moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
محمد صادقی تهرانی در پیام تسلیتی به مناسبت درگذشت حسینعلی منتظری، ضمن یادآوری دوستی دیرین خود با وی، از او به‌عنوان مبارز نستوه و مظلوم، یاد کرده و نیز حصرش توسط نظام جمهوری اسلامی ایران را استبدادی اعلام کرد.
همچنین پس از درگذشت او آثارش در حال ترجمه به زبان‌های انگلیسی و فارسیاند.
انقلاب زمستانی (در نیم‌کره شمالی) در ستاره‌شناسی لحظه‌ای است که خورشید از دید ناظر زمینی در بیش‌ترین فاصله زاویه‌ای (۲۳٫۵ درجه) با صفحه استوا در اوج نزولی قرار دارد.
انقلاب زمستانی در نیم‌کرهٔ شمالی تقریباً ۱ دی «۲۲ دسامبر» (لحظهٔ متوسط سالانة آن یکم دی ساعت ۰۶:۰۶ (ایران))، خورشید بر مدار رأس‌الجدی و هم‌زمان با آغاز فصل زمستان است، درحالیکه همین زمان در نیم‌کرهٔ جنوبی آغاز تابستان و لحظهٔ انقلاب تابستانی است و بالعکس.
انقلاب زمستانی آغاز زمستان است که کوتاه‌ترین روز سال می‌باشد. پس از انقلاب زمستانی طول روزها بلندتر می‌شود. انقلاب زمستانی منشأ بسیاری از جشن‌ها و آئین‌های باستانی در فرهنگ‌ها و تمدن‌های بشری است. شب یلدا یا شب چله و حنوکا و کریسمس از جمله این جشن‌هاست.
رائلیان یا رائلیسم که رائلینیسم نیز تلفظ می‌شود نام یک دین، فلسفه و جنبش نوینی است که در سال ۱۹۷۴ توسط کلود وریلهون (Claude Vorilhon) ناشر مجلات اتومبیل‌رانی در فرانسه شکل گرفت. رائلیان بر این باورند که موجودات فرازمینی در ساختار دی ان ای موجوداتی مثل شامپانزه یا میمون تغییراتی ایجاد کرده‌اند که به انسان تبدیل شده‌اند و تا زمانی که انسان به درک این علم نرسیده خود را برای عام نمایان نمی‌کنند. موجوداتی دانشمند با اندام لاغر و البته با جمجمه کشیده که در بسیاری از مکانهای باستانی به وضوح تصویرشان کشیده شده که توسط سفینه‌های فضایی که ما آن‌ها را اشیاء پرنده ناشناخته (UFO) می‌دانیم به روی زمین آمده و از طریق علم ژنتیک حیات را بر روی کره زمین خلق کرده‌اند. بنابر این باور این موجودات در طول تاریخ توسط انسان‌های زیادی رویت شده و حتی با آنان روابطی نیز داشتند؛ و در حقیقت این موجودات منشأ تمام ادیان و کتب مذهبی اند که آنان بدین طریق و به واسطهٔ پیامبران تعالیم کامل انسانی، اخلاقی و شناختی نسبت به زندگی و جهان را به انسان دادند و در کتب و روایات مذهبی به وضوح می‌توان اشاراتی به آنها را یافت.
در فصل اول کتاب عهد عتیق:
«در آغاز الوهیم زمین و آسمانها را خلق کردند» کتاب پیدایش۱:۱
در نسخهٔ اصلی کتاب که به زبان عبری ست کلمهٔ الوهیم آمده که این کلمه را به کلمهٔ مفرد خدا ترجمه می‌کنند درحالی که ممکن است الوهیم کلمهٔ جمع و معنی «کسانی که از آسمان آمدند» و مفرد آن «الوها» بدهد.
اعتقاد رائلیان نسبت به کائنات و گذر زمان، تداعی مفهوم ابدیت است. بدین معنی که در بُعد زمان، ابتدایی وجود ندارد و انتهایی هم وجود نخواهد داشت. بلکه فقط مانند یک حلقهٔ زنجیر، سهیم در گذر زمان هستی را زمینیم. بینهایت از دید مکان نیز بدین معنی است که هرچه از بُعد مکان حاضر به ابعاد بالاتر یا پایینتر، یا به اصطلاح دیگر، به ترتیب به سوی ابعاد کیهانی و اتمی سیر نگرش داشته باشیم به انتها یا ابتدایی ملموس نخواهیم رسید.
کلود وریلهون، پیامبر این جنبش، در ۱۳ دسامبر سال ۱۹۷۳ در شهر کلرمون-فراند در مرکز فرانسه به مدت شش روز متوالی با یک الوها ملاقات کرد و پیام‌هایی را که شامل حقیقت خلقت حیات روی کرهٔ زمین بود را دریافت کرد.
نسخهٔ فارسی این کتاب در پانویس موجود است.
الوهیم از کلود وریلهون (که از سوی الوهیم رائل خوانده شد) درخواست ساخت سفارتی را کردند که به‌طور مستقیم با بشر تماس بگیرند و خود را معرفی کنند.
آنها معتقدند کلیه ادیانی مثل یهودیت، مسیحیت، اسلام و بودایی توسط الوهیم برای تکامل بشر به پیامبران داده شده‌است. شبیه‌ترین کتاب به آموزه‌های این جنبش کتاب زهیر در آیین کابالا (تفسیر عهد عتیق) است.
کلود وریلهون در ششم اگوست سال ۲۰۱۵، در یک سخنرانی به اخباری محرمانه دربارهٔ سیاست‌های پشت پردهٔ دولت‌های زمین، که از سوی الوهیم از طریق تله پاتی به دست او رسیده بود خبر داد.http://www.elohimleaks.org
سایت رسمی رائلیان به زبان فارسی
قفقاز شمالی، بخش شمالی سرزمین قفقاز است. قفقاز ناحیه‌ای میان دریای خزر و دریای سیاه است و به دو نیمه قفقاز شمالی و قفقاز جنوبی تقسیم می شود.
ناحیه فدرالی قفقاز شمالی یکی از ۸ ناحیه فدرال کشور روسیه است. این ناحیه فدرال در تاریخ ۱۹ ژانویه ۲۰۱۰ میلادی از ناحیه فدرالی جنوبی جدا شد و به یک ناحیه فدرال مستقل تبدیل شد.
این ناحیه فدرال شامل هفت واحد فدرال است که عبارت‌اند از: جمهوری داغستان، جمهوری چچن، جمهوری اینگوشتیا، جمهوری اوستیای شمالی-آلانیا، جمهوری کاباردینو-بالکاریا، جمهوری قره‌چای و چرکس و سرزمین استاوروپول.
جمهوری داغستان که در قسمت جنوب خاوری قفقاز شمالی واقع شده‌است؛ مورد ادعای حکومت قاجاریه بود. فتحعلی شاه قاجار طی جنگهای ایران و روس ادعای خود را از این منطقه پس گرفت.
قفقاز شمالی را می‌توان به سه ناحیه جغرافیایی تقسیم کرد. ناحیه نخست، داغستان است. داغستان در شرق و در امتداد کرانه‌های خزر کشیده شده و نیمه جنوبی آن پوشیده از کوه است، در حالی که نیمه شمالی آن را جلگه پست نوغای دربر گرفته‌است.
ناحیه دوم که در زبان روسی به آن «کوهستان» می‌گویند، از دامنه‌های شمالی کوه‌های بزرگ قفقاز به سمت دشت پهناور کشیده شده و از شاخابه‌های رود تِرِک آبیاری می‌شود. این ناحیه دارای پنج واحد فدرال است. این پنج واحد عبارت‌اند از جمهوری چچن، جمهوری اینگوشتیا، جمهوری اوستیای شمالی-آلانیا، جمهوری کاباردینو-بالکاریا و جمهوری قره‌چای و چرکس.
سومین ناحیه اراضی کم‌ارتفاع غربی و شمالی قفقاز شمالی است که رودخانه کوبان آن را آبیاری می‌کند و از سرزمین روس‌نشین استاوروپل و کراسنودار روسیه تشکیل شده‌است.
اسلام در چند مرحله و از چند سوی جغرافیایی در بین اقوام ساکن در قفقاز ترویج شد. گروهی از طوایف بخش شرقی قفقاز (اران و شروان و داغستان) در همان سده‌های نخستین هجری، در اثر فتوحات عرب، اسلام آوردند. اقوام کنونی درغه و طبرسران و قموق اولین مسلمانان داغستان به‌شمار می‌آیند. رواج کامل اسلام (اکثراً شافعی مذهب) در داغستان تا قرن شانزدهم م. به طول انجامید. در اران و شروان نیز اسلام به آهستگی شیوع می‌یافت و تا گرایش عمومی به تشیع در عهد صفوی، مسیحیت هنوز از صحنه خارج نشده بود.برجیان، حبیب: «ترکیب قومی قفقاز»، ایران‌شناخت (فصلنامه انجمن ایران‌شناسان کشورهای مشترک‌المنافع و قفقاز)، شماره ۱۰ (پاییز ۱۳۷۷).
در طی قرن‌های هفدهم تا نوزدهم مذهب حنفی از جانب شمال، ابتدا از دشت قپچاق و حوضه رود ولگا و سپس به وسیله تاتارهای شبه جزیره قریم (به نیت مقابله با پیشروی روسیه) به «کوهستان» و چرکسستان قفقاز شمالی راه یافت و به گرایش عمومی نوغاها و ابازها و قره‌چای‌ها و بالکارها و ادغه‌ها به اسلام منجر گردید. چرکس‌ها و بویژه کاباردها (و به تاسی از آنها آس‌های دیگوری) آخرین اقوام قفقازی‌اند که اسلام آوردند. چچن‌ها از قرن شانزدهم به بعد دین اسلام را از داغستانیان اخذ کردند و به اینگوش‌ها منتقل نمودند.
از جانب جنوب غربی نیز اسلام به وسیله عثمانیان با همان انگیزه دفع تسلط روسیه در میان گرجی‌ها و ابخازی‌ها، که مانند گرجی‌ها از قدیم مسیحی بودند، و نیز ادغه‌ها (آدیغه‌ها) ترویج گردید. اکثریت قاطع گرجی‌های مسلمان در جمهوری خودمختار آجارستان ساکن‌اند و خود را گرجی می‌دانند.
در هر حال باید گفت که ترویج اسلام در قفقاز شمالی تا یک قرن پیش هنوز استمرار داشت و تنها در سده نوزدهم آرایش مذهبی کنونی این منطقه شکل نهایی گرفت. باید افزود که روس‌ها در دوره تسلط بر قفقاز اصولاً در تغییر دین قفقازیان
اصراری نداشتند.
میندانائو (انگلیسی: Mindanao) دومین جزیره بزرگ کشور فیلیپین است. میندانائو همچنین یکی از سه مجمع الجزایر اصلی این کشور است. دو گروه دیگر بزرگ از جزایر فیلیپین عبارتند از جزایر لوزون و جزایر ویسایا.
میندانائو در جنوب شرقی فیلیپین قرار گرفته و شامل ۲۵ استان است.
جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ میلادی بیست و یک میلیون و پانصد هزار نفر گزارش شده‌است. این جزیره هشتمین جزیره پرجمعیت جهان به حساب می‌آید.
شهر داوائو سیتی بزرگترین مرکز جمعیتی آن است. بخش‌هایی از میندانائو عمدتاً مسلمان‌نشین هستند و نیمه مختار به حساب می‌آیند. برخی گروه‌های جدایی طلب این مناطق به صورت مسلحانه با نیروهای دولت مرکزی فیلیپین برای خودمختار شدن در نبرد هستند.
سازمان بازنشستگی فیلیپین برنامه‌هایی را برای جذب سالمندان بازنشسته کشورهای عربی و مسلمان به این منطقه تدارک دیده‌است تا به این وسیله باعث رونق اقتصادی بیشتر منطقه شود.میندانائو میزبان بازنشستگان . روزنامه اطلاعات، دوشنبه ۶ خرداد ۱۳۸۷.
برنامه‌نویسی دستوری در علوم رایانه یکی از شیوه‌های برنامه‌نویسی است که در آن مراحل اجرای یک برنامه کامپیوتری قدم به قدم توسط برنامه‌نویس بیان می‌شود. این برخلاف زبان‌های اعلانی است که در آنها تنها نتیجه انجام دستورها بیان می‌شود. به بیان دیگر در زبان‌های دستوری، چگونگی اجرای برنامه بیان می‌شود اما در زبان‌های اعلانی، چیستی نتیجه بیان می‌شود.
به عنوان مثال اگر قصد باز کردن دری را داشته باشیم و با زبان اعلانی این را بخواهیم بیان کنیم، خواهیم گفت در را باز کن اما اگر با زبان دستوری بیان کنیم، خواهیم گفت بلند شو، به طرف در نزدیک شو، دستگیره را بگیر و در را به طرف بیرون هل بده.
داوائو سیتی یکی از شهرهای بزرگ کشور فیلیپین است. کلانشهر داوائو از نظر وسعت تا سالهای اخیر همواره به عنوان بزرگترین شهر فیلیپین مورد توجه قرار می‌گرفته‌است. این شهر در استان داوائوی جنوبی قرار دارد اما از نظر تقسیمات کشوری وابسته به این استان نیست و بخشی جداگانه و مستقل به حساب می‌آید.
داوائو شهری ساحلی است و ارتفاع آن از سطح دریا تنها ۲۲ متر است. جمعیت این شهر یک میلیون و سیصد و شصت هزار نفر است .
شیرین‌شهر از شهرهای اقماری و جدید در حال ساخت در محدود شهرستان کارون، استان خوزستان است.
شهر جدید شیرین‌شهر در 23 کیلومتری جنوب غربی اهواز و در کنار رودخانه کارون قرار دارد.
ساخت شیرین‌شهر از سال ۱۳۸۳ آغاز شده و تا سال ۱۳۸۶، ۱۰۰ هکتار اراضی مسکونی دراین شهر آماده‌سازی شده‌است.
این شهر در مرکز ثقل ۵ مجتمع کشت و صنعت نیشکر است. طبق برنامه زمانبندی پیش‌بینی‌شده اسکان از سال ۱۳۹۰ سکونت در شیرین‌شهر آغاز می‌شود و جمعیت اولیه برای آن ۱۲۰ هزار نفر پیش‌بینی شده‌است.
اولویت اسکان در این شهر به کارکنان شرکت نیشکر داده می‌شود.
شیرین‌شهر ظرفیت ساخت بیش از ۳۰ هزار واحد مسکونی را داراست.نور خوزستان ، بازدید: دسامبر ۲۰۰۸.
در نام‌گذاری محلات و مناطق شیرین شهر از نام‌های معروف و تاریخی و مشاهیر ایران و همچنین ستاره‌ها و گل‌ها استفاده شده‌است.
در ورودی شهر میدانی از نخل و بلوط و شیر و همچنین نقشهٔ خلیج فارس قرار دارد.پایگاه خبری شوشان، بازدید: دسامبر ۲۰۰۸.
شبکه آب و فاضلاب، شهرک کارگاهی صنعتی، واحدهای مسکونی ویلایی و آپارتمانی، مراکز تجاری، مجتمع تفریحی و گردشگری، درمانگاه، مخابرات، فرهنگسرا و مسجد از امکانات در دست ساخت این شهر هستند.
این شهر همچنین دارای نخستین تصفیه‌خانه هوشمند آب در خوزستان است.
خط متروی اهواز نیز قرار است در آینده تا شیرین‌شهر ادامه یابد.
وب‌گاه رسمی شیرین‌شهر
فضای نام اکس‌ام‌ال در مستندات XML مکانیزمی را فراهم می‌کنند که از تداخل نامهای استفاده شده به عنوان تگ‌های المانها پیشگیری شود.
<"یک آدرس URI " = پیشوندفضای نام : xmlns نام تگ (معمولاً تگ ریشه )>
آدرس URL که در قسمت تعریف فضای نام ظاهر می‌شود الزاماً یک آدرس معتبر نیست و تنها کاربرد آن متمایز ساختن فضاهای نام از یکدیگر است. پیشوندانتخابی برای یک فضای نام یک نام ظاهری است بدین معنی که به راحتی می‌توانیم آن را برای یک فضای نام عوض کنیم. در چنی حالتی اگر پیشوندهای المانهای مرتبط شده با فضای نام مذکور را نیز تغییر دهیم هیچ تغییری در مستند XML ایجاد نخواهد شد.
وال دو سن : یکی از مراکز مهم تجاری اقتصادی حومه پاریس است. این محله در جنوب غربی پاریس و در خم رود سن واقع است. این محله جزو شهرداری‌های بولوین - بیانکو، اسی - لمولینو و منطقه ۱۵ پاریس محسوب می‌شود. این محله در قرن بیستم و به‌ویژه در دهه ۸۰ میلادی مقصد بسیاری از صنایع پاریس واقع شد.
وال دو سن میزبان دفاتر مرکزی شبکه‌های تلویزیونی اصلی فرانسه و اروپا است که از آن جمله می‌توان به مجموعه‌های رسانه‌ای TF1, TPS، تلویزیون ملی فرانسه (France Television)، آرته (Arte)، کانال پلوس (Canal+)، یورو اسپورت (Eurosport) و فرانسه ۲۴ (France ۲۴) اشاره کرد.
همچنین شرکت‌های بزرگ ارتباطات و IT مانند Neuf Cegetel و دفتر اروپا، آفریقا و خاورمیانه شرکت مایکروسافت در این منطقه قرار دارند.
جزایر حَوار مجموعه‌ای از جزیره‌های مسکونی از توابع کشور پادشاهی بحرین است که در جنوب خاوری جزایر اصلی بحرین واقع شده‌اند. این مجمع‌الجزایر شامل ۳۶ جزیره استMike Hill: Hawar Islands. Miracle Publishing, 2005, که ۱۶ جزیره آن بزرگ‌تر از بقیه هستند.Clarke, Angela. 1981. The islands of Bahrain: an illustrated guide to their heritage. [Manama, Bahrain] (P.O. Box 5087, Manama): Bahrain Historical & Archaeological Society. جمعیت این جزایر در سال ۲۰۰۱ برابر با ۳۸۷۵ نفر بود و مجموع مساحت جزایر حوار ۵۰٫۶ کیلومتر مربع است.
جزیره اصلی حوار، ۱۷ کیلومتر درازا و ۳ کیلومتر پهنا دارد. جزیره حوار دارای ذخیرهٔ گاز طبیعی است.
جزایر حوار واقع در خلیج بحرین در خلیج فارس و بخشی از استان جنوبیه بحرین هستند و یکی از نقاط دیدنی این کشور به‌شمار می‌آیند. این جزیره دارای مکان‌های آسایش و خواب و پذیرایی است. در این جزایر یک هتل ۴ ستاره، به اضافه ویلاهای متفرقه وجود دارد. همچنین مکان‌هایی برای غواصی و ماهی‌گیری نیز در نظر گرفته شده‌است.
فاصلهٔ حوار تا رأس‌البر در جنوبی‌ترین نقطه جزیره اصلی بحرین ۲۰ کیلومتر است و به وسیلهٔ قایق‌های تندرو گردشگران از بحرین به جزیره حوار می‌روند و مدت مسافرت از بندر بحرین تا جزیره ۴۵ دقیقه است. این جزیره مسکن اصلی قبیله دواسر بوده‌است.
نام حوار در عربی به معنی بچه شتر است و از این‌رو که ساکنان، جزایر حوار را مانند بچه‌شتری در برابر شتر مادر یعنی جزایر بحرین در نظر گرفته‌اند این نام به این گروه از جزیره‌ها داده شده‌است.Clarke, Angela. 1981. The islands of Bahrain: an illustrated guide to their heritage. [Manama, Bahrain] (P.O. Box 5087, Manama): Bahrain Historical & Archaeological Society. p.7.
بزرگ‌ترین جزیره از این جزایر حوار نام دارد و بقیه جزایر بزرگ‌تر این مجمع‌الجزایر عبارتند از: رُبَض غربی، ربض شرقی، عُجَیره، الحاجیات، اَلمَحْزوره، جنان، ام جنی، بو سداد، الوکور، سواد شمالی، سواد جنوبی، بوتمر و ام خودره.
گیلانشاه خالدار، قار ساحلی، هوبره و پرستوهای پشت‌سفید جزو مهمترین گونه‌های جانوری موجود در جزیره هستند.
همچنین می‌توان گفت که این جزیره یکی از با ارزش‌ترین و مهم‌ترین پناهگاه‌های حیات وحش پرندگان، لاک‌پشت‌های دریایی، ماهی‌ها و دلفین‌ها و جزء مناطق حفاظت شده کشور بحرین است.
مجموعهٔ جزیره‌های حوار در نزیکی خاک کشور قطر واقع شده‌است و تنها یک کیلومتر از خاک کشور قطر فاصله دارند. چندین سال بر سر مالکیت این جزیره‌ها مناقشاتی بین دو کشور بحرین و قطر در جریان بوده‌است.
آل ثانی قبیله حاکم بر قطر مدعی است که منطقه حوار و جزایر هم‌گروه با آن به اشغال بحرین درآمده و در اصل متعلق به قطر و خاندان آل ثانی است. آل ثانی این‌گونه استدلال می‌کنند که این مناطق در فاصله بسیار کوتاهی از قطر قرار گرفته‌اند اما بیش از بیست کیلومتر از بحرین فاصله دارند.
آل خلیفه قبیله مسلط بر بحرین نیز مدعی است که در سده هجدهم پس از جنگ با ایرانی‌ها در ۱۷۸۲ و شکست ناصر المذکور حاکم بحرین و بوشهر، منطقه زباره در ساحل شمال غرب قطر را در حاکمیت خود گرفته و در آن مستقر شده بود و از این‌رو هم‌اینک نیز بر این منطقه ادعای سرزمینی دارد.
اختلافات دو خاندان حاکم در بحرین و قطر زمانی به اوج خود رسید که بالگردهای قطری در بهار ۱۹۸۶، کارگران ساختمانی مشغول به کار ساختن یک پست دیده‌بانی ساحلی در فشست و دبال در نزدیک ساحل قطر را ربوده و از آنجا دور ساختند. این کشمکش با میانجی‌گری عربستان به پایان رسید و بحرین با عقد یک پیمان ترک مخاصمه توافق کرد تأسیسات خود را از منطقه خارج کند.
اما هنگامی که قطر در سال ۱۹۹۱ مسئله اختلافات سرزمینی را به دیوان بین‌المللی لاهه ارجاع کرد، اختلافات به اوج خود رسید و هر دو مدعی شدند که نیروهای دریایی هر یک مانع کشتیرانی طرف مقابل در آب‌های مورد کشمکش شده‌اند. بر پایه رای داوری دیوان بین‌المللی دادگستری اختلافات مرزی طرفین در ۲۰۰۱ به پایان رسید. بحرین همچنان جزایر حوار و قطعه الجرده را در کنترل خود گرفت اما از ادعای خود بر جزیره جنان و زباره دست کشید. بر پایه این رای، قطر مناطق عمده‌ای از دریا و منابع آن را به دست آورد. قطر و بحرین به نشانه دوستی در پایان اختلاف بر سر زباره، برای ایجاد یک پل دوستی میان قطر و بحرین که زباره را به بحرین پیوند می‌دهد، به توافق رسیده‌اند.
در این گروه از جزایر، حوار بزرگترین جزیره است و بیش از ۴۱ کیلومتر مربع از ۵۴٫۵ کیلومتر مربع مساحت کل این جزایر را داراست. دیگر جزیره‌ها به ترتیب اندازه عبارتند از: سواد جنوبی، سواد شمالی، ربض شرقی، ربض غربی، و ام حَزوَره.
موارد زیر که بین حوار و جزایر بحرین واقع شده‌اند در حکم دیوان بین‌المللی دادگستری بخشی از جزایر حوار در نظر گرفته نشده‌اند. اما در مجمع‌الجزایر حوار گنجانده شده‌اند. با این حال دولت بحرین آن‌ها را در فرم ثبت‌نام برای برنامه میراث جهانی ۲۰۰۲ آن‌ها را به عنوان بخشی از مجمع‌الجزایر حوار درج کرده است. این جزیره‌ها از سوی قطر مورد مناقشه نیستند.
جزیره جنان، جزیره کوچکی در جنوب جزیره حوار، نیز در حکم دادگاه بین‌المللی ۲۰۰۱ مورد توجه قرار گرفت. بر اساس توافق قبلی، زمانی که قطر و بحرین هر دو تحت حمایت بریتانیا بودند، جنان جدا از مجمع‌الجزایر حوار تشخیص داده شد و دادگاه آن را به‌طور جداگانه مورد بررسی قرار داد. این جزیره سپس به قطر واگذار شد.
قاطر پول اصطلاحی است که به افرادی که کالا یا پولی در مبالغ کلانی را از فردی در کشوری به فرد دیگری در کشور دیگری منتقل می‌کنند به کار برده می‌شود. حتی اگر این پول از طریق کلاهبرداری به دست آمده باشد. در اکثر موارد این کار از طریق اینترنت انجام می‌شود.
اصطلاح قاطر پول هنگامی گفته می‌شود که مجرم از یک کشور در حال توسعه با به دست آوردن اطلاعات و مشخصات کارت اعتباری یا حساب بانکی یا رمز عبور قربانی که در یک کشور توسعه یافته و جهان اول زندگی می‌کند با روش‌های مختلفی مانند هک کردن و غیره و با نقد کردن دارائی‌ها نیاز به انتقال پول به کشور خودش پیدا می‌کند. و چون نمی‌تواند پول کثیف را مستقیما به حساب خودش در کشورش بریزد و در این حالت اکثر شرکت‌ها طبق قوانین بین‌المللی در زمینه پولشوئی حق انتقال مبالغ بالا یا کالاهای با ارزش بالا را با منشاء مشکوک یا منشاء کلاهبرداری را ندارند. در این حالت نیاز به یک فرد قربانی دیگری به نام قاطر پول پیدا می‌کند که پول کثیف را از کشور قربانی به حساب قاطر پول واریز کرده و از طریق حساب قاطر پول بعد از کسر کردن کارمزد قاطر پول که اکثراً مبالغ بالائی می‌باشد مابقی پول را به حساب خود منتقل می‌کند. در این حالت به فردی که واسطه انتقال پول کثیف بین قربانی و کلاهبردار شده و در مراجع بین‌المللی مشخصاتش وارد لیست سیاه کلاهبرداری‌های بین‌المللی می‌شود قاطر پول گفته می‌شود. در حالی که کلاهبردار هیچ ردی از خود در این وسط به جای نمی‌گذارد.
قاطر پول در ویکی انگلیسی
ماما میا! یک فیلم کمدی موزیکال محصول ۲۰۰۸ است. این فیلم را فیلیدا لوید کارگردانی کرده‌است. فیلم "ماما میا!" با اقتباس از یک نمایش موزیکال بریتانیایی به همین نام ساخته شده‌است. این نمایش موزیکال بر پایه ترانه‌های گروه موسیقی آبا که یکی از پرطرفدارترین گروه‌های پاپ تاریخ بود در سال ۱۹۹۹ به صحنه رفت.صفحه در allmovie.com
قسمت دوم این فیلم با نام ماما میا! دوباره شروع کنیم در سال ۲۰۱۸ اکران شد.
ترانه‌های خوانده شده در فیلم ماما میا!، همگی با صدای اصلی هنرپیشگان ضبط شده‌اند. مریل استریپ برای بازی در این فیلم نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب در رشته بهترین هنرپیشه زن فیلم موزیکال یا کمدی شده‌است.
فیلم ماما میا! روایتگر داستان دختری به‌نام "سوفی" است که مادرش (دونا) که صاحب هتلی در یک جزیره است، برای چندین سال هویت پدر واقعی‌اش را از او پنهان کرده‌است. اما دختر تصمیم می‌گیرد پیش از ازدواج، پدرش را پیدا کند. بنابراین دختر از چند مرد که در زندگی مادرش نقش داشتند درخواست می‌کند به خانه آن‌ها بیایند و ...
میدان شکرگزاری یا نیایشگاه شکرگزاری ساخت ۱۹۷۶، نام یک اثر از معمار برجسته آمریکایی فیلیپ جانسون است.
این نیایشگاه در مرکز شهر دالاس قرار دارد، و امروزه یک کلیسای مسیحی می‌باشد.
یکی از الگوهای طرح این بنا منار سامرا در عراق (که خود از آتشکده فیروزآباد الگو برداری شده) است.
نوع این بنا پارک عمومی و کلیسای مذهبی است و مکان آن در مرکز شهر دالاس تگزاس قرار دارد.
بنا توسط انجمن خیریه اجتماعی شهر افتتاح و بهره‌برداری گردید و این میدان امروزه یک مجموعه عمومی در دالاس آمریکا است.
در طرح این مجموعه برای اولین بار چند منظور در نظر گرفته شد که ترافیک هم مد نظر بوده‌است. ساخت این مجموعه در سال ۱۹۷۶ به پایان رسید. این طرح اولین در نوع خود بود، که شامل سه جزء اصلی است: پارک و مناظر زیبا، قسمت اصلی که شامل شبکه پیاده‌روی زیرزمینی می‌باشد، و ترمینال بولینگ تراکر نن شهر دالاس.
شهرت این میدان به خاطر این پارک می‌باشد؛ و توسط انجمن نگهداری می‌شود. طراحی این پارک نیز توسط فیلیپ جانسون انجام شده‌است.
شبکه پیاده‌رو زیر زمینی شهر دالاس در سطح زیر پارک است که ساختهای مختلف را به یکدیگر مربوط می‌سازد، و یکی از نقاط اصلی این مجموعه در کنار این راهروها، رستوران و فضاهای دیگری متعلق به شهر داری ساخته شده‌است.
هزینه اجرای این محجموعه ۵/۶ میلیون دلار بوده‌است.
بَرف‌خور نام گونه‌ای از ادوات راه‌داری است.
این خودروها با قدرت مکش زیاد، برف‌ها را از جاده‌ها به درون دستگاه کشیده و به شعاع ۱۰۰ متری جاده پرتاب می‌کنند.
این دستگاه برای پاکسازی سطح جاده‌ها، خیابان‌ها و باند فرودگاه‌ها از برف به کار می‌رود که این امر جاده‌ها را تمیز می‌کند و از تخریب راه‌ها هم جلوگیری می‌شود. دستگاه برف‌خور با چرخش هد مارپیچ، برف‌های جمع شده را از مسیر کانال خروجی به بیرون از جاده پرتاب می‌کند. ظرفیت برف‌روبی این دستگاه بیش از ۶۵۰ تن در ساعت می‌باشد.
دستگاه برف‌خور بیشتر در جاده‌ها به‌کار می‌رود و برای سطح شهر مناسب نیست چون برف خیابان را به پیاده‌رو منتقل می‌کند و سبب مسدود شدن پیاده‌روها می‌شود.
البته گونه‌ای از این دستگاه وجود دارد که برف موجود در سطح خیابان را به داخل مکیده و با ذوب کردن آن، آب را به کناره‌های خیابان هدایت می‌کند تا درون جوی‌های آب بریزد.
دولچه گابانا شرکت ایتالیایی است که در زمینه تولید کالای لوکس و طراحی مد فعالیت می‌کند. این شرکت در سال ۱۹۸۵ توسط دومنیکو دولچه و استفانو گابانا، در شهر میلان تأسیس شد.
در سال ۲۰۰۵ حجم مبادلات شرکت دولچه گابانا، بالغ بر ۵۹۷ میلیون یورو بوده‌است.
دولچه و گابانا به خاطر طراحی‌های منحصر به فرد و تیپ خاص خود مشهور هستند. مجموعه‌های آن‌ها بازتابی از رسوم کشور ایتالیا با الهام از دهه ۶۰ میلادی است.
سبک مدیترانه­‌ای دولچه و گابانا چارچوبی سختگیرانه نداشته و با الهام از دنیایی خیالی به طراحی‌ها‌ی جدید و خاص دست پیدا می‌­کند. کلکسیون­‌های فصلی آن‌ها، از سبک باروک تا پلاستیکی، از طبقه اشرافی تا کارگر، از استایل بی‌پروا تا بورژوایی، از تصاویر حیوانات تا لباس کاردینال تغییر می­‌کند. طبق گفته سوزی منکز، خبرنگار بین‌المللی، این دو طراح قادر به تلفیق دوره‌­های مختلف، کشورها، ظواهر مردانه و زنانه، پارچه‌­ها و سبک‌­های مختلف هستند.
شرکت دولچه و گابانا دارای دو برند مجزا است، که هر یک خط و سیاست‌های خود دنبال می‌نمایند. این دو برند، عبارتند از:
دولچه&گابانا (که بر خلاف نام شرکت، بدون فاصله تلفظ می‌شود) مخصوص اقلام بیشتر تجملی و گران‌قیمت است. همچنین بعلت دارا بودن طراحان و لباس‌های شب رسمی و پوشاک متناسب با فصل، دارای اعتبار بیشتری نیز می‌باشد.
در سال ۱۹۹۴ دولچه‌اند گابانا نام تجاری D&G را با الهام از سبک مد خیابانی و نوعی سبک جوان پسندانه راه اندازی کردند. وظیفه تولید و پخش لباس‌های این خط تولید جدید بر عهدهٔ شرکت ایتیِرِه (Ittierre) بود؛ بنابراین، لباسهایی که با دی اند جی (D&G) در بازار به چشم می‌خورند، همگی ساخت شرکت اصلی دولچه‌اند گابانا نیست.
شرکت ایتیره وظیفهٔ ساخت انی لباس‌ها را به عهده گرفته‌است. البته تمامی لباس‌های تولید شده با بهترین کیفیت ممکن و تحت استانداردها و شرایط قابل قبول شرکت مادر طراحی می‌شوند.
دولچه و گابانا فقط در سه منطقه کانادا فروشگاه دارد.
نگاهی به دولچه و گابانا ؛ برند محبوب زنان
وبگاه رسمی دولچه و گابانا
زبان وی-ام-ال اسکریپت یک گویش یا مشتق از زبان جاوا اسکریپت می‌باشد که برای صفحات وی-ام-ال استفاده می‌شود که قسمتی از پروتکل برنامه‌های بی‌سیم و رادیویی می‌باشد.
وی-ام-ال اسکریپت یک سند مشتری محور می‌باشد و خیلی به جاوا اسکریپت شباهت دارد.دقیقا شبیه جاوا اسکریپت، وی-ام-ال اسکریپت برای وظایفی همچون صحت ورودی‌ها، ساختن پیغامهای خطا و جعبه‌های محاوره‌ای دیگر استفاده می‌شود.
وی-ام-ال اسکریپت مبتنی بر ای-سی-ام-ای اسکریپت(سند انجمن سازنده کامپیوترهای اروپا) می‌باشد که نسخه استاندارد شده جاوا اسکریپت می‌باشد. بنابراین نحو وی-ام-ال اسکریپت بسیار شبیه جاوا اسکریپت می‌باشد.
عمده تفاوت بین جاوا اسکریپت و وی-ام-ال اسکریپت این است که کد جاوا اسکریپت می‌تواند در صفحات اچ-تی-ام-ال مورد استفاده قرار گیرد.از آن جایی که همیشه درون یک فایل جدا از صفحات وی-ام-ال قرار دارد. آدرس‌ها برای برگرداندن کد واقعی وی-ام-ال به سند وی-ام-ال.
Wikipedia contributors, "WMLScript," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=WMLScript&oldid=297758359 (accessed November 13, 2009).
آلدن داو متولد۱۰ اوریل ۱۹۰۴، معمار آمریکایی اهل میشیگان بود.
او در دانشگاه میشیگان و سپس در دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد.
داو نخست در ۱۹۳۳ با فرانک لوید رایت همکار شد و چند سال بعد مستقلاً یک شرکت تأسیس نمود. او در ۲۰ اگوست۱۹۸۳ فوت نمود.
چارلز ایمز ( زاده ۱۷ ژوئن ۱۹۰۷ سنت لوئیس میزوری - درگذشته ۲۱ اوت ۱۹۷۸) به همراه همسر خود ری ایمز (زاده ۱۹۱۲ - درگذشته ۱۹۸۸)، زوج طراح و معمار مشهور آمریکایی اهل کالیفرنیا بودند.
آن‌ها بیشتر بخاطر طراحی مبلمان (و بخاطر شرکت Knoll Furniture Company) در مجامع هنری شهرت دارند،MoMA | The Collection | Charles Eames. (American, 1907-1978) ولی در کارهای معماری نیز دست داشتند.
استالینیسم نوعی تفکر و شیوه حکومتی است،Stalinism: Its Origins and Future ساختارهای اقتصادی و سیاسی که مشابه آن‌هایی است که استالین در اتحاد شوروی به‌وجود آورد، به‌ویژه برنامه‌ریزی مرکزی و انضباط سیاسی.
سیاست‌ها و روش‌های حکومت ژوزف استالین (۱۹۵۳–۱۸۷۹) نخست‌وزیر، فرمانده کل قوا، دبیرکل حزب کمونیست، استالینیسم ایدئولوژی خاصی نیست، بلکه روش‌های به کار بستن مارکسیسم-لنینیسم در روسیه در دوران حکومت استالین، برخی تفسیرها از آن نظریه‌ها و سازگار کردن آن‌ها با عمل است. این روش‌ها شامل تروریسم، دیوان‌سالاری (بوروکراتیسم) و پذیرش اجباری احکام مطلق استالین در جنبش کمونیسم، چه در شوروی چه در میان حزب‌ها و کشورهای کمونیست در سراسر جهان بود.دانشنامهٔ سیاسی- داریوش آشوری-نشر مروارید- چاپ شانزدهم ۱۳۸۷- ص ۲۴
استالینیسم از زمانی پدید آمد که استالین در کسب جانشینی ولادیمیر لنین (۱۹۲۴) و از میان برداشتن رقیبان خود در حزب، به ویژه تروتسکی (تروتسکیسم)، کامیاب شد. سیاست «سوسیالیسم در یک کشور» او شامل اشتراکی کردن اجباری کشاورزی و صنعتی کردن اتحاد شوروی با سرعت و شدت هرچه تمام‌تر بود. استالین برای پیشبرد این هدف‌ها نظارت پلیسی بر مردم را گسترش داد و در این راه وسایل بسیار بی‌رحمانه و خشنی را به کار گرفت؛ مثل اردوگاه‌های کار اجباری و کاربرد پلیس مخفی و دیگر روش‌های رژیم‌های تمامیت‌خواه را با شخص پرستی در هم آمیخت.
کمونیست‌ها در زمان زندگی استالین او را بزرگ‌ترین تفسیرگر مارکسیسم و بالاترین مرجع نظری در جنبش بین‌المللی می‌دانستند، اما پس از مرگ او با گزارشی که خروشچف، دبیرکل حزب کمونیست شوروی، در کنگرهٔ بیستم حزب در مورد جنایت‌های استالین داد و در کنگرهٔ بیست و دوم حزب دنبال شد، استالینیسم کژروی از موازین لنینی دانسته و محکوم شد و از آن پس مراجعه به آثار استالین به عنوان مرجع نظری از رواج افتاد و استالینیسم معنای زورگویی، رژیم پلیسی، فردپرستی و دیکتاتوری به خود گرفت.
در جنبش بین‌المللی کمونیسم، حزب اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی نخستین حزبی بود که بر ضد استالینیسم و تسلط زورگویانهٔ شوروی بر حزب‌ها و کشورهای کمونیست، سرکشی آغاز کرد و آن را انحرافی از مارکسیسم-لنینیسم شمرد.
نسخهٔ استالینی سوسیالیسم، با تغییرات اندکی، اتحاد جماهیر شوروی را ایجاد کرد و بر احزاب کمونیست در سراسر جهان تأثیر گذاشت. استالینیسم امکان ایجاد یک جامعه کمونیستی بر اساس برنامه جامع صنعتی شدن و اشتراکی سازی در شوروی را مطرح کرد. توسعهٔ سریع صنعت و مهم‌تر از آن، پیروزی شوروی سابق در جنگ جهانی دوم این دیدگاه را حتی تا ده سال پس از مرگ استالین در سراسر جهان معرفی کرد. استالینیسم قول ایجاد یک جامعه کمونیستی در طی سی سال را مطرح کرد. با این وجود، تحت رهبری استالین، امکان ایجاد کمونیسم در چارچوب مدل روسی فراهم شد.
علی‌رغم فعالیت کمینترن، حزب کمونیست شوروی سیاست استالینی «سوسیالیسم در یک کشور» را اتخاذ کرد و ادعا نمود که به علت «افزایش دعواهای طبقاتی تحت نظام‌های سوسیالیستی» می‌بایست سوسیالیسم را در تنها یک کشور ایجاد نمود. لئون تروتسکی این تغییر وضعیت از جهانی‌سازی مارکسیست را زیر سؤال برد و نظریه «انقلاب پایدار» را مطرح کرد که بر ضرورت یک انقلاب جهانی تأکید دارد.
اصطلاح استالینیسم اولین بار در دهۀ ۱۹۳۰ و در زمانی مورد توجه قرار گرفت که لازار کاگانویچ سیاستمدار شوروی و یکی از نزدیکان استالین پیشنهاد کرد که «بگذارید به جای زنده باد لنینیسم بگوییم زنده باد استالینیسم!». استالین شخصاً این پیشنهاد را رد کرد و آن را ستایش بیش از حد و به وجود آوردن کیش شخصیت دانست.
هیوود، اندرو، علم سیاست، ترجمه عبدالرحمن عالم،انتشارات نی
تروتسکیسم یا تروتئیسم ، برداشتی از نظریه مارکسیسم از دیدگاه لئون تروتسکی است.Encyclopedia of Trotskyism On-Line (ETOL)
شاخه‌ای از مارکسیسم بر مبنای آرای لئون تروتسکی (۱۹۴۰–۱۸۷۹) است. تروتسکی، بجز نظریهٔ «انقلاب پیوسته»، نوآوری خاصی در مارکسیسم ارائه نکرد. نظریهٔ او در باب تفسیر انقلابی از مارکسیسم نیز در اساس همان تفسیر ولادیمیر لنین است. تروتسکیسم با برداشتی که از شرایط انقلابی و رسالت انقلاب بلشویک‌ها داشت در برابر استالینیسم قرار گرفت. تروتسکی بر آن بود که روسیه باید به یک پایگاه انقلاب کمونیستی در جهان تبدیل شود و موج انقلاب از روسیه بی‌امان به سراسر جهان فرا برده شود. اما ژوزف استالین خواستار ساختن «سوسیالیسم در یک کشور» بود و بر آن بود که روسیه باید در مقام یک دژ تسخیر ناپذیر در برابر ضدانقلاب نگهداری شود.دانش‌نامهٔ سیاسی- داریوش آشوری-نشر مروارید- چاپ شانزدهم 1387- ص97
تروتسکیسم پس از مرگ تروتسکی، تنها در یک کشور به صورت یک نیروی سیاسی توانمند درآمد و به حکومت دست یافت. در دیگر کشورها تروتسکیست‌ها به صورت گروه‌های کوچک انقلابی، با کشاکش‌هایی بر سر باورهای فرقه‌ای، باقی مانده‌اند. در سال‌های بعد با افت استالینیسم و کاسته شدن از جاذبهٔ چین و مائوئیسم، تروتسکیسم در میان جوانان انقلابی چپ در جهان از جاذبهٔ بیشتری برخوردار شده‌است.
نظریات تروتسکی در میان برخی نهضت‌های سیاسی جهان مقبولیت خاصی یافته‌است، برای نمونه در ونزوئلا، کمیته ایجاد مارکسیسم بین‌الملل تماس‌هایی با هوگو چاوز رئیس‌جمهور ونزوئلا برقرار نموده‌است. همچنین بسیاری از احزاب تروتسکیسم در کشورهای توسعه یافته مانند بریتانیا، فرانسه، آلمان و ایتالیا فعال هستند. با این وجود، به‌طور کلی، نظریات تروتسکی هرگز در جوامع کمونیستی بین‌المللی، مخصوصاً پس از تبعید شدن تروتسکی، مقبولیت پیدا نکرد و بلوک شرق نیز از این مسئله مستثنی نبود. حتی این مسئله پس از سخنرانی پنهانی و به تبع آن زوال استالینیسم و مائوئیسم هم ادامه یافت. امروزه با وجود اینکه نهضت‌های تروتسکیستی در بسیاری از کشورهای جهان فعالیت زیادی دارند، نهضت‌های کمونیستی و مخصوصاً طبقه کارگر، تروتسکیسم را به عنوان یک نهضت مهم که بتوان با آن همراه شد در نظر نمی‌گیرند؛ بنابراین می‌توان گفت: تروتسکیسم همواره در ایجاد یک جنبش اجتماعی عمومی که قادر به براندازی دولت‌های سرمایه‌داری است ناموفق بوده‌است.
تاریخ کمونیسم به مجموعه‌ای وسیع از جنبش‌های سیاسی و ایدئولوژیک می‌پردازد که در مفاهیمی مانند مالکیت اشتراکی بر ابزار تولید و ثروت مشترک هستند. بیشتر اشکال مدرن کمونیسم بر مبنای تئوری‌های مارکسیسم بنا شده‌اند که توسط کارل مارکس در قرن نوزدهم میلادی پایه‌گذاری شده است.
مفهوم کمونیسم تاریخچه‌ای بسیار طولانی دارد که به قبل از دوران کارل مارکس و فردریش انگلس بر می‌گردد. در یونان باستان، مفهوم کمونیسم با افسانه‌ای راجع به « عصر طلایی» زندگی انسان‌ها همراه بود که در این عصر افراد جامعه با هماهنگی و آرامش کامل زندگی می‌کردند و مفهوم مالکیت خصوصی وجود نداشت. برخی استدلال می‌کنند که کتاب جمهوریت افلاطون و برخی اعتقادات نظریه پردازان یونان باستان زندگی اشتراکی در راستای حمایت از کمونیسم قرار دارند و همچنین شعب اولیه مسیحیت و به خصوص کلیسای کاتولیک روم اولیه مطابق آنچه در مورد اعمال حواریون و قبائل آمریکای بومی ایالت متحده در آمریکای قبل از کلمبیا نوشته شده، عقاید کمونیستی را به صورت زندگی اشتراکی و مالکیت مشترک تجربه می‌کردند.
توماس مور، در رساله خود با نام آرمان شهر که در سال ۱۵۱۶ تهیه شد، جامعه‌ای را به تصویر کشید که بر اساس مالکیت مشترک اداره می‌شد و حاکمان آن بر اساس منطق این رویه را انتخاب کرده بودند. همچنین فرانسیس رابلیاس جامعه آرمان شهر را در کتاب افسانه‌ای ابی تولئم به همین شکل توصیف کرده‌است. در قرن ۱۷ میلادی، مجدداً عقاید کمونیستی در انگلستان فراگیر شد. ادوارد برنشتاین در مقاله سال ۱۸۹۵ خود با نام «کرامول و کمونیسم»Eduard Bernstein: Cromwell and Communism (1895)
استدلال می‌کند که چندین گروه در جنگ داخلی انگلستان، مخصوصاً دیگرز (یا «سرکوبگران حقیقی» مشخصاً دارای عقاید کمونیستی بودند و رفتار اولیور کرامول در برابر این گروه‌ها اغلب خصمانه و در بهترین حالت بی‌طرفانه بود.Eduard Bernstein, (۱۸۹۵). "Kommunistische und demokratisch-sozialistische Strömungen während der englischen Revolution", J.H.W. Dietz, Stuttgart. . Sources available at
انتقاد نسبت به مضمون مالکیت خصوصی تا دوران روشنفکری قرن ۱۸ ادامه یافت و متفکرانی مانند روسه در رأس این منتقدان قرار داشتند. کلمه «کمونیست» در سال ۱۸۴۰ توسط گودوین بارمبی و با توجه به کلمه فرانسوی "Commuisme" اختراع شده که بارمبی این کلمه را در هنگام مطرح کردن بحث مکتب مساوات منسوب به گراشوس بابف، از رادیکال‌های شرکت‌کننده در انقلاب فرانسه و ابه کنستانت معرفی کرد. بارمبی مشخصاً جامعه تبلیغ کمونیسم لندن را در سال ۱۸۴۱ پایه ریزی کرد. «سوسیالیسم آرمان شهر» (کلمه‌ای که توسط انگلز اختراع شد)، بر اساس نوشته‌های رابرت اوون، دچار فوریه و کلاود هنری دووری همه نوشته‌های مربوط به آرمان شهر را جمع‌آوری کرد.
کارل مارکس کمون اولیه را نشأت گرفته از وضعیت شکارچی گری انسان می‌داند. وقتی انسان‌ها قادر به ساختن شدند، مالکیت خصوصی مطرح شد، برابری‌های جامعه به نابرابری تبدیل شد، طبقات/ اجتماعی شکل گرفتند، سپس وضعیت تولیدی فئودالیسم شکل گرفت و در نهایت با جمع آوری اولیه سرمایه مفهوم کاپیتالیسم شکل گرفت که به نحوی به مرکانتیالیسم وابسته‌است. مارکس معتقد است گام بعدی در تکامل اجتماعی بازگشت به کمونیسم نیست بلکه هدف انسان دستیابی به وضعیتی فراتر از آنچه در کمون اولیه تجربه می‌شده‌است (مارکس این نظریه را با تأثیرپذیری از ادبیات هگل مطرح کرده‌است).
آنچه امروزه به عنوان کمونیسم مطرح است حاصل حرکت کارگری از قرن ۱۹ میلادی در اروپاست. در آن زمان انقلاب صنعتی رقم خورد، منتقدان اجتماعی کاپیتالیسم را به علت ایجاد طبقه جدیدی از کارگران بی‌تجربه که در شرایط سخت کار می‌کردند و همچنین افزایش فاصله طبقاتی بین فقیر و غنی مورد سرزنش قرار داد. انگلز که در منچستر زندگی می‌کرد، شاهد شکل‌گیری جنبش چارتیست بود («تاریخ سیوسیالیسم انگلستان را مطالعه کنید» )، در حالی که در همین زمان مارکس در فرانسه و آلمان شاهد پرولتاریا بود.
پس از پیروزی شوروی سابق در جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵، ارتش سرخ شوروی کشورهایی را در شرق اروپا و آسیای شرقی از اشغال کشورهای متحدین آزاد کردند و بدین وسیله جنبش کمونیسم به این کشورها سرایت کرد. گسترش مرزهای کمونیسم به اروپا و آسیا باعث ایجاد شاخه‌های جدیدی در آن شد که از میان آن‌ها می‌توان به مائوئیسم اشاره کرد.
با اضافه شدن بسیاری از کشورها به دایره ممالک تحت نفوذ شوروی و افزایش قدرت آن در اروپای شرقی، کمونیسم بسیار قوی شد. دولت‌هایی بر پایه مدل شوروی در کشورهای بلغارستان، چکسلواکی، آلمان شرقی، لهستان، مجارستان و رومانی تشکیل شدند. همچنین دولتی کمونیستی تحت رهبری یوسیپ بروز تیتو در یوگسلاوی تشکیل شد اما سیاست‌های مستقل تیتو باعث جدا شدن جمهوری فدرال یوگسلاوی از کمین فرم شد که جایگزین کمین ترن شده بود. تیتوئیسم، شاخه‌های جدیدی از جنبش کمونیستی، تحت عنوان «مکتب انحرافی» مطرح شد. آلبانی هم پس از جنگ جهانی دوم به یک دولت کمونیستی مستقل تبدیل شد.
در سال ۱۹۵۰، حزب کمونیست چین کنترل تمامی سرزمین چین و بنابراین پرجمعیت‌ترین کشور دنیا را به دست گرفت. در برخی مناطق افزایش قدرت کمونیسم نارضایتی‌هایی را به وجود آورد که در نهایت منجر به درگیری‌هایی شد که از میان این مناطق می‌توان به شبه جزیره کره، لائوس، بسیاری از کشورهای خاورمیانه و آفریقا و به ویژه ویتنام اشاره کرد (به جنگ ویتنام «رجوع کنید».) کمونیست‌ها تلاش کردند با ناسیونالیست‌ها (ملی گرایان) و سوسیالیست‌ها متحد شوند و در کشورهای فقیر در برابر امپریالیسم دنیای غرب بایستند که در این زمینه کم و بیش موفق بودند.
در سال ۱۹۸۵، میخائیل گورباچف رهبر شوروی شد و بر اساس سیاست‌های اصلاح طلبانه گلاس نات (آزادی عمل) و پرسترویکا (بازسازی) کنترل دولت را به دست گرفت. بر خلاف شوروی، کشورهای لهستان، آلمان شرقی، چکسلواکی، بلغارستان، رومانی و مجارستان در سال ۱۹۹۰ تشکیل حکومت کمونیستی را ممنوع کردند. شوروی در سال ۱۹۹۱ فرو پاشید.
در ابتدای قرن ۲۱، کشورهایی که توسط حزب کمونیست و با سیتسم تک حزبی اداره می‌شدند عبارت بودند از: جمهوری خلق چین، کوبا، لائوس، کره شمالی و ویتنام. ولادیمیر ورنین عضو حزب کمونیست مولداوی است اما کشور بر اساس قانون تک حزبی اداره نمی‌شود . احزاب کمونیستی در بسیاری از کشورهای اروپایی و در بین کشورهای جهان سوم و مخصوصاً هند نفوذ زیادی دارند.
مردم جمهوری خلق چین در بسیاری از تفکرات مائو تجدید نظر کردند و مردم جمهوری خلق چین، لائوس، ویتنام و تا حد کمتری کوبا، از کنترل دولت هایشان بر روی اقتصاد کاستند تا رشد اقتصادی بیشتری داشته باشند. مردم چین مناطق آزاد تجاری را ایجاد کردند که به شرکت‌های بازار مدار وابسته‌اند و از کنترل دولت خارج هستند. چندین کشور دیگر با دولت‌های کمونیستی نیز اصلاحات اقتصادی را آغاز کردند که ویتنام یک از این کشورهاست. رهبری جمهوری خلق چین سیاست‌های رسمی خود را «سوسیالیسم با ویژگی‌های چینی» «(سوسیالیسم چینی)» قلمداد می‌کند.
مارکسیسم، از فشار دولت‌های سرمایه داری خارجی، عقب ماندگی نسبی کشورهایی که در آن‌ها انقلاب رخ داده و ظهور یک طبقه بود و کراتیک که مطبوعات را در اختیار گرفت به عنوان علل عدم موفقیت کمونیسم پس از انقلاب‌های سوسیالیستی در اروپای شرقی نام می‌برد. منتقدان مارکسیست شوروی سابق، و مخصوصاً تروتسکی، شوروی سابق و دولت‌های کمونیستی را «دولت‌های کارگری منحط» یا «دولت‌های کارگری ناقص» می‌نامند و استدلال می‌کنند که سیستم شوروی سابق بسیار پایین‌تر از ایده‌آل‌های کمونیستی مارکس است.
طرفداران تروتسکی استدلال می‌کنند که دولت شوروی به این علت فرو پاشید که طبقه کارگر در سیاست حضور نداشت. طبقه حاکم شوروی یک طبقه (کاست) بود و کراتیک بود اما نه یک طبقه حاکم جدید. آن‌ها خواستار یک انقلاب سیاسی در USSR شدند و از کشور در برابر بازگشت به سرمایه‌گذاری دفاع کردند. دیگران، مانند تونی کلیف از نظریه سرمایه داری دولتی حمایت کردند که طبق آن نخبگان بوروکرات به عنوان یک طبقه سرمایه دار بدلی در نظام سیاسی مرکزی فعالیت می‌کنند.
در مقابل، غیر مارکسیست‌ها همواره دولت‌هایی که توسط احزاب کمونیستی اداره می‌شوند را دولت‌هایی کمونیستی خوانده‌اند. در علوم اجتماعی، جوامعی که توسط احزاب کمونیستی اداره می‌شوند با توجه به کنترل تک حزبی و اقتصاد سوسیالیستی شان برجسته و شاخص هستند. در حالیکه مخالفان کمونیسم مفهوم «تمامیت خواهی» را به این جوامع نسبت می‌دهند، بسیاری از جامعه شناسان امکان فعالیت‌های سیاسی مستقل در این جوامع را در نظر گرفته و بحث تکامل این جوامع را تا زمان فروپاشی شوروی سابق و متحدانش در اروپای شرقی در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی پیگیری کنند. �UNIQ۳ab۳۴e۱۷۱۱۶۶e۶۱b-HTMLCommentStrip۷c۷dfbc۴۱ccbeb۷۰۰۰۰۰۰۰۰۲
امروزه، انقلابیون مارکسیست عملیات‌های چریکی را در هند، نپال و کامبوج هدایت می‌کنند.
در انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ روسیه برای اولین بار یک حزب با گرایش‌های مارکسیستی حزب بولشویک به قدرت رسید. فرضیه قدرت دولتی که توسط بولشویک‌ها مطرح شد بحث‌های نظری و عملی زیادی را میان مارکسیست‌ها به وجود آورد. مارکس معتقد بود که سوسیالیسم و کمونیسم بر پایه رشد سرمایه داری استوار هستند. روسیه یکی از فقیرترین کشورهای اروپایی قلمداد می‌شد که اکثریت مردم آن را رعایای بی سواد تشکیل می‌دادند و اندکی هم کارگران بخش‌های صنعتی بودند. ناگفته نماند که مارکس تأکید داشت که روسیه باید بتواند از مرحله سرمایه داری بورژوایی گذر کند.
بقیه سوسیالیست هم معتقد بودند که انقلاب روسیه می‌تواند جرقه انقلاب‌های کارگری در غرب باشد. منشویک سوسیالیست متعادلی بود که نظریه بولشویکی لنین در مورد انقلاب سوسیالیستی را رد کرد. حضور بولشویک‌ها در قدرت در پی شعارهایی چون «صلح، نان، زمین» و «همه چیز برای شوروی» فراهم آمد که این شعارها با خواسته مردم در مورد پایان حضور شوروی در جنگ جهانی اول خواسته رعایا در مورد اصطلاحات ارضی و حمایت همه جانبه از اتحاد جماهیر شوروی همخوانی داشت.
بعد از سال ۱۹۱۷ زمانی که بولشویک‌ها نامشان را به حزب کمونیست تغییر دادند و یک دولت تک حزبی معتقد به اجرای سیاست‌های سوسیالیستی مکتب لنینیسم را تشکیل دادند، کاربرد اصطلاحات «کمونیسم» و «سوسیالیسم» تغییر کرد. در سال ۱۹۱۶، بین‌الملل دوم در اثر اختلاف نظر احزاب آن در مورد جنگ جهانی اول به تعدادی شعب ملی منشعب شد که این شعب بر نقش ملی مرتبط با خودشان تأکید داشتند. سپس لنین (کمین فرن) بین‌الملل سوم را در سال ۱۹۱۹ تأسیس کرد و شرایط ۲۱ ماده‌ای شامل مرکزگرایی دموکراتیک را به احزاب سوسیالیست اروپا که متمایل به پیوستن به وی بودند ارائه کرد.
برای نمونه، در فرانسه، اکثریت حزب سوسیالیست (SFIO) در سال ۱۹۲۱ از این حزب جدا شدند تا حزب کمونیست فرانسه (SFIC) را تشکیل دهند (که شاخه فرانسوی بین‌الملل کمونیسم محسوب می‌شود). بنابراین اصطلاح «کمونیسم» به احزابی که تحت لوای کمین ترن پایه ریزی شدند اطلاق شد. کمونیست‌ها فراخواندن کارگران سراسر جهان به انقلاب که با تشکیل پرولتاریای دیکتاتوری و رشد اقتصاد سوسیالیستی همراه است را در رأس برنامه خود قرار دادند. در نهایت این برنامه به جامعه‌ای هماهنگ و فاقد طبقات اجتماعی و با نقش کمرنگ دولت منجر خواهد شد. (این در آن صورت بود که هیچ‌کدام از این احزاب به معنای واقعی کمونیست نبودند و تنها کمونیسم رو در چشم‌انداز دور خود میدیدند)
در طی جنگ داخلی روسیه (۱۹۲۲-۱۹۱۸)، بلشویک‌ها همه ابزار تولید را ملی کردند و سیاست «کمونیسم جنگی» را اعمال کردند که در آن همه کارخانه‌ها و خطوط راه آهن به کنترل کامل دولت درآمد، غذا جیره بندی شد و مدیریت بورژوایی وارد صنعت شد. سه سال پس از جنگ و شورش کرونشات در سال ۱۹۲۱، لنین سیاست اقتصادی جدید (NEP) خود را اعلام کرد که طی آن «فضای محدودی در زمان محدودی برای سرمایه داری» شد. NEP تا سال ۱۹۳۰ دوام آورد و تلاش ژوزف استالین برای رسیدن به قدرت به این سیاست پایان داد. پس از جنگ داخلی روسیه، بلشویک‌ها در سال ۱۹۲۲ اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی (USSR) یا شوروی سابق را بنا نهادند و به امپراتوری روسیه پایان دادند.
پس از مرکزگرایی دموکراتیک لنین، احزاب کمونیست به صورت سلسله مراتبی طبقه‌بندی شدند و افراد فعال که از کادر نخبگان جامعه انتخاب و توسط اعضای بلند پایه حزب تأیید می‌شدند به عنوان پایه هرم معرفی شدند، این افراد کاملاً مورد اطمینان بوده و به نظام حزب پایبند بودند. اتحاد جماهیر شوروی و کشورهایی که توسط احزاب کمونیستی اداره می‌شوند را دولتهای کمونیستی دارای اقتصاد «سوسیالیستی دولتی» می‌نامند. طبق این تعریف این کشورها ادعا دارند که بخشی از برنامه سوسیالیست‌ها را پذیرفته‌اند و کنترل خصوصی کالاها را رد کرده‌اند و کنترل دولتی بر اقتصاد را در رأس برنامه خود قرار داده‌اند، با این وجود این کشورها خود را کاملاً کمونیستی معرفی نمی‌کنند زیرا مالکیت اشتراکی اموال را نادیده گرفته‌اند.
قبل از استقرار اروپایی‌ها، منطقه‌ای که باید کانبرا در آن ساخته می‌شد، زیست گاه فصلی مردم انگوناوال و والگالو بود. مردم انکاریگو در جنوب شرقی کانبرا، گاندانگورا در شمال، یوئن در ساحل و ویرا جوری‌ها در شرق زندگی می‌کردند. یافته‌های باستان‌شناسی از ناحیة کانبرا نشان از زندگی انسان در حدود ۲۱۰۰۰ سال قبل می‌دهد. کلمة «کانبراً از نام مردمم محلی انگابری گرفته شده که از خانوادة انگوناوال است یا از واژه «کامبرا» به معنی «محل ملاقات» در زبان انگوناوال گرفته شده‌است.
سکنی گزینی اروپایی‌ها در منطقه کانبرا از اوایل سالهای ۱۸۲۰ آغاز شد. چهار گروه بین ۱۸۲۰ تا ۱۸۲۴ به استرالیا سفر کردند. استقرار سفید پوستان احتمالاً از سال ۱۸۲۴ آغاز شد که مرزعه‌ای در آکتون پینسولا بوسیلة جوشوا جان مور ساخته شد. او در سال ۱۸۲۶ منطقه را گسترش داد و نام آنرا کانبری گذاشت. جمعیت اروپایی‌ها در کانبرا در طول قرن نوزده به آهستگی افزایش می‌یافت. معروف‌ترین آنها خانوادة کمپل از «دانترون» بودند که خانة سنگی آنها اکنون دفتر کالج سلطنتی نظامی، دانترون است. کمپل‌ها مسئولیت دیگر خانواده‌های اسکاتلندی را پذیرفتند تا روی زمینهای آنها کار کنند. با افزایش حضور اروپایی‌ها، جمعیت بومی به علت بیماری‌هایی مثل آبله و سرخک روبه کاهش یافت.
تغییر نواحی کشاورزی نیوساوت ولز (NSW) به پایتخت کشور، پس از مذاکرات در فدراسیون استرالیا در اواخر قرن نوزده آغاز شد. پس از گفتگوی طولانی بر سر انتخاب ملبورن یا سیدنی به‌عنوان پایتخت، تصمیم گرفته شد که پایتخت جدید در نیو ساوت ولز ساخته شود و موقتاً ملبون پایتخت باشد. کانبرا به‌عنوان محل مورد نظر در سال ۱۹۰۸ انتخاب شد. دولت NSW از مناطق پایتخت فدرال صرفنظر کرد و آنها را به دولت فدرال واگذار کرد. در یک مسابقة طراحی بین‌المللی در ۱ ژانویه ۱۹۱۰، طرح والتر بورلی گریفن انتخاب شد و در سال ۱۹۱۳، گریفن به‌عنوان هدایت کنندة فدرال برای طراحی و ساخت منصوب شد و کار ساخت و ساز آغاز گردید. نام شهر، توسط خانم گرترود دنمان، همسر فرماندار آینده _ ژنرال استرالیایی توماس دنمان، سومین بارون دنمان | لرد دنمان در مراسمی در تالار کوراجونگ که اکنون خانة پارلمان کانبرا است، به‌طور رسمی اعلام گشت. "روز کانبراً یک روز تعطیلی همگانی است که در سومین دوشنبه ماه مارس بنیان‌گذاری کانبرا را جشن می‌گیرند.
دولت فدرال در ۹ مه ۱۹۲۷ به کانبرا منتقل شد و خانة قدیمی پارلمان را افتتاح کرد. نخست وزیر، استانلی بروس، چند روز زودتر به‌طور رسمی در «لژ» مستقر شده بود، توسعة برنامه‌ریزی شدة شهر در سال ۱۹۳۰ و افسردگی عمومی مردم استرالیا بخاطر جنگ جهانی، متوقف شد. برخی پروژه‌های مربوط به آن دوره مثل ساخت کلیسای کاتولیک‌های استرالیا و کلیسای آنگلیکان‌های استرالیا، هیچ‌گاه به اتمام نرسید. پس از جنگ جهانی دوم توسعة کانبرا از سر گرفته شد و سازمانهای مختلف دولتی از ملبورن به کانبرا منتقل شدند. پروژه‌های خانه‌سازی دولتی در پایتخت برای اسکان جمعیت رو به رشد شهر، در نظر گرفته شد. قسمت‌های شمالی و جنوبی کانبرا در سال ۱۹۵۰ توسعه یافتند و توسعة شهری در حومة کانبرا مثل وودن والی و بلکونن در سالهای ۱۹۶۰ انجام شد. ساخت دریاچة بورلی گریفن در سال ۱۹۶۳ به پایان رسید.
در تاریخ ۲۷ ژانویة ۱۹۲۷ سفارت تنت محلی در زمینهای خانة پارلمان بنا نهاده شد تا حقوق بومی و مشکلات زمین‌ها را مورد بررسی قرار دهد و تا سال ۱۹۹۲ به‌طور مداوم مشغول به کار بود. در تاریخ ۹ مه ۱۹۸۸، پارلمان بزرگ‌تر و دائمی در سالن کاپیتان افتتاح گردید و پارلمان فدرال از خانة پارلمان موقت به آنجا نقل مکان کرد. در دسامبر ۱۹۸۸ ACT، دولت کاملاً مستقل را به خاطر فعالیت پارلمان رفاه اجتماعی، تضمین کرد. پس از اولین انتخابات در فوریة ۱۹۸۹، مجلس قانونگذاری با ۱۷ عضو در دفتری واقع در لندن سیر کویت، سیویک شروع به کار کرد. حزب کارگر استرالیا اولین دولت ACT را به رهبری نخست‌وزیر رزماری فولت تشکیل داد که اولین زن رهبر دولت بود.
در ۱۸ ژانویة ۲۰۰۳ قسمت‌هایی از کانبرا به خاطر آتش گرفتن جنگل از بین رفت که ۴ نفر کشته شدند و ۴۹۱ خانه ویران شد و تلسکوپ‌های تحقیقاتی و کارگاههای دانشگاه ملی استرالیا نیز از بین رفتند.
مرکز لیما و بخش ریماک از سوی سازمان یونسکو، در سال ۱۹۸۸ به دلیل تعداد زیاد بناهای تاریخی با قدمت دوره استعماری اسپانیا، مکان میراث جهانی نامیده شد، که تعداد کمی از این بناها تاکنون باقی‌مانده‌اند. خصوصاً، میدان یادواره شهردار، با کلیسای بزرگ قرن شانزدهم و کاخ ریاست جمهوری، و سردابهای صومعه سان فرانچسکو در بین ناظرین آن‌ها مشهور است.
تعدادی از مقاطع دیوارهای شهر لیما را هنوز می‌توان دید. این نمونه‌های زیبا از استحکامات قرون وسطایی اسپانیا قبلاً برای دفاع از لیما در برابر حملات از سوی دزدان دریایی و دزدان| خرابکاران بکار می‌رفته‌است.
همچنین این شهر دارای موزه‌های نفیس، به ویژه موزه ملی انسان‌شناسی، باستان‌شناسی، و موزه باستانشناسی رافائل لارکو هررا، بوده که هر دو موزه در بخش پوبلو لیره قرار دارند.
برخی از سواحل کوچکی که طی ماه‌های تابستان به شدت مورد توجه و دیدار مردم قرار می‌گیرد در بخش جنوبی بزرگراه پان آمریکن واقع شده‌اند. معروفترین آن‌ها در بخش‌های سانتا ماریا دلمار، پونتا هرموزا، پونتا نگرا، سن بارتولو و پوکونزا قرار دارند. همچنین، بخش بلوک آنسیون| آنسیون در شمال شهر واقع شده و دارای یک تفرجگاه ساحلی بسیار مشهورمی باشد.
رستورانها، باشگاه‌ها و هتلهای متعددی در این مکان‌ها برای خدمت به ساحل روندگان افتتاح شده‌است. این سواحل در خود لیما برای شنا مناسب نیستند زیرا فاضلاب شهری به درون اقیانوس تخلیه می‌شود.
بخش‌های حومه‌ای سیینگوئیلا و شهر چوزیکا (در بخش لوریگانچو) مناظر سبز جذابی را در فاصله‌ای نزدیک از شهر ایجاد می‌کنند. به دلیل ارتفاع آن‌ها (بالای ۵۰۰متر) خورشید حتی در طی زمستان نیز می‌درخشد و از این رو ساکنان لیما برای فرار از مه زمستانی از آنجاها دیدار می‌کنند.
اخیراً جزایر پالومینو در نزدیک بندر کالائو به دلیل وجود جمعیت شیرهای دریایی اش، ناظرینی را به خود جذب نموده‌است.
موزه طلا، واقع در مونته ریکو در کنار موزه نساجی قرار گرفته که حتی از اولی نیز جالبتر است. در اینجا تقریباً به‌طور کامل می‌توان شاهد لباس‌ها و شنلهای نگهداری شده به قدمت هزار ساله بود که در بیابانهای بی آب و علف غربی پرو پیدا شده‌اند. همچنین در همان ساختمان، یک موزه اسلحه با دامنه گسترده‌ای از سلاح‌های عتیقه اسپانیایی یافت که در میان آن‌ها تفنگ شمخالی و تفنگ خاندار| تفنگهای قلابدار هستند.
نشان دهید، نگویید توصیه‌ای است که به نویسندگان رمان می‌شود که هنگام نوشتن داستان‌ها، به‌جای توضیح، توصیف و خلاصه‌سازی راوی داستان، به خواننده امکان تجربهٔ مستقیم و استنتاج شخصی از طریق بیان رفتار، کلام، تفکرات و احساسات شخصیت داستان را بدهند.Garry Disher, "Writing Fiction", Allen & Unwin, 2003, , 9781865085890, p. 128
هنگام اِعمالِ «نشان دهید، نگویید»، نویسنده شخصیت داستان را به‌وسیلهٔ آنچه شخصیت می‌گوید و انجام می‌دهد آشکار می‌سازد. نشان دادن می‌تواند توسط ابزارهای مختلفی انجام شود:
به‌جای گفتن اینکه
نویسنده می‌تواند نشان دهد که
جمعیت لبنان از سه گروه اصلی قومی و مذهبی تشکیل شده‌است:
از سال ۱۹۳۲ تا به حال هیچ آمارگیری رسمی انجام نشده‌است که حساسیت سیاسی در لبنان در مورد تعادل مذهبی را نشان می‌دهد. تخمین زده می‌شود که حداکثر ۲۵ درصد مردم شیعی ، بیش از ۵۰ درصد مسیحی ( اکثرا مارونی ) ، ۲۰ درصد مسلمان سنی و ۵ درصد دروزی هستند.
اقلیت یهود در مرکز بیروت، بیبلس و بمدون زندگی می‌کنند همچنین جمعیت کوچک (کمتر از ۱ درصد) کردها (که به عنوان مهالامی‌ها یا ماردین‌ها نیز شناخته می‌شوند) نیز در لبنان زندگی می‌کنند.
جمعیتی که در لبنان زندگی می‌کنند حدود ۸/۳ میلیون نفر هستند. حدود ۱۵ میلیون نفر با تبار لبنانی در جهان زندگی می‌کند که بیشترین آنها در برزیل هستند. همچنین آرژانتین، استرالیا، کانادا، کلمبیا، فرانسه، انگلیس ، مکزیک، ونزوئلا و آمریکا نیز دارای جوامع بزرگ لبنانی هستند.
حدود ۳۶۰۰۰۰ پناهنده فلسطینی از سال ۱۹۴۸ با کمک آژانس امداد سازمان ملل (UNRWA) در لبنان اسم خود را ثبت کرده‌اند که بر اساس تخمین‌ها از این تعداد ۱۸۰ تا ۲۵۰ هزار نفر در لبنان باقی مانده‌اند. فلسطینی‌ها بخش مهمی از جمعیت لبنان را تشکیل می‌دهند که بسیاری از آنها به مقام‌های حساس رسیده‌اند اگر چه ممنوعیت‌های دولتی بسیاری علیه آنها اعمال شده‌است. نه تنها فلسطینی‌ها نمی‌توانند در لبنان دارای ملک و املاک باشند بلکه تا سال ۲۰۰۵ حدود ۴۶ شغل وجود داشت که آنها نمی‌توانستند عهده‌دار انجام آنها شوند. در سالهای اخیر ایده اعطای امتیاز شهروندی فلسطنی- لبنان به فلسطینی‌ها مورد بحث بوده‌است. اما این ایده را بسیاری از جوامع لبنانی و فلسطینی رد کرده‌اند.
جمعیت شهری که عمدتاً در بیروت و جبل لبنان ساکن هستند از لحاظ تجارت مورد توجه‌اند. ۱۵۰ سال مهاجرت و برگشت به لبنان شبکه‌های تجاری بسیاری را به وجود آورده که شامل آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی تا اروپا و خلیج فارس و آفریقا می‌شود. لبنان دارای نیروی کار بسیار با مهارتی است که با کشورهای اروپایی قابل مقایسه‌است بنابراین لبنان در مونتاژ کالاهای اروپایی پیشگام است.
قوانین اجتماعی لبنان این چنین است که فرزندی در یک خانواده به دنیا می‌آید تنها در صورتی به او امتیاز شهروندی لبنان اعطاء می‌شود که دارای پدر لبنانی باشد.
امروزه فرهنگ و هنر این ملت در آثار موسیقی آن ظاهر شده‌است که بر دیگر ملل عرب نیز تأثیر گذاشته‌است. خوانندگان مطرح جهان عرب اغلب از لبنان می‌باشند: الیسا، نوال الزغبی، هیفا وهبی، نانسی عجرم، فیروز، راغب علامه.
همچنین نانسی عجرم به عنوان یکی از زیباترین و محبوب ترین سلبریتی ها در میان مردم خاورمیانه شناخته می‌شود
لبنان برای هزاران سال محل عبور تمدن‌های مختلف بوده‌است. پس جای تعجب نیست که این کشور کوچک دارای فرهنگی فوق‌العاده غنی و زنده باشد. وجود گونه‌های بسیار قومی و مذهبی به رسوم پربار موسیقی، آشپزی و جشنهای لبنان کمک بسیاری کرده‌است. مخصوصاً در بیروت دارای هنر غنی است و نمایش‌ها و نمایشگاه‌ها و شوهای مد و کنسرتهای زیادی در طول سال در نگارخانه‌ها، موزه‌ها، تئاترها و اماکن عمومی برگزار می‌شود.
جامعه لبنان مدرن، تحصیلکرده و کاملاً قابل مقایسه با جوامع اروپایی مدیترانه است. اکثر لبنانی‌ها دو زبانه هستند و عربی و فرانسه صحبت می‌کنند. به همین دلیل لبنان عضو سازمان بین‌المللی کشورهای فرانسوی زبان است. با این حال زبان انگلیسی مخصوصاً بین دانشجویان لبنانی رایج شده‌است. این کشور نه تنها محل تلاقی مسیحیت با اسلام بلکه دروازه‌ای است که جهان عرب را به اروپا متصل می‌کند.
لبنان همچنین میزبان دانشگاه‌های معتبر مختلفی همچون دانشگاه لبنان، دانشگاه آمریکایی بیروت، دانشگاه سنت جوزف و دانشگاه آمریکایی لبنان است.
فستیوالهای بین‌المللی مختلفی در لبنان برگزار می‌شوند که هنرمندان پر آوازه جهان و مردم بسیار از لبنان و کشورهای دیگر را به سوی خود جذب می‌کنند. مهم‌ترین آن‌ها فستیوالهای تابستانی در بعلبک، بیت الدین و بیبلوس است.
اقتصاد لبنان از چند جهت قابل بررسی است که یک اقتصاد با ثبات اما هم اکنون با رشد تقریبا کم به شمار می رود .
اگرچه لبنان از لحاظ فعالیت‌های کشاورزی (از لحاظ فراهم بودن آب و حاصلخیزی خاک) دارای وضعیت مناسبی است ولی بخش کشاورزی بزرگی ندارد. بخش کشاورزی تنها با جذب ۱۲ درصد نیروی کار کم‌اهمیت‌ترین بخش اقتصادی لبنان است و تنها ۱۰ درصد از تولید ناخالص داخلی را شامل می‌شود که آن را در پایین ترین رده در میان بخش‌های اقتصادی دیگر قرار می‌دهد. البته لبنان قصد تحول صنعت کشاورزی تا سال ۲۰۲۰ را دارد تا بتواند میلیارد ها دلار از کشاورزی درآمد جذب کند.
با وجود کمبود مواد خام صنعتی و وابستگی محض به کشورهای عربی لبنان به دلیل بازار آزاد و بدون گمرک از لحاظ صنایع مد و پوشاک ، لوازم آرایشی و بهداشتی ، مواد غذایی ، مصالح ساختمانی ، صنایع دارویی_پزشکی سرآمد کشور های عربی باشد و از صادرکنندگان لبنیات و پوشاک به اروپا است.