moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
او در برنامه‌های متعدد رادیویی و تلویزیونی به مسایل مختلف زناشویی و ازدواج پرداخته‌است و دارای مقالات متعددی در مطبوعات کشور است.رسالت
یسولو یا یزولو (به ایتالیایی:Jesolo) نام شهری کوچک در ونتو ایتالیا است. نام قدیمی این شهر ایکوئلو بوده که از نام لاتین ایکوئس به معنای شهر اسب ها گرفته شده است.این شهر در شمال ونیز ومیان دو شهر اراکلیا و کاوالینا-ترپورتی قرار دارد.
اقتصاد این شهر وابسته به توریسم است.یسولو سالانه پذیرای ۶ میلیون گردشگر است.
انجمن هکلوت که در سال ۱۸۴۶ پی‌افکنده شد سازمانی است خیریه که در لندن به ثبت رسیده‌است با این هدف که با انتشار نسخه‌های عالمانه سفرنامه‌های مهم و دیگر مطالب جغرافیایی به گسترش دانش یاری رساند.
این انجمن نام از ریچارد هکلوت (۱۶۱۶–۱۵۲۵) دارد که مجموعه‌دار و ویراستار سفرنامه‌های سرزمین‌های دوردست بود که در انگلستان بدان علاقه داشتند. انجمن در تکمیل اهداف اصلی به برگزاری همایش‌ها و شرکت در آن‌ها که موجب گسترش اطلاعات جغرافیایی و نیز امکان‌پذیر ساختن تماسهای فرهنگی می‌شود اهتمام دارد. انجمن سازمانی است غیرانتفاعی که کارکنان و اعضای شورایش حقوقی دریافت نمی‌دارند. عضویت برای کلیه علاقه‌مندان به اکتشافات جغرافیایی و کسب آشنایی با دیگر فرهنگ‌ها آزاد است.
اصل تمام‌نگار یا اصل هولوگرافیک انگاشته ای از نظریه ریسمان و فرضیه ای بر اساس خاصیت گرانش کوانتمی است، که بیان می کند حداکثر مقدار محتوای اطلاعات محدود به هر ناحیه‌ای، یک بیشینه دارد، و این بیشینه نه با حجم ناحیه که با مساحت مرزش متناسب است. بنابراین، به عنوان مثال محتوای اطلاعات درون یک اتاق را حجم اتاق تعیین نمی‌کند، بلکه مساحت دیوارهای پیرامون آن تعیین می‌کند. این اصل از این ایده ناشی شده که طول پلانک یک ضلع از یک مربع است که فقط می تواند حدود یک بیت اطلاعات را نگهداری کند. این محدودیت را در ابتدا فیزیکدان جرارد توفت در سال ۱۹۹۳ مطرح کرد.
این محدودیت برگرفته از ملاحظاتی است که بیان می کنند یک سیاهچاله توسط ِ مساحت سطحِ افق رویدادش تعیین می شود، نه به وسیلۀ حجمِ محصورش. عبارتِ «هولوگرافیک» از قیاسِ هولوگرام گرفته شده است که در آن، تصاویر سه بعدی با انعکاس نور در یک صفحه ی مسطح ایجاد می شوند.
همچنین این نظریه را به لئونارد ساسکیند و چارلز تورن نیز نسبت می‌دهند.
دقیق‌ترین فرمول‌بندی اصل هولوگرافیک در تناظر ای دی اس/سی اف تی است که توسط نظریه‌پرداز ریسمان، خوان مارتین مالداسنا در سال ۱۹۹۷ میلادی مطرح شد.
لئونارد ساسکیند (زاده ۱۹۴۰ نیویورک) فیزیکدان برجسته آمریکاییست.
او استاد دانشگاه استنفورد است و در چند مبحث فیزیک نظری از جمله کرومودینامیک کوانتومی و اصل هولوگرافیک شهرت دارد.
او همچنین طرف پیروز در نبرد مشهور هاوکینگ-ساسکیند است.
بری شهری در جنوب انتاریو، کانادا، است که در کرانه غربی دریاچه سیمکو و ۹۰ کیلومتری شمال تورنتو قرار گرفته است. این شهر در سال ۱۸۳۲ به افتخار سر رابرت بری، مسوول نیروی دریایی وقت کانادا، نام‌گذاری شد.
در نزدیکی بری پایگاه هوایی "Base Borden" قرار دارد؛ جایی که نیروی دریایی کانادا در آن پا به عرصه وجود گذاشت.
سه شهر در جهان با بری خواهر هستند:
ایشتوان چهارم (زادهٔ پیرامون ۱۱۳۳- مرگ ۱۱ آوریل ۱۱۶۵) پادشاه مجارستان بود.
ایشتوان برادر گزای دوم بود. در جوانی بر برادر شورید، ولی شکست خورد به دربار بیزانس نزد مانوئل یکم پناهنده‌شد. پس از مرگ گزا میان لاسلوی دوم و ایشتوان سوم بر سر پادشاهی جنگ درگرفت. با مرگ لاسلو ایشتوان سوم پادشاه بی‌رقیب بود، ولی ایشتوان چهارم کوشید تا با یاری بیزانس به تاج و تخت مجارستان دست‌یازد. سرانجام ایشتوان سوم با بیزانس پیمان صلحی بست که نتیجه‌اش پشتیبانی‌نکردن این دولت از ادعای پادشاهی ایشتوان چهارم بود. او دست به دامان امپراتوری مقدس روم شد، ولی از سوی آنان نیز با مخالفت رودرروشد. ایشتوان چهارم سرانجام از سوی مانوئل یکم مالکیت سرزمین زمون در نزدیکی مرزهای مجارستان را یافت و از آنجا چند تازش به خاک این کشور را تدارک‌دید. سرانجام مجارها زمون را محاصره‌کردند، مدافعان شهر چون شکست را نزدیک می‌دیدند ایشتوان چهارم را زهر خوراندند و او را کشتند. پیکر او در سکش‌فهروار به خاک سپرده‌شد.
Wikipedia contributors, "Stephen IV of Hungary," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Stephen_IV_of_Hungary&oldid=425865011 (accessed November 19, 2011).
تهدیدی برای جامعه محصول سال ۱۹۹۳ یک درام جنایی شهری است که اولین همکاری برادران دوقلو هیوز در مقام کارگردانی یک فیلم می‌باشد. داستان فیم در مرکز جنوب لس‌آنجلس می‌گذرد و زندگی یک اوباش بنام کین لاوسن و دوست نزدیکش را دنبال می‌کند. فیلم به خاطر نمایش صحنه‌های متعددی از تجاوز، بی حرمتی به مقدسات و مصرف مواد مخدر معروف شد و از سویی بخاطر بیان انتقادی شجاعانه از خشونت شهری و مشکلات همراه آن مورد تحسین واقع گردید.
رود موز ، رود ماس یا رود میوز (تلفظ انگلیسی نام فرانسوی)، رودی مهم به طول ۹۲۵ کیلومتر در اروپاست که از فرانسه آغاز شده و پس از گذشتن از بلژیک و هلند در پایان از طریق دلتای رود راین، به دریای شمال می‌ریزد. حوضهٔ آبریز این رود ۳۶٬۰۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد.
موز علیا از سال ۱۳۰۱، پس از آنکه کُنت هنری سوم بار بخش غربی استان بار را از شاه فیلیپ چهارم دریافت نمود، حدوداً مرز غربی امپراتوری مقدس روم با پادشاهی فرانسه را مشخص می‌کرده‌است. این مرز، مرزی ثابت بود تا آنکه آنری دوم، پادشاه فرانسه، در سال ۱۵۵۲ سه اسقف‌نشین متز، تول و وردون را ضمیمهٔ خاک خود ساخت و دوک‌نشین لورن نیز در سال ۱۶۳۳ به تصرف نیروهای لوئی سیزدهم درآمد. بخش پایین‌دست رودخانه در والون بلژیک نخستین منطقه‌ای بود در اروپا که به‌طور کامل صنعتی شد.
رود موز از Pouilly-en-Bassigny در لو شاتلت-سور-موز در فرانسه به سمت شمال سرچشمه گرفته، از سدان و شارلویل مزیر گذشته وارد بلژیک می‌شود. در نامور، رود سامبر به آن می‌پیوندد و به سمت شرق ادامهٔ مسیر می‌دهد. پس از گذشتن از لیژ به سمت شمال می‌چرخد و بخشی از مرز بلژیک با هلند را تشکیل می‌دهد. رود موز پس از ورود به هلند مسیرش به سمت شمال را ادامه داده که این مسیر تقریباً در امتداد مرز این کشور با آلمان قرار دارد و پس از آن به سمت غرب تغییر مسیر داده، به رود وال می‌پیوندد و همراه با رود شلت در جنوب و رود راین در شمال، بخشی از دلتای وسیع راین-موز-شلت را تشکیل می‌دهد.
این رود در نزدیکی هوسدن به دو رود Afgedamde Maas در راست و برگسه ماس در چپ تقسیم می‌شود. برگس ماس سپس تحت عنوان آمر ادامهٔ مسیر داده و پس از پیوستن Nieuwe Merwede به آن، هالندز دیپ نام می‌گیرد و در پایان به دریای شمال می‌ریزد.
پارسوا، پارسواش (parsua) یا پارسوماش در کتیبه‌های پادشاه آشور شمشی-ادد پنجم ۸۲۳ تا ۸۱۰ پیش از میلاد و در کتیبهٔ سناخریب در سال ۶۹۱ پیش از میلاد به مناسبت نبرد در حلوله و همچنین در یک رشته از نامه‌های آرشیو، پادشاهان آشور که مربوط به حوادث ۶۵۳ تا ۶۵۲ پیش از میلاد است، به عنوان یکی از ایالات منتهی عیلامی ذکر شده‌است.
نام‌های جغرافیایی پارشوا، پارسوا، پارسواش و پارسوماش و انتساب آن‌ها به پارسی‌ها و مراحل مختلف مهاجرت آن‌ها به فلات ایران را نشان می‌دهد. با توجه به این برداشت، نظریه ای مطرح شده که بر اساس آن پارسی‌ها ابتدا از طریق کناره غربی دریاچه ارومیه و منطقه قفقاز وارد شمال غرب ایران شده و در جنوب دریاچه ارومیه و ایالت پارشوا که در متون اورارتویی به آن اشاره شده، مستقر شدند. با توجه به تصرف منطقه توسط اورارتو) حدود۸۲۰ق. م (پارسی‌ها مجبور شدند به مناطق جنوبی‌تر مهاجرت کرده و در محدوده‌ای از شمال ماهیدشت تا منطقه سنندج در کردستان که منابع آشوری از آن بارها به عنوان پارسوا یاد کرده‌است، استقرار پیدا کنند. با توجه به لشکرکشی‌های مکرر آشوری‌ها به غرب ایران و ضمیمه کردن پارسوا به قلمرو آشور، پارسی‌ها دوباره مجبور شدند به مناطق جنوبی‌تر و مجاور قلمرو ایلام و استان کنونی فارس مهاجرت کنند
لوئیس لوین انتهای شمالی دشت ماهیدشت را که راه‌های خوبی آن نمری مربوط می‌کند و در آن تپه‌های تاریخی مهمی وجود دارد برای این ایالت تعیین نموده‌است.(Levine, 1974, p.  112) نامبرده در نوشته‌های جدیدتر خود ناحیه ماهیدشت شمالی و حوالی روانسر را بهترین گزینه دانسته‌است.(Levine, 1977,p.  138) بر اساس‌همین جایابی، پارپولا در اطلس تاریخی شرق نزدیک در دوره آشور جدید، نیکور پایتخت پارسوا را در روانسر امروزی جایابی کرده‌است.(Lanfranchi, pp.  101–2؛Parpol) این جایابی مرزهای شمالی پارسو (با توجه به وسعت این ایالت و مجاورت آن با مانّا) تا منطقه سنندج و مناطق شرقی تر آن می‌توانست کشیده شده باشد.(ملازاده، صص۱۵۶–۱۵۱)
در خصوص ارتباط پارسوا با پارسوماش نظریات متفاوتی وجود دارد. کایلر یانگ و لوئیسلوین به نوعی این دو را یکی می‌پندارند. لوین اشاره می‌کند:در اواخر دوره آشور جدید اشارات به پارسوا در منطقه غرب ایران (استان کردستان) ناپدید شده تا اینکه دوباره در دوره آشوربانی‌پال در مناطق خیلی جنوبی‌تر و استان فارس به آن اشاره می‌شود.(Levine,1974,p.  111) در همین‌جا لوین تأکید می‌کند درکتیبه‌های آشوربانیپال است. کایلر یانگ در مقاله نخست خود که به مهاجرت ایرانی‌ها به منطقه زاگرس اختصاص دارد،(Young,1967,pp.  11–34) به‌طور خلاصه ضمن اعتقاد به این مسئله که پارشوای شمال غرب، پارسوای غرب و پارسوماش جنوب غربی ایران در ارتباط با پارسی‌ها قرار دارند، به این نتیجه رسیده که: سه پارسوا یا سه گروه از پارسی‌ها در غرب ایران و تقریباً به صورت همزمان وجود داشته‌اند؛ یکی در شمال غرب، دیگری در مرزهای ایلام و آخری در فارس. بر اساس نوشته یانگ مهاجرتی از شمال غرب، به غرب و سپس جنوب غربی ایران صورت نگرفته و اشاراتی که در این زمینه وجود دارد، نتیجه برداشت نادرست از منابع است.(Ibid,p.  22)
یانگ در مقاله جدید خود نظری تقریباً متفاوت ارائه می‌کند.(Young, 2003,pp.  243–244). او در اینجا ضمن یکی شمردن ایالت‌ها یا اسامی پارسوا، پارسواش و پارسوماش محل آن را در زاگرس مرکزی جایابی کرده و هرگونه ارتباط این اسامی را باجنوب غربی ایران و پارس دوره بعد رد می‌کند و پارسوماش کتیبه سناخریب و آشوربانیپال را نیز در زاگرس مرکزی جایابی کرده و کوروش را نیز حاکم همین منطقه می‌داند. او تأکید می‌کند:پارسوای (زاگرس مرکزی) که به نظر او با پارسوماش یکی‌است (نمی‌توانسته هیچ ارتباط مستقیمی با پارسه(Parsa)در فارس که در زمان داریوش هخامنشی ایجاد شد داشته باشد؛(Ibid,p.  2) امیلی کورت نیز به‌طور ضمنی این نظریه را که تمامی اسامی مورد بحث تنها به یک ایالت در غرب ایران اشاره دارند، تأیید کرده‌است)(Kurrt,p.  54)
یانگ برای توجیه جایابی پارسوماش در زاگرس مرکزی دلایلی ذکر می‌کند:مکانی‌در زاگرس مرکزی (منطقه اردلان) برای پارسوای آشوربانیپال کاملاً متقاعدکننده است. آشوربانیپال درتوصیف شکست و ویرانی ایلام) سال۶۴۶ق. م (اغراق زیادی کرده‌است. داده‌های باستان‌شناسی‌چنین ویرانی‌را تأیید نمی‌کنند و سلسله ایلام بعد از این تاریخ نیز به حیات خود ادامه داده‌است. از طرف دیگر پارس از سرزمین جلگه ای ایلام فاصله زیادی داشته و اغلب از یورش دشمنان بین‌النهرینی خود در امان بوده‌است. از این رو به نظر نمی‌رسد پادشاه پارس که بر ناحیه نزدیک انشان حکومت می‌کرد، این قدر ترسیده باشدکه پسر خود را به عنوان گروگان به دربار آشور فرستاده باشد. پادشاه پارسوای زاگرس مرکزی می‌توانست از لشکرکشی آشوری‌ها بیشتر متأثر شده باشد. پادشاهان این ناحیه زاگرس به صورت سنتی متحد ایلام و بابل در برابر آشور بودند و نزدیکی آن‌ها به آشور می‌توانست زمینه ترس آن‌ها را فراهم کند.(Ibid,p.  244)
به احتمال قوی پارس بعدی در انشان است در زمان داریوش هخامنشی ایجاد شده و جنوب غرب ایران واستان فارس فاقد هر گونه اثری از مهاجرت اقوام آریایی در عصر آهن و بعد از آن بوده‌است.
این نظریه بیان می‌کند که طوایف پارسه در قرن هشتم تا هفتم پیش از میلاد از محلی در نواحی رشته کوه‌های زاگرس مرکزی به نام پارسواش(زرین‌کوب به جای پارسوا، پارسوآش را ذکر کرده‌است) در امتداد زاگرس در دره‌های کرخه و کارون به آرامی به سمت جنوب فلات ایران و سرزمین عیلام سرازیر شده‌اند.
این قوم، در همین نواحی به زندگی‌ شبان‌کارگی و کشاورزی اشتغال جستند و این نواحی را به یاد سرزمینی که در حوالی جنوب دریاچه ارومیه که ترکش کرده بودند به نام پارسوماش، یا پارسواش خوانده‌اند.
خاندان هخامنش به عنوان یک خانواده ممتاز، سرکردگی این طوایف را بر عهده داشته‌است.
از همان هزاره سوم پیش از میلاد، شمار نام‌های جغرافیایی آریایی در آسیای صغیر و روی هم رفته در آسیای غربی رواج یافت.
همچنین همین پارسوماش که از گذشته تا امروز به ریخت‌های گوناگون کاربرد بسیار داشت و دارد. به جز از پارسوماش در آن زمان بخش‌ها و کرانه‌های چندی وجود داشتند که نام‌های آریایی و شهروندان غیر آریایی داشتند.
دیاکونوف پیشنهاد می‌کند که پارسه یا پارسوآ و پارثوا Parthava سه گونه ریهت ریشه گرفته از واژهٔ باستانی Parsava به چمار (معنی) «استخوان دندهٔ سینه و پهلو و مرز» هستند که Parsava نیز با واژهٔ هند و اروپایی Gerk به چم «استخوان دندهٔ سینه و جناغ سینه» و واژهٔ اوستایی و واژهٔ استی Fars به چمار پهلو و مرز، پیوند دارد.
همهٔ این سرزمین‌ها که به آن نمارش (اشاره) رفت در مرز ماد، در بخش جنوب (پارسه) در بخش خاور (مشرق) (پارثوا) و در باختر آن پارسوا جای داشته‌است؛ بنابراین هیچ نیازی به پندار اینکه این نام بدست پارسیان از اپاختر (شمال) به اواخشتر (جنوب) آورده شده نیست.
همان‌طور که شایمنداست ناسانی (تفاوت) دو نام پارسی و پارتی دستاورد ناسانی گویش باشد و به‌درستی این هر دو نام یک تبار باشد، گمان می‌رود پارسه نیز براستی یک واژهٔ مادی باشد، در برابر واژهٔ فارسی باستان پارثه Partha و واژهٔ باستانی پارثوا با پارسوا برابر می‌شود.
هرچند این ریشه‌یابی نشانی از هوشمندی دارد ولی گمان بسیار اینست که پارسه نام تیره‌ای باشد از ایرانیان، که به سوی فارس یا استان خوزستان کنونی رفتند و آن سرزمین انشان نام گرفته‌است.
در سال ۸۳۰ پیش از میلاد، سده ایی پیش از به قدرت رسیدن خانوادهٔ هخامنش در پارسوماش، شلمنسر سوم پادشاه آشور از ۲۷ شاهک سرزمین آسیایی‌نشین پارسوا، در جنوب غربی زاگرس به گونه هم‌زمان باج گرفت.
نام این شاهک‌ها در سالنامهٔ این شاه یاده شده‌است که هیچ‌یک آریایی نبودند. یک سده دیگر آشور بانیپال وارد سرزمین عیلام گردید و پس از آنکه خاک عیلام را به توبره کشید، بنابر دیدگاه گیرشمن نیز نخستین تماس آشوریان با پارسیان، نه در پارسوا، ونکه (بلکه) در مرز عیلام، و در پارسوماش بوده‌است.
نتیجهٔ نخستین لشکرکشی تیگلات-پیلسر سوم به کوهستان زاگرس همانا ایجاد دو ایالت جدید پارسوا و بیت همبان در پادشاهی آشور بود. این دو ایالت تا سقوط آشور جزو آشور باقی ماندند. در عهد سارگون دوم مقام رئیس ناحیهٔ پارسوا در آشور وجود داشتپارسوآ شا. ازسال‌نامه‌ها، سطور ۶۶، ۶۷؛ کتیبهٔ رسمی سطر ۵۸. KS ص ۹۰، ۱۰۸ از نامه‌ای که فورر بدان اشاره کرده چنین بر می‌آید که پارسوا بعدها هم جزو آشور بود. در زمان آشور-ناصیر-پال دوم ایالت کیشه‌سوکار اوریگالی که شرقی‌تر از پارسوا بوده جزو آشور شمرده می‌شده.ممکن است که پارسوا نیز در این جدول دو سطر پایین‌تر تحت عنوان ناحیهٔ شهر نیککور قلمداد شده باشد.
عقیدهٔ شایع مبنی بر این است که پارسوا در ناحیه سنندج میهن پارسیان بوده و ایشان پس از تسخیر آن ناحیه بدست آشوریان از آنجا به پارس هجرت کردند،این تئوری را هیوزینگ تدوین کرده نخستین اشاره به پارسیان در سال ۸۴۳ پ.م. است ولی دومین اشاره به این قبایل به سال - ۶۹۱ پ.م. - برمی‌گردد که در آن سال سناخریب با پارسواییان (پارس‌ها) در سرزمین ایلام مواجه شد و با آنان در همان سرزمین جنگید.پروفسور هاید ماری کخ از زبان داریوش (صفحه 13) این رویداد از این جهت مهم است که شاه عیلام برای کمک به عیلامی‌ها در جنگ با آشوریان اجازه داده پارسیان به این منطقه بکوچند.هینتس (1,49) همچنین لوحه‌های بدست آمده از شوش حکایت از آن دارند که حدود سال - ۶۸۵ پ.م. - پارسیان در سراسر عیلام سکونت داشته‌اند.W.Hingz, in:transition priods in iranian history (22-24er Mai 1985) این شاید دلیل این باشد که چرا کوروش خود را شاه انشان نامیده‌است.
در متون زمان آشور ناسیراپال دوم محل کشور پارسوا با بخش‌های جنوبی کشور زاموا هم‌مرز است. این نکته لازم است تصریح شود که بر خلاف عقیدهٔ رایج تنها وجه مشترک لفظ پارسوا با پارس این است که هر دو اصطلاح به زبان پهلوی به معنی نگهبان و محافظ می‌باشند. باید در نظر گرفت که پارسوا ناحیه‌ای زراعی بوده و مردم آن اسکان یافته بودند و فرض اینکه ساکنان آن، سرزمین خویش را رها کرده به پارس که ۶۰۰ کیلومتر با آنجا فاصله داشته‌است کوچ کرده باشند بسیار دشوار است.
عده‌ای از محققان محل پارسوا را در نقاط بسیار شمالی‌تر قرار می‌دهند و نزدیکی آن را به نامار در نظر نمی‌گیرند ولی این بدان معنی است که پارسوا از لحاظ حدود ارضی با پادشاهی‌های آراشتوا، آمکا و آتا منطبق بوده. در سالنامه‌های آشور ناسیراپال دوم محل کشور پارسوا به بخش‌های جنوبی زاموا نزدیک است و سه شاهک آتا، آراشتوا و آمکا جزو سرزمین زاموا بودند ولی زبان مردم پارسوآ کماکان کاسپی بوده‌است.
ویدنر و پس از وی، کامرون و بسیاری دیگر معتقدند که کورش یکم پادشاه پرسید متأخر نبوده بلکه سلطنت پارسوا را در کوه‌های زاگرس یا سرزمینی بینابین آن دو را داشته‌است؛ ولی ویدنر این نکته را که ناحیهٔ خودیمریاراضی استان بوشهر که در همان متن آمده و همزمان با کورش‌یکم به آشور باج می‌داده و مسلماً با قلمرو کورش یکم مجاور بوده و در مشرق عیلام و کرانه‌های خلیج فارس یعنی در کنار پارس قرارداشته در نظر نگرفته‌است.استدلال ویدنر منتفی است و در نتیجه استنتاج‌های او را هم نمی‌توان پذیرفت.
گذشته از ایجاد ایالات پارسوا و بیت همبان یک نتیجهٔ دیگر لشکرکشی تیگلت پیلسر سوم در سال - ۷۴۴ پ.م. - عبارت بود از تصرف اسبان و دام‌ها توسط آشوریان و بردن عده‌ای پیشه‌ور پارسوایی به آشور. بعدها بخشی از ساکنان را که در ایالت جدید آشور باقی مانده بودند نیز از آنجا تبعید و منتقل کردند. سال‌نامه‌های تیگلت پیلسر سوم در وقایع سال -۷۳۸ پ.م. - می‌نویسد که عده‌ای از اسیران کوتی و ساکنان بیت سانگی را در شمال سوریه و فنیقیه شمالی مسکن دادند.
دیاکونوف در کتاب تاریخ ماد می‌نویسد آشوری‌ها ضمن حمله به پارسوا در خاک ماد نفوذ کردند و آخرین نقطهٔ لشکرکشی آشوریان ظاهراً دژ مادی زاکروتی بود. محل این دژ محتملاً در ناحیهٔ اردلان کنونی قرار داشت، و سلمنسرسوم شاه آشور در این حمله برای اولین بار در سال ۸۳۴ پیش از میلاد به اقصی نقاط کشور مادی‌ها رسید.
در دوران قیام عظیم مادی‌ها علیه آشوریان در ناحیه خارخار پیرامون سال‌های - ۷۱۵ پ. م - شخصی که از طرف آشوریان در پارسوا منصوب شده بود از اوضاع تحت فرمانش خطاب به سارگون دوم چنین نوشته‌است:
کلیسای بزرگ امسک روسی (Успенский собор) کلیسای جامعی است که در شهر امسک روسیه قرار دارد. این کلیسا در میدان سوبورناجا پلوسجاد در مرکز شهر امسک قرار دارد. این کلیسا بین سال‌های ۱۸۹۱ و ۱۸۹۸ بنا شده‌است. معمار این کلیسا ارنست ویریچ بود. این بنا توسط اتحاد جماهیر شوروی و به سال ۱۹۳۵ ویران شد و دوباره بین سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷ توسط سرمایه‌گذاری محلی بازسازی گردید. بازسازی این بنا با کمک عکس‌های قدیمی انجام گردید.
فریمانت، کالیفرنیا شهری در ایالت کالیفرنیای ایالات متحده آمریکا با جمعیت ۲۱۴ هزار نفر است. این شهر در سال ۱۹۵۶ از بهم پیوستن پنج محله کوچکتر ایجاد شد.
فریمانت در جنوب شرقی منطقه خلیج سانفرانسیسکو واقع شده‌است و چهارمین شهر پرجمعیت این منطقه‌است.
پیت سمپراس (۱۲ اوت ۱۹۷۱) تنیس‌باز بازنشستهٔ آمریکایی است که در گذشته عنوان تنیس‌باز شمارهٔ یک جهان را داشت. او در طول دوران ۱۵ سالهٔ ورزشیش، مقام قهرمانی ۱۴ گرند اسلم تک‌نفره را به خود اختصاص داد و به‌عنوان یکی از بزرگترین تنیسورهای تمام دوران شناخته شد. در دهه ۹۰ سمپراس به مدت ۲۸۶ هفته متوالی در جدول رده‌بندی تنیس بازان مرد جهان مقام نخست را در اختیار داشت.
سمپراس نخستین حضور حرفه‌ایش را در سال ۱۹۸۸ تجربه کرد و آخرین حضورش در تورنمنتی در سال ۲۰۰۲ بود که با شکست آندره آغاسی در فینال آن، قهرمان مسابقات آزاد آمریکا (یواس اوپن) در آن سال شد. او به مدت شش سال متوالی از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۸ در صدر جدول برترین تنیسورهای جهان قرار داشت. دیگر رکورد او قهرمانی هفت دوره مسابقات تک‌نفرهٔ مسابقات تنیس ویمبلدون بود. سمپراس همچنین برای ۲۸۶ هفته در صدر جدول برترین تنیسورها قرار داشت. او در پنج عنوان قهرمانی یو اس اوپن نیز با دیگر تنیسورهای شمارهٔ یک سابق جهان یعنی جیمی کانرز و راجر فدرر مشترک است.
پیت سمپراس در سال ۱۹۹۰ و در حالی که تنها ۱۹ سال داشت و در حالی که با سخت‌ترین قرعه ممکن روبرو شد، توانست در فینال به مصاف آندره آغاسی رفته و برنده اوپن آمریکا شود. بدین ترتیب او جوان‌ترین قهرمان تاریخ اوپن آمریکا شد.ده نکته درباره آخرین گرند اسلم فصل تنیس جهان، "بی‌بی‌سی فارسی"
پیت سمپراس آخرین تنیس‌باز مرد آمریکایی است که موفق به کسب قهرمانی در مسابقات ویمبلدون در سال ۲۰۰۰ و ATP World Tour Finals در سال ۱۹۹۹ گردید.
بلای سوم، (۱۱۴۸ - ، پادشاه مجارستان و کرواسی بود.
او دومین پسر گزای دوم بود و ایشتوان سوم برادرش بود. او در دربار مانوئل یکم بیزانس پرورده‌شد و با مرگ ایشتوان سوم با یاری بیزانس و پاپ الکساندر سوم به پادشاهی مجارستان رسید. پیکر او در استرگم به خاک سپرده ‌شده‌است. او یکی از نیرومندترین و دولتمندترین پادشاهان زمان خود در اروپا بود. او نیای ادوارد سوم بود.
ابو سعد منصور بن حسن بن حسین آوی مشهور به ابوسعد آوی (زاده نیمه قرن چهارم هجری قمری - درگذشته ۴۲۲ هجری قمری) فقیه، محدث، شاعر، تاریخ‌نگار و وزیر آل‌بویه اوایل قرن پنجم هجری است.
ابو سعد در روستای آوه شهرستان ساوه زاده شده است. تاریخ تولد وی به صورت دقیق مشخص نمی‌باشد، اما براساس برخی اسناد تاریخی در حدود نیمه سده چهارم هجری قمری، یعنی حدود سال‌های ۳۴۵–۳۵۰ قمری بوده است.
او اوایل عمرش را در روستای آوه زندگی کرد و سپس برای کسب علم و دانش به شهر ری مهاجرت کرد. در آنجا با بهره‌گیری دانش از بزرگانی چون شیخ صدوق و شیخ طوسی پرداخته و پس از مدتی در ردیف دانشمندان عصر خود قرار گرفت و توانست شاگرادانی مانند عبدالرحمن مفید نیشابوری را تربیت کند. وی مدتی نیز وزیر سلسله آل‌بویه بوده‌است.
ابومنصور آوی برادر ابوسعد آوی از وزیران آل بویه بوده‌است.
محمدعلی احمدی (زادهٔ ۱۳ تیر ۱۳۶۲ در کرمان) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در باشگاه فوتبال سپاهان اصفهان در لیگ برتر بازی می‌کرد. بازیکن تیم فوتبال پرسپولیس میباشد و رابطه بسیار نزدیکی با این بازیکن دارد.
سوابق:
فولاد نوین
برق شیراز
پاپریکا نوعی ادویه است که از آسیاب فلفل خشک شده (به عنوان مثال فلفل دلمه‌ای، فلفل تند) تهیه می‌شود. در بسیاری از زبان‌های اروپایی، پاپریکا به خود واژه فلفل (دلمه ای قرمز) اشاره می‌کند. این ادویه برای افزودن رنگ، طعم و عطر در بسیاری از غذاها مورد استفاده قرار می‌گیرد. پاپریکا می‌تواند طیفی از طعم ملایم تا تند داشته باشد. طعم آن نیز از کشوری به کشور دیگر متفاوت است.
مجتمع آموزشی مهران یکی از هشت آموزشگاه از گروه مدارس ملی هماهنگ در دوره پهلوی دوم است . این مجتمع براساس اندیشه‌های پیشگامانه و دیدگاه‌های تجربی ویژه به وجود آمده بود. این اندیشه‌ها در اداره مدرسه و برنامه‌های درسی رعایت می‌شد و به این جهت ،این مدرسه الگوی آموزشگاه‌های پیشرو در ایران آن دوره به‌شمار می‌رفت.
مدرسه یا مجتمع آموزشی مهران در سال ۱۳۳۴ در ابتدا با نام دبستان مهران از سوی معصومه سهراب و یحیی مافی پایه‌گذاری شد. این دبستان خود ریشه در کودکستان مهر داشت که در سال ۱۳۳۲ از سوی این دوتن راه اندازی شد. دوره فعالیت مجتمع آموزشی مهران از سال ۱۳۳۴ شروع و تا ۱۳۵۸ به سرپرستی این زوج ادامه یافت. در آن سال به سبب قوانین و هیجانات انقلابی گروه مدارس ملی از اختیار پایه گذاران و سرپرستان آن خارج شد و تحت نظارت مستقیم آموزش و پرورش قرار گرفت. در دوره‌ای ۲۶ ساله مجتمع آموزشی مهران هم از جهت کیفی و هم از جهت کمی رو به گسترش بود. از جنبه کمی از یک کودکستان یک کلاسه به مجتمعی بزرگ با بیش از 1200 دانش آموز تبدیل شد. از جهت کیفی در روندی از ارزیابی‌های درونی و بیرونی همواره نگرش و برنامه‌های آموزشی و پرورشی این مجتمع رو به پیشرفت بود. از نیمه دوم دهه چهل بسیاری از دانش آموزان پسر این مجتمع پس از پایان دوره دبستان و دوره راهنمایی در بیش‌ترین میزان جذب دبیرستان البرز می‌شدند. این مجتمع در دوره کاری خود به شیوه مختلط یا آموزشگاه دختران و پسران اداره می‌شد.
اهمیت مجتمع آموزشی مهران در تاریخ آموزش و پرورش ایران، در کارکرد الگووار آن بود. مجتمع آموزشی مهران همراه با آموزشگاه‌هایی مانند مدرسه فرهاد به سرپرستی توران میرهادی، گروه آموزشی هدف به سرپرستی احمد بیرشک، کودکستان و دبستان روش نو به سرپرستی عباس یمینی شریف، دبستان جهان تربیت به سرپرستی ابراهیم بنی احمد، دبستان بهشت به سرپرستی محسن دانا بهشتی، دبستان راه آینده به سرپرستی توران اشتیاقیکسانی که جامعه را می سازند: توران میرهادی ۳۲.[=صفحات کتاب] و ... مراکز آموزشی ویژه‌ای برای انتقال مفهوم و کارکردهای آموزش و پرورش مدرن در ایران بودند. همه پایه گذاران این آموزشگاه‌ها از کسانی بودند یا هستند که در فرایند نوسازی فرهنگی ایران از جامعه سنتی به جامعه مدرن نقش داشتند.
در دوره فعالیتی بیست و شش ساله مجتمع آموزشی مهران از جنبه کمی و کیفی همواره روندی رو به رشد داشت و به همین دلیل یکی از آموزشگاه‌های شاخص ایران در این دوره زمانی بود. آنچه مجتمع آموزشی مهران را در ایران متفاوت کرده بود، فلسفه پرورشی متفاوتی بود که پایه گذاران این مجتمع به آن باور داشتند. در ایران آموزش و پرورش رسمی همواره به عنوان یکی از عوامل بازتولید ایدئولوژی‌های دستگاه حاکم بوده‌است. در حالی که برای پایه گذاران مجتمع مهران فلسفه آموزش و پرورش کودکان چیزی نبود جز تربیت انسان‌هایی آزاداندیش و خلاق که توانایی اندیشیدن و تفکر انتقادی را دارا و حس مشارکت و سازندگی داشته باشند. چکیده‌ای از فلسفه پرورشی پایه گذاران این مجتمع : « مواد درسی و برنامه‌های آموزشی محدود و حساب شده مدرسه بدون وجود هدفهای پرورشی راه به جایی نمی برد. چرا که آموزش بدون داشتن هدف و روش‌های درست پرورشی، چیزی نخواهد بود جز زندانی کردن شاگردان در چارچوب درس‌ها و مطالب از پیش تعیین شده، و حاصل این اسارت همانا محروم ماندن کودکان از درک و دریافت دانش مفید برای زندگی اجتماعی و در جهت پیشرفت جامعه و در نتیجه تثبیت بسیاری از ارزش‌های فرسوده معمول در جامعه است.»تجربه‌های مدرسه داری ۱۷۹.[=صفحات کتاب]
نشان می‌دهد که آن‌ها فلسفه پرورشی خود را دریافت دانش برای پیشرفت اجتماعی و نوسازی ارزش‌های فرسوده جامعه می‌دانستند و همواره نیز به این فلسفه پایبند بودند.
پایه گذاران مجتمع آموزشی مهران از همان آغاز کار اصولی را برای آموزش و پرورش کودکان برگزیدند که همواره به آن پایبند ماندند. تنظیم رابطه با نظام آموزش و پرورش و تفسیر خلاقانه و ابتکاری از بخشنامه‌های این نهاد برای کاهش درگیری‌های اداری و بورکراتیک، ایجاد رابطه سه‌گانه خانواده، مدرسه و مدیریت آموزشی، برنامه‌ریزی آموزشی برپایه نیازهای دانش آموزان، توجه به نیازهای جسمانی و تندرستی آن‌ها، پرروش توانایی‌های هنری و فرهنگی با ایجاد کلاس‌ها و کارگاه‌های ویژه بخشی از آن اصول و برنامه‌هایی بود که پایه گذاران این نهاد آموزشی همواره به آن پایبند ماندند. کادر آموزشی این مدرسه بخشی از سوی اداره آموزش و پرورش تأمین می‌شد و بخشی از سوی خود مدیریت. در مورد انتخاب آموزگاران، اولین اصل در این کار گزینش همکاران جوان، آگاه و کارآمد بود. از همان آغاز به فعالیت مجتمع مهران ،‌ کسانی که به عنوان آموزگار و مربی به همکاری با این نهاد می پرداختند، که نسبت به فلسفه پرورشی کودکان مجتمع مهران متعهد می‌ماندند. پایه گذاران مجتمع مهران در انتخاب همکاران این نهاد همواره جوانی را با تجربه می آمیختند تا هم راه برای جوانان کم تجربه هموار شود و هم افراد با تجربه ،‌ به انتقال این تجربه‌ها به نسل جوان تر خود بپردازند. چنین روندی سبب می‌شد که مجتمع مهران همیشه کادرهایی برای آموزش و پرورش ایران تربیت کند. ان جا هم که مجتمع مهران اجبار داشت از کادرهای موظف آموزش و پرورش استفاده کند، اصول و رویکرد خود را به این نیروها آموزش می‌داد و آن‌ها را همراه با خود می‌کرد.
برای پایه گذران مدرسه مهران، والدین کودکان، بخشی از روند آموزشی و پرورشی به‌شمار می‌رفتند. از همان آغاز به کار این آموزشگاه پدران و مادران باید متعهد می‌شدند که در همه امور مربوط به آموزشگاه و دانش آموزان مشارکت فعال داشته باشند. این مشارکت نه تنها در چارچوب خانه بود که در فضای مدرسه نیز ادامه می یافت. از دید این پایه گذاران : « هدف از همکاری مدرسه و اولیای اطفال، حفظ و گسترش ارتباط میان اضلاع مثلثی بود که یک ضلع آن را مدرسه، ضلع دیگرش ار خانواده و ضلع سومش را کودک تشکیل می داد. ضلع سوم، یعنی کودک از سویی با خانواده و از سوی دیگر با محیط مدرسه سروکار دارد و هریک از این دو محیط می‌تواند رفتارهایی را در او پدید آورد یا تقویت کند. هرگاه میان این دو قطب نوعی هماهنگی به وجود آید کودک از آرامش و تعادل برخوردار می‌شود. اما اگر این دو محیط نتواند با هم هماهنگ یا دستکم نزدیک شوند، کودک در این میان سرگردان می ماند و دشواری‌های پرورشی بسیار از این ناهماهنگی حاصل می‌شود.» تجربه‌های مدرسه داری ۶۸. [=صفحات کتاب]
در زمینه‌های برنامه‌های درسی، مجتمع مهران از یکسو مجبور بود به سبب برنامه‌ریزی آموزش و پرورش متمرکز ایران از برنامه‌های درسی مصوب پیروی کند و از سوی دیگر این برنامه‌ها گاه چنان بی محتوا بودند که با افکار پیشرو آموزشی آن‌ها سازگار نبود. در این مورد آن‌ها درون این برنامه‌های متمرکز، برنامه‌های خود را جای می‌دادند و با روش‌های ابتکاری آموزش درس‌هایی چون ریاضی را دگرگون کردند.
اصل دیگر در فلسفه آموزشی مدرسه مهران، کارآمدی و مناسب بودن فضای آموزشی بود. مجتمع مهران از هنگامی که در دهه 1340 پایه‌های خود را استوار کرد،‌ با نگرش دور اندیشانه پایه گذاران خود به سوی ساخت فضای آموزشی مناسب هدف‌گیری کرد. پایه گذاران مجتمع مهران می‌دانستند هدف‌های والای آموزشی و پرورشی که پیگیر آن بودند، در فضاهایی با ساختمان‌های استیجاری،‌ بدون طراحی نور و فضای بازی و فضای چرخش در کلاس‌هایی تنگ و نفس گیر قابل پیاده شدن نیست. ساخت مجتمع آموزشی مهران در این دهه در جمشید آباد تهران در حقیقت پاسخ به یک نیاز و یک نگرش بود. فضایی که همه استاندارهای آموزشی و پرورشی در آن رعایت شده بود و دانش آموزان از فضای کافی و روشن و زیبا و همچنین فضاهای تخصصی مانند آمفی تئاتر و سالن سینما و کتابخانه بهره می‌بردند.
اما مهم‌ترین شالوده و اصلی که مجتمع آموزشی مهران بر آن تکیه داشت،‌ روش و نگرش برنامه‌ریزی آموزشی بود که حاصل کوشش‌های خستگی ناپذیر پایه گذاران و همکاران این مدرسه در زمینه آموزش علوم و هنرها بود. رویکرد تربیتی این مجتمع رویکردی انسان گرایانه بود که هدف اول آموزش و پرورش را پاسخ به نیازهای انسانی و هیجان‌ها و عواطف او می‌دید. در این رویکرد،‌ انسانی که به همیاری و همدردی با اجتماع واکنش نشان می‌داد،‌ با انسانی که دانش را در حد کمال آموخته است،‌ اما واکنشی نسبت به همنوعان خود نشان نمی‌داد، تقدم داشت. در این رویکرد مشارکت بر رقابت پیشی داشت و فضای آموزشی و برنامه‌های آموزشی به گونه طراحی شده بود که دانش آموزان جسارت پرسشگری را داشته باشند. اداره مدرسه تنها وظیفه کارکنان نبود و همه دانش آموزان و حتا خانواده‌های آن‌ها نیز باید در این کار مشارکت می‌کردند. آموزش و اجرای هنرهای خلاق مانند تئاتر یکی از شاخصه‌های اصلی این برنامه‌های آموزشی بود. آموزش موسیقی و نقاشی نیز با همکاری هنرمندان سرشناس دوره خود انجام می‌گرفت. در حقیقت همه این برنامه‌های آموزشی یک هدف داشت و آن هم شکفتگی جسمی، روانی، اجتماعی و ذهنی کودکان در بستری مناسب بود. برای هر بخش از این راه تمهیداتی اندیشیده شده بود. در زمینه رشد اجتماعی و ذهنی کتابخانه مجتمع مهران سرآمد همه کتابخانه‌های آموزشگاهی آن زمان ایران بود. در آن دوره این کتابخانه بیش از یازده هزار جلد کتاب داشت که بیشتر این کتاب‌ها نیز از سوی خانواده‌ها و دانش آموزان تهیه شده بود. حتا کتابداران این کتابخانه خود کودکان بودند.این رویکرد بستر اندیشه انسان گرایانه موسسیس آن بود که همواره سعی در انتقال آن به دانش آموختگان این مدرسه داشته‌اند.
در این مجتمع همچنین به دانش آموزان نگاه و نگرش توسعه پایدار یا محیط زیستی از راه‌های کارآمد و ساده‌ای مانند پیوند مصرف بی دلیل کاغذ با نابودی جنگل‌ها آموزش داده می‌شد. پاکیزگی و بهداشت شاخصه‌ای دیگر بود که کودکان و کارکنان باید از آن پیروی می‌کردند. در حقیقت باید گفت فلسفه و برنامه آموزشی مجتمع مهران با نگاهی بومی گرایانه و برابر با نیازهای جامعه ایران طراحی شده بود و هدف آن نیز آموزش و پرورش در خدمت طبقه متوسط بود. هرچند که همواره سهمیه‌ای برای کودکان طبقات پایین جامعه نیز در نظر گرفته می‌شد. هدف از آموزش و پرورش برای طبقه متوسط ،‌ نیازهای فزاینده و پیش برنده در این طبقه است که موتور محرک یک جامعه را می‌سازد. بدین منظور مجتمع مهران در جایی از تهران ساخته شده بود که بتواند به نیازهای آموزشی و پرورشی این طبقه اجتماعی پاسخ دهد.
تجربه‌های مدرسه داری ۲۶۵.[=صفحات کتاب]
مهران ،مهرت به دل خریده ام
مهران ، علمت‌ به جان گزیده ام
رهنمایم‌ تو هستی در سختی و زندگی
رهگشایم تو هستی در کوره راه و خستگی
ریشه های غرور وابسته علم تو
معصومه (فرنگیس) سهراب (۲۳ آبان ۱۳۰۴ – مهر ۱۳۸۳) آموزگار، کارشناس و پژوهشگر مسائل آموزشی و تربیتی و یکی از پایه‌گذاران کودکستان مهر و مجتمع آموزشی مهران بود. روش و رویکرد آموزشی و پرورشی او و همسرش یحیی مافی در مجتمع آموزشی مهران که آمیختی از پداگوژی دوران یا علم تعلیم و تربیت روز و تجربه‌های بومی بود، این دو شخصیت را از سرآمدان آموزش و پرورش خلاق ایران در سدهٔ کنونی قرار داده است. سهراب از یک سو سنت آموزشگری را از پیشینیان و استادانی چون جبار باغچه‌بان و محمدباقر هوشیار آموخت و از سوی دیگر به سبب پیوندی که با نظام کودکستانی آمریکا از طریق مأمور به خدمت در ایران پس از جنگ جهانی دوم برای او به‌وجودآمد، با دانش و برنامه کودکستان‌های پیشرو در جهان آن روز آشنا شد.
از سوی پدر به خانواده سهراب پیوند داشت که خاستگاه شان سده اصفهان بود و نیاکان شان به کار پزشکی و طبابت سنتی می‌پرداختند. پدر بزرگش حکیم ابوتراب سهراب یا ابوتراب جراح باشی یکی از حکیمان توانای دوره ناصری بود که با خانواده از سده اصفهان به تهران کوچید. او نه تنها طبابت که جراحی هم می‌کرد. حضور حکیم ابوتراب در تهران، عاملی شد که پسرش عبدالوهاب که روزگاری بعد پدر معصومه سهراب شد، به مدرسه طب دارالفنون برود و زیر دست استادانی که بیشتر فرانسوی بودند، طب و پزشکی نوین را بیاموزد. دکتر عبدالوهاب سهراب، در دوره پرآشوب جنگ جهانی اول با فخرالتاج ثقفی ازدواج کرد. فخرالتاج ثقفی دختر مهندس مجدالسلطان ثقفی یکی از اولین مهندسان ایرانی دانش‌آموخته دارالفنون بود که در پل‌سازی و سد سازی دست داشت. یکی از ساخته‌های فکر او در آخرین سال‌های فرمانروایی سلسله قاجار، سد فریمان بود. فخرالتاج ثقفی از اندک دخترانی بود که در آن زمان به مدرسه‌های دخترانه می‌رفتند و علیرغم مخالفت‌های گسترده سنت گرایان با آموزش دختران، به سبب روشن اندیشی خانواده توانست در سال ۱۲۹۸ دوره ابتدایی را از مدرسه دخترانه تربیت البنات یا تربیت به پایان برساند. فخرالتاج دوره‌های آموزش موسیقی را نزد استادان صاحب نام روزگار گذراند و از نوازندگان تار بود.
معصومه سهراب در بیست و سوم آبان ماه ۱۳۰۴ در خانه‌ای در کوچه سهراب، خیابان پاریس تهران به دنیا آمد. او سه خواهر و یک برادر دیگر داشت که همگی پس از او به دنیا آمدند و در عرصه فرهنگ ایران فعال بودند. برادرش ابوتراب سهراب که نام پدربزرگ را برخود داشت از مترجمان صاحب نام و توانا در زمینه فلسفه و علم بود و و ترجمه فارسی بسیاری از کتاب‌های فلسفی نیچه و برخی از اندیشه مندان آلمان از کارهای اوست.
معصومه (فرنگیس) دوره ابتدایی را در دبستان نوباوگان و دوره اول دبیرستان را در دبیرستان فرانسوی زبان ژاندارک گذراند. از همین دوره علاقه به نقاشی در او آشکار شد. ابتدا به صورت پراکنده و زمانی بعد در کارگاه هنری جعفر پتگر که از نقاشان صاحب نام آن دوره بود، نقاشی را آموخت. همزمان به آغاز جنگ جهانی دوم و در سن نوجوانی پدرش را از دست داد و مسئولیت سرپرستی آن‌ها برعهده مادرش افتاد. مرگ پدر برای او و خواهران و برادرش ضایعه‌ای سخت بود، با این همه با کوشش‌های مادرش توانستند بر این وضعیت سخت چیره شوند و به ادامه تحصیل بپردازند.
از این دوره تا زمان ازدواج او همواره کار و آموزش را پیوسته انجام می‌داد. زمانی در دانشسرای مقدماتی دختران آموزش دید، آن گاه در مدرسه ایران که یکی از مدارس پیشگام دختران در آن زمان بود، به تدریس و تجربه اندوزی زیر نظر بانو جهانبانی که از فرهنگیان برجسته دوران بود، پرداخت. همچون توران میرهادی در این دوره از آشنایی با دکتر محمدباقر هوشیار بهره برد و توجه اش به علوم تربیتی جلب شد. در سال ۱۳۲۹ برپایه گرایش‌های اعتقادی همسو که هردو داشتند با یحیی مافی ازدواج کرد. همفکری در امور سیاسی سرانجام به کار گسترده در عرصه فرهنگ و آموزش و پرورش ایران ادامه یافت. در دهه ۱۳۳۰ او از حلقه همکاران نشریه روان‌شناسی و تربیتی سپیده فردا مانند لیلی ایمن، آذر رهنما، توران میرهادی و دکتر محمدباقر هوشیار قرار گرفت و آموزش و پرورش خلاق و ادبیات کودکان دو محور عمده زندگی اش شد.
معصومه سهراب آموزش دانشگاهی را ابتدا در دانشسرای عالی تعلیم و تربیت در مقطع لیسانس یا کارشناسی و تا مقطع فوق لیسانس یا کارشناسی ارشد جامعه‌شناسی در دانشگاه تهران ادامه داد. در دوره دانشسرای عالی در کنار استادانی مانند دکتر علی محمد کاردان با روان‌شناسی آشنا شد و آشنایی اش با زبان فرانسه این فرصت را برای او ایجاد کرده بود که آموزشگران بزرگ اروپا مانند فردریش فروبل، هاینریش پستالوزی و دیگران را بشناسد. در همین دوره و پیش از راه‌اندازی کودکستان مهر، مدتی کوتاه در کودکستان امریکاییان در تهران به کار پرداخت و با شیوه کار آن‌ها به‌طور عملی آشنا شد. اتکای او برای راه‌اندازی کودکستان مهر، نخست دانشی بود که از دیگران بهره برده بود و سپس روش ابتکاری و پراحساس خودش در کار با کودکان پیش دبستان بود که پیش از هرعاملی از عنصر هنرهای نمایشی برای رشد اجتماعی و زبانی این گروه سنی بهره می‌برد. در حقیقت خانواده‌هایی که شیوه پرورش کودکان پیش دبستانی خود را در کنار او دیده بودند، یاوران و تشویق کنندگان این زوج برای راه‌اندازی دبستان مهران شدند.
پس از چند سال که کار آموزش او گسترش یافت، به گسترش دانشش در این زمینه پرداخت. چنان که می‌توان گفت رویکرد معصومه سهراب در کار با کودکان کودکستانی همواره و در همه سال‌های بعد از آن، ریشه در دو پویش ملی و جهانی داشت. از جنبه ملی او راه جبار باغچه بان را ادامه می‌داد و از جنبه جهانی نیز جدای از این که روش و رویکردهای اروپایی در آموزش کودکان پیش دبستانی به ویژه سنت آلمانی را از دکتر محمدباقر هوشیار استاد آن زمان علوم تربیتی می‌آموخت با استفاده از نشریه‌های گوناگون که در آن زمان به تهران می‌رسید یا ترجمه‌های فارسی از این آثار که از دهه ۱۳۳۰ شروع شده بود، با سنت و شیوه آموزش و پرورش امریکایی مانند رویکرد جان دیوئی بیش از پیش آشنا می‌شد. در نهایت رویکرد کودکستان مهر با توجه به این تجربه‌ها رویکردی تلفیقی و بومی شده بود که برنامه آموزشی و پرورشی خود را بر پایه نیازهای کودکان شامل ورزش و بازی‌های دسته جمعی، شناخت و آگاهی از زندگی گیاهان و جانوران، قصه و شعر، آشنایی با کتاب‌های تصویری، نقاشی، کاردستی و آموزش حروف الفبای فارسی و انگلیسی، بهداشت فردی، درک زیبایی‌های طبیعی و آداب اجتماعی یا ارزش‌های زندگی قرار داده بود.
روش و نگرش آن‌ها در کار مدرسه داری یا آموزش و پرورش بر اصولی استوار بود که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به احترام به شخصیت کودک و راهگشایی برای شکفته شدن رشد آن‌ها، برانگیختن مشارکت دانش آموزان در اداره مدرسه، ایجاد فضای مناسب آموزشی بنابر استانداردهای مدرن، ترویج همبستگی و مشارکت در گروه و کلاس به جای رقابت‌های منفی، برنامه‌ریزی درسی و آموزشی با بهره‌گیری از تجربه‌های آموزش خلاق و پیوند هنر با آموزش، پیوند کودک با بستر طبیعی یا طبیعت در آموزش، صرفه جویی و احترام به اصول محیط زیست، پیوند آموزش با ادبیات کودکان، و استفاده از افزارهای پیشرفته تکنولوژی آموزشی، تهیه و تدوین مواد مورد نیاز آموزشی فراتر از برنامه رسمی آموزش و پرورش و تأکید بر درس‌هایی ویژه مانند ریاضی و زبان خارجی و ... نام برد.
به سبب همین نگرش‌ها بود که معصومه سهراب و یحیی مافی نه تنها در مدرسه خود یکی از مجهزترین کتابخانه‌های کودک و نوجوان را پایه گذاشتند که خود از پایه گذاران شورای کتاب کودک و ادبیات کودکان در دهه چهل و پیش از راه‌اندازی کانون پرورش فکری کودکان ونوجوانان بودند.
آشنایی معصومه سهراب با ادبیات کودکان به دوره کودکی بازمی گردد. سال‌های ۱۳۱۰ به بعد نظام تعلیمات عمومی کم‌کم گسترش می‌یافت و کم تر کسی بود که در اندیشه ادبیات کودکان باشد. راه‌های دست یابی کودکان قشرهای نواندیش به کتاب کودک، بیش تر کتاب‌هایی با زبان اصلی بود. در خانواده سهراب نیز افزون به قصه‌ها و افسانه‌های عامیانه که بیش تر از سوی خدمتکاران بازگو می‌شد، کتاب‌های کودکان بیش تر به زبان فرانسه بود. این کتاب‌ها سبب آشنایی معصومه سهراب با ادبیات کودکان و نقش پرورشی این موضوع در ذهن و روان کودکان شد. پس از آن هنگامی که تجربه‌های آموزگاری او شروع شد، به سبب در دسترس نبودن کتاب‌های کودکان او از کسانی بود که کتاب‌های داستان را از زبان فرانسه ترجمه می‌کرد و برای کودکان می‌خواند. این تجربه نیز او را بیش تر با ضرورت وجودی ادبیات کودکان آشنا کرد. تا این که در دهه ۱۳۳۰ او نیز در حلقه شاگردان دکتر محمدباقر هوشیار و نشریه سپیده فردا قرار گرفت. از این پس معصومه سهراب یکی از چهره‌های کلیدیی شد که در نهایت در دهه ۱۳۴۰ شورای کتاب کودک را پایه‌گذاری کردند.
معصومه سهراب تا زمانی که می‌زیست یکی از چهره‌های شاخص شورای کتاب کودک بود. افزون بر عضویت در هیأت مدیره شورا، از سال ۱۳۴۳ به مدت بیش از دو دهه مسئول انتشار گزارش شورای کتاب کودک و سرپرست گروه بررسی آثار دستنوشته ادبیات کودکان بود. در همه دوره کاریش در شورای کتاب کودک برای گسترش خواندنی‌های مناسب برای این گروه سنی و ایجاد کتابخانه‌های آموزشی در مدارس و همچنین آموزش پدیدآورندگان جوان کوشید و در کنار این بخشی از روابط کلیدی شورا را با نهادهای بیرونی برعهده داشت. همچنین او در سمینارها و کنگره‌های بین‌المللی مربوط به ادبیات کودکان مانند کنگره جهانی ادبیات کودکان در آتن سال ۱۳۵۵ و کنگره جهانی ادبیات کودکان در ورث بورگ آلمان ۱۳۵۷ به همراه ثریا قزل ایاغ شرکت داشت.
معصومه سهراب پس از بازنشستگی اجباری در سال ۱۳۵۸ فعالیت فرهنگی اش را در شورای کتاب کودک متمرکز و دوچندان کرد. بعدها با تأسیس فرهنگنامه کودکان و نوجوانان، عضو فعالی در این مجموعه شد و گروه دوستداران فرهنگنامه را در سال ۱۳۶۸ پایه‌گذاری کرد.
یکی از ویژگی‌های شخصیتی این بانو شعار آموختن برای یک عمر بود. او همیشه و همواره در پی کسب دانش و شناخت از محیط بود و همین ویژگی سبب شده بود که نسل جوانتر با او به راحتی ارتباط برقرار کنند. زندگی فرهنگی و اجتماعی این زوج سبب نشد که از زندگی خانوادگی غافل بمانند و میوه این زندگی پربار اجتماعی در فضای خانوادگی دو دختر و چندین نوه بوده‌است.
معصومه سهراب همچنین در انجمن پژوهشهای آموزشی پویا کارهای پژوهشی بر روی کتابهای درسی ابتدایی انجام داد. او سرانجام پس از عمری کار و تلاش بی‌وقفه برای کودکان و نوجوانان این میهن در مهرماه ۱۳۸۳ درگذشت.
یانکرز چهارمین شهر پرجمعیت نیویورک آمریکا است.
الگوریتم MTD-F
MTD-F که در واقع خلاصه شده ی (MTD(f,n می‌باشد (درایور تست با حافظه ی اضافی با گره n و مقدار f) الگوریتمی برای جستجوی minimax است که میتوان به عنوان جایگزینی برای الگوریتم هرس آلفا و بتا از آن استفاده کرد.
(MTD(f به‌طور کارآمد و موثری، جستجوهایی که فقط zero-window و آلفا و بتا باشند را با کران خوبی انجام می‌دهد (با بتای متغیر). در نگااسکاتآلفا بتا با یک فضای جستجو نمایان می‌شود. در AlphaBeta(root, -INFINITY, +INFINITY, depth) مقدار خروجی بین آلفا و بتا می‌باشد. در MTD(f)، آلفا بتا برای یافتم کران بالا یا کران پایین برای مقدار بیشینه، اشتباه می‌کند. zero-window برای بیشتر بودن راه‌های میان بر و مقدارهای بازگشتی کمتر، استفاده می‌شود. برای یافتم مقدار بیشینه، MTD(f)، آلفا بتا را چندین بار صدا میزند تا در نهایت مقدار دقیق و نهایی را پیدا کند. جدول تقدم و تاخر جستجوهای قدیمی را بر می گرداند و همچنین جستجوهای جدید را برای کاهش رجوع مجدد به جستجو ذخیره می‌کند.
function MTDF(root, f, d)
اثبات شده‌است که پیاده‌سازی این الگوریتم از سایر الگوریتم‌های جستجوی دیگر (مانند نگا اسکات)، مخصوصاً برای بازی‌هایی مانند شطرنج کارآمد تر است. ولی در عمل این الگوریتم ایراداتی نیز دارد مانند اتکای بیش از حد به جدول تقدم و تاخر، بی ثباتی جستجو، و بسیاری مورد دیگر. بنابراین غالب موتورهای بازی شطرنج، همچنان از نگا اسکاتی استفاده می‌کنند که به نظر بسیاری از برنامه نویس‌های شطرنج بهترین الگوریتم برای شطرنج است.
اثل مانین (۶اکتبر ۱۹۰۰ - ۱۹۸۴) نویسنده انگلیسی بود. وی از خانواده انگلیسی که اصلیت ایرلندی داشتند متولد شد. آثار زیادی از وی در دست است.
امامزاده سید حمزه در محله سرخاب و ضلع جنوب شرقی تقاطع خیابان ثقةالاسلام و خیابان عارف، در ضلع غربی بنای یادمان مقبرةالشعرا قرار دارد.
مجموعه سید حمزه عبارت از صحن نسبتاً وسیعی است که در سمت جنوب آن مقبره و در سمت مشرق و شمال آن محل تدریس و حجرات طلاب علوم دینی قرار دارد. در بالای سردر، سنگ نبشته مرمرین دیگری نصب شده که مربوط به زمان قاجار و تاریخ ۱۲۷۹ هجری است و حاکی از مرمت بنا توسط حاجی رستم‌بیگ در این سال است.
تاریخ بنای نخستین بقعه سال ۷۱۴ هجری قمری یعنی سال درگذشت امامزاده سید حمزه است. نام و کنیه امامزاده، ابوالحسن حمزه بن حسن بن محمد است که با شانزده واسطه نسبش به موسی کاظم می‌رسد. بنای اولیه در این سال توسط فرزندش سید حسین بر تربت وی احداث گردید. تصویر سید حمزه و فرزندش سید حسین در بالای ضریح امامزاده نقاشی شده‌است.
از جمله تزئینات حرم آئینه‌کاری بالای قبر امامزاده است که با کتیبه‌ای به خط نستعلیق زینت یافته‌است. چنان‌که از متن کتیبه استفاده می‌گردد، امیر علی اکبرخانه میرپنجه فرزند پناه الحق پاشاخان و به مباشرت معتمد السلطان عادلخان این آئینه کاری در ماه جمادی‌الاول ۱۳۱۳ هجری قمری انجام داده‌است. بقعه دارای سردابه‌ای در طبقهٔ پایین ضریح است که قبر اصلی سید حمزه و پسرش میر ابوالحسن در آن قرار گرفته‌است.
ساعت فراموشی پنجمین آلبوم از خوانندهٔ راک ایرانی، رضا یزدانی، است که در آبان ماه سال ۱۳۹۰ توسط کمپانی "هنر نمای پارسیان" منتشر شد.ساعت فراموشی» رضا یزدانی منتشر شد (بازبینی در ۱۴ دی ۱۳۹۱.)
همانند آلبوم‌های پبشین این خواننده، کار آهنگسازی بر عهده ی خود رضا یزدانی بوده و تنظیم عمدهٔ قطعات بر عهدهٔ «بهروز پایگان» و «میلاد عدل خواست» بوده است. قطعات این آلبوم همانند آثار قبل این خواننده شامل قطعات نوستالژیک، اجتماعی و اعتراضی، و همچنین قطعات احساسی می باشد و تنها تغییر در روند آلبوم اضافه شدن یک قطعه فلامنکو است که در آن از نوازنده ی میهمان نیز استفاده شده است.
کار ضبط و میکس و مسترینگ این آلبوم بر عهده ی رهبر گروه «بهروز پایگان» بوده است.
سونی اریکسون ایکس‌پریا آرک اس یک گوشی خنگه که سپتامبر ۲۰۱۱ زیگوتش جایگزینی شده، این گوشی دارای سیستم عامل آندروید نسخهٔ ۲٬۳٬۴ و پردازندهٔ ۱٬۴ گیگاهرتزی است، آرک اس همچنین دارای یک نمایشگر ۴٬۲ اینچی لمسی خازنی و یک دوربین ۸٬۱ مگاپیکسلی با فیلمبرداری اچ‌دی می‌باشد.
سونا یا گرم‌خانه اتاقی کوچک در اصل ساخته‌شده از چوب درخت سرو با دمای محیطیِ کنترل‌شده‌است که به منظور بهره‌گیری از هوای گرم در حالت خشک یا مرطوب مورد استفاده قرار می‌گیرد. سونا مکانی برای استراحت، تجدید قوا، رسیدن به آرامش ذهن، روان و جسم است. زادگاه اولیهٔ سونا نامشخص است، اما بسیاری، زادگاه سونا به شکل امروزی را کشور فنلاند و برخی دیگر در شمال روسیه می‌دانند.
واژهٔ سونا از زبان فنلاندی به زبان‌های دیگر رفته‌است.
تامپره ، دومین شهر بزرگ فنلاند ، به طور رسمی "پایتخت سونا جهان" اعلام شد.Tampere is the Sauna Capital of the World (به انگلیسی)Finnish Sauna Society and International Sauna Association: “Tampere is the Sauna Capital” (به انگلیسی)Tampere – the sauna capital of the world (به انگلیسی)Tampere – the Sauna Capital of the World ~ Sauna from Finland (به انگلیسی)
فرهنگ استفاده از سونا در کشورهای مختلف متفاوت است. در آلمان مردم «کاملاً برهنه» وارد سونا می‌شوند و تنها از یک حوله به‌عنوان زیرانداز استفاده می‌کنند.نگاهی به درون استخرهای آلمان، دویچه وله فارسی
سونا انواع مختلفی وجود دارد؛ از جمله،
سونا خشک حتماً باید از چوب روسی ساخته شود که به صورت لنبه سونایی شکل داده شده باشد. این لنبه‌ها با شیارهایی که دارند درون یکدیگر رفته و به چوب زیرسازی (که قبلاً به دیوار وصل می‌شود) متصل می‌شوند
برای صندلی‌ها از چوبی به نام کف صندلی استفاده می‌شود که با آن صندلیها را یک طبقه یا دوطبقه می‌سازند. رنگ سونا نباید به صورت معمول بقیه رنگهای چوب باشد (به دلیل سرطان زا بودن) و در آن فقط از سیلر و کیلر استفاده می‌کنند.
سونا، از قرن‌ها پیش که اولین اتاق‌های گرم در شمال اروپا، روسیه و امپراتوری روم باستان مورد استفاده قرار گرفتند، بسیار تکامل یافته است. امروزه می‌توانیم از میان انواع مختلف سونا، از سوناهای هیزمی سنتی گرفته تا سوناهای بخار مدرن که اغلب در سالن‌های ورزشی و مراکز اسپا دیده می‌شوند، یکی را انتخاب کنیم. انواع سونا، تجربیات متفاوتی را از نظر گرما و رطوبت ارائه می‌دهند و نصب و راه‌اندازی بعضی از آنها، نسبت به سایر گزینه‌ها، آسان‌تر و کم‌هزینه‌تر است.
در این بخش، اطلاعاتی در مورد انواع سونا و نحوه عملکرد آنها را جمع‌آوری کرده‌ایم تا شما بتوانید بهترین گزینه را متناسب با سبک زندگی و نیاز خود انتخاب نمایید.
سیسیلی (Sissili) یکی از ۴۵ استان کشور بورکینافاسو است.Burkina Faso: Provinces & Major Urban Localities - Statistics & Maps on City Population
برزلی روستایی است تاریخی که دراستان خراسان شمالی، بخش مرکزی شهرستان شیروان، دهستان گلیان قرار دارد. این روستا که از آب و هوای کوهستانی و سرد برخوردار است، در فاصله‌ای ۳۵ کیلومتری از شهرستان شیروان قرار دارد. اهالی این روستا به زبان تاتی تکلم می‌کنند.
در لغت نامه دهخدا چاپ سال ۱۳۱۹ در باره روستای برزلی این چنین آمده‌است: ((دهی است از دهستان گلیان بخش شیروان شهرستان قوچان. سکنه آن ۷۲۳ تن است.))
جمعیت فعلی این روستا (سرشماری ۱۳۸۵) ۷۵ خانوار و ۲۷۷ نفر سکنه می‌باشد که به کار کشاورزی، باغداری و دامداری مشغولند.روستای برزل آباد شیروان نیز در نتیجه کوچ برخی از اهالی روستای برزلی بوده است.
زیرو (Ziro) یکی از ۴۵ استان کشور بورکینافاسو است.Burkina Faso: Provinces & Major Urban Localities - Statistics & Maps on City Population در سال ۲۰۰۴، جمعیت این استان ۱۲۴،۰۰ نفر برآورد شد.
پونی (Poni) یکی از ۴۵ استان کشور بورکینافاسو است.Burkina Faso: Provinces & Major Urban Localities - Statistics & Maps on City Population
بین‌الملل موقعیت‌گرا جنبشی بود متشکل از هنرمندان، نویسندگان و شاعران اروپایی پیشرو و انقلابی که در سال ۱۹۵۷ و در یک گردهمایی در ایتالیا فعالیت خود را آغاز کردند.موقعیت‌گرای بین‌الملل در واژه‌نامه موزه تیت ، وبگاه تیت. بازدید ۲۰ نوامبر ۲۰۱۱. این گروه ترکیبی است از دو گروه "نامه‌گرای بین‌الملل" و "اتحاد بین‌المللی برای باوهاس تصویری". نویسنده و فیلم‌ساز گی دوبور رهبری گروه را به‌عهده داشت و دو عضو پیشین گروه کبرا، اسگر جورن و کونستانت نیوونهویس و همچنین رالف رومنی هنرمند بریتانیایی از دیگر اعضای گروه بودند.
این جنبش نقد سرمایه‌داری براساس ترکیبی از مارکسیسم و سورئالیسم را مطرح می‌کند. دوبور جامعهٔ مصرف‌گرا را به یک "جامعهٔ نمایش" در کتابی با همین عنوان در سال ۱۹۶۷ تشبیه کرده‌است. موقعیت‌گرایان در زمینهٔ فرهنگ خواستار برداشتن مرز هنرمندان و مصرف‌کنندگان بودند و تولید فرهنگی را به بخشی از زندگی روزمره درآوردند. ایده‌های موقعیت‌گرایی در جنبش انقلابی ۱۹۶۸ فرانسه نقش مهمی داشتند. این گروه سرانجام در سال ۱۹۷۲ به کار خود پایان داد.
علیا ماجده المهدی (زاده ۱۹۹۱ در مصر) فعال حقوق زنان، فعال سایبری، وبلاگ نویس و دانشجوی دانشگاه آمریکایی قاهره است. او در اقدامی با انداختن تصاویری بدون لباس از خودش در وبلاگش جامعه و حکام جنس‌گرای کشور مصر را به مبارزه فرا خواند. پس از آن تعداد بازدید از وبگاه وی از ۳ میلیون گذشته‌است. انتشار این تصاویر اظهارات متفاوتی را در مصر و خارج از این کشور به راه انداخته‌است. گروه‌های اسلام‌گرا به فکر مجازات او هستند، در حالی که فعالان حقوق‌بشر در مصر و خارج از این کشور اقدام وی حمایت کرده‌اند.
وی که خود را بی‌خدا معرفی می‌کند یک زن ضد دین است و از پنج ماه پیش از انتشار این تصاویر با دوست پسرش کریم عامر زندگی می‌کرده‌است. کریم عامر در سال ۲۰۰۶ به دلیل انتقاد از اسلام و اهانت به حسنی مبارک به چهار سال زندان در یک زندان فوق امنیتی محکوم شد. برخلاف برخی گزارش‌ها که وی را فعال سیاسی و عضو جنبش ۶ آوریل (گروه آغازگر انقلاب ۲۰۱۱ مصر) خوانده‌اند وی تصریح کرده که او فعالیت سیاسی ندارد و عضو ۶ آوریل نیست اما در اعتراضات علیه حسنی مبارک شرکت داشته‌است.Egyptian blogger Aliaa Elmahdy: Why I posed naked CNN, 20 November 2011
او در کنار تصاویر متنی را قرار داده‌است که دلیل کار خود را اشاره می‌کند:
گفته شد سه بازدید کننده در هر ثانیه رکوردی است که وبلاگ علیا ماجده المهدی این دختر ۲۰ ساله مصری توانست بشکند. وبلاگ «مذکرات ثائره» (یادداشت‌های یک دختر انقلابی) توانست بزرگ‌ترین تجمع عربی را رقم بزند؛ شمار بازدید کنندگان یک روز از این وبلاگ از جمعیت حاضر در ۵ استادیوم ورزشی مقدمات رقابت‌های جام جهانی که ۲۰۱۴ بیشتر است. علیاء به همراه عکس‌های خود، عکس یک مرد جوان مصری که گیتاری در دست دارد، تابلویی از فادی موریس که تصویر یک زن برهنه را نقاشی کرده و همچنین عکس‌هایی از زنان برهنه دیگر را منتشر کرده‌است.
علیا به علاوه وبلاگ شخصیش، یک وبلاگ را با دوست پسرش که «کریم عامر» نام دارد، اداره می‌کند. این وبلاگ را «دختر و پسر» نامیده‌اند. او در وبلاگ خود چند شعار در ستون سمت راست نوشته‌است از جمله: «آزادی دادنی نیست بلکه گرفتنی است» و «مصر نه عربی است نه اسلامی، فقط مصری است.»خبرنگاران جوان * دانشگاه آزاد * سروش چاووشی راد - جنجال بر سر انتشار تصاویر برهنه بلاگر مصری
علیا، عنوان «هنر برهنه» را برای این مجموعه عکس‌ها قرار داد و این کار خود را «جنبش آزادی آنلاین» نامگذاری کرد. علیا از فعالان سیاسی بود در وبلاگ‌های مختلف خود و همچنین صفحات توئیتر و فیس بوکش عکس‌هایی از حضور در میدان التحریر قاهره، محل تجمع معترضان در روزهای انقلاب مصر و همچنین تجمع‌های اعتراض آمیز دیگر حضور داشته‌است.
روبیدیم یدید ترکیبی است با فرمول شیمیایی RbI که در دمای ۶۴۲ درجهٔ سلسیوس ذوب می‌گردد.
سید حمزه می‌تواند اشاره داشته باشد به:
شاهین مالت یک فیلم نوآر آمریکایی محصول سال ۱۹۴۱ به کارگردانی و نویسندگی جان هیوستن است. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام نوشتهٔ دشیل همت ساخته شده و هامفری بوگارت و مری آستور نقش‌های اصلی آن را بازی می‌کنند.
برخی این فیلم را سرآغاز فیلم‌های نوار می‌دانند.
ساموئل (سم) اسپید - همفری بوگارت
بریجیت اوشانتی (خانم واندرلی) - مری استور
کاسپر گاتمن - سیدنی گرین استریت
جوئل کایرو - پیتر لوره
اِفی پرین (منشی کاراگاه) - لی پاتریک
مایلز آرچر (همکار سم) - جروم کوان
ناخدا جاکوبی - والتر هیوستون
لوک - جیمز برک