moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مت گرونینگ و جیمز ال. بروکس به عنوان تهیه‌کنندگان اجرایی در طول تاریخ نمایش خدمت کرده‌اند و همچنین به عنوان مشاور خلاق عمل کرده‌اند. سام سایمون، که توسط کارگردان سابق سیمپسون‌ها، برد برد، به عنوان «قهرمان گمنام» نمایش توصیف شد، به عنوان ناظر خلاق برای چهار فصل اول خدمت کرد. او دائماً با گرونینگ، بروکس و شرکت تولید سریال Gracie Films درگیر بود و در سال ۱۹۹۳ آنجا را ترک کرد. قبل از ترک، او معامله‌ای را انجام داد که بر اساس آن هر سال سهمی از سود دریافت می‌کند، و با وجود اینکه از سال ۱۹۹۳ روی نمایش کار نکرده بود، حداقل تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۵، اعتباری برای تهیه‌کننده اجرایی دریافت می‌کرد. ] یک موقعیت درگیرتر در این نمایش، گرداننده نمایش است، که به عنوان نویسنده اصلی عمل می‌کند و تولید نمایش را برای یک فصل کامل مدیریت می‌کند.
اولین تیم نویسندگان، که توسط سام سیمون گردآوری شد، متشکل از جان سوارتزولدر، جان ویتی، جورج مایر، جف مارتین، آل ژان، مایک ریس، جی کوگن و والاس ولودارسکی بودند. تیم‌های نویسندگی جدیدتر سیمپسون‌ها معمولاً از شانزده نویسنده تشکیل می‌شوند که ایده‌های قسمتی را در آغاز هر دسامبر پیشنهاد می‌کنند. نویسنده اصلی هر قسمت اولین پیش نویس را می‌نویسد. جلسات بازنویسی گروهی با افزودن یا حذف جوک‌ها، درج صحنه‌ها، و فراخوانی برای بازخوانی خطوط توسط مجریان آواز نمایش، اسکریپت‌های نهایی را توسعه می‌دهند. تا سال ۲۰۰۴، جورج مایر، که از فصل اول برنامه را توسعه داده بود، در این جلسات فعال بود. به گفته نویسنده قدیمی جان ویتی، میر معمولاً بهترین خطوط را در یک قسمت خاص اختراع می‌کند، حتی اگر نویسندگان دیگر اعتبار فیلمنامه را دریافت کنند. تولید هر قسمت شش ماه طول می‌کشد، بنابراین نمایش به ندرت دربارهٔ رویدادهای جاری نظر می‌دهد.
با اعتبار شصت قسمت، جان سوارتزولدر پرکارترین نویسنده سیمپسون‌ها است. یکی از شناخته شده‌ترین نویسندگان سابق، کانن اوبراین است که در اوایل دهه ۱۹۹۰ قبل از جایگزینی دیوید لترمن به عنوان مجری برنامه گفتگوی آخر شب، در چندین قسمت مشارکت داشت. ریکی جرویز، کمدین انگلیسی، اپیزود «هومر سیمپسون، این همسر توست» را نوشت، و تبدیل به اولین شخصیت مشهوری شد که هم در یک قسمت نویسندگی کرد و هم ستاره مهمان شد. ست روگن و ایوان گلدبرگ، نویسندگان فیلم Superbad، قسمت "Homer the Whopper" را نوشتند که روگن صدای شخصیتی در آن را بر عهده داشت.
در پایان سال ۲۰۰۷، نویسندگان سیمپسون‌ها همراه با سایر اعضای انجمن نویسندگان آمریکا، شرق دست به اعتصاب زدند. نویسندگان نمایش در سال ۱۹۹۸ به این انجمن پیوسته بودند.
مقاله‌های اصلی: فهرست بازیگران سیمپسون‌ها، فهرست ستاره‌های مهمان سیمپسون‌ها و نسخه‌های غیرانگلیسی سیمپسون‌ها
سیمپسون‌ها دارای شش بازیگر اصلی هستند: دن کاستلانتا، جولی کاونر، نانسی کارترایت، یاردلی اسمیت، هنک آزاریا و هری شیرر. Castellaneta صداپیشگی هومر سیمپسون، گرامپا سیمپسون، کروستی دلقک، زمین‌بان ویلی، شهردار کویمبی، بارنی گامبل، و دیگر شخصیت‌های بزرگسال و مرد است. جولی کاونر صداپیشگی مارج سیمپسون و پتی و سلما و همچنین چندین شخصیت فرعی را بر عهده دارد. کاستلانتا و کاونر بخشی از بازیگران نمایش تریسی اولمن بودند و نقش‌ها به آنها داده شد تا بازیگران جدیدی مورد نیاز نباشد. Cartwright صدای بارت سیمپسون، نلسون مونتز، رالف ویگوم و سایر کودکان را بر عهده دارد. اسمیت، صدای لیزا سیمپسون، تنها بازیگری است که به‌طور منظم تنها یک شخصیت را صدا می‌کند، اگرچه او گاهی اوقات نقش شخصیت‌های اپیزودیک دیگری را بازی می‌کند. تهیه‌کنندگان تصمیم گرفتند بازیگری را برای نقش‌های بارت و لیزا برگزار کنند. در ابتدا از اسمیت خواسته شده بود که برای نقش بارت تست بازیگری بدهد، اما بونیتا پیتیلا، مدیر بازیگری معتقد بود صدای او خیلی بلند است، بنابراین به جای آن نقش لیزا به او داده شد. Cartwright در ابتدا برای صداپیشگی لیزا آورده شد، اما پس از ورود به تست، متوجه شد که لیزا به سادگی به عنوان «فرزند وسط» توصیف شده‌است و در آن زمان شخصیت چندانی نداشت. کارترایت بیشتر به نقش بارت علاقه‌مند شد که او را «فریب، کم دست، متنفر از مدرسه، بی‌احترامی [و] باهوش» توصیف کردند. گرونینگ به او اجازه داد تا در عوض آن قسمت را امتحان کند، و با شنیدن خواندن او، کار را در محل به او سپرد. کارترایت تنها یکی از شش بازیگر اصلی سیمپسون است که قبل از کار بر روی نمایش به‌طور حرفه ای در زمینه صداپیشگی آموزش دیده بود. آزاریا و شیرر صداپیشگی اعضای خانواده عنوان را بر عهده ندارند، اما نقش اکثریت مردان شهر را بازی می‌کنند. آزاریا که از فصل دوم در یک قسمت «پول قدیمی» بخشی از صداپیشگان اصلی بوده و سپس از فصل سوم به‌طور دائم بخشی از صداپیشگان اصلی اصلی بوده‌است، صداپیشگی شخصیت‌های تکرارشونده ای مانند Moe Szyslak, Chief Wiggum, Apu را بر عهده دارد. Nahasapeemapetilon و پروفسور Frink. شیرر صداهای آقای برنز، آقای اسمیترز، پرینسیپال اسکینر، ند فلاندرز، کشیش لاوجوی و قبلاً دکتر هیبرت را فراهم می‌کند. هر یک از بازیگران اصلی برنده جایزه Primetime Emmy برای اجرای برجسته صدابرداری شده‌است.
با یک استثنا، تیتراژ قسمت‌ها فقط صداپیشگان را ذکر می‌کند و نه شخصیت‌هایی را که صدا می‌کنند. هم فاکس و هم گروه تولید می‌خواستند هویت خود را در طول فصل‌های اولیه مخفی نگه دارند و بنابراین، اکثر جلسات ضبط را تعطیل کردند و در عین حال از انتشار عکس‌های هنرمندان ضبط خودداری کردند. با این حال، شبکه در نهایت نشان داد که هر یک از بازیگران در قسمت «پول قدیمی» چه نقش‌هایی را ایفا کردند، زیرا تهیه‌کنندگان گفتند که صداپیشگان باید برای کار خود اعتبار دریافت کنند. در سال ۲۰۰۳، بازیگران در یک قسمت از استودیو Inside the Actors ظاهر شدند و به اجرای زنده صدای شخصیت‌هایشان پرداختند.
شش بازیگر اصلی تا سال ۱۹۹۸ برای هر قسمت ۳۰۰۰۰ دلار دستمزد دریافت می‌کردند، زمانی که با فاکس درگیر شدند. شرکت تهدید کرد که آنها را با بازیگران جدید جایگزین خواهد کرد، حتی تا آماده شدن برای انتخاب صداهای جدید، اما خالق سریال گرونینگ از بازیگران در عمل آنها حمایت کرد. این مشکل به زودی حل شد و از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ به ازای هر قسمت ۱۲۵۰۰۰ دلار دستمزد دریافت کردند. درآمد سریال از طریق فروش سندیکا و دی‌وی‌دی به افزایش خود ادامه داد و در آوریل ۲۰۰۴ بازیگران اصلی برای خواندن اسکریپت ظاهر نشدند و خواستار پرداخت ۳۶۰۰۰۰ دلار در هر قسمت شدند. اعتصاب یک ماه بعد حل شد و حقوق آنها به چیزی بین ۲۵۰۰۰۰[۶۰] تا ۳۶۰۰۰۰ دلار در هر قسمت افزایش یافت. در سال ۲۰۰۸، تولید فصل بیستم به دلیل مذاکرات قرارداد جدید با صداپیشگان، که خواهان افزایش دستمزد سالم به مبلغی نزدیک به ۵۰۰۰۰۰ دلار در هر قسمت بودند، متوقف شد. مذاکرات به زودی تکمیل شد و دستمزد بازیگران به ۴۰۰۰۰۰ دلار در هر قسمت افزایش یافت.[۶۲] سه سال بعد، با تهدید فاکس به لغو سریال مگر اینکه هزینه‌های تولید کاهش پیدا کند، اعضای بازیگران کاهش دستمزد ۳۰ درصدی را پذیرفتند، به چیزی بیش از ۳۰۰۰۰۰ دلار در هر قسمت.
علاوه بر بازیگران اصلی، Pamela Hayden, Tress MacNeille, Marcia Wallace, Maggie Roswell و Russi Taylor صداپیشگی شخصیت‌های مکمل را دارند. از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲، شخصیت‌های رازول توسط مارسیا میتزمن گاون صداپیشگی می‌کردند. کارل ویدرگوت نیز در نقش‌های فرعی ظاهر شده‌است، اما هیچ شخصیت تکراری را صدا نمی‌کند. ویدرگوت در سال ۲۰۱۰ سریال را ترک کرد و از آن زمان کریس ادگرلی مرتباً برای صداپیشگی شخصیت‌های فرعی ظاهر شد. بازیگران تکراری «مهمان ویژه» عبارتند از: آلبرت بروکس، فیل هارتمن، جان لویتز، جو مانتگنا، موریس لامارچ، و کلسی گرامر. پس از مرگ هارتمن در سال ۱۹۹۸، شخصیت‌هایی که او صداپیشگی کرد (تروی مک کلور و لیونل هاتز) بازنشسته شدند. تری و مارتین پرینس) اکنون توسط گری گریفین صداگذاری می‌شوند.
اپیزودها اغلب دارای صدای مهمان از طیف وسیعی از حرفه‌ها، از جمله بازیگران، ورزشکاران، نویسندگان، گروه‌های موسیقی، نوازندگان و دانشمندان هستند. در فصل‌های قبلی، بیشتر ستاره‌های مهمان صداپیشگی شخصیت‌ها را بر عهده داشتند، اما در نهایت تعداد بیشتری به عنوان خودشان ظاهر شدند. تونی بنت اولین ستاره مهمان بود که به عنوان خودش ظاهر شد و برای مدت کوتاهی در قسمت دوم فصل دوم "Dancin' Homer" ظاهر شد. The Simpsons دارای رکورد جهانی برای "بیشترین ستاره‌های مهمان در یک سریال تلویزیونی" است.
The Simpsons به چندین زبان دیگر از جمله ژاپنی، آلمانی، اسپانیایی و پرتغالی دوبله شده‌است. همچنین یکی از معدود برنامه‌هایی است که به دو زبان فرانسوی استاندارد و فرانسوی کبک دوبله شده‌است. این برنامه به زبان عربی پخش شده‌است، اما به دلیل شئونات اسلامی، جنبه‌های متعددی از برنامه تغییر کرده‌است. به عنوان مثال هومر به جای آبجو نوشابه می‌نوشد و به جای هات داگ سوسیس گوشت گاو مصری می‌خورد. به دلیل چنین تغییراتی، نسخه عربی شده سریال با واکنش منفی طرفداران مادام العمر سیمپسون‌ها در منطقه مواجه شد.
کارگردان انیمیشن دیوید سیلورمن، که به تعریف ظاهر نمایش کمک کرد
چندین استودیو مختلف ایالات متحده و بین‌المللی سیمپسون‌ها را انیمیشن می‌کنند. در طول اجرای انیمیشن‌های کوتاه در نمایش تریسی اولمن، این انیمیشن در داخل در Klasky Csupo تولید شد. با شروع این سریال، به دلیل حجم کاری زیاد، فاکس ساخت را به چندین استودیو داخلی و خارجی قرارداد. اینها AKOM, Anivision، استودیو Rough Draft, USAnimation، و Toonzone Entertainment هستند.
برای سه فصل اول، Klasky Csupo انیمیشن The Simpsons را در ایالات متحده ساخت. در سال ۱۹۹۲، شرکت تولید نمایش، Gracie Films، تولید داخلی را به Film Roman تغییر داد، که تا سال ۲۰۱۶ به انیمیشن نمایش ادامه داد تا زمانی که با Fox Television Animation جایگزین شد، که باعث شد نمایش بیشتر در داخل ساخته شود. در فصل ۱۴، تولید از انیمیشن سنتی سل به جوهر و رنگ دیجیتال تغییر یافت. اولین اپیزودی که رنگ‌آمیزی دیجیتال را آزمایش کرد، «مرد رادیواکتیو» در سال ۱۹۹۵ بود. انیماتورها از جوهر دیجیتال و رنگ در طول تولید فصل ۱۲ «Tennis the Menace» استفاده کردند، اما Gracie Films استفاده منظم از جوهر و رنگ دیجیتال را تا دو فصل به تعویق انداخت. بعد. "Tennis the Menace" که قبلاً تکمیل شده بود، به عنوان ساخته شده پخش شد.
کارکنان استودیوی انیمیشن ایالات متحده، Film Roman، استوری‌بردها را طراحی می‌کنند، شخصیت‌ها، پس‌زمینه‌ها، وسایل جدید طراحی می‌کنند و طرح‌بندی شخصیت‌ها و پس‌زمینه را طراحی می‌کنند، که به نوبه خود تبدیل به انیمیشن‌هایی می‌شوند که برای نویسندگان در Gracie Films نمایش داده می‌شوند تا هر گونه تغییری که قبل از آن ایجاد شود. کار به خارج از کشور ارسال می‌شود سپس استودیوهای خارج از کشور، بین‌بین، جوهر و رنگ را ترسیم می‌کنند و انیمیشن را قبل از اینکه به ایالات متحده بازگردانده شود تا سه تا چهار ماه بعد به فاکس تحویل داده شود، روی نوار رندر می‌کنند.
این مجموعه تولید با کیفیت بالا را در فصل ۲۰ آغاز کرد. قسمت اول، "Take My Life, Please" در ۱۵ فوریه ۲۰۰۹ پخش شد. انتقال به HDTV شامل یک سکانس آغازین جدید بود. مت گرونینگ آن را تغییری پیچیده خواند زیرا بر زمان‌بندی و ترکیب انیمیشن تأثیر گذاشت.
این خانواده در ابتدا توسط گروینیگ کمی پیش از آغاز مجموعه پویانمایی کوتاه به کارگردانی جیمز ال. بروکس ساخته شد. او یک خانواده از هم گسیخته را ساخت و آن‌ها را بر اساس خانواده خودش نام‌گذاری کرد و خود را بارت می‌داند. در ۱۹ آوریل ۱۹۸۷ این مجموعه بخشی از نمایش تریسی آلمن شد. پس از پخش سه فصل، مجموعه به یک نمایش نیم ساعتی پربیننده تبدیل شد که برای فاکس اهمیت داشت. نخستین مجموعه این شبکه (۱۹۸۹–۱۹۹۰) که در لیست ۳۰ مجموعه برتر در یک فصل قرار گرفت.
از آغاز پخش مستقل این مجموعه در ۱۷ دسامبر ۱۹۸۹، تا دسامبر ۲۰۱۷، ۶۲۷ قسمت این پویانمایی پخش شده که در حال حاضر فصل ۳۱ آن در حال پخش است. سیمپسون‌ها بلندترین مجموعه تلویزیونی کمدی موقعیت است. این مجموعه در سال ۲۰۰۹ با گذراندن مجموعه دود اسلحه به طولانی‌ترین مجموعه آمریکایی تبدیل شده‌است.
مجموعه سیمپسون‌ها به‌طور گسترده‌ای تحسین شده‌است. خصوصاً برای ده فصل نخست که آن را «دوران طلایی» نامیدند. مجله تایم آن را بهترین مجموعه فاکس نامید. همچنین ای. وی. کلاب آن را «مهم‌ترین دستاورد تلویزیون صرف نظر از سبک» خواند. در ۱۴ ژوئن ۲۰۰۰ سیمپسون‌ها یک ستاره در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود کسب کردند. از هنگامی که سیمپسون‌ها به عنوان مجموعه آغاز به کار کرد جوایز متعددی شامل ۳۱ جایزه امی ساعات پربیننده ،۳۰ جایزه آنی و یک جایزه پیبادی دریافت نمود. هنگامی که سیمپسون‌ها تحت تأثیر دیگر مجموعه‌های کمدی موقعیت بزرگسال قرار گرفته بود تکیه کلام هومر «دوه» وارد زبان انگلیسی شد. با این حال سیمپسون‌ها مورد انتقاد قرار گرفت چرا که بسیاری اعتقاد داشتند کیفیت مجموعه در طی زمان کاهش یافته‌است.
سیمپسون‌ها خانواده‌ای هستند که در یک شهر خیالی به نام اِسپرینگ‌فیلد زندگی می‌کنند. پدر خانواده، هومِر به عنوان نگهبان امنیتی در نیروگاه برق اتمی اسپرینگفیلد کار می‌کند. موقعیتی که در تضاد با بی‌دقتی و رفتارهای احمقانه او است. او با مارج سیمپسون ازدواج کرده‌است. مارج زن خانه‌دار کلیش‌های و یک مادر است. آن‌ها دارای سه فرزند هستند: «بارت» یک دردسر ساز ده ساله، «لیسا» یک کودک هفت ساله باهوش و پر جنب و جوش و «مَگی» که نمی‌تواند حرف بزند، اما با مکیدن یک پستانک ارتباط برقرار می‌کند. با اینکه این خانواده ازهم‌گسیخته‌است اما قسمت‌های زیادی به بررسی روابط آن‌ها و اهمیت قائل شدن آن‌ها برای یک دیگر می‌پردازد. این خانواده دارای یک سگ به نام سانتاز لیتل هلپر و یک گربه به نام اسنوبال پنجم هستند که بعدها در قسمت «من، (گرانت اذیت شده)-ربات» به «اسنوبال دوم» تغییر نام داد. هر دو این حیوانات در قسمت‌های مختلفی نقش اول بودند.
مجموعه همچنین حاوی بازیگرهای کمکی شامل معلمان، همکاران، دوستان خانوادگی، خویشاوندان، اهالی شهر و افراد مشهور درون مجموعه نیز هست. سازندگان در حقیقت در نظر داشتند تا با این شخصیت‌ها، مسئولیت‌های خالی موجود را پر کنند که تعدادی از این شخصیت‌ها بعدها گسترش یافتند و در قسمت خودشان نقش اصلی بوده‌اند. به عقیده مت گرینیگ، مجموعه تصور کلی دربارهٔ بازیگرهای کمکی زیاد را از نمایش کمدی تلویزیون شهر دوم الهام گرفت.
با گذشت مناسبت‌های سالانه همچون تولدها و تعطیلات، سیمپسون‌ها در میان قسمت‌ها پیر نمی‌شوند. (از لحاظ فیزیکی یا سنی که در آن قرار دارند) و همچنان مانند زمان آغاز مجموعه هستند. سیمپسون‌ها در سالی که قسمت آن تولید میبیسبسش بک‌ها) شخصیت‌ها را در نقطه دیگری در زندگی خود (با سنی متفاوت) نشان می‌دهد. برای نمونه در قسمت سال ۱۹۹۱ به نام "من با مارج ازدواج کرده‌ام", بارت (که ۱۰ ساله است) نشان می‌دهد که ممکن است در ۱۹۸۰ یا ۸۱ به دنیا آمده باشد. اما در قسمت سال ۱۹۹۵ به نام "و مگی سه می‌سازد", مگی (که تقریباً ۱ سال دارد) نشان می‌دهد که ممکن است در ۱۹۹۳ یا ۹۴ به دنیا آمده باشد. با توجه به دیدگاه پیر نشدن (بزرگ نشدن) شخصیت‌ها، وقتی در قسمت بیرون از مرز (شکستن مرز) مرد خانواده قسمت «مرد سیمپسون‌ها» از بارت پرسیده شد چه مدت مورد زورگویی نلسون مانتز قرار گرفته، بارت پاسخ می‌دهد: «۲۴ سال»، همچنین در فصل ۳۱ دیویی لارگو معلم موسیقی لیسا می‌گوید «ما ۳۰ سال است یه همین قطعه را تمرین می‌کنیم!»، لیسا سیمپسون دوبار تولد ۸ سالگی داشت (دو قسمت مختلف).
سیمپسون‌ها در شهری خیالی در ایالات متحده به نام اسپرینگ‌فیلد در ایالتی نامعلوم قرار دارند. مجموعه از توجه به مکان اسپرینگفیلد خودداری می‌کند. جغرافیای اسپرینگفیلد و اطرافش شامل سواحل، بیابان‌ها، زمین‌های کشاورزی گسترده، کوه‌های بلند و هر چیزی که داستان یا طنز نیاز دارد می‌شود. گرینیگ گفته اسپرینگفیلد وجه تشابه زیادی با پورتلند، اورگن دارد، جایی که او بزرگ شده‌است. نام «اسپرینگ‌فیلد» نامی رایج در آمریکا است که در ۲۲ ایالت وجود دارد. گرینیگ گفته که آن را بر اساس اسپیرینگ فیلد، اورگن نام‌گذاری نموده و شهر ساختگی اقتباسی از مجموعه تلویزیونی پدر بهترین را می‌داند، است.
از نظر برخی، به ویژه در شبکه‌های اجتماعی، مجموعه سیمپسون به پیش‌بینی بسیاری از وقایع عادت دارد. در طول پخش این مجموعه، بسیاری از چیزهایی که در آینده وقت نمایش قسمت‌های آن نشان داده شده‌اند واقعاً اتفاق افتاده‌است. این که چنین کاری به خاطر تیزهوشی نویسندگان آن است یا از روی شانس و تصادف معلوم نیست ولی همه اتفاقات در حال رخ دادن است. در مقابل، عده‌ای با بررسی موارد ادعا شده، آنها را نه پیش‌بینی، بلکه تفسیری از آینده با استفاده از وقایع گذشته و حال در حدود ۶۷۵ قسمت می‌دانند که برای طرفداران نظریه تئوری توطئه و افرادی که علمِ به واقعیت‌های آن زمان ندارند جذاب است. به علاوه این مجموعه پیش‌بینی‌های بسیار دیگری دارد که محقق نشده‌اند. از نظر آنها، برخی از ادعاها نیز جعلی است و مربوط به این مجموعه نیست.
یکی از قسمت‌های پخش شده در سال ۱۹۹۲ با تصویری از ۴۰ سال بعد آن در سال ۲۰۳۲ به پایان می‌رسد. در این صحنه، یک خودروی پرنده از کنار هومر و بارت هنگام ورود به سینما رد می‌شود. در سال ۲۰۱۷ نمونه اولیه خودروهای پرنده به نمایش درآمده‌اند.
در قسمتی که در سال ۱۹۹۵ پخش شد برای نخستین‌بار، همه داستان این اپیزود به در سال ۲۰۱۴ اتفاق می‌افتاد. در این قسمت، اشاره‌های فراوانی به تلفن‌های تصویری، ساعت‌های هوشمند، رواج آنتن‌های ماهواره‌ای و ادامه فعالیت گروه موسیقی رولینگ استونز شد که همگی آن‌ها درست بودند. در مقابل برخی می‌گویند که از سال ۱۹۵۰ در فیلم‌ها، کتاب‌ها و برنامه‌های تلویزیونی از تکنولوژی آینده و ساعت‌های هوشمند صحبت کرده‌اند. به علاوه در سال ۱۹۹۴ Timex Datalink نخستین ساعت هوشمند را رونمایی کرده که قابلیت انتقال داده به رایانه را داشته‌است.
در اپیزود، «بارت در آینده» که سال ۲۰۰۰ نمایش داده شد، به ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ اشاره شده‌است. لیزا سیمپسون که در این اپیزود به ریاست‌جمهوری آمریکا رسیده در جمله‌ای که اکنون پس از پیروزی دونالد ترامپ در انتخابات آمریکا شهرت فراوانی یافته‌است، به بی‌پولی و ورشکستگی آمریکا پس از ریاست‌جمهوری ترامپ اشاره کرد. برخی این مسئله را پیش‌بینی این کارتون از واقعیت دانستند. از آنجایی که ترامپ از سال ۱۹۹۹ میلادی ایده نامزدی ریاست جمهوری آمریکا را در سر می‌پرورانده و در انتخابات درون حزبی نیز شرکت کرده بود، پیش‌بینی واژه مناسبی بنظر نمی‌رسد.
به علاوه برخی به تصویری پخش شده با جزئیات در سال ۲۰۰۰ از حرکت ترامپ بر روی پله برقی که سال ۲۰۱۵ اتفاق افتاد اشاره می‌کنند. اما در واقع این صحنه نه در سال ۲۰۰۰، بلکه در سال ۲۰۱۵ پس از اعلام نامزدی ترامپ برای انتخابات ریاست جمهوری ساخته شده‌است.
در یک نمونهٔ دیگر، تصویری به صورت گسترده در شبکه‌های اجتماعی پخش شد و ترامپ را در تابوت نشان می‌داد. اما با بررسی قسمت‌های منتشر شدهٔ این مجموعه، مشخص شده‌است که این تصویر هیچگاه در این مجموعه پخش نشده‌است و برای نخستین‌بار در سال ۲۰۱۷ توسط یک سایت جعل شده و سپس مورد توجه بسیار طرفداران تئوری توطئه قرار گرفته‌است.
پس از شیوع ویروس کرونا، در فضای مجازی بخشی از این کارتون پخش و گفته شد که این پویانمایی کروناویروس را پیش‌بینی کرده‌است. در قسمت بیست و یکِ فصل چهار این پویانمایی در یک کارخانه که از متن روی جعبه‌های آنجا مشخص است مربوط به آسیای شرقی است و یک کشور نزدیک ژاپن یکی از کارکنان آنجا عطسه می‌کند و از دهان آن فرد ویروسی بیرون آمده و در جعبه جای می‌گیرد، وقتی آن جعبه‌ها به سطح مردم شهر می‌رسد همه دچار آن ویروس می‌شوند و ویروس در سراسر شهر پخش می‌شود و به نامِ «آنفلوانزای اوزاکا» ژاپن شناخته می‌شود. از این رو برخی این قسمت را به شیوع ویروس کرونا ربط داده‌اند اما جدا از اینکه منشأ ویروس به ژاپن ربط داده شده، دنیا چندین مورد آنفلوانزای واگیردار مهم مانند آنفلوانزای اسپانیایی، آنفلوانزای آسیایی ۱۹۵۷–۱۹۵۸، آنفلوانزای هنگ کنگ ۱۹۶۸–۱۹۶۹ و… داشته‌است و از این رو آنچه که این مجموعه به نامِ «آنفلوانزای اوزاکا» نشان داده، یک نوع تفسیر می‌باشد از آنفلوانزاهایی که قبلاً نیز روی داده‌است. سایت اسنوپس این فرض که پویانمایی سیمپسون‌ها، شیوع ویروس کرونا را پیش‌بینی کرده باشد، رد کرده‌است.
فیلم سیمپسون‌ها نیز به صورت جهانی در ۲۷ ژوئیه ۲۰۰۷ اکران شد که فروشی بیش از ۵۲۷ میلیون دلار داشت.
کارت تلویزیون و رادیو یکی از کارت‌های توسعه در رایانه‌های شخصی است که به ‌وسیلهٔ این کارت می‌توان برنامه‌های شبکه‌های مختلف تلویزیونی و رادیویی را با استفاده از رایانه دریافت و ضبط کرد.
بعضی از این کارت‌ها را می‌توان طوری تنظیم کرد که در زمان مشخصی کامپیوتر را روشن کند و از شبکهٔ مورد نظر به میزان مثلاً یک ساعت برنامه‌ها را ضبط کرده و سپس رایانه را مجدداً خاموش کند.
بیشتر این کارت‌ها دارای رادیو نیز هستند. شایان ذکر است برای دریافت شبکه‌های ماهواره‌ای نمی‌توان از کارت تلویزیون و رادیوی آنالوگ استفاده کرد و باید از دریافت کننده‌های دیجیتال ماهواره‌ای استفاده کرد.
به تازگی شرکت‌های سازنده برای بهبود و سهولت در کار با این سخت‌افزار دست به یک کار بزرگ زده‌اند و این کار آن‌ها در این زمینه بسیار موفق بوده‌است. شاید برایتان سؤال باشد چرا چون این شرکت‌ها این کارت‌های سخت‌افزاری را که بر روی درگاه کارت توسعه نصب می‌شد در لب تاپ‌ها قابل نصب نبود؛ به همین دلیل این کمپانی‌ها آن‌ها را به صورت سخت‌افزارهای USB تولید کرده‌اند و مانند یک مموری فلش به درگاه USB کامپیوتر یا لب تاپ شما متصل می‌شود و سپس مراحل نصب یک سخت‌افزار جدید را انجام می‌دهید و تنظیمات کارت تلویزیون و کانال یابی و سپس تماشای آن‌ها لازم است ذکر شود با توسعهٔ تلویزیون‌های دیجیتال این کارت‌ها به صورت دیجیتال و آنالوگ تولید می‌شوند ولی می‌توان با قدرت گفت که تلویزیون دیجیتال بهتر از تلویزیون آنالوگ است زیرا کفیت تصویر بالا و کیفیت صدای بالا و نداشتن پرش تصویر و نداشتن نویز بر روی صدا و تصویر بهترین سیستم تلویزیونی شناخته می‌شود سیستم دیجیتال قابلیت ارسال کانال‌های بیشتر و دریافت تصاویر بیشتر نسبت به آنالوگ است لازم است ذکر شود برایتان بگوییم که کارت‌های توسعه زیادی در بازار وجود دارد اگر می‌خواهید شبکه‌های ماهواره‌ای را دریافت کنید نیاز به کارت رسیور می‌باشد که دارای قیمت‌های بیشتر از دیگر کارت‌های توسعه می‌باشند و این کارت‌ها همانند کارت تلویزیون می‌توانند برنامه‌ها را ذخیره کنند ولی بر پایه قانون کپی رایت پخش آن‌ها بر روی سایت‌ها و کلیپ‌ها موبایل و… پیگرد قانونی دارد.
گرافیک رایانه‌ای یکی از قدیمی‌ترین شاخه‌های علوم رایانه است که به ترسیم، تغییر و کار با تصاویر به شیوه‌های محاسباتی و رایانه‌ای اقدام می‌نماید. گرافیک رایانه‌ای یکی از پرجاذبه‌ترین و وسیع‌ترین کاربردهای رایانه‌هاست. بازی‌های رایانه‌ای، برنامه‌های ساخت پویانمایی دوبعدی و سه‌بعدی، شبیه‌سازی‌های محاسباتی و پردازش تصاویر را می‌شود به‌عنوان چند نمونه نام برد.
نرم‌افزارهای مورد استفاده در کارهای گرافیکی را می‌توان بر اساس گرافیک رایانه یا CG به دو دستهٔ بزرگ تقسیم کرد:
ساختار هر دوی این نرم‌افزارها کاملاً با هم متفاوت است. هر چند سخت‌افزارهای Raster را جزو تولیدکنندگان تصاویر گرافیکی می‌نامند ولی در واقع گرافیک Raster یا Bitmap ماهیت ویرایشی دارند تا تولیدی و نقطه قوت آن‌ها در ویرایش و فیلترگذاری بر روی تصاویر است تا خلق یک موضوع گرافیکی.
در این‌گونه گرافیک، اشکال و اشیاء همه بر روی یک صفحه ترسیم و ارائه می‌شوند. این نوع گرافیک به خاطر پردازش سبکش خیلی به قدرت کارت گرافیک نیاز ندارد و فقط وقت cpu را اشغال می‌کند. برای کار با گرافیک دو بعدی نرم‌افزارهایی ساخته شده مانند فتو شاپ، فتوایمپکت، کورل دراو- کورل پینتر و غیره که فقط روی گرافیک دو بعدی کار می‌کنند و نرم‌افزارهایی ساخته شده مثل ماکرو مدیا فلش که چند رسانه‌ای هستند. گرافیک دو بعدی در وب سایت‌ها و نرم‌افزارهای معمولی به کار می‌رود.
"مقالهٔ اصلی: گرافیک سه‌بعدی"
امروزه، باید گرافیک و به ویژه گرافیک رایانه‌ای را عضو جداناشدنی صنعت مدرن چاپ و نشر رقومی (دیجیتال) دانست؛ مثلاً، برای چاپ یک کتاب، از مرحله حروف‌چینی و حتی ویرایش گرفته تا زمان لیتوگرافی، چاپ، و صحّافی به نوعی با گرافیک رقومی سر و کار داریم.
کاربردهای مشترک گرافیک سه بعدی :
گرافیک سه بعدی در برنامه‌های کامپیوتری جدید کاربرد بسیاری دارد. استفاده که برنامه‌ها از گرافیک سه بعدی می‌کنند از بازی‌های تعاملی سه بعدی تا شبیه‌سازی و پزشکی و مصارف شغلی متفاوت است. محصولات پر کیفیت سه بعدی راه خودشان را به سمت فیلم‌ها و صنعت و آموزش به خوبی پیدا کرده‌اند.
Real-time 3D :
همانگونه که قبلاً تعریف شد گرافیک‌های سه بعدی بی‌درنگ متحرک هستند و با کاربر فعل و انفعال دارند. یکی از اولین استفاده‌ها از گرافیک بی‌درنگ سه بعدی شبیه‌سازی پرواز در امور نظامی بود.
هر چند امروزه شبیه‌سازهای پرواز به سرگرمی مشهوری برای مشتاقان خانگی تبدیل شده‌اند. تصویر ۱۵–۱ یک نماگرفت از یک شبیه‌ساز پرواز معروف را نشان می‌دهد که از اوپن‌جی‌ال برای رندر سه بعدی استفاده کرده‌است.
برنامه‌ها برای گرافیک سه بعدی بر روی کامپیوترها تقریباً بیشمار هستند. شاید عمومی‌ترین استفاده از گرافیک کامپیوتری سه بعدی بازی‌های رایانه‌ای باشند. امروزه به سختی می‌توان کامپیوتری را یافت که نیاز به یک کارت گرافیک سه بعدی نداشته باشد. سه بعدی همیشه برای تجسمات علمی و برنامه‌های مهندسی معروف بوده‌است. رابط‌های گرافیکی نرم‌افزاری هم از سخت‌افزار سه بعدی استفاده فراوان می‌برند. برای مثال ورژن کنونی سیستم‌عامل مکینتاش یعنی Mac OS X برای رندر کردن تمام پنجره‌ها و کنترل‌ها و جلوه‌های تصویری از اوپن‌جی‌ال استفاده می‌کند. تصاویر ۱۶–۱ ال ۲۰–۱ تعدادی از برنامه‌های بیشماری را نشان می‌دهد که برای رندر تصاویرشان و تولید تصاویر سه بعدی تعاملی از اوپن‌جی‌ال استفاده می‌کنند.
گرافیک سه بعدی غیر هم‌زمان Non-Real-Time :
برای برنامه‌هایی که از گرافیک سه بعدی بی‌درنگ استفاده می‌کنند قانونی وجود دارد. با دادن فرصت بیشتری برای پردازش تصاویر شما می‌توانید گرافیک‌های سه بعدی با کیفیت بالاتری ایجاد نمایید. به‌طور مثال بعضی از نرم‌افزارهای مدل‌سازی از گرافیک سه‌بعدی بی‌درنگ برای تقابل با هنرمند برای خلق محتوای مورد نظرش استفاده می‌کنند. سپس تصاویر به برنامه دیگری فرستاده می‌شوند (ray tracer) که تصاویر را رندر می‌کنند. رندر کردن یک فریم تنها برای انیمیشنی مانند داستان اسباب بازی به ساعت‌ها زمان بر روی یک کامپیوتر سریع نیاز دارد. این پروسه رندر و ذخیره‌سازی صدها فریم یک انیمیشن را می‌سازد که به‌طور رشته متوالی قابل پخش مجدد می‌باشد. اگرچه پخش تصاویر انیمیشن ممکن است یک عمل بی‌درنگ به نظر برسد اما اینطور نیست. چون آن اینتراکتیو نیست در نتیجه آن بی‌درنگ نیست بلکه بیشتر یک سری تصاویر از پیش رندر شده می‌باشد.
آخرآسفالت یکی از محلات قدیمی و مرکزی شهر اهواز مرکز استان خوزستان ایران است.
این محله در بخش شرقی و قلب شهر واقع است. و وسعتی در حدود سه و نیم کیلومتر مربع دارد.
محدوده آن در راستای شمال-جنوب بین خیابان جنت و خیابان زند و در راستای شرق-غرب بین حاشیهٔ کارون و بزرگراه آیت الله بهبهانی قرار دارد. این محله از چندین محله کوچکتر به نام‌های ابوذر، بیست و دو بهمن، مشعلی، خسروی، فاطمی و … تشکیل شده‌است.
علت نامگذاری
علت نامگذاری این محله از آن جهت است که در گذشته (قبل از دهه ۳۰ شمسی) محدوده آسفالت خیابانهای بخش جنوبی شهر اهواز به خیابان زند یا اباذر فعلی منتهی می‌شد و بعد از آن آسفالت نبود؛ لذا بعد از آن را آخر آسفالت می‌نامیدند. پس از گسترش محدوده آسفالت، اندکی محدوده این محله در اذهان عمومی تغییر کرد.
این منطقه تا اوائل دهه شصت شمسی باغ و زمین کشاورزی بود اما از ان زمان ساخت و سازها در ان افزایش یافت به گونه ای که جز قطعات معدودی باقی نمانده و این قطعات باقی مانده نیز به مرور در حال تبدیل شدن به منازل مسکونی است.
جمعیت این منطقه حدود صد و پنجاه هزار نفر است که و پرمراجعه‌ترین شعب اخذ رای شهرستان اهواز در این منطقه وجود دارد. مردم این منطقه از لحاظ قومی بیشتر فارس و عرب هستند.
اداره آگاهی اهواز، اداره پلیس مبارزه با مواد مخدر، حوزه چهار امام سجاد بسیج شهری شرق اهواز، سرپرستی منطقه ۲ بانک صادرات، اداره وصول مطالبات بانک صادرات، معاونت زیباسازی شهرداری منطقه یک، ناحیه ۳ شهرداری منطقه یک اهواز در این محله قرار دارند.
این محله هم‌چنین دارای دو دفتر پیشخوان دولت و خدمات عمومی است
مساجد این منطقه به تریب جانمایی عبارت انداز مسجد دولتی (امام حسن عسکری)، مسجد (الغدیر)، مسجد رضوان، مسجد حجت بن الحسن عسکری، مسجد ایزدخواستی‌ها، مسجد خضرنبی، مسجد امام موسی کاظم، مسجد رسول اکرم، مسجد بقیةالله، مسجد ابوذر، مسجدامام علی الهادی، مسجد ام البنین
همچنین این محله دارای سرای محله، کتابخانه عمومی، تعداد زیادی حسینیه، مجتمع‌های آموزشی دخترانه، پسرانه، نظری، کارودانش و فنی حرفه ای می‌باشد.
همچنین مؤسسه فرهنگی تربیتی عصر ظهور، مؤسسه فرهنگی هنری مصباح، مؤسسه خانواده و سبک زندگی راه، انجمن ایزدخواستی‌های ساکن خوزستان و دفتر آیت الله سیستانی نیز در این محله قرار دارند.
بازار این محله که هنوز حالت سنتی دارد مشهور است. در این بازار همه‌گونه نیازمندی‌های روزمره به فروش می‌رسد. بازارچهٔ بزرگ صدف و بازارچه مهران و رازی از جمله آنها است.
همچنین وجود چهار هایپر مارکت سمیع، افق کوروش، نشان بازار و امام رضا و سوپرمارکت‌های دیگر نیازهای مردم از جهت خریدهای روزانه بر طرف می‌سازد.
همچنین این منطقه دارای دو جایگاه پمپ بنزین اختصاصی به نام ولید ساعدی و ساکی است.
پارک سیاحتی ساحل یا همان باغ وحش اهواز پارک ساحلی ربیع و ده پارک کوچک در این منطقه قرار گرفته‌اند.
همچنین در آخر آسفالت یک مرکز بهداشت و سه پایگاه وابسته به ان به همراه چندین مطب دکتر و درمانگاه شبانه‌روزی عمومی و تخصصی و داندان پزشکی و داروخانه وجود دارد.
جوزف فرانک پشی (زادهٔ ۹ فوریه ۱۹۴۳) که بیشتر با نام جو پشی شناخته می‌شود، بازیگر و خوانندهٔ آمریکایی است که به خاطر بازی در فیلم‌های گانگستری معروف شده‌است.
وی یکی از برترین بازیگران فیلم‌های گانگستری می‌باشد که طرفداران فیلم‌ها به ویژه ژانر گانگستری با نقش‌های ماندگار او در این فیلم‌ها خاطره‌های بسیاری دارند.
وی در سال ۱۹۹۱ برای فیلم رفقای خوب (Good fellas 1990) برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر مکمل مرد شد.
پشی در نیوجرسی در خانواده‌ای ایتالیایی‌تبار به دنیا آمد. وی اصالتاً ایتالیایی است و نسب او به تورین و آکویلونیا در استان آولینو بازمی‌گردد. مادرش، ماریا (مسچه)، پاره وقت به آرایشگری می‌پرداخت و پدرش، آنجلو پشی، در جنرال موتورز راننده لیفتراک بود و برای کافه‌ها و بارها کار می‌کرد. پشی در بلویل بزرگ شد و از دبیرستان بلویل فارغ‌التحصیل شد. حضور او روی صحنهٔ تئاتر به زمانی بازمی‌گردد که تنها پنج سال بیشتر نداشت و در نهایت، در ۱۰ سالگی، به‌طور منظم در یک برنامه تلویزیونی متنوع به نام Startime Kids شرکت می‌کرد که در آن کانی فرانسیس نیز حضور داشت.
وی در دههٔ ۶۰ به عنوان خواننده فعالیت می‌کرد که در گروه او فرانک وینسنت نیز او را همراهی می‌کرد. فعالیت اصلی پشی در بازیگری، با فیلم گاو خشمگین شروع و در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ از مشهورترین بازیگران فیلم‌های مافیایی شد.
از مشهورترین آثاری که وی در آن ایفای نقش داشته‌است می‌توان به رفقای خوب محصول سال ۱۹۹۰ در نقش تامی و کازینو در نقش نیکی محصول سال ۱۹۹۵ اشاره کرد.
او در سال ۱۹۹۹ از کار بازیگری دست کشید و خود را بازنشسته اعلام کرد ولی در سال ۲۰۰۵ با بازی در فیلم چوپان خوب به کارگردانی رابرت دنیرو دوباره به عالم سینما بازگشت.
آخرین فیلمی که وی در آن ایفای نقش داشته‌است فیلم مرد ایرلندی (فیلم ۲۰۱۹) محصول سال ۲۰۱۹ اثر مارتین اسکورسیزی است که در آن در نقش راسل بوفالینو بازی کرده‌است. وی علاقه‌ای به بازی در این فیلم نداشته اما با پا فشاری مارتین اسکورسیزی و به ویژه رابرت دنیرو وی این نقش را پذیرفت، و او بار دیگر پا به دنیای تبهکاران و مافیا گذاشت و در نقش خود درخشید.
فیروز (پیروز) نهاوندی (د ۲۳ ه‍.ق - ۶۴۴ م) که بیشتر با کنیه ابولؤلؤ و همین‌طور به لقب باباشجاع‌الدین شناخته می‌شود، یکی از شخصیت‌های تاریخی در صدر اسلام است که به سبب قتل عمر بن خطاب به شهرت رسیده‌است. منابع او را برده‌ای ایرانی‌تبار گزارش کرده‌اند که در شیوه اسارتش به دست سربازان عرب، اختلاف‌هایی گزارش شده‌است. از زندگانی او اطلاعات چندانی در دست نیست. پیروز مورد ستایش اهل تشیع و نکوهش اهل سنت است.
با اینکه ورود غیر عرب به مدینه ممنوع بود، وی به صورت استثنایی اجازه ورود به این شهر را داشت. منابع اسلامی او را برده مغیرة بن شعبه گزارش کرده‌اند که پس از تهدیدی علیه عمر بن خطاب، در سال ۶۴۴ میلادی مصادف با ۲۳ ه‍. ق، در مسجدالنبی، عمر بن خطاب را با ضربات خنجر ترور کرد و گریخت. بنابر گزارشی، او پس از فرار از مسجد و بعد از زخمی کردن جمعی از دنبال‌کنندگانش، در نهایت دستگیر شد یا به نقلی قبل از دستگیری، خودکشی کرد. گزارش‌هایی از فرار و گریختن او به قم یا کاشان نقل شده‌است. گزارش‌هایی ادعا کرده‌اند که فیروز قبل از گریختن به سمت ایران، با علی بن ابی‌طالب دیداری داشته‌است. پس از قتل عمر، عبیدالله پسر عمر به انتقام از فیروز برآمد و علاوه بر فرزند و همسر فیروز، دو فرد دیگر را نیز به جرم همکاری با او به قتل رسانید.
علاوه بر مسئله چگونگی و علت ترور عمر بن خطاب و فرار یا دستگیری او، منابع در دین و مذهب او نیز دچار اختلافند. برخی او را مسیحی و گروهی او را زرتشتی می‌دانند و به باور جمعی او مسلمان بوده‌است. در منابع شیعه، به شیعه خالص بودن او تأکید شده‌است. به باور برخی منابع متقدم، آرامگاه او در شهر کاشان واقع است که سالیانی است در مراسم عمرکشان، مورد توجه و اهتمام شیعیان کاشان قرار دارد.
پس از درگذشت محمد در سال ده هجری قمری، گروهی از صحابه در سقیفه بنی ساعده جمع شدند تا جانشین محمد را تعیین نمایند. عمر بن خطاب، ابوبکر را به عنوان جانشین در سقیفه نامزد کرد و بقیه حمایت خود را افزودند و ابوبکر به عنوان اولین خلیفه مسلمین انتخاب شد. در میان مهاجران عده‌ای نیز به رهبری علی و شامل زبیر، طلحه، عباس بن عبدالمطلب، مقداد، سلمان فارسی، ابوذر غفاری و عمار یاسر، علی را وارث مشروع محمد می‌دانستند. این انتخاب باعث اختلاف بین هواداران ابوبکر و طرفداران علی شد. طرفداران علی قائل بودند که علی توسط شخص محمد به جانشینی منصوب شده‌است و بنابراین مقام خلافت باید از آن وی باشد. در سال ۱۳ ه‍. ق، ابوبکر از دنیا رفت و طی نامه‌ای، عمر را جانشین خود اعلام کرد. به این ترتیب دوران خلافت عمر آغاز شد.
درگیری ۲۵ ساله ایران و روم که از ۶۰۲ تا ۶۲۸ به طول انجامید، زمینه‌ساز پیدایش خلافت اسلامی به عنوان یک امپراتوری جدید شد. این جنگ نظم سیاسی را که طی سه سده بر این منطقه حاکم بود، فروریخت و خلأ قدرتی را پدیدآورد، که در پی آن سپاهیان مسلمان عرب آن دو امپراتوری را شکست دادند و امپراتوری نوپدید خلافت را بنا نهادند. طی این جنگ، نخست خسروپرویز سرزمین‌های شام و مصر را تصرف کرد، ولی در پایان، ضدحمله هراکلیوس منجر به شکست و عقب‌نشینی ساسانیان شد. در پی آن، خسروپرویز به قتل رسید و دوره‌ای چندساله از هرج و مرج سیاسی دربار ساسانیان را فراگرفت. نهایتاً، یزدگرد سوم بر تخت نشست. هرچند، ارتش شاهنشاهی ساسانی، در جنگ آسیب چندانی ندیده بود و همچنین موانع طبیعی شامل رودخانه‌های فرات و دجله و نیز کوه‌های زاگرس از سرزمین ایران در برابر مهاجمان دفاع می‌کرد، اما، شاهنشاهی ساسانی که به علت اختلافات سیاسی داخلی ضعیف شده‌بود، امکان مقاومت در برابر سپاه مصمم و تازه تأسیس مسلمانان را نداشت. به نوشته هاوارد و جانسون ساسانیان به علت زوال اقتصادی، مالیات‌های سنگین برای تأمین مالی لشگرکشی‌های خسروپرویز و قدرت‌گیری شاهان محلی در برابر پادشاه بیشتر تضعیف شدند. از سال ۶۳۳ میلادی (مصادف با ۱۱ هجری قمری) در زمان خلافت ابوبکر، حملاتی به شاهنشاهی ساسانی شروع شد که در زمان عمر به اوج خود رسید و در زمان عثمان منتهی به سقوط کامل دولت ساسانی در سال ۶۵۱ میلادی (مطابق با سال ۳۰ هجری قمری) و کشته شدن یزدگرد سوم، آخرین پادشاه ساسانیان، شد. این حملات همچنین باعث افزودن ایران به قلمرو خلافت اسلامی گردید. فتح ایران، سرآغاز فرایند تدریجی گرویدن ایرانیان به اسلام بود که چند قرن طول کشید. در پی این حملات، اسیران ایرانی زیادی از سرزمین‌های مختلفی همچون عراق، سوریه و عربستان و حتی شمال آفریقا سر درآوردند.
"دانشنامه ایرانیکا"، او را برده ایرانی به نام ابولؤلؤ گزارش کرده‌است. به گزارش ایرانیکا، منابع در ایرانی بودنش اتفاق نظر دارند و او را اهل نهاوند ایران دانسته‌اند. بیشتر منابع نام او را «فیروز» گزارش کرده‌اند با این حال مادلونگ نام کامل او را «ابولؤلؤ فیروز» عنوان کرده‌است. «فیروز نصرانی» از دیگر نام‌های گزارش شده برای اوست. نام او به احتمال زیاد به زبان پارسی میانه «پیروز» بوده‌است که در منابع موجود به صورت تعریب شده «فیروز» درآمده‌است. با این حال، او به کنیه خود «ابولؤلؤ» شناخته و معروف شده‌است. یکی از رسوم اعراب، نامگذاری بردگان به نام‌های سنگ‌های زینتی و اجناس نفیس همچون یاقوت، الماس، زبرجد عنوان شده‌است. از قرن شانزده و هفدهم به بعد، از او با لقب «باباشجاع‌الدین» در منابع یاد شده‌است.
در خصوص اصل و نسبش، نیز گزارش‌های متناقضی عنوان شده‌اند. ابن شادی در مجمل التواریخ و القصص، به نقل از مأخذی قدیمی‌تر، مدعی‌است که ابولؤلؤ از مردمان فین کاشان بوده‌است. ابن سعد در طبقات، مسعودی در مروج الذهب و طبری در تاریخش به نهاوندی بودن او تصریح کرده‌اند. دیدگاه دیگری را نیز بلعمی در تاریخنامه طبری گزارش می‌کند که بر اساس آن، ابولؤلؤ، حبشی بوده‌است. در گزارش دیگری در مجمل التواریخ، او از اهالی دهی به نام شهرآبادجرد در همدان گزارش شده‌است.
از زندگانی ابولؤلؤ اطلاع چندانی در دست نیست و شهرت او تنها به سبب قتل عمر بن خطاب است. از اطلاعات زندگانی او پیش از ترور عمر بن خطاب در منابع، تصریح به دانش و مهارت‌های او در زمینه‌های آهنگری، نقاشی، نجاری و آسیاب‌سازی است.
به گزارش دایرة المعارف بزرگ اسلامی و به نقل از ابن سعد، ابولؤلؤ از اهالی نهاوند بود که به دست اعراب در یکی از جنگ‌ها به اسارت درآمد. در اینکه ابولؤلؤ در کدام جنگ به اسارت درآمده‌است، تصریحی وجود ندارد ولی جنگ نهاوند محتمل‌تر عنوان شده‌است. سیف بن عمیره نیز روایتی را گزارش می‌کند که ابولؤلؤ در جنگ بین اعراب و روم، به اسارت مسلمانان درآمد. کیانی در "تاریخ نهاوند" آورده‌است که نوشته‌هایی به خط پهلوی متصل بر روی سنگ‌های مکعبی شکل بزرگ در حوالی کنگاور کشف شده‌است که بر روی آنها کلمه «پیروز» وجود دارد. این کتیبه‌ها مربوط به اواخر دوره ساسانی است و نشان‌دهنده حضور پیروز نهاوندی در اطراف نهاوند است و تأییدی بر اسارت او در جنگ ایران و اعراب می‌باشد. قنوات معتقد است که او به همراه همسر و کودک خردسالش اسیر اعراب شده‌است. او پس از اسارت، به بردگی مغیرة بن شعبه — والی وقت بصره یا کوفه — درآمد. به گزارش ارل پلا در آن روزگاران، عمر بن خطاب ورود عجم‌ها را به مدینه منع کرده بود با این حال به مغیره اجازه داده بود تا ابولؤلؤ را به جهت هنر و مهارت‌هایش در آهنگری به مدینه بیاورد. در این خصوص طبری و ابن سعد و دیگران گزارش کرده‌اند که مغیره به عمر بن خطاب نامه‌ای نوشت و درخواست کرد تا اجازه دهد برده ایرانی‌اش به مدینه وارد شود تا مردم بتوانند از او هنرهایی همچون نقاشی، نجاری و آهنگری بیاموزند یا بهره ببرند. عمر نیز با درخواست مغیره موافقت کرد. با این وجود از حضور هرمزان به عنوان یکی از اسیران ایرانی در مدینه نیز گزارش‌هایی در منابع وجود دارد. طبری در تاریخ الامم و ابن اثیر در الکامل گزارشی دیگر از ابولؤلؤ نقل می‌کنند که بر اساس آن، هنگامی که اسیران جنگ نهاوند را به مدینه وارد می‌کردند؛ ابولؤلؤ دست بر سر کودکان اسیر می‌کشید و می‌گفت: «عمر جگرم را خورد».
ایرانیکا گزارش می‌کند که ترور عمر بن خطاب در روز چهارشنبه مصادف با ۲۳ نوامبر ۶۴۴ میلادی اتفاق افتاده‌است. به گزارش احمد بن حنبل در "مسندش"، کسانی به عمر در خصوص نقشه‌های ترور او تذکرهایی داده بودند. بیشتر مورخان شیعه و سنی، تاریخ ترور و مرگ عمر بن خطاب را بیست و ششم تا بیست و نهم ذی‌الحجه گزارش کرده‌اند. از این میان می‌توان به ابن سعد، یعقوبی، خلیفه بن خیاط، مسعودی، طبری، ابن اعثم و بلاذری اشاره کرد. ابن ادریس حلی از دانشمندان قرن ششم ه‍. ق، معتقد است که تاریخ مورد اجماع مورخان در خصوص مرگ عمر بن خطاب، تاریخ بیست و ششم ذی‌الحجه است. او نظری که تاریخ مرگ عمر را نهم ربیع عنوان می‌کند، اشتباه می‌داند. ابن ادریس حلی نیز نظر برخی مبنی بر وقوع قتل عمر در نهم ربیع‌الاول را خطا می‌انگارد و تاریخ دقیق قتل عمر را بیست و نهم ذی‌الحجه می‌داند. با این وجود و به گزارش صادقی کاشانی، سخن از مرگ عمر بن خطاب در روز نهم ربیع‌الاول، از قرن ششم ه‍.ق در منابع وجود داشته‌است. این دیدگاه در دوران صفویه به شهرت رسید. عبدالجلیل رازی قزوینی در "کتاب النقض"، تاریخ مرگ عمر بن خطاب را روز نهم ربیع‌الاول گزارش می‌کند. افندی در "تحفه فیروزیه" به تحریف اهل سنت در خصوص تغییر تاریخ مرگ عمر بن خطاب از نهم ربیع‌الاول به بیست ششم ذی‌الحجه، مطالبی را مطرح می‌کند.
در خصوص انگیزه ابولؤلؤ برای به قتل رساندن عمر بن خطاب، اتفاق نظری وجود ندارد. به گزارش مسعودی، انگیزه او به جهت کینه‌ای بود که بر اثر بی اعتنایی خلیفه بر وضع خراج مولایش مغیره بن شعبه بر او صورت گرفته‌بود. بر این اساس، وقتی خراجی سنگین بر ابولؤلؤ از جانب مغیره وضع شد، ابولؤلؤ به عمر شکایت کرد و پس از بی‌اعتنایی عمر نسبت به درخواست ابولؤلؤ، کینه‌ای در دل ابولؤلؤ شکل گرفت که به این قتل انجامید. در "دانشنامه ایرانیکا"، این احتمال که او با ارباب سابقش توطئه قتل عمر بن خطاب را طراحی کرده بود یا آنکه او عامل دست چند تن از صحابه در اجرای قتل عمر بن خطاب بوده‌است، مطرح شده‌است. همچنین کینه ابولؤلؤ از فتح ایران به دست عمر، به عنوان یکی از انگیزه‌های این ترور عنوان شده‌است. افندی بر این باور است که کشتن عمر به جهت ظلم‌های او بر اهل بیت پیامبر صورت گرفته‌است. علاوه بر انگیزه ترور، شرایط و نوع ترور عمر بن خطاب به دست ابولؤلؤ نیز محل اختلاف منابع بوده‌است. بنابر یکی از این گزارش‌ها، ابولؤلؤ که خنجری دو لبه در زیر عبایش پنهان کرده‌بود، در گوشه‌ای از مسجد النبی خمیده بود تا آنکه عمر به قصد نماز صبح وارد بر مسجد شد، او به ناگاه از جا پرید و با سه یا شش ضربه خنجر که یکی از آنها به زیر ناف او اصابت کرد، عمر را مجروح کرد و گریخت. عمر نیز بر اثر ضربه آخر که به زیر شکمش خورده بود کشته شد. بر اساس گزارشی دیگر، در نماز جماعت، ابولؤلؤ که در پشت سر عمر و از نمازگزاران بود، در حالی که عمر در حال نماز خواندن بود به او حمله کرد. منابع در اینکه عمر در مسجد النبی کشته شد یا آنکه چند روزی را در بستر بیماری افتاد، دچار اختلافند. گروهی او را تا سه روز بعد از اصابت ضربه، زنده گزارش کرده‌اند. "ایرانیکا" زنده بودن سه روزه عمر را محتمل‌تر می‌داند.
بنابر گزارش ایرانیکا، ابولؤلؤ در هنگام فرار از مسجد النبی، توانست ده‌ها تن دیگر را با چاقو مضروب سازد که شش یا هفت نفر از آنان کشته شدند. آورده‌اند که در تعقیب و گریزش، یک، شش، یا به قولی ۹ نفر کشته و شش نفر نیز زخمی شدند. براساس یک روایت، ابولؤلؤ پس از ترور، اسیر و کشته شد. بر اساس روایتی که ابن سعد، ابن شبه و طبری گزارش کرده‌اند، ابولؤلؤ پس از فرار و پیش از اسارت، خودکشی کرد. پس از قتل عمر، عبدالرحمن بن عوف و به نقلی عبدالرحمن بن ابی‌بکر، مدعی شد که قتل عمر، توطئه مشترک ابولؤلؤ و دو تن دیگر به نام‌های هرمزان و جفینه بوده‌است. پس از آن، عبیدالله بن عمر به خونخواهی پدر، هرمزان و جفیفه و کودک خردسال ابولؤلؤ را به قتل رسانید که این قتل‌ها بعدها به جهت بی‌اعتنایی عثمان به آنها، به یک چالش کلامی منجر گردید. کسانی که به خونخواهی عمر توسط عبیدالله بن عمر کشته شدند، عبارتند از: «همسر و دختر خردسال ابولؤلؤ، جفینه از اهالی حیره و دو فرزند او و هرمزان فرماندار سابق خوزستان». آورزمانی گزارش می‌کند که پس از مرگ عمر، شخصیت ابولؤلؤ به عنوان یک موجود افسانه‌ای در فرهنگ برخی سرزمین‌های اسلامی قرار گرفت. به این ترتیب زنان عرب برای ترساندن فرزندانشان، از آمدن موجودی ترسناک به نام «ابولؤلؤ» خبر می‌دادند یا در سرزمین‌های غربی ایران، از موجودی افسانه‌ای به نام «لولو» برای ترساندن بچه‌ها استفاده می‌کردند.
عمادالدین طبری در کامل بهایی گزارشی را نقل می‌کند که بر اساس آن، ابولؤلؤ پس از قتل عمر، موفق به فرار شد و خود را به خانه علی بن ابی‌طالب رساند. علی نیز او را پناه داد و تدارک رهایی او از عمّال حکومتی را فراهم کرد. در این نقل، ابولؤلؤ به قم فرستاده شد تا از خطر دستگیری در امان باشد. کامل بهایی پس از نقل این داستان، آن را با عبارت «این روایت صحتی ندارد» تضعیف می‌کند. کمی بعد و در قرن‌های اخیر، در برخی از جزئیات ماجرا تغییراتی صورت گرفته و شهر قم به کاشان مبدل شده‌است و در باقی آثار شیعه گزارش شده‌است. اولین بار در تاریخ حبیب السیر در سال ۹۳۰ ه‍. ق، مسئله فرار ابولؤلؤ از مدینه و رساندن خود به کاشان؛ به دیدگاه شیعه در این خصوص نسبت داده شده‌است و قول به کشته شدن ابولؤلؤ در مدینه، به اهل سنت منسوب شده‌است. افندی در گزارشی، پس از نقل داستان آمدن ابولؤلؤ به کاشان، به مسئله شیعه شدن اهالی کاشان به دست او رواج تشیع در منطقه می‌پردازد. در مجموع با گذشت زمان، در بین منابع در خصوص نام قاتل، مذهب او، زادگاه و سرانجامش اختلاف‌هایی شکل گرفت.
یکی از مسائلی که در تاریخ زندگانی ابولؤلؤ مورد اشاره منابع قرار گرفته‌است، مرگ اوست. بیشتر منابع تاریخی، مرگ او را به دست خودش و کمی بعد از ترور عمر بن خطاب دانسته‌اند. ابن سعد، ابن اثیر، مسعودی، ابن خلکان، عمادالدین طبری و ابن کثیر، گزارش می‌کنند که ابولؤلؤ هنگامی که از مسجد می‌گریخت شخصی به رویش پارچه‌ای سنگین انداخت و او که مرگ خویش را حتمی می‌دید، اقدام به خودکشی کرد. با این وجود طبری در تاریخش، قتل ابولؤلؤ را به دست مردی تمیمی و یعقوبی قاتل او را، عبدالله بن عمر دانسته‌است. آن دسته از منابعی که به فرار کردن ابولؤلؤ از مدینه باور پیدا کرده‌اند، مرگ او را بر اثر عارضه بخصوصی عنوان نکرده‌اند.
منابع در خصوص دین و مذهب او دچار اختلاف هستند. در این میان گروهی به زرتشتی بودن او معتقدند و برخی او را مسیحی می‌دانند و نامش را فیروز نصرانی گزارش کرده‌اند. از میان منابع کهن‌تر همچون ابن حبیب در الاسماء المغتالین و ابن شبه در تاریخ المدینه المنوره و همین‌طور مسعودی در تاریخش، مذهب او را مجوسی گزارش کرده‌اند. در مقابل طبری، گزارش را عنوان می‌کند که بر اساس آن، ابولؤلؤ ابتدا به اسارت رومیان درآمده‌است و پس از آن به اسارت اعراب درآمده که به همین جهت، مذهبش از جانب طبری، مسیحی عنوان شده‌است. در "دایرة المعارف بزرگ اسلامی" این گزارش طبری از سیف بن عمر، نه چندان قابل اعتماد توصیف شده‌است. کیانی معتقد است که اتهام مجوسی بودن از جانب مخالفان او و طرفداران خلیفه دور از انتظار نیست. بلعمی که او را حبشی می‌داند، مذهبش را ترسا عنوان کرده‌است. با این وجود، مشکانی بر این باور است که اعلان مذهب و دین ابولؤلؤ توسط منابع، تحت تأثیر زادگاه و محل زندگی سابق او بوده‌است. یکی دیگر از اقوال در مذهب ابولؤلؤ، مسلمان و حتی شیعه بودن اوست. در این جهت، محدث قمی در سفینة البحار، به استناد به دو روایت و یک نقل از افندی، مذهب ابولؤلؤ را تشیع عنوان کرده‌است. این مدعا توسط مشکانی در کتاب «ابولؤلؤ از حقیقت تا توهم"»" به نقد و بررسی گذاشته شده‌است. عصیری نیز به نقل از صنعانی، دین ابولؤلؤ را اسلام گزارش می‌کند. در زیارت‌نامه‌ای که در آرامگاه منسوب به او در کاشان نصب شده‌است، او به عنوان صحابه پیامبر اسلام، مسلمانی مجاهد و شیعه علی عنوان گرفته‌است. کیانی نیز با تأکید بر مسلمان بودن او، ورود او به مسجد با وجود منع غیر مسلمانان از وارد شدن بر مسجد را گواهی بر این مدعا دانسته‌است.
منابع اسلامی گزارش کرده‌اند که پس از مرگ عمر بن خطاب، فرزندش عبیدالله، کینه ایرانیان را به دل گرفت و در ابتدا، زن و دختر ابولؤلؤ را به قتل رسانید. او سوگند یاد کرد که هیچ ایرانی در مدینه را زنده نگذارد. منابع نام دخترش را به اعتبار لقب او، لؤلؤ به معنای مروارید عنوان کرده‌اند.
«عمرکشان»، «فرحةالزهرا»، «عیدالزهرا»، «روز رفع القلم» و «غدیر دوم» معروف‌ترین عنوان‌ها یاد شده برای مراسمی است که شیعیان در روز نهم ربیع‌الاول به جهت قتل عمر بن خطاب برگزار می‌کنند. این آئین یکی از سنت‌های مرسوم شیعیان امامیه است که پس از عصر صفوی مورد اهتمام قرار گرفت و به عنوان بخشی از فرهنگ جامعه شیعی محسوب شد. آخوند محمد آرانی کاشانی در توصیفی دقیق از مراسم عمرکشان کاشانی‌ها به سال ۱۳۱۶ ه‍. ق، این عید را بی‌مانند توصیف می‌کند و از عروسک‌هایی به نشانه عمر یاد می‌کند که به دست کودکان بوده‌است و از این عروسک‌ها در آن مراسم به فروش می‌رسیده‌است. شعرخوانی، تصنیف‌گویی، آتش‌بازی و مشغول به عیش و نوش شدن در چند روز متوالی، از سنت‌های این مراسم در کاشان یاد شده‌است. در این توصیف آمده‌است که سازنده هیکل بزرگی که به نشانه عمر در روز عمرکشان به آتش کشیده می‌شود، به عزایی ساختگی می‌رود و مردمان برای به درآوردن او از عزا، با استخوان‌ها و فضولات حیوانات، به استقبال او می‌روند. افندی مطلبی را در کتاب "ریاض العلماء و حیاض الفضلاء"، به نقل از کتاب "نواقص الروافض" میرزا مخدوم شریفی، گزارش می‌کند که بر اساس آن شیعیان کاشان، در روز بیست و ششم ذی‌الحجه، بر مزار ابولؤلؤ جمع می‌شوند و مراسم عمرکشان می‌گیرند. پس از پیروزی جمهوری اسلامی در ایران، برگزاری مراسم عمرکشان از جانب حکومت، ممنوع اعلام شد. حکم ممنوعیت این مراسم از جانب روح‌الله خمینی، رهبر وقت جمهوری اسلامی صادر شد و محتشمی‌پور - وزیر وقت کشور - با برگزاری این مراسم به شدت برخورد کرد. در سال ۱۳۸۷ و در پی تذکر مجمع تقریب مذاهب به مسئولان، ورود افراد به این مقبره ممنوع اعلام شد و این بنا به «پایگاه نیروی انتظامی معاونت اجتماعی و ارشاد» تغییر کاربری داده شد. امروزه در ایران، این مراسم به صورت مخفیانه در خانه‌ها برگزار می‌گردد. مخالفان برگزاری مراسم عمرکشان، به مسئله ایجاد اختلاف میان شیعه و سنی پرداخته‌اند و این مراسم را مخالف سیاست‌های وحدت محور شیعه و سنی می‌دانند.
در منابع متأخر، آرامگاهی به ابولؤلؤ در شهر کاشان منسوب است. فریدون آورزمانی گزارش می‌کند که ابولؤلؤ در مدینه کشته و دفن شد؛ اما بعدها و پس از سلطه شیعه بر منطقه، طرفداران او، بقایای جسدش را به کاشان که یکی از مراکز شیعه بشمار می‌آمد منتقل کردند و در آنجا برایش آرامگاهی ساختند.انتقال اجساد در دوران سلطه شیعه بر منطقه، امری عادی قلمداد می‌شده‌است به طوری که حتی اولجایتو، حاکم شیعه ایران، قصد کرد تا اجساد امامان شیعه را نیز به ایران منتقل کند و برای این اقدام، گنبد سلطانیه را بنا نهاد، اما با مخالفت عالمان دینی مواجه شد. (رک: ) قنوات نیز شبیه به این ادعا را گزارش می‌کند؛ او می‌نویسد: «روایتی دیگر - که نگارنده به صورت شفاهی شنیده‌است - بعد از به خلافت رسیدن امام علی (ع)، کاشانی‌ها کسانی را به مدینه فرستادند و از آن حضرت خواستند جنازه ابولؤلؤ را به کاشان بفرستد و آن حضرت چنین کردند.» نقات تأکید می‌کند که این گزارش به هیچ منبع معتبری مستند نیست.
در تاریخچه این بنا آورده‌اند که سنگی بر روی این مقبره وجود داشت که بر روی آن نوشته شده بود: «هذا قبر عبد من عبادالله الصالحین حشره الله مع من کان یتولاه بتاریخ ۷۷۷». با این وجود، مقبره مربوط به قرن هشتم ه‍.ق است و بنابر کتیبه نصب شده بر این بارگاه، متعلق به دوره ایلخانی-صفوی است. این احتمال که این مقبره یکی از صوفیان باشد نیز مطرح شده‌است. این بنا مرکب از صحن، ایوان، رواق و گنبدی هرمی شکل به صورت دوازده‌ضلعی است. این گنبد با کاشی فیروزه‌ای تزئین شده‌است. گچ‌بری درب ورودی این بقعه، به سال ۱۲۱۰ ه‍.ق به دست حسینقلی‌خان برادر فتحعلی شاه قاجار صورت گرفته‌است. علاوه بر مقبره منسوب به ابولؤلؤ در کاشان، یک مقبره دیگر در تربت حیدریه نیز به او منسوب است. آخرین بازسازی این بنا، مرمت گنبد توسط سازمان میراث فرهنگی در سال ۱۳۵۴ ه‍.ش بوده‌است و پس از آن با شماره ثبتی ۱۰۹۱ در فهرست آثار تاریخی کشور ثبت گردید. آورزمانی از سنگی بر روی مقبره گزارش می‌کند که مربوط به دوره صفوی و سلطنت شاه طهماسب اول بوده‌است. سال ساخت سنگ بر روی آن، سال ۹۳۰ ه‍.ق حک شده و صاحب مقبره، پهلوان شجاع‌الدین عنوان شده‌است. این سنگ بعدها به سرقت رفته‌است.
از زندگانی او اطلاعات چندانی در منابع پوشش داده نشده‌است و منابع متاخر نیز تنها به آنچه در منابع متقدم گزارش شده‌است بسنده کرده و اطلاعات جدیدی دربارهٔ زندگی او نداده‌اند.
مالِک اَشتَر (با نام کامل مالک بن حارث نخعی)، یکی از جنگاوران برجسته و یکی از وفادارترین حامیان علی بن ابی‌طالب بود. او در زمان پیامبر، به دین اسلام روی آورد و از آن پس پشتیبانی صادق، ثابت و پابرجا برای اهل‌بیت او و بنی‌هاشم باقی ماند.
لفظ «اَشْتَر» نسبت به شخصی به کار می‌رود که پلک چشمش بازگردیده باشد، چون وی بر اثر ضربهٔ شمشیری در جنگ یرموک در سال ۱۵ هجری/۶۳۶ میلادی از ناحیه چشم آسیب دید، وی را «مالک اشتر» می‌گفتند.
سال تولد او به درستی مشخص نیست ولی بیشتر مورخان مالک را حدود ده سال بزرگ‌تر از علی بن ابی‌طالب و ۲۰ سال کوچکتر از محمد می‌دانند. مالک از طایفه بنی نخع بود که شاخه‌ای از قبیله مذحج در یمن محسوب می‌شوند و در یمن نیز به دنیا آمد.
نام او پس از جنگ با بیزانس (روم شرقی) بر سر زبان‌ها افتاد. وی در آن جنگ نقشی برجسته داشت و با شهامت، فراتر از منطقه درب در سرزمین دشمن پیش روی نمود.
او یکی از سرسخت‌ترین مخالفان عثمان خلیفه سوم و شیوه‌های حکم‌رانی او بود که اعتقاد داشت جنگجویان باید از اموال فیء بهره‌مند شوند. بعد از یک درگیری در حضور حاکم کوفه سعید بن عاص در سال ۳۳ هجری/۴–۶۵۳ میلادی، مالک به همراه ده تن دیگر به شام تبعید شدند. معاویه آنان را پس از مدتی دوباره به عراق فرستاد اما سعید بن عاص آنان را سوی حاکم حمص در جزیره (منطقه‌ای در مرز سوریه و ترکیه کنونی) فرستاد. با بالا گرفتن درگیریها در کوفه، وی بلافاصله به کوفه بازگشته و در تحریک توده‌های مردم کوفه نقش مؤثری داشت. او در راس مبارزانی بود که مانع از بازگشت سعید بن عاص به کوفه شدند و ابوموسی اشعری را امیر خود می‌دانستند.
مالک در هنگامی که علیه عثمان مبارزه می‌کرد بازهم ترس عمر را در دل داشت، عروه بن زید خیل را مسئول نگهداری از مدائن نمود. مالک پس از آن، در سال ۶۵۶ میلادی، یزید بن هیجبه تیمی را به حکومت مدائن و ارض جوقه گماشت.
در هنگام محاصره خانه عثمان در سال ۳۵ هجری/۶۵۶ میلادی، مالک ۲۰۰ نفر را از کوفه به همراه خود به مدینه آورد و جزو محاصره‌کنندگان خانه عثمان بود. برخی نیز بر این باورند که او در میان قاتلین عثمان بوده‌است.
مالک که رهبر کوفیانی بود که در زمان محاصره عثمان به مدینه آمده بودند، به نظر می‌رسد که نقش اصلی را در تأمین امنیت برای خلیفه شدن علی داشته‌است.ویلفرد مادلونگ می‌نویسد پس از کشته شدن عثمان، وقتی علی به سمت بازار رفت، با اصرار مردم مبنی بر پذیرش خلافت مواجه شد و وقتی به کنار خانه عمر بن محصن انصاری رسید، اولین بیعت‌ها را دریافت کرد. روایات کوفی حاکی از این هستند که مالک اشتر اولین کسی بود که با وی بیعت نمود. طبق روایتی از شعبی، مالک، طلحه را برای بیعت آورد، اما طلحه گفت که مرا رها کن تا ببینم مردم با چه کسی بیعت می‌کنند. وقتی عبدالله بن عمر برای بیعت با علی آورده شد. وی نیز گفت که قبل از اجماع مردم بر علی، با وی بیعت نمی‌کند. علی از وی ضامنی خواست تا عبدالله پس از بیعت مردم، فرار نکند و عبدالله درخواست علی را رد کرد. مالک اشتر به علی گفت که عبدالله از شلاق و شمشیر تو در امان است. او را به من واگذار. علی به مالک گفت که رهایش کن که من ضامن او هستم.
علی به خاطر دیدگاه سرسخت خود در مخالفت با رویکرد خویشاوندسالاری عثمان در توزیع مناصب حکومتی، تمامی والیان قبلی را به جز ابوموسی اشعری عوض کرد. ظاهراً ابقای ابوموسی به پیشنهاد مالک اشتر بوده‌است.
در هنگام لشکرکشی طلحه، زبیر و عایشه برای اصلاح و قصاص قاتلان عثمان ، مالک به همراه تنی چند از یاران برجسته علی به کوفه فرستاده شد تا مردم کوفه را به یاری علی متقاعد کنند. او موفق به انجام این کار شد و سپاهی تقویتی برای علی آورد. مالک در جنگ جمل (۳۶ هجری/۶۵۶ میلادی) حضور داشت و در منابع در این جنگ نبردی تن به تن بین وی و عبدالله بن زبیر و شجاعت‌های دیگری از مالک ذکر شده‌است. پس از جنگ، مردم بصره با علی بیعت کردند. علی، ابن‌عباس را والی بصره نمود و زیاد بن ابیه را به دستیاری ابن‌عباس گماشت.
مالک که طلایه‌دار سپاه علی در جنگ صفین بود، از اهالی رقه خواست که پلی بر فراز رود فرات بسازند تا لشکریان علی بتوانند از روی آن عبور کنند. در جنگ صفین فرماندهی جناح راست سپاه علی با وی بود و شجاعت زیادی در این جنگ از خود نشان داد.
در هنگام بروز مسئله حکمیت، علی می‌خواست مالک را به عنوان حکم اهالی عراق انتخاب کند، اما سپاه علی مخالفت کردند چرا که معتقد بودند که این انتخاب یعنی همان ادامه جنگ. وقتی مالک خبر وانهادن جنگ را شنید، دست از جنگ نکشید و می‌خواست به جنگ ادامه دهد چرا که پیروزی را نزدیک می‌دید و کل سخنانی که مالک در این مقطع بیان کرده به ما رسیده‌است. او سعی کرد که توافقنامه متارکه جنگ را امضا نکند.
بعد از حکمیت، مالک به حکومت خود در مناطق شمال بین‌النهرین بازگشت.