moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ایستگاه‌های ورودی گاز در شهر، لوله‌های اصلی گاز به ایستگاه ورودی شهر متصل می‌شوند و از آنجا به داخل شهر انتقال پیدا می‌کند. ایستگاه‌های ورودی شهر باید خارج از محدودهٔ ۲۵ سالهٔ شهر احداث شده و حتی‌المقدور سعی شود نزدیک به یکی از جاده‌های صنعتی شهر انتخاب گردد. این امر باعث کاهش قطر لوله‌ها در جاده‌های صنعتی خواهد شد. نظر به اینکه خطوط لوله با فشار بیش از ۳۰۰ پوند بر اینچ مربع به داخل شهرها ممنوع می‌باشد. محل احداث ایستگاه‌ها باید در خارج از محدودهٔ شهرها پیش‌بینی گردد. ضمناً محل احداث ایستگاه‌های ورودی گاز به نحوی احداث گردد که از محوطهٔ خطوط هوایی انتقال نیروی برق عبور ننماید. به هر حال فاصلهٔ حریم خطوط لولهٔ گاز با فشار بیش از ۳۰۰ پوند بر اینچ مربع و ایستگاه‌های گاز طبق ضوابط حریم خط لوله از نظر مسائل ایمنی در نظر گرفته و رعایت شود.
خط لولهٔ تقویت خط لولهٔ سراسری دوم گاز به قطر ۵۶ اینچ که از پالایشگاه جم آغاز و تا استان اصفهان ادامه مسیر می‌دهد.
خط لولهٔ ۵۶ اینچ انتقال گاز فازهای ۱، ۲، ۳، ۴ و ۵ که از غرب عسلویه آغاز شده و پس از حدود ۷۰ کیلومتر به پالایشگاه جم وصل و سپس از طریق خط لولهٔ سوم سراسری انتقال گاز که به استان مرکزی و در نهایت به شمال غربی کشور متصل می‌گردد، قسمتی از گاز مورد نیاز کشور را تأمین می‌نمایند.
اجرای این عملیات در محل کیلومتر ۵۰۰+۱۴ خط لولهٔ ۵۶ اینچ سوم سراسری انتقال گاز در محدودهٔ روستای شیرینو از توابع شهرستان عسلویه انجام شد.
طرح خط لولهٔ پنجم سراسری جهت انتقال گاز ترش حدود ۳٬۷۰۰ میلیون فوت مکعب در روز، از پالایشگاه عسلویه جهت تزریق به میادین نفتی آغاجاری، گچساران، بی‌بی‌حکیمه و پازنان
خط لولهٔ ششم سراسری به طول ۶۱۰ کیلومتر و با ظرفیت ۱۱۰ میلیون مترمکعب در روز از عسلویه- بیدبلند- اهواز عبور می‌کند و پنج ایستگاه تقویت فشار وظیفهٔ تقویت گاز در جریان این خط لوله را بر عهده دارند.
دو خط لولهٔ سراسری وظیفهٔ انتقال گاز فازهای پارس جنوبی به شمال کشور و همچنین واردکردن بخشی از گاز در چرخهٔ صادرات را دارند. این دو خط لولهٔ ۵۶ اینچی در مجموع به طول تقریبی سه هزار کیلومتر هستند که خط لولهٔ یازدهم ۱٬۱۰۰ کیلومتر و خط لولهٔ نهم ۱٬۹۰۰ کیلومتر خواهد بود که هر کدام ظرفیت انتقال روزانه ۱۱۰ میلیون مترمکعب گاز را دارند.وزارت نفت جمهوری اسلامی ایران
احداث خطوط لولهٔ سوم تا هشتم سراسری انتقال گاز پس از آغاز طرح توسعهٔ میدان گازی پارس جنوبی آغاز شده‌است.
خط لولهٔ سوم آذربایجان در اقطار ۴۸ و ۴۰ اینچ به طول ۴۷۰ کیلومتر با ظرفیت ۵۰ و ۴۰ میلیون متر مکعب در روز که مسیر آن ساوه، همدان، بیجار، تکاب و میاندوآب است و ۳ ایستگاه تقویت فشار وظیفهٔ تقویت گاز در جریان این خط لوله را بر عهده دارند.
خط لولهٔ دوم شمال و شمال شرق در قطرهای ۴۸ و ۴۲ اینچ و طول ۹۰۵ کیلومتر با ظرفیت ۵۰ و ۳۰ میلیون متر مکعب در روز که مسیر آن تهران، سمنان، سه راهی قوشه کیاسر ساری بطول ۱۷۵ کیلومتر و سپس از همان سه راهی قوشه به دامغان، میامی، سبزوار، سنگ‌بست است و ۳ ایستگاه تقویت فشار وظیفهٔ تقویت گاز در جریان این خط لوله را بر عهده خواهند داشت. ادامهٔ این خط از سنگ‌بست تا پالایشگاه گاز شهید هاشمی‌نژاد به طول ۱۲۰ کیلومتر و قطر ۴۸ اینچ احداث شده‌است. با احداث این خط امکان انتقال گاز میدان دولت‌آباد ترکمنستان فراهم گردید.روزنامه دنیای اقتصاد
ارتش هفدهم یکی از ارتش‌های میدانی وابسته به ارتش آلمان نازی (ورماخت) در جنگ جهانی دوم بود.
ارتش هجدهم یکی از ارتش‌های میدانی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت.
ارتش هجدهم روز ۴ نوامبر سال ۱۹۳۹ با تغییر عنوان قرارگاه "منطقه مرزی مرکز" تشکیل شد.
ارتش هجدهم به فرماندهی ارتشبد گئورگ فن کوشلر، متشکل از ۷ لشکر پیاده‌نظام با مجموع توان قریب به ۱۲۰ هزار نفر هنگام آغاز عملیات بارباروسا در جناح شمالی گروه ارتش شمال در خط مرزی به طول ۱۰۰ کیلومتر از غرب تواراگه تا دریای بالتیک مستقر گشته بود. قرارگاه این ارتش در ماتسیکن قرار داشت.
ماموریت ارتش هجدهم پاکسازی منطقه بالتیک از نیروهای ارتش سرخ و محافظت از جناح چپ گروه زرهی ۴ بود. این ارتش می‌بایست با رخنه در استحکامات مرزی شوروی، در هماهنگی با نیروهای زرهی به سمت رود دوینا پیشروی می‌کرد و گذرگاه‌هایی بر آن به دست می‌آورد تا عناصر باقیمانده دشمن در غرب این رود را محاصره و منهدم نماید. ارتش هجدهم می‌بایست ریگا، پایتخت لتونی از جانب شرقی رود دوینا احاطه کرده و به تصرف درمی‌آورد.
با آغاز عملیات در روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، ارتش هجدهم با تصرف شیاولیای در ۲۶ ژوئن و ونتسپیلس مدت کوتاهی پس از آن، در عرض ۱۰ روز ۲۴۰ کیلومتر پیشروی کرده و با گذر از رود دوینا در روز ۳۰ ژوئن، روز نخست ماه ژوئیه مقابل دفاع حداقلی، ریگا را به سلطه خود درآورد. در این شرایط ارتش هشتم شوروی از سه طرف در جنوب شرقی ریگا در محاصره نیروهای گروه زرهی ۴ و ارتش هجدهم قرار گرفته بود. ارتش هجدهم سعی داشت با ایجاد یگان‌های پرسرعت تا ترکیب تمامی کامیون‌ها و توپ‌های تهاجمی سپاه‌های ۱ و ۲۴، این نیروی دشمن را به محاصره کامل بیندازد که پس از سه روز با نگرانی فرمانده آن از امکان از بین رفتن این گروه کوچک در مقابل نیروهای قدرتمندتر دشمن و کاهش سرعت یگان‌های ارتش هجدهم، قوای ارتش سرخ موفق شدند با عقب‌نشینی در موازات حرکت تعقیب‌کنندگان از محاصره بگریزند.
در ادامه، ارتش هجدهم می‌بایست پس از رسیدن به ناحیه غرب جاده استروف-پسکوف به سمت شمال می‌چرخید تا گروه زرهی ۴ را دنبال کند. مأموریت این ارتش سلطه بر استونی و تصرف تالین، پالدیسکی و جزایر هیوما و سارما بود. ارتش هجدهم متعاقبا می‌بایست یک سپاه به سمت ناحیه کینگیسپ می‌فرستاد تا جناح غربی گروه زرهی ۴ را آزاد کند. پس از مدتی توقف جهت سازمان‌دهی مجدد نیروها، ارتش هجدهم ورود به استونی را از روز ۲۲ ژوئیه آغاز کرد و همان روز پولتساما را تصرف کرد. نیروهای این ارتش با حرکت به سمت یوگوا به دنبال منزوی کردن قوای ارتش سرخ در نزدیکی تارتو بودند. با رسیدن ارتش هجدهم به دریاچه پیپوس در موستوی، اقدام با تاخیر دشمن در عقب‌نشینی به جایی نرسید تا سه لشکر شوروی به محاصره بیفتند. مبارزه به شکل مداوم در جریان بود و اقدام مکرر نیروهای دشمن برای خروج از محاصره دفع شد. در نهایت ۲۷ ژوئیه ۸۸۰۰ نفر از عناصر باقیمانده دشمن وادار به تسلیم به ارتش هجدهم گشتند. پیشروی به سمت شمال با قرار گرفتن سپاه ۴۲ در جناح چپ و سپاه ۲۶ در جناح راست از روز ۲۹ ژوئیه ادامه پیدا کرد. تاپا روز ۴ اوت به تصرف درآمد و سه روز بعد نیروهای ارتش هجدهم خود را در کوندا به ساحل خلیج فنلاند رساندند. این نیروها سپس به سرعت به سمت ناروا پیش رفتند و در ۱۶ اوت بر آن مسلط شدند. در جانب غرب سپاه ۴۲ حوالی تالین مستقر شده بود. نبرد تالین روز ۱۹ اوت آغاز گشت. پیشروی نیروهای ارتش هجدهم به کندی صورت می‌گرفت. روز ۲۵ اوت این نیرو وارد تالین شدند. نیروهای شوروی از ۲۹ اوت شروع به تخلیه دریایی این شهر کردند.
سپاه ۱ از ارتش هجدهم روز ۳۰ ژوئیه سال ۱۹۴۱ شیمسک را به تصرف خود درآورد. ارتش هجدهم تا پایان ماه سپتامبر خود را به دریاچه لادوگا رساند و لنینگراد را به محاصره انداخت. در این زمان قصدی برای تهاجم مستقیم خسارت‌بار به این شهر وجود نداشت و به محاصره بسنده شد.
آسیای آج‌دار () نوعی آسیاب است که به منظور خرد کردن و آسیاب کردن دانه‌هایی نظیر قهوه، فلفل سیاه، نمک و نظایر آن استفاده می‌شود.
ارتش یکم زرهی یکی از ارتش‌های میدانی زرهی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت. این ارتش زرهی در ابتدا برای مدتی گروه زرهی "کلایست" و گروه زرهی ۱ نامیده می‌شد.
این یگان زرهی ماه مارس سال ۱۹۴۰ به کمک قرارگاه سپاه ۲۲ موتوریزه در ابتدا تحت عنوان «گروه زرهی "کلایست"» تشکیل شد. این یگان روز ۱۶ نوامبر سال ۱۹۴۰ به «گروه زرهی ۱» و ۲۵ اکتبر سال ۱۹۴۱ به «ارتش یکم زرهی» تغییر عنوان داد.
در جریان آماده‌سازی برای عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، نیروهای متحرک گروه زرهی ۱ تا اواخر عصر روز ۲۰ ژوئن سال ۱۹۴۱ به مواضع مشخص‌شده خود در نواحی تمرکز که از ۱۵ کیلومتری مرز تا رود ویستولا در ۱۵۰ کیلومتری خط مقدم کشیده شده بود، رسیدند. با آغاز عملیات از روز ۲۲ ژوئن، گروه زرهی ۱ به فرماندهی ارتشبد اوالت فن کلایست به عنوان بخشی از گروه ارتش جنوب، اوکراین را مورد هجوم قرار داد. با گشوده شدن راه توسط پیاده‌نظام، سپاه‌های ۳ و ۴۸ موتوریزه به ترتیب در جناحین شمالی و جنوبی این گروه زرهی وارد خاک شوروی شدند و سپاه ۱۴ موتوریزه با مقداری فاصله آن‌ها را دنبال کرد. در پی فرمان ارتشبد میخائیل کیرپونوس، فرمانده جبهه جنوب غربی شوروی به قوای مکانیزه خود برای اجرای ضد حمله، درگیری شدی بین لشکرهای زرهی گروه زرهی ۱ و سپاه‌های مکانیزه دشمن درگرفت. در این نبردها سپاه ۳ موتوریزه موفق شد در روز نخست ۲۶۷ تانک ارتش سرخ را در الکساندروفسکا منهدم نماید. در روزهای نخست عملیات تقریباً در همه جای خط مقدم دست بالا با یگان‌های گروه زرهی ۱ بود اما به هر صورت این نیرو نتوانست موفقیت‌های اولیه مشابه سه گروه زرهی دیگر کسب کند.
با حرکت کند ارتش هفدهم در قسمت جنوبی، فیلدمارشال گرت فن روندشتت، فرمانده گروه ارتش جنوب در ابتدا تصمیم گرفت سپاه ۱۴ موتوریزه را به آن سمت گسیل سازد که بعداً با توجه به نیاز فن کلایست به تمامی نیروها، مقرر شد یکپارچگی گروه زرهی ۱ حفظ شود. تا ۲۷ ژوئن این گروه زرهی با رخنه در مواضع دشمن، خود را تقریباً تا اوستروگ و ریونه در عمق ۲۰۰ کیلومتری رساند. ضمن دفع ضد حملات دشمن، پس از دریافت آزادی عملیاتی از ارتش ششم، گروه زرهی مسیر حرکت خود را مقداری به سمت جنوب شرقی تغییر داد و بدون انتظار برای پشتیبانی پیاده‌نظام، اقدام به گذر از استحکامات خط استالین کرد. این گروه زرهی سپس در جهت بردیچف و ژیتومیر رو به جنوب آورد. بردیچف روز ۷ ژوئیه و ژیتومیر ۳ روز پس از آن به تصرف درآمد. به هر صورت مقاومت ارتش سرخ اجازه اتصال گروه زرهی ۱ به ارتش هفدهم جهت ایجاد محاصره در ناحیه وینیتسا را نداد.
روز ۹ ژوئیه سپاه ۳ موتوریزه در یک خط مستقیم به سمت کی‌یف فرستاده شد تا آن را به همان یک سرپل عمیق در شرق رود دنیپر به تصرف درآورد. بدین شکل عناصر جلودار گروه زرهی ۱ حدود ۱۲۰ کیلومتر با پیاده‌نظام پشت سر آن فاصله گرفتند. به هر صورت این نیروها در مجاورت کی‌یف متوقف شدند. بنا بر تصمیم فرماندهی عالی، سر نیزه زرهی گروه زرهی ۱ از بلایا زرکوف به یک باره رو به جنوب چرخش کرد تا تلاش دیگری برای محاصره قوای دشمن این بار در ناحیه اومان صورت دهد. هفته سوم ژوئیه سپاه ۴۸ موتوریزه مستقیماً به سمت اومان در جنوب شرقی رفت. در این حال سپاه ۱۴ موتوریزه از جناح چپ گروه زرهی در طول رود دنیپر محافظت می‌کرد. نیروهای گروه زرهی روز ۲۱ ژوئیه به شهر اومان به رسیدند. با وجود بارندگی شدید در اواخر ماه ژوئیه، در نهایت با اتصال گروه زرهی ۱ به پیاده‌نظام ارتش هفدهم در روز ۳ اوت محاصره ناحیه اومان تکمیل شد. با وجود تلاش آن‌ها برای گریز، حدود ۱۰۰ هزار نفر نیروهای دشمن در این موقعیت به اسارت گرفته درآمدند.
گروه زرهی ۱ بدون توقف برای استراحت، حرکت به سمت شرق را از روز ۵ اوت در جهت خم رود دنیپر از سر گرفت. پس از نبرد اومان این گروه زرهی در طول تمامی رود دنیپر سفلی پخش شد تا اهداف کوچک متعددی را دنبال کند. سپاه ۳ موتوریزه هفته نخست اوت به کرمنچوگ و هفته بعد به دنیپروپتروفسک رسید. این یگان می‌بایست سرپل‌هایی در این نقاط به دست می‌آورد و منتظر رسیدن ارتش هفدهم می‌ماند. تا اواخر ماه گذرگاه‌هایی بر رودخانه در چند موضع از جمله خرسون تصرف شد. با وجود تلاش برای سد کردن مسیر عقب‌نشینی نیروهای دشمن به آن سوی دنیپر، بسیاری از آرایش‌های ارتش سرخ قادر به گریز گشتند. یکی از دلایل این مسئله کمبود سوخت و مهمات در گروه زرهی جهت عمل موثرتر بود. در پی افزایش تعداد گذرگاه‌ها و کاهش فشار بر دنیپروپتروفسک، فون کلایست دفاع از آن را غالبا به پیاده‌نظام سپرد و بیشتر نیروهای زرهی خود را برای مشارکت در محاصره جبهه جنوب غربی شوروی ودر ناحیه کی‌یف، به گذرگاه کرمنچوگ منتقل کرد.
پس از گذر از رود دنیپر وضعیت ضعیف تدارکاتی گروه زرهی تشدید شد از این رو نمی‌توانست با سرعت مورد انتظار پیش برود. به هر حال زاپوروژه روز ۱ اکتبر به تصرف درآمد. در همکاری با ارتش یازدهم مقداری زیادی از نیروهای دشمن در نزدیکی بردیانسک به محاصره افتادند و راه گروه زرهی به سمت ماریوپول باز شد. در حالی‌که حرکت جناح شمالی گروه ارتش از روز ۱۰ اکتبر در اثر بارندگی و فرسودگی نیروها متوقف شده بود، گروه زرهی ۱ در جناح جنوبی تا روز ۱۱ اکتبر خود را به رود میوس رساند اما از ۱۴ اکتبر به شکل مشابهی هوای سرد و بارش باران امکان ادامه پیشروی را از آن گرفت.
ترکیب یگان‌ها:
ارتش دوم زرهی که در ابتدا گروه زرهی ۲ نامیده می‌شد، یکی از ارتش‌های زرهی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت.
گروه زرهی ۲ به فرماندهی ارتشبد هاینتس گودریان به عنوان بخشی از گروه ارتش مرکز در عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی که از روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ آغاز شد، حضور داشت. این یگان بزرگ‌ترین گروه زرهی به کار گرفته شده توسط ورماخت در کارزار علیه شوروی بود. گروه زرهی ۲ در ابتدای عملیات از حدود ۲۴۰ هزار نفر نیرو در ۱۵٫۵ لشکر در قالب ۳ سپاه موتوریزه و یک سپاه پیاده‌نظام، مشتکل می‌شد.
یادداشت‌های جنگی گروه زرهی ۲ روز ۲۶ ژوئیه سال ۱۹۴۱ شرایط را چنین شرح می‌کند:
سپاه ۸ هوایی "لوفت‌وافه" برای پشتیبانی از گروه ارتش شمال، از گروه ارتش مرکز جدا شد. بدین شکل تنها سپاه ۲ هوایی در ناحیه گروه ارتش مرکز باقی ماند و این یگان نیز با وجود قرار داشتن در شرایط مداوم عملیاتی به خوبی نمی‌توانست ناحیه وسیع حضور گروه ارتش مرکز را پوشش دهد. از این رو پشتیبانی هوایی تنها بر عملیات‌های گروه زرهی ۲ در جناح جنوبی گروه ارتش متمرکز گشت.
این گروه زرهی تا میانه ماه سپتامبر سال ۱۹۴۱ در این عملیات متحمل ۳۲ هزار نفر تلفات شده و از مجموع ۹۰۴ تانک آغازین، برای پنج لشکر زرهی آن تا ۲۷ سپتامبر مجموعاً تنها ۲۵۶ تانک عملیاتی باقی مانده بود.
نیروهای گودریان در قالب عملیات "تایفون" تهاجم خود به مسکو را از روز ۳۰ سپتامبر آغاز نمودند. با وجود موفقیت‌های اولیه به زودی مشخص شد که شرایط با روزهای اولیه عملیات بارباروسا کاملاً متفاوت است. در اثر فرسایش و فقدان ادوات جایگزینی اثرگذاری عملیاتی لشکرهای زرهی این گروه زرهی کاهش یافته و در هنگام شروع عملیات "تایفون" تنها نیمی از تانک‌های گودریان نسبت به توان اسمی یگان تحت امر او در حالت عملیاتی باقی مانده بودند. از طرفی مشکلات تدارکاتی و آغاز بارش برف و باران از هفته نخست ماه اکتبر که با گل‌آلود کردن راه‌ها آن‌ها تنها برای خودروهای دارای شنی قابل تردد می‌ساخت، سختی کار گروه زرهی را افزایش می‌داد. علاوه بر پنج سپاه پیشین، روز ۱۹ اکتبر دو سپاه ۴۳ و ۵۳ با مجموعاً حدود شش لشکر پیاده‌نظام، نیز تحت فرمان ارتش دوم زرهی قرار گرفتند.
ارتش چهارم زرهی که در ابتدا گروه زرهی ۴ نامیده می‌شد، یکی از ارتش‌های میدانی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در ماه فوریه سال ۱۹۴۱ تشکیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم به نبرد پرداخت.
این یگان زرهی در ۱۷ فوریه سال ۱۹۴۱ به کمک قرارگاه سپاه ۱۶ در ابتدا تحت عنوان گروه زرهی ۴، تشکیل شد.
هنگام آغاز تهاجم به شوروی، گروه زرهی ۴ از دو سپاه ۴۱ و ۵۶ موتوریزه تشکیل شده بود و لشکر پیاده‌نظام موتوریزه اس‌اس توتن‌کوپف نیز در جایگاه ذخیره آن قرار داشت. در این زمان حدود ۶۰۰ تانک بین سه لشکر زرهی این گروه زرهی تقسیم شده بود. انتقال لشکرهای گروه زرهی به نقطه تجمع آن در شمال رود نیمان تا شب ۲۱ ژوئن و دقایقی پیش از شروع عملیات به طول انجامید. به منظور ایجاد برتری زیاد جهت شکستن خط مقدم دشمن، تمامی ۶۰۰ تانک گروه ارتش به همراه دو لشکر پیاده‌نظام پشتیبان در خط مقدمی به طول تنها ۴۰ کیلومتر در مقابل یک لشکر ضعیف تفنگ‌دار ارتش سرخ متمرکز شدند.
این گروه زرهی به فرماندهی ارتشبد اریش هوپنر به عنوان بخشی از گروه ارتش شمال، بدون این که همانند سایر گروه‌های زرهی به یک ارتش پیاده‌نظام مرتبط شده باشد، با شروع عملیات بارباروسا، پیشروی سریع خود را در منطقه بالتیک آغاز کرد. در ناحیه مرزی در جبهه‌ای به طول ۴۰ کیلومتر از تواراگه تا شیائولیای تنها یک لشکر ضعیف صد و بیست و پنجم تفنگ‌دار ارتش سرخ را در مقابل خود داشت که توانست به سرعت با وارد آورد تلفات سنگین، آن را عقب براند. در جناح شمالی، با اقدام به ضد حمله سپاه‌های مکانیزه ارتش سرخ علیه مواضع سپاه ۴۱ موتوریزه سپهبد گئورگ-هانس راینهارت، از ۲۴ ژوئن درگیری سنگینی بین تانک‌های طرفین در نبرد راسینیای درگرفت. نهایتاً راینهارت موفق شد با ارسال نیروی کمکی، بیشتر نیروهای دشمن را در آن موضع به محاصره درآورده و منهدم کند. صدها تانک ارتش سرخ در این نبرد نابود شدند. همزمان، با درگیری سپاه ۴۱ موتوریزه در راسینیای، هوپنر تمرکز خود را بر جناح موفق‌تر جنوبی یعنی سپاه ۵۶ موتوریزه تحت امر سپهبد اریش فن مانشتاین، قرار داد. این سپاه با بهره‌گیری از شکاف ۱۲۰ کیلومتری حاصل از عقب نشستن ارتش یازدهم شوروی به سمت اوپوچکا در شرق که راه را برای نیروهای گروه زرهی ۴ تا رود دوینا هموار ساخت، پس از سلطه بر گذرگاه رود دوبیسا در آریوگالا توانسته بود در عرض ۱۰۰ ساعت ۳۲۰ کیلومتر پیشروی کند. ارتش سرخ نیروهای خود را برای دفاع از دونابورگ راهی این شهر کرد اما نیروهای فن مانشتاین زودتر به دونابورگ رسیدند. بدین ترتیب گروه زرهی ۴ به عنوان سرنیزه زرهی گروه ارتش شمال نیمی از راه لنینگراد را تنها در عرض ۵ روز آغازین عملیات پیمود. عقب‌نشینی عناصر باقی‌مانده ارتش بیست و هفتم شوروی به سمت شرق و حرکت ارتش هشتم آن به سمت ریگا در شمال، مسیر استروف-پسکوف به طرف لنینگراد را نیز برای گروه زرهی ۴ باز کرد. در این شرایط ارتش هشتم شوروی از سه طرف در جنوب شرقی ریگا در محاصره نیروهای گروه زرهی ۴ و ارتش هجدهم ورماخت قرار گرفته بود که با عقب‌نشینی به سمت شرق موفق شد از محاصره بگریزد.
روز ۲۹ ژوئن فیلدمارشال ویلهلم ریتر فن لیب، فرمانده گروه ارتش شمال به گروه زرهی ۴ فرمان داد آماده تهاجم به سمت ناحیه اوپوچکا-اوستروف بشود. از گروه زرهی ۴ انتظار می‌رفت لنینگراد را مخصوصاً از طرف شرقی و جنوب شرقی به محاصره درآورد. تا هنگام رسیدن ارتش شانزدهم، این گروه زرهی می‌بایست از خود در مقابل حملات دشمن از شرق دریاچه ایلمن محافظت می‌کرد و همزمان جهت جلوگیری از عقب‌نشینی نیروهای دشمن از استونی، گذرگاه ناروا را تصرف می‌نمود. بدین ترتیب سپاه ۵۶ موتوریزه در جناح راست به سمت پورخوف-نووگورود-چودوفو و سپاه ۴۱ موتوریزه در جناح چپ در طول جاده پسکوف-لوگا-لنینگراد پیش می‌رفتند. این مسیر موجب وارد شدن سپاه ۵۶ موتوریزه به اراضی مردابی تقریباً غیرقابل عبور در طول رود وولخوف می‌شد اما هوپنر مصمم بود فاصله ۳۰۰ کیلومتری تا محاصره لنینگراد را در عرض حدود ۴ روز طی کند.
این گروه زرهی با دفع ضد حملات دشمن در دونابورگ و آغاز مجدد پیشروی در ۲ ژوئیه، با ورود به خاک روسیه روز چهارم ماه ژوئیه اوستروف و روز بعد آن پسکوف را تصرف و تا ۱۴ ژوئیه به گذرگاهی در سابسک بر رود لوگا دست پیدا کرد. بدین ترتیب این یگان پس از طی ۷۵۰ کیلومتر در عرض سه هفته، تا لنینگراد تنها صد کیلومتر فاصله داشت. در این شرایط شش لشکر متحرک گروه زرهی ۴ قادر به مراقبت از جناح راست طولانی ۲۰۰ کیلومتری آن نبودند. همان روز در جناح دیگر سپاه ۵۶ موتوریزه در مقابل مقاومت شدید دشمن، زیر ضد حمله درگیر نبرد سولتسی شده بود تا هوپنر وادار گردد برای یاری به آن بخشی از نیروهای سپاه دیگر را به این موضع گسیل سازد. با پیشروی کند سپاه ۵۶ موتوریزه به سمت پورخوف، هوپنر تمرکز خود را بر سپاه ۴۱ موتوریزه در جناح چپ نهاد. به هر صورت با توجه به تدارکات ناکافی و افزایش مقاومت شدید دشمن، گروه زرهی ۴ نیازمند زمان جهت انباشت منابع جهت تهاجم نهایی به لنینگراد بود.
روز ۱۵ ژوئیه گروه زرهی ۴ در ابتدا موظف به تأمین خط عمومی نووگورود-لوگا-ناروا و سپس محاصره لنینگراد با تمرکز بر جانب جنوب شرقی شد. آغاز تهاجم از جناح راست توسط سپاه ۵۶ موتوریزه منوط به رسیدن سپاه ۱ از ارتش هجدهم جهت محافظت از این جناح بود. روز ۱۵ اوت فرماندهی گروه ارتش شمال سپاه ۵۶ موتوریزه را به سمت دنو گسیل کرد تا به سپاه ۱۰ که در محاصره قرار گرفته بود، یاری برساند. ضد حمله سپاه ۵۶ موتوریزه تا روز ۲۵ اوت شکست سختی متحمل به نیروهای دشمن وارد آورد و آن‌ها را به سمت شرق عقب راند.
گروه زرهی ۴ در جریان نبرد مسکو قدرتمندترین آرایش زرهی آلمان در جبهه شرقی حساب می‌آمد. این یگان در جریان نبرد ویازما متحمل خسارت حداقلی شد. به هر صورت و با وجود مشکلات حاصل از گل‌آلود شدن راه‌ها در فصل بارندگی ("راسپوتیتسا")، بزرگ‌ترین دشواری گروه زرهی ۴ در ادمه پیشروی به سمت مسکو کمبود سوخت و مهمات در اثر معضلات تدارکات‌رسانی بود.
هنگام آغاز عملیات بارباروسا، ژوئن ۱۹۴۱:
در رایانش، هوش محدوده‌ای به محیطهای الکترونیکی گفته می‌شود که نسبت به حضور مردم حساس و پاسخگو هستند. هوش محدوده‌ای چشم‌اندازی است در مورد آینده لوازم الکترونیک مصرفی، مخابرات و رایانش که ابتدا در اواخر دهه ۱۹۹۰ برای بازه زمانی ۲۰۱۰–۲۰۲۰ توسعه یافت. در دنیایی که هوش محدوده‌ای محقق شده باشد ابزارها در هماهنگی با یکدیگر به صورتی کار می‌کنند که به افراد در انجام فعالیت‌ها، وظایف و مناسبات روزمره‌شان کمک می‌کنند. این هماهنگی با کمک اطلاعات و هوشمندی ای که در شبکه‌ای که این ابزارها را به هم متصل می‌کند نهفته‌است (به اینترنت اشیاء مراجعه کنید). هرچه این ابزارها کوچکتر و متصل تر شده و بیشتر با محیط پیرامون ما یکپارچه بشوند فناوری از محیط پیرامونی ناپدید می‌شود تا جایی که تنها واسط کاربری توسط کاربران قابل درک می‌ماند.
پرستاری تا سال ۱۸۹۹ بخشی ثابت از سیستم مراقبت‌های بهداشتی ژاپن نبود و توسط ماماها اداره می‌شد . ثبت قانونی پرستاران در سراسر ژاپن در سال ۱۹۱۵ به تصویب رسید. در طول جنگ جهانی دوم، قانون پرستار سلامت عمومی و قانون پرستاری و مامایی ایجاد شد و دوباره در سال ۱۹۴۸ آن را بمنظور برقراری نیازهای آموزشی، استانداردها و اخذ مجوز بازنگری نمودند تا تلاش مداوم برای بهبود پرستاری در ژاپن وجود داشته است. در سال ۱۹۹۲ قانون منابع انسانی پرستاری به تصویب رسید. این قانون برای توسعه برنامه‌های جدید دانشگاه برای پرستاران طراحی شده و برای بالا بردن سطح آموزش و پژوهش طراحی شده به طوری که آنها می‌توانند برای مراقبت‌های عمومی از بیماران عمل کنند.
پرستاران بهداشت عمومی، ماما، پرستاران و بهورزان: ژاپن تنها این چهار نوع از پرستاران را به رسمیت می‌شناسد.
پرستاری بهداشت عمومی برای کمک به مردم و نیز هدایت و شناسایی نیازهای مردم طراحی شده است؛ که از اهداف پرستاران بهداشت عمومی است برای نظارت بر گسترش بیماری، حفظ سازمان دیده بان مراقب خطرات زیست محیطی، آموزش جامعه در مورد نحوه مراقبت و درمان خود را، و آموزش برای بلایای جامعه است.
پرستاران ماما مستقل از هر سازمانی هستند. کار ماما در طول کار و بعد از زایمان طول می‌کشد که مراقبت از یک زن باردار است. آنها به در زمینه تغذیه با شیر مادر، مراقبت از کودک، و وظایف مرتبط کمک می‌کنند.
افرادی که رده کمک پرستار دارند به پرستار دارای مجوز در مورد وضعیت بیمار گزارش می‌دهند. پرستاران دستیار همیشه تحت نظارت یک پرستار دارای مجوز فعالیت می‌کنند
Nursing by country (category)
پالایشگاه گاز فجر جم (نام پیشین: پالایشگاه گاز حضرت ولیعصر (ع) کنگان ) یکی از بزرگ‌ترین پالایشگاه‌های گاز ایران و خاورمیانه واقع در شهرستان جم استان بوشهر می‌باشد.
این پالایشگاه با دریافت گاز از میدان های گازی نار، کنگان و پارس جنوبی ظرفیت دریافت ۵۰ میلیون مترمکعب گاز از میدان پارس جنوبی را دارد.
هم چنین پالایشگاه فجر جم جهت پالایش بخشی از گاز ترش تولیدی از فاز ۶ میدان گازی پارس جنوبی طراحی شده‌است و ظرفیت اسمی پالایش گاز در این پالایشگاه ۸۰ میلیون مترمکعب در روز است. در زمستان ۱۳۹۲ پالایشگاه فجر جم به رکورد خیره کننده تصفیه ۱۲۵ میلیون مترمکعب گاز در روز رسید.
این پالایشگاه دارای هشت ردیف واحد شیرین‌سازی گاز است و میعانات گازی تولیدی از از میدان‌های گازی آغار و دالان نیز توسط خط لولهٔ هشت اینچ به طول ۱۵۴ کیلومتر به این پالایشگاه و در نهایت به بندر سیراف یا توسط یک خط لوله به پالایشگاه شیراز ارسال می‌شود.
این پالایشگاه به دلیل قدمت خود به عنوان مولد و موتور اقتصادی شهرستان جم به شمار می آید.
پترا، قبرس (به لاتین: Petra, Cyprus) یک منطقهٔ مسکونی در قبرس است که در ناحیه نیکوزیا واقع شده‌است.
پترا، مایورکا (به اسپانیایی: Petra) یکی از دهستان‌های اسپانیا است که در جزایر بالئاری واقع شده‌است.
پترا ۷۰٫۱۳ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۸۰۶ نفر جمعیت دارد و ۱۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کجال آگاروال (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و مدل اهل هند است.
او در چهار جایزه فیلم فیر جنوبی نامزد شده‌است. علاوه بر بازیگری او برای تبلیغ مارک‌های محصولات گزینه خوبی برای شرکت‌های تولید محصولات است.
کجال آگاروال اولین فیلم خود را در سال ۲۰۰۴ بازی کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به سینگهام اشاره کرد.
کجال در بمبئی متولد شد پدر او یک کار آفرین بود و مادرش یک شیرینی پز بود.
کجال یک خواهر جوان تر نیز دارد که نام او نیشا آگاروال است که در حال حاضر در مسیر برای بازیگر شدن است.
او در دبیرستان colaba در در بمبئی تحصیل کرده‌است، او فارغ‌التحصیل تبلیغات و بازاریابی است؛ او در قلب از مدل‌سازی متخصص تبلیغات بوده‌است و هم‌اکنون در حال برنامه‌ریزی برای بازیگری است.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که کجال آگاروال در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته‌است:
شروتی حسن (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، خواننده، و آهنگ‌ساز اهل هند است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ۳ اشاره کرد.
او فرزند کمال حسن و ساریکا است. همچنین آکشارا حسن خواهر اوست.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که شروتی حسن در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
ایلیانا دی‌کروز (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، و مدل اهل هند است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به من قهرمان تو هستم و رستم اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که ایلیانا دی‌کروز در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
دانشمند محاسباتی شخصی است که در زمینهٔ علم محاسبه دارای مهارت می‌باشد. این فرد معمولاً یک دانشمند، مهندس یا یک فرد متخصص در زمینه ریاضیات می‌باشد که با استفاده از دانش رایانه‌ای در زمینه‌های فیزیک، شیمی یا مهندسی فعالیت می‌کند. علوم رایانه در علم اقتصاد، زیست‌شناسی و درمان نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.Computational Scientist Penn State Human Resources, دانشگاه ایالتی پن (Penn State) وب‌سایت; دسترسی فوریه 2019.Overview of Computational Science, The Shodor Education Foundation, Inc. (شودور) وب‌سایت; دسترسی فوریه 2019.
تمنا باتیا (؛ زادهٔ ) یک مدل، و هنرپیشه اهل هند است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ۱۰۰٪ عشق اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که تمنا باتیا در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
هانیسکا موتوانی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل هند است.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که هانیسکا موتوانی در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
آنجلی دوی (; – ) یک هنرپیشه، و تهیه‌کننده اهل هند بود.
از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم لاوا کوسا و بی‌گناه اشاره کرد.
«بیلا» () یک فیلم است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آنوشکا شتی، نامیتا و هانیسکا موتوانی اشاره کرد.
همایش بین‌المللی اسپرانتوی ایران یا کنگرهٔ بین‌المللی اسپرانتوی ایران که گردهمائی اسپرانتودانان عمدتاً ایرانی است، هرساله توسط انجمن اسپرانتوی ایران در یکی از شهرهای ایران برگزار می‌شود.
نخستین همایش بین‌المللی اسپرانتوی ایران با موضوع «اسپرانتو، زبان ایده و ایده‌آل» در فروردین‌ماه سال ۱۳۹۳ در هتل شهر تهران، و با شرکت بیش از ۱۰۰ اسپرانتودان ایرانی و خارجی برگزار گردید.http://www.liberafolio.org/2013/unua-irana-esperanto-kongreso-okazos-en-2014
هرچند تاریخ زبان بین‌المللی اسپرانتو در ایران بیش از یک قرن عمر دارد- و ایران و اسپرانتودانان‌اش نقش‌های مهمی در پیش‌برد این زبان مشترک جهانی داشته‌اند - با این وجود، همان‌طور که در بالا اشاره شد، نخستین همایش اسپرانتو در ایران تنها در سال ۱۳۹۳ در تهران برگزار شد. درحالی که در همان سال ۱۳۹۳، برای نمونه، ژاپن ۱۰۱امین، انگلستان ۹۵امین، آلمان ۹۲امین، ایتالیا ۸۱امین، اسپانیا ۷۳امین، برزیل ۴۹امین، و مکزیک ۱۴امین کنگرهٔ اسپرانتوی خود را برگزار کردند.
آنوشکا شتی (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ند است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
وی بازیگر فیلم‌هایی همچون بیلا بوده است.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که آنوشکا شتی در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
خفاش برهنه کهتر نام یک گونه از تیره خفاش‌های دم‌آزاد است.
آرتی آگاروال (; – ) یک هنرپیشه اهل هند بود. وی بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۵ میلادی فعالیت می‌کرد.
وی بازیگر فیلم‌هایی همچون "ایندرا" و "چاتراپاتی" بوده‌است.
تانوشری دوتا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، و مدل (شخص) اهل هند است. وی بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۰ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به سرعت اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که تانوشری دوتا در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
سوشمیتا سن (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و مدل اهل هند است. او به نمایندگی از هند در مسابقات دوشیزه جهان در سال ۱۹۹۴ شرکت کرد و برنده شد. او توانسته از پنج نامزدی خود در جشنواره فیلم فیر برنده دو جایزه از این جشنواره شود. او همچنین برنده جوایز متعددی در جشنواره‌های مختلف شده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به این فقط یک رؤیای کوچک است اشاره کرد.
وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه فیلم‌فیر بهترین بازیگر نقش مکمل زن شده‌است.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که سوشمیتا سن در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
آنجلی (؛ زادهٔ ) یک مدل، و هنرپیشه اهل هند است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به رانا ویکراما، آقای وکیل، غرور، سکوت و بازی فریب اشاره کرد.
بهاوانا (؛ زادهٔ the south indian actor celebrates her 24th birthday today) یک هنرپیشه اهل هند است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به پلیس، مترو، زمستان، جکی و دکتر لاو اشاره کرد.
رمبها (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل هند است. وی بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "چیتا" اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که رمبها در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
کاج‌های مورب اولین مجموعه‌داستان علی چنگیزی است. این مجموعه‌داستان پس از رمان‌های "پرسه زیر درختان تاغ" و "پنجاه درجه بالای صفر" که از دیگر آثار علی چنگیزی هستند از سوی نشر چشمه در سال ۱۳۹۰ منتشر شد.
کاج‌های مورب برگزیده بهترین مجموعه داستان سال در نظرسنجی مجله تجربه شد. پس از آن برگزیده بهترین مجموعه داستان اول در سیزدهمین دوره جایزه ادبی گلشیری شد.
ایران تی‌وی نتورک (ITN) () یک شبکه تخصصی فارسی‌زبان است. این شبکه به همراه نام و برنامه‌هایش که تحت امتیاز و مجوز شبکه تلویزیونی ایران تی‌وی نتورک مستقر در ایالات متحده می‌باشد به‌طور کامل متعلق به گروه حمید شب خیز است.
این شبکه در اوایل سال 2006 با عنوان «ایران تی‌وی نتورک» (ITN) راه‌اندازی شد. در اوایل سال 2008، نام شبکه به «جام جم» (Jaam-e-Jam) تغییر کرد. در ماه مه 2015 نیز به‌دلیل از دست رفتن برنامه جام جم، نام شبکه دوباره به «ایران تی‌وی نتورک» تغییر کرد.
فرمان اجرایی ۹۰۶۶ از فرمان‌های اجرایی رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بود که در جریان جنگ جهانی دوم توسط فرانکلین دلانو روزولت در ۱۹ فوریه ۱۹۴۲ امضا و صادر شد، و به وزارت جنگ اجازه اعلام مناطق خاصی را به عنوان نواحی نظامی داد. نهایتاً این فرمان راه را برای جابه جایی اجباری ژاپنی آمریکایی‌ها، ایتالیایی‌های آمریکا، و آلمانی آمریکایی‌ها به اردوگاه‌های اقامت اجباری هموار کرد. این فرمان را ترکیبی از هیستری جنگی می‌دانند که در واکنش‌ها به حملهٔ خلبان‌های ژاپنی به جزیره نیهاو هاوایی صورت گرفت و به موجب آن، اعلامیه‌ای خطاب به ژاپنی تبارها در راستای کوچیدن و اقامت اجباری برای آنها صادر گردید.
در ۲۱ مارس سال ۱۹۴۲، روزولت قانون عمومی ۵۰۳ را امضا نمود.An act to provide a penalty for violation of restriction or orders with respect to persons entering, remaining in, leaving, or committing any act in military areas or zones. . این قانون تنها پس از ۱ ساعت بحث در سنا و ۳۰ دقیقه در مجلس تصویب شد تا زمینه‌ساز دستورهای اجرایی باشد. طبق این سند، برای تخطی از فرامین نظامی جریمه‌ای نقدی بالغ بر ۵۰۰۰ دلار به همراه ۱ سال زندان در نظر گرفته شده بود. ژاپنی‌ها و سایر آسیایی‌تبارهای ایالات متحده، برای دهه‌ها از سرخوردگی و ارعاب ناشی از نژادی متفاوت در رنج بودند. قوانینی همچون عدم ثبت مالکیت زمین برای آنها و همچنین، عدم امکان رای دادن، شهادت دادن علیه سفیدپوستان در دادگاه و سایر قوانین تبعیض‌امیز نژادی دیگر علیه آنها تا پیش از جنگ جهانی دوم نیز وجود داشت. به غیر از موارد ذکر شده، اداره تحقیقات فدرال و دفتر اطلاعات نیروی دریایی به همراه دفتر ویژه اطلاعات نظامی از اوایل دهه ۱۹۳۰، نظارت بر جوامع آمریکایی‌های ژاپنی‌تبار را در هاوایی و سراسر ایالات متحده انجام داده بودند.
آدون نخستین برخورددهنده پرانرژی(۱.۵GeV) ذرات بود. این دستگاه در سالهای ۱۹۶۹ تا ۱۹۹۳ در" موسسه ملی فیزیک هسته‌ای "در فراسکاتی ایتالیا استفاده می‌شد.
لشکر پنجم زرهی آلمان (به آلمانی:5.Panzer-Armee) یکی از لشکرهای وابسته به ارتش آلمان نازی (ورماخت) در جنگ جهانی دوم بود.
ارتش ششم زرهی () یکی ارتش‌های ورماخت در جنگ جهانی دوم بود.
لشکر یکم زرهی یکی از لشکرهای زرهی نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جبهه‌های غربی و شرقی جنگ جهانی دوم به نبرد پرداخت.
لشکر یکم زرهی روز ۱۵ اکتبر سال ۱۹۳۵ از لشکر سوم سواره‌نظام در وایمار ایجاد گردید. در این هنگام بیشتر نیروهای لشکر از اهالی زاکسن و تورینگن بودند.
لشکر یکم زرهی در تسلط رایش سوم بر اتریش و سودتنلند در سال ۱۹۳۸ و مابقی چکسلواکی در سال ۱۹۳۹ مشارکت داشت.
در جریان تهاجم به لهستان، لشکر یکم زرهی به فرماندهی سرلشکر رودولف اشمیت در بخش جنوبی جبهه پس از تصرف چنتستوخووا پیش از ظهر ۳ سپتامبر سال ۱۹۳۹، با گذر از رود وارتا، لشکر هفتم پیاده‌نظام لهستان را در للوو به محاصره انداخت. این نیروهای بی‌روحیه دشمن لهستانی به سرعت تسلیم شدند. روز بعد این لشکر در کنار لشکر چهارم زرهی، با شکستن کامل خط دفاعی ارتش ووچ با نیروهای ارتش پروسی لهستان که در پیوتکوو متمرکز شده بودند، به عنوان تنها مانع بر سر راه ورشو، پایتخت لهستان، درگیر شد. لشکر یکم زرهی تنها پس از ۸ روز آغاز عملیات خود را به ورشو رساند.
لشکر یکم زرهی به فرماندهی به فرماندهی سرلشکر فریدریش کیرشنر به عنوان بخشی از سپاه ۱۹ هاینتس گودریان از گروه زرهی "کلایست"، در جریان نبرد فرانسه در جبهه غربی، با آغاز تهاجم از روز ۱۰ مه سال ۱۹۴۰، با مقاومت بسیار کمی در لوکزامبورگ مواجه گشتند. در ادامه، لشکر روز ۱۲ ماه مه با گذر از رود سموآ در شمال سدان، وارد خاک فرانسه شد. روز بعد به دستور سپهبد اوالت فن کلایست ساعت چهار بعد از ظهر، تهاجم این لشکر به عنوان تمرکز اصلی سپاه ۱۹، برای گذر از رود موز آغاز شد. ضمن حضور هنگ پیاده‌نظام "گروس‌دویچلانت" تحت امر آن، جهت تقویت هر چه بیشتر لشکر یکم زرهی، دو هنگ ۲ و ۱۰ توپخانه زرهی از دو لشکر دیگر به آن ملحق گشتند و بیشتر توپخانه سپاه نیز به پشتیبانی از آن تعلق آن یافت. ساعت ۶ بعد از ظهر مقاومت دشمن شکسته شد و لشکر یکم زرهی توانست از رود موز بگذرد. روز ۱۹ مه گودریان این لشکر را به سمت آمین برای برقراری یک گذرگاه در رودخانه سم در سریع‌ترین حالت ممکن، ارسال کرد. روز ۲۳ مه لشکر با قطع جاده کاله به دانکرک، مسیر عقب‌نشینی مدافعان کاله به سمت شمال را بست. راه بریتانیایی‌ها برای رساندن تدارکات به شدت مورد نیاز به دانکرک نیز توسط لشکر یکم زرهی سد شده بود. تلاش ناموفق بریتانیایی‌ها برای پس زدن لشکر درگیری سنگینی تا روز بعد در این ناحیه به پا کرد. حمله لشکر یکم زرهی در کنار لشکر دهم زرهی از سه جهت به بندر کاله از بعد ظهر روز ۲۴ مه آغاز شد. عناصری از این لشکر نیز شروع به حرکت به سمت دانکرک در شمال کردند. تا شب هنگام پیش‌قراولان لشکر یکم زرهی تنها ۲۰ کیلومتر با دانکرک فاصله داشتند. اگر به این لشکر اجازه داده می‌شد به این شهر که در این زمان تنها یک لشکر و یک تیپ فرانسوی از آن دفاع می‌کردند، یورش ببرد ممکن بود بتواند با تسخیر آن به عنوان آخرین سر ساحل متفقین در شمال فرانسه، صدها هزار نفر از نیروهای دشمن را کاملا به محاصره بیندازد. پس از اتمام کار در دانکرک، لشکر یکم زرهی رو به جنوب فرانسه آورد و در شکست مابقی قوای دشمن مشارکت نمود. در مجموع ۴۹۵ تن از نیروهای این لشکر در این عملیات کشته شدند.
پس از نبرد فرانسه هنگ ۱۱۳ پانتسرگرندیر به لشکر یکم ملحق گشت و هنگ ۲ زرهی این لشکر به لشکر شانزدهم زرهی که به‌تازگی تشکیل‌شده گشته بود، انتقال یافت. لشکر پاییز و زمستان سال ۴۱–۱۹۴۰ را در پروس شرقی گذراند و تا حدودی به تانک‌های مدرن‌تر پنزر ۳ و پنزر ۴ مجهز شد.
لشکر یکم زرهی با مجموع توان ۱۵۵ تانک به عنوان بخشی از سپاه ۴۱ موتوریزه از گروه زرهی ۴ از گروه ارتش شمال، با آغاز عملیات بارباروسا در روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، تهاجم خود را به منطقه بالتیک آغاز کرد. هدف اولیه نیروهای کیرشنر شهر پونیویتس بود که می‌بایست با گذر از رود یورا از طریق تسلط بر تاوراگه، اسکودویله و کِلمه حاصل می‌شد. بدین منظور نیروهای تهاجمی لشکر به دو گروه‌رزمی اصلی تقسیم گشت. یک گروه‌رزمی به فرماندهی سرهنگ فرانتس وستوفن به همراه بیشتر هنگ تقویت‌شده ۱ پیاده‌نظام و یک گروهان تانک و دیگری گروه‌رزمی سرتیپ والتر کروگر با بیشتر نیروهای هنگ ۱۱۳ پیاده‌نظام، هنگ ۱ زرهی و گردان توپخانه ایجاد شد. این دو گروه‌رزمی با آغاز تهاجم در ساعت ۳ صبح، با پشتیبانی توپخانه، پس از پاکسازی میدان‌های مین و رخنه در استحکامات دشمن، با موفقیت از مرز عبور کردند و آبادی‌های مرزی را تصرف نمودند. هر دو گروه‌رزمی با شکست مقاومت سرسختانه پیاده‌نظام دشمن تا ساعت ۵ صبح به رود یورا رسیدند. گروه‌رزمی وستوفن بس نبردی سنگین و پر خسارت، ساعت ۶:۱۰ بر پل جاده بر روی رود یورا در جنوب تاوراگه تسلط یافت. البته این پل پیش از این توسط مدافعان تخریب شده بود. نیروهای لشکر تا این زمان به شدت زیر گلوله‌باران توپخانه دشمن و مدتی بعد حملات هوایی آن قرار داشتند. نیروهای کیرشنر ساعت ۸:۱۵ صبح وارد تاوراگه شدند. با ورود این نیروها به شهر نبرد سنگین خانه‌به‌خانه درگرفت که آلمانی‌ها را مجبور ساخت برای درهم‌شکستن مقاومت دشمن متوسل به توپخانه سنگین شوند. در نهایت شهر تا ساعت ۱۶ از وجود عناصر دشمن کاملاً پاکسازی شد. بدین ترتیب گروه‌های رزمی لشکر یکم زرهی قادر به ادامه پیشروی به سمت باتاکیای و اسکودویله در طول بزرگراه شمال شرقی تاوراگه شدند. این نیروها تا پایان روز نخست در مجموع ۲۰ کیلومتر را از خط مرزی طی کردند. نیروهای کیرشنر تا عصر روز بعد به کمک قوای عملیات ویژه "براندنبورگر" یک پل پراهمیت ۲۷۵ متری راه‌آهن را در تیتوونای تصرف کردند. در این موقعیت، به دستور سپهبد گئورگ-هانس راینهارت، فرمانده سپاه ۴۱ موتوریزه، لشکر یکم زرهی با توقف پیشروی و چرخش به سمت شرق، به یاری لشکر ششم زرهی که در نبرد راسینیای زیر ضد حمله تانک‌های دشمن موضع دفاعی گرفته بود، شتافت. راه‌های شنی و خلنگ‌زارهای مسیر پیشروی لشکر یکم زرهی را کند کرده بود اما این لشکر پس از گذر از رود دوبیسا در لیدوونای و پیشروی در طول این رود، به حرکت خود به جانب شرق و جنوب پشت سر تانک‌های لشکر دوم تانک شوروی در راسینیای ادامه داد و ساعت ۸:۴۰ روز ۲۵ ژوئن با الحاق به نیروهای لشکر ششم زرهی در سوکاجیای، این لشکر را کاملاً به محاصره انداخت. در پایان نبرد بیش از ۲۰۰ تانک شوروی منهدم شد یا به غنیمت آلمانی‌ها درآمد.
در این هنگام هلموت اشمیت، صدراعظم آینده آلمان غربی، به عنوان یک ستوان در گردان ضدهوایی لشکر یکم زرهی خدمت می‌کرد.
با پایان کار در راسینیای، لشکر یکم زرهی به همراه بخشی از تکاوران "براندنبورگر"، در ادامه پیشروی موفق شد بر یک گذرگاه بر روی رود دوینا در یکابپیلس مسلط شود. پس از یک توقف، این لشکر با پیشروی ۷۰ کیلومتری در روز ۲ ژوئیه خود را به فاصله ۵۰ کیلومتری اوستروف رساند و در روز ۴ ژوئیه این شهر را به همراه پل راه‌آهن آن به تصرف درآورد. در این موقعیت لشکر زیر ضد حملات نیروهای ارتش سرخ با حمایت هوایی نیروی هوایی شوروی، قرار گرفت. پس از دفع این ضد حملات، لشکر یکم زرهی در موازات لشکر ششم زرهی، شروع به حرکت سریع به جانب شمال در شرق دریاچه پیپوس کرد و پس از دستیابی به اوسمینو، در سابسک بر گذرگاهی بر رود لوگا تسلط یافت. این لشکر در این موقعیت با گرفتن حالت دفاعی زیر ضدحملات دشمن وادار به توقف گردید.
پس از مدتی رزم دفاعی پرخسارت، بین روزهای ۹ تا ۱۶ ژوئیه لشکر یکم زرهی در کنار لشکر ششم زرهی، شروع به حملات خود برای گسترش گذرگاه رود لوگا در آماده‌سازی جهت آغاز تهاجم نهایی به سمت لنینگراد، کرد و توانست ولوسوفو را تصرف کند. با رسیدن به اراضی جنوبی شهر لنینگراد، با توجه به بارندگی فراوان که موجب وخیم‌تر شدن شرایط راه‌ها می‌شد و با مقاومت شدید نیروهای دشمن، پیشروی برای این لشکر بسیار سخت و کند صورت می‌گرفت. تحمل تلفات سنگین تا روز ۱۶ اوت تنها ۴۴ تانک برای لشکر باقی گذاشته بود. در نهایت پس از چند روز حرکت سانتی‌متری به طرف کراسنوگواردِیسک، لشکر یکم زرهی به همراه لشکر ششم زرهی، ۲۴ اوت پیش از رسیدن به این شهر متوقف شدند و برای دو هفته حالت دفاعی به خود گرفتند. روز ۶ سپتامبر فرمان تهاجم نهایی به لنینگراد صادر و لشکر یکم زرهی در قالب سپاه ۴۱ موتوریزه و دو سپاه دیگر، موظف به یورش به کراسنوگواردِیسک و قطع ارتباط ارتش هشتم شوروی با لنینگراد گشت. پس قطع آخرین مسیر زمینی با لنینگراد در ۸ سپتامبر، در حالیکه شرایط با افت شدید دمای هوا همراه شده بود، صبح روز ۹ سپتامبر، ارتشبد اریش هوپنر، فرمانده گروه زرهی ۴ دستور به تهاجم مستقیم به طرف لنینگراد داد. لشکر یکم زرهی به همراه لشکر سی و ششم پیاده‌نظام موتوریزه در پیشاپیش نیروها با گذر از کراسنوگواردِیسک خود را به دودرگوف در حومه لنینگراد رساند و آن را در ۱۱ سپتامبر به تصرف درآورد. این لشکر روز بعد در نزدیکی کراسنویه سلو وارد حلقه داخلی دفاعی لنینگراد شد. به فرمان ارتشبد هوپنر، ۱۳ سپتامبر لشکر یکم زرهی تا شهرک اوریتسک در جنوب غربی لنینگراد و در فاصله بسیار اندکی از مرکز شهر، پیش رفت. این لشکر با چرخش به جانب شرق، ۱۸ سپتامبر در کنار لشکر پلیس اس‌اس در جنوب لنینگراد، بر پوشکین سلطه یافت. در این موقعیت لشکر یکم زرهی با مرکز شهر لنینگراد تنها ۱۲ کیلومتر فاصله داشت. با ادامه یافتن درگیری‌های شدید، نهایتا لشکر یکم زرهی متوقف و خطوط مقدم در ۲۵ سپتامبر تثبیت شد.
لشکر یکم زرهی در قالب سپاه ۴۱ موتوریزه، در جهت آماده‌سازی برای تهاجم به مسکو، اوایل ماه اکتبر به گروه زرهی ۳ به عنوان بخشی از ارتش نهم از گروه ارتش مرکز منتقل و در شمال غربی ویازما مستقر گردید. در این موقعیت راینهارت، فرمانده سابق سپاه ۴۱ موتوریزه به فرماندهی گروه زرهی ۳ منصوب شد و فریدریش کیرشنر، فرمانده سابق لشکر یکم زرهی در جایگاه فرماندهی سپاه ۴۱ موتوریزه قرار گرفت. لشکر یکم زرهی در ابتدا در کنار سایر یگان‌های سپاه ۴۱ موتوریزه در محاصره ویازما نقشی ایفا نکرد تا اینکه با دریافت فرمان یورش به جانب شمال شرقی حرکت خود را به سمت کالینین آغاز نمود. این لشکر تحت امر سرلشکر والتر کروگر به عنوان سرنیزه زهی سپاه خود، در روزهای آغازین حرکت به شکل متعددی مورد حملات هواگردهای دشمن قرار گرفت. درحالیکه تا ۴ اکتبر تنها ۴۰ تانک عملیاتی برای کروگر و نیروهایش باقی‌مانده بود، روز ۶ اکتبر نبرد بزرگی بین آن‌ها و لشکر صد و هفتم تفنگ‌دار موتوریزه شوروی به وقوع پیوست که لشکر آلمانی با تحمل خسارتی نامعلوم، در جریان آن ۶۰ تانک دشمن را از بین برد. در همین حال شرایط آب و هوایی وخامت وضعیت راه‌ها را شدت بخشیده و پیشروی را دشوارتر ساخت. روز ۱۲ اکتبر لشکر یکم زرهی بر استاریتسا در ۸۰ کیلومتری جنوب غربی کالینین سلطه یافت. با ادامه پیشروی نیروهای کروگر شب‌هنگام همان روز، در موردی عجیب و خارق‌العاده، برخی نیروهای شوروی در حال عقب‌نشینی آشفته، نیروهای آلمانی را با قوای خودی اشتباه گرفتند و بدون بروز درگیری برای مدتی با آن‌ها مخلوط شده و مقداری از مسیر را طی کردند. سرهنگ دوم والتر ونک، افسر عملیات‌های لشکر در این رابطه با شوخ‌طبعی به قرارگاه سپاه گزارش کرد: «یگان‌های روس، با وجود این که جزو جداول راهپیمایی ما نیستند، مداوما تلاش می‌کنند راه را با ما شریک شوند، به همین جهت تا حدودی مسئول تأخیر ما در پیشروی به سمت کالینین هستند. لطفاً چه توصیه‌ای برای عمل دارید؟» در پاسخ گفته شد: «طبق معمول، لشکر یکم زرهی در مسیر پیشروی دارای اولویت است. کنترل ترافیک را تقویت کنید!»
در حالیکه یخ‌بندان شبانه مشکلات جدیدی برای آلمانی‌ها ایجاد می‌کرد، لشکر یکم زرهی نهایتاً اوایل صبح روز ۱۳ اکتبر وارد کالینین شد. در همین زمان نبرد شدید خیابانی بین طرف درگرفت. با توجه به شرایط راه‌ها و محدود شدن حرکت به یک ستون، در این شرایط تنها طلایه‌داران لشکر یکم زرهی با دشمن درگیر شده و مابقی نیروهای لشکر در خطی به طول ۱۵۰ کیلومتر کشیده شده بودند. با بسیج غیرنظامیان و حتی زنان در مبارزه با مهاجمان آلمانی، این درگیری برای لشکر یکم زرهی به یک نبرد پر خسارت شهری بدل شد. فواصل طولانی، بدتر شدن شرایط جوی، سخت‌تر شدن تردد در راه‌ها و حملات هوایی دشمن رسیدن تدارکات و نیروی کمکی را نیز به تأخیر انداخت. به هر صورت لشکر یکم زرهی موفق شد پل‌های بزرگراه و راه‌آهن بر رود ولگا و یک پل دیگر بر روی رود تورتسا را در این موقعیت سالم تسخیر کند و شهر را تا پایان روز ۱۴ اکتبر به سلطه خود درآورد. با نزدیک شدن نیروهای شوروی از جانب شمالی به کالینین، با صرف نظر از شرایط حساس نبرد در این شهر، به فرمان ارتشبد راینهارت، کروگر ۱۶ اکتبر موظف شد بخشی از نیروهای خود را راهی تورژوک در شمال غربی کالینین کند. نیروهای جلودار پیش‌رونده به جانب تورژوک، روز بعد خود را به مدنویه در ۳۰ کیلومتری کالینین و نیمه راه مقصد رساندند و پس رود توِرتسا در آن را سالم تصرف کردند. پس از برخورد به مقاومت شدید دشمن، این نیروهای لشکر در اثر کمبود مهمات، دیگر قادر به تهاجم نبودند. در همین شرایط ضد حمله نیروهای شوروی با تسلط بر جاده پشت سر، ارتباط این نیروها با کالینین را قطع کرد. خبر هواگردهای شناسایی مبنی بر نزدیک شدن نیروهای قدرتمند و پرشماری از دشمن به تورژوک، بر وخامت اوضاع افزود و موجب لغو حرکت به سوی آن شد. نبردهای کالینین و مأموریت ملغی‌شده تورژوک، تنها در عرض ۵ روز باعث از دست رفتن چهل و پنج تانک لشکر یکم زرهی گردید و صرفاً سی و چهار تانک عملیاتی (۸ پنزر ۲، ۲۲ پنزر ۳ و ۴ پنزر ۴) برای آن باقی گذاشت. این میزان هنگام تلاش نیروها در جهت باز کردن راه برای بازگشت به کالینین در کرانه شمالی رود ولگا، تا ۲۱ اکتبر به ۲۴ تانک کاهش یافت که یک سوم از آن نیز در عرض دو روز از بین رفت. از روز نخست عملیات تا ۲۰ اکتبر، لشکر یکم زرهی مجموعاً ۲۶۵ تن از افسران و ۴۹۳۵ تن از سایر نیروهای خود را از دست داده بود که ۴۵ افسر و ۸۰۰ سرباز آن صرفاً مربوط به هفته آخر که در کالینین و اطراف آن سپری شده بود، می‌شد. در نهایت انتهای ماه اکتبر، کروگر وادار شد گزارش کند آسیب وارد آمده به لشکر او به اندازه‌ای شدید است که لازم است کاملاً مجددا سازماندهی شود و بدین منظور به پنج روز نیاز دارد.
لشکر یکم زرهی هنگام توقف تهاجم نیروهای آلمانی به مسکو در ۶ دسامبر در ۲۵ کیلومتری شمال این شهر قرار داشت. همین روز این لشکر موظف به عقب نشستن به کلین و باز نگاه داشتن راه عقب‌نشینی سایر نیروهای زرهی از طریق آن شد. برف فروان هرگونه تحرک را دچار اختلال کرده و بزرگ‌راهی که از کلین می‌گذشت تنها راه قابل تردد برای ستون‌های مکانیزه و موتوریزه بود. لشکر موفق شد پس از مبارزه با عناصر دشمن خود را به کلین برساند و این موضع مهم را در مقابل حملات مداوم ارتش سرخ تا تکمیل عبور سایر یگان‌های آلمانی از آن، حفظ نماید.
هنگامی که لشکر آماده عقب‌نشینی به طرف نکراسینو بود، خود را در محاصره کامل نیروهای قدرتمندی از دشمن یافت. لشکر یکم زرهی فرمان گرفت در صورت لزوم خودروهای خود را رها کند و حلقه محاصره را به سمت نکراسینو بشکند تا به سایر نیروهای آلمانی بپیوندد. چندین روز نبرد سنگین در این موقعیت لاشه تعداد پرشماری از خودروهای منهدم‌شده را در طول جاده عقب‌نشینی برجای گذاشته و تنها یک راه باریک بین آن‌ها باقی مانده بود. انجام عملیات شناسایی مشخص کرد ضعیف‌ترین مقاومت دشمن در جنوب شرقی کلین و احتمال موفقیت اقدام به خروج از محاصره در آن جهت بیشتر است. با این وجود شرایط جغرافیایی این مسیر به گونه‌ای بود که تمامی خودروها عملاً می‌بایست پشت سر گذاشته می‌شدند. تخلیه بین ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ فرد مجروح در کلین بدون این خودروها ممکن نبود. با وجود از دست رفتن مقدار قابل توجهی از تجهیزات، نیروهای در محاصره همچنان میزان زیادی از خودروها در اختیار داشتند و نمی‌خواستند در صورت امکان آن‌ها را رها کنند.
در نهایت تصمیم بر این شد که جهت حفظ تحرک‌پذیری، با این حال که شمار بالایی از نیروهای دشمن در آن مستقر بودند، لشکر از طریق همان جاده نکراسینو اقدام به خروج از محاصره کند. مهم‌ترین عامل این تصمیم لزوم تخلیه تعداد زیادی از مجروحان به هر قیمت بود. پس از بررسی دقیق شرایط اطراف کلین طرحی بدین منظور ریخته شد. در قالب یک گروه‌رزمی تمامی تانک‌های در دسترس، یک گروهان پیاده‌نظام زرهی و یک گردان پیاده‌نظام می‌بایست حمله‌ای ایذایی به سمت شمال کلین صورت می‌دادند و سپس در جهت غرب به سمت گولیادی پیش می‌رفتند تا پس از رسیدن به آن با چرخش یکباره به سمت جنوب حمله‌ای به سمت جاده اصلی ترتیب دهند. توپخانه اطراف ایستگاه راه‌آهن کلین باقی می‌ماند. اقدام اصلی برای خروج از محاصره هنگام واکنش دشمن به تهدید اطراف گولیادی و آغاز انتقال نیرو از جاده اصلی به آن سمت، صورت می‌گرفت. تمامی ادوات توپخانه و ضدهوایی لشکر می‌بایست در ابتدا از حمله ایذایی پشتیبانی می‌کردند. خود نیروهایی که حمله ایذایی را انجام می‌دادند نیز از ایذایی بودن آن مطلع نشده بودند چرا که تصور می‌شد اگر از آن آگاه شوند با همان حمیت نخواهد جنگید. جزئیات کامل طرح و اسم رمز تغییر اهداف تنها با فرمانده توپخانه در میان گذاشته شده بود.
با آغاز عملیات فریب دشمن با موفقیت کامل حاصل گشت و نیروی به‌خوبی سازمان‌یافته گروه‌رزمی دشمن را در گولیادی غافلگیر نمود. ارتش سرخ در مواجهه با تانک‌های لشکر یکم زرهی بلافاصله نیروهای ذخیره خود را برای مقابله با حمله ایذایی که تصور می‌شد اقدام اصلی برای خروج از محاصره است، به‌کار گرفت. گروه‌رزمی گولیادی را تصرف و رو به جنوب جنوب کرد. همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد دشمن شروع به خروج از نواحی اطراف جاده اصلی و حرکت به سمت شمال در طول خط آهن نمود تا با به محاصره نیفتد. همین زمان ظهر همان روز تلاش اصلی برای خروج از محاصره در طول جاده نکراسینو آغاز شد. با دریافت علامت از پیش تعیین‌شده، توپخانه و ضدهوایی‌ها هدف آتش خود را تغییر دادند. تنها یک گردان توپخانه همچنان اهداف قبلی را زیر آتش نگاه داشت تا نیروهای ایذایی بتوانند گولیادی عقب‌نشینی نمایند. گردان پیاده‌نظام زرهی لشکر نخستین شکاف را در خط نیروهای غافلگیر شده دشمن ایجاد کرد. مابقی پیاده‌نظام و نیروهای موتورسوار عرض شکاف را افزایش دادند. بخشی از تانک‌ها از حمله ایذایی خود را به کلین رسانده و در دو طرف جاده به کار گرفته شدند. تحت حفاظت نیروهای زرهی، مجروحان با کامیون و سورتمه به همراه نفربرهای زرهی از شهر خارج گشتند. در جانب شرقی شهر مهندسان جلوی دشمن را گرفته بودند تا تخلیه انجام بگیرد. با وجود تعداد زیاد خودروها و لزوم جابه‌جایی تدریجی توپخانه که این بار توسط تانک‌ها و خودروهای زرهی در شمال و جنوب جاده پوشش داده می‌شدند، تمامی نیروهای لشکر از طریق جاده نکراسینو از محاصره خارج و به یگان‌های دیگر آلمانی ملحق گشتند.
به‌کارگیری مناسب عناصر رزمی و حفظ شدید کنترل ترافیک موجب موفقیت این عملیات شد. لشکر یکم زرهی خود را تا حدود زیادی دست نخورده به همراه تقریباً تمامی مجروحان و تجهیزات از محاصره کلین بیرون کشید.
تا روز ۱۸ فوریه سال ۱۹۴۲ تنها ۱۸ تانک عملیاتی برای هنگ ۱ زرهی لشکر باقی مانده بود. از بیشتر نیروهای این هنگ جهت ایجاد دو گروهان اسکی استفاده شدند. لشکر یکم زرهی در منطقه محدب رژف به نبرد و به نجات ارتش نهم که تقریباً به محاصره افتاده بود، کمک رساند.
لشکر یکم زرهی اوایل ماه ژوئیه سال ۱۹۴۲ در همراهی لشکر دوم زرهی با محاصره و انهدام نیروهای دشمن در نزدیکی پوشکری، قریب به ۲۲۰ تانک، ۶۰۰ توپ و ۱۳۰۰ ضدهوایی آن‌ها را نابود کرد. در عملیاتی دو روزه در ماه اوت لشکر ۶۵ تانک سنگین کی‌وی-۱ و کی‌وی-۲ شوروی را منهدم و رخنه آن را ناکام گذاشت. لشکر یکم زرهی که به شدت آسیب دیده بود، ماه ژانویه سال ۱۹۴۳ از خط مقدم عقب کشیده شد تا بازسازی شود. ابتدا به آمین در فرانسه گسیل گشت و سپس تابستان را در یونان گذراند. در این موقعیت توان لشکر مجدداً تکمیل گردید. تا فصل پاییز این لشکر یک کردان کامل از تانک‌های تیگر ۱ و ۱۰۰ تانک پنتر در اختیار داشت. هنگامی که ایتالیا در ماه سپتامبر به متفقین پیوست، لشکر یکم زرهی در مقابل مقاومت ضعیف، نقش به‌سزایی در خلع سلاح ارتش یازدهم این کشور ایفا نمود.
ماه اکتبر سال ۱۹۴۳ به جبهه شرقی بازگشت و در قسمت جنوبی آن در نبرد برآمدگی کی‌یف و ضد حمله ورماخت در ماه‌های نوامبر و دسامبر حضور یافت. لشکر یکم زرهی نقش سرنیزه زرهی اقدام برای نجات سپاه‌های ۱۱ و ۴۲ از محاصره کورسون–چرکاسی در ماه فوریه سال ۱۹۴۴ را بر عهده داشت. این لشکر نتوانست کاملاً در حلقه محاصره نفوذ کند اما قادر به نجات نیمی از نیروهای آلمانی درون محاصره شد. درگیری‌های دو ماه آینده تلفات سنگینی به لشکر وارد نمود به وجهی که روز ۱۴ مارس سال ۱۹۴۴ از توان رسمی هنگ پانتسرگرندیر آن تنها ۲۵ درصد و برای هنگ ۱ زرهی آن کمتر از ۶۰ تانک عملیاتی باقی مانده بود. با این وجود، لشکر همچنان در خط مقدم حضور و مابقی سال ۱۹۴۴ را در نبردهای خم رود دنیپر، شمال اوکراین و شرق لهستان مشارکت داشت. لشکر یکم زرهی با عقب‌نشینی به پشت رود ویستولا، به مجارستان منتقل گشت و در نبرد دبرستن ضد حمله‌ای علیه دشمن صورت داد. بیشتر نیروهای لشکر ماه دسامبر سال ۱۹۴۴ در سکش‌فهروار در مجارستان به محاصره دشمن افتاده و منهدم شدند. با وجود این خسارت، لشکر یکم زرهی تا پایان جنگ در قسمت جنوبی جبهه شرقی به مبارزه ادامه داد. این لشکر با رها ساختن خود از ارتش سرخ، روز ۸ مه سال ۱۹۴۵ در ماوئرکیرشن تسلیم نیروهای آمریکایی شد. بیشتر سربازان لشکر تا پایان ماه ژوئیه از اسارت آزاد گردیدند.
هنگام تشکیل:
۱ سپتامبر ۱۹۳۹:
سال ۱۹۴۳:
آسیب مغزی نوعی آسیب است که در مغز یک موجود زنده رخ می‌دهد. آسیب‌های مغزی را می‌توان به چند طریق طبقه‌بندی کرد. آسیب مغزی اولیه و ثانویه اشاره به فرایندهای آسیب، و آسیب مغزی متمرکز و پراکنده اشاره به دامنه یا موقعیت آسیب مغزی دارند. انواع خاص آسیب مغزی شامل موارد زیر است:
یک گروه متداول با بیشترین آسیب‌دیدگی، ضربه مغزی (TBI) است که ضربه فیزیکی یا آسیب دیدگی سر از یک منبع خارجی پس از آن قرار دارند و اصطلاح آسیب مغزی اکتسابی (ABI) در محافل مرتبط برای تمایز میان آسیب‌های مغزی پس از تولد با اختلال‌های ژنتیکی و مادرزادی استفاده مب شود. آسیب‌های اولیه و ثانویه مغز فرایندهای درگیر را شناسایی می‌کنند، در حالی که آسیب کانونی و منتشر مغز شدت و محل را توصیف می‌کند.
پژوهش‌های کنونی نشان داده‌است که انعطاف‌پذیری عصبی، که به مغز اجازه می‌دهد با تشکیل اتصالات عصبی جدید در طول زندگی، خود را دوباره سازماندهی کند، امکان تنظیم دوباره عملکرد آن را فراهم می‌کنند. این به مغز اجازه می‌دهد تا آسیب و بیماری را جبران کند.
میریان (مهران)میریان تلفظ گرجی نام ایرانی مهران است سوم (; زاده ح. ۲۵۸ یا ۲۷۷م. - درگذشته ۳۶۱م. در متسختا) نخستین پادشاه ایبری از خاندان خسرویانی‌ها بود. وی شاهزاده ساسانی و فرزند شاپور یکم شاهنشاه ساسانی بود که با شاهدخت آبشورا دختر آسپاگورس یکم از پادشاهان خاندان اشکانی ایبری ازدواج نمود. میریان سوم پس از آسپاگور یکم به پادشاهی ایبری برگزیده شد.
«میریان» شکل گرجی نام ایرانی مهران است. این نام در یونانی به صورت Mithranes (میترانس) ترجمه شده‌است. بر اساس زندگی واختانگ، نام او با میردات به معنای «داده شده توسط میترا»، نام خدای خورشید باستانی ایرانیان نیز مرتبط است. نام او توسط مورخ رومی آمیانوس مارسلینوس (XXI, 6, 8) به عنوان Meribanes (مریبانس) ترجمه شده‌است. اعداد سلطنتی مانند میریان «سوم» نوین هستند و نویسندگان گرجی سده نزدیک، آنهارا به کار نمی‌بردند. از آنجایی که دو پادشاه با این نام پیش از او بودند، میریان در تاریخ‌نگاری گرجستان به ترتیب «سوم» اختصاص یافته‌است.