moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بردلی با ارائه دادخواستی در دادگاه فدرال مبنی بر درخواست صدور حکم عملیات علیه شرکت خط آهن مسافربری شهر بالتیمور، علیه تبعیض نژادی مبارزه نمود."Maryland Law Review", Vol. 63, pp. 721, 727-728. شرکت راه‌آهن سیاست داشت که برمبنای آن سیاه‌پوستان را مجبور می‌ساخت تا بر روی سکوی غیرپوشیدهٔ خارج از قسمت‌های پوشیدهٔ واگن خط آهن بایستند. بعد از این‌که شکایت کنندگان اصلی از شکایت خود منصرف شدند، بردلی دادخواست اصلاح شده‌ای را علیه شرکت خط آهن ارائه و مدعی شد که «شرکت خودروهای خیابانی با نقض امتیازات و مصونیت‌های وی طبق ماده چهارم مانع سوار شدن او گردید، ملک خصوصی او را بدون عوض تصاحب نمود و با نقض امتیازات اعطا شده از جانب دولت برای استفاده از شاهراه‌ها بدون درنظر داشتن رنگ و نژاد، سبب ایجاد اضرار عمومی شده‌است».
بردلی به چالش کشیدن وضع موجود ترس نداشت؛ «وی که خود را قهرمان تمامی نهضت‌های سیاه‌پوستان می‌دانست، با برقراری تماس‌های آزاد با کلیساهای سیاه‌پوست، علایق خود را به‌طور وسیعی پخش نمود و به‌زودی مدرسه‌ای را افتتاح نمود. بردلی با پیوستن به نیروها با کمپین رأی…، شروع به تحریک کردن برای حق رأی و شرکت در انتخابات برای سیاه‌پوستان نمود. وی پلیس شهر و دادگاه شهرداری را به تبعیض در قبال سیاه‌پوستان متهم نمود [و] دادگاه دیوان آزادگان ساوانا را به بی‌قانونی‌های مشابه متهم ساخت و با ارائه خدمات خود به عنوان قاضی خواستار دایر شدن مراحل استیناف شد…».J. Clay Smith (1993), p. 192.
نام وی در نشانگر تاریخی «۳۳ اصلی» ذکر شده‌است، لوحه‌ای که نخستین ۳۳ آفریقایی-آمریکایی عضو مجمع عمومی جورجیا که در سال ۱۸۶۸ در این سمت انتخاب شدند، درج آن فهرست گردیده‌است.
باشگاه فوتبال اسپارتاکس یورمالا یک باشگاه فوتبال لتونی است که در اسلوکا، یورمالا قرار دارد. در سال ۲۰۱۲، آنها در مسابقات قهرمانی لیگ ۱ لتونی (سطح دوم فوتبال لتوتی) سوم شدند و پس از پیروزی در پلی آف مقابل تیم JFK Olimps به لیگ برتر فوتبال لتونی صعود کردند. این باشگاه مسابقات خانگی خود را در ورزشگاه اسلوکا با ظرفیت ۲۵۰۰ نفر انجام می‌دهد.
باشگاه فوتبال متا () یک باشگاه فوتبال در شهر ریگا، لتونی است که در سال ۲۰۰۶ تأسیس شده‌است.
فردریک توماس کرکام (درگذشته ۱۹۴۹) داور فوتبال بین‌المللی انگلیسی بود که مدت کوتاهی در فاصله سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۸، مربیگری تاتنهام هاتسپر را بر عهده داشت.
کرکام یک داور محلی شناخته شده بود که همچنین به عنوان مبلغ تجاری مشغول به کار بود. او قضاوت فینال جام حذفی فوتبال انگلستان را در سال ۱۹۰۶ بر عهده داشت. در فاصله سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۷، او ۱۱ بازی ملی سطح «آ» را داوری کرد که بازی دو تیم ولز و اسکاتلند در ۹ مارس ۱۹۰۳ شاملش می‌شد و یکی از سه داور برتر جهان به حساب می‌آمد. از دیگر بازی‌های اسکاتلند با قضاوت کرکام، دیدار این تیم مقابل ایرلند در ۲۶ مارس ۱۹۰۴ و برابر ولز در ۶ مارس ۱۹۰۵ بود.
همچنین، در ۹ مارس ۱۹۱۳، کرکام یک بازی را میان دو تیم بلژیک و هلند قضاوت کرد.
علیرغم ادعاهای خلاف این، فرد کرکام فینال ۱۹۰۲ از جام حذفی را قضاوت نکرد، بلکه تام کرکام از بورسلم این مسئولیت را بر عهده داشت.
تنها یک هفته پس از اتمام دوران داوری، آن هم پس از قضاوت یک بازی از لیگ جنوبی میان دو تیم تاتنهام و واتفورد، کرکام در ۲۲ آوریل ۱۹۰۷ در یک انتصاب غافلگیرکننده، سرمربی تاتنهام شد. در تاریخ باشگاه آورده شده که: «عملکرد او به عنوان یک مربی موفق نبود، در میان بازیکنان و همچنین هواداران محبوبیتی نیافت و تعجبی نداشت که پس از پایان قراردادش، در سال ۱۹۰۸ استعفا داد (۲۷ ژوئیه)». کارنامه او در جایگاه مربی اینگونه است: ۵۲ بازی، ۲۵ پیروزی، ۸ تساوی و ۱۹ شکست.
باشگاه فوتبال توکومس ۲۰۰۰ یک باشگاه فوتبال حرفه ای لتونی است که در شهر توکومس واقع شده‌است. این باشگاه از بدو تأسیس تاکنون به آموزش دختران و پسران نوجوان پرداخته‌است. در سال ۲۰۰۷ این باشگاه یک تیم مردانه تشکیل داد که می‌توانست در دسته دوم برتر فوتبال لتونی (لیگ اول لتونی) بازی کند.
باشگاه فوتبال توکومس در ۲۰ مه ۲۰۰۰ با نام کامل "باشگاه فوتبال توکومس ۲۰۰۰" تأسیس. این باشگاه حضور خود را در لیگ ۲ لتونی در سال ۲۰۰۴ آغاز کرد و در رده چهارم قرار گرفت. در سال ۲۰۰۵، باشگاه فوتبال توکومس ۲۰۰۰ در لیگ اول لتونی (سطح دوم فوتبال لتونی) بازی کرد و در پایان فصل در جایگاه سیزدهم قرار گرفت. فصل ۲۰۰۸ دوباره در لیگ دوم، سومین سطح فوتبال لتونی سپری شد. این باشگاه در جایگاه سوم قرار گرفت. چندین بازیکن با تجربه لیگ برتر لتونی برای پیوستن دعوت شدند و جای تعجب نیست که این تیم در آن سال لیگ ۱ لتونی را به دست آورد و به لیگ برتر فوتبال لتونی صعود کرد. در پایان فصل ۲۰۱۴ آنها به لیگ ۱ لتونی سقوط کردند.
آدولف ادوارد بوری (Adolph Edward Borie) (زادهٔ ۲۵ نوامبر ۱۸۰۹- درگذشتهٔ ۵ فوریه ۱۸۸۰)، تاجر و سیاستمدار ایالات متحده بود که مدت کمی در حکومت یولسیز سایمن گرانت، به‌عنوان وزیر نیروی دریایی خدمت نمود.
بوری که اصالتاً اهل فیلادلفیا بود، مقارن با موفقیت پدرش در کسب و کار بازرگانی متولد شد. در هنگام بروز جنگ داخلی، بوری همکار نزدیک سرلشکر یولسیزسایمن گرانت شد. بوری در اوایل دورهٔ ریاست جمهوری گرانت چند ماه معدودی به‌عنوان وزیر نیروی دریایی خدمت نمود و به دلیل ضعف سلامتی کناره‌گیری نمود. بوری به‌عنوان وزیر نیروی دریایی، نام تعداد زیادی از کشتی‌های نیروهای دریایی را به‌شکل بحث‌برانگیزی تغییر داد، پرداخت کامل را برای روز کاری هشت ساعته اعمال نمود و تفکیک نژادی را در یارد نیروی دریایی واشینگتن از بین برد و به آمریکاییان آفریقایی‌تبار اجازه داد که آزادانه در کنار سفیدپوستان کار نمایند. بوری گرانت را در سیاحت جهانی ۱۸۷۷–۷۹ همراهی کرد.
بوری در ۵ فوریه سال ۱۸۸۰ درگذشت و قبرستان لورل هیل واقع فیلادلفیا به خاک سپرده شد. دو ناو جنگی ایالات متحده USS "بوری" نامیده شده‌اند.
بوری در ۲۵ نوامبر سال ۱۸۰۹ در فیلادلفیا متولد شد و بزرگترین فرزند خانواده از جملهٔ ۱۲ فرزند بود. بوری پسر جوزف بوری بود که از منطقهٔ بوردو فرانسه مهاجرت نمود و در فیلادلفیا مسکن‌گزین شد و به یک تاجر و تولیدکننده برجسته تبدیل شد. مادرش سوفیا بیواویا دختر یک کشاورز ثروتمند هائیتی بود که در جریان انقلاب خشونت‌بار هائیتی از آنجا فرار نموده بود. بوری دریکی از قدیمی‌ترین و اشرافی‌ترین خانواده‌های پنسیلوانیا به‌دنیا آمد.
بوری در دانشگاه پنسیلوانیا درس خواند و در سال ۱۸۲۵ در سن ۱۶ سالگی فارغ شد. بوری در ۲۴ سالگی به اروپا سفر نمود و تحصیلات خود را در پاریس تکمیل کرد. در سال ۱۸۲۸ پس از برگشت از پاریس در شرکت بازرگانی «مک‌کین بوری و شرکاء» معتبر پدرش به کار آغاز نمود. پارچه‌های ابریشمی و چای از جملهٔ کالاهای بازرگانی عمده در جریان ۳۰ سال دورهٔ کاریش در شرکت در عصر کشتی‌ها تندرو بود. در اوج تجارت خارجی فیلادلفیا، شرکت بوری با مکزیک، هند غربی و شرق دور بازرگانی می‌نمود. بوری در لابی‌گری بر دولت فدرال برای حمایت دیپلماتیک و دریایی در حفاظت از بازرگانیش در خارج، پیشتاز بود. میزان بازرگانی بوری فوق‌العاده زیاد بود که با ۱۰۰٬۰۰۰ دلار خسارت به اموال که در جریان اغتشاشات سال ۱۸۵۷–۵۸ جنگ دوم تریاک در چین بر بازرگانی وی وارد شد، تشخیص گردید. بوری از سال ۱۸۴۸ تا سال ۱۸۶۰ رئیس بانک بازرگانی بود و مدیر چندین سرمایه‌گذاری بازرگانی مشهور در فیلادلفیا شد.
بوری در ۲۳ مه سال ۱۸۳۹ با الیزابت دونداس مک‌کین ازدواج کرد. الیزابت فرزند دوید آی پادشاه اسکاتلند بود. این زوج هیچ فرزندی نداشتند.
پیش از جنگ داخلی آمریکا بوری ارتباط اندکی با سیاست داشت. بوری از سیاست‌های حزب ویگ دفاع کرد و از بازرگانی بین‌المللی طرفدار حمایت از مصنوعات داخلی، حمایت نمود. در سال ۱۸۴۳ کنسول بلژیک بود. بعد از انحلال حزب ویگ در اواسط دههٔ ۱۸۵۰، بوری جمهوری‌خواه شد.
در سال ۱۸۶۰ بوری از آبراهام لینکلن کاندیدا جمهوری‌خواه در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۶۰ حمایت کرد. در آغاز جنگ داخلی به گرمی از جنبش اتحادیه و ریاست جمهوری لینکلن طرفداری کرد. از عضای مؤسس و باری هم معاون لیگ اتحادیهٔ فیلادلفیا بود و رهبری جلب و جذب و تجهیز چندین هنگ را به‌عهده داشت و احساسات اتحادیه‌گراها را برانگیخت. اتحادیهٔ فیلادلفیا اهمیت ملی کسب نمود و سایر شهرها را ترغیب به ایجاد سازمان‌های مشابه برای حمایت از جنگ اتحادیه در برابر کنفدراسیون نمود. در جریان جنگ، بوری دوست صمیمی رئیس اتحادیه یولیسیزسایمن گرانت بود.
در ۵ مارس سال ۱۸۶۹، گرانت رئیس‌جمهور وقت، بوری را وزیر نیروهای دریایی معرفی کرد. گرانت به‌ندرت افراد غیرمنتخب یا دوستان شخصی را تعیین می‌کرد. در گزینش اعضای کابینه نخست‌اش، گرانت از سناتورها مشورت نگرفت، این کار را تا یک حدی بابت وحدت ملی و تا یک حدی بابت آموزش نظامی‌اش برای انتخاب اعضای کابینه به‌عنوان زیردستان، انجام داد. چندی از نامزدان کابینه‌اش در خدمات خود استثنائی بودند، از جملهٔ برجسته‌ترین آن‌ها همیلتون فیش وزیر کارای خارجه، بنجامین بریستو وزیر خزانه‌داری و الفانسو تفت دادستان کل، بودند. اما در مراحل ابتدائی انتخاب کابینه ۱۸۶۹ این یک موضع تصادفی بود. در سفر فیلادلفیا که گرانت ریاست آن را به عهده داشت، بوری به گرانت خیلی دوستانه بوده‌است. گرانت با درنظر داشتن اینکه مرهون بوری و جمهوری‌خواهان در ایالت کیستون است، اعلام کرد که مردی را از پنسیلوانیا در کابینه‌اش می‌گیرد. زمانی‌که برای ارائه جزئیات تحت فشار قرار گرفت، («آیا آن عضو کابینه یکی از اعضای کلیدی حزب جمهوری‌خواه تحت رهبری سایمون کامرون بود» ؟)، حس شوخ‌طبعی گرانت بر وی حاکم شد و وی مرموز شد و در مورد «مردی از فیلادلفیا» صحبت کرد.
سؤال که این «مرد فیلادلفیایی» کی بود، سبب رنجش مردم شد. اما افشای این‌که این مرد بوری بود با تعجب مردم مواجه شد. هیچ‌کسی در خارج از فیلادلفیا هرگز نام بوری را نشینده بودند. بوری چندان علاقه‌ای به پُست دولتی نداشت و آزادانه اذعان نمود که مدیر واقعی، دریاسالار دیوید دیکسون پورتر است.
بوری از نام‌های سرخ‌پوستان بومی آمریکایی که بر بسیاری از کشتی‌های نیروهای دریایی ایالات متحده در دوران پس از جنگ داخلی گذاشته شده بود، متنفر شد و در جریان دورهٔ کوتاه خود به عنوان وزیر نیروی دریایی، تعداد زیادی کشتی‌ها را به‌نام ایالات اتحادیه، موجودات و شخصیت‌های برجستهٔ اسطوره‌های کلاسیک یونان و روم یا نام‌های دیگری که به معنی قدرت یا توانایی بودند، تغییر داد. فلوریدا، سنتور و توراندو نام‌های نمونه‌ای بودند که بوری انتخاب نموده بود.
مردم عام از شنیدن این تغییرات شوکه شدند، زیرا برای کشتی‌های آمریکایی این مرسوم بود که نام‌های آمریکایی برشان گذاشته شود. جورج ام. روبسن جانشین بوری، چند ماه بعد تعداد زیادی از این کشتی‌ها را به نام اصلی شان تغییر نام داد. از قضا، بوری فیلادلفیایی بود و به شهر مانایونک (که اکنون در همسایگی فیلادلفیا قرار دارد) مربوط می‌شد و یکی از کشتی‌های که هرگز به نام اصلی‌اش بازگردانیده نشد، کشتی USS Manayunk بود که نام جدید خود (USS Ajax) را به‌طور دایم حفظ کرد و در ۱۵ ژوئن سال ۱۸۶۹ ده روز قبل از استعفاش، بوری نام آن را تغییر داده بود. ایجکس پسر شاه تلامون و پریبوئا قهرمان اسطوره‌ای یونان بود.
بوری در ۲۹ مه سال ۱۸۶۹ حقوق تمام و روز هشت ساعت کار را در یارد دریایی بروکلین برای عمله و کارگران در کار روزانه اجباری ساخت. کارگران از تاریخ ۱۹ مه حقوق پرداخت نشده شان را دریافت می‌کردند. بوری دستورالعمل‌های مشخص ذیل را ارائه کرد:
دقیق بودن زمان ساعات کارگران را ناراحت می‌ساخت.
در جرم‌شناسی، مستغنی دلیلی است بر اینکه متهم یا مظنون در زمان وقوع جرم در صحنه جرم نبوده و بنابراین به عنوان مرتکب (جرم) در نظر گرفته نمی‌شود.
کلمه alibi از قید «دیگری» () و از «آنجا» () با هم به معنی «در جای دیگر» است.Gerhard Köbler, "Etymologisches Wörterbuch", 1995, S. 12 برای اولین بار در آلمان، در سال ۱۷۸۳ در مورد گئورگ یاکوب فردریش مایستر در حقوق کیفری آلمان بیان شد، زمانی که او «اجتناب ناپذیر بودن عذر متهم» را تشخیص داد.Georg Jacob Friedrich Meister, "Rechtliche Erkenntnisse und Gutachten in peinlichen Fällen", Teil 3, 1783, S. 75 به دلیل اصل لاتین این کلمه، در بیشتر زبان‌های لاتین جدید (مانند آلمانی)bis auf das Spanische "coartada" و بسیاری از زبان‌های دیگر (مانند انگلیسی، لهستانی، روسی، مجارستانی) به آن "alibi" نیز می‌گویند.
هرکس بتواند ثابت کند که در زمان وقوع جرم نمی‌توانسته در صحنه جنایت حضور داشته باشد، او از اتهام تبرئه می‌شود.Hans Schulz/Otto Basler/Gerhard Strauss, "Deutsches Fremdwörterbuch", Band 1, 1995, S. 362 ff. در مورد ادعای براعت، متهم مدعی می‌شود که در زمان وقوع جنایت در محل جنایت نبوده‌است. این انکار دارای شرایط است و باید ارتباط منطقی بین تعیین زمان وقوع جرم و ادعای او وجود داشته باشد که هر چه بازه زمانی زمان احتمالی جرم بیشتر باشد، شانس تولید شواهد مستدل قطعی کمتر می‌شود.Hinrich de Vries, "Einführung in die Kriminalistik für die Strafrechtspraxis", 2015, Rn. 266
این قانون مبتنی بر عقل سالم است که هیچ‌کس نمی‌تواند همزمان در دو مکان مختلف باشد و این فرض که هیچ فردی نمی‌تواند مرتکب باشد که در زمان وقوع جرم در صحنه جرم نبوده‌است.Mark Schweizer, "Beweiswürdigung und Beweismaß: Rationalität und Intuition", 2015, S. 225 با این حال، فرض اخیر احتمالی است، زیرا ممکن است شخصی در صحنه جرم باشد اما ارتباطی با جنایت نداشته باشد، یا شخصی که در صحنه جرم نبوده ممکن است مرتکب جرم شده باشد (مانند کنترل از راه دور). زیرا مستغنی به این معناست که شخص مورد نظر را می‌توان به عنوان مرتکب مستقیماً در صحنه جرم رد کرد، اما نه به عنوان مرتکب غیرمستقیم، محرک یا همدست مرتکب.Ingo Wirth (Hrsg.), "Kriminalistik-Lexikon", 2011, S. 17 محرک می‌تواند عذری داشته باشد زیرا نه لزومی دارد در صحنه جرم حضور داشته باشد و نه در زمان وقوع جرم حضور داشته باشد.
در صورتی که مظنون دارای استصحاب نباشد، یا اگر ادعای غیرقانونی کذب ثابت شده باشد، دلیل بر ارتکاب جرم نیست. فقدان ادله مستثنی نباید دلیل بر مجرم بودن متهم تلقی شود. اگر قاضی به شاهد، اعتقاد نداشته باشد، دفاع متهم شکست خورده‌است. اما این قصور به خودی خود، یعنی بدون توجه به دلایل و شرایط همراه آن، نمی‌تواند دلیلی بر ارتکاب آن باشد.
در حقوق کیفری آلمان، مستغنی دروغین می‌تواند منجر به رسیدگی کیفری به دلیل ناکام ماندن از تعقیب کیفری، شهادت نادرست و شهادت دروغ شود.
تمایز بین عذر فنی و شخصی وجود دارد. "مستغنی فنی" در نظر می‌گیرد که مظنون را می‌توان بر اساس مواردی مانند. ب- بلیط‌های ورودی، بلیط قطار، عکس‌ها یا فیلم‌های دارای تاریخ می‌تواند ثابت کند که او در زمان وقوع جرم در صحنه جرم نبوده‌است. "استغنای شخصی" مستلزم شاهدانی است که بتوانند تأیید کنند که مظنون در زمان ارتکاب جرم در مکان دیگری بوده‌است (شاهد علیبی). هر دو شاهد فنی و شخصی منوط به تأیید توسط سازمان‌های مجری قانون هستند. اگر مثلاً شاهدی با بلیت خود در اپرا توسط سایر تماشاگران دیده شده باشد.
در عامیانه، alibi برای سایر شرایط "غیرمکانی" نیز به کار می‌رود که برای توجیه یا صلاحیت جنایات یا تخلفات اخلاقی مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما در اینجا بیشتر به معنای تحقیرآمیز به عنوان یک ادعای حمایتی است.
جرم‌شناسی از یافته‌های زیست‌شناسی، شیمی، منطق، فیزیک یا فناوری استفاده می‌کند، به‌طوری‌که همین شرایط در سطح بین‌المللی نیز در مورد حقایق اعمال می‌شود.
سرگردان فیلمی محصول سال ۱۹۹۲ و به کارگردانی کریس والاس است. در این فیلم بازیگرانی همچون بیل پکستون، مایکل ایرون‌ساید، مارشال بل، کالین کمپ، مارک مک‌کلور، استوارت پنکین، پاتریکا داربو و میتزی کپچر ایفای نقش کرده‌اند.
الکساندر رابینسون بوتلر (Alexander Robinson Boteler) (زادهٔ ۱۶ مه ۱۸۱۵- درگذشتهٔ ۸ مه ۱۸۹۲)، مزرعه‌دار قرن نوزدهم بود که بعداً بازرگان شد به همین‌گونه هنرمند، نویسنده، حقوق‌دان، افسر کنفدراسیون، بشردوست و سیاست‌مدار از شفردزتاون بود، شهری که در ابتدا در ویرجینیا واقع بود و در جنگ داخلی آمریکا به ویرجینیای غربی تبدیل شد.
الکساندر در سال ۱۸۱۵ در شفردزتاون ایالت ویرجینیا (ویرجینیای غربی فعلی) در خانوادهٔ هلن رابینسون پیشین و شوهراش هنری بوتلر (۱۷۷۹–۱۸۳۶) به‌دنیا آمد. چارلز ویلسون پیل، پدربزرگ مادری الکساندر بوتلر یک نقاش، سپاهی و طبعیت‌شناس بود.Sons of the American Revolution application of Henry D'Arcy Didier dated May 31, 1928, on ancestry.com زمانی‌که بوتلر پنج ساله بود مادرش فوت نمود و پدرش او را به بالتیمور فرستاد تا سن یازده سالگی، توسط پدر بزرگ‌اش بازرگان الکساندر رابینسون بزرگ شود. وی آموزش خصوصی مناسب کلاس خویش را فرا گرفت و حتی با سرلشکر لافایت در جریان سفرش به ایالات متحده ملاقات نمود. بوتلر در سال ۱۸۳۵ از کالج پرینستون فارغ شد بعد به ویرجینیا برگشت.
الکساندر بوتلر در سال ۱۸۳۶ در نیوجرسی با هلن ماکومب استاکتون (۱۸۱۵–۱۸۹۱) ازدواج نمود، آنها یک پسر به‌نام الکساندر بوتلر جونیور (۱۸۴۲–۱۸۹۳؛ که در دانشگاه ویرجینا درس خواند و لکنت زبان داشت)https://www.gutenberg.org/files/22067/22067-h/22067-h.htm و چندین دختر داشتند به‌نام‌های الیزابت استاکتون شفرد (۱۸۳۷–۱۸۶۶؛ که همسراش معمار رزین دیویس شفرد در سال ۱۸۶۲ درگذشت)، آنجلیکا جیل بوتلر دایدر (۱۸۳۹–۱۹۱۲؛ بیوه هنری دایدر)؛ هلن ماکومب بوتلر پندلتون (۱۸۴۰–۱۹۱۴؛ خانم سی.اس. ای کاپیتان دودلی دایگز پندلتون) و چارلوت بوتلر جانسون (۱۸۴۴–۱۸۹۹؛ بیوهٔ جورج ام. جانسون). هنری بوتلر (۱۸۱۷–۱۸۴۷) برادر جوانتر بوتلر که با آن هاریس مورگان بوتلر ازدواج نمود، پسران‌اش به‌نام‌های هنری بوتلر و چارلز پیل بوتلر داوطلبانه به توپ‌خانهٔ راکبریج شرکت نمودند و به زودی الکساندر بوتلر جونیور پسر برادر آن‌ها (که در آغاز به عنوان سرباز در پیاده‌نظام دوم ویرجینیا نام‌نویسی کرد اما در توپ‌خانهٔ راکبریج به درجه ستوانی رسید و بعد به‌عنوان افسر فرمان در جاهای مختلفی خدمت نمود) به آن‌ها پیوست. تمامی آن‌ها با وجودی که چندین مرتبه زخمی شدند، اما از جنگ جان سالم بدر بردند.Robert J. Driver, The 1st and 2nd Rockbridge Artillery (Virginia Regimental History Series, H.E. Howard Inc. 1987), p.
پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۳۶، الکساندر بوتلر یک مزرعه و یک خانه («فونتین راک») و بدهی‌های قابل ملاحظه‌ای را به میراث برد که به همکاری میراث خانم‌اش و به همین‌گونه پدربزرگ‌اش رابینسون این بدهی‌ها را پرداخت نمود. وی همچنین در طول زندگی‌اش از فناوری کشتی بخار (که در زمان کودکی در رودخانهٔ پوتوماک در شفردزتاون آنرا دیده بود) و از جیمز رامسی مخترع، دفاع کرد. پدر الکساندر و جورج رینولدز یک آسیاب سمنت نیز ساخته بودند و سنگ آهک رایج منطقه را به‌منظور ساخت کانال چیسپاسیک و اوهایو که در نزدیکی آن قرار داشت و همچنین ساختمان‌های واشینگتن دی. سی و پائین رودخانهٔ جورج‌تاون (یا پائین کانال) خرد می‌نمود. در سال ۱۸۳۵ هنری بوتلر سهم خویش را به شریک خود فروخت اما الکساندر بوتلر در سال ۱۸۴۶ آسیاب را از رینولدز خرید و تا اوت سال ۱۸۶۱ زمانی‌که توسط نیروهای اتحادیه ویران گردید، آن را اداره نمود.
بوتلر با استفاده از «برش گندم» برای درو و برداشت محصول عمدهٔ خود و همچنین استفاده از گرم‌خانه‌ها به منظور عرضه محصولات به بازار، به‌عنوان یک کشاورز مترقی شناخته شد. او مواشی، گاو و گوسفند نیز داشت و پیوند انواع مختلف درختان میوه و خسته‌باب یا آجیل را آزمایش کرد. بوتلر به تأسیس انجمن کشاورزی شهرستان جفرسون کمک نمود و در سال ۱۸۵۰ رئیس آن شد. در نمایشگاه کشاورزی ایالت اوهایو، انجمن کشاورزی وادی شیناندوه و انجمن کشاورزی هیگرزتاون در مریلند، در رابطه با تکنیک‌های کشاورزی سخنرانی نمود.Morgans Grove NRIS p. 15 of 43 بوتلر در سال ۱۸۴۰ مالک ۱۳ برده بود که تا سال ۱۸۶۰ تعداد آن‌ها صرف به ۱۵ برده (که به جز از ۳ نفر تمامی آن‌ها بالغ بودند) افزایش یافت.1840 U.S. Federal census for Jefferson County, Virginia, p. 3 of 66 (digitized as "Alex R. Bolelu")1860 U.S. Federal census for Jefferson County, Virginia, Slave Schedules, p. 9 of 441860 Virginia slave schedules for Jefferson County are not available online, nor is the initial West Virginia census; the family does not appear in the 1850 or 1860 federal census, possibly due to digitizing or indexing issues. این امر تا اندازه‌ای به‌خاطر امضاء یک اسکناس ۲۰٬۰۰۰ دلاری برای دوستش بود که او نکول نمود و بنابراین تقریباً نیمی از مزرعهٔ بوتلر در سال ۱۸۵۲ فروخته شد. به علاوه، هرچند که با تکمیل مسیر خط آهن بالتیمور و اوهایو نخست به مارتینزبرگ و بعد به ویلینگ در ویرجینیای غربی در سال ۱۸۵۳، ترافیک در کانال کاهش یافته بود، با آن‌هم وی کانال چیسپاسیک و اوهایو را حمایت مالی نمود.Morgans Grove NRIS pp. 15-16 of 43 بوتلر یک هنرمند و نویسنده نیز بود. وی در سال ۱۸۶۰ کتاب مصوری را به‌نام «"سفر من به باربکیو"» (My Ride to the Barbecue) در مورد یک همایش مدنی مهم (احتمالاً مرتبط با کمپین سیاسی ذیل الذکر) که در ۱۱ سپتامبر سال آن را میزبانی کرد و طبق گزارش‌ها ۵۰۰۰ نفر در آن شرکت نموده بود، منتشر کرد.Morgans Grove NRIS p. 16 of 43
بوتلر مجذوب و شیفته سیاست بود و عضو چندین حزب سیاسی کوچک و کم دوام بود. مدت کوتاهی دبیر ملی «حزب هیچ نمی‌دانم»، در ادوار دیگری عضو ویگ‌ها (نماینده در کنوانسیون ریچموند و گزینش‌گر ریاست جمهوری در سال ۱۸۵۲)، بود و در سال ۱۸۶۰ دبیر ملی حزب اتحادیه قانون اساسی شد. در سال‌های ۱۸۵۳ و ۱۸۵۵ از تکت ویگ در رقابت با چارلز جی. فاکنر (که یک دموکرات بود) عضو برحال کنگره، شکست خورد اما در سال ۱۸۵۸ فاکنر (فاکنر در سال ۱۸۵۷ علیه ویلیام لوکاس عضو پیشین کنگره به رقابت پرداخت) را شکست داد.http://www.lva.virginia.gov/public/dvb/bio.asp?b=Faulkner_Charles_James گزارش‌های در مورد وابستگی حزبی بوتلر متفاوت است: از «اپوزیسیون» گرفته تا عضو حزب آمریکایی (که یک حزب بومی‌گرا و مرتبط با حزب هیچ نمی‌دانم بود) یا به‌عنوان حزب ویگ، فعالیت نموده‌است.
در جریان یورش جان‌براون بر هاپرزفری، به‌محض شنیدن قیام احتمالی از یکی از دختران‌اش، با شتاب به هاپرزفری ده مایل پائین‌تر از خانه‌اش رفت و در آنجا در میان دیگران مصاحبه کرد و نقشه شورش را طرح‌ریزی نمود. بوتلر از سال ۱۸۵۹ تا زمان استعفااش پس از رأی ویرجینیا به جدایی در آوریل سال ۱۸۶۱، نمایندهٔ حوزه هشتم کنگره ویرجینیا در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود.after which the seat remained technically vacant for a decade, in part due to controversy over the status of Jefferson and neighboring Berkeley Counties, decided by the U.S. Supreme Court in Virginia v. West Virginia(1871) بوتلر در یک سخنرانی پرشور و نامدار در حین انعقاد مجلس در ژانویه سال ۱۸۶۰، خود را اتحادیه‌گرا اعلام نمود، همچنین مخالفت با بردگی را تقبیح نمود و آن‌های را که از یورش جان‌براون حمایت نموده بودند، به تشویق خونریزی که در هاپرزفری شاهد آن بود، متهم ساخت. بوتلر در ماه مارس سال ۱۸۶۱ با آبراهام لینکلن رئیس‌جمهور جدیداً انتخاب شده ملاقات نمود و تلاش کرد تا علیه لایحهٔ استفاده از زور نزد او لابی‌گری نماید. وی تقریباً یک‌ماه بعد استعفا نمود.The congressional seat then remained technically vacant for a decade, in part due to controversy over the status of Jefferson and neighboring Berkeley Counties, decided by the U.S. Supreme Court in Virginia v. West Virginia(1871)).
بوتلر در حین بروز جنگ داخلی آمریکا از ویرجینیا و شیوه زندگی خود جانب‌داری کرد. در ارتش کنفدراسیون به‌خاطر سربازی نام‌نویسی کرد و درجه سرهنگی دریافت کرد. با این‌همه او غالباً متوجه مزاج ظریف و حساس خود بود و برعکس پسراش که در توپ‌خانهٔ راکبریج نام‌نویسی کرده بود، مدت نسبتاً کم سربازی کرد.
در سال ۱۸۶۱ بوتلر توسط کنوانسیون ویرجینیا به‌عنوان نماینده در کنگره موقت کنفدراسیون برگزیده شد. در اخیر همان سال، رأی‌دهندگان شهرستان جفرسون و سایر رای‌دهندگان حوزهٔ انتخابیه دهم کنگره ویرجینیا، بوتلر را به‌عنوان یک دموکرات نماینده حوزهٔ انتخابیه دهم ویرجینیا در مجلس نمایندگان ایالات فدرال انتخاب نمودند.
مگس ۲ فیلمی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی کریس والاس است. در این فیلم بازیگرانی همچون اریک استولتس، دافنه زونیگا، لی ریچاردسون، هارلی کروس، جان گتز و گری چاک ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم دنباله فیلم "مگس" است.
اسپریتزر (از نیمه اول قرن بیستم کوتاه شده به "شورلیمورلی"Der deutsche Wortschatz: "Schorle", abgerufen am 24. Dezember 2020.) که به آن اسپلش یا گی‌اسپیتزر نیز می‌گویند، مخلوطی از مواد زیر است:
"اسپریتزر" (بیشتر دی اسپریتزر، در بادن «داس» یا «در» اسپریتزر، در پالاتیناته «در» اسپریتزر) («داس» و «در»، حرف‌های تعریف در زبان آلمانی هستند) به عنوان یک نوشیدنی با طراوت در تابستان محبوب است. نسبت اختلاط در حدود یک به یک است، در اسپریزر میوه مقدار آب، گاهی به‌طور قابل توجهی بیشتر است.
به گفته Kluge، کلمه "شورلیمورلی" احتمالاً بر اساس گویش آلمانی جنوب غربی "schuren" ("حباب زدن") است.Friedrich Kluge: "Etymologisches Wörterbuch der deutschen Sprache". Völlig neu bearb. von Elmar Seebold. 22. Auflage. de Gruyter, Berlin u. a. 1989, ISBN 3-11-006800-1, Stichwort "Schorlemorle"
آبمیوه اسپریتزر که با نام‌های اسپریتزر میوه یا آبمیوه اسپریتزر نیز شناخته می‌شود، مخلوطی از آب معدنی و آب میوه است و به دلیل محبوبیت زیاد، اکنون توسط سازندگان نوشیدنی به صورت بطری شده عرضه می‌شود. به‌طور معمول از آب معدنی گازدار استفاده می‌شود. محتوای آب می‌تواند بسیار متفاوت باشد. سودا زیترون، یک آب معدنی با آب لیمو، در اتریش رایج است.
اسپریتزر سیب، همچنین آب سیب اسپریتزر یا آب سیب اسپریتزر (در هسن، باواریا و اتریش؛ در اینجا نیز " "Obi spritzed" ")، به ویژه به عنوان یک نوشیدنی ورزشی محبوب است زیرا حاوی مواد معدنی و کربوهیدرات است و همچنین تقریباً ایزوتونیک است.
باید بین اسپریتزر و «نوشیدنی‌های آب میوه» تمایز قائل شد. کیفیت گاه پایین نوشیدنی‌های اخیر در گزارشی توسط استیفتونگ وانتست در آوریل ۲۰۰۷ تأیید شد که در آن تنها یک نوشیدنی آب میوه درجه «رضایت بخش» را دریافت کرد، در حالی که محصولات دیگر «ضعیف» ارزیابی شدند.Stiftung Warentest: Test „fertige Apfelfruchtsaftgetränke“ test.de, 26. April 2007 (abgerufen am 11. Dezember 2012). استیفتونگ وانتست در درجه اول از محتوای قند بالا، محتوای بسیار کم‌آب میوه و بو و طعم آن انتقاد کرد که به شدت توسط افزودنی‌های معطر مخدوش شده بود.
آلفرد بکلی (به انگلیسی :Alfred Beckley) (زادهٔ ۲۶ مه ۱۸۰۲ – درگذشتهٔ ۲۶ مه ۱۸۸۸)، مؤسس بکلی، ویرجینیای غربی و افسر نظامی ویرجینیا با درجهٔ سرتیپی در طول جنگ داخلی آمریکا بود. او نام شهر بکلی را به افتخار پدر خود، جان جیمز بکلی گذاشت که نخستین کتابدار کنگرهٔ ایالات متحده آمریکا محسوب می‌شد.
آلفرد بکلی در ۲۶ مه ۱۸۰۲ در واشینگتن دی سی چشم به جهان گشود. او تنها فرزند جان جی. بکلی و ماریا (یا مری) پرینس بود. جان بکلی علاوه بر اینکه نخستین کتابدار کنگرهٔ ایالات متحده بود، همچنین شهردار ریچموند، ویرجینیا و کارمند مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا بود. جان بکلی در سال ۱۸۰۷ چشم از جهان فروبست و خانواده او در ابتدا به پیتسبرگ، پنسیلوانیا و سپس در سال ۱۸۱۴ به فرانکفورت، کنتاکی نقل مکان کردند.
در سال‌های ۱۸۳۴ تا ۱۸۳۵ و پس از اختلافات طولانی حقوقی، بکلی زمینی به مساحت ۵۶٬۶۷۹ جریب فرنگی (۲۲٬۹۳۷ هکتار) متعلق به پدرش در ویرجینیای غربی را دریافت کرد. بکلی در ۲۴ اکتبر سال ۱۸۳۶ به جهت مدیریت املاکی که به ارث برده بود، از کار خود در سمت افسر کمیسیون استعفا کرد. در حدود سال ۱۸۳۲، بکلی با آملیا نویل کریگ، دختر نویل بی. کریگ، سردبیر روزنامه پیتسبورگ، ازدواج کرد. آنها صاحب شش پسر و یک دختر شدند: جان (زادهٔ ۲۶ مارس ۱۸۳۳)، نویل کریگ (زادهٔ ۲۷ دسامبر ۱۸۳۴)، هنری مارتین (زادهٔ ۲۳ نوامبر ۱۸۳۶)، ویلیام گرگوری (زادهٔ ۲۹ ژوئیه ۱۸۳۹)، آیزاک کریگ (زادهٔ ۳ مارس ۱۸۴۱)، آلفرد بکلی جونیور (زادهٔ ۵ مارس ۱۸۴۳) و اِما جین (زادهٔ ۱۲ ژانویه ۱۸۴۵). آملیا هفت هفته پس از به دنیا آمدن اِما چشم از جهان فروبست. ِاما در سال ۱۸۴۸ بر اثر ابتلا به مخملک از دنیا رفت. همسر دوم بکلی، جین بی رپ بود که از وی صاحب سه فرزند شد: استوارت هبر (زادهٔ ۲۱ اوت ۱۸۵۱)، دانیل وبستر (زادهٔ ۲۸ اکتبر ۱۸۵۳) و ماریا الیزابت (زادهٔ ۱ ژوئیه ۱۸۵۷). بکلی همچنین واعظ متدیست بود.
بکلی در آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت انتخاب و توسط ویلیام هنری هریسون و رئیس‌جمهور جیمز مونرو برای وست پوینت نامزد شده بود. او در ۲۵ سپتامبر ۱۸۱۹ وارد آکادمی و در ۱ ژوئیه ۱۸۲۳ فارغ‌التحصیل شده و در بین ۳۵ نفر رتبهٔ نهم را کسب کرد. این کلاس با ۸۶ نفر در سال ۱۸۱۹ آغاز شد. او به مدت ۱۳ سال در ارتش بوده و در تمام این مدت به عنوان افسر توپخانه در پنسیلوانیا، فلوریدا، ویرجینیا و نیویورک خدمت کرد. او سپس در فایت کانتی (رالی کانتی فعلی)، ویرجینیای غربی ساکن شد که در آن زمان بخشی از ویرجینیا بود و آنجا را «صحرای تمام عیار» یافت. بکلی به خدمت نظامی بازگشت و میان سال‌های ۱۸۴۹ تا ۱۸۶۱ در ارتش ویرجینیا با درجهٔ سرتیپ خدمت کرد. او اگرچه مخالف جدایی ویرجینیا از اتحادیه بود ولی به سبب وفاداری‌اش به این ایالت حدمت می‌کرد. با این حال در سال ۱۸۶۱، کمیسیون انفصال ویرجینیا نامزدی وی را توسط فرماندار جان لچر رد کرد تا بکلی بتواند رهبری هنگ ۳۵ داوطلبان ویرجینیا را که توسط لچر در ماه مه همان سال تشکیل شد بر عهده بگیرد، ولی تعداد نیروهای داوطلب کافی نبود، بنابراین هنگ ۳۵ هرگز تشکیل نشد.
بکلی در طول جنگ داخلی آمریکا که در ارتش ویرجینیا حضور داشت، تحت فرماندهی ارتشبد ژنرال هنری ای وایز به عنوان بخشی از ارتش مؤتلفه خدمت می‌کرد. بکلی در تابستان ۱۸۶۱، مسئول تیپ دوازده ارتش ویرجینیا بود که در کاتن هیل، ویرجینیای غربی، در دره کاناوه علیه نیروهای اتحاد صف آرایی کرده بودند. این منطقه به‌طور گسترده طرفدار نیروهای اتحاد بودند و ارتش وی انگیزهٔ چندانی برای انجام وظایف خود نداشتند، بنابراین وایز واحد تحت مدیریت بکلی را در اوت ۱۸۶۱ ملغی کرد. در نتیجه این واحد فقط تا اکتبر ۱۸۶۱ خدمت کرده و کمک چندانی نیز به هدف نیروهای مؤتلفه نکردند. بکلی حتی به صورت رسمی به رابرت ای لی در مورد مشکلات یافتن نیروهای تازه‌نفس با صلاحیت، شکایت کرد. در نهایت او در ۸ فوریه سال ۱۸۶۲ از مسئولیت خود کناره‌گیری کرد. او با بازگشت به شهر بکلی که توسط نیروهای اتحاد اشغال شده بود، در۱۶ و ۱۷ مارس ۱۸۶۲ توسط مسئول افسران اتحاد، را در فورد بی هیز محاصره شد. سپس در ۳ آوریل ۱۸۶۲ توسط ارتش اتحاد دستگیر و در ابتدا به زندان آتنیوم که اردوگاهی در نزدیکی ویلینگ، ویرجینیای غربی بود، منتقل شد. سپس او را تحت عنوان اسیر جنگی به کمپ چیس در نزدیکی کلمبوس، اوهایو منتقل کردند. او ادعا کرد که یک طرفدار اتحادیهٔ واقعی است که به‌طور ساده‌لوحانه‌ای فقط به ویرجینیا وفادار بوده و تمام ارتباط خود را با نیروهای مؤتلفه قطع کرده‌است. بکلی در ۱۸ ژوئن ۱۸۶۲ از زندان آزاد شد و در ۲۶ ژوئن به رالی کانتی بازگشت. در حالی که او دیگر در جنگ شرکت نکرد، حداقل پنج یا شش پسرش، به غیر از جان، در ارتش ائتلاف خدمت کردند.
بکلی در تأسیس شهر بکلی در زمین اصلی خود به مساحت ۳۰ جریب فرنگی (۱۲ هکتار) که در ۸ آوریل ۱۸۳۸ توسط مجمع عمومی ویرجینیا تصویب شد، نقشی کلیدی ایفا کرد. ۱۲ سال نخست یا بیش از آن، شهر جدید رشد بسیار کندی داشت. بکلی در چندین نقش خدمات عمومی خدمت کرد که اغلب با یکدیگر همپوشانی داشتند: کمیسر مدرسه (۱۸۳۷ – ۱۸۵۰)، معاون منشی دادگاه‌های عالی و شهرستانی (۱۸۳۸ – ۱۸۵۰)، نخستین رئیس پُست شهر بکلی (۱۸۳۹)، کمیسر زمین‌های توقیف شده و دارای تخلف (۱۸۳۹ – ۱۸۵۰)، کمیسر ارشد در وزارت دارایی برای فایت کانتی، ویرجینیای غربی (در آن زمان بخشی از ویرجینیا بود) (۱۸۴۰ – ۱۸۵۰)، نمایندهٔ مجمع ملی حزب ویگ در سال ۱۸۴۴ که بکلی در آنجا به هنری کلی برای ریاست جمهوری رأی داد. کارمند دادگاه منطقه‌ای قانون و وزارت دارایی (۱۸۵۰ – ۱۸۵۲)، سرپرست مدارس مشترک برای رالی کانتی (۱۸۵۰ – ۱۸۷۳)، رئیس و سرپرست ساخت و ساز در گیلز، فایت و کاناوها تورنپیک (۱۸۴۰ – ۱۸۴۹)، مدیر دولتی (۱۸۵۱ – ۱۸۶۰) رئیس لوگان، رالی و مونرو تورنپایک، خزانه‌دار مدارس رالی کانتی، نمایندهٔ منطقهٔ بزرگ ویرجینیای غربی در سال ۱۸۷۶ در مجمع ملی دموکراتیک در سنت لوئیس، میسوری و نمایندهٔ برگزیدهٔ سال ۱۸۷۷ رالی کانتی در مجلس نمایندگان ویرجینیای غربی. وی همچنین یکی از رهبران ایالتی نهضت مخالفت با مصرف الکل بود و به عنوان پدرسالار شایستهٔ گروه پسران مخالف با مصرف الکل انتخاب شد که از نظر خود او بزرگترین افتخاری بود که تا به آن روز دریافت کرده بود. بکلی همچنین در رشتهٔ پزشکی تحصیل کرده و سپس به صورت رایگان طبابت می-کرد.
بکلی هر چه به پایان زندگی خود نزدیک می‌شد، احساس می‌کرد که روز تولد خود از دنیا می‌رود و درست هم بود، زیرا که او در ۲۶ مه سال ۱۸۸۸ دقیقاً روز تولد ۸۶ سالگی‌اش چشم از جهان فروبست. در سال ۱۹۳۸، مجسمه‌ای از آلفرد بکلی در شهر بکلی نصب شد. یک اداره پُست محلی ایالات متحده آمریکا به افتخار وی نام‌گذاری شد. او در آرامگاه خانهٔ خود در بکلی به نام وایلدوود به خاک سپرده شد. خانهٔ وی به نام وایلدوود در سال ۱۸۳۵–۱۸۳۶ ساخته شد و در سال ۱۸۷۴ گسترش یافت و در سال ۱۹۷۰ در فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی قرار گرفت. فرزند او، جان، به عنوان نخستین شهردار بکلی در ژوئیهٔ ۱۸۷۲ انتخاب شد. در سال ۱۸۷۷، آلفرد بکلی قدیمی‌ترین فارغ‌التحصیل در قید حیات وست پوینت بود. در سال ۲۰۰۹، شهر بکلی شروع به برگزاری جشن سالانه روز بنیان‌گذار به افتخار او کرد.
بنجامین هریس بروستر (زادهٔ ۱۳ اکتبر ۱۸۱۶-درگذشتهٔ ۴ آوریل ۱۸۸۸)، وکیل و سیاستمدار از نیوجرسی بود که از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۵ در دادستانی کل ایالات متحده آمریکا خدمت کرد.
او در ۱۳ اکتبر ۱۸۱۶، در سیلم نیوجرسی تولد شد و در فیلادلفیا، پنسیلوانیا بزرگ شد. او پسر ماریا همپتون، دختر جان توماس همپتون، سرباز جنگ انقلابی آمریکا و دوست نزدیک توماس جفرسون بود. مادربزرگش، مرسی هریس-همپتون، دختر بنجامین هریس، «جنگجوی کواکر» جنگ انقلابی آمریکا بود. بنجامین هریس بروستر بعد از او به این اسم نام‌گذاری شد.
پدر بنجامین، فرانسیس اینوچ بروستر، از نسل ویلیم بروستر، یک مهاجر در میفلاور بود. بروستر بزرگ یک وکیل موفق و مشهور در فیلادلفیا بود، شخصی که ماریا همپتون، مادر بنجامین را به‌خاطر ایزابیلا اندرسون، همراهش که از ازدواج با او دو کودک داشت رها کرد. برادران ناتنی او فریدریک کرول بروستر (۱۸۲۵–۱۸۹۸) و اینوچ کرول بروستر (۱۸۲۸–۱۸۶۳) بودند که فریدریک کرول بروستر در پنسیلوانیا دادستان شد.
خواهر بنجامین، هان همپتون بروستر (۱۸۱۸–۱۸۹۲)، یکی از اولین خبرنگار خارجی زن بود که اساساً در روزنامه‌های فیلادلفیا، نیویورک و بوستون می‌نوشت. او مخالف اجتماع بود (یک دوستش اینطور توصیفش می‌کرد) با گرویدن به کاتولیک، از ازدواج امتناع ورزید و از خانه برادرش بنجامین به رم رفت تا تنها زندگی کند، در نخست به شکل غیرحرفه‌ای و بعداً به شکل حرفه‌ای می‌نوشت.
در وصیت‌نامه پدرش، تنها از دو پسرش، فریدریک و اینوچ کرول بروستر به عنوان تنها ذینفع‌های میراث یاد شده بود. بنجامین به‌خاطر سهم خواهرش و از بین بردن وصیت‌نامه جنگید و در نهایت برنده شد.
او در سال ۱۸۳۴، از کالج پرینستون فارغ گردید و درجه لیسانس و کارشناسی ارشد هنر و کارشناسی ارشد حقوق به او اعطا گردید. او حقوق را نزد الی کرک پرایس، حقوق‌دان مشهور و اصلاح‌طلب حقوقی که رئیس انجمن وکلای فیلادلفیا بود، فراگرفت. در ۵ ژانویه ۱۸۳۸، اجازه کار دریافت کرد..
اولین ازدواج او با الیزابیت اون میربچ دی رینفیلتس، بیوه‌زن شولت پاریس، فرانسه بود. الیزابیت در سال ۱۸۶۸ از دنیا رفت؛ با این حال، هنوز هم بنجامین تعطیلات زیادی را با والدین خانمش در آلمان نزدیک کلن سپری کرد. از ازدواج اول خود صاحب هیچ فرزندی نشد.
او در ۱۲ ژوئیه ۱۸۷۰، دوباره ازدواج کرد. مری واکر، خانم دوم‌اش متولد ۱۳ دسامبر ۱۸۳۹ در می‌سی‌سی‌پی بود. او در ۹ مارس ۱۸۸۶، در فیلادلفیا، پنسیلوانیا وفات کرد. او دختر رابرت جان واکر، وزیر خزانه‌داری در زمان ریس جمهور، جیمز ناکس پولک و مری بلیچیندن باچه بود. مری باچه، دختر سوفیا دوریل دالاس و ریچارد باچه جی آر، می‌باشد که در نیروی دریایی جمهوری تگزاس خدمت کرد و در سال ۱۸۴۷ به عنوان نماینده در دومین مجلس قانون‌گذاری تگزاس انتخاب شد. سوفیا دختر ارابلا ماریا اسمیت و الکساندر جی. دالاس می‌باشد، الکساندر جی دالاس، یک سیاستمدار آمریکایی است که به عنوان منشی خرانه‌داری ایالات متحده در زمان ریس جمهور جیمز مدیسن، خدمت می‌کرد. او نوه بزرگ سارا فرانکلین باچه و ریچارد باچه و نوه بزرگ بزرگ بنجامین فرانکلین بود. همچنین برادرزاده جورج میفلین دالاس، یازدهمین معاون ریاست جمهوری ایالات متحده بود که زیر نظر جیمز کی. پولک خدمت کرد.
مری واکر در ۲۵ مه ۱۸۵۸ با آدرین دزلوند ازدواج کرد. آدرین دزلوند، پسر آندری/ناتنی دزلوند، یک کشاورز از اس تی. جیمز پریش، لوئیزیانا بود. خواهر دزلوند، کرولین، خانم پی.جی. تی بوریگارد بود و خواهرش ماتیلد، خانم جان اسلایدل بود. واکر و دزلوند از هم جدا شدند و مری واکر با بنجامین بروستر ازدواج کرد. فرزند مری واکر و آدرین دزلوند، آندری واکر بروستر است که توسط بروستر بزرگ شد و نامش را ازو گرفت.
بنجامین و مری یک فرزند، به‌نام بنجامین هریس بروستر جونیور داشتند که در ۲۲ اکتبر ۱۸۷۲ در فیلادلفیا، پنسیلوانیا تولد شد.
نوه بزرگ بنجامین به‌نام دانیل باگ بروستر(۲۳ نوامبر ۱۹۲۳–۱۹ اوت ۲۰۰۷)، یک عضو دموکرات در مجلس سنا ایالات متحده بود که از سال ۱۹۶۳ الی ۱۹۶۹ نماینده ایالت مریلند بود. او همچنین از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۸، عضو مجلس نمایندگان مریلند و از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۳، یک نماینده از دومین کنگره محلی مریلند، در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود.
در سال ۱۸۴۶، بروستر توسط ریس جمهور جیمز کی. پولک به عنوان کمیسر برای قضاوت دربارهٔ ادعاهای چیروکی علیه دولت فدرال ایالات متحده منصوب شد. وی در سال ۱۸۶۷ توسط فرماندار جان دبلیو. جیری به سمت دادستان کل پنسیلوانیا منصوب شد.
او دادستان اصلی در پرونده تقلب‌های مسیر ستاره‌ای در خدمات پُستی ایالات متحده بود.
در سال ۱۸۸۱، چستر ای. آرتور، بروستر را به عنوان دادستان کل ایالات متحده منصوب شد، سمتی که او در طول دوره ریاست آرتور برعهده داشت.
او در ۴ آوریل ۱۸۸۸، در فیلادلفیا، پنسیلوانیا، وفات کرد و در گورستان وودلندز به خاک سپرده شد.
الهام هاشمی (متولد ۲۸ شهریور ۱۳۵۰ در شیراز) عضو سابق تیم ملی تیراندازی ایران مربی سابق تیم ملی سنگاپور و سرمربی سابق تیم ملی تیراندازی ایران نیز می‌باشد و هم‌اکنون سرمربی تیم ملی تیراندازی دانمارک است.وی دارای بالاترین مدرک مربیگری تیراندازی در جهان یعنی مدرک A از ISSF می باشد.
مدال طلای تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی بانوان در مسابقات جام جهانی کرواسی ۲۰۲۱ (کسب مدال توسط نجمه خدمتی، فاطمه کرم‌زاده و آرمینا صادقیان)
مدال نقره تفنگ سه وضعیت ۵۰ متر تیمی بانوان در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۹ (کسب مدال توسط الهه احمدی، مه‌لقا جام‌بزرگ و فاطمه کرم‌زاده)
مدال برنز تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی بانوان در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۹ (کسب مدال توسط نجمه خدمتی، فاطمه کرم‌زاده، حسنا توتونچی)
مدال برنز تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی مردان در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۹ (کسب مدال توسط مهیار صداقت، امیرمحمد نکونام، حسین باقری)
کسب سهمیه بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ توسط نجمه خدمتی، آرمینا صادقیان، مهیار صداقت، فاطمه کرم‌زاده با سرمربیگری خانم الهام هاشمی به دست آمده‌است. کسب سهمیه بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ توسط مهیار صداقت اولین کسب سهمیه تاریخ تیراندازی مردان ایران در رشته تفنگ سه وضعیت ۵۰ متر بوده‌است.
همچنین کسب دو مدال طلای بازیهای مشترک المنافع در سال 2018 و مدال برنز جام جهانی مونیخ بهمراه شکستن رکورد جوانان جهان در رشته سه وضعیت زنان توسط مارتینا ولوسو عضو تیم ملی سنگاپور و کسب چندین مدال دیگر توسط تیراندازان سنگاپور از جمله نقره تیمی قهرمانی جوانان جهان در رشته تفنگ بادی در سال 2017 با مربیگری الهام هاشمی در سنگاپور بدست آمده است.
بریسکو جرارد بالدوین (Briscoe Gerard Baldwin) (18 ژانویه ۱۷۸۹–۱۸ مه ۱۸۵۲)، دادستان، سیاستمدار و حقوقدان ویرجینیایی بود که به مدت چهار دوره در خانه نمایندگان ویرجینیا در کنوانسیون قانون اساسی ۱۸۲۹–۱۸۳۰ ویرجینیا و یک دهه نیز در دادگاه عالی استیناف ویرجینیا خدمت نمود.
بالدوین اوایل ۱۷۸۹ میلادی در وینچستر، شهرستانی که کرسی شهرستان فردریک ویرجینیا بود بدنیا آمد. او فرزند جراح انقلابی کورنلیوس بالدوین (۱۷۵۴–۱۸۲۶) و همسرش مارگارت بریسکو (۱۷۶۶–۱۸۰۸) بود. پسرشان (و بسیاری از خویشاوندان بعدیشان) براساس نام پدربزرگ مادری یعنی سرهنگ جرارد بریسکو نامگذاری شدند. او نه هم‌نیا و یک ناخواهری داشت و پدر بیوه‌اش دوبار ازدواج نمود. بعد از شرکت در مدارس خصوصی در حوالی وینچشتر، بالدوین جوان به ویلیامزبرگ سفر کرد تا در کالج ویلیام و مری مطالعه نماید. او در ۱۸۰۷ میلادی از آن کالج فارغ‌التحصیل شد.Virginia Reports memorial طی جنگ ۱۸۱۲ میلادی، او گروهی از سلاح داران را جذب نیرو کرده و خود کاپیتان آنها شد.Military record on ancestry.com
بریسکو بالدوین تحت نظر قاضی ویلیام دنیل سنیور در درهٔ شناندوا در شهرستان کامبرلند حقوق خواند، گرچه که قاضی دنیل به حوالی لینچبرگ نقل مکان کرد چرا که ناحیه قضاوت او شامل شهرستان کمبل نیز می‌شد، جاییکه لینچبرگ شهرستان کرسیش بود.Encyclopedia of Virginia Biography 1915, "Briscoe Baldwin" ویلیام دنیل فرزند قاضی دانیل بعداً در کنار عمویش در دادگاه عالی استیناف نشست.
در ۱۸۱۱ بالدوین با مارتا استیل براون، دختر جان براون (۱۷۶۲–۱۸۲۶) ازدواج کرد. جان براون سربازی انقلابی بود که اولین بار در شهرستان بدفورد نزدیک لینچبرگ جلوس کرد، اما بعداً اولین صدراعظم (قاضی انصاف) شهرستان آگوستا شد. نامادری او فرنسیس پیتون (از اولین خانواده‌های ویرجینیا) (۱۷۶۲–۱۸۵۱) بود که به استانتون در شهرستان شاهزاده ویلیام ویرجینیا نقل مکان کرد و کسی بود که شوهر و دخترش را نجات داد. بالدوینز در «مزرعه تپه بهاری» زندگی می‌کرد، خانه‌ای که توسط زندانیان هسین طی جنگ انقلابی آمریکا ساخته شده بود.Virginia Reports memorial بریسکو و مارتا بالدوین شش فرزند تا پیش از مرگشان داشتند: فرنسیس کورنلیا بالدوین استوارت (۱۸۱۵–۱۸۸۵)، مری الینور بالدوین رنسون (۱۸۱۷–۱۸۸۰)، جان براون بالدوین (۱۸۲۰–۱۸۷۳)، مارگارت ئی. بالدوین استوارت (۱۸۲۳–۱۸۴۴)، جیمز ویلیام بالدوین (۱۸۲۸–۱۸۷۵) و بریسکو جرارد بالدوین (۱۸۲۸–۱۸۹۸).
قاضی بالدوین همچون قاضی دنیل‌های جوان و بزرگسال نیز بردگانی طی اکثر (اگر نگوییم کل) حیاتش داشت. در سرشماری ۱۸۲۰ فدرال او شش برده داشت: دو پسر و دو دختر ۱۴ سال، دو زن یکی ۲۸ ساله و یکی کمتر از ۴۴ سال. بالدوین در سرشماری نهایی زندگیش دو زن سیاهپوست ۲۲ و ۳۵ سال داشت.1820 U.S. Federal census for Staunton, Augusta County, Virginia p. 2 of 24 او در سرشماری نهایی زندگیش دو برده داشته‌است.1850 U.S. Federal Census for District 2, Augusta County, Virginia p. 21 of 26
کونراد بیکر (Conrad Baker) (12 فوریه ۱۸۱۷–۲۸ آوریل ۱۸۸۵)، دادستان، افسر نظامی و سیاستمداری بود که به عنوان نماینده ایالتی، ستوان-فرماندار ۱۵م و فرماندار پانزدهم ایالت ایندیانای ایالات متحده از ۱۸۶۷ تا ۱۸۷۳ میلادی خدمت نمود. بیکر در ارتش اتحادیه طی جنگ داخلی آمریکا خدمت کرده است که موجب ارتقاء به درجه سرهنگی شد، اما پس از انتخابش به عنوان ستوان-فرماندار استعفا داد. در این زمان بود که نقش مهمی را در سرپرستی تشکیل و آموزش سربازان اجباری ایالت‌ها ایفا نمود. او پنج ماه را طی بیماری فرماندار الویر مورتون پس از استعفای مورتون از دفترش خدمت نمود. طی دوره کامل بیکر به عنوان فرماندار، تمرکز اصلیش را بر روی ایجاد و ارتقاء مؤسساتی جهت کمک به کهنه سربازانی که از جنگ آسیب دیده بودند و خانوادگانشان قرار داد. همچنین او از ملحقات مشروطه فدرال پسا-جنگی حمایت کرده و قادر بود تا با موفقیت از پذیرششان حمایت نماید.
کونراد بیکر در شهرستان فرانکلین پنسیلوانیا در ۱۲ فوریه ۱۸۱۷ میلادی بدنیا آمد. او پسر کونراد بیکر، کاهن پرسبیترینیسم و ماری وینترنهایمر بیکر بود. او تا سن پانزده سالگی در مزرعه خانوادگی کار کرد و در مدرسه عوام نیز شرکت نمود. سپس در کالج پنسیلوانیا در گیتزبرگ شرکت کرد، جاییکه در آنجا به مطالعه حقوق پرداخت ولی قبل از فارغ‌التحصیلی از آن خارج شد. سپس در دفتر تادئوس استیونس مطالعه حقوق را ادامه داد. سپس با ماتیلدا اسکون سومرز ملاقات کرده و این زوج در ۱۸۳۸ میلادی ازدواج کردند. آن‌ها دو فرزند داشتند. بیکر در ۱۸۳۹ میلادی در کانون وکلا پذیرفته شد و دفتر خودش را در گیتسبرگ باز نمود.Gugin, p. 152
بیکرز فعالیت‌های خود را در ۱۸۴۱ تعطیل نموده و خانواده اش را به سمت غرب، به سیاتل در اوانزویلِ ایندیانا منتقل نمود. او دفتر جدیدی را در آنجا باز کرد و به امور مدنی شهر علاقه‌مند گردید. در ۱۸۴۵ میلادی به عنوان کاندیدای ویگ برای شهرستان واندربرگ در خانه نمایندگان ایندیانا وارد عمل شد. او قبل از بازگشت به فعالیت‌هایش در یک دوره یکساله خدمت کرد. قبل از استعفا در ۱۸۵۴ میلادی برای خدمت در یک دادگاه شهرستانی در ۱۸۵۲ میلادی انتخاب شد. برادرش ویلیام بیکر نیز در سیاست‌های محلی فعال گشت و چهار دوره را به عنوان سرگرد اونسویل طی همان دوره زمانی خدمت نمود.Gugin, p. 153
بیکر ضد-برده‌دار رکی بود و پس از جدا شدن حزب ویگ به حزب جمهوری‌خواه تازه شکل‌گرفته در ۱۸۵۴ میلادی پیوست. در کنوانسیون ۱۸۵۶ میلادی برای سمت ستوان-فرمانداری در رقابت با الیور مورتون فرماندار نامزد شد. آن انتخابات یکی از تفرقه‌انگیزترین انتخابات در تاریخ ایالت بود، به طوری که هردو سمت حملات زیانباری را بر دیگری صورت دادند. با وجود ادغام حزب با چندین حزب ثالث، جمهوری‌خواهان انتخابات را باختند و بیکر به فعالیت‌های حقوقی خود در اوانزویل بازگشت.
همسر بیکر، ماتیلدا در ۱۸۵۵ میلادی فوت کرد و بیکر در ۱۸۵۸ میلادی با شارلوت فرنسیس چوت ازدواج نمود. این زوج دو دختر و یک پسر داشتند. هنگامی که جنگ داخلی آمریکا شروع شد او در اوانزویل بود و بخشی از جمعیت بزرگتری بود که برای بحث در رابطه با این رویداد گرد هم آمده بودند. او تریبون را دست گرفت و سخنرانی ایراد کرد که جمعیت را دعوت به هم قسم شدن جهت اتحاد کرد، اتحادی که توسط برادرش یعنی شهردار مدیریت می‌شد. سپس او از مردان توانمند خواست تا او را در جنگ دنبال کنند. بیکر و برادرش فعالانه شروع به جذب نیرو برای یک هنگ کامل از مردان برای خدمت در جنگ نمودند و در هنگ اول سواره نظام ایندیانا به سرهنگی ارتقاء یافت.Gugin, p. 154
بیکر هنگش را در دفاع و وظایف پادگانی در کل جبهه غربی رهبری کرد و با فرماندار الیور مورتون منظماً در ارتباط بود. الیور مورتون کسی بود که چندماه بعد فرماندار شد. بیکر بیش از همه درگیر هماهنگی اقلام پشتیبانی گشت و مبدل به سازماندهندهٔ با ارزشی شد. مورتون به زودی او را برای خدمت به عنوان رئیس مارشال ایالتی ارتقاء داده و به او دستور داد تا به ایندیاناپلیس بازگشته تا عملیات را در آنجا سرپرستی کند. در آنجا بود که این موارد را سرپرستی کرد: تشکیل ده‌ها هنگ ایالتی، ده‌ها هزار مرد، حمل چندین تن از اقلام پشتیبانی، توزیع سلاح و مدیریت توپخانه ایالتی.
بیکر در ۱۸۶۴ ارتش را ترک کرد تا مجدداً به عنوان ستوان-فرماندار در رقابت با الیور مورتون وارد عمل شود. او با ۲۰ هزار رأی اکثریت انتخاب شد. مورتون دوره‌ای از ضعف سلامتی را در ۱۸۶۵ میلادی، پس از رنج بردن از یک سکته فلج‌کننده تجربه نمود. او وظایفش را مختصراً ادامه داد، اما تصمیم گرفت تا برای مداوای فلج شدگی تلاش کند. او ایالت را ترک کرد و به عنوان فرماندار کنشگر برای مدت پنج ماه تا بازیابی سلامتیش خدمت نمود. هنگامی که مورتون در ۱۸۶۶ میلادی برای سنا انتخاب شد، بیکر از او به عنوان فرماندار پیشی گرفت. در حالی که مورتون دوره‌اش را تکمیل می‌نمود، شروع به حمایت از اصلاحات مدارس نمود. هدف اولیه او ارتقاء سطح کیفی معلمان بود و در این راستا مشوق‌هایی را جهت تشویق معلمان در نظر گرفت تا شغلشان را به صورت دائمی در نظر بگیرند. در آن زمان، اکثر معلمان شغلشان را تا پیدا کردن شغلی بهتر در جایی دیگر، موقتی در نظر می‌گرفتند. مجمع کل این برنامه را پذیرفت و قانون آن را جهت اعمال گذراند.
چارلز جی. بِل (Charles James Bell) (زادهٔ ۱۰ مارس ۱۸۴۵ - درگذشتهٔ ۲۵ سپتامبر ۱۹۰۹)، از اعضای حزب جمهوری‌خواه و پنجاهمین فرماندار ایالت ورمانت طی سال‌های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۶ بود.
بِل که اصالتاً اهل شهر والدن در ایالت ورمانت بود در همان منطقه و در دانش‌سرای پیچام به تحصیل پرداخت. وی در زمان جنگ داخلی آمریکا برای پیوستن به ارتش اتحادیه داوطلب شد و در هنگ پانزده پیاده‌نظام ورمانت و هنگ اول سوارنظام ورمانت خدمت کرد. او در آوریل سال ۱۸۶۵ و طی نبرد آپوماتوکس دچار جراحت گردید و در ژوئن همان سال از خدمت نظامی کنار گذاشته شد. پس از خروج از ارتش، چارلز بِل به یک مزرعه‌دار و پرورش‌دهنده موفق اسب تبدیل شد.
بِل که یک جمهوری‌خواه بود، در ادارات دولتی آن منطقه مشغول به کار شد و به عضویت مجلس نمایندگان ورمانت (۱۸۸۲–۱۸۸۳) و همچنین مجلس سنای این ایالت (۱۸۹۵–۱۸۹۴) درآمد. به علاوه او عضو هیئت مدیره ایالتی کمیسیون راه‌آهن (۱۸۹۴–۱۸۹۶)، هیئت مدیره ایالتی کشاورزی (۱۹۹۶–۱۹۰۴) و دبیر هیئت ایالتی کمیسیون گاوداران (۱۸۹۸–۱۹۰۲-) بود.
در سال ۱۹۰۴، بِل نامزد منتخب جهوری‌خواهان برای تصدی سمت فرمانداری بود، او یک دوره طی سال‌های ۱۹۰۴–۱۹۰۶ این مسئولیت را بر عهده داشت. پس از اتمام دوران خدمت، به همان حرفه پیشینش بازگشت که مزرعه‌داری و پرورش اسب بود. بِل طی بازدید از شهر نیویورک بیمار شد و در محل ایستگاه گرندسنترال سوار بر قطاری که در حال بازگشت به ورمانت بود، جان باخت. او در گورستان نورث‌والدن شهر نورث‌والدن واقع در ایالت ورمانت به خاک سپرده شد.
بِل در ۱۰ مارس ۱۸۴۵ در شهر بالدن ایالت ورمانت به دنیا آمد. والدینش جیمز دین‌بِل و کارولین (وارنر) بِل بودند. او در مدارس محلی تحصیل کرد و از دانش‌سرای پیچام فارغ‌التحصیل شد.
بِل در هفده سالگی به عنوان یکی از اعضای هنگ پانزده پیاده‌نظام ورمانت از گروهان «بی» ارتش اتحادیه برای حضور در جنگ داخلی آمریکا نام‌نویسی کرد. در سال ۱۸۶۴ خدمتش در آنجا خاتمه یافت و بار دیگر برای حضور در هنگ اول سواره‌نظام ورمانت از گروهان «سی» داوطلب شد و در این واحد به درجه سرجوخگی رسید. وی در آوریل ۱۸۶۵ در نبرد آپوماتوکس جراحت برداشت و در ماه ژوئن از خدمت نظامی کنار گذاشته شد. پس از آن، چارلز بِل به والدن مراجعت نمود و در آنجا به زراعت و پرورش اسب مشغول شد.
بِل علاوه بر رسیدگی به امور مزرعه و پرورش اسب، در بسیاری از ادارات و سازمان‌های محلی انتخاب و در سمت‌هایی همچون هیئت مدیره مدرسه، عضو ارشد و رئیس هیئت گزینش منصوب شد. او به عنوان یکی از اعضای حزب جمهوری‌خواه از سال ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۳ در مجلس نمایندگان ورمانت و طی سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۵ در مجلس سنای ورمانت حضور داشت.
او در سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶ درهیئت مدیره ایالتی کمیسیون راه‌آهن (۱۸۹۴–۱۸۹۶) عضو بود. همچنین از سال ۱۸۹۴ تا ۱۹۰۶ دبیری و عضویت در هیئت مدیره ایالتی کشاورزی و طی سال‌های ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۲ دبیری و عضویت در هیئت ایالتی کمیسیون گاوداران را برعهده داشت.
به علاوه، بِل به عنوان رئیس انجمن کشاورزی منطقه کالدونیا، مدیر انجمن کشاورزی ورمانت، خزانه‌دار و رئیس عمارت ورمانت و همچنین عضو کمیته اجرایی و دبیر عمارت ملی نیز فعالیت داشته‌است.
بِل در سال ۱۹۰۴ برای تصدی سمت فرمانداری نامزد شد. وی به سادگی در انتخابات عمومی برنده شد و براساس «قانون کوهستان» حزب جمهوری‌خواهان به مدت دو سال عهده‌دار این مسئولیت بود.
در اوت ۱۹۰۵، نیروی دریایی آمریکا کشتی جنگی جدیدی به نام «یواس‌اس ورمانت» را به آب انداخت. بِل گروهی را برای انجام مراسم تعمید روانه کرد تا به این کارخانه کشتی‌سازی در شهر کوئینسی ایالت ماساچوست بروند. در این مراسم دخترش، جنی، رسم سنتی شکستن بطری شامپاین بر روی دماغه کشتی را اجراء کرد.
چارلز بِل در طول دوران مسئولیتش یک بار درگیر هیاهو و جنجالی شد که او در مرکز توجه همگان قرار داد. این جنجال هنگامی رخ داد که از همه‌سو از او می‌خواستند تا در مجازات مری راجرز که محکوم به قتل همسرش بود، تخفیف قائل شود. مخالفان به اعدام یک زن معترض بودند و همچنین به بهانه بستر تربیتی نامساعد این زن، سن کم و بی‌تجربگی‌اش برای او درخواست عفو داشتند. بِل مهلت داد تا درخواست‌های این زن شنیده شود، شخصاً به پرونده او رسیدگی کرد ولی در نهایت تصمیم گرفت تا اجازه دهد حکم اولیه اجرا شود. بدین‌ترتیب مری راجرز در دسامبر ۱۹۰۵ به دار آویخته شد.
بِل پس از اتمام دوران خدمتش در فرمانداری دوباره به سراغ علاقه‌مندی‌های خود در کشاورزی رفت و به فعالیتش در «عمارت» و سایر سازمان‌های زراعتی ادامه داد. او در سال ۱۹۰۶ از سوی دانشگاه نورویچ و همچنین دانشگاه ورمانت مفتخر به دریافت دکترای افتخاری حقوق گردید.
بِل در سپتامبر ۱۹۰۹ و طی بازدید از شهر نیویورک بیمار شد. از این رو تصمیم گرفت تا زودتر به خانه بازگردد ولی در ۲۵ سپتامبر در شرایطی که در ایستگاه گراندسنترال سوار بر قطار بود در اثر حمله قلبی درگذشت. او در گورستان نورث‌والدن شهر نورث‌والدن واقع در ایالت ورمانت به خاک سپرده شد.
دانیل رید آنتونی (Daniel Read Anthony) (زادهٔ ۲۲ اوت ۱۸۲۴ – درگذشتهٔ ۱۲ نوامبر ۱۹۰۴)، ناشر، طرفدار حق رأی زنان و طرفدار لغو برده‌داری اهل ایالات متحده بود. وی به کانزاس نقل مکان نموده و در آنجا به نشر روزنامه "لیونورث تایمز" در لیونورث، کانزاس و برخی از روزنامه‌های دیگر در آن منطقه پرداخت. وی یکی از رهبران شرکت کمک مهاجرتی نیوانگلند بود. او برادر کوچکتر فعال مدنی سوزان بی. آنتونی بود.
به دلیل سیاست‌های پُر تنش که در آن دوران حاکم بود، او مردی را در یک درگیری دوجانبه (دوئل) به قتل رسانده و خود توسط مرد دیگری به‌طور علنی به قتل رسید.
آنتونی در ساوت آدامز، ماساچوست به دنیا آمده و یکی از هفت فرزند دانیل آنتونی (۱۷۹۴ – ۱۸۶۲ میلادی) و لوسی رید آنتونی (۱۷۹۳ – ۱۸۸۰ میلادی) بود. خواهر بزرگتر وی سوزان بی. آنتونی بود. او در بتنوایل، نیویورک به مدرسه رفت. پس از آن، وی تا عمر ۲۳ سالگی در کارخانه نخ ریسی و آسیاب پدر خود کار کرد.
آنتونی برای نخستین بار در ۱۸۵۴ میلادی به کانزاس رفت تا او و یک تعداد دیگر به حمایت مالی شرکت کمک مهاجرتی نیوانگلند بر علیه گسترش برده‌داری در قلمروی کانزاس مبارزه نمایند. کنگره تصمیم داشت تا به ساکنین این اجازه را بدهد تا خود تصمیم بگیرند که آیا می‌خواهند برده‌داری در قلمروی مجاز باشد یا خیر. او در لیونورث مسکن گزین شده و در خانهٔ در جاده ۵۱۵ نورث اسپالاندی ساکن شد. در همین جریان، آنتونی در کارهای راه‌آهن زیرزمینی در لیونورث دخیل بود و به ویلیام دومینیک متیوز که یک برده آزاد شده بود در راستای پناه‌دادن به برده‌های فراری همکاری می‌کرد.
آنتونی در ۲۶ ژانویه ۱۸۶۱ روزنامه لیونورث دیلی کانزروتیو (Leavenworth Daily Conservative) را بنیان گذاشت، اما بعدتر وی را به فروش رساند تا بتواند لیونورث تایم را خریداری کند. وی همچنین به عنوان مسئول خدمات پُستی شهر گماشته شد.
در این زمان، لیونورث در آخر خط تلگراف قرار داشت. در ژانویه ۱۸۶۱، آنتونی نسخهٔ ویژه از روزنامه خود را به چاپ رسانده و بر پشت اسب تا لارنس، کانزاس سفر کرد تا مجلس قانون‌گذاری قلمرو را از تصمیم کنگره مبنی بر تأییدی کانزاس به عنوان یک ایالت، آگاه سازد.
در ۱۸۶۱ میلادی، ناشر رقیب وی رابرت سی. استریل از روزنامه کانزاس هرالد (Kansas Herald) آنتونی را به بزدلی متهم کرد. آنها در جاده‌ای در لیونورث باهم روبرو شده و بر یکدیگر شلیک کردند که به مرگ استریل انجامید. هیئت منصفه آنتونتی را از اتهام قتل تبرئه کرد.
در جریان جنگ داخلی آمریکا در سال‌های ۱۸۶۱ و ۱۸۶۲ میلادی، آنتونی به عنوان نایب‌سرهنگ در هنگ هفتم سواره نظام داوطلبان کانزاس در ارتش اتحادیه خدمت کرد. او در چندین نبرد در تنسی، کنتاکی، می‌سی‌سی‌پی و آلاباما شرکت کرد.
وی در ۱۸۶۳ میلادی به عنوان شهردار لیونورث انتخاب گردید. وی چندین داوطلب را استخدام نمود تا ساختمان‌های طرفداران ایالات مؤتلفه را در حاشیه شهر بسوزانند. ژنرال ارتش اتحادیه توماس ایونگ جونیور که در جریان جنگ داخلی آمریکا حکومت نظامی را در شهر لیونورث اعلام کرده بود، آنتونی را به‌خاطر برهم زدن حکومت نظامی دستگیر کرد. (آنتونی گفته بود که شهر می‌تواند، نظم عادی خود را حفظ کند).
آنتونی در ۱۸۶۴ میلادی نشریه لیونورث بولتین (Leavenworth Bulletin) را تأسیس کرد. در ۱۸۶۶ میلادی وی از سمت مسئول خدمات پُستی برکنار شود، چون وی از سیاست‌های بازسازی رئیس‌جمهور اندرو جانسون حمایت نمی‌کرد و او را بیش از حد ملایم نسبت به جنوب می‌دانست. جانسون پس از ترور رئیس‌جمهوری آبراهام لینکلن به ریاست جمهوری رسید. آنتونی در ۱۸۶۸ میلادی به عنوان سرپرست-رئیس کنوانسیون ایالتی جمهوری‌خواهان انتخاب شد.
وی در ۱۸۷۰–۱۸۷۱ میلادی به عنوان عضو شورای شهری لیونورث انتخاب گردید.
آنتونی در ۱۸۷۱ میلادی لیونورث تایمز، قدیمی‌ترین روزنامه در کانزاس، را خریداری کرد. موضع سردبیرانه وی در رابطه با مسائل مختلف و خریداری روزنامه‌ها به‌طور یکنواخت از موضوعات بحث‌برانگیز بود، چون ناظران به این فکر بودند که یک مرد نباید کنترل روزنامه‌ها را در دست داشته باشد.