moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اکثر قربانیان صدمات گسترده‌ای داشتند که با ضربه به سر، شکستگی استخوان درشت‌نی و نازک‌نی، ساییدگی قابل توجه پشت و صدمات لگنی همراه بود. اکثر اجساد تقریباً دست نخورده بودند به جز، در برخی موارد، استخوان‌های شکسته، برخی از قربانیان گشاد شدن بافت ریه، آمفیزم زیر پوستی و خونریزی از بینی و دهان داشتند. هیچ بقایای کربن روی هیچ‌یک از اجساد بازیابی شده یا لباس آنها یافت نشد و هیچ نشانه‌ای از آتش‌سوزی، سوختگی یا آسیب انفجار یافت نشد.
گزارش بررسی نهایی نشان داد که این حادثه نتیجهٔ ترک‌خوردگی ناشی از خستگی فلز ناشی از تعمیر و نگهداری ناکافی پس از یک حادثه دُم قدیمی بوده‌است. در ۷ فوریه ۱۹۸۰، آن هواپیما از فرودگاه آرلاندا استکهلم به فرودگاه بین‌المللی تائویوان از طریق فرودگاه بین‌المللی ملک عبدالعزیز و فرودگاه بین‌المللی کای تاک به شمارهٔ پرواز ۰۰۹ چاینا در حال پرواز بود. هنگام فرود در هنگ کنگ، بخشی از دُم هواپیما در امتداد باند خراشیده شده بود (tailstrike). هواپیما دچار افت فشار شد و در همان روز به تایوان بازگردانده شد و روز بعد، تعمیر موقت انجام شد. یک تعمیر دائمی توسط تیمی از خطوط هوایی چاینا از ۲۳ تا ۲۶ می ۱۹۸۰ انجام شد.
تعمیر دائمی، مطابق با راهنمای تعمیرات ساختاری بوئینگ (SRM) انجام نشده بود.
در نتیجه، پس از چرخه‌های مکرر فشار و کاهش فشار در طول پرواز، ترک‌هایی در اطراف خراش‌های در معرض دید شروع به ایجاد کردند. سرانجام، در ۲۵ می ۲۰۰۲ و ۲۲ سال پس از تعمیر معیوب در دم آسیب دیده، بدنه در هوا باز و متلاشی شد. پس از باز شدن شکاف، کاهش فشار انفجاری رخ داد که باعث جدا شدن بدنه هواپیما در بخش ۴۶ (پشت جعبه بال اصلی) شد.
این اولین باری نبود که یک ۷۴۷ به دلیل تعمیر معیوب پس از اصابت دم سقوط می‌کرد. در ۱۲ اوت ۱۹۸۵، ۱۷ سال پیش از سقوط پرواز ۶۱۱ و ۵ سال پس از تعمیر هواپیمای سانحه، پرواز ۱۲۳ خطوط هوایی ژاپن از توکیو به اوساکا با ۵۲۴ سرنشین به دلیل پاره شدن تثبیت‌کننده عمودی و قطع شدن سیستم‌های هیدرولیک در اثر کاهش فشار انفجاری، سقوط کرد و آن سانحه تنها چهار بازمانده داشت. این سانحه به تعمیر معیوب قسمت عقب نسبت داده شده بود که در سال ۱۹۷۸ در یک حادثه دم آسیب دیده بود. در هر دو سانحه، صفحهٔ دوبلر طبق استانداردهای بوئینگ در هنگام ترمیم بدنه، نصب نشده بود.
خطوط هوایی چاینا بسیاری از بخش‌های این گزارش را مورد مناقشه قرار داد و اظهار داشت که بازرسان، قطعاتی از هواپیما را که محتوای گزارش گروه تحقیق را ثابت کند، پیدا نکرده‌اند.
هواپیمای مورد نظر با نام (در ابتدا با نام B-1866 ثبت شده بود)، تنها هواپیمای مسافربری بوئینگ ۷۴۷–۲۰۰ بود که در آن زمان در ناوگان هواپیمایی چاینا باقی مانده بود. این هواپیما در سال ۱۹۷۹ به شرکت تحویل داده شده بود و در زمان حادثه بیش از ۶۴۸۰۰ ساعت پرواز را ثبت کرده بود. این هواپیما دارای پیکربندی ۲۷۴ صندلی بود. پیش از سقوط هواپیما، خطوط هوایی چاینا، این هواپیما را به قیمت ۱٫۴۵ میلیون دلار به خطوط هوایی اورینت تای ایرلاینز فروخته بود. پرواز منجر به سانحه قرار بود آخرین پرواز آن برای خطوط هوایی چاینا باشد، زیرا قرار بود پس از پرواز برگشت از هنگ کنگ به تایپه به خطوط هوایی اورینت تای تحویل داده شود. قرارداد فروش هواپیما پس از سقوط لغو شد و اورینت تای، پس از سقوط هواپیمای اصلی، که قرار بود خریداری کند با ۷۴۷ دیگری جایگزین کرد.
تنها چهار فروند ۷۴۷–۲۰۰ مسافری به خطوط هوایی چاینا تحویل داده شد که همگی از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰ بودند. سه فروند دیگر تا سال ۱۹۹۹ در خدمت کامل مسافری بودند و پس از آن به هواپیمای باری تبدیل شدند. آن‌ها بلافاصله توسط اداره هوانوردی غیرنظامی ROC (CAA) پس از سقوط پرواز ۶۱۱ برای بررسی‌های تعمیر و نگهداری زمینگیر شدند.
پس از سقوط هواپیما، خطوط هوایی چاینا شماره پرواز ۶۱۱ را به نشانه احترام به قربانیان سانحه، بازنشسته کرد و شماره پرواز به ۶۱۹ تغییر یافت. مسیر تایپه به هنگ کنگ در بسیاری از پروازهای دیگر از جمله ۹۰۳، ۶۴۱، ۶۰۵ (که همچنین دچار حادثه شد)، ۹۰۹، ۹۱۳، ۹۱۵، ۶۱۷، ۶۷۹، ۹۲۳، ۹۲۷، و ۹۵۱ انجام می‌شود.
تا سال ۲۰۲۱، پروازهای فعلی ۹۰۳، ۶۴۱، ۹۰۹، ۹۱۵، ۹۱۹، ۹۲۳، ۹۲۱ و ۶۰۱ در ناوگان ترکیبی از بوئینگ ۷۷۷، ایرباس ۳۳۰، ایرباس ۳۵۰ و بوئینگ ۷۳۷ انجام می‌شود.
علاوه بر این، یک هواپیمای بوئینگ ۷۳۷–۸۰۰ با نام B-18611 به همین دلیل در سال ۲۰۰۶ به B-18617 تغییر یافت.
B-1866، شماره ثبت قبلی هواپیما، ۱۲ سال بعد در سال ۲۰۱۴ به یک هواپیمای تازه ثبت‌شدهٔ دیگر اختصاص یافت که در حال حاضر در چین در حال پرواز برای لونگ ایر و یک ایرباس ۳۲۰ است.
این سانحه در فصل هفتم مستند کانادایی پیام اضطراری (Mayday) با عنوان "Scratching the Surface" نمایش داده شد.
پرواز شماره ۱۲۳ خطوط هوایی ژاپن، یک سانحه هوایی دیگر، که به‌دلیل تعمیر ناقص دُم و ۷ سال پیش از این حادثه رخ داد.
والدیر کاردوسو لبرخو ، معروف به کوارینچنیه (؛ زاده ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۳ در بلم، ایالت پارا، – درگذشته در ریودوژانیرو، ۱۱ فوریه ۱۹۹۶) بازیکن فوتبال برزیلی بود که در پست مهاجم بازی می‌کرد.
کوارینچینیه قبل از ییوستن به بوتافوگو برای پیسندو و ویتوریا بازی می‌کرد. پس از مدت کوتاهی با بونسوچسو به بوتافوگو بازگشت و بعداً در کلمبیا بازی کرد.
او یک لیگ ایالتی باهیا (۱۹۵۳)، سه لیگ ایالتی ریودوژانیرو (۱۹۵۷، ۱۹۶۱، ۱۹۶۲)، دو جام ریو - سائوپائولو (۱۹۶۲، ۱۹۶۴)، یک تورنمنت مکزیک (۱۹۶۲) و یک تورنمنت پاریس (۱۹۶۳) را برد. او همچنین برای سه سال متوالی در لیگ‌های ریو (۱۹۵۸، ۱۹۵۹، ۱۹۶۰) بهترین گلزن بود.
کوارینچینیه بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۳ ۱۱ بازی ملی برای تیم ملی فوتبال برزیل انجام داد و ۱۱ گل به ثمر رساند. هیچ‌کس در تاریخ فوتبال برزیل میانگین گل بهتری ندارد (یک گل در هر بازی). کوارینچینیه همچنین شش بازی دوستانه برای برزیل انجام داد که در آنها شش گل به ثمر رساند. بزرگترین حسرت او این بود که از تیم برزیل که در سال ۱۹۶۲ از قهرمانی جهان در شیلی دفاع کرد، کنار گذاشته شد. او هرگز در جام جهانی فوتبال بازی نکرد.
کوارینچینیه در ۱۱ فوریه ۱۹۹۶ در سن ۶۲ سالگی درگذشت.
چهار شگفت‌انگیز () یک فیلم ابرقهرمانی مستقل محصول ۱۹۹۴ است که بر اساس ابرقهرمانان مارول کامیکس به همین نام ساخته شده‌است. منشأ آنها و اولین نبرد آنها با دکتر دووم را نشان می‌دهد. این فیلم که توسط متخصصان کم‌هزینه راجر کورمن و برند آیشینگر تهیه شده بود، به منظور حفظ حقوق فیلم چهار شگفت‌انگیز توسط آیشینگر ساخته شد. این فیلم به‌طور رسمی منتشر نشد، اگرچه نسخه‌های غیرقانونی آن از ۳۱ می ۱۹۹۴ منتشر شد. این اولین فیلم چهار شگفت‌انگیز است که ساخته شده‌است، اما تنها فیلمی است که توسط استودیو قرن بیستم توزیع نشده‌است.
زندگی (; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۸ به نویسندگی لی سو-یون و کارگردانی هونگ جونگ-چان و با ایفای نقش لی دونگ-ووک، چو سونگ وو، وون جین آه، لی کیو-هیونگ، یو جه-میونگ و مون سو ری است. این مجموعه از ۲۳ ژوئیه تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۸ از جی‌تی‌بی‌سی روی آنتن رفت و همچنین برای استریم در نتفلیکس در دسترس است.
لر کوه () کوهی به ارتفاع ۲۴۹۲ متر در جنوب شرقی شهر فراه در غرب افغانستان است. این کوه در سال ۱۹۷۹ به شرافت کوه (کوه افتخار) تغییر نام داد، این کوه به مردار کوه نیز نامیده می‌شود.
در رشته کوه لر که در بخش جنوب غربی جمهوری افغانستان در ولایت فراه می‌باشد، مجموعه‌ای از عملیات نظامی توسط نیروهای شوروی و نیروهای مسلح DRA برای تصرف این منطقه در طول جنگ افغانستان (۱۹۷۹-۱۹۸۹) بوده است.
لر کوه در جنوب شرقی شهر فراه در ۱۲ کیلومتری شاهراه قندهار - هرات و ۲۰ کیلومتری شاهراه دولت آباد - فراه قرار دارد. رشته کوهی مستطیل شکل در بالای فلات با ارتفاع ۱۵۰۰ متر با دامنه‌های کوهستانی و شیب‌دار که بیش از ۲۵۶ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد.
ژوزفین گریس برند (Josephine Grace Brand) (زادهٔ ۲۳ ژوئیه ۱۹۵۷)، یک کمدین، نویسنده، مجری و بازیگر اهل انگلستان بود. او حرفه نمایش کمدی خود را با ترک شغل پرستاری روان‌پزشکی و رفتن به‌سوی استندآپ کمدی بدیل [کمدی روی صحنه] و اجراهای نخستین در برنامه "سَتردی لایو" (Saturday Live) آغاز کرد، او به حرفه خود ادامه داده و در برنامه‌های "تخلیه مغز" (The Brain Drain)، برنامه "از میان دهان جو برند" (Jo Brand Through the Cakehole) از کانال ۴، "گذراندن" (Getting On) و چندین برنامه تلویزیونی دیگر، از جمله مهمان اصلی در برنامه‌های "QI، خبری برای شما دارم؟" (QI Have I Got News for You) و "به شما دروغ خواهم گفت؟" (?Would I Lie to You) ظاهر شد. او همچنین به‌طور منظم در برنامه‌های رادیو ۴ بی‌بی‌سی مانند "آزمون خبر" (The News Quiz) و "یک لحظه" (Just a Minute) حضور می‌یابد. از ۲۰۱۴ میلادی به این سو، وی مجری "مسابقه بزرگ کیک‌پزی بریتانیا: بریده‌ای اضافی" (The Great British Bake Off: An Extra Slice) است. در ۲۰۰۳ میلادی، روزنامه "آبزرور" برند را به عنوان یکی از ۵۰ شوخ‌طبع‌ترین فرد در کمدی بریتانیا فهرست کرد. در ۲۰۱۹ میلادی، او یکی از پیکار گران در سری کمدی "تسک‌مستر" (Taskmaster) بود.
برند در منطقه کلاپام، لندن در نزدیکی کلیسای سنت پاول در خانه‌ای که «یک مکان ویکتوریایی اما اندکی چسبیده با خانه‌های کناراش در جاده وانزوورث با مستراح بیرونی» بود متولد شده و در هیستینگز، ساسکس شرقی بزرگ شد. مادرش در بیمارستان چارینگ کراس یک مددکار اجتماعی و پدرش مهندس سازه بود. پدر وی از ۱۲ سالگی به بعد از افسردگی رنج می‌برد تا زمانی که به‌طور موفقیت‌آمیز در اواسط ۵۰ سالگی‌اش با داروهای ضد افسردگی معالجه شد. والدین وی زمانی که او نوجوان بود از هم جدا شدند. برند فرزند میانی سه فرزند خانواده بود و دو برادر دارد. زمانی که او حدود ۴ سال داشت، خانواده وی به روستا سنت مریز پلت در نزدیکی سونوکس در شهرستان کنت و یک سال بعد به بنندن نقل مکان کردند. برند تا ۱۶ سالگی در مدرسه ابتدایی سنت مریزی پلات، مدرسه ابتدایی روستا بنندن، مدرسه دستور زبان دخترانه تانبریج ویلز و بعداً در دبیرستان هیستینگز برای دختران و کالج بکسهیل آموزش دید.
پس از کار کردن در یک می‌خانه، در مؤسسه خیریه برناردوز و معاون پرستار در یک واحد مسکونی برای بزرگ‌سالان دارای اختلال یادگیری، او یک مدرک در رشتهٔ علوم اجتماعی و دیپلم پرستار روانی ثبت‌شده از دانشگاه برونل به‌دست‌آورد. پس از آن او برای ده سال به عنوان پرستار روان‌پزشکی در بیمارستان سَوت لندن بیتهلم، بیمارستان کوفن کوید در سوانزی و بیمارستان مادسلی در جنوب لندن کار کرد.
زمانی که برند حرفه خود در کمدی را آغاز کرد، از نام هنری «هیولای دریا» استفاده نمود. او بخشی از جنبش کمدی بدیل بریتانیایی بوده و در میانه دهه ۱۹۸۰ میلادی در کلب‌های کمدی بدیل در لندن کار می‌کرد، او نخستین‌بار در نمایش تلویزیونی سَتردی لایو (Saturday Live) ظاهر شد. او در آپارتمانی به‌طور اشتراکی با ایور دمبینا که همچنین یک کمدین و مالک کامدی کلب بود، زندگی می‌کرد.
سبک اولیه برند این بود که لطیفه/جوک‌ها را با صدای یک‌نواخت و خسته کننده، هر بار یک خط با وقفه‌ای در میان آن‌ها، بیان می‌کرد. این جوک‌ها به‌طور گسترده‌ای برگرفته شده از فرهنگ پاپ و رسانه‌ها بوده و بیشتر جوک‌ها اشاره‌های به سلبریتی‌ها و چهره‌های سرشناس داشت. برند گفته‌است که قبل از نخستین اجرای زنده‌اش بیش از حد نوشیده بود، در کل مدت بسیار اخلال شد و در پایان اجراء نیز هیچ‌کس برای وی کف نزد. کفش‌های دکتر مارتنز، هیکل بزرگ و موهای کوتاه وی باعث پخش شایعات نادرست شد که او هم‌جنس‌گرا است."Jo Brand is one funny woman", BBC interview, 26 October 2005 (viewed 9 July 2009)
در ۲۰۰۷ میلادی، برند داستان خنده و اشک‌ها: داستان لیس داوسن که مستندی برای قدردانی از لیس داوسن بود را خواند که در اکتبر ۲۰۰۷ در رادیو ۲ بی‌بی‌سی پخش شد.
در ۲۰۱۰ میلادی، برند در جشنواره کمدی کانال 4 (Channel 4's Comedy Gala) که یک نمایش خیریه برای کمک به بیمارستان کودکان گریت اورمند استریت بوده و در ۳۰ مارس به‌طور زنده در ورزشگاه او۲ آرنا در لندن فیلم‌برداری شد، شرکت نمود.
برند نقش دیمان دینر لیدی را در فلمِ لایو ایکشن بریتانیایی به‌نام فیلم هورید هنری (۲۰۱۱) بازی کرد. وی همچنین برای نمایش صامت ۲۰۱۱ تئاتر لیریک-هامیرسمیت به‌نام علاءالدین، صدای خارج از تصویر فراهم کرد.
در اوت ۲۰۱۵، برند به عنوان داور در نخستین رقابت دلقک‌های با کلاس (Class Clowns) در جشنواره ادینبرا فرینج شرکت نموده و برنده این مسابقات را در شب نهایی در گلدید بالون اعلام کرد.
برند یک فیلم-اقتباسی سینمایی مبتنی بر رمان خودش، هرچقدر بیشتر من را نادیده بگیری، نوشته‌است. خود وی نیز در این فیلم نقش خواهد داشت.
در ۱۹۹۳ میلادی، برند، همراه با تونی هاوکس، یکی از اعضای میزگرد در نمایش تک‌گویی بی‌بی‌سی، تخلیه مغز (The Brain Drain) شد. انتقال او به جریان اصلی در تلویزیون زمانی ادامه یافت که او در سری خودش در کانال ۴، از میان دهان جو برند برند (Jo Brand Through the Cakehole) نقش بازی کرد، این سری به‌طور مشترک با نویسندهِ کمدی جیم میلر نوشته شده بود، کسی که قبلاً نویسنده اصلی استندآپ کمدی‌های وی بود. برند خود به تنهایی چندین سری تلویزیونی را به‌پیش برده و مجری‌گری نمایش‌های چون فروپاشی تجاری جو برند (Jo Brand's Commercial Breakdown) را برعهده داشت. وی در یکی از قسمت‌های سری کاملاً افسانه‌ای (Absolutely Fabulous) تحت عنوان «بهترین دوست جدید» (۱۹۹۴ میلادی) حضور افتخاری داشت و همچنین در نمایش مسابقاتی ستاره املا (Star Spell) که برگرفته شده از نمایش املای مشکل (Hard Spell) در ۲۰۰۴ بود، حضور یافت.
موفقیت او در برنامه‌های تلویزیونی با حضور وی به‌گونه مهمان در نمایش‌های چون خبری برای شما دارم؟ (Have I Got News for You) و بسیار جالب (QI) ادامه یافته و به حدی رسید که او با حضور در ۳۴ قسمت نمایش بسیار جالب به تنها مهمانی مبدل شد که بیشترین حضور را داشته‌است. به عنوان یک هوادار شمارش معکوس (Countdown)، او زمانی به آرزوی خود رسید که به عنوان مهمان برنامه در قسمت «دیکشینری کارنر» این نمایش دعوت گردید. بعداً او با مجری این برنامه، ریچارد وایتلی دوست شده و پس از مرگ وی در ۲۰۰۵ میلادی، در مراسم خاک‌سپاری‌اش در یورک مینستر شرکت کرد. او ۸۸ بار به عنوان مهمان «دیکشنری کارنر» در نمایش شمارش معکوس ظاهر شد.
در ۲۰۰۴ میلادی، برند در یک قسمت ویژه نمایش چه چیزی نپوشیم (What Not to Wear) شرکت کرد، جای که استادان مُد ترینی وودال و سوسانا کانستانتین ظاهر وی را به‌کلی تغییر دادند.
در ۲۵ مارس ۲۰۰۷، برند در نمایش دوباره بنواز (Play It Again) شرکت نموده و در آنجا ملزم گردید تا نحوه نواختن سازِ ارگ را فقط در چهار ماه بی‌آموزد. این یک دوره آمادگی برای اجرای آهنگ توکاتا و فوگ در ر مینور از یوهان سباستیان باخ برای ۸٬۰۰۰ شنونده در رویال آلبرت هالِ لندن هنگام دومین گردهمایی بزرگ ارگ بادی در انگلستان بود. برای تمرین کردن اجرای خود، او سرود روحانی مورد علاقه‌اش «خدای متعال و پدر آدمی‌زاد» را در یک مراسم کلیسایی در کلیسای سابقه روستا خود در بنندن، کنت نواخت و رقاصان را در بلاک‌پول تاور همراهی کرد. قبل از این اجراء، تنها تجارب وی از آلات موسیقی آموزش‌های در مورد پیانو و ویلن بود که او در کودکی فراگرفته بود."Play it Again" BBC Television
برند در نخستین نسخه سلبریتی نمایش Comic Relief Does Fame Academy شرکت کرد. در ۲۰۰۷ میلادی او به عنوان یک سلبریتی پیکارگر در نمایش Comic Relief Does The Apprentice ظاهر شد. در ۲۰۰۹ میلادی، او در یک نمایش دیگر کیک ریلیف برای جمع‌آوری اعانه، بی‌آیید برای کمیک ریلیف رقص کنیم (Let's Dance for Comic Relief)، شرکت نموده و با رقص بریتنی اسپیرز به مرحله نهایی صعود کرد. او به عنوان داور نیز در این نمایش تلویزیونی حضور داشت. در ژانویه ۲۰۱۳، برند در یک سری ویژه کمیک ریلیف، مسابقه بزرگ کیک‌پزی بریتانیا (The Great British Bake Off)، سهم گرفت.
برند همچنین در برنامه‌های نمایش پاول او گریدی (The Paul O'Grady Show) و نمایش یک (The One Show) میزبان جانشین بوده‌است. برند یکی از سازندگان، یکی از نویسندگان و همراه با جوانا اسکانلان و ویکی پیپرداین، یکی از ستاره‌ها در سریال کمدی پیر شدن (Getting On) بود که از شبکه بی‌بی‌سی چهار پخش می‌شد، او برای نقشی که در این سریال داشت جایزه بهترین بازی‌گر کمدی ۲۰۱۱ از جشنواره BAFTA را به‌دست‌آورد. این سریال که توسط پیتر کاپالدی و سوزان تولی کارگردانی شده‌است، یک طنز واقع‌گرایانه و شوخی‌آمیز در مورد وضعیت فعلی سرویس سلامت همگانی است که یک بخش پیرپزشکی بیمارستان را به نمایش می‌گذارد.
در آوریل ۲۰۰۹، برند همراه با جان امیچی و جیریمی استاکویل یکی از داوران در سری گوینده (The Speaker) از تلویزیون بی‌بی‌سی دو بود، این سری به دنبال یافتن «بهترین گوینده جوان بریتانیا» بود.Fighting the Fear, "The Speaker", BBC Television
در ۲۰۱۱ میلادی، برند برنامه تلویزیونی خیس کردن بزرگ جو برند (Jo Brand's Big Splash) را مجری‌گری می‌کرد، برنامه‌ای که او در آن کمدی استندآپ انجام داده و از مردمانی که عاشق آب بودند، دیدار می‌کرد. این برنامه توسط شرکت فیلم‌سازی خود وی، وات لارکس! پرودکشنز، تولید گردیده بود.
در ژانویه ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴، برند همراه با اندی بانکس و لئون تیلور یکی از داورها در نمایش خیس شدن! (Splash!) از تلویزیون ITV بود.
در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۴، برند مجری قسمت مسابقه بزرگ کیک‌پزی اسپورت ریلیف (Great Sport Relief Bake Off) در تلویزیون بی‌بی‌سی دو بود، این مسابقه نسخه‌ای از مسابقه بزرگ کیک‌پزی بریتانیا (The Great British Bake Off) برای جمع‌آوری خیریه بود. در فوریه ۲۰۱۵ وی همچنین مجری‌گری قسمت مسابقه بزرگ کیک‌پزی کامیک ریلیف را پیش برد.
او مجری برنامه مسابقه بزرگ کیک‌پزی بریتانیا: بریدهٔ اضافی (The Great British Bake Off: An Extra Slice) است که نمایش نخستین سری آن از ۸ اوت ۲۰۱۴ آغاز گردید. پخش سری دومی از اوت ۲۰۱۵، سری سومی از اوت ۲۰۱۶ و چهارمی از اوت ۲۰۱۷ آغاز شد.
در ۲۰۱۴ میلادی، برند سریال آزمایشی به‌نام در خور محکومیت (Damned) را برای تلویزیون اسکای آرتس به‌طور مشترک نوشت و خودش در نقش شخصیت روز (Rose) بازی کرد. این نمایش مورد پسند واقع شده و سریال سازی کامل آن توسط کانال ۴ آغاز گردید و در ۲۰۱۶ میلادی پخش شد؛ قسمت دوم آن در ۲۰۱۸ میلادی به نمایش گذاشته شد.
جاناتن ساول فریلند (Jonathan Saul Freedland) (زادهٔ ۲۵ فوریه ۱۹۶۷)، یک روزنامه‌نگار اهل انگلستان است که هر هفته یک ستون برای روزنامه "گاردین" می‌نویسد. او مجری برنامه رادیویی سری تاریخ معاصر رادیو ۴ بی‌بی‌سی به‌نام "نمای طولانی" (Long View) است. فریلند همچنین رمان‌های مهیجی، بیشتر تحت نام مستعار سام بورن می‌نویسد.
فریلند جوان‌ترین و تنها پسر از سه فرزند زوج یهودی، زیست‌نامه‌نگار و روزنامه‌نگار مایکل فریلند و متولد اسرائیل سارا هوچیرمن است، او در مدرسه یونیورسیتی کالج که یک مدرسه مستقل پسرانه در همپستید، لندن است، آموزش دید. هنگامی که کودک بود، فریلند گاهی اوقات در کارهای مجری‌گری، پدر خود را همکاری می‌کرد. باری، زمانی که پدر او در حال مصاحبه با اریک مورکامب بود، مورکاب به‌طور شوخی‌آمیز فریلند ۱۰ ساله را متأهل فرض کرد. پس از یک سال وقفه که او در این مدت همراه با صهیونیست کارگر هابومین درور در یک کیبوتص در اسرائیل کار می‌کرد (جای که فریلند مربی ساشا بارون کوهن بود)، فریلند آموزش در رشته فلسفه، سیاست و اقتصاد (PPE) در کالج وادهام دانشگاه آکسفورد آغاز کرد. هنگامی که وی در آکسفورد بود، به عنوان دبیر روزنامه چیرویل که متعلق به دانشجویان بود، کار می‌نمود.Jonathan Freedland, "In death – as in life – my mother was rescued by love", "The Guardian", 18 May 2012.
فریلند حرفه خیابان فلیت خود را در روزنامه کم‌عمر سندی کوریسپاندنت آغاز کرد. در ۱۹۹۰ میلادی، او به عنوان گزارش‌گر اخبار به شبکه بی‌بی‌سی پیوسته و برای برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی، از جمله برنامه‌های دنیا در یک نگاه (The World at One) و امروز (Today) در رادیو ۴ بی‌بی‌سی، گزارش می‌داد. در ۱۹۹۲ میلادی، او یک بورسیه لارنس استرن از واشینگتن پُست دریافت نموده و در آنجا به عنوان نویسنده‌ای کارمند در مورد اخبار ملی کار کرد. او از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ میلادی به عنوان گزارش‌گر روزنامه گاردین در واشینگتن کار می‌کرد و در همان سال به عنوان سرمقاله‌نویس و ستون‌نگار به لندن بازگشت.
فریلند در میان سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ میلادی برای روزنامه دیلی میرَر هرازگاهی به ستون‌نویسی می‌پرداخت و او از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ میلادی به‌طور هفتگی برای روزنامه ایونینگ استاندارد ستون می‌نوشت. او هر ماه یک بار برای جویش کرونیکل یک ستون می‌نویسد. او همچنین مقالاتی در روزنامه‌های نیویورک تایمز، نقدنامه کتاب‌های نیویورک، نیوزویک و نیو ریپابلیک منتشر کرده‌است.
فریلند در جشنواره ۲۰۰۲ روزنامه‌ها چه می‌گویند (What the Papers Say) عنوان «ستون‌نویس سال» را از آن خود نموده و در ۲۰۰۸ میلادی برای قدردانی از رساله وی تحت عنوان «دستاورد شگفت‌انگیز بوش» که در نقدنامه کتاب‌های نیویورک منتشر گردید، جایزه دیوید وات در عرصه روزنامه‌نگاری را به‌دست‌آورد. او که هفت بار برای دریافت جایزه جرج اورول نام‌زد شده بود، توانست در ماه می ۲۰۱۴ این جایزه را برای کارهایش در عرصه روزنامه‌نگاری به‌دست‌آورد. در ۲۰۱۶ میلادی، او برنده جایزه «صاحب‌نظر سال» از جوایز صاحب‌نظران انگلستان شد.Williams, Martin (21 May 2014), "Two Guardian journalists win Orwell prize for journalism", "The Guardian".Katie Rosseinsky, Kate (21 May 2014), "Double win for Alan Johnson as This Boy receives the Orwell Prize", "The Daily Telegraph".
فریلند از می ۲۰۱۴ تا اوایل ۲۰۱۶ به عنوان ویراستار اجرائی بخش نظریات روزنامه گاردین کار نموده و امروزه نیز هر شنبه یک ستون برای این روزنامه می‌نویسد.Jason Deans "Janine Gibson appointed editor-in-chief of theguardian.com", theguardian.com, 7 March 2014
در نوامبر ۲۰۱۹، فریلند برای ارتکاب یک «خطای بسیار بد» هنگام گزارش‌گریِ اشتباه مبنی بر این‌که نام‌زد پارلمانی آینده حزب کارگر به علت ارایه نظریات یهود ستیزانه در شبکه فیسبوک جریمه شده‌است، عذرخواهی کرد. او این اشتباه در شناسایی هویتِ دو وکیلی که دارای همان نام بودند را به یک «منبع معتبر پیشین از حزب کارگر» نسبت داد که معلومات وی «به‌طور بسیار خصمانه ارایه شده» بود.
فریلند ده کتاب منتشر کرده‌است: دو کار ادبیات-غیرداستانی با نام خودش و نُه رمان که هشت رمان آن با نام مستعار سام بورن به نشر رسیده‌است.
انقلاب را به خانه بی‌آورید: دلایلی برای یک بریتانیای جمهوری (۱۹۹۸ میلادی) که نخستین کتاب فریلند است، استدلال می‌نماید که بریتانیا باید آرمان‌های انقلابی را که در قرن هجدهم به آمریکا صادر کرد بازیابی نموده و این کشور باید از نظر فرهنگی و قانون اساسی تحت یک ترمیم کامل قرار گیرد. این کتاب برنده جایزه ویلیام سامرست موآم در بخش آثار ادبیات غیرداستانی شده و چندی بعد برای یک سری دو-قسمتی در تلویزیون بی‌بی‌سی انتخاب گردید.
هدیه جیکوب (۲۰۰۵) یک خود زیست‌نامه از زندگی سه نسل از خانواده خود وی بوده و او همچنین در این اثر به پرسش‌های گسترده‌تر هویت و تعلق می‌پردازد. در ۲۰۰۸ میلادی، او یک سری دو-قسمتی برای رادیو ۴ بی‌بی‌سی – یهودی‌های بریتانیایی و رؤیای صهیون – و همچنین دو مستند تلویزیونی را برای شبکه تلویزیونی بی‌بی‌سی چهار پخش کرد: چگونه می‌توان یک رئیس خوب بود و رئیس هالیوود.Anthony Juluius "The bearers of memory", "The Guardian", 19 February 2005
مردان پارسا (۲۰۰۶ میلادی)، یک رمان مهیج مذهبی است که تحت تخلص بورن منتشر گردید. این رمان در مورد یک گزارش‌گر اخبار است که پس از ربوده شدن همسرش، هنگامی که او از یک رویداد کشته شدن یک مرد شبه‌نظامی گزارش تهیه می‌کند، زندگی او مختل می‌شود. با افزایش قتل‌های «مردان پارسا» در سراسر جهان، او به زودی خود را در وسط توطئه‌ای می-یابد که موجب چیزی کم‌تر از روز قیامت نمی‌شود.
متعاقباً، کتابی دیگری با تخلص سام بورن تحت عنوان آخرین میثاق (۲۰۰۷) منتشر گردید که ترازبندی از پس‌زمینه فرایند صلح خاورمیانه بود. این کتاب مبتنی بر تجارب نویسنده به عنوان گزارش‌گر برای بیش از بیست سال در آن منطقه و یک گفت-گوی تحت حمایت روزنامه گاردین که روی توافقات ۲۰۰۳ ژنو اثر گذار بود، نوشته شده‌است. شخصیت مرکزی خود را دخیل در ترکیبی از اوضاع سیاسی مدرن و وحی‌های باستانی می‌یابد. شمارش نهایی (۲۰۰۸)، مبتنی بر یک داستان واقعی از انتقام جویان بود: گروهی از بازماندگان هولوکاست که برای انتقام‌گیری از شکارچیان نازی تلاش می‌کردند و این کتاب با تفاوت اندکی رده نخست فهرست پُر فروش‌ترین کتاب‌های سندی تایمز را از دست داد. درست قبل از این‌که چهارمین رمان مهیج با تخلص سام بورن تحت عنوان برگزیده شده (۲۰۱۰) در انگلستان منتشر شود، آژانس خبری بوک‌سیلر در آوریل ۲۰۱۰ گزارش داد که انتشارات هارپرکالینز توافقی با فریلند برای نوشتن سه کتاب دیگر با تخلص بورن، امضاء کرده‌است. هارپرکالینز در ژوئیه ۲۰۱۲ کتاب «معبد خدایان» (Pantheon) را منتشر کرد. ششمین رمان فریلند تحت عنوان «زمستان آمریکایی» با نام سام بورن در ۲۰۱۴ میلادی توسط انتشارات هارپرکالینز منتشر شد، اما دوباره گردآوری شده و مجدداً تحت عنوان «سومین زن» با نام خود فریلند توسط هارپرکالینز در ۲۰۱۵ میلادی منتشر گردید. ششمین رمان وی با تخلص بورن، کشتن یک رئیس، در ۴ ژوئیه ۲۰۱۷ توسط هارپرکالینز به نشر رسید. هفتمین رمان فریلند با نام مستعار سام بورن تحت عنوان قتل حقیقت در فوریه ۲۰۱۹ منتشر شد.
او که یک صهیونیستِ لیبرال و پیشتاز در انگلستان است، در ۲۰۱۲ میلادی نوشت که از واژه صهیونیسم به‌طور مکرر استفاده نمی‌کند، چون یک غلط فهمی نسبت به این واژه وجود داشته و اغلب به عنوان راست‌گرا تعریف شده‌است. او در رابطه به جنگ ۲۰۱۴ اسرائیل و غزه، بر این باور است که اقدام نظامی باعث تداوم جنگ می‌شود و او همچنین از طرف‌ها خواسته‌است تا با مذاکره به این چرخه‌های خشونت پایان دهند. او، علی‌رغم سلب مالکیت فسطینی‌ها، از حق اسرائیل برای پابرجا بودن دفاع می‌کند، اما امیدوار است تا اسرائیل از «هزینه بالایی» که فلسطینی‌ها پرداخته‌است قدردانی کند.Lerman, Antony (22 August 2014), "The End of Liberal Zionism: Israel's Move to the Right Challenges Diaspora Jews", "New York Times".Freedland, Jonathan (18 July 2012), "Yearning for the same land", "New Statesman".
فریلند حزب کارگر بریتانیا را متهم به رد کردن مسئله یهود ستیزی کرده‌است. او از جناح چپ‌گرا اکیداً درخواست کرده تا با یهودیان «همان برخوردی را داشته باشند که با هر اقلیت دیگر دارند». وی همچنین در مورد اظهارات ملموس یهودستیزانه فلسطینی‌ها و این‌که کوربین با آن‌ها ارتباط برقرار نموده و اظهار داشته‌است که بیشتر اعضای جدید حزب کارگر نسبت به یهودیان متخاصم بودند، نظر داده‌است. نظرهای فریلند برخی انتقادهای را نیز به خود جلب کرده‌است.
جولی برچیل (Julie Burchill) (زادهٔ ۳ ژوئیه ۱۹۵۹)، نویسنده‌ای اهل انگلستان است. او کار خود را به عنوان نویسنده در "نیو موزیکال اکسپرس" در سن ۱۷ سالگی آغاز کرده و از آن زمان به بعد با روزنامه‌هایی چون "دیلی تلگراف"، "ساندی تایمز" و "گاردین" همکاری نموده‌است. نوشته‌های وی که روزنامه "آبزرور" در ۲۰۰۲ میلادی آن‌ها را «به‌طور جسارت‌آمیزی صریح» و «معمولاً تعرضی» خواند، در چندین مورد منتج اقدام حقوقی علیه وی شده‌است. برچیل همچنین یک رمان‌نویس بوده و یک سریال تلویزیونی براساس رمان ۲۰۰۴ وی، "شوگر راش"، ساخته شده‌است.
جولی برچیل در بریستول متولد شده و در مدرسه غیر-گزینشی دولتی بریسلنگتون آموزش دید. پدر وی یکی از فعالین اتحادیه کمونیستی بوده و در یک کارخانه مشروب سازی کار می‌کرد. مادر جولی شغلی در کارخانه ساخت جعبه مقوایی داشت. در ۲۰۱۰ میلادی، برچیل در مورد والدین خود نوشت: «من به خانواده‌ها زیاد اهمیت نمی‌دهم. من عاشق پدر و مادرم بودم، اما اگر صادقانه بگویم حالا که آن‌ها وفات نموده‌اند، زیاد دلتنگ شان نیستم»؛ با این حال، او سه سال بعد با چیزی که بیان داشت این گفته خود را تکذیب کرد، او گفت که نمی‌تواند به بریستول بازگردد، چون هر باری که او حرف‌زدن کسی را به لهجه بریستولی با والدینش می‌شنود، به وی یادآوری می‌کند که چقدر دلتنگ آن‌ها شده‌است. او به دانشگاه نرفت و دورهٔ پیش دانشگاهی را نیز تنها چند هفته بعد از پذیرفته شدن ترک نمود تا به نوشتن برای نیو موزیکال اکسپرس (NME) آغاز کند.Yvonne Roberts, "The Independent", 11 June 2000, Julie Burchill: Not so much journalist as court jester
او حرفه نویسندگی خود در نیو موزیکال اکسپرس (NME) را در سن ۱۷ سالگی در ۱۹۷۶ میلادی پس از این آغاز کرد که به یک آگاهی این روزنامه که در آن نوشته بود «ماجراجویان جوان و شیک» در مورد جنبش پانک که در آن‌زمان در حال ظهور بود بنویسند، (اتفاقاً با شوهر آینده‌اش، تونی پارسونز) پاسخ داد. او توانست با فرستادن یک «مدح» از آلبوم اسب‌های پتی اسمیت، این شغل را از آن خود نماید. او بعداً نوشت که حالا تنها موسیقی سیاه دوست دارد و بیان داشت: «زمانی که من در واقع یک موسیقی پانک را شنیدم، با خود فکر کردم، آه خدای من! این موسیقی نیست، این تنها داد زدن است». در حقیقت، او توانست نخستین آلبوم پانک در انگلستان، آلبوم فراخوان برای جوانان از گروه موسیقی بیگانگان با هم‌خوانیِ آدریان بورلاند که به‌طور خصوصی عرضه می‌گردید را تقبیح کند: «ادیِ گونه قرمز سیمای دارد که با رشک خود می‌تواند یک شیردوش دیوان را سبز بگرداند». آن‌گونه که او چندی بعد بیان کرد، از اقبال خوب وی، «پانک در عرض دو سال خاتمه یافت. این تنها ویژگی خوب آن بود». زمانی که او ۲۰ سال داشت، کار در نیو موزیکال اکسپرس را ترک نموده و شروع به نوشتن به عنوان نویسنده آزاد نمود تا بتواند در مورد موضوعات مختلف بنویسد، با این حال او هرگز نوشتن در مورد موسیقی پاپ را به‌طور کامل ترک نکرد."The Observer", 15 June 2003, American icon
کارفرماهای اصلی وی پس از ترک نیو موزیکال اکسپرس شامل روزنامه‌های فیس و سَندی تایمز بود، جای که او در مورد سیاست، موسیقی پاپ، مُد و اجتماع می‌نوشت و همچنین از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶ به عنوان منتقد فیلم برای این روزنامه‌ها کار کرد. او بعداً در ۲۰۰۸ میلادی اذعان داشت که «بدون شرکت» در اکران فیلم‌ها، در مورد آن‌ها نقد سرهم می‌کرد و شوهر قبلی وی، کاسمو لاندسمان نیز اذعان نموده‌است که به نیابت از وی در اکران‌ها شرکت می‌کرد.Cosmo Landesman "The demon wife of Fleet Street", "The Sunday Times", 12 October 2008, extrcted from Landesman's book, "Starstruck: Fame, Failure, My Family and Me". Retrieved 4 November 2008.
در جریان جنگ فالکلند در ۱۹۸۲ میلادی، برچیل استدلال نمود که یکه‌تازی جنرال گالتیری، شر بزگتری را متوجه می‌ساخت. او جستارهای به حمایت از مارگارت تاچر می‌نوشت. هم‌دلی وی با تاچر به وی کمک کرد تا ستونی در روزنامه دَ میل آن سندی به‌دست بی‌آورد، اما او در ۱۹۸۷ میلادی برخلاف خط سیاسی معمول این روزنامه حرکت نموده و از خوانندگان خود اکیداً درخواست نمود تا به حزب کارگر رأی دهند. هرچند او ادعا می‌کند که د میل آن سندی را می‌پسندد، او در ۲۰۰۸ میلادی در مورد روزنامه‌نگارانِ دیلی میل گفت: «همگی می‌دانند که سریال هاکس فقط دسته بزرگی از زناکاران هستند، بدترین رفتار در جهان – و بعد شما در دیلی میل افرادی را دارید که به نحوی می‌نویسند که گویا آن‌ها قائم مقام کشیشان باشند… داوری اخلاقی در مورد مادران تنها و چه چیزهای دیگری».
برچیل به‌طور مکرر و صادقانه در مورد رابطه خود با مواد مخدر حرف زده‌است، او می‌نویسد که «به حدی در دماغ گُنده خود کوکائین می‌ریخت که برای بیهوش کردن کل نیروهای مسلح کلمبیا کافی بود». او بیان داشت که «به عنوان کسی که از کمرویی مزمن و سقف پایینِ خستگی رنج می‌برد… من فقط نمی‌توانم تصور کنم من هیچ‌گاهی بدون [کوکائین] می‌توانستم هیچ‌گونه زندگی اجتماعی داشته باشم، این‌که من به عنوان ملکه گروچو کلب در یک قسمت اعظم دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ پادشاهی می‌کردم را کنار بگذارید». هرچند برچیل به‌طور مکرر زندگی شخصی خود را به نوشته‌هایش کشانده، اما زندگی شخصی وی به موضوعی برای نظریات عامه مبدل گردیده‌است، به‌ویژه در جریان این دوره که «هر چیزی مرتبط با او – ازدواج‌هایش، شهوت‌رانی‌اش، کودکانش – ظاهراً به خبر مبدل می‌شدند».
در ۱۹۹۱ میلادی، برچیل همراه با لاندیسمان و توبی یانگ، یک مجله کم-عمر به‌نام مدرن رویو را پایه‌گذاری کردند که از طریق آن او با شارلوتی ریوین آشنا شده و همراه وی رابطی داشت که توجه همگان را جلب کرد. او در مصاحبه‌ای با لین باربر در ۲۰۰۴ میلادی گفت، «[من] تنها برای شش هفته در ۱۹۵۵ میلادی هم‌جنس‌گرا بودم»، یا در مقاله‌ای در ۲۰۰۰ میلادی اظهار داشت، «شش ماه بسیار لذت‌بخش همجنس‌گرایی من». این مجله که با شعار «فرهنگ فرودست برای اندیش‌مندان» آغاز به کار کرده بود، تنها تا ۱۹۹۵ میلادی، زمانی که برچیل و همکاران وی ورشکسته شدند، دوام آورد. این مجله برای مدتی کوتاهی در ۱۹۹۷ توسط بروچیل به همکاری ویراستاری راوین، مجدداً احیا گردید. «جنگ فاکس» در ۱۹۹۳ میلادی میان برچیل و نویسنده کامیل پالیا که در مجله مدرن رویو منتشر می‌گردید، توجه بسیاری را به خود جلب کرد.Lynn Barber "Growing pains", "The Observer", 22 August 2004. Retrieved 3 August 2008.Julie Burchill "Self indulgent", "The Guardian", 17 June 2000. Retrieved 3 August 2008.Christina Patterson "Camille Paglia – 'I don't get along with lesbians at all. They don't like me, and I don't like them'", "The Independent", 25 August 2012Tara Brabazon "Making it big: bitch politics and writing in public" , "Australian Humanities Review", June 1997Tanya Gold "Fights of the feminists", "The Spectator", 15 September 2012.
در ۱۹۹۵ میلادی، برچیل ستونی برای روزنامه تایمز تحت عنوان «من یک سلیطه هستم و افتخار می‌کنم» نوشت و در این مقاله استدلال نمود که زنان باید واژه «سلیطه» که برای تحقیر استفاده می‌شود، را اصلاح کنند. او نوشت: «بنا بر ماهیتی که این چیزها دارد، طی سال‌های اخیر، کسی که تحقیر شده‌است قدم‌های را برای پذیرفتن این تحقیرها برداشته اند؛ از این‌رو ما سیاه پوستانی داریم که همدیگر را «سیاه» می‌گویند، هم‌جنس بازهای داریم که به رسم تحقیر یکدیگر را «همجنس‌باز» می‌گویند و بعد ابله‌های کلاس-بالایی داریم که به خوشحالی یک دیگر را «هینری» صدا می‌زنند.
در ۱۹۹۶ میلادی، بازیگر، نویسنده، نمایش‌نامه نویس و کارگردان تئاتر استیون برکوف در رابطه به یکی از مقاله‌های برچیل که در روزنامه سندی تایمز منتشر گردیده و شامل نظریاتی بود که پیشنهاد می‌کرد برکوف «به‌طور ترسناکی زشت» است، به دادگاه در رابطه به این افترا شکایت نموده و برنده شد. قاضی فرمان داد که اقدامات برچیل باعث «تمسخر و تحقیر» وی شده‌است. آن‌گونه که خود برچیل می‌گوید، دهه ۱۹۹۰ یک دوره متلاطم برای وی بود:
او که در فعالیتی، همراه با ویل سیلف و برخی دیگر، به عنوان یک استفاده‌کننده مواد مخدر صحبت می‌کرد، استفاده خود از مواد مخدر را هنگام دفاع از بازیگر دانیلا ویست‌بک به‌خاطر از دست دادن تیغه بینی‌اش به دلیل استفاده از کوکائین که در روزنامه گاردین در ۲۰۰۰ میلادی منتشر شده بود، تأیید کرد. روزنامه‌نگار دیبورا اور که در آن زمان با سیلف ازدواج کرده بود، در روزنامه ایندیپندنت از برچیل و مقاله وی به شدت انتقاد کرد: «او خود را به عنوان یک معتاد کوکائین نمی‌بیند، از این‌رو او هیچ ترحمی به خانم ویست‌بک ندارد». برای انتقام‌گیری از مقاله دیبورا اور، برچیل یک احساس عاشقانه نسبتاً طولانی مدت با ویل سیلف به نیت خشمگین کردن اور، پیدا کرد. در ژوئن ۲۰۰۰، نامه‌ای از دیبورا بوسلی که در آن زمان در گروچو کلاب سر پیش‌خدمت بود، در ایندیپندنت به نشر رسیده و باعث یک تکان اندک شد. بوسیلی که در آن زمان همسر ریچارد انگرامس، منتقد دیرین برچیل بود و به مقاله‌ای که توسط یونی رابرتس نوشته شده بود پاسخ داده و بیان داشت که هنگامی که برچیل در گروچو مخفی شده بود، تنها «یک پرنده چاق با کت ضدآب نیلی بود که در یک کنج می‌نشست».In a later brief item published elsewhere, Burchill admitted: "I have never in my life fancied Will Self." See
در سال بعدی، اثر وی تحت عنوان برچیل در مورد بکام (۲۰۰۱ میلادی) که یک کتاب کوتاه در مورد نظریات برچیل پیرامون زندگی، حرفه و رابطه دیوید بکام با ویکتوریا بکام بود، «بدترین نظریات را پس از اثر هی دی از آرچر» به خود جلب کرد. یکی از منتقدان نوشت، «اگر برچیل در مورد فوتبال می‌نویسد، پس جیمی هیل باید در مورد بحث‌های فیمنیستی بنویسد». رابرت وایندر در روزنامه نیو استیتسمان نوشت: «این کتاب، در چارچوب برچیل برای تحسین طبقه کارگر به خوبی جا می‌افتد؛ برچیل، بکام را به عنوان یک نماد ضد بی‌فرهنگی از ارزش‌های طبقه کارگر معرفی می‌کند – بکام او را به‌یاد مردان مغرور دوران کودکی‌اش که «نمونه‌ای از سخاوت، پشتکار و نجابت» بودند، می‌اندازد.
تا ۲۰۰۳ میلادی، برچیل برای پنج سال هر هفته یک ستون در روزنامه گاردین می‌نوشت. او در ۱۹۹۸ میلادی توسط اور، زمانی که به عنوان ویراستار در ضمیمه گاردین ویک‌ایند کار می‌کرد و حرفه برچیل دچار مشکل بود، در این روزنامه انتصاب گردید؛ چون برچیل پس از احیای مجدد روزنامه پانج از آنجا اخراج گردیده بود. برچیل به‌طور مکرر از دیبورا اور برای نجات دادنش، سپاس‌گذاری نمود. یکی از مقالاتی که او در گاردین نوشت، در واکنش به قتل مجری تلویزیونی بی‌بی‌سی به‌نام جیل داندو در ۱۹۹۹ میلادی بود. وی تکانِ قتل داندو را به یافتن یک «رتیل پشمالو در سبد پُر از توت فرنگی» مقایسه کرد. در ۲۰۰۲ میلادی، او به سختی توانست از محاکمه به اتهام ترغیب برای تنفر نژادی فرار کند، چون «او در یک ستون روزنامه گاردین، ایرلند را مترادف با کودک آزاری، هم‌دلی با نازی و ستم بر زنان» توصیف کرده بود. برچیل در مدت زمان حرفه‌ای خود چندین بار عواطف ضد ایرلندی از خود بروز داده بود، او در روزنامه تایم اوت مقیم لندن اعلام نمود که «من از ایرلندی‌ها متنفر هستم، چون فکر می‌کنم آن‌ها رقت‌انگیز هستند».O'Brien, Jonathan "Unruly Julie: Julie Burchill", "The Sunday Business Post" (Wayback Machine Internet Archive), 25 August 2002.Shapero, Lindsay, "Red devil", "Time Out", 17–23 May 1984, p. 27.
او از جنگ در عراق حمایت نموده و در ۲۰۰۳ میلادی در روزنامه گاردین نوشت که او «طرف‌داری یک جنگ کوچکِ فعلی نسبت به یک جنگ بدتر در آینده» است و آن‌های که مخالف جنگ بودند را با برچسب «توجیه‌گران طرف‌دار صدام» به انتقاد گرفت. او موضع خود را بیان داشت «این جنگ برای آزادی، عدالت – و نفت» است توجیه نموده و اظهار داشت که چون بریتانیا و ایالات متحده به عراق سلاح فروخته بودند، حالا «این مسئولیت ما است تا با عمل‌کرد همانند شیر و پایان کردن شر صدام، آزمندی و جهل خود را جبران کنیم».
برچیل روزنامه گاردین را به تلخی ترک نموده و بعداً در مصاحبه بیان داشت که آن‌ها برای من به‌جای ازدیاد حقوق، یک نیمکت مبلی پیشنهاد کردند. او اظهار داشت که این روزنامه را در اعتراض به آنچه وی «یهود ستیزی» خواند، ترک کرده‌است.
برچیل یکی از نخستین منتقدان رسمِ کوچک شمردن افراد طبقه اجتماعی پایین‌تر با زدن برچسب کولی «چاوها» نسبت به آن‌ها بود. در ۲۰۰۵ میلادی، او مستند شبکه اسکای وان در دفاع از چاوها را ارایه کرد. او در مصاحبه‌ای با دیلی تلگراف در آن زمان اظهار داشت که، «مسخره کردن کسانی که نسبت به شما در وضعیت بدتری قرار دارند، اصلاً شوخی نیست. این رقت‌انگیز، بزدلانه و زور گویی است». «این کار نشانه از خود بیزاری است. … طبقه متوسط نمی‌توانند افرادی را که از آن‌ها بیشتر خوشحال هستند تحمل کنند، از این‌رو آن‌ها به چاوها برای چیزهای مانند پوشیدن جواهرات ارزان قیمت می‌تازند. این حسادت است، ژوئن آن‌ها در درون خود باور دارند که چاوها نسبت به آن‌ها بهتر هستند. آن‌ها حتی زیباتر هم هستند».
پس از ترک روزنامه گاردین، او در اوایل ۲۰۰۵ میلادی به روزنامه تایمز رفت، روزنامه‌ای که حاضر بود، تقاضاهای وی را برآورده ساخته و حقوق قبلی وی را دو برابر کند. چندی پس از آغاز ستون هفتگی خود در آنجا، او به جرج گلووی اشاره کرد، اما ظاهراً او را با نماینده پیشین پارلمان، ران براون اشتباه گرفته و زشت‌کاری‌های براون را به گالووی نسبت داد، «او اعراب را ترغیب کرد تا با نیروهای بریتانیای در عراق بجنگند». او در ستون خود عذرخواهی نموده و روزنامه تایمز غرامتی را که گفته می‌شود ۵۰٬۰۰۰ پوند بوده‌است، پرداخت کرد."The Independent", 21 February 2005, Julie Burchill: Me and my big mouthOwen Gibson "Galloway demands Burchill apology", "The Guardian", 16 March 2004. Retrieved 23 June 2007."'Gorgeous George' has his day in court", "The Scotsman", 19 March 2004
سلطان سلاطین لقبی سلطنتی در دولت عثمانی است که گفته شده اولین بار سلطان دهلی آن را در بافت فارسی به کار برده است.
"سلطان سلاطین" نیز مانند بسیاری از القاب، ستایش آمیز با منشأ عربی است که مثل "شاه شاهان"، در فارسی، می تواند ادعای امپراتوری ولی حاکمیت شرعی را بیان کند. از آنجایی که کلمه و مفهوم "امپراتور" در اسلام واژه ای بیگانه محسوب می شد سلاطین عثمانی به صورت رسمی از این لقب استفاده می کردند. عثمانی از لقب پادشاه (به شکل "پادیشاه") به عنوان جاگزینی برای لقب سنتی "سزار" که در امپراتوری بیزانس بود استفاده می کرد.
سلاطین دهلی از این عنوان برای نشان دادن حکومت خود بر شمال هند استفاده می کردند، زیرا صدها راجهٔ هندی تحت فرمانروایی آنها حکومت می کردند. آن ها خود را زیردست خلیفه می دانستند اما همزمان خودمختاریشان را حفظ می کردند. به همین ترتیب، سلاطین بنگال نیز از این عنوان استفاده می کردند.
"شاهنشاه" در ایران نیز با مشروعیت کمتری ادعا می کرد که «سلطان سلاطین» است. این اظهارات با درگیری بین فرقه های های سنی و شیعه اسلام گره خورده است.
حادثه آلتمارک () یک حادثه دریایی جنگ جهانی دوم بین ناوشکن‌های بریتانیایی و نفتکش آلمانی نفت‌کش آلتمارک بود که در ۱۶–۱۷ فوریه ۱۹۴۰ اتفاق افتاد. این حادثه در آب‌های بی‌طرف نروژ در آن زمان رخ داد. در کشتی آلتمارک حدود ۳۰۰ زندانی متحد (به‌طور رسمی بازداشت شدگان) حضور داشتند که کشتی‌هایشان توسط ناو کلاس دویچلند در اقیانوس اطلس جنوبی غرق شده بود. نیروهای دریایی بریتانیا با نفتکش و بعداً ناوشکن اچ‌ام‌اس کازاک (اف۰۳) به کشتی آلمانی در نزدیکی Jøssingfjord حمله کردند و همه اسیران را آزاد کردند و هشت دریانورد آلمانی را با سلاح گرم کشتند و ده نفر دیگر را زخمی کردند که پنج نفر از آنها حالشان وخیم بود. در این عملیات یک ملوان انگلیسی و یک ملوان نروژی نیز به شدت مجروح شدند. آلمان مدعی شد که این حمله نقض شدید قوانین بین‌المللی و بی‌طرفی نروژ است و در یک برنامه تبلیغاتی از «ذهنیت» چرچیل در تبریک گفتن به نیروی دریایی خود به دلیل «تیراندازی به مردان غیرمسلح» انتقاد کردند.
اوریانا باندیرا (Oriana Bandiera)، FBA (زادهٔ ۲۶ اوت ۱۹۷۱)، آکادمیک و اقتصاددان اهل ایتالیا است که در اقتصاد توسعه تخصص دارد. او از ۲۰۰۹ میلادی به عنوان پروفسور اقتصاد در مدرسه اقتصاد لندن تدریس می‌کند. او اکنون به درجه پروفسوری سِر انتونی اتکینسون در رشته اقتصاد در مدرسه اقتصاد لندن رسیده‌است و یکی از نویسندگان در مجله اکونومیتریکا است. حوزه مطالعه وی اساساً شامل سازمان‌ها و بازارهای کار و رابطه این دو با فرایند توسعه اقتصادی می‌باشد.
باندیرا متولد ۲۶ اوت ۱۹۷۱ در کاتانیا، سیسیل در ایتالیا است. او در دانشگاه بوکونی در میلان به آموزش در رشته اقتصاد آغاز نموده و در ۱۹۹۳ میلادی مدرک لیسانس خود را در رشته علوم مقدماتی (بی‌ای) و در ۱۹۹۴ میلادی مدرک فوق لیسانس خود را در رشته علوم (MSc) کسب کرد. پس از آن وی دوره تحصیلات تکمیلی خود را در رشته اقتصاد در بوستون کالج در ایالات متحده آغاز کرد: او دوره دکترای تخصصی (PhD) خود را در ۲۰۰۰ میلادی به اتمام رساند.'BANDIERA, Prof. Oriana', Who's Who 2017, A & C Black, an imprint of Bloomsbury Publishing plc, 2017; online edn, Oxford University Press, 2016; online edn, Nov 2016, accessed 19 May 2017
پژوهش‌های باندیرا متمرکز بر اقتصاد توسعه است. او همچنین پژوهش‌های در حوزه‌های اقتصاد خرد کاربردی، مشوق‌ها در سازمان‌ها و بازارهای کار انجام می‌دهد.
باندیرا در سپتامبر ۱۹۹۹ میلادی به عنوان مربی اقتصاد به مدرسه اقتصاد و علوم سیاسی لندن (LSE) در انگلستان پیوست. او از ژانویه تا مارس ۲۰۰۳ در دانشگاه شیکاگو، استادیار مهمان بود. او از ژانویه تا مارس ۲۰۰۴ در دانشکده اقتصاد دانشگاه نیویورک، استادیار مهمان بود. او آوریل ۲۰۰۴ را در مؤسسه بین‌المللی مطالعات اقتصادی (IIES) در دانشگاه استکهلم سپری کرد. او در مارس ۲۰۰۵ در دانشگاه بوکونی (آلما ماتر وی) و در آوریل ۲۰۰۵ در دانشگاه ییل به عنوان استادیار مهمان خدمت کرد. او در مارس ۲۰۰۶، به عنوان استادیار مهمان دوباره به مؤسسه بین‌المللی مطالعات اقتصادی برگشت. از مارس تا می ۲۰۰۷، او در مرکز مطالعات سازمان صنعتی در دانشگاه نورث‌وسترن به عنوان استادیار مهمان مشغول بود. در اوت ۲۰۰۷، او به درجه دانشیار در رشته اقتصاد ترفیع داده شد. او در ۲۰۰۹ میلادی کرسی پروفسوری اقتصاد را به‌دست‌آورد. وی از ۲۰۱۲ میلادی بدین‌سو به عنوان رئیس مراکز بین‌المللی سانتوری و تویوتا برای رشته‌های اقتصادی و مرتبط (STICERD) در مدرسه اقتصاد لندن خدمت می‌نماید. او به عنوان یکی از دبیران ژورنال اقتصاد کار (Journal of Labor Economics) از ۲۰۱۴ میلادی، ایکونومیکا (Economica) از ۲۰۱۶ و ژورنال بینش‌های اقتصاد خرد (Microeconomic Insights) کار می‌کند. او عضو آکادمی بریتانیا، انجمن اقتصادسنجی، مرکز پژوهش‌های سیاست اقتصادی (CERP)، اداره پژوهش و تحلیل اقتصادی توسعه (BREAD) و مؤسسه اقتصاد کار (IZA) است.CEPR, BREAD
تمایل‌های پژوهشی باندیرا بر محور تأثیر مشوق‌های پولی و روابط اجتماعی روی رفتار افراد می‌چرخد. از نظر فرآورده‌های پژوهشی، باندیرا در میان ۲ درصد اقتصاددان‌های رده‌بندی شده‌است که در پایگاه داده‌های مقالات پژوهشی اقتصاد (IDEAS/RePEc) ثبت شده‌اند. نتایج کلیدی پژوهش‌های وی شامل موارد زیر است:Profile of Oriana Bandiera on the website of J-PAL. Retrieved June 29th, 2019.Bandiera ranks 875th among 57161 economists registered on IDEAS/RePEc. Retrieved June 29th, 2019.
ارنل چاتفیلد (; – ) سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود.
همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان مریت، و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
آیز*وان (; ; ; ) یک گروه دخترانهٔ کره‌ای–ژاپنی بود که از طریق ریلتی شوی شبکهٔ ام‌نت، "پرودوس ۴۸" شکل گرفت. این گروه دوازده عضو داشت: جانگ وون-یونگ، ساکورا میاواکی، جو یو ری، چوی یه-نا، آن یو-جین، ناکو یابوکی، کوان اون-بی، کانگ هه-وون، هیتومی هوندا، کیم چه-وون، کیم مین جو و لی چه یون. این گروه توسط آف د رکورد و سوینگ انترتینمنت مدیریت می‌شد.
آیز*وان، نام این گروه توسط نتیزن‌ها از طریق وبگاه رسمی "پرودوس ۴۸" پیشنهاد شد و توسط سی‌جی ئی‌ان‌ام انتخاب شد. «آیز» (IZ) یک نام عددی برای عدد ۱۲ است و «وان» (ONE) نمایانگر این است که آنها به عنوان یک گروه هستند. نشان ستاره (*) بین «آیز» و «وان» نشانگر برج فلکی منطقةالبروج است.
نبرد صدای جنگ () در 9 آوریل 1940 در دروباک ساند، شمالی‌ترین بخش اسلوفورد بیرونی در جنوب نروژ اتفاق افتاد. این پایان «جنگ تلفنی» و آغاز جنگ جهانی دوم در اروپای غربی بود.
نبردهای نارویک () از ۹ آوریل تا ۸ ژوئن ۱۹۴۰ به عنوان یک نبرد دریایی در اوفوتفیورد و به عنوان یک نبرد زمینی در کوه‌های اطراف شهر شمال نروژ نارویک به عنوان بخشی از نبرد نروژ جنگ جهانی دوم جنگیدند. دو نبرد دریایی در Ofotfjord در ۱۰ آوریل و ۱۳ آوریل بین نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و آلمان نازی کریگسمارینه، در حالی که عملیات زمینی دوماهه انجام شد. بین سربازان نروژی، جمهوری سوم فرانسه، بریتانیا و دولت در تبعید لهستان علیه سربازان کوهستانی آلمانی، ملوانان کشتی شکسته کریگسمارین و پیاده‌نظام چترباز آلمانی جنگ شد.
توماس چالمرز (Thomas Chalmers) (متولد ۱۷ مارس ۱۷۸۰ – درگذشته ۳۱ مه ۱۸۴۷)، یک کاهن مسیحی، استاد الهیات، اقتصاددان سیاسی و رهبر کلیسای اسکاتلند و کلیسای آزادی اسکاتلند، اهل کشور اسکاتلند بود. از او به عنوان «والاترین کاهن اسکاتلند در قرن نوزدهم میلادی» یادآوری می‌گردد.
او از ۱۸۳۵ تا ۱۸۴۲ میلادی به عنوان نائب‌رئیس انجمن سلطنتی ادینبورگ خدمت نمود.
شهرک پورت‌چالمرز در نیوزیلند به افتخار چالمرز نام‌گذاری شده‌است. یک سردیس چالمرز در تالار قهرمانانِ یادمان ملی والاس در استیرلینگ به نمایش گذاشته شده‌است. «مرکز توماس چالمرز» در کرکلیستون به افتخار وی نام‌گذاری شد.
او در شهرک انستروتر، فایف متولد گردید، پدر وی جان چالمرز، یک تاجر بود و مادرش الیزابت هال نام داشت.
چالمرز هنگامی که ۱۱ ساله بود در دانشگاه سنت اندروز پذیرفته شده و به آموزش ریاضی پرداخت. در ژانویه ۱۷۹۹، او مجوز کشیش بودن را از جانب شورای مشایخی سنت اندروز دریافت نمود. در می ۱۸۰۳، پس از شرکت در کلاس‌های بیشتر آموزشی در دانشگاه ادینبرا و کار کردن به عنوان استادیار ریاضی در دانشگاه سنت اندروز، او به عنوان کاهن/کشیش در کیلمانی، ۹ مایل دورتر از دانشگاهی که به تدریس می‌پرداخت، مقرر شد. کیلمانی یک قصبه کوچگ [ناحیه که از خود کلیسا و کشیش داشت] و به‌طور برجسته زراعتی بوده و جمعیت آن در ۱۸۱۱ میلادی به کم‌تر از ۸۰۰ نفر می‌رسید.
چالمرز در رابطه به کیفیت تدریس ریاضی در دانشگاه سنت اندروز، مشکلی ایجاد کرد. این مشکل شامل تاختن به جان روتیرام، پروفسور فلسفه طبیعی نیز بود. درس‌های ریاضی وی اشتیاق را بیدار می‌کرد، اما بنا بر دستور مقامات متوقف گردید. پس از آن، چالمرز کلاس‌های شخصی آموزش ریاضی خود را باز نموده و دانشجویان بسیاری جلب کرد؛ هم‌زمان با ریاضی، او درس‌های در شیمی ارایه کرده و قصبه خود در کیلمانی را نیز اداره می‌نمود. در ۱۸۰۵ میلادی، چالمرز خود را در سمت پرفیسوری ریاضی که در دانشگاه ادینبرا خالی شده بود نامزد کرد، اما ناموفق بود.
در ۱۸۱۵ میلادی، علی‌رغم این‌که شورای شهر گلاسگو به دلیل آموزه‌های بشارتی چالمرز با وی مخالف بودند، اما او به عنوان کاهن کلیسای ترون در گلاسگو گماشته شد. شهرت وی به عنوان کشیش، از گلاسگو در کل انگلستان پخش شد. هنگامی که او از لندن دیدار کرد، ساموئل ویلبرفورسی نوشت، «تمام دنیا شیفته دکتر چالمرز هستند». طی مدتی که او در گلاسگو بود، در کاخ ولینگتون زندگی می‌کرد.Glasgow Post Office Directory 1817
در نوامبر ۱۸۱۷، چالمرز با استفاده از یک مراسم موعظهِ گرامی‌داشت از شاهدخت شارلوت ولز، درخواست نمود تا یک تلاش بشارتی برای رسیدگی به وضعیت اجتماعی در گلاسگو آغاز شود. قصبه وی حدود ۱۱٬۰۰۰ نفر جمعیت داشت، اما تقریباً یک سوم آن با کلیسا در ارتباط نبودند. او براین باور بود که سازمان‌های کلیسایی، با میزان رشد جمعیت در شهر، حرکت موزون نداشته‌اند. او اعلام کرد که بیست کلیسای جدید همراه با قصبه‌ها، باید در گلاسگو بلند شود؛ و او کار برای احیای مجدد اقتصاد کلیسایی اسکاتلند را شروع کرد. شورای شهر به ساختن یک کلیسای جدید و ضمیمه نمودن آن به قصبه‌ای دارای ۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت که بیشتر متشکل از نساجان، کارکنان و کارگران کارخانه بود، موافقت نموده و مسئولیت آن را به چالمرز پیشکش نمودند.
در سپتامبر ۱۸۱۹ میلادی، او به عنوان کاهن کلیسا و قصبه سنت جان مقرر گردید، جای که بیش از ۸۰۰ خانواده از ۲٬۰۰۰ خانواده موجود در قصبه، به هیچ کلیسای مسیحی ارتباط نداشتند. او در نخستین نطق خود اظهار داشت که مدرسه‌های برای کودکان می‌سازد. دو خانه متصل به مدرسه همراه با چهار استاد برجسته فراهم گردیده و ۷۰۰ دانش آموز با شهریه متوسط آموزش می‌دیدند. حدود ۴۰ تا ۵۰ مدرسه-یکشنبه باز شدند که بیش از ۱٬۰۰۰ کودک در آن تدریس می‌شدند. این قصبه به ۲۵ بخش/واحد کوچک‌تر که هر کدام شامل ۶۰ تا ۱۰۰ خانواده بود، تقسیم گردید. چالمرز به عنوان محراق کل این نظام عمل می‌کرد، از خانواده‌ها دیدار نموده و جلسات شام‌گاهی برگزار می‌نمود.
در ۱۸۲۳ میلادی، چالمرز کرسی استادی فلسفه اخلاق در دانشگاه سنت اندروز را پذیرفت، این هفتمین پیشنهاد آکادمیک بود که در جریان هشت سال اقامت وی در گلاسگو به او پیشنهاد شده بود. درس‌های وی باعث شد تا برخی دانش آموزان خود را وقف تلاش برای تبلیغ مسیحیت نمایند. برخی دانش آموزان مشهور وی شامل ویلیام لندسی الکساندر، الکساندر دوف و جیمز آیتکین ویلی بود. در این دوره، رابرتمریسون و جوشاو مارشمان از سند اندروز دیدار کردند.
در ۱۸۲۸ میلادی، چالمرز به کرسی استادی الهیات در دانشگاه ادینبرا انتقال داده شد. او سپس روش‌پیگیری آموزش از طریق امتحان شفاهی، بر مبنای آنچه تدریس نموده بود، را معرفی کرد. وی همچنین کتاب درسی را معرفی نمود.
در ۱۸۳۴ میلادی، چالمرز به عنوان عضو انجمن سلطنتی ادینبرا انتخاب گردیده و در همان سال وی عضو مکاتبه‌ای مؤسسه فرانسه شد؛ در ۱۸۳۵ میلادی، دانشگاه آکسفورد مدرک افتخاری دکتر حقوق مدنی (DCL) را به وی اعطاء کرد. در این زمان، او در جاده ۳ فورس، مورای استیت در انتهای غربی شهر ادینبرا زندگی می‌کرد.
در ۱۸۳۴ میلادی، چالمرز به عنوان رهبر بخش بشارتی کلیساهای اسکاتلند در مجمع ملی انتخاب گردید. بعداً وی به عنوان رئیس کمیته توسعه کلیسا انتخاب گردیده و در این سمت خود به یک قسمت بزرگ اسکاتلند سفر نمود، با شوراهای کلیسا دیدار نموده و جلسات عمومی برگزار کرد. او درخواست‌های متعددی را صادر نموده و در نتیجه زمانی که وی در ۱۸۴۱ میلادی از کرسی ریاست کمیته توسعه کلیسا استعفا داد، او اعلام نمود که در طول هفت سال تصدی وی، بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ پوند کمک دریافت شده و ۲۲۰ کلیسا جدید ساخته شده‌است. تلاش وی برای ترغیب حکومت ویگ مبنی بر همکاری در این تلاش‌ها، ناموفق بود.
در ۱۸۴۰ میلادی، چالمرز برای کرسی الهیات در دانشگاه گلاسگو درخواست داد، اما پذیرفته نشد. این کرسی به الکساندر هیل که میانه‌رو بود، تعلق گرفت.
چالمرز در کلیسای اسکاتلند خود را در رأس حزبی یافت که برای «اصل عدم دخالت» مبارزه می‌کرد: این اصل که هیچ وزیری نباید برخلاف رضایت اجتماع، به یک قلمرو کلیسایی معرفی شود. مواردی از اختلاف میان کلیسا و قدرت‌های مدنی در آکتراردر، دونکیلد و مارنوچ ظهور کرده بود. دادگاه‌ها واضح ساخت که از نظر آن‌ها، کلیساها می‌توانند به این شرط مال و منال خود را حفظ نمایند که طوری که لازم است از دادگاه‌ها اطاعت نمایند. کلیسا سپس، در رابطه به این تصمیم از خود حکومت استیناف‌خواهی کرد. در مانورهای سیاسی با وزیران وست‌مینستر، جان هوپ با چارلز مخالفت داشت.
منسوب به وی:
کالِوا (به ) یک هواپیمای غیرنظامی و مسافربری-ترابری بود، که در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰ بر فراز خلیج فنلاند توسط دو بمب افکن شوروی سرنگون شد و همهٔ ۹ سرنشین آن کشته شدند. این حادثه در زمان صلح موقت بین اتحاد جماهیر شوروی و فنلاند در آغاز اشغال استونی توسط شوروی رخ داد. کالوا دومین هواپیمای مسافربری غیرنظامی بود که در هوا مورد حمله قرار گرفت و اولین هواپیما در تاریخ بود که در حین پرواز توسط هواپیمای متخاصم سرنگون شد. مدل هواپیمای کالوا یونکرس یو ۵۲ و جزء ناوگان شرکت هواپیمایی فنلاندی فن‌ایر بود که در دسته هواپیماهای سبک قرار می‌گیرد. از این گونه هواپیما به منظور گردش و گشت‌های هوایی کوتاه و با مسافت‌های کم استفاده می‌شود.
هواپیمای کالوا در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰ میلادی، در پرواز ۱۶۳۱ از تالین در استونی به سمت هلسینکی در فنلاند در حال حرکت بود که بر فراز خلیج فنلاند توسط دو بمب افکن ایلیوشین دی‌بی-۳ شوروی سرنگون شد و همهٔ ۹ سرنشین آن کشته شدند. دولت فنلاند از ترس واکنش خصمانه شوروی هیچ شکایت یا سؤالی برای شوروی ارسال نکرد و دلیل واقعی سقوط از دید مردم پنهان بود. این به دلیل فشار شدیدی بود که در خلال صلح موقت توسط شوروی به فنلاند وارد شد. پس از شروع جنگ، ادامه این واقعه به تفصیل توسط دولت شرح داده شد.
«کالوا» یک نام تجاری برای یک هواپیمای تک موتوره سبک است که توسط شرکت داهرایم کانا دیزاین و تولید می‌شود. این هواپیما از نوع ورزشی و تفریحی است و به عنوان یک هواپیمای آموزشی نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. کالوا به دلیل طراحی زیبا، کارایی بالا و قیمت مناسب، جذابیت زیادی برای خریداران تازه‌وارد در عرصه هوانوردی دارد.
در کل، کالوا به عنوان یک هواپیمای ورزشی، آموزشی و تفریحی، با ترکیبی از کارایی، طراحی زیبا و قابلیت انعطاف‌پذیری، در بازار هوانوردی جای خود را دارد. این هواپیما مناسب برای افرادی است که به دنبال شروع یک ماجراجویی هوانوردی هستند یا قصد آموزش هواپیمایی را دارند.
رده:کشتار جمعی در ۱۹۴۰ (میلادی)
عملیات هوایی () تخلیه نیروهای متفقین و غیرنظامیان از بنادر در غرب فرانسه از ۱۵ تا ۲۵ ژوئن ۱۹۴۰ در طول جنگ جهانی دوم بود.
در پزشکی و نورولوژی، علامت جزیره سینگولیت یافته‌ای در اسکن مغزی FDG-PET است که متابولیسم طبیعی در قشر سینگولیت حفظ می‌شود. این علامت یکی از مشخصه‌های ابتلا به زوال عقل با اجسام لویی (DLB) است و می‌تواند به تمایز آن از بیماری آلزایمر و سایر دمانس‌ها کمک کند.
کوان اون-بی (؛ زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۹۹۵) همچنین با نام هنری اون‌بی () شناخته می‌شود، خواننده اهل کره جنوبی است. او به عنوان یکی از اعضای گروه دخترانهٔ کوتاه‌مدت یه-آ تحت نام هنری کازو () فعالیت خود را آغاز کرد، قبل از اینکه در سال ۲۰۱۴ این گروه را ترک کند و قراردادی با وولیم انترتینمنت امضا کند. در سال ۲۰۱۸ او یکی از شرکت کنندگان نمایش استعدادیابی "پرودیوس ۴۸" بود و در جایگاه هفتم قرار گرفت، که به او اجازه داد تا به عنوان یکی از اعضای گروه دخترانهٔ آیز*وان و لیدر این گروه فعالیتش را آغاز کند.