moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
او از ورزشکاران ملی خواست مراقب رفتار خود باشند.https://www.asriran.com/fa/news/442690/ریش‌سفیدی-نکنید-سوشا-آزاد-نمی‌شودhttps://www.baharnews.ir/news/98110/ریش-سفیدی-نکنید-سوشا-آزاد-نمی-شودhttps://www.yjc.ir/fa/news/5452966/ریش‌سفیدی-نکنید-سوشا-آزاد-نمی‌شودhttps://www.tabnak.ir/fa/news/559260/ریش‌سفیدی-نکنید-سوشا-آزاد-نمی‌شود
در ۲۱ آبان ۱۳۹۳ در پی شکایت علی دایی از محمد مایلی کهن، سرمربی سابق تیم ملی ایران راهی زندان شد. در زمان بازپرسی این پرونده بین مایلی کهن و بیژن قاسم‌زاده درگیری لفظی شکل گرفت و مایلی کهن تنها کسی بود که بر سر او فریاد کشید.https://shahraranews.ir/fa/news/29951/مروری-بر-حواشی-بازپرس-قاسم‌زاده-در-ورزشhttps://iranwire.com/fa/features/42749/
در دوران ریاست او در کمیتهٔ انضباطی فدراسیون کشتی، احکام بعضاً سنگینی علیه مربیان و کشتی‌گیران صادر شد که از مهم‌ترین آن، می‌توان به محرومیت یک سالهٔ غلام رضا محمدی سرمربی وقت پرسپولیس جویبار به‌خاطر درگیری در سالن کشتی اشاره کرد.https://www.isna.ir/news/91102012582/غلامرضا-محمدی-یکسال-محروم-شد
روزنامه شرق در ۱۶ دی ۱۳۹۱ نوشت: «رئیس کمیتهٔ انضباطی از مجازات سنگین سرمربی پرسپولیس خبر داده‌است.»https://www.magiran.com/article/2653528
درپی درگیری در لیگ کشتی ایران در دی ۱۳۹۱، غلام‌رضا محمدی سرمربی سابق تیم ملی کشتی آزاد با حکم سنگین یک سال محرومیت از حضور در لیگ از سوی بیژن قاسم‌زاده روبرو شد.https://www.mehrnews.com/news/1787757/سرمربی-پرسپولیس-یک-سال-محروم-شد-خاطیان-فینال-جنجالی-جریمه-شدندhttps://jamejamonline.ir/fa/news/535934/غلامرضا-محمدی-از-تیم-ملی-محروم-نشدhttps://www.farsnews.ir/news/13911020001249/محرومیت-سنگین-برای-محمدی-سرمربی-پرسپولیس-یک-سال-محروم-شدhttp://www.iawf.ir/PrintContent/32488/توضیحات-رئیس-کمیته-انضباطی-در-مورد-رای-فینال-لیگ-%20-.aspx
رئیس وقت کمیتهٔ انضباطی درخصوص صادر شدن این رأی سنگین برای غلامرضا محمدی بیان داشت: «می‌خواهیم این امپراتوری که بعضی‌ها برای خود درست کرده‌اند و هر کاری که می‌خواهند انجام می‌دهند را از بین ببریم.»https://shahraranews.ir/fa/news/29951/مروری-بر-حواشی-بازپرس-قاسم‌زاده-در-ورزشhttps://www.tasnimnews.com/fa/news/1391/10/20/11445/قضاوت-داوران-درست-بود-اما-مدیریتشان-نه-محرومیت-احتمالی-محمدی-او-را-از-تیم-ملی-هم-دور-می-کند
پس از این رأی، مدیر حقوقی باشگاه پرسپولیس به فارس گفت: «غلامرضا محمدی نباید یک سال محروم می‌شد و به رأی صادر شده دربارهٔ غلامرضا محمدی اعتراض می‌کنیم.»https://akharinkhabar.ir/sport/50506https://perspolisnews.com/سالارکیا-غلامرضا-محمدی-نباید-یک-سال-مح/
احسان لشگری برندهٔ مدال برنز المپیک ۲۰۱۲ لندن و مدال برنز قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۳ درپی عدم پرداخت حقوق کشتی‌گیران با شکایت از قاسم‌زاده از انتقال داماش گیلان به بابل با نفوذ قاسم‌زاده پرده برداشت.
وی گفت: «بیژن قاسم‌زاده به عنوان رئیس کمیتهٔ انضباطی یکی از نفراتی بود که باعث شد، داماش از بابل تیم دهد و در ابتدای کار نیز با الفاظی، چون خیالتان از هر نظر راحت باشد، به بچه‌ها دلگرمی داد! حال این که چرا مسئول کمیتهٔ انضباطی فدراسیون در یک تیم نفوذ دارد، خود بحث جداگانه است که اصلاً به من و سایر اعضای تیم مربوط نمی‌شود، اما این که چرا آقای قاسم‌زاده خودش را کنار می‌کشد و به مشکل ما رسیدگی نمی‌کند، جای سؤال و تعجب دارد؟»
بیژن قاسم‌زاده، دربارهٔ گفته‌های احسان لشگری نسبت به واسطه‌گری اسپانسر برای این تیم گفت: «فقط حامی مالی را به سمت بابل هدایت کردم. حتی برای مقابله با ذهنیت‌ها، از سرمربی خواستم اگر حقی هم از داماش ضایع شد به خاطر من اعتراض نکنند تا شائبه‌ای پیش نیاید!»https://koolakmag.ir/ارتباط-بیژن-قاسم-زاده-با-تیم-داماش-چه-بو/
لشگری پیش‌تر در ۲۵ فروردین ۱۳۹۲ به ایسنا گفته بود: «ما به احترام منصور برزگر ۵ ماه صبر کردیم، اما هیچ تلاشی برای پرداختن پول کشتی‌گیران نمی‌شود. ما روی اسم برزگر و قاسم‌زاده که گفتند پشت تیم هستیم و نگران نباشید قرارداد امضا کردیم وگرنه با تیم‌های دیگری قرارداد می‌بستیم و تا الان نیز پولمان را گرفته بودیم.»https://www.isna.ir/news/92012508514/احسان-لشگری-5-ماه-است-ما-را-سر-می-دوانند-به-ریاست-جمهوری-نامه
در مراسم برترین‌های لیگ برتر فوتبال در فصل ۱۳۹۵–۱۳۹۶ لیگ برتر؛ در مراسم برترین‌های سال فوتبال ایران، بیژن قاسم‌زاده حاضر شد و حتی با حضور بر روی سِن جایزهٔ مرد اخلاق را داد! اتفاقی کم‌نظیر که به جز اهالی فوتبال، افراد حاضر در سالن نیز با تعجب به این اتفاق نگاه کردند که چطور یک قاضی - بازپرس نه‌چندان خوش‌نام چنین جایزه‌ای را اعطاء کرد.
آن زمان شایعه شد، دوستی نزدیک او با مهدی تاج پایش را به مراسم فوتبالی گشوده‌است.https://sedayiran.com/fa/news/251218/بیژن-قاسم-زاده-از-مرد-اخلاق-فوتبال-تا-ارتباط-با-پرونده-طبریhttps://old.irannewspaper.ir/newspaper/item/544919https://fararu.com/fa/news/442898/بیژن-قاسم‌زاده-از-سوشا-مکانی-تا-اکبر-طبری
مسئله‌ای که به گواهی روزنامه‌نگاران ورزشی باعث شد تا او فشار قابل توجهی به منتقدان تاج بیاورد و برای خاموش کردن آن‌ها هر تلاشی بکند.https://www.salameno.com/news/51215528/فساد-و-فشار-روی-خبرنگاران-دو-بال-قدرت-حلقه-طبری
ایلنا در زمان دادگاه وی در ۱۳۹۹/۰۳/۱۹ در گزارشی نوشت: «بیژن قاسم‌زاده رابطهٔ خوب و حسنه‌ای هم با مهدی تاج داشت و از افراد مختلف شنیده شده که برخورد با منتقدان رئیس سابق فدراسیون فوتبال توسط او بود که کم‌کم باعث شد دیگر کمتر کسی دردسر انتقاد از تاج را به جان بخرد. ارتباط خوب این دو وقتی علنی شد که رئیس وقت فدراسیون فوتبال در سال ۹۶ برای شرکت در مراسم ختم پدر همسر قاسم‌زاده راهی بابل شد و مقابل دوربین عکاسان قرار گرفت تا بر روابط مستحکم خود با دادسرای فرهنگ و رسانه تأکید کند.»https://www.ilna.ir/بخش-ورزشی-7/923799-متهم-امروز-قوه-قضاییه-کیست-آشنایی-با-نقش-پررنگ-بازپرس-جنجالی-در-فوتبال
برخی خواننده‌ها و اهالی موسیقی به دستور بیژن قاسم‌زاده به دادسرای فرهنگ و رسانه احضار و روانهٔ زندان شدند.
امیر تتلو به دلیل توهین به قاسم‌زاده در ۳ شهریور ۱۳۹۵ به مدت ۶۳ روز روانهٔ زندان شد. وی پس از دشنام دادن قاسم‌زاده به مادرش که در دادسرا حاضر بود، شئی‌ای را به سمت او پرتاب کرد.https://www.yjc.ir/fa/news/5750608/تتلو-خواننده-زیرزمینی-بازداشت-شد-علت-دستگیری-توهین-به-قاضی-قاسم-زاده-فیلمhttps://shayanews.com/بخش-اخبار-2/27347-واکنش-تتلو-به-دادگاه-بیژن-قاسم-زاده-فیلترکننده-تلگرام-فحشش-دادمhttps://www.irna.ir/news/83500049/واکاوی-دستگیری-بازپرس-قاسم-زاده-در-رسانه-های-داخلی
آرمین زارعی مشهور به آرمین ۲ای‌اف‌ام نیز توسط قاسم‌زاده به دادسرای فرهنگ و رسانه احضار و سپس روانهٔ زندان شد.https://jarestan.ir/News/3563/احضار-آرمین-۲afm-به-دادگاه-فرهنگ-و-رسانه/https://caffecinema.com/شرح-آرمین-2afm-از-حضورش-در-دادسرای-فرهنگ-رسانه-ممنونم-که-به-من-فرصت-دفاع-دادید-
بیژن قاسم‌زاده تعداد متعددی روزنامه‌نگار و خبرنگار را به اتهامات مختلف راهی زندان کرده‌است.
مصطفی فقیهی خبرنگار ایرانی در ۱۵ مهر ۹۲، به اتهام «نشر اکاذیب» به دستور قاسم‌زاده بازداشت و از دادگاه، روانهٔ بند ۳۵۰ زندان اوین شد.https://www.asriran.com/fa/news/299178/فقیهی-مدیر-سایت-انتخاب-آزاد-شدhttps://www.entekhab.ir/fa/news/132305/مصطفی-فقیهی-آزاد-شد
فقیهی پس از بازداشت بیژن قاسم‌زاده در توئیتی نوشت: «آقای قاسم‌زاده! روزی که با تکبر با امثال من برخورد می‌کردی را یادت هست؟ یادت هست که وقتی شاکی سوپرمیلیاردر من، به اتاقت آمد، مرا از اتاق بیرون کردی و دستور تهیهٔ چای و میوه دادی و پشت درهای بسته به گفتگو نشستی؟ به قاعدهٔ یک کتاب از جنابتان خاطره دارم، اما دنیا به طرز عجیبی «گرد» است.»https://s8.uupload.ir/files/faqehi_cucj.jpg
سخنگوی قوه قضائیه در تاریخ ۲۲ شهریور ۱۳۹۹ از محکومیت قاسم‌زاده به دلیل «تأثیر دادن نفوذ اشخاص دولتی در اقدامات» و «دریافت رشوه» خبر داد.
این محکومیت شامل ۱۰ سال حبس تعزیری و ضبط مال ناشی از ارتشاء و پرداخت جزای نقدی معادل وجه مأخوذه به نفع دولت و انفصال موقت از خدمات دولتی به مدت سه سال و تحمل ۷۴ ضربه شلاق تعزیری و انفصال ابد از خدمات دولتی است.
در هفتم آبان‌ماه ۱۴۰۰، احمدرضا عابدزاده استوری منتشر کرد که نشان می‌داد، بیژن قاسم‌زاده، بازپرس محکوم شده به زندان در میهمانی ورزشکاران و با حضور افرادی چون حسن یزدانی حاضر بوده و آزاد است. این خبر به سرعت منتشر و سبب رنجش افکار عمومی شد.
در ۱۸ آبان ۱۴۰۰، خبرگزاری قوه قضائیه (میزان) از آزادی قاسم‌زاده به قید وثیقه خبر داد.https://vokalapress.ir/خبرگزاری-قوه-قضاییه-بیژن-قاسم-زاده-با-ت/https://www.alef.ir/news/4000818128.htmlhttps://www.asriran.com/fa/news/812003/قوه-قضاییه-طبری-در-زندان-است-قاسم-زاده-با-قرار-وثیقه-آزاد-شده-است
ایسنا پس از انتشار تصویر قاسم‌زاده در رستوران در گزارشی در ۲۲ آبان ۱۴۰۰، در مطلبی با عنوان «چرا بیژن قاسم‌زاده آزاد است؟» نوشت:
«مرکز رسانهٔ قوه قضاییه در اطلاعیه‌ای «پیرامون انتشار تصاویر بیژن قاسم‌زاده در فضای مجازی» اعلام کرد که «دیوان عالی کشور پروندهٔ او را به شعبهٔ صادرکنندهٔ جهت رفع نقص در پرونده، اعاده کرده‌است و مراحل دادرسی پروندهٔ وی در جریان است. این متهم بر اساس قانون تا اعلام نهایی نتیجهٔ دادرسی، فعلاً با قرار وثیقه آزاد شده‌است.»
ایسنا با انتقاد از قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران افزود: «اطلاعیه‌ای که شاید انتظار می‌رفت با توضیح بیشتری منتشر و در آن علاوه بر ذکر «صدور قرار وثیقه برای قاسم‌زاده به عنوان دلیل آزادی او» گفته می‌شد که پرونده‌ای با این اهمیت که در آن یک قاضی به اتهام دریافت رشوه محکوم شده، فارغ از اینکه قابل تجدیدنظرخواهی بوده یا نه، چه نقصی داشته که دیوان عالی کشور رأی صادره برای قاسم‌زاده را نقض و پروندهٔ او را جهت رفع نقص به شعبه صادر کنندهٔ رأی برگردانده و حالا دوباره دادرسی پرونده وی در جریان است!»https://www.isna.ir/news/1400082216526/چرا-بیژن-قاسم-زاده-آزاد-است
در ششم آذر ۱۴۰۰ رئیس دادگاه کیفری یک استان تهران تبرئه شدن بیژن قاسم‌زاده، یکی از متهمان پرونده اکبر طبری را تکذیب کرد.
او اظهار داشت: «هم‌اکنون دادگاه در حال تجمیع تحقیقات و استماع اظهارات شهود و مواجهه حضوری آنهاست.»https://www.farsnews.ir/news/14000906000671/تکذیب-تبرئه-قاسم-زاده-رئیس-دادگاه-کیفری-یک-استان-تهران-حکم-جدیدی
باور بر این است که راهبان بی‌شماری اقدام به انجام این کار کرده‌اند اما تا کنون تنها ۲۴ مورد از این گونه مومیایییافت شده‌است. یک باور رایج این است که کوکای، بنیان‌گذار مکتب شینگون این رسم را از دودمان تانگ در چین به عنوان یک راز تانترا که آموخته بود، به همراه خود آورد. اما در چین از بین رفت.
دست کم یک مورد مومیایی از جسدی ۵۵۰ ساله و «خود-مومیایی شده» موجود است که به یک راهب بودایی به نام سانگها تنزین نسبت داده می‌شود که در هیمالیای شمالی واقع در هند یافت شده‌است. این مومیایی در معبد روستای گو واقع در Spiti, Himachal Pradesh نگه‌داری می‌شود.A 500 year old Mummy with teeth, BBC News این مومیایی به سال ۱۹۷۵ و هنگامی که استوپا، بنای قدیمی که مومیایی در آن قرار داشت، تخریب شد، کشف شد و گفته می‌شود متعلق به قرن ۱۴ میلادی باشد. این دقیقاً زمانی بود که حاکمان اسلامی به هند رسیده بودند و آیین بودایی در آن‌جا از میان رفته بود. این راهب به احتمال یک dzogpa-chenpo تبتی بوده و مومیایی‌های مشابهی در تبت و آسیای خاوری یافت شده‌است.Ken Jeremiah (2010), Living Buddhas: The Self-mummified Monks of Yamagata, Japan, McFarland, pages 36–37 ماندگاری این مومیایی برای بیش از ۵ قرن تنها به سبب هوای سرد و خشکی منطقه امکان‌پذیر شده‌است.
طبق گفته پاول ویلیامز، "سکوشینبوتسو"، رسم ریاضت‌طلبانه Shugendō به احتمال الهام‌گرفته از کوکای، بنیان‌گذار شینگون باشد که با کاهش و سپس توقف خوردن خوراک و آب در حالی که دعاهای بودایی بر زبان می‌راند، جان خود را گرفت. این گونه ریاضت‌کشی و سپس مومیایی شدن در چین هم مشاهده شده اما با "چه‌آن" (آیین زِن در بودایی‌گری) مرتبط دانسته می‌شود. رسم‌های مشابه "سکوشینبوتسو" وجود دارند. به‌طور مثال می‌توان به خودسوزی در ملأ عام در چین اشاره کرد. حادثه معبد فایو که به سال ۳۹۶ میلادی رخ داد، تنها یکی از این موارد در چین است. این رسم در واقع گونه‌ای انکار نفس بوداسف به حساب می‌آید.
یک شاخه از بودایی‌گری برخواسته از کوهستان‌ها به نام Shugendō در قرن هفتم میلادی ظهور کرد تا میان واجرایانا، شینتو و تائوئیسم گونه‌ای همتایی توحیدی ایجاد کند. این شاخه بیش‌تر بر رباضت‌کشی تأکید داشت.Ken Jeremiah (2010), Living Buddhas: The Self-mummified Monks of Yamagata, Japan. McFarland, pages 10–11 این شاخه در دوره ادو رشد یافت. یکی از رسوم ریاضت‌طلبانه این شاخه، "سُکوشینبوتسو" (یا "سُکوشینجوبوتسو"), به معنی ریاضیت‌کشی در کوهستان برای دست‌یابی به Buddha-nature در جسم فرد ریاضت‌کِش است. این رسم در یک ناحیه کوسهتانی ژاپن که شامل کوه هاگورو، کوه گاسان و کوه یودونو می‌شود، نشو و نما یافت. این کوهستان‌ها در آیین Shugendō تا کنون تقدس خود را حفظ کرده‌اند و هم‌اکنون نیز این رسوم در کوهپایه‌ها و دره‌های این کوهستان‌ها انجام می‌شود.
در ژاپن عصر میانه، کم‌کم روند "سکوشینبوتسو" کامل‌تر شده؛ به گونه‌ای که یک راهب قادر باشد آن را از ۳٬۰۰۰ روز تا حتی ۱۰ سال به انجام برساند. راهب برای اجرای این رسم می‌بایست از یک برنامه خوراکی بسیار سخت‌گیرانه به نام "مُکوجیکیگیو" (به معنی "درخت‌خوری") پیروی کند. در این برنامه خوراکی، حق خوردن هیچ‌گونه غله‌ای وجود ندارد و راهب تنها مجاز است میوه کاج، سقز و دانه‌های گیاهی که در همان کوهستان یافت می‌شود، بخورد تا تمامی چربی بدنش از بین برود. افزایش زمان این گونه روزه گرفتن و مراقبه می‌تواند به گرسنگی بی‌انجامد. راهب سپس می‌بایست میزان نوشیدنی‌ها را کاهش دهد که این منجر به کم‌بود آب بدن و در نتیجه، کوچک شدن همه اندام‌های بدن می‌شود. در پایان نیز راهب در حالت "جهانا" (مراقبه) و در حالی که "نیانفو" (یک مانترا دربارهٔ بودا) را زمزمه می‌کند، جان می‌سپارد. بدین صورت بدن راهب پس از مرگش به‌طور طبیعی و بدون نیاز مومیایی کردن دستی، با پوست و دندان‌هایی سالم برای سال‌های طولانی همچون مومیایی‌ها، دست‌نخورده باقی می‌ماند.Ken Jeremiah (2010), Living Buddhas: The Self-mummified Monks of Yamagata, Japan, McFarland, pages 11–14 Many Buddhist "Sokushinbutsu" mummies have been found in northern Japan and estimated to be centuries old, while texts suggest that hundreds of these cases are buried in the استوپا and mountains of Japan. These mummies have been revered and venerated by the laypeople of Buddhism.
در یکی از قربان‌گاه‌های معبد هُنمیو-جی واقع در استان یاماگاتا هم‌اکنون یکی از قدیمی‌ترین گونه‌ها از این مومیایی‌های سکوشینبوتسو نگه‌داری می‌شود که نامش "هُنمیوکای" است. این روند خود-مومیایی کردن در اصل در استان یاماگاتا در شمال ژاپن بین قرن‌های ۱۱ تا ۱۹ میلادی پای گرفت و اعضای وجره‌یانه یکی از مکتب‌های بودایی‌گری به نام شینگون ("واژه درست") آن را ایجاد کردند. انجام‌دهندگان این رسم "سکوشینبوتسو" به این عمل به دیده خودکشی نمی‌نگریستند و برعکس، آن را گونه‌ای روشنی‌یافتگی معنوی قلمداد می‌کردند.
این رسم در داستان "The Destiny That Spanned Two Lifetimes" یا «مقصدی برای دو نفر» نوشته اوئدا آکیناری، به صورت طنز به رشته تحریر درآمده که در آن، یک راهب مومیایی شده پس از قرن‌ها دوباره به زندگی بازگردانده می‌شود. این داستان در مجموعه "Harusame Monogatari" چاپ شده‌است.Paul Gordon Schalow, Janet A. Walker The Woman's Hand: Gender and Theory in Japanese Women's Writing 1996, p. 174. "Most likely, Akinari's principal source for "The Destiny That Spanned Two Lifetimes" was "Sanshu amagane no koto" (About the rain bell of Sanshu [Sanuki province]), from Kingyoku neji-bukusa (The golden gemmed twisted wrapper; 1704)."
نویسنده ژاپنی هاروکی موراکامی نیز به صورت گسترده‌ای از رسم سکوشینبوتسو در رمان خود "Killing Commendatore" یا «کشتن فرد ستوده» بهره برده‌است.
رومیکو تاکاهاشی در سری داستان‌های "اینویاشا", قصه یک کشیش به نام هاکوشین را روایت می‌کند که یک «مومیایی زنده» است و خود را از راه سکوشینبوتسو برای حفاظت از کسانی که به وی خدمت می‌کردند، قربنای می‌کند.
در بازی ویدیویی "", راهبان در معبدهای باستانی به گونه‌ای مرتبط با سکوشینبوتسو ترسیم شده‌اند.
سنتز آلدهید بودرو-چی‌چی‌بابین یک واکنش شیمیایی است که طی آن یک معرف گرینیارد به یک آلدهید با یک کربن بیشتر تبدیل می‌شود. واکنش یک معرف گرینیارد با تری‌اتیل اورتوفورمات یک استال می‌دهد، که می‌تواند به یک آلدهید هیدرولیز شود. به عنوان یک مثال از این واکنش می‌توان به سنتز نرمال هگزانال اشاره کرد.
سنتز آلدهید بووالت که همچنین با عنوان واکنش بووالت نیز شناخته می‌شود، یک واکنش تک‌ظرف جانشینی است که طی آن با استفاده از یک فرمامید، یک گروه آلکیل یا آریل هالید با یک گروه فرمیل جایگزین می‌شود. چنانچه از آلکیلهای هالید نوع اول به عنوان ماده اولیه استفاده شود، محصول یک آلدهید همولوگ خواهد بود که تنها یک کربن اضافه‌تر دارد. سنتز آلدهید با کمک واکنش بووالت نمونه‌ای از یک واکنش فرمولاسیون است که نام آن به افتخار شیمی‌دان فرانسوی لوئیس بوو و انتخاب شده‌است.
اولین مرحله در سنتز آلدهید بووالت تشکیل یک معرف گرینیارد است. در مرحله بعد، با افزوده شدن یک فرمامید دواستخلافی، یک همی‌آمینال تشکیل می‌شود. همی‌آمینال تولیدی به راحتی می‌تواند با کمک فرایند هیدرولیز، به آلدهید مورد نظر تبدیل شود.
ای‌مور (به لاتین: Eymur) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آق‌داش واقع شده است. ای‌مور ۹۵۳ نفر جمعیت دارد.
گدیک (به لاتین: Gədik) یک منطقه مسکونیOnly One Person Lives in This Village. "Aznews.az". 8 December 2014. Retrieved 18 February 2016. در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان قوبا واقع شده است.
یک شیء یادگیری «مجموعه‌ای از محتوا، تمرین و موارد ارزیابی است که بر اساس یک هدف یادگیری واحد ترکیب می‌شوند.» این اصطلاح به وین هاجینز نسبت داده شده‌است و در سال ۱۹۹۴ توسط یک گروه کاریبا این نام انجام می‌شود.
مفهوم موجود در اشیاء یادگیری با اصطلاحات متعدد دیگری ارتباط دارد، از جمله: اشیاء محتوا، تکه‌ها، اشیاء آموزشی، اشیاء اطلاعاتی، اشیاء هوشمند، بیت‌های دانش، اشیاء دانش، مؤلفه‌های یادگیری و محتواهای چندرسانه‌ای.
انستیتوی مهندسان برق و الکترونیک (IEEE) یک شیء یادگیری را «هر موجودیتِ دیجیتالی یا غیر دیجیتالی که ممکن است برای یادگیری، آموزش یا تمرین استفاده شود» تعریف می‌کند.
گدیک قشلاق (به لاتین: Gədikqışlaq) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان قوبا واقع شده است. گدیک قشلاق ۶۲۷ نفر جمعیت دارد.
رتبه‌بندی دانشگاهی کیواس به اختصار QS، یک نظام رتبه‌بندی دانشگاهی است که هر سال توسط شرکت کاکارلی سیموندز (به انگلیسی: Quacquarelli Symonds) منتشر می‌شود. این رتبه‌بندی بین سالهای ۲۰۰۹-۲۰۰۴ به صورت مشترک با رتبه‌بندی تایمز منتشر شده‌است و پس از آن هریک اقدام به انتشار رتبه‌بندی مستقل نموده‌اند. برخلاف رتبه‌بندی تایمز که اقدام به استفاده از روش جدیدی برای رتبه‌بندی کرده‌است، کیواس همچنان از همان روش قدیمی مشترک خود با تایمز استفاده می‌کند. کیواس با همکاری با پایگاه الزویر، توانسته‌است به یک سیستم رتبه‌بندی کلی جهانی برای دانشگاه‌ها و موضوعی برای رشته‌های مختلف تحصیلی دست پیدا کند.
ابهامات زیادی در مورد کامل بودن داده ها و صحت سیستم رتبه بندی کیواس وجود دارد. برخلاف دیگر سیستم های معروف رتبه بندی مانند تایمز، یو اس نیوز یا رتبه بندی شانگهای، رتبه بندی کیواس، دانشگاه های آمریکایی را در رتبه های ضعیف تری قرار می دهد.
دیوید بلنچ فلاور، محقق و اقتصاددان بریتانیایی این سیستم رتبه بندی را کاملا بی معنی خوانده است. او در این زمینه گفته است: "رتبه بندی کیواس کاملاً اشتباه است و هیچ کس نباید اعتبار خود را در این زمینه بگذارد. نتایج براساس یک روش کاملاً ناقص است که میزان تحقیقات دانشگاه ها در این رتبه بندی اهمیت زیادی ندارند. کیواس یک شاخص ناقص است و نباید به نتایج آن اعتماد کرد."
برایان لایتر، فیلسوف و حقوق‌دان آمریکایی نیز رتبه بندی موضوعی کیواس را مورد انتقاد داده است و به گفته او: "بسیاری از برنامه ها و رشته های تحصیلی معروف دانشگاه ها که در دیگر سیستم های رتبه بندی از جایگاه بالایی برخوردار هستند در این سیستم دارای رتبه های ضعیفی هستند و دلیل مشخصی برای این مساله وجود ندارد."
فیلیپ آلبچ، استاد و محقق بوستون کالج، در یک مقاله با عنوان جهانی سازی رتبه های کالج ها و دانشگاه ها اعلام کرد: "رتبه بندی کیواس پر ایراد ترین سیستم رتبه بندی است. این سیستم مقدار زیادی به شهرت دانشگاه ها توجه می کند و دانشگاه ها در طول سال های متوالی دچار تغییر رتبه های زیادی می شوند که این قابل قبول نیست."
رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهانی کیواس در سال ۲۰۱۹ که در تاریخ ۶ ژوئن سال ۲۰۱۸ منتشر شد، پانزدهمین نسخه از رتبه‌بندی کلی بود. کیواس، مؤسسه فناوری ماساچوست را به عنوان برترین دانشگاه جهان برای هفتمین سال متوالی معرفی کرد:
مصالح نمایان ( به انگلیسی: Truth to materials ) اصول معماری مدرن است (برخلاف معماری پست مدرن)، که معتقد است از هر ماده ای در جایی که مناسب‌ترین مصالح است باید استفاده شود و ماهیت آن نباید پنهان شود؛ بنابراین، بتن نباید نقاشی شود و وسایل ساخت آن را باید نشان داد، به عنوان مثال، بدون سنباده کاری یا … نمای بتنی را که آثار قالب چوبی به صورت کرکره چوبی (بتن بروت) بر روی آن به جا مانده‌است "،" نمایش دهید. به عنوان نمونه دیگر، پرسلن به ندرت در نمای خارجی ساختمانها مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما یک نمونه مدرن ساختمان داکین ،بریسبین، کالیفرنیا (به انگلیسی: , )، است؛ بنابراین، پانل‌های چینی این ساختمان بدون پوشش با هر رنگ و روکشی مانده‌است.
ساخت نخستین مجتمع مرکز تجارت جهانی در نیویورک به عنوان یک پروژه نوسازی شهری برای کمک به احیای منهتن جنوبی با هدایت دیوید راکفلر طراحی شد. این پروژه توسط اداره بنادر نیویورک و نیوجرسی ساخته شده‌است. این ایده برای مرکز تجارت جهانی، پس از جنگ جهانی دوم، به عنوان راهی برای تکمیل راه‌های موجود تجارت بین‌المللی در ایالات متحده به‌وجود آمد.
در سال ۱۹۴۲، آستین جی توبین مدیر اجرایی اداره بنادر شد و کار ۳۰ ساله ای را آغاز کرد که در طی آن وی بر برنامه‌ریزی و توسعه مرکز تجارت جهانی نظارت داشت. مفهوم تأسیس " مرکز تجارت جهانی " در دوره پس از جنگ جهانی دوم، هنگامی که ایالات متحده از نظر اقتصادی رونق گرفت و تجارت بین‌المللی در حال افزایش بود، شکل گرفت. در آن زمان، رشد اقتصادی در میدتاون منهتن متمرکز شده بود، که عامل بخشی از آن، مرکز راکفلر بود، و این مرکز در دهه ۱۹۳۰ ساخته شده بود.
پس از این که نیوجرسی پروژه مرکز تجارت جهانی را تصویب کرد، اداره بنادر شروع به جستجوی مستاجران کرد. ابتدا این آژانس به خدمات گمرکی ایالات متحده نزدیک شد، زیرا سرویس گمرک از دفتر مرکزی فعلی آن، خانه سنتی الکساندر هامیلتون در نوک Lower Manhattan ناراضی بود. اداره بندر سپس دولت ایالت نیویورک را درخواست کرد، زیرا تعداد کمی از شرکت‌های خصوصی حاضر به انتقال به مرکز تجارت جهانی بودند.
در ۲۰ سپتامبر ۱۹۶۲، پس از تحقیق جامع در مورد معماران، اداره بنادر از انتخاب یاماساکی (به انگلیسی: Yamasaki)به عنوان معمار اصلی و امری راث و پسران (به انگلیسی: )به عنوان معماران همکار خبر داد. در ابتدا، یاماساکی طرحی را درمورد برج‌های دوقلو به اداره بنادر ارائه داد که هر ساختمان فقط ۸۰ طبقه داشت. یاماساکی خاطرنشان کرد: «گزینه مشهود، گروهی از چندین ساختمان بزرگ است که مانند یک پروژه مسکونی به نظر خواهد رسید.»
طرح نهایی یاماساکی برای مرکز تجارت جهانی در ۱۸ ژانویه ۱۹۶۴، با مدلی که هشت پا ارتفاع داشت، در معرض دید عموم قرار گرفت. پلان برجها به شکل مربع، و ابعاد آن‌ها از هر طرف تقریباً ۲۰۷ پا (۶۳ متر) بود. ساختمانها با پنجره‌های باریک اداری طراحی شده‌اند، که عرض آن‌ها فقط ۱۸ اینچ (۴۵ سانتی‌متر) بود، که منعکس کننده ترس از ارتفاع یاماساکی و تمایل او به ایجاد احساس امنیت در سرنشینان ساختمان است. پنجره‌ها فقط ۳۰ درصد از نمای بیرونی ساختمان‌ها را در بر می‌گرفت و از فاصله ای دور مانند صفحات فلزی جامد به نظر می‌رسید، اگرچه این یک نتیجه جانبی حاصل از سیستم‌های سازه ای برجها بود. طراحی یاماساکی استفاده از روکش آلیاژ آلومینیوم در پوشش نمای ساختمان است.
طراحی مرکز تجارت جهانی از منظر زیبایی‌شناسی انتقادهای زیادی از طرف مؤسسه معماران آمریکا و گروه‌های دیگر به همراه داشته‌است. لوئیس مامفورد، نویسنده کتاب " The City in History" و آثاری دیگر در مورد برنامه‌ریزی شهری، از این پروژه انتقاد کرد و آن و سایر آسمان خراش‌های جدید را «کابینت‌های تشکیل شده از شیشه و فلز» توصیف کرد. پخش کنندگان تلویزیونی نگرانی‌هایی را مبنی بر اینکه برج‌های دوقلوی مرکز تجارت جهانی می‌توانند باعث ایجاد اختلال در گیرنده‌های تلویزیونی بینندگان در منطقه نیویورک شوند، که پخش برنامه‌های تلویزیونی آنها در آن زمان از ساختمان امپایر استیت بود. در پاسخ به این نگرانی‌ها، اداره بنادر پیشنهاد داد تا امکانات جدید برای انتقال مرکز پخش برنامه‌های تلویزیونی را به مرکز تجارت جهانی فراهم کند. انجمن Linnaean موزه تاریخ طبیعی آمریکا همچنین مخالف پروژه مرکز تجارت جهانی بود و خطراتی را که این ساختمان‌ها بر روی پرندگان مهاجر تحمیل می‌کنند، ذکر کرده‌است.
شرکت مهندسی سازه Worthington , Skilling , Helle & Jackson برای پیاده‌سازی طرح یاماساکی تلاش کرد و یک سیستم سازه ای قاب به فرم تیوب که در ساختمانها مورد استفاده قرار می‌گرفت را توسعه داد. گروه مهندسی اداره بنادر به عنوان مهندسین فونداسیون، جوزف آر. لورینگ و همکاران (به انگلیسی: Joseph R. Loring & Associates)به عنوان مهندسین برق و جاروس، باوم و بولز (JB&B) (به انگلیسی: )به عنوان مهندسین مکانیک در پروژه فعال بودند. شرکت ساختمانی Tishman Realty پیمانکار عمومی پروژه مرکز تجارت جهانی بود. گای اف. توزولی (به انگلیسی: Guy F. Tozzoli)، مدیر دپارتمان تجارت جهانی در اداره بنادر و رینو م. مونتی (به انگلیسی: Rino M. Monti)، مهندس ارشد اداره بنادر، بر پروژه نظارت داشتند.
به عنوان یک آژانس بین ایالتی، اداره بنادر مشمول قوانین و مقررات محلی شهر نیویورک از جمله کدهای ساختمانی نمی‌شد. با این وجود، اداره بنادر به معماران و مهندسین سازه نیاز داشت که کدهای ساختمانی شهر نیویورک را رعایت کنند. در زمانی که مرکز تجارت جهانی برنامه‌ریزی شده بود، کدهای جدید ساختمان برای جایگزینی نسخه ۱۹۳۸ که هنوز برقرار بود، ابداع شد. مهندسین سازه به دنبال نسخه‌های پیش نویس کدهای ۱۹۶۸ ساختمان که جدید و شامل «تکنیک‌های پیشرفته» در طراحی ساختمان بود به استفاده از کدهای نسخه ۱۹۳۸ پایان دادند.
برج‌های مرکز تجارت جهانی شامل بسیاری از نوآوری‌های مهندسی سازه در طراحی و ساخت آسمان خراش‌ها بود که به ساختمان‌ها اجازه می‌داد به ارتفاعات جدیدی برسند و بلندترین ساختمان‌ها در جهان شوند. به‌طور سنتی، برای انتقال بارهای ساختمان در آسمان خراش‌ها، از اسکلتی متشکل از ستون‌هایی که در همه قسمت‌های داخلی توزیع شده بودند، استفاده می‌کردند و ستون‌های داخلی فضای طبقه را مختل می‌کردند. مفهوم سازه قاب به شکل تیوب، که قبلاً توسط مهندس سازه بنگلادشی-آمریکایی فضلور رحمان خان معرفی شده بود، یک نوآوری اساسی بود، که تأمین پلان‌های باز طبقات و فضای بیشتری برای اجاره را امکان‌پذیر کرد. در این ساختمانها از ستونهای فولادی پیرامونی با مقاومت و باربری بالا استفاده می‌شد که به عنوان خرپاهای Vierendeel عمل می‌کردند. گرچه خود ستون‌ها سبک‌وزن بودند، اما نزدیک هم جانمایی می‌شدند و یک سازه دیواری با مقاومت بالا و صلب را تشکیل می‌دادند. در هر طرف ساختمانها ۵۹ ستون پیرامونی وجود داشت که با فاصله کم از یکدیگر قرار داشتند.در کل، دیوارهای محیطی برجها در هر طرف، و گوشه‌های آن به شکل پخ زده بود. ستونهای محیطی به منظور انتقال تقریباً تمام بارهای جانبی (مانند بارهای باد) و ستونهای هسته تیوب اصلی برای انتقال بارهای ناشی از وزن طراحی شده‌اند. تجزیه و تحلیل سازه ای بخشهای عمده مرکز تجارت جهانی توسط IBM ۱۶۲۰ انجام شد.
سازه محیطی با استفاده گسترده از قطعات مدولار پیش ساخته تشکیل شده‌است که شامل سه ستون با ارتفاع سه طبقه است که به وسیله صفحات اسپندرل متصل شده‌است. ستونهای پیرامونی دارای مقطع مربع شکل بودند، که هر ضلع مربع، به طول ۱۴ اینچ (36 cm) بود و از صفحات فولادی جوش داده شده ساخته شده‌اند. ضخامت صفحات و درجه فولاد سازه ستون‌ها نسبت به ارتفاع برج متفاوت بود، و مقاومت فولاد ستون‌ها از ۳۶۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰ پوند در هر اینچ مربع (۲۶۰ تا 670) MPa) بود.
مقاومت فولاد و ضخامت صفحات فولادی ستون‌ها با افزایش ارتفاع، کاهش داده شد زیرا بارهای ناشی از سازه در طبقه‌های بالاتر، کمتر بوده و در طبقات پایین‌تر با افزایش جرم ناشی از طبقات بیشتر، بار ناشی از آن‌ها هم بیشتر است. طراحی قاب به فرم تیوب، باعث شد که فولاد مصرفی سازه ساختمان به میزان ۴۰ درصد نسبت به طرح‌های معمول سازه ساختمان‌ها کاهش یابد. از طبقه ۷ تا سطح زمین و پایین‌تر تا شالوده، فاصله ستون‌ها از یکدیگر، برای تأمین فضای لازم برای درهای ورودی، ۱۰ پا (۳متر) در نظر گرفته شده‌اند. همه ستون‌ها روی سنگ بستر قرار گرفتند، که در عمق۶۵–۸۵ پا (۲۰–۲۶ متر)، در زیر سطح زمین قرار دارد، برخلاف Midtown Manhattan، که در آنجا سنگ بستر در عمق کم است.
برای ایجاد قطعات مدولار، صفحات اسپندرل که عموماً با عمق ۵۲ اینچ (۱٫۳متر) می‌باشند، خارج از سایت و در کارگاه ساخت، به ستونهای خارجی جوش داده شده بودند. عرض هر یک از قطعات مدولار، ۱۰ فوت (۳٫۰متر) و ارتفاع آن ۳۶ پا (۱۰٫۹ متر) بود و دو طبقه کامل و نیمی از دو طبقه دیگر شامل می‌شد. مدول‌های مجاور در کنار هم، به هم پیچ شده، و در میانه دهانه، ستون‌ها و صفحات اسپاندرل به هم وصله می‌شدند. صفحات اسپاندرل در هر طبقه قرار داشتند و تنش برشی را بین ستونها منتقل می‌کردند و آنها می‌توانستند در مقاومت در برابر بارهای جانبی با یکدیگر کار کنند. به غیر از طبقات تأسیساتی، اتصالات بین مدول‌های مجاور در امتداد عمودی جابجا شده بودند، به طوری که وصله ستون‌ها در بین مدول‌های مجاور در یک طبقه نبود.
هسته اصلی این ساختمان شامل آسانسورها و شفت‌های ابزار، سرویسهای بهداشتی، سه راه پله و سایر فضاهای پشتیبانی می‌باشد. هسته هر برج یک منطقه مستطیل شکل به ابعاد ۸۷ در ۱۳۵ پا بود (۲۷ در ۴۱ متر)، و شامل ۴۷ ستون فولادی بود که از سنگ بستر تا به بالای برج امتداد داشتند.ستون‌ها بعد از طبقه ۶۶ به صورت ماهیچه ای تغییر مقطع داده شده‌اند، به طوری که در طبقات پایین از مقاطع جعبه ای جوش داده شده تشکیل شده بودند، به مقاطع پروفیل‌های بال پهن پیش ساخته در طبقات فوقانی تبدیل شدند. هسته سازه ای برج شمالی در امتداد محور طولی از شرق به غرب جانمایی شده‌است، در حالی که هسته سازه ای برج جنوبی در امتداد شمال به جنوب جانمایی شده‌است. همه آسانسورها در این هسته‌ها قرار داشتند. هر ساختمان دارای سه راه پله بود، که آن‌ها نیز در هسته‌ها قرار داشتند، به جز در طبقات تأسیساتی که دو راه پله بیرونی به‌طور موقت، به منظور اجتناب از تلاقی با اتاقهای مخصوص تأسیسات آسانسور از هسته خارج شده و سپس با استفاده از یک راهرو انتقال، مجدداً وارد هسته شدند. این ترتیب جانمایی باعث شد که راه پله A (به انگلیسی: Stairwell A)از برج جنوبی در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، پس از برخورد هواپیما باز هم قابل عبور و مرور باشد.
فضای بزرگ و بدون ستون بین محیط و هسته، توسط خرپای کف پیش ساخته پل گذاری شده بود. کفهای طبقات، بار ناشی از وزن خود و همچنین بارهای زنده را به تکیه گاه‌ها منتقل می‌کردند. کفها همچنین باعث پایداری جانبی دیوارهای بیرونی شده و بارهای ناشی از باد را در بین دیوارهای خارجی توزیع می‌کردند. کفها از دال بتنی سبک و ضخیم ریخته شده بر روی یک عرشه فلزی موجدار، همراه با اتصالات برشی برای عملکرد کامپوزیت، تشکیل شده‌اند.شبکه ای از خرپاها ی سبک برای پل گذاری، همراه با خرپاهای اصلی، بارهای ناشی از کف را به تکیه گاه‌ها منتقل می‌کردند. طول دهانه خرپاها، در مناطق با دهانه طولانی ، در ناحیه با دهانه کوتاه بود. خرپای متصل به محیط در ستون‌های متناوب، و در مراکز. یال بالایی خرپاها به نشیمن‌های جوش داده شده به اسپندرل‌ها در قسمت بیرونی، و یک نبشی جوش داده شده به ستون‌های اصلی هسته قسمت داخلی، پیچ شده‌است. کفها با میراگرهای ویسکوالاستیک به صفحات اسپندرل پیرامونی متصل شده بودند که این امر باعث می‌شود که ساکنین میزان نوسانات را در ساختمان کمتر احساس کنند.
خرپاهای کلاه (یا "خرپای بزرگ") که از طبقه ۱۰۷ به بالای ساختمان‌ها واقع شده‌اند برای انتقال بار ناشی از یک آنتن بلند ارتباطی که در بالای ساختمان نصب شده، طراحی شده‌اند. فقط برج شمالی، مرکز تجارت جهانی شماره ۱، در واقع آنتن مجهز داشت، که در سال ۱۹۷۸ اضافه شد. سیستم خرپایی شامل شش خرپا در امتداد محور طولی هسته و چهار خرپا در امتداد محور کوتاه بود. این سیستم خرپایی امکان توزیع مجدد بار بین ستونهای پیرامونی و هسته را فراهم کرده و تکیه گاه برج انتقال می‌باشد.
طراحی سازه تیوب قاب‌بندی شده با استفاده از فولاد برای ستونهای هسته و محیطی که با انجام اسپری مواد مقاوم در برابر آتش بر روی آنها، محافظت شده‌اند، سازه ای نسبتاً سبک را ایجاد کرده‌است که تغییرمکان آن در مقابل باد، در مقایسه با سازه‌های سنتی مانند ساختمان امپایر استریت که از مصالح بنایی ضخیم و سنگین برای عایق کاری عناصر سازه فولادی در برابر آتش استفاده شده، بیشتر است. در طی فرایند طراحی، آزمایش‌های تونل باد در دانشگاه ایالتی کلرادو و آزمایشگاه ملی فیزیکی در انگلستان انجام شد تا نیروهای وارده بر سازه ناشی از نیروی باد که برج‌های مرکز تجارت جهانی می‌توانند در معرض آن قرار بگیرند، را تعیین و پاسخ سازه را به آن نیروها ارزیابی کنند. آزمایشاتی نیز به منظور ارزیابی میزان تحمل ساکنین برجها در مقابل تغییرمکان‌های سازه ناشی از نیروی باد انجام شد. آزمودنی‌ها برای «امتحان چشم رایگان» انتخاب شدند، در حالی که هدف اصلی این آزمایش این بود که آنها را در نوسان‌هایی مشابه نوسانات ساختمان قرار دهند و دریابند که چه میزان تغییرمکان‌های جانبی سازه را می‌توانند به راحتی تحمل کنند. بسیاری از افراد به خوبی پاسخ ندادند، سرگیجه و سایر عوارض جانبی را تجربه کردند. یکی از مهندسین ارشد لسلی رابرتسون که با مهندس کانادایی آلن G داونپورت کار می‌کرد تا استفاده از دامپر‌های ویسکوالاستیک به منظور جذب بسیاری از نوسانات را گسترش دهد. این میراگرهای ویسکوالاستیک که در سراسر این سازه‌ها در اتصالات بین خرپاهای کف و ستونهای محیطی مورد استفاده قرار گرفته‌اند، همراه با برخی تغییرات سازه ای دیگر، تغییر مکان‌ها جانبی ساختمان را به سطح قابل قبولی کاهش دادند.
در این پروژه مهندسان سازه احتمال برخورد هواپیما با ساختمان را نیز در نظر گرفتند. در ژوئیه سال ۱۹۴۵، یک هواپیمای نورث امریکن بی-۲۵ میتچل که به دلیل وجود مه دید خود را از دست‌داده بود، به طبقه ۷۸ و ۷۹ ساختمان امپایر استیت برخورد کرد که این حادثه، به فاجعهٔ برخورد هواپیمای بی-۵۲ به ساختمان امپایر استیت مشهور شد. یک سال بعد، هواپیمای دیگری به ساختمان ۴۰ وال استریت اصابت کرد و یک تماس نزدیک دیگر نیز در ساختمان امپایر استیت وجود داشت. در طراحی مرکز تجارت جهانی، لسلی رابرتسون سناریوی برخورد یک هواپیمای جت، بوئینگ ۷۰۷ را که ممکن است در مه راهش را گم کند و به دنبال فرود در فرودگاه بین‌المللی جان اف کندی یا فرودگاه‌های فرودگاه بین‌المللی لیبرتی نیوآرک باشد، را در نظر گرفت. انستیتوی ملی استاندارد و فناوری (NIST) یک کاغذ سفید سه صفحه ای یافت که در آن به تجزیه و تحلیل تأثیر ضربه دیگر هواپیما اشاره شده‌است، که شامل ضربه جت با سرعت واقعاً در نظرگرفته شد، اما NIST نتوانست شواهد مستند آنالیز ضربه هواپیما را پیدا کند.Sadek, Fahim. "Baseline Structural Performance and Aircraft Impact Damage Analysis of the World Trade Center Towers"(NCSTAR 1–2 appendix A). NIST 2005. pp. 305–307.
برای محافظت برخی عناصر سازه فولادی در برجها در مقابل آتش، از جمله کلیه خرپاها و تیرهای کف، از اسپری مواد مقاوم در برابر آتش (SFRM) استفاده شده‌است. برای محافظت ستونهای هسته در برابر آتش، از دیوار گچی به همراه SFRM یا در بعضی موارد دیوار گچی به تنهایی استفاده شده‌است. در ستونهای محیطی برای حفاظت در مقابل آتش، از اندود ورمیکولیت در قسمت داخلی ستون‌ها و SFRM در سه طرف دیگر ستونهای مذکور استفاده شده‌است. کدهای ساختمانی سال ۱۹۶۸ شهر نیویورک از نظر ضوابط محافظت در برابر آتش، ملایمت بیشتری داشت، مانند این که در برج‌های مرکز تجارت جهانی سه راه پله خارجی اجازه داده شد، در حالی که طبق کدهای قدیمی تر ساختمان، شش عدد مورد نیاز بود.
در آوریل ۱۹۷۰، وزارت منابع هوایی شهر نیویورک به پیمانکاران ساخت مرکز تجارت جهانی دستور داد تا اسپری مواد آزبست به عنوان یک ماده عایق را متوقف کنند.
بعد از آتش‌سوزی در فوریه ۱۹۷۵، که قبل از خاموش شدن در شش طبقه پخش شده بود، ضوابط عایق بندی بیشتری اضافه شد. پس از بمباران سال ۱۹۹۳، بازرسی‌ها نشان داد که عایق بندی‌ها ناقص است. اداره بنادر در حال تعویض آن بود، اما جایگزینی عایق بندی‌ها فقط در ۱۸ طبقه در برج شمالی، و در ۱۳ طبقه در برج جنوبی انجام شد. در برج شمالی عملیات جایگزینی عایق‌ها در تمام طبقات تحت تأثیر ضربه هواپیما و آتش‌سوزی در ۱۱ سپتامبر. NIST lists upgraded floors as 92–100 and 102 plus 8 unspecified floors. انجام شده بود و در برج جنوبی، فقط سه طبقه (۷۷، ۷۸ و ۸۵) از این طبقاتی که عملیات جایگزینی عایق‌ها در آن‌ها انجام شده بود مستقیماً تحت تأثیر ضربه هواپیما قرار گرفتند.. NIST lists upgraded floors as 77, 78, 85, 88, 89, 92, 96 and 97 plus 5 unspecified floors. Although replacement fireproofing was specified at 1.5 inches in thickness, NIST found the average thickness to be . () NIST concluded that "The existing condition of the fireproofing prior to aircraft impact and the fireproofing thickness on the WTC floor system did not play a significant role."
کدهای ساختمانی سال ۱۹۶۸ شهر نیویورک، الزامی به نصب اسپرینکلر آتش برای ساختمانهای مرتفع ، به جز درفضاهای زیرزمینی نداشت. مطابق با کدهای ساختمان، اسپرینکلرها در ابتدا فقط در پارکینگ‌های زیرزمینی مرکز تجارت جهانی نصب می‌شدند. پس از آتش‌سوزی بزرگ در فوریه ۱۹۷۵، اداره بنادر تصمیم گرفت تا نصب اسپرینکلرها را در سراسر ساختمان‌ها آغاز کند. تا سال ۱۹۹۳، تقریباً تمام برج جنوبی و ۸۵ درصد از برج شمالی دارای اسپرینکلر نصب شده بودند و تا سال ۲۰۰۱ کل مجتمع دارای اسپرینکلر شد.
در مارس ۱۹۶۵، اداره بنادر شروع به دستیابی به املاک در سایت مرکز تجارت جهانی کرد. شرکت آژاکس برای کار تخریب استخدام شد، که کار خود را از ۲۱ مارس ۱۹۶۵ برای پاکسازی محل ساخت مرکز تجارت جهانی آغاز کرد.
آغاز کار اجرای شالوده‌های مرکز تجارت جهانی همزمان با زمین لرزه ۵ اوت ۱۹۶۶ بود. سایت مرکز تجارت جهانی در محل دفن زباله واقع شده بود، و سنگ بستر در عمق زیر سطح زمین قرار داشت. برای احداث مرکز تجارت جهانی، لازم بود که «باث تاب» با دیواره دوغاب در امتداد خیابان غربی این محل ساخته شود تا آب رودخانه هادسون وارد سایت نشود. این روش به جای روش‌های معمولی زهکشی آب مورد استفاده قرار می‌گرفت زیرا پایین آوردن سطح آب زیرزمینی باعث نشست‌های بزرگ در ساختمان‌های اطراف می‌شود چرا که آن‌ها بر روی شالوده‌های عمیق ساخته نشده‌اند.
روش دوغاب شامل حفر ترانشه بود که همزمان با پیشرفت کار حفاری ترانشه، فضای ترانشه را با مخلوط «دوغاب» پر می‌شد. مخلوط دوغاب، که از بنتونیت تشکیل شده‌است، حفره‌ها را پرکرده و مانع ورود می‌شود. هنگامی که کار حفاری ترانشه انجام شد و خاک‌ها از محل ترانشه خارج شدند، قفس فولادی بافته شده در داخل ترانشه فروداده می‌شود و سپس بتن ریخته می‌شود که در نتیجه فشار بتن ریخته «دوغاب» را بیرون رانده می‌شود. روش «دوغاب» توسط مهندس ارشد اداره بنادر جان م. کایل جونیور ابداع شد. در اواخر سال ۱۹۶۶، کار اجرای دیوار دوغاب، به رهبری شرکت ایکاندا، که شرکت تابعه شرکت مهندسی ایتالیاییImpresa Costruzioni Opere. Specializzate (ICOS)، مستقر در مونترال بود، آغاز شد . تکمیل دیوار دوغاب چهارده ماه طول کشید، که انجام آن قبل از شروع حفاری قسمت داخلی سایت لازم بود . تونل‌های اصلی هادسون، که قطارهای PATH را به ترمینال هادسون منتقل می‌کردند، تا سال ۱۹۷۱ که ایستگاه جدید PATH ساخته شد، به صورت تونل‌های مرتفع و بالا نگهداشته شده به سرویس دهی خود ادامه می‌دادند.
کار ساخت و ساز در برج شمالی در اوت ۱۹۶۸ و در برج جنوبی در ژانویه ۱۹۶۹ آغاز شد.
استفاده گسترده از قطعات پیش ساخته برای قاب‌بندی‌های پیرامونی و سیستم خرپایی کف باعث سرعت بخشیدن به روند ساخت و ساز و کاهش هزینه‌ها و در عین حال کنترل کیفیت بالاتر می‌شود.
مراسم با شکوه افتتاح برج شمالی (برج ۱ مرکز تجارت جهانی) در ۲۳ دسامبر ۱۹۷۰ صورت گرفت، و مراسم برج جنوبی (برج ۲ مرکز تجارت جهانی) در تاریخ ۱۹ ژوئیه ۱۹۷۱ انجام شده‌است. اولین مستاجران در ۱۵ دسامبر ۱۹۷۰ به برج شمالی،History of the Twin Towers, Port Authority of New York and New Jersey .PANYNJ.gov. 2013. Retrieved September 11, 2015 و در ژانویه ۱۹۷۲ به برج جنوبی منتقل شدند.
در مه ۲۰۱۷، نتفلیکس حق توزیع فیلم را بدست آورد. آنها این فیلم را در تاریخ ۲۰ آوریل ۲۰۱۸ منتشر کردند.
شارلوت کالا (؛ زادهٔ ) اسکی‌باز صحرانوردی اهل سوئد است.
مارکوس هلنر (؛ زادهٔ ) اسکی‌باز صحرانوردی اهل سوئد است.
پیتر فورشبری (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جام استنلی و تالار افتخارات هاکی شده‌است.
هنریک سدین (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد است.
ماتس سوندین (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود.
استفان لیو (; – ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود.
آندری میرر (؛ زادهٔ ) اسکی‌باز آلپاین اهل سوئد است.
هنریک زتبری (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد است.
آنا یانسون هاگ (؛ زادهٔ ) اسکی‌باز صحرانوردی اهل سوئد است.
فریدا هانسدوتر (؛ زادهٔ ) اسکی‌باز آلپاین اهل سوئد است.
نیکلاس لیدستروم (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود.
پرنیلا ویبری (؛ زادهٔ ) اسکی‌باز آلپاین اهل سوئد بود. او در سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۲ در مسابقات جام جهانی شرکت کرد و با کسب دو مدال طلای المپیک، چهار قهرمانی جهانی و یک عنوان کلی جام جهانی، یکی از موفق‌ترین اسکی‌بازان آلپاین در دهه ۱۹۹۰ است.
دنیل سدین (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد است.
فردریک لیندستروم (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه اهل سوئد است.
سباستین ساموئلسون (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه اهل سوئد است.
آنا کارین زیدک (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه اهل سوئد بود.
اکسل یونی (؛ ۳۱ مارس ۱۸۸۴ – ۵ فوریه ۱۹۳۸) ژیمناست اهل سوئد بود.
گوستاف لیندبلوم (؛ ۳ دسامبر ۱۸۹۱ – ۲۶ آوریل ۱۹۶۰) ورزشکار پرش سه‌گام اهل سوئد بود.
گوستاف سودرشتروم (; – ) ورزشکار طناب‌کشی و پرتاب‌گر دیسک و وزنه اهل سوئد بود.
یوهان اولسون (؛ زادهٔ ) اسکی‌باز صحرانوردی اهل سوئد است.
استینا نیلسون (؛ زادهٔ ) اسکی‌باز صحرانوردی اهل سوئد است.
او ۱ طلا ۲ نقره و ۲ برنز مسابقات المپیک و ۲ طلا و ۵ نقره قهرمانی جهان را در کارنامه خود دارد. همچنین او موفق به کسب ۳ طلا و ۱ نقره قهرمانی جوانان جهان و ۱ طلای المپیک جوانان اروپا شده‌است.
آرنه اومهان (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش سه‌گام اهل سوئد بود.
هوکان لوب (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به کلگری فلیمس اشاره کرد.
کارل استاف (; – ) ورزشکار طناب‌کشی و پرش سه‌گام و پرش با نیزه اهل سوئد بود.
ماگدا یولین (؛ – ) اسکیت‌باز نمایشی اهل سوئد بود.
دانیل آلفردسون (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود.
نیکلاس کرونوال (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد است.
آندرش سودرگرن (؛ زادهٔ ) اسکی‌باز صحرانوردی اهل سوئد بود.
فردریک مودین (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تمپا بی لایتنینگ و کلگری فلیمس اشاره کرد.
یسپر نلین (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه اهل سوئد است.
مارتین لوندستروم (؛ ۳۰ مه ۱۹۱۸ – ۳۰ ژوئن ۲۰۱۶) اسکی‌باز صحرانوردی اهل سوئد بود.
ماتس ناسلوند (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به مونترآل کانادینز اشاره کرد.
میکائیل ساموئلسون (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ونکوور کناکز و نیویورک رنجرز اشاره کرد.
نیلس کارلسون (; – ) اسکی‌باز صحرانوردی اهل سوئد بود.
سیگوارد اریکسون (; – ) اسکیت‌باز سرعت اهل سوئد بود.
توینی گوستافسون (؛ زادهٔ ) اسکی‌باز صحرانوردی اهل سوئد بود.
توماس هولمستروم (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود.
توماس یونسون (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود.
تومی سولو (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود.
آنا اولسون (؛ زادهٔ ) اسکی‌باز صحرانوردی اهل سوئد بود.
آسار رونلوند (; – ) اسکی‌باز صحرانوردی اهل سوئد بود.
کارل هولمبری (; – ) ژیمناست هنری اهل سوئد بود.
دنیل ریکاردسون (؛ زادهٔ ) اسکی‌باز صحرانوردی اهل سوئد بود.
گونار اریکسون (؛ ۱۳ سپتامبر ۱۹۲۱ – ۸ ژوئیه ۱۹۸۲) اسکی‌باز صحرانوردی اهل سوئد بود.
وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌ است. در المپیک زمستانی 1948 دو مدال، یک طلا در امدادی 4×10 کیلومتر و یک برنز در 18 کیلومتر انفرادی کسب کرد. اریکسون در مسابقات جهانی اسکی 1950 FIS Nordic در ماده 50 کیلومتر قهرمان شد، اما در المپیک 1952 دوازدهم و در مسابقات جهانی 1954 بیست و یکم شد. اریکسون پنج برادر و سه خواهر داشت. پدر آنها در سن 42 سالگی درگذشت و فرزندان مجبور شدند در نوجوانی در کارخانه چاقوسازی محلی شروع به کار کنند. در سال 1946 آنها تجارت سخت افزار خود را راه اندازی کردند. اریکسون با کرستین نورلین، برنده ماراتن اسکی واسا در سال 1949 که در همسایگی زندگی می کرد، ازدواج کرد. او در 38 سالگی درگذشت. اریکسون پس از بازنشستگی از مسابقات در سال 1954 زمانی را صرف جمع آوری تمبر، ماهیگیری، شکار و کار به عنوان چوب بری کرد. در سال 1980 به بیماری لو گریگ مبتلا شد و در ژوئیه 1982 درگذشت.
ایدا اینگمارسدوتر (؛ زادهٔ ) اسکی‌باز صحرانوردی اهل سوئد است.
یورگن یونسون (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود.
کنی یونسون (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود.
ولف، آمریکایی بومی است که پس از قتل متجاوز مادرش، از قانون فرار می‌کند. شش ماه بعد، او با فردی به نام کَش ملاقات می‌کند و به سوی شمال به سمت اموال خواهرش می‌رود و قصد دارد تا خاکستر مادرش را پخش کند، اما با قانون درست پشت سر او، رؤیای او برای قرار دادن روح مادرش در صلح ممکن است به بهایی برسد…
در اکتبر ۲۰۱۱ جیسون موموآ اظهار داشت که در یک پروژه آتی "به نام جاده به پالوما" در حال نویسندگی، کارگردانی و بازیگری است.
فیلمبرداری با قیمت ۶۰۰۰۰۰ دلار، در فوریه ۲۰۱۲ در نیدلز، کالیفرنیا آغاز شد و باقی تولید در لس آنجلس و بیشاپ ادامه یافت.
موموآ برای موسیقی این فیلم، با گروه‌های پاول اند راپ و رولینگ استونزهمکاری کرد.
در تاریخ ۱۳ اوت ۲۰۱۳ اعلام شد WWE Studios و انکور بی اینترتیمنت حق توزیع این فیلم را در آمریکای شمالی، انگلستان، استرالیا و نیوزلند را بدست آورده‌اند. انتشار آن برای اواخر سال ۲۰۱۳ برنامه‌ریزی شده بود. این فیلم در آوریل ۲۰۱۴ در جشنواره فیلم ساراسوتا به نمایش درآمد و بررسیهای مثبتی را به دست‌آورد.Zap2it.com
پی. جی. اکسلسون (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود.
رکود بزرگ در بریتانیا، که از آن با نام بحران بزرگ نیز یاد می‌شود، یک دوره رکود اقتصادی ملی در دهه ۱۹۳۰ بود که از رکود اقتصادی جهانی در آن زمان نشات گرفته بود. این بزرگترین و عمیق‌ترین رکود اقتصادی بریتانیا در قرن بیستم بود. رکود بزرگ در اواخر سال ۱۹۲۹ در ایالات متحده آغاز شد و به سرعت در جهان گسترش یافت. بریتانیا برخلاف ایالات متحده، آلمان، کانادا و استرالیا در دهه ۱۹۲۰ رونق چشمگیری را تجربه نکرده بود، بنابراین اثر رکود کمتر به چشم می‌آمد.H. W. Richardson, "The Economic Significance of the Depression in Britain," "Journal of Contemporary History" (1970) 4#4 pp. 3–19 in JSTOR تجارت جهانی بریتانیا نصف شد (۳۳–۱۹۲۹)، تولید صنعت سنگین یک سوم کاهش یافت، سود اشتغال تقریباً در همه بخش کاهش یافته‌است. در تابستان سال ۱۹۳۲، تعداد بیکاران ثبت شده ۳٫۵ میلیون نفر بود و بسیاری دیگر تنها مشغول به کار نیمه‌وقت بودند.
به ویژه مناطق صنعتی و معدنی در شمال انگلیس، اسکاتلند، ایرلند شمالی و ولز بیشترین زیان اقتصادی را متحمل شدند. بیکاری در ابتدای دهه ۱۹۳۰ در برخی مناطق به ۷۰ درصد رسیده بود (با بیش از ۳ میلیون بیکار در سطح ملی) و بسیاری از خانواده‌ها تماماً به بیمه بیکاری دولت وابسته بودند. از نظر سیاسی، حزب محافظه کار در این دوره حاکم بود و حزب کارگر به شدت ضعیف شد.
رکود بزرگ بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۲ در حالی آغاز شد که انگلستان هنوز از اثرات جنگ جهانی اول بهبود نیافته بود. اقتصاددان لی اوهانیان نشان داد که تولید اقتصادی بین سالهای ۱۹۱۸ و ۱۹۲۱ به میزان ۲۵ درصد کاهش یافت و تا پایان رکود بزرگ، رشدی را شاهد نبود،Cole, Harold L. and Lee E. Ohanian, "The Great U.K. Depression: a Puzzle and a Possible Resolution" in Kehoe, Prescott (2007) بریتانیا دچار رکود بزرگ بیست ساله‌ای بود که از ۱۹۱۸ شروع شده بود. به همین دلیل، تولید اقتصادی در بریتانیا به‌طور خفیف‌تری نسبت به بقیه جهان بین سالهای ۱۹۲۹ و ۱۹۳۴ کاهش یافت.
صنایع سنگین که بستر تجارت صادرات بریتانیا را تشکیل می‌داد (مانند معدن زغال‌سنگ، کشتی‌سازی و فولاد) به میزان زیادی در مناطق خاصی از بریتانیا مانند شمال انگلستان، ولز جنوبی، ایرلند شمالی و اسکاتلند مرکزی متمرکز بود، در حالی که صنایع جدید بیشتر در انگلستان جنوبی و مرکزی متمرکز بودند. میزان تولید صنعتی بریتانیا در دهه ۱۹۲۰ در حدود ۸۰ الی ۱۰۰ درصد بود و حدود ۸۰ درصد از تولیدات آن قبل از جنگ صادر می‌شود.Constantine, Stephen. (1980) "Unemployment in Britain Between the Wars", Longman,
از سال ۱۹۲۱، بریتانیا بهبود اقتصادی کندی را از جنگ و رکود متعاقب آن آغاز کرد. اما در آوریل سال ۱۹۲۵، صدر اعظم محافظه کار اکسچر، وینستون چرچیل به توصیه بانک انگلستان، پوند استرلینگ را به استاندارد طلا (با نرخ ارز قبل از جنگ از ۴٫۸۶ دلار آمریکا به یک پوند) بازگرداند. این امر باعث شد پوند به ارزش خود در طلا تبدیل شود اما در سطحی که صادرات بریتانیا را در بازارهای جهانی گرانتر کرد. قیمت طلا بین ۱۰ الی ۱۴ درصد بیش از حد تخمین زده شد که منجر شد صادرات زغال سنگ و فولاد کمتر رقابتی شود. بهبود اقتصادی بلافاصله کند شد. برای جبران اثرات نرخ ارز بالا، صنایع صادراتی سعی کردند با کاهش دستمزد کارگران هزینه‌های خود را کاهش دهند.
مناطق صنعتی در طول بقیه دهه ۱۹۲۰ در رکود بودند. این صنایع سرمایه‌گذاری یا نوسازی کمی دریافت کردند. در طول دهه ۱۹۲۰، بیکاری در یک میلیون ثابت ماند.
در ماه مه ۱۹۲۹، دولت اقلیت کارگری به سرپرستی رامسی مک دونالد با پشتیبانی لیبرال وارد کار شد. این تنها دومین باری بود که دولت اقلیت کارگری مشغول به کار شد (مدت کوتاهی در سال ۱۹۲۴ مشغول به کار بودند). تعداد کمی از اعضای دولت دانش عمیق در مورد اقتصاد یا تجربه اداره اقتصاد داشتند. حزب کارگر مک دونالد در تفکر اقتصادی رادیکال نبود و با تأکید بر حفظ بودجه متوازن به هر قیمتی، از ارتدوکس اقتصاد کلاسیک حمایت کرد.Robert Skidelsky, "Politicians and the Slump: The Labour Government of 1929–33" (1967)
در اکتبر سال ۱۹۲۹ با سقوط بازار سهام در نیویورک، رکود بزرگ جهان اعلام شد. جان مینارد کینز، که این رکود را پیش‌بینی نکرده بود، گفت: "هیچ عواقب جدی و مستقیمی لندن را تهدید نخواهد کرد. تصوری که از آینده داریم بسیار دلگرم کننده است. "
چپ‌ها مانند سیدنی و بیتریس وب، جی جی هابسون و جی دی اچ کول که سالها در مورد مرگ قریب‌الوقوع سرمایه‌داری مکرراً هشدار داده بودند، و این هشدارها تنها امروزه مورد توجه قرار گرفته‌است.Overy, "Twilight Years", ch 2 با شروع سال ۱۹۳۵، باشگاه کتابخوانان چپ‌ها هرماه هشدار جدیدی می‌داد و سوسیالیسم به سبک اتحاد جماهیر شوروی را به عنوان یک گزینه جایگزین مطرح می‌کرد.Stuart Samuels, "The Left Book Club", "Journal of Contemporary History" (1966) 1#2 pp. 65–86 in JSTOR
فروپاشی اقتصادی آمریکا متعاقباً جهان را لرزاند: قرارداد تجارت جهانی منعقد شد، قیمت‌ها کاهش یافت و دولت‌ها با افول اعتبار اقتصادی ایالات متحده با بحران مالی روبرو شدند. بسیاری از کشورها با اتخاذ موانع و تعرفه‌های تجاری، به سرعت به این بحران واکنش دادند که با جلوگیری از تجارت جهانی، این بحران را بدتر کرد. امپراتوری بریتانیا سعی داشت با پایین آوردن تعرفه‌ها در بین کشورهای عضو، همبستگی خود را حفظ کند. در حالی که تعرفه‌ها را برای ایالات متحده و سایر کشورها بالا برد
تأثیرات آن بر مناطق صنعتی بریتانیا فوری و ویرانگر بود، زیرا تقاضا برای محصولات بریتانیا کاهش یافت. تا انتهای سال ۱۹۳۰ بیکاری از ۱ میلیون به بیش از ۲ برابر یعنی ۲٫۵ میلیون نفر رسید (از ۱۲ تا ۲۰ درصد نیروی کارِ بیمه شده) و ارزش صادرات ۵۰ درصد کاهش یافته بود. در این دوران بیکاری فاقد مزایا بود، بنابراین این بیکاری گسترده باعث شد بسیاری از جمعیت بریتانیا فقیر شوند. با کاهش درآمد ملی درآمد دولت هم کاهش یافت، در حالی که هزینه کمک به بیکاران افزایش یافت. به مناطق صنعتی و مناطق معادن ذغال سنگ نیز آسیب جدی رسید. لندن و جنوب شرقی انگلیس کمتر آسیب دیدند. در سال ۱۹۳۳، به دلیل کاهش شدید صنعت سنگین، ۳۰ درصد از شهروندان گلاسکو بیکار بودند.
تحت فشار متحدین لیبرال خود و همچنین مخالفان محافظه کار، دولت کارگری کمیته ای را برای بررسی وضعیت مالی عمومی منصوب کرد. گزارش ماه مه ژوئیه سال ۱۹۳۱ خواستار کاهش دستمزدهای بخش دولتی و کاهش زیاد در هزینه‌های عمومی (به ویژه در پرداخت مزایای بیمه بیکاری به بیکاران) برای جلوگیری از کسری بودجه شد. باور بر این بود که کسری بودجه خطرناک بود و باید کاهش یابد. این پیشنهاد بر اساس افزایش ۲۴ میلیون پوند مالیات بر ثروتمندان و ۹۶ میلیون پوند توسط اقتصادها بود که ۶۴ میلیون پوند آن از رفع بیکاری درآمد حاصل می‌شود.A.J.P. Taylor, "English History" (1965) p 288 با این پیشنهاد در حزب کارگری و در میان حامیان اصلی آن یعنی اتحادیه‌های کارگری کاملاً مخالفت شد، که به همراه چند وزیر دولت از حمایت از چنین اقدامی خودداری کردند. وزیر دارایی، فیلیپ اسنودن، تأکید کرد که توصیه‌های این گزارش برای جلوگیری از کسری بودجه اتخاذ شود.
در تفاهم نامه ای در ژانویه ۱۹۳۰، اسوالد موسلی، از وزرای ارشد دولت، پیشنهاد داد که دولت کنترل بانکداری و صادرات را در دست بگیرد و همچنین حقوق بازنشستگی را برای تقویت قدرت خرید افزایش دهد. وقتی ایده‌های وی رد شد، وی حزب کارگری را برای تشکیل حزب جدید و بعدها اتحادیه فاشیست‌های انگلیس، ترک کرد.
اختلاف بر سر هزینه‌ها و کاهش دستمزدها، دولت کارگری را شکست: و همان‌طور که مشخص شد، قابل جبران نبود. بن‌بست سیاسی حاصله منجر به ترساندن سرمایه گذاران شد و فرار سرمایه و طلا نیز اقتصاد را بیشتر لرزاند. در پاسخ، مک دونالد با استناد به خواهش پادشاه جورج پنجم، تصمیم گرفت با محافظه کاران و لیبرال‌ها «دولت ملی» تشکیل دهد.
در ۲۴ اوت، مک دونالد استعفای وزرای خود را ارائه داد و همکاران ارشد خود را در تشکیل دولت ملی جدید هدایت کرد. مک دونالد و حامیان وی از حزب کارگر اخراج شدند و "سازمان ملی کار " را به تصویب رساندند. حزب کارگر و برخی از لیبرال‌ها به رهبری دیوید لوید جورج به مخالفین پیوستند. حزب کارگر مک دونالد را "خائن" و "موش" به خاطر آنچه که آنها خیانت او می‌دیدند، نامید.
خیلی زود پس از آن، انتخابات عمومی برگزار شد. انتخابات عمومی در سال ۱۹۳۱ منجر به پیروزی محافظه کاران شد و حزب کارگر بدون رهبر تنها ۴۶ کرسی پارلمان را بدست آورد. پس از انتخابات ۱۹۳۱، دولت ملی تحت سلطه محافظه کاران بود، اگرچه نخست‌وزیری مک دونالد تا سال ۱۹۳۵ ادامه یافت.
در تلاش برای برقراری تعادل در بودجه و احیای اعتماد به پوند، در ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۱ با فیلیپ اسنودن همچنان به عنوان صدراعظم، دولت جدید ملی دستور بودجه اضطراری صادر کرد، که بلافاصله دوره کاهش هزینه‌ها و دستمزدهای عمومی آغاز شد. دستمزد بخش دولتی و دستمزد بیکاری ۱۰ درصد کاهش یافت و مالیات بر درآمد از 4s 6d به 5s در پوندTaxes raised in the Finance (No. 2) Bill, passed into law in October. See copy of the bill in "The Times", 19 September 1931 (از ۲۲٫۵٪ به ۲۵٪) افزایش یافت. با این حال، این کاهش دستمزد با استقبال مواجه نشد و منجر به «جنایت» خشونت‌آمیز در اعتراض به کاهش دستمزد در نیروی دریایی رویال شد.