moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
همچنین مشکل قحطی را نیز برطرف می‌کند. برچسب تمیزی یا کثیفی به عنوان شیوه ای برای دادن ارجحیت به گرسنه ترین پروسه عمل می کند و برای پروسه هایی که تازه خوردن شان تمام شده است، خوب نیست. می توان هر کدام از این روش ها را با روشی مقایسه کرد که در آن، به فیلسوف ها اجازه داده نمی‌شود تا پشت سر هم دوبار بخورند و در عین حال در این بین به دیگران اجازه استفاده از چنگال ها را ندهند. راه‌حل Chandy و Misra در مقایسه با آن قابل انعطاف تر است، اما دارای یک عنصر است که به آن سو تمایل دارد.
آنها در آنالیز خود، یک سیستم سطوح ارجحیت را از توزیع چنگال ها و وضعیت تمیزی یا کثیفی آنها طراحی کردند. آن ها نشان دادند که این سیستم ممکن است یک گراف بدون حلقه جهت دار را نشان دهد و اگر چنین باشد، عملیات موجود در پروتکل آن ها نمی‌تواند گراف را تبدیل به یک گراف حلقوی کند. این وضعیت قطعاً موجب بن‌بست نخواهد شد. با این حال، اگر این سیستم در یک وضعیت کاملاً قرینه شروع شود، نظیر آنچه که در آن فیلسوف ها چنگال های سمت چپ خود را نگه داشته بودند، آنگاه گراف در شروع، حلقوی است و راه حل آنها مانع از بن‌بست نمی‌شود. شروع کردن سیستم به‌گونه‌ای که فیلسوف هایی که دارای شماره شناسایی پایین تری هستند، صاحب چنگال های کثیف باشند، موجب می‌شود تا گراف در ابتدا غیر حلقوی باشد.
لوجاس آمریکاناس شرکت خرده‌فروشی برزیلی است، که در سال ۱۹۲۳ توسط تاجر اتریشی مکس لاندزمان و چندین بازرگان آمریکایی بنام‌های جان لی، گلن ماتسون و جیمز مارشال راه‌اندازی شد.
شرکت لوجاس آمریکاناس در حال حاضر دارای ۷۴۹ شعبه فروش در ۲۵ ایالت برزیل می‌باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر ریو د ژانیرو، برزیل قرار دارد و سهام آن در بازار بورس سائوپائولو معامله می‌شود.
حدس لژاندر نام حدسی در ریاضیات است که توسط یک ریاضیدان به نام آدرین-ماری لژاندر در سال ۱۹۳۰ مطرح شده‌است.
برای هر عدد طبیعی formula_1 وجود دارد حداقل یک عدد اول بین formula_2 و formula_3 مثلاً برای n=۱ داریم ۱<۳<۴.
آیرملوها https://az.m.wikipedia.org/wiki/Ayrımlarhttps://iranicaonline.org/articles/ayrimlunАјрымлар // Азәрбајҹан Совет Енсиклопедијасы: <bdi>[10 ҹилддә]</bdi>. I ҹилд: А—Балзак. Бакы: Азәрбајҹан Совет Енсиклопедијасынын Баш Редаксијасы. Баш редактор: Ҹ. Б. Гулијев. ۱۹۷۶. С. 197https://en.m.wikipedia.org/wiki/Ayrums گروه ترک‌زبان که از بومیان آذربایجانی در قفقاز بودند و در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، پس از نبرد گنجه برخی از آنان به ایران و ترکیه مهاجرت کردند. همینک نام مناطق جغرافیایی در جمهوری آذربایجان و نواحی شمالی ارمنستان از پسوند و پیشوند "آیرملو" وجود دارد. این قوم در اواخر قرن ۱۹ ام و اوایل قرن بیستم وارد ایران شدند و در غرب شهرستان ماکو ساکن شدند.
آیرملوها از اقوام نزدیک به دربار پهلوی بودند. نوش‌آفرین آیرملو مادر رضاشاه و تاج‌الملوک آیرملو همسر وی که مادر محمدرضا پهلوی بود و محمدحسین آیرم از فرماندهان نظام شاهنشاهی از جمله آیرملوهای نزدیک به دربار بودند. در ارتش شاهنشاهی نیز صاحب منصبانی از آیرملوها همچون محمود آیرم امیر لشکر جنوب بود.دکتر باقر عاقلی، شرح حال رجال سیاسی و نظامی معاصر ایران (ISBN 964-5570-58-1)
َتاج‌الملوک آیرملو:
تاج‌الملوک آیرملو از ایل آیرملو بود که با رضاشاه پهلوی ازدواج کرد و صاحب چهارفرزند به نام‌های محمدرضا پهلوی، شمس پهلوی، اشرف پهلوی و علیرضا پهلوی شد. تاج‌الملوک بعدها پس از به سلطنت رسیدن همسرش رضاشاه ملکه تاج‌الملوک یا ملکه پهلوی و پس از به سلطنت رسیدن پسرش محمدرضاشاه ملکه‌مادر خوانده می‌شد. ملکه تاج‌الملوک از زنان قدرتمند زمان خود بود. گفته می‌شود او تنها کسی بود که می‌توانست در مقابل رضاشاه بایستد. با وقوع انقلاب و سقوط سلسله پهلوی تاج‌الملوک به همراه دختر و دامادش به آمریکا رفت و بعد چند سال درگذشت.
نوش‌آفرین آیرملو:
نوش‌آفرین آیرملو با عباسعلی داداش بیگ ازدواج کرد که حاصل این ازدواج رضاشاه بنیانگذار سلسله پهلوی بود. نوش آفرین در حدود سال‌های ۱۲۶۳-۱۲۶۴ خورشیدی در تهران درگذشت.
تیمورخان آیرملو:
میرپنج تیمورخان آیرملو یکی از خانواده‌هایی بود که هنگام تحویل ۱۷شهر قفقاز به روس به ایران مهاجرت کردند و بعدها به آیرملو مشهور شدند. تیمورخان در قزاقخانه استخدام شد و به تدریج تا درجه میرپنجی بالا رفت.تاج الملوک دختر تیمورخان با رضاشاه پهلوی ازدواج کرد. میرپنج تیمورخان آیرملو در حدود سالهای ۱۳۰۲–۱۲۹۸ خورشیدی درگذشت.
تاج‌الملوک آیرملو همسر رضا شاه بیان می‌کند که: «رضا سرباز زیردست پدرم تیمور آیرُملو بود و در جبهه قفقاز هنگامی که گروهی از [بریگارد] قزاقها که پدرم نیز در بین آنان بود تحت محاصره نیروهای ارتش سرخ شوروی قرار داشتند، رضا که مسؤول یک قبضه مسلسل بود محاصره را شکست و جان پدر را از خطر مرگ نجات داد. پس از این حادثه، رضا مورد توجه پدرم قرار گرفت و او را به فرماندهی قوای نظامی قزوین منصوب کرد و پس از مدتی من را به عقد او درآورد.»صادق زیباکلام- ۱۳۸۷-تهران:روزنه. لندن:اچ انداس، ۱۳۹۸. صص۶۱و ۶۲
خسرو معتضد۱۳۸۷، تاجهای زنانه (ویراست جلد اول). تهران: نشر البرز. ص ۴۹
رضا نیازمند، کتاب رضاشاه از تولد تا سلطنت. حکایت قلم نوین، تهران. ص۵۲
ریچارد استوارت، در آخرین روزهای رضاشاه، ترجمه: عبدالرضا هوشنگ مهدوی ـ کاوه بیات، نشر نو
ژنرال محمدحسین آیرم:
ژنرال محمدحسین آیرم، محمدحسین آیرُم (۱۲۶۱–۱۳۲۷) سرلشکر ارتش و رئیس شهربانی و مؤسس اداره سیاسی شهربانی در دورهٔ رضاشاه بود.
ژنرال محمدحسین آیرم ۱۳سال پس از فرار از ایران، در سال ۱۳۲۷ در سن ۶۵سالگی پس از یک عمل جراحی در لیختن‌اشتاین در آلمان درگذشت.
نویسنده کتاب شرح حال رجال نظامی و سیاسی معاصر ایران، باقر عاقلی، وی را با عناوین قزاق، رئیس نظمیه، دیکتاتور، غارتگر، امیرلشکر، محمدحسین آیرُم فرمانده مقتدر و سفاک ایرانی معرفی کرده‌است،
محمود آیرم:
محمود آیرم از افسران ارشد قزاقخانه بود. او اولین افسر ایرانی است که با درجه سرتیپی به ریاست ستاد قزاقخانه رسیده بود. وی مدتی نیز رئیس آتریاد همدان و مدتی فرمانده قشون مازندران بود.
در سال ۱۳۰۱ به دنبال تشکیل ارتش نوین و تأسیس پنج لشکر مستقل، آیرم با ارتقاء به درجه امیرلشکری به فرماندهی لشکر جنوب که مرکز آن در اصفهان بود منصوب شد.
چندسال بعد رضاشاه او را به دلایلی از فرماندهی لشکر جنوب برکنار و به تهران احضار کرد و به زندان انداخت. گفته شد مبلغی از پول‌هایی که اندوخته بود در اختیار رضاشاه قرار داد تا از زندان آزاد شد و در حدود سال ۱۳۱۲ در تهران درگذشت.
نوکو هیوا (Nuku Hiva) یکی از جزیره‌های مجمع‌الجزایر مارکیز در پلی‌نزی فرانسه است.
آدینه نشریه جریان روشنفکری بود که در دهه ۶۰ و ۷۰ در ایران منتشر می‌شد. مدیر مسئول این نشریه، غلامحسین ذاکری بود و سردبیری آن را سیروس علی‌نژاد و فرج سرکوهی بر عهده داشتند. اولین شماره ماهنامه "آدینه" در ۱۵ آذر ۱۳۶۴ منتشر شد.
اولین شماره در دوازده صفحه و پنج هزار نسخه منتشر شد که کمتر از دو هزار نسخه آن فروش رفت.
این مجله در دهه ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ به مرکزی برای ارائه و انتشار آرای روشنفکری و ادبیات و هنر مستقل از حکومت بدل شد. مسعود بهنود نیز در این نشریه مطلب می‌نوشت جایی که هاشمی رفسنجانی را «سردار سازنده‌گی» و «تالی امیرکبیر» و رهبر نظام را «ستون خیمه» می‌نامید. به گفته فرج سرکوهی، تنها کسی که حق داشت در این مجله در مورد مسائل حاد ایران بنویسد مسعود بهنود بود.یاس و داس، بیست سال روشن‌فکری و امنیتی‌ها، فرج سرکوهی، ۱۳۸۱، نشر باران، استکهلم. (لینک )
مجله "آدینه" در سال ۱۳۷۷ با حکم سعید مرتضوی رئیس وقت دادگاه مطبوعات توقیف و لغو امتیاز شد. ذاکری نیز به سه ماه زندان محکوم شد. در آبان ۱۳۷۹ شعبه دوم دادگاه تجدید نظر تهران این حکم را به لغو امتیاز موقت به مدت ۵ سال کاهش داد و با اعتراض مجدد ذاکری و وکیل او این حکم نیز در سال ۱۳۸۱ لغو و مجله "آدینه" از اتهامات وارده تبرئه شد.
غلامحسین ذاکری با اشاره به تبرئه "آدینه" از تمام اتهامات گفته بود که «پس از تبرئه "آدینه" اجازه انتشار دوباره به این مجله را دادند و گفتند می‌توانی "آدینه" را منتشر کنی، اما آدینه را دیگر منتشر نکردم. واقعیت این است که "آدینه" را باید با چه کسانی منتشر می‌کردم؟ همه رفته و پراکنده شده بودند. دیگر خیلی دیر شده بود».
حرف ندا یا صوت حرفی است که برای صدا زدن و خواندنِ کسی یا چیزی به‌کار می‌رود. حروف ندا در زیرمجموعهٔ «نقش‌نماها» قرار می‌گیرند"در "دستور زبان پنج استاد" در زیرمجموعهٔ اصوات قرار گرفته‌است." و پرکاربردترینِ آنها در زبان فارسی عبارتند از: ای، یا (برگرفته از عربی)، آی، ا.
همچنین در اوستا و زبان پهلوی واژه اهلا ک هنوز در پارسی امروزه الا گفته میشود به نام واژه ندا بکار میرفته است ، حروف ندا بر سرِ بعضی اسم‌ها درمی‌آیند و از این نظر که قبل یا بعد از آن بیایند، به دو دسته تقسیم می‌شوند:
به اسمی که مورد ندا قرار می‌گیرد منادا می‌گویند؛ مثلاً در مثال‌های بالا، کلمات «خدا، مردم، علی، حافظ، دوستان» منادا هستند.
همچنین باید گفت که از حروف ندا برای ضمیرها کمتر استفاده می‌شود:
اسم اگر مورد ندا واقع شود، چه با حروف ندا بیاید و چه نیاید، در حکم شبه‌جمله است.
در علوم کامپیوتر تولیدکننده-مصرف‌کننده یا همان مسئله بافر محدود یک مثال کلاسیک از مشکل همگام سازی چند پروسه‌ای است. اولین نسخه آن توسط دیکسترا در سال ۱۹۶۵ بصورت منتشر نشدهDijkstra, E. W. "Cooperating Sequential Processes", unpublished manuscript EWD123 (1965), http://www.cs.utexas.edu/users/EWD/ewd01xx/EWD123.PDF. و دست‌نویس پیشنهاد شد که در آن بافر نامحدود بود و بعدها در سال ۱۹۷۲ با یک بافر محدود منتشر شد. در اولین نسخه مسئله، دو پروسه سیکلی وجود داشت با نام‌های تولیدکننده و مصرف‌کننده که یک بافر مشترک با اندازه ثابت را به شکل یک صف به اشتراک می‌گذارند. تولیدکننده به‌طور مکرر داده تولید می‌کند و آن را در بافر می‌ریزد. مصرف‌کننده به‌طور مکرراً داده را از بافر می‌خواند و پس از خواندن آن را حذف می‌کند و از این داده به شیوه ای استفاده می‌کند. در اولین نسخه مسئله که دارای یک بافر نامحدود بود، مسئله این بود که چگونه یک کد تولیدکننده و مصرف‌کننده طراحی کنیم به گونه ای که در تبادل داده بین آن‌ها، هیچ داده‌ای از بین نرود یا تکراری نشود و نیز داده توسط مصرف‌کننده به ترتیبی خوانده شود که توسط تولیدکننده نوشته شده‌است، و هر دو پروسه حداکثر پیشرفت ممکن را داشته باشند. در فرمول بندی بعدی مسئله، آقای دیکسترا تولیدکننده‌ها و مصرف‌کننده‌های متعددی را پیشنهاد کرد که مجموعه متناهی از بافرها را به اشتراک می‌گذارند. این کار باعث ایجاد مشکلی دیگر شد و آن این بود که چگونه تولیدکننده‌ها را از نوشتن در بافرهایی که تماماً پر هستند بازداریم و چگونه مصرف‌کننده‌ها را از خواندن بافر، در زمانیکه تمام بافرها خالی هستند بازداریم.
اولین موردی که باید در نظر بگیریم این است که یک تولیدکننده و یک مصرف‌کننده و یک بافر با اندازه متناهی وجود داشته باشد. اگر بافر پر باشد، برای تولیدکننده دو راه حل وجود دارد: یا به حالت خواب برود یا اینکه داده را دور بریزد. در زمان بعدی که مصرف‌کننده یک آیتم را از بافر برمی‌دارد، به تولیدکننده اطلاع می‌دهد تا مجدداً شروع به پرکردن بافر کند. به همین شیوه، اگر مصرف‌کننده بفهمد که بافر خالی است به خواب می‌رود. در زمان بعدی که تولیدکننده داده را در داخل بافر قرار می‌دهد، مصرف‌کننده را از خواب بیدار می‌کند. این راه حل با استفاده از ارتباطات بین پروسه ای که معمولاً از سمافورها استفاده می‌کنند، میسر است. اگر راه حل ناکافی باشد، می‌تواند منجر به بن‌بست شود که در این حالت هر دو پروسه منتظرند تا از خواب بیدار شوند.
برای حل مسئله این وسوسه وجود دارد که از راه حل زیر استفاده کنیم. در این راه حل از دو روتین کتابخانه تحت عنوان sleep و wakeup استفاده شده‌است. زمانی که sleep فراخوان می‌شود، فراخواننده مسدود می‌شود تا زمانی که پروسه دیگری با استفاده از روتین wakeup آن را بیدار کند. متغیر گلوبال itemcount تعداد آیتم‌های بافر را نگه می‌دارد.
مشکل این راه حل این است که حاوی شرایط رقابتی است که می‌تواند منجر به بن‌بست شود. سناریوی زیر را در نظر بگیرید:
یک آنالیز دیگر این است که اگر زبان برنامه‌نویسی پروتکل های(semantic) دستیابی‌های همزمان به متغیرهای مشترک (در این مورد itemcount) با استفاده از همگام سازی را تعریف نکرده باشد، آنگاه راه حل مورد استفاده به همین دلیل نامطلوب خواهد بود و نیازی به اثبات آشکار یک شرایط رقابتی نیست.
سمافرها مشکل از دست رفتن فراخوانی بیدار کردن را حل می‌کنند. در راه حل زیر، ما از دو سمافور با نام‌های fillcount و emptycount برای حل مسئله استفاده می‌کنیم. fillcount تعداد آیتم‌هایی است که هم‌اکنون در بافر وجود دارد و قابل خواندن است، در حالیکه emptycount تعداد فضاهای خالی موجود در بافر است که می‌توان آیتم‌ها را در آن نوشت. زمانیکه یک آیتم جدید در داخل بافر قرار داده می‌شود، fillcount افزایش پیدا می‌کند و emptycount کاهش پیدا می‌کند. زمانیکه تولیدکننده سعی می‌کند تا emptycount را، که مقدار صفر دارد، کاهش دهد به خواب می‌شود. بعداً، وقتی که یک آیتم مصرف می‌شود، emptycount افزایش پیدا می‌کند و تولیدکننده بیدار می‌شود. طرز کار مصرف‌کننده نیز به همین شکل است.
semaphore fillCount = 0; // items produced
semaphore emptyCount = BUFFER_SIZE; // remaining space
راه حل بالا فقط زمانی خوب جواب می‌دهد که فقط یک تولیدکننده و یک مصرف‌کننده داشته باشیم. زمانی که چندین تولیدکننده داشته باشیم که فضای حافظه یکسانی را در اشتراک داشته باشند، یا چندین مصرف‌کننده داشته باشیم که فضای حافظه یکسانی در اشتراک داشته باشند، این راه حل دارای شرایط رقابتی جدی است که می‌تواند منجر به این شود که دو یا بیش از دو پروسه به‌طور همزمان در یک درگاه (slot) بنویسند یا بخوانند. برای اینکه بفهمیم چگونه این حالت امکان‌پذیر است، تصور کنید که چگونه تابع putItemIntoBuffer() قابل پیاده‌سازی است. این تابع می‌تواند حاوی دو عمل باشد، یکی برای تعیین درگاه موجود بعدی و دیگری برای نوشتن در داخل آن. اگر تابع را بتوان به‌طور همزمان توسط چندین تولیدکننده اجرا کرد آنگاه سناریوی زیر محتمل است:
برای غلبه بر این مشکل، باید این اطمینان را پیدا کنیم که فقط یک تولیدکننده در هر لحظه تابع putItemIntoBuffer() را اجرا می‌کند. به بیان دیگر، ما نیاز به روشی برای اجرای یک ناحیه بحرانی با انحصار متقابل داریم. راه حل برای چندین تولیدکننده و چندین مصرف‌کننده در زیر نشان داده شده‌است:
mutex buffer_mutex; // similar to "semaphore buffer_mutex = 1", but different (see notes below)
توجه کنید که ترتیب افزایش یا کاهش سمافورهای مختلف مهم است: تغییر این ترتیب ممکن است منجر به یک بن‌بست شود. در اینجا، مهم است که بدانیم، گرچه به نظر می‌رسد که mutex به شکل یک سمافور با مقدار ۱ عمل می‌کند (سمافور باینری)، اما تفاوت در این است که mutex دارای ماهیت مالکیت است. مالکیت به این معنی است که mutex را می‌توان فقط توسط همان پروسه ای که آن را به مقدار صفر کاهش داده‌است، به مقدار یک افزایش داد، و تمام عمل‌های دیگر منتظر می‌مانند تا زمانیکه میوتکس برای کاهش یافتن موجود شود (در واقع به این معنی است که منبع موجود است)، درنتیجه، قطعاً انحصار متقابل بوجود می‌آید و از بن‌بست پیشگیری می‌شود. در نتیجه استفادهٔ نادرست از mutexها می‌تواند، در زمانیکه دسترسی انحصاری لازم نیست، باعث متوقف شدن بسیاری از پروسه‌ها شود، اما mutex به جای سمافور استفاده می‌شود.
شبه کد زیر یک راه حل را برای مسئله تولیدکننده- مصرف‌کننده با استفاده از مانیتورها نشان می‌دهد. از آنجایی که انحصار متقابل در رابطه با مانیتورها به صورت غیر مستقیم وجود دارد، تلاش اضافه برای محافظت ناحیه بحرانی لازم نیست. به عبارت دیگر، راه حلی که در زیر نشان داده شده‌است با هر تعدادی از تولیدکننده‌ها و مصرف‌کننده‌ها و بدون هیچگونه تغییراتی جواب می‌دهد. لازم است ذکر شود، هنگامیکه یک برنامه‌نویس کدی را می‌نویسد و از مانیتورها استفاده می‌کند در مقایسه با زمانی که از سمافوره‌ها استفاده می‌کند، شانس به وجود آمدن شرایط رقابتی کمتر است.
بوستان فدک (پارک فدک) یک پارک شهری در حاشیه شهر بروجرد دریاچه فدک نیز با مساحت ۸ هکتار با عمق بین ۵تا۸ متر درکنار ان واقع است. این پارک در جنوب غربی شهر و در انتهای خیابان فاطمی_فیال و ابتدای جاده گلدشت قرار گرفته و در جنوب روستای فیال و مشرف به تپه تفریحی چغا می‌باشد. بوستان فدک بزرگترین پارک شهری در بروجرد است.بخشی از بوستان فدک در دست احداث است.
در این بوستان سه دریاچه متصل به یکدیگر احداث شده‌است که از آب رود گلرود تغذیه می‌شوند. دریاچه پارک فدک بزرگترین دریاچه مصنوعی در غرب ایران است که در محل طلاقی دو رودخانه دائمی گلرود و رودلیقناب یا گرمابه قرار گرفته‌است.
آنا آلوارو (زاده ۲۹ اکتبر ۱۹۵۱ در وهران، الجزایر فرانسه) یک هنرپیشه فرانسوی است که کار خود را از اوایل ۱۹۷۰ شروع کرده‌است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته می‌توان به "ژرژ دانتون" اشاره کرد. وی تاکنون ۲ بار به جایزه سزار بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم‌های "طعم دیگران" (۲۰۰۱) و "کلینیک یخ" (۲۰۱۰) دست یافته‌است.
بعضی از فیلم‌هایی که آنا آلوارو در آن‌ها حضور داشته‌است:
باغ پرندگان بروجرد یک باغ وحش در شهر بروجرد است که در آن انواع پرندگان و نیز سایر گونه‌های جانوری نگهداری می‌شوند. این باغ در پارک فدک در جنوب غربی این شهر قرار گرفته‌است و نخستین پارک پرندگان احداث شده در استان لرستان است .
در باغ پرندگان بروجرد انواع مختلفی از پرندگان بومی، مهاجر و بومی سایر کشورها نگهداری می‌شود از جمله: عقاب، شاهین،غاز،اردک،قو،کرکس دال،جغد،دلیجه،مرغ عشق،عروس هلندی،بلدرچین،مرغ شاخدار،درنا،فنچ گلدین، قوش، سایر پرندگانپرند شکاری، قرقاول، انواع طوطی، فنچ، کبوتر، کبک، مرغ و خروس، طاووس، مرغ مینا، پرندگان آبزی و مهاجر مانند لک لک و مرغ سقا، بلبل خرما، یاکریم، بوقلمون و شترمرغ آفریقایی.
در کنار پرندگان که بخش اصلی مجموعه را تشکیل می دهند، حیوانات گوناگونی نیز نگهداری می‌شوند، از جمله: میمون، تشی،خوکچه هندی،گرگ،سنجاب، انواع سگ، خرگوش، اسب و آهو. همچنین گونه‌هایی از تمساح در این پارک نگهداری می‌شوند.
در کنار پرندگان بومی شهرستان بروجرد و سایر نقاط ایران، بیشتر پرندگان و ج‍‍ان‍وران‌ باغ پرندگان بروجرد از ک‍ش‍وره‍‍ای‍‍ی‌ مانند استرالیا، بلژیک، هندوستان، سنگال، لهستان، اندونزی و آمریکا خریداری شده‌اند.
پارک جنگلی شهید بهشتی یک پارک جنگلی در شمال شهر بروجرد و در حوالی شهرک اندیشه، شهرک مخابرات و شهرک ایثار در شمال جاده کمربندی این شهر است. پارک جنگلی شهید بهشتی دارای ۶۰ هکتار وسعت می‌باشد .
توسعه این پارک در دست اقدام است و هم‌اکنون مراحل ساخت جاده، آلاچیق، سرویس‌های بهداشتی، فروشگاه و سایر امکانات خدماتی در آن در دست اجراست .
اداره ثبت اختراع و نشان تجاری ایالات متحده (به شکل مخفف: PTO یا USPTO) یکی از آژانس‌های وزارت بازرگانی ایالات متحده آمریکا است که در زمینه صدور گواهی ثبت اختراع برای مخترعین، ثبت نشان تجاری برای محصولات و شناسایی و اعتباربخشیدن به مالکیت فکری فعالیت می‌کند.
مقر این آژانس در سال ۲۰۰۶ تغییر کرد و از آرلینگتون در ویرجینیا به الکساندریا، ویرجینیا منتقل شد.
اداره ثبت اختراع و نشان تجاری ایالات متحده به همراه اداره تبت اختراع اروپا و اداره ثبت اختراع ژاپن تشکیل دهنده اداره‌های سه‌جانبه ثبت اختراع هستند.
ریچارد راسل ریوردن جونیور (زاده ۵ ژوئن ۱۹۶۴) که بیشتر با نام ریک ریوردن شناخته می‌شود، نویسنده اهل ایالات متحده است. وی با نوشتن کتاب های فانتزی و تخیلی درباره اساطیر یونان باستان و اساطیر نورس و خلق شخصیت‌هایی نظیر پرسی جکسون و مگنس چیس، نوجوانان زیادی در سراسر جهان را مسحور نوشته های خود کرد و به شهرت چشمگیری دست یافت. نوشته های او را با جی.کی.رولینگ (نویسندهٔ مجموعهٔ هری پاتر) مقایسه می کنند.
ابتدا بصورت تک‌جلدی منتشر شد، سپس بصورت مجموعه با عنوان «نیمه خدایان و جادوگران» در سال ۲۰۱۶ منتشر شد.
مترو پکن با ۱۸ خط، ۵۵۴ کیلومتر درازا، ۳۳۴ ایستگاه و جابه‌جایی روزانه، متوسط ۸/۹ میلیون نفر در سال ۲۰۱۵م شلوغ‌ترین در جهان و از نظر درازا پس از شانگهای مقام دوم در جهان را دارد. در ۲۲ اوت ۲۰۰۸م، رکورد ۴٫۹۲ میلیون نفری آن به ثبت رسید. از آن جایی که شبکه کنونی، پاسخگو ترانزیت سنگین شهر نیست، به تندی رو به گسترش است. یکمین سیستم حمل و نقل تندرو و مدرن در چین مربوط به قطار زیرزمینی پکن است که در سال ۱۹۶۹م آغاز و در سال ۱۹۸۱م بدون دعوت رسمی به رو مردم گشوده شد. ناگفته نماند، مترو نانجینگ (۱۹۵۸م – ۱۹۰۷م) از لحاظ قدمت یکمین قطار شهری در این کشور بوده‌است.
ساخت مترو پکن در سپتامبر ۱۹۵۳م توسط کمیته برنامه‌ریزی پکن و کارشناسانی از اتحاد جماهیر شوروی پیشین پیشنهاد شد.
پس از جنگ کره، مقامات چین بیشتر توجه خود را به بازسازی‌ها داخلی معطوف کردند. آن‌ها علاقه‌مند به گسترش ظرفیت حمل و نقل عمومی بودند و در عین حال مترو را به عنوان مأمن دفاعی شهر ارزیابی می‌کردند. آن‌ها با مطالعه مترو مسکو و این که چطور در زمان جنگ در جهت دفاع از مردم و مقر سربازان و فرماندهان استفاده می‌شده‌است، تصمیم گرفتند از مترو در جهت خدمات شهری و نظامی استفاده کنند.
از آن‌جائی که چین تجربه‌ای در ساخت مترو نداشت از کمک‌های فنی شوروی پیشین و آلمان‌غربی بهره برد. در سال ۱۹۵۴م از مهندسان شوروی پیشین برای ارائه طرح دعوت به عمل آورد و از سال ۱۹۵۳م تا ۱۹۶۰م هزاران دانشجو را برای مطالعه به شوروی فرستاد.
با خدشه‌دار شدن روابط چین و شوروی در سال‌ها ۱۹۶۳م – ۱۹۶۰م تمام کارشناسان شوروی، چین را ترک کردند.
در ۱۹۶۱م پروژه به‌طور موقت متوقف شد. در ۱۹۶۵م کار ساخت از سر گرفته شد. خط اصلی در ۱ اکتبر ۱۹۶۹م همزمان با بیستمین سالگرد تأسیس جمهوری خلق چین با ۱۶ ایستگاه و ۲۱ کیلومتر تکمیل اما به دلیل مشکلات فنی با بیش از یک دهه تأخیر در ۱۹۸۱م افتتاح شد.
سرعت ساخت مترو در تابستان ۲۰۰۱، همزمان با اعلام میزبانی پکن در بازی‌های المپیک ۲۰۰۸ بیش از هر زمان دیگر بود. سه خط جدید یعنی خط ۱۰(فاز ۱)، خط المپیک (فاز ۱ خط ۸) و خط فرودگاه همگی در ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۸ قبل از بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ افتتاح شدند.
بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸، با گرفتن وام از ۴ بانک بزرگ، ۷٫۶۹ میلیارد دلار صرف پروژه‌های مترو شد. بعد از اعلام بسته پیشنهادی اقتصادی در نوامبر ۲۰۰۸، کمیسیون برنامه‌ریزی مترو پکن کار ساخت مترو را تسریع کرد و مناطق حومه که ارزان‌تر بود را نیز مد نظر قرار داد.
مترو معمولاً بعد از نیمه شب تعطیل است مگر در مناسبت‌های خاص که ساعت کار افزایش میِ‌یابد. اولین حرکت قطار حدود ساعت ۰۵:۳۰ بامداد و آخرین قطار ۱۰:۳۰ شب است.
متروی پکن از چندین مسیر اصلی تشکیل شده‌است. خط اول، خط دوم، خط چهارم، خط پنجم، خط دهم، خط سیزدهم، خط با تون، خط هشتم که به مسیر بازی‌های المپیک معروف است و خط نهم که مسیر ویژه‌ای به فرودگاه بین‌المللی پکن است. طبق برنامه‌های شهرسازی پکن قرار است چند خط متروی جدید نیز ساخته شود که به این ترتیب مردم می‌توانند راحت‌تر با مترو به همه جای پکن رفت‌وآمد کنند.
این خط۱۲۶۰۰ متر طول دارد.
قیمت بلیت‌ها از ۳ تا ۵ یوان بستگی به خط و تعداد سفر متغیر است. همچنین مترو برای کودکان کمتر از ۱٫۲ متر در صورتی که با والدین همراه باشند، رایگان است.
روزنامه «چاینا دیلی» از راه‌اندازی «دستگاه‌های معامله معکوس» در چند ایستگاه خط ۱۰ متروی پکن خبر داده بود. این دستگاه‌ها، در قبال دریافت بطری‌های پلاستیکی، کارت متروی مسافران را شارژ می‌کنند.
وقتی مسافران یک بطری پلاستیکی را داخل دستگاه قرار می‌دهند، دستگاه پس از تشخیص بطری، آن را فشرده می‌کند و به مخزن خود می‌فرستد و مشتری نیز، به ازای هر بطری تحویل شده به دستگاه، مبلغی را در کارت متروی خود دریافت می‌کند.
این دستگاه به اندازه یک یخچال خانگی است و ۴۰ عدد از آن در بسیاری از ایستگاه‌های خط ۱۰ متروی پکن نصب شده‌است.
طراحی دستگاه به گونه‌ای است که اگر چیزی به غیر از بطری خالی درون آن قرار داده شود، دستگاه آن را قبول نمی‌کند و بیرون می‌فرستد.
نصب این دستگاه‌ها در ایستگاه‌های مترو، اولین فاز از یک پروژه بزرگتر است که طی آن نصب دو هزار دستگاه معامله معکوس در سطح شهر پیش‌بینی شده‌است. در فازهای بعدی نیز قرار است دستگاه‌ها علاوه بر شارژ مترو، کارت‌های الکترونیک دیگر نظیر کارت‌های اعتباری چند منظوره برای کافه تریا، رستوران و سایر خدمات رفاهی را نیز شارژ کنند.
سرویس پرستاری صلیب سرخ آمریکا توسط جین آرمیندا دلانو در سال‌های ١٨٦٢ تا ١٩١٩ سازماندهی گردید.
این سازمان، مراقبت و پرستاری از مردم نیازمند را فراهم میسازد.
دلانو سرویس پرستاری صلیب سرخ آمریکا را قبل از وقوع جنگ جهانی اول از پرستاران سپاه ایالات متحده فراهم آورد.
انبانک تخمدان یا فولیکول تخمدان توده هایی کروی شکل در تخمدان زنان هستند که در طی یک دوره قاعدگی یک یا چند عدد از آن‌ها رشد نموده و اووسیت ثانویه یا مام یاخته ثانویه از آن آزاد می‌شود این دوره در انسان به‌طور متوسط هر۲۸ روز یکبار تکرار می‌شود این چرخه توسط هورمون‌های جنسی کنترل می‌شود.
در هر فولیکول تخمدانی یک تخمک (سلول جنسی ماده) وجود دارد که توسط سلولهای بافت تخمدانی احاطه شده‌است. سلول های فولیکول عبارتند از تخمک ، سلول های گرانولوزا (granulosa) و سلول های تکا (theca) لایه‌های داخلی و خارجی.
دختران تازه متولد حدود یک میلیون تخمک نارس
درهر تخمدان به صورت ذخیره شده دارند که قبل از تولد در تخمدانهای آن‌ها (راست و چپ) جای گرفته‌است. در هر سیکل قاعدگی، این فولیکولها برای غالب شدن، با هم رقابت می‌کنند، تحت تأثیر چندین هورمون، رشد همه این فولیکول‌ها بجز یکی از آن‌ها متوقف می‌شود در حالی که فولیکول غالب شروع به رشد و بالغ شدن می‌کند این فولیکول، فولیکول گراف نام دارد.
زمانی که فولیکول‌ها بالغ می‌شوند مقدار زیادی استرادیول،نوعی استروژن، ترشح می‌کنند.
استروژن‌ها شروع به تشکیل یک لایه جدید در اندومتر رحم می‌کنند. استروژن نیز باعث تحریک کریپت‌ها در سرویکس رحم می‌شوند تا موکوس بارور سرویکس را تولید کنند.
مرحله لوتئال در چرخه تخمدان به دنبال مرحله فولیکولی ایجاد می‌شود. بعد از تخمک‌گذاری ، هورمون LH سبب می‌شود تا سلول‌های فولیکولی که پاره شده‌اند رشد کنند و تشکیل توده‌ای به نام جسم زرد را بدهند.
follicle Ovarian follicle
غزل یک قالب شعر است.
غزل همچنین می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
لباس اصیل آذربایجانی نشان‌دهندهٔ وضعیت تأهل و سن می‌باشد که رقص آذربایجانی با لباس آذربایجانی به اجرا درمی‌آید. از قرن بیستم به بعد، لباس آذربایجانی در شهرها کاربرد خود را از دست داده و حالت مدرنیته به خود گرفته‌است؛ ولی عموماً در مناطق عشایری و روستایی و مناطقی که اهالی آذربایجانی سکونت دارند، به مانند سابق کارکرد خود را حفظ کرده‌است.
یکی از جاذبه های فرهنگی استان اردبیل همین لباس محلی است که در زمان گذشته می پوشیدند. متاسفانه امروزه دیگر افراد بسیار کمی وجود دارند که از لباس محلی استفاده کنند. البته در بین مردان نیز رواج دارد اما در بین زنان از مد افتاده است و فقط در مراسم های خاص لباس محلی خود را می پوشند. مردان اردبیل لباس آنچنان خاصی ندارند و تنها کت و شلوار و کلاهی که در سر دارند معروف است. که کلاه آنان نیز شبیه به کلاه های استان گیلان است.
زنان نیز روسری یا شال بزرگ گلداری به سر می کنند که به گردن خود دور میزنند و در بالای پیشانی می بندند. پیراهن آنان نیز بلند است و بیشتر از رنگ های شاد استفاده می کنند. لباس آنان نیز بیشتر شبیه زنان بختیاری یا گیلانی است. در ضمن زنان شاهسون جلیقه هایی نیز بر تن می کنند که بدون آستین هستند.
لباس اصیل مردم اصفهان در حدود ۳۰۰ سال قبل، لباس نخی سفید یا شیری بوده‌است که به صورت دستباف تهیه می‌شده‌است.
لباس اصیل زنان اصفهان شامل یک دامن مخمل قرمز کوتاه رنگ با چین‌های زیاد که توسط دکمه بسته می‌شده و یک پیراهن گلدوزی شیری رنگ بوده‌است.
زنان جوان یک شلوار نخی سفید رنگ و زنان مسن شلوار مشکی می‌پوشیدند و برای حجاب، چارقد گلدوزی شده شیری رنگی استفاده می‌کردند که با سنجاق دور سر بسته می شده است.
لباس مردان نیز از یک شلوار مشکی گشاد، پیراهن سفید یقه ساده،دکمه دوبل با آستین‌های گشاد، یک جلیقه کوتاه مشکی و یک کلاه نمدی تشکیل می‌شده‌است.
لباس مردان در زمستان یک قبای بلند ساده بر روی لباس اصلی بوده که با شال ابریشمی دور کمر بسته می‌شده‌است.
لباس محلی زنان ابیانه نطنز عبارت است از:
چارقد، پارچه مربع شکل به ابعاد ۵/۱ متر که به شکل سه گوش روی سر قرار می‌گیرد.
پیراهن بلند در طرح‌ها و رنگ‌های مختلف که با کار دست گلدوزی شده و با یراق‌های از جنس نقره تزئین شده‌است و همچنین یقه و چاک‌های زیبا از پارچه‌های گلدار زیبایی این لباس را دوچندان نموده‌است.
شلوار یا شلیطه که جامه‌ای پر چین است که از کمر تا سر زانو را می‌پوشاند که با یراق‌های از جنس نقره تزئین می‌شود.
در هوای سرد زمستانی علاوه بر این لباس‌ها بر روی پیراهن آرخالق یا نیم تنه که از پارچه‌ای از جنس مخمل تهیه شده پوشیده می‌شود که به نام کرتی شناخته می‌شود.
همین‌طور در زمستان بر روی چارقد، چادر شبی از جنس ابریشم (کج) پوشیده می‌شود که بافت آن به صورت شطرنجی و با رنگ‌های زیبا طراحی شده‌است.
گیوه زنانه محلی یا در زمستان کفش (چموش) استفاده می‌شود.
نکته قابل توجه اینکه پارچه‌های لباس زنانه از رنگ‌های روشن و گل و بوته‌های رنگین و درشت انتخاب می‌شود که از آسمان شفاف و زیبائی‌های طبیعی منطقه الهام گرفته‌است.
در آغاز قرن بیستم مردها پیراهن بی یقه سفید، شلوار گشاد سیاه که دم پایشان جمع شده بود، قبایی که جلویش با کمربند بسته می‌شد، و کلاه کوتاه و گرد نمدی می‌پوشیدند. بعضی مردها نیز ژاکت‌های پوستی و جلیقه‌های نمدی می‌پوشیدند. پاپوششان نیز مانند همه ایران گیوه (ملکی) بود. برای جشن‌ها، شکار و جنگ مردها عبای نازکی به نام چوقا می‌پوشیدند. بستن قطار فشنگ نیز مایه مباهات بود.
لباس زنان بویراحمدی با رنگارنگی و تنوعش شناخته می‌شود. زن‌ها دامن چند لایه (شلیته، تنبان)، تونیکی با شکاف در دو سمتش و ژاکت کوتاه می‌پوشند. بر روی کلاه‌های کوچکشان (لچک) نیز تور روسری مانندی (چارقد یا همان گلونی) می‌پوشند. زن‌های بویراحمدی، پیشانی بند ابریشمی ای نیز دور سرشان (روی چارقد) می‌پیچیدند. جواهرات (گردنبند، سنجاق چارقد، گوشواره و النگو) نیز وابستگی و ثروت خانوادگی را می‌نمایاند.
لباس مردان لر بختیاری شامل کلاه نمدی، چوقا، شال و شلوار گشاد سیاه رنگ معروف به (دبیت) و کفشی به نام گیوه است و لباس زنان لر بختیاری شامل لَچَک، زیرلچک، مینا، بندسوزن، دستمال، پیراهن، شلوار قِری و کفش است.
ترکمنهای ایران در استان گلستان و بخشی در خراسان شمالی، در دشت ترکمن صحرا، سکونت دارند. آنان به دامداری، کشاورزی، پرورش اسب، بافتن قالیچه، و تولید ابریشم اشتغال دارند.
پوشاک بانوان ترکمنی عبارت است از کلاهکی بزرگ و استوانه ای شکل، پیراهنی بلند و ساده ای که اغلب به رنگ زرشکی، بنفش، و قرمز است، شلواری که دمپای آن تنگ و از پارچه ای مرغوب است و میان ساق آن گشاد و از کرباس سفید است، قبایی بلند از جنس ابریشم که روی یقه، مچ، و حاشیه‌های دیگر آن را سوزن دوزی می‌کنند، روسری ترکمن و چارقد به اندازة یک چادر با طول و عرض ۱۵۰‍*۱۵۰ سانت که لبه‌های آن ریش دار است و از جنس پشم یا ابریشم است، جوراب پشمی، کفشی از چرم خام.
بزرگان و پیران از لباسی که شامل یک پالتوی بلند که تمام بدن را می‌پوشاند و شال سر و در برخی مواقع از کلاه معمولی استفاده می‌کنند.
لباس زنان آن‌ها از رنگ‌های شاد و متنوع تشکیل شده و شامل سه قسمت چارقد قرمز یا آبی گلدار، کلاه نقره‌ای و نقره دوزی شده و پیراهن زنانه به رنگ‌های سبز و قرمز یا آبی است که امروزه بیشتر در مراسم‌ها از آن استفاده می‌نمایند.
پوشاک خراسانی به انواع لباس‌های محلی اهالی خراسان گفته می‌شود. پوشاک اصلی و غالب مردم در منطقه جنوب خراسان شباهت‌هایی با پوشاک در افغانستان به ویژه غرب افغانستان(ولایت هرات) دارد. آمیزشی از قوم‌ها و قبیله‌های گوناگون در جغرافیای خراسان بزرگ بیشتر در شهرهای نسبتاً کوچک، روستاها و خیمه‌های عشایری سکونت دارند. در خراسان نوع پوشش همراه با نوعی منزلت اجتماعی است.
پوشاک کرد خراسانی به انواع لباس‌های محلی اهالی شمال خراسان گفته می‌شود. نواحی که از کلانشهر مشهد گرفته تا دشت گرگان شامل شهر های مشهد، چناران، کلات، درگز، قوچان، فاروج، شیروان، بجنورد، اسفراین و مانه و سملقان می شود. مردم کرد خراسان، لباس محلی مخصوص به خود را بر تن می‌کنند. لباس محلی زنان و دختران کرد خراسان شامل یاشار یا چارقد، کراس، شلوار، دامن، جلیقه می‌شود. برخی لباس‌ها در میان مردان و زنان مشترک است که ازجمله آن‌ها می‌توان به چاوک، کولته، چلپی و یلک اشاره کرد. چاوک لباسی شبیه به مانتو است که از ابریشم قرمز تهیه می‌شود. کوتله چیزی شبیه کت است و چلپی هم نوعی لباس سوزن‌دوزی شده است. یلک نوعی لباس است که با زیورآلات و سکه تزیین می‌شود و جنس آن‌هم از ابریشم است. دون و اچمک لباس خاص مردان است، دون لباسی از جنس ابریشم قرمز با راه‌راه‌های مشکی و سوزن‌دوزی شده است و اچمک نوعی لباس دارای دو بخش درونی و بیرونی است که رنگ این بخش‌ها متفاوت است. مردان کرد خراسان چاروق به پا می‌کنند که از چرم طبیعی تهیه می‌شود.
عرب‌های خوزستان که در شهرهای مرکز و غرب و جنوب و جنوب شرقی خوزستان هستند از دشداشه استفاده می‌کنند، لباس مردانه بلند و راحتی که عرب‌ها معمولاً با چفیه بین النهرینی (شماغ) و عقال و عبای عربی (بشت) می‌پوشند. دشداشه‌های گوناگون تفاوت جزئی دارند، مثلاً عرب‌های ایران و عراق دشداشهٔ یقه‌دار می‌پوشند.
لباس محلی زنان عرب این استان شامل چادر عبا، ثوب (توری بلند که روی چادر عبا می‌پوشند)، زیرجامه و شیله (نوعی روسری) است. مردان نیز از دشداشه (پیراهن سفید و گشاد و بلند)، چفیه و اعگال (نوعی عرق‌چین) استفاده می‌کنند.
پوشاک مردم استان سمنان به نحوی با وضعیت آب و هوایی منطقه ارتباط دارد. امروزه مردم استان سمنان کمتر از لباس‌های محلی استفاده کرده و لباس‌های معمول روز که در همه مناطق ایران مورد استفاده است، در این خطّه از کشور نیز رواج دارد. لباس‌های معمول اغلب زنان و مردان این استان همان کت و شلوار و پیراهن برای مردان و چادر، مانتو، شلوار و پیراهن برای زنان است.
شامل سرپوش مردانه، تن‌پوش تابستانی مردانه، تن‌پوش زمستانی مردانه و پاپوش مردانه، کت چُقا، شلوار کمری، گیوه است.
شامل چارقد (که طرح و جنس و رنگ و اندازه آن در مناطق مختلف فرق می‌کند)، پیراهن کمر چین‌دار (که اصطلاحاً به آن شوی می‌گویند)، شلیته، تنبان، جلیقه، اُرسی، چادر محلی و پاپوش زنانه (که بسته به فصل گرم یا سرد متفاوت است).
تن‌پوش مردان سیستانی
شلوار: شلوار پرچینی که لیف‌های برگردان دارد، از دو ساق و یک میان ساق فراخ تشکیل شده‌است، شلوار به وسیله بندهای بومی که توسط خود مردم منطقه بافته می‌شود بر روی بدن استوار می‌گردد. برای دوخت آن ۶ تا ۸ متر پارچه نیاز است.
"پیراهن یا پیرام معمولی": پیرام را جامه یا جامگ می‌گفتند و برش و دوخت آن هنر مردان بلوچ بود. گریبان یا چاک یقه را با یک دکمه که بر درازی پیراهن دوخته می‌شد، می‌بستند و بندینکی از نخ بر قسمت چپ زیق می‌دوختند، دکمه را از طرف راست می‌بستند، چاک زیق باریک بود و تا انتهای سینه ادامه داشت، بر طرفین زیق دو آستین که می‌گفتند دوخته می‌شد، دهانه آستین گشاد بود و دارای دو جیب چهار گوش در طرفین پهلو بود که امروزه این لباس تحت تأثیر مد گاهی کوتاه، گاهی بلند و بستگی به مد روز و سلیقه پوشنده تغییر می‌کند.
"پیراهن پارخ آستین (فراخ‌آستین)': این پیراهن از دو تکه بالاتنه و دامن تشکیل شده، دامن گرد و گشاد و بلند آن تا زانو می‌رسد، آستین آن کوتاه و لبه آستین کلوش و فراخ است، در گذشته در مراسم جشن استفاده می‌شد.
"شلوار": شلوار مردان بلوچ همانند شلوار مردان سیستانی پرچین و با لیفه‌های برگردان است، محل کشیدن بند شلوار را نیپگ می‌گویند. بند شلوار توسط بانوان بومی بافته می‌شود و برای دوخت آن از ۶ تا ۸ متر پارچه استفاده می‌کنند.
"کفش": مردان بلوچ از چند نوع کفش استفاده می‌کنند که عبارتند از:
"سواس وکوش": سواس را از برگ درختچه خودرو بیابانی به نام داز یا از پورگ که برگش بهتر و با دوام تر است می‌بافتند؛ بدین ترتیب که برگ را در حالی که تر بود با سنگ می‌کوبیدند و می‌گذاشتند که خشک شود سپس از دو لیف که از همان جنس بود می‌بافتند و بعد لیف بند بر آن تعبیه می‌کردند و می‌پوشیدند. سواس غالباً با دوام بود.
"تَکُل": پای‌افزاری برای شبان‌ها و مردم کم استطاعت بود. کفش از چرم دباغی شده گاو تهیه می‌شد (در ته کفش بانوان دو قطعه پوست به نام چوک روی هم می‌گذاشتند)
ته کفش را می‌بریدند و بعد سر کفش را روی آن قرار می‌دادند و با درفش آهنی که آن را "دکروش" می‌گفتند و وسیله آهنی سر تیز بود آن را می‌دوختند.
"چادر": این چادر گرد و تمام قد است و آن را بر سر می‌اندازند. لبه کوچکتر از شانه چپ تا پایین کمر پشت سر را می‌پوشاند و تکه بزرگتر تمام قد را دربرمی‌گیرد.
"گشان چادر": چادر کوچک و مستطیل شکل و ابریشمی است که سر و پشت را تا کمر می‌پوشاند. پوششی راحت که در خانه استفاده می‌شد.
"مهنا(مقنعه)": این سرپوش ابریشمی و رنگین و چشمگیر است.
"چادر چهارگوش (سری)": امروزه چادری با طرح جدید میان بانوان بلوچ رواج پیدا کرده که در اصطلاح محلی "سریک" خوانده می‌شود. پارچه مستطیل شکلی است به طول ۲ متر و عرض ۱ متر که زنان آن را از درازا بر سر می‌اندازند و یک سر آن را به طرف شانه رها می‌کنند. پارچه آن معمولاً از حریر و رنگ‌های روشن (قرمز، زرد، آبی، بنفش، سبز) است و از قسمت جنوب مکران به طرف شمال تا حدودی از تنوع رنگ آن کاسته می‌شود. زنان مسن از رنگ‌های تیره استفاده می‌کنند. این سرپوش به جای چادر در خانه استفاده می‌شود.
"پیراهن": در گذشته تمام پیراهن بانوان سوزن دوزی می‌شد ولی به علت سختی و ظریفی طرح‌ها امروزه سه تکه در پیراهن زنان سوزن دوزی می‌شود که تکه بالاتنه را زی یا زیق به معنی یقه می‌گویند، جیب لباس را گفتان یا گپتان و سر آستین را آستینک می‌گویند. این سوزن دوزی‌ها دارای نقش و نگاره‌های رنگارنگ و دوخت‌های متفاوت در مناطق مختلف بلوچستان است که در طرح‌های پرکار ۱) شک و جلر ۲) گل کندی ۳) گل کوین ۴) گل بدون شاخه ۵) پرایز یا فرایز ۵) پیتوشک ۶) پلیرار ۷) چکند ۸)مهسن ۹)سرتوپ استفاده می‌شود.
"سواس": نوعی دمپایی که از درخت یا از پورگ تهیه می‌شود.
" موچی": نوعی کفش که به هنگام راه رفتن صدا می‌دهد.
"کتوک": نوعی کفش که تخت آن چوب و با روکار کاموا در پا محکم می‌شود.
"تک کول": این کفش از درختچه ای به نام داز تهیه می‌شود و به شکل سواس است.
لباس کُردی زنان بوانلو از پیراهنی بلند و حاشیه دار که قسمتی از شلیته را می‌پوشاند و شیلوار پرچین و تاب بلند و جلیقه ای که روی پیراهن می‌پوشند و شال (که وان) بزرگ سفید یا گلدار که به سر کرده و جلو دهان را می‌گیرند، همراه با زیور آلات سنتی که برحاشیه لباس‌ها و عرقچین به طرز بسیار زیبایی می‌آویزند تشکیل می‌شود.
در قرن نوزدهم، مردان عادی ایل شلوارهای دمپا گشاد (تنبان)، پیرهن‌های بی یقه (قیناق)، عبایی بلند (ارخالق) که با شال محکمش می‌کردند و قبای نمدی گرم (کپنک) می‌پوشیدند. ایشان کلاه نمدی سیاه گردی (برک) نیز بر سر می‌گذاشتند. تفنگ، چاقو، خنجر، شمشیر و چماق نیز از مهم‌ترین قسمت‌های آراستگی مردان به‌شمار می‌آمد. در حالی که در شهرها خاصان قشقایی به ویژه عالی مقاماتشان لباسی شبیه به خاصان قاجاری می‌پوشیدند: پیرهن بی یقه، عبای بلند و کلاه پوستی بلند و دواری که گاه سرش تخت بود.
از ۱۳۰۷ که رضاشاه پوشیدن لباس‌های محلی را ممنوع کرد تا ۱۳۲۰ که مجبور به استعفا شد، مردان قشقایی از پوشیدن قبا، کمربند و کلاهشان منع شدند. ایشان مانند تمامی مردم ایران (به جز روحانیون) مجبور به پوشیدن لباس‌های غربی شدند. پس از ۱۳۲۰ قشقایی‌ها به پوشیدن لباس‌های گذشته‌شان روی آوردند با این تفاوت که آرخالق به لباس مهمانی تبدیل شد و چوقا ورافتاد. در همین زمان ناصرخان قشقایی که از زندان رضاشاه گریخته بود و در پی ایفای نقش مؤثری در مقام ایلخانی ایل قشقایی بود، کلاهی جدید (ناصرخانی) به قشقایی‌ها عرضه کرد این کلاه بر گرفته از کلاه دو لبه ترکان سلجوقی که در رنگ‌های نخودی، مازویی و خاکستری، از نمد ساخته می‌شد. این کلاه به سرعت توسط مردان قشقایی پذیرفته شد و به سمبلی از قدرت، خودمختاری ایل و هویت قشقایی‌ها بدل شد.
لباس زنان قشقایی با رنگارنگی و تنوعش شناخته می‌شود. زن ها دامن چند لایه (شلیته، تنبان)، تونیک (قیناق) با شکاف در دو سمتش و ژاکت کوتاه (ارخالق) می‌پوشند. بر روی کلاه‌های کوچکشان (کلاقچه) نیز تور روسری مانندی (چارقد) می‌پوشند.زن‌های قشقایی، پیشانی بند ابریشمی ای (یاقلق، قالاق) نیز دور سرشان (روی چارقد) می‌پیچند. جواهرات (گردنبند، سنجاق چارقد، گوشواره و النگو) نیز وابستگی و ثروت خانوادگی را می‌نمایاند. زنان طوایف گوناگون قشقایی معمولاً با لباس، پیشانی بند و رنگ‌های لباسشان شناخته می‌شوند. زنان قشقایی هیچ‌گاه صورتشان را نمی‌پوشانند. در قرن اخیر تا انقلاب ۱۳۵۷ معمولاً گاهی که به شهرها می‌رفتند همانند زنان شهرنشین ایران چادر بر سر می‌کردند. زنان قشقایی لباسشان را خود از پارچه‌هایی که از شهرها و فروشنده‌های دوره‌گرد می‌خرند می‌دوزند. ایشان کفش‌های دست‌ساز معمول در ایران را به پا می‌کنند. زنان خاصان قشقایی نیز همان لباس زنان عادی قشقایی را می‌پوشند. آن‌هایی نیز که از ۱۹۰۵ به شهرها آمده‌اند لباس زنان طبقه بالای شهری را می‌پوشند.
پوشاک مردان و زنان کرد شامل تن‌پوش، سرپوش و پای‌افزار است. ساخت و کاربرد هر یک از این اجزا، بسته به فصل، نوع کار و معیشت و مراسم و جشن‌ها با یکدیگر تفاوت دارد. هرچند پوشاک نواحی مختلف کردستان مانند اورامان، سقز، بانه، گروس، سنندج، مریوان و… متفاوت است، اما از نظر پوشش کامل بدن، همه با هم یکسان هستند. پیش از ورود پارچه، کفش‌های خارجی و سایر محصولات داخلی به کردستان، بیشتر پارچه‌ها و نیز پای‌افزار مورد نیاز توسط بافندگان و دوزندگان محلی بافته و ساخته می‌شد.
لباس های كردی از قسمت های متفاوتی تشكیل می شود كه هر قسمت كاربردی بجا دارد. اغلب مردان کرد شلوارهای گشاد به نام "پاتول" می پوشند. نیم تنه های مختلفی به نام های "چوخه" و "ملكی" به تن می كنند. بر سرخود پارچه ای به نام "دستار" می پیچند و یا كلاهی به نام "پیچ وكولاو" با نقش و نگار هایی زیبا بر سر می گذارند.
پوشش زنان کرد نیز بسیار پوشیده و نشانگر فرهنگ اصیل آن ها می باشد. زنان غالبا شلوارهای گشاد از جنس حریر بر پا می كنند كه به آن "جافی" می گویند. شالی به كمر می بندند و نیم تنه ای به نام "كلنجه" بر تن می كنند. روسری بلندی به نام "كلكه" یا كلاهی به نام "كلاو" بر سر می گذارند. از روسری زنان این منطقه معمولا پولک هایی آویزان است که رنگ های مختلفی دارند. از ویژگی های چشم گیر لباس های كرد زبانان، استفاده از رنگ های شاد و جذاب آن ها می توان نام برد.
"چوخه": نیم‌تنه‌ای پنبه‌ای یا پشمی است که در ناحیه سقز، بانه و مریوان به آن «که وا» می‌گویند و در سنندج آن را «چوخه» می‌نامند.
"پانتول": شلواری گشاد با دم‌پای تنگ است که «رانک» نیز نامیده می‌شود.
"ملکی": نیم‌تنه‌ای بدون یقه است که از پایین نیم‌تنه تا بالا به وسیله دکمه بسته می‌شود.
"لفکه سورانی": پیراهنی با آستین فراخ و بلند و زبانه‌ای مثلث شکل در انتهای آستین است که در حال عادی دور مچ یا بازو می‌پیچند.
"شال": که به آن «پشتون» و «پشتینه» نیز می‌گویند، پارچه‌ای است به طول تقریباً ۳ تا ۱۰ متر که بر روی لباس در ناحیه کمر بسته می‌شود.
"دستار": یا «کلاغه» که به آن «دشلمه»، «مندلی»، «رشتی»، و «سروین» (سربند) نیز می‌گویند و مردان به جای کلاه از آن استفاده می‌کنند.
"فرنجی": یا «فره‌جی» که ویژه مردان ناحیه اورامانات است و از نمد ساخته و آماده می‌شود.
"کله بال": نوعی از نمد پوششی است که چوپانان در مناطق چرای گله در صحرا استفاده می‌کنند.
"پیچ و کولاو": کلاه محلی کردها را که معمولاً زنان کرد آن را با دقت و ظرافت خاصی و با نقش و نگارهایی بر جایی مانده از فرهنگ اصیل کردی می‌بافند معمولاً به رنگ‌هایی سیاه و سفید و به دو صورت کلاه بلند و تخت بافته می‌شود و در دست مصرف‌کنندگان قرار می‌گیرد البته بنا به گفته پیشینیان و به اعتقاد آن‌ها مرد نباید سرش لخت باشد.
"پیچ": دستمالی است سیاه و سفید که با گذاشتن کلاه روی سر به دور کلاه پیچانده می‌شود و در قسمت پشت سر در درون دستمال قرار داده می‌شود تا شل نشود البته برادران بارزانی پیچ و کولاو شالشان به رنگ قرمز می‌باشد. البته اعراب نیز از این شال چه سیاه و سفید و چه قرمز رنگ برای پوشش خود استفاده می‌کنند.
"کلاش": پاپوشی است به رنگ سفید که با ظرافت کامل توسط برادران هورامانی ساخته می‌شود که از بدبو شدن پا جلوگیری می‌کند و پا را خنک نگه می‌دارد از خصوصیات آن فصلی بودن آن است و نمی‌توان از آن در فصل زمستان ویا فصول باران زا استفاده کرد.
"جافی": شلواری همانند شلوار مردان است. این شلوار را زنان کرد، به ویژه زنان روستایی، هنگام کار می‌پوشند. در سایر مواقع، زنان شلوار گشاد از جنس حریر به پا می‌کنند.
"کُلُنجِه": نیم‌تنه‌ای است که روی پیراهن بلند می‌پوشند و رد اورامان آن را «سوخمه» می‌نامند و از پارچه‌زری یا مخمل دوخته می‌شود.
"شال": از پارچه‌ای زیبا بر روی لباس در ناحیه کمر بسته می‌شود.
"کلاو": یا کلاه که از جنس مقوا و به شکل استوانه‌ای کوتاه است که آن را با پولک‌هایی رنگین به صورت بسیار زیبایی تزیین می‌کنند.
"کُلکه": روسری یا دستاری است که به جای کلاه مورد استفاده زنان قرار می‌گیرد کلکه دارای رشته بلندی از ابریشم سیاه و سفید با ملیله‌دوزی است.
لباسی که گالش‌ها هنوز هم از آن استفاده می‌کنند عبارتست از، شلوار پشمی، جلیقه پشمی، کلاه و شولا که همه پشمی هستند و برای زندگی در شرایط آب و هوایی سرد کوهستان مناسب است.
آثار باستانی به دست آمده در سراسر سرزمین گیلان، سوابق زندگی در این منطقه را به بیش از چهار هزار سال می‌رساند. پوشاک مردم گیلان در گذشته‌های دور نیز از میان این اشیای به دست آمده قابل شناسایی است.
طرح چهره یک بانوی گیلک که بر روی یک جام پوسیده مفرغی به دست آمده‌است، نشان می‌دهد که زنان گیلان روسری بزرگی بر سر می‌گذاشتند و با پیشانی بندی که از روی پیشانی عبور می‌کرد و در پشت سر گره می‌خورد، روسری را روی سر نگاه می‌داشتند.
این جام مفرغی که از مارلیک به دست آمده‌است، به بیش از سه هزار سال پیش بازمی‌گردد. همین تصویر نشان می‌دهد که بقیه روسری روی دوش و سینه قرار می‌گرفت و دنباله آن دوباره از زیر چانه به طرف بالا کشیده و در کنار گوش به پیشانی بند متصل می‌شد.
در مجسمه‌ای طلایی که از مارلیک به دست آمده‌است، یقه ایستاده بر گردن مجسمه را در زیر دو حلقه زینتی می‌توان مشاهده کرد. دو نشان متقارن و نیز آویزی با زنجیر بر سینه مجسمه به چشم می‌خورد. موی سر تزیین شده‌است و حالتی شکوهمند دارد.
همین طرح‌های قلم زنی روی آثار مفرغی، پوشاک مردان باستانی گیلان را نیز ارائه می‌نماید؛ کلاهی از جنس پارچه ضخیم یا نمد، پیراهن آستین کوتاه با دامن کوتاه با کمربندی پهن که بر کمر مرد بسته شده‌است.
در غرب گیلان زنان تالش معمولاً روسری‌های پهن و سفید را با پوشش بیشتری به کار می‌برند.
ردپای پوشاک مردم گیلان از گذشته‌های دور تا سال‌های معاصر به سختی ممکن است و تنها کلاه نمدی و چوموش را می‌توان بر جای مانده از آن دوران دانست.
بومیان گیلان زمین، کت پشمین خشن بافتی به نام «چوخا» دارند، شلوار آن‌ها معمولی و پشمی است که لیفه‌ای یا میان ساق است و کلاه نمدی و چوموش مکمل لباس آنهاست.
پیراهن مردان بیشتر به رنگ قرمز تند یا کمی روشن‌تر و بدون یقه است. آستین پیراهن راسته و بدون مچ و پیراهن دارای چاک در قسمت راست سینه است. معمولاً اندازه پیراهن بلند نیست. پارچه شلوار مردان گیلک غالباً توسط زنان بافته می‌شود.
یک شال نیز برای پیچیدن روی کمر استفاده می‌شود که از پارچه دست بافت و با نقوش هندسی و رنگین است. این شال بیشتر در جشن‌ها و عروسی‌ها به کار می‌رود. کلاه مردان نمدی و از پارچه زمخت بافت پشمی است.
گالشان (دامداران کوهستانی) کلاهی پوستی دارند و علاوه بر آن از شولا یعنی بالاپوش نمدی و نیمه بلند استفاده می‌کنند.سازمان میراث فرهنگی استان گیلان
استان چهار فصل گیلان علاوه بر زیبایی های طبیعی، از جلوه ای خاص در پوشاک مردان، زنان و کودکان برخوردار است که با بهره گیری از رنگهای طبیعی و زیبا در کمال یک رنگی، رنگین کمانی از لطافت و زیبایی را با خود به همراه دارند. لباس های سنتی و محلی استان گیلان در سایزبندی های مردانه، زنانه و بچه گانه از جمله جذابیت های بومی و محلی استان گیلان است که زنان و مردان گیلانی هنوز هم به پوشاک سنتی و محلی خود پایبند هستند و از آن ها در بیشتر اوقات و به خصوص در جشن ها و مجالس عروسی استفاده می کنند.
----لباس محلی استان گیلان به واسطه تنوع رنگ و نوع پوشش، یکی از بهترین لباس های سنتی و محلی ایران است و باید به عنوان یک هویت ملی حفظ شود. بررسی پوشاک و لباس های محلی هر منطقه ای اطلاعاتی در مورد سیر تحولات تاریخی، اعتقادی، اجتماعی و پیشرفت صنعت به ویژه صنعت نساجی و پارچه بافی آن منطقه در اختیار ما قرار می دهد، همچنین لباس های محلی برگرفته از آداب و رسوم هر منطقه ای می باشد که با توجه به شرایط موجود در آن منطقه می تواند متفاوت باشد.
لباس محلی گیلان در کنار لباس قاسم آبادی توانسته است در جشنواره های بین المللی مختلف مد و لباس، جوایز بسیار ارزنده ای را از آن خود کنند و پوشش استان گیلان را به بهترین شکل ممکن رواج دهند. لباس قاسم آبادی شامل یک روسری زیرین به نام مندیل است که به جای آن از کلاه نیز استفاده می شود و با تعداد زیادی سکه در قسمت پیشانی تزیین می شود، جلیقه این لباس به مانند جلیقه های دیگر بوده با فرق این که با سکه تزئین شده است. پیراهن لباس قاسم آبادی تفاوت خاصی با پیراهن های نقاط مختلف گیلان دارد. دامن آن نیز از پارچه ساده و یا گل دار که روی آن با فرم استانداردی نواردوزی شده تشکیل می شود.
"شال": پارچه بلند و سفیدی است به عرض ۶۰ تا۹۰ سانتیمتر و به طول ۶ تا ۹ متر و از جنس چلوار، که آن را چند دور به کمر می‌پیچند و علاوه بر آن در مواقع ضروری ازآن به عنوان کفن یا پیچاندن جای زخم یا طناب نیز استفاده می‌شود.
"ستره": قبای مخصوصی است که اندازه آن تا زیر زانو بوده، بیشتر در مواقع رسمی از آن استفاده می‌شود و از قدیمی‌ترین نوع پوشاک ایران است.
کلاه نمدی: کلاه گرد بدون لبه‌ای است که از نمد ساخته شده‌است.
"کپنک (فرجی)": یک نوع قبای پشمی محکم است که معمولاً مورد استفاده چوپانان است. در مواقع جنگ از آن به عنوان لباس رزم استفاده می‌شود، زیرا ترکیب بسیار فشرده‌ای درساخت آن به کار رفته‌است.
"گیوه": نوعی کفش دست‌ساز محلی است که کف آن چرم یا پلاستیک ضخیم و محکمی است که رویه آن به وسیله نخ تابیده بافته می‌شود.
"چوغا": نوعی بالا پوش مردانه است که بیشتر در منطقه بختیاری لرستان و چهارمحال بختیاری مورد استفاده قرار می‌گیرد. جنس چوغا از پشم گوسفند است و معمولاً توسط زنان بختیاری بافته می‌شود.
"جومه": نوعی پیراهن زنان لرستان که به صورت آزاد، بلند و بدون یقه است.
"کلنجه": بالاپوش یراقدوزی شده‌ای است که در بسیاری از موارد رویه جلوی آن را سکه‌دوزی و تزیین می‌کنند.
"تره و گل ونی": تره پارچه ابریشمی مخصوصی است که زنان لر به سر می‌بندند و به لری آن را ساوه می‌گویند. تره را در حالت عادی می‌بندند و برای شرکت در مراسم و جشن و سرور، نوعی از آن را به نام گل ونی که رنگین است روی تره می‌بندند.
"شلیته یا چرخی شلوار": دامن پرچین و کوتاهی است از جنس پارچه ابریشمی و کتان‌های ظریف یک رنگ که معمولاً دورادور لبه پایین آن را با نوار سیاه رنگی تزیین می‌کردند و به آن سیاهیک می‌گویند. در تندیس‌های به دست آمده از دورهٔ اشکانیان مجسمه زنی با شلیته‌ای بلند و پیراهنی نیمه کوتاه وجود دارد. در حال حاضر از شلیته‌ هنگام جشن‌ها و برای رقص‌های محلی استفاده می‌شود.
"تمبان تنگه تمبان یا پشمبال": نوعی شلوار با الگوی ساده به رنگ تیره معمولاً از جنس پارچه‌ی سنتی کرباس یا از جنس پارچه‌های تهیه شده از بازار به نام دبیت حاج اکبری است.در چین کمر تمبان به جای کش، نوار بلند کتانی یا کج استفاده می‌شود.
"نیم ساق": نیم ساق هم نوعی شلوار تنگ به رنگ‌های سبز، سفید یا سرخ از جنس ابریشم یا مخمل است که آن را معمولاً دختران و زنان جوان در زیر پیراهن می‌پوشند.
"جومه": پیراهن و دامن یک سره از شانه تا زیر زانو است جنس این پیراهن معمولاً کتان یا چیت است.
"نیم تنه": این جلیقه به شکل جلیقه‌های مردانه با یقه هفت یا گرد و جلو باز است و چند دکمه می‌خورد. قسمت جلویی آن از پارچه پشمی و پشت آن آستری است. گاه جلیقه را از جنس مخمل سرخ یا زرد و آراسته به سکه و پول‌های قدیمی تزیین می‌کنند در محل هزار جریب به این جلیقه سیمپوش می‌گویند.
"کلیجه": کتی بلند و معمولاً از جنس مخمل رنگی همراه با یراق دوزی و سکه‌های عراقی و رضاشاهی است که در زمستان استفاده می‌شود. این کت آستین ساده بلند دارد. نوع دیگر آن با آستینی که تا روی آرنج می‌رسید به نام چکبن شناخته می‌شد.
"چادر شو": چادر شب مربع شکلی را سه گوش کرده دور کمر در پشت گره می‌زنند. هنگام عروسی سر و چهره عروس را با آن می‌پوشانند. جنس چادر شب در خانواده‌های اعیان از ابریشم است و مردم عادی چادر شب‌هایی از جنس کج (ابریشم درجه ۳) یا مخلوطی از ابریشم و کج استفاده می‌کنند.
"چارقد": روسری چهارگوش با رنگ روشن و گل دار از جنس وال، ململ، چیت یا ابریشم است. از رنگ روشن چارقد همراه با آرایه‌های نقره‌ای به نام سرچنگک در محل شقیقه‌ها، در جشن‌ها استفاده می‌شود.
"مندل": سربندی است از جنس کتان که آن را سه گوشه و روی چارقد استفاده می‌کنند مندل بیشتر هنگام کشاورزی و کارهای روزمره استفاده می‌شود.
"سراقوچ": نوعی کلاه زنانه است از پارچه نخی یا الگویی مشابه کلاه نوزاد که برای نگهداری گیسوان بافته شده به کار می‌رود. لبه این کلاه را چین کش می‌کنند.
"گیس بند": بند نازکی است که آن را با رشته‌های تابیده شده از نخ برن که معمولاً سفید رنگ است تهیه می‌کنند. از گیس بند برای بستن گیسوان بافته شده‌استفاده می‌شود.
"جوراب": جنس آن از پشم است و در رنگ‌های تیره بافته می‌شود.
"کوش": در گویش محلی به کفش می‌گویند،جنس آن از چرم دباغی شده و به رنگ‌های قهوه‌ای و مشکی بود.
"گالش": بیشتر در رفت‌وآمدهای روزانه استفاده می‌شود و از جنس لاستیک سیاه و کف آن قرمز رنگ است.
"چاروق": کفش مشترک مردان وزنان است جنس این کفش از چرم گاو و گاومیش یا نمد است که کمی بزرگ‌تر از پا و لبه آن چین کش است.
"پاتوئه": شال بلند ابریشمی است که دور پا پیچیده می‌شود و با کمک ریسمان‌های بلندی آن می‌بندند پاتوئه پاپوش گرمی است و در روزهای سرد بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد.
"قلدون یا گلوبند": شامل میرکا، گبری چشم بلبلی، کهربا، عقیق، یسر و یشم که به صورت اشکال هندسی و نامنظم تراشیده می‌شد.
"نیم تنه": این جلیقه به شکل جلیقه‌های مردانه با یقه هفت یا گرد و جلو باز است و چند دکمه می‌خورد.
"جرب": جوراب ویژه چوپان‌ها بود. انواع کران تری از آن نیز با عنوان‌های رنگ رشت و آق بانو وجود داشت نوع دیگر آن را گردن جرب می‌گفتند؛ و بافت ساده و یک رنگ داشت.
"کوش": مردم نواحی کوهستانی گیوه به پا می‌کردند. گروهی نیز گیوه کرمانشاهی که از نخ ابریشمی با الیاف زیبا و کف چرم یا کائوچو بود، می‌پوشیدند. صندل‌های با کف نازک از چوب افرا یا ملیچ را چوکوش می‌گفتند.
"شیخی کوش": کفشی از چرم و به شکل نعلین که اغلب مورد استفاده روحانیون قرار می‌گرفت.
"چوموشک" یا "چموشک": کفشی با کفی از چرم گاو و پاشنه نعل آهنی که تا مچ پا بود و در همه فصول استفاده می‌شد.
"چاروق": سنتی‌ترین کفش این ناحیه که معمولاً با پاتوئه استفاده می‌شود. جنس آن چرم و دارای بندهای بلند برای بستن دور پا است.
پوشش مردم منطقهٔ مریوان عمدتاً همان لباس محلی کردی می‌باشد که این لباس یکی از زیباترین، متنوع‌ترین و پوشیده‌ترین پوشش‌هایی است که به نوشتهٔ سیاحان در سفرنامه‌هایشان در سطح فرهنگ مردم دنیا کم‌نظیر است، به‌طوری‌که این لباس در چندین جشنوارهٔ مختلف بین‌المللی مقام اول را کسب نموده‌است. این لباس همانند زبان کردی دارای تنوع خاص، در مناطق مختلف می‌باشد. لباس زنان کرد نیز از پیراهن‌هایی با رنگ شاد و نسبتاً گشاد که از شانه تا پا دوخته می‌شود استفاده می‌کنند.
با توجه به اینکه هرمزگان، عرب زبان و فارسی‌زبان را درونش جای داده اما لباس محلی آن خاص و منحصر به فرد است لباسی که به گفته برخی محققین بی شباهت به لباس‌های هندی و عربی نیست گرچه نمی‌توان به صورت دقیق این گفته‌ها را تأیید کرد. زیرا آنچه این شباهت را نشان می‌دهد زری دوزی و مشابهت زیور آلات این منطقه با کشور هندوستان یا طرح لباس بندری با لباس مردم امارات است با توجه به این مسئله که قدمت لباس بندری از تاریخ به وجود آمدن امارات بیشتر است،گمان می‌رود رفت‌وآمد بازرگانان و تجار عرب و هندی و ایرانی به این مناطق باعث تأثیرپذیری از این فرهنگ‌ها شده‌است.
پیراهن زنان هرمزگانی گاه بلند تا مچ پا و گاه تا زیر زانو می‌رسد که این مسئله از هر منطقه به منطقه‌ای دیگر متفاوت است. موضوع حائز اهمیت در لباس زنان هرمزگان نوع پارچه و رنگ آن است که جنس پارچه‌هایی که برای پیراهن‌های زنانه انتخاب می‌شود به علت گرمای هوا معمولاً سبک و نازک است تا جریان هوا را به راحتی از میان آن عبور دهد همچنین در انتخاب رنگ لباس از رنگ‌هایی مانند آبی،بنفش،صورتی و سبز بیشتر استفاده می‌شود.