moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
همچنین در مسابقات بدن‌سازی زنان با پخش تلویزیونی در آمریکا پوشیدن شورت بندی یا مایوی رکابی ممنوع است، بااین‌حال برخی سازمان‌های بدن‌سازی در مسابقات بسته به شرکت‌کنندگان اجازه می‌دهند با این پوشش‌ها به روی صحنه حاضر شوند.
زنان ورزشکار در رشته‌های دو و میدانی غالباً بیکینی‌هایی شبیه به بیکینی‌های معمول در والیبال ساحلی به تن می‌کنند. ایمی اکاف، ورزشکار پرش ارتفاع آمریکایی، در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ به جای لباس دوومیدانی بیکینی چرمی سیاه‌رنگی پوشید.Staff Correspondent, "Hype Hopes Today's Olympians need more than athletic prowess to win gold", "Fort Worth Star-Telegram", August 6, 2000
فلورنس گریفیت-جوینرِ دونده نیز در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ با ترکیب شورت بیکینی و ساپورتهای تک‌پایی توانست توجه بسیاری را به خود جلب کند.
در بازی‌های پاسیفیک سال ۲۰۰۷ قوانین تغییر داده شدند تا ورزشکاران بتوانند به جای بیکینی از لباس‌های پوشیده‌تر استفاده کنند.
در بازی‌های غرب آسیایی ۲۰۰۶ نیز برگزارکنندگان پوشیدن شورت‌های بیکینی را از سوی زنان ورزشکار ممنوع کردند و از ایشان خواستند که شورت‌های بلندتری به تن کنند.
در موج‌سواری شورت‌های بندی و دیگر لباس‌های بدن‌نما معمولند، با این حال بیکینی‌های موج‌سواری معمولاً از بیکینی‌های
معمولی پوشیده‌تر و پابرجاترند.
در سپتامبر ۱۹۸۱ مجلهٔ "سرفینگ مگزین" تصویری از کیمبرلی هرین، پلی‌میت مارس ۱۹۸۱، منتشر کرد که با بیکینی بدن‌نمایی در حال موج‌سواری بود. این مجله بعدها دست به انتشار نسخهٔ سالانهٔ ویژهٔ بیکینی زد.
لیگ جهانی موج‌سواری هم معمولاً در کنار مسابقات موج‌سواری زنان مسابقات نمایشی بیکینی برگزار می‌کند که باعث می‌شود شرکت کنندگان به دو دسته تقسیم شوند.
معمولاً جوایز مالی مسابقات نمایشی بیکینی از مسابقات موج‌سواری بیشتر است.
در سال ۱۹۵۰ فِرِد کول، صاحب کول آو کلیفرنیا، در مصاحبه‌ای با مجلهٔ "تایم" می‌گوید «بیکینی‌ها برای زنان نحیف فرانسوی طراحی شده‌اند» و «از آنجا که دختران فرانسوی پاهای کوتاهی دارند… مایوها را باید از طرفین تا می‌شود بالا آورد تا پاهایشان بلندتر به نظر برسد.»
گزارشی در سال ۱۹۶۱ در "نیویورک تایمز" هم خبر از نظری می‌دهد مبنی بر اینکه بیکینی برای کسانی روا است که «نه خیلی لاغر باشند و نه خیلی چاق.»
در دههٔ ۱۹۶۰ منتقد اتیکت امیلی پُست می‌نویسد «[بیکینی] فقط برای هیکل‌های بی‌عیب است و برای افراد خیلی جوان.»
در "کتاب بیکینی" نوشتهٔ کلی کیورن بنسیمون، طراح مایوی آمریکایی نورما کمالی می‌گوید «کسانی که خیک دارند» نباید بیکینی بپوشند.
از آن زمان، گروهی از طراحان بیکینی زنان در سن‌ها و با گونه‌های بدنی مختلف را تشویق به پوشیدن بیکینی کرده‌اند.
دههٔ ۱۹۷۰ همزمان بود با گسترش مفهوم لاغری ایده‌آل که تا به امروز هم محبوب مانده‌است.
رونق آمادگی جسمانی و تناسب اندام در دههٔ ۱۹۸۰ سبب یکی از بزرگ‌ترین جهش‌ها در تکامل بیکینی شد. به قول میلز «خط ران کلی بالا آمد، خط جلو کلی پایین رفت، و بندها کلی باریک شدند.»The Bikini turns 60! from the Lilith Gallery of Toronto . Retrieved February 9, 2009. مجله‌های زنان دست به استفاده از عبارت «شکم بیکینی» زدند،Alex Kuczynski, "Looking for Health News? A Bikini Belly? There's More to Read", "The New York Times", June 21, 2001
و برنامه‌های تمرینات بدنی برای ساخت «بدنی آمادهٔ بیکینی» عرضه شدند.Jennifer Nicole Lee, "Get A Bikini-Worthy Body", CBS News, Feb 1, February 1, 2007
بیکینی‌هایی کوچک از جنس اسپندکس تا متقاضیان این ایده‌آل بدنی سخت را راضی کنند.Stuart B. Chirls, "Americans head for the water – in, on and under ", "Daily News Record", July 31, 1989
فیلم‌هایی چون "تصادف آبی" و مجموعه‌های تلویزیونی واقع‌نمایی چون "سرف گرلز" مفاهیم مدل‌های بیکینی و ورزشکاران را در هم تنیدند و بر این ایده‌آل بدنی دامن زدند.
برخی زنان، به انگیزهٔ عیدهای سالانهٔ تعطیلات بهاری، که نشان آغاز فصل بیکینی در آمریکای شمالی است،
برای دستیابی به بدن ایده‌آل بیکینی دچار اختلال خوردن می‌شوند.
در سال ۱۹۹۳ سوزی مِنکِز، دبیر فشن وقت در "اینترنشنال هرالد تریبیون"، از زنان می‌خواهد علیه «ایده‌آل بدنی» و «در معرض دید بودن» بیکینی «شورش» کنند. به نوشتهٔ او «به‌طور قابل ملاحظه‌ای بعضی از زیباترین و جوانترین زنان، که زمانی تنها کسانی بودند که جرئت عریان شدن را داشتند، در خیابان‌ها و ساحل‌ها تصمیم گرفته‌اند که در معرض دید بودن به پایان کارش رسیده‌است.»
بااین‌حال والیبالیست حرفه‌ای گابریل ریس، که با بیکینی در مسابقات حاضر می‌شود، «اعتماد به نفس» را برای سکسی نمودن بیکینی کافی می‌داند.
پژوهشی هم که به‌سفارش شرکت تحویل خانگی انگلیسی دایت شِف صورت گرفت نتیجه می‌گیرد که زنان باید تا سن ۴۷ سالگی بیکینی پوشیدن را ترک کنند. برنامهٔ "امروز" کانال ان‌ی‌سی این پژوهش را پوشش داد و مجلهٔ "مور" آن را هجو کرد.Lesley Kennedy, "Are You Too Old to Rock a Bikini? ", "More", March 13, 2011
در بازار لباس‌های زیر مردانه و زنانه‌ای موجود است که به «لباس زیر بیکینی» موسومند. شکل و اندازهٔ لباس‌های زیر بیکینی زنانه مشابه شکل و اندازهٔ بیکینی معمولی است و در کل می‌تواند به هر گونه لباس زیری اشاره کند که در بخش شکم پوشیدگی کمتری نسبت به لانژری و شورت زنانه داشته باشد و معمولاً همراه با تاپ کوتاه پوشیده می‌شود.
شورت بیکینی مردانه لباس‌های زیری هستند که از شورت اسلیپ سنتی کوچکتر و بدن‌نماترند. این لباس‌های زیر می‌توانند بغل کوتاه یا بلند داشته باشند ولی معمولاً پایین‌تر از دور کمر (معمولاً در ارتفاع کفل) قرار می‌گیرند و جیب، دکمه، یا آویز ندارند.
در شورت‌های بیکینی بندی نیز تکه‌های جلویی و پشتی در کشاله به هم متصلند ولی در دور کمر از هم جدایند و در طرفین ران پوشیدگی ندارند.
از آنجا که لباس زیر و لباس شنا هر دو لباس چسبان هستند، در طراحی آن‌ها اصول یکسانی در نظر گرفته می‌شود. تفاوت اصلی بین لباس زیر و لباس شنا این است که لباس شنا قرار است در معرض دید عموم قرار بگیرد.
طرح لباس‌های شنا از گذشته تا به امروز تابع طرح لباس‌های زیر بوده‌است
و همزمان با تغییر نگرش‌ها به بیکینی، طرح لباس‌های زیر نیز دستخوش تغییراتی شد که آن را به سوی مینیمالیسم و تأکید بر اهمیت راحتی سوق داد.
همزمان با روند تکامل و تغییر لباس شنا، لباس زیر دستخوش تغییراتی شد. از ۱۹۰۰ تا ۱۹۴۰، طول لباس شنا به تبع طرح لباس زیر تغییر کرد.
در دههٔ ۱۹۲۰، استفادهٔ زنان از کرست (شکم‌بند سنتی) رو به کاستی نهاد. همزمان شرکت کادول پاریس لباس زیری موسوم به «کرست پستان» به بازار عرضه کرد.
در طی رکود بزرگ تولید شورت و پستان‌بند از پارچه‌های ارتجاع‌پذیر آغاز شد تا لباس‌های زیر مانند پوست دوم به بدن بچسبند. در دههٔ ۱۹۳۰ مدل‌های جدید لباس شنا در اروپا بر لباس‌های زیر مردانه و زنانه در آمریکا تأثیر گذاردند. بااین‌که خط کمربند این شورت‌های هنوز بالای ناف قرار داشت، برش درز ران به شکل کمانی بود که از زیر کشاله تا مفصل لگن ادامه داشت. این الگوی شورت قالبی برای غالب مدل‌های شورت زنانه و مردانه تا انتهای قرن بیستم بود.
شرکت وارنر استاندارد اندازه سینه‌بند را در سال ۱۹۳۵ معرفی کرد. نخستین سینه‌بند فنری نیز در ۱۹۳۸ به بازار عرضه شد.
در اواخر دههٔ سی میلادی شورت مردانهٔ "اِسْکَنْت" به بازار آمد که برش درز ران بسیار کوچکی داشت و خط کمربند آن پایین‌تر بود.
در ۱۹۴۳، هوارد هیوز گونه‌ای سینه‌بند جک‌دار طراحی کرد تا جین راسل آن را در فیلم یاغی بپوشد؛ بااین‌حال راسل در مصاحبه‌ها گفته‌است که هرگز آن «اختراع سرهم‌بندی‌شده» را نپوشیده‌است. در سال ۱۹۵۰، میدنفورم رسماً اولین سوتین برای جلوهٔ بزرگتر بالاتنه را به بازار معرفی کرد.
تا دههٔ ۱۹۶۰، لباس شنای بیکینی بر طرح شورت اثر گذارده بود و با پدید آمدن برش جدید شلوارهای فاق‌کوتاه جین و پارچه‌ای همزمان بود.
در دههٔ هفتاد میلادی و با معرفی شلوارهای جین چسبان، شورت‌های بندی محبوبیت یافتند، چراکه رد آن‌ها از روی شلوار معلوم نمی‌شد. در دههٔ ۱۹۸۰ شورت‌های دوخت فرانسه خط کمر و برش درز ران را تا خط کمربند واقعی بالا بردند، ولی پشت آن‌ها معمولاً پوشیده بود.
طرح شورت‌ها در ربع پایانی قرن بیستم، مانند طرح سوتین‌ها و دیگر انواع لانژری، بدواً به‌منظور تأکید بر جذابیت‌های جنسی به بازار عرضه می‌شد.
همزمان «شهوانی‌سازی» فرم بدن مردانه نیز رونق یافت و بدین منظور برندهایی چون کلوین کلاین با همکاری عکاسانی چون بروس وبر و هرب ریتس کارزارهایی تبلیغاتی راه انداختند.
بازاریابی لباس‌های زیر مردانه با هدف مصرف انبوه صورت می‌گرفت و طرح لباس‌های شنا و ورزشی تاثیرگرفته از عکاسی ورزشی و بدن‌سازی بود.
با گذر زمان، تأثیر متقابل لباس‌های زیر، لباس‌های شنا، و لباس‌های ورزشی بر یکدیگر منجر به پیدایش مد معاوضه‌پذیر سال‌های دههٔ ۱۹۹۰ شد.
گاه از عبارت "بیکینی مردانه" برای اشاره به مایوهای اسلیپ استفاده می‌شود. قسمت بغل این بیکینی‌ها ممکن است کوتاه یا بلند باشد یا اصلاً بندی، گره‌ای، یا توری باشد. بیکینی‌های مردانه معمولاً دکمه یا آویز جلو ندارند. برخلاف مایوهای شنا، بیکینی‌های مردانه برای کاهش اصطکاک طراحی نشده‌اند و فاقد بند تنبان قابل رؤیتند. در کل مایوهایی که عرض بغل آن‌ها از ۱٫۵ اینچ (حدود ۴ سانتی‌متر) کمتر است برای شنا مناسب نیستند و بیشتر به کار تفریح، مُد، یا حمام آفتاب گرفتن می‌آیند. شورت‌های فیگورگیری در مسابقه‌های بدن‌سازی نمونه‌ای از این گونه شورت‌هاست.
گاه مردان هم بالاتنهٔ بیکینی را، معمولاً با هدف ایجاد شوخی بصری، می‌پوشند. برای مثال مَنْکینی گونه‌ای مایوی مردانه با بندهایی شبیه بند برتل است که پس از پوشیده شدن در فیلم بُرات از سوی ساشا بارون کوهن محبوبیت یافت.Staff Reporter, "Blackpool Council considers 'mankini' outfit ban", BBC, November 21, 2014
موزدایی بیکنی حذف موهای زهاری است که بیرون از خط بیکینی می‌رویند.
نمایان شدن موهای زهار در بسیاری از فرهنگ‌ها ناپسندیده و شرم‌آور پنداشته می‌شود و معمولاً این موهای زاید را حذف می‌کنند.
با اشاعهٔ محبوبیت بیکینی‌ها، مقبولیت موهای زهار رو به نقصان نهاد.
با این حال، گونه‌های خاصی از مایوهای زنانه هستند که بخشی از موهای زهار را نمایان می‌سازند. کوچک شدن هرچه بیشتر مایوها، خصوصاً پس از ظهور بیکینی در سال ۱۹۴۵، موزدایی بیکینی هم محبوب ساخت.
شیوه‌ای خاص از موزدایی بیکینی هم موسوم به «اپیلاسیون برزیلی» با ظهور شورتِ بندی محبوب شد.
چندین شیوهٔ موزدایی بیکینی هست که می‌توان بسته به نوع شورت بیکینی و مساحت عریانی بیرون آن یکی را انتخاب کرد.
معمول‌ترین این شیوه‌ها عبارتند از: اپیلاسیون آمریکایی (حذف موهای زهار در طرفین، بالای ران، و زیر ناف)، اپیلاسیون فرانسوی (که در آن تنها یک نوار باریک در جلو باقی می‌ماند)، و اپیلاسیون برزیلی (حذف همهٔ موهای زهار که به‌ویژه برای شورتِ بندی به‌کار می‌رود).
خطوط برنزه‌نشده‌ای که پوشیدن بیکینی به هنگام حمام آفتاب پدیدمی‌آورد، به برنزهٔ بیکینی موسومند. برای جلوگیری از پدید آمدن این الگوها، در سال ۱۹۶۹ گونه‌ای بیکینی اختراع شد که پارچه‌اش هزاران منفذ ریز دارد. این منافذ با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شوند، ولی به‌اندازه‌ای نور آفتاب را از خود گذر می‌دهند که خط برنزه‌نشده‌ای برجا نماند.
نظربه‌اینکه بیکینی غالب پوست بدن را مقابل تابش فرابنفش عریان رها می‌کند، برنزه کردن بیش‌ازحد ممکن است به آفتاب‌سوختگی، سرطان پوست، و دیگر اختلال‌های مرتبط با پوست، چشم، و دستگاه ایمنی بینجامد.
ازاین‌رو، سازمان‌های پزشکی به بیکینی‌پوشان پیشنهاد می‌کنند تا به‌منظور پیشگیری از آفتاب‌سوختگی، سرطان پوست،
چروک، و افتادگی پوست
از کرم‌های ضدآفتاب گسترده‌اثر استفاده نمایند. با این وجود ممکن است برخی مواد کرم‌های ضدآفتاب در صورت نفوذ به پوست در درازمدت آثار مخربی داشته باشند.
دژ نخل یا قلعه نخل
یکی از محکم‌ترین قلعه‌های کشور پادشاهی عمان است.
این قلعه در شهرستان نَخل و در منطقهٔ باطنه واقع شده‌است، ویکی از (نقاط دیدنی سلطنت عمان) به‌شمار می‌آیند. «قلعه نخل» یکی از بارزترین معالم أثری و گردشگری ( ولایة نخل ) در منطقهٔ باطنه‌است. قلعه روی تپهٔ بلندی در پایهٔ کوه حجر غربی قرار دارد، و از موقعیت بسیار عالی و سوق‌الجیشی برخوردار است.
تاریخ بنای «قلعه نخل» به دوران قبل از اسلام و دوران ساسانی باز میگردد. ساسانیان این قلعه را برای دفاع در برابر حملات اعراب بادیه‌نشین بنا کردند. آخرین بازساری کلی به قرن هفدهم میلادی برمی‌گردد. دوپل منحنی و بسیار قوی و مستحکم از پایین قلعه می‌گذرد، قلعه دارای چند برج است که مشهورترین آن‌ها سه برج بلند است به نام‌های: «برج الشرقی»، «برج الغربی» و «برج الأوسط».
درون قلعه دوچاه آب شیرین نیز وجود دارد.
این دژ بار اول توسط الإمام الصَلت بن مالک الخروصی در سال (۱۷۰ هـ. ق) مرمت شده و استحکاماتی نیز بر قلعه اضافه نموده‌است. همچنین در سال (۲۰۰ هـ. ق) برای بار دوم توسط دولت الیعاربه ترمیم شده‌است.
ودر سال (۱۲۵۰ هـ. ق) توسط السلطان سعید بن سلطان ترمیم شده‌است و سوری (دیواری) بطول ۲ کیلومتر به قلعه اضافه نموده‌است. أما در سال (۱۹۹۰ م) (۱۴۱۱هـ. ق) قلعه به‌طور کامل توسط سلطان قابوس بن سعید مرمت و تجدید و توسعه یافته‌است، اکنون موزه ملی است.
به براده‌برداری از سطح یک جسم تراشیدن می‌گویند. قانون اصلی در تراشیدن این است: وسیله‌ای که جسم را تراش می‌دهد همواره باید از جسم سخت‌تر باشد؛ در غیر این صورت، خود وسیله تراشیده می‌شود.
الماس سخت‌ترین مادهٔ طبیعی شناخته شده‌است و همواره قادر به تراشیدن و خش انداختن در بیشتر مواد می‌باشد.
احمد باقری پور فلاح شناخته شده با نام مهرداد فلاح، متولد ۱۳۳۹ در لاهیجان، شاعر، منتقد ادبی، مترجم و ویراستار است. او از سال ۱۳۶۲ به طور حرفه‌ای فعالیت ادبی خود را آغاز کرده و در سال ۶۳، مجموعه شعر «تعلیق-یادآوری‌ها» (مشترک با جعفر خادم) را به چاپ رسانده است. پس از «تعلیق»، شش مجموعه شعر دیگر «این خوابِ پر از پرتگاه» (۱۳۶۸)، «در بهترین انتظار» (۱۳۷۱)، «چهار دهان و یک نگاه» (۱۳۷۶)، «دارم دوباره کلاغ می‌شوم» (۱۳۷۸)، «از خودم» (۱۳۸۰) و «بریم هواخوری» (۱۳۸۷) از او منتشر شده است. او همچنین کتاب «زوزه» (مشهور‌ترین شعر آلن گینزبرگ/۱۳۸۹) را به همراه فرید قدمی‌ترجمه و منتشر کرده و مجموعه مقالاتی با عنوان «شاعر به خیابان قدم گذاشت»، «مجموعه کامل اشعار»، «خواندیدنی ولیعصر استریت» و «چهار جوابی‌ها» و... نیز گزیده‌ای از اشعار والت ویتمن، از او منتشر شده است.
مهرداد فلاح از شاعران تأثیرگذار در دههٔ هفتاد بود، دهه ای که یک نقطهٔ عطف در تاریخ ادبیات معاصر محسوب می‌شود و حاصل کار جمعی از شاعران بود و برخلاف تمام ادعاهای موجود هرگز نمی‌توان آن را یک کار فردی و به یک جریان خاص منتسب کرد. یدالله رؤیایی رضا براهنی، علی باباچاهی، مهرداد فلاح، علی عبدالرضایی، بهزاد زرین پور، ابوالفضل پاشا و … از چهره‌های شاخص این دهه بودند؛ که شعرشان در این دهه با تغییرات بنیادین از لحاظ زیبایی شناسیک روبه رو شد و هرکدام به سهم خود پیشنهادهای جدیدی به گسترهٔ شعر فارسی ارائه کردند. فلاح که آغاز شاعریش برمی گردد به دههٔ شصت در خلال این سه دهه خودش را شاعری جسور و پیشرو معرفی کرده‌است که همیشه در پی ایجاد و اضافه کردن ظرفیت‌های جدید به زبان فارسی است
مهرداد فلاح دو مجموعهٔ شعر «چهار دهان و یک نگاه» و «دارم دوباره کلاغ می‌شوم» را در سال‌های ۱۳۷۶ و ۱۳۷۸ منتشر کرد. او مجموعه‌ای دیگر از شعرهایش را با نام «از خودم» در سال ۱۳۸۰ چاپ کرد. مجموعه شعر دیگری از او با نام «بریم هواخوری» نیز نشر اینترنتی یافته‌است. او همچنین در سال ۹۲ مجموعه شعری به نام «قدم از آدم» (گزیدهٔ شعر» و «مانیفست اسب» چاپ کرد، که شامل تعدادی از خواندیدنی‌های اوست اولین مجموعه شعر او که در سال ۱۳۶۳ منتشر شد کار مشترک او بود با جعفر خادم، دومین مجموعه فلاح با نام «بهترین انتظار» در سال ۱۳۷۱ انتشار یافت. او و خانواده‌اش در حال حاضر در تهران ساکن هستند. فلاح در تاسی از شعر صد ساله اخیر فرانسه با شعر خواندیدنی‌ها در اصل شکل دیگری از "کانکریت" را ارائه کرد.
مهرداد فلاح در کنار شاعرانی چون بهزاد زرین پور، علی عبدالرضایی، ابوالفضل پاشا از شاعران تأثیرگذاری بود که شاعران دههٔ هفتاد خوانده می‌شوند، دهه‌ای که از دیدگاه منتقدان یکی از دهه‌های تأثیرگذار در ادبیات فارسی معاصر است.. دهه‌ای که به باور منتقدان توانست بر بسیاری از جریانات مابعد خود تأثیر بگذارد؛ و توانست شعر فارسی را از لحاظ زیبایی شناسیک وارد مرحلهٔ جدیدی بکند.
جلی‌یلا (Jellyella) جنسی است از جانوران خزه‌زی از راستهٔ لب‌دهانان (Cheilostomida).
جلی‌یلا فراساختارultrastructure اسکلتی کلسیتی دارد که از دوکچه‌هایspindles دراز و متقاطع تشکیل شده‌است.
Taylor, P. D. ; Monks, N. (1997). "A new cheilostome genus pseudoplanktonic on molluscs and algae". Invertebrate Biology 116: 39–51. doi:10.2307/3226923.
خزنده‌بال‌سانان یا خزندگان بالدار یا پتروسورها راسته‌ای از خزندگان هستند که دوران میانه‌زیستی و از دوره تریاس پسین تا آخر کرتاسه پسین در سرتاسر جهان می‌زیستند. پتروسورهای بال چرمی در حدود ۲۲۸ میلیون سال پیش از خانواده‌ای از شاه‌خزندگان به وجود آمده‌اند و نزدیک‌ترین خویشاوندان زنده‌شان تمساح‌سانان و پرندگان امروزی هستند. این جانوران در پایان دوره کرتاسه در جریان رویداد انقراض کرتاسه-پالئوژن به طور کامل منقرض شدند. نخستین سنگواره پتروسور توسط زیست‌شناس ایتالیایی کوسیمو کولینیCosimo Collini در سال ۱۷۸۴ کشف شد.
واژهٔ پتروسور از کلمهٔ یونانی πτερόσαυρος به معنی مارمولک بال‌دار گرفته شده‌است. این جانوران به بال‌انگشتی‌ها (پتروداکتیل‌ها)pterodactyls) نیز معروفند این واژه برگرفته از واژهٔ یونانی πτεροδάκτυλος به معنی بال‌انگشتی است‌.
پتروسور نخستین مهره‌دارانی محسوب می‌شوند که قدرت پرواز کردن درشان تکامل پیدا کرد. ظهور بال، استخوان‌های سبک و ماهیچه‌های قوی تغییراتی بود که پتروسورها آن‌ها را به جهت پرواز به دست آوردند. بال‌های این خزندگان از غشایی از پوست، ماهیچه، و دیگر رشته‌های انبساطی از قفسه سینه تا چهار انگشت دراز برجسته تشکیل شده‌است. دامنه اندازه در پتروسورها بسیار زیاد بود و از گونه‌هایی به کوچکی گنجشک تا گونه‌هایی به بزرگی زرافه در میان آن‌ها وجود داشتند. این جانوران به‌طور عمده گوشت‌خوار بودند و بیشتر از حشرات، ماهیان، نرم‌تنان، سخت‌پوستان و مردار تغذیه می‌کرده‌اند.
در رسانه‌ها از پتروسورها به عنوان دایناسور نام برده می‌شود ولی این موضوع نادرست است، واژه دایناسور به‌طور صحیح و خاص به گروه مشخصی از خزندگان زمینی با یک حالت ایستاده محدود می‌شود؛ بنابراین پتروسورها بعلاوه گروه‌های گوناگونی از خزندگان آبزی همچون (ایکتیوسور)،ichthyosaurs پلسیوسور،plesiosaurs موساسورmosasaurs دایناسور نیستند.
صورت‌زخمی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
زائِدِهٔ قِرقِره‌ای نام یکی از استخوان‌های پا است.
دو شیار اُریب در سطح کناری استخوان پاشنه پا توسط یک تیغهٔ بلند جدا شده‌اند که این تیغهٔ بلند زائدهٔ قرقره‌ای نام دارد.
از نسخهٔ کالبدشناسی گری که در مالکیت عمومی قرار دارد.
چاندرایان-۱ اولین سفینهٔ بدون سرنشین هندی است که در تاریخ ۲۲ اکتبر ۲۰۰۸ از ایستگاه فضایی ساتیش داوان به فضا پرتاب شد. بر اساس برنامه‌ریزی‌های انجام شده چاندرایان باید حدود ۸ نوامبر به مدار ماه برسد. ↵این پروژه توسط سازمان تحقیقات فضایی هند (ایسرو) پیگیری می‌شود و هدف این مدار گرد جمع‌آوری اطلاعاتی از سطح کره ماه است.
سازمان فضایی هند اعلام کرد که ارتباطش در ساعت ۱:۳۰ به وقت ایران در روز ۲۹ آگوست سال ۲۰۱۹ با این فضا پیما قطع شد.
جرجیس،جِرجیس<! عنوان تصحیح شده توسط ربات> سنت جورج ، یا گئورگ، مطابق منابع مسیحی سربازی از ارتش امپراتوری روم در سده‌های سوم و چهارم میلادی بود که به دلیل دست نکشیدن از ایمان خود به مسیحیت کشته شد. جرجیس در مسیحیت قدیس محسوب می‌شود.
او در منابع اسلامی پیامبر محسوب می‌شود. ابن بابویه و قطب راوندی از ابن‌عباس روایت کرده‌اند، که حق‌تعالی، جرجیس را پیامبر گردانید و او را به سوی پادشاهی که در شام بود (به نام داذانه) فرستاد. در جهان مسیحیت افسانه‌هایی چون کشتن اژدها به او نسبت داده شده‌است. همچنین او را حامی بعضی شهرها و کشورهای مسیحی دانسته‌اند. مطابق روایتیدائرةالمعارف جدید کاتولیک>، ذیل "George, St."؛ یاقوت حموی، ذیل «موصل»، نیز رجوع کنید به د. اسلام متعلق به سده ششم میلادی، اصل وی از لُد در فلسطین بوده‌است.
در منابع اسلامی آمده‌است: جرجیس معرب گریگر (جرج) است. تولد جرجیس به سال ۳۱۵ میلادی در روم در خانواده‌ای اصیل و موحد بوده‌است. پدرش اناک بن خسرو (از اشراف اشکانی) ساکن فلسطین (از توابع ایران آنروز در زمان ملوک الطوایفی) بوده و از طرف حکومت مرکزی ایران ۱۴ سال بر شمال غرب ایران حکمرانی داشته‌است. جرجیس در ۱۶ سالگی به پیامبری می‌رسد. جرجیس از پیامبران دوره فترت پس از عیسی نبی بوده‌است نه رسول و مبلغ دین عیسی و با واسطه از شاگردان حواریون بوده‌است. ظهور وی در ارمنستان به سال ۳۲۹ میلادی بوده‌است. وی نبی بوده در روزگار داذانه ملک موصل (اقلیمی بین شام و عراق و خراسان [نیشابور] و آذربایجان) که بتی بنام افلون داشتند. تیرداد، برادر جرجیس، بت‌پرست و دشمن وی بوده و پس از پدر به حکومت می‌رسد. جرجیس برای تسهیل تبلیغ و دستگیری فقرا تجارت و مسافرت می‌کرده‌است.
آخرین محل اقامت و تبلیغ جرجیس در شام بوده که در آنجا کشته و دفن شده‌است.
دربارهٔ واژه جرجیس در منابع لغوی عربی مطلبی نیامده و لغت‌نویسان به همین توضیح اکتفا کرده‌اند که نام پیامبری بوده‌است اما، با توجه به منشأ قصه و نوع ترکیب واژه، به نظر می‌رسد مُعرَّبِ جورج باشد. در قرآن نیز ذکری از جرجیس به میان نیامده؛ اما، در تفاسیر و تواریخ، از پیامبران دوره فترت پس از عیسی شمرده شده‌است.
در برخی اشعار فارسی از شخصیت جرجیس، به عنوان اُسوه پایداری که بارها مورد امتحان الهی قرار گرفته، یاد شده‌است. همچنین در یک مَثَلِ مشهور فارسی به جرجیس اشاره شده‌است.
روباهی مرغی به دندان گرفت تا آن را بخورد. مرغ برای آخرین درخواست از او می‌خواهد که پیش از خوردن او نام یکی از پیامبران را به زبان آورد. روباه هم که می‌دانست با آوردن نام دهانش باز و مرغ را از کف می‌دهد، نام جرجیس را بر زبان می‌آورد تا هم به خواسته مرغ عمل کرده باشد و هم دهانش بسته بماند. بر این اساس مَثَلی به وجود آمد تحت این عنوان که فلانی بین این همه پیامبر جرجیس را انتخاب کرده‌است و به زرنگی یک شخص در انجام یک عمل اشاره دارد.http://www.koodakan.org/Gnome/name/m010.htm
پایگاه فرهنگی جرجیس پیامبر
دانشگاه ایلینوی غربی تأسیس ۱۸۹۹ از دانشگاه‌های ایالت ایلینوی و در شهر ماکومب واقع شده‌است.
باروق از دهستان‌های ایران در استان آذربایجان شرقی است. این شهر در مرکزی شهرستان هریس قرار دارد.اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳.
جان که می‌دادم (ترجمه‌شده به گوربه‌گور در فارسی) رمانی است اثر ویلیام فاکنر نویسنده شهیر آمریکایی و برنده جایزه نوبل ادبیات که نخستین بار در سال ۱۹۳۰ در آمریکا چاپ شد. عنوان کتاب برگرفته از کتاب ششم ادیسه اثر هومر است که در آن آگاممنون خطاب به اودوسئوس جمله عنوان کتاب یعنی «As I Lay Dying» را به‌کار می‌برد.
متن کتاب در ابتدا بسیار پیچیده به‌نظر می‌رسد. همچنین نوعی متفاوت از ساختار داستان، معرفی وضعیت حاضر و شخصیت‌ها همانند همه کتاب‌های فاکنر پیش روی خواننده است. هر فصل از داستان از زبان یکی از شخصیت‌های داستان نقل می‌شود که بسیار گیج‌کننده به‌نظر می‌رسد اما در نهایت با پیش روی وقایع در کتاب بیننده ارتباط بین وقایع و شخصیت‌ها را با کمی فراست درک می‌کند.
شخصیت‌های کتاب انسان‌های ساده روستایی در حاشیه می‌سی‌سی‌پی هستند که در جنوب آمریکای شمالی زندگی می‌کنند.
درون مایه متن کتاب پیوند عمیقی با مسئله مرگ دارد و زندگی را با غم و اندوه‌هایش ملموس تر می‌کند. ترجمه فارسی این کتاب به‌دست نجف دریابندری انجام گرفته و توسط نشر چشمه به چاپ رسیده‌است. از ویژگی‌های این ترجمه به‌کارگیری فارسی گفتاری است.
فاکنر خود معتقد بوده‌است که کتاب حاضر را ظرف شش هفته آن هم همراه با کار شبانه پای کوره آتش نوشته‌است و پس از آن هم دستی در آن نبرده‌است، اما ساختمان داستان و ظرافت‌های موجود در آن به گونه‌ای است که خواننده گمان می‌کند باید بیش از این‌ها وقت و «عرق‌ریزی روح» صرف آن شده باشد. در هر حال این رمان را بسیاری از منتقدان ساده‌ترین و در عین حال کامل‌ترین رمان فاکنر دانسته‌اند و برخی حتی آن را شاهکار خوانده‌اند.
نجف دریابندری ترجمه عنوان کتاب (As I Lay Dying) را به زبان فارسی ناممکن دانسته‌است. او می‌گوید: «کوتاه‌ترین عبارتی که به نظر من می‌توانست معنای عنوان اصلی را دقیقاً بیان کند «همچون که دراز کشیده بودم و داشتم می‌مردم» است». لذا عنوان «گور‌به‌گور» که به نوعی اشاره به روایتگری مرگ در داستان می‌کند انتخاب شده‌است.
آن‌چه مسلم است این رمان مدخل خوبی به دنیای شگفت‌انگیز و پرآشوب داستان‌های فاکنر به‌شمار رفته‌است، اگرچه در مورد همین داستان هم باید گفت که سادگی آن تا حدی فریبنده است و دقایق و ظرایف آن غالباً در نگاه اول آشکار نمی‌گردد.به نقل از ترجمه فارسی کتاب
دهستان باروق، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان باروق در استان آذربایجان غربی ایران است.
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان باروق برابر با ۷٬۶۴۸ نفر بوده‌است.
انتشارات جان وایلی و پسران، که با نام وایلی نیز شناخته می‌شود، یک شرکت انتشاراتی در رابطه با انواع کتب به خصوص کتابهای تخصصی دانشگاه‌ها است. Retrieved on 2008-02-04.
انتشارات وایلی در واقع تشکیل شده از مجموعه‌ای از چندین نشانه تجاری کوچکتر است که هر کدام در زمینه خاصی فعالیت می‌کنند و تیمها و اعضای نسبتاً مستقلی نیز دارند. این انتشارات همچنین دارای ژورنالهای بسیار معتبری در زمینه فناوری، مهندسی و علوم است.
این انتشارات در شهرهای نیویورک، واینهایم، بریزبن، سنگاپور و تورنتو نمایندگی دارد.
وایلی در سال ۱۸۰۷ زمانی تأسیس شد که چارلز وایلی یک مغازه چاپ در منهتن افتتاح کرد. این شرکت ناشر شخصیت‌های ادبیات قرن نوزدهم آمریکایی مانند جیمز فنیمور کوپر، واشینگتن ایروینگ، هرمان ملویل و ادگار آلن پو و همچنین عناوین حقوقی، مذهبی و سایر عناوین غیر داستانی بود. این شرکت نام فعلی خود را در سال ۱۸۶۵ گرفت. وایلی بعداً توجه خود را به حوزه‌های علمی، فنی و مهندسی تغییر داد و علاقه ادبی خود را کنار گذاشت.
جان پسر چارلز وایلی (متولد فلاتبوش، نیویورک، ۴ اکتبر ۱۸۰۸؛ درگذشت در شرق اورنج، نیوجرسی، ۲۱ فوریه ۱۸۹۱) این حرفه را هنگامی که پدرش در ۱۸۲۶ درگذشت، به عهده گرفت. این شرکت به‌طور پی در پی Wiley, Lane & Co. نامگذاری شد. سپس وایلی و پاتنام، و سپس جان وایلی. این شرکت نام فعلی خود را در سال ۱۸۷۶ به دست آورد، هنگامی که پسر دوم جان ویلیام اچ وایلی به برادرش چارلز در این تجارت پیوست.
در قرن بیستم، این شرکت فعالیت‌های انتشاراتی، علوم و آموزش عالی خود را گسترش داد.
در سال ۱۹۸۹، وایلی ناشر علوم زندگی Liss را به دست آورد.
در سال ۱۹۹۶، وایلی ناشر فنی آلمانی VCH را خریداری کرد.
در سال ۱۹۹۷، وایلی ناشر حرفه ای Van Nostrand Reinhold را از Thomson Learning خریداری کرد.
در سال ۱۹۹۹، وایلی ناشر حرفه ای Jossey-Bass را از پیرسون خریداری کرد.
وایلی در سال ۲۰۰۷ دوصدمین سالگرد خود را جشن گرفت. همزمان با سالگرد، این شرکت دانش برای نسل: وایلی و صنعت انتشارات جهانی، ۱۸۰۷–۲۰۰۷ را منتشر کرد که نقش وایلی را در تکامل انتشارات در پس زمینه اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی به تصویر می‌کشد. وایلی همچنین یک انجمن آنلاین به نام Wiley Living History ایجاد کرده‌است، و گزیده‌هایی از دانش برای نسل‌ها و تالار گفتمان بازدیدکنندگان و کارمندان وایلی را برای ارسال نظرات و حکایات خود ارائه می‌دهد.
در دسامبر ۲۰۱۰، وایلی دفتر خود را در دبی افتتاح کرد. وایلی در سال ۲۰۰۶ فعالیت‌های انتشاراتی خود را در هند برقرار کرد (اگرچه از سال ۱۹۶۶ برای فروش در آنجا حضور داشته‌است) و از طریق قراردادهای فروش با مؤسسات دانشگاهی در تونس، لیبی و مصر در آفریقای شمالی حضور خود را تثبیت کرده‌است. در ۱۶ آوریل ۲۰۱۲، شرکت تأسیس Wiley Brasil Editora LTDA را در سائو پائولو، برزیل، از تاریخ ۱ مه ۲۰۱۲، اعلام کرد.
تجارت علمی، فنی و پزشکی وایلی با خریداری انتشارات بلک ول در فوریه ۲۰۰۷ به مبلغ ۱٫۱۲ میلیارد دلار، بزرگترین خرید آن تا آن زمان گسترش یافت. این تجارت ترکیبی، علمی، فنی، پزشکی و علمی (به نام وایلی-بلکول) نیز شناخته می‌شود، به صورت چاپی و آنلاین، ۱۴۰۰ مجله علمی پژوهشی و مجموعه گسترده‌ای از کتاب‌ها، آثار مرجع، پایگاه داده‌ها و کتابچه‌های راهنمای آزمایشگاه را منتشر می‌کند. در علوم زندگی و فیزیک، پزشکی و بهداشت وابسته، مهندسی، علوم انسانی و علوم اجتماعی. با ابتکار عمل تکمیل پرونده در سال ۲۰۰۷، ۸٫۲ میلیون صفحه از محتوای مجله به صورت آنلاین در دسترس قرار گرفته‌است که مجموعه ای مربوط به سال ۱۷۹۹ است. وایلی-بلکول همچنین به نمایندگی از حدود ۷۰۰ انجمن تخصصی و علمی منتشر می‌کند. از جمله انجمن سرطان آمریکا (ACS)، که مجله برجسته ACS را برای آن منتشر می‌کند. جامعه افتخار بین‌المللی پرستاری سیگما تتا تاو؛ و انجمن مردم‌شناسی آمریکا. سایر مجلات منتشر شده عبارتند از: Angewandte Chemie , Advanced Materials , Hepatology , International Finance و پیوند کبد.
در ۱۷ فوریه ۲۰۱۲، ویلی اعلام کرد شرکت Inscape Holdings Inc، که ارزیابی‌های DISC و آموزش مهارت‌های تجاری بین فردی را ارائه می‌دهد، تصاحب کرده‌است.
مارک‌های توسعه حرفه ای وایلی شامل For Dummies, Jossey-Bass, Pfeiffer, Wrox Press, J.K. Lasser , Sybex , Fisher Investments Press و Bloomberg Press است. تجارت STMS همچنین با نام Wiley-Blackwell شناخته می‌شود، که پس از تملک انتشارات Blackwell در فوریه ۲۰۰۷ شکل گرفت. مارک‌های تجاری شامل کتابخانه Cochrane و بیش از ۱۵۰۰ مجله است.
با ادغام فن آوری دیجیتال و رسانه چاپ سنتی، وایلی اظهار داشت که در آینده نزدیک مشتریانش می‌توانند بدون توجه به رسانه اصلی، در تمام محتوای آن جستجو کنند و محصول سفارشی را در قالب دلخواه مونتاژ کنند. منابع وب همچنین انواع جدید تعاملات ناشر و مشتری را در مشاغل مختلف این شرکت امکان‌پذیر می‌کند.
در سال ۲۰۱۶، وایلی همکاری با ناشر دسترسی آزاد هنداوی را برای کمک به تبدیل ۹ مجله وایلی به دسترسی کاملاً باز آغاز کرد. در سال ۲۰۱۸ اعلامیه دیگری اعلام شد که نشان می‌دهد همکاری وایلی-هنداوی چهار مجله دسترسی جدید کاملاً رایگان را راه اندازی می‌کند.
یکی از قلعه‌های کشور پادشاهی عمان است.
قلعهٔ بیت النعمان در شهرستان برکاء و در منطقهٔ باطنه واقع شده‌است، ویکی از (نقاط دیدنی سلطنت عمان) به‌شمار می‌آیند. این قلعه در عهد حکمرانی الإمام سیف بن سلطان الیعربی بنیادگذاری شده‌است، بعد از اتمام بنای قلعه بدستور (الإمام سیف بن سلطان الیعربی) دور مادور واطراف قلعه ۳۰ هزار اصلهٔ نخل خرما و نارگیل کاشته می‌شود.
«قلعه بیت النعمان» مابین سال‌های (۱۶۲۴-۱۷۴۱م) که أوج حکمرانی (أئمة الیعاربة) بوده، یکی از معاقل استراتیژیکی منطقه بوده‌است، و در حفظ وأمنیت منطقه نقش ایفایی داشته بوده‌است. مدتی نیز به عنوان مسکن مسافرین وشخصیات بازر و أعیان دولت الیعاربة استفاده شده‌است. همچنین گاهی معقل رزمندگان قشون دولت الیعاربة بوده، وگاهی نیز برای برگزاری جشنواره‌های ملی مورد استفاده قرار گرفته‌است.
دانشگاه ایالتی سن‌خوزه تأسیس ۱۸۵۷ و در جنوبی‌ترین نقطهٔ منطقه خلیج سانفرانسیسکو واقع شده‌است. این دانشگاه یکی از اعضای نظام دانشگاه ایالتی کالیفرنیا است و قدیمی‌ترین مؤسسهٔ عمومی آموزش عالی در ساحل غربی آمریکا به‌شمار می‌رود.
این دانشگاه در مرکز شهر سن‌خوزه قرار دارد و مساحت پردیس آن ۰٫۶۲ کیلومتر مربع است و هم‌اکنون تقریباً ۳۳٬۰۰۰ دانشجو در ۱۳۰ رشتهٔ مختلف کارشناسی و تحصیلات تکمیلی در آن تحصیل می‌کنند.
نکتهٔ قابل توجه در مورد دانشجویان این دانشگاه این است که از تفاوت نژادی زیادی بین دانشجویان برخوردار است به‌طوری‌که دانشجویان زیادی با ریشهٔ آسیایی یا آمریکای لاتین در آن دیده می‌شود. این دانشگاه همچنین بالاترین آمار دانشجویان خارجی تحصیلات تکمیلی را در ایالات متحده آمریکا داراست.
محبوبترین رشته‌های کارشناسی این دانشگاه، بازرگانی، مهندسی، هنرهای تجسمی، هنرهای نمایشی، پرستاری، روانشناسی، مطالعات حقوق مدنی، زیست‌شناسی، حرکت‌شناسی، روزنامه‌نگاری و علوم رایانه است. محبوبترین رشته‌های تحصیلات تکمیلی نیز مهندسی، علوم اطلاعات و کتابداری، آموزش و علوم اجتماعی است.
این دانشگاه مدعیست که در زمینهٔ تأمین نیروی کار در رشته‌های مهندسی، علوم رایانه و بازرگانی برای شرکت‌های دره سیلیکون بیشترین سهم را در بین کلیهٔ دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی دارد و در بین دانشگاه‌های سیستم دانشگاه ایالتی کالیفرنیا بیشترین کمک مالی را نیز از خارج از دانشگاه دریافت کرده‌است.
چیزی که الان به دانشگاه ایالتی سن‌خوزه معروف است، در سال ۱۸۵۷ تحت نام مدرسهٔ شبانهٔ مینز در شهر سانفرانسیسکو توسط معلمی به نام جرج واشینگتن مینز و با هدف تربیت معلمان برای مدارس عمومی سانفرانسیسکو تأسیس شد. این مدرسه نخستین مؤسسهٔ آموزش عالی عمومی در کالیفرنیا بود.
در سال ۱۸۶۲ این مدرسه به مدرسهٔ عادی ایالت کالیفرنیا تغییر نام داد و ۵۴ معلم زن را طی یک دورهٔ آموزشی سه ساله فارغ‌التحصیل کرد.
در نهایت این مدرسهٔ عالی در سال ۱۸۷۱ به میدان واشینگتن در تقاطع خیابان‌های چهارم و سان کارلوس واقع در شهر سن‌خوزه منتقل شد و هم‌اکنون نیز در این محل قرار دارد.
در سال ۱۸۸۱ اولین شعبهٔ این دانشگاه تأسیس شد که بعدها تبدیل به دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس شد. در همان سال زنگوله بزرگی نیز ریخته‌گری شد و به نشانهٔ یادبود مدرسهٔ عادی ایالت کالیفرنیا در میدان واشینگتن که هم‌اکنون بخشی از این دانشگاه شده بود، نصب شد. این زنگوله هنوز هم در همان مکان قرار دارد.
در سال ۱۹۲۱ نام این مدرسهٔ عالی به کالج ایالتی معلمان سن‌خوزه تغییر نام یافت و در سال ‍۱۹۳۵ نیز نام آن کالج ایالتی سن‌خوزه شد و بالاخره در سال ۱۹۷۲ به «دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، سن‌خوزه» تبدیل شد.
پردیس اصلی دانشگاه شامل تقریباً ۵۵ ساختمان است که در یک محوطهٔ مستطیل شکل به مساحت ۰٫۶۲ کیلومتر مربع و در مرکز شهر سن‌خوزه واقع شده‌است. این پردیس از شمال به خیابان سان فرناندو، از جنوب به خیابان سان سالوادور، از غرب به خیابان چهارم جنوبی و از شرق به خیابان دهم جنوبی منتهی می‌شود. پردیس جنوبی که بیشتر شامل ساختمان‌ها و امکانات ورزشی است، در دو و نیم کیلومتری جنوب پردیس اصلی و در خیابان هفتم جنوبی واقع است.
این دانشگاه به عنوان عضوی از سیستم دانشگاه ایالتی کالیفرنیا زیر نظر هیئت امنای ۲۵ نفرهٔ دانشگاه ایالتی کالیفرنیا و همچنین ریاست عالیهٔ دانشگاه ایالتی اداره می‌شود.
مدیر اجرایی دانشگاه ایالتی سن‌خوزه، همان رئیس دانشگاه است که هم‌اکنون دکتر محمد قیومی است. دکتر قیومی در ۲۳ مارس ۲۰۱۱ رئیس این دانشگاه شد و قبل از رئیس دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در ایست بی بود.
این دانشگاه هم‌اکنون در ۶۹ رشتهٔ کارشناسی (با ۸۱ گرایش) و ۶۵ رشتهٔ کارشناسی ارشد (با ۲۹ گرایش) دانشجو می‌پذیرد.
دانشگاه ایالتی سن‌خوزه هم‌اکنون حدود ۳۳٬۰۰۰ دانشجو را در ۱۳۰ رشتهٔ مختلف کارشناسی و کارشناسی ارشد در خود جای داده است. این دانشگاه فقط در دو رشتهٔ آموزش و رشتهٔ پرستاری مستقلاً دانشجوی دکتری می‌پذیرد ولی با دانشگاه فناوری کوئینزلند در رشتهٔ علوم کتابخانه و در رشته‌های مهندسی با دانشگاه ایالتی می‌سی‌سی‌پی مشترکاً دانشجوی دکترا می‌پذیرد.
برخی از رشته‌های این دانشگاه تقریباً مخصوص به همین دانشگاه هستند و در دانشگاه‌های دیگر یا ارائه نمی‌شوند یا به ندرت ارائه می‌شوند. این رشته‌ها عبارتند از: علوم هوانوردی (مهندسی هوافضا)، مدیریت حمل و نقل، هواشناسی، مهندسی نرم‌افزار و همچنین فناوری تولید سبز و تداوم‌پذیر.
محبوبترین رشته‌های تحصیلی دانشگاه، رشته‌های مرتبط با بازرگانی است که ۲۳ درصد دانشجویان کارشناسی دانشگاه را در خود جای داده است. دانشکدهٔ بازرگانی چیزی در حدود ۶٬۰۰۰ دانشجو دارد و بزرگترین دانشکدهٔ این دانشگاه و همچنین بزرگترین دانشکدهٔ بازرگانی در سراسر آمریکا به‌شمار می‌رود.
دومین رشتهٔ محبوب این دانشگاه، رشتهٔ مهندسی است. در دانشکدهٔ مهندسی این دانشگاه بیش از ۴٬۷۰۰ دانشجو در مقطع کارشناسی و تحصیلات تکمیلی مشغول به تحصیل هستند و تقریباً ۳۵۰ کارمند و عضو هیئت علمی دارد. این دانشکده بعد از دانشکدهٔ بازرگانی و دانشکدهٔ علوم کاربردی سومین دانشکدهٔ بزرگ دانشگاه است.
۸ درصد دانشجویان کارشناسی در رشته‌های هنرهای تجسمی و نمایشی ثبت نام شده‌اند و رشتهٔ هنر سومین رشتهٔ محبوب این دانشگاه بعد از بازرگانی و مهندسی به‌شمار می‌رود. دانشکدهٔ هنر و طراحی این دانشگاه بیش از ۱٬۹۰۰ دانشجو و نزدیک به ۱۰۰ کارمند و عضو هیئت علمی دارد. دانشکدهٔ موسیقی و رقص هم ۳۰۰ دانشجو و ۶۰ کارمند و عضو هیئت علمی در خود جای داده است.
دانشجویان رشته‌های پرستاری و پیش‌پرستاری این دانشگاه ۶ درصد دانشجویان کارشناسی این دانشگاه را شامل می‌شوند. رتبه‌های بعدی مربوط به دانشجویان روانشناسی با ۵ درصد و مطالعات حقوق مدنی با ۴ درصد است.
فارغ‌التحصیلان این دانشگاه تاکنون ۱۸ مدال در بازی‌های المپیک کسب کرده‌اند که ۸ تا از آن‌ها مدال طلا بوده‌است. اولین مدال طلای المپیک در سال ۱۹۴۸ توسط ویلی استیل در رشته دو و میدانی کسب شد. سایر مدالها در شنا، جودو و مشت‌زنی بوده‌است.
دانشگاه ایالتی سن‌خوزه تقریباً ۱٬۶۰۰ عضو هیئت علمی دارد و ۸۷ درصد آن‌ها مدرک دکتری دارند.
دانشگاه ایالتی سن‌خوزه به عنوان قدیمی‌ترین و یکی از بزرگترین دانشگاه‌های سیستم دانشگاه ایالتی کالیفرنیا دانشجویانی از ایالت کالیفرنیا، سایر نقاط آمریکا و ۱۰۰ کشور دیگر دارد. این دانشگاه بالاترین آمار دانشجویان خارجی را در مقطع کارشناسی ارشد در سراسر آمریکا داراست. در ترم پاییز سال ۲۰۰۹ تقریباً ۳۱٬۰۰۰ دانشجو در دانشگاه ثبت نام شدند که تقریباً ۲۴٬۰۰۰ نفر آن‌ها در مقطع کارشناسی و قریب به ۶٬۵۰۰ نفر نیز دانشجوی تحصیلات تکمیلی بوده‌اند. ۱۱٬۵۰۰ نفر از دانشجویان کارشناسی پسر و ۱۲٬۵۰۰ نفر دختر بوده‌اند. دانشجویان تحصیلات تکمیلی نیز ۲٬۵۰۰ پسر و ۴٬۰۰۰ دختر را شامل می‌شوند. میانگین سنی دانشجویان تمام وقت کارشناسی ۲۳ سال است. ۹۲ درصد دانشجویان دانشگاه از ایالت کالیفرنیا، ۹۳ درصد مقیم آمریکا و تقریباً ۷ درصد دانشجوی خارجی (غیر مقیم) هستند.
تنوع قومی دانشجویان این دانشگاه بسیار بالاست و دارای جمعیت زیادی از نژاد آسیایی (شامل ژاپنی، هندی، کامبوجی، ویتنامی، فیلیپینی، چینی و همونگ) است. همچنین تعداد زیادی دانشجو از نژاد آمریکای لاتین دارد.
تقریباً ۳٬۵۰۰ دانشجو در خوابگاه‌های دانشگاه زندگی می‌کنند و دانشجویانی هم که با پای پیاده یا دوچرخه به دانشگاه می‌آیند ۵٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شوند. همچنین تقریباً ۴۵ درصد دانشجویان سال اولی مقطع کارشناسی در خوابگاه‌های دانشگاه زندگی می‌کنند.
این دانشگاه چیزی در حدود ۳۰۰ انجمن دانشجویی را در خود جای داده است و ۱۶ سالن سرپوشیدهٔ ورزشی و ۱۴ کلوپ ورزشی نیز برای استفادهٔ دانشجویان دختر و پسر دارد.
برنامه‌نویسی اعلانی یک پارادایم برنامه‌نویسی است که در آن منطق و هدف محاسبات بدون شرح چگونگی انجام آن‌ها بیان می‌شود. در این پارادایم تلاش می‌شود که با توصیف عملیات مورد نیاز بجای توضیح چگونگی انجام عملیات، اثر جانبی برنامه‌ها را کاهش یا به کل ازمیان برداشت که از لحاظ اولویت‌های عملیاتی در تناقض کامل با شیوه (برنامه‌نویسی دستوری) است. زبانهای دستوری زبان‌هایی هستند که عملیات تحلیلی را برحسب عباراتی که در وضعیت برنامه‌ها تغییراتی ایجاد می‌کنند، شرح می‌دهند حال آنکه زبانهای اعلانی برنامه‌ها رابه عنوان اصول منطق محاسباتی و محاسبات را کسورات و اجزای کوچک درون فضای آن منطق می‌بینند. از آنجا که این زبان می‌تواند تا حد چشمگیری نوشتن برنامه‌های موازی برای رایانش موازی را آسان و ساده کند توانسته توجه زیادی را به خود معطوف سازد.
زبانهای معمول اعلانی شامل برنامه‌نویسی تابعی، عبارت باقاعده، برنامه‌نویسی منطقی می‌شوند.
زبان‌های اعلانی معمولاً به روش‌های گوناگونی معرفی می‌شوند:
زبان‌های اعلانی را می‌توان به منزله چتری فرض کرد که شامل چند نمونه ساختار برنامه‌نویسی معروف می‌باشد:
در این شیوه محاسبات و تحلیلات به مانند ارزیابی توابع ریاضیاتی رفتار می‌کنند و از داده‌های توضیحی (state) و بی‌ثبات (mutable) دوری می‌کنند؛ و بر خلاف برنامه‌نویسی دستوری که به تغییرات وضعیت درون برنامه‌ها تأکید دارد به کاربرد توابع تآکید می‌کند. از جملهٔ این گونه زبان‌های برنامه‌نویسی می‌توان به لیسپ و ای پی ال اشاره کرد که بعدها نمونه‌های پیشرفته آن مانند اسکیم ایجاد شد.
برنامه‌نویسی منطقی به عنوان یک سطح وسیع استفاده از منطق ریاضیات می‌باشد که در زمینه‌های تحلیل و محاسبات کامپیوتری، اثبات تئوریهای علمی، ایجاد مدل و حل مسائل، از این پارادایم برنامه‌نویسی استفاده می‌شود. زبان‌هایی چون پرولوگ از نمونه زبان‌های برنامه‌نویسی منطقی به‌شمار می‌آیند.
DECLARATIVE LANGUAGES
شدت یا نوانس از اصطلاحات موسیقی به معنی مقدار یا درجهٔ شدت (قوّت و ضعف) است که به موسیقی داده می‌شود تا حالت پیدا کند. به بیان دیگر، «نوانس» حالت دادن به موسیقی است.
شدت که با عنوان «داینامیک» نیز شناخته می‌شود، به بلندی صدای نت‌ها در موسیقی گفته می‌شود؛ مثلاً بسته به میزان محکم بودنِ ضربات مضراب سنتور یا شستی‌های پیانو، شدت صدا فرق می‌کند.
نوانس‌ها را در زیرِ نُت‌ها، آکوردها یا یک جملهٔ موسیقایی می‌نویسند تا مشخص شود با چه شدتی اجرا شوند.
قطار خودگرانشی دیزلی یا مجموعه چند واحدی دیزلی (DMU) قطاری چند واحدی است که چند واگن دارد و توسط یک یا چند موتور دیزل در واگن‌ها در قطار حرکت می‌کند.
در این نوع قطارها نوعی طوقه تبدیل کننده هیدرولیکی قدرت موتور دیزل را به چرخها منتقل می‌کند. بعضی از قطارها از انتقال دهنده‌های مکانیکی چند گونه هیدرولیکی استفاده می‌کنند که سرعت بیشتر و صدای کمتری دارند.
اِتا شاه‌تخته یا اِتا کارینا یک سامانهٔ ستاره‌ای در صورت فلکی شاه‌تخته است که تقریباً ۷٬۵۰۰ تا ۸٬۰۰۰ سال نوری با خورشید فاصله داشته و جرم آن بالای ۱۲۰ جرم خورشیدی تخمین زده شده‌است. این سامانه حداقل از دو ستاره تشکیل شده‌است. یکی از دو ستارهٔ شناخته‌شدهٔ این سامانه، یک متغیر آبی درخشان (ال‌بی‌وی) است که در مراحل اولیهٔ زندگی خود جرمی در حدود ۱۵۰ جرم خورشیدی داشته‌است؛ ولی امروزه حداقل ۳۰ جرم خورشیدی از جرم آن کاسته شده‌است. ستارهٔ دیگر این سامانه یک ستارهٔ ولف-رایه است که جرمی تقریباً ۳۰ برابر جرم خورشید دارد و به دور همدم بزرگترش در گردش است. این ستارهٔ همدم به هیچ‌وجه به صورت بصری قابل مشاهده نیست، زیرا اِتا شاه‌تخته به وسیلهٔ سحابی سرخ‌رنگ ضخیم و بزرگی احاطه شده‌است که مشاهدهٔ آن را عملاً غیرممکن می‌سازد. درخشندگی مجموع این دو ستاره در حدود چهار میلیون برابر خورشید، و جرم مجموع آن‌ها تقریباً ۱۰۰ برابر جرم خورشید تخمین زده می‌شود. اِتا شاه‌تخته در شمال عرض جغرافیایی ۳۰ درجهٔ شمالی قابل مشاهده نیست و در جنوب عرض جغرافیایی ۳۰ درجهٔ جنوبی دور قطبی است. به علت جرم زیاد این ستاره و نیز مرحلهٔ خاص زندگی‌اش، انتظار می‌رود که در آینده‌ای نزدیک (از نظر نجومی) به صورت یک ابرنواختر یا حتی شاید به صورت یک فرانواختر منفجر شود.
در اخترشناسی چینی سنّتی، اتا شاه‌تخته دارای نام‌های تسین‌شی (از 天 社 چینی (ماندارین: tiānshè) «محراب بهشت»)، و سوراخ است. این ستاره در زبان چینی همچنین با نام 海山 (های شان ایر، فارسی: دوّمین ستارهٔ دریا و کوه) شناخته می‌شود که برگرفته از نام صورتکی به نام دریا و کوه است که از اتا شاه‌تخته، اس شاه‌تخته، لاندا قنطورس، و لاندا مگس جنوبی تشکیل شده‌است.
اتا شاه‌تخته در حال حاضر یکی از پرجرم‌ترین سامانه‌های ستاره‌ای قابل مطالعهٔ گسترده است. تا همین اواخر، اتا شاهتخته پرجرم‌ترین ستارهٔ منفرد کهکشان راه شیری دانسته می‌شد؛ امّا در سال ۲۰۰۵ آشکار شد که اتا شاه‌تخته در واقع یک سامانهٔ دوتایی است. پرجرم‌ترین ستاره در سامانهٔ ستاره‌ای دوتایی اتا شاه‌تخته به احتمال زیاد بیش از ۱۰۰ برابر خورشید جرم دارد. سایر ستارگان پرجرم شناخته‌شده درخشان‌تر و پرجرم‌تر از این هستند.
ستارگانی که در ردهٔ جرمی اتا شاه‌تخته قرار دارند، نوری بیش از یک میلیون برابر نور خورشید را از خود گسیل می‌کنند. چنین ستارگانی بسیار نادرند، به‌طوری‌که در کهکشانی به بزرگی راه شیری تعداد این گونه از ستارگان از چند ده‌تا فراتر نمی‌رود. این ستارگان بسیار به حدّ ادینگتون نزدیکند و حتّی ممکن است از لحاظ نظری از این حد تجاوز کنند. در چنین ستارگانی میزان فشار تابشی به‌قدری زیاد است که می‌تواند تقریباً گرانش را خنثی کند. ستارگانی که جرم آن‌ها از ۱۲۰ برابر جرم خورشید فراتر می‌رود از لحاظ نظری از حدّ ادینگتون تجاوز کرده‌اند و گرانش آن‌ها به‌سختی می‌تواند بر فشار تابشی آن‌ها چیره شود، از این رو بسیار ناپایدارند.
اهمّیّت عمدهٔ اتا شاه‌تخته در اخترفیزیک به علّت انفجار بزرگ‌مقیاس یا رویداد شبه ابرنواختری آن است که در سال ۱۸۴۳ مشاهده شد. به مدّت چند سال، اتا شاه‌تخته نوری به اندازهٔ یک ابرنواختر از خود ساطع می‌کرد، امّا با وجود چنین شرایطی جان سالم به در برد. شبه ابرنواخترهای دیگری در کهکشان‌های دیگر نیز مشاهده شده‌اند. برای مثال می‌توان به انفجار جنجال‌برانگیز مشکوک به ابرنواختر اس‌ان ۱۹۶۱وی در ان‌جی‌سی ۱۰۵۸، و نیز به اس‌ان ۲۰۰۶جی‌سی در یوجی‌سی ۴۹۰۴، که در اکتبر سال ۲۰۰۴ انفجار ابرنواخترمانندی را از خود به نمایش گذاشت، اشاره کرد. شایان ذکر است که اس‌ان ۲۰۰۶جی‌سی دو سال بعد، یعنی در ۹ اکتبر ۲۰۰۶ به راستی به صورت یک ابرنواختر منفجر شد. پدیدهٔ شبه ابرنواختر ممکن است نشان‌دهندهٔ ناپایداری سطح ستاره باشد.
یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های اتا شاه‌تخته تغییر درخشندگی آن است. در حال حاضر به‌خاطر الگوی ویژهٔ درخشان‌شدن و تاریک‌شدن‌های اتا شاه‌تخته، آن را به عنوان یک ستارهٔ دوتایی متغیّر آبی درخشان رده‌بندی می‌کنند.
هنگامی که در سال ۱۶۷۷ برای نخستین‌بار اتا شاه‌تخته به‌وسیلهٔ ادموند هالی فهرست شد، از قدر ۴ بود؛ اما در سال ۱۷۳۰ رصدگران متوجه شدند که این ستاره به میزان قابل توجهی پرنورتر شده‌است. در آن دوران اتا شاه‌تخته به یکی از درخشان‌ترین ستارگان شاه‌تخته تبدیل شده‌بود. پس از آن درخشندگی اتا شاه‌تخته دوباره کاهش یافت، به‌طوری‌که در حدود سال ۱۷۸۲ به وضع سابق خود بازگشت. در سال ۱۸۲۰ درخشندگی آن دگربار رو به افزایش گذاشت. در سال ۱۸۲۷ درخشندگی اتا شاه‌تخته بیش از ده برابر شد و به بالاترین حدّ خود رسید. در آوریل سال ۱۸۴۳ این ستاره با وجود فاصلهٔ بسیار زیادش با زمین (۷٬۰۰۰ تا ۸٬۰۰۰ سال نوری) با قدر ۰٫۸− به دومین ستارهٔ پرنور آسمان شب بدل شد (پس از شباهنگ که در فاصلهٔ ۸٫۶ سال نوری از زمین قرار دارد). (برای درک بهتر، می‌توان شباهنگ و اتا شاه‌تخته را به ترتیب به یک شمع و یک منبع نور تشبیه کرد، که شمع در فاصلهٔ ۱۴٫۵ متری، و منبع نور در فاصلهٔ ۱۰ کیلومتری ناظر قرار دارد و با وجود این تفاوت بزرگ در فاصلهٔ دو جسم، ناظر تقریباً هر دو را به یک اندازه پرنور می‌بیند.)
اتا شاه‌تخته در گذشته بارها دچار فوران‌های عظیمی شده‌است، که آخرین آن‌ها در سال ۱۸۴۱، در حدود اوج درخشندگی‌اش روی داد. منشأ این فوران‌ها ناشناخته است. بهترین توضیحی که تاکنون برای این‌گونه فوران‌ها داده شده‌است، این است که درخشندگی بسیار زیاد چنین ستارگانی موجب فشار تابشی بسیار شدیدی می‌شود که این فشار تابشی به نوبهٔ خود سبب می‌شود که گرانش نتواند شکل کروی ستاره را حفظ کند، در نتیجه ستاره دچار ناپایداری شده و در صورتی که مقدار این ناپایداری زیاد شود، فوران می‌کند. پس از سال ۱۸۴۳ اتا شاه‌تخته به تدریج بسیار کم‌نور شد، به‌طوری‌که بین سال‌های ۱۹۰۰ و ۱۹۴۰ از قدر ۸ دیده می‌شد و با چشم غیر مسلّح قابل رؤیت نبود. مدّت‌ها اوضاع تقریباً به همین منوال بود تا این که در سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ درخشندگی آن به‌طور ناگهانی و غیر منتظره‌ای دو برابر شد. در سال ۲۰۰۷ قدر اتا شاه‌تخته به ۵ رسید و رصد آن با چشم غیر مسلّح امکان‌پذیر شد.
در سال ۲۰۰۸ درخشندگی آن کاهش یافت. مطابق چرخهٔ ۵٫۵۲ سالهٔ اتا شاه‌تخته، این ستاره اصولاً باید در حدود ژانویهٔ سال ۲۰۰۹ شروع به کم‌نور شدن می‌کرد، ولی بنابر گزارش‌های رصدخانهٔ جمینی جنوبی واقع در لا سرنا، شیلی، این رویداد در ژوئیهٔ سال ۲۰۰۸ به وقوع پیوست. در همین هنگام، اندازه‌گیری‌های طیف‌نمایی افزایشی را در میزان نور آبی گسیل‌شده از هلیم ابرگرمادیده آشکار ساختند. پیشتر تصوّر می‌شد که بادهای ستاره‌ای بسیار قدرتمند اتا شاه‌تخته سبب شده‌اند که هلیم به چنین دماهای بالایی برسد. با این وجود، اگر علّت این افزایش دما همدم اتا شاه‌تخته باشد، این ستاره باید در فاصله‌ای به مراتب نزدیک‌تر از فاصلهٔ کنونی‌اش با اتا شاه‌تخته باشد تا بتواند هلیم را تا این حد داغ کند. در مورد این که واقعاً چه چیزی سبب این رویداد اخیر شده‌است، اختلاف نظرهایی وجود دارد.
در سال ۲۰۱۰ دو اخترشناس به نام‌های دوئین همچر و دیوید فرو از دانشگاه مک‌کوآری واقع در سیدنی استرالیا نشان دادند که به هنگام فوران اتا شاه‌تخته در دههٔ ۱۸۴۰، مردم بورونگ - بومیان ویکتوریای شمال غربی - شاهد آن بوده‌اند و آن را با سنّت‌های شفاهی خود آمیخته‌اند. این مردمان به اتا شاه‌تخته نام «کالوگالوریک وار» به معنای همسر «وار» داده‌اند. وار (با تلفّظ واه) در زبان آن‌ها در اصل به معنای کلاغ است، امّا به ستارهٔ سهیل هم گفته می‌شود. تا می‌شود نشان‌دهندهٔ موج‌های شوکی هستند که بر اثر خروج شدید مادّه با سرعت‌های مافوق صوت از این ستاره ایجاد می‌شوند. دمای گاز گرم‌شده بر اثر شوک از حدود ۶۰ مگاکلوین در بخش‌های مرکزی تا حدود ۳ مگاکلوین در ساختار نعلی‌شکل بیرونی تغییر می‌کند. به گفتهٔ پروفسور کریس دیویدسن از دانشگاه مینه‌سوتا: «تصویر چاندرا شامل برخی معمّاها در ایده‌های موجود است که چگونه یک ستاره می‌تواند چنین گرما و پرتو ایکس شدیدی را از خود تولید کند».
در سال ۲۰۰۳ اتا شاه‌تخته دچار یک «کمینهٔ طیف‌نمایی» یا «گرفت پرتو ایکس» شد. اخترشناسان کمپین رصدی بزرگی را سازمان‌دهی کردند که شامل تمام ابزارهای نجومی در دسترس واقع در زمین و همچنین تلسکوپ‌های فضایی، از جمله برخی از تلسکوپ‌های فضایی معروف مانند تلسکوپ فضایی هابل، تلسکوپ فضایی چاندرا، رصدخانهٔ فضایی پرتو گامای اینتگرال، و تلسکوپ وی‌ال‌تی می‌شد. اهداف اوّلیّهٔ تشکیل این کمپین این‌ها بودند:۱- تعیین دوتایی بودن یا نبودن اتا شاه‌تخته و شناسایی همدم آن (اگر چنین همدمی وجود داشته باشد). ۲- کشف سازوکار فیزیکی «کمینهٔ طیف‌نمایی» و ارتباط آن با فوران‌های بزرگ‌مقیاس سدهٔ ۱۹ام (در صورت وجود چنین ارتباطی).
میان منحنی پرتو ایکس و تکامل ناحیهٔ برخورد باد-باد در یک سامانهٔ دوتایی تطابق خوبی وجود دارد. این نتایج با آزمایش‌های جدیدی که بر روی طول موج‌های رادیویی انجام گرفتند تکمیل شدند.به امروز این تنها مورد شناخته‌شده و قطعی ثبت فوران اتا شاه‌تخته در ادبیّات یک قوم بومی است.
در اطراف اتا شاه‌تخته سه ساختار وجود دارند که تصوّر
پایش طیف‌نمایی اتا شاه‌تخته نشان داد که برخی از خطوط نشری آن هر ۵٫۵۲ سال ناپدید می‌شوند و این دورهٔ زمانی برای دهه‌ها ثابت بوده‌است. علاوه بر این، نشر این ستاره در محدودهٔ امواج رادیویی و همچنین درخشندگی آن در محدودهٔ پرتو ایکس نیز در طول این «رویدادها» به‌شدّت کاهش می‌یابند. این تغییرات به همراه تغییرات تابش فرابنفش، نشانگر آنند که به احتمال زیاد، اتا شاه‌تخته دارای همدمی داغ و کم‌جرم‌تر از خود است که هر ۵٫۵۲ سال یک بار، در مداری بیضوی و با خروج از مرکز زیاد به دور آن می‌گردد.
تابش یونیزه‌ای که از ستارهٔ دوّم سامانهٔ اتا شاه‌تخته گسیل می‌شود، منبع تابش بزرگی در این سامانه است. بیشتر این تابش به‌وسیلهٔ باد ستاره‌ای جذب می‌شود.
ستارگانی همچون اِتا شاه‌تخته، به علت درخشندگی بسیار زیادشان، سوخت خود را بسیار سریع‌تر از ستارگان معمولی مصرف می‌کنند؛ در نتیجهٔ این ستارگان عمر بسیار کوتاهی (در مقیاس نجومی) دارند. انتظار می‌رود که اِتا شاه‌تخته حداکثر تا چند میلیون سال آینده به صورت یک اَبَرنواَختر یا فرانواَختر منفجر شود. ال‌بی‌وی‌هایی همچون اِتا شاه‌تخته ممکن است یک مرحله از زندگی ستارگان بسیار پرجرم باشند. امروزه نظریهٔ غالب این است که گروهی از این ستارگان، آهنگ کاهش جرم بسیار بالایی ندارند، لذا می‌توانند تا پایان عمر بخش اعظم جرم خود را حفظ کنند و سرانجام با یک انفجار فرانواختری به زندگی خود پایان دهند؛ اما گروه دیگر، دارای آهنگ کاهش جرم بسیار شدیدی هستند، از این رو روند تکاملی آن‌ها بسیار متفاوت از روند تکاملی گروه دیگر است. این دسته از ستارگان، در اواخر عمر خود به ستارگان ولف-رایه تبدیل شده، و سرانجام به صورت یک ابرنواختر منفجر می‌شوند.
به تازگی نظر محتمل دیگری نیز در مورد آیندهٔ اتا شاه‌تخته داده شده‌است: اس‌ان ۲۰۰۶جی‌سی که در کهکشان یوجی‌سی ۴۹۰۴ واقع در فاصلهٔ ۷۷ میلیون سال نوری از خورشید و در صورت فلکی شلیاق قرار دارد. این ستاره در روز ۲۰ اکتبر سال ۲۰۰۴ به شدّت درخشان‌تر از گذشته شد و یک اخترشناس آماتور به نام کوئیچی ایتاگاکی آن را به عنوان یک ابرنواختر گزارش داد. در واقع این ستاره منفجر شد و جرمی به میزان ۰٫۰۱ برابر جرم خورشید (تقریباً ۲۰ برابر جرم مشتری) را از خود به بیرون پرتاب کرد؛ ولی با این وجود، این ستاره از این واقعه جان سالم به در برد. حدود دو سال بعد، در تاریخ ۹ اکتبر ۲۰۰۶ این ستاره به راستی به صورت یک ابرنواختر نوع Ib از قدر ظاهری ۱۳٫۸ منفجر شد. انفجار اوّل این ستاره در حقیقت یک رویداد شبه ابرنواختری بود.
شباهت میان اتا شاه‌تخته و اس‌ان ۲۰۰۶جی‌سی باعث شده‌است که استفان ایملر از مرکز پرواز فضایی گادرد ناسا پیشنهاد دهد که اتا شاه‌تخته می‌تواند در طول زندگی ما، یا حتّی در چند سال آینده منفجر شود. با این حال، استنفورد ووسلی از دانشگاه کالیفرنیا در سانتا کروز با عقیدهٔ ایملر مخالف است، و می‌گوید که احتمالاً اتا شاه‌تخته در مرحلهٔ تکاملی زودتری قرار دارد و این ستاره هنوز باید چندین مرحله واکنش‌های گرماهسته‌ای انجام دهد تا سوخت آن به‌طور کامل به اتمام برسد و در نهایت منفجر شود.
سهره راه‌راه یا سهره گورخری ، (نام علمی قدیمی: "Poephila guttata")، یکی از گنجشک‌سانان با طول متوسط ۹ سانتی‌متر بومی چمنزارهای استرالیا می‌باشد. با توجه به اینکه کشور استرالیا دارای سیاست درهای بسته برای صدور جانوران به خارج می‌باشد، اغلب سهره‌هایی که در خارج از این کشور دیده می‌شوند، در استرالیا متولد نشده‌اند. سهره‌های راه‌راه دارای تنوع رنگ بسیاری می‌باشند و در زمره معروفترین پرندگانی که در قفس نگهداری می‌شوند، به‌شمار می‌آیند. سهره‌های راه‌راه جانوران دلپذیری برای نگهداری در منزل، محل کار و کلاس درس محسوب می‌شوند. یک سهره نر بالغ رنگین‌تر و معمولاً به راحتی از سهره ماده قابل تشخیص است. یک سهره نر به‌طور معمول دارای نوک و گونه‌های نارنجی روشن، هاشورهای سیاه و سفید در سرتاسر گلو و سینه و خال‌های قهوه‌ای در دو طرف بدن می‌باشد.
محبوبیت شدید سهره‌های راه‌راه به دو خصوصیت رنگین بودن و قابلیت زاد و ولد آسان آن‌ها نسبت داده می‌شود. معمولاً دارندگان فنچ‌ها فرصتهای مکرری برای دیدن رفتارهای جنسی، جفت‌گیری و تولد جوجه‌های سهره‌ها خواهند داشت.
یکی دیگر از جذابیت‌های عمده سهره‌های راه‌راه، صدای جیک جیک لطیف آن‌ها می‌باشد. عده‌ای صدای شیرین و مطبوع جیک‌جیک فنچ‌های راه‌راه را بسیار آرامش‌بخش و خوش‌آیند توصیف کرده‌اند.
در سهره راه‌راه، رنگ و شکل پرنده نر و ماده با هم تفاوت دارند و می‌توان به آسانی از روی رنگ و شکل ظاهری نر و ماده را از یکدیگر تشخیص داد. فنچ‌های نر معمولاً پرهای نارنجی روشنی یا سیاه پر رنگی بر روی گونه‌شان دارند و یک نوک سرخ‌رنگ (در مقابل نوک نارنجی ماده) و همراه با یک طرح سیاه و سفید مشخص. در برخی موارد رنگ نوک تنها گزینه بیان‌کننده جنسیت هست، چون رنگ نارنجی و سیاه روی گونه گاهی کم‌رنگ می‌شود یا اصلاً از بین می‌رود. جوجه‌ها نیز معمولاً شبیه رنگ پدر و مادرشان هستند و گاهی نیز با رنگ آن‌ها اختلاف دارند. جوجه‌های درون لانه، خاکستری هستند که در برخی جاها با رنگ سفید کامل شده‌است. این اختلاف‌ها به علت جفت‌گیری‌های مختلف بین انواع مختلف سهره‌ها در یک مکان خاص که آن‌ها در کنار هم نگهداری می‌شوند مثل مغازه پرنده‌فروشی بروز می‌کند. به هر حال پرنده گونه نارنجی یا سیاه که بسیار فعال و سرسخت‌تر هستند، مطمئناً یک نر جوان است و گونه‌های نارنجی و سیاه نیز از یک ماهگی به بعد ظاهر می‌شوند. همچنین سهره‌های بسیار جوان نوکی سیاه‌رنگ دارند و وقتی به سن بلوغ برسند، رنگی می‌شود. در برخی گونه‌های دیگر، نر و ماده کاملاً شبیه به هم بوده و امکان تعیین جنسیت نمی‌باشد. برای مثال در سهره طلایی، علائم چندانی برای تشخیص نر و ماده وجود ندارد ولی به میزان زیادی می‌توان جنس پرنده را با بازرسی مخرج آن تعیین کرد و رنگ آن در پرنده نر به رنگ روشن و در پرنده ماده به رنگ تیره تا مشکی است. سهره‌های نابالغ رنگ‌ نوک و پاهایشان تیره‌تر از سهره‌های بالغ است. فقط در حالی که رنگ پرهای سهره‌های تیره‌تر است، می‌توان به سن تقریبی آن‌ها پی برد. فنچ‌ها در سن دو الی سه ماهگی دارای پرهای کامل شده و جثه آن‌ها همانند جثه بزرگ دارد