moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
برخی از شاعرانی که امروز در زمره نوگرایان به حساب می‌آیند از نخستین حامیان نیما بودند. از جمله این افراد باید به احمد شاملو، اسماعیل شاهرودی، هوشنگ ابتهاج و مهدی اخوان ثالث اشاره کرد.
نیما می‌کوشید شعر معاصر فارسی را با نیازهای ایران مدرن سازگار کند. پس از جنبش مشروطه عرصه حیات اجتماعی ایران تغییر کرده بود. پیش از شعر، نثر فارسی با تلاش‌های کسانی نظیر طالبوف، حاج زین‌العابدین مراغه‌ای، صور اسرافیل و دیگران متحول شده بود و به نوعی خود را سازگار کرده بود.(نظریه ادبی نیما، صفحه ۱۱) به‌طور کلی شعر جدید اشتیاقی خاص برای پرداختن به مسائل اجتماعی از خود نشان می‌دهد، در حالی که شعر کلاسیک چنین نیست.(طلیعه تجدد در شعر فارسی، صفحه ۱۹)
نیما اگر چه هنوز هم مخالفانی در میان شاعران سنت‌گرا دارد توانسته‌است پیروان قابل توجهی برای خود دست و پا کند و ظرفیت تازه‌ای به شعر کهن فارسی اضافه کند.
شعر نوی فارسی گونه‌ای از شعر نوگرا و عنوانی در برابر شعر کهن فارسی است. از آنجا که در وزن عروضی و قالب از شعر کهن سنتی پیروی نمی‌کند این نوع شعر را "شعر نو" می‌نامند. شعر نو شامل قالب‌های نیمایی، سپید و موج نو است و در قالب‌های دیگر بر اساس توجه شاعر به زبان و مفاهیم روز، واژهٔ «نو» به عنوان صفت به نام قالب‌ها افزوده می‌شود. مانند غزل نو. منظومهٔ افسانه اثر نیما یوشیج را سرآغاز شعر نو می‌دانند. نیما یوشیج را می‌توان بنیانگذار شعر نو دانست.شعر نو چیست؟-اشعار حافظ
چون شعر نیمایی کاربردی نو از وزن عروضی و قالبی بی‌سابقه ارائه کرده‌است و قبل از اشکال دیگر اشعار نوظهور نشو کرده‌است غالبا شعر نیمایی را با اصطلاح شعر نو برابر می‌دانند. درحالی‌که برای کلیت شعرهای غیر سنتی معاصر نیز اصطلاح شعر نو به کار می‌رود.شعر ن چیست ؟
در یک تقسیم‌بندی کلی به ترتیب شکل‌گیری، انواع شعر نو را می‌توان به سه دستهٔ کلی تقسیم کرد:
گاه شعرهای بینابین دو سبک نیمایی و سپید شعر آزاد نامیده می‌شود. از سویی شعر بی‌وزن را شعر منثور یا سپید یا شعر آزاد نیز اطلاق می‌کنند.
شیوه‌هایی با برداشت‌های انتزاعی از شعر بی‌وزن رایج است که تعریف و مرزبندی شفاف علمی ندارند و شعر سپید، حجم و موج نو و فراشعر و… خوانده می‌شوند.
شعر نو فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴هجری پدید آمد. این‌گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. نیما یوشیج را پدیدآورنده این نوع شعر در ادبیات فارسی می‌دانند. البته نیما گردآورنده تلاش‌هایش پیشگامان شعر نو بود چنان‌که در ابتدای شعر فارسی رودکی چنین نقشی را داشت.
به هر حال از پیشگامان شعر نو می‌توان به این چهره‌ها اشاره کرد: شمس کسمایی، تقی رفعت، ابوالقاسم لاهوتی، جعفر خامنه‌ای و میرزادهٔ عشقی. البته میزان تأثیر و اصالت نوآوری در شعر هر کدام تفاوت دارد. با این همه نباید فراموش کرد این نیما بود که جهان‌بینی ژرف یک صورت‌شناسی تازه ارائه کرد.
شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص، استفاده از قافیه در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به دو دستهٔ اصلی تقسیم می‌کنند: شعر نیمایی و شعر سپید. شعر (فارسی) از روز آغازین خود و با توجه به چامه‌های دردست از چند هزار سال پیش تا کنون دارندهٔ قافیه و وزن عروضی بوده‌است و این شیوه‌ها نو می‌باشند.
این نگاه نو در جنبش جدیدهای بخارا نیز وجود داشته‌است. پنج سال پیش از افسانهٔ نیما، صدرالدین عینی مارش حریت را سروده که بر وزن افسانه است.
سیه چشمه یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سیه چشمه استان آذربایجان غربی قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است. در این اندیس، پاراژنز‌های جیوه یافت می‌شوند.
حمیرا قادری (زادهٔ ۱۳۵۸، کابل) یکی از داستان نویسان معاصر افغانستان است.
حمیرا قادری در سوم حوت / اسفند ۱۳۵۸ از پدر و مادری هراتی در کابل به دنیا آمد.
وی از سال ۱۳۷۱ به نوشتن داستان روی آورد. در دورهٔ تسلط طالبان داستانی از وی در اولین جلسهٔ نقد و بررسی داستان در هرات خوانده شد و مورد نقد و بررسی قرار گرفت.
حمیرا قادری همسر اول فرامرز تمنا یکی از کاندیداهای ریاست جمهوری افغانستان در سال ۱۳۹۸ بود. این دو در سال ۱۳۸۷ با هم ازدواج کرده بودند. فرامرز تمنا در برج اسد/ مرداد ۱۳۹۵ وی را غیابی و یک‌جانبه در محکمه طلاق داده‌است.
حمیرا قادری در سال ۱۳۷۹ برای ادامهٔ تحصیلات به ایران سفر می‌کند و دوره کارشناسی و کارشناسی ارشد را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی سپری می‌نماید. وی پایان‌نامه خویش را با عنوان «"نقد و بررسی روند داستان‌نویسی در هرات"» از سال ۱۲۹۸ تا ۱۳۸۰ و در تاریخ ۱۹ خرداد ۱۳۸۶ به راهنمایی سیروس شمیسا در دانشکده ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی دانشگاه علامه طباطبایی دفاع نمود.
داستان‌های حمیرا قادری در نشریاتی چون روزنامه اتفاق اسلام، اورنگ هشتم، هفت قلم، هزار و یک شب و مجله هری چاپ شده‌است.
از وی دو داستان در کتاب زیر گنبد کبود که مجموعه‌ای از آثار داستان نویسان معاصر هرات است چاپ شده‌است.همچنین از او یک مجموعه داستان کوتاه به نام گوشواره انیس و همچنین یک اثر پژوهشی به نام بررسی روند داستان‌نویسی در افغانستان توسط انتشارات روزگار در سال ۱۳۸۷ منتشر شد.
حمیرا قادری هم‌اینک دبیر انجمن هنرمندان و فرهنگیان افغان است.
وی به خاطر داستان «باز باران اگر می‌بارید» موفق به دریافت لوح تقدیر در سومین دورهٔ جایزه ادبی صادق هدایت در سال ۱۳۸۳ شد و به همین خاطر از سوی سید مخدوم رهین وزیر فرهنگ وقت افغانستان مورد تقدیر قرار گرفت. او نخستین نویسندهٔ افغان است که موفق به دریافت این لوح می‌شود.
توجه! فهرست زیر اشکال دارد چون برخی آنان داستان‌نویس نیستند؛ بنابراین چون این فهرست اشکال دارد، بنابراین با توجه به اطلاعات دقیق پیش نام آنانی که داستان‌نویس نیستند عنوان ادبی آنان را نوشته‌‌ایم.
شهرستان نجف‌آباد() یک شهرستان در استان اصفهان است. مرکز این شهرستان یعنی شهر نجف‌آباد در زمان شاه عباس صفوی در ۳۰ کیلومتری غرب شهر اصفهان بنا شده‌است. شهرستان نجف‌آباد دارای دو بخش مرکزی و مهردشت و ۶ شهر نجف‌آباد، گلدشت، جوزدان، علویجه، دهق و کهریزسنگ می‌باشد. در سال ۱۳۳۷ بخش نجف‌آباد از شهرستان اصفهان منتزع و به یک شهرستان مستقل تبدیل شد.
شهرستان نجف‌آباد از شمال با شهرستان شاهین‌شهر و میمه، از شرق با شهرستان خمینی‌شهر و شهرستان فلاورجان، از غرب با شهرستان تیران و کرون، از شمال غربی با شهرستان فریدن و شهرستان خوانسار و شهرستان گلپایگان، از جنوب با شهرستان لنجان همسایه است.
شهرستان نجف‌آباد دارای ۲ بخش، ۵ دهستان و ۶ شهر به شرح زیر است:
نجف آباد در دشتی با آب و هوای معتدل و نسبتاً خشک قرار گرفته‌است. میانگین بارش سالیانه در آن ۱۵۰ میلی‌متر بوده که بیشتر در فصل‌های سرد انجام می‌گیرد. از جوی دارای حداکثر مطلق درجه حرارت ۳۸ درجه و حداقل مطلق ۵/۹ درجه و متوسط درجه حرارت در سال برابر ۸/۱۵ درجه می‌باشد. ارتفاع این شهر از سطح دریا ۱۶۰۰ متر است.
این شهرستان دارای منابع آب سطحی و منابع آب زیر زمینی است. عمده‌ترین منابع آب سطحی شهرستان نجف‌آباد، رودخانه چشمه مرغاب، رودخانه خشک‌رود و دریاچه سد زاینده‌رود بوده و مهم‌ترین منابع آب زیرزمینی آن نیز چاه‌ها، قنات‌ها و چشمه‌ها می‌باشند.
شهرستان نجف‌آباد دارای دو بخش مرکزی و مهردشت و ۶ شهر به نام‌های: نجف آباد – کهریزسنگ – گلدشت – جوزدان – دهق و علویجه و ۱۴ روستا به نامهای: حسین‌آباد – هسنیجه – اشن – خونداب – علی‌آباد – گلدره – خیرآباد – دماب – رحمت آباد – جلال‌آباد – فیلور – حاجی‌آباد – نهضت آباد - همت‌آباد و قلعه سفید.
بخش مرکزی شامل شهرهای نجف آباد – کهریزسنگ گلدشت و جوزدان و بخش مهردشت شامل شهرهای دهق و علویجه است. این شهرستان دارای ۴ دهستان به نام‌های صادقیه و جوزدان در بخش مرکزی و حسین‌آباد و اشن در بخش مهردشت می‌باشد.
همچنین این شهرستان دارای ۵ شهرک به نامهای: امیرآباد - یزدانشهر - فیروزآباد - صالح آباد و ویلاشهر می‌باشد.
بر اساس آخرین آمار دریافت شده از سازمان آمار و اطلاعات کشور در سال ۱۳۹۵ جمعیت شهرستان نجف آباد در بخش مرکزی برابر با ۲۹۳۲۷۵ و در بخش مهردشت آن بالغ بر ۲۵۹۲۸ نفر می‌باشد، که به‌طور کلی جمعیت این شهرستان برابر با ۳۱۹۲۰۵ نفر است.
همچنین بر اساس همین آمار تعداد خانوارهای کل شهرستان نجف آباد برابر با ۹۸۵۱۳ خانوار است که ۹۰۱۵۸ خانوار آن در بخش مرکزی شهرستان نجف آباد و ۸۳۵۳ خانوار آن در بخش مهردشت شهرستان نجف آباد قرار دارند.
علاوه بر آن آمار و شاخص جنسیت افراد ساکن در نجف آباد بر این اساس است که تعداد ۱۶۱۷۹۱ نفر از آنان مرد (۱۴۸۴۴۱ نفر از آنان در بخش مرکزی و ۱۳۳۴۸ نفر از آنان در بخش مهردشت) و ۱۵۷۴۱۴ نفر از آنان زن (۱۴۴۸۳۴ نفر از آنان در بخش مرکزی و ۱۲۵۸۰نفر از آنان در بخش مهردشت) می‌باشند.
آنچه از نتایج برآمده، تعداد مردان در شهرستان نجف آباد بیشتر از زنان می‌باشد)
جمعیت عمده شهرستان نجف آباد فارس بوده و به زبان فارسی با لهجه نجف آبادی صحبت می‌نمایند.
مثله (واژۀ عربی، از لاتین: mutilus) به آسیب شدید به بدن اشاره دارد که تأثیر مخربی بر کیفیت زندگی فرد دارد. همچنین می‌تواند به تغییرهایی اشاره کند که چیزی را پست، زشت، ناکارآمد یا ناقص می‌کند. در دوران مدرن، این اصطلاح بار معنایی منفی دارد.
برخی از گروه‌های نژادی آیین مثله، مانند خراش دادن بدن، سوزاندن، شلاق زدن، خالکوبی و پیچاندن، به عنوان بخشی از مراسم تصویب‌شده دارند. در برخی موارد،، این واژه ممکن است برای پیکر مردگان، مانند سربازان مثله‌شده پس از کشتن آنها توسط دشمن نیز رخ دهد. اخته کردن نیز بخشی از مثله پنداشته می‌شود.
قرارداد سان فرانسیسکو یا قرارداد صلح سان فرانسیسکو بین نیروهای متفقین و ژاپن، در ۸ سپتامبر ۱۹۵۱ در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا، توسط ۴۹ ملت رسماً امضا شد. این قرارداد در ۲۸ آوریل ۱۹۵۲ به اجرا درآمد. کار اصلی این قرارداد پایان دادن به جنگ جهانی دوم و موقعیت ژاپن به عنوان قدرتی امپریالیستی بود.
این قرارداد حق حاکمیت ملی را به ژاپن بازگردانده و در عین حال به سربازان آمریکایی اجازه می‌داد تا برای همکاری در عملیات ملل متحد در خاور دور، به مدت نامحدود در ژاپن بمانند. همچنین طبق این قرارداد هیچ کشوری حق ندارد بدون اجازه آمریکا در ژاپن پایگاه نظامی داشته باشد.
سیاهرگ یا وَرید در دستگاه گردش خون بدن، رگی است که خون را از اندام‌ها به قلب بازمی‌گرداند. دیواره سیاهرگ نازک‌تر از سرخرگ است اما قطر بیشتری داشته و خاصیت ارتجاعی کمتری دارد. در بعضی سیاهرگ‌ها دریچه‌هایی به نام لانه کبوتری وجود دارد که این دریچه‌ها کمک می‌کنند تا خون از اندام پایینی مانند دست‌ها و پاها بهتر به سمت قلب حرکت کنند. به‌طور کلی خون تمامی قسمت‌های بدن توسط دو ورید به نام‌های اجوف فوقانی و تحتانی به دهلیز راست قلب برمی‌گردد.
همه سیاهرگ‌ها خون تیره (خون حاوی کربن دی‌اکسید بیشتر) را منتقل می‌کنند به غیر از سیاهرگ‌های ششی و سیاهرگ نافی که خون روشن (خون حاوی اکسیژن بیشتر) را منتقل می‌کنند.
علت اصلی گردش خون سیاهرگ‌ها باقیمانده فشاری است که با انقباض قلب در سرخرگها تولید کرده و به واسطه مقاومت مویرگها کم شده‌است. کشش سینه نیز به گردش خون در سیاهرگها کمک می‌کند. ریه‌ها میل دارند روی خود فرد نشینند، اما جدار قفسه سینه مانع فرونشستن آنها می‌شود، از این‌رو همیشه یک فشار منفی در درون قفسه سینه وجود دارد که هنگام دم و از هم بازشدن قفسه سینه بیشتر می‌گردد و این فشار منفی است که موجب گشاد شدن سیاهرگهای درون قفسه سینه و کشیده شده خون به داخل آنها می‌شود. انقباضهای متناوب و منظم عضلات پا هنگام دویدن نیز خون سیاهرگهای پا را به جریان می‌اندازند.
گشادگی سیاهرگ را واریس گویند که اکثراً در پا دیده می‌شود. ایستادن زیاد، کم‌تحرکی و نارسایی‌های قلبی می‌توانند باعث تخریب این دریچه‌ها شده و در نتیجه خون در سیاهرگ‌ها تجمع می‌کند و شخص به بیماری واریس مبتلا می‌شود. در بستر عروق، کمپلیانس وریدها بیشترین است.
علل پیدایش واریس پا سستی ماهیچه‌های پا، پای پهن و ایستادن دائم می‌باشد. بیمار مبتلا به واریس پا، هنگام حرکت حس سنگینی و کشش و درد پا می‌کند. یکی از عوارض واریس، خون‌بستگی یا ترومبوز است که به علت وقفه جریان خون در سیاهرگ گشاد شده به‌وجود می‌آید. واریس بیشتر در نارسایی دریچه‌های سیاهرگی دیده می‌شود. معالجه واریس برداشتن سیاهرگ‌های گشاد شده بوسیله عمل جراحی می‌باشد.
لرزش مجموعه بازی‌های ویدئویی تیراندازی اول شخص است که توسط اید سافت‌ویر توسعه یافته و از سال ۲۰۱۰ توسط بتزدا سافت‌ورکز منتشر شده‌است. این مجموعه از لرزش سال ۱۹۹۶ و دنباله‌های غیرخطی و مستقل آن تشکیل شده که از نظر تنظیمات و طرح متفاوت هستند.
نخستین بازی از این سری در سال ۱۹۹۵ تحت همین عنوان توسط اید سافت‌ویر تولید و روانه بازار گشت که در زمان خود به دلایل ذیل کاملاً از بقیه ژانر اول شخص متمایز بود:
اساس ساختمانی سری لرزش را این فایل‌های آرشیوی تشکیل می‌دهند که تا به امروز دست‌مایه فایل‌های بنیادین تولید شده توسط شرکت برای بازی‌های مختلف آن می‌باشند. این فایل‌ها در شکل‌های جدیدتر به PK3 تغییر قالب یافتند.
طرح اصلی بازی روی شخصیت بازیکن متمرکز بود، بعداً این شخصیت در Quake III: Arena به عنوان "Ranger" شناخته شد، که برای جلوگیری از نفوذ دشمن با نام رمز "Quake" از ابعاد دیگری عبور می‌کند. این بازی در یک صحنه Lovecraftian با ترکیبی از تخیل تاریک، شبه قرون وسطی و داستان علمی انجام می‌شود.
تنها دنباله ای نامدار که مجموعه را به ژانر علمی–تخیلی سوق داد، "لرزش ۲" و دنباله‌های آن جنگ بین بشریت و نژاد بیگانه سایبرنتیک معروف به Strogg را شرح می‌دهد.
با تمرکز بر روی حالت چندنفره، "لرزش ۳ صحنه" بر دو بازی اول تأکید نکرد در حالی که فضا را هنوز حفظ کرده‌است.Bethesda Games Catalog | accessdate May 14, 2020 | quote: "Quake Champions delivers the dark mythos of the first Quake combined with the groundbreaking multiplayer mayhem of Quake III Arena with a major modern twist – Champions."
بِئِرشِبَع (به عبری: באר שבע، به عربی: بئر السبع) نام بزرگ‌ترین شهر و مرکز استان جنوبی اسرائیل در منطقه صحرای نگب در جنوب کشور اسرائیل است. شهر بئرشبع یکی از تاریخی‌ترین شهرهای اسرائیل است که به آن در کتاب‌های مقدس و داستان‌های مشترک دین‌های ابراهیمی اشاره شده‌است. شهر بئرشبع با جمعیتی بالغ بر ۱۸۵٬۰۰۰ نفر، چهارمین شهر بزرگ اسرائیل است.هم‌زمان با پرتاب موشک‌های دوربردتر توسط حماس، اسرائیل برقراری آتش‌بس ۴۸ ساعته را بررسی می‌کند ("وزارت امور خارجه اسرائیل")
دانشگاه بن گوریون و مرکز درمانی و پژوهشی سوروکا در شهر بئرشبع قرار دارند. اثل مانین نویسنده انگلیسی کتابی در مورد آن نوشته است.
بئر شبع در تورات همان جایی است که ابراهیم فرزند خود اسماعیل و هاجر را به آنجا روانه کرد.پیدایش 21:15
همچنین ابراهیم در نزدیکی بئر شبع، تنها فرزند خود اسماعیل را به مذبح برد.پیدایش 22:19
تیم فوتبال هاپوئل بئرشبع نماینده بئرشبع در لیگ برتر فوتبال اسرائیل است.عکس‌خبر: بالابردن پرچم فلسطین در مسابقه فوتبال اروپایی، "بی‌بی‌سی فارسی"
فراویکی نام یکی از پروژه‌های خواهر در مجموعهٔ ویکی‌های ایجاد شده توسط بنیاد ویکی‌مدیا است که هدف از آن هماهنگ کردن سایر پروژه‌های خواهر، و تکمیل و رفع عیب نرم‌افزار مدیاویکی است.
قصه سنجان منظومه ایست به پارسی که داستان مهاجرت دشوار و غم‌انگیز گروهی از زرتشتیان ایران به هندوستان پس از فتح ایران توسط تازیان مسلمان است. این روایت حماسی به عنوان تنها روایت موجود از مهاجرت پارسیان به هند بی‌مانند است و عموماً نزد پارسیان هند به عنوان سند موثقی از تاریخ پیشینانشان پذیرفته شده‌است.
قصه سنجان سفر مهاجران زرتشتی از خراسان بزرگ به گجرات در غرب هندوستان را روایت می‌کند. فصل اول منظومه که طولانی‌ترین بخش آن است با هجوم تازیان و سقوط ساسانیان آغاز می‌شود و با بنای آتشکده زرتشتیان مهاجر در گجرات و پایندگی نسل آنان در آن سرزمین پایان می‌یابد. در فصل بعد قصه به پیروزی نخستین زرتشتیان مهاجر در پس راندن متجاوزان مسلمان و سپس شکست زرتشتیان در نبرد دوم با مسلمین و عاقبت فرار آنان از اقامت‌گاه نخستین‌شان (سنجان) می‌پردازد. این قسمت با افروختن آتش بهرام در نوساری پایان می‌یابد.
مؤلف قصه سنجان، بهمن کی‌قباد از پارسیان هند است و تاریخ نگارش این منظومه سال ۹۶۹ یزدگردی (مطابق گاهشمار زرتشتی نو) معادل ۱۵۹۹ میلادی است یعنی چندین قرن پس از روزگار رخدادهایی که نقل می‌کند.
قصۀ سنجان نخست در سال ۱۷۷۱ با برگردان فرانسوی آبراهام انکتیل دوپرون به اروپاییان شناسانده شد اما تا ابتدای قرن بیستم چندان مورد توجه نشد.
در بخش‌هایی از قصه سنجان از زبان بهمن کیقباد این‌گونه آمده‌است:
پس از حمله اعراب مسلمان به ایران و درهم شکسته شدن امپراتوری ساسانی، بسیاری از زرتشتیان به جزیره هرمز و از آنجا نیز به گجرات در هند مهاجرت کردند. آن‌ها بدین وسیله آتش مقدس خود موسوم به آتش بهرام را به شهر نوساری (ساری جدید) در گجرات منتقل کردند. با توجه به منابع تاریخی و امروزی دو دسته از ایرانیان زرتشتی به گجرات کوچ کردند . یک دسته از زرتشتیان ایرانی از شهر ساری در شمال ایران به گجرات کوچ کردند و نام نخستین آن شهر ناگ مندال بود و چون منطقه را از لحاظ آب و هوایی شبیه به شهر خودشان (ساری)یافتند آن را نوساری به معنای ساری جدید نامگذاری کردند. مانند نوروز که نو پیشوند برای روز می‌باشد.
در قصه سنجان می‌خوانیم که زرتشتیان ابتدا از منطقه‌ای به نام سنگان (سنجان) کوچ شان را شروع کردند و بعدها از جزیره هرمز، سفر مخاطره‌آمیز، پرماجرا و عذاب‌آوری را به گجرات هند آغاز کردند. دسته دیگری از زرتشتیان از شهر ساری در استان مازندران امروزی به گجرات کوچ کردند و در شهر نوساری (ساری جدید = navsari) مسکن گزیدند. کوچ این دو دسته یاد شده به تدریج به سوی جنوب شرقی ایران کوچ کرده و سرانجام به جزیره هرمز پناه گرفتند.
اما تازیان پس از اندک زمانی به این جزیره نیز دست یافتند. زرتشتیان به ناچار به کشتی نشسته و راه هندوستان پیش گرفتند. پس از بلاها و سختی‌هایی چند که از آن جمله گرفتار ی شدید توفانی سهمگین بود به سلامت به هند رسیدند.
سرزمینی را که در ان سکونت و جای گزیدند به یاد سرزمین از دست رفته میهن شان سنجان نامیده و آن را آباد ساختند.حمدالله مستوفی در کتاب خود به نام نزهة القلوب، سنجان یا سنگان را از قصبات و توابع خواف معرفی می‌کند.
در جایی دیگر هنگامی که از توس می‌نویسد اشاره می‌کند که از مشهد تا زاوه (زاویه) سنجان پانزده کیلومتر است.
اشارات و مدارک کافی موجود است که قصه سنجان روایتی است راستین از داستانی از داستان‌های مهاجرت زرتشتیان ایران به شبه قاره هند. آثار و شهرها و تاریخ‌ها و رویدادهای این قصه همه منطبق است با واقع و حقیقت. خاورشناسان چه بسیار با دقت و کنجکاوی این قصه کوچک را به محک کشیده و عیار گرفته‌اند. از سویی دیگر هیچ پدیدهای که دلالت بر ناراستی و ایجاد شبهه و گمان نماید در داستان وجود ندارد – بلکه روایتی مورد وثوق و مکتوب نیز از سده سوم هجری باقی‌مانده که اشارتی به این سانحه تاریخی می‌کند.
احمد بن یحیی البلاذری که در سال ۲۷۹ هجری در گذشته در کتاب خود موسوم به فتوح البلدان هنگام گفتگو از سقوط کرمان شرحی نگاشته که به موجب آن عده ایی از پارسیان با جنگ و گریز تا جزیره هرمز خود را رسانیده و از آنجا به کشتی نشسته و راه دریا پیش گرفتند.
هنگامی که کرمان در محاصره تازیان بود روزی یکی از سرداران عرب به نام عثمان بن ابی العاصی که با عده ایی همراه بود مرزبان کرمان را در جزیره در کاوان دیده و به قتلش می‌رساند. چون این واقعه در کرمان به زبانها می‌افتد بیم درد دل مردمان پیدا می‌شود.
در همان زمان برای تازیان این وهم پدید آمده بود که یزگرد در کرمان است. به همین جهت ابن عامر از سرداران تازی که قصد فارس داشت مردی را به نام مجاشع بن مسعود سدمی به جستجوی یزگرد روانه کرمان می‌کند.
مجاشع در بیمند با گروهی از پارسیان درگیر شده و سپاهش یکسر نابود گشت آنگاه هنگامی که ابن عامر از فارس به سوی خراسان می‌رفت مجاشع را به فتح کرمان گماشت. وی شیرجان را که تخت گاه کرمان گشود. اما میانشان شکست پدید آمد و شهر موقتاً و به صورت ظاهر فتح شد.
سواران پارسی که از شمال شرقی هم چنان کوچ کرده تا به جنوب رسیده بودند دگر باره بر تازیان شوریده و شهر را پس گرفتند. این اخبار به ابو موسی اشعری از سرداران تازی رسید. وی ربیع بن زیاد را به فتح شیرجان و اطراف گسیل کرده و سپاهی زبده در اختیارش نهاد.
مجاشع نیز که در کار این حدود و اردو آگاه بود با ربیع بن زیاد همکاری کرد. دو سپاه بهم آمده و عظیم شدند شهرهایی را گشودند اما زبده سواران پارسی در هنگام‌های مناسب شهرها را آزاد می‌کردند سرانجام سواران پارسی را تعقیب کردند مجاشع در دل کینه ایی ژرف داشت به وی آگاهی دادند که سواران کوچ‌کننده پارسی که تشکیل کاروانی را می‌دادند در قفص نزدیک هرمز هستند .جزیره هرمز از دیر زمان مغستان خوانده می‌شد و این بدان سبب است که پناهگاه یا گریز گاهی برای زرتشتیان به‌شمار می‌رفته و چنین وجه تسمیه‌ای برای جزیره هرمز دور از واقع نیست .
مجاشع با سپاه خود به مقابله و نبرد پارسیان پرداخت و این بار پارسیان شکست یافته و منهزم و پراکنده گشتند. گروهی تا آنجا که به کشتی نشسته و راه دریا پیش گرفتند .
این گفتار بلاذری بود در کتاب فتوح البلدان این حوادث در سالهایی متجاوز از نیمه نخست سده یکم هجری ثبت شده‌است. شاید هم بایستی در حدود نیمه سده اول چنین رویدادی را تلقی کرد.
برخی از خاورشناسان بر آنند که مهاجرت، چندبار به شکل گروهی از جزیره هرمز انجام گرفته است. شاید به گونه دقیق‌تری بتوان گفت که مهاجرت نخستین که مورد نظر است به قول جکسون در سال ۷۱۶ میلادی یعنی شصت و پنج سال پس از مرگ یزگرد سوم انجام شده باشد.
قصه سنجان، داستان مهاجرت ایرانیان به هند، سروده بهمن کیقباد، ۹۶۹یزگردی-۱۰۰۸ هجری-۱۶۰۰ میلادی
Kulke, Eckehard (1978), The Parsees in India: A Minority as Agent of Social Change, New Delhi: Bell
Maneck, Susan Stiles (1997), The Death of Ahriman: Culture, Identity and Theological Change Among the Parsis of India, Bombay: K. R. Cama Oriental Institute
Modi, Jivanji J. (1905), A few events in the early history of the Parsis and their dates, Bombay
کتاب سیاه فیلمی دربارهٔ جنگ جهانی دوم به کارگردانی پل ورهوفن است. فیلم در سال ۲۰۰۶ ساخته شده‌است.
دربارهٔ یک زن جوان و زیبای یهودی است که در جریان جنگ جهانی دوم و اشغال هلند توسط ارتش نازی برای بقای خود می‌کوشد. وی برای کمک به گروه‌های آزادی‌بخش با یکی از فرماندهان ارتش نازی طرح دوستی می‌ریزد و از این راه نقشه‌های خود را اعمال می‌کند.
«کتاب سیاه» در جشنواره فیلم هلند در سال ۲۰۰۶ بیشترین تعداد جایزه را به خود اختصاص داد. رسانه‌های جهانی نیز به فیلم به ویژه بازی کاریس ون هویتن (بازیگر نقش اول زن) واکنش‌های مثبتی نشان دادند. فیلم از سوی هلند برای بخش فیلم‌های به زبان خارجی به اسکار ارسال شد ولی نامزد جایزه نشد.
فیلم تا زمان ساخت، با بودجه ۱۷ میلیون یورویی، پرخرج‌ترین فیلم هلندی بوده‌است و همچنین پرفروشترین فیلم سینمایی هلندی در هلند. تا ۱۲ ژانویه ۲۰۰۷، یک میلیون نفر آنرا تماشا کردند.
خضر شخصیتی است که در قرآن به‌عنوان بنده صالح خداوند و دارای حکمت یا دانش عرفانی معرفی شده‌ است. در روایات مختلف اسلامی و غیراسلامی، خضر به‌عنوان پیامبر یا فرستاده خدا توصیف شده‌ استBrannon Wheeler "Prophets in the Quran: An Introduction to the Quran and Muslim Exegesis" A&C Black 2002 page 225Bruce Privratsky "Muslim Turkistan: Kazak Religion and Collective Memory" Routledge, 19 Nov 2013 p. 121 که از دریا محافظت می‌کند، دانش پنهانی را آموزش می‌دهد،John P. Brown "The Darvishes: Or Oriental Spiritualism" Routledge 2013 page 100 و به کسانی که دچار دردسر شده‌اند کمک می‌کند.M. C. Lyons "The Arabian Epic: Volume 1, Introduction: Heroic and Oral Story-telling" Cambridge University Press 2005 p. 46 شخصیت خضر، شخصیتی ساخته و پرداخته‌ی ادوار و اقوام گوناگون است و در طول زمان با عناصر مختلف دیگری مانند هوم و سروش ایرانی،Gürdal Aksoy, "Dersim: Alevilik, Ermenilik, Kürtlük", Ankara, 2012, p. 65-80, Dipnot yayınevi (in Turkish), ; Anna Krasnowolska, "ḴEZR", Encyclopedia Iranica, 2009 ژنرال سارگیسAksoy 2012, p. 65-80; Elizabeth Key Fowden, "The Barbarian Plain: Saint Sergius between Rome and Iran", Berkeley, 1999, University of California Press; F.W. Hasluck, 'Ambiguous Sanctuaries and Bektashi Propaganda', "The Annual of the British School at Athens", Vol. 20 (1913/1914), p. 101-2 سنت جورج در آسیای صغیر، سمائیل در یهودیت، یحیی و عثمان مروندی در سند و پنجاب در جنوب آسیا درآمیخته است.Theo Maarten van Lint, "The Gift of Poetry: Khidr and John the Baptist as Patron Saints of Muslim and Armenian Âšīqs – Ašułs", Van Ginkel J.J., Murre-van den Berg H.L., Van Lint T.M. (eds.), "Redefining Christian Identity. Cultural Interaction in the Middle East since the Rise of Islam", Leuven-Paris-Dudley, Peeters, 2005 (Orientalia Lovaniensia Analecta 134), p. 335-378 H.S. Haddad, "Georgic" Cults and Saints of the Levant, "Numen", Vol. 16, Fasc. 1, Apr. 1969, p. 21-39, see ; J. Mackley, "St. George: patron saint of England?", paper presented to: Staff Researches Seminar, University of Northapmton, 5 May 2011
از معجزاتی که برای او دانسته‌اند این است که روی هر زمین خشکی می‌نشست، زمین، سبز و خرم می‌گشت و دلیل نامش، (خضر: سبز) نیز همین است. زندگی خضر، از قبل از زمان موسی تا زمان حاضر، و ادامهٔ زندگیش تا آخرالزمان، مورد اتّفاق مسلمانان است. به اعتقاد مسلمانان، خضر، طولانی‌ترین عمر را در میان فرزندان آدم دارد.
مفسران بر این باورند که داستان قرآنی موسی و همراهش در سوره کهف مربوط به موسی و خضر است. منبع داستان قرآنی سفر موسی و خضر، دقیقاً مشخص نیست. برانون اِم ویلر مورخ، می‌گوید که به‌نظر نمی‌رسد این داستان پیشینه مستقیم مسیحی یا یهودی داشته باشد هرچند که نمونه‌های مشابهی از آن در دیگر ادیان موجود است.
یکی از مهم‌ترین فرضیه‌ها در مورد منبع داستان موسی و همراهش در قرآن، فرضیه‌یِ مورخِ هلندی اوایل قرن بیستم، است. او گفت که این داستان از یک افسانه یهودی مشتق شده که ماجرای خاخام تلمودی، "جاشوا بن‌لاوی" و "الیاس"، پیامبرِ تورات است. در این داستان یهودی نیز مانند داستانِ موسی و همراهش (احتمالاً خضر)، بن‌لاوی می‌خواهد از الیاس پیروی کند؛ الیاس با درخواستش موافقت می‌کند بدین شرط که اقدامات احتمالیش را زیر سوال نبرد. یک شب، بن‌لاوی و الیاس میزبان مرد فقیری هستند که فقط یک گاو دارد. الیاس آن گاو را سلاخی می‌کند. فردای آن روز، مردی ثروتمند از پذیرایی از آن دو، امتناع می‌ورزد، اما الیاس، بدون دریافت دستمزد، دیوار آن مرد را تعمیر می‌کند. در نهایت، مردم نیز از پذیرایی از این دو در کنیسه‌ای مجلل خودداری می کنند، ولی توسط گروهی از مردم فقیر میزبانی می شوند. الیاس از خدا می‌خواهد که همه افراد کنیسه را به حاکم تبدیل کند و تنها یک نفر از این کنیسه حکومت کند. هنگامی که بن‌لاوی از الیاس علت این کارهایش را سؤال می‌کند، او توضیح می‌دهد که آن گاو را به‌عنوان قربانی به‌جای همسر مرد میزبان که قرار بود در آن روز بمیرد، کشت؛ و دیوار فرد ثروتمند را تعمیر کرد تا مرد نتواند گنج زیر دیوار را پیدا کند؛ و اینکه دعای پایانیش به این دلیل بوده که سرزمین تک‌فرمانروا بهتر از سرزمینی است که چندین حاکم داشته‌ باشد. ونسینک معتقد بود که قرآن داستان خضر را مستقیماً از این منبع یهودی گرفته است، اما نام شخصیت‌ها تغییر کرده‌اند.
این افسانه یهودی برای اولین بار در اثری عربی توسط محقق یهودی تونسی قرن یازدهم، نسیم بن یعقوب، حدود چهارصد سال پس از تألیف قرآن، تأیید شده است.  در اوایل سال ۱۹۶۰ میلادی استدلال کرد که به‌نظر می‌رسد این داستان «کاملاً وابسته به متن قرآن» است. حتی زبان و لحن بیان داستان، بیشتر شبیه به متون عربی کلاسیک معمولی است تا داستان‌های دیگر بن ژاکوب با منشأ و بیان واضح تلمودی. ویلر با اشاره به اینکه مجموعه بن‌یعقوب شامل داستان‌های دیگری با پیشینه‌ اسلامی است، می‌گوید که داستان یهودیِ الیاس و بن‌لاوی، تحت تأثیر اسلام و داستان قرآنی خلق شده‌ است و مشابهت‌های آن با داستان مذکور قرآن، با شرح‌های تفاسیر اسلامیِ پسین بیشتر مطابقت دارد. مثلاً روایت اجمالی از خود قرآن، داستان یهودی شامل بن‌لاوی است که به‌دنبال الیاس می‌گردد، همانطور که در تفاسیر اسلامی خداوند به موسی می‌گوید به‌دنبال خضر بگردد؛ در‌حالی‌که خود قرآن هرگز بیان نمی‌کند که ملاقات موسی و خضر خواسته یا ناخواسته بوده است. ارتباط نزدیک بین الیاس و خضر نیز برای اولین بار از تعدادی از منابع اولیه اسلامی گواهی شده‌ است. ویلر نتیجه می‌گیرد که این بن‌یعقوب بوده که داستان الیاس را از قرآن تقلید کرده و نه برعکس.
یکی دیگر از داستان‌های اولیه شبیه به داستان خضر، منشأ مسیحی دارد. دست‌نوشته یونانی آسیب‌دیده و غیر‌استاندارد قرن سیزدهم به‌نام لیمون پنوماتیکوس. این اثر از راهب بیزانسی پیش از اسلام به‌نام جان موشوس است. این اثر درباره ماجرای یک راهب و فرشته‌ است. فرشته در این داستان به شرحِ کارهای عجیبی می‌پردازد که پیشتر انجامشان داده. فرشته روزی از میزبان سخاوتمندش جامی دزدیده بود، زیرا می‌دانست که میزبان نیز آن جام را دزدیده بوده و به‌کارگیری آن، کارنامه اعمال میزبان را بیشتر به گناه آلوده می‌کند. او پسر میزبان دیگری را کشته بود؛ زیرا می‌دانست که پسر اگر بالغ شود گناهکار می‌شود، اما اگر قبل از ارتکاب گناه بمیرد به بهشت ​​می‌رود. سرانجام، فرشته دیوار مردی را که از پذیرایی از آنها امتناع کرده بود، تعمیر کرد؛ زیرا می‌دانست که گنجی در زیر آن وجود دارد که ممکن است مرد آن را پیدا کند. مورخ فرانسوی، راجر پارت می‌گوید که این داستان مسیحی، نسبت به افسانه یهودی، نزدیکی بیشتری با روایت قرآن دارد. مثلاً، فرشته در داستان یونانی و «عَبْداً مِنْ عِبادِنا»(بنده‌ای از بندگانمان) در قرآن، بر‌خلاف چهره‌های نام‌برده الیاس در داستان یهودی یا خضر در تفسیر اسلامی، هر دو مجهول و مبهم هستند. داستان فرشته و راهب بخشی از سنت مسیحی گسترده‌تر تئودیسه است که ممکن است بر نویسنده قرآن تأثیر گذاشته باشد. گابریل سعید رینولد داستان مسیحی را منبع احتمالی روایت قرآن می‌داند.
چهره‌های زیادی در تاریخ ایران پیش از اسلام وجود دارند که طی جریان اسلامی‌سازی در شخصیت خضر (به‌معنای سبز) ظهور یافته‌اند. یکی از آنها به‌طرز متناقضی یک زن، آناهیتا است. محبوب‌ترین زیارتگاه زرتشتیان در یزد به آناهیتا اختصاص دارد. برای زرتشتیان، مهمترین زیارتگاه، پیر سبز است. نام حرم از سرسبزی شاخ و برگ‌های اطرافش گرفته شده‌است.Jenny Rose, "Zoroastrianism: An Introduction", India, 2010: I.B. Tauris, p. 123. این معبد، هنوز هم برای زرتشتیان ایران کاربردی و مقدس است.Michael Strausberg, "Zoroastrian Rituals in Context", Leiden, 2004: Brill, p. 563; Payam Nabarz, "The Mysteries of Mithras. The Pagan Belief That Shaped the Christian World", foreword C. Matthews, CANADA, 2005, p. 99-100.
هر ساله از ۲۴ تا ۲۸ خرداد، هزاران زرتشتی از هند و سایر کشورها با زرتشتیان ایران به یزد می‌آیند تا پیر سبز را زیارت کنند. نمازگزاران برای باران دعا می‌کنند و سبز شدن طبیعت و تجدید حیات را جشن می‌گیرند.https://www.mehrnews.com/news/1626448/%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D9%87%D9%85%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%87%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%B2%D8%B1%D8%AA%D8%B4%D8%AA%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%BE%DB%8C%D8%B1%D8%B3%D8%A8%D8%B2-%DA%86%DA%A9-%DA%86%DA%A9-%D9%85%DB%8C%D8%B9%D8%A7%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%B2%D8%B1%D8%AA%D8%B4%D8%AA%DB%8C%D8%A7%D9%86https://www.isna.ir/news/8403-10719/%D8%B2%D8%B1%D8%AA%D8%B4%D8%AA%D9%8A%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D9%87-%D8%B2%D9%8A%D8%A7%D8%B1%D8%AA-%D9%BE%D9%8A%D8%B1-%D8%B3%D8%A8%D8%B2-%D9%85%D9%8A-%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF همانطور که بابیان می‌گویند:"خضر به الهه آب زرتشتی، آناهیتا مربوط است و برخی از پناهگاه‌های سابق او در ایران به خضر (پیر سبز) مربوط شده است." Babayan cites Babayan also cites something listed only as "Mīrshokrā'i, "Tahlīl az Rasm-i Sunni-yi Chihilum-i Bahār, Kirmanshenasi", Kirman (1982), 365–374."
گفته می‌شود خضر از اولاد سام بن نوح و پسرخالهٔ ذوالقرنین است. در وجه تسمیه خضر نوشته‌اند که هر کجا می‌نشست سبز می‌شد و به همین دلیل خضر (سبز) نام گرفته است. با این حال بنا به برداشتی نیز، دو نفر با نام خضر وجود داشته‌اند، خضر اکبر که از اولاد سام بن نوح بوده و خضر ثانی که از انبیای بنی‌اسرائیل و مصاحب موسی بوده‌ است.عماد زاده اصفهانی، قصص الانبیا، ص ۳۴۲
او یکی از چهار مادر هستی در اشعار فردوسی است که با لقب مشک خوانده شده‌ است:
یک بررسی دقیق‌تر متون مختلف نشان می‌دهد که نسخ بعدی داستان‌های ذوالقرنین به قرآن وابسته‌اند به‌طوری‌که از طریق مفسران اولیهٔ مسلمان فهمیده می‌شود عناصر کلیدی داستان‌های بعدی مانند وجه تسمیهٔ «ذوالقرنین» که نسبت داده شده به کوروش هخامنشی مدیون منابع آن‌ها در تفاسیر است.
در روایت‌های مختلف، خضر را با ذوالقرنین مرتبط می‌دانند. درباره کیستیِ ذوالقرنین نیز گمانه‌های گوناگونی وجود دارد؛ مشخص نیست که کوروش هخامنشی است یا اینکه صعب پادشاه حمیری است که در قرآن بزرگ‌نمایی شده یا شخصی دیگر. در یک روایت، خضر و ذوالقرنین از سرزمین تاریکی عبور می‌کنند تا آب زندگانی را بیابند. ذوالقرنین در جستجوی چشمه گم می‌شود اما خضر آن را می‌یابد و از آن می‌نوشد و حیات جاودان می‌یابد. به‌نقل از وهب بن منبیه و ابن‌هشام، خضر بوده که پس از ملاقات با شاه در بیت‌المقدس، لقب ذوالقرنین را به او داده‌ است. همچنین نسخه‌های مختلفی از رمان اسکندر وجود دارد که در آن خضر به‌عنوان خدمتکار اسکندر مقدونی ظاهر می‌شود. در اسکندرنامه که نویسنده‌اش ناشناس است، ذوالقرنین از خضر خواسته تا او و سپاهیانش را به‌سوی آب حیات هدایت کند. خضر موافقت می‌کند و سرانجام به‌تنهایی به آب حیات می‌رسد. دقیقاً مشخص نیست که در ادبیات دوران میانه‌ خاورمیانه منظور نویسندگان از اسکندر، اسکندر مقدونی بوده یا شخصیتی دیگر.
شخصیت خضر ممکن است از طریق اختلاط فرهنگ‌ها در طول جنگ‌های صلیبی وارد ادبیات اروپایی شده‌ باشد.Ahmad, Hadhrat al-Hajj Mirza Bashirudeen Mahmood -Khalifatul Masih II. "Tafsir e Kabir" iv. (10 Volumes. Rabwah, 1962).
در بخش‌هایی از هندوستان، خضر به‌نام خواجه‌ خضر و روح رودخانه‌‌ها و چاه‌ها شناخته می‌شود. در اسکندرنامه از او به‌عنوان قدیسى که بر چشمه آب حیات نظارت دارد، یاد شده‌ است و هندوها و مسلمانان او را محترم مى‌شمارند. او گاهی به‌صورت پیرمردی با لباس سبز به تصویر کشیده می‌شود و اعتقاد بر این است که سوار بر ماهی است.
زیارتگاه اصلی او در جزیره‌ای از رودخانه سند در کنار باکار در پنجاب پاکستان است.
داستان خضر در قرآن آمده‌ است اما بر‌اساس روایات و تفاسیر گفته می‌شود این شخص خضر است.
داستان خضر در آیات ۶۵ تا ۸۲ سورهٔ کهف در قرآن چنین آمده‌است:
60تا82کهف-259بقره
در شاهنامه فردوسی در داستان پادشاهی اسکندر زمانی که اسکندر در جستجوی آب زندگانی بود به خضر می‌رسد. اسکندر در این ملاقات گوش به فرمان خضر است:
شهرهای اسرائیلی در این فهرست، شهرهایی در اسرائیل و شهرک‌های یهودی‌نشین با موقعیت شهری در بخش اشغالی کرانه باختری هستند، که اورشلیم شامل بخش اورشلیم شرقی اشغالی می‌شود. این فهرست بر اساس شاخص فعلی سازمان مرکزی آمار اسرائیل تهیه شده‌است. در سیستم حکومت محلی اسرائیل، برای شهرهایی با جمعیت بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر، شهرداری می‌تواند توسط وزارت کشور به شورای شهر واگذار شود. به‌طور کلی، اصطلاح «شهر» به شوراهای محلی یا توده‌های شهری اشاره نمی‌کند، اگر چه یک شهر مشخص اغلب شامل بخش کوچکی از جمعیت منطقه شهری یا منطقه کلان‌شهری است.
اسراییل دارای ۱۵ شهر با جمعیت بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر، از جمله اورشلیم با بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ نفر (شامل اورشلیم شرقی اشغالی) و تل‌آویو است. در مجموع، وزارت کشور اسرائیل به ۷۶ شهرداری عنوان شهر اعطا کرده‌است. دو شهر دیگر مد نظر قرار دارند: کاسیف، شهری طراحی شده برای ساخته شدن درصحرای نگب، و هریش که در ابتدا شهر کوچکی بود و در حال حاضر به شهری بزرگ تبدیل شده‌است؛ و همچنین اسرائیل شهرهایی کاملاً نظامی نشین دارد.
این فهرست دربرگیرندهٔ چهار شهرک یهودی‌نشین در کرانه غربی، منطقه ای خارج از قلمرو حاکمیت اسرائیل، است که شورای امنیت سازمان ملل، مجمع عمومی سازمان ملل متحد، دیوان بین‌المللی دادگستری و کمیته بین‌المللی صلیب سرخ آن را سرزمین اشغالی فلسطین می‌نامند. محدوده و جمعیت اورشلیم شامل اورشلیم شرقی است که عملاً توسط اسرائیل پیوست شده و بر اساس قانون اورشلیم در مرزهای شهری آن قرار دارد. با این حال، این منطقه از سوی جوامع بین‌المللی که اورشلیم شرقی را بخشی از قلمرو فلسطین اشغالی می‌دانند، به رسمیت شناخته نمی‌شود.
جدول زیر فهرستی از تمام شهرهای اسرائیلی بر اساس نام، استان، جمعیت و مساحت بر مبنای سازمان مرکزی آمار اسرائیل است.
املای رسمی
کامیکیری (髪切り) ""مو-چین"" از دیوهای افسانه‌ای ژاپنی است . شهرت این دیو در این است که موی مردم را از ریشه می‌چیند . او بیشتر در حمام این کار را انجام می‌دهد، و بیشتر از موی دخترهای خدمتکار خوشش می‌آید . در عصر میجی خبر هجوم روح مو-چین حتی به روزنامه‌ها راه یافت .
گفته می‌شود که اگر کسی می‌خواهد با شخصی ازدواج کند که در واقع جانور یا روح در صورت آدمی است، برای جلوگیری از این ازدواج وی مورد هجوم "کامیکیری" قرار می‌گیرد .
بریدن آلت زنانه ، همچنین شناخته شده به ختنه زنان،female circumcision ناقص‌سازی جنسی زنان و مثله کردن جنسی زنان،female genital mutilation بر اساس تقسیم‌بندی سازمان بهداشت جهانی به یکی از چهار عمل زیر اشاره دارد: مثله کردن آلت زنانگی از نوع اول شامل برداشتن جزئی یا کلی کلیتوریس و/یا غلفه‌است (کلیتوریکتومی)،clitorectomy نوع دوم شامل برداشتن جزئی یا کلی کلیتوریس و لب‌های کوچک فرج با/بدون بریدن لب‌های بزرگ فرج، نوع سوم شامل تنگ کردن مجرای مهبل با ایجاد یک مهر و موم پوششی با قطع کردن و تغییر مکان دادن لب‌های کوچک فرج و/یا لب‌های بزرگ فرج، با یا بدون برش کلیتوریس، و نوع چهارم شامل هرگونه عمل خطرناک دیگر بر روی آلت تناسلی زنان به مقصودی غیر پزشکی مانند: سوراخ کردن، سوزن زدن، شکافتن و غیره می‌باشد. سازمان ملل متحد بریدن آلت جنسی زنان تحت عنوان «سنت و آیین» را مردود و عمل ناقص‌سازی اندام جنسی زن را مصداق بارز «شکنجه» می‌داند.ناقص‌سازی دستگاه تناسلی زن «شکنجه» است ، دویچه وله فارسی
این عمل پیامدهای منفی بسیاری بر سلامت و روان دختران و زنان دارد. در بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰ میلادی، برش دستگاه تناسلی زنان به شکل عمده‌ای مشکلی پزشکی در نظر گرفته می‌شد، ولی از سال ۱۹۹۰ میلادی به بعد گفتمان‌های پیرامون این موضوع به نقض حقوق اصلی انسانی نیز توجه می‌کنند و این عمل نقض حقوق اساسی زنان و کودکان شمرده می‌شود. از سال ۲۰۰۳ میلادی، ۶ فوریه به عنوان روز بین‌المللی عدم هرگونه مدارا با مثله کردن جنسی زنان نامگذاری شده‌است. سازمان ملل متحد برنامه‌ای برای کاهش قابل ملاحظه میزان انجام این عمل تا سال ۲۰۱۵ دارد و اقداماتی برای برچیدن این رسم در دو سطح جامعه و ملی پیشنهاد کرده‌است.
گمان می‌رود که ظهور آداب مربوط به بریدن آلت تناسلی زنان برای اولین بار در مصر باستان در دره رود نیل اتفاق افتاده باشد، و از آنجا به نواحی اطراف مانند حوزه رود نیل، شمال شرقی و غرب آفریقا گسترش یافته باشد.Kassamali, Noor (2003) «Genital Cutting." Encyclopedia of Women & Islamic Cultures, Compiled by Afsaneh Najmabadi Published by BRILL, 2003 , 9789004128194 134 pages یک نظریه می‌گوید: این رسم هدفش جلوگیری اختلالات جنسی نبوده‌است، بلکه نوعی مناسک گذار به حساب می‌آمده‌است که ریشه آن در افسانه‌های بدویان مصری و دیگر مردمان آفریقا یافت می‌شود. بریدن آلت تناسلی زنان به صورت سنتی در بیش از ۳۰ کشور جهان انجام می‌شود که بیشتر آن‌ها آفریقایی هستند. این عمل بر روی بسیاری از زنان مهاجر آفریقای‌تبار ساکن در اروپا و آمریکای شمالی، انجام شده‌است. در میان کشورهای فارسی زبان، در جنوب و غرب ایران این رسم وجود دارد. به گزارش بنیاد جمعیت سازمان ملل تعداد زنان ختنه شده در جهان ۱۲۰ تا ۱۴۰ میلیون بوده و هر ساله سه میلیون دختر دیگر نیز در معرض این خطر هستند. در طی سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۶ میزان زنان ختنه شده به صورت تدریجی رو به کاهش بوده‌است. این عمل را به دلیل باورهای سنتی جنسی، اجتماعی، باورهای غیر علمی طبی و زیبایی‌شناختی، و مذهبی انجام می‌دهند.
در کشورهایی که انجام این عمل مرسوم است، امکان دارد به‌صورت خیلی پراکنده و غیرمنظم مرسوم باشد یا تقریباً توسط همه مردمان آن کشور انجام شود. رابطه مشخصی بین انجام این رسم و مذهب خاصی نیز وجود ندارد: به عنوان مثال در ناحیه‌ای در جنوب نیجریه پنج گروه نژادی برش دستگاه تناسلی را انجام می‌دهند ولی یکی از آن‌ها مسلمان است، دو تا از آن‌ها عمدتاً مسیحی هستند، و دوتای دیگر مذهب سنتی‌شان را دارند. پیرامون موضع‌گیری اسلام در قبال ناقص‌سازی جنسی زنان سخن بسیار رفته‌است. قرآن در مورد ختنه زنان صحبتی نمی‌کند، اما احادیث متناقضی در رد و حرمت آن روایت شده‌است. در میان امامان اهل سنت احمد حنبل آن را مکرومه (عمل نجیب) می‌دانست؛ شافعیان ختنه زنان را در حد بریدن پوست کوچکی که در نوک دستگاه جنسی زنان قرار دارد واجب می‌دانند. در میان شیعیان به‌جز یک استثنا (فرقه مستعلوی) شیوع ندارد. موضع‌گیری مراجع شیعه متفاوت است. عده‌ای آن را مستحب می‌دانند و برخی دیگر سنتی جاهلی‌اش می‌دانند که در صورت آسیب‌رسانی جسمی حرام است. ختنه زنان در میان یهودیان اتیوپی نیز دیده می‌شود هر چند که بین یهودیان در دوران باستان مرسوم نبوده و نامی از آن در عهد عتیق یا عهد جدید نیامده‌است.
یافتن نام مناسب برای اشاره به برش دستگاه تناسلی زنان برش موضوعی جدال‌برانگیز بوده‌است. به صورت سنتی از کلمه «ختنه زنان» استفاده می‌شده‌است. این کلمه در متون فقهی اسلامی و همچنین در متون مردم‌شناسان مرسوم است. این رسم در بندر کنگ «تیغ سنت و فرهنگ» خوانده می‌شود.۷۰ درصد زنان بندر کنگ هرمزگان ختنه می‌شوند ، کانون زنان ایرانی اهالی مالزی آن را گوسارانgusaran (به معنی «حقیقت سوهان زدن دندان‌ها» می‌خوانند) زیرا در غروب قبل از سوهانی خیالی به دندان‌ها زده می‌شود.«The Malays call it gusaran “fact of filing down the teeth”, because it is preceded, the evening before, by a fictitious filing-down of the teeth." in "K̲H̲afḍ or k̲h̲ifāḍ.» Encyclopaedia of Islam, Second Edition. در جاوه آن را «سنت» می‌خوانند. اهالی موأب آن را «سرّ» می‌خوانند زیرا عموماً این کار به صورت مخفیانه انجام می‌شود و مردان از آن آگاه نمی‌شوند. همچنین ختنه زنان و مردان گاهی «طهر» نیز خوانده می‌شود. در متون اسلامی و عربی، «خفض» یا «خفاض» به صورت خاص در اشاره به ختنه زنان استفاده می‌شود در حالی که الفاظ «ختن» یا «ختان» برای هم مرد و هم زن استفاده می‌شود.O. Meinardus, "K̲H̲afḍ or k̲h̲ifāḍ", :دانشنامه اسلام در اینجا خفض در لغوی‌اش به معنی «کاستن» به کار رفته‌است.Denny, Frederick Mathewson. "Circumcision." Encyclopaedia of the Qurʾān
از اواخر دهه هفتاد میلادی لغت Female Genital Mutilation (FGM)(معنی لغوی: "«مثله‌کردن آلت تناسلی زنان»") مورد استقبال قرار گرفت؛ و در سال ۱۹۹۰، این واژه در "سومین کنفرانس کمیته بین آفریقایی در مورد مناسک سنتی که بر سلامت زنان و کودکان تأثیر دارد" (IAC)Inter-African Committee on Traditional Practices Affecting the Health of Women and Children در آدیس آبابا، اتیوپی، پذیرفته شد. یک سال بعد، سازمان بهداشت جهانی (سازمان تخصصی زیر مجموعه سازمان ملل) به سازمان ملل توصیه نمود تا این واژه را بکار گرفته شود. به‌دنبال این توصیه، این واژه به‌طور گسترده در اسناد سازمان ملل مورد استفاده قرار گرفت. Retrieved on 2007-12-24.
برگزیدن این نام جدید به دلایلی چند بود. از آنجا که ضررهای این عمل امروزه شناخته شده‌است استفاده از این لفظ بار معنایی سنگینی مبنی بر مضر بودن و خطرناک بودن آن داشته، ناقض حقوق زنان و غیرانسانی بودن آن نشان داده می‌شود. امید می‌رفت که که پذیرش این نام، رایزنی‌های بین‌المللی جهت مبارزه با این رسم را تسهیل نماید. علاوه بر این به دلیل اینکه شباهتی بین این عمل و ختنهٔ مردان وجود ندارد، استفاده از لفظ "ختنه" هنگام نقد ختنه زنان ممکن است باعث توهین به یهودیان و مسلمانانی که ختنه مردان را انجام می‌دهند بشود، بریدن آلت تناسلی زنان تفاوت‌های بنیادین با ختنه دارد. ختنه زنان برخلاف ختنه مردان پس از زمان عمل باعث ایجاد ناراحتی می‌شود و پاسخ جنسی شخص را کاهش می‌دهد. همچنین برخلاف ختنه مردان بخشی از قصد انجامش مهار جنسی شخص ختنه شده می‌باشد.
استفاده از لفظ «مثله‌کردن زنان» منتقدینی داشته‌است. منتقدان استدلال می‌کنند این کلمه واژه‌ای تحقیرآمیز و ارزشی بوده، زیرا قصد آزار دادن و مثله‌کردن را به کل افراد یک جامعه نسبت می‌دهد (در حالی که چنین چیزی در اکثر موارد صحت ندارد) و ممکن است زنانی که تحت این عمل قرار گرفته‌اند و خود را مثله شده نمی‌یابند و خانواده‌شان را مثله‌گر نمی‌دانند، این توصیف را توهینی به خود و به خانواده‌شان بپندارند. گروه فعالان زن آفریقایی برای تحقیق و توسعه *The Association of African Women for Research and Development ضمن اعلام مخالفت با برش دستگاه تناسلی زنان، استفاده از کلمهٔ «مثله‌کردن جنسی زنان» را به شدت محکوم کرده و استفاده از این‌گونه کلمات تحقیرآمیز را مصداق نژادپرستی و روحیه تخاصمی غربی‌ها دانسته‌است.
از اواخر دهه نود عبارت Female Genital Cutting (FGC) (معنی لغوی: «بریدن آلت تناسلی زنان») نیز در متون علمی و تحقیقاتی مورد استفاده قرار گرفت.
به گفتهٔ سازمان بهداشت جهانی شواهدی وجود داشت که لفظ مثله‌کردن زنان مقاومت‌هایی در سطح جوامع به وجود می‌آورد و مبارزه با این رسم را در سطح جوامع بومی مشکل می‌نماید؛ بنابراین با توجه به اهمیت و نیاز به استفاده از واژهٔ «مثله‌سازی» در سطح سیاست‌گذاری کلان و همچنین نیاز هم‌زمان به استفاده از عبارتی با پیش‌قضاوت‌برانگیزی کمتر در سطح جوامع بومی، لفظ «برش/مثله‌کردن جنسی زنان» توسط سازمان‌های وابسته به سازمان ملل نظیر یونسکو به کار می‌رود. البته تمام سازمان‌های وابسته به سازمان ملل موافقت کرده‌اند که به عنوان یک ابزار در رایزنی‌های خود از" «مثله‌کردن جنسی زنان»" استفاده نمایند.
برخی منابع فارسی‌زبان لفظ «ناقص‌سازی جنسی زنان» را برای این عمل به کار می‌برند.
نام‌گذاری بریدن آلت تناسلی زنان موضوع مجادله برانگیزی برای مردم شناسان بوده‌است. برخی از مردم‌شناسان با اصرار بر احترام به عقاید و سنن فرهنگ‌ها نامگذاری «مثله‌کردن جنسی زنان» را رد کرده و به جای آن عناوینی مانند «جراحی سنتی زنان» را پیشنهاد می‌کنند؛ پیشنهادی که توسط برخی محققان دیگر به دلیل غلط‌انداز بودنش مورد نقد قرار گرفته‌است.
خاستگاه جغرافیایی رسم قطع آلت تناسلی را، درهٔ رود نیل در مصر باستان می‌دانند. گمان بر این است که این رسم‌ها بعدها به نواحی اطراف چون حوزه رود نیل، و شمال شرق و غرب آفریقا گسترش یافته‌است. قدیمی‌ترین شاهد موجود مومیاییهایی هستند که به ۲۰۰ سال قبل از میلاد بازمی‌گرداند و آثار قطع کلیتوریس در آن‌ها پیداست.Šakūrzāda, Ebrāhīm, and Omidsalar, Mahmoud "Circumcision", Encyclopædia Iranica مورخ یونانی هرودوت وجود این رسم را در بین مصریان در سال پنجم پیش از میلاد گزارش کرده‌است. هرودوت همچنین گزارش می‌کند که رومی‌ها، اتیوپیها، و فنیقی‌ها نیز قطع دستگاه تناسلی زنان را انجام می‌دهند. جغرافی‌دانان یونانی استرابو آن را در بین مصریان در حدود سال ۲۵ قبل از میلاد گزارش می‌کند. این رسم هدفش جلوگیری از بی‌قاعدگی جنسی نمی‌بود، بلکه نوعی مناسک‌گذر به حساب می‌آمده‌است که ریشه آن در افسانه‌های مربوط به مصر باستان و دیگر مردمان آفریقا بوده‌است. این مردمان بر این اعتقاد بودند که ارواح خدایان و انسان‌ها دوجنسی می‌باشند. این ارواح ویژگی‌های دوجنسی خود را روی ارگان‌های تناسلی تصویر می‌کنند. بدین گونه، زنانگی مرد در پوست روی اندام جنسی مرد، و روح مردانه زن در کلیتوریس او است. برش این بخش‌ها عملاً بخش زنی مرد را می‌زداید و او را به یک مرد کامل تبدیل می‌کند؛ و بخش مردی زن را می‌زداید و او را به یک زن کامل تبدیل می‌کند. امروزه هنوز زنان مصری به زنانی که ختنه نشده‌اند با دید تحقیر نگریسته و می‌گویند: «تو مثل یک مرد هستی».
سازمان بهداشت جهانی (WHO) در سال ۱۹۹۷ میلادی مُثله‌کردن آلت تناسلی زنان را بر سه نوع تقسیم‌بندی کرده بود که در شکل نمایش داده شده‌است.WHO (World Health Organization), Fact sheet N153, April 1997 گزارش جدیدتر سازمان ملل چهار گونهٔ این عمل را برمی‌شمارد:
در تقسیم‌بندی‌ای دیگر بریدن آلت تناسلی زنان دست‌کم بر سه گونه است:
در بیانیه مشترکی که سازمان بهداشت جهانی، یونیسف، یونسکو، حقوق بشر سازمان ملل متحد و سایر سازمان‌های وابسته به سازمان ملل علیه ناقص‌سازی زنان منتشر نموده‌اند صریحاً عنوان شده‌است که هیچ سود پزشکی برای ختنه زنان شناخته نشده‌است و در عوض مشخص شده‌است که این عمل برای دختران و زنان از بسیاری جهات مضر و خطرناک می‌باشد. تحقیقات نشان می‌دهد که مضرات ختنه زنان بیش از فواید پیشنهادی توسط طرفداران آن است.
به گفته سازمان بهداشت جهانی هر برش در اعضای بدن می‌تواند مخاطره انگیز باشد خصوصاً اگر تحت شرایط غیر بهداشتی انجام شود، اما اکثر خطرات شدید ذکر شده برای بریدن آلت تناسلی زنان مربوط به شدیدترین نوع (ختنه فرعونی) می‌باشد. سازمان یونیسف در مورد کسانی که به وجود ختنه نوع شدید و خفیف اعتقاد دارند بیانیه می‌کند: «ما به شدت نگران این موضوع هستیم که ختنه زنان در بسیاری موارد توسط کادر پزشکی و در درمانگاه انجام می‌شود. در برخی جوامع که ختنه زنان بسیار رایج است این تفکر وجود دارد که می‌توان عمل ختنه زنان را به صورت خفیف و توسط کادر درمانی انجام داد. اما واقعیت این است که این عمل کلاً مردود است و نوع شدید و خفیف ندارد.» بیانیه آژانس‌های سازمان ملل علیه ختنه زنان، وبگاه یونیسف
ناقص‌سازی زنان پیامدهای منفی بر سلامت و روان زنان و دختران دارد. اولین مشکلات در زمان عمل رخ می‌دهد. تقریباً تمام دختران در هنگام عمل دردی جانکاه و خون‌ریزی را تجربه می‌کنند. در بعضی انواع ناقص‌سازی پای دختران باید برای روزها یا هفته‌ها به هم بسته شود که بسیار وضع ناراحت‌کننده‌ای را به دختران به وجود می‌آورد. عفونت‌های بعد از عمل نیز محتمل است. هرچند تعداد این مورد تنها زمانی مستند می‌شود که بیمار جهت درمان به بیمارستان مراجعه کند. ناقص‌سازی پیامدهای ناگوار بلند مدت متعددی دارد. کاهش لذت جنسی، دردهای عصبی، عفونت، مشکلات روانی، و استرس‌های بعد از عملpost-traumatic stress disorder اختلال‌های ادراری، آسیب به ارگان‌های مجاور، عوارض روانی جنسی از جمله این پیامدهای ناقص‌سازی است.Abu Sahlieh S. (1994) "To mutilation in the name of Jehovah or Allah: legitimization of male and female circumcision." Med Law, July; 130(7-8): 575- 622 همچنین بریدن دستگاه تناسلی زنان میزان احتمال ابتلا به عفونت‌ها را افزایش می‌دهد و سبب هپاتیت نوع ب، HIV و انتقال عفونت‌ها از جمله انتقال ویروس می‌گردد. بروز عفونت لگنی در زنانی که ختنه شده‌اند بیشتر بوده، و این ممکن است باروری آن‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. از نظر آماری، زنان عقیم در بین کسانی که قطع دستگاه تناسلی نوع سوم انجام داده‌اند بیشتر یافت می‌شود. کشور سومالی بیشترین تعداد برش دستگاه تناسلی نوع سوم را دارد، و بیشترین نرخ مرگ نوزادان و مرگ مادر در جهان را نیز داراست. اگر چه عوامل دیگر نیز در این موضوع دخیل هستند، ولی می‌توان بخشی از دلیل را به برش دستگاه تناسلی نسبت داد.
گونه نمادین ختنه (که به‌عنوان مثال در میان زنان مسلمان کشورهای جنوب آسیا مرسوم است) باعث برداشتن کلیتوریس یا تنزل در عملکرد دستگاه جنسی زنان نمی‌شود، و عموماً به‌صورت عمده‌ای ملایم‌تر از ختنهٔ مردان انجام شده و متعاقباً شانس عفونت یا ناقص‌سازی دستگاه جنسی در مقایسه با ختنهٔ مردان در آن کمتر می‌باشد.Harris, Colette; Shefer, Miri; Bennett, Linda Rae; Gibson, Diana; Jörg, Theresia. "Health Practices", Encyclopedia of Women & Islamic Cultures, Brill
یکی از مهم‌ترین دلایل سنتی انجام ناقص‌سازی جنسی زنان، برای کنترل یا کم‌کردن میل جنسی زنان است. اما طبق تحقیق کومو توماس، عملی که قرار بوده بی‌قاعدگی در امور جنسی را بکاهد، عملاً سبب تشدید آن شده‌است چرا که موجب شده زنانی که رضایت جنسی کمتری از آمیزش جنسی یافته‌اند به‌دنبال مردانی بگردند که رضایت جنسی بیشتری به آن‌ها بدهند. در نظرسنجی‌هایی که در مصر و سودان انجام گرفته زنان گزارش از آمیزش دردناک داده‌اند ولی اعتقاد نداشتند که میزان شهوت آن‌ها یا قابلیت آن‌ها برای رسیدن به ارگاسم کاهش یافته‌است. برخی از منتقدان بریدن آلت تناسلی زنان آن را تضمین باکرگی نمی‌دانند: در تحقیقات انجام شده زنان سودانی گفته‌اند که برخی از زنان برای مردانشان خودشان را مجدد ختنه کرده زیرا این کار باعث می‌شود که کانال مهبل تنگ‌تر شده و باکرگی شبیه‌سازی شود. به‌علاوه زنان مطلقه و بیوه‌ها نیز قبل از ازدواج مجدد این کار را انجام می‌دهند. بر پایهٔ این مشاهدات، منتقدان این‌گونه نتیجه‌گیری کرده که ختنه باعث تضمین باکرگی نیست.
هرچند درمانی برای آسیب دیدگان نیست، اخیراً روش‌های جراحی پلاستیک برای مقداری بازسازی آسیب دیدگی‌ها و بازگرداندن حساسیت جنسی به کار می‌رود. از آنجا که فقط چند سانتیمتر از کلیتوریس بیرون از بدن و در معرض بریده‌شدن است، می‌توان از بخش داخلی کلیتوریس استفاده کرد و تا حدی زنان ختنه شده را درمان نمود. هرچند که حساسیت جنسی این بخش درونی کلیتوریس به اندازه بخش خارجی نیست. خود این درمان در صورتی که به دست افراد ناوارد انجام شود می‌تواند خطرناک هم باشد.
مسئله ختنه زنان در غرب زمانی توجه وسیعی را در بین افکار عمومی جلب نمود که تعدادی زنان از غرب آفریقا در آمریکا تحت عنوان آنکه اگر به کشور خود بازگردند در معرض این عمل جراحی قرار خواهند گرفت، تقاضای پناهندگی نمودند.
در بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰ میلادی، برش دستگاه تناسلی زنان به شکل عمده‌ای مشکلی پزشکی در نظر گرفته می‌شد، ولی از سال ۱۹۹۰ میلادی به بعد گفتمان‌های پیرامون این موضوع غالباً آن را ناقض حقوق اصلی بشر توصیف می‌کنند. سازمان یونیسف ناقص‌سازی جنسی زنان را نقض حقوق بنیادی دختران، تبعیض و نقض حقوق دستیابی به فرصت‌های برابر، سلامتی، رهایی از خشونت، جراحت، سوءاستفاده، شکنجه، بدرفتاری یا رفتار غیرانسانی و تحقیرآمیز، محافظت دربرابر سنت‌های خطرناک، و حق تصمیم‌گیری‌های مربوط به تولیدمثل دانسته‌است که همگی این حقوق در حمایت قوانین بین‌المللی هستند. در بیانیه‌ای که سازمان بهداشت جهانی و چندین سازمان وابسته با سازمان ملل علیه ناقص‌سازی زنان در سال ۲۰۰۸ منتشر کرده‌است، ناقص‌سازی زنان نقض حقوق بشر اعلام‌شده‌است. علاوه بر این، کنوانسیون‌ها و عهدنامه‌های جهانی و منطقه‌ای متعددی پشتیبان براندازی این رسم در سطح جهانی‌اند. از جمله این کنوانسیون‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:• Convention against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment
از سال ۲۰۰۳ به ابتکار "کمیته بین آفریقایی مناسک سنتی تأثیرگذار بر سلامت زنان و کودکان"The Inter African Committee on Traditional Practices Affecting the Health of Women and Children (IAC) و با تصویب کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل روز ۶ فوریه هرسال به عنوان روز بین‌المللی عدم هرگونه مدارا با مثله کردن جنسی زنان نامگذاری شده‌است. به گفته مدیر بنیاد جمعیت سازمان ملل، تورایا احمد عبید، این بنیاد خواستار تعهد جدی‌تر دولت‌ها برای سرمایه‌گذاری و اجرای برنامه‌هایی جهت پیشگیری از این عمل است و تأیید می‌کند که بین ۱۲۰ تا ۱۴۰ میلیون زن در سراسر جهان، ناقص‌سازی جنسی شده‌اند و سه میلیون دختر هر ساله در معرض خطر آن قرار دارند.
دلایل انجام این عمل باورهای زیر است:
بر اساس مطالعه آماری که توسط کمیته‌ای وابسته به سازمان ملل در سال ۱۹۸۵ میلادی در آفریقا انجام پذیرفته، ۵۴ درصد افراد عرف رایج را دلیل اصلی برش دستگاه تناسلی دانسته‌اند. دلایل بعدی انجام وظیفه مذهبی و کاستن شهوات زنانه گزارش شده‌است. این نتایج سازگار با مطالعات آماریA. El-Dareer, Attitudes of Sudanese people to the practice of female circumcision, in International Journal of Epidemiology ۱۲ (۱۹۸۳), ۱۳۸–۴۴ است که دو سال قبل در سال ۱۹۸۳ در سودان انجام پذیرفته بود. از بین ۴۵۰۰ شرکت‌کننده، ۸۷٫۷ درصد از مردان و ۸۲٫۲ درصد از زنان این عمل را تأیید کرده بودند که دلایل اصلی آن‌ها سنت و عرف موجود و مذهب بود. دلایل دیگری که این افراد در حمایت از ختنه زنان ذکر کرده‌اند عبارت است از: تمیزی، قابلیت ازدواج، اجتناب از بی‌قاعدگی در امور جنسی، تضمین باکرگی، بهبود قابلیت تولید مثل، کاهش تلفات نوزادان و مادر، بالا بردن لذت جنسی شوهر.
بخشی از دلایل افراد محلی برای انجام این رسم، اجتناب از بی‌قاعدگی در امور جنسی و تضمین باکرگی زن است.