moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ژانویه ۲۰۲۲، رولودیمیر زلنسکی، ئیس‌جمهور اوکراین در یک پیام ویدئویی گفت که شهروندان این کشور نباید وحشت کنند.[۱۲][۱۳]
بیانیه ای در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲ توسط دولت روسیه صادر شد مبنی بر اینکه معترضان ضد جنگ که در تظاهرات علیه تهاجم حضور یافتند می‌توانند به دلیل سازماندهی و عدم شرکت در «اعتراضات غیرمجاز» دستگیر شوند. یک گروه نظارتی اعتراضی OVD-Info گزارش داد که بیش از ۹۶۰ معترض ضد جنگ تا ساعت ۹ شب ۲۴ فوریه بازداشت شده‌اند.
Oxxxymiron، خواننده رپ روسی اعلام کرد که شش کنسرت در مسکو و سنت پترزبورگ را در پاسخ به تهاجم لغو خواهد کرد.
میخائیل ماتویف، معاون دومای ایالتی به رسمیت شناختن جمهوری‌های خلق دونتسک و لوهانسک رأی مثبت داد، اما بعداً حمله روسیه به اوکراین را محکوم کرد و گفت: «من به صلح رأی دادم، نه به جنگ. می‌خواستم #روسیه سپر شود تا #دونتسک بمباران نشود، نه #کیف بمباران گردد.
دیمیترو کولبا، وزیر امور خارجه اوکراین و آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه ایالات متحده در مورد وخامت اوضاع در دونباس گفتگو کردند. بلینکن بر حمایت تزلزل ناپذیر ایالات متحده از حاکمیت و تمامیت ارضی اوکراین تأکید کرد.
طبق گزارش‌ها، بایدن به رهبران غربی گفته‌است که روسیه می‌تواند در ۱۶ فوریه ۲۰۲۲ به اوکراین حمله کند.
در ۲۶ فوریه ۲۰۲۲، شان پن که در اوکراین مشغول کار بر روی یک فیلم مستند در مورد حمله روسیه بود، در مصاحبه ای با USA Today گفت: «اگر او تسلیم نشود، من معتقدم که آقای پوتین وحشتناک‌ترین کار را انجام داده‌است. اشتباه برای همه بشریت است.»
در ۲ آوریل ۲۰۲۱، جو بایدن اولین گفتگوی تلفنی خود را با ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین انجام داد. در ۱۳ آوریل، بایدن با ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه تماس تلفنی داشت. بایدن «بر تعهد تزلزل ناپذیر ایالات متحده به حاکمیت و تمامیت ارضی اوکراین تأکید کرد». بایدن همچنین نگرانی ایالات متحده را «در مورد افزایش ناگهانی نظامی روسیه در کریمه اشغالی و در مرزهای اوکراین ابراز کرد و از روسیه خواست تا تنش‌ها را کاهش دهد.»[۷۸] در ماه‌های آینده در مورد این موضوع بحث و گفتگو کنیم.
در اواسط آوریل ۲۰۲۱، وزارت خزانه داری ایالات متحده، همراه با اتحادیه اروپا، بریتانیا، استرالیا و کانادا، هشت فرد و نهاد مرتبط با اشغال و سرکوب مداوم روسیه در کریمه را تحریم کردند.
نظرسنجی شورای شیکاگو در امور جهانی که در ۷ تا ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۱ انجام شد، نشان داد که ۵۰٪ از آمریکایی‌ها از استفاده از نیروهای آمریکایی برای دفاع از اوکراین در صورت حمله روسیه به بقیه کشور حمایت کردند. نیویورک تایمز تخمین می‌زند که بیش از ۸۰۰۰۰ سرباز روسی تا سپتامبر ۲۰۲۱ هنوز در مرز روسیه و اوکراین باقی مانده‌اند.[۸۲] مقامات اطلاعاتی آمریکا هشدار دادند که روسیه در حال برنامه‌ریزی یک حمله نظامی بزرگ آتی به اوکراین است که قرار است در ژانویه ۲۰۲۲ انجام شود.
آدام شیف، رئیس کمیته اطلاعات مجلس نمایندگان آمریکا گفت که احتمال حمله روسیه به اوکراین بسیار زیاد است.
در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۲، رئیس‌جمهور بایدن گفت که معتقد است روسیه به اوکراین حمله خواهد کرد. در ژانویه ۲۰۲۲، دولت بایدن تحویل موشک‌های زمین به هوای استینگر ساخت ایالات متحده به اوکراین را تأیید کرد.
الکساندر لوکاشنکو، رئیس‌جمهور بلاروس، گفته‌است که کشورش «جنگ نمی‌خواهد»، اما اگر کسی «آن را بکشد، تحریم کند یا مرعوب کند»، «تقریباً تسلیم خواهد شد» زیرا به گفته او، آنها شکست ناپذیر هستند. . او همچنین اظهار داشت که «یک گروه کامل از ارتش بلاروس» را به مرز با اوکراین می‌فرستد، زیرا «گویا اوکراینی‌ها شروع به جذب نیرو به آنجا کرده‌اند.»
کشور کانادا نیز در لیست کشورهایی قرار دارد که حمله روسیه به اوکراین را به شدت محکوم کرده است. سران این کشور بر این باور هستند که روسیه با شروع جنگ علیه اوکراین، دست به انجام اقدامات غیر منطقی زده و حاکمیت ارضی و استقلال این کشور اوکراین را نقض کرده است. جاستین ترودو مدعی است که کشور روسیه با حمله به اوکراین به دموکراسی حمله کرده و این اقدام تعرض آشکار به حقوق بشر، صلح دنیا، نظم اروپا و جهان به شمار می رود.
جهت اعمال پاسخ به کشور روسیه ما مردم کانادا همواره در کنار اوکراینی ها خواهیم بود. زیرا آزادی حق مردم اوکراین بوده و کانادا برای دفاع از آن کاری که درست است را انجام می دهد. بنابراین گام های محکمی را برداشته و اقدامات محکمی علیه روسیه انجام خواهد داد. پس کشور روسیه باید منتظر عواقب جدی این اقدام خود باشد.
قبل از شروع حمله روسیه به اوکراین، کشور کانادا به همراه هم پیمانان خود یک سری تدابیری را اندیشیده بودند که با شروع جنگ از جانب روسیه، جاستین ترودو اعلام کرد، به منظور توقف تجاوز روسیه دست به اقدامات تکمیلی نیز خواهد زد.
به همین منظور تحریم های بیشتری را علیه روسیه اعمال خواهد کرد که برخی از مهمترین آن ها به شرح زیر است.
ایجاد محدودیت برای ۴ فرد اوکراینی جهت همکاری با کشور روسیهایجاد محدودیت برای ۵۸ نهاد و فرد روسیه نظیر نخبگان مالی، بانک ها، خا نوادگان نخبگان مالی، اعضای شورای امنیت روسیه نظیر وزیر دادگستری و داراییلغو مجوزهای صادراتی و ایجاد محدودیت برای صادرات به روسیهاعمال ممنوعیت های جدید در معاملات مستقیم و غیر مستقیم و بدهی های دولتی روسیهارسال کمک های اضافی نظامی برای حمایت از ناتو
همچنین کشور کانادا در کنار اعمال تحریم ها علیه روسیه، یک سری اقدامات و تدابیر به منظور حمایت از کشور اوکراین در نظر گرفته است. نخست وزیر این کشور اعلام کردند که، شرایط برای بازگشت افراد کانادایی مقیم اوکراین را راحت کرده و تلاش می کند آن ها را سریع و بسیار فوری به نزد خانواده و بستگان شان در کانادا بازگرداند.
برای این منظور یک کانال خدمات اختصاص ایجاد کرده است که یک شماره تلفن جهت دسترسی راحت به امداد جویان نیز در نظر گرفته است. همچنین یک سری تمهیدات به منظور دریافت راحت ویزا و پاسپورت در نظر گرفته است. دیگر خدمتی که در این راستا کشور کانادا برای شهروندان اوکراینی پناهنده و همچنین دانشجویانی اوکراینی در حال تحصیل در کشور کانادا در نظر گرفته است این که وعده داده شرایط را برای کار و تحصیل آن ها در این کشور آسان تر خواهد کرد.
فرانسه روز سه‌شنبه ۲۹ فوریه علیه روسیه یک «جنگ اقتصادی و مالی تمام عیار» اعلام کرد.
برونو لو مایره، وزیر دارایی فرانسه، گفت تحریم‌هایی که تاکنون فرانسه و سایر کشورهای غربی علیه روسیه وضع کرده‌اند «بسیار موثر» خواهند بود. او در مصاحبه‌ با یک رادیوی فرانسوی گفت: «ما علیه روسیه یک جنگ تمام عیار اقتصادی و مالی را آغاز کرده‌ایم و این تحریم‌ها اقتصاد روسیه را ساقط خواهد کرد».
اروپا نیز حمله روسیه به اوکراین را محکوم کرد و اتحادیه اروپا نیز سلاح به اوکراین ارسال می کند ولی چون به گاز روسیه نیاز دارد از تحریم کردن گاز روسیه طفره می رود.
روسیه صادرات گاز به لهستان و بلغارستان را قطع کرد. لهستان به پناهندگان اوکراینی اجازه ورود به کشور خود را داد.
در آوریل ۲۰۲۱، آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان، طی مکالمه تلفنی با ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، از رئیس کرملین خواست حضور نظامی خود را در نزدیکی مرزهای اوکراین کاهش دهد.
بر اساس نظرسنجی فورسا، ۴۳ درصد از پاسخ دهندگان در آلمان شرقی سابق، ایالات متحده را مسئول تشدید بحران روسیه و اوکراین می‌دانند و تنها ۳۲ درصد گفته‌اند که تقصیر روسیه بوده‌است. در غرب، ۵۲ درصد گفتند که روسیه مقصر است.
ملکه انگلیس الیزابت دوم کمک مالی "سخاوتمندانه" به کمیته اضطراری بلایای طبیعی (DEC) درخواست بشردوستانه اوکراین کرد.
نخست وزیر بوریس جانسون اظهار داشت که "از وقایع هولناک اوکراین وحشت زده است" و انتقاد کرد که "رئیس جمهور پوتین با راه اندازی این حمله بی دلیل مسیر خونریزی و ویرانی را انتخاب کرده است".
شاهزاده ولز در جریان بازدید از ساوتند-آن-سی، تهاجم روسیه را محکوم کرد و اظهار داشت: "آنچه در فاجعه وحشتناک ساوتند دیدیم، حمله به دموکراسی، به جامعه باز، به خود آزادی بود. ما شاهد آن هستیم. همان ارزش‌هایی که امروز در اوکراین به بیرحمانه ترین شکل مورد حمله قرار می‌گیرند. در موضعی که در اینجا اتخاذ می‌کنیم، با همه کسانی که در برابر تهاجم وحشیانه مقاومت می‌کنند، همبستگی می‌کنیم.» همسر او، دوشس کورنوال، یک اقدام «قابل توجه» انجام داد، کمک مالی به کمپین پناهندگان دیلی میل.
خانواده سلطنتی دوک و دوشس کمبریج بیانیه ای از طریق توییتر منتشر کردند که در آن این زوج گفتند: "در اکتبر ۲۰۲۰ ما این افتخار را داشتیم که با رئیس جمهور زلنسکی و بانوی اول ملاقات کنیم تا از امید و خوش بینی آنها برای آینده اوکراین مطلع شویم. در کنار رئیس جمهور و همه مردم اوکراین که شجاعانه برای این آینده می‌جنگند، بایستید."Twitter - tweet by Duke & Duchess of CambridgeSky News - tweet by Duke & Duchess of Cambridge
رئیس جمهور ایران سید ابراهیم رئیسی با ولادیمیر پوتین تماس گرفت و از توقف گسترش ناتو حمایت کرد. حسین امیرعبداللهیان، وزیر امور خارجه ایران در توئیتی نوشت: "بحران #اوکراین ریشه در تحریکات ناتو دارد. ما معتقد نیستیم که توسل به جنگ راه حل است. برقراری آتش بس و یافتن راه حل سیاسی و دموکراتیک ضروری است." محمدجواد لاریجانی، دبیر شورای عالی حقوق بشر در ایران به ایرنا گفت که جمهوری اسلامی از عملیات نظامی علیه اوکراین حمایت نکرده است، اما تهران «چشم هایش را بر توطئه های آمریکا و متحدانش نبسته است». سید علی خامنه‌ای، رهبر معظم انقلاب اسلامی گفت: «در اوکراین ما طرفدار توقف جنگ هستیم» و بحران اوکراین نشان داد که غرب قابل اعتماد نیست و حمایت آن از «دولت‌ها و سیاستمدارانی است که توسط آنها نصب شده‌اند»، یک "سراب" است. او همچنین اشاره کرد که دولت اوکراین از حمایت کامل مردم خود برخوردار نیست. او سیاست‌های آمریکا را مقصر حمله روسیه به اوکراین دانست و واشنگتن را به دخالت در «امور داخلی کشور، برپایی تظاهرات علیه دولت، ایجاد انقلاب‌های مخملی، ایجاد کودتای رنگی» متهم کرد.
بیش از ده‌ها کشور، دیپلمات‌های روس را در پی تهاجم به اوکراین به دلیل فعالیت‌های جاسوسی و ناسازگار با وضعیت دیپلماتیک اخراج کردند.
حیات وحش عمان شامل گیاگان و زیاگان این کشور واقع در گوشه جنوب شرقی شبه‌جزیره عربستان با سواحلی از دریای عمان و دریای عرب است. آب و هوای عمان گرم و خشک است؛ بجز سواحل جنوب شرقی و این کشور زیستگاه‌های گوناگونی برای حیات وحش شامل کوه‌ها، دره‌ها، صحراها، دشت‌های ساحلی و سواحل دریایی را در خود جای داده است.
در فوریه ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین حمله کرد. این فهرست رویدادهای کلیدی در آن درگیری است.
این جدول زمانی فهرستی پویا و روان است و به این ترتیب ممکن است هرگز معیارهای کامل بودن را برآورده نکند. برخی از رویدادها ممکن است فقط در گذشته به طور کامل درک و/یا کشف شوند.
در ۲۴ فوریه، روسیه تجاوز همه‌جانبه ای را به اوکراین آغاز کرد که نشان دهنده تشدید جنگ جاری روسیه و اوکراین بود. این حمله با افزایش طولانی مدت ارتش روسیه (از اوایل سال ۲۰۲۱) و همچنین درخواست‌های متعدد روسیه برای اقدامات امنیتی و ممنوعیت قانونی علیه پیوستن اوکراین به ناتو انجام شده بود.
در ساعت 22:35 (UTC+۳)، رئیس‌جمهور روسیه ولادیمیر پوتین اعلام کرد که روسیه استقلال دو منطقه جدایی طلب طرفدار روسیه در شرق اوکراین را به رسمیت می‌شناسد. این عمل منجر به اولین دور تحریم‌های اقتصادی کشورهای ناتو در روز بعد می‌شود.
در یا حدود ساعت 03:00 UTC (۰۶:۰۰ به وقت مسکو، ) در ۲۴ فوریه، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه در یک پخش تلویزیونی از پیش ضبط شده اعلام کرد که دستور «عملیات نظامی ویژه» در شرق اوکراین را داده‌است. دقایقی بعد، حملات موشکی به ده‌ها شهر در سراسر کشور، از جمله کیف پایتخت اوکراین رخ داد. سرویس مرزی اوکراین مدت کوتاهی پس از آن اعلام کرد که پست‌های مرزی این کشور با روسیه و بلاروس مورد حمله قرار گرفته‌است. رئیس‌جمهور اوکراین ولودیمیر زلنسکی حدود ساعت 03:00 UTC (۰۶:۰۰ به وقت مسکو، UTC+3) حکومت نظامی اعلام کرد.
جمهوری خلق دونتسک بسیج عمومی را به حالت تعلیق درآورد و گفت که نیازی به نیروی اضافی نیست.
دور اولیه مذاکرات صلح میان اوکراین و روسیه بدون هیچ قطعنامه‌ای به پایان رسید.
نیروهای روسیه در ماه مارس، شهر خرسون در جنوب اوکراین، از جمله، بزرگ‌ترین تأسیسات هسته‌ای تولید برق اروپا در زاپوریژیا را اشغال کردند و با کمک گروه شبه‌نظامی و خصوصی واگنر خود را به نزدیکی کی‌یف، پایتخت اوکراین رساندند؛ ولی با آتش توپخانه‌ای و پهپادهای نیروهای اوکراینی، در ۲۹ مارس عقب‌نشینی کردند.
در صبح روز اول مارس، یک موشک روسی ظاهراً به میدان استقلال در مرکز خارک اصابت کرد و در مقابل ساختمان اداری استان خارکف منفجر شد. حداقل ۱۰ نفر کشته شدند.
در اوایل شب، برج تلویزیون کیف مورد اصابت موشک قرار گرفت و بر اثر این حمله، پنج نفر کشته شدند. و همچنین به دلیل آسیب دیدگی شدید فرستنده‌های برج تلویزیون، پخش برخی از برنامه‌های دولتی متوقف شد.
در صبح روز دوم مارس، گزارش شد که نیروهای روسی موفق به تصرف یک ایستگاه راه‌آهن و یک بندر رودخانه شدند. اندکی بعد، گزارش شد که نیروهای روسی موفق به تصرف خرسون شدند.
الکسی آرستویچ، مشاور اوکراینی بیان کرد که نیروهای اوکراینی برای اولین بار در طول جنگ به سمت هورلیفکا پیشروی کرده‌اند. گزارش‌ها بعداً ادعا کردند که بخشی از شهر تصرف شده‌است.
۱۲ مارس
نیروهای روسیه به فرودگاه‌های نظامی دو شهر لوتسک و ایوانو فرانکیفسک حمله موشکی کردند. وزارت دفاع روسیه ادعا دارد تا کنون ۳۳۰۰ تأسیسات نظامی اوکراین را منهدم رده است. تا کنون کاروان نظامی روسیه تا ۴۰ کیلومتری کیف پیشروی کردند.
۱۵ مارس
به نقل از وزارت دفاع روسیه، نیروهای روس کنترل کامل استان جنوبی خرسون را به دست گرفتند.
گریس کازادی نتامبوه (زاده ۳۱ ژانویه ۲۰۰۱) یک فوتبالیست فرانسوی است که به صورت قرضی از لیون برای اتلتیکو مادرید بازی می‌کند.
او تا سال ۲۰۱۱ در سی اس ام اوبون فوتبال بازی کرد. در ۱ آگوست ۲۰۲۰، او به اتلتیکو مادرید نقل مکان کرد. در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۱، او قهرمان سوپرکاپ اسپانیا شد.
او اولین بازی خود را برای فرانسه در ۱۳ آوریل ۲۰۲۱ در باخت ۲–۰ مقابل ایالات متحده انجام داد.
استوانیکو (Estevanico) («استفان کوچک»؛ املای جدید استبانیکو) (Estebanico) (در حدود ۱۵۰۰–۱۵۳۹)، که همچنین او را با نام‌های استبان دی دورانتس (Esteban de Dorantes) یا مصطفی آزموری (Mustafa Azemmouri) می‌شناسند، اولین آفریقایی بود که در آمریکای شمالی کاوش کرد.
در حدود سال ۱۵۲۱ استوانیکو اسیر شد و به بردگی درآمد. وی در اسپانیا به یک اشراف‌زاده اسپانیایی فروخته شد. استوانیکو در سال ۱۵۲۷ از همراهان «سفر نارواز اسپانیایی» بود که به هدف کاوش «لا فلوریدا» به راه افتاده بودند. لا فلوریدا در آن زمان از فلوریدای کنونی تشکیل شده بود و تمام سرزمین‌های ناشناخته شمال و غرب، از جمله شمال مکزیک را در برمی‌گرفت.
از استوانیکو به عنوان «نخستین بزرگ‌مرد آفریقایی در آمریکا» یاد شده‌است.
استوانیکو [نام اصلی او مصطفی آزموری است] در سال ۱۵۲۲ و در دوران جوانی، در شهر مراکشی آزمور واقع در ساحل اقیانوس اطلس که تحت کنترل پرتغالی‌ها بود، به بردگی فروخته شد. پیشینه او مشخص نیست. برخی از روایت‌های معاصر از او به عنوان «مور» یاد می‌کنند، اصطلاحی که در اصل به بربرها اطلاق می‌شود؛ در حالی که در سایر روایت‌ها او را «سیاه» می‌دانند که به برخی اجداد آفریقایی جنوب صحرا اشاره دارد.
او به یک اشراف‌زاده اهل اسپانیا به نام آندرس دورانتس د کارانزا فروخته شد. ممکن آزموری به عنوان یک مسلمان بزرگ شده باشد، اما از آنجا که اسپانیا به غیر کاتولیک‌ها، به ویژه به مسلمانان و یهودیان، اجازه سفر به «دنیای جدید» را نمی‌داد، اکثر مورخان معتقدند که او برای شرکت در این سفر باید به آیین کاتولیک رومی روی می‌آورد. نام مسیحی او، استبان (به معنی استفان)، نشان می‌دهد که او احتمالاً غسل تعمید یافته است.
این سفر متشکل از ۳۰۰ مرد بود که به رهبری فرماندار تازه منصوب شده لا فلوریدا، پانفیلو د نارواز، در فوریه ۱۵۲۸ کوبا را به مقصد جزیره دلاس پالماس در نزدیکی تامپیکوی فعلی مکزیک ترک کردند تا در آنجا دو محل استقرار ایجاد کنند. طوفان و بادهای شدید کشتی‌ها را به سواحل غربی فلوریدا کشاند. کشتی‌های کاروان نارواز در سنت پترزبورگ کنونیِ فلوریدا در سواحل خلیج بوکا سیگا متوقف شدند. نارواز به کشتی‌هایش و ۱۰۰ مرد و ۱۰ زن دستور داد تا در جستجوی بندر بزرگی که کپتان‌ها می‌گفتند نزدیک است، به سمت شمال حرکت کنند. او ۳۰۰ مرد دیگر را با ۴۲ اسب به سمت شمال در امتداد ساحل هدایت کرد تا دوباره به کشتی‌هایش در بندر بزرگ بپیوندد. هیچ بندر بزرگی در شمال خلیج بوکا سیگا وجود ندارد و نارواز دیگر هرگز کشتی‌های خود را ندید.
بازماندگان پس از راهپیمایی ۳۰۰ مایلی به سمت شمال و جنگ مسلحانه با بومیان آمریکایی، قایق‌هایی ساختند تا در امتداد خط ساحلی ساحل خلیجی به سمت غرب حرکت کنند. آنها قصد داشتند تا به پانوکو و ریودلاس پالماس برسند. زمانی که آنها در نزدیکی جزیره گالوستون تگزاس بودند، گرفتار طوفان شدند. تقریباً ۸۰ مرد از طوفان جان سالم به در بردند که در نتیجهٔ امواج، به جزیره گالوستون کشانده شدند. بعد از سال ۱۵۲۹، آزموری و دو بازمانده دیگر از یک قایق، به بردگی سرخ‌پوستان کواهوئیلتکان درآمدند. سه سال بعد در ۱۵۳۲، آنها یک بازمانده از قایقی دیگر به نام الوار نونیز کابزا د واکا را پیدا کرده و با یکدیگر همسفر شدند.
در سال ۱۵۳۴ این چهار مرد به نام‌های کابزا د واکا، آندرس دورانتس د کارانزا، آلونسو دل کاستیلو مالدونادو و آزموری از اسارت گریختند و به سمت غرب، یعنی به طرف تگزاس امروزی و شمال مکزیک سفر کردند. آنها جزء اولین اروپایی‌ها و آفریقایی بودند که وارد غرب آمریکا شدند. از زمان رسیدن به فلوریدا و بعد از پیاده‌روی حدود ۲۰۰۰ مایل، سرانجام آنها به یک اقامتگاه اسپانیایی در سینالوآ رسیدند و سپس بعد از پیمودن ۱۰۰۰ مایل به سمت جنوب، به مکزیکوسیتی رفتند.
در سال ۱۵۴۲ کابزا د واکا کتاب «رلاسیون» را در مورد سفر ۸ ساله‌ای که او و همراهانش از آن جان سالم به در بردند منتشر کرد. این کتاب حاوی اطلاعاتی دربارهٔ آزموری بود و در سال ۱۵۵۵ تجدید چاپ شد. در این کتاب برای اولین بار مردم، حیات وحش، گیاهان و جانوران بومی آمریکای شمالی و گاومیش کوهان‌دار آمریکایی توصیف شده بود. در کتاب رلاسیون، کابزا د واکا اغلب از آزموری به عنوان «سیاه» یاد می‌کند و توضیح می‌دهد که او همیشه از سه بازمانده دیگر جلوتر حرکت می‌کرده‌است، زیرا وی قادر بوده با سرخ‌پوستان بومی ارتباط برقرار کند. در آخرین جمله رلاسیون، کابزا د واکا «سیاه» را که در این سفر همراه‌شان بوده، معرفی می‌کند.
در ترجمه مشترک استاد استرلینگ رولنا آدورن (دانشگاه ییل) و محقق چارلز پاتریک پاوتز، این جمله به این صورت ترجمه شده‌است: «چهارمین مرد استوانیکو نام دارد؛ او سیاه‌پوستی عرب زبان و از بومیان آزمور است». استاد مارتین آ فاواتا (دانشگاه تامپا) و خوزه بی فرناندز (دانشگاه فلوریدا مرکزی) در ترجمه مشترک خود، جمله آخر را به این صورت نوشته کرده‌اند: «چهارمی استبانیکو است، او یک عرب سیاه‌پوست و بومی آزمور است».
در سال ۱۵۳۹، یعنی سه سال پس از سفر ۸ ساله از فلوریدا به مکزیکوسیتی، نایب‌السلطنه اسپانیای جدید (مکزیک) آزموری را انتخاب کرد تا در سفری به سمت جنوب غربی به رهبری فرای مارکوس دی نیزا، به عنوان رهنمای اصلی خدمت کند. مقصد آنها «هفت شهر سیبولا» بود. مارکوس دی نیزا در رلاسیون خود گزارش داد که در سال ۱۵۳۹ آزموری در شهر زونی هاویکوه کشته شد. سرخ‌پوستانی که مرگ آزموری را به راهب مارکوس دی نیزا گزارش دادند، او را در حالی که کشته شده باشد ندیدند؛ بلکه فقط تصور کردند که او کشته شده‌است.George P. Hammond and Agapito Rey, eds. "Narratives of the Coronado Expedition". Albuquerque: University of New Mexico Press, 1940, 77. آزموری اولین فرد غیربومی بود که از سرزمین‌های پوئبلو بازدید کرد.
در سال ۱۵۲۷ دورانتس، در «سفر پانفیلو د نارواز» برای استعمار فلوریدا و ساحل خلیجی، آزموری را به بردگی گرفت. آنها در فوریه ۱۵۲۸ کوبا را ترک کردند و قصد داشتند دو محل استقرار در مکزیک کنونی در جزیره دلاس پالماس در نزدیکی تامپیکوی امروزی بسازند. کشتی‌های نارواز به دلیل بادهای شدید به سمت فلوریدا کشیده و نهایتاً در آوریل ۱۵۲۸ در خلیج بوکا سیگا متوقف شدند. پس از ناکامیابی در یافتن روستاهای دارای طلا در نزدیکی خلیج تامپا امروزی و پس از تحمل حملات متعدد بومیان آمریکایی، نارواز به امید یافتن مکان بهتری برای اسکان در خلیج بزرگی در شمال، نیروهای خود را تقسیم کرد. نارواز به کشتی‌ها دستور داد تا در امتداد ساحل به سمت شمال حرکت کنند. همزمان ۳۰۰ تن از نیروهای او در خشکی حرکت می‌کردند. وی قصد داشت در بندر بزرگ به نیروی زمینی خود بپیوندد. اما هیچ بندر بزرگی در شمال وجود نداشت و کشتی‌ها و نیروهای زمینی به یکدیگر نرسیدند. پس از طی ۳۰۰ مایلی به سمت شمال به رودخانه سنت مارکس رسیدند. نارواز تصمیم گرفت که در امتداد ساحل، با کشتی به سمت غرب حرکت کنند تا به پانوکو برسند. حدوداً ۲۵۰ بازمانده اسب‌های خود را ذبح کردند، فلزات افسار و رکاب‌ها را ذوب کردند و پنج قایق ساختند. آنها قصد داشتند با حرکت در امتداد ساحل خلیج مکزیک، به سکونتگاه اصلی اسپانیایی‌ها در پانوکو برسند. این قایق‌ها در سواحل تگزاس غرق شدند و بیشتر سرنشینان در دریا ناپدید شدند. حدود ۸۰ مرد زنده مانده و به ساحل رسیدند. اما بیشتر آنها در شش سال بعدی در اسارت بودند و در همان‌جا مردند یا توسط سرخ‌پوستان بومی کشته شدند. در نهایت فقط آزموری، دورانتس، کابزا د واکا و کاستیلو زنده ماندند. این چهار نفر سال‌ها در جزایر حائل تگزاس به عنوان برده خدمت کردند.
در سال ۱۵۳۴ چهار بازمانده به داخل آمریکا گریختند و درمانگر معنوی شدند. مردم با این درمانگران با احترام زیادی برخورد می‌کردند، به آنها غذا، سرپناه و تحفه می‌دادند و در روستاها به افتخار آنها جشن می‌گرفتند. هنگامی که این چهار نفر تصمیم به رفتن می‌گرفتند، روستاییان میزبان آنها را به سمت روستای بعدی رهنمایی می‌کردند. گاهی تا ۳۰۰۰ نفر آنها را تا روستای بعدی همراهی می‌کردند. این چهار نفر، قاره را تا غرب مکزیک و به سمت صحرای سونوران تا ناحیه سونورا در اسپانیای جدید (مکزیک کنونی) طی کردند. پس از یافتن یک سکونتگاه کوچک اسپانیایی، چهار بازمانده ۱۰۰۰ مایل به سمت جنوب سفر کردند و سرانجام در ژوئیه ۱۵۳۶ به مکزیکوسیتی رسیدند.
در مکزیکوسیتی، چهار بازمانده در شمال در «هفت شهر سیبولا»، قصه‌هایی از قبایل بومی ثروتمند تعریف کردند که در میان اسپانیایی‌های مکزیک جنجال ایجاد کرد. هنگامی که سه اسپانیایی از رهبری یک سفر به شمال خودداری کردند، آزموری به آنتونیو د مندوزا، نایب‌السلطنه اسپانیا جدید فروخته شد. او آزموری را به عنوان رهنمای سفر به شمال منصوب کرد.
آزموری در سال ۱۵۳۹ مکزیکوسیتی را ترک کرد و به سینالوآ رفت. در آنجا وی به عنوان رهنما، راهب مارکوس دی نیزا را در یافتن هفت شهر افسانه‌ای سیبولا همراهی کرد. یک سال قبل، کورونادو سفری را به همین منظور آغاز کرده بود. آزموری قبل از گروه اصلی، همراه با گروهی از سرخ‌پوستان سونوران سفر را شروع کرد. به او دستور داده شد که با ارسال صلیب‌هایی به طرف گروه اصلی، نشان دهد که آیا اقلام قیمتی پیدا کرده یا خیر. اندازه صلیب ارسالی بسته به اندازه اقلام قیمتی بیشتر یا کمتر می‌شد. یک روز صلیبی رسید که به اندازه قد یک انسان بود. این امر باعث شد که دی نیزا به سرعت خود را به جلوی گروه برساند. ظاهراً آزموری به روستای A:shiwi در هاویکوه (در نیومکزیکوی امروزی) رسیده بود. بومیان محلی املای هاویکو را ترجیح می‌دهند. (اسپانیایی‌ها بعداً به A:shiwi, Zuñi گفتند. امروزه واژه Zuni (زونی) نیز استفاده می‌شود). قصه‌های رویارویی آزموری با A:shiwi همگی بر اساس افسانه هستند. هیچ روایت اول شخصی از آنچه در هاویکوه اتفاق افتاده وجود ندارد. به گفته مارکوس دی نیزا، زونی‌ها آزموری و تعداد زیادی از سرخ‌پوستان شمال مکزیک را که همراه او بودند، کشتند. پس از شنیدن این موضوع، دی نیزا به سرعت به اسپانیا جدید بازگشت.
در موردعلت یا نحوه مرگ آزموری هیچ قطعیتی وجود ندارد و احتمالاً هرگز این قضیه روشن نخواهد شد. تقریباً تمام قصه‌هایی که دربارهٔ مرگ او نقل می‌شوند، بر اساس افسانه یا حدس و گمان هستند. برخی از مورخان معتقدند که زونی‌ها ادعای آزموری مبنی بر اینکه نماینده گروهی از اروپاییان است که از عقب او می‌آیند را باور نکردند و لذا او را کشتند. برخی دیگر حدس می‌زنند که او به خاطر طلب فیروزه و درخواست رابطه با زنان کشته شده‌است. «رابرتز اَند رابرتز» نوشت که استوان اهل آفریقای شمالی بود. وی پر جغد می‌پوشید و کدوی مخصوصی را حمل می‌کرد و احتمالاً زونی‌ها تصور کرده‌اند که او فریبکار است؛ لذا او را کشتند. برخی دیگر بر این باورند که او ممکن شبیه به یک جادوگر شیطانی در آیین زونی به نام «چایکوانا» کاچینا بوده‌است. خوان فرانسیسکو مائورا در سال ۲۰۰۲ توضیح داد که زونی‌ها آزموری را نکشتند، بلکه او و دوستانش در میان A:shiwi باقی مانده‌اند. آنها نیز احتمالاً برای اینکه آزموری و دوستانش بتوانند آزادی خود را دوباره به دست بی‌آورند، تظاهر کردند که آنها مرده‌اند. برخی از افسانه‌های محلی می‌گویند که شخصیت کاچینا، چاکواینا، بر اساس شخصیت آزموری شکل گرفته‌است.
گاسپار دی پورتولا (Gaspar de Portolá) (۱۷۱۶ – ۱۷۸۶ میلادی)، افسر ارتش اسپانیایی بود که برای رهبری مأموریت اکتشافی پورتولا به‌سوی کالیفرنیا و خدمت به عنوان نخستین فرماندار کالیفرنیاس شناخته می‌شود. بنیان‌گذاری شهرهای مهم کالیفرنیا مانند سن دیگو و مونته‌ری و همچنین نام‌گذاری ویژگی‌های جغرافیایی در سراسر کالیفرنیا که هنوز هم پابرجا است، در جریان مأموریت اکتشافی او انجام شد.factcards.califa.org, Gaspar de Portolá i Rovira
گاسپار دی پورتولا یی رویرا (به زبان کاتالانی: Gaspar Portolà i Rovira) در ۱ ژانویه ۱۷۱۶ در یک خانواده دارای درجه پایین اشرافیت کاتالانی در منطقه اوس دو بالاگور، کاتالونیا به‌دنیا آمد.
گاسپار به عنوان یک سرباز ارتش اسپانیا در ایتالیا و پرتغال خدمت کرد. او در ۱۷۳۴ میلادی درجه نظامی پرچم‌دار و در ۱۷۴۳ میلادی درجه نظامی ستوان را به‌دست‌آورد.
پس از اخراج یسوعی‌ها از امپراتوری اسپانیا، به پورتولا مأموریت سپرده شد تا یسوعی‌ها را از پایگاه‌های تبلیغ مذهبی اسپانیا در باخا کالیفرنیا دور نماید. پس از مأموریت، او اطمینان داد که پایگاه‌های تبلیغ مذهبی به فرانسیسکن‌ها و فرقه دومینیکن تسلیم داده شده‌است.
اسپانیا با هراس از اینکه مبادا ساحل سمت اقیانوس آرام شبه‌جزیره‌ی باخا کالیفرنیاس توسط قدرت‌های خارجی دیگر تصرف شود، ماموریت‌های مذهبی و سایر پایگاه‌ها را در این منطقه تأسیس کرد. انگلیسی‌ها که مستعمراتی در ساحل شرقی این قاره و شمال منطقه‌ای که اکنون به نام کانادا شناخته می‌داشتند، نیز کاشف‌های را به اقیانوس آرام گسیل داشتند. صیادهای خز اهل روسیه از سمت شرق سیبری به سوی تنگه برینگ و جزایر آلیوتی و فراتر از آن فشار می‌آوردند.
قاصدهای که در ۲۳ ژانویه میان شاه کارلوس و نائیب‌السلطنه مبادله شد، راه را برای گسترش کنترل اسپانیا در ساحل اقیانوس آرام و تأسیس مستعمرات و ماموریت‌ها در خلیج سن دیگو و خلیج مونته‌ری که قبلاً کشف گردیده و در گزارش‌های کاشف‌های پیشین خوان کابریلو و سباستین ویزکینو توصیف شده بود، هموار ساخت. ویزکینو نقشه خط ساحلی کالیفرنیا را در ۱۶۰۲ میلادی به سمت شمال تا مونته‌ری ارایه نموده بود، اما به دلیل اینکه کاشف‌های پیشین هیچ لنگرگاه خوب که کشتی‌های اسپانیایی بتواند برای مدت دوامدار لنگر انداخته و به تجارت میان آسیا و مکزیک بپردازند نیافته بودند، هیچ زیستگاه اسپانیایی قابل توجه یا حتی ایستگاه تجارتی بر مبنای آن نقشه‌ها ایجاد نگردید: خلیج مونته‌ری که هم توسط کابریلو و هم توسط ویزکینو توصیف شده بود، در معرض جریان‌ها و بادهای شدید قرار داشت.
در ماه می ۱۷۶۸، سر مفتش عمومی اسپانیا، خوسی دی گالویز، روند برگزاری یک سفر اکتشافی از طریق دریا و زمین را آغاز کرد. پورتولا به عنوان «فرماندار کالیفرنیاس» گماشته شده و صلاحیت کامل به وی اعطاء گردید. خونیپیرو سیرا که رهبر مبلغان فرانسیسکن در این سفر اکتشافی بود، مسئولیت امور مذهبی را برعهده گرفت. واحدهای اعزام شده از طریق دریا و زمین قرار بود در خلیج سن دیگو باهم یکجا شوند.
نخستین کشتی، سان کارلوس در ۱۰ ژانویه ۱۷۶۹ از لاپاز و کشتی دومی، سان انتونیو در ۱۵ فوریه از کابو سن لوکاس سفر اکتشافی خود را آغاز نمودند. همزمان، عناصر مختلف از گروه سفر زمینی شروع به حرکت به سمت شمال لورتو، باخا کالیفرنیا سور نمودند. سفر اکتشافی زمینی در ویلیکاتا گردهم آمدند و سیرا نخستین پایگاه جدید خود را در آنجا تأسیس کرد. از آنجا، بر اساس برنامه پورتولا سفر زمینی به دو گروه تقسیم شد. گروه پیشتاز که مسئولیت ساختن یک گاری دنباله‌دار و آرام کردن مردمان بومی را برعهده داشت، توسط کاپیتان فرناندو رویرا یی مونکادا رهبری می‌شد و در ۲۴ مارس ویلیکاتا را ترک کرد. کشیش خوان کریسپی به عنوان خاطرات نویس فرانسیسکن‌ها، همراه با رویرا بود. گروهی که توسط پورتولا رهبری می‌شد و شامل خونیپیرو سیرا (رئیس مبلغان مذهبی) و ترکیبی از مبلغان مذهبی، ساکنین و سربازان کت-چرمی، از جمله خوسی رایموندو کاریلو بود، به تاریخ ۱۵ می ویلیکاتا را ترک نمود. خونیپیرو سیرا در جریان این سفر دو پایگاه دیگر نیز تأسیس کرد: سن دیگو دی آلکالا را در ۱۶ ژوئیه ۱۷۶۹ و پایگاه سان سن کارلوس بورومیو دی کارمیلو را در ۳ ژوئن ۱۷۷۰.
رویرا در ماه می در منطقه سن دیگو امروزی رسید، یک کمپ در این ناحیه تأسیس کرد که امروزه به‌نام اولد تاون یاد می‌شود و منتظر رسیدن دیگران ماند. به‌خاطر اشتباه محاسباتی ویزکینو در تشخیص عرض جغرافیایی لنگرگاه سن دیگو، کشتی‌ها از این لنگرگاه عبور نموده و قبل از اینکه راه برگشت خود را پیدا کنند، در یک فاصله بسیار دور در سمت شمال لنگر انداختند. کشتی سان انتونیو در ۱۱ آوریل رسید و کشتی سان کارلوس، نخستین کشتی که لا پلاز را ترک کرده بود، با بادها و طوفان‌های شدید در جریان سفر مواجه شده و در ۲۹ آوریل رسید. به‌خاطر سفر طاقت فرسای که کشتی‌ها داشتند، بیشتر افراد درون کشتی به بیماری اسکوربوت مبتلا شده بودند و یک تعداد زیاد آنها وفات نمودند. از مجموع ۲۱۹ نفری که باخا کالیفرنیا را ترک نموده بودند، تنها اندکی بیش از ۱۰۰ نفر حالا زنده بودند.
پورتولا و گروه وی که شامل خوان کریسپی، ۶۳ سرباز کت-چرمی و ۱۰۰ قاطر بار شده از اسباب سفر بود، بسیار مشتاق به رسیدن هرچه زودتر به خلیج مونته‌ری بودند و در ۱۴ ژوئیه ۱۷۶۹ حرکت به سمت شمال را آغاز نموده و روزانه دو تا چهار لیگ (۱ لیگ = ۲٫۶ مایل) را طی می‌نمودند. این سفر اکتشافی یک زمین لرزه در دریای سانتا آنا را در ۲۸ ژوئیه ثبت نمودند. در ۲۹ ژوئیه، آنها به منطقه امروزی فولرتون، کالیفرنیا در هیلکریست پارک رسیدند. در ۳۰ ژوئیه، این سفر اکتشافی هنگام گذشتن از لا هابرا (لنگرگاه شمالی بولیوارد) از پونت هیلز عبور کردند. آنها به سمت شمال غرب به‌سوی دریایی سن گابریل (در نزدیکی ال مونته) حرکت کردند و برای گذشتن از دریا یک پل ساختند. این پل (که در خاطرات کریسپی از آن به‌نام «لا پونت» یادآوری می‌شود) امروزه به نام شهری در نزدیک آن، لا پونت، یادبود می‌گردد. آنها در ۲ اوت به منطقهٔ رسیدند که امروزه به‌نام لاس آنجلس یاد می‌گردد (مکانی که دریای لس آنجلس و دریای آرویو سیکو باهم یکجا می‌شوند). روز بعدی، آنها به تندی با پیروی از رد پای هندی‌ها از مکانی گذشتند که بعداً به ویلشایر بولیوارد معروف گردیده و حالا به‌نام سنتا مونیکا یاد می‌گردد. آنها برای مدتی در ناحیه ساوگوس که حالا بخشی از سانتا کلاریتا است می‌چرخیدند، در ۱۹ اوت به‌جای رسیدند که بعداً معروف به سانتا باربارا شد و در ۱۳ سپتامبر به ساحهٔ رسیدند که امروزه به‌نام سن سیمن یاد می‌گردد. آنها که به علت شیب بیش از حد و دشوار بودن اراضی نتوانستند در این منطقه اقامت نمایند، دوباره از ساحل به سمت زمین دور شدند. آنها حرکت به سمت دره سن انتونیو را آغاز نموده و به تاریخ ۱ اکتبر، گروه پورتولا از کوه‌های سانتا لوکیا بالا رفتند و به دهانه دریای سالیناس رسیدند.
پس از طی نمودن ۴۰۰ مایل (۶۴۰ کیلومتر) از سن دیگو و حدود ۱٬۰۰۰ مایل (۱٬۶۰۰ کیلومتر) از ویلیکاتا، آنها در نهایت به خلیجی رسیدند که به دنبالش بودند.
سلمی باشا (زاده ۹ نوامبر ۲۰) بازیکن فوتبال فرانسوی است که به عنوان یک وینگر چپ پشت یا چپ برای باشگاه لیگ دسته یک فمینین لیون و تیم ملی فرانسه بازی می‌کند.
باشا در منطقه گرانج بلانش لیون فرانسه بزرگ شد. او در چهار سالگی توسط برادرش به فوتبال معرفی شد. او در هشت سالگی به آکادمی لیون پیوست.
او به پیشرفت خود در رده‌های جوانان در لیون ادامه داد. در سال ۲۰۱۳، بازی‌های او توجه سونیا بومپاستور، فوتبالیست سابق را که مسئولیت مرکز تمرین لیون را نیز بر عهده داشت، جلب کرد. او در فصل ۱۸–۲۰۱۷ با لیون قراردادی حرفه ای امضا کرد. در همان فصل، لیون قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد و باشا در فینال شروع کرد. لیون باید در فینال لیگ قهرمانان ۲۰۱۹ نیز شرکت کند. باشا در این بازی به عنوان جانشین اوژنی لو سامر در دقیقه ۸۲ بازی به میدان رفت.
فرانسه زیر ۱۹ سال
Roussel, Vincent (۵ مارس ۲۰۱۸). "Selma Bacha, une merveilleuse histoire du temps" (in French). Foot d'Elles. Retrieved 22 January 2021.
جورج فلچر مور (George Fletcher Moore) (زادهٔ ۱۰ دسامبر ۱۷۹۸ – درگذشتهٔ ۳۰ دسامبر ۱۸۸۶)، یکی از ساکنین اولیه معروف در استرالیای غربی مستعمراتی و «یکی از شخصیت‌های کلیدی در میان نخستین گروه نخبه حاکم بر استرالیای غربی» بود (کامیرون، ۲۰۰۰). او چندین سفر اکتشافی را راه‌اندازی نمود؛ یکی از نخستین اسناد موجود در مورد زبان بومیان جزیره استرالیا در منطقه پرت را منتشر کرد؛ و نویسنده «"خاطرات ده سال زندگی پرماجرای یک ساکن اولیه در استرالیای غربی"» بود.
مور در ۱۷ دسامبر ۱۷۹۸ در باندز گلین، دونیمانا، شهرستان تایرون در ایرلند به‌دنیا آمد. او آموزش‌های خود را در کالج فویل در شهر دری و در کالج ترینیتی در شهر دوبلین به اتمام رسانید. او در ۱۸۲۰ میلادی از رشته حقوق فارغ‌التحصیل شد و شش سال بعدی را در بخش قضایی ایرلند سپری کرد، اما چون پیشرفت چندانی در این حوزه نمی‌دید، تصمیم گرفت تا پیشه قضایی را در مستعمرات ادامه دهد. پس از اعلام یک پست خالی در مستعمره جدیدالتاسیس، سوان ریور کالونی، مور از اداره مستعمرات درخواست اطلاعات نمود، اما به او گفته شد که این چنین انتصاب‌ها مسئولیت حاکم استرالیای غربی، سِر جیمز استرلینگ است و هیچ ضمانتی از جانب اداره مستعمرات نمی‌تواند، ارایه گردد. با این وجود، اداره مستعمرات به وی گفت، در صورتیکه بخواهد به آنجا مهاجرت نماید، این اداره می‌تواند یک معرفی‌نامه به وی بدهد.
مور با کشتی کلیوپاترا مرز دوبلین را به مقصد استرالیای غربی ترک نموده و در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۰ به سوان ریور کالونی رسید. پس از رسیدن به آنجا، او دریافت که ویلیام مکی دسامبر گذشته به عنوان رئیس دادگاه‌های ابتدائی و سه‌ماهه گماشته شده‌است و او بلافاصله درک نمود که این کار شانس مور برای استخدام در بخش قضا را کاملاً از بین می‌برد. بنابرین او توجه خود را به مشکلات به‌دست آوردن زمین اعطایی و ساخت یک مزرعه متمرکز نمود. در اواخر نوامبر، مور مدعی شد که مالک یک قطعه زمین بسیار بزرگ در آوون والی است، هرچند او تا آن زمان زمین را ندیده بود، اما رابرت دیل که در ماه ژوئیه به اکتشاف این منطقه پرداخته بود، از آن بسیار توصیف نموده بود. مور نصف زمین اعطایی ویلیام لمب در سوان علیا را نیز به‌دست آورده و توافق نمود که اقدامات لازم برای به‌دست آوردن مالکیت کامل را انجام دهد.
در سپتامبر ۱۸۳۱، رابرت دیل گروه بزرگی را برای ساختن جاده از گیلدفورد به آوون والی رهبری کرد. مور که مشتاق دیدار زمین اعطایی خود برای نخستین بار بود، به این دسته ملحق شد. پس از رسیدن در منطقه مطلوب که حالا شهر یورک است، مور و دیل یک قسمت اعظم رود آوون را اکتشاف نموده و حدس آنها در رابطه با اینکه رودهای آوون و سوان در واقع یک رود بود، درست از آب درآمد. اطلاعاتی که مور از این سفر اکتشافی به‌دست‌آورد، به او در امر تغییر موقعیت زمین اعطایی خود به ناحیه‌ای که چراگاه به مراتب بهتر داشت، کمک کرد.
در فوریه ۱۸۳۲، مور در نهایت به سمت قضایی که آرزوی آنرا داشت دست یافته و به عنوان عضو کمیسیون دادگاه مدنی گماشته شد. با داشتن زمین خوب و حقوق منظم، مور به سرعت جایگاه خود را به عنوان یک مزرعه‌دار پیش‌تاز محکم کرد. تا ۱۸۳۳ میلادی، او یکی از بزرگترین رمه‌های گوسفند در منطقه را داشت.
مور از سایر هم‌عصریان خود متفاوت بوده و توانست یک رابطه دوستانه و دوامدار با مردمان استرالیایی بومی ساکن در منطقه ایجاد نماید. هرچه بیشتر او در مورد فرهنگ آنها می‌آموخت، اشتیاق او عمیق‌تر می‌شد و او از نظر علمی علاقه‌مند به زبان و رسومات آنها شد. در میانه سال ۱۸۳۳، مور نخستین گزارش در مورد رسومات بومیان استرالیایی را در روزنامه پرت منتشر نمود. او برای غرامت پرداختن به مردمان بومی در مقابل از دست دادن زمین شان دادخواهی نموده و همچنین ایده مسیحی‌سازی آنها را ترویج کرد. او برای مدتی از رابرت لیون در راستای یادگیری زبان آنها حمایت مالی نمود، اما بعداً او را رها کرد تا خودش بی‌آموزد.
در میان سال‌های ۱۸۳۴ و ۱۸۳۶، مور چندین بار به اکتشاف رفت. در ژانویه ۱۸۳۴، او مناطق بالایی رود سوان را اکتشاف نموده و در نهایت این باور را تأیید نمود که رود آوون و سوان در واقع یک رود است. در آوریل ۱۸۳۵، او زمین‌های شبانی بیشتر را در نزدیک رود گاربان اکتشاف نمود، که متعاقباً به نام رود مور تغییر نام داده شد. در مارس ۱۸۳۶، او زمینی میان رود مور و انتهای شمال رود آوون را اکتشاف نمود. در اکتبر ۱۸۳۶، او به گروهی تحت رهبری جان سیپتیموس رو پیوست، که هدف آنها اکتشاف زمین به امید یافتن دریای داخلی بود، اما در عوض آنها زمین بسیار لم‌یزرع را دریافتند.
در ۱۸۳۴ میلادی، مجموعه‌ای از نامه‌های مور که به خانواده خود در انگلستان نوشته بود، تحت عنوان گزیده‌ای از نامه‌ها و خاطرات ارباب جورج فلچر مور، که حالا مسئول یک اداره قضایی در زیستگاه سوان ریور است، منتشر گردید. این نشریه به درخواست پدر مور، ژوزف مور صورت گرفته بود و ممکن است جورج فلچر مور تا مدتی پس از نشر، از آن بی‌خبر بوده باشد.
در ژوئیه همان سال، سمت مور به مک‌کی واگذار شده و در عوض مور به عنوان دادستان کل استرالیایی غربی گماشته شد. مور در اوایل از انتصاب مجددش بسیار خشمگین بود، چون با تغییر حرفه از قاضی به وکیل، وضعیت اجتماعی او نیز تغییر می‌کرد. با این حال، سمت جدید وی به او این امکان را می‌داد تا در شورای قانون‌گذاری مستعمره یک کرسی داشته باشد و از این‌رو این سمت دارای تأثیرگذاری بسیار بود. مور بیشتر سیاست‌های فرماندار استرلینگ را نمی‌پسندید و در رابطه با بسیاری موارد با او مخالفت می‌کرد. به‌ویژه، از مارس ۱۸۳۵ به بعد، او همواره با پیشنهاد استرلینگ مبنی بر افزایش تعداد نیروی پلیس برای محافظت در مقابل حملات مردمان بومی، مخالف می‌کرد.
در اوایل ۱۸۳۹ میلادی، جان هوت به عنوان فرماندار انتخاب گردید. او نیز همانند مور به زبان‌های مردمان بومی استرالیا علاقه‌مند بود و مدت کوتاهی پس از در دست گرفتن فرمانداری، آنها هر دو پروژه‌ای را برای ایجاد یک واژه‌نامه زبان بومی استرالیا آغاز کردند. تا اوت ۱۸۴۰، یک قسمت اعظم این واژه‌نامه تکمیل شده بود. مور در مارس ۱۸۴۱، یک مرخصی دوامدار گرفته و برای دو سال به لندن بازگشت. واژه‌نامه مور در ۱۸۴۲ میلادی تحت عنوان واژه‌نامه توصیفی زبان‌های معمول در میان مردمان بومی استرالیای غربی، به چاپ رسید.
مور در ۱۸۴۳ میلادی به استرالیای غربی بازگشت و در این زمان مستعمره سوان ریور با کسادی شدید اقتصادی مواجه بود. طی چند سال بعدی، او به‌طور جدی با یک سری تدابیری که به هدف کاهش اثرات کسادی اقتصادی بر زمین‌داران پیشتاز پیشنهاد شده بود، مخالفت ورزید. مور ادعا نمود که مدیریت غلط بیشتر زمین‌داران بزرگ بود که آنها را به این بدبختی اقتصادی رسانده بود. این سخنان تند او باعث شد تا او دشمنان تأثیرگذار زیادی پیدا نموده و به سرعت از شهرت او کاسته شود. نظریات او هم در شورای قانون‌گذاری و هم در رسانه‌ها باعث جلب تمسخر نسبت به وی شد، اما او به عنوان یک فرد تأثیرگذار باقی ماند چون اعتماد فرمانداران، جان هوت و اندرو کلارک را با خود داشت.
در ۲۹ اکتبر ۱۸۴۶، مور با فانی که ختری ناتنی فرماندار کلارک بود ازدواج کرد. در ماه‌های اخیر ۱۸۴۶، هم فرماندار و هم مسئول مستعمرات، پیتر برون شدیداً بیمار بودند. داماد فرماندار که مور بود، یکی از معدود افرادی بود که پزشکان فرماندار به او اجازه دیدار با فرماندار را داده بودند. به‌خاطر مزیتی که داشت، مور در نوامبر ۱۸۴۶ به عنوان سرپرست مستعمرات گماشته شد. برون در همان ماه و کلارک در فوریه ۱۸۴۷ درگذشتند، اما مور به سمت خود به عنوان سرپرست مستعمره تا انتصاب ریچارت مادین در مارس ۱۸۴۸، ادامه داد.
هنگامی که فریدریک اروین به عنوان سرپرست-فرماندار خدمت می‌کرد، محبوبیت مور بیشتر کاسته شد. حکومت اروین و مور بسیار نامحبوب بود؛ باتی (۱۹۲۴ میلادی) می‌نویسد «هر اقدام دولتی با دیده شک نگرسته می‌شد. … سال‌های مدید رکود اقتصادی و مشکلات مستعمره نشینان را بدبین کرده بود و… آنها حکومت آن زمان را مقصر وضعیت خود می‌دانستند». انتصاب‌های جدید مادین و فرماندر جدید، چارلز فتزجیرالد، دست مور را از تأثیرگذاری در حکومت جدید کاملاً کوتاه ساخت.
در اوایل ۱۸۵۲ میلادی، مور مرخصی گرفت و به ایرلند بازگشت. دلیل او برای مرخصی این بود که از پدر بیمارش دیدن نماید، اما کامیرون (۲۰۰۰) می‌نویسد که دلیل اصلی او نگرانی‌اش در مورد وضعیت سلامت روانی همسرش بود. وضعیت او در ایرلند بدتر شد و نمی‌خواست تا دوباره به استرالیای غربی بازگردد. مور مجبور کرده شد تا از کرسی خود استعفا دهد؛ درخواستی او برای دریافت حقوق بازنشستگی نیز رد شد. فانی مور در ۱۸۶۳ میلادی وفات کرد، اما بازهم مور به استرالیای غربی بازنگشت.
در حدود سال ۱۸۷۸ میلادی، ویراستار روزنامه ویست استرالیان، سِر توماس کوکبورن کامپ‌بیل اجازه خواست تا نامه‌های مور را به‌طور سریالی منتشر نماید، که این اجازه به وی اعطاء گردید. نامه‌ها وی در سال‌های ۱۸۸۱ و ۱۸۸۲ میلادی در روزنامه ویست استرالیان منتشر شد. پس از دیدن نسخه چاپی نامه‌های خود، مور تصمیم گرفت تا آنها را در قالب یک کتاب به نشر برساند. این نامه‌ها در ۱۸۸۴ میلادی تحت عنوان، خاطرات ده سال زندگی پرماجرای یک ساکن اولیه در استرالیای غربی به چاپ رسید.
مور به تاریخ ۳۰ دسامبر ۱۸۸۶، در آپارتمان خود در لندن درگذشت. استاناج (۱۹۷۸ میلادی) نوشت که او «ظاهراً بدون هیچ دوست» وفات کرد و کامیرون (۲۰۰۰) نوشت که مرگ او «پایان اندوهناک به یک حرفه مستعمراتی ارزشمند» بود.
سورژیک () به دامنه‌ای از گویش‌های اجتماعی مختلط زبان‌های اوکراینی و روسی گفته می‌شود که در مناطق خاصی از اوکراین و پیرامون آن گفتگو می‌شوند. هیچ مجموعه‌ای از ویژگی‌های محتدکننده میان این گویش‌ها وجود ندارد. به گفته برخی از نویسندگان، این اصطلاح برای «هنجارشکنی، عدم اطاعت یا عدم آگاهی از قوانین زبان‌های معیار اوکراینی و روسی» استفاده می‌شود.Surzhyk and national identity in Ukrainian nationalist language ideology (Niklas Bernsand in "Berliner Osteuropa-Info, Vol. 17" page 41, Freie Universität, Berlin)
سورژیک یک واژه اوکراینی است که می‌تواند به هر زبان ترکیبی و نه لزوماً اوکراینی یا روسی اشاره کند. این واژه هنگامی که توسط غیراوکراینی‌زبانان اوکراین استفاده می‌شود، بیشتر برای اشاره به ترکیبی از زبان اوکراینی با زبانی دیگر، نه لزوماً روسی، استفاده می‌شود. هنگامی که این کلمه در روسیه استفاده می‌شود تقریباً همیشه به ترکیب زبان اوکراینی و روسی اشاره دارد.
تراسیانکا به زبانی مختلط از عناصر و ساختارهای بلاروسی و روسی اطلاق می‌شود که در بلاروس و مناطق پیرامونی رایج است.Hentschel, Gerd Belarusian and Russian in the Mixed Speech of Belarus. In Besters-Dilger, J. et al. (eds.): “Congruence in Contact-Induced Language Change: Language Families, Typological Resemblance, and Perceived Similarity. ” Berlin, Boston: De Gruyter, 2014, 93-121. پدیده‌ای مشابه در اوکراین به صورت ترکیبی از اوکراینی و روسی وجود دارد که سورژیک نامیده می‌شود.
سندی مادلین بالتیمور (زاده ۱۹ فوریه ۲۰۰۰) یک فوتبالیست فرانسوی است که در پست مهاجم برای باشگاه بانوان پاری سن ژرمن و تیم ملی فوتیال یانوان فرانسه بازی می‌کند.
زبان پولسیایی غربی (захыднёполіськая мова) یک زبان اسلاوی شرقی است که در جنوب غرب بلاروس، شمال غرب اوکراین و مناطق مجاور در لهستان رایج است. در مورد اینکه پولسیایی غربی گویش بلاروسی یا اوکراینی یا یک ریززبان جداگانه است، در میان پژوهشگران اختلاف نظر وجود دارد.
واژگان پولسیایی غربی ۵۰ درصد منحصر به فرد، ۴۰ درصد اوکراینی، ۵ درصد بلاروسی و ۵ درصد لهستانی برآورد شده‌است.
نیکولای شلیاگوویچ در سال ۱۹۹۰ الفبای ویژهٔ پولسیایی غربی را معرفی کرد.
فینال جام حذفی فوتبال ایتالیا ۲۰۱۰ شصت و سومین فصل از رقابت‌های کوپا ایتالیا بود. این مسابقه در ۵ مهٔ ۲۰۱۰ بین آ.اس. رم و اینتر میلان در ورزشگاه المپیک رم برگزار شد. که در نهایت باشگاه فوتبال اینتر میلان با تک گل دیگو میلیتو آ.اس. رم را شکست داد و برای ششمین بار قهرمان کوپا ایتالیا شد.
ریچارد ام. المن (زاده ۲۳ آوریل ۱۹۳۴ – درگذشته ۳۱ دسامبر ۱۹۹۷) رمان‌نویس، شاعر، روزنامه‌نگار و معلم آمریکایی بود. او در بروکلین، نیویورک به دنیا آمد و والدین او مهاجرینی ییدیش زبان بودند که در اواخر قرن بیستم از مناطق هم‌مرز روسیه و لهستان به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند. وی در سن ۶۳ سالگی در تاریخ ۳۱ دسامبر ۱۹۹۷ درگذشت. از وی، مجموعه بسیاری از آثار منتشر شده مشتمل بر ۱۶ رمان، یک سری از داستان‌های کوتاه، پنج مجموعه از داستان‌های برابر نهاد، ۴ کتاب شعر بر جای مانده‌است. وی داستان زندگی خود را در کتابی با نام «زندگی من تا به امروز» منتشر نموده‌است.
جرج کنان (George Kennan) (زادهٔ ۱۶ فوریه ۱۸۴۵ – درگذشتهٔ ۱۰ می ۱۹۲۴)، اکتشاف‌گر اهل ایالات متحده بود که برای سفرهای خود به شبه‌جزیره کامچاتکا و مناطق قفقاز در امپراتوری روسیه شناخته می‌شد. او پسر عموی (با دو نسل تفاوت) دیپلمات و مورخ آمریکایی جرج اف. کنان بود و آنها همچنین در همان روز به‌دنیا آمدند.
جرج کنان در نورواک، اوهایو به دنیا آمد و از ایام بسیار جوانی شیفته سفر کردن بود. با این حال، وضعیت مالی خانواده او را وادار کرد تا از ۱۲ سالگی کار را در دفتر تلگراف شرکت خط آهن کلیولند و تولیدو آغاز نماید.
در ۱۸۶۴ میلادی، او در شرکت تلگراف روسی-آمریکایی مشغول کار شد تا مسیر یک خط تلگراف زمینی پیشنهاد شده که از سیبری و تنگه بیرنگ عبور می‌کرد را نقشه‌برداری نماید. او که دو سال را در بیابان‌های کامچاتکا گذرانده بود، از طریق سن پیتزبورگ به اوهایو بازگشت و چندی بعد به‌خاطر نطق‌های علمی، مقالات و کتاب‌های که در مورد سفرش نوشت، مشهور شد.
در کتاب خود تحت عنوان زندگی خیمه‌نشینی در سیبری، کنان اطلاعات مهمی مرتبط با فرهنگ‌شناسی، تاریخ و توصیف‌های گروه‌های مردمان بومی در سیبری ارایه نمود که هنوز هم برای پژوهشگران مهم است. این کتاب حاوی داستان‌های در مورد اقوام کوراکس (نوشتار جدید: کوریاکس)، کامچاتدال (اتیلمن‌ها)، چوکچی‌ها، یوکاگیرها، چووان‌ها، یاقوت‌ها و گاکوت‌ها ارایه نمود. در جریان سال ۱۸۷۰ میلادی، او در سن پیتزبورگ بازگشت تا به داغستان که شمالی نقطه در منطقه قفقاز بوده و تنها ۱۰ سال پیش به امپراتوری شوروی ضمیمه شود بود، سفر نماید. با سفر به داغستان، او به نخستین آمریکایی مبدل شد که به فلات‌های این منطقه سفر نموده و یک منطقه دور دست که متشکل از جمعیت‌های چوپان، سیم‌گر و قالین باف و سایر صنعت‌گران مسلمان است را بررسی می‌نماید. او به سفر به سمت شمال منطقه قفقاز ادامه داده و قبل از اینکه در ۱۸۷۱ میلادی به آمریکا بازگردد، بار دیگر در ساماشکی و گروزنی توقف کرد. این سفرها به وی اعتبار یک «متخصص» امور روسیه را بخشید.
متعاقب آن در ۱۸۷۸ میلادی، کنان در آسوشیتد پرس مقیم واشینگتن دی.سی. مشغول کار شد و در جریان حرفه خود به عنوان گزارشگر جنگ به بیشتر مناطق درگیر جنگ در جهان سفر کرد. در این زمان او با نشریه‌های چون مجله سنچوری، ماه‌نامه آتلانتیک، مجله مک‌کلور (یک مجله ماکریکر)، نشنال جئوگرافیک و اوتلوک نیز همکاری داشت.
در می ۱۸۸۵ میلادی، او یک سفر طولانی دیگر را نیز در روسیه آغاز کرد، اما این بار از اروپا به سمت سیبری. او دید مثبتی نسبت به حکومت روسیه تزار و سیاست‌های حکومت‌داری آن داشت که به صراحت آنها را بیان می‌کرد و سفر او از سوی حکومت روسیه تأیید شد. با این حال زمانی که او در جریان سفر خود با دیگراندشان تبعید شده، به‌ویژه با نیکولای میخائیلویچ یادرینتسف (۱۸۴۲ – ۱۸۹۴) ملاقات نمود، نظر کنان پیرامون نظام امپراتوری روسیه تغییر کرد. او به‌طور قوی تحت تأثیر کاترین برشکوسکی قرار گرفت، بشکوسکی یک توده‌گرا و «مادربزرگ انقلاب روسیه» بود. خانم بشکوسکی یک محفل بدرود در روستای کوچک ترانسبایکال برگزار کرده بود و در جریان آن گفته بود، «ما در تبعید می‌میریم و نوه‌های ما نیز در تبعید می‌میرند، اما در نهایت چیزی از آن برون خواهد شد». او در جریان سفر خود با لئونید کراسین که در آن زمان نوجوان بود نیز ملاقات کرد.Michael Glenny, "Leonid Krasin: The Years before 1917: An Outline," "Soviet Studies", vol. 22, no. 2 (October 1970), pp. 192–221.
پس از بازگشت به ایالات متحده در اوت ۱۸۸۶ میلادی، او به یک منتقد سرسخت دیکتاتوری روسیه مبدل شده و به آبستن سازی آرمان دموکراسی شوروی آغاز کرد. کنان بیست سال بعدی زندگی خود را وقف ترویج آرمان انقلاب روسی نمود که بیش از طریق سخنرانی علمی بود. کنان یکی از پربارترین سخنرانان اواخر قرن نوزدهم میلادی بود. در جریان دهه ۱۸۹۰ میلادی، او برای حدود یک میلیون نفر سخنرانی کرد، از جمله حضور پیاپی شامگاهی (به‌جز از یک‌شنبه‌ها) در جریان ۱۸۹۰–۱۸۹۱ میلادی جهت سخنرانی برای جمعیتی حدود ۲۰۰۰ نفر. گزارش‌های وی از وضعیت سیبری به‌طور مسلسل توسط مجله سنچوری به چاپ می‌رسید و او در ۱۸۹۱ میلادی یک کتاب دو جلدی تحت عنوان سیبری و نظام تبعید به چاپ رساند. این کتاب که حاوی مصاحبه‌های دست اول، ارقام و نقاشی‌های از هنرمند جرج آلبرت فراست بود، تأثیر قدرت‌مندی روی نگرش مردم عامه آمریکا داشت.
کنان با برخی مهاجرینی که در تبعید به سر می‌بردند، مانند پتر کروپوتکین و سرگی کروچینسکی نیز دوست شد. او به یکی از شناخته‌شده‌ترین عضو انجمن دوستان آزادی روسیه که مارک تواین و جولیا وارد هوی نیز عضو آن بود، مبدل شده و همچنین در راستای بنیان‌گذاری نخستین ژورنال انگلیسی-زبان مخالف روسیه تزار، روسیه آزاد همکاری نمود. در ۱۹۰۱ میلادی، حکومت روسیه با ممنوع کردن ورود وی به روسیه، پاسخ داد.
کنان تمامی وقت خود را تنها وقف مسائل مرتبط با روسیه نکرده بود، به عنوان یک گزارشگر جنگ، او همچنین در مورد سیاست‌های ایالات متحد، جنگ آمریکا و اسپانیا، ترور رئیس‌جمهوری ویلیام مک‌کینلی و جنگ روسیه و ژاپن و همچنین جنگ جهانی اول و انقلاب روسیه گزارش می‌داد. او کتابی تحت عنوان برنامه‌های شرق دور ائی. اچ هاریمان (۱۹۱۷، انتشارات کونتری لایف پریس) منتشر کرد که تلاش‌های هاریمان برای اجاره کردن خط آهن منچوری شرقی از ژاپن را بررسی می‌نماید و کتابی همچنین تحت عنوان شیکاگو و پرونده آلتون: یک معامله غلط درک شده (۱۹۱۶ میلادی، انتشارات کونتری لایف پریس) نوشت و در آن از خریداری خط آهن شیکاگو و آلتون توسط هریمان که بنابر انگیزه‌های سیاسی توسط ICC و تیدی روزولت مورد انتقاد قرار گرفته بود، دفاع کرد.
کنان شدیداً با انقلاب اکتبر مخالفت می‌کرد، چون او احساس می‌نمود که بلشویک‌ها «برای حل موفقیت‌آمیزی مشکلات مدیدی که پس از سرنگونی تزار به‌میان آمده بود دارای دانش، تجربه و تحصیلات کافی نبودند». رئیس‌جمهوری وودرو ویلسون گزارش کنان را در ۱۹۱۸ میلادی مورد مطالعه و ارزش قرار داده و از بلشویک‌ها انتقاد کرد، اما در نهایت این کنان بود که از اداره ویلسون برای کمرویی بیش از حد در مداخله علیه بلشویسم انتقاد کرد.
کنان آخرین نقد خود از بلشویسم را در یک روزنامه محلی، مدینا تریبیون در ژوئیه ۱۹۲۳ میلادی نوشت:
کنان به تاریخ ۱۰ می ۱۹۲۴ در خانه خود در مدینا، نیویورک وفات کرد و در قبرستان بوکسوود به خاک سپرده شد.
تا سال ۱۹۹۱، اوکراین بخشی از اتحاد جماهیر شوروی بود و سلاح‌های هسته‌ای شوروی را در قلمرو خود داشت.
در ۱ دسامبر سال ۱۹۹۱، اوکراین که دومین جمهوری قدرتمند اتحاد جماهیر شوروی بود با اکثریت قاطع رای به استقلال داد که این کار، تنها شانس باقی‌مانده برای حفظ اتحاد جماهیر شوروی-حتی در مقیاسی محدود- را ازبین برد.Nohlen, D & Stöver, P (2010) Elections in Europe: A data handbook, p1976 بیش از ۹۰ درصد رای‌دهندگان حمایت خود را از اعلام استقلال اوکراین ابراز و رئیس پارلمان، لئونید کراوچوک را به عنوان اولین رئیس‌جمهور کشور انتخاب کردند. رهبران بلاروس، روسیه و اوکراین در نشست‌هایی که در برست (۸ دسامبر) و در آلما آتا (۲۱ دسامبر) برگزار شد، رسماً اتحاد جماهیر شوروی را منحل کردند و کشورهای مشترک المنافع را تشکیل دادند.
پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی، اوکراین حدود یک سوم زرادخانه هسته‌ای شوروی (که در آن زمان سومین زرادخانه بزرگ جهان به‌شمار می‌آمد) و همچنین ابزارهای قابل توجهی برای طراحی و تولید آن را در اختیار داشت. به‌طور کلی حدود ۱۷۰۰ کلاهک در خاک اوکراین باقی مانده بود که شامل ۱۳۰ موشک بالستیک قاره‌پیمای یوآر-۱۰۰ اِن با شش کلاهک، ۴۶ موشک آر تی-۲۳ مولودت با ده کلاهک، و همچنین ۳۳ بمب افکن سنگین می‌شدند. به‌طور رسمی، این سلاح‌ها توسط کشورهای مشترک المنافع کنترل می‌شدند. در سال ۱۹۹۴ اوکراین موافقت کرد که این تسلیحات را نابود کند و به معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) بپیوندد.
اوکراین به عنوان یک جمهوری در اتحاد جماهیر شوروی، دارای پایگاه نیروهای هسته‌ای زیر بود:
جان میرشایمر، نظریه‌پرداز روابط بین‌الملل و استاد دانشگاه شیکاگو، در مقاله‌ای که سال ۱۹۹۳ منتشر کرد پیش‌بینی کرده بود که احتمالاً اوکراین، بدون هیچ گونه بازدارندهٔ هسته‌ای، مورد تجاوز روسیه قرار خواهد گرفت. اما این دیدگاه در آن زمان بسیار در اقلیت بود.The Case for a Ukrainian Nuclear Deterrent retrieved 23/01/2022
نتیجهٔ مطالعه ای که در سال ۲۰۱۶ در ژورنال "World Affairs" منتشر شد استدلال کرد که به نظر نویسندگان، خلع سلاح اتمی اوکراین یک «اشتباه احمقانه» نبود و مشخص نیست که اوکراین بتواند به عنوان کشوری هسته‌ای وضعیت بهتری داشته باشد. این مطالعه بیان داشت که تلاش برای استقلال اوکراین با هدف تبدیل آن به یک کشور غیرهسته‌ای بوده‌است. به گفته نویسندگان، ایالات متحده در مورد خلع سلاح هسته‌ای اوکراین را مستثنی از دیگر کشورهای حاصل فروپاشی شوروی (همانند بلاروس و قزاقستان) نمی‌دانست. همچنین ارزش بازدارندگی تسلیحات هسته‌ای در اوکراین نیز مشکوک بود زیرا اوکراین باید ۱۲ تا ۱۸ ماه برای ایجاد کنترل کامل عملیاتی بر زرادخانه هسته‌ای به جا مانده از روس‌ها وقت می‌گذاشت. موشک‌های کروز هواپرتاب در زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی توسط روس‌ها غیرفعال شده بودند که حتی اگر توسط اوکراینی‌ها دوباره پیکربندی شده و به‌کار می‌افتادند، بعید به نظر می‌رسید که آنها بتوانند بازدارندگی لازم را به ارمغان آورند. ضمناً اگر اوکراین تصمیم به ایجاد کنترل کامل عملیاتی بر تسلیحات هسته‌ای می‌گرفت، با تحریم‌های غرب یا حتی با لغو به رسمیت شناختن دیپلماتیک توسط ایالات متحده و دیگر متحدان ناتو و همچنین احتمالاً با اقدام تلافی جویانه روسیه روبرو می‌شد. به علاوه، از آنجایی که اوکراین برنامه تسلیحات هسته‌ای نداشت با پایان یافتن عمر مفید تسلیحات هسته‌ای با مشکل روبه‌رو می‌شد چرا که نمی‌توانست آنها را جایگزین کند. اوکراین در ازای کنار گذاشتن سلاح‌های هسته ای خود غرامت مالی و همچنین تضمین‌های امنیتی تفاهم‌نامه بوداپست دریافت کرد.
در ۵ دسامبر ۱۹۹۴ رهبران اوکراین، روسیه، بریتانیا و ایالات متحده تفاهم‌نامه‌ای را برای ارائه تضمین‌های امنیتی به اوکراین در رابطه با الحاق این کشور به NPT به عنوان یک کشور غیرهسته‌ای امضا کردند. هر چهار طرف این تفاهم‌نامه را امضا کردند که شامل یک مقدمه و شش بند بود. این تفاهم‌نامه به شرح زیر است:
گیل اینس (Gil Eanes) (یا طبق املای آن در پرتغالی باستان، Eannes)، ناوبر و کاوشگر پرتغالی در قرن پانزدهم بود.
گیل اینس در سال ۱۳۹۵ میلادی در لاگوس متولد شد."Gil Eanes doubles the Bojador", Ensina RTP اطلاعات زیادی دربارهٔ زندگی شخصی او پیش از حضور پُر رنگش در عصر کاوش پرتغال و قبل از اینکه او پیش‌خدمت خانوادگی و محافظ شخصی شاهزاده هنریِ دریانورد باشد، در دسترس نیست. اینس یکی از بومیان لاگوس بود و سفرهای دریایی‌اش را از همان‌جا و از جنوب الگاروه بنا نهاد.Robert Kerr (1844), p.183