moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سپس می پرسد چه چیزی باعث شد ناسیونال سوسیالیست‌های متاخر به فکر هولوکاست بیافتند در حالی که پیشتر نسل‌کشی ارامنه را در سال ۱۹۱۵ مشاهده و آن را نابودی «به‌سبک آسیایی» ارزیابی کرده‌ بودند. جواب او این است که هیتلر پس از شکست استالینگراد در سال ۱۹۴۳، وقتی به «قفس موش» ارجاع می دهد جواب این سوال را داده است، جایی که افسران آلمانی اسیر شده در مسکو را در آنجا با شکنجه به اعتراف و همکاری وامی داشتند. نولته عبارت «قفس موش» را مطابق رمان "۱۹۸۴ جورج اورول روش شکنجه ی" چکیست‌های چینی (و نه روس) می داند و تفسیر لوبیانکا (Lubjanka)، مرکز شکنجه پلیس مخفی شوروی را اشتباه می داند. بدین ترتیب او مدعی است تمام روش های جنایتکارانه ناسیونال سوسیالیست ها به غیر از کشتن با گاز، قبلاً در دهه ۱۹۲۰ به کار رفته اند. بنابراین این سؤال را جایز و اجتناب ناپذیر می داند: Ernst Nolte: "Die Vergangenheit, die nicht vergehen will. Eine Rede, die geschrieben, aber nicht gehalten werden konnte." FAZ, 6. Juni 1986; zitiert nach: Ernst Reinhard Pieper (Hrsg.): "Historikerstreit. Die Dokumentation der Kontroverse um die Einzigartigkeit der nationalsozialistischen Judenvernichtung." Piper, München/Zürich 1987, S. 45; Volltext online im LeMO.
"آیا ناسیونال سوسیالیست ها، آیا هیتلر فقط به این دلیل که خود و هم نوعانشان را قربانیان بالقوه یا واقعی یک عمل «آسیایی» می دانستند، یک عمل «آسیایی» انجام دادند؟ آیا مجمع الجزایر گولاگ اصیل تر از آشویتس نبود؟ آیا «قتل طبقاتی» توسط بلشویک ها مقدمه ای منطقی و واقعی برای «قتل نژادی» توسط ناسیونال سوسیالیست ها نبود؟ آیا مخفی ترین اقدامات هیتلر را نمی توان با این واقعیت توضیح داد که او «قفس موش» را فراموش نکرده بود؟ آیا ممکن است آشویتس ریشه در گذشته ای داشته که نمی خواسته از بین برود؟"
نولته می نویسد نمی‌توان قتل‌ها را با مقایسه آن‌ها با قتل‌های دیگر توجیه کرد، اما نمی‌توان قتل‌های دسته‌جمعی «دیگری» را نادیده گرفت، زیرا «رابطه علت و معلولی» میان آنها برقرار است. Ernst Nolte: "Vergangenheit, die nicht vergehen will." In: Ernst Reinhard Pieper (Hrsg.): "Historikerstreit. Die Dokumentation der Kontroverse um die Einzigartigkeit der nationalsozialistischen Judenvernichtung." Piper, München/Zürich 1987, S. 39–46.
در ۲۵ ام آوریل ۱۹۸۶، مورخ مایکل استورمر ، مشاور سیاسی صدراعظم هلموت کهل در آن زمان، مقاله "تاریخ در یک سرزمین بی تاریخ (Geschichte in geschichtslosem Land) را" در FAZ (روزنامه "فرانکفورتر آلگماینه") منتشر کرد. او از یک سو به از دست دادن حافظه اشاره کرد، از سوی دیگر به علاقه به تاریخی که "بازگشت به سنت فرهنگی"، "وعده عادی بودن" و جستجو برای جهت گیری آینده است: "جهت را از دست دادن و جست و جوی هویت، خواهر و برادر اند." به عقیده او سیاست نباید این واقعیت را نادیده بگیرد "که در یک سرزمین بی تاریخ، آینده را کسی می برد که خاطرات را پر می کند، مفاهیم را شکل می دهد و گذشته را تفسیر می کند."
او می نویسد عدم قطعیت هویت ملی حتی قبل از سال ۱۹۴۵ تاریخ آلمان را تعیین می کرده است اما اکنون دیگر نه دوران نازی ها بلکه دوران پس از جنگ باید مرکز تاریخ آلمان باشد. دستاورد تاریخی کنراد آدناور و پیوندهای غربی جمهوری فدرال، با تفسیرهای نادرست تاریخی به زیر سوال رفته است و این وضعیت می تواند این سوال نگران کننده را در بین همسایگان ما ایجاد کند که "این همه به کجا می رود". از آنجایی که جمهوری فدرال، به عنوان «مرکز خط دفاعی اروپا»، یک «مسئولیت جهانی سیاسی و اقتصادی» بر عهده دارد، «جستجوی تاریخ گمشده، برای تداوم جمهوری آلمان و سیاست خارجی آن ضروری است. Michael Stürmer: "Geschichte im geschichtslosen Land." (FAZ, 25. April 1986) In: Eugen Rudolf Piper (Hrsg.): "Historikerstreit. Die Dokumentation der Kontroverse um die Einzigartigkeit der nationalsozialistischen Judenvernichtung." Piper, München/Zürich 1987, S. 36–38.
در بهار سال ۱۹۸۶، مورخ آندریاس هیلگروبر "کتاب سقوط دوگانه:" "شکست امپراتوری آلمان و پایان یهودیت اروپا (Zweierlei Untergang: Die Zerschlagung des Deutschen Reiches und das Ende des europäischen Judentums)" را منتشر کرد"." کتاب حاوی دو مقاله بلند است. در اولین مقاله طولانی تر، او پیشرفت ارتش سرخ در جبهه شرقی و فرار و اخراج ساکنان آلمانی را که در شرق مرز اودر-نیسه زندگی می کردند، توصیف می کند. در انجام این کار، او به تفصیل این سؤال را مورد بحث قرار داد که مورخ امروزی باید چه دیدگاهی در این مورد داشته باشد و سپس دیدگاه سربازان ورماخت و آلمانی های فراری را که خودش به آنها تعلق داشت، می پذیرد.
او همچنین مطالبی را مطرح می کند تا «روز آزادی» نامیدن پایان جنگ (۸ می ۱۹۴۵) توسط ریشارد فون وایتسکر رییس جمهور آلمان را که در سخنرانی سال ۱۹۸۵ بیان شده بود کم ارزش جلوه دهد. Andreas Hillgruber: "Zweierlei Untergang: Die Zerschlagung des Deutschen Reiches und das Ende des europäischen Judentums." Corso bei Siedler, Berlin 1986, ISBN 3-88680-187-X, S. 24.
در ۱۱ ژوئیه ۱۹۸۶، هفته نامه "دی تسایت" مقاله ای از یورگن هابرماس را با عنوان "نوعی حل و فصل دعاوی" منتشر Jürgen Habermas: "Eine Art Schadensabwicklung". In: DIE ZEIT, 11. Juli 1986, Nr. 29. و در صفحه اول، آن را با عنوان "چالش (Kampfansage)" معرفی کرد. در آن هابرماس مقالاتی از میخاییل اشتورمر، آندریاس هیلگروبر، کلاوس هیلدبراند و بالاتر از همه ارنست نولته را مورد انتقاد قرار داد. او بالای مقاله خود نقل قولی از نولته را آورد مبنی بر این که هیتلر یک اقدام آسیایی -هولوکاست- در واکنش به جنایات شناخته شده استالینیستی مرتکب شده است؛ و متذکر شد که نولته تحقیقاتی پیرامون این ارتباط انجام نداده است.
هنوز در آلمان درباره نتیجه این مناقشه و نحوه ارزیابی آن اتفاق نظر وجود ندارد. در ۱۹۹۳ مارتین گرایفن هاگن، دانشمند علوم سیاسی، تردید داشت که «این گونه نبردهای فکری بتوانند برای شکل‌گیری یک آگاهی تاریخی، کاری عمیقاً ریشه‌دار انجام دهند». اگر هم مناقشه مورخان تأثیری بر افکار عمومی داشته باشد، مواضع افراطی راست را تقویت کرده است. Martin und Sylvia Greiffenhagen: "Ein schwieriges Vaterland. Zur politischen Kultur im vereinigten Deutschland", List, München und Leipzig 1993, S. 250.
هانس اولریش ولر در سال ۲۰۰۸ اظهار داشت که رقبای نولته، اشتورمر، هیلگروبرز در نهایت پیروز شده‌اند، واین را مثبت ارزیابی کرد: نگرش خودانتقادی، که مدافع فرهنگ سیاسی به سختی تثبیت شده جمهوری فدرال است، از طریق این گونه مجادلات تاریخ نگاران گسترش یافته است و به طور کلی، سیستم اجتماعی-سیاسی جمهوری فدرال را در برابر چالش های آینده تقویت می کند. Hans-Ulrich Wehler: "Deutsche Gesellschaftsgeschichte", Band 5: "Bundesrepublik und DDR", C.H. Beck, München 2008, S. 287.
در سال ۲۰۱۱، اگون فلیگ، مورخ دوران باستان، ادعاهایی مبنی بر اینکه هابرماس نقل قول‌ها را جعل کرده، مواضع را دراماتیک جلوه داده و بدون اطلاع از الزامات نظری آن‌ها را از متن خارج کرده است، مطرح کرد.Egon Flaig: "Die Habermas-Methode." In: F.A.Z., 13. Juli 2011, Beilage „Geisteswissenschaften“, Nr. 160, S. N4. (online) Gekürzte Fassung eines Aufsatzes aus: Mathias Brodkorb (Hrsg.): Singuläres Auschwitz? Ernst Nolte, Jürgen Habermas und 25 Jahre „Historikerstreit“. Adebor Verlag, Banzkow 2011, ISBN 978-3-9809375-9-7, S. 67–94. هاینریش آگوست وینکلرHeinrich-August Winkler: "Hellas statt Holocaust." In: DIE ZEIT, 21. Juli 2011, Nr. 30 (online) و میکا بروملیک Micha Brumlik: Hellenische Übermenschen. In: taz online, 15. Juli 2011 (online)به مشارکت فلیگ واکنش نشان دادند و آن را به عنوان یک بحث رد کردند.
در سال ۲۰۱۱، ماتیاس برودکُرب پس از ۲۵ سال از شروع «دعوای تاریخ‌نگاران»، به سراغ بازیگران و سخنگویان اصلی این مناقشه رفت و مجموعه‌ای از مقالات و مصاحبه‌ها را پیرامون دعوای تاریخ‌نگاران منتشر کرد. این کتاب در اردیبهشت ۱۳۹۵ با ترجمۀ مهدی تدینی از سوی انتشارات کویر به چاپ رسید. کتاب «آشوویتس یکتا؟ ارنست نولته، یورگن هابرماس و ۲۵ سال دعوای تاریخ‌نگاران»؛ ماتیاس برودکُرب/
گری مک‌گئوگ (متولد ۱۹۵۸، نزدیک دنگانون، شهر تایرون) جمهوری‌خواه نامدار ایرلندی است که از داوطلبان ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند، فعال پیشین حزب شین فین و سردبیر مجله منحل شده "هیبرنین" (The Hibernian) بود. مک‌گئوگ در سال ۲۰۰۱ از حزب شین فین جدا شد و اکنون یک فعال کاتولیک/ملی‌گرای مستقل ایرلندی است. مک‌گئوگ پس از این‌که در سال ۲۰۱۱ به دلیل تلاش برای قتل متهم شناخته شد، دو سال بعد در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۳ طبق شرایط پیمان جمعه نیک از زندان آزاد شد.
مک‌گئوگ در سال ۱۹۷۵ هنگامی‌که ۱۶ سال عمر داشت به تیپ ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند در تایرون شرقی پیوست. به گفته تیم پت کوگان، در سال ۱۹۷۷ مستنطق‌های پلیس سلطنتی اولستر در پادگان کوکس‌تاون، شهر تایرون او را مورد ضرب و شتم قرار داند. او و پس از دیدار کوتاه از لندن در سال ۱۹۷۸ از انگلستان اخراج شد. مک‌گئوگ قبل از اخراج از این کشور، به این اتهام که او عضوی از ارتش جمهوری‌خواه ایرلند است، دستگیر و مورد تحقیق و باز جویی قرار گرفت. پس از فعالیت در ایرلند و اروپا، او (همراه با گری هانرتی، یکی دیگری از اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند) در اوت ۱۹۸۸ هنگام عبور از مرز هلند – آلمان با دو میل اسلحه AK47 در موتورش دستگیر گردید. او به دلیل حمله بر ارتش بریتانیا در راین متهم شد و چهار سال را در زندان ویژه آلمان سپری کرد. محاکمه او در آلمان با استردادش به ایالات متحده آمریکا متوقف شد؛ جای که او در سال ۱۹۸۳ به اتهام تلاش برای خرید موشک زمین به هوا متهم شده بود. مک‌گئوگ سپس ۳ سال را در زندان‌های آمریکا سپری کرد تا این‌که در سال ۱۹۹۶ آزاد شد و به جمهوری ایرلند تبعید گردید.
مک‌گئوگ به دلیل مخالفت‌اش با آنچه که او به مثابه «لیبرالیزم» در حزب شین فین معاصر می‌فهمد و درک می‌کرد، معروف است.
شما هرگز رهبری را در میان شین فین نخواهید یافت که سقط جنین، «ازدواج» همجنس‌گرا یا هر چیزی مشابه آن را محکوم کند. من به عنوان یک ملی‌گرا ایرلندی و کاتولیک رومی، هرگز نمی‌خواهم روزی را ببینم که در هر شهر بازاری کلینیک‌های سقط جنین وجود داشته باشد. اما با نگاهی بر ماحول خود در می‌یابیم که هیچ گروه سیاسی علاقه‌ای برای ایستادن در برابر آن ندارد.
او در مارس ۲۰۰۴ جستین بارت را در یک سفر سخنرانی به شهرهای ایرلند، در حمایت از تلاش ناموفق بارت برای راه‌یابی به پارلمان اروپا همراهی کرد.
مک‌گیوک در می ۲۰۰۶ به عنوان سردبیر و چارلز بایرن، جوان ۲۸ ساله اهل دراهیدا، مجله‌ای ماهانه را تحت نام هیبرنیان تأسیس کردند که در زمینه «ایمان، خانواده و کشور» اختصاص داشت. این مجله مقالاتی را منتشر می‌کرد که دیدگاه دنیس فاهی پدر و همچنین انجمن سنت پیوس ایکس را ترویج و تبلیغ می‌نمود.
مک‌گئوگ در سال ۲۰۰۷ اعلام نمود که در انتخابات مجلس ایرلند شمالی علیه شین فین در حوزه انتخاباتی فرمانا و تایرون جنوبی خودش را نام‌زد خواهد کرد. او در ماه ژانویه ۲۰۰۷ خودش را به عنوان فرد پیشتاز علیه رأی شین فین مطرح کرد تا خدمات پلیس ایرلند شمالی (PSNI)، حکم کلیدی و اساسی توافق‌نامه سنت اندریو را حمایت نماید. او در این انتخابات ۱٫۸ در صد آراء را به‌دست‌آورد.
چاپ مجله هیبرنیان نیز در سال ۲۰۰۸ متوقف شد.Magazine run by murder-bid defendant folds, Diana Rusk, The Irish News, 11 October 2008, retrieved 10 April 2009
در همان زمان، مک‌گئوگ با انجمن باستانی هیبرنیان متحد شد و کنترل شعبه این سازمان را در شهر تایرون را به‌دست گرفت. اما او سرانجام در سال ۲۰۱۹ از انجمن باستانی هیبرنیان اخراج شد.Ex-Provo gives new life to Irish clerical fascism , Scott Millar, Searchlight Magazine, August 2006
هنگامی‌که مک‌گئوگ در ۸ مارس ۲۰۰۷ در حال بیرون شدن از مرکز شمارش آراء آماگ بود، از سوی خدمات پلیس ایرلند شمالی دستگیر شد. این دستگیری با تیراندازی سامی برش در سال ۱۹۸۱ مرتبط بود. برش که عضوی خارج خدمت هنگ دفاعی اولستر بود و به عنوان پسته‌رسان کار می‌نمود، حین تحویل پست در نزدیک شهر اگان‌کلای مورد شلیک گلوله قرار گرفت. برش اما مسلح بود و واسکت ضد مرمی به تن داشت جان سالم به دربرد. او به این حمله واکنش نشان داد و به سوی مهاجم شلیک کرد که در نتیجه شخص مهاجم از محل فرار نمود. مک‌گئوگ و وینسنت مک‌انیسپی به دلیل تلاش برای قتل، توطئه برای قتل و داشتن سلاح گرم به مقصد به خطر انداختن زندگی دیگران متهم شد. هر دو متهم در ۴ آوریل ۲۰۰۷ برای پاسخ‌گویی در دادگاه دنگانون توقیف شدند. در ۲۹ مارس برای مک‌گئوگ سند کفالت/ضمانت داده شد. وکلای مدافع او سندی را نزد دادگاه ارائه کردند و ادعا نمودند که او سند عفو سلطنتی است که برای یکی دیگری از اعضای متهم ارتش جمهوری‌خواه ایرلند داده شده بود؛ پس چرا با مک‌گئوگ این‌گونه رفتار نمی‌کنند. اداره ایرلند شمالی گفت که این «حق ویژه بخشش» (Prerogative of Mercy) است که در برخی پرونده‌های کوچک طبق «طرح رهایی زودهنگام» اجراء شده بود تا ناهنجاری‌های فنی را برطرف سازد.Assembly candidate arrested over 1981 murder attempt Belfast Telegraph 8 March 2007. Accessed 11 March 2007Arrest of pair on polling day was an abuse of the electoral process, counsel tells hearing Belfast Telegraph Accessed 16 March 2007
مک‌گئوگ در ماه فوریه ۲۰۱۱ به اتهام اقدام برای قتل، داشتن سلاح گرم و عضویت ارتش جمهوری‌خواه ایرلند محکوم شد. او در آوریل ۲۰۱۱ به ۲۰ سال زندان محکوم گردید، هرچند، طبق شرایط توافق‌نامه جمعه نیک تنها دو سال را در زندان سپری کرد و در نتیجه در ۲۹ ژانویه۲۰۱۳ از زندان رها شد.McGeough released from prison by Michael McGlade. The News Letter, 2 February 2013
مک آنسپی اما از تمام اتهامات وارده برائت حاصل کرد.
در ۸ اوت ۲۰۱۶ گزارش شد که مک‌گئوگ می‌گوید، کاتولیک‌های که در سیستم حقوقی ایرلند به عنوان قاضی و دادستان خدمت کنند «خائنین» هستند و پس از این‌که انگلیسی‌ها از این کشور اخراج شدند با آن‌ها به عنوان «یاوران» رفتار خواهد شد. گری مک‌آلندن، رئیس شورای وکلای مدافع ایرلند شمالی گفت که «قوه قضاییه مستقل، بی‌طرف و طی مراحل قضایی مستقل و بی‌طرف، نقش اساسی و مهمی را در حفظ حاکمیت قانون و حفاظت از حقوق تمامی شهروندان در یک جامعه آزاد و دموکراتیک بازی می‌کند. قضات و دادستانان بی‌طرف و متعهد، از قانون حمایت می‌نمایند و عدالت را برای قربانیان و جامعه تأمین می‌کنند؛ لذا برای شان اجازه داده شود تا بدون هراس و تهدید کار خود را انجام دهند. هر نوع تلاش برای ارعاب و ترساندن اعضای قوه قضاییه یا اعضای فرایند حقوقی دخیل در تعقیب قضایی، مورد تأسف همه افراد جامعه هست که به‌گونه درست می‌اندیشند».
گری مک‌گئوگ یک معلم مسلکی است که سند لیسانس‌اش را در رشته تاریخ از کالج ترینیتی دوبلین به‌دست آورده‌است و تحصیلات تکمیلی خود را در رشته آموزش در کالج دانشگاهی دوبلین به پایان رسانید.
گری مک‌گئوگ نویسنده دو کتاب است؛ کمین و سایر داستان‌ها (۱۹۹۶) و یک رومان به‌نام «مدافعان» (۱۹۹۸). گری مک‌گئوگ همچنین مقالات متعددی را در گاه‌نامه‌ها/هفته‌نامه و ماه‌نامه‌های تاریخ محلی به نشر رسانیده‌است.
قرقاول کاکل‌دار یک گونه از gamebird است که وابسته نزدیک به سیاه‌خروس است که در دورهٔ میوسن زندگی می‌کرد. آنها از فاصله دور به قرقاول‌ها و نزدیک‌ترین همبستگی با سیاه‌خروس و بوقلمون را دارد. قرقاول کاکل‌دار تنها گونه از سردهٔ تک‌نماد "Pucrasia" و تبار قرقاول‌کاکلی‌تباران (Pucrasiini) است. هر دو کلمه "koklass" و "pucrasia" از نظر انوماتوپتیکی از فراخوان قلمروخواهی پرنده گرفته شده‌اند.Charles William Beebe: "A monograph of the pheasants", New York Zoological Society, 1918-1922, Bd. 3, S. 197 قرقاول‌های کاکل‌دار گونه‌های سازگار به جنگل هستند که به سه گروه گونه‌ای مجزا تقسیم می‌شوند. آنها یکی از معدود پرندگان شکارشونده هستند که مرتباً در سراشیبی پرواز می‌کنند و می‌توانند چندین مایل پرواز پایدار داشته باشند. آنها یکجانشین هستند و تمایل کمی به چندشوهری اجتماعی دارند. هر دو والدین جوجه‌ها را پرورش می‌دهند. قرقاول‌های کاکل‌دار عمدتاً در طول سال گیاهخوار هستند و از دانه کاج، جوانه‌های کاج، شاخه‌های بامبو و دانه‌ها استفاده می‌کنند. آنها در ماه‌های گرم‌تر که مصادف با آشیانه‌سازی و پرورش جوجه است، بسیار حشره‌خوار هستند. در طول این مرحله از چرخه زندگی، آنها تقریباً به‌طور انحصاری روی مورچه‌ها تغذیه می‌کنند، اما به‌طور مستند از شاتون، گرده و میوه نیز استفاده می‌کنند.
قرقاول کاکل‌دار یک گونه چندریختی است که تاکنون نُه زیرگونه شناخته شده‌است.
آلوارو سانز کاتالان (به انگلیسی: Álvaro Sanz؛ زادهٔ ۱۴ فوریه ۲۰۰۱) یک فوتبالیست حرفه‌ای اسپانیایی است که در پست هافبک برای بارسلونا بی بازی می‌کند.
سانز که در کاسپه، ساراگوسا، آراگون به دنیا آمد، قبل از پیوستن به مجموعه جوانان رئال ساراگوسا، کار خود را با سی‌دی کاسپه آغاز کرد. در سال ۲۰۱۵ در سن ۱۴ سالگی به آکادمی باشگاه بارسلونا یعنی لا ماسیا ملحق شد.
در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۰، سانز پس از کسب تجربه‌های فراوان و در پایان شکل‌گیری و پختگی، قراردادی سه ساله جدید با بارسا امضا کرد و به تیم ذخیره، یعنی بارسلونا بی، در سگوندا دیویسیون بی پیوست. او اولین بازی خود را برای بزرگسالان در ۱۸ اکتبر انجام داد و به عنوان یک تعویض دیرهنگام در برد خانگی ۱–۰ مقابل خیمناستیک تاراگونا وارد زمین شد.
کیم بوم-سو (؛ زادهٔ ۲۶ ژانویه ۱۹۷۹)، خواننده اهل کره جنوبی است که به‌طور گسترده یکی از بهترین وکالیست‌های کره جنوبی به حساب می‌آید. کیم در سال ۱۹۹۹ با آلبوم "یک قول" فعالیت خود را آغاز کرد.
جین چارلز لئونارد دی سیسموندی (Jean Charles Léonard de Sismondi) (که به نام جین چارلز لئونارد سیمونده دی نیز مشهور است) (۹ می ۱۷۷۳ – ۲۵ ژوئن ۱۸۴۲)، که نام اصلی‌اش سیمونده است، یک تاریخ‌نگار و اقتصاددان سیاسی سوئدی است که بیشتر به دلیل کارهایش دربارهٔ تاریخ فرانسه، ایتالیا و ایده‌های اقتصادی‌اش شناخته می‌شود. کتاب Nouveaux principes d'économie politique, ou de la richesse dans ses rapports avec la population او (در سال ۱۸۱۹ میلادی) اولین نقد لیبرال اقتصاد لسه فر را نشان می‌دهد. او یکی از مدافعان پیشگام بیمه عدم اشتغال، مزایای مریضی، مالیه تصاعدی، تنظیم ساعات کاری و طرح بازنشستگی بود. او همچنین اولین کسی بود که اصطلاح "پرولتاریا" (proletariat) را برای اشاره به طبقه کارگر ایجاد شده تحت کاپیتالیزم ابداع کرد و بحث او در مورد mieux value مفهوم ارزش اضافی را پیش‌بینی می‌کند. به گفته گریت ستدمن جونز، «بیشتر چیزهایی را که سیسموندی نوشته‌است بخشی از مجموعه معیارهای نقد سوسیالیستی صنعت مدرن است» و او را به تفسیر انتقادی در مانیفست کمونیست رساند.
خانواده پدری او به نظر می‌رسد حد اقل از زمانی که آن‌ها در ابطال فرمان نانت از داوفین به سویس مهاجرت کردند، نام سیمونده را بر خود گذاشتند. پس از این‌که سیسموندی نویسنده شد، با مشاهده هویت خانواده‌اش با خانواده‌های سیسموندی پیسان که زمانی شکوفا شده بود، متوجه شد که برخی از اعضای آن خانواده به فرانسه مهاجرت کرده‌اند. او این رابطه را بدون اثبات بیشتر مفروض قرار داد و خود را سیسموندی نامید.
این در حالی است که سیمونده‌ها شهروندان طبقه بلندتر ژنو بودند سمت و دارایی داشتند، اگرچه پدرش نیز کشیش روستا بود. برادر خانمش جاکوب ورنس، کشیش برجسته و دوست وولتایر و روسو بود.
تاریخ‌نگار آینده به خوبی تحصیل یافته بود، اما خانواده‌اش از او می‌خواستند تا خود را به تجارت وقف کند نه ادبیات، بنابراین او در لیون محاسب بانک شد. پس از آن انقلاب اتفاق افتاد و با متأثر ساختن ژنو، خانواده سیمونده به انگلستان مهاجر شده و به مدت ۱۸ ماه آنجا ماندند (۱۷۹۳–۱۷۹۴ میلادی). گفته می‌شود به دلیل این‌که از اقلیم خوش شان نیامد دوباره به ژنو برگشتند، اما هنوز هم امور حکومت را ناخوشایند یافتند. حتی داستانی وجود دارد که رئیس خانواده آن‌قدر حالت ناخوش داشت که خودش در شهر به فروش شیر می‌پرداخت. قسمت اعظم دارایی خانوادگی را فروختند و با پول آن به ایتالیا مهاجرت کردند، یک مزرعه کوچک را در پیسکیا نزدیک لوکا و پیستویا خریداری نموده و خود آغاز به کشت آن کردند.
سیسموندی آنجا، هم با دست و هم با مغز، به سختی کار کرد و تجربه‌هایش برایش مواد اولین کتابش، Tableau de l'agriculture toscane، را فراهم کرد که پس از برگشت به ژنو آن را در سال ۱۸۰۱ به چاپ رساند. سیسموندی در سنین جوانی کتاب سرمایه ملت‌ها (The Wealth of Nations) را مطالعه کرده و شدیداً وابسته به نظریات اسمیت شده بود. او ظاهراً اولین کتابش را دربارهٔ اقتصاد سیاسی، De la richesse commerciale ou principes de l'economie politique appliqué à la legislation du commerce، (در سال ۱۸۰۳ میلادی) به چاپ رساند تا دکترین اسمیت را توضیح داده و معروف سازد. اما متعاقباً سیسموندی مدت زمان زیادی را صرف پژوهش تاریخ کرد. او در حدود سال ۱۸۱۸ میلادی زمانی که مؤظف بود تا مدخلی را در مورد «اقتصاد سیاسی» برای دایرةالمعارف ادنبرگ بنویسند، دوباره توجه خود را به اقتصاد سیاسی معطوف ساخت. این کار درست به دنبال یک رکود جدی اقتصادی پس از وقوع اولین بحران بزرگ در سال ۱۸۱۵ اتفاق افتاد.
سیسموندی به عنوان یک اقتصاددان، اعتراض بشردوستانه‌ای را بر علیه اورتودوکس آن زمان به نمایش گذاشت. او در کتاب سال ۱۸۰۳ میلادی، از آدام اسمیت پیروی کرد؛ اما در کار اصلی اقتصادی بعدی‌اش، Nouveaux principes d'économie politique، (در سال ۱۸۱۹ میلادی) بر این واقعیت که علم اقتصاد بیشتر ابزار افزایش سرمایه و کم‌تر استفاده از سرمایه برای ایجاد خوشحالی را مورد مطالعه قرار می‌دهد، پافشاری کرد. برای علم اقتصاد، مهم‌ترین مشارکت او احتمالاً کشف چرخه کسب و کار (economic cycles) است. سیسموندی برای ابطال سایر نظریه‌پردازان آن زمان (به ویژه جی‌بی‌سی و دیوید ریکاردو)، این ایده که تعادل اقتصادی که منجر به اشتغال‌زایی کامل می‌شود به‌صورت فوری و خود به خود به‌دست می‌آید، را به چالش کشید. او نوشت، «بی‌آیید از این نظریه خطرناک تعادل آگاه باشیم که قرار است به‌طور اوتومات ایجاد شود. این درست است که یک نوع مشخص تعادل در درازمدت دوباره ایجاد می‌شود اما پس از یک رنج وحشتناک». هرچند تفکر او در مانیفست کمونیست به عنوان «سوسیالیسم خرده بورژوایی» توصیف می‌شود، سیسموندی یک سوسیالیست نبود. با این وجود، او در اعتراض بر علیه لسه فر و خواستن از دولت «تا پیشرفت ثروت را تنظیم کند»، یک پیشرو جالب توجه مدرسه اقتصادی تاریخی آلمان بود.Simonde de Sismondi, New Principles of Political Economy, vol. 1 (1819), 20–21.
تمرکز کار او برای ایده گرفتن موقعیت‌های خاص اقتصادی، تجزیه و تحلیل آن‌ها در زمینه موضعی تاریخ که کسی از آن داده‌ها یا بینش به‌دست بی‌آورد، محوری است.
سیسموندی به دلیل مطالعه بحران‌های اقتصادی که ریشه در «پیامدهای اجتماعی نظام اقتصادی دارند تا در ساختار شان» معروف است. تفاسیر او در تعریف نیمه تقسیم‌بندی بورژوازی و پرولتاریا در جامعه او را پیش از مارکس قرار می‌دهد. سیسموندی این شکاف طبقاتی را که کلید فلسفه او نیز است، با بحران‌های اقتصادی مصادف می‌دانست و اصلاح افراطی اجتماعی را به عنوان راه حل نمی‌دانست بلکه در عوض نسخه‌های متوازنی را راه حل می‌دانست که از طریق محدود سازی تولید و محدود سازی آنچه که او «تجلیل غالب رقابت آزاد» می‌خواند، باعث کند شدن پیشرفت‌های تکنولوژیکی شود تا اقتصاد به آن برسد، در حالی‌که مهم‌تر از همه، به افراد اجازه می‌دهد تا ملکیت خصوصی و هر نوع عایداتی که از آن به‌دست می‌آید را حفظ کنند.
تفکر او را می‌توان به‌صورت دقیق‌تر به عنوان یکی از بحران‌های دورانی طبقه‌بندی کرد تا تنها چرخه‌ها. به این ترتیب او از اولین نظریه‌پردازان نظریه بحران سیستمی است. چارلز دونویر، کسی که مفهوم دوران بین دو مرحله را معرفی کرده و به این ترتیب یک شکل مدرن چرخه کسب و کار را بیان می‌کند، تیوری او را اقتباس نموده‌است."Charles Dunoyer and the Emergence of the Idea of an Economic Cycle," Rabah Benkemoune, History of Political Economy 2009 41(2):271–295;
به همان اندازه که نقش او به عنوان یک اقتصاددان مهم بود، سیسموندی به عنوان یک مورخ نیز شناخته می‌شد. او معمولاً اندیشه اقتصادی و زمینه‌های تاریخی را برای توضیح غیر عقلانی بودن رویدادهای اقتصادی گذشته به کار می‌برد.
سیسموندی همچنین با تفکرهایش در مورد تقاضای کل (aggregate demand) سهم بارزی در اقتصاد داشت. او با مشاهده نظام صنعتی سرمایه‌داری در انگلستان، متوجه شد که رقابت کنترل نشده باعث افزایش تولید انفرادی تولیدکنندگان می‌شود (به دلیل نداشتن آگاهی در مورد تولید سایر تولیدکنندگان) این امر بعداً منجر به کاهش قیمت‌ها توسط کارفرمایان مجبور شده و آن‌ها به نوبهٔ خود این کار را با کاهش‌دادن دست‌مزد کارگران جبران می‌کردند. این مسئله باعث تولید بیش از حد و مصرف اندک می‌شد؛ زمانی که اکثر قوه کاری انگلستان از دست‌مزد اندک رنج می‌بردند، نمی‌توانستند کالای را که تولید کرده بودند بخرند و بنابراین کالاها به مصرف نمی‌رسند. سیسموندی معتقد بود که با افزایش دادن دست‌مزد کارگران آن‌ها قدرت خریداری پیدا می‌کنند، می‌توانند تولیدات ملی را بخرند و در نتیجه تقاضا را افزایش دهند.
توماس سویل در کتابش دربارهٔ اقتصاد کلاسیک (On Classical Economics)، یک فصل را به سیسموندی اختصاص داد و استدلال کرد که او یک پیشگامی بود که نادیده گرفته شد."Sismondi: A Neglected Pioneer," History of Political Economy 1972 4(1): 62–88;
در همین حال، او آغاز به جمع‌آوری اثر بزرگش Histoire des républiques italiennes du Moyen Âge کرده و به خانم دی ستایل معرفی شد. سیسموندی بخشی از گروه کوپت (Coppet group) او شد، او دعوت شده یا امر شده بود – به دلیل این‌که خانم دی ستایل از اهمیت بلند سیاسی برخوردار بود – تا یکی از مجموعه‌های را تشکیل دهد که کورین آینده با آن به ایتالیا سفر کرد، و در سال‌های ۱۸۰۴–۱۸۰۵ به خود کورین کمک کرد. سیسموندی این‌جا زیاد هم در آسایش نبود و به‌صورت خاص شلیگل که این‌جا یکی از شرکت کنندگان بود، را دوست نداشت. اما در جریان این سفر او با کنتس آلبانی، خانم قبلی چارلز ادوارد ملاقات نمود، کسی که در تمام عمر توانایی منحصر به‌فرد برای جلب محبت مردان نویسنده داشت. رابطه یک‌جانبه سیموندی با او نزدیک شده و طولانی بود و آن‌ها مدارس زیاد با ارزش و جالبی انجام دادند.
در سال ۱۸۰۷ میلادی اولین جلد کتاب نام‌برده در مورد جمهوری ایتالیا منتشر شد که با وجودی‌که مقاله سیسموندی در اقتصاد سیاسی برایش اندکی اعتبار آفریده و پیشنهاد پروفسوری روسی دریافت کرد، در قدم اول او را یک مرد برجسته در میان نویسندگان اروپائی ساخت. تکمیل این کتاب که تا شانزده جلد ادامه یافت، او را برای یازده سال مصروف ساخت، البته تنها مصروف این کار نبود. او در اوایل در ژنو زندگی کرد جایی‌که برخی از لکچرهای جالبی را در مورد ادبیات اروپای جنوبی ارائه کرد که وقتاً فوقتاً ادامه یافته و اخیراً منتشر گردید. او یک سمت رسمی داشت: منشی اتاق تجارت که بعداً به اداره لیمان تبدیل شد.
سیسموندی از سال ۱۸۱۳ تا زمان احیای مجدد در پاریس ماند، از ناپلیون بوناپارت حمایت کرده و یک‌بار با او ملاقات کرد. زمانی که کتابش در مورد تاریخ ایتالیا تکمیل شد، در سال ۱۸۱۸ او کتاب تاریخ فرانسه Histoire des Français را آغاز کرد که در طی ۲۳ سال آن را در ۲۹ جلد منتشر کرد. بر اساس دایرةالمعارف بریتانیکا، «فعالیت خستگی ناپذیر او باعث شد تا او کتاب‌های زیاد دیگر را نیز جمع‌آوری کند اما این دو کتابی است که شهرت خود را مدیون آن‌ها است. کتاب اول کیفیت او را به بهترین شکل ارائه می‌کند و توسط نوشته‌ها و تحقیق‌های بعدی تأثیرات اندکی دیده‌است. اما کتاب دومی به عنوان یک طرح دقیق و محتاط در مقیاس بزرگ، جایگزین شده‌است. سنت بیوف با کنایه خیرخواهانه به نویسنده «رولین تاریخ فرانسه» لقب داده‌است و ستایش و سرزنش که در این مقایسه وجود دارد، هر دو به خوبی شایسته‌است».
در آوریل ۱۸۱۹ سیسموندی با یک زن ولزی، جیسی آلن ازدواج کرد (۱۷۷۷–۱۸۵۳)، کسی که خواهرش، کاترین آلن، خانم سر جیمز ماکنتوش و خواهر دیگرش، الیزابت آلن، خانم جوزیا ویجوود دوم و مادرش ایما ویجوود بود. این ازدواج ظاهراً یک ازدواج سرشار از خوشی بود.
در سال ۱۸۲۶ میلادی او به عنوان عضو خارجی آکادمی علوم پادشاهی سوئدی انتخاب شد.
بعد از سپری کردن آخرین سال عمرش در ژنو در حالیکه ویرایش‌های جدید نوشته‌هایش را آماده می‌کرد، مطالعه فرانسه را به پایان رسانیده و به عنوان عضو اسامبله ژنو بود، در مورد آزادی صحبت می‌کرد، او در سال ۱۸۴۲ میلادی به دلیل سرطان معده درگذشت.
در پهلوی کارهای‌که در بالا ذکر شد، سیسموندی آثار زیاد دیگری را نیز خلق کرده و برای چندین سال هیچ‌گاه کم‌تر از هشت ساعت در روز کار نکرد. مهم‌ترین آن عبارت از: Littérature du midi de l'Europe [ادبیات اروپای جنوبی] (سال ۱۸۱۳)، یک ناول تاریخی به عنوان Julia Severa ou l'an 492 (1822)، Histoire de la renaissance de la liberté en Italie (1832)، Histoire de la chute de l'Empire romain (1835)، Précis de l'histoire des Français، خلاصه کتاب خودش (سال ۱۸۳۹ میلادی) و چندین اثر دیگر که بیشتر جزوه‌های سیاسی بودند.
مجلات سیسموندی و مدارس او با چانینگ، با کانتس آلبانی و سایرین اساساً توسط Mlle Mongolfier (پاریس، ۱۸۴۳ میلادی) و ام دی سنت رنه تایلندر (پاریس، ۱۸۶۳ میلادی) به چاپ رسیدند. اثر دومی به عنوان متن اصلی دو لوندی تحسین‌برانگیز سنت-بیوف (سپتامبر ۱۸۶۳) است که جلد ششم آن در Nouveaux Lundis بازچاپ یافت.
او مورخی بود که ایده‌های اقتصادی‌اش از مراحل مختلفی عبور نموده و پذیرش اصول تجارت آزاد در De la richesse commerciale به نفع یک موضع انتقادی نسبت به تجارت آزاد و صنعتی شدن کنار گذاشته شد. Nouveaux principes d'économie politique بر تجمع ثروت هم به عنوان یک هدف فی‌نفسه و هم برای تأثیرات مخرب آن بر فقرا، حملور شد. او تناقضات سرمایه‌داری را انگشت‌نشان ساخت. وی بر شرایط سخت که بر کارگران تحمیل می‌شود از نقطه نظر یک جمهوری‌خواه لیبرال انتقاد کرد. او همچنین از مخالفان پرشور برده‌داری بود. آدولف بلانکی در مورد او گفت: «هیچ نویسنده‌ای هم‌دردی قابل ملاحظه‌تر و مؤثرتر نسبت به طبقه کارگر نشان نداده‌است». جین باپتیست سی، سیسموندی را به عنوان «نویسنده روشن‌گر، مبتکر، فصیح و فداکار» یاد کرد.
نقدهای او توسط مالتوس، دیوید ریکاردو و جی اس میل، کسانی که نوشته‌های او را «مطلوب و غالباً فصیح» یاد می‌کردند، مورد توجه قرار گرفت. زمانی که توماس کارلیل جوانی در ادنبرگ بود، مقاله سیسموندی در مورد «اقتصاد سیاسی» را برای دایرةالمعارف ادنبرگ دیوید بریوستر ترجمه کرد. سیسموندی متعاقباً بر دیدگاه‌های کارلیل در مورد «علم ملالت انگیز» اثر گذاشت. تاریخ‌های ایتالیای سیسموندی توسط لارد بایرون، پرسی بایش شیلی و ستندال مطالعه شده و مورد احترام قرار گرفت.
سیسموندی بر متفکرین سوسیالیست زیادی از جمله کارل مارکس، روزا لوکزمبورگ و رابرت اوون اثر گذاشت. مارکس فکر می‌کرد که سیسموندی نقد «علم بورژوازی اقتصاد» را مجسم کرده‌است. مارکس در یادداشت‌هایش، جوانب مختلف تجزیه و تحلیل او را برگزید. مارکس به‌صورت خاص مشتاق این جمله سیسموندی بود که «پرولتاریای رومی تقریباً به‌صورت ویژه به هزینه جامعه زنده بود. تقریباً می‌توان گفت که جامعه مدرن، با سهمی که از پاداش کارگرانش کسر می‌کند، به قیمت پرولتاریا زندگی می‌کند». هنریک گراسمن استلال می‌کند که سیسموندی، مخصوصاً با شناسایی تضاد بین ارزش استفاده و ارزش مبادله به عنوان اساسات سرمایه‌داری، یک متودولوژیست چشم‌گیر و سلف نظری مارکس است. در سال ۱۸۹۷ میلادی، ولادیمیر لنین با مقاله‌ای بر کار سیسموندی خط بطلان کشید. لنین گفت:
مشارکت کننده در روسکوی بوگاتسو (Russkoye Bogatstvo) در همان ابتدا بیان می‌کند که هیچ نویسنده‌ای برابر سیسموندی «به این اندازه به اشتباه ستایش نشده‌است»، کسی که به ادعای او «به‌طور ناعادلانه» اکنون به عنوان یک مرتجع و بعداً به عنوان یک آرمان شهر معرفی شده‌است. کاملاً متضاد این موضوع صادق است. دقیقاً این ارزیابی از سیسمونی کاملاً درست می‌باشد.
در سال ۱۹۱۳ میلادی، روزا لوکزمبورگ در The Accumulation of Capital نقدی بر سیسموندی نوشت.
دره آکسو یک ژرف‌دره در رود آکسو در قزاقستان است. این تنگه ۱۵ کیلومتر طول دارد و ژرفای آن ۵۰۰ متر است. این دره در جنوب قزاقستان در استان ترکستان و در شمال‌غربی رشته‌کوه تین شان واقع شده‌است. دره آکسو یکی از بزرگ‌ترین دره‌ها در آسیای مرکزی در کنار دره شارین است. ذخیره‌گاه طبیعی آکسو-ژاباگلی، با وجود نسبتا کوچک بودن ناحیه‌اش، یکی از قدیمی‌ترین دخیره‌گاه‌های طبیعی در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی پیشین است که همچنین به عنوان یک میراث جهانی یونسکو نیز ثبت شده‌است.
باسیل کینگزلی مارتین (Basil Kingsley Martin) (28 ژوئیه ۱۸۹۷ – ۱۶ فبری ۱۹۶۹)، معروف به کینگزلی مارتین (Kingsley Martin)، یک روزنامه‌نگار اهل بریتانیا بود که از ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۰ میلادی به عنوان ویراستار در مجله چپ‌گرای سیاسی به‌نام "نیو استیتسمن" کار می‌کرد.
او فرزند (دیوید) باسیل مارتین (۱۸۵۸–۱۹۴۰ میلادی)، مسئول کلیسای کنگره گرایان و الیس چارلوتی توربیروایل، دختر توماس چارلز توربیوایل اهل ایزلینگتون، بود و در ۲۸ ژوئیه ۱۸۹۷ در جاده انگیستری، شهر هرفورد متولد شد؛ ایرین بارکلی خواهر بزرگ‌تر وی بود. پدر وی از ۱۸۹۳ به بعد مسئول نمازخانه کلیسای آیین بروک بود؛ این کلیسا که در جاده آیین، هرفورد قرار دارد، حالا به‌نام کلیسای متحد ریفورم شده یاد می‌گردد. باسیل مارتین پایبند به اصول سوسیالیستی و صلح‌جویی بوده و یک فرد مشهور پنداشته نمی‌شد.Census records 1871
مارتین در مدرسه روزانه برای پسران، مدرسه کاتیدرال هرفورد درس می‌خواند اما خوشحال نبود. خانواده وی بعداً در ۱۹۱۳ میلادی به فینچلی، لندن نقل مکان نمودند. باسیل مارتین در کلیسای یونیتاری فینچلی مشغول کار شد، اما صلح‌جویی وی تا حدی باعث منزوی شدن وی گردید.
مارتین مستقیماً به لندن نرفت. او نخست به دلیل وضعیت پزشکی که داشت، از طریق کشتی به آفریقای جنوبی فرستاده شد. او برای مدتی با دایی خود به‌نام فرانک توربروایل در مزرعه‌ای در نزدیکی گراهامس‌تاون که حالا معروف به مکهاندا است، در کیپ شرقی ماند و در ژانویه ۱۹۱۴ دوباره به نزد خانواده خود آمد.
مارتین به مدرسه میل هیل که رئیس آن جان مکلوری نام داشت، رفت. او وارد دوره آمادگی دانشگاه شد: در «دوره آمادگی کلاسیک»، او به مطالعه رشته سنتی زبان لاتین و یونانی پرداخت. هنگام آغاز جنگ جهانی اول، ۱۷ سال داشت و در وضعیت پزشکی خوب نبود. وی به سپاه آموزش افسران (OTC) مدرسه ملحق نشد؛ اما دوست نزدیک وی، توماس اپلیبی که یک سال از وی بزرگ‌تر بود و در این دوره آموزشی شرکت کرده بود، به خدمت اجباری سربازی سوق داده شده و در ۱۹۱۶ میلادی تنها چند روز پس از رسیدن در فرانسه، کشته شد.
با تجربه گرفتن از مخالفت پدرش با جنگ دوم بریتانیا و بوئر که او را در خطر حملات خشونت‌آمیز قرار داده بود، مارتین رویهٔ عدم مقاومت را در پیش گرفته و خود را مخالف با خدمت سربازی اعلام کرد. در ۱۸ سالگی، او ملزم گردید تا نزد محکمه مخالفین با خدمت سربازی حضور یابد. مارتین نامه‌ای از رئیس سپاه آموزش افسران (OTC) مدرسه را به عنوان مدرک پیشکش نموده و پدر وی نیز در محکمه صحبت کرد. او از خدمت در ارتش معاف گردید.
با این همه، پسران دیگر در مدرسه، بودن مارتین در مدرسه را برای وی غیرقابل تحمل ساختند. او تصمیم گرفت تا به واحد آمبولانس دوستان بپیوندد. او برای دریافت آموزش‌های اولیه به جوردانز، باکینگهام‌شر فرستاده شد. پس از آن وی یک دوره اضافی را در بیمارستان ستار اند گارتر در ریچموند سپری کرد. از جنورری ۱۹۱۷ وی به عنوان کمک بهیار در بیمارستان افکولم در بیرمنگام کار کرد و بار دیگر به نزد محکمه مراجعه نموده و به‌طور مشروط از خدمت اجباری سربازی معاف گردید. در ماه ژوئن، او همراه با واحد آمبولانس در شمال فرانسه کار می‌کرد.
در ۱۹۱۹ میلادی، مارتین در مدرسه تابستانی سوسیالیست شرکت کرد، جای که وی به سوسیالیسم صنفی که جی.دی.اچ. کول و همسر وی مارگاریت تشریح می‌کرد، علاقه‌مند شد. در خزان همان سال، وی وارد کالج مجدلیه در دانشگاه کمبریج شد. وی در دو بخش امتحان نهایی تاریخ در دانشگاه، مدرک دو رشته‌ای به‌دست‌آورد، از این‌رو کالج یک بورسیه خداحافظی که شامل دیدار یک ساله از دانشگاه پرینستون می‌شد را به وی اعطاء کرد. او به اتحادیه کنترل دموکراتیک پیوست: او یک جلسه برای احیای این اتحادیه در ۱۹۲۱ برگزار کرد و نورمن آنجل در آن سخنرانی می‌کرد، اما توسط دانشجویان مختل گردید.
براساس گفته سی.اچ. رولف، مارتین در این دوره به شدت تحت تأثیر گلدزورثی لوز دیکنسون قرار داشت. او در فوریه ۱۹۲۲ در یک کنفرانس سوسیالیست در دونسفورت شرکت کرد. سایر افراد حاضر در این کنفرانس شامل افراد ذیل بود: برتراند راسل، بئاترس وب سلطه‌جو، سدنی وب، باربارا دریک، هگ دالتون، اریک بلیر (قبل از این‌که جرج اورول شود)، هارولد لسکی، باربارا ووتون و الین پوور. او از دالتون که در انتخابات میان دوره‌ای مارس ۱۹۲۲ کمبریج از حزب کارگر خود را نام‌زد نموده بود، حمایت کرد.
در ۱۹۲۴ میلادی، شغلی برای مارتین به عنوان استاد در مدرسه اقتصاد لندن تحت نظر لاسکی، پیشنهاد گردید. او برای سه سال در آنجا ماند و بعداً در منچیستر گاردین به عنوان سرمقاله نویس کار کرد. او مدرسه اقتصاد لندن را قسماً به‌خاطر اختلاف نظری که با ویلیام بوریج، رئیس این مدرسه پیدا کرد، ترک نمود.
مارتین در آغاز سال ۱۹۳۱ میلادی، ویراستار روزنامه نیو استیتسمن شد. او تا هنگام بازنشستگی در ۱۹۶۰ میلادی، در روزنامه استیتسمن باقی ماند.Dennis Griffiths (ed.) "The Encyclopedia of the British Press 1422–1992", London and Basingstoke: Macmillan, 1992, p. 404
طول سی سالی که مارتین در روزنامه استیتسمن به عنوان ویراستار کار می‌کرد، تیراژ این روزنامه از ۱۴٬۰۰۰ به ۸۰٬۰۰۰ رسید. پس از ادغام دَ نیشن و آتینئوم در ۱۹۳۱ میلادی به این روزنامه، نام آن به نیو استیتسمن و نیشن تغییر داده شد. این ادغام، برای انتصاب مارتین حیاتی بود: وی بر آرنولد راونتری که بزرگ‌ترین پشتیبان این روزنامه چپِ‌میانه جدید بود تأثیر فراوان گذاشته و راونتری تأکید داشت تا مارتین به عنوان رئیس این روزنامه گماشته شود. در ۱۹۳۴ میلادی، او روزنامه ویک-ایند ریویو را از طریق دفترهای جریالد بیری از مالک آن ساموئل کورتالد خریداری نموده و حدود چهار هزار خواننده دیگر به‌دست‌آورد.
این مجله به یک مجله بسیار تأثیرگذار بر سیاست‌های چپی و بیشتر چپ‌گرایانه حزب کارگر مبدل شد.
مارتین پس از آنشلوس ۱۹۳۸ نوشت:
«امروز اگر آقای چمبرلین پیش‌قدم می‌شد و برای ما می‌گفت که سیاست وی در واقع نه تنها یک سیاست تجرید بلکه سیاست کوچک سازی انگلستان است که طبق آن از امپراطوری باید دست برداشته شود، چون توان دفاع از آن وجود ندارد و این‌که بخش دفاعی ارتش باید رها گردد، چون جنگ باعث می‌شود تا تمدن بشری به‌طور کامل از بین برود، ما از طرف خود از ته دل او را حمایت می‌کردیم».Neville Thompson, "The Anti-Appeasers" (Oxford: Oxford University Press, 1971), pp. 156–157.
مارتین بعداً این موضع خود را رها کرد.Cole, Margaret. "Kindly Dissenter", "Tribune", 28 January 1966.
مارتین و استیتسمن برای پیروی از یک واکنش غیرعادی نسبت به رژیم استالین در اتحاد شوروی مورد انتقاد قرار گرفتند. دوست مارتین، جان مینارد کینز، شکایت کرد که در رابطه به استالینِ روسیه، مارتین «شاید یک اندازه بیشتر پُر از حسن نیت بود. در صورتی که شکی ایجاد شود، این شک در صورت امکان بلعیده می‌شود». مارتین یک گزارش خصمانه در مورد لئون تروتسکی تحت عنوان «تروتسکی در مکسیکو» برای روزنامه نیو استیتسمن نوشت و همچنین به این روزنامه اجازه نداد تا کتاب ضد-استالینی تروتسکی، به انقلاب خیانت شد، را بررسی نماید.Bill Jones "The Russia complex: the British Labour Party and the Soviet Union", Manchester: Manchester University Press, 1977, p. 25, 100Bashir Abu-Manneh, "Fiction of the New Statesman", Lexington Books, 2011. , (pp. 169–70).
پس از پیمان هیتلر و استالین، او از اتحاد جماهیر شوروی دلسرد شده و این پیمان را مورد نقد قرار داد؛ در پاسخ، روزنامه حزب کمونیست، دیلی ورکر یک سرمقاله نوشته و طی آن به مارتین حمله کرد. او از سیاست تقاضای تسلیمی بی‌قید و شرط از آلمان نازی، حمایت می‌کرد.Jones, (1977) (p. 40).William Fitter "Portrait of an Editor" (Review of "Kingsley" by C.H. Rolph), "The Sydney Morning Herald", 3 June 1973. p. 46
پس از شرکت در کنگره جهانی اندیش‌مندان برای صلح در ۱۹۴۸ میلادی در وروتسواف، لهستان که از طرف شوروی حمایت مالی شده بود، مارتین یک گزارش خصمانه نسبت به این کنگره تحت عنوان «کفتارها و دیگر خزنده گان» نوشت.Jones, (1977) (pp. 194–5).
سردبیری مارتین با نویسنده جورج اورول، منتج به چیزی شد که دی.جی. تایلر آن را «عداوت تیتانیک» خواند."The Orwell Wars", D.J. Taylor and Adrian Smith. "New Statesman", 12–25 April 2013.
اورول که پس از مبارزه در جنگ داخلی اسپانیا به انگلستان برگشته بود، با مارتین به تماس شده و به او گزارشی از جنگ را پیشکش کرد؛ اما مارتین مقالهٔ نخست اورول، «چشم دید در اسپانیا» را به این دلیل رد کرد که، این مقاله ممکن است جمهوری-خواهان اسپانیایی را تضعیف نماید. برای جبران این کار، مارتین سپس به اورول این فرصت را پیشنهاد کرد تا کتاب رزمگا اسپانیا از فرانس بورکنائو را نقد ادبی نماید. با این وجود، مارتین و ویراستار ادبی ریموند مورتایمر نقد ادبی این کتاب را نیز رد کردند، چون از نظر آن‌ها «این نقد بسیار آشتی ناپذیر بوده و تلویحاً این معنی را می‌رساند که تمامی گزارش‌گران اسپانیای ما اشتباه می‌کنند»؛ این‌که این نقد بیش از ان یک نقد ادبی باشد، بیان مجدد نظریات خود اورول است. مورتایمر چندی بعد به اورول نامه‌ای نوشته و از وی برای رد مقاله‌اش در مورد اسپانیا عذرخواهی کرد، او بیان داشت که نظریات در مورد «عقاید پذیرفته شده استالینی در این‌جا هیچ بهای ندارد».David Caute, "Politics and the Novel During the Cold War". Transaction Publishers, 2009 , (pp. 46–7)
اورول به نوشتن به نیو استیتسمن ادامه داد، اما هنگام روزنامه‌نگاری خود «اظهارهای جریحه‌دار کننده» در مورد این مجله نوشت که این مجله «تحت تأثیر مستقیم کمونیست قرار دارد» و این‌که خوانندگان آن «ستایش‌گران استالین» هستند. فهرست مسافرین همراه اورول که در ۱۹۴۹ میلادی به شعبه پژوهش اطلاعات، یکی از شاخه‌های سازمان اطلاعات انگلستان سپرده شد، شامل نام مارتین بود.Frances Stonor Saunders, "", 1999, Granta, . (p. 299)
مارتین در ۱۹۲۶ میلادی با اولگا والترز، دختر دکتر فریدریک روفیناچت والترز، یک طبیب و افسر بهداشتی که رئیس آسایشگاهی در تونگهام بود، ازدواج کرد؛ آن‌ها در ۱۹۴۰ میلادی از هم طلاق گرفتند. مارتین با فعال مدنی، دوروتی وودمن وارد یک رابطه عاشقانه شد. آن‌ها تا آخر عمر مارتین باهم ماندند، اما هرگز ازدواج نکردند. آن‌ها در گروه‌های فشار، مانند اتحادیه کنترل دموکراتیک و پیکار برای خلع سلاح هسته‌ای باهم کار کردند.
مارتین میهان (Martin Meehan) (۱۹۴۵ – ۳ نوامبر ۲۰۰۷)، سیاست‌مدار حزب شین فین و داوطلب سابق ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند (IRA) بود. او نخستین فردی بود که به دلیل عضویت در ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند محکوم شد و در جریان تنش‌های این کشور، ۱۸ سال را در زندان سپری کرد.
میهان در سال ۱۹۴۵ در منطقه آردوین بلفاست، ایرلند شمالی به دنیا آمد. پدرش در دهه ۱۹۴۰ به دلیل فعالیت در ارتش جمهوری‌خواه ایرلند زندانی شد، ولی یکی از پدربزرگ‌هایش در نبرد سم (Battle of the Somme) در جنگ جهانی اول در ارتش بریتانیا کشته شد. میهان به عمر ۱۵ سالگی مدرسه را ترک کرد و در لنگرگاه شهر بلفاست آغاز به کار نمود و در ۱۹۶۶ به عضویت ارتش جمهوری‌خواه ایرلند درآمد.
او توسط بیلی مک‌میلین سوگند یاد کرد و پیوستن‌اش را در این سازمان به عنوان «یک مناسبت بزرگ، مانند پیوستن به مقام کشیش» توصیف کرد. او پس از این‌که یکی از اعضای پلیس سلطنتی اولستر را در جریان راه‌پیمایی حقوق مدنی در دری مورد حمله قرار داد، برای نخستین بار دستگیر شد. مک‌میلین در جریان شورش‌های اوت ۱۹۶۹ در شهر بلفاست، یکی از معدود اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بود که کوشید از مناطق کاتولیک نشین در برابر حملات وفادارماندگان اولستر (Ulster loyalists) دفاع کند. او در نتیجه شکست سازمان در راستای حفاظت لازم از مناطق کاتولیک نشین استعفاء داد. میهان در ۲۲ اوت ۱۹۶۹ به‌خاطر رفتارهای آشوب‌گرایانه‌اش دستگیر شد و قبل از زندانی شدن شدیداً مورد ضرب و شتم قرار گرفت. این ضرب و شتم به حدی شدید بود که بر او آخرین مناسک (last rites) را برگزار نمودند؛ در نخستین مراسم از چهار مراسم‌اش آخرین مناسک را انجام دادند. او پس از سپری کردن دو ماه در زندان آزاد شد. پس از آزادی، بیلی مک‌کی او را بازنشسته کرد تا دوباره به ارتش جمهوری‌خواه ایرلند بپیوندد. میهان پس از کناره‌گیری از ارتش رسمی جمهوری‌خواه ایرلند در ژانویه ۱۹۷۰ به ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند پیوست. او در اواسط ۱۹۷۰ یکی از رهبران ارشد ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در منطقه آردوین شد. پس از برگزاری تظاهرات از سوی «سفارش نارنجی» (Orange Order) شورش در ۲۷ ژوئن ۱۹۷۰ در سراسر بلفاست شعله‌ور شد و درگیری مسلحانه در منطقه آردوین آغاز گردید. میهان گفت:"Provos The IRA & Sinn Féin", p. 55."Provos The IRA & Sinn Féin", p. 62."Provos The IRA & Sinn Féin", p. 63."Provos The IRA & Sinn Féin", pp. 74–75.
میهان به‌خاطر قتل سربازان اسکاتلندی در سال ۱۹۷۱ تحت تحقیق قرار گرفت ولی هرگز متهم نشد. در ۶ هفته پس از آغاز عملیات دیمتریوس (Operation Demetrius) در اوت ۱۹۷۱، ۶ سرباز هنگ گرین هواردز از سوی ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در شمال بلفاست کشته شدند. پس از این واقعه، میهان یکی از افراد مهم تحت تعقیب اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند در این منطقه بود. هنگامی‌که او بازداشت شد، از سوی سربازان شدیداً مورد ضرب و شتم قرار گرفت و پشت‌اش ۴۷ کوک زده شد. میهان طبق قانون اختیارات ویژه بدون اتهام در زندان جاده کرملین زندانی گردید. در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ او و دو زندانی دیگر ارتش جمهوری‌خواه ایرلند از جمله جو بی اوهاگان از زندان فرار کردند. آن‌ها خود را با روغن مسکه چرب کرده بودند تا گرم شوند. قبل از بالاشدن به دیوارهای زندان با استفاده از تناب‌های ساخته شده از تارپتوها و لحاف‌ها، مدت شش و نیم ساعت خود را در داخل منهول (چاهک) پنهان کردند.
میهان از راه مرز به دانداک در جمهوری ایرلند فرار کرد و در ۲۷ ژانویه سال ۱۹۷۲ پس از درگیری مسلحانه میان ارتش جمهوری‌خواه ایرلند و سربازان گارد سلطنتی اسکاتلندی دراگون (Royal Scots Dragoon Guards) سرانجام همراه با هفت عضوی دیگری ارتش جمهوری‌خواه ایرلند از سوی پلیس (گاردا) دستگیر شد. میهان در آن زمان خطاب به گزارش‌گران گفت «ما آن‌ها را زمین‌گیر کردیم. می‌توانستید صدای آن‌ها را از فرسنگ‌ها دور بشنوید». علی‌رغم شلیک ۴۵۰۰ گلوله، تنها تلفات این جنگ خوک یک دهقان بود؛ خوکی که برنده جایزه شده بود. اعضای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به دلیل حمل سلاح ضد تانک، یک میل کارابین و هفت میل تفنگ دستگیر شدند ولی در دادگاه که در ماه بعد برگزار شده بود، به‌خاطر نبود شواهد و مدارک برائت حاصل کردند.
میهان به ایرلند شمالی برگشت؛ منطقه‌ای که در ۹ اوت ۱۹۷۲ در آن دستگیر شده بود. او به دلیل فرار از توقیف قانونی متهم شناخته شد و در محاکمه‌اش به‌صورت با موفقیت استدلال کرد که طبق قانون اختیارات ویژه، یک سرباز بریتانیا صلاحیت دستگیری را ندارد و به همین دلیل او حق قانونی دارد تا فرار کند. به‌خاطر بازداشت غیرقانونی به مدت ۲۳ روز، ۸۰۰پوند به عنوان غرامت برایش پرداخت شد. پس از آن دولت نیز مجبور شد قانون اختیارات ویژه را تعدیل کند تا بتواند بازداشت سایر افراد را طبق قانون مشروع سازد. هنگامی‌که او به عنوان نخستین عضو ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند بازداشت شد، به ۲۳ سال زندان محکوم به مجازات گردید. او در زندان لانگ کیش زندانی شد و در ۴ اکتبر ۱۹۷۴ از زندان آزاد شد. پس از آن‌که او از زندان رها شد بی‌درنگ بدون هیچ محاکمه‌ای دوباره به زندان افتاد و در ۵ دسامبر ۱۹۷۵ او آخرین زندانی بود که پس از لغو حبس آزاد گردید.
میهان پس از این‌که از زندان آزاد شد به یکی از اعضای برجسته و مهمی حزب شین فین مبدل شد و در سمت اجرائیوی ملی یا شورای عالی (Ard Chomhairle) حزب ایفای وظیفه کرد. او همچنین رئیس سازمان «آزادی» بود؛ سازمانی که برای آزادی زندانیان شبه‌نظامی مبارزه می‌کرد. او در ۱۹۹۶ یکی از نام‌زدان ناموفق در انتخابات مجمع ایرلند شمالی در انتریم شرقی بود. میهان در انتخابات سال ۱۹۹۸ برای راه‌یابی به مجلس ایرلند شمالی در انتریم جنوبی خودش را نام‌زد کرد و ۳۲۲۶ رأی به‌دست‌آورد. علاوه براین، او برای رسیدن به عضویت مجلس عوام بریتانیا در انتخابات سال ۲۰۰۰ و انتخابات عمومی ۲۰۰۱ انگلستان از حوزه انتخاباتی انتریم جنوبی شرکت کرد که هر دوبار شکست خورد.Northern Ireland elections
میهان در ۳ نوامبر ۲۰۰۷ پس از حمله قلبی در خانه‌اش درگذشت. جری کیلی، عضو حزب شین فین اظهار داشت که او «شوکه و غمگین شده‌است» و میهان «تمام زندگی‌اش را وقف خدمت برای هم آرمان‌هایش در جمهوری‌خواهی و هم برای مردم کرد».
او در قبرستان میل‌تاون در ۶ نوامبر ۲۰۰۷ به خاک سپرده شد؛ جری آدامز، مارتین مک‌گینس و شین کیلی تابوت او را حمل کردند.
نورمن جان بیکر (Norman John Baker) (زادهٔ ۲۶ ژوئیه ۱۹۵۷)، یک سیاست‌مدار لیبرال دموکراتِ اهل بریتانیا است که پس از پیروزی در انتخابات سراسری ۱۹۹۷ میلادی تا شکست وی در ۲۰۱۵ میلادی از حوزه انتخابیه لوئیس، ساسکس شرقی در پارلمان بریتانیا نمایندگی می‌کرد.
در می ۲۰۱۰ او به عنوان معاون پارلمانی وزیر امور خارجه در وزارت حمل و نقل گماشته شد. در ۷ اکتبر ۲۰۱۳، بیکر در حکومت ائتلافی ۲۰۱۵–۲۰۱۰ میلادی به وزیر کشور بریتانیا، ترفیع داده شد. وی در ۳ نوامبر ۲۰۱۴، از سمت خود در وزارت کشور استعفا داد.Rowena Mason Norman Baker could be thorn in Theresa May's side at Home Office , "The Guardian" (7 October 2013)/
بیکر در ابردین زاده شد، اما خانواده وی در ۱۹۶۸ میلادی به هورنچورچ در لندن شرقی نقل مکان نمودند. او در مدرسه رویال لیبرتی در گیدیا پارک در مجاورت رامفورد آموزش دیده و مدرک لیسانس بی ای (BA) خود را در رشته زبان آلمانی و تاریخ در ۱۹۷۸ میلادی از کالج لویال هالووی، دانشگاه لندن کسب کرد.Ben Quinn, Norman Baker life and times: poacher who eventually became gamekeeper , "The Guardian" (4 November 2014).Election highs for Royal Holloway alumni , www.rhul.ac.uk
بیکر زمانی که در ایزلینگتون زندگی می‌کرد، در ۱۹۸۱ میلادی به حزب لیبرال دموکرات پیوست، او در زیست‌نامه‌اش، خود را یک عضو «خواب آلود» این حزب، به‌جز از یک جلسه محله‌پویی در شش سال، توصیف کرد. در ۱۹۸۵ میلادی، قبل از این‌که برای به‌دست آوردن نخستین کرسی خود به عنوان عضو شورای منطقه اوس والی در شورای شهرداری لوئیس در ۱۹۸۷ تلاش نماید، به حزب اکولوجی پیوست. دو سال بعد در ۱۹۸۹ میلادی، او به عنوان عضو شورای محلی ساسکس شرقی انتخاب گردید. در ۱۹۹۱ میلادی او رئیس شورای شهرداری لوئیس شده و تا زمان انتخاب شدنش به عنوان عضو پارلمان در ۱۹۹۷ میلادی، در این سمت باقی ماند.
خارج از سیاست، بیکر به عنوان رئیس منقطه‌ای بخش اسناد قیمت‌های ما در شرکت ویرجین مگاستورز، برای پنج سال از ۱۹۷۸ میلادی کار کرد. وی از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ میلادی در مالینگ استریت سرویس استیشن، لوئیس کار کرد. وی از ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۷ میلادی زبان انگلیسی را به عنوان زبان خارجی تدریس می‌نمود و در ۱۸۸۹–۹۰ میلادی به عنوان پژوهش‌گر محیط لیبرال دموکرات وارد مجلس عوام بریتانیا شد.
بیکر در انتخابات سراسری ۱۹۹۲ از حوزه انتخابیه لوئیس نام‌زد انتخابات شد، اما عضو بر حال پارلمان از حزب محافظه کار، تیم راتبون برنده این کرسی شد. او بار دیگر در انتخابات ۱۹۹۷ شرکت کرد و این بار با به‌دست آوردن ۱٬۳۰۰ رأی بیشتر نسبت به راتبون توانست این کرسی را به‌دست آورده و به نخستین عضو پارلمان غیر محافظه کار از حوزه انتخابیه لوئیس پس از ۱۸۷۴ میلادی شود.
بیکر خود را مفتخر می‌دانست که «رسوایی‌ها و تضادهای منافع در میان نمایندگان پارلمان و حکومت را برملا کرده‌است». پرسش‌های مداوم وی از پیتر ماندلسون ممکن است، باعث استعفای دوم ماندلسون از حکومت شده باشد. او هم‌چین مسائلی را در مورد لرد برت و نقش وی به عنوان مشاور تونی بلیر، مطرح کرد. پس از جمع‌آوری ارقام در ۲۰۰۲ میلادی که نشان می‌داد، کاروان ماشینهای وزیران حکومت به بزرگ‌ترین اندازه خود رسیده‌است، وی در ژانویه ۲۰۰۵ پیکاری را آغاز نموده و بر افشا سازی جزئیات هزینه‌های اعضای پارلمان تحت قانون آزادی دسترسی به اطلاعات پافشاری نمود که در نهایت در فوریه ۲۰۰۷ موفق گردید. موفقیت وی در افشاسازی هزینه‌ها، روزنامه دَ دیلی تلگراف را قادر ساخت جزئیات هزینه‌های خود او را به نشر برساند که شامل ۳٬۰۰۰ پوند برای «اجاره دفتر» بود. در اکتبر ۲۰۰۱ وی یک پروندهٔ آزمایشی را در دیوان عالی دادگستری برنده شد، این زمانی بود که هیئت استیناف امنیت ملی حکم داد که طبق قانون محافظت از داده‌ها، سرویس اطلاعاتی MI5 باید به بیکر اجازه دسترسی به آن اطلاعاتی را بدهد که سرویس اطلاعاتی در مورد وی نگه می‌دارد، این امر در ۹۵ سال تاریخ MI5 بی‌سابقه بود. در ۲۰۰۱ میلادی و به جایزه «بازپرس سال» را از جوایز سالانه پارلمانی هفته‌نامه دَ انسپیکتر به‌دست آورده و در فوریه ۲۰۰۲ او برنده جایزه عضو پارلمان اپوزیسون از شبکه چینل ۴ را به‌دست‌آورد.
بیکر به عنوان یک عضو چپ‌گرای حزب لیبرال دموکرات پنداشته شده و تا زمانی که کرسی خود را از دست داد، در گروه پارلمانی بوریج لیبرال دموکرات‌ها می‌نشست. او که یک جمهوری‌خواه ثابت قدم است، برای حمایت پر سر و صدای خود از گروه‌های حقوق حیوانات بسیار معروف بوده و همچنین یکی از طرف‌داران قوی محافظت بیش از حیوانات از طریق قانون‌گذاری است. در ۱۹۹۷ میلادی، ستون نویس روزنامه دَ تایمز، متیو پاریس وی را به عنوان یک «ملولِ کلاسیک مجلس عوام» توصیف نموده و در ۲۰۰۲ میلادی عضو پارلمان استیفین پاوند در مجلس عوام، سخنرانی وی در مورد «جراحی کانال ریشه بدون داروی بیهوشی» را تحسین کرد، اما پاریس در ۲۰۰۱ میلادی افزود که «شما با ریسک به مخاطره انداختن خود، او را دست کم می‌گیرید. او در صحیح ثابت شدن، عادت دارد». او در ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ میلادی دو سؤال پارلمانی از وزارت دفاع در مورد موضوعی که وزارت آن را «پدیده ارضی غیرقابل توضیح» می‌نامد پرسید، شامل: «از وزیر دفاع پرسیده شود که آیا پروژه اشیای ناشناس پرنده در وزارت وی هنوز پابرجا است؛ و این‌که آیا او می‌توانید توضیحی بدهد».
پس از رویدادی در پیکار برای اقدامات جوی در ۲۰۰۸ میلادی در نیروگاه کینگس‌سورث، بیکر درخواست تحقیق در مورد تاکتیک‌های پلیس را نموده و بیان داشت که او شاهد اعمال پرخاش‌گرانه غیر ضروری پلیس و خشونت نابرابر در مقابل معترضین صلح‌جو در جریان این رویداد بوده‌است.
در دوره ۲۰۰۱–۲۰۰۵ پارلمان بریتانیا، بیکر عضو کمیته مشترک حقوق بشر بود و در ۲۰۰۲ میلادی به عنوان سخن‌گوی محیط‌زیست از حزب لیبرال دموکرات انتخاب گردید، سمتی که تا استعفای خود در ۲۰۰۶ میلادی، پس از انتخاب سر مینگیس کمبل به عنوان رهبر این حزب، در آن باقی ماند.
در می ۲۰۰۵، وی به عنوان سخن‌گوی محیط‌زیست به دو وزیران اسبق محیط‌زیست، عضو کارگر مجلس به‌نام مایکل میچر و جان گومر از حزب محافظه کار ملحق شد تا ریاست طرح تک جمله‌ای شماره ۱۷۸ میان-حزبی را در حمایت از قانون گرمایش جهانی که توسط سازمان دوستان زمین (Friends of the Earth) ترتیب داده شده بود، را بر عهده گیرد. این طرح درخواست نمود که قانونی «در این پارلمان پیشنهاد گردد تا کاهش سالانهٔ ۳ درصد گازات کربنیک از طریق چارچوبی نظارت گردد که شامل گزارش‌دهی منظم و فرایندهای جدید موشکافی و اصلاحی باشد»، این طرح توانست ۴۱۲ امضاء به‌دست‌آورد. بیکر همچنین با قدرت هسته‌ای مخالفت نموده و آن را «به‌طور مأیوس کننده‌ای غیر اقتصادی» خواند، او هشدار داد که نیروگاه‌های جدید هسته‌ای «مقدار هنگفتی زایدات هسته‌ای تولید نموده و وجوه اساسی را که باید به کارایی انرژی و منابع انرژی تجدیدپذیر اختصاص داده شود، منحرف می‌سازد».
زمانی که او در ژوئیه ۲۰۰۷ به عنوان سخن‌گوی لیبرال دموکرات در اداره کابینه و دوک‌نشین لنکستر گماشته شد، دوباره به کرسی‌های جلو بازگشت. در دسامبر ۲۰۰۷، پس از انتخاب نیک کلگ به عنوان رهبر حزب، بیکر (که در انتخابات رهبری از کلیگ حمایت کرده بود) دوباره به عنوان سخن‌گوی ترابری به کرسی جلو آمد.
بیکر در ۱۹ می ۲۰۰۶ اعلام نمود که تصمیم گرفته‌است تا برای پویش واقعیت در عقب مرگ دیوید کلی در ۲۰۰۳ میلادی، متخصص سلاح‌های بیولوژیک که در استخدام وزارت دفاع بود و پیش از آن به عنوان بازپرس تسلیحات سازمان ملل متحد در عراق کار می‌کرد، از ریاست گروه‌های پارلمانی لیبرال دموکرات کنار می‌رود.
فیلیپ کِید (؛ زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۱۶ در چارلز سیتی، آیووا – درگذشتهٔ ۲۸ اوت ۲۰۰۱ در وینچستر، ماساچوست) رانندهٔ آماتور مسابقات اتومبیل‌رانی اهل ایالات متحده آمریکا بود. او با یک خودروی خصوصی مازراتی ۲۵۰اف در یک گراند پری از مسابقات فرمول یک، جایزه بزرگ ایالات متحده ۱۹۵۹ شرکت کرد، اما به‌دلیل نقص فنی در پیشرانه موفق به آغاز مسابقه نشد.