moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از روبر در مقدمه "Coutumes de Beauvaisis" نوشته فیلیپ دوبومانوار نام برده شده‌است.
او در کلیسایی به نام کوون دو ژاکوبن در پاریس به خاک سپرده شد، این کلیسا اکنون ویران شده‌است.
روبر یک شخصیت فرعی در "Les Rois maudits" ("پادشاهان نفرین" شده)، مجموعه‌ای از رمان‌های تاریخی فرانسوی توسط موریس دروئون است. او توسط الکساندر رینو در اقتباس مینی سریال فرانسوی Les Rois maudits در سال ۱۹۷۲ و توسط ایوان سیمینی در اقتباس سال ۲۰۰۵ به تصویر کشیده شد.
هیدرولاز ۸ ترمینال کربوکسیل یوبیکوئیتین آنزیمی است که در انسان توسط ژن "USP8" کدگذاری می‌شود.
مشخص شده‌است که USP8 با RNF41 و STAM2 تعامل پروتئین-پروتئین دارد.
خنار نام قبیله ای نیمه کوچ نشین در مازندران است.
خنار برگرفته از خنکدار است به معنای چوپان است که شغل عمده اعضای قبیله خنار است، خنارها در مناطق عمدتاً جنوبی مازندران بویژه سواد کوه زندگی می‌کنند. خنارها از بومیان مازندران و از ساکنان غیر آریایی بومی فلات ایران ما قبل مهاجرت آریاییان هستند، غالب خنارها سبزه پوست و گندمگون هستند، که به زندگی کوچ نشینی و دامداری مشغول هستند.
فهرست آثار ملی تاریخی سقز:
سنباده‌زن اوربیتال (Random orbital sander) یک ابزار برقی و بادی دستی است که در یک عمل مداری اوربیتال سنباده می‌زند؛ یعنی در دایره‌های همپوشانی نامنظم ثابت. این فناوری برای اولین بار در سال ۱۹۶۸ توسط روپس ایتالیا به صورت تجاری مورد استفاده قرار گرفت. سرعت و قدرت یک سنباده را با توانایی تولید روکشی ظریف‌تر از سنباده‌های استاندارد با سرعت پایین مداری ترکیب می‌کنند.
سنباده‌زن اوربیتال یا دستگاه سنباده لرزان به‌طور کلی در سه نوع مختلف تولید می‌شوند: سنباده‌های برقی، بادی و کف سنباده مداری. سنباده‌های اوربیتال برقی و بادی هستند. الگوی ابزار سنباده‌زن اوربیتال با چرخاندن همزمان دیسک سنباده و حرکت آن به صورت بیضی‌های کوچک تولید می‌شود. این تضمین می‌کند که هیچ بخش واحدی از مواد ساینده دو بار در طول یک چرخش یکسان را طی نکند. به دلیل این عمل سنباده‌زن اوربیتال، ابزار آثار چرخشی به جا نمی‌گذارد و به جهت دانه‌های چوب حساس نیست. این باعث می‌شود که هنگام سنباده‌زدن دو تکه چوب که در زوایای قائمه محکم می‌شوند مفید باشد.
مرکز آموزش هوانیروز شهید وطن‌پور اصفهان(IRIAATC) به انگلیسی (Islamic Republic of Iran Army "Aviation Training Center"")" یک شهرک پادگانی در شهر اصفهان با محوریت آموزش کادر رسمی خلبان و مهندس پرواز بالگردهای هوانیروز می‌باشد.
در مقاطع مختلفی از سال این مرکز بنا به درخواست ستاد کل نیروهای مسلح پذیرایی فراگیران خلبانی و مهندسی سایر نیروهای مسلح داخلی و خارجی نیز خواهد بود.
این مرکز مجهز به وسایل آموزشی مدرن از قبیل شبیه‌سازهای پروازی روز و شب و انواع بالگردهای مورد استفاده هوانیروز جهت آموزش فراگیران بوده و در این زمینه دارای ظرفیت قابل قبولی در سطح منطقه می‌باشد.
بالگردهای مورد استفاده این مرکز از نوع آگوستا بل ۲۰۵، آگوستا بل ۲۰۶، بل ۲۱۴، کبرا و شینوک می‌باشد که دانشجویان پس از گذراندن دوره‌های تخصصی و فشرده زبان و دوره زمینی مجوز پرواز آموزشی با بالگردهای مذکور را دارند.
پروژه انتقال آب از جنوب به شمال، که به عنوان پروژه انحراف آب از جنوب به شمال نیز شناخته می‌شود، یک ابر پروژه زیرساختی چند دهه‌ای در چین است. این پروژه در نهایت قصد دارد سالانه ۴۴٫۸ میلیارد متر مکعب آب شیرین را از رودخانه یانگ تسه در جنوب چین به مناطق شمالی آن که خشک‌تر و صنعتی‌تر است، از طریق سه سیستم کانال انتقال دهد:
مائو تسه تونگ ایده یک پروژه مهندسی انبوه را به عنوان پاسخی به مشکلات آب چین در اوایل سال ۱۹۵۲ مورد بحث قرار داد. گزارش شده که او گفته: «آب زیادی در جنوب وجود دارد، اما در شمال نه. اگر ممکن باشد، مقداری آب قرض بگیرید خیلی خوب خواهد بود.»The quote is given as “南方水多，北方水少，如有可能，借一点也是可以的” in 作家作品：毛泽东与南水北调 (Mao Zedong and the South-to-North Water Diversion Project), by Jin HUaichun (靳怀堾), at the project's official web site. ساخت و ساز در سال ۲۰۰۳ آغاز شد.
تا سال ۲۰۱۴، بیش از ۷۹ میلیارد دلار برای آن هزینه شده بود که آن را به یکی از جاه طلبانه‌ترین و گران‌ترین پروژه‌های مهندسی در تاریخ بشر تبدیل کرد.
در سال ۲۰۰۸، هزینه ساخت مسیرهای شرقی و مرکزی ۲۵۴٫۶ میلیارد یوان (۳۷٫۴۴ میلیارد دلار) برآورد شد. دولت تنها ۵۳٫۸۷ میلیارد یوان (۷٫۹ میلیارد دلار) از آن را تأمین کرد، یعنی کمتر از یک چهارم کل هزینه برآورد شده در آن زمان. این تأمین بودجه شامل ۲۶ میلیارد یوان از دولت مرکزی و حساب‌های ویژه، ۸ میلیارد یوان از دولت‌های محلی و تقریباً ۲۰ میلیارد یوان وام بود. تا سال ۲۰۰۸، حدود ۳۰ میلیارد یوان برای ساخت مسیرهای شرقی (۵٫۶۶ میلیارد یوان) و مسیرهای مرکزی (۲۴٫۸۲ میلیارد یوان) هزینه شده‌است. هزینه‌های پروژه‌ها به میزان قابل توجهی افزایش یافته‌است.South-to-North Water Diversion Project, China , Water-Technology.net, September 2008. Also archived here
پروژه مسیر شرقی (ERP) شامل ارتقای آبراه بزرگ چین است و برای منحرف کردن بخشی از جریان کل رودخانه یانگ تسه به شمال چین از آن استفاده خواهد شد. به گفته هیدرولوژیست‌های چینی، کل جریان یانگ تسه در نقطه تخلیه آن به دریای چین شرقی، به طور متوسط ۹۵۶ کیلومتر مکعب در سال است. جریان سالانه حتی در خشک‌ترین سال‌ها از حدود ۶۰۰ کیلومتر مکعب در سال پایین‌تر نمی‌آید.Eastern Route Project (ERP) , on the official project site; includes the map. (As one can see from the context, "956 million m3" on that page is apparently a typo for "956 billion m3").
آب رودخانه یانگ تسه به کانال جیانگدو کشیده می‌شود، جایی که در دهه ۱۹۸۰ یک ایستگاه پمپاژ غول‌پیکر ۴۰۰ متر مکعب بر ثانیه (۱۲٫۶ میلیارد متر مکعب در سال در صورت کار مداوم) ساخته شد. سپس آب توسط ایستگاه‌هایی در امتداد کانال بزرگ و از طریق یک تونل در زیر رودخانه زرد و پایین یک قنات به مخازن نزدیک تیانجین پمپاژ می‌شود. ساخت و ساز در مسیر شرقی به طور رسمی در ۲۷ دسامبر ۲۰۰۲ آغاز شد و انتظار می‌رفت که آب تا سال ۲۰۱۳ به تیانجین برسد. با این حال، علاوه بر تأخیر در ساخت و ساز، آلودگی آب بر میزان زیست‌پذیری مسیر تأثیر گذاشته‌است. در ابتدا انتظار می‌رفت این مسیر برای استان‌های شاندونگ، جیانگ‌سو و هبی آب تأمین کند و عملیات آزمایشی در اواسط سال ۲۰۱۳ آغاز شود. ورود آب به شاندونگ در سال ۲۰۱۴ آغاز شد و پیش‌بینی می‌شود در سال ۲۰۱۸ یک میلیارد متر مکعب آب انتقال یابد.http://www.china.org.cn/china/2018-03/29/content_50767319_2.htm
در اکتبر ۲۰۱۷ آب به تیانجین رسید. انتظار می‌رود که تیانجین ۱ میلیارد متر مکعب در سال آب دریافت کند. قرار نیست مسیر شرقی پکن را تأمین کند و قرار است پکن از مسیر مرکزی تأمین شود.
طول خط تکمیل شده کمی بیش از ۱۱۵۲ کیلومتر خواهد بود و به ۲۳ ایستگاه پمپاژ با ظرفیت ۴۵۴ مگاوات مجهز است.South-to-North Water Diversion Project, China , Water-Technology.net, September 2008. Also archived here
یکی از عناصر مهم مسیر شرقی، گذرگاه تونلی در زیر رودخانه زرد، در مرز شهرستان‌های دونگپینگ و دانگی در استان شاندونگ خواهد بود. این گذرگاه شامل دو تونل افقی به قطر ۹٫۳ متر است که در ۷۰ متری زیر بستر رودخانه زرد قرار دارد.South-to-North Water Diversion Project, China , Water-Technology.net, September 2008. Also archived hereEastern Route Project (ERP) , on the official project site; includes the map. (As one can see from the context, "956 million m3" on that page is apparently a typo for "956 billion m3").
با توجه به توپوگرافی دشت یانگ تسه و دشت شمال چین، برای بالا بردن آب از یانگ‌تسه به گذرگاه رودخانه زرد نیاز به ایستگاه‌های پمپاژ خواهد بود. کمی جلوتر در شمال، آب در یک مجرای آب به سمت پایین در جریان خواهد بود.Eastern Route Project (ERP) , on the official project site; includes the map. (As one can see from the context, "956 million m3" on that page is apparently a typo for "956 billion m3").
مسیر مرکزی یا میانی از مخزن دانجیانگکو در رودخانه هان، شاخه‌ای از رودخانه یانگ تسه، به پکن می‌رود. این پروژه شامل افزایش ارتفاع سد دانجیانگکو با افزایش ارتفاع تاج سد از ۱۶۲ متر به ۱۷۶٫۶ متر از سطح دریا بود. این اضافه شدن به ارتفاع سد باعث شد تا سطح آب در مخزن از ۱۵۷ متر به ۱۷۰ متر از سطح دریا برسد، و این افزایش ارتفاع باعث شد که جریان به داخل کانال انحراف آب سرازیر شده و شروع به حرکت در کانال کند.Middle Route Project (MRP) , at the project's official site
مسیر میانی که در زبان عامیانه به عنوان کانال بزرگ نیز شناخته می‌شود، در دشت شمالی چین و در سراسر آن ساخته شده‌است. کانال به گونه‌ای ساخته شده‌است که گرانش زمین، آب را از مخزن دانجیانگکو تا پکن بدون نیاز به ایستگاه‌های پمپاژ می‌راند.Middle Route Project (MRP) , at the project's official site بزرگترین چالش مهندسی این مسیر، ساخت دو تونل در زیر رودخانه زرد برای عبور دادن جریان کانال بود. ساخت و ساز در مسیر مرکزی در سال ۲۰۰۴ آغاز شد. در سال ۲۰۰۸، امتداد شمالی مسیر مرکزی به طول ۳۰۷ کیلومتر با هزینه ۲ میلیارد دلار تکمیل شد. آب در آن بخش از کانال نه از رودخانه هان بلکه از مخازن در استان هبی در جنوب پکن می‌آید. کشاورزان و صنایع در هبی مجبور شدند مصرف آب را کاهش دهند تا آب به پکن منتقل شود.China's water-diversion scheme: A shortage of capital flows , "The Economist", October 11, 2008, p. 61
انتظار می‌رفت کل پروژه در حدود سال ۲۰۱۰ تکمیل شود. تکمیل نهایی در سال ۲۰۱۴ بود تا امکان ساخت حفاظت‌های محیطی بیشتر در طول مسیر فراهم شود. یکی از مشکلات تأثیر این پروژه بر روی رودخانه هان، زیر سد دانجیانگکو بود که تقریباً یک سوم آب از آن منحرف می‌شود. یکی از راه حل‌های بلندمدت که در حال بررسی است، ساخت کانال دیگری برای هدایت آب از سد سه دره به مخزن دانجیانگکو است. در روز جمعه، ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴، بخش میانی پروژه آب جنوب به شمال چین، بزرگترین پروژه انتقال آب جهان تا به امروز، افتتاح شد.
صنایع از استقرار در حوضه آبخیز مخزن، برای آشامیدنی بودن آب آن منع شده‌اند.Al Jazeera English: China plans for future supply of clean water , 11 August 08
نمای ۳۶۰ درجه
این پروژه مستلزم اسکان مجدد حداقل ۳۳۰۰۰۰ نفر در چین مرکزی بود. منتقدان هشدار داده‌اند که انحراف آب باعث آسیب زیست‌محیطی خواهد شد و برخی از روستاییان گفتند که مقامات آنها را مجبور به امضای توافقنامه برای نقل مکان کرده‌اند.
در تابستان ۲۰۱۳، شکایاتی از سوی پرورش دهندگان ماهی در دریاچه دانگ پینگ، در مسیر شرقی پروژه، در شاندونگ رسید و گزارش کردند که آب آلوده رودخانه یانگ تسه که وارد دریاچه می‌شود باعث مرگ ماهی‌های آنها شده‌است.Chinese Water Diversion Project Kills Fish on Test Run , 2013-07-08
دانشمندان نگران این هستند که این پروژه تلفات تبخیر آب را افزایش دهد. میزان دقیق تلفات تبخیر مشخص نیست، اما ممکن است در آینده با انتقال آب بیشتر و افزایش سرعت جریان، بهبود یابد.
ویلهلم واگنفلد ؛ (زادۀ میلادی – درگذشتۀ میلادی) یک طراح صنعتی مهم اهل آلمان و دانشجوی سابق مدرسهٔ هنر باوهاوس بود. او کارهای شیشه‌ای و فلزی را برای ینائر گلاس‌ورک شات اوند گن.، شیشه‌کاری لاوزیتستر متحد در وایسواسر، روزنتال، شرکت براون و وی‌ام‌اف طراحی کرد. برخی از طرح‌های او هنوز هم تا به امروز تولید می‌شود.
واگنفلد از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ میلادی به عنوان یک طراح فنی صنعتی در کوخ و برگفلد، یک کارخانۀ ظروف نقرۀ برمن، کارآموزی کرد و از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹ میلادی در برمن کونست‌گوربه‌شوله (مدرسه هنرهای کاربردی) حضور یافت. او برای تبدیل شدن به یک نقره‌ساز در آکادمی طراحی هانائو از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲ میلادی آموزش دید. از ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۵ در باوهاوس در وایمار تحصیل کرد. او یک دورهٔ مقدماتی را با لاسلو موهولی-ناگی در سال سوم خود گذراند و بعداً در کارگاه فلزی باوهاوس آموزش دید. در این مدت او برخی از آثار معروف خود را طراحی کرد، مانند باوهاوس دبلیوای۲۴ 'چراغ واگنفلد' در سال ۱۹۲۴ میلادی.
هنگامی که باوهاوس در وایمار در آوریل ۱۹۲۵ میلادی بسته شد، به منظور نقل مکان به دسائو، او برای تکمیل تحصیلات خود با آن همراه نشد، بلکه در وایمار ماند. پس از اتمام امتحانات کارآموزی خود در نقره‌سازی به عضویت ورک‌بوند آلمان درآمد. او در ۱ آوریل ۱۹۲۶ میلادی سمت دستیار کارگاه فلزی را در "اشتاتلیشن هوخ‌شوله فور هندورک اوند باوکونست وایمار" (آکادمی دولتی صنایع دستی و معماری) گرفت و در ۱ آوریل ۱۹۲۸ میلادی رئیس بخش شد. مدرسه در ۱ آوریل ۱۹۳۰ میلادی به دلیل فشار نازی‌ها تعطیل شد، اما واگنر و معلمان دیگر حقوق تمام طرح‌هایی را که در حین کار در مدرسه ایجاد کرده بودند، دریافت کردند.
از آن زمان به صورت آزاد شروع به کار کرد و کمیسیونی را برای وزارت اقتصاد تورینگن به عهده گرفت. در سال ۱۹۳۱ میلادی در آکادمی دولتی هنر در برلین-شونبرگ تدریس کرد. از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۷ میلادی او مدیر هنری "فرآینیشته لاوزیتستر گلاس‌ورکه" (شیشه‌کاری لاوزیتستر متحد) در ویسواسر بود. آثار او در سال ۱۹۳۷ میلادی در نمایشگاه بین‌المللی هنر و تکنیک‌های مدرن (نمایشگاه بین‌المللی هنر و فن‌آوری در زندگی مدرن)، و همچنین در سال ۱۹۴۰ میلادی سه‌سالانۀ هفتم میلان برندۀ جایزه شد.
واگنفلد از پیوستن به حزب نازی امتناع ورزید و به عنوان تنبیه به عنوان یک «آفت سیاسی» برای خدمت در جبهه شرقی با سپاه پرواز فرستاده شد. او در سال ۱۹۴۵ میلادی اسیر شد و تا سپتامبر ۱۹۴۵ میلادی در اردوگاه اسرای جنگی روسی نگهداری شد و به ویسواسر بازگشت.
واگنفلد معتقد بود که اشیاء روزمرهٔ خانه باید «به اندازهٔ کافی ارزان برای کارگر و به اندازهٔ کافی برای ثروتمندان خوب باشد».
یکی از آثار کلاسیک او یک چراغ رومیزی است که با نام "چراغ واگنفلد"، ۱۹۲۴ میلادی شناخته می‌شود، که او به همراه کارل جی. جاکر آن را طراحی کرد. سرویس چای معروف او که در سال ۱۹۳۸ میلادی طراحی شده بود، هنوز در حال تولید است.
خانهٔ ویلهلم واگنفلد، در فاصلهٔ یک پیاده‌ روی کوتاه از کونست‌هاله (گالری هنر) برمن، موزه‌ای است که به کارهای طراح باوهاوس متولد برمن اختصاص یافته‌ است. در ابتدا در سال ۱۸۲۸ میلادی به عنوان یک زندان نئوکلاسیک ساخته شد، که بعداً توسط گشتاپو برای بازجویی‌ها استفاده شد و تا دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، به پناهجویان ناموفقی که در انتظار اخراج بودند، اقامتگاه‌های جمعی ارائه می‌داد. خانهٔ واگنفلد همچنین دارای مرکز طراحی است که از سمپوزیوم‌ها حمایت می‌کند و یک انجمن برای طراحان جوان فراهم می‌کند.
یک مدرسهٔ طراحی در برمن به نام ویلهلم-واگنفلد-شوله وجود دارد.
مالته واگنفلد، نوهٔ ویلهلم واگنفلد، مدرس ارشد و مدیر برنامهٔ طراحی صنعتی در دانشگاه آرام‌آی‌تی در ملبورن، استرالیا است.
"اوپامانا (")، قیاس در مقام تشبیه شیئی به شیء دیگر به کار می‌رود. می‌گویند: این قیاس آن است، یعنی شبیه آن است.جمیل صلیبا، منوچهر صانعی دره بیدی، "فرهنگ فلسفی"، 1جلد، انتشارات حکمت - تهران، چاپ: اول، 1366 ه‍.ش صفحه 724
قیاس و تشابه (Upamāṇa) یکی از مآخذ شناخت (pramanani) و علم شییء است (sadhya) که بر اثر تشابه آن با شیء دیگری که قبلاً دانسته شده بود حاصل می‌گردد.
اگر مردی که قبلاً «گاوی» را دیده، به جنگل برود و یک گراز وحشی ببیند، شباهت این دو حیوان را ادراک می‌کند. شناخت حاصله از مقایسه بین گاو و گراز وحشی، که متعاقب شباهت صوری بین این دو جانور به وجود آمده، قیاس و تشابه (Upamāṇa) است و آن را مأخذ جداگانهٔ شناخت تشخیص می‌دهند.
علت اینکه این مبحث را مأخذ جدید شناخت می‌دانند این است که به علت دیدن گراز وحشی، ما شباهت آن را با چیزی «گاو» می‌سنجیم که در هنگام ادراک گراز وحشی، وجود خارجی ندارد. این قیاس از سوی دیگر فقط به خاطر آوردن نیست، زیرا هنگامی که گاو مشاهده شد، گراز وحشی هنوز دیده نشده بود، و بالنتیجه شباهت آن دو نیز تا آن هنگام ادراک نگردیده بود تا به صورت «تأثر ذهنی» درحافظه مضبوط و منطبع بماند و حال به فعالیت بگراید. چون این تشابه دیده نشده پس آن در ذهن نقش نبسته‌است تا به مدد حافظه احیاء بگردد و باید تصور کرد که این مبحث تازه است و باز شناسائی نیست.داریوش شایگان، "ادیان و مکتبهای فلسفی هند" جلد دوم – تهران: امیر کبیر ۱۳۸۶- ص ۱۹–۳۶۸
نصرت‌الله مسعودی (زادهٔ1332/05/25) شاعر و بازیگر تئاتر و سینمای اهل خرم‌آباد، لرستان، و فارغ‌التحصیل رشتهٔ دکترای جامعه‌شناسی سیاسی است.
او به مدت ۱۶ سال به عنوان رئیس انجمن نمایش خرم‌آباد فعالیت کرده است و کارگردانی بیش از سی نمایش و بازی در چندین فیلم سینمایی را در کارنامهٔ کاری خود دارد.
او در قصه‌نویسی هم رتبه‌هایی را کسب کرده است که از جملهٔ آن‌ها می‌توان به «قصهٔ مسافر مشکی پوش» اشاره کرد که برندهٔ جشنوارهٔ کانون‌های ایران شده است و فیلم‌نامهٔ "ردی بر برف،" فیلم‌نامهٔ مشترک او با جزایری، در جشنوارهٔ قصه‌نویسی روستاهای کل کشور رتبه دوم را به خود اختصاص داده است.
نصرت مسعودی  حدود 27 تاتر را در کارنامه ی هنری خود دارد ایشان استاد تاتر هستند و حق بسیاری بر گردن تاتر استان دارند . از مجموعه نمایش های ایشان می توان به : دیب – خوان هشتم – بچه ی تابستان – رستوران – صدای سیمره (برگزیده دوم نمایشهای روستایی کل کشور) – وقتی گیاه گریه می کند – یک پیراهن و یکگ ویولن-معدنچیان – آی بی کلاه و آی با کلاه  - خواستگاری (اثر چخوف)- مضرات دخانیات (اثر چخوف) –آنجا که ماهی ها سنگ می شوند – خداحافظ اوربانوف  و... که متاسفانه دقیقن نمی دانم در چند تاتر برگزیده ی کشوری بوده اند
در زمینه ی تئاتر
۱- در پوست ِشیر : کارگردان
۲- معدنچیان : بازیگر، کارگردان
۳- خواستگاری :کارگردان
۴- آنجا که گیاه ها گریه می کنند : نويسنده و کارگردان
۵- صدای سیمره : نويسنده و کارگردان
۶ - بعد از باران : کارگردان
۷- مضرات دخانیات : کارگردان
۸- بعد از یک نمایش: کارگردانی مشترک با مجتبا شعبان
۹- مامور- کارگردان
۱۰-نیروا - کارگردان
۱۱ - دیروز نه امروز : نويسنده و کارگردان
۱۲- آی با کلاه آی بی کلاه : بازیگر
۱۳- آنجا که ماهی ها سنگ می شوند : بازیگر
۱۴خدا حافظ : کارگردان
۱۵- پیچک سوخته : نوشته مشترک با صادق طوسی، و کارگردان
۱۶- خانه روشنی : کارگردان
۱۷- ضبط صوت : نوشته و کارگردان
۱۸- خوان هشتم : کارگردان
۱۹- بچه ی تابستان: کارگردان
۲۰ - دیب : کارگردان
۲۱- رستوران : کارگردان
۲۲ - کوله بار: بازیگر
نصرت بازی در 9 فیلم کوتاه و بلند سینمایی راهم در کارنامه ی خود دارد از جمله : تنهایی درباد – آخرین تک سوار – یادهای ماندگار – یاد ایام – زیر آسمان نمک و ...
در زمینه ی سینما و تلویزیون
۱- یاد ایام : کارگردان: حجت حافظی
۲-نی و نوا : کارگردان : حجت حافظی
۳-تنهایی باد: کارگردان : وحید موسائیان
۴-تکسوار: کارگردان : محمد سیف زاده
۵- دیار به یاد ماندنی کارگردان : محمد سیف زاده
۶- آن اسب: کارگردان : داریوش رفیعی
در مراسم پایانی سی و دومین جشنواره تئاتر فجر با حضور علی جنتی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی از ناهید مسلمی، انوشیروان ارجمند، نصرت الله مسعودی و فردوس کاویانی با اهدای تندیس جشنواره تقدیر شد.
داور سی و دومین جشنواره تئاتر لرستان
نیکلاس نونز (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال و یک مدیر فوتبال اهل شیلی است که در میانه میدان بازی می‌کرد.
تونو کوردا (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده سابق اهل استونی است.
ماتیاس الیویرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است که برای باشگاه ناپولی می‌کند.
سیناتروک یکی از اعضای سلسله اشکانی ارمنستان بود که در پایان قرن یکم به عنوان پادشاه ارمنستان جانشین تیرداد یکم ارمنستان شد. او همچنین پادشاه اسروئن (۹۱–۱۰۹) پادشاهی تاریخی واقع در بین‌النهرین بود. اطلاعات اندکی از منابع ادبی یا سکه‌شناسی در مورد جانشین تیرداد در دسترس است.
مَرت کوبو (؛ زادهٔ ) مدرس و کارگردان تئاتر، نویسنده، منتقد، سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است. وی وزیر فرهنگ دولت انتقالی استونی در سال ۱۹۹۲ بوده‌است.
تونو-رید کوک (; – ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۱) سیاستمدار و نماینده مجلس اهل استونی بود.
انیمه اکسپو که به صورت AX هم خلاصه می‌شود، یک مراسم گردهمایی انیمه آمریکایی است که در لس آنجلس، کالیفرنیا توسط انجمن غیرانتفاعی ترویج انیمیشن ژاپنی برگزار می‌شود. این گردهمایی هر سال در اولین آخر هفته ژوئیه برگزار می‌شود و به مدت چهار روز ادامه می‌یابد. انیمه اکسپو به‌طور منظم در مرکز گردهمایی لس آنجلس میزبانی می‌شود اما در شهرهای دیگر مانند آناهیم، سن خوزه، نیویورک و توکیو نیز برگزار شده‌است. در حال حاضر انیمه اکسپو بزرگترین گردهمایی انیمیشن در آمریکای شمالی از سال ۲۰۱۷ است.
در انیمه اکسپو رویدادها و فعالیت‌های زیادی در طول همایش مانند پنل‌های مهمان، بازی‌های رومیزی، مسابقات، بازی‌های آرکید، کنسرت و غیره برای شرکت‌کنندگان ارائه می‌شود.
مانند سایر گردهمایی‌ها، انیمه اکسپو دارای یک سالن نمایشگاهی در مقیاس بزرگ است که شرکت کنندگان می‌توانند محصولات متنوعی را از طیف گسترده‌ای از غرفه داران خریداری کنند. همچنین دارای یک بازارچه هنرمندان است که شرکت کنندگان می‌توانند آثار هنری خلق شده توسط طرفداران و انواع دیگر صنایع دستی مانند کلاه گیس، سنجاق و مواد بازی را خریداری کنند.
دایمار لیو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده سابق اهل استونی است.
گایوس ژولیوس الکساندر شاهزاده هرودیایی بود که در سده اول و سده دوم در امپراتوری روم زندگی می‌کرد.
الکساندر اصالت یهودی، نبطی، ادومی، یونانی، ارمنی و ایرانی داشت. او پسر تیگران ششم ارمنستان، شاهزاده هرودیان که بعدا پادشاه شد، بود و همسرش "اوپگالی" نام داشت. در بهار سال ۵۸ پدرش توسط نرون امپراتور روم به عنوان پادشاه ارمنستان تاجگذاری کرد و تا سال ۶۳ حکومت کرد. اسکندر خواهری به نام جولیا داشت که با سناتور رومی آناتولی مارکوس پلانسیوس واروس ازدواج کرد.Werner Eck, "Konsuln des Jahres 117 in Militärdiplomen Traians mit Tribunicia Potestas XX", "Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik", 185 (2013), pp. 235–238
اندل لیپما (; – ) فیزیک‌دان، شیمی‌دان، استاد دانشگاه، سیاستمدار و نماینده مجلس اهل استونی بود.The Telegraph. "Endel Lippmaa, physicist - obituary" 16 August 2015
آنتس-انو لوهموس (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده سابق اهل استونی است.
پیتر لورنتس (؛ زادهٔ ) ریاضی‌دان، سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
جولیا یک شاهدخت هرودیایی بود که در قرن یکم و احتمالاً در قرن دوم در امپراتوری روم زندگی می‌کرد.
او اصالت یهودی، نبطی، ادومی، یونانی، ارمنی و ایرانی داشت. جولیا دختر شاهزاده هرودین و پادشاه بعدی، تیگران ششم ارمنستان و همسرش اوپگالی بود. در بهار سال ۵۸ پدرش توسط نرون امپراتور روم به عنوان پادشاه ارمنستان تاجگذاری کرد و تا سال ۶۳ در آنجا حکومت کرد. جولیا برادری به نام گایوس ژولیوس الکساندر داشت که زیر نظر پادشاه روم، پادشاهی کتیس، منطقه‌ای کوچک در کیلیکیه بود.
او نوه پدری گلافیراشاهدخت کاپادوکیه و الکساندر شاهزاده یهودیه بود. جولیا به همراه پدر و برادرش آخرین نوادگان شناخته شده پادشاهی کاپادوکیه بودند. اطلاعات کمی از زندگی وی در دسترس است. او با یک سناتور رومی به نام مارکوس پلانسیوس ازدواج کرد که حاصل این ازدواج دو فرزند به نام گایوس پلانسیوس و پلانسیا مگنا بود.
کریستا کیلوت (; – ) روزنامه‌نگار، دیپلمات، سیاستمدار زن و نماینده مجلس اهل استونی بود.
کانادایی‌های فرانسوی‌زبان بخشی از شهروندان کانادا هستند که به زبان فرانسوی سخن می‌گویند. در سال ۲۰۱۱، ۹٬۸۰۹٬۱۵۵ نفر یا ۳۰٫۱ درصدStatistique Canada - Le français et la francophonie au Canada. از جمعیت کانادا فرانسوی‌زبان بودند؛ از این تعداد، ۷٬۲۷۴٬۰۹۰ نفر یا ۲۲ درصد جمعیتهمگی آمار و ارقام مربوط به‌شمار فرانسوی‌زبان‌ها در این مقاله شامل کسانی هستند که زبان مادریشان فرانسوی است، و همچنین آن دسته از فرانسوی‌زبانانی که زبان مادری دیگری به جز فرانسه دارند. اعلام کردند که زبان فرانسه، زبان مادریشان است.
شش میلیون نفر کانادایی فرانسوی‌زبان در کِبِک زندگی می‌کنند و در آنجا بزرگترین گروه زبانی هستند، و یک میلیون نفر دیگر در سایر مناطق کانادا ساکن هستند. بیشترین بخش فرانسوی‌زبانان بیرون از کِبِک در انتاریو هستند، ولی آنها را در همهٔ استان‌ها و قلمروهای کشور می‌توان یافت.
برخلاف فرانسوی‌زبانان کِبِک که معمولاً "کِبِکی" نامیده می‌شوند، فرانسوی‌زبانان بیرون از کبک را "کانادایی‌های فرانسوی‌زبان" می‌نامند (برای نمونه: فرانکو-انتاریایی‌ها، فرانکو-مانیتوبایی‌ها و غیره)، به جز آکادی‌ها که بیشتر در استان‌های آتلانتیک زندگی می‌کنند. باید در نظر داشته باشیم که آکادی یک استان کانادا نیست، بلکه یک ناحیهٔ فرهنگی و تاریخی است.
نووو-برونزویک (به انگلیسی: نیو-برانزویک) تنها استان رسماً دوزبانهٔ کانادا است؛ سه قلمروی یوکان، سرزمین‌های شمال باختری و نوناووت، نیز زبان فرانسوی را در میان زبان‌های رسمی خود دارند.
حضور زبان فرانسوی در کانادا عمدتاً از استعمارگری فرانسه در قارهٔ آمریکا به سده‌های هفدهم و هجدهم سرچشمه می‌گیرد. همهٔ فرانسوی‌زبانان کانادا از تبار فرانسوی نیستند، و همهٔ کانادایی‌های فرانسوی‌تبار نیز فرانسوی‌زبان نیستند.
گروه نقاش یک گروه موسیقی معاصر از ارمنستان با سه خواننده زن، نوازنده دودوک، عود، دلول و پیانو می‌باشد. آنان موسیقی نوینی را اجرا می‌نمایند که توسط جان هودیان، آهنگساز ارمنی-آمریکایی طبق متن‌های مقدس شاعر و کشیش عرفانی قرون وسطایی ارمنی، مکرتیچ نقاش مسطورشده است. «آوازهای تبعید» هودیان که با نام «صدای ارمنستان باستانی که برای قرن ۲۱ باردیگر اختراع شده‌است» توسط آهنگساز ارمنی، «آوازهای تبعید» وصف شده‌است، ترکیبی از «مینویی خاکی آهنگ محلی ارمنی، موسیقی کلاسیک نوین، پسا مینیمالیسم معاصر و انرژی راک و جاز ".
جان هودیان در کتاب همراه با نخستین سی دی گروه نقاش، «صداهای تبعید، جلد نخست»، به توجیه ریشه‌های این گروه مهیا شده‌است. در سال ۲۰۰۶، وی صدای سوپرانو هاسمیک باغداساریان را در حال خواندن موسیقی معنوی قرون وسطایی ارمنی در معبد باستانی گارنی، ارمنستان شنید. وی که شیفتهٔ صدای او و آوایی معبد شده بود، این قول را داد که موسیقی بنویسد که از این صدا به روشی جدید استفاده کند. پس از چندین سال جستجو برای اشعاری که فکر می‌کرد با کیفیت معنوی موسیقی که در ذهنش می‌شنید مطابقت داشت، تکه ای از اشعاری را پیدانمودکه توسط شاعر و کشیش ارمنی قرن ۱۵ مکرتیچ نقاش سروده شده بود. شعر سروده در طرد کردن دربارهٔ سوگواره زندگی در طرد کردن از دورنمای ارمنی است. مکرتیچ نقاش تنها ۱۶ شعر از خود برجای گذاشت و جان هودیان کل آنان را به موسیقی بازداد.
جان هودیان از نوه‌های برجای مانده نسل‌کشی است.
در سال ۲۰۱۰، جان هودیان گروه نقاش را برای نمایش «آوازهای تبعید» تأسیس نمود. هودیان به شکل ناظری ساختارهای این پروژه را با ترکیب «عنصرهای رسمی همانند پیانو و تار در تعادل با سازهای محلی ارمنی همانند دلول، دودوک و عود» منتخب نمود. هودیان در ابتدا موسیقی را برای ۵ خواننده زن، دودوک، عود، ذول و کوارتت زهی نوشت. برای نسخه تور بین‌المللی گروه، هودیان دودوک، عود، دهل را حفظ کرد، خواننده‌ها را به سه نفر محدود نمود و قطعه‌های زهی را برای پیانو تنظیم نمود.
در تاریخ دسامبر ۲۰۱۷، گروه نقاش نخستین نسخه ارکسترال «آوازهای تبعید» را با همکاری ارکستر اس یو او ای در تئاتر اپرای استان ایروان در ارمنستان اجرا نمود. این نسخه ارکسترال امکان همکاری میان گروه نقاش و قسمت‌های زهی در هر اندازه را فراهم می‌نمود. نخستین نمایش اروپایی این پروژه در تاریخ ۲ اوت ۲۰۱۹ با فیلارمونیک جنوب چک در جشنواره بین‌المللی موسیقی چسکی کروملف انجام شد.
جولیا یوتاب یا جولیا یوتاپه (زاده حدود ۴۵)، دختر آنتیوخوس چهارم پادشاه کومانه، ملکه کتیس، همسر گایوس ژولیوس الکساندر، پسر شاهزاده هرودیایی تیگران ششم بود.
جولیا یوتاب دختر و کوچکترین فرزند پادشاه آنتیوخوس چهارم کومانه و ملکه یوتاب کومانه، پادشاهی که تحت نظر امپراتوری روم زندگی می کرد، بود. پدر و مادرش خواهر و برادری کامل بودند. برادران بزرگ یوتاب شاهزاده‌های گایوس ژولیوس آرکلائوس آنتیوخوس اپیفانس و کالینیکوس بودند.
میرابل مادریگال (به انگلیسی: Mirabel Madrigal) یک شخصیت تخیلی است که در شصتمین فیلم بلند استودیوی انیمیشن والت دیزنی، به نام انکانتو در سال ۲۰۲۱ ظاهر می‌شود. میرابل که توسط کارگردانان بایرون هاوارد و جرد بوش خلق شده‌ است، به عنوان یک دختر ۱۵ساله ناقص، عجیب و غریب، عاطفی و همدل به تصویر کشیده می‌شود که تنها عضو خانواده مادریگال است که هیچ قدرت جادویی دریافت نمی‌کند. وقتی «معجزه» آن‌ها شروع به محو شدن می‌کند، میرابل وظیفه نجات جادو را بر عهده می‌گیرد و از مشکلات خانوادگی خود مطلع می‌شود.
میرابل از ابتدای رشد شخصیت، به عنوان تنها عضو خانواده بدون قدرت تصور شد. طرح پیش‌نویس فیلم، او را در جستجوی ناامیدکننده‌ای برای قدرت نشان می‌داد، اما انگیزهٔ کاراکتر با میل به مورد توجه قرار گرفتن تطبیق داده شد، که برای مخاطب قابل ربط‌تر تلقی می‌شد. ظاهر فیزیکی میرابل بر اساس راهنمای توریستی است. طراحی میرابل با دامن او آغاز شد که گلدوزی‌های گسترده‌اش نشان دهنده شخصیت اوست. استفانی بیاتریز بازیگر آمریکایی صداپیشگی میرابل را انجام می‌دهد. بیاتریز ابتدا برای نقش لوئیزا تست داد اما برای میرابل عالی به نظر می‌رسید.
شخصیت پردازی او جوایز مختلفی را به همراه داشت و منتقدان این شخصیت را قابل ستایش و صمیمیت می‌دانستند. اجرای بیاتریز همچنین به عنوان «خوب» و «بازیگران عالی» تحسین شد. رابطه میرابل با خانواده‌اش موضوع بحث در میان درمانگران و گروه‌های مهاجر بوده‌است که به روش‌های برخورد او با آسیب‌های نسلی مربوط می‌شود.
پس از اتمام انیمیشن زوتوپیا در ۲۰۱۶، کارگردانان بایرون هاوارد و جرد بوش می‌خواستند پروژه بعدی آن‌ها یک موزیکال باشد، که پس از پیوستن لین مانوئل میرندا به پروژه، به یک موزیکال آمریکای لاتین تبدیل شد. توسعه‌دهندگان دربارهٔ تجربیات مشترک خود از داشتن خانواده‌های بزرگ صحبت کردند و تصمیم گرفتند یک فیلم موزیکال دربارهٔ یک خانواده بزرگ با دوازده شخصیت اصلی بسازند. هاوارد و بوش دربارهٔ فرهنگ آمریکای لاتین به‌طور طولانی با خوان رندون و ناتالی اوسما که با آن‌ها در ساخت مستند "زوتوپیا" کار کرده بودند، بحث کردند؛ رندون و اسما اهل کلمبیا هستند. آنها در بحث‌های خود از تجربیات شخصی خود در مورد فرهنگ کلمبیا استفاده کردند که باعث شد هاوارد، بوش و میرندا تحقیقات خود را روی آن کشور متمرکز کنند. رندون و اوسما اولین نفر از چندین متخصص فرهنگی بودند که توسط دیزنی به عنوان مشاور در این فیلم استخدام شدند، چیزی که دیزنی آن را «اعتماد فرهنگی کلمبیا» نامید.
تیم تولید "انکانتو" ایده اصلی دختری را که تنها عضو خانواده اش بدون قدرت ماوراء طبیعی است، نهایی کرده بود. وقتی گروه شروع به توسعه شخصیت‌ها کرد، متوجه آسیب‌پذیری موقعیت میرابل شدند. چریس کاسترو اسمیت یکی از کارگردانان و فیلمنامه‌نویسان این فیلم گفت: موقعیت میرابل «پیچیده و ناخوشایند است و چیزی کاملاً انسانی و قابل ربط [به این دلیل] که [او] احساس می‌کند در میان هر کس دیگری که خاص است، یک فرد غیر خاص است و عالی است و همه چیز را مشخص کرده‌است.» فقدان قدرت میرابل به سرعت او را به عنوان ابزار ایده‌آل داستان و همچنین شخصیتی که مخاطبان می‌توانستند با او همدردی کنند، معرفی کرد. دلیل فقدان قدرت او عمداً در فیلم توضیح داده نشده‌است. بوش و هاوارد گفتند که "انکانتو" به عنوان یک فیلم رئالیسم جادویی قرار است در غیاب جادو «به همان اندازه یک داستان عمل کند». در نتیجه، میرابل با حل تنش‌ها به جای استفاده از جادو، خانواده‌اش را نجات می‌دهد. کارگردانان انیماتورها را به چالش کشیدند تا میرابل را از قهرمانان زن قبلی دیزنی متمایز کنند. او باید هم توانا و هم ناقص بود اما نه فقط دست و پا چلفتی.
نام اصلی میرابل "بیاتریز" بود که دو سال قبل از انتخاب صداپیشه او استفانی بیاتریز تغییر کرد. نام این شخصیت از کلمه "میرا" گرفته شده است که در اسپانیایی به معنای "نگاه کردن است." به گفته بوش: "در روزهای اولیه ما همیشه سوال می‌کردیم که آیا نام‌های درستی داریم یا نه - ریشه‌شناسی "معجزه" و قافیه با میرابل آن را تقویت می‌کرد. نام این شخصیت نیز یک کلمه لاتین به معنای "شگفت‌انگیز" است که نشان دهنده کنجکاوی او است.
با تکامل داستان "انکانتو،" نویسندگان و هنرمندان داستان انگیزه‌ها و نقص‌های میرابل را در نظر گرفتند. طرح پیش‌نویس فیلم او را در جستجوی ناامیدانه‌ای برای قدرت به تصویر می‌کشید، اما خدمه متوجه شدند که او از این موضوع گذشته‌است. بوش اظهار داشت که امید او برای جلب توجه، به جای ماجراجویی برای یک قدرت جادویی، به‌طور قابل توجهی قابل ربط است. داستان و روابط خانوادگی در نهایت حول این انگیزه نوشته شد. یکی از نسخه‌های فیلم، میرابل را روایت می‌کرد که تا شروع پرده سوم، که در آن دیدگاه آبوئلا نشان داده می‌شد. این مفهوم کنار گذاشته شد زیرا بیش از حد حواس‌پرتی تلقی می‌شد.
بیاتریز که خود را یک "هوادار بزرگ دیزنی" توصیف می کند، وقتی فهمید که دیزنی در حال ساخت فیلمی در کلمبیا است و لین-منوئل میرندا در حال ساخت موسیقی متن آن است، عقل خود را از دست داد؛ او شروع به ایمیل زدن به عوامل و مدیران خود کرد و درخواست تست صداپیشگی برای فیلم داد. بیاتریز در ابتدا برای لوئیزا تست بازیگری داد، اما وقتی آنها خواندن او را شنیدند، گروه تولید به این نتیجه رسیدند که او برای میرابل عالی است. به گفته اسمیت، بیاتریز به دلیل شخصیت، شوخ طبعی و صدای متمایزش، این نقش را تضمین کرد. بیاتریز در طول تست خود برای میرابل، آهنگ "تو خوش آمدی" را از "موانا" خواند و صحنه ای را اجرا کرد که در آن میرابل قبل از دریافت هدیه آنتونیو را دلداری می دهد. بیاتریز این تست را "رویایی به حقیقت پیوست" خواند و او این نقش را بزرگ ترین دستاورد خود دانست. کارگردان‌ها می‌خواستند به بازیگران اجازه دهند نقش‌هایشان را کشف کنند و احساس راحتی کنند که «در حال به هم ریختن و بداهه‌پردازی در لحظه». بیاتریز در ابتدا معتقد بود که میرابل باید جوان به نظر برسد، بنابراین او را با صدای بلند صدا کرد. اما هاوارد و بوش اصرار داشتند که صدای او را بالغ‌تر کنند. آنها فکر می کردند که او باید بیشتر اوقات از خودش مراقبت کند زیرا خانواده اش پر از "ستاره" است. به گفته بیاتریز، میرابل باید نیازهای خود را مدیریت کند و نیاز به بلوغ مشخصی دارد. بیاتریز گفت که پیدا کردن زمان برای نفس کشیدن در حین آواز خواندن چالش برانگیزترین بخش صداگذاری میرابل بود. شما باید به معنای واقعی کلمه برنامه ریزی کنید، خوب. "در این یادداشت هشتم یا هر چیزی که باید انجام دهم..." تا من برای بخش بزرگ بعدی آن آماده باشم. "آهنگ "من می خواهم"، در انتظار یک معجزه "، بیاتریز نه ماهه باردار بود. او با یک مربی آواز کار کرد تا تکنیک‌های تنفسی مناسب را بیاموزد و مطمئن شود که به درستی از خودش حمایت می‌کند. بسیاری از کارهای صوتی او در طول همه گیری COVID-19 ضبط شده است. گاهی اوقات، او فقط با میرندا یا کارگردانان بازی می کرد، اما در برخی مواقع، بسیاری از اعضای دیگر گروه به او گوش می دادند. بیاتریز هنگامی که برای میرابل ضبط می کرد، طرح های زیادی دریافت کرد که آنها را «واقعاً خاص» توصیف کرد، زیرا شخصیت در همان سن شباهتی به خودش داشت. بیاتریز برای " دیگر چه می توانم انجام دهم؟ " انیمیشن اولیه سکانس را تماشا کرد که به خاطر یافتن راهی برای آن عنوان کرد.
در حین تحقیق درباره فیلم در باریچارا، هاوارد و بوش با الخاندرا اسپینوزا اوریبه، یک راهنمای تور محلی که شهر را به آنها نشان داد، دوست شدند و بعداً او را برای مشورت در مورد اصالت تاریخی و فرهنگی فیلم استخدام کردند. اسپینوزا اوریبه بر چندین جنبه از خصوصیات میرابل تأثیر گذاشت، از جمله موهای مشکی، عینک های بزرگ و ژست های او. ولاسکوئز و مدیر فنی شخصیت فیلم، شینمین ژائو، به دنبال ارجاعات واقعی در سراسر "کل استودیو" برای موهای میرابل بودند و از فرهای کاسترو اسمیت الهام گرفتند. انیماتورها از ویژگی ها و رفتارهای بیاتریز الهام گرفتند تا میرابل را تا حد ممکن متمایز کنند. لباس های میرابل طوری طراحی شده اند که دست ساز به نظر برسند. میرابل به عنوان عضوی منحصربه‌فرد از خانواده‌اش، فاقد پالت رنگی است که او را به کاسیتا متصل کند، بنابراین لباس او بیشتر رنگ‌های خانواده‌اش را در خود جای داده است.
از آنجایی که "انکانتو" در منطقه آند می‌گذرد، مدهای سنتی آن الهام‌بخش مهمی برای لباس‌های فیلم بودند. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، زنان این منطقه معمولاً لباس‌های تاپ سفید با سوزن‌دوزی، دامن‌های بلند و کت‌های همسان می‌پوشیدند. آنها همچنین "آلپارگاتا" (کفش های سنتی کلمبیایی) را که از فیک ساخته شده بودند، می پوشیدند. هنرمندان دیزنی بارها و بارها بین مراحل مختلف حرکت کردند تا به طور مکرر شخصیت را بهبود بخشند. برای مثال، مدل‌سازان پس از ساختن اولین تکرار بر اساس طراحی‌های هنرمندان توسعه بصری از میرابل، یک مدل در حال انجام را برای تیم تولید ارسال کردند. هنرمندان برای ارائه بازخورد به مدل‌سازان، طرح‌هایی را انجام می‌دادند و به آناتومی و طراحی او می‌افزایند. طرح‌های اولیه میرابل را در یک کت بزرگ به تصویر می‌کشید، ایده‌ای که خدمه تولید برای مدتی به بررسی آن پرداختند. نسخه‌های قبلی شکل بدن میرابل نسبت به نسخه‌های بعدی سبک‌تر بود. هنگامی که بدن آبوئلا به شکل طبیعی تری اصلاح شد، بدن میرابل نیز به همان شیوه اصلاح شد، که به این معنی بود که شکل گردن میرابل بیشتر شبیه آناتومی انسان است.
طراحی میرابل با دامن او آغاز شد که از دامن های منطقه ولز و همچنین به طور کلی دامن های سنتی کلمبیایی الهام گرفته شده است. دامن با گلدوزی تزئین شده بود که در نظر گرفته شده بود ناقص و دست ساز به نظر برسد. هنرمند توسعه ظاهر خوزه لوئیس "ویچو" ولاسکوئز "به طور مجازی تمام گلدوزی ها را با دست" روی رایانه دوخت تا بافت دامن میرابل را بسازد. هنرمندان دیزنی نمادهایی را برای دامن طراحی کردند تا نشان دهنده هر یک از اعضای خانواده او و علاقه او به آنها باشد. این نمادها شامل یک شمع برای آبوئلا، حیوانات برای آنتونیو، گل برای ایزابلا، یک خورشید برای پپا، و یک آفتاب پرست برای کامیلو است. با توجه به "اسکرین رانت" گنجاندن هدایای خانواده‌اش روی دامن او نشان‌دهنده غرور مادریگالی اوست و نشان‌دهنده شخصیت او، عدم رنجش و حسادت او نسبت به خانواده‌اش و حمایت فعال او از آنها و هدایای آنهاست. نام کامل میرابل، و تصویری از چهره‌اش که عینک‌هایش را زده است، به دامن دوخته شده تا نشان دهد که او هیچ هدیه‌ای ندارد. جنبه های "بلند"، مانند منگوله های صورتی، برای نشان دادن میل میرابل به مورد توجه قرار گرفتن استفاده می شود. به گفته لورلی بووه، یکی از طراحان تولید، دامن میرابل شبیه به "دفترچه یک دختر 15 ساله" است. پیراهن میرابل دارای طرح پروانه ای است که به خانواده مادریگال اشاره دارد. مطابق با موضوع فیلم تغییرات قابل توجه، طرح های پروانه، میرابل اولین قهرمان زن دیزنی است که عینک زده است. آنها بخش مهمی از ظاهر او هستند. به گفته بووه، موضوع اصلی فیلم، دیدگاه است. عینک میرابل یک انتخاب عمدی برای برجسته کردن این مفهوم است. میرابل وارد ماجراجویی می شود تا خانواده اش و شخصیت های واقعی دیگران را دوباره ببیند. به گفته بوش: "ما عمداً به او عینک دادیم زیرا بخشی از سفر او بود و می‌خواستیم این عینک در شخصیت او گنجانده شود." او همچنین آنها را می پوشد زیرا بخشی از نام او از کلمه اسپانیایی "میرا" آمده است. این عینک سبز است به عنوان اشاره به برونو، دایی او، که لباس سبز می پوشد.
گایوس ژولیوس آرکلائوس آنتیوخوس اپیفانس (زاده ۳۸-۹۲ پس از میلاد) همچنین به عنوان "ژولیوس آرکلائوس اپیفانس" یا به زبان ساده به نام "گایوس" شناخته می‌شود. شاهزاده بانفوذ پادشاهی کوماژن بود که در قرن یکم زندگی می‌کرد.
گایوس اولین پسر و فرزند پادشاه آنتیوخوس چهارم کوماژن و ملکه یوتاب کوماژن بود. پدر و مادرش خواهر و برادری تنی بودند. پدر و مادر او از پادشاهان رومی از کوماژن بودند که در قرن یکم تحت امپراتوری روم زندگی می‌کردند. خواهر و برادر کوچکتر او شاهزاده کالینیکوس و شاهدخت یوتاب بودند.
کریستین دل ؛ (زادۀ میلادی – درگذشتۀ میلادی) طراح، و نقره‌کار اهل آلمان بود.
دل در افنباخ آم ماین در هسن به دنیا آمد. از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۱ میلادی او تحصیلات آهنگری نقره را در آکادمی به پایان رساند. در سالهای ۱۳–۱۹۱۲ میلادی در کالج هنر و صنایع دستی ساکسون در وایمار تحصیل کرد. از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵ میلادی به عنوان سرکارگر کارگاه فلزی در باوهاوس در وایمار کار کرد. در سال ۱۹۲۶ میلادی به مدرسۀ هنر فرانکفورت (مدرسۀ اشتدل) تغییر کرد. حزب نازی در سال ۱۹۳۳ میلادی به او اجازۀ اقامت در آنجا را نداد، اما والتر گروپیوس به او پیشنهاد شغلی در ایالات متحدۀ آمریکا داد. با این حال، دل تصمیم گرفت در آلمان بماند.
پس از جنگ جهانی دوم، دل به تولید اجناس نقره پرداخت و در سال ۱۹۴۸ میلادی یک جواهر فروشی در ویسبادن افتتاح کرد که تا سال ۱۹۵۵ میلادی آن را اداره کرد. او در سال ۱۹۷۴ میلادی در ویسبادن درگذشت.
در آغاز سال ۱۹۲۶ میلادی، دل چراغ‌ها را در ابتدا برای پروژۀ فرانکفورت جدید طراحی کرد. دل به عنوان یک طراح صنعتی اولیه و پیشگام در طراحی پلاستیک، از باکالیت و آمینوپلاستیک به عنوان مواد برای کارهای خود برای چراغ‌های کاربردی مولیتور در سال‌های ۳۰–۱۹۲۹ میلادی استفاده کرد. چراغ‌های کارخانۀ برادران کایزر و شرکت (آغاز به کار در نیهایم هوستن از ۱۹۳۴–۱۹۳۳ میلادی)، شناخته شده بودند؛ که در مقادیر زیادی تولید می‌شدند. برندِ کایزر آیدل و تولید لامپ‌ها، متعلق به شرکت طراحی دانمارکی فریتز هانسن است.
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با نام سابق وزیر ارشاد اسلامی و پیش از آن وزیر ارشاد ملی، وزیر وزارت‌خانهٔ فرهنگ و ارشاد اسلامی و یکی از اعضای هیئت دولت جمهوری اسلامی ایران است.
پس از انقلاب ۱۳۵۷، وزارت اطلاعات و جهانگردی ابتدا به «وزارت اطلاعات و تبلیغات» و سپس خرداد ۱۳۵۸ به «وزارت ارشاد ملی» تغییر نام پیدا کرد. در سال ۱۳۵۹ نام این وزارت‌خانه به «وزارت ارشاد اسلامی» تغییر یافت. همچنین سال ۱۳۶۰ واحدهایی از وزارت فرهنگ و آموزش عالی (که از ادغام وزارت فرهنگ و هنر و وزارت علوم و آموزش عالی تشکیل شده بود) جدا و به این وزارت‌خانه ملحق شد. در واقع از دورهٔ عبدالمجید معادیخواه، امور فرهنگی و هنری تحت نظر وزیر ارشاد اسلامی قرار می‌گیرد.
به این ترتیب بخش عمدهٔ وزارت فرهنگ و هنر و وزارت اطلاعات و جهانگردی دوران پهلوی در این وزارت‌خانه قرار می‌گیرد. در نهایت سال ۱۳۶۶ نام این وزارت‌خانه به «وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی» تغییر یافت.
حدیقه کیانی (در پنجابی و تی (سی) یک خواننده، ترانه‌سرا، نوازنده گیتار، آهنگساز، بازیگر و انسان دوست پاکستانی می‌باشد. کیانی جایزه‌های مختلفی محلی و بین‌المللی را کسب نموده و ایضاًدر رویال آلبرت هال و مرکز کندی اجرا داشته‌است. او به علاوه بر اردو و پنجابی، چندین آهنگ را نیز به زبان پشتو خوانده‌است.
در سال ۲۰۰۶، کیانی چهارمین جایزه عالی غیرنظامی پاکستان، تمغای امتیاز، را برای کمک‌هایش براساس موسیقی کسب نمود. در سال ۲۰۱۰، کیانی به نام سفیر حسن نیت برنامه توسعه سازمان ملل متحد منتخب گردید و نخستین زن در پاکستان بود که سفیر حسن نیت در سازمان ملل متحد شد.Hadiqa, becomes UNDP goodwill envoys
در سال ۲۰۱۶، کیانی به نام قسمتی از نسخه «قدرت» توسط گروه خبری عالی این کشور، گروه روزنامه‌های جنگ، به نام جزعی از «قوی‌ترین و موثرترین زن‌های پاکستان» معرفی شد.
کیانی در راولپندی به نام کوچکترین از ۳ خواهر و برادر بزرگش (عرفان کیانی) و خواهر (ساشا) متولدشد. پدر وی در ۳ سالگی درگذشت. مادر وی، شاعر خوار کیانی، مدیر یک مدرسه دولتی دخترانه بود. خاور با دیدن توانایی موسیقایی وی، کیانی را به عضویت شورای ملی هنر پاکستان درآورد. کیانی تحصیلات اولیه موسیقی را نزد استادش خانم نرگس ناهید دریافت کرد.
کیانی در خلل تحصیل در دبیرستان دخترانه نون نساء، نماینده پاکستان در جشنواره‌های بین‌المللی کودک‌ها در ترکیه، اردن، بلغارستان و یونان بود و مدال‌های متعددی را در این گام کسب کرد و برای هزاران نفر در سرتاسر جهان اجرا نمود. کیانی همچنین قسمتی از برنامه کودک "رنگ برنگی دنیا" سهیل رعنا بود که یک موزیکال هفتگی از شبکه پیتی وی بود.
کیانی به نام یک کلاس هشتم از محل تولدش راولپندی به لاهور مهاجرت کرد و در آن مکان آموزش کلاسیک خود را توسط استاد فیض احمد خان و واجید علی نشاد ادامه نمود. کیانی از موسسه‌های برتر پاکستان فارغ‌التحصیل شد و مدرک لیسانس خود را در رشته روانشناسی از کالج کینربرای دانشگاه زن‌ها و کارشناسی ارشد خود را در روانشناسی از دانشگاه تاریخی کالج دولتی (لاهور) گرفت.
در تاریخ اوایل دهه ۱۹۹۰، کیانی برای اجرای یک برنامه موسیقی کودک‌ها به اسم "آنگان آنگان تارای" داخل تلویزیون شد. در سال، کیانی بیش از یک هزار آهنگ برای کودک‌ها خوانده بود در حالی که در گوشه امجد بابی آهنگساز معروف موسیقی و بعدها با خلیل احمد آهنگساز موسیقی میزبان برنامه بود. با توجه به ترانه‌های بسیار زیاد کیانی در این برنامه، نام «آرتیست +ای» از جانب شبکه پی تی وی با عضو شدن به آهنگ‌هایی چون نورجهان، ناهید اختر و مهناز به او اهدا شد. کیانی همچنین به عنوان وی جی برای یک برنامه نمودار موسیقی به نام پیوند ویدیویی در ان تی ام ظاهر شد.
کیانی در روزهای نخست دهه ۹۰ آغازبه خواندن آهنگ‌هایی به نام خواننده پخش برای فیلم‌ها کرد که اصلی‌ترین آن فیلم دلبرپاکستانی به اسم سرگام بود که توسط عدنان سامی خان بازیگر و آهنگسازی شد. در همان سال، کیانی جوایز متعددی را برای آواز خواندن خود کسب نمود، از جمله جوایز معتبر نیکار برای بهترین خواننده زن.
"Top 10 Best Pakistani Singers". "TheTopTens.com". Retrieved 29 December 2015.
"Top Ten Most Popular Pakistani Female Singers". "Passion.Pk". Retrieved 29 December 2015.
Hataf Siyal (۲۶ مه ۲۰۱۱). "Hadiqa Kiyani to construct 150 approx houses for flood victims". "Pakium.pk". Retrieved 29 December 2015.
The News Women". "women.thenews.com.pk". Retrieved 8 March 2016.
Arif, Aayan (۱۵ مارس ۲۰۲۰). "Hadiqa Kiani Biography". "Musicians of Pakistan".
Famous Pop Singer from Pakistan-Hadiqa Kiyani". Pakistan 360 degrees. 2 December 2012. Retrieved 29 December 2015.
ساریجااوا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در احسانیه واقع شده‌است.
سوسوزعثمانیه یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در احسانیه واقع شده‌است.
عثمان‌کوی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در احسانیه واقع شده‌است.
اورهان‌لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در احسانیه واقع شده‌است.
اوغول‌بی‌لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در احسانیه واقع شده‌است.
کیئیر یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در احسانیه واقع شده‌است.
کائیهان یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در احسانیه واقع شده‌است.
قاضی‌مرسل یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در احسانیه واقع شده‌است.
آغزی‌کارا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در شهود (شهر) واقع شده‌است.
آریزلی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در شهود (شهر) واقع شده‌است.
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان فلارد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. مرکز این بخش، شهر مال‌خلیفه است.
شهر: مال‌خلیفه
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان فلارد برابر با ۲۳٬۹۴۲ نفر بوده‌است.
بخش امامزاده حسن، یکی از بخش‌های شهرستان فلارد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. مرکز این بخش، روستای شاه نجف است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش امامزاده حسن برابر با ۹،۰۸۱ نفر بوده‌است.
مارکیونس ؛ ماری‌یانا فلورنسی (۱۸۰۲ – ۱۵ آوریل ۱۸۷۰، در فلورانس )، خواهرزاده ماریانا باسینتی، نجیب‌زاده ایتالیایی و مترجم آثار فلسفی بود. او همچنین با نام ازدواج خود ماری‌یانا فلورنسی وادینگتون شناخته می‌شد.
دختر کنت پیترو باسینتی و کنتس لورا روسی دی لوگو اهل راونا بود، او تحصیلات ادبی داشت و خود را وقف خواندن آثار فلسفی کرد. او به ایده‌آل زنان آن دوران و زمان به عنوان یک زن تحصیل کرده تبدیل شد. او یکی از اولین دانشجویان دختر بود که در نیمه اول قرن نوزدهم در دانشگاه پروجا در رشته علوم طبیعی تحصیل کرد. او "منادولوژی" گوتفرید لایبنیتس را به ایتالیایی ترجمه کرد و همچنین باعث گسترش آثار ایمانوئل کانت، باروخ اسپینوزا و فریدریش ویلهلم یوزف شلینگ به ایتالیایی شد. او از نظر سیاسی از جنبش ملی ایتالیا حمایت کرد و در سال ۱۸۵۰ افکار خود را در مورد سوسیالیسم و کمونیسم منتشر کرد که (مانند بسیاری از آثار دیگر او) در فهرست کتاب‌های ممنوعه کلیسا قرار گرفت.
او به مدت چهل سال عاشق و دوست صمیمی لودویگ یکم بایرن بود که بیش از سی بار به دیدار او رفت. او همیشه از او مشاوره می‌خواست، حتی در مسائل دولتی، و ۳۰۰۰ نامه به او (به همراه ۱۵۰۰ پاسخ او) باقی مانده است.
دهستان شهریار، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان فلارد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. مرکز این دهستان، روستای شهریار است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان شهریار برابر با ۵٬۰۱۸ نفر بوده‌است.
دهستان پروز، یکی از دهستان‌های بخش امامزاده حسن شهرستان فلارد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. مرکز این دهستان، روستای قلعه سوخته است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان پروز برابر با ۴٬۷۹۰ نفر بوده‌است.
لیلی رایش ؛ (زادۀ میلادی – درگذشتۀ میلادی) یک طراح مدرنیست اهل آلمان بود. او بیش از ده سال در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ میلادی با لودویگ میس فن در روهه همکاری نزدیک داشت.
لیلی رایش یکی از چهره‌های اولیه جنبش مدرن در معماری بود. او پس از مرگش به دلیل ارتباطش با یکی از مشهورترین معماران قرن بیستم به شهرت رسید.
رایش در ۱۶ ژوئن ۱۸۸۵ میلادی در برلین متولد شد. در سال ۱۹۰۸ میلادی هنگامی که به وین رفت و برای کار در وینر ورک‌اشتته (کارگاه وین) یوزف هفمان، یک شرکت تولید هنرهای تجسمی متشکل از طراحان، هنرمندان و معماران، از آموزش گل‌دوزی خود استفاده کرد. او در سال ۱۹۱۱ میلادی به برلین بازگشت. در آنجا شروع به طراحی مبلمان و لباس کرد. او همچنین در این زمان به عنوان تزئین ویترین مغازه مشغول به کار بود. سال بعد او به دویچر ورک‌بوند یا فدراسیون کار آلمان پیوست، گروهی شبیه به کارگاه وین که هدف آن کمک به بهبود رقابت شرکت‌های آلمانی در بازار جهانی بود. در آن سال او یک آپارتمان نمونۀ طبقۀ کارگر در "گِوِرک‌شافت‌هاوس" یا خانۀ اتحادیۀ کارگری در برلین طراحی کرد. به دلیل شفافیت و کاربردی بودن اثاثیه، مورد تحسین قرار گرفت. او در سال ۱۹۱۴ میلادی در نمایشگاه ورک‌بوند در کلن همکاری کرد. در سال ۱۹۲۰ میلادی، لیلی اولین زنی بود که به عضویت هیئت مدیرۀ دویچر ورک‌بوند انتخاب شد.
از ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ میلادی، او در مسه‌آمت، یا دفتر نمایشگاه تجاری، در فرانکفورت آم ماین کار کرد. او در آنجا مسئول سازماندهی و طراحی نمایشگاه‌های تجاری بود. در آنجا بود که او با لودویگ میس فن در روهه، نایب رئیس دویچر ورک‌بوند ملاقات کرد. این جرقه دوره‌ای از درگیری مبلمان برای فن در روهه شد زیرا این دو در پروژه‌های زیادی با هم همکاری کردند. در سال ۱۹۲۷ میلادی، این دو در «دی ووهنونگ» (خانه) در اشتوتگارت برای ورک‌بوند کار کردند. او بسیاری از فضاهای داخلی را برای این نمایشگاه طراحی کرد، از جمله «ووهنراوم این اشپیگل‌گلس» («فضای زندگی در شیشه آینه»). او در طول حرفه‌اش ویترین فروشگاه‌ها، نمایشگاه‌ها و مُد را طراحی می‌کرد. در سال ۱۹۲۹ میلادی او مدیر هنری مشارکت آلمان در نمایشگاه جهانی بارسلون شد، جایی که فن در روهه غرفۀ مشهور جهانی خود را طراحی کرد. این‌جایی بود که صندلی معروف بارسلونا برای اولین بار ظاهر شد. این غرفه نقطۀ برجسته تلاش‌های طراحی آن‌ها محسوب می‌شد.
در سال ۱۹۳۲ میلادی، فن در روهه از رایش خواست تا در باوهاوس تدریس کند و کارگاه طراحی داخلی را مدیریت کند. باوهاوس اندکی پس از آن در سال ۱۹۳۳ میلادی توسط نازی‌ها بسته شد که کار خود را به عنوان «هنر منحط، احتمالاً تحت تأثیر یهودیان» می‌دیدند.
او پس از جنگ جهانی دوم در دانشگاه هنر برلین تدریس کرد، اما نه برای مدت طولانی زیرا او بیمار شد و مجبور به استعفا شد. او چند سال بعد در سال ۱۹۴۷ میلادی در برلین درگذشت.
سلمان احمد (؛ ) خواننده، نوازنده گیتار، پزشک اهل پاکستان مقیم آمریکا است.Musician Salman Ahmad (a profile) National Public Radio (NPR - United States) website, Published 15 July 2003, Retrieved 9 June 2021 وی از سال ۱۹۸۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
شفقت امانت علی (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا و آهنگساز اهل پاکستان است.
گرتا فون نسن ؛ (زادۀ ۶ دسامبر ۱۸۹۸ میلادی – درگذشتۀ ۱۹۷۵ میلادی) طراح صنعتی بود. همسر والتر فون نسن، بنیانگذاران استودیو نسن، اکنون شرکت نسن لَمپز، پس از مرگ او تجارت همسرش را ادامه داد و طرح‌های خود را توسعه داد. او بیشتر به‌خاطر چراغ آلومینیومی و فولاد میناکاری شدهٔ چراغ «هر جا» (۱۹۵۱ میلادی) مشهور است. اگرچه، «هیچ چیز شبیه آن وجود نداشت… در عین حال، مطلقاً هیچ چیز جدیدی دربارهٔ آن وجود نداشت؛ تمام قطعات لامپ از اوایل دههٔ ۱۹۲۰ میلادی در دسترس بودند.» طرح‌های او در موزهٔ هنر مدرن و بر روی یک تمبر پستی ایالات متحدهٔ آمریکا به نمایش درآمده است.
رحیم شاه (؛ زادهٔ ) خواننده پاپ اهل پاکستان است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
او عمدتاً به زبان پشتو خوانندگی می‌کند، با این حال ترانه‌هایی به زبان اردو و پنجابی نیز ساخته‌است.Profile of Rahim Shah on Pakistan Herald newspaper Retrieved 14 July 2021سندرغاړى رحيم شاه مو ميلمه وو Profile of Rahim Shah in Pashto language on BBC News website, Published 5 December 2012. Retrieved 14 July 2021Singer Rahim Shah to act in Pashto film Dawn (newspaper), Published 31 May 2011, Retrieved 14 July 2021
صندوق کودکان ارمنستان (؛ ) یک سازمان غیرانتفاعی می‌باشد که برای پیشرفت فرصت‌های آموزشی و ایجاد زیرساخت‌ها برای کودکان و خانواده‌ها در سراسر روستاهای ارمنستان اختصاص داده‌ شده است.
این صندوق در ۲۰۰۴ میلادی توسط گارو آرمن دانشمند و بشردوست ارمنی-آمریکایی بنیان‌گذاری شده‌است. تلاش‌های «صندوق کودکان ارمنستان» در روستایی در استان آرماویر آغاز شد و از آن زمان تاکنون به ۶۳ شهرداری در ۵ استان ارمنستان گسترش یافته‌است.
بنگوئلا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ابرارالحق (؛ زادهٔ ) خواننده و سیاستمدار اهل پاکستان است."Abrar-ul-Haq is back with a bhangra" "The Express Tribune", Published 29 April 2016, Retrieved 14 May 2019"Abrar-ul-Haq to address House of Lords", "The Express Tribune", published 7 June 2012, retrieved 17 May 2019
همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه لوکس استایل و جایزه پی‌تی‌وی شده‌است.
برج‌های تهران تاج یا برج‌های تهران یکی از مجتمع‌های مسکونی معروف در شمالغرب شهر تهران است.
برج‌های دوقولوی تهران تاج توسط شرکت تهران تاج (که بعدها به تهران تارک تغییر نام داد) در خلال سال‌های ۱۳۵۵-۱۳۷۱ ساخته شد و مجموعا دارای ۲۱۳ واحد آپارتمان مسکونی است. این برج‌ها که از بلندترین ساختمان‌های تهران به شمار می‌روند، دارای ۲۸ طبقه و ارتفاع ۱۰۴ متر هستند.https://www.emporis.com/buildings/1453237/tehran-taj-towers-1-tehran-iranhttps://www.tehrantarak.com/%D8%AE%D8%AF%D9%85%D8%A7%D8%AA/%d8%a8%d8%b1%d8%ac-%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%aa%d9%87%d8%b1%d8%a7%d9%86/
مجتمع تهران تاج در منطقه ۲ شهرداری تهران؛ شهرک غرب، خیابان پیروزان شمالی واقع شده‌ است.
مجتمع مسکونی پارک د پرنس که امروز عموما برای سادگی پارک پرنس گفته می‌شود، یکی از مجتمع‌های مسکونی معروف تهران است که در دهه ۱۳۵۰ شمسی ساخته و طراحی آن توسط معمار ایتالیایی، ویکو مجیسترتی انجام گرفته است.
زمین‌های این مجموعه در گذشته یکی از باغ‌های وقفی‌ میرزا یوسف مستوفی‌الممالک بود. در دهه چهل خورشیدی، مسعود ملک‌زاده یزدی این اراضی را که وسعت آن به ۶ هکتار بالغ می‌گردید، خریداری کرد و احداث مجتمع با همکاری مهندسان ایرانی، ایتالیایی، فرانسوی و آمریکایی انجام شد.
مجتمع مسکونی پارک پرنس شامل ۲۳۰ واحد مسکونی است که در ۳ بلوک مجزا ساخته شده است. زیربنای کل مجتمع ۶۸۰۰۰ متر مربع می‌باشد.مجتمع مسکونی پارک پرنس، مرکز دائره‌المعارف بزرگ اسلامی
جورج نلسون ؛ (زادۀ میلادی – درگذشتۀ میلادی) یک طراح صنعتی اهل آمریکا بود. در حالی که طراح اصلی شرکت مبلمان هرمان میلر بود، نلسون و استودیوی طراحی او (همکاران جورج نلسون)، مبلمان مدرنیستی قرن بیستم را طراحی کردند. او را بنیانگذار طراحی مدرنیستی آمریکایی می‌دانند.
برج‌های دوما نام یکی از مجتمع‌های مسکونی شهر تهران است.
اراضی این مجموعه که در تپه‌های امانیه در جنوب تجریش واقع شده است، به محمد امان‌پور (یکی از مدیران شرکت هواپیمایی هما و پدر کریستیان امان‌پور، خبرنگار سی‌ان‌ان) تعلق داشت. امان‌پور با همکاری دیتریش پاول فرش، مهندس معمار و مدیرعامل شرکت «رویال آپارتمان ایران»، ساخت این مجموعه را آغاز کرد. " این شرکت در سال 1399 منحل گردیده است" در قرارداد همکاری زمین از طرف امان‌پور و بودجه ساخت از طرف فرش تامین می‌شد. اولین آپارتمانها در سال 1353 تحویل گردید و پایان کار برجها در 1391/07/15 صادر شده و سندهای تکبرگ از طریق اداره ثبت شمیران در سال 1393 صادر و واحد ها به مالکیت اشخاص حقیقی واگذار گردیده است.