moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بلامی در ۱۹۴۲ میلادی در پلینفیلد، نیوجرسی بدنیا آمد، در اسکاتچ پلینز بزرگ شد و در ۱۹۵۹ میلادی از مدرسه اسکاپ پلینز-فانوود فارغ شد. Klein, Joe. "The Woman Who Would Be Mayor", "New York (magazine)", March 8, 1982. Accessed August 10, 2011. "She grew up in a Protestant, Republican, working-class family in Scotch Plains, New Jersey. Her parents worked – her mother as a nurse, her father for the phone company."Thompson, Clifford. "Carol Bellamy", "Current Biography Yearbook", p. 53. H. W. Wilson Company, 1999. . Accessed August 10, 2011. "Bellamy acted in student productions of musicals at Scotch Plains-Fanwood High School, from which she graduated in 1959." وی در کالج گتیسبرگ آموزش دید، در آنجا عضو باشگاه زنانه دلتا گاما شد و در ۱۹۶۳ میلادی از این کالج فارغ‌التحصیل گردید. وی مدرک جی‌دی (دکترای حرفه‌ای) خود را در ۱۹۶۸ میلادی از مدرسه حقوق دانشگاه نیویورک کسب نموده و از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۵ میلادی به عنوان داوطلب سپاه صلح در گواتمالا خدمت کرد.
بلامی از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۳ میلادی به عنوان مدیر عامل اجرایی شرکت بر استرنز، از ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ میلادی به عنوان رئیس مورگان استنلی و از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۱ میلادی به عنوان مسئول بنگاه حقوقی واقع در نیویورک بنام کاروات، سوین و مور خدمت کرد. در ۱۹۶۸ میلادی، وی یکی از موضوعات فیلمی بنام یکِ صبح (که بعدتر بنام یکِ بعد از ظهر توسط دی.ای. پنی‌بیکر اکران شد) از ژان-لوک گدار بود، فیلمی که طی آن وی فلسفه خود برای استفاده از رویکرد تجاری را برای نائل شدن به تغییر اجتماعی تشریح نمود. سخنرانی وی بعداً از سوی ریپ تورن، با پوشیدن لباس نظامی جنگ داخلی آمریکا، در مقابل مدرسه متوسطه بروکلین مورد انتقاد قرار گرفت.
مجلس سنای نیویورک
بلامی از ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۷ میلادی عضو مجلس سنای نیویورک بوده و در جلسات ۱۸۰ام، ۱۸۱ام و ۱۸۲ام قانون‌گذاران ایالتی نیویورک شرکت کرد.
وی یک پیکار انتخاباتی بسیار دشوار برای رسیدن به ریاست شورای شهر نیویورک در ۱۹۷۷ میلادی برگزار کرد. با وجود اینکه رقبای وی صدها هزار دلار در کارزار انتخاباتی خود خرج کردند، اما بلی تنها با ۹۰٬۰۰۰ دلار به کارزار پرداخت و علی‌رغم اینکه وی در اوایل در میان مردم چندان شناخته شده نبود، اما توانست در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها با کسب ۲۵٪ رأی در رده دوم قرار گیرد؛ وی از متصدی پال او داور که ۳۰ درصد رأی بدست آورده بود عقب بود، اما نسبت به عضو شورای شهر کارتر بوردن، عضو مجلس لئونارد استاوسکی و توسعه‌گر ابی هرسچفلد پیشتاز بود. بخاطر اینکه هیچ‌یک از نامزدان قادر به دریافت ۴۰٪ آرا نشده بودند، بلامی و او داور دوباره یک هفته بعد در دور دوم انتخابات مقدماتی باهم مقابل شدند و بلامی این انتخابات را با کسب ۵۸٪ آرا به راحتی برنده شد. در انتخابات سراسری در ماه نوامبر، وی نامزد جمهوری‌خواه، عضو مجلس جان اسپوسیتو، را با حاشیه ۵ در مقابل ۱ به آسانی مغلوب نمود و به نخستین زنی مبدل شد که در یک سمت عمومی در نیویورک انتخاب می‌گردد. وی تا زمانی که در ۱۹۸۵ میلادی به عنوان شهردار نیویورک انتخاب شد، به عنوان رئیس این شورا خدمت کرد.
بلامی عضو اداره حمل و نقل کلان‌شهری بود تا اینکه وی در ۱۹۸۵ میلادی به درخواست فرماندار ماریو کومو از عضویت خود در این اداره استعفا داد. در ۱۹۸۲ میلادی، وی تصمیم گرفت تا در انتخابات فرمانداری نیویورک شرکت نماید. وی در ۱۹۹۰ میلادی در انتخابات سرحسابدار ایالتی نیویورک نامزد شد، اما ناموفق بود. وی از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ میلادی در هیئت امنای ایالت نیویورک خدمت کرد، اداره‌ای که مسئولیت نظارت از فعالیت‌های آموزشی در سطح ایالت و اداره آموزش این ایالت را بر عهده دارد.
بلمی از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵ میلادی ریاست سپاه صلح را برعهده داشت. وی که از سوی رئیس‌جمهور بیل کلینتون به این سمت گماشته شده بود، نخستین رئیسی بود که قبلاً به عنوان داوطلب در این سپاه خدمت کرده بود.
در ۲۰۱۴ میلادی، بلامی رئیس بنیاد غیرانتفاعی صندوق مشارکت اجتماعی و مقاومت جهانی (GCERF) بود، سازمانی که نخستین تلاش جهانی برای حمایت از فعالیت‌های در سطح محلی و اجتماعی، به هدف تقویت مقاومت در مقابل افراط‌گرایی خشونت‌آمیز بود، مثلاً از طریق اشتغال زایی و توانمندسازی زنان و نوجوانان. به عنوان یک سازمان همکاری عمومی-خصوصی که در حوزه‌های امنیت و توسعه فعالیت دارد، این صندوق با حکومت‌ها، جوامع مدنی و سکتور خصوصی در کشورهای مستفید شونده کار می‌کند تا از استراتژی‌های ملی برای رسیدگی به محرکین محلی افراط‌گرایی خشونت‌آمیز حمایت نماید.
بلامی در ۱۹۹۵ میلادی از سوی دبیرکل وقت سازمان ملل متحد، پطرس غالی، به عنوان مدیر اجرایی صندوق کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) گماشته شد. جانشین پطرس غالی، کوفی عنان، در ۲۰۰۰ میلادی وی را برای یک دوره پنج ساله دیگر در این سمت ابقا نمود. سیاست سازمان ملل متحد تصریح می‌نماید که رؤسای این سازمان نمی‌توانند بیش از دو دوره پنج ساله خدمت نماید.
بلامی بخاطر ترک کردن اداره در یک وضعیت مالی و کنترل داخلی بسیار قوی، مورد تقدیر قرار گرفته‌است. وی منابع مالی یونیسف را از حدود ۸۰۰ میلیون دلار (۹۶۶ میلیون دلار برای دوره‌های ۲۰۰۴) در ۱۹۹۴ میلادی به بیش از ۱٫۸ میلیارد دلار در ۲۰۰۴ میلادی افزایش داد.
بلامی در ۲۰۰۵ میلادی به عنوان رئیس و مدیر عامل اجرایی سازمان آموزش جهانی (World Learning) و رئیس شعبه مدرسه آموزش بین‌المللی آن گماشته شد. سازمان آموزش جهانی یک سازمان جهانی است که در ۷۵ کشور دنیا فعالیت داشته و در راستای بهبود شهروندی جهانی از طریق آموزش تجربی و اجرای برنامه‌های توسعه‌ای جامعه-محور کار می‌کند. سازمان‌های که از آموزش جهانی حمایت مالی می‌نمایند مشتمل براساس تایدز و خدمات مالی راک‌فلر است.
بلامی در ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۷ به عنوان رئیس هیئت مدیره انجمن کار عادلانه (FLA) انتخاب گردید. انجمن کار عادلانه با ترویج استانداردهای بین‌المللی کار، در راستای منفعت کارگران دادخواهی می‌نماید. بلامی هنگام پذیرفتن این سمت گفت، «انجمن کار عادلانه از هشت سال گذشته به این سو ظرفیت خود را تقویت نموده‌است تا با شرکت‌ها، کارخانه‌ها، سازمان‌های جامعه مدنی و دیگر جوانب ذیدخل در راستای پایان بخشیدن به بهره‌کشی از کارگران و حفظ حقوق آنها کار نماید. این انجمن حالا از برنامه نظارت دقیق خود فراتر رفته و به‌طور گسترده روی شناسایی علت‌های اساسی این مشکلات و توسعه برنامه‌های تطبیقی پایدار تمرکز دارد».
بلامی در آوریل ۲۰۰۹ به عنوان رئیس هیئت مدیران سازمان اینترنشنال باکلوریت (IB) گماشته شد. کارول بلامی از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ میلادی رئیس هیئت مدیره سازمان همکاری جهانی برای آموزش را برعهده داشت. بلامی عضو هیئت مدیره دانشگاه آمریکایی بیروت است.
وی در ۱۹۸۱ میلادی از سوی بنیاد فرانسه-آمریکا به عنوان یکی از نخستین رهبران جوان انتخاب گردید.
بلامی عضو پیشین مؤسسه سیاست هاروارد در مدرسه حکومت جان اف. کندی و عضو افتخاری انجمن سرافرازان پی آلفا آلفا است. کالج بارندارد در جشن فراغت ۱۹۸۲ خود، بالاترین درجه افتخار این کالج، نشان برجستگی، را به بلامی اعطاء کرد.
بلامی در ۲۰۰۳ میلادی مدرک دکترای افتخاری انسانیات را از کالج بیتس دریافت کرد. وی در می ۲۰۰۶ به دانشگاهی که از آن فارغ‌التحصیل شده بود، مدرسه حقوق دانشگاه نیویورک، بازگشت تا خطابه‌ای در روز جشن فراغت این دانشگاه ایراد نماید.
وی برای کارهای که در یونیسف انجام داده بود، نشان خورشید فروزان کشور ژاپن را در ۲۰۰۶ میلادی دریافت نمود.Nagashima-Hayashi, Michiko. "Former UNICEF Executive Director receives humanitarian award in Japan," UNICEF web site (2006) دولت فرانسه با اعطای نشان لژیون دونور در ۲۰۰۹ میلادی از دستاوردهای وی تقدیر به عمل آورد.
کانگ شین-ایل (؛ زادهٔ ۲۶ نوامبر ۱۹۶۰) بازیگر اهل کره جنوبی است. کانگ از دانشگاه کیونگ هی در رشتهٔ مهندسی الکترونیک فارغ‌التحصیل شد. او از سال ۱۹۸۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که او در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دشمن مردم"، "دو دوست"، "زوج اورژانسی"، "نسل خورشید"، "آقای آفتاب"، و "وقتی هوا خوبه" اشاره کرد.
پیتر هو (؛ زادهٔ ۱۳ سپتامبر ۱۹۷۵) بازیگر، خواننده و مدل آمریکایی-هنگ کنگی-تایوانی مستقر در هنگ کنگ و تایوان است. از آغاز فعالیت خود در سال ۱۹۹۸، او هفت آلبوم منتشر کرده‌است و در بیش از ۲۵ فیلم و سریال حضور پیدا کرده‌است.
پیتر هو زادهٔ لس آنجلس، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا است اما در تایوان و کانادا بزرگ شده‌است. پدر و مادر او اهل هنگ کنگ هستند. او در کالج طراحی و هنر انتاریو تحصیل کرده‌است و پس از یک قرار داد ضبط در یک بار کارائوکه، حرفهٔ خوانندگی خود را آغاز کرد. در سال ۱۹۹۸، او نخستین آلبوم خود را به نام "Miss You Love" در تایوان منتشر کرد. پیتر هو در سال ۲۰۱۶ با دوست‌دختر غیر سلبریتی خود ازدواج کرد.
کارول مارتا براونر (Carol Martha Browner) (متولد ۱۶ دسامبر ۱۹۵۵)، سیاستمدار، طرفدار محیط زیست یا محیط زیست‌گرا و بازرگان آمریکایی است که از سال ۲۰۰۹ تا سال ۲۰۱۱، در دولت اوباما رئیس ادارهٔ سیاست انرژی و تغییرات اقلیمی کاخ سفید بود. براونر قبلاً از ۱۹۹۳ تا سال ۲۰۰۱ در دولت کلینتون به عنوان رئیس سازمان حفاظت از محیط زیست ایالات متحده آمریکا (EPA) خدمت کرد. براونر در حال حاضر مشاور ارشد شرکت راهبردی بازرگانی آلبرایت استونبریج گروپ است.
براونر در فلوریدا بزرگ شد و از دانشگاه فلوریدا و از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه فلوریدا فارغ شد. براونر پس از کار در مجلس نمایندگان فلوریدا، در گروه سیتیزن اکشن در واشینگتن DC مشغول به کار شد. وی دستیار تقنینی سناتور لاتون چایلز و سناتور ال گور، شد. براونر بعدها از سال۱۹۹۱ تا سال ۱۹۹۳ ریاست وزارت تنظیم محیط زیست ایالت فلوریدا را به‌عهده داشت که این اداره را به یکی از فعال‌ترین اداره در سطح دولت ایالتی تبدیل کرد.
وی با سابقه‌ترین مدیر در تاریخ سازمان حفاظت از محیط زیست (EPA) بود و در هردو دور ریاست‌جمهوری کلینتون در این اداره کار کرد. در جریان دورهٔ تصدی، ساختار اجرائی این سازمان را مجدداً سازماندهی کرد و بر دو برنامه جدید که به هدف ایجاد مشارکت انعطاف‌پذیر با صنعت به‌عنوان بدیل مقررات عرفی طرح شده بودند، نظارت کرد. براونر یک برنامه موفق را برای مدیریت زمین‌های ملوث در نواحی شهری، راه‌اندازی کرد. وی در رأس رهبری دولت در راستای دفاع از قوانین و بودجه‌های موجود محیط زیستی قرار داشت و عامل محرک اصلی استانداردهای سخت‌گیرانهٔ کیفیت هوا که مبارزه سیاسی و حقوقی درازمدت را در پی داشت، بود.
براونر پس از آن، در سال ۲۰۰۱، عضو مؤسس شرکت آلبرایت گروپ و شرکت مدیریت سرمایه آلبرایت شد. در یک‌تعداد هیئت‌های مدیره و کمیته‌های مرتبط با مسائل محیط زیستی نیز خدمت کرد. نقش ریاست براونر در دولت اوباما، بعضی اوقات به شکل غیررسمی «انرژی کزار یا همه‌کاره انرژی» یا «همه‌کاره آب و هوا» یاد می‌شد. تلاش‌های وی در راستای تصویب قوانین جامع آب و هوا در کنگره نتیجه‌ای در برنداشت اما نقش عمده‌ای را در واکنش دولت فدرال در برابر لکه نتی خلیج مکزیک در جریان سال ۲۰۱۰، به‌عهده گرفت. براونر در سال ۲۰۱۱ از سمت خود کناره‌گیری کرد و خود این پست هم مدت کوتاهی پس از آن لغو شد. پس از کناره‌گیری از سمت خود، دوباره در شرکت ادغام یافتهٔ آلبرایت استونبریج گروپ پیوست و در چندین هیئت مدیرهٔ سازمان‌های محیط زیستی به فعالیت خود ادامه داد، در برخی شرکت‌های مربوط به انرژی و کشاورزی به کار مصروف شد و در واکنش به خطر تغییرات اقلیمی، به مدافع انرژی هسته‌ای تبدیل شد.
براونر، دختر ایزابلا هرتی - هوگز و مایکل براونر، استادان علوم اجتماعی و زبان انگلیسی کامیونیتی کالج میامی دید، در شهر میامی ایالت فلوریدا متولد شد. براونر دو خواهر کوچک دارد. براونر در میامی جنوبی بزرگ شد و پیاده‌روی وی در پارک اورگلیدز که در همان نزدیکی‌ها موقعیت داشت ـ یک راه دوچرخه دوتر از خانه‌اش - وی را با دنیای طبعیی نزدیک ساخت چنان‌چه می‌گوید: «با بزرگ شدن در محیطی که طبعیت در آن قرار داشت، خیلی‌ها شکل گرفتم».
براونر مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ تخصصی زبان انگلیسی در سال ۱۹۷۷ از دانشگاه فلوریدا بدست آورد. سپس در سال ۱۹۷۹ با اخذ مدرک دکتری حقوق از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه فلوریدا فارغ شد.
براونر در جریان سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۱، به عنوان مشاور عمومی کمیتهٔ اجرائیات مجلس نمایندگان ایالت فلوریدا کار کرد. براونر در این کمیته در راستای بازنگری برنامهٔ حفاظت و اراضی تفریحی فلوریدا، کمک کرد. در سال ۱۹۸۳ به واشینگتن DC رفت و به عنوان دستیار مدیر گروه ملی سیتیزن اکشن که سازمان لابی‌گری مردمی فعال در مسائل محیط زیستی است، مشغول به کار شد."Current Biography Yearbook 1994", p. 76.
براونر در سال ۱۹۸۳ در سازمان سیتیزن اکشن با مایکل پادورزر، متخصص مسائل مراقبت‌های بهداشتی آشنا شد. این دو در سال ۱۹۸۷ ازدواج کردند و در شهر تکوما پارک ایالت مریلند زندگی می‌نمایند. آن‌ها یک پسر بنام زچاری دارند که در سال ۱۹۸۷ بدنیا آمد.
برانر بین سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۸، دستیار ارشد قانون‌گذاری لاتون چایلر، سناتور آمریکایی اهل فلوریدا، بود. در این سمت بحث پیچیده‌ای را به‌هدف توسعهٔ منطقه‌ای حفاظت شده ملی سرو بزرگ و به همین‌گونه ممنوعیت حفاری فراساحل در فلوریدا کیز، به راه انداخت."Current Biography Yearbook 1994", p. 77. در جریان سال ۱۹۸۹ به عنوان مشاور حقوقی کمیتهٔ انرژی و منابع طبیعی مجلس سنا خدمت کرد. براونر مخالف تحقیقات میدانی نبود و یک مرتبه در حین حاملگی به‌منظور انجام تحقیقات در آب‌های ساحلی شیرجه زد.
براونر از سال ۱۹۸۸ تا سال ۱۹۹۱ مدیر قانون‌گذاری سناتور ال گور بود و به دست پروردهٔ گور مشهور شد. براونر در راستای تهیهٔ لایحه هوای پاک، ستاد قانون‌گذاری گور را مدیریت کرد.
براونر به عنوان وزیر تنظیم محیط زیستی، در زمان سکونت در شهر تالاهاسی، از سال ۱۹۹۱ تا سال ۱۹۹۳ ریاست ادارهٔ تنظیم محیط زیستی ایالت فلوریدا را به‌عهده داشت. این اداره سومین بزرگترین سازمان دولتی در سطح کشور بود که ۱٬۵۰۰ کارمند و ۶۵۰ میلیون دلار بودجه داشت. براونر در این اداره بر این عقیده بود که توسعهٔ اقتصادی و حفاظت از محیط زیست نباید در تضاد با یکدیگر قرار گیرند. براونر این وزارت منفعل و نا توان را دوباره به یک اداره پویا و فعال تبدیل کرد و آن را به یکی از فعال‌ترین وزارت در دولت ایالتی فلوریدا تبدیل کرد. براونر مدت زمانی بررسی مجوزهای توسعه نواحی متأثر از تالاب‌ها و کارخانه‌های تولیدی را کم ساخت؛ به این ترتیب سبب رنجش خاطر برخی از طرفداران محیط زیست که فکر می‌کردند رویه‌های مؤثر و ساده بررسی عمومی را کاهش می‌دهد، شد.
براونر، به مبنای شناسایی ناکافی پیامدهای بهداشتی و محیط زیستی، بر توقف ساخت و ساز کارخانه‌های جدید زباله‌های خطرناک و کوره‌های زباله سوز شهرداری تلاش می‌کرد. وی قرارداری را با تفریحگاه والت دیزنی ورلد منعقد کرد که به این تفریحگاه اجازه می‌داد در بدل ۴۰ میلیون دلار کار، تالاب‌های در معرض نابودی را که در همان اطراف قرار داشت بر اساس تالاب‌های متعلق به خود، احیا نماید. براونر با متقاعد سازی شیلی فرماندار، طرفداران محیط زیست را به مذاکره برای حل و فصل دعوی فدرال در رابطه با خسارت وارده به پارک ملی اورگلیدز و مجبور سازی صنعت شکر ایالت فلوریدا به تقبل قسمت اعظم هزینه ۱ میلیارد دلاری، راضی ساخت. رئیس بزرگترین انجمن بازرگانی فلوریدا تعامل با براونر را چنین توصیف کرد: «وی دروازه به لگد می‌زند تا باز شود، یک نارنجک دستی داخل پرتاب می‌نماید و سپس داخل می‌شود به کسانی که در داخل اند شلیک کند». وی واقعاً علاقمند سازش و مصالحه نیست. {اما وی} تا اینجا کار کاملاً خوبی انجام داده‌است. مردم نسبت به کار وی بیش از شیوه انجام کار وی شکایت دارند.
براونر پس از انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۹۹۲، به عنوان مدیر عبوری معاون رئیس‌جمهوری منتخب، گور، خدمت کرد. بیل کلینتون، رئیس‌جمهور منتخب در ۱۱ دسامبر سال ۱۹۹۲، براونر را به‌عنوان گزینهٔ خود برای سازمان حفاظت از محیط زیست اعلام کرد. در حالی‌که کلینتون و گوری، هردو از تعهدات دولت جورج دبلیو بوش در راستای حفاظت از محیط زیست در جریان کمپین انتخابی انتقاد نمودند، اما گزینش براونر ــ که توسط روزنامه واشینگتن پست به‌عنوان یک شخص «دارای ذهن و آموزش وکیل - قانون‌گذار اما روح یک فعال» توصیف شده بود ــ نشانهٔ پیروزی محیط زیست گرایی آتشین گور بر چارچوب فکری بازرگانی پر طرفدار کلینتون بود.Mintz, "Enforcement at the EPA", p. 132.
دین آلفانج (Dean Alfange) (زاده ۲ دسامبر ۱۸۹۷ – درگذشت ۲۴ اکتبر ۱۹۸۹)، سیاستمداری آمریکایی بود که نامزدی‌ها و انتصاب‌های بسیاری در احزاب مختلف از جمله؛ حزب دموکرات، حزب جمهوری‌خواه، حزب کارگر آمریکا و حزب لیبرال نیویورک که او یکی از اعضای مؤسس آن بود، داشت. آلفانج در امپراتوری عثمانی از پدر و مادری که بومی یونان بودند، به دنیا آمد و بیشتر عمر خود را در سازمان‌های یونانی-آمریکایی و همچنین گروه‌های فعال صهیونیستی، فعالیت کرد.
او یک مفسر برجستهٔ حقوقی لیبرال بود که از مفهوم کنشگری قضایی و قانون اساسی پویا، حمایت می‌کرد. او برای تعدادی از مناصب، از جمله فرمانداری نیویورک که نامزدی او باعث تقسیم آرای لیبرال شد و به توماس ئی. دیویی اجازه داد تا فرمانداری را تصاحب کند، تلاش کرد. او همچنین نامزد مجلس نمایندگان ایالات متحده شد، اما باز هم شکست خورد. او به دلیل بیانیهٔ کوتاهی که با عنوان «عقیده آمریکایی» یا ساده‌تر «عقیدهٔ من» نوشت، به خوبی به یاد آورده می‌شود. عقیده از ایده‌های خوداتکایی و آزادی حمایت می‌کند.
آلفانج در کنستانتین آلفلنجی در قسطنطنیه در امپراتوری عثمانی از پدر و مادری که هر دو یونانی بودند به دنیا آمد. والدینش در ۱۹۰۲، به نیویورک نقل مکان کردند، جاییکه او را در یوتیکا، نیویورک بزرگ کردند. او در ۱۹۱۸ از آکادمی آزاد یوتیکا، فارغ‌التحصیل شد و در طول جنگ جهانی اول به ارتش ایالات متحده پیوست.
پس از جنگ، به کالج همیلتون رفت و در ۱۹۲۲ با درجه ممتاز در رشته فلسفه، فارغ‌التحصیل شد، او در آنجا عضو انجمن فی بتا کاپا بود. آلفانج در کالج، فعال باقی‌ماند و زمانی که جایزه یادبود تئودور روزولت را برای کتابش، ستره دادگاه عالی و اراده ملی دریافت کرد، این جایزه را به کالج همیلتون اهدا کرد و جایزه مستمر دین آلفانج آسای را ایجاد کرد که هر سال به دو دانشجو که مقالاتی در مورد حکومت قانون اساسی آمریکا می‌نویسند، داده می‌شود. او از دانشکده حقوق دانشگاه کلمبیا، دکترای حقوق گرفت و در منهتن وکیل شد.
او با تالیا پری ازدواج کرد و از او صاحب یک فرزند به نام دین آلفانج جونیور شد که بعدها استاد علوم سیاسی در دانشگاه ماساچوست شد. آلفانج در ۲۴ اکتبر ۱۹۸۹ بر اثر سرطان، در منهتن درگذشت.
آلفانج مدرک خود را از دانشکده حقوق دانشگاه کلمبیا دریافت کرد و در ۱۹۲۵ در انجمن وکلای آمریکا پذیرفته شد. او از ستره دادگاه عالی ایالات متحده به دلیل رفتارش با برنامه‌های نیو دیل انتقاد کرد و از آن‌ها خواست که نگرش مترقی‌تری نسبت به این سیاست‌ها اتخاذ کنند. وی مدعی شد که این برنامه‌ها نباید صرفاً بر اساس قانونی‌بودن آن‌ها ارزیابی شود، بلکه باید بر اساس تأثیرات احتمالی اخلاقی و اقتصادی آن‌ها و همچنین تصور عمومی در آن زمان، ارزیابی شود. او از ایده ترومن مبنی بر قانون اساسی پویا، حمایت کرد.
بعدها در حرفهٔ سیاسی خود، آلفانج به عنوان معاون لوی دادستان کل ایالت نیویورک، خدمت کرد.
در ۱۹۴۰، فرانکلین دلانو روزولت، آلفانج را به عنوان رئیس دفتر سخنرانان خارجی حزب دموکرات، در سومین کمپین انتخاباتی خود منصوب کرد. در ۱۹۴۱، او نامزد کنگره ایالات متحده از ناحیهٔ آپر اِست ساید (محله ای در ناحیه منهتن نیویورک) که در آن زمان به عنوان منطقه سیلک استاکینگ شناخته می‌شد، شد اما با ۱۶، ۶۹۰ رأیی که دریافت کرد، نتیجه را به جوزف سی بالدوین واگذار کرد.
آلفانج در اواخر دهه ۱۹۳۰ برای چندین سال، رئیس حزب کارگر آمریکا بود. او در ۱۹۴۲ نامزد فرمانداری نیویورک شد. اگرچه او این نامزدی را دریافت کرده بود، اما حزب کارگر آمریکا پس ازاینکه سناتور جیمز مید، شخصی که برای نامزدی دموکرات‌ها از آن حمایت کرده بودند، در انتخابات مقدماتی در مقابل جان جی بنت جونیور شکست خورد، به‌طور رسمی نامزدی را اعلام کرد. شهردار نیویورک، فیورلو لا گواردیا، از آلفانج در این انتخابات حمایت کرد. آلفانج با ۴۰۹، ۰۴۷ رأی، یعنی حدود ۷٫۱۷ درصد آرا، در جایگاه سوم قرار گرفت. با این تعداد رأی، آلفانج بیش از هر نامزد دیگری از حزب کارگر آمریکا که تا به امروز در یک انتخابات سراسری شرکت کرده، رأی به دست آورده‌است. این آرا رأی لیبرال‌ها را تقسیم کرد و نقش مهمی در پیروزی توماس ئی. دیویی داشت.
در ۱۹۴۴، زمانی که جناح‌های طرفدار و ضد کمونیست در درون سازمان با هم درگیر شدند، آلفانج اعتراضات را علیه حزب کارگر رهبری کرد. این اعتراضات منجر به تشکیل حزب لیبرال نیویورک شد.
سپس فرماندار نلسون ای راکفلر، در اوایل دهه ۱۹۷۰ آلفانج را به عنوان رئیس هیئت مسابقه و شرط‌بندی ایالت نیویورک انتخاب کرد. او تا ۱۹۷۵، زمانی که هیو ال کری هیئت را لغو کرد، مشغول به کار بود.
آلفانج در تعدادی از سازمان‌های کنشگر و قومی، از جمله ریاست انجمن پیشرو آموزشی یونانی آمریکا که سازمانی برای پیشرفت یونانی‌آمریکایی‌ها بود، خدمت کرد. او همچنین بیش از ۴۰ سال به عنوان رئیس خانه یادبود لا گاردیا که یک اقامتگاه مسکونی بود، خدمت کرد.
آلفانج رهبری سازمان صهیونیستی «کمیته مسلح‌سازی دولت یهود» را بر عهده داشت، گروهی که به دنبال پایان تحریم‌های تسلیحاتی علیه گروه‌های صهیونیستی بودند و برای ایجاد اسرائیل قبل از استقلال، تلاش می‌کردند. او همچنین به عنوان رئیس کمیته اضطراری برای نجات یهودیان اروپا خدمت کرد، این گروه به دنبال نجات قربانیان هولوکاست در آن زمان بود. از طریق این سازمان‌ها، آلفانج تأکید کرد که این وظیفه اخلاقی و مذهبی یک مسیحی است که به یهودیان قربانی شده توسط نازی‌ها کمک کند.
آلفانج به خاطر اعلامیه کوتاهی که در دهه ۱۹۵۰ با عنوان «عقیده آمریکایی» یا ساده‌تر «عقیده من» نوشت، در خاطر مانده‌است. این عقیده در ابتدا در مجله دیس ویک چاپ شد و نسخه فشرده آن در ریدرز دایجست در دو شماره اکتبر ۱۹۵۲ و ژانویه ۱۹۵۴ چاپ شد. در ۱۹۵۲، بنیاد آزادی‌ها (سازمان آموزشی ملی) واقع در ولی فورج برای سازندگی به آلفانج جایزه داد.
آبرامو باسیوی ؛ (دسامبر ۱۸۱۸ – نوامبر ۱۸۸۵) موسیقی‌شناس و آهنگساز ایتالیایی بود.
باسیوی در لیورنو به دنیا آمد. او به عنوان یک پزشک در فلورانس (۱۸۵۸) شروع به کار کرد، اما پس از مدتی خود را منحصراً وقف موسیقی کرد. اولین تلاش‌های او به‌عنوان آهنگساز شکست خورد، اما با گذشت زمان او اپراهای "رومیلدا اد ازلینو" ۱۸۴۰؛ و "انریکو هاووارد"، ۱۸۴۷ و موسیقی‌های دیگر ساخت.
در سال ۱۸۶۳ باسیوی کنسرت‌های محبوب موسیقی کلاسیک را تأسیس کرد. او به مستمر در نشریات موسیقی مشارکت داشت. او در فلورانس درگذشت.
هدف آسان یک فیلم اکشن و علمی-تخیلی محصول سال ۲۰۱۴ سینمای استرالیا به کارگردانی جان هیت و نویسندگی مشترک هیت و بلیندا مک کلوری است.Philippa Hawker, "Turkey Shoot remake: Fast cars, guns and heads exploding", "Sydney Morning Herald" 9 December 2014 accessed 25 January 2015 این فیلم که در استرالیا فیلمبرداری شده‌است، دامینیک پرسل، ویوا بیانکا، روبرت تیلور و مک کلوری در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند.Michael Bodey, "Film release strategy: The Mule and Turkey Shoot are different animals", "The Australian", 3 December 2014 accessed 25 January 2015 این فیلم با الهام از فیلمی به همین نام در سال ۱۹۸۲ به کارگردانی برایان ترنچارد-اسمیت ساخته شده‌است.
اصطلاح کلمه Turkey shootدر لغت به معنی شکار بوقلمون ولی در اصطلاح عامیانه فرصتی برای یک فرد است تا از یک موقعیت با درجه سهولت قابل توجهی استفاده کند. این اصطلاح احتمالاً از روشی برای شکار بوقلمون‌های وحشی سرچشمه می‌گیرد که در آن شکارچی، با برخورد به گله‌ای، عمداً آنها را پراکنده می‌کند. هنگامی که گله پراکنده شد، شکارچی راه می‌افتد و منتظر می‌ماند، زیرا گله پراکنده به صورت جداگانه به آن نقطه بازمی‌گردد و آنها را به یک هدف آسان برای شکار تبدیل می‌کند.
این فیلم نقدهای منفی از سوی منتقدان و مخاطبان دریافت کرد.
در میان کشتار غیرنظامیان در منطقه جنگی، دریادار تایلر ریک که رسوایی به بار آورده‌است در زندانی امنیتی به‌طور مادام العمر زندانی می‌شود تا وقتی که فرصتی به او داده می‌شود تا آزادیش را به قیمت جانش بخرد و …
فیلمبرداری در ۵ فوریه ۲۰۱۴ در ملبورن آغاز شد.
دنیس وین آرچر (Dennis Wayne Archer) (متولد ۱ ژانویه ۱۹۴۲)، وکیل، حقوقدان، سیاستمدار پیشین اهل میشیگان است. آرچر به عنوان یکی از اعضای حزب دموکرات، در مقام قاضی دادگاه عالی میشیگان و همچنین شهردار دیترویت خدمت کرد. مدتی نیز ریاست کانون وکلای آمریکا را بر عهده داشت و از این جهت نخستین رئیس سیاهپوست این تشکیلات محسوب می‌شد آن هم در حالیکه تا سال ۱۹۴۳ عضویت وکلای آمریکایی- آفریقایی‌تبار در این کانون ممنوع بود.
دنیس آرچر در ۱ ژانویه ۱۹۴۲ در یک خانواده کارگری به دنیا آمد که ساکن شرق دیترویت بودند. از آنجاییکه دست پدر آرچر در تصادف ماشین قطع شده بود، خانواده او با مشکلات اقتصادی زیادی دست‌وپنجه نرم می‌کردند. با توجه به اینکه در آن شهر فرصت‌های شغلی زیادی برای افراد معلول وجود نداشت، هنگامی که آرچر پنج ساله بود، این خانواده به دهکده کاسوپولیس نقل‌مکان کردند.
او زمانی که تنها هشت سال داشت برای کمک به خانواده شروع به کار کرد. آرچر کارگر پادوی باشگاه گلف، بولینگ و نظافتچی نانوایی بود. وی پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان با اشتغال به کارهایی چون نقاشی ساختمان و کار در داروخانه هزینه تحصیل در کالج را فراهم کرد. او اولین آمریکایی آفریقایی‌تباری بود که در واحد مدارک پزشکی بیمارستان هنری‌فورد کار کرد. آرچر تحصیلاتش را در دانشگاه ایالتی وین با هدف داروسازی آغاز کرد. کمی بعد به مؤسسه فنی دیترویت منتقل شد و سپس به دانشگاه میشیگان غربی رفت.
او در دانشگاه میشیگان موفق به اخذ مدرک کارشناسی در رشته آموزش شد. در ابتدا قصد داشت معلم تاریخ شود ولی قرار شد در مدرسه ابتدایی رالف‌بنچ که درست در ناحیه شرقی مرکز شهر قرار داشت، آموزگار کودکان استثنائی شود. آرچر از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰ در مدارس دولتی دیترویت به کودکان معلول درس داد. سپس در سال ۱۹۷۰ وارد کالج حقوق دیترویت شد که امروزه با نام کالج حقوق دانشگاه ایالتی میشیگان شناخته می‌شود و مدرک دکترای خود را در رشته حقوق گرفت.
وی علاوه بر اشتغال به امور حقوقی در شهر دیترویت، طی سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۵ استاد کالج حقوق دیترویت و از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۸ استاد دانشکده حقوق دانشگاه ایالتی وِین بود. آرچر از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ عضو هیئت مدیره کانون وکلای دیترویت و مدیر بخش وکلای جوان انجمن بود. او همچنین ریاست سه کانون وکلای دیگر را بر عهده داشت: کانون وکلای ولورین از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰، کانون وکلای ملی از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۴ و کانون وکلای ایالتی میشیگان از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۵.
آرچر پس از ۱۵ سال فعالیت بسیار موفقیت‌آمیز در حوزه وکالت از سوی فرماندار جیمز بلانچارد به سمت قاضی دادگاه عالی میشیگان منصوب شد. در طول تاریخ ایالت میشیگان، وی دومین سیاهپوستی بود که چنین مقامی را در این دادگاه عهده‌دار شد و به حدود بیست سال غیبت آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در این سمت پایان داد. آرچر در سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ به عنوان قاضی مشغول به کار بود. طی آخرین سال خدمتش در ستره دادگاه عالی این ایالت از سوی هفته‌نامه وکلای میشیگان لقب «محترم‌ترین قاضی میشیگان» را به خود اختصاص داد.
آرچر مبارزات انتخاباتی خود برای تصدی شهرداری را در سال ۱۹۹۰ آغاز کرد و به رقابت با کلمن یانگ، شهردار محبوب وقت پرداخت که در تلاش بود که برای ششمین دوره باز هم این مقام را در اختیار بگیرد. شهردار یانگ به دلیل بیماری از گردونه رقابت کنار رفت و پس از آن شروع به حمایت از شارون مک‌فیل نمود.
در نوامبر ۱۹۹۳، آرچر موفق شد در انتخابات در مقابل مک‌فیل به پیروزی برسد، نتایج آراء به ترتیب ۵۷ به ۴۳ درصد بود. نتایج رأی‌گیری حاکی از آن بود که او ۹۰ درصد آرای سفیدپوستان را کسب کرده‌است در حالیکه تنها ۴۷ درصد از سیاهپوستان به او رأی داده بودند.
آرچر از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱ به عنوان شهردار دیترویت بر سر کار بود. در دوران تصدی این سمت، تلاش کرد تا از طریق همکاری با رؤسای کسب‌وکارهای واقع در حومه شهر و تعامل بر سر پیشنهادهای نوآورانه آنها برای این شهر، روابط شهرنشینان را با حاشیه‌نشینان و کسب‌وکارهای محلی بهبود بخشد. یکی از مهم‌ترین خدمات او در دیترویت، جذب غول‌های فناوری در حوزه نرم‌افزار به این شهر بود. در دوره او، رتبه اعتباری اوراق قرضه شهر دیترویت چندین برابر بیشتر شد. زمانی که او شهردار شد، هنوز هم ثبت گردش‌های مالی بسیار پیچیده به صورت دستی و بر روی فیش انجام می‌گرفت. آرچر کاری کرد تا استفاده از رایانه در بسیاری از ادارات شهر رایج شود. مجموعه تحت امر او، برنامه توسعه نیروی کار را نیز آغاز کرد.article on Archer's administration
آرچر از حامیان جدی بسیاری از پروژه‌های ساختمانی مرکز شهر بود که از آن میان می‌توان به احداث دو استادیوم جدید، ساخت ورزشگاه فوردفیلد برای تیم دیترویت‌لایِن و کامریکا پارک برای تیم دیترویت تایگر اشاره کرد. او در آخرین سالی که شهردار بود، ریاست اتحادیه ملی شهرها را بر عهده گرفت.
علی‌رغم آنکه نرخ جرم و جنایت و بیکاری در دوره آرچر کاهش یافت ولی او همواره به دلیل عدم حمایت یا بی‌توجهی به رهبران جامعه آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار مورد انتقاد قرار داشت. به عنوان نمونه هنگامی که سه کازینو در محدوده شهر بازگشایی شد و مجوز هیچ‌یک از آنها به این گروه اعطا نشد، آرچر در معرض مخالفت شدید قرار گرفت.
وی در سال ۱۹۹۷ باز هم با اختلاف زیادی برنده رقابت انتخاباتی شد ولی در دوره دوم با درخواست برگزاری مجدد انتخابات از سوی مخالفان اصلی خود مواجه شد. از این رو از شرکت در انتخابات سال ۲۰۰۱ خودداری کرد.
پس از اتمام دوران تصدی آرچر بر شهرداری در ژانویه ۲۰۰۲، او به ریاست مؤسسه حقوقی رایت واقع در دیترویت و عضویت در هیئت مدیره شرکت نرم‌افزاری Compuware رسید. وی از اعضای شورای دعاوی قضایی آمریکا نیز بود.
در سال ۲۰۰۴ از سوی فرماندار میشیگان، جنیفر گرانهُلم، برای یک دوره هشت ساله به عضویت هیئت امنای دانشگاه وسترن میشیگان درآمد. عضویت او در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۱۲ به پایان رسید. در اکتبر ۲۰۰۴ نیز به سرپرستی رزاپارکس منصوب شد.
در فوریه ۲۰۰۸، آرچر اعلام کرد که قصد دارد در سال ۲۰۱۰ برای فرمانداری ایالت میشیگان نامزد شود، اما در ماه نوامبر اظهار داشت که از تصمیم برای حضور در رقابت‌های انتخاباتی منصرف شده‌است.
وی در حال حاضر یکی از مدیران پروژه سیاست حمل‌ونقل ملی است و به عنوان رئیس مشترک پروژه سیاست حمل و نقل ملی در مرکز سیاست‌های فراحزبی خدمت می‌کند. "National Transportation Policy Project"
آرچر عضو هیئت مشاوران ارشد بین‌المللی بانک سرمایه‌گذاری جفریس نیز است. همچنین، به عنوان عضو آزاد در کمیته ملی دموکرات‌ها نیز حضور دارد و در کمیته اجرایی آن فعالیت می‌کند.
آرچر در تاریخ ۱ دسامبر ۲۰۱۷ خاطرات خود را با عنوان «بگذارید آینده آغاز شود» منتشر کرد. این اثر با همکاری الیزابت آن آتکینز تدوین شده و توسط انتشارات آتکینز و گرینزپن به چاپ رسید.
آرچر عضو انجمن برادری آلفاپی‌الفا و لژ هندسه ۴۹#، فراماسون‌های F&AM PHA و از شاخه ماسون‌های پرنس هال است.
داگلاس ادوارد بروس (Douglas Edward Bruce) (متولد ۲۶ اوت ۱۹۴۹)، فعال سیاسی محافظه‌کار، وکیل، مجرم و قانون‌گذار پیشین آمریکایی است که از سال ۲۰۰۸ تا سال ۲۰۰۹ عضو مجلس نمایندگان ایالت کلرادو بود.
وی همچنین به‌خاطر نوشتن منشور حقوق مالیات دهنده (TABOR) ایالت کلرادو، مشهور است. بروس به‌عنوان مدافع سرسخت دولت محدود، منشور حقوق مالیات دهنده (TABOR) را نوشته و معرفی کرد که به‌عنوان یک اقدام برای محدود کردن هزینه در سال ۱۹۹۲ مورد تأیید رای‌دهندگان کلرادو قرار گرفت. نام وی با این اقدام چنان مرتبط است که تلاش برای دور زدن محدودیت‌های این منشور حقوق به «دی بروسینگ» مشهور است.
بروس پس از دو دور کمپین ناموفق برای کرسی مجلس سنای ایالتی کلرادو در سال‌های ۱۹۹۶ و ۲۰۰۰، در سال ۲۰۰۴ در کمیسیون شهرستان ال پاسو انتخاب شد. در ماه دسامبر سال ۲۰۰۷ نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیه پانزدهم مجلس که شامل کلرادو اسپرینگز شرقی می‌شود، در کرسی خالی مجلس نمایندگان کلرادو انتصاب شد. بروس پس از لگد زدن بر یک عکاس روزنامهٔ راکی مونتین نیوز در روز تحلیف خود، نخستین قانون‌گذار در تاریخ کلرادو است که رسماً توبیخ شد. وی پس ازخود‍داری از حمایت از یک قطعنامهٔ تشریفاتی تکریم کهنه سربازان، از کمیته نظارت بر امور کهنه سربازان اخراج شد. بروس با وجودی‌که در رقابت برای انتخاب در یک دورهٔ کامل در انتخابات مقدماتی حزب جمهوری‌خواه شکست خورد، اما به فعالیت خود در راستای کاهش مخارج و مالیات دولتی در شهر کلرادو اسپرینگز و سراسر ایالت ادامه داد.
بروس در سال ۲۰۱۰ به پول‌شویی، شروع به رشوه دهی برای یک مقام دولتی و فرار مالیاتی با استفاده از یک سازمان خیریه و فعالیت‌های ضد مالیاتی متهم شناخته شد. در سال ۲۰۱۱ به تمامی اتهامات مندرج اتهام‌نامه شامل چهار مورد فعالیت جنایی جنایت منجمله پول‌شویی، شروع به نفوذ نامشروع بر یک مقام دولتی و فرار مالیاتی، محکوم شناخته شد. در نتیجه تحقیقات معلوم شد که از یک مؤسسهٔ خیریه دولتی کوچک که به‌منظور پنهان سازی میلیون‌ها دلار از وزارت درآمد ایالتی تأسیس کرده بود، استفاده می‌نماید. در ۱۳ ژانویه سال ۲۰۱۲ به ۱۸۰ روز حبس، پرداخت مبلغ ۴۹٬۰۰۰ دلار جریمه نقدی و شش ماه حبس تعلیقی تحت شرایط افشای مفصل، محکوم به مجازات شد.
بروس که در شهر لس آنجلس ایالت کالیفرنیا متولد شد در ۱۶ سالگی از دبیرستان هالیوود و سپس با کسب مدرک دوگانه در تاریخ و حکومت از کالج پومونا فارغ شد.در سال ۱۹۷۳ مدرک دکتری حقوق را از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC Gould) بدست آورد و از سال ۱۹۷۳ تا سال ۱۹۷۹ به‌عنوان معاون دادستان ناحیه‌ای شهرستان لس آنجلس کار کرد و با ناخشنودی از سیستم دادگاه استعفا کرد.
بروس در سال ۱۹۸۰ یک کمپین را که بخش عمدهٔ منابع مالی آن را خود تأمین کرده بود، برای عضویت در مجلس قانون‌گذاری ایالت کالیفرنیا راه‌اندازی کرد و در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات نامزد حوزهٔ انتخابیهٔ سی و هشتم مجلس که در آن زمان در وسط پسفیک پلیسدس و ملیبو قرار داشت، شد. بروس که با شعار «جزئیات نه کلیات ایمن» کاندید شده بود به گونه‌ای رقابت کرد که یکی از روزنامه‌های محلی آن را «تا حدی غیرعادی، یک کمپین مقدماتی قانون و نظم توسط یک دموکرات» توصیف کرد. بروس در انتخابات مقدماتی که میزان مشارکت در آن خیلی زیاد بود، با پنج درصد تفاوت شکست خورد. استیون آفرایت، رقیب وی با اختلاف بسیار کم انتخابات عمومی را به ماریون دبلیو. لا فولت باخت.
بروس در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ یک‌تعداد املاک اجاره‌ای را در ناحیهٔ لس آنجلس بدست آورد که پس از ترک سمت دادستانی ناحیه‌ای، به‌طور تمام وقت آن را مدیریت می‌کرد. در جریان اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰، بروس در چندین منازعهٔ مالیاتی با سازمان خدمات درامدهای داخلی آمریکا در کشمکش بود. بروس در سال ۱۹۸۶ چندین ملک را در کلرادو اسپرینگز در ملیکت خود درآورد و برای همیشه به کلرادو رفت. اندکی پس از نقل مکان به کلرادو، وابستگی سیاسی خود را از حزب دموکرات به حزب جمهوری‌خواه تبدیل کرد.
بروس افزون بر ملیکت‌های واقع در شهر کلرادو اسپرینگز، املاک اجاره‌ای را در شهر دنور و شهر پوابلو کلرادو بدست آورد. با وجودی‌که اکثریت ده‌ها احضاریه علیه وی نقض شده‌است، اما مکرراً توسط قانون و مقامات تنفیذ قوانین احضار شده‌است. بروس در رابطه با اتهام بکار انداختن یک ساختمان غیر ایمن، به دلیل اهانت با احضاریه دادگاه در سال۱۹۹۵ مدت هشت روز را در زندان سپری کرد. در پاسخ به چندین شکایت که علیه وی ثبت شده بود، مطابقت قانون شهر را با قانون اساسی زیر سؤال برد و مقامات شهر را بدنبال آن سلیقه‌ای یا انتخابی و انجام «انتقام جویی» شخصی علیه خودش متهم ساخت.
بروس در سال ۲۰۰۳ اعلام کرد که قصد دارد املاک اجاره‌ای خود را به فروش رساند تا وقت بیشتری را در فعالیت‌های سیاسی وقف نماید، اما اخیراً در سال ۲۰۰۷ توسط کلرادو اسپرینگز به‌خاطر نگهداری املاک مخروبه احضار شد. بروس در سال ۲۰۰۸ به‌خاطر دو ملیکت «مخروبه» تا حدی به‌خاطر پنجره‌های که به دستور شهر روی آن‌ها تخته پوشانیده شده بودند، توسط کلرادو اسپرینگز احضار شد، اما در نهایت پس از این‌که بروس این ساختمان‌ها را به فروش رسانید اتهامات هم لغو شد. اندکی قبل از ورود بروس در انتخابات مقدماتی مجلس قانون‌گذاری ماه اوت سال ۲۰۰۸، کلرادو اسپرینگز ساختمان چهار خانه‌ای متعلق به بروس را «مخروبه» اعلام کرد؛ بروس در واکنش به این اقدام گفت که برای تعمیر ساختمان و آماده‌سازی آن به فروش سرمایه‌گذاری کرده‌است. در اوایل سال ۲۰۱۰ کلرادو اسپرینگز مبلغ ۴۰٬۰۰۰ دلار را به‌هدف راه‌اندازی مجدد خدمات آب در هفت ملک اجاره‌ای بروس از وی مطالبه نمود، درخواستی که بروس آن را تلافی سیاسی عنوان کرد اما کارمندان شهر با ذکر این‌که تمامی املاک متروکه رها شده بودند، این اقدام را توجیه کردند.
با وجود رد اقدامات مشابه محدودیت‌های مالیاتی توسط رای‌دهندگان در جریان دهه‌های گذشته، بروس در سال ۱۹۸۸ کمپینی را راه‌اندازی و رهبری کرد که در نهایت موفق شد TABOR «منشور حقوق مالیات دهندگان» را در کلرادو به تصویب برساند. منشور حقوق مالیات دهندگان یا TABOR در میان سایر احکام، تأییدی رای‌دهندگان را در قسمت هرگونه افزایش در مالیات الزامی ساخت و هزینه دولت ایالتی را محدود ساخت تا در تناسب با رشد جمعیت و تورم رشد نماید. علیرغم این‌که منشور حقوق مالیات دهندگان یا TABOR در سال ۱۹۸۸ تصویب نشد و در مراجعه در سراسر ایالت صرف تأییدی ۴۲ درصد رای‌دهندگان را بدست آورد، اما بروس این لایحه را بازنگری کرد و در سال ۱۹۹۰ مجدداً به رای گذاشته شد و در این دور رای‌گیری ۴۹ درصد حمایت رای‌دهندگان را بدست آورد. تلاش سوم در سال ۱۹۹۲ موفق شد و منشور حقوق مالیات دهندگان یا TABOR با ۵۴ درصد آرا به تصویب رسید و بخشی از قانون اساسی کلرادو شد."Conference by Douglas Bruce" at Francisco Marroquin University. Guatemala, May 2004 محدودیت‌های منشور حقوق مالیات دهندگان یا TABOR بر هزینه‌های دولتی، در سال ۱۹۹۷ در معرض اجراء گذاشته شد که بازپرداخت به مالیات‌دهندگان را به بار آورد.
در جریان این کمپین‌ها، بروس سخنگوی اصلی TABOR بود که اغلب با روی رومر، مخالف TABOR و فرماندار کلرادو سخنان بد و رکیک رد و بدل می‌کرد. در یکی از این موارد که اکثر اوقات به آن اشاره می‌شود، رومر پرسنل TABOR را به «تروریسم اقتصادی» تشبیه کرد؛ بروس در واکنش به آن کارت‌های بازرگانی شخصی را با عنوان «داگلاس بروس: تروریست» چاپ کرد.
اتل دی الن (Ethel D. Allen) (زاده ۸ می ۱۹۲۹ – درگذشت ۱۶ دسامبر ۱۹۸۱)، سیاستمدار و پزشک آفریقایی-آمریکایی از حزب جمهوری‌خواه بود که به مدت ۱۰ ماه از ژانویه تا اکتبر ۱۹۷۹، به عنوان وزیر رفاه عمومی پنسیلوانیا در زمان فرماندار، دیک تورنبورگ، خدمت کرد. قبل از خدمت در کابینهٔ ایالتی، الن از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۹، یکی از اعضای شورای شهر فیلادلفیا بود که نمایندهٔ دو ناحیهٔ ۵ و منطقهٔ بزرگ بود.
الن در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به دنیا آمد. او در کالج ایالتی ویرجینیای غربی، در رشته شیمی و زیست‌شناسی و کمی هم ریاضیات، تحصیل کرد و در ۱۹۶۳ دکترای خود را در رشته استخوان‌درمانی از کالج پزشکی استخوان‌درمانی فیلادلفیا گرفت. در حالی که والدین او در سیاست محلی دموکرات‌ها فعال بودند، الن سرانجام به یک داوطلب جمهوری‌خواه تبدیل شد و برای کمپین‌های مختلف از جمله کمپین دوایت آیزنهاور در ۱۹۵۲، کار کرد. او به شوخی خود را به عنوان یک «بی اف آر؛ یک سیاه‌پوست، جمهوری‌خواه زن، موجودی نادر به اندازهٔ یک فیل سیاه و به همان اندازه باهوش» توصیف می‌کرد.
بنابر توصیف خودش، الن به عنوان یک «متخصص محله یهودی‌نشین» در شرایط سخت و اغلب خطرناک در برخی از فقیرترین محله‌های فیلادلفیا کار می‌کرد. در یک مورد، او فریب یک تماس دروغین را خورد، وارد خانه‌ای شد و خود را هدف سرقت دید. چهار مرد به امید اینکه از کیف پزشکی او دارو خارج کنند، او را محاصره کرده بودند. اما او پس از به دست گرفتن اسلحه-اش و فرار سارقان احتمالی، جان سالم به در برد.
الن به این نتیجه رسید که بهترین راه برای او در راه مبارزه با جنایتی که او به عنوان یک پزشک شاغل مشاهده می‌کرد، مشارکت بیشتر در سیاست است. وی در ۱۹۷۱ برای شورای شهر فیلادلفیا نامزد شد. در آن سال، او با اجرای یک سری مناظره‌های قوی، توماس مکینتاش، عضو شورای دموکرات آن زمان از ناحیه پنجم را برکنار کرد. با انتخاب او، وی اولین زن آفریقایی‌آمریکایی بود که در شورای شهر مشغول به کار شد. الن در طول تصدی خود، از قوانینی حمایت کرد که منجر به ایجاد کمیسیون جوانان فیلادلفیا برای کمک به حل مشکلی به نام گروه‌های خلافکار شهری شد.
در ۱۹۷۵، الن تصمیم گرفت که دوباره برای عضویت در شورا انتخاب شود. اما این بار برای یکی از کرسی‌های بزرگ شورا، نامزد شد. او یکی از دو کرسی نفرات رزرو برای غیرعضو اکثریت حزب دموکرات را به دست آورد که بعدها کرسی خالی شده توسط تام فوگلیتا که نامزد این حزب برای شهردار در انتخابات آن سال بود را تصاحب کرد. در زمان عضویت در شورا، الن به عنوان یک سیاستمدار سرسخت و صریح شناخته می‌شد که اغلب با شهردار، فرانک ریزو و رئیس شورا، جورج شوارتز درگیر بود. با رشد حضور محلی او، حضور ملی او نیز افزایش یافت. الن در مجمع ملی جمهوری‌خواهان در ۱۹۷۶، سخنرانی دوم را در حمایت از نامزدی رئیس‌جمهور، جرالد فورد انجام داد.
در ژانویه ۱۹۷۹، فرماندار جدید، دیک تورنبورگ، الن را به عنوان وزیر رفاه عمومی انتخاب کرد. گفته می‌شود که الن به رهبران جمهوری‌خواه شهر گفته بود؛ اگر آن‌ها به او اطمینان دهند که راهی بدون مانع برای نامزدی حزب در انتخابات شهردار آن سال داشته باشد، پیشنهاد تورنبرگ را رد خواهد کرد. وقتی چنین تضمینی دریافت نکرد پیشنهاد تورنبرگ را پذیرفت.
در اکتبر همان سال، کابینه تورنبرگ با چند استعفا به لرزه درآمد. دو وزیر بهداشت و کار به دلیل ناراحتی از دولت و ناتوانی در همکاری مؤثر با همکاران خود، استعفا داده بودند. در نتیجه بررسی‌های بیشتر در کابینه، تورنبرگ با الن ملاقات کرد تا در مورد اتهامات غیبت و ناشایستگی که علیه او مطرح شده بود صحبت کند. طبق گزارش‌ها، الن در اوایل همان سال، بیش از نیمی از یک دورهٔ ۴۰ روزه را در دفتر خود در هاریسبورگ غایب بود، ظاهراً او برای سخنرانی‌هایی که توسط کارمندان ایالتی تهیه شده بود، حق‌الزحمه دریافت کرده بود. به نوبه خود، الن اظهار داشت که غیبت‌های او برای انجام مؤثر وظایفش ضروری بوده‌است و او فقط از یک کارمند دولتی برای نوشتن دو سخنرانی، کمک گرفته‌است که در مجموع ۱۰۰۰ دلار به دست آورده‌است. او ادعا کرد که این سخنرانی‌ها تنها درصد کمی از تعداد سخنرانی‌هایی را که او از زمان روی کار آمدن ارائه کرده بود، تشکیل می‌داد. تورنبورگ، از الن خواست استعفا دهد و زمانی که الن از این کار امتناع کرد، تورنبورگ او را اخراج کرد. دو سال قبل، فرماندار میلتون شاپ، سی دلورس تاکر را که به عنوان وزیر رفاه نیز خدمت می‌کرد، برای استفاده از کارمندان عمومی به منظور کمک به تهیه سخنرانی‌هایی که برای آن‌ها هزینه دریافت می‌کرد، برکنار کرده بود.
اخراج الن با واکنش شدید جامعه آفریقایی‌آمریکایی و گروه‌های مختلف حقوق مدنی علیه تورنبورگ مواجه شد. برخی اظهار کردند که الن به دلیل رنگ پوست و جنسیت یا هر دو، استاندارد متفاوتی دارد. برخی دیگر ادعا کردند که اقدامات فرماندار، دارای انگیزه سیاسی بوده‌است.
اخراج او از کابینه تورنبورگ به فعالیت سیاسی او پایان داد. او کمی بیش از یک سال به عنوان پزشک منطقهٔ آموزشی فیلادلفیا با مسئولیت‌های مدیریتی، مشغول به کار بود. در دسامبر ۱۹۸۱، به دلیل عوارض ناشی از عمل جراحی قلب بای پس دوبل، درگذشت. در حالی که الن هرگز ازدواج نکرده بود و فرزندی نداشت، نام او به عنوان یک پیشرو، میراثی است که از او باقی مانده‌است. او اغلب، آفریقایی‌آمریکایی‌ها و زنان را تشویق می‌کرد که به دنبال مناصب سیاسی باشند، دوست او آگوستا کلارک بعدها تبدیل به دومین زن آفریقایی‌آمریکایی شد که در شورای شهر فیلادلفیا مشغول به کار بوده و در نهایت به حزب اکثریت دموکرات ملحق شده‌است. بعدها منطقهٔ آموزشی فیلادلفیا، نام یکی از مدارس ابتدایی خود را به افتخار او، تغییر داد.
دراپادی مورمو (متولد ۲۰ ژوئن ۱۹۵۸) رئیس جمهور هند از تاریخ ۲۵ ژوئیه ۲۰۲۲ است. او عضو حزب بهاراتیا جاناتا است. وی اولین شخص در تاریخ هند است که از کاست‌ها و قبیله‌های برنامه‌ریزی شده در هند به مقام ریاست جمهوری این کشور نائل آمده است. او قبلاً به عنوان نهمین فرماندار جارکند از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۱ خدمت می‌کرد. مورمو که از ایالت اودیشا آمده‌است، اولین فرماندار جارکند نیز بود که دوره پنج ساله خود را به پایان رساند. مورمو پیش از ورود به سیاست در اواخر دهه ۷۰ میلادی و اواسط ۸۰ میلادی منشی بود و تا سال ۱۹۹۷ میلادی بعنوان معلم در رایرانگپور مشغول به کار بود.
دراپادی مورمو در یک خانواده قبیله ای سانتالی در ۲۰ ژوئن ۱۹۵۸ در روستای بایداپوسی در ناحیه مایوربانج در اودیشا در خانواده بیرانچی نارایان تودو به دنیا آمد. پدر و پدربزرگ او هر دو از سران دهکده تحت سیستم پانچایاتی راج بودند.
مورمو قبل از ورود به سیاست ایالتی به عنوان معلم مدرسه شروع به کار کرد. او به عنوان استادیار در آموزش و پژوهش یکپارچه شری اوروبیندو، رایرنگپور و به عنوان دستیار جوان در بخش آبیاری دولت اودیشا کار کرد.
مورمو در سال ۱۹۹۷ به حزب بهاراتیا جاناتا پیوست و به عنوان عضو شورای رایرنگپور ناگار پانچایات انتخاب شد. او همچنین به عنوان نایب رئیس ملی حزب بهاراتیا جاناتا خدمت کرد.
او اولین زن فرماندار جارکند بود. او اولین رهبر زن آدیواسی از اودیشا بود که به عنوان فرماندار یک ایالت هند منصوب شد.
در ژوئن ۲۰۲۲، BJP مورمو را به عنوان نامزد اتحاد ملی دموکراتیک برای ریاست جمهوری هند برای انتخابات ۲۰۲۲ معرفی کرد.
دراپادی مورمو اولین شخص در تاریخ هند است که از کاست‌ها و قبیله‌های برنامه‌ریزی شده در هند به ریاست جمهوری این کشور می‌رسد. او جوانترین و اولین شخصی است که پس استقلال هند در ۱۹۴۷ متولد شده و به مقام ریاست جمهوری این کشور نائل آمده است. او همچنین پس از پراتیبا پتیل دومین زنی است که در تاریخ هند به مقام ریاست جمهوری هند دست یافته است.
جورج واشینگتن الدریج دوم (George Washington Aldridge II) (زاده ۲۸ دسامبر ۱۸۵۶ – درگذشت ۱۳ ژوئن ۱۹۲۲)، سیاستمدار برجسته و رئیس حزب جمهوری‌خواه از ایالت نیویورک بود.
الدریج در ۲۸ دسامبر ۱۸۵۶ در میشیگان، ایندیانا متولد شد. در دوران نوزادی، والدینش به راچستر، نیویورک نقل مکان کردند، جاییکه بعدها پدرش، جورج واشینگتن الدریج پدر (۱۸۳۳–۱۸۷۷) سی و هشتمین شهردار راچستر از ۱۸۷۳ تا ۱۸۷۴ شد.
او قبل از حضور در کالج علوم دینی کری در اوکفیلد، نیویورک، در مدارس دولتی راچستر تحصیل کرد و سپس در مؤسسه نظامی د گراف در راچستر، ادامهٔ تحصیل داد.
در ۱۸۸۳، او به عضویت هیئت اجرایی راچستر درآمد و سه بار دیگر نیز انتخاب شد و بیش از یازده سال در آنجا خدمت کرد. از ۱۸۹۴ تا مارس ۱۸۹۵، او به عنوان شهردار راچستر، نیویورک مشغول به کار و در آنجا به عنوان سازنده بزرگ شهر مشهور شد، جاییکه «او از راچستر، یک شهر واقعی، همانند یک الگو، با خیابان‌های تمیز، پلیس‌های توانا و کارآمد و مأموران آتش‌نشانی ساخت. ساختن یک شهر شامل بسیاری از مسائل قراردادی، قرارهای زیاد، کلمات محبت‌آمیز مفید زیادی که باید در یک ربع گفته می‌شد، بود، جاییکه برای افراد مناسب باشد». زمانی که، مرتون ای لوئیس برای فعالیت، جانشین الدریج شد، نامزدی که او برای جانشینی خود انتخاب کرده بود هیرام ادگرتون، در برابر قاضی دادگاه شهری، از جورج ای وارنر دموکرات، شکست خورد.
در ۱۸۹۵، او توسط فرماندار (و معاون سابق رئیس‌جمهور ایالات متحده) لوی پی مورتون، به عنوان سرپرست امور عمومی منصوب شد و تا ۱۶ ژانویه ۱۸۹۹ این کار را انجام داد. زمانی که در آن مقام بود، به دنبال نامزدی از طرف جمهوری‌خواهان برای جانشینی مورتون در فرمانداری بود، اما نامزدی را به نماینده ایالات متحده، فرانک اس بلک که بعدها به عنوان فرماندار انتخاب شد، واگذار کرد. با این حال، به عنوان مأمور عالی‌رتبه، ۹٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار «از طریق او به هدر رفت و این سابقه او با سوء مدیریت فاحش، بی کفایتی و اتلاف پول همراه بود». جانشین بلک، فرماندار تئودور روزولت، کمیسیونی را برای پژوهش دربارهٔ الدریج تعیین کرد، اما «هیچ اتهام جنایی مشاهده نشد، اگرچه یافته‌ها دربارهٔ او کامل نبود». در ۱۹۰۲، الدریج به عنوان دبیر کمیسیون راه‌آهن دولتی منصوب شد و در نهایت، فرماندار فرانک دبلیو رئیس آن شد و تا ۱۹۰۷، زمانی که کمیسیون خدمات عمومی تحت نظر فرماندار چارلز ایوانز هیوز جایگزین آن شد، در این سمت باقی ماند.
الدریج بار دیگر در ۱۹۱۰، پس از فوت جیمز برک پرکینز نماینده ایالات متحده، زمانی که به دنبال انتخاب جایگزینی برای پرکینز بودند، به دنبال مقام بالاتر رفت، اما در نهایت توسط نامزد دموکرات‌ها، جیمز اس هیونز، شکست خورد. در ۱۹۱۳، او رئیس شرکت سیمان آمریکا شد که بزرگترین شرکت در نوع خود در خارج از شهر نیویورک بود.
هرچند که تلاش‌های الدریج برای عضویت در کنگره ایالات متحده و خدمت به عنوان فرماندار ایالت نیویورک شکست خورد، اما او رئیس شناخته‌شدهٔ حزب جمهوری‌خواه در راچستر و نیویورک بزرگ بود. در دوران فرمانداری چارلز سیمور ویتمن جمهوری‌خواه، او یکی از اعضای «کابینه کیتچن» ویتمن بود، همچنین او بخشی از یک گروه سه‌گانه معروف به نام «سه بزرگ» بود که زمانی در کنار توماس سی پلات (سناتور و نماینده ایالات متحده) و فرانسیس هندریکس (نماینده مجلس ایالت نیویورک، سناتور و شهردار سیراکوز) بر ایالت حکومت می‌کردند. نام این سه‌گانه بعدها به «چهار بزرگ» سیاست ایالتی جمهوری‌خواه تبدیل شد و از میان آن‌ها تنها الدریج در کنار نماینده ایالات متحده ویلیام ال وارد، فرد گرینر (کهنه سرباز شهرستان ایری) و جیمز ولکات وادسورث جونیور از نیویورک غربی، باقی ماند. در ۱۸۸۸، او به عضویت کمیته ایالتی جمهوری‌خواه نیویورک درآمد و اندکی پس از آن در کمیتهٔ اجرایی قرار گرفت و تا زمان فوتش در آن خدمت کرد. الدریج نمایندهٔ مجمع‌های ملی جمهوری‌خواهان در ۱۸۹۶، ۱۹۰۰، ۱۹۰۴، ۱۹۰۸، ۱۹۱۲، ۱۹۱۶ و ۱۹۲۰ بود و در آنجا نام دوست خود، وارن جی هاردینگ را که بعدها به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد، مطرح کرد.
او در ۱۹۲۱ توسط دوستش، رئیس‌جمهور وارن جی هاردینگ به عنوان مأمور جمع‌آوری عوارض واردات در بندر نیویورک منصوب شد. او تا زمان فوتش در سال بعد، ۱۹۲۲، در این جایگاه «او به چهره ای خاص تبدیل نشده بود» باقی ماند.
الدریج با مری ژوزفین مک نامارا (وفات ۱۹۳۵) ازدواج کرد. مری دختر ویلیام مک نامارا و مری (با نام مستعار ردی) مک نامارا بود. آن‌ها یک فرزند داشتند:
او عضو انجمن تاریخی راچستر، انجمن امپایر استیت، پسران انقلاب آمریکا و همچنین یک ماسون، یک آد فلو، یک الک و یک شوالیه پیتیاس بود. او همچنین عضو باشگاه راچستر، باشگاه جِنِسی ولی، باشگاه ورزشی راچستر، باشگاه راچستر ویست، باشگاه کانتری اوک هیل، باشگاه کانتری راچستر، باشگاه لوتوس، باشگاه وکلا و باشگاه جمهوری‌خواهان شهر نیویورک بود. او یکی از اعضای هیئت مدیره انجمن جِنِسی بود و به عنوان رئیس شرکت آمریکایی آجر و سیمان راچستر، مدیر بانک ملی لینکلن، عضو کمیسیون هنری شهرداری راچستر و اتاق بازرگانی راچستر خدمت کرد.
الدریج در ۶ ژوئن ۱۹۲۲ در حالی که با چارلز دی هیلز (رئیس کمیته ملی جمهوری‌خواه)، رالف دی (مأمور ممنوعیت ایالت نیویورک) و جورج سوینی (رئیس هتل کومودور) در حال بازی گلف در باشگاه وستچستر بیلتمور کانتری در هریسون، نیویورک در نزدیکی رای بود، درگذشت. پس از خدمتش در اولین کلیسای پروتستان، او در کنار پدرش در گورستان مونت هوپ در راچستر به خاک سپرده شد.
پنجهٔ گربه () یک فیلم کمدی به کارگردانی سام تیلور است که در سال ۱۹۳۴ منتشر شد.
دانشگاه زنان راما دوی یک دانشگاه دولتی مخصوص زنان در بوبانسور، اودیشا در هند است. این کالج به عنوان کالج زنان راما دیوی در سال ۱۹۶۴ در یک ساختمان کوچک در بوبانسور تأسیس شد. این دانشگاه که به نام رامادوی چودوری (مبارز هندی) نامگذاری شده‌است، اولین دانشگاه زنان در اودیشا است.
در ۱ ژوئیه ۲۰۲۱، امتیاز 12(B) توسط UGC به دانشگاه اعطا شد.
کلارنس بادینگتون کلند (؛ – ) رمان‌نویس، و روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "پنجه گربه" و "آقای دیدز به شهر می‌رود" اشاره نمود.
دیوید استودارد یک بازیکن فوتبال آمریکایی است که در لیگ ملی فوتبال (NFL) برای تیم دنور برانکوز سابقه بازی دارد. او در دانشگاه تگزاس نیز بازی می‌کرد.
پسر استودارد، کیسی، راه پدرش را دنبال کرد و در تگزاس فوتبال بازی می‌کرد. او سپس به بازی خود را در NFL برای تیم هیوستون تکسانز ادامه داد.
آلن آسبیستون (؛ – ۱۹۷۱) تدوین‌گر اهل استرالیا و انگلستان بود. وی نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین تدوین برای فیلم "توپ‌های ناوارون" شد.
گریس بردلی (؛ – ) بازیگر، خواننده و هنرمند رقص اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "پنجه گربه" اشاره نمود.
استوداردز کراسرودز (به انگلیسی: Studdards Crossroads) یک محدوده ثبت‌نشده در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان فایت، آلاباما واقع شده‌است.
نام این محدوده احتمالاً از نام اندرو استودارد گرفته شده‌است که در سال ۱۸۶۰ به ساکنان منطقه‌های اطراف کمک مالی کرد.
آلن داینهارت (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۱ تا ۱۹۴۴ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "اتود در قرمز لاکی"، "فراطبیعی"، "سوت‌زن"، "پنجه گربه" و "جانی دیگه اینجا زندگی نمی‌کنه" اشاره کرد.
مت مک‌هیو (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "افسون‌شده"، "عجیب‌الخلقه‌ها"، "برادر شیطان"، "او مرا دوست ندارد"، "پنجه گربه"، "تلگراف مهمانی"، "مانکن" و "آقای اسمیت به واشینگتن می‌رود" اشاره نمود.
کیتی مک‌هیو (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۵۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "برگرد، شبای کوچک"، "تنش"، "مردم جوان"، "خوشه‌های خشم" و "راهی به فردا ساختن" اشاره نمود.
برتا میسون"Jane Eyre" ("I affirm and can prove that…") at Project Gutenberg. Retrieved 29 April 2018. (به ) یک شخصیت داستانی در رمان جین ایر نوشته‌ شارلوت برونته است که در سال ۱۸۴۷ منتشر شد. او به عنوان همسر اول ادوارد روچستر به شدت دیوانه توصیف می‌شود. همسرش او را به تالار تورنفیلد منتقل کرد و در اتاقی در طبقه سوم حبس کرد."Jane Eyre" ("I lingered in the long passage…") at Project Gutenberg. Retrieved 29 April 2018.
برتا میسون تنها دختر یک خانواده بسیار ثروتمند است که در شهر اسپانیایی جامائیکا زندگی‌ می‌کند. خواننده از گذشته او نه از دیدگاه او، بلکه تنها از طریق توصیف شوهر ناراضی‌اش، ادوارد روچستر، آگاه می‌شود. او به عنوان کریاویو توصیف شده است. به گفته روچستر، برتا به دلیل زیبایی خود مشهور بود: او افتخار شهر بود و خواستگاران زیادی به دنبال او بودند. پس از ترک کالج، روچستر توسط پدرش متقاعد شد که به دیدار خانواده میسون و برتا برود. همانطور که او می گوید، او را برای اولین بار در یک رقص با پدر و برادرش ریچارد ملاقات می‌کند، جایی که او شیفته دوست داشتنی او شد. علیرغم اینکه هرگز با او تنها نبود، و ظاهراً به ندرت با او تعامل یا گفتگو داشت، به خاطر ثروت و زیبایی او و با تشویق شدید پدرش و خانواده میسون با او ازدواج کرد. روچستر و برتا زندگی خود را به عنوان زن و شوهر در جامائیکا آغاز کردند. روچستر در بیان تاریخچه رابطه آنها ادعا می‌کند:فکر کردم دوستش دارم ... بستگان او مرا تشویق کردند؛ رقبا من را تحریک کردند. او مرا جذب کرد: ازدواج تقریباً قبل از اینکه بدانم کجا هستم به دست آمد. آه، وقتی به آن عمل فکر می‌کنم، برای خودم احترام قائل نیستم! ... من هرگز دوستش نداشتم، هرگز به او احترام نمی‌گذاشتم، حتی او را نمی‌شناختم."Jane Eyre" ("Well, Jane, being so...") at Project Gutenberg. Retrieved 8 January 2013.
روچستر توضیح می‌دهد که به او هشدار داده نشده بود که جنون خشن و ناتوانی فکری در خانواده میسون وجود دارد و سه نسل گذشته تسلیم آن شدند. او تصور می‌کرد که مادر برتا مرده است و هرگز چیز دیگری به او گفته نشد، اما او را در یک آسایشگاه حبس کردند. برتا همچنین یک برادر کوچکتر معلول ذهنی داشت. پدر روچستر از این موضوع می‌دانست، اما به خود زحمت نداد که به پسرش بگوید، و فقط به ثروت هنگفتی که ازدواج برای او به ارمغان می‌آورد اهمیت می‌داد، و خانواده میسون به وضوح می‌خواستند که برتا هر چه سریع‌تر از دستشان برود. روچستر ادعا می‌کند که سلامت روان برتا به سرعت رو به وخامت گذاشته است، اگرچه مشخص نیست که او از کدام نوع بیماری روانی رنج می‌برد. رفتار جنون آمیز و خشونت آمیز او ترسناک می‌شود. خنده او به عنوان "اهریمنی" توصیف شده است، او چهار دست و پا می‌خزد، خرخر می‌کند، و رفتار حیوانی دارد."Jane Eyre" ("My bride’s mother I had never seen...") at Project Gutenberg. Retrieved 8 January 2013.