moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اتحادیهٔ پزشکان امپراتوری نیز به ابتکار این پزشکان تأسیس شد. گروهی از این پزشکان ارمنی به دلیل ارائهٔ خدمات باارزش و انسان‌دوستانه به مقام‌های مهمی مانند پاشا و بیگ رسیدند. از جملهٔ این افراد می‌توان «گابریل پاشا سِوان» (۱۸۲۲–۱۹۰۰م)، اولین پزشک ارمنی در نیروی دریایی عثمانی؛ «آنتون پاشا نافیلیان»، «تیران پاشا پاپازیان»؛ «آرتین بیگ دوولتیان»؛ و «تیگران پاشا پاپازیان» را نام برد.برای مطالعه بیشتر به نظامیان ارمنی در ارتش عثمانی خدمت و نابودی نویسنده هاسمیک خاچاطوریان شماره ۵۵ فصلنامه فرهنگی پیمان رجوع نمائید.
ارامنه از دوران قدیم در ارتش ایران خدمت می‌کردند و در جنگ‌های مختلفی که نیروهای ایرانی به پیش می‌راندند شرکت داشته‌اند. در ایران اسلامی، بر خلاف ترکیه اسلامی ارمنی‌ها نه تنها حق حمل اسلحه را داشتند بلکه در ارتش ایران دارای واحدهای نظامی جداگانه‌ای بوده‌اند.
در دوره حکومت نادرشاه در ارتش واحدهای متشکل از سربازان ارمنی، بخصوص از افراد ملیک‌های قره‌باغ حضور داشته‌اند که حتی در حملات نادرشاه به هندوستان و افغانستان شرکت نموده و با عملیات شجاعانه خود به شهرت رسیده‌اند.
همچنین ارمنی‌ها در ارتش خان ایروان، نقش قابل توجهی ایفا نموده‌اند، به این صورت که هم در گروه‌های پیاده و به اصطلاح سربازی و هم در واحدهای سواره، در واحد گارد خان خدمت کرده‌اند. در اوایل سده نوزدهم «کووالنسکی» نماینده تام‌الاختیار روسیه در گرجستان تصریح می‌کند که:
فرماندهی کل واحدهای مسلح ارمنی تحت نظرخان ایروان بر عهده خانواده «ملک آقامالیان»، اهل ایروان بود. از میان افراد این خاندان «ملک ساهاک آقامالیان» از شهرت خاصی برخوردار بود به‌طوری‌که با توجه به خدمت ارزنده اش، از طرف خاچاطور ارمنی نام «آبراهام ملک آقامالیان، هوانس گقامیان، گابرییل گقامیان» و چند تن دیگر را نیز باید ذکر نمود.
در محاصره قلعه ایروان توسط پاول سیسیانوف و «گودوویچ» ارمنی‌ها هسته مرکزی نیروهای مسلح قلعه را تشکیل می‌دادند. در سال ۱۸۰۶ میلادی نیز ۸۰۰ نفر از ساکنین ایروان به نیروهای مسلح نگهبان قلعه ملحق شدند. این موضوع حضور تعداد کثیر ارمنی‌ها را در واحد نگهبان قلعه ایروان تأیید می‌کند. در حمله ناموفق گودوویچ در ۱۷ اکتبر ۱۸۰۸م به قلعه ایروان ۷۲ سرباز ارمنی و تنها ۶ ایرانی که از افسران بوده‌اند دستگیرشده‌اند.
در جنگ‌هایی که ایران از پیش می‌برد، ارمنی‌ها با دلاوری‌های بی‌نظیر خود به چشم می‌خوردند. بخصوص در طول جنگ‌های ایران و تُرک در ۱۸۲۱–۱۸۲۳ میلادی و در جنگ‌های خراسان، «مؤسس خان» از ارمنی‌های گرجستان و مسئول واحد آتشبار به شهرت رسید. درست هنگامی که ایرانی‌ها در مرز شکست قرار داشتند او موفق شد تمام آتشبار ایران و شخص حسنعلی میرزا فرزند شاه را نجات دهد. حتی عباس میرزا قبل از آغاز جنگ‌های ایران و تُرک در سال‌های ۱۸۲۱–۱۸۲۳ میلادی شخصاً به اچمیادزین رفت و از «کاتولیکوس یپرم» تقاضا کرد تا او را در کلیسای مسیحی تبرک دهد.
از سال‌های ۱۸۲۶–۱۸۲۸ میلادیRusso-Persian War (1826–28) در شروع جنگ‌های ایران و روس تعداد کثیری سرباز ارمنی در ارتش ایران حضور داشتند. سربازان ارمنی از همان روزهای آغازین جنگ وارد نبرد با روس‌ها شده‌اند. به گواهی خاچاطور آبوویان بیش از هزار نفر از سربازان ارمنی در «نبرد خلی» - «قره کلیسا» شرکت داشته‌اند یعنی عملاً وارد به نبرد با همکیشان خود شده‌اند. در این نبرد ارمنیان محل کشته بسیاری دادند و بیش از ۱۲۰۰ نفر از ساکنین غیرنظامی نیز به اسارت درآمدند.
واحدهای نظامی ارمنی تحت شرایط متفاوتی گردآوری شده و درجه رزم آوری آنان نیز متفاوت بوده‌است به این ترتیب که واحدهای ارمنی خانات ایروان که عمدتاً از طریق سربازگیری تشکیل می‌شدند و نیز بسیاری از واحدهای ایرانی، از نظر رزم آوری در سطح بسیار پایینی قرار داشتند. ارامنه‌ای که از مناطق اصلی ایرانی جمع‌آوری شده بودند در واحدهای پیاده‌نظام و آتشبار وارد خدمت می‌شدند.
در طول سال‌های جنگ ایران و روس، یعنی سال‌های ۱۸۲۶–۱۸۲۸ میلادی یا حداقل تا پایان الحاق ارمنستان شرقی به روسیه، تعداد سربازان ارمنی که در ارتش ایران خدمت می‌کردند به‌طور محسوسی از تعداد آنان در ارتش روس بیشتر بوده‌است. با توجه به اینکه هم ارمنی‌های داوطلب و هم آنانی که در سپاهیان منظم قفقاز خدمت می‌کردند در این آمارگیری منظور شده‌اند، می‌توان به تأکید گفت که ارمنی‌ها در نیمه اول قرن نوزدهم نقش قابل توجهی در ارتش ایران ایفا نموده‌اند.
نقش ارمنیان مخصوصاً گروهان‌های داوطلب ارمنی که در صفوف سپاهیان ایوان پاسکویچ در مقابل سپاهیان عثمانی می‌جنگیدند بسیار چشمگیر بود، ژنرال ببوتوف که از ارمنی‌های گرجستان بود با مقاومت خود و سپاهیانش در «قلعه آخالتریخ» که ترکان عثمانی در زمستان ۱۸۲۸–۱۸۲۹ میلادی محاصره کرده بودند رهبری کرد.پطر کبیر فرمانروای روسیه به سرزمین ماورای قفقاز به چشم کلیدی می‌نگریست که به وسیله آن می‌توانست به خاورزمین وارد شود و نیز او می‌خواست از دستیابی احتمالی امپراتوری عثمانی به دریای خزر جلوگیری کند برای رسیدن به هدف خود باید گرجستان و ارمنستان را تحت حمایت خود قرار می‌داد. نتیجه نفوذ روسیه به منطقه قفقاز جنوبی دو عهدنامه گلستان و عهدنامه ترکمانچای با ایران بود و توانست مناطق وسیعی را در اختیار خود قرار دهد. یکی از نتایج این قرار دادها این بود که قسمت بزرگی از ارمنستان را تحت سلطه روس درآورد ناگفته نماند که برای ارمنستان که تحت نفوذ روسیه قرار گرفت معایب و محاصن خواص خود را داشت. روسیه با در اختیار گرفتن ارمنستان خود را در مقابل دولت عثمانی قرار داد و جنگ‌های متعددی بین آنان صورت گرفت. ارمنیان که زیر سلطه ترکان عثمانی بودند وضع تحمل ناپذیری داشتند. از سری جنگ‌های روسیه با عثمانی ۱۸۰۸–۱۸۱۲ و ۱۸۲۸ – ۱۸۲۹ روی داد که مارشال پاسکویچ سرفرماندهی ارتش روسیه و در آن گروهان‌های ارمنی نیز شرکت جستند.
ژنرال بهبوتیان که به چند گروهان در داخل قلعه محاصره شده بود نه تنها همه حملات تُرکان را که چندین هزار نفر بودند دفع کرد بلکه در آغاز ماه مارس خود از قلعه بیرون آمد و حالت تعرض به خود گرفت، لشکر دشمن را شکست داد و مجبور به ترک محاصره قلعه نمود.fonton فنتون روسیه در آسیای صغیر جنگ‌های مارشال پاسکیه ویچ چاپ ۱۸۴۵ پاریس
گروهان‌های داوطلب ارمنی در صحنه عملیات یعنی در منطقه جنوب ارمنستان عثمانی دست بکار شدند. آنان در دفاع بلندآوازه‌ای که از دژ دغوبایزید به عمل آمد (دژی که تعداد نفرات پادگانش ۲۵۰۰ نفر بودند و از آن عده هزارنفرشان ارمنی بود) در برابر نیروهای مهاجم پاشای وان شرکت جستند، دفاعی که یکی از مشهورترین عملیات رزمی لشکریان قفقاز به‌شمار می‌رود. یکی دیگر از عملیات معروف ژنرال بهبوتیان در جنگ گیومری بر کرانه (رود آرپاجای) بود با در هم شکستن سپاهیان «احمد شاه» در چهاردهم نوامبر ۱۸۵۳ نخستین شکست را به لشکریان آسیایی تُرک وارد آورد.
در پایان این جنگ‌ها مارشال پاسکویچ از سپاهیان ارمنی ستایش می‌کند و آنان را (همرزمان دلیر و متحدان وفادار ما) می‌نامد.
یکی دیگر از افسران ارمنی سرهنگ لوریس ملیکیان بود او فاتح نبرد ۱۸۷۷–۱۸۷۸ میلادی و نخست‌وزیر آینده تزار الکساندر دوم روسیه، در راس همان داوطلبان ارمنی در بیستم دسامبر ۱۸۵۵ میلادی در نبردی که در فاصله بین شهر قارص و گیومری درگرفت خویشتن را غرق افتخار کرد و تزار به افتخار آن پیروزی یک شمشیر مرصع به او اعطا نمود.
افسران متعدد ارمنی نیز در صفوف لشکریان روس در جنگ‌های قفقاز شمالی و داغستان که در نیمه‌های قرن نوزدهم سالیان متمادی به طول انجامید و منجر به استقرار سلطه روس‌ها بر این مناطق مسکون از کوه نشینان دلیر و سلحشور گردید خودنمایی کردند. از مشهورترین سرداران ارمنی می‌توان به (لوریس ملیکیان – لازاریان – در-گوکاسیان – و شلکوونیکیان) را نام برد.
ژنرال لازاریان یکی دیگر از افسران ارمنی بود که در نبرد آرپاچای (آخوریان)آخوریان نام رودخانه‌ای است در ارمنستان فرمانده جناح چپ ارتش روس بود او بود که با چرخش ماهرانه‌ای که انجام داد سپاهیان احمد مختار پاشا را تارومار کرد، و همین خود سرنوشت جنگ را تعیین نمود.
ارمنیان در واحدهای مرزبانی قفقاز جنوبی خدمت می‌کردند. در آن سپاه زبده که حافظ نظم و امنیت آن مناطق کوهستانی دایم در معرض تاخت و تاز گروهای مسلح تُرکان و کُردهای چادرنشین بود، عده زیادی ارمنی وجود داشت.
هراند پاسدرماجیان در کتاب تاریخ ارمنستان می‌نویسد:
در خود کشور ارمنستان تحت رهبری مردانی چون: آندرانیک اوزانیان و "نیکول تومان"متولد ۱۸۶۷م در روستائی به نام قشلاغ در آرتساخ وفات در سال ۱۹۱۴م در شهر کیسلوفودسک در روسیه و در شهر خوجی وانک تفلیس گرجستان به خاک سپرده شد. (از سازمان دهندگان بزرگ مقاومت ارمنی از نظر نظامی) "بابکن سیونی"بدروس پاریان معروف به بابکن سیونی متولد ۱۸۷۳ روستای آکن در ترکیه کنونی وفات ۱۸۹۶ در قسطنطنیه (قهرمان ماجرای تسخیر بانک عثمانی) و "هرائیر"آرمناک غازاریان معروف به هرایر متولد ۱۸۶۴ روستا آهارونک در ارمنستان غربی وفات ۱۹۰۴ در نبرد ساسون – "هراچ" - "که ورک چاووش"گئورک غازاریان معروف به گئورک چاووش متولد ۱۸۷۰ وفات ۱۹۰۷ – "موراد"سباستاتسی موراد متولد ۱۸۷۴ وفات ۱۹۱۸ در شهر باکو – "سروپ"،
نیروهای ارمنی سازمان می‌یافت و با عملیات دفاعی یا با انتقامجویی‌های خود از توده‌های ارمنی در برابر ستم و تعدی‌ها و کشتارها حمایت می‌کرد.
هراند پاسدرماجیان در کتاب خود می‌نویسد:
از مبارزات و عملیات‌ها می‌توان به لشکر کشی به خانه سورروستائی بین شهر وان در ترکیه و مرز ایران اشاره کرد نخستین لشکر کشی سازمان یافته‌ای بود که به وسیله داشناکسوتیون از ایران راه انداخته شده بود تا یکی از شورشیان کردی که به هنگام کشتارهای ۱۸۹۶ هشتصد ارمنی را کشته بودند تنبیه کنند. حزب داشناک سیصد مبارز ارمنی را گرد آورد و آنان شورشیان مزریگmazrig کُرد را تارو مار کردند و چادرهایشان را آتش زدند، اما متعرض کسانی که اهل جنگ نبودند نشدند.
یکی دیگر از نبردهای مهم فدایان ارمنی نبرد "خاسدور"محلی که نبردهای ۱۸۹۹ در ان درگرفت در (دره آلشگرد) روی داد و موجی از مبارزان ارمنی را که از ماورای قفقاز آمده بودند با واحدهای ارتش عثمانی در گیر شدند. نیروهای ارمنی پس از نبردی سخت راهی از میان صفوف ترکان برای خود گشودند. در منطقه اخلاطاز شهرای ارمنستان در غرب ترکیه امروزی نیز "سروپ" یکی از سران فدایی که توانسته بود سال‌ها بر کوهستان‌های آن منطقه مسلط شد تا سرانجام در سال ۱۸۹۹ م با ۱۲ تن از یاران جنگی خویش پس از نبردی سخت در برابر ۱۵۰۰ نفر قوای تُرک و کُرد که در تعقیب او بودند جان باخت.روبن تر میناسیان کتابی تحت عنوان خاطرات یک انقلاب ارمنی در هفت جلد انتشار یافت و به زبان انگلیسی منتشر شد در سال 1963 تحت عنوان مبارزان آزادی
ماجرای محاصره صومعه آراکلوتزarekelots monastery در ۱۹۰۱ اتفاق افتاد. در طول آن محاصره آندرانیک و یاران مبارزش نوزده روز در برابر نیروهای ترک مقاومت کردند، سپس از میان صفوف دشمن راهی برای خود گشودند و به کوه زدند.
مهمترین نبردها عملیات ساسونساسون یکی از شهرهای تاریخی ارمنستان به دوران مامیکونیان‌ها بازمی‌گردد که در ترکیه امروزی قرار دارد در ۱۹۰۴ بود که با تشکیل دو جبهه مداوم، یکی در شمال در سمت موششهری است در شرق ترکیه امروزی و دیگری در جنوب در سمت دیاربکر، جنبه یک عملیات نظامی واقعی به خود گرفت. مبارزان ارمنی در کوهستان‌های ساسون تحت فرماندهی آندرانیک گرد آمده بودند، و البته مبارزان برجسته دیگری نیز مانند:
هرائیر - که ورک چاووش - که ریآرشاک گاوافیان معروف به کری متولد ۱۸۵۸ شهر کارین (ارزروم) وفات ۱۹۱۶ شهر رواندز شمال عراق و در شهر خوجی وانک تفلیس گرجستان به خاک سپرده شد. - موراد - "سبوه"- "سمبات"- "کایدزاک آراکل"- "گایل واهان" در میان او بودند. در راس فدایان کوه‌نشین ساسون در ماه‌های مارس و آوریل در برابر نیروهای تُرک (ده گردان در جبهه موش و سه گردان در جبهه دیاربکر به اضافه هزاران کُرد) مقاومت کردند. "واهان مانوئه لیان" نماینده حزب داشناک و هرایر در این جنگ که یکی از مظاهر بزرگ مبارزه ملت ارمنی در راه آزادی خویش است، جان باختند.
این جنگ ساسون تأثیر زیادی روی فکر و روحیه ملت ارمنی گذاشت. جامعه ارمنی با اعتماد به نفسی که از پیروزی نبرد ساسون به دست آورده بودند توانستند در ماورای قفقاز با حملات تاتارها که به تحریک حکومت تزاری به جان ارمنیان افتاده بودند مقابله کند.
ارمنیان مانند بسیاری از کشورهای دیگر در جنگ جهانی اول، که یک سال بعد از شروع جنگ اولین نسل‌کشی سده بیستم توسط دولت عثمانی بر این قوم به وقوع پیوست شرکت جستند. در این جنگ پنجاه هزار نفر ارمنی در زیر پرچم نیروهای متفقین و سپس در زیر پرچم ارمنستان، جان باختند.
این تعداد از جان باختگان از نظر نظامی در میدان جنگ نسبت به جمعیت کشور و افراد مجهز شده ارمنستان را در کنار فرانسه و صربستان در اعداد کشورهایی قرار می‌دهد که برای جانبداری از متفقین بزرگترین فداکاری را انجام دادند.
در آغاز جنگ ۶۰٬۰۰۰ نفر ارمنی در امپراتوری عثمانی و ۱۸۰٬۰۰۰ نفر در روسیه زیر پرچم فراخوانده شدند. در فرانسه هم مهاجرنشینان ارمنی بین ۱٬۰۰۰ الی ۱۵۰۰ نفر در ارتش لژیونر به صورت داوطلب شرکت جستند. همچنین در ارتش ایالت متحده آمریکا ۲۵۰ سرباز داوطلب خدمت می‌کردند.ژنرال کرگانف شرکت ارامنه در جنگ جهانی در جبهه قفقاز چاپ 1927 پاریسBy Joan George "Merchants in Exile: The Armenians of Manchester, England, 1835–1935" page 184
وینستون چرچیل در تحقیق خود دربارهٔ جنگ در جبهه روسیه از حضور ارمنی‌ها در صفوف سربازان سپاه سوم قفقاز، وقتی واحدهای قهرمان این سپاه در "نبرد ویستول" در اکتبر ۱۹۱۴ موجب پیروزی ارتش روسیه شده‌اند یاد کرده‌است.وینستن چرچیل بحران جهانی جبهه شرق چاپ 1931 لندن صفحه 234
به غیر از افسران و سربازان ارمنی، ارمنی‌ها شش گردان داوطلب نیز تشکیل دادند در جبهه قفقاز با متجاوزین مبارزه می‌کردند، این گردان‌ها در سال ۱۹۱۶ میلادی در "نبرد ساری‌قمیش" (گردان چهارم به فرماندهی که ری) در نبرد منطقه بایزید و الشگرد (گردان دوم به فرماندهی درو، و سپس آرمن گار و گردان سوم به فرماندهی هامازاسپ) و در "نبرد دیلمان" (گردان اول به فرماندهی آندرانیک) شرکت نمودند.
در ۱۹۱۵ میلادی گردان‌های دوم – سوم – و چهارم در آزاد کردن شهر وان، و سپس با گردان اول و پنجم (به فرماندهی "آوشاریان" که در همان عملیات جان باخت) جزو نیروهای روس بود که ارتش تُرکان را به سمت ملازگرد با شکست مواجه ساختند.
افسری به نام "نوگالس" به هنگام مبارزات وان در صفوف سپاهیان تُرک حاضر بوده‌است از رشادت ارمنیان ستایش کرده و می‌نویسد:
لژیون‌های خارجی از داوطلبان ارمنی اروپا و آمریکا از نجات یافتگان نبرد موسی داغMusa Dagh Resistance و از عده‌ای از بازماندگان کشتارها که توانسته بودند خود را به لشکریان متفقین در بین‌النهرین و فلسطین برسانند تشکیل شده بود در صف اول جنگ و در زیر پرچم فرانسه در نبرد سپتامبر ۱۹۱۸ میلادی که به درهم شکستن جبهه ترکان در فلسطین و سوریه منتهی شد شرکت کرد؛ و در همان سال لژیونرهای ارمنی موفق شدند تنها هنگ آلمانی در جبهه ترکان در فلسطین را نابود و آن مواضع را در اختیار بگیرند.
"مارشال آلنبی" سر فرمانده نیروهای بریتانیا تلگرافی به هیئت نمایندگان ارمنی به پاریس مخابره کرد به این مضمون:
نبرد سارداراباد نبردی است که در سال ۱۹۱۸م از ۲۱ تا ۲۷ مه بین ارمنستان و دولت عثمانی در شهر سارداراباد، ۴۰ کیلومتری غرب شهر ایروان صورت گرفت و با پیروزی ارتش ارمنستان خاتمه یافت، و در ۲۸ مه ۱۹۱۸ کشور ارمنستان اعلام استقلال نمود و اولین جمهوری ارمنستان تشکیل شد.
جنگ ارمنستان–جمهوری آذربایجان اشاره به جنگی است که از سال ۱۹۱۸م تا ۱۹۲۰م که حدود دو سال به طول انجامید است.
با فروپاشی امپراتوری نیکلای دوم-انقلاب روسیه و ظهور دولت‌های مستقل در قفقاز در سال‌های آخر جنگ جهانی اول، رقابت در جهت چیرگی بر قره‌باغ و همچنین موجب اختلاف مرزی، قومیتی و تاریخی در کوهستان زنگزور، نخجوان که باعث درگیری‌های شدیدی میان اولین جمهوری ارمنستان و جمهوری دمکراتیک آذربایجان تبدیل شد.Richard G. Hovannisian,armenia on the road to independence,1918,berkeley and los angeles,1967.
این جنگ به عنوان بخشی از یک رشته عملیات جنگی در قفقاز (نبرد باکو، نبرد سارداراباد، جنگ ارمنستان–ترکیه) که به مدت چهار سال به طول انجامید است.
پس از انقلابی که در ماه فوریه ۱۹۱۷ میلادی در روسیه روی داد و موجب سقوط حکومت تزاری گردید یک دولت موقت در سن پترزبورگ تشکیل شد و در اکتبر ۱۹۱۷ میلادی دولت موقت بر اثر یک انقلاب کمونیستی ساقط شد. ارتش روسیه قفقاز که ارمنستان آزاد شده عثمانی را متصرف کرده بود و در آن زمان در حال تفرقه و متلاشی بود، و سربازان برای بازگشت به روسیه واحدهای خود را ترک می‌کردند.
چرچیل می‌نویسد:
این لشکر کوچک تحت فرماندهی سردارانی چون ژنرال نازاربکیان و ژنرال آندرانیک و «سرهنگ مره ل» - سرباز بزرگ روس، در جبهه ارمنستان عثمانی مستقر شد. این لشکر که پا به پا مبارزه می‌کرد در وسعتی به طول ۴۰۰ کیلومتر از ارمنستان آزاد شده عثمانی و از ماورای قفقاز در برابر ارتش ترکیه دفاع کرد.
"ژنرال بره من" می‌نویسد:
ه. باربی مخبر نظامی روزنامه پاریس که شاهد عینی این مبارزه بود می‌نویسد:
ژنرال نازاربکیان آخرین ندا را به این شرح به سپاهیان خود داد:
در برابر قوای ذخیره عثمانی که دایم تجدید می‌شد لشکر ارمنیان پس از اینکه تا آخرین حد توانایی خود جنگید توانست دشمن را به مرز قدیم روس و عثمانی در سال ۱۹۱۴ میلادی عقب براند.خاطرات ژنرال پومیان کووسکی وابسته نظامی اتریش-مجارستان در ترکیه تحت عنوان شکست امپراتوری عثمانی چاپ 1928 لایپزیک
لشکر ارمنیان از ارزنجان (فوریه ۱۹۱۸ میلادی) و سپس از ارزروم (مارس ۱۹۱۸ میلادی) در برابر سپاه تُرکان دفاع کرد. زمامداران ترکیه جوان به امید اینکه بتوانند در پایان کار به آرمان پان‌ترکیسم خود جامه عمل بپوشانند بهترین واحدهای خود را در این جبهه متمرکز کرده بودند.
در جنگ‌های قره کلیسا،جنگی بود که بین ارتش روسیه با همکاری فدایان ارمنی و دولت عثمانی در سال ۱۹۱۵ صورت گرفت و موجب پیروزی نیروهای روس شد که "آهارونیان"سیاستمدار، نویسنده و یک شخصیت انقلابی آن را آوارایر دوم نامیده‌است، و نبرد سارداراباد و باش آبارانجنگی بود که بین ارتش ارمنستان (اولین جمهوری ارمنستان) و دولت عثمانی در سال 1918 صورت گرفت و موجب پیروزی نیروهای ارمنی شد. آباران روستای بزرگی است در ارمنستان. – چنان مقاومتی از خودشان نشان دادند که تُرکان قادر نشدند آن را در هم بشکنند، مقاومتی که وجود یک دولت ملی ارمنی را تضمین کرد.
جنگ ارمنستان–ترکیه اشاره به درگیری در پاییز سال ۱۹۲۰ بین اولین جمهوری ارمنستان و دولت موقت جنبش ملی ترکیه بوده‌است.
پیروزی ترکیه جدید در کنفرانس پیمان لوزان اگر پیش از هر چیز نتیجه اهمال و بی‌توجهی قدرت‌های بزرگ و تبانی پنهانی بعضی از آنان بود ناشی از جهش احساسات ملی ترک هم بود که با ادامه کارهای ترکان جوان به ترکیه امکان داد با آنکه در جنگ جهانی اول مغلوب شده بود در دوران پس از جنگ ژست و قافیه غالب به خود بگیرد.
ارتش ترکیه قفقاز که به ارزروم پس نشسته بود از آغاز سال ۱۹۱۹ به ابتکار فرمانده خود ژنرال کیازیم قره بکرKâzım Karabekir تبدیل به کانونی برای پرورش فکر انتقام جویی می‌شد. چیزی نگذشت که مصطفی کمال آتاترک نیز، که بعداً رهبر نهضت ملی (ناسیونالیست) شد، به او پیوست. این نهضت زمینه‌های کاملاً آماده‌ای در میان اعضای سابق حزب (اتحاد و ترقی) پیدا کرد.
در کنگره‌های حزبی ارزروم (ژوئیه ۱۹۱۹) و سپس سیواس (سپتامبر همان سال) نهضت کمالی مرام ناسیونالیستی افراطی و نژادپرستی خود را که ترکیه جدید به ارث برده بود پیاده کرد. طرفداران نهضت کمالی در آنکارا نخستین دولت دیکتاتوری ناشی از جنگ را در مخالفت با دولت ترکیه مستقر در قسطنطنیه تشکیل دادند.آ. آهارونیان، از سرداراباد به سور و به لوزان، چاپ 1943 باستن
آنگاه که زمامداران دولت قسطنطنیه (داماد فرید پاشا و سپس مارشال عزت پاشا) آمادگی خود را برای قبول واگذاری مناطق باسنشهری در ارمنستان Basen, Armenia و وان به دولت جمهوری ارمنستان اعلام کرده بودند، ولی دولت ناسیونالیستی آنکارا نه تنها از قبول هر گونه واگذاری ارضی استنکاف ورزیدند بلکه مدعی اشغال مجدد قارص و اردهان نیز شدند.
به گفته وینستون چرچیل:
دولت آنکارا در آغاز مبارزه برای قطع نسل ارمنیان در ترکیه و برای ضمیمه کردن جمهوری‌های قفقاز جنوبی به خاک خود اندک تردیدی به خود راه نداد. معمولاً دیپلماسی همه دولت‌ها همواره هدف مهمش این بوده‌است که همسایگانش دولت‌هایی باشند از خودش کوچکتر و ضعیف تر، لیکن دیپلماسی ترک و ارتش ترکیه انگار با این مبارزه نشان داده‌اند که داشتن همسایه نیرومندی چون روسیه را بر همسایگانی چون سه جمهوری ماورای قفقاز ترجیح می‌داده‌اند.وینستون چرچیل، بحران جهانی، جلد پنجم، چاپ 1929 لندن، صفحه 408
ارمنستان در کنار متفقین تحت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در جنگ جهانی دوم شرکت نمود. ارمنیان در این جنگ بین سیصد تا پانصد هزار نفر نیرو ی نظامی و پزشک و متخصصینی را گسیل نمود که آنان به‌طور مستقیم و غیرمستقیم درگیر این جنگ بودند. تقریباً نیمی از آنان به موطن خود بازنگشتند. ارمنستان در کنار کشور گرجستان در بین کشورهایی که تحت جماهیر شوروی بودند بیشترین تلفات را نسبت به جمعیت کشورشان و نیرویی که به این جنگ اختصاص دادند متحمل شدند. یک صد و نوزده نفر از رزمندگان ارمنی به نشان افتخار نایل شدند.کریستوفر. جی والکر مورخ و نویسنده اهل انگلیس متولد 1942 (کتاب ارمنستان بقای یک ملت)
بیش از شصت نفر از ارمنی‌ها به درجه ژنرالی و چهار نفر به رتبه مارشالی رسیدند. می‌توان به مارشال هوانس باغرامیان،hovhannes baghramyan مارشال هامازاسپ باباجانیانhamazasp babadzhanian و آرتیوم میکویان (طراح هواپیمای میگ) را نام برد.
لشکر ۸۹ "تامانیان" که از ۷٬۳۳۳ نفر از سربازان ارمنی تشکیل شده بود نقش بسزایی را در ارتش سرخ شوروی ایفا نمود. در عملیات‌های نظامی متعددی شرکت نمودند. این لشکر در تاریخ ۱۴ دسامبر سال ۱۹۴۱ تشکیل شده بود.
لشکر تامانیان در سال اکتبر ۱۹۴۴ به شهر برست، بلاروس منتقل شد و سپس در امتداد خط دفاعی در نزدیکی شهر لوبلین مستقر شدند. با شروع تهاجمی لشکر شوروی به لهستان در نبردی به نام ویستولا اودرVistula–Oder Offensive لشکر ارمنیان هم به عنوان لشکر پشتیبان وارد نبرد شد و موفق شدند از رود ویستولا - او در عبور کنند (تقریباً" ۴۸۰ کیلومتر پیشروی کنند و در ۷۰ کیلومتری پایتخت آلمان یعنی برلین برسند).
شوروی‌ها نام لشکر متعلق به ارمنی‌ها را (سرزمین ارمنستان کوچک) می‌نامیدند. بالاخره در تاریخ ۱۶ آوریل فرمان حمله به برلین صادر شد و در تاریخ ۲۹ آوریل وارد شهر برلین شدند. در نبرد سنگین خیابانی لشکر تامانیان موفق شدند در تاریخ ۱ می توپ ضدهوایی و هفت منطقه استراتژیکی را تصرف نمایند.
جنگ قَرَه‌باغ جنگی بود که از فوریه ۱۹۸۸ تا مارس ۱۹۹۴ در ناحیه قره‌باغ، واقع در جنوب غربی جمهوری آذربایجان، بین اکثریت ارمنی ساکن با پشتیبانی ارمنستان و جمهوری آذربایجان رخ داد. با بالاگرفتن درگیری، هرکدام از طرفین سعی در پاکسازی قومی مناطق تحت تصرف خود از نژاد دیگر کردند.
بحران قره‌باغ موجب قطع روابط دیپلماتیک جمهوری آذربایجان و ترکیه با ارمنستان، انسداد مرزها و شرایط جدید و شکننده‌ای را در فضای منطقه قفقاز جنوبی حاکم نمود. حضور و نقش آفرینی بازیگرانی نظیر ایران، ترکیه، روسیه، آمریکا، فرانسه، سازمان امنیت و همکاری اروپا و شورای امنیت سازمان ملل متحد در روند تحولات قره‌باغ موجب شد این بحران ابعاد منطقه‌ای و بین‌المللی به خود گیرد.
پس از اعلام آتش‌بس در ۲۴ دسامبر ۱۹۹۴ میلادی شورای عالی قره‌باغ روبرت کوچاریان را به عنوان نخستین رئیس‌جمهور جمهوری قره‌باغ انتخاب نمود و در ۳۰ آوریل ۱۹۹۵ میلادی دومین دوره انتخابات پارلمانی قره‌باغ برگزار شد. نخستین دوره انتخابات در ۲۸ دسامبر سال ۱۹۹۱ میلادی صورت گرفت.
تعدادی از سلاحهای ساخت ارمنستان:
برروی این سلاح قابلیت نصب نارنجک پرتاب کن، سرنیزه و نصب پیشرفته‌ترین دوربین‌های تاکتیکال را دارد.
برای شناسایی نزدیک در نظر گرفته شده، و انتقال داده‌ها و ضبط تصاویر (دارای اشعه مادون قرمز) با وضوح بالا.
این راکت‌ها در دو ردیف ۶ تایی قرار می‌گیرند. برای انهدام وسایل نقلیه زرهی، تخریب پرسنل دشمن بکار می‌رود.
تعدادی از تجهیزات، ادوات نظامی ارتش ارمنستان بین ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۴
ارتش ارمنستان از دو نیروی زمینی، هوایی و پدافند هوایی تشکیل شده‌است (تحت یک نیروی متحد). بخشی از ارتش ارمنستان از یگان‌های استقرار یافته در بخش ارمنی‌نشین شوروی سابق هستند که غالباً یگانهایی از گارد هفتم نیروی زمینی متعلق به حوزه نظامی "ترانس کاکازیان" می‌باشند. از آنجا که ارمنستان به خشکی محصور است، فاقد نیروی دریایی است.
ستاد مشترک ارتش ارمنستان در ایروان است. در حال حاضر ریاست این ستاد را ژنرال "سیران اوهانیان" بر عهده دارد. رئیس ستاد مسئولیت فرماندهی عملیاتی نیروهای نظامی ارمنستان و دو نیروی تحت امر آن را بر عهده دارد.
ارمنستان پس از فروپاشی شوروی، نیروهای امنیت داخلی خود را از درون نیروهای شوروی سابق بیرون کشید. تا دسامبر ۲۰۰۲ این کشور دارای وزارتخانه امور داخلی بود، اما این وزارتخانه به موازات وزارتخانه امنیت داخلی فعالیت می‌کرد. به همین دلیل این سازمان مجدداً در قالب یک نهاد غیر وزارتخانه‌ای سازماندهی و به دو سازمان پلیس جمهوری ارمنستان و سازمان نیروهای امنیتی ملی تبدیل شد.
نیروی زمینی ارمنستان بزرگترین شاخه نظامی ارتش این کشور است و مسئولیت اجرای عملیات‌های زمین پایه را بر عهده دارد. این نیرو در ۲۸ ژانویه ۱۹۹۲، تنها چند ماه پس از اعلام فروپاشی شوروی، در ادغام با دیگر بخش‌های نظامی ارتش ارمنستان تشکیل شد. اولین فرمانده نیروی زمینی ارمنستان، "نورات تر-گریگوریان" بود که در زمان شوروی سابق فرماندهی نیروی زمینی ارتش شوروی را بر عهده داشت. این کشور بیش از هزار و ۵۰۰ نفر از افسران خود را برای طی دوره آموزشی به یونان و روسیه اعزام داشته‌است.
در مارس ۱۹۹۳ ارمنستان کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی چند جانبه را امضاء کرد که موجب می‌شد میزان جنگ‌افزار شیمیایی به اندازه قابل توجهی کاهش یابد.
این کشور در ژوئیه ۱۹۹۳ به عنوان یک کشور عاری از سلاح‌های هسته‌ای، به پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای جمعی پیوست. ارمنستان در سال ۲۰۰۲ عضو سازمان پیمان امنیت جمعی شده‌است.
نیروی هوایی ارمنستان
نیروی هوایی ارمنستان در سال ۱۹۹۲ و به دنبال فروپاشی شوروی سابق تشکیل شد در ابتدا هدف از تشکیل این نیرو، پشتیبانی از نیروی زمینی با استفاده از پشتیبانی راهکنشی هوایی در قالب حملات هوا به زمین و ترابری هوایی بود. این نیرو در خلال جنگ جمهوری آذربایجان در منطقه قره‌باغ که در بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴به وقوع پیوست، نقش قابل توجهی را ایفا کرد.IISS (2007). The Military Balance 2007. London: Routledge for the IISS. p. 155. .Jane's World Armies Armenia, October 2004
نیروی هوایی ارمنستان با نیروی هوایی و پدافند هوایی ساختاری مشترک دارند و در سال ۲۰۰۴، این نیرو متشکل از چهار یگان عملیاتی بودند.
نیروی پدافند هوایی ارمنستان مجهز به یک تیپ موشکی ضدهوایی و دو هنگ مجهز به ۱۰۰ فروند لانچر موشک است که مجهز به انواع ادوات جنگی مانند اس-۳۰۰ و موشک هوابه‌زمین و سیستم موشک سطح‌به‌هوا و سیستم موشکی متحرک برای پدافند هوایی ارتفاع متوسط و برد بالا است.IISS (2007). The Military Balance 2007. London: Routledge for the IISS. p. 155.
سن خدمت نظامی در ارمنستان ۱۹ سالگی است مدت سربازی ۲۴ ماه است، در ارمنستان سالیانه ۳۱۷۷۴ نفر مرد و ۳۱۱۸۲ نفر زن به خدمت نظامی فرا خوانده می‌شوند البته زنان در قسمت‌های اداری و رادار (پدافند هوایی) و پزشکی به خدمت می‌پردازند.
تعداد نظامیان ارتش ارمنستان ۴۶۶۸۴ نفر می‌باشند از این تعداد ۴۳۷۷۲ نفر در نیروی زمینی و ۲۹۱۲ نفر در نیروی هوایی و پدافند هوایی خدمت می‌کنند. ۲۱۰۰۰۰ نفر پرسنل ذخیره به مدت ۱۵ سال را در اختیار دارد.
نیروهای حافظ صلح ارمنستان
ارتش ارمنستان در چندین مأموریت‌های بین‌المللی با غرب همکاری نموده‌است. در تاریخ ۱۲ فوریه سال ۲۰۰۴، ۸۵ نفر نیروی آماده برای تأمین امنیت و به عنوان نیروی واکنش سریع و کنترل شورش تحت فرماندهی یونان در کوزوو مستقر گردید.
همچنین در پاییز ۲۰۰۴ دولت ارمنستان ۴۶ نفر متشکل از مهندسین و پزشکان، و غیره به عنوان بخشی از نیروهای چند ملیتی تحت فرماندهی لهستان در عراق مستقر گردید که در تاریخ ۱۰ نوامبر ستوان نالبندیان بر اثر انفجار مین زخمی شد.
در فوریه ۲۰۱۰ بعد از تصویب در پارلمان ارمنستان ۴۰ نفر سرباز زبده به فرماندهی آلمان به افغانستان در ولایت کندوز برای دفاع از تنها فرودگاه آن منطقه فرستاده شدند.
شرلوک هولمز و سلاح مخفی نام چهارمین فیلم از مجموعه فیلم‌های شرلوک هولمز با بازی نایجل بروس و بازیل رتبون است. این فیلم اقتباسی است از داستان ماجراهای مرد رقصان نوشته سر آرتور کانن دویل. "شرلوک هولمز و سلاح مخفی"، در ژانرجنایی و با موضوع جاسوسی ساخته شده است؛ و پیش‌زمینه‌ای از جنگ جهانی دوم را نشان می‌دهد.http://www.imdb.com/title/tt0035317/http://www.tcm.com/tcmdb/title/89911/Sherlock-Holmes-and-the-Secret-Weapon/
داستان فیلم دربارهٔ کارآگاه معروف شرلوک هولمز و همکارش دکتر واتسون است. آنها باید از یک مخترع سوییسی بمب پیشرفته محافظت کنند تا به دست آلمانها نیفتد
خلنگزارهای یورک شمالی فلاتی بلند در یورک‌شر شمالی در شمال شرقی انگلستان هستند. این خلنگزار ۱۴۳۶ کیلومتر مربع وسعت دارد و در جنوب شرقی میدلزبورو در کنار دریای شمال قرار دارد و دارای ۳۰۰ تا ۴۰۰ متر ارتفاع از سطح دریا است.
علیرضا رشیدیان (زادهٔ ۱۳۳۹)، رئیس سابق سازمان حج و زیارت جمهوری اسلامی ایران است. وی استاندار استان خراسان رضوی در دولت یازدهم و دولت دوازدهم نیز بوده‌است.
وی تحصیلکردهٔ دکترای حقوق کیفری و جرم‌شناسی است.
رشیدیان پیش از استانداری خراسان رضوی، مسئول نظارت و بازرسی حوزه نماینده ولی‌فقیه در امور حج و زیارت بود. همچنین او در زمان ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی و خاتمی، مدیر کل اطلاعات استان خراسان بزرگ بود و در دولت دوم خاتمی و دو سال در دولت اول احمدی‌نژاد معاون وزیر اطلاعات و مدتی نیز در بیت رهبری بوده‌است.رشیدیان در چند سال اخیررشیدیان قبل از استانداری خراسانسوابق علیرضا رشیدیان استاندار جدید خراسان رضوی
رشیدیان از ابتدای پیروزی انقلاب، عضو سپاه پاسداران شد و از فرماندهان آن بود و بیش از ۶۰ ماه در جنگ ایران و عراق حضور داشت و جانباز شد.
از دیگر سوابق وی، می‌توان به تدریس در دانشگاه، مدیریت در معاونت‌های بررسی و بازرسی دفتر رهبری، مسئول کمیسیون مقابله با تهدیدات علیه آسایش عمومی، معاونت پیشگیری از جرم قوه قضائیه و مشاور دبیر شورای عالی امنیت ملی اشاره کرد.
علیرضا رشیدیان در روز ۲۶ آبان ۹۷ براساس قانون منع به‌کارگیری بازنشستگان از سمت خود به عنوان استاندار خراسان رضوی کناره‌گیری کرد و در ۱۴ آذر ۱۳۹۷ به عنوان رئیس سازمان حج و زیارت منصوب گشت.
شرلوک هولمز و بانگ وحشت نام سومین فیلم از مجموعه فیلم‌های شرلوک هولمز با بازی نیگل بروس و بسیل راتبون است. این فیلم اقتباسی است از داستان آخرین نیزه او؛ نوشته سر آرتور کانن دویل. "شرلوک هولمز و بانگ وحشت" در ژانر جنایی و کارآگاهی ساخته شده؛ و اشاره‌ای نیز به زندگی واقعی یکی از نازی‌های معروف آلمانی، ""لرد هاو هاو"" دارد. ""اولین انکرز""، بازیگر فیلم ترسناک ""جیغ ملکه"" در این فیلم نقش ایفا می‌کند.http://www.imdb.com/title/tt0035318/http://www.tcm.com/tcmdb/title/89913/Sherlock-Holmes-and-the-Voice-of-Terror/
میکروسکوپ هدایت یونی روبشی (میکروسکوپ هدایت یونی روبشی) از خانواده میکروسکوپ‌های پروبی روبشی است
. این میکروسکوپ SICM از میکرو یا نانو پیپتی استفاده می‌کند که به نمونه که در یک الکترولیت فرو برده شده است نزدیک می‌شود. هدایت یونی بین الکترود در محلول و الکترود در پیپت اندازه‌گیری می‌شود. با نزدیک شدن پیپت به سطح نمونه، سطح مقطع مسیر یون از یک الکترود به الکترود دیگر کاهش یافته و هدایت کاهش می‌یابد. قدرت تفکیک اصولاً با اندازه دریچه تعیین می‌شود. در مقایسه با سوزن‌های پیپتی شیشه‌ای، پروب‌های میکرو ساخت، دارای مزیت اندازه دریچه کوچکتر و پایداری بیش تری هستند. با این میکروسکوپ ساختارهای ۱۰۰ نانومتری قابل مشاهده هستند و فاصله با جریان یونی کنترل می‌شود. این میکروسکوپ می‌تواند در حالت تماسی یا نوک زنی استفاده شود. در هر دو مورد، جریان یونی در طی تصویر سازی اندازه‌گیری می‌شود. اما در حالت نوک زنی قدرت تفکیک بهتری برای منافذ مشاهده شده است.
کاربرد اصلی این میکروسکوپ اندازه‌گیری توزیع جریان‌های یونی از طریق منافذ در یک سطح متخلخل است. به عنوان مثال می‌توان از غشاهای هسته منفذ (nucleopre) یا غشاهای پلیمری نام برد. کاربردهای جالبی از SICM بر روی سلول‌های زنده ارائه شده است. همچنین از SICM به عنوان ابزاری برای لیتوگرافی استفاده شده است که در آن سیم‌های فلزی روی یک سطح نشانده می‌شود.
کیم هیونا که بیش‌تر با نام "هیون‌آ" شناخته می‌شود، یک خواننده، مدل، مجری، طراح و ترانه‌سرا اهل کشور کرهٔ جنوبی است.
او عضو گروه واندر گرلز و ۴مینیت بود.
هیونا در ۶ ژوئن ۱۹۹۲ در سئول متولد شده‌است. بعدها پدر و مادر او از هم جدا شده‌اند. مادر او نیز یک طراح مد است. همچنین او دو خواهر کوچک‌تر دارد.
هیونا در مدرسهٔ هنر و موسیقی کره تحصیل کرده و اکنون در دانشگاه کیونگ‌هی در رشتهٔ هنر تحصیل می‌کند.
او در سال ۲۰۱۸ اعلام کرد که با داون عضو گروه پنتاگون قرار میگذارد ولی در ۳۰ نوامبر سال ۲۰۲۲ هیونا در پستی که در اینستاگرام آپلود کرد،اعلام کرد از هم جدا شده اند
او ابتدا به عنوان رهبر گروه واندر گرلز در سال ۲۰۰۶ به شهرت دست یافت اما یک سال بعد این گروه را به خاطر برخی مشکلات ترک کرد. او سپس وارد گروه دخترانه «۴مینیت» شد و تاکنون به همراه دیگر اعضای این گروه یک آلبوم کامل کره‌ای، سه آلبوم کره‌ای کوتاه، یک آلبوم ژاپنی کامل، شش تک‌آهنگ ژاپنی و چندین تک‌آهنگ کره‌ای را منتشر کرده‌است که موفق‌ترین آهنگ این گروه با نام «هات ایشو» بیش از ۴ میلیون نسخه فروش داشت.
او همچنین به همراه جانگ هیون سونگ عضو سابق گروه beast از سال ۲۰۱۱ در گروه دونوازی ترابل میکر فعالیت می‌کند و تاکنون در این گروه دو آلبوم ترابل میکر و کمیستری را منتشر کرده‌است.
هیونا دو آلبوم بابل پاپ و ملتینگ را نیز شخصاً منتشر کرده که با موفقیت‌هایی همراه بوده‌اند.
هیونا در گانگنام استایل، پربازدیدترین نماهنگ یوتیوب، در کنار سای به ایفای نقش پرداخت و مدتی بعد نیز از روی این نماهنگ، نماهنگ اوپا ایز جاست مای استایل را با همراهی سای اجرا و منتشر کرد.
موزیک ویدیو اوپا ایز جاست مای استایل با 700 میلیون بیننده پر بازدیدترین موزیک ویدیو خواننده زن کی پاپ در یوتیوب است.
من‌هانت یک بازی ویدئویی به سبک مخفی‌کاری و ترس و بقا ، اکشن ، وحشت که توسط راک‌استار نرت ساخته شده و به وسیلهٔ شرکت راک استار گیمز برای پلی‌استیشن ۲، اکس‌باکس و مایکروسافت ویندوز به بازار ارائه شد.
بازی علی‌رغم نظرات مثبتی که در مورد آن اظهار شده، به علت نمایش خشونت عریان مورد بحث و جدل قرار گرفت و در چندین کشور ممنوع شد. رسانه‌های بریتانیایی ادعا کردند که "من هانت" باعث رخ دادن جنایت شده‌است، هر چند که ادعای فوق در هیچ دادگاهی اثبات نشد. قسمت دوم این بازی در سال ۲۰۰۷ وارد بازار شد. در مجموع ۱/۷ میلیون نسخه از قسمت‌های اول و دوم این بازی به فروش رسید.
"جیمز ارل کش" یک زندانی محکوم به مرگ است که به جای اعدام با شرایط عجیبی روبرو می‌شود. او در شهری قرار گرفته که توسط دوربین‌ها کنترل می‌شود و مردی که کارگردان starkweather نامیده می‌شود، از طریق یک گوشی به او فرمان می‌دهد که او را سرگرم کند. شهر مملو از گروه‌های جنایتکار است و "کش" برای زنده ماندن چاره‌ای به جز کشتن آن‌ها ندارد؛ و از مرحله kill the rabbit به بعد دیگر از کارگردان بی رحم اطاعت نمی‌کند و به دنبال کشتن اوست.
تمامی روند بازی در شب رخ می‌دهد. "کش" برای مخفی ماندن از چشم دشمنان باید در سایه‌ها مخفی شده و سپس از پشت سر با سلاح به آن‌ها حمله کند تا بتواند آن‌ها را بسرعت نابود کند. کلیه صحنه‌های کشته شدن دشمنان از پشت سر با سلاح‌هایی مانند ساطور، داس، تبر، میله آهنی، اره برقی و… به وضوح در بازی به نمایش درآمده و بازیکن می‌تواند آن‌ها را به شیوه‌های بی‌رحمانه‌تری سلاخی کند. برخی از صحنه‌های کشتن دشمنان (بخصوص با ساطور) به حدی وحشیانه است که بسیاری نمی‌توانند آن را به راحتی تماشا کنند.
مراحل بازی در خیابان‌ها و تیمارستان‌ها و انبارهای زباله و در فروشگاه‌ها و همین‌طور در باغ وحش پیگری می‌شود که در هر قسمت چهره خلافکاران عوض می‌شود
در بازی در دو مرحلهٔ مجزا باید از کسی مراقبت کنید یعنی برای اتمام مرحله تا پایان به وجود زندهٔ آن‌ها احتیاج دارید
یونکرس یو ۵۲ یک هواگرد ترابری سه‌موتوره ساخت شرکت یونکرس در آلمان بود. این هواگرد اوایل دهه ۱۹۳۰ طراحی و به شکل گسترده در کاربری‌های نظامی و غیرنظامی به کار برده شد.
یونکرس یو ۵۲ به عنوان یک هواپیمای مسافربری با هفده صندلی توسط گروه ارنست سیندل طراحی شد. سال ۱۹۳۴ یک نسخه نظامی از مدل یو ۳/۵۲ام برای "لوفت‌وافه" که هنوز فعالیت مخفی داشت، پدید آمد. این هواگرد با عنوان یو ۳/۵۲ام‌گه۳ایی یک بمب‌افکن سنگین با چهار خدمه بود.
مجموع تولیدات مدل یو ۳/۵۲ام، شامل هواگردهای غیرنظامی، بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۴ بالغ بر ۴۸۴۵ فروند بود.
سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۵ دست کم ۴۵۰ فروند از آن‌ها به "لوفت‌وافه" تحویل داده شد و در قالب جناح ۱۵۲ رزمی "هیندنبورگ" وارد خدمت گردید. حدود دو سوم از آرایش‌های بمب‌افکن لوفت‌وافه تا پایان سال ۱۹۳۵ به این هواگرد مجهز شدند. ماه اوت سال ۱۹۳۶ بیست فروند به خلبانی «داوطلبان» آلمانی به جنگ داخلی اسپانیا فرستاده شد. نخستین مأموریت آن‌ها انتقال ۱۰٬۰۰۰ تن از نیروهای ملی‌گرا از مراکش به اسپانیا بود. لژیون کوندور ماه نوامبر ۵۰ فروند بمب‌افکن یو ۳/۵۲ام‌گه۴ایی در اختیار داشت. عملیات‌ها شامل حمله به بندرهای جمهوری‌خواه در کرانه مدیترانه و پشتیبانی از نیروی زمینی می‌شد. این هواگردها در بمباران گرنیکا مشارکت داشتند.
بمب‌افکن یو ۵۲ در خدمت "لوفت‌وافه" به زودی با نمونه‌های جدیدتر از جمله یو ۸۶ و دو ۱۷ جایگزین شد و از آن پس صرفاً به عنوان هواگرد ترابری نظامی عمل کرد. در جریان جنگ جهانی دوم، ماه آوریل سال ۱۹۴۰ هواگردهای یو ۵۲ در خط مقدم تهاجم به دانمارک و نروژ بودند. صد و شصت فروند از آن‌ها نیروهای چترباز را برای تسخیر پایگاه‌های هوایی کلیدی انتقال دادند و در همین حال ۳۴۰ فروند دیگر تدارکات و نیروی کمکی می‌رساندند. حدود ۴۷۵ فروند یو ۵۲ برای تهاجم به هلند به‌کارگرفته شد که در مراحل اولیه آن متحمل خسارات سنگین (۱۶۷ فروند) گشتند. تهاجم هوابرد بعدی یعنی نبرد کرت در ماه‌های مه و ژوئن سال ۱۹۴۱، آخرین عملیات از نوع خود در "لوفت‌وافه" بود. در این تهاجم ۴۹۳ فروند یو ۵۲ به‌کار برده شدند. این عملیات هم بسیار پر خسارت بود و منجر به از دست رفتن ۲۷۱ فروند از این هواگردها شد.
شش گروه از هواگردهای یو ۵۲ از تهاجم آلمان به شوروی از ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ پشتیبانی می‌کردند. بعدها ۲۶۶ هواگرد در جریان تلاش برای نجات ارتش ششم از محاصره استالینگراد از بین رفتند. با ۱۵۰ فروند از تهاجم اروین رومل در شمال آفریقا پشتیبانی شد.
بین ماه‌های ژوئیه تا سپتامبر سال ۱۹۴۲، این‌ها و سایر هواگردهای ترابری ۴۶٬۰۰۰ نفر نیروی کمکی و ۴٬۰۰۰ تن تجهیزات به شمال آفریقا رساندند. پش از شکست در نبرد العلمین جنگنده‌های متفقین خسارت سنگینی به آن‌ها وارد کردند. بین رزوهای ۲۵ اکتبر تا ا دسامبر ۷۰ هواگرد منهدم شد. تا پایان سال ۱۹۴۲ حدود ۳۰۰ هواگرد در جبهه مدیترانه عمل می‌کردند. شدیدترین تلاش آن‌ها در سال ۱۹۴۳ صورت گرفت که در آن آلمانی‌ها و ایتالیایی‌ها تلاش فراوانی برای تدارکات‌رسانی به نیروهای محور در تونس انجام دادند. تنها در روز ۷ آوریل سال ۱۹۴۳ جنگنده‌های آمریکایی و بریتانیایی ۵۲ فروند از ۷۷ هواگرد یو ۵۲ حاضر در نزدیکی رأس الطیب را منهدم کردند. بین روزهای ۵ تا ۲۲ آوریل دست کم ۴۳۲ هواگرد ترابری آلمانی، غالبا یو ۵۲، از بین رفتند.
"یو ۳/۵۲ام":
لا تراویاتا Taruskin, Chapter 11: Literally the woman gone astrayآن را «زن بدکاره» نیز ترجمه کرده‌اند. اپرایی در سه پرده که توسط جوزپه وردی ساخته شده‌است. اپرانامه آن را فرانچسکو ماریا پیاوه، اپرانامه‌نویس و شاعر ایتالیایی، بر اساس نمایش‌نامه خانم کاملیا (۱۸۵۲ میلادی) اقتباس شده از رمانی اثر الکساندر دوما (پسر)، نوشته است. این اپرا در تاریخ ۶ مارس ۱۸۵۳، با نام "ویولتا" - شخصیت اصلی داستان - برای نخستین بار در خانه اپرای لا فنیچه ونیز به روی صحنه رفت.
پیاوه و وردی قصد داشتند که زمان رخداد وقایع این اپرا را برای دوران معاصر تنظیم کنند، اما اصرار افراد مسئول و با نفوذ در خانه نمایش لا فنیچه باعث شد که زمان گذشته (حدود ۱۷۰۰ میلادی) برای آن انتخاب شود؛ تا اینکه سرانجام در سال ۱۸۸۰، آهنگساز و اپرانویس این اثر پر طرفدار، توانستند به خواسته خود؛ یعنی برگرداندن زمان اپرا به عصر حاضر، تحقق بخشند.David Kimbell, in Holden 2001, p. 995.
از اواخر ۱۸۵۱ تا مارس ۱۸۵۲، جوزپه وردی و همسرش از پاریس دیدن می‌کردند و در ماه فوریه بود که به تماشای نمایش"خانم کاملیا" اثر "الکساندر دوما (پسر) " رفتند. بنابر گفته‌های زندگی‌نامه‌نویس وردی، این آهنگساز به شدت تحت تأثیر داستان این اثر قرار گرفته و بلافاصله تصمیم به ساخت اپرایی با همین مضمون می‌کند؛ که بعدها "لا تراویاتاً نام می‌گیرد. از طرفی ژولیان بادن - پژوهشگر اپرا و تهیه‌کننده برنامه‌های رادیویی - اظهار می‌داشت که وردی قبل از دیدن این نمایش، کتاب آن را خوانده بوده و هنگامی که به ایتالیا بازگشته و روی اپرای " تراواتور " کار می‌کرده، اندیشه ساخت لا تراویاتا را در سر می‌پرورانده است. Phillips-Matz, p. 303
پس از نخستین اجرای این اپرا، عده ایی آن را مورد نقد قرار دادند؛ چرا که ایفای نقش ویولتا، که کم سنّ و به شدت بیمار بوده، بر عهده " فنی سالوینی- دوناتلی " که زنی ۳۸ ساله و با وزن بالا بود، گذاشته می‌شود. وردی نیز قبلاً، به نامناسب بودن این انتخاب اشاره کرده بود؛ اما مسئولین تئاتر نظر او را نادیده گرفته بودند. با این وجود، پایان نمایش نخست با تشویق و تحسین اندک حضار همراه بود؛ در حالیکه در پایان، در بخشی که خواننده سوپرانوی فربه در بستر مرگ افتاده بود، حضار این صحنه را غیرواقعی یافته و به تمسخر نمایش پرداختند. کار به جایی کشید که صدای خوانندگان نیز شنیده نمی‌شد. وردی اجرای آن شب را «شکستی مفتضحانه» نامید. او فردای آن روز به دوستش نوشت: «زمان مشخص خواهد کرد که دلیل ناموفق بودن این اثر چیست؛ آیا اشکال از بازیگران است یا خود اپرا!؟»Verdi to Muzio, 7 March 1853, quoted in Loewenberg (1978), column 906: "La traviata ieri sera fiasco. La colpa è mia o dei cantanti? Il tempo giudicherà". Translated in Krehbiel (1909), p. 167
دومین اجرای لا تراویاتا به اصرار یکی از دوستان وردی و در سالن کوچک‌تری و با بازیگران جدیدی انجام گرفت که با استقبال مردم روبرو شد. از آن زمان لا تراویاتا کم‌کم به سالن‌های اپرای اروپا نیز راه یافت و در تاریخ ۳ دسامبر ۱۸۵۶، در آمریکا - آکادمی موسیقی نیویورک - اجرا شد. جرج تمپلتون استرانگ، وکیل و روزنامه‌نگار آمریکایی، می‌نویسد: "مردم می‌گویند که صحنه‌های این اپرا غیر اخلاقی است، اما من در مقایسه با اپراهای دیگر چیز بدتری نمی‌بینم؛ چه بسا که اپرای دون ژوان مملو از صحنه‌های بی بند و باری و شهوترانی می‌باشد. " روزنامه‌نگاران نیویورک پست نیز این اپرا را با دون ژوان مقایسه کرده و ابراز داشتند که اگر کسی نشسته و تمامی صحنه‌های آن را با بیخیالی نگاه کرده، بعید است که هنگام تماشای لا تراویاتا خم به ابرو بیاورد یا صورتش سرخ شود!Loewenberg 1978, columns 906–908.Lawrence 1995, p. 712.Evening Post (4 December 1856), p. 18, quoted and cited in Lawrence 1995, pp. 712–713.
با گذشت زمان، لا تراویاتا به اثری فوق‌العاده مشهور و محبوب تبدیل شده و هم‌اکنون در رده‌بندی پر اجراترین‌ها در دنیا، رتبه نخست را به خود اختصاص داده است. "Opera Statistics on Operabase". Operabase. Retrieved 23 January 2013.
مکان: پاریس و حومه آن
زمان: اوایل قرن ۱۸ میلادی
"تالاری در خانه ویولتا"
ویولتا، به مناسبت احساس بهبودی از بیماری، در خانه‌اش جشن بزرگی بر پا کرده‌است. گاستون - یک اشراف زاده - به همراه دوستش آلفردو جرمونته، در میهمانی حضور دارند؛ آلفردو مدت زیادیست که مجذوب ویولتا شده و دورادور او را زیر نظر دارد. هنگام وارد شدن به سالن، گاستون به ویولتا می‌گوید که آلفردو عاشقش شده و در تمام مدتی که او بیمار بوده، هر روز به در خانه‌اش آمده و جویای حالش بوده‌است. آلفردو هم به میان صحبت آن‌ها آمده و گفته‌های گاستون را تأیید می‌کند.
بارون دوفول - معشوق فعلی ویولتا - منتظر ویولتاست تا او را در سالن همراهی کند؛ میهمانان تقاضا دارند که بارون با ایراد یک سخنرانی، فضا را صمیمانه تر کرده و باده نوشی را آغاز کنند؛ اما او قبول نمی‌کند؛ بنابراین، مدعوین رو به آلفردو کرده و از او می‌خواهند که یک «بریندیزی» (آواز قبل از نوشیدن) برایشان بخواند؛ مرد جوان هم قبول می‌کند (آلفردو، ویولتا، گروه کر: بیایید از جام‌های شادی‌بخش بنوشیم).
از سالنی دیگر، صدای ارکستر به گوش می‌رسد و میهمانان برای رقص به آنجا می‌روند. ویولتا احساس سر گیجه می‌کند و به دوستانش می‌گوید که کمی بعد، وقتی حالش بهتر شود به آن‌ها ملحق خواهد شد. میهمانان سرگرم شادمانی و پایکوبی می‌شوند؛ در حالیکه ویولتا در آینه، به چهره رنگ پریده و بیمارگونه خود می‌نگرد. آلفردو پیش او می‌آید و می‌گوید که بسیار نگران سلامتی اوست و سپس عشق و عواطف قلبی اش را به او ابراز می‌دارد (Alfredo, Violetta: Un dì, felice, eterea). ویولتا گفته‌های مرد جوان را نادیده می‌گیرد و اظهار می‌دارد که عشق برایش هیچ معنایی ندارد؛ در حالیکه در درون خود احساس می‌کند علاقه آلفردو نسبت به او با دیگران متفاوت است. این احساس درونی ویولتا باعث می‌شود که هنگام ترک آلفردو، گلی را به او بدهد و از وی بخواهد وقتیکه گل پژمرده شد، نزدش باز گردد و به مرد عاشق وعده ملاقات در آن روز را می‌دهد.
وقتی میهمان‌ها می‌روند، ویولتا به فکر فرو می‌رود که آیا آلفردو می‌تواند مرد زندگی اش باشد (Violetta: Ah, fors'è lui)؛ از طرفی، تمایلی هم به کنار گذاشتن آزادی‌ها و نحوه زندگی کنونی خود ندارد(Violetta: Sempre libera). از دور صدای آلفردو که آوازی عاشقانه برای ویولتا می‌خواند، به گوش می‌رسد.
صحنه اول: "ویلای ویولتا در حومه شهر پاریس"
سه ماه بعد، آلفردو و ویولتا زندگی شاد و آرامی را در ویلای ویولتا، در حومه شهر پاریس، می‌گذرانند. ویولتا دلباخته آلفردو شده و شیوه زندگی گذشته خود را کاملاً کنار گذاشته است. آلفردو هم از بودن با ویولتا بسیار راضی و خوشحال است (Alfredo: De' miei bollenti spiriti / Il giovanile ardore).
آنینای خدمتکار، از پاریس به آنجا میاید؛ وقتی آلفردو دلیلش را می‌پرسد، او می‌گوید که برای رفاه بیشتر آن‌ها در زندگی کنونی شان، ویولتا اسبها، کالسکه‌ها و دیگر اموالش را در پاریس به فروش گذاشته است و می‌باید به مسائل مربوط رسیدگی شود. آلفردو از این خبر جا می‌خورد و بلافاصله برای سر و سامان دادن به امور و به قصد پاریس آنجا را ترک می‌کند. ویولتا به خانه می‌آید و کارت دعوتی از طرف دوستش فلورا، برای حضور در میهمانی همان عصر در پاریس، دریافت می‌کند.
پدر آلفردو، جیورجو جرمونته، به ویلای ویولتا میاید؛ او از زن جوان می‌خواهد که رابطه اش با آلفردو را هر چه زودتر تمام کند؛ چرا که وصلت با بانوی بدنامی مثل او در شأن خانواده آن‌ها نبوده و به‌علاوه باعث برهم خوردن نامزدی دخترش نیز خواهدشد (Giorgio: Pura siccome un angelo). رفتار متشخصانه و موقرانه ویولتا، تا حدود زیادی با آنچه که پدر آلفردو از یک روسپی انتظار داشته متفاوت تر می‌نماید؛ اما با این حال و حتی با وجود دریافتن عشق خالصانه او به پسرش، به اصرار از او می‌خواهد که دیگر آلفردو را نبیند. تن دادن به این جدایی برای ویولتا بسیار سخت بود؛ اما او در آخر، به خاطر مصلحت‌های خانوادگی آلفردو، به شکستن عهدش با معشوقش رضایت می‌دهد(Violetta, Giorgio: Dite alla giovine sì bella e pura). برای سپاس و قدرشناسی از لطف و تصمیم فداکارانه ویولتا، جیورجیو بوسه ایی بر پیشانی دختر دلشکسته می‌زند و او را با ضجه‌ها و غٔصه‌هایش تنها می‌گذارد.
ویولتا نامه ایی به فلورا نوشته و دعوتش را برای میهمانی پاریس قبول می‌کند؛ سپس به رسم وداع، نامه ایی نیز برای آلفردو می‌نویسد. آلفردو سر می‌رسد؛ ویولتا نمی‌تواند اندوهش را مخفی نگاه دارد و شروع به گریه و زاری می‌کند؛ او به‌طور مکرر علاقه پاکش به آلفردو را بزبان می‌آورد و از او نیز می‌خواهد که این عشق را همیشه به خاطر بسپارد (Violetta: Amami, Alfredo, amami quant'io t'amo). ویولتا با عجله نامه خداحافظی را به خدمتکارش می‌دهد تا پس از خروج او، به دست آلفردو برساند. پس از رفتن ویولتا به مهمانی فلورا، خدمتکار نامه را به آلفردو می‌دهد و همچنان که وی مشغول خواندن بوده، پدرش وارد می‌شود و برای منحرف کردن ذهن آشفته پسرش، شروع به صحبت از خانواده‌شان در پروانس می‌کند (Giorgio: Di Provenza il mar, il suol chi dal cor ti cancellò? your heart).
آلفردو احساس می‌کند که ویولتا از عشق او دلزده شده و دوباره حال و هوای بارون به سرش زده است؛ او کارت دعوت را هم روی میز می‌بیند و فکر می‌کند که ویولتا برای خوش گذرانی و دیدن دوستان قدیمی‌اش، رفتن به این میهمانی را قبول کرده‌است. مرد جوان به شدت خشمگین و مضطرب شده و تصمیم می‌گیرد که به آن میهمانی رفته و با ویولتا رودررو گردد؛ تلاش‌های پدرش هم برای ممانعت وی از اینکار بی‌نتیجه می‌ماند و آلفردو راهی پاریس می‌شود.
صحنه دوم: "میهمانی خانه فلورا"
فلورا از جدایی ویولتا و آلفردو خبر دار می‌شود و مانند همه کسانی که به این ماجرا پی برده بودند، شگفت زده می‌شود. موسیقی و رقص و آواز برای شادی و سرگرمی میهمانان آغاز می‌شود(Chorus: Noi siamo zingarelle venute da lontano; Di Madride noi siam mattadori) گاستون و دوستانش نیز شروع به آواز خواندن می‌کنند (Gastone, chorus, dancers: È Piquillo un bel gagliardo Biscaglino mattador). ویولتا با بارون وارد می‌شوند؛ آن‌ها آلفردو را پای میز قمار می‌بینند؛ وقتی آلفردو نیز آن‌ها را با هم می‌بیند، با صدای بلند اعلام می‌کند که امشب ویولتا را با خود به خانه بر خواهد گرداند. برای تلافی حرف‌های آزار دهنده آلفردو، بارون با او پای میز قمار نشسته و شروع به بازی می‌کند؛ تا زمانی‌که فلورا حضار را به میز شام دعوت می‌کند، آلفردو مقدار زیادی پول برنده شده بوده و با دست پر، بازی را برای صرف غذا ترک می‌کند.
وقتی مدعوین به سمت سالن غذا خوری می‌رفتند، ویولتا آلفردو را به کناری می‌برد و از او می‌خواهد که میهمانی را ترک کند؛ چرا که بارون از حضور وی بسیار عصبانیست و ممکن است به وی پیشنهاد دوئل بدهد. آلفردو باز هم خیال می‌کند که ویولتا میل دارد با بارون تنها باشد و بدون حضور او خوش بگذراند؛ او از ویولتا می‌خواهد که به بیوفایی اش اعتراف کند. ویولتا قولش به پدر آلفردو را به خاطر می‌آورد و با اندوه و عذاب وجدان، اظهار می‌دارد که عاشق بارون است. پس از این گفته، آلفردو خشمگینانه میهمانان را صدا می‌زند تا شاهد آنچه می‌گوید باشند (Questa donna conoscete). او جلوی همه، شروع به تحقیر و تقبیح ویولتا می‌کند و همه پولی را که از قمار برنده شده بود، بابت باز پرداخت آن چند ماهی که ویولتا خود را در اختیار وی گذاشته، به سمتش پرتاب می‌کند. ویولتا از شدت غٔصه و ناراحتی بیهوش می‌شود و حضار هم شروع به سرزنش آلفردو کرده و از وی می‌خواهند که هر چه زودتر آنجا را ترک کند (Di donne ignobile insultatore, di qua allontanati, ne desti orror).
پدر آلفردو که به دنبال پسرش به سمت پاریس راه افتاده بوده، سر می‌رسد؛ او با دیدن ویولتا روی زمین و وحشت مدعوین، پی به رفتارهای ناشایست فرزندش می‌برد و عکس‌العمل‌های او را مایه سرافکندگی می‌شمارد. وی ابراز می‌کند که اگر یک مرد به زنی توهین کند، هر چقدر هم که عصبانی بوده باشد، خود نیز مستحق دشنام و ناسزاست (Giorgio, Alfredo, Violetta, chorus: Di sprezzo degno sè stesso rende chi pur nell'ira la donna offende).
حال ویولتا کمی بهتر می‌شود؛ فلورا و دیگر بانوانی که آنجا بودند از او می‌خواهند که سالن را ترک کند؛ اما زن رنجیده خاطر به سمت آلفردو می‌رود و ابراز می‌دارد که او هیچگاه عشق پاک ویولتا را درک نکرده‌است (Alfredo, Alfredo, di questo core non puoi comprendere tutto l'amore...).
"اتاق خواب ویولتا"
دکتر گرنویل به آنینا می‌گوید که بیماری سل ویولتا به شدت پیشرفت کرده و او مدت زیادی دوام نخواهد آورد. هنگامی که ویولتا در اتاقش تنها گذاشته می‌شود، نامه پدر آلفردو را می‌خواند مبنی بر اینکه آلفردو و بارون دوئل کرده‌اند و نتیجه آن تنها زخمی شدن بارون بوده‌است. او همچنین ویولتا را مطلع می‌سازد که همه چیز را به پسرش گفته و حالا آلفردو میداند که به چه دلیل ویولتا تصمیم گرفته او را ترک کند. جیورجیو در ادامه می‌نویسد که به زودی آلفردو برای دیدن ویولتا و عذر خواهی از او نزدش خواهد آمد؛ اما حس بیماری و ضعف شدید ویولتا به او می‌گوید که دیگر بسیار دیر شده و رویاهایی که در سر داشته، هیچگاه به واقعیت نخواهند پیوست (Violetta: Addio, del passato bei sogni ridenti).
آنینا با عجله وارد اتاق ویولتا می‌شود و خبر ورود آلفردو را می‌دهد. این دو دلداده با دیدن هم، یکدیگر را در آغوش می‌گیرند و آلفردو از ویولتا می‌خواهد که با هم پاریس را ترک کنند و دوباره زندگی مملو از عشق و شادیشان را از سر بگیرند (Alfredo, Violetta: Parigi, o cara, noi lasceremo). با دیدن آلفردو، ویولتا جان تازه ایی می‌گیرد و برای لحظاتی احساس می‌کند که بیماری از وجودش رخت بربسته؛ اما اندکی بعد، باز هم درد و ناتوانی به سراغش می‌آید و به معشوقش می‌گوید که قسمت او مرگ در جوانی است و شاید سرنوشت آلفردو جور دیگری رقم خورده باشد (Alfredo, Violetta: Gran Dio!...morir sì giovane).
حال ویولتا لحظه به لحظه وخیم تر می‌شود و پدر آلفردو، در حالیکه به شدت از کرده خود پشیمان بوده، به همراه دکتر وارد می‌شود. ویولتا و آلفردو یکدیگر را در آغوش می‌گیرند و با هم آوازی عاشقانه می‌خوانند. ناگهان ویولتا از جا بلند می‌شود و می‌گوید که دیگر هیچ دردی او را آزار نمی‌دهد؛ اما تنها لحظاتی بعد، در میان بازوان آلفردو جان می‌سپارد.
دیدبانی خودکشی به عملی گفته می‌شود که در آن یک یا چند تن اقدام به مواظب و پایش شخص یا اشخاصی می‌کنند که احتمال ارتکاب خودکشی بر آن‌ها می‌رود. دیدبانی خودکشی در واقع فعالیتی است در جهت پیشگیری از خودکشی. این عمل معمولاً در مکان‌هایی همچون زندان، بیمارستان، بیمارستان روانپزشکی و پایگاه نظامی – که در آن‌ها این احتمال وجود دارد که بیمار، زندانی یا سرباز دست به خودکشی بزند – توسط مأمورین و مراقبان انجام می‌شود. اگر احساس شود که فردی به گونه‌ای قصد خودآزاری دارد، وی را تحت دیدبانی خودکشی قرار می‌دهند.
اشکال گوناگونی از دیدبانی خودکشی وجود دارد. مثلاً ممکن است زندانبان یا پرستار به‌طور مداوم یا پی در پی فردی رو مورد دیدبانی قرار داده و در صورت لزوم از خودکشی وی پیشگیری به عمل آورند. از مهم‌ترین اشکال دیدبانی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد.
دیدبانی خودکشی دوره که در بیشتر بیمارستان‌های روانپزشکی امری شناخته شده‌است، به معنای آن است که در دوره‌های مشخص زمانی فرد مظنون به خودکشی زیر نظر گرفته شود.
دیدبانی شدید نیز حالتی است که در آن فردی را به منظور دیدبانی دائم و به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم استخدام می‌کنند.
اریک یان هانوسن (۲ ژوئن ۱۸۸۹ وین - ۲۵ مارس ۱۹۳۳ برلین) روزنامه‌نگار اتریشی-یهودی و متخصص روشن بینی بود که با هیتلر همکاری می‌کرد. نام اصلی او هرمان اشتاین شنایدر بود و با تغییر اسم خود اصالت یهودی خود را پنهان کرده بود. هانوسن که به داشتن توانایی در هیپنوتیزم، علم غیب، و طالع بینی مشهور بود در جمهوری وایمار و دوره نازیها مشغول به فعالیت بود. او به هیتلر نحوه خاص سخنرانی کردن را آموخت.
بر خلاف ادعای هانوسن مبنی بر اصالت دانمارکی اش، او در واقع یهودی و اسلاو بود که نام واقعی او نیز هرمان اشتاین شنایدر بود.Gordon, Mel: "Hanussen: Hitler's Jewish Clairvoyant". Feral House, 2001, p. 249 پدر هانوسن، زیگفرید اشتاین شنایدر (۱۸۵۸–۱۹۱۰)، هنرپیشه بود و مسئولیت نگهداری از کنیسه را به عهده داشت و با آنتونی جولی کوهن در وین پایتخت اتریش ازدواج کرد. پدر و مادر هانوسن همیشه در حال سفر بودند. پدر او هنرپیشه و مادرش خواننده بود. آن‌ها با درآمدی کم، در نواحی بین ایتالیا و اتریش سفر می‌کردند و هانوسن را با خود به سفر می‌بردند.Magida, Arthur J. 2011. The Nazi Séance: The Strange Story of the Jewish Psychic in Hitler's Circle. Palgrave Macmillan Books. Page 18.
پس از جنگ جهانی اول، هانوسن با انجام هیپنوتیزم و ذهن خوانی در برلین به شهرت زیادی رسید. او در دوران اوج شهرت خود با سران ارشد ارتش آلمان و بازرگانان آلمانی در ارتباط بود و حتی توانست به به نیروهای اس آ نزدیک شود و به آن‌ها مبلغ‌های زیادی وام می‌داد. او به رغم داشتن اصالت یهودی، که آن را از دیگران مخفی می‌کرد، از نازی‌ها حمایت می‌کرد.John Toland, Adolf Hitler, p. 218, Anchor Books edition (1992), originally published by Bantam Doubleday Dell Publishing Group, Inc. (1976).
داستان‌های زیادی در مورد ملاقات هانوسن و هیتلر، قبل از انتخابات نوامبر ۱۹۳۲ وجود دارد، که در آن ملاقات هانوسن به هیتلر روش‌هایی را یاد می‌داد تا بتواند جمعیت را جذب و علاقه‌مند کند. هانوسن همچنین با دیگر سران نازی - به عنوان مثال اریک ارنست و وولف هاینریش گراف فون هلدورف - ارتباط نزدیکی داشت، که به اغلب آن‌ها پول قرض می‌داد.