moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
دشتی نجفی بعد از سال‌ها تحصیل در حوزه شریف نجف، به عنوان یکی از مدرسین مطرح حوزه علمیه امر تدریس را با جدیت و نظم خاصی شروع کرد و از همین طریق نیز به تربیت شاگردان بی شماری پرداخت که اکنون هر کدام در جای جای عالم اسلام مشغول خدمت بوده و بعضاً از مدرسان بزرگ حوزه علمیه نجف و قم هستند.
دشتی پس از حدود نیم قرن اقامت در عراق و تحصیل و تدریس دروس حوزوی، در سال ۱۳۵۰ هـ. ش به دلیل فشار و اجبار دولت بعثی عراق بر شیعیان و ایرانیان مقیم عتبات به ایران مراجعه کرد. وی این بار راهی حوزه علمیه قم شد تا به تربیت طلاب شیعه همت گمارد. وی در قم نیز به تدریس دروسی چون: کفایتین، خارج فقه و اصول پرداخته و موفق شد شاگردان زیادی را تربیت نماید.
میرزا احمد دشتی پس از سفر به ایران و اقامت در شهر قم، چندین سال عمر خویش را صرف نگارش کتابی در شرح روضه البهیه اثر شهید ثانی نمود که شرحی بر لمعه می‌باشد. اثر گرانسنگ میرزا احمد دشتی نجفی با عنوان «شرح الروضه البهیه فی شرح اللمعه الدمشقیه» کتابی است که اکنون در پنج جلد چاپ و منتشر شده‌است و با نهایت دقت و تأمل، غوامض و ابهامات کتاب شهید ثانی را با قلمی عمیق و علمی مکشوف نموده است.
نزد مردم مشهور بوده و هست که وی در زهد و ورع و پارسایی و صبر، کم‌نظیر بوده، علاقه‌ای فراوان به معصومین و سادات داشته و همواره مشغول خواندن اذکار و اوارد بود. بسیار ساده زیست بوده و از زخاف دنیا پرهیز می‌کرد. همین صفات و فضایل و نیز مرتبه بالایی که در فقه داشت باعث شده که وی بسیار مورد ارادت و توجه مردم دینمدار قرار گیرد تا جایی که خانه و مجلس اش همواره مملو از جمعیت مشتاق وی بود.
میرزا احمد دشتی فصولی از سال را در موطن خود روستای گنخک شیخ‌ها از توابع بخش کاکی شهرستان دشتی به نحوی ساده و بی‌آلایش می‌گذراند و چند سال اخیر را در شهر شُنبه شهرستان دشتی ساکن بود. در اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۹ کنگره بزرگداشت وی در بوشهر و خورموج برگزار شد و عاقبت این عالم پس از عمری تلاش و کوشش در راه خدمت به مردم در بامداد شنبه ۲۶ شهریور ۱۳۹۰ در سن ۱۰۴ سالگی در بندر بوشهر درگذشت و پس از تشییع در بوشهر و قم و نماز ناصر مکارم شیرازی برجنازه ایشان اقامه شد در حرم فاطمه معصومه و حجره روبروی قبر قطب راوندی و در جهت مقابل صحن آیینه دفن گردید.آیت‌الله میرزا احمد دشتی درگذشت پایگاه خبری تحلیلی اهل بیت علیهم السلام (وابسته به مجمع جهانی اهل بیت)
پِنگان یا ساعت آبی به یک کاسه برای واحد سنجش زمان گفته می‌شده‌است. پنگان یا همان فنجان کاسه‌ای مُدَرَج و نشانه‌گذاری شده‌است که در کف آن یک روزنه تعبیه شده‌است و این فنجان بر روی یک دیگ پرآب قرار می‌گیرد.
در بیشتر مناطق ایران از جمله خراسان تقسیم عادلانه آب در میان کشاورزان اهمیت فراوانی دارد. از این رو برای اینکه بتوانند سهم آب هر کشاورز را به دقت تعیین کنند از واحد زمانی به نام «فنجان» استفاده می‌کنند. این واحد را با ابزاری به همین نام می‌سنجند که در هر مکان شکلی و نامی دارد.
نام پنگان کلمهٔ اصیل ایرانی است که در علوم دوره اسلامی به دلیل نبود حروف پ و گ مبدل به فنجان گردیده و گاهی به‌طور عام به همه انواع ساعت‌های آبی گفته می‌شد. در طبقه‌بندی علوم اسلامی ساخت و کاربرد پنگان و دیگر انواع ساعت‌های آبی جزو علم ” البنکامات ” که از فروع علم هندسه به‌شمار می‌آمده می‌باشد. علم البِنکامات را چنین تعریف کرده‌اند: علمی که با شناختن و به کار بردن ابزار آن، زمان اندازه‌گیری می‌شود و هدف از آن آگاهی از اوقات نماز و نیایشهای شبانه و نظر و تأمل در امور مملکت و رعیت که با وقت و زمان ارتباط پیدا می‌کرده بوده‌است. کسانی که به پنگان و علم البنکامات می‌پرداخته‌اند، «فنجامییّن» لقب داشته‌اند.
بر اساس بررسی‌های اولیه ساعتی آبی در ایران دست کم ثبت مکتوب و کاربرد ۲۴۰۰ ساله دارد.
کالیستنس مورخ یونانی که در لشکرکشی اسکندر مقدونی به ایران همراه او بود و رویدادهای روز و مشاهداتش را به‌طور منظم یادداشت می‌کرد، در یادداشتی که متعلق به سپتامبر ۳۲۸ پیش از میلاد است نوشته‌است: در اینجا (ایران)، در دهکده‌ها که آب را بر حسب نوبت به کشاورزان برای زراعت می‌دهند، یک فرد از میان آنان (کشاورزان) انتخاب می‌شود تا بر زمان نوبت (تقسیم زمانی سهم) نظارت داشته باشد. این فرد در کنار مجرای اصلی آب و محل انشعاب آن میان کشاورزان، بر سکویی می‌نشیند و ظرفی فلزی را که سوراخ بسیار ریزی در کف آن تعبیه شده‌است را در ظرفی بزرگ‌تر و پر از آب قرار می‌دهد تا پس از پر شدن ظرف کوچک (یک بار یا چند بار) که به آهستگی و طبق محاسبه قبلی ابعاد سوراخ آن صورت می‌گیرد، آب را قطع و آن را به جوی کشاورز دیگر باز می‌کند و این کار دائمی است و این وسیله (ساعت آبی) عدالت را برقرار کرده و از نزاع کشاورزان بر سر آب جلوگیری می‌شود و…. با توجه به این گزارش کالیستنس، می‌توان گفت که ساعت آبی قبل از دورهٔ اسکندر مقدونی در ایران گسترده بوده و اختراع آن باید سده‌های قبل درایران روی داده باشد. ساعت آبی انواع مختلفی داشته اما ساده‌ترین و دقیق‌ترین آن ساعت آبی ایرانی، پنگان یا فنجان یا پنگال بوده‌است که بر اساس دو ظرف و دستکم یک محاسبه گر انسانی قرار داشته‌است.
شاردن، سیاح معروف فرانسوی نیز در رابطه با پنگان می‌نویسد:”اما توزیع آب انهار و چشمه‌ها بر حسب احتیاج هفتگی یا ماهیانه است و بدین‌گونه می‌باشد: یک فنجان گرد مسین بسیار نازکی که در مرکز قاعده آن سوراخی احداث شده و از آنجا به تدریج آب داخل می‌شود، بر روی چشمه آبی که به مزرعه هدایت می‌شود قرار می‌دهند و هنگامیکه فنجان فرومی‌رود پیمانه پر شده یعنی به میزان لازم رسیده‌است و از نو همین حرکت را تجدید می‌کنند تا آب مقرر شده به مزرعه رَود. از این اختراع برای سنجیدن زمان نیز در مشرق زمین استفاده می‌کنند. چنان‌که در اکثر نواحی هندوستان به ویژه در قلعه‌ها و در منازل بزرگان که مستحفظین در آن کشیک می‌دهند، این یگانه ساعت دیواری موجود در دست مردم است.
مزیت ساعت آبی بر ساعتهای آفتابی و شنی این بوده‌است که خطای محاسباتی نداشته و دقیق بوده‌است و در طول شب و روز مورد استفاده بوده‌است. مثلا میرآب دقیقاً می‌دانسته‌ که از زمان غروب تا زمان طلوع خورشید چند فنجان بوده‌است و براساس محاسبات فنجان، دقیقاً روزی را که تعداد فنجان‌ها با تعداد فنجان‌های شب برابری می‌کرد(۹۶ فنجان) را روز اول سال نو (نوروز) می‌نامیدند. طولانی‌ترین روز چله تابستان (اول تیرماه) و طولانی‌ترین شب چله زمستان یلدا (حدود ۱۱۵ فنجان) را تعیین می‌کرده‌اند. محمد میرآب که حدود ۶۰ سال فنجان دار قنات زیبد گناباد بوده‌است تمام این محاسبات را به‌طور دقیق انجام می‌داده‌است.
روش کار ساعت آبی:
فنجان، پنگان یا تاس ساعت ظرفی است به شکل نیم کره (پیاله) و معمولاً ازجنس مس ،برنز یا برنج که در کف آن سوراخ کوچکی به قطر ۲ میلی‌متر یا کمتر تعبیه شده و دارای درجه‌هایی در بدنه داخلی از ته به بالا بوده‌است. این پیمانه تقریباً ۱۸/۵ سانتیمتر قطر و ۸/۵ سانتیمتر ارتفاع دارد.
برای سنجش زمان با فنجان، دیک یا تشتی را که معمولاً ۱۰ تا ۲۰ لیتر گنجایش دارد، از آب پر کرده و فنجان را روی سطح آب می‌گذارند. آب از سوراخ فنجان بالا آمده و اندک اندک آن را پر کرده و سرانجام غرق می‌شود. مدتی که صرف پر شدن فنجان می‌شود واحد زمانی تقسیم آب می‌باشد که بسته به قطر سوراخ، اندازه و جنس فنجان متفاوت است. طریقه کار فنجان یا ساعت بدین گونه بوده که میرآب با چشم دوختن به فنجان با هر بار پرشدن و خوردن کاسه به کف دیگ، یک فنجان یا هفت دنگ و نیم یا (۷ دقیقه و نیم امروزی) محاسبه نموده و یک سنگ کوچک برای هر بار غرق‌شدن کاسه در یک کیسه یا یک ظرف سفالی می‌گذاشته‌است تا تعداد فنجان‌ها و زمانی که سهامدار قنات آب را به باغ یا زمین خود می‌برده را دقیقاً حساب کند مثلاً اگر ۱۰ سنگ درون کیسه باشد یعنی ۱۰ فنجان یا معادل امروزی ۷۵ دقیقه آب قنات را فرد استفاده کرده‌است.
فنجان یا تشت را به گونه‌ای می‌ساخته‌اند که یک شبانه روز حتماً بر زمان مربوط به آن قابل تقسیم باشد. در روستای سویز سبزوار (خراسان رضوی) یک فنجان آب برابر با ۱۸ دقیقه است، در نتیجه یک شبانه روز که دارای ۲۴ ساعت می‌باشد شامل ۸۰ فنجان آب است.
(۲۴ساعت)* (۶۰ دقیقه) / ۱۸ (یک فنجان آب) = ۸۰
در شهر طبس هر ۱۵ فنجان در حدود یک ساعت تخمین زده می‌شود در نتیجه یک شبانه روز که ۲۴ ساعت می‌باشد شامل ۳۶۰ = ۲۴*۱۵ فنجان بود.
از آنجایی که واحد فنجان بسیار کوچک است واحد سهم رایج شد. به هر ۴۰ فنجان یک سهم گفته می‌شود (۱۲ ساعت) در نتیجه هر شبانه روز شامل دو سهم آب می‌شود. البته واحدهایی مانند چارک (معادل ۱۰ فنجان یا ۳ ساعت) و نیم سهم (معادل ۲۰ فنجان یا ۶ ساعت) و سه چارک (معادل ۳۰ فنجان یا ۹ ساعت) نیز رایج است.
معمولاً محل استقرار دایمی فنجان و مدیر آن (میرآب) خانه فنجان (پنگان خانه) بوده‌است اما در فصل تابستان گاهی ممکن است فنجان (پنگ) را به محل اصلی تقسیم آب ببرند.
همان‌طور که گفته شد زمان پرشدن فنجان در مناطق مختلف، متفاوت است. و زمان پر شدن کاسه فنجان استاندارد واحدی نداشته‌است یعنی ممکن است فاصله طلوع آفتاب تا غروب آفتاب در یک روستا ۵۰ فنجان باشد و در روستای مجاور ۵۵ فنجان، اما این ناهماهنگی مشکلی در تعیین زمان ایجاد نمی‌کرده‌است. این پراکندگی از مدل اقلیمی یا جغرافیای خاصی پیروی نمی‌کند؛ یعنی نمی‌توان به این نتیجه رسید که هر چه اقلیم خشکتر باشد زمان فنجان کمتر شده و آب دقیقتر تقسیم می‌شود یا برعکس.
این ناهماهنگی به علت تأثیر عوامل گوناگون در تعیین زمان فنجان است. یکی از این عوامل می‌تواند تعداد سهامداران باشد که با مدت زمان فنجان رابطه معکوس دارد. عامل دیگر بافت خاک زراعی منطقه است که ملاحظه سبکی یا سنگینی آن در تعیین مدت زمان فنجان دخیل است. عامل دیگر میزان آبدهی قنات منطقه است. هر چه آبدهی قنات بیشتر باشد مدت زمان فنجان کمتر می‌شود زیرا چنین قناتی در یک واحد کوچک زمانی هم می‌تواند آب مورد نیاز کشاورز را تأمین کند.
البته باید توجه داشت که زمان فنجان درشهرهای مختلف مانند طبس از گذشته‌های دور و توسط نسلهای پیشین تعیین شده، لذا در عرف و سنّت کشاورزان نقش ثابتی دارد؛ بنابراین واحد فنجان معیاری قابل اعتماد برای تعیین سهام آب کشاورزان می‌باشد.
در نائین، هر چهار فنجان، واحد بزرگتری به نام «قُله» تشکیل می‌داده و شبانه روز به ۲۴۰ فنجان تقسیم می‌شده‌است در جنوب خراسان، هر شش فنجان واحد بزرگتری به نام «گَرده» تشکیل می‌داده و هر شبانه روز ۳۲۴ فنجان بوده‌است. این مقدار در فردوس ۴۵۰ فنجان و در گناباد ۱۷۱ فنجان بوده‌است. اما مهم‌ترین واحد بزرگتر از فنجان، «طاق» نام داشته و تعداد طاقها درنواحی مختلف ایران، بسته به زمان پر شدن پنگان، متفاوت بوده‌است. برای نمونه دراردستان و نیریز هر ۷۲ پنگان یک طاق و در قم هر ۱۳۵ فنجان یک طاق را تشکیل می‌داده‌است.
استفاده از ساعت مکانیکی شغل میرآب‌ها را در بسیاری از روستاها منسوخ کرده‌است. با استفاده از ساعت، کشاورز از فنجان و تاس بی‌نیاز شده و خود می‌تواند حساب زمان را نگهدارد. البته این جایگزینی به آسانی صورت نگرفت و کشمکش‌های زیادی در پی داشت. گروهی از کشاورزان به پیروی از سنّت، فنجان را بیشتر می‌پسندیدند؛ ولی مخالفین سر سخت ساعت، میرآب‌ها (کیالها) بودند که در دفاع از پیشهٔ خود از هیچ تلاشی فروگذار نکردند. با توجه به اینکه تقسیم و توزیع عادلانه آب در مناطق خشک اهمیت زیادی دارد، پیشه مؤلفی و کیّالی هم بسیار مهم و ارجمند است. کشاورزان مؤلفها و کیّالها را امین و درستکار می‌دانند و برای آن‌ها منزلت اجتماعی بالایی قایلند.
در سال‌های اخیر این تقسیم‌بندی توسط ساعت انجام می‌گیرد ولی هنوز هم واحد شمارش در سهم قنات، فنجان است؛ مثلاً می‌گویند فلانی ۱۰ فنجان از آب قنات سهم دارد.
فنجان (پنگ) : ظرف کوچک و شبیه پیاله از جنس برنج، مس یا برنز با داشتن سوراخی ته آن.
فنجان خانه (پنگ خانه) :اتاقک کوچکی که سه طرف آن باز بود در میان باغات و در نزدیکی منبع آب قرار داشته که شخص در آن مشغول تقسیم آب می‌شد. در وسط پنگ خانه جدا از خود پنگ، حوضی قرار داشته‌است که محل آب شرب کشاورزان بوده‌است. موقع آبیاری در شب، فانوسی در کنار صاحب پنگ بوده‌است که جهت روشنایی و همچنین سرکشی به محوطه آبیاری نیز استفاده می‌شده‌است. ۲ عدد از این پنگ خانه‌ها در نجف آباد اصفهان باقی‌مانده‌اند که اولی در بیشه نجف آباد(فیروزآباد) و دومی در ادامه خیابان جوی خارون(انتهای بلوار ولیعصر، باغ نو) واقع شده‌اند.
مؤلف یا میر آب: کسی که مسئولیت ثبت سهام و حسابداری را بر عهده دارد.
کیال: مسئول تقسیم آب با فنجان کیّال، میرآب یا آبیار نام دارد. کیال زیر نظر مؤلف کار می‌کند. این نام در نقاط مختلف فرق می‌کرده‌است، از جمله در گناباد وی را «مؤلف ”، در فردوس «کیّال ”، در اردستان و تفت» سرطاق» و در توابع سمنان “سربلوک “ می‌نامیده‌اند.
کرت: زمین مربع شکل مخصوص کشاورزی که با استفاده از خاک به ارتفاع حدود ۱۰ سانتی‌متر دور آن را می‌پوشاندند و در آن کشاورزی می‌کردند.
جوی: نام دیگر آن جوق است که جهت انتقال آب از پنگ خانه‌ها به سمت زمین‌های کشاورزی استفاده می‌شده‌است.
لت: عبارت است از یک تقسیم‌کننده سنگی که آب قنوات ورودخانه‌ها قبل از رسیدن به پنگ خانه‌ها توسط آن به چندین قسمت تقسیم می‌شده‌است.
اصطلاح نوبت ما کی خواهد بود؟جواب مثلاً ۱۰ فنجان دیگر یا ۵ فنجان بعد از غروب یا ۱۵ فنجان بعد از روز ورآمد (طلوع خورشید). در آن زمان دقیقه، ثانیه وساعت بکار نمی‌بردند به جای همه اینها فقط واحد فنجان بکار می‌بردند؛ مثلاً امروز از “روز ورآمد”(طلوع) تا “روز در کوه”(غروب) ۷۰ فنجان بود. (یعنی ۵۲۵ دقیقه).
مزیت ساعت آبی بر ساعت‌های آفتابی و شنی این بوده‌است که خطای محاسباتی نداشته و دقیق بوده‌است و در طول شب و روز مورد استفاده بوده‌است. مثلامیرآب دقیقاً می‌دانسته‌است که از زمان غروب تا زمان طلوع خورشید چند فنجان بوده‌است و بر اساس محاسبات فنجان دقیقاً، روزی را که تعداد فنجانها با تعداد فنجانهای شب برابری می‌کرد(۹۶ فنجان) را روز اول سال نو نوروز می‌نامیدند. طولانی‌ترین روز چله تابستان (اول تیرماه) و طولانی‌ترین شب چله زمستان یلدا (حدود ۱۱۵ فنجان) را تعیین می‌کرده‌اند. محمد میرآب که حدود ۶۰ سال فنجان دار زیبد بوده‌است تمام این محاسبات را به‌طور دقیق انجام می‌داده‌است. تصویر:ساعت آبی قنات زیبدگناباد تا سال ۱۳۵۴ فعال بوده‌است. و سپس ساعت‌های نوین برای تقسیم سهام و حق آبه هر سهامدار و باغدار بکار گرفته شده‌است.با ساعت‌های جدید معلوم شدکه هر فنجان قدیم معادل ۷ دقیقه و نیم به ساعت‌های فعلی بوده‌است.اما هنوز هم واحد شمارش در سهام قنات فنجان است. مثلاً می گویند فلانی ۱۰ فنجان از آب قنات سهم دارد.
تاسده‌های میانه (قرون وسطی) پیشرفته‌ترین وسیله برای اندازه‌گیری زمان ساعت آبی بود. ساعت آبی در ساده‌ترین شکلش از یک کاسه (فنجان) کوچکی تشکیل می‌شد که وسط زیر آن روزنه‌ای ایجاد شده بود. این فنجان بر روی سطح آب یک ظرف بزرگتر (دیگ) قرار می‌گرفت، آب از راه منفذ به آرامی به داخل کاسه وارد می‌شد و پس از چندی (فنجان‌ها استاندارد یکسانی نداشتند) فنجان زیبد ۷/۵ دقیقه بوده) آن را پر می‌کرد و در نتیجه در آب فرومی‌رفت. طول مدت پر شدن ظرف به روزنه و سنگینی کاسه بالا بستگی داشت. چنین ظرفی را تاس ساعت، پنگان یا فنجان می‌نامیدند و واحد زمان را نیز که همان مدت پر شدن ظرف بود پنگان یا فنجان می‌خواندند. تا ۴۰ سال قبل هنوز در برخی روستاهای ایران همچنان برای توزیع آب چشمه و قنات از پنگان استفاده می‌شد. طریقه کار فنجان یا ساعت بدین گونه بود که میر آب با چشم دوختن به فنجان با هر بار پر شدن و غرق شدن آن و خوردن کاسه به کف دیگ یک فنجان یا هفت دنگ و نیم یا(۷ دقیقه و نیم امروزی) محاسبه نموده و یک سنگ کوچک برای هر بار غرق شدن کاسه در یک کیسه یا یک ظرف سفالی می‌گذاشت وقتی که باغ فرد مورد نظر آبیاری می‌شد و اعلام انتقال آب به باغ فرد دیگر می‌شد برای محاسبه جمع کل (تعداد فنجان)ها و زمانی که آب برای مزرعه یا باغ رها می‌شده تعداد تشله‌ها یا سنگ‌ها یا چوب خط شمرده می‌شد و معلوم می‌شد که مثلاً فرد ۱۰ فنجان یا به عبارت امروز ۷۵ دقیقه آب برده‌است.
لذا تعداد فنجانها و زمانی که سهامدار قنات آب برای باغ خود یا زمین می‌برده را دقیقاً حساب می‌کردند، مثلاً اگر ۱۰ سنگ درون کیسه باشد یعنی ۱۰ فنجان یا معادل امروزی(۷۵ دقیقه) آب قنات را فرد استفاده کرده‌است. اگر فردی ۱۰ فنجان سهم از قنات داشته باید (معادل امروزی هفتاد و پنج دقیقه) یعنی مدت زمانی که ۱۰ فنجان آب پر شود آب قنات را به زمین یا باغ خود رها می‌کرده‌است و با اعلام جار زدن یا شیپور زدن یا یک صدای قرار دادی فرد بعدی آب را به باغ یا زمین خود منتقل می‌کرده و به همین ترتیب…معمولا محل استقرار دایمی فنجان و مدیر آن (میر آب) خانه فنجان بوده‌است. اما در فصل تابستان گاهی ممکن است فنجان را به محل اصلی تقسیم آب ببرند.
مقاله قنات میراث علمی و فرهنگی ایرانیان – دکتر محمد عجم همایش ملی قنات ۱۳۸۳
پارک ملی کمودو در جزایر لسرسوندا مابین منطقهٔ مرزی استان‌های نوساتنگارای شرقی و نوساتنگارای غربی در اندونزی واقع است. پارک از سه جزیرهٔ بزرگ کمودو، پادار و رینکا و ۲۶ جزیرهٔ کوچک‌تر تشکیل می‌شود، با مساحت ۱۷۳۳ کیلومتر مربع(۶۰۳ کیلومتر مربع خشکی). این پارک ملی در ۱۹۸۰ به منظور حفاظت از (نسل) اژدهای کومودو، که بزرگ‌ترین مارمولک دنیاست، بنیاد شد. بعدها برای حفاظت از گونه‌های جانوری دیگری چون آبزیان نیز اختصاصش دادند. در ۱۹۹۱ این پارک ملی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.
فریزی ساترلند (یا ساتر-فریسی یا ساترلندی) زبانی از گروه زبان‌های انگلو-فریسی از شاخه زبان‌های ژرمنی غربی و آخرین بازمانده از مجموعه زبان‌های فریسی شرقی است. گویشوران این زبان تنها حدود ۲۰۰۰ نفرند که در بخش ساترلند در منطقه کلوپنبورگ در ایالت نیدرزاکسن آلمان زندگی می‌کنند. این زبان ارتباط تنگاتنگی با دیگر زبان‌های فریسی یعنی فریسی شمالی و فریسی غربی (که به ترتیب در کشورهای آلمان و هلند بدان‌ها سخن گفته می‌شود) دارد.
هانس دولف لاندگرن (متولد: نوامبر ۱۹۵۷) که بیشتر با نام دولف لاندگرن شناخته می‌شود یک رزمی‌ کار‌‌، بازیگر و فیلمساز سوئدی است. موفقیت لاندگرن در سال ۱۹۸۵ اتفاق افتاد، زمانی که در راکی ۴ در نقش ایوان دراگو، بوکسور برجسته شوروی بازی کرد. از آن زمان، او در بیش از ۸۰ فیلم بازی کرده است که تقریباً همه آنها در ژانر فیلم اکشن هستند.
دولف در سال ۱۹۷۶ و در رشته شیمی از دانشگاه ایالتی واشینگتن فارغ‌التحصیل شده‌است. وی کمی بعد، در اوایل دهه ۱۹۸۰ از مؤسسه سلطنتی فناوری در استکهلم نیز موفق به دریافت مهندسی شیمی شد. وی کارشناسی ارشد خود را نیز در همین رشته از دانشگاه سیدنی دریافت کرده‌است. در کنار موفقیت‌های تحصیلی، دولف دارنده دان ۴ کمربند مشکی در کیوکوشین است و قهرمانی این رشته را در بین کشورهای اروپایی در سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۱ دارد.
در زمانی که او در شهر سیدنی به سر می‌برد، به عنوان بادی‌گارد برای "گرس جونز"، خواننده جامائیکایی مشغول به کار شد و این کار سبب آشنایی این دو و برقراری رابطه میان آن‌ها شد. دولف به همراه گرس جونز به نیویورک سیتی می‌روند.
از دیگر آثار مهم دولف می‌توان به فیلم‌های مجازاتگر، سرباز جهانی، پل اژدها، مبارزه نهایی در توکیوی کوچک، کشیش، بلک‌جک (جان وو)، جریمه، بی‌مصرف‌ها و بی‌مصرف‌ها ۲ و آکوامن اشاره کرد.
دولف را به خاطر ساختار بدنی قوی‌اش می‌شناسند. قد وی حدود ۱۹۶ سانتی‌متر و وزنش ۱۱۰ کیلوگرم است.او در دیگر رشته‌های ورزشی مانند کیک بوکسینگ و ورزشی‌های ترکیبی MMA هم فعالیت حرفه‌ای دارد به نظر بعضی کارشناسان وی یکی از اسطوره‌ها دنیای زیبایی اندام است.
نشان‌دهنده نقش اصلی است
دولف متولد شهر استکهلم در کشور سوئد است. خانواده وی از سطح متوسط و از قشر آکادمیک شهر بودند. مادرش مدرس زبان و پدرش مهندس و اقتصاددان دولت سوئد بود. وی دو خواهر و یک برادر بزرگ‌تر از خودش نیز دارد. وی مسیحی لوتریانیسمی است.
وی دوران کودکیش را اینطور توصیف می‌کند که پدرش او را یک بی‌عرضه خطاب می‌کرد. وی اعتقاد دارد این حرف‌های تحقیرآمیز پدرش بود که باعث رشدش شد تا بتواند خودش را اثبات کند. دولف بی توجه به اینکه در آینده چه پیش خواهد آمد، به تلاش خود ادامه داد. او عاشق پدرش است؛ هرچند که رابطه خوبی با او نداشته‌است.
دولف در دوران کودکی بیشتر نزد مادربزرگ خود بوده و در ابتدا روی به ورزش جودو آورد. ولی سپس شروع به تمرین کیوکوشین کاراته کرد. وی همچنین از طرفداران فوتبال است. تیم مورد علاقه او، اورتون است.
قابل ذکر است که بعضی منابع به اشتباه تاریخ تولد دولف را ۱۹۵۹ ذکر کرده‌اند که خود دولف تاریخ ۱۹۵۷ را تأیید می‌کند.http://www.stumpedmagazine.com/interviews/dolph-lundgren
دولف می‌گوید: «پدرم همیشه به من می‌گفت که اگر می‌خواهی زندگی خاصی داشته باشی، باید به آمریکا بروی» به همین علت است که وی بعد از پایان دوران دبیرستانش، در مراکز مختلف آکادمیک آمریکا شروع به تحصیل کرد. او در رشته شیمی در دانشگاه ایالتی واشینگتن شروع به تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۶ موفق به دریافت مدرک از این دانشگاه شد. سپس دو سال خدمت اجباری سربازی‌اش را در سوئد انجام داد و بعد از پایان دوران خدمتش در مؤسسه سلطنتی فناوری ثبت‌نام کرد و موفق به دریافت مهندسی شیمی از این مرکز شد.
هم‌زمان با تحصیل در دانشگاه، دولف رشته ورزشی‌اش، کاراته را نیز ادامه می‌داد و در مسابقات مختلف شرکت می‌کرد. وی دارندهٔ قهرمانی مسابقات اروپا در سال ۱۹۸۰ و ۱۹۸۱ است.
وی سپس مجدداً به تحصیل مشغول شد و در سال ۱۹۸۲ توانست مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی شیمی از دانشگاه سیدنی کسب کند. وی موفق‌ترین دانشجوی کلاسش بود. در زمانی که در سیدنی مشغول تحصیل بود، وی به عنوان بانسر در یک کلوب شبانه مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۳ دولف موفق به کسب برنامه فولبرایت از سوی دانشگاه ام‌آی‌تی شد و همزمان که در حال آماده شدن برای سفر به آمریکا بود، با به استخدام "گرس جونز" به عنوان بادی‌گارد درآمد. بعد از مدتی بین این دو رابطه‌ای عاشقانه شکل گرفته و هردو به نیویورک در آمریکا می‌روند.
در زمانی که وی و گرس جونز به نیویورک رفتند، دولف در آپارتمان گرس زندگی می‌کرد. در این زمان بود که دولف شروع به کار به عنوان یک مدل لباس کرد. در این زمینه همیشه به او می‌گفتند که برای مدل بودن کمی زیادی قدبلند و عضلانی است. سپس مجدداً به شغل بانسری برای یکی از کلوپ‌های شبانه نیویورک مشغول شد تا محل کسب درآمدی برایش باشد.
در روزها که بیکار بود مشغول مطالعه در رشته نمایش در یکی از کلاس‌های آموزشی شد
لاندگرن در اولین حضور سینمایی اش تنها در یک پلان از فیلم جیمزباندی نمایی به یک قتل (فیلم۱۹۸۵) ظاهر شد. نکته جالب اینجاست که او در این پلان حتی چهره اش واضح نیست! ولی در تیتراژ پایانی فیلم، به عنوان آخرین اسم در لیست بازیگران، از وی نامبرده می‌شود.
اما شانس با لاندگرن همراه بود. سیلوستر استالونه از او در فیلم راکی ۴ در نقش ایوان دراگو (بوکسور روسی) استفاده کرد و او یک شبه به شهرت رسد. به خصوص که راکی ۴ پرفروشترین نسخه در میان سری فیلم‌های راکی از آب درآمد.
لاندگرن پس از این موفقیت، در سال ۱۹۸۹ به فیلم مجازاتگر یا پانیشر پیوست. فیلمی به کارگردانی مارک گلدبلت که براساس یکی از شخصیتهای محبوب کتابهای مصور مارول بود. لاندگرن در نقش فرانک کاستل/مجازاتگر ظاهر شد.
لاندگرن در اویل دهه نود با بازی در فیلم رزمی/اکشن مبارزه در توکیو کوچک با براندون لی (پسر بروس لی) همبازی شد. این فیلم موفقیت چندانی برای هر دوی آن‌ها به همراه نداشت. لاندگرن پس از مرگ براندون (در سال ۱۹۹۳) دربارهٔ او گفت:
براندون تشنه زندگی، مبارزه و بازیگری بود.
دولف لاندگرن پس از حضور در چند فیلم تجاری اکشن، به سرباز جهانی پیوست که موفقیت بی نظیری به همراه داشت. او در نقشه سرجوخه اسکات (دوست و همسنگر لوک - با بازی ژان کلود ون دم - که در جنگ ویتنام دیوانه می‌شود و با عث مرگ لوک و خود می‌گردد و سال‌ها بعد به همراه لوک به زندگی بازگردانده می‌شود) فوق‌العاده ظاهر شد و نشان داد که حرفهای زیادی در بازیگری برای گفتن دارد اما با عدم انتخابش توسط کارگردانان شاخص و حضور در آثار تجاری کم هزینه، نتوانست به جایگاهی که لیاقتش را داشت دست یابد.
جان وو در اواخر دهه نود از لاندگرن به عنوان نقش اصلی یکی از آثار تلویزیونی اش تحت عنوان بلک‌جک استفاده کرد.
در فیلم اول بی مصرف ها در سال ۲۰۱۰، سیلوستر استالونه جمعی از اکشن‌کاران محبوب سینما را گردهم آورده‌است. دولف نیز در این فیلم به عنوان یکی از نقش‌های اصلی حضور دارد. در قسمت دوم این فیلم در سال ۲۰۱۲ و در قسمت سوم آن نیز که در سال ۲۰۱۴ عرضه شد نقش‌آفرینی کرد.
علاوه بر هیکل بسیار قوی و منحصر به فرد، هوش دولف نیز بسیار بالاست. گفته می‌شود بهره هوشی او حدود ۱۵۰ باشد که البته خود دولف گفته‌است این اعداد نوعی بزرگنمایی است. وی همچنین قادر به صحبت به زبان‌های انگلیسی، سوئدی و مقداری اسپانیایی، آلمانی، فرانسوی، ایتالیایی و ژاپنی است. ولی نحوه گفتارش در این ۵ زبان به شکل حرفه‌ای و روان نیست.
در دهه ۱۹۸۰ وی وارد رابطه‌ای عاشقانه با گرس جون، خواننده جامائیکایی می‌شود. ولی در سال ۱۹۹۴ با آنت کیویبرگ ازدواج می‌کند. همسرش طراح جواهرآلات است. حاصل این ازدواج دو دختر به نام‌های ایدا (متولد ۱۹۹۶) و گرتا (متولد ۲۰۰۱) است. هردوی فرزندان آن‌ها زاده شهر استکهلم هستند. گفته می‌شود دولف بخاطر دو دخترش است که زیاد در هالیوود ظاهر نمی‌شود تا دخترانش دوران کودکی طبیعی و عادی خود را داشته باشند.
در سال ۲۰۱۱ دولف از همسرش جدا شده و به همراه نامزد جدیدش به لس‌آنجلس نقل مکان کرده‌است.
استفان الشعراوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که به عنوان وینگر چپ برای باشگاه فوتبال آ. اس رم و تیم ملی فوتبال ایتالیا بازی می‌کند. لقب او "فرعون" است؛ زیرا پدرش اهل مصر است.
الشعراوی دوران حرفه‌ای خود را در جنوآ آغاز کرد؛ و در سال ۲۰۱۱ پس از درخشش قرضی در پادوا به میلان پیوست. او به عنوان یکی از آینده‌دارترین جوانان نسل خود در نظر گرفته می‌شد. او در نیمهٔ اول فصل ۱۳–۲۰۱۲ به شدت درخشید. پس از چندین دورهٔ طولانی دور از میادین به دلیل مصدومیت، او فصل ۱۶–۲۰۱۵ را به صورت قرضی در موناکو و سپس در رم گذراند و در پایان فصل به‌طور دائم به رم پیوست. او در سال ۲۰۱۹ به باشگاه چینی شانگهای گرینلند شنهوآ منتقل شد و هجده ماه بعد به رم بازگشت.
در ردهٔ ملی، الشعراوی در رده‌های زیر ۱۶ سال و زیر ۲۱ سال برای ایتالیا به میدان رفت. در اوت ۲۰۱۲، او اولین بازی ملی خود برای تیم بزرگسالان را در یک بازی دوستانه مقابل انگلیس انجام داد و در نوامبر همان سال اولین گل ملی خود را به فرانسه زد. او در جام کنفدراسیون‌های ۲۰۱۳ که ایتالیا در ردهٔ سوم ایستاد و در یورو ۲۰۱۶ عضو تیم ملی فوتبال ایتالیا بود.
او از پدری مصری و مادری ایتالیایی زاده شده‌است. الشعراوی فعالیت حرفه‌ای خود را از جنوآ آغاز کرد. او در سال ۲۰۰۸ در پادوا در سری بی، عنوان بهترین بازیکن سال سری بی را کسب کرد و فصل بعد قرار دادی را با میلان امضا کرد. او بخاطر آغاز جابجایی زلاتان ابراهیموویچ از میلان به پی‌اس‌جی، فرصت حضور به عنوان مهره کلیدی را در باشگاه میلان تجربه کرد و تبدیل به پنجمین گلزن تاریخ این باشگاه شد. الشعراوی عضو تیم ملی ایتالیا می‌باشد و پیش از آن خودش را با بازی در تیم‌های ملی زیر ۲۱، ۱۹ و ۱۷ سال ایتالیا تثبیت کرد. او اولین تجربه ملی خودش را در اوت ۲۰۱۲، در یک دیدار دوستانه با انگلستان تجربه کرد. سه ماه بعد از آغاز کار خود در تیم ملی ایتالیا، الشعراوی نخستین گل ملی خود را در نوامبر ۲۰۱۲ و در مقابل تیم ملی فرانسه به ثمر رساند.
عصاره جوانه که تاریخچه آن در دنیا به ساخت سمنو توسط ایرانیان باز میگردد، میان عامه برخی به آن مالت هم میگویند. بصورت کوتاه عصاره جوانه از گرفتن قند نشاسته دانه‌های جوانه زده غلات مانند گندم، جو، جو دوسر و برنج بدست می‌آید.
عصاره جوانه به جوانه دانه‌های غلات گفته می‌شود که در طی یک روند مشخص خشک شده‌اند. دانه‌ها خشک شده پس از خیسانده شدن در آب شروع به جوانه زدن می‌کنند، پس از اینکه ریشه‌های دانه بیرون زده و به حدود ۱ سانتی‌متر رسیدند رشد جوانه‌ها را با حرارت دادن از طریق هوای گرم متوقف می‌کنند. در طی این مراحل نشاسته دانه توسط آنزیم‌ها به قندهای ساده‌تر تبدیل می‌شوند.
فرایند عصاره گیری جوانه اغلب برای تهیه و فروش عصاره جوانه بصورت مایع تغلیظ شده و همچنین خاکه برای استفاده در صنایع غذایی و درمانی مانند نان و شیرینی و جایگزین‌هایی برای قند و عسل کاربرد دارد. همچنین درایران برای ساخت سمنو و همچنین برای نوشیدنی ماءالشعیر موارد استفاده دیگر آن است.
ایزابلا اسکروپو (زاده‌ٔ ۴ ژوئن ۱۹۷۰) بازیگر و مدل لهستانی-سوئدی است که از مهمترین آثارش می‌توان به بازی در "با آتش و شمشیر (فیلم)"، "با آتش و شمشیر (مجموعه تلویزیونی)"، "چشم طلایی" (۱۹۹۵)، "محدودیت عمودی" (۲۰۰۰) و فیلم "سلطنت آتش" (۲۰۰۲)، "" اشاره کرد.
عدد ماراگونی یک عدد بی بعد می‌باشد که از نسبت نیروی کشش سطحی به نیروی ویسکوزیته حاصل می‌شود و موجب اثر مارانگونی در سیالات می‌شود. این عدد که با نماد formula_1 (یا formula_2)نشان داده می‌شود به افتخار دانشمند ایتالیایی کارلو مارانگونی نامگذاری شده‌است.
Marcello Lappa,Fluids, Materials and Microgravity:: Numerical Techniques and Insights into Physics,ELSEVIER,2004, *
ترکان جوان (به ترکی: "Jön Türkler"، برگرفته از فرانسوی: "Jeunes Turcs") نام عمومی ائتلافی از چند گروه سیاسی تجددگرا اعم از ملی‌گرا، مشروطه‌خواه و اصلاح‌طلب است که در پایان سدهٔ نوزدهم و آغاز سدهٔ بیستم در ترکیهٔ عثمانی فعالیت می‌کردند.
در سال ۱۸۸۹ میلادی، این جنبش در میان دانش‌آموختگان نظامی آغاز شد و به قشرهای دیگر جامعه گسترش پیدا کرد و به جنبشی علیه سلطان عبدالحمید دوم تبدیل شد. ترکان جوان در سال ۱۹۰۶، جمعیت اتحاد و ترقی را به‌طور رسمی پایه گذاشتند و یکی از جریان‌های اصلی سیاسی و فرهنگی اواخر دورهٔ عثمانی به‌شمار می‌رفتند. از میان آن‌ها، سه پاشا (محمد طلعت پاشا، انور پاشا، احمد جمال پاشا)، از زمان کودتای ۱۹۱۳ تا پایان جنگ جهانی اول بر قلمروی عثمانی حکم راندند.M. Sukru Hanioglu. The Political Ideas of the Young Turks
دورهٔ فعالیت این جریان که گروه‌ها و جمعیت‌ها و سازمان‌های سیاسی چندی را در درون و بیرون ترکیه در بر می‌گرفت، به‌طور کلی به سه دوره تقسیم می‌شود:
در این دوره که با سال‌های پایانی عصر تنظیمات مقارن است، فضای باز حاصل از اصلاحات سبب شد تا گروهی از روشنفکران امپراتوری عثمانی تحت تأثیر روشنگری غربی به ترویج افکار آزادی‌خواهانه و اصلاح‌طلبانه در مطبوعات بپردازند. این گروه، که «اتحادیهٔ وطن‌پرستان» یا «جمعیت اتفاق حمیّت» نامیده می‌شد، در ژوئن ۱۸۶۵ با شرکت شش جوان، از جمله نامق کمال (۱۸۴۰–۱۸۸۸) در استانبول تشکیل گردید. رشد و توسعهٔ سریع گروه و تمایل بعضی از دولتمردان، آن را در معرض فشار قرار داد و بعضی از رهبران آن چون نامق کمال و ضیاءبیک (ابوضیا توفیق) و علی سُعاوی به نواحی دوردست عثمانی تبعید شدند. آنان در ۱۸۶۷ به پاریس مهاجرت کردند. حضور و فعالیت‌های سیاسی آنان و همفکرانشان در اروپا اصطلاح "ژؤن ترک" (به زبان فرانسه یعنی "ترک‌های جوان") را پدیدآورد.
مصطفی فاضل پاشا از وزرای دربار عثمانی، که خود از جانشینی برادرش اسماعیل پاشا، خدیو مصر، محروم شده و به دشمنی با سلطان و صدراعظم عثمانی برخاسته و به فرانسه گریخته بود، با انتشار نامهٔ سرگشاده‌ای به زبان فرانسوی خطاب به سلطان عبدالعزیز در روزنامهٔ لیبرته، ضمن انتقاد از نظام استبدادی و طرفداری از اصلاحات و دموکراسی، احتمالاً به تقلید از اصطلاحاتی چون ایتالیای جوان، فرانسهٔ جوان، آلمان جوان، هواداران و پشتیبانان خود در ترکیهٔ عثمانی را "ژؤن ترک" و خویشتن را نمایندهٔ ترکیه جوان معرفی کرد. این اصطلاح در مطبوعات و تاریخ‌نگاری اروپا متداول، و با همان تلفظ (ژؤن ترکلر) یا ترجمهٔ آن (گنج ترک‌لر) وارد زبان ترکی شد. جمعیتی هم که در ۱۲۸۴/۱۸۶۷ با شرکت نامق کمال و چند تن از مهاجران مشروطه‌خواه به ریاست مصطفی فاضل پاشا تشکیل شد، تحت تأثیر همین عنوان خود را "ینی عثمانلی‌لار" (به ترکی یعنی نوعثمانیان، عثمانیان نو) نامیدند. آنان اصطلاح ژؤن ترک را نیز عیناً در سر لوحهٔ نشریات خود می‌آوردند.
نوعثمانیان در اروپا با انتشار روزنامه‌هایی چون مخبر و حریت در لندن به ترویج افکار خود پرداختند. اصول عمومی و مشترک آنان عبارت بود از خواست «نظامات اساسیه» (قانون اساسی)، «نظام سربستانه» (دموکراسی) و «شورای امت» (مجلس ملی). البته میان آنان اختلافاتی نیز وجود داشت؛ مثلاً، در حالی که نامق کمال و ضیاءبیک مخالف جدایی امور دینی از امور دولتی بودند و از «اصول مشورت» براساس دین جانبداری می‌کردند، بعضی دیگر چون مصطفی فاضل پاشا و سعاوی نظری برخلاف آنان داشتند. دربارهٔ راه رسیدن به حکومت مشروطه هم بعضی به مبارزهٔ سیاسی و فکری اعتقاد داشتند، اما بعضی دیگر طرفدار شدت عمل و مبارزهٔ مسلحانه بودند.
از آن‌جا که جنبش اعتراضی نوعثمانیان در اروپا به کمک‌های مالی فاضل پاشا وابسته بود، پس از سازش فاضل پاشا با سلطان عبدالعزیز و بازگشتش به عثمانی در ۱۸۶۷، نوعثمانیان به‌تدریج از هم فروپاشیدند و عده‌ای از آنان از جمله نامق کمال و ضیا پاشا به استانبول بازگشتند و به رغم ممیزی و تهدید و تبعید از آرمان آزادی‌خواهانه خود، که در فراهم آوردن زمینهٔ فکری جنبش مشروطیت اول عثمانی (۱۸۷۶–۱۸۷۸) بی‌تأثیر نبود، دفاع کردند. با شکست مشروطیت اول عثمانی و آغاز دورهٔ سی‌سالهٔ استبداد عبدالحمیدی (۱۸۷۶–۱۹۰۹) جمعیت نوعثمانیان نیز با تبعید رهبران آن از استانبول، از هم پاشید.
در این دوره، ترک‌های جوان جمعیت‌ها و سازمان‌هایی را در درون و بیرون عثمانی تشکیل دادند.
سلطان عبدالحمید دوم در نخستین دههٔ سلطنتش، که در ۱۸۷۶ آغاز شده بود، با جنبش سازمان‌یافتهٔ تهدیدکننده‌ای مواجه نشد، اما در همین سال‌ها هستهٔ نخستین گروه زیرزمینی ضد رژیم این دوره با شرکت چهار دانشجوی مکتب طبیهٔ حَربیه به نام‌های ابراهیم تِمو (آلبانیایی‌تبار)، محمدرشید (اهل قفقاز)، عبدالله جودت و اسحاق سکوتی (هر دو کُرد) و احتمالاً علی حسین‌زاده باکویی و حکمت امین و اسماعیل ابراهیم در مه ۱۸۸۹ در استانبول تشکیل گردید. این جمعیت که نامش «اتحاد عثمانی» بود و بعدها به «اتحاد و ترقی» تغییر نام یافت، به‌سرعت در مدارس نظامی و عالی توسعه یافت و از طریق دفتر پست فرانسوی، فارغ از نظارت رژیم، با گروه متشکل و نوبنیاد مهاجران و تبعیدیان سیاسی عثمانی در پاریس ارتباط برقرار کرد. خلیل غانم، نمایندهٔ پیشین مجلس عثمانی، در همین روزگار مجله‌ای به نام ترکیهٔ جوان در پاریس منتشر می‌کرد. احمدرضا که در ۱۸۸۹ به پاریس مهاجرت کرده بود، به تقاضای کمیتهٔ مرکزی جمعیت در ۱۸۹۴ به‌طور رسمی به آن پیوست.
احمدرضا، که به فلسفهٔ اگوست کنت گرایش داشت و مقالاتش در ارگان پوزیتیویست‌های فرانسه به چاپ می‌رسید، در ۱۸۹۵ نشریهٔ مشورت را که هر پانزده روز یک بار به ترکی و با ضمیمه‌ای به فرانسه منتشر می‌شد، به اتفاق خلیل غانم و تنی چند از اعضای دیگر ترکان جوان راه انداخت. این نشریه اگرچه ارگان «جمعیت اتحاد و ترقی» عثمانی بود، تحت تأثیر سردبیرش، احمدرضا، با شعار «انتظام و ترقی» و با تقویم ویژهٔ پوزیتیویست‌ها منتشر می‌شد. برنامهٔ جمعیت، که در شمارهٔ ۳ دسامبر ۱۸۹۵ آن به چاپ رسیده، به‌طور کلی و به ویژه ماده زیر آن، حاکی از تأثیر گرایش‌های پوزیتیویستی احمدرضاست:
«ما خواهان برانداختن خاندان حاکم کنونی (عثمانی) نیستیم؛ بلکه بر آن هستیم که بقای این خاندان برای بقای نظام ضرورت دارد. ما خواهان تبلیغ اندیشهٔ ترقی‌ای هستیم که از راه صلح و سازش به پیروزی می‌رسد. شعار ما انتظام و ترقی است. ما از امتیازاتی که با توسل به زور و خشونت کسب گردد، منزجریم … .»
در حالی که کمیتهٔ اتحاد و ترقی در خارج کشور، از عدم خشونت طرفداری می‌کرد، جمعیت اتحاد عثمانی که رهبری‌اش به دست افراد مبارزی چون حاجی احمد افندی و نائلی افندی افتاده بود، در داخل در تدارک کودتا بود؛ ولی با فاش شدن نقشهٔ کودتا، که قرار بود در اوت ۱۸۹۶ اجرا شود، بسیاری از دست‌اندرکاران آن بازداشت و تبعید شدند. جمعیت ضربهٔ سنگینی خورد و بیش از پیش سرّی شد.
در همین اوضاع، مراد که به مناسبت انتشار روزنامهٔ میزان به مراد میزانچی معروف شد، برای ادامهٔ انتشار روزنامه‌اش ابتدا به مصر گریخت و از آنجا به اروپا رفت و به کمیتهٔ اتحاد و ترقی پیوست. وی در اروپا رقیب عمدهٔ احمدرضا شد و میزان به عنوان دومین ارگان کمیته به مخالفت با مشورت پرداخت، اما حضور مراد که در میان هواداران ترک‌های جوان در خارج و داخل و به ویژه در میان قشرهای اسلامی نفوذ زیادی داشت، در اروپا و در سنگر مبارزه چندان نپایید و احمد جلال‌الدین پاشا فرستاده ویژهٔ سلطان به اروپا، با استفاده از نقاط ضعف مراد او را به بازگشت به عثمانی و درآمدن به خدمت سلطان راضی کرد. در مقابل، جناح احمدرضا، که به اندازهٔ مراد محبوبیت نداشت، به رغم تمام فشارها به مبارزه ادامه داد، اما دست کشیدن مراد و شماری از پیروانش و نیز عده‌ای دیگر در تابستان ۱۸۹۷ و پس از آن از مبارزه، ضربهٔ مخربی به جنبش ترک‌های جوان وارد کرد.
در اواخر ۱۸۹۹، در حالی که جنبش بر اثر ضربهٔ ۱۸۹۷ و ضربات بعدی متلاشی می‌شد، خبر فرار داماد محمودپاشا، شوهرخواهر سلطان، با پسرانش (صباح‌الدین و لطف‌الله) از کشور و پیوستن‌شان به احمدرضا و یاران اندک او، ضمن فرود آوردن ضربهٔ سنگینی بر اقتدار عبدالحمید، جانی نو در کالبد جنبش ترک‌های جوان دمید. از سه درباری فراری، صباح‌الدین به مبارزه با عبدالحمید ادامه داد، اما اختلاف عقیدهٔ وی با احمدرضا جنبش ترک‌های جوان را به دو قطب تقسیم کرد که این تفرقه تا پایان حکومت عثمانی باقی‌ماند. اختلاف اصلی آن‌ها بیشتر دربارهٔ دو موضوع بود:
همین دیدگاه‌ها در همایش اول ترک‌های جوان که از ۴ تا ۹ فوریهٔ ۱۹۰۲ در پاریس برگزار شد، سبب انشعاب نهضت ترک‌های جوان به دو شعبهٔ عمده گردید.
پس از آن صباح‌الدین، که طرفدارانش غالباً غیرترک و غیرمسلمان بودند و در همایش بیشترین تعداد را داشتند، اقدامات نافرجامی برای کودتای نظامی کرد و سرانجام نیز با تشکیل جمعیت «تشبث شخصی» در ۱۹۰۶ و انتشار روزنامهٔ ترقی به عنوان ارگان آن، راه خود را کاملاً از اتحاد و ترقی جدا کرد.
دومین همایش به ریاست صباح‌الدین و با شرکت جمعیت‌های تشبث شخصی و عدم مرکزیت، ترقی و اتحاد، حزب داشناکسیون (حزب ملی‌گرای ارمنی)، و چند انجمن و سازمان سیاسی دیگر در واپسین روزهای ۱۹۰۷ برگزار شد. موضوع اصلی این همایش در روزهای پرتب و تاب شورش‌های پراکنده، تهیهٔ برنامه‌ای برای سرنگون کردن سلطان عبدالحمید بود. این همایش که به دومین همایش لیبرال‌های عثمانی معروف شد، در حدود شش ماه پیش از به توپ بستن مجلس شورای ملی ایران، پیامی با امضای رؤسای آن، یعنی شاهزاده صباح‌الدین و احمدرضا و مالومیان (داشناک) به آن مجلس فرستاد و اظهار امیدواری کرد که «حکومت مشروطه که در قلمرو دولت عثمانی برقرار خواهد شد، دوستی میان دو مملکت همجوار را تقویت و به تمدن شرق خدمت» کند.
اگرچه پس از ضربهٔ ۱۸۹۷، جنبش ضد استبدادی ترک‌های جوان در عثمانی تا دو سه سال مانده به اعلان حریت در ۱۹۰۸، در حال رکود بود، مرکز ثقل جنبش در داخل و تأثیر گروه‌های خارج از کشور در آن کم بود. در ۱۹۰۴ و سال‌های پس از آن، تشکل‌هایی در میان دانش‌آموزان و دانشجویان مدارس عالی نظامی و غیرنظامی و روشنفکران در استانبول و شام و شهرهای روم ایلی به وجود آمد. در این میان، تشکیل «جمعیت حریت عثمانی» در سپتامبر ۱۹۰۶ در شهر بندری سلانیک با شرکت گروهی از افسران و کارمندان از اهمیت خاصی برخوردار است. همین جمعیت یک سال بعد با اعزام نمایندگانی به پاریس، با جمعیت ترقی و اتحاد عثمانی تماس گرفت و در نتیجه مذاکراتی که در پاریس و سلانیک صورت گرفت، آن دو جمعیت در سپتامبر ۱۹۰۷ متحد شدند و سازمان به وجود آمده از اتحاد آن دو، دارای دو مرکز داخلی و خارجی (در پاریس) شد. مرکز داخلی که در سلانیک مستقر بود استقلال نسبی داشت و با بخش ترکی روزنامهٔ «شورای امت»، که در پاریس منتشر می‌شد، همکاری می‌کرد. اهداف اصلی تعیین شده برای سازمان عبارت بود از: ۱) نجات وطن از وضع دشواری که گرفتارش شده بود؛ ۲) نجات ملت از ظلم و اسارت و تأمین زندگی شایسته برای آنان. رسیدن به این دو هدف، در گرو احیا و اجرای قانون اساسی بود. این سازمان نو، «ترقی و اتحاد عثمانی» نامیده شد. پس از اعلان مشروطیت بود که نام سازمان به «اتحاد و ترقی» تبدیل شد.
تصمیم جمعیت ترقی و اتحاد به خروج از حالت سرّی و پرداختن به فعالیت و مبارزهٔ علنی از مه ۱۹۰۸ و تشدید شورش‌ها در بخش اروپایی ترکیه، که نفوذ گروه‌های ترقی و اتحاد در آنجا و به ویژه در درون ارتش سوم مستقر در آنجا بیشتر بود، و افزایش نافرمانی‌ها در ارتش و فرار افسرانی چون نیازی و انور با افراد تحت فرمان و خودداری نیروهای اعزامی سرکوبگر از تیراندازی به شورشیان و پیوستن واحدهایی از آن‌ها به جنبش انقلابی در حال شکل‌گیری به رهبری ترک‌های جوان، خبر از حوادثی جدّی می‌داد.
سرانجام کمیتهٔ ترقی و اتحاد طی نشستی در ۲۳ ژوئیه با ارسال تلگرامی به دربار، سلطان را تهدید کرد که اگر تا یکشنبه (۲۶ ژوئیه) فرمان اعلان مشروطیت و برپایی مجلس مبعوثان را صادر نکند، حوادثی مغایر خواست و ارادهٔ سلطان اتفاق خواهد افتاد. عبدالحمید برای جلوگیری از توسعه و تشدید جنبش انقلابی، ناگزیر در ۲۳ جمادی ۱۳۲۶، مشروطیتی را که در حدود سی سال پیش سرکوب کرده بود، رسماً پذیرفت.
این دوره، از انقلاب سال ۱۹۰۸ ترکان جوان و به قدرت رسیدن جمعیت اتحاد و ترقی، که بعداً تبدیل به حزب شد، تا شکست این جمعیت و از هم پاشیدن آن در ۱۹۱۸ را در بر می‌گیرد.
کوکب گل بومی مکزیک، آمریکای مرکزی، و کلمبیا است. دست کم ۳۶ گونه از این گل شناخته شده‌است که بعضی از آن‌ها تا ۱۰ متر قد می‌کشند.
گل‌های کوکب در اواخر تابستان و اوایل پاییز می رویند. این گل‌ها به وسیله تقسیم غدد یا قلمه و گاهی بذر تکثیر می‌شوند. غده‌های کوکب تحمل سرمای زیاد را ندارند. باید قبل از سرد شدن هوا، از زمین بیرون آورده و همراه با کمی خاک در جای خشک و خنک نگهداری کرده و در بهار دوباره کاشت. رنگ گل‌های کوکب زرد، بنفش، سفید، قرمز است. گل‌هایش درشت و زیباست.
برای ضدعفونی کردن زخم‌ها از جوشانده ان استفاده می وشد. برای دفع ترک‌های لب و پاشنهٔ پا به مدت یک ماه ۱۰۰ گرم از گل‌های کوکب را در بادام تلخ گذاشته و بعد از صاف کردن هر روز بر روی محل ترک‌ها و زخم‌های پا و لب مالیده شود. در کتاب تحفه الملوک گل کوکب درمان‌کننده دفع ورم روده و معده و کم اشتهایی معرفی شده‌است.
گور (در زبان‌های غربی: Goar) (زاده پیش ۳۹۰ میلادی، درگذشته میان سال‌های ۴۴۶ و ۴۵۰) از رهبران قوم ایرانی‌تبار الان در منطقه گل (فرانسه امروزی) در سده پنجم میلادی بود.
گور مردم خود را در سال ۴۰۶ میلادی یعنی در زمان هجوم چندقبیله‌ای به سرزمین گل از رود راین گذراند ولی پس از آن با رومیان هم‌پیمان شد و سپس در سیاست داخلی گل ایفای نقش نمود.
از گور نخستین بار در توصیف گرگوری توری در مورد هجوم «بربرها» از فراسوی راین در تاریخ ۳۱ دسامبر ۴۰۶ نام برده می‌شود. در این هجوم چند قبیله با هم همراه بودند ازجمله الان‌های همراه گور، و گروه دیگری از الان‌ها به رهبری رسپندیال، و گروهی از وندال‌های آسدینگ به زهبری گودیگیسل، وندال‌های سیلینگ و چند گروه از سوئوی‌ها.
بیشتر تاریخ‌دانان الان‌هایی که با این موج به سرزمین گل آمدند را همان الان‌هایی می‌دانند که در حدود سال ۳۸۰ توسط گراتیان، امپراتور روم در پانونیا یک‌جانشین شدند.
پس از گور، سنگبان به رهبری الان‌های این منطقه رسید. تاریخ‌دانان الان‌های پیرو گور را همان گروهی از الان‌ها می‌دانند که بعداً با رهبری سنگبان در نزدیکی اورلئان در دفع تهاجم آتیلا در سال ۴۵۱ نقشی مهم داشتند.
باغ گیاه‌شناسی باغ‌هایی هستند که در آنها طیف گسترده‌ای از گیاهان با نام‌های گیاه‌شناسی مشخص شده‌اند. در باغ‌های گیاه‌شناسی ممکن است مجموعه‌ای از گیاهان ویژه مثل: کاکتوس‌ها و دیگر گیاهان گوشتی، گیاهان آبزی، درختان و درختچه‌ها و گیاهانی از قسمتهای به‌خصوصی از جهان وجود داشته باشد. باغ‌های گیاه‌شناسی شامل گونه‌های مختلفی می‌شود که می‌توان باغ‌های گیاهان گرمسیری، گیاهان آلپی یا گیاهان کمیاب را نام برد. خدماتی که به بازدیدکنندگان ارائه می‌شود ممکن است شامل: تور، نمایش‌های آموزشی، نمایشگاه هنری، اتاق مطالعه، تئاتر در هوای آزاد، اجرای موسیقی و سرگرمی‌های دیگر باشد. باغ ارم نمونه‌ای از یک باغ گیاه‌شناسی است.
باغهای گیاه‌شناسی اغلب توسط دانشگاه‌ها یا دیگر سازمان‌های پژوهش‌های علمی اداره می‌شوند، و اغلب با مجموعه گیاهان خشک شده و برنامه‌های پژوهشی در آرایه‌شناسی گیاهی یا در جنبه‌های دیگر علم گیاه‌شناسی مرتبط هستند. در اصل نقش آنها نگهداری مستند مجموعه‌ای از گیاهان زنده برای پژوهش‌های علمی، حفاظت، نمایش و آموزش است، گرچه این کار به منابع موجود و علایق خاص دنبال شده در هر باغ خاص بستگی دارد.
منشأ باغهای جدید گیاه‌شناسی را می‌توان در باغهای دارویی قرون وسطی اروپا که با نام باغهای دارویی شناخته می‌شدند، دانست. اولین باغ از این نوع در دوره رنسانس ایتالیا در قرن شانزدهم تأسیس شد. این علاقه اولیه به گیاهان دارویی در قرن هفدهم که علم گیاه‌شناسی به تدریج گسترش یافته و از طب مستقل می‌شد با علاقه به واردات گیاهان از خارج از اروپا جایگزین شد. در قرن هیجدهم، سیستم‌های نامگذاری و طبقه‌بندی توسط گیاه‌شناسانی که روی گیاهان خشک شده در دانشگاه‌های مرتبط با باغها کار می‌کردند ابداع شد. این سیستمها اغلب در باغهای آموزشی در کنار گیاهان کاشته شده نمایش داده می‌شود. با رشد سریع امپریالیسم اروپایی در اواخر قرن هیجدهم، باغهای گیاه‌شناسی در مناطق گرمسیری گسترش یافته و باقطب شدن باغ‌های گیاه‌شناسی پادشاهی، کیو نزدیک لندن روی گیاه‌شناسی اقتصادی متمرکز شد.
آدانسونیا یا بائوباب (نام علمی Adansonia) که بخاطر شکل میوه هایش به درخت"موش مرده"نیز شهرت دارد، هشت گونه شناخته شده دارد که شش گونه از این درخت در ماداگاسکار یکی بومی سرزمین اصلی آفریقاست، دو گونه دیگر یکی در شبه‌جزیره عربستان و یکی در استرالیا رشد می‌کند. بلندی آن به ۵۰ متر می‌رسد. میوه بابات به نام نان میمون شهرت دارد و طول آن به ۴
متر می‌رسد. بخش اسفنجی این میوه دارای ماده‌ای لعاب دار و خوراکی است و رنگی مایل به قرمز و طعمی ترش و شیرین دارد و از آن برای معطر کردن
نوشابه‌ها استفاده می‌شود. تنه بلند و بشکه مانند آن قهوه‌ای رنگ است و قطر آن به ۹ تا ۶۰ متر می‌رسد!
گونه‌های این گیاه عبارتند از:
این درخت تا ۱۲۰ هزار لیتر آب را در تنه خود برای تحمل شرایط بی آبی ذخیره می‌کند و برگریزان دارد.
این درخت دارای میوه‌هایی خوراکی و سرشار از ویتامین C، پتاسیم، کربوهیدرات‌ها و فسفر است. این میوه در غلاف‌های سخت (پوسته‌های ضخیم) یافت می‌شود که به صورت وارونه از درخت آویزان شده‌اند؛ عطر این میوه همچون عطر مرکبات است.
میوه بائوباب تقریباً مانند یک نارگیل کوچک یا انبه بزرگ است که پوسته بیرونی سختی دارد و حدود ۱۸ سانت طول و حدود ۱٫۳ کیلوگرم وزن دارد.
از لحاظ درمانی این میوه خاصیت ضد میکروبی، ضد ویروسی، آنتی‌اکسیدان و ضدالتهاب دارد.
مطالعه‌ی دانشگاه «آکسفورد بروکس» نشان میدهد، که عصاره میوه بائوباب غنی از پلی‌فنول است که باعث هضم سریع نشاسته در بدن انسان می‌شود.
برخی از مردم به دلیل طبیعت عجیب و غریب میوه بائوباب و داشتن مواد مغذی غنی، آن را «غذای کامل» می‌نامند.
میوه بائوباب به‌طور سنتی در جوامع آفریقایی برای تسکین اسهال و یبوست مورد استفاده قرار می‌گیرد. فیبرهای محلول موجود در میوه بائوباب ممکن است اثرات پروبیوتیک داشته باشد و باعث رشد باکتریهای سالم در روده انسان شود.
گزارش یک آدم‌ربایی، (نام اصلی به اسپانیایی: "Noticia de un secuestro")، نام یک کتاب غیرداستانی نوشتهٔ گابریل گارسیا مارکز است.
این کتاب، ماجرای ربودن، زندانی‌کردن و در نهایت رهاکردن تعدادی از چهره‌های سرشناس کلمبیا در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ توسط کارتل مدلین را روایت می‌کند. کارتل مدلین، یکی از کارتل‌های مواد مخدر بود که به‌وسیلهٔ پابلو اسکوبار ایجاد شده و مدیریت می‌شد.
این کتاب، نخستین بار در سال ۱۹۹۶ به زبان اسپانیایی منتشر شد و یک سال بعد، نسخهٔ انگلیسی آن به چاپ رسید.
از این کتاب، سه ترجمه به زبان فارسی به چاپ رسیده‌است: با ترجمهٔ "جاهد جهانشاهی" توسط "نشر آگاه" و با ترجمهٔ "کیومرث پارسای" توسط "نشر علم". این ترجمه‌ها در سال ۱۳۹۰، جزو پرفروش‌ترین کتاب‌های ایران بودند.ترجمه سوم (فرزام حبیب اصفهانی)انتشارات(آریابان)
میرحسین موسوی، که از اوایل اسفند ۱۳۸۹ در حبس خانگی به سر می‌بَرَد، در دیداری که با فرزندانش داشت، به آنان گفت که اگر می‌خواهید از حال و روز کنونی من با خبر شوید کتاب «گزارش یک آدم‌ربایی» اثر گابریل گارسیا مارکز را بخوانید. معرفی این کتاب و اشاره به جملهٔ میرحسین موسوی در شبکه‌های اجتماعی و سپس سایت‌های غیررسمی کافی بود تا موجی باورنکردنی به راه بیفتد: هر دو ترجمهٔ موجود در بازار از این کتاب چند روزه نایاب شد، نسخه‌های الکترونیکی آن در هزاران نسخه دانلود شد و بریده‌های کتاب در ایمیل‌ها و پیام‌های جمعی دست به دست شد. همه به دنبال آن بودند که ببینند میرحسین موسوی چه حال و روزگاری دارد.گزارشی که آدم‌ربایان را نگران کرد: کسی آنها را فراموش نکرده‌است سایت خبری تحلیلی کلمه
"«کوشک»، «کیوسک» و «کلاه‌فرنگی» به اینجا تغییر مسیر دارند. برای دیگر کاربردها کوشک (ابهام‌زدایی)، کیوسک (ابهام‌زدایی) و کلاه‌فرنگی (ابهام‌زدایی) را ببینید."
کوشک یا کلاه‌فرنگی نوعی پاویون است که در فضای باز و مشجر قرار دارد. تمام اطراف یا برخی اطراف آن باز است. این نوع معماری سلطنتی در ایران، امپراتوری عثمانی و شبه‌قاره هند دیده می‌شود.ویکی انگلیسیفرهنگ معین کوشک بر سرِ مزارِ درگذشتگان نیز ساخته می‌شود.
کیوسک برگرفته از واژه فارسی کوشک است و علاوه بر این نوع معماری، به اتاقکی گفته می‌شود که در اماکن عمومی قرار داده می‌شود و فروشندهٔ کالا یا ارائه‌دهنده اطلاعات در آن به مراجعان خدمات‌رسانی می‌کند.
کیوسک (kiosque) به معنای باجه فروش، واژه‌ای است که از فرانسوی وارد فارسی شده و خود در اصل کوشک فارسی است که از طریق ترکی به زبان‌های اروپایی رفته است.
واژهٔ «باجه» برابر نهاده و مصوبه فرهنگستان زبان فارسی گیشه فرانسوی است. این واژه تلفظی است از واژه بازه که به معنی روزنه و محفظهٔ پنجره‌دار استلغت‌نامهٔ دهخدا، سرواژهٔ باجه. و هنوز در زبان تاتی در معنی روزنه استفاده دارد. به کیوسک‌های تلفن، باجه تلفن نیز گفته می‌شود. به باجه‌های فروش بلیط سینما، بیشتر گیشه می‌گویند و به باجه‌هایی که برای فروش موادغذایی و مطبوعات است، دَکّه نیز گفته می‌شود.
نهنگ دندان‌کلفت یا دلفین سیاهhttp://www.irandeserts.com/content/درگاه_کویر/پوشش_جانوری/پستانداران_ايران_2/راسته_آب_بازان/دلفین_سیاه.htm (به انگلیسی: false killer whale) (نام علمی: "Pseudorca crassidens)" از آب‌بازان و سومین بزرگ‌جثه‌ترین عضو خانواده دلفین‌های اقیانوسیDelphinidae است. این جانور در آب‌های معتدل و گرم جهان زندگی می‌کند. نهنگ دندان‌کلفت همانندی ظاهری با نهنگ قاتلOrca دارد و به همین دلیل در زبان انگلیسی به نام "نهنگ قاتل دروغین"
False killer whale خوانده می‌شود. همانند نهنگ قاتل، نهنگ دندان‌کلفت به دیگر آب‌بازان حمله و آن‌ها را شکار می‌کند، با این حال این دو جانور رابطه نزدیکی با هم ندارند.
نهنگ‌های دندان‌کلفت موجود در حیات‌وحش زیر بررسی‌های دقیق قرار نگرفته‌اند و بیشتر اطلاعات دربارهٔ این گونه از موارد به دام افتاده به دست آمده‌است.
نهنگ دندان‌کلفت تنها عضو شناسایی‌شده سرده دندان‌کلفت‌ها است.
نهنگ دندان‌کلفت سیاه رنگ با گردن و حلقی خاکستری است. بدن لاغر و کشیده‌ای دارد و سری کشیده و رو به جلو با ۴۴ دندان در دهان. بالهٔ پشتی آن داس‌شکل است و باله‌های کناری کوچک و باریک‌اند. نهنگ دندان‌کلفت می‌تواند تا ۶ متر رشد کند.
در گذشته نهنگ‌های دندان‌کلفت در مناطقی همچون کارائیب و اندونزی شکار می‌شدند. امروزه در ژاپن هر ساله تعداد کمی از آن‌ها کشته می‌شوند.
بسیاری از آکواریوم‌های سراسر جهان، از جمله سی ورلد در ایالات متحده، به نمایش این جانور می‌پردازند.
سید هاشم حسینی بوشهری (زادهٔ ۱۳۳۵)روحانی و فقیه حوزه علمیه قم، رئیس جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، دبیر شورای عالی حوزه های علمیه، مدیر سابق حوزه های علمیه سراسر کشور، امام جمعه موقت قم، عضو حوزوی دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم و نماینده استان بوشهرباشگاه خبرنگاران، بازبینی در ۶ دی ۱۳۹۵.و نائب‌رئیس دوم در مجلس خبرگان رهبری است.
سید هاشم حسینی بوشهری فرزند سید محمد، متولد ۱۳۳۵ خورشیدی از اهالی شهر بردخون (از نواحی مهم دشتی قدیم) در شهرستان دیر ِ استان بوشهر است.
وی پس از تحصیلات ابتدایی، دروس حوزوی را در بوشهر آغاز کرد و در حوزه علمیه قم زیر نظر اساتیدی از قبیل: ستوده، میرزا محسن دوزدوزانی و پایانی ادامه داد و دروس خارج فقه را زیر نظر سیدمحمد رضاگلپایگانی، محمدفاضل لنکرانی و میرزا جوادتبریزی گذراند. وی اصول را از میرزا هاشم آملی، ناصرمکارم شیرازی و حسین وحید خراسانی و اسفار را از حسن حسن‌زاده آملی و یحیی انصاری شیرازی فراگرفت.زندگی‌نامه وبگاه رسمی
وی به تدریس دروس مقدمات، شرح لمعه، رسائل، مکاسب، کفایه، بخشهایی از عروةالوثقی و فن خطابه خارج فقه و اصول اشتغال داشته‌است.
از جمله کتب تألیف شده یا در دست تألیف وی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
براساس زندگینامه خودنوشته وی، در سالهای حکومت پهلوی اعلامیه‌های سید روح‌الله خمینی را بین مردم منتشر می‌کرده‌است که این مسئله چندین بار موجب دستگیری وی و بازجویی از وی شد.
از جمله فعالیتهای پس از انقلاب وی، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
فلووه‌ای زبانی از دسته زبان‌های هلندی ساکسون پایین در منطقه فلووه در استان خلدرلاند در کشور هلند است. فلووه‌ای معمولاً به دو گویش اصلی فلووه‌ای شرقی و غربی تقسیم می‌شود، گرچه تفاوت این دو گویش تنها در دستور زبان است.
فلووه‌ای غربی بیش از فلووه‌ای شرقی از زبان هلندی متأثر بوده‌است و هرچه به سوی شرق پیش می‌رویم گویش‌ها از هلندی معیار دورتر می‌شوند. در بخش هاتم در شمال خلدرلاند، فلووه‌ای شرقی به شدت از زبان سالاندی تأثیر پذیرفته‌است.
سازه فضاکار یک سیستم خرپای سه بعدی است که دهانه‌های آن در دو جهت گسترش یافته‌اند و اعضای آن فقط تحت تأثیر کشش و فشار قرار دارند. این سازه‌ها از مدول‌های یکسان و تکرار شونده با لایه‌های موازی در بالا و پایین (مشابه میله‌های فوقانی و تحتانی خرپا) تشکیل می‌گردند.محمود گلابچی، درک رفتار سازه‌ها، انتشارات دانشگاه تهران، 1391
سازه فضاکار، به مجموعه سازه‌های مشابهی گفته می‌شود که شامل شبکه‌ها، طاقها، برجها، شبکه‌های کابلی، سیستم‌های پوسته‌ای و غشایی، سازه‌های تا شونده و ترکیبات کش بستی می‌شود. این تعریف، یک تعریف ریخت شناسانه از سازه‌های فضا کار است.ا رهایی، "ا، استراتژیی‌های پایدار در طراحی سازه‌های فضاکار"، دومین کنفرانس ملی سازه‌های فضاکار، دانشگاه تهران ،1389
یک قاب فضایی یا سازهٔ فضایی، عبارت است از سازه‌ای که از اجزای خرپامانند سبک و محکم تشکیل شده از پایه‌هایی که در یک الگوی هندسی در کنار هم قرار گرفته‌اند. قاب‌های فضایی برای پوشش دادن دهانه‌هایی که تکیه‌گاه کم‌تعدادی دارند به کار می‌روند. چون در قاب‌های فضایی، همچون خرپاها از مثلث استفاده می‌شود، لنگرهای خمشی، به صورت بارهای کششی و فشاری به اعضای محوری خرپا منتقل می‌گردند که این خود باعث مستحکم بودن قاب‌های فضایی می‌شود.
اصطلاح "سازه فضایی" گاهی اوقات به جای سازه فضاکار بکار می‌رود که این دو اصطلاح از لحاظ کلمه‌ای مترادفند؛ ولی از لحاظ معنا و مفهوم با هم تفاوت دارند. سازه فضایی به سازه‌ای گفته می‌شود که در فضای خارج از جو ساخته یا مورد استفاده قرار گیرد که ممکن است خود یک فضاکار باشد.کاوه، علی _ ثروتی، همایون، شبکه‌های عصبی مصنوعی دربهینه‌سازی سازه‌ها، مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن، چاپ اول (1379)
ساده‌ترین نوع قاب‌های فضایی به این گونه‌است که هرم‌هایی با سقف تخت و با استفاده از میله‌های آلومینیومی یا فولادی میله‌ای شکل ساخته شوند. در بیشتر مواقع، این نوع از قاب‌ها شبیه به بازوی متحرک افقی یک جرثقیل برجی است که در کنار هم قرار گرفته‌اند. نوع دیگر قاب‌های فضایی که دارای استحکام بیشتری نیز هست، به صورت هرم‌های چهاروجهی به‌هم‌پیوسته اجرا می‌شوند. در این حالت، همهٔ اعضای محوری قاب، دارای طول یکسانی هستند. از نظر فنی، این نوع از قاب فضایی، مانند یک شبکهٔ برداری یا یک خرپای هشت‌گانه‌است. در انواع دیگر قاب‌ها نیز، با تغییر دادن طول اعضای محوری، شکل کلی سازه به صورت انحناء یا اشکال هندسی دیگر تغییر می‌یابد.
به عنوان قدیمی‌ترین ساخت‌ها برای سازه‌های فضاکار می‌توان از داربست‌هایی که جهت نگهداری چادرهای انسان‌های اولیه به کار می‌رفت نام برد.
از جمله قدیمی‌ترین چادرهای انسان‌های اولیه که در مناطقی از چین باستان که در چند سال پیش کشف شده بود می‌توان اشاره کرد.
کاربرد سازه‌های شبکه‌ای و سه بعدی در روم باستان و ایران کهن و نیز ایران دوره صفویه در ساخت سالن‌های تجمع، آمفی تئاترها، قصرها، مساجد اسلامی، اماکن متبرکه و غیره جلوه گر است.
اولین شبکه چند لایه توسط الکساندر گراهام بل در سال ۱۹۰۶ برای کایت پرواز ساخته شد. در این شبکه طول اعضاء یکسان، اتصالات ساده بود.
او اولین مهندسی است که حدود ۹۰ سال پیش نشان داد که می‌توان با قرار دادن صحیح اعضاء سازه‌ای در کنار هم سازه‌هایی محکم و سبک ساخت.
می‌توان گفت کاربرد عملی و توسعه یا فته سازه‌های فضاکار و طراحی اصولی این گونه سازه‌ها از سال ۱۹۵۰ شروع شده‌است.
مهندسین سازه به دلیل رفتار خوب این نوع سازه‌ها در برابر بارهای مختلف و مهندسین معمار به علت زیبایی و یکنواختی خاصی که در هندسه آن‌ها موجود است مجذوب این گروه از سازه‌ها شده و تحقیق و بررسی عمیقی در رفتار واقعی این سازه‌ها و کاربرد ساختار بهینه در تحلیل و طرح این سیستم‌ها آغاز گردید.
سازه‌های فضاکار مزیت‌هایی دارند که در ذیل به آن‌ها اشاره می‌کنیم: