moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اسماعیل کمال جد اعلای خانواده هدایت از بزرگان چهارده هزارجریب مازندران بود، که امروزه تبدیل به شهری در شهرستان دامغان شده‌است. او در زد و خوردهای مابین قاجاریه و زندیه شرکت داشت و در بهار سال ۱۷۷۹ میلادی به دستور زکی‌خان زند کشته شد. آقا هادی فرزند او به ریاست عمله خلوت و صندوقداری آقامحمدخان قاجار رسید. او پس از آقامحمدخان به ملازمت فتحعلی شاه درآمد و به همراه او به خراسان رفت. آقاهادی علاوه بر این به سبب ازدواج خواهرش، حاجیه اُستاد، با فتحعلی شاه، با شاه نسبت خویشاوندی داشت. آقاهادی در سال ۱۲۱۵ هجری قمری به صاحب جمعی کل دیوان فارس رسید و هنگامی که حسینعلی میرزا فرمانفرما حاکم فارس بود در ۱۲۱۸ هجری قمری درگذشت. فرزندش رضاقلی‌خان در این زمان خردسال بود و به همراه مادرش نزد بستگان مادری خود در بارفروش زندگی می‌کرد. یک سال بعد (۱۲۱۹) مادر رضاقلی‌خان به قصد زیارت مکه عازم شیراز گردید. او در شیراز با محمدمهدی‌خان مازندرانی ازدواج کرد و سفر خود را در پیش گرفت، ولی در میانه راه درگذشت.هدایت، مهدی‌قلی، صفحه بیست و هشت
رضاقلی‌خان در شیراز نزد محمدمهدی خان تحصیل کرد و در همان‌جا وارد دستگاه حسنعلی میرزا شجاع‌السلطنه و حسینعلی میرزا فرمانفرما (پسران فتحعلی شاه) شد و به سبب ذوق ادبی و شاعری مورد توجه دو شاهزاده قرار گرفت و به سرعت ترقی کرد. او ابتدا متخلص به «چاکری» بود و سپس «هدایت» تخلص کرد.
رضاقلی‌خان مریم خانم دختر محمدمهدی‌خان مازندرانی را به زنی گرفته بود و از او چهار فرزند، دو پسر و دو دختر داشت. پسر بزرگ او علی‌قلی‌خان در زمان محمدشاه حکومت فیروز کوه یافت و در زمان ناصرالدین شاه مأمور کشیدن خطوط تلگراف شد و به عضویت در دارالشوری دولتی درآمد و به پست‌های وزارت تلگراف، وزارت علوم، وزارت معادن و ریاست دارالفنون رسید.نگرشی بر نقش صنیع‌الدوله در نوسازی صنایع و استقرار نظام پارلمانی
فرزند دیگر رضاقلی‌خان، جعفرقلی نیرالملک در دارالفنون تحصیل عکاسی و زبان فرانسه کرده بود و از اولین شاگردان این مدرسه به‌شمار می‌آمد.هدایت، مهدی‌قلی، ص۶۱ او به سبب نسبت خویشاوندی با ناصرالدین شاه (همسر اول نیرالملک خواهر فروغ‌السلطنه سوگولی ناصرالدین شاه بود)هدایت، مهدی‌قلی، صفحه سی و سی یک به اندرون شاهی راه داشت و در حلقه خواص ناصرالدین شاه و دستیار او در کار عکاسی بود.طهماسب‌پور، محمدرضا، ص۲۶ او پدربزرگ صادق هدایت نویسنده و روشنفکر معروف ایرانی است.
در سال ۱۲۷۵ هجری قمری پس از ناکامی اعتضادالسلطنه درکشیدن خط تلگراف مابین تهران و سلطانیه، علی‌قلی‌خان پسر رضاقلی خان از طرف ناصرالدین شاه قاجار به انجام این کار مأمور شد و پس از موفقیت در این کار در سال ۱۲۷۶ با خطی دیگر تبریز را به سلطانیه مرتبط کرد. او هفت سال بعد مأمور کشیدن خط تلگراف بین مازندران، شاهرود و استرآباد شد و در سال ۱۲۸۶ از ناصرالدین شاه لقب «مخبرالدوله» دریافت کرد. در سال ۱۲۹۳ هجری قمری ریاست تلگراف خانه مستقیماً از طرف ناصرالدین شاه به مخبرالدوله سپرده شد.هدایت، مهدی‌قلی، صفحه بیست و نههدایت، مهدی‌قلی، ص۶۲–۶۳ رئیس بعدی تلگراف خانه، حسین‌قلی‌خان مخبرالدوله فرزند علی‌قلی‌خان بود. او همچنین در چندین کابینه به عنوان وزیر پست و تلگراف معرفی شد. جز تلگرافخانه، اساس اداره مخابرات که از نخستین ادارات منظم در ایران بود، از خانواده هدایت است. در دوران قاجار ریاست و دیگر مشاغل تلگرافخانه به‌طور مکرر به اعضای خانواده هدایت سپرده می‌شد و القاب مخبرالدوله، مخبرالملک و مخبرالسلطنه که به آنان داده شده، در رابطه با این مشاغل است.هدایت، مهدی‌قلی، ۵۸–۵۹
در بدو تأسیس دارالفنون ناصرالدین شاه، رضاقلی‌خان هدایت را به ناظمی دارالفنون انتخاب کرد، اما چون مدرسه تابع وزارت امور خارجه پنداشته می‌شد، نیابتاً از طرف وزیر اداره می‌شد و مدیریت امور مدرسه به دست رضاقلی‌خان انجام می‌گرفت. علی‌قلی‌خان مخبرالدوله نیز کتابدار مدرسه بود. پس از مدتی اعتضادالسلطنه به ریاست مدرسه منصوب گشت و رضاقلی‌خان به عنوان معلم ولیعهد راهی دربار مظفرالدین میرزا در تبریز گشت. در زمانی که اعتضادالسلطنه وزیر علوم بود، جعفرقلی‌خان نیرالملک ریاست و محمدحسین‌خان ادیب‌الدوله (همسر نوه دختری رضاقلی‌خان هدایت) ناظمی دارالفنون را برعهده داشتند. محمدحسن‌خان ادیب‌الدوله فرزند محمدحسین‌خان در دهه ۱۳۳۰ قمری ریاست دارالفنون را بر عهده داشت و پس از او رضاقلی هدایت (نیرالملک) پسر جعفرقلی‌خان رئیس دارالفنون شد.
در پیش برد جنبش مشروطه خواهی خاندان هدایت به سبب پیوند خانوادگی با شاهان قاجار و سابقه خدمت در دربار و نیز تحصیلات عالی در اروپا، موقعیت مهمی داشتند. در طول وقایع مشروطه، مخبرالسلطنه پسر علی‌قلی‌خان مخبرالدوله که در آلمان تحصیل کرده و علاوه بر آلمانی به زبان‌های انگلیسی و فرانسه نیز مسلط بود، نقش میانجی دربار و آزادی‌خواهان را داشت؛ و برادرش، صنیع‌الدوله، که تحصیلات خود را در رشته معدن در آلمان به پایان رسانده بود، پرچمدار طیف اعتدالی مشروطه خواهان به‌شمار می‌آمد. پس از صدور فرمان مشروطیت هر دو برادر نقش اصلی را در تدوین نظام‌نامه انتخابات برعهده داشتند. در انتخابات مجلس که هریک از طبقات مردم پایتخت نماینده خود را انتخاب می‌کردند، تجار مشارکتشان را منوط به انتخاب ناصرالملک یا صنیع‌الدوله کردند که در نهایت با کناره‌گیری ناصرالملک صنیع‌الدوله به همراه برادرش محمدقلی‌خان مخبرالملک و برادرزاده‌اش حسنعلی خان نصرالملک و شوهر خواهرانش سعدالدوله و صدیق حضرت به مجلس راه یافتند. در این دوره صنیع‌الدوله به ریاست مجلس برگزیده شد و در این مقام در تدوین قانون اساسی که باتوجه به بیماری مظفرالدین شاه کار آن به سرعت آغاز شد، کوشش بسیار کرد. حسن اعظام قدسی در این رابطه می‌نویسد:
یکی از اسناد ارزشمند و منحصر به فردی که زمانی نزد خانواده هدایت نگهداری می‌شد، متن قانون اساسی مشروطیت بود. این سند در دوره اول مجلس شورای ملی تصویب شده و به امضای مظفرالدین شاه و میرزا نصرالله خان مشیرالدوله - رئیس‌الوزرای وقت - رسیده بود. این قانون در ضبط صنیع‌الدوله هدایت بود که پس از قتل او در خانواده هدایت باقی ماند. این نسخه سرانجام توسط مصطفی قلی کمال هدایت (فهیم‌الدوله) در سال ۱۳۲۱ به محمدرضا شاه تقدیم شد و شاه نیز آن را در اولین سلام نوروزی سلطنت خود به محتشم السلطنه رئیس مجلس اعطا کرد تا در مجلس ضبط و نگهداری شود.
تبارنامه خاندان هدایت، از نسل اول تا پنجم:هدایت، مهدی‌قلی، صفحه بیست و هشت تا سی و یک
سایپَن بزرگترین جزیره از جزایر ماریانای شمالی ایالات متحده آمریکا در اقیانوس آرام می‌باشد.
برپایهٔ سرشماری سال ۲۰۰۰ جمعیت این جزیره ۶۲٬۳۹۲ نفر بوده‌است.
مرکز دولتی سایپن در روستای کاپیتال‌هیل قرار دارد. کل جزیره یک شهرداری را شامل می‌شود.
سایپن در حدود ۱۹۰کیلومتری شمال گوام قرار دارد و یکی از مقصدهای مورد علاقهٔ گردشگران در اقیانوس آرام می‌باشد.
اسپانیایی‌ها نخستین اروپاییانی بودند که به این جزیره رسیدند و آن را در زیرمجموعهٔ جزایر ماریانا اعلام داشتند. در پیرامون ۱۸۱۵ تعداد بسیاری از کارولینی‌ها از ساتاوال با سایپن کوچیدند.
از ۱۸۹۹ تا زمان جنگ جهانی اول آلمان کنترل جزیره را در دست داشت. از ۱۹۲۲ ژاپن قیمومت این جزیره را در جامعه ملل به دست گرفت. با مدیریت ژاپنی صنایع ماهی‌گیری و شکرکاری در این جزیره رونق گرفت. در دههٔ ۱۹۳۰ این جزیره به‌طور گسترده‌ای به پادگانی نظامی تبدیل گردید. در ۱۹۴۱ سایپن پیرامون ۳۰هزار جمعیت داشت که ۲۵هزارتن از آنان ژاپنی بودند.
در ژوئن ۱۹۴۴ در خلال جنگ جهانی دوم و در نبرد سایپن ارتش ایالات متحده آمریکا بخش‌های جنوب باختری جزیره را تصرف کرد. ژاپنی‌ها برای حفظ جزیره تلفات سنگینی نزدیک به ۳۰هزارتن دادند و بسیاری از کشتگان نیز غیر نظامیان ژاپنی بودند. پس از جنگ ژاپنی‌های باقی‌ماندهٔ جزیره را به ژاپن بازگرداندند.
در نوامبر ۱۹۸۶ جزایر ماریانای شمالی به ایالات متحدهٔ آمریکا پیوستند. شرط جزیره‌نشینان برای پیوستن به آمریکا عدم پیروی کامل از قوانین فدرال بود.
ندای وظیفه: جنگاوری نوین ۳ یک بازی ویدئویی در سبک تیراندازی اول شخص از مجموعه بازی‌های "ندای وظیفه" است که توسط استودیو اینفینیتی وارد و اسلج‌همر گیمز ساخته شده‌است و به‌وسیلهٔ شرکت اکتیویژن برای پلی‌استیشن ۳، اکس‌باکس ۳۶۰، وی و مایکروسافت ویندوز در نوامبر ۲۰۱۱ منتشر شده‌است. "ندای وظیفه: جنگاوری نوین ۳"، سومین بازی سری "جنگاوری نوین" و هشتمین بازی از سری بازی‌های "ندای وظیفه" به‌شمار می‌رود.
"جنگاوری نوین ۳" یک بازی تیراندازی اول شخص است که شباهت زیادی به سری‌های قبلی خود دارد. اکتیویژن در گیمزکام در سال ۲۰۱۱ تأیید کرد که جنگاوری نوین ۳ بر روی مایکروسافت ویندوز دارای پشتیبانی از سرورهای اختصاصی است.
"جنگاوری نوین ۳" دارای سبکی جدید به نام بقا است. در این سبک از بازی، یک یا دو بازیکن به‌شکل تمام نشدنی با موج‌هایی از دشمن به نبرد پرداخته و در هر مرحله بازی دشوارتر می‌شود. با اینکه این سبک از بازی شباهت زیادی به سبک "نازی زامبی" در نسخهٔ "" دارد، اما برخلاف زامبی‌ها که در محل‌های ثابتی ایجاد می‌شدند، در این سبک بسته به محل کنونی بازیکن، دشمنان در محل‌های تاکتیکی ظاهر می‌شوند. این سبک برای تمام نقشه‌های چندنفره بازی موجود است. بازیکنان برای خرید مواردی چون سلاح‌ها، ارتقا، تیر و خشاب، و تجهیزات و پشتیبانی هوایی و زمینی پول کسب می‌کنند. عملیات ویژه نیز در اینجا همچون نسخهٔ "" وجود دارد. بر خلاف نسخهٔ قبلی بازی که حداکثر ۶۹ ستاره داشت، در این نسخه، عملیات چالش‌برانگیز حداکثر ۴۸ ستاره دارا می‌باشد. برخی از سلاح‌ها در عملیات ویژه خاص همان سبک بازی هستند و برای بازی در سبک چندنفره وجود ندارند.
در این بخش تمام سیستم جایزه‌ای "کیل استریک" دگرگون شده‌است. کیل استریک در اینجا "پوینت استریک" نام گرفته‌است و دیگر کشتن تنها راه برای افزایش پوینت استریک بازیکن نیست. کامل کردن اهدافی مانند کار گذاشتن بمب در "بگرد و تخریب کن" یا گرفتن پرچم در "پرچم را بگیر" موجب افزایش پوینت در پوینت استریک می‌گردد. پاداش‌های پوینت استریک در سه "بستهٔ ضربتی" مختلف طبقه‌بندی می‌شوند: "تهاجم"، "پشتیبانی"، "متخصص".
بستهٔ ضربتی تهاجم همانند سیستم جایزه‌ای کیل استریک در نسخه‌های "جنگاوری نوین ۲" و "بلک اپس" کار می‌کند. بازیکن باید بدون اینکه بمیرد پوینت‌های بیشتری را بدست آورد. هنگامیکه بازیکن بمیرد پوینت‌های وی صفر می‌شود. به‌طور مشابه، بستهٔ ضربتی متخصص بعد از هر ثانیه کشتار متوالی به بازیکن پرک‌هایی (انرژی) پاداش می‌دهد. اما بعد از مرگ بازیکن، تمام پرک‌ها از دست می‌رود و پوینت‌ها صفر می‌شود. بر خلاف آن، بستهٔ ضربتی پشتیبانی بر مبنای پوینت‌های کلی که بازیکن در جریان تمام بازی بدست آورده‌است و صرفه نظر از تعداد دفعات مرگ بازیکن پاداش داده می‌شود. لازم است که ذکر شود، اگر یک بازیکن در طی بازی به یک کلاس کاستیوم با سیتم جایزه‌ای متفاوت (چه تهاجم و چه متخصص) تغییر دهد، تمام پوینت‌ها به‌طور خودکار صفر می‌شوند. به بازیکنان اجازه داده می‌شود تا زمانی‌که جایزهٔ پوینت استریک را در حین بازی بدست می‌آورند نوع آن را انتخاب کنند، و به‌شکل انتخاب آن‌ها در بین راندها نیست.
جنگاوری نوین ۳ علاوه بر دگرگون کردن تمام سیستم جایزه‌ای کیل استریک، دارای یک سیستم "رتبه‌بندی" و "بازشدن قفل‌ها" کاملاً تغییریافته‌است و از یک سیستم پولی برای بازکردن قفل‌ها استفاده نمی‌کند. سلاح اولیهٔ بازیکن همراه با وی ارتقا می‌یابد و تعدادی از پرک‌های قابلیتی نظیر متعلقات (یا همان "اتچمنت"، که اجازهٔ دو مورد را می‌دهد و جایگزین پرک‌های بلینگ و وارلورد شده‌است)، ضربه (یا همان "کیک"، کاهش لگدزنی اسلحه هنگام نشانه گرفتن) و "فوکوس"(کاهش پرش به عقب حین شلیک) باز می‌شوند. فقط یک قابلیت را می‌توان روی یک سلاح اولیه قرار داد. یک قابلیت جدید توانایی تجهیز یک سلاح با "اسکوپ‌های هیبرید" (دوربین‌های دورگه) نظیر "دید رفلکس" است که مشابه دوربین پیشرفته تفنگ جنگی در همان سلاح است و بازیکن می‌تواند اسکوپ‌ها را تغییر دهد.
سبک بازی عملیات ویژه از نسخهٔ "ندای وظیفه: جنگ آوری نوین ۲" در اینجا نیز وجود دارد و دارای ویژگی‌هایی است که قابلیت بازی مجدد آن را بیشتر کرده و آن را شبیه سایر سبک‌های بازی نظیر نازی زامبی و هوردز (در بازی "تجهیزات جنگی") کرده‌است. یکی از تغییرات آن این است که سطوح عملیات ویژهٔ جدید راحت‌تر باز می‌شوند که برای بازیکن‌های غیرحرفه‌ای و موقتی خوب است، اما برای بازیکن‌هایی که بدنبال چالش هستند نامطلوب است. دو سبک اصلی عملیات ویژه عبارتند از: یکی که به‌طور کلی مشابه بازی جنگاوری نوین قبلی است و یک بازی مبتنی بر موج جدید که در آن بازیکن به تنهایی یا همراه با یک رفیق دیگر در یک نقشهٔ چند نفره قرار داده می‌شود و در برابر امواج دشمن از یک ناحیه محافظت می‌کند. بین امواج، بازیکن می‌تواند با اکس پی‌هایی که در هر راند بدست آورده‌است، گزینه‌های حمایتی بخرد.
ساعاتی پس از کشته شدن ژنرال شپرد به دست جان «سوپ» مک‌تاویش می‌گذرد. پرایس و نیکولای، سوپ را که مجروح شده بود به مکان امنی که توسط لویالیستهای روسی مورد استفاده قرار می‌گیرد، در هیماچال پرادش، شمال هند، می‌برند ولی زود می‌فهمند که ولادمیر ماکاروف، نیروهای خود را برای کشتن آن‌ها فرستاده‌است. یوری، یک Loyalist که برای نیکولای کار می‌کند و از دیگر سربازانش به او وفادار تر است، سوپ و پرایس را همراهی می‌کند تا از سد نیروهای ماکاروف بگذرند. در همین زمان، جنگ بین روسیه و ایالات متحده آمریکا با زحمات یکی از تیم‌های نیروی دلتا، با لقب "متال" به نفع آمریکا انجام می‌گیرد و آمریکا، نیویورک را حفظ می‌کنند.
دو ماه بعد، ماکاروف به یک هواپیما که در راه هامبورگ بود و رئیس‌جمهور روسیه، بوریس ورشوسکی در آن بود، حمله می‌کند تا جلوی او را که قصد داشت با آمریکا صلح کند، بگیرد. در اواسط سقوط هواپیما، اعضای فدرال محافظ، که سعی در حفاظت از ورشوسکی داشتند، توسط مکاروو و افراد او وقتی که آن‌ها سعی دررفتن از محل سانحه با استفاده از بالگرد داشتند، کشته می‌شوند. مکاروو نقشه‌های خود را دربارهٔ آیندهٔ روسیه با ورشوسکی درمیان می‌گذارد. قصدش این است که روسیه همهٔ اروپا را با استفاده از سلاح‌های هسته‌ای روسیه تصرف کند. ورشوسکی قصد گفتن رمز پرتاب بمب‌های هسته‌ای را ندارد و مکاروو چاره‌ای جز استفاده از نقطه ضعف ورشوسکی، دخترش آلنا ورشوسکی را ندارد و به افراد خود دستور داده تا او را پیدا کنند و گروگان بگیرند. متعاقباً، او دستور می‌دهد بمب‌های شیمیایی را از سیرالئون به هر پایتخت کشورهای وابسته به ناتو منتقل کنند تا شبکه‌های اطلاعاتی و پایگاه‌های نظامی آنها را فلج کند. علی‌رغم تلاش‌های یک تیم اس.آ. اس برای جلوگیری از انفجار در لندن بی‌نتیجه می‌ماند. این حملات شیمیایی، سبب کشته شدن شمار فراوانی از مردم ساکن اروپا و پایگاه‌های نظامی و نیروهای ویژه کشورهای اروپایی شده و به روسیه این فرصت را می‌دهد تا این کشورها را تصرف کند که آمریکا نیز نیروهای خود را علیه روسیه می‌فرستد. تیم پرایس، دستوری از سرلشکر مکمیلان گرفته تا به سومالی بروند و شخصی به نام وارابی (به معنی کفتار) را بگیرند و از مکاروو اطلاعات به دست آورند. آن‌ها می‌فهمند که شخصی به نام Volk (به معنی قوم) رابط بین وارابی و مکاروو است و برای مکاروو بمب می‌سازد و رئیس شرکت صنایع fregeta است. تیم متال Volk را در پاریس با همکاری تیم GIGN از فرانسه و دیگر نیروهای آمریکایی دستگیر می‌کنند.
متال برای تیم پرایس اطلاعات مکاروو را که از Volk بدست آورده‌اند را شرح می‌دهند. مکاروو در شهر پراگ، جمهوری چک است و تیم پرایس با همکاری کاماروو که یک Loyalist است و نیروهای پایدار چک به محل مناسب جهت کشتن ماکاروف می‌روند هرچند مکاروو این را از قبل می‌دانست و با کار گذاشتن بمب کاماروو را کشت و سعی در کشتن پرایس، سوپ و یوری داشت که سوپ مجروح می‌شود ولی قبل از آن شنید که مکاروو می‌گفت: «یوری، دوست من، تو هیچ وقت نباید به اینجا می‌آمدی.» و فهمید که مکاروو یوری را می‌شناسد. در حالی که پرایس و یوری زحمت زیادی برای نجات دادن سوپ کشیدند، اما سوپ بر اثر خون‌ریزی زیاد کشته می‌شود امّا قبل از مرگ به پرایس می‌گوید که مکاروو یوری را می‌شناسد. پرایس و یوری که توسط نیروهای ماکاروف محاصره می‌شوند، توسط زحمات و قربانی شدن نیروهای پایدار چک فرار می‌کنند. پرایس با نشانه گرفتن تفنگ به سمت یوری سعی می‌کند بفهمد منظور مکاروو چه بوده‌است. یوری اعتراف می‌کند که «جوان و میهن‌پرست» بوده و یک ملی‌گرا بوده‌است که با مکاروو در پریپیات، اوکراین در زمستان سال ۱۹۹۶ کار می‌کرده‌است، زمانی که ستوان پرایس و سروان مک‌میلان سعی در قتل ایمران زاکائِو داشتند ولی زاکائِو دست چپش را از دست داد و با این وجود با کمک یوری و مکاروو زنده ماند گرچه یوری مدعی بود که در جریان بمب هسته‌ای که در شهر بصره در کشور عراق به دستور خالد اسد توسط مکاروو منفجر شد، قصد بدی نداشته‌است و باعث شد حس عجیبی نسبت به مکاروو دست پیدا کند و به همین دلیل نقشهٔ مکاروو حمله به فرودگاه بین‌المللی زاکائف در مسکو، روسیه و قتل‌عام مردم در آنجا بود را آشکار کند ولی مکاروو از خیانت دوست قدیمی‌اش مطلع شد و یوری را مجروح کرد و بدن نیمه جان او را رها کرد ولی یوری که هنوز زنده بود خود را به تیم مکاروو رسانده و از تفنگ یک نگهبان کشته شده‌استفاده می‌کند تا جلوی آن‌ها را بگیرد اما موفق نمی‌شود و بیشتر مجروح می‌شود که یکی از نگهبانان فرودگاه یوری را نجات می‌دهد. یوری با اعترافاتش، خود را نجات می‌دهد.
پرایس و یوری با رفتن به یک قلعه در نزدیکی شهر پراگ، در میابد که رئیس‌جمهور روسیه، ورشوسکی، توسط مکاروو به گروگان گرفته شده و می‌فهمند که دختر او در شهر برلین است. با وجود تلاش‌های تیم متال، آن‌ها موفق به نجات آلنا ورشوسکی نمی‌شوند و نیروهای ماکاروف با آلنا فرار می‌کنند. تیم متال و تیم پرایس، یگان رزمی ۱۴۱، به یک معدن الماس در سیبری می‌روند و ورشوسکی و دخترش را نجات می‌دهند. در همین حین یوری مجروح شده و تیم متال، پرایس و یوری را پوشش می‌دهد تا آن‌ها بروند و خودشان قربانی می‌شوند. با نجات دادن رئیس‌جمهور روسیه، همهٔ نیروهای روسی دستور میابند تا حمله را متوقف کنند و آمریکا و روسیه با یکدیگر صلح می‌کنند. سه ماه پس از اتمام جنگ، پرایس و یوری به یک هتل در امارات حمله می‌کنند تا مکاروو را بکشند. پس از اینکه پرایس و یوری به محلی که مکاروو در آنجا بود می‌رسند، یکی از بالگردهای نیروهای مکاروو به آن‌ها حمله می‌کند ولی پرایس نجات میابد و می‌فهمد که یوری مجروح شده و میله‌ای در شکم او فرورفته‌است. پرایس به بالگرد ماکاروف نزدیک شده و خلبانهای بالگرد را می‌کشد. پرایس سعی دارد بالگرد را هدایت کند امّا بالگرد سقوط می‌کند. پرایس و مکاروو که مجروح شده‌اند، سعی دارند به تفنگی که میان آن‌ها است برسند. پرایس تفنگ را می‌گیرد امّا مکاروو جلوی او را گرفته و خودش تفنگ را در دست می‌گیرد. در آخرین لحظات، یوری مجروح به مکاروو شلیک می‌کند امّا مکاروو با عکس‌العمل خود یوری را می‌کشد. پرایس از این موقعیت استفاده کرده و طنابی دور گردن مکاروو می‌بندد و با او از سقف آویزان می‌شود و مکاروو دار زده می‌شود. پرایس با روشن کردن یک سیگار و تماشای جسد مکاروو که آویزان است، پیروزی خود را جشن می‌گیرد.
در نسخه قبل، هانس زیمر کار ساخت موسیقی‌های بازی را انجام داده بود و در این نسخه نیز شاهد حضور یک آهنگساز خوب دیگر در بازی هستیم. موسیقی‌های در این بازی را برایان تایلر انجام داده که آهنگسازی فیلم‌هایی مانند "کنستانتین"، سه فیلم آخر از سری "سریع و خشمگین" و "چشم عقاب" را در پرونده کاری خود دارد. موسیقی‌ها با شکل و شمایلی حماسی در بازی طراحی شده‌اند که هیجان صحنه‌ها را بالا ببرند و بازیکنان را به خوبی در روند بازی قرار دهند. موسیقی در صحنه‌های مختلفی که در بازی مشاهده می‌شود، نقش زیادی در انتقال حس به بازیکنان را دارد.
تنوع موسیقی‌ها و به کار بردن آن‌ها در بازی نیز بسیار خوب است. البته باید به این موضوع هم اشاره کرد که در برخی از قسمت‌ها تنها صدای محیط و صدای رفت‌وآمد نیروهای دشمن شنیده می‌شود. از دیگر بخش‌های بازی می‌توان به صداگذاری روی شخصیت‌های بازی اشاره کرد. در اکثر صحنه‌هایی که بین مراحل بازی به نمایش در می‌آیند، شاهد صحبت‌هایی خواهید بود که شخصیت‌های بازی انجام می‌دهند.
در "جنگاوری نوین ۳" صداپیشه‌هایی که در نسخه‌های قبلی حضور داشتند نیز دیده می‌شوند تا دوباره به جای شخصیت‌های بازی صحبت کنند. کوین مک کید و بیلی مورای همچنان صداپیشه شخصیت‌های جان مک‌تاویش و کاپیتان پرایس هستند. اشخاص دیگری مانند رومن وارشاوسکی و ویلیام فیکنر نیز به جای شخصیت‌های ماکاروف و سندمن در بازی صحبت کرده‌اند.
تئاتر یا نمایش در ایران، پیشینه‌ای طولانی دارد. پس‌زمینه تئاتر در ایران به دوران باستان برمی‌گردد. بعدتر سبک‌های ویژه نمایشی ایرانی مانند تعزیه، روحوضی، خیمه‌شب‌بازی و سیاه بازی شکل گرفتند. تئاتر مدرن در زمان قاجاریان پا گرفت. امروزه تئاتر در ایران بسیار پیشرو است.
تئاتر در ایران، با گونه‌های بومی نمایان شده‌است. ایرانیان، گونهٔ ویژه‌ای از درام را داشتند؛ شیوهٔ اجرایی قابل توجه، معروف به نقالی که یک هنر کهن داستان‌گویی است و گاه شامل موسیقی نیز می‌شود. سنت نمایشی ایران، وام‌دار گونه‌های نمایشی بومی مانند نقالی و عروسک‌گردانی‌‌ها است اما نمایش‌های مذهبی نیز جنبه‌ای دیگر را به این سنت افزوده‌اند. تعزیه (که در آن واقعه کربلا نمایش داده می‌شود) نقشی قابل توجه در تئاتر ایران داشته‌است. لوئیس پِلی در کتاب مفصلش درباره مجالس تعزیه تحت عنوان «نمایش آیینیِ حسن و حسین» می‌گوید: «اگر موفقیت نمایش را با تأثیراتی که بر مخاطبانش برمی‌انگیزد ارزیابی کنیم هیچ‌گاه هیچ نمایشی از تراژدی‌ای که در عالَمِ اسلامی تحت عنوان تراژدی حسن و حسین شناخته می‌شود پیشی نگرفته است.» ایران‌پژوهِ آمریکایی پیتر چلکوفسکی دقیقاً همین جمله را برای شروع کتابش تحت عنوان «تعزیه: آیین و نمایش در ایران» برگزیده است. سوگ سیاوش، خیمه‌شب‌بازی و سیاه‌بازی نیز نمایش‌های سرشناس ایرانی هستند.
پس زمینه تئاتر در ایران به دوران باستان (۶۴۱–۱۰۰۰ پیش از میلاد) برمیگردد. شروع اولین تئاتر و پدیده‌های بازیگری مردم این سرزمین را می‌توان در مراسم و تشریفاتی جستجو کرد که در آن‌ها به ستودن قهرمان‌های افسانه‌ای و ملی و تحقیر دشمن می‌پرداختند؛ که از این دست آثار می‌شود به سوگ سیاوش و روایات نمایشی از تاریخ، داستان‌های اساطیری و عشقی که توسط هرودوت و گزفون گزارش شده اشاره کرد.
تئاترهای اولیه ایرانی پیوند عمیقی با واقعه کربلا و سایر وقایع و زندگی پیامبران دارد که عموماً تعزیه نامیده می‌شود.
تئاتر جدید و مدرن اروپایی همچون بسیاری دیگر از مظاهر غربی در زمان ناصرالدین شاه به ایران آمد.
"حکومتِ زمان‌خان"، نوشته میرزا آقا تبریزی از نخستین نمایش‌های مکتوب مربوط به دوره قاجار است.نگاهی به «حکومت زمان خان»؛ نمایش ایرانی صد ساله در لندن، "بی‌بی‌سی فارسی"
تا قبل از سفرهای سه‌گانهٔ ناصرالدین شاه به اروپا تئاتر غیرتعزیه‌ای ایران تنها به یک سری نمایش‌های سبک کوچه بازاری خلاصه می‌شد. روحوضی و تقلید کاری نمونه‌ای از آن بود.
اشخاصی چون شیخ شیپور، شیخ کرنا یا کریم شیره‌ای تئاترهایی فی‌البداهه اجرا می‌کردند و خاطر شاه منبسط می‌گردید؛ ولی سفر شاه به اروپا و دیدن عظمت و شکوه اپراها و سالن‌های نمایشی آنجا دل شاه را برد.
وی که شیفته ظاهرسازی بود و قبل از آن تکیه دولت را برای اجرای تعزیه تأسیس کرده بود، برای اجرای تئاتر مدرن فرمان به تأسیس سالنی در تهران داد. از سوی دیگر، به گفته «الول ساتن» نیز، اولین کسی که به نضج و پیدایش نهضت تئاتر ایران کمک کرد، ناصرالدین شاه قاجار بود که در سال ۱۲۹۰ هجری که وی سفری به فرنگستان کرد.
او تئاتر اروپایی را اندکی دیده بود و چون به ایران بازگشت، مسبب تحولی در اجرای تعزیه‌های درباری شد. در این دوره بود که تکیه دولت ساخته شد و بدعت دیگر، وجود تعزیه‌گردان بود که معادل ناظم نمایش یا رژیسور است. مقارن این احوال بود که نخستین رشته از نمایش‌های غیر مذهبی به زبان فارسی نوشته و بازی شد.
چندین نمایش کوچک که موضوع آنها، اوضاع اجتماعی ایران بود از قلم «میرزا ملکم خان» تراوش کرد و نیز ترجمه‌های مشهور وزیر خان لنکران - حکایت دزد خرس افکن - که اصل ترکی آنها را فتحعلی آخوند زاده نوشته بود.
همچنین به دستور شخص ناصرالدین شاه قاجار بود که در محل دارالفنون زیر نظر میرزا علی اکبر مزین الدوله نقاش، تئاتری دایر گردید. با آغاز مشروطیت در ایران به سال ۱۳۲۴ هجری قمری، جوش و خروش عجیبی در زمینه ادبیات و فرهنگ به وجود آمد و تئاتر مانند هر شعبه دیگری از شعب ادبی و ذوقی، از این تحول عظیم بهره‌مند گردید. جماعات هنرپیشگان و تئاترهای متعددی در این دوره پدید آمد. اولین اینها، تئاتر فرهنگ بود که در عمارت مسعودیه نمایش می‌داد؛ یعنی بنایی بود که به اسم مسعود میرزا ظل السلطان معروف بود و بعدها شد وزارت فرهنگ. بعضی از اعضای تئاتر فرهنگ در رشته‌های دیگری شهرت پیدا کردند که از آن جمله بودند: محمد علی فروغی، عبداله مستوفی، علی اکبر داورفر، فهیم الملک و سید علی نصر یعنی کسی که او را پدر تئاتر ایران نامیده‌اند.
تئاتر دومی، تئاتر ملی نام داشت که از قضا سید علی نصر نیز عضو آن بود. این تئاتر را سید عبدالکریم محقق الدوله در سال ۱۳۲۹ هجری قمری بنا کرد. مرکز فعالیت این گروه، در محل هتل فاروس در لاله‌زار بود و شاید بتوان گفت که لاله زار، مرکز فعالیت‌های تئاتر تهران شد. در سال ۱۳۳۴ هجری قمری، سید علی نصر ضمن بازگشت از سفر اروپا، کمدی ایران را تأسیس نمود که ده سال باقی بود و این مؤسسه، اولین مؤسسه منظم تهران به‌شمار می‌رفت و وزارت تئاتر ایران، این تئاتر را به رسمیت شناخت. بسیاری از هنر پیشگان نامی آن دوران در این تئاتر، فن هنرپیشگی را فرا گرفتند که از آن جمله‌اند: بهرامی، رفیع حالتی، فضل‌الله بایگان، غلامرضا فکری، علی اصغر گرمسیری. کمدی ایران، در تاریخ تئاتر ایران نیز اهمیت به سزایی دارد، زیرا بسیاری از نمایش‌ها خود را در عمارت جدید التاسیس «گراند هتل» در خیابان لاله زار، عرضه داشت و همین عمارت بود که بعدها مبدل به تماشاخانه تهران شد. (مرحوم علی حاتمی در سریال به یاد ماندنی «هزار دستان» از این عمارت در ساخت سریال، استفاده کرد).
تئاترهایی در طول ۱۵ یا بیست سال بعد از این، پا به عرصه وجود نهادند که می‌توان به اجمال به این نمایش‌ها اشاره کرد:
تئاتر نکیسا، که به دست ارباب افلاطون شاهرخ ایجاد گردید و خود ارباب افلاطون، نمایشهای تاریخی چندی را نوشت. جامعه باربد را ابراهیم مهرتاش به وجود آورد که به تکامل و پیشرفت صنعت تئاتر ایران، کمک شایانی کرد و پاره‌ای از مظاهر ذوقی باستانی ایران و فولکلور را زنده نمود. هر دو تئاتر، یعنی نکیسا و باربد، به منزله مدرسه‌ای بود که در آن هنر پیشگان فراوانی تربیت یافتند. دو نفر دیگر به نام‌های میرسیف الدین کرمانشاهی و علی دریا بیگی نیز مسئول پیدایش مدارس هنرپیشگی در ایران بودند. تأسیس انجمنها و شرکتها یکی دیگر از عوامل پیشبرد تئاتر بوده‌اند. انجمن اخوت که در سال ۱۳۱۷قمری تأسیس شد و از اولین گروه‌هایی بود که دست به فعالیتهایی نظیر کنسرت و نمایش زده‌است. پس از انجمن اخوت تأسیس (شرکت فرهنگ) را می‌توان نام برد. در سال ۱۳۲۹قمری نخستین مکان مستقل نمایش در ایران به نام «تئاتر ملی» دایر شد.
تا پیش از تأسیس «تئاتر ملی» انجمنها و مراکز مختلف تحت عناوین گوناگون از تئاتر برای پیشبرد هدفهای سیاسی و تبلیغاتی خود استفاده می‌کردند، اما «تئاتر ملی» که ریاست آن را عبدالکریم خان محقق الدوله به عهده داشت، امکانات و بودجه خود را از محل خیریه آموزش و پرورش تأمین می‌کرد و مستقلاً در اختیار نمایش و اجرای تئاتر قرار داد.
فعالیت‌های چند ساله «تئاتر ملی» موجب شد که تئاتر همچون هنری مستقل که حتی قادر است از نظر مالی خود را تأمین کند از طرف مقامات رسمی و مردم شناخته شود و شوق و شوری در میان مردم نسبت به تئاتر برانگیخته شود.
حتی عده‌ای از دانشجویان که برای تحصیل به خارج رفته بودند، در رشته تئاتر تحصیل کردند و با دستهای پر علمی و هنری به ایران بازگشتند و بنای تئاتر نوین ایران را طرح‌ریزی کردند.
باید دانست که در جریان مشروطیت مردم ایران به حقوقی واقف شدند که پیش از آن از وجود آن آگاه نبودند. در کشور ما حزبهای مختلف، هر چند به شیوه سنتی وجود داشت، اما تئاتر وجود نداشت؛ لذا به گمان عده‌ای از روشنفکران، تأسیس تئاتر، گذشته از ارزش‌هایی که بر قفس نمایش مرتبت بود، نمادی از ترقی و رشد فکری تلقی می‌شد.
شرایط تئاتر ایران در سالها فاصله سالهای ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۲ را شماری پژوهندگان به سبب گستردگی اجرای صحنه و رشد تئاتر (دوران صحنه) نامیده‌اند.
این دوران به دلیل استقبال جامعه تماشاگران و مخاطبان از تئاتر صحنه به یاد ماندنی است. در آن سالها تولیدات سینمای ایران به لحاظ کیفی و کمی در حدی نبود که بتواند پاسخگوی مخاطبان باشد. تلویزیون هنوز به ایران نیامده بود. رادیو به میزانی که باید در دسترس مردم قرار نداشت.
به دلیل در صد بالای بی‌سوادی در کشور از مطبوعات استقبال چندانی نمی‌شد و به همین دلیل از فعالیت‌های نمایشی استقبال بالینه مناسبی به عمل می‌آمد.
انگیزه‌های تماشاگران متفاوت بود و گروهی به قصد صرفاً سر گرمی و شماری به دلیل گرایش‌های سیاسی خود نمایشهای مورد نظرشان را برای تماشا انتخاب می‌کردند.
شکل‌های پذیرش جامعه از تئاتر و جو سیاسی حاکم بر کشور، زمینه‌ای برای انتخاب و اجرای آثار نمایشی بود. تئاتر در این دوره ظرفیتی بالقوه برای تبلیغ سیاسی رایج و حزب افراد به سوی احزاب نو پا داشت. به همین دلیل بود که بخش مهمی از فعالیت‌های نمایشی ـ ترجمه و نگارش و اجرا ـ ملهم از خطوط سیاسی رایج آن روزگار شد و بالاخره یکی از مهمترین اتفاقهای این دوره شکل‌گیری «گروه تئاتر ملی» با هدف دستیابی به نمایش‌های با هویت ایرانی بود.
سر پرست این گروه، شاهین سرکیسیان بود. کسانی چون عباس جوانمرد و علی نصیریان در پایه‌گذاری این گروه به او پیوستند و بازیگرانی پر سابقه چون رقیه چهره آزاد و عصمت صفوی با این گروه همکاری کردند. تشکیل این گروه با استقبال محافل روشنفکری و ادبی روبرو می‌شود. حمید سمندریان در سال ۱۳۴۲ گروه تئاتری منسجمی به‌نام گروه هنری پازارگاد تشکیل داد که اعضایش عبارت بودند از پرویز پورحسینی، جمیله شیخی، سعید پورصمیمی، پری صابری، اسماعیل محرابی، جمشید مشایخی، پرویز کاردان و...
با مقایسه فهرست‌های موجود از نمایش‌های چاپ شده ایرانی و ترجمه آثار خارجی و اجرای نمایشنامه‌های خارجی و ایرانی مشاهده می‌شود که کفه آثار اجرایی به ویژه نوشته‌های فارسی بسیار سنگینی چاپ شده‌است. دلیل عمده این امر رشد تقاضای آثار ایرانی و میزان تماشاگران است که برای برآورده شدن خواسته‌های آنان، مدیران تماشاخانه‌ها ناگزیر از عرضه تعداد بالنسبه زیاد و سفارش و نگارش و ترجمه به (شکل بازی و تطبیق داده شده و آداپته) بودند که به سرعت آماده شود و در حد و اندازه پسند مخاطبان عام باشد.
جنبش تئاتر حرفه‌ای ایران به صورت ویژه در پایتخت این کشور یعنی تهران فعال است. تئاتر تهران بسیار پیشرو، آوانگارد و زنده است. به مراتب زنده‌تر از برای مثال، تئاتر در آمریکا. در برخی از سالن‌های نمایش شهر تهران هر شب ۶ نمایش به روی صحنه می‌رود و جوان‌ها همه سالن‌ها را پر می‌کنند. در مقایسه، این اتفاق و شور و شوقی که در تئاترهای تهران دیده می‌شود کمتر در حتی منطقه بسیار فرهنگ دوست سانفرانسیسکو مشاهده می‌شود.
قبل از ظهور سینما هنرهای نمایشی محبوبی وجود داشته‌است که بعضی از آن‌ها عبارت‌اند از:
طراحی پوستر تئاتر، سابقه‌ای طولانی در تاریخ نمایش ایران دارد. اولین پوسترهای تئاتر و سینما در ایران، همزمان با پیشرفت هنرهای نمایشی در تئاتر تبریز و لاله‌زار تهران بود.طراحی پوستر تئاتر در ایران؛ وابسته یا مستقل؟، "بی‌بی‌سی فارسی"
فرخ قاسم (۱۹۴۸–۲۰۱۰) کسی است که نوآوری را در تئاتر تاجیکستان به ارمغان آورد. او اجراهایی را بر اساس آثار مولانا، زرتشتی، متون قرآنی و عارفان صوفی به روی صحنه برده‌است.
تئاتر افغانستان پس از چند سال سکوت در حال رشد است.
ضریب نشر ماهیت انتقال حرارت تشعشعی جذب و نشر تابشهای الکترومغناطیسی است؛ که در محدوده طول موج ۴–۱۰ تا ۷–۱۰ متر قرار دارد و به عنوان تابش حرارتی شناخته شده می‌شوند. یکی از پارامترهایی که در انتقال حرارت بوسیله تشعشع تأثیر فراوانی دارد، ضریب نشر (ε) جسم تابش‌کننده به جسم گیرنده می‌باشد. بطوریکه ضریب نشر بین صفر تا یک تغییر می‌کند.
برای جسمی که هیچ تابشی ندارد این ضریب صفر بوده و برای جسمی که ماکزیمم تابش را دارد و توان تشعشعی یک جسم سیاه (ایده‌آل) را دارد یک می‌باشد. ضریب نشر به عواملی چون طول موج، دما، فاصله و زاویه بستگی دارد
رودلف کریستیان کارل دیزل (۱۸ مارس ۱۸۵۸–۲۹ سپتامبر ۱۹۱۳) یک مخترع و مهندس مکانیک آلمانی بود که برای اختراع موتور دیزل شهرت یافت.
دیزل در سال ۱۸۵۸ در پاریس، زاده شد.
او دومین از سه فرزند تئودور و الیزه دیزل بود. والدین او از مهاجران آلمانی‌تباری بودند که در فرانسه زندگی می‌کردند. رودولف دیزل نخستین سال‌های کودکی خود را در فرانسه گذراند اما با شروع جنگ‌های فرانسه و پروس در ۱۸۷۰ خانواده او همچون بسیاری دیگر از خارجیان مجبور به ترک فرانسه شدند. آنها در لندن اقامت گزیدند و مادر وی، رودلف ۱۲ ساله را تا پایان جنگ در سال ۱۸۷۱ به آوگسبورگ در باواریا پیش خاله و دایی او فرستاد تا زبان آلمانی وی تقویت شود.
رودلف در ۱۴ سالگی به پدر و مادرش نوشت که می‌خواهد مهندس شود و پس از پایان تحصیلات مقدماتی در ۱۸۷۳ در مدرسهٔ صنعتی تازه‌تأسیس آوگسبورگ ثبت نام نمود. دو سال بعد او بورسیه‌ای را از طرف دانشگاه پلی‌تکنیک باواریایی سلطنتی مونیخ دریافت کرد و آن را علی‌رغم میل والدینش که تمایل به مشغول شدن رودلف به کاری داشتند پذیرفت. او در سال ۱۸۷۹ بر اثر ابتلا به بیماری تیفوئید نتوانست در امتحانات نهایی شرکت جوید و در مدتی که در انتظار تاریخ بعدی امتحانات به‌سر می‌برد تجربهٔ مهندسی را به‌طور عملی در ماشین‌آلات‌سازی برادران زولزر در وینترتور سوئیس کسب نمود. دیزل در ژانویهٔ ۱۸۸۰ با بالاترین افتخارات دانشگاهی فارغ‌التحصیل شد و به پاریس بازگشت، جایی که دستیاری استاد سابق خود در دانشگاه مونیخ، پروفسور کارل فن لینده را در طراحی و ساخت کارخانهٔ یخسازی و سردسازی مدرنی برعهده داشت. یک سال بعد او مدیر همان کارخانه شد. دیزل در ۱۸۸۳ با مارتا فلاشه ازدواج نمود و به کار برای لینده ادامه داد و توانست چندین اختراع را در آلمان و فرانسه به ثبت برساند.
رودلف دیزل در آغاز ۱۸۹۰ با همسر و فرزندانش رودلف پسر، هِدی و اُگین به برلین نقل مکان کرد تا علاوه بر ادامهٔ مدیریت بخش تحقیق و توسعهٔ لینده، به هیئت مدیرهٔ چند شرکت بزرگ دیگر نیز در آن‌جا بپیوندد. از آن‌جا که او اجازهٔ به‌کارگیری اختراعات ثبت‌شده خود را در زمانی که کارمند لینده بود را برای اهداف شخصی خودش نداشت در نتیجه کارش را در خارج از موضوع سردسازی ادامه داد. دیزل نخست کارش را با تحقیق بر روی بخار آغاز نمود و پژوهش‌های او در رابطه با بهره‌وری سوخت، او را به سمت ساختن موتور بخاری سوق داد که با بخار آمونیاک کار می‌کرد. اما این موتور در زمان آزمودن خود منفجر شد و دیزل که نزدیک بود در این حادثه کشته شود چندین ماه را در بیمارستان گذراند. با این حال او پس از بهبود نیز از نظر سلامتی و بینایی دچار مشکل شده بود.
دیزل با ترمودینامیک و محدودیت‌های نظری و عملی مؤثر بر بهره‌وری سوخت آشنایی داشت. او می‌دانست که حتی بهترین موتورهای بخار نیز تنها بین ۱۰ تا ۱۵ درصد راندمان ترمودینامیکی دارند که این خود به معنای هدر رفتن نزدیک به ۹۰ درصد از انرژی موجود در سوخت بود. او کار طراحی موتور را با هدف بهره‌وری بیشتر آن شروع نمود و تلاش داشت تا موتوری را بر پایهٔ چرخه کارنو طراحی نماید. اما از این طرح منصرف شد و کار بر روی طرحی از خود را آغاز نمود که سپس به افتخار او موتور دیزل نام گرفت. در موتور او تزریق سوخت پس از فرایند فشرده‌سازی انجام می‌گرفت و این سوخت بر اثر حرارت بالای ناشی از فشرده‌سازی، مشتعل می‌گردید. او در ۱۸۹۳ کتابی را با عنوان "Theorie und Konstruktion eines rationellen Wärmemotors zum Ersatz der Dampfmaschine und der heute bekannten Verbrennungsmotoren "(تئوری و ساخت موتورهای حرارتی به‌عنوان جایگزینی برای موتورهای بخار و دیگر موتورهای احتراقی روز) در برلین منتشر ساخت و موفق شد تا بر اساس نظر و طرح خود موتوری را بسازد که کار می‌کرد. این موتور و موتورهای پس از آن امروزه به نام موتور دیزل شناخته می‌شوند.
در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۷ هاینریش فون بوتز، مدیر ام آ ان در اگزبورگ، این موقعیت را برای رودلف فراهم آورد تا به آزمایش و توسعهٔ طرح‌های خود بپردازد. هم‌چنین رودلف دیزل موفق شد تا طرح خود را در آلمان و کشورهای دیگری همچون ایالات متحده آمریکا به‌ثبت برساند.
رودلف دیزل در بعدازظهر ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۳ در آنتورپ سوار بر کشتی بخار ادارهٔ پست به نام "درسدن" شد تا برای ملاقاتی به لندن برود. او شام را بر روی عرشهٔ کشتی خورد و سپس برای استراحت در حدود ساعت ۱۰ شب به کابینش رفت و سپرد تا او را در ساعت ۶:۱۵ صبح روز بعد بیدار نمایند. اما او پس از رفتن به کابین خود دیگر مشاهده نشد و ۱۰ روز بعد، جسد مردی که بر روی آب دریا شناور بود توسط خدمهٔ کشتی هلندی "کورنسن" پیدا شد. جسد در حال متلاشی‌شدن بود و به همین دلیل خدمه تنها لوازم شخصی همراه آن شامل جعبهٔ قرص، کیف پول، چاقوی جیبی و جعبهٔ عینک را برداشته و جسد را بار دیگر به دریا انداختند. در ۱۳ اکتبر پسر دیزل، اُگین این اشیاء را به‌عنوان متعلقات پدرش شناسایی نمود.
نظرات گوناگونی در رابطه با مرگ دیزل ارائه شده‌است. کسانی همچون گروسر که به نوشتن زندگی‌نامهٔ دیزل پرداخته‌اند خودکشی را محتمل‌ترین دلیل مرگ او دانسته‌اند اما نظراتی مبنی بر به قتل‌رسیدن دیزل توسط کسانی که موقعیت نظامی و کاری خود را در خطر می‌دیدند نیز وجود دارد. با این حال شواهد محدودی برای پذیرفتن هر کدام از این توضیحات به‌عنوان دلیل اصلی مرگ رودلف دیزل وجود دارد.
لوییس سوارز میرامونتس (زادهٔ ۲ می ۱۹۳۵ - درگذشتهٔ ۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۳) معروف به لوییزیتو بازیکن فوتبال بازنشسته اهل اسپانیا بود.
او سابقهٔ سرمربیگری و بازی در تیمهای اینتر میلان، باشگاه فوتبال دپورتیوو لا کرونیا و تیم ملی اسپانیا و بارسلونا را در کارنامه خود دارد. او بهترین بازیکن سال اروپا در سال ۱۹۶۰ بوده و ۳ بار دیگر نیز نامزد دریافت این جایزه شده‌است.
در سال ۱۹۶۱ باشگاه فوتبال اینترمیلان با خرید سوارز از بارسلونا رکورد نقل و انتقالات فوتبال جهان را جابه‌جا کرد.
در ژوئیه ۲۰۱۵، به عنوان بخشی از جشن‌های سی‌امین سالگرد موزه اف سی بارسلونا، سوارز توپ طلای خود را به این موزه اهدا کرد.
سوارز در ۹ ژوئیه ۲۰۲۳ در سن ۸۸ سالگی درگذشت. ماسیمو موراتی، رئیس سابق اینترمیلان درگذشت سوارز را اعلام کرد و تأیید کرد که بازیکن و سرمربی سابق چند روز قبل از مرگش در بیمارستان «نیگواردا کا گراندا» در میلان بستری شده بود.
عبدالله علیخانی (اول دی ۱۳۲۸ - شهرری) تهیه‌کننده ایرانی است. وی از فروردین ۱۳۴۷ به عنوان ناظر مالی در پارسا فیلم شروع به کار کرد که از این طریق وارد عرصهٔ سینما شد.
در مهرماه ۱۳۵۸ پولیدو فیلم تأسیس گردید که در سال ۱۳۶۵ به پویا فیلم تغییرنام پیدا کرد و سپس در سال ۱۳۷۱ به مؤسسه پویا عصر فیلم تغییر یافت.
یک پَردازنده بُرداری، یا آرایه‌پرداز، رایانهٔ خاصی است با چند پردازنده برای پردازش موازی تعداد زیادی از آرایه‌ها.توضیح واژه آرایه‌پرداز در واژه‌های مصوب فرهنگستان زبان فارسی.
آرایه‌پرداز در واقع یک واحد پردازش مرکزی (CPU) می‌باشد که یک مجموعه دستورالعمل‌هایی را اجرا می‌کند که روی آرایه تک بعدی از داده، که همان بردار است، عمل می‌کند. این درست مقابل پردازنده‌های عددی قرار می‌گیرد که دستورالعمل‌های آن صرفاً روی یک تکه داده عمل می‌کند. اکثر پردازنده‌ها، پردازنده‌های عددی می‌باشند.
پردازنده‌های برداری در دهه ۱۹۷۰ مورد بحث واقع شدند و پایه و اساس اکثر ابررایانه‌های دهه ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰ را تشکیل دادند. پیشرفتهای پردازنده‌های عددی، مخصوصاً ریزپردازنده‌ها، باعث کاهش به کار گیری پردازنه‌های برداری سنتی در ابررایانه‌ها و همچنین کاهش استفاده از تکنیک‌های پردازش برداری در پردازنده‌ها در اوایل دهه ۱۹۹۰ شد. امروزه اکثر پردازنده‌ها از یک معماری استفاده می‌کنند که در آن دستورالعمل‌هایی برای پردازش برداری روی چندین تکه داده، را به‌طور برجسته نشان می‌دهد. این دستورالعمل‌ها را
(تک دستور، چند داده) می‌شناسند. از مثال‌های مشهود اینگونه دستورالعمل‌ها می‌توان به MMX,
SSE و
AltiVec
اشاره کرد. نمونه‌هایی از استفاده از تکنیک پردازش برداری را می‌توان در کنسول‌های بازی و شتاب دهنده گرافیکی نیز پیدا کرد. در سال ۲۰۰۰، IBM، توشیبا و سونی با همکاری هم موفق به تولید یک پردازنده سلولی (نوعی ریزپردازنده) شدند، این پردازنه سلولی شامل یک پردازنده عددی و هشت پردازنده برداری بود که در پلی استیشن ۳ مورد استفاده قرار گرفت.
در برخی از طراحی‌های پردازنده‌ها، دستورالعمل‌های چندگانه روی چندین تکه داده عمل می‌کنند که آن‌ها را به عنوان MIMD (چند دستوره، چند داده) می‌شناسیم. اینگونه طراحی‌ها مختص کاربردهای ویژه هستند و به‌طور عادی برای استفاده‌های متداول کاربرد ندارند.
پردازش برداری اولین بار در اوایل دهه ۱۹۶۰ توسط وستینگهاوس، در پروژه Solomon مورد توجه قرار گرفت و توسعه یافت. هدف این پروژه افزایش چشمگیر سرعت محاسبات ریاضی، با استفاده همزمان از تعداد زیادی عملیات ساده ریاضی، زیر نظر یک پردازنده بود. به این صورت که پردازنده در هر کلاک یک سیگنال مشترکی را برای تمامی واحدهای محاسبه و منطق (ALUها) می‌فرستاد. در حالی که هر یک از این واحدهای محاسبه ورودی‌های مجزایی داشتند، یک کار مشترک روی آن ورودی‌ها انجام می‌دادند. این روش به ماشین‌های Solomon این قابلیت را می‌داد که یک الگوریتم را روی انبوهی از داده‌ها (که از آرایه‌ها تغذیه می‌شدند) اجرا نماید.
در سال ۱۹۶۲، وستینگهاوس پروژه را لغو کرد ولی دوباره در دانشگاه ایلینوی تحت عنوان ILLIAC IV از سر گرفته شد. در طراحی ابتدایی آن، این ماشین به ۲۵۶ واحد محاسبه و منطق مجهز بود، درحالی که وقتی در سال ۱۹۷۲ عرضه شد تنها ۶۴ واحد محاسبه و منطق داشت و فقط می‌توانست ۱۰۰ تا ۱۵۰ میلیون فلاپس کار کند. برای کار با اطلاعات فشرده و حجیم، مانند دینامیک محاسباتی سیالات، همین ماشین معیوب (به دلیل اینکه نتوانستند تعداد ۲۵۶ واحد محاسبه و منطق ایجاد کنند) سریعترین ماشین دنیا بود.
تکنیک پردازش برداری تقریباً در تمام طراحی‌های پردازنده‌های مدرن وجود دارند، اگرچه معمولاً با نام SIMD می‌شناسند. در اینگونه پردازنده‌ها، واحد پردازش برداری در کنار واحد پردازنده عددی کار می‌کند و برنامه‌هایی با آن بخش کار می‌کنند که واقعاً می‌دانند که این واحد حضور دارد.
بیشتر پردازنده‌ها دستورالعملی دارند که بیان می‌کند «A را با B جمع کن و درون C بریز». مقادیر A, B و C (حداقل در تئوری) به ندرت می‌تواند داخل دستورالعمل باشند (چه به صورت صریح، چه رجیستر). در واقع داده به ندرت به‌طور خام فرستاده می‌شود، بلکه به صورت اشاره‌ای به آدرس حافظه که داده داخل آن است، می‌باشد. رمزگشاییdecode این نشانی و دریافت داده از حافظه،fetch خود زمان بر است. با افزایش سرعت پردازنده‌ها، این تأخیر حافظه تبدیل به مانعی بزرگ برای عملکرد سریع پردازنده محسوب می‌شود.
برای کاهش زمان تأخیر، اغلب پردازنده‌های امروزی از فن خط لولهpipeline استفاده می‌کنند. در این تکنیک دستورالعمل‌ها از چندین بخش عبور می‌کند تا نوبتش برای اجرا فرارسد. اولین بخش، آدرس را خوانده و کدگشایی می‌کند، بخش بعد مقادیر آدرسها را از حافظه می‌گیرد و بعدی کار محاسبه و اجرا را انجام می‌دهد. در تکنیک خط لوله، رمز کار در این است که شروع کدگشایی دستورالعمل بعدی، باید حتی قبل از خروج دستورالعمل قبلی از پردازنده صورت گیرد؛ در نتیجه واحد کدگشایی آدرس همواره مشغول به کار می‌باشد. هر دستورالعمل برای اجرای کامل به همان زمان قبلی (بدون خط لوله) نیاز دارد. زمانی که آن را تأخیر می‌نامیم؛ ولی پردازنده با خط لوله می‌تواند دسته‌ای از دستورالعملها را خیلی سریعتر انجام دهد.
پردازنده برداری یک قدم فراتر برمی‌دارد و به‌جای ایجاد خط لوله برای دستورالعمل‌ها، داده‌ها را نیز خط لوله می‌کند. دستورالعملهایی هستند که به‌جای اینکه بگویند «A را با B جمع کن»، می‌گوید «تمامی اعداد از اینجا تا آنجا را با تمامی اعداد از اینجا تا آنجا جمع کن». و به‌جای اینکه دستورالعمل‌ها را پشت سر هم رمزگشایی و داده‌های مربوط به آن‌ها را از حافظه دریافت کند، یک دستورالعمل را از حافظه می‌خواند و با فرض اینکه می‌داند که آدرس بعدی یکی بیشتر از آدرس فعلی است، دستورالعمل بعدی را رمزگشایی می‌کند. این عمل صرفه جویی چشمگیری در زمان رمزگشایی می‌کند.
برای نشان دادن اینکه چه تفاوتی می‌کند، فرض کنید می‌خواهیم دو آرایه ۱۰ تایی از اعداد را با هم جمع کنیم. در حالت عادی نیاز به یک حلقه داریم که هر بار یک زوج از این دو آرایه را انتخاب می‌کند و سپس آن‌ها را با هم جمع می‌کند:
در حالی که در پردازش برداری اینگونه خواهد بود:
در پردازش برداری، اول اینکه فقط دو انتقال آدرس از پردازنده به حافظه داریم، همچنین در این حالت به‌جای اینکه ۱۰ مرتبه یک دستورالعمل را کدگشایی کند تنها یک بار این کار را انجام می‌دهد. همچنین کد مورد استفاده در پردازش برداری کوتاه‌تر است که این خود سبب کاهش حافظه مورد نیاز برای دستورالعمل‌های آن می‌باشد.
بررسی وابستگی بین این اعداد لازم نیست چون دستورالعمل برداری، چندین عمل غیر وابسته را معین می‌کند. این خود منطق کنترل را ساده می‌کند.
مسئله زمانی جالب تر می‌شود که بتوان چند عمل را روی چند داده انجام داد. کد زیر را در نظر بگیرید که در آن می‌خواهیم دو گروه عدد را با هم جمع کنیم و سپس با گروه سوم ضرب کنیم. در این کد عمل دریافت دستورالعمل فقط یک بار انجام می‌شود (بر خلاف حالت عادی که ۲*۱۰=۲۰) و این دو عمل فقط در یک دستورالعمل انجام می‌پذیرد:
عملیات ریاضی بالا خیلی سریعتر انجام خواهند شد چرا که دیگر تأخیر در دریافت و کدگشایی دستورالعمل بعدی را نداریم (فقط یک دستورالعمل داریم).
باید توجه داشت که تمام مسائل را نمی‌توان با استفاده از این روش بهبود داد. پیاده‌سازی این دستورالعمل‌ها در پردازنده خود پیچیدگی زیادی را بر هسته پردازنده تحمیل می‌کند. این پیچیدگی‌ها معمولاً سبب می‌شوند که دستورالعمل‌های دیگر دیرتر اجرا شوند. به عنوان مثال زمانی که بخواهیم فقط دو عدد تنها را با هم جمع کنیم. همچنین دستورالعمل‌های پیچیده سبب کندی قسمت رمزگشایی و پیچیدگی بیشتر آن خواهد شد، که این خود باعث کندی اجرای دستورهای عادی می‌شود.
در حقیقت، پردازش برداری برای انجام عملیات روی انبوهی از داده‌ها بهترین کارایی را دارند. برای همین است که این پردازنده‌ها اصولاً در ابر رایانه‌ها استفاده می‌شوند. این ابر رایانه‌ها عموماً برای پیش‌بینی وضعیت هوا و آزمایشگاه‌های فیزیک استفاده می‌شوند که انبوهی از داده را به چالش می‌گیرد.
کد زیر مثال حقیقی معماری x86 با دستورالعمل‌های برداری می‌باشد. در اینجا از دو آرایه اعداد اعشاری استفاده می‌کند.
مؤسسه انتشاراتی توس به سال ۱۳۴۰ در مشهد پاگرفت. نخستین اثر منتشر شده از سوی این مؤسسه شعر امروز خراسان نام داشت. پس از چندی کتاب‌فروشی توس نیز به سال ۱۳۵۰ در مقابل دانشگاه افتتاح شد. بیشترین فعالیت انتشاراتی این مؤسسه در زمینه‌های ایران‌شناسی، ادبیات، تاریخ و فرهنگ ایران صورت گرفته‌است. این انتشارات در خیابان انقلاب - خیابان دانشگاه تهران قرار دارد. مدیریت این انتشارات را محسن باقرزاده بر عهده دشت.انتشارات توس وبسایت هفت گردونانتشارات توس
نشر گل آذین مؤسسه انتشاراتی چاپ کتاب در ایران و به مدیریت پروین صدقیان می‌باشد که کتاب‌هایی در حوزه ادبیات، مطالعات زنان روانشناسی و جامعه‌شناسی را چاپ و منتشر می‌کند. این انتشاراتی همچنین در زمینه چاپ کتاب‌هایی در قالب شعر و شعر دوزبانه، کتاب‌های متنوعی را نیز عرضه نموده‌است.
نشر ثالث یک شرکت در زمینه چاپ و نشر کتاب است که از سال ۱۳۷۵ فعالیت خود را آغاز کرده‌است. این انتشارات آثار متعددی در حوزه‌های علوم انسانی (ادبیات، دین، تاریخ، فلسفه، علوم اجتماعی، روان‌شناسی و هنر) منتشر کرده‌است. از میان کتاب‌هایی که نشر ثالث منتشر کرده می‌توان به دون کیشوت اثر سروانتس با ترجمهٔ محمد قاضی، "ریشه‌های توتالیتاریسم" اثر هانا آرنت با ترجمه محسن ثلاثی و در حوزه رمان کتابخانه نیمه شب اثر با ترجمه امین حسینیون اشاره کرد. مدیر نشر ثالث، محمدعلی جعفریه است. نشست خبری اعضای مستعفی از شرکت در انتخابات اتحادیه ناشران و کتابفروشان تهران که با ادعاهای جنجالی زیادی علیه برخی از اعضای اتحادیه همراه بود بازتاب‌های وسیعی داشت که واکنش مدیر نشر ثالث را نیز در پی داشت جعفریه همچنین در واکنش به جوابیه‌ای به مصاحبه اخیر خود توضیحاتی را منتشر کرد و افزود که؛ ایراد من به باغ کتاب فعالیت رانتی آن بود مدیر نشر ثالث در رابطه با تفاوت‌های فروش کتاب‌های ترجمه با تألیفی نظر جالب توجهی دارد و معتقد است که؛ احساس می‌کنم که ممیزی کتاب‌های ترجمه با تألیفی کمی متفاوت است و همین موضوع دست نویسنده داخلی را می‌بندد و او نمی‌تواند آن‌طور که باید و شاید به داستانش بپردازد.
در تاریخ ۲۳ فروردین ۱۳۹۵ ایسنا خبری منتشر کرد مبنی بر ترجمه کتاب‌های عتیق رحیمی از زبان انگلیسی به زبان فارسی توسط مهدی غبرایی در صورتی که کتاب‌ها از فارسی به انگلیسی ترجمه شده بودند و دوباره از انگلیسی قرار بود به فارسی ترجمه شود و علت آن را مهدی غبرایی چنین گفت: با توجه به این‌که برخی از این آثار به فارسی دَری نوشته شده بود ناشر تصمیم گرفت این آثار به فارسی رایج در ایران ترجمه شود، زیرا بعضی مفاهیم فارسی دری در ایران فهمیده نمی‌شود. با انتشار چنین خبری عتیق رحیمی در یادداشتی که با عنوان «من هم از این تمدنم، از این زبان فرهنگی و از این فرهنگ زبانی» در پاریس نوشته شده چنین واکنش نشان داد که با آگاهی از برگرداندن دو کتابم که هر دو را به فارسی نوشته‌ام از زبان انگلیسی به زبان فارسی، آن هم با خامهٔ مترجم بس توانا مهدی غبرایی، کاملاً بهت‌زده شده‌ام. نمی‌دانم چه کسی این‌چنین تصمیمی گرفته؟ و چرا؟. ایشان در ادامه افزود؛ از بنگاه نشرات ثالث خواهانم که به‌عنوان یک بنگاه مهم و بس معتبر، آن هم از سرزمین بافرهنگ و متمدنی چون ایران، در این مورد با تمام مسؤولیت برخورد کند و چاپ و پخش کتاب‌هایم را متوقف سازد؛ زیرا چنین عملی، اهانتی است نه‌تنها در برابر زبان فارسی، بلکه در برابر نویسندگی، کار ترجمانی و پیشهٔ بس حساس نشراتیِ فرهنگ دو سرزمین هم‌زبان و هم‌ریشه.
پس از آنکه گفتگوی مفصل «حسن فیاد»، نویسنده و فیلم‌ساز مقیم آمریکا با «ابراهیم گلستان» در سال ۱۳۹۴ در قالب کتابی با نام «از روزگار رفته: چهره به چهره با ابراهیم گلستان»، توسط نشر ثالث انتشار یافت، گلستان در مصاحبه مفصلی که چند ماه پس از انتشار این کتاب با محمد تنگستانی از ایران وایر داشت، می‌گوید:
انتشارات فرهنگ جاوید یکی از انتشارات کتاب در ایران است. این انتشارات در حوزه‌های متفاوت از جمله علوم انسانی، ادبیات و هنر به چاپ و نشر کتاب می‌پردازد.
انتشارات فرهنگ جاوید از ناشرانی است که علاوه بر کتاب‌های تازه‌چاپ درخور توجه، آثار ارزنده‌ای را هم در حوزه ادبیات ایران و جهان تجدید چاپ می‌کند.
داوود موثقی (زاده ۱۳۳۰ در مشکین‌شهر) تهیه‌کننده، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و بازیگر ایرانی است. وی فعالیت در سینما را از سال ۱۳۵۸ با فیلم قیام به عنوان بازیگر آغاز کرد.
شمس الدین محمد بن محمود آملی پزشک، فیلسوف شهیر ایرانی قرن هشتم قمری و معاصر با حافظ شیرازی است.
علامه محمد بن محمود ملقب به شمس الدین آملی از علما و محققین و پزشک بزرگ شیعه در قرن‌های هفتم و هشتم هجری است. تاریخ ولادت او مشخص نیست ولی می‌توان گفت که ایشان در نیمه دوم قرن هفتم هجری در آمل به دنیا آمد و برای تحصیل علوم مختلف محضر استادان بزرگی را در چند شهر درک نمود و سپس در زمان الجایتو بنا به درخواست آن پادشاه به سلطانیه رفت و مورد احترام وی و وزیرش خواجه رشیدالدین فضل‌الله همدانی قرار گرفت و مدرس مدرسه سلطانیه شده و بعد از مرگ آن پادشاه و اختلال امور آذربایجان چندی در سیاحت بلاد گذرانید تا اینکه در زمان فرمانروایی شاه شیخ ابواسحق به شیراز رفت و همان‌جا متوطن شد و به تدریس و تألیف پرداخت.
وی همچنین با جمال الدین حسن بن یوسف بن علی بن مطهر معروف به علامه حلی متوفی به سال ۷۲۶ هـ. ق معاصر بود و با قاضی عضدالدوله ایجی از علمای اهل سنت متوفی به سال ۷۵۷ هق طریق مجادله و مناظره می‌پیمود.
علامه آملی در دوران عمرش مسافرت‌هایی زیادی نمود و از این راه دانش‌های فراوانی کسب کرد.
محمود آملی در زبان فارسی و عربی مهارت بسزایی داشت و در هر دو زبان تالیفات زیادی داشت از جمله تالیفات مشهور او در زبان عرب شرح کلیات قانون ابن سینا است که در سال ۷۵۳ هـ. ق تمام کرد و شرح بر مختصر الاصول ابن صاحب که قاضی عضدالدین ایجی به مذاق اهل تسنن شرح کرده بود و وی به مذاق شیعه نوشته و در آن عقاید عضدالدین ایجی را رد کرده‌است. از دیگر تالیفات وی شرح کلیات طب سید شرف الدین ایلاقی است.
مهمترین اثر شمس الدین آملی کتاب نفائس الفنون فی عرایس العیون است که از جمله کتب معتبر فارسی شمرده می‌شود و دربارهٔ شرح موضوعات مختلف علوم است و در آن بالغ بر ۱۲۰ نوع از علوم و چندین فنون مختلف یاد شده‌است.
آنطوری که در تاریخ ادبیات ایران تألیف دکتر ذبیح‌الله صفا آمده‌است کتاب نفایس الفنون فی عرایس العیون حکم دائرةالمعارف جامع و مفصلی در علوم قدیم دارد که شمس الدین آملی آن را با نهایت تبحر و دقت نوشته و در همه ابواب چنان‌که باید از عهده کار دشوار خود برآمده و مطالب غامض علمی را با انشایی درست و متقن به صراحت و روشنی ادا کرده‌است.
انشاء علامه آملی در این کتاب به شیوه عمومی نوشته می‌شده‌است ملاحظه می‌شود همان شیوه‌ای که در آثار خواجه نصیرالدین طوسی و علامه قطب الدین شیرازی هم دیده می‌شود.
شمس الدین محمود پیش از شروع به بحث دربارهٔ اقسام علوم مقدمه‌ای بر سه فایده ترتیب داد یکی بیان شرف علم، دوم تقسیم علوم، سوم در ترتیب کتاب و آن فایده در تقسیم علوم است با آنکه به کوتاهی پرداخته شده برای شناخت نظر قدما دربارهٔ علوم و تقسیمات آن سودمند به نظر می‌آید بعد از این مقدمه شمس الدین به بحث دربارهٔ علوم اوایل متضمن هفتاد و پنج علم که آن بر سی و شش فن نهاده شده شد قیام کرد و هر فن را به فصولی تقسیم نمود.
وی تألیف کتاب نفایس الفنون فی عرایس العیون را به سال ۷۳۶هـ. ق آغاز نموده و بعد از سال ۷۴۲ هـ. ق آن را به نام شاه شیخ ابوسحق اینجویه انجام برد و در قسمت تاریخ آن ذیل وقایع را تا مرگ سلطان ابو سعید به سال ۷۳۶ امتداد داده‌است.
همچنین وی به زبان‌های فارسی و عربی شعر می‌سرود و در مقدمه نفایس الفنون بعضی از اشعار خویش را به مناسبت‌هایی آورده‌است به‌طور نمونه دربارهٔ توحید می‌گوید:
از تاریخ وفات وی صریحاً اطلاعی در دست نیست ولی وفات وی به‌طور یقین چنان‌که از شدالازار بر می‌آید در فاصله سال ۷۵۰ تا ۷۶۰ ق در شیراز بوده‌است.
در مورد مدفن وی سه نظریه وجود دارد.
برخی گویند که قبر وی در آرامگاه مصلی در شیراز قرار دارد چنان‌که صاحب شد الازار که با وی دوست بوده‌است این گزارش را داده‌است. برخی گویند وی در آتشکده آمل معروف به شمس آل رسول دفن شده‌است و برخی نیز می‌گویند نباید وی را با شخصی که در مقبره بقعه شمس آل رسول است، و در کتیبه آن نوشته الشمس الدین المحمد بن محمود بن محمود علی آملی یکی دانست.
النقوری (شهاب الدین آل النقوری) پزشک ایرانی که در قرن چهارهم می‌زیست. از آثار النقوری می‌توان به چند رساله و کتاب پزشکی از جمله واژه نامهٔ دارویی و کتابی در درمان به نام "طب شهاب" اشاره کرد.
کوفی سارکودیه منشا شناخته شده با نام کوفی کینگستون (Kofi Kingston) یک کشتی گیر حرفه ای، اهل کشور غناست.
او ۱٫۸۳ متر قد، ۹۹ کیلو گرم وزن دارد و از دیگر نام‌های او می‌توان به کوفی جامایکا اشاره کرد.
کینگستون در رسلمانیا ۳۵ پس از یازده سال تلاش فراوان موفق به قهرمانی کمربند دبلیودبلیوئی شد هرچند که چند ماه بعد کمربند خود را به براک لزنر واگذار کرد. او لیدر تیم نیودی است و در شوی راو ۱۵ مارس ۲۰۲۱ با زاویر وودز قهرمان تگ تیم راو شدند که این کمربندان را در رسلمانیا ۳۷ به ای جی استایلز و اوماس واگذار کردند.
او در فیلم "رویداد اصلی" بازی کرده است.
پرنده هما یا همای در افسانه‌های ایرانی جایگاه مهمی دارد و معروف است که سایه‌اش بر سر هر کس بیفتد به سعادت و کامرانی خواهد رسید به همین دلیل به مرغ سعادت معروف شده‌است.Set Cookies
در افسانه‌های ایران، مانند ققنوس در افسانه‌های مصر و یونان صاحب کرامت است. هما در ادبیات ایران به عنوان نماد سعادت است و بر عکس جغد که نماد شقاوت است البته هما می‌تواند پرنده‌ای افسانه‌ای باشد در قصه‌ها و مثل‌های ایرانی از هما به عنوان پرنده‌ای استخوان‌خوار و بی‌آزار یاد شده‌است.
نقش این پرنده در کنده‌کاری‌ها و برخی از سر ستون‌های پارسه (تخت جمشید) پیداست. در خرابه‌های تخت جمشید که پایتخت هخامنشیان بوده‌است دو مجسمه سنگی از هما پیدا شده‌است. این نشان می‌دهد که هما در زمان ایران باستان نیز پرنده سعادت بوده‌است.
هما (همای) جایگاه برجسته‌ای در ادبیات ایران زمین داشته‌است. در سروده‌های بسیاری از شاعران از هما به عنوان پرنده خوشبختی و سعادت یاد شده‌است. در ادبیات فارسی او را نماد فرّ و شکوه دانند و به شگون نیک گیرند.لغت‌نامه دهخدا - ذیل سرواژهٔ هما همچنین آمده‌است «مرغی است که او را مبارک دارند و چون پیدا شود مردم به تفأل در زیر سایهٔ او روند».لغت‌نامه دهخدا - ذیل سرواژهٔ همای
نمونه‌هایی از یادکرد هما در ادبیات فارسی:
هواپیمایی ملی ایران با به‌کارگیری ایهام نام هما و نیز نماد هما به بهترین شکل چه به در تعبیر پرندهٔ سعادت و چه در استفاده از حروف کوتاه‌شده برای نامش این باور فرهنگ عامه را با فعالیت تجاری خود پیوند زده بود و همچنین گروه هتل همای هما به نام هما میباشد.