moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ۲۹ آوریل ۲۰۰۳، کوین امبلر لایحه ۱۴۷۵ قانون سربازان یونیفرم‌پوش فلوریدا (اف یو اس پی ای) درمجلس نمایندگان را قبول کرد. اف یو اس پی ای، محافظت از ارتشی‌هایی که برای دفاع از ایالات متحده مستقر هستند را تأمین می‌کند. اف یو اس پی ای به چندین نگرانی که، قانونگذار احساس کرد برای محافظت از پرسنل نظامی فلوریدا ضروری است، پاسخ داد. اف یو اس پی ای همچنین حمایت‌های بیشتری را برای مواردی که توسط قانون فدرال ارائه می‌شد، تقویت کرد و حمایت‌ها را گسترش داد تا حوزه‌هایی را که تحت پوشش قانون فدرال نیستند، تحت حمایت قرار بگیرند.
یوگنداشتیل (به معنی: «سبک جوان»)، یک جنبش هنری بود، به ویژه در هنرهای تزئینی، که در درجه اول در آلمان و سایر نقاط اروپا به میزان کمتری از حدود ۱۸۹۵ تا حدود ۱۹۱۰ نفوذ داشت. همتای آلمانی آر نُوو (هنر نو) بود. اعضای جنبش در برابر تاریخ‌گرایی و نئو-کلاسیکیسم فرهنگستان‌های رسمی هنر و معماری واکنش نشان می‌دادند. نام خود را از مجلۀ هنری "یوگند (جوان)" که توسط هنرمند آلمانی گئورگ هیرت تأسیس شد، گرفته‌ است. به ویژه در هنرهای گرافیک و دکوراسیون داخلی فعال بود.
مراکز عمدهٔ فعالیت آن مونیخ و وایمار و مستملکات هنرمندان دارمشتات بود که در سال ۱۹۰۱ میلادی در دارمشتات تأسیس شد. از چهره‌های مهم جنبش می‌توان به گرافیست سوئیسی، هرمان اُبریست، اتو اکمان، و هنری وان ده ولده، معمار و دکوراتور بلژیکی اشاره کرد. در سال‌های اولیه، این سبک تحت تأثیر سبک مدرن (سبک هنر نو بریتانیا) قرار گرفت. همچنین تحت تأثیر چاپ‌های ژاپنی قرار گرفت. بعدها، تحت تأثیر جدایی طلبان، به سمت انتزاع و اشکال هندسی بیشتر گرایش یافت.
خاستگاه این جنبش در مونیخ و با تأسیس انجمنی از هنرمندان تجسمی در سال ۱۸۹۲ میلادی بود که از سبک‌های رسمی‌تر تاریخی و آکادمیک فرهنگستان جدا شد. گئورگ هیرت نام "جدایی مونیخ" را برای انجمن انتخاب کرد. بعدها، جدایی وین، که در سال ۱۸۹۷ میلادی تأسیس شد و جدایی برلین نام خود را از گروه مونیخ گرفت. مجلۀ این گروه، "یوگند"، که در سال ۱۸۹۶ میلادی آغاز شد، همراه با نشریات مونیخی دیگر، "زیمپلیتسیسیموس" و "پان" در برلین، به قابل مشاهده‌ترین ویترین سبک جدید تبدیل شدند. چهره‌های برجسته این جنبش، از جمله پیتر بهرنز، برنهارد پانکوک، و ریچارد ریمرشمید، و همچنین اکثریت اعضای بنیانگذار جدایی مونیخ، همگی برای "یوگند" تصاویری ارائه کردند.
در ابتدا، این سبک عمدتاً در تصویرسازی و هنرهای گرافیکی استفاده می‌شد. یوگنداشتیل تزئینات گل و منحنی‌های سینوسی را با خطوط هندسی بیشتر ترکیب کرد و به زودی برای جلد رمان‌ها، تبلیغات و پوسترهای نمایشگاهی مورد استفاده قرار گرفت. طراحان اغلب سبک‌های اصلی از حروف چاپی را ایجاد می‌کردند که هماهنگ با تصویر کار می‌کردند، مانند طرح‌حروف آرنولد بوکلین که در سال ۱۹۰۴ ایجاد شد.
اتو اکمان یکی از برجسته‌ترین هنرمندان آلمانی بود که هم با "یوگند" و هم با "پان" ارتباط داشت. حیوان مورد علاقه او قو بود و تأثیر او به قدری زیاد بود که قو به عنوان نماد کل جنبش تبدیل شد. یکی دیگر از طراحان برجسته در این سبک، ریچارد ریمرشمید بود که مبلمان، سفال و سایر اشیاء تزئینی را به سبک هندسی و هوشیارانه‌ای ساخت که به سمت آرت دکو اشاره داشت. هنرمند سوئیسی هرمان اُبریست که در مونیخ زندگی می‌کرد، طرح‌هایی با منحنی‌های دوتایی سینوسی، با الگوبرداری از گیاهان و گل‌ها، که نقش برجسته‌ای از سبک اولیه بودند، ساخت.
مستملکات هنرمندان دارمشتات مجموعه‌ای قابل توجه از ساختمان‌های یوگنداشتیل است که در سال ۱۸۹۹ میلادی توسط ارنست لودویگ، دوک بزرگ هسن و نوۀ ملکۀ ویکتوریا برای ترویج تجارت و هنر ایجاد شد. او گروهی از طراحان را برای ایجاد جامعۀ جدید خود گرد هم آورد، از جمله پیتر بهرنز، هانس کریستینسن و یوزف ماریا البریش. معماری کلونی نشان‌دهندۀ یک گسست کامل از سبک گل‌های قبلی بود و در طراحی آن بسیار جسورتر بود. پیتر بهرنز و چند تن از معماران دیگر خانه‌های خود را در آنجا ساختند و تمام جزئیات، از دستگیره‌های درگرفته تا ظروف را طراحی کردند.
چشمگیرترین ساختمان مستملکات، مزون ارنست-لودویگ است که از دوک بزرگ نامگذاری شده‌ است که شامل کارگاه‌های هنرمندان بود. طراحی آن توسط یوزف ماریا البریش، با ورودی به شکل دایره‌ای سه چهارم، توسط دو مجسمه، "نیرو" و "زیبایی"، توسط لودویگ هابیش (۱۹۰۱) طراحی شد.
شهر وایمار عمدتاً به لطف معمار و طراح بلژیکی هانری وان ده ولده، یکی دیگر از مراکز مهم یوگنداشتیل بود. وان ده ولده نقش مهمی در اولین آر نُوو در بلژیک ایفا کرد، او خانه خود را ساخت و آن را به سبک آر نُوو تزئین کرد، با نفوذ قوی جنبش هنر و صنایع‌دستی بریتانیا، او در آلمان به خاطر کارهایش در بلژیک و پاریس شناخته شده بود و در سال ۱۸۹۷ میلادی در درسدن با نمایش در نمایشگاه هنرهای تزئینی درسدن، کار جدیدی را آغاز کرد. آثار او در آلمان از طریق مجلات هنرهای تزئینی شناخته شد و چندین سفارش برای دکوراسیون داخلی در برلین، برای ویلا در کمنیتس، موزۀ فولک‌وانگ در هاگن، و خانۀ نیچه در وایمار برای الیزابت فورستر-نیچه، خواهر فیلسوف فردریش نیچه دریافت کرد. او در سال ۱۸۹۹ میلادی در وایمار اقامت گزید و طیف گسترده‌ای از آثار تزئینی، از جمله ظروف نقره و سرامیک، همگی را در اشکال بسیار بدیع تولید کرد. ظروف نقرۀ او به ویژه غیرمعمول بود: هر قطعه شکل خاص خود را داشت، با خطوط منحنی براق، اما با هم یک مجموعه هماهنگ را تشکیل می‌دادند. در سال ۱۹۰۲ میلادی، او آپارتمان کُنت هری کسلر، حامی برجستۀ نقاشان امپرسیونیست را دکور کرد.
در سال ۱۹۰۵ میلادی، با حمایت دوک بزرگ وایمار، مدرسه دوکال بزرگ هنر و صنایع دستی را در وایمار ایجاد کرد. او ویترینی از هنرهای کاربردی را برای نمایشگاه هنرهای کاربردی درسدن در سال ۱۹۰۶ میلادی ایجاد کرد که با نقاشی‌های لودویگ فون هوفمان تزئین شده بود و به عنوان اتاق اصلی یک موزۀ جدید دکوراسیون در وایمار در نظر گرفته شده بود. او ویژگی‌های ظروف نقره، ظروف و مبلمان خود را به معماری منتقل کرد. وان ده ولده خطوط گیاهی پیچ‌دار دکوراسیون آر نُوو را کنار گذاشت و آن‌ها را با منحنی‌های بسیار ساده‌تر و شیک‌تر جایگزین کرد که بخشی از ساختار ساختمان‌ها و آثار تزئینی او بود.
در سال ۱۹۰۷ میلادی، وان ده ولده مدیر مدرسۀ جدید هنرهای تزئینی در وایمار شد. بازسازی او از آر نُوو به سبکی کاربردی‌تر و ساده‌تر به شیوه‌ای بسیار متفاوت در دستگیره‌های در، صندلی‌ها و نماهای ساختمان‌هایش ظاهر شد. زینت در ساختار ادغام شد.
اهمیت وایمار به عنوان یک فرهنگ در سال ۱۹۰۶ میلادی شکسته شد، زمانی که حامی اصلی آن، کُنت هری کسلر، رودن را مأمور ساخت مجسمه‌ای برهنه برای آرشیدوک کرد. آرشیدوک رسوا شد و کسلر مجبور به استعفا شد. مکتب طراحی وایمار اهمیت خود را تا سال ۱۹۱۹ میلادی از دست داد، زمانی که به عنوان باوهاوس تحت رهبری والتر گروپیوس بازگشت و نقش عمده‌ای در ظهور معماری مدرن داشت.
معمار و طراح پیتر بهرنز (۱۹۴۰–۱۸۶۸ میلادی) یکی از چهره‌های کلیدی در سال‌های پایانی یوگنداشتیل و در گذار به معماری مدرن بود. بهرنز که در هامبورگ متولد شد و در آنجا نقاشی خواند، در سال ۱۸۹۰ میلادی به مونیخ نقل مکان کرد و به عنوان نقاش، تصویرگر و صحاف کار کرد. در سال ۱۸۹۰ میلادی، او یکی از بنیانگذاران جدایی مونیخ بود. در سال ۱۸۹۹ میلادی، از او برای شرکت در مستملکاتٔ هنرمندان دارمشتات دعوت شد، جایی که خانۀ خود و تمام محتویات آن، از جمله مبلمان، حوله و ظروف را طراحی کرد.
پس از سال ۱۹۰۰ میلادی او درگیر طراحی صنعتی و اصلاح معماری به اشکال کاربردی‌تر شد. در سال ۱۹۰۲ میلادی، او در نمایشگاه بین‌المللی تورین، یکی از اولین نمایشگاه‌های بزرگ آر نُوو در سراسر اروپا، شرکت کرد. در سال ۱۹۰۷ میلادی، بهرنز و گروهی از دیگر هنرمندان برجسته یوگنداشتیل، از جمله (هرمان موتزیوس، تئودور فیشر، یوزف هوفمان، یوزف ماریا البریش، برونو پال، ریشارد ریمراشمید و فریتز شوماخر، دویچر ورک‌بوند را ایجاد کردند. الگوبرداری از جنبش هنر و صنایع دستی در انگلستان، هدف بهبود و نوسازی طراحی محصولات صنعتی و اشیاء روزمره بود. او اولین پروژهٔ بزرگ کارخانۀ توربین آاگ در برلین (۱۹۰۹–۱۹۰۸ میلادی) بود. دستیاران و شاگردان بهرنز در این زمان شامل میس فن در روهه، سی.ای. ژانِره (لو کوربوزیه آینده) و والتر گروپیوس، رئیس آینده باوهاوس، کار بهرنز و ورک‌بوند عملاً گذار از یوگنداشتیل به مدرنیسم در آلمان و پایان یوگنداشتیل را آغاز کرد.
در برلین، آگوست اندل هم سردبیر مجلۀ "پان" بود و هم یکی از چهره‌های اصلی در دکوراسیون یوگنداشتیل، طراحی هتل‌ها و تئاترها، مانند فضای داخلی تئاتر بونتس در برلین (۱۹۰۱ میلادی) که در طول جنگ جهانی دوم ویران شد. او تمام جزئیات داخلی را تا ناخن طراحی کرد. با هر اتاق در رنگی متفاوت و با موضوعی متفاوت. او همچنین هاک‌اشه هوفه، مجموعه‌ای از ساختمان‌ها در مرکز برلین را طراحی کرد که به خاطر جزئیات تخیلی دکوراسیون، به شکل‌های مارپیچ و پیچشی طراحی شده‌ است.
برجسته‌ترین گرافیست اتو اکمان بود که تصاویر متعددی را برای جنبش مجلۀ "یوگند" به سبک سینوسی و گل‌دار که شبیه به سبک فرانسوی بود تهیه کرد. او همچنین سبکی بر اساس خوشنویسی ژاپنی ایجاد کرد. یوزف ساتلر گرافیست دیگری بود که از طریق مجلۀ هنری دیگری به نام "پان" به این سبک کمک کرد. ساتلر یک طرح‌حروف طراحی کرد که اغلب در یوگنداشتیل استفاده می‌شد.
یکی دیگر از گرافیست‌های مهم آلمانی یوزف رودولف ویتزل (۱۹۲۵–۱۸۶۷ میلادی) بود که بسیاری از جلدهای اولیه برای "یوگند" با اشکال منحنی و گل‌دار که به شکل‌‌گیری سبک کمک می‌کرد، تولید کرد.
مجلۀ "زیمپلیتسیسیموس" که در مونیخ منتشر می‌شود، به خاطر گرافیک یوگنداشتیل و همچنین برای نویسندگان مدرنی که ارائه می‌کرد، از جمله توماس مان و راینر ماریا ریلکه، مورد توجه قرار گرفت. تصویرگران مهم این مجله عبارتند از توماس تئودور هاینه.
ایده‌آل طراحان یوگنداشتیل این بود که یک خانه را به یک اثر هنری کامل تبدیل کنند، با همه چیز در داخل، از مبلمان گرفته تا فرش و ظروف، ظروف نقره و هنر، با هماهنگی کامل. با در نظر گرفتن این ایده‌آل، آن‌ها کارگاه‌های خود را برای تولید مبلمان تأسیس کردند.
آگوست اندل، تئودور فیشر، برونو پال، و به ویژه ریشارد ریمراشمید از چهره‌های مهم مبلمان یوگنداشتیل بودند.
کارخانۀ محصولات فلزی اشتراوب و شوایتزر (وی‌ام‌اف) تا سال ۱۹۰۰ میلادی بزرگترین تولیدکنندۀ فلزات خانگی در جهان بود که عمدتاً به سبک یوگنداشتیل در استودیوی هنری وی‌ام‌اف تحت مدیریت آلبرت مایر طراحی شده بود. وی‌ام‌اف در سال ۱۹۰۵ میلادی اوریوت، شرکت دیگری که به خاطر ظروف مفرغی یوگنداشتیل معروف است، را خریداری کرد.
منلی کالدول باتلر (Manley Caldwell Butler) (۲ ژوئن ۱۹۲۵–۲۹ ژوئیه ۲۰۱۴)، وکیل و سیاستمدار آمریکایی بود که به‌طور وسیع به دلیل اتحاد، محبوب بودن بین دو حزب و شجاعتش مورد تحسین واقع شده‌است.video tribute by House Judiciary Committee at https://www.youtube.com/watch?v=VhHTpNVdcMg او که بومی رونوک بود، در ابتدا به عنوان عضوی از حزب جمهوری‌خواه در مجمع عمومی ویرجینیا (۱۹۶۲–۱۹۷۲) و بعداً در مجلس نمایندگان ایالات متحده (۱۹۷۲–۱۹۸۳)، در شهر خانگی خود و جامعه وسیعتر خدمت نمود.https://lis.virginia.gov/cgi-bin/legp604.exe?142+ful+HJ5184+pdf
باتلر که در رونوک ویرجینیا بدنیا آمده بود، فرزند ویلیام ویلسون ساموئل باتلر و سارا پوج کالدول سابق بود. باتلر در مدارس عمومی شرکت کرد. او پیشاهنگ عقاب بود که در ۱۹۴۲ میلادی از دبیرستان جفرسن سنیور فارغ‌التحصیل گشت. سپس مطالعات پسا فارغ‌التحصیلی را در ریچموند شروع کرد و سپس به «نیروهای آموزشی افسران ذخیره» (ROTC) پیوست. باتلر پس از آموزش در دانشگاه کلمبیا، برای مأموریت همراه با یک دسته در نیروهای دریایی ایالات متحده فرستاده شده و برای فرماندهی قایق نجاتی در رود ایلند گماشته شد.http://roanokebar.com/wp-content/uploads/2014/09/Butler-M.-Caldwell.pdf باتلر طی انفصالش در ۱۹۴۶ میلادی، مدارج کارشناسیش را در دانشگاه ریچموند در ۱۹۴۸ میلادی تکمیل نمود. او به شارلوتزویل رفت تا در مدرسه حقوق دانشگاه ویرجینیا شرکت کند و با درجه LLB در ۱۹۵۰ میلادی فارغ‌التحصیل گشت. او عضوی از انجمن فی بتا کاپا، نشان گیسوپوش و جامعه راون بود.
او با ژوئن پارکر نولد از ریچموند ازدواج کرد و زندگی مشترک ۶۴ ساله‌شان ۴ پسر را به بار آورد: مانلی، هنری، جیمی و مارشال. باتلر عضو دائم العمر کلیسای اسقفی سنت جان در رونوک بود و در نمازخانه آن خدمت نمود. او از نسل قاضی ارشد جان مارشال بود و در هیئت بنیاد جان مارشال خدمت نمود.http://www.oakeys.com/memsol.cgi?user_id=1367942 پدر پدربزرگ او جیمز ای. واکر نیز وکیل ویرجینیا، سیاستمدار و ژنرال مؤتلفه طی جنگ داخلی آمریکا بود.
باتلر در ۱۹۵۰ میلادی در کانون وکلای ویرجینیا پذیرفته شد و فعالیت حقوقی خصوصی خود را در رونوک شروع نمود.
اولین کمپین سیاسی باتلر برای شورای شهر رونوک در ۱۹۵۸ میلادی بود که در آن باخت. با اینحال در ۱۹۶۱ میلادی، باتلر اولین جمهوری‌خواهی بود که از رونوک در خانه نمایندگان ویرجینیا از ۱۹۰۱ میلادی نمایندگی می‌کرد. در نا آرامی‌های گسترده در رابطه با بسته شدن مدارس عمومی ویرجینیا که ناشی از سوگند سناتور ایالات متحده، هری اف. بیرد در جهت مقاومت توده‌ای در مقابل تصمیمات دادگاه عالی ایالات متحده در پرونده «براون در برابر هیئت آموزش» بود، باتلر کهنه سرباز سازمان بیرد، جولیان اچ. رادرفورد جونیور را که از ۱۹۴۸ میلادی خدمت کرده بود شکست داد.
باتلر در خانه نمایندگان (سمت پاره وقت) از ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۱ میلادی از رونوک نمایندگی کرد. او با فساد مبارزه کرد، همچون فساد مربوط به فرستاده عالی‌رتبه برای بزرگراه محلی که دچار تعارض منافع بود و سامانه دو-حزبی را همزمان با فروپاشی سازمان بیرد مجدداً آحیاء کرد.Frank Atkinson, The Dynamic Dominion: Realignment and the rise of a two party Competition in Virginia (Rowman and Littlefield, 2006) p.182 available at https://books.google.com/books?id=vHBBBSxSJg0C&pg باتلر درگیر مناقشات جدیدی شد که ناشی از توافقات بودند و همچنین درگیر تصمیمات دادگاه عالی در پرونده دیویس در مقابل مان و قوانین حقوق مدنی فدرال شد.
سپس او درخواست کمک برای احیای سامانه دو حزبی ویرجینیا کرد که «بزرگترین شوک زندگیم بود». باتلر به عنوان رئیس انجمن حزبی مشترک از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ میلادی خدمت نمود و از ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۱ میلادی رهبر اقلیت را برعهده داشت. باتلر هنگامی که از رونوک در خانه نمایندگان نمایندگی می‌کرد، در کنار کوسن گرگوری دموکرات تا ۱۹۶۳ میلادی و سپس در کنار ویلیام ام. اندرسون خدمت کرد. در انتخابات ۱۹۷۱، ری ال. گارلند و جان سی. تاولر جانشین اندرسون و باتلر شدند.Cynthia Miller Leonard, The General Assembly of Virginia 1619-1978 (Richmond: Virginia State Library 1978) pp. 732, 738,743, 749, 755, 762 در ۱۹۷۰ میلادی، شریک قانونی او لینوود هولتون به عنوان فرماندار ویرجینیا انتخاب شد. هولتون سپس توانایی باتلر را برای ایجاد اتحاد و همچنین تواناییش در تمرکز بر روی مسائل خاص را خاطر نشان ساخت.Roanoke Times obituary at http://www.roanoke.com/news/politics/caldwell-butler-dies-recalled-as-being-free-of-politics/article_48bd5ae9-5a87-5e60-92f2-691bcfdcfcf9.html
هنگامی که نماینده ایالات متحده، ریچارد اچ. پاف، همکار جمهوری‌خواه او استعفا داد، باتلر نامزدی جمهوری‌خواه برای پر کردن خلأ ناشی از آن در حوزه انتخابیه ششم در رونوک را برنده شد. او در دو انتخابات در روز انتخابات شرکت کرد، یکی انتخابات مخصوص برای ایجاد تعادل دوره دهم پاف و دیگری انتخابات عادی برای دوره دوسالانهٔ کامل که در هردو هم پیروز شد. او در ابتدا از رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون حمایت کرد و پیروزی خویش را ناشی از زمین‌لرزه نیکسون در انتخابات ۱۹۷۲ میلادی می‌دانست. با این حال، هنگامیکه نوارهای واترگیت حقه‌های کثیف و مغالطات مطرح شده در کاخ سفید را هویدا ساخت، باتلر به شش جمهوری‌خواه و سه دموکرات محافظه‌کار جنوبی پیوست که خودشان را رابطه با زیر سؤال بردن رفتار نیکسون، «اتحاد نامقدس» می‌شناختند. نماینده تازه‌کار توجهات ملی را در ۲۵ ژوئیه ۱۹۷۴ میلادی جلب کرد، هنگامی که حمایتش را از استیضاح اعلان نمود. او خطاب به جمهوری‌خواهانی که مدت‌ها علیه عدم صداقت و رفتار مجرمانه حکومتی کمپین زده بودند گفت که «واترگیت مایه شرم ماست». دو روز بعد، کمیته قضایی در اشاره به سه ماده استیضاح رأی دادند، در حالی که باتلر به دوتا از آن ماده‌ها رأی داد. نیکسون ماه بعد از مقام ریاست جمهوری استعفا داد.
باوجود هشدارهای مادرش در مورد در معرض خطر قرار دادن حرفه سیاسیش، باتلر هرگز رأیش را توجیه نکرد، گرچه که ممکن است همکاران جمهوری‌خواهش با گمارش مأموریت‌های نچندان دلچسب کمیته به او، به نوعی او را تنبیه کردند.https://www.washingtonpost.com/politics/m-caldwell-butler-former-republican-congressman-from-roanoke-dies-at-89/2014/07/29/174f2d7e-1741-11e4-9e3b-7f2f110c6265_story.html آنهایی که باتلر را می‌شناختند گفتند که او «رها از سیاست بود» و بیشتر شبیه یک قاضی عمل می‌نمود.
به نظر می‌رسید که رأی دهندگان از شجاعت باتلر در ۱۹۷۴ میلادی قدردانی کردند. در حالی که بسیاری از همکاران جمهوری‌خواه او به علت خشم ناشی از واترگیت در انتخابات شکست خوردند، باتلر رقیب دموکرات خود را با ۱۸ امتیاز شکست داد، گرچه که قاصر از کسب اکثریت شد. این آخرین باری بود که او با مخالفت اکثریت حزب در یک انتخابات مواجه می‌شد؛ او در ۱۹۷۶ میلادی تنها با یک مستقل مواجه شد و در ۱۹۷۸ و ۱۹۸۰ میلادی بلامعارض بود. جدا از استماعیه واترگیت، او در استماعیه نایب ریاست جمهوری گرالد فورد و نلسون راکفلر در ایجاد شرکت خدمات قانونی شرکت نمود. او مؤلف اصلی لایحه اصلاحیه ورشکستگی در ۱۹۷۸ میلادی بود. در ۱۹۸۲ میلادی تصمیم گرفت که به دنبال انتخابات مجدد نباشد، اما به جای آن فعالیت حقوقیش را در رونوک سال بعد آن همراه با بودز، راجرز و هلگروو ادامه داد، گرچه که او نیز در کمیسیون بازنگری ورشکستگی ملی طی ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷ میلادی خدمت نمود.
باتلر در ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۴ میلادی در سن ۸۹ سالگی فوت کرد. همسر او ژوئن، یک ماه قبل او فوت کرد. چهار پسر و چندین نوه از آنها باقی ماندند. در ۲۰۰۲، اداره اصلی پوست رونوک به افتخار او تغییر نام یافت.
مقالات او اکنون در مدرسه حقوق دانشگاه واشینگتن و لی قرار دارند. باب گودلت، که زمانی عضوی از کارکنان باتلر بود، ششمین حوزه انتخابیه کنگره‌ای را از ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۹ میلادی نمایندگی کرد. مشاور مطبوعاتی سابق او، ریچارد کولن بعداً به مدرسه حقوق رفته و به عنوان دادستان ایالات متحده برای حوزه انتخابیه شرقی ویرجینیا گماشته شد (که از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳ میلادی خدمت کرد) و سپس دادستان کل ویرجینیا شد (یک دوره منقضی نشده از ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۸ میلادی را پر می‌کرد).
بازیابی شده در ۲۰۰۸-۰۳-۲۷
لوکا ماستری (؛ زادهٔ ) بازرگان، و مدیر ارشد مالی شرکت اپل اهل ایالات متحده آمریکا است.
"لوکا ماستری" با مدرک کارشناسی اقتصاد دانشگاه بین‌المللی لیبرا در مطالعات اجتماعی رم فارغ‌التحصیل شد و نیز دارای پایان‌نامه کارشناسی ارشد علوم در رشتهٔ مدیریت از دانشگاه بوستون آمریکا است.
اولین شرکت جهانی که ماستری در آن کار کرد جنرال موتورز بود. پس از آن در سال ۲۰۰۹ در شبکه‌های نوکیا و زیراکس به عنوان مدیر مالی همکاری داشته‌است.
در سال ۲۰۱۴، پس از شروع به کار در شرکت اپل به عنوان معاون مدیر مالی و مدیر شرکت، او به عنوان مدیر ارشد مالی شرکت اپل منصوب شد و همچنین مسئولیت مدیریت حسابداری را هم بر عهده می‌گرفت.
با انتصاب به سمت مدیر ارشد مالی، ۶٬۳۳۷ واحد سهم محدود به نام او صادر شد (که در حال حاضر حدود ۴ میلیون دلار ارزش دارد). حقوق رسمی او در سال ۱ میلیون دلار است اما واجد شرایط برنامه پاداش نقدی مبتنی بر عملکرد کمپانی اپل است که حقوق را افزایش می‌دهد. او در سال ۲۰۱۴ در حدود ۱۴ میلیون دلار و در سال ۲۰۱۵ حقوقی برابر با ۲۵٫۳ میلیون دلار را دریافت کرد.
براساس sec، از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰، متوسط پاداش به‌طور متوسط ۲۶ میلیون دلار بوده‌است.
یارا سیمرمان می‌خوابه، دروغ میگه () یک فیلم کمدی محصول کشور چکسلواکی به کارگردانی لادیسلاو اسمولیاک است که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد. این فیلم زندگینامه ای از قهرمان ملی تخیلی چک به نام یارا سیمرمان است که توسط ازدنیک سویه‌راک به تصویر کشیده شده است.
پتر کوستکا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کشور جمهوری چک است. وی از سال ۱۹۵۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
پاول وندروشکا (; – ) بازیگر و نوازنده اهل کشور جمهوری چک بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۲۰۱۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "کلیا"، "معشوق جاودان"، "آفتاب، علف، تن‌کامگی، و "گوی آذرخش" اشاره کرد.
مجلۀ یوگند (به آلمانی: «جوان») (۱۹۴۰–۱۸۹۶ میلادی) یک مجلهٔ هنری تأثیرگذار آلمانی بود. این هفته‌نامه که توسط گئورگ هیرت در مونیخ تأسیس شد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۱۶ میلادی آن را منتشر کرد، در ابتدا قصد داشت هنر و صنایع‌دستی آلمان را به نمایش بگذارد، اما در عوض به دلیل نمایش نسخۀ آلمانی آر نُوو مشهور شد. همچنین به‌ خاطر تصویرسازی روی‌ جلدهای بسیار درخشان و لحن سرمقاله‌ای رادیکال و تأثیر آوانگاردش بر هنر و فرهنگ آلمان برای دهه‌ها شهرت داشت و در نهایت جنبش یوگنداشتیل («سبک جوان») را در مونیخ و وایمار و مستملکات هنرمندان دارمشتات راه‌اندازی کرد.
این مجله، همراه با چندین مجلۀ دیگر که کم و بیش همزمان راه‌اندازی شدند، از جمله: "پان"، "زیمپلیتسیموس"، "دکوراتیوه کونست" («هنر تزئینی») و "دویچه کونست اوند دکوراتسیون" («هنر و تزئینات آلمانی») در مجموع باعث برانگیختن علاقه در بین صنعتگران ثروتمند و هنر سالاری شد که بیشتر علاقه به یوگنداشتیل را از هنر دو‌بعدی (طراحی گرافیک) به هنر سه‌بعدی (معماری) و همچنین هنرهای کاربردی بیشتر گسترش داد. سنت "گزامت‌کونست‌ورک" آلمان («اثر هنری درهم‌آمیخته») در نهایت ادغام شد و این علایق را به جنبش باوهاوس تبدیل کرد.
گئورگ هیرت این مجله را در سال ۱۸۹۶ میلادی برای راه‌اندازی یک رنسانس فرهنگی جدید در مونیخ تأسیس کرد. از همان ابتدا، او قصد داشت مجلات را کلکسیونی و در نتیجه متمایز کند. در هفت جلد اول، او بیش از ۲۵۰ هنرمند را به نمایش گذاشت که اکثریت آن‌ها ناشناخته بودند. پس از جنگ جهانی اول، این مجله با حضور هنرمندان جوان از مد افتاد. از جمله مشارکت‌کنندگان ثابت آن برونو پال بود.
هیرت به مدت ۲۰ سال سرپرستی مجله را بر عهده داشت و در سال ۱۹۱۶ میلادی درگذشت. فرانتس شوئنبرنر ناشر شد و مجموعه ای از ویراستاران هنری در جلد و تصویرسازی‌های آن نقش داشتند، از جمله: هانس ای. هیرش، تئودور ریگلر و ولفگانگ پتزت، به همراه فریتز فون اوستینی و آلبرت متیو برای ویرایش متون، و هاینریش فرانتس لانگ به عنوان ویرایشگر عکس.
همان‌طور که جاه طلبی‌های اولیه هنرها و صنایع دستی کم رنگ شد و هنر نو آلمانی بر زیبایی‌شناسی مجله تسلط یافت، تصاویر نمادین از جوانان برهنه در صحنه‌های ایده‌آل طبیعت بیشتر به تصویر کشیده شد. همراه با دیگر نمادهای طبیعت در جادویی‌ترین حالت خود — نیمف‌ها، سانتورها، و ساتیرها — ارتباط بین یوگنداشتیل و جنبش لبنس‌رفورم («اصلاح زندگی») که بازگشت به یک سبک زندگی «طبیعی» را تشویق می‌کرد، رشد کرد. این مجله علاوه بر تصاویر مدرن و تزئینات آر نُوو، هنر امپرسیونیستی و اکسپرسیونیستی را نیز به نمایش می‌گذاشت.
این مجله همچنین به موضوعات طنز و انتقادی در فرهنگ، مانند نفوذ فزاینده کلیساها (به ویژه کاتولیک)، و راست سیاسی در حزب مرکزی پرداخت. منتقد مجلۀ ادبی ییل، نگرش ویراستاری را با اشاره به این نکته خلاصه کرد که «پلتفرم سیاسی و اجتماعی "یوگند" یک اپوزیسیون [بود] – مخالفت با همه چیز». با تمام این اوصاف، سهم "یوگند" در ادبیات اوایل دورۀ مدرن، به ویژه در مقایسه با مجلۀ رقیب آلبرت لانگن "زیمپلیتسیسیموس" که در سال ۱۸۹۶ میلادی تأسیس شد، کم بود.
هویت سرمقالۀ "یوگند" در اصل بر مسائل ملی و منطقه‌ای باواریا متمرکز بود. این رویکرد در اواسط دهۀ ۱۹۲۰ میلادی تغییر کرد، زمانی که شروع به پذیرایی کرد، و سپس وارد گفتگو با گروه‌هایی از هنرمندان جوان شد که از رویکردهای سنتی هنر در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ میلادی در یوگنداشتیل در چندین شهر آلمان گسسته بودند و همچنین مجموعه‌ای از به اصطلاح جدایی‌ها در پاریس، وین، مونیخ، برلین، درسدن و جاهای دیگر. پس از سال ۱۹۳۳ میلادی، مجله مجبور شد به نازی‌ها پاسخ دهد، که دید سرمقالۀ خود را به تبلیغات نئوکلاسیک مورد تأیید رژیم محدود می‌کرد، در نمایشگاه بزرگ هنر آلمان در سال ۱۹۳۷ میلادی، که در مقابل ۶۵۰ قطعه اثر مصادره شده از موزه‌های آلمان در نمایشگاه هنر منحط ارائه شد.
دل‌های لرزان () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی جیمز پروت است که در سال ۱۹۲۷ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، چارلی چیس، مارتا اسلیپر، یوجین پلت، کی دسلیس، جک گوین، ویلیام بورِس و چارلی هال اشاره کرد.
جک گوین (؛ زادهٔ ۱۸۷۵ – ) کارگردان فیلم اهل استرالیا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "آره، آره، نانت"، "محض رضای خدا" و "دل‌های لرزان" اشاره کرد.
برادر کوچولو () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی و از فیلم‌های "دارودسته ما" بود که در سال ۱۹۲۷ منتشر شد.
شرکت بارنوم و رینگلینگ () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی و از فیلم‌های "دارودسته ما" به کارگردانی رابرت اف. مک‌گاون است که در سال ۱۹۲۸ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، جو کاب، جکی کاندون، جین دارلینگ، آلن هاسکینز، جی آر. اسمیت، بابی هاچینس، هری اسپیر، جرج بی. فرنچ، دورتی کابرن، ویلیام گیلسپی، چارلز کینگ، یوجین پلت، میلدرید کورنمن، می والاس و ادنا ماریون اشاره کرد.
عاشق‌شان باش و سیرشان کن () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی کلاید براکمن است که در سال ۱۹۲۷ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، ماکس داویدسون، وایولا ریچارد و مارتا اسلیپر اشاره کرد.
"«زیمپلیتسیسیموس» همچنین نامی برای رمان ۱۶۶۸ میلادی «زیمپلیتسیوس زیمپلیتسیسیموس» و قهرمان آن است."
مجلهٔ زیمپلیتسیسیموس () یک مجلهٔ هفته‌نامهٔ طنز آلمانی بود که دفتر مرکزی آن در مونیخ قرار داشت و توسط آلبرت لانگن در آوریل ۱۸۹۶ میلادی تأسیس شد. انتشار آن تا سال ۱۹۶۷ میلادی ادامه یافت و با وقفه‌ای از ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۴ میلادی قطع شد و در سال ۱۹۶۴ میلادی به دو هفته‌نامه تبدیل شد. نام خود را از قهرمان رمان ۱۶۶۸ میلادی گریملس‌هاوزن به نام "زیمپلیتسیوس آلمانی ماجراجو" گرفته‌است.
زیمپلیتسیسیموس با ترکیب محتوای گستاخانه و جسورانهٔ سیاسی، با سبک گرافیکی روشن، فوری و شگفت‌آور مدرن، آثار نویسندگانی مانند توماس مان و راینر ماریا ریلکه را منتشر کرد. قابل اعتمادترین اهداف آن برای کاریکاتور، شخصیت‌های نظامی سرسخت پروس و تمایزات اجتماعی و طبقاتی سخت آلمانی بود که از فضای آرام‌تر و لیبرال مونیخ دیده می‌شد. مشارکت‌کنندگان عبارتند از: هرمان هسه، گوستاو مایرینک، فانی تسو رونتلو، یاکوب واسرمان، فرانک ودکیند، هاینریش کلای، آلفرد کوبین، اتو نوکل، روبرت والزر، هاینریش تسیله، هوگو فون هافمانستال، هاینریش مان، لسی زاکس، و اریش کستنر.
اگرچه ماهیت طنز مجله تا حد زیادی مورد توجه دولت آلمان قرار گرفت، اما یک جلد در سال ۱۸۹۸ میلادی که سفر قیصر ویلهلم به فلسطین را مسخره می‌کرد، منجر به مصادره این شماره شد. لانگن، ناشر، پنج سال تبعید را در سوئیس گذراند و ۳۰٬۰۰۰ مارک طلای آلمان جریمه شد. شش ماه حبس برای هاینه کاریکاتوریست و هفت ماه برای نویسنده فرانک ودکیند داده شد. اتهام همهٔ متهمان «توهین به عظمت سلطنتی» بود. بار دیگر در سال ۱۹۰۶ میلادی ویراستار لودویگ توما به دلیل حمله به روحانیون به مدت شش ماه زندانی شد. این جنجال‌ها فقط باعث افزایش تیراژ شد که در حدود ۸۵٬۰۰۰ نسخه به اوج خود رسید. با ورود آلمان به جنگ جهانی اول، این هفته نامه لحن طنز خود را کسل کرد، شروع به حمایت از تلاش‌های جنگی کرد و به تعطیلی آن فکر کرد. پس از آن، قوی‌ترین طنز سیاسی بیان‌شده در گرافیک به قلمرو هنرمندان گئورگه گروس و کته کلویتس (که هر دو مشارکت‌کننده بودند) و جان هارتفیلد تبدیل شد.
لودویگ توما (ویراستار) در سال ۱۹۱۷ میلادی در یک واحد پزشکی به ارتش پیوست و ذوق طنز خود را از دست داد و کار قبلی خود را در مجله محکوم کرد و آن را ناپخته و اسفناک خواند.
در دوران وایمار، مجله به انتشار خود ادامه داد و در برابر افراط گرایان در چپ و راست موضع‌گیری کرد. (گالری طنز کاریکاتور با طرح این سؤال که «هیتلر چه شکلی است؟» در صفحهٔ دوم شمارهٔ ۲۸-۵-۱۹۲۳ آن منتشر شد، زیرا در آن زمان هیچ عکسی از آدولف هیتلر در دسترس عموم نبود) ناسیونال سوسیالیست‌ها به تدریج به قدرت رسیدند، اتهامات شفاهی، حملات، تهدید و ارعاب شخصی را علیه هنرمندان و نویسندگان "زیمپلیتسیسیموس" صادر کردند، اما انتشار آن را ممنوع نکردند. سردبیر توماس تئودور هاینه، یهودی، مجبور به استعفا شد و به تبعید رفت. سایر اعضای تیم، از جمله کارل آرنولد، اولاف گولبرانسون، ادوارد تونی، اریش شیلینگ و ویلهلم شولتز باقی ماندند و خط حزب نازی را دنبال کردند، که به خاطر آن توسط نازی‌ها پاداش دریافت کردند.[۶] این نشریه به شکل رو به زوال ادامه داد تا سرانجام در سال ۱۹۴۴ انتشار آن متوقف شد. از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۷ احیا شد.
سایر گرافیست‌های مرتبط با مجله عبارتند از برونو پال، یوزف بندیکت انگل، رودولف ویلکه، فردیناند فون رزنیچک، یوزف ساتلر و ژان مامن.
امامعلی عبدالرحیم صابرزاده (به فارسی تاجیکی: Эмомалӣ Абдураҳим Собирзода) (زاده ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۷۲) یک رهبر نظامی تاجیکستان و رئیس فعلی ستاد کل نیروهای مسلح تاجیکستان است.
وی از نوامبر ۲۰۱۵ که جایگزین سرلشکر ظریف بوبوکلونوف شد، به عنوان معاون اول وزیر دفاع تاجیکستان فعالیت می‌کند . اواخیراً بر توسعه روابط نظامی بین تاجیکستان، روسیه، آمریکا و ازبکستان نظارت داشت.
امامعلی صابرزاده در ۲۹ تیر ۱۳۵۱ در شهر وحدت در خانواده ای کارگر کارگری به دنیا آمد. او حرفه نظامی خود را در سال ۱۹۹۲ آغاز کرد و بلافاصله در یگان‌های نظامی که در طول جنگ داخلی تاجیکستان اعزام شده بودند، خدمت کرد. او از مؤسسه نظامی (کالج نظامی در آن زمان) وزارت دفاع تاجیکستان و از دانشگاه دولتی کولوب در اواسط دهه ۱۹۹۰ فارغ‌التحصیل شد و سپس به روسیه رفت و در آنجا از ۱۹۹۹–۲۰۰۱ اقامت داشت. وی در فوریه ۲۰۱۰ به سمت فرماندهی نیروی زمینی تاجیکستان منصوب شد. وی به مدت ۵ سال در این سمت خدمت کرد تا اینکه در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۵ توسط رئیس‌جمهور امامعلی رحمان و تأیید دولت، به عنوان رئیس ستاد کل ارتش منصوب و جانشین سرلشکر ظریف بوبوکلونوف شد.
تاق سرگی یا سرجی(کرواتی: Slavoluk Sergijevaca) یک تاق پیروزی به جا مانده از روم باستان است که در شهر پولای کرواسی واقع شده‌است. تاق، یادبود سه عضو خانواده سرگی، به ویژه لوسیوس سرگیوس لپیدوس، با درجه و جایگاه تریبونی است که در لژیون بیست و نهم خدمت می‌کرده و در نبرد آکتیوم شرکت داشت که ۲۷ پیش از میلاد خدمتش پایان یافت (به گمانی مرگ سرگیوس لپیدوس). این نمودی از زمان نزدیکی از ساخت را در ۲۹–۲۷ پیش از میلاد نشان می‌دهد. تاق پشت دروازه پیشین اصلی رو به دریای مستعمره روم قرار داشت. سرگی‌ها خانواده قدرتمند و از مقامات بودند و برای قرن‌ها این قدرت خود را حفظ کردند.
این تاق پیروزی به نمودی از نشان افتخار، که یک دروازه شهر است، به عنوان نمادی از پیروزی در نبرد آکتیوم برپا شده‌است. همان‌طور که نوشته اصلی نشان می‌دهد، هزینه آن توسط همسر لپیدوس، سالویا پستوما سرگیا، پرداخت شده‌است. نام هر دوی آنها همراه با لوسیوس سرگیوس و گایوس سرگیوس، پدر و عموی لپیدوس بر روی سنگ حک شده‌است. در چهره پیشین، مجسمه‌های دو فرد یاد شده در بالای تاق، در دو طرف لپیدوس جای گرفته‌اند.
در دو سوی بالایی سنگ نوشته کوچک بالای تاق، یک سرتاق آرایی با نمادهای کوپیدو «خدای عشق»، گلدسته و دیگر بوکرانیاهایی «نگاره‌های برجسته نما» به‌چشم می‌خورد. نقش‌برجسته نوار بالایی تاق همچنین نشانگر نمایی با ارابه جنگی است که توسط اسب‌هایی کشیده می‌شود.
تاق با جفت ستون‌های نزدیک به هم به‌شیوه کورنتی تاجک‌دار با نماهایی از بال پیروزی «ویکتوریا وینگز» در سه‌گوشه‌های خم‌دار تاق نگاشته شده‌است و تاق سرگی روبروی دروازه اصلی «"Porta Aurea»" جای‌گرفته، بنابراین قسمتی که از سمت شهر قابل‌مشاهده است، تزئین شده‌است. کنده‌کاری‌های هلنیستی متاخر این تاق، با تأثیرهای چشمگیری از آسیای صغیر همراه است.
این تاق همچنین مورد توجه هنرمندان بسیاری از جمله میکل آنژ و پیرانسی قرار گرفته‌است.
شهر در ترس یک فیلم تلویزیونی درام آمریکایی محصول سال ۱۹۸۰ به کارگردانی جود تیلور نوشته پیتر مسترسن بر اساس داستانی از آلبرت روبن است. این فیلم با بازی دیوید جانسن (در یکی از نقش‌های آخرش)، رابرت وان و میکی رورک است. فیلم داستان تلاش‌های یک روزنامه برای ایجاد شور و هیجان در قتل یک روان‌پزشک را دنبال می‌کند.
فیلم شهر در ترس در ۳۰ مارس ۱۹۸۰، یک ماه پس از مرگ دیوید جانسن نمایش داده شد. این فیلم برنده جایزه ادگار شد.IMDb release dates
یوپاستامبا (")
در «ریگ ودا» ستون قربانی که به آن «یوپا» (Yūpa) می‌گویند، اشاره به درخت جهانی است که در ناف زمین قرار یافته‌است و در «بهگود گیتا» نیز از آن سخن به میان آمده‌است. قربانی از طریق این ستون مراتب و درجات هستی را طی می‌کند و به تعالی می‌رسد.
این تمثیل در کیش بودائی خاصه در نحوهٔ پیدایش بودا هم عنوان شده‌است. بودا به مجرد این که پا به عرصهٔ وجود نهاد هفت گام برداشت و پای بر نوک عالم نهاد.
وارستن از مرتبهٔ انسانیت و پیوستن به عالم معنوی و خروج از جسم و قیود و ضمائم مادی، به منزله آزادی روح و از خود درآمدن (Ex-stasis) است.Majjimanikaya, III, 123ریگ ودا، محمد رضا جلالی نائینی، نشر نقره 1373ادیان و مکتبهای فلسفی هند جلد دوم، تألیف داریوش شایگان
نادین الراسی (زاده ۴ سپتامبر ۱۹۷۹)، هنرپیشه لبنانی استالفن - النشرة الفنیة - نادین الراسی تصحح: أنا مولودة فی 4 أیلول نادین الراسی :موقع بابونج که در رحبه، استان شمالی در لبنان به دنیا آمد.نادین الراسی تکشف عن عمرها بوثیقة رسمیة او برای بازی در سریال‌های «عصر الحریم»، سریال «جنایت عشق» که روی پرده‌های «روتانای مصر» و شبکه ماهواره‌ای «ال‌بی‌سی» لبنان به نمایش درآمد، شناخته شد.
نادین سه بار برنده جایزه نقش مورکس لبنان شد. او در سال ۲۰۰۷ برای بازی در سریال غنوجه بیا، در سال ۲۰۰۸ برای بازی در سریال پسر من و در سال ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ برای کار کلی خود برنده این جایزه شد.
پلی وینیل نیترات (به اختصار: PVN) یک پلیمر با انرژی بالا با فرمول ایده آل [CH CH(ONO )] است. پلی وینیل نیترات یک زنجیره کربنی بلند (پلیمر) با گروه های نیترات (<chem>O - NO2</chem> ) است که به طور تصادفی در طول زنجیره به هم متصل شده‌اند. PVN یک جامد سفید فیبری است و در حلال های آلی قطبی مانند استون قابل حل است. PVN را می توان با نیتراسیون پلی وینیل الکل با اسید نیتریک بیش از حد (مازاد) تهیه کرد. از آنجایی که PVN نیز یک استر نیترات مانند نیتروگلیسیرین (یک ماده منفجره معمولی) است، دارای خواص پر انرژی است و معمولا در مواد منفجره و پیشرانه ها استفاده می شود.
پلی وینیل نیترات ابتدا با غوطه وری پلی وینیل الکل (PVA) در محلولی از اسیدهای سولفوریک و نیتریک غلیظ سنتز شد. این باعث می شود که PVA یک اتم هیدروژن را در گروه هیدروکسیل خود از دست بدهد و اسید نیتریک (HNO ) در اسید سولفوریک NO + را از دست بدهد. NO + به اکسیژن موجود در PVA متصل می شود و یک گروه نیترات ایجاد می کند و پلی وینیل نیترات تولید می کند. این روش منجر به نیتروژن کم محتوای 10٪ و بازده کلی 80٪ می شود. این روش کم اهمیت است زیرا PVA دارای حلالیت کم در اسید سولفوریک و سرعت نیتراسیون پایین برای PVA است. این بدان معنی است که مقدار زیادی اسید سولفوریک نسبت به PVA مورد نیاز است و PVN نیتروژن بالا تولید نمی کند که به دلیل خواص انرژیتیک آن مطلوب است. "Process for preparing polyvinyl nitrate", issued 1936-07-15
یک روش بهبودیافته زمانی است که PVA بدون اسید سولفوریک، نیترات می شود. با این حال، هنگامی که این محلول در معرض هوا قرار می گیرد، PVA می سوزد . در این روش جدید، یا نیتراسیون PVA در یک گاز بی‌اثر ( دی اکسید کربن یا نیتروژن ) انجام می‌شود یا پودر PVA در ذرات بزرگ‌تر جمع می‌شود و در زیر اسید نیتریک غوطه‌ور می‌شود تا میزان قرار گرفتن در معرض هوا را محدود کند. "Process for preparing polyvinyl nitrate", issued 1936-07-15
در حال حاضر، رایج ترین روش زمانی است که پودر PVA در انیدرید استیک در دمای 10- درجه سانتی گراد حل می شود. سپس اسید نیتریک خنک شده به آرامی اضافه می شود. R.A. Streker and F.D. Vederame, U.S. Pat. 3, 965, 081; Chem. Abstr. 85, 162921 (1976) این مقدار PVN با محتوای نیتروژن بالا در حدود 5-7 ساعت تولید می کند. Durgapal, U. C.; Dutta, P. K.; Mishra, S. C.; Pant, Jyotsna (1995). "Investigations on Polyvinyl Nitrate as a High Energetic Material". "Propellants, Explosives, Pyrotechnics". 20 (2): 64–69. doi:10.1002/prep.19950200204. ISSN 1521-4087. از آنجایی که از انیدرید استیک به عنوان حلال به جای اسید سولفوریک استفاده شده، PVA هنگامی که در معرض هوا قرار می گیرد، نمی سوزد. MARZIANO, N. C.; PASSERINI, R.; REES, J. H.; RIDD, J. H. (1977-11-15). "KINETICS OF NITRATION OF AROMATIC HYDROCARBONS IN PURIFIED ACETIC ANHYDRIDE, IDENTIFICATION OF THE ELECTROPHILE". "J. Chem. Soc., Perkin Trans. 2" (10): 1361–1366.
PVN یک ترموپلاستیک سفید رنگ با نقطه نرم شدن 40-50 درجه سانتیگراد است. Kazemi, Ayyub; Hayaty, Mehran; Mousaviazar, Ali; Samani, Keyvan Asad; Keshavarz, Mohammad Hossein (2014-10-01). "The synthesis and characterization of polyvinyl nitrate as an energetic polymer and study of its thermal behavior". "Journal of Thermal Analysis and Calorimetry". 119 (1): 613–618. doi:10.1007/s10973-014-4173-9. ISSN 1388-6150. حداکثر محتوای نیتروژن نظری PVN‌ به مقدار 15.73٪ است. PVN پلیمری است که دارای پیکربندی آتاکتیک است ، به این معنی که گروه های نیترات به طور تصادفی در طول زنجیره اصلی توزیع می شوند. با افزایش محتوای نیتروژن،بلورینگی PVN فیبری افزایش می یابد، که نشان می دهد مولکول های PVN با افزایش درصد نیتروژن، خود را منظم تر سازماندهی می کنند. Durgapal, U. C.; Dutta, P. K.; Mishra, S. C.; Pant, Jyotsna (1995). "Investigations on Polyvinyl Nitrate as a High Energetic Material". "Propellants, Explosives, Pyrotechnics". 20 (2): 64–69. doi:10.1002/prep.19950200204. ISSN 1521-4087. از نظر درون مولکولی، هندسه پلیمر زیگزاگ مسطح است. Krimm, S.; Liang, C. Y. (1958-10-01). "Infrared Spectra of High Polymers. VIII. Polyvinyl Nitrate". "Journal of Applied Physics". 29 (10): 1407–1411. doi:10.1063/1.1722958. ISSN 0021-8979. PVN متخلخل زمانی که در دمای اتاق به استون اضافه می شود را می توان ژلاتینه کرد. این یک دوغاب چسبناک ایجاد می کند و ماهیت فیبری و متخلخل خود را از دست می دهد. با این حال، بیشتر خواص انرژیتیک خود را حفظ می کند.
پلی وینیل نیترات یک پلیمر پر انرژی به دلیل حضور قابل توجه<chem>O - NO2</chem>، گروه های مشابه نیتروسلولز و نیتروگلیسیرین است. این گروه های نیترات دارای انرژی فعال سازی 53 کیلوکالری در مول هستند که علت اصلی انرژی پتانسیل شیمیایی بالای PVN هستند. واکنش احتراق کامل PVN با فرض نیتراسیون کامل به صورت زیر است:
<chem>2CH2CH(ONO2) + 5/2O2 -> 4CO2 + N2 + 3H2O</chem>
هنگام سوزاندن، نمونه‌های PVN با نیتروژن کمتر، گرمای احتراق قابل‌توجهی بالاتری داشتند، زیرا مولکول‌های هیدروژن بیشتری وجود داشت و با وجود اکسیژن، گرمای بیشتری تولید می‌شد. گرمای احتراق حدود 3000 کالری در گرم برای 15.71% نیتروژن و 3700 کالری در گرم برای 11.76% نیتروژن بود. از طرف دیگر، نمونه‌های PVN با محتوای نیتروژن بالاتر، گرمای انفجار به‌طور قابل‌توجهی بالاتری داشتند، زیرا گروه‌های<chem>O - NO2</chem> بیشتری دارد و چون اکسیژن بیشتری داشت، منجر به احتراق کامل تر شد. با توجه به این مورد این امر منجر به احتراق کامل تر و تولید گرمای بیشتر در هنگام سوزاندن در محیط های بی اثر یا کم اکسیژن می شود.
استرهای نیترات، به طور کلی، به دلیل ضعیف بودن پیوند <chem>N - O</chem> ناپایدار هستند و تمایل به تجزیه در دماهای بالاتر دارند. PVN فیبری در دمای 80 درجه سانتیگراد نسبتاً پایدار است و با افزایش محتوای نیتروژن پایداری کمتری دارد. Durgapal, U. C.; Dutta, P. K.; Mishra, S. C.; Pant, Jyotsna (1995). "Investigations on Polyvinyl Nitrate as a High Energetic Material". "Propellants, Explosives, Pyrotechnics". 20 (2): 64–69. doi:10.1002/prep.19950200204. ISSN 1521-4087. Kazemi, Ayyub; Hayaty, Mehran; Mousaviazar, Ali; Samani, Keyvan Asad; Keshavarz, Mohammad Hossein (2014-10-01). "The synthesis and characterization of polyvinyl nitrate as an energetic polymer and study of its thermal behavior". "Journal of Thermal Analysis and Calorimetry". 119 (1): 613–618. doi:10.1007/s10973-014-4173-9. ISSN 1388-6150. PVN ژلاتینه شده پایداری کمتری نسبت به PVN فیبری دارد.
دمای اشتعال دمایی است که در آن یک ماده به طور خود به خود می‌سوزد و به انرژی اضافی دیگری (غیر از دما) نیاز ندارد/ از این دما می‌توان برای تعیین انرژی فعال‌سازی استفاده کرد. برای نمونه هایی با محتوای نیتروژن متغیر، دمای احتراق با افزایش درصد نیتروژن کاهش می یابد، که نشان می دهد که PVN با افزایش محتوای نیتروژن قابل اشتعال تر است. با استفاده از معادله سمنوف :
که در آن D تأخیر اشتعال (زمانی که طول می‌کشد تا یک ماده مشتعل شود)، E انرژی فعال‌سازی، R ثابت جهانی گاز ، T دمای مطلق و C ثابت است و وابسته به ماده است.
انرژی فعال سازی بیشتر از 13 کیلوکالری در مول است و به 16 کیلوکالری در مول می رسد (در 15.71 درصد نیتروژن، نزدیک به حداکثر نظری) و بین غلظت های مختلف نیتروژن بسیار متفاوت است و هیچ الگوی خطی بین انرژی فعال سازی و درجه نیتراسیون ندارد.
ارتفاعی که در آن جرمی روی PVN رها می شود و باعث انفجار می شود، حساسیت PVN را به ضربه نشان می دهد. با افزایش محتوای نیتروژن، PVN فیبری نسبت به ضربه حساس تر می‌شود. PVN ژلاتینی از نظر حساسیت به ضربه مشابه PVN فیبری است.
به دلیل گروه های نیترات PVN، پلی وینیل نیترات عمدتاً برای قابلیت های انفجاری وبه دلیل انرژی آن استفاده می شود. از نظر ساختاری، PVN شبیه نیتروسلولز است زیرا پلیمری با چندین گروه نیترات از شاخه اصلی است که فقط در زنجیره اصلی آنها (به ترتیب کربن و سلولز) متفاوت است. Saunders, C. W.; Taylor, L. T. (August 1990). "A review of the synthesis, chemistry and analysis of nitrocellulose". "Journal of Energetic Materials". 8 (3): 149–203. doi:10.1080/07370659008012572. ISSN 0737-0652. به دلیل این شباهت، PVN معمولاً در مواد منفجره و پیشران ها به عنوان چسب استفاده می شود. در مواد منفجره، از یک چسب برای تشکیل ماده منفجره در جایی که قالب گیری مواد منفجره دشوار است، استفاده می شود. یک پلیمر بایندر رایج پلی بوتادین با پایانه هیدروکسیل (HTPB) یا پلیمر گلیسیدیل آزید (GAP) است. علاوه بر این، بایندر به نرم‌کننده‌ای مانند دیوکتیل آدیپات (DOP) یا 2-نیترو دی فنیل آمین (2-NDPA) نیاز دارد تا ماده منفجره را انعطاف‌پذیرتر کند. Kazemi, Ayyub; Hayaty, Mehran; Mousaviazar, Ali; Samani, Keyvan Asad; Keshavarz, Mohammad Hossein (2014-10-01). "The synthesis and characterization of polyvinyl nitrate as an energetic polymer and study of its thermal behavior". "Journal of Thermal Analysis and Calorimetry". 119 (1): 613–618. doi:10.1007/s10973-014-4173-9. ISSN 1388-6150. پلی وینیل نیترات ویژگی های یک چسب و یک نرم کننده را ترکیب می کند زیرا این پلیمر مواد منفجره را به هم متصل می کند و در نقطه نرم شدن (40-50 درجه سانتی گراد) انعطاف پذیر است. علاوه بر این، PVN به دلیل داشتن گروه های نیترات، به پتانسیل انرژی کلی ماده منفجره می افزاید.
یک ترکیب نمونه شامل پلی وینیل نیترات PVN، نیتروسلولز و/یا پلی وینیل استات و 2-نیترو دی فنیل آمین است. این یک ترموپلاستیک قابل قالب گیری ایجاد می کند که می تواند با پودر حاوی نیتروسلولز ترکیب شود تا یک جعبه کارتریج ایجاد کند که در آن ترکیب PVN به عنوان پیشران عمل می کند و به عنوان یک ماده منفجره کمک می کند. L. Leneveu, "Moldable compositions comprising polyvinyl nitrate" U.S. Patent 4,039,640, issued August 9, 1973
مار قیطانی نام یک گونه از خانواده قمچه‌ماران است.
این گونه در الجزایر، لیبی، مصر، اسرائیل، اردن، سوریه، سودان؟، اریتره، اتیوپی، سومالی، چاد، عربستان سعودی، امارات متحده عربی، عمان، عراق، ایران، افغانستان، غرب پاکستان، یمن، جنوب ترکمنستان، جنوب ازبکستان، شمال غربی تاجیکستان، غرب قرقیزستان، جنوب قزاقستان یافت می‌شود.
ماریا مریستینا کاساندرا کوتینا کانسپسیون (زاده ۷ آوریل ۱۹۸۵) بازیگر و خواننده فیلیپینی است. وی سفیر برنامه جهانی غذای سازمان ملل متحد است.
او در سال ۲۰۰۹ در نسخه فیلیپینی، عاشقان در پاریس، که اولین سریال درام او بود نیز بازی کرد.
ترافیک پوست فیلمی محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی آرا پایایا است. در این فیلم بازیگرانی همچون میکی رورک، اریک رابرتس، داریل هانا، مایکل مدسن، جفری‌دیوید فاهی، آرا پایایا، گری دنیلز، تیم تامرسون، دامینیک سوین و آلن فورد ایفای نقش کرده‌اند.
حلقه جاسوسان کمبریج () حلقه‌ای از جاسوسان در بریتانیا بود که در طول جنگ جهانی دوم اطلاعاتی را به اتحاد جماهیر شوروی منتقل می‌کرد و از دهه ۱۹۳۰ تا حداقل اوایل دهه ۱۹۵۰ فعال بود. آنها بعد از آن که در زمان دانشجویی به استخدام شوروی درآمدند، توانستند در وزارت خارجه بریتانیا، ام‌آی۵ و سرویس اطلاعات مخفی به رده‌های بالا نفوذ کنند.
اعضای این گروه پنج نفره شامل دونالد مک لین،کیم فیلبی، آنتونی بلانت و بودند که زیر نظر مأمور کاگ‌ب هزاران صفحه اطلاعات محرمانه را به شوروی دادند.
چادرنشینان شاد فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی دانیال واترز است. در این فیلم بازیگرانی همچون برد رنفرو، دامینیک سوین، پیتر استورماره، کرام مالیکی-سانچز، امیلی برگل، جیمی کینگ، جاستین لانگ و جردن بریجز ایفای نقش کرده‌اند.
سیتوکروم P450 2C19 (به اختصار CYP2C19) یک پروتئین آنزیمی است. این آنزیم یکی از زیرخانواده‌های CYP2C سیتوکروم P450 سیستم اکسیداز با عملکرد مخلوط است. این زیرخانواده شامل آنزیم‌هایی است که متابولیسم بیگانه‌زیست‌ها را کاتالیز می‌کنند، از جمله برخی از مهارکننده‌های پمپ پروتونی و داروهای ضدصرع. در انسان، ژن "CYP2C19" پروتئین CYP2C19 را کد می‌کند. CYP2C19 یک آنزیم کبدی است که روی حداقل ۱۰ درصد از داروهایی که در حال حاضر استفاده بالینی دارند، اثر می‌گذارد، که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از: داروی ضد پلاکتی کلوپیدوگرل (Plavix)، داروهایی که دردهای همراه با زخم را درمان می‌کنند، مانند امپرازول، داروهای ضد تشنج مانند مفنی‌توئین، داروی ضدمالاریای پروگوانیل و داروی ضداضطراب دیازپام.
CYP2C19 به عنوان (R)-لیمونن ۶-مونواکسیژناز و (S)-لیمونن ۶-مونواکسیژناز در پایگاه داده یونی‌پروت شرح داده شده‌است.
در زیر جدولی از منتخب بسترها، القاء کننده‌ها و مهارکننده‌های CYP2C19 آمده‌است.
مهار کننده‌های CYP2C19 را می‌توان بر اساس قدرت آنها طبقه‌بندی کرد، مانند:
مرده در آب فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی گوستاو لیپسزتین است. در این فیلم بازیگرانی همچون هنری توماس، دامینیک سوین، اسکات بایرستو، جوزه ویلکر و سباستین دی ویسنته ایفای نقش کرده‌اند.
در پردازش سیگنال الکترونیکی، آشکارساز قانون-مجذوری افزاره‌ای است که خروجی متناسب با مربع مقدارکمی ورودی تولیدمی‌کند."IEEE Std. 100 Authoritative Dictionary of Standards Terms Seventh Edition", IEEE, 2000, ,"Square law detection" به عنوان مثال، در وامدوله‌سازی سیگنال‌های رادیویی، می‌توان از یک دیود نیم‌رسانا به عنوان آشکارساز قانون-مجذوری استفاده کرد که جریان خروجی متناسب با مربع دامنه ولتاژ ورودی را در محدوده کمی از دامنه‌های ورودی ارائه می‌کند. یک آشکارساز قانون مجذوری خروجیی متناسب با توان سیگنال الکتریکی ورودی را فراهم می‌کند.
در رمزنگاری ، حمله لایه گذاری اوراکل یک حمله ایی است که از صحت لایه گذاری یک پیام رمزنگاری شده استفاده می‌کند ،  تا متن رمزی را رمزگشایی کند.
در رمزنگاری، معمولا پیام های با متن ساده و با طول متغیر باید فاصله گذاری شوند (بزرگ تر شوند) تا بتوانند با اصول رمزگذاری اولیه سازگار شوند. اين حمله به یک "لایه گذاری اوراکل" وابسته است که بتواند آزادانه به رشته های درباره اینکه آیا متن به درستی فاصله گذاری (لایه گذاری) شده است یا نه، جواب بدهد. حملات Padding Oracle بیشتر با رمزگشایی حالت CBC که در رمزهای بلوکی استفاده می شود، مرتبط هستند.حالت های لایه گذاری (فاصله گذاری) برای الگوریتم های نامتقارن ,مانند OAEP هم ممکن است نسبت به این حملات آسیب پذیر باشند.
در رمزنگاری متقارن، حمله اوراکل padding ("لایه گذاری اوراکل") را می‌توان در حالت عملیات CBC وارد كرد ، جایی که « اوراکل » (معمولاً یک سرور است) اطلاعات را در  خصوص اینکه آیا فاصله گذاری (لایه‌بندی) یک متن رمزنگاری شده صحیح است یا نه  نشر میکند. این اطلاعات می‌تواند به حمله کننده ها این امکان را بدهد که متن را از طریق اوراکل با استفاده کردن از کلید اوراکل رمزگشایی و حتی بعضی مواقع رمزگذاری کنند،حتي بدون دانستن کلید رمزگذاری.
پیاده سازی مرسوم و معمول در رمزگشایی CBC در رمز های بلوکی این است که ، تمام بلوک های متن رمز شده را رمزگشایی کنیم ، فاصله گذاری (لایه گذاری) را تایید کنیم ، لایه گذاری (فاصله گذاری) PKCS7 را حذف کنیم و متن ساده پیام را برگردانیم. اگر سرور ارور " فاصله گذاری(لایه گذاری) نامعتبر " به جای یک ارور عمومی "رمزگشایی انجام نشد"(«invalid padding») داد ، حمله کننده می‌تواند از سرور به عنوان یک "لایه گذاری (فاصله گذاری) اوراکل" استفاده کند تا پیام را رمزگشایی یا حتی بعضی مواقع رمزگذاری کند
فرمول ریاضی رمزگشایی CBC به صورت زير است ː
همانطور که در بالا نشان داده شده است، رمزگشایی CBC هر بلوک متن ساده را با بلوک قبلی خودش XOR می کند.كه در نتیجه، یک تغییر و تبدیل تک بایتی در بلوک formula_3 یک تغییر متناظر را به یک بایت در داخل formula_4 انجام خواهد داد .
CBC-R یک طرح اوراکل رمزگشایی را به یک اوراکل رمزگذاری تبدیل می‌کند و اين در درجه اول در برابر "لایه گذاری اوراکل" نشان داده می‌شود.
با استفاده از CBC-R, padding oracle attack می‌تواند یک بردار اولیه و يك بلوک متن رمزي را برای هر متن ساده اي را ایجاد کند:
حمله CBC-R در مقابل یک نمونه طرح رمزگذاری که ، متن رمزی (با استفاده از پیام کد احراز هویت پیام () یا همانند ان) را پیش از رمزگشایی تصدیق می کند، کار نخواهد کرد.
اولین حمله اصلی در سال 2002 توسط .
منتشر شد. نمونه های دیگری از حمله بعدا در برابر SSL . و IPSec شناخته شدند. . . این همچنین برای چند فریم شبکه, مانند JavaServer Faces ، Ruby on Rails و ASP ارائه شد. NET و نرم افزار های دیگر همچون، سرویس گیرنده بازی مشتري Steam . در سال 2012 نشان داده شد که اين در برابر برخی از دستگاه های امنیتی سخت تر کارآمد است.
درحالی که این حملات اولیه بیشتر توسط پیاده‌کننده‌های TLS پس از اعلام عمومی آن برطرف شد، یک گونه جدید به نام ، حمله سیزده خوش شانسي ، که در سال 2013 منتشر شد، که از یک زمانبندی کانال جانبی استفاده کرد تا دوباره نقاط آسیب پذیر را حتی در پیاده سازی هایی که قبلا درست شده بودند باز کند. در اوایل 2014, این حمله دیگر به عنوان یک خط جدی و مرگبار در کارهای واقعی بحساب نمی‌آید اگرچه هنوز در تئوری قابل اجراست( نسبت سیگنال به نویز را مطالعه کنید ) دربرابر دسته خاصی از ماشینها. فعال ترین حوزه توسعه دربرابر حمله به پروتکل (دستور عمل) رمزنگاری برای ایمن کردن ترافیک اینترنت حمله های حملات کاهش رتبه() ، مانند حملات Logjam . For further information see https://www.weakdh.org . و RSA/FREAK ; see https://www.freakattack.com for more information. بودند که مشتری را فریب می دهند تا از دستورای رمزنگاری هایی استفاده کنند که برای سازگاری با مشتریان قدیمی ارائه شده است و  ایمنی کمتری دارند ، درحالی که روش های ایمن تری نیز وجود دارند . یک حمله به اسم POODLE ; for further information, see https://www.poodle.io ( در اواخر 2014) هر دو حمله کاهش (down grade)(به SSL 3.0) را با یک حمله padding oracle باهم در پروتکل قدیمی و ناامن ترکیب می کند تا داده های ارسال شده را به خطر بیاندازد. در اردیبهشت 2016 ،در CVE-2016-2107 معلوم شد که راه حل دربابر مشكل LUCKY THIRTEEN در openSQL , "لایه گذاری اوراکل" دیگری را معرفی کرد.
ماریو بیاگی (Mario Biaggi) (۲۶ اکتبر ۱۹۱۷–۲۴ ژوئن ۲۰۱۵)، سیاستمدار، وکیل و افسر پلیس آمریکایی بود. از سال ۱۹۶۹ تا سال ۱۹۸۸ نماینده نیویورک در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود؛ وی ده مرتبه در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد که در هفت مرتبه آن بیش از ۹۰٪ آرا را از آن خود کرد. بیاگی قبل از زندگی سیاسی، یکی از افسران دارندهٔ بیشترین مدال در تاریخ ادارهٔ پلیس شهر نیویورک بود؛ دو تن مجرمینی را که به وی حمله کرده بودند به قتل رساند، و در حین اجرای وظیفه ۱۱ مرتبه مجروح شد. بیاگی بعدها در ۴۹ سالگی دادستان شد. وی به عنوان عضو حزب دموکرات برانکس شهر نیویورک، به عضویت کنگره انتخاب شد. در سال‌های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸، در دو محاکمه به دریافت پاداش غیرقانونی محکوم شد و در سال ۱۹۸۸ از کنگره استعفا داد.
بیاگی در خانوادهٔ مهاجران فقیر ایتالیایی اهل پیاچنتسا واقع در شمال ایتالیا، در یک خانهٔ اجاره‌ای در خیابان ۱۰۶ در محلهٔ هارلم شرقی واقع در منهتن شهر نیویورک متولد شد. سالواتوره بیاگی، پدر بیاگی مرمر کار بود. مری (نام تولد کامپری)، مادر بیاگی به عنوان مستخدمه کار می‌کرد. بیاگی دو برادر بزرگ داشت.
وی از مدرسهٔ دولتی شماره ۱۷۱ واقع در هارلم شرقی فارغ شد. متعاقباً در اوج رکود بزرگ، از دبیرستان هارن در منهتن فارغ شد."Current Biography Yearbook; 1986", H.W. Wilson Company. در سال ۱۹۴۰ با ماری واسیل (ماری واسیل در سال ۱۹۹۷ درگذشت) ازدواج کرد و هردو به برانکس رفتند و دو دختر بنام‌های باربارا و ژاکلین و دو پسر بنام‌های ریچارد و ماریو جونیور داشتند.
بیاگی پس از کار در بوت پالشی و مدتی به عنوان کارگر کارخانه، در ۱۸ سالگی در بدل ۶۵ سنت در هر ساعت، نامه‌رسان تعویضی خدمات پستی ایالات متحده شد.Emily Langer (June 25, 2015). "Mario Biaggi, N.Y. congressman convicted of corruption, dies at 97," "The Washington Post". بعدها به یک نامه‌رسان رسمی تبدیل شد؛ مسیر پستی وی شامل خانهٔ یکی از قهرمانانش، فییور لواچ لاگواردیا، شهردار شهر نیویورک بود. او تقریباً شش سال در ادارهٔ پست خدمت کرد و در یک برنامهٔ پیش نمایش برای چیزهای آینده، به یک فعال در شعبه ۳۶ انجمن ملی نامه‌رسانان تبدیل شد.
بیاگی در سال ۱۹۴۲ در ۲۵ سالگی به ادارهٔ پلیس شهر نیویورک (NYPD) پیوست. بیاگی می‌خواست به ارتش ملی بپیوندد اما در آن زمان پلیس از ارتش ایالات متحده مستثنی قرار داده شد و همچنین واقعیت دیگری این بود که دو برادرش در نیروهای مسلح بودند. حرفهٔ وی به عنوان پلس الی سال ۱۹۶۵ به مدت ۲۳ سال طول کشید.
بیاگی ۱۱ مرتبه مجروح شد. وی چندین تقدیرنامه به‌خاطر شجاعتش در یافت کرد، از جمله مدال افتخار اداره پلیس البته (بلندترین آن مدال) و مدال شجاعت انجمن افسران پلیس ملی آمریکا، و به یکی از افسران دارندهٔ بیشترین مدال در ادارهٔ پلیس شهر نیویورک NYPD تبدیل شد. یکی از شاهکاری‌های وی نجات خودش در سال ۱۹۴۶ در خیابان آمستردام در منهتن از یک دختر سوار بر روی اسب فراری بود که ۹۰ فوت وی را به روی زمین کشید و قبل از این‌که اسب را رام بسازد پای راستش را زیر گرفت و سبب لنگی دائمی شد. بیاگی تا پایان عمر از عصا استفاده کرد. در سال ۱۹۴۴، بر مردی که قصد زدن او را با چکش یخ‌شکن داشت، شلیک کرد و او را کشت و در سال ۱۹۵۹ بر مردی که قصد داشت بیاگی را به زور اسلحه برباید، شلیک کرد و او را کشت؛ خودش در اثر تیراندازی در برانکس مجروح شد.
در سال ۱۹۵۲ به درجهٔ گروهبان ارتقا یافت. در سال ۱۹۶۵ به درجهٔ ستوانی جنائی از اداره پلیس بازنشسته شد.
بیاگی در ۴۵ سالگی و تقریباً در پایان حرفه‌اش به عنوان پلیس، وارد دانشکدهٔ حقوق شد. هر چند با آن‌که بیاگی هرگز به کالج نرفته بود و مدرک کالج پیش‌شرط ورود به دانشکدهٔ حقوق بود، اما انجمن وکلای آمریکا به‌خاطر اجراهای برجسته‌اش در حرفهٔ پلیس، استثنای قانونی ویژهٔ برای تحصیل در رشته حقوق برای وی اعطاء کرد. دانیل گاتمن رئیس دانشکده، پس از شنیدن سخنرانی وی در یک همایش عمومی، بورسیه تحصیلی کامل برای وی در دانشکدهٔ حقوق نیویورک اعطا کرد. در سال ۱۹۶۵ با کسب مدرک کارشناسی حقوق از دانشکدهٔ حقوق فارغ شد. در سال ۱۹۶۶ در ۴۹ سالگی به کانون وکلای نیویورک پذیرفته شد و شرکت حقوقی بیاگی و ایلیرچ را تأسیس کرد. بیاگی از یک زن شهروند کویینز که از داوری در لیگ بیسبال زیر لیگ اصلی در سال ۱۹۶۹ منع شده بود، وکالت کرد و در دادگاه استیناف نیویورک در سال ۱۹۷۲ برنده شد.