moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دولت آمریکا با جذب سرمایه‌های صندوق‌های بازنشستگی و بانک‌های مختلف ایالتی و ملی توانست زمینه ایجاد فضای تخصصی و حرفه‌ای را برای کارشناسان صنایع فراهم آورد. این کارشناسان به سرمایه‌گذاری در صنایع دانش‌بنیان و شکوفاسازی آن‌ها علاقه‌مند بودند. اندکی پس از آن، دولت به خروج از این صندوق‌ها اقدام کرد. این درحالی بود که سرمایه‌گذاران بسیاری با دیدن آثار سودمند و بازدهی مناسب این نوع سرمایه‌گذاری که از صرفه مالیاتی نیز برخوردار بود، بازخرید سهام دولتی این صندوق‌ها را شروع کردند. آنان می‌خواستند از تمام بازده این صندوق‌ها که پاداش ریسک سرمایه‌گذاری در شرکت‌ها بود، به‌نفع خود بهره‌مند گردند. البته یکی از عواملی که باعث شد این نوع بازار یا صنعت، رشد یابد، این بود که رقابت در بازار با توجه به کثرت ایده‌ها و طرح‌های خطرپذیر، اندک و در نتیجه، حق گزینش طرح‌های سودآور، بسیار بود. ازاین‌رو، سرمایه‌گذاران طرح‌هایی را توان بالقوهٔ فراوانی برای رشد و توسعه داشت، به‌سرعت جذب می‌کردند.
به‌تدریج، این صنعت در سطح بین‌الملل شناخته‌تر شد و سرمایه‌گذاری در طرح‌های جدید پُرریسک، پس از آمریکا، در کشورهای اروپایی و آسیایی رواج یافت؛ برای مثال در کشور هند، به‌عنوان کشوری در حال توسعه، از سال ۱۹۸۵ به بعد، فعالیت رسمی در این حوزه شکل گرفته‌است. هم‌اکنون، در هند حدود ۲۵۰تا۳۰۰صندوق خطرپذیر مشغول فعالیت است. حتی در کشورهایی مانند کانادا، در کنار بورس سهام شرکت‌های بزرگ، بورس سهام شرکت‌های پُرریسک جای دارد. به‌دلیل بازدهی کمابیش خوب سالانه این شرکت‌ها، درمقایسه‌با دیگر شرکت‌های حاضر در بورس، حجم معاملات روزانه سهام شرکت‌های پُرریسک به‌طور چشمگیری رشد کرده‌است. در کشور انگلستان، بورس‌های محلی کوچکی را تأسیس کرده‌اند. شرکت‌های متقاضی ورود به بورس، با دارابودن شرایط از پیش اعلام‌شده، برای عرضه سهام به عموم افراد اجازه می‌یابند. بورس سرمایه‌گذاری خطرپذیر لندن نیز از این قبیل است.
وجود فرصت‌های پربازده مالی طی دورهٔ مشارکت سرمایه‌گذاران خطرپذیر، طرح‌ها و شرکت‌های صاحب ایده و فناوری را با استقبال سرمایه‌گذاران خطرپذیر در دانشگاه‌ها و مراکز علمی و آزمایشگاه‌ها و نمایشگاه‌ها روبه‌رو کرده‌است.
درمجموع، شرکت‌های نوپا خواهان جذب یا افزایش سرمایه‌اند. ازاین‌رو، ایجاد بسترهایی مناسب مانند بازارهای سرمایه‌ای از عوامل مهم تسهیل خروج سرمایه‌گذاران خطرپذیر از شرکت‌ها و کسب بازدهی و نقدینگی مناسب برای آنان است. این بازارها به سرمایه‌گذاران فعال در این صنعت فرصت می‌دهند که بازدهی واقعی یا همان پاداش ریسک‌های تقبل‌شده را در زمان مناسب، با ایجاد نقدینگی در سرمایه‌گذاری ابتدایی خود و خروج از شرکت محقق سازند.
به‌طورخلاصه، ساختار سازمانی این صندوق‌ها به‌این‌صورت است که هیئت امناء، متشکل از سهام‌داران صندوق، با انتخاب یک مدیر یا گروه مدیران، وظایف مربوط به فعالیت‌ها و کارشناسی و ارزیابی طرح‌ها را به این گروه واگذار می‌کند. گروه مدیران سعی می‌کند با گزینش طرح‌های خوب و جذاب که ارزش بالقوه مطلوبی دارد، پس از دو تا سه سال، به بازدهی مطلوبی دست یابد.
کارشناسان و مدیران صندوق باید تمام ابعاد طرح ازجمله مباحث فنی، مسائل بازار و گروه مدیران، برآوردهای مالی و… را با محاسبهٔ ضرایب ریسک این طرح‌ها بررسی کنند؛ بنابراین، در مرحله اول، پس از ارسال پرسش‌نامه شغلی برای صاحبان ایده و کارآفرینان، از آن‌ها می‌خواهند طرح را مفصل توصیف کنند تا ارزش‌گذاری شرکت‌ها به‌خوبی انجام شود. در جلسات آتی نیز از آن‌ها می‌خواهند طرح را با توضیحات بیشتر معرفی کنند تا سرانجام، در طرح‌های منتخب سرمایه‌گذاری کنند.
در ایران یکی از حلقه‌های مهم مفقوده در زنجیره کارآفرینی، شرکت‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر است و کمتر سازمان و شرکتی را می‌توان یافت که به‌طور کامل شاخص‌های سرمایه‌گذاری خطر پذیر را رعایت کرده باشد. از فعالیت سرمایه‌گذاری خطرپذیر در ایران بیش از یک دهه می‌گذرد، حضور سرمایه گذاران خطرپذیر خصوصی با دسترسی به منابع و مشاوران خارجی ادبیات جدیدی وارد صنعت تأمین مالی حوزه نوآوری کرد که تا پیش از آن تنها از طریق اعطای تسهیلات عمدتاً کم بهره می‌برد. انجمن سرمایه‌گذاری خطرپذیر ایران در سال ۱۳۹۱ با حضور ۱۴ شرکت سرمایه‌گذاری خطرپذیر تأسیس شد که هم‌اکنون بیش از ۹۰ عضو دارد، مطابق آمار گزارش شده توسط این انجمن بیش از ۷۰ درصد سرمایه‌گذاری خطرپذیر انجام شده در ایران توسط شرکت‌ها و صندوق‌های کاملاً خصوصی انجام می‌شود. صندوق‌های غیردولتی (با سهامداری کمتر از ۴۹درصدی بخش دولتی) تنها ۲۰ درصد سرمایه‌گذاری‌ها را انجام می‌دهند. صندوق‌های پژوهش و فناوری وابسته به بخش‌های دولتی در تأمین مالی، پرداخت تسهیلات، کارگزاری منابع مالی و صدور انواع ضمانت نامه به شرکت‌های دانش بنیان و فناور فعالیت دارند. متأسفانه طی سال‌های اخیر ساختار استانداردی که مطابق با نرم جهانی و توسط تیم مدیریت حرفه‌ای باشد در این شرکت‌ها به چشم نمی‌خورد. بدون داشتن نگاه بنگاه‌داری در این صنعت، نمی‌توان انتظار رشد و موفقیت از آن را داشت، لذا نگاه دولتی که عمدتاً توسط نهادهایی نظیر معاونت علمی فناوری ریاست جمهوری و صندوق نوآوری و شکوفایی با هدف حمایت از بنگاه‌های دانش‌بنیان صورت می‌پذیرد، نمی‌تواند موجب توسعه صنعت سرمایه‌گذاری خطرپذیر در ایران گردد.
این شرکت‌ها برای بقا در بازار پر ریسکی که کار می‌کنند حتماً باید از ساختاری هوشمند و کارآمد بهره‌مند باشند که البته بستگی به سیاست‌ها و اهداف آن شرکت این ساختار نیز متفاوت است.
چهارچوب کلی که در این شرکت‌ها برقرار است شامل قسمت‌های زیر است:
این بخش مسئولیت جستجوی طرح، بررسی طرح‌ها پیشنهادی به شرکت و در نهایت انتخاب طرح و ایده مناسب که پتانسیل سرمایه‌گذاری را داشته باشد به‌عهده دارد. پس از انتخاب طرح باید یک برنامه سرمایه‌گذاری شامل میزان بودجه مورد نیاز و زمان‌های تزریق آن به طرح آماده شود.
وی سی فرم‌ها اغلب توانایی پرداخت تمام منابع سرمایه‌گذاری را به تنهایی ندارند و در این راه سعی می‌کنند علاقه‌مندان به این نوع سرمایه‌گذاری را با خود همراه کنند مانند: افراد ثروتمند، صندوق‌های بازنشستگی، صندوق‌های وقف، سازمان‌های خیریه، بانک‌ها و …
این قسمت از اهمیت بالایی برخوردار است چرا که تیم اجرایی و مدیریتی شرکت‌های نوپا در این قسمت هستند. این تیم باید از افرادی تشکیل شود که علاقه، دانش و تجربه مدیریت در شرکت‌های کوچک را داشته باشند.
بعد توافقات لازم با کارآفرین این تیم در مدیریت شرکت نوپا، مشارکت خواهد کرد.
این قسمت نیاز به افرادی دارد که با شرکت‌ها و افراد زیادی ارتباط داشته باشند همچنین نحوه ورود و پذیرش شرکت‌ها به بورس را بدانند، تا بهترین سیاست برای واگذاری شرکتی که در آن سرمایه‌گذاری کرده‌اند و خروج از آن را اتخاذ کنند.
از جمله شیوه‌های خروح از سرمایه‌گذاری خطرپذیر می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
در سال‌های اخیر، عرضه سهام شرکت‌های تکنولوژیکی به بازار بورس بسیار مورد توجه بوده‌است. هنگام عرضه سهام به بازار بورس، شرکت‌های سرمایه‌گذار خطرپذیر به‌عنوان مالک بخشی از شرکت کارآفرین بخشی از سهام شرکت را دریافت می‌کنند. هرگاه زمان دادوستد این سهام فرا برسد، شرکت سرمایه‌گذاری خطرپذیر سهام خود را بین شرکای سرمایه‌گذار اندک خود توزیع می‌کند. این شرکا می‌توانند بعد از آن مانند سهامداران معمولی باقی بمانند یا همزمان با دریافت سهام، آن‌ها را نقد کنند. طی بیست سال اخیر، سهام حدود سیصد شرکت که از سرمایه‌های خطرپذیر بهره برده‌اند، در بازار بورس آمریکا عرضه شده‌است.
مدیران و مالکان شرکت‌ها با توجه به تمامی موارد بالا، راهبرد خروج خود را تدوین و از این راه، نحوه تحقق نهایی منافع حاصل از سرمایه‌گذاری را تعیین می‌کنند. انتخاب راهبرد خروج، با توجه به شرایط و ملاحظات بلندمدت صورت می‌گیرد.
سرمایه‌گذاری خطرپذیر شرکتی به روشی از سرمایه‌گذاری گفته می‌شود که در آن شرکت‌های بزرگ مستقیماً بر روی استارتاپ‌ها و کسب و کارهای نوپا و نو ظهور سرمایه‌گذاری می‌کنند. در قبال این سرمایه‌گذاری بخشی از سهام استارتاپ به شرکت سرمایه‌گذار منتقل می‌گردد و معمولاً استارتاپ علاوه بر بهره‌مندی از سرمایهٔ تزریق شده از حمایت‌های سرمایه‌گذار بهره‌مند می‌شود. این حمایت‌ها می‌تواند شامل مواردی نظیر استفاده از تخصص شرکت در مسائل فنی، مشاوره در تصمیم‌گیری و اشتراک‌گذاری بازار باشد.
سرمایه‌گذاری خطرپذیر شرکتی به‌عنوان یکی از زیرمجموعه‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر شناخته می‌شود. این پدیده در دوره‌های مختلف ظهور و بروز داشته‌است و بیشتر هنگامی رونق پیدا کرده که تحولات و نوآوری‌های تکنولوژی فرصت‌هایی نویی را برای سرمایه‌گذاری در بازارهای جدید به وجود آورده‌اند. رویکرد شرکت‌ها به سرمایه‌گذاری خطرپذیر شرکتی در هر دوره متفاوت بوده‌است اما در دوران کنونی هدف اصلی از این نوع سرمایه‌گذاری به دست آوردن مزیت رقابتی یا دسترسی به شرکت‌های نوآور است که ممکن است بخشی از بازار را به‌عنوان رقیب در دست داشته باشند.
سرمایه‌گذاری خطرپذیر شرکتی مسیر دستیابی به منافع استراتژیک را در پیش می‌گیرد، از عناصر واسطه برای سرمایه‌گذاری استفاده نمی‌کند و در مقایسه با سرمایه‌گذاران سنتی که به دنبال مالکیت کامل استارتاپ هستند، ترجیح می‌دهد بخشی از سهام را در دست بگیرد و به گونه‌ای ورود کند که تیم مدیریتی استارتاپ در اتخاذ تصمیم‌های استراتژیک، استقلال خود را حفظ کند.
نمونه‌های زیر از بزرگترین شرکت‌های استفاده‌کننده از این نوع سرمایه‌گذاری هستند:
علاوه بر این شرکت‌ها که بیشتر در حوزه فناوری اطلاعات فعالیت می‌کنند، شرکت‌های بزرگ دیگر حوزه‌ها نظیر انرژی، حمل و نقل و سلامت نیز فعالیت‌های مشابهی را آغاز کرده‌اند. در حال حاضر سرمایه‌گذاری خطرپذیر شرکتی به سرعت در حال رشد است، چنان‌که در سال ۲۰۱۷ بیش از ۱۷۹۱ قرارداد سرمایه‌گذاری با ارزشی بیش از ۳۱٫۲ میلیارد دلار در این حوزه به ثبت رسیده‌است.
خزه‌تباران (Bryophyta) شاخه‌ای از گیاهان غیرآوندی رطوبت‌پسند هستند که دارای رشد محوری و پوشینه‌های کوتاه می‌باشند. خزه‌تباران از ساده‌ترین گیاهان و گروه‌های ابتدایی جنین‌داران (embryophyta) هستند. موقعیت این گیاهان بین تالوفیت‌ها و پتریدوفیت‌ها می‌باشد. این گیاهان حدود ۹۶۰ جنس و ۲۴۰۰۰ گونه دارند که در همه نقاط زمین به ویژه نقاط مرطوب یافت می‌شوند. فسیل خزه‌ها در دوران ترشیاری گزارش شده‌است.
singh , V. , pande , p.c. , jain, D.K (2004) A textbook of botany
سانسور در ترکیه از سال ۲۰۰۴ میلادی که قانون جدید دربارهٔ سانسور در ترکیه تصویب شد کمتر شده اما با این حال طبق گزارش مجمع جهانی آزادی بیان ترکیه از لحاظ آزادی بیان و مطبوعات در رتبه ۱۳۸ جهان است، همچنین اتحادیه اروپا مذکور شده‌است که اگر ترکیه می‌خواهد عضو شود باید وضعیت آزادی بیان و مطبوعات را بهبود ببخشد.
در عثمانی سانسور متعدد بود و اگر بدون اجازه سلطان یا سرداران بلندمرتبه عثمانی روزنامه‌ای به چاپ می‌رسید و در آن موردی برضد حکومت بود به شدت برخورد می‌شد و اقدامی غیرقانونی به حساب می‌آمد در آموزش هم این موضوع دیده می‌شد، همچنین بین سالهای ۱۹۰۹ و ۱۹۱۳ سانسور به‌طور قابل ملاحظه‌ای افزایش یافت و چندین (احتمالاً ۴ نفر) روزنامه‌نگار دستگیر شدند.
با اینکه شعار انقلاب ترکیه آزادی بود اما در جریان این انقلاب افرادی از جمله شیخ سعید رزمی و برخی افراد اسلامگرایی که دولت آنان را شورشی خوانده بود دستگیر شدند.
در جریان جنگ جهانی ترکیه که سعی در حفاظت از موقعیت و استقلال خود داشت بسیاری از روزنامه‌ها را تعطیل کرد که عبارتند از:
زمانی که حزب دموکرات به رهبری عدنان مندرس در سال ۱۹۵۰ به قدرت رسید، سانسور وارد مرحله جدیدی شد. قانون مطبوعات تغییر کرد، مجازات‌ها و جریمه‌ها افزایش یافت. دستور بسته شدن چندین روزنامه صادر شد، از جمله روزنامه‌های "اولوس" (ممنوعیت نامحدود)، "حریت"، "ترجمان" و "هرگون" (هر کدام دو هفته). در آوریل ۱۹۶۰، یک کمیسیون به اصطلاح تحقیق (""Tahkikat Komisyonu"") توسط مجلس ملی بزرگ ترکیه تأسیس شد. به آن قدرت داده شد تا نشریات را مصادره کند، روزنامه‌ها و چاپخانه‌ها را ببندد. هر کس از تصمیمات کمیسیون پیروی نکند به حبس از یک تا سه سال محکوم شود.
پس از کودتای نظامی ۱۹۸۰ به رهبری ژنرال کنان اورن، آزادی بیان به‌شدت محدود شد. در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، نزدیک شدن به موضوعات سکولاریسم، حقوق اقلیت‌ها (به‌ویژه مسئله کردها) و نقش ارتش در سیاست با خطر انتقامجویی مواجه شد.
در قوانین ترکیه سانسور مشاهده می‌شود، در سال ۱۹۵۴ ترکیه کنوانسیون اروپا دربارهٔ حقوق بشر و آزادی‌های سیاسی را امضا کرد اما به آن جامه عمل نپوشاند.
طبق این قانون که بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ به شدت اجرا می‌شد هرگونه توهین به ترک‌ها مجازات به همراه دارد و طی آن حدوداً ۶۰ نفر دستگیر شدند که با فشارهای بین‌المللی بیشتر افراد تبرئه و آزاد شدند.
از ساعت ۸ بامداد روز شنبه ۲۹ آوریل (۹ اردیبهشت) دسترسی به پایگاه اینترنتی دانشنامهٔ ویکی‌پدیا به تمامی زبان‌های آن، و از آن‌جمله زبان ترکی استانبولی، در این کشور قطع شد. سازمان اطلاعات و فناوری اطلاع‌رسانی ترکیه در بیانیه‌ای اعلام کرد که «بعد از ارزیابی‌های فنی و بررسی‌های حقوقی بر اساس ماده ۵۶۵۱ قانون نظارت اینترنتی این تصمیم اتخاذ شده‌است.»بی‌بی‌سی فارسی، "دسترسی به سایت اینترنتی ویکی‌پدیا در ترکیه مسدود شد"، نوشته‌شده در ۲۹ آوریل ۲۰۱۷؛ بازدید در ۲۹ آوریل ۲۰۱۷. خبرگزاری فرانسه به نقل از رسانه‌های دولتی ترکیه نوشته‌است که این محدودیت به دلیل ناموفق بودن ویکی‌پدیا در «حذف محتوای مشوق تروریسم و حاوی اتهام همکاری ترکیه با گروه‌های تروریستی» صورت گرفته‌است. جیمی ویلز، بنیانگذار ویکی‌پدیا در واکنش به این اقدام رژیم ترکیه، در صفحه توئیتر خود تصریح کرد که «دسترسی به اطلاعات از حقوق اساسی بشر است» و خطاب به مردم ترکیه گفت که «در جدال برای دستیابی به این حق، همواره در کنار شما خواهم بود».رادیو فردا: "ترکیه دسترسی کاربران به ویکی‌پدیا را مسدود کرد"، نوشته‌شده در ۹ اردیبهشت ۱۳۹۶؛ بازدید در ۹ اردیبهشت ۱۳۹۶.
در جریانی مایکل دیکسون هنرمند انگلیسی در نگاره‌ای رجب طیب اردوغان نخست‌وزیر ترکیه را سگ جرج بوش رئیس‌جمهور آمریکا معرفی کرد که با اعتراضات گسترده در مورد توهین به حیثیت نخست‌وزیر ترکیه مایکل دیکسون به دادگاه کشیده شد که البته پس از مدتی تبرئه شد.
طبق این قانون که در سال ۲۰۰۹ میلادی به تصویب مجلس ترکیه رسید فروش تصاویری که سر شخصیت‌های معروف بر روی بدن حیوانات (همانند تصویر اردوغان و جریان مایکل دیکسون) غیرقانونی است.
در فوریهٔ ۲۰۱۷ دنیز یوجل روزنامه‌نگار آلمانی ترک‌تبار در استانبول زندانی شد.
S/MIME (توسعه چند منظوره پست الکترونیک اینترنت/امن) استانداردی برای رمزنگاری با کلید عمومی و امضایی از دادهٔ MIME است. S/MIME یکی از استانداردهای IETF است که در تعدادی از اسناد از جمله RFCها تعریف شده‌است. S/MIME را در اصل شرکت امنیت داده RSA توسعه داده‌است.RFC 2045: Multipurpose Internet Mail Extensions (MIME). Part One was published in November 1996. مشخصات اصلی که به تازگی استفاده می‌شود توسعه یافته مشخصات MIME با استاندارد غیررسمی صنعت PKCS#7 فرمت پیام امن است. کنترل تغییر به S/MIME از آن زمان به نیروی ضربت مهندسی اینترنت محول گردیده و مشخصات در حال حاضر در سینتکس پیام رمز شده گنجانده شده‌است. یک مشخصه IETF در بسیاری از جهات با PKCS #7 یکسان است. عملکرد S/MIME در اکثر نرم‌افزارهای پست الکترونیکی مدرن قرار گرفته و با آن‌ها نیز کار می‌کند.
S/MIME، خدمات امنیتی رمزنگاری زیر را برای برنامه‌های پیام الکترونیکی فراهم می‌کند: احراز هویت، یکپارچگی پیام، عدم انکار مبدأ (با استفاده از امضاهای دیجیتال) و حفظ حریم خصوصی و امنیت داده (با استفاده از رمزنگاری). S/MIME نوع MIME را مشخص می‌کند codice_1(نوع smim "داده دربرگرفته شده"). S/MIME در جایی که تمام موجودیت MIME ی (که از قبل آماده شده) که باید پنها ن شود را رمز نموده و در شی ای که متعاقباً در موجودیت application/pkcs7-mime MIME وارد می‌شود بسته‌بندی می‌کند.
قبل از اینکه S/MIME در یکی از برنامه‌های کاربردی بالا بتواند استفاده شود، باید کلید/گواهی نامهٔ منحصربه‌فرد یکی از مراکز صدور گواهی (CA) شخصی یا عمومی را بدست آورده و نصب کرد. بهترین عمل قابل قبول برای امضا و رمزنگاری، استفاده از کلیدهای خصوصی جداگانه می‌باشد (و گواهی نامه‌های وابسته). به‌طوری‌که این مجوز شخص ثالث برای کلید رمزنگاری بدون توافق بر ویژگی عدم انکارکلید امضا می‌باشد. رمزنگاری نیاز به نگهداری گواهی طرف مقصد در مخزن دارد (که معمولاً به صورت خودکار پس از دریافت پیام از طرف کسی به همراه یک گواهی امضای معتبر می‌باشد). در حالی که از نظر فنی ارسال پیام رمزنگاری شده (با استفاده از گواهی طرف مقصد) بدون داشتن گواهی نامهٔ شخص مالک برای امضای دیجیتال امکان دارد، در عمل، مشتریان S/MIME نیاز به این دارند که شما گواهی نامه خود را نصب نمایید قبل از اینکه آن‌ها به دیگران اجازه رمزنگاری را بدهند.
یک نمونه "اولیه"("کلاس ۱") گواهی شخصی، هویت مالکش را تأیید می‌کند تنها تا آنجا که فرستنده را به عنوان مالک "From:" در آدرس پست الکترونیکی اعلام می‌دارد به این معنی که فرستنده می‌تواند امیل‌های فرستاده شده به آن آدرس را دریافت نماید و بنابراین تنها ثابت می‌شود که یک امیل دریافت شده واقعاً از "From:" آدرس داده شده آمده‌است و آن نام شخص و نام شرکت را تأیید نمی‌کند. اگر یک فرستنده بخواهد به گیرنده امیل اجازه بدهد که هویت فرستنده را تأیید کند این به این معنا می‌باشد که نام گواهی دریافت شده نام فرستنده یا نام سازمان را در بر می‌گیرد. فرستنده نیاز دارد که گواهی ("کلاس ۲") را از مرکز صدور گواهی(CA)که فرایند تأیید هویت را با عمق بیشتری انجام می‌دهد تهیه نماید، و این شامل سوالاتی دربارهٔ دارنده گواهی نامه می‌شود. برای جزئیات بیشتر در مورد تأیید هویت، امضای دیجیتال را مشاهده کنید.
با توجه به سیاست CA، گواهی نامه شما و تمام محتویاتش ممکن است به‌طور عمومی برای مرجع و تأییدکننده ارسال شود. به سبب آن نام و آدرس ایمیلتان در دسترس همه قرار می‌گیرد تا بتوانند ببینند و احتمالاً جستجو نمایند. CAهای دیگر فقط شماره‌های سریال و وضعیت‌های ابطال را پست می‌کنند و هیچ‌یک از اطلاعات شخصی را شامل نمی‌شوند. در انتها دست کم حمایت از تمامیت ساختار کلید عمومی اجباری است.
حتی به‌طور کلی، هر پیامی که یک مشتری S/MIME به فرم رمز شده ذخیره می‌کند اگر گواهی نامه/کلیدخصوصی ای که برای رمزگشایی استفاده می‌شود منقضی شده باشد یا اینکه در دسترس نباشد رمزگشایی نخواهد شد. هچنین به دلیل ذخیرهٔ رمزشده، جستجو و ایندکس‌گذاری محتویات پیام رمزشده برای بسیاری از مشتریان امکان‌پذیر نمی‌باشد و البته این مختص به S/MIME نیست و مشکلی نیست که فقط در پیام‌هایی که با S/MIME امضا می‌شوند وجود داشته باشد.
امضای S/MIME معمولاً با چیزی که «امضای جدا یا منفصل» نامیده می‌شود انجام می‌گردد. اطلاعات امضا از متن امضا شده جدا می‌باشد. به سبب این امر نوع MIME با دومین قسمت که دارای زیر نوع application/(x-)pkcs7-signature است بخش‌بندی و امضا شده‌است. نرم‌افزار Mailing list به دلیل تغییر قسمت متنی و در نتیجه بی‌اعتبار کردن امضا بدنام می‌باشد. هر چند این اختصاص به S/MIME ندارد و یک امضای دیجیتال فقط محتویات امضا شده‌ای که تغییر کرده‌است را نشان می‌دهد.
بددادن یکی از رسوم مردم افغانستان بوده که در نقاط مختلف این کشور دارای اشکال گوناگون است. بد معمولاً توسط شورا، جرگه و نشست موی‌سفیدان محل یا دهستان تطبیق می‌گردد. بد زمانی به وقوع می‌پیوندد که یک مرد افغان مردی را از فامیل افغان دیگر به قتل رسانده باشد یا جرمی بزرگ را در حق کسی نموده باشد. بدین منظور غرض جلوگیری از قتل‌های دیگر دختران فامیل خود را به عقد نکاح فامیل مقتول درمی‌آورند؛ که نوعی از بردگی جنسی در افغانستان است.
این سنت پس از جلسه و فیصلهٔ موی‌سفیدان محل در معرض اجرا قرار می‌گیرد. به‌طوری‌که در آغاز، موی‌سفیدان فامیل قاتل با یک یا چند رأس گوسفند و مقداری پول به خانهٔ مقتول می‌روند؛ و از آن‌ها پوزش خواسته تقاضای جرگه را می‌نمایند. بد پس از شفاعت و پوزش زیاد از موی‌سفیدان مورد توافق قرار می‌گیرد. در دهستان‌ها آن‌ها که جرگه نمی‌نمایند به معنی ادامهٔ خونریزی است. این دشمنی‌ها بعضاً به جنگ‌های قومی چندین ساله تبدیل گردیده‌اند. مانند قوم زدران جاجی و منگل که دشمنی این دو قوم تا هنوز ادامه دارد.
در شهرها بد به‌خاطر تقلیل معیاد جرم و جلوگیری از قتل دیگر در معرض اجرا قرار می‌گیرد زیرا در ین مناطق حاکمیت دولت مستحکم‌تر است. عده زیادی بد را یکی از میراث کهن، عدم نارسایی جامعه و یک پدیده ناروا و خلاف کرامت انسانی می‌پندارند. بعضی بد را سنتی افتخارآمیز می‌پندارند. ممکن است دختری که به بد داده می‌شود تا پایان عمر در زیر فشار ظلم، طعنه، اذیت و آزار و مشکلات گوناگون غیرقابل تحمل قرار گیرد. بعضاً قربانی این پدیده ننگین دختران خردسال هستند که از خانواده به اجبار جدا می‌شوند. بعضی از این‌گونه دختران یا به‌زودی می‌میرند یا از خانه فرار کرده و به دیار نامعلوم می‌روند.
یکی از این دختران، بی‌بی عایشه بود که بینی و گوش‌هایش توسط شوهرش بریده شده بود و در محلی خارج از شهر، رها شده بود. وی توسط نیروهای آمریکایی در کوهستان اروزگان پیدا شد و برای درمان ابتدا به کابل و سپس به ایالات متحده انتقال داده شد.
آبده‌گاهوب سایت رسمی،نقشه ماهواره ای
یکی از روستاهای قدیمی از توابع شهرستان باشت واقع در استان کهگیلویه و بویراحمد است.آب این روستا سابق از چشمه انارستان به وسیله لوله کشی و همچنین چاه‌های دست‌ساز و چشمه‌های اطراف تأمین می‌شد.اکنون با کم شدن آب چاه و چشمه‌های اطراف، دولت با حفر چاههای عمیق و لوله کشی آب روستای آبده‌گاه و روستاهای اطراف مانند کلگان، سرابیز، گروس، نارگ‌موسی، مله‌تم، موری‌کش، پنبه زار و بوسنگان را تأمین کرده‌است. جمعیت آبده‌گاه (علیا و سفلی) در گذشته مجموعاًَ ۱۰۰۰ نفر (۱۰۰ خانوار) تخمین زده می‌شد ولی اکنون با مهاجرت روستائیان به کمتر از 50 خانوار رسیده است.
آبده گاه به دو بخش علیا و سفلی تقسیم شده‌است. در اصطلاح محلی به اهالی بخش علیا پیچابی و به اهالی بخش سفلی دولیاری گفته می‌شود.
مردم روستا به کشاورزی و دامپروری مشغول هستند. بسیاری از روستائیان به علت کمبود درآمد، خشکسالی و نیاز به اشتغال به شهر باشت، شهرستان گچساران یا دیگر شهرهای اطراف مهاجرت کرده‌اند.
۳. http://sobhezagros.ir/news/98700.html
فرهنگ آبادیهای ایران تألیف محمد حسین پاپلی یزدی
باشگاه فوتبال روبین کازان یک باشگاه فوتبال در شهر کازان در روسیه می‌باشد که در لیگ برتر روسیه بازی می‌کند. این باشگاه در سال ۱۹۵۸ تأسیس شده‌است. از بازیکنان ایرانی که در این تیم سابقه بازی داشته‌اند، می‌توان سردار آزمون، علیرضا حقیقی
و رضا شکاری را نام برد.
مرتضی انواری (۱۳۱۰-۱۳۸۹) استاد دانشگاه و بنیان‌گذار مدرسه عالی کامپیوتر در ایران بود.
مرتضی انواری در تهران به دنیا آمد و فرزند بزرگ خانواده بود. در سال ۱۳۲۸ از دبیرستان البرز دیپلم گرفت. وی تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته فیزیک در دانشکده علوم دانشگاه تهران و در رشته ریاضیات در دانشگاه ایلینوی در اوربانا شامپاین انجام داد.
او پس از پایان تحصیلاتش به تدریس در دانشگاه ایالتی اوهایو و سپس در دانشگاه بریتیش کلمبیا پرداخت. در سال ۱۳۴۷ به ایران آمد و استاد و نخستین رئیس دانشکده ریاضی دانشگاه صنعتی آریامهر شد.
«مرکز تعلیمات عمومی» که درس‌هایی در زمینه علوم انسانی عرضه می‌کرد در سال ۱۳۵۱ زیر نظر او در دانشگاه صنعتی پایه‌گذاری شد. احمد شاملو، محمد مقدم، ژاله ژوبین-خادم، رضا داوری، اسماعیل خویی، ماه‌منیر شادنوش، هادی شفائیه، هرمز فرهت، هانیبال الخاص، ایران دررودی، و فرهاد نعمانی از مدرسان و استادانی بودند که هر یک مدتی در این مرکز در دانشگاه صنعتی به تدریس پرداختند.
در ۱۳۵۲ مدرسه عالی کامپیوتر به ابتکار و به ریاست او در تهران گشایش یافت.
انواری در ۱۳۵۸ به آمریکا رفت و در دانشگاه ایالتی میشیگان، دانشگاه ایالتی کالیفرنیا و نیز دانشگاه کالیفرنیا در برکلی به تدریس پرداخت. او مدتی نیز استاد پژوهشگر مدعو در موسسه هانری پوانکاره در پاریس بود.
مرتضی انواری در آذر ۱۳۸۹ در المپیا در ایالت واشینگتن درگذشت.
بورسیت یعنی التهاب بورس به هر علتی. بورس‌ها، کیسه‌های حاوی مایع سینوویال هستند که در اطراف مفاصل وجود دارند و باعث کاهش اصطکاک ساختمان‌های مجاور خود می‌شوند. یک بورس ممکن است بین دو ماهیچه یا تاندون ماهیچه با یک بخش استخوانی یا میان پوست و استخوان قرارگیرد. التهاب بورس باعث افزایش مایع سینوویال آن می‌گردد و هرچه میزان مایع بیشتر گردد، درد و حساسیت نیز افزایش می‌یابد. خون‌ریزی به داخل بورس به عنوان ناتوان‌کننده‌ترین نوع بورسیت شناخته می‌شود.فراهانی، محمد. ص 389 در این موارد، احتمال عفونت بورس وجود دارد.
عواملی که ممکن است در ایجاد بورسیت نقش داشته باشند عبارتنداز:
بعضی از بورس‌هایی که احتمال درگیری آن‌ها بیشتر است عبارتنداز:
برخی از علایم و نشانه‌های بورسیت شامل موارد زیر است:
به‌طورکلی درمان بورسیت عبارتنداز:
در موارد بورسیت عفونی درمان شامل:
رنِه فلمینگ (زاده ۱۴ فوریه ۱۹۵۹) خوانندهٔ مشهور بازه‌ی سوپرانو و اپرا از ایالات متحده آمریکا است.A Crusade of Seduction and Sorcery, The New York Times به عقیده بسیاری، در صدای او رنگی از رنج وجود دارد که آن‌را منحصربه‌فرد می‌کند.گفتگو با الهه مغرور اپرا , یورونیوز فارسی وی از دانش‌آموختگان مدرسه جولیارد است.Renee Fleming Master Class: Juilliard, New York, Opera Britannia
از رنه فلمینگ در محافل هنری با لقب «الهه مغرور» یاد می‌شود.
رنه فلمینگ از دریافت‌کنندگان جایزه گرمی بوده است.Renée Fleming: Diva goes to the dark side, The Guardian وی هم‌چنین از اعضای افتخاری آکادمی سلطنتی موسیقی است.
شورش‌های زمان خلافت علی، مربوط به نخستین دوره از جنگ‌های داخلی اسلام است که با نام فتنه اول نیز شناخته می‌شود. مهم‌ترین این شورش‌ها، شورش شام به رهبری معاویه بود که در نهایت به تأسیس دولت بنی امیه انجامید. رقابت بنی هاشم و بنی امیه بر سر خلافت، و نیز رقابت ایران و عراق از یک سو و مصر و شامات از سوی دیگر برای برتری در امپراتوری اسلامی از عوامل مؤثر در این جنگ‌ها بودند.
علاوه بر جنگ داخلی، برخی از شورش‌های محلی توسط مردم سرزمین‌های فتح‌شده نظیر ایرانیان نیز در این دوره سرکوب شد.ZARRINKUB, ABD AL-HUSAIN (1975). "THE ARAB CONQUEST OF IRAN AND ITS AFTERMATH". In FRYE, R. N. THE CAMBRIDGE HISTORY OF IRAN. 4. New York: CAMBRIDGE UNIVERSITY PRESS.ISBN 0-521-20093-8.
تا پیش از پیدایش جنبش خوارج، قریش تنها مدعی جدی برای کرسی خلافت و حکم‌رانی بر امپراتوری اسلام بودند. در سال‌های خلافت عثمان بن عفان، رقابت شدیدی میان دو شاخه از قریش، بنی هاشم و بنی امیه بر سر این موضوع درگرفت. بنی هاشم خلیفه را متهم می‌کردند که مناصب مهم حکومتی را به خویشاوندان خود از بنی امیه می‌سپارد.
این تنش‌ها در آخرین سال خلافت عثمان به اوج خود رسید. در این سال، اعتراض اهل مصر، کوفه و بصره که برای شکایت به مدینه آمده بودند اوضاع پایتخت امپراتوری اسلامی را متشنج ساخت. اگرچه علی نقش میانجی میان خلیفه و معترضان را ایفا می‌کرد و پسران خود را نیز به حفاظت از جان عثمان گماشته بود، اما در مجموع حداقل از نظر معنوی از سرکردگان مخالف عثمان شناخته می‌شد.Robert Gleave, "ʿALĪ B. ABĪ ṬĀLEB", Encyclopedia of Islam Three آشوب‌ها در نهایت به قتل خلیفه به‌دست معترضان در سال ۶۴۴ میلادی انجامید.
بدون شک، اولین موضوعی که خلیفه بعدی باید بدان می‌پرداخت موضوع مجازات قاتلان عثمان بود. مهم‌ترین رقیب علی در این امر، طلحه بن عبیدالله، که نامزد مطلوب مصریان و اکثریت قریش بود، نظر بر قصاص قاتلان داشت، اما اکثریت انصار (اهالی اصلی مدینه) و اهل عراق (به رهبری مالک اشتر) که طرف‌دار علی بودند در نهایت نظر خود را به کرسی نشاندند. دانشنامه ایرانیکا می‌نویسد علی معتقد بود که عثمان به این دلیل کشته شد که مردم از وی تحت ستم بودند، بنابراین آن‌ها مشمول مجازات نمی‌شوند.
اندکی پس از آغاز خلافت علی، خون‌خواهی عثمان بهانه اولین شورش بر ضد او به رهبری طلحه و زبیر ابن عوام گردید. زبیر در جریان اعتراضات از عثمان حمایت کرده بود. فرماندار شام، معاویه نیز که خود از شاخه بنی امیه بود، حاضر به پذیرش خلافت علی تا قبل از مجازات قاتلان عثمان نگردید.
علی که برای شکستن شورش طلحه و زبیر به عراق لشکر کشیده بود، با درهم‌شکسته‌شدن این شورش در جنگ جمل، شهر کوفه را پایتخت خود قرار داد و موقعیت خود را در عراق تثبیت نمود. پس از این پیروزی، شورش معاویه اصلی‌ترین تهدید برای خلافت علی به‌شمار می‌آمد. علی معاویه را به بیعت با خود فراخواند و تهدید کرد که اگر از این کار سر باز زند با او پیکار خواهد کرد.Naṣr b. Muzāhim al-Minqarī, Waqʿat Ṣiffīn, 29
معاویه بیعت خود را مشروط به حفظ حکومت شام و نیز در دست گرفتن حکومت مصر کرد و چون علی به این کار گردن ننهاد، معاویه که از حمایت سپاه شام اطمینان داشت به علی اعلام جنگ نمود. در مقابل علی نیز سپاهی از اهل عراق فراهم کرد و خود را آماده جنگ ساخت. بدین ترتیب، کشمکش علی و معاویه، به رقابت و جنگ فرسایشی بین عراق و شام بر سر تسلط بر امپراتوری اسلامی تبدیل شد.
پس از جنگ صفین خریت به همراه ۳۰ یا ۳۰۰ تن (عدد مورد اختلاف است) به نزد علی رفته و اعلام کرد که قصد جدا شدن از وی را دارد. علی به خریت بیعتش را متذکر شد و او را از این کار بازداشت. اما خریت به همراه ۳۰۰ نفر به دین مسیحیت گروید و همان شب از علی جدا گردید و علیه علی شورش نمود. علی در پاسخ، زیاد بن خَصَفه را برای تعقیب و سرکوبش فرستاد. خریت و یارانش در ادامه مسیرشان به روستای نِفَّر در اطراف کوفه رفته و والی آنجا به نام زادان فرخ را کشتند.
زیاد بین واسط و بصره در جایی به نام مذّار با خریت وارد جنگ گردید و موفق شد وی را شکست دهد. دویست تن که به تازگی از کوفه به سپاه خریت ملحق شده بودند و به همراه خریت به اهواز گریختند.
خطر خریت برای علی به مرور جدی تر گردید. گروهی از بنی ناجیه شورش کردند و علی برای سرکوب خریت این بار مَعْقِل بن قیس ریاحی را فرستاد که توانست خریت را شکست دهد. اما خریت به نزد قبیله عبدالقیس گریخت و در آنجا پناه گرفت و آن‌ها را علیه علی شوراند. معقل موفق شد با امان دادن به سپاه خریت، گروه زیادی از آنان را به نزد خود بکشاند. خریت سرانجام توسط نعمان بن صهبان جرمی در همان جنگ کشته شد.
بعد از کشته شدن خریت، معقل بن قیس، افراد سپاه خریت را به اسیری گرفت. کسانی که مسلمان بودند، با قید ضمانت آزاد شدند. به مسیحیان سپاه خریت، اسلام عرضه شد تا مسلمان شوند. همهٔ آن‌ها بجز یک نفر پذیرفتند و آزاد شدند. اویی که نپذیرفت گردن زده شد. مسیحیان بنی ناجیه (قبیله خریت که از ابتدا در شورش با وی بودند) که ۵۰۰ تن بودند، حاضر نشدند مسلمان شوند، پس آزاد نشدند. مصقله بن هبیره، والی اردشیرخوره فارس، آن‌ها را دید و مسیحیان به وی التماس کردند که آن‌ها را بخرد و آزاد کند. مصقله که احساس ترحم نسبت به اسیران کرده بود به معقل پیغام فرستاد که حاضر است اسیران را از او بخرد. معقل، بر طبق طبری، به ۲۰۰ هزار و بنا به روایت مسعودی به ۳۰۰ هزار درهم آنان را به مصقله فروخت و به مصقله گفت که پول را به نزد خلیفه (علی) بفرستد. مصقله تنها بخشی از پول را فرستاد و بدون اینکه از اسیران بخواهد که در تأمین بقیهٔ پول برای آزاد شدن با وی همکاری بکنند، آنان را آزاد کرد. علی از وی بقیه پول را مطالبه کرد و مصقله با توجه به سرسختی علی و از طرف دیگر رویکرد بخشش‌گر معاویه در این امور، به سمت معاویه پناهنده شد و بعدها عهده‌دار مسئولیت‌های مختلفی از سوی وی شد. علی از عمل وی در شگفت شد که چون بزرگواران اسرا را آزاد کرد و سپس چون بندگان گریخت. علی، در نظر داشت وی را برای بازپرداخت دین زندانی کند و اگر وی را ناتوان بیابد آزاد نماید.
در دوران خلافت علی جنگهای داخلی بین مسلمانان و شورش ایرانیان به راه افتاد. شورش ایرانیان در آخرین سال خلافت علی اتفاق افتاد که توسط سپاهیان ارسالی خلیفه سرکوب شد.
عبدالحسین زرینکوب در این باره می‌گوید:
زرینکوب در کتاب تاریخ ایران کمبریج می‌نویسد:
مایکل مورونی در دانشنامه ایرانیکا آورده‌است:
در حالی که در سال‌های ۴۱–۳۵ هجری/۶۱–۶۵۶ میلادی، مسلمانان مشغول جنگهای داخلی بودند، اکثر مناطق ایران از کنترل امپراتوری عرب خارج شد. حتی بازماندگان سلسله ساسانی تلاشهایی برای بازیابی حکومتشان در شهرهای طخارستان و نیشابور انجام دادند. مسلمانان با تکیه بر خراج و مالیات موفق شدند دوباره کنترل مناطق آشوب زده را در دست گرفته و شورشها علیه والیان و افراد تحت حمایت آنان را بخوابانند. هپتالیان شهرهای بادغیس، هرات و پوشنگ همانند اهالی نیشابور از دادن مالیات به حاکمان عرب سر باز زدند. مردم شهر زرنگ هم مقر حکومتی حاکم خود را سرنگون کردند. از طرفی دیگر بدویان عرب نیز به شهرهای سیستان حمله برده و آنجا را تصرف کردند. در سال ۳۶ هجری/۷–۶۵۶ میلادی، فرمانهای علی به اشخاص برجسته محلی مبنی بردادن خراج به ماهویه مرزبان مرو باعث بروز شورشهایی در شرق خراسان علیه حکومت علی گردید و تا مرگ علی ادامه داشت.
بعد از جنگ صفین، هنگامی که علی مشغول شورشهای خوارج در عراق و فارس بود، مردمان مناطق جبال، فارس و کرمان در سال ۳۹ هجری/۶۵۹ میلادی از دادن مالیات سرباز زده و شروع به شورش کردند که روز به روز شدت می‌یافت و مردم این مناطق مأموران جمع‌آوری مالیات را از شهرهای خود بیرون راندند. زیاد بن ابیه برای سرکوب شورشها فرستاده شد و توانست شورش مردم اصطخر را سرکوب کرده و فارس و کرمان را آرام کند. علی همچنین نیرویی کمکی به نیشابور فرستاد تا شورش آنجا را نیز آرام کند.
تورج دریایی آورده‌است که پس از به خلافت رسیدن علی، او عبدالله بن عباس را به حکومت عراق فرستاد. مردم استخر بار دیگر شورش کردند و نیروهای ابن‌عباس بعد از خونریزی زیاد شورش را فرونشاند.
جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ ، بیست‌ودومین دورهٔ جام جهانی فوتبال بود که از ۲۰ نوامبر تا ۱۸ دسامبر ۲۰۲۲ (۲۹ آبان تا ۲۷ آذر ۱۴۰۱) در قطر برگزار شد. این اولین جام جهانی بود که کشوری از جهان عرب آن را میزبانی کرد، و همچنین پس از جام جهانی ۲۰۰۲، این دومین باری بود که جام جهانی در آسیا برگزار شد.
این تورنمنت آخرین دوره از مسابقات بود که ۳۲ تیم در آن شرکت کردند و برای جام جهانی ۲۰۲۶ و پس از آن، حضور ۴۸ تیم برنامه‌ریزی شده‌است. با توجه به گرمای شدید قطر در تابستان، این جام جهانی از اواخر نوامبر تا اواسط دسامبر، در هشت ورزشگاه و در پنج شهر برگزار شد و اولین دوره از این رقابت‌ها بود که در ماه مه، ژوئن یا ژوئیه برگزار نشد. دیدار افتتاحیه بین قطر و اکوادور در ورزشگاه البیت برگزار شد. قطر در اولین حضور خود در جام جهانی، ۲–۰ شکست خورد و اولین کشور میزبانی شد که بازی افتتاحیهٔ خود را باخته‌است. قطر پس از شکست در دو بازی ابتدایی خود حذف شد و سریع‌ترین میزبانی شد که از مسابقات حذف شده‌است، و دومین کشور میزبان که نتوانسته‌است مرحلهٔ گروهی را پشت سر بگذارد.
در مرحله اول مسابقات، تیم‌ها در هشت گروه چهار تیمی برای کسب امتیاز به رقابت پرداختند و دو تیم برتر هر گروه به مرحله حذفی رسیدند؛ پس از سه دور بازی، تیم‌های آرژانتین و فرانسه به فینال مسابقات راه یافتند که در ۱۸ دسامبر ۲۰۲۲، مقارن با روز ملی قطر برگزار شد. آرژانتین در فینال مقابل فرانسه با نتیجه ۴–۲ در ضربات پنالتی و پس از تساوی ۳–۳ در وقت‌های اضافه پیروز و قهرمان شد. کیلیان امباپه، بازیکن فرانسوی، پس از جف هرست در فینال ۱۹۶۶، موفق شد در فینال جام جهانی هت تریک کند و کفش طلا را به خاطر زدن بیشترین گل (۸) در طول مسابقات به دست آورد. همچنین لیونل مسی کاپیتان آرژانتین به‌عنوان بهترین بازیکن جام انتخاب شد و توپ طلا مسابقات را گرفت.
مسابقات این دوره پر از شگفتی بود. قهرمانان دوره‌های گذشته جام‌جهانی آلمان و اروگوئه هر دو در مرحله گروهی حذف شدند - که آلمان برای دومین دوره متوالی نتوانست از مرحله گروهی صعود کند. همچنین تیم سوم مسابقات ۲۰۱۸، بلژیک در مرحله گروهی حذف شد. آرژانتین که از ابتدا از گزینه‌های قهرمانی بود، در بازی نخست خود از عربستان شکست خورد و آن‌ها را به دومین کشوری تبدیل کرد که پس از شکست در بازی اول خود، قهرمان جام جهانی شدند. برزیل، قهرمان پنج دوره جا‌م‌جهانی، در مرحله یک‌چهارم نهایی پس از شکست در ضربات پنالتی از کرواسی، حذف شد و کرواسی نیز در پایان در جایگاه سوم مسابقات قرار گرفت. مراکش به اولین کشوری از قاره آفریقا و جهان عرب تبدیل شد که به نیمه‌نهایی مسابقات رسید و اسپانیا و پرتغال را در مسیر صعودش حذف کرد. پنج بازی در مراحل حذفی از جمله فینال، به ضربات پنالتی کشیده‌شد که یک رکورد بود؛ به عبارت دیگر تمام مسابقاتی که پس از وقت ۹۰ دقیقه قانونی به وقت اضافه رسیدند، به ضربات پنالتی ختم شدند. این مسابقات همچنین پایان انتظار ۶۴ ساله حضور دوباره در جام‌جهانی برای ولز بود، طولانی‌ترین فاصله تاریخ برای هر تیمی؛ آخرین حضور آن‌ها به سال ۱۹۵۸ بر‌می‌گشت. با به ثمر رسیدن ۱۷۲ گل، رکورد جدیدی برای بیشترین تعداد گل زده در قالب ۳۲ تیمی به ثبت رسید.
انتخاب میزبانی جام جهانی در قطر منجر به جنجال‌های بحث‌برانگیزی به ویژه در جهان غرب شد، که برخی از آن‌ها شامل رفتار بد قطر با کارگران مهاجر، سوابق ضعیف حقوق بشر، حقوق دگرباشان جنسی و اتهامات دیگر مربوط به ورزش‌شویی است. سپ بلاتر، رئیس سابق فیفا مدعی شد که قطر برای کسب حق میزبانی تقلب کرده‌است، و دو بار اعلام کرد که دادن حق میزبانی به قطر یک «اشتباه» بود؛ در حالی که جانی اینفانتینو، رئیس وقت فیفا، از میزبانی مسابقات در قطر دفاع کرد. عده‌ای اظهار کردند که آب و هوای طاقت فرسا قطر و فقدان فرهنگ قوی فوتبالی، دلیلی بر رشوه‌دهی برای حقوق میزبانی و فساد گسترده در فیفا است. این مناقشه‌ها به‌عنوان یک تضاد فرهنگی و جنگ تمدن‌ها بین عقاید اسلام و هنجارهای سکولاریته دموکراسی آزاد غرب توصیف شد. برخی دیگر آن را نشان دهنده ژئوپلیتیک و کاهش نفوذ غرب در فوتبال دانستند.
جام جهانی فوتبال یک تورنمنت حرفه‌ای فوتبال است که توسط فیفا هر چهار سال یک‌بار بین تیم‌های ملی فوتبال برگزار می‌شود. این رقابت‌ها اولین بار در سال ۱۹۳۰ در اروگوئه برگزار شد، و از سال ۱۹۹۸ تاکنون با حضور ۳۲ تیم برگزار شده‌است. در این مسابقات، تیم‌ها ابتدا در هشت گروه و سپس ۱۶ تیم برتر در یک دور حذفی باهم به رقابت پرداختند. مدافع عنوان قهرمانی تیم ملی فوتبال فرانسه بود که در فینال جام جهانی ۲۰۱۸، کرواسی را با نتیجه ۴–۲ شکست داد. این رویداد در مدت زمان کمتر، از ۲۰ نوامبر تا ۱۸ دسامبر در قطر برگزار شد. این اولین دوره از مسابقات جام جهانی بود که در جهان عرب برگزار شد. بعد از کاهش همه‌گیری ویروس کرونا در جهان، محدودیت‌هایی مانند فاصله‌گذاری اجتماعی، پوشیدن ماسک و آزمایش‌های منفی که ابتدا برای تماشاگران در نظر گرفته شده‌بود، پیش از آغاز مسابقات لغو شد.
برخلاف جام‌های جهانی قبلی که معمولاً در ژوئن و ژوئیه برگزار شدند، جام جهانی ۲۰۲۲ در ماه‌های نوامبر و دسامبر برگزار شد تا از گرمای شدید تابستان قطر جلوگیری شود. در نتیجه، جام جهانی به‌طور غیرعادی در میانه فصل‌های لیگ‌های داخلی فوتبال برگزار شد که در اواخر ژوئیه یا اوت شروع می‌شوند، از جمله تمام لیگ‌های بزرگ اروپایی، که موظف به گنجاندن وقفه‌های طولانی در برنامه‌های داخلی خود برای سازگاری با جام جهانی شدند. رقابت‌های بزرگ اروپایی برای جلوگیری از انجام بازی‌های گروهی در سال بعد، بازی‌های گروهی مسابقات مربوط را قبل از جام جهانی برنامه‌ریزی کردند.
برنامهٔ مسابقات در ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۰ توسط فیفا تأیید شد. مرحله گروهی قرار بود از ۲۱ نوامبر با چهار بازی در هر روز آغاز شود. بعدها، برنامه با انتقال بازی قطر مقابل اکوادور به ۲۰ نوامبر تغییر یافت، پس از اینکه قطر با رای زنی فیفا را متقاعد کرد تا به تیم آن‌ها اجازه دهد مسابقات را افتتاح کند. در ۱۱ اوت، تأیید شد که مسابقه قطر و اکوادور یک روز به جلو کشیده شده و به بازی افتتاحیه مسابقات تبدیل شده‌است، در حالی که مسابقه سنگال و هلند، که مسابقات را طبق برنامه اولیه افتتاح می‌کرد، به بازه زمانی آزاد شده، تخصیص داده‌شد.
بازی افتتاحیه، با حضور تیم ملی فوتبال قطر، در ۲۰ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۰۰ به وقت محلی (UTC+3)، در ورزشگاه البیت برگزار شد. در مرحلهٔ گروهی، زمان شروع بازی‌ها (به وقت محلی) در ساعت‌های ۱۳:۰۰، ۱۶:۰۰، ۱۹:۰۰ و ۲۲:۰۰ متغیر بود. بازی رده‌بندی در تاریخ ۱۷ دسامبر ۲۰۲۲ در ورزشگاه بین‌المللی خلیفه و فینال در ۱۸ دسامبر ۲۰۲۲ در ورزشگاه ملی لوسیل هر دو ساعت ۱۸:۰۰ برگزار شد.
مسابقات مرحلهٔ گروهی برای هر گروه به ورزشگاه‌های زیر اختصاص داده شد:
این جام با هزینه تخمینی بیش از ۲۲۰ میلیارد دلار پرهزینه‌ترین جام جهانی بود که تاکنون برگزار شده‌است؛ هرچند عده ای دیگر این رقم را رد کرده‌اند و بر این باورند که توسعه زیرساخت‌ها قبل از اهدای میزبانی به قطری‌ها برنامه‌ریزی شده‌بود. آنها ادعا می‌کنند که هزینه واقعی این جام جهانی ۸ میلیارد دلار بود.
در آوریل ۲۰۲۲، فیفا جوایز همه کشورهای حضور یافته را اعلام کرد. هر تیم قبل از رقابت‌ها، ۱٫۵ میلیون دلار دریافت کرد تا هزینه‌های آماده‌سازی خود را در قطر پوشش دهد و حداقل ۹ میلیون دلار دیگر جایزه دریافت کرد. مجموع جوایز این دوره، ۴۴۰ میلیون دلار بود، که ۴۰ میلیون دلار بیشتر از جوایز دوره قبلی است.
قوانین جدید در تعویض‌ها در این دوره از مسابقات اعمال شد که در آن تیم‌ها می‌توانند تا پنج تعویض در زمان عادی و یک تعویض اضافی در وقت اضافه انجام دهند. به علاوه، این اولین جام جهانی بود که «تعویض ضربه مغزی» داشت، که در آن هر تیم مجاز است حداکثر از یک تعویض ضربه مغزی در طول یک مسابقه استفاده کند. یک تعویض ضربه مغزی در سهمیه تعویض‌های معمولی یک تیم به حساب نمی‌آید. علیرضا بیرانوند دروازه‌بان ایرانی، در بازی نخست کشورش مقابل انگلیس، اولین تعویض ضربه مغزی در تاریخ جام جهانی شد.
روند گزینش برای میزبانی جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ در ژانویهٔ ۲۰۰۹ آغاز شد و اتحادیه‌های ملی تا ۲ فوریه ۲۰۰۹ فرصت داشتند تا علاقهٔ خود به میزبانی را ثبت کنند. در ابتدا، یازده پیشنهاد برای جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸ ارائه شد، اما مکزیک بعداً از روند رسیدگی انصراف داد، و پیشنهاد اندونزی توسط فیفا در فوریهٔ ۲۰۱۰ رد شد، زیرا فدراسیون فوتبال اندونزی نامه‌ای مبنی بر ضمانت دولت اندونزی برای حمایت از مناقصه را ارائه نکرده بود. پس از اینکه تضمین شد یک کشور عضو یوفا میزبان مسابقات ۲۰۱۸ باشد، اعضای یوفا دیگر در رقابت برای میزبانی در سال ۲۰۲۲ نبودند.
در پایان، پنج پیشنهاد برای جام جهانی ۲۰۲۲ ماند: استرالیا، ژاپن، قطر، کره جنوبی و ایالات متحده آمریکا. کمیتهٔ اجرایی بیست‌ودو عضوی فیفا در ۲ دسامبر ۲۰۱۰ در زوریخ برای رأی‌گیری در مورد میزبان هر دو تورنمنت تشکیل جلسه داد. دو عضو کمیته اجرایی فیفا قبل از رای‌گیری در رابطه با اتهامات فساد در مورد آرای خود تعلیق شدند. تصمیم برای میزبانی جام جهانی ۲۰۲۲ در قطر به‌عنوان «خطر عملیاتی بالا» درجه‌بندی شد، انتقاد مفسران رسانه‌ها را به‌دنبال داشت و همچنین توسط بسیاری به‌عنوان بخشی از رسوایی‌های فساد فیفا مورد انتقاد قرار گرفت.
فرایند رأی‌گیری به شرح زیر بود:
شش کنفدراسیون قاره‌ای فیفا مسابقات مقدماتی خود را سازماندهی کردند. تمام اتحادیه‌های عضو فیفا که در حال حاضر تعداد آن ۲۱۱ عضو است، واجد شرایط ورود به مرحلهٔ مقدماتی بودند. تیم ملی فوتبال قطر به عنوان میزبان به‌طور خودکار به مسابقات راه یافت. با این حال، کنفدراسیون فوتبال آسیا قطر را موظف به شرکت در مرحلهٔ مقدماتی آسیا کرد زیرا دو دور اول این رقابت‌ها به عنوان جواز مرحلهٔ مقدماتی برای جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۳ عمل می‌کند. از آنجایی که قطری‌ها به عنوان برندهٔ گروه خود به مرحلهٔ نهایی رسیدند، لبنان، به جای آن‌ها به مرحلهٔ بعد صعود کرد.تیم ملی فوتبال فرانسه، قهرمان قبلی جام جهانی نیز طبق روال معمول مراحل مقدماتی را پشت سر گذاشت. تیم ملی فوتبال سنت لوسیا ابتدا وارد مرحلهٔ مقدماتی شد اما قبل از اولین بازی خود، از این رقابت‌ها انصراف داد. تیم ملی فوتبال کره شمالی به دلیل نگرانی‌های ایمنی مربوط به دنیاگیری کووید-۱۹ از دور مقدماتی انصراف داد. تیم ملی فوتبال ساموآی آمریکا و تیم ملی فوتبال ساموآ هر دو قبل از قرعه‌کشی اواف‌سی، از مرحلهٔ مقدماتی کنار رفتند. تیم ملی فوتبال تونگا پس از فوران آتش‌فشان و سونامی هونگا تونگا ۲۰۲۲ از مسابقات کناره‌گیری کردند. تیم ملی فوتبال وانواتو و تیم ملی فوتبال جزایر کوک نیز به دلیل شیوع بیماری کووید-۱۹ در ترکیب‌های خود انصراف دادند.
تخصیص سهمیه‌ها برای هر کنفدراسیون توسط کمیتهٔ اجرایی فیفا در ۳۰ مه ۲۰۱۵ در زوریخ پس از کنگرهٔ فیفا مورد بحث قرار گرفت. کمیته تصمیم گرفت که سهمیه‌ها در سال ۲۰۰۶، که برای سال‌های ۲۰۱۰، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ بدون تغییر باقی ماند، برای مسابقات ۲۰۲۲ ادامه یابد:
قرعه‌کشی مرحلهٔ مقدماتی قرار بود در ژوئیهٔ ۲۰۱۹ انجام شود. این تاریخ بعداً ملغی شد تا هر کنفدراسیون بتواند قرعه‌کشی‌های خود را برای مسابقات مقدماتی برگزار کند. اولین بازی‌های مقدماتی در ژوئن ۲۰۱۹ در مسابقات مقدماتی آسیا برگزار شد که تیم ملی فوتبال مغولستان در ۶ ژوئن ۲–۰ برونئی تیم ملی فوتبال برونئی را شکست داد.
<section end="qualified teams" />
قرعه‌کشی جام جهانی در مرکز همایش‌های دوحه قطر در تاریخ ۱ آوریل ۲۰۲۲ ساعت ۱۹ ()، پیش از اتمام مرحلهٔ مقدماتی و تکمیل تیم‌های راه‌یافته برگزار شد. دو برندهٔ پلی‌آف بین کنفدراسیون‌ها و برنده مسیر A پلی‌آف اروپا در زمان قرعه‌کشی مشخص نبودند.
برای قرعه‌کشی، ۳۲ تیم بر اساس رده‌بندی جهانی فیفا به تاریخ ۳۱ مارس ۲۰۲۲ در چهار گلدان هشت تیمه قرار گرفتند. گلدان ۱ شامل قطر میزبان (که به صورت خودکار در جایگاه ۱ گلدان ۱ قرار می‌گرفت) و هفت تیم برتر رده‌بندی بود. گلدان‌های ۲ و ۳ نیز به ترتیب شامل شانزده تیم برتر بعدی بود (هر گلدان شامل هشت تیم). گلدان ۴ نیز شامل ۵ تیم با رتبه‌های پایین‌تر، همراه با دو جایگاه برندگان پلی‌آف‌های بین کنفدراسیونی و یک جایگاه برنده مسیر A پلی‌آف یوفا بود. تیم‌های یک کنفدراسیون نمی‌توانند در یک گروه قرار گیرند مگر کنفدراسیون یوفا که در هر گروه حداقل یک و حداکثر دو تیم می‌توانند قرار گیرند. این اصل برای تیم‌های حاضر در پلی‌آف که جایگاه مشخصی در قرعه‌کشی ندارند نیز با توجه به محدودیت‌های برندگان احتمالی هر پلی‌آف اعمال شد. روند قرعه‌کشی با گلدان ۱ آغاز شد و با گلدان ۴ به پایان رسید. تیم‌ها قرعه کشی شدند و در اولین گروه موجود بر اساس حروف الفبا قرار گرفتند، همچنین موقعیت تیم‌ها درون گروه (به منظور برنامه مسابقات) مشخص شد به جز تیم‌های گلدان ۱ که به‌طور خودکار در جایگاه ۱ هر گروه قرار می‌گرفتند. گلدان‌های قرعه‌کشی در زیر نشان داده شده‌است:
برخلاف تورنمنت‌های قبلی که محل برگزاری مسابقات و زمان شروع بازی‌ها قبل از قرعه‌کشی تعیین می‌شد، در این دوره، تعیین محل و زمان بازی‌های گروهی پس از قرعه‌کشی مرحلهٔ گروهی انجام شد. این احتمالاً به دلیل نزدیکی مکان‌های برگزاری بود که به برگزارکنندگان این امکان را می‌داد تا تخصیص استادیوم را برای تماشاگران و زمان شروع بازی برای تماشاگران تلویزیونی را بهینه کنند.
براساس دستورالعمل فیفا تیم‌های حاضر در جام جهانی باید فهرست اولیه که شامل ۵۵ بازیکن می‌باشد را تا ۲۱ اکتبر به فیفا ارسال می‌کردند و مهلت ارسال فهرست نهایی نیز تا ۱۳ نوامبر ۲۰۲۲ بود، در اوت ۲۰۲۲ تعداد بازیکنان نهایی از ۲۳ بازیکن به ۲۶ بازیکن افزایش پیدا کرد. همه تیم‌ها در مجموع ۲۶ بازیکن در ترکیب نهایی خود داشتند، به جز فرانسه که پس از مصدومیت کریم بنزما کسی جایگزین او نشد، و ایران که ۲۵ بازیکن را انتخاب کرد.
پنج مکان پیشنهادی اول برای جام جهانی در ابتدای مارس ۲۰۲۱ رونمایی شدند. قطر در نظر داشت که ورزشگاه‌ها جنبه‌های تاریخی و فرهنگی این کشور را منعکس کنند و طرح‌های مد نظر با شرایط میراث فرهنگی، دسترسی راحت و مقاومت و پایداری مطابقت داشته‌باشد. ورزشگاه‌ها مجهز به سیستم‌های خنک‌کننده بودند که هدف آن‌ها کاهش دمای داخل ورزشگاه‌ها تا ۲۰ درجه سانتی‌گراد (۳۶ درجه فارنهایت) می‌باشد؛ اما مشخص نشد که آیا این واقعاً در استادیوم‌های روباز جواب می‌دهد یا خیر. از لحاظ بازاریابی این ورزشگاه‌ها به‌صورت بدون پسماند و در حمایت از محیط زیست ساخته و توصیف شدند، طبقات بالایی ورزشگاه‌ها نیز پس از پایان جام جهانی جدا شده و به کشورهای با زیرساخت ورزشی کمتر توسعه یافته و در حال توسعه اهدا می‌شوند. قطر می‌خواست از سیستم ارزیابی پایداری جهانی (GSAS) برای تمامی ورزشگاه‌های جام جهانی استفاده کند و از این رو تمامی ورزشگاه‌ها دارای گواهینامه رسمی این سازمان باشند. تمام پنج پروژهٔ ورزشگاه‌هایی که راه‌اندازی شده‌اند توسط معمار آلمانی آلبرت اشپر جونیور و شرکایش طراحی شدند. ورزشگاه‌های البیت و الوکره تنها ورزشگاه‌های سرپوشیده از هشت ورزشگاه تعیین شده برای جام جهانی بودند.
طبق گزارشی که در ۹ دسامبر ۲۰۱۰ منتشر شد به نقل از سپ بلاتر رئیس وقت فیفا، اظهار داشت که کشورهای دیگر می‌توانند میزبان برخی از مسابقات در طول جام جهانی باشند و به قطر کمک کنند. با این حال، هیچ کشور خاصی در این گزارش ذکر نشده‌است. بلاتر افزود که چنین تصمیمی باید ابتدا توسط قطر گرفته شود و سپس توسط کمیته اجرایی فیفا تأیید شود. شاهزاده علی بن حسین اردن به آسوشیتد پرس استرالیا گفت که برگزاری بازی‌ها در بحرین، امارات متحده عربی و احتمالاً عربستان سعودی به مشارکت مردم و طرفداران فوتبال منطقه در طول مسابقات جام جهانی کمک خواهد کرد. با این وجود این امر میسر نشد.
طبق گزارشی که در آوریل ۲۰۱۳ توسط مریل لینچ، مدیریت سرمایه‌گذاری بنک آو آمریکا منتشر شد، مسئولان قطری از فیفا درخواست کردند تا تعدادی از ورزشگاه‌ها را به‌دلیل افزایش هزینه‌ها از مکان‌های رسمی برگزاری مسابقات جام جهانی حذف کند. بلومبرگ ال.پی. در ادامه ادعا می‌کند که قطر مایل بود تعداد ورزشگاه‌ها را از دوازده ورزشگاه که در ابتدا برنامه‌ریزی شده‌بود به هشت یا نه ورزشگاه کاهش دهد. اگرچه تا آوریل ۲۰۱۷، فیفا هنوز تعداد ورزشگاه‌هایی که باید قطر ظرف ۵ سال آینده آماده کند را نهایی نکرده‌بود، کمیته عالی تحویل و میراث قطر اعلام کرد که انتظار می‌رود هشت ورزشگاه در دوحه و نزدیکی آن (به استثنای ورزشگاه الخور) وجود داشته‌باشد.
پراستفاده‌ترین ورزشگاه، ورزشگاه لوسیل بود که میزبان ۱۰ مسابقه از جمله فینال بود. ورزشگاه البیت الخور میزبان ۹ بازی بود. همه مسابقات به جز ۹ مسابقه که در الخور در این مسابقات برگزار شد، در شعاع ۳۲ کیلومتری از مرکز دوحه برگزار شد. علاوه بر این، استادیوم های خلیفه، الثمامه و شهر آموزش هر کدام میزبان ۸ مسابقه بودند (خلیفه میزبان بازی رده‌بندی بود، در حالی که الثمامه و شهر آموزش هر کدام یک‌بار میزبان یک چهارم نهایی بودند)، و ورزشگاه های ۹۷۴، الجنوب و احمد بن علی میزبان ۷ مسابقه بودند (از جمله هر کدام یک بازی از مرحله یک‌هشتم نهایی).
ورزشگاه ۹۷۴ که پیش از این راس ابوعبود نام داشت، هفتمین محل برگزاری جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ بود که توسط کمیته عالی تحویل و میراث (SC) تکمیل و به بهره‌برداری رسید. نام آن از تعداد کانتینرهای حمل و نقل مورد استفاده در ساخت آن و کد شماره‌گیری بین‌المللی قطر گرفته شده‌است. محل برگزاری به طور کامل پس از مسابقات منهدم و جداسازی خواهد شد؛ این استادیوم اولین استادیوم موقتی بود که تا کنون برای جام جهانی فوتبال استفاده شده‌است. تمام استادیوم‌های مورد استفاده به جز بین‌الملل خلیفه، ظرفیتشان به نصف کاهش یافت.
در ماه مه ۲۰۲۲، فیفا لیست ۳۶ داور، ۶۹ کمک داور و ۲۴ کمک داور ویدئویی را برای مسابقات اعلام کرد. از ۳۶ داور فیفا، کشورهای آرژانتین، برزیل، انگلیس و فرانسه هرکدام دو نماینده داشتند. همچنین برای اولین بار، داوران زن بازی‌های یک تورنمنت بزرگ مردان را داوری کردند.
استفانی فراپار از فرانسه، سالیما موکانسانگا از رواندا و یوشیمی یاماشیتا از ژاپن اولین داوران زنی بودند که برای جام جهانی مردان انتخاب شدند.
استفانی فراپار در بازی گروه E بین آلمان و کاستاریکا در ۱ دسامبر ۲۰۲۲، اولین داور زنی بود که یک مسابقه جام جهانی مردان را قضاوت کرد.
مراسم افتتاحیه جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ در روز یکشنبه ۲۰ نوامبر ۲۰۲۲ در ورزشگاه البیت در الخور و قبل از بازی افتتاحیه مسابقات بین میزبان، قطر و اکوادور برگزار شد. این مراسم شامل حضور مورگان فریمن و اجرای خواننده کره جنوبی و عضو گروه بی‌تی‌اس، جونگ‌کوک و خواننده قطری فهد الکبیسی بود. همچنین برای اولین بار در افتتاحیه، قرآن تلاوت شد.
اولین بازی این مسابقات بین قطر و اکوادور از گروه A برگزار شد. اکوادور در دقایق ابتدایی یک گل مردود زد، اما در نهایت با نتیجه ۲–۰ پیروز شد. در پی شکست این بازی، قطر اولین کشور میزبانی شد که در بازی افتتاحیه خود در جام جهانی شکست خورده‌است.
کشورهای شرکت کننده به هشت گروه چهار تیمی (گروه‌های A تا H) تقسیم شدند. دو تیم برتر از هر گروه به دور یک‌هشتم صعود کردند. مسابقات در یک دور برگزار شد.
منبع: فیفا
در مرحله حذفی، اگر یک مسابقه در پایان زمان معمول (۹۰ دقیقه) بازی مساوی شود، وقت اضافه (دو نیمه ۱۵ دقیقه‌ای) برگزار می‌شود و در صورتی که بعد از وقت اضافه همچنان نتیجه مساوی بماند، ضربات پنالتی برای تعیین برنده برگزار خواهد شد.
صابیری
<section begin=Goalscorers />
منبع: فیفا<section end="Goalscorers" />
در پایان مسابقات جوایز زیر اهدا شد. جوایز توپ طلا (بهترین بازیکن)، کفش طلا (بهترین گلزن) و دستکش طلا (بهترین دروازه‌بان) همگی از طرف آدیداس بود.
به علاوه، وبسایت فیفا، ۱۰ گل برتر مسابقات را با رأی کاربران مشخص کرد.
این نشان رسمی در ۳ سپتامبر ۲۰۱۹ طی یک رویداد همزمان در برج دوحه، آمفی تئاتر دهکده فرهنگی کتارا، مشیرب مرکز شهر دوحه و الزباره رونمایی شد. این نشان به گونه‌ای طراحی شد که شبیه جام مسابقات، نشان بی‌نهایت و عدد «۸» که بیانگر به‌هم پیوستگی و هشت ورزشگاه میزبان باشد. همچنین تداعی‌کننده شال و فصل سرما است، چرا که این مسابقات برای برگزاری در فصل زمستان برنامه‌ریزی شد. همین‌طور شبیه تپه‌های شنی صحرا است. قسمتی از نشان‌واژه نیز به‌صورت کشیده طراحی شده که یادآور قسمت‌های خاص در نویسه‌های خط عربی می‌باشد.
شرکت EA، بسته الحاقی جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ را در بازی ویدیویی خود فیفا ۲۳ در ۹ نوامبر ۲۰۲۲ منتشر کرد. این توسعه شامل حالت مسابقات جام جهانی با همه تیم‌ها و استادیوم‌های رویداد، عناصر ارائه تلویزیونی رسمی، تم و حالت مسابقات آنلاین چند نفره بود.
به مناسبت این مسابقات، گوگل یک مینی بازی رایگان و موبایلی به نام «مینی کاپ» منتشر کرد. در هر بازی زنده جام جهانی، هواداران می‌توانستند به یک طرف بپیوندند و با کشیدن انگشت خود، پنالتی بزنند و به آمار جهانی تیم انتخابی خود اضافه کنند.
در مه ۲۰۲۲، اینفانتینو پیش‌بینی کرد که جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ می‌تواند پربیننده‌ترین جام جهانی در تاریخ خود باشد و حداقل ۵ میلیارد مخاطب جهانی داشته‌باشد. تورنمنت ۲۰۱۸ را ۳٫۵۷ میلیارد نفر تماشا کردند. جنجال‌های مختلف پیرامون جام جهانی قطر به پرسش‌هایی در مورد نحوه پوشش رسانه‌ای این مسابقات و اینکه آیا این مسابقات در طول پخش مورد بحث و بررسی قرار می‌گیرند یا خیر، منجر شد. مسابقاتی که با تعطیلات آخر هفته عید شکرگزاری متصادف شده بود، سودآور شد؛ جایی که مسابقه مرحله گروهی بین تیم‌های انگلیس – آمریکا را تقریباً ۲۰ میلیون بیننده در شبکه‌های فاکس و تلموندو تماشا کردند، و به یکی از پربیننده‌ترین پخش‌های زنده فوتبال در تاریخ ایالات متحده تبدیل شد.
نماد یا به اصطلاح مسکات رسمی مسابقات در ۱ آوریل ۲۰۲۲ و در جریان قرعه‌کشی مرحله گروهی رونمایی شد. نام آن لعیب بود که یک کلمه عربی به معنای «بازیکن ماهر» است. وبگاه رسمی فیفا نوشت: «لعیب به خاطر روحیه جوانی‌اش شناخته می‌شود و شادی و اعتماد به نفس را به هر کجا که می‌رود پخش می‌کند». در گذشتهٔ این شخصیت که به‌طور رسمی منتشر شد، ادعا شد که این شخصیت از دنیای موازی‌ای به نام دنیای مسکات‌ها می‌آید، «دنیایی که در آن ایده‌ها و خلاقیت‌ها اساس شخصیت‌هایی را تشکیل می‌دهد که هر روز در ذهن همهٔ مردم زندگی می‌کنند».
توپ رسمی مسابقات، «الرحله» در ۳۰ مارس ۲۰۲۲ رونمایی شد. این توپ از فرهنگ، معماری، قایق‌های نمادین و پرچم قطر الهام گرفته شده‌بود. کلمه الرحله در زبان عربی به معنای «سفر» است. این توپ با مقاومت بسیار بالا طراحی شد و آن را به نخستین توپ رسمی مسابقات تبدیل کرد که با چسب‌ها و جوهرهای مبتنی بر آب ساخته شده‌است. همان‌طور که در شعارها «بازی‌ها سریع‌تر می‌شوند» و «سرعت بیشتر خواهد شد» گفته شد، آدیداس از برخی ویژگی‌های جدید استفاده کرد تا امکان بهبود سرعت و دقت توپ را فراهم سازد.
برای اولین بار، توپ مسابقه فینال در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۲ نمایش داده شد. نام آن «الحلم» است، (، اشاره به «رویای هر ملت برای بالا بردن جام جهانی فوتبال») که فقط رنگ متفاوتی نسبت به توپ اصلی، الرحله دارد و از لحاظ فنی با آن یکسان است. این پنجمین توپ ویژه مسابقات فینال جام جهانی فوتبال بود.
فیفا و قطر ایرویز با اسپیس ایکس در ماموریت فالکون ۹ همکاری کردند و ۲ توپ آدیداس الرحله که قرار بود در جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ استفاده شود، به فضا فرستاده شد. پرواز این توپ‌ها توسط اسپیس ایکس تا حدی تبلیغی برای سرویس اینترنت ماهواره‌ای استارلینک این شرکت بود.