moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در اولین روز حضور در دبیرستان خصوصی ایتان، شوکو کومی به دلیل زیبایی بسیار، محبوبیت زیادی کسب می‌کند. هیتوهیتو تادانو، یک دانش آموز بسیار معمولی که در کنار او می‌نشیند، متوجه می‌شود که کومی در برقراری ارتباط و صحبت کردن با دیگران مشکل جدی دارد. تادانو برای کمک به مشکل کومی، تصمیم می گیرد تا با هم ۱۰۰ دوست پیدا کنند.
در حال حاضر فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی میگنا گلزار است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوشمیتا سن، تابو، سانجای سوری و پالاش سن ایفای نقش کرده‌اند.
شاهین ناصری زندانی عادی در زندان فشافویه و شاهد شکنجهٔ نوید افکاری بود. او پس از شهادت دربارهٔ شکنجهٔ افکاری به زندان تهران بزرگ تبعید شد و در زمانی که در سلول انفرادی بود درگذشت. برخی منابع درگذشت او را مشکوک توصیف کرده‌اند.
بنابر گفتهٔ قوه قضاییه، شاهین ناصری به جرم کلاهبرداری، جعل و سرقت در ۲۶ شهریور ماه ۱۳۹۷ در قزوین بازداشت و در مهرماه همان سال به زندان شیراز منتقل شد. در برگه‌ای موسوم به «تحقیق از شاهد» شاهین ناصری جزئیات روزی را توصیف کرده که نوید افکاری را در شیراز هنگام شکنجه دیده‌است. ناصری که به صورت دست نوشته و هم به صورت پیام صوتی ماجرای شکنجه نوید افکاری را شرح داده بود در تاریخ ۳۰ شهریور ۱۴۰۰ در زندان بزرگ تهران به طرز مشکوکی جان باخت.
بنابر گفته یک منبع موثق فرهاد سلمان‌پور ظهیر، زندانی سیاسی زندانی در زندان تهران بزرگ، به دلیل اطلاع‌رسانی دربارهٔ مرگ مشکوک شاهین ناصری به اتهامات جدید «اقدام علیه امنیت کشور از طریق ارسال فایل صوتی و مصاحبه با رسانه‌های بیگانه و ضدانقلاب»، «تبلیغ علیه نظام» و «نشر اکاذیب» با «پرونده‌سازی جدیدی» روبه‌رو شده‌است.سازمان حقوق بشر: پرونده‌سازی علیه فرهاد سلمان‌پور به دلیل افشاگری درباره مرگ شاهین ناصری
روز چهارشنبه ۲۱ مهر ۱۴۰۰ عفو بین‌الملل با عنوان «مرگ مشکوک در حین بازداشت شاهد شکنجه در میانه بحران مصونیت» از مقامات ایران خواسته است «فورا درباره علل و شرایط پیرامون ناپدیدسازی قهری و مرگ مشکوک حین بازداشت شاهین ناصری تحقیقات مؤثر، کامل، مستقل و بیطرفانه انجام دهند.»درخواست عفو بین‌الملل برای انجام تحقیقات مستقل و بی‌طرفانه
چناکساوا ردی فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی وی.وی. وینایاک است. در این فیلم بازیگرانی همچون نانداموری بالاکریشنا، تابو، شریا سارن و دیوایانی ایفای نقش کرده‌اند.
بیشترین دین مورد اعتقاد در کراوسی مسیحیت و بخش بزرگی از جمعیت کرواسی خود را جزو اعضای کلیسای کاتولیک معرفی کرده‌اند. کرواسی دین رسمی ندارد و در قانون اساسی کرواسی آزادی ادیان تعریف شده‌است که همچنین تمامی جوامع دینی را در برابر قانون برابر دانسته و از دولت جدا هستند.
در سده ۱۶ میلادی، پروتستانتیسم به مرزهای کرواسی رسید اما به دلیل اصلاحات کاتولیک صورت گرفته توسط دودمان هابسبورگ ریشه‌کن شد.
همچنین یهودیان در کرواسی تاریخ طولانی‌ای دارند که حداقل به سده ۳ میلادی بر می‌گردد. هنگام جنگ جهانی دوم، جامعه یهودیان تقریباً ۲۰٬۰۰۰ نفر بودند که بیشتر آن‌ها در هولوکاست توسط دولت دست‌نشانده نازی، دولت مستقل کرواسی به قتل رسیدند. پس از جنگ جهانی دوم، نیمی از بازماندگان تصمیم به مهاجرت به اسرائیل گرفتند در حالی که ۲٬۵۰۰ نفر به زندگی خود در کرواسی ادامه دادند. با توجه به آمارگیری سال ۲۰۱۱، ۵۰۹ یهودی در کرواسی زندگی می‌کردند اما باور بر این است که این تعداد افرادی که یهودی مختلط یا کسانی که با غیریهودیان ازدواج کرده‌اند را حساب نکرده‌است. باور بر این است که بیش ۸۰ درصد جامعه یهودیان زاگرب در این رده‌بندی قرار می‌گیرند.
با توجه به آمارگیری سال ۲۰۱۱، ۸۶٬۲۸٪ کروات‌ها کاتولیک هستند در حالی که ارتدکس‌ها ۴٬۴۴٪، مسلمان‌ها ۱٬۴۷٪ و پروتستان‌ها ۰٬۳۴٪ جمعیت را تشکیل می‌دهند. ۳٬۸۱٪ کروات‌ها بی‌دین و خداناباور هستند، ۰٬۷۶٪ آگنوستیک و ۲٬۱۷٪ دین خود را اعلام نکردند. در نظرسنجی یوروستت در سال ۲۰۰۵، ۶۷٪ از جمعیت کرواسی پاسخ دادند که «به خدا باور دارند.» در یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۹، ۷۰٪ از داوطلبان به پرسش «آیا دین بخش مهمی از زندگی شماست؟» پاسخ بله دادند. با این وجود، تنها ۲۴٪ جمعیت گفتند که به‌طور معمول در مراسم‌های مذهبی شرکت می‌کنند.
هوا فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی گودو دانوآ است. در این فیلم بازیگرانی همچون تابو، شهباز خان، ماکش تیواری و هانیسکا موتوانی ایفای نقش کرده‌اند.
میناکسی: داستان سه شهر فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی مقبول فدا حسین است. در این فیلم بازیگرانی همچون تابو، کونال کاپور، راغوبیر یاداو، ریمو دی سوزا و نادیرا بابار ایفای نقش کرده‌اند.
مادر و پسر () یک فیلم ناطق پیشا-کد آمریکایی به کارگردانی جان پی. مک‌کارتی و با بازی هنرپیشه کهنه‌کار سینما، کلارا کیمبل یانگ، محصول سال ۱۹۳۱ است. این فیلم توسط استودیوی مونوگرام پیکچرز توزیع شد.
محسن میهن دوست ( – ۱۳ شهریور ۱۴۰۱) نویسنده، پژوهشگر، اسطوره‌شناس، مردم‌شناس، شاعر، و اندیشمند ایرانی بود. میهن دوست مقالات و کتاب‌های زیادی در زمینه‌های فرهنگ عامه، اسطوره‌شناسی و مردم‌شناسی نوشته بود.
رابرت جِی میرس فیزیکدان و مهندس انگلیسی است. در دهه ۱۹۸۰ دکتر میرس اختراع تقویت‌کننده فیبر آلایش‌شده با اربیوم (EDFA) را با کمک اعضای گروه تحقیقاتی اپتوالکترونیک به رهبری اَلِک گامبیلینگ و دیوید پِین اختراع و به نمایش گذاشت. در سال ۲۰۰۱ او اتومرا را تأسیس کرد و به عنوان CTO رهبری اختراع و توسعه فناوری میرس سیلیکون (MST)، روشی برای بهبود تحرک و سایر ویژگی‌های ادوات نیم‌رسانا را بر عهده داشت. میرس بیش از ۲۵۰ نشریه و ثبت اختراع را تألیف یا مشارکت داشته‌است، و هم-مخترع 46 امتیاز ثبت اختراع در ایالات متحده است. او عضو برجسته کالج پمبروک، کمبریج است.
مدرسه المستنصریه () مدرسه قدیمی است که در زمان دولت و حکومت عباسیان در بغداد در سال ۱۲۳۳ بدست خلیفه مستنصر عباسی ساخته و تأسیس شده‌است، این مدرسه در قدیم مرکز علمی و ادبی مهمی بوده‌است، این مدرسه در سمت الرصافه در بغداد واقع شده‌است.
مدرسه المستنصریه در یک زمین به مساحت ۴۸۳۶ مترمربع که بر دجله مشرف می‌باشد و درکنار دارالخلافه و قصر آن و همچنین در نزدیکی مدرسه النظامیه در بغداد ساخته شده‌است، در وسط این مدرسه ساعت مدرسه المستنصریه قرار دارد، این ساعت عجیب، بیانگر پیشرفت علم در نزد عرب در آن برهه از زمان می‌باشد، این ساعت زمان‌های نماز را در طول بیست و چهار ساعت اعلام می‌کند. این مدرسه دو طبقه می‌باشد که در این دو طبقه ۱۰۰ اتاق کوچک و بزرگ بعلاوه تعداد زیادی ایوان و سالن بزرگ قرار دارد.
کتابخانه مدرسه دارای تعداد زیادی کتاب‌های نفیس و کمیاب بوده که تعداد آنها بالغ بر ۴۵۰ هزار جلد می‌باشد و بعنوان یک مرجع در اختیار دانشجویان قرار داشته‌است. کما اینکه بسیاری از علما و دانشمندان در طول دو قرن به این کتابخانه تردد داشتند و از گنجینه‌های علمی و ادبی این کتابخانه فیض و سود بردند. خلیفه عباسی تعداد ۸۰ هزار جلد از نفیس‌ترین کتاب‌ها را در زمینه‌های مختلف علمی و ادبی و در رسته‌های مختلف به این کتابخانه منتقل کرد.
این مدرسه از مدرسه‌های مختلف که هر کدام خودشان دارای شهرت بالایی در تدریس در شهرهای عراق و دیگر کشورهای اسلامی مانند اندلس، مصر، قونیه، سرزمین شام، اصفهان و خراسان بودند دانشجو می‌پذیرفت.
در این مدرسه به تدریس علوم مختلف تقلیدی و عقلی بصورت کم سابقه‌ای در آن برهه از زمان عنایت و توجه شد، مدت تدریس در این مدرسه ده سال بود که شامل فراگیری قرآن، سنت پیامبر، آیین‌ها و روش‌های فقهی، نحو و دستور زبان عربی، علم واجبات، زهد و پارسایی، منافع حیوانات، فلسفه، ریاضیات، داروشناسی، پزشکی و علم بهداشت بوده است.
مدرسه المستنصریه اولین دانشگاه اسلامی است که در آن واحد، هر ۴ مذهب اهل تسنن یعنی حنفی، شافعی، مالکی و حنبلی به‌طور همزمان آموزش داده می‌شدند، در صورتی که مدارس و حوزه‌های علمی قدیمی‌تر هر کدام فقط به آموزش یکی از این مذاهب اختصاص داشت. بعد از اتمام تحصیلات به فارغ التحصیلان گواهینامه فارغ‌التحصیلی اعطا می‌شد که بتواند با این گواهینامه در دوایر دولتی در آن زمان استخدام گردد. مدیریت مدرسه المستنصریه از بین بلند مرتبه‌ترین کارمندان دولت برگزیده می‌شد که تعداد زیادی معاون و دستیار داشت که به او در مدیریت مدرسه کمک می‌کردند، در پیشاپیش این دستیاران و معاونین می‌توان منصب ناظم و ناظر را یادآوری نمود، ناظم و ناظر مدرسه کارش نظارت مالی، بازرس مالی و حسابداری بود و امور صندوق مالی را کنترل می‌کرد، علاوه براین تعداد زیادی کارگر و خدمتکار در مدرسه کار می‌کردند که کارشان انجام کارهای معلمین و مدرسین و دانشجویان بود. اولین مدیر در مدرسه المستنصریه عبدالرحمن التکریتی بود که در نهم رجب سال ۶۳۱ هجری قمری برابر با ۱۲۳۳ میلادی این مسئولیت را عهده‌دار شده‌است.
این مدرسه به مدت چهار قرن بعد از تاسیسش از سال ۶۳۱ هجری قمری برابر با ۱۲۳۳ میلادی تا سال ۱۰۴۸ هجری قمری برابر با ۱۶۳۸ میلادی دایر بود و به تعلیم دانشجویان می‌پرداخت، فقط در این مدت در چند مدت کوتاه تحصیل علم در این دانشگاه دچار اختلال شد که اولین آن در زمان حمله مغول‌ها در سال ۶۵۶ هجری قمری برابر با ۱۲۵۸ میلادی به بغداد بود که باعث شد برای مدت کوتاهی تدریس در این دانشگاه تعطیل گردد ولی بعد از مدت کوتاهی مجددا مدرسه المستنصریه بازگشایی شد و بهمان سیاق سابق به تعلیم دانشجویان به مدت یک قرن و نیم بعد از سقوط بغداد بلا انقطاع ادامه یافت.
دین نیلوفر سفید () یک جنبش مذهبی و سیاسی تلفیقِ‌گرایانه است که ظهور قریب‌الوقوع «پادشاه نور» (明王)، یعنی بودا میتریا آینده را پیش‌بینی می‌کند.
بازی ویدئویی قسمتی یک بازی ویدئویی با طول روایت کوتاه‌تر است که بصورت قسمت در مجموعه ای پیوسته و بزرگتر منتشر می‌شود. بازی‌های قسمتی با بازی‌های ویدئویی معمولی تفاوت دارند زیرا اغلب محتوای کمتر دارند اما به‌طور مکرر توسعه می‌یابند.
ممکن است مجموعه بازی‌های قسمتی پیوستگی داشته یا نداشته باشد، اما همیشه فضا و محیط، پیکربندی، شخصیت‌ها، سبک، یا درون مایه را حفظ می‌کند. از زمان ظهور سیستم‌های توزیع دیجیتال، تولید قسمتی بازی‌ها در بین توسعه دهندگان بازی‌های ویدئویی رواج یافت، که می‌تواند توزیع را بسیار کاهش داده ولی ساخت قسمت‌ها را از نظر مالی مقرون به صرفه کند. از طرف دیگر، می‌توان از آن برای توصیف روایت بازی استفاده کرد. نمونه‌هایی از بازی‌های ویدیویی قسمتی شامل اکثر بازی‌های استودیو تل‌تیل گیمز، "آلن ویک"، ""، "لایف ایز استرنج"، ""، ""، "" (و "").
جنگ‌های اشکانیان و یونانیان باختر (بلخ)، به سلسله نبردهایی که در نتیجه حمله مهرداد یکم اشکانی به دولت یونانی بلخ در سال ۱۵۰ پیش از میلاد به وقوع پیوست اشاره دارد، این نبردها با پیروزی اشکانیان به پایان رسید. این
مجموعه جنگ‌ها دولت یونانی بلخ را بسیار تضعیف و در معرض حملات عشایر و شورش‌های داخلی قرار داد و در نهایت منجر به ظهور شاهنشاهی کوشان شد.
لیگ فوتبال کانادایی () لیگ حرفه‌ای فوتبال کانادایی در کانادا است.
این لیگ در سال ۱۹۵۸ تاسیس شده و هم‌اکنون دارای ۹ تیم می‌باشد. ادمونتون الکس با ۱۱ قهرمانی پرافتخارترین تیم این مسابقات است.
فن دیسک یا دیسک طرفداران (که گاهی اوقات به اختصار FD نامیده می‌شود) یک بسته محتوای اضافی است که معمولاً توسط یک شرکت بازی سازی پس از موفقیت یکی از عناوین اش آن را منتشر می‌کند. محتویات فن دیسک متفاوت است اما اغلب شامل تصاویر جدید، موسیقی، بازی‌های کوچک و اطلاعات متفرقه مربوط به بازی اصلی است.
۲۶ کمیسر باکو ()اعضای بلشویک و انقلابیون سوسیالیست چپ کمون باکو بودند. این کمون در شهر باکو تأسیس شد ، که در آن زمان پایتخت جمهوری دموکراتیک آذربایجان بود و اکنون پایتخت جمهوری آذربایجان است. این کمون ، به رهبری استپان شاهومیان ، تا ۲۶ ژوئیه ۱۹۱۸ وجود داشت
پس از سرنگونی کمون باکو ، کمیسرهای باکو تلاش کردند تا باکو را ترک کنند اما دستگیر و زندانی شدند. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۱۸ سربازان ارتش سرخ وارد زندان آنها شدند و کمیسارها را آزاد کردند. آنها سپس سوار یک کشتی عازم کراسنوودسک شدند جایی که توسط مقامات محلی فوراً دستگیر شدند و در شب ۲۰ سپتامبر ۱۹۱۸ توسط سربازان کمیته عشق آباد اعدام شدند.
کمون باکو از ۱۳ آوریل تا ۲۵ ژوئیه ۱۹۱۸ ادامه یافت.کمون باکو پس از رویارویی خونین با جمعیت مسلمان شهر ، که به روزهای مارس در باکو معروف است ، به قدرت رسید. در طول عمر مختصر خود ، کمون با مشکلات متعددی روبرو شد: از کمبود غذا و منابع تا تهدید ارتش قوی امپراتوری عثمانی که می خواست به باکو حمله کند. با وجود شرایط سخت ، کمون اصلاحات اجتماعی متعددی ، مانند ملی شدن صنعت نفت انجام داد .در توصیف ایشان آمده است که:
۲۵ آوریل ۱۹۱۸ ، در جلسه شورای باکو ، شورای کمیسارهای خلق باکو تشکیل شد که متشکل از بلشویک ها و انقلابیون چپ بود. بلشویک ها وارد شورای کمیسارهای خلق باکو شدند: استپان شومیان (رئیس شورای کمیسارهای خلق و کمیسر خلق در امور خارجه) ، پروکوپیوس ژاپاریدزه (کمیسر خلق در امور داخلی) ، یاکوف زوین (کمیسر کار مردم) ، مشادی عزیزبکوف ( کمیسر استانی) ، گریگوری کورگانف (کمیسر خلق درامور نظامی و دریایی) ، نریمان نریمانوف (کمیسر خلق در اقتصاد شهرداری) ، ایوان فیولتف (کمیسر خلق در اقتصاد ملی) کارینیان (کمیسر مردمی دادگستری) میر حسن وزیروف (کمیسر خلق کشاورزی)سوخارتسف (کمیسر مردمی راه آهن ، حمل و نقل دریایی ، پست و تلگراف). و رئیس چکا برای مبارزه با ضد انقلاب تحت رهبری باکسونارکوم ساهک تر گابریلیان و کولسنیکووا کمیسر خلق در امور آوزشی اعضاء شورا بودند.
در ۵ژوئن ۱۹۱۸ ارتش سرخ باکو حمله نیروهای عثمانی را دفع کرد ، اما بعداً حمله ای ناموفق به گنجه ، مقر ارتش اسلام عثمانی انجام داد و مجبور شد به باکو عقب نشینی کند.در این مرحله ، داشناک ها و منشویک ها مذاکره با ژنرال دانسترویل ، فرمانده نیروهای انگلیسی در ایران را آغاز کردند و نیروهای او را به باکو دعوت کردند تا از شهر در برابر حمله قریب الوقوع عثمانی دفاع کنند. بلشویک ها و متحدان چپ آنها با این طرح مخالفت کردند ، اما در ۲۵ ژوئیه اکثریت شورا به دعوت از انگلیسی ها رای دادند و بلشویک ها از شورا استعفا دادند.اعضاء کمون باکو به دلیل مشارکت در تشکیلات نظامی غیرقانونی و سرقت نظامی به ویژه در جنایات روزهای مارس زندانی شدند و دیکتاتوری مرکزی خزر جایگزین آن شد.
برخلاف آنچه در بسیاری از مناطق روسیه اتفاق افتاد بلشویک های باکو چندان سختگیر نبودند و چکا در باکو تنها دو نفر را اعدام کرد.
پس از سقوط باکو رهبران بلشویک و برخی نیروهای وفادار سعی کردند خود را به آستراخان ، تنها بندر خزر که هنوز در دست بلشویک ها بود، برسانند. اما کشتی آنها توسط شناورهای نظامی ناوگان دریای خزر رهگیری شد و پس از یک ساعت بمباران در وسط دریا تسلیم شدند و به باکو بازگشتند. اکثر شبه نظامیان بلشویک دستگیر شده و در زندان ماندند تا اینکه پس از سقوط باکو به دست ترکان ، یک واحد کماندویی به رهبری آناستاس میکویان آنها را از زندان آزاد کرد.
شاهامیان ، ژاپاریزه ، عزیزبکوف و رفقایشان به همراه میکویان سپس سوار کشتی ترکمن شدند و قصد داشتند از طریق دریا به آستاراخان برسند. به گفته مورخان دریانوردان به دلیل ترس از دستگیری در آستاراخان تصمیم گرفتند به سمت کراسنوودسک حرکت کنند. در کراسنوودسک ، کمیسرها توسط فرمانده شهر دستگیر شدند و دستورات بیشتری از "کمیته عشق آباد" ، به رهبری فئودور فونتیکوف ، از انقلابیون سوسیالیست ، در مورد آنچه باید با آنها انجام شود ، گرفتند. سه روز بعد ، ژنرال بریتانیایی ویلفرد مالسون با شنیدن دستگیری آنها ، با افسر رابط انگلیس در عشق آباد ، کاپیتان رجینالد تیگ جونز تماس گرفت و پیشنهاد کرد که کمیسرها به نیروهای انگلیسی تحویل داده شوند همان روز ، تیگ جونز در جلسه کمیته در اشک آباد شرکت کرد که وظیفه تعیین سرنوشت کمیسارها را داشت. به دلایلی تیگ جونز درخواست مالسون را به کمیته اعلام نکرد وی در ادامه ادعا کرد که روز بعد دریافت که کمیته سرانجام تصمیم گرفته است که دستور اعدام کمیسرها را صادر کند. به گفته مورخ ریچارد اچ اولمن ، تیگ جونز می توانست اعدام ها را در صورت تمایل متوقف کند ، زیرا کمیته اشک آباد وابسته به حمایت انگلیس بود و نمی توانست از درخواست متحد قدرتمند آن خودداری کند ، اما تصمیم گرفت این کار را انجام ندهد.
شب ۲۰ سپتامبر ، سه روز پس از دستگیری ، بیست و شش نفر از کمیسرها در راه آهن ترانس خزر اعدام شدند. هنوز مشخص نیست که چگونه آناستاس میکویان ، که بخشی از گروه بود ، توانست زنده بماند ، و دلیل نجات جان او نیز مشخص نیست.
حدود ساعت ۶ صبح به بیست و شش کمیسر در مورد سرنوشتی که در انتظار شان بود گفته شد. آنها در گروه های هشت یا نه نفره بیرون آورده شدند. آنها آشکارا شوکه شده بودند و سکوت کرده بودند.یک ملوان فریاد زد: "من نمی ترسم ، من برای آزادی می میرم." یکی از جلادان پاسخ داد که "ما نیز دیر یا زود برای آزادی می میریم ، اما منظور ما متفاوت از شماست". اولین گروه کمیسرها ، که در هوا نیمه تاریک هدایت می شدند تیرباران شدند. دسته دوم سعی کردند فرار کنند اما پس از چندین ضربه رگبار کشته شد. دسته سوم به تسلیم سرنوشت شدند.
بعداً مقامات شوروی عاملان اعدام را عاملان انگلیسی در آن زمان در منطقه باکو عنوان کردند.هنگامی که حکومت شوروی در کل منطقه خزر برقرار شد ، فونتیکف ، رئیس "اداره" عشق آباد مسئول اعدام ها ، به زندان افتاد. فونتیکوف تمام تقصیرهای اعدام ها را بر عهده بریتانیا و به ویژه تیگ جونز گذاشت که به گفته وی به او دستور داده بود که کمیسارها را به ضرب گلوله بکشند. فونتیکوف در باکو در سال ۱۹۲۶ محاکمه و تیرباران شد. بریتانیا دست داشتن در این حادثه را رد کرد و گفت که این کار توسط مقامات محلی بدون اطلاع انگلیس انجام شده است.
این اتهام باعث تشدید روابط بین انگلیس و دولت نوپای اتحاد جماهیر شوروی شد.طبق نوشته های تاریخ نگاران شوروی ، دو افسر انگلیسی در کشتی کمیسرها دستور دادند که کشتی به جای آستاراخان به سمت کراسنوودسک حرکت کند.شوروی بعداً مرگ ۲۶ کمیسر را از طریق فیلمها آثار هنری ،تمبرها ،و آثار عمومی از جملهبنای یادبود ۲۶ کمیسر در باکو جاودانه کرد. در نقاشی معروف ایزاک برودسکی ، افسران انگلیسی در اعدام ها به تصویر کشیده شده اند.
بوریس ولادیمیرویچ سننیکوف در سال ۲۰۰۴ کتابی درباره یافته های خود در مورد شورش تامبوف منتشر کرد که در آن به حقایق متعددی در مورد این رویداد اشاره کرده است.
ننیکوف مدعی است که نقاشی معروف برودسکی اختراع تاریخ نگاری شوروی است.این روایت توسط کمیسیون ویژه کمیته اجرایی مرکزی که از مسکو وارد شده بود ، ارائه شد.ریاست این کمیسیون را وادیم چایکین ر عهده داشت. این کمیسیون همچنین متشکل از گروه بزرگی از افسران عالی رتبه چک در مسکو به سرپرستی یاکوف پترز ، جنایتکار بین المللی مرتبط با محاصره خیابان سیدنی بود.نقل قولی از او شده است که "نقاشی اعدام برودسکی در خصوص ۲۴ کمیسر باکو از لحاظ تاریخی اشتباه است زیرا به آنها شلیک نشده است و مجری مجازات یک نفر ترکمن بود به تنهایی با دستان خود و با استفاده از شاشکا همه آنها را سر برید. "
در ژانویه ۲۰۰۹ مقامات باکو بنای یادبود را تخریب کردند.این آخرین بنای تاریخی از چندین بنای یادبود بود که برای بزرگداشت کمیسرها در دوره شوروی برپا شده بود.بقایای کمیسرها در ۲۶ ژانویه ۲۰۰۹ با مشارکت روحانیون مسلمان ، یهودی و مسیحی ، که مراسم مذهبی را انجام می دادند ، در قبرستان هوسان دفن شدند.این برچیدن با مخالفت برخی از چپ گراهای محلی و به ویژه حزب کمونیست آذربایجان مواجه شد.این امر همچنین باعث ناراحتی ارمنستان شد زیرا مردم ارمنستان معتقد بودند که تخریب و دفن مجدد به دلیل بی میلی آذربایجانی ها ، پس از جنگ قره باغ برای دفن ارمنی ها در مرکز پایتخت آنها انجام شده است.یک رسوایی دیگر زمانی رخ داد که گزارشهای مطبوعات آذربایجان ادعا کردند که در هنگام نبش قبر تنها ۲۱ جسد کشف شد و "شاهومیان و چهار کمیسر ارمنی دیگر موفق شدند از دست قاتلان خود فرار کنند"این گزارش توسط نوه شاهومیان تاتیانا ، که در حال حاضر در مسکو زندگی می کند ، مورد سوال قرار گرفت و به روزنامه روسی "کامرسانت" گفت:
می توان باور کرد که همه آنها دفن نشده اند. در آرشیو فیلمی از ۲۶ جنازه مدفون وجود دارد. جدا از این ، مادربزرگم در مراسم دفن مجدد حضور داشت.تقریباً همه بناهای تاریخی در جمهوری آذربایجان که به کمیسرها اختصاص داده شده است از جمله شاهمیان ، عزیزبیکوف ، ژاپاریزه و فیولتف تخریب شده اند و بیشتر خیابانهایی که به نام کمیسرها نامگذاری شده بودند تغییر نام داده شده اند.
سرگئی یسنین ، شاعر برجسته روسی ، "تصنیف بیست و شش" را برای بزرگداشت کمیسارهای باکو نوشت.گروه موسیقی روسی آلترناتیو یکی از آلبوم های خود را بیست و هفتمین کمیسار باکو نامگذاری کرده است.خیابانی در جنوب غربی مرکز مسکو به نام ۲۶ کمیسر باکو نامگذاری شده است.
مسأله کلیات یک مسألهٔ قدیمی از هستی‌شناسی (متافیزیک) است که طیف وسیعی از موضوعات و اختلافات فلسفی را الهام بخشیده‌است. آیا باید در نظر گرفت که صفات مشترک یک شیء با اشیاء دیگر مانند رنگ و شکل، فراتر از آن اشیاء وجود دارند؟ و اگر این صفات جدا از اشیاء وجود داشته باشد، ماهیّت آن وجود چیست؟
مسئله کلّیّات مربوط به تحقیقات مختلف مرتبط با هستی‌شناسی(متافیزیک)، منطق و معرفت‌شناسی است، که در تلاش است پیوندهای ذهنی ای که انسان در هنگام فهم صفات یکسان مانند شکل یا رنگ در میان اشیاء ناهمسان، ایجاد می‌کند را تعریف کند.
کلّیّات، کیفیّات یا روابطی هستند که در دو یا چند هستنده یافت می‌شوند.به عنوان مثال، اگر همه فنجان‌ها به نوعی دایره ای باشند، ممکن است دایره ای بودن یک ویژگی کلّی برای فنجان‌ها در نظر گرفته شود.علاوه بر این اگر دو دختر را فرزندان دختر حسندر متن اصلی Frank در نظر بگیریم ویژگی‌های دختر بودن فرزندان و متعلّق به حسن بودن، ویژگی‌های کلّی دو دختر است. بسیاری از صفات می‌توانند کلّی باشند؛ انسان، قرمز، نر یا ماده، مایع یا جامد، بزرگ یا کوچک و غیره.
فیلسوفان معتقدند انسانها می‌توانند در مورد کلّیّات صحبت کنند و بیندیشند، اما در مورد اینکه آیا آنها در واقعیّت، فراتر از اندیشه و گفتار صرف وجود دارند، اختلاف نظر دارند.
در نگاه اول مسئله کلّیّات، مسئله بی فایده‌ای را مورد بررسی قرار می‌دهد. اما اگر تبعات آن مورد توجّه قرار گیرد، اهمّیّت آن مشخص می‌گردد. اگر آنچه را می‌بینیم و لمس می‌کنیم جزئیّات اند، وقتی راجع به آنها فکر می‌کنیم چاره‌ای جز استفاده از کلمات و مفاهیم کلّی نداریم. همان‌طور که وقتی می‌گویم: «این شیء جزئی که من می‌بینم یک درخت است، دقیقتر بگویم درخت نارون است.» به عبارت دیگر اشیاء خارج ذهن جزئی اند، در حالی که مفاهیم ذاتاً کلّی و عام اند. به این معنا آنها راه می‌توان به یکسان بر افراد متعدد حمل کرد. اما اگر اشیاء خارج ذهن جزئی و مفاهیم انسانی کلّی باشند، واضح است که کشف رابطه بین آنها مهم خواهد بود. اگر این واقعیّت که اشیا جزئی و مفاهیم کلّی اند به این معنی است که مفاهیم کلّی در خارج از ذهن وجود ندارند، یا اگر کلّیّتِ مفاهیم به این معنی است که آنها مفاهیم و تصوّرات صرف اند، در آن صورت شکافی بین فکر و اشیاء ایجاد می‌شود. اعتبار شناخت و علم ما، تا زمانی که به صورت مفاهیم و احکام کلّی بیان می‌شوند، از همان آغاز مورد سؤال قرار خواهد گرفت. دانشمند علم خود را با واژه‌های انتزاعی و کلّی بیان می‌کند (برای مثل از الکترون خاصی سخن نمی‌گوید بلکه از الکترنها به صورت کلی سخن می‌گوید) و اگر این واژه‌ها مبنای در خارج نداشته باشند، علم او ربطی به واقعیّت ندارد. در واقع تا زمانی که احکام بشری از خصلت کلّی برخوردار باشند، مشکل به کل علم و معرفت انسان سرایت خواهد کرد. و اگر به مسئله وجود مبنای خارجی برای مفاهیم کلّی پاسخ منفی داده شود.نتیجه آن شکاکیت خواهد بود.
مسئله کلّیّات در متافیزیک دوران باستان یک موضوع محوری است و می‌توان آن را در فلسفه افلاطون و ارسطو ریشه یابی کرد، به ویژه در تلاش آنها برای توضیح ذات و ماهیت صورت‌ها.این فیلسوفان مسئله کلّیّات را به روش مطابقت بررسی کرده‌اند.
افلاطون معتقد بود که بین جهان اشیاء قابل درک و جهان کلّیّات یا صورت‌ها تمایز قاطعی وجود دارد: در مورد اولی تنها می‌توان عقیده داشت، اما در مورد دوّمی می‌توان علم عقلانی (شناخت حقیقی) داشت. از نظر افلاطون، از جزئیات و هرآنچه در تغییر است (درصیرورت است) نمی‌توان شناخت حقیقی بدست آورد؛ زیرا دانش باید بدون خطا و کلّی باشد. به همین دلیل، جهان صورت‌ها، جهان واقعی است (چون روشنایی آفتاب)، در حالی که جهان محسوس، به‌طور ناقص یا تا حدّی واقعی است، (مانند سایه‌ها). این همان رئالیسم یاواقع گرایی افلاطونی است و در نفی اینکه صورت‌ها مصنوعات ذهنی هستند، با اشکال مدرن ایدئالیسم متفاوت است.
یکی از اولین منتقدان نام گرای رئالیسم افلاطونی، دیوجانس بود که می‌گفت: «من فنجان و میز افلاطون را دیده‌ام، اما فنجان بودن و میز بودن او را هرگزندیده ام.»
در نظر افلاطون متعلّقاتیobjects که ما در مفاهیم کلّی درک می‌کنیم، متعلّقاتی که علم با آنها سر و کار دارد، متعلّقاتی که مطابق با حدهای کلّیِ حمل (اِسناد) هستند، مُثُل عینی یا کلّیّاتِ قائم به خودند که در یک عالم متعالی، یعنی جدا از اشیاء محسوس موجودند و مراد از جدا از عملاً جدایی مکانی است، اشیا محسوس روگرفتهای واقعیّات کلّی یا بهره‌مند از واقعیّات کلّی هستند، اما واقعیّات کلّی، در مقرّ ثابت آسمانی خود جا دارند، و حال آنکه اشیا محسوس دستخوش دگرگونی اند، و در واقع همیشه در حال شدن (صیرورت) هستند و هرگز به نحو درست نمی‌توان گفت می‌باشند. مُثُل (صورتها) در مقرّ آسمانی خود از یکدیگر جدا و از ذهن هر متفکر ی نیز جدا وجود دارند. در نظریه افلاطون که بدین گونه معرفی شد، خاطرنشان شده‌است که کلّیّات قائم به ذات یا وجود دارند (که در این صورت جهان واقعیِ تجربهٔ ما به‌طور ناموجّه مضاعف می‌شود) یا وجود ندارند، اما به نحوی مرموز واقعیت مستقل و ذاتی و ماهوی دارند (که در این حال بین وجود و ذات رخنه و شکافی نا موجّه پدید می‌آید).
از نظر ارسطو، کلّیّات می‌توانند چندین بار و به تعداد اشیاء در اشیاء (جزئیات یا افراد) نمود پیدا کنند. او بیان می‌کند که یک امر کلّی و یکسان، مانند سیب بودن، در هر سیب واقعی ظاهر می‌شود. چالش عقل سلیم در این است که بپرسد دقیقاً چه چیز در این چیزهای متفاوت یکسان باقی می‌ماند، زیرا نظریّه ارسطو مدعّی است که چیزی در چیزهای متفاوت مشترک است. بیان اینکه چیزهایِ مختلفِ زیبا، مانند اقیانوس آرام، برج ایفل یا آسمان شب زیبا هستند، فقط به این معنی است که آنها از نظر زیبایی یکسان (از نظر کیفی) هستند. ارسطو می‌گوید، طبقه وجودی مورد بحث در اینجا، یک چیز جدا (همان متعلَّق یا ابژه از دید افلاطون) نیست، بلکه یک کیفیّت است. اصل رئالیسم یا واقع گرایی ارسطویی بیان می‌کند، که کلّیّات مانند اجسام فیزیکی رفتار نمی‌کنند. ارسطواز این حیث که کلّیّات را موجود در جهان خارج می‌داند مانند استاد خود افلاطون، یک واقع گراست. با این تفاوت که کلّیّاتِ ارسطو، در همین جهان (و نه به صورت مُفارَق) موجودند.
اگر چه ارسطو در مورد نظریه افلاطونی مُثُل یا صورِ مُفارَق انتقادی مخالفت آمیز وارد می‌کند، اما با افلاطون موافقت کامل دارد که کلّی صرفاً مفهومی ذهنی یا حالتی از بین لفظی نیست، زیرا مطابق کلّی در ذهن، ذات نوعی در شی (عین)objects وجود دارد. هر چند این ذات به حالت جدا خارج از ذهن موجود نیست: فقط در ذهن و به واسطه فعّالیّت ذهن جدا شده‌است. ارسطو مانند افلاطون اعتقاد راسخ داشت که کلی متعلّق علم است: پس نتیجه می‌شود که اگر کلّی به هیچ وجه واقعی نیست و هیچ گونه واقعیت عینی ندارد معرفت علمی وجود ندارد زیرا علم فرد را از این حیث که فرد است مورد بحث قرار نمی‌دهد. کلی واقعی است، نه تنها در ذهن بلکه همچنین در اشیاء نیز واقعیت دارد، هر چند هستیِ در شیء مستلزم آن کلّیّات صوری که در ذهن دارد نیست. افراد که به نوع واحد متعلّق اند جوهرهای واقعی هستند، اما آنها در یک کلّی عینی که تعداداً در همه اعضاءِ طبقه یکی است شرکت ندارند. این ذات نوعی تعداداً در هر فرد طبقه متفاوت است، اما، از سوی دیگر نوعاً در تمام افراد طبقه یکی است (یعنی همه آنها نوعاً شبیه اند)، و این شباهت عینی اساس واقعی برای کلّی انتزاعی است، که در ذهن وحدتidentity عددی دارد و می‌تواند بی‌تفاوت محمول همه اعضاءِ طبقه باشد. پس افلاطون و ارسطو دربارهٔ خصیصه علم حقیقی، که متوجه عنصر کلّی در اشیاء یعنی شباهت نوعیّه است هم عقیده اند. عالِم با تکّه‌های جزئی طلا به عنوان جزئی سر و کار ندارد، بلکه با ذات طلا، با آن شباهت نوعیّه که در همه تکّه‌های جزئی طلا یافت می‌شود، یعنی با این فرض که طلا یک نوع است، سر و کار دارد.
بنابر این، هیچ کلّیِ عینی در نظر ارسطو وجود ندارد، بلکه یک اساس عینی در اشیاء برای کلی ذهنیsubjective در ذهن وجود دارد. اسب کلی یک مفهوم ذهنی است، اما یک بنیان عینی در صور جوهریّه که از اسب‌های جزئی خبر می‌دهند دارد.
مهمترین مسئله مناقشه برانگیز در میان متفکّران قرون وسطی، نحوه وجود کلّیّات بود که با پرسشهای مهم فرفریوس در ایساغوجی آغاز گشته بود. ترجمه این کتاب از زبان یونانی به لاتینی و شرح آن به دست بوئتیوس و پاسخهای او به پرسشهای سه گانه فرفریوس، سبب مهمی در شکوفا شدن مسئله هستی‌شناسی کلّیّات بود که در نهایت، به پیدایی سه دیدگاه واقع گرایی، مفهوم گراییconceptualism و نام گراییnominalism-اصالت تسمیه در این باره منجر شد.
در قرون وسطی، مبحث کلّیّات، به سبب پرسشهایی که فرفریوس در مقدّمه اش بر کتاب «مقولات» ارسطو مطرح ساخت، صورتبندی جدیدی یافت. فرفریوس در ابتدای ایساغوجی چنین گفته‌است:
«در مورد اجناس و انواع، از این سخن نخواهم گفت که آیا آنها حقایقی قائم به ذات هستند یا تصورات ذهنی محض، یا اینکه اگر آنها را حقایق قائم به ذات بدانیم، جسمانی هستند یا غیر جسمانی، و نیزدر این بحث نخواهم کرد که آیا از محسوسات جدا هستند یا وجودشان در آنها و وابسته به آنهاست، زیرا این مسئله بسیار دشوار است و نیازمند پژوهشی از نوع دیگر و بسیار گسترده‌تر.»
پرسشهای فرفریوس سبب پدید آمدن مسئلة مهم هستی‌شناسی کلّیّات گردید که در این خصوص، بعدها سه دیدگاه کلّی مطرح گشت: واقع گرایی، مفهوم گرایی و نام گرایی. واقع گرایی دیدگاهی است که مدعی است کلّیّات، هویّات عینی مستقل از ذهن اند. واقع گرایی درآغاز، به واقع گرایی افراطی و واقع گرایی معتدل تقسیم می‌شد که قائلین اصلی آنها، به ترتیب افلاطون و ارسطو بودند. مفهوم گرایی دیدگاهی است که بیان میکند کلّیّـات، مفاهیم یا اندیشه‌هایی هستند وابسته به ذهن که ذهن، آنها را از طریق تجربة اشیای جزئی می‌سازد. اما نام گرایی دیدگاهی است که طبق آن، کلّی یک هویت عینی تلقّـی نمیشودبلکه صرف یک نام یا واژه در نظر گرفته می‌شود.
بوئتیوس می‌گوید، یک امر کلّی اگر موجود باشد، باید بر تمام جزئیّات حادث شود. همچنین این امر کلّی باید در آن واحد و نه به صورت متوالی بر جزئیّات حادث شود. اواستدلال می‌کند، کلّیّات نمی‌توانند مستقل از ذهن باشند، یعنی وجود خارجی ندارند، چون یک کیفیت (که یک کلّی است) نمی‌تواند هم یک چیز باشد هم در جزئیّات متعددی مشترک باشد (یعنی بخشی از مادهٔ جزئیّات راا تشکیل دهد). در این صورت هم سهمی از جزئی هم سهمی از کلّی بودن را می‌داشت. از سوی دیگر بوئتیوس می‌گوید، کلیات نمی‌توانند ذهنی هم باشند، چون تعبیر ذهنی از یک کیفیّت انتزاع یا فهم چیزی در خارج ذهن است. او نتیجه می‌گیرد که این تعبیر بازنمای ذهنی یا فهم حقیقی از یک کلّی است که در این صورت هم ما به شکل قبلی مسئله بازمی‌گردیم که در آن کلّی‌ها وجود خارجی دارند.
راه حل بوئتیوس برای حل این مسئله این است که، ذهن قادر به تفکیک چیزی است که در واقعیّت (جهان خارج) قابل تفکیک نیست. او توانی ذهن را در انتزاع از جزئیّاتِ مشخص به عنوان نمونه‌ای از این امر ذکر می‌کند. با این کار او از مشکل کلّیّات افلاطونی که در جهان وجود خارجی دارند جلوگیری کرده، همچنین از این مشکل که کلّیّات صرفاً ساخته‌های ذهن هستند (به قسمی که کلّی‌ها اندیشهٔ ذهنی جزئیّات هستند که به‌طور انتزاعی و کلّی درک می‌شوند) نیز جلوگیری می‌کند.
بوئتیوس می‌گوید، دو راه وجود دارد که مفهومی بتواند چنان شکل بگیرد که محتوای آن در موجودات خارج، آن طور که در آن مفهوم هست، یافت نشود. برای مثال، کسی شاید انسان یا اسب را کنار هم قرار دهد و مفهوم قنطورس را تشکیل دهد، یعنی در کنار هم قرار دادن اشیائی که طبیعت ترکیب آنها را قبول نمی‌کند و چنین مفهوم‌های که من درآوردیدر ترجمه اصلی کتاب کاپلستون کلمه عربی مِن عِندی به معنای من درآوردی به کار رفته‌است ساخته می‌شوند جعلی اند. از سوی دیگر، اگر ما مفهوم خط را داشته باشیم، یعنی خط محضی که مورد نظر هندسه دانان است، در آن صورت هر چند این درست است که خط محض به تنهای در خارج ذهن وجود ندارد، اما جعلی نیست، زیرا اجسام متضمّن خطوط اند و تمام آنچه ما انجام داده‌ایم این است که خط را جدا کرده و به صورت انتزاعی در نظر گرفته‌ایم. ترکیب (همان‌طور که از ترکیب انسان و اسب قنطورس ایجاد می‌شود) مفهوم جعلی و کاذب ایجاد می‌کند در حالی که انتزاع باعث ایجاد مفهومی می‌شود که حقیقی است. حتّی اگر شیء تصور شده در خارج به صورت انتزاعی یا مفارق موجود نباشد. مفاهیم جنس و نوع از مفاهیم نوع دوم اند، یعنی با انتزاع ساخته می‌شوند. وجه شباهت انسانیّت از افراد انسانی انتزاع می‌شود و این وجه شباهت، که مورد نظر ذهن است، همان مفهوم نوع است. در حالی که مفهوم جنس با بررسی وجوه شباهت به وجود می‌آید.نتیجه اینکه جنس و نوع در افرادند، اما در مقام تفکّر کلّی اند. آنها حال در اشیای محسوس اند، ولی بدون اجسام متعلق فهم اند.
به‌طور خلاصه استدلال بوئتیوس، امر کلّی را با شکلی همانند می‌سازد، که هر امر جزئی از یک گونه معین را، به نوعی از آن چیز بدل می‌سازد و از لحاظ ذهنی می‌تواند با نادیده گرفتن تفاوت‌های عارضی درک شود.هر چند بوئتیوس مواد لازم برای حل مسئله کلیّات را در راستای واقع گرایی معتدل فراهم کرد و هرچند نقل قول‌های او از فرفریوس و شرح او بر آنها بحث از این مسئله را در اوایل قرون وسطا آغاز کرد، اولین راه حل قرون وسطاییان در جهتی نبود که بوئتیوس پیشنهاد کرد، بلکه ساده‌ترین شکل واقع گرایی افراطیultra-realism بود.
اولین راه حلی که قرون وسطاییان برای این مسئله ارائه دادند واقع گرایی افراطی بود. این که از نظر تاریخی اولین راه حل بود گواهش این است که مخالفان آن برای مدتی معروف به متجدّدادن بودند. مخالفت‌های همین متجدّدان و نظریّات آنها راه را برای نظریّات دیگری همچون واقع گرایی معتدل و نام گرایی باز کرد.
طبق نظر واقع گرایی افراطی، مفاهیم جنسی و نوعی ما مطابق با واقعیّتی هستند که خارج از ذهن در اشیا وجود دارند، یعنی واقعیت موجودی که افراد در آن مشترک اند؛ بنابراین مفهوم یک انسان یا انسانیّت بیانگر یک واقعیّت است، انسانیّت یا جوهر ماهیّت انسان، که به همان صورتی که در ذهن است در خارج از ذهن نیز موجود است؛ یعنی به عنوان جوهر واحدی که همه انسانها در آن مشترک اند. مسلّماً این نظر فوق‌العاده خام است و حاکی از فهم کاملاً نادرست رویکرد بوئتیوس به این مسئله؛ زیرا فرض آن این است که تا موضوعی که در قالب مفهوم بیان شده در خارج از ذهن دقیقاً به همان نحوی که در ذهن موجود است وجود نداشته باشد، آن مفهوم کاملاً ذهنی خواهد بود.
اگر این نظر را به این معنی بدانیم که کثرت افراد انسان دارای جوهر مشترکی هستند که عدداً واحد است،نتیجه طبیعی آن این خواهد بود که، افراد انسان فقط بالعرض با هم تفاوت دارند؛ مثلاً اودوی تورنه ای تردیدی در اخذ این نتیجه نداشت. او معتقد یود وقتی کودکی آفریده می‌شود، خدا ویژگی جدیدی از جوهرِ قبلاً موجود ایجاد می‌کند نه یک جوهر جدید.
از نظر منطقی نتیجه این واقع گرایی افراطی وحدت گرایی محض است. برای مثل ما مفهوم‌های جوهر و وجود را داریم، و بر اساس اصول واقع گرایی افراطی، لازم است تمام اشیائی که واژه جوهر را بر آن حمل می‌کنیم وجود و حالات جوهر واحدی باشند. این دیدگاهی بود که یوهانس اسکوتوس اریگنا در قرون وسطای داشته‌است و او را به درستی می‌توان یک تک جوهر گراmonist نامید.
کسانی که در اوایل قرون وسطای به واقع گرایی افراطی معتقد بودند در مقام منطق دان به فلسفه ورزی می‌پرداختند به این معنا که فرض می‌کردند نظام منطقی و نظام واقعی دقیقاً مشابه و از آنجا که، برای مثال، معنای انسان در گذاره‌های افلاطون انسان است و ارسطو انسان است یکسان است، بنابر این در نظام واقعی یک این همانی جوهری بین افلاطون و ارسطو وجود دارد.
از طرف دیگر آنها تحت تأثیر ملاحظات کلامی نیز بودند. به عنوان مثال اودوی تورنه ای از واقع گرایی افراطی جهت تبیین انتقال گناه نخستین استفاده کرد. اگر کسی گناه نخستین را آلودگی مثبت نفس انسان تلقی کند، در آن صورت با برهان ذوحدّین آشکاری مواجه خواهد شد: یا باید بگوید هر بار که کودکی به دنیا می‌آید، خدا یک جوهر انسانی جدید از عدم خلق می‌کند، در نتیجه خدا مسئول این آلودگی یعنی گناه است. یا باید خلق نفس فردی توسط خدا را انکار کند. آنچه اودوی تورنه ای به آن اعتقاد داشت نوعی ارثی انگاری نفس بود. بدین معنا که جوهر یا طبیعت انسانی حضرت آدم، که آلوده به گناه نخستین بود، به نسل او رسیده‌است و آنچه را خدا خلق می‌کند فقط خاص یا کیفیت جدیدی از جوهرِ قبلاً موجود است.
دیدگاه دیگر در قرون وسطا واقع گریی معتدل است که مبانی آن قبل از آنکه توماس آکویناس آن را مطرح کند پی ریزی شده بود. وقتی آکویناس اعلام می‌کند که کلیات قائم به ذات نیستند بلکه فقط در جزئیّات وجود دارند، چیزی را بازگو می‌کند که قبل از او پیر آبلار و جان سالزبری گفته بودند. برای مثال، انسانیّت یا ماهیت انسانی فقط در این یا آن انسان موجود است و کلیّتی که در مفهوم انسانیّت وجود دارد نتیجه انتزاع است بنابراین به معتای مشارکت ذهنی است. اما این متضمن باطل بودن مفهوم کلّی نیست. از نظر آکویناس ذات از طریق فعالیّت ذهنی از ماده آزاد می‌شود و به صورت انتزاعی مورد ملاحظه قرار می‌گیردبه این ترتیب توماس هر دو شکل واقع گرایی افراطی، یعنی شکل افلاطونی و شکل قرون وسطایی متقّدّم، را رد می‌کند، اما مانند آبلار مایل نبود که افلاطون گرایی را به‌طور کامل رد کند. بنابرین آکویناس سه گانگی وجود کلیات را می‌پذیرد:
دیدگاه متضاد واقع گرایی دیدگاهی به نام نام گرایی یا اصالت تسمیه است که در افراطی‌ترین نوع خود معتقد است که کلّیّات، سازه‌های کلامی هستند و در اشیاء یا از قبل وجود ندارند؛ بنابراین، کلّیّات در این دیدگاه چیزی هستند که مخصوص شناخت و زبان انسان است. فیلسوف و خداشناس روسکلینوس از طرفداران اولیه و برجسته این دیدگاه بود. دیدگاه خاص او این بود که اصول کلّی چیزی بیش از گفته‌های صوتی (صدا) نیست.
از طرف دیگر نامگرایی در قرون وسطا، حاصل جدال بین ویلیام شامپویی و شاگردش پیر آبلار است. ویلیام شامپویی، در ابتدا یک واقع گرای افراطی بود؛ مثلاً او نیز معتقد بود که همان طبیعت ذاتی در عین حال کاملاً در تمام افراد نوع مورد نظر وجود دارد، با این نتیجه منطقی اجتناب ناپذیر که تفاوت افراد هر نوع نه جوهراً بلکه به‌طور عَرَضی از افراد نوع دیگر متفاوت است. پیر آبلار می‌گوید که اگر چنین باشد، در افلاطون و سقراط که در جاهای متفاوتی هستند جوهر واحدی وجود دارد، زیرا افلاطون از یک دسته اعراض و سقراط از دسته دیگری تشکیل شده‌است. مسلماً چنین نظریه‌ای نوعی از واقع گرایی افراطی است. و آبلار در اثبات نتایج بی‌معنی آن هیچ مشکلی نداشت. برای مثال اگر نوع انسانی جوهراً، و بنابراین کلّاً، در آن واحد هم در افلاطون و هم در سقراط وجود دارد، در این صورت سقراط باید افلاطون باشد و همزمان در دو مکان حضور داشته باشد. به علاوه، چنین نظریه‌ای در نهایت به وحدت وجود منتهی می‌شود، زیرا خدا جوهر است و تمام جواهر با جوهر الهی یکی خواهد شد.
تحت فشار انتقادتی از این نوع، ویلیام شامپویی، نظر خود راا تغییر داد و با کنار گذاشتن نظریه یکسانی به نفع نظریه بی‌تفاوتی، مدعی شد که دو فرد از یک نوع نه به‌طور ذاتی، بلکه به نحو بدون تمایزی یک چیز هستند. آبلار نظریه جدید او را حیله‌ای صرف می‌دانست. شامپویی می‌گوید دو کلمه یکی و یکسان به دو طریق قابل فهم هستند: از حیث بیتفاوتی و از حیث یکسانی در جوهر. در ادامه توضیح می‌دهد پطرس و پولس به یکسان انسانند یا بی‌تفاوت از انسانیت برخوردارند، به این معنا که همان‌طور که پطرس ناطق است پولس نیز ناطق است و همان‌طور که پطرس فانی است پولس نیز فانی است و غیره، در حالی که انسانیت آنها یکسان نیست (منظور او این است که ذات یا طبیعت آنها از نظر عددی یکسان نیست) بلکه شبیه هم است، زیرا آنها هر دو انسانند. این به وضوح مخالف نظریه واقع گرایی افراطی است.
به‌طور خلاصه، ویلیام شامپویی در طول زمان دارای سه نظریه بود:
پیر آبلار با قبول تعریف ارسطو از کلّی، آنطور که بوئتیوس ارائه کرده بود، می‌گوید این نه شیء بلکه نام است که محمول واقع می‌شود، و نتیجه می‌گیرد: باقی می‌ماند که کلّیّتی از این قبیل را فقط به کلمات نسبت دهیم. این چیزی مانند نظر اصالت تسمیه روسکلینوس است (آبلار مدتی تحت تعلیم او بود)، اما واقعیّت این است که گرایش او به بحث دربارهٔ کلمات کلّی و جزئی ثابت می‌کند که ما نمی‌توانیم فوراً نتیجه بگیریم که آبلار وجود هر واقیعتی را در ازای کلمه انکار می‌کرد، زیرا قطعاً منکر این نبود که واقعیّاتی وجود دارند که مطابق با کلمات جزئی است. به علاوه آبلار بین لفظِ کلمه و معنیِ کلمه تمایز قائل می‌شود و می‌گوید نه اینکه کلّی لفظ کلمه است بلکه کلّی معنی کلمه است. چرا او چنین تمایزی قائل می‌شود؟ زیرا لفظ کلمه دالّ برکلمه به عنوان عین فیزیکی، یک شیء است، و هیچ شئی بر شیء دیگر قابل حمل نیست. در حالی که معنی کلمه دلالت می‌کند بر کلمه بر اساس رابطه اش با محتوای منطقی، و این محتواست که مجمول واقع می‌شود.
از نظر نام گرایی آبلار عقل از طریق مفاهیم کلّی تصویر مشترک و مبهمی از اشیا کثیر درک می‌کند. وقتی ما کلمه انسان را می‌شنویم تصویر خاصی در ذهن ما ظاهر می‌شود که چنان با انسانهای جزئی ارتباط دارد که، مشترک بین همه آنهاست و خاص هیچ‌یک از آنها نیست. در واقع طبق نظر آبلار، در واقع هیچ مفهوم کلّی وجود ندارد، بلکه فقط تصاویر مبهمی وجود دارند که متناسب با درجه ابهام و عدم تمایز جنس و نوع هستند. اما در ادامه می‌گوید که مفاهیم کلّی از طریق انتزاع به وجود می‌آیند و ما به واسطه این مفاهیم آنچه را در متعلق شناسایی است تصور می‌کنیم. آبلار توضیح می‌دهد که وقتی می‌گوید تصور ما از انسان مبهم است، منظورش این است که طبیعت یا ذات از طریق انتزاع، به اصطلاح، از هرگونه فردیّت آزاد می‌شود و به نحوی که دارای هیچ رابطه خاصی با هیچ فرد به خصوصی نیست، بلکه به نحوی که می‌توان آن را بر همه انسانها حمل کرد در نظر گرفته شود. خلاصه آنکه آنچه در مفاهیم نوعی و جنسی ادراک می‌شود در اشیاء موجود است (مفهوم فاقد مرجع عینی نیست)، اما وجودش در آنها، یعنی در اشیاء فردی، آنگونه نیست که تصوّر می‌شود. به عبارت دیگر واقع گرایی افراطی باطل است. اما همچنان این به معنی آن نیست که کلّیّات فقط اعتبارات ذهنی اند، چه رسد به اینکه کلمات صرف باشند. وقتی آبلار می‌گوید کلّی یک اسم یا معنی است، منظور او این است که وحدت منطقی مفهوم کلّی فقط بر محمول تأثیر دارد، یعنی اینکه آن یک اسم است نه شیء یا فرد. اگر ما بخواهیم مانند جان سالزبری، آبلار را قائل به اصالت تسمیه یا نامگرا بنامیم، باید در عین حال بدانیم، که اصالت تسمیه او فقط انکار واقع گرایی افراطی و تأکید بر تمایز بین نظام‌های حقیقی و منطقی است، بدون اینکه انکار مبنای عینی مفاهیم کلی را در پی داشته باشد، نظریه آبلار طرحی ابتدایی از نظریه پیشرفته واقع گرایی معتدل است.
بحث آبلار در مورد مبحث کلیات بسیار تعیین‌کننده بوده‌است، به این معنا که او با اثبات اینکه چگونه می‌توان نظریه واقع گرایی افراطی را انکار کرد بدون اینکه در عین حال مجبور به انکار هرگونه عینیّت نوع و جنس شد ضربه مهلکی به آن وارد کرد.
مسئله کلیات در دوره متاخر قرون وسطا از نو مورد بحث قرار گرفت و ویلیام اوکام و پیروان او راه حل متفاوتی ارائه دادند. ویلیام اوکام به‌طور گسترده در این زمینه نوشته‌است. او به شدّت استدلال می‌کرد که کلّیّات محصول اندیشه انتزاعی بشری هستند. از نظر اوکام ، کلّیّات فقط کلمات یا (در بهترین حالت) مفاهیمی هستند که فقط در ذهن وجود دارند و هیچ جای واقعی در جهان خارج ندارند.مخالفت او با کلّیّات بر اساس نظریه معروفش تیغ اوکام نبود، با این حال او دریافت که واقعی بودن آنها از جهاتی متناقض است. اوکام در یک اثر اولیه خود اظهار داشت: «هیچ چیز خارج از نفس، کلی نیست، چه از طریق خودش و چه از طریق هر چیز واقعی یا منطقی که به آن افزوده می‌شود، مهم نیست که چگونه در نظر گرفته شود یا درک شود.» با این وجود، موقعیت وی از مخالفت آشکار با واقع گرایی افراطی در آثار بعدی خود تغییر کرد (هر چند به شیوه ای اصلاح شده که او را به عنوان یک واقع گرا طبقه‌بندی نمی‌کند).
کارن جانگیروف (؛ ; – ) یک هنرپیشه اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۲۰۱۴ میلادی فعالیت می‌کرد و در ۲۳ فیلم نقش‌آفرینی نمود.
کارن جانگیروف در ۱۵ مارس ۱۹۴۸ در باکو به دنیا آمد و در سال ۱۹۷۱ از دپارتمان بازیگری آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ‌التحصیل شد. از سال ۱۹۸۲ در تئاتر آکادمی ملی سوندوکیان ایروان فعالیت می‌کرد. جانگیروف همچنین در تئاتر نمایشی هراچیا غاپلانیان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان (۲۰۰۸) شده‌است. وی در ۲۶ دسامبر ۲۰۱۴ در سن ۶۶ سالگی در ایروان درگذشت.
مگالنسفالی یا ماکرنسفالی ، به اختصار MEG، که برخی اوقات با ماکروسفالی (بزرگی سر) اشتباه گرفته می‌شود یک اختلال رشد به حساب می‌آید که در آن مغز به‌طور غیرطبیعی بزرگ شده‌است. مشخصه آن مغزی دارای ۲٫۵ انحراف استاندارد بالاتر از میانگین وزن مغزیِ متوسط در افراد است. گفته می‌شود تقریباً از هر ۵۰ کودک ۱ نفر (۲٪) مبتلا به این عارضه است
محققان بر این باور اند، جهش در مسیر PI3K-AKT (مسیر سیگنال دهی سلولی) عامل اصلی تکثیر بیش از اندازه سلول‌های مغز و در نهایت علت اصلی مگالنسفالی است. این جهش، یک طبقه‌بندی از رشد بیش از حد مغز را ایجاد کرده که شامل دو سندرم ناهنجاری مگالنسفالی-مویرگی (MCAP) و مگالنسفالی-پلی داکتیلی-پلی میکروگیریا-هیدروسفالی (MPPH) می‌شود. مگالنسفالی معمولاً در بدو تولد و به وسیله ام‌آرای تشخیص داده می‌شود.
چندین اختلال روان‌پزشکی عصبی مرتبط با مگالنسفالی وجود دارد؛ برای مثال مطالعات نشان داده‌است اوتیسم شایع‌ترین بیماری مرتبط با ناهنجاری MEGبه‌شمار می‌آید. اگرچه در حال حاضر درمانی برای مگالنسفالی وجود ندارد، اما روش‌های مدیریتی برا کاهش نقایص مرتبط با مگالنسفالی در حال گسترش است.
بیشتر تحقیقات اخیر با هدف ایجاد محرک‌های بازدارنده برای کاهش مسیر جهش ایجاد کننده مگالنسفالی انجام شده‌است.Interview with Dr. Ghayda Mirzaa (October 1st, 2013)
سه نوع گسترده مگالنسفالی وجود دارد:
مگالنسفالی وضعیتی بوده که در آن نوزاد یا کودک، دارای مغز غیرعادی، بزرگ، سنگین و معمولاً ناقص است؛ به گونه‌ای، وزن مغز برای سن و جنس کودک بیشتر از اندازهٔ متوسط است. بزرگ شدن سر ممکن است در بدو تولد مشهود باشد یا در سالهای اولیه زندگی به‌طور غیرطبیعی بروز کند تصور می‌شود که مگالنسفالی با اختلال در تنظیم تولید سلول‌ها در مغز مرتبط است. در رشد طبیعی، تکثیر نورون‌ها طی فرایندی که در آن سلول‌های عصبی تقسیم و نسل جدیدی از سلول‌ها را تشکیل می‌دهند، تنظیم می‌شود به طوری که تعداد مناسبی از سلول‌ها در زمان و محل مناسب تکثیر و ایجاد می‌گردند. در مغزِ دارای اختلال مگالنسفالی، تعداد زیادی سلول در طول رشد یا به تدریج به عنوان بخشی از اختلالات دیگر مانند نوروفیبروماتوزها یا لکودیستروفی‌ها تولید می‌شوند. علائم مگالنسفالی شامل تأخیر در رشد، تشنج و اختلال عملکرد کورتیکوسپاینال (قشر مغز و نخاع) است.
مگالنسفالی مردان را بیشتر از زنان مبتلا می‌کند. مگالنسفالای یک طرفه یا همی گالنسفالی یک بیماری نادر است که با بزرگ شدن یک طرف مغز، مشخص می‌شود. کودکان مبتلا به این اختلال ممکن است دارای سر بزرگ و نامتقارن باشند که با تشنج، فلج نسبی و اختلال در عمکرد شناختی همراه است.
پیش آگاهی و تشخیصِ قبل از تولد نوزادان و کودکان مبتلا به مگالنسفالی بستگی به علت زمینه ای و اختلالات عصبی مرتبط دارد. پیش آگاهی و فهم امکان تولد نوزاد مبتلا به همی گالنسفالی غیرممکن است زیرا این بیماری بیشتر در اثر اختلالات دوران جنینی بروز می‌کند.
همی گالنسفالی سمت چپ، در فرد مبتلا به نوروفیبروماتوز به سادگی قابل تشخیص است، با وجود پیشرفت‌های بسیار که در تشخیص مگالنسفالی در این سال‌ها صورت گرفته، همچنان پزشکان نتوانسته‌اند این اختلال را با دقت بیشتری تشخیص دهند و معمولاً اولین معاینه فیزیکی زمانی انجام می‌شود که ویژگی‌های مگالنسفالی ظاهر شود. این معاینه‌ها معمولاً در هنگام تولد یا در مراحل اولیه رشد کودک انجام می‌گیرد. پس از تولد پزشک اندازه‌گیری دو سر را انجام داده سپس سوابق خانوادگی را بررسی می‌کند تا دریابد آیا سابقه مگالنسفالی در خانواده وجود داشته‌است یا خیر. اگر اندازه سر در اندازه طبیعی نباشد، بررسی دستگاه عصبی با استفاده از MRI برای تشخیص ابتلا به ماکروسفالی یا مگالنسفالی انجام می‌گیرد. این آزمایشِ تصویربرداری اطلاعات مفصلی در مورد اندازه مغز، عدم تقارن حجمی نیم کره‌ها و سایر تحولات نامنظم مرتبط با مگالنسفالی-پلی داکتیلی-پلی میکروگیریا-هیدروسفالی، مگالنسفالی-مویرگی و همی گالنسفالی را ارائه می‌دهد.
همچنین ارتباطِ زیادی بین صرع و مگالنسفالی وجود دارد و این مسئله می‌تواند به پزشکان در تشخیص این بیماری کمک کند.
از آنجا که روش‌های درمانیِ بسیار کمی برای مدیریت مگالنسفالی وجود دارد، بیشتر تحقیقات برای مهار جهش مسیر کورتیکوسپاینال انجام شده‌است؛ امکان به نتیجه رسیدن این تحقیقات بسیار پایین است زیرا درک مکانیسمِ زمینه ای جهش ژنی، کار دشواری است. چیدمان‌های ژنتیکی که باعث ایجاد یک جهش می‌شوند، پراکنده‌اند و تشخیص الگوها در بسیاری از موارد دشوار است. اگرچه تحقیقات بسیار کمی برای ایجاد محرک‌هایی بازدارنده برای جلوگیری از جهش در مسیر PI3K-AKT انجام شده‌است، اما چندین شرکت دارویی بر روی طراحی داروهای پیشگیری کننده تمرکز کرده‌اند.
درمان استاندارد برای مگالنسفالی وجود ندارد. درمان بستگی به اختلال، علائم و معلولیتهای فردی که با آن مرتبط است دارد و بیشتر به صورت کاهنده عوارض مگالنسفالی صورت می‌گیرد.
لویی مارک بری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است که به عنوان مهاجم و وینگر در لیگ یک فوتبال انگلستان، باشگاه فوتبال ایپسویچ تاون، به صورت قرضی از لیگ برتر فوتبال انگلستان، باشگاه فوتبال استون ویلا بازی می‌کند.
دیوید برمودو روبیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در پست دفاع چپ بازی می‌کرد.
برمودو در سانتا کلما د گرامنت، استان بارسلون، کاتالونیا متولد شد، وی در دوران جوانی از طریق سیستم جوانان غول‌های محلی باشگاه بارسلونا در لا ماسیا ناموفق ظاهر شد، در سال ۲۰۰۱ رفت و با تنریف قرارداد بست و تازه‌نفس به لالیگا بازگشت.
مدینه فاضل‌اوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان تاجیکستان بازی کرده‌است.
جبهه مقدونیه () همچنین به عنوان جبهه سالونیک (پس از تسالونیکی) شناخته می‌شود در پاییز ۱۹۱۵ در نتیجه تلاش نیروهای متفقین برای کمک به صربستان، در برابر حمله ترکیبی آلمان اتریش-مجارستان و بلغارستان شکل گرفت. اعزام نیروها بسیار دیر و با نیروی ناکافی برای جلوگیری از سقوط صربستان انجام شد و با بحران سیاسی داخلی در یونان همزمان شد سرانجام، جبهه ای پایدار ایجاد شد، که از سواحل آدانیاتیک آلبانی تا رودخانه استروما جریان داشت و نیروهای چند ملیتی متفقین را در برابر ارتش بلغارستان قرار می‌داد جبهه مقدونیه تا زمان حمله بزرگ متفقین در سپتامبر ۱۹۱۸، که منجر به تسلیم بلغارستان و آزادسازی صربستان شد، کاملاً پایدار ماند
در پی ترور ولیعهد اتریش-مجارستان توسط یک صرب بوسنیایی، اتریش-مجارستان در اوت ۱۹۱۴ به صربستان حمله کرده بود اما نتوانست بر مقاومت صربستان غلبه کند. پس از ورود امپراتوری عثمانی به جنگ در کنار نیروهای مرکزی (نوامبر ۱۹۱۴)، عامل تعیین‌کننده در بالکان، نگرش بلغارستان شد. بلغارستان یک موقعیت استراتژیک مهم در جبهه صربستان داشت و مداخله آن در هر یک از دو طرف متخاصم تعیین‌کننده بود. بلغارستان و صربستان در سی سال گذشته دوبار با یکدیگر جنگیده بودند: در جنگ صربستان و بلغارستان در سال ۱۸۸۵ و در جنگ دوم بالکان در سال ۱۹۱۳. بلغارستان در سال ۱۹۱۳ شکست خورده بود و دولت و مردم بلغارستان عموماً احساس می‌کردند که صربستان زمین که به حق متعلق به بلغارستان بود را به سرقت برده‌است. در حالی که متفقین تنها می‌توانستند به بلغارستان امتیازهای سرزمینی کوچکی از طرف صربستان و یونان بی‌طرف ارائه دهند، وعده‌های قدرت‌های مرکز بسیار جذاب تر به نظر می‌رسید، زیرا آن‌ها پیشنهاد دادند که بیشتر اراضی مورد ادعای بلغارستان را به بلغارها واگذار کنند. پادشاه فردیناند پیمانی با آلمان امضا کرد و در ۲۱ سپتامبر ۱۹۱۵ بلغارستان شروع به بسیج برای جنگ کرد.
پس از پیروزی ارتش صربستان در نبرد کولوبارا در دسامبر ۱۹۱۴، جبهه صربستان تا اوایل پاییز ۱۹۱۵ آرام بود. تحت فرماندهی فیلد مارشال آگوست فون مکنسن، ارتش بالکان اتریش-مجارستان، ارتش یازدهم آلمان و ناوگان مستقر دررودخانه دانوب بزرگترین حمله علیه صربستان را در ۶ اکتبر ۱۹۱۵ آغاز کردند. علیرغم فداکاری شدید ارتش صربستان، ارتش بالکان اتریش-مجارستان، پس از عبور از رودخانه‌های ساوا و درینا و ارتش یازدهم آلمان پس از عبور از دانوب، بلگراد، اسمدروو، پوشارواچ و گولوباچ را اشغال کرد و در جنوب رودخانه‌های ساوا و دانوب، نیروهای صرب را مجبور به عقب‌نشینی به جنوب صربستان کرد. در ۱۵ اکتبر ۱۹۱۵، دو ارتش بلغاری به واحدهای صرب حمله کردند و تا ۲۲ اکتبر ۱۹۱۵ به دره رودخانه موراوا جنوبی در نزدیکی ورنج نفوذ کردند. نیروهای بلغاری کومانوو، شتیپ و اسکوپیه را اشغال کردند و از عقب‌نشینی ارتش صربستان تا مرز یونان و تسالونیکی جلوگیری کردند.
به مدت یک سال، متفقین (بریتانیا و فرانسه) بارها وعده اعزام نیروهای نظامی جدی به صربستان را داده بودند، در حالی که هیچ چیز عملی نشده بود. اما با بسیج بلغارستان در جنوب آن، وضعیت صربستان ناامید کننده شد. تحولات سرانجام فرانسوی‌ها و انگلیسی‌ها را مجبور کرد در مورد اعزام یک نیروی اعزامی کوچک از دو لشکر از گالیپولی تحت فرمان فرمانده فرانسوی موریس ساریل، برای کمک به صربستان تصمیم بگیرند. دلیل اصلی تأخیر وضعیت بحرانی جبهه غربی و مذاکرات محرمانه با هدف آوردن بلغارستان به اردوگاه متفقین بود.
مارشال پوتنیک دستور عقب‌نشینی کامل صربستان را به سمت جنوب و غرب از طریق مونته‌نگرو و ورود به آلبانی صادر کرد. صرب‌ها با مشکلات بزرگی روبرو بودند: آب و هوای وحشتناک، جاده‌های نامناسب و نیاز ارتش به ده‌ها هزار غیرنظامی که با آن‌ها عقب‌نشینی کردند. تنها ۱۲۵۰۰۰ سرباز صرب به سواحل آدریاتیک رسیدند و سوار کشتی‌های ایتالیایی شدند که ارتش را قبل از سفر به تسالونیکی به کورفو و دیگر جزایر یونان منتقل کردند مارشال پوتنیک درست یک سال بعد در بیمارستانی در فرانسه درگذشت.
لشکرهای فرانسوی و انگلیسی در اکتبر ۱۹۱۵ تحت فرماندهی مشترک ژنرال فرانسوی موریس سرایل و ژنرال بریتانیایی برایان ماهون از تسالونیکی به سمت شمال حرکت کردند. با این حال، دفتر جنگ در لندن تمایلی به پیشروی بیش از حد در صربستان نداشت؛ بنابراین لشکرهای فرانسوی خود به خود در رودخانه وردار پیش رفتند. این پیشروی به ارتش صربستان در حال عقب‌نشینی کمک محدودی کرد، زیرا بلغاری‌ها برای مقابله با این تهدیدها باید نیروهای بیشتری را در جناح جنوبی خود متمرکز می‌کردند که منجر به نبرد کریوولاک شد. در پایان نوامبر، ژنرال سرآیل مجبور شد در مقابل حملات گسترده بلغاری‌ها به مواضع خود عقب‌نشینی کند. در زمان عقب‌نشینی او، انگلیسی‌ها در کاستورینو نیز مجبور به عقب‌نشینی شدند. تا ۱۲ دسامبر، تمام نیروهای متحد به یونان بازگشتند. آلمانی‌ها به بلغاری‌ها دستور دادند از مرزهای یونان عبور نکنند، زیرا در پاسخ به حمله بلغارستان به مقدونیه، ریسک ورود یونان به جنگ وجود داشت. متفقین نیز به سهم خود از این امر استفاده کردند و موقعیت‌های خود را در پشت مرزها تقویت و تثبیت کردند بنابراین، یک پیروزی آشکار، هر چند ناقص برای قدرت‌های مرکزی به دست آمد. در نتیجه آن‌ها خط راه‌آهن از برلین به قسطنطنیه را باز کردند و به آلمان اجازه دادند از شریک ضعیف خود، امپراتوری عثمانی حمایت کند. علیرغم پیروزی قدرت‌های مرکز (محور)، متفقین موفق شدند بخشی از ارتش صربستان را نجات دهند. و از همه مهمتر، متفقین - با استفاده از بهانه اخلاقی نجات ارتش صربستان - موفق شدند جبهه غیرممکن صربستان را با جبهه‌ای مناسب در مقدونیه (هر چند با نقض قلمرو یک کشور رسماً بی‌طرف) جایگزین کنند. جبهه‌ای که سه سال بعد کلید پیروزی نهایی آنها شد.