moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مردان برای فروش () فیلم مستند کانادایی به کارگردانی رودریگ ژان محصول سال ۲۰۰۸ است دربارهٔ مردان روسپی و مشکلات و چالش‌هایشان در رویارویی با اعتیاد به مواد مخدر، الکل، آزار و بیداد جامعه، بی‌بهرگی‌ها، بدنامی‌های اجتماعی و همچنین کشمکش‌شان با گذشته‌ای سخت و توان‌فرسا.
ویلیام بکنل (William Becknell) (زادهٔ ۱۷۸۷ یا ۱۷۸۸ – درگذشتهٔ ۳۰ آوریل ۱۸۶۵)، سرباز، سیاستمدار و سرپرست حمل و نقل بود که با گشایش مسیر سانتافه در سال ۱۸۲۱، از سوی آمریکایی‌ها مورد تمجید قرار گرفت. او مسیری را پیدا کرد که آنقدر عریض بود که حرکت کاروان گاری‌ها و اسب‌های بارکش را برای بازرگانان و مهاجران آسان‌تر می‌کرد. مسیر سانتافه به مسیر اصلی حمل و نقل در مرکز آمریکای شمالی تبدیل شد که شهر فرانکلین، ایالت میزوری را به شهر سانتافه، ایالت نیومکزیکو وصل می‌کرد که این موضوع برای تجار و مهاجران سودمند بود. از دههٔ ۱۸۲۰ تا سال ۱۸۸۰ تا زمانی که در سانتافه، راه‌آهن ایجاد شد، مسیر سانتافه، شاهراه تجاری مهمی محسوب می‌شد. بکنل پیش از سفرش، همانند کاوشگران اسپانیایی و فرانسوی و بازرگانان از مسیرهای دیرینهٔ ساخته شده به دست بومیان آمریکا استفاده می‌کرد.
مهاجران فرانسوی در سنت لوئیس، پیش از واقعهٔ خرید لوئیزیانا، حق انحصاری تجارت با سانتافه را از پادشاهی اسپانیا گرفته بودند. زمانی که مکزیک در سال ۱۸۲۱، از اسپانیا جدا شد، مسیر تجارت به سرزمین‌های خود را گشود. ساکنان سانتافه خواهان کالاهای تجاری بیشتری بودند. در سال ۱۸۲۲، بکنل برای پیدا کردن مسیری مناسب‌تر برای کاروان گاری‌های خود و حمل کالاهای تجاری بیشتر، مسیر خود به سانتافه را تغییر داد. مسافران پیشین، به دنبال یابوها، سوار بر اسب می‌رفتند. در سال ۱۸۲۵، او به نقشه‌برداران دولت فدرال کمک کرد تا نقشهٔ این مسیر را ترسیم کنند تا برای استفاده‌های تجاری و نظامی در دسترس باشد.
ویلیام الکساندر بکنل در منطقهٔ راک‌فیش کریک در شهرستان آمهرست، ایالت ویرجینیا چشم به جهان گشود. والدینش، میکاجا و فیبی (لندروم) بکنل بودند. منابع مختلف، سال تولدش را ۱۷۸۷ یا ۱۷۸۸ در نظر گرفته‌اند."Dictionary of Missouri Biography", Lawrence O. Christensen, University of Missouri Press, 1999. پدر و پدربزرگش از کهنه سربازان انقلاب آمریکا و دو عمویش در این جنگ جان باخته بودند.
در سال ۱۸۰۷، بکنل با جین تراسلر در ویرجینیا ازدواج کرد. در سال ۱۸۱۰، آنها به خطهٔ جدید میزوری مهاجرت کرده و در غرب سنت چارلز کنونی مستقر شدند. در زمان جنگ ۱۸۱۲، بکنل در هنگ سواره نظام ایالات متحده به فرماندهی کاپیتان دانیل مورگان بون، فرزند کاوشگری مشهور، خدمت کرد. او در چندین درگیری از جمله نبرد جزیرهٔ کریدیت و دفاع از قلعهٔ کلمسون، در نزدیکی سنت لوئیس شرکت کرد. در درگیری آخر، پس از سقوط افسران ارشد، او کنترل قلعه را به دست گرفت. با این پیروزی، او به درجهٔ کاپیتانی رسید و تا مدت‌ها با نام کاپیتان بکنل شناخته می‌شد. بکنل در ژوئن ۱۸۱۵، پس از پایان خدمت در دولت فدرال، به سمت غرب و به منطقهٔ بونسلک در مرکز میزوری در امتداد رودخانهٔ میزوری نقل مکان کرد.
جین بکنل بر اثر واقعه‌ای نامعلوم، احتمالاً به هنگام زایمان، حول و حوش زمان ترخیص شوهرش از ارتش درگذشت. در ژانویه ۱۸۱۷، بکنل با مری کریب ازدواج کرد. طبق سوابق ادارهٔ سرشماری ایالات متحده، بکنل در کل، پدر حداقل پنج فرزند بود: مری جین متولد ۱۸۱۵، جان کالهون متولد ۱۸۱۷، ویلیام الکساندر جونیور متولد ۱۸۱۷، لوسی متولد ۱۸۱۸ و کورنلیا متولد ۱۸۲۷. بکنل هزینه‌های خانواده‌اش را با کار به عنوان کرجی‌بان در رودخانهٔ میزوری و مدیریت کارخانهٔ نمک خانوادهٔ بون تأمین می‌کرد. در اوایل سال ۱۸۲۰، او ۱۸۰ هکتار زمین در شهرستان هوارد، ایالت میزوری خریداری و خانواده‌اش را به آنجا برد.
در سال ۱۸۲۱، بکنل با بدهی کلانی مواجه شد. او پیرامون سال ۱۸۱۸، کارخانهٔ نمک خانوادهٔ بون را خرید. در سال ۱۸۲۰، او برای تأمین هزینه‌های انتخابات ناموفق مجلس قانون‌گذاری در میزوری، پول قرض گرفت. محدودیت میزان اعتبار و ارز موجود در بحران مالی سال ۱۸۱۹، بر فعالیت‌های تجاری او تأثیر منفی گذاشت. بکنل که بیش از ۱۲۰۰ دلار (۲۰۰۰۰ دلار به پول امروز) به طلبکاران بدهکار بود، برای مدت کوتاهی به زندان افتاد تا اینکه یکی از دوستانش برایش وثیقه گذاشت. قاضی پرونده تا اوایل سال ۱۸۲۲ به بکنل مهلت داد تا بدهی خود را بپردازد وگرنه زندانی می‌شد.
بکنل که تحت فشار بود، در سپتامبر ۱۸۲۱، فرانکلین را به قصد سفر تجاری بلندمدت که شامل شکار و تله‌گذاری پوست حیوانات بود، ترک کرد؛ در آن زمان تجارت پوست، همچنان سودمند بود. او برای سفرش ۳۰۰ دلار کالای تجاری خرید. طبق آگهی که بکنل در روزنامهٔ خبررسان میزوری چاپ کرد، هدف او «معاملهٔ اسب‌ها و قاطرها و صید حیوانات وحشی از هر نوع و گونه بود». بکنل و گروهش تنها افرادی نبودند که به دنبال مسیر تجاری مناسب به سانتافه می‌گشتند، اما در آن پاییز، آنها اولین گروهی بودند که در اواسط نوامبر ۱۸۲۱ به آن شهر رسیدند. زمان‌بندی بکنل تقریباً عالی بود.
مکزیک به تازگی از اسپانیا جدا شده و ممنوعیت تجارت با خارجی‌ها را لغو کرده بود. پیش از واقعهٔ خرید لوئیزیانا، مهاجرین فرانسوی از سنت لوئیس با سانتافه، زمانی که هر دو همچنان تحت سلطهٔ اسپانیا بودند، داد و ستد می‌کردند. برادران شوتو از سنت لوئیس، حق انحصاری تجارت در سانتافه را از اسپانیایی‌ها گرفته بودند و این داد و ستد، سهمی عظیم در ثروتمند شدن این شهر در رودخانهٔ می‌سی‌سی‌پی داشت.
مردم سانتافه خواهان کالاهای متنوعی بودند که بکنل در معرض فروش گذاشت. آنها مشتاقانه مبالغ بالایی را پرداخت کردند: یک متر پارچهٔ پنبه‌ای و چلوار، به مبلغ سه دلار، قیمتی بی‌سابقه در آن زمان، به فروش رفت. بکنل و گروهش پس از یک ماه داد و ستد، در ۱۳ دسامبر، سانتافه را با خورجین‌هایی مملو از نقره ترک کردند. بازگشت سرمایهٔ ۳۰۰ دلاری او در کالاهای تجاری، نزدیک به ۶۰۰۰ دلار به صورت سکه بود.
بکنل پس از بازگشت به میزوری در ژانویه ۱۸۲۲، تقریباً بلافاصله، سفر بعدی خود به سانتافه را برنامه‌ریزی کرد. او در سفر دوم، برای حمل کالاهای تجاری، از گاری به جای یابو استفاده کرد. او مجبور شد، به‌خاطر پهنای گاری‌ها و گروه‌های بارکش، اندکی مسیر اصلی خود را تغییر دهد. کاروان گاری‌ها در مه ۱۸۲۲، فرانکلین را ترک کرد و در مسیر، متحمل سختی‌های فروانی شدند، به طوری که در صحرای سوزان سیمارون، هم حیوانات و هم آدم‌ها تقریباً از تشنگی در حال مرگ بودند. کاروان، چهل و هشت روز بعد به سانتافه رسید. سفر دوم حتی از سفر اول هم سودآورتر بود. گروه بکنل با بردن حدود ۳۰۰۰ دلار کالا به سانتافه، با سودی در حدود ۹۱۰۰۰ دلار بازگشتند. آنها مقداری از این پول را به عنوان سود به کسانی دادند که برای تأمین هزینه‌های این سفر کمک کرده بودند و حتی کمترین سرمایه‌گذار هم سود خوبی به دست آورد.
بکنل در سال ۱۸۲۴، سومین سفر سودآور خود به سانتافه را انجام داد. سال بعد، در سال ۱۸۲۵، او به نقشه‌برداران استخدام شده از سوی کنگرهٔ ایالات متحده کمک کرد تا نقشهٔ این مسیر را ترسیم کنند. به دلیل تلاش‌های بکنل برای ایجاد مسیری مطلوب برای حمل و نقل تجاری و نظامی، نام او به عنوان پدر مسیر سانتافه معروف شد.
در سال ۱۸۲۷، بکنل به عنوان قاضی صلح در شهرستان سیلاین، ایالت میزوری منصوب شد. سال بعد، او در اولین دوره از دو دورهٔ مجلس نمایندگان میزوری انتخاب شد. بکنل با درجهٔ کاپیتانی، در نیروی شبه نظامیان ایالت میزوری در جریان شورش بومیان آمریکا در سال ۱۸۲۹ و همچنین در زمان جنگ شاهین سیاه در سال ۱۸۳۲ خدمت کرد.
در سال ۱۸۳۵، بکنل تمام دارایی‌ها و فعالیت‌های تجاری خود در میزوری را فروخت و به شهرستان رد ریور امروزی، ایالت تگزاس در شمال شرقی تگزاس نقل مکان کرد. در زمان جنگ استقلال تگزاس، بکنل یک گروه سواره نظام معروف به رد ریور بلوز را سازماندهی و رهبری کرد. او بعدها، برای مدت کوتاهی پاسدار سوارهٔ تگزاس شد. او همچنین به عضویت مجلس قانون‌گذاری در جمهوری تازه تأسیس تگزاس درآمد.
بکنل در ۳۰ آوریل ۱۸۶۵ در منزل خود درگذشت. او در قبرستانی خصوصی و خانوادگی دفن شده‌است. بزرگراه US 82 از نزدیکی این محل در چند مایلی غرب کلارکسویل، تگزاس می‌گذرد.Browning, James A. "Violence Was No Stranger" (1993). Barbed Wire Press. .
بلسد یودو (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل نیجریه است.
زلاتان وانف (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل بلغارستان بود.
ویتولد والو (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل لهستان بود.
راتناوان وامالون (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل تایلند است.
وان جیانهوی (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چین بود.
وانگ شیوفن (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چین بود.
وون جونگ-سیک (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل کره جنوبی است.
یانگ فان (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چین است.
این مقاله فهرستی از وابسته‌های دیپلماتیک ایالات فدرال میکرونزی است. ایالات فدرال میکرونزی در سال ۱۹۸۶ از ایالات متحده مستقل شد.
ایالات فدرال میکرونزی در چهار کشور آسیا-اقیانوسیه سفارتخانه‌های دائمی دارد: چین، فیجی، ژاپن و ایالات متحده. ایالات فدرال میکرونزی همچنین دارای سه کنسولگری مقیم در هونولولو، هاوایی، پورتلند، اورگن و تامونینگ، گوآم است. ایالات فدرال میکرونزی سفارتخانه‌های غیر مقیم برای چهار کشور دارد: اندونزی، مالزی و سنگاپور (همه در ژاپن) و اسرائیل در فیجی.
هاکان ایلماز (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل ترکیه است.
داستان یوکوبوف (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل ازبکستان است.
یو دونگ-جو (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل کره جنوبی است.
الکسی یوفکین (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل روسیه است.
هدیزه زکاری (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل نیجریه است.
ژانگ جیه (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چین است.
ژانگ وانگلی (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چین است.
ژانگ وانکیونگ (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چین است.
پدرو اورتیز برنت (زاده ۱۹ اوت ۲۰۰۰)، بازیکن حرفه‌ای فوتبال است که در حال حاضر در پست هافبک برای باشگاه فوتبال سویا، از تیم‌های حاضر در لا لیگا به میدان می‌رود. وی اصالتی اسپانیایی دارد.
اورتیز که در سویر، مایورکا، جزایر بالئاری به دنیا آمد، فارغ‌التحصیل جوانان باشگاه سی‌دی اتلتیکو بالئارس بود. او اولین بازی خود را برای تیم بزرگسالان در ۲ سپتامبر ۲۰۱۸ انجام داد و به عنوان یار تعویضی، در نیمه دوم به جای کیکه لوپز در مقابل سی دی آلکویانو به میدان رفت.
ژائو چائوجون (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چین است.
پلامن ژلیازکوف (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل بلغارستان بود.
اولگا زوبووا (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل روسیه است.
اسوتلانا اولیانووا (؛ زادهٔ ۲۹ اوت ۱۹۷۹) وزنه‌بردار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
والری اوستیوژین (؛ ۱۹۴۵ – ۲ سپتامبر ۲۰۱۰) وزنه‌بردار اهل شوروی بود.Устюжин Валерий (Ustyuzhin Valery). napomoste.ruVALERY USTYUZHIN. chidlovski.net
وادیم واکارچوک (؛ زادهٔ ۱ اکتبر ۱۹۷۲) وزنه‌بردار اهل مولداوی بود.
این مقاله شامل فهرست نمایندگی‌های دیپلماتیک فیجی است.
ماریا فرناندا والدس (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل شیلی است.
هانس والا (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل اتریش بود.
یوهانی ولامو (; – ) وزنه‌بردار اهل فنلاند بود.
وون شین-هی (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل کره جنوبی بود.
یانگ ژه (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چین است.
ژانگ شولیه (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چین بود.
ژانگ زایرونگ (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چین بود.
کشیشتوف ازواریچ (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل لهستان است.
کارولینا والنسیا (؛ زادهٔ ۸ فوریه ۱۹۸۵) وزنه‌بردار اهل مکزیک است.
ویلیام چنی آلن (William Cheney Allen) (زادهٔ ۲ فوریه ۱۸۱۴ – درگذشتهٔ ۱۲ ژانویه ۱۸۸۷)، وکیل، تاجر آمریکایی و از پیشگامان ویسکانسین بود. او عضو مجلس نمایندگان ایالتی ویسکانسین بود و در جلسات ۱۸۶۶ و ۱۸۶۷ از شهرستان والورس نمایندگی می‌کرد. وی همچنین در دهه ۱۸۴۰ و ۱۸۵۰ میلادی برای مدت ۱۰ سال قاضی شهرستان والورس بود.
ویلیام سی. آلن در فوریه ۱۸۱۴ در منطقه هوسیک در شهرستان رنسلیر، نیویورک زاده شد. وی در مزرعه پدرش بزرگ شده و تا ۱۶ سالگی در آنجا کار کرد، اما پس از آن به‌خاطر اینکه برای ادامه تحصیلاتش پول به‌دست‌آورد، در جاهای دیگر مشغول کار شد. او به عنوان دستیار مزرعه برای همسایه خود به‌نام «ویلر» کار کرد و این همسایه تحصیل‌یافته وی همچنین از آلن دعوت نمود تا از کتابخانه بزرگ وی استفاده کند. او در طول تابستان به کار نزد ویلر ادامه داد، از کتابخانه وی استفاده کرد و در ماه‌های خزان و زمستان در کلاس‌های گزینشی مدرسه شرکت کرد. پس از آن، او برای دو و نیم سال در یک آکادمی در جفرسون، نیویورک آموزش دید.
آلن در نخست می‌خواست وارد کالج یونیون شود، اما به‌جای آن تصمیم گرفت تا در دفتر وکیل کورنلیوس اچ. پوتنام در شهرستان مونتگومری، نیویورک به آموزش حقوق بپردازد. وی چهار سال تحت نظر پوتنام آموزش دید و در ۱۸۴۰ میلادی مجوز فعالیت به عنوان وکیل در ایالت نیویورک را به‌دست‌آورد. او سال بعد نیویورک را ترک نموده و راهی غرب به قلمروی ویسکانسین شد.
او در شهرک دلاوان در شهرستان والورس ساکن شد و تقریباً یک قسمت اعظم بقیه عمر خود را در آنجا ماند. در آن زمان، تنها چند خانه ابتدائی در کل شهرک موجود بود. وی برای نخستین بار در ۱۸۴۲ میلادی به عنوان قاضی شهرستان، هنگامی که این شهرستان هنوز تحت حکومت قلمروی ویسکانسین بود، انتخاب گردیده و برای سه دوره دو-ساله در این سمت خدمت نمود. او با انتخابات خزان ۱۸۴۹ دوباره به این سمت بازگشته و بار دیگر در ۱۸۵۳ میلادی انتخاب گردید.
آلن همزمان با خدمت در حکومت، در چندین کسب‌وکار در این منطقه نیز وارد شده بود. در ۱۸۵۰ میلاد، وی یکی از بنیان‌گذاران بانک شهرستان والورس بود و تا زمان انحلال و سازماندهی دوباره آن تحت قانون بانکداری جدید در ۱۸۶۳ میلادی در این بانک حضور داشت. وی همچنین یکی از مؤسسین «راه‌آهن وسترن یونیون» بود که به‌نام «راه‌آهن ریسین، جینسویل و می‌سی‌سی‌پی» نیز یاد می‌گردید. وی در ۱۸۵۶ از سمت قضایی خود، تقریباً دو سال قبل از پایان دوره خدمت، استعفا داد تا تمام انرژی خود را به ساخت و ساز راه‌آهن وقف نماید. این راه‌آهن با دیون زیادی مواجه بود و قبل از اینکه برنامه اصلی تا حدودی تکمیل گردد، این شرکت توسط شرکت راه‌آهن شیکاگو، میلواکی و سنت پل خریداری گردید.
در زمستان ۱۸۴۹، وی به عنوان عضو یک کمیسیون اختصاصی گماشته شد تا نخستین قانون‌های ویسکانسین را ترتیب نماید. زمانی که نخستین مؤسسه آموزشی ناشنوایان و نابینایان ویسکانسین در ۱۸۵۲ میلادی تأسیس گردید، آلن به عنوان هیئت امنای این مؤسسه گماشته شده و تا ۱۸۷۱ میلادی در این هیئت خدمت کرد.
در جریان جنگ داخلی آمریکا، آلن به حزب متحد ملی گرایش داشت. بنابر یک سوءتفاهم، نام وی به عنوان نامزد حزب متحد برای کرسی نایب‌فرماندار ویسکانسین در برخی شهرستان‌ها در ۱۸۶۱ میلادی ظاهر شد و او ۵ درصد رأی برای این کرسی را به‌دست‌آورد. از منظر سیاسی، آلن به عنوان یک فرد مستقل توصیف می‌گردید. وی طرفدار لغو برده‌داری، دادخواه تجارت آزاد، مخالف پول بی‌پشتوانه یا پول کاغذی با پشتوانه نقره و حامی جنبش اعتدال‌گرایی بود. وی از آبراهام لینکلن، هوراس گریلی از لیبرال جمهوری‌خواه در ۱۸۷۲ میلادی و بعداً از ساموئل تیلدن هنگام پیکار انتخاباتی وی برای کرسی ریاست جمهوری در ۱۸۷۶ میلادی حمایت کرد.
وی در ۱۸۶۵ و ۱۸۶۶ میلادی به عنوان عضو مجلس ایالتی ویسکانسین انتخاب گردیده و از مناطق جنوب‌غربی شهرستان والورس نمایندگی کرد. وی در دوره ۱۹ام مجلس قانون‌گذاری ویسکانسین به عنوان رئیس کمیته راه‌آهن و در دوره ۲۰ام مجلس قانون‌گذاری ویسکانسین به عنوان رئیس کمیته روابط فدرال خدمت کرد.
وی در ۱۸۷۰ میلادی به ریسین، ویسکانسین نقل مکان کرد، یک دفتر حقوقی در آنجا باز نمود و مدت کوتاهی پس از رسیدن به آنجا به عنوان وکیل شهر انتخاب گردید. وی علایق بازرگانی خود را در ریسین ادامه داده و در شراکت با جیروم کیز، یکی از بنیان‌گذاران بانک ملی تولیدکنندگان ریسین بود. در ۱۸۷۱ میلادی، مجلس قانون‌گذاری به نفع سازماندهی هیئت خیره و اصلاحات رأی داد تا مدیریت برخی از بیمارستان‌ها و مؤسسه‌های خیریه شهر را بیشتر متمرکز سازد. آلن یکی از نخستین اعضای کمیسیون بود که در این هیئت گماشته شد و کار خود را از آوریل ۱۸۷۱ آغاز کرد. وی برای سه سال در این هیئت خدمت کرد، اما در ۱۸۷۴ میلادی به دلیل وضعیت سلامت نامساعد مجبور به کناره‌گیری شد.
در این زمان بود که وی به‌طور گسترده از خدمت عمومی بازنشسته شد، هرچند وی تا هنگام مرگ خود در هیئت مدیره بانک خدمت کرد. وی در ۱۲ ژانویه ۱۸۸۷ در خانه خود در ریسین درگذشت.
ویلیام سی. آلن پسر جیکوب و لوسی (نام تولد: چنی) آلن بود. والدین وی اجداد انگلیسی داشتند. پدربزرگ پدری وی، ساموئل آلن، در جریان جنگ داخلی آمریکا در شبه‌نظامیان نیوهمپشایر یک سرباز بود. مشکلات مالی پدر وی پس از چند سفته‌بازی ناکام باعث شد تا آلن هنگامی که جوان بود خود به دنبال کار بگردد.
ویلیام سی. آلن در ۷ اکتبر ۱۸۴۰ با مری ای. مک‌کونکی ازدواج کرد. همسر وی دختر جان مک‌کونکی از وورهیسوایل، نیویورک بود. آنها هیچ فرزندی نداشتند.
ویلیام وارگاس (؛ زادهٔ ۱۷ سپتامبر ۱۹۷۰) وزنه‌بردار اهل کوبا بود.
دین ویلی (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل بریتانیا بود.
پتار یانف (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل بلغارستان است.
اصلان‌بک ینالدیف (؛ ۱۸ دسامبر ۱۹۴۷ – ۳۰ مه ۲۰۱۵) وزنه‌بردار اهل شوروی بود.Еналдиев Асланбек Иналович. ossetians.comASLANBEK YENALDIYEV. chidlovski.net
گئورگی یوچف (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل بلغارستان است.
سروربک ظفرجونوف (; ) وزنه‌بردار اهل ازبکستان بود.
ییژی زوبریسکی (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار اهل چکسلواکی بود.
مأموریت قناری وب‌سایتی است که در سال ۲۰۱۴ تأسیس شد که پرونده‌هایی را در مورد فعالان دانشجویی، اساتید و سازمان‌ها جمع‌آوری می‌کند. عمده فعالیت این وبسایت بر دانشگاه‌های آمریکای شمالی متمرکز است که آن‌ها را ضد اسرائیل یا یهودی‌ستیز می‌داند این وبسایت اسامی دانشجویان فهرست شده را برای کارفرمایان احتمالی ارسال خواهد کرد. فهرست ماموریت قناری توسط دولت اسرائیل و مقامات امنیتی مرزی برای بازجویی و ممانعت از ورود شهروندان آمریکایی طرفدار تحریم، سلب سرمایه و تحریم (BDS) و توسط کارفرمایان بالقوه استفاده شده‌است.
افرادی که نامشان توسط قناری در فهرست قرار گرفته گفته‌اند که این یک لیست سیاه است که برای ارعاب دانشجویان، اعضای هیئت علمی و فعالان اجتماعی درگیر در کار همبستگی فلسطین طراحی شده‌است. برخی از فعالان طرفدار اسرائیل تاکتیک‌های سایت را بیش از حد تهاجمی می‌دانند، در حالی که برخی دیگر تلاش‌های آن را علیه فعالان حامی فلسطین تحسین می‌کنند.
اپراتورهای وب سایت ناشناس ماندن و محرمانه بودن خود را با این جمله توجیه کردند که «بسیاری از مخالفان ما فقط می‌خواهند بدانند ما کی هستیم تا بتوانند به ما آسیب فیزیکی وارد کنند.»Inside Canary Mission, Edwin Black, 5 November 2016
طبق وب سایت آنها، ماموریت قناری «افراد و سازمان‌هایی را که نفرت از ایالات متحده، اسرائیل و یهودیان را در دانشگاه‌های آمریکای شمالی ترویج می‌کنند، مستند می‌کند». نمایه‌های موجود در وب‌سایت با استفاده از اطلاعات قابل مشاهده برای عموم که از سایت‌های رسانه‌های اجتماعی استخراج می‌شوند، ساخته می‌شوند. نمایه‌ها اغلب کاملاً دقیق هستند و حاوی اطلاعات شخصی مانند عکس‌های کودک افراد هستند. این وب سایت دارای هزاران پروفایل دانشجویان و اساتید است که سردبیران آن معتقدند در فعالیت‌های طرفدار فلسطین یا ضد اسرائیل شرکت داشته‌اند و به عنوان یک لیست سیاه توصیف شده‌است. همچنین شامل تعدادی نمایه برای برتری طلبان نژادی سفیدپوست است. ماموریت قناری میزبان برخی از مقالات عذرخواهی است که توسط افرادی نوشته شده‌است که پروفایل آنها در سایت ذکر شده‌است. در قبال نوشتن ندامت نامه، پروفایل‌های آنها از لیست وب سایت حذف می‌شود.
در دسامبر ۲۰۱۷، ماموریت قناری در مورد توئیت‌های یهودی‌ستیزانه دانشجویان مرتبط با همبستگی برای حقوق بشر فلسطین (SPHR) در دانشگاه مک‌مستر گزارش داد. این توییت‌ها بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۷ نوشته شده‌اند و حاوی حمایت از هیتلر و همچنین درخواست مرگ بر اسرائیل و صهیونیست‌ها بودند. SPHR در پاسخ گفت که «همه اشکال یهودستیزی در سازمان ما را محکوم می‌کند» و اظهارات ارجاع شده «به تمام معنا غیر قابل تحمل است». دانشگاه به‌طور فعال «پست رسانه‌های اجتماعی ناراحت کننده» را بررسی کرد، اما نتایج بررسی خود را منتشر نکرد زیرا «این رویه ما نیست که جزئیات اقدامات انجام شده یا تحریم‌های اعمال شده در مورد دانشجویان را ارائه دهیم».
در آوریل ۲۰۱۸، طی یک کمپین بایکوت، واگذاری و تحریم (BDS) در دانشگاه جورج واشینگتن، آگهی‌هایی با آرم مأموریت قناری در اطراف دانشگاه منتشر شد که در آن رأی‌گیری برنامه‌ریزی شده در سنای دانشجویان را محکوم می‌کرد. در روز رای‌گیری، دو مرد بالغ با لباس قناری در لابی ساختمانی که رای‌گیری در آن برگزار می‌شد به اجرای رقص پرداختند.در سپتامبر ۲۰۱۸، ماموریت قناری گزارشی در مورد این رأی منتشر کرد که در آن تاکتیک‌های یهودی‌ستیزانه و ضد اسرائیلی مورد استفاده برای ترویج رأی‌گیری مورد استفاده قرار گرفت.
در ماه مه ۲۰۱۸، ماموریت قناری گزارشی دربارهٔ پست‌های رسانه‌های اجتماعی اعضای شعبه دانشجویان برای عدالت در فلسطین در دانشگاه ایالتی فلوریدا منتشر کرد و گفت که ۳۶ درصد از پست‌های رسانه‌های اجتماعی توسط اعضای SJP «تأیید یا ترویج ترور و همچنین درخواست برای انتفاضه و خشونت علیه یهودیان». بخش FSU SJP متعاقباً بیانیه ای منتشر کرد و نوشت که آنها «کاملاً اظهارات نژادپرستانه، ضد سیاهپوستان و ضدیهودی برخی از افرادی که دانشجویان قبلی و اعضای فصل SJP ما بودند را محکوم و محکوم می‌کنند.» پست‌های رسانه‌های اجتماعی «انتقادات مشروع از سیاست‌ها و عملکردهای دولت اسرائیل بود، حتی اگر به عنوان یهودستیزانه معرفی شوند». به گفته ماموریت قناری، پاسخ FSU SJP پست‌های رسانه‌های اجتماعی را که «خواهان انتفاضه و خشونت علیه یهودیان بودند» محکوم نکرد.
بر اساس گزارش‌ها، سرویس‌های امنیتی اسرائیل از محتوای ماموریت قناری برای نمایش افراد پروفایل در فرودگاه بن گوریون استفاده کرده‌اند. آنها همچنین از ادعاهای مطرح شده در وب سایت برای توجیه تصمیمات برای اخراج افراد از اسرائیل استفاده کرده‌اند.
نمایه‌هایی که در ماموریت قناری میزبانی می‌شوند ممکن است به فرصت‌های شغلی افراد فهرست‌شده، به‌ویژه دانشجویان و اعضای هیئت‌علمی که هنوز رسمی نشده‌اند، با در دسترس قرار دادن اظهارات خود برای کارفرمایان بالقوه در یک نمایه آنلاین آسان، آسیب برساند.Boycott!: The Academy and Justice for Palestine, University of California Press, Sunaina Maira, page 94 به گفته WJT Mitchell که دارای نمایه ماموریت قناری است، کارفرمایان بالقوه مشاهده می‌کنند که نمایه‌های ماموریت قناری در بالای نتایج جستجوی Google برای دانش‌آموزان و فارغ‌التحصیلان اخیری که «مجموعه دستاوردهای خیلی عمیق» ندارند، ظاهر می‌شود.The Trolls of Academe: Making Safe Spaces into Brave Spaces, Los Angeles Review of Books, W. J. T. Mitchell, 5 January 2018
ماموریت قناری هیچ اطلاعاتی در مورد اینکه چه کسی وب سایت را اداره می‌کند یا سرمایه‌گذاری می‌کند منتشر نمی‌کند. اگرچه وب سایت ماموریت قناری ادعا می‌کند که این یک سازمان غیرانتفاعی است، اما هیچ سازمانی با نام ماموریت قناری در سازمان امور مالیاتی ثبت نشده‌است. اگرچه وب‌سایت Canary Mission راهی برای کمک مالی به سازمان از طریق کارت اعتباری یا نقدی ارائه می‌کند، هیچ سابقه عمومی از حامیان و/یا اهداکنندگان مأموریت قناری وجود ندارد. چندین سازمان طرفدار اسرائیل هرگونه وابستگی به ماموریت قناری را رد کرده‌اند.
به گفته ادوین بلک، اظهارات افراطی یهودستیزانه و همچنین تهدیدهای آشکار به خشونت علیه ماموریت قناری انجام شده‌است. به دنبال این تهدیدها، ماموریت قناری حتی محتاط تر شد و از افشای موقعیت فیزیکی یا هویت خود اجتناب کرد. طبق وبلاگ ماموریت قناری، «بسیاری از بدخواهان ما فقط می‌خواهند بدانند ما چه کسی هستیم تا بتوانند به ما آسیب فیزیکی وارد کنند»، که به گفته بلک، باعث شده‌است که ماموریت قناری ارتباطات خود را با خبرنگاران محدود کند. بلک، که می‌گوید توانست موقعیت و عملیات ماموریت قناری را تأیید کند، می‌گوید که آنها گروهی از دانشجویان و دانش‌آموزان سابق هستند که در یک دفتر متوسط در یکی از شهرهای آمریکا کار می‌کنند.Inside Canary Mission, Edwin Black, 5 November 2016
در اکتبر ۲۰۱۸، "فوروارد" و "هاآرتص" گزارش دادند که ماموریت قناری از بنیاد خانواده هلن دیلر، یک بنیاد حمایت کننده از فدراسیون جامعه یهودی سانفرانسیسکو (JCFSF) بودجه دریافت کرده‌است، و عملیات این سازمان توسط جاناتان باش از طریق یک مؤسسه خیریه اسرائیلی به نام مگاموت شالوم اداره می‌شود. . بلافاصله پس از افشای، JCFSF اعلام کرد که کمک مالی به ماموریت قناری را متوقف خواهد کرد. "فوروارد" همچنین بنیاد جامعه یهودی لس آنجلس را به عنوان کمک کننده اصلی به مگاموت شالوم معرفی کرد که مبلغی معادل ۲۵۰۰۰۰ دلار در سال‌های ۲۰۱۶–۲۰۱۷ اهدا کرده‌است.
"لابی – ایالات متحده"، تحقیقات مخفی الجزیره در مورد کمپین نفوذ مخفی اسرائیل در ایالات متحده، گزارش داد که آدام میلشتاین منبع اصلی بودجه برای ماموریت قناری بوده‌است.
ربکا پیرس، فیلمساز، ماموریت قناری را با استفاده از «تاکتیک‌های مک کارتیستی» و به‌کارگیری «نژادپرستی آشکار» توصیف کرد.Website targets pro-Palestinian students in effort to harm job prospects, Amanda Holpuch, 27 May 2015, The Guardian نویسندگان "Le Monde Diplomatique" و دانشگاهیان یهودی، شیوه اخاذی عذرخواهی از افراد مورد هدف در ازای عفو توسط مأموریت قناری را با رژیم‌های استبدادی و مک کارتیسم در ایالات متحده مقایسه کرده‌اند.
"فوروارد" گزارش داد که در حالی که برخی از پروفایل‌ها حاوی محتوایی هستند که «واقعاً دردسرساز» هستند، مانند پست‌های رسانه‌های اجتماعی ضدیهودی، سایر اتهامات مطرح شده توسط این وب سایت گمراه کننده هستند. یکی از این پروفایل‌ها دانشجویی را متهم به «اهریمن ساختن اسرائیل» کرد، زیرا این دانشجو در یک شامی که توسط هیلل برگزار شده بود، از تصمیم دونالد ترامپ برای انتقال سفارت ایالات متحده به اورشلیم انتقاد کرده بود. به گفته امیلی شفر عمرمن، وکیل اسرائیلی، اطلاعات ماموریت قناری «اغلب نه موثق، نه کامل و نه به روز است». او گفت که این سایت نباید توسط مقامات مرزی اسرائیل استفاده شود زیرا استانداردهای قابل اطمینانی را که توسط قانون اسرائیل تعیین شده‌است مطابقت ندارد.
منابع طرفدار فلسطین فعالیت‌های ماموریت قناری را به عنوان تلاشی برای ساکت کردن منتقدان اسرائیل در دانشگاه‌های آمریکا از طریق ارعاب محکوم کرده‌اند. در پاسخ، فعالان حامی فلسطین وب‌سایتی به نام «علیه مأموریت قناری» راه‌اندازی کرده‌اند و می‌گویند که قصد دارند پروفایل‌های افرادی را که توسط مأموریت قناری هدف قرار گرفته‌اند میزبانی کنند تا فعالیت‌های خود را به صورت مثبت به تصویر بکشند.
برخی از سازمان‌های طرفدار اسرائیل نیز از ماموریت قناری به دلیل تاکتیک‌های تهاجمی آن انتقاد کرده‌اند. دانشجویان یهودی و طرفدار اسرائیل گفته‌اند که دانشجویان و اساتید حامی فلسطین به آنها مظنون به تبانی با ماموریت قناری هستند و آنها را حتی زمانی که با قناری ارتباط نداشتند، مقصر می‌دانند. ائتلاف اسرائیل در پردیس، مأموریت قناری را تأیید کرده و نوشته‌است که «از طریق پلتفرم‌های آنلاین مانند ماموریت قناری، پایگاه داده‌ای که به افشای نفرت از یهودیان و اسرائیل اختصاص دارد، جامعه طرفدار اسرائیل یک بازدارندگی قوی در برابر یهودی ستیزی و فعالیت‌های BDS ایجاد کرده‌است.».
در فوریه ۲۰۱۸، توییتر برای مدت کوتاهی حساب ماموریت قناری به دلیل افشای توییت سال ۲۰۱۷ یک فعال طرفدار فلسطین که "اشعار ادل را برای گفتن "آتش به جان یهودیان" تغییر داده بود، تعلیق کرد. به گفته توییتر، آنها در مسدود کردن قناری خطا کردند.
در اکتبر ۲۰۱۹، ری حنانیا در مورد ماموریت قناری اظهار نظر کرد:«تصور کنید که اگر وب‌سایتی وجود داشته باشد که فهرست عمومی یهودیان را داشته باشد و عکس‌ها و اطلاعات شخصی آنها را صرفاً به این دلیل که آنها حامیان فعال اسرائیل بودند منتشر کند، خشم ابراز می‌شود. خوب، شما باید آن را تصور کنید زیرا وجود ندارد. اما لازم نیست وب‌سایتی را تصور کنید که عکس‌ها و اطلاعات شخصی آمریکایی‌های عرب را نشان می‌دهد که از حقوق فلسطینی‌ها حمایت می‌کنند و مملو از اتهامات وحشیانه دربارهٔ «یهودستیزی» و حتی «ضد آمریکایی بودن» آنها است.
دوک‌نشین بریتانی (: "Dugelezh Breizh"[dyˈɡɛːlɛs ˈbrɛjs] ; : "Duché de Bretagne") یک ایالت فئودالی قرون وسطایی بود که تقریباً بین ۹۳۹این تاریخ نبرد Trans-la-Fôret بود تا ۱۵۴۷سالی که القاب پادشاه فرانسه و دوک بریتانی در یک فرمانروا به نام آنری دوم فرانسه ادغام شدند. وجود داشت. محدوده و قلمروی آن شبه جزیره شمال غربی اروپا را می‌پوشاند که از غرب با اقیانوس اطلس و از شمال به کانال مانش محدود می‌شود. همچنین با رودخانه لوار در جنوب و نورماندی و سایر استان‌های فرانسه در شرق هم‌مرز بود. دوک‌نشین پس از اخراج ارتش وایکینگ‌ها از منطقه در حدود سال ۹۳۹ میلادی تأسیس شد. وضعیت دوک‌نشین، در قرون ۱۰ و ۱۱، از نظر سیاسی ناپایدار بود و دوک‌ها تنها قدرت محدودی را در خارج از سرزمین‌های شخصی خود داشتند. دوک‌نشین روابط مختلطی با دوک‌نشین همسایه‌اش یعنی نورماندی داشت، گاه با آن متحد می‌شد و در زمان‌های دیگر، مانند جنگ برتون و نورماندی، وارد درگیری آشکار می‌شد.
هنری دوم، پادشاه انگلستان در اواسط قرن دوازدهم به بریتانی حمله کرد و در سال ۱۱۵۸ بر اساس قراردادی با دوک کانن چهارم، کنت نانت شد. پسر هنری، جفری، از طریق ازدواج با کنستانس، دوشس موروثی، دوک بریتانی شد. آنژوین‌ها تا زمان فروپاشی امپراتوری خود در شمال فرانسه در سال ۱۲۰۴، کنترل بریتانی را در دست داشتند. سلطنت فرانسه تا پایان قرن سیزدهم نفوذ خود را بر دوک‌نشین گسترش داد. جنگ داخلی در قرن چهاردهم آغاز شد، زیرا مدعیان رقیب برای تصاحب دوک‌نشین در طول جنگ جانشینی برتون با جناح‌های مختلف مورد حمایت انگلستان و فرانسه رقابت کردند.
ماهیت مستقل دوک‌نشین پس از مرگ فرانسیس دوم در سال ۱۴۸۸ به پایان رسید. دوک‌نشین توسط دخترش آنا به ارث رسید، اما شارل هشتم پادشاه فرانسه ازدواج قبلی او را لغو و سپس خود با او ازدواج کرد. در نتیجه، پادشاه فرانسه عنوان دوک بریتانی را با استفاده از حق یوره اوکساریس را به دست آورد. پس از مرگ ملکه کلود فرانسه، آخرین دوشس مستقل، تاج دوک در سال ۱۵۳۲ از طریق رای املاک بریتانی با تاج فرانسه متحد شد. پسران او فرانسیس سوم، دوک بریتانی و سپس آنری دوم، پادشاه فرانسه در هر صورت با مرگ پدرشان اتحادیه شخصی ایجاد می‌کردند.
پس از انقلاب فرانسه و در نتیجه شکل‌های مختلف حکومت جمهوری‌خواه فرانسه از سال ۱۷۹۲، نظام (یا بخش‌ها) با نظام دپارتمان‌های فرانس جایگزین شد که تحت جمهوری پنجم فرانسه ادامه دارد. در دوران مدرن، بخش‌ها به مناطق اداریایجاد مناطق در فرانسه مدرن بر اساس قانون عدم تمرکز (۲ مارس ۱۹۸۲) اتفاق افتاد. پیوسته‌اند، اگرچه منطقه اداری بریتانی کل دوک‌نشین قرون وسطایی را در بر نمی‌گیرد.
ویلیام کمبل پرستون برکنریج (William Campbell Preston Breckinridge) (۲۸ اوت ۱۸۳۷–۱۸ نوامبر ۱۹۰۴)، حقوقدان و سیاستمدار دموکرات از کنتاکی و از سال ۱۸۸۵ تا ۱۸۸۹۵ و عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. او عضو کوچک خانوادهٔ سیاسی برکنریج بود: نوهٔ سناتور جان برکینریج و اولین پسر عموی جان سی. برکینریج معاون رئیس‌جمهور بود.
ویلیام برکنریج پسر رابرت جفرسون برکنریج وزیر و آموزگار سرشناس کنتاکی و سیاست‌مدار اتحادیه‌گرا، در شهر بالتیمور ایالت مریلند به‌دنیا آمد. مادرش آن سوفرونیسبا پرستون پیشین بود. برکنریج عمدتاً در پنسیلوانیا جاییکه پدرش رئیس کالج جفرسون بود، بزرگ شد.
برکنریج در سال ۱۸۵۵ از سنتر کالج واقع دنویل ایالت کنتاکی فارغ شد. بعداً مدت یکسال در رشته پزشکی تحصیل نمود اما سپس به تحصیل در رشته حقوق تغییر رشته داد. در سال ۱۸۵۷ مدرک دکتری حرفه‌ای حقوق یا "جی‌دی" را از دانشگاه لوئیزویل به‌دست‌آورد. با هدف پیشبرد وکالت به شهر لکسینگتون ایالت کنتاکی برگشت. در این زمان با لوکرتیا کلی نوهٔ هنری کلی ازدواج کرد. هنری کلی در سال ۱۸۶۰ فوت نمود.
ویلیام برخلاف موضع اتحادیه‌گرایی پدرش (برکنریج بزرگ از انتخاب لینکلن حمایت کرد)، در سال ۱۸۶۱ وارد ارتش ایالات مؤتلفه یا کنفدراسیون شد و به‌عنوان کاپیتان به خدمت نظامی منصوب شد. برکنریج در سواره نظام تحت فرماندهی جان هانت مورگان خدمت کرد. برکنریج در پایان جنگ سرهنگ سواره نظام نهم کنتاکی بود. همچنین به عنوان نگهبان جفرسون دیویس در جریان پرواز از ریچموند خدمت نمود.
برکنریج بعد از جنگ شهر لکسینگتون، به ایالت کنتاکی برگشت و در آنجا وکالت خود را از سر گرفت و در دانشگاه به تدریس علم حقوق (رویهٔ قضائی) پرداخت.
برکنریج از سال ۱۸۶۶ تا سال ۱۸۶۸ به‌عنوان سردبیر روزنامهٔ "آبزرور و ریپورتر" لکسینگتون خدمت کرد. در سال ۱۸۶۹ برای پُست دادستانی شهرستان کاندیدا شد اما شکست خورد و این شکست تا حد زیادی به دلیل حمایت او از مجاز شمردن شهادت آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در دادگاه‌ها بود."Dictionary of American Biography" Vol. 2 p. 12 در سال ۱۸۸۴ به‌عنوان نماینده دموکرات در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد و چار مرتبه مجدداً انتخاب شد که از سال ۱۸۸۵ تا سال ۱۸۹۵ خدمت کرد.
برکنریج سال‌های بعدی با ایسا دشا ازدواج نمود. پس از مرگ ایسا دشا در سال ۱۸۹۲ با لئوس وینگ ازدواج نمود.
در سال ۱۸۹۰ عضو مؤسس انجمن پسران انقلاب آمریکا در ناحیهٔ کلمبیا شد. برکنریج فراماسون و عضو معبد شوالیه‌های فراماسونری بود.
مادلین وی. پولارد، در سال ۱۸۹۳ به‌خاطر نقض وعده‌اش در ازدواج با وی علیه برکنریج دعوی باز کرد. محاکمه یک شور و هیجان ملی بود؛ افشای خیانت برکنریج و دفاع ضعیف وی در برابر اتهام نقض تعهد، سبب باخت دعوی شد که به پایان زندگی سیاسیش منجر شد.
برکنریج در سال ۱۸۹۶ در یک تکت ائتلافی نیرومند برای عضویت در کنگره نامزد شد اما شکست خورد. بعد از این شکست از طرف روزنامهٔ لکسینگتون مورنینگ هرلاد نویسندهٔ سرمقاله تعیین شد.
برکنریج در کنوانسیون نوامبر سال ۱۹۰۱ فدراسیون کار در لکسینگتون سخنرانی شیوای بیان نمود که در این سخنرانی از محاسن و مزیت‌های شش روز کار در هفته تمجید کرد، با اعتصابات خشونت‌بار مخالفت نمود و مذاکرات را تشویق نمود. روز بعد جیمز دی. وود، معاون رئیس گروه مسئولیت کنوانسیون را به‌عهده گرفت و در تصویب قطعنامه‌های کمک کرد که برکنریج آن را «دشمن سازمان‌های بازرگانی و کار ایالت» نامید. مجادلهٔ که در پی آن پدیدار گشت، سبب انشعاب در عضویت فدراسیون شد.
برکنریج بعد از جنگ داخلی نظریاتی که سبب مبارزهٔ او برای کنفدراسیون شده بود را ترک نمود و طرفدار برابری نژادی شد.
برینریج گفت: هرچه زودتر آمریکایی‌ها خود را از شر نژادپرستان ظالم خلاص نمایند، «به زودی متوجه خواهند شد که نهادهای شان در خطر قرار ندارد، تمدن آن‌ها در خطر نیست و این‌که سلطهٔ سیاسی بلامنازع دایمی و عملی آن‌ها از بین نخواهد رفت». برکنریج به امید این‌که یک روزی «تمامی نژادها از آزادی مشترکی که توسط قانون امپراتوری تضمین شده باشد، برخوردار شوند»، با آزمون سواد و سایر ابزارهای سلب حق رأی سیاه‌پوستان مخالفت کرد.Klotter, pg. 180
به عنوان سردبیر روزنامهٔ آبزرفر و ریپورتر در سال ۱۸۶۶ الی ۱۸۶۸، برکنریج از لغو محدودیت‌ها بر شهادت سیاه‌پوستان حمایت نمود. برکنریج و سایر افراد «عزیمت جدید» بر این عقیده بودند که به رسمیت شناختن حق مدنی کامل سیاه‌پوستان شامل حق شهادت علیه سفیدپوستان، پیش‌شرط ترقی و پیشرفت است. برخلاف معمول آن‌ها پیشنهاد کردند که این کار را از طریق حزب دموکرات به انجام برسانند که در این زمان از برتری نژادی سفیدپوستان حمایت می‌کرد.Howard, Victor B. 1983. "Black Liberation in Kentucky: Emancipation and Freedom, 1862–1884." University Press of Kentucky. , pp. 141–2
برکنریج به‌عنوان یک وکیل از سیاه‌پوستان در دادگاه وکالت می‌کرد. زمانی‌که یک مرد سیاه‌پوست شهرستان فرانکلین به قتل یک شهروند سرشناس که گروهی مردم را برای گرفتاری وی رهبری کرده بود، مجرم شناخته شد، برکنریج برای گرفتن عفو تلاش می‌کرد. برکنریج در سال ۱۸۶۹ کاندیدا دادستان ایالتی در شهرستان بویل شد و مسئله شهادت موضوع اصلی کمپین انتخاباتی او بود. برکنریج قصد داشت شهادت سیاه‌پوستان را در همه پرونده‌ها بپذیرد و شهرستان فایت را به‌عنوان نمونهٔ تأیید کرد تا تمامی ایالت باید از آن پیروی نماید.
برکنریج به عنوان عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده از کمیسر کار درخواست نمود تا یک کارمند سیاه‌پوست اداره سرشماری را که ترس داشت به دلیل نژاد از کار اخراج شود، در شغلش ابقا نماید.
برکنریج از بوکرت. واشینگتن و دبلیو. ای.بی. دیو بویس ستایش کرد. وی با مقایسه با کتاب برخاستن از بردگی اثر بوکر تی. واشینگتن با کتاب ارواح مردمان سیاه‌پوست اثر دیوبویس، هر دو کتاب را «خدمات قابل توجه» به ادبیات خواند و روح را «مهم‌ترین و برجسته‌ترین عبارتی نامید که تا آن‌زمان توسط یک سیاه‌پوست نشر شده بود». وی هر دو کتاب و هر دو مرد را به خوانندگانش توصیه نمود.
یک حقوق‌دان جوان سیاه‌پوست در طول مشکلات سال ۱۸۹۴ به برکنریج کمک کرد و خاطرنشان ساخت که او «مردان جوان رنگین‌پوستان» را در حرفهٔ وکالت شان کمک نموده بود. برکنریج آیندهٔ بهتری را برای روابط نژادی پیش‌بینی کرد: «موانع برداشته خواهد شد، تعصبات محو خواهد شد، برتری‌های طبقاتی زدوده خواهد شد. نه به یک‌بارگی، نه در عصر ما؛ نه بدون مبارزه نفس‌گیر؛ نه بدون شجاعت و قربانی، اما آهسته آهسته، یقیناً روز قوی‌تر می‌شود؛ خورشید به سمت ظهر بهتر و غروب سرور طلوع می‌نماید». وی با تقلید از پدرش نوشت: «سیاه‌پوست یک انسان است و نژاد در وحدت ذاتی خود یک نژاد است». تمام بشر از یک خون ساخته شدند.
برکنریج در سال ۱۸۵۹ با لئوسیا کلی ازدواج کرد. در سال ۱۸۶۱ با ایسا دشا ازدواج نمود؛ این دو، والدین سوفونیسبا برکنریج، دشا برکنریج و رابرت جفرسون برکنریج بودند. در سال ۱۸۹۳ با لئوسی اسکات وینگ ازدواج نمود. در سال ۱۸۹۳ مادلین پولارد به دلیل نقض وعده ازدواج، علیه وی شکایت کرد. برکنریج در مبارزه دادگاه ماه‌های بعدی بازنده شد و مدت کوتاهی پس از آن در انتخاب مجدد به کنگره شکست خورد.
برکنریج در ۱۸ نوامبر سال ۱۹۰۴ درگذشت و در قبرستان لکسینگتون به خاک سپرده شد.
«رضا رضا» سروده‌ای از سهیل محمودی دربارهٔ علی بن موسی الرضا به سال ۱۳۶۸ است که توسط گروه سرود آباده در سال ۱۳۷۵ اجرا شد. تنظیم و آهنگسازی این شعر برای اجرا در سرود توسط ابراهیم پاسیار و بهنام محمدبیگی انجام گرفت و اولین اجرای آن نیز در حرم امام رضا بود.
اسکاتس‌دیل ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
در ادامه اعتراضات و اعتصابات سراسری معلمان ایران حول مطالبات مشخص و اعلام‌شده مانند آزادی معلمین دربند، امکان تحصیل رایگان، بهبود معیشت نیروهای خدماتی و…، از اول اردیبهشت ۱۴۰۱ در بسیاری از شهرهای ایران مانند تهران، شهرهای کرج، مریوان، ماهشهر، شیروان، اصفهان، سنندج، سقز، نیشابور، پلدختر، کامیاران، سقز، اسلام‌آباد غرب، رشت، شیراز، کرمانشاه، مریوان، زنجان، هرسین، بوکان، کامیاران، خرم‌آباد، کوهدشت، مشهد، اهواز، دهگلان، یزد، رشت، همدان، قم، بیجار، شهرضا، تاکستان، شهرکرد، بهمئی، الیگودرز، بوشهر، یاسوج، اراک، مهریز، شوشتر، لاهیجان، دلفان، شوش، بروجرد، سیرجان، رستم، کازرون، داراب، زرین‌دشت، فیروزآباد، سردشت، ملارد و جلفا، تجمع اعتراضی برگزار شد.
این تجمعات اعتراضی عمدتاً با ایجاد فضای امنیتی و دستگیری برخی از معلمین از جانب نیروی انتظامی همراه بوده‌است. سرکوب معلمان محدود به این موارد نمی‌گردد طی شش ماه گذشته صدها معلم در سراسر کشور به بازپرسی و نهادهای امنیتی احضار شده، دادگاه محمود بهشتی لنگرودی، محمود ملاکی، عزیز قاسم‌زاده، رادا مردانی، پیروز نامی، علی کروشات، فرنگیس نسیم پور، غلامرضا غلامی کندازی و … برگزار شده‌است و محمدرضا رمضان‌زاده نیز دوران محکومیت خود را با پابند الکترونیکی سپری می‌کند.
معلمان معترض از ابتدا مطالبات خود را در این تجمعات، «آزادی بی قید و شرط معلمان دربند»، «اجرای کامل قانون رتبه‌بندی فرهنگیان شاغل و همچنین قانون همسان‌سازی حقوق بازنشستگان»، «رسمی شدن نیروهای استخدام موقت، نیروهای خدمات آموزشی، آموزشیاران نهضت و مربیان پیش‌دبستانی»، «پرداخت پاداش پایان خدمت فرهنگیان سال ۱۴۰۰»، «بهبود معیشت نیروهای خدماتی»، «اجرای اصل ۳۰ قانون اساسی»، «آزادی معلمان زندانی»، «آموزش رایگان و باکیفیت برای دانش‌آموزان»، «پرداخت بیمه دانش آموزان» و همچنین «تشکیل کلاس‌های درس با ظرفیت حداکثر ۱۶ دانش‌آموز» عنوان کردند.
اولین تجمع اعتراضی معلمان در سال ۱۴۰۱، اول اردیبهشت در بسیاری از شهرهای ایران به شکل هم‌زمان برگزار شد. فعالان صنفی از بازداشت معلمان معترض در شهرهای مختلف و حضور نیروهای امنیتی در تجمع‌ها خبر دادند.
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان در قطعنامه پایانی تجمع اول اردیبهشت نوشته‌است: «خیابان از آن ما است تا زمانی که تمام مطالبات ما محقق شود. سرکوب و زندان و پرونده سازی قادر نیست جنبش معلمان را یک گام به عقب براند.»
یکشنبه ۱۱ اردیبهشت تجمع سراسری معلمان در شهرهایی چون اردبیل، شیراز، مریوان، اصفهان، کرج، اراک، بوشهر، نورآباد در استان فارس، سقز، کرمانشاه، الیگودرز، خمینی‌شهر و … ایران برگزار شده‌است.
پنجشنبه ۲۲ اردیبهشت ماه سومین تجمع سراسری معلمان در سال جاری برگزار گردید. این تجمعات اعتراضی در پی فراخوان شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران و معلمین بازنشسته در شهرهای مختلف کشور از جمله: تهران، مریوان، سنندج، کرمانشاه، شیراز، آمل، دهگلان، نورآباد (ممسنی)، بیجار، سقز، شهرضا، سردشت، اردبیل، رشت، اهواز، کرج، قزوین، بجنورد، آبدانان، فسا، اراک، زاهدان، رضوانشهر، اسلام‌آباد غرب، ساری، تبریز، گچساران، دیواندره، بوکان، همدان، تاکستان، بانه و لنگرود، در تهران در مقابل ساختمان مجلس شورای اسلامی و در سایر شهرها در مقابل اداره آموزش و پرورش برگزار شد که در ادامه‌اش با بازداشت ده‌ها تن از شرکت‌کنندگان توسط نیروهای انتظامی همراه گردید.
سه‌شنبه ۱۰ خرداد، شماری از معلمان سنندج با برگزاری تجمع اعتراضی در مقابل اداره آموزش و پرورش این شهر با سر دادن شعار «معلم زندانی آزاد باید گردد» خواستار رسیدگی به مطالبات خود شدند.
شنبه ۲۱ خردادماه ۱۴۰۱، جمعی از فرهنگیان بخش نشتا از توابع تنکابن، در مقابل ساختمان دادگاه تجدیدنظر استان در ساری، تجمع اعتراضی بر پا کردند.
دوشنبه ۲۳ خردادماه، شماری از معلمان پیش‌دبستانی استان خوزستان در مقابل اداره کل آموزش و پرورش استان در اهواز تجمع داشتند. آنها با سر دادن شعارهایی خواهان استخدام و تعیین تکلیف وضعیت خود شدند.
پنجشنبه ۲۶ خرداد، به دنبال اعلام شورای هماهنگی فرهنگیان ایران، معلمان شاغل و بازنشسته در شهرهای مختلف ایران از جمله یاسوج، دلفان، خرم‌آباد، مریوان، ساری، شهرکرد، زنجان، اردبیل، الیگودرز، رشت، اهواز، کرمانشاه، ملایر، بابل، رضوانشهر، هرسین، بیجار، آبدانان، اسلام‌آباد غرب، سردشت، کرج، اندیمشک، شهرکرد، همدان، مرند، ساری، کاشمر، سنندج، بوکان، مریوان، سقز، ارومیه، یزد، اصفهان، کامیاران، دیواندره و جلفا، در مقابل اداره آموزش و پرورش این شهرها، تجمع‌های اعتراضی برگزار کردند. نیروهای امنیتی با حضوری گسترده در مقابل ساختمان مجلس، مانع از برگزاری تجمع اعتراضی معلمان ساکن تهران شدند. تجمع‌های اعتراضی فرهنگیان در سقز و سنندج نیز، با حضور گسترده نیروهای امنیتی همراه بود. معلمان در کرمانشاه در اعتراضات خود شعارهایی از قبیل «با این همه هیاهو، حاصل وعده‌ها کو» و «فرهنگی می‌میرد، ذلت نمی‌پذیرد» سر دادند. اعتراض بازنشستگان و فرهنگیان رشت نیز با شعارهایی از جمله «تورم، گرانی، بلای جان مردم» و «زندانی سیاسی آزاد باید گردد» همراه بود.
یکشنبه ۲۹ خردادماه، شماری از معلمان و خانواده فرهنگیان بازداشتی در مقابل دادگاه شهر سقز در اعتراض به ادامه یافتن بازداشت و بی‌خبری از بازداشت شدگان تجمع داشتند.
شنبه ۲۹ مرداد، گروهی از فرهنگیان، در برابر ساختمان وزارت آموزش و پرورش در تهران تجمع اعتراضی برپا کردند. معلمان معترض با حمل پلاکارد و دادن شعار نسبت به وضعیت معیشتی و بلاتکلیفی خود معترض بوده و خواستار اجرای کامل قانون رتبه‌بندی فرهنگیان شدند.
سه‌شنبه ۱۵ شهریور: جمعی از معلمان خرید خدمت اداره کل آموزش و پرورش استان مرکزی، نسبت به عدم به‌کارگیری نیروهای خرید خدمت، در مقابل ساختمان استانداری واقع در اراک، دست به تجمع اعتراضی زدند.
یکشنبه ۲۰ شهریور: تعدادی از معلمان و خانواده دانش آموزان استثنایی در مقابل سازمان آموزش و پرورش استثنایی کشور در تهران، در اعتراض به محدودیت جدید حمل و نقلی برای این دانش آموزان تجمع کردند.
شنبه ۱۲ آذر: شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی معلمان ایران، با صدور بیانیه‌ای با اعتراضات و اعتصابات سراسری در روزهای ۱۴، ۱۵ و ۱۶ آذر اعلام همبستگی کرد و از تمامی فرهنگیان و معلمان ایران خواست در این اعتراضات در کنار دانش‌آموزان و دانشجویان در کف خیابان حضور داشته باشند و از آنها حمایت کنند.
چهارشنبه ۱۶ آذر: شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران در اعتراض به دستگیری پریا فرامرزی، دانش‌آموز ۱۶ ساله و انتقال او به زندان شیراز، اعلام کرد خواهان آزادی هرچه زودتر و بدون قید شرط پریا فرامرزی و تمام دانش‌آموزان و معلمان زندانی است.
در اول اردیبهشت ۱۴۰۱ فقط در تهران، ۷۰ معلم مرد و زن دستگیر شدند. از این تعداد بازداشت شده ۴۰ نفر زن به بازداشتگاه خیابان «وزرا» و ۳۰ معلم مرد که به بازداشتگاه «گیشا» منتقل شده‌اند.
در ۱۱ اردیبهشت معلمین بازداشت شده در یاسوج بین ۳۰ تا ۵۰ نفر گزارش شده‌است. علاوه بر یاسوج شمار دیگری از معلمان نیز در دیگر شهرها بازداشت‌ها شدند که از آن میان می‌توان به بازداشت مسعود فرهیخته و لطف‌الله جمشیدی در تهران و سیامک چهرازی در اهواز اشاره کرد. همچنین رسانه‌ها از بازداشت معصومه دهقان، معلم بازنشسته و همسر عبدالفتاح سلطانی وکیل، در جریان تجمع سراسری مقابل مجلس خبر داده‌اند.
در تجمعات ۲۲ اردیبهشت و پیش از آن معصومه دهقان، مسعود فرهیخته، ژاله روحزاد و لطف‌الله جمشیدی، در تهران و مسعود نیکخواه در مریوان، سیامک چهرازی در اهواز، بازداشت شدند. بازداشت آقای چهرازی همراه با ضرب و شتم صورت گرفته‌است. معصومه دهقان ساعتی پس از بازداشت آزاد شد. همچنین برخی گزارش‌ها حاکی از بازداشت ده‌ها تن از معلمان در یاسوج است. هویت تعدادی از این شهروندان «یعقوب زارع، رحیم زارع، هجیر حجتی، خدیجه مبارکی، بهنام آصف جاه، کوروش جلیل، سعید طاهری، ثریا آقایی و ساسان ضرغامپور» به همراه تعدادی از خانم معلمین گزارش شده‌است. شهروندان بازداشت شده در یاسوج به بازداشتگاه پلیس اطلاعات و امنیت این شهر منتقل شده‌اند. از سوی دیگر در جریان تجمع معلمان لنگرود، دستکم ۵ تن از معلمان از جمله محمود بهشتی لنگرودی، اسدی، مراد علی بیگی بازداشت شدند. صبح ۲۲ اردیبهشت پیش از شکل‌گیری تجمع صفر رمضانی، فعال دیگر صنفی معلمان توسط نیروهای امنیتی در لنگرود بازداشت شد.
«اسماعیل عبدی»، «هاشم خواستار»، «محمدحسین سپهری»، «محمدتقی فلاحی»، «شعبان محمدی» «لطیف روزی‌خواه»، «محمدرضا رمضان‌زاده»، «حسین رمضان‌پور»، «یعقوب یزدانی»، «نصرت بهشتی»، «زینب همرنگ»، «معصومه عسکری»، «هاله صفرزاده»، «ناجی سواری»، «ماهر دسومی»، «علی عبیداوی»، «جواد لعل محمدی» و «عالیه اقدام دوست» معلمانی هستند که با تشکیل پرونده از سوی نهادهای امنیتی و صدور حکم در دستگاه قضایی، ایام حبس ناعادلانه خود را سپری می‌کنند.
«معلم زندانی، آزاد باید گردد»
«ننگ ما ننگ ما، دولت الدنگ ما، وزیر الدنگ ما»
«معلم می‌میرد ذلت نمی‌پذیرد»
«وزیر بی‌لیاقت، استعفا استعفا»
«اصغری، همتی، عباسی و نعمتی آزاد باید گردند»
«یه سیسمونی کم بشه، مشکل ما حل می‌شه»
«سیسمونی رو رها کن، فکری به حال ما کن»
بالتیک () یکی از ناحیه‌های شهر اسلو، نروژ می‌باشد.
این ناحیه در قسمت جنوب شرقی اسلو واقع شده. این شهر به دلیل نزدیکی به ناحیهٔ جنگلی بالتیک، یک تفرجگاه و منطقه پیاده‌روی محبوب برای شهروندان اسلو و لورنسکوگ است. بالتیک در نزدیکی بولر، اپسال و منگلرود تشکیل شده‌است که همه آن‌ها در اطراف دریاچه بالتیک قرار دارند. منطقه بالتیک از تاریخ ۱۹۹۲ یک ناحیه حفاظت شده حیات وحش بوده‌است.
بالتیک به‌طور سنتی یک بخش متوسط و کارگر نروژی بوده‌است، در مقایسه با بخش‌های مهاجرپذیرتر در اسلو ایست اند، مانند النا، گررود، استونر و سوندره نورستراند.
باشگاه ستاره ایل منگلرود که به هاکی روی یخ و فوتبال معروف است در اینجا قرار دارد.
آنالایزر گاز حرارتی و تکامل یافته (TEGA) یک ابزار علمی روی فضاپیمای "فونیکس"، یک فرودگر مریخ است که در سال ۲۰۰۸ بر روی سیاره مریخ فرود آمد و کار کرد. طراحی TEGA بر اساس تجربه به دست آمده از مأموریت شکست‌خورده قطب نشین مریخ است. نمونه‌های خاک گرفته‌شده از سطح مریخ توسط بازوی ربات در نهایت به TEGA تحویل داده می‌شوند، جایی که در یک کوره تا حدود ۱۰۰۰ درجه سانتی‌گراد گرم می‌شوند. این گرما باعث می‌شود که ترکیب‌های فرار به صورت گازی خارج شوند که برای تجزیه و تحلیل به طیف‌سنج جرمی فرستاده می‌شود. این طیف‌سنج برای اندازه‌گیری نسبت‌های ایزوتوپی برای اکسیژن، کربن، نیتروژن و گازهای سنگین‌تر تنظیم شده‌است. مقادیر تشخیص به ۱۰ قسمت در میلیارد می‌رسد. فونیکس TEGA دارای ۸ کوره است که برای برداشتن ۸ نمونه کافی می‌باشد.
اجزای اصلی:
خاک توسط یک بازوی رباتیک که به شکل ملاقه است، به TEGA تحویل داده شد.
میراث جهانی در اوگاندا شامل سه اثر ثبت شده در کشور اوگاندا توسط میراث جهانی یونسکو است.
سایت‌های سازمان میراث جهانی آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو، مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی یونسکو، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده‌است. اوگاندا این پیمان‌نامه را در ۲۰ نوامبر ۱۹۸۷ پذیرفت و از آن هنگام، مکان‌های طبیعی و فرهنگی اوگاندا واجد شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند.
در سال ۱۹۹۴ میلادی، دو پارک ملی در استان غربی اوگاندا، با معیارهای طبیعی به ثبت جهانی رسیدند. سومین اثر، مقبره‌های کاسوبی، یک مکان فرهنگی است که به تاریخ این کشور مرتبط است و در سال ۲۰۰۱ به ثبت رسید؛ اما با توجه به خطرهایی که این سازه را تهدید می‌کرد، یونسکو این اثر را در سال ۲۰۱۰، در فهرست آثار در معرض خطر قرار داد و در سال ۲۰۲۰ آتش‌سوزی مهیبی این بنا را تخریب نمود. هنوز هم مقبره‌های کاسوبی وضعیت نامناسبی دارد.
علاوه بر مکان‌هایی که در فهرست میراث جهانی ثبت شده‌اند، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از مکان‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر گرفته شوند، ارائه کنند. نامزدهای فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی ثبت شده باشد. اوگاندا پنج اثر را در فهرست آزمایشی خود دارد.
پَرموزی ، یک گونه از پرندگان گنجشک‌سان از خانواده فرخندگان است. پیش از توسعه ژنتیک مولکولی در قرن بیست و یکم، رابطه آن با گونه‌های دیگر نامشخص بود یا با گنجشک‌ها و گنجشک‌های جهان جدید در خانواده زردپرگان راستین، با سسک‌های جهان جدید در خانواده چرخ‌ریسک‌نمایان یا در خانواده تک‌نماد خودش Coerebidae قرار می‌گرفت. این پرندهٔ شهدخوار کوچک و فعال در نواحی گرم‌تر قاره آمریکا یافت می‌شود و عموماً رایج است. اکنون ۴۱ زیرگونه شناخته‌شده برای این گونه وجود دارد.
سسک بیشه سری‌لانکا ، همچنین به عنوان سسک بیشه سیلان یا سسک پالیسر شناخته می‌شود، یک سسک بیشه جهان قدیم است که یک زادآور بومی ساکن در سری‌لانکا است، جایی که تنها سسک بیشه است.
معابد خورشید مصری، معابدی در مصر باستان برای خدای خورشید رع بودند. این اصطلاح بیشتر برای معابدی که توسط شش یا هفت فرعون از سلسله پنجم در طول دوره پادشاهی قدیم ساخته شده‌اند، آمده‌است.Haase, Michael (January 1999). "Abu Gurob (Ägypten) (German)". "Antike Welt". 30: 306–307. با این حال، معابد خورشید هزار سال بعد در زمان آخناتون در پادشاهی جدید با ساخت معبد کرنک در تبس دوباره ظاهر شدند.
معابد خورشید سلسله پنجم در دو منطقه ابو گوراب و ابو صیر در ۱ کیلومتری یکدیگر و حدود ۱۵ کیلومتری جنوب قاهره امروزی ساخته شدند. آنها ممکن است از یک معبد خورشید کهن‌تر در هلیوپلیس الگوبرداری شده باشند. گمان می‌رود که شش یا هفت معبد ساخته شده باشد، اما تنها دو معبد کشف شده‌است: معبد اوسرکاف و معبد نیوسررع. شش پادشاه مرتبط با ساخت معابد خورشید عبارتند از: اوسرکاف، ساحورع، نفریرکارع، نفرفرع، نیوسررع و منکاوحور. جدکارع، هشتمین پادشاه سلسله پنجم، به نظر می‌رسد که به‌طور ناگهانی ساخت معابد خورشید را متوقف کرده باشد. معبد کشف شده نیوسررع در نزدیکی روستای ابو گوراب هنوز بقایای چشمگیری را در خود جای داده‌است، به ویژه محراب مرکزی که شامل یک قربانگاهی است که به خوبی حفظ شده و متشکل از تعدادی قطعات سنگ مرمر است. دو معبد خورشید یافت شده (تا کنون) به قدری ویران شده‌اند که حفاری‌ها بیشتر به نشانه‌های هیروگلیف در نام معابد تکیه می‌کنند تا شکل مشخصه‌های معبد خورشید مصری مانند ابلیسک را بازسازی کنند. با این حال، ویرانه‌ها نشان می‌دهد که این معبدها مکان عبادت در هوای آزاد به جای محصور بودند.
خوش‌خوانیان ، یک زیرخانواده از سهرگان بومی قلمرو نوگرمسیری و شامل دو سرده "سهره‌های خوش‌خوان" و "سهره‌های رنگین" است.
سلیم ابلق که گاهی با نام خروس‌کلی ابلق نیز شناخته می‌شود، یک گونه از پرندگان خانوادهٔ سَلیمان است. بر پایهٔ آی‌یوسی‌ان این پرنده کمترین نگرانی است و در شمال آمریکای جنوبی یافت می‌شود. نام گونه "cayanus" به Cayenne، پایتخت گویان فرانسه، اشاره دارد، جایی که می‌توان سلیم ابلق را پیدا کرد.
زاغ‌سنگ‌چشم کاکلی ، که پیش‌تر به عنوان زاغ کاکلی شناخته می‌شد (با وجود اینکه زاغ واقعی نیست) اکنون به عنوان زاغ‌سنگ‌چشم (jayshrike یا shrikejay) شناخته می‌شود. گونه‌ای از پرندگان است که در برونئی، اندونزی، مالزی، میانمار و تایلند یافت می‌شود. این تنها عضو از سردهٔ Platylophus و خانواده Platylophidae است.
راترکر. اورگ (که تا سال ۲۰۱۰ به نشانی torrents.ru بود) بزرگترین بیت‌تورنت ترکرکشور روسیه است. تا تاریخ مارس ۲۰۲۲، ۱۳٫۷۴ میلیون کاربر ثبت شده داشت که ۲٫۱۴۱ میلیون تورنت (۱٫۹۷۵ میلیون از آنها فعال بودند) و حجم کل تورنت‌های این ردیاب، ۴٫۶۵۳ پتابایت بود.
رود کوپر (به انگلیسی: Cooper River) یک رود در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان چارلستون، کارولینای جنوبی واقع شده‌است.
رودخانه کوپر یک رودخانه عمدتاً جزر و مدی در ایالت کارولینای جنوبی ایالات متحده است. شهرهای ماونت پلزنت، کارولینای جنوبی, چارلستون، کارولینای جنوبی، چارلستون شمالی، گوس کریک، کارولینای جنوبی، مونکس کرنر، کارولینای جنوبی و هنهن، کارولینای جنوبی در کنار رودخانه قرار دارند. کوتاه و عریض، رودخانه ابتدا توسط شاخه شرقی آب سیاه و سپس به سمت پایین دست در رودخانه جزر و مدی وَندو می‌پیوندد. تقریباً بلافاصله پس از آن، رودخانه کوپر به پای‌رود خود گسترش می‌یابد و با رود اشلی متحد می‌شود تا بندر چارلستون را تشکیل دهد.
رود آب سیاه () نوعی رودخانه با کانالی با حرکت کند است که از میان باتلاق‌ها یا تالاب‌های جنگلی می‌گذرد. با پوسیدگی پوشش گیاهی، تانن‌ها به داخل آب می‌روند و آب شفاف و اسیدی ایجاد می‌کنند که رنگ آمیزی تیره دارد و شبیه چای سیاه است. بیشتر رودهای بزرگ آب سیاه در حوزه آمازون و جنوب ایالات متحده قرار دارند. این اصطلاح در مطالعات رودخانه‌ای، زمین‌شناسی، جغرافیا، بوم‌شناسی و زیست‌شناسی استفاده می‌شود. همه رودخانه‌های تاریک از این نظر فنی آب سیاه نیستند. برخی از رودخانه‌ها در مناطق معتدل که در مناطقی از لوم سیاه تیره زهکشی یا جریان دارند، به دلیل رنگ خاک به سادگی سیاه هستند. این رودخانه‌ها رودخانه‌های گلی سیاه هستند. مصب گل سیاه نیز وجود دارد.
رود اشلی (به انگلیسی: Ashley River) یک رود در ایالات متحده آمریکا است که در کارولینای جنوبی واقع شده‌است.
رود اشلی یک رود آب سیاه و جزر و مدی در کارولینای جنوبی است که از باتلاق‌های واساماسا و سرو بزرگ در شهرستان برکلی، کارولینای جنوبی سرچشمه می‌گیرد. این کانال اصلی خود را در حدود پنج مایلی غرب سامرویل، کارولینای جنوبی ادغام می‌کند و به یک مصب جزر و مدی درست در جنوب فورت دورچستر گسترش می‌یابد. سپس رودخانه به طول تقریبی ۱۷ مایل (۲۷ کیلومتر) در امتداد سواحل تاریخی چارلستون شمالی، کارولینای جنوبی قبل از رسیدن به شبه جزیره چارلستون، کارولینای جنوبی جریان دارد. اشلی بسیار عریض‌تر به رودخانه کوپر از باتری در چارلستون می‌پیوندد تا بندر چارلستون را قبل از تخلیه به اقیانوس اطلس تشکیل دهد. از سال ۲۰۱۲ زمین‌های اطراف رودخانه اشلی (یا در اشلی بارونی، همان‌طور که کمک مالی اولیه زمین نامیده می‌شد) عمدتاً توسعه نیافته‌است.
این رودخانه به نام آنتونی اشلی کوپر، اولین ارل شفتسبری و مالک اصلی مستعمره کارولینا توسط کاشف رابرت سندفورد نامگذاری شد. در سال ۱۶۷۵ به کوپر ۱۲۰۰۰ هکتار (۴۹۰۰ هکتار) زمین در امتداد رودخانه پس از ایجاد یک سکونت دائمی در Albemarle Point در سال ۱۶۷۰ داده شد. این شهرک «اولین سکونتگاه دائمی اروپایی» در کارولینای جنوبی بود و امروزه Albemarle Point به نام Charles Towne شناخته می‌شود. فرود آمدن. ده سال بعد این سکونتگاه به موقعیت شبه جزیره ای فعلی خود در عرض رودخانه منتقل می‌شود و به چارلستون معروف است.