moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پلیمرهای هوشمند نقش اساسی را در تکنولوژی پانسمان‌های خودسازگار زخم ایفا می‌کنند. طراحی پانسمان‌ها شامل پلیمرهای هوشمندی می‌باشد که به‌طور اختصاصی درون ماتریکس‌های سه بعدی فیبر ، بی تحرک شده‌اند . می‌باشد و ماتریس‌های سه بعدی فیبری می‌باشند که با نشاندن هیدروژل‌ها داخل هسته ماده ، عملکرد هیدراتی به آن اضافه می‌شود .
روش عملی پانسمان، بر توانایی پلیمرها برای حس کردن و تطبیق به رطوبت متغیر محیط تکیه دارد. یعنی قرار است که در هنگام پانسمان، محتوای سیال در همه سطح زخم به کار رود . همچنین باید به صورت خودکار و نیز برگشت پذیر، از "جذب" به "هیدراتاسیون" تغییر صورت پذیرد.
چنین پنداشته شده‌است که پلیمرها می‌توانند به گونه پیشرفت کنند که رفتار خود تصحیح را در خلال زمان بدست آورند. گرچه این قضیه می‌تواند امکانی دور از دسترس باشد. با این حال ، کاربردهای ممکن دیگری هم هستند که در آینده به میان خواهد آمند. یکی از این ایده ، دستشویی‌های هوشمند است که ادرار را آنالیز می‌کنند و کمک می کنتند تا مسائل سلامت بهتر حل شوند. در بیوتکنولوژی محیط، سیستم‌های آبیاری هوشمند که آن‌ها هم با استفاده از این روش‌ها توسعه یافته‌اند. همچنین سیستم‌هایی که آبیاری را کنترل می‌کنند و نیاز به کود را مشخص می‌کند. این کارها بر اساس رطوبت خاک ، ph خاک و سطوح مواد مغذی در خاک شکل می‌گیرد.
البته که مشکلاتی هم وجود دارند که مربوط به استفاده از پلیمرها در زمینه زیست دارو می‌باشد.ملاحظه می‌شود که امکان وجود مسمومیت یا عدم تطابق بین مواد مصنوعی و بدن وجود دارد.این باعث می‌شود تا اقبال به محصولات اصلی و فرعی پایین می‌آید. گرچه ، پلیمرهای هوشمند، پتانسیل زیادی برای استفاده شدن در بیوتکنولوژی و کاربردهای زیست دارویی دارند، البته اگر بتوان بر این مانع توفیق یافت.
گونه‌ای از رقص به‌ نام تپ دنس وجود دارد که با صدای کوبیدن کفش‌های مخصوصی (tap shoes) بر زمین به شکل ساز کوبه‌ای مشخص می‌شود.
مهمترین نیاکانِ تپ دنس، رقص Irish step و رقص آفریقایی (بویژه "جوبا") هستند؛ که هر دوی آن‌ها از طریق مهاجرت سیاه‌پوست و برده‌داری به آمریکا آورده‌شدند. پیدایش این رقص به میانهٔ قرن نوردهم بر می‌گردد که در زمان افزایش محبوبیت نمایش‌هاي ودویل، رقصنده‌های این نمایش‌خانه (به‌خصوص ایرلندی‌ها) که با سیاه رقص چهرهٔ خود ادای سیاه‌پوستان را درمی‌آوردند، این نوع رقص را (معمولاً همراه با یک پیانو) به روی صحنه بردند.
درحالی‌که بسیاری ویلیام هنری لین (معروف به Master Juba)، کسی که جز اولین سیاه‌پوستانی بود که توانست مقابل سفیدپوستان به روی استیجِ نمایش‌های مینسترل (گروه‌های موسیقی‌ای که به سفر می‌رفتند) برود را پدر تپ دنس می‌دانند، از بیل «بوجانگلز» رابینسون نیز به عنوان کسی که (دههٔ ۱۹۳۰) به توسعه و مورد اقبال واقع‌ شدن این نوع رقص کمک شایانی کرد یادمی‌کنند.
قابل ذکر است که بعد از این‌که توماس رایس در سال ۱۸۸۲ کف‌های فلزی را به کفش خود اضافه کرد، دیگر بازیگران نمایش‌خانه‌های مینسترل و ودویل بلافاصله از او تقلید کردند.
همزمان با گسترش موسیقی جَز در دههٔ ۲۰، یک تقسیم‌بندی جزئی نیز در این رقص صورت گرفت. پیچیدگی ریتمیک موسیقی جَز منجر به ایجاد شاخه‌ای از این نوع رقص به‌نام ریتمیک تپ شد. در مقابل با گونهٔ دیگری از تپ دنس با نام برادوی تپ که بر زیبایی‌شناسی رقص تأکید می‌کند و در آن از حرکات محاسبه شدهٔ بازوها و پاها استفاده می‌شود (به‌عنوان مثال کارهای فرد آستر)، ریتمیک تپ، در واقع بر صدا اهمیت بیشتری می‌دهد.
باوجود اینکه پس از جنگ جهانی دوم از محبوبیت ریتمیک دنس کاسته شد اما این رقص در دههٔ ۱۹۸۰ به‌وسیلهٔ گرگوری هاینز و سویون گلوور جوان احیا شد. از جمله فیلم‌هایی نیز که به شناساندن دوبارهٔ این سبک به عامه کمک کردند می‌توان به مستند (No Maps on My Taps (1979 و انیمیشن خوش قدم محصول ۲۰۰۶ و فیلم کره‌ای (Swing kids) محصول ۲۰۱۸ اشاره‌کرد.
در نظریه بازی‌ها، بهترین پاسخ، استراتژی خالص یا مختلط است که منتج به بیشترین سود برای بازیکن، با ثابت در نظر گرفتن استراتژی سایر بازیکنان، شود. در یک بازی دو نفره، اگر formula_1 و formula_2 استراتژی‌های بازیکنان اول و دوم باشند، در این صورت formula_1 بهترین پاسخ به formula_2 است اگر و تنها اگر برای هر استراتژی formula_5از استراتژی‌های بازیکن نفر اول که formula_6داشته باشیم formula_7که در آن تابع formula_8تابع سود بازیکن اول است.Noam Nisan and Tim Roughgarden, Algorithmic Game Theory
مفهوم بهترین پاسخ، در تعریف مفهوم تعادل نش نقش اساسی دارد. در حقیقت در یک بازی، یک استراتژی پروفایل، تعادل نش است اگر هر کدام از بازیکنان بهترین پاسخ (یا یکی از بهترین پاسخ‌ها) را نسبت به استراتژی دیگران بازی کنند.Drew Fudenberg and Jean Tirole, Game Theory, p29
از تابع بهترین پاسخ، که به عنوان تابع واکنش نیز شناخته می‌شود، در اثبات وجود تعادل نش استفاده می‌شود.
تابع بهترین پاسخ، یک تابع با برد استراتژی‌های بازیکن نیست، چون در یک تابع، به ازای هر آرگومان ورودی، یک خروجی یکتا تعیین می‌شود. در صورتی که ممکن است در بسیاری از نقاط تابع بهترین پاسخ، بیش از یک خروجی وجود داشته باشد. در حقیقت، تابع بهترین پاسخ، تابعی از استراتژی پروفایل‌های سایر بازیکنان به مجموعه استراتژی‌های بازیکن است. در صورتی که استراتژی سایر بازیکنان را formula_9بنامیم، formula_10نشان‌گر بهترین پاسخ بازیکن formula_11-ام به formula_9است.
برای نمایش تابع بهترین پاسخ، برای تمامی بازی‌های بهنجار formula_13، می‌توان از یک خط در یک مربع واحد استفاده کرد. تصاویر ۱ تا ۳، تابع بهترین پاسخ را در بازی شکار گوزن نشان می‌دهند. خطوط نقطه‌چین در تصویر ۱، نشان‌گر بهینه‌ترین احتمال برای بازی گوزن توسط بازیکن formula_14 است، به عنوان تابعی از احتمال بازی گوزن توسط بازیکن formula_15. این خطوط در تصویر ۲، نشان‌گر بهینه‌ترین احتمال برای بازی گوزن توسط بازیکن formula_16 است که به عنوان تابعی از احتمال بازی گوزن توسط بازیکن formula_17 ترسیم شده‌است. در تصویر ۳، هر دو این خطوط در یک نمودار رسم شده‌اند و نقاط برخورد این خطوط، نقاطی است که در آن، هر دو بازیکن بهترین پاسخ را نسبت به استراتژی بازیکن مقابل بازی می‌کنند و در نتیجه، تعادل‌های نش این بازی هستند.
اگر در یک بازی، بازیکنی استراتژی غالب اکید داشته باشد، این استراتژی در مقابل همه استراتژی پروفایل‌های سایر بازیکنان بهترین پاسخ است. برای مثال، در بازی معمای زندانی، هر دو بازیکن استراتژی غالب اکید دارند، پس بهترین پاسخ هر بازیکن مستقل از بازی بازیکن دیگر، استراتژی غالب است. این گزاره هم‌چنین در مورد استراتژی غالب (نه غالب اکید) نیز صحیح است.article in economics.fundamentalfinance
اگر در یک بازی، بازیکنی استراتژی مغلوب اکید داشته باشد، می‌توان ثابت کرد این استراتژی مغلوب اکید، هیچ هنگام بهترین پاسخ نخواهد بود. این گزاره، در مورد استراتژی مغلوب صحیح نیست. بازی دو نفره زیر را در نظر بگیرید (بازی ۱). در این بازی استراتژی formula_18 برای نفر اول استراتژی مغلوب است. در حالی که formula_18بهترین پاسخ برای استراتژی formula_18(که توسط نفر دوم بازی شود) است.
اگر در یک بازی، formula_21بهترین پاسخ مختلط به استراتژی پروفایل سایر بازیکنان باشد، در این صورت هر استراتژی در ساپورت formula_21نیز بهترین پاسخ به آن استراتژی پروفایل سایر بازیکنان است.
در نظریه‌ی بازی‌های تکاملی، پویایی بهترین پاسخ، مجموعه‌ای از قوانین بروزرسانی استراتژی‌ها را نمایش می‌دهد که استراتژی بازیکنان در دور بعدی را با توجه به تابع بهترین پاسخ آن‌ها در مقابل زیر مجموعه‌ای از کل جمعیت مشخص می‌کند.
نکته مهم است که بازیکنان در دور بعد بازی، استراتژی‌ای را انتخاب می‌کنند که سود آن‌ها را در همان دور بعد بیشینه کند و اهمیتی به آیندهٔ بازی در دوردست و تأثیر استراتژی انتخابی در آینده نمی‌دهند. در این‌جا تعریف بازی پتانسیل لازم است. یک بازی را بازی پتانسیلی می‌نامیم اگر انگیزهٔ همهٔ بازیکنان از عوض کردن استراتژی خود را بتوان به شکل یک تابع کلی به نام تابع پتانسیل نمایش داد. در نظریهٔ بازی‌های پتانسیلی، پویایی بهترین پاسخ به روشی برای یافتن تعادل نش با محاسبهٔ بهترین پاسخ برای هر بازیکن برمی گردد.
قضیه: در هر بازی پتانسیلی محدود، پویایی بهترین پاسخ به تعادل نش همگرا خواهد شد.
برخی مدل‌ها از بهترین پاسخ تعدیل شده به جای بهترین پاسخ استفاده می‌کنند که این توابع همانند توابع بهترین پاسخ معمولی کار می‌کنند با این تفاوت که بازیکنان در آن از یک استراتژی خالص به استراتژی خالص دیگر پرش نمی‌کنند. در توابع بهترین پاسخ استاندارد، حتی اگر یک استراتژی به مقدار ناچیزی سود بیش‌تری از استراتژی دوم داشته باشد استراتژی اول با احتمال یک انتخاب می‌شود و استراتژی دوم انتخاب نمی‌شود؛ ولی در تابع بهترین پاسخ تعدیل شده، هرچه تفاوت سود ۲ تا استراتژی کمتر می‌شود به‌طور پیوسته درصد انتخاب ۲ استراتژی به‌طور پیوسته به ۵۰: ۵۰ میل می‌کند.
توابع زیادی هستند که بهترین پاسخ تعدیل شده را مدل می‌کنند، از جمله: formula_23
که formula_24سود حاصل از استراتژی formula_25 را نمایش می‌دهد و formula_26 پارامتری است که میزان انحراف مدل تعدیل شدهٔ بهترین پاسخ را از مدل استاندارد نمایش می‌دهد و هر چه formula_26بیش‌تر باشد به معنای این است که بازیکن با احتمال بیش‌تری اشتباه می‌کند.
استفاده از این مدل تعدیل شده فواید زیادی هم در تئوری و هم در عمل دارد. از لحاظ روان‌شناختی زمانی که افراد نسبت به دو استراتژی تقریباً بی‌تفاوت هستند، به صورت تصادفی یکی از آن‌ها را انتخاب می‌کنند. علاوه بر این، بازی همهٔ افراد به‌طور یکسان در همهٔ حالات مشخص می‌شود.
تصویر ۵، نمودارهای بهترین پاسخ را برای بازی جوجه نشان می‌دهد. در این بازی، هر کدام از دو بازیکن دو استراتژی خالص دارد و استراتژی‌های بازیکنان در این بازی، گسسته‌است.
تصویر ۶، نمودار بهترین پاسخ هر دو بازیکن نسبت به هم را برای رقابت کورنو نشان می‌دهد. بر خلاف بازی جوجه، در این بازی، استراتژی‌های یک بازیکن پیوسته‌است.
بازی استراتژیکی را در نظر بگیرید که در آن:
حال تعادل نش چگونه است؟
برای محاسبهٔ تعادل نش باید تابع بهترین پاسخ را برای شرکت‌ها محاسبه کنیم. برای به دست آوردن بهترین پاسخ برای شرکت ۱ به ازای هر مقدار formula_29از شرکت ۲، formula_29را ثابت در نظر گرفته و معادلهٔ رو به رو را حل می‌کنیم: formula_34
مشتق عبارت بالا نسبت به formula_28برابر با formula_36 می‌شود. زمانی که مشتق صفر می‌شود، مقدار سود شرکت ۱ بیشینه می‌شود پس:
۰ =formula_36در نتیجه: formula_38بنابراین تابع بهترین پاسخ شرکت۱ برابر است با formula_39و به طریق مشابه تابع بهترین پاسخ شرکت۲ formula_40 و تعادل نش یک جفت formula_41 که formula_42 و formula_43.
با کم کردن ۲ تساوی از هم نتیجه می‌گیریم که formula_44و این یعنی بازی یک تعادل نش یکتا دارد و آن هم‌زمانی است که بودجهٔ در نظر گرفته شده توسط هر ۲ شرکت برای تبلیغات c باشد.
داجون استرلینگ (زاده ۲۴ اکتبر ۱۹۹۹) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است.
وی عضو باشگاه فوتبال چلسی است.
استرلینگ در لندن به دنیا آمد و خانواده او از مهاجران جاماکاییایی بودند. استرلینگ در سال ۲۰۰۷ در تیم زیر ۸ سال به چلسی پیوست و در ۱۹ سالگی اولین بازی خود را در لیگ جوانان یوفا در برابر باشگاه فوتبال اسپورتینگ پرتغال در دسامبر ۲۰۱۴ انجام داد.
خدمات مهاجرت یسوعی، مکزیک توسط انجمن عیسی مسیح در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد تا خدمات مختلفی را به بسیاری از مهاجرانی که همراه با خانواده‌هایشان در حال عبور از مکزیک و یا به خارج از این کشور رفته‌اند، ارائه کند.
خدمات مهاجرت یسوعی دارای دفاتری در چیاپاس، فرونترا کومالاپا در ایالت چیاپاس، ایدالگو و تکوزائوتلا در ایالت ایدالگو و در مکزیکو سیتی است. درمیان خدماتی که ارائه می‌کند آموزش کارفرمایان پیرامون مسائل مربوط به مهاجرت، همراهی، حقوق بشر و سیاست‌های مهاجرت می‌باشد و به‌طور مستقیم به حرکت مهاجران، ایمنی و تغذیه آن‌ها رسیدگی می‌کند. همچنین در همکاری با دولت برای کسب حقوق مهاجران فعال است. این دفاتر با سایر سازمان‌های مهاجرت و سازمان‌های یسوعی درگیر در کارهای منطقه ای و در سراسر جهان از جمله همکاری مشترک دارند.
خدمات مهاجرت یسوعی به جوامع مهاجر کمک می‌کند و تعالیم عیسی مسیح و ارتقاء حقوق بشر را نیز ترویج می‌نماید. این سازمان با دادن مشاوره حقوقی و با همکاری سایر سازمان‌ها پرونده‌های نقض حقوق بشر در مورد مهاجران گمشده را بررسی می‌کند. تحقیقات درزمینه نقض حقوق بشر در سراسر مکزیک را دنبال می‌کند و با بیش از ده‌ها پناهگاه درسراسر کشور در تماس است. این تیم‌ها برای کمک به مهاجران و خانواده‌هایشان در اغلب شهرهای مکزیک فعال هستند.
خدمات مهاجرت یسوعی با یک عکاس کار می‌کند تا پرونده‌های مهاجران را تکمیل نماید. در یک همکاری با دانشگاه ایبرو آمریکا سیداد مکزیکو ۱۰٫۰۰۰ دلار جایزه تعیین کرد تا از طریق عکاسان برگزیده، بهترین عکسی که بتوان مهاجران در مکزیک را تصویر نمود بدست بیاورد.
خدمات مهاجرت یسوعی در کمک به تهیه مستندات برای سازمان‌های دفاع از مهاجران در سال ۲۰۱۳ نقش مهمی ایفا کرد و همه ساله گزارش سالانه مهاجران را منتشر می‌کند.
در یک حراجی روند کار این‌گونه است که افراد ابتدا ارزش شیء را پیش‌بینی می‌کنند و بعد بنابراین که شیء چه ارزشی برای آن‌ها دارد، قیمتی را پیشنهاد می‌کنند. طبعاً برای این که فرد ضرر نکند، قیمتی کمتر از ارزش پیش‌بینی شده توسط خودش را پیشنهاد می‌کند. نفرین برنده پدیده‌ای است که می‌تواند در حراج‌هایی با اطلاعات ناقص اتفاق بیفتد. نفرین برنده اشاره به ضرر یا سود کمتر از انتظار برندهٔ حراج دارد. در صورتی که تخمین برنده از ارزش کالا بیشتر از ارزش واقعی آن باشد، سود برنده کمتر از انتظار او خواهد بود و حتی ممکن است متضرر بشود. به این ضرر یا سود کمتر از انتظار فرد برنده نفرین برنده گفته می‌شود. نفرین برنده زمانی شدت می‌گیرد که ارزش کالا برای شرکت‌کنندگان در حراج یکسان باشد اما هیچ‌کدام ارزش دقیق کالا را ندانند. در این صورت احتمالاً به دلیل قانون اعداد بزرگ، میانگین قیمت پیشنهادی افراد نزدیک به ارزش واقعی کالا است. در چنین شرایطی برنده کسی است که قیمتی بیشتر از ارزش واقعی کالا پیشنهاد داده باشد و این باعث می‌شود برنده ضرر کند یا سودی کمتر از آنچه انتظارش را داشت ببرد.http://www.nuffield.ox.ac.uk/users/klemperer/PricesWinnersCurse.pdf
مثلاً در صورتی که یک ظرف پر از سکه حراج شود، ارزش هر سکه برای پیشنهادهندگان یکسان است؛ ولی هر یک درک متفاوتی راجع به تعداد سکه‌ها دارند. تجربه نشان داده‌است که میانگین پیشنهادها تقریباً برابر با ارزش واقعی شیء است. حال اگر برندهٔ حراجی کسی باشد که بیشترین پیشنهاد را ارائه می‌کند، او پیشنهادی بالاتر از میانگین و طبعاً ارزش واقعی ظرف سکه‌ها ارائه کرده‌است و مورد نفرین واقع شده‌است.
در سال ۱۹۷۱ کیپن، کلپ و کمپبل سه مهندس نفت با انتشار مقاله‌ای مدعی شدند که شرکت‌های نفتی سال به سال بازگشت سرمایهٔ کمتری را در حراج‌های نفتی OCS تجربه می‌کنند. این حراج‌ها حراج‌های مقدار مشترک هستند (ارزش نفت درون چاه‌ها برای همهٔ شرکت‌کنندگان در حراج برابر است) در زمان حراج هر شرکت‌کننده تخمینی از ارزش نادانستهٔ میدان نفتی دارد و حتی اگر امید ریاضی تخمین شرکت‌کننده برابر ارزش واقعی باشد، شرکت‌کننده باید اطلاعاتی که از بردن حراج به دست می‌آورد را در نظر بگیرد. یعنی بردن حراج به این معناست که تخمین شرکت‌کننده بیشترین تخمین بوده‌است و در صورتی که شرکت‌کننده اطلاعات ذکر شده را در نظر نگرفته باشد، احتمالاً تخمین او بیشتر از ارزش واقعی میدان نفتی بوده‌است؛ پس احتمالاً سودی کمتر از انتظار یا ضرر را تجربه خواهد کرد.http://www.econ.ohio-state.edu/kagel/Encyclopedia_SS.pdf
به دلیل واریانس موجود در تخمین، برنده شدن در حراج هم‌ارز با دست بالا گرفتن ارزش کالا و در ادامه ضرر یا سود کمتر از حد انتظار است. برنده شدن و در عین حال ضرر کردن همان نفرین برنده است.
در گذر زمان موارد متعددی در زمینه‌های گوناگون به نفرین برنده ربط داده شده‌اند، حقوق نشر کتاب، تلاش شرکت‌ها برای کسب بازار و حراج‌های مسکن. اما این موارد همواره با تردیدها و انتقادات دیگر اقتصاددانان همراه بوده‌است.
در یک حراجی با ارزش مشترک، شیء به حراج گذاشته شده، ارزش تقریباً یکسانی برای همهٔ پیشنهاد دهندگان دارد ولی پیشنهاد دهندگان ارزش شیء در بازار را در زمانی که پیشنهاد می‌دهند نمی‌دانند و هر بازیکن به‌طور مستقل قبل از ارائهٔ پیشنهاد خود ارزش آن را تخمین می‌زند. برنده در یک حراجی کسی است که بالاترین پیشنهاد را ارائه می‌کند.
حال از آنجایی که شیء به حراج گذاشته شده تقریباً ارزش یکسانی برای همهٔ پیشنهاددهندگان دارد، تخمینی که هر یک از آن‌ها از ارزش شیء در بازار دارند تعیین‌کننده است و برنده کسی است که بالاترین تخمین را دارد. حال اگر فرض کنیم که میانگین مقدار پیش‌بینی شده توسط پیشنهاددهندگان برابر ارزش دقیق شیء باشد، شخصی که بالاترین پیشنهاد را ارائه کرده‌است ارزش بیشتری را از ارزش واقعی شیء پیشنهاد کرده و مجبور است بیشتر از ارزش شیء پرداخت کند.
هر چه تعداد کسانی که پیشنهاد ارائه می‌کنند بیشتر باشد، احتمال وجود برندهٔ بدشانس بالاتر می‌رود؛ زیرا هرچه تعداد پیشنهاددهندگان بیشتر باشد، احتمال این که شخصی وجود داشته باشد که قیمتی بالاتر از ارزش واقعی شیء را پیشنهاد کند بیشتر می‌شود.
همان‌طور که اشاره شد، نفرین برنده مفهومی است که بیشتر در بستر حراج‌های مقدار مشترک معنا می‌گیرد، حراج‌هایی که در آن ارزش کالایی که به حراج گذاشته می‌شود برای همه یکسان است، اما هیچ‌کس ارزش دقیق کالا را نمی‌داند و عدد پیشنهادی او، تخمین او از ارزش کالاست. تخمین ارزش از مواردی است که خرد جمعی در مورد آن صادق است(تخمین‌گر برابر ارزش واقعی کالا به علاوهٔ نویزی با میانگین صفر است) پس میانگین تخمین شرکت‌کنندگان حراج عددی نزدیک به ارزش واقعی کالا است. به عبارت دیگر متغیر تصادفی پیشنهاد شرکت‌کنندگان در حراج به صورت تقریبی توزیعی با میانگین ارزش واقعی کالا دارد.Winner's curse البته ارزش واقعی همواره نزدیک به میانگین نیست؛ مثلاً در حالتی که برخی از شرکت‌کنندگان در حراج اطلاعات بیشتری از دیگران در مورد ارزش واقعی کالا داشته باشند.
از آنجا که در مورد ارزش واقعی کالا اطمینانی وجود ندارد، می‌توان آن را به صورت احتمالاتی مدل کرد و به جای سود هرکس باید از امید ریاضی سود او صحبت کرد. پیروزی یک نفر در مسابقه در مورد ارزش واقعی کالا اطلاعاتی در اختیار ما قرار می‌دهد و اطلاعات در مورد ارزش واقعی کالا معادل اطلاعات در مورد سود فرد است. در واقع شرکت‌کنندگان در حراج عموماً تلاش می‌کنند امید ریاضی سود خود را بیشینه کنند، در حالی که چیزی که در نهایت به آنان تعلق می‌گیرد امید ریاضی سود آنان به شرط پیروزی است. برای پیش‌گیری از رخ دادن نفرین برنده بهتر است شرکت‌کننده سعی در بیشینه‌سازی تابع امید ریاضی سود به شرط پیروزی داشته باشد؛ زیرا امید ریاضی سود شرکت‌کننده برای تخمین واقعی او از قیمت کالا منفی است.
علت وقوع نفرین برنده احتمال بیشتر پیروزی کسی که تخمین دست بالا می‌زند است، نسبت به کسی که تخمین دست پایین می‌زند (زیرا برنده کسی است که بیشترین قیمت را پیشنهاد داده باشد) این احتمال بیشتر موجب می‌شود تخمین فرد پیروز در بسیاری از موارد بیشتر از ارزش واقعی کالا بوده باشد که ضرر یا سودی کمتر از انتظار را در پی دارد.
همچنین هر چه تعداد شرکت‌کنندگان در حراج بیشتر شود، افراد زودتر و راحت‌تر از رقابت بر سر قیمت کنار می‌کشند و در نهایت میانگین قیمت پیشنهادی افراد کمتر می‌شود. علت این امر پیشنهاد قیمت‌های محافظه‌کارانهٔ شرکت‌کنندگان در حضور دیگران است. هرچه تعداد افراد بیشتر باشد احتمال اینکه شرکت‌کننده‌ای تخمین بیشتر از ارزش واقعی کالا و با اختلاف زیاد از آن بزند بیشتر می‌شود، پس با افزایش تعداد شرکت‌کنندگان حراج هزینهٔ نفرین برنده نیز بیشتر می‌شود.
فرض کنید ۲ شرکت می‌خواهند برای گرفتن حق استخراج یک معدن نفت در یک حراجی شرکت کنند. تجربه نشان داده‌است که با احتمال به ترتیب ۲۵، ۵۰ و ۲۵ درصد ارزش این حق برابر با ۱۰، ۲۰ و ۳۰ میلیون دلار است.
هر شرکت برای تخمین ارزش زمین یک دستگاه می‌خرد ولی این دستگاه فقط به‌طور کیفی با شروط ذیل ارزش زمین را {زیاد} یا {کم} تخمین می‌زند.
استفاده از این تخمین‌گرها هزینه‌بر است و دو شرکت تنها یک بار می‌توانند از آن استفاده کنند؛ در حالی که اگر نتیجهٔ تخمین را با هم به اشتراک بگذارند، می‌توانند ارزش دقیق زمین را بفهمند، ولی چون رقیب هم هستند از این کار اجتناب می‌کنند. با این حال از روی احتمالات و مکانیزم می‌توان فهمید که {کم} به معنای این است که ارزش زمین با احتمال برابر ۱۰ یا ۲۰ میلیون دلار است و به‌طور مشابه {زیاد} به معنای این است که ارزش زمین با احتمال برابر ۲۰ یا ۳۰ میلیون دلار است.
هر شرکت باید بر اساس امید ریاضی ارزش زمین یک پیشنهاد ارائه کند که برای {کم}، ۱۵ میلیون دلار و برای {زیاد}، ۲۵ میلیون دلار است.
حال فرض کنید شرکت اول {کم} را توسط تخمین‌گرش مشاهده کند. حال پس از ارائهٔ پیشنهاد ۱۵ میلیونی امید ریاضی درآمدش چقدر است؟ این بستگی به پیشنهاد رقیب دارد که ۱۵ یا ۲۵ است. اگر پیشنهاد رقیب ۲۵ باشد، نفر اول حراجی را می‌بازد و درآمدش صفر می‌شود. اگر رقیب ۱۵ پیشنهاد کند با هم مساوی می‌شوند و این بدان معناست که تخمین‌گر نفر دوم هم {کم} را مشخص کرده‌است و چون هر دو تخمین‌گر {کم} را مشخص کرده‌اند پس ارزش زمین ۱۰ میلیون دلار است. پس هر ۲ شرکت ۵ میلیون دلار بیش‌تر از ارزش زمین را پیشنهاد کرده‌اند و اگر فرض کنیم که در حالت برابر بودن پیشنهادات به‌طور تصادفی زمین به یکی از دو شرکت برسد، پیشنهادکننده به‌طور متوسط ۱٫۲۵ میلیون دلار ضرر کرده و این‌جا نفرین برنده داریم.
استدلال مشابهی نشان می‌دهد که برنده با ارائهٔ پیشنهاد ۲۵ در صورت مشاهدهٔ {زیاد}، به صورت میانگین ضرر خواهد کرد.
تأیید ادعاهای نفرین برنده بودن مسائل مختلف در دنیای واقعی به علت وجود توضیحات متعدد و قابل اتکا نبودن داده‌های موجود به شدت مشکل است. برای مثال، در مورد برخی میدان‌های نفتی نشان داده شده‌است که میانگین سود در حراج‌هایی با هفت یا بیشتر شرکت‌کننده منفی بوده‌است. در این مورد، اختلاف اطلاعات شرکت‌کنندگان در حراج و فروشندگان در مورد کالا را که با افزایش تعداد شرکت‌کنندگان افزایش می‌یابد و تعداد شرکت‌کنندگان بیش از تخمین‌شرکت‌کنندگان را به عنوان توجیهی برای این مسئله پیشنهاد داده‌اند.
مبهم بودن ذاتی اطلاعات میدانی در کنار گنگی مفهوم نفرین برنده، تحقیقات در این مورد را به سمت آزمایشگاه‌ها سوق داده‌است.http://www.econ.ohio-state.edu/kagel/CVsurvey.short.PDF
آزمایش‌های متعدی در مورد نفرین برنده انجام شده‌است. اولین آزمایش در این زمینه در سال ۱۹۸۳ توسط بازرمن و سموئلسن صورت گرفته‌است. این آزمایش به شرح زیر بر روی ۴ تا ۲۶ دانشجوی MBA دانشگاه بوستون در کلاس صورت گرفته:
دانشجویان در چهار حراج اولین قیمت مخفی شرکت کردند. هر شرکت‌کننده قیمت پیشنهادی خود برای چهار چیز را اعلام کرد: شیشه‌ای محتوی ۸۰۰ پنی، شیشه‌ای محتوی ۱۶۰ نیکل، شیشه‌ای محتوی ۲۰۰ گیره کاغذ ۴ سنتی و شیشه‌ای محتوی ۴۰۰ گیره کاغذ ۲ سنتی. ارزش هر ظرف برابر ۸ دلار بود و ارزش ظرف‌ها در اختیار شرکت‌کنندگاه قرار نگرفته بود. علاوهٔ بر قیمت پیشنهادی، هرکس تخمین خود از ارزش را نیز اعلام کرد و برای نزدیک‌ترین تخمین دو دلار جایزه در نظر گرفته شد. میانگین قیمت تخمین ارزش شرکت‌کنندگان برابر ۵٫۱۳ دلار بود که از مقدار ارزش واقعی کمتر و است و به نظر باید باعث شود احتمال و مقدار نفرین برنده کاهش پیدا کند اما میانگین پیشنهاد برنده برابر ۱۰٫۰۱ دلار بوده‌است که ضرر متوسطی به مقدار ۲٫۰۱ دلار را به دنبال می‌آورد. بررسی‌های آماری نشان می‌دهند قیمت پیشنهادی افراد در ارتباط نزدیک با تخمین آن‌ها از ارزش کالا است. نتیجتاً نفرین برنده پدیده‌ای است که به سادگی قابل در آزمایشگاه قابل مشاهده است.
نفرین برنده به علت بیشینه کردن امید ریاضی سود فرد به جای بیشینه کردن امید ریاضی سود فرد به شرط پیروزی اتفاق می‌افتد. راه حل مناسب برای پیش‌گیری از رخ دادن نفرین برنده پیشنهاد دادن قیمتی کمتر از تخمین ارزش کالا است که برابر با باور آنان در مورد ارزش کالا بعد از پایان حراج است. در واقع پیروزی در مزایده خبر بدی برای پیشنهاددهنده است، زیرا به این معنا است که برآورد او از ارزش کالا بیشتر از ارزش واقعی آن بوده‌است. شرکت‌کنندگان حرفه‌ای همواره عددی پایین‌تر از براوردشان از ارزش کالا را اعلام می‌کنند. این کار سایه‌زدن نام دارد.
البته نفرین برنده در تمامی حراج‌ها رخ نمی‌دهد و همواره نیاز به پیش‌گیری از آن نیست. برای مثال در حراج‌هایی که کالای به حراج گذاشته شده برای شرکت کنندگان ارزش شخصی دارد، دیگر مقدار مشترک برای ارزش کالا معنی ندارد و در نتیجه نفرین برنده اتفاق نمی‌افتد.
آلومینیوم یک عنصر نسبتاً جدید در کاربردهای انسانی است. سنگ معدن آن، آلوم، از قرن پنجم قبل از میلاد شناخته شده‌است. آن را به شدت توسط قدیمیان برای رنگرزی و دفاع از شهر استفاده می‌کردند؛ استفاده آن در اروپا در قرون وسطی بوده‌است. از نظر دانشمندان رنسانس Alum شکل یک نمک از یک اکسید فلزی جدید بود؛ در طول عصر روشنگری، مشخص شد که آن اکسید فلزی جدید بود. کشف این فلز جدید در سال ۱۸۲۵ توسط فیزیکدان هانس کریستین اریستد اعلام شد و کارش توسط فریدریش وهلر، شیمیدان آلمانی، بسیار پیشرفت کرد. فلز آلومینیوم خالص بسیار کمیاب و دشوار است و بنابراین بسیار نادر است. پس از کشفش، قیمت آن از طلا بیشتر شد. نادر بودن آلومینیوم تنها پس از آن است که اولین تولید صنعتی توسط هنری اتین Sainte-Claire Deville در سال ۱۸۵۶ آغاز شد. آلومینیوم، با فرایند Hall-Héroult توسعه یافته توسط مهندس فرانسوی Paul مهندس Héroult و آمریکایی چارلز مارتین هال در سال ۱۸۸۶ و فرایند بایر توسط کارل جوزف بایجر شیمیدان اتریشی در سال ۱۸۸۹ توسعه یافت. این روش‌ها برای تولید آلومینیوم تا کنون استفاده شده‌است. پس از این روش‌ها برای تولید انبوه آلومینیوم مورد استفاده قرار گرفت، این فلز به‌طور گسترده‌ای در صنعت و زندگی روزمره مورد استفاده قرار گرفته‌است. آلومینیوم برای هواپیمایی، معماری و بسته‌بندی در استفاده شده‌است. تولید آن در قرن بیستم به‌طور چشمگیری افزایش یافت و آلومینیوم در دهه ۱۹۷۰ تبدیل به یک محصول مبادله ای شد. در سال ۱۹۰۰، تولید ۶٬۸۰۰ تنی داشت؛ در سال ۲۰۱۵، تولید آن ۵۷٬۵۰۰٬۰۰۰ تن بود.
اولین تاریخچه از آلوم که توسط مورخ یونان هرودوت ساخته شده‌است، به قرن پنجم قبل از میلاد بازمی‌گردد. در آن زمان آلوم به عنوان موزائیک رنگرزی استفاده می‌شد یا به عنوان رشته‌هایی برای پوشیدن زخم‌ها استفاده می‌شد؛ علاوه بر این، آلوم در پزشکی کاربرد داشت و به عنوان پوشش مقاوم در برابر آتش برای چوب، و در مواد شیمیایی. فلز آلومینیوم برای آنها ناشناخته بود. احتمال دارد که چینی‌ها در طول سلطنت سلسلهٔ اول جین (۴۲۰–۲۶۰) قادر به تولید آلیاژهای حاوی آلومینیوم بوده‌اند.پس از جنگهای صلیبی، آلوم موضوع تجارت بین‌المللی بود؛ و وجود آن در صنعت پارچه اروپایی ضروری بودآلوم به اروپا از دریای مدیترانه تا اواسط قرن ۱۵ میلادی وارد شد، زمانی که عثمانی‌ها فوق‌العاده مالیات صادرات را افزایش دادند برخی از معادن آلوم در اروپای کاتولیک کار می‌کردند، اما آنها تنها می‌توانستند آلوم کمی فراهم کنند؛ بنابراین، زمانی که جیووانی دا کاسترو، پاپ II، در سال ۱۴۶۰ یک منبع غنی از آلومینیوم در Tolfa را در نزدیکی رم کشف کرد، با هیجان زدگی به پدرخوانده خود گزارش داد: «امروز من به شما برکت برتری را می‌دهم».
ماهیت آلومینیوم ناشناخته باقی مانده‌است. حدود سال ۱۵۳۰ دکتر Paracelsus، پزشک و فیزیکدان سوئیسی، عصاره را به صورت جداگانه از سدیم (سولفات) شناسایی کرد، که نشان می‌داد که این نمک یک اکسید از آلوم است. در سال ۱۵۹۵، پزشک آلمانی و شیمیدر آندریاس لیبیویوس نشان داد که آلوم سبز و آبی رنگ با همان اکسید، اما مختلف تشکیل شده؛ برای کشفش که به شکل آلوم ساخته شد، نام «آلومینا» را پیشنهاد کرد. در سال ۱۷۰۲، جیمز ارنست استال، شیمیدان آلمانی، به وضوح اعتقاد خود را مبنی بر این که پایگاه ناشناخته آلوم از ماهیت آهک یا گچ بود، به روشنی بیان کرد. این نکته اشتباه توسط دانشمندان بسیاری برای نیم قرن دیگر به اشتراک گذاشته شده‌است. فردریش هافمن، شیمیدان آلمانی در سال ۱۷۲۲، اعتقاد خود را مبنی بر اینکه آلوم یک اکسید فلزی متمایز است، اعلام کرد. در سال ۱۷۲۸ شیمیدان فرانسوی اتیان جورفوری سنت هیلر پیشنهاد کرد که آلوم توسط یک اکسید فلزی ناشناخته و اسید سولفوریک تشکیل شده‌است؛ با این حال او به اشتباه اعتقاد داشت که سوزاندن این سیلیس باعث ایجاد سیلیس می‌شود.در سال ۱۷۳۹ شیمیدان فرانسوی Jean Gello اثبات همسان سازی بین اکسید فلزی در خاک رس و اکسید فلزی حاصل از واکنش قلیایی بر روی آلوم بود.در سال ۱۷۴۶، یوهان هاینریش پوت، شیمیدان آلمانی، نشان داد که رسوب حاصل از رسیدن قلیایی به محلول آلوم کاملاً متفاوت از آهک و گچ است. در سال ۱۷۵۴، آندریاس سیگیزوند مارگراف، شیمیدان آلمانی، آندز سیگیزوند مارگراف، اکسید آلوم (Al2O3) را با جوشاندن خاک رس در اسید سولفوریک، و پس از آن افزودن پتاسین، سنتز کرد. او متوجه شد که اضافه کردن سودا، پتاس، یا قلیایی به راه حل اکسید فلزی جدید در اسید سولفوریک و تولید آلوم شد. او اکسید فلزی را به عنوان قلیایی توصیف کرد، همان‌طور که کشف کرد که در هنگام خشک شدن می‌تواند در اسیدها حل شود. مارگراف همچنین نمکهای اکسید از آلوم را توصیف کرد: کلرید، نیترات و استات. در سال ۱۷۵۸، شیمیدان فرانسوی Pierre Macquer نوشت که آلومینا مانند یک اکسید فلزی است. در سال ۱۷۶۷، توربن برگمن، شیمیدان سوئدی، مقاله ای را دربارهٔ کریستال شدن آلوم از یک محلول تهیه شده از آلونیت جوش (یک ماده معدنی سولفات پتاسیم آلومینیوم هیدراته، فرمول KAl 3 (SO4) 2 (OH) 6 در اسید سولفوریک و سپس اضافه کردن پتاس، منتشر کرد. او همچنین آلوم را به عنوان یک محصول واکنش بین سولفات‌های آلومینیوم و پتاسیم سنتز کرده‌است، در نتیجه نشان می‌دهد که آلوم یک نمک دوبل است در سال ۱۷۷۶، کارل ویلهلم Scheele شیمیدان داروسازی آلمان نشان داد که هر دو آلوم و سیلیکا از رس ساخته شده‌است و این آلوم دارای سیلیکن نیست.اشتباه جفروی در سال ۱۷۸۵ توسط شیمیدان آلمانی و داروساز یوهان کریستین ویلبل تصحیح شد که بر خلاف باور معاصر، اکسید آلوم را نمی‌توان از سیلیس و قلیایی‌ها تولید کرد.
در ۱۷۶۰، Theodor Baron de Henouville، شیمیدان فرانسوی اعلام کرد معتقد است که آلومینا یک اکسید فلزی است که در اثبات آن ناموفق بود، اما او ادعا کرد احتمال دارد که آلوم با کربن یا برخی مواد ارگانیک مخلوط شود، با نمک یا سودا برای شارژ، و ممکن است در یک زغال چوب گرم شود. در سال ۱۷۸۲ شیمیدان فرانسوی Antoine Lavoisier نوشت که او آلومینا (Al2O3) را اکسید فلزی می‌داند.
در سال ۱۷۹۰، متخصصان اتریشی، آنتون لئوپولد روپرت و ماتو تندی، آزمایشات بارون را تکرار کردند، به طوری که دما را به‌طور قابل توجهی افزایش دادند؛ آنها ذرات کوچک فلزی را کشف کردند که آنها معتقد بودند که به دنبال فلزی هستند، اما بعداً آزمایش‌های دیگر شیمیدانان نشان دادنداین تنها فسفید آهن از ناخالصی‌ها در زغال چوب و خاکستر استخوان است. شیمیدان آلمانی مارتین هاینریش کلاپروث بعد از آن اظهار نظر کرد: "اگر اکسید فلزی وجود داشته باشد که در آن طبیعت فلزی آن باید افشا شود، اگر اکسید فلزی داشته باشد، در مقیاس بزرگ و همچنین در مقیاس کوچک، اکسید فلزی به‌طور قطع آلومینا است، اما هیچکسی تا به حال متالیزه آن را درک نکرده‌است.» بعدها Lavoisier در سال ۱۷۹۴ و شیمیدان فرانسوی لوئیس برنارد Guyton de Morveau در سال ۱۷۹۵ آلومینا را به یک مینای سفید در یک آتش‌سوزی زغال چوب که توسط اکسیژن خالص تأمین می‌شود، حل نموده و هیچ فلزی یافت نشد. شیمیدان آمریکایی رابرت هار در سال ۱۸۰۲ ذوب آلومینا را با مخلوطی از اکسید هیدروژن، همچنین مینای دندان را به دست آورد، اما هنوز فلزی پیدا نکرد.
در سال ۱۸۰۷، هومفری دیوی، شیمیدان انگلیسی، تلاش کرد تا آلومینا را با باتری‌های قلیایی الکترولیز کند. در واقع، او آن را الکترولیز کرد، اما فلز تشکیل شده حاوی پتاسیم و سدیم قلیایی بود و دیوی هیچ راهی برای جدا کردن فلز مورد نظر از این دو نداشت. سپس او سعی کرد آلومینا را با فلز پتاسیم گرم کند. در واقع اکسید پتاسیم تشکیل شد، اما او قادر به یافتن فلز مورد نظر نبود. در سال ۱۸۰۸، دیوی یک آزمایش متفاوت در الکترولیز آلومینا ایجاد کرد؛ او آزمایش کرد که آلومینا در قوس الکتریکی تجزیه شود، اما قادر به جدا کردن فلز از آهن نیست، بلکه آن را آلیاژی می‌کند. در نهایت دیوی آزمایش دیگر الکترولیز را امتحان کرد، به دنبال جمع‌آوری فلز بر روی آهن بود، اما مجدداً قادر به جدا کردن این دو نبود. در طی آزمایشهایش، دیوی پیشنهاد کرد که آلومینیوم در سال ۱۸۰۸ و آلومینیم در سال ۱۸۱۲ به نام آلومینیوم نامگذاری شود، بنابراین نام مدرن تولید می‌شود. [۲۴] دانشمندان دیگر از آلومینیوم املایی استفاده می‌کردند، هرچند که املا سابق در چند دهه استفاده از آنها را در ایالات متحده استفاده می‌شد.
در سال ۱۸۱۳، شیمیدان آمریکایی بنجامین سیلمان آزمایش هار را انجام داد و در حالی که او در یک لحظه گرانولهای کوچک فلز مورد نظر را دریافت کرد، تقریباً بلافاصله سوخته شد.
تولید اولین فلز در سال ۱۸۲۴ توسط فیزیکدان دانمارک و شیمیدان هانس کریستین اریستس ادعا شد. او کلرید آلومینیوم بی آب را با آمالگام پتاسیم واکنش داد و یک دانه از فلز را به نظر می‌رسید که مانند قلع بود. او نتایج خود را ارائه داد و نمونه ای از فلز جدید را در سال ۱۸۲۵ نشان داد. در سال ۱۸۲۶ او نوشت: «آلومینیوم دارای یک بلستر فلزی و تا حدودی رنگ خاکستری است و بسیار آهسته آب را تجزیه می‌کند.» این اشاره می‌کند که او به جای آلومینیوم خالص آلیاژ آلومینیوم پتاسیم را به دست آورده‌است. Ørsted خودش اعتقاد نداشت که آلومینیوم را بدست آوردو کشف او اهمیتی نداشت؛ یک منبع دیگر نشان می‌دهد که او نمی‌تواند تحقیقات خود را به دلایل مالی ادامه دهد. در نتیجه و به این دلیل که او کار خود را در مجله دانمارکی ارائه کرد که به‌طور عموم برای مردم اروپا منتشر شده‌است، اغلب به عنوان کشف کننده عنصر به آن اعتبار نمی‌دهد؛ [۳۰] بعضی از منابع پیشتر بیشتر شد و ادعا کرد اریستد در واقع آلومینیوم را جدا نکرد.
او تلاش کرد که این فلز را در سال ۱۸۲۵ جدا کند؛ او با دقت آنالوگ پتاسیم نمک پایه را در کریولیت در یک بوته شسته‌است. او فرمول این نمک را قبل از آزمایش به درستی فرمول K3AlF6 شناسایی کرد. هیچ فلزی یافت نشد با این حال، آزمایش او بسیار نزدیک به موفقیت بود، و چندین بار بعد از آن با موفقیت تکثیر شد. اشتباه Berzelius در استفاده از بیش از حد پتاسیم بود، که محلول را بیش از حد قلیایی کرده و در نتیجه آلومینیوم جدید را تشکیل می‌داد.
فردریش وهلر، شیمیدان آلمانی، آزمایشات اریستد را تکرار کرد اما هیچ آلومینیوم را شناسایی نکرد. (دلیل این ناسازگاری تنها در سال ۱۹۲۱ کشف شد) [۳۴] او آزمایش مشابهی را در سال ۱۸۲۷ انجام داد، مخلوط کلرید آلومینیوم بی آب با پتاسیم و تولید یک پودر آلومینیوم. در سال ۱۸۴۵ او قادر به تولید قطعات کوچک از فلز و برخی از خواص فیزیکی آن را شرح داد. توصیف Wöhler از خواص نشان می‌دهد که او آلومینیوم نامناسب به دست آورد.
آلومینیوم ابتدا به‌طور الکترولیتیک در سال ۱۸۵۴ به‌طور مستقل توسط Deville و شیمیدان آلمانی، رابرت ویلهلم بونسن، ساخته شد. روش‌های الکترولیز آنها مبنایی برای تولید صنعتی آلومینیومی نبود زیرا تجهیزات الکتریکی در حال حاضر ناکارآمد بودند؛ این تنها با اختراع دینام توسط مهندس بلژیک Zénobe-Theophile Gramme در سال ۱۸۷۰ و جریان سه فاز توسط مهندس روسی میشائیل دولوو-Dobrovolsky در سال ۱۸۸۹ تغییر می‌کند.اولین روش تولید صنعتی در مقیاس بزرگ به‌طور مستقل توسط مهندس فرانسوی پل هرولت و مهندس آمریکایی چارلز مارتین هال ساخته شده‌است. در حال حاضر به عنوان فرایند Hall-Héroult شناخته می‌شود. روش Héroult به عنوان تقاضا برای آلومینیوم هنوز کوچک بود؛ کارخانه Salindres مایل نبود که فرایند مورد استفاده خود را بهبود بخشد. هرولت با همراهانش، آلومینیوم صنعتی Aktien Gesellschaft را در سال ۱۸۸۸ تأسیس کرد. در همان سال، تولید صنعتی برنز آلومینیومی در Neuhhausen am Rheinfall در سال ۱۸۸۸ شروع شد. این تولید تنها برای یک سال فعال بود. اما در آن زمان، Société électrométallurgique française در پاریس تأسیس شد. این انجمن اختراعات حروت را خریداری کرد و او را به سمت مدیر کارخانه ذوب در Isère منصوب کرد، که طی چند ماه در آلومینیوم برنز در مقیاس بزرگ تولید و آلومینیوم خالص تولید کرد.در همان زمان، هال همان فرایند را اختراع کرد و با موفقیت آن را آزمایش کرد. او سپس به دنبال کشف آن برای تولید در مقیاس بزرگ بود؛ با این حال، باید روش‌های تولید خود را به طرز اساسی تغییر می‌داد، که آنها تمایل به انجام آن را نداشتند، زیرا آلومینیوم تولید انبوه پس از آن بلافاصله قیمت فلز را کاهش می‌داد. او در سال ۱۸۸۸ شرکت پیتسبورگ را آغاز کرد که تولید انبوه آلومینیوم را آغاز کرد. در سال‌های آینده این فناوری بهبود یافت و کارخانه‌های جدید ساخته شد.فرایند Hall-Héroult آلومینا را به فلز تبدیل می‌کند؛ کارل جوزف بایجر شیمیدان اتریش راهی برای تمیز کردن بوکسیت برای تولید آلومینا در سال ۱۸۸۹ کشف کرد که اکنون به عنوان فرایند بایر شناخته می‌شود. تولید مدرن فلز آلومینیوم بر اساس فرایندهای Bayer و Hall-Héroult است. فرایند Hall-Héroult در سال ۱۹۲۰ توسط یک تیم تحت رهبری کارل ویلهلم Söderberg شیمیدر سوئد بهبود یافت؛ این بهبود به‌طور چشمگیری باعث افزایش تولید آلومینیوم جهان شد.
پناهندگان بوتان () گروهی از مردم بوتان هستند که به زبان نپالی صحبت می‌کنند.
این پناهندگان در دهه ۱۹۹۰ در اردوگاه پناهندگان واقع در شرق نپال ثبت نام کرده‌اند.
این پناهندگان به عنوان شهروندان بوتان در پی یک پاکسازی قومی که توسط (جیگمه سینگیه وانگچوک) پادشاه بوتان صورت گرفت، از بوتان اخراج شدند. همچنان‌که دو کشور نپال و بوتان هنوز هیچ‌گونه توافقی در مورد این پناهندگان امضاء نکرده‌اند، بسیاری از پناهندگان بوتانی از زمان ورودشان از طریق دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان به آمریکای شمالی، اقیانوسیه و اروپا رفته‌اند؛ و بسیاری از این پناهندگان مستقل از UNHCR به مناطق بنگال غربی یا آسام در هند مهاجرت کردند.
اولین حضور مردم نپال در استان بوتان به حدود ۱۶۲۰ میلادی برمی‌گردد، زمانی که «شابدرانگ نگواننگ نامجیال» با به‌کارگیری صنایع آنزمان در دره کاتماندو در نپال یک گنبد نقره ای ساخت تا خاکستر به جا مانده از پدرش «تمپا نیما» را در آنجا نگهداری کند. از آن پس، مردم نپال شروع به سکونت در مناطق غیر بومی جنوب بوتان کردند و جنوب به زودی منبع اصلی غذای کشور شد. با شکوفا شدن اقتصاد بوتان و به‌دنبال سیاست مقامات استعماری بریتانیا، تا سال ۱۹۳۰، بسیاری از جنوب تحت کشت و زراعت قرار گرفت و جمعیت نپالی آن قریب به ۶۰٬۰۰۰ نفر شد.
کنگره ایالت بوتان در سال ۱۹۵۲ تشکیل شد تا منافع مهاجران بوتان در هند و سایر جوامع آسیایی را دنبال کند. تلاش‌های این کنگره برای گسترش حمایت از بوتان با ساتیاگراها (جنبش مقاومت بدون خشونت) در سال ۱۹۵۴ شکل گرفت، جنبش کنگره ایالت بوتان از طریق اعطای امتیازات به اقلیت بوتان تلاش نمود تا اجازه نمایندگی آن را در مجلس ملی به ثبت دهد. کنگره ایالت بوتان همچنان در تبعید به فعالیت خود ادامه می‌دهد تا از بین رفت تدریجی پاکسازی قومی اوایل دهه ۱۹۶۰. رهبران تبعیدی نیز در سال ۱۹۶۹ عفو شده و مجاز به بازگشت شدند.
طی دهه ۱۹۹۰ چندین هزار بوتانی در اردوگاه‌های پناهندگان (مجموع ۷ اردوگاه) در نپال که توسط کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد اداره می‌شود مستقر شدند. کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل بیشترین تعداد ورودی را بین سال‌های ۱۹۹۰ تا۱۹۹۳ بر اساس اولویت بندی به رسمیت شناخت. تا سال ۱۹۹۶ جمعیت اردوگاه‌ها به مرز انفجاری ۱۰۰٫۰۰۰ نفر رسید و به ۱۰۷٫۰۰۰ نفر افزایش پیدا کرد.
شرایط اردوگاه‌ها به لحاظ بهداشتی پایین است و ابتلا به سوء تغذیه و بیماری‌هایی از جمله سرخک، اسکوربورد، سل، مالاریا، بیماری وبا، وجود دارد، این درحالی است که شرایط اردوگاه در بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۵ به‌طور قابل توجهی بهبود یافته بود. آموزش پناهندگان ازجمله بهترین خدمات در اردوگاه‌ها به‌شمار می‌رفت، و عمدتاً بهتر از محیط اطراف حومه نپال بود. با این حال، پناهندگان بوتانی در نپال در شرایطی زندگی می‌کنند که توانایی محدودی برای کار کردن دارند و از حقوق پایه ای برخوردار نیستند. دو سازمان بشردوستانه دانمارک و کمک جهانی پزشکی از پناهندگان بوتانی در نپال پشتیبانی می‌کنند."action=news_details&news_id=19938 ."
از سال ۲۰۰۹ جمعیت اردوگاه‌ها کاهش یافته‌است، با توجه به این کاهش، اردوگاه‌های گولد هالپ و تیمای با اردوگاه بلدانگی۲ ادغام شده‌است. ادارات در حال آماده شدن برای بستن یا ادغام اردوگاه‌های دیگر هستند و پیش‌بینی می‌شود عملیات اسکان مجدد پناهندگان ظرف ۱۰ سال کامل شود. تا سال ۲۰۱۵، تنها اردوگاه‌های بولگنگی و سانیزهارا با مجموع ۱۷۳۳۷ پناهنده باقی مانده‌است. با این حال، در حدود ۱۰٫۰۰۰ پناهنده در اردوگاه‌هایی به سر می‌برند، که یا واجد شرایط زیست نیستند یا نمی‌خواهند به آنجا بروند. افراد باقی مانده عمدتاً سالمندان هستند که به دلیل نداشتن پشتیبان دچار افسردگی، سوء مصرف مواد و خودکشی هستند.http://www.fmreview.org/sites/fmr/files/FMRdownloads/en/resettlement.pdf|page14
صومعه جواری () یک صومعه در متسختا، گرجستان است.
این صومعه در سال ۵۴۵ تأسیس و در سال‌های ۵۸۶–۶۰۵ تکمیل شده‌است، صومعه جواری در سال ۱۹۹۴ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌است.
در نظریه بازی‌ها، هزینه پایداری (به انگلیسی: price of stability یا PoS) یک بازی به نسبت ""بهترین هزینه اجتماعی تعادل‌های نش بازی"" به ""هزینهٔ اجتماعی حالت بهینه اجتماعی"" گفته می‌شود. هدف از تعریف این نسبت پی بردن به این موضوع است که در یک بازی دخالت یک قدرت سوم برای خارج کردن رفتار بازیکنان از "خودخواه محض" بودن، به چه اندازه سودمند است. در کتاب دنیای جدید شجاع اثر آلدوس هاکسلی (Aldous Huxley) نیز اشاره‌ای به این مفهوم شده‌است.https://somaweb.org/w/sub/BNW_CostOfStability.html همچنین هنگامی که ما می‌خواهیم خوب و مؤثر بودن یک تعادل نش را در یک بازی خاص اندازه بگیریم، غالباً دربارهٔ هزینه آشوب (PoA) حرف می‌زنیم.
در یک بازی مفروض G با مجموعهٔ بازیکنان P و مجموعهٔ استراتژی‌های S، اگر {E:S^|P| -> {0,1 یک تابع تعادل بوده و f یک تابع هدف باشد که معمولاً سودمحور (به صورت جمع سودهای بازیکنان) یا بیشینه‌محور (به صورت بیشترین مقدار سود یک بازیکن) تعریف می‌شود، آنگاه اگر S1 تا Sn مجموعهٔ همهٔ استراتژی پروفایل‌های تعادل باشند، منظور از هزینهٔ پایداری نسبت ((f(S_i))/(f(S) است که در آن S_i تعادلی است که مقدار f را در میان سایر S_jها بیشینه می‌کند و S استراتژی پروفایلی است که مقدار f را بین همهٔ استراتژی پروفایل‌ها بیشینه می‌کند.
در کنار هزینهٔ پایداری، معیار دیگری نیز با عنوان هزینهٔ آشوب تعریف می‌شود که به معنی نسبت بدترین تعادل به حالت بهینهٔ تابع است.
به عبارتی هزینهٔ پایداری و هزینهٔ آشوب به همراه هم نشان می‌دهند اگر یک قدرت خارج از بازیکنان، آن‌ها را با قرار دادن سیاست‌هایی مجبور به انجام یکی دیگر از تعادلها کند، مقدار سود چقدر خواهد بود و اگر این کار را نکنند مقدار ضرر چقدر خواهد شد و در نهایت مشخص می‌شود که آیا این کار به صرفه هست یا نه. به‌طور خاص، هزینهٔ پایداری وقتی کاربردی است که بازیکنان برای دستیابی به یک حالت بهینه حاضر به همکاری هستند و مثالی خوب از هزینهٔ آشوب در اینترنت است که هر شرکت بدون در نظر گرفتن نفع جهانی در پی بیشینه کردن سود خود است.
همانگونه که گفته‌شد هزینه پایداری برابر است با "بیشترین مقدار هزینهٔ اجتماعی تعادل‌های نش بازی" تقسیم بر "هزینهٔ اجتماعی در حالت بهینهٔ اجتماعی".
برای مثال در بازی معمای زندانی‌های زیر، تنها یک تعادل نش وجود دارد که عبارت است از (عدم‌همکاری، عدم‌همکاری) بنابراین داریم:
هزینه پایداری = هزینه بی‌نظمی = ۱/۲.
اما در مثال زیر که در واقع نسخه‌ای از بازی نبرد دو جنس است، دو تعادل وجود دارد: (A,A) و (R,R) با هزینهٔ اجتماعی ۳ و ۱۵. بنابراین در این بازی مقدار سود اجماعی حالت بهینهٔ اجتماعی ۱۵. بنابراین مقدار هزینه پایداری ۱ خواهد بود و هزینه بی‌نظمی ۱/۱۵.
هزینه پایداری نخستین بار توسط آ. شولتزان و م. موزز مورد مطالعه‌ای قرار گرفت که به مطالعات اِ. آنشلویچ مشهور است. آنها نشان دادند که همواره یک تعادل نش خالص در یک بازی وجود دارد و هزینه پایداری یک بازی حداکثر برابر n-اُمین عدد هارمونیک در یک گراف جهتدار است. برای یک گراف بدون جهت آنشلویچ و دیگران نشان دادند یک کران بالای ۴/۳ برای هزینه پایداری در یک گراف با یک منبع و با دو بازیکن وجود دارد. ژیان لی ثابت‌کرده‌است که برای یک گراف بدون‌جهت با یک مقصد مشخص که همهٔ بازیکنان باید به آن متصل شوند، هزینه پایداری این شبکهٔ بازی formula_1 است که n تعداد بازیکنان است.Jian Li. "An formula_1 upper bound on the price of stability for undirected Shapely network design games. Information Processing Letters 109 (15), 876-878, 2009." از طرفی دیگر هزینه بی‌نظمی نیز در این بازی حدود n است.
همچنین در تحقیقی دیگر که توسط آنشلویچ و جمعی دیگر از اعضای دپارتمان علوم کامپیوتر دانشگاه کرنل صورت پذیرفته‌است، نشان داده می‌شود که در یک طراحی شبکه‌ای با تخصیص هزینه عادلانه مقدار هزینه پایداری formula_3 می‌باشد.https://www.cs.cornell.edu/home/kleinber/focs04-game.pdf
میزان غیربهینگی تعادل‌ها در بازیها در حالت کلی قابل تخمین زدن نیست، این امر در بازی‌های ساده‌ای نظیر معمای زندانی‌ها هم قابل رویت است که تعادل در آن می‌تواند تا حد دلخواه غیر بهینه اجتماعی باشد. به همین منظور این فکر ایجاد شد تا به دنبال دسته‌هایی از بازیها بگردیم که در آنها تعادل بهینه به مقدار بهینه اجتماعی تا حد قابل قبولی نزدیک باشد. بازی‌های طراحی شبکه از این دسته اند.
مثال روبرو که با عنوان مثال پیگو (Pigou) به نام اقتصاددان پیگو در سال ۱۹۲۰ بیان شد، نشانگر یک مدل شبکه‌ای ساده است. در این مدل تعداد n بازیکن قصد رفتن از مبدأ s به مقصد t را دارند و برای این کار اگر مسیر بالایی را برگزینند یک واحد زمانی هزینه می‌کنند و اگر مسیر پایینی را برگزینند، به ازای هر واحد ترافیکی که از پایین می‌گذرد (که ممکن است نسبتی از کل جمعیت بازیکنان مثلاً ۰٫۱ آن باشد) یک واحد زمانی برای رسیدن به مقصد هزینه خواهند کرد. در این مثال اگر یک واحد ترافیک را کل افراد ایجاد کنند، حالت بهینهٔ اجتماعی زمانی اتفاق می‌افتد که نصف افراد از مسیر بالا و نصف دیگر از مسیر پایین عبور کنند و یک تعادل زمانی است که همهٔ افراد مسیر دوم را انتخاب کنند. در این مثال هم مقدار هزینهٔ آشوب و هم پایداری برابر با ۴/۳ خواهد بود. همچنین اگر شبکه به صورت گرافی جهت دار بزرگ شود اما همچنان تابع هزینهٔ هر مسیر به صورت ax+b باقی بماند، مقدار هزینه پایداری و آشوب حداکثر همین ۴/۳ خواهد بود.
این مثالی بسیار ساده از بازی‌های طراحی شبکه بود، در مثال‌های کلی‌تر به عنوان نمونه افراد این قابلیت را دارند که مبدأ و مقصدهای گوناگون داشته باشند. اما ویژگی‌ای ثابت در تمام چنین بازی‌هایی وجود دارد و آن این است که در تمام این بازی‌ها مقدار هزینهٔ آشوب با مقدار هزینهٔ پایداری یکسان است. این موضوع با استفاده از مفهوم تابع پتانسیل قابل اثبات است. مثال دیگری از چنین بازی‌هایی، بازی طراحی شبکهٔ شپلی (Shapley) است. در این بازی یک گراف جهتدار وجود دارد که هر یال e آن دارای هزینهٔ ثابت 𝑐𝑒 می‌باشد. n بازیکن هر یک دارای مقصد و مبدأ خاص خود است و هدفش رسیدن از مقصد به مبدأ می‌باشد. مجموعهٔ استراتژی‌های هر فرد همهٔ مسیرهایی می‌باشد که آن فرد می‌تواند با آنها به مقصد برسد. در نهایت هزینهٔ هر فرد به این صورت مشخص می‌شود که به ازای هر یالی از گراف که در مسیر طی شده توسط او وجود دارد، هزینهٔ آن یال بین تمام کسانی که در استراتژیشان از آن مسیر عبور می‌کنند، به صورت مساوی تقسیم می‌شود. حال می‌خواهیم در این بازی میزان بهینگی تعادل نش را بسنجیم. به این منظور حالت ساده شده‌ای از این بازی مانند زیر را در نظر می‌گیریم.
در اینجا n بازیکن با مبدأ و مقصد یکسان s و t داریم و n و 1+e به ترتیب میزان هزینهٔ هریک از مسیرها هستند که در آن: e> 0. در این بازی حالتی که همهٔ افراد مسیر پایینی را انتخاب کنند، یک تعادل و حالتی که همگی مسیر بالایی را انتخاب کنند هم یک تعادل است و حالت بهینهٔ اجتماعی در حالت اول اتفاق می‌افتد. پس در اینجا میزان هزینهٔ پایداری برابر ۱ و میزان هزینهی آشوب برابر n است. البته در همهٔ بازی‌های شیپلی مقدار هزینهٔ پایداری برابر ۱ باقی نمی‌ماند.http://theory.stanford.edu/~tim/papers/pos.pdf
طراحی شبکه‌ای بازی‌ها بسیار برای "هزینه پایداری" مفید است. در این بازی‌ها، هزینه "بی‌نظمی" می‌تواند بدتر از "هزینه پایداری" باشد.
بازی زیر را در نظر بگیرید.
هزینه بی‌نظمی می‌تواند formula_17 باشد. طراحی شبکه‌ای بازی شیپلی را که در بالا گفته شد، در نظر بگیرید: دو تعادل متفاوت در این بازی وجود دارد؛ اگر همه یال formula_18 به اشتراک بگذارند، هزینهٔ اجتماعی برابر formula_18 خواهد بود. این تعادل در واقع یک هزینهٔ اجتماعی بهینه است. دقت کنید این که همه یال formula_20 را به اشتراک بگذارند، نیز، یک تعادل نش است و تغییر به یال دیگر، هزینهٔ فرد موردنظر را افزایش می‌دهد.
در اینجا یک بازی آسیب‌شناختی با محتوای مشابه برای هزینه پایداری داریم. در نظر بگیرید formula_20 بازیکن، هر کدام از formula_4 شروع می‌کنند و سعی در متصل شدن به formula_23 دارند. هزینه یال برچسب‌گذاری‌نشده صفر در نظر گرفته می‌شود.
استراتژی بهینهٔ اجتماعی برای هر کس این است که یال formula_24 را به اشتراک بگذارد تا هزینهٔ اجتماعی formula_25 به دست آید. هرچند، تنها یک تعادل نش برای این بازی وجود دارد. باید توجه شود که در حالت بهینهٔ اجتماعی، هر بازیکن هزینهٔ formula_26 می‌پردازد و بازیکن ۱ می‌تواند هزینه‌اش را با تغییر مسیر به یال formula_27 کاهش‌دهد. وقتی این اتفاق بیفتد، بازیکن ۲ نیز تمایل دارد یال formula_28 تغییر مسیر دهد و این روند به این شکل ادامه پیدا خواهد کرد. نهایتاً بازیکنان به تعادل نش برای یال خودشان خواهند رسید. این تخصیص هزینهٔ اجتماعی formula_29 خواهد داشت که formula_30، formula_30اُمین عدد هارمونیک خواهد بود؛ که برابر است با: formula_32. بناباین با این که کران نخواهد داشت، هزینه پایداری در این بازی به‌طور نمایی بهتر از هزینه بی‌نظمی است.
باید دقت شود که بازی‌های طراحی شبکه‌ای، بازی‌های تراکمی هستند. در نتیجه آنها یک تابع پتانسیل دارند: formula_33
قضیه. [قضیه ۱۹٫۱۳ از مرجع ۱] فرض کنید ثابت‌های formula_34 و formula_35ای برای هر استراتژی formula_36 وجود دارد و formula_37. در این صورت هزینه پایداری کوچک‌تر از formula_38 خواهد بود.
"اثبات." مقدار کمینهٔ formula_39 ِ formula_40 یک تعادل نش است؛ بنابراین: formula_41.
حال چون هزینهٔ اجتماعی مجموع هزینه‌های یال‌هاست، در نتیجه: formula_42.
ما معمولاً formula_43 در نظر می‌گیریم و محاسبات بالا formula_44 به‌دست می‌دهد؛ پس ما توانستیم قضیه را ثابت کنیم.
صومعه سامتاورو () یک صومعه در متسختا، گرجستان است.
این صومعه که در قرن ۴ میلادی ساخته و قرن ۱۱ میلادی بازسازی شده در سال ۱۹۹۴ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌است.
میریان سوم که بنیان‌گذار مسیحیت در گرجستان و بانی این کلیسا محسوب می‌شود همراه با همسرش در صومعه سامتاورو دفن شده‌است.
همچنین یک کشیش به نام پدر گابریل نیز در سال 1995 در این محل دفن شد.
نانو زیست حسگرها یک حسگر، ابزاری است که برای اندازه‌گیری مستقیم ترکیب آزمایشی (آنالیت) در نمونه به کار رود. در حالت مطلوب، چنین ابزاری قادر به پاسخگوئی پیوسته و برگشت‌پذیر است و نباید به نمونه آسیب برساند. نانوحسگر به سیستمی گفته می‌شود که حداقل یکی از ساختارهای نانو جهت آشکارسازی گازها، مواد شیمیایی، عوامل بیولوژیکی، زمینه‌های الکتریکی، نور، گرما و … در ساخت آن بکار رفته باشد. استفاده از نانومواد، حساسیت سیستم را بطور قابل توجهی افزایش می‌دهد. در زیست حسگرها اجزای زیستی نظیر پادتن‌ها، آنزیم‌ها، گیرنده‌ها یا کل سلول می‌توانند به عنوان عنصر حسگر مورد استفاده قرار گیرند. حسگرها را می‌توان بر اساس نوع واکنشی که میان آن‌ها و گونه مورد بررسی صورت می‌گیرد به گروه‌های مختلفی تقسیم‌بندی کرد. نانوحسگرها، حسگرهایی در ابعاد نانومتری هستند که به خاطر کوچکی و نانومتری بودن ابعادشان از دقت و واکنش‌پذیری بسیار بالایی برخوردارند، به‌طوری‌که حتی نسبت به حضور چند اتم از یک گاز هم عکس‌العمل نشان می‌دهند. نانوزیست حسگرها قابلیت‌های بسیار زیادی در زمینه‌های مختلف و از همه مهم‌تر در تشخیص دقیق و زودهنگام بیماری از خود نشان داده‌اند که این امر توجه پژوهشگران و حتی صنعت‌گران به این زمینه را جلب کرده‌است.
واژه حسگر (sensor) از واژه لاتین "sentire" به معنای درک و مشاهده گرفته شده‌است. حسگر می‌تواند وجود یک محرک یا تغییرات آن را تشخیص و نسبت به آن واکنش دهد. این واکنش ما را از آن تغییرات آگاه می‌سازد محرک "هر" متغیری می‌تواند باشد، به‌طور مثال دما؛ بنابراین حسگر را می‌توان نوعی مبدل دانست. گاهی حسگرها به تنهایی قابل استفاده‌اند و برای نشان دادن نتیجه به ما به دستگاه جانبی دیگری نیاز ندارند مانند دماسنج جیوه‌ای. ولی گاهی برای اطلاع از نتیجه کار حسگر، به دستگاه دیگری که معمولاً یک پردازشگر است نیاز داریم، مانند ترموکوپل.
در بدن موجوادت زنده نیز حسگرهایی موجود است که زبان و بینی دو نوع آن به‌شمار می‌رود. هر وسیله‌ای برای اینکه بتواند به عنوان حسگر عمل کند باید بتواند به طریقی وجود محرک را تشخیص دهد و نسبت به آن پاسخ دهد.
از ویژگی‌های حسگر مناسب می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: حساسیت، سرعت پاسخ و سرعت بازیافت بالا، محدوده عمل مناسب، تمییزپذیری بالا، برگشت‌پذیری، پایداری بالا، هزینه تولید پایین، تجهیزات کم، اندازه کوچک، توان مصرفی پایین، دمای عمل مناسب و … حال که قدری در مورد حسگر دانستیم بهتر است به سراغ دو کلمه دیگر برویم. ابتدا کلمه حسگر را در کنار کلمه «زیست» بررسی می‌کنیم و سپس در کنار کلمه «نانو» و در نهایت به تعریف مناسبی از «نانوزیست حسگر» خواهیم رسید.
زیست حسگرنوعی ابزار ردیابی است که از ترکیب یک گیرنده زیستی و یک مبدل (Transducer) ایجاد می‌شود. نقش گیرنده تشخیص وجود آنالیت و تغییر آن و نقش مبدل، تبدیل پاسخ به سیگنال قابل اندازه‌گیری است.
نانوزیست حسگرها
دستگاه آنالیزی است که با کمک فناوری نانو ساخته شده و توسط شناساگر زیستی نوع و غلظت آنالیت را تشخیص داده و به وسیله مبدل آن را به سیگنال قابل اندازه‌گیری تبدیل می‌کند. نانوزیست حسگرها یکی از جالب‌ترین و کاربردی‌ترین زمینه‌های فناوری نانو است که با توجه به مزایای خاص خود نسبت به سایر ابزارهای آنالیزی، روز به روز با سرعت بیشتری جایگزین سایر روش‌های آزمایشگاهی می‌شوند. تحقیقات در این زمینه امیدها را برای پیشرفت‌های چشمگیر در زمینه‌هایی چون تشخیص زود هنگام بیماری‌ها از جمله سرطان پررنگ‌تر کرده‌است.
اولین زیست حسگرها الکترودهای آنزیمی بودند که برای اندازه‌گیری غلظت گلوکز به کار رفتند. گلوکز به عنوان سوخت رایج سلول‌های بدن که توسط آنزیم گلوکز اکسیداز اکسید می‌شود. این واکنش، متناسب با محیط غلظت اولیه گلوکز را تغییر می‌دهد. اندازه‌گیری مداوم غلظت آن در برخی بیماران، خصوصاً بیماران دیابتی، بسیار مهم است. با این دستگاه بیماران به راحتی و با فروکردن الکترودهای حسگر در یک قطره خون خود می‌توانند غلظت قند خون خود را اندازه‌گیری کنند.
چند سالی است که زیست حسگرها و جدیداً نانوزیست حسگرها به دلیل داشتن مزایایی چون حساسیت، سرعت و تنوع بیشتر جایگزین سایر روش‌های آزمایشگاهی نظیر HPLC, GC-MS, ELISA و … شده‌اند. همچنین این حسگرها نسبت به سایر روش‌ها هزینه و انرژی و نیروهای ماهر و دوره دیده کم‌تری نیاز دارند.
همان‌طور که گفته شد حسگرها ترکیبی از اجزای زیستی و مبدل-ها هستند. بر اساس اینکه چه جزء زیستی به کار رفته و مبدل از چه نوعی باشد و از چه پدیده‌ای استفاده کند انواع مختلفی از نانوزیست حسگرها ایجاد شده‌اند. قسمت زیستی باید بسیار اختصاصی باشد و در شرایط محیط مورد نظر پایدار باشد. همچنین از لحاظ فیزیکی باید به مبدل متصل باشد. مبدل نیز باید تغییرات حاصل از واکنش میان جزء زیستی و آنالیت را به سیگنالی که قابل اندازه‌گیری است تبدیل کند. گاهی اوقات لازم است برای آشکارسازی یا پردازش این سیگنال از وسیله‌ای دیگر در کنار اجزای قبلی استفاده کنیم.
ترکیبات مختلف گیرنده زیستی و مبدل در نانوحسگرهای زیستی
"گیرندهٔ زیستی "آنزیم: آنالیت را تجزیه می‌کند یا کاتالیزور با آنالیت محدود می‌شود."مبدل"الکترود شیمیایی:
- آمپرومتریک
- ولتاژومتریک
- پتانسیومتریک
"گیرندهٔ زیستی "میکروارگانیسم: از آنالیت تغذیه می‌کند یا آنالیت مانع رشد آن می‌شود."مبدل"نوری:
- جذبی
- فلوئورسانس
- لومینسانس
- پلاسمون رزونانس سطحی
"گیرندهٔ زیستی"آنتی‌بادی: آنالیتی ویژه را شناسایی می‌کند و به آن متصل می‌شود."مبدل"وزنی:
- میکرو بالانس کوارتز دار
حرارتی:
- ترمومتریک
مواد دیگری که قابلیت استفاده در این جایگاه را دارند: ماده ژنتیک سلول، نمونه بافتی، اندامک‌ها و…
برای اتصال جزء زیستی به انتقال دهنده چند راه وجود دارد:
روش‌های ساخت نانوحسگرها: