moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از آنجایی که لیو بی پس از تسخیر چهار فرماندهی نسبتاً قدرتمندتر شده بود، سان کوان از او نگران شد و تصمیم گرفت با ترتیب دادن ازدواج بین خواهر کوچکترش، لیدی سان، و لیو بی، اتحاد آنها را تقویت کند. ژو یو به نیات لیو بی مشکوک بود و به سون کوان پیشنهاد کرد لیو بی را دستگیر کند، او را در حبس خانگی قرار دهد و سپس کنترل نیروهای لیو را در دست بگیرد. با این حال، سان کوان ایده ژو یو را رد کرد زیرا معتقد بود که نیروهای لیو بی علیه او شورش خواهند کرد حتی اگر طرح موفق شود. سان کوان با پیشنهاد ژو یو برای بررسی حمله به جنگ سالاران لیو ژانگ و ژانگ لو که بخش‌هایی از غرب چین از جمله جنوب شانشی امروزی و حوضه سیچوان را کنترل می‌کردند، موافقت کرد. این طرح اجرا نشد و در نهایت با مرگ ژو یو در سال ۲۱۰ لغو شد. اگرچه سان کوان مرزهای خود را به غرب گسترش نداد، اما موفق شد چندین رهبر محلی در گوانگدونگ، گوانگشی و شمال ویتنام کنونی را متقاعد کند که به او تسلیم شوند و این مناطق بخشی از قلمرو او شد. سان کوان سپس موافقت کرد که استان جینگ شمالی را به لیو بی «قرض دهد» و لیو بی شکایت کرد که جنوب فاقد منابعی برای حفظ ارتش خود است.
ائتلافی از نیروها از غرب گذرگاه هانگو به رهبری ما چائو و هان سوئی در نبرد تانگ در سال ۲۱۱ توسط یائو سائو شکست خوردند و قلمروهای آنها طی چند سال بعد توسط سائو ضمیمه شد.
لیو ژانگ از استان یی نگران حملات احتمالی ژانگ لو و سائو سائو شد، بنابراین فا ژنگ را فرستاد تا لیو بی را به قلمرو خود دعوت کند تا به او در دفاع در برابر ژانگ لو و سائو سائو کمک کند. فا ژنگ تحت تأثیر فرمانداری لیو ژانگ قرار نگرفت و می‌خواست لیو بی جایگزین اربابش شود، بنابراین از لیو بی خواست تا از این فرصت برای به دست گرفتن کنترل استان یی استفاده کند. لیو بی به پیشنهاد فا ژنگ توجه کرد و ارتش خود را به استان یی هدایت کرد و در آنجا با استقبال گرم لیو ژانگ روبرو شد. لیو ژانگ لیو بی را به ایستگاه گذرگاه جیامنگ در شمال استان یی فرستاد تا در برابر ژانگ لو مقاومت کند.
در سال ۲۱۲، لیو بی و لیو ژانگ با یکدیگر خصومت کردند و به جنگ پرداختند. ژوگه لیانگ گروهی از نیروهای لیو بی را رهبری کرد تا در استان جینگ به ارباب خود بپیوندند و به لیو ژانگ حمله کنند. گوان یو برای دفاع از استان جینگ پشت سر ماند. در سال ۲۱۵، لیو بی بسیاری از نیروهای لیو ژانگ را شکست داد و او را در پایتخت خود چنگدو محاصره کرد. لیو ژانگ تسلیم شد و استان یی را به لیو بی تسلیم کرد. این استان به پایگاه جدید لیو بی تبدیل شد و او از مناطق کوهستانی به عنوان دفاع طبیعی در برابر سائو سائو در شمال استفاده کرد.
در همان سالی که لیو بی کنترل استان یی را به دست گرفت، روابط دیپلماتیک بین او و سون کوان زمانی که او از بازگرداندن استان جینگ که پنج سال پیش از سان کوان «قرض گرفته بود» خودداری کرد، بدتر شد. سان کوان حمله اولیه را به گوان یو و بسیاری از استان جینگ شرقی به سرعت تسلیم کرد. با این حال، پس از مذاکرات بین گوان یو و لو سو، لیو بی موافقت کرد که سه فرماندهی چانگشا، جیانگ شیا و گوئیانگ را به سون کوان واگذار کند، اتحاد آنها را تجدید کرد و استان جینگ را بین آنها در امتداد رودخانه شیانگ تقسیم کرد.
در سال ۲۱۵، سائو سائو به ژانگ لو حمله کرد و او را در نبرد یانگ پینگ شکست داد. ژانگ لو تسلیم شد و قلمرو او در هانژونگ تحت کنترل سائو سائو قرار گرفت (ژانویه ۲۱۶). برخلاف توصیه پیروانش برای حرکت به سمت جنوب و حمله به لیو بی در استان یی، سائو سائو ارتش خود را بیرون کشید و ژیاهو یوان را به فرماندهی یک نیروی کوچک برای دفاع از هانژونگ واگذار کرد. سال بعد، سائو سائو امپراتور شیان را تحت فشار قرار داد تا به او عنوان اشرافی، «پادشاه وی» اعطا کند. در طی چند سال بعد، سبک زندگی سائو سائو بیشتر شبیه امپراتور شد و افتخارات بیشتری نیز دریافت کرد.
در سال ۲۱۷، لیو بی اتحادی برای تصرف هانژونگ از سائو سائو آغاز کرد. پس از اینکه شیاهو یوان در نبرد کوه دینجون در سال ۲۱۹ شکست خورد و کشته شد، سائو سائو نگران شد و به سرعت با نیروهای کمکی برای مقاومت در برابر لیو بی رسید. هر دو طرف در بن‌بست گرفتار شدند، به جز درگیری در نبرد رودخانه هان، قبل از اینکه سائو سائو در نهایت تصمیم به عقب‌نشینی نیروهای خود گرفت و هانژونگ را به لیو بی واگذار کرد. لیو بی پس از پیروزی خود را «پادشاه هانژونگ» اعلام کرد.
در حول و حوش زمانی که لیو بی در حال حمله به هانژونگ بود، گوان یو نیز از استان جینگ به سمت شمال پیشروی کرد تا به شهر سائو سائو، فانچنگ (樊城؛ منطقه فانشنگ امروزی، شیانگ یانگ، هوبی) که توسط سائو رن دفاع می‌شد، حمله کند. در حالی که سائو رن توانست موقعیت خود را محکم نگه دارد، گوان یو شهر را محاصره کرد و وضعیت به اندازه‌ای جدی بود که سائو سائو حتی به دور کردن پایتخت از ژو فکر کرد.
در همان زمان، سون کوان به‌طور فزاینده ای از گوان یو عصبانی شد، زیرا گوان یو قبلاً در سه حادثه نسبت به او خصومت نشان داده بود. گوان یو به زور مواد غذایی یکی از پایگاه‌های سون کوان را برای استفاده در کمپین فانچنگ خود ضبط کرد. گوان یو زمانی که سون کوان پیشنهاد ازدواج بین پسرش و دختر گوان را داد، او را مسخره کرد. زمانی که گوان یو برای حمله به فانچنگ دور بود، سون کوان ژنرال خود لو منگ را فرستاد تا از شرق به استان جینگ حمله کند و در عرض چند هفته به سرعت استان را فتح کند. روحیه نیروهای گوان یو به شدت افت کرد و سربازانش به تدریج او را ترک کردند تا اینکه او تنها با حدود ۳۰۰ مرد باقی ماند. گوان یو توسط نیروهای سون کوان در مایچنگ منزوی و محاصره شد، و او تلاش کرد تا فرار کند اما در کمین افتاد و اسیر شد. گوان یو حاضر به تسلیم نشد و در نهایت به دستور سون کوان اعدام شد. این پایان اتحاد بین سان کوان و لیو بی بود. سون کوان به‌طور اسمی به سائو سائو تسلیم شد و عنوان «مارکی وو» به او اعطا شد. سون کوان همچنین از سائو سائو خواست که تاج و تخت امپراتور را به دست گیرد اما سائو سائو نپذیرفت.
سائو سائو در مارس ۲۲۰ درگذشت و پسرش سائو پی عنوان «پادشاه وی» را بدون انتظار مجوز رسمی از امپراتور شیان به ارث برد. در زمستان ۲۲۰، امپراتور شیان مهر امپراتوری را برای سائو پی فرستاد و فرمانی صادر کرد که اعلام کرد به نفع سائو پی از سلطنت کناره‌گیری می‌کند. سائو پی به‌طور رسمی سه بار از پذیرش تاج و تخت امتناع کرد اما در نهایت پذیرفت. سلسله هان رسماً در آن نقطه پایان یافت و سائو پی ایالت سائو وی را به جای آن تأسیس کرد و پایتخت را از ژو به لوئویانگ منتقل کرد. به امپراتور خلع شده شیان لقب «دوک شانیانگ» اعطا شد.
در سال ۲۲۱، لیو بی خود را امپراتور در چنگدو اعلام کرد و ایالت شو هان را تأسیس کرد. سون کوان تا سال ۲۲۲ به عنوان یک سوژه اسمی سائو پی باقی ماند، زمانی که او خود را پادشاه یک ایالت جداگانه به نام وو (که در تاریخ بیشتر به عنوان وو شرقی شناخته می‌شود) اعلام کرد. در سال ۲۲۹، سون کوان به‌طور رسمی امپراتور وو شد.
شورای ملی تصمیم ایران یک سازمان سیاسی در اپوزیسیون ایران است که برای تغییر نظام سیاسی حاکم بر ایران تلاش می‌کند. رایزنی برای تأسیس این شورا از مرداد ۱۴۰۰ آغاز شد و در ۱۳ تیرماه ۱۴۰۱ با انتشار بیانیه‌ای اعلام موجودیت کرد.پیک ایران: "بیانیۀ اعلام موجودیت «شورای ملی تصمیم»"، نوشته‌شده در ۱۴ تیر ۱۴۰۱؛ بازدید در ۲۱ تیر ۱۴۰۲.
شورای ملی تصمیم در ۴ اسفند ۱۴۰۱ با انتشار اعلامیه‌ای مشترک به همراه شورای مدیریت گذار و حزب مشروطه ایران (لیبرال دموکرات) از تأسیس ائتلافی به نام پیمان همکاری خبر داد.حزب مشروطۀ ایران (لیبرال دموکرات): "پیمان همکاری"، نوشته‌شده در ۴ اسفند ۱۴۰۱؛ بازدید در ۲۱ تیر ۱۴۰۲.
شورای تصمیم در بیانیۀ اعلام موجودیت خود ۶ هدف را برای خود اعلام کرده و آن‌ها را وجوه هویتی و انگیزۀ تأسیس شورا نام نهاده است:
شورای ملی تصمیم اعضای خود را ترکیبی از فعالان سیاسی داخل و خارج کشور اعلام کرده‌است. این شورا ادعا کرده که ۶۷ عضو در داخل ایران دارد که برخی از آن‌ها در زندان‌های جمهوری اسلامی به سر می‌برند.پیک ایران: "بیانیۀ اعلام موجودیت «شورای ملی تصمیم»"، نوشته‌شده در ۱۴ تیر ۱۴۰۱؛ بازدید در ۲۱ تیر ۱۴۰۲. علاوه بر این ۱۰۴ عضو شورا نیز در خارج از ایران به سر می‌برند که اسامی آن‌ها در بیانیۀ اعلام موجودیت عبارت بوده از: آرش آذرخش، خاطره آذرفر، محمدرضا (سرهنگ) آرین، محمدرضا آشوغ، امیر ابراهیمی، نازنین افشین جم، افشین افشین جم، منصور اُسانلو، کیقباد اسماعیل‌پور، رضا اسماعیلی، نسرین اسماعیلی، جمشید امیری، شادی امینی، میترا بابک، عیسی بازیار، گشتاسب باوند، فرامرز بختیار، وحید بدیعی، رضا برومند، نیما بهرامی، دیانا بیگلری‌فرد، فرنگیس بیات، حمید بی‌آزار، جوما بورش، بابک بهزادی، خسرو بیت‌اللهی، فؤاد پاشایی، سعید پورعبدالله، شعله پاکروان، مهشید پگاهی، ونوس ترابی، محسن ترکمن، علی جوانمردی، جاوید جوان، سپیده حجامی، رضا حسین‌بر، امجد حسین‌پناهی، ناهید حسینی، عباس خرسندی، عزیز دادیار، حامد ذاکری، مهدی ذوالفقاری، هایده روش، نادر زاهدی، مایا زمانی، فرخ زندی، مهیم سرخوش، ساره سکوت، سام سلطانی، سهام سیاوش، ولی شریف‌پور، قاسم شعله‌سعدی، مهناز شیرالی، سیمین صبری، طاهره صادقی، ضیا صدرالاشرافی، رضا طالبی، علی طوطیان، کریم عبدیان، سیاوش عبقری، شهلا عبقری، افشین عبداللهی، هنگامه عباسی، محمود عاشوری، حسین عرب، پری عسگری، مهوش فتحی، بیژن فتحی، ادریس فروغی، رضا فرد، مازیار فرزان، عباس فیض، بیژن قبادی، مهتاب قربانی، احد قربانی دهناری، منیره کاظمی، یوسف کر، امیر کیانی، محمدابراهیم کیانی، آرش کمانچه، رسول کناره‌فرد (کمال)، فرامرز کلانتری، رضا گوهرزاد، سیاوش لشگری، سام منتظری، هادی مهرانی، بهرام مشیری، اکبر معارفی، اسفندیار منفردزاده، محمد مهدوی‌فر، بهرام معزی، فاضل موسوی، مژگان محمدی، امیرهوشمند ممتاز، شیوا مقدم، عبدالرئوف ملازهی، شاپرک معدلی، اسماعیل مرادی، بهرام میرلاشاری، حسن نایب‌هاشم، منوچهر نامور‌آزاد، احمد وحدانی، چنگیز وندچالی، محمدحسین یحیایی، علی یعقوب‌وند.پیک ایران: "بیانیۀ اعلام موجودیت «شورای ملی تصمیم»"، نوشته‌شده در ۱۴ تیر ۱۴۰۱؛ بازدید در ۲۱ تیر ۱۴۰۲.
شورای ملی تصمیم در بیانیۀ اعلام موجودیت خود اعلام کرده که برای تأسیس پارلمانی موقت از مخالفان نظام جمهوری اسلامی تلاش می‌کند. هدف از تأسیس این پارلمان ایجاد همبستگی بین همۀ گروه‌هایی خواهد بود که برای دموکراسی و سکولاریسم در ایران مبارزه می‌کنند. شورای ملی تصمیم اعلام کرده که حضور همۀ احزاب، سازمان‌ها، گروه‌ها و شخصیت‌های دموکراسی‌خواه در داخل و خارج کشور را برای تأسیس این پارلمان ضروری می‌داند.پیک ایران: "بیانیۀ اعلام موجودیت «شورای ملی تصمیم»"، نوشته‌شده در ۱۴ تیر ۱۴۰۱؛ بازدید در ۲۱ تیر ۱۴۰۲.
انگلبرت اندراس (۲ مارس ۱۹۱۱ – ۲۱ دسامبر ۱۹۴۱) نظامی آلمانی در دوره رایش سوم بود که در "کریگس‌مارینه" خدمت و در جریان جنگ جهانی دوم دو او-بوت را فرماندهی کرد.
انگلبرت اندراس روز ۲ مارس سال ۱۹۱۱ در بامبرگ زاده شد. ماه اکتبر سال ۱۹۳۹ در حمله به اسکاپا فلو افسر دیده‌بان و نایبِ ناوسروان گونتر پرین در او-۴۷ بود. مدت کوتاهی بعد فرماندهی او-۴۶ به او سپرده شد. اندراس به یکی از برترین فرماندهان او-بوت بدل گشت و ترفیع تا درجه ناوسروان، ۲۲ کشتی دشمن با مجموع تناژ ۱۲۸٬۸۷۹ تن را غرق کرد. هنگام فرماندهی او-۵۶۷ روز ۲۱ دسامبر سال ۱۹۴۱ در حین تلاش برای غرق کردن ناوهواپیمابر بریتانیایی "اودَسیتی" مورد حمله خرج‌های عمقی شلیک‌شده از شناورهای محافظ آن قرار گرفت. این او-بوت به همراه تمامی سرنشینان آن در آب‌های شمال شرقی آزور ناپدید شد.
فاطمه صفرپور متولد ۳۰ شهریور ۱۳۶۱ وی اهل لنگرود و ساکن قزوین می‌باشد. او مربی بین‌المللی تکواندو در رشته کیوروگی است و سالهاست به عنوان مربی تیم ملی تکواندو ایران در رده‌های سنی مختلف حضور دارد. صفرپور در سال ۲۰۱۶ موفق به کسب عنوان بهترین مربی در بخش بانوان مسابقات جهانی تکواندو نوجوانان شد. در کارنامهٔ درخشان او مربیگری تیم‌های ملی کشورهایی چون قزاقزستان، سوئد نیز به چشم می‌خورد.
لوتار فون آرنو دو لا پریر (۱۸ مارس ۱۸۸۶ – ۲۴ فوریه ۱۹۴۱) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره امپراتوری آلمان و رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم در نیروی دریایی خدمت کرد.
او با فرماندهی دو او-بوت در جنگ جهانی اول، موفق به غرق کردن ۱۹۴ کشتی دشمن با مجموع تناژ ۴۵۳٬۷۱۶ تن شد که او را به موفق‌ترین فرمانده زیردریایی در تمامی دوران بدل ساخت. با وجود از اژدر برای مورد اصابت قرار دادن شناورهای دشمن، اکثر قریب به اتفاق پیروزی‌های او در سطح و با استفاده از شلیک توپ حاصل گردید.
لوتار فون آرنو دو لا پریر روز ۱۸ مارس سال ۱۸۸۶ در پوزن در پروس زاده شد. اجداد او تباری فرانسوی داشتند که میانه سده هجدهم به پادشاهی پروس پناهنده شدند. لوتار در دانشکده‌های نظامی والشتات و گروس‌لیشترفلده تحصیل کرد و سال ۱۹۰۳ به نیروی دریایی امپراتوری آلمان پیوست. پس از هشت سال خدمت بر عرشه سه نبردناو، سال ۱۹۱۱ افسر اژدر ناو "امدن" شد. سپس مدتی آجودان دریابد هوگو فون پول، رئیس ستاد کل نیروی دریایی بود.
با آغاز جنگ جهانی اول، فون آرنو که مایل به ادامه کار در امور ستادی نبود و از طرفی می‌دانست حرفه موفقی در ناوگان کشتیی‌های جنگی نخواهد داشت، درخواست انتقال به بخش کشتی‌های هوایی را داد تا افسر سپلین شود. با این حال درخواست او با توجه به محدودیت نیاز به افسران در این بخش، رد شد. از این رو بلافاصله این بار درخواست ورود به دانشکده او-بوت در کیل، کرد. بدین شکل فون آرنو سال ۱۹۱۵ به رسته او-بوت منتقل و ماه نوامبر فرمانده او-۳۵ شد. این او-بوت پیش از این نزدیک شش ماه در مدیترانه به شکل موفثی خدمت کرده و ماه اوت در پولا لنگر انداخته بود. فون آرنو ماه دسامبر خود را با قطار به این موقعیت رساند تا جای والدمار کوفامل را بگیرد.
در نخستین گشت رزمی خود نزدیک بود قربانی یک کشتی کیو بریتانیایی شود. در این حادثه روز ۱۷ ژانویه سال ۱۹۱۶ دز جست‌وجوی اهداف در خطوط کشتیرانی شرق مالت بود که یک کشتی تجاری را شناسایی کرد. پس از نزدیک شدن با احتیاط به این کشتی در عمق پریسکوپ، دستور به تیراندازی اخطار با توپ عرشه داد تا آن را متوقف کند. با درخواست کمک رادیویی این شناور، "مارگت"، کشتی کیو بریتانیایی با پرچم دروغین هلند خود را به محل رساند. به دستور فون آرنو آتش توپ او-بوت به سمت هدف جدید تغییر کرد. "مارگت" برای فریب او-بوت متوقف و تعدادی از خدمه آن سوار قایق نجات شد؛ درحالی‌که عده دیگری در مواضع پوشیده آماده شلیک تسلیحات بودند. با این حال فون آرنو نسبت به این کشتی مشکوک شد و با رفتن به عمق از آن فاصله گرفت. حدود ۱۵ دقیقه بعد با احتیاط به طرف قایق نجات رفت تا اگر شناور مسلح بود، با در خطر بودن خدمه خود، نتواند به سمت آن شلیک کند. کشتی کیو بریتانیایی با دریافت قصد او-بوت، پرده از ماهیت خود برداشت و شروع به تیراندازی به سمت آن کرد. فون آرنو که خود را گرفتار یک تله می‌دید، فرمان به شیرجه شدید به عمق داد. در این حال به او گفته شد افسر نخست او-بوت هنوز روی عرشه است. با وجود این که او-بوت همچنان در برد آتش کشتی دشمن بود، فون آرنو بدون تأمل به سطح رفت و افسر مورد نظر را به درون او-بوت کشید.
فون آرنو در دومین گشت رزمی خود با او-۳۵، یک پیروزی بزرگ حاصل کرد. او روز ۲۶ فوریه سال ۱۹۱۶ رد کشتی ترابری مسلح فرانسوی "پروانس ۲" را زد و توانست این شناور ۱۳٬۷۵۳ تنی را با شلیک یک اژدر غرق کند. در این واقعه ۹۹۰ سرباز فرانسوی که راهی سالونیک در یونان بودند، کشته شدند. کاری که او-بوت فون آرنو در این مورد در وارد آوردن تلفات به دشمن در عرض چند دقیقه کرد یک لشکر نیروی زمینی امپراتوری آلمان در جبهه غربی در عرض حدوداً یک هفته از پس آن برمی‌آمد. البته سه روز بعد فون آرنو در یک درگیری شدید نزدیک پورت‌سعید، چهار اژدر صرف کرد تا یک اسلوپ «کوچک» بریتانیایی را غرق کند.
ماه آوریل سال ۱۹۱۶ با او-۳۵ راهی یک گشت رزمی پنج هفته‌ای با گذر از جبل‌الطارق در اقیانوس اطلس شد. در این مدت با حمله به خطوط کشتیرانی دشمن ۱۷ شناور را غرق کرد. در راه بازگشت به دریای آدریاتیک با یک هواگرد آب‌نشین فرانسوی برخورد اما پیش از آن که مورد حمله قرار گیرد قارد به گریز گشت. در مسیر کاتارو، توانست مجموع تناژ ۶۵٬۰۰۰ تن دیگر به قربانیان خود بیفزاید. روز ۲۱ ژوئن سال ۱۹۱۶ وارد بندرگاه کارتاخنا در اسپانیا شد و نامه قیصر ویلهلم دوم بابت تشکر از این کشور در راه دادن به پناهجویان آلمان از کامرون به مستعمره گینه، را تحویل آلفونسوی سیزدهم داد.
گشترنی‌های فون آرنو در ماه ژوئن سال ۱۹۱۶ بسیار ثمر بخش بود و غرق شدن ۳۹ کشتی تجاری با مجموع تناژ ۵۶٬۸۱۸ تن را دربرمی‌گرفت. او موفق شد بین ۲۶ ژوئیه تا ۲۰ اوت سال ۱۹۱۶، در عرض تنها ۲۵ روز، ۵۴ کشتی دشمن را با مجموع تناژ ۹۱٬۱۵۰ تن در مدیترانه غرق کند که گونه‌ای رکود نظامی به حساب می‌آید. در این جریان مورد حمله "چیتا دی ساساری"، کشتی کیوی ایتالیایی قرار گرفت اما با شیرجه قادر به گریز گشت.
فون آرنو رکورد غرق کردن ۱۹۴ کشتی دشمن با مجموع تناژ ۴۵۳٬۷۱۶ تن را بر جای گذاشت و از این بابت سال ۱۹۱۶ نشان عالی پور لو مریت را دریافت کرد. قربانیان او شامل دو کشتی جنگی، یک کشتی تجاری مسلح، پنج کشتی حمل نیرو، ۱۲۵ کشتی بخار و ۶۲ کشتی بادبانی می‌شد. فون آرنو در تمامی این مدت به‌شکل سفت‌وسختی پایبند به «اصول جوانمردی دریایی» بود. اغلب پیروزی‌های او بدون درگیری حاصل شد. فون آرنو شناورهای تجاری دشمن را متوقف و مدارک‌ها آن‌ها را بررسی می‌کرد، سپس به خدمه اجازه می‌داد آن را به قایق‌های نجات ترک کنند و در نهایت با توپ کالیبر ۸۸ میلی‌متری عرشه خود شناور را غرق می‌کرد. یکی از مزایای این روش حفظ ذخیره ارزشمند اژدرهای او-بوت بود که تعداد کمتری از آن‌ها نسبت به مهمات توپ در دست بود. مزیت دیگر برای فون آرنو ثبت دقیق اطلاعات قربانی‌های او بود؛ چرا که فرماندهان دیگر مقدار بیشتری تناژ نسبت به آنچه موفق به اثبات آن شدند، غرق می‌کردند. به هر حال گاهی این روش علمی نبود. او در مجموع ۷۴ اژدر شلیک کرد که ۳۹ مورد از آن‌ها به هدف اصابت نمود.
پس از جنگ، فون آرنو در دوره جمهوری وایمار در نیروی دریایی، "رایشس‌مارینه"، باقی ماند و افسر ناوبری یک نبردناو پیشدریدنوت قدیمی و فرمانده ناو "اِمدن" بود. تا درجه ناخدا یکم ترفیع گرفت و سال ۱۹۳۱ بازنشسته شد. بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۸ مشغول به تدریس در دانشکده دریایی ترکیه بود.
با آغاز جنگ جهانی دوم، فون آرنو مجدداً به خدمت فعال فراخوانده شد. بین ماه‌های سپتامبر ۱۹۳۹ تا مارس ۱۹۴۰ فرمانده دریایی ناحیه دانتسیش بود. ماه‌های مه و ژوئن سال ۱۹۴۰ فرماندهی نظامی ناحیه بلژیک-هلند را بر عهده داشت. روز ۱ ژوئن همان سال به درجه دریادار ترفیع گرفت. سپس بین ماه‌های ژوئن تا دسامبر ۱۹۴۰ ناحیه برتانی و دسامبر ۱۹۴۰ تا فوریه ۱۹۴۱ ناحیه غرب فرانسه را فرماندهی دریایی کرد. روز ۱ فوریه سال ۱۹۴۱ به درجه دریابان نائل آمد.
روز ۱۹ فوریه سال ۱۹۴۱ به فرماندهی دریایی جنوب منصوب گردید. دریابان لوتار فون آرنو دو لا پریر در راه جایگاه جدید خود بود که روز ۲۴ فوریه سال ۱۹۴۱ در اثر یک سانحه هوایی در فرودگاه پاری – لو بورژه در حومه پاریس جان باخت. پیکر او در گورستان اینولیت در برلین دفن شد.
قانون مالی بریتانیا، سرفصل قانون بودجه‌ای است که توسط پارلمان بریتانیا وضع می‌شود و مقررات متعددی در مورد مالیات، عوارض و به‌ویژه نرخ‌های مالیات اصلی را برای هر سال مالی تعیین می‌کند.
شاهنامه سعدلو نسخه‌ای است کامل از شاهنامه فردوسی در اواخر قرن هفتم تا اوایل قرن هشتم که دارای خصوصیات ارزشمندی در زمینه نسخه‌شناسی و تصحیح شاهنامه فردوسی است. این نسخه خطی از چند قرن در خاندان قدیمی سعدلو یکی از خاندان‌های قدیمی مقیم نخجوان نگهداری می‌شده‌است، مالک این نسخه برای آنکه پس از او این ودیعه خاندانی تباه نشود یا به دست دلالان نیفتد با راهنمایی آقایان محمدتقی دانش‌پژوه و ایرج افشار و به کوشش عنایت‌الله مجیدی آن را به کتابخانه و مرکز اسناد دایرةالمعارف بزرگ اسلامی تحویل داد. این نسخه در اندازه قطع رحلی ۲۳ در ۳۳ سانتی‌متر می‌باشد و شامل ۵۳۹ برگ است. رسم‌الخط کتاب و برخی خصوصیات املایی و شواهد دیگر نشان می‌دهد که این نسخه از شاهنامه بازمانده اواخر قرن هفتم تا اوایل قرن هشتم می‌باشد. این نسخه قدیمی‌ترین نسخه شاهنامه در جهان نیست لیکن بی‌شک کهن‌ترین نسخه شناخته شده شاهنامه در ایران و یکی از کهن‌ترین نسخه‌های این کتاب در جهان است.شاهنامه فردوسی همراه با خمسه نظامی، مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ عکسی از روی نسخه متعلق به دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، با مقدمه دکتر فتح‌الله مجتبایی، ۱۳۷۹
متن صفحات با خطوط طلایی در چهار ستون جدول‌بندی شده و هر صفحه شامل ۵۰ بیت شاهنامه در متن و ۲۵ بیت خمسه نظامی در حواشی است.
این نسخه از شاهنامه فاقد مینیاتور و نقاشی است اما دو صفحه اول کتاب به طرز بسیار زیبا و ظریف تذهیب‌کاری شده و بر لوح‌های رنگین بالا و پایین این دو صفحه این دو بیت دیده می‌شود.
این نسخه دستنویس در میان دستنویس‌های شاهنامه از اهمیت بسزایی برخوردار است و نه تنها در تصحیح شاهنامه کمک شایانی می‌کند که برای ارزیابی ضبظ‌های اقدم دست‌نویس‌ها نیز الگوی بسیار مهمی محسوب می‌شود.
شمار ابیات این شاهنامه نزدیک به ۴۹ هزار بیت است.شاهنامه فردوسی همراه با خمسه نظامی، مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ عکسی از روی نسخه متعلق به دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، با مقدمه دکتر فتح‌الله مجتبایی، ۱۳۷۹
به نظر فتح‌الله مجتبایی کاتب فردی خوش‌خط ولی کم‌سواد و سهل‌انگار که در نقطه گذاری کلمات تسامح بسیار داشته‌است و در کتابت او تحریف و تصحیف و خطا کم است. بعضی از صورت‌های ضبط کهن در این دست‌نویس حفظ شده‌است از جمله: کاجکی(=کاش‌که)، کباشد (=که‌باشد)، چنو (=چون او)، دشخوار(=دشوار)، نبیسنده(= نویسنده)، اومید(=امید)، کاولستان (=کابلستان)، زاولستان(=زابلستان)، و …. ضبط‌های قدیم و جدید برخی واژه‌ها با هم در این دستنویس آمده‌است مانند ایدونک (ایدونکه) و هرچ (هرچه)، نبشت (نوشت)، پیروز (فیروز)، لاژورد (لاجورد). در مواردی بعضی ضبط‌ها در این دستنویس دیده می‌شود که مخصوص آن است مانند دباوندکوه (دماوند کوه در داستان ضحاک).
ضبط‌های این دستنویس کلاً و غالباً با دست‌نویس‌های معتبری مانند توپکاپی‌سرای، نسخه کتابخانه عمومی لینگراد، نسخه قاهره نسخه پاریس نسخه فرهنگستان شوروی و نسخه کتابخانه دولتی برلین همخوانی دارد علاوه بر این گاهی در این دست‌نویس ضبط‌های موجود است که با دست‌نویس‌های دیگر اختلاف دارد و تنها در دستنویس شاهنامه فلورانس موجود است. باید قدردان خانواده ادیب سعدلو بود که قرن‌ها این دستنویس را حفظ کردند تا سرانجام آن را به محل مطمئنی سپردند.http://ensani.ir/fa/article/293688/-شاهنامه-ای-کهن-همخوانی-بخشی-از-دستنویس-سعدلو-با-کهن-ترین-دستنویس-کامل-شاهنامه-
لوسیل سیلویا دربز آمزکیتا (به انگلیسی: Lucille Silvia Derbez Amézquita) معروف به سیلویا دربز (زاده ۸ مارس ۱۹۳۲ – درگذشته ۶ آوریل ۲۰۰۲) یک هنرپیشه سینما و تلویزیون مکزیکی بود. او در سال ۱۹۵۲ در مسابقه دوشیزه مکزیک شرکت کرد و مقام چهارم را کسب کرد.
سیلویا دربز در ۶ آوریل ۲۰۰۲، در سن ۷۰ سالگی، بر اثر سرطان ریه درگذشت.
' یا ' که برخی آن را موسیقی کار نامیده‌اند، آواها یا واژگان آهنگینی هستند که انسان‌ها در زندگی روزمره و هنگام کار کردن یا فعالیت هنری، زمزمه می‌کنند.کریمی نورالدین‌وند، «کارآواهای فرهنگ بختیاری»، 1401ش، ص35. کارآوا گونه‌ای از ادبیات شفاهی است که بیشتر در فعالیت‌های گروهی، میان «سرخوان» و «هم‌خوان» ها اجرا می‌شود.شفیعیون و دیگران، «کارآوا به‌منزلۀ نوع ادبی»، 1401ش، ص54 و 59. کارهایی مانند قالی‌بافی، به آب انداختن لنج، چوپانی و کار در شالیزار، هر کدام کارآوای ویژه خود را دارند و اقتضائات هر فعالیت، بر موسیقیِ کارآوای آن نیز اثرگذار است.مجدی، «موسیقی کار از دوران ساسانیان تا امروز»، وب‌سایت رادیو گفت‌وگو. بیشتر کارآواها، ساده و بدون پیچیدگی هستند و موسیقی درونی آنها از گوناگونی بسیار برخوردار است.فاروقی هندوالان و حسینی، «بررسي استعاره هستي‌شناختي در کارآواهای خراسان جنوبي»، 1393ش، ص73-74. پژوهشگرانی که کارآوا را معادل ترانه‌های کار دانسته‌اند، کارآوا را در دستهٔ ترانه‌های عامیانه جای داده‌اند و آن را ویژهٔ فعالیت‌های اقتصادی زایا دانسته‌اند.فرهادی، «ترانه‌های کار، کارآوای از یاد رفتۀ کارورزان و استادکاران»، 1379ش، ص123-124.
در گذشته، کارهای گروهی با تکرار و با ریتم و هماهنگی صورت می‌گرفت، مثلاً زنان و دختران جوان که برای آوردن آب با کوزه (جَهله) به سر چشمه می‌رفتند، ضرب‌آهنگ مخصوصی را با نواختن بر کوزه‌ها حفظ می‌کردند تا خستگی کار را کاهش دهند.جاوید، نقش زن در موسیقی مناطق ایران، 1395ش، ص233. در بسیاری از شغل‌ها، از صداهای انسانی برای ایجاد ضرب‌آهنگ در انجام کار، استفاده می‌شد و این نواها به آواز و نغمه‌خوانی تبدیل شد.آریان‌پور، اجمالی از جامعه‌شناسی هنر، 1354ش، ص52-53.
انسان‌ها از ویژگی نظم‌بخشی کارآواها در فعالیت‌های تولیدی، بهره می‌گرفتند. نواهای قالی‌بافان، خرمن‌کوبان، مشک‌زنان، برنج‌کوبان و نمدمالان هماهنگی کامل با حرکت‌های لازم برای آن کار دارد. کارآوا، بازدهی مشاغل را نیز افزایش می‌دهد و موجب می‌شود که کارگر یا هنرمند، محصول یا اثر بهتری تولید کند. همچنین کارآوا یکی از سازوکارهای شناخته‌شده برای آسان‌سازی کارهای سخت و پرزحمت سنتی است.رجائی راوری، «موسیقی کار در قالی‌بافی راور کرمان»، 1399ش، ص20. از سوی دیگر، کارآوا در فعالیت‌های گروهی موجب ایجاد شادی و شور و نشاط در محیط کار می‌شوند.فرهادی، «ترانه‌های کار، کارآوای از یاد رفتۀ کارورزان و استادکاران»، 1379ش، ص131.
در سال‌های نه‌چندان دور، ایرانیان برای هر فعالیتی مانند نانوایی، دهقانی، آشپزی، جاجیم‌بافی، صیادی، قالی‌بافی، گلیم‌بافی، نمدمالی، کوچ، بنایی، شبانی، خانه‌داری، جاروکشی و حتی پذیرایی از مهمان، کارنوا داشته‌اند.جاوید، «غفلت از موسیقی کار در اوج ترانه‌های عاشقانه»، خبرگزاری جمهوری اسلامی. شعرهای کارآوا بیان‌کنندهٔ احساسات و روحیات مردمان در هر خرده‌فرهنگ ایرانی در یک دورهٔ زمانی خاص بوده و کارآوای یک پیشه یا منطقهٔ خاص در جای دیگر اجرا نمی‌شود. ترانه‌های عامیانه، مردم‌پسند و سنتی در سازگاری با شرایط اجتماعی، فرهنگی و مذهبی، معمولاً تاریخ، سنت‌ها، اسطوره‌ها و قهرمان‌های ایران را ارج می‌نهند.
نواها و ترانه‌های کار معمولاً همراه با خوش‌بینی و امیدآفرینی هستند و برای همگان دلچسب و دلنشین به‌نظر می‌آیند.آریان‌پور، اجمالی از جامعه‌شناسی هنر، 1354ش، ص92. در بسیاری از ترانه‌های کار ایرانیان، چند عنصر معنایی، بیشتر دیده می‌شود که عبارت است از: سخن گفتن با گیاهان و حیوانات و ترغیب آنها به رشد و بازدهی بیشتر؛ گلایه از سخت‌گیری کارفرمایان یا ستم فرمان‌روایان؛ ذکر معشوق و گلایه از هجران یار و دوری راه؛ مناجات با خدا و پیشوایان دین و مذهب و یاری‌جستن از آنها برای تحمل خستگی و سختی کار و آرزوی برکت در تولید محصول؛حاجی محمدیاری، «تجلی کار و یاری‌گری در سنت‌های گفتاری»، 1395ش، ص68. ترغیب کارورزان به شتاب در کار و افزودن تلاش؛ نکوهش تنبلی و کندی در کار؛ یادآوری سخت‌کوشی و پهلوانی علی بن ابی‌طالب با هدف توان‌افزایی و تاب‌آوری در برابر خستگی؛ بیان روند کار یا توصیف کار به‌همراه نام ابزار و لوازم آن.شفیعیون و دیگران، «کارآوا به‌منزلۀ نوع ادبی»، 1401ش، ص68.
آواهای کشاورزی در مراحل کاشت، داشت و برداشت، شامل ترانه‌های مربوط به فعالیت‌های گوناگون مانند آبیاری، بذرپاشی، خوشه‌چینی، خرمن‌کوبی و توزین محصول می‌شود.حسینی و فاروقی هندوالان، «تحلیل محتوای پاره‌ای از کارآواهای حوزه کشاورزی»، 1400ش، ص40. در فرهنگ بختیاری، برای برداشت یا درو کردن محصول که همراه با دشواری‌های فراوان است، کارآواهایی با آهنگ و مقام موسیقایی ویژه، شکل گرفته است که اصطلاحاً «بَوِرو» یا «بَرزِیَری» نامیده می‌شود و گسترده‌ترین و دل‌نشین‌ترین نوع ترانه در فرهنگ بختیاری به‌شمار می‌رود.کریمی نورالدین‌وند، «کارآواهای فرهنگ بختیاری»، 1401ش، ص37. در ابرکوه یزد، هنگام بیل‌زنی، یک نفر با خواندن مصرعی، دیگران را به گفتن عبارت «علی مرتضی» فرامی‌خواند تا روند خستگی را کندتر سازد. در کاشمر هنگام خرمن‌کوبی این اشعار را زمزمه می‌کنند: من و تو گندم یک خوشه بودیم/ من و تو آب یک رودخونه بودیم/ من و تو بسته بودیم عهد و پیمون/ کدوم ناکس تو را کرده پشیمون.کریمی فروتقه، «موسیقی کار و تلاش در کاشمر»، 1396ش، ص201. در فریدن هنگام برداشت محصول، چنین می‌خوانند: یکی برزیگرم کارم درویه/ یکی دانه بکارم صد برویه/ از این لطف خدا مو شاکرستم/ که یک گندم دادم صد داد به دستم.پناهی سمنانی، شعر کار در ادب فارسی، 1369ش، ص271.
آواهای دامداری به نواهای چوپانی، شیردوشی، مشک‌زنی و بسیاری از فعالیت‌های دیگر، تقسیم می‌شود. گاهی برای بر سر مهر آوردن میش‌ها و بزهایی که از شیر دادن به فرزند خود امتناع می‌کنند، ترانه‌ای به نام هُوی‌مار خوانده می‌شود. پس از خواندن این ترانه که با نوازش دام همراه است، داِم مادر مهربانی را از سر می‌گیرد و فرزند را می‌پذیرد.(شاه‌حسینی، «ابزار و ترانه‌های کار در عشایر الیکایی گرمسار»، 1378ش، ص143.) چارواداران در سوادکوه، هنگام حمل بار در راه‌های سخت‌گذر، آوازی به نام «چارویداری حال» می‌خوانند.سلطانی لرگانی، کجور، 1383ش، ص284. عشایر الیکایی در گرمسار نیز با کارنوایی به نام «بَرَیوگ»، سکوت صحرا را می‌شکنند و به‌آسانی شتران پراکنده و مشغول چَرا را گرد می‌آورند.شاه‌حسینی، «ابزار و ترانه‌های کار در عشایر الیکایی گرمسار»، 1378ش، ص141-142. در بیشتر اقوام و مناطق ایران، زنان هنگام شیردوشی گاو و گوسفند و بز، ترانه‌هایی می‌خوانند و با تعبیرهایی لطیف، حیوان را می‌ستایند تا حیوان، آرامش یابد و شیر بیشتری بدهد.معطوفی، تاریخ، فرهنگ و هنر ترکمانان، 1383ش، ج3، ص1917. عشایر ایوانکی در سمنان، مشک‌های بزرگی به نام «ارغوت» می‌سازند که معمولاً چندنفری، با آن کار می‌کنند. زنان در کارنوای مشک‌زنی گروهی، چنین می‌خوانند: ارغوت جانم حرکت کن / چار من کره برکت کن / پارسال کره نخوردم / پارسال کره گرون بود / قیمت زعفرون بود / گله اومد سر قاش / چوپون می‌خواس نون و ماس / الله یارت ارغوت جان / سنگین بارت ارغون جان.شاه‌حسینی، «ابزار و ترانه‌های کار در عشایر الیکایی گرمسار»، 1378ش، ص156.
کارآوا در پیشه‌های گوناگون مانند بافندگی، قالی‌بافی، حایربافی، نمدمالی، نخ‌ریسی، بنایی، مسگری و نان‌پزی، وجود داشته‌است.کریمی نورالدین‌وند، «کارآواهای فرهنگ بختیاری»، 1401ش، ص70-73. در بیرجند، برخی استادکاران هنگام بنایی برای حفظ نظم و هماهنگی فعالیت‌ها چنین می‌گویند:های علی/ جانم علی/ علی علی/ حیدرعلی/ جانم علی/ نامم علی/ بیکار آیم/ برِز برز/ باز هم بِرِز/ گِل ندارم/ حیدر علی.وجدانی، «علی» در نغمه‌های عامیانه ایران، 1380ش، ص29. در قالی‌بافی، یک دسته از کارآواها دستوالعمل آهنگین قالی‌بافی است که موجب شتاب کار می‌شود و بافنده با توجه به آن، طرح را نقش می‌زند؛ دسته دیگر، آوازهایی است که بافنده‌ها در طول کار می‌خوانند و وصف حال و روز درونی یا بیرونی آنها است. در بادرود اصفهان هنگام چله‌کشی قالی، این شعر از پروین اعتصامی را زمزمه می‌کنند: هر که با پاکدلان صبح و مسایی دارد/دلش از پرتو اسرار صفایی دارد/ زهد با نیت پاک است نه با جامه پاک/ ای بس آلوده که پاکیزه ردایی دارد.جاوید، مجموعه صوتی کارآواها، لو ح دوازدهم، شماره نهم، 1390ش.
آواهای دریانوردی در جنوب ایران با نام نِی‌مه (نیمه) یا نِهمه شناخته می‌شود و برای فعالیت‌هایی مانند شستن لنج، لنگرکشی، پاروزنی، راهی‌کردن لنج، غواصی، ماهیگیری، بادبان‌کشی، بالا کشیدن تور ماهیگیری و تورریختن آواهای خاصی استفاده می‌شود. آواز نی‌مه، یک تکخوان دارد و بقیه افراد، با جواب «هله مالی» یا «هله» همراهی‌اش می‌کنند.شنبه‌زاده، «موسیقی کار دریایی بوشهر»، 1377ش، ص114. این نواها به دریانوردان، شادابی و انگیزهٔ تلاش بیشتر می‌دهد. برای نمونه، هنگام بیرون کشیدن تور ماهیگیری، تک‌خوان چنین می‌خواند: علی یا علی / و مرد میدون / پدر یتیمون / الله بگردون / و شاه مردون / علی بگو تو / تا درنمونی / بلا نبینی. پس از هر مصرع، جمعیت نیز یاعلی می‌گویند.بلادی، «نیمه‌های کار در موسیقی بوشهر و گناوه»، 1396ش، ص227. در بلوچستان، ماهیگیران آوازی به نام «اَمبا» می‌خوانند که در آن، مراحل مختلف صید، به‌صورت پرسش و پاسخ میان ناخدا و گروه صیادان، بیان می‌شود.بوستان و درویشی، هفت‌اورنگ: مروری بر موسیقی نواحی مختلف ایران، 1370ش، ص56.
آیین‌ها و آدب و رسوم در خرده‌فرهنگ‌ها از جاذبۀ فراوانی برای گردشگری برخوردار هستند. برخی مردم‌شناسان و پژوهشگران موسیقی نواحی ایران، کارآوا در مناطق مختلف ایران را دارای ظرفیت فراوان برای جذب گردشگر دانسته‌اند.هوشنگ جاوید، «کارآوا؛ ظرفیت پنهان گردشگری»، 31 شهریور 1389ش. با توجه به این‌که بسیاری از کارآواهای ایرانی امروزه با تغییر سبک زندگی، رو به فراموشی می‌رود، تلاش‌هایی صورت گرفته است که در قالب برگزاری جشنواره‌ها، وجه نمادین این بخش از آداب‌ورسوم کهن ایرانی، حفظ شود. به‌طور مثال، همايش موسيقی علمی - فرهنگی و هنری كارآواها و آيين‌‌های موسيقايی كار در ايران از ۱۹ تا ۲۲ مهر 1389ش در تالار اندیشه تهران برگزار شد. در این همایش از بیست استان و شانزده شهرستان کشور؛ ۱۳۵ هنرمند به اجرای کارآوا از مناطق مختلف ایران پرداختند و ۲۰ سخنران از جمله ۸ استاد فرهنگ‌شناس و پژوهشگر سخنرانی کردند.«همايش موسيقی كارآواها و آيين‌‌های موسيقايی كار در ايران»، وب‌سایت رادیو زمانه. همچنین جشنواره ملی کارآوا در اردیبهشت 1400ش توسط شهرداری اصفهان برگزار شد و در مراسم پایانی این جشنواره که با هفته نکوداشت اصفهان، همزمان بود از شش پیشکسوت حوزه کارآوا از استان‌های بوشهر، خراسان شمالی، آذربایجان شرقی، خراسان جنوبی، خراسان رضوی و کرمان، تقدیر شد.فاطمه کریمی، «برگزیدگان جشنواره ملی کارآوا معرفی شدند»، 10 اردیبهشت 1400ش. گروه موسیقی «مهر وطن» از کرمان نیز از سال 1397ش دست به تولید مجموعه آلبوم‌های «کارآوا» زده است تا بسیاری از مشاغل ایرانی که رو به فراموشی هستند، به نسل تازه ایرانی معرفی کند.مسعود نکویی، «تولید آلبوم موسیقی کارآوا؛ تلاشی در راه احیای مشاغل ایرانی»، 19 تیر 1397ش.
ترانه قایق‌رانان رود ولگا
مومو در دوبی () فیلم هندی مالایالم_زبان، تولید سال ۲۰۲۳ است که کارگردان آن امین اسلم می‌باشد. در این فیلم، نقش محوری را آتری بایجو راج بر عهده دارد و نقش‌های مکمل را آنو سیتارا، جانی آنتونی و آنیش جی. منون بازی می‌کنند. فیلم در روز ۳ فوریه ۲۰۲۳ به اکران درآمد.
تیلور پیج (زاده ) بازیگر آمریکایی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های ، مک و ریتا، ریک پسر سفیدپوست، رویاهای مجله، بلک باتم ما رینی، برادران و پلیس بورلی هیلز ۴ اشاره کرد.
هیپودروم لندن ساختمانی در نبش خیابان کرنبورن و خیابان چرینگ کراس در شهر وست مینستر لندن است. نام هیپودروم برای بسیاری از سالن‌های تئاتر و موسیقی مختلف استفاده می‌شد که هیپودروم لندن یکی از معدود بازمانده‌های آن است."London Hippodrome" (Special feature, September 2003, Arthur Lloyd) accessed 18 October 2007. "هیپودروم" یک کلمه باستانی است که به مکان‌هایی اطلاق می‌شود که میزبان مسابقات اسب سواری و سایر اشکال سرگرمی سوارکاری هستند.
ان‌جی‌سی ۷۰۰۷ () یک کهکشان عدسی شکل در حدود ۱۳۰ میلیون سال نوری دورتر از زمین در صورت فلکی هندی است. کهکشان NGC 7007 توسط اخترشناس جان هرشل در ۸ ژوئیه ۱۸۳۴ کشف شد.
ان‌جی‌سی ۷۰۷۹ () یک کهکشان عدسی شکل میله‌ای است که در فاصله ۱۱۰.۵۸ میلیون سال نوری از ما در صورت فلکی درنا قرار دارد. کهکشان NGC 7079 نیز به عنوان کهکشان LINER طبقه‌بندی می‌شود. کهکشان NGC 7079 توسط اخترشناس جان هرشل در ۶ سپتامبر ۱۸۳۴ کشف شد.
تئاتر فالتون یک تئاتر برادوی واقع در خیابان ۴۶ غربی ۲۱۰ در منهتن، نیویورک بود که در سال ۱۹۱۱ افتتاح شد. در سال ۱۹۵۵ به تئاتر هلن هِیز تغییر نام داد. این تئاتر در سال ۱۹۸۲ تخریب شد.O'Haire, Patricia (September 13, 1982). "Dickens lends the Bard a Hand." "New York Daily News".
جنگل () فیلم دلهره‌آور هندی تامیل-زبان، تولید سال ۲۰۲۱ است که کارگردانی آن را سریکانتان آناند بر عهده داشت. بازیگران اصلی فیلم وتری، آنو سیتارا و سمروتی ونکات هستند. فیلم در روز ۲۶ نوامبر ۲۰۲۱ اکران شد.
۲۴ ک‌م گورکوفسکوی ژلزنوی دوروگی (به لاتین: 24 km Gorkovskoy zheleznoy dorogi) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در ماری ال واقع شده‌است.Всероссийская перепись населения 2010 года. Численность населения городов, районов, городских и сельских населённых пунктов
اوست-سردنکان (به لاتین: Ust-Srednekan) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان ماگادان واقع شده‌است.
شیروکی (به لاتین: Shiroky) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان ماگادان واقع شده‌است.
کولیمسکویه (به لاتین: Kolymskoye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان ماگادان واقع شده‌است.
گیژیگا (به لاتین: Gizhiga) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان ماگادان واقع شده‌است. گیژیگا ۹۸ نفر جمعیت دارد و ۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آرمان (به لاتین: Arman) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان ماگادان واقع شده‌است.
آودولوو (به لاتین: Avdulovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان لیپتسک واقع شده‌است.
شهرستان دانکوفسکی (به لاتین: Dankovsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان لیپتسک واقع شده‌است.
شهرستان خاسینسکی (به لاتین: Khasynsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان ماگادان واقع شده‌است.
شهرستان فاتژسکی (به لاتین: Fatezhsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان کورسک واقع شده‌است.
سارا سایتو (زاده ۳ اکتبر ۲۰۰۶) یک تنیس باز اهل ژاپن است.
سایتو دارای رتبه ۴۷۲ تک نفره از انجمن تنیس بانوان می باشد، که در تاریخ ۲۲ می ۲۰۲۳ کسب نموده. او همچنین دارای رتبه ۸۷۸ دو نفره از انجمن تنیس بانوان می باشد، که آن هم در تاریخ تاریخ ۲۲ می ۲۰۲۳ کسب نموده
آیین برف چال یکی از آیین های سنتی و منحصر به فرد منطقه آب اسک شهرستان آمل استان مازندران در ارتباط با ذخیره آب است.
این مراسم هر ساله در تاریخ پانزدهم اردیبهشت و در روز جمعه، در منطقه آب اسک شهرستان آمل برگزار می‌شود. این مراسم به منظور تامین آب دام‌های منطقه برگزار می‌شود. در این مراسم، بعد از ذوب شدن آخرین برف‌های زمستانی، برف‌ها در چاه‌های عمیق قرار می‌گیرند تا به عنوان منبع آب برای دام‌های منطقه استفاده شوند. وظیفه جمع آوری و منتقل کردن برف ها به چاه های عمیق بر عهده مردان روستای آب اسک می باشد و زنان در آن روز بر روستا حکمرانی می کنند و هیچ مردی حق ورود به آن روستا را ندارند.
برف چال ریشه تاریخی و مذهبی دارد و پیشینه این مراسم به دوره آل بویه، در طبرستان، بازمی‌گردد. برگزاری این مراسم حدود ۶۰۰ سال پیش، توسط امامزاده “سیدحسن ولی” از نوادگان امام دوم شیعیان، حسن ابن علی آغاز شده است.
آیشواریا باسکران () بازیگر هندی است که در فیلم های تامیل، مالایالم، کنادا و تلوگو و برخی سریال های تلویزیونی مالایالم و تامیل بازی کرده است. او دختر بازیگر قدیمی، لاکشمی است.
بحث‌های مذهبی بر سر مجموعه کتاب‌های "هری پاتر" نوشته جی‌کی رولینگ بر این ادعا استوار است که رمان‌ها حاوی علوم خفیه یا شیطانی هستند. برخی از مسلمانان به همراه تعدادی از مسیحیان پروتستان ، کاتولیک و ارتدوکس شرقی بحث‌ها و انتقاداتی علیه این سریال عنوان کرده اند. طرفداران این سریال اما میگویند که جادوی به کار رفته در هری پاتر شباهتی به شیطان پرستی نداشته و بیشتر مثل فیلم‌های تخیلی چون سیندرلا و سفید برفی یا آثار سی اس لوئیس و جی آر آر تالکین است که هر دو به علت نوشتن رمان‌هایی تخیلی با پیام‌هایی از مسیحیت در داستان های خود معروف شده اند. برخی استدلال می کنند که به دور از ترویج یک مذهب خاص، رمان های "هری پاتر، به روش خود از تمام بحث‌های مذهبی دوری میکند." هرچند نویسنده این مجموعه، جی کی رولینگ، خود را به عنوان یک مسیحی توصیف می کند، و بسیاری به ارجاعات مسیحی اشاره کرده اند که او در رمان پایانی خود یعنی "هری پاتر و یادگاران مرگ" آورده است.
نوشته‌های بی سرنوشت کتابی از محمّدعلی اسلامی ندوشن است از سالِ ۱۳۵۶.
فوتسیالانانا (به لاتین: Fotsialanana) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. فوتسیالانانا ۱۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۵۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایمورونا (به لاتین: Imorona) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. ایمورونا ۷٬۴۱۳ نفر جمعیت دارد و ۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آمبانیزانا (به لاتین: Ambanizana) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. آمبانیزانا ۵٬۲۶۵ نفر جمعیت دارد و ۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماهامبو (به لاتین: Mahambo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. ماهامبو ۲۷۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماهانورو (به لاتین: Mahanoro) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. ماهانورو ۵٬۱۹۷ نفر جمعیت دارد.
نوسی بوراها (به لاتین: Nosy Boraha) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. نوسی بوراها ۳۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ماهانورو (به لاتین: Mahanoro) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. ماهانورو ۸٬۱۱۷ نفر جمعیت دارد و ۳۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مانامبولو (به لاتین: Manambolo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ماروآنت‌سترا واقع شده‌است. مانامبولو ۱۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مانامبولوسی (به لاتین: Manambolosy) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در مانانارا شمالی واقع شده‌است. مانامبولوسی ۱۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماریارانو (به لاتین: Mariarano) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. ماریارانو ۷٬۲۱۸ نفر جمعیت دارد.
مارومیتتی (به لاتین: Maromitety) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در واواتنینا واقع شده‌است. مارومیتتی ۱۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
میاریناریوو (به لاتین: Miarinarivo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در واواتنینا واقع شده‌است. میاریناریوو ۲۴٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴۱۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
میوریمیوالانا (به لاتین: Miorimivalana) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. میوریمیوالانا ۲۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۸۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آمبانجانی ساهالاوا (به لاتین: Ambanjan'i Sahalava) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. آمبانجانی ساهالاوا ۱۰٬۵۹۳ نفر جمعیت دارد.
آمباتوهارانانا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
نقش و وظیفه سرمربی‌گری تیم ملی فوتبال انگلیس برای اولین بار در سال 1946 با انتصاب والتر وینترباتم ایجاد شد. پیش از این، اعضای تیم ملی فوتبال انگلیس توسط «کمیته بین‌المللی گزینش» انتخاب می‌شدند. فرآیندی که در آن اتحادیه فوتبال (FA)، سرمربیان و مربیان لیگ را برای آماده‌سازی تیم برای صرفا یک بازی انتخاب می‌کرد. اما در نهایت این کمیته بود که تصمیمات را میگرفت. شکست 1-0 از سوئیس باعث شد استنلی روس ، دبیر فدراسیون فوتبال، سمت وینترباتم را از "مدیر ملی مربیگری" به "سرمربی" ارتقا دهد.
رانتابه (به لاتین: Rantabe) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ماروآنت‌سترا واقع شده‌است. رانتابه ۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ساهاتاوی (به لاتین: Sahatavy) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در واواتنینا واقع شده‌است. ساهاتاوی ۱۶٬۳۳۴ نفر جمعیت دارد و ۲۳۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ساندراکاتسی (به لاتین: Sandrakatsy) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در مانانارا شمالی واقع شده‌است. ساندراکاتسی ۱۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۲۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مورافنو () یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ماروآنت‌سترا واقع شده‌است.
سارانامبانا (به لاتین: Saranambana) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. سارانامبانا ۴۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۷۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ساهاسیندرو () یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ماروآنت‌سترا واقع شده‌است.
آمبودیمانگا رانتابه () یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ماروآنت‌سترا واقع شده‌است.
ساروماآئونا (به لاتین: Saromaona) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در مانانارا شمالی واقع شده‌است. ساروماآئونا ۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۶۶۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آمبینانیساکانا () یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه سوآنیرانا ایوونگو واقع شده‌است.
سوآنیرانا ایوونگو (به لاتین: Soanierana Ivongo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. سوآنیرانا ایوونگو ۲۰۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶٬۹۹۰ نفر جمعیت دارد و ۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تانیبه (به لاتین: Tanibe) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در مانانارا شمالی واقع شده‌است. تانیبه ۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۵۷۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تانامارینا (به لاتین: Tanamarina) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. تانامارینا ۸٬۵۶۴ نفر جمعیت دارد و ۱۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ووهیلنگو (به لاتین: Vohilengo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. ووهیلنگو ۱۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ووهیپنو (به لاتین: Vohipeno) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. ووهیپنو ۳۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۳۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
وولوئینا (به لاتین: Voloina) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ماروآنت‌سترا واقع شده‌است. وولوئینا ۱۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بتامپونا (به لاتین: Betampona) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. بتامپونا ۸٬۵۶۲ نفر جمعیت دارد.
آنتسیرابه ساهاتانی (به لاتین: Antsirabe Sahatany) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ماروآنت‌سترا واقع شده‌است. آنتسیرابه ساهاتانی ۱۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۶۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنتسیاتسیاکا (به لاتین: Antsiatsiaka) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. آنتسیاتسیاکا ۲۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴۳۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنتساهانا (به لاتین: Antsahana) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ماروآنت‌سترا واقع شده‌است.
لازاریوو (به لاتین: Lazarivo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش بتیوکی-آتسیمو واقع شده‌است. لازاریوو ۱۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴۸۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بئاووها (به لاتین: Beavoha) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش بتیوکی-آتسیمو واقع شده‌است. بئاووها ۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنتنینا (به لاتین: Antenina) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. آنتنینا ۱۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنتانیفوتسی (به لاتین: Antanifotsy) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. آنتانیفوتسی ۱۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنتانامبه (به لاتین: Antanambe) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در مانانارا شمالی واقع شده‌است. آنتانامبه ۱۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنتانامبائوبه (به لاتین: Antanambaobe) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در مانانارا شمالی واقع شده‌است. آنتانامبائوبه ۱۴٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنالانامپوتسی (به لاتین: Analanampotsy) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است. آنالانامپوتسی ۱۶٬۹۸۷ نفر جمعیت دارد و ۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آندرانوفوتسی (به لاتین: Andranofotsy) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ماروآنت‌سترا واقع شده‌است. آندرانوفوتسی ۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنتاکوتاکو (به لاتین: Antakotako) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ماروآنت‌سترا واقع شده‌است. آنتاکوتاکو ۱۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنجانازانا (به لاتین: Anjanazana) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ماروآنت‌سترا واقع شده‌است. آنجانازانا ۱۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنجاهامبه (به لاتین: Anjahambe) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در واواتنینا واقع شده‌است. آنجاهامبه ۱۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۷۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنکوفا (به لاتین: Ankofa) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ماروآنت‌سترا واقع شده‌است. آنکوفا ۱۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آندروندرونو (به لاتین: Androndrono) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ماروآنت‌سترا واقع شده‌است. آندروندرونو ۱۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنداسیبه () یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است.
آنکوفابه () یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است.
آناندریوولا () یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است.
آنتانانانیوو () یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنالانجیروفو واقع شده‌است.
آنتسوهیمبوندرونا (به لاتین: Antsohimbondrona) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آمبیلوب واقع شده‌است. آنتسوهیمبوندرونا ۳۲٬۰۸۰ نفر جمعیت دارد و ۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دجانگوآ (به لاتین: Djangoa) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش امبانجا واقع شده‌است. دجانگوآ ۹٬۸۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جوفرویل (به لاتین: Joffreville) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنتسینانا دوم واقع شده‌است. جوفرویل ۳٬۵۳۲ نفر جمعیت دارد و ۶۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بوباساکوآ (به لاتین: Bobasakoa) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنتسینانا دوم واقع شده‌است. بوباساکوآ ۶٬۳۰۹ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بوباکیلاندی () یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در دیانا واقع شده‌است.
آمبوهیمنا () یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در دیانا واقع شده‌است.
آمبوهیتراندریانا () یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در دیانا واقع شده‌است.
بتسیهاکا (به لاتین: Betsihaka) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آمبیلوب واقع شده‌است. بتسیهاکا ۱۰٬۶۶۱ نفر جمعیت دارد و ۵۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
برامانجا (به لاتین: Beramanja) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آمبیلوب واقع شده‌است. برامانجا ۲۶٬۲۷۳ نفر جمعیت دارد و ۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بناوونی () یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در دیانا واقع شده‌است.
بمانویکی اوئست (به لاتین: Bemaneviky Ouest) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش امبانجا واقع شده‌است. بمانویکی اوئست ۵٬۸۴۱ نفر جمعیت دارد و ۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بمانویکا هائوت سامبیرانو () یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در دیانا واقع شده‌است.
آمبوندرومیفهی (به لاتین: Ambondromifehy) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در دیانا (ماداگاسکار) واقع شده‌است. آمبوندرومیفهی unknown نفر جمعیت دارد و ۳۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آندوآنی (به لاتین: Andoany) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در دیانا (ماداگاسکار) واقع شده‌است. آندوآنی ۳۹٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد.
آندرافیابه (به لاتین: Andrafiabe) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنتسینانا دوم واقع شده‌است. آندرافیابه ۲٬۰۸۰ نفر جمعیت دارد و ۱۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
رامنا (به لاتین: Ramena) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنتسینانا دوم واقع شده‌است. رامنا ۱۰۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۵۲۱ نفر جمعیت دارد و ۴۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سادجوآواتو (به لاتین: Sadjoavato) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنتسینانا دوم واقع شده‌است. سادجوآواتو ۶٬۷۰۵ نفر جمعیت دارد و ۲۴۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ساکارامی (به لاتین: Sakaramy) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنتسینانا دوم واقع شده‌است. ساکارامی ۳٬۴۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سیراما (به لاتین: Sirama) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در دیانا (ماداگاسکار) واقع شده‌است. سیراما ۲۲٬۹۶۶ نفر جمعیت دارد و ۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تانامبائو ماریووراهونا (به لاتین: Tanambao Marivorahona) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آمبیلوب واقع شده‌است. تانامبائو ماریووراهونا ۱۵٬۶۵۴ نفر جمعیت دارد و ۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
موسورولاوا (به لاتین: Mosorolava) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنتسینانا دوم واقع شده‌است. موسورولاوا ۷٬۳۶۲ نفر جمعیت دارد و ۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماروواتو (به لاتین: Marovato) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش امبانجا واقع شده‌است. ماروواتو ۱۶٬۱۳۰ نفر جمعیت دارد و ۸۴۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماروتولانا (به لاتین: Marotolana) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش امبانجا واقع شده‌است. ماروتولانا ۱۰٬۵۳۸ نفر جمعیت دارد و ۱۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مانتالی (به لاتین: Mantaly) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آمبیلوب واقع شده‌است. مانتالی ۱۴٬۴۲۰ نفر جمعیت دارد و ۲۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مانگائوکا (به لاتین: Mangaoka) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنتسینانا دوم واقع شده‌است. مانگائوکا ۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مانامباتو (به لاتین: Manambato) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آمبیلوب واقع شده‌است. مانامباتو ۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماهالینا (به لاتین: Mahalina) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنتسینانا دوم واقع شده‌است. ماهالینا ۲٬۲۱۷ نفر جمعیت دارد و ۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماهریواراترا (به لاتین: Maherivaratra) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش امبانجا واقع شده‌است. ماهریواراترا ۴٬۱۵۱ نفر جمعیت دارد و ۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مائواتانانا () یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در دیانا واقع شده‌است.
ماهاوانونا (به لاتین: Mahavanona) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنتسینانا دوم واقع شده‌است. ماهاوانونا ۱۲٬۰۷۵ نفر جمعیت دارد و ۱۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آندرانوفانجاوا (به لاتین: Andranofanjava) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنتسینانا دوم واقع شده‌است. آندرانوفانجاوا ۴٬۴۱۳ نفر جمعیت دارد و ۲۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنکیفی (به لاتین: Ankify) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در دیانا (ماداگاسکار) واقع شده‌است.
آنکینگاملوکو (به لاتین: Ankingameloko) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش امبانجا واقع شده‌است. آنکینگاملوکو ۶٬۰۱۸ نفر جمعیت دارد و ۲۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنکتراکابه (به لاتین: Anketrakabe) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنتسینانا دوم واقع شده‌است. آنکتراکابه ۲٬۹۳۳ نفر جمعیت دارد و ۳۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنکاتافا (به لاتین: Ankatafa) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش امبانجا واقع شده‌است. آنکاتافا ۸٬۶۵۲ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آندرانووندرونینا (به لاتین: Andranovondronina) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنتسینانا دوم واقع شده‌است. آندرانووندرونینا ۲٬۳۷۲ نفر جمعیت دارد و ۶۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنیوورانو نورد (به لاتین: Anivorano Nord) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنتسینانا دوم واقع شده‌است. آنیوورانو نورد ۲۴٬۸۳۸ نفر جمعیت دارد و ۴۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنجیابه آمبونی (به لاتین: Anjiabe Ambony) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آمبیلوب واقع شده‌است. آنجیابه آمبونی ۵٬۲۸۵ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنکارانگونا (به لاتین: Ankarangona) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنتسینانا دوم واقع شده‌است. آنکارانگونا ۵٬۶۱۰ نفر جمعیت دارد و ۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنتافیامبوتری (به لاتین: Antafiambotry) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در بخش امبانجا واقع شده‌است. آنتافیامبوتری ۶٬۶۱۴ نفر جمعیت دارد و ۲۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.