moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سن-سانس در کلیسای مادلن پاریس ارگ می‌نواخت و موسیقی او که در آغاز تحت تأثیر فرانتس لیست بود. برخی از مهم‌ترین آثارش شامل اپرای سامسون و دلیله، سمفونی‌ها، کنسرتو برای پیانو شماره ی دو،کنسرتو برای ویلنسل شماره یک، پوئم سمفونیک (برای مثال رقص مردگان)، "کارناوال جانوران" برای دو پیانو و ارکستر مجلسی، موسیقی آوازی، مجلسی، ارگ و پیانو می‌باشد.کینگ، پالمر: تاریخ موسیقی. مترجم: پورمحمد، مهدی. نشریه: «هنر» زمستان ۱۳۸۴ - شماره ۶۶. ص۱۶۶.
در کودکی نخست فراگیری پیانو را آغاز نمود و سپس به آموختن آهنگسازی نزد پیِر مِلدِن پرداخت. در یازده سالگی نخستین کنسرت پیانو خود را برگزار کرد و در آن کنسرتو پیانو شماره ۳ بتهوون و کنسرتو شماره ۱۵ موتسارت را اجرا کرد در حالیکه کادانس این کنسرتو را خودش نوشته بود.
در سیزده سالگی وارد هنرستان موسیقی (کنسرواتوار) پاریس گردید و با استادانی چون شارل گونو به فراگیری موسیقی ادامه داد. در سال ۱۸۵۱ در حالیکه هنوز شاگرد کنسرواتوار بود موفق به دریافت جایزه رم گردید. در هیجده سالگی به عنوان نوازنده ارگ کلیسای سن مری برگزیده می‌شود و به سرعت به شهرت دست پیدا می‌کند. فرانتس لیست در مورد او در این دوره گفته‌است «او بهترین نوازنده ارگ در سراسر گیتی است». سن-سانس این سمت را برای بیست سال از آن خود داشت، او هم‌زمان در تمام این سالها به آهنگسازی ادامه داد و همچنین در انتشار آثار و دفاع از آهنگسازانی چون روبرت شومان، ریچارد واگنر و کریستف ویلیبالد گلوک تلاش بسیار کرد. در سال ۱۸۶۱ به عنوان استاد مدرسه موسیقی نیدرمیر l’École Niedermeyer برگزیده می‌شود و شاگردانی همچون گابریل فوره را تربیت می‌کند. در ۱۸۶۷ به خاطر کانتات «عروسی پرومِته» Les Noces de Prométhée برنده جایزه یک مسابقه آهنگسازی می‌گردد که گروه داوران آن را موسیقی‌دانانی چون جواکینو روسینی، هکتور برلیوز، جوزپه وردی و شارل گونو تشکیل می‌دادند.
سن-سانس در سال ۱۸۷۰ نقدهای فراوانی را در مجله «گزت موزیکال» Gazette musicale نوشت و در بحث‌های بسیاری با ونسان دندی شرکت جست. وی در سال ۱۸۸۱ به عضویت فرهنگستان هنرهای زیبای فرانسه درآمد و سه سال بعد موفق به دریافت نشان لژیون دونور گردید.
او به لیست، شومان و واگنر علاقه داشت و با لیست و برلیوز روابط نزدیک و صمیمی داشت. سالهای نخستین سده بیستم سالهای پر افتخاری برای سن-سانس است، او به ریاست فرهنگستان هنرهای زیبا برگزیده می‌شود و نشان‌های متعددی را دریافت می‌کند. موسیقی سن-سانس از لحاظ تکنیکی بی‌نقص ارزیابی می‌شود. او پوئم سمفونیک را وارد موسیقی فرانسه کرد و عمده شهرت‌اش هم به خاطر همین آثارش است. او در تمام ژانرهای موسیقی آثاری خلق کرده‌است. علاقه‌اش به آثار سمفونیک جالب و قابل ستایش است، آثار ارکستری فراوانی دارد ولی عمدتاً او را با «کارناوال حیوانات»، «اپرای سامسون و دلیله» و «سمفونی شماره پنج» می‌شناسند. جالب این که کارناوال حیوانات، معروف‌ترین اثر او، در زمان حیاتش هرگز شناخته نشد، چون فکر می‌کرد ممکن است اجرای آن به موقعیت هنریش لطمه بزند.
سن-سانس در سال‌های پایانی عمر به مسافرتهای زیادی رفت و سرانجام در حالی که برای آهنگسازی به الجزایر سفر کرده بود در سن ۸۶ سالگی درگذشت. پیکر او پس از مرگ به پاریس منتقل و در گورستان مون‌پارناس (Cimetière_du_Montparnasse) به خاک سپرده شد.
کوه جوپار، در جنوب شهر جوپار (شهرستان کرمان) و در ۴۳ کیلومتری جنوب شرقی کرمان قرار دارد. برف‌های این کوه حتی در تابستان نیز آب نمی‌شود. گیاهان دارویی فراوانی از کوه جوپار به دست می‌آید مانند آلاله، آویشن مرزن جوش و زیره سیاه معروف کرمان.
ارتفاع این کوه به بیش از ۴۱۳۵ متر می‌رسد که دارای ستیغ‌ها و یخچال‌ها، دیواره‌های زیبا و چشم‌اندازهای دیدنی است. هر ساله کوهنوردان زیادی برای صعود به این کوه و قله‌های زیبایش به کرمان می‌آیند. اگر چه تغییرات آب و هوایی و کاهش بارشهای زمستانه باعث شده که ماندگاری برف بر اندام تنومند و قامت بلند این کوه کمتر از گذشته شود اما هنوز هم با شکوه و زیباست. از حیات وحش این کوه می‌توان گرگ، روباه، شغال، کفتار، آهو، بز کوهی، قوچ، عقاب، کبک، تیهو و باقرقره را نام برد.سایت جامع گردشگری ایران
اگزیستانسیالیسم و اصالت بشر نام کتابی از ژان پل سارتر است.
سارتر در این کتاب مفاهیم فلسفی از دیدگاه اگزیستانسیالیسم را بررسی کرده‌است. وجود انسان طبق اگزیستانسیالیسم سارتر مقدم بر ماهیت او است. انسان پیش از آنکه تعریف آن به وسیلهٔ مفهومی ممکن باشد وجود دارد.
بشر بیش از هر چیز در درون‌گرایی خود می‌زید امّا مسئولیت کلّی دارد و انتخاب‌گر است.
از نظر سارتر افراد بشر به تنبلی رها نشده‌اند و باید برای مشکلات خود چاره جویی کنند. در اگزیستانسیالیسم درون‌گرایی فرد اهمیت دارد و بشر اخلاق را می‌سازد بشر موجود ساخته و پرداخته شده‌ای نیست بلکه با انتخاب اخلاق خود خویشتن را می‌سازد.
سارتر مطرح می‌کند که آنچه در میان آدمیان تفاوت می‌پذیرد ضرورت در جهان بودن، در جهان کار کردن، در جهان در میان دیگران زیستن و در آن فانی شدن است. اینها هم جنبه عینی دارند و هم ذهنی. از این نظر جنبه عینی دارند که همه جا هستند و در همه جا باز شناخته می‌شوند. از این لحاظ جنبه ذهنی دارند که با بشر زنده‌اند و اگر بشر آن‌ها را زنده ندارد - یعنی در جهان وجود رابطه خود را آزادانه نسبت به آن‌ها تعیین نکند - هیچ نیستند.
طرفداران اگزیستانسیالیسم به طبیعت بیمناک بشری معتقدند. از نظر آن‌ها طبیعت بشری استوار و سربلند نیست.
اگزیستانسیالیسم یک فلسفه الحادی متمرکز بر اثبات بطلان واجب‌الوجود نیست بلکه اگزیستانسیالیست‌ها اعلام می‌کنند که به فرض بودن واجب‌الوجود کار دگرگون نمی‌شود و باید بشر خویشتن را بازیابد و یقین کند که هیچ چیزی نمی‌تواند او را از خود رهایی دهد.
تعقیب هدف‌های برتر یعنی فراتر رفتن بشر از حد خویش و منظور از درون‌گرایی نیز این است که بشر در خود محدود نیست بلکه پیوسته در «جهان بشری» حضور دارد. یعنی در جهان قانون‌گذاری جز بشر نیست و اوست که درباره خود تصمیم می‌گیرد.
این کتاب به همراه دو مصاحبه با سارتر در کتابی به نام "اگزیستانسیالیسم و اصالت بشر" توسط مصطفی رحیمی به فارسی ترجمه شده‌است.
تخت درگاه قلی بیگ عمارتی است که در جنوب شرقی شهر کرمان و در زاویه جنوبی کوه قلعه دختر قرار دارد. این مکان مقبره یکی از نوادگان بیرام بیگ به نام درگاه قلی بیگ است. درگاه قلی بیگ از امرای اواخر دوره صفویه و رئیس ایل افشار در کرمان بوده‌است. وی، تنها فرد معروف افشار بود که طی ۱۵۰ سال بعد از گنجعلیخان نامش بر سر زبانها بوده‌است.
باستانی پاریزی در این مورد می‌نویسد، درگاه قلی بیگ در کرمان موقعیت مناسبی به دست آورد و قسمتی از سرآسیاب فرسنگی را جزو املاک خود ساخت و در جوار باغ بیرم آباد در دل کوه ساختمان زیبایی به وجود آورد و در پایین کوه نیز دریاچه‌ای ایجاد نمود و آب سرآسیاب فرسنگی را با مجرایی که در دل سنگ کنده بود پایین دریاچه رساند. آثار دریاچه هنوز در کنار تخت باقی است. ژنرال سرپرسی سایکس، در سفرنامه خود دربارهٔ تخت درگاه قلی بیگ چنین می‌نویسد، در زاویه جنوبی این رشته کوه قلعه دختر دهنه‌ای است که سکویی در مدخل آن از سنگ و وسط آن قبر رضا قلی بیگ گماشته ابراهیم خان ظهیرالدوله را بنا کرده‌اند و در قسمت تحتانی آن علایم و آثار حوض بزرگی مشاهده می‌شود که سابق به این وسیله رودخانه بهرام کرد که این ایام باغین را مشروب می‌کند پر می‌شده و در قسمت فوقانی آن دیده‌بانی بر پاست که مأموران به وسیله آن اهالی شهر را از هجوم و یورش افغان‌ها و بلوچ‌ها اطلاع می‌داده‌اند.
تخت درگاه قلی بیگ به وسیله همسر محمد اسماعیل خان وکیل الملک موسوم به کربلایی تعمیر شده‌است. امروزه جاده‌ای از کنار تخت به طرف مسجد صاحب الزمان کشیده شده‌است.
.از قلعه دختر تا دقیانوس، محمد دانشور، انتشارات مرکز کرمان‌شناسی.
تاکسیدِرمی یا آکَنده‌سازیبرابر فرهنگستان زبان فارسی فن نگهداری درازمدت پیکر جانوران برای نمایش است. به کسی که کار تاکسیدرمی را انجام می‌دهد «تاکسیدرمیست» می‌گویند.
واژه «تاکسیدرمی» ریشه در زبان یونانی باستان دارد و از دو بخش τάξις (تاکسیس، به معنی نظم دادن و آراستن) و δέρμα (درما، به معنی پوست) ساخته شده‌است و معنی منظم کردن و آراستن پوست (جانور) می‌دهد. در فارسی گاه آن را «آمپایه کردن» (از فرانسه empaillage، به معنی از کاه آکندن) و «خشک کردن (جانور)» هم گفته‌اند.
در این کار بدن جانوران را تهی می‌کنند و به جای چشم جانوران چشم‌های ساختگی که از پلاستیک فشرده ساخته شده به کار می‌رود. برخی از کارهای مربوط به این فن:
اصولاً انجام چنین فرایندی بستگی به نوع حیوان دارد که تقریباً بین ۳ الی ۴ تا ۷ روز طول تا این کار انجام شود.
خیلی از مردم در این باورند که روش تاکسیدرمی با برق انجام می‌شود که حیوان به صورت کامل خشک می‌شود، که چنین روشی در هیچ جا انجام نمی‌شود، چون بعد از انجام چنین کار حیوان سوخته و بوی بدی به خود می‌گیرد، که در نتیجه چنین فرایندی پوست کیفیت خود را از دست داده و از بین می‌رود.
تاجلی بیگم یا شاه‌بیگی خانم، (تولد ۱۴۸۸ موصل – درگذشتهٔ ۱۵۴۰ شیراز) ملکه همسر شاه اسماعیل یکم و ملکه مادر شاه تهماسب یکم بود. تاجلی بیگم یکی از ملکه‌های قدرتمند و تأثیرگذار در امپراتوری صفویان بود.
تاجلی بیگم دختر محمد بیگ و از ترکمانان موصل بود که در سال ۱۵۰۳ با شاه اسماعیل یکم ازدواج کرد و به‌عنوان همسر عقدی شاه اسماعیل، شهبانوی دربار صفویه شد. حاصل این ازدواج چهار فرزند به نام‌های تهماسب میرزا،بهرام میرزا، پریخان خانم، مهین‌بانو خانم بود.
وی زنی بسیار زیبا، باهوش، جنگ‌جو و با درایت بود به همین دلیل شاه اسماعیل او را عاشقانه دوست داشت و برایش شعر می‌سرود. تاجلی تنها همسر شاه بود که در شمشیرزنی مهارت داشت و همواره همسرش را در جنگ‌هایش همراهی می‌کرد. مهم‌ترین این جنگ‌ها نبرد با ازبکان و جنگ چالدران بود. او در جنگ چالدران به‌دست یکی از فرمانده‌های سپاه دشمن اسیر شد، اما با دادن یک جفت گوشوارهٔ لعل گران‌بها به اسکندر پاشا سردار سپاه عثمانی توانست فرار کند، او قبل از فرار سر اسکندر پاشا را به سلیم اول هدیه کرد.
در سال ۱۵۲۴ شاه اسماعیل فوت شد. بزرگان کشور و سران قزلباش با کمک تاجلی بیگم تهماسب میرزا را که در آن زمان ۱۰ سال داشت با نام شاه تهماسب یکم به سلطنت رساندند. تاجلی بیگم ملکهٔ مادر شد و لقب نواب علیه را کسب کرد همچنین به رابط میان شاه و درباریان تبدیل شد به همین دلیل تهماسب او را شاه بیگی خانم (به معنای والامقام‌ترین بانوی دربار) نامید.
وی قصد داشت قدرت قزلباش را بر امور دولت از بین ببرد اما آن‌ها از تصمیم ملکه آگاه شدند و چون قدرت خود را در خطر دیدند میان شاه و ملکهٔ مادر دشمنی ایجاد کنند، آن‌ها با این شایعه که ملکهٔ مادر قصد برکناری شاه تهماسب و به سلطنت رساندن بهرام میرزا را در سر دارد و می‌خواهد حکومت را به تنهایی اداره کند، شاه را نسبت به مادرش بدبین کردند و در نهایت تهماسب، مادرش را به شیراز تبعید کرد. تاجلی در طول سفر بیمار شد و سرانجام در سال ۱۵۴۰ تنها چند ماه بعد از ورود به شیراز درگذشت. او را با احترام در قطعهٔ بی‌بی دختران شاه‌چراغ شیراز دفن کردند.Savory, Roger (1998). "ESMĀʿĪL I ṢAFAWĪ"Newman, Andrew J. (2008). Safavid Iran: Rebirth of a Persian Empireفارسنامه ناصری، ج اوّل، ص۳۹۷
تاجلی بیگم علاوه بر سیاست به فعالیت‌های عمرانی علاقه داشت و از زنان خیر دوران صفوی بود. حرم فاطمه معصومه در سال ۱۵۲۰ به فرمان او بازسازی و ایوان شمالی آن ساخته شد. او همچنین دستور بازسازی پل‌دختر را در سال ۱۵۲۷ داد. از جمله دیگر آثار او بنای عمارت گنبد در اردبیل بود.فارسنامه ناصری، ج اول، ص۳۹۶،خیرات حسان، اعتمادالسلطنه، ص۳۲
در کتب مقدس یهودی در دورهٔ پیش از اسرائیل برای اشاره به این ناحیه "کنعان" به کار رفته و پس از آن از "اسرائیل (ییسرائیل)" استفاده شده‌است. نام "سرزمین یهود" نیز به همراه چندین عنوان شاعرانه مورد استفاده قرار گرفته‌است. "سرزمین شیر و عسل"، " سرزمینی که خداوند در آن برای تعیین شما برای پدرهایتان سوگند یاد کرده‌است"، "سرزمین مقدس"، "سرزمین خداوند" و "سرزمین موعود". در مورد سرزمین کنعان آمده‌است که شامل کل سرزمین لبنان می‌باشد. چنین به نظر می‌رسد که در این سرزمین پهناور قبیله‌های یهودی البته به همراه سایر گروه‌های قومی سکونت داشته‌اند.
وقایع چهار گاسپلز از کتاب مقدس مسیحی تماماً در سرزمین فلسطین اتفاق افتاده‌اند.
در قرآن، کلمهٔ "سرزمین مقدس" (در زبان عربی: "الأرض المقدسة") حداقل هفت بار آمده‌است و یک بار زمانی است که موسی با قوم یهود به سوی آن خوانده شد: «ای قوم من! وارد سرزمین مقدسی شوید که خداوند برایتان مقرّر گردانیده و باز پس مروید بر پشتهایتان که زیانتان در آن است.»
در حدود سال ۳۹۰، فلسطین به سه ناحیه تقسیم شد: "پلستینا پریما"، "سکوندا" و "تریتا" ("فلسطین اول"، "دوم" و "سوم"). "فلسطین اول" شامل یهود، سامره، ساحل و پری بود که حاکم آن در کاساری زندگی می‌کرد. "فلسطین دوم" شامل ایالت جلیل، درجزریل پایینی، نواحی شرق ایالت جلیل و بخش غربی دکاپلیس سابق بود و حکومت آن در سایتوپلیس قرار داشت. " فلسطین سوم" شامل نگو، اردن جنوبی که زمانی بخشی از ناحیه عرب بود و پیشتر ناحیهٔ سینا بود و پترا مقر حکومت آن بود. نام دیگر فلسطین سوم پلستینا سالوتاریس بود. این تقسیم‌بندی ناحیهٔ عرب را بخشی از اردن شمالی در شرق پری قرار داد. حکومت بیزانس بر فلسطین در زمان تصرف پارس‌ها در سال ۶۱۴ موقتاً خاتمه یافت و سپس بعد از ظهور اسلام در شبه جزیره عرب و فتح منطقه توسط نیروهای اسلام که در سال ۶۳۵ آغاز شد، حکومت آن‌ها بر این منطقه برای همیشه به پایان رسید.
حاکمان مسلمان ناحیهٔ "الشام" (عربی سوریه) را به پنج بخش تقسیم کردند. "جند فلسطین" (در عربی: به معنای "ناحیهٔ نظامی فلسطین") شامل منطقه‌ای از "سینا" تا جنوب دشت آکر بود. با گذشت زمان این منطقه کوچکتر شده و به سینا محدود شد. رفح، کاسارا، غزه، جافا، نابلوس، اریحا، راملا و اورشلیم شهرهای اصلی بودند. در ابتدا شهر لده مرکز بود، اما در سال ۷۱۷ به شهر راملا تغییر یافت. (پس از زمانی طولانی و مدت‌ها بعد از پایان تقسیمبندی "جندها"، اورشلیم مرکز شد) "اردن" شامل ناحیهٔ شمال و شرق فلسطین بود. تیبراس، لجیو، ایکر، بیسان، و تایر شهرهای اصلی آن بودند و تیبریاس مرکز منطقه بود. چندین شورش سیاسی مختلف مجدداً این مرزها را چندین بار تغییر داد. پس از قرن ۱۰، تقسیم مناطق به جندها کم‌کم روبه زوال گذاشت و حملات ترک‌ها در دههٔ ۱۰۷۰ و سپس جنگ صلیبی اول این فرایند زوال را تکمیل کرد.
در اواخر قرن ۱۳، فلسطین در واقع شامل قسمت‌های بسیاری از نواحی شیخ‌نشین سوریه یعنی "پادشاهی غزه" (شامل آسکالن و هبران)، "کراک" (شامل جافا و لجیو)، "سفاد" (شامل سفاد، ایکر، سیدون و تایر) و بخش‌هایی از پادشاهی "دمشق" (در برخی دوره‌ها از جنوب تا اورشلیم) بود.
در اواسط قرن ۱۴، سوریه دوباره به پنج ناحیه نقسیم شد که از بین آن‌ها "فلسطین" شامل اورشلیم (مرکز آن)، راملا، آسکالن، حبرون و نابلس بود، در حالی که "حوران" شامل تیبریاس (مرکز) بود.
پس ازپیروزی عثمانی، این نام به عنوان نامی رسمی دیگر مورد استفاده نبود و دلیل این بود که ترک‌ها اغلب نواحی فرعی را با نام مرکز مشخص می‌کردند. این منطقه در سال ۱۵۱۶ جزئی از امپراتوری عثمانی شد و تا سال ۱۶۶۰ در واقع بخشی از " ویلایت" (بخش) دمشق-سوریه محسوب می‌شد تا اینکه از ۷ مارس ۱۷۹۹ تا ژوئیه ۱۷۹۹ با اشغال جفا، حیفا و سکارا ارتباطش با دیگر نقاط قطع شد. در ۱۰ می۱۸۳۲ این منطقه یکی از نواحی ترکی بود که توسط محمد علی تصرف شده بود، اما در نوامبر ۱۸۴۰ دوباره تحت قرمانروایی مستقیم عثمانی قرار گرفت.
نام کهن همچنان توسط عموم و در موارد نیمه رسمی مورد استفاده قرار می‌گرفت. موارد بسیاری از استفاده از آن در طول سده‌های شانزدهم و هفدهم بر جای مانده‌است. در طول قرن نوزدهم، «دولت عثمانی در مکاتبات رسمی خود، از عبارت "ارض فلسطین" (سرزمین فلسطین) برای اشاره به ناحیه واقع در غرب رود اردن که در سال ۱۹۲۲ تحت فرمانروایی انگلستان "فلسطین" نامیده شد استفاده می‌کرد». اعراب تحصیل‌کرده، از عبارت "فلسطین"، برای اشاره به کل فلسطین یا بیت‌المقدس "سنجاق" یا تنها برای اشاره به منطقهٔ اطراف راملا استفاده می‌کردند.
سلطان عثمانی در سال ۱۸۷۶ در پاسخ به درخواست خاخام ژوزف نانتونک برای صدور اجازه اسکان یهودیان ضمن منع مهاجرت گسترده به فلسطین گفت «تقریباً تمام سرزمین‌های فلسطین اشغال شده، و استقلالی که نانتونک به دنبال آن است با اصول اجرایی کشور در تعارض است» و پس از آن نیز دولت عثمانی در سال‌های ۱۸۸۴، ۱۸۸۷، و ۱۸۸۸ احکامی علیه اسکان انبوه یهودیان صادر کرد. در سال ۱۸۸۲ شمار چشمگیری از یهودیان شروع به هجرت به سرزمین مقدس کردند و مزارع جمعی (کیبوتس) ایجاد کرده و سرانجام حومهٔ "تل آویو" را در سال ۱۹۰۹ به وجود آوردند، که بعدها در سال ۱۹۲۱ تبدیل به یک شهر شد. شمار یهودیان فلسطین که در سال ۱۷۰۰ تنها ۷٬۰۰۰ نفر بود تا سال ۱۹۰۰ به ۶۰٬۰۰۰ نفر رسید (جمعیت کل فلسطین در این سال ۵۰۰٬۰۰۰ نفر بود) که این امر به عقیده کارپات حاکی از آن است که «سیاست عثمانی مبنی بر اجازه به افراد برای مهاجرت و اسکان، و همزمان ممانعت از مهاجرت گروه‌های انبوه، با موفقیت همراه بوده‌است».
حکمرانی عثمانی بر منطقه تا زمان جنگ عظیم (جنگ جهانی اول) یعنی زمانی که عثمانی از آلمان و متحدانش جانبداری کرد ادامه یافت. در طول جنگ جهانی اول، همزمان با فروپاشی امپراطوری عثمانی، بریتانیا عثمانی را از بیشتر این مناطق به عقب راند. با پایان امپراطوری عثمانی، شمار یهودیان فلسطین به ۵۵٬۰۰۰ نفر کاهش یافت.
بر اساس آمار ادارهٔ آمار مرکزی اسرائیل، در ماه می‌سال ۲۰۰۶، جمعیت اسرائیل برابر با ۷ میلیون نفر بود که ۷۷٪ یهودی، ۵/۱۸٪ عرب (اکثرا فلسطینی، حدود ۲۵ هزار نفر هم عرب سوری ساکن بلندی‌های جولان، و تعداد نامعلومی هم اعراب لبنانی که در طول اشغال این کشور توسط اسرائیل، عضو ارتش جنوب لبنان بودند) و ۳/۴٪ از سایر ریشه‌ها بوده‌اند. بر اساس آمار از یهودی‌های اسرائیل ۶۸٪ (متولد اسرائیل)، اغلب نسل دوم یا سوم از اسرائیلی‌ها هستند و ۱۰٪ از جهان عرب ازآسیا و آفریقا هستند.
طبق آمار فلسطینی‌ها بیش از۲/۴ میلیون فلسطینی در کرانه غربی زندگی می‌کنند. طبق یک بررسی که در ششمین کنفرانس Herzliya دربارهٔ تراز امنیت ملی اسرائیل ارائه شد، ۴/۱ میلیون فلسطینی وجود دارد. طبق آمار فلسطینی‌ها بیش از ۱/۴ میلیون فلسطینی دیگر در نوار غزه هستند.
طبق آمار اردنی‌ها، حدود ۶ میلیون نفر در اردن زندگی می‌کنند که اکثر آن‌ها پناهندگان فلسطینی هستند، اما در مورد درصد دقیق فلسطینی‌ها اختلاف وجود دارد و بررسی آن چندان مطلوب برخی‌ها نمی‌باشد. طبق تخمین‌ها درصد پناهندگان فلسطینی بین ۴۵ تا ۹۰٪ می‌باشد.
زیست الکترومغناطیس از مهندسی پزشکی دامنه بسیار وسیعی را شامل می‌شود اما در تعریفی کوتاه، بیوالکتریک را می‌توان علم استفاده از اصول الکتریکی، مغناطیسی و الکترومغناطیسی در حوزه پزشکی دانست؛ همچنین الگوبرداری از سیستم‌های بیولوژیکی در طراحی‌های نوین مهندسی نیز در حیطه این علم قرار دارد. در واقع یک مهندس بیوالکتریک علاوه بر این که به تمام گرایشهای مهندسی برق (به ویژه گرایش الکترونیک در مقطع کارشناسی و گرایشهای کنترل و مخابرات در مقاطع بالاتر) با دیدگاهی از حوزه علم خود نظر دارد، از برخی از شاخه‌های مهندسی کامپیوتر و فناوری اطلاعات نیز در حیطه علم مهندسی پزشکی یاری می‌جوید. هدف از ایجاد این گرایش در مقطع کارشناسی، تربیت مهندسان الکترونیکی است که با گذراندن واحدهای درسی و آزمایشگاهی ای نظیر فیزیولوژی، کالبدشناسی و فیزیک پزشکی، به نوعی بلوغ ذهنی و توانایی علمی در حوزه پزشکی دست یابند. دانشجویان پس از فراگیری علوم پایه مهندسی مثل ریاضی و فیزیک و تا حد مختصری علوم پایه پزشکی با مدارهای الکتریکی و تکنیکهای بکار رفته در تجهیزات پزشکی مانند سیستمهای تصویر برداری، سیستمهای پرتوپزشکی، سیستمهای بکار رفته در اتاق عمل و بخش‌های CCU و ICU و تجهیزات الکتریکی بکار رفته در بدن آشنا می‌شوند. البته این آشنایی‌ها محدود می‌باشد و برای کسب اطلاعات بیشتر در این زمینه، تحصیل در مقاطع بالاتر مورد نیاز است.
اعم حوزه‌هایی که یک مهندس بیوالکتریک در آن فعالیت می‌کند عبارتند از:
الف – پردازش سیگنال‌های حیاتی
ب – پردازش تصاویر پزشکی و سیستم‌های تصویر برداری
پ – پردازش صوت وگفتار و طراحی سیستم‌های گفتار درمانی جهت کمک به معلولین گفتاری
ت – مدلسازی سیستم‌های بیولوژیک
ث – طراحی بخش‌های الکترونیکی و کنترل اعضاء و اندام مصنوعی و ساخت وسایل توانبخشی
ج – ثبت سیگنال‌های حیاتی و طراحی سیستم‌های مانیتورینگ بیمارستانی
چ – طراحی و ساخت سیستم‌های درمانی و آزمایشگاهی پزشکی
از مهم‌ترین زمینه‌هایی که یک مهندسی بیوالکتریک در مقاطع بالاتر و زمینه‌های کاری می‌تواند به تحقیق و پژوهش بپردازد می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
[سایت https://web.archive.org/web/20131122094046/http://www.bioemm.com/static/bioelectric.html]
سایت خط مهندسی
ایرا می‌تواند به این معانی به کار برود:
شرکت سهامی مخابرات ایران (شرکت خصوصی) اولین و بزرگ‌ترین اپراتور مخابرات در ایران است. این شرکت در سال ۱۳۵۰ خورشیدی با سرمایه‌ای بالغ بر پنج میلیارد ریال ایران تأسیس شد. این شرکت، دارای ۳۱ منطقهٔ مخابراتی استانی در سراسر کشور است.
شرکت‌های زیرمجموعهٔ شرکت مخابرات ایران: شرکت ارتباطات سیار ایران (همراه اول)، شرکت سرمایه کارکنان مخابرات (شسکام)، شرکت خدمات اول (tct1)، شرکت سامان سازه غدیر (مدیریت املاک)، شرکت کاراشاپ و ۳۱ شرکت استانی است.خلاصه وضعیت مالی شرکت مخابرات ایران (سهامی عام) جهت ارائه به سهامداران، همراه با ترازنامه و صورت سود (زیان) تلفیقی سال مالی منتهی به ۲۹ اسفند ۱۳۸۶. اداره انتشارات روابط عمومی و امور بین‌الملل شرکت مخابرات ایران. آبان ۱۳۸۷
در سال ۱۳۸۸ با اجرای اصل ۴۴ قانون اساسی شرکت مخابرات ایران به بخش خصوصی واگذار و سهام آن در بورس تهران عرضه گردید.
در حدود سال‌های ۱۲۶۷ یا ۱۲۶۸ خورشیدی، تلفن (۱۱ تا ۱۲ سال پس از اختراع آن) به ایران وارد شد. ناصرالدین‌شاه قاجار در یادداشت‌های خود، در شرح وقایع جمادی‌الثانی سال ۱۳۰۲ قمری (۱۲۶۳ شمسی) به تلفنی اشاره می‌کند که ره‌آورد سفر اروپایی معین‌الملک (سفیر ایران در امپراتوری عثمانی) بوده و از آن برای برقراری تماس از شمس‌العماره تا باغ سپه‌سالار استفاده می‌شده‌است. احتمالاً این نخستین تماس تلفنی در ایران بوده‌است.
از سوی دیگر، یک کمپانی بلژیکی به نام «شرکت خط‌آهن ایران» که صاحب امتیاز ساخت و بهره‌برداری راه‌آهن تهران-ری (ماشین دودی) و واگن اسبی بود برای تماس میان ۲ ایستگاه تهران و ری و نیز بین گاری شهری با واگن‌خانه، از تلفن استفاده می‌کرده‌است.
در سال ۱۲۸۰ خورشیدی در پادشاهی مظفرالدین‌شاه قاجار نخستین امتیاز تلفن در تبریز به مدت ۵۰ سال به یک شرکت خصوصی به نام «مؤسسه تلفن تبریز و حومه» واگذار شد تا به مناطق اطراف آن شهر تا شعاع ۲۴ کیلومتر خدمات ارائه کند. در پی انحلال این شرکت، یکی از شرکا (سیدمرتضی مرتضوی) با ضبط اموال شرکت بابت مطالبات خود، اداره آن را شخصاً به عهده گرفت و پس از فوت او این شرکت به شرکت سهامی بدل شد.
در ۱۲۸۱ خورشیدی امتیاز احداث و بهره‌برداری تلفن در مشهد، بدون تعیین مدت، به منشورالملک (احمد منشور) واگذار شد. امتیاز سوم به دوست‌محمد معیرالممالک (داماد ناصرالدین شاه) برای ارائه خدمات در گیلان داده شد. در ۱۲۸۲ امتیاز تلفن تمام ایران به مدت ۶۰ سال به دوست معیرالممالک واگذار شده و وی ملزم شد از تاریخ صدور فرمان، طی ۳ سال تلفن تهران و تا ۱۰ سال پس از آن خدمات تلفن را در سایر شهرهای ایران را با هزینهٔ خود راه‌اندازی کند.
او این امتیاز را به محمداسماعیل تهرانچی فروخت. پس از تهرانچی، امتیاز مزبور به ۲۰ سهم تقسیم شد و تا سال ۱۲۸۴ خورشیدی فردی به نام «حاجی‌آقا کوچصفهانی» تمام آن سهام را خرید. در دوران مالکیت این شخص، در پاییز ۱۲۸۷ سیم تلفن میان بندر انزلی، رشت، منجیل و قزوین کشیده شد. به گفته مسعود کیهان این خط تلفن، مستقل و دارای ۷۰۰ مشترک و وجه اشتراک ماهیانهٔ آن ۲۰ تا ۵۰ ریال بوده‌است.
در این میان شرکت نفت ایران و انگلیس و شرکت صنعت شیلات که امتیاز بهره‌برداری آن در اختیار روسیه تزاری بود برای خود خطوط تلفن جداگانه داشتند. این موضوع، باعث درگیری آنان با صاحب امتیازان ایرانی می‌شد. از جمله در سال ۱۳۰۷ کوچصفهانی به سیم‌کشی غیرقانونی اداره شیلات در سواحل دریای کاسپین اعتراض کرد و خواستار عدم استفاده از این خطوط شد.
به نوشته ادوارد براون، نیروهای خارجی گاه از این موضوع برای ایجاد اغتشاش در کشور بهره می‌گرفتند. از جمله پس از قبول اتمام حجت روس‌ها از سوی دولت ایران، گروهی از سربازان روس شبانه در تبریز به سیم‌کشی تلفن از طریق بام‌های منازل مردم و ایجاد مزاحمت برای آنان پرداختند تا بهانه‌ای برای فشار و سرکوب مردم بیابند.
رسیدگی به امور تلفن تا ۱۳۰۸ به عهده «وزارت فلاحت و تجارت و فواید عامه» بود. اما در آن سال، به خاطر طفره برخی از شرکت‌ها از تعهدات خود، طی مصوبه‌ای رسیدگی به امور تلفن و شکایات مشترکین به وزارت «پست و تلگراف» واگذار شد و نام وزارتخانه نیز به «وزارت پست و تلگراف و تلفن» تغییر کرد. این وزارتخانه در سال ۱۳۱۰ برای تمرکز امور مخابرات با دریافت یک میلیون تومان وام از بانک ملی ایران، کلیه سهام شرکت تلفن را خرید.
چون در آن زمان شبکه تلفنی خودکار موجود نبود، مکالمات واسطه‌ای، امکان شنود در طول مسیر را ممکن می‌کرد. از این رو «اداره تأمینات» از طریق گوشی‌های فاقد دهنی، معروف به «گوشی سرّی»، موارد مشکوک را شنود و به اطلاع مقامات می‌رساند.
در ۲۱ شهریور ۱۳۱۶ خورشیدی برای تسهیل در مکالمات تلفنی که به‌صورت مغناطیسی و با واسطه انجام می‌شدند شبکه تلفنی خودکار با ۶ هزار شماره از شرکت زیمنس آلمان نازی خریداری و در تهران (مرکز تلفن اکباتان) راه‌اندازی شد. شرکت تلفن برای آشنایی مردم با چگونگی کار تلفن خودکار، ضمن درج آگهی در روزنامه، حتی پیش از افتتاح این شبکه، دستگاه مخصوصی نیز برای آموزش مردم در شرکت نصب کرد. به‌دلیل وضع نامطلوب خدمات و محدودیت واگذاری آن به درخواست‌کنندگان، شهرداری تهران تصویب کرد که حق تقدم به کسانی داده شود که احتیاج مبرم به تماس تلفنی دارند.
در ۱۳۲۱ و در اوج جنگ جهانی دوم، دولت ایران بر اساس قرارداد سیاسی-مالی بین ایران، بریتانیا و شوروی متعهد شد که تمامی امکانات مخابراتی خود از جمله تأسیسات تلفنی را به‌صورت نامحدود در حوزهٔ نیروهای متفقین قرار دهد.
پس از پایان جنگ جهانی دوم و خروج نیروهای متفقین از ایران، وزارت پست و تلگراف و تلفن، سیستم کاریر (مکالمات تلفنی بدون امکان شنود) را از آنان خریداری کرد و با تغییر بعضی از مراکز که به لحاظ نظامی تأسیس شده بودند آن را در سال ۱۳۲۶ رسماً افتتاح کرد.
در پی اظهار تمایل پادشاهی عراق در سال ۱۳۱۵ تماس تلفنی با آن کشور برقرار شد. نخستین ارتباط تلفنی بی‌سیم نیز در ۳۱ تیر ۱۳۲۷ میان تهران و لندن برقرار شد.
مجلس شورای ملی در آذر ۱۳۳۱، لایحه ملی شدن شرکت مخابرات ایران را به تصویب رساند. این شرکت آمادگی خود را برای الحاق به وزارت پست و تلگراف و تلفن اعلام کرد و در اردیبهشت ۱۳۳۲ وجوه سهامداران شرکت سابق تلفن را پرداخت نمود.
برنامه خودکار کردن شبکه تلفنی شهرستان‌ها در ۱۳۳۴ با خرید ۱۸۰٬۰۰۰ شماره تلفن خودکار از آلمان به مرحله اجرا درآمد. طرح تلفن خودکار بین شهری و بین‌المللی نیز در سال ۱۳۴۹ راه‌اندازی شد. در ۱۳۴۳ شبکه مخابرات خودکار (انتقال ریزموج) که در ارائه خدمات مخابراتی، خصوصاً در تماس بین شهری و بین‌المللی، دارای اهمیت بود در مخابرات ایران به کار گرفته شد.
برای تمرکز امور مخابراتی و ارتباطی در داخل کشور و برقراری تماس با دیگر کشورهای جهان، در ۱۳۵۰ شرکت مخابرات ایران از ادغام شرکت سهامی تلفن و امور تلگراف تأسیس شد.
طبق مصوبه اسفند ۱۳۸۵ ه‍.خ هیئت وزیران، شرکت مخابرات ایران مشمول واگذاری به بخش خصوصی از طریق عرضه سهام آن در بورس اوراق بهادار تهران شد. در تاریخ ۱۹ مرداد ۱۳۸۷ ه‍. خ، به میزان پنج درصد از سهام این شرکت، با قیمت اولیه ۱۵۰۰ ریال از طریق بورس عرضه شد. این تعداد سهام، در مدت ۸ دقیقه، و با ارزش ۳۴۴ میلیارد تومان به فروش رفت.ویژه نامه هفته دولت، سی سال ارتباطات و عملکرد دولت نهم. اداره انتشارات روابط عمومی و امور بین‌الملل شرکت مخابرات ایران. شهریور ۱۳۸۷
در پاییز سال ۱۳۸۸، ۵۱ درصد سهام شرکت مخابرات ایران به «کنسرسیوم توسعه اعتماد مبین» واگذار شد. این کنسرسیوم شامل سه شرکت سرمایه‌گذاری «توسعه اعتماد» و «شهریار مهستان» که از شرکت‌های زیر مجموعه بنیاد تعاون سپاه هستند و همین‌طور شرکت «گسترش الکترونیک مبین ایران» از شرکت‌های زیرمجموعه «ستاد اجرایی فرمان امام» تشکیل شده بود. ارزش معامله، حدود ۸ میلیارد دلار آمریکا بود و بزرگترین معامله تاریخ بورس ایران خوانده شد. اما در سال ۱۳۸۹، این واگذاری، با اعتراضاتی به خصوص در مجلس شورای اسلامی مواجه شد و هیئت تحقیق و تفحص مجلس آن را ناقض سیاست‌های اصل ۴۴ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران خواند. این قراداد پرحاشیه، در نهایت در سال ۱۳۹۵ فسخ و علت فسخ آن هم ناتوانی کنسرسیوم اعتماد مبین در پرداخت اقساط خرید مخابرات اعلام شد. سازمان خصوصی‌سازی اعلام کرده بدهی‌هایش از کنسرسیوم توسعه اعتماد مبین را وصول کرده و در نتیجه از تصمیم فسخ قرارداد بلوک مدیریتی مخابرات با این شرکت منصرف شده‌است.
این شرکت، قرارداد متصل کردن تعداد ۸۱ هزار مدرسه به شبکه ملی اطلاعات را دارد.
طبق آخرین آمارها تعداد کارکنان رسمی در سطح کشور ۱۲۰۷۱ نفر بوده است که با درنظر گرفتن بازنشستگان اخیر این تعداد به ۱۰۰۰۰ نفر رسیده است.
نیمی از این تعداد در شش استان مستقر شده اند: تهران، اصفهان، خراسان رضوی، مازندران، آذربایجان شرقی و فارس. البته آمار خوزستان با آخرین استان اختلاف کمی دارد. نیم از جمعیت کارکنان در ۲۶ استان مستقر بوده و نیمی در ۶ استان. تهران با ۲۰۳۹ نفر بیشترین و ایلام با ۸۰ نفر کمترین تعداد شاغلین را دارد.
در دی ۱۴۰۰، این شرکت ۶۳ کارمند خود را به‌دلیل اعتراض به عقب افتادن پرداخت حقوق، اخراج کرد.
نحوه ارائه خدمات اینترنت پرسرعت توسط شرکت مخابرات ایران، گاه با انتقاد از سوی شرکت‌های فراهم‌کننده دسترسی اختصاصی (PAP) همراه بوده‌است. از این جمله می‌توان به بی اعتنایی مجمع عمومی مخابرات به مصوبات سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی اشاره کرد. برای نمونه در اردیبهشت ۱۳۸۹ این شرکت‌ها از مدیران شرکت مخابرات ایران به‌دلیل عدم اجرای مصوبهٔ کمیسیون سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی به دلیل دریافت تعرفهٔ مازاد از مصرف‌کنندگان به دادسرای رسیدگی به جرائم کارکنان دولت شکایت کردند.
پس از آغاز ارائهٔ سرویس اینترنت پرسرعت توسط شرکت مخابرات ایران، این شرکت با وجود خصوصی بودن در آذرماه ۱۳۹۱ اقدام به تبلیغات خدمات اینترنت پرسرعت خود از طریق شبکه سراسری خبر در تلویزیون دولتی ایران نمود که این موضوع اعتراض شرکت‌های خصوصی رقیب را برانگیخت.روزنامه اقتصادی آسیا، شماره چهارشنبه ۲۹ آذر ۹۱، «شرکت‌های ارایه دهنده اینترنت از ادامه فعالیت دلسرد شدند»
در سال ۱۳۹۲ علاوه بر قطعی‌های مکرر و نارضایتی کاربران، اختلافات بین شرکت مخابرات و سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی همچنان ادامه پیدا کرد.
شرکت مخابرات ایران در ارزیابی سازمان تنظیم مقررات رادیویی در شهریور ۱۳۹۲ در بین ارائه‌دهندگان اینترنت پرسرعت در کشور، رتبهٔ آخر (دهم) و در بهمن ۱۳۹۳ رتبهٔ ششم را کسب کرد. این ارزیابی براساس پارامترهایی همانند میزان کیفیت خدمات، میزان پایبندی، تعهد اپراتورها به قوانین و مقررات و مصوبات کمیسیون تنظیم مقررات ارتباطات، شکایت ثبت شده از سوی مشترکان و غیره بوده‌است.
محمود کمالی شصت و دومین شهردار قزوین متولد ۱۳۳۴ فارغ‌التحصیل مهندسی عمران از دانشگاه پیتسبورگ است. وی در فاصله سالهای ۱۳۸۲ تا ۸۸ تصدی مقام شهرداری قزوین را بر عهده داشت.شهردار قزوین از سمتش استعفا کرد وی به دلیل اختلافات با شورای اسلامی شهر قزوین به نوعی از سمت خود برکنار شد و در مراسم تودیع خود شرکت نکرد.
فرودگاه (انگلیسی: Airport) نام فیلمی است آمریکایی در ژانر فاجعه‌ای درام که کمپانی یونیورسال آن را در ۱۹۷۰ و بر اساس کتابی به همین نام از آرتور هیلی ساخته‌است. کارگردانی فیلم بر عهدهٔ جرج سیتون بوده و بازیگرانی همچون برت لنکستر، دین مارتین، جورج کندی، جین سیبرگ و هلن هیز در آن ایفای نقش کرده‌اند. داستان فیلم درارتباط با مدیر فرودگاهی است که می‌خواهد فرودگاه خود را با وجود کولاک برف شدید و مشکلات دیگر باز نگاه دارد و در همین زمان مقاطعه‌کار ورشکسته‌ای که امید دارد بیمهٔ عمرش پس از مرگش به همسرش برسد می‌خواهد یک بوئینگ ۷۰۷ مسافربری را منفجر کند.
موفقیت فیلم فرودگاه مسئولین کمپانی یونیورسال را برآن داشت تا سه دنبالهٔ دیگر بر این فیلم بسازند. همچنین این فیلم در ۱۹۷۱ نامزد دریافت جایزه اسکار در چندین رشته از جمله بهترین فیلم بوده و هلن هایز جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را برای بازی در آن دریافت داشته‌است.
مل بیکرزفلد مدیر فرودگاه بین‌المللی و پرترافیک لینکلن است که گرفتار کولاک شدید برف شده و تمام تلاش خود را می‌کند تا فرودگاهش بر روی پروازها بسته نشود. کاپیتان ورنون دمرست شوهر خواهر مل است که با او درگیری داشته و دو مرد روابط خوبی با یکدیگر ندارند. همان شب قرار است که کاپیتان دمرست به‌طور آزمایشی با پروازه شمارهٔ ۲ هواپیمایی ترنس گلوبال به مقصد ایتالیا پرواز نماید تا گواهینامهٔ بالاتر خلبانی خود را دریافت دارد. در بین مسافران هواپیما یک مقاطعه‌کار بازنشسته به نام گوئررو نیز هست که کیف کوچکی را با خود حمل می‌کند. او که تمام دارایی باقی ماندهٔ خود را صرف بیمه کردن خویش نموده‌است امید دارد تا با مرگش تمام حق بیمهٔ عمرش به همسرش برسد و به همین منظور می‌خواهد که هواپیما را منفجر کند. اما پس از پرواز هواپیما نقشه‌اش برملا شده و در حین کشمکش برای گرفتن کیف حاوی بمب او به توالت هواپیما فرار کرده و در حالت نومیدی ضامن را می‌کشد و بمب را منفجر می‌کند. گوئررو از حفره‌ای که حاصل انفجار در بدنه هواپیما ایجاد شده ، به خارج از هواپیما پرتاب می‌شود و هواپیما که دچار آسیب شدید شده، چاره‌ای جز فرود اضطراری در فرودگاه برف گرفتهٔ مل را ندارد. اما تنها باند موجود فرودگاه به سبب خارج شدن و گیر کردن هواپیمای دیگری در گل و شل بسته شده و تلاش‌ها برای بازکردن آن بی‌نتیجه مانده‌است. سرانجام جو پترونی لحظه‌ای پیش از فرود پرواز شمارهٔ ۲ موفق به حرکت دادن هواپیمای در گل گیرکرده شده و بوئینگ ۷۰۷ ترنس گلوبال موفق به فرود می‌شود.
انگلیسی‌هراسی یا انگلوفوبیا به ترس از کشور انگلستان سیاست‌ها و مردمش گفته می‌شود. این ترس و بیزاری در بسیاری از کشورهایی که زمانی در استعمار انگلیس بودند همانند آمریکا، هند و پاکستان وجود دارد.
هر چند ایران رسماً مستعمره نبوده‌است ولی دولت‌های حاکم به شدت تحت نفوذ انگلیس قرار داشتند و در تاریخ معاصر ایران نمونه‌های فراوانی از دخالتهای بریتانیا در امور داخلی ایران وجود دارد به همین دلیل برخی هنوز هم دیدگاهی منفی نسبت به انگلستان دارند و برخی از وقایع را به انگلستان نسبت می‌دهند.
در برخی افراد، انگلیسی‌هراسی به یک بیماری تبدیل می‌شود، به صورتی که هر اتفاقی را که در جهان بیفتد به نوعی تئوری توطئه باور دارند و به انگلستان و نبوغ سیاست‌مدارانش نسبت می‌دهند.
انگلیسی‌هراسی در جهان، شامل دو نوع سیاسی و اقتصادی است. در قرن‌ نوزدهم و نیمه اول قرن بیستم در برخی کشورهای اروپایی به‌ویژه آلمان و فرانسه هر دو نوع انگلیسی‌هراسی وجود داشت. اما اکنون وجود ندارد یا از شدت آن بسیار کاسته شده است. در پس انگلیسی‌هراسی آلمانی‌ و فرانسوی‌، ناسیونالیسم، توسعه‌طلبی و رقابت‌های سیاسی و اقتصادی نهفته بود. اما در کشورهایی که مستعمره بریتانیا بودند، انگلیسی‌هراسی علت‌های دیگر داشت.
انگلیسی‌هراسی در سراسر جوامع در جهان وجود دارد.
دامنه این ترس تا آنجا پیش می‌رود که یکی از انگلیس‌هراس‌ها معتقد بود، انگلیسی‌ها میخائیل گورباچف (آخرین رهبر شوروی) را با مأمور خود که تغییر قیافه داده بود عوض کردند و این مأمور موجب انحلال شوروی شد.
یکی از اتفاقات هولناکی که در زمان استعمار بریتانیا در هند اتفاق افتاد و منجر به انگلیس هراسی در هند شد، کشتار امریتسار بود که هنوز زخم آن برای مردم هند درمان نشده‌است. هندی‌ها معتقدند بریتانیا باید عذرخواهی رسمی کند، بعضی از سیاستمداران بریتانیا می‌گویند که دولت باید غرامت بدهد. ملکه الیزابت در سال ۱۹۹۷ میلادی از محل این حادثه دیدار و آن را ناگوار و غم‌انگیز توصیف کرد. کمرون نیز اولین نخست‌وزیری بریتانیا بود که در مراسم رسمی قربانیان شرکت کرد و آن را به شدت شرم آور توصیف کرد ولی هیچ‌یک از آنها حاضر به عذرخواهی رسمی نشدند.
در این حادثه ۱۵ الی ۲۰ هزار هندی معترض به سیاست‌های بریتانیا در باغی تجمع می‌کنند ارتش بریتانیا باغ را محاصره و در کمتر از ۳۰ ثانیه فرمان آتش می‌دهد که منجر به کشته شدن ۱۰۰۰ هندی و زخمی شدن ۱۵ هزار نفر می‌شود. بریتانیا تعداد کشته‌ها را تنها ۳۳۷ نفر اعلام می‌کند.
از همان آغاز دوره قاجاریان، بریتانیا نزد افکار عمومی میان مردمان ایرانی به چهره‌ای مرموز درآمد و حوادث تاریخی در طول دوره پهلوی به تقویت این ایده کمک کرد. محمدرضا قانون پرور در بررسی رمان دائی جان ناپلئون نوشته ایرج پزشکزاد می‌نویسد که تا به امروز از زبان هم نسلان دائی جان ناپلئون و گاه گاهی جوانترها عبارت «کار، کار انگلیسی‌هاست» به گوش می‌رسد. انگلیسی هراسی محمدرضا پهلوی از زمان سرنگونی پدرش به دست متفقین آغاز شد. لفاظی‌های سیاستمداران انگلیس در توجیه ظهور و سقوط پدرش رضا پهلوی تصویری اغراق گونه از انگلیس در ذهن اون به‌وجود آورد به نحوی که وی سیاست‌های این کشور را نقطه آغار رخدادهای داخلی و جهانی می‌دانست؛ لذا محمدرضا از یک سو به دنبال کسب حمایت انگلیس و از سویی دیگر از فعالیت‌های انگلیس در ایران به شدت می‌هراسید.
کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، انقلاب ۱۳۵۷، خروج شاه از ایران، به حکومت رسیدن خمینی و استقرار نظام جمهوری اسلامی و تبعات آن را برنامه از پیش تعیین شده انگلیسی‌ها می‌دانند (البته اسنادی را هم در این رابطه رو می‌کنند). ریشه این انگلیسی هراسی ایرانیان به قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم برمی‌گردد. زمانی که ایران صحنه رقابت قدرتهای اروپایی بود. برای هم‌نسلان دائی جان ناپلئون، سوء ظن به انگلیس و مسئول دانستن آنها برای وقایع سیاسی توجیه پذیر بود. اما این سوء ظن در بعضی مواقع جنبه بیمارگونه و فوبیا بخود می‌گرفت. بطوریکه ایرانیان انگلیسی‌ها را مسئول تمام اتفاقات حتی اتفاقات و مسائل خصوصی افراد عادی می‌پنداشتند.Mohammad R. Ghanoonparvar, In a Persian Mirror: Images of the West and Westerners in Iranian Fiction
به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی دیارمیرزا؛ لیلی گلستان، مترجم و عضو کانون نویسندگان ایران، در گفت وگو با برنا در مورد رواج کلمات
انگلیسی بین مردم گفت: زبان رسمی ما فارسی است و اصلاً معنایی ندارد در حرف‌هایمان از کلمات انگلیسی استفاده کنیم. کلماتی
مثل تایم، اوکی و… در گپ و گفت روزمره ما جایی ندارد و وقتی می‌توانیم به جای این دو کلمه انگلیسی بگوئیم وقت یا بسیار خوب،
چرا باید از کلمات بیگانه استفاده کنیم؟
قوانین مندل یا قوانین وراثت نظریه‌هایی ژنتیکی هستند که طبق آن‌ها می‌توان نتایج حاصل از آمیزش‌های تجربی جانداران را پیشگویی کرد. این قوانین که پایهٔ علم ژنتیک کلاسیک را تشکیل می‌دهند توسط گرگور مندل کشف شدند.
این قانون رفتار کروموزوم‌ها را طی میوز (انافاز ۱) توصیف می‌کند. بر پایهٔ این قانون دو الل مربوط به هر صفت به هنگام تشکیل گامت از یک‌دیگر جدا می‌شوند.
مطابق این قانون، هنگام تشکیل گامت‌ها، الل‌های مربوط به هر صفت، بدون تأثیر بر صفات دیگر، از هم تفکیک می‌شوند. البته این قانون تنها هنگامی صدق می‌کند که ژن‌های مربوط به الل بر روی کروموزوم‌های مختلفی قرار داشته باشند.
مطابق این قانون، یک جاندار با دو الل غیر یکسان، حالت ظاهری اللی را نشان می‌دهد که غالب است. DNA Learning Center
قوانین مندل در تاریخ علوم به اندازهٔ داستان حمام ارشمیدس و سیب نیوتون شهرت دارد. آنچه منجر به کشف این قوانین شد، آزمایش‌هایی بود که مندل بر روی گیاهان نخود فرنگی انجام داد.
البته قانون غالبیت، در همه جا صدق نمی‌کند، مثلاً در گل لالهٔ عباسی از آمیزش گل سفید"RR" با گل قرمز"WW" صفتی به نام حد واسط به وجود خواهد آمد؛ یعنی در نسل بعد همهٔ گل‌ها صورتی "WR" خواهند شد و هیچ گونه غالبیتی دیده نخواهد شد.
WW-----RR = 100% WR
ولی از آمیزش گل لالهٔ عباسی صورتی به صورت خود لقاحی، در نسل بعد ۵۰٪ گل‌ها صورتی، ۲۵٪ آنها سفید و ۲۵٪ آنها قرمز خواهد شد.
قوانین مندل در قرن نوزدهم، طی آزمایش‌هایی که گیاه‌شناس و کشیش اتریشی، گرگور مندل، بر روی گیاه نخودفرنگی انجام داد کشف شد. مندل حدود ۲۸٬۰۰۰ گیاه نخودفرنگی را پرورش و مورد آزمایش قرار داد، و با کمک تجزیه و تحلیل آماری، قواعد و قوانینی برای برای پیشبینی الگو‌های وراثت کشف کرد. مندل نتایج خود را در چهار فرضیه خلاصه کرد:
مندل در سال ۱۸۶۶ نظریه‌های خود و حاصل فعالیت‌هایش را منتشر کرد، با این وجود، این نتایج تا سال ۱۹۰۰ مورد توجه دانشمندان عصر قرار نگرفت. کشف دوبارهٔ این قوانین در قرن بیستم، به تعریف برخی کلمات همچون ژن، ژنتیک و الل توسط دانشمند انگلیسی، ویلیام بیتسون انجامید. قوانین مندل ابتدا توسط بسیاری از زیست‌شناسان پس زده شد، ولی تحقیقات و آزمایش‌های دانشمندانی چون رونالد فیشر و توماس هانت مورگان صحت اکثر نظریه‌های مندل را اثبات کرد.
گابریل اوربن فوره آهنگساز فرانسوی در ۱۲ مه ۱۸۴۵ زاده شد و در ۴ نوامبر ۱۹۲۴ در گذشت.
فوره در مادلن پاریس ارگ می‌نواخت. بعدها به عنوان رهبر کنسرواتوار پاریس مشغول به کار شد. سبک او اساساً فرانسوی است. موسیقی او شامل رکوییم کرال مردمی، پوان برای ارکستر، موسیقی همراه برای شایلاک،Shylock موسیقی مجلسی، موسیقی پیانو و ترانه‌ها می‌باشد.کینگ، پالمر: تاریخ موسیقی. مترجم: پورمحمد، مهدی. نشریه: «هنر» زمستان ۱۳۸۴ - شماره ۶۶. ص۱۶۶.
فوره در نه سالگی خانه پدری در پامیه را به قصد پاریس ترک کرد تا به مدت یازده سال به فراگیری موسیقی در مدرسه نیدرمیر نزد استادانی چون کامی سن سانس بپردازد. او بعدها به استادی این مدرسه رسید. در سال ۱۸۷۴ فوره به عنوان نوازنده ارگ جانشین سن سانس در کلیسای مادلن پاریس می‌شود. در سال ۱۸۷۷ در پی برهم خوردن نامزدیش به وایمار سفر می‌کند و آنجا با فرانتس لیست دیدار می‌کند، او همچنین در کلن به اجرای حلقه نیبلونگ، اپرای ریچارد واگنر می‌رود. فوره از نادر آهنگسازانی است که با وجود ستایش فراوان واگنر هرگز تحت تأثیر وی قرار نگرفت.
فوره در سال ۱۸۸۳ ازدواج می‌کند و صاحب دو فرزند می‌شود، در این سالها مهمترین منبع درآمد او درس دادن و نوازندگی ارگ است و از اثارش درآمد چندانی به دست نمی‌آورد و خودش بعد از چند اجرا آنها را از بین می‌برد. پس از یک دوره افسردگی در سال ۱۸۹۰ سفری به ونیز می‌کند و در آنجا زندگی لبخندی دوباره به او می‌زند و دست به خلق آثاری می‌زند.
فوره در سال ۱۸۹۶ به عنوان استاد آهنگسازی جانشین ژول ماسنه در هنرستان موسیقی (کنسرواتوار) پاریس می‌شود و شاگردانی چون ژرژ انسکو، موریس راول و نادیا بولانژه.Nadia Boulanger را آموزش می‌دهد. وی در سال ۱۹۰۵ به مدیریت این مدرسه رسید. همچنین در بین سالهای ۱۹۰۳ تا ۱۹۲۱ در روزنامه فیگارو به نقدهای هنری می‌پرداخت. مسولیت کنسرواتوار و از دست دادن شنوایی موجب کاهش کار آهنگسازی او می‌شود و در سال ۱۹۲۰ در ۷۵ سالگی خود را از ریاست کنسرواتوار بازنشسته می‌کند و در همان سال به او نشان لژیون دونور اهدا می‌گردد.
عتیق رحیمی (زاده ۲۶ فوریه ۱۹۶۲ در کابل) نویسنده و کارگردان فارسی‌زبان افغانستانی-فرانسوی است. او در ۱۰ نوامبر ۲۰۰۸ جایزه معتبر گنکور را برای رمان "سنگ صبور" و جایزهٔ بهترین فیلم داستانی را در هفتادمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین برای فیلم بانوی رود نیل کسب کرد.عتیق رحیمی برنده جایزه ادبی فرانسه شد (وبگاه بی‌بی‌سی فارسی)عتیق رحیمی برندهٔ جایزهٔ ادبی گنکور (وبگاه فارسی رادیو بین‌المللی فرانسه)
رحیمی در دبیرستان فرانسوی کابل تحصیل کرد و زبان فرانسوی را در همان دوران فرا گرفت. او در زمان جنگ‌های داخلی افغانستان در سال ۱۹۸۴ درحالی که در ۲۲ سالگی به پاکستان گریخت و پس از درخواست پناهندگی از سفارت فرانسه به پاریس رفت. در سال ۱۹۸۹ برادر کمونیست او در افغانستان کشته شد، اما عتیق یک سال بعد از مرگ برادرش آگاه شد. هم‌اکنون پدر و مادر رحیمی و یکی از خواهران‌اش در آمریکا و خواهر دیگرش در کابل زندگی می‌کنند.دو یا سه چیزی که از عتیق رحیمی می‌دانم (وبگاه روزنامه کارگزاران)
رحیمی در سال ۲۰۰۲ به افغانستان بازگشت و در کشورش به فعالیت‌های هنری مانند ساخت فیلم و مجموعه‌های تلویزیونی پرداخت. او با رحیمه رحیمی ازدواج کرده‌است و یک پسر و یک دختر دارد و اینک در منطقهٔ ۸ پاریس ساکن است.
رحیمی پس از ورود به فرانسه، در "دانشگاه روآ" به تحصیل ادبیات مدرن فرانسه پرداخت و پس از آن مدرک دکترایش را در رشته سینما از سوربون دریافت کرد. او نخستین رمان خود به نام "خاکستر و خاک" را در سال ۱۹۹۶ نوشت. این رمان در سال ۲۰۰۰ توسط سابرینا نوری از فارسی به فرانسه ترجمه شد و در همان سال انتشار یافت. رحیمی در سال ۲۰۰۴ بر اساس رمان "خاکستر و خاک"، نخستین فیلم خود به نام خاک و خاکستر را کارگردانی کرد. او با این فیلم در جشنواره سینمایی کن ۲۰۰۴ شرکت کرد و جایزه بخش "نگاهی بسوی آینده" را به دست آورد.
او سه رمان نخست خود را به زبان فارسی و رمان "سنگ صبور" را به زبان فرانسوی نوشت. رحیمی در ۱۰ نوامبر ۲۰۰۸ با رمان "سنگ صبور"، برنده جایزه گنکور شد. این جایزه ادبی هر ساله از سوی آکادمی گنکور فرانسه به برترین اثر ادبی که به زبان فرانسوی نوشته شده باشد، اعطا می‌شود. آخرین رمان او "سقاءها" (Les porteurs d'eau) نام دارد که در آغاز ۲۰۱۹ در پاریس انتشار یافت و در ۱۳۹۸ به فارسی نیز برگردانده شده‌است.
در تاریخ ۲۳ فروردین ۱۳۹۵ ایسنا خبری منتشر کرد مبنی بر ترجمه کتاب‌های عتیق رحیمی از زبان انگلیسی به زبان فارسی توسط مهدی غبرایی در صورتی که کتاب‌ها از فارسی به انگلیسی ترجمه شده بودند و دوباره از انگلیسی قرار بود به فارسی ترجمه شود و علت آن را مهدی غبرایی چنین گفت: با توجه به این‌که برخی از این آثار به فارسی دَری نوشته شده بود ناشر تصمیم گرفت این آثار به فارسی رایج در ایران ترجمه شود، زیرا بعضی مفاهیم فارسی دری در ایران فهمیده نمی‌شود. با انتشار چنین خبری عتیق رحیمی در یادداشتی که با عنوان «من هم از این تمدنم، از این زبان فرهنگی و از این فرهنگ زبانی» در پاریس نوشته شده چنین واکنش نشان داد که با آگاهی از برگرداندن دو کتابم که هر دو را به فارسی نوشته‌ام از زبان انگلیسی به زبان فارسی، آن هم با خامهٔ مترجم بس توانا مهدی غبرایی، کاملاً بهت‌زده شده‌ام. نمی‌دانم چه کسی این‌چنین تصمیمی گرفته؟ و چرا؟ و خواسته‌است که بنگاه نشرات ثالث که به‌عنوان یک بنگاه مهم و بس معتبر، آن هم از سرزمین بافرهنگ و متمدنی چون ایران، در این مورد با تمام مسؤولیت برخورد کند و چاپ و پخش کتاب‌هایم را متوقف سازد. زیرا چنین عملی، اهانتی است نه‌تنها در برابر زبان فارسی، بلکه در برابر نویسندگی، کار ترجمانی و پیشهٔ بس حساس نشراتیِ فرهنگ دو سرزمین هم‌زبان و هم‌ریشه.
اوسایرکس نام نرم‌افزاریست که برای کاربردهای تشخیصی در فیزیک پزشکی ساخته شده است.
این نرم‌افزار که برای مک اواس ده طراحی شده است استفاده بسیاری در تصویربرداری پزشکی دارد.
این نرم‌افزار ناظر (viewer) دارای پلاگین‌ها و ابزار تحلیلی (analyzing tools) و هدایت گرافیکی (navigation) فراوانیست که برای دیدن تصاویری همچون تصاویر دایکام طراحی گردیده.
پرل کامفورت سیدن‌ستریکر باک (۲۶ ژوئن ۱۸۹۲ در هیلزبورو، ویرجینیای غربی – ۶ مارس ۱۹۷۳ در دانبی، ورمانت) نویسنده آمریکائی بود.
خانواده او از مبلغین مذهبی بودند که برای تبلیغ به کشور چین سفر کردند. او از سه ماهگی تا ۴۱ سالگی در چین زندگی کرد و زبان انگلیسی را به عنوان زبان دوم آموخت. مادرش زنی ادیب بود و نخستین آموزگار او به‌شمار می‌رفت. او در هفده سالگی، دو سال در مدرسه آمریکایی پاریس تحصیل کرد و مجدداً به چین بازگشت و با یکی از همکاران خود ازدواج کرد. در سال‌های بعدی او مکرراً به کشورهای دیگر مسافرت کرد.بیوگرافی چهره‌های درخشان جهان. ناصر خلیلی. کتابخانه مرکزی. ۱۳۵۵ تهران
نخستین اثر او به عنوان "نسیم مغرب" در سال ۱۹۲۵ در آمریکا منتشر شد. او در چین به عنوان یک نویسنده چینی و با نام سای ژن ژو معروف است. او نخستین زن آمریکایی است که جایزه نوبل ادبیات را در سال ۱۹۳۸ دریافت کرده‌است.
باک در سال ۱۹۳۲ به خاطر کتاب "خاک خوب" جایزه پولیتزر را برای بهترین رمان سال دریافت کرد.
کتاب "مادر" که منجر به کسب درجه افتخاری M.A از دانشگاه ییل برای او شد، در سال ۱۳۸۶ خورشیدی توسط محمد قاضی به فارسی برگردانده شد.زندگینامه پرل باک citytomb.com
ادارهٔ تأمینات یا «ادارهٔ پلیس خفیهٔ آگاهی و کارآگاهی» در سال ۱۲۹۱ (اواخر قاجاریه) به عنوان بخشی از تشکیلات نظمیه توسط سوئدی‌ها در ایران راه‌اندازی شد. در دورهٔ رضا شاه به دو ادارهٔ جداگانهٔ آگاهی (برای تعقیب جنایات عادی) و کارآگاهی (برای تعقیب جرم‌های سیاسی) تقسیم شد. پس از کودتای ۲۸ مرداد، بخش کارآگاهی به ادارهٔ اطلاعات شهربانی تغییر نام یافت و با تشکیل ساواک در سال ۱۳۳۵، وظایف آن محدودتر شد.نجفقلی پسیان و خسرو معتضد، از سوادکوه تا ژوهانسبورگ: زندگی رضاشاه پهلوی، نشر ثالث، ۷۸۶ صفحه، چاپ سوم، ۱۳۸۲،
دایکام یک استاندارد بین المللی برای تصاویر پزشکی و داده‎ های مرتبط با آنها و همچنین مدیریت و تبادل آنها در بستر شبکه می‌باشد. این استاندارد نوعی فرمت فایل تصویری را ارائه می کند که به عنوان فرمت یکتای تصویربرداری پزشکی پذیرفته شده و مورد استفاده می باشد.
دایکام مخفف واژه Digital Imaging and Communications in Medicine است و ابداع انجمن ملی تولیدکنندگان برقی می‌باشد.DICOM Homepage تصاویر با فرمت دایکام حاوی اطلاعاتی درباره بیمار، مرکز تصویربرداری، دستگاه تصویربرداری، پرسنل تصویربرداری و... می باشد.
برخلاف دیدگاه معمول  تنها یک ساختار تصویر یا فایل نیست بلکه پروتکلی همه جانبه به منظور انتقال داده، ذخیره سازی و نمایش می‌باشد، که طوری طراحی و ساخته شده که همه جنبه‌های عملیاتی پزشکی معاصر را پوشش دهد (به خاطر همین بسیاری DICOM را مجموعه‌ای از استانداردها می‌دانند. بی شک DICOM فرمانروای شایسته حوزه پزشکی دیجیتال کاربردی است).
سیستم های آرشیو و تبادل تصاویر پزشکی PACS بر اساس استاندارد DICOM عمل می کنند. در حالی که هر بخش DICOM هدف خاص خود را دارد، PACS زیرمجموعه‌ای از DICOM را پیاده‌سازی نموده است که برای آن کار مورد نیاز است. به این علت هر دستگاه PACS یا نرم‌افزاری به همراه DICOM Conformance Statement (سندی بسیار مهم که بخشی از استاندارد DICOM که آن دستگاه پشتیبانی می‌کند را، توضیح می‌دهد.) ارائه می‌شود. بدین ترتیب، یک CT اسکن دیجیتال از DICOM به منظور تصویربرداری و انتقال تصاویر مقطع نگاری رایانه‌ای (computed tomography) ، از یک چاپگر DICOM به منظور چاپ و از یک بایگانی آرشیور DICOM به منظور ذخیره‌سازی و بازیابی اطلاعات DICOM استفاده می‌نماید و کاربردهای دیگر نیز به همین ترتیب خواهد بود.
DICOM به درستی و با فراهم آوردن موارد زیر چشم انداز پزشکی معاصر را شکل می‌دهد:
در زمانی که این مقاله نوشته می‌شود، استاندارد DICOM شامل 16 بخش (از 1 تا 18 که بخش‌های 9 و 13 آن کنار گذاشته شده‌اند) می‌باشد و به طور سنتی از PS3.1 تا PS3.18 شماره گذاری شده‌اند.
انجمن ملی تولیدکنندگان برقی (تأسیس ۱۹۲۶) مشهور به NEMA، یک سازمان آمریکایی است که در زمینه استانداردهای مورد استفاده در صنایع، مهندسی و پزشکی فعالیت دارد.
استوپل (همچنین: "استاپل)" قاعده‌ایست حقوقی که خاستگاه آن را باید در حقوق انگلوساکسون جستجو کرد. این قاعده اجمالاً چنین می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند به زیان دیگری تناقض گویی کند. این قاعده بیشتر در حقوق بین‌الملل کاربرد داشته اما معادل آن در حقوق اکثر کشورها وجود دارد. برای مثال قواعدی همچون اعتبار امر قضاوت شده،اتلاف، تسبیب،حرمت مال اشخاص،ممنوعیت عدول از ایجاب وعدم استماع انکار بعد از اقرار در حقوق ایران نمونه‌ هایی از تاثیرات و موارد مشابه قاعده استاپل در حقوق ایران است.
بیمارستان نوریه، در سال ۱۲۹۶ شمسی و در انتهای خیابان زریسف کرمان بنا شده‌است، نخستین بیمارستان بومی و محلی این شهر محسوب می‌شود و با شماره ۳۶۳۶ در فهرست آثار ملی ایران قرار گرفته‌است. بانی و واقف این بنا نورالله خان ملقب به ظهیر الممالک نوه ابراهیم خان ظهیرالدوله‌است که مدتی از سال ۱۲۱۸ تا ۱۲۴۰ حاکم کرمان و منشأ خدمات و آبادانی زیادی بوده‌است.
محمدعلی معمار راوری سازنده سردر آن است.
کرمان ما
وضعیت سیاسی تایوان به درستی مشخص نیست. این جزیره از ۱۶۸۳ میلادی بخشی از دودمان چینگ بود. در ۱۸۹۵ پس از پایان جنگ چین و ژاپن به ژاپن واگذار شد. جمهوری چین از هنگام تأسیس خود در سال ۱۹۱۲ تایوان را بخشی از کشور چین می‌دانست و قرارداد الحاق تایوان به ژاپن را به استناد شرایط نابرابر بی‌اعتبار می‌دانست. با پایان جنگ جهانی دوم این جزیره از ژاپن بازپس گرفته شد و بخشی از جمهوری چین شد. در سال ۱۹۴۹ چیانگ کای‌شک رئیس‌جمهور چین در پی شکست در جنگ داخلی چین و با درگرفتن انقلاب کمونیستی در این کشور به تایوان گریخت و دولت جمهوری چین از آن هنگام تاکنون اداره این سرزمین را برعهده دارد.
در مورد آینده سیاسی تایوان سه نظر اصلی وجود دارد؛ حکومت تایوان با نام جمهوری چین و دولت قانونی این کشور شناخته شود یا تایوان مجدداً به سرزمین اصلی چین بپیوندد و بخشی از جمهوری خلق چین شود یا به‌عنوان یک کشور مستقل اعلام موجودیت کند.
پس از اعطای کرسی نمایندگی چین در سازمان ملل به جمهوری خلق چین (در زمان تشکیل سازمان ملل جمهوری چین بر پکن و بخش عمده سرزمین اصلی چین حکومت می‌کرد تا اینکه در سال ۱۹۴۹ تمام سرزمین اصلی را در جنگ داخلی با کمونیست‌ها از دست داد و حکومت جمهوری خلق چین تشکیل شد. با این حال کرسی نمایندگی این کشور در سازمان ملل و شورای امنیت در اختیار جمهوری چین باقی ماند و تلاش شوروی و کشورهای بلوک شرق برای اعطای این کرسی به حکومت جمهوری خلق چین با حق وتو چینی‌ها ناکام می‌ماند. اکثر کشورهای جهان این حکومت را به‌عنوان تنها دولت رسمی چین به رسمیت شناختند و روابط دیپلماتیک خود را با جمهوری چین قطع کردند به‌طوری که در سال ۲۰۰۸ تنها ۱۵ کشور (که به جز واتیکان بقیه از کشورهای کوچک آفریقا، اقیانوسیه و آمریکای جنوبی هستند) با جمهوری چین روابط دیپلماتیک دارند. هر چند روابط غیررسمی تایوان با اکثر کشورهای دنیا برقرار است.
جمهوری چین هم‌اکنون علاوه بر جزیره تایوان بر جزیره‌های پنگو، کینمن، ماتسو و تعدادی دیگر از جزایر کوچک دریای زرد اعمال حاکمیت می‌کند و خود را حکومت قانونی سرزمین اصلی چین، مغولستان بیرونی (جمهوری مغولستان)، تووا (جمهوری تووا در فدراسیون روسیه) و مناطقی از قزاقستان و میانمار که حاکمیت آن‌ها از سوی جمهوری خلق چین به رسمیت شناخته شده‌است، می‌داند. هر چند از ابتدای دهه ۱۹۹۰ ادعاهای این دولت نسبت به سرزمین اصلی چین کمتر مطرح می‌شود اما این دولت هرگز موضع رسمی خود را در این خصوص تغییر نداده‌است.
ابراهیم خان ظهیرالدوله از ۱۲۱۶ تا ۱۲۴۰ هجری قمری در دوره حکومت فتحعلیشاه قاجار حاکم کرمان بوده‌است. ابراهیم خان که از خویشاوندان نزدیک شاه قاجار، پسر عمو، پسرخوانده و داماد فتحعلیشاه و از امیران و فرمانروایان اوایل دورهٔ قاجاریه بوده‌است. وی با مردم ستمدیدهٔ کرمان رفتاری مسالمت‌آمیز داشت و در آبادانی این شهر بسیار کوشید. بناها و قنوات و مزارع بسیاری در شهر و اطراف آن احداث کرد.
در دوران فرمان‌روایی در کرمان مبادرت به ایجاد یک سری بناهای بسیار ارزنده در مرکز شهر و جنب مجموعه گنجعلیخان نموده‌است که امروز این بناها یکی از چند مجموعه تاریخی کرمان را تشکیل می‌دهد این مجموعه عبارت است از بازار حمام آب‌انبار مدرسه. از مهم‌ترین بناهای او در کرمان مدرسهٔ ابراهیم‌خان (ابراهیمیه) است که در ۱۲۳۲ق/۱۸۱۷ ساخته شده‌است. مدرسه که اکنون نیز برجاست نمونه‌های زیبایی از کاشی‌کاری، و مقرنس‌سازی و گچ‌بری به چشم می‌خورد. مجموعه ابراهیم خان تا حدود زیادی از فضاهای معماری صفوی الهام گرفته و اکنون یکی از مجموعه‌های با ارزش و زیبای آثار تاریخی کرمان است. دروازهٔ ارک نیز از ساخته‌های او است.دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدخل «ابراهیم‌خان ظهیرالدوله قاجار»
ظهیرالدوله به هنگام در گذشت ۲۱ دختر و ۲۰ پسر از خود برجای گذاشت. یکی از فرزندان او عباسقلی‌خان بود که جانشین پدر در کرمان گردید. فرزند دیگر او رستم‌خان با گوهر خانم دختر فتحعلی شاه ازدواج کرد. دیگر فرزند او حاج محمدکریم‌خان کرمانی است که از شاگردان شیخ احمد احسائی و سید کاظم رشتی بود و بعدها از پیشوایان برجستهٔ شیخیه گردید.
نادر ابراهیمی نویسنده و فیلم‌ساز معاصر، یکی از نوادگان اوست.http://www.chouk.ir/honarmandan/4430-2013-07-22-08-59-00.html
کوروش از محله‌های قدیمی شهر اهواز است. نام جدید این محل کوی ملت است اما بیشتر مردم آن را به اسم کوروش می‌شناسند.
کوروش دارای ۴ فاز است.
نام خیابان‌های اصلی کوروش از قسمت جنوبی عبارتند از:
خیابان شیخ نبهان که از ابتدای بیست متری مقیمی تا فلکه دانیال ادامه دارد
همچنین بخش‌های فاز ۳ کوروش و فاز ۴ کوروش که جدا از این خیابان‌ها قرار دارد.
کوروش جزو محلات قدیمی شهر اهواز است.
کوروش از قسمت جنوبی به محله زیتون کارمندی و کوی جواهری متصل می‌شود. از قسمت شمالی به پاستوریزه می‌رسد. در روبروی کوروش محلهٔ زویه و کوی عابدی قرار دارد.
خیابان کارون و فاز ۳ و فاز ۲ کوروش، در کنار رود کارون قرار دارند و بلوار ساحلی شرقی اهواز از آن رد می‌شود.
پارک ملت، بزرگ‌ترین پارک منطقه کوروش در حدفاصل فازهای ۲ و ۳ واقع است و محل تفریح مردم کوروش و دور هم‌نشینی جوانان این منطقه می‌باشد.