moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
جزایر بانگکا-بلیتونگ معادن بزرگی و مهمی را در خود جای داده و بزرگ‌ترین تولیدکنندهٔ حلب در سطح اندونزی به‌شمار می‌رود. این استان هم‌چنین کاغذ سفید تولید می‌کند.
مالاییها با ۷۲ درصد، چینی‌ها با ۱۲ درصد، جاوهای‌ها با ۶ درصد، بوگینی‌ها با ۳ درصد، مادوری‌ها با ۱ درصد، از مهم‌ترین گروه‌های قومی ساکن در جزایر بانگکا-بلیتونگ محسوب می‌شوند. زبان‌های اندونزیایی و هاکا (شاخه‌ای از چینی) از زبان‌های رایج در این جزایر به‌شمار می‌رود.
از لحاظ ترکیب مذهبی نیز مسلمانان با ۸۱٫۸ درصد، بوداییها با ۸٫۷ درصد، کنفوسیانیسم‌ها با ۵٫۱ درصد، پروتستان‌ها با ۲٫۴ درصد، کاتولیک‌ها با ۱٫۷ درصد و هندوها با ۰٫۱ درصد، عمده‌ترین گروه‌های مذهبی را تشکیل می‌دهند.
جزایر بانگکا-بلیتونگ به ۶ منطقه (کابوپاتن) و یک شهر (کوتا) تقسیم شده‌است:
دشمن پشت دروازه‌ها نام یک فیلم جنگی به کارگردانی ژان-ژاک آنو محصول ۲۰۰۱ در مورد نبرد استالینگراد در طول جنگ جهانی دوم است که مرتبط به تک تیرانداز روسی به نام واسیلی زایتسف است.
در پاییز ۱۹۴۲ ارتش آلمان نازی تا پشت دروازه‌های استالینگراد پیشروی کرده و سعی در تصرف شهر دارد. در سوی دیگر، واسیلی زایتسف تک تیرانداز ماهر روسی با حمایت دانیلف افسر تبلیغات به یک قهرمان محلی تبدیل می‌شود، اما با آمدن سرگرد کونیگ آلمانی که یک تیرانداز زبده است، مهارت او به چالش طلبیده می‌شود. در حالی که دامنه جنگ گسترده‌تر می‌شود، میان این دو نیز جدالی شخصی درمی‌گیرد و هر کدام سعی می‌کنند تا دیگری را هدف گلوله قرار دهند و...
برنامه‌ریز عروسی فیلمی به کارگردانی آدام شنکمن محصول سال ۲۰۰۱ است. در این فیلم بازیگرانی همچون جنیفر لوپز، متیو مک‌کانهی، جاستین چیمبرز، بریجت ویلسون، جودی گریر، آلکس روکو، جوانا گلیسون، چارلز کیمبرو، فرد ویلارد، لو مایرز، فرانسیس بای و گرگ لوران ایفای نقش کرده‌اند.
ماری فیوری (جنیفر لوپز) طراح مراسم ازدواج خانواده‌های ثروتمند است و مشتریان زیادی دارد در یک تصادف رانندگی پزشکی به نام استیو ادیسون (متیو مک‌کانهی)، جان ماری (جنیفر لوپز) را نجات می‌دهد و بین آنها روابط عاشقانه‌ای شکل می‌گیرد چند روز بعد خانمی از ماری برای مدیریت مراسم ازواجش دعوت به عمل می‌آورد و در عین تعجب استیو ادیسون (متیو مک‌کانهی) را به عنوان همسر آینده‌اش معرفی می‌کند. از طرفی پدر ماری هم اصرار دارد او با جوانی به نام ماسیمو (جاستین چیمبرز) ازدواج کند که ماری اصلاً او را دوست ندارد و…
مارشال اسکات آلمن بازیگر، آمریکایی است که به خاطر بازی در نقش ال جی باروز در سریال فرار از زندان و تامی مایکنس در سریال خون حقیقی شناخته می‌شود.
او در سال ۲۰۰۳ با بازی‌های کوچک همراه بود و بیشتر به عنوان بازیگر مهمان بازی می‌کرد اما در سال ۲۰۰۵ او با بازی در ۴۴ قسمت سریال فرار از زندان معروف شد و در سریال خون حقیقی نیز به ایفای نقش پرداخته است.
از دیگر فیلم‌های او می‌توان به آبی همانند جاز (۲۰۱۲) و مجموعه تلویزیونی آکواریوس اشاره کرد.
مقدار ماده، کمیتی است که بیان‌کنندهٔ نسبت حجم یک مجموعه از ذرات بنیادی مانند اتم‌ها، مولکول‌ها و الکترون‌ها به حجم یکی از آن‌ها است. مقدار ماده با تعداد ذرات بنیادی موجود در ماده متناسب است.
در سیستم استاندارد بین‌المللی واحدها (سیستم SI)، یکای مقدار ماده، مول است. یک مول، مقداری از هر ماده‌است که تعداد ذرات بنیادی آن (مولکول یا اتم) برابر با تعداد اتم‌های موجود در ۱۲ گرم از کربن-۱۲ است. این تعداد، عدد آووگادرو نامیده شده و برابر است با ۱۰۲۳ × ۶٫۰۲۲۱۴۱۹۹.
یعنی ۱ مول از هیدروژن-۱ برابر ۱گرم و یک مول از مولکولی با عدد جرمی n برابر با n گرم است.
کاشی‌کاری به معنی پر کردن یک صفحه با مجموعه‌ای از اشکال هندسی است، به نحوی که این اشکال نه برهم برآیند و نه شکافی بین‌شان ایجاد شود. کاشی‌کاری می‌تواند تنها بخشی از سطح یک صفحه، یا دیگر سطوح هندسی را در بر بگیرد. تعمیم کاشی‌کاری به ابعاد بالاتر نیز ممکن است.
کاشی‌کاری ایرانی از نمونه‌های برجسته این هنر است. در غرب، کاشی‌کاری پیوسته در کارهای هنری موریس اشر نمود می‌یافت و در تمام طول تاریخ هنر، چه در آثار معماری شده و چه در هنر نوگرا به چشم می‌خورد.
کاشی‌بندی اگر بر روی زمین و برای سنگ‌فرش راه‌ها انجام شود بیشتر به موزائیک‌کاری معروف است و اگر بر روی بام خانه‌ها انجام شود به آن سوفال‌کاری هم می‌گویند. به برخی انواع کاشی‌کاری هنری معرق‌کاری گفته می‌شود.
در نقشه‌برداری این مفهوم در مورد یک صفحه، به مجموعه‌شکل‌هایی گفته می‌شود که صفحه را بدون همپوشانی و بدون جاافتادگی پر کند. در نقشه‌برداری برای اشاره به آن «پاره‌بندی» هم گفته می‌شود.
نیکُلاس سیمز-ویلیامز (زادهٔ ۱۱ آوریل ۱۹۴۹ در چاتهام، کِنت، انگلستان)"Exegisti monumenta: Festschrift in Honour of Nicholas Sims-Williams", Wiesbaden 2009, p. XIII. (Internet Archive). استاد دانشکدهٔ مطالعات مشرق‌زمین و آفریقا (SOAS)، دانشگاه لندن است. وی در آنجا استاد پژوهش مطالعات ایران و آسیای میانه در بخش زبان‌ها و فرهنگ خاور نزدیک و خاورمیانه است. تخصص سیمز-ویلیامز در تاریخ آسیای میانه است و به‌ویژه بر روی زبان‌های سُغدی و بلخی مطالعه کرده‌است. وی عضو «انجمن رایزنی روزنگار مطالعات ایرانی» نیز هست. همچنین، او از نویسندگان "دانشنامهٔ ایرانیکا" است.
پل آدلستین بازیگر و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. از کارهای شاخص وی بازی در نقش پل کلرمن در سریال فرار از زندان و نقش کنونی او به عنوان پزشک متخصص اطفال (کوپر فریدمن) در سریال تمرین‌های خصوصی از بهترین کارهای اوست.
او ابتدا بازی را در تئاتر شروع و در سال ۱۹۹۰ با بازی در اولین فیلمش وارد دنیای بازیگری شد او در سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ با بازی در فصل اول و دوم
سریال فرار از زندان مشهور شد و از او برای بازی در فصل چهارم
دعوت شد و او در قسمت ۲۱ این فصل حضور یافت. او هم‌اکنون در حال بازی در فیلم تمرین‌های خصوصی می‌باشد .
از دیگر فیلم‌ها که او در آن بازی کرده می‌توان به "آرام باش"، "شخص گمشده" و "پدیده" اشاره کرد.
... و در این عهدپادشاه ایران زمین که بیضه و واسطه اقالیم و خلاصه روی زمین است، از آن اصل صمیم چنگیزخان و نسل عظیم و ازهار شاخسار طیبه و شکوفه دوحه آن طاهره‌است و به عقل و رای و دانش و بینش و شجاعت و سماحت و علم و حکمت از اکفاو اقران خانان گوی مسافعت به چوگان مطابقت ربوده؛ و مربی دین اسلام و ایمان بوده، و از جامه خانه رحمت، خلعت خانیت بر قامت استقامت او راست آمده، و تاج کرامت نامزد فرق فرقدسای او گشته، و افسروسریر سلطنت ایران از بحر تا بحر و از نهر تا نهر در این عهد و زمان و حین اوان مبارک به حکم بارگاه الهی، و مسند ودیهیم شاهی، تبارک مبارک را به قدوم خدایگان بنده پرور، و شهریار فرشته سیر، وخسرو دادگر، دارای بر و بحر، پادشاه شرق و غرب، مایه امن و امان، فیض رحمت رحمان، ظل ظلیل یزدان، شهنشاه اعظم، سلطان سلاطین عالم، فرمان فرمای خواقین بنی آدم، ثمر شجر چنگیزخانی، باکوره بهار تولی خانی، نوباوه باغ هولاکوخانی، زبده اولاد ابقاخانی، در دری صدف ارغون خانی، مربی دین مسلمانی، خدیو زمین و زمان، فرمان ده مکین و مکان، در دریای جود، نقطه وسبط محیط وجود، در درج خسروی، ماحی ماثر کسروی و قیصری، ظل ظلیل عدل گستری، شهسوار میادین دین پروری، سیمرغ قاف سعادت، سایه همای اقبال و دولت، مرکزمحیط جهانبانی، منظور نظر ربانی، المخصوص به تأیید عنایت یزدانی، محی مراسم ملت مصطفوی، مربی شعار سنت نبوی، پادشاه دین پناه، سایه لطف‌الله، آدم دم، نوح فتوح، خلیل خلت، موسی کف، عیسی نفس، محمد دم، علی علم، خضرالهام، سلیمان فرمان، سکندر رای، چنگیزخان سیاست، تولوی صلابت، قان بسطت، قوبلا عظمت، هولاکو مهابت، اباقا سماحت، ارغون هدایت، غازان عدالت، جم جاه عدل، موید ید، مظفر فر، سیاوش وش، کیخسرو رو، دارا رای، خاقان الاعظم، مالک رقاب الامم، سلطان سلاطین الترک و العجم، ظل الله فی العالمین، باسط العدل فی الارضین، المخصوص بعنایه رب‌العالمین، المظفرمن السما، الموید علی الاعدا، محرز ممالک الدنیا، مظهر کلمه الله العلیا، امان‌الله فی خلقه، ملاذ سکان العالم فی غربه و شرقه، القایم بامرالله، الداعی فی الله، سلطان ارض الله، معزاولیا الله، مذل اعداالله، خافظ بلادالله، ناصرعبادالله، النورالساطع و البرق اللامع، غیاث الحق و الدوله و الدین اولجایتو سلطان محمد خدابنده خلد الله دولته و جعل بسیط الارض مملکته مزین و محلی گردانیده و بفر بهی و طلعت شهی این پادشاه فضا صولت قدر قدرت آراسته.
میخائیل ایوانویچ روستوفتسِف (زادهٔ ۱۰ نوامبر ۱۸۷۰ - مرگ ۲۰ اکتبر ۱۹۵۲) تاریخدان روسی-آمریکایی بود. آگاهی وی بر روی تاریخ یونان، روم، جنوب روسیه و ایران بود.
روستوفتسف نخستین کسی بود که تاریخ را بر جسب سرمایه‌داری و انقلاب‌ها مورد بازبینی قرارداد. آثار او چون "تاریخ اجتماعی و اقتصادی روم" و "تاریخ اجتماعی و اقتصادی جهان یونانی" نگاه‌های تاریخنویسان را از توجه به لشکرکشی‌ها و رخدادهای سیاسی به رویدادهای اجتماعی و دگرگونی‌های اقتصادی و اثر آن بر تاریخ کشاند.
او در ژیتومیر در اوکراین زاده‌شد و در نیو هون آمریکا هم درگذشت. در دانشگاه‌های کیف و سن پترزبورگ به آموختن پرداخت و پس از پایان تحصیلات در دانشگاه اخیر به استادی رسید. در ۱۹۱۸ به آمریکا کوچید. در آغاز در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن به آموزش پرداخت و سپس ببه دانشگاه ییل رفت. در آنجا بر اکتشافات دورا اروپوس نظارت داشت.
از دیگر آثار او می‌توان از "ایرانیان و یونانی‌ها در جنوب روسیه" و "سکاها در بسفر" نام برد.
راکموند دانبار بازیگر آمریکایی است.
فیلم سینمایی شهر دروغ ها۲۰۱۸,نقش:دریدلاکس
[[:w:en:Rockmond_Dunbar|ویکی‌پدیای انگلیسی]]
[[رده:افراد آفریقایی-آمریکایی سده ۲۰ (میلادی)]]
[[رده:افراد آمریکایی نیجریه‌ای‌تبار]]
[[رده:افراد آمریکایی یوروبایی‌تبار]]
[[رده:اهالی اوکلند، کالیفرنیا]]
[[رده:بازیگران مرد آفریقایی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا]]
[[رده:بازیگران مرد اهل برکلی، کالیفرنیا]]
[[رده:بازیگران مرد اهل کالیفرنیا]]
[[رده:بازیگران مرد اهل یوروبا]]
[[رده:بازیگران مرد تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا]]
[[رده:بازیگران مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا]]
[[رده:بازیگران مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا]]
[[رده:بازیگران مرد فیلم اهل ایالات متحده آمریکا]]
[[رده:دانش‌آموختگان دانشگاه نیومکزیکو]]
[[رده:زادگان ۱۹۷۳ (میلادی)]]
[[رده:افراد آفریقایی-آمریکایی سده ۲۱ (میلادی)]]
[[رده:دانش‌آموختگان کالج مورهوس]]
امامزاده شاه فرج‌الله مشهور به امیر دیوان در دامنه کوه درنگ مشرق بخش بردخونِ شهرستان دیرِ استان بوشهر (ایران) واقع است. کوه و منطقه دیدنی مورد نظر نیز "امیر دیوان" نام گرفته‌است.
از نظر تاریخی شاه فرج‌الله در عصر حکمرانی سعد بن زنگی از اتابکان فارس در شیراز، سکونت داشته‌است، به دلیل اختلافاتی با وی از شیراز جلای وطن کرده و در قصبه دوراهک (امروزه از روستاهای شهرستان دیر استان بوشهر می‌باشد) متوطن می‌شود. و بعدها در دامنه کوه درنگ مدفون می‌شود. وی جد اعلای بیشتر سادات منطقه بخصوص سادات کاکی و دشتی می‌باشند و نسب او به امام سجاد؛ زین العابدین (ع) می‌رسد.شعر دشتی و دشتستان؛ جلد پنجم، عبدالمجید زنگویی، نشر اشاره، (۱۳۷۷).
امامزاده میرکمال الدین (متوفی ۱۰۹۸ قمری) مدفون در بردخون نیز از احفاد وی است.
منطقه امیردیوان از جمله مناطق زیارتی و سیاحتی مشهور می‌باشد که دارای چشمه، درختان خرما، درختچه‌های کوهی و … می‌باشد. این منطقه دارای چشم‌اندازهای دیدنی طبیعی و کوهستانی نیز می‌باشد.
مسیر امامزاده امیردیوان در جاده بوشهر - بندرعباس از روستای جاشک به سمت غرب و کوه درنگ می‌باشد.
ادارهٔ بین‌المللی وزن‌ها و مقیاس‌ها، ، (به زبان فرانسه:Bureau international des poids et mesures)، یکی از سه سازمانی است که برای نگهداری از سیستم استاندارد بین‌المللی یکاها (SI) پایه‌گذاری شده‌اند.
این سازمان که معمولاً با اختصار فرانسوی آن، BIPM، شناخته می‌شود، در سال ۱۸۷۵ و پس از امضای پیمان متر، ایجاد شد.
وب‌گاه رسمی اداره بین‌المللی اوزان و مقیاس‌ها
راز بهشت () فیلمی آمریکایی در ژانر درام به نویسندگی و کارگردانی کامشاد کوشان است که در سال ۱۳۸۰ اکران شد. این فیلم با بازی شهره آغداشلو دربارهٔ برادر و خواهری ایرانی است که به تازگی وارد آمریکا شده‌اند و در محله‌های خطرناک و سخت لس آنجلس به دنبال مادر ربوده شده‌شان، راز سرسختی و بقا را و همین‌طور راز کشور و مردم واقعی آمریکا را کشف می‌کنند. این فیلم با سه ماه اکران در سینماهای کالیفرنیای جنوبی و منطقه خلیج سانفرانسیسکو، اولین فیلم ایرانی-آمریکایی انگلیسی زبان است که در ایالات متحده توزیع شده‌است.
همه کسانی که از بیرون به کشور آمریکا نگاه می‌کنند با تصویری زیبا از جلوه‌های آزادی مواجهه می‌گردند، اما در نگاهی موشکافانه در می‌یابیم که تصاویری که از این کشور در طول صد سال گذشته به مردم جهان داده شده‌است کاملاً واقعیت نداشته و مردم کشور آمریکا به راستی با چالش‌های زیادی مواجهه بوده و چند فرهنگی بودن این مردم خود یکی از بزرگترین چالش‌ها است. می‌بایست به پشت تصاویر زیبا رفت و مردم این کشور را شناخت و دریافت که کشوری چند ملیتی که پر از تنش است در پس این تصاویر زیبا تلاش می‌کند تا رشد نماید.
وقتی سام ۱۰ ساله و خواهر ۸ ساله اش سارا، پس از ورود به فرودگاه شهر لس آنجلس، شاهد ربوده شدن مادرشان، پری توسط چند مافیایی می‌شوند که به دنبال نسخهٔ اصلی دست نوشته‌های ارسطو فیلسوف یونانی هستند، پس از ناامید شدن از پلیس، برای پیدا کردن دایی شان از اداره پلیس فرار کرده وارد شهر پرتنش لس آنجلس می‌شوند. در طول ۴ شب و روز فاصله بین چهارشنبه سوری و عید نوروز، وقتی پری تحت بازجویی مافیایی‌ها است، سام و سارا، با جیب خالی در محله‌های خطرناک لس آنجلس سرگردان بوده و با ماجراها و مردمان مختلف روبرو می‌شوند تا با سرنخ‌هایی که در دست دارند، دایی خود را پیدا کرده و مادر رهایی را بخشند…
کامشاد کوشان در سال ۱۳۷۶ (۱۹۹۷) فیلمنامه فیلم راز بهشت را زمانی که در دانشگاه هنر سانفرانسیسکو مشغول به تدریس بود نوشت. نقطه عطف این نگاه در ادامه خیزش‌های اجتماعی شهر لس آنجلس، پس از ضرب و شتم رادنی کینگ شهروند سیاه‌پوست توسط پلیس شهر شکل گرفت. این خیزش‌ها به کوشان نشان داد که جامعه آمریکا بدانگونه که رسانه‌ها در این سال‌ها که او در کشور آمریکا ساکن بوده نشان داده‌اند نبوده و جامعه‌ای چند فرهنگی و پر از تضاد در پس این تصاویر زیبا وجود دارد. جامعه و مردم آمریکا نه به شکل یک سوپ که اجزا آن در هم ادغام شده‌اند (Melting Pot) بوده بلکه بیشتر به یک ظرف سالاد می‌ماند که اجزا آن به‌طور مجزا و با طعم منحصربه‌فرد خود مزه‌های متفاوت را منتقل می‌کنند. از طرفی دیگر ایده جستجو برای کوشان بسیار جذاب بود و اینکه این جستجو از دریچه نگاه دو کودک باشد و حس بی‌طرفی این کشف و شهود اجتماعی را بیشتر القا نماید. کوشان با پا گذاشتن به محله‌های مختلف شهر لس آنجلس (محله‌های خطرناک سیاه‌پوست‌نشین فقیر مانند South Central LA و محله‌های خطرناک مکزیکی‌نشین اکو پارک Echo Park) این محلات و جزئیات اقلیمی و انسان شناسانه آن را وارد فیلمنامه کرد و با مشورت با انا دیویر اسمیت متفکر و بازیگر سیاه‌پوست زن که تئاترهای وی در جامعهٔ شهری سر و صدای زیادی در رابطه با مسانل نژادی ایجاد کرده بود با مراکز فرهنگی و دینی آمریکایی (South Central Presbyterian Church) این مناطق ارتباط برقرار نمود.
فیلمنامه فیلم راز بهشت از میان ۲۰۰۰ فیلمنامه ارسالی به مسابقه آزمایشگاه جشنواره فیلم ساندنس (به رهبری رابرت ردفورد، ستاره سینمای هالییود) برگزیده شد و در بین ۵۰ فیلمنامه انتخابی به مرحله نیمه نهایی راه یافت.
کوشان برای تولید فیلم سینمایی در آمریکا بدنبال تهیه‌کننده بود. در میان اخبار و اطلاعات هنری نام بهمن مقصودلو به چشم می‌خورد که در سابقه کاری اش ساخت چندین فیلم از جمله منهتن از روی شماره به کارگردانی امیر نادری و «هفت مستخدم» با بازی آنتونی کوئین بازیگر سرشناس دیده می‌شد. کوشان با بهمن مقصودلو در شهر نیویورک تماس گرفت و پس از ارسال فیلمنامه حمایت او را جلب کرد.
کوشان پیش از این با ساخت فیلم‌های کوتاه متعدد در جامعه هنری/سینمایی شهر سانفرانسیسکو در ایالت کالیفرنیا جای پایی باز کرده بود، اما با ساخت و نمایش فیلم ۵۰ دقیقه‌ای آخرین خیال در مراکز معتبر هنری ۱۴ شهر در کشور آمریکا (مانند انستیتوی فیلم آمریکا در مرکز کندی سنتر شهر واشینگتن، آرشیو فیلم دانشگاه‌های یو سی ال ای و برکلی و موزه هنر سیاتل) اعتبار ویژه‌ای یافت و باعث شد از طرف بخش فوق لیسانس دانشگاه هنر سانفرانسیسکو پیشنهاد تدریس دریافت دارد.
کوشان هنگام ندریس در مقطع فوق لیسانس دانشگاه هنر سانفرانسیسکو به انجام امور آماده‌سازی فیلم راز بهشت می‌پرداخت. او در کلاس‌های فیلمنامه‌نویسی، کارگردانی و زیبایی شناختی فیلم با دانشجویانش ارتباط تنگاتنگی برقرار نمود.
در این بین او جهت جذب سرمایه تصمیم گرفت تا با ساختن یک نمونه از فیلم رازبهشت (با استفاده از بازیگران موقت) تیزری ساخته و با نمایش این قطعه ۳ دقیقه‌ای به ترغیب سرمایه‌گذاران به سرمایه‌گذاری در فیلم بپردازد.
در سفر از شهر سانفرانسیسکو به شهر لس آنجلس طی دو روز متمادی در ۹ لوکیشن در این شهر صحنه‌هایی از فیلمنامه راز بهشت را با یک گروه کوچک فیلمبرداری به تصویر کشید. او پس از بازگشت به شهر سانفرانسیسکو، با تدوین و صدا گذاری آن تیزر در نشستی که در یربا بونا سنتر (Yerba Buena Center) یکی از مراکز هنری شهر سانفرانسیسکو برگزار نمود با دعوت از حدود ۱۰۰ نفر از ایرانیان منطقه و با نمایش آن تیزر موفق به جذب بخشی از سرمایه مورد نیاز فیلم شد.
در تابستان ۱۳۷۷ کوشان برای مدت ۳ ماه به شهر لس آنجلس نقل و مکان کرد و پیش تولید فیلم آغاز شد و انتخاب بیش از ۵۰ بازیگر شروع شد. در انتخاب نقش پری، کوشان پیش از این با ایزابلا روسلینی (دختر اینگرید برگمن، ستاره دهه‌های پیشین هالییود و روبرتو روسلینی کارگردان نئورئالیسم ایتالیا) دیدار کرده و روسلینی پس از خواندن فیلمنامه ابراز تمایل کرده بود، اما پس از بررسی‌های مختلف و تماشای فیلم سوته‌دلان اثر علی حاتمی که پیش از انقلاب ۵۷ ساخته شده بود بود، کوشان تصمیم گرفت بجای ایزابلا روسلینی از شهره آغداشلو که تا آن زمان در هیچ فیلم بلند سینمایی ایرانی در کشور آمریکا به ایفای نقش نپرداخته یود برای نقش پری استفاده نماید تا به باورپذیری نقش یک مادر ایرانی کمک کند.
خواهر و برادر واقعی، کیان عابدینی و لورن پریسا عابدینی از میان صدها کاندید کودک برای نقش‌های خواهر وبرادر فیلم و به همراه آغداشلو تست شدند.
نظر به اینکه کلیه محله‌های مورد نیاز در فیلمنامه قبلاً توسط کوشان مورد بررسی قرار گرفته بود و در خود فیلمنامه باقید آدرس درج شده بود، کوشان کلیه عوامل فنی گروه را به تور شهر لس آنجلس برد و به این گروه که پیش از این پایشان به چنان محله‌های خطرناکی باز نشده بود لوکیشن‌های مورد نظر را جهت هماهنگی‌های لازم و برنامه‌ریزی برای فیلمبرداری نشان داد.
بازیگران اصلی و فرعی فیلم به‌طور روزانه در مرکز باله ملی پارس در شهر تارزانا و در شرمن اوکس در دفتر تولید فیلم شروع به تمرین کرده و بخاطر نابازیگر بودن کودک‌های فیلم به مدت یکماه ادامه داشت.
پس از پیش تولید بسیار فشرده و دقیق، کلیه نیازهای فیلم آماده شد و بجهت آنکه کودکان فیلم فقط در زمان تعطیلی تابستان اجازه حضور در فیلم را داشته و در زمان آغاز مدارس می‌بایست از پرستار و مأمور تأمین اجتماعی در سر صحنه استفاده گردد، گروه بر این شد تا پیش از به پایان رسیدن فصل تابستان بلافاصله فیلمبرداری را شروع نموده و سریعاً به اتمام رساند. این فیلم در بیش از ۴۰ لوکیشن در شهر لس آنجلس فیلمبرداری شد.
تدوین فیلم راز بهشت در استودیویی در شهر سانفرانسیسکو و به‌طور غیر خطی با سیستم اوید (Avid) توسط استوکس مکینتایر و ریک لکومپت، که پیش از این فیلم‌های سینمایی مستقل را تدوین کرده بود انجام شد.
پس از پایان تدوین، به درخواست یکی از شخصیتهای هنری شهر سانفرانسیکو، نسخه ویدئویی فیلم به فیلیپو بوسی طراح صدای ایتالیایی که پیش از این فیلم‌هایی چون خاطرات عزیز اثر زیبای نانی مورتی کارگردان ایتالیایی را انجام داده بود ارسال شد که مورد پسند او قرار گرفت. بوسی علاقه‌مند بود به عنوان تهیه‌کننده در تولید این سرمایه‌گذاری نماید؛ بنابراین کلیه مواد فیلم شامل نگاتیوها و نوارهای صداهای فیلم به شهر رم ارسال شد.
کوشان به مدت ۲ ماه در شهر رم بر کار تیم طراحی صدای آن نظارت داشت و در نهایت پس از صداگذاری و میکس نهایی آن در استودیوی چینه چیتا در رم که به طریق دالبی اس آر (Dolby SR) با سیتم سوراند انجام شد کلیه امور اتالوناژ و تنطیم رنگ فیلم تمام شده و کپی صفر ۳۵ میلیمتری آن آماده شد.
در پاییز ۱۳۷۹ (۱۹۹۹) فیلم سینمایی راز بهشت در اولین حضور بین‌المللی به جشنواره بین‌المللی فیلم قاهره که جزو جشنواره‌های با رده‌بندی A می‌باشد دعوت شد و به عنوان یکی از ۱۰ فیلم آمریکایی در کنار فیلم‌های Besieged اثر برناردو برتولوچی و پسرها گریه نمی‌کنند Boys Don't Cry که در همان سال کاندید جایزه اسکار شده بود و جایزه اسکار بهترین بازیگر را از آن خود کرد قرار گرفت.
در قاهره، کوشان (به همراه بهمن مقصودلو تهیه‌کننده دیگر فیلم) حضور پیدا کرد و پس از نمایش فیلم در حضور خبرنگاران و رسانه‌های شنیداری و دیداری به سئوالات آنان پاسخ داد.
در این سفر، کوشان با گروه ایرانی که به همراه فیلم دختری با کفش‌های کتانی (به کارگردانی رسول صدر عاملی) به مصر آمده بودند آشنا شد. او همین‌طور با داریوش مهرجویی، کارگردان بنام ایرانی که به عنوان عضو داوران شرکت کرده بود و پیش از این با او در شهر برکلی از طریق اردوان داوران (استاد ادبیات تطبیقی کالج نوتردام) آشنا شده بود دیدار کرد.
پس از قاهره نوبت به دعوت به جشنواره‌های هند در شهر دهلی و سپس نیویورک بود. در جشنواره هند فیلم راز بهشت مورد پسند منتقدین قرار گرفته و به عنوان فیلمی انسانی از شبکه اول تلویزیون هند در ساعت ۹ شب (ساعت اوج با بیش از ۵۰۰ میلیون بیننده) پخش شد.
چند ماه بعد در تابستان ۱۳۷۹ (۲۰۰۰ میلادی) اکران سینمایی فیلم راز بهشت توسط شرکت ترانس لاکس در شبکه سینماهای زنجیره‌های AMC آمریکا در کنار فیلم‌های سینمایی هالیوودی شروع شد و بمدت ۳ ماه در شهر لس آنجلس و دیگر شهرهای آمریکا به نمایش درآمد. طبق اعلام دست‌اندرکاران سینمای ایران، فیلم سینمایی راز بهشت اولین فیلم سینمایی ایرانی به زبان انگلیسی است که در کشور آمریکا اکران عمومی دریافته‌است.
انعکاس مطبوعاتی و رسانه‌ای فیلم راز بهشت در فرهنگ آمریکایی، به عنوان فیلمی مستقل، ماجرایی و قابل دسترسی توسط کودکان و خانواده‌هایشان باعث شد تا شهره آغداشلو برای اولین بار بر پرده نقره‌ای سینماهای آمریکا ایفای نقش کرده و مورد دید و توجه قرار گیرد. این یکی از عوامل اصلی شد که آغداشلو پس از آن مورد توجه سینمای هالیوود قرار گرفته و در فیلم خانه شن و مه در کنار بازیگرانی چون بن کینگزلی و جنیفر کانلی به ایفای نقش پرداخته و در نهایت کاندید دریافت جایزه اسکار در سال ۱۳۸۳ شود.
فیلم راز بهشت پس از اکران عمومی، توسط کانال‌های تلویزیونی داخلی کشورهای مختلف در جهان پخش گردید.
کوین توماس، لس آنجلس تایمز
برایان سباستین، مووی ریویو
میک لاسال، سانفرانسیسکو کرانیکل
مجله هالیوود ریپورتر
جری گارنر، شبکه رادیویی آمریکا
امیلیا هوانگ، دیلی برویین
علامه جلال‌الدین محمد دوانی مشهور به محقق (۸۳۰ در دوان کازرون – ۹۰۸ هجری قمری)، عارف، حکیم، متکلم و دانشمند بزرگ سدهٔ نهم (برابر قرن پانزدهم میلادی) ایرانی است. بعد از آنکه علوم مقدماتی را در دوان نزد پدرش سعدالدین اسعد دوانی فراگرفت، برای تکمیل تحصیلات، دوان را به قصد شیراز ترک کرد.
وی در آنجا نزد اساتیدی همچون سیدصفی‌الدین عبدالرحمن حسینی ایجی علوم حدیث، مظهرالدین محمد کازرونی، علوم معقول و ابوطاهر مجدالدین محمد فیروزآبادی و ابن‌جزری تفسیر را فراگرفت و شهرت فراوانی در فارس به‌دست‌آورد؛ به‌طوری‌که از همه جای دنیا، از روم و آذربایجان و بغداد و هرمز و کرمان و طبرستان و خراسان، دانش‌پژوهان رهسپار شیراز می‌شدند و از محضر درس او استفاده می‌کردند. دوانی، دوباره در زمان سلطنت پادشاهان آق قوینلو بر فارس، به فارس برگشت و مقام قضا را در منطقه با اختیارات تام برعهده گرفت.
پدرش سعدالدین اسعد، از شاگردان محقق مشهور «میر سید شریف جرجانی» بود و در دوان به تدریس علوم دینی و قضایای شرعیه اشتغال داشت.
علامه در زمان صفویان به مذهب شیعه پیوست. در کوه‌های سربه فلک کشیده شمال دوان، غاری موجود است بنام غار «مُل جلال» (ملاجلال) که وی در این غار مطالعه، خلوت و عبادت می‌کرده‌است. آرامگاه وی نیز در دوان قرار دارد که با عنوان "شیخ عالی" مشهور است.
علوم مقدماتی را نزد پدرش در زادگاهش آموخت و سپس برای تکمیل علوم به دارالعلم شیراز آمد و در رشته‌های مختلف فلسفه، ریاضی، کلام و منطق از محضر حکما و دانشمندان استفاده نمود و حکمت و فقه و اصول و تفسیر و حدیث و ادبیات عرب و عجم را یادگرفت و بعد به تدریس مشغول شد.
جلال‌الدین پیرو مذهب شافعی و از نظر اصول عقاید، اشعری بوده‌است؛ ولی کم‌کم به مذهب شیعه اثنی عشری گروید، کتاب "نور الهدایه" وی دلیلی بر این مدعاست.
همانگونه که خواجه نصیرالدین طوسی علوم عقلی و فلسفی را در دوره مغول احیا نمود، دوانی نیز آنرا در دوره تیموری زنده کرد. دوانی با شرح خود بر "هیاکل النور" سهروردی، رونقی دوباره به حکمت اشراق بخشید.شرح رباعیات فلسفی و عرفانی علامه محقق جلال الدین دوانی، تصحیح: مهدی دهباشی، مقدمه: ص ۱۲.
ملاصدرا در آثار خود -از جمله اسفار- بارها از او با تجلیل یاد نموده‌است.شرح رباعیات فلسفی و عرفانی علامه محقق جلال الدین دوانی، تصحیح: مهدی دهباشی، مقدمه: ص ۷. وی در روز سه‌شنبه نهم ربیع‌الاول ۹۰۸ قمری در دوان درگذشت و همان‌جا مدفون گشت.شرح رباعیات فلسفی و عرفانی علامه محقق جلال الدین دوانی، تصحیح: مهدی دهباشی، مقدمه: ص ۸.
از جمله شاگردان او می‌توان از حسین بن معین‌الدین میبدی یزدی، فاضل باغنوی، محقق خفری، کمال الدین لاری و جمال الدین محمود شیرازی (نیریزی) نام برد.
وی نکات فلسفی، عرفانی و کلامی را در قالب ۵۲ رباعی در کتاب شرح الرباعیات خود آورده‌است. از رباعیات فلسفی عرفانی اوست:
جلال الدین بیشتر از ۶۰ کتاب در علوم مختلف عقلی و نقلی (تفسیر، فلسفه و کلام، منطق، فقه و اصول و حدیث،
هیئت و هندسه و ریاضی اخلاق و ادبیات فارسی و علوم غریبه) نوشته‌است از جمله آثار او:
آرامگاه علامه جلال‌الدین محمد دوانی، دانشمند بزرگ ایرانی؛ در روستای دوان واقع در ۹ کیلومتری شمال کازرون (استان فارس - ایران) قرار گرفته‌است. ساختمان آرامگاه بر خلاف توضیح زیر تصویر آرامگاه که بر اساس دورهٔ حیات علامه آن را مربوط به دورهٔ تیموری دانسته‌است، بنایی است مشابه چهارطاقی‌های دورهٔ ساسانی که اطراف آن دیوار احداث شده است.و با توجه به تاریخ حیات جلال الدین دوانی نباید مربوط به دوره تیموریان باشد. مردم دوان در سدهٔ چهارم هجری اسلام را پذیرفته‌اند. این بنا در دورهٔ اسلامی معمور بوده‌است و احتمالا مثل بسیاری از بناهای پیش از اسلام تغییر کاربری داده‌است. در مورد آرامگاه دوان باید گفت که به مدفن علمای دوان تبدیل شده‌است و نخستین کسی که در آن دفن شده، شیخ بزرگواری به نام شیخ علی ابن احمد خطیب، عارف نیمهٔ قرن چهارم تا نیمهٔ قرن پنجم می‌زیسته‌است و از مریدان شیخ ابواسحاق کازرونیست. وفات وی سال چهارصد و چهل یک هجری قمری رخ داده‌است؛ بنابراین تاریخ دورهٔ تیموری مربوط به شخص شیخ عالی است که به دلیل شأن و شخصیت والای او، وی را در این مکان دفن کرده‌اند.
اطراف بنا با سنگ کوهی و مالون تا حدودی مرمت و احیا گردیده و در حال حاضر پذیرای بازدیدکنندگان می باشد
جنگ تیسفون یا جنگ مداین (فتح المدائن) یکی از رشته جنگ‌های صدر اسلام که بین ارتش ایران و مسلمانان در خلال حمله اعراب به ایران، در سال شانزدهم هجری قمری مطابق با سال ۶۳۷ میلادی به وقوع پیوسته‌است. با سقوط این شهر و دیگر شهرهای مدائن، پایتخت چهار صد سالهٔ ساسانیان، به دست عرب‌های اسلام‌گرا افتاد.
مداین یا چنان‌که در آن روزگار به زبان سریانی گفته می‌شد "مدیناثا" یعنی شهرها و مجموعهٔ هفت شهر بود نزدیک به هم و در دو جانب دجله که آنها را "ماحوزه" و "ماحوزه ملکا" می‌خواندند. حصارهای بلند برگرد مجموعهٔ این شهرها کشیده بودند و دروازه‌های استوار در آنها تعبیه کرده بودند. این حصارها و دروازه‌ها در پایان روزگار ساسانیان بارها تجدید و ترمیم گشته بود. این هفت شهر عبارت بودند از:
تیسفون پایتخت امپراتوری ساسانی بود و یکی از زیباترین شهرهای آن دوران گویند تاریخ این شهر به بیش از پنج هزار سال بر می‌گردد، مورخان نوشته‌اند که تیسفون یا (طیسفون) بمعنای: «المدینة البیضاء» یعنی (شهر سفید) می‌باشد. گویند تمام ستون‌ها و کاخ‌های این شهر زیبا را از مرمر سفید ساخته بودند. برای رسیدن به تیسفون از قادسیه عبور از دجله لازم بود. شاه در "کاخ سفید تیسفون" اقامت داشت که به شط نزدیک بود. کاخ مداین یا ایوان مدائن در اسبانبر واقع شده‌بود و ویرانه‌های باقی‌ماندهٔ آن هنوز در این مکان باقی و برجای مانده‌است.
در شانزدهمین سال هجری قمری سعد بن ابی وقاص پس از پایان جنگ قادسیه دو ماه در همان‌جا ماند. دستور از عمر رسید که زنان و کودکان را به عده‌ای از لشکریان در "عتیق" بگذارد و خود با سایر لشکر آهنگ مداین کند. لشکر سعد بن ابی وقاص که به جانب مداین می‌آمد، نزدیک حصار بزرگ مداین رسید و شهرهای غربی را در محاصره گرفتند و در بیرون حصار خیمه زدند. مدت این محاصره را دو سال ذکر کرده‌اند که در مورد صحت آن جای شک است. از مداین گاه‌گاه مردم بیرون می‌آمدند و با آنها جنگ می‌کردند. در مداین قحطی افتاد و عاقبت مردم مداین به ستوه آمدند. شیرزاد دهقان ساباط از در صلح درآمد و قبول جزیه کرد. در همین حدود مقدمهٔ لشکر سعد با یک فوج از سپاه ایران برخوردند که نام بوران دخت را بر خود نهاده بودند. آنها هر روز ظاهراً در سرود خویش سوگند می‌خوردند که تا آنها زنده‌اند، کشور و دولت باقی خواهد ماند. اما اینها نیز نتوانستند جلوی هجوم سپاه عرب را بگیرند و بعد از آن سعد با لشکریان، شبی به ناگاه به ویه‌اردشیر درآمد. مردم گرسنه شهر را رها کرده بودند و رخت به تیسفون کشیده بودند. کاخ سفید کسری از دور در آن سوی دجله پدیدار بود، اما پل‌هایی را که بین ویه اردشیر و تیسفون بود، بریده یافتند. دجله نیز طغیان داشت و عبور از آن آسان نبود.تاریخ ایران بعد از اسلام، زرینکوب، ص ۳۲۹بامداد اسلام، زرینکوب، ص ۹۴
درین هنگام در تیسفون یزدگرد سوم آخرین شاهنشاه ساسانی با وحشت و اضطراب مرزبانان و بزرگان را بخواند و عمدهٔ گنج و اموالی را که در خزاین داشت، به آنها بخشید. نامه‌ها و پیمان‌ها نیز درین باب نوشت و گفت اگر این ملک از دست ما برود، شما ازین تازیان بدین مال‌ها ارزانی‌ترید و اگر ملک به دست ما باز آید، شما نیز این مال‌ها را باز پس خواهید داد. آنگاه شاه با دربار و حرم خویش تیسفون را بگذاشت و راه حلوان پیش گرفت و خره‌زاد فرخزاد را که برادر رستم فرخزاد بود سپهسالاری لشکر داد و تیسفون را بدو سپرد.
سعد که یکچند در ویه اردشیر توقف کرده‌بود، ملول شد. آخر بزرگان نزد وی آمدند و او را به موضعی از دجله راه نمودند که آب آن اندک بود و عرب را گذشتن از آن آسان دست می‌داد. سعد که می‌ترسید با گذشت زمان در تیسفون چیزی درخور تاراج و غنیمت باز نخواهد ماند، یاران را گفت «خود را به آب بزنند و از دجله بگذرند.»تاریخ ایران بعد از اسلام، زرینکوب، ص ۳۳۰طبری، جلد پنجم، ص ۱۸۱۲ نگهبانان تیسفون چون تازیان را نزدیک دروازه‌های شهر دیدند، بانگ برآوردند که «دیوان آمدند!» خره‌زاد فرخزاد با مهاجمان در جنگ شد، اما شکست خورد و به شهر پناه برد. سپس سپاه عرب بر دروازهٔ شهر فرود آمدند. فرخزاد را یارای مقاومت نبود و نیمه شب با لشکریان خویش از دروازهٔ شرقی بیرون آمد و شهر را فروگذاشت و راه جلولا پیش گرفت. سعد چون به تیسفون درآمد دستور به غارت شهر داد و پسران نوجوان که در گوشه و کنار شهر دست به مقاومت علیه تازی ها میزدند را گردن بزد و دختران و زنان را هر کجا که یافتند مورد تجاوز و هتاکی قرار دادند و کتابخانه اصلی تیسفون را که تمامی آثار تاریخی و علمی و هنری آن دوران و دوران های قبل تاریخ ایران باستان را شامل میشد، به آتش کشیدند و اینچنین مهم ترین اسناد تاریخی ایران باستان و بقایای یک ملت در آتش جهل و کینه ورزی اعراب بسوخت و نابود گشت.
از گنج و خواستهٔ خزاین کسری آنچه باز در تیسفون مانده بود، هنوز غنیمتی هنگفت بود.
بسیاری از خزاین را اهل تیسفون خود به غارت برده و راه فرار پیش گرفته بودند. این فراریان را اعراب تا پل نهروان دنبال کردند و بیشتر مال‌ها را به غنیمت گرفتند و اشیاء بسیار نفیسی به‌دست آوردند. از جمله:
سعد فرمان داد تا در کهندز تیسفون مسجدی بسازند و دیگر هرگز در آنجا آیین زرتشت تجدید نشد. اندک‌اندک شهر نیز از اهمیت افتاد و با رونق یافتن بصره و کوفه از مداین و آن عظمت و حشمت دیرینه‌اش، جز شهری کوچک و بی‌اهمیت نماند. با اینهمه ایوان آن سال‌ها همچنان خالی اما با جلال و شکوه گذشته باقی‌ماند و حتی ویرانه‌های آن هنوز از شکوه و عظمت آن دوران، نشان دارد.
جنگ انبار یا ذات العیون، یکی از جنگ‌های منجر به فتح بين النهرین توسط اعراب است که در دوران خلافت ابوبکر و در ماه دسامبر ۶۳۳ میلادی به وقوع پیوسته‌است. این جنگ به فرماندهی خالد بن ولید رخ داده‌است.Encyclopaedia iranica, Volume 2 P 5
این شهر در زمان ساسانی به "پیروز شاپور" مشهور بود و در غرب نهر فرات و در ۶۲ کیلومتری غرب شهر بغداد قرار داشت. این شهر یکی از شهرهایی است که شاپور یکم مورد بازسازی و تجدید بنا قرار داد و در آن انبارهای بزرگ اسلحه و موادغذائی برای سپاهیان ساسانی ایجاد کرد. اهمیت شهر انبار بدان جهت بود که در سر اولین نهر بزرگی که قابل کشتی‌رانی بود و از فرات جدا می‌شد و به دجله می‌ریخت، واقع بود. "پیروز شاپور" یا "انبار" در حملهٔ اعراب دچار صدمات و خرابی‌های فراوانی گردید.فروهر، آورزمانی، شمارهٔ ۳۲۷، ص و ۱۹ این شهر بسبب موقعی که داشت در ضبط و نظم امر آبیاری سواد بسیار مهم شمرده می‌شد. از این رو در کار لشکر کشی نیز برای ایران و روم هر دو اهمیت تمام داشت. شهر از جهت نظامی انبار ذخایر بود: دخایر گندم و جو برای لشکریان و هم ذخیرهٔ مهمات جنگ در هنگام ضرورت از این جهت در ردیف حیره به‌شمار می‌آمد. گذشته از ایرانیان که در آنجا به مرزداری و نگهبانی می‌نشستند اعراب نصارا هم در آنجا فراوان بودند. هم نسطوری در آنجا کلیسا و دستگاه داشتند و هم مسیحیان یعقوبی به‌علاوه از یهود نیز کسانی در شهر می‌زیستند.زرینکوب، تاریخ ایران بعد از اسلام، ص ۳۰۳
چنان‌که از روایت طبری و بلاذری بر می‌آید، در ماه دسامبر ۶۳۳ میلادی، خالد بن ولید پس از تسخیر حیره، پایتخت خاندان لخمی آهنگ انبار کرد.فرهنگ و تمدن حیره، ص ۱۴۴زرینکوب، بامداد اسلام، ص ۸۹ مردم انبار وقتی از مقصد خالد باخبر شدند، دور تا دور شهر خندق کندند، و در درون و پشت خندق‌ها سنگر گرفتند. گویند مقدمهٔ سپاه خالد در آن روز در فرمان اقرع بن حابس پهلوان عرب بوده‌است.زرینکوب، تاریخ ایران بعد از اسلام، ص ۳۰۴ خالد چون دید که لشکر شیرزاد سر تا پا در جوشن و کلاه آهنین فرورفته‌اند به سربازان و تیراندازان خود دستور داد تا همه چشم‌های سربازان را هدف قرار دهند. در اثر این تیراندازی‌ها تیر به چشم تعدادی از سربازان سواد اصابت کرد. در مورد تعداد این سربازان، در منابع مختلف اختلاف وجود دارد. بدین سبب این جنگ را (ذات العیون) نام دادند.تاریخ کامل ایران، ص ۹۷رضایی، تاریخ ده هزار ساله ایران. ص ۱۲۵ پس از آن شیرزاد فرماندهٔ ایرانی ادامهٔ جنگ را ممکن نیافت و فرستاده‌ای نزد خالد فرستاد و پیشنهاد صلح داد. پیشنهاد موافق میل خالد نبود و آن را رد کرد. شهر به محاصره افتاد و خالد بعضی از نواحی آن را آتش زد. در کنار شهر خندق بود، خالد فرمان داد تا شترهای فرتوت را هر چه در لشکر بود بکشند و گوشه‌ای از خندق را از این لاشه‌ها انباشته کرد و از خندق بگذشت. در خندق بین سپاه خالد با یاران شیرزاد تلاقی روی داد. آخر شیرزاد کس نزد خالد فرستاد و به شرایط صلح رضایت داد. روایت خالی از گزاف به نظر نمی‌آید و در اینکه اقرع بن حابس در این جنگ حاضر بوده باشد نیز جای تردید هست. گمان می‌رود این واقعه از روایات حماسه‌آمیز بنی تمیم در عراق رنگ گرفته باشد.
London and newyork.1987.ISBN 0-7100-9110-9.
جنگ ثنی یا (موقعة المذار)، وثنی در لغت عرب بمعنای (نهر) یعنی رودخانه است.
این جنگ در سال دوازه دهم هجری (۶۳۳) بین سپاه ایران و اعراب در حمله اعراب به ایران به فرماندهی سردار نامی مسلمانان خالد بن ولید رخ داده‌است. بعد از پیروزی خالد در موقعه ذات السلاسل «هرمز» فرمانده پارسیان از اردشیر درخواست کمک نمود. اردشیر سپاهی به فرماندهی «قارن بن قارن بن قریانس» به کمک هرمز فرستاد. جیش قارن به سوی «المذار» از مدائن خارج شد. همین که به موقعهٔ (ثنی) یا «المذار» رسید، سربازانی که از جنگ (ذات السلاسل) یا زنجیر فرار کرده بودند به وی پیوستند، وأردوگاه جنگ را بر پا کردند. جیش خالد نیز به «الثنی» (المذار) رسید وآمادهٔ جنگ شدند. جنگ آغاز شد و خالد «قارن» را بکشت و اعراب بر ایرانیان تاختند و فاتح شدند. تاریخ نویسان نوشته أند که در این جنگ ۳۰ هزار تن از سربازان ایرانی کشته شدند که بیشتر آنان در «الثنی» (یعنی النهر)، «آب رودخانه» غرق شدند. وکشاورزان آن ناحیه به دادن جزیه به مسلمانان تن در دادند.
جنگ حیره این جنگ در سال دوازدهم هجری مطابق با ۶۳۳ میلادی بین سپاه ایران و اعراب در حمله اعراب به سواد (عراق) به فرماندهی خالد بن ولید رخ داده‌است. محل این جنگ در نزدیکی حیره از شهرهای قدیم میان‌رودان است که در نزدیکی ۶٫۵ کیلومتری جنوب شهر نجف کنونی قرار گرفته بوده‌است. این شهر پایتخت ملوک لخمی بود که آنها نیز خود فرمان‌بردار پادشاهان ساسانی بودند. این منطقه از مراکز مهم فرهنگی ایرانیان باستان بوده‌است. این شهر همچنین از شهرها و استحکامات مهم مرزی ایران بود.
آخرین پادشاه لخمی‌ها، نعمان سوم (ابوقابوس نعمان بن منذر) به دستور خسرو پرویز زندانی شده و به قتل رسید سپس خسرو ایاس بن طائی را به جای وی والی حیره قرار داد که قریب ۹ سال با نظارت و همدستی یک نمایندهٔ ایرانی به نام "نخوردگان" حکومت می‌کرد. پس از ایاس یک حاکم ایرانی به اسم آزادبه قریب ۱۷ سال در آن خطه حکومت داشت.تقی‌زاده، ص ۱۴۷ قتل نعمان منجر به سلسله حوادثی شد که در نهایت جنگ ذوقار و شکست در این جنگ را در پی داشت. در آنزمان شکست در جنگ ذوقار ظاهراً نبایستی خیلی مهم محسوب شده‌باشد و در بادی نظر، خطیر بنظر نیامد. لکن داستان شکست سپاه ایران، در نزدیکی پایتخت، از یک قبیلهٔ عربی، چنان انعکاس عظیمی در تمام عربستان پیدا کرد که در عرض و طول شبه جزیره، نقل مجالس و موضوع حماسه‌ها و افتخارات عرب شد و "یوم ذی قار" از بزرگترین حوادث ایام عرب گردید و هیجان ناشی از این پیروزی، موجب تجری و تشویق اعراب بر ضد ایران گردید. در واقع خبط سیاسی خسرو پرویز، در برانداختن حائل، بین قلمرو ایران و اعراب بادیه، برخلاف سیاست دیرینه و مستمر دولت‌های قبلی، عاقبت در انقراض دولت ساسانی، بی‌تأثیر نبود.تقی‌زاده، ص ۱۴۶ از سوی دیگر برکنار شدن خاندان باستانی بنی‌لخم دوستی دیرین مردم آن سرزمین را به دشمنی تبدیل کرد، این است که با درآمدن عرب به حیره هیچگونه پایداری از آنان دیده نشد و بی‌چون و چرا خود را به عرب‌ها سپردند. اگر باز خاندان لخمی سرکار بود و به آن دوستی دیرین، گزندی نرسیده بود، به این آسانی اعراب در آنجا رخنه نمی‌کردند و به تیسفون راه نمی‌یافتند.پنجاه گفتار پورداود، ص ۳۶۶ اگر چه جنگ ذوقار جنگ کوچکی بود ولی نخستین مرتبه‌ای بود که اعراب ایرانیان را شکست داده، دانستند که با حملات بی‌باکانه می‌توان قشون منظم ایران را درهم شکست.پیرنیا، ص ۳۵۸
مقارن شروع ضعف و انحطاط ایران دو تن از سران قبایل بکر بن وائل بنام مثنی بن حارثه شیبانی در حدود حیره و سویدبن قطبه در نزدیک ابله (بصره کنونی) پیوسته در کناره‌های خاک ایران تاخت و تاز می‌کردند و چون با پریشانی‌ها و بی‌سامانی‌هایی که بود تعقیب آنها ممکن نمی‌شد، جسارتشان هر روز می‌افزود. مثنی جسورتر بود و هشیارتر به همین جهت در این غارت‌های سرحدی از "سوید بن قطبه" شهرت و آوازهٔ بیشتری یافت. بعلاوه مقارن پایان جنگ‌های ارتداد اسلام آورد و در مدینه خرابی اوضاع ایران را برای خلیفه ابوبکر باز نمود و او را به جنگ ایران تشویق کرد. با قبول اسلام مثنی خود را به مسلمین بست تا در تاخت و تازها و راهزنی‌های خویش مدینه را پشت سر خود داشته باشد. ابوبکر هم که او را به جنگ رخصت داد، در دنبال او خالد بن ولید را روانه کرد و به مثنی نوشت که در برخورد با ایرانیان از خالد فرمانروایی کند. کار عمده‌ای که خالد در عراق انجام داد فتح حیره بود.بامداد اسلام زرین کوب، ص ۸۸
چنان‌که ابن کلبی و بلاذری آورده‌اند، خالد پس از جنگ الیس آهنگ حیره کرد. سپاه آزادبه در خارج شهر با سپاه خالد رویاروی شدندتاریخ ده هزار ساله ایران جلد دوم، ص ۱۲۴ و خالد پیش از آن که به دروازهٔ حیره رسد، پسر مرزبان حیره را که برای دفع او رفته بود، مغلوب کرده و کشت. مرزبان حیره چون از قتل پسر آگاه شد، روی مقاومت ندید، از ناامیدی بگریخت.تاریخ اسلام پس از اسلام، زرین کوب، ص ۳۰۱ مردم حیره شهر را بستند و در قلعه‌های خویش آمادهٔ مقاومت شدند. خالد شهر را محاصره کرد و کار بر اهل شهر سخت شد. خالد بن ولید بفرماندهانش دستور داد که ایشان را به اسلام دعوت کنند، اگر پذیرفتند که خوب و اگر نه یک روز دیگر مهلت دهند. آنها نیز ایشان را به یکی از سه کار، اسلام، جزیه یا جنگ دعوت کردند. مردم جنگ را برگزیدند و فریاد زدند که گلوله‌های سفالین به شما پرتاب می‌کنیم. دیری نپائید که روی دیوارهای کاخ و دژ پر از مردمی شد که با توبره‌های پر از گلولهٔ سفالین ظاهر شدند و عرب‌ها را هدف آنها قرار دادند. عرب‌ها نیز آنها را به تیر بستند و سر دیوارها را از مردم خالی نمودند. سپس دست به تاراج زدند و خانه‌ها و دیرها را گشودند و بسیاری از مردم را کشتند کم‌کم مردم به ستوه آمدند.فرهنگ و تمدن حیره، ص ۱۴۳ بزرگان قوم که مسیحی بودند، به قلعه‌های خویش پناه جسته بودند و عامه را به جنگ می‌فرستادند، مورد نفرت و خشم عامه شدند. مردم هر روز در اطراف قلعه‌ها جمع می‌شدند و از ضرورت صلح و تسلیم دم می‌زدند و کشیشان و راهبان فریاد می‌زدند که شما ما را به کشتن می‌دهید. عاقبت کسانی که در دژها بودند، دست از مقاومت کشیدند و حاضر به مصالحه شدند. قرار بر آن شد که اهل حیره جزیه‌ای بدهند، سالیانه هشتاد و چهار هزار و به قولی دویست و نود هزار درهم، بر مسلمانان نشورند و از کار دشمنان هر چه آگاهی یابند به مسلمانان باز نمایند. صلح نامه‌ای هم در این باب امضاء شد. در ماه ربیع‌الاول سال دوازهم هجری. خالد مژدهٔ فتح را با جزیه و هدایا به مدینه نزد ابوبکر فرستاد.بامداد اسلام، زرین کوب، ص ۸۸ این پول نخستین جزیه‌ای بود که به مدینه فرستادند.فرهنگ و تمدن حیره، ص ۱۴۲تاریخ ایران پس از اسلام، زرین کوب، ص ۳۰۱ خالد بن ولید یکسال در حیره ماند و در اطراف حیره پیشروی کرد تا به شام رفت.فرهنگ و تمدن حیره، ص ۱۴۴ بعد از رفتن خالد از عراق اهالی حیره از پرداخت باقی جزیه سرفرو پیچیدند چنان‌که سعد بن ابی وقاص با آنها دگر بار صلحنامه‌ای دیگر منعقد کرد.تاریخ ایران پس از اسلام، زرین کوب، ص ۳۰۲
جنگ دومه الجندل ، در سال 633 میلادی میان مسلمانان و قبایل شورشی عرب درگرفت.
منطقهٔ «دومة الجندل» یکی از مراکز تجارتی مهم جزیره عرب در آن دوران بود، و بر سر راه ونقطهٔ التقاء راه تجارتی «جزیرة عرب» و عراق و سوریه قرار داشت.
مردم «دومة الجندل» بت‌های مختلفی می‌پرستیدند، أما در نزدیکی ظهور اسلام دیانت مسیحیت و یهودیت نیز در منطقهٔ (دومة الجندل) رایج یافت. ولیکن بیشتر مردم این منطقه تا ظهور اسلام بت‌های گونا گونی می‌پرستیده أند. یکی از این بت‌ها به نام (صنم ود) بود، چنانکه مؤرخ: «الکلبی» در کتاب خود (الأصنام) ذکر آن را آورده‌است که قبیله کلب از بنی قضاعه آن را می‌پرستیدند. این بت بعد از غزوه تبوک به دستور پیامبر، خالد بن ولید آن را شکست.
در واقع چهار بار مسلمانان در منطقهٔ دومه جندل نبرد کرده بودند، بار أول در سال پنجم هجری بود که خود محمد (پیامبر اسلام) به نبرد (دومة الجندل) آمده بود، هنگامی که رسید دید منطقه تخلیه شده‌است وکسی از ساکنان آن وجود ندارند، بار دوم در سال ۶ هجری ، ۶۲۶ میلادی، هنگامی که پیامبر عبدالرحمن بن عوف بر سر آنها فرستاد، چونکه ساکنان «دومة الجندل» کاروان‌های تجارتی را غارت می‌کردند. بار سوم در سال ۹ هجری ۶۳۰ میلادی بود که محمد (پیامبر اسلام) خالد بن ولید به سر پرستی ۴۲۰ نفر برای احضار شاه دومه جندل اکید بن عبدالملک الکندی فرستاده بود، سپس «اکید بن عبدالملک الکندی» شاه دومة الجندل در حضور پیامبر ایمان آورد و مسلمان شد.
بار چهارم در سال ۱۲ هجری ، ۶۳۳ میلادی ابوبکر خالد به همراه عیاض بن غنم برای فتح دومه جندل فرستاد.
بین سپاهیان مسلمانان و مسیحیان جنگ شدیدی در گرفت ومسلمانان فاتح شدند. خالد گردن «جودی بن ربیعة» با شمشیر زد.
جنگ عین‌التمر این جنگ در عراق رخ داده‌است و یکی از رشته جنگ‌های صدر اسلام است که بین ایران و اعراب در سال ۶۳۳ میلادی به وقوع پیوسته‌است. «عین التمر» نام مکانی است در نزدیکی انبار و بر جانب غربی فرات با نخلستان‌ها و قریه‌هایی چند در کنارهٔ صحرا. این شهر در اختیار ساسانیان بود و ایرانیان در آنجا سلاح‌گاه داشتند.زرینکوب، تاریخ ایران بعد از اسلام، ص ۳۰۴
بعد از سقوط حیره به دست خالد بن ولید، خالد رهسپار ناحیهٔ «عین التمر» شد. گویند پسر بهرام چوبین به نام «مهران بهرام چوبین» در آن ناحیه فرمانروا بوده‌است. مهران فرمانده سربازان پارسی بود. عرب‌های مسیحی که با ساسانیان هم‌پیمان بودند و مشتمل بودند از، قبیله‌های «النمر» و «تغلب» و «ایاد» تحت فرماندهی عقه بن ابی عقه در آنجا فراوان بودند.
«عقه» به «مهران» سردار ساسانی پیشنهاد کرد که در این جنگ خود به تنهایی و بدون کمک قشون پارسیان با مسلمانان بجنگد، وی به «مهران» گفت که ما عرب‌ها بیشتر از دیگران با نبرد عرب‌ها آشنا هستیم، مهران چون دید این مسئله به نفع سربازان ایرانی است و اگر سربازان در جنگ شرکت نکنند آسیبی نمی‌بینند، با رأی عقه موافقت کرد. «عقه بن ابی عقه» با لشکر خود به تنهایی به ملاقات خالد رفت، جنگ بین دو طرف درگرفت، ولی دیری نگذشت که خالد توانست عقه را اسیر کند، پس از اسارت عقه بدست خالد سپاه عقه فرو پاشید و خالد در جنگ پیروز شد.تاریخ ده هزار ساله ایران، جلد دوم ص ۱۲۶ مهران چون این خبر را شنید جای درنگ ندید و راه گریز را پیش گرفت. یاران عقه نیز گریختند و در شهر حصاری شدند. خالد شهر را در حصار افکند و کار بر آنها تنگ گرفت. اعراب امان خواستند، خالد نپذیرفت آخر شهر را به جنگ گرفت و عقه و یارانش را هلاک کرد و اسیر و غنیمت بسیار بدست آورد.
درون قلعه خالد دید که ۴۰ کودک از کودکان مسیحیان در اتاقی در حال آموزیدن انجیل هستند، و در اتاق را به روی ایشان بسته‌اند، در را شکست و کودکان بیرون آورد. از بین این کودکان یکی «سیرین» پدر محمد ابن سیرین بود که یکی از نامدارترین خواب‌گزاران مسلمان در سده‌های میانه بود. و دیگری «نصیر» بود، پدر موسی بن نصیر فاتح اندلس بود.
جنگ فراض یکی از رشته جنگ‌های صدر اسلام است که بین روم، ایران و اعراب مسیحی در یک‌ طرف و اعراب مسلمان در طرف دیگر به وقوع پیوسته‌است؛ گفته می‌شود این جنگ در ماه ذوالقعده سال ۱۲ هجری قمری برابر با ۶۳۴ میلادی به فرماندهی خالد بن ولید رخ داده‌است. خالد در ماه رمضان به سوی ناحیهٔ شام ، عراق و «جزیره» حرکت کرد، رومیان از این تحرک خالد و ورود وی به «الفراض» باخبر و
خشمگین شدند، رومی‌ها از همسایگان پارسی خود درخواست کمک نمودند، همچنین اعراب مسیحی «تغلب» ، «ایاد» و «نمر» به یاری رومی‌ها شتافتند و در ساحل رود فرات گرد آمدند،
قشون روم ، پارس وهمپیمان‌های شان از اعراب به خالد پیغام دادند که برای جنگ دو راه پیش رو دارد یا از رودخانه فرات عبور کند و به سوی آن‌ها رود، یا اینکه اجازه دهند لشکریان پارس به سوی آن‌ها بروند، در اینجا جنگی خونین مابین قوای روم، سپاهیان ایران و اعراب مسیحی که به رومیان کمک می‌کردند از یک طرف و خالد بن ولید از طرف دیگر درگرفت که باز مسلمانان فاتح شدند.
در مورد این جنگ طبری
می‌نویسد: کشته شدگان پارسیان و رومیان از صد هزار نفر تجاوز کرده‌است، خالد پس از جنگ ۱۵ روز در «فراض» ماند، در ۲۵ ذی القعده به طرف حیره حرکت کرد.
اما «مستر مویر» در کتاب (الخلافه) چاپ ۱۹۴۲ هنگام ذکر نبرد فراض در صفحهٔ ۶۱ عدد کشته شدگان رد می‌کند، و می‌گوید که این شمار عدد قابل تصدیق نیست، گرچه تعداد قشون پارسیان و رومیان و اعراب مسیحی زیاد بودند، بعضی مورخین عرب نوشته‌اند که پارسیان و رومیان با جیشی بزرگ با خالد وارد جنگ شدند، اما هیچ‌کدام از آنان عدد افراد این جیش را ذکر نکرده اند. اما نوشته‌اند که قوای دشمن از ۳ جیش تشکیل می‌شده‌است: جیش پارسیان، رومیان و اعراب مسیحی؛ لذا گفته‌اند که تعداد کشته شدگان زیاد بوده‌است. بنا براین طبری نوشته‌است که تعداد کشته شدگان از ۱۰۰ هزار نفر تجاوز کرده بوده‌است. در این باره قعقاع بن عمرو در مورد پیروزی مسلمانان در (موقعهٔ الفراض) سروده أست:
مسلمانان پس از حمله به ایران، رو به ماوراءالنهر آوردند. آن‌ها چندبار به این مناطق لشکرهایی گسیل داشتند. آخرین فرد مهلب بن ابی صفره بود. این حملات و عملیات‌ها ثابت و دایم نبودند. تمام جنگ‌ها جنبهٔ اکتشافی داشته است. مرحلهٔ نهایی و فتح مناطق ماوراءالنهر هنگامی رخ داد که قتیبة بن مسلم الباهلی در سال ۸۵ هجری قمری به فرمانداری خراسان گماشته شد و به فرماندهی سپاه مسلمین رسید. او لشکری آراست و به فرماندهی خود رهسپار ماوراء النهر شد. نقشهٔ قتیبة بن مسلم در فتح ماوراءالنهر به چهار مرحله تقسیم‌بندی شده بود و مدت ۱۰ سال به طول انجامید:
جنگ مصیخ یکی از رشته جنگ‌های صدر اسلام است که بین ایران و اعراب مسلمان به وقوع پیوسته‌است. این جنگ در ماه رمضان سال ۱۲ هجری قمری برابر با سال ۶۳۳ میلادی به فرماندهی خالد بن ولید رخ داده‌است. (ابو لیلی الخنافس) یکی از فرماندهان خالد، به دستور وی به سوی «منطقهٔ الحصید» حرکت کرد، هنگامی که به آنجا رسید دید قشون پارسیان مکان را تخلیه کرده‌اند. سربازان پارسیان به همپیمانان خود مسیحیان عرب پیوسته بودند و راهی منطقه «المصیخ» شده و در آنجا اردوگاه برپا کرده‌اند. خالد از پیک خبری مخصوص اطلاع یافت که پارسیان در منطقهٔ «المصیخ» گرد آمده‌اند.
خالد تمام سربازان تحت امر خود را جمع نمود و رهسپار «المصیخ» شد. نقشه خالد مبنی برآن بود که لشکر باید در شب حرکت کند که لشکر دشمن متوجه تحرک آنان نشود، لشکر به ۳ قسمت تقسیم نمود، قسمت اول به سرپرستی «قعقاع بن عمرو و أبی لیلی» و قسمت دوم به فرماندهی «أعبد بن فدکی و عروة بن الجعد» و قسمت سوم به فرماندهی خالد بود.
دستور داد که لشکر همزمان در یک‌وقت از ۳ طرف به سوی «المصیخ» حرکت کنند. نقشهٔ از پیش کشیدهٔ خالد ابن بود که هر ۳ قسمت از جیش در نقطه‌ای به نام (الثنی و الزمیل) به هم برسند و هنگام شب به لشکر پارسیان شبیخون زنند. آنگاه خالد به طرف مصیخ برفت و از حوران و رنق و حماه گذشت،
خالد از ثنی آغاز کرد و با یاران خویش فراهم آمدند و شبانگاه از سه طرف بر لشکر پارسیان حمله بردند و شمشیر در جمع نهادند و کسی از قوم جان به در نبرد و نوسالان را اسیر گرفتند و خمس خدا! را همراه نعمان ابن عوف شیبانی پیش ابوبکر فرستادند و اموال غارتی و اسیران را تقسیم کردند، و علی بن ابی طالب دختر ربیعهّ بن بجیر تغلبی را خرید و به خانه برد و به زنی گرفت، و دو فرزندش «عمر» و «رقیه» را از او آورد.
نبرد اُلیس این جنگ به نهر الدم نیز مشهور است. در ماه صفر (در صحت این تاریخ جای تردید است) ۱۲ (قمری) ۶۳۳ میلادیزرین کوب، ص ۳۰۰ و در زمان خلافت ابوبکر، بین سپاه ایران و اعراب در حمله اعراب به ایران در "منطقهٔ الیس" در عراق در "ناحیهٔ البادیه" در نزدیکی رود فرات اتفاق افتاد. در این جنگ افراد قبیلهٔ بکر بن وائل به دوقسمت تقسیم شدند، قسمتی به سپاهیان ایران کمک می‌کردند، و قسمت دوم به لشکر خالد بن ولید پیوستند.
در اثنای جنگ مذار یا جنگ رودخانه گروه زیادی از اعراب بکر بن وائل و بنی عجل بر خاک هلاکت افتادند. از آنجا که بخش عظیمی از این کشته شدگان مسیحی بودند، ترسایان اهواز و حیره و موصل به دربار ایران نامه نوشته اظهار داشتند که «ما در خاک ایران بسر می‌بریم و آماده‌ایم تا دولت را در امر نبرد یاری کنیم و با مسلمانان بجنگ برخیزیم.» و از ایران خواستند که آنها را از لحاظ نیرو و نفر یاری کند. یکی از سرداران ایرانی بنام بهمن جادویه که در جنگ ولجه حضور داشت، از این قضیه آگاه شد و از دربار خواست تا وی را دربارهٔ رفتاری که می‌بایستی با مسیحیان مزبور در پیش گیرد، راهنمایی کنند.تاریخ ده هزار ساله ایران، ص ۱۲۳ پادشاه ساسانی پیامی به بهمن جادویه که در (قسیاثا) بود، نوشت که در هر صورت با لشکر همراه با اعراب بکر بن وائل و بنی عجل متحد شده به سوی "الیس" حرکت کن. «بهمن جادویه» همراه با یکی دیگر از فرماندهان سپاه به نام بهمن جاپان به سوی الیس حرکت کردند، در نیمه راه مابین دو راهی «حیره» و «آبله» خبر بیماری پادشاه به بهمن رسید، "بهمن جادویه" به‌ناچار از سردار "بهمن جاپان" جدا شد و به تیسفون برگشت.طبری، جلد چهارم، ص ۱۴۹۱ تا ۱۴۹۵
"بهمن جاپان" راه "آلیس" را در پیش گرفت. در ناحیهٔ "آلیس" جنگ شدیدی مابین ایرانیان و مسیحیان اعراب که با ایرانیان هم‌پیمان بودند و لشکر مسلمانان به فرماندهی خالد بن ولید درگرفت، خالد "بهمن جاپان" را بکشت، با آنکه تعداد سپاهیان فارسی از مسلمانان بیشتر بودند، اما باز هم مسلمانان در این جنگ نیز پیروز شدند. همچنین سردار مسیحیان نصرانی عرب، عبدالأسود العجلی نیز کشته شد و باقی‌ماندهٔ لشکر عبدالأسود العجلی به اسارت خالد درآمدند. خالد نذر کرده بود که اگر در جنگ پیروز شد، تمام اسیران جنگی مسیحیان عرب را که به یاری سپاهیان پارسیان شتافته بودند، در رودخانه گردن بزند، سواران گروه گروه از آنها که همراه لشکر پارسیان جنگیده بودند می‌آوردند و خالد کسانی را معین کرده بود که گردنشان را در رود می‌زدند، چنان‌که تمام آب رودخانه خون‌آلود شده‌بود، لذا نام این رود "نهر الدم" گذاشته شد. بعد از جنگ الیس خالد به "امغیشیا" رفت که در واقع شهری بود در آن حدود و اُلیس قریه‌ای یا قلعه‌ای از مضافات آن بشمار می‌آمد. آنجا را خود مردم تقریباً خالی کرده بودند. با اینهمه غنیمت بسیار در آنجا بچنگ خالد و اعراب افتاد و خالد شهر را که خود تا حدی متروک مانده بود، ویران کرد و از آنجا آهنگ حیره نمود. پیش از حرکت چنان‌که از روایت بلاذری بر می‌آید با مردم این حدود صلحی کرد، بر آنکه مسلمانان را یاری و راهنمایی کنند و در بین ایرانیان به سود اعراب جاسوسی نمایند.
جنگ وَلَجَه سومین جنگ از رشته جنگ‌های صدر اسلام است که بین ایران و اعراب به وقوع پیوسته‌است. این جنگ در ماه آوریل سال ۶۳۳ میلادی در محلی به نام "ولجه" و به فرماندهی خالد بن ولید رخ داده‌است. این جنگ بعد از جنگ زنجیر و جنگ رودخانه به وقوع پیوسته‌است.تاریخ ده هزار ساله ایران، ص ۱۲۲زرین کوب ص ۲۹۸
«ولجه» موضعی بوده‌است، میان استان کشتگرمحمدی ملایری، محمد، تاریخ و فرهنگ ایران در دوران انتقال از عصر ساسانی به عصر اسلامی، جلد چهارم:، زبان فارسی، تهران: انتشارات توس، ۱۳۸۰ خ. ص۱۷۵. (شکل عربی‌شده: کسکرهمان.) در ناحیه خشکی و در جانب شرقی نهروان. در ولجه و مجاور نهر آبی که به رود دجله می‌ریزد، جنگ ولجه درگرفته‌است.
دربار ایران با آگاهی از شکست سپاه ایران در جنگ مذار به یکی از امرای عرب حیره به نام "اندرزگر" که تبعیت ایران را پذیرفته بود، دستور داد تا خود را برای رویارویی با خالد آماده سازد. بعد از جنگ مذار کسانی از اعراب که مسیحی نصرانی بودند و جزو رعیت ایران به‌شمار می‌آمدند در این زد و خوردها طبعاً جانب ایران را گرفتند و این نکته عصبیت قومی اعراب را تجدید کرد. باری خالد از مذار به جانب استان کشتگر رفت و در آنجا در موضعی به نام ولجه که در حدود واسط بود با دسته‌ای از سپاهیان ایران که سالارشان "اندرزگر" بود برخورد. در این محل گذشته از لشکریان ایران عده‌ای از اعراب بکر بن وائل که در بحرین نیز با مسلمانان جنگیده بودند، به‌ویژه کسانی از "بنی عجل" که دین نصاری داشتند، با خالد به جنگ برخاستند.
اندرزگر با پنجاه هزار سپاهی خود را به عراق رسانید و در کنار رود دجله فرود آمد. یکی دیگر از سرداران ایرانی بنام "هزارسوار" نیز از تیسفون آهنگ عراق کرد. جنگ سختی روی داد و خالد "هزار سوار" را بکشت. گویند بعد از کشتن او هم در میدان جنگ خوردنی خواست، از آنکه سه روز بود تا از این اندیشه که با چنین دلاوری در جنگ چه خواهد کرد، هیچ نخورده بود. جنگ ولجه سخت و خونین شد. کسانی که خالد به کمین نشانده بود، برآمدند و هزیمت بر ایرانیان افتاد. گویند از ایرانیان، بسیاری در این جنگ کشته شدند.زرین کوب ص ۲۹۹
دوست‌دختر، عنوانی است که به دختر یا زن داده می‌شود و در تعریف، دوست و همدمی است که با کسی، به گونه متقابل، ارتباطی عاشقانه یا عاشقانه -جنسی برقرار کرده‌است؛
هر چند این عنوان برای زنان و دخترانی که به دلیل همجنس‌گرایی، با جنس موافق، اهل رابطه عاشقانه-جنسی هستند نیز به‌کار می‌رود.
عنوان «دوست‌دختر»، کاربردهای گسترده و متفاوتی دارد به‌طوری‌که بحث و اختلاف‌نظر در این زمینه بسیار است. در جوامع غربی به دختری «دوست‌دختر» می‌گویند که با دوست صمیمی مذکر خود، رابطه‌ای نزدیک دارد و این ارتباط، بیشتر با قرار گذاشتن، تلفن کردن، بیرون رفتن و مانند آن، همراه است. برای پسران، ترغیب یک دختر به‌منظور دوستی و قرارومدار، مرحلهٔ مهمی در برههٔ جوانی و نوجوانی به‌شمار می‌آید.