moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
جمعیت ژاپن سریعتر از هر کشور دیگری روی کره زمین در حال پیر شدن است. جمعیت ۶۵ سال یا بیشتر در ۲۴ سال تقریباً دو برابر شد، از ۷٫۱٪ جمعیت در سال ۱۹۷۰ به ۱۴٫۱٪ در سال ۱۹۹۴. همین افزایش در ایتالیا ۶۱ سال، در سوئد ۸۵ سال و در فرانسه ۱۱۵ سال طول کشید. امید به زندگی برای زنان در ژاپن ۸۷ سال است، پنج سال بیشتر از ایالات متحده مردان ژاپنی با امید به زندگی ۸۱ سال، چهار سال از امید به زندگی ایالات متحده پیشی گرفته‌اند. ژاپن نیز صدساله بیشتری دارد بیش از هر کشور دیگری (۵۸۸۲۰ در سال ۲۰۱۴ یا ۴۲٫۷۶ در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر). از هر پنج افراد صدساله جهان تقریباً یک نفر در ژاپن زندگی می‌کند و ۸۷ درصد آنها زن هستند.
برخلاف ژاپن، سیاست مهاجرت بازتر به مهاجرت به استرالیا، مهاجرت به کانادا و مهاجرت به ایالات متحده آمریکا این امکان را داده‌است که با وجود نرخ باروری پایین، نیروی کار خود را افزایش دهند. گسترش مهاجرت به ژاپن اغلب به عنوان راه حلی برای کاهش جمعیت توسط رهبران سیاسی و مردم ژاپن رد می‌شود. دلایل آن عبارتند از ترس از جنایت خارجی، و تمایل به حفظ سنت‌های فرهنگی.
از نظر تاریخی، کشورهای اروپایی دارای بیشترین جمعیت سالمند بوده‌اند، زیرا زودتر به کشورهای توسعه یافته تبدیل شده‌اند و متعاقب آن کاهش نرخ باروری را تجربه کرده‌اند، اما بسیاری از کشورهای آسیایی و آمریکای لاتین به سرعت در حال جبران هستند. تا سال ۲۰۱۵، ۲۲ کشور از ۲۵ قدیمی‌ترین کشور در اروپا واقع شده‌اند، اما ژاپن در حال حاضر قدیمی‌ترین کشور جهان است و جمعیت به سرعت در حال پیر شدن آن روندی را نشان می‌دهد که سایر بخش‌های آسیا مانند کره جنوبی، هنگ کنگ، و تایوان نیز در حال افزایش است . انتظار می‌رود تا سال ۲۰۵۰ ادامه یابد. از آنجایی که کشورهای توسعه یافته اخیراً به بهبود مراقبت‌های بهداشتی و کاهش نرخ باروری ادامه می‌دهند، رشد جمعیت سالمندان همچنان رو به افزایش خواهد بود. در سال‌های ۱۹۷۰–۱۹۷۵، تنها ۱۹ کشور دارای نرخ باروری بودند که می‌توان آن را کمتر از میزان باروری در نظر گرفت و هیچ کشوری با باروری بسیار پایین (کمتر از ۱٫۳ فرزند) وجود نداشت. با این حال، بین سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۵، ۶۵ کشور با باروری کمتر از جایگزینی، و ۱۷ کشور با باروری بسیار پایین وجود داشت.
در حالی که روند جهانی کاهش باروری و امید به زندگی طولانی‌تر وجود داشته‌است، اولین بار در کشورهای توسعه یافته تر مشهود است و در کشورهای در حال توسعه یا اخیراً توسعه یافته با سرعت بیشتری رخ می‌دهد. یکی از شگفت‌انگیزترین جنبه‌های جمعیت سالمندان ژاپن، به‌ویژه این است که هم به سرعت در حال رشد است و هم یکی از بالاترین امید به زندگی را دارد، که برابر با جمعیت سالمندان بزرگ‌تر و یک جمعیت مسن‌تر است. طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی، ژاپنی‌ها می‌توانند ۷۵ سال بدون هیچ گونه معلولیتی و در مقایسه با سایر کشورها کاملاً سالم زندگی کنند. همچنین، زنان آمریکایی معمولاً حدود ۸۱ سال و مردان آمریکایی ۷۶ سال عمر می‌کنند. اما در مقایسه با ژاپن، زنان حدود ۸۷ سال و مردان تا ۸۰ سال عمر می‌کنند.داده‌های جمعیت‌شناختی وجود دارد که نشان می‌دهد ژاپن جامعه‌ای قدیمی‌تر و سریع‌تر از ایالات متحده است.
ژاپن از نظر جمعیتی سالخورده در جهان پیشتاز است، اما سایر کشورهای آسیای شرقی روند مشابهی را دنبال می‌کنند. در کره جنوبی، جایی که نرخ باروری کمترین میزان در جهان است (۰٫۸۱ تا سال ۲۰۲۲)، انتظار می‌رود که جمعیت در سال ۲۰۳۰ به اوج خود برسد. کشورهای کوچک‌تر سنگاپور و تایوان نیز در تلاش هستند تا نرخ باروری را از پایین‌ترین حد خود افزایش دهند و جمعیت‌های سالخورده را مدیریت کنند. نرخ باروری چین کمتر از ژاپن است و تقریباً از همه کشورهای دیگر در تاریخ مدرن سریع‌تر پیر می‌شود. بیش از یک سوم از سالمندان جهان (۶۵ و بالاتر) در شرق آسیا و اقیانوس آرام زندگی می‌کنند، و بسیاری از نگرانی‌های اقتصادی که ابتدا در ژاپن مطرح شد را می‌توان برای بقیه منطقه پیش‌بینی کرد. جمعیت هند دقیقاً مانند ژاپن در حال پیر شدن است، اما با ۵۰ سال تأخیر. مطالعه جمعیت هند و ژاپن برای سال‌های ۱۹۵۰ تا ۲۰۱۵ همراه با تخمین‌های میانگین متغیر جمعیت برای سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۱۰۰ نشان می‌دهد که هند ۵۰ سال از ژاپن در روند پیری عقب‌تر است.
جمعیت‌شناسی ژاپن ویژگی‌های جمعیت‌شناسی جمعیت (بیولوژی) ژاپن شامل تراکم جمعیت، قومیت، سطح تحصیلات، سلامت مردم، وضعیت اقتصادی، وابستگی مذهبی و سایر جنبه‌های مربوط به جمعیت است.
آخاشنی () یک روستا در شهرداری گورجاآنی در استان کاختی گرجستان است. آخاشنی در ۸ کیلومتری شمال‌غربی گورجاآنی و در ارتفاع حدود ۴۶۰ متری قرار گرفته است. جمعیت این روستا در سال ۲۰۱۴ میلادی، ۲۴۲۰ نفر بود.
آخاشنی یکی از شراب‌های شناخته‌شده در گرجستان است که در همین ناحیه تولید می‌شود. در این روستا یک هتل با نام "Akhalsheni Wine Resort" از طریق پروژه وزارت اقتصاد گرجستان، بانک گرجستان و برنامه‌های مالی اتحادیه اروپا ساخته شده و در مارس ۲۰۱۸ گشایش یافته است.
کارداناخی یک روستا در شهرداری گورجاآنی در استان کاختی گرجستان است.
میلینا () که در اولین سری های مورتال کامبت با تلفظ ملینا حضور داشت و یکی از کرکترهای سری بازی های مورتال کامبت می باشد. سلاح اصلی وی سای است. میلینا خواهر دوقلو و ناتنی کیتانا می باشد که توسط شنگ سونگ به عنوان وجه شیطان صفت کیتانا جهت خدمت به شائو کان ساخته شد. میلینا در به عنوان نماد جذابیت شناخته شده است.
تسخیر شده -سه‌بعدی فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی ویکرام بات است. در این فیلم بازیگرانی همچون ماهاکشای چاکرابورتی، تیا باجپای، آچینت کائور و عارف زکریا ایفای نقش کرده‌اند.
شهرداری آخالکالاکی () یک از شهرداری‌های گرجستان در استان سامتسخه-جاواختی است. مرکز اصلی آن آخالکالاک است.
تاریخچهٔ ارباب حلقه‌ها () اثری چهار جلدی نوشتهٔ کریستوفر تالکین است که بین سال‌های ۱۹۸۸ و ۱۹۹۲ منتشر شده و روند نوشتن کتاب "ارباب حلقه‌ها" توسط جی. آر. آر. تالکین را مستند می‌کند.
این کتاب همچنین جلد ۶ تا ۹ کتاب "تاریخ سرزمین میانه" است و جلدهای آن شامل:
قاتلانی از فضا () فیلمی است علمی تخیلی و ترسناک به کارگردانی دابلیو لی وایدلر کا در سال ۱۹۵۴ منتشر شد. این فیلم سیاه و سفید دربارهٔ آدم‌ربایی فضایی‌ها می‌باشد. پیتر گریوس و جیمز سی در این فیلم بازی کرده‌اند.
چندین اثر از جمله کتاب و فیلم مستند در مورد محمدرضا شجریان و آثارش نوشته یا ساخته شده که برخی از آنها در ادامه معرفی شده‌اند.
برخی از کتاب‌های نوشته شده در مورد محمدرضا شجریان:
همچنین تعدادی فیلم مستند در مورد زندگی و آثار محمدرضا شجریان ساخته شده‌اند، از جمله:
ازدواج در ژاپن یک اصل حقوقی و اجتماعی در ایه (نظام خانوادگی ژاپن) است. زوجین پس از تغییر وضعیت در برگه‌های ثبت‌نام خانوادگی خود، بدون نیاز به مراسمی، از نظر قانونی ازدواج می‌کنند. بیشتر عروسی‌ها یا طبق سنت‌های شینتو برگزار می‌شوند یا در کلیساها طبق سنت ازدواج مسیحی برگزار می‌شوند.
تقریباً ۹۰٪ ژاپنی‌های مجرد قصد ازدواج دارند، و با این وجود درصدی از این افراد این خواست خود را ادامه نمی‌دهند. بین سالهای ۱۹۹۰ و ۲۰۱۰، درصد افراد ۵۰ ساله‌ای که هرگز ازدواج نکرده بودند تقریباً برای مردان ۴/۴ برابر و به ۲۰/۱ درصد و در زنان با ۶/۱۰ درصد دو برابر شده‌است. وزارت بهداشت، کار و رفاه پیش‌بینی کرده‌است که این تعداد تا سال ۲۰۳۵ به ۲۹٪ از مردان و ۲/۱۹٪ از زنان برسد. موسسه جمعیتی دولت در سال ۲۰۱۴ تخمین زده‌است که زنان در اوایل ۲۰ سالگی یک نفر از چهار نفر هرگز شانس ازدواج ندارند، و دو زن از پنج زن بی‌فرزند خواهند ماند.
کارتساخی (گرجی: კარწახი) یک روستا در شهرداری آخالکالاکی استان سامتسخه-جاواختی گرجستان است. این دریاچه در کرانه دریاچه کارتساخی، دومین دریاچه بزرگ کشور گرجستان واقع شده است.
این روستا در جاده اتصال آخالکالاکی به مرز با ترکیه واقع شده است. ایستگاه راه آهن "کارکاچی" آخرین ایستگاه در سمت گرجستان راه‌آهن باکو تفلیس قارص است.
در نزدیکی روستا یک ذخیره‌گاه طبیعی به‌نام کارتساخی وجود دارد.
تورنیکه اُکریاشویلی (زاده ۱۲ فوریه ۱۹۹۲) یک بازیکن فوتبال اهل گرجستان است. وی در باشگاه فوتبال آنورتوسیس فاماگوستا در پست هافبک تهاجمی بازی می‌کند.
وی پیش تر در ۶ سپتامبر ۲۰۱۶ با باشگاه کراسنودار قراردادی امضا کرد.
دویل لیدی که در ژاپن تحت عنوان شناخته می‌شود، یک مجموعه مانگا ژاپنی است که توسط گو ناگایی نوشته و مصورسازی شده‌است و دنبالهٔ مجموعه مانگا "دویل‌من" به‌شمار می‌رود. این سری نخستین بار توسط انتشارات کودانشا از ژانویه ۱۹۹۷ تا ژوئیه ۲۰۰۰، به تعداد ۱۷ جلد تانکوبون در مجلهٔ سینن مانگا "ویکلی مورنینگ" به چاپ رسید. داستان مجموعه دربارهٔ یک معلم جوان (در نسخهٔ انیمه سوپرمدل) به نام جون فودو است که می‌تواند به یک موجود شیطانی قدرتمند تبدیل شود و از بشریت در مقابل هیولاهای شیطانی محافظت کند.
یک مجموعه تلویزیونی انیمه ۲۶ قسمتی نیز برگرفته از نسخه مانگا و به کارگردانی توشیکی هیرانو توسط استودیوی تی‌ام‌اس انترتینمنت دستمایه اقتباس قرار گرفت که از اکتبر ۱۹۹۸ تا مه ۱۹۹۹ در شبکهٔ ام‌بی‌اس پخش شد. همچنین یک سری مانگا کراس اوور نیز با مجموعه "کیوتی هانی"، دیگر اثر گو ناگایی در سال ۲۰۱۳ تحت عنوان "کیوتی هانی در برابر دویل‌من لیدی" منتشر شد.
شهرداری نینوتسمیندا () یک شهرداری در استان سامتسخه-جاواختی گرجستان است مرکز اداری آن نینوتسمیندا است.
جمعیت این ناحیه بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۴ میلادی، ۲۴۴۹۱ نفر بود. مساحت این ناحیه ۱۳۵۴ کیلومتر مربع است. ۲۱٪ مردم در شهر و ۷۹٪ در روستا زندگی می‌کنند. ۱۲۱۸۶ نفر مرد و ۱۲۳۰۵ نفر زن هستند.
شهرداری آسپیندزا () یک شهرداری در استان سامتسخه-جاواختی گرجستان است. مرکز اداری آن آسپیندزا است.
جمعیت: ۱۰۳۷۲
مساحت: ۸۲۵ کیلومتر مربع
متمم در دستور زبان یک واژه، گروه یا بند است که پس از حرف اضافه می‌آید و برای تکمیل معنای یک عبارت معین بدان نیاز است.See Matthews (1981:142f.) and Huddleston (1988:note 2) for good overviews of the different uses of the term "complement". متمم‌ها همواره بخشی از گزاره هستند و در هر دو نوع جمله گذرا و ناگذر می‌آیند.
متمم‌ها به سه دسته فعلی، اسمی و قیدی تقسیم می‌شوند که تنها متمم فعل جزو اجزای اصلی جمله به‌شمار می‌رود.
متمم به معنای تمام کننده فعل نیز می باشد مانند :(با اتوبوس آمدم). کلمه ی "اتوبوس" متمم است
متمم‌های اجباری فعلی، متمم فعل‌هایی هستند که حرف اضافهٔ اختصاصی دارند و در جمله جزء اصلی جمله به‌شمار می‌آیند. بدون این متمم‌ها هم‌معنی فعل ناقص است و هم جمله نارسا و بی‌معنا است. متمم این فعل‌ها با یکی از پنج حرف اضافه به، از، با، در و بر می‌آید.
راه تشخیص این متمم‌ها تشخیص نوع فعل (ساده و مرکب) و نیاز یا عدم نیاز آن به حروف اضافه اختصاصی است. متمم فعل جزء عناصر اصلی جمله است و آن را نمی‌توان بدون قرینه از جمله حذف کرد. این نوع متمم تنها متممی است که جزو عناصر اصلی به‌شمار می‌رود.
بعضی فعل‌ها به جای مفعول می‌توانند متمم بگیرند:
این متمم‌ها برای گروه همراه خود اجباری و الزامی هستند و نمی‌توان آن‌ها را از جمله حذف کرد (مگر این که گروه همراه آن‌ها نیز حذف شوند و این هم همیشه ممکن نیست). این متمم‌ها جزو عناصر اصلی جمله محسوب نمی‌شوند و به شش دسته اسم، صفت، مسند، صوت، قید و متمم متمم تقسیم می‌شوند.
بعضی اسم‌ها -در هر نقشی که باشند- به متمم نیاز دارند.
همهٔ صفت‌های تفضیلی و بعضی از صفت‌های پسین به متمم احتیاج دارند.
مسند -که خود از اجزای اصلی جمله است- گاهی به متمم نیاز دارد. متمم‌های مسند گاهی پیش و گاهی پس از مسند در ساختار جمله قرار می‌گیرند.
برخی از صوت‌ها همراه با متمم هستند.
همهٔ قیدهای تفضیلی و برخی قیدهای دیگر به متمم احتیاج دارند.
متمم‌های متمم از وابسته‌های وابسته به‌شمار می‌روند.
متمم‌های قیدی معنای جمله را کامل‌تر می‌کنند و حذف آن‌ها ساختار جمله را برهم نمی‌زند و به همین دلیل به آن‌ها متمم اختیاری نیز می‌گویند. بر خلاف متمّم‌های اجباری فعل، چند متمم قیدی می‌تواند در یک جمله بیاید.
شهرداری آخالتسیخه () یک شهرداری در استان سامتسخه-جاواختی است. مرکز اداری آن آخالتسیخه است.
جمعیت: ۲۰۹۹۲
مساحت: ۱۰۱۰ کیلومتر مربع
فریکشنال گیمز ای‌بی یک شرکت توسعه‌دهنده بازی ویدئویی مستقل سوئدی مستقر در مالمو است که در ژانویه ۲۰۰۷ توسط توماس گریپ و جنس نیلسون تأسیس شد. این شرکت در توسعه بازی‌های ترس و بقا با مکانیک‌های گیم پلی جنگی بسیار کم یا بدون مهارت تخصص دارد. شهرت بیشتر این شرکت به خاطر بازی‌هایش، "" و "سوماً" است.
فریکشنال گیمز توسط توماس گریپ و جنس نیلسون تأسیس شد. قبل از تأسیس این شرکت، هر دو تجربه حرفه ای کمی در صنعت بازی‌های ویدیویی داشتند و فقط کارهای مستقل انجام داده بودند. این دو وقتی که نیلسون به Grip on Unbirth که یک پروژه سرگرمی بود که بعداً لغو شد پیوست، همکاری خود را آغاز کردند. آنها بعداً در پروژه‌های دیگر همکاری کردند و در ۱ ژانویه ۲۰۰۷ رسماً فریکشنال را تأسیس کردند. این شرکت در هلسینگبوری در کشور سوئد تأسیس شد، اگرچه بیشتر اعضا از راه دور از سایر مناطق اروپا کار می‌کردند. اولین بازی فریکشنال "پنومبرا: اوورتور بود"، بر اساس نسخهٔ نمایشی فناوری با عنوان "پنومبرا" و در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. در ابتدا قرار بود اولین قسمت از سه‌گانه باشد، با این وجود، به دلیل مشکلات ناشر Lexicon Entertainment , Frictional به همکاری با پارادوکس اینتراکتیو تغییر یافت. تحت پارادوکس، دو بازی باقی‌مانده در این سه‌گانه به عنوان یک بازی تحت عنوان "پنومبرا: طاعون سیاه" در سال ۲۰۰۸ منتشر شد و به دنبال آن یک بسته الحاقی اضافی با عنوان "پنومبرا: آمرزش‌خوانی" در همان سال منتشر شد. این مجموعه از نظر اقتصادی موفقیت‌آمیز بود اما از چندین مسئله رنج می‌برد که Frictional Paradox Interactive را مسئول آنها می‌دانست.
آکسیم یک شهر ساحلی و مرکز ناحیه شهری شرق نزما است، بخشی در منطقه غربی غنای جنوبی.Nzema East Municipal District اکسیم در ۶۴ کیلومتری غرب شهر بندری سکوندی-تاکورادی در منطقه غربی واقع در غرب کیپ سه نقطه قرار دارد. جمعیت ساکن آکسیم در سال ۲۰۱۳، ۲۷۷۱۹ نفر است.
استروتاس یک ساتراپ هخامنشی بود که برای مدت زمان کوتاهی در جنگ قرنتیان نقش داشت . در سال ۳۹۲ پ.م ، او توسط اردشیر دوم اعزام شد تا فرماندهی ساتراپی سارد را به عهده بگیرد و جایگزین تیروز شود تا یک سیاست ضد اسپارت را دنبال کند. بر این اساس، استروتاس به سرزمینی که تحت کنترل اسپارتها و متحدانشان بود حمله کرد و باعث شد اسپارتها به فرمانده خود تیبرون در منطقه دستور دهند، فعالیت تهاجمی را علیه استروتاس آغاز کند. برای مدتی حملات تیبرون موفقیت آمیز بود، اما سرانجام استروتاس موفق شد در یکی از لشکرکشی های خود کمین کند و پیش از آنکه سواره نظامش نابود بشود، در جنگ تن به تن تیبرون را کشته و بقیه نیروهای ارتش اسپارت را منهدم کند سایر افراد بازمانده ارتش اسپارت به شهرهای اطراف فرار کردند.
پس از کشته شدن تیبرون دیفیداس جایگزین او شد ، او ارتش خود را از بقایای ارتش تیبرون بازسازی کرد و با موفقیت به قلمرو استروتاس حمله کرد، حتی داماد او را نیز به اسیر کرد، اما موفقیت چشمگیری کسب نکرد. اگرچه دلیل اصلی برکناری استروتاس از سمتش مشخص نیست، اما در اوایل دهه ۳۸۰ پ.م وی با تیروز جایگزین شد و دیگر هیچ سابقه ای در پرونده تاریخی ندارد.
آنتون ویلهلم آمو یا آنتونی ویلیام آمو (حدود ۱۷۰۳ – حدود ۱۷۵۹) فیلسوف آفریقایی-آلمانی بود که اصالتاً از کشور کنونی غنا است. آمو پس از تحصیل در دانشگاه، استاد دانشگاه‌های هاله و ینا در آلمان بود. توسط کمپانی هلندی هند غربی در سال ۱۷۰۷ در کودکی به آلمان آورده شد و به دوک آگوست ویلهلم و لودویگ رودولف فون ولفنبوتل هدیه داده شد وی به عنوان عضوی از خانواده توسط پدرشان آنتونی اولریش، دوک برونزویک-ولفنبوتل پذیرفته شد. آمو اولین شخصی متولد آفریقا بود که در دانشگاه‌های اروپا تحصیل کرده بود.
پنومبرا: اوورتور () یک بازی ویدئویی در سبک وحشت روان‌شناختی، ماجراجویی گرافیکی، ترس و بقا، بازی ویدئویی معمایی و بازی اکشن-ماجراجویی است؛ که در سال ۲۰۰۷ و در پلت‌فرم‌های لینوکس، مایکروسافت ویندوز، و مک‌اواس منتشر شده‌است.
مسابقه تیم‌های فوتبال آرژانتین و انگلیس یکی از به یاد ماندنی‌ترین مسابقات فوتبال بود، که در ۲۲ ژوئن ۱۹۸۶ در ورزشگاه آزتکای شهر مکزیکو سیتی، بین تیم‌های ملی دو کشور آرژانتین و انگلیس در مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی جام جهانی برگزار شد. این مسابقه چهار سال پس از جنگ فالکلند برگزار گردید؛ در این جنگ دو کشور آرژانتین و انگلستان بر سر جزیره فالکلند یا مالویناس با یکدیگر درگیر شده بودند. بخش دیگری از دلایل چالش‌انگیز شدن رقابت بین دو تیم، بازی دیگری بود که بیست سال پیش‌تر، در جام جهانی فوتبال ۱۹۶۶ به میزبانی انگلیس برگزار شده بود.
در طول مسابقه، دیگو آرماندو مارادونا دو گل، از معروف‌ترین گل‌های تاریخ جام جهانی فوتبال را به ثمر رساند. او در گل اول، که در دقیقه ۵۱ بازی زده شد، از دست چپ خود استفاده کرد؛ این گل به «دست خدا» معروف است. کمی بعد، پس از شروع مجدد بازی از وسط زمین، او با دریبل زدن پنج بازیکن انگلیسی توانست در عرض چهار دقیقه گل دیگری به ثمر رساند. پنج بازیکن انگلیس پیتر بیردزلی، پیتر رید، تری بوچر (دو بار)، تری فنویک و دروازه‌بان پیتر شیلتون بودند. گل دوم مارادونا را «گل قرن» نامیده‌اند. گری لینِکر، مهاجم انگلیسی، در دقیقه ۸۱ با ضربه سر اختلاف را کم کرد و نهایتاً بازی با نتیجهٔ ۲–۱ به نفع تیم آرژانتین به پایان رسید.
پس از این دیدار، آرژانتین در نیمه‌نهایی مقابل تیم بلژیک با دو گل مارادونا توانست به پیروزی رسد و پس از شکست ۳ بر ۲ آلمان غربی قهرمان فینال جام شد. پس از پایان مسابقات، مارادونا توپ طلا را به عنوان بهترین بازیکن جام جهانی دریافت کرد، در حالی که لینکر به دلیل بیشترین گلزنی در جام، کفش طلا را به خود اختصاص داد.
نخستین رقابت حساس تیم‌های آرژانتین و انگلیس، در جام جهانی ۱۹۶۶ و در قالب مرحلهٔ یک چهارم‌نهایی، در ورزشگاه ومبلی لندن بود. در این مسابقهٔ خشن، آرژانتینی‌ها ۱۹ خطا و انگلیسی‌ها ۳۳ خطا مرتکب شدند. آنتونیو راتین، کاپیتان آرژانتین در آن بازی، پس از مشاجره با داور، رودولف کریتلین از آلمان، در دقیقهٔ ۳۵ از زمین بازی اخراج شد. طبق گفته‌های بازیکن آرژانتینی، او فقط درخواست مترجم کرده بود چون او آلمانی بلد نبود و داور هم اسپانیایی صحبت نمی‌کرد. به گفته کریتلین، با وجود این که به زبان مشترکی صحبت نمی‌کردند، طرز نگاه راتین برای درک حرفش کافی بود.
این بازیکن با اعتقاد به این که داور آلمانی به شکل مغرضانه قضاوت می‌کند، حاضر به ترک زمین بازی نشد و به مدت ده دقیقه در اعتراض و توهین به او، باعث توقف بازی شد. این باعث شد که مربی انگلیسی، آلف رمزی، آرژانتینی‌ها را همچو «حیوانات» توصیف کند، لفظی که از نظر آمریکایی‌های جنوبی نژادپرستانه قلمداد می‌شد.
جنگ فالکلند (که در اسپانیایی به آن مالویناس می‌گویند) یک درگیری نظامی بین آرژانتین و انگلیس بود که بر سر مالکیت جزایر فالکلند، جورجیا جنوبی و ساندویچ جنوبی رخ داد. جنگ از ۲ آوریل ۱۹۸۲ آغاز شد، زمانی که نیروهای ارتش آرژانتین به جزایر فالکلند اعزام شدند و به قصد ادعای حاکمیت، آن را اشغال کردند و بعد از ۷۴ روز با نتیجهٔ تسلیم آرژانتین در جنگ، در ۱۴ ژوئن نبرد پایان یافت. درگیری منجر به جان باختن ۶۴۹ سرباز آرژانتینی، ۲۵۵ سرباز انگلیسی و ۳ غیرنظامی شد و روابط دیپلماتیک دو کشور را به مدت هشت سال قطع کرد؛ تا آن که در سال ۱۹۹۰ دوباره ارتباط برقرار کردند. هرچند هیچ‌یک از آن‌ها با پیمان مادرید از ادعای حاکمیت جزایر دست نکشیدند.
در صفوف نیروهای مسلح آرژانتین نه تنها سربازان حرفه‌ای وجود داشت، بیش از نیمی از نیروهای اعزامی را سربازان وظیفه تشکیل می‌دادند. اکثریت قریب به اتفاق آن‌ها متولد سال‌های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۲ بودند (به اصطلاح کلاس ۶۲ و ۶۱ بودند) و تیم فوتبال آرژانتین ۵ بازیکن در این ردهٔ سنی داشت که اگرچه از یک نسل بودند، اما به دلایل مختلف در آن جنگ شرکت نکردند. سرخیو باتیستا و هکتور انریکه خدمت سربازی نرفتند؛ زیرا در قرعه‌کشی اسمشان در نیامده بود.
نستور کلوزن در آغاز دههٔ ۸۰ در لیگ برتر آرژانتین برای باشگاه اتلتیکو ایندپندینته بازی می‌کرد و فشار باشگاه باعث شد او مجبور به شرکت در سربازی نشود. از طرف دیگر خورخه بوروچاگا و کارلوس تاپیا گرچه در این سال‌ها سرباز وظیفه بودند، اما برای جنگ اعزام نشدند.
آرژانتین در مسابقات راهیابی به جام جهانی، پس از اول شدن در گروه خود در آمریکای جنوبی، با تساوی ۲ بر ۲ مقابل تیم پرو، چند دقیقه قبل از پایان بازی، راهی مرحلهٔ گروهی جام جهانی شده بود. بازی تیم ملی مورد انتقاد شدید مطبوعات، عمدتاً "روزنامه کلارین"، قرار گرفت و این انتقادها در اثر درگیری مربی تیم، کارلوس بیلاردو با سزار لوئیس منوتی بود، که از سال ۱۹۸۳ مسئولیت هدایت فنی تیم ملی را بر عهده داشت.
در طول بازی‌های قبل از جام جهانی، بازی تیم بهبود نیافته بود و در اردوی تمرینی در اروپا، آن‌ها مقابل فرانسه ۲ بر ۰ شکست خوردند و در پیروزی‌های خفیفی برابر ناپلی ۲ بر ۱ و گراس هاشپرز ۱ بر ۰ بردند؛ لذا فشار رسانه‌ها باقی بود. فشارهایی برای حذف بیلاردو از جاهای دیگر به غیر از روزنامه‌ها نیز وجود داشت: رودولفو آوریلی، وزیر ورزش، به درخواست رئیس‌جمهور رائول آلفونسین ، انتقاد عمومی از بازی تیم ملی را مطرح کرد. چندین روزنامه‌نگار و دیگو مارادونا و همچنین بالاترین مقام اتحادیه فوتبال آرژانتین، خولیو گروندونا، از بیلاردو حمایت کردند. منوتی پس از سخنان آوریلی گفت:
این تیم در ۲۴ آوریل بوینس آیرس را ترک کرد و پس از باخت ۱–۰ بازی دوستانه مقابل نروژ و پیروزی ۷–۲ برابر اسرائیل، در ۵ مه وارد مکزیکوسیتی شد؛ یعنی بیست و شش روز قبل از شروع جام آن‌ها در مکزیک بودند تا به ارتفاع و گرمای آنجا عادت کنند. آن‌ها فقط یک بار در این مدت شهر را ترک کردند تا ۱۵ می در دیداری دوستانه در باررانکیلا مقابل اتلتیکو جونیور بازی کنند، مسابقهٔ دوستانه‌ای که بدون گل پایان یافت و بلافاصله تیم به مکزیکو سیتی بازگشت.
وضعیت کاپیتان تیم، دیگو مارادونا، نیز بهتر نبود: او در زانوی راستش، به دلیل ضربه یک هوادار در دور مقدماتی، مصدومیت داشت و با چندین بازیکن که پیشتر رابطهٔ خوبی با منوتی داشتند، درگیر بود؛ خصوصاً با کسی که در زمان هدایت فنی وی کاپیتان تیم بود؛ دانیل پاسارلا. دو طرف در بارانکیلا و مکزیک تصمیم گرفتند در یک سری جلسات بدون حضور مدیر فنی، مشکلات داخلی خود را برطرف کنند. با این حال، رابطه بین مارادونا و پاسارلا هیچگاه بهبود نیافت و با نزدیک شدن به جام جهانی مارادونا کاملاً سلامت جسمی خود را بازیابی کرد. از طرف دیگر، پاسارلا با یک سری مشکلات جسمانی روبرو شد که او را از مسابقات دور نگهداشت.
آرژانتین اردوی خود را در ورزشگاه کلوب آمریکا، که چند دقیقه با استادیوم آزتکا، در کوآپا که در جنوب‌شرقی مکزیکو سیتی بود، بر پا کرد. آماده‌سازی از ماه‌ها قبل آغاز شده بود، در ژانویه چهارده بازیکن که در لیگ آرژانتین بازی می‌کردند، به قصد سازگاری با ارتفاع مکزیک، به شهرستان تیلکارا در شمال آرژانتین سفر کردند. در هفته‌های منتهی به مسابقات آن‌ها برخی از بازی‌های دوستانه مقابل تیم‌های باشگاهی به پیروزی رسیدند: در مصاف با کلوب آمریکا ۳–۲، با آتلانته ۳–۰ و با نزا ۳–۱. تمرینات پیش از بازی اول سفت و سخت بود، تا آن که مربی تصمیم گرفت تمارین آمادگی جسمانی بیشتری انجام ندهد:
در اولین حضور در مرحله گروهی، روز ۲ ژوئن آرژانتین مقابل کره جنوبی ۳–۱ بازی را بُرد. دو گل این بازی را خورخه والدانو و یک گل رااسکار روگری به ثمر رساندند. سه روز بعد، برابر نمایندهٔ ایتالیا با نتیجهٔ ۱–۱ و گل مارادونا به تساوی رسیدند، و پس از آن که در ۱۰ ژوئن، توانستند تیم بلغارستان را با گل‌ها والدانو و خورخه بوروچاگا، ۲–۰ ببرند، به عنوان تیم اول گروه یک راهی مرحله یک‌هشتم شدند. در مرحله یک‌هشتم نهایی آن‌ها روز ۱۶ ژوئن مقابل اروگوئه قرار گرفتند و با گل پدرو پاسکولی ۱–۰ این تیم را نیز شکست دادند.
تیم انگلیس بازی‌های مقدماتی جام را با اول شدن در گروه سوم مسابقات اروپا به پایان رساند و در این وهله بدون شکست بود. در ردهٔ دوم این گروه ایرلند شمالی قرار داشت که آن تیم هم به جام جهانی راه یافت. در ابتدای سال ۱۹۸۶ انگلیس چندین بازی دوستانه با نتایج بسیار خوب انجام دادند: پیروزی ۴–۰ مقابل مصر، ۲–۱ برابر اسرائیل و ۱–۰ مقابل اتحاد جماهیر شوروی، که بین ماه‌های ژانویه و آوریل بازی شدند.
اردو برای جام مکزیک توسط مربی، بابی رابسون، برنامه‌ریزی شده بود. در ماه مه این اردو شروع شد و تیم به کلرادو اسپرینگز در ایالات متحده اعزام شد تا در آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده به ارتفاع عادت کند. هجده بازیکن به آنجا سفر کردند و بعداً چهار بازیکن اورتون، که قرار بود در فینال جام حذفی بازی کنند، به آن‌ها ملحق شدند: گری استیونز، گری لینکر، پیتر رید و ترور استیون.
انگلیسی‌ها قبل از سفر به مکزیک، سه بازی دوستانه مقابل دیگر تیم‌های ملی انجام دادند: ۴ بر ۱ مقابل کره جنوبی در ۱۴ مه، سه روز بعد ۳ بر ۰ مقابل مکزیک و در ۲۴ ماه مه، ۱ بر صفر مقابل کانادا. با این حال، طی آن بازی‌ها هم برایان رابسون و هم لینکر دچار آسیب‌دیدگی شدند، که حضور آن‌ها در جام را در هاله‌ای از ابهام قرار داد. رابسون با ناراحتی از ناحیه شانه و همسترینگ و لینکر با درد مچ دست روبرو بودند.
تیم مستقیماً از ونکوور به مونتری سفر کرد، شهری که در آنجا آماده‌سازی خود را به پایان می‌رساند و مرحله گروهی را بازی می‌کرد. بازی دوستانه برابر مونتری در ۲۸ مه، با پیروزی ۴–۱ به پایان رسید. پس از آن رابسون بهبود یافت و فیفا تأیید کرد لینکر با مچ دست آسیب‌دیده قادر به بازی است و انگلیس آماده آغاز بازی‌های خود در جام جهانی بود.
اولین بازی ۳ ژوئن برابر پرتغال، در استادیوم تکنولوژیکو بود. با وجود نتایج خوب انگلیس تا آن زمان، این مسابقه با شکست یک بر صفرشان به پایان رسید. بازیکنان تیم در سازگاری با دمای بالا مشکل داشتند و مجبور شدند از مخازن اکسیژن استفاده کنند. مسابقه دوم، مقابل مراکش، نه تنها با نتیجهٔ تساوی بدون گل خاتمه یافت، بلکه با اخراج ری ویلکینز و آسیب‌دیدگی مجدد برایان رابسون، که از ناحیه شانه بود، کار را سخت‌تر کرد. تیم با انتقاد از سوی مطبوعات روبرو شد و برای صعود به مرحله بعدی، نیاز حتمی به پیروزی در بازی با لهستان در مونتری داشت. در همان نیمهٔ اول، انگلیس به لطف سه گل لینکر توانست مقام دوم گروه را کسب کند و راهی مرحله یک‌هشتم نهایی شود.
در مرحلهٔ حذفی تیم به مکزیکوسیتی سفر کرد؛ زیرا بازی بعدی برابر پاراگوئه در استادیوم آزتکا برگزار می‌شد. اتحادیه فوتبال انگلیس هتلی را در منطقه‌ای پر سر و صدا از شهر انتخاب کرده‌بود که اجازه خوابیدن به بازیکنان نمی‌داد، بنابرین در نهایت آن‌ها هتل را تغییر داده و در هتل تیم ایتالیا اقامت یافتند. علی‌رغم مشکلات قبلی، این مسابقه دشوار نبود: دو گل از لینکر و یک گل از پیتر بیردزلی پیروزی ۳ بر ۰ را به ثبت رساند و تیم را به جایگاه در بین هشت تیم برتر مسابقات سوق داد.
مربی تیم آرژانتین به شرکت لو کوک اسپورتیف، تولیدکنندهٔ رسمی لباس تیم از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹، یک پیراهن سبک‌تر را سفارش داده بود که در دمایی که تیم باید بازی می‌کرد، کارایی بهتری داشته باشد. این شرکت درخواست را پذیرفت و آن‌ها با استفاده از فناوری Air-Tech، که علاوه بر کاهش وزن باعث تنفس آسان‌تر می‌شد، پیراهن‌های مخصوص را دوختند. آرژانتین در بازی با اروگوئه از پیراهن آبی‌رنگ جایگزین، ساخته شده از پنبه، استفاده کرد که در طول بازی برای بازیکنان ناراحت‌کننده بود.
آرژانتین مجبور بود دوباره با پیراهن آبی بازی کند؛ زیرا لباس اول انگلیس سفید بود و قرعه‌کشی مشخص کرد انگلیس باید لباس اولش را تن کند. همچنین شرکت پوشاک از تولید لباس جایگزین برای تیم آرژانتین امتناع کرد. بیلاردو تصمیم به تهیهٔ لباس‌هایی با همان فناوری، در همین مدت کوتاه، گرفت. وی با کمک کادر مربی‌گری و دروازه‌بان سوم تیم، هکتور میگوئل زلادا، تی‌شرت‌های آبی لو کوک اسپورتیفو با یقهٔ هفتی را در فروشگاهی پیدا کرد. طبق برخی منابع، بیلاردو بین دو پیراهن متفاوت یکی را برگزید، در حالی که به گفته دیگر منابع تنها یک مورد وجود داشت. این لباس‌ها را با یک پارچه خاکستری که معمولاً برای شماره‌های باشگاه آمریکا استفاده می‌شود، شماره‌گذاری کردند و نشان فدراسیون فوتبال آرژانتین نیز روی لباس متفاوت بود، زیرا یک طرح جدید مشابه طرح پیشین را روی آن دوختند.
خشونت تماشاگران در استادیوم‌های هر دو کشور شهره بود؛ «هولیگان» ها در انگلیس و «بارراس براواس» در آرژانتین. در سال ۱۹۸۶، مرگ و میر ناشی از درگیری بین بارراس براواس همچنان افزایش می‌یافت و برخی از مسابقات لیگ دسته اول آرژانتین قبل از جام جهانی با حوادثی پایان یافتند. در مورد هولیگان‌ها، کمی بیشتر از یک سال قبل، فاجعه هیسل رخ داده بود که منجر به مرگ ۳۹ نفر شد و باعث شد تا یوفا باشگاه‌های انگلیسی را از شرکت در مسابقات اروپایی به مدت ۵ سال منع کند. در مونتری، شهری که انگلیس تمام دیدارهای مرحله گروهی خود را در آن برگزار کرد، در داخل و خارج از ورزشگاه اتفاقاتی رخ داد که منجر به دستگیری تعداد زیادی از هولیگان‌ها توسط پلیس مکزیک شد.
برخلاف هولیگان‌ها، بارراس براواس جنبش‌هایی سازمان یافته هستند که مورد تأیید رهبران باشگاه‌های فوتبال، مربیان و بازیکنان تیم‌ها هستند. در آن سال، اعضای بارراس براواس باشگاه‌های مختلف، و عمدتاً از بوکاجونیورز، به این مسابقات آمدند و در بازی با اروگوئه درگیری تماشاچیان حوادثی در پی داشت. علاوه بر دعوا، آن‌ها همچنین بازیکنان را برای گرفتن پول تحت فشار قرار دادند:
در طول بازی چندین حادثه بین هولیگان‌های انگلیسی و بارراس براواس آرژانتینی رخ داد که مهم‌ترین‌شان در دقایق ابتدایی نیمه دوم بازی بود. اما جدی‌ترین واقعه بعد از مسابقه، در خیابان‌های شهر اتفاق افتاد و با مجروحیت تعدادی، و دستگیری ۶۸ نفر به پایان رسید.
مقامات هر دو کشور سعی کرده بودند مانع از گسترش مسائل دیپلماتیک میان آرژانتین و انگلستان به این بازی شوند. قبل از بازی وزیر ورزش با بازیکنان انگلیسی ملاقات کرد تا به آن‌ها توصیه کند اظهارات سیاسی نکنند. اگرچه دولت آرژانتین در سال ۱۹۸۴ وقتی ایندپندنته در جام بین قاره‌ای با لیورپول روبرو شد، به تحقق این مسابقه اعتراض داشت، اما این بار تصمیم گرفت که مداخله نکند. با این حال، گروه‌های سیاسی این کشور انواع مختلفی از اقدامات را خواستار شدند: یک دقیقه سکوت قبل از شروع بازی به احترام شهیدان آرژانتین، کشیدن یک نقاشی از جزایر مالویناس روی پیراهن تیم و حتی حاضر نشدن در ادامهٔ مسابقات.
مرحله یک‌چهارم نهایی در ۲۲ ژوئن برابر ۱۱۴۵۸۰ نفر تماشاگر حاضر در ورزشگاه آزتکا برگزار شد. زمین بازی در این روز، در شرایط نامناسبی به سر می‌برد. داور انتخاب شده برای این مسابقه علی بن ناصر از کشور تونس بود و کمک‌های او، بوگدان دوتچف از بلغارستان و برنی اولوا از کاستاریکا بودند.
بازی ظهر آغاز شد، بنابران مشکل جسمی بازیکنان در ارتفاع ۲۲۵۰ متری به دمای بالای تابستان مکزیک افزون شد. در طول جام جهانی، مسابقات در هنگام ظهر یا اوایل بعد از ظهر انجام می‌شد، این تصمیم صرفاً به دلایل تجاری بود زیرا بهترین زمان پخش مسابقات در کشورهای اروپایی همین ساعات بود. در طول مسابقات مارادونا و والدانو علناً علیه این تصمیم صحبت کردند:
از نظر تاکتیکی انگلیس ترکیب ۴-۴-۲ را، که در طول مسابقات استفاده کرده بودند، حفظ کرد. این تیم با پیتر شیلتون در دروازه، گری استیونز، تری فنویک، تری بوچر در دفاع و کنی سنسوم. ترور استیون، استیو هودگ، پیتر رید و گلن هادل در خط هافبک و با حضور مهاجمان، گری لینکر و پیتر بیردزلی، حاضر شدند.
رابسون همچنین تاکتیک تیم را حفظ کرد و برای هیچ بازیکن آرژانتینی، حتی مارادونا، کسی را مارک (نشان) نکرد:
از طرف دیگر، آرژانتین موقعیت تاکتیکی خود را به ۳-۵-۲ تغییر داد، که عمدتاً دلیل آن کارت زرد دوم اسکار گاری بود که در مسابقه مقابل اروگوئه دریافت کرده بود. خولیو اولارتیکوئچیا جایگزین او شد. اگرچه بیلاردو قبلاً از این حربه استفاده کرده بود، اما از زمان اردوی تمرینی اروپا در سال ۱۹۸۴، چنین کاری نکرده بودند. تغییر دوم در استفاده از این طرح جایگزینی پدرو پاسکولیِ مهاجم با هکتور انریکهِ هافبک بود. در این طرح، سه مدافع موقعیت مرکزی دارند و در کنار آن‌ها دو هافبک با عملکرد دفاعی بیشتری قرار دارند. این سیستم به بیلاردو اجازه می‌داد تا استحکام دفاعی خاصی را حفظ کند، در حالی که به یک بازی‌ساز مانند مارادونا آزادی بیشتری می‌داد.
در دفاع خوزه لوئیس براون به عنوان مدافع جلو زن و اسکار روجری و خوزه کوسیفو در دو بال کناری دفاع حضور داشتند"." خط هافبک متشکل از سرخیو باتیستا در مرکز زمین، ریکاردو گیوستی و انریکه در سمت راست و خولیو اولارتیکوئچیا و خورخه بوروچاگا در سمت چپ بود. گیوستی و اولارتیکوئچیا عملکرد دفاعی بیشتری داشتند، در حالی که انریکه و بوروهاگا از خصلت هجومی بیشتری برخوردار بودند و به عنوان پشتیبان حمله عمل می‌کردند. خورخه والدانو به عنوان یک هدف در محوطهٔ جریمه و دیگو مارادونا کمی عقب‌تر از او بازی می‌کردند.
این بازی توسط انگلیس از میانه زمین و با پاس از بردسلی به لینکر آغاز شد. در دقایق ابتدایی هیچ اتفاق خاصی رخ نداد، تا این که در دقیقه ۹ مارادونا به سمت دروازهٔ حریف حرکت کرد و توسط فنویک متوقف شد و اولین کارت زرد بازی نصیب فنویک شد. مارادونا ضربه ایستگاهی را شوت کرد و پس از برخورد توپ به دیوار دفاعی، شیلتون آن را به کرنر فرستاد.
در دقیقه ۱۲ اولین حملهٔ انگلیس آغاز شد که پومپیدو در تلاش برای سانتر یک پاس بلند به هاجس، لیز خورد و به بردسلی فرصت گلزنی داد، اما او توپ را به بیرون فرستاد. باقی نیمه اول چیز خاصی، مگر یک ضربهٔ آزاد دیگر مارادونا، در برنداشت.
دقایق ابتدایی نیمه دوم با مالکیت بیشتر آرژانتین آغاز شد و در دقیقه ۶ نتیجه گرفت؛ اولارتیکوئچیا از سمت چپ شوت کرد و به مارادونا پاس داد، وی با دریبل هادل و رید، توپ را به والدانو رساند که با فنویک رو در رو بود. والدانو نتوانست پاس را کنترل کند و هاج سعی کرد یک پاس رو به عقب به شیلتون بدهد، ولی او متوجه نشد که مارادونا به داخل محوطهٔ جریمه دویده. مارادونا با پیش‌بینی حرکت دروازه‌بان، پیش از این که او بتواند توپ را دور کند، با دست چپ توپ را سمت دروازه زد.
با این حال، چندین سال طول کشید تا مارادونا علناً تصدیق کند که این گل را با دست زده‌است، در حالی که در مصاحبهٔ بعد از بازی گل زدن با دستش را انکار کرد و در جمله‌ای معروف گفت:
تنها ۴ دقیق پس از گل نخست، در دقیقهٔ ۵۵ بود که کوچیفیو با خنثی کردن حملهٔ انگلیس، توپ را ربود و به انریکه پاس داد. انریکه هم پس از جا گذاشتن بیردزلی، آن را به مارادونا سپرد. کاپیتان آرژانتین با چرخیدن، هم مهاجم و هم رید، که راهش را سد می‌کردند، پشت سر گذاشت.
او سپس به سرعت سمت قوس محوطهٔ جریمهٔ انگلیس دوید و در راه از دست بوچر فرار کرد.
او قبل از این که سرانجام وارد محوطهٔ جریمه شود، فنویک را هم دریبل کرد.
با نزدیک شدن او، شیلتون از دروازه خارج شد تا فضا را تنگ کند و مارادونا آن را با رفتن به سمت راست دریبل کرد و گل را در حالی که بوچر تلاش می‌کرد توپ را از او بگیرد، به گل نشاند و بازی ۲ بر ۰ شد.
این گل در نظرسنجی انجام شده توسط فیفا که بیش از ۳۴۰ هزار رای در آن شرکت کردند، به عنوان بهترین گل جام‌های جهانی انتخاب شد و به عنوان «گل قرن» شناخته می‌شود. گزارش این گل توسط روزنامه‌نگار اروگوئه‌ای، ویکتور هوگو مورالس، در رادیو آرژانتین به صدایی خاطره‌انگیز بدل شده‌است:
اصطلاح «بادبادک کیهانی» در اشاره به انتقاداتی بود که روزنامه‌های حامی منوتی علیه مارادونا و دیگر بازیکنان پشتیبان بیلاردو استفاده می‌کردند و از حرف منوتی، که مارادونا و مورالس را بادبادک‌های پشت‌سر بیلاردو خطاب کرده‌بود، ناشی می‌شد. در اینجا گزارشکر از این اصطلاح برای ستایش مارادونا استفاده کرد:
پس از گل دوم انگلیس مالکیت بیشتری در اختیار داشت و در دقیقهٔ ۶۰ باتیستا اولین و تنها کارت زرد آرژانتین را دریافت کرد. چهار دقیقه بعد رابسون برای هجومی‌تر شدن تیمش، اولین تغییر را ایجاد کرد: رید، از خط هافبک، زمین را ترک کرد و کریس وادل، شماره ۱۱ که یک مهاجم بود، وارد میدان شد. اگرچه آرژانتین با شدت دقایق قبل حمله نکرد، اما دفاع انگلیس همچنان با مارادونا مشکل داشت و فنویک این بار با آرنج به او ضربه زد و مجبور شد برای دقایقی از زمین خارج شود.
در دقیقه ۶۸ نیمه دوم و در یکی از خطرناک‌ترین موقعیت‌های انگلیس، هادل یک ضربه آزاد زد که پومپیدو به کرنر فرستاد. در این تلاش دروازه‌بان از ناحیه دست آسیب دید و چند دقیقه صرف حضور پزشکان کمک شود.
در دقیقه ۷۴ رابسون تغییر دوم و نهایی خود را هم انجام داد و بارنز، با شماره ۱۹، را جایگزین استیون کرد تا با بازیکن سریع‌تری بتواند مارک گیوستی را مارک کند.
از طرف دیگر، بیلاردو تعویض دفاعی‌تری انجام داد. او کارلوس تاپیا، با شماره ۲۰، را جایگزین بوروچاگا کرد تا مالکیت توپ در میانهٔ زمین را افزایش دهد:
فشار تاکتیکی و تغییرات ایجاد شده توسط رابسون در دقیقهٔ ۸۱ نتیجه داد، زمانی که بارنز از انریکه و گیوستی عبور کرد و یک سانتر به محوطهٔ جریمه ارسال کرد که لینکر با ضربه سر آن را به گل تبدیل کرد.
پس از گل انگلیس، مارادونا دوباره در بازی ظاهر شد و تاپیا را برای آخرین موقعیت آرژانتین، صاحب توپ کرد ولی شوت به تیر دروازه برخورد کرد. انگلیس به فشار خود ادامه می‌داد و سه دقیقه مانده به پایان، بارنز بار دیگر انریکه را جا گذاشت و پاسی را ارسال کرد که توسط اولارتیکوئچیا دفع شد تا لینکر نتواند مسابقه را مساوی کند. با وجود نفوذ بارنز از جناح راست، بیلاردو از تعویض و آوردن یک دفاع راست به زمین بازی خودداری کرد:
پس از ۴۵ دقیقه و ۵۷ ثانیه بازی در نیمه دوم، داور مسابقه را به پایان رساند و آرژانتین با برتری ۲–۱ به نیمه نهایی راه یافت.
پس از بازی، سه بازیکن از هر تیم برای کنترل دوپینگ فرا خوانده شدند. کسانی که انتخاب شدند، در انگلیس، استیونز، بوچر و سانسوم بودند؛ و در آرژانتین انریکه، براون و مارادونا.
آرژانتین به نیمه‌نهایی راه یافت و در ۲۵ ژوئن در ورزشگاه آزتکا مقابل بلژیکی که اسپانیا را در ضربات پنالتی شکست داده بود، روبرو شد و با دو گل مارادونا ۲–۰ پیروز شد. این تیم چهار روز بعد فینال را مقابل آلمان غربی بازی کرد و پس از پیروزی ۳–۲، با گل‌های براون، والدانو و بوروچاگا، قهرمان شد.در نظرسنجی انجام شده در سال ۲۰۰۲، گل دوم بهترین گل تاریخ جام جهانی انتخاب شد. در مورد گل اول، تیم ملی انگلیس احساس کرد که فریب خورده‌اند:
اگرچه انگلیس در مرحله یک چهارم نهایی حذف شد، اما لینکر به خاطر زدن شش گل در جام، بهترین گلزن مسابقات شد و جایزه کفش طلا را دریافت کرد. مارادونا دومین گلزن بود و به عنوان بهترین بازیکن تورنمنت انتخاب شد و توپ طلا به او اهدا شد.
علی‌رغم جنجال‌برانگیز بودن گل نخست مارادونا، نبوغ و درخشش وی در به ثمر رساندن گل دومش مورد تقدیر قرار گرفت. مخاطبان بریتانیایی کانال چهارم، در یک نظرسنجی تلویزیونی در سال ۲۰۰۲، این گل را ششمین رخداد ورزشی بزرگ در ارتباط با کشورشان دانستند.بیرون ورزشگاه آزتکای مکزیک هم مجسمه‌ای در یادبود این گل نصب شده‌است.
مارادونا در اشاره به ارتباط این بازی با جنگ فالکلند، در خودزندگی‌نامه‌اش نوشت: «گویا ما یک کشور را شکست دادیم؛ نه فقط یک تیم فوتبال… اگرچه ما قبل از بازی گفته بودیم که فوتبال هیچ ارتباطی با جنگ جزایر فالکلند ندارد. اما می‌دانستیم که آن‌ها پسران آرژانتینی زیادی را در آنجا کشته‌اند، آن بچه‌ها را مثل پرندگان کوچک کشتند؛ و این یک انتقام بود.»Maradona, D. "Maradona: The Autobiography of Soccer's Greatest and Most Controversial Star", p.128. Skyhorse Publishing, 2007. . روبرتو پرفومو، بازیکن اسبق تیم ملی آرژانتین، هم در این رابطه می‌گوید: «در سال ۱۹۸۶، پیروزی در آن بازی برابر انگلیس برایمان کافی بود. فتح جام جهانی برای ما امری فرعی بود. شکست واقعی انگلیس هدف واقعی ما بود.»England v Argentina – A history Carlin, John; The Observer; 19 May 2002; Retrieved 26 January 2009
هم‌آوردی فوتبالی بین دو کشور ادامه یافت و آن‌ها در قالب مسابقات جام جهانی دو بار دیگر هم مقابل یکدیگر قرار گرفتند. اولین مسابقه در مرحلهٔ حذفی جام جهانی ۱۹۹۸ بود که در آن آرژانتین پس از تساوی ۲ بر ۲ در وقت اصلی، در ضربات پنالتی برنده شد و به مرحله یک‌چهارم نهایی رفت. دومین بار در مرحلهٔ گروهی جام جهانی ۲۰۰۲ دو تیم رو در رو شدند که انگلیس با گل پنالتی دیوید بکام ۱–۰ پیروز شد.
در ۱۷ اوت ۲۰۱۵ مارادونا به دیدار علی بن ناصر، داور تونسی آن بازی، رفت و ضمن امضا و تقدیم یکی از لباس‌هایش به او، وی را «دوست ابدی» خودش نامید.
پنومبرا: طاعون سیاه () یک بازی ویدئویی در سبک وحشت روان‌شناختی است که توسط پارادوکس اینتراکتیو و در سال ۲۰۰۷ و در پلت‌فرم‌های لینوکس، مایکروسافت ویندوز، و مک‌اواس منتشر شده‌است.
پنومبرا: آمرزش‌خوانی () یک بازی ویدئویی در سبک وحشت روان‌شناختی است که توسط پارادوکس اینتراکتیو و در سال ۲۰۰۸ و در پلت‌فرم‌های لینوکس، مایکروسافت ویندوز، و مک‌اواس منتشر شده‌است.
او اوغلو (به لاتین: Evoğlu) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ترتر واقع شده است. او اوغلو ۲۰۲۶ نفر جمعیت دارد.
نام کامل وی محمد بن احمد بن عبدالله بن قضاعه بن صفوان بن مهران، ملقب به صفوانی و جمّال است. به دلیل انتساب او به خاندان اسدی برخی از تاریخ نویسان اسلامی از او به عنوان اسدی یاد کرده‌اند. تاریخ تولد و رحلت او نامشخص است اما از آنجا که از شاگردان و معاصران شیخ کلینی و علی بن ابراهیم قمی بود می‌توان حدس زد که در اواخر سده سوم هجری متولد شده و اواسط سده چهارم دنیا را ترک کرده‌است.سبزواری، ابوالحسن ربانی، ابوعبدالله صفوانی - نماد اصالت شیعه، فرهنگ کوثر ۱۳۸۱، شماره ۵۴.
نسب ابوعبدالله با سه واسطه به صفوان بن مهران، صحابی جعفر صادق و موسی کاظم می‌رسد. در مورد او گفته می‌شود که سواد خواندن و نوشتن نداشته‌است و تمامی کتاب و آثار خود را از حفظ و در سینه داشته و به شاگردان خود دیکته می‌کرده‌است.
اساتید او عبارتند از: شیخ کلینی، علی بن ابراهیم قمی (نویسنده تفسیر قمی)، قاسم بن العلا، حسین بن روح، ابوهاشم عمر بن عبدالله مقری، مروان محمد سجادی، محمد بن جعفر بن بطه قمی.
او شاگردان زیادی تربیت کرد از جمله: ابوالعباس احمد علی بن نوح سیرافی، شیخ مفید، هارون تلعکبری، حسین بن محمد بن سعید خزاغی، احمد بن محمد بن عیاش جوهری، حسن بن القاسم محمدی علوی، ابوغالب زراری.
یکی از وقایع جالب توجه زندگی او مباهلهاش با قاضی موصل در مورد امامت بوده‌است. این دو نزد پادشاه موصل که آن زمان امیر ناصرالدین ابن حمدان بوده‌است با یکدیگر مباحثه می‌کنند و چون پس از بحث فراوان نتوانستند یکدیگر را متقاعد کنند تصمیم به مباهله گرفتند. گفته می‌شود آن قاضی یک روز بعد از مباهله دچار بیماری شدیدی می‌شود و می‌میرد.
او اوغلو (به لاتین: Evoğlu) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آق‌دام واقع شده‌است.
حسن‌قایدی (به لاتین: Həsənqaydı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان جبراییل واقع شده است.
حسن‌قایه (به لاتین: Həsənqaya) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان بردع واقع شده‌است. حسن‌قایه ۱۳۲۴ نفر جمعیت دارد.
او اوغلو ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
خوروزلو (به لاتین: Xoruzlu) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ترتر واقع شده است. خوروزلو ۱۴۰۰ نفر جمعیت دارد.
وزیر سورخای اوغلو عروجف () از قهرمانان ملی جمهوری آذربایجان و کشته‌شدگان جنگ قره‌باغ است.
وزیر عروجف در ۲۶ دسامبر ۱۹۵۶ در روستای خوروزلو در شهرستان ترتر زاده شد. وی تحصیلات متوسطه خود را در دبیرستان روستای خوروزلو فراگرفت و در سال ۱۹۷۴ در "مدرسه فنی صنعتی باکو" پذیرفته شد. وی در سال ۱۹۷۵ به خدمت سربازی اعزام شد و در سال ۱۹۷۷ از ارتش خارج شد و تحصیلات متوسطه خود را که به پایان نرسانده بود ادامه داد. در سال ۱۹۸۴ عروجف به شهر "بلکووو" در استان آرخانگلسک روسیه نقل مکان کرد.
در سال ۱۹۹۲، او با آگاهی از کشتار خواجه‌لی، به جمهوری آذربایجان بازگشت و در ۴ می به گردان دفاع شخصی شهرستان ترتر پیوست. اگرچه عروجف به‌عنوان یک سرباز خصوصی شروع به جنگ کرد، اما در مدت زمان بسیار کوتاهی، به دلیل مهارت‌های فرماندهی خود، به سمت معاون فرمانده گردان ارتقا یافت. او کمی بعد به‌سوی جبهه‌های مارتاکرت و ماراقا حرکت کرد.
در اوت ۱۹۹۲، عروجف در مأموریت شناسایی در مخزن سد سارسانگ بود. وی با ۳۰ پیشاهنگ مسلّح به مسلسل PK بود. گروه سردار حمیدف از جلو حمله کردند و گروه پیشاهنگی عروجف از پشت حمله کردند. "گردان آرابو" در آن روز متحمل خسارات زیادی شد.
در یکم سپتامبر ۱۹۹۲ در نبرد برای روستای چیلدیران در حالی که قصد شلیک تانک دشمن را داشت، به سختی مجروح شد. در ۲۲ مارس ۱۹۹۳ در نبردهای سخت برای ارتقاعات "گلوبوس" در حومه مارتاکرت کشته شد.
عروجف در خیابان شهدای شهر باکو به خاک سپرده شد. بر اساس فرمان شماره ۴۹۵ رئیس‌جمهور جمهوری آذربایجان در تاریخ ۲۷ مارس ۱۹۹۳ پس از مرگ وی به‌عنوان "قهرمان ملی جمهوری آذربایجان" شناخته شد.
«پشت این چشم‌های عسلی» تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا کلی کلارکسون برای دومین آلبوم استودیویی خود، "فرار" (۲۰۰۴) است. این ترانه در ۱۲ آوریل ۲۰۰۵ توسط آرسی‌ای رکوردز منتشر شد.
این تک‌آهنگ در جدول فروش ۴۰ آهنگ برتر بزرگسالان ایالات متحده آمریکا در رتبه اول و در چارت‌های، استرالیا، اسکاتلند، اتریش، بریتانیا، نیوزلند، جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
«هربار» ترانه‌ای از خواننده اهل ایالات متحده آمریکا آریانا گرانده از چهارمین آلبوم استودیویی او، "شیرین‌کننده" (۲۰۱۸) است. تهیه ترانه برعهده ایلیا سلمان‌زاده و مکس مارتین بوده است.
حسن‌قایه ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
لِوان کِنیا،(زاده ۱۸ اکتبر ۱۹۹۰) یک بازیکن فوتبال گرجی است که هم‌اکنون برای تیم سابورتالو تفلیس بازی می‌کند.
او در ژانویه ۲۰۰۸ از لوکوموتیو تفلیس به شالکه ۰۴ رفت و این امضای قراردادی بود با تیمی که تا ژوئن ۲۰۱۲ در آن به بازی پرداخت. او اولین بازی خود برای شالکه۰۴ را در برابر باشگاه فوتبال آپوئل در یکی از مسابقات لیگ اروپا در ۲ اکتبر ۲۰۰۸ به عنوان جایگزین جرالد آساموا انجام داد.
وی سابقاً در ۱۴ سالگی دو هفته در بارسلونا تمرین کرد.
کنیا اولین بازی خود برای شالکه۰۴ در بوندس‌لیگا را در ۱۱ آوریل در مقابل کارلسروهه ۲۰۰۹ تجربه کرد.
کی‌وی-۱ () (مخفف Климент Ворошилов - کلیمنت ووراشیلوف) یک تانک سنگین ساخت شوروی بود که اواخر دهه ۱۹۳۰ طراحی و به صورت گسترده در جنگ جهانی دوم به کار گرفته شد. این تانک در ابتدا صرفاً کی‌وی نامیده می‌شد اما پس از ظهور کی‌وی-۲، به کی‌وی-۱ تغییر عنوان داد.
این تانک به سبب تاب‌آوری بالا در اوایل جنگ شوروی و آلمان مخصوصاً در سال اول با داشتن زره ضخیم شناخته می‌شود. این تانک در عمل در مقابل آتش توپ‌های ۳۷ میلی‌متری ضد تانک و توپ‌های ۷۵ میلی‌متری تانک‌های آلمانی کاملاً ایمن بود و تنها توپ‌های ضدهوایی فلاک ۸۸ بر آن اثر می‌کرد.
پیش از آغاز تهاجم آلمانی‌ها تنها ۵۰۰ دستگاه از مجموع قریب به ۲۲ هزار ارتش سرخ تانک‌های کی‌وی-۱ بودند. با ادامه جنگ مشخص گشت منفعت اندکی در ادامه تولید این تانک‌های گران وجود دارد و تمرکز بر تانک متوسط تی-۳۴ که از همه جوانب عملکرد بهتری داشت، قرار گرفت. بعدها از تانک کی‌وی-۱ به عنوان پایه طراحی و تولید سری تانک‌های آی‌اس و توپ‌های خودکششی استفاده گشت.
پس جنگ جهانی اول ایده تولید یک تانک سنگین جهت کمک به عملیات‌های شکستن خط دفاعی دشمن مطرح شد. ارتش سرخ نیز مجذوب این ایده گشت اما تا اوایل دهه ۱۹۳۰ قادر به دستیابی به آن نبود. با اجرای برنامه‌های صنعتی‌سازی تولید انبوه تانک‌های سنگین برای شوروی میسر شد. طراحی تانک‌های سنگین دارای چند برجک مانند تانک تی-۳۵ به شکست کامل انجامید؛ چرا که اطمینان اندکی نسبت به امکان تولید و به‌کارگیری عملی آن‌ها در میدان نبرد وجود داشت. تجربه شوروی در جنگ داخلی اسپانیا نشان‌گر این مسئله بود که چنین تانک‌هایی می‌بایست در مقابل توپ‌های ضد تانک با کالیبر ۳۷ میلی‌متری یا بیشتر مقاوم باشند. بدین ترتیب تأکید در طراحی تانک‌های سنگین از توان آتش بالاتر به زره سنگین‌تر تغییر یافت.
ماه نوامبر سال ۱۹۳۷ اداره اصلی نیروهای زرهی و مکانیزه ("گابتو") خواهان طراحی یک تانک با زره ضد گلوله با قابلیت تاب‌آوری در مقابل آتش توپ‌های ضد تانک ۳۷ تا ۴۵ میلی‌متری در فاصله نزدیک و توپ‌های ضد تانک ۷۵ میلی‌متری در فاصله ۱۲۰۰ متری شد. این تانک می‌بایست از یک موتور دیزل استفاده می‌کرد. اقدامات اولیه در کارخانه تراکتورسازی خارکوف صورت گرفت اما کمبود منابع، از دست رفتن مهندسان در اثر پاکسازی بزرگ و با توجه به اهمیت موضوع، دو دفتر طراحی در لنینگراد به صورت رقابتی مسئول توسعه پیش‌نمونه شدند. این دو دفتر یکی دفتر طراحی باریکوف در کارخانه بلشویک و دیگری دفتر ویژه طراحی شماره ۲ به رهبری ژوزف کوتین در کارخانه کیروفسکی بودند. درخواست اولیه خواهان ساختاری مشابه تی-۳۵ با پنج برجک بود. مهندسان به سرعت "گابتو" را راضی به حذف برجک‌های "دکوری" برای مسلسل نمودند تا تعداد برجک‌ها به سه عدد کاهش یابد. برجک اصلی مخصوص یک توپ ۷۶ میلی‌متری و دو برجک کوچک‌تر دیگر برای توپ‌های ۴۵ میلی‌متری ضد تانک بودند. گروه باریکوف طراحی خود را "تی-۱۰۰" یا ""سوتکا"" نامید. گروه کوتین با پیروی از رسم وقت لنینگراد در نام‌گذاری همه چیز به نام سرگی میرونویچ کیروف، رئیس مقتول حزب کمونیست این شهر، طراحی خود را ""اس‌ام‌کا"" عنوان نهاد.
از آن جایی که محدودیت وقت شش‌ماهه تعیین‌شده امکان توسعه یک سیستم تعلیق جدید را نمی‌داد، "اس‌ام‌کا" در ابتدا دارای همان نوع قدیمی سیستم تعلیق تی-۳۵ بود. بعداً بالا بودن وزن این سیستم تعلیق باعث شد گروه طراحی سیستم تعلیق جدید میله پیچشی را بر روی یک نمونه تغییر یافته تانک متوسط تی-۲۸ آزمایش و سپس آن را بر روی "اس‌ام‌کا" اجرا کند. ضرورت حاصل از وزن بالا سبب گشت در هر دو پیش‌نمونه یک شنی پهن ریخته‌گری‌شده جهت کاهش فشار بر سطح و بهبود عملکرد خارج از جاده استفاده شود. روز ۴ مه سال ۱۹۳۸ مدل‌های چوبی طراحی‌ها در یک جلسه ویژه در مسکو به شورای دفاع کشور ارائه گردید. در این جلسه کوتین خواهان تلفیق سه برجک شد. او تعداد زیاد برجک‌ها را موجب افزایش وزن و در نتیجه کاهش تحرک‌پذیری آن دانست. در پی این درخواست ژوزف استالین با نزدیک شدن به یکی از مدل‌های چوبی یکی از برجک‌های آن را شکست و گفت:"چرا باید یک تانک را شبیه فروشگاه کرد؟!" در این دیدار استفاده از زره ۶۰ میلی‌متری با وجود مشکلات عمده در بُعد تولید، مورد تأیید قرار گرفت. بدین ترتیب هر دو دفتر اقدام به طراحی مجدد پروژه‌های خود نمودند. گروه طراحی کوتین به این نتیجه رسیده بود که حذف همان یک برجک ثانویه و استفاده از تنها یک برجک با توپ ۷۶ میلی‌متری رویکردی عملی‌تر است. استفاده از دو برجک طراحان را به شکل غیرقابل اجتنابی وادار می‌ساخت برجک اصلی را بر روی یک پایه زرهی و سنگین قرار دهند. این مسئله موجب افزایش قابل توجه وزن تانک می‌گردید که به جای آن می‌شد در نسخه تک برجکی ضخامت زره را بیشتر کرد. مدل پیش‌بینی شده دارای یک برجک، با اقتباس از نام کلیمنت ووراشیلوف، یکی از یاران نزدیک استالین و کمیسار خلق در امور دفاع، ""کی‌وی"" نام گرفت. ماه اوت سال ۱۹۳۸ در دیدار کمیته مرکزی حزب کمونیست شوروی در ارتباط با تولیدات آینده تانک، طراحی‌های اصلاح شده "اس‌ام‌کا" و تی-۱۰۰ به استالین ارائه گردید. کوتین همچنین طراحی "کی‌وی" را نیز به نمایش گذاشت. استالین تولید پیش‌نمونه هر سه مدل را تأیید نمود. با توجه به احساس قریب‌الوقوع بودن جنگ در اروپا، خواهان اتمام کار تا ماه اوت سال ۱۹۳۹ بود.
دو پیش‌نمونه از تی-۱۰۰ تولید گردید که وزن آن‌ها ۵۸ تن و دارای ۷ خدمه بودند. دو برجک این مدل شامل یک توپ کوتاه ۷۶٫۲ میلی‌متری ال-۱۱ در برجک بالایی و یک توپ ۴۵ میلی‌متری در برجک پایینی می‌شد. پیش‌نمونه "اس‌ام‌کا" دارای پیکربندی مشابهی نسبت به تی-۱۰۰ و همان چینش تسلیحاتی بود. هر دو پیش‌نمونه از موتور بنزینی GAM-34-8T با توان ۸۵۰ اسب بخار استفاده می‌نمودند. "کی‌وی" بسیاری از ویژگی‌های خود از جمله بدنه، سامانه انتقال قدرت و چشمی‌ها را از "اس‌ام‌کا" به ارث برده بود. با این وجود این مدل بسیار کوچک‌تر از "اس‌ام‌کا" و تی-۱۰۰ بود. این پیش‌نمونه همانند تانک متوسط تی-۳۴، نیروی خود را از موتور دیزل تراشوتین وی-۲ می‌گرفت. "کی‌وی" ۸ تن سبک‌تر از "اس‌ام‌کا" بود و زره ضخیم‌تری داشت. آزمایش هر سه پیش‌نمونه تحت نظارت یک کمیسیون ویژه حکومتی به ریاست مارشال ووراشیلوف از ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ در کوبینکا آغاز شد. از تعدادی از مهندسان دو کارخانه لنینگراد با آموزش‌های ویژه‌ای در زمینه مهارت لازم جهت راندن این خودروها و کاربرد تسلیحات آن‌ها، در این باره استفاده شد. این آزمایش‌ها تی-۱۰۰ را با وزنی ۳ تن بیشتر از محدودیت ۵۵ تنی، کند و دشوار در راندن تشخیص داد. در هر دوی تی-۱۰۰ و "اس‌ام‌کا" فرمانده در هماهنگ ساختن برجک با یکدیگر دارای مشکل بود. "کی‌وی" به سرعت به عنوان بهترین طراحی شناخته شد.
با آغاز جنگ زمستان بین شوروی و فنلاند، ارتش سرخ هر سه نمونه را در خطوط مقدم مورد آزمایش قرار داد. بدین منظور گروهان ویژه‌ای در تیپ ۲۰ تانک به فرماندهی سرگرد پتیا ووراشیلوف، فرزندخوانده کلیمنت ووراشیلوف ایجاد گردید و پیش‌نمونه‌ها به آن تعلق گرفت. این تانک‌ها که بخشی از خدمه آن‌ها کارگران کارخانه بودند، در تهاجم به استحکامات فنلاندی در اطراف سوما به کار گرفته شدند و مقداری موفقیت اولیه در برابر دشمنانی با تسلیحات ضعیف به دست آوردند. با گذشتن "اس‌ام‌کا" از روی یک مین بزرگ یکی از شنی‌های آن منهدم و کف تانک خم شد. تلاش "کی‌وی" و تی-۱۰۰ با همراهی دیگر تانک‌ها جهت حفاظت از "اس‌ام‌کا" تا هنگام بازیابی آن به نتیجه‌ای نرسید تا تانک آسیب دیده تا پس از پایان جنگ در همان موضع باقی بماند. حتی در همان زمان هم تانک مذکور به صورت قطعه قطعه جابه‌جا شد.
تجربه رزمی در فنلاند آزمایش‌های صورت گرفته پیشین را تأیید نمود. "کی‌وی" در این رزمگاه از نظر مکانیکی اتکاپذیر و زره آن در مقابل تسلیحات آتش مستقیم دشمن آسیب‌ناپذیر جلوه نمود تا روز ۱۹ دسامبر سال ۱۹۳۹ توسط کمیته دفاع کشور به عنوان تانک سنگین جدید به خدمت در ارتش سرخ پذیرفته شود. نتیجتاً کار بر روی کار "اس‌ام‌کا" و تی-۱۰۰ متوقف گشت.
ترکیب تحرک، زره و توان آتش بالا، هنگام ظهور "کی‌وی-۱" را به یکی از قدرتمندترین تانک‌های جهان بدل ساخت. زره پیشین بدنه و برجک آن به ترتیب ۷۵ و ۹۰ میلی‌متر بود که آن را در مقابل بسیاری از توپ‌های ضد تانک آن زمان مگر در فاصله بسیار نزدیک، آسیب‌ناپذیر می‌کرد.
با وجود وزن ۴۳٫۶ تنی، مجموعه‌ای از عوامل سبب می‌شد "کی‌وی-۱" تانکی نسبتاً سریع با قابلیت رسیدن به سرعت ۳۵ کیلومتر بر ساعت در جاده و ۱۳ کیلومتر بر ساعت در خارج از جاده، باشد. این مسئله با به‌کارگیری سیستم تعلیق بهبود یافته "اس‌ام‌کا" با ۱۲ چرخ مستقل بر فنرهای پیچشی و استفاده از شنی پهن که فشار بر زمین را کاهش می‌داد، حاصل گشت. در این تانک یک موتور گازوئیلی V-2K با توان ۵۰۰ اسب بخار به‌کاربرده شده بود. این موتور با موتور V-2 استفاده شده در تانک تی-۳۴ یکسان بود. پسوند K به جهت کاربرد این موتور در تانک "کی‌وی-۱" به عنوان آن افزوده می‌شد. برد "کی‌وی-۱" در جاده به ۱۶۰ کیلومتر و خارج از جاده به ۱۰۰ می‌رسید. سوخت تانک در سه محفظه درون اتاقک دو محفظه در طرف راست و یک محفظه در طرف چپ ذخیره می‌شد. به هر حال، با توجه به وزن بالا و نبود نیروی کمکی، چرخاندن تانک کار بسیار دشواری بود. "کی‌وی-۱" از یک کلاچ خشک چند لایه با یک جعبه‌دنده کشویی مشبک استفاده می‌نمود. این سامانه انتقال قدرت مشکل‌سازترین بخش تانک بود و بیشترین خرابی مکانیکی در آن اتفاق می‌افتاد. تغییر دنده در "کی‌وی-۱" مستلزم متوقف کردن تانک بود که امکان رسیدن آن به سرعت بالا را می‌گرفت. فیتلرهای ناکافی نیز عملکرد موتور تانک را کاهش می‌دادند.
در ابتدا قصد استفاده از توپ ۷۶٫۲ میلی‌متری F-32 وجود اما با تأخیر در تأمین این توپ، از توپ ۷٫۶۲ میلی‌متری کوتاه L-11 استفاده شد. تسلیحات ثانویه شامل سه مسلسل DT، یکی هم‌محور با توپ، دیگری درون یخش جلویی بدنه و سومی در پشت برجک می‌شد.
ابزار الکتریکی چرخش برجک دارای سه سرعت بود. سریع‌ترین حالت ۳۶۰ درجه را در ۷۰ ثانیه و آهسته‌ترین (برای تنظیم دقیق) در ۱۲۰ ثانیه می‌چرخاند.
"کی‌وی-۱" دارای ۵ خدمه شامل فرمانده\بارگذار، توپچی و کمک‌راننده\مکانیک در برجک و راننده و بیسیم‌چی\تیربارچی در بدنه بود. فضای داخل تانک فاصله زیادی با حالت ایده‌آل داشت و موجب کاهش عملکرد خدمه می‌شد.
راننده در مرکز بدنه اندکی متمایل به راست می‌نشست. هنگام رانندگی خارج از میدان نبرد امکان باز شدن دریچه کوچکی وجود داشت تا او دید مستقیم به بیرون پیدا کند. هنگام نبرد راننده از یک شکاف کوچک در چشمی با محدودیت چرخش استفاده می‌نمود. کیفیت پایین شیشه محافظت‌شده این چشمی مشاهده از طریق آن را دشوار می‌کرد. فرمانده تانک از یک پریسکوپ PTK استفاده می‌کرد. به علاوه، یک پریسکوپ نیز در یک طرف و یک شکاف دید نیز بر روی حفره تپانچه طرف راست، بود. بدین ترتیب، هنگام بسته بودن دریچه‌ها راننده و فرمانده دید بسیار محدودی به بیرون داشتند که این امر موجب دشواری در به انجام رساندن مؤثر وظایف آن‌ها می‌گشت.