moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آهنگساز و تنظیم‌کننده بسیاری از آثار شاهین نجفی، مجید کاظمی بوده‌است. آنها در آلبوم‌های بسیاری نظیر "سال خون"، "۱۴۱۴" و "ترامادول" همکاری داشتند. آنها همچنین آثار مشترک و دوصدایی نظیر اعدام و کوبانی را نیز در آن سال‌ها منتشر کردند.
یکی از شاعران و ترانه‌سرایان مطرحی که با شاهین نجفی در آلبوم سال خون همکاری داشت فاطمه اختصاری بود. او به‌خاطر این همکاری‌ها به ۱۱٫۵ سال زندان و ۹۹ ضربه شلاق محکوم و کتاب‌های او از بازار جمع شد.
بابک خزایی تنها عضو گروه آنتی کاریزما بود که همکاری خود را پس از فروپاشی گروه با شاهین نجفی ادامه داد و در آلبوم‌هایی نظیر سال خون و هیچ هیچ هیچ با او همکاری کرد.
یغما گلرویی یکی دیگر از ترانه‌سرایانی بود که با شاهین نجفی در آلبوم‌هایی نظیر "هیچ هیچ هیچ" و "ترامادول" همکاری داشت. مطرح‌ترین همکاری این دو، ترانه «رانندگی در مستی» است که در آن خود گلرویی بخشی از ترانه را دکلمه کرده‌است. همچنین شاهین نجفی ترانه‌ای به‌نام «عمو نوروز» با همکاری یغما گلرویی منتشر کرد. پس از همکاری گلرویی با مؤسسه اوج و همچنین انجام مصاحبه‌هایی علیه شاهین نجفی، این همکاری‌ها پایان یافت.
مهدی رجبیان و حسین رجبیان به‌همراه یوسف عمادی هنرمندانی بودند که در داخل ایران با شاهین نجفی همکاری می‌کردند. آنها که به‌عنوان کمپانی برگ‌میوزیک ناشر آثار شاهین نجفی بودند، به شش سال زندان محکوم شدند.
شاهین نجفی، چند همکاری با بابک امینی، موسیقی‌دان داشته که از جملهٔ آنها می‌توان به ترانهٔ «"پرواز"» که به‌یاد جان‌باختگان پرواز شماره ۷۵۲ هواپیمایی بین‌المللی اوکراین منتشر شده‌است، اشاره کرد.
در سال ۲۰۱۲ شاهین نجفی آهنگ مشترکی با خوانندهٔ موسیقی رپ، غوغا، منتشر کرد که «انقلاب تفکر» نام داشت. در این آهنگ شاهین نجفی به تمسخر حاکمان ایران و خوانندگان مطرحی نظیر گوگوش و اندی می‌پردازد.
در این کتاب، شاهین نجفی فراز و نشیب‌های زندگی خود در داخل و خارج از ایران و همچنین نگاه خود به زندگی و هنر و موسیقی را گردهم آورده که به زبان آلمانی انتشار یافته‌است. داو ابتدا به شرح رویدادهای بعد از انتشار ترانه نقی پرداخته و سپس در مورد خاطرات کودکی و نوجوانی و مرگ پدرش صحبت کرده‌است.
این کتاب در ۱۵۲ صفحه و توسط انتشارات ناکجا در سال ۲۰۱۹ منتشر شده و به موضوعاتی همچون هنر⁩، سیاست⁩، موسیقی⁩، تکنولوژی، بقا⁩ و قدرت می‌پردازد.
این کتاب مجموعه اشعار دوزبانهٔ شاهین نجفی با ترجمهٔ تینوش نظم‌جو از فارسی به فرانسه در ۱۰۰ صفحه است که آن را نشر ناکجا به چاپ رسانده‌است.
تراانسان چهارمین کتاب شاهین نجفی است.
این فیلم مستند، محصول سال ۲۰۱۷ و بر اساس زندگی شاهین نجفی و به کارگردانی تیل شاودر و تهیه‌کنندگی سارا نجومی ساخته شده‌است. بازیگر نقش اصلی فیلم شاهین نجفی در نقش خودش است. هالیوود ریپورتر در گزارشی این فیلم را بین ۲۳ فیلمی که در جشنواره فیلم ترایبکا باید دید قرار داد. این فیلم در ۸۸ دقیقه و به زبان‌های آلمانی، فارسی و انگلیسی ساخته شده که در حال و هوای حملهٔ تروریستی سال ۲۰۱۵ اتفاق می‌افتد. درون‌مایهٔ فیلم دربارهٔ برخی از جزئیات زندگی شاهین و به‌طور کلی فتوای ارتداد و زندگی زیر سایهٔ این فتوا است.
این مستند در طول سال ۲۰۱۵ در آلمان تهیه شده‌است. در حالی که او در معرض تهدید مداوم خطر برای تولید موسیقی و شروع تور است. رابطه عاشقانه او از راه دور با لیلی بازرگان، نوه مهدی بازرگان، اولین نخست‌وزیر ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷، نیز به دلیل جایگاه وی به عنوان منتقد صریح اسلام، مسائل را پیچیده می‌کند.
وقتی خدا خوابه برای اولین بار در جشنواره فیلم ترایبکا به نمایش درآمد و در ۱۲ اکتبر ۲۰۱۷ در کشور آلمان اکران شد. همچنین از ۱۲ اکتبر ۲۰۱۷ یک نمایش تئاتر محدود آلمانی در شهرهای منتخب دریافت کرد.جدا از ترایبکا، این فیلم در جشنواره فیلم مونیخ،جشنواره فیلم کراکوف،و جشنواره فیلم پناهندگان کمیساریای عالی به نمایش درآمده است. این فیلم همچنین یک انتخاب رسمی برای جشنواره بین‌المللی فیلم مستند آمستردام ۲۰۱۷ است که از ۱۵ نوامبر برگزار شد.
"ساعت ۵ صبح بود" فیلمی به کارگردانی و نویسندگی مصطفی هروی است که در سال ۲۰۱۸ و با مضمون مجازات اعدام و اعدامهای عمومی ساخته و منتشر شده‌است. در این فیلم، شاهین نجفی و هنرمندان دیگری ازجمله مانا نیستانی، فاطمه اختصاری، شبنم طلوعی و… حضور دارند.
باز آلدرین ( زاده ۲۰ ژانویه ۱۹۳۰) فضانورد آمریکایی است. وی، دومین انسانی است که طی مأموریت آپولو ۱۱ در ۲۱ ژوئیه ۱۹۶۹ بر کره ماه گام نهاد. چهره شخصیت باز لایتیر در داستان اسباب‌بازی از وی الهام گرفته شده‌است.
آلدرین در گلن ریج، نیوجرسی متولد شد و در کلاس ۱۹۵۱ از آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت، در رشته مهندسی مکانیک سوم شد. وی در نیروی هوایی ایالات متحده مأمور شد و در طول جنگ کره به عنوان خلبان جنگنده جت خدمت کرد. وی ۶۶ مأموریت جنگی را انجام داد و دو هواپیمای میگ -۱۵ را سرنگون کرد.
پس از کسب مدرک Sc.D. آلدرین به عنوان عضو گروه فضانورد ناسا به عنوان عضو گروه ۳ مأموریت فضایی از مؤسسه فناوری ماساچوست انتخاب شد و او را به عنوان اولین فضانورد دارای مدرک دکترا معرفی کرد. پایان‌نامه دکترای وی روشهای هدایت دید بصری برای قرار ملاقات مداری با سرنشین بود و به همین دلیل از هم فضانوردان به او لقب «دکتر راندوو» را دادند. اولین پرواز فضایی او در سال ۱۹۶۶ با جوزا ۱۲ بود که در طی آن بیش از ۵ ساعت به فعالیت خارج از منزل پرداخت. سه سال بعد، آلدرین در ساعت ۰۳:۱۵:۱۶ در تاریخ ۲۱ ژوئیه ۱۹۶۹ (UTC)، نوزده دقیقه پس از لمس آرمسترانگ به سطح زمین، قدم گذاشت در حالی که خلبان ماژول فرماندهی کالینز در مدار ماه باقی مانده بود. آلدرین که یک پیرمرد پروتستان بود، اولین شخصی بود که مراسم مذهبی را در ماه برگزار می‌کرد، هنگامی که به‌طور خصوصی ارتباط برقرار می‌کرد.
آلدرین با ترک ناسا در سال ۱۹۷۱، فرمانده مدرسه خلبانی آزمایش نیروی هوایی ایالات متحده شد. وی پس از ۲۱ سال خدمت در سال ۱۹۷۲ از نیروی هوایی بازنشسته شد. در زندگینامه‌های او بازگشت به زمین (۱۹۷۳)، و ویرانی باشکوه (۲۰۰۹)، مبارزات وی با افسردگی بالینی و اعتیاد به الکل در سال‌های پس از ترک ناسا بازگو شده‌است. وی همچنان به دفاع از اکتشافات فضایی، به ویژه مأموریت انسانی به مریخ ادامه داد و دوچرخه سوار آلدرین، مسیر ویژه فضاپیمایی را ایجاد کرد که سفر به مریخ را با توجه به زمان و پیشرانه کارآمدتر می‌کند. وی افتخارات بی شماری از جمله مدال آزادی ریاست جمهوری در سال ۱۹۶۹ را به خود اختصاص داده‌است.
آلدرین جوانترین فرزند از سه فرزند یک مرد ارتشی ادوین اویگنه بود. وقتی دو ساله بود که توسط پدرش به یک مأموریت هوایی در شرکت نفتی برده شد. در زمان جنگ جهانی دوم، پدرش مجدد به عنوان یک خلبان به مأموریت فرستاده شد و زمان‌های بسیار کمی به خانه می‌آمد.
مادر وی دچار افسردگی و از اعتیاد به الکل رنج می‌برد.
او از دانشگاه نظامی شرقی در سال ۱۹۵۱ با مدرک لیسانس مهندسی مکانیک در رتبه سوم فارغ‌التحصیل شد.
او در نیروی هوایی آمریکا خدمت کرد و در جنگ کره به عنوان خلبان جنگی استخدام شد و ۶۶ مأموریت پرواز، همراه با ۲ سرنگون نمودن میگ- ۱۵ را انجام داد.
آلدرین به عنوان یکی از عالی‌ترین اعضای کلاس، وظایف خود را انتخاب کرد. او نیروی هوایی ایالات متحده را انتخاب کرد، که در سال ۱۹۴۷ زمانی که آلدرین هنوز در West Point بود و هنوز آکادمی خاص خود را نداشت، به یک سرویس جداگانه تبدیل شده بود. او به عنوان ستوان دومی مأمور شد و پرواز اولیه را انجام داد آموزش در T-6 Texans در پایگاه هوایی بارتو در فلوریدا. همکلاسی‌های او شامل سام جانسون بود که بعداً به اسیر جنگی در ویتنام درآمد. این دو دوست شدند. در یک لحظه، آلدرین تلاش کرد دو باره Immelmann را با یک T-28 Trojan بچرخاند و دچار یک سایه خاکستری شود. او به موقع بهبود یافت و در ۶۱ فوت از سرعت خود خارج شد و از تصادف مهلک جلوگیری کرد.
هنگامی که آلدرین تصمیم می‌گرفت چه نوع هواپیمایی را پرواز کند، پدرش به او توصیه کرد که بمب افکن را انتخاب کند، زیرا فرماندهی یک خدمه بمب افکن فرصتی را برای یادگیری و مهارت‌های رهبری فراهم می‌کند، که می‌تواند چشم‌اندازهای بهتری برای پیشرفت شغلی را ایجاد کند. آلدرین در عوض پرواز با جنگنده را انتخاب کرد. وی به پایگاه نیروی هوایی نلیس در لاس وگاس نقل مکان کرد و در آنجا پرواز با F-80 Shooting Star و F-86 Sabre را آموخت. او مانند بیشتر خلبانان جنگنده جت آن دوران، دومی را ترجیح می‌داد.
در دسامبر سال ۱۹۵۲، آلدرین به شانزدهمین اسکادران جنگنده-رهگیر منصوب شد که بخشی از پنجاه و یکمین بال جنگنده-رهگیر بود. در آن زمان این پایگاه در پایگاه هوایی سوون واقع در حدود ۲۰ مایل (۳۲ کیلومتری) جنوب سئول مستقر بود و به عنوان بخشی از جنگ کره درگیر عملیات جنگی بود. در طی یک پرواز سازگار، سیستم اصلی سوخت وی با ۱۰۰ درصد قدرت یخ زد، که به زودی تمام سوخت او را مصرف می‌کرد. او می‌توانست به صورت دستی این تنظیم را نادیده بگیرد، اما این امر مستلزم پایین نگه داشتن یک دکمه است که به نوبه خود استفاده از رادیو او را غیرممکن می‌کند. او به سختی توانست تحت سکوت بی‌سیم رادیویی آن را بازگرداند. وی ۶۶ مأموریت جنگی را با F-86 Sabers در کره انجام داد و دو هواپیمای میگ -۱۵ را سرنگون کرد.
اولین میگ -۱۵ که او ساقط شد در ۱۴ مه ۱۹۵۳ بود. آلدرین در حال پرواز در حدود ۵ مایلی (۸٫۰ کیلومتری) جنوب رودخانه یالو بود که دو جنگنده میگ -۱۵ را در زیر خود دید. آلدرین به سمت یکی از MiGها آتش گشود، که ممکن است خلبان آن هرگز آمدن وی را ندیده باشد. شماره ۸ ژوئن ۱۹۵۳ مجله لایف شامل تصاویر دوربین اسلحه ای بود که آلدرین از خلبان در حال بیرون کشیدن از هواپیمای آسیب دیده خود گرفته‌است.
دومین پیروزی هوایی آلدرین در ۴ ژوئن ۱۹۵۳ بدست آمد، هنگامی که او در حمله به یک پایگاه هوایی در کره شمالی هواپیماهای ۳۹ اسکادران جنگنده-رهگیر را همراهی کرد. هواپیمای جدیدتر آنها سریعتر از هواپیمای او بود و او در نگهداری مشکل داشت. وی سپس یک میگ را از نزدیک مشاهده کرد. این بار، آلدرین و حریفش تقریباً در همان زمان یکدیگر را مشاهده کردند. آنها یک سری مانورهای قیچی را طی کردند و تلاش کردند پشت سر دیگری قرار بگیرند. آلدرین اولین کاری را انجام داد، اما دید اسلحه اش مسدود شد. وی سپس دستی اسلحه خود را مشاهده و شلیک کرد. پس از آنکه دو هواپیما برای ادامه جنگ سگها بسیار کم شده بودند، مجبور شد بیرون بکشد. آلدرین سایبان میگ را باز و خلبان را بیرون کشید، اگرچه آلدرین مطمئن نبود که آیا زمان کافی برای بازشدن چتر وجود دارد. به خاطر خدمات در کره، دو نشان صلیب پرواز برجسته و سه مدال هوایی به وی اعطا شد.
تور یک ساله آلدرین در دسامبر ۱۹۵۳ پایان یافت، در آن زمان جنگ در کره به پایان رسیده بود. آلدرین به عنوان مربی توپچی هوایی در نلیس منصوب شد. در دسامبر ۱۹۵۴ وی به عنوان سردار سرتیپ دون ز. زیمرمن، رئیس دانشکده آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده که در سال ۱۹۵۵ افتتاح شد، دستیار شد. در همان سال، وی از مدرسه افسر اسکادران در پایگاه نیروی هوایی ماکسول در آلاباما فارغ‌التحصیل شد. وی از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۹ با هواپیمای F-100 Super Sabers مجهز به سلاح هسته ای به عنوان فرمانده پرواز در اسکادران ۲۲ جنگنده ۳۶ بال جنگنده مستقر در پایگاه هوایی بیتبورگ در آلمان غربی پرواز کرد. از میان همکاران اسکادران وی، اد وایت بود که یک سال از او در وست پوینت عقب بود. پس از اینکه وایت از آلمان برای تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه میشیگان در رشته مهندسی هوانوردی خارج شد، نامه ای را به آلدرین تشویق کرد تا همان کار را انجام دهد.
از طریق انستیتوی فناوری نیروی هوایی، آلدرین در سال ۱۹۵۹ به عنوان دانشجوی تحصیلات تکمیلی در انستیتوی فناوری ماساچوست (MIT) ثبت نام کرد و قصد داشت مدرک کارشناسی ارشد را بدست آورد. کلاس آسترودینامیک وی توسط ریچارد باتین تدریس می‌شد. دیوید اسکات و ادگار میچل، دو افسر USAF دیگر که بعداً فضانورد شدند، این دوره را در این زمان گذراندند، در حالی که دیگری، چارلز دوک، مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۶۴ در MIT زیر نظر لورنس یانگ نوشت.
آلدرین از کلاس درس لذت می‌برد و خیلی زود تصمیم می‌گیرد به جای آن دکترای خود را ادامه دهد. در ژانویه ۱۹۶۳، وی موفق به اخذ مدرک دانشگاهی شد. درجه در فضانوردی. پایان‌نامه دکترای وی روشهای هدایت دید بینایی برای قرار ملاقات مداری با سرنشین بود که اختصاص آن چنین بود: «به امید اینکه این کار به نوعی به کاوش آنها در فضا کمک کند، این به اعضای خدمه این کشور اختصاص یافته‌است. برنامه‌های فضایی سرنشین دار فعلی و آینده. اگر فقط می‌توانستم در کارهای مهیج آنها به آنها بپیوندم!» آلدرین پایان‌نامه دکترای خود را انتخاب کرد به این امید که به او کمک کند تا به عنوان فضانورد انتخاب شود، اگرچه این به معنای آموزش آزمایشی خلبانی بود که در آن زمان پیش نیاز بود.
آلدرین پس از اتمام دوره دکترا به دفتر هدف جوزا از بخش سیستم‌های فضایی نیروی هوایی در لس آنجلس منصوب شد. توسط پروژه جوزا ناسا. وی سپس به دفتر میدانی بخش سیستمهای فضایی در مرکز فضایی سرنشین دار ناسا در هوستون فرستاده شد، جایی که او درگیر ادغام آزمایش‌های وزارت دفاع در پروازهای پروژه جوزا بود.
درخواست اولیه آلدرین برای پیوستن به سپاه فضانورد هنگام انتخاب گروه ۲ فضانورد ناسا در سال ۱۹۶۲ به دلیل اینکه خلبان آزمایشی نبود، رد شد. وی از این نیاز آگاه بود و خواستار لغو آن شد، اما این درخواست رد شد. در ۱۵ مه ۱۹۶۳، ناسا دور دیگری از انتخاب‌ها را اعلام کرد، این بار با این شرط که متقاضیان یا تجربه خلبان آزمایشی داشته باشند یا ۱۰۰۰ ساعت پرواز با هواپیمای جت داشته باشند. آلدرین بیش از ۲۵۰۰ ساعت زمان پرواز داشت که ۲۲۰۰ ساعت آن در هواپیما بود. انتخاب وی به عنوان یکی از چهارده عضو گروه ۳ فضانورد ناسا در ۱۸ اکتبر ۱۹۶۳ اعلام شد. همین امر باعث شد وی اولین فضانورد با مدرک دکترا باشد که همراه با تخصص وی در مکانیک مداری، لقب «دکتر راندوو» را از هم فضانوردان دیگرش به دست آورد. اگرچه آلدرین هم تحصیلکرده‌ترین و هم مصاحبه متخصص در سپاه فضانورد بود، او آگاه بود که این لقب همیشه به عنوان تعارف در نظر گرفته نشده‌است. پس از اتمام آموزش اولیه، به هر فضانورد جدید یک رشته تخصصی اختصاص داده شد. در مورد آلدرین، این برنامه‌ریزی مأموریت، تجزیه و تحلیل مسیر، و برنامه‌های پرواز بود.
Wikipedia contributors, "Buzz Aldrin," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed January 8, 2009).
تویوتا سنتر یا "مرکز تویوتا" تأسیس سال ۲۰۰۳، نام استادیوم سرپوشیدهٔ ورزشی بزرگی در هیوستون در تگزاس است.Houston Toyota Center
این ورزشگاه که برای بازیهای هاکی روی یخ و نیز بسکتبال بازیهای ان بی ای (خانه تیم هیوستون راکتس) استفاده می‌شود، نزدیک به ۲۰۰۰۰ نفر ظرفیت دارد.
حامی مالی این ورزشگاه شرکت اتومبیل تویوتا است.
لیموزین نام یک نوع کلاس خودرو کالسکه‌ای است. این خودروها دارای طولی زیاد، و جهت مقاصد تشریفاتی «چه رسمی و چه غیر رسمی» استفاده می‌گردد. امروزه انواع شرکت‌های اتومبیل‌سازی لیموزین می‌سازند، و اغلب قابل کرایه است؛ نخستین لیموزین در کشور فرانسه و در سال ۱۹۰۲ ساخته شد.و سپس ایتالیاانرا به تولید انبوه رساند.
هستم آنکه هستم یا به صورت مختصر اِهیِه واژه‌ای عبری است که در کتاب مقدس ترجمه قدیم عیناً آمده‌است. اصل این عبارت چنین است: «اِهیِه اَشِر اِهیِه»، به معنی «هستم آنکه هستم» و از نام‌های خداوند در یهودیت و مسیحیت است. وقتی موسی در کوه حوریب خدا را ملاقات می‌کند و خدا موسی را مامور رساندن پیامش به سوی بنی اسرائیل می‌کند، موسی چنین می‌گوید:
«اینک چون من نزد بنی‌اسرائیل برسم، و بدیشان گویم خدای پدران شما مرا نزد شما فرستاده است، و از من بپرسند که نام او چیست، بدیشان چه گویم؟» خدا به موسی گفت: «هستم آنکه هستم.» و گفت: «به بنی‌اسرائیل چنین بگو: اهْیَه (هستم) مرا نزد شما فرستاد.» و خدا باز به موسی گفت: «به بنی‌اسرائیل چنین بگو، یهوه خدای پدران شما، خدای ابراهیم و خدای اسحاق و خدای یعقوب، مرا نزد شما فرستاده.»خروج ۳:۱۴
ادونای یا کوریوس، ، به معنای آقا، سرور، و صاحب اختیار، از نامهای خدا، در تنخ است. در ترجمه‌های فارسی معمولاً از واژه «خداوند» برای ترجمه آن استفاده می‌شود.http://jrs.srbiau.ac.ir/article_4402_f503b5d491693da949ba5df47f5e548f.pdf
لُریان شهری در جنوب ایالت بریتانی فرانسه است. این شهر به راه‌آهن فرانسه متصل است. یک بزرگراه نیز از این شهر می‌گذرد. هم چنین فاصلهٔ این شهر تا کرانهٔ اقیانوس اطلس شمالی بسیار کم است.
مون-دو-مارسان شهری در ناحیه آکیتن فرانسه است. این شهر به خطوط راه‌آهن فرانسه متصل است و بزرگراه‌هایی نیز از این شهر می‌گذرند. این شهر در جنوب غربی کشور فرانسه واقع شده‌است.
سن گودن شهری در جنوب ایالت میدی-پیرنه فرانسه و جنوب غربی کشور فرانسه است. این شهر کوچک به خطوط راه آهن فرانسه متصل است و بزرگراه‌هایی نیز از آن می‌گذرد. جمعیت این شهر تا سال ۲۰۰۹ برابر با ۱۲۱۴۲ است.
آرکاشون شهری در غرب ایالت آکیتن فرانسه است. این شهر ساحلی به خطوط راه‌آهن فرانسه متصل است. در اطراف این شهر دریاچه‌هایی کوچکی نیز وجود دارد.
بیاریتز شهری در جنوب غربی ایالت آکیتن فرانسه است. این شهر مرزی به خطوط راه‌آهن فرانسه متصل است و فاصله‌اش تا دریا بسیار کم است.
تاریخ پرو(به انگلیسی: The history of Peru) مسیر طولانی را پیموده و دارای فراز و نشیب‌های فراوانی بوده‌است.
شواهد باستان‌شناسی در مکان‌هایی همچون در غارهای پیکوئیماچای، آیاکوچو، شیواتروس، فرهنگ لاوریکوچا، پایجان، و توگوئپلا قرار دارد که نشان می‌دهد شکارچیان (جانوران وحشی) در ۲۰ هزارسال قبل در این نقاط سکنی داشته‌اند. برخی از قدیمی‌ترین تمدن‌های چشمگیر در ۶ هزارسال پیش از میلاد در ایالتهای ساحلی شیلکا و پاراکاس و استان‌های مرتفع کالجون دو هوآیلاس پدید آمده‌اند.
در حدود ۳۰۰۰ سال بر اساس شواهدی که در مکان‌هایی همچون کوتوش و هوآکا پرییتا نشان می‌دهد، ساکنان این منطقه شروع به کشت و بهره‌برداری از زمین نموده‌اند. کاشت گیاهانی چون ذرت و کتان «(گاسیپیوم باربادنس)» و نیز اهلی کردن جانوران آغاز گردید. ساکنان این نقاط به صنایع خانگی نظیر ریسندگی و بافندگی پنبه و پشم، سبد بافی و سفالگری پرداختند.
برخی از تمدن‌های پیشرفته تر منطقه آند که ۹۰۰سال پیش از میلاد آشکار شدند عبارت بودند از:
این فرهنگ‌ها مهارت‌های نسبتاً پیشرفته داشتند: آن‌ها کشت، طلا و نقره کاری، سفالگری، متالورژی، و بافندگی را توسعه دادند. در حدود سال ۷۰۰قبل از میلاد، آن‌ها ظاهراً نظام‌های توسعه یافته‌ای را از سازمان اجتماعی توسعه دادند که منادیان تمدن اینکا بود.
تمدن‌های کوچک‌تر در حاشیه کوه‌های آند شرقی که به‌طور گسترده با امپراطوری اینکا هماهنگ شدند عبارت ند از:
همگی فرهنگ‌های آندی تمایلی به اظهار وفاداری نسبت به اینکاها نداشتند زیرا که آن‌ها امپراطوری خود را توسعه داده بودند، و بسیاری از آن‌ها علناً از خود خشونت نشان می‌دادند. به عنوان مثال، مردم فرهنگ چاچاپویاس از این دست بودند اما نهایتاً توسط امپراطوری اینکا تسخیر و یکپارچه شدند.
اینکاها، پهناورترین و قدرتمندترین امپراطوری پیش از کریستف کلمب را ایجاد نمود. تاهوآنتینسویو – که از کلمه زبان کوئچوا گرفته شده به مفهوم «چهار ناحیه متحد» - در آغاز قرن شانزدهم به بزرگترین وسعت خود رسید. این قلمرو ناحیه‌ای را پوشش می‌دهد که شامل از جنوب به اکوادور، بخشی از کلمبیا، از نیمه شمالی تا شیلی، و از بخش شمال شرقی به آرژانتین؛ و از جنوب تا غرب، از بولیوی تا جنگلهای آمازون می‌شد.
این قلمرو از قبیله‌ای سرچشمه می‌گرفت که در بخش کوزکو قرار داشتند که پایتخت (آنها) شد. پاچاکوتی اولین حاکم مرزهای بسیار وسیع سرزمین کوزکو بود. اولاد وی بعدها با فتح جابرانه و صلح‌آمیز خود بر این قلمرو حکومت نمودند.
کوزکو، شهری سلطنتی نظیر پوما ایجاد گردید که به عنوان ساختار ریاست و اصلی سلطنت شکل گرفت، یعنی آنچه که هم‌اکنون به عنوان ساکسایهوآمان شناخته می‌شود. مرکز اداری، سیاسی و نظامی این امپراطوری در کوزکو قرار داشت. این امپراطوری به چهار بخش تقسیم می‌شد:
چینچاسویو، آنتیسویو، کنتیسویو، کولاسویو.
کوئچوا زبان رسمی بود که در میان شهروندان آن تکلم می‌شد. این زبان در همسایگی قبیله اصلی امپراطوری تکلم می‌شد. جمعیتهایی که تسخیر می‌شدند – قبایل، قلمروها، سرزمین‌ها، و شهرها- مجاز بودند به مذاهب و سبک‌های زندگی خود عمل کنند، اما مجبور بودند رسوم فرهنگی اینکاها را نسبت به آداب خود مقدم و برتر بشمارند. اینتی، خدایگان خورشید، باید به عنوان یکی از مهم‌ترین خدایان امپراطوری پرستش می‌شد. جانشین وی بر روی زمین «اینکا»، امپراتور بود.
تاهوآنتینسویو در قلمروهایی با یک جامعه طبقه‌بندی شده، تشکیل شد که در آن اینکاها فرمانروایی می‌کردند. تمدن اینکا توسط اقتصادی پشتیبانی می‌شد که براساس مالکیت اشتراکی زمین بود. در واقع، امپراطوری اینکا، همچون یک طرح متمدن گستاخانه و جاه طلب مبتنی بر اندیشه خیال پردازانه تصور می‌شود که در آن هماهنگی روابط بین بشر، طبیعت، و "اسطوره‌شناسی اینکا" امری ضروری بود.
بسیاری از رسوم عجیب و جالب در آن مشاهده می‌شدند، مثلاً جشن مجلل (مسرفانه) اینتی رایمی که از خدای خورشید سپاسگزاری می‌نمود، و زنان جوانی که شامل زنان باکره خورشید بودند، و این باکره‌های مخصوص قربانی برای آنتی وقف (نذر) می‌شدند. این امپراطوری کاملاً پهناور، نیز یک سیستم حمل و نقل جالب توجه جاده‌ای برای تمام نقاط قلمرو اش به نام سیستم جاده اینکا داشت، چاسکوئیس، حاملان پیغام بودند که اطلاعات را از هرجا در این قلمرو به (مرکز) کوزکو می‌رساندند.
ماچو پیکچو (در زبان کوئچوا: قله پیر؛ برخی اوقات «شهر گمشده اینکاس» نامیده می‌شود)، ویرانه‌ای بازمانده از اینکای قبل از کلمب است که بر روی حاشیه یک کوه بلند بر فراز دره اروبامبا، حدود ۷۰ کیلومتری (۴۴مایلی) شمال غرب کوزکو واقع شده‌است. اندازه ارتفاع نواحی آن بسته به این که داده‌های مربوط به ویرانه اشاره نماید یا حدود و ثغور کوهستان تفاوت می‌کند؛ اطلاعات جهانگردی راجع به ماچو پیکچو، میزان ارتفاع آن را ۲۳۵۰ متر گزارش می‌کند. با وجود آن که قرن‌ها از سوی جهان خارج به بوته فراموشی سپرده شده، اما مردم این نواحی آن را از یاد نبرده‌اند، و در سال ۱۹۱۱ توسط باستان‌شناس دانشگاه ییل، هیرام بینگهام، به اذهان جهانیان بازگردانده شد که وی آن را کشف نموده و کتاب پرفروشی راجع به آن نوشت. پرو به دنبال تلاش‌های قانونی بوده‌است تا هزاران شیئ مصنوع (باستانی) را که بینگهام از این منطقه خارج کرده، به کشور بازگرداند.
از چشم‌انداز منطق‌گرایی اروپائی، امپراطوری اینکا همچون مدینه فاضله به نظر می‌آید. با این وجود، این تعبیر عملگرایانه سبب فراموشی این مسئله می‌شود که برخورد بین دو جهان بینی ضدالهی، اثر مخربی بر توازن برتری جهان‌بینی اینکا داشته که در آن دو مدعی تاج و تخت از جنگ داخلی قلمرو اینکا برای رسیدن به اهدافشان بهره (امتیاز) گرفتند.
فرانسیسکو پیزارو، و برادرانش مجذوب اخبار پادشاهی ثروتمند و افسانه‌ای شدند. در سال ۱۵۳۱، آن‌ها وارد کشوری شدند که هم اینک پرو نامیده می‌شود. (اشکال دیگر کلمه پرو همچون «Biru", "pirú»، و «Berú» نیز در آثار گذشته مشاهده می‌شوند) بر طبق نظر رائول پوراس بارنچیا، زبان پرو نه یک زبان کوئچوا| کوئچوا و نه یک زبان اسپانیولی کارائیب| کارائیبی بوده بلکه آن از زبان‌های هیسپانیک| هندو- هیسپانیک بوده‌است.
در آن زمان، امپراطوری اینکا در ورطه یک جنگ داخلی پنجساله بین دو شاهزاده، هواسکار و آتاهواپلا فرورفته بود. فرانسیکو پیزارو با استفاده از این امتیاز در آن کشور یک کودتا انجام داد.Atahualpa, Pizarro and the Fall of the Inca Empire در ۱۶ نوامبر۱۵۳۲، در حالی مردم در (شهر) کاجاماکرا جشن می‌گرفتند، اسپانیایی‌ها طی نبرد کاجاماکرا، در یک اقدام شگفت‌انگیز اینکا آتاهواپلا را تسخیر نمودند، موجب بهت فراوان در میان مردم و آماده شدن آن‌ها برای دوره آتی مبارزه گردید.Hemming, John. "The Conquest of the Inca". New York: Harcourt, Inc. , 1970, 28–29. زمانی که هواسکار به قتل رسید، اسپانیایی‌ها آتاهوالپا را محاکمه کرده و به مرگ محکوم نمودند، و وی را خفه کردند.
برای مدت زمانی پیزارو، حاکم ظاهری اینکا باقی‌ماند و پس از مرگ آتاهوالپا، توپاک هوالپا را به عنوان اینکا معرفی نمود. اما بدرفتاری‌های این سردار فاتح، ماهیت این ظاهرسازی را بسیار علنی ساخت. سیطره اسپانیایی‌ها با سرکوب خونین شورش‌های بومی آتی به حکومت خود انسجام بخشید. این وضعیت در اثر مبارزه قدرت بین خانواده پیزارو و دیگو دی آلماگرو پیچیده شد. جنگ داخلی بلند مدتی گسترش یافت، که در نتیجه آن افراد پیزارو در نبرد لاس سالیناس پیروز شدند.
با این وجود، اسپانیایی‌ها از فرایند استعماری خود غفلت نورزیدند. مهم‌ترین رویداد، بنیان‌گذاری شهر لیما در ژانویه، ۱۵۳۵ بود که در نتیجه آن موسسات اداری در آن ایجاد شدند. لزوم انسجام اقتدار سلطنتی اسپانیا بر این مناطق، موجب تشکیل دربار|
بارعام واقعی (دربار سلطنتی) شد. در سال۱۵۴۲، اسپانیایی‌ها قلمرو نائب سلطنت پرو| قصرهای جدید نایب سلطنت را پدیدآوردند، که کمی بعد نایب سلطنت پرو خوانده شد. با این وصف، نایب سلطنت پرو تا زمان ورود فرانچسکو دی تولدو نائب سلطان در سال ۱۵۷۲، به رسمیت شناخته نشد.
فرانچسکو دتولدو به حکومت بومی در ویلکابامبا، پرو| ویلکابامبا با اعدام توپاک آمارو| اینکا توپاک آمارو پایان داد. او همچنین خواستار توسعه اقتصادی از طریق انحصار بازرگانی و استخراج معدنی، و عمدتاً از معادن نقره پوتوسی شد. او مؤسسه اینکا را تحت عنوان ’’میتا (اینکا)| میتا ‘‘ به راه انداخت که یک سرویس اجباری عمومی بود تا جوامع بومی را تحت بردگی ظالمانه اقتصادی قرار دهد.
نایب سلطنت پرو ثروتمندترین و قدرتمندترین نائب السلطنه در کشورهای آمریکایی در قرن هجدهم شد. ایجاد نایب السلطنه‌هایی از فرمانداری گرانادای جدید| گرانادای جدید، فرمانداری ریودو دل پلاتا| ریودو دل پلاتا (در گستره محدوده‌شان)، معافیتهای مالیاتی را از مرکز بازرگانی لیما به کاراکاس و بوینس آیرس منتقل ساخته، و کاهش تولید معادن و منسوجات، تخریب فزاینده نایب السلطنه پرو را تثبیت نمود. این وقایع جو مناسبی ایجاد کرد که ایده‌های آزادی‌جویانه را بین کریولو| مردم کریولو اسپانیایی، یا مردم دو رگه توسعه داد.
بحران اقتصادی به نفع شورش محلی از سال ۱۷۸۰ تا ۱۷۸۱ بود. این شورش به ریاست توپاک آمارو دوم بود. در این زمان، حمله ناپلئون به روسیه| حمله ناپلئونی از شبه جزیره ایبری و تزلزل قدرت سلطنتی رخ داد. شورش کریولهل هوانوکو (بخش پرو)| هوانوکو در سال ۱۸۱۲ روی داد و شورش کوسکو (بخش پرو)| کوزکو بین سال‌های ۱۸۱۴ تا ۱۸۱۶ اتفاق افتاد. این شورش‌ها از اصول آزادی‌خواهی دفاع می‌نمودند که به وسیله قانون اساسی ۱۸۱۲| قانون اساسی کادیز در سال ۱۸۱۲ تحریم شده بود.
نایب السلطنه پرو با حمایت قدرت گروه اقلیت حاکم کریول‌ها، به آخرین دژ قلمرو در آمریکای جنوبی تبدیل شد. این فرمانداری پس از مبارزات جدی قاره‌ای سیمون بولیوار| سایمون بولیوار و خوزه دسن مارتین| خوزه د سان مارتین، از پا درآمد، که جانشین حکام سلطنتی شیلی پس از یک نبرد مهم در کوه‌های آند شدند، و در سال ۱۸۱۹، در شبه جزیره پاراکاس| پاراکاس برکنار شده بودند، و در ۲۸ ژوئیه ۱۸۲۱ استقلال پرو را در لیما (بخش پرو)| لیما اعلام کردند. سه سال بعد، سیطره اسپانیایی‌ها به‌طور کامل پس از نبردهای جونین| جونین و نبرد آیاکوچو| آیاکوچو از بین رفت. اما، اولین رئیس‌جمهور آن تا سال ۱۸۲۷، به قدرت نرسید.
در سال ۱۸۷۹، پرو وارد جنگ پاسیفیک شد که تا سال ۱۸۸۴ بطول انجامید. بولیوی خواستار اتحاد خود با پرو علیه کشور شیلی شد. دولت پرو با اعزام یک گروه دیپلماتیک برای مذاکره با دولت شیلی کوشید تا برای مذاکره با آن میانجیگری نماید، اما این کمیته نتیجه گرفت که وقوع جنگ ناگزیر است. شیلی در۵ آوریل۱۸۷۹ اعلام جنگ نمود. یک جنگ تقریباً پنج‌ساله به وارد شدن خسارات به بخش تاراپاکا و ایالات تاکنا و آریکا در ناحیه آتاکاما خاتمه یافت.
پس از جنگ، تلاش فوق‌العاده‌ای برای آغاز بازسازی انجام گرفت. ثبات سیاسی تنها در اوایل سال‌های ۱۹۰۰ به دست آمد. حزب سیویلستا| جنبش سیویلیست به رهبری نیکولاس دی پیورلا| نیکولاس دی پیورلا با رهبری| رهبری نظامی مخالف بود که ناشی از شکست نظامی و و فروپاشی اقتصادی بود. او با انقلابی در سال ۱۸۹۵ به قدرت رسید. شخصیت اصلاح طلب دیکتاتوری نیکولاس دی پیورلا| پیورلا در مجمع آگوستو بی| مجمع آگوستو بی تداوم یافت.
طی حکومت مجمع آگوستو بی| مجمع در دوره‌های سال‌های ۱۹۰۸–۱۹۱۲ و ۱۹۱۹–۱۹۳۰، که این مورد اخیر تحت عنوان «اونسنیو» – یازدهم شناخته شده‌است) ورود به پایتختهای کشورهای آمریکایی عمومیت یافت و طبقه متوسط از آن برخوردار شدند. این سیاست‌ها در راستای افزایش وابستگی خارجی پایتخت، به ایجاد مخالفتی انجامید که بین طبقه اقلیت ملاکان و نیز پیشروترین بخش‌های جامعه پرو تمرکز یافت.
در سال۱۹۲۹، پرو و شیلی معاهده صلح نهایی را امضاء نمودند، پیمان آنکن که طی آن تاکنا به پرو مسترد می‌شد و پرو برای همیشه زمام امور ایالات ثروتمند آریکا و تارپاکا را بر عهده می‌گفت، اما حقوق خاصی برای فعالیت‌های بندری در آریکا حفظ می‌شد و نیز تصمیماتی که به وسیله آن شیلی می‌توانست کارهایی را در آن مناطق انجام دهد.
پس از بحران جهان گستر سال ۱۹۲۹، شماری از حکومت‌های کوچک از یکدیگر پیروی کردند. اتحاد انقلاب خلق آمریکا| حزب APRA فرصت یافت تا از طریق فعالیت‌های سیاسی اصلاحاتی را در نظام به وجود آورد، اما این امر موفقیت‌آمیز نبود. سرکوب ظالمانه‌ای در اویل دهه ۱۹۳۰ انجام گرفت و ده‌ها هزار طرفدار «آپریستا» اعدام یا زندانی شدند. از این زمان، یک رشد جمعیتی و افزایش شهرنشینی آغاز شد. طی جنگ جهانی دوم، پرو اولین کشور آمریکای جنوبی بود که با آمریکا متحد شد و اتحاد آن‌ها علیه آلمان و ژاپن بود.
بین این دو دوره زمانی، باید قانون اساسی اتحاد انقلاب خلق آمریکایی (APRA) را مورد تأکید قرار داد. این یک جنبش ناسیونالیستی، خلق گرا و ضد امپریالیستی به رهبری ویکتور رائول هایا دلاتوره| ویکتور رائول هایا دلاتوره در سال ۱۹۲۴ بود. حزب کمونیست چهار سال بعد تشکیل شد و آن به رهبری خوزه کارلوس ماریاتگو| خوزه سی. ماریاتگو بود.
ژنرال مانوئل. ای. اودریا دولت نظامی استبدادی را هدایت می‌کرد که از سال ۱۹۵۶–۱۹۴۸ به مدت ۸سال طول کشید. تملک نابرابر زمین («لاتیفوندا»)، حاشیه بندی گسترده (طبقات) اجتماعی و نمونه کوبا در اوایل دهه ۱۹۶۰ محرکی را برای پیدایش جناح چپ نظامی پرو فراهم ساخت. اما این قیام کوتاه بود و برای نیروهای نظامی بهانه‌ای شد تا کنترل خود را بر کشور افزایش دهند و توان و ایدئولوژی دیگری را که برای «کودتا» لازم بوده، گردآوری نمایند.
در همین حال، تلاش اصلاح طلبانه اولین دولت فرناندو بلونده تری| فرناندو بلونده تری در توجه به ماهیت ساختاری آسیب‌شناسی اجتماعی با ناکامی همراه بود که فاجعه را در پرو تداوم بخشید. دولت بلنده پروژه‌های متعددی را بر عهده کرفت از جمله «بزرگراه‌های حاشیه‌ای دلاسلوا»، یا بزرگراهی که چیکلایو را در ساحل اقیانوس آرام با نواحی شمالی قبلاً «متروک» منطقه آمازون| آمازوناس، منطقه سن مارتین| سن مارتین، و لورتو متصل می‌نمود. اما، بلونده که بار اذهان عمومی را به دلیل آن که آن بسیار به پایتخت کشور بیگانه نزدیک بود، به دوش می‌کشید، نیز تصمیمات اقتصادی اش موجب کاهش ارزش واحد پول سول (ارز)| سول، و نا آرامی عمومی- در اطراف و اکناف کشور و لیما شد.
در سال ۱۹۶۸، ژنرال خوآن ولاسکو آلوارادو| خوآن ولاسکو آلوارادو کودتایی را هدایت نمود که به عوض شدن دولت بلونده منتهی شد. تحت عنوان «رئیس‌جمهور دولت انقلابی» لحن ناسیونالیستی و متمایل به چپ خوآن ولاسکو آلواردو| ولاسکو، از طریق اعلان اولین اصلاحات عمده کشاورزی (ارضی) از سوی دولت وی آشکار گردید که با هدف جلوگیری از بالارفتن ناآرامی اجتماعی به ویژه در مناطق آند صورت گرفت که در آن الگوهای مالکیت زمین عمیقاً نابرابر بود. دولت ولاسکو با ارتقاء حقوق رعیت اعتبار یافت از جمله به رسمیت شناختن زبان کوئچوا به عنوان زبان ملی، مالکیت اشتراکی زمین، و بسیج اجتماعی خلقگرا (سیناموس).
همواره، این امر موجب افزایش درگیری با گروه‌های برجسته کوچک (اجتماعی) می‌شد، که دارای منافع سرمایه‌ای خارجی و از اعضای اقلیت حاکم محلی بودند. فقدان سلامتی در ولاسکو، شرایط جهانی را تغییر داد و برنامه‌ریزی ضعیف آن به یک واکنش ضد نسبت به برنامه ناسیونالیستی ولاسکو منجر شد. در سال ۱۹۷۵، ژنرال فرانچسکو مورالس برمودز| فرانچسکو مورالس برمودز کودتایی را ترتیب داد که در آن خود با برکناری ولاسکو رئیس‌جمهور شد. رژیم ممورالس برمودز بر اساس بازگشت به سیاست‌های سرشناس محوری وی شناخته می‌شود، که اندکی ناآرامی اجتماعی را در جامعه فرونشاند که عمدتاً از مقوله منافع اجتماعی شهروندی «ملی» جدا است.
نیروهای مسلح پرو که در اثر ناتوانی خود جهت «اداره کردن» پرو درمانده شده بودند، مجبور شدند تا درخواست انتخابات نمایند. ضمناً، به عنوان یک پیشینه برای بازگشت به دولت منتخب وقوع دو حادثه بود که عمیقاً بر دو دهه تاریخ آتی پرو تأثیر گذاشت. اولی که یک همایش قانونی بود که به تدوین قانون اساسی جدید ملی در سال ۱۹۷۹ منجر شد. دومین حادثه که در سال ۱۹۸۰آغاز گردید مبارزه مسلحانه علیه دولت به وسیله یک جناح منشعب از حزب کمونیست پرو به نام راه درخشان بود. این یک مسئله تصادفی نبود که این مبارزه در یکی از فقیرترین نواحی کشور آغاز شد در حالی که قانون اساسی جدید در پایتخت و به دور از تمرکز بر مسئله محرومیت شرکت در انتخابات پس از بحث طولانی، تصویب شد.
بنابراین، فرناندو بلونده تری در سال ۱۹۸۰ مجدداً و با امید فراوان رئیس‌جمهور شد. اما، تا پایان دوره کاری اش در سال ۱۹۸۵، پرو مجدداً دچار بحرانی گردید که طی دودهه گذشته گریبانگیر آن بوده‌است: بدهی خارجی فزاینده مانع از فعالیت‌های دولتهای آتی در پرو گردیده‌است. علاوه بر این، بلونده در پایان دادن به فقر رو به رشد اکثریت عمده‌ای از جمعیت، عاجز بوده، و قادر نبوده به افزایش هنگفت عملیات تجارت مواد مخدر غیرقانونی| قاچاق مواد مخدر، یا شورش‌های یاغیان جناح راه درخشان («Sendero Lumino») و جنبش انقلابی توپاک آمارو| نهضت انقلابی توپاک آمارو (MRTA) پایان دهد.
رهبر حزب ARPA پرو، آلن گارسیا| آلن گارسیا با خوش‌بینی فراوان در سال ۱۹۸۵ رئیس‌جمهور شد. پس از یک آغاز امیدبخش، اقتصاد پرو در اثر تورم شدید، زمینگیر شد، که از جامعه اقتصاد بین‌المللی جدا بوده و در سکرات چاه یک جنگ خونین داخلی که راه درخشان و جنبش انقلابی توپاک آمارو| نهضت انقلابی توپاک آمارو آن را علیه کشور و متحدینش به راه انداخته بودند، دست و پا می‌زد. در فضائی از هرج و مرج، هراس عمومی و آشفتگی سیاسی، پیروزی انتخاباتی آلبرتو فوجی موری در سال ۱۹۹۰واقع شد، زمانی که رئیس ساختگی یک دانشگاه مجهول با تفاوتی اندک یک داستان‌نویس پروئی و شخصیت فرهنگی همچون ماریو بارگاس یوسا را شکست می‌داد. گارسیا همچون اسلاف خود، بر طبق نظر بسیاری از مردم پرو، قدرت را در حالی تسلیم می‌کرد که وضعیت کشور از زمانی که وی وارد این پست شد، بدتر شده بود.
او دو سال پس از انتخابش؛ و در وضعیت بن‌بستهای مداوم با پارلمان، رئیس‌جمهور آلبرتو فوجی موری به سادگی کنگره را تعطیل کرد و به منظور دامن زدن به یک بحران جدید قانونی پرو در سال ۱۹۹۲| قانون (۱۹۹۲) همه‌پرسی برگزار نمود. بنا به اعتقاد برخی بخش‌های اجتماعی پرو و جامعه اقتصاد بین‌الملل با توسل به «ثبات» در اقتصاد کلان برای پرو پس ار سال‌های توفانی زمان گارسیا، فوجی موری از سوی رقبای خود به عنوان یک رژیم مستبد به یاری ولادیمیر و مونته سینو، رهبر سابق سرویس اطلاعاتی پرو(SIN)، که هم‌اکنون در زندان به سرمی برد، مورد انتقاد قرار گرفت.
در پی «انتخابات مجدد» بحث‌برانگیز سوم، که همراه با اشاعه فساد، و آشفتگی گسترده سیاسی و تجاوزات عمده به حقوق بشر بود، فوجی موری مجبور شد تا انتخابات زود هنگام را درخواست نماید. پس از آن که حرب وی کنترل پارلمان پرو را از دست دادند، او مجبور شد از مقام ریاست جمهوری پرو استعفاء بدهد. در هنگام بازگشت از اجلاس اپک در برونئی، فوجی موری بر مبنای تابعیت ژاپن| ژاپنی خود از کشور ژاپن درخواست پناهندگی سیاسی نمود.
در کشاکش کناره‌گیری ناگهانی فوجی موری از قدرت، والنتین پانیاگوا به عنوان رئیس‌جمهور «موقتی» برای این مقام انتخاب شد. در پی انتخابات داغ و جنجالی، الساندرو تولدو با شکست دادن آلن گارسیا (۲۰۰۶) با اکثریت نزدیک، برای دوره (۲۰۰۶–۲۰۰۱) رئیس‌جمهور شد.
در سال ۲۰۰۶، آلن گارسیا یکبار دیگر با شکست دادن اولانتا هومالا، نامزد ناسیونالیست، به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. اولانتا هومالا به خاطر شرکت داشتن در مبارزه علیه حزب راه درخشان و نقش وی به عنوان رهبر جناح مخالفی که کنار رفته، برای دفعات متعددی با دادگاه مواجه شد. رئیس‌جمهور سابق آلبرتو فوجی موری (فعلاً در شیلی است) در انتظار صدور احکامی علیه وی از سوی دولت پرو به سر می‌برد، بی‌بی‌سی نیوز،BBC NEWS | Americas | Conditional release for Fujimori در حالی که به‌طور هم‌زمان حزب سیاسی وی، اتحاد برای آینده پرو| اتحاد برای آینده، تعداد زیادی از اعضای پارلمان را در انتخابات اخیر گرد آورده‌است. رئیس‌جمهور سابق الساندرو تولدو و والنتین پانیاگوا در اتحاد حزب معقول پرو – جناح مرکز در کنگره حضور دارند.
پرپینیان شهری در جنوب ایالت لانگدوک روسیون فرانسه است. این شهر مرزی فاصله‌اش تا دریا بسیار کم است و به خطوط راه‌آهن فرانسه متصل است.
اورلئان مرکز استان مرکزی (Région Centre) کشور فرانسه است.
این شهر که در شمال شرقی این استان واقع شده به شبکه سراسری راه‌آهن و بزرگراهی فرانسه متصل است. بزرگترین رود فرانسه، لوآر (Loire) از این شهر نیز می‌گذرد. شهراورلئان در فرانسه به عنوان شهر تاریخ و هنر طبقه‌بندی شده‌است.
نویسنده سرشناس فرانسوی، رنه سدی یو در سال ۱۹۰۶ در این شهر متولد شد.
کلرمون فران شهری در مرکز فرانسه است. این شهر مرکز ناحیه اوورنی است و ۱۴۰٬۷۰۰ نفر (۲۰۰۶) جمعیت دارد. این شهر همچنین مرکز بخش پوی ددوم می‌باشد.
جشنواره فیلم کلرمون فران یکی از معتبرترین جشنواره‌های فیلم کوتاه در جهان است که هر ساله در این شهر برگزار می‌شود.جشنواره فیلم کلرمون در سایت دریچه سینما ، معرفی جشنواره‌های معتبر جهان.
محل استقرار شرکت تایرسازی میشلن در این شهر قرار دارد.
آنژه مرکز ایالت پی دو لا لوار در فرانسه است. این شهر پرجمعیت به خطوط راه‌آهن فرانسه متصل است و چندین بزرگراه از این شهر می‌گذرد. این شهر در شرق این ایالت واقع است. آنژه به خاطر برخورداری از کشاورزی قوی، شهرت دارد. این شهر چندین بار به عنوان بهترین شهر فرانسه برای زندگی برگزیده شده‌است.
سن-لو شهری در غرب ناحیه نرماندی سفلی فرانسه و در شهرستان مانش است. این شهر به خطوط راه آهن فرانسه متصل است و در فاصله کمی از شهر بزرگراه می‌گذرد .فاصله این شهر تا دریای مانش کم است.
گرانویل شهری ساحلی در غرب ایالت نرماندی سفلی فرانسه است.این شهر فاقد امکاناتی همچون بزرگراه و راه آهن است.
کارکاسون به فرانسوی "Carcassone"، شهری در استان اود فرانسه است. این شهر که در جنوب فرانسه و در حد فاصل ۸۰ کیلومتری شرق تولوز واقع شده‌است، شهری تاریخی می‌باشد که در سال ۱۹۹۷ از طرف سازمان یونسکو بعنوان میراث فرهنگی بشر ثبت گردیده‌است. قرار داشتن این شهر باستانی بین دریای مدیترانه و اقیانوس آتلانتیک اهمیت استراتژیک فراوانی به این شهر داده‌است. شهردار فعلی کارکاسون Jean-Claude Perez نام دارد.
آب و هوا این شهر جنوبی فرانسه دارای میانگین آب و هوایی به شرح زیر می‌باشد:
آفتابی: ۲۱۹۰ ساعت در سال
باران: ۶۹۵ میلیمتر در سال
برف: ۷ روز در سال
میانگین دما: ۱۳٫۵ درجهٔ سانتی گراد
جمعیت این شهر دارای جمعیت ۴۹۰۰۰ نفر می‌باشد.
http://fr.wikipedia.org/wiki/Carcassonne
باباشاه احمد (به کردی: "باوه شامه‌" "Bawe Şame")، روستایی است از توابع بخش گهواره و در شهرستان دالاهو استان کرمانشاه ایران.
این روستا در دهستان گورانی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۹خانوار) ۱۲۲نفر
گورانی دهستانی از توابع بخش گهواره شهرستان دالاهو استان کرمانشاه ایران است.
جمعیت این دهستان بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱٬۴۹۹خانوار) ۶٬۵۱۴نفر
توت‌شامی (به کردی: "تۊشامی" "Tüşamî")، روستایی است از توابع بخش گهواره و در شهرستان دالاهو استان کرمانشاه ایران.
این روستا در دهستان گوران قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۷۹ خانوار) ۳۱۸ نفر
روستای توتشامی به سبب وجود زیارتگاه‌های یارسان از اهمیت بالایی برخوردار است و سالانه ده‌ها هزار تن از پیروان یارسان برای زیارت اماکن مقدسه به این روستا می‌آیند. آرامگاه سید براکه و فرزندانش، سید شمس‌­الدین حیدری گوران در این روستا واقع شده‌است. همچنین غار سید خاموش (مَر خاموش) نیز در نزدیکی این روستا واقع شده‌است. علاوه بر این تکیهٔ میر حیدر گوران موسوم به تکیهٔ حیدری که به مدت چندین نسل محل زندگی مسندنشین و رهبر یارسان بوده‌است نیز در این روستا قرار دارد که سبب می‌شود در ایام مختلف سال و نیز در جشن‌های خاونکار و نوروز زائران زیادی به روستای توت‌شامی بیایند. مراسم جشن خاونکار هر ساله در موسم زمستان کُردی در این روستا برگزار می‌شود.فصلنامۀ مطالعات شیعه‌شناسی: "اهل حق (یارسان) مطالعۀ مردم‌شناسانۀ گروهی از شیعیان غالی استان کرمانشاه"، نوشتهٔ سید جواد امام‌جمعه‌زاده و سارا ویسی، دورهٔ ۱۳، شمارهٔ ۵۰، تابستان ۱۳۹۴، صفحه ۱۰۳–۱۳۴.
این روستا در دهستان گورانی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۴۸خانوار) ۲۳۱نفر
این روستا در دهستان گورانی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۷۱خانوار) ۲۷۸نفر
گوراجوب زیدعلی ، روستایی است از توابع بخش گهواره و در شهرستان دالاهو استان کرمانشاه ایران.
این روستا در دهستان گورانی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۴خانوار) ۵۹نفر
گوراجوب قشلاق ، روستایی است از توابع بخش گهواره و در شهرستان دالاهو استان کرمانشاه ایران.
این روستا در دهستان گورانی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۶خانوار) ۶۰نفر
انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سال ۱۸۶۰ با پیروزی آبراهام لینکلن به پایان رسید.
نامزدی آبراهام لینکلن در سال ۱۸۶۰ بر مسائل برده داری و سازمان دهی حزب خود استوار بود. لینکلن در آغاز جریان انتصاب ریاست جمهور با اینکه آشکارا بازنده محسوب می‌شد در نهایت بنا به دلایلی چند به عنوان نامزد جمهوری‌خواه در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا برگزیده شد. دیدگاه‌های او در مورد برده داری نیز نسبت به رقبایش ویلیام سوارد و سالمن چیس، میانه‌رو تر بود.
دیگر رقبای وی، به خصوص آنهایی که تجربه دولتی بیشتری داشتند، با این حزب دشمن شده بودند و در ایالتهای غربی که نقش بسیار حساس و حیاتی داشتند ضعیف بودند. لینکلن با چهره‌ای میانه‌رو ظاهر شده بود.
علی‌رغم ارتباط وی با جنوب (خانوادهٔ همسرش خود برده داشتند) لینکلن وجهه انقلابی را که در جنوب در جریان بود، و نیز ظهور ناسیونالیسم جنوب را به درستی درک نکرد. در دههٔ ۱۸۵۰ او امکان هرگونه جنگ داخلی را رد می‌کرد. حامیانش مکرراً این امر را که انتخاب او می‌تواند جرقه‌ای برای جدایی و انتزاع باشد نادیده گرفتند.گاربور اس. بوریت، «’ و جنگ آغاز شد؟ ‘ آبراهام لینکلن و مسئولیتی فردی»، «چرا جنگ داخلی آغاز شد؟» نوشته بوریت (۱۹۹۶)، صفحات ۳۰–۳.
لینکلن برای سخنرانی مبارزه نمی‌کرد، مبارزات انتخاباتی را سازمان‌های جمهوری‌خواه شهرستان‌ها و ایالات هدایت می‌کردند. آن‌ها بسیار دقیق و موشکاف بودند و از جدیدترین تکنیک‌ها برای حفظ شور و اشتیاق اعضای حزب و در نتیجه کسب نتیجه مطلوب استفاده می‌کردند. تلاش کمی برای تغییر دادن و متقاعد ساختن غیر جمهوری خواهان صورت می‌گرفت و تقریباً در جنوب به جز در چند شهر مرزی مانند سنیت یونیر، مسیوری، ویلینگو ویرجینیا هیچ مبارزه انتخاباتی در جریان نبود. اما در شمال هزاران سخنگوی جمهوری‌خواه، صدها هزار پوستر تبلیغاتی و اعلامیه و هزاران سرمقاله در روزنامه‌ها وجود داشت. آن‌ها در وهلهٔ اول توجه خود را به خط مشی حزب معطوف کرده بودند و در درجهٔ دوم به داستان زندگی لینکولن، به فقر دوران کودکی اش، نبوغ اش و ترقی او از گمنامی به شهرت پرداختند. از اسمهای مستعار او – آبه درستکار و ناجی بزرگ – نهایت استفاده را می‌کردند. نکته در این بود که می‌خواستند بر «کار آزاد» تأکید کنند، کاری که از طریق آن پسر بچه‌ای از دل مزرعه با تلاش خود راه خود را به سوی قله‌های ترقی باز می‌کند.توماس(۱۹۵۲) صفحه ۲۱۶، ریچارد اچ. لوتین «اولین مبارزه لینکلن» (۱۹۴۴)، نوینز جلد ۴
در ششم نوامبر ۱۸۶۰ لینکلن به عنوان شانزدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده برگزیده شد و استفان داگلاس و جان برکنریج، دموکرات‌های جنوب، و جان بل از حزب جدید اتحادیه قانون اساسی را شکست داد. لینکلن نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه بود. پیروزی خود را تنها مدیون حمایت ایالتهای شمالی بود، در جنوب، در نه ایالت، حتی نامش را برای رأی‌گیری ننوشته بودند و در سایر شهرستان‌های جنوبی هم فقط ۲ شهرستان از ۹۹۶ طرفدار او بودند. لینکلن ۹۰۸/۸۶۵/۱ رأی (۹/۳۹ درصد از کل) را از آن خود ساخت، داگلاس ۲۰۲/۳۸۰/۱ (۵/۲۹ درصد از کل) به برکنریج ۰۱۹/۸۴۸ (۱/۱۸ درصد از کل) و بل ۹۰۱/۵۹۰ (۵/۱۲ درصد از کل)
استان ایشیکاوا (به ژاپنی: 石川県، تلفظ: "Ishikawa Ken") یکی از استان‌های کشور ژاپن است.
این استان از لحاظ جغرافیایی در ناحیهٔ هوکوریکو در کرانهٔ دریای ژاپن و در جزیرهٔ هونشو و از لحاظ تقسیم‌بندی سیاسی در بخش چوبو واقع شده‌است. این استان در زمان حکومت منطقه‌ای در ژاپن جزو منطقه [کاگانوکونی]و منطقه [ریوسی کوکو]بوده‌است. در زمان حکومت امپراتور ادو در ژاپن باغ کن روکو ان (به ژاپنی(兼六園（けんろくえん)، یکی از سه باغ برگزیده ژاپن، در آن ساخته شد.
مرکز استان ایشیکاوا، شهر کانازاوا است. جمعیت استان (در سال ۲۰۰۹) ۱٬۱۶۶٬۵۰۷ نفر و مساحت آن ۴٬۱۸۵٫۲۲ کیلومتر مربع است.
نساجی و ساخت ماشین‌آلات ساختمانی و صنایع غذایی از صنایع اصلی این استان هستند.
در شمال این استان شهر واجیما در جنوب شهر هاکوسان در شرق شهرسوزو و در غرب شهر کاگا قرار دارد.
پارک ملی هاکوسان
پارک شبهه ملی شبهه جزیره واجیما
پارک شبهه ملی ای زن کاگا کای گان
سانچو، داینیچی یاما، شیشیکو تدوری، گوی شی کمینه، هاکوسان ایچی رینو، ای اوزنن
استان ایشیکاوا از ادغام دو استان قدیمی‌تر کاگا و نوتو به‌وجود آمده.
تلفظ: "seifuu renkei") درای ۶ نماینده
※سال ۲۰۱۰]ماه می
استان ایشیکاوا دارای ۱٬۱۶۵٬۴۱۰ نفر (مرد ۵۶۲٬۱۹۵ نفر، زن ۶۰۳٬۲۱۵ نفر) جمعیت است.
از زمان ادو (به ژاپنی: 江戸時代، تلفظ "Edojidai")، [کانازاوا هان] تا به امروز صنعت نساجی یکی از صنایع اصلی این استان بوده‌است، اما در حال هزار به دلیل وارد شدن اجناس ارزان قیمت چینی این صنعت تا حدی به حالت کما رفته‌است. درواز امروزه به جای آن صنایع الکتریکی، رایانه، ماشینهای صنعتی و… که شاید به نوعی ادامه راه ماشین‌های ریسندگی باشد از صنایع اصلی این استان است. در صنعت ماشین‌سازی باید ا شرکت معروف کوماتسو (Komatsu)(به ژاپنی: 小松)اشاره کرد که زادگاه و محل فعلی بخشی از کارخانهای آن در این استان قرار دارد. لازم است ذکر شود کوماتسو زادگاه این شرکت نام شهری است که فرودگاه بین‌المللی ایشیکاوا در آن قرار دارد. این شرکت در حال حاضر یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های دنیا در زمینه ماشین‌های سنگین است. از دیگر شرکت‌های معروف این استان می‌توان به شرکت شیبویا(Shibuya kogyo)(به ژاپنی:渋谷工業)(بزرگ‌ترین شرکت در زمینی ماشینهای بسته‌بندی در جهان) و شرکت تسودا کما(Tsudakoma)(به ژاپنی: 津田駒工業)(بزرگ‌ترین شرکت در زمینی ماشینهای ریسندگی و ماشین‌های صنعتی) اشاره کرد.
از دیگر شرکت‌های معروف این استان می‌توان به شرکت ایزو نانا او(Eizo NANAo)(به ژاپنی ナナオ)اشاره کرد
ویکی‌پدیای ژاپنی.
وب سایت رسمی استان ایشیکاوا.
جان استارک متولد ۱۷۲۸ در نیوهمپشر، و متوفی ۱۸۲۲، فرمانده نظامی قوای آمریکا در جریان انقلاب آمریکا بود.
گفته مشهور وی:
امروزه شعار رسمی ایالت نیوهمپشر در آمریکاست.CHAPTER 3 STATE EMBLEMS, FLAG, ETC
دیوی استرن کراکت (متولد ۱۷۸۶ در تنسی - متوفی ۱۸۳۶)، قهرمان ملی و افسانه‌ای،Davy Crockett فرمانده نظامی، کاشف، و سیاست‌مدار آمریکایی بود.
وی نماینده کنگره آمریکا از ایالت تنسی بین ۱۸۲۷–۱۸۳۱ بود.
در سال ۱۸۳۵، در هنگام متشنج شدن اوضاع تگزاس و اشغال آن منطقه بوسیله ارتش مکزیک، سرهنگ کراکت جهت کمک به نیروهای آمریکا شخصاً و داوطلبانه راهی تگزاس گردید.
وی که در انتخابات مجدد تنسی به دلیل مخالفت با لایحه طرح سرخ‌پوست زدایی اندرو جکسون شکست خورده بود، در آخرین روزهای خود در تنسی خطاب به سیاست‌مداران مخالف خود نوشت:Davy Crockett Quotes
وی در نبرد آلامو در قلعه آلامو در سن آنتونیو توسط ارتش ژنرال سانتا آنا (مکزیکی) محاصره و دستگیر شد. بر طبق یک روایت،The Alamo (2004) <Reviews | PopMatters سانتا آنا (که از قهرمان بودن کراکت در میان آمریکاییان مطلع بود) در ملاء عام به وی فرصت خواهش و تمنا کردن برای زنده ماندن داد. کراکت سر باز زد و با هرگونه تسلیمی مخالفت کرد. سانتا آنا سپس کراکت را تیرباران کرد.
زول شهری در شرق ایالت تورینگن آلمان است. این شهر به خطوط راه آهن آلمان متصل است و چند بزرگراه از این شهر می‌گذرند و دارای منابع غنی مس، آلومنیوم، آهن و نقره است.
ایلمناو شهری در شمال غربی ایالت تورینگن آلمان است. این شهر به خطوط راه‌آهن آلمان متصل است و رود اونس تروت نیز از این شهر عبور می‌کند. این شهر در ۳۳ کیلومتری جنوب شهر ارفورت مرکز ایالت تورینگن و در شمال جنگل تورینگن واقع شده و بزرگترین شهر ایلم-کرایس است.
هر دو سال یک بار بزرگترین جشن دانشجویی بین‌المللی آلمان، در این شهر برگزار می‌شود و دانشجویان برگزیده از سرتاسر دنیا در برنامه‌های متنوع فرهنگی تفریحی این جشن شرکت می‌کنند.
حیوان‌های نماد این شهر بز و خروس هستند. از دیدنی‌های شهر از جمله می‌توان به چشمه بز و ساعت مایع (با ظاهری مانند دماسنج، طراحی شده در دانشگاه صنعتی ایلمناو) اشاره نمود.
گوته شاعر آلمانی علاقه ویژه ای به شهر ایلمناو داشته و نزدیک به سی بار به ایلمناو سفر کرده‌است. کلبه کوچک گوته بر روی کوه کیکل هان در نزدیکی ایلمناو همچون موزه شهر گوته در مرکز شهر یکی از جاذبه‌های توریستی این شهر است. گوته در سال ۱۷۸۰ شعر زیبای را سروده و روی دیوار این کلبه یادداشت کرده‌است که هم‌اکنون به چندین زبان دنیا روی دیوار شیشه ای دورن کلبه موجود است. برگردان آزاد این شعر به فارسی:
بر فراز قله‌ها گویی
نهرهای آرامش جاریست
در بلندای درختان
به ندرت حتی نسیمی از این شاخه به آن شاخه می‌پرد
و پرنده‌های کوچک در جنگل آواز سکوت می‌خوانند
صبور باش، به زودی
تو هم به آرامش می‌رسی
فورت شهری در مرکز ایالت بایرن آلمان است. این شهر بزرگ دارای فرودگاه است.
وورتس‌بورگ شهری در شمال غربی ایالت بایرن آلمان و در فاصله ۲۸۰ کیلومتری مونیخ است. این شهر، فرودگاه ندارد، ولی به خطوط سراسری راه‌آهن آلمان متصل است. از وورتس‌بورگ، دو بزرگ‌راه می‌گذرد. این شهر در مسیر رود ماین قرار داشته و از شهر فرانکفورت ۱۲۰ کیلومتر و از شهر نورنبرگ ۱۱۰ کیلومتر فاصله دارد. مساحت وورتس‌بورگ ۸۷٫۶۳ کیلومتر مربع بوده و در دسامبر سال ۲۰۱۲ جمعیت آن ۱۲۴٬۵۷۷ نفر بوده‌است.
وورتس‌بورگ شهری با سابقه تاریخی طولانی است و اولین بار در مدارک تاریخی به سال ۷۰۴ میلادی از آن نام برده شده‌است. این شهر در سالیان دراز، پایگاه حکومت شاهزاده-اسقف‌های سرزمین بایرن بوده و مرکز قیام دهقان‌ها (قیامی مردمی در سال‌های ۱۵۲۴ تا ۱۵۲۵، بخش بزرگی از جنوب آلمان، شرق فرانسه، اتریش و سوئیس را دربر گرفت) به‌شمار می‌رفت.
در جنگ جهانی دوم، در شب ۱۶ مارس ۱۹۴۵، ۲۲۵ بمب‌افکن انگلیسی در ۱۷ دقیقه ۱٬۱۲۷ تُن بمب را روی مرکز شهر رها کردند که در آن ۹۰٪ شهر نابود شده و ۵٬۰۰۰ نفر از ساکنان که بیشتر زنان، کودکان و سالخوردگان بودند کشته شدند. بازسازی شهر و آثار تاریخی آن پس از پایان جنگ جهانی دوم بی‌درنگ آغاز شد که نزدیک ۲۰ سال طول کشید.
آثار قدیمی، که بیشتر کلیسا هستند، این شهر را از دید معماری بااهمیت کرده‌است.
یکی از نکات جالب معماری وورتس‌بورگ، آثاری از سبک‌های گوناگون معماری در کنار هم است؛ کلیسای جامع شهر (Würzburg Cathedral) به سبک رومانِسک، کلیسای ماریِن‌کاپِله (Marienkapelle) به سبک گوتیک، کلیسای نُوی‌باو (Neubaukirche) به سبک رُنِسانس، کلیسای اشتیفت‌هاوگ (Stift Haug Kirche) به سبک باروک و کلیسای سنت آندِرِاس (St. Andreas) به سبک مدرن.
کاخ رزیدنس (Würzburg Residence) که بالتازار نویمان، معمار معروف آلمانی، در سال ۱۷۴۴ به سبک باروک ساخت، در سال ۱۹۸۱ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌است.
دانشگاه یولیوس ماکسیمیلیانس وورتس‌بورگ، یا ساده‌تر، دانشگاه وورتس‌بورگ یکی از قدیمی‌ترین دانشگاه‌های آلمان است. این دانشگاه که در سال ۱۴۰۲ میلادی بنا شد، به نام بنیان‌گذارش، یولیوس اشتر، حاکم منطقه و ماکسیمیلیان، شاه باواریا، که بعد از تسلط حکومت باواریا در این شهر، با کمک مالی به ادامه کار دانشگاه کمک کرد، شناخته می‌شود.
ویلهلم رونتگن، کاشف پرتو ایکس، در دانشکده فیزیک این دانشگاه درس می‌داد و در آزمایشگاه همین دانشگاه، این اشعه را کشف کرد.
شیمی‌دان‌های بزرگی مانند آرنیوس، جودی فیشر، بوخنر و نرنست نیز از همین دانشگاه بوده‌اند.
بیله‌ فلد شهری در ایالت نوردراین-وستفالن آلمان است. این شهر به خطوط راه‌آهن آلمان متصل است و دارای فرودگاه داخلی نیز است. این شهر در ناحیه‌ای پرجمعیت واقع شده است.
هوکستر شهری در ایالت نیدرزاکسن آلمان است. این شهر در جنوب این ایالت واقع است. رود وزر از این شهر عبور می‌کند.
راینه شهری در شمال ایالت نوردراین-وستفالن آلمان است. این شهر کوچک به خطوط راه‌آهن آلمان متصل است و رود امس از این شهر عبور می‌کند. این شهر در منطقه‌ای خوش آب و هوا و کوهستانی واقع شده‌است.
بهار موحد بشیری (زادهٔ ۱۳۵۸ در تهران) ارتودنتیست٬ کاریکاتوریست و خوانندهٔ موسیقی اصیل ایرانی است.
بهار موحد یادگیری موسیقی را از کودکی با آموختن پیانو آغاز کرد و در نوجوانی به نواختن ساز تنبور علاقمند شد و توانست از آموزش سید امرالله شاه ابراهیمی بهره‌مند شود. او در این منظر علاقه بسیاری به آوازها و مقام‌های کردی و سپس آواز ایرانی پیدا کرد. کمی بعد او با نواختن ساز تار نزد کیوان ساکت و محمدرضا ابراهیمی آشنا شد و در نهایت فراگیری آواز را نزد پریسا واعظی در سال ۱۳۷۷ آغاز کرد.
او در این زمان به تحصیل در رشته دندانپزشکی مشغول بود ولی آواز را با علاقه بسیار و پیگیرانه ادامه می‌داد. او پس از یادگیری ردیف «محمود کریمی» نزد پریسا به فراگیری سلفژ نزد کامران امید پرداخت و پس از آن در جلساتی از راهنمایی‌های شهرام ناظری بهره‌مند شد. کمی بعد همزمان با فارغ‌التحصیلی و گذراندن دوره طرح پزشکی، او شیوهٔ آوازی «طاهرزاده» و سپس تلفیق شعر و آواز را نزد حمیدرضا نوربخش فراگرفت. او در سال ۱۳۸۵ در کارگاه آواز محمدرضا شجریان شرکت کرد و پس از برگزاری چند آزمون به افتخار شاگردی شجریان دست یافت و به یادگیری شیوه آوازی وی روی آورد. او از سال ۱۳۸۶ به تدریس آواز در هنرستان موسیقی دختران و برخی آموزشگاه‌های موسیقی در تهران پرداخت و همزمان همکاری خود را با برخی موسیقی‌دان‌ها و نوازنده‌های ایرانی آغاز کرد.
وی در سال ۱۳۸۹ برای ادامه تحصیل در رشتهٔ دندانپزشکی به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد. او در سال ۱۳۹۱ اولین آلبومِ تک خوانی خود را با نام «نورِ باده» به آهنگسازی و نوازندگی تنبور «علی اکبر مرادی» در نیویورک به انتشار رساند. این آلبوم از سوی رسانه‌های آمریکایی مورد توجه بسیار قرار گرفت و از آن به عنوان «یکی از حیرت انگیزترین موسیقی‌های سال» نام برده شد. او تا کنون در کنسرت‌های مختلفی در شهرهای ایالات متحده آمریکا اجرا داشته‌است.
بهار موحد ادامه تحصیل در رشته دندانپزشکی را در دانشگاه کالیفرنیا سان فرانسیسکو به اتمام رساند و پس از آن توانست مدرک تخصصی خود در رشته ارتودنسی و نیز کینِزیولوژی از دانشگاه دندانپزشکی آریزونا به دست آورد. کمی بعد نیز دارای مدرک بورد تخصصی ارتودنسی آمریکا شد. بهار هم‌اکنون در کالیفرنیای جنوبی به عنوان ارتودنتیست مشغول به کار است. مجموعه فعالیت‌ها و سوابق علمی و هنری بهار موحد در طول سال‌های گذشته باعث شد که او از جانب رسانه‌ها «بانوی رُنسانس» نام بگیرد.
وی در ۱۳۷۳ به کاریکاتور روی آورد. در ۱۳۷۷ همکاری خود را با نشریات «طنز و کاریکاتور»، «گزارش فیلم»، «روزنامه زن»، «نقش آفرینان» و… آغاز نمود.
روش کار موحد بشیری به‌وسیله نقطه‌گذاری است. به طوری که نقطه‌های کوچک و بزرگ در کنار هم کلیت اثر را می‌سازند. او تنها در حیطه کاریکاتور چهره کار می‌کند.
گروهک سالاری یا اُلیگارشی (یا «حکومت گروه اندک»)، اصطلاحی است که اشاره‌های تحقیرآمیزی دارد؛ معنی آن این است که نه‌تنها حکومت در دست یک گروه کوچک است، بلکه این گروهِ حکمران کوچک و فاسد است و در برابر توده مردم مسئول نیست؛ یا از جهات دیگر مورد بیزاری همگان است. اُلیگارشی ممکن است به حاکمیت عده‌ای اندک نه‌تنها در زمینهٔ حکومت کشور، بلکه به حکومت عده‌ای هم‌ مسیر یا گروه کوچک در هر مجمع، خواه دینی، اتحادیه صنفی، یا هر مجمع دیگر اشاره داشته باشد. در مفهوم سیاسی، این اصطلاح از زمان افلاطون با مونارشی و دموکراسی تفاوت نمایان داشته‌است. اما اُلیگارشی در نظر افلاطون شکل منحطّ حکومت، یعنی صورت فاسدشده آریستوکراسی (حکومت نخبگان) است، همان‌گونه که جبّاریّت صورت فاسدشده پادشاهی و حکومت توده بَلواگر صورت فاسدشده دموکراسی است."فرهنگ علوم اجتماعی"، باقر پرهام و همکاران، تهران: نشر مازیار – ص ۹۲