moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
وینسنت آنستت (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل فرانسه است.
آلیاکساندر بویکویچ (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل بلاروس است.
وولودیمیر لوکاشنکو (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل اوکراین است.
ویلیام اوکانر (؛ ۲۳ مه ۱۸۶۴ – ۱۶ ژانویه ۱۹۳۹) شمشیرباز اهل ایالات متحده آمریکا بود.
باس ورویلن (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل هلند است.
سیلویو فرناندس (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل ونزوئلا بود.
آنفیسا پوچکالووا (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل اوکراین است.
نیکلاس لیمباخ (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل آلمان است.
ریچارد کروز (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل انگلستان است.
مانوئل پریرا (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل اسپانیا است.
الکساندرا شلتون (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل لهستان است.
ویکتور گائورانو (; – ) شمشیرباز اهل رومانی بود.
ادینا کناپک (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل مجارستان بود.
اولها للیکو (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل اوکراین بود.
تیفانی ژروده (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل سوئیس است.
ایرنه وکی (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل ایتالیا است.
کارولین گولوبیتسکی (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل آلمان است.
مونیکا سوزانسکا (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل آلمان است.
انزینگا پرسکود (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل ایالات متحده آمریکا است.
نیکول راس (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل ایالات متحده آمریکا است.
ونیامین رشتنیکوف (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل روسیه است.
بندیکت واگنر (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل آلمان است.
رافاو اشنایدر (; – ) شمشیرباز اهل لهستان بود.
اما ساموئلسون (؛ زادهٔ ۱۷ اکتبر ۱۹۸۸) شمشیرباز اهل سوئد است.
یلنا ژمایوا (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل جمهوری آذربایجان بود.
ماریا بلن پرز موریس (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل آرژانتین است.
ناکست جی‌اس یک کتابخانه جاوا اسکریپت رایگان و متن‌باز مبتنی بر ویو جی‌اس، نود جی‌اس، وب‌پک و بابل جی‌اس است. ناکست از نکست جی‌اس الهام گرفته شده‌است که چارچوبی با هدفی مشابه، بر اساس ری‌اکت است. این فریمورک با عنوان یک «Meta-framework for universal applications» به معنای متا-فریمورک برای برنامه‌های جهانی تبلیغ می‌شود. اصطلاح «"جهانی»" در اینجا به این معناست که این چارچوب توسعه‌دهندگان را قادر می‌سازد تا رابط کاربر گرافیکی وب را در جاوااسکریپت با استفاده از کامپوننت‌های تک‌صفحه‌ای ویو جی‌اس بسازند و این هم می‌تواند به عنوان نماهای برنامه تک‌صفحه‌ای (single-page application) درون مرورگر عمل کند و هم به عنوان نماهای وب رندر شده سمت سرور تا بتوان بهترین عملکرد را از برنامه‌های تک‌صفحه‌ای داشت.
علاوه بر این، نکاست به توسعه‌دهندگان این امکان را می‌دهد تا محتوا یا بخش‌هایی از آن را که قبلاً به‌طور کامل در سمت سرور رندر شده به روش تولید صفحات وب استاتیک (static site generation) ارائه کنند.
از جمله مزایای این چارچوب، کاهش زمان تعامل و بهبود سئو در مقایسه با برنامه‌های تک‌صفحه‌ای است؛ زیرا محتواهای کامل هر صفحه قبل از اجرا توسط مرورگر، توسط وب سرور ارائه شود؛ به عبارت دیگر، می‌توان هم مزایای صفحات اچ‌تی‌ام‌ال رندر شده در سمت سرور به شیوه سنتی را داشت و هم تعامل بهبودیافته و رابط کاربری پیشرفته برنامه‌های تک‌صفحه‌ای ویو جی‌اس را حفظ کرد.
مزیت اصلی خود فریمورک ناکست جی‌اس این است که پیکربندی و راه‌اندازی چنین برنامه‌هایی را برای توسعه‌دهنده برنامه ساده‌تر و یکپارچه‌تر می‌کند که می‌تواند به سادگی بخش‌های رابط کاربری برنامه را طوری توسعه بدهد.
آخرین نسخه ناکست جی‌اس ۳٫۰ است که از سوی توسعه‌دهنگان آن معرفی شده‌است.
فارست ریور () شرکت کاروان‌سازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۶ توسط پیتر لیگل تأسیس شد.
برلینگتون نوردرن سانتافه () شرکت ترابری آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد.
وسکو فایننشل () شرکت خدمات مالی و بیمه آمریکایی است، که در سال ۱۹۵۹ توسط چارلی مانگر تأسیس شد.
لوبریزول () شرکت صنایع شیمیایی آمریکایی است، که در سال ۱۹۲۸ تأسیس شد.
جیمز هوبرت رمزی، هفدهمین ارل دالهاوزی، (زاده ۱۷ ژانویه ۱۹۴۸)، با نام لرد رمزی بین سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۹۹، یک زمین‌دار بزرگ اسکاتلندی است.
دالهوزی، فرزند شانزدهمین ارل دالهاوزی است. مادر او مارگارت الیزابت مری استرلینگ است که خواهر قهرمان جنگ جهانی دوم، سردیوید استرلینگ بود. دالهوزی در کالج آمپلفورث در یورک‌شر شمالی تحصیل کرد.
جان منویل () شرکت مصالح ساختمانی آمریکایی است، که در سال ۱۸۵۸ توسط هنری منویل تأسیس شد.
رسلمانیا بک‌لش (به انگلیسی: WrestleMania Backlash) یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه‌ای است که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی و برای هر دو برند راو و اسمک‌داون تهیه می‌شود و این دوره‌اش هم در ۸ مه ۲۰۲۲ در ورزشگاه دانکینگ دونتس سنتر شهر پراویدنس، ایالت رودآیلند برگزار شد. این هفدهمین رویداد با نام دبلیودبلیوئی بک‌لش بود.
رسلمنیا بکلش شامل مسابقاتی بین دشمنی‌های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری‌هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه‌های را و اسمَک‌دَون پخش شده بود. کشتی‌گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می‌دهد و تنش را به حداکثر می‌رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می‌گیرند و در این رویداد به مسابقه و رقابت می‌پردازند.
شورای فدراسیون ( - "سوویت فدراتسی"، مخفف رایج: Совфед ("سووفد") یا سنا (به‌طور رسمی، از ۱ ژوئیه ۲۰۲۰ شروع می‌شود) () طبق قانون اساسی فدراسیون روسیه در سال ۱۹۹۳، مجلس علیا روسیه یعنی مجلس فدرال روسیه (پارلمان فدراسیون روسیه) است. هر یک از ۸۵ واحد فدرال روسیه - متشکل از ۲۲ جمهوری، ۴۶ استان، ۹ سرزمین، سه شهر فدرال، چهار ناحیه خودمختار و یک ابلاست خودمختار که دو سناتور را برای عضویت می‌فرستد که مجموعاً ۱۷۰ سناتور می‌شود. علاوه بر این، قانون اساسی فدراسیون روسیه همچنین سناتورهایی برای فدراسیون روسیه تعیین کرده که نمی‌توانند بیش از سی نفر (حداکثر هفت نفر از آنها مادام العمر) باشند و همچنین (اختیاری) روسای جمهور سابق به عنوان سناتور مادام العمر (تا سال ۲۰۲۰ در چنین سناتورهای مادام العمری وجود ندارند) نظر گرفته‌است.
شورا جلسات خود را در خیابان بولشایا دمیتروفکا در مسکو در خانه سابق ساختمان اصلی آژانس دولتی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی (گوستروی) برگزار می‌کند و دفاتر و اتاق‌های کمیته، بیشتر در خیابان نووی آربات دارد. دو مجلس فدرال از نظر فیزیکی از هم جدا شده‌اند و دومای دولتی در مکانی دیگری از مسکو در خیابان اوخوتنی ریاد جای دارد. جلسات شورای فدراسیون از ۲۵ ژانویه تا ۱۵ ژوئیه و از ۱۶ سپتامبر تا ۳۱ دسامبر در مسکو برگزار می‌شود. جلسات برای عموم آزاد است اگرچه مکان جلسات می‌تواند در صورت تمایل شورای فدراسیون تغییر کند و ممکن است که جلسات امن غیرعلنی تشکیل شود.
از لحاظ جانشینی در قدرت، به ترتیب رئیس شورای فدراسیون پس از رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر، سومین مقام برتر در فدراسیون روسیه است. در صورت ناتوانی رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر، رئیس شورای فدراسیون کفیل ریاست جمهوری فدراسیون روسیه می‌شود."Пост Председателя Совета Федерации РФ – это третий пост в стране. В случае недееспособности президента и премьера именно председатель верхней палаты парламента должен возглавить государство.""Почему у нас третье лицо в государстве Председатель Совета Федерации? Потому что это федерация, он не распускается, он действует постоянно." - Сергей Шахрай
نظام دو بنی، نظام ترکیبی، یا هیبرید رژیم نوعی ترکیبی از رژیم سیاسی است که غالباً در نتیجه گذار دموکراتیک ناقص از یک رژیم استبدادی به یک رژیم دموکراتیک ایجاد می‌شود. رژیم‌های ترکیبی ویژگی‌های خودکامگی را با ویژگی‌های دموکراتیک ترکیب می‌کنند و می‌توانند همزمان سرکوب‌های سیاسی و انتخابات منظم را باهم برگزار کنند. اصطلاح "رژیم ترکیبی" از یک نگاه چند وجهی پیرامون رژیم‌های سیاسی ناشی می‌شود که با دوگانگی استبداد یا دموکراسی مخالف است.Jean-François Gagné — Hybrid Regimes رژیم‌های ترکیبی مشخصه کشورهای منبع مانند کشورهای نفتی است. این رژیم‌ها پایدار و سرسخت هستند.
محققان غربی در تحلیل رژیم‌های ترکیبی به ماهیت تزئینی نهادهای دموکراتیک آنها توجه می‌کنند (انتخابات منجر به تغییر قدرت نمی‌شود، رسانه‌های مختلف صرفا دیدگاه دولت را مخابره می‌کنند و اپوزیسیون در پارلمان مانند حزب حاکم رأی می‌دهد). از این شرایط نتیجه گرفته می‌شود که اقتدارگرایی اساس رژیم‌های ترکیبی است. با این حال، رژیم‌های ترکیبی از دیکتاتوری تقلید می‌کنند در حالی که سطح نسبتاً پایین‌تری از خشونت دارند.
موج سوم دموکراسی‌سازی منجر به ظهور رژیم‌های ترکیبی شده‌است که نه کاملاً دموکراتیک و نه کاملاً اقتدارگرا هستند. نه مفهوم دموکراسی غیر لیبرال و نه مفهوم اقتدارگرایی انتخاباتی به‌طور کامل این رژیم‌های ترکیبی را توصیف نمی‌کند.Matthijs Bogaards. 2009. «How to Classify Hybrid Regimes? Defective Democracy and Electoral Authoritarianism." Democratization, 16 (2): 399—423. ;
پس از پایان جنگ سرد، چنین رژیم‌هایی در بین حکومت‌های غیردموکراتیک رواج یافتند.Andreas Schedler. ed. , 2006. Electoral Authoritarianism: The Dynamics of Unfree Competition, Boulder, CO: Lynne Rienner; در پایان فرایند دگرگونی رژیم‌های استبدادی، زمانی که لیبرالیزیشن اتفاق می‌افتد، انتخابات محدودی ترتیب شده و لیبرال دموکراسی همیشه در نظر گرفته می‌شود اما در عمل این روند اساساً «نیمه‌کاره» منجمد شد.
اصطلاح "رژیم ترکیبی" جایگزین واژه "انتقالی" شد، عبارتی که در دهه ۱۹۸۰برای اشاره به رژیم‌های این چنینی استفاده می‌شد. به گفته توماس کاروترز اکثر "کشورهای در حال گذار" نه کاملاً دیکتاتوری هستند و نه گرایش به دموکراسی دارند و به‌طور کلی آنها را نمی‌توان انتقالی نامید. آنها در منطقه خاکستری قرار دارند و تغییری از خود نشان نمی‌دهند، روندی که ممکن است برای چندین دهه در آن رخ ندهد." بنابراین، او اظهار داشت که رژیم‌های ترکیبی باید بدون این فرض که در نهایت به دموکراسی تبدیل شوند، در نظر گرفته شوند. این رژیم‌های دورگه را نیمه‌اقتدارگرا یا اقتدارگرایی انتخاباتی می‌نامیدند.
یکی از اولین کسانی که مفهوم «رژیم ترکیبی» را به کار برد، المر هنکیس، جامعه‌شناس، بود، او از این عبارت برای توصیف کمونیسم گولاش در مجارستان دوران یانوش کادار استفاده کرد.
به گفته گیلرمو اودانل، فیلیپ سی اشمیتر، لری دایموند و توماس کاروترز، نشانه‌های یک رژیم ترکیبی عبارتند از:
برخی از کشورهایی که به عنوان رژیم‌های ترکیبی توصیف شده‌اند عبارتند از کلمبیا، مصر، مجارستان، اندونزی، مکزیک، مونته‌نگرو، نیجریه، بنگلادش، پاکستان، صربستان، تانزانیا، تونس، اوکراین، مالزی، مراکش، ترکیه، ونزوئلا، هند و اوگاندا. روسیه زمانی به عنوان یک رژیم ترکیبی در نظر گرفته می‌شد، اما از دهه ۲۰۱۰ به سمت اقتدارگرایی گرویید. سیستم سیاسی هنگ کنگ، منطقه اداری ویژه چین، نیز رژیم ترکیبی توصیف شده‌است.
اصطلاحات مختلفی وجود دارد که انواع خاصی از رژیم‌های ترکیبی را توصیف می‌کند.
نویسندگان مختلفی در مورد اقتدارگرایی انتخاباتی یا به اصطلاح رژیم‌های ترکیبی نوشته‌اند (لویتسکی و وی ۲۰۰۲ ؛ تی. کارل ۱۹۹۵ ؛ ال. دایموند ۱۹۹۹ ؛ آ. Schedler 2002)، اما این پدیده جدید نیست و اکثر دولت‌های استبدادی که انتخابات برگزار می‌کنند، ترکیبی نیستند. رژیم‌های ترکیبی، حکومت‌های اقتدارگرای موفقی هستند که به خوبی نهادینه شده‌اند.Barbara Geddes — Why Parties and Elections in Authoritarian Regimes?; Department of Political Science; UCLA; Los Angeles, California 90095-1472; Geddes@ucla.edu; March 2006 عناصر دموکراتیک می‌توانند به‌طور همزمان در خدمت اهداف استبدادی باشند و دموکراسی سازی را نیز اعانه دهند.YONATAN L. MORSE Review: THE ERA OF ELECTORAL AUTHORITARIANISM; World Politics; Vol. 64, No. 1 (January 2012), pp. 161—198 (38 pages)
اقتدارگرایی انتخاباتی به این معناست که نهادهای دموکراتیک تقلیدی هستند و به دلیل نقض سیستماتیک متعدد هنجارهای لیبرال دمکراتیک، در واقع به روش‌های استبدادی پایبند هستند.Andreas Schedler. ed. , 2006. Electoral Authoritarianism: The Dynamics of Unfree Competition, Boulder, CO: Lynne Rienner; اقتدارگرایی انتخاباتی می‌تواند رقابتی و هژمونیک باشد و مورد دوم لزوماً به معنای بی‌نظمی در انتخابات نیست. ای. شلدر اقتدارگرایی انتخاباتی را شکل جدیدی از رژیم استبدادی می‌نامد و با توصیف آن با عناوینی چون رژیم ترکیبی یا دموکراسی غیرلیبرال مخالف است. علاوه بر این، یک رژیم استبدادی صرف، نیازی به انتخابات به عنوان منبع مشروعیتش ندارد.
محققان یک تحلیل مقایسه ای از رژیم‌های سیاسی در سراسر جهان انجام دادند (ساموئل فاینر ۱۹۷۰)، در کشورهای در حال توسعه (آلموند و کلمن، ۱۹۶۰)، در میان رژیم‌های حاکم در آمریکای لاتین (Collier 1979) و رژیم‌های آفریقای غربی (Zolberg، 1966). انواع رژیم‌های غیر دموکراتیک مورد اشاره قرار گرفته شده‌است (لینز، 2000، در ابتدا در 1975 منتشر شد و پرلموتر، 1981). هانتینگتون و مور (هانتینگتون و مور، ۱۹۷۰) سیستم تک حزبی را تحلیل کرده‌اند. هرمت (Gay Hermet, Rose, & Rouquie 1978) چگونگی برگزاری انتخابات در چنین رژیم‌های اقتدارگرایی را بررسی می‌کند، حکومت‌هایی که ظاهراً دارای نهادهای دموکراتیک هستند.Jeniffer Gandhi Political Institutions under Dictatorship (Cambridge UP, 2008)
پرسی لوری (؛ ۵ نوامبر ۱۸۸۰ – ۱۶ فوریه ۱۹۶۲) نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود.
گریم لمب (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
والتر کرک (؛ ۱۹ ژانویه ۱۸۷۷ – ۲ سپتامبر ۱۹۴۹) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ویلیام کپل (؛ ۵ نوامبر ۱۷۲۷ – March 1782) فرد نظامی اهل بریتانیا بود.
برایان گراهام کنی (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
پل آلویسیوس کنا (؛ ۱۶ اوت ۱۸۶۲ – ۳۰ اوت ۱۹۱۵) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده‌است.
جورج کمبال (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
هنری شیهی کیتینگ (؛ ۱۳ نوامبر ۱۷۷۵ – ۱۲ سپتامبر ۱۸۴۷) فرد نظامی اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جان کین، بارون کین اول (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
چارلز ادوارد وب جونز (; – ) سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان سلطنتی ویکتوریایی و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
آلن جولی (؛ ۱۲ نوامبر ۱۹۱۰ – ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۷) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
الکساندر کالین جانستون (; – ) بازیکن کریکت، چوگان‌باز، و بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
تونی جیپس (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
پل ژاک () فرد نظامی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
مانلی آنجل جیمز (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی و صلیب ویکتوریا شده‌است.
جیمز موری اروین (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون دکترای پزشکی و لژیون دونور شده‌است.
کلیسای انتصابی () یا کلیسای افتخاری، کلیساهایی در شهر رم هستند به یکی از روحانیون مسیحیت اختصاص داده می‌شود که به مقام کاردینالی رسیده باشند. این کلیساها، کلیساهای کاتولیک در حوزه قضایی اسقف‌نشین رم هستند، و نشانهٔ نوعی «انتصاب افتخاری» است که نمادی از رابطهٔ میان کاردینال‌ها با پاپ محسوب می‌شود (که در واقع اسقف شهر رم است).
بر پایهٔ مجموعه قوانین کلیسا در سال ۱۹۸۳، یک کاردینال ممکن است از طریق مشاوره یا حمایت معنوی به کلیسای انتصابی خود کمک کند، اگرچه «او هیچ قدرت حکمرانی بر آن ندارد و نباید نحت هیچ شرایطی، در امور مربوط به اداره خیر و صلاح کلیسا، یا نظم‌وانضباط آن، یا خدماتش به جامعه مداخله کند.»
کلیساها دارای دو رتبه‌بندی هستند: عنوانی (افتخاری) و شَمّاسی (دیکونی). عنوانی‌ها، کلیساهایی هستند که به یک کشیش کاردینال (رتبهٔ دوم مجمع کاردینال‌ها) اختصاص داده می‌شود، در حالی که کلیساهای شماسی معمولاً به یک دیکون کاردینال (عضو رده سوم یا پائین‌ترین عضو مجمع کاردینال‌ها) اختصاص می‌یابد. هرگاه «کشیش کاردینال» یا «دیکون کاردینال» به مقام و رتبهٔ اسقف کاردینال منصوب شوند، (عضو رده اول یا بالاترین مقام در مجمع کاردینال‌ها)، او را از کلیسای انتصابی خود به یک جایگاه خالی در ناحیهٔ پیراشهری تحت سرپرستی اسقف (اسقف‌نشین در حومهٔ رم) منتقل می‌کنند. به پاتریارک‌های کلیسای کاتولیک شرقی که به مقام «اسقف کاردینال» برسند، عناوین انتصابی در اسقف‌نشین‌های پیراشهری اختصاص داده نمی‌شود.
یک کاردینال ممکن است از شورای کلیسایی تقاضا کند که او را به کلیسای انتصابی دیگری منتقل کنند. علاوه بر این، هنگامی که یک «دیکون کاردینال» به مقام «کشیش کاردینال» ترفیع می‌یابد (معمولاً پس از ده سال)، ممکن است درخواست کند که مقام دیکونی خود را تنها «برای این مورد خاص» (تنها برای این دفعه) ارتقا دهند (Pro hac vice). یا اینکه او را به‌طور دائمی از مقام دیکونی فعلی به یک جایگاه خالی پیراشهری انتقال دهند. سایر کلیساهای رم نیز می‌توانند جایگاه انتصابی (افتخاری) دریافت کنند. گاهی اوقات، ممکن است مسئولیت و تکفل یک کلیسای انتصابی به‌طور موقت به کاردینالی که به یک کلیسا یا اسقف‌نشین پیراشهری منتقل شده‌است، به امانت سپرده شود.
حسین قربان‌زاده (زاده ۱۳۵۸ در مشهد) روزنامه‌نگار و سیاستمدار اصول‌گرای ایرانی و جانشین وزیر امور اقتصادی و دارایی از ۳۱ تیر ۱۴۰۲ است.قربان‌زاده جانشین وزیر اقتصاد/ «مالک رحمتی» رئیس سازمان خصوصی‌سازی شد
وی پیش‌تر رئیس کل سازمان خصوصی‌سازی و دبیرکل جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی بوده‌است. وی همچنین مدیر مسئول "همشهری" و روزنامه محلی "تهران امروز" بود.
بنیاد سیگنال، با نام رسمی بنیاد فناوری سیگنال، یک سازمان غیرانتفاعی آمریکایی است که در سال ۲۰۱۸ توسط ماکسی مارلینسپایک و برایان اکتون تأسیس شد. مأموریت آن «توسعهٔ فناوری حریم خصوصی متن‌باز است که از آزادی بیان محافظت می‌کند و ارتباطات جهانی امن را امکان‌پذیر می‌کند.»
این بنیاد نام مشترکی با برنامهٔ پیام‌رسانی سیگنال دارد.
در ۲۱ فوریه ۲۰۱۸، ماکسی مارلینسپایک و برایان اکتون، یکی از بنیانگذاران WhatsApp، تشکیل بنیاد سیگنال، یک سازمان غیرانتفاعی 501(c)(۳) را اعلام کردند. این بنیاد با وام اولیه ۵۰ میلیون دلاری اکتون، که شرکت مادر واتس‌اپ یعنی فیس‌بوک را در سپتامبر ۲۰۱۷ ترک کرده بود، آغاز شد. بنیاد آزادی مطبوعات قبلاً به عنوان حامی مالی پروژه سیگنال فعالیت می‌کرد و در حالی که وضعیت غیرانتفاعی بنیاد در حال تعلیق بود به پذیرش کمک‌های مالی از طرف این پروژه ادامه می‌داد. تا پایان سال ۲۰۱۸، وام به ۱۰۵٬۰۰۰٬۴۰۰ دلار افزایش یافت که قرار است در ۲۸ فوریه ۲۰۶۸ بازپرداخت شود. وام بدون وثیقه و با سود ۰ درصد است.
از اکتبر ۲۰۲۰، هیئت مدیره بنیاد سیگنال دارای سه عضو است:
Signal Messenger LLC همزمان با بنیاد فناوری سیگنال تأسیس شد و به عنوان زیرمجموعهٔ آن فعالیت می‌کند. این شرکت مسئول توسعهٔ برنامهٔ پیام‌رسانی سیگنال و پروتکل سیگنال است. ماکسی مارلینسپایک به عنوان اولین مدیرعامل پیام‌رسان سیگنال تا زمان کناره‌گیری‌اش در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۲، فعالیت داشت. برایان اکتون داوطلب شده‌است تا به عنوان مدیرعامل موقت تا زمانی که سازمان در جستجوی یک مدیر عامل جدید است، خدمت کند.
نبرد هوایی جنگ خلیج فارس که به بمباران عراق در سال ۱۹۹۱ نیز معروف است، یک عملیات بمباران هوایی گسترده از ۱۷ ژانویه ۱۹۹۱ تا ۲۳ فوریه ۱۹۹۱ بود. در طول این نبرد، گروه ائتلاف جنگ خلیج فارس در بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ سورتی پرواز، ۸۸٬۵۰۰ تن بمب پرتاب کرد،. و زیرساخت‌های نظامی و غیرنظامی عراق را به‌طور گسترده‌ای ویران کرد.. فرماندهی عملیات نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بر عهده ژنرال چاک هورنر بود که در ابتدا و در نبود ژنرال شوارتسکف در صحنهٔ عملیات، برای مدت کوتاهی به‌عنوان فرماندهٔ کل پیشروی ستاد فرماندهی مرکزی ایالات متحده آمریکا خدمت می‌کرد. فرماندهان هوایی بریتانیا نیز اندرو ویلسون (تا ۱۷ نوامبر ۱۹۹۰) و بیل راتن (از ۱۷ نوامبر) بودند. عملیات هوایی تا ۲۳ فوریه ۱۹۹۱ که ائتلاف، به کویت حمله کرد، تا حد زیادی به پایان رسید.
حملات اولیه توسط موشک‌های کروز تاماهاوکBoyne (2003), pp. 359, 360 که از کشتی‌های جنگی واقع در خلیج فارس، توسط بمب‌افکن‌های رادارگریز لاکهید اف-۱۱۷ نایت‌هاوک با تسلیح بمب‌های هوشمند هدایت‌شونده لیزری، و توسط اف-۴جی انجام شد. این هواپیما و همچنین هواپیمای مک‌دانل داگلاس اف/ای-۱۸ هورنت مجهز به موشک‌های ضدرادار ای‌جی‌ام-۸۸ هارم بودند.Gross (2002), pp.  226–7 این حملات اولیه، به جنگنده‌های اف-۱۴ تام‌کت، اف-۱۵ ایگل، اف-۱۶ فایتینگ فالکن و اف/ای-۱۸ هورنت اجازه داد تا بر نیروهای عراقی، برتری هوایی داشته باشند و سپس به پرتاب بمب‌های هدایت‌شونده TGM و بمب‌های هدایت لیزری ادامه دهند.
جنگنده‌های ای-۱۰ تاندربولت ۲ با یک توپ دوار GAU-8 و موشک‌های ماوریک فروسرخ یا هدایت نوری، نیروهای زرهی عراق را بمباران و نابود کرده و از پیشروی نیروهای زمینی ایالات متحده پشتیبانی کردند. جنگنده‌های پشتیبانی هوایی نزدیک هریر از سپاه تفنگداران دریایی آمریکا، از بمب‌های خوشه‌ای و ناپالم خود علیه نیروهای عراقی استفاده کردند تا راه را برای نفوذ تفنگداران دریایی و گذشتن از دفاع ارتش صدام هموار کنند. بالگردهای تهاجمی ای‌اچ-۶۴ آپاچی و ای‌اچ-۱ کبرا موشک‌های هدایت لیزری ای‌جی‌ام-۱۱۴ هل‌فایر و موشک‌های بی‌جی‌ام-۷۱ تاو را شلیک کردند که توسط ناظران زمینی یا بالگردهای جاسوسی مانند اواچ-۵۸ کیووا به سمت تانک‌ها هدایت می‌شدند.Gross (2002), p. 235. ناوگان هوایی ائتلاف همچنین از سیستم‌های هشدار و کنترل زودهنگام هوابرد ئی-۳ سنتری و ناوگان بمب‌افکن‌های بی-۵۲ استراتوفورترس استفاده کرد.Gross (2002), pp.  226–7
در آستانهٔ عملیات طوفان صحرا، ائتلاف جنگ خلیج فارس، ۲٬۴۳۰ فروند هواگرد ثابت‌بال در عملیات کویت (KTO) داشت که تقریباً سه چهارم آن متعلق به نیروهای مسلح ایالات متحده بود. هنگامی که حمله زمینی در ۲۴ فوریه آغاز شد، این تعداد به بیش از ۲٬۷۸۰ فروند، افزایش یافت، تقریباً ۶۰ درصد از هواپیماهای ائتلاف، «تیرانداز» یا هواپیمای جنگی بودند."Conduct of the Persian Gulf War: Chapters I through VIII." (1992). United States: United States Department of Defense. pg. 141 نیروی هوایی ایالات متحده بیش از ۱۳۰۰ هواپیما را در طول عملیات مستقر کرد و پس از آن نیروی دریایی ایالات متحده با بیش از ۴۰۰ هواپیما و سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده با تقریباً ۲۴۰ هواپیما قرار داشتند. سایر شرکای ائتلاف نیز در مجموع، بیش از ۶۰۰ هواپیما را در اختیار داشتند."Conduct of the Persian Gulf War: Chapters I through VIII." (1992). United States: United States Department of Defense. pg. 221-222 عربستان سعودی، کویت، بحرین، قطر، و امارات متحده عربی، همگی با نیروهای هوایی خود، در این کارزار مشارکت داشتند، که بریتانیا (عملیات Granby)، فرانسه (عملیات Daguet)، کانادا (عملیات Friction) و ایتالیا (عملیات Locusta) در این کارزار مشارکت داشتند. کره جنوبی، آرژانتین و نیوزیلند تعداد کمی هواپیمای ترابری را ارسال و کره جنوبی، کویت، ایتالیا و ژاپن نیز هزینهٔ ۲۰۰ پرواز حمل‌ونقل هوایی به عربستان سعودی را پرداخت کردند. علاوه بر این، آلمان، بلژیک، ایتالیا، هلند و لوکزامبورگ هر کدام یک اسکادران جنگنده را به عنوان بخشی از تعهد ناتو برای محافظت از ترکیه فرستادند. این هواپیماها کاملاً دفاعی بودند و در عملیات علیه عراق شرکت نکردند.Cohen, E. A. , Keaney, T. A. (1993). "Gulf War Air Power Survey: Summary Report". United States: Office of the Secretary of the Air Force. pg. 181Cohen, E. A. , Keaney, T. A. (1993). "Gulf War Air Power Survey: A statistical compendium and chronology." United States: Office of the Secretary of the Air Force. pg. 42-45
از نظر کمی و کیفی، نیروی هوایی ائتلاف، برتر از همتای عراقی خود بود. این امر به‌ویژه در مورد قابلیت‌های ویژه‌ای که عراقی‌ها کاملاً فاقد آن بودند، از جمله سوخت‌گیری هوایی، فرماندهی و کنترل هوابرد، جنگ الکترونیک، مهمات دقیق و هواپیماهای رادارگریز صادق بود. چنین قابلیت‌هایی در درجه اول (اگر نه به‌طور انحصاری) توسط ایالات متحده ارائه شده‌است."Gulf War Air Power Survey: Summary Report". pg. 204 در فضا، شانزده ماهواره ارتباطی نظامی (که چهارده تای آن‌ها متعلق به ایالات متحده بود) با پنج ماهواره تجاری تکمیل شد تا انجام اکثریت قریب‌به‌اتفاق ارتباطات را در صحنه عملیات فراهم کند. این تجهیزات ارتباطی، در مجموع نرخ انتقال ۲۰۰ میلیون بیت در ثانیه، معادل ۳۹٬۰۰۰ تماس تلفنی همزمان داشتند."Gulf War Air Power Survey: Summary Report". pg. 193 طیفی از ماهواره‌های دیگر نیز خدمات جمع‌آوری اطلاعات بیشتر از جمله برنامه پشتیبانی دفاعی، برنامه لندست، اسپات و شش ماهواره هواشناسی ارائه می‌کردند."Gulf War Air Power Survey: Summary Report". pg. 194
یکی از مواردی که ائتلاف در آن کمبود داشت، شناسایی تاکتیکی بود. تلاش برای جبران این کمبود، شامل استفاده از هواپیماهای جنگنده معمولی در نقش شناسایی و هواپیماهای بدون سرنشین پایونیر RQ-2 بود. RQ-2 که عمدتاً توسط تفنگداران دریایی ایالات متحده فراهم شده بود، برای برخی مأموریت‌های خاص، مناسب و کافی بود، اما از بسیاری جهات در مقایسه با هواپیماهای شناسایی تخصصی، عملکرد ضعیف‌تری داشت."Gulf War Air Power Survey: Summary Report". pg. 194"Gulf War Air Power Survey: Summary Report". p. 195
در زمان جنگ خلیج فارس، نیروی هوایی عراق (IQAF) ششمین نیروی هوایی بزرگ جهان بود که متشکل از بیش از ۷۵۰ هواپیمای جنگی ثابت‌بال، ۲۴ فرودگاه اصلی، ۱۳ میدان هوایی و ۱۹ میدان هوایی کوچک بود.Davis, Richard G. "On Target: Organizing and Executing the Strategic Air Campaign Against Iraq". DIANE Publishing. (2002) p 152Davis, Richard G. "Decisive Force: Strategic Bombing in the Gulf War" DIANE Publishing. (1996) p. 29 عراق همچنین ۵۹۴ پناهگاه مقاوم‌شدهٔ هواپیما را برای نگهداری تقریباً کل هواپیماهای نیروی هوایی خود ساخته بود و از آن‌ها در برابر حملات، محافظت می‌کرد.Davis (2002), p. 254 عراق همچنین دارای تعداد قابل‌توجهی از سیستم‌های پدافند هوایی بود. این تجهیزات، شامل ۱۶۰۰۰ موشک سطح‌به‌هوا از نوع راداری و آشیانه‌یابی فروسرخ، و بیش از ۳٬۶۰۰ سامانهٔ پدافند موشکی اصلی بود. عراق تا ۱۵۴ سایت موشک سطح‌به‌هوا و ۱۸ مرکز پشتیبانی از آن‌ها در عراق و ۲۰ یا ۲۱ سایت دیگر در جبههٔ کویت داشت. این کشور همچنین دارای تعداد زیادی توپ ضدهوایی (AAA) شامل ۹۷۲ سایت AAA، تعداد ۲۴۰۴ ضدهوایی ثابت (AA) و ۶۱۰۰ ضدهوایی خودکششی بود.Cordesman, Anthony H. "Iraq and the War of Sanctions: Conventional Threats and Weapons of Mass Destruction". Greenwood Publishing Group, 1999. p. 135-136 ۴۷۸ رادار هشدار زودهنگام، ۷۵ رادار فرکانس بالا و ۱۵۴ رادار اکتسابی، پوشش کامل حریم هوایی عراق را فراهم می‌کردند.
بسیاری از این تجهیزات در یک سیستم یک‌پارچهٔ دفاع هوایی (IADS) تحت نظارت سیستمی موسوم به Kari بود. این سیستم، یک سیستم کامپیوتری خودکار فرماندهی و کنترل بود که توسط عراق توسعه یافته و توسط پیمانکاران فرانسوی در پی عملیات اپرا ساخته شده بود. Kari کل سیستم پدافندی عراق را به یک مکان واحد، به‌نام مرکز ملی عملیات دفاع هوایی (ADOC) واقع در یک پناهگاه زیرزمینی در بغداد متصل و عراق را به چهار بخش دفاعی تقسیم می‌کرد که هر یک توسط یک مرکز عملیاتی (SOC) واقع در پایگاه هوایی اچ-۳، کرکوک، تاجی و پایگاه هوایی علی پوشش داده می‌شدند. همچنین یک بخش جدید در پایگاه هوایی علی السالم اضافه شده بود تا کویت اخیراً فتح‌شده را پوشش دهد. هر SOC بر حریم هوایی محلی نظارت می‌کرد و بین دو تا پنج مرکز عملیات رهگیری (IOC) را در هر بخش، فرماندهی می‌کرد. IOCها در پناهگاه‌هایی قرار داشتند که در پایگاه‌های نیروی هوایی عراق ساخته شده بودند و به سیستم‌های راداری محلی متصل بودند و می‌توانستند اطلاعات آن را به SOC خود و از آن‌جا به بغداد منتقل کنند. به‌این‌ترتیب یک SOC قادر به ردیابی همزمان ۱۲۰ هواپیما و انتخاب سیستم تسلیحاتی مناسب برای درگیری با آن‌ها بود. این سیستم می‌توانست به‌طور خودکار، مراکز سام-۱، سام-۲ و سام-۳ را در بخش خود کنترل و پرنده‌های متخاصم را هدف‌گیری کند. این به این معنی بود که سیستم‌های سام، مجبور نیستند رادار خود را روشن کنند و موقعیت خود را آشکار کنند. بغداد، خود یکی از حفاظت‌شده‌ترین شهرهای جهان بود و ۶۵ درصد از موشک‌های پدافندی عراق و بیش از نیمی از توپ‌های ضدهوایی عراق، از آن محافظت می‌کردند.Davis (2002), p. 172-179
به همین ترتیب، «Kari» نیز دارای کمبودهایی بود که نیروهای هوایی ائتلاف از آن‌ها استفاده می‌کردند. هدف اصلی این سیستم، دفاع در برابر حملات بسیار ضعیف‌تر از سوی محتمل‌ترین دشمنان عراق، یعنی ایران، سوریه و اسرائیل بود و به‌جای دفاع منطقه‌ای، بر دفاع نقطه‌ای متمرکز بود. این بدان معنا بود که پدافند عراق، به ویژه در برابر هجوم از سمت عربستان سعودی به سوی بغداد، دارای شکاف‌های قابل‌توجهی بود و هواپیماهای مهاجم می‌توانستند از آن سو، از چندین جهت به هدف خود نزدیک شوند. مانند هواپیماهای عراقی، بسیاری از تجهیزات پدافند هوایی عراق نیز منسوخ شده بود: سامانه‌های سام-۲ و ۳ به پایان عمر عملیاتی خود نزدیک می‌شدند و اقدامات متقابل و عملکرد و ویژگی‌های آن‌ها، برای نیروهای ائتلاف، کاملاً شناخته‌شده بود، در حالی‌که سایر سامانه‌های ضدهوایی عراق نیز چندان جدیدتر و به‌روز نبود و بخش‌های مختلف دفاع هوایی عراق، نمی‌توانستند اطلاعات را بین یکدیگر به اشتراک بگذارند. اگر یک SOC نابود یا از وضعیت عملیاتی خارج می‌شد، تسلیحات پدافند هوایی متصل نیز تمام توانایی خود را برای هماهنگی و واکنش، از دست می‌دادند.Davis (2002), p. 172-179
یک روز پس از ضرب‌الاجل تعیین‌شده در قطعنامه ۶۷۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد، ائتلاف، عملیات هوایی گسترده‌ای را آغاز کرد. این تهاجم عمومی با رمز عملیات طوفان صحرا با بیش از ۱٬۰۰۰ سورتی پرواز در روز آغاز شد. در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۹۱، ساعت ۲:۳۸ بامداد به وقت بغداد، گروه ضربت نرماندی (شامل ۸ بالگرد تهاجمی ای‌اچ-۶۴ آپاچی ارتش ایالات متحده به رهبری چهار بالگرد ام‌اچ-۵۳ نیروی هوایی ایالات متحده) سایت‌های رادار عراقی را در نزدیکی مرز عراق و عربستان سعودی منهدم کردند. این سایت‌ها تا پیش از نابودی، می‌توانستند در مورد حملات هوایی آتی به عراق، هشدار دهند.
در ساعت ۲:۴۳ بامداد دو فروند ئی‌اف-۱۱۱ای ریون نیروی هوایی آمریکا با استفاده از سیستم رادار تعقیب زمینی خود، ۲۲ فروند اف-۱۵ئی استرایک ایگل را علیه حملات به فرودگاه‌ها در غرب عراق هدایت کردند. دقایقی بعد، یکی از جنگنده‌های ریون، به هدایت کاپیتان جیمز دنتون و کاپیتان برنت براندون، یک میراژ اف۱ عراقی را منهدم کرد. در واقع، مانورهای آن‌ها در ارتفاع پایین، منجر به برخورد میراژ عراقی به زمین شد.
در ساعت ۳:۰۰ صبح، ۱۰ فروند بمب‌افکن رادارگریز اف-۱۱۷ نایت‌هاوک نیروی هوایی آمریکا، تحت حفاظت سه فروند ریون، بغداد، پایتخت عراق را بمباران کردند. این گروه پروازی توسط ۳۰۰۰ توپ ضدهوایی از سوی زمین، مورد شلیک قرار گرفتند.
چند ساعت پس از شروع عملیات هوایی ائتلاف، یک پی-۳ اوریون با نام پروازی "Outlaw Hunter" که توسط فرماندهی سیستم‌های جنگ فضایی و دریایی نیروی دریایی ایالات متحده توسعه یافته بود، با یک رادار افق‌نگر جدید تخصص‌یافتهٔ در حال آزمایش، تجمع بزرگی از نیروهای عراقی را شناسایی کرد. قایق‌های گشتی و شناورهای نیروی دریایی عراق، در تلاش بودند که از بصره و ام قصر به سمت آب‌های ایران حرکت کنند. با شناسایی و هدایت "Outlaw hunter،" نیروهای ائتلاف به ناوگان نیروی دریایی عراق در نزدیکی جزیره بوبیان حمله کردند، یازده کشتی را منهدم کردند و به تعداد بیشتری آسیب رساندند.
همزمان، موشک‌های کروز تاماهاک بی‌جی‌ام-۱۰۹ نیروی دریایی ایالات متحده به اهدافی در بغداد شلیک شد و سایر هواپیماهای ائتلاف نیز به اهدافی در سراسر عراق حمله کردند. ساختمان‌های دولتی، ایستگاه‌های تلویزیونی، فرودگاه‌ها، کاخ‌های ریاست‌جمهوری، تأسیسات نظامی، خطوط ارتباطی، پایگاه‌های تدارکاتی، پالایشگاه‌های نفت، فرودگاه بغداد، نیروگاه‌های برق و کارخانه‌های ساخت تجهیزات نظامی عراقی همه در اثر حملات هوایی و موشکی گسترده نیروهای ائتلاف ویران شدند.
پنج ساعت پس از نخستین حملات، رادیوی دولتی عراق صدایی به نقل از صدام حسین پخش کرد که در آن اعلام می‌کرد: «دوئل بزرگ، مادر همه نبردها آغاز شده‌است. با شروع این نمایش بزرگ، طلوع پیروزی نزدیک می‌شود.»
جنگ خلیج‌فارس، گاه به‌دلیل جنگ‌افزارها و مهمات پیشرفته و هدایت‌شونده رایانه‌ای که در عملیات هوایی مورد استفاده قرار گرفت، «جنگ رایانه‌ای» نامیده می‌شود. برخی جنگ‌افزارهای مورد استفاده توسط ائتلاف، شامل مهمات هدایت‌شونده دقیق، موشک‌های کروز و بمب‌های خوشه‌ای بود.
روز بعد، عراق با پرتاب هشت موشک اسکاد اصلاح‌شدهٔ عراقی به‌نام موشک الحسین به اسرائیل، در مقابل حملات ائتلاف، واکنش نشان داد. قرار بود این حملات موشکی به اسرائیل در تمام شش هفتهٔ جنگ ادامه یابد.
در شب اول جنگ، دو فروند اف/ای-۱۸ هورنت از ناو یواس‌اس ساراتوگا در خارج از بغداد در حال پرواز بودند که دو فروند میگ-۲۵ عراقی با آن‌ها درگیر شدند. یک میگ-۲۵ عراقی به خلبانی زهیر داوود، در محدودهٔ فرابرد بصری (BVR)، یک موشک آر-۴۰ شلیک و یک اف/ای-۱۸ آمریکایی را ساقط کرد که خلبان آن، اسکات اسپایکر نیز کشته شد.
نیروهای عراقی، در تلاش برای نشان دادن توانایی تهاجمی هوایی خود، در ۲۴ ژانویه، تلاش کردند تا به پالایشگاه نفت عربستان، در رأس تنوره، حمله کنند. دو جنگنده داسو میراژ اف۱ مملو از بمب‌های آتش‌زا و دو میگ-۲۳ (که به‌عنوان پوشش جنگنده‌ها عمل می‌کردند) از پایگاه‌های عراق به پرواز درآمدند. آن‌ها توسط آواکس‌های آمریکایی مشاهده شدند و دو فروند اف-۱۵ نیروی هوایی سلطنتی سعودی برای رهگیری اعزام شدند. وقتی سعودی‌ها ظاهر شدند، میگ‌های عراقی بازگشتند، اما میراژها مسیر خود را ادامه دادند. کاپیتان ایاد الشمرانی، یکی از خلبانان سعودی، جت خود را پشت سر میراژها قرار داد و هر دو هواپیما را ساقط کرد. چند روز بعد، عراقی‌ها آخرین حمله هوایی واقعی خود را در جنگ انجام دادند و تلاشی ناموفق برای سرنگونی اف-۱۵های در حال گشت‌زنی در مرز ایران انجام دادند. پس از این مرحله، عراقی‌ها دیگر هیچ تلاش هوایی از خود نشان ندادند و با این امید که روزی بتوانند ناوگان نیروی هوایی خود را پس بگیرند، بیشتر جت‌های خود را به ایران فرستادند.
نخستین اولویت برای نیروهای ائتلاف، انهدام سنگرهای فرماندهی و کنترل عراق، سکوهای پرتاب موشک اسکاد و مناطق ذخیره‌سازی، تأسیسات مخابراتی، رادیویی و فرودگاه‌ها بود. حمله با موجی از تهاجم هواپیماهای با نفوذ عمیق آغاز شد. اف-۱۱۱ آردوارک، اف-۱۵ئی استرایک ایگل، تورنادو، اف-۱۶ فایتینگ فالکن، ای-۶ اینترودر، ای-۷ئی و اف-۱۱۷ نایت‌هاوک، تکمیل‌شده توسط اف-۱۵ ایگل، اف-۱۴ تام‌کت، تورنادو ای‌دی‌وی. ئی‌ای-۶بی پراولر، در این حملات، مشارکت داشتند. هواپیماهای اختلال و فریب رادار از نوع ئی‌اف-۱۱۱ و هواپیماهای رادارگریز اف-۱۱۷ به‌شدت در این مرحله برای فرار از سیستم‌های گسترده موشک سطح‌به‌هوا و توپ‌های ضدهوایی عراق مورد استفاده قرار گرفتند. این پروازها بیشتر از عربستان سعودی و از شش گروه رزمی ناوهای هواپیمابر ائتلاف (CVBG) در خلیج فارس و دریای سرخ انجام شد. در طول ۲۴ ساعت اولیه، ۲٬۷۷۵ سورتی پرواز انجام شد، از جمله هفت فروند بی-۵۲ که یک پرواز بدون توقف ۳۵ ساعته به طول ۱۴٬۰۰۰ مایل از پایگاه نیروی هوایی بارکسدال انجام داد و ۳۵ موشک کروز ای‌جی‌ام-۸۶ را علیه هشت هدف عراقی پرتاب کردند.
ناوگان جنگی هواپیمابر خلیج فارس شامل یواس‌اس میدوی (سی‌وی-۴۱)، یواس‌اس تئودور روزولت (سی‌وی‌ان-۷۱) و یواس‌اس رنجر (سی‌وی-۶۱) بودند. یواس‌اس آمریکا (سی‌وی-۶۶)، یواس‌اس جان اف. کندی (سی‌وی-۶۷) و یواس‌اس ساراتوگا (سی‌وی-۶۰) نیز از دریای سرخ عملیات کردند (یواس‌اس آمریکا در اواسط درگیری‌های هوایی به خلیج فارس منتقل شد).
جنگنده‌های ضدرادار وایلد ویزل (راسوهای وحشی) در این حملات، بسیار مؤثر بودند. برخلاف نیروهای پدافندی ویتنام شمالی، اپراتورهای پدافندهای سام عراقی، رادارها را تا پیش از پرتاب موشک‌های ضدرادار از سوی جنگنده‌های ائتلاف، خاموش نمی‌کردند. پدافندهای ضدهوایی، از جمله موشک‌های سطح‌به‌هوای دوش‌پرتاب، به‌طور شگفت‌انگیزی در برابر هواپیماهای ائتلاف ناکارآمد بودند و تنها ۷۵ هواپیمای ائتلاف، در بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ سورتی پرواز، از بین رفت. تنها ۴۲ مورد از ساقط شدن آن هواپیماها در نتیجهٔ اقدام نیروهای عراقی بود و ۳۳ مورد دیگر بر اثر سانحه از دست رفتند. به‌طور خاص، هواپیماهای نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا و نیروی دریایی ایالات متحده که برای اجتناب از شناسایی توسط رادارها در ارتفاعات پایین پرواز می‌کردند، آسیب‌پذیر بودند. هنگامی که به خدمهٔ آن هواپیماها دستور پرواز بر فراز سایت‌های ضدهوایی عراقی داده شد اما این وضعیت، تغییر کرد.
اهداف بعدی ائتلاف، تأسیسات فرماندهی و ارتباطی بود. برنامه‌ریزان ائتلاف، امیدوار بودند که مقاومت عراق در صورت محرومیت از فرماندهی و کنترل، به سرعت سقوط کند.
در هفتهٔ نخست این رزم هوایی، چند سورتی پرواز توسط نیروی هوایی عراق انجام شد، اما در این پروازها، آسیب چندانی به نیروی هوایی عراق وارد نشد و تنها ۳۶ هواپیمای جنگنده عراقی توسط هواپیماهای ائتلاف سرنگون شدند. بلافاصله پس از آن، نیروی هوایی عراق با ۱۱۵ تا ۱۴۰ فروند هواپیما، به‌سوی ایران فرار کرد. این مهاجرت دسته‌جمعی هواپیماهای عراقی، نیروهای ائتلاف را غافلگیر کرد، زیرا ائتلاف انتظار داشت که هواپیماهای عراقی به جای ایران، دشمن دیرینهٔ عراق، به اردن، کشوری دوست عراق، فرار کنند. از آن‌جایی که هدف از جنگ، نابودی تجهیزات نظامی عراق بود، ائتلاف، هواپیماهایی را بر فراز غرب عراق مستقر کرده بود تا سعی کند جلوی هرگونه عقب‌نشینی و فرار هواپیماهای عراقی به اردن را بگیرد. این بدان معنا بود که آن‌ها نمی‌توانستند پیش از آن‌که اکثر هواپیماهای عراقی به پایگاه‌های هوایی ایران برسند، واکنشی از خود نشان داده یا با آن‌ها درگیر شوند. ائتلاف در نهایت، یک «دیوار» مجازی متشکل از اف-۱۴، اف-۱۵ و اف-۱۶ در مرز عراق و ایران (موسوم به MIGCAP) ایجاد کرد، و به این ترتیب، خروج جنگنده‌های عراقی در حال فرار را متوقف کرد. در پاسخ، نیروی هوایی عراق، نبرد هوایی سامرا را در تلاش برای شکستن محاصرهٔ اعمال‌شده بر آن‌ها آغاز کرد. ایران تا سال‌ها بعد، اجازه آزادی خدمهٔ هواپیماهای پناهندهٔ عراقی را نداد. ایران بیش از ۲۰ سال، هواپیماهای عراقی را نگه داشت و سرانجام ۸۸ فروند از آن‌ها را در سال ۲۰۱۴ بازگرداند. با این‌حال بسیاری از هواپیماهای عراقی در ایران باقی ماندند و تعدادی نیز پیش از ورود به ایران، توسط نیروهای ائتلاف، منهدم شدند.
سومین و بزرگ‌ترین مرحلهٔ عملیات هوایی، بسیاری اهداف نظامی را در سرتاسر عراق و کویت هدف قرار داد:
پرتاب‌گرهای موشک اسکاد، تأسیسات تحقیقات تسلیحاتی و نیروهای دریایی. حدود یک سوم نیروی هوایی ائتلاف به حمله به اسکادها اختصاص داشت، که برخی از آن‌ها بر روی کامیون قرار داشتند و بنابراین یافتن آن‌ها دشوار بود. برخی از تیم‌های نیروهای ویژه ایالات متحده و بریتانیا به‌طور مخفیانه وارد غرب عراق شده بودند تا به جست‌وجو و انهدام اسکادها کمک کنند. با این‌حال، فقدان عوارض زمینی مناسب برای مخفی شدن، مانع از عملیات آن‌ها شد و برخی از آن‌ها مانند نیروهای سرویس هوایی ویژه بریتانیا، در عملیات براوو تو زیرو کشته یا اسیر شدند.
بمباران‌های ائتلاف، زیرساخت‌های غیرنظامی عراق را ویران کرد. ۱۱ نیروگاه از ۲۰ نیروگاه اصلی و ۱۱۹ پست برق عراق به‌طور کامل تخریب شدند و شش نیروگاه اصلی دیگر نیز آسیب دیدند.IRAQ & AFGHANISTAN: DEJA VU ALL OVER AGAIN John Sweeney Responds on Mass Death in Iraq در پایان این نبرد، تولید برق عراق، مجموعاً چهار درصد از میزان تولید برق این کشور، پیش از جنگ بود. بمب‌ها تأسیسات تمام سدهای اصلی و اکثر ایستگاه‌های پمپاژ اصلی را ویران کردند و بسیاری از تصفیه‌خانه‌های فاضلاب، تجهیزات مخابراتی، تأسیسات بندرگاهی، پالایشگاه‌ها و تأسیسات توزیع نفت، راه‌آهن و پل‌ها نیز ویران شدند.
اهداف عراقی با عکس‌برداری هوایی توسط نیروهای ائتلاف و با مختصات جی‌پی‌اس شناسایی می‌شدند. به‌نوشتهٔ کتاب غیرداستانی "Armored Cav" نوشتهٔ تام کلنسی، در اوت ۱۹۹۰، یک افسر ارشد نیروی هوایی آمریکا، با یک کیف همراه با یک گیرندهٔ جی‌پی‌اس، وارد فرودگاه بین‌المللی بغداد شد. او پس از رفتن به سفارت آمریکا در بغداد، مختصات محل را با استفاده از دستگاه جی‌پی‌اس در حیاط مجتمع، مشاهده و ثبت کرد. پس از بازگشت او به ایالات متحده، همان مختصات، به‌عنوان مبنایی برای تعیین اهداف حملات هوایی در بغداد مورد استفاده قرار گرفت.
ایالات متحده همچنین بزرگراه‌ها و پل‌های پیونددهندهٔ اردن و عراق را بمباران کرد و زیرساخت‌های هر دو طرف را فلج کرد.
دولت ایالات متحده مدعی شد که دولت عراق، حملات متعددی را به اماکن مقدس عراق ترتیب داده‌است تا با تحریک جامعه مسلمانان، آن‌ها را برای حمایت از خود، متحد کند. یکی از این موارد، گزارش دولت عراق بود که در آن گفته شد که نیروهای ائتلاف به شهرهای مقدس نجف و کربلا حمله کرده‌اند. تلفات نهایی غیرنظامیان عراقی ۲٬۲۷۸ کشته و ۵٬۹۶۵ مجروح گزارش شده‌است.Lawrence Freedman and Efraim Karsh, "The Gulf Conflict: Diplomacy and War in the New World Order", 1990–1991 (Princeton, 1993), 324–29.
در ۱۳ فوریهٔ ۱۹۹۱، دو بمب هوشمند هدایت‌شونده لیزری ساختمان امیریه را که یک پناهگاه هوایی غیرنظامی بود، تخریب کرد و صدها غیرنظامی را کشت. مقامات آمریکایی ادعا کردند که این ساختمان یک مرکز ارتباطات نظامی نیز بوده‌است. جرمی بوئن، خبرنگار بی‌بی‌سی، یکی از نخستین گزارشگران تلویزیونی بود که در صحنه حضور داشت. به بوئن اجازهٔ دسترسی به محل، داده شد و او شواهدی مبنی بر استفاده نظامی از مجموعه، پیدا نکرد.Report aired on "BBC 1", 14 February 1991 با این حال، وفیق سامرایی، رئیس اطلاعات نظامی عمومی عراق، بعداً اظهار داشت که این پناهگاه توسط عناصر سرویس اطلاعاتی عراق استفاده می‌شده‌است و خود صدام حسین نیز از آن بازدید کرده‌است. یک روز پس از حمله به ساختمان امیریه، یک هواپیمای نظامی بریتانیایی، یک موشک هدایت‌شونده لیزری را به سمت پلی در منطقهٔ فلوجه در غرب بغداد شلیک کرد. این موشک، به یک منطقه مسکونی اصابت کرد و ۱۳۰ غیرنظامی را کشت. هنگامی که دوستان و آشنایان، برای کمک به مجروحان به محل حادثه شتافتند، هواپیماهای جنگی بریتانیا نیز برای بمباران آن‌ها بازگشتند.
این عملیات هوایی، تمام تیپ‌های عراقی را که در صحرای آزاد مستقر شده بودند، ویران کرد. این حملات همچنین از تدارک مجدد مؤثر واحدهای درگیر در نبرد توسط عراق جلوگیری کرد و از پیوستن ۴۵۰٬۰۰۰ سرباز عراقی به‌منظور تقویت و تمرکز بیشتر نیروهای عراقی، جلوگیری کرد.
این عملیات هوایی همچنین تأثیر قابل‌توجهی بر تاکتیک‌های به‌کارگرفته‌شده در درگیری‌های بعدی داشت. کل لشکرهای عراقی در فضای باز گیر افتاده و مورد محاصرهٔ نیروهای ائتلاف، قرار گرفتند. آن‌ها مانند نیروهای یوگسلاوی در جنگ کوزوو پراکنده نشدند. نیروهای عراقی همچنین سعی کردند طول خطوط تدارکاتی و کل منطقه دفاعی خود را کاهش دهند.
برآورد می‌شود که ۴۰۷ هواپیمای عراقی یا منهدم شده یا به ایران منتقل شده و برای همیشه در آن‌جا توقیف شدند.https://www.afhra.af.mil/Portals/16/documents/Airmen-at-War/Haulman-WhatHappenedIraqiAF.pdf?ver=2016-08-22-131410-023#:~:text=During%20Operation%20DESERT%20STORM%2C%20the,open%2C%20and%20141%20in%20shelters. در عملیات طوفان صحرا، ۳۶ هواپیمای عراقی در نبرد هوایی سرنگون شدند.. ۳ بالگرد و ۲ جنگنده در حمله به کویت در ۲ اوت ۱۹۹۰ سرنگون شدند. کویت مدعی است که ۳۷ هواپیمای عراقی را سرنگون کرده‌است اما این ادعاها تأیید نشده‌است. همچنین ۶۸ فروند هواگرد ثابت‌بال و ۱۳ بالگرد عراقی، بر روی زمین، منهدم شدند و ۱۳۷ فروند هواپیما به ایران پرواز کرده و دیگر بازنگشتند..
ائتلاف، در مجموع، ۷۵ هواگرد شامل ۵۲ هواگرد ثابت‌بال و ۲۳ بالگرد را در طول عملیات طوفان صحرا از دست داد که از میان آن‌ها، ۳۹ هواگرد ثابت‌بال و ۵ بالگرد، در هنگام انجام نبرد، ساقط شدند. یک اف/ای-۱۸ نیروی دریایی ایالات متحده که توسط اسکات اسپیچر خلبانی می‌شد، در نبرد هوابه‌هوا منهدم شد. دیگر ادعاهای عراق در رابطه با نبرد و ساقط کردن هوابه‌هوای هواپیماهای ائتلاف، در طول سال‌های بعد، مطرح شد که همگی مورد مناقشه قرار گرفتند. یک بی-۵۲جی در هنگام بازگشت به پایگاه عملیاتی خود در جزیره دیه‌گو گارسیا، دچار نقص برقی فاجعه‌بار شد و در اقیانوس هند سقوط کرد. در این سانحه، ۳ نفر از ۶ خدمه هواپیما کشته یا مفقود شدند. سایر تلفات هواگردهای ائتلاف بر اثر شلیک ضدهوایی بود. در نبرد هوایی جنگ خلیج فارس، آمریکا ۲۸ هواگرد ثابت‌بال و ۱۵ بالگرد خود را از دست داد. بریتانیا ۷ فروند، عربستان ۲ فروند، ایتالیا و کویت نیز هر کدام، یک هواگرد ثابت‌بال خود را از دست دادند. در جریان حمله به کویت در ۲ اوت ۱۹۹۰، نیروی هوایی کویت مجموعاً ۱۲ فروند هواگرد ثابت‌بال را از دست داد که همگی بر روی زمین منهدم شدند. کویت همچنین ۸ بالگرد را از دست داد که ۶ فروند از آن‌ها هنگام پرواز و ۲ فروند نیز بر روی زمین منهدم شدند.
سحابی دوقطبی () گونه‌ای سحابی است که با دو لوب در دو قطب یک ستاره مرکزی مشخص می‌شود. حدود ۱۰–۲۰ درصد از سحابی‌های سیاره‌ای دوقطبی هستند."The Macquarie/AAO/Strasbourg Hα Planetary Nebula Catalogue: MASH", Parker et al. 2006, MNRAS, 373, 79
هرچند دلیل‌های روشن دقیقی برای شکل‌گیری ساختار این سحابی مشخص نیست، در بیشتر بررسی‌ها تصور می‌شود که دلالت بر حضور یک ستارهٔ مرکزی دوتایی با دوره‌ای از چند روز تا چند سال دارد. همان‌طور که یکی از دو ستاره لایه‌های بیرونی خود را بیرون می‌زد، دیگری جریان خروج مواد را مختل می‌کند تا شکل دوقطبی را تشکیل دهد."Binary Progenitor Models for Bipolar Planetary Nebulae", Soker 1998, ApJ, 496, 833
آیین رومی () یکی از آیین‌ها و مناسک عبادی اصلیِ کلیسای لاتین است، بزرگترین مجمع کلیساهای خاصِ مستقل (particular church sui iuris) که کلیسای کاتولیک را تشکیل می‌دهند. این آیین به زبان لاتین و در شهر رم توسعه یافت و در حالی که آیین‌های مذهبی لاتین خاصی همچون آیین آمبروسی (آیین میلانی) نیز همچنان باقی مانده‌است، اما این آیین رومی بود که تقریباً در تمامی کلیساهای لاتین به تدریج جا افتاد و مورد پذیرش گسترده واقع شد. در قرون وسطی گونه‌های متعددی از آیین‌ها و مناسک محلی وجود داشت، حتی با آنکه همگی دارای تشریفات خاص نبودند، اما به‌دنبال اختراع چاپ و در تبعیت از احکام شورای ترنت در سال‌های ۱۵۶۳–۱۵۴۵، همسانی و یکرنگی میان این آیین‌ها افزایش یافت. چندین آیین مذهبی لاتین که تا قرن بیستم باقی ماندند، به‌طور داوطلبانه و اختیاری پس از شورای دوم واتیکان کنار گذاشته شدند. آیین رومی در حال حاضر، رایج‌ترین مناسک مذهبی - نه تنها در کلیسای لاتین، بلکه در سرتاسر دنیای مسیحیت - است.
پذیرش و جاافتادن آیین رومی طی قرن‌های متمادی حاصل شد و تاریخچهٔ «مراسم عشای ربانی» آن را می‌توان به سه مرحله تقسیم کرد: عشای پیش از ترنت، عشای ربانی دوران ترنت، و عشای ربانی پاپ پل ششم. این آیین مذهبی امروزه معمولاً به آن شکلی برگزار می‌شود که پاپ پل ششم در سال ۱۹۶۹ فتوا داد و در سال ۲۰۰۲ توسط پاپ ژان پل دوم بازبینی و اصلاح شد. البته استفاده از «کتاب دعای مراسم عشای ربانی ۱۹۶۲» (Missale Romanum)، تحت شرایط خاصی که در سند ۲۰۲۱ پاپ تحتِ عنوان «حافظان سنت» (Traditionis custodes) ذکر شده، مجاز است.
آلیستر اروین (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
تیم اینسکیپ (؛ ۱۷ سپتامبر ۱۸۸۵ – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
ادوارد اینگوویل-ویلیامز (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جان هاسک (؛ ۱۶۹۲ – ۱۸ ژانویه ۱۷۶۱) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
پیتر مروین هانت (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
ساموئل هولس (؛ ۲۷ مارس ۱۷۴۶ – ۱ ژانویه ۱۸۳۷) فرد نظامی اهل بریتانیا بود.
چارلز هادسون (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی و صلیب ویکتوریا شده‌است.
هوبرت هادلستون (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
ریچارد کرزن هاو، سومین ارل هاو (؛ ۱۴ فوریه ۱۸۲۲ – ۲۵ سپتامبر ۱۹۰۰) فرمانده نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
امانوئل اسکروپ هاو (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
ویلیام هوروود (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا، نشان حمام، نشان لئوپولد، نشان دنبرو و نشان خورشید فروزان شده‌است.
نوئل گالوی هلمز (؛ ۲۵ دسامبر ۱۸۹۱ – ۲۴ دسامبر ۱۹۸۲) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
دانیل هاگتون (؛ ۲۷ اوت ۱۷۷۰ – ۱۶ مه ۱۸۱۱) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
هنری وست هاجسون (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
مایکل فردریک هابز (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
والتر پیتس هیل (؛ ۱۰ ژوئن ۱۸۷۷ – ۱۹۴۲) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ویلیام هربرت (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
هنری هاولاک آلن، بارونت اول (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده‌است.
جیمز رابرت هریسون (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جورج هریس، بارون اول هریس (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون بارون و نشان حمام شده‌است.
جک هارمن (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
جان جیمز همیلتون (؛ ۴ اوت ۱۷۵۵ – ۲۴ دسامبر ۱۸۳۵) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده‌است.
جاناتان هال (؛ زادهٔ ۱۰ اوت ۱۹۴۴) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
چارلز گری (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
ایور هیوز (؛ ۲۱ دسامبر ۱۸۹۷ – ۱۶ اوت ۱۹۶۲) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی و صلیب نظامی شده‌است.
هومن ربیع‌زاده (زادهٔ ۱ بهمن ۱۳۷۷) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع برای باشگاه شمس آذر قزوین در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند.https://www.transfermarkt.com/hooman-rabizadeh/leistungsdaten/spieler/610282وی توانایی بازی در تمامی پست‌های دفاعی را دارد.
وی سابقه دعوت شدن به تیم ملی امید ایران را دارد.
یونس اکبرپور (زادهٔ ۲۵ اسفند ۱۳۸۰) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست دفاع چپ برای باشگاه فوتبال آلومینیوم در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند.https://www.transfermarkt.com/younes-akbarpour/profil/spieler/852478
یونس اکبرپور فوتبال خود را از جوانان باشگاه فوتبال سایپا آغاز کرد و در سال ۲۰۲۰ به باشگاه فوتبال پارس جنوبی جم تحت نظر محمد نصرتی سرمربی وقت این باشگاه شروع به فعالیت کرد و ۱۵ بازی برای ای باشگاه انجام داد و بعد از یک فصل درخشان به باشگاه فوتبال مس رفسنجان حاضر در لیگ برتر پیوست و زیر نظر محمد ربیعی سرمربی این تیم یک فصل را سپری کرد و بعد از یک فصل حضور به باشگاه فوتبال آلومینیوم اراک شاگرد سید مهدی رحمتی شد و در این تیم مشغول به بازی است.
یونس اکبرپور در اینستاگرام
سید مجید نصیری (زادهٔ ۲۵ اردیبهشت ۱۳۷۹ گرگان) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست دفاع میانی برای تیم باشگاهی مس رفسنجان در لیگ برتر فوتبال ایران بازی می‌کند.https://www.transfermarkt.com/seyed-majid-nasiri/profil/spieler/542378
وی سابقه دعوت شدن و بازی در تیم‌های ملی جوانان و امید ایران را نیز دارد.
فوتبال خود را از باشگاه فوتبال سایپا شروع کرد ودر سال ۲۰۱۹ به باشگاه گل ریحان البرز پیوست در سال ۲۰۲۰ به باشگاه فوتبال مس رفسنجان حاضر در لیگ برتر خلیج فارس تحت هدایت محمد ربیعی سرمربی وقت کار خورد را شروع کرد و اکنون یکی از بازیکن های اصلی این تیم می باشد.
آزردگان فیلمی ایرانی در ژانر روانشناسانه به کارگردانی، نویسندگی و تهیه کنندگی مهدی فرد قادری ساخته سال است. آزردگان سومین فیلم سینمایی مهدی فرد قادری پس از جاودانگی و بی وزنی است. در این فیلم از سه گروه مختلف عوامل و بازیگران استفاده شده است. فیلمبرداری آزردگان در سی جلسه انجام شده است. اولین نمایش بین المللی این فیلم در بخش مسابقه بیست و پنجمین دوره جشنواره فیلم شانگهای چین است.
در خلاصه داستان آزردگان آمده است: فیلم‌های ما تا حالا چه کمکی به زندگی مردم کرده!؟
سینمای شاعرانهٔ اوکراین (به انگلیسی: Ukrainian Poetic Cinema) یک جنبش سینمایی و فرهنگی بود که در اواسط قرن بیستم در واکنش به سیاست ملیت شوروی ظهور کرد. این و دیگر جنبش‌های هنری در صنعت سینمای شوروی در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ میلادی با اکران فیلم "سایه‌های نیاکان فراموش‌شده" ظهور کردند.
برخلاف سینمای رئالیستی شوروی، سینمای شاعرانهٔ اوکراین بر بیان بصری، نقوش سورئال و قوم‌نگاری متمرکز بود. این سینما متأثر از فولکلور اوکراینی و آثار اولیهٔ الکساندر داوژنکو بود.
توسعهٔ سینمای شاعرانه اوکراین موج دیگری از سرکوب ماشین ایدئولوژیک شوروی علیه سینمای اوکراین، آگاهی ملی و جستجوی هنری غیرسنتی را برانگیخت. بسیاری از فیلم‌های این جنبش در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی به دلیل سانسور ایدئولوژیک ممنوع شد و تنها در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ میلادی و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ میلادی منتشر شد.
اصطلاح «سینمای شاعرانه اوکراین» به جانوش گازدا (Janusz Gazda) منتقد لهستانی نسبت داده می‌شود که آن را در سال ۱۹۷۰ میلادی مطرح کرد.
سینمای شاعرانه اوکراین شامل ده فیلم بلند ساخته شده در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی است. که عبارتند از: "سایه‌های نیاکان فراموش‌شده" (۱۹۶۴) اثر: سرگئی پاراجانف؛ "صلیب سنگی" (۱۹۶۸) و "زاخار برکوت" (۱۹۷۱) اثر: لئونید اوسیکا؛ "بهاری برای تشنه‌ها" (۱۹۶۵)، "حوای سنت جان" (۱۹۶۸) و "پرندۀ سفید نشان‌شده با سیاه" (۱۹۷۱) اثر: یوری ایلینکو؛ "وجدان" (۱۹۶۸) اثر: ولودیمیر دنیسنکو؛ "کمیسرها" (۱۹۶۸) اثر: میکولا ماشچنکو؛ و "نامهٔ گمشده" (۱۹۷۲) اثر: بوریس ایوچنکو.
شب مهتابی بر فراز رود دنیپر یک نقاشی رنگ روغن روی بوم است که در سال ۱۸۸۰ توسط نقاش اوکراینی، آرخیپ کویندژی خلق شده‌است.
این نقاشی منظره ای از سواحل رودخانه دنیپر را در شب هنگامی که ماه کامل است نشان می‌دهد. خط افق در ترکیب بندی نقاشی آنقدر پایین آمده که بخش بسیار زیادی از نقاشی توسط آسمان اشغال شده‌است و نور ماه توسط رودخانه منعکس می‌شود.
کویژندری این نقاشی را در تابستان و پاییز سال ۱۸۸۰ میلادی آغاز کرد. بعد از شروع روند نقاشی، وی کارگاه خود را به روی عموم به مدت دو ساعت در هر یکشنبه باز می‌کرد تا کسانی که تمایل به دیدن او در حین کار هستند از وی دیدن کنند. حتی قبل از نمایش عمومی اثر در گالری، نقاشی توسط دوک بزرگ کنستانتین کنستانوویچ در کارگاهش خریداری شد. از نام برخی از دوستان و همکاران کویژندری که در طی نقاشی از او دیدن کردند می‌توان به ایوان تورگنیف، یاکوف پولانسکی، ایوان کرامسکوی و دیمیتری مندلیف اشاره کرد.
این نقاشی بعد از اتمام در سالن انجمن برای تشویق هنرمندان در سنت پترزبورگ به نمایش درآمد. کویژندری بر سازوکار نور در نقاشی‌هایش بسیار حساس بود و به همین دلیل حساسیت مضاعف و بیشتری بر نقاشی شب مهتابی داشت. نقاشی بر روی یک دیواری قرار گرفت که پرده‌ها تمام پنجره‌های سالن را پوشانده بود تا مانع از ورود نور اضافه و ناخواسته بر روی تابلو شود. همچنین نوری مصنوعی با دقت بالا بر روی مرکز تابلو تنظیم شده بود تا بر ویژگی‌های آن بیشتر تأکید شود.