moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این سریال با نام حسن و حسین توسط شبکه کلمه برای مخاطبان فارسی زبان در ایران و افغانستان و تاجیکستان به زبان فارسی، دوبله و پخش شده است و هم اکنون در سایت و اپلیکیشن این شبکه موجود است.
جـِناغ (به لاتین: استرنوم Sternum) استخوانی است خنجری‌شکل و تَکی و طویل که در بخش پیشین و میانی قفسهٔ سینه قرار دارد و غضروف‌های دنده‌ای از دو طرف به آن متصل شده‌اند. همچنین استخوان ترقوه به قسمت فوقانی آن (دسته) متصل می‌شود. این استخوان دارای طولی در حدود ۱۵ تا ۲۰ سانتی‌متر است.
این استخوان صاف در قسمت جلوی قفسه سینه قرار دارد و دنده‌ها را به غضروف متصل می‌کند. جناغ بخشی از قفسه دنده است و مجموعه‌ای از استخوان‌ها است که از قلب و شش‌ها در برابر آسیب محافظت می‌کند.
جناغ، قفسهٔ سینه را در خط وسط و جلو محدود می‌کند و هفت جفت دنده‌های حقیقی قفسهٔ سینه از طرفین به‌وسیلهٔ غضروف‌های دنده‌ای به آن متصل می‌شوند و در قسمت انتهایی آن نیز سه جفت دنده‌های کاذب به‌وسیلهٔ غضروفشان به غضروف دنده‌های بالاتر متصل می‌شوند.لغتنامه دهخدا: جناغ.
به استخوان جلو سینهٔ مرغ نیز جناغ می‌گویند. این استخوان به شکل V است و با آن شرط‌بندی می‌کنند که به این کار جناغ شکستن گفته می‌شود.فرهنگ فارسی معین
استخوان جناغ انسان خود از اتصال سه قسمت تشکیل شده‌است:
تنه:Body بلندترین بخش جناغ سینه است که در کناره‌های طرفی دارای یک نیم بریدگی در بالا (محل اتصال غضروف دنده‌ای دوم)، یک نیم بریدگی در پایین (محل اتصال غضروف دنده‌ای هفتم) و چهار بریدگی در حد واسط این دو (محل اتصال غضروف‌های دنده‌ای ۳ تا ۶) می‌باشد. در محل مفصل شدن تنه و دسته جناغ، زاویه‌ای به نام "زاویه جناغیSternal Angle" یا "زاویه لوئیس" قرار گرفته‌است که مقداری به جلو تحدب دارد و دنده دوم سینه نیز به کناره آن از دو طرف متصل می‌گردد.
درد جناغ سینه درد یا ناراحتی در ناحیه قفسه سینه است که شامل استخوان قفسه سینه و غضروف‌هایی است که آن را به دنده‌ها متصل می‌کند. جناغ در نزدیکی قلب واقع شده‌است، بنابراین بسیاری از افرادی که درد در جناغ را احساس می‌کنند ممکن است آن را با درد کلی قفسه سینه اشتباه بگیرند.
برخی از شایع‌ترین علل درد جناغ سینه عبارتند از: درد دیواره قفسه سینه (کوستوکندریت)، آسیب مفصل جناغی‌ترقوه‌ای (مفصل استرنوکلویکولار)، آسیب‌های استخوان ترقوه، فتق هیاتال، شکستگی جناغ سینه، ریفلاکس معده، کشیدگی یا کبودی عضله و مشکلات قلبی.‎
برخی از بیماری‌ها از جمله شکستگی جناغ به گونه‌ای هستند که توان بدنی و جسمی افراد را کاهش می‌دهد. به همین دلیل این افراد قادر به انجام کارهای سنگین و قرارگیری در شرایط سخت را ندارند. به همین دلیل سازمان نظام وظیفه با در نظر گرفتن شرایط جسمی این افراد نوعی از معافیت به نام معافیت از خدمات رزمی که به اختصار معاف از رزم می‌گوییم اختصاص داده‌است. در نتیجه در دوران سربازی افراد دارای شرایط معافیت از رزم بیماری شکستگی جناغ در دوره آموزشی خود از انجام برخی امور سنگین رزمی، هم چون رژه‌های گروهی، اردوهای دوره ای مختلف، حمل اسلحه، دوره‌های نگهبانی و … معاف خواهند بود.مرکز مشاوره آویژه
موهای آلت تناسلی ، رُم، بانهhttps://vajehyab.com/amid/%D8%A8%D8%A7%D9%86%D9%87?q=%D8%A8%D8%A7%D9%86%D9%87، موی زهار یا موی عانه، موهایی است که در قسمت پایینی شکم، اطراف آلت تناسلی در انسان‌های نوجوان و بالغ رؤیت می‌شود. موها رو یا اطرافِ اندام جنسی و گاهی در بالای قسمت داخلی ران‌ها قرار دارند. به محل رویش این موها شرمگاه نیز گفته می‌شود. موهای ناحیه تناسلی در مردان روی کیسه بیضه و در زنان روی فرج دیده می‌شود. رویش موهای آلت تناسلی یکی از علائم بلوغ جنسی می‌باشد.
موهای آلت تناسلی در دوران کودکی در این ناحیه به صورت ظریف، وجود دارند، که در دوران بلوغ، به دلیل افزایش سطح آندروژن در مردان و استروژن در زنان، بلندتر و درشت‌تر می‌شوند. موهای ناحیه تناسلی با سایر موهای بدن متفاوت است و یک ویژگی جنسی ثانویه است. بسیاری از فرهنگ‌ها موهای ناحیه تناسلی را اروتیک می‌دانند و در بیشتر فرهنگ‌ها با اندام تناسلی مرتبط است که انتظار می‌رود هم مردان و هم زنان همیشه آن را پوشانده باشند. در برخی فرهنگ‌ها، برداشتن موهای ناحیه تناسلی، به‌ویژه در زنان، عادی است. این عمل به عنوان بخشی از بهداشت شخصی در نظر گرفته می‌شود. در فرهنگ‌های دیگر، قرار گرفتن در معرض موهای ناحیه تناسلی (به عنوان مثال، هنگام پوشیدن لباس شنا) ممکن است غیر زیبایی یا شرم آور تلقی شود و بنابراین برای جلوگیری از دیده شدن آنها کوتاه می‌شود یا به شکل دیگری اصلاح می‌شود.
زهار (زه=فرزند+آر) کلمه‌ای فارسی است و به معنای مطلق آلت تناسلی (چه زن و چه مرد) می‌تواند بکار برده شود.
موهای ناحیه تناسلی ممکن است به شپش شرمگاهی (همچنین به عنوان شپش خرچنگ) آلوده شوند. طول شپش شرمگاهی بالغ ۱.۱ تا ۱.۸ میلی متر (۰.۰۴۳-۰.۰۷۱ اینچ) است. موهای ناحیه تناسلی معمولاً می‌توانند به طور متوسط ​​تا ۱۲ نفر را میزبانی کنند. شپش ناحیه تناسلی معمولاً به موی ناحیه تناسلی متصل است، اما گاهی روی موهای زبر در نقاط دیگر بدن (به عنوان مثال، ابرو، مژه، ریش، سبیل، سینه، زیر بغل و...) دیده می‌شود. شپش خرچنگ به موهای ناحیه تناسلی که ضخیم‌تر از سایر موهای بدن است می‌چسبند زیرا چنگال‌های آن‌ها با قطر خاص موهای ناحیه تناسلی سازگار است. آلودگی به شپش ناحیه تناسلی (پتریازیس) معمولاً از طریق تماس جنسی منتقل می شود.
اصلاح موهای ناحیه تناسلی در مواقعی با آسیب و عفونت همراه است. تخمین زده می شود که حدود ۱/۴ از کسانی که قصد اصلاح موهای زائد خود را داشتند، حداقل یک بار در طول زندگی آسیب دیده اند.
لَگَن، یا لگن خاصِره شامل کمربند لگنی در جلو و استخوان‌های خاجی و دنبالچه در پشت است.
استخوان‌بندی لگن خاصره دارای یک استخوان موسوم به استخوان خاصره است که اندام پایین را به تنه وصل می‌کند. استخوان خاصره در جنین از قطعهٔ استخوانی به‌وجود می‌آید. قطعهٔ تهیگاهی در بالا، قطعهٔ شرمگاهی در جلو، قطعهٔ نشیمنگاهی در پایین. این سه قطعه در شخص بالغ در وسط حفره‌ای موسوم به حفرهٔ حقه‌ای با هم التیام پیدا کرده و استخوان یگانه‌ای را تشکیل می‌دهند.کالبدشناسی هنری. چ نعمت‌الله کیهانی ص ۳۹ و ۴۰ چ تهران ۱۳۲۵. در لغتنامه دهخدا: مدخل خاصره.
استخوان خاصره استخوانی است عرضاً مسطح و محیط غیر منظم چهار ضلعی دارد بنابراین دارای یک سطح خارجی و یک سطح داخلی و چهار کنار (قدامی، خلفی، فوقانی، تحتانی) و چهار زاویه (قدامی فوقانی - خلفی فوقانی - قدامی تحتانی - خلفی تحتانی) است.
کمربند لگنی از دو استخوان «بی‌نام» (هیپ ) ایجاد می‌شود که در جلو به هم مفصل شده‌اند و التصاق شرم‌گاهی (سیمفیزیس پوبیس) را به‌وجود می‌آورند.
استخوان بی‌نام از یک سو با استخوان ران و از سوی دیگر با استخوان خاجی مفصل می‌شود و موجب پیوند استخوان‌بندی اندام تحتانی به استخوان‌بندی محوری شده و بدین طریق وزن تنه را به اندام زیرین منتقل می‌کند.
اندام تحتانی با کمربند لگنی به ستون مهره‌ها پیوند دارد. استخوان‌های لگن سمت چپ و راست در بخش قدامی کمربند لگنی به‌هم مفصل می‌شوند و ارتفاع عامه را که مفصلی نیمه‌متحرک است، تشکیل می‌دهند. استخوان خاجی در بخش خلفی کمربند لگنی بین دو استخوان لگن قرار گرفته، مفصل خاجی خاصره‌ای را تشکیل می‌دهد.
"کمربند لگنی" شامل مفاصل زیر است:
لگن خاصره قاعدهٔ تنه را می‌سازد و شامل سه مفصل است که عبارت‌اند از:
استخوان بی‌نام (هیپ) استخوان منفردی است که از چسبیدن سه استخوان جنینی به نام استخوان تهیگاهی، شرمگاهی و نشیمنگاهی به‌وجود آمده‌است. از مجموع دو نیم‌لگن، استخوان خاجی و دنبالچه فضایی به‌وجود می‌آید که به آن لگن خاصره می‌گویند. استخوان ران به سطح خارجی تحتانی این استخوان مفصل می‌شود.
استخوان بی‌نام استخوانی است تخت و تقریباً چهارگوش که از قسمت میانی تاب خورده‌است. در قسمت میانی نمای بیرونی آن یک حفره بزرگ، گود و مدور به نام حفره حقه‌ای (اَسِتابولوم) وجود دارد که سر استخوان ران در آن قرار می‌گیرد و مفصل ران را می‌سازد. در زیر حفره حقه‌ای یک سوراخ بزرگ به نام سوراخ سِدادی (سوراخ ابتوراتور) قرار دارد. دو استخوان بی‌نام در جلو با یکدیگر و در عقب با استخوان خاجی مفصل می‌شوند.الهی، ب. آناتومی اندام. ویرایش هفدهم. تهران: جیحون. ۱۳۸۵.
سطح خارجی در وسط حفرهٔ عمیق مفصلی است موسوم به حقهٔ استخوان خاصره که با سر مدور و صاف استخوان ران مفصل خاصره و ران را تشکیل می‌دهد. در بالای حقهٔ سطح پهن و پیچ‌دار و نسبتاً عمیقی است موسوم به حفرهٔ خارجی خاصره که محل پیوند ماهیچه‌ها می‌باشد مقابل با همین حفره در سطح داخلی استخوان حفرهٔ داخلی خاصره است. در پائین حقه سوراخ بیضی‌شکل بزرگی است بنام سوراخ سِدادی (بَستی) که بواسطهٔ پرده‌ای موسوم به غشا سدادی پوشیده و مسدود است.
کناره‌ها: مهم‌تر از همه کنار فوقانی است که موسوم به ستیغ تهیگاهی می‌باشد. این کنار پیچدار و شبیه به حرف (S) لاتینی است. در جلو و عقب ضخیم و در وسط نازک می‌باشد. ستیغ به‌خوبی زیر پوست احساس می‌شود و به خط لگنی نیز موسوم است و قسمت‌های طرفی تنه را از اندام پائین جدا می‌سازد. در قسمت قدامی کنار تحتانی سطح بیضی شکل مفصلی است که با سطح شبیه به‌خود از استخوان خاصره طرف دیگر مفصل شده و موسوم به التصاق شرمگاهی (ارتفاق عانه) می‌گردد. زوایا: زاویه‌های مورد بحث عبارت است: از زاویهٔ قدامی فوقانی و زاویهٔ تحتانی خلفی و زاویهٔ خلفی فوقانی.
الف - زاویهٔ قدامی فوقانی: برجستگی کوچک صافی است موسوم بخار خاصرهٔ قدامی فوقانی که در زیر پوست محسوس است این برآمدگی برای اندازه گرفتن پا بکار می‌رود و محل اتصال دو ماهیچه به‌نام ماهیچه خیاطه و ماهیچه کشنده نیام پهن می‌باشد، همچنین رباطی موسوم به رباط فالب که قوس ران نیز نامیده می‌شود از خار قدامی فوقانی به پائین و داخل کشیده شده و نزدیک به التصاق شرمگاهی به برجستگی موسوم به خار شرمگاهی تمام می‌گردد. این رباط بواسطهٔ بافت‌های سلولی نازکی از پوست جداست و فرورفتگی قوسی‌شکلی ایجاد می‌کند که حد بین شکم و ران است و کشالهٔ ران نامیده می‌شود.
ب - زاویهٔ خلفی تحتانی: تودهٔ درشتی است موسوم به برجستگی تهیگاهی که ضخیم‌ترین قسمت استخوان است و پیوندگاه ماهیچه‌های خلفی ران است.
ج - زاویهٔ خلفی فوقانی یا خار خاصرهٔ خلفی فوقانی در انتهای خلفی ستیغ خاصره و در وسط فرورفتگی کوچک سدادی قرار دارد موسوم به فرورفتگی تحتانی کمر.
گری"آناتومی گری". تهران
مُچ پا یا قوزَک میان کف پا و ساق قرار دارد.لغتنامه دهخدا این مفصل به‌گونه‌ای در انسان توسعه یافته که دو وظیفه مهم را به خوبی انجام می‌دهد؛ یکی تحمل سنگینی وزن بدن و دیگری توان حرکت و پیشروی را ممکن می‌سازد. بیش از سی مفصل در بین بیست و شش استخوان موجود وجود دارد.
مچ پا از استخوان‌های درشت‌نی و نازک‌نی و قاپ ساخته شده و از نوع قرقره‌ای یا لولایی می‌باشد. مفصل مچ پا همان مفصلی است که بین سر انتهایی استخوان‌های درشت‌نی، نازک‌نی و استخوان قاپ تشکیل می‌شود. استخوان قاپ با دو استخوان مجاور خود یعنی پاشنه و ناوی مفصل می‌شود. در مچ پا هفت استخوان وجود دارد که به نام‌های پاشنه، قاپ، ناوسان، تاسی و میخی‌های یک و دو و سه موسومند. استخوان‌های مچ پا را تارسال و استخوان‌های کف پا را متاتارسال می‌نامند.
تعداد استخوان‌های قابل توجه و تعداد مفاصل زیاد موجود در ناحیه مچ پا دارای رباط‌های متعددی می‌باشد که در واقع نگه دارنده و استحاکم بخش این مفصل هستند.
مچ پا از سه مفصل تشکیل شده‌است که موجب حرکت به سمت بالا و پایین و دو طرف می‌شوند. مفاصل از نوع زُلاله‌ای (سینوویال) هستند که در انتها غضروف دارند و در محیط مایع زلاله‌ای حرکت می‌کنند. رباط‌ها نوارهای محکمی هستند که موجب اتصال استخوان‌ها به یکدیگر می‌شوند. ماهیچه‌ها و زردپی‌ها نیز به مفاصل کمک می‌کنند و نیروی کافی برای حرکت آنها را تأمین می‌نمایند.
رباط‌های ناحیه مچ پا بر اساس اتصالی که به استخوان‌های مچ دارند نام گذاری شده‌اند و عبارتند از:
رباط قاپ پاشنه‌ای جانبی، پاشنه‌ای تاسی، پشتی پاشنه‌ای تاسی، قاپ پاشنه‌ای بین استخوانی، قاپ پاشنه‌ای قدامی، پاشنه‌ای ناوسان روی پایی، قاپ ناوسان، داخلی پاشنه‌ای قاپی، خلفی پاشنه‌ای قاپی.
قوزک پا برآمدگی استخوان که در انتهای ساق پا و در قسمت مچ پا قرار دارد. در واقع دو بخش قوزک داخلی و قوزک خارجی وجود دارد.
خان‌نشین قراخِتایی، قره‌خِتایی یا قراختائیان یا قراختاییان (در بنمایه‌های چینی:西遼 "لیائوی باختری")پادشاهی‌ای وابسته به قوم ختای بود که میان سال‌های ۵۱۸ ه‍.ق (۱۱۲۴ م) تا ۶۱۵ ه‍.ق (۱۲۱۸ م) در آسیای میانه برپا بود.
این دودمان به دست یلو داشی که رهبر بازماندهٔ دودمان لیائو که از میهن خود در شمال و شمال شرقی چین به آسیای میانه گریخته بود بنیاد نهاده‌شد. نایمان‌ها به رهبری کوچلک خان در ۶۰۸ ه‍.ق (۱۲۱۱ م) فرمانروایی این امپراتوری را به دست گرفتند و سرانجام این پادشاهی به دست مغولها از میان رفت.
زبان متداول این کشور ختایی و چینی بود. پایتختشان بلاساغون بود که امروزه در قرقیزستان جای دارد و دین‌های رواج‌دار در آن کنفسیوس‌گرایی، آیین بودایی و اسلام بود.
علاءالدین تکش (۵۶۸–۵۹۸ ه‍.ق) با یاری قراختاییان بر خوارزم چیره‌شد. سلطان محمد خوارزمشاه پس از جنگ‌های بسیار در سدهٔ هفتم هجری فرارود را که در آن زمان زیر فرمان قراختاییان بود به زیر فرمان خود درآورد.
یلو داشی بنیادگذار این خان‌نشین ۱۰۰هزار ختایی را از منچوری و از راه مغولستان به آسیای میانه رساند. وی در ۵۲۹ ه‍.ق (۱۱۳۴ م) بلاساغون را که زیر فرمان قراخانی‌ها بود گرفت. به زودی قراختاییان بر کاشغر، ختن و بش‌بالغ چیره‌شدند. سپس خجند را گشودند و برسراسر دره فرغانه چیرگی خود را گستردند. در سال ۵۳۶ ه‍.ق (۱۱۴۱ م) بر فرارود دست‌یازیدند و سپس به خوارزم تاختند. امپراتوری ایشان با گذشت زمان و بر اثر شورش‌ها و نافرمانی‌ها رو به سراشیب نهاد. در ۶۰۵ ه‍.ق (۱۲۰۸ م) نایمان‌ها که از دست مغولان از خاستگاه خویش گریخته‌بودند به مرزهای قراختایی رسیدند و به گورخان پادشاه قراختایی پناهنده‌شد. گورخان ایشان را پذیرفت و دختر وی را به خان ایشان کوچلک خان به زنی داد.
در ۶۰۷ ه‍.ق سلطان محمد خوارزمشاه کوشید تا فرارود را از دست قراختاییان بیرون آورد ولی در جنگی که میان او سپاه گورخان درگرفت و با خیانت سران سپاه سلطان محمد شکست سختی خورد و با جامهٔ مبدل از میدان گریخت. در ۶۰۸ ه‍.ق (۱۲۱۱ م) کوچلک خان به گور خان خیانت کرد و این واپسین فرمانروای دودمان را به بند کشید و خود به جای او نشست. چون سلطان محمد خوارزمشاه در به دست آوردن قلمرو قراخانی به کوچلک خان یاری رسانده بود بر این پایه بخشی از سرزمین‌های زیر فرمان ایشان را به دست آورد. سرانجام در ۶۱۵ ه‍.ق (۱۲۱۸ م) کوچلک خان به دست مغول‌ها کشته‌شد و کار قراختاییان به پایان رسید.
هرتسل روزنبلوم همچنین مشهور به هرتسل وردی (۱۴ اوت ۱۹۰۳ - ۱ فوریه ۱۹۹۱)، روزنامه‌نگار، نویسنده و سیاست‌مدار اسرائیلی و از امضاکنندگان منشور استقلال اسرائیل بود.منشوری که استقلال اسرائیل را اعلام کرد، وزارت امور خارجه اسرائیل
وی در یک خانواده یهودی در شهر کاوناس، لیتوانی متولد شد. بخاطر یهودستیزی در لیتوانی، مجبور به مهاجرت به اتریش شد. تحصیلات خود را در دانشگاه وین در رشته اقتصاد و حقوق، تا درجه دکترا ادامه داد. در سال ۱۹۳۵ میلادی به قیمومیت بریتانیا بر فلسطین مهاجرت کرد.
وی یکی از امضاکنندگان منشور استقلال اسرائیل بود و نقش مهمی در تشکیل کشور اسرائیل داشت. در هنگامی که نوبت وی برای امضای منشور استقلال بود، داوید بن گوریون از وی خواست تا به جای استفاده از نام «روزنبلوم»، از نام عبری «وردی» به عنوان نام فامیل استفاده کند و وی نیز با این نام، منشور استقلال اسرائیل را امضا کرد. هرتسل روزنبلوم، بعدها نام فامیل خود را، رسماً به «وردی» عوض کرد.One day that shook the world Jerusalem Post, 30 April 1998
وی به مدت ۳۵ سال، در روزنامه یدیعوت اخرونوت، به روزنامه‌نگاری اشتغال داشت. در زمان سردبیری وی، یدیعوت اخرونوت به پرتیراژترین روزنامه عبریزبان چاپ اسرائیل مبدل شد.
هرتسل روزنبلوم در تاریخ ۱ فوریه ۱۹۹۱ در شهر تل‌آویو درگذشت.
دی‌کلرو دی‌فنیل تری‌کلرواتان یا ددت ، به عنوان معروفترین عامل شیمیایی دفع آفات همیشه مطرح بوده‌است. این ماده برای اولین بار در سال ۱۸۷۴ توسط یک دانشجوی آلمانی رشته شیمی به نام اتمر زیدلر (انگلیسی: Othmer Zeidler)، که آن را جهت پروژهٔ پایان‌نامهٔ دکترای خود انتخاب کرده بود، کشف شد. امّا تا سال ۱۹۳۹ خواص حشره کشی آن کشف نشد، تا اینکه دانشمندی به نام پل هرمان مولر (انگلیسی: Paul Hermann Müller) در سوییس متوجه اثرات ددت روی بندپایان شد و آن خواص را کشف کرد. این شیمی‌دان برای همین کشف در سال ۱۹۴۸ جایزه نوبل در فیزیولوژی و پزشکی را برای خود تصاحب کرد.
کشف ددت اتفاقاً با جنگ جهانی دوم همزمان شد. ارتش‌های مختلفی در جریان جنگ جهانی دوم (WWII) برای مبارزه با تیفوس که توسط شپش منتقل می‌شود، مجهز به این ماده شدند. ددت در پایان جنگ جهانی دوم، زمانی که خاصیت مؤثر آن در برابر پشه‌های ناقل انگل مالاریا به وسیله دانشمندان بریتانیایی، ایتالیایی و آمریکایی مشخص شد،به کار گرفته شد. در سال ۱۹۵۵ برنامه‌ای برای مبارزهٔ جهانی علیه مالاریا به اجرا گذاشته شد و میزان مرگ و میر از ۱۹۲ تن در یکصدهزار نفر به ۷ تن در همان شمار رسید.
اما کم کم آثار مخرب این سم در طبیعت آشکار شد. یکی از اولین نشانه‌های آن تأثیرات منفی بود که روی پرندگان گذاشت. این ماده قبل از آشکار شدن ایرادات آن، به دلیل هزینهٔ تولید بسیار پایین و اثرات خوبی که روی آفات می‌گذاشت مورد توجه واقع شده‌بود.
در ایران مصرف ددت رو به فزونی بود و کشاورزان و مراکز بهداشتی از آن استفادهٔ زیادی می‌کردند. سرانجام در سال ۱۹۶۲ «راشل کارسون» در قالب یک کتاب، مضرات مصرف بی‌رویهٔ سموم را گوشزد کرد. این کتاب را می‌توان نقطه عطفی در تاریخ مصرف سموم دانست و باعث شد که مصرف ددت به تدریج از سال ۱۹۷۰ در بسیاری از کشورها ممنوع شود. دلیل اثرات مخرب ددت این است که این ماده در آب انحلال پذیری ناچیزی دارد ولی در عوض در بافت چربی ذخیره می‌شود. کم حل شدن در آب باعث می‌شود میزان سمی که وارد بدن جاندار می‌شود، به وسیلهٔ آب دفع نگردد، به تدریج در بدن جمع شود و اثرات ناگوار خود را برجای گذارد. این سم در زنجیره غذایی منتقل می‌شود و بر حلقه‌های بعدی این زنجیره اثر می‌گذارد.
ددت روی سیستم عصبی جانداران تأثیر می‌گذارد و فعالیت‌های عادی عصبی را مختل می‌کند. این سم باعث تخلیهٔ پیاپی سیستم عصبی می‌شود. این اختلال در صورت ادامه پیدا کردن می‌تواند منجر به مرگ شود.
د فیرفیلد فور یک گروه موسیقی گاسپل آمریکایی است که از سال ۱۹۲۱ فعالیت‌اش را آغاز کرد.
اعضای اولیهٔ گروه برادران کریترز-Rufus و هَری- بودند. پدر آن‌ها پیشوای روحانی کلیسای باپتیست فیرفیلد در نشویل تنسی بود که فرزندانش را به فراگیری آواز گاسپل تشویق می‌کرد. پس از مدتی و با پیوستن جان بَتِل به آن‌دو، آن‌ها یک گروه سه نفره را تشکیل دادند.تاریخچهٔ فیرفیلد فور در وب‌گاه Allmusic
هَری خوانندهٔ باریتون بود، Rufus خوانندهٔ باس و جان بَتِل که صدای تنور داشت خواننده اصلی بود. پس از چند سال یک عضو جدید به نام لاتیمر گرین و به‌عنوان خواننده اصلی دوم به جمع آن‌ها اضافه شد که بعدها جای‌اش را به ساموئل مک‌کرری داد. ترکیب گروه در طول بیش از ۸ دهه فعالیت بارها دست‌خوش تغییر شده و در حال حاضر اعضای گروه از ترکیب اولیه متفاوت هستند.
اساس موسیقی فیرفیلد فور بر پایهٔ هم‌آوایی چهار صدایی آلتو، تنور، باریتون و باس استوار است و سبک آن‌ها ریشه در موسیقی آفریقایی دارد که در دوران برده‌داری و از طریق مهاجران به ایالات متحده راه یافت.
گروه در سال ۱۹۹۷ و با اجرای یک آهنگ در آلبوم "Blue Moon Swamp" جان فاگرتی (خوانندهٔ سی‌سی‌آر) مورد توجه عموم واقع شدند و پس از آن در چند اجرای زنده نیز با فاگرتی همراهی کرده‌اند.
آن‌ها در سال ۱۹۹۸ برندهٔ جایزهٔ گرمی «بهترین آلبوم سول گاسپل سنتی» شدند و در سال ۲۰۰۱ ساوندترک فیلم آه ای برادر، تو کجایی؟ که یکی از آهنگ‌های فیرفیلد فور به نام «درهٔ محزون» در آن استفاده شده بود، برندهٔ گرمی «بهترین آلبوم سال» شد.جایزه‌های گرمی فیرفیلد فور در وب‌گاه Allmusic آهنگ «درهٔ محزون» در سکانس قبر کندن فیلم استفاده شده و اعضای گروه در نقش کوتاه گورکن‌ها ظاهر می‌شوند و ترانه را اجرا می‌کنند.
شهرستان جیمسار (به اویغوری: جىمىسار ناھىيىسى)(به چینی: 吉木萨尔县، به پین‌یین: Jímùsà'ěr Xiàn) یک شهرستان در چین است که در ولایت خودمختار سانجی هوئی واقع شده‌است.
شهر جیمسار در مجاورت خرابه‌های شهر تاریخی بش‌بالیغ واقع شده است. این شهر که میان سده‌های دوم تا هفتم هجری در منابع شرقی از آن بسیار یاد شده‌است در سدهٔ دوازدهم میلادی بنیاد نهاده‌شد و یکی از پایتخت‌های خاقانات اویغور بوده .
از سدهٔ ۱۲ میلادی در منابع چینی از این شهر در جایگاه یک شاهزاده‌نشین یادشده و یکی از چهار پادگان چینیان در این شهر برپابوده‌است. چینیان در این زمان از این شهر به نام "کینمان" و "پی‌تینگ" یادکرده‌اند. در سنگ‌نبشته اورخون نیز از این شهر یادشده‌است. تبتی‌ها با جنگ‌های فراوان توانستند کنترل این شهر را به چنگ‌آرند. سپس اویغورها بر آن دست‌یازیدند. در ۳۷۲ هجری این شهر دارای پنجاه نیایشگاه بودایی و نیز نیایشگاه‌های مانوی بوده‌است. پیشهٔ مردمان این شهر در این زمان پرورش اسب، سبزیکاری و فلزکاری بوده‌است. در حدودالعالم نیز یادی از این شهر شده‌است. درآینده قراختاییان بر این شهر چیرگی یافتند.
در ۶۰۶ هجری فرمانروای اویغور خودداسته شهر را به مغولان تسلیم نمود و خود نیز با ایشان هم‌پیمان و همرزم شد. با تشکیل امپراتوری مغول اسلام به این شهر راه یافت. رخنهٔ اسلام به بش‌بالیغ فرمانورای اویغوری این منطقه را که دارای لقب ایدی قوت بود را نگران ساخت و او در رمضان ۶۵۶ در دستوری پنهانی فرمان کشتار مسلمانان را داد ولی توطئه‌اش فاش گشت و به دستور منکوقاآن دستگیر و کشته‌شد ولی با این همه دودمان او همچنان در بش‌بالیغ بر سر کار ماند.
از ۶۵۸ هجری به پس با تقسیم امپراتوری مغولان میان خان‌ها بش‌بالیغ با خودمختاری نیمبندی رسید. درآینده این شهر مرکز پیوند میان چین و آسیای مرکزی بود. در آینده این شهر به دولت جغتایی رسید و از سدهٔ هفتم هجری که بگذریم دیگر نامی از این شهر در تاریخ دیده نمی‌شود. می‌نماید با سرنگونی دولت ایدی قوت در این زمان شهر نیز از میان رفته‌باشد.
شهرستان ملکشاهی یکی از شهرستان‌های استان ایلام در غرب ایران است. مرکز این شهرستان شهر ارکواز می‌باشد. این شهرستان از جنوب به شهرستان دهلران از شمال و غرب به شهرستان مهران و از شرق به شهرستان بدره و شهرستان ایلام منتهی میشود. بیشتر مردم این شهرستان به کردی جنوبی، گویش کردی ایلامی، I. Kamandar Fattah, Les Dialectes kurdes méridionaux: étude linguistique et dialectologique. Louvain, Peeters, 2000, p. 30–31G. Windfuhr, The iranian Languages, Routledge, 2009, P. 587Rüdiger Schmitt: Die iranischen Sprachen in Gegenwart und Geschichte. Wiesbaden (Reichert) 2000, P.77,Kurdish languageKurdish language - Britannica Online Encyclopediaزبانها و گویش‌های ایران. منبع: کتاب تاریخ زبان فارسی نویسنده: دکتر پرویز ناتل خانلریغلامحسین کریمی دوستان، جایگاه فیلی و کلهری در دسته‌بندی گویشهای کردی: مجله دانشگاه کردستان، شماره ۴–۳ سال ۱۳۷۹ لهجه ملکشاهی سخن می‌گویند. عمده مردم این شهرستان از ایل ملکشاهی هستند. براساس سرشماری سال ۱۹۴۰ میلادی، بیش از ۷٬۵۰۰ خانوار که جمعیت آنان به بیش از پنجاه هزار تن می‌رسید در ایل ملکشاهی زندگی می‌نمودند.احمد احتسابیان، جغرافیای نظامی ایران، ص316. اکثر این مردم به دلیل نبود فرصت‌های شغلی مناسب به نقاط مختلف استان ایلام و استان‌های دیگر مهاجرت نموده‌اند. شغل مردم این شهرستان دامپروری و کشاورزی است و این شهرستان از نظر ورزشی، اجتماعی و اقتصادی در استان ایلام نقش تعیین‌کننده‌ای دارد. مردم شهرستان ملکشاهی از اوایل جنگ ایران و عراق تا پایان آن از مرزهای میهن دفاع نمودند، به همین مناسبت بنای یادمانی در گرامیداشت آخرین دفاع مردم شهرستان ملکشاهی در منطقه ترشابه برپا شده‌است.
زبان مردم ملکشاهی کردی از زیر شاخهٔ کردی جنوبی است. این زبان یکی از اصیل‌ترین زبان‌های کردی محسوب می‌شود. در بسیاری از واژه‌های رایج در این زبان می‌توان واژه‌های پهلوی اشکانی و پهلوی ساسانی را مشاهده نمود.
شهرستان ملکشاهی در دامنه کبیرکوه قرار گرفته‌است و در سه هزار سال قبل از میلاد به عنوان (ورهشی) در کتیبه‌های آشوری واقع در سر چشمه رودخانه گُل گُل در بخش گچی ذکر شده‌است.
همان‌طور که از نام ایل ملکشاهی بر می‌آید، این ایل نام خود را از امیر کُرد ملکشاه چمشگزک یا سلطان ملکشاه گرفته‌است. امیر کُرد ملکشاه چمشگزک جمع کثیری بر سر رایت خود جمع نموده سی و دو قلعه و شانزده ناحیه که بالفعل در تصرف حکام چمشگزک بود تسخیر نمود و عشیرت ایشان را به نام جد آن‌ها امیر ملکشاه ایل ملکشاهی خواندند.بدلیسی، شرفنامه تاریخ مفصل کردستان، تهران: انتشارات اساطیر، چاپ اول، 1377، ص163علیرضا اسدی، تاریخچه و پیشینهٔ سیاسی و اجتماعی ایل ملکشاهی. هفته نامه نجوا، سال چهاردهم، شماره ۵۰۲، یکشنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۳۹۳، ص 5.
زبان مردم ملکشاهی کردی ایلامی، لهجه ملکشاهی است. علیرضا اسدی در کتاب خود چنین می‌آورد: «از مقایسهٔ واژگان ایرانی میانه (پهلوی اشکانی و پهلوی ساسانی) با واژگان کردی ایلامی [لهجه ملکشاهی] به این نتیجه می‌توان رسید که بسیاری از واژگان پهلوی اشکانی و ساسانی با این واژگان کردی هم ریشه‌اند. این هم آوایی در بسیاری از افعال، مفاهیم سیاسی، دینی، اجتماعی، مشاغل، اسامی خاص، اسامی عام و حتی اصطلاحات عامیانه دیده می‌شود».فرهنگ تطبیقی گویش کردی ایلامی با زبان ایرانی میانه (پهلوی اشکانی و پهلوی ساسانی) به انضمام تاریخ استان ایلام قبل از اسلام علیرضا اسدی. ایلام:انتشارات جوهر حیات، ۱۳۹۰. ص ۱۰۶.
شهرستان ملکشاهی به دلیل اهمیت و جمعیت فراوان ایل ملکشاهی در سال ۱۳۱۰ خورشیدی تبدیل به بخشی از استان کرمانشاهان گردید.
این منطقه در سال ۱۳۸۵ به یک شهرستان از شهرستان‌های استان ایلام تبدیل شد اما پیش از آن به لحاظ تقسیمات کشوری بخش ملکشاهی خوانده می‌شد و از بخش‌های شهرستان مهران بود.
شهرها: ارکواز
شهرها: دلگشا، مهر
مردمان کرد نژاد شهرستان ملکشاهی عمدتا از ایل ملکشاهی هستند که اکنون در سی و نه روستا و سه شهر این شهرستان، از شهرستان‌های توابع استان ایلام سکونت دارند و براساس سرشماری سال ۱۹۴۰ میلادی، هفت هزار و پانصد خانوار که جمعیت آنان به بیش از پنجاه هزار نفر می‌رسید در این منطقه ساکن بودند. به‌طور کلی این عشیره در دو منطقه تمرکز یافته‌اند و بدین شرح است:
ملکشاهی چمزی: ۱- خمیس ۲- خرزینوند ۳- کلگه ۴- جمعه ۵- خداداد ۶- ملگه ۷- شکربگ ۸- حسین بگ ۹-روسگه (رستم بیگ) ۱۰- نقی (نظر بگ) ۱۱- شیه وردی (شاهوردی) ۱۲- گلان ۱۳- کله وند ۱۴- کینیانه ۱۵- خلیل وند ۱۶- کُناری وند ۱۷-حمانه و کول (علی نظر) ۱۸- سَرایلوند ۱۹- شهره میر (شیره میر) ۲۰- کل کل ۲۱- گراوندی ۲۲- کوگر ۲۳- سیه گه ۲۴- کاظم بگ ۲۵- قیطولی ۲۶- باباهای پیر محمد علیرضا اسدی، با ایلامیان در ایلام، ایلام: انتشارات جوهر حیات، ۱۳۹۶، ص ۵۰۲
نجم سلمان مهدی الفیلی. الفیلیون؛ تاریخ، قبائل وانساب، فلکلور، تراث قومی. اربیل: دار ئاراس للطباعة والنشر، 2009، ص 165جغرافیای نظامی ایران، پشتکوه. علی رزم آرا. تهران: بی نا، ۱۳۲۰. ص 22-23.رستم رفعتی. انساب شهری و عشایری استان ایلام. ایلام: انتشارات برگ آذین، ۱۳۸۶. ص ۳۳۵
ملکشاهی گچی: ۲۷- رسولوند ۲۸- باولگ ۲۹- کوکی ۳۰- خِیٓرشٓه ۳۱- دوقرصه ۳۲- قیطول و حلاج ۳۳- خلف ۳۴- قطره سیه ۳۵- سیرانهرستم رفعتی. انساب شهری و عشایری استان ایلام. ایلام: انتشارات برگ آذین، ۱۳۸۶. ص ۳۳۵.
اراضی این قسم از ایل ملکشاهی، دارای چشمه‌های آب بوده و قسمت اندکی از آن پوشیده از جنگل می‌باشد که متراکم‌ترین جنگل استان ایلام در منطقه بیوره با حیات وحش در خور توجه است و یکی از معدود مناطق کشور است که در آن پلنگ ایرانی وجود دارد. بخش مرکزی شامل چمزی و شوهان است. در این منطقه طایفه‌های: خمیس، نقی (نظربگ)، شکربگ، ملگه، خداداد، شیه وردی (شاهوردی)، کینیانه، حمانه و کول (علی نظر)، کلگه، کوگر، قیطول، باوه (باباهای پیرمحمد)، گلان، کاظم بگ، رستم بگ (روسگه)، حسین بگ، شهره میر، کل کل، سرایلوند، خرزینیوند، خلیلوند، کناریوند، گرواند، کلوند، سیه گه، کینیانه، جمعه می‌زیند و بزرگ ایل نیز شخصی از طایفه خمیس با لقب عالیجاه توشمال بوده‌است. در سال ۱۳۲۰ خورشیدی و پس از جنگ جهانی دوم حاج فرامرز اسدی سرپرست ایل ملکشاهی از طرف حکومت مرکزی به عنوان رئیس‌العشایر کل پشتکوه استان ایلام منصوب شد. در این زمان منطقه پشتکوه و استان ایلام که قسمتی از استان کرمانشاهان بود از امن‌ترین مناطق کشور محسوب می‌شد و حاج فرامرز اسدی در کل استان ایلام حکمیت داشته‌است.انساب شهری و عشایری استان ایلام. رستم رفعتی. ایلام: انتشارات برگ آذین، ۱۳۸۶. ص ۳۳۵ و ص ۳۴۳.
محدوده وسیعی از اراضی ایل ملکشاهی که در شهرستان مهران و ایلام و بدره و ۵۰ کیلومتر از کبیرکوه زیبا از رود گل گل تا چشمه پَهن با منابع زیر زمینی شامل ذخ۶ایر نفت و گاز که در کبیر کوه در زمان شاه پهلوی کشف گردیده و در منطقه گرمسیر نزدیک بخش صالح آباد که در سال ۸۶ توسط دولت اتریش و نروژ مطالعه شد متعلق به مردم گچی می‌باشد. همچنین معادن قیر، گچ، آهک، سیمان، بهترین شن و ماسه استان، آبهای معدنی گل گل و باولگ و سرچشمه‌های آب شرب مرکز استان در کبیر کوه گچی واقع شده‌است بخش گچی دارای ۷۱ اثر ثبت شده ملی متعلق به دوران پارینه سنگی (۱۰–۱۳ هزار سال پیش) تا دوره‌های بعد از اسلام می‌باشد. طایفه رَسولوند از ساکنان اولیه این منطقه بوده‌اند و به علت هم‌مرزی با بین‌النهرین در دوران‌های کهن در منطقه خوش آب و هوای نخجیر و نشاط میزبان بزرگان مناطق شرقی عراق بوده‌اند.
پس از انقلاب اسلامی طرحی از سوی دولت وقت برای تغییر نام شهرها در دستور کار قرار گرفت. براین اساس تمامی اسامی شهرهایی که نشانگر و یادبود نظام شاهنشاهی در ایران بود تغییر یافت. به عنوان نمونه شهرهای کرمانشاه به باختران، شاهپور به سلماس، شاه آباد غرب به اسلام‌آباد، بندر پهلوی به انزلی، رضائیه به ارومیه، شاهی به قائم شهر و شهسوار به تنکابن تبدیل شد. شهرستان ملکشاهی که در آن زمان بخش ملکشاهی نامیده می‌شد نیز شامل این طرح قرار می‌گرفت.ارواند آبراهیمیان. تاریخ ایران نوین. ترجمه شهریار خواجیان. تهران: نشر دات، ۱۳۹۰، ص۲۷۵. این طرح با مقاومت و مخالفت صد در صدی مردم ایل ملکشاهی روبرو شد و مردم این ایل نیز موسی اسدی و حسن ملکشاهی نمایندگان خود را به تهران روانه ساختند تا با زمامداران حکومت گفتگو کنند. موسی اسدی در دیداری که با آیت‌الله العظمی سید عبدالکریم موسوی اردبیلی از مراجع تقلید کنونی که در آن زمان عضو شورای انقلاب و بعد مجلس خبرگان رهبری بود، داشت بر مخالفت مردم ملکشاهی با تغییر نام ایل و شهرشان تأکید نمود و با گفتن اینکه نام ملکشاهی از دیر باز تاکنون ریشه در خاک و خون مردم ملکشاهی دارد و ربطی با تغییر نام شهرهایی که رضا شاه در سال ۱۳۱۴ هجری شمسی انجام داده‌است ندارد و این تغییر نام سبب شورش گسترده‌ای از طرف ایل ملکشاهی خواهد شد مخالفت خود را ابراز داشت. بعد از این اتفاقات به مدت سه ماه و پنج روز حسن خان ملکشاهی نماینده استان ایلام در مجلس شورای ملی به خاطر این عمل محبوس شد؛ یعنی از ساعت (۲ بعد ازظهر ۱۱/۴/۱۳۶۰ تا ساعت ۷ بعد از ظهر روز ۱۱/۷/۱۳۶۰) که بعد از محاکمه حکم به تبرئه او داده شد.رستم رفعتی. سلسله انساب شهری و عشایری استان ایلام. ایلام: انتشارات برگ آذین، ۱۳۸۶. صص 50-51.مرتضی اکبری. دانشنامه ایلام. جلد چهارم. مشهد: انتشارات شاملو، ۱۳۹۰. ص 427. این مخالفت گسترده ایل ملکشاهی سرانجام منجر به خودداری حکومت وقت از تغییر نام ملکشاهی شد. براین اساس ملکشاهی از جمله شهرستان‌هایی است که پس از انقلاب اسلامی دچار تغییر نام نشد.
این زمین‌ها به مساحت ۳۶۰۰۰ هکتار ملک آبا و اجدادی حاج فرامرز اسدی بوده‌است که طی فرمانی از طرف فتحعلی شاه قاجار و با دستخطی از سوی شاهزاده محمدعلی میرزا دولتشاه فرزند ارشد شاه (این فرمان در میان بزرگان ایل ملکشاهی به فتح نامه معروف است)،قیام ایلام در عصر رضا شاه. عباس محمدزاده. ایلام: انتشارات زانا، ۱۳۸۹. چاپ دوم. ص ۲۸ به تاریخ ماه ذوالحجه سال ۱۲۳۶ هجری قمری مطابق سال ۱۱۹۹ خورشیدی به پاس رشادت ایل ملکشاهی در نبرد با متجاوزان عثمانی و تسخیر سلیمانیه، زور، موصل و کرکوک و سامرا و محاصره نمودن بغداد از شهرهای امپراتوری عثمانی به پهلوان موسی خمیس جد بزرگ حاج فرامرز اسدی و ایل ملکشاهی داده شده بود. گفتنی است بزرگان ایل ملکشاهی گوش راست تمامی اسیران سپاه عثمانی را بریدند و در کف دست راستشان نهادند و به پایتخت روانه ساختند.تاریخ روضه الصفای ناصری، هدایت، رضا قلی خان. جلد ۹، تهران: انتشارات اساطیر، ۱۳۸۰. ص۷۷۸۰.ایران در دوره سلطنت قاجار. علی اصغر شمیم. تهران: انتشارات مدبر، ۱۳۷۵. صص۱۱۸–۱۱۹.ایلام و تمدن دیرینهٔ آن. ایرج افشار سیستانی. تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۸۰. ص۱۰۰. در این نبرد چهار هزار سپاهی از ایل ملکشاهی چمزی که شامل صد سوار مشهور از ایل ملکشاهی چمزی و صد مبارز چماق به دست از ایل ملکشاهی چمزی (که بعدها به پاس رشادتشان و استفاده از چماق و گرز در این نبرد به طوایف گرزدین وند مشهور شدند، که عبارتند از: طوایف خمیس، کاظم بگ، نقی، حسین بگ، رستم بگ، ملگه، شکربگ، خداداد و شیه وردی) و سه هزار و هشتصد پیاده‌نظام، به سرداری پهلوان موسی خمیس در رأس سپاه ایران قرار گرفتند. نقش برجسته‌هایی از این دلاور مردان در باغ نظر شیراز و موزه پارس موجود است.رستم رفعتی. انساب شهری و عشایری استان ایلام. ایلام: انتشارات برگ آذین، ۱۳۸۶. ص ۲۹. حاج فرامرز اسدی پس از کودتای سال ۱۳۳۲ خورشیدی این زمین‌ها را طبق سند شماره ۵۶۶ و به تاریخ ۱۳ خردادماه ۱۳۳۵ در اداره ثبت اسناد استان کرمانشاهان به نام خود ثبت نموده بود. اما پس از انقلاب این زمین‌ها بدون هیچ دلیل قانونی توسط اداره منابع طبیعی استان ایلام مصادره گردید و به اشخاص دیگری تحویل داده شد.
بر روی تپه‌ای مشرف بر شهر ارکواز، آثار و بقایای ساختمان‌های زیادی دیده می‌شود که از سنگ و گچ پخته ساخته شده‌اند، اما آثار آن، طوری محو شده که نمی‌توان سبک معماری را تشخیص داد.
وجه تسمیه این اثر تاریخی بدین منظور است که سنگ چین‌هایی موجود است که در میان این سنگ چین‌ها، سنگ بزرگی وجود دارد که شیارها و خطوطی مثل پنجه انسان دارد؛ لذا مردم این منطقه معتقدند که علی (ع) با کافران جنگیده آن‌ها سنگ به طرف او پرتاب کرده‌اند، که علی با دست خود آن‌ها را دفع کرده‌است و اثر پنجه مولا علی (ع) بر روی آن‌ها نقش بسته‌است. البته این اعتقاد امروزه کمرنگ شده‌است و فقط در میان قشر کوچ رو و بی سواد موجود است.
در تپه پنجه علی سکه‌های هخامنشی یافت شده‌است ولی معلوم نشده‌است که متعلق به کدام پادشاه هخامنشی است؛ لذا با توجه به این سکه‌ها احتمالاً این بنا متعلق به دوره هخامنشیان باشد.مرتضی اکبری. تاریخ استان ایلام از آغاز تا سقوط قاجاریه. قم: انتشارات فقه، ۱۳۸۶. صص 658-659.
مشرف بر دره‌ای صعب العبور در سینه کوه پَشمین یک چهار اتاقی وجود دارد که به آن کوشک قینفر می‌گویند. چون آثار آن هنوز موجود است، به خوبی نمایانگر یک آتشکده از دوره ساسانیان است.
در سی کیلومتری شهر ارکواز مسیر فرعی از جاده شهر ارکواز به گنبد پیر محمد و در دره حاصلخیز و پرآب گز، آرامگاه سید محمد ابو چماقین ملقب به پیر کُتَک قرار دارد که زیارتگاه مردم ایل ملکشاهی است. وجود چشمهٔ آب شیرین و رودخانه‌ای بسیار زیبا در قسمت شمالی آرامگاه بر زیبایی این مکان افزوده‌است.مرتضی اکبری. تاریخ استان ایلام از آغاز تا سقوط قاجاریه. قم: انتشارات فقه، ۱۳۸۶. صص 709-710.
یکی دیگر از آثار باستانی شهرستان ملکشاهی، کتیبه گل گل ملکشاهی می‌باشد که درهٔ گل گل ملکشاهی بر روی صخره‌ای قرار دارد. این کتیبه به جا مانده از فتو حات آشوریان در این منطقه می‌باشد. به علت عوامل تخریبی مانند: ریزش‌های جوی و عوامل انسانی، چند سطر از ان از بین رفته‌است و هنوز مشخص نشده‌است که این کتیبه متعلق به سناخریب یا آشوربانی پال است؛ زیرا هر حمله‌ای که مستبدین بین‌النهرین و به خصوص آشور علیه تمدن ایلام طرح می‌کردند لزوماً از مسیر ورهشی (استان ایلام کنونی) می‌گذشت.علیرضا اسدی، فرهنگ تطبیقی گویش کردی ایلامی با زبان ایرانی میانه (پهلوی اشکانی و پهلوی ساسانی) به انضمام تاریخ و زبان استان ایلام قبل از اسلام. ایلام: انتشارات جوهر حیات، 1390، ص42.
نقش برجسته گل گل ملکشاهی مربوط به تمدن باستانی آشور است و در ایلام، کنار رودخانه گل گل واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۱۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
پهلوان موسی خمیس
حاج فرامرز اسدی
چراغ التیزا به گونه‌ای از چراغ عقبی خودرو اطلاق می‌شود که دارای یک یا چند قسمت لامپ داخلی است که با یک پوشش شفاف یا سایه‌دار اکریلیک پوشانیده شده‌است. بعضی از چراغ‌های التیزا از نور ال‌ئی‌دی استفاده می‌کنند.
به این گونه چراغ‌ها "چراغ لکسوسی" و در ایران و در اصطلاح بازار لوازم یدکی (و جوانان) "چراغ سکسی" نیز می‌گویند.
این سبک چراغ برای اولین بار در اولین نسل لکسوس آی‌اس، که در بازار داخلی ژاپن با برند تویوتا التیزا بفروش می‌رسید، بکار رفت.
قبل از تولید و عرضهٔ تویوتا التیزا، در قسمت عقب نسل چهارم (مارک ۴) تویوتا سوپرا (که احتمالاً از فراری الهام گرفته شده) نیز از این نوع چراغ‌ها بچشم می‌خورد، اما چون قاب دوری چراغ بکار رفته در سوپرا تیره‌است، چراغ التیزا به شهرت رسید.
انواع افتر مارکت این چراغ‌ها معمولاً با کیفیت پایین‌تر و قیمت بالاتر نسبت به مدل اصلی در چین، تایوان و ترکیه تولید می‌شوند.
اولین بار در ایران انواع پس از فروش این نوع چراغ برای پژو ۲۰۶ و سپس پژو ۴۰۵ و پژو پارس به بازار ارائه شد. اولین خودرویی که به طور رسمی با این نوع چراغ به بازار ایران راه یافت، مزدا ۳ است. برخلاف تصور عامه، چراغ عقب اصلی هیوندای سانتافه نسل ۲ (سی‌اِم) چراغ سکسی (التیزایی) محسوب نمی‌شود، زیرا قسمت حاشیهٔ آن شفاف نیست. لکسوس آرایکس نمونهٔ یک شاسی-بلند با چراغ التیزایی است.
بهشت گمشده منطقه‌ای خوش آب و هوا و سرسبز در بخش کامفیروز از توابع شهرستان مرودشت است. نام اصلی این مکان تنگ بستانک بوده‌است که اکنون به بهشت گمشده مشهور شده‌است.
منطقه حفاظت شده تنگ بستانک با مساحت ۱۵۳۲۴ هکتار در شمال غربی استان فارس و در فاصله ۱۲۰ کیلومتری شهر شیراز و در فاصله ۱۰۰ کیلومتری شهر مرودشت در بخش کامفیروز واقع گردیده‌است. میانگین ارتفاعی آن بین ۱۷۰۰–۳۷۰۰ متر است.
تنگ بستانک منطقه‌ای است عمدتاً کوهستانی با پوششی جنگلی اقلیم منطقه ایرانی تورانی بوده و دارای تابستان‌هایی خشک و زمستان‌هایی سرد؛ با ریزش برف و یخبندان است. میانگین درجه حرارت بین ۱۴–۱۶ درجه و متوسط بارندگی ۴۷۹٫۴۲ میلی‌متر است. مسیر دسترسی به تنگ بستانک کامفیروز است و دریاچه سد درودزن و جنگل‌های انبوه بلوط نیز در این مسیر هستند. از ورودی تنگه کوچه باغی نسبتاً وسیع در پیچ و تاب رودخانه‌ای زیبا تا محل آبشار تنگ بستانک ادامه می‌یابد و اینجاست که انبوهی از جنگل چنار در تنگه‌ای نه چندان باریک به همراه پیچ و تاب رسوباتی از جنس آهک یکی از شگفت‌انگیزترین چهره‌های طبیعت را به نمایش می‌گذارد. امتداد این مسیر پیاده‌رو از بستر رودخانه تا روستایی بکر در نقطه ای دور از ذهن زیبایی و جذابیت این منطقه را تکمیل می‌کند.
تنگ بستانک درگذشته بیشتر شهرت محلی داشت و منطقه ییلاقی بخش‌های کامفیروز و بیضا محسوب می‌گردید. در گذشته مهم‌ترین سودمندی آن برای روستاه‌های پایین دست استفاده از منابع آب برای مصرف شرب، کشاورزی و گردشگری موردی جوامع محلی بوده‌است و تا اواخر دهه ۵۰ برای شهرنشینان نامی ناآشنا بوده و کمتر مورد استفاده گردشگری فشرده قرار گرفته‌است، اما از اوایل دهه ۶۰ این منطقه به‌تدریج توسط گروه‌های کوهنوردی و گردشگران طبیعت معرفی گردید و به لحاظ زیبایی‌های خیره‌کننده و چشم‌انداز طبیعی منحصربه‌فرد، توسط بازدیدکنندگان علاقه‌مند، بهشت گمشده نام‌گذاری گردید. در حال حاضر در حدود ۶ ماه از سال در فصول بهار و تابستان منطقه مورد استفاده بازدیدکنندگان قرار می‌گیرد و در چهار ماه اردیبهشت، خرداد، تیر، مرداد بیشترین بازدیدکنندگان به منطقه مراجعه می‌کنند.
موقعیت جغرافیایی تنگ بستانک در مجموعه شبکه گردشگری محور شمال و شمال غرب و امکان ارتباط جاده‌ای آن با یادمان‌های تاریخی تخت جمشید، نقش رستم و پاسارگاد از یک طرف و چشم‌اندازهای طبیعی آبشار مارگون و تنگ براق از طرف دیگر اهمیت ویژه‌ای را برای این مجموعه از بعد توسعه اکوتوریسم ایجاد می‌کند. اداره کل حفاظت محیط زیست فارس و سازمان ایرانگردی جهانگردی استان فارس ساماندهی زون گردشگری، تنگ بستانک را در دست اجرا دارند. هدف از اجرای این طرح فراهم آوردن امکانات گردشگری و کاهش تدریجی تهدیدهای ناشی از استفاده بی‌رویهٔ گردشگری از منطقه است. از سال ۱۳۷۸ تاکنون با مصوبهٔ شورای عالی حفاظت محیط زیست به عنوان منطقه حفاظت شده جنگلی تنگ بستانک یا بهشت گمشده شناخته می‌شود. (اداره حفاظت محیط زیست استان فارس) در سفر استانی هیئت دولت به استان فارس به عنوان منطقه نمونه بهشت گمشده تصویب و مطالعات امکان‌سنجی منطقه در سال ۱۳۸۸ به پایان رسید. منطقه مورد مطالعه در طرح جامع شهرستان به عنوان، پهنهٔ طبیعی گردشگری انتخاب شده‌است. در این طرح به پروژهٔ بسترسازی، تجهیز جاذبه‌های گردشگری طبیعی، ایجاد بستر وتوسعهٔ استفادهٔ ورزشی- تفریحی از جاذبه‌ها، احداث و تجهیز مراکز گردشگری طبیعی اشاره شده‌است.الله یاری کامفیروزی، ارزیابی ظرفیتهای گردشگری مناطق نمونه بهشت گمشده و سد درودزن، ۱۳۹۱
مجموعه تفریحی ورزشی پولادکف دومین پیست اسکی بزرگ و بین‌المللی ایران است که در شهرستان سپیدان (۸۵ کیلومتری شمال‌غرب شیراز) و ۱۵ کیلومتری شهر اردکان مرکز شهرستان سپیدان واقع شده و استفاده تفریحی ورزشی دارد؛ همچنین این پیست به صورت چهار فصل دایر است.
مجموعه پیست اسکی پولادکف در ارتفاع ۲۸۵۰ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
قله مجموعه در ارتفاع ۳۴۰۰ متری از سطح دریا واقع شده و توسط تله‌کابین و تلسکی می‌توان به قله آن رسید.
این پیست دارای هوای خنک کوهستانی در فصل تابستان و بارش برف سنگین از نیمه‌های پاییز تا اوایل بهار می‌باشد.
از امکانات این مجموعه می‌توان به تله‌کابین، تلسکی، رستوران، فست فود، کافی شاپ، مهمان‌سرا، هتل، موتورهای برفی، ماشین‌های کوهستان، چرخ‌های هوشمند، قایق‌های پدالو، اسب سواری، دوچرخه سواری، لوازم اسکی و آموزشگاه اسکی نام برد.
آبشار مارگون مجموعه‌ای از آبشارها در ایران است که در اردکان، سپیدان در ایران واقع شده‌است.
این آبشار در حقیقت سرچشمه رودخانه است و در بالای کوه هیچ رودخانه‌ای نیست، بلکه از بدنه دیواره صخره‌ای کوه، بیش از چند هزار چشمه وجود دارد که آب از آن‌ها به بیرون ریخته می‌شود. مسیر دسترسی به آبشار تا نزدیکی آبشار ماشین رو بوده و در ادامه مسیری آسان برای پیاده‌روی است. مسیر منتهی به آبشار که از مجاورت روستاهای اطراف می‌گذرد، در فصل زمستان برف گیر بوده و گاهی راه‌های ارتباطی کاملاً قطع می‌شود. رسیدن به این آبشار از استان فارس، شهرستان سپیدان، منطقه مارگون یا از یاسوج، کاکان، منطقه مارگون میسر است.
آبشار مارگون به دلیل بن‌بست بودن و واقع شدن در دره پرشیب، دارای فضای کمی برای نشستن و پارک خودروست که در هنگام ازدیاد گردشگران به ویژه در روزهای تعطیل فصل تابستان، مشکلات ترافیکی زیادی برای گردشگران و روستاییان پدید می‌آید.
شهر شمشک دربندسر یکی از شهرهای بخش رودبارقصران شهرستان شمیرانات استان تهران است. وزیران عضو کمیسیون سیاسی و دفاعی دولت بنا به پیشنهاد وزارت کشور و به استناد ماده (۱۳) قانون تعاریف و ضوابط تقسیمات کشوری -مصوب ۱۳۶۲ - در آبان ماه سال ۱۳۹۱ تصویب کردند: روستاها، مزارع و مکان‌های سفیدستان، شمشک بالا، شمشک پایین، دربندسر، درود و جیرود از توابع دهستان رودبار قصران بخش رودبار قصران شهرستان شمیرانات با یکدیگر ادغام و از این پس به عنوان شهر شمشک شناخته می‌شود.
پیست اسکی شمشک و پیست اسکی دربندسر در این شهر قرار دارند. پیست اسکی بین‌المللی دیزین نیز در نزدیکی شهر شمشک دربندسر در منطقهٔ دیزین شهرستان کرج قرار دارد.
مردم شمشک دربندسر به گویش قصرانی زبان مازندرانی صحبت می کنند.حسین کریمان در جلد دوم کتاب "قصران کوهسران" آورده‌است: منطقه قصران باستانی شامل مناطق لاوشان، فشم، دربندسر، گاجره و روستاهای کوهپایه‌ای توچال تا مناطق غربی رودخانه جاجرود. زبان عمومی مردم قصران لهجه‌ای از زبان باستانی پهلوی است که زبان طبری یا مازندرانی، که از ریشهٔ زبانهای دیرین ایرانی است، و عربی و اندکی ترکی، بدان درآمیخته و از زبان دری نیز در قرون اسلامی تأثیر یافته‌است، و هر چه از ری به مازندران نزدیک تر شوند بر میزان لهجهٔ مازندرانی به همان نسبت افزوده می‌شود، چنان‌که در لهجهٔ میگون و شهرستانک و لالان و زایگان و روته و گرمابدر و شمشک و دربندسر زبان و لهجهٔ مازندرانی غلبه دارد.
در ابتدا مهندسین آلمانی و سوئیسی که برای احداث معادن به ایران آمده بودند با مشاهده کوه‌های پر برف ایران به اسکی در ایران پرداختند.
در سال ۱۳۱۰ آلمانی‌ها و سوئیسی‌ها برای اسکی به منطقه حاجی‌آباد رفتند که در همان سال بهمن در حاجی‌آباد باعث مرگ ۳ آلمانی شد و رضا شاه بعد از این اتفاق اسکی در ان منطقه را ممنوع کرد.
و بعد از ان مهندسین آلمانی در شمشک آغازگر ورزشی بودند که تا امروز هزاران نفر را به سوی خود جذب کرده‌است.
اولین محل اسکی تپه‌های تلو بود و بعد از آن منطقه حاجی‌آباد پشت خط الراس قله توچال بطرف اوشان محل اسکی شد؛ و بعد از آن شمشک محلی بود که اسکی به صورت حرفه‌ای تر در آنجا انجام می‌شد اولین دستگاه بالابر در ۲۹ دیماه در سال ۱۳۲۹ در پیست اسکی تلو نصب شد و پس از ۳ سال به علت کم برفی منطقه تلو دستگاه بالابر به منطقه آبعلی منتقل شد. در سال ۱۳۳۱ خلیل عباسی و حسین آهنگران یک دستگاه تله اسکی به طول ۳۷۰ متر که با موتور جیپ کار می‌کرد برای پیست آبعلی ساختند. در سال ۱۳۳۶ محمود بیگلو یک دستگاه تله اسکی چکشی ساخت و در پیست مبتدی آبعلی موسوم به خرس سفید نصب شد. در پیست شمشک که فعالیت اسکی از سال۱۳۲۷ شروع شده بود نخستین تله اسکی در سال ۱۳۳۷ به طول ۲۵۰ متر که به صورت ۳ پایه‌ای بود نصب شد.
نخستین تله سیژ در سال۱۳۴۲ توسط گالتون کاتیار (اولین مربی اتریشی ایران) از شرکت Poma خریداری شد و در شمشک نصب شد که طول آن ۵۰۰ متر می‌رسید.
پیست اسکی دیزین در سال ۱۳۴۴ شروع به ساخت شد و در سال ۱۳۴۸ تله کابین اول (هتل به شاله وسط) احداث شد و بعد از آن تله اسکی شاله و تله سیژ شاله تا قله شروع به کار کرد و به مرور زمان تله کابین قله و تله‌های پیست‌های دره و گوزنی شروع به کار کرد. بعد از چندین سال تله سیژ دره تبدیل به تله کابین شد. (شکل دیزین قبل از ساخت تله کابین۱۹۷۰)
پیست اسکی توچال در سال ۱۳۵۳ آغاز به کار کرد که خط تله کابین اسکی بازان را تا ایستگاه ۵ به ارتفاع ۲۷۰۰ متر و ایستگاه ۷ به ارتفاع ۳۸۵۰ متر انتقال می‌داد.
رسوبات زغال‌دار ایران با نام گروه زغال‌دار شمشک و نای بند (سازندهای شمشک و نای بند) از دیدگاه زمانی از تریاس بالایی آغاز و تا ژوراسیک میانی ادامه دارد. محدودهٔ گسترش این رسوبات، شمال و مرکز و غرب ایران را دربر می‌گیرد.
حوضه‌های زغالی ایران در دو بخش بزرگ زمین‌شناسی ایران یعنی البرز و ایران مرکزی گسترش دارند. این حوضه‌های زغالی، اغلب در محیط‌های زمین ساختیِ فعال و عموماً ناودیسی تشکیل شده‌اند. سنگ‌های دربرگیرندهٔ زغال سنگ‌های این حوضه‌ها، کنگلومرا، ماسه سنگ، شیل، سیلت و ماسه سنگ آهکی است. زغال سنگ‌های البرز عموماً در سازند شمشک و زغال سنگ‌های ایران مرکزی عموماً در سازند نای بند با سن تریاس فوقانی تا ژوراسیک زیرین تشکیل شده‌اند. رسوبات زغال‌دار حوضهٔ البرز، اغلب از نوع تخریبی هستند و رسوبات حوضه ایران مرکزی بیشتر تحت تأثیر رسوبات دریایی قرار گرفته‌اند. ویژگیِ عمومی زغال سنگ‌های این حوضه‌ها آن است که این زغال سنگ‌ها اغلب از نوع گازدار، گازدار چرب تا چرب هستند. این زغال سنگ‌ها از نظر تجاری اغلب از نوع کُک شو و کمتر از نوعِ حرارتی هستند.
براساس سوابق موجود با تأسیس وزارت صناعت و فلاحت در سال ۱۳۰۹ و آغاز احداث کارخانجات قندسازی و سیمان و ذوب فلزات، موضوع اکتشاف و گشایش معادن زغال‌سنگ برای تأمین مواد اولیه و انرژی این صنایع مطرح و فعالیت‌های معدنی برای تولید زغال‌سنگ در سال ۱۳۱۳ با گشایش معادن زغال‌سنگ شمشک و گاجره و لالون و الیکا در دامنهٔ جنوبی البرز و معادن چشمه گل در استان خراسان و هجدک در کرمان آغاز و در سال ۱۳۱۶ همزمان با عقد قرارداد کارخانه ذوب آهن کرج با کنسرسیوم دماگ/کروپ آلمان، اکتشافات جدید به منظور تأمین ۲۵۰ هزار تن زغال‌سنگ مورد نیاز این پروژه آغاز گردیده‌است. به علت وقوع جنگ جهانی دوم این فعالیت‌ها به نتیجه نرسید لذا تولید زغال سنگ در کشور در سال ۱۳۱۶، فقط در حدود سالیانه ۱۳۳ هزار تن انجام شد.
تحقیق و اکتشاف سیستماتیک بر روی منابع زغال‌سنگ ایران از سال ۱۳۴۵ و به منظور تأمین نیاز کارخانه ذوب آهن اصفهان و پیش‌بینی تهیه زغال سنگ برای فازهای بعدی توسعهٔ این کارخانه آغاز شد. وسعت نواحی زغال خیز ایران حدود یکصد هزار کیلومتر مربع است. میزان ذخایر زغال‌سنگ این نواحی در ۶۵۰ میلیون تن ذخیرهٔ قطعی و ۱۲۰۰ میلیون تن ذخیرهٔ احتمالی زغال سنگ کک شو و حدود ۳۰۰۰ میلیون تن ذخیرهٔ احتمالی زغال سنگ حرارتی برآورد شده‌است.
معادن زغال سنگ شمشک سبب اشتغال ساکنین شمشک و محله‌های مجاور نظیر میگون، جیرود در این معادن گردید.
این قانون که مشتمل بر یک ماده است در جلسه بیستم مرداد ماه ۱۳۰۷ شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
ماده واحده - برای استخراج معادن زغال سنگ شمشک و ساختن راه شمشک به تهران برای حمل زغال و همچنین برای مخارج و حقوق اداره کل معادن وزارت مالیه مجاز است تا مبلغ دویست هزار تومان از محل عایدات انحصار قند و شکر به وزارت فواید عامه کارسازی دارد.
تبصره - وزارت مالیه مکلف است بودجه اداره معادن وزارت فواید عامه را که از محل مذکور فوق می‌پردازد از محل صرفه جویی بودجه کل وزارت فواید عامه در سال ۱۳۰۷ تأمین نماید.
یکی از معادن دولتی در شمشک در سال ۱۳۳۹ بعلت انتشار گاز منفجر گشت و تعداد ۲۱ تن از کارکنان معدن در این انفجار جان خود را از دست دادند. بسیاری از مردم منطقه از این اتفاق به‌عنوان تلخ‌ترین حادثه صد سال گذشته شمشک یاد می‌کنند.
مهندس عبدالمجید وکیل که دوران کاراموزی خود را در معدن شمشک می‌گذراند در گزارش‌های خود بارها از احتمال انفجار معدن بعلت کشیدن سیگار توسط کارگران در قسمت‌های گازدار هشدار داده بود. مهندس نصراله محمودی استاد کاراموزی ایشان بارها این گزارش‌ها را به مقامات مسئول داده بودند و حتی کپی این گزارش‌ها به رئیس معدن هم رسیده بود.https://www.magiran.com/article/2030097
در حال حاضر تنها از دو معدن بزرگ در کشور فسفات استخراج می‌شود یکی معدن فسفات اسفوردی در ۳۵ کیلومتری شمال‌شرقی شهرستان بافق و دیگری جیرود در ۴۵ کیلومتری شمال‌شرق پایتخت.
فسفات آسفوردی با منشأی آذرین به دلیل بالا بودن عیار و روباز بودن معدن (هزینه استخراج کم) و قیمت تمام شده ۳۰ دلار به ازای هر تن، اقتصادی برآورد شده و طرح فسفات آسفوردی جهت احداث کارخانه تغلیظ در سال ۱۳۶۸ تشکیل شد.
در سال‌های بین ۱۳۰۰ تا ۱۳۱۰ شمسی اداره طرق و شوارع اقدام به احداث راه ماشین رو بین تهران و شمشک نمود. جاده اصلی که از زردبند شروع و تا دیزین ادامه دارد، در زمان پهلوی اول با نقشه دکتر حسابی و صرفاً جهت بهره‌برداری از زغال‌سنگ شمشک تعمیر و تعریض و ساخته شد. این جاده با ابزارهای ساده از جمله بیل و کلنگ و دیلم و پتک و با دست و بازوی مردانی که برخی از آنان در همین جاده کشته شدند و با همت رضاشاه دیواره‌های صخره‌ای تنگه میگون شکافته و مورد بهره‌برداری قرار گرفت. راه شوسه و باریک بود و به علت سفتی و کوهستانی بودن منطقه در ۳ سال طول کشید. این راه از جاده آبعلی از نزدیکی سرخه‌حصار آغاز گردید و در آنجا از راه گردنه هزار دره به لشکرک و سپس به شمشک ادامه یافت. از آن به بعد شاخه‌های فرعی متعدّد از این راه به سوی دیگر نقاط کشیده شده‌است. در ادامه این جاده به دیزین و گچسر می‌رسد. امروزه این جاده به عنوان یکی از مسیرهای توریستی منتهی به تهران شناخته میشود.http://www.hessaby.com/moasesat.html
جاده تهران به شمشک دربندسر به عنوان اولین راهسازی مدرن و علمی ایران توسط پرفسور حسابی مطرح است«سید محمود حسابی». علوم و فنون (تهران)، ش. ۶۵ (شهریور ۱۳۸۲): ۵۹. بازبینی‌شده در ۷ اردیبهشت ۱۳۹۲.
از شش محور ذیل می‌توان از تهران وارد شمشک و بالعکس شد.
۱ – شمشک دربندسر - میگون – فشم – اوشان - رودک – لشگرک – استخر – تهران پارس
۲ – - شمشک دربندسر - میگون – فشم – اوشان - رودک – لشگرک – گردنه هزار دره – تلو – آزمایش – سه راهی تهران پارس
۳ – شمشک دربندسر - میگون – فشم – اوشان – رودک – لشگرک – لواسان کوچک – لواسان بزرگ – سد لتیان – جاجرود – سه راهی تهران پارس
۴ – شمشک دربندسر - میگون – فشم – اوشان - رودک – لشگرک – گردنه قوچک – خاک سفید – تهران پارس
۵ – شمشک دربندسر - میگون – فشم – اوشان - رودک – لشگرک – گردنه قوچک – مینی سیتی – نیاوران - تجریش
۶ – شمشک دربندسر - میگون – فشم – امامه – راحت آباد – لواسان کوچک – لشگرک – تهران
راه اصلی شمشک دربندسر از زردبند شروع و با چند فرعی به روستاهای رودبار قصران وارد می‌شود..
۳ – با یک فرعی شرقی وارد روستای کلیگان می‌شود.
۴ – با یک فرعی غربی وارد روستای حاجی‌آباد می‌شود.
۵ – با یک فرعی شرقی وارد روستاهای امامه بالا و پایین و راحت آباد می‌شود.
۶ – با یک فرعی غربی به اوشان وصل و از آنجا به روستاهای ایگل – باغگل - آهار و شکراب می‌شود.
۷ – با یک فرعی شرقی از فشم به روستاهای روته - آبنیک - لالان – زایگان و گرمابدر می‌شود.
۸– در ادامه وارد محله جیرود، شهر شمشک دربندسر شده و از آنجا به سمت دیزین، گاجره، ولایت رود به گچسر رسیده و به جاده کرج – چالوس وصل می‌شود. البته از دیزین تا گچسر در زمستان‌ها به علت پیست اسکی مسدود و در تابستان هم با یک شیب تند و جاده خاکی پذیرای تعداد محدودی از مسافرانی است که از این طریق قصد سفر به شمال را داشته باشند.
۱۸۸۲ (میلادی) هزار و هشتصد و هشتاد و دومین سال تقویم میلادی است.
۱۸۸۵ (میلادی) هزار و هشتصد و هشتاد و پنجمین سال تقویم میلادی است.
پیوستن ایالات جنوبی به ایالات شمالی آمریکا و به پایان رسیدن دوره ی برده‌داری در آمریکا
پایان گرفتن جنگ داخلی آمریکا
۱۸۸۷ (میلادی) هزار و هشتصد و هشتاد و هفتمین سال تقویم میلادی است.
۱۸۸۸ میلادی هشتاد و هشتمین سال سده نوزدهم میلادی و هشتمین سال دهه ۱۸۸۰ میلادی در گاه‌شماری میلادی بود.
حسی که تو به من میدی نام تک‌آهنگی از خوانندهٔ آمریکایی مایکل جکسون است که در آلبوم بد منتشر شد. "حسی که تو به من میدی" از موفق‌ترین ترانه‌های جکسون است که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد و سومین تک‌آهنگ منتشر شده برای آلبوم بد بود.
این ترانه در جداول موسیقی آمریکا (بیلبورد ۱۰۰)، کانادا و ایرلند به رتبهٔ ۱ دست یافت.
این ترانه تاکنون توسط خوانندگان بسیاری دوباره‌خوانی شده‌است.
موزیک ویدئوی مشهور ۷ دقیقه‌ای این ترانه، جکسون را در حال تعقیب زنی با نام تاتیانا تامبزن در خیابان نشان می‌دهد که در آن با حرکات پیچیدهٔ رقص به او اظهار علاقه می‌کند. این موزیک ویدئو پس از انتشارش، بر خوانندگان بسیاری تأثیر گذاشته و بسیار مورد تقلید قرار گرفته‌است.
این ترانه در تمام تورهای جهانی جکسون اجرا شده‌است. از معروف‌ترین اجراهای این ترانه، جوایز گرمی سال ۱۹۸۸ است که جکسون سبک ترانه را تغییر می‌دهد و آن را به صورت آرام اجرا می‌کند و پس از دیدن یک دختر ترانه را تند می‌کند. این اجرا نیز بر خوانندگان بسیاری تأثیر گذاشته‌است.
موزیک ویدئو «حسی که تو به من میدی» توسط جو پیتکا کارگردانی شد و در ژوئن ۱۹۸۷ در اسکید رو، لس آنجلس فیلمبرداری شد. طراحی آن توسط جکسون و وینسنت پترسون انجام شد. نسخه کوتاه ویدئو شش دقیقه و چهل و چهار ثانیه و نسخه کامل نه دقیقه و سی و سه ثانیه است. این ویدئو با گروهی از مردان شروع می‌شود که سعی می‌کنند زنان را بگیرند اما موفق نمی‌شوند. به یکی از مردها، جکسون، گفته می‌شود که به خانه برود و دیگر با بچه‌های دیگر رفت و آمد نکند. وقتی جکسون به خانه می‌رود، یک مرد مسن (با بازی جو سنکا) که روی پله‌های خانه‌اش نشسته، به او می‌گوید که فقط خودش باشد. جکسون متوجه زنی با نقش آفرینی مدل/رقصنده تاتیانا تامبزن می‌شود که به تنهایی در خیابان‌ها قدم می‌زند.
اندکی پس از آن که جکسون از یک کوچه بیرون رفته و در حالی که در خیابان راه می‌رود مقابل تامبزن می‌ایستد. با این حال، جکسون را نادیده می‌گیرد و به راه رفتن ادامه می‌دهد، که باعث می‌شود بقیه بچه‌ها او را مسخره کنند. جکسون فریاد می‌زند که توجه همه از جمله تامبزن را به خود جلب می‌کند. جکسون بعد از رفتن به سمت او شروع به خواندن آهنگ "حسی که به من می‌د‌هی" برای او می‌کند و در عین حال می‌رقصد. تامبزن بی‌علاقه از آنجا دور می‌شود. جکسون او را دنبال می‌کند، که توسط دوستانش تشویق می‌شود تا او را تعقیب کنند. رقص دیگری شروع می‌شود که شامل دوستان جکسون می‌شود که منجر به تعقیب زن در سراسر محله توسط جکسون می‌شود. این ویدئو با جکسون به پایان می‌رسد که در نهایت تامبزن را به دست می‌آورد و او را در آغوش می‌گیرد، در حالی که شیر آتش نشانی آب را به بیرون می‌پاشد. در این کلیپ تصویری خواهر جکسون، لا تویا، در نقش یکی از دوستان تامبزن است.
این موزیک ویدئو در ۳۱ اکتبر ۱۹۸۷ منتشر شد، و یک نامزدی در مراسم جوایز موسیقی ویدئویی ام‌تی‌وی در سال ۱۹۸۸ دریافت کرد. این ویدئو، در کنار ویدئوی «بد» جکسون، نامزد بهترین رقص شد، اما به ویدئوی «اصل لذت»، جنت، خواهر کوچک‌تر جکسون، شکست خورد.