moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اینس در سال ۱۴۳۳ میلادی به گروه کاوش‌گران شاهزاده هنری ملحق شد. شاهزاده یک کشتی را به همراه خدمه‌اش به او سپرد تا سفری حول دماغه بوجادور داشته باشند؛ دماغه‌ای که بر اساس دانش آنها و نوع تجهیزات‌شان، یک دماغه صعب‌العبور به حساب می‌آمد.Alan Viliers (1956), p.28 اینس پیش از اینکه به غرب و به سمت جزایر قناری حرکت کند، سفرهای زیادی از لاگوس در پرتغال، به سواحل غربی آفریقا داشت که تعداد دقیق آن مشخص نیست.Alan Viliers (1956), p.30 اینس در جزایر قناری چند تن از بومیان را به اسارت گرفت و به ساگرس بازگشت؛ او خطرهای ادامه این سفر را دلیل بازگشت خود می‌دانست. شاهزاده هنری که از او انتظار سربلند بیرون آمدن از سفر دماغه بوجادور را داشت، پس از بازگشت اینس با اون به سردی برخورد کرد. اینس امیدوار بود که سال بعد دوباره مورد توجه شاهزاده قرار بگیرد و شاهزاده برای یک سفر اکتشافی دیگر به او اعتماد کند. در سال ۱۴۳۴ کشتی بادبانی کوچک او به همراه خدمه‌اش موفق شد تا به آن‌سوی دماغه بوجادور سفر کند و از طریق روش ولتا دو مار به ساگرس بازگردد. اینس در این سفر توانست گزارشی از وضعیت آب، خشکی و سهولت مسیریابی در آن سوی دماغه تهیه کند. او هنگام بازگشت با خودش مقداری گل سرخ وحشی به همراه آورد تا موفقیت‌اش در این سفر را نشان داده باشد. کشف یک مسیر قابل عبور در نزدیکی دماغه بوجادور، نقطه آغازی برای کشف قاره آفریقا توسط پرتغالی‌ها بود.Samuel Morison (1974)
اینس در سال ۱۴۳۵ به همراه آفونسو گونسالوژ بالداییا سفر دیگری را آغاز کرد. آنها حدود ۳۰ فرسنگ (۱۴۴ کیلومتر) یا به روایتی دیگر ۵۰ فرسنگ (۲۴۰ کیلومتر) در جنوب دماغه بوجادور حرکت کردند تا به سواحل آفریقا رسیدند. گرچه آنها در طول این سفر امیدبخش مستقیماً با هیچ انسانی ساکن در آنجا برخورد نکردند، اما ردپای حضور انسان را در آنجا مشاهده کردند. آنها خلیجی را که در آن لنگر انداخته بودند، به دلیل فراوانی ماهی‌هایی که از آب گرفته بودند (سرخ‌ماهی‌های مشابه) خلیج سرخ‌ها نام‌گذاری کردند.
یکی از میدان‌های شهر لاگوس در پرتغال که شهر محل تولد اینس است، به اسم او نام‌گذاری شده‌است.
همچنین یک تالار سخنرانی قدیمی در شهر میندلوی جزیره سائوویسنته در کیپ ورد (دماغه سبز) به نام او ثبت شده‌است. این تالار در دهه ۱۹۳۰ در میان مجمع‌الجزایر بهترین کیفیت آموزشی را داشته‌است. امروزه این مکان با نام اسکولا خورخه باربوسا شناخته می‌شود و بخشی از پردیس دانشگاه کیپ ورد به حساب می‌آید.University of Cape Verde : Liceu Gil Eanes
یکی از کشتی‌های نیروی دریایی پرتغال هم که در سال ۱۹۵۵ ساخته شده به اسم اینس نام‌گذاری شده‌است.
الکساندر هنری موهوت (Alexandre Henri Mouhot) (زادهٔ ۱۵ می ۱۸۲۶ – درگذشتهٔ ۱۰ نوامبر ۱۸۶۱)، طبیعت‌گرا و کاوشگر فرانسوی میانه قرن نوزدهم میلادی بود. او در شهر مونتبلیر، شهرستان دو در نزدیک مرز سوئد به دنیا آمد، اما دوران کودکی خود را در روسیه و احتمالاً بخشی از آسیا گذراند. او در نزدیکی نافان، لائوس درگذشت. او بیشتر در ارتباط به آنگکور بیاد آورده می‌شود. مقبره موهوت درست خارج از بان فانوم در شرق لوآنگ پرابانگ قرار دارد.
او با برادر خود چارلز به سراسر اروپا سفر کرد و به یادگیری تکنیک‌های عکاسی که توسط لوئی داگر ابداع شده بود، پرداخت. در ۱۸۵۶ میلادی، وی خود را وقف آموزش علوم طبیعی کرد. هنگام خواندن کتاب «شاهی و مردم سیام» توسط سِر جان بورینگ در ۱۸۵۷ میلادی، موهوت تصمیم گرفت تا به هندوچین سفر نموده و یک سری اکتشافات گیاه‌شناختی را برای کلکسیون نمونه‌های جانورشناسی جدید انجام دهد. درخواست‌های اولیه وی توسط شرکت‌های فرانسوی و حکومت ناپلئون سوم رد گردید. انجمن شاهی جغرافیایی و انجمن جانورشناسی لندن از وی حمایت نمودند و او از طریق سنگاپور با کشتی راهی بانکوک شد.
موهوت در ۱۸۵۸ میلادی چهار سفر از مقر خود در بانکوک به مناطق داخلی سیام، کامبوج و لائوس انجام داد. در جریان دورهٔ سه ساله قبل از مرگ خود، او با سختی‌های زیادی مواجه شده و با حیوانات وحشی زیادی مقابله کرد تا برخی اراضی قبلاً کشف نشده جنگل را اکتشاف نماید.
در نخستین سفر اکتشافی خود، او از آیوتایا، پایتخت پیشین کشور سیام (که اراضی قبلاً تأسیس شده بود) دیدن نمود و یک مجموعه گستردهٔ از حشره‌ها و همچنین تخم‌های زمینی و دریایی گردآوری نموده و به انگلستان فرستاد.
در ژانویه ۱۸۶۰، در پایان دومین و طولانی‌ترین سفر خود، او به آنگکور (که اراضی قبلاً تأسیس شده بود) رسید – منطقه‌ای که بیش از ۴۰۰ کیلومتر مربع مساحت را دربر گرفته و پر از مکان‌های باستانی شامل تراس‌ها، حوض‌ها، شهرهای خندقی، کاخ‌ها و معابد بود که مشهورترین آن معبد آنگکور وات بود. او جزئیات این بازدید خود را در سفرنامه‌اش نوشت که شامل سه هفته مشاهدات مفصل می‌شد. این سفرنامه‌ها بعداً در Voyage dans les royaumes de Siam, de Cambodge, de Laos گنجانده شده و پس از مرگ وی به چاپ رسید.
از ماهوت اغلب به عنوان «کاشف» آنگکور یاد می‌گردد، این در حالی‌است که آنگکور هیچگاه ناپدید نشده بود – موقعیت و وجود تمامی مکان‌های آنگکور همیشه برای خَمرها معلوم بود و بازدیدکنندگان غربی زیادی از قرن شانزدهم میلادی به بعد از آن دیدن نموده بودند. موهوت در سفرنامه‌های خود تذکر می‌دهد که پدر چارلز ایملی بویلیواوکس که یک مبلغ مذهبی فرانسوی مقیم باتم‌بنگ بود، در آن زمان گفته بود که او و چند کاشف غربی دیگر حد اقل پنج سال قبل از موهوت از آنگکور وات و سایر معابد خمری دیدار نموده بودند. پدر بویلیواوکس گزارش سفر خود را در ۱۸۵۷ میلادی منتشر کرد: «سفر در هندوچین ۱۸۴۶ – ۱۸۴۸ میلادی، آنام و کامبوج». قبل از وی، یک تاجر پرتغالی دیوگو دو کوتو از آنگکور دیدار کرده و گزارش سفر خود را در حدود ۱۵۵۰ میلادی نوشته بود، کشیش پرتغالی آنتونیو دا ماگدالینا نیز در مورد سفر خود به آنگکور وات در ۱۵۸۶ میلادی نوشته بود. هرچند، این موهوت بود که آنگکور را در غرب معروف نمود.
شاید هیچ‌یک از بازدیدکنندگان غربی پیشین به اندازه موهوت به‌طور مهیج در مورد انگکور نه نوشته بود، او همچنین رسم‌های جالب و مفصلی را در نوشته‌اش شامل ساخت. در سفرنامه‌ای که پس از مرگ وی به نشر رسید «سفرها در سیام، کامبوج و لوئاس»، موهوت آنگکور را با اهرام مصر مقایسه نمود، چون در آن زمان اهرام مصر در غرب مشهور بود و مبانی تمامی تمدن‌ها را به شرق میانه منتسب می‌نمود. به عنوان مثال، او سرهای بودا در دروازه آنگکور تام را به عنوان «چهار سر سترگ به سبک مصری» توصیف نموده و در مورد آنگکور نوشت:
«یکی از این معابد – که می‌تواند حریف معبد سلیمان شود و توسط برخی میکل‌آنژهای باستانی بلند شده‌است – ممکن است جایگاهی بسیار مفتخری در پهلوی برخی از زیباترین ساختمان‌های ما داشته باشد. این معبد از آنچه یونان و روم برای ما بجا گذاشته بزرگتر است، اما بیانگر داستان غمگین‌انگیز از یک حالت بربریت است که ملت در آن فرورفته است».
موهوت همچنین نوشت:
«در آنگکور… خرابه‌های از این شکوه و عظمت… وجود دارد که انسان در نخستین دایدار به‌طور عمیقی آنرا می‌ستاید، اما نمی‌تواند مانع خود شود تا این پرسش را مطرح کند که چه بلای بر سر این نژاد قدرت‌مند، بسیار متمدن، واقعاً روشن و سازندگان این کارهای غول‌آسا آمده‌است؟»
این چنین پرسش‌ها ممکن است باعث افزون شدن این درک نادرست شده باشد که موهوت خرابه‌های متروک یک تمدن ناپدیدشده را کشف کرده‌است. انجمن شاهی جغرافیایی و انجمن جانورشناسی لندن که هر دو مشتاق اعلام کردن یافته‌های جدید بودند، به نظر می‌رسد که در ترویج این شایعات که موهوت – کسی که آنها از وی حمایت مالی نموده بودند تا کوه‌ها و دریاها را نقاشی نموده و گونه‌های جدید را فهرست بندی نماید – آنگکور را کشف نموده بود. موهوت خود به‌طور نادرست ادعا نموده بود که آنگکور اثر یک تمدن قدیمی‌تر از خمرها بود. هرچند، همان تمدنی که آنگکور را ساخته بود در قید حیات بسر می‌برد و در پیش چشمان او قرار داشت، اما او آنها را در یک «وضعیت بربریت» تلقی نموده و نتوانست باور کند که آنها به این حد متمدن یا روشن بوده باشند تا آنگکور را بسازند. او فرض را برین گذاشت که بانی‌های این چنین یک ساختمان باشکوه یک نژاد گم‌شده بوده و به‌طور نادرست قدمت آنگکور را به بیش از دو هزاره و تقریباً هم‌عصر با روم، نسبت داد. تاریخچه واقعی آنگکور وات بعدتر با بهم پیوند دادن مطالبی از کتاب گمرکات کامبوج اثر فرستاده تیمورخان، ژو داگوان به کامبوج از ۱۲۹۵ تا ۱۲۹۶ میلادیTranslated into French as early as 1819, perhaps Mouhot knew of it و همچنین با مطالعه مدارک سبکی و کتبیه‌شناختی که در جریان پاک‌سازی و مرمت کامل سایت آنگکور گردآوری گردید، به‌دست آمده‌است. حالا معلوم شده‌است که قدمت حیات آنگکور به اوایل قرن نهم تا اوایل قرن پانزدهم میلادی بر می‌گردد.
برخی‌ها مدعی می‌شوند که موهوت ممکن است ابزاری برای توسعه‌طلبی فرانسه و ضمیمه سازی این اراضی مدت کوتاهی پس از مرگ وی باشد. با این حال، موهوت خود ظاهراً یک استعمارگرای متعهد به نظر نمی‌رسید، بلکه حتی گاهی او تأثیر و سودمندی استعمار اروپایی را به چالش می‌کشید:
«آیا پیشروی ملت‌های اروپا بسوی شرق، با معرفی موهبت‌های از تمدن ما به این سرزمین، منتج به سودمندی آنها خواهد شد؟ یا اینکه، ما به عنوان ابزار کورکورانه جاه‌طلبی بی‌حد و مرز، همانند مصیبت به اینجا بیایم و به بدبختی فعلی آنها بافزاییم».
موهوت در جریان چهارمین سفر اکتشافی خود، بر اثر بیماری مالاریا در جنگل‌های لائوس درگذشت. او در این هنگام مشغول بازدید از لوآنگ پرابانگ پایتخت شاهی لان زانگ بود، لان زانگ یکی از سه پادشاهی بود که درنهایت این سه پادشاهی باهم مدغم شده و تحت رهبری یک پادشاه، لائوس امروزی را شکل دادند.
جاستین اورول اشمیت (متولد . مارس ۱۹۴۷) حشره‌شناس آمریکایی در "مؤسسه زیست‌شناسی جنوب غربی" دانشگاه آریزونا است.
جاستین اشمیت در شمال شرقی ایالات متحده آمریکا در کوه‌های آپالاچی بزرگ شد.The Guardian, "Experience: I have been stung by 150 species of insect", 11. Mai 2018 او در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا تحصیل کرد و در آنجا مدرک لیسانس خود را دریافت کرد و سپس به تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه بریتیش کلمبیا پرداخت.Business Radio, "Justin Schmidt Entomologist; Author of "Sting of the Wild"", abgerufen am 22. Februar 2019 سپس به دانشگاه جورجیا منتقل شد و در آنجا دکترای خود را دریافت کرد.University of Georgia, "Schmidt, PhD (Entomology) ’77, wins 2015 Ig Nobel Prize", abgerufen am 22. Februar 2019 فوق دکتری او در دانشگاه نیوبرانزویک بود. او سپس به "مرکز تحقیقات زنبور عسل کارل هیدن در وزارت کشاورزی ایالات متحده" در آریزوناNew York Times, "Feature - The Connoisseur of Pain", 18. August 2016 رفت و سپس به "مؤسسه بیولوژیکی جنوب غربی در" دانشگاه آریزونا رفت.
اشمیت حدود ۲۰۰ مقاله علمی دارد.Business Radio, "Justin Schmidt Entomologist; Author of "Sting of the Wild"", abgerufen am 22. Februar 2019 شاخص درد اشمیت استینگ (شاخص درد نیش اشمیت) بیشتر شناخته شده‌است، که به خاطر آن جایزه ایگ‌نوبل را در سال ۲۰۱۵ دریافت کرد.
جاستین او. اشمیت متأهل و دارای دو فرزند است.New York Times, "Feature - The Connoisseur of Pain", 18. August 2016
Business Radio, "Justin Schmidt Entomologist; Author of "Sting of the Wild"", abgerufen am 22. Februar 2019New York Times, "Feature - The Connoisseur of Pain", 18. August 2016University of Georgia, "Schmidt, PhD (Entomology) ’77, wins 2015 Ig Nobel Prize", abgerufen am 22. Februar 2019The Guardian, "Experience: I have been stung by 150 species of insect", 11. Mai 2018
خانه نیمه چوبی (در سوئیس Riegelhaus) شناخته شده‌ترین استفاده از اسکلت چوبی در ساخت و ساز ساختمان در آلمان و بخش‌های بزرگی از سوئیس است. این یک ساختار اسکلت ساخته شده از چوب است که در آن مهاربندی افقی (مثلاً برای تحمل بار باد) با استفاده از پایه‌هایی که به صورت زاویه‌دار تعبیه شده‌است انجام می‌شود و فضاها (محفظه‌ها) با مش چوبی که با خشت یا گچ‌کاری شده پر می‌شود. با سنگ‌تراشی. وقتی چوب شد -به استثنای اواخر دوره ساخت- الوارهای گرد را با استفاده از تبر پهن یا آز به تیرهای تک ساقه با مقطع مربع برش می‌دهند. الوارها توسط نجارها به هم وصل می‌شدند و بیشتر از بست‌های فلزی مانند میخ یا پیچ استفاده نمی‌شد.
از روش‌های اولیه پس از ساخت و ساز تاریخی، خانه نیمه چوبی در ابتدا به یک ستون پشته و خانه ستون پشته تبدیل شد. به جای اینکه روی یک طاقچه قرار بگیرند، ستون‌های دیوار اغلب در زمین مدفون بودند.
ساختار قاب‌بندی شده (ساخت و ساز طبقاتی) در نهایت از ساخت پست الراس توسعه یافت که تا قرن ۱۹ مورد استفاده قرار می‌گرفت. یکی از روش‌های ساخت و ساز غالب باقی ماند و در اروپای مرکزی از شمال کوه‌های آلپ تا انگلستان گسترده بود. در اواخر دوره این نوع ساخت و ساز، Bundwerk مرتبط در کوه‌های آلپ ظاهر شد. ساخت قاب چوبی را می‌توان به عنوان جانشین مدرن ساخت و ساز نیمه چوبی در نظر گرفت.
اصطلاح "نیمه الوار" از قرن هفدهم وجود داشته‌است. "Fach" و "Gefach" نامگذاری فضاهایی هستند که توسط تیرهای نگهدارنده تشکیل می‌شوند و "-werk" مجموعه مرتبط است."Kluge. Etymologisches Wörterbuch der deutschen Sprache." Bearbeitet von Elmar Seebold. 25. , durchgesehene und erweiterte Auflage. De Gruyter, Berlin/Boston 2011, unter "Fachwerk"."Etymologisches Wörterbuch der deutschen Sprache." Erarbeitet unter der Leitung von Wolfgang Pfeifer. Akademie, Berlin 1989 und dtv, München 1995 (mit mehreren weiteren Auflagen), unter "Fach."
رودریک مک‌گریگور (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سنت اولاف شده‌است.
چارلز مدن، بارونت اول (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان مریت، و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
لرد جان هی (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون شرف شده‌است.
جان فوربس (؛ ۱۷ ژوئیه ۱۷۱۴ – ) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
واریل بگ (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
رجینالد تیرویت (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جورج فرانسیس سیمور (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
چارلز موریس پل، بارونت اول (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
الکساندر میلن، بارونت اول (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
هدوورث میکس (؛ ۵ ژوئیه ۱۸۵۶ – ۲۰ سپتامبر ۱۹۲۹) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
جورج مارتین (؛ ۱۷۶۴ – ۲۸ ژوئیه ۱۸۴۷) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ترنس لوین (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌است.
جفری هورنبی (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جان کانینگهام (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب جنگ ۱۹۴۵–۱۹۳۹ (فرانسه) و لژیون دونور (افسر بزرگ) شده‌است.
راجر بک‌هاوس (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
فرانسیس ویلیام آستن (; – ) افسر اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
آرتور نایوت ویلسون (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر بزرگ) و صلیب ویکتوریا شده‌است.
پیتر پارکر، بارونت اول (؛ ۱۷۲۱ – ۲۱ دسامبر ۱۸۱۱) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
هنری کپل (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان مریت شده‌است.
جان نوریس (؛ ۱۶۷۱ – ۱۳ ژوئن ۱۷۴۹) فرد نظامی اهل بریتانیا بود.
چارلز مورتون فوربس (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
توماس کاکرین (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
پودر پیاز پیاز خشک شده و آسیاب شده‌است، که معمولاً به عنوان چاشنی استفاده می‌شود. این یک عنصر رایج در مخلوط نمک چاشنی شده و ادویه است، مانند چاشنی بوموند. برخی از انواع با استفاده از پیاز تفت داده شده تهیه می‌شوند. ممکن است از پیازهای سفید، زرد و قرمز استفاده شود. پودر پیاز یک محصول غذایی تجاری است که کاربردهای مختلفی در آشپزی دارد. پودر پیاز خانگی نیز می‌تواند باشد.
نمک پیاز نوعی ادویه است که از پیاز خشک و نمک به عنوان مواد اولیه استفاده می‌شود.
پودر پیاز تجاری با استفاده از خشک کردن، خشک کردن انجمادی، قفسه خلاء و خشک کردن جریان تهیه می‌شود. برخی از پودرهای پیاز تجاری به عنوان درمان در برابر آلودگی میکروبی بالقوه تحت تابش قرار می‌گیرند. در صورت تماس به راحتی آب را جذب می‌کند، بنابراین انواع تجاری ممکن است در ظروف دربسته با یک آستر در بالای ظرف بسته‌بندی شوند. پودر پیاز با رطوبت ۴ تا ۵ درصد زمانی که در محیط‌های گرم‌تر نگهداری می‌شود، با افزایش دما که مربوط به زمان کوتاه‌تری برای ایجاد کیک می‌شود، مستعد تشکیل کیک است. مقبولیت عمومی این است که پودر پیاز تجاری در مقایسه با پیاز تازه از نظر طعم ده برابر قوی تر است.
آماده‌سازی اولیه نمک پیاز تجاری فقط مخلوطی از پودر پیاز و نمک بود. یک نسبت نمونه برای آماده‌سازی‌های تجاری قبلی یک قسمت نمک به هر پنج قسمت پیاز خشک شده‌است. نسخه‌های معاصر معمولاً از پیاز دانه‌ای خشک و نمک استفاده می‌کنند و معمولاً حاوی یک عامل ضد انعقاد هستند. نمک ممکن است با جلوگیری از تبخیر روغن پیاز، از، از بین رفتن طعم پیاز در مخلوط جلوگیری کند. توسعه آماده‌سازی نمک پیاز تجاری شامل فرمولاسیون محصولاتی بود که بوی قوی پیاز را در محصول و بر نفس مصرف‌کنندگانی که آن را می‌خورند کاهش داد.
تهیه تجاری نمک پیاز شامل آزمایش و دسته‌بندی پیازها بر اساس درجه طعم پیاز است، زیرا ترکیبات طعم دهنده می‌توانند به‌طور قابل توجهی در بین انواع مختلف پیاز متفاوت باشند. این کار قبل از مخلوط کردن انجام می‌شود تا محصول نهایی ثابتی تولید شود. برخی از نمک‌های تجاری پیاز بدون دخالت دست انجام می‌شود، زیرا مراحل پردازش همه با استفاده از فرآیندهای خودکار انجام می‌شود.
پودر پیاز را می‌توان به عنوان چاشنی روی انواع غذاها و غذاها مانند پاستا، پیتزا و مرغ کبابی استفاده کرد. همچنین یک ماده اولیه در چاشنی بوموند است. گاهی اوقات از آن به عنوان ادویه‌سود کردن گوشت نیز استفاده می‌شود. پودر پیاز همچنین یکی از مواد تشکیل دهنده برخی از غذاهای تجاری مانند سس‌ها، سوپ‌ها، و سس‌های سالاد است. همچنین می‌توان از آن در بسیاری از دستور العمل‌های دیگر مانند همبرگر یا میت لوف استفاده کرد.
نمک پیاز به عنوان چاشنی بر روی غذاهای آماده و به عنوان یک ماده در بسیاری از انواع غذاها مانند غذاهای گوشتی و سبزیجات، کاسرول و سوپ استفاده می‌شود.
مایکل بویس، بارون بویس (به ؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده‌ بود.
بویس در ۶ نوامبر ۲۰۲۲ در سن ۷۹ سالگی بر اثر سرطان درگذشت.
کلودسلی شوول (؛ نوامبر ۱۶۵۰ – ۲۳ اکتبر ۱۷۰۷) فرد نظامی اهل پادشاهی انگلستان بود.
جیکوب روگوین (Jacob Roggeveen) (زادهٔ ۱ فوریه ۱۶۵۹ – درگذشتهٔ ۳۱ ژانویه ۱۷۲۹)، کاوشگر هلندی بود که برای کشف سرزمین ناشناخته جنوبی و داویس لند فرستاده شد، اما در عوض او جزیره ایستر (به این دلیل ایستر [عید پاک] نام‌گذاری شد که او در "عیدپاک یکشنبه" به آنجا قدم نهاد) را کشف کرد. جیکوب روگوین همچنین بورا بورا و مائوپیتی از جزایر انجمن و همچنین ساموآ را کشف نمود. او این سفر اکتشافی را یکجا با برادرش جَن روگوین که مقیم هلند بود، برنامه‌ریزی کرد.
پدر وی آریند روگوین، یک ریاضی‌دان بود که دانش خوبی در مورد ستاره‌شناسی، زمین‌شناسی، علم بلاغت، فلسفه و نظریه ناوبری نیز داشت. او وقت خود را صرف مطالعه سرزمین ناشناخته جنوبی نموده و حتی جوازی برای یک سفر اکتشافی کوتاه را نیز گرفته بود، اما این پسر وی بود که در نهایت در عمر ۶۲ سالگی با سه کشتی مجهز به این سفر اکتشافی واقعیت بخشید.
او وکیل دادگستری میدل‌بورخ (مرکز استان زیلاند، جاییکه او به دنیا آمده بود) شد. در ۱۲ اوت ۱۶۹۰، او دکترای حقوق خود را از دانشگاه هاردرویک کسب کرد. او با ماریجا مارگاریتا وینسنتیوس ازدواج کرد، اما همسر وی در اکتبر ۱۶۹۴ درگذشت. او در ۱۷۰۶ میلادی به کمپانی هند شرقی هلند (VOC) پیوسته و در میان سال‌های ۱۷۰۷ و ۱۷۱۴ به عنوان رئیس شورای عدالت («Raadsheer van Justitie») در باتاویا، هند شرقی هلند (حالا جاکارتا) گماشته شد. او در آنجا با انا ادریانا کلیمینت ازدواج کرد، اما پس از مدت کوتاهی او نیز درگذشت. در ۱۷۱۴ میلادی، او به تنهایی خود به میدل‌بورخ بازگشت.
او وارد مناقشه‌های مذهبی شده و با چاپ کردن آگاهی‌نامه مبلغ مذهبی لیبرال پونتیان وان هاتیم تحت عنوان سقوط بت دنیا (De val van 's werelds afgod) از وی حمایت نمود. قسمت نخست آن در سال ۱۷۱۸ میلادی در میدل‌بورخ پخش شد، اما به زودی از سوی شورای شهر ضبط گردیده و سوزانده شد. روگوین از میدل‌بورخ به منطقه نزدیک فلیسینگن فرار نمود. پس از آن، او در شهر کوچک آرنه‌مایدن مسکن‌گزین شده و قسمت‌های دوم و سوم این سری را به چاپ رساند که بار دیگر باعث بروز مناقشه شد.
در ۱ اوت ۱۷۲۱، او با حمایت مالی شرکت هند غربی هلند که رقیب شرکت هلندی هند شرقی بود، برای اکتشاف سرزمین ناشناخته جنوبی و تأسیس یک مسیر تجارتی به «جزایر ملوک» فرستاده شد. کاروان وی متشکل از سه کشتی، آریند، تینهوین و آفریکانسکی گالی و ۲۲۳ مرد بود.Quanchi, "Historical Dictionary of the Discovery and Exploration of the Pacific Islands", page 217
روگوین نخست به جزایر فالکلند (جزایری که او نام آنرا به «بیلجیا آسترالیاز» تغییر داد) رفت، از تنگه لی مایر عبور نموده و به سفر خود به مدار ۶۰ درجه جنوبی به سمت جنوب ادامه داد تا اینکه به اقیانوس آرام رسید. او در نزدیکی بالدیبیا، شیلی از کشتی فرود آمد. وی از جزایر خوان فرناندز دیدن نموده و از ۲۴ فوریه تا ۱۷ مارس در این جزایر ماند. سفر اکتشافی چندی بعد در ۵ آوریل ۱۷۲۲ در روز یکشنبه عید پاک [ایستر] به جزیره ایستر (راپا نولی) رسید (طبق گزارش وی، او در روز رسیدن در این جزایر حدود ۲٬۰۰۰ تا ۳٬۰۰۰ ساکن را دیده‌است). روگوین موقعیت شش جزیره در مجمع‌الجزایر توآموتو، دو جزیره در جزایر انجمن و چهار جزیره در ساموآ را تهیه نموده و بزرگترین کشتی، آفریکانسکی، خود را در جزیره مرجانی تاکاپوتو از دست داد. برای انتقام‌گیری از خشونت‌های مردمان بومی و برای پاسخ دادن به مردمان ماکاتین که در یک ساحل کمین کرده و ده خدمه وی را به قتل رسانده بودند، او به یک ساحل پُر از مردمان بومی در منطقه ماکاتی آتش گشود. در ۱۷۲۲ میلادی، دو کشتی باقی‌مانده از گینه نو گذشتند تا به باتاونو برسند، اما او در آنجا به‌خاطر نقض حق انحصاری کمپانی هند غربی هلند (VOC) دستگیر گردیده و کشتی‌های او نیز ضبط شد. پس از یک ادعای حقوقی طویل مدت در هلند، شرکت هند غربی هلند بعداً مجبور گردید تا خسارات که بر وی وارد شده بود را جبران نموده و حقوق خدمه‌های وی را بپردازد.
پس از بازگشت، روگوین قسمت چهارم سقوط بت دنیا (De val van 's werelds afgod) را به چاپ رساند.
جیمز گامبیر، اولین بارون گامبیر (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جان فیلدهاوس، بارون فیلدهاوس (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون اشرافیت انتصابی شده‌است.
ویلیام بویل، دوازدهمین ارل کورک (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
جورج کاکبرن، بارونت دهم (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
بنیاد اوکراینی ()(به اوکراینی: Український інститут, Ukrayinsʹkyy instytut) یک مؤسسه عمومی اوکراینی است که فرهنگ اوکراینی را در جهان گسترش می دهد و تصویری مثبت از اوکراین در خارج از کشور ارائه می دهد. این موسسه توسط کابینه دولت اوکراین در سال ۲۰۱۷ تأسیس شد و وابسته به وزارت امور خارجه اوکراین است. این موسسه فعالیت خود را در تابستان ۲۰۱۸ به طور کامل آغاز کرد.
ماموریت این سازمان تقویت جایگاه بین المللی اوکراین از طریق دیپلماسی فرهنگی است. این بنیاد ارتباطات بین المللی را تسهیل می کند و فرصت هایی را برای اوکراین ایجاد می کند تا با جهان تعامل و همکاری داشته باشد.
ویلیام پارکر، بارونت اول (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
چالونر اوگلی (؛ ۱۶۸۱ – ) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
هنری برادواردین جکسون (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
دریابد ناوگان () بالاترین درجه یک افسر در نیروی دریایی و معادل درجه پنج-ستاره است. در بسیاری از کشورها این درجه، تنها برای زمان جنگ یا مراسم تشریفاتی استفاده می‌شود. دریابد ناوگان اغلب یک درجه بالاتر از دریابد (که بالاترین درجه در زمان صلح برای افسران در حال خدمت است) می‌باشد. درجه دریابد ناوگان در نیروی دریایی، معادل درجه فیلد مارشال در نیروی زمینی و معادل درجه مارشال هوایی در نیروی هوایی است.
در نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا درجهٔ پنج-ستاره بالاترین درجه است. این درجه به‌طور رسمی در سال ۱۶۸۸ شکل گرفت. درجه دریابد ناوگان معادل درجهٔ فیلد مارشال در نیروی زمینی بریتانیا است. به غیر از انتصابات افتخاری، از سال ۱۹۹۵ تاکنون هیچ دریابد ناوگان تازه‌ای معرفی نشده‌است.
الکساندر شلاپاک (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار متولد اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی سیاستمدار، بوروکرات اوکراینی و وزیر سابق دارایی اوکراین است.
او در خانواده ویتالی فدوروویچ (۱۹۳۵-۱۹۹۵) و کاترینا گریگوریونا (متولد ۱۹۳۵) متولد شد که اکنون در ایرکوتسک بازنشسته شده است. پس از اتمام تحصیلات عالی، در سال ۱۹۷۷ در رشته مهندسی در موسسه پلی تکنیک لویو ثبت نام کرد و در سال ۱۹۸۲ به عنوان مهندس "سیستم های کنترل خودکار" فارغ التحصیل شد. از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴ او به عنوان مهندس نرم افزار در موسسه پلی تکنیک لویو کار کرد. در سال ۲۰۰۹ از دانشگاه دولتی مالی و تجارت بین‌الملل اوکراین با مدرک کارشناسی ارشد در "اقتصاد بین‌الملل" فارغ التحصیل شد.
از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۰ او دبیر کمیته ای موسسه پلی تکنیک لویو ، رئیس بخش کمیته منطقه ای لویو بود. از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۳ او رئیس شورای منطقه ای اتحادیه جوانان دموکراتیک لویو بود.
در سال های ۱۹۹۳-۱۹۹۸ او به عنوان مدیر شعبه شرکتی در لویو، سپسبه عنوان معاون رئیس هیئت مدیره کار کرد. از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ او مشاور اقتصادی معاون نخست وزیر اوکراین بود. از فوریه ۲۰۰۰ تا ژوئیه ۲۰۰۱ او معاون وزیر و به مدت ۵۰ روز از ۱۰ ژوئن تا ۳۰ اوت ۲۰۰۱ وزیر اقتصاد اوکراین بود. علاوه بر این، او در آن زمان تا ۳۰ نوامبر ۲۰۰۲وزیر اقتصاد و یکپارچگی اروپایی اوکراین شد و تا دسامبر ۲۰۰۲ عضو شورای امنیت ملی و دفاع اوکراین شد.
در ژانویه ۲۰۰۳، او قبل از اینکه در ۱۲ اکتبر ۲۰۰۵ رئیس خزانه داری دولتی اوکراین شود، معاون بانک ملی شد. او کمتر از یک سال تا ۱۰ اوت ۲۰۰۶ در آنجا بود. در نوامبر ۲۰۰۶، رئیس بخش خدمات اجتماعی و اقتصادی شد. در ۳ سال بعد او معاون اول دبیرخانه ریاست جمهوری اوکراین و معاون رئیس جمهور تا فوریه۲۰۱۰ بود. در سال ۲۰۱۰ یک سمت در بخش خصوصی را پذیرفت.
شلاپاک از ۱۸ دسامبر ۲۰۱۶ تا ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۷ رئیس پریویت بانک بود.
او از سال ۲۰۰۵ ریاست سازمان غیردولتی "انجمن "اوکراین - ویتنام" را بر عهده داشت.او همچنان به عنوان رئیس مشترک اتاق بازرگانی لهستان و اوکراین و معاون رئیس انجمن مالیات دهندگان مشغول به خدمت بود
او با اوکسانا مارکونا (متولد ۱۹۶۰) ازدواج کرده و دارای ۲ دختر به نام‌های گالینا (متولد ۱۹۸۰) و کاترینا (متولد ۱۹۸۳) است.
زائران یک بازی ماجراجویی گرافیکی است که توسط آمانیتا دیزاین ساخته و منتشر شده‌است. این بازی برای ویندوز، لینوکس و آی‌اواس در ۶ اکتبر ۲۰۱۹ منتشر شد. زائران یکی از اولین بازی‌هایی است که از طریق سرویس اپل آرکید توزیع شد.
این بازی توسط تیمی به رهبری جیکوب دفورسکی ساخته شده‌است و به مدت دو سال در حال توسعه بود. ایده این بازی از یک مینی بازی کارتی که در "ساموروست ۳" یافت شد، گرفته شد.
زائران یک بازی ماجراجویی اشاره و کلیک است. بازیکن کنترل ماجراجویی را بر عهده دارد که می‌خواهد سوار قایق شود، اما صاحب قایق از بردن او امتناع می‌کند مگر اینکه برای او پرنده ای بگیرد. در نهایت شخصیت‌های دیگری (تاج، شیطان، دزد و شاهزاده خانم) به او می‌پیوندند. هر یک از آنها مشکلی دارند که بازیکن باید آن را حل کند تا پرنده گریزان را به دست آورد و همچنین برای رسیدن به هدفش به او کمک کنند.
جهان بازی از مجموعه ای از صحنه‌های تشکیل شده‌است که با استفاده از نقشه بازی می‌توان از آنها عبور کرد. در حالی که به یک صحنه نگاه می‌کند، بازیکن می‌تواند روی اشیاء کلیک کند تا آنها را بگیرد. اشیایی که جمع‌آوری شده‌اند، و همچنین شخصیت‌هایی که به بازیکن ملحق شده‌اند، با یک دسته کارت در زیر نمای صحنه نمایش داده می‌شوند. کارت‌ها را می‌توان از روی میز روی صحنه به منظور استفاده از آنها کشید. برای چندین مشکل، بازیکن می‌تواند راه‌حل‌های متعددی را با انتخاب شخصیت یا آیتم دیگری اعمال کند؛ بنابراین داستان می‌تواند تا حدودی در دورهای بازی مختلف متفاوت باشد.
"زائران" نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کردند. "Games.cz" آن را ۸/۱۰ داد و بیان کرد که این یک ماجراجویی خوب در دنیای افسانه‌ها و طنز چک است. سنگ، کاغذ، شات‌گان مفهوم بازی و ارزش قابلیت تکرار مجدد را ستودند.Walker, John (8 October 2019). ادونچر گیمرز به زائران امتیاز «عالی» را داد.
وزارت دارایی ()یک سازمان اجرایی مرکزی در اوکراین است که وظیفه توسعه و اجرای سیاست های مالی و بودجه ملی، و تعریف سیاست های ملی در گمرکات و مالیات را بر عهده دارد. وزارتخانه موظف است اطمینان حاصل کند که دولت منابع کافی برای انجام وظایف خود دارد و سیاست های مالی باعث رشد اقتصادی می شود.
وزارت توسعه اقتصادی و تجارت () مرجع اصلی در سیستم دولت مرکزی اوکراین است که مسئول تشکیل و تحقق سیاست‌های توسعه اقتصادی و اجتماعی دولتی (اقتصاد کسب و کار) است. تنظیم قیمت مصرف‌کننده؛ سیاست‌های اقتصادی صنعتی، سرمایه‌گذاری و تجارت؛ توسعه کارآفرینی؛ مقررات فنی و امنیت حقوق مصرف‌کننده؛ هماهنگی بین سازمانی همکاری اقتصادی و اجتماعی اوکراین با اتحادیه اروپا از وظایف این وزارت است. در سال‌های ۲۰۱۹–۲۰۲۰ نیز وظایف وزارت سیاست کشاورزی و غذا به این وزارت محول شد.
این وزارت خانه مبتنی بر وزارت اقتصاد سابق است، که منشأ آن به کمیسیون برنامه‌ریزی اتحاد جماهیر شوروی اوکراین است. در طول سال‌ها این وزارتخانه شامل وزارت خانه‌های سابق مانند وزارت بازرگانی و وزارت روابط اقتصادی خارجی می‌شد. فعالیت‌های وزارت فعلی توسط کابینه وزیران اوکراین هماهنگ می‌شود.
ژان-فرانسوا دی گالوپ، کونت دو لاپیروس (Jean François de Galaup, comte de Lapérouse) (زادهٔ اوت ۱۷۴۱ – درگذشتهٔ ۱۷۸۸؟)، که اغلب صرفاً به لاپیروس (Lapérouse) شناخته می‌شد، یک افسر نیروی دریایی و اکتشافگر فرانسوی بود. او که در عمر ۱۵ سالگی وارد نیروی دریایی شده بود، در نیروی دریایی یک حرفه موفق داشت و در ۱۷۸۵ میلادی مسئولیت رهبری یک سفر اکتشافی در اطراف دنیا به وی داده شد. کشتی‌های وی قبل از اینکه به ‌آبسنگ‌های وانیکورو در جزایر سلیمان تصادم نموده و تخریب گردند، در شیلی، هاوایی، آلاسکا، کالیفرنیا، ماکائو، ژاپن، روسیه و استرالیا توقف نمود.
ژان-فرانسوا دی گالوپ در نزدیکی البی، فرانسه زادهٔ شد.Novaresio, 1996, p. 180. "Lapérouse was born at Albi." خانواده وی در ۱۵۵۸ میلادی لقب اشرافی به‌دست آورده بود.Dunmore, p. 3-4
لاپیروس در یک کالج یسوعی آموزش دید و در ۱۹ نوامبر ۱۷۵۶ به محافظین نیروی دریایی (Garde-Marine) در بِرست ملحق شد. در ۱۷۵۷ میلادی او در کیلیبری (Célèbre) توظیف گردیده و در یک سفر تأمینات نظامی به قلعه لویزبورگ در فرانسه جدید شرکت کرد. لاپیروس در سفر تأمینات نظامی دوم نیز در ۱۷۵۸ میلادی سهم داشت، اما چون سال‌های آغازین جنگ هفت ساله بود و قلعه در محاصره قرار داشت، این سفر تأمیناتی مجبور گردید تا یک مسیر پر پیچ و خم را در اطراف نیوفاندلند دور بزند تا از گزمه‌های بریتانیایی اجتناب نمایند.
لاپیروس در ۱۷۵۹ میلادی، هنگامی که در کشتی فارمیدیبل در حال خدمت بود، در جریان جنگ خلیج کویبیرون زخم برداشت. او دستگیر گردیده و برای مدت کوتاهی زندانی شد تا اینکه به‌طور مشروط از قید آزاد گردیده و دوباره به فرانسه فرستاده شد؛ او در دسامبر ۱۷۶۰ به‌طور رسمی طی فرایند مبادله زندانیان آزاد شد.Dunmore, John. "Where fate beckons: the life of Jean-François de la Pérouse". pp. 26–32 در ۱۷۶۲ میلادی، او همچنین در یک تلاش از سوی فرانسه برای در دست گرفتن کنترل نیوفاندلند سهم داشت، اما با رسیدن نیروهای بریتانیایی برای دور کردن آنها، او از محل رویداد با کشتی فرار کرد.
هنگام آغاز جنگ انگلیس و فرانسه در ۱۷۷۸ میلادی، فرماندهی کشتی بادبانی جنگی مجهز به ۳۲ توپ، آمازون، به لاپیروس داده شد. او در ۷ اکتبر ۱۷۷۹ یک کشتی اچ‌ام‌اس آریل مجهز با ۲۰ توپ را دستگیر کرد. لاپیروس در ۴ آوریل ۱۷۸۰ به درجه نظامی ناخدای یکم ترفیع داده شده و بخشی از سفر اکتشافی ویژه (Expédition particulière) تحت رهبری دریاسالار تیرنای بود که در ۲ می ۱۷۸۰ بِرست را ترک کرد. از اکتبر تا نوامبر ۱۷۸۰، آمازون از رود آیلند به‌سوی لوریان حرکت نموده و از آنجا به دریای کارائیب رفت.
پس از آن، فرماندهی کشتی آستری به لاپیروس داده شد. در تابستان ۱۷۸۱ میلادی، فرماندهی کشتی جنگی مجهز به ۵۰ توپ، ساگیتایر به او پیشنهاد گردید، اما چون خدمه‌های آن به بیماری اسکوربوت مبتلا بودند، لاپیروس اجازه خواست تا به فرماندهی کشتی آستری ادامه دهد، از این‌رو به او وظیفه سپرده شد تا رهبری یک ناوگروه جنگی که جزو کشتی هرمونی تحت فرماندهی لاتوش-تریویل نیز بود، را رهبری نماید.
لاپیروس در دسامبر ۱۷۸۱ از یک کانوی که به سمت هند غربی در حرکت بود محافظت کرد، در فوریه ۱۷۸۲ در حمله بر سنت کیتس شرکت نموده و در نبرد سنتیز بر علیه ناوسپاه بریتانیای به رهبری دریا سالار رودنی جنگید، اما شکست خورد. در اوت ۱۷۸۲، او زمانی نامی برای خود کسب کرد که دو قلعه انگلیسی (قلعه شاهزاده ویلز و قلعه یورک) در سواحل خلیج هادسون را به تصرف خود درآورد، اما به نجات‌یافتگان، از جمله ساموئل هیرنی از قلعه شاهزاده ویلز، اجازه داد تا به انگلستان برگردند و در مقابل از آنها تعهد گرفت تا زندانیان فرانسوی که در انگلستان هستند را رها نمایند. سال بعدی، خانواده وی در نهایت به ازدواج او با لویسی-ایلینور بروندو، دختر جوان از قوم کریاویو که اصالت فروتن داشت و هشت سال قبل در الی دی فرانس (موریس امروزی) با وی آشنا شده بود، رضایت دادند.Novaresio, 1996. p. 181 "married a young Creole girl … met … at Mauritius"
در ۱۷۸۵ میلادی، لوئی شانزدهم و وزیر دولت در امور نیروی دریایی، مارکوئیس دی کاستیرز، به لاپیروس وظیفه دادند تا یک سفر اکتشافی در اطراف دنیا را رهبری نماید. در آن زمان بیشتر کشورها سفرهای اکتشافی علمی را آغاز کرده بودند.
لوئی شانزدهم و دربار وی با پیشنهادی از جانب تاجر و ماجراجوی متولد-هلند، ویلیام بولتس برانگیخته شدند، بولتس کسی بود که قبلاً توانسته بود به‌طور موفقیت‌آمیزی توجه برادر زن لوئی، یوزف دوم-امپراتور مقدس روم (برادر ملکه ماری آنتوانت) را به این چنین سفر جلب نماید. دربار فرانسه اندیشه این سفر را پذیرفتند (اما نه پیشنهاد کننده آن، بولتس) که در نهایت منتهی به اعزام لاپیروس به سفر اکتشافی شد. چارلز پیری کلاریت دی فلیوریو، رئیس بندرها و انبارهای سلاح، در یادداشت مرتبط با سفر اکتشافی که به لوئی شانزدهم ارایه نمود، اظهار داشت: «منفعتی که از این سفر اکتشافی به‌دست می‌آید … من را وادار کرد تا نظریات که آقای بولتس در رابطه با این طرح بیان نمود را بپذیرم». اما فلیوریو به شاه روشن نمود که: «با این حال، من طرح این سفر اکتشافی را آن‌گونه که آقای بولتس بیان داشت، پیشنهاد نمی‌کنم».Robert J. King, "William Bolts and the Austrian Origins of the Lapérouse Expedition", Terrae Incognitae, The Journal for the History of Discoveries, vol.40, 2008, pp. 1–28.
اهداف این سفر اکتشافی شامل کامل ساختن اکتشاف‌های اقیانوس آرام که قبلاً توسط جیمز کوک (کسی که لاپیروس وی را بسیار می‌ستود) انجام شده بود، تصحیح و تکمیل نقشه‌های این منطقه، ایجاد روابط تجاری، بازکردن مسیرهای دریایی جدید و غنی‌سازی علوم و کلکسیون‌های علمی فرانسه بود. کشتی‌های وی شامل لااسترولیب (تحت فرماندهی فلیوریوت دی لنگلی) و لا بوسول بوده و هر کدام ۵۰۰ تُن وزن داشتند. آنها کشتی انباری بودند که به کشتی‌های جنگی سریع تغییر داده شده بودند. اهداف آنها شامل اهداف جغرافیایی، علمی، قوم‌شناختی، اقتصادی (جستجوی فرصت‌های برای شکار نهنگ یا تجارت خز) و سیاسی (در نهایت تأسیس پایگاه‌ها یا شرکت‌های استعماری بزرگ همراه با متحد اسپانیایی آنها در فیلیپین) بود. آنها تصمیم داشتند تا هم سمت شمال و هم سمت جنوب اقیانوس آرام، شامل سواحل شرق دور و استرالیا، را اکتشاف نموده و گزارش‌های خود را از طریق پایگاه‌های دوردست اروپایی موجود در اقیانوس آرام، به کشورشان بفرستند.Novaresio, 1996. p. 181 "Lapérouse ships, "Astrolabe" and "Boussole""
آمادگی‌ها به‌زودی در مارس ۱۷۸۵ آغاز گردید، لاپیروس پیشنهاد نمود که پاول مونیرون، کسی که به عنوان مهندس ارشد سفر اکتشافی انتخاب گردیده بود، به لندن رفته و داروی ضد-اسکوربوت که کوک توصیه نموده بود، اقلام بازرگانی که کوک برای مبادله با مردم بومی استفاده کرده بود و همچنین ابزار علمی که ساخت انگلستان هستند را از آنجا خریداری نماید.
معروف‌ترین شخصیت در ماموریت‌های کوک، ژوزف بنکس، در جامعه سلطنتی مداخله نمود تا دو قطب‌نمای خمیده که متعلق به کوک بود را به مونیرون تهیه نماید. مونیرون که فهرست فراهم شده توسط چارلز پیری کلاریت دی فلیوریو را در دست داشت، ابزار علمی زیادی نیز از بزرگترین شرکت‌های انگلیسی، به‌ویژه، رمسدن خریداری کرد. او حتی از هدایات فلیوریو فراتر رفته و دو سکستانت (جایاب) مدل جدید خریداری نمود.
خدمه لاپیروس، او را بسیار می‌پسندیدند. ده دانشمند در زمره کارکنان او موجود بود: ستاره‌شناس و ریاضی‌دان ژوزف لیپائوتی داجیلیت (۱۷۵۱ – ۱۷۸۸ میلادی)؛ زمین‌شناس رابرد دی لامانون؛ گیاه‌شناس لا مارتینایر؛ یک فیزیک‌دان؛ سه طبیعت‌شناس؛ سه نقاش، شامل گاسپارد دوشی دی وانکی و یک عمو و برادرزاده به‌نام پریووست.Novaresio, 1996. p. 184 "the mathematician and astronomer Dagelet, the botanist La Martiniére and the geologist Lamanon. Then there were the geographers, the physicists, the physicians, and the illustrators like Duché de Vancy and the two Prévosts (uncle and nephew)." یکی دیگر از دانشمندان، ژان-آندری موگیز بود. حتی دو کشیش که در این سفر موجود بود، نیز سابقه علمی داشتند.
یکی از مردانی که برای رفتن به این سفر اکتشافی درخواست کرده بود، مرد شانزده ساله اهل جزیره کرس به اسم ناپلئون بناپارت بود.Robert W. Kirk, "Paradise Past: The Transformation of the South Pacific, 1520–1929", McFarland & Company, Inc. , 2012, p.206. بناپارت که در آن زمان ستوان دوم در آکادمی نظامی پاریس بود، موفق شد در فهرست ابتدایی قرارگیرد، اما در نهایت برای این سفر اکتشافی انتخاب نگردید و در فرانسه جا گذاشته شد. در آن آیام، بناپارت علاقه داشت تا به‌جای ارتش در نیروی دریایی خدمت نماید، چون او در ریاضی و توپ‌خانه تخصص داشت و این دو مهارت در کشتی‌های جنگی بسیار با ارزش بودند.
دانشمندانی که در این سفر اکتشافی حضور داشتند، از روش‌های کاری دانشمندان کوک تقلید نموده و محاسبات طول جغرافیایی را بر اساس زمان‌سنج‌های دقیق و فاصله میان مهتاب و خورشید و همزمان مثلث‌بندی زاویه‌یاب یا فاصله که از کشتی گرفته می‌شد انجام می‌دادند، همان روشی که کوک برای تهیه نقشه جزیره‌های اقیانوس آرام بکار برد. در رابطه با جغرافیا، لاپیروس دقت و ایمنی روش‌های که توسط کوک به اثبات رسیده بود را به‌طور قاطعی به نمایش گذاشت. در این سفر وی، حل مسئله طول جغرافیایی مشهود بود و نقشه‌برداری نیز دقت علمی به‌دست‌آورد. پوشیده بودن منطقه شمال‌غربی ساحل آمریکا توسط مه‌های دوامدار مانع او گردیده (همان‌گونه که مانع کوک شده بود) و او نتوانست نقشه‌های کاملتری تهیه نماید، هرچند او توانست برخی خلاها را پُر کند.
لاپیروس و ۲۲۰ تن از افراد وی در ۱ اوت ۱۷۸۵ بِرست را ترک نمودند،Novaresio, 1996. p. 181 "The expedition … left the port of Brest on the 1st of August, 1785" از اطراف دماغه هورت دور زده و حکومت استعماری اسپانیا در اداره کل شیلی را بررسی نمودند.Novaresio, 1996. p. 186 "stopping on the coast of Chile" او در ۹ آوریل ۱۷۸۶ به جزیره ایستر رسید، پس از آن به سمت جزایر ساندویچ که حالا معروف به جزایر هاوایی است حرکت نموده و هنگام رسیدن در آنجا، به نخستین اروپایی مبدل شد که به جزیره مائوئی قدم نهاده‌است.Jean-François de Galaup, count de Lapérouse Novaresio, 1996. p. 186 "Lapérouse headed for Easter Island … left the island two days after his arrival … after a brief stop in the Hawaiian Islands"
لاپیروس حرکت به سمت آلاسکا را آغاز نموده و در اواخر ژوئن ۱۷۸۶ در نزدیکی کوه سنت الیاس لنگر انداخته و به اکتشاف اطراف پرداخت. یک کشتی ته‌پهن و دو کشتی نجات بزرگ که ۱۲ نفر سرنشین داشتند، در ۱۳ ژوئیه ۱۷۸۶ در اثر جریان‌های بسیار تند خلیجی که لاپیروس آنرا Port des Français نامید و حالا حالا به‌نام خلیج لیتویا یاد می‌گردد، مفقود شدند. مردان لاپیروس با قبیله تلینگیت ملاقات نمودند. (این دیدار به‌طور خلاصه در قسمت ۱۳ سریال کیهان: یک سفر شخصی، از کارل سیگن به نمایش درآورده شده‌است). پس از آن، او به سمت جنوب حرکت کرده و به اکتشاف ساحل شمال‌غربی پرداخت، از جمله جزایر بیرونی منطقهٔ که حالا معروف به بریتیش کلمبیا است.Novaresio, 1996. p. 186 "Towards mid-June … the coast of Alaska, dominated by … Mount Saint Elias"Novaresio, 1996. pp. 186–187 "entered a deep inlet that was baptised French Port (now Lituya Bay) … On the 13th of July, 1786 .. Only one of the three boats that landed returned ...engulfed by a particularly violent ebb tide. … Around twenty men perished"
لاپیروس از ۱۰ تا ۳۰ اوت به سمت جنوب در حرکت بود تا اینکه به ولایت اسپانیایی لاس کالیفرنیاس که کالیفرنیای امروزی است، رسید. گزارش می‌شود که او شاهد تنها آتش‌فشان تاریخی در کوه شاستا در ۷ سپتامبر ۱۷۸۶ بود، اما حالا این گزارش اعتبار علمی چندانی ندارد. او به حد کافی در پریسیدو آف سان‌فرانسیسکو توقف کرد تا یک نقشه کلی از منطقه خلیج، «نقشه بندر سانفرانسیسکو، واقع در ساحل شمالی کالیفرنیا» («Plan du port de St. François, situé sur la côte de la Californie septentrionale»)، تهیه نماید، نقشهٔ که با نام نقشه ۳۳ در Atlas du voyage de La Pérouse ال. اوبرت در ۱۷۹۷ میلادی مجدداً تهیه گردید. او در ۱۴ سپتامبر ۱۷۸۶ به خلیج مونته‌ری در پریسیدو مونته‌ری رسید. او زیستگاه‌ها، رانچوها و ماموریت‌های مذهبی اسپانیایی را بررسی کرد. لاپیروس گزارش داد، «منطقه اکلماچز بیش از ۲۰ لیگ به سمت [جنوب-] شرق مونته‌ری ادامه دارد». او یادداشت‌های مهمی در مورد نحوه برخورد مبلغان مذهبی با مردمان بومی کالیفرنیا و زیستگاه‌های هندی در ماموریت‌های مذهبی فرانسیسکان فراهم نمود. لاپیروس همچنین از شرایط موجود در یک مزرعه‌ای که از برده‌ها کار می‌کشید، خشنود شد. در آن زمان، فرانسه و اسپانیا دارای روابط دوستانه بودند. پس از دریک در ۱۵۷۹ میلادی، لاپیروس نخستین بازدیدکننده غیراسپانیایی بود که از کالیفرنیا دیدن می‌کرد و همچنین نخستین فردی بود که پس از بنیان‌گذاری ماموریت‌های مذهبی و قلعه‌های نظامی (presidios) اسپانیایی در آنجا، به کالیفرنیا آمده بود.Novaresio, 1996. p. 187 "Monterey … was reached on the 14th of September"
ساختمان بانک ملی مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، خیابان جمهوری اسلامی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۹۰۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ساختمان دفتر ثبت اسناد مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، میدان ساعت -ابتدای خیابان ارتش جنوبی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۶۴۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مدرسه انوشیروان مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، خ امام خمینی - تقاطع چهارراه شریعتی و باغ گلستان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۴۳۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
جوائو آلوارس فاگوندس (João Álvares Fagundes) (متولد ۱۴۶۰ در پادشاهی پرتغال-درگذشت ۱۵۲۲ در پادشاهی پرتغال)، کاوشگر و صاحب کشتی ویانا دو کاستلو در شمال پرتغال بود. او در سال‌های ۱۵۲۰–۱۵۲۱ چندین مأموریت به نیوفاندلند و نوا اسکوشیا را سازماندهی کرد.
فاگوندز به همراه جانشین خود پرو دی بارسلوس و با همراهی استعمارگران (بیش از آزورها و بعضی از سرزمین اصلی پرتغال)، جزایر سنت پل در نزدیکی کیپ برتون، سیبل آیلند، پینگوئین آیلند (اکنون به فانک آیلند معروف است)، برجیو و سن پیر و میکلون را کشف کرد. جزیره‌های بعدی را به افتخار سنت اورسولا، ایلون تاوزند ویرجینز نام‌گذاری نمود.Ganong, W. F. , "Crucial Maps in the Early Cartography and Place-Nomenclature of the Atlantic Coast of Canada", with an introduction, commentary and map notes by Theodore E. Layng (Toronto: University of Toronto Press, 1964), Chapter II: "João Àlvares Fagundes," 45–97.
پادشاه پرتغال، مانوئل اول، در تاریخ ۱۳ مارس ۱۵۲۱ حق انحصاری و مالکیت اکتشافات جزایر را به فاگوندز اعطا کرد.
ساموئل دو شامپلین در سال ۱۶۰۷ بقایای یک صلیب بزرگ را در لنگرگاه امروزی ادوکیت بندر، نوا اسکوشیا در حوضه میناس شناسایی کرد («یک صلیب قدیمی که با خزه پوشیده شده بود و کاملاً زنگ زده بود»). برخی از تاریخ‌دانان این صلیب را به فاگوندز منسوب می‌کنند که به نظر می‌رسد هشت دهه قبل از این مکان دیدن کرده بود.Mount Allison University, "Marshlands: Records of Life on the Tantramar: European Contact and Mapping ", 2004
۴۵ یا ۵۰ سال قبل یعنی در سال ۱۵۷۰ کاپیتان فرانسیسکو دسوزا (ناظر یا فرماندار پادشاه) از فرماندهی جزیره مادیرا و بومی همان گزارش داده بود، بعضی نجیب‌زادگان از وین با توجه به اطلاعاتی که از مکان جدید ماهی روغنی داشتند، مصمم بودند در بخشی از این سرزمین ساکن شوند. از پادشاه مانوئل، مجوز مأموریتی تحت فرمان جوائو آلوارس فاگوندز گرفتند، زیرا او خانواده‌ها و زوج‌های زیادی از آزورها را مخصوصاً از جزیره ترسیرا راهنمایی کرده بود که همگی حین سفر جمع شده بودند. با ناوهای جنگی وکشتی‌های بادبانی به آمریکای شمالی رسیدند، «از آن جاییکه ساحل نیوفاندلند را بسیار سرد می‌دانستند از شرق به سمت غرب رفتند» تا اینکه به «یک ساحل جدید رسیدند و از شمال شرقی تا جنوب غربی صف آرایی کردند، همان‌جا ساکن شدند و تعدادی از کشتی‌های خود را از دست دادند». دسوزا گفت اطلاعات بیشتری از «استعمارگرانی که آنجا سکونت داشتند به دست نیامد زیرا ارتباطی با کلانشهر نداشتند».
بعدها ماهی‌گیران باسکی که به آن ناحیه رفته بودند خبر سرنوشت استعمارگران را باخود آوردند. باسکی‌ها اطلاعات مستعمرات، ساکنین و نسل بعد بازگو کردند. «گفتند از آن‌ها درخواست کردند مقامات پرتغال را از وضعیت‌شان در سرزمین آگاه کنند و برایشان کشیش بفرستند زیرا غیریهودیان (احتمالاً مردم میکماق) «صلح طلب و مطیع هستند و افراد مشهوری هستند که آنجا قایق‌رانی می‌کنند. طبق گفته سوزا این منطقه در کیپ بریتو قرار داشت. (کیپ برتون به پرتغالی قدیمی است. که در سال ۱۵۷۰ به دلیل جستجوهای جیکیوز کارتیه و دیگران این اسم را داشت)، براساس گفته تاریخ‌نویسان «در ورودی ساحل شمالی در منطقه مسکونی یک خلیج زیبا چیزهای باارزشی مانند گردو، بلوط، انگور و میوه‌های فراوانِ دیگری یافت می‌شد. سرزمین خوبی به نظر می‌رسید. در میان این گروه‌ها زوج‌هایی از آزورها وجود داشتند که در آنجا سکونت می‌کردند».
فرماندار مادیرا معرفی این مستعمره را با یک دعا به پایان رساند: «باشد که پروردگار ما از لطفش راه گرفتن کمک را بر آنها هموار سازد، نیت من این است که از این مسیر ساحلی عبور کنم تا به جزیر سائو فرانسیسکو برسم و این مسیر را با یک سفر قابل دسترسی کنم». احتمال دارد این مستعمره تا ۱۵۷۰ یا تا پایان قرن پا بر جا مانده باشد."Tratado das ilhas novas e descombrimento dellas e outras couzas", 1570, Francisco de Souza, Typ. do Archivo dos Açores, 1884 – University of Harvard, p. 6
آرامگاه انگجی مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، خ فلسطین - قبرستان قدیمی محله گجیل واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۵۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
زبان‌های توو یا تا–! کوی (Taa–!Ui،Ui–Taa, Kwi)، یک خانواده زبانی متشکل از دو گروه زبانی هستند که در بوتسوانا و آفریقای جنوبی صحبت می‌شوند. رابطه بین این دو خوشه مورد تردید نیست اما نزدیک نیست. نام توو از کلمه ای برای «شخص» مشترک در هر دو شاخه خانواده گرفته شده‌است.
زبان‌های Tuu به‌طور واضح با هیچ خانواده زبان دیگری مرتبط نیستند، با این حال شباهت‌های زیادی با زبان‌های خانواده Kxʼa دارند. به‌طور کلی تصور می‌شود که این به دلیل هزاران سال تماس و تأثیر متقابل است (یعنی یک سپراچبوند)، اما برخی از محققان معتقدند که این دو خانواده ممکن است در نهایت ثابت شود که به هم مرتبط هستند.
زمانی تصور می‌شد که زبان‌های توو شاخه‌ای از خانواده زبان‌های خویسانی را تشکیل می‌دهند که اکنون منسوخ شده‌اند و در آن سناریو به آنها خویسان جنوبی می‌گویند.
شاخه! کوی (! آی) آفریقای جنوبی رو به مرگ است و تنها یک زبان باقی مانده‌است، آفتابی، و آن زبان با کمتر از ۵ گویشور مسن.زبان‌های کوی زمانی در سراسر آفریقای جنوبی رایج بودند. مشهورترین آنها، ǀXam، منبع شعار ملی مدرن آن ملت، ایکه ای: بدǁke بود.
شاخه Taa در بوتسوانا قوی تر است، اگرچه یک زبان باقی مانده نیز دارد،Xóõ، با ۲۵۰۰ سخنران.
از آنجایی که بسیاری از زبان‌های توو با سابقه کمی منقرض شده‌اند، سردرگمی قابل توجهی در مورد اینکه کدام یک از نام‌های متعدد آنها بیانگر زبان‌ها یا حتی گویش‌های جداگانه است، وجود دارد. برای برخی از احتمالات به فهرست زبان‌های خویسان مراجعه کنید.
احتمالاً زبان‌های Tuu دیگری نیز وجود داشت. وستفال یک نوع تاآ را مطالعه کرد که به صورت‌های مختلف امانی، نامنی، نگأمانی، آماسا ارائه شده‌است. ظاهراً اکنون منقرض شده‌است. بلیک گونه ای دیگر را که اکنون منقرض شده‌است، با نام "اس۵" در شهر خاکهثبت کرد. در ادبیات به کاکیا معروف است. یکی دیگر در منطقه دماغه (با برچسب 'اس۴آ') به نام زایتیا، ختیا، کتیا، کتیاشناخته می‌شود. والپنس، ǀکوسی، و ǀایکوسی ظاهراً به همان گونه زاتیااشاره می‌کنند. وستفال (۱۹۷۱) هر دو آنها را به عنوان لهجه‌های نعمانی فهرست می‌کند، اگرچه کوهلر تنها ختیا را فهرست می‌کند و آن را به عنوان !کوی طبقه‌بندی می‌کند.
زبان‌های توو، همراه با همسایه‌اش ǂʼامکوئه، به این دلیل که تنها زبان‌هایی در جهان هستند که دارای کلیک‌های دو زبانه به‌عنوان صداهای گفتاری متمایز هستند (به غیر از اصطلاحات آیینی منقرض شده دامین در شمال استرالیا، که هرگز زبان مادری کسی نبود، شناخته شده‌اند). تاا، ǂʼامکوئه و گوویهمسایه (از خانواده خوه) یک اسپراچباند (ناحیه زبان) با برخی از پیچیده‌ترین موجودی‌های هم صدا و هم حروف صدادار در جهان را تشکیل می‌دهند. تمامی زبان‌های این سه خانواده لحن دارند.
آرامگاه پیر خاموش مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، خیابان فارابی - پل قاری - نبش خیابان ثقه الاسلام - خیابان عارف واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۱۹۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
یخچال قائم‌مقام مربوط به دوره قاجاریان است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، خ ششگلان -کوچه سرندی - جنب دبستان دخترانه ام البنین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
یخچال لله‌بیگ مربوط به دوره قاجاریان است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، خ امام خمینی - روبروی خ تربیت -کوچه شهید یوشاری- جنب هنرستان دخترانه میر عماد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۵۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مارکو لازتیچ (به زبان سیریلیک صربی: Марко Лазетић؛ زادهٔ ۲۲ ژانویه ۲۰۰۴) یک بازیکن فوتبال اهل صربستان است که برای باشگاه میلان بازی می‌کند.
توماس میشل شِلبی متولد 1890 در شهر بیرمنگام انگلیس، نام شخصیت اصلی مجموعهٔ تلویزیونی "پیکی بلایندرز" با بازی کیلین مورفی است. کیلین مورفی برای بازی در این نقش برندهٔ جایزهٔ فیلم و تلویزیون ایرلندی و جایزهٔ تلویزیون ملی شد. این شخصیت مورد تحسین بسیاری از منتقدان قرار گرفته‌اس بزرگترین افتخار وی عضویت در گپ private است
استیون نایت، کارگردان سریال، کیلین مورفی را برای نقش تامی شلبی انتخاب کرده‌است. این شخصیت سرباز سابق جنگ جهانی اول و از خانواده‌ای انگلیسی رومانیایی در شهر بیرمنگام بریتانیا است.
پل حاجی عظیم مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، انتهای خ راسته کوچه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۵۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
نبرد در دریاچه چانگ‌جین ۲ که همچنین به عنوان پل واتر گیت شناخته می‌شود، یک فیلم جنگی حماسی چینی محصول ۲۰۲۲ و دنباله "نبرد در دریاچه چانگین" (۲۰۲۱) است. کارگردانی آن بر عهده چن کایگه، تسویی هارک و دانته لام بوده و وو جینگ، جکسون یی و دوان یی هونگ در آن ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم یادبود صدمین سالگرد حزب کمونیست چین است و بر اساس نبردهای تاریخی در گذرگاه فونچیلین در طول نبرد مخزن چوسین در جنگ کره است. این فیلم در ۱ فوریه ۲۰۲۲ (سال نو چینی) اکران شد و با ۶۲۶ میلیون دلار فروش در سراسر جهان به نهمین فیلم پرفروش سال ۲۰۲۲ تبدیل شد.
پس از نبرد در "سینگ‌هون-نی" و "هاگارو-ری"، گروه هفتم ارتش داوطلب خلق چین به پل واتر گیت در گذرگاه فونچیلین می‌رسد، که از یک نقطه استراتژیک در لشکر ۱ دریایی آمریکا محافظت می‌کند. مسیر عقب‌نشینی و گروهان هفتم با نیروهای آمریکایی وارد عملیات تک تیراندازی می‌شود.
این فیلم در سایت‌های چینی دوبان و مائویان به ترتیب امتیاز ۷٫۲ از ۱۰ و ۹٫۶ از ۱۰ را در مقایسه با نسخهٔ پیشین خود (۷٫۴ و ۹٫۵ ) دریافت کرده‌است.
سی‌ان‌ان اشاره کرد که فیلم اصلی "دریاچه چانگجین" که دنباله آن بر پایهٔ آن ساخته شده‌است به سفارش بخش تبلیغات حزب کمونیست چین ساخته شده‌است در حالی که بیزینس اینسایدر گفت که این فیلم بخشی از یک ژانر سرگرمی سینمای چین است که چین و کمونیست چینی و حزب و ارتش آزادی‌بخش خلق را ستایش می‌کند.
اسکات مندلسون از "فوربس" این فیلم را «فقط یک فیلم اکشن» خواند و گفت که این فیلم میهن‌پرستانه است اما «نه کاملاً ملی‌گرایانه یا وحشتناک جنگویستی».
سرهنگ جان نیکلاس بلاشفورد-اسنل (John Nicholas Blashford-Snell)، دارندهٔ برترین نشان امپراتوری بریتانیا (زادهٔ ۲۲ اکتبر ۱۹۳۶) افسر سابق نیروی زمینی بریتانیا، کاشف و نویسنده است. او علمیات رالی و انجمن اکتشاف علمی را تأسیس کرد.
جان نیکلاس بلاشفورد-اسنل در ۲۲ اکتبر ۱۹۳۶ در هرفورد، انگلستان چشم به جهان گشود. پدرش یکی از اعضای هیئت قانون-گذاری شهر، کشیش لیلند بود. جان بلاشفورد اسنل (زادهٔ ۱۹۰۳ – درگذشتهٔ ۱۹۷۸)، دارندهٔ پنجمین درجهٔ نشان امپراتوری بریتانیا، مستمری بگیر کلیسای جامع هرفورد و عضو سابق روحانیون ارتش سلطنتی و مادرش گوندولین ایوز سادلر بود. بلاشفورد-اسنل در هرفوردشر و جرزی پرورش یافت. از سال ۱۹۵۰ در کالج ویکتوریا در جرزی به تحصیل پرداخت. او به نیروی زمینی بریتانیا پیوست و پس از آن در ۲ اوت ۱۹۵۷ به عضویت سپاه مهندسین سلطنتی درآمد، به عنوان افسر دانشجو در مدرسه نظامی سلطنتی سندهرست ادامه تحصیل کرد.Crockford's Clerical Directory, Oxford University Press, 1975Debrett's People of Today, Debrett's Peerage Ltd, 2006, p. 155The International Who's Who 1996-97, sixtieth edition, Europa Publications, 1996, p. 164