به تغیر ۹۷ رای رقبای دموکرات باگز در دور مقدماتی، به آرای باگز محکوم شدند. پرونده ایالات متحده بر علیه کلاسیک به دادگاه عالی رجوع کرد که در آنجا به دولت فدرال اختیار تنظیم انتخابات‌های مقدماتی محلی را ایجاد و رویه قضائی کلیدی برای تصمیمات بعدی در مورد حقوق مدنی بوجود آورد.
باگز پس از این‌که در تلاش برای انتخاب مجدد در سال به شکست مواجه شد، به‌عنوان پرچم‌دار به نیروی دریایی ایالات متحده پیوست. وی در باقی سال‌های جنگ دوم جهانی در نیروهای دریای خدمت کرد.
باگز پس از جنگ مجدداً به فعالیت سیاسی خود شروع کرد. در سال۱۹۴۶ یک‌بار دیگر در کنگره انتخاب شد و سپس سیزده مرتبه مجدداً انتخاب شد، یک مرتبه اندکی پس از ناپدید شدن اما قبل از این‌که مرده بودن وی تأیید شود. باگز در سال ۱۹۵۱ کمپین محکوم به شکست را برای فرمانداری لوئیزیانا به راه انداخت. باگز که در نظرسنجی اولیهٔ کمپین سبقت داشت، پس از این‌که لوسیل می گرس یکی از کاندیدان دیگر به ترغیب لیاندر پرز، رئیس سیاسی با سابقهٔ لوئیزیانا، عضویت باگز را در انجمن دانشجویی آمریکا در دههٔ ۱۹۳۰ زیر سؤال برد، باگز در حالت دفاعی قرار گرفت. در سال ۱۹۵۱، انجمن دانشجویی آمریکا یک جبههٔ کمونیستی پنداشته می‌شد. باگز این اتهام را انکار کرد و بر گرس و پرز به‌خاطر تخریب شخصیت وی از طریق داستان‌های عامدانه و واهی، حمله کرد. گری بولار نویسنده کتاب دروغ بزرگ با قاطعیت در کتاب خود تصریح کرده‌است که باگز عضو انجمن دانشجویی آمریکا بود اما تلاش کرده این واقعیت را در اوضاع سیاسی متفاوت اوایل دههٔ ۱۹۵۰ پنهان نماید.
باگز در رای‌گیری برای فرمانداری اوایل سال ۱۹۵۲، در جایگاه سوم قرار گرفت. سی.ای. بارهام اهل شهر راستین، کاندید باگز برای نائب فرمانداری در دور دوم انتخابات بر جان مک‌کتین، فرماندار آینده، غالب شد. الن برایان مور اهل باتون روژ، گزینهٔ باگز برای کرسی ثبت اراضی دولتی، برندهٔ کرسی لوسیل می گرس شد. مور، در دور دوم حکومت مک‌کتین، مری اولن دکرسون، خزانه‌دار آینده ایالت را شکست داد. دو کاندید دیگر باگز شکست خوردند؛ چیستر ج. کوکو سناتور ایالت اهل کارکسویل کاندید دادستانی کل در برابر فرد اس. لوبلان، شهردار پیشین باتون روژ شکست خورد و داگلاس فلاور اهل کووشاتا در برابر آلیسون کالب از باتون روژ که بعداً جمهوری‌خواه شد، شکست خورد."Boggs '52 ticket listed", "Minden Herald", October 19, 1951, p. 1
باگز حمایت روزنامهٔ شروپورت تایمز را برای فرمانداری بدست آورد، این روزنامه به دلیل اقدام باگز به ممانعت دولت ترومن از «تغییر کمک هزینه کاهش روغن در قانون مالیات آمریکا و بدین ترتیب ممانعت از… تلاش‌های برای بسته کردن سنگ آسیاب در دور و بر صنعت نفت لوئیزیانا، از این نماینده قدردانی کرد.» روزنامهٔ تایمز در یک تحقیق در مورد خانم گرس، همچنین به مبارزه باگز در کنگره در همان اوایل سال ۱۹۴۱ بر علیه کمونیزم و براندازی دولت، اشاره کرد. سایر روزنامه‌های که از باگز حمایت می‌کردند، روزنامه‌های غیرفعال مونرو مورنینگ ورلد و روزنامهٔ فعال مونرو نیوز- استار، بودند."Shreveport Times", editorial, December 2, 1951"Minden Press-Herald", December 7, 1951
سناتور راسل بی. لانگ از باگز اعلام حمایت کرد اما بسیاری در جناح لانگ، قاضی کارلوس سفت اهل باتون روژ را ترجیح دادند که وی در نهایت دور دوم انتخابات را به قاضی دیگری بنام رابرت اف. کنون اهل میندن (رابرت اف. کنون توسط راسل لانگ در انتخابات ویژه سنا در سال ۱۹۴۸ شکست خورده بود)، باخت."Senator Russell Long to Speak Here Dec. 15 at 9:30", "Minden Press", December 14, 1951, p. 1
قانون باگز سال ۱۹۵۲ که توسط هلی باگز تهیه شد، احکام جبری را برای جرایم مرتبط با مواد مخدر، تعیین کرد. مجازات ارتکاب بار اول نگهداری ماری‌جوانا یا حشیش، حداقل ۲ تا ۱۰ مجازات زندان و ۲۰٬۰۰۰ دلار تعیین شد.
در سال ۱۹۶۰، الیوت راس باکلی جمهوری‌خواه پسر عموی ویلیام اف. باکلی جونیور، باگز را به چالش کشید اما صرفاً ۲۲٬۸۱۸ رای (۲۲ درصد) در برابر ۸۱٬۰۳۴ آرا (۷۸ درصد)، بدست آورد. تکت انتخاباتی کنیدی - جانسون به راحتی برندهٔ انتخابات همان سال لوئیزیانا شد.
در سال‌های ۱۹۶۲، ۱۹۶۴ و ۱۹۶۸، دیویدترین، حقوق‌دان اهل متایری که نخستین فرماندار جمهوری‌خواه لوئیزیانا در سال ۱۹۸۰ شد، باگز را در انتخاب مجدد به چالش کشید. ترین، در دور اول رقابت متکی بر تلاش‌های باکلی بود و حرکت گلدواتر در لوئیزیانا در دور دوم رقابت به وی کمک کرد. با این وجود در انتخابات سال ۱۹۶۸ بود که‌ترین در جایگاه بهتر قرار گرفت: ۷۷٬۶۳۳ رای (۴۸٫۸ درصد) در مقابل ۸۱٬۵۳۷ آرا (۵۱٫۲ درصد) باگز. ترین، پیروزی باگز را به جورج سی. والاس جونیور، فرماندار آلاباما که در تکت انتخاباتی حزب مستقل آمریکا کاندید ریاست‌جمهوری شده بود، نسبت داد. ترین گفت که هواداران والاس «در کاندیداتوری من بسیار سرد شدند. باور ما نمی‌شد که آن‌ها از باگز حمایت نمایند، اما چندین سازمان دموکرات از والاس و باگز پشتیبانی خود را اعلام کرد و وی به اندازه کافی آرای والاس را بدست آرود تا انتخابات را به وی واگذار نماید».
باگز در جریان تصدی در کنگره یکی از اعضای تأثیرگذار بود. پس از پرونده براون علیه هیئت آموزش، اعلامیهٔ منیفست جنوبی سال ۱۹۵۶ در محکومیت به تبعیض زدایی را، امضا کرد.
دیوینیدیل (به انگلیسی: Divinidylle) پنجمین آلبوم استودیویی خواننده فرانسوی ونسا پارادی است که در ۲۷ اوت ۲۰۰۷ توسط بارکلی منتشر شد. این آلبوم بین نوامبر ۲۰۰۵ و ژوئن ۲۰۰۷ ضبط شد. استقبال منتقدان مطلوب بود، به طوری که آل‌موزیک می‌گفت: «احتمالاً بهترین آلبوم پارادی تا کنون» بوده‌است. آثار هنری این آلبوم توسط بازیگر آمریکایی جانی دپ، همراه پارادی در آن زمان طراحی شده‌است.
در ژوئن ۲۰۰۷، تک‌آهنگ اصلی این آلبوم که به نام همین آلبوم بود، توسط "فرانکفونی دیفیوژن" پُرشنونده‌ترین تک‌آهنگ طی کل سال ۲۰۰۷ در فرانسه، اعلام گردید.
آلبوم دیوینیدیل در سال ۲۰۰۹، توسط خواننده تایوانی، جولین تای در آلبوم "پروانه" مورد حمایت قرار گرفت.
پروتکل لیتوینوف نام رایج یک معاهده صلح بین‌المللی است که در ۹ فوریه ۱۹۲۹ در مسکو منعقد شد. این معاهده به افتخار ماکسیم لیتوینوف، دیپلمات ارشد شوروی که مذاکرات مربوط به این معاهده را پیش می‌برد، نام‌گذاری شده است. یکی از مفاد اصلی این معاهده، اجرای فوری پیمان بریان-کلوگ توسط کشورهای امضاکننده بود. در واقع کشورهای عضو این معاهده رسماً اعلام می‌کردند که از جنگ به عنوان بخشی از سیاست خارجی ملی، صرف‌نظر می‌کنند.
نام رسمی پروتکل لیتوینوف که در جامعه ملل به ثبت رسید، «پروتکل لازم‌الاجرا شدن فوری معاهده پاریس مورخ ۲۷ اوت ۱۹۲۸، درخصوص صرف‌نظر از جنگ به عنوان ابزار سیاست ملی» بود. این معاهده گاهی با عنوان «پروتکل مسکو» نیز شناخته می‌شود.
اولین امضاکنندگان پروتکل لیتوینوف عبارت بودند از شوروی، لهستان، لتونی، استونی و رومانی. چهار کشور دیگر مدتی بعد رسماً به این پیوستند: لیتوانی، فنلاند، ترکیه و پرشیا (ایران).
در اواخر سال ۱۹۲۷، مکاتبات بین هیئت‌های دیپلماتیک فرانسه و ایالات متحده، به سمت تدوین معاهده‌ای بین‌المللی حرکت کرد که به موجب آن کشورهای امضاکننده اعلام کنند که از استفاده از جنگ به عنوان ابزاری برای سیاست خارجی چشم‌پوشی و خودداری خواهند کرد.E.H. Carr, "A History of Soviet Russia 12: Foundations of a Planned Economy, 1926-1929: Volume 3, Part 1." London: Macmillan, 1976; pg. 109. Hereafter: "Foundations of a Planned Economy." مذاکرات در نیمه اول سال ۱۹۲۸ به سرعت پیش رفت و مجموعاً وزارت خارجه ۱۵ کشور در این فرآیند شرکت داشتند.Carr, "Foundations of a Planned Economy," vol. 3, pg. 113. در ۲۷ اوت ۱۹۲۸ متن معاهده که به پیمان بریان-کلوگ معروف شد (ترکیب نام فرانک بی. کلوگ وزیر امور خارجه آمریکا و آریستی بریان وزیر امور خارجه فرانسه) در پاریس به امضا رسید.