moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مایکل پرسینگر و همکارانش در دانشگاه لورنتیان به تحقیق دربارهٔ رابطهٔ بین حس حضورِ خدا یا ذات‌ها و نفوسِ دیگر با فعالیت‌های مغز پرداختند. آن‌ها با استفاده از کلاهی به نام کلاه کورِن ، که بعداً به کلاهِ خدا معروف شد، یک میدان مغناطیسی را بر نقاط مختلف مغز متمرکز می‌کردند. با ایجاد تغییرات خفیفی در میدان مغناطیسی در ناحیهٔ لوب گیجگاهیِ سیستم لیمبیک راستِ مغزِ افرادْ مشاهده شد که بعضی از آن‌ها حضورِ موجودات یا ذات‌هایی بدون صورت و بدن را در اطرافِ خود حس می‌کردند. گاهی یک ذات و گاهی چند ذات. حتی می‌توانستند محل حضور آن‌ها را نیز مشخص کنند. تجربیاتِ همهٔ افرادِ تحت مطالعه یکسان‌نبود. بعضی اظهار می‌کردند حضور خدا را حس می‌کنند. بعضی اظهارِ حالت خلسه و سرخوشی داشتند. بعضی احساس یگانگی با جهان می‌کردند. از دید مایکل پرسینگر علاوه بر محرک‌های الکتریکی، محرک‌های شیمیایی و محرک‌های زندگیِ اجتماعی نیز می‌تواند لوب گیجگاهی را تحریک کند.
در عرفان‌های منتسب به ادیان، حقیقت وجود خداست و رسیدن به او غالباً از طریق زهد (و جذبه) می‌باشد.
توجه به امور معنوی، زهد و پرهیزگاری و بی‌اعتنایی به امور مادی و انصراف و بی‌توجهی به دنیا از ویژگی‌های عمومی مذاهب و ادیان است، در برخی ادیان مانند دین موسوی نشانه‌های این مطلب اندک است، ولی در بعضی آیین‌ها مانند مسیحیت و آیین بودایی و تائوگرایی و دیگران این مطلب قوی‌تر است.
در تورات، انجیل و قرآن و کلمات بودا، لائوتسه، مانی و مزدک نیز چنین مطالبی به وفور یافت می‌شود.
به باور بسیاری، عرفان زاییده و مولود دین می‌باشد ولی به تازگی این باور که عرفان (که کشف سوالات اساسی بشریت توسط احساسات می‌باشد) مادر دین است؛ با این توجیه که عرفان متعلق به قشر خاص و معدودی از افراد جامعه بشری می‌باشد که با گوشه‌گیری و ریاضت و گذشتن از نفسانیات و تکیه بر احساسات و امور ماورائی به این مهم می‌رسند.
عرفان بودایی یا آیین بودا در ده جز تقسیم می‌شود:
جوکیان هند راه وصول به عرفان را خشن‌پوشی و ریاضت دانسته و قناعت و خرسندی را نردبان معرفت خدا شناخته‌اند و «اسنی» های یهود Essenciens و پارسایان مسیحی مسمی به «گوشه‌گیران» نیز پس از آن‌ها چنین راهی داشته‌اند.
عرفان هندی که از آن به یوگا «Yoga» تعبیر می‌شود مانند ادیان هندی بر این پایه استوار است که انسان چگونه وجود جزئی و محدود خود را در وجود کل فانی سازد؟
عرفان یهود از جمله به وسیله فلسطینیان یا فرقهٔ ربانیم ترویج شده که تعالیم آن‌ها در تلمود جلوه‌گر است و نیز فرقهٔ یهود اسکندریه که عرفان یهود را با روش حکیمان یونان درآمیختند؛ و حکمت اسکندرانی افلوطین که مظهر کاملی از عرفان و ترکیبی از حکمت افلاطون و علم کلام یهود و دیگر عوامل است. حکمت گنوسی نیز نوعی عرفان به‌شمار می‌رود و آن نیز در حقیقت عرفان شرقی پیش از روزگار عیسی است که در اوایل تاریخ میلادی با آیین مسیحی درآمیخت و رنگ مسیحیت به خود گرفت که برخی آن را از عقاید یهود پیش از روزگار عیسی و برخی برگرفته از افکار معنوی مصریان یا ایرانیان قدیم می‌دانند.
عرفان مسیحی نیز دنبالهٔ عرفان یهود است. ریشه و اساس این تعالیم را در زندگی مسیح و حواریان او در روح‌القدس، در انجیل یوحنا و در اعمال رسولان می‌توان یافت. گذشته از این، غسل تعمید و عشاء ربانی و قیام مردگان نیز خود از عناصر عرفانی خالی نیست.
مذهب مانی (۲۱۵–۲۷۶م) آمیزه‌ای از آیین‌های زرتشتی - مسیحی - بودایی و فلسفهٔ یونانی و اساطیر قدیم است. به عقیدهٔ مانی جهان از دو عنصر روشنایی و تاریکی پیدا شده و پایهٔ آن بر نیکی و بدی است؛ ولی اصل چنان است که سرانجام روشنایی از تاریکی جدا خواهد شد و بر آن پیروز خواهد گشت. وظیفهٔ یک مانوی این است که این دو عنصر یعنی نور و ظلمت را از هم جدا سازد و آمیزش آن‌ها را به هم زند. اما این کار از یک راه ممکن است و آن اینکه: وجود خویش از بدی و فسادی که منسوب به تاریکی است، پاک کند؛ و از لذات این جهانی چون زن خواستن و گوشت خوردن و شراب خوردن و مال گردآوردن و نفس پرستیدن خودداری کند. کم و بیش شباهتی در اصول این دین با تصوف وجود دارد.
در اسلام نیز آیات گوناگون در قرآن، زهد و پارسایی و بی‌اعتنایی به امور دنیوی را مایه خشنودی خدا از بنده و سبب وصول او به مراتب و مقامات برتر و نزدیکی به پروردگار شمرده‌است. به اعتقاد مسلمانان، عرفان اسلامی عالی‌ترین روش، علم [یا جهان‌بینی] خداجویی است و حقیقت آن برآمده از متن اسلام است که در دامن فرهنگ اسلامی، رشد و تکامل پیدا کرده‌است. مسلمانان اعتقاد دارند که عرفان اسلامی کامل‌ترین نوع عرفان را در جهان به وجود آورده‌است. مسلمانان معتقدند، عرفان اسلامی، در میان مکاتب [روش‌ها] و دیگر علوم اسلامی جهان‌بین‌نگر مانند فلسفه، کلام و اخلاق به مراتب با تعالی و جدیت بیشتر به دنبال حقیقت و خداجویی است و می‌توان از آن به عنوان علمی یاد کرد.
معنی لغوی واژه سلوک، «سِیر» است. فردی که در مسیر شناخت حقیقی یا خودشناسی سیر می‌کند را «سالِک» می‌نامند. سیر و سلوک عرفانی مشتمل بر دو مرحله اصلی است که شامل «سیر الی الله» و «سیر فی اللهّ» می‌باشد. بنا به گفته عرفا، سیر الی الله دارای نهایت است، ولیکن سیر فی الله نهایتی ندارد. سیر الی اللهّ بدبن بدین معنی است که سالک چنان سیر می‌کند که از هستیِ نفسانیِ خود، نیست می‌شود و به هستی خدا، هست می‌گردد. به کلام دیگر، به خدا زنده، دانا، بینا، شنوا و گویا می‌گردد. سالک در مراحل ابتدایی سلوک، می‌پندارد که نفس موجودی واقعی است، ولیکن در مراحل بعدی، آن پندار از بین می‌رود و به یقین درک می‌کند که «هستی» تنها از آن خداست و بس. سالک در مسیر سلوک بدانجا می‌رسد که اشیاء و حکمت آنها را، آنگونه که حقیقتاً هستند به تفصیل و به تحقیق می‌بیند و می‌داند به نحوی که هیچ چیزی در عوالم مُلک، ملکوت و جبروت بر وی پوشیده نمی‌ماند. دسته ای از عرفای ایران، بر این باورند که ممکن است سالک بتواند همه مواردی که گفته شد را بداند و نادانسته ای برای وی باقی نماند، ولی گروه دیگری از عرفا، بر این قائل هستند که چون عمر انسان کوتاه است و حکمت و علم خدا بسیار، فلذا سیر فی الله نهایتی ندارد.
در واقع، اسلام از دو سلسلهٔ ظاهر و باطن، یعنی شریعت و طریقت، که لازم و ملزوم یکدیگرند، تشکیل شده‌است؛ که یکی بدون دیگری اثر نبخشد و هر دو در کنار هم معنا می‌دهد که آن معنا و ثمرهٔ این دو، حقیقت است. لازم به بیان است که این موضوع فقط مربوط به اسلام نیست، بلکه در سایر ادیان نیز صدق می‌کند. دانایان دو سلسله همیشه با هم بوده‌اند و هستند، منتهی این اختلافات ظاهری از سوی نادانان دو طرف است و ربطی به دانایان و اصل راه و روش ندارد. در رساله پند صالح، مؤلف آن صالحعلیشاه، دربارهٔ این دو رشته (یعنی شریعت و طریقت) اینگونه یاد می‌کند: «چه در احکام ظاهر و شریعت، و چه آداب باطن و طریقت، که این هر دو نباید از هم جدا باشد که بدون یکدیگر نتیجه نبخشد. شریعت اعمال راجع به تن و طریقت راجع به دل است. شریعت آراستن ظاهر است به طاعت، طریقت پاکیزه نمودن باطن است به اخلاق پسندیده و دوستی و یاد خدا و روشن ساختن دل به شناختن او. پس این هر دو مانند مغز و پوست بلکه مانند لفظ و معنی است و مانند جان و تن یا چراغ و روشنایی آن یا مانند دوا و اثر آن و جمع بین ظاهر و باطن و شریعت و طریقت از اختصاصات سلسله نعمت‌اللّهیه بوده و هست…».
برخی از عرفا رابطه شریعت، طریقت و حقیقت را به بادام تشبیه کرده‌اند. به این معنی که هدف رسیدن به مغز بادام است اما راه رسیدن عبور از پوسته بادام است. شیخ محمود شبستری می‌گوید: «شریعت پوست مغز آمد حقیقت///میان این و آن باشد طریقت.گلشن راز، بخش 21
برای رفع این شبهه که پس از شکستن پوست بادام یعنی شریعت و رسیدن به مغز بادام، دیگر نیازی به انجام شریعت نیست، پاسخ داده شده که اولا رسول خدا و امامان (ع) که برترین عرفا بوده‌اند پس از رسیدن به حقیقت، ذره‌ای در انجام احکام شریعت کوتاهی نکرده‌اند. ثانیاً شریعت مانند نردبانی است که برای عروج به سمت خداوند مورد استفاده قرار می‌گیرد و عارف در سیر به سوی حق تعالی همواره بر روی نردبان است و هر گاه خود را بی‌نیاز از نردبان تصور کند قطعاً سقوط وحشتناکی خواهد داشت.محمدبن یحیی لاهیجی، مفاتیح الاعجاز فی شرح گلشن راز، ج۱، ص۷، چاپ محمدرضا برزگر خالقی و عفت کرباسی، تهران ۱۳۷۱ ش.
دربارهٔ عرفان از دو جنبه می‌توان بحث و تحقیق کرد: یکی از جنبهٔ اجتماعی، و دیگر از جنبهٔ فرهنگی.
عرفان اسلامی به دو دسته نظری و عملی تقسیم می‌شود
عارفان با سایر طبقات فرهنگی اسلامی از قبیل مفسرین، محدثین، فقها، متکلمین، فلاسفه، ادبا و شعرا یک تفاوت مهم دارند و آن اینکه علاوه بر اینکه یک طبقهٔ فرهنگی هستند و علمی به نام عرفان را به وجود آوردند و دانشمندان بزرگی در میان آن‌ها ظهور کردند و کتب مهمی نیز تألیف کردند، یک فرقهٔ اجتماعی در جهان اسلام به وجود آوردند با مختصاتی مخصوص به خود، برخلاف سایر طبقات فرهنگی مثل فقها و حکما و غیره، که صرفاً طبقهٔ فرهنگی هستند و یک فرقهٔ مجزا از دیگران به‌شمار نمی‌روند.
اهل عرفان هرگاه با عنوان فرهنگی خود، یاد شوند با عنوان «عارفان» و هرگاه با عنوان اجتماعی‌شان یاد شوند غالباً با عنوان «متصوفه» مورد خطاب قرار می‌گیرند.
عرفان‌های نوظهور مجموعه جنبش‌های معنوی مدعی ارمغان آرامش و شادی درونی و رستگاری برای بشر می‌باشند و عموماً با عرفان‌های دینی و سنتی، تفاوت‌های اساسی دارند و در مواردی در تقابل قرار می‌گیرند، از این‌رو این مرام‌های نوپدید از دیدگاهِ سنتی بعضی ادیان از جمله اسلام غیرقابل پذیرش و "کاذب" خوانده می‌شوند. بعضی عرفان‌های سنتی و قدیمی که در یک منطقه به‌تازگی وارد می‌شوند نیز نسبت به آنجا نوپدید تلقی می‌شوند. مهم‌ترین تفاوت عرفان‌های نوپدید با عرفان‌های دینی در غایت آنهاست، چرا که غایت در عرفان‌های نوظهور لزوماً خدا نیست، بلکه کسب آرامش برای انسان است، هر چند ممکن است خدا به عنوان یک عامل مهم مطرح باشد، درحالی‌که عرفان دینی به‌خصوص اسلامی خدامحوری است (هدف فناء فی الله است) نه انسان محوری.
۴. مصباح یزدی، آموزش فلسفه، ج۱، ص۱۲۵
دیوماهیان زگیل‌دار (Ceratiidae) خانواده‌ای از ماهیان هستند که در ژرفای اقیانوس زندگی می‌کند. سیراتیده در زبان یونانی به معنای شاخ‌دار است که به اندام زیست‌تابی اغوا کننده‌ای که بر پیشانی این ماهی تابش می‌کند اشاره دارد.
این ماهی در گسترهٔ بزرگی و در تمام اقیانوس‌ها یافت می‌شود، از سرزمین‌های استوایی تا سرزمین جنوبی. این ماهی‌ها بزرگ و دراز هستند. جنس مادهٔ بزرگترین گونه یعنی Krøyer's deep sea angler fish (نام علمی: "Ceratias holboelli") به ۱٫۲ متر می‌رسد. بر عکس، جنس نر این ماهی بسیار کوچک‌تر است و به ۱۴ سانتی‌متر می‌رسد و مانند دیگر ماهی‌های خانوادهٔ سیراتیده، در بیشتر عمر خود انگل‌وار به یک ماهی ماده می‌چسبد.Wikipedia contributors. Ceratiidae [Internet]. Wikipedia, The Free Encyclopedia; 2013 Mar 25, 05:16 UTC [cited 2013 Mar 25]. Available from: http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ceratiidae&oldid=546859639.
ماهی نر تا نوجوانی زندگی مستقل دارد و بسیار کوچک است (حداکثر ۱٫۳ سانتی‌متر) و آروارهای منقارمانند و بی‌دندان دارد. پس از بلوغ، یک یا چند ماهی نر خود را به یک ماده می‌چسبانند و کم کم دستگاه گردش خون آن دو ادغام می‌شود. این آمیژگی ژنتیکی به نر امکان می‌دهد در حالی که بقیه بدنش کاهیده می‌شود، خایه‌های بزرگی پیدا کند. دیوماهیان زگیل‌دار تنها موجودات شناخته شده‌ای هستند که در چرخه زندگی زیستی خود به طور طبیعی آمیژگی دارند.
در جدول تناوبی عناصر شیمیایی،(جدول مندلیف) این جدول ٧ دوره و ١٨گروه دارد. هر ردیف افقی جدول، که نشان دهنده چیدمان عنصرها برحسب افزایش عدد اتمی است، دوره نام دارد؛ درحالی که هر ستون، شامل عنصر ها با خواص شیمیایی مشابه است و گروه نامیده می‌شود. بدیهی است خواص شیمایی عنصر های که در یک دوره از جدول جای دارد، متفاوت است. با پیمایش هردو از چپ به راست خواص عنصر ها بطور مشابه تکرار میشود؛از این رو چنین جدولی را جدول دوره‌ای(تناوبی) عنصرهانامیده‌اند. عنصرهای موجود در هر دسته تعداد لایه‌های الکترونی یکسانی دارند. در عنصرهای یک دوره، هر عنصر از عنصر قبلی‌اش (از نظر شمارهٔ گروه) یک پروتون و یک الکترون بیشتر دارد و خاصیت فلزی کمتر و الکترونگاتیوی و بار مؤثر هستهٔ بیشتری دارد.
با افزایش عدد اتمی، لایه‌های اتم تقریباً به ترتیبی که در تصویر سمت راست نشان داده شده‌است از الکترون پر می‌شوند. پرشدن هر لایه به معنی رفتن به دورهٔ بعدی در جدول تناوبی است.
در بلوک اس و بلوک پی عناصر هر دوره خواص نسبتاً مشابهی دارند و شباهت در خواص، کمتر در عناصر یک گروه دیده می‌شود. اما در بلوک دی در خواص عناصر هر دوره نیز شباهت وجود ندارد و در بلوک اف نیز، به‌خصوص در عناصر دستهٔ لانتانیدها شباهیت بسیاری در خواص عناصر هر دوره دیده نمی‌شود.
با دسته‌بندی عناصری که به‌طور طبیعی در زمین وجود دارند در جدول تناوبی ۱۶ دوره تشکیل می‌شود.
دورهٔ نخست با ۲ عنصر هیدروژن و هلیوم کمترین تعداد عناصر را دارد. این دو عنصر از قاعده هشت‌تایی (اکتت) پیروی نمی‌کنند. هلیوم مانند یک گاز نجیب رفتار می‌کند و بنابراین جزو گروه هجدهم (گازهای نجیب) به‌شمار می‌رود و از طرفی هم به علت ساختار هسته‌ای‌اش به بلوک اس تعلق دارد و بنابراین گاه به عنوان عنصر عضو گروه دوم (قلیایی خاکی) به‌شمار می‌رود، و گاه هر دو. هیدروژن به‌آسانی یک الکترون می‌دهد و می‌گیرد و بنابراین می‌توان آن را جزو هر دو گروه نخست و هفدهم (هالوژن‌ها) به‌شمار آورد.
در عنصرهای دورهٔ دوم اربیتال‌های درون زیرلایه‌های ۲s و ۲p در حال پرشدن هستند. این دوره شامل عنصرهای مهم زیستی کربن، نیتروژن و اکسیژن است.
آلومینیم(Al) این فلز فراوان ترین پوسته زمین است. از آلومینیوم در صنایع هواپیمایی استفاده می شود. سیلیسیم (Si) سیلیسیم یا سیلیکن یک شبه‌فلزات است. این یک نیمه رسانا است و رسانش گرمایی خوبی دارد. سیلیسیم دیاکسید سازنده اصلی ماسه است و هشتمین عنصر فراوان روی زمین است. سیلیسیم برای ساخت تراشه(ورقه ورقه شدن) مناسب است. فسفر (P) یک نافلز ضروری برای DNA(دئو کسی ریبو نوکلوئیک اسید) است. بسیار واکنش پذیر است و به همین دلیل هرگز در طبیعت به عنوان یک عنصر آزاد و خالص یافت نمی شود. گوگرد (S) یک نافلز است. این ماده در دو اسید آمینه وجود دارد: سیستئین و متیونین. این ماده در پروتوئین ها نیز موجود است. از گوگرد در ساخت باروت، کبریت ،کود ها و حشره کش ها و ... استفاده می شود. کلر (Cl) یک هالوژن است. به ویژه در آب و استخرهای شنا به عنوان ضد عفونی کننده استفاده می شود. آرگون (Ar) یک گاز نجیب است و تقریباً کاملاً غیرفعال است. لامپهای رشته ای اغلب به منظور حفظ رشته ها در دمای بالا با گازهای نجیب مانند آرگون پر می شوند.
دوره چهارم شامل عناصر ضروری از نظر بیولوژیکی مانند پتاسیم و کلسیم است .
پتاسیم(K)از فلزات قلیایی است. با آب واکنش می دهد.به همین دلیل در نفت نگه داری می شود.از فلزات نرم است.
پتاسیم در عملکرد اعصاب بسیار مهم است.
کلسیم(ca)از عناصر مهم برای بدن انسان است.
آهن (Fe) اولین فلز واسطه است. فراوان ترین عنصر سازنده ی زمین آهن است.آهن در صنایع کاربرد بسیاری دارد.
تقریبا تمام عناصر دوره چهارم، برای جانوران ضروری اند.
دوره 5 شامل سنگین ترین عناصر است که دارای نقش های بیولوژیکی هستند:مولیبدن و ید. (تنگستن، تنها عنصر سنگین تر است که نقش بیولوژیکی دارد.) این دوره شامل تکنسیوم ، سبک ترین عنصر رادیواکتیو است.
دوره 6 اولین دوره ای است که شامل فلزات واسطه داخلی ، با لانتانیدها (همچنین به عنوان عناصر کمیاب زمین شناخته می شود) ، و شامل سنگین ترین عناصر پایدار است. بسیاری از این فلزات سنگین سمی و برخی رادیواکتیو هستند ، اما پلاتین و طلا تا حد زیادی بی اثر هستند.
همه عناصر دوره 7 دارای واپاشی هسته ای هستند. این دوره شامل سنگین ترین عنصری است که پرتوزایی طبییعی دارد: اورانیم. تمام عناصر بعدی در این دوره به طور مصنوعی ساخته شده اند. در حالی که برخی از اینها (به عنوان مثال پلوتونیم) اکنون به مقدار تن در دسترس هستند ، بیشتر آنها بسیار نادر هستند ، فقط در مقادیر میکروگرم یا کمتر تهیه شده اند. برخی از عناصر بعدی فقط در آزمایشگاه ها با مقادیر چند اتم در یک زمان شناسایی شده اند.
اگرچه نادر بودن بسیاری از این عناصر به این معنی است که نتایج تجربی بسیار گسترده نیستند ، اما به نظر می رسد روند دوره ای و گروهی رفتار برای دوره 7 نسبت به دوره های دیگر کمتر تعریف شده باشد. در حالی که فرانسیم و رادیم به ترتیب خواص معمول گروههای 1 و 2 را نشان می دهند ، آکتینیدها تنوع رفتار و اکسیداسیون بسیار بیشتری نسبت به لانتانیدها نشان می دهد. مطالعات اولیه نشان می دهد که عنصر گروه 14 فلروویوم به جای فلز ضعیف ، یک گاز نجیب است و عنصر گروه 18 اوگانسون احتمالاً یک گاز نجیب نیست. این ویژگی های دوره 7 ممکن است به عوامل مختلفی از جمله میزان زیادی از اتصال مدار چرخشی و اثرات نسبی گرایی مربوط شود که در نهایت ناشی از بار الکتریکی مثبت بسیار بالای هسته عظیم آنها است.
هنوز هیچ عنصری از دوره هشتم ساخته نشده است. یک بلوک g پیش بینی شده است. مشخص نیست که آیا تمام عناصر پیش بینی شده برای دوره هشتم در واقع از نظر جسمی امکان پذیر هستند. بنابراین ممکن است دوره نهم وجود نداشته باشد.
https://ptable.com/#Properties
مارکوس اورلیوس کومودوس آنتونیوس (به لاتین: Marcus Aurelius Commodus Antoninus) (زاده: ۳۱ اوت۱۶۱ – مرگ: ۳۱ دسامبر ۱۹۲ (میلادی)) امپراتور روم میان سال‌های ۱۸۰ تا ۱۹۲ (میلادی) بود.
او در لانوویوم در نزدیکی رم زاده شد. پدرش مارکوس اورلیوس امپراتور روم بود. با اینکه کومودوس پسر بزرگ پدرش نبود ولی از آنجا که برادر بزرگ‌ترش در زمان زندگی پدر مرد پدرش وی را برای جانشینی اش برگزید. وی در ۱ ژانویه۱۷۷ (میلادی) در ۱۵ سالگی به کنسولی رسید و اینچنین جوان‌ترین کنسول تاریخ روم شد. او سپس با بروتیا کریسپینا پیمان زناشویی‌بست. در ۱۷ مارس۱۸۰ مارکوس اورلیوس مرد و پسرش امپراتور یگانه روم گشت.
کومودوس به توان بدنی خود می‌بالید و اندیشه‌های فلسفی پدرش را خوار می‌داشت. او فرمان داده‌بود تا تندیس‌های بسیاری از او بسازند که وی را چونان هرکول در پوست شیر و با گرز نشان‌می‌داد. او خود را باززاییده هرکول می‌دانست و گاه به تقلید از قهرمانان افسانه‌ای در میدان‌های مسابقه به جنگ با جانوران درنده می‌پرداخت. نویسندگان تاریخ آگوستی نوشته‌اند که او تیرانداز ورزیده‌ای بود که می‌توانست در هنگام تاخت با اسب پیکان را به سر شترمرغ نشانه‌رود یا پلنگی را که در میدان رها کرده‌بودند از پای بیندازد.
او همچنین گرایش بسیاری به نبرد گلادیاتوری داشت. وی خود پوشش گلادیاتورها را می‌پوشید و در برابر دیدگان مردمان رم به نبرد با اینان می‌پرداخت. این کار مردمان را از او دلزده می‌ساخت چرا که گلادیاتورها در نزد رومیان پست‌ترین ردهٔ مردمان شمرده می‌شدند و ایشان دوست نداشتند امپراتورشان را در پوشش گلادیاتور ببینند. کومودوس در نبردها پیروز می‌شد و البته این از برای تسلیم شدن گلادیاتورها در برابر امپراتور بود. وی برای گردآوردن مردمان رم در میدان نبرد با گلادیاتورها سکه‌های بسیاری را می‌پرداخت که به اقتصاد روم زیان بسیاری می‌رساند. کومودوس که در تمامی طول دوره حکومت خود هیچ توجه ای به مدیریت امپراتوری نکرد، به نوبه حکومت خود را به دست مقامات و خادمان مورداعتماد خود می‌سپرد، او اول از اتاق‌دار موردعلاقه خود ساتروس بین سال ۱۸۰ تا ۱۸۲ شروع کرد و مسئولیت‌ خود به عنوان امپراتور را در دست او سپرد و بعد بین سال ۱۸۲ تا ۱۸۵ بار امپراتوری را به دست تیگیدیوس پرنیس، رئیس جاه‌طلب گارد پرتورین خود سپرد و در نهایت بین سالهای ۱۸۵ تا ۱۹۰ مسئولیت را به دست مارکوس اورلیوس کلیاندر که هم اتاق‌دار و هم رئیس گارد پرتورین بود سپرد، همه آنها به نوبه خود از فیض کومودوس افتادند و در آخر به فرمان خود کومودوس سر زده شدند، سالهای آخر سلطنت کومودوس بین ۱۹۰ تا ۱۹۲ در وحشت کامل و بزرگنمایی خود گذشت و در تمامی این مدت جناحی پر از دسیسه چینی و بانفوذ به رهبری معشوقه او مارسیا، اتاق‌دار جدید خود اکلکتوس و رئیس گارد پرتورین خود کوینتوس امیلیوس لائتوس ثبات فعلی دولت را حفظ کردند.
هنگامی که در ۱۹۲ بخشی از شهر رم در آتش سوخت، او بختی یافت تا این شهر را به نام خود کولونیا کومودیاناColonia Commodiana بخواند. همچنین وی دستور داد تا ماه‌های سال به افتخار او نامگذاری شوند.Lucius, Aelius, Aurelius, Commodus, Augustus, Herculeus, Romanus, Exsuperatorius, Amazonius, Invictus, Felix, Pius سنا نیز به نام او سنای نیکبخت کومودیوسی نام‌گرفت. ارتش نیز ارتش کومودیوسی خوانده‌شد.
در حقیقت کومودوس و لوسیلا و مکسیموس بر اساس شخصیت‌های واقعی نوشته شده‌اند. در سال ۱۸۲ پس از میلاد مسیح، کومودوس از تروری که توسط خواهر موردعلاقه و اعتمادش لوسیلا که مقام اگوستا (بانوی بزرگوار و والامقام) را داشت و همراه با چهره‌های قدرتمند امپراتوری برنامه‌ریزی کرده بود، جان سالم به در می‌برد، و در این خیانت کومودوس فرمان به پاکسازی بخش بزرگی از شخصیت‌های مهم را با تمام خونباری داد. لوسیلا که کاملاً موردعلاقه و مورداعتماد کومودوس بود پس از تلاش برای ترور و کودتا بر علیه او حال و احوال روحی کومودوس را مختل کرد و امپراتور را کاملا منزوی کرد. کومودوس بسیار قدرت‌طلب بود و حتی نام روم را به Colonia Commodiana (سرزمین کومودیوس) تغییر داد. او در آخر به دست قهرمان کشتی به نام مکسیموس Maximus، کشته شد.
پس از مرگش سنا او را دشمن عامه خواند و نام رم و دیگر بنیادها به نام پیشینشان بازگردانده‌شد. با این همه در ۱۹۵ سپتیموس سوروس امپراتور روم برای بازگردانی ارج خاندان مارکوس اورلیوس از کومودوس اعاده حیثیت کرد و سنای روم نیز وی را ستود.
پس از کومودیوس پرتیناکس به امپراتوری رسید که فرمانروایی کوتاهی داشت. مرگ کومودیوس پایان فرمانروایی دودمان آنتونی نروایی بود.
در متون کهن هندوها ناراسیما (یا ناراسینگ، به معنای شیرمرد، به خط دواناگرای: नरसिंह) چهارمین نمودیافته از نمودهای ویشنو است که به صورت نیم شیر و نیم انسان ظاهر می‌شود. این باززادهٔ خدای ویشنو برای نابودی یکی از دشمنان او به وجود آمده‌است. او سر شیر و بدن انسانی دارد و او را شیر-مرد هم می‌نامند.
آمده‌است که در روزگاران قدیم اهریمنی قدرتمندی که پادشاه ظالم آسورا (هبران یاکشان) بود به دست صورت دارای ویشنو کشته شد. جای او را برادرش (هیرانیاکاشیپو) گرفت که از او هم ظالم‌تر بود و در ضمن قدرتمندتر بود و روئین‌تن. او پرستش ویشنو را ممنوع کرد و سزای آن را مرگ قرار داد.
پسر هیرانیاکاشیپو، به نام پراهلادا، فدایی ویشنو بود. او از بی‌حرمتی هیرانیاکاشیپو به ویشنو رنج می‌برد. پدر از علاقهٔ او به ویشنو با خبر شد و او را خواست و گفت: «می‌دانی که ویشنو قاتل عموی توست. او دشمن قسم‌خوردهٔ ما است. او همیشه طرف دیواها را گرفته و علیه آسورا بود. چطور چنین ترسویی را می‌پرستی؟ خیلی‌ها شاید از ترس او را بپرستند، تو چرا؟ او در مقابل من قدرتی ندارد. یک روز بالاخره او را می‌کشم.» پراهلادا گفت: «پدر، ویشنو ارباب جهان است. بی‌آغاز و بی‌انجام است. همیشه بوده و خواهد بود. او منبع زندگی است و بی‌مانند است. از نفرت بی‌دلیل دست بردار. او تو را می‌بخشد.» پادشاه آسورا خشمگین شد و دستور داد او را بکشند. او را تا گردن در ماسه دفن کردند و فیلی آوردند تا او را لگد کوبد. اما فیل در مقابل او زانو زد. او را از صخره پرت کردند اما ویشنو او را نجات داد.
پادشاه برای برهما قربانی کرد و وقتی برهما در مقابلش ظاهر شد از او عمر جاوید خواست. اما برهما نپذیرفت. سپس او چنین خواست: «باشد که من نه در روز نه در شب بمیرم. نه به دست انسان نه به دست حیوان و نه به دست جاودانان. نه روی زمین نه در آسمان و نه در آب بتوان مرا کشت. نه در درون خانه و نه بیرون خانه بمیرم. و با هیچ اسلحه‌ای هم نتوان مرا کشت.» و دعایش برآورده شد.
او یک بار دیگر پسرش را خواست و گفت: «این ویشنوی تو کجاست تا تو را نجات دهد. شاید پشت دیوارها یا ستون‌ها است.» او گفت: «ویشنو همه جا هست. در زمین و در آسمان، حتی در این ستون‌ها». پدر گفت: «اگر در ستون‌هاست، من لگدی به ستون می‌زنم و او را می‌ترسانم. ببین.» او لگدی به ستون زد. ستون شکست و از درون آن موجودی بیرون پرید. موجودی با سر شیر و بدن انسان. او نعره‌ای زد که تمام قصر را لرزاند؛ او ویشنو بود در چهرهٔ ناراسیمای خودش. او با یک پرش خود را به نزدیک هیرانیاکاشیپو رساند و او را گرفت روی هوا بلند کرد و به درگاه قصر برد. زانویش را بال برد و پادشاه را روی زانو گذاشت و با پنجه‌های تیزش او را درید. آن زمان غروب بود (نه شب نه روز) و در درگاه (نه بیرون و درون خانه) او با پنجهٔ ناراسیما کشته شد (نه با اسلحه) و به دست موجودی که (نه انسان بود نه حیوان) و روی زانوی او (نه در زمین ونه در آسمان یا آب).
ناراسیما پیروان پادشاه را هم کشت و فرزندش را جای او گذاشت. پراهلادا زمانی طولانی حکم راند و بعد از مرگ به رستگاری رسید.
این فیلم سینمایی روایتگر قیام مردم هند در سال ۱۸۱۲ میلادی علیه دولت استعماری انگلیس است. انگلیسی‌ها که غلات مردم را به زور از آن‌ها می‌گرفتند ناگهان فردی به نام ناراسیما ردی علیه آنان به پا خواست و به جنگ با آنان پرداخت او در یک جنگ با تنها پنج هزار نفر توانست با سلاح‌های ابتدایی مثل نیزه و تیر وکمان لشکر صدهزار نفری بریتانیا که مجهز به توپ و تفنگ بودند را از بین ببرد.
ناراسیما ردی با توطئه بریتانیا و گول‌زدن ویرا ردی (ازهمراهان ناراسیما) در نیمه شب دستگیر و برای محاکمه به لندن برده شد و پس از محکوم شدن به هند برگردانده و در ملأعام سرش را زدند.
سر او به مدت ۳۰ سال در دروازه شهر آویزان بود.
سده ۳ میلادی یا قرن سوم (میلادی) در تقویم گریگوری به فاصله سال‌های ۲۰۱ تا ۳۰۰ میلادی گفته می‌شود.
سادیسم می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
تسوکومُگامی (付喪神 "ارواح ابزارها (ساختهٔ انسان)") نوعی روح یا دیو در افسانه‌های ژاپنی است. "تسوکومگامی" از وسایلی درست می‌شود که صد سال عمر کرده باشند. هر چیزی (از شمشیر تا حتی اسباب بازی) ممکن است در صدمین زادروزش زنده و به "تسوکومگامی" محول شود. ملاحظه شود که "تسوکومگامی" موجودی زنده است و دارای روح است نه اینکه وسیله‌ای افسون‌شده است .
بر اساس ابزار و روش رفتار با آن ابزار و وضعیت آن، شکل "تسوکومگامی‌ها" به‌صورتی کلی از هم دیگر مختلف است . بعضی انواع "تسوکومگامی" که مثلاً از فانوس کاغذی یا سرپائی درست می‌شود، ممکن است دارای پارگی یا شکاف باشد که به صورت چشم یا دندان‌های تیز در می‌آید، و نمایش ترسناک داشته باشد. ابزاری دیگر، مثلاً تسبیح یا استکان، می‌تواند "تسوکومگامی‌هائی" بشکل دوستانه و مهربان در آید.
معمولاً "تسوکومگامی" بی‌ضرر و شوخ‌طبع است و بیشترین مشکلی که بسازد اینست که وی گاه‌وبیگاه مردم را هدف شوخی‌هایش قرار می‌دهد. اما در موقعیت‌هائی دیگر، اگر معاملهٔ با "تسوکومگامی‌ها" قبل از زنده شدن بد باشد یا اینکه مالکشان بی‌معنی آنها را دور انداخته باشد، "تسوکومگامی‌ها" یکدست شده و از مالکشان انتقام می‌گیرند. برای جلوگیری از این انتقام، تا امروز مراسم جینجا، مانند ""هاری کویُو"" برپا می‌شود، و در این مراسم ابزارهای شکسته و بی‌فایده را تسلیت می‌کنند.
گفته می‌شود که ابزارهای مدرن به "تسوکومگامی" تغییر نمی‌یابد؛ چرا که گفته می‌شود که می‌توان با الکتریسیته "تسوکومگامی‌ها" را دفع کرد و راند. اضافه بر آن، ابزارهای مدرن معدودی به مدت صد سال استعمال می‌شود.
با اینکه عموماً پنداشته می‌شود که آنها آفریده‌های اسطوره‌ای کهن هستند، در واقع تقریباً همهٔ "تسوکومگامی‌های" معروف ساختهٔ هنرمندان عصر ادو هستند. مشهورترین این هنرمندان تری یاما سکیئن است، ولی بسیاری از هنرمندان دیگر هم مخلوقات "تسوکومگامی" دیگری را اضافه کردند.
اُباکِه (お化け) یا باکِمُنو (化け物) (گاهی هم اُباکِمُنو) رده‌ای از هیولا یا ارواح در فولکلور ژاپنی است. معنی لفظ به لفظ آن "چیزی که دگرگون می‌شود" است، و به خاصیت تحوّل و دگرگونی "اباکه" اشاره می‌کند.
هویت اصلی "اباکه" می‌تواند جانور (مانند روباه، راکون، گورکن، ...)، گیاه یا جمادات باشد که در شینتو و دیگر معتقدات آنیمیزم دارای روح هستند. روح مربوط به وسایل و ابزار خانگی خود رده‌ای از "اباکه" است و به نام تسوکومگامی معروف است.
"اباکه" معمولاً خود را به شکل انسان تغییر قیافه می‌دهد یا خود را به صورت ترسناکی نمایان می‌کند. در استخدام عامیانه، هر منظر عجیب و غریب را "اباکه" یا "باکمنو" نام می‌دهند، حتی اگر اعتقاد نباشد که واقعاً "اباکه" باشد.
به علت جمعیت ژاپنی مهاجرت‌کننده که در جزایر هاوائی زندگی می‌کند، امروزه مصطلح "اباکه" را در زبان و فرهنگ مردم هاوائی را می‌توان ملاحظه کرد، که یکی از آن‌ها دیدن بسیار "کاپا" می‌باشد.
شهرستان آبدانان با مرکزیت آبدانان در استان ایلام و در غرب ایران واقع در جنوب ایلام واقع شده‌ است.که از غرب و شمال به شهرستان دهلران و بخش زرین آباد و شهرستان ملکشاهی از جنوب به استان خوزستان از شرق به شهرستان دره شهر منتهی میشود. از نظر جغرافیایی این شهرستان در میان دو کوه کبیر کوه و دینارکوه قرار گرفته است. پایگاه پندافند هوایی ارتش در مرکز شهر آبدانان قرار دارد. شهرستان آبدانان از بخشهای مرکزی، سرابباغ و کلات تشکیل شده‌است. شمال و جنوب شهرستان درای جغرافیای کوهستانی است و بیشتر طبیعت آن پوشیده از جنگل بلوط می‌باشد اما بخشهای جنوبی به صورت دشت بوده و دارای خاک حاصلخیز برای کشاورزی می‌باشند. به‌طور متوسط شهرستان از نظر آب و هوایی نسبتاً معتدل است.از آثار باستانی بخش مرکزی این شهرستان می‌توان به قلعه باستانی هزاردر اشاره نمود که در انتهای محله هزاردر واقع شده است. این قلعه به عقیده باستان شناسان از بناهای دوره ساسانی می‌باشد. همچنین از مناطق باستانی دیگر این شهرستان می‌توان به قلعه معروف به پشت قلعه اشاره نمود که در روستای پشت قلعه واقع در کیلومتر ۳ جاده آبدانان دهلران واقع گردیده‌ است. از دیگر مناطق باستانی می‌توان قلعه و شهر تاریخی جولیان واقع در شمال دهستان چمکبود را نام برد همچنین از نقاط تفریحی می‌توان به دریاچه دوقلو آبدانان و تفریحگاه سراب آبدانان اشاره کرد. ساکنین شهرستان در بخشهای کشاورزی، دامداری، خدمات و صنعت اشتغال دارند. این شهرستان دارای معادن نفت و گوگرد و چشمه‌های آبگرم است. در این منطقه منابع کانی فراوان مانند نفت و گوگرد و زاج وجود دارد و به خاطر آب فراوان و وجود جنگل‌ها و مراتع دارای زمین‌های مستعد کشاورزی و دام داری است.
"آبدانان "باتصویب هیئت دولت درسال ۱۳۷۴ به‌طور رسمی به شهرستان ارتقاء یافت. شهرستان آبدانان چهارمین شهرستان پرجمعیت استان ایلام است و ۲۸۶ امین شهرستان ایران از نظر جمعیت است. این شهرستان دارای سه بخش و شش دهستان است:
نقاط شهری: آبدانان
نقاط شهری: سراب‌باغ
نقاط شهری: مورموری
از شمال شرقی با شهرستان دره شهر، از شمال با شهرستان ملکشاهی و بخش میمه دهلران، از غرب و جنوب با شهرستان دهلران و از جنوب شرقی با شهرستان اندیمشک همسایه‌است.
مردم شهرستان آبدانان از ایل کردلی هستند که به کردی جنوبی گویش کردی کردلی سخن می‌گویند. همچنین لرها نیز در جنوب شهرستان و اقلیتی از لک ها در مرکز شهرستان ساکن هستند.
آبدانان به دلیل وجود دو کوه کبیرکوه و دینارکوه از مناظر طبیعی بکر و پوشیده از درختان بلوط، بادام کوهی پسته کوهی، زالزالک و انجیر کوهی و گیلاس وحشی و … برخوردار است. مهم‌ترین ارتفاعات این شهرستان کبیر کوه و دینار کوه هستند و این شهرستان را در خود محصور کرده‌اند.
از نظر دما در تمام فصول سال دارای نوسانات تقریباً زیادی می‌باشد. معمولاً تابستان‌هایی نسبتاً گرم و زمستان‌هایی معتدل و پربارش را دارا می‌باشد.
عمدهٔ بارش‌ها در این شهرستان به‌صورت باران است و به‌طور میانگین یکبار در سال بارش‌ها در شهر به ‌صورت برف می‌باشد. اما قله‌های کبیرکوه و دینارکوه در زمستان اکثر مواقع پوشیده از برف است.
منطقه دینارکوه طی مصوبه شماره ۲۱۷ شورای عالی محیط زیست (کمیسیون زیر بنائی دولت) مورخ ۱۳۸۰/۷/۲۵ با وسعت ۴۰۵۷۹ هکتار به عنوان منطقه حفاظت شده جنگلی به مناطق تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست پیوسته‌است این جنگل در سالهای دور زیستگاه حیوانات و پرندگان زیادی بوده‌است که در اثر شکار بی‌رویه اکنون تعداد کمی از حیوانات از جمله دو قلاده پلنگ ایرانی در آن وجود دارد.http://www.irandeserts.com/content/درگاه_کویر/مناطق_تحت_حفاظت/دینار_کوه_،_ایلام.htm
بیماری لورانتوس: گیاهی است نیمه انگلی که پوشش جنگلی را به عنوان گزینه میزبان انتخاب نموده و در طولانی مدت مرگ تدریجی درخت را به دنبال خواهد داشت. در منطقه حفاظت شده دینارکوه در مناطق جنگلی سپاه و سرچنار جنگلهای بلوط به گیاه نیمه انگلی لورانتوس آلوده شده‌اند. در سال‌های اخیر خشکسالی و به علاوه پدیده ریزگردها موجب ضعیف شدن درختان جنگل‌های دینارکوه شده‌است. این روند درصورت ادامه تا ۳۰ الی ۴۰ سال آینده باعث نابودی منطقهٔ حفاظتی بین‌المللی دینارکوه خواهد شد.
از آثار باستانی بخش مرکزی این شهرستان می‌توان به قلعه باستانی هزار در معروف به قلعه سیس اشاره نمود که در انتهای هزار در واقع است. این قلعه به عقیده باستان شناسان از بناهای دوره ساسانی می‌باشد که متأسفانه به دلیل بی‌توجهی مسئولین امر و نیز عدم رعایت مردم منطقه دچار تخریب زیاد گردیده‌است.
مراکز تاریخی و باستانی:
این شهرستان دارای معادن عظیم نفت، گاز، گوگرد، چشمه‌های آبگرم… است.
شهرستان آبدانان دارای مناطق گردشگری زیادی می‌باشد که از جمله آن‌ها می‌توان به آبشارهای زیبای ماهوته و تختان اشاره کرد.http://seeiran.ir/tag/جاذبه-های-طبیعی-آبدانان/
همچنین زیبایی این شهرستان در ایام عید نوروز منطقه میان وار از توابع روستای ماسپی توجه مسافران رو دوچندان می‌کند.
آبدانان به لحاظ اینکه بین دوکوه دینارکوه و کبیرکوه قرار گرفته که مسیری پر پیچ و خم ولی مطابق اصول مهندسی است که از دل کوه می‌گذرد در بهار منظره‌های جالبی را برای دیدن فراهم می‌سازد و در زمستان بدون داشتن زنجیر چرخ عبور از آن ممکن نیست این جاده در سال ۱۳۵۰ خورشیدی به سفارش ارتش ساخته شده‌است. از دیگر راه‌های ارتباطی می‌توان به جاده مواصلاتی به دهلران اشاره کرد که در سال ۱۳۷۰ به سفارش اداره راه و ترابری آبدانان ساخته شد.
فرودگاه نظامی شهرستان آبدانان یکی از فرودگاه‌های فنی و دارای شرایط و استانداردهای ملی است که در سال ۱۳۵۲ به منظور مقاصد نظامی و استفاده‌های ترابری و لجستیکی نیروی هوایی احداث شده‌است. این فرودگاه در چهار کیلومتری شرق شهر آبدانان در دوران جنگ ۸ ساله نیز مورد استفاده‌های تدارکاتی و عملیاتی قرار می‌گرفت.http://www.yjc.ir/fa/news/4299637/وزیردفاع-مجوز-استفاده-از-فرودگاه-آبدانان-را-صادر-کرد
پروازهای شرکت ساها نیز تا سال ۷۴ در این فرودگاه انجام می‌شده.http://www.mehrnews.com/news/3743261راه-اندازی-فرودگاه-آبدانان-دارای-صرفه-اقتصادی-است/ فرودگاه نیروی هوایی ارتش در شش کیلومتری شرق آبدانان قرار گرفته که بلندی باند آن نسبت به دریا دو هزار و ۵۰۰ پا است، طول باند فرودگاه شش هزار و ۶۰۰ مترو عرض آن ۹۸ متر است.http://www.khabaronline.ir/detail/489675/provinces/ilam
شهرستان دره‌شهر یکی از شهرستان‌های غربی ایران و کوهپایه‌ای کبیرکوه از سلسله کوه‌های زاگرس و مرکز آن شهر دره‌شهر است. شهرستان دره‌شهر از شرق و جنوب شرقی با شهرستان‌های کوهدشت، رومشکان و پل دختر استان لرستان و اندیمشک خوزستان همجوار است و از شمال، شمال غرب و جنوب غربی به دیگر شهرستان‌های استان ایلام محدود می‌شود. شهر تاریخی ماداکتو یا سیمره (شهر قدیمی دره‌شهر) در امتداد ضلع جنوبی شهر کنونی دره‌شهر واقع شده‌است.
این شهرستان دارای ۲ بخش و ۴ دهستان و ۲ شهر است:
شهر: دره‌شهر
شهر: ماژین
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت شهرستان دره شهر در سال ۱۳۹۰ برابر با ۵۹٫۵۵۱ نفر بوده‌است.
مردم شهرستان دره شهر عمداتا لر و از طوایف لر بالاگریوه و طوایف مختلف لر می باشند همچنین در برخی از روستاهای شهرستان لک ها نیز زندگی می‌کنند.
طرح‌هایی که در سال ۱۳۸۷/ ۲۰۰۸ م در این شهرستان به بهره‌برداری رسیدند عبارتند از:
بهره‌برداری از مخزن ۵ هزار مترمکعبی آب شرب دره‌شهر، طرح تولید کود شیمیایی، طرح تولید شن و ماسه در حوزه دره‌شهر، روکش و آسفالت جاده دره‌شهر، آبدانان در حوزه شهرستان دره‌شهر، آسفالت راه روستای موسی به سمت خوش‌قدم (واقع در شهرستان بدره)، آسفالت راه امامزاده پیرمحمد (واقع در شهرستان بدره)، آسفالت راه روستای آرمو، کارگاه ساخت قطعات پلاستیکی و کارگاه ساخت بلوک دیواری.
شهرستان ایلام پرجمعیت‌ترین و یکی از شهرستان‌های استان ایلام ایران است. مرکز این شهرستان، شهر ایلام است.
شهرستان ایلام از شمال با شهرستان سیروان، از شمال غربی با شهرستان چوار، از جنوب غربی با شهرستان مهران، از جنوب با شهرستان ملکشاهی و از شرق با شهرستان بدره همسایه است.
شهرستان ایلام دارای ۲ بخش، ۴ دهستان و ۲ شهر به شرح زیر است:
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان ایلام برابر با ۲۲۲٬۷۷۰ نفر بوده‌است.
پَهله شهری در استان ایلام ایران است. این شهر مرکز بخش زرین‌آباد شهرستان دهلران است. پهله در ۱۰۴ کیلومتری جنوب خاوری شهر ایلام واقع شده‌است.
در حال حاضر وسعت این شهر بالغ بر ۱۱۴ هکتار می‌باشد. پارک جنگلی ملت در سال ۱۳۶۹ به وسعت ۶ هکتار در شمال این شهر و در دامنه تپه‌های زیبایی واقع شده‌است بخشی از این پارک اخیراً به تفرجگاه مردم تبدیل شده‌است.
پارک بعث از پارکهای زیبای این شهر در سال ۱۳۷۲ تأسیس شده‌است. همچنین در سال ۱۳۷۴ پارک شهید حسین فهمیده در این شهر احداث شد.
بیشینه دمای این شهر ۴۴ و کمینه آن ۵- درجه سانتیگراد است.دانشنامهٔ جهان اسلام، سرواژهٔ پهله
ظاهراً نام این شهر هم‌ریشه با پَهلَوْی و پارت است که یکی از معانی آن شهر می‌باشد.
شهر امروزی پهله در قدیم جزئی بود از سرزمین پهله (جبال، کوهستان زاگرس) و احتمالاً به همین خاطر نام پهله بر روی آن مانده‌است.برهان ذیل «پهلو» اعتمادالسلطنه ج ۴ ص ۲۰۷۲ نوبان ص۱۳۵ نیز رجوع کنید به مارکوارت ص۱۳۷
در جنگ ایران و عراق شهر پهله آسیب فراوان دید و پس از بازسازی نام آن که پس از انقلاب اسلامی به زرین‌آباد تغییر یافته بود مجدداً پهله شد.
شهر پهله در دشتی با شیب ملایم به سوی رود دجله قرار دارد.
دیدنی‌های شهر و پیرامون آن:سازمان جغرافیائی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران ج ۵۷ ص۷۹).
امامزاده سید حسنی (فرزند سید فخرالدین) در فاصله ۱۳ کیلومتری شمال بهله
امامزاده محمد و بی بی زینب در ۷ کیلومتری غرب شهر پهله
ساختمان این امامزاده که شکل مخروطی ویژه‌ای دارد مربوط به دوران سلجوقی است.
قلعه شیاخ (شیاق، شیاخ) در غرب چهله که مربوط به ۱۹۰۰ سال قبل است.
قلعه زنجیره در جنوب غرب شهر بهله
خرابه‌های باستانی مسیر جاده بهله- دهلران
باغات زیبای گوراب و میمه
بارک جنگلی ملت به مساحت ۶ هکتار در دامنه کوه‌های شمالی شهر
جدول: مختصات و ارتفاع، پیش‌شماره
پهله می‌تواند به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
استوارت هال (۳ فوریهٔ ۱۹۳۲ – ۱۰ فوریهٔ ۲۰۱۴) یک جامعه‌شناس، نظریه‌پرداز فرهنگی و فعال سیاسی مارکسیست بریتانیایی جامائیکایی‌تبار بود. هال، به همراه ریچارد هاگارت و ریموند ویلیامز، به عنوان یکی از چهره‌های بنیانگذار مکتب فکری است که اکنون به عنوان مطالعات فرهنگی انگلستان یا مدرسه مطالعات فرهنگی بیرمنگام شناخته می‌شود.
هال، آثار کلیدی در فرهنگ، رسانه و سیاست دارد. در سال ۱۹۵۱، هال به بریستول جایی که پیش از تحصیل در آکسفورد زندگی می‌کرد، رفت. او محصّل دانشگاه آکسفورد بود و فوق لیسانسش را از کالج مرتون گرفت. هال در دانشگاه بیرمنگهام، جایی‌که راهنمای مرکز مطالعات فرهنگی بیرمنگهام بود، مشغول به کار شد. بین سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۹۷ در دانشگاه آزاد صاحب مقام بود. در دهه ۱۹۵۰، و در احیای استیلای شوروی در سال ۱۹۵۶ بر مجارستان (جایی که هزاران عضو، حزب کمونیست را ترک کردند و جایگزین‌هایی برای راست‌کیشی‌های گذشته می‌جستند) هال به ای.پی. تامپسون، ریموند ویلیامز و دیگران جهت آغاز کار دو نشریه سوسیالیست رادیکال ملحق شد: "خردِ نو" و "بررسی چپ جدید".
موقعیت شغلی او بعد از نوشتن "هنرهای همه‌پسند" در ۱۹۶۴، سرعت پیدا کرد. نتیجه مستقیم این کار، دعوت هال برای پیوستن به سی‌سی‌سی‌اس در بیرمنگهام، از سوی ریچارد هاگرت بود.
استوارت هال (متولد ۱۹۳۲) یکی از سرشناس‌ترین و فره‌مندترین «روشنفکران مردمی» ۷ بریتانیا پس از دهه ۱۹۵۰ بوده‌است.
او در سال ۱۹۵۱ از جامائیکا به انگلستان آمد و در کرسی رودز اسکالر۸ در دانشگاه آکسفورد مشغول به کار شد. اندکی پس از آن وی به عنوان شخصیت اصلی جنبش نوپای چپ نو که از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۱ در انگلستان و اسکاتلند شکل گرفت شناخته شد و به سمت نخستین سردبیر نشریه چپ نو۹ که این جنبش آن را منتشر می‌کرد، منصوب شد.
هال در زمان افول این مرحله از جنبش، از سمت مذکور استعفا داد و اندکی بعد به مرکز مطالعات فرهنگی معاصر در دانشگاه بیرمنگام پیوست. او از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۹ مدیر این مرکز بود و در سال ۱۹۷۹ به کرسی استادی در رشته جامعه‌شناسی در دانشگاه اوپن برگزیده شد.
در سال‌های بعد، آرای او از طریق نوشته‌های سیاسی اش دربارهٔ "تاچریسم"۱۰، درس گفتارهای عمومی تاثیرگذارش و برنامه‌های خویشتندارانه و متفکرانه اش در رسانه‌های گوناگون مورد توجه طیف وسیعی از مخاطبان قرار گرفت.
هال به منزله اندیشمندی روشنفکر به الگویی از کار روشنفکری که آنتونیو گرامشی، نظریه‌پرداز مارکسیست، پیشنهاد می‌کند شباهت دارد: روشنفکری «ارگانیک» که همواره آماده عبور از شکاف میان حوزه سیاست و دانشگاه است.
برای نمونه هال روابط مهمی با برخی از هنرمندان سیاه‌پوست برقرار کرد و کوشید فعالیت‌های فرهنگی سیاه پوستان را ارتقا دهد.
او به همان اندازه فعالیت‌های فکری‌اش را با مشارکت در مجموعه‌ای از پروژه‌های سیاسی-روشنفکرانه، از جمله نوشته‌هایی برای نشریه پرنفوذ مارکسیسم امروز۱۱ در دهه ۱۹۸۰، درهم آمیخت.
در ۱۹۶۸ استوات هال، مدیر بخشی در دانشگاه بیرمنگهام شد. او تعدادی کتاب تأثیرگذار در سال‌های پیش رو نوشت؛ شاملِ "موقعیّت‌یابی مارکس: ارزیابی‌ها و انحرافات" (۱۹۷۳) و "رمزگذاری و رمزگشایی در گفتمان تلویزیون" (۱۹۷۳) و "پلیسی‌کردن بحران" (۱۹۷۸). پس از انتصاب به عنوان پروفسور جامعه‌شناسی در دانشگاه آزاد در ۱۹۷۹، هال چند کتاب تأثیرگذار دیگر نوشت. شاملِ "راهِ دشوارِ تجدّد" (۱۹۸۸)، "مقاومت از طریق مناسک" (۱۹۸۹)، "شکل‌گیری مدرنیته" (۱۹۹۲)، "مسایل هویّت فرهنگی" (۱۹۹۶) و "بازنمایی‌های فرهنگی و رویّه‌های دلالت‌گر" (۱۹۹۷). هال در ۱۹۹۷ از دانشگاه آزاد بازنشسته شد.
استوارت هال، یکی از چهره‌های اصلی مؤثّر در پیشرفتِ مطالعات فرهنگی در انگلستان - دستِ کم از طریق ریاستش بر مرکز مطالعات فرهنگی معاصر بیرمنگهام بین سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۷۹ - بوده‌است. بین سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱، هال ویراستار نشریهٔ نیو لفت ریویو بود. در همین دوران و از دلِ همایش ملّی سال ۱۹۶۰ معلّمان، نخستین مطلبِ منتشرشده‌اش به ویراستاری پدی وانل، دربارهٔ «فرهنگ مردم‌پسند و مسئولیّت شخصی» (۱۹۶۴) بیرون آمد. (هال، خودش در آن‌زمان معلّم مدرسه بود) اثرِ نخستِ هال، تلاشی جدّی برای شناساندنِ آنچه در فرهنگِ مردم‌پسند مهم است و گریز از بی‌توجّهی لی‌وسیستی به فرهنگِ مردم‌پسند بعد از جنگ - که ویژگی آثار ریچارد هوگارت هم هست - بود. پس از دههٔ ۱۹۶۰ کارهای هال به نوعی بلوغ رسیدند. این آثار، هم بر پایهٔ سنّت انسان‌گرایانهٔ هوگارت، ریموند ویلیامز و ای. پی. تامپسونِ مورّخ بنیاد داشت و هم از پیش‌رفت‌های معاصر اروپایی - شامل ساختارگرایی آلتوسری و گونه‌ای بازکشفِ مارکسیستِ ایتالیایی، آنتونیو گرامشی - استفاده می‌کرد. (بنابراین نظریه‌های ایدئولوژی و هژمونی در کارهای او مهم و مرکزی‌ست) (نگاه کنید به هال ۱۹۸۴) در مرکز کارِ هال، تحلیل و وارسی روش‌هایی قرار دارند که از طریق آن‌ها فرهنگ، زندگی روزمره را سامان می‌دهد. با این‌که هال هیچ پژوهشی در حجم کتاب منتشر نکرده، شمارِ زیاد و مهمّی از مقالات و مجموعه‌ها را نوشته و ویراستاری کرده که تک‌تک‌شان نقشی کلیدی در رشد و پیشرفت مطالعات فرهنگی داشته‌اند. این مقاله‌ها از جمله شامل تلویزیون به مثابهٔ رسانه و نسبت آن با فرهنگ (۱۹۷۱) - که مرکزیّت تلویزیون را در فرهنگ مردم‌پسند نظریّه‌پردازی می‌کند - و رمزگذاری و رمزگشایی در گفتمان تلویزیون (۱۹۷۳) - که روی‌کرد نشانه‌شناختی را به مصرف و تولید پیام‌های رسانه‌ای از طریق تشخیص تأثیراتِ پیچیدهٔ اجتماعی بازنمایی‌شده در فهم مخاطب از متن معرّفی کرد - می‌شود. آثار هال، سرسختانه فصولِ مشترک و تقاطع‌های نژاد و امپریالیسم را در فرهنگ معاصر و بنابراین کم‌وبیش صریحاً تجربیّات خودش به عنوان بریتانیایی سیاه‌پوست را می‌کاود. (هال و جفرسون ۱۹۷۶) در پایان دههٔ ۱۹۷۰ و در دههٔ ۱۹۸۰ او به دلالت‌های سیاسی پیروزی دولت‌های محافظه‌کار در بریتانیا و «پوپولیسم اقتدارگرا» ی تاچر پرداخت. (هال و دیگران ۱۹۷۸ و هال ۱۹۸۵) هال، تا زمان بازنشستگی در ۱۹۹۷، استادِ جامعه‌شناسی در اوپن یونیورسیتی بود.
استوارت هال، یکی از مهم‌ترین توضیح‌دهندگان نظریه دریافت است. این رویکرد به متن‌کاوی بر نقطه توجّه مذاکره و مخالفت در سهم مخاطب متمرکز است. به این معنا که متن – چه کتاب باشد چه فیلم – منفعلانه از سوی مخاطبان پذیرفته نمی‌شود؛ بلکه مؤلّفه‌های فعّالانه را هم شامل می‌شود. فرد، دربارهٔ معنای متن مذاکره می‌کنند. معنا به پس‌زمینه فرهنگی فرد وابسته‌است. پس‌زمینه، می‌تواند توضیح بدهد که چطور بعضی خوانندگان قرائت خاصّی از متن را می‌پذیرند در حالی‌که دیگران ردّش می‌کنند.
این اندیشه‌ها بعدتر در الگوی هال دربارهٔ رمزگذاری/رمزگشایی گفتمان‌های رسانه‌ای توسعه یافت. معنای متن، جایی بین تولیدکننده و خواننده قرار دارد. با اینکه تولیدکننده متن را به روش خاصّی رمزگذاری می‌کند، خواننده آن را در مفهومی کمی متفاوت، رمزگشایی می‌کند – آن‌چیزی که هال، حاشیه فهم می‌خواند. این خط فکری به ساخت‌گرایی اجتماعی پیوند دارد.
آثار هال، به شکل گسترده‌ای تأثیرگذار تلقّی می‌شوند، مثل مطالعاتی که نشان‌دهنده پیوند بین پیش‌داوریهای نژادی و رسانه‌اند. این آثار هم‌چنین به عنوان آثار پایه‌ای مطالعات فرهنگی معاصر اهمیّت دارند.
= نظریه بازنمایی =
هال بازنمایی را از شیوه‌های کلیدی تولید معنا می‌داند و فرایند تولید معنا از طریق زبان را رویه‌های دلالت می‌نامد. «بازنمایی» تولید معنا از طریق چارچوبهای مفهومی و گفتمانی است. به این معنی که «معنا» از طریق نشانه‌ها، به ویژه زبان تولید می‌شود. زبان سازنده معنا برای رویه‌های اجتماعی و اشیاء مادی است و فقط واسطه ای خنثی و بدون جهت‌گیری برای صورتبندی معانی و معرفت نیست. به این ترتیب، معنا بی‌ثبات، لغزنده، و همواره در حال تغییر و دگرگونی است و لذا آنچه «واقعیت» نامیده می‌شود، خارج از فرایند «بازنمایی» نیست.
مزدا موتور کورپوریشن (به ژاپنی: マツダ株式会社) شرکت خودروسازی ژاپنی چندملیتی است، که در سال ۱۹۲۰ توسط جوجیرو ماتسودا تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهرستان آکای، هیروشیما، ژاپن قرار دارد.
این کورپوریشن در سال ۲۰۱۶ بالغ بر یک میلیون و ۵۰۰ هزار خودرو تولید نمود. در سال ۲۰۱۸ مزدا در جایگاه پانزدهم از بزرگترین تولیدکنندگان خودرو در جهان قرار داشته‌است.
جوجیرو ماتسودا بنیانگذار خودروسازی مزدا با الهام از اهورامزدا و با توجه به تشابه اسمی نام خانوادگی وی با واژه مزدا، این نام را بر نخستین محصول خود گذاشته است. بر پایه اظهارنظر وب‌گاه رسمی مزدا دلیل نام‌گذاری این شرکت اینطور بیان شده‌است: «نام شرکت مزدا برگرفته از نام اهورامزدا خدای نخستین تمدن‌های غرب آسیا در ایران است. ما اهورامزدا را به خدای خرد، اندیشه و هماهنگی تفسیر کردیم. به‌عنوان منشأ هر دو تمدن شرقی و غربی و همین‌طور به عنوان نمادی از فرهنگ خودرو. این آمیختگی از تمایل به دستیابی به صلح جهانی و توسعه صنعت خودرو انجام شد.A Story Behind the Name of “Mazda”Vision
شرکت مزدا به‌عنوان تولیدکننده ابزار و ماشین‌آلات در سال ۱۹۲۰ پایه‌گذاری شد و از سال ۱۹۳۱ به تولید خودرو نیز پرداخت. این شرکت در طول جنگ جهانی دوم برای ارتش ژاپن تولید اسلحه و جنگ‌افزار نمود. نخستین خودرو دارای چهار چرخ این شرکت با نام مزدا۳۶۰ در سال ۱۹۶۰ وارد بازار شد.
خودروهای سواری و وانت‌های مزدا از دهه هفتاد میلادی وارد ایران شدند. «مزدا ۹۲۹ کوپه» به یکی از خودروهای کوچک و پرطرفدار آن زمان تبدیل شد. همچنین وانت‌های مزدا نیز از آن زمان تاکنون در ایران مورد استفاده بوده‌اند.
تپانچه پارابلوم که عموماً با عنوان لوگر یا لوگر پ۰۸ شناخته می‌شود، یک پیستول نیمه‌خودکار است که در سال ۱۸۹۸ توسط گئورگ لوگر، مهندس اتریشی طراحی و سپس در چندین کشور جهان تولید آغاز شد.
لوگر از اولین انواع سلاح‌های کمری نیمه‌اتوماتیک است. این نوع سلاح‌ها با توجه به امکان شلیک پیاپی فقط با فشردن ماشه بر سلاح‌های کمری رولور برتری داشتند. یکی دیگر از عوامل اهمیت این تپانچه طراحی فشنگ معروف ۹x۱۹ پارابلوم برای آن است، فشنگی که هم‌اکنون بیشترین استفاده را در سلاح‌های کمری و مسلسل‌های دستی دارد.
لوگر که در ابتدا از فشنگ‌های ۷٫۶۵x۲۱ استفاده می‌کرد از سال ۱۹۰۰ به عنوان سلاح کمری ارتش سوئیس انتخاب شد. از سال ۱۹۰۸ نوع جدید لوگر که از فشنگ‌های جدید ۹x۱۹ پارابلوم استفاده می‌کردند به عنوان سلاح کمری سازمانی ارتش امپراتوری آلمان انتخاب شد. عدد ۰۸ یا ۱۹۰۸ در نام این سلاح هم به همین سال اشاره دارد. این سلاح در دو جنگ جهانی به‌طور گسترده مورد استفاده ارتش آلمان قرار گرفت اما از سال ۱۹۳۸ تپانچه والتر پ۳۸ جای آن را به عنوان سلاح کمری سازمانی ارتش آلمان گرفت. تغییر لوگر به دلیل کارایی کمتر آن نبود بلکه فقط به این دلیل صورت گرفت که ساخت لوگر بسیار دشوار، پرهزینه، و زمان‌بر بود. طول لوگر ۲۲۲ میلی‌متر، طول لوله آن ۱۰۳ میلی‌متر و وزن آن ۸۷۷ گرم است. خشاب آن نیز ظرفیت ۸ فشنگ را دارد و شتاب گلوله در هنگام خروج از لوله ۳۸۱ متر بر ثانیه است.Bishop, Chris, ed (2002). The Encyclopedia of Weapons of World War II. Metrobooks. p. 228. . Retrieved 2010-03-02.
این اسلحه در واقع نسخهٔ بهینه‌سازی شده از اسلحهٔ بورشارت سی ۹۳ Borchardt C-93 بود که توسط هوگو بورشارت طراحی و ساخته شده بود. شرکت تولیدکننده که بورشارت با آنها قرارداد بسته بود، بعد از دریافت بازخوردهای سربازانی که در جنگ جهانی اول از این تپانچه استفاده کرده بودند، دستور تغییر طراحی تپانچه را به بورشارت دادند. اما بورشارت که تپانچهٔ خود را «بی نقص» و «بی همتا» و خوش ساخت می‌دانست و پیشنهاد همکاری با مهندس دیگری را هم رد کرد و از طراحی دوباره و رفع عیب سر باز زد. به همین دلیل کارخانه عملاً بورشارت را اخراج کرده، طرح او را به بهایی اندک صاحب شده و جرج لوگر را که در آن زمان طراح ماهری بود به خدمت گرفته تا اسلحه بورشارت سی ۹۳ را رفع عیب کند. لوگر با تغییر نوع فنر تپانچهٔ بورشارت از حالت فنر مارپیچ داخل پیچ به فنر S شکل تپانچهٔ لوگر، بخش پشتی زشت و دست و پاگیر تپانچهٔ بورشارت را حذف نمود که در ارگونومی و تعادل وزن طرح جدید تپانچه تأثیر مثبتی گذاشت. تغییر دستهٔ تپانچه از حالت عمودی به حالت ارگونومی دیگر تغییر بود که لوگر اعمال کرد.نتیجهٔ حاصل، تپانچهٔ خوش ساخت لوگر پی ۰۸ نامگذاری شد که عملاً بر بستر تپانچهٔ بد ساخت و بد شکل بورشارت طراحی شد.
پارابلوم از یک ضرب‌المثل لاتین ریشه گرفته که می‌گوید: "Si vis pacem para bellum" که معنی آن این است: "اگر صلح می‌خواهی برای جنگ آماده شو". این اصطلاح از شعارهای شرکت سلاح و مهمات‌سازی آلمان بود.
این تپانچه در ۳ نوع مختلف ساخته شد: نوع معمولی پ۰۸ با لولهٔ کوتاه ۱۰۰ میلی‌متری، نوع متوسط پ۰۴ با لوله متوسط ۱۵۰ میلی‌متری برای استفاده نیروی دریایی آلمان و نوع لوله بلند ۲۰۰ میلی‌متری با قابلیت نسب قنداق جدا شونده جهت استفاده نیروی توپخانه.
تپانچه لوگر یکی از رایج‌ترین اسلحه‌های کمری نیمه نخست سده بیستم است. از سال ۱۹۰۰ به عنوان سلاح کمری سازمانی ارتش سوئیس انتخاب شد، از سال ۱۹۰۴ وارد نیروی دریایی امپراتوری آلمان شد و از سال ۱۹۰۸ به عنوان سلاح کمری استاندارد نیروی زمینی امپراتوری آلمان انتخاب شد و از سال ۱۹۱۱ همین جایگاه را در ارتش چین پیدا کرد. این سلاح در جنگ جهانی اول و دوم توسط آلمان استفاده وسیع شد.
در طول جنگ جهانی لوگر به دلیل طراحی ارگونومیک (زاویه ۵۵ درجه دسته) و دقت بالای آن مورد ستایش سربازان آمریکایی بود. در زمان رضاشاه چندین عدد از این تپانچه جهت به‌کارگیری و خدمت از آلمان وارد ایران شد.
نکته قابل توجه در مورد لوگر این است که اولین اسلحه‌ای بود که در کالیبر ۹ میلی‌متری ساخته شد. هرچند فشنگ پایه آن ۷٫۶۵ میلی‌متری پارابلوم بود و بعدها کالیبر ۴۵٫ آن نیز ساخته شد.
به اصطلاح تاگل_اکشن است و به این صورت است که در پشت مخزن دو قطعه باهم به صورت زانویی به هم متصل می‌باشند. قبل از شلیک این دو قطعه در امتداد هم مثل پای انسان قرار دارند و بعد از شلیک این قطعه مثل زانو از وسط جمع می‌شود گلوله به خارج پرتاب می‌شود و ابتدای زانویی به زایده برخورد می‌کند و مجددآ به حالت اولیه بازمی‌گردد و برخلاف دیگر اسلحه‌های مثل کلت که لوله اسلحه به پایین می‌لغزد در لوگر لوله فقط در امتداد بدنه حرکت موازی می‌کند و این دقت اسلحه را زیاد می‌کند.
امروزه لوگر به صورت محدود و در چند شرکت محدود برای کلکسیون دارها ساخته می‌شود و قطعات آن کمیاب و گران است؛ و نوع قدیمی آن با وجود کمیاب بودن حدود ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ دلار هم قیمت‌گذاری شده‌است.
بیران‌شهر یکی از شهرهای استان لرستان است. این شهر مرکز بخش بیرانوند از توابع شهرستان خرم‌آباد است.
مردم این شهر عمدتاً از طوایف لک بیرانوند و دیگران طوایف لر مانند ، سکوند ، قائدرحمت ، دالوند ، یاراحمدی می باشند.
مردم این بخش به زبان لکی گویش بیرانوندی گویش دارند.
این بخش در دره‌های تنگ از رشته کوه‌های زاگرس قرار دارد و جاده‌ای آن را از جنوب به خرم‌آباد و از شمال به بروجرد وصل می‌کند. بیران‌شهر آب و هوایی کوهستانی با زمستان‌های سرد و برفی و تابستان‌های معتدل دارد. شغل مردمانش بیشتر کشاورزی و دامپروری است. جمعیت بیران‌شهر بنا بر سرشماری سال ۱۳۹۰ خورشیدی ۱٬۴۰۹ نفر بوده‌است. رودخانه هُرو (قائدرحمت) که آن را به دو بخش تقسیم کرده‌است. این شهر در دامنه کوهی کوچک به نام کمرزرد قرار دارد و در سال‌های اخیر به سمت جنوب و دامنه کوه «کلاته پلنگ» کشیده شده‌است.
مناطق تفریحی و گردشگری دیگری چون آبسرده، گردکانه، گل زرد و سراب‌های الیاس، بیدهل، بی‌مصرف‌، پیرماهی، نرم ...
همچنین آثار فرهنگی و تاریخی دیگری چون قلعه رحیم، منصور، کاسیان، قنبر، علی بخش و تپه‌های باستانی و تاریخی متعددی از جمله سوسن، شیرخان، کرنوکر و گجی می‌باشند .
رودخانه هُرو (HORU - قائدرحمت) آن را به دو بخش تقسیم کرده‌ است.
نام بیران‌شهر در گذشته چَقَلوندی بود. چَقَل در زبان لری به معنای شغال استلغت‌نامه دهخدا در دی ماه ۱۳۹۰ با تصویب هیئت وزیران، نام شهر چقلوندی به بیران‌شهر و نام بخش چقلوندی به بخش بیرانوند تغییر کرد. دلیل این تغییر نام، درخواست‌های مکرر بومیان منطقه که اکثراً از طایفه بیرانوند هستند بوده‌است. طبق تحقیقات و پیگیری‌های یک خبرنگار، در آن مصوبه هیئت دولت یک غلط املایی باعث شد بسیاری از مردم نام جدید بخش چقلوندی را «بیراوند» بدانند. در صورتی که نام صحیح جدید این بخش «بیرانوند» است و ترکیب «بیراوند» از نظر زبان شناسان صحیح نمی‌باشد و هیئت وزیران نام بیرانوند را به تصویب رسانده است.
کرمان یکی از پنج استان تاریخی ایران است که مکان‌های گردشگری زیادی دارد.
زیارت گاه امامزاده سلطان سید احمد(درب بهشت)
تپه باستانی یحیی (بافت)
خانه ایرانمنش‌ها (بافت)
چهارطاقی ساسانیان (ارزوئیه)
قلعه افشارها (بافت)
قلعه کردعلی (بافت)
باغ سنگی (سیرجان)
مقبره راجی کرمانی (کرمان)
عمارت موسی خانی (شهربابک)
امامزاده فقیه الدین (بزنجان بافت)
ومنطقه زیباودیدنی گوغرکه بواسطه ارتفاع بیش از 3000متری ازسطح دریا لقب بام کرمان را یدک میکشداز دیگر مکانهای دیدنی استان کرمان به شمار می‌روند
دایره واحد، دایره‌ای به شعاع واحد است. معمولاً و به خصوص در مثلثات، دایرهٔ واحد دایره‌ای است با شعاعی به طول ۱ که مرکز آن نقطهٔ (۰،۰) در دستگاه مختصات دکارتی در صفحه اقلیدسی است. با استفاده از این دایره‌ی ساده می‌توان نسبت‌های مثلثاتی را به بدست آورد.
اگر (x٫y) نقطه‌ای بر روی دایره واحد در ربع اول باشد آنگاه x و y طول ضلع‌های مثلث قائم‌الزاویه با وتری به طول یک هستند؛ بنابراین بر اساس قضیه فیثاغورس، x و y در معادلهٔ formula_1 صدق می‌کنند. این معادله، معادلهٔ دایره‌ای به شعاع ۱ و مرکز مبدأ مختصات است که هر نقطه‌ای روی دایرهٔ واحد در آن صدق می‌کند.
هم‌چنین با استفاده از مفهوم دایره‌ی مثلثاتی می‌توان طول‌ها و زوایا را در اشکال هندسی بدست آورد.
formula_4 زاویه‌ای است که خط گذرنده از Z و مبدأ مختصات با جهت مثبت محور Xها می‌سازد.
جهت مثبت دایره مثلثاتی را مخالف جهت حرکت عقربه‌های ساعت در نظر می‌گیرند.
نقطه‌ای مانند formula_5 با مختصات formula_6 بر روی محیط دایره در نظر بگیرید (شکل روبرو). طبق تعاریف سینوس و کسینوس می‌دانیم که formula_7 و formula_8. از طرفی برای مثلث قائم‌الزاویه formula_9 که وتر آن یک واحد است، داریم formula_10 که این رابطه یکی از پایه‌ای‌ترین مفاهیم مثلثات است.
با توجه به خواص دایره مثلثاتی و از آنجا که توابع سینوس و کسینوس متناوب هستند خواهیم داشت: