moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پیتر مولینوکس در دسامبر ۲۰۲۱ اعلام کرد که استودیوی توسعه‌دهنده‌اش به نام توئنی‌تو کنز (به انگلیسی 22cans) در تلاش است تا زنجیره بلوکی و NFTها را در بازی برنامه‌ریزی‌شده لگسی (به انگلیسی "Legacy)"، یک بازی شبیه‌سازی تجاری، بگنجاند. به وسیله تکنولوژی بلاک چین، بازیکنان "لگسی" می‌توانند قطعاتی را ایجاد کنند که بتواند به فروش برسد و توسط سایر بازیکنان به منظور تکمیل ساختار واحدهایشان، و با استفاده از لگسی‌کوین (به انگلیسی LegacyCoin) که یک ارز دیجیتال مبتنی بر ارز دیجیتال آتریوم است، خریداری شود. پیش از انتشار بازی، خریداران بالقوه می‌توانستند سرزمینی را در بازی بخرند که بازیکنان بتوانند کارخانه‌های درون بازی خود را تأسیس کنند، که با فروش این زمین‌های مجازی با ارز دیجیتال لگسی‌کوین تنها چند روز پس از اعلام مولینوکس (به انگلیسی Molyneux) به بیش از ۵۰ میلیون دلار آمریکا رسید.
فیل اسپنسر، مدیر اجرایی ایکس‌باکس، در رابطه با بازی‌های زنجیره بلوکی اظهار داشت که «بعضی از خلاقیت‌هایی که من امروزه می‌بینم بیشتر رنگ و بوی سودجویی دارد تا سرگرمی». هنگامی که پلتفرم-ارتباطی-بازی، Discord در نوامبر ۲۰۲۱ از احتمال ادغام آتریوم در رابط کاربری خود خبر داد، کاربران از گنجاندن ارز دیجیتال در Discord انتقاد کردند و Discord نیز عقب‌نشینی کرد و تأیید کرد که هیچ برنامه مشخصی برای گنجاندن ارز دیجیتال ندارند.
در نوامبر ۲۰۲۱ راب فاهی در وب‌سایت گیمز نوشت که مدل کسب و کار «بازی برای کسب درآمد» شبیه به سیستم‌های قبلی است که افراد را به رشد کشت طلا تشویق می‌کرد و بزودی توسعه‌دهندگان را به سمت فروش مستقیم «طلا» به بازیکنان با ارز واقعی سوق می‌دهد. وی استدلال کرد که این مدل کسب و کار، به‌طور بالقوه می‌تواند کمبود تصنعی ارز درون بازی و در آیتم‌ها یا شخصیت‌های بازی را مجدد تعریف کند. و بازارهای درون بازی احتمالاً یک سیستم پرداخت خواهند داشت که در آن یک توسعه‌دهنده بازی، سهمی از دادوستدهای بازیکنان در بازار بازی خواهند داشت.
در دسامبر ۲۰۲۱، در جریان "جوایز بازی ۲۰۲۱، جوزف فارِس، کارگردان بازی دو نفر لازم است" (به انگلیسی It Takes Two)، اظهار داشت که ترجیح می‌دهد «به زانویش شلیک شود» تا اینکه رمزارزها را در هر یک از بازی‌های خود قرار دهد. جیسون شرایر، روزنامه‌نگار مجله گیمز، مدل زنجیره بلوکی «بازی برای کسب درآمد» را به‌عنوان یک طرح هرمی توصیف کرد.
سا گراندا () ایستگاهی در خط ۵ متروی میلان است که در سال ۲۰۱۳ افتتاح گردید.
کادورنا () یک ایستگاه متروی زیرزمینی در میلان ایتالیا است که به خطوط ۱ و ۲ مترو میلان خدمات رسانی می‌کند. ایستگاه خط ۱ در ۱ نوامبر ۱۹۶۴، بین محله سستو مارلی و لوتو افتتاح شد. ایستگاه خط ۲ در ۳ مارس ۱۹۷۸ به عنوان پایانه جنوبی این شبکه افتتاح شد.
انتخابات ریاست جمهوری () قرار است به‌طور غیرمستقیم در ۱۰ مارس ۲۰۲۲ در مجارستان برگزار شود. یانوس ادر، رئیس‌جمهور فعلی مجارستان به دلیل محدودیت دوره، واجد شرایط نامزدی نیست.
اتحاد حزب حاکم، Fidesz-KDNP، کاتالین نواک، وزیر سابق امور خانواده را به عنوان نامزد ریاست‌جمهوری حزب خود معرفی کرد. ائتلاف مخالف، متحد برای مجارستان، پیتر رونا، حقوقدان و اقتصاددان را به عنوان نامزد ریاست جمهوری حزب خود معرفی کرد. در این انتخابات کاتالین نواک به عنوان اولین رئیس‌جمهور زن مجارستان انتخاب شد.
بر اساس قانون اساسی فعلی مجارستان که توسط ائتلاف دولتی حزب فیدس (KDNP) در ۲۰۱۱ تصویب شد، رئیس‌جمهور باید با رای‌گیری مخفی توسط اعضای پارلمان، حداکثر شصت و حداقل سی روز قبل از پایان دوره قبلی خود که صاحب منصب است یا در صورتیکه مأموریت او پیش از موعد خاتمه پیدا کند ظرف سی روز پس از اتمام خدمتش انتخاب شود. قانون اساسی به رئیس مجلس شورای ملی اجازه می‌دهد تا زمان و تاریخ انتخابات را تعیین نماید.
نامزد ریاست جمهوری نیاز دارد حداقل یک پنجم از اعضای پارلمان (بنابراین حدود ۴۰ نماینده) وی و نه بیش از یک نامزد را به‌طور مکتوب معرفی کنند. در انتخابات مرحله اول، اکثریت آرای دو سوم کل نمایندگان فعلی برای انتخاب رئیس‌جمهور لازم است. در صورت عدم احراز این شرط، مرحله دوم بین دو نامزدی که در دور اول بیشترین آرا را به خود اختصاص دادند برگزار می‌شود. در این صورت آرای اکثریت نمایندگان کفایت می‌کند.
این حزب در ۵ اوت ۲۰۲۱ گفت که ائتلاف دموکراتیک مخالف (DK) مجدداً یک پیشنهاد اصلاحی برای به تعویق انداختن انتخابات پارلمانی رئیس‌جمهور مجارستان تا پس از انتخابات پارلمانی در بهار ۲۰۲۲ ارائه می‌کند.
از سال ۱۹۹۰، در هیچ‌یک از انتخابات ریاست جمهوری که در مجارستان برگزار شده‌است، بیش از دو نامزد وجود نداشته‌است.
مانی این د بنک () یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه‌ای است که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی و برای هر دو برند راو و اسمک‌داون تهیه می‌شود و این دوره‌اش هم در ۲ ژوئیه ۲۰۲۲ در مجموعه ورزشی ام جی ام گرند گاردن آرنا شهر لاس وگاس، ایالت نوادا برگزار شد. این سیزدهمین دوره از مانی این د بنک از زمان شروع این رویداد در سال ۲۰۱۰ بود.
در این رویداد هفت مسابقه برگزار شد.
در مین اونت این رویداد، آستین تئوری، که اوایل همان شب کمربند قهرمانی ایالات متحده را به بابی لشلی باخته بود، به یک باره در مسابقه نردبان مانی این د بنک حاضر و برنده شد و کیف را به دست آورد.
این آخرین پی پر ویوی کمپانی دبلیودبلیوئی در دوران ریاست وینس مک من، مالک دبلیودبلیوئی بود. مک من در ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۲ بازنشستگی خود را اعلام کرد.
مانی این د بنک شامل مسابقاتی بین دشمنی‌های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری‌هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه‌های را و اسمَک‌دَون پخش شده بود. کشتی‌گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می‌دهد و تنش را به حداکثر می‌رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می‌گیرند و در این رویداد به مسابقه و رقابت می‌پردازند.
جک و سارا فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی تیم سولیوان است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریچارد ئی. گرانت، سامانتا ماتیس، جودی دنچ، ایان مک‌کلن، آیلین اتکینز، شرلی لانگی و ایموجن استابس ایفای نقش کرده‌اند.
خانم‌های پلیس (; ) فیلم جنایی کمدی سال ۲۰۱۹ محصول کره جنوبی است. این فیلم در ۹ مه ۲۰۱۹ منتشر شد.
عنوان اصلی این فیلم، "گرل کاپس" (Girl Cops) تجلیلی از مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۱۹۹۳، "تو کاپس" (Two Cops) است.
فیلم‌برداری اصلی در ۵ ژوئیه ۲۰۱۸ آغاز شد و در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۸ به پایان رسید.
تا ۲۶ اوت ۲۰۱۹، این فیم در کل تعداد ۱٬۶۲۸٬۹۶۳ بلیط فروخت و درآمد ۱۱٬۳۷۸٬۲۲۵ دلار به دست آورد.
آپولو در آهنگری ولکان () که گاهی به عنوان آهنگری ولکان نیز نامیده می‌شود، عنوان یک نقاشی رنگ روغن است که دیه‌گو ولاسکس پس از اولین بازدید از ایتالیا در سال ۱۶۲۹ بر روی بوم آورد. منتقدان موافق هستند که تاریخ این اثر باید به سال ۱۶۳۰ برسد، همان سالی که همراهش نقاشی پیراهن یوسف را کشید. به نظر می‌رسد که هیچ‌یک از این دو نقاشی به سفارش پادشاه نبودند، اگرچه هر دو در مدت کوتاهی بخشی از مجموعه‌های سلطنتی شدند. این نقاشی از سال ۱۸۱۹ در مجموعه موزه دل پرادو در مادرید نگهداری می‌شود., see pp. 110-115.
آپولو در آهنگری ولکان به عنوان یکی از مهمترین آثار اولین سفر ولاسکس به ایتالیا ذکر شده و «یکی از موفق‌ترین ساخته‌های او با توجه به تعامل طبیعی و یکپارچه چهره‌ها» است.
این نقاشی لحظه ای را به تصویر می‌کشد که خدای آپولون، که با هاله نور روی سرش قابل شناسایی است، از آهنگری ولکان دیدن می‌کند و معلوم می‌شود که در حال ساخت سلاح برای جنگ است. خدای آپولو به ولکان می‌گوید که همسرش، ونوس، با مارس (اساطیر)، خدای جنگ، رابطه دارد. به همین دلیل دیگر چهره‌های حاضر در اتاق با تعجب به خدایی که به تازگی در برابرشان ظاهر شده‌است نگاه می‌کنند، حتی برخی از آنها دهان خود را به نشانه تعجب باز کرده‌اند.
ولاسکس برای خلق این اثر از حکاکی آنتونیو تمپستا الهام گرفت، آن را تا حد زیادی اصلاح نمود و کنش روایی را روی ورود آپولو با استفاده از سبک کلاسیک باروک متمرکز کرد. این اثر روی علاقه معاصر به چهره‌های برهنه، تحت تأثیر مجسمه‌های یونانی-رومی و جنبش کلاسیک گیدو رنی، تأکید دارد. روش ترکیب بندی حاشیه زینتی نیز می‌تواند از گیدو رنی گرفته شده باشد. از سوی دیگر، سایه‌های شفاف پیکر آپولو یادآور گوئرچینو است.
این اثر به درخواست پیتر پل روبنس نقاش که در سال ۱۶۲۹ از اسپانیا نیز بازدید کرده بود، در رم ایجاد شد. ولاسکس دو بوم بزرگ را در خانه سفیر اسپانیا نقاشی کرد. این دو بوم یک جفت را تشکیل دادند و با چمدان او به اسپانیا بازگردانده شدند: پیراهن یوسف و آپولو در آهنگری ولکان.
موضوع اثر از اساطیر رومی، به ویژه از دگردیسی اووید گرفته شده‌است. ولاسکس صحنه را به یک نسخه کاملاً انسانی با چهره‌های معاصر ایجاد کرده‌است. آپولو با پوشیدن توگا (ردای بی آستین) دیده می‌شود که نیم تنه او را در معرض دید قرار می‌دهد. ولکان، در این تصویر، فقط یک آهنگر است و همدست‌های روستاییش، این حرفه را بلد هستند. ولکان پس از شنیدن خبر خیانت همسرش با خدای مارس که در همان لحظه برای او زره می‌سازد، با تعجب به او خیره شده‌است. غاری که در آن خدای آهنگر برای خدایان دیگر سلاح می‌سازد، در این نقاشی به عنوان آهنگری نشان داده شده‌است. این غار مشابه آنهایی است که ولاسکس می‌توانست در اسپانیا یا رم ببیند. ولاسکس با تسلط خاص، اشیاء مختلفی را که معمولاً در یک آهنگری یافت می‌شوند، نقاشی کرده‌است.
علاقه ولاسکز به هنر برهنه تعجب آور نیست. شواهدی از این موضوع در همان اوایل ورودش به مادرید در سال ۱۶۲۳ ظاهر می‌شود، اگرچه ظهور آنها در آثارش پس از اولین بازدید او از ایتالیا بین سال‌های ۱۶۲۹ تا ۱۶۳۱ افزایش می‌یابد.
ولاسکس در طول سفرش به ایتالیا تحت تأثیر نقاشی ونیزی قرار گرفت. به عنوان نمونه می‌توان استفاده از رنگ چشمگیر نارنجی در توگا (ردای بی آستین) آپولو مشاهده کرد. او در رم با تحت تأثیر قرار گرفتن از میکل‌آنژ، چهره‌های بسیار بزرگ و قوی خلق کرد. ماهیچه‌های ولکان و دیگر چهره‌هایی که او را احاطه کرده‌اند، در تصویر مهم هستند. آنها چهره‌های ورزیده‌ای هستند که قدرت خود را بدون تواضع نشان می‌دهند. حتی در موقعیت‌هایی که ایستاده‌اند، ماهیچه‌های خود را برای تأثیر بیشتر نشان می‌دهند.
به‌عنوان یک نقاش اسپانیایی، شخصیت‌های او آدم‌های معمولی هستند و مانند آثار ایتالیایی ایده‌آل نیستند. حتی می‌توان گفت که ولکان بسیار زشت است و چهره آپولو، با وجود احاطه شدن توسط هاله ای که او را از بقیه متمایز می‌کند، نیز ایده‌آل نمی‌باشد. .
کاملوت: بخش اول فیلمی کمدی و فانتزی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی الکساندر استیه است. در این فیلم بازیگرانی همچون الکساندر استیه، لیونل آستیر، آنه ژیرود، توماس کوسئا، فرانک پیتیوت، ژان کریستوفه همبرت، اودره فلورو، ژاکوس چامبون، استینگ، آلن شابا، آنتوان دو کون، کریستیان کلاویه و فرانسوا مورل ایفای نقش کرده‌اند.
این فیلم بر اساس مجموعه تلویزیونی کملوت ساخته شده‌است.
آلبرتو دل کانتو (Alberto del Canto) (در حدود ۱۵۴۷ – ۱۲ نوامبر ۱۶۱۱)، به‌طور رسمی "آلبرتو ویرا دو کانتو" نامیده می‌شود، یک فاتح و نظامی اصیل پرتغالی بود که با سفرهای اکتشافی شمال مکزیک، بنیان‌گذار شهرهای متعددی شد.
آلبرتو دل کانتو فرزند آقای سبستیو مارتینز دو کانتو و خانم ماریا دیاس دی ویرا است که در سال ۱۵۴۷ میلادی در محله پرایا د ویتوریا، منطقه ازوریا متولد شده‌است. گمان و رود که اصلیت خانواده او در پرتغال به تاریخ ۱۳۵۰ میلادی بر می‌گردد، هنگامی‌که جان سوم ارل کنت در آن جزیره زندگی می‌کرده‌است.
در واقع او یک شخص ماجراجو، خود-باور و فطرتاً رهبر خوب بود. به عنوان یک ناخدای جوان، در ۳۰ سالگی، او به کشف معادن و تأسیس شهرها پرداخت؛ لذا بر عرف پرتغالی‌ها، مردم از آلبرتو دو کانتو ای دیاس د ویرا یاآلبرتو ویرا دوکانتو هراس داشتند و به او احترام قایل بودند. به همین علت، او مکرراً خود را به عنوان شهردار بنیان‌گذار سالتیلو تحمیل می‌کرد.
همچنین او نسبت رفتارمردانه، ماجراجو و موی بور خود از دیگران متمایز بود، از همین‌رو زنان زیادی به او متمایل بودند. در مورد او گفته شده که او در سال ۱۵۸۱ با زن دیگو د مونتیمایور، دونا جوانا پورکالو، رابطه داشته‌است.
واضح نیست که او چگونه و چه وقت به اسپانیای جدید رسید. برخی از نویسندگان معتقدند که او در سال ۱۵۶۲ از جزایر کاستیل به آنسو حرکت کرده‌است.
به هر حال، بااطمینان گفته می‌توانیم که موجودیت او در سال ۱۵۶۲ در اسپانیای جدید از زکاتکاس الی منطقه سن مارتین ومزاپیل، از آوانیکه او توسط فرانسیسکو دی ایبارا استخدام شده بود، ثابت می‌شود. به یقین او جزء گروه‌های کاوشگری که از طرف شرق به تامپیکو، با گروه‌های کارباخال و د لا کیوا، در سال ۱۵۶۰ وارد شدند، نبوده‌است.
در سال ۱۵۶۲، آلبرتو دیل کانتو، در سن ۱۶ سالگی، از جمله ۱۷۰ سربازی بود که برای جستجوی ثروت در معادن زکاتیکاس توسط فرانسیسکو دی ایبارا با تأیید لوئیس د ویلاسکو ورویز د الرکان و برای تسخیر شمال شرق اسپانیای جدید در هم‌دستی با ساکنین زکاتیکاس استخدام شد.
همچنین یک گروهی از بیسکایان و پرتغالی‌ها به رهبری مارتین دی گمون تشکیل شد، مثل شورشی و دردسر ساز در سال ۱۵۶۳، به او هدایت داده شد تا یک باشگاه در دره سن جوَن درست کند. با مرگ رهبر، گروه نیز متلاشی شد. اکنون بعضی از آنها توسط مارتین لوپز دی ایبارا، به عنوان فرماندار، رهبری می‌شوند که عبارت اند از؛ آلبرتو دیل کانتو، دیاگو د مونتی مایور، گسپر کستانو د سوسا و سایر هم‌دستان آینده شان مثل لوئیس د کارواخال دی لا کویوو.
در میان این همه گردشگران، آنها دره ایکستری مدورا را در آخر سال ۱۵۷۲ کشف کردند، مگر بنابر مشکلات پیش آمده تصمیم گرفتند تا به تأخیر آنجا را مسکونی سازند، چون «آن دره آنقدر زیبا بود که شما را وادار می‌کرد تا در آنجا زندگی کنید».
می‌شود گفت که همهٔ پرتغالی‌ها مانند دیل کانتو اند، او سر زمین‌های زیادی را می‌شناخت و هم آنها را درنوردید مانند؛ چی میتلا، کوپالا، سینالوا، توپیاو، گواتی ماپ را از طریق سن مارتین وسو بریتی، چلچی هایتس و ساین، نیویز و ریو گراندی و نوامبر دی دیوز و ویکتوریا را از راه فریسنیلو وزکاتیکاس و سیدروس و لوئیس کارواخال ی دی لا کووا. همچنین، احتمالاً او در سال ۱۵۶۹ مارتین لوپیز ایبارا را در یک سفر اکتشافی به‌طرف شمال همراهی کرده باشد.
بدون تردید در سال ۱۵۷۷، تاریخ تأسیس آلبرتو دیل کنتو، منطقه وسیعی شمال شرق، تقریباً به وسعت «کواچیچیلای بزرگ» پیوسته به مرکز نیوا لئیون و کاوهویلا متصل به شمال، قبلاً مورد کاوش قرار گرفته بود.
همچنین دیل کانتو در سال ۱۵۷۷ منطقه معادن سان گریگوریو مانگو را که اکنون به سیرالوو مشهور است کشف کرده و در آنجا مسکن گزین شد. احتمالاً در دوازدهم مارس ۱۵۷۷، آلبرتو دیل کانتو به عنوان شهردار معادن سان گریگوریو و دره ایکستری مدورا توسط فرمان آقای مارتین لوپیز دی ایبارا، فرماندار نیوا ویزکایا منصوب شد.
کارواخال این شهر را به‌نام شهر لیوون در ۱۲ آوریل ۱۵۸۲ دوباره بنا نهاد. به هر صورت، هنگامی‌که خانواده سلطنتی او مستقر شدند، آلبرتو دیل کانتو، با ۲۵ سربازش به سالتیلو رفت.
به‌تاریخ ۲۹ می ۱۵۷۷، آلبرتو دی کانتو، با توجه به اهمیت رگه نقره‌ای، شهرک میناس د لا ترینیداد را در نیوا ویزکایا تهداب گذاری کرد. همچنین او به عنوان شهردار معرفی شد که به دیگو د مونته مایور قدرت داد تا منطقه را آباد و آرام نماید.
در سند پارال کدام تاریخی مشخص نشده‌است، اما به احتمال زیاد، تهداب‌گذاری آن با تاریخ مقدسین مطابقت دارد. جشن تثلیث مقدس یکشنبه بعد از پنطیکاست (Pentecost)، پنجاه روز پس از عید پاک بود، طبق تقویم کنونی، باید ۲۹ می ۱۵۷۷ باشد.
لوئیس کارواخال که در سال ۱۵۸۲ توسط عهدنامه تسلیم‌ها مجبور به تأسیس شهرک‌ها شد، دوباره شهرکی را تحت نام نیوو المدین (مانکلووا) تأسیس کرد، بنابراین، به معادن المدین در کاستیل به عنوان بخشی از نیوا لئیون نام‌گذاری شد.
دره کنونی سالتیلو توسط فرانسیسکو کانو در پایان سال ۱۵۶۸ ازمازاپیل که در تصرف نووا گالیسیا بود، به کاوش گرفته شد. مارتین لوپیز دی ایبارا همان منطقه را تحت اکتشاف گرفت و کمک‌های مالی را به نام نوا ویزکایا توزیع کرد. اما در سند دل پارال، چنین آمده‌است که کاپیتان آلبرتو دل کانتو ویلا د سانتیاگو (جیمز کبیر) د سالتیلو را در سال ۱۵۷۷ تأسیس کرد، با وجودی که این سند هیچ تاریخی را مشخص نکرده، اما به احتمال قوی روز ۲۵ ژوئیه جیمز کبیر باشد.
در یک چشم برهم زدن، آنها پیاده شدند، یک دایره تشکیل دادند و روی یک زانو افتادند. آنها شعار می‌دادند: «به نام فیلیپ دوم، پادشاه ما، ویلا د سانتیاگو دل سالتیلو تأسیس شد». دل کانتو شمشیر خود را از نیام برکشید و آب و خاک را برای پادشاهش مطالبه کرد. همچنین آلبرتو دل کانتو با دستور آرام کردن شهر پوتوسی و دره کویلا یا کوآهویلا در آنجا به عنوان شهردار مقرر شد.
اگرچه مونتری به‌طور رسمی در سال ۱۵۹۶ تأسیس شد، می‌دانیم که به لطف یک دعوای قضایی به‌نام «سند پارال» آلبرتو دل کانتو دره اکستری مادورا را قابل سکنه ساخت و آنرا اوخوز د سانتا لوسیا (Ojos de Santa Lucia) نامگذاری کرد که امروزه شهر مونتری نامیده می‌شود. با وجودی که کدام تاریخی در این سند ذکر نشده‌است، به احتمال زیاد این ۱۳ دسامبر ۱۵۷۷، جشن سنت لوسی از سیراکوز، به عنوان شهردار معادن سن گرگوریو و دره اکسترمادورا باشد.
نام سیرو د لا سیلا نیز به آن نسبت داده شده‌است، زیرا به نظر او شبیه یک زین اسب سواری معلوم می‌شد. بدین منوال او از سیرو د لاس میتراس، سیرو دیل توپو چیکو و رودخانه سانتا کترینا نام برده‌است.
پنج سال بعد، در سال ۱۵۸۲، لوئیس کارواخال به افتخار سنت لوئیس نهم فرانسه، در کرانه شمالی اوجو د اگوا گرندی، شهرک سان لوئیس را تأسیس کرد، اگرچه در پس‌زمینه‌ای کار این‌طور به نظر می‌رسید که نام این شهر اشاره‌ای به نام خودش است، همان‌طوریکه با تأسیس ویلا دی لا کووا در سال ۱۵۸۳ نیز چنین شد. به هر حال، در تسلیم شدن به نیروهای شاه فیلیپ دوم، کارواخال چنین ابراز می‌دارد: «آیا مجبور می‌شوید به بخش‌هایی این سرزمین بروید، هر هدفی که دارید، باید آن را در میان مردم بیشتر پیگیری کنید تا به فرمانداری فلوریدا برسید»... «قسم به ایمان و سخنان راستین ما که آنچه از طرف ما به شما پیشنهاد می‌شود، آن را حفظ و برآورده می‌کنیم». افزون بر آن، در صورتی که کارواخال به تعهدات خود عمل نکند، دستور می‌دهیم تا آنها علیه شما اقدام کنند و آواز فرمان پادشاه و لرد خود سرپیچی نخواهد کرد».
سرانجام کارواخال، سرخ‌پوستان بومی را به بردگی می‌گیرد و پس از ۱۰ سال، آنچه را که در تسلیم و تهاجم حیله گرانهٔ خود به سایر پادشاهی‌ها مجبور به انجام آن بود، انجام نداد؛ بنابراین، این مسئله باعث کاهش احترام و جذابیت او می‌شود، توسط تفتیش عقاید و معاون ویلامانریک تحت تعقیب قرار می‌گیرد. او از ژانویه ۱۵۸۹، الی ۲۶ فوریه ۱۵۹۰ در توقیف بسر می‌برد. در طول زمانی‌که فرماندار کارواخال در مکزیکوسیتی زندانی بود، پادشاهی جدید لئون رو به افول گذاشت.
بعد از سپتامبر ۱۵۹۶ بود که دیگو د مونته مایور تصمیم گرفت تا برای اسکان مجدد به عنوان شهر متروپولیتن بانوی ما مونتری رهبری و تلاش کند. این یکی از دلایل دیگری بود که برای خوشحالی خود با نایب‌السلطنه تازه منصوب شده گاسپار دی زونیگا آسودو و ولاسکوی پنجم کنت مونتری در سال ۱۵۹۵ در دست گرفته بود.
همچنین در سند پارال آمده‌است که آلبرتو دل کانتو، به دنبال دستوری که دریافت کرده بود… (پس از مسکونی کردن سانتا لوسیا) شهر پوتوسی و دره کویلا را آرام کرد. معلوم نیست منظورش کدام مسکونی کردن یا جمعیت است. شاید منظورش شهر پوتوسی، در دامنه سیرو ایل پوتوسی در (نیوو لیون) گالینیا باشد. برخی معتقدند که اشاره او به کترو سینیگاس است زیرا او در سال ۱۵۸۲ در ورودی لوئیس کارواخال سعی کرد، به پیروی از روند تسلیمی، بنیاد نووا ویزکایا را غصب کند.
او برای آرام کردن چیچیم کاها جنگید، از نیروی کاری زندانیان زیادی در معادن سانتا لوسیا (مونتری) و سن گرگوریو (سرالوو) که مالک آن بود، کار گرفت.
در ۲۹ ژانویه ۱۵۸۰، مارتین لوپز دی ایبارا توزیع زمین توسط آلبرتو دل کانتو، در منطقه سالتیلو، را تأیید کرد و دیگو د مونتمایر را شهردار معادن سن گرگوریو و شهر سالتیلو و دره اکسترمادورا، پوتوسی و نواحی آن برگزید.
آلبرتو دل کانتو در پایان سال ۱۵۸۲ بدون مخالفت لوئیس کارواخال را در دومین اقامت خود در آمریکا پذیرفت، اما او در همان وقت مجوز پادشاه فیلیپ، به عنوان یک پروژه، برای استعمار سرزمین‌های شمالی اسپانیای جدید را دریافت کرد. قلمرو جدید اساس سرزمین نیوو رینو د لیون بود که حدود قضایی آن از بندر پنوکو (وراکروز)، شمال وراکروز فعلی آغاز، ۲۰۰ لیگ (واحد طول که هر لیگ میان ۳٫۹ – ۷٫۴ کیلومتر است) به غرب و ۲۰۰ لیگ دیگر به شمال گسترش می‌یابد که در نتیجه یک مربع ۸۰۰ کیلومتری در هر ضلع خواهد داشت. با این حال توسعه این مساحت هجومی بر قلمرو شاهی نیوا ویسکایا که شهر جدیدالتاسیس سانتیاگو دل سالتیلو در دل آن قرار داشت، محسوب می‌شد.
اکنون تحت تأثیر کارواخال، فرماندار استان جدید آلبرتو دل کانتو به کار اکتشافی خود ادامه داد. در یکی از ورودی‌ها، او با افرادی از دیگو د مونتی مایور که قسم خورده بود تا زمانی که دل کانتو را نکشد ریش خود را کوتاه نخواهد کرد، جنگید. کارواخال می‌دانست که برای او هردو؛ یعنی ادامه اکتشاف و اداره پادشاهی جدید از اهمیت خاصی برخوردار است لذا، تصمیم می‌گیرد پیمانی غیرمتعارف ببندد: یعنی ازدواج آلبرتو دل کانتو با استوانیا مونته مایور، دختر مونته مایور وهمسر سوم و متوفی او، خوانا پورکالو.
در سال ۱۵۷۸ دکتر جرونیمو د اوروزکو، رئیس هیئت سلطنتی گوادالاخارا، فرمان دستگیری آلبرتو دل کانتو را صادر کرد، زیرا او به سالتیلو در ناحیه نووا گالیسیا، اصولاً در میان سرخ‌پوستانی که در صلح بودند وارد شده بود و آنها را به بردگی گرفته و متهم به جنایات جدی دیگری کرده بود. بالاخره، او اسیر شد اما بعداً به نووا ویزکایا گریخت، جاییکه فرماندار مارتین لوپز دی ایبارا نه تنها ازاو محافظت کرد، بلکه او را با سربازان و محافظین زیادی به سالتیلو فرستاد.
همچنین گفته می‌شود که آلبرتو دل کانتو، با فرار از حلقهٔ سلطنتی، وارد چیچی میکاز شد. بعداً، از اواخر سال ۱۵۷۹ تا اواسط سال ۱۵۸۱، زمانی که خبر مرگ جرونیمو اوروزکو در گوادالاخارا، رئیس‌جمهور پخش شد، به نیوو و لئون وارد شد.
پدر بالدو کورتس، اولین کشیش شهر سالتیلو و یکی از بنیان‌گذاران آن، برای دفاع و ایجاد موازنه میان مردم اصلی این شهر با سربازان اسپانیایی مقابله می‌کند و نشان می‌دهد که اعمال آنها (سربازان اسپانیایی) اقدام توهین‌آمیز به خداوند است و در صورت ادامه این وضعیت، عفو را از آنها سلب می‌کند. به علاوه، او با آلبرتو دل کانتو مقابله می‌کند و او را در برابر دادگاه تفتیش عقاید محکوم می‌کند.
در سال ۱۵۸۸ او را یکی از خویشاوندان تفتیش عقاید مکزیک نامیدند و به همین دلیل او دیگو د مونتی مایور را از سالتیلو همراهی کرد تا لوئیس کارواخال را دستگیر کند. در سال ۱۵۸۹، بالدو کورتس پدر او را چنین محکوم کرد: این آقا زاده کانتو، قبل از ازدواج با استفانیا، با خشواش (همسر دون دیگو د مونته مایور)، در آماسیاتو زندگی می‌کرد و به همین دلیل او را کشت.
در ۱۵ نوامبر ۱۵۹۳، فرای پابلو د گونگورا فرانسیسکن روحانی، دل کانتو را در برابر دادگاه تفتیش عقاید مکزیک به دلیل داشتن رابطه بدنام با همسر دیگو دو مونتی مایور محکوم کرد. این احتمال وجود دارد که این شکایات به سمع دیگو د مونتی مایور رسیده باشد تا تحت پیگرد قانونی قرار نگیرد.
آلبرتو دل کانتو به دلیل دعوت به یهودیت (موقعیت بسیار رایج در میان پرتغالی‌ها) توسط اداره مقدس زندانی شد، اما او فرار کرد و در میان بومیان منطقه زندگی کرد تا اینکه بی‌گناه شناخته شد و اتهامات علیه او رفع شد. از سوی دیگر، این مسئله واضح بود که آلبرتو دل کانتو نماینده منافع مارتین لوپز دی ایبارا، معاون فرماندار نووا ویزکایا و عموی فرانسیسکو دی ایبارا، یک گروه متخاصم لوئیس د کارواخال بود، لذا، ورود او به قلمرو پادشاهی جدید لئون ممنوع شد.
آلبرتو دل کانتو به‌خاطر رفتار ماجراجویانه و مردانگی‌اش متمایز بود. زنان به او تمایل زیاد داشتند. بنا بر اظهارات پابلو د گونگورا، دل کانتو با دونا خوانا پورکالو، همسر سوم دیگو د مونتی مایور رابطه داشته‌است. با شنیدن این موضوع در سال ۱۵۸۱، دیگو د مونتی مایور با شمشیر زن خود را کشت و قول داد تا زمانی که دل کانتو را هم نکشد ریش و موهایش را کوتاه نخواهد کرد. اگرچه بعضی‌ها معتقدند که در آن زمان این مرد حق کامل داشت که این کار را برای رفع بدنامی که رخ داده بود انجام دهد، اما حقیقت این است که دیگو د مونتی مایور جبراً به معادن سن گرگوریو سرالوو فرار کند و سپس مجبور شد خود را به عنوان شهردار سالتیلو در برابر آلبرتو دل کانتو منصوب کند.
دیگو د مونتی مایور که قبلاً از ناحیه نووا ویزکایا به سمت کارواخال رفته بود با آلبرتو دل کانتو چندین بار جنگید. گزارش‌هایی از وقایع دریای پسکوریا، لئون، معادن سن گرگوریو و معادن ترینیداد در این مورد نیز وجود دارد. در مورد دون لوئیس کارواخال، فرماندار پادشاهی جدید لئون، صلح میان این دو کاپیتان برای او سودمند واقع شد و برای اینکه دل کانتو جبهه خود را تغییر دهد، با ازدواج با استوانیا، دختر خوانا پورکالو و دیگو د مونتی مایور در آخر سال ۱۵۸۷، منجر به صلح میان آنها شد.
او در سال ۱۵۸۷ با استوانیا پروکالو د مونتی مایور ازدواج کرد و اولین پسرش میگل د مونی مایور را در اواخر سال ۱۵۸۷ به دنیا آورد. در خاتمه سال ۱۵۸۹ دومین پسرش تولد شد که با نام دیگو د مونتی مایور غسل تعمید داده شد، سپس در سال ۱۵۹۳ آنها صاحب یگانه دختر خود، الویرا شدند.
گفته می‌شود که استوانیا اعلام کرد که دل کانتو واقعاً با مادرش (یعنی خشواش) رابطه داشته و با متهم کردن شوهرش از استفاده نمودن نام خانوادگی کانتو امتناع ورزید و فرزندانش نیز نام خانوادگی مادری را انتخاب کردند.
او در سال ۱۶۱۱ به عنوان عضو شورای شهر در بونا ویستا هیسندا نزدیک سالتیلو درگذشت.
آلونسو دی اوجدا (Alonso de Ojeda) (حدود ۱۴۶۶ میلادی – حدود ۱۵۱۵ میلادی)، کاوشگر، فرماندار و فاتح اسپانیایی بود. او از کشورهای که امروزه به‌نام‌های گویان، ونزوئلا، ترینیداد، توباگو، کوراسائو، آروبا و کلمبیا یاد می‌گردند، سفر کرد. او همراه با آمریگو وسپوچی سفر می‌کرد، آمریگو کسی بود که به عنوان نام‌گذار و کاشف ونزوئلا در جریان دو سفر اکتشافی نخست خود، به عنوان نخستین اروپایی که از گویان، کوراسائو، کلمبیا و دریاچه ماراکایبو دیدار نموده‌است و همچنین به عنوان بنیان‌گذار سانتا کروز (لا گوایریتا) شناخته می‌شد.
آلونسو دی اوجدا، حدود ۱۴۶۶ میلادی در توریجونسیلو دیل ری، نئو کاستایل زاده شد.Catholic Encyclopedia 1913 پدر وی رودریگو دی هویتی، یک اشرافی پایین اسپانیایی بود که در ۱۴۷۴ میلادی برای ایزابل در جنگ جانشینی کاستیلیا جنگید. ایزابل از حمایت او بسیار متشکر بود و فرزندش آلونسو را تحت محافظت خود قرار داد.Vigneras 1976 آلونسو هنگامی که جوان بود برای دوکِ میدیناسیلی، لوئیس دی لا سردا خدمت نمود. هنگامی که در خدمت دوک بود، او با توانایی نظامی، مهارت در شمشیر زنی و شجاعتی که از خود در فتح گرانادا به نمایش گذاشت، جایگاه برجسته‌ای را کسب کرد.Irving 1831
آلونسو یک مرد قد کوتاه، لایق و خوش سیما بود. گفته می‌شد که در هر جنگی، او نخستین کسی بود که دست به خونریزی می‌زد.Thomas 2003 براساس یادداشت بارتلمه د لاس کاساس، او «علی‌رغم قد کوتاهش، تمامی کمال‌های جسمانی که یک مرد می‌تواند داشته باشد را در خود داشت».Quoted in Thomas, 2003
پس از نخستین سفر اکتشافی موفقیت‌آمیز کرستیف کلمب، ترتیبات یک سفر اکتشافی دومی با کشتی‌های به مراتب بزرگتر توسط خوان دوریگوز دی فونسیکا برای کلمب آماده شد. میدیناسیلی هم سرور کلمب بود و هم سرور اوجدا، از این‌رو این قابل تعجب نیست که اوجدا در یک سن نسبت جوانی برای رهبری یکی از کشتی‌ها در این سفر اکتشافی جدید انتخاب گردید. فونسیکا نیز تحت تأثیر اوجدا قرار گرفته بود و بعداً به یکی از مهم‌ترین سروران وی مبدل شد.
ناوگان در سپتامبر ۱۴۹۳ به مقصد جزیره هیسپانیولا حرکت کرد و در نوامبر به کارائیب رسید. یکی از نخستین توقف‌های آنها جزیره گوادالوپ بود و یکی از گروه‌های وارد جزیره شده بود، مفقود گردید. کلمب که نگران ایمنی آنها بود (چون ساکنین جزیره مشکوک به آدمخواری بودند)، اوجدا را با گروهی از افراد مسلح به جزیره فرستاد تا گروه مفقود شده را جستجو نماید. گروه مفقود شده در نهایت خودشان بازگشتند، اما جستجوی اوجدا شواهدی بیشتری مبنی بر موجودیت رسم آدمخواری در میان کاریب‌های ساکن در جزیره ارایه نمود.
آنها در اواخر نوامبر به هیسپانیولا رسیدند و قلعه نویداد را که در جریان سفر اکتشافی اولی تأسیس کرده بودند دریافتند، اما این قلعه تخریب شده و اسپانیایی‌های ساکن در آن، مُرده بودند. مردمان بومی این جزیره، یکی از سران قبایل داخلی به‌نام کائونابو را عامل این مشکلات معرفی کردند. آنها شروع به جستجوی جزیره نمودند و یک زیستگاه دائمی به‌نام ایزابل ساختند. کلمب در ژانویه ۱۴۹۴ یک گروه کوچک نظامی را به رهبری اوجدا به مناطق کوهستانی جزیره‌ای به‌نام سیبائو فرستاد تا به دنبال طلا بگردند. اوجدا دو هفته بعد بازگشت و چند تکه بسیار با ارزش طلا با خود آورد و همچنین گزارش داد که مقدار زیاد طلای قابل استخراج در آن منطقه موجود است.Morison 1974
کشف طلا در سیبائو، این جزیره را در محراق توجه قرار داد. در مارس ۱۴۹۴، کلمب با یک گروه حدوداً ۵۰۰ نفری عازم اکتشاف این منطقه شد. شکار برای طلا ناکام بود، اما مردمان بومی که در مناطق اطراف بودند، برای مبادله تجاری طلا می‌آوردند. کلمب قلعه‌ای را به نام سانتو توماس (نام‌گذاری آن به معنی توبیخ برای آنهای بود که در مورد موجودیت طلا شک داشتند) به عنوان یک مکان تجاری و پایگاهی برای جستجوی بیشتر تأسیس کرد. زمانی که کلمب به نزد ایزابل بازگشت می‌کرد، پدرو مارگاریت که یک مرد اشرافی از آراگون و فرد مورد اعتماد شاه بود، به عنوان فرمانده این قلعه گماشته شد.Sauer 1966
کلمب در آوریل ۱۴۹۴ اوجدا را با یک نیروی در حدود ۳۰۰ سرباز فرستاد تا مارگاریت از وظیفه‌اش در سانتو توماس آزاد گردد. کلمب از مارگاریت خواست تا تعدادی سرباز با خود بگیرد و به دنبال طلا در جزیره بگردد، از مردمان بومی مواد غذایی بگیرد و کائونابو را دستگیر نماید. در یک گذرگاه دریایی که توسط یک قبیلهٔ دوستانه کنترل می‌گردید، اوجدا رئیس قبیله و برخی مقامات آنرا به اتهام اینکه یک تعداد لباس در جریان سفر اکتشافی قبلی توسط آنها دزدیده شده بود، دستگیر نمود. اوجدا گوش‌های یک اسیر را برید و بقیه را در زنجیر به ایزابل فرستاد. مجازات ظالمانه اوجدا مردم بومی را وحشت زده نموده و آنها را به ضد اسپانیایی‌ها ساخت. هنگامی که اوجدا به قلعه رسید، مارگاریت از دستورها کلمب اطاعت نکرده و با افراد خود در قلعه باقی ماند. مدت کوتاهی پس از آن‌که او به اسپانیا بازگشت، از وضعیت ناگوار و بدرفتاری با هندی‌ها شاکی بود.
پس از سرپیچی مارگاریت از دستگیری کائونابو، کلمب به اوجدا دستور داد تا رئیس قبیله‌ای که متهم به تخریب زیستگاه اسپانایی اولی در نویداد بود را پیدا کند. براساس یادداشت بارتلمه د لاس کاساس، اوجدا یک مجموعه سیقل شده غل و زنجیر به کائونابو پیشکش نموده و او را متقاعد نمود تا به عنوان نماد وفاداری، آنرا بپوشد. ترفند جواب داد و اوجدا توانست رئیس قبیله را به نزد کلمب بیاورد.
پس از بدرفتاری اوجدا با هندیها در گذرگاه دریا، قلعه‌ای باید ساخته می‌شد تا از گذرگاه‌های مهم محافظت نماید. در ۱۴۹۴ میلادی، نخستین شورش هندی‌ها در همین قلعه رخ داد؛ قلعه ویران شد و ده اسپانیای توسط قبایل محلی به قتل رسید. کلمبیا انتقام این شورش را با یک نیروی ۵۰۰ نفری به رهبری اوجدا گرفت. به شورشی‌های ضربه سنگینی وارد شد و حدود ۱٬۵۰۰ نفر آنها برده گرفته شد – ۶۰۰ تن آنها به اسپانیا فرستاده شده و بقیه آنها به کسانی که در جزیره بود به عنوان برده داده شد.
آلونسو دی اوجدا در نبرد ویگا ریال (همچنین معروف به نبرد جاکویمو است) نیز سهم گرفت و اسپانیایی‌ها تحت فرماندهی او فاتح میدان بودند. براساس گزارش نوشته شده توسط لاس کاساس، ارتش بومی متشکل از ده هزار جنگجو بود، در حالیکه اسپانیایی‌ها تنها چهار صد نفر سرباز بودند. هویداست که این ارقام به‌گونه اغراق‌آمیزی بیان شده‌است. اوجدا در ۱۴۹۶ میلادی به اسپانیا بازگشت.
پس از اینکه اوجدا به اسپانیا بازگشت، فرمانروایان کاتولیک، بدون اجازه کلمب، به او دستور دادند تا دوباره به سمت آمریکا حرکت کند، کاری که او در ۱۸ می ۱۴۹۹ با سه کاراول انجام داد. او یکجا با راهنما و نقشه‌نگار دریایی خوان دی لا کوسا و ناوبر ایتالیایی آمیریگو ویسپوکسی سفر کرد. این نخستین سفر از یک سری سفرهای بود که بعداً به عنوان «سفرهای کوتاه» یا «سفرهای آندلسی» مشهور شده و به مناطقی از دنیای جدید انجام شد.
نهضت ساخت باشگاه زنانه در آمریکا () یک جنبش اجتماعی بود که در ایالات متحده آمریکا رخ داد و این ایده را که زنان برای تغییر سیاست، مسئولیت و وظیفه اجتماعی دارند محقق کرد. در حالیکه سازمان‌های زنانه همواره بخشی از تاریخ آمریکا بوده‌اند، اما تا پیش از عصر ترقی‌خواهی یک جنبش تلقی نمی‌شدند. اولین موج نهضت ساخت این باشگاه در طول عصر ترقی‌خواهی توسط زنان سفیدپوست پروتستانی، از طبقه متوسط جامعه شروع شد و دومین گام ساخت این باشگاه توسط زنان آفریقایی-آمریکایی برداشته شد.
از آنجایی که از نظر تاریخی اوکراین در بین دو امپراتوری آن زمان یعنی روسیه و اتریش تقسیم شده بود، عکاسی در این سرزمین به عنوان شاخه‌ای از علم، تکنولوژی و هنر از راه‌های مختلفی به مسیر خود ادامه داد. این مسیرها، موجب اهداف متفاوتی در جوامع عکاسی از نظر تکنولوژی و نقش اجتماعی عکاسی در اوکراین شد.
در سال ۱۹۷۱ م. ایرینا پاپ، یک مدرسه عکاسی در اتحادیه روزنامه نگاران اوکراین تأسیس کرد. در این مدرسه انواع کارگاه‌های عکاسی، سخنرانی و بررسی آثار انجام می‌شد. در واقع این مدرسه یک مؤسسه آموزشی رسمی نبود اما با اینحال بسیاری از افراد حرفه‌ای که از آنجا فارغ‌التحصیل شدند، محیطهای مستقل عکاسی در اوکراین ایجاد کردند که از جمله این افراد می‌توان به ویکتور ماروشنکو، والری کرکش، سرهی پوژارسکی و دیگران اشاره کرد.
همچنین یکی از مشهورترین عکاسان اتحاد جماهیر شوروی، نیکولای کوزلوفسکی بود. او از سال ۱۹۴۸ م. به عنوان عکاس خبری برای مجله. اوگونیک کار کرد. بیش از ۳۰ آلبوم عکس خلاقانه از او زمانی که در آنجا کار می‌کرد موجود است. او همچنین برنده جایزه شوچنکو در سال ۱۹۸۶ م. برای مجموعه عکس «کیف من» شد.
از دیگر عکاسان تأثیرگذار غیررسمی در اتحاد جماهیر شوروی می‌توان به بوریس میخایلوف از خارکیف (که مدرسه عکاسی خارکیف از طریق او شکل گرفت) و ویلا فورگالو از شهر لویو اشاره کرد.
آنتونیو فرانسیسکو فیریرا دا سیلوا پورتو (António Francisco Ferreira da Silva Porto) (زادهٔ ۲۴ اوت ۱۸۱۷ – درگذشتهٔ ۲ آوریل ۱۸۹۰)، بازرگان و کاشف اهل پرتغال در آنگولا، آفریقای غربی قبلاً مستعمره پرتغال، بود.
سیلوا پورتو در یک خانواده فقیر در شهر پورتو، سرزمین اصلی پرتغال متولد شد؛ او فرزند یک والدین فروتن بود، اما پدر وی در نبردها علیه فرانسه در جریان یورش ۱۸۱۰، خود را برجسته ساخت. پسر باهوش و بلند همت به‌جای اینکه راه پدر را ادامه داده و به نظامی بپیوندد، چشم به فرصت‌های اقتصادی در سرزمین بسیار دور دوخت.
با درنظر داشتن موفقیت بیشتر مهاجرین، برزیل یکی از مقاصد احتمالی بود؛ در سن دوازده سالگی او با اخذ اجازه پدر، بر کشتی دو دکله ریو ایو سوار شده و به پایتخت برزیل، ریو دو ژانیرو مهاجرت کرد. پس از اینکه او برای مدت برای یک بازرگان کار کرد، نسبت به پاداش‌اش خشمگین شده و شغلش را ترک کرد، پس از آن به‌طور مقطعی چندین شغل دیگر داشت. در هجده سالگی او وارد ایالت باهیا در برزیل شده و نام جدید خود را در روزنامه‌ای به‌نام کوریئو میرکانتیل به اعلام داد تا نام وی با کسی دیگری که آنتونیو فیرایرا دا سیلوا نام داشت مغالطه نگردد. او همچنین این کار را برای ادای احترام به زادگاهش انجام داد. او به کار خود در باهیا به عنوان منشی یک بازرگان قهوه ادامه داد، اما همواره از جانب رئیس‌اش مورد استثمار قرار می‌گیرفت و از «ظلم بدون محذور مالکان» به خشم آمده بود.
روزی، او از بندر باهیا سوار بر کشتی شد و به لوآندا رفت و آن‌گونه که او در اواخر زندگی خود گفت، «بدون اینکه حتی بداند آنگولا در کجا قرار دارد». با این حال، لوآندا در اوایل برای وی چندان جذاب نبود و پس از مدتی کوتاهی دوباره به باهیا، جاییکه جو سیاسی در حال داغ شدن بود، برگشت. پس از شروع شدن «شورش سابینو» که یک قیام مستقل در ایالت باهیا بود و از ۶ نوامبر ۱۸۳۷ و ۱۶ مارس ۱۸۳۸ ادامه داشت، سیلوا پورتو درک کرد که این بی‌ثباتی سیاسی موفقیت بازرگانی را مختلط خواهد کرد، از این‌رو تصمیم گرفت تا دوباره به آنگولا برگردد و در آنجا در یک می‌خانه محلی شروع به کار کرد. به‌تدریج، او مجذوب شگفتی‌های درونی قاره آفریقا می‌شود و با نخستین حقوق‌های خود صنایع دستی و پارچه کتانی خریداری می‌کند. پس از اینکه او اطمینان حاصل کرد که مقدار کافی کالای بازرگانی در مالکیت خود دارد، شغل خود را ترک کرد تا حرفه ۵۰ ساله‌اش به عنوان بازرگانی درون کشوری را آغاز نماید. او تنها ۲۲ سال دارد. این یک ماجراجویی مشکل بود: بسیاری کاروان‌های که ساحل بنگوئلا را به مقصد لوئی، لوآندا و کاتانگا ترک می‌کردند، خطر سرقت، چپاول و سبک‌های مذاکره بزرگان محلی را به جان می‌خریدند. همیشه خطرگیر افتادن در جنگ‌های میان قبیله‌ای وجود داشت. سیلوا پورتو دوستان زیادی در درون کشور با بزرگان قبایل پیدا کرد و خود را با شرایط موجود در آفریقا وفق داد، فن‌های کشاورزی بومی را یادگرفت و با یک زن سیاه‌پوست بلندآوازه از شاهی بیه مربوط به مردم اوفیمبوندو ازدواج کرد و برای چندین فرزند وی که نژاد مختلط داشتند پدری کرد.
او تا سال ۱۸۳۸ میلادی یک دکان از وسایل داخل کشوری در لوآندا باز کرده بود. در ۱۸۴۵ میلادی، او به بنگوئلا رفت و برای خودش یک مسیر تجارتی به جاده لوئی، از طریق لوتمبو و زامبزی علیا، ایجاد کرد. در نهایت، او مقر بازرگانی خود را در بیلمونتی گذاشته و به اکتشاف منطقه بروتسلاند آغاز کرد.Silva Porto, 1986, p.23 دکان وی به مرکز فعالیت جدی و بازرگانی مبدل شد؛ او به فروش پارچه‌ها، اشیای پرسلانی کوچک و مواد منفجره خود را به فروش رسانده و همچنین به خرید و فروش عاج، عسل و لاستیک طبیعی از درون کشور مشغول بود و تمامی معاملات خود را در ژورنال‌هایش ثبت می‌کرد. این کتاب‌ها (به‌طور کلی ۱۴ جلد) شامل مشخصات گوناگون جغرافیای، قوم‌شناختی و مردم‌شناختی از منطقه وی در آفریقا بود که دوست قدیمی وی لوسیانو کوردیرو آنرا «گفتگو روی کاغذ» عنوان کرد. کوردیرو همچنین افزود، «با نوشته متراکم و پیچاپیچ او که مرا به بیاد زیگزاگ‌ها در سراسر جنگل‌های کوهستانی می‌اندازد، برخی اوقات او ساعات‌ها را به نوشتن در آرامش می‌گذراند که احتمالاً زبان کریول تمامی تجرید خود در بیابان را مدیون او است». در نهایت، یادداشت‌های سیلوا پورتو در «سال‌نامه شورای ماورای بحار» (Annals of the Ultramarine Counsel) به چاپ رسید.
سیلوا پورتو خود باری اذعان کرد که «اگر کار من آن چیزی باشد که گفته می‌شود، پس این کار بسیار به چاپ رسیده و احتمالاً به زبان‌های مختلف ترجمه می‌شود». در ۱۸۴۸میلادی، او به عنوان فرماندار (کاپیتان-میجر) مقطعی بیه گماشته شد. او به آرام کردن روابط میان مردمان بومی و اروپایی‌ها آغاز کرد؛ با اروپایی‌های استعماری ملاقات نموده و آنها را متحد نمود تا بزرگ محلی، لهیومبولا، را متقاعد سازند که از اخراج مستعمره‌نشین‌ها دست بردارد (کاری که بازرگانان اروپایی همواره بنا بر دلایل کوچک انجام می‌دادند). با این وجود، تلاش‌های او با فوت رئیس قبیله بی‌نتیجه شد و سلوا پورتو مجبور گردید تا برای محافظت از منافع پرتغالی‌ها، از اداره استعماری درخواست نیروی نظامی نماید. پس از ۱۸۵۴ میلادی، فعالیت‌های او بدون وقفه ادامه یافت تا ۱۸۶۹ میلادی او شش سفر دریایی به لوئی و سه سفر دریای به بنگوئلا انجام داد، دکان محلی بیمپوستا را در بنگوئلا خریداری نموده و تا اینکه در ۱۸۷۹ میلادی به بیلمونتی بازگشت، در آنجا مسکن گزین شد. هنگامی که او ۶۲ سال عمر داشت، باری دیگر از آفریقای غربی عبور کرد: او در ۱۸۸۰ و ۱۸۸۲ میلادی به مویو (کوبا)، در ۱۸۸۳ میلادی به لوئی (بروتسلاند) و بعداً در ۱۸۸۲ و ۱۸۸۴ میلادی به بنگوئلا سفر کرد. فعالیت‌های او، به دلیل بازگشتش به لیسبون جهت انجام جراحی چشم در زمستان و بهار ۱۸۸۵، برای مدتی مختل شد. پس از بازگشت، او به چرخاندن کالاهای بازرگانی خود با گاری در درون منطقه ادامه داد، اما این بار به کالوندا و بنگوئلا (تا پایان ۱۸۸۷ میلادی). هنگام حضور در بیلمونتی، او از پول شخصی خودش به یک هیئت مبلغان مذهبی کمک کرد، برای مدارس مواد درسی، برای کودکان غذا و لباس و برای معلمان مزد فراهم نمود.
در ۵ مارس ۱۸۸۹، جستینو تیگزیرا دا سیلوا به‌جای وی به عنوان فرماندار بیه گماشته شد، اما او همواره حقوق ماهیانه ۱۰۰٬۰۰۰ راس و امتیازات جانبی خود را دریافت می‌کرد. ۱۰۰٬۰۰۰ راس که او دریافت می‌کرد، ۲۰ سکه طلای ۵٬۰۰۰ راسی ارزش داشت. این سکه‌های طلای پرتغالی همانند طلای انگلیسی، ۹۱٫۷ در صد خالص بود، اما ۱۰٫۸ درصد نسبت به آن سنگین‌تر بود. بنابرین، هرکدام از این سکه‌های طلای پرتغالی ۱ پوند، ۲ شیلینگ و ۲ پنی ارزش داشتند. از نظر طلای خالص، او هر ماه ۵٫۲۲ اونس (طبق وزن تروی) طلا دریافت می‌کرد. با در نظرداشت قیمت امروزی طلا که یک اونس طلا معادل ۱۵۰۰ دلار است، وی به‌طور تخمینی معادل ۷٬۸۲۸ دلار آمریکایی به ارزش پول امروزی، حقوق دریافت می‌کرد.
حدود سال‌های ۱۸۵۰ میلادی، برنامه‌های اکتشافی پرتغال از آفریقا گسترش یافت، اما تقاضای سیلوا پورتو مبنی بر اشغال توسط نیروی نظامی هیچگاه شنیده نشد: در آن زمان، پرتغال تنها به توسعه و مستعمره‌سازی ساحل علاقه داشت.
دژ زندان لنکران () بخشی از دژ تاریخی لنکران است که در سده هجدهم میلادی ساخته شده است. این دژ و همچنین دومین دژ مشابه آن که در حال حاضر به عنوان فانوس دریایی مورد استفاده قرار می پ‌گیرد، دژهای جنوبی و شمالی قلعه تاریخی لنکران بوده است. پس از اشغال لنکران به دست نیروهای روسی در جنگ‌های ایران و روسیه و حوادث پس از آن دژ لنکران تخریب شد و در نتیجه سنگرها تقسیم شد. در سال ۱۸۶۹، یک فانوس بر روی سقف دژ که به عنوان دژ شمالی شناخته می‌شود نصب شد و از این ساختمان به عنوان فانوس دریایی استفاده شد. هم اکنون فانوس دریایی زیر نظر شرکت کشتیرانی خزر است. دژ زندان از سال ۱۸۶۹ تا ۱۹۵۹ به عنوان زندان مورد استفاده قرار می‌گرفت. طبق برخی گزارش‌ها، در آغاز سده بیستم میلادی، ژوزف استالین مدتی در این دژ زندانی بود و گفته می‌شود یکی از دو نفری است که توانسته بودند از این زندان فرار کنند. با فرمان شماره ۱۳۲ کابینه جمهوری آذربایجان، به تاریخ ۲ اوت ۲۰۰۱، این قلعه توسط دولت محافظت می‌شود و در فهرست آثار معماری گنجانده شده است.
این دژ گرد و مدور همزمان با قلعه لنکران در سده هجدهم میلادی ساخته شد. ساختمان دوم مشابه این ساختمان هم اکنون به عنوان فانوس دریایی فعالیت می‌کند. این دو دژ نقش برجک‌هایی را در دو سوی قلعه بزرگ لنکران ایفا می‌کردند. بر اساس برخی گزارش‌ها، این دو بنا به دستور نادرشاه به عنوان دژهای قلعه لنکران ساخته شده‌اند. این دو بنا در جنگ‌هایی که تا سال ۱۸۶۹ در اینجا رخ داد، نقش یک دژ دفاعی و دژ مهم را ایفا کردند. پس از اشغال لنکران توسط نیروهای روسی، دیوارهای قلعه مشترک ویران شد و قلعه نظامی منهدم شد. از سال ۱۸۶۹، قلعه گرد (برج) شروع به عنوان زندان استفاده شد. یک فانوس در بالای دژ دیگر نصب شد و به عنوان فانوس دریایی آغاز به کار کرد.
زندانیان توسط یک تونل مخفی زیرزمینی که آن را به فانوس دریایی متصل می‌کرد به برج گرد برده شدند. در این تونل دو نفر می توانستند آزادانه تا تمام قد حرکت کنند. متعاقباً به دلیل جریان آب زیرزمینی، استفاده از تونل ناممکن شد. بلندای دژ گرد ۲۰ متر، قطر ۷۲ متر، ضخامت دیوارهای باربر در بخش پایینی ۲.۸ متر، در بخش فوقانی ۱.۵ متر است. حصارهای پیرامون دژ زندان و فانوس دریایی لنکران بخش جلویی قلعه لنکران را تشکیل می‌دادند. اگرچه این زندان برای ۱۴۰ زندانی طراحی شده بود، اما گاه تا ۳۱۰ نفر در آن نگهداری می‌شدند. طبق برخی گزارش‌ها، در سال‌های ۱۹۰۳-۱۹۰۴، ژوزف استالین به دلیل دزدی از قطار پستی محکومیت خود را در اینجا سپری کرد. بعداً با کمک همرزمانش موفق به فرار شد. این قلعه حتی پس از تهاجم ارتش سرخ به جمهوری خلق آذربایجان به عنوان زندان مورد استفاده قرار می‌گرفت. این دژ دقیقاً به این دلیل که زندانیان در آن وجود داشت زندان نامیده می‌شد. در سال‌های ۱۹۷۰-۱۹۹۰ یک کارگاه خیاطی در دژ قرار داشت.
با فرمان شماره ۱۳۲ کابینه وزیران جمهوری آذربایجان به تاریخ ۲ اوت ۲۰۰۱، این قلعه توسط دولت محافظت می شود و در فهرست آثار معماری گنجانده شده است. در سال ۲۰۰۶، بنا بر برنامه توسعه اقتصادی-اجتماعی مناطق، این دژ بازسازی شد. پس از مرمت، یک گالری هنری در اینجا قرار داده شد. در فوریه ۲۰۱۵، بر اثر بارش شدید برف، بخش خاصی از سقف دژ تخریب شد و از بین رفت.
بازسازی این بنای تاریخی با هزینه سرمایه‌گذاری از محل بودجه دولت در سال‌های ۲۰۲۰-۲۰۲۳ در فهرست پروژه‌های وزارت فرهنگ اجرا شده است.
سیم جامپر (همچنین به عنوان جامپر، کابل جامپر، سیم دوپونت نیز شناخته می‌شود) یک سیم الکتریکی یا گروهی از آنها در یک کابل است که در هر انتها یک رابط یا پین (یا گاهی اوقات بدون آنها - به‌طور ساده «قلع‌پوش») وجود دارد، که معمولاً برای میان‌اتصال اجزای یک بردبورد یا سایر نمونه‌های اولیه یا مدار آزمایشی، در داخل یا با تجهیزات یا اجزای دیگر، بدون لحیم کاری استفاده می‌شود.Jump wire patents
سیم‌های جامپر مجزا با قراردادن «اتصال‌دهنده‌های انتهایی» خود در شکاف‌های تهیه‌شده در یک بردبورد، سرساز پین یک برد مدار، یا یک قسمتی از تجهیزات آزمایشی نصب می‌شوند.
سه‌شنبه ۱۴ جولای یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی با موضوع پرونده هسته‌ای ایران است که در سال ۱۴۰۰ خورشیدی ساخته شد. این سریال در ۲۱ قسمت ۴۵ دقیقه‌ای اولین بار در بازهٔ ۲۴ مهر تا ۲۳ آبان ۱۴۰۰ از شبکه یک سیما پخش شد.
احمد نجفی در نقش سرهنگ بازنشسته‌ای است که به تحقیق و پژوهش در دفتر قدیمی خود مشغول است. رو به روی دفتر کار او مهمانسرای دوست و همسنگر زمان جنگ؛ هاشم(جلیل فرجاد) قرار داشته که نجفی هر از گاهی ماجراهای این مهمانسرا را نیز از پنجره پشتی دفتر زیر نظر دارد. جدیدترین پرونده تحقیقاتی نجفی، موضوع پرونده هسته‌ای ایران است که وی سعی دارد با استفاده از اسناد و مدارکِ متقن و حضور راویان؛ ابعاد گوناگون این مناقشه بین‌المللی را رمزگشایی کند.
نام فیلم برگرفته از تاریخ امضای برجام در سه‌شنبه، ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۵ برابر با ۲۳ تیر ۱۳۹۴ است.
"سه‌شنبه ۱۴ جولای" مستند نمایشی است که در رده مستند درام (به انگلیسی: Docudrama) قرار می‌گیرد. بهره‌گیری از فرم و ساختار روایی متفاوت، صحنه‌آرایی، میزانسن، جلوه‌های ویژه، فیلمنامه کلاسیک، همچنین بازیگر و عوامل حرفه‌ای؛ این مجموعه را به یکی از تولیدات مهم تلویزیون در حوزه مستند تبدیل کرده‌است.
پژوهش این مجموعه سال ۱۳۹۷، فیلمنامه و مراحل پیش تولید آن سال ۱۳۹۸ صورت گرفته‌است. تابستان ۱۳۹۹ فاز اول فیلمبرداری طی ۴۶ جلسه، و فاز دوم و سوم نیز در پاییز و زمستان همین سال طی ۱۶ جلسه انجام شده‌است.در سال ۱۴۰۰ تدوین، موسیقی و جلوه‌های ویژه بصری نیز همزمان تا شهریور ۱۴۰۰ ادامه داشته تا بالاخره؛ با پایان این مراحل و شروع صداگذاری، اولین قسمت از مجموعهٔ "سه‌شنبه ۱۴ جولای" در ۲۴ مهر از آنتن شبکه اول سیما پخش شود.
این مجموعه تا کنون از شبکه‌های یک، افق و مستند پخش شده‌است.
علاوه بر رسانه‌های داخلی که به پوشش گسترده "سه‌شنبه۱۴ جولای" پرداختند، شبکه‌های فارسی‌زبان خارج از ایران همچون من و تو نیز نسبت به پخش این مجموعه واکنش نشان داده و ساخت آن را در راستای مقابله با تلویزیون منوتو تفسیر می‌کنند.
در سیزدهمین جشنواره فیلم عمار، نسخه سینمایی سه‌شنبه ۱۴جولای با حضور در بخش حافظه ملی، نامزد دریافت فانوس طلایی شد. با استقبال مردمی از این فیلم؛ سانس‌های فوق‌العاده در تهران و اصفهان به این اثر اختصاص داده شد.
کاپیتان بالتاسار فرناندس (Captain Baltasar Fernandes) (بالتازار یا بالثازار هم نوشته می‌شود) (Baltazar یا Balthazar) (زادهٔ ۱۵۸۰- درگذشتهٔ ۱۶۶۷)، مهاجر پرتغالی در برزیل بود که ماموریت‌های معروف به بندرانتیس را برای به دست آوردن طلا، نقره و آهن، فرماندهی کرد. او بنیان‌گذار و یکی از اولین ساکنین سوروکابا در سال ۱۶۵۴ بود.
فرناندس در سائو پائولو به‌دنیا آمد و در سانتانو پرنائیبا بزرگ شد. او برادر بنیان‌گذار ایتو، دومینگوسفرناندس و بنیان‌گذار پرنائیبا، آندرهفرناندس بود. او با ماریا دو سونگا از پاراگوئه، دختر بارتولومیو دو تورالس ازدواج کرد و از او صاحب دختری به اسم ماری تورالس شد. بعد از بیوه شدن با ایزابل دو پروئنکا، دختر خوآ دو آبرو که ۱۲ پسر داشت، ازدواج کرد.
او به عنوان یک بوندیرانته یا (بنیان‌گذار) شروع به فعالیت کرد و بومی‌های ریو گرانده دو سول و پاراگوئه را برای کار در زمین‌ها دور هم جمع می‌کرد.
بالتاسار فرناندس و پسرش، کاپیتان اندرویِ سونگا یی لئون به همراه خانواده‌اش و صدها برده بومی اسیر، شهر سوروکابا را در ۱۵ اوت ۱۶۵۴ بنیان‌گذاری کردند.
فرناندس در حدود سال ۱۶۵۴ در حاشیه رودخانه سوروکابا یک خانه و کلیسا ساخت — نوسا سنورا دا پونته — که امروزه به اسم کلیسای جامع سوروکابا معروف است. در ۲۱ آوریل ۱۶۶۰ او این سرزمین گیاهان و برده‌های بومی را به بندیکتس اهدا کرد. این بنا بعدها به شالوده صومعهٔ سنت بندیکت (صومعه د سائو بنتو) تبدیل شد.
بالتاسار فرناندس در سال ۱۶۶۱، به سائو پائولو رفت تا با فرماندار کل سالوادور کورِآ دِ سا بنویدس صحبت کند. فرناندس می-خواست سوروکابا از حالت دهکده خارج و به ویلا (اسمی که آن موقع به شهرها اطلاق می‌شد) تبدیل شود. فرماندار با درخواستش موافقت کرد و در ۳ مارس ۱۶۶۱، سوروکابا به رده ویلا (یا شهر) ارتقا پیدا کرد. اسم کامل شهر، ویلا د نوسا سنورآ دا پونته د سوروکابا انتخاب شد. سوروکابا فوراً یک شورای شهر تشکیل داد و در همان روز اعضای اصلی به این ترتیب انتخاب شدند: قضات بالتاسار فرناندس و آندره د سونکا، اعضای شورا کلادیو فرکوئیمو و پاسکال لیته‌پائس و وکیل دومینگوس گارسیا به همراه منشی فرانسیسکو سانچز.
این نگرش‌های به ظاهر مثبت بالتاسار فرناندس در قبال کلیسای کاتولیک به این دلیل بود که او می‌بایست اصالت یهودی خود را مخفی می‌کرد. طبق نظر مورخ آنیتا نوویسنسکی، فرناندس و همچنین بنیان‌گزاران زیاد دیگر، یهودی و «نومسیحی» (کریستائو-نووو) بودند. براساس یک روایت، فرناندس بعد از اینکه از سوی مقامات پرتغالی برای بازجویی «بدعت‌گزاران» اعزام شد، تیری به سر پدر دیگو دو آلفارو شلیک کرد.
امیل هالوب (Emil Holub) (زادهٔ ۷ اکتبر ۱۸۴۷ – درگذشتهٔ ۲۱ فوریه ۱۹۰۲)، پزشک، اکتشاف‌گر، نقشه‌بردار و قوم‌شناس اهل جمهوری چک بود که در آفریقا زندگی می‌کرد.
هالوب در هولیتسه واقع در بوهم شرقی (که در آن زمان بخشی از امپراتوری اتریش بود و امروزه با نام جمهوری چک شناخته می‌شود) در خانوادهٔ یک پزشک شهرداری متولد شد. او پس از تحصیل در مدرسه‌ای آلمانی‌زبان در ژاتتس (ساز)، در دانشگاه پراگ پذیرفته شده و در سال ۱۸۷۲ مدرک پزشکی خود را دریافت کرد.
هالوب که تحت تاثیرخاطرات دیوید لیوینگستون علاقه‌مند شده بود تا آفریقا را ببیند، مدت کوتاهی پس از فارغ‌التحصیلی به کیپ‌تاون در آفریقای جنوبی سفر کرد و در نهایت دردیتواتسپن، در نزدیکی کیمبرلی ساکن شد تا به کار طبابت بپردازد. پس از هشت ماه، هالوب همراه گروهی از شکارچیان محلی عازم سفر اکشتافی-سیاحتی دوماهه‌ای شد و جمع‌آوری مجموعه بزرگی از تاریخ طبیعی را آغار کرد.
هالوب در سال ۱۸۷۳ دومین سفر اکتشافی خود را آغاز کرد و تمزکر خود را بر جمع‌آوری موارد مرتبط قوم‌شناختی گذاشت. در سومین سفرش هم در سال ۱۸۷۵، مسیری پرمخاطره را به رودخانه زامبزی طی کرد و اولین نقشهٔ کامل منطقه که آبشار ویکتوریا را احاطه می‌کرد تهیه نمود. هالوب همچنین در سال اولین کتاب، به زبان انگلیسی را دربارهٔ آبشار ویکتوریا نوشت که در سال ۱۸۷۹ در گراهامزتاون به چاپ رسید.
هالوب پس از چند سال بعد از بازگشت به پراگ، برنامه‌ای را برای سفری جسورانه به آفریقا طرح‌ریزی کرد. در سال ۱۸۸۳، او به همراه همسر جدیدش روزا (زادهٔ ۱۸۶۵ – درگذشتهٔ ۱۹۵۸) و شش نفر راهنمای اهل اروپا، مسیری را آغاز کردند که هیچ‌کس تا آن زمان نپیموده بود؛ این کاوش طول مسیر آفریقا را دربر می‌گرفت، از کیپ‌تاون تا مصر بود. البته این سفر به دلیل مشکلاتی ازقبیل بیماری و عدم همکاری اعضای قبیله ایلا ناتمام ماند و هالوب و همکارانش مجبور شدند در سال ۱۸۸۶ بازگردند.
هالوب در سال ۱۸۹۱ در وین و در سال ۱۸۹۲ در پراگ دو سفر اکتشافی دیگر را تدارک دید و بسیار برای آن برنامه‌ریزی کرد که البته با ضرر مالی همراه بود. او که از پیدا کردن مکانی دائمی برای نگهداری مجموعه بزرگش که شامل اشیاء تاریخی می‌شد، دلسرد و ناامید شده بود، به‌مرور بخشی از آن را فروخت و بخشی را هم به موزه‌ها، مؤسسات علمی و مدارس اهدا نمود.
هالوب بعدها مجموعه اسنادی را منتشر کرد که از آنها در بساری از مقالات، نشریات و سخنرانی‌ها استفاده شده‌است. او به دلیل عوارض طولانی مدت، مالاریا و بیماری‌های دیگر که در آفریقا به آنها مبتلا شده بود، خیلی زود در ۲۱ فوریه ۱۹۰۲ در وین درگذشت.
Gabriele Riz: Leben und Werk des Afrikaforschers Emil Holub. 1847–1902. Diplomarbeit. Universität Wien, Wien 1985.
بسیاری از دولت‌ها، سازمان‌های بین‌المللی و گروه‌های جامعه مدنی به بحران بین روسیه و اوکراین که در مارس ۲۰۲۱ آغاز شد، واکنش نشان داده‌اند. این بحران منجر به تهاجم روسیه به اوکراین در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲ شد.
تهاجم نظامی روسیه به اوکراین، با محکومیت گسترده بین‌المللی و اعمال تحریم های اقتصادی بین المللی علیه روسیه همراه شد. پیامد های اقتصادی تهاجم نظامی روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ تأثیرات اقتصادی گسترده بر اقتصاد روسیه و جهان به دنبال داشت.
از دیگر واکنش ها به این تهاجم می‌توان به تحریم روسیه و بلاروس در عرصه‌های مختلفی همچون سرگرمی، رسانه، تجارت، و ورزش اشاره کرد.
این تهاجم با محکومیت گسترده عمومی در سطح بین المللی مواجه شد. اعتراضات و تظاهرات بسیاری در سراسر جهان از جمله در بسیاری از کشورهای پس از فروپاشی شوروی و حتی در خود روسیه برگزار شد
بناهای تاریخی روسیه در سراسر اروپا مورد حمله قرار گرفتند و حتی برخی از آنها تخریب شدند.
سفیر روسیه در لهستان توسط معترضان طرفدار اوکراین هنگام گذاشتن گل در یک گورستان نظامی روسیه، با پاشیدن رنگ قرمز مورد حمله قرار گرفت. این تهاجم به یک پدیده فراگیر در رسانه‌های اجتماعی تبدیل شد و فراخوان‌هایی برای تحریم‌های گسترده فرهنگی و کالاهای روسی، در چندین پلتفرم رسانه‌های اجتماعی منتشر شد. مردم از سراسر جهان سعی کردند به وب‌سایت‌های روسی، به‌ویژه وب‌سایت‌هایی که توسط دولت روسیه اداره می‌شوند، حمله کرده و آن‌ها را ببندند.
برخی از روس‌های مقیم اروپا و ایالات متحده گزارش دادند که مخالفت با حمله روسیه به اوکراین، آنها را در معرض پیامد‌های احساسات ضد روسی از جمله آزار و اذیت و خرابکاری قرار داده است.
منابع روسی گزارش دادند که دانشجویان روسی توسط دانشگاه‌های اروپایی اخراج می‌شوند، اما انجمن دانشگاه‌های اروپا اعلام کرد که هیچ یک از ۸۰۰ عضو آن که روس‌ هستند، اخراج نشده‌اند.
در ۱۵ مارس، دولت روسیه ۳۱۳ فرد، عمدتاً نمایندگان پارلمان کانادا را در فهرست تحریم‌ها قرار داد. دولت روسیه همچنین، در ۲۱ آوریل، ۶۱ کانادایی دیگر را به فهرست تحریم ها اضافه کرد.
در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۲، روسیه ۲۹ روزنامه نگار بریتانیایی را تحریم کرد.
دولت روسیه در ژوئن ۲۰۲۲، همسر جو بایدن، جیل بایدن و دختر او اشلی بایدن، را تحریم کرد. آنها در فهرست ۲۵ آمریکایی بودند که از ورود به خاک روسیه منع شده بودند.
در ۲۱ فوریه ۲۰۲۳، یک روز پس از سفر جو بایدن به اوکراین، ولادیمیر پوتین اعلام کرد که روسیه مشارکت خود را در پیمان استارت نو (۲۰۱۰) بین ایالات متحده و روسیه، به حالت تعلیق در می آورد.
دیمیترو کولبا، وزیر امور خارجه اوکراین در مصاحبه با روزنامه فرانسوی لیبراسیون در آوریل ۲۰۲۱ گفت که تحریکات روسیه با انتقال نیروها به مرز اوکراین و وخامت اوضاع در شرق، جدی‌ترین حرکت پس از حمله به اوکراین است. کولبا در مصاحبه با خبرگزاری اسپانیایی EFE گفت که اوکراین خواهان جنگ با روسیه نیست و در آن زمان خود را برای تشدید تنش در دونسک آماده نمی‌کند.
در جریان تنش‌های تازه در ژانویه ۲۰۲۲، کوله‌با گفته بود که هرگونه اقدام بی‌ملاحظه فدراسیون روسیه یا دور جدیدی از خشونت از سوی آن برای آن گران تمام خواهد شد. کوله‌با گفت: روسیه به افزایش حضور نظامی خود در امتداد مرز اوکراین و روسیه، در سرزمین‌های اشغالی و در دریاهای اوکراین ادامه می‌دهد. به گفته وی، روسیه در سه جهت از جمله در شمال شرق اوکراین، در کریمه، در جنوب و در دونباس در شرق، نیرو جمع‌آوری می‌کرد. کوله‌با همچنین افزود که در هفته‌های اخیر، روسیه تبلیغات خود را به‌طور قابل‌توجهی تشدید کرده‌است.
در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۲، کوله با آلمان را متهم کرد که اتحاد بین متحدان کشور را «تضعیف» کرده و پوتین، رئیس‌جمهور روسیه را برای حمله به اوکراین با امتناع از تحویل سلاح به اوکراین «تشویق» کرده‌است.
آلکسی دانیلوف، دبیر شورای امنیت ملی و دفاع اوکراین، اظهار داشت که اوکراین به دنبال حل و فصل مناقشه در شرق این کشور عمدتاً از طریق ابزارهای سیاسی و دیپلماتیک است.
در سپتامبر ۲۰۲۱، یوری ویترنکو، مدیر عامل نفت گاز اوکراین، روسیه را به استفاده از گاز طبیعی به عنوان «سلاح ژئوپلیتیک» متهم کرد.
در نوامبر ۲۰۲۱، کیریلو بودانوف، رئیس اداره اطلاعات وزارت دفاع اوکراین، گفت که روسیه در حال آماده شدن برای حمله در پایان ژانویه یا اوایل فوریه ۲۰۲۲ است.[۹]