moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نیکلاس رشر، در کتاب «"»"، "شبه" فلسفه را اینگونه توصیف می‌کند: «انواعی از ژرف‌اندیشی که خود را فلسفی جلوه می‌دهند، اما نالایق، ناتوان، فاقد جدیت فکری و نشان دهنده تعهد ناکافی به دنبال حقیقت هستند»."deliberations that masquerade as philosophical but are inept, incompetent, deficient in intellectual seriousness, and reflective of an insufficient commitment to the pursuit of truth." رشر اضافه می‌کند که این اصطلاح به ویژه زمانی مناسب است که برای «کسانی که از منابع عقلی برای اثبات این ادعا استفاده می‌کنند که عقلانیت در مسائل استعلامی غیرقابل دستیابی است» به کار رود.
اصطلاح «شبه فلسفه» ظاهراً توسط جین آستین ابداع شده‌است.
سوسیوSoccio اشاره می‌کند که فیلسوفان متمایل به فلسفه تحلیلی تمایل دارند که فلسفه مارتین هایدگر را به عنوان نوعی شبه فلسفه رد و نقد کنند. به گفته کریستنسن، هایدگر خود فلسفه هوسرل را فلسفه "اسکین نامیده" است.
واژه «شبه فلسفه» در نقد بسیاری از مکتب‌ها و تفکرات فلسفی چون نازیسم، مارکسیسم، رمانتیسیسم، جزم‌اندیشی، افلاطون‌گرایی، فلسفه مدرسی، فلسفه قاره‌ای، اثبات‌گرایی، داروینیسم اجتماعی، عرفان، روان‌کاوی و … استفاده شده‌است.
کانال شیه‌لی-تلیکول یک آبراهه در قزاقستان است.OECD Studies on Water — "Strengthening Shardara Multi-Purpose Water Infrastructure in Kazakhstan", OECD, p. 35
کانال ایرتیش-قراغندا یک آبراهه و انتقال میان‌حوضه‌ای در قزاقستان است.Irtysh-Karaganda Canal in The Great Soviet Encyclopedia, 1979
ذخیره‌گاه طبیعی آلاکول یک ذخیره‌گاه زیست‌کره است که در قزاقستان واقع شده‌است.
جزایر تنگیزی یک گروه از جزایر در قزاقستان است که در استان آق‌مولا واقع شده‌است.Lake Tengiz - Britannica.com
دره امین یک دره در قزاقستان است.
دشت کولوندا (به لاتین: Kulunda Steppe) یک دشت در روسیه و قزاقستان است که در دشت سیبری غربی واقع شده‌است.Flora of Salt Lakes of the Kulunda Plain (Southern Western Siberia)
کوک ژیلائو یک منطقه حفاظت‌شده در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده‌است.
فلات کوهستانی مینژیلکی () یک در استان آلماتی در کشور قزاقستان است.
یخچال طبیعی گورودتسکی یک یخچال طبیعی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده‌است.
آبشار کایراک یک آبشار در قزاقستان است که در پارک ملی ایل-آلاتائو واقع شده‌است.
پروالنه (به لاتین: Perevalne) یک منطقهٔ مسکونی در اوکراین است که در شبه‌جزیره کریمه واقع شده‌است. پروالنه ۳٬۶۶۰ نفر جمعیت دارد و ۴۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
چاتیرداغ (به لاتین: Chatyr-Dag) یک رشته‌کوه در روسیه است که در شبه‌جزیره کریمه واقع شده‌است. چاتیرداغ ۱٬۵۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سوکولینه (به لاتین: Sokolyne) یک منطقهٔ مسکونی در اوکراین است که در شبه‌جزیره کریمه واقع شده‌است. سوکولینه ۱٬۲۵۱ نفر جمعیت دارد و ۲۸۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سوورووه (به لاتین: Suvorove) یک منطقهٔ مسکونی در اوکراین است که در کریمه واقع شده‌است. سوورووه ۱٬۳۵۷ نفر جمعیت دارد.
سوورووه (به لاتین: Suvorove) یک منطقهٔ مسکونی در اوکراین است که در جمهوری کریمه واقع شده‌است. سوورووه ۵۵۴ نفر جمعیت دارد.
وولوشینه (به لاتین: Voloshyne) یک منطقهٔ مسکونی در اوکراین است که در جمهوری کریمه واقع شده‌است. وولوشینه ۱۵۲ نفر جمعیت دارد.
زاتیشنه (به لاتین: Zatyshne) یک منطقهٔ مسکونی در اوکراین است که در شبه‌جزیره کریمه واقع شده‌است. زاتیشنه ۱۵۳ نفر جمعیت دارد.
زملیانیچنه (به لاتین: Zemlianychne) یک منطقهٔ مسکونی در اوکراین است که در شبه‌جزیره کریمه واقع شده‌است. زملیانیچنه ۳۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
میژریچیا (به لاتین: Mizhrichchia) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در شهرداری سوداک واقع شده‌است. میژریچیا ۰٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۵۱۹ نفر جمعیت دارد و ۱۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لوبانووه (به لاتین: Lobanove) یک منطقهٔ مسکونی در اوکراین است که در شبه‌جزیره کریمه واقع شده‌است. لوبانووه ۱٬۴۰۲ نفر جمعیت دارد.
یک رینکن هیل یک مجتمع مسکونی باشکوه در انتهای تپه رینکن در سانفرانسیسکو ، کالیفرنیا ، ایالات متحده می باشد. این مجموعه که از جانب سلیمان، کوردول، بوئنز و همکار ها طراحی گردیده است و از جانب همکار های غرب شهری رواج پیدا کرده است، از دو آسمان خراش ایجاد گردیده که یک صفه خانه شهری مشترک دارند.
برج مرتفع تر، "برج جنوبی رینکن هیل" ، در سال ۲۰۰۸ کامل شد و ۶۰ طبقه و ۶۴۱ فوت (۱۹۵متر) بلندی دارد. برج کم وسعت تر که با اسم "برج دو در تپه وان رینکن" به بازار ارائه گردیده، در سال ۲۰۱۴ کامل شد و ارتفاع آن به ۵۴۱ فوت (۱۶۵ متر) با ۵۰ طبقه می‌رسد. برج جنوبی حاوی آسانسورهای با سرعت بالا با ویژگی‌های اختصاصی برای جابجایی ثمر بخش شهروندان و یک مخزن گسترده آب می باشد که برای کمک به آسمان‌خراش در مقابل بادهای شدید و زلزله طراحی شده است. هم آسمان‌خراش‌ها و هم خانه‌های شهری در کل ۷۰۹ واحد مسکونی را دارا می باشد.
این مجتمع در زمینی به فقره ای در راس کوی رینکن هیل واقع شده است. این سایت از سمت شمال غربی به خیابان هریسون، از سمت شمال به رمپ خروجی خیابان فرمونت، از سمت شرق به پل خلیج (۸۰ میان ایالتی) و ازسمت جنوب غربی به رمپ ورودی خیابان نخست محدود می گردد.
جیفه با به عبارتی تاج برج جنوبی حاوی یک نوار ۲۵ نورافکن ال ای دی می باشد که کل شب روشن می مانند. هر چراغ ال ای دی انرژی اندکی مصرف می کند و ۴۰,۰۰۰ ساعت عمر آن است. از این جیفه ها برای نمایان کردن وضعیت آب و هوا استفاده می شود، درست همانند جیفه های ساختمان برکلی در بوستون. اگر هوای گرم تر پیش بینی شود، جیفه قرمز برق می زند. جیفه آبی به رخ می کشد که هوای سرد به زودی انتظار می رود. رنگ سبز به این مفهوم این می باشد که حداقل ۵۰ درصد احتمال بارندگی وجود دارد.
۳ ماه بعد از قبول کردن این پروژه در سانفرانسیسکو، ساخت برج جنوبی با مراسم کلنگ زنی در تاریخ ۱۰ نوامبر ۲۰۰۵ شروع شد. برج جنوبی دومین برج مرتفع در حال ساخت در سانفرانسیسکو بود.
در تاریخ ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۶، یک سقف ساختمانی فلزی نزدیک به ساعت ۱۰:۴۵ صبح (یو تی سی -۷) سرازیر گردید. و ۲نجار و ۲ کارگر آهن بر اثر فروپاشی سازه نزدیک ۳۰ فوت (۲.۵ طبقه) مجروح گردیدند.
برج شمالی به جای مانده قرار بود بعد از تابستان ۲۰۰۸ آغاز به بنا سازی شود و در سال ۲۰۰۹ کامل شد . در واقعیت، بنا سازی قرار بود در ماه ژانویه ۲۰۰۸ شروع گردد. سپس، سازنده این چنین سخن گفت که بنا سازی در ماه مارس آغاز می شد، ولی شرکت بنا سازی در آن هنگام منتخب نگردید. بعد از ماه مارس، سازنده اینگونه گفت که بنا سازی در می ۲۰۰۸ شروع می شود. با این شرایط، به دنبال تلاطم مالی جهانی در روز های پایانی تابستان و پاییز ۲۰۰۸ ، توسعه دهندگان این طرح گزارش دادند که ساخت برج دوم به شکل بی پایان موکول گردیده است. با پیشرفت شرایط اقتصادی شهر، ساخت این برج در اکتبر ۲۰۱۲ شروع شد. نخستین شهروندان آن هم در آگوست ۲۰۱۴ مهاجرت کردند. برج شمالی سپس به هریسون تغییر اسم داد.
با انتصاب قیمت کاندو از ۵۰۰,۰۰۰ تا ۲ میلیون دلار، بسیاری از خرده گیران به این نکته اشاره نمودند که مجتمع یک رینکن هیل برای بیشتر سانفرانسیس کایی ها بسیار گران می باشد. با کل هزینه توسعه نخستین ۲۹۰ میلیون دلار آمریکا، میانگین هزینه توسعه هر واحد با مجموع ۷۰۹ واحد کما بیش ۴۰۹,۰۰۰ دلار آمریکا می باشد. با این شرایط کنونی، توسعه دهنده همکار های غرب شهری در کل ۳۸.۵ میلیون دلار به صندوق هایی همانند صندوق تثبیت جامعه جنوب بازار برای رفع این نگرانی کمک نموده است.
کراسنوکامیانکا (به لاتین: Krasnokamianka) یک منطقهٔ مسکونی در اوکراین است که در جمهوری کریمه واقع شده‌است. کراسنوکامیانکا ۱٬۱۵۰ نفر جمعیت دارد و ۴۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دروفینو (به لاتین: Drofino) یک منطقهٔ مسکونی در اوکراین است که در شبه‌جزیره کریمه واقع شده‌است. دروفینو ۰٬۹۴ کیلومتر مربع مساحت و ۹۹۵ نفر جمعیت دارد.
کراسنی ماک (به لاتین: Büyük Qaralez) یک منطقهٔ مسکونی در اوکراین است که در شبه‌جزیره کریمه واقع شده‌است. کراسنی ماک ۱٬۶۶۳ نفر جمعیت دارد و ۱۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بیتومنه (به لاتین: Bitumne) یک منطقهٔ مسکونی در اوکراین است که در سیمفروپول واقع شده‌است. بیتومنه ۲۴۲ نفر جمعیت دارد.
میمک (یا سیف سعد)، یک منطقه مرزی کوهستانی مورد مناقشه بین ایران و عراق در جنوب شهر مندلی است. در عهدنامه ۱۹۷۵ الجزایر، ایران موافقت کرد که آن را به همراه زین القدس (زین الکش) و سیف ابوعبیده به عراق واگذار کند. عدم واگذاری این مناطق باعث درگیری‌های مرزی در شهریور ۱۳۵۹ شد که در نهایت جنگ ایران و عراق را آغاز کرد.
مِیمَک نام بلندی‌هایی است در استان ایلام ایران که نقطه صفر مرزی ایران و عراق قرار دارد. منطقه کوهستانی میمک در بخش غربی استان ایلام واقع شده و ۱۵ کیلومتر درازا و حدود هشت کیلومتر پهنا دارد. از کوه میمک تا عمق خاک عراق، دشت وسیعی گسترده‌است. در دامنه‌های رو به عراق این کوهستان روستاهای نی خزر، هلاله و انجیرگ واقع شده‌اند. از ارتفاعات مهم کوهستان میمک می‌توان به بانی تلخاب؛ گرکنی و فصیل؛ منطقهٔ یال میمک؛ تپهٔ شهدا و شیار نی خزل اشاره کرد. ارتفاعات سه‌تپه، گلم زرد، قلالم و پاسگاه‌های هلاله و کاسه کاف از دیگر نقاط این منطقه هستند.مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، سند شماره 0173 آرشیو. 2002. "نگاهی به عملیات عاشورا در میمک". فصلنامه تخصصی جنگ ایران و عراق 1 (4): 129-151. .
این منطقه در اختیار ایران بود تا اینکه در در ۶ مارس ۱۹۷۵، در عهدنامه ۱۹۷۵ الجزایر، ایران موافقت کرد که آن را به همراه زین القدس (زین الکش به ایرانی) و سیف ابوعبیده در قبال گرفتن نیمی از شط العرب (که قبلاً در دست عراق بود) به عراق واگذار کند. در ۱۷ سپتامبر، کمیته تعیین مرزها در اجرای توافقنامه الجزایر تشکیل شد.
صدام حسین در سخنرانی خود در اجلاس سران اسلامی رباط در ژانویه ۱۹۸۱ گفت: در ۴ سپتامبر ۱۹۸۰ (۱۵ شهریور ۵۹) نیروهای ایرانی با استفاده از توپخانه سنگین ۱۷۵ مم آمریکایی شهرهای بی‌دفاع زرباطیه و مندلی و قناقین و میدان نفتخانه را به‌طور وحشیانه ای کوبیده‌اند که باعث خسارتهای مالی و جانی زیادی شده‌است. آنها این عملیات را از زین القدس و سیف سعد و سیف ابوعبیده انجام دادند که طبق قرارداد الجزایر متعلق به عراق هستند و باید به عراق پس داده می‌شدند.
قبل از شروع جنگ ایران و عراق، در ۱۵ شهریور ۱۳۵۹، دولت عراق دولت ایران را تهدید کرد که در صورت عدم پاسخگویی دولت ایران به واگذاری مناطق مزبور، ۱۱۵ مایلی مناطق قصرشیرین را تصرف خواهد کرد چون منطقه میمک از جمله مناطقی است که در قرارداد الجزایر ذکر شده‌است که در خاک عراق قرار دارد. پاسخ دولت ایران شلیک توپخانه سنگین بود.
در ۱۰ سپتامبر ۱۹۸۰ (۱۹ شهریور ۵۹) دولت عراق کنترل منطقه را اعلام کرد.و نیروهای عراقی برای بازگرداندن آن به جمهوری عراق حمله کردند و صدام حسین پایان تعهد خود به توافق الجزایر را اعلام کرد.
از آن پس این منطقه در میان مناطق بخش مندلی که خطرناک‌ترین جبهه جنگی بین دو کشور در آن جنگ بود، شهرت یافت، زیرا فاصله آن تا شهر بعقوبه ۵۰ کیلومتر بود که تا بغداد تقریباً ۱۰۰ کیلومتر فاصله دارد.
میمک و زین القوس و سیف ابوعبیده در حال حاضر تحت کنترل ایران است.
عهدنامه ۱۹۷۵ الجزایر
واچی () یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در شهرستان کولینسکی واقع شده‌است.
خبدا () یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
امپراس واک یک مجتمع مسکونی و دست فروشی گسترده کانادایی در تورنتو ، انتاریو ، کانادا می باشد. این در چهار راه خیابان یونگ و خیابان امپراس در ناحیه نورث یورک سنتر در منطقه نورث یورک واقع شده است و از جانب بساط دهنده کانادایی منکس توسعه با مسئولیت محدود گسترش پیدا کرده است. فاز اول در سال ۱۹۹۷ و فاز دوم در سال ۲۰۰۰ کامل شد. بعد از ساخت آن به یک مجتمع دست فروشی اصلی در نورث یورک تبدیل گردید.
سکوی این مجموعه یک مرکز خرید ۳ طبقه می باشد. مساحت آن گنبد، که پر وسعت ترین پله برقی بدون حامی در آمریکای شمالی را برای دسترسی به سالن سینما از طبقه همکف متمایز می کند. یک مولتی پلکس فیلم سینپلکس انترتینمنت با ۳,۰۳۵ صندلی موجود می باشد که دارای یک تئاتر مترقی آی مکس می باشد.
از دهه ۱۹۷۰، مل لاستمن ، دیپلمات بومی قصد داشت مرکز نیویورک را به مرکز شهر دوم تورنتو تعویض نماید. تا سال ۱۹۹۸، شهری جدا از تورنتو با حکومت ناحیه ای متروپولیتن تورنتو. لاستمان موجی از پیشنهاد های توسعه را شروع نمود که در انتها منجر به ساخت تعداد بساری از ساختمان بلندمرتبه و حکومتی در امتداد خیابان یانگ شد که منجر به تشکیل مرکز نورث یورک در کوی بزرگ‌تر ویلودیل گردید.
منکس توسعه با مسئولیت محدود. بسیاری از مجتمع های کاندومینیوم را در مرکز نورث یورک از غبیل میدان گیبسون، اولتیما، برادوی آماده کرد. در سرآغاز این توسعه را در روز های نخست دهه ۱۹۹۰ پیشنهاد نمود، مرکز هنرهای تورنتو و پیشرفت‌های نظیری در آن هنگام در نورث یورک در حال انجام بود. در روز های میانی دهه ۱۹۹۰ ، منکس پیشنهادی برای یک مرکز خرید و مجتمع مسکونی در مرکز نورث یورک سنتر عرضه نمود. این حرکت مقارن شد با آمیختن تورنتو در سال ۱۹۹۸ که در آن شهرهای اطراف و یک کوی قسمتی از شهر تورنتو شدند.
بائوجیا یا پائوچیا (به انگلیسی: "Baojia") یک سیستم نیروی نگهبانان محلی و ملی تأسیس شده به دست وانگ آن‌شی و در دودمان سونگ بود که این سیستمِ مبتنی بر جامعه از اجرای قانون و کنترل مدنی را ایجاد کرد که جزئی از اصلاحات گسترده او بین سالهای 1069 و 1076 در حکومت آن زمانِ چین بود.
با این سیستم، دولت چین قادر بود نظم و کنترل را در تمام سطوح جامعه حفظ کند، در حالی که مأموران دولتی نسبتا کمی به کار می‌گرفت.
با وجود از بین رفتن اصلاحات وانگ آن‌شی (به خصوص بعد از مرگش) ، این سیستم همچنان به مدت 800 سال در چین باقی ماند.
«سوراخ موش» ترانه‌ای اعتراضی از خواننده ایرانی توماج صالحی است که در ۱۴۰۰ به‌عنوان تک‌آهنگ منتشر شد. وی به دلیل خواندن و انتشار این ترانه توسط فرماندهی انتظامی در ایران بازداشت و متهم به «محاربه» و «فساد فی‌الارض» شد.
موی وز کرده یا وز شدن پیشروندۀ اکتسابی (به انگلیسی: Kinking hair)، نوعی بیماری پوستی است که عمدتاً در مردان بالغِ مبتلا به آلوپسی آندروژنتیک دیده می‌شود. این بیماری به صورت پیچ خوردگی و تیره شدن تدریجی موهای فرونتال، گیجگاهی، گوش و فوق سر ظاهر می‌شود. این وضعیت در مو، زیر میکروسکوپ به صورت پیچ خوردگی و وز خوردگی با شیارهای طولی یا بدون شیار مشاهده می‌شود.Freedberg, et al. (2003). "Fitzpatrick's Dermatology in General Medicine". (6th ed.). McGraw-Hill. .James, William; Berger, Timothy; Elston, Dirk (2005). "Andrews' Diseases of the Skin: Clinical Dermatology". (10th ed.). Saunders. .
شرکت تولید نفت Nobel Brothers, Limited یا Branobel (مخفف братьев Нобель "brat'yev Nobel" - "برادران نوبل" در روسی)، یک شرکت نفتی بود که توسط لودویگ نوبل و بارون پیتر فون بیلدرلینگ تأسیس شد. این شرکت عمدتاً در باکو آذربایجان و همچنین در چلکن ترکمنستان فعالیت می‌کرد.Branobel celebrates its 30th anniversary – but the Baku oil is running out در ابتدا توسط رابرت نوبل (که ۲۵۰۰۰ روبل کمک کرد) و با سرمایه‌گذاری بارون‌های پیتر فون بیلدرلینگ (۳۰۰۰۰۰ روبل) و Standertskjöld (150000 روبل) به عنوان یک کارخانه تقطیر در سال ۱۸۷۶ تأسیس شد، در اواخر قرن نوزدهم به یکی از بزرگ‌ترین کارخانه‌های نفت جهان تبدیل شد.
شرکت نفت برادران نوبل یک شرکت تولیدکننده نفت بود که ریشه در یک کارخانه تقطیر داشت که توسط رابرت و لودویگ نوبل در سال ۱۸۷۶ در باکو تأسیس شد و در سال ۱۸۷۹ به یک شرکت سهامی تبدیل شد که مقر آن در سن پترزبورگ بود. سرمایه سه میلیون روبلی به شرح زیر تقسیم شد: ۵۳٫۷٪ لودویگ نوبل، ۳۱٫۰٪ بارون پیتر فون بیلدرلینگ، 4.7% I.J. Zabelskiv، ۳٫۸٪ آلفرد نوبل، ۳٫۳٪ رابرت نوبل، ۱٫۷٪ یا بارون الکساندر فون بیلدرلینگ. حمل و نقل خط لوله در نزدیکی باکو توسط ولادیمیر شوخوف و شرکت برانوبل در سالهای ۱۸۷۸–۱۸۸۰ پیشگام شد. در ۱۰ آوریل ۱۹۰۲، شرکت قراردادی را برای خرید میادین نفتی در رومانی امضا کرد که متعلق به تولیدکننده نفت ایزابی هاجینسکی بود. در ۱۷ اکتبر ۱۹۰۵، مطابق با کمیته وزیران، شرکت میادین نفتی متعلق به تولیدکننده نفت A. Adamov را خریداری کرد. سرمایه ثابت شرکت در سالهای ۱۹۱۴–۱۹۱۷ ۳۰ میلیون روبل بود. تا سال ۱۹۱۶، این شرکت با تولید ۷۶ میلیون پود نفت، بزرگ‌ترین شرکت نفتی روسیه بود. [نیازمند منبع]
بین سال‌های ۱۸۷۷ و ۱۹۰۱، این شرکت بیش از ۵۰۰ حلقه چاه حفاری کرد، ۱۵۰ میلیون بشکه نفت تولید کرد و ۱۲۰۰۰ کارگر را استخدام کرد.
سهم شرکت نفت عمومی روسیه، صادر شده در ۲۸ آوریل ۱۹۱۸
در سال ۱۹۱۲، شرکت نفت جنرال روسیه در لندن به عنوان یک شرکت هلدینگ انگلیسی تأسیس شد و حدود ۲۰ بانک مهم روسی و خارجی را متحد کرد. اینها عبارت بودند از:
A.I. Mantashev & Co.
G.M. پسران لیانوزوف
شرکت بازرگانی مسکو - قفقاز
مشارکت کاسپین
انجمن نفت روسیه
انجمن نفت آبشرون
تا سال ۱۹۱۴، سرمایه ثابت نفت بیش از ۱۲۰ میلیون روبل بود. شرکت نفت جنرال روسیه با خرید تعداد قابل توجهی از سهام در بورس برلین، تلاش کرد کنترل برانوبل را در دست بگیرد. این اقدام با شکست مواجه شد و تا سال ۱۹۱۶ امانوئل نوبل نه تنها سهم قابل توجهی را در شرکت عمومی نفت روسیه خریداری کرد، بلکه کنترل بر سایر مشاغل نفتی در منطقه مانند شرکت ولگا-باکو، A.I. Mantashev & Co.، شرکت نفت انگلیس و روسیه ماکسیموف در لندن و G.M. پسران لیانوزوف که شخصاً صاحب یک سوم آن بود.
حدود ۱۲ درصد از پول باقی مانده برای تأسیس جوایز نوبل توسط آلفرد نوبل از سهام او در شرکت تأمین شد. او بزرگ‌ترین سرمایه‌گذار انفرادی آن بود.Tolf, Robert (1976): The Russian Rockefellers, Stanford, p. 188-190.
در ۲۸ آوریل ۱۹۲۰، بلشویک‌ها پس از حمله ارتش سرخ به آذربایجان و ملی شدن تجارت نفت برانوبل در آذربایجان، قدرت را در باکو به دست گرفتند. در ماه مه ۱۹۲۰، خانواده نوبل تقریباً نیمی از سهام برانوبل را در اختیار خود به استاندارد اویل نیوجرسی فروخت. در آن زمان مشخص نبود که آیا رژیم بلشویکی دوام خواهد آورد یا خیر و مذاکرات به رهبری گوستاف نوبل، از یک سو، و والتر سی تیگل، از سوی دیگر، ثابت شد که شاهکار سودآوری برای خانواده نوبل است.
برانوبل به‌طور رسمی در سال ۱۹۵۹ منحل شد و آخرین رئیس آن نیلز نوبل اولینیکوف، پسر مارتا نوبل اولینیکوف و نوه لودویگ نوبل بود.LeVine, Steve (2007): The Oil and the Glory Random House, p. 33-34.
صنعت نفت آذربایجان
جنگهای ایران و روس
روزها و شب‌ها () یک فیلم درام لهستانی به کارگردانی یژی آنتچاک است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. این فیلم بر پایهٔ داستانی به همین نام اثر ماریا دامبروفسکا ساخته شد و روزنامهٔ "واشینگتن پست" از آن تحت عنوانِ «"بربادرفتهٔ" لهستان» یاد نمود. روزها و شب‌ها پس از اکران، تبدیل به پرفروش‌ترین فیلم تاریخ سینمای لهستان تا آن دوران شد و در سال ۱۹۷۷ نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی گشت. این فیلم در واقع چکیدهٔ یک سریال تلویزیونی ۱۲ قسمتی به همین نام بود. یادویگا باراینسکا بابت نقش آفرینی‌اش در این فیلم، در سال ۱۹۷۶ و در بیست و ششمین دورهٔ جشنواره بین‌المللی فیلم برلین برندهٔ خرس نقره‌ای برای بهترین بازیگر زن شد.
علی کیانی‌فر (زاده ۲۹ آذر ۱۳۷۲ - مسجدسلیمان) بازیکن فوتبال اهل ایران است.
وی سابقه عضویت در تیم‌های نفت مسجدسلیمان، نیروی زمینی، سرخپوشان پاکدشت و استقلال خوزستان را در کارنامه دارد.
آندژی گاورونسکی (؛ – ) بازیگر و صداپیشه اهل لهستان بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "رانندگان جایگزین"، "چهل‌ساله"، "از دوشنبه‌ها بیزارم"، "خانه کشیش"، "پدر متیو"، "کارآگاهان جنایی"، "در خیابان سپولنی"، "ع چون عشق"، "سالی از خورشید خاموش"، "روزها و شب‌ها"، "فیلمی کوتاه درباره کشتن"، "همه‌چیز برای فروش" و "جادوگران بی‌گناه" اشاره نمود.
بوگوسواف سوخناتسکی (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. او مابین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۲۰۰۳ در بیش از ۱۰۰ فیلم سینمایی و سریال تلویزیونی بازی کرد.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "مجروح در جنگل"، "ماجراهای میخاو"، "ترانه عاشقانه‌ای برای یانوشِک"، "در خوشی و سختی"، "ع چون عشق"، "یانا"، "پوزنان ۵۶"، "روزها و شب‌ها"، "داستان گناه"، "خوبال"، "قماری بالاتر از زندگی"، "فندق‌شکن"، "خاکستر"، "دست‌نوشته ساراگوسا" و "سرنشین" اشاره نمود.
برانداوزینیو (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی پورتوگیزا اشاره کرد.
ژوآو کارلوس باتیستا پینیرو (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل برزیل بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فلومیننزه و باشگاه ورزشی باهیا اشاره کرد.
اوسوالدو دا سیلوا با نام مستعار بالتازار (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود.
ژوزه لازارو روبلس با نام مستعار پینگا (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی پورتوگیزا و باشگاه ورزشی واسکو دوگاما اشاره کرد.
فرانسیسکو رودریگیس (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پالمیراس، باشگاه فوتبال پائولیستا، باشگاه فوتبال روساریو سنترال، باشگاه فوتبال فلومیننزه، و باشگاه فوتبال بوتافوگو اشاره کرد.
پائولینیو ده آلمیدا (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل برزیل بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته، باشگاه ورزشی اینترناسیونال، باشگاه ورزشی واسکو دوگاما، و باشگاه فوتبال استودیانتس اشاره کرد.
آلفردو راموس (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل برزیل بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سانتوس، باشگاه فوتبال کورینتیانس، و باشگاه فوتبال سائو پائولو اشاره کرد.
الی ده آمپارو (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آمریکا، باشگاه ورزشی واسکو دوگاما، و باشگاه ورزشی اسپورت رسیفی اشاره کرد.
روبنس ژوزوئه ده کوستا (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی پورتوگیزا، باشگاه فوتبال رد بول براگانتینو، باشگاه ورزشی واسکو دوگاما، و باشگاه فوتبال فلامینگو اشاره کرد.
کائتانو ده سیلوا ناسیمنتو با نام مستعار ولودو (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو مینیرو، باشگاه فوتبال ناسیونال (اروگوئه)، باشگاه فوتبال فلومیننزه، و باشگاه فوتبال سانتوس اشاره کرد.
لوئیس مورایس با نام مستعار کابسائو (; – ) بازیکن فوتبال اهل برزیل بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی پورتوگیزا، باشگاه فوتبال کورینتیانس، و باشگاه ورزشی بانگو اشاره کرد.
ژوزه مندونسا دوس سانتوس با نام مستعار دکینیا (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل برزیل بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال فلامینگو و باشگاه فوتبال بوتافوگو اشاره کرد.
اسپانیا کشوری متنوع است که با ادغام موجودیت‌های سیاسی متضاد دارای ساختارهای اقتصادی و اجتماعی، زبان‌ها و سنت‌های تاریخی، سیاسی و فرهنگی متفاوت تشکیل شده‌است. طبق قانون اساسی فعلی اسپانیا، ملت اسپانیا وطن مشترک و تقسیم ناپذیر همه اسپانیایی‌ها است که از ملیت‌ها و مناطقی تشکیل شده‌است که قانون اساسی حق خودگردانی را برایشان به رسمیت شناخته و تضمین می‌کند.Second article.
واژه‌های ملیت‌ها و "ملیت‌های تاریخی"، اگرچه هرگز به‌طور رسمی تعریف نشده‌اند اما به سرزمین‌هایی گفته می‌شوند که ساکنان آن‌ها دارای یک هویت تاریخی قوی هستند یا به‌طور مشخص تر، برخی جوامع خودمختار که اساسنامه خودمختاری - قانون پایه ای نهادی آنها - هویت تاریخی و فرهنگی آنها را به رسمیت می‌شناسد.
در رویه قضایی اسپانیا، واژه "ملیت" برای اولین بار در قانون اساسی فعلی که در سال ۱۹۷۸ پس از بحث‌های فراوان در پارلمان اسپانیا تصویب شد، ظاهر می‌شود. اگرچه به صراحت فهمیده شد که این اصطلاح به گالیسیا، سرزمین باسک و کاتالونیا اشاره دارد، قانون اساسی مشخصاً از هیچ جامعه ای نام نبرده‌است. بین موضع تمرکزگرای قوی به ارث رسیده از رژیم فرانکو و موضع ملی گرایانه گالیسی‌ها، باسک‌ها و کاتالان‌ها، اجماع پیرامون این لفظ ایجاد شد. هنگامی که همه ملیت‌ها و مناطق به خودمختاری یا خویش‌فرمانی ملحق شدند و به عنوان جوامع خودمختار تشکیل شدند، این قانون در اساسنامه‌های مربوط به خودمختاری اعمال شد.
تعدادی از نویسندگان قانون اساسی فعلی اسپانیا گفته‌اند که مفهوم "ملیت" مترادف با "ملت است". با این حال، دادگاه قانون اساسی اسپانیا به صراحت این تفسیر را مخالفت کرده‌است.
در حال حاضر، اصطلاح «ملیت» در ارجاع به آراگون، جامعه والنسیا، جزایر بالئاریک، جزایر قناری و اندلس استفاده می‌شود. بقیه جوامع خودمختار (کاستیل-لامانچا، مورسیا، لاریوخا، اکسترمادورا) به عنوان "مناطق" تاریخی اسپانیا تعریف می‌شوند. آستوریاس، کانتابریا، کاستیا و لئون به عنوان «جمعیت‌های تاریخی» شناخته می‌شوند. نابارا در ایجاد مجدد منشورهای قرون وسطایی خود به عنوان یک جامعه منشوری تعریف شده‌است، و جامعه مادرید به عنوان نه یک ملیت و نه منطقه، بلکه به عنوان جامعه ای که به نفع کشور به عنوان مقر پایتخت کشور ایجاد شده‌است، تعریف شده‌است. در غیر این صورت، کاتالونیا در «استاتوت» خود به عنوان یک ملت تعریف شده‌است. این به رسمیت شناختن باعث شد دادگاه قانون اساسی اسپانیا برخی از موارد قانون کاتالونیا را که خلاف قانون اساسی اعلام شده بود، باطل کند. علاوه بر این، دادگاه در نظر گرفت که ارجاعاتی که در مقدمه اساسنامه به کاتالونیا به عنوان یک ملت و به واقعیت ملی کاتالونیا شده‌است، «بدون اثر قانونی» است.
لیاخلیا (به لاتین: Lyakhlya) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
گِزا گویاش (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود.
میهای توت (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود.
فرنتس ماچوش (; – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود.
والتر نائوش (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتریش بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آستریا وین و باشگاه ورزشی وینر اشاره کرد.
هری هوپر (; – ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هینور تاون، باشگاه فوتبال ساندرلند، باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی، باشگاه فوتبال وستهام یونایتد، باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز، باشگاه فوتبال کترینگ تاون، و باشگاه فوتبال دانستیبل تاون اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال انگلستان ب و زیر ۲۱ سال انگلستان بازی کرده‌است.
اوستمارک آلمان نام یکای پولی است که در سال ۱۹۱۸ توسط امپراتوری آلمان برای استفاده در بخشی از مناطق شرقی تحت کنترل آلمان در آن زمان، ، صادر شد.
آخرین روز تابستان () یک فیلم عاشقانه درام به کارگردانی تادئوش کونویتسکی است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به ایرنا لاسکوفسکا و یان ماخولسکی اشاره کرد که تنها بازیگران فیلم بودند و بدون دریافت دستمزد در آن نقش‌آفرینی نمودند.
به گفته «آندژی یاخیمچیک» از «"مجله فیلم هزاره"»، آخرین روز تابستان یکی از مهم‌ترین فیلم‌های لهستانی دوران پس از انقلاب اکتبر است. پل روتا از مجله بریتانیایی "سایت اند ساوند" این فیلمِ کونویتسکی را «یک فیلم کامل» دانست که در آن «ضمن کم‌گساری در سبک و محتوا، جزئیات فراوانی وجود دارد.» به گفتۀ سی.ای. میلورتون از مجله آمریکایی "فصلنامه فیلم"، فیلمِ کونویتسکی «به‌هیچ وجه شاهکار نیست، اما برجسته‌ترین فیلم بلند سینمای لهستان است که در این کشور (ایالات متحده آمریکا) اکران شده‌است.»
از دوشنبه‌ها بیزارم (؛ ) یک فیلم کمدی لهستانی به کارگردانی تادئوش خمیلفسکی است که در سال ۱۹۷۱ منتشر شد.
بوگوش بیلفسکی (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "سفرهای آقای کِـلِـکْسْ"، "یانوشیک"، "ماجراهای میخاو"، "سیل"، "سرهنگ وودیوفسکی"، "جن‌زدگان"، "دست‌نوشته ساراگوسا" و "از دوشنبه‌ها بیزارم" اشاره کرد.
میچیسواف چخوویچ (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. وی دانش‌آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو بود و در سال ۱۹۸۷ برندهٔ نشان افتخار تولد لهستان شد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "سفرهای آقای کِـلِـکْسْ"، "رانندگان جایگزین"، "یانوشیک"، "کاباره مردان مسن"، "چهار تانکچی و یک سگ"، "طبل حلبی"، "عروسی"، "از دوشنبه‌ها بیزارم" و "سه گام روی زمین" اشاره کرد.
کاژیمیش رودزکی (؛ ؛ – ) بازیگر، کارگردان نمایش، کارگردان فیلم و مجری اهل لهستان بود. او دانش‌آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "چهل‌ساله"، "مسافر"، "اروییکا"، "از دوشنبه‌ها بیزارم" و "سه گام روی زمین" اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دهمین سالگرد خلق لهستان شده‌است.
هنریک واپینسکی (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. وی دانش‌آموختهٔ مدرسه ملی فیلم ووچ بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "آزادی"، "روزها و شب‌ها"، "مرد مرمرین"، "فیلمی کوتاه درباره کشتن"، "از دوشنبه‌ها بیزارم" و "راز ساگال" اشاره نمود.
رصدخانه زیمروالد () یک رصدخانهٔ نجومی است که در مالکیت و ادارهٔ «مؤسسه اخترشناسی دانشگاه برن» (AIUB) قرار دارد. این رصدخانه در سال ۱۹۵۶ ساخته شده‌است و در ۱۰ کیلومتری جنوب برن در سوئیس واقع شده‌است.
دنباله‌دارها و سیارک‌های بسیاری توسط پل وایلد (۱۹۲۵–۲۰۱۴) در "رصدخانه زیمروالد" کشف شده‌اند که مهم‌ترین آنها دنباله‌دار ۸۱پی/وایلد (81P/Wild) است که توسط کاوشگر فضایی استاردست ناسا در سال ۲۰۰۴ مورد بازدید قرار گرفت. سیارک کمربند اصلی سیارک‌ها زیمروالد ۱۷۷۵ نیز نام خود را از این رصدخانه و شهر برگرفته‌است.
تلسکوپ ZIMLAT با دیافراگم ۱ متری در سال ۱۹۹۷ افتتاح شده‌است.
استانیسواف میلسکی (؛ ۸ فوریه ۱۸۹۷ – ۴ سپتامبر ۱۹۷۲) بازیگر اهل لهستان بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "گفتار پایانی نورنبرگ"، "کنتس کوزل"، "از دوشنبه‌ها بیزارم"، "خرس"، "قماری بالاتر از زندگی"، "خاکستر و الماس"، "عقاب"، "یک نسل" و "فرعون" اشاره کرد.
میچل کوال (؛ – ) بازیگر لهستانی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۷۱ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "از دوشنبه‌ها بیزارم"، "۵۵ روز در پکن"، "جان پل جونز"، "آل کاپون"، "دارای اسلحه - آماده سفر"، "ماوریک"، "ملاقات ابوت و کاستلو با مومیایی"، "جام نقره"، "رود بی‌بازگشت" و "کس تیمبرلین" اشاره نمود.
ذهن سازگار () کتابی است که در سال ۱۹۹۲ توسط انسان شناسان جروم بارکوف و جان توبی و روان‌شناس لدا کاسمیدز ویرایش شده‌است. اولین بار توسط انتشارات دانشگاه آکسفورد منتشر شد، به‌طور گسترده‌ای متن اصلی روان‌شناسی فرگشتی در نظر گرفته شده‌است و دو نویسنده کاسمیدز و توبی همراه با هم مفاهیم زیست‌شناسی فرگشتی و روان‌شناسی شناختی، و همچنین بسیاری از مفاهیم دیگر در تحقیقات سازگاری‌گرایی را تشریح می‌کنند.
مبانی نظری روان‌شناسی فرگشتی توسط لدا کاسمیدز، جان توبی و جروم بارکوف، در مورد «مبانی روان‌شناختی فرهنگ» و «در مورد استفاده و سوءاستفاده از داروینیسم» مورد بحث قرار گرفته‌است.
این یکی از اولین متون در این زمینه به نام روان‌شناسی تکاملی (EP) است. این تخصص از آنچه ادوارد او. ویلسون در اواسط دهه ۱۹۷۰ آن را «اجتماعی‌شناسی» نامید، تکامل یافت. EP منطق زیست‌شناسی اجتماعی را در روان‌شناسی انسان به کار می‌برد؛ یعنی چگونه انتخاب طبیعی نحوه تفکر و تصمیم‌گیری انسان‌ها را شکل داده‌است؟ همان‌طور که ویراستاران لدا کاسمیدز، جان توبی و جروم بارکو (صفحه ۷) بیان کردند: «روان‌شناسی تکاملی روان‌شناسی است که از این واقعیت آگاه است که معماری موروثی ذهن انسان محصول فرایند تکامل است.» کتاب در مفهوم سازی خود دو هدف دارد (صفحه ۳): «اولین این است که حوزه تازه متبلور روان‌شناسی تکاملی را به مخاطبان وسیع تری معرفی کند… هدف دوم این جلد، روشن کردن چگونگی این حوزه جدید است.‏
آنها دیدگاه خود را با قرار دادن روان‌شناسی تکاملی با آنچه که اصطلاح «مدل استاندارد علمی اجتماعی» است، قرار می‌دهند. فصل یک توسط توبی و لدا کاسمیدز این مدل را با جزئیات بسیار بیشتری تشریح می‌کند. همان‌طور که می‌دانیم، مدل استاندارد علوم اجتماعی اصرار دارد که برای همه اهداف عملی، طبیعت انسان - و بنابراین رفتار انسان - توسط فرهنگ شکل می‌گیرد. به بیان کمتر، مدل استاندارد علوم اجتماعی بر سه اصل اساسی استوار است - دو تا از آنها صریح، سومی معمولاً ضمنی هستند. اینها عبارتند از:
عناوین بخش، تنوع موضوعات تحت پوشش را نشان می‌دهد: بخش دوم بر همکاری و تبادل اجتماعی تمرکز دارد، و اشاره می‌کند که این موضوعات دارای پایه‌های تکاملی هستند. بخش سوم روان‌شناسی جفت‌گیری و رابطه جنسی را بررسی می‌کند. بخش چهارم نگاهی به مراقبت والدین و فرزندان دارد. بخش پنجم ادراک و زبان را تطبیقات تکاملی می‌داند؛ بخش ششم نگاهی به زیبایی‌شناسی محیطی (مانند واکنش‌های تکامل یافته به مناظر) می‌اندازد. بخش هفتم فقط یک فصل دارد - به تکامل مکانیسم‌های روانگردان‌ها می‌پردازد. این جلد با مقاله ای از جروم بارکوف به پایان می‌رسد.
قطار شب () که با نام‌های قطار () و قطار سریع‌السیر بالتیک هم شناخته می‌شود، یک فیلم جنایی-معمایی لهستانی به کارگردانی یژی کاوالروویچ است که در سال ۱۹۵۹ منتشر شد.
این فیلم برندهٔ «جایزهٔ ژرژ ملی‌یس» شد و در بیست و ششمین دورهٔ جشنواره فیلم ونیز موفق به دریافت جایزهٔ «بهترین بازیگر زن خارجی» گشت.
زیگمونت زینتل (؛ ؛ ؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. او در جریان تهاجم آلمان به لهستان یکی از سربازان ارتش لهستان بود و بعدها استاد رشتۀ بازیگری مدرسه ملی فیلم ووچ شد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "به‌دور از جاده"، "ماجراهای میخاو"، "چهل‌ساله"، "قطار شب"، "قماری بالاتر از زندگی"، "یک نسل"، "قطار شب"، "چهار تانکچی و یک سگ" و "مادر یوآنای فرشتگان" اشاره کرد.
کوپا اینترامریکانا ۱۹۷۹ هفتمین نسخه کوپا اینترامریکانا بود که بین باشگاه الیمپیا، قهرمان جام لیبرتادورس ۱۹۷۹ و باشگاه فاس، قهرمان جام قهرمانان کونکاکاف ۱۹۷۹ در یک فینال رفت و برگشت برگزار شد.
بازی رفت در ورزشگاه کوسکوتلان سان سالوادور برگزار شد که در آن هر دو تیم ۳–۳ مساوی کردند. بازی برگشت در ورزشگاه دیفنسورز دل چاکو در آسونسیون برگزار شد، جایی که الیمپیا به راحتی فاس را با نتیجه قاطع ۵–۰ شکست داد. بنابراین، تیم پاراگوئه اولین جام کوپا اینترامریکانا خود را به دست آورد.
کوپا ایبروامریکانا یا کوپا ایبریا یک رقابت بین‌المللی فوتبال بود. این بازی برای رویارویی با قهرمانان جام طلا و کوپا دل ری، در نتیجه توافق نامه امضا شده بین کونمبول و فدراسیون فوتبال سلطنتی اسپانیا ایجاد شد.
این مسابقات تنها یک بار بین بوکا جونیورز و رئال مادرید در سال ۱۹۹۴ مورد مناقشه قرار گرفت و تیم اسپانیایی ۴–۳ پیروز شد. در سال ۲۰۱۵، کونمبول، کوپا ایبروامریکانا را در لیست مسابقات رسمی خود قرار داد.
"رئال مادرید در مجموع ۴–۳ برنده شد."
تبصره ماده ۴۸ آیین دادرسی کیفری یا به اختصار تبصره ماده ۴۸ نام بندی جنجالی از آیین دادرسی کیفری جمهوری اسلامی است که بر اساس آن، متهمین برخی جرایم سیاسی و امنیتی از انتخاب وکیل تعیینی در مراحل بازجویی و تحقیقات دادسرا محروم می‌شوند.
این تبصره از سال ۱۳۹۴ به آیین دادرسی کیفری ایران اضافه شد. در متن آن آمده:
«با شروع تحت نظر قرار گرفتن، متهم می‌تواند تقاضای حضور وکیل نماید. وکیل باید با رعایت و توجه به محرمانه بودن تحقیقات و مذاکرات، با شخص تحت نظر ملاقات نماید و وکیل می‌تواند در پایان ملاقات با متهم که نباید بیش از یک‌ساعت باشد ملاحظات کتبی خود را برای درج در پرونده ارایه دهد. تبصره (اصلاحی ۲۴/۳/۱۳۹۴) ـ در جرایم علیه امنیت داخلی یا خارجی و همچنین جرایم سازمان‌یافته که مجازات آنها مشمول ماده (۳۰۲) این قانون است، در مرحله تحقیقات مقدماتی طرفین دعوی، وکیل یا وکلای خود را از بین وکلای رسمی دادگستری که مورد تأیید رئیس قوه‌قضاییه باشد، انتخاب می‌نمایند. اسامی وکلای مزبور توسط رئیس قوه‌قضاییه اعلام می‌گردد.»
در محافل حقوقی، حتی در میان مسئولان عالی‌رتبه قضایی جمهوری اسلامی بارها به این تبصره نقد و مخالف جدی وارد شده. برگزاری دادگاه‌های مربوط به خیزش ۱۴۰۱ ایران بیش از پیش باعث طرح این موضوع بین رسانه‌ها و افکار عمومی شده‌است.
مدل استاندارد علوم اجتماعی () یا (SSSM) اولین بار توسط جان توبی و لدا کاسمیدز در کتاب ویرایش شده ذهن سازگار در سال 1992 معرفی شد. آنها از مدل استاندارد علوم اجتماعی به عنوان مرجعی به فلسفه‌های علوم اجتماعی مرتبط با تابولا رازا (لوح سفید به معنی اینکه افراد بدون محتوای ذهنی متولد می‌شوند و بنابراین تمام دانش از تجربه یا ادراک حاصل می‌شود)، نسبی‌گرایی، ساخت‌گرایی اجتماعی و جبرگرایی فرهنگی استفاده کردند. آن‌ها استدلال می‌کنند که آن فلسفه‌ها، که در درون مدل استاندارد علوم اجتماعی گنجانده شده‌اند، پارادایم نظری غالب را در توسعه علوم اجتماعی در طول قرن بیستم تشکیل دادند. بر اساس پارادایم پیشنهادی مدل استاندارد علوم اجتماعی آنها، ذهن یک ابزار شناختی همه منظوره است که تقریباً به طور کامل توسط فرهنگ شکل گرفته است.
میشا بروگرگازمن (؛ زادهٔ ) خواننده سوپرانوی اپرا و بازیگر اهل کانادا است.
وی دانش‌آموختهٔ دانشگاه تورنتو در رشتهٔ موسیقی است وی بعدها برای ادامه تحصیل و اخذ مدرک کارشناسی ارشد به دانشگاه روبرت شومان دوسلدورف در آلمان رفت و در سال ۲۰۱۷ دانشگاه کنکوردیا به او مدرک دکترای افتخاری داد.
او در سال ۲۰۰۵ یکی از تک‌خوانان اپرای "ترانه‌های معصومیت و تجربه" ویلیام بلیک بود که برندهٔ ۳ جایزهٔ گرمی شد.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ماجراهای مرداک" اشاره نمود.
یوزف وُدینسکی (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. وی دانش‌آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "قطار شب"، "خوبال"، "داستان گناه"، "قماری بالاتر از زندگی"، "بال‌های سیاه" و "عقاب" اشاره کرد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب شایستگی شده‌است.
جان هاروی مک کراکن (9 دسامبر 1934).8 آوریل 2011) هنرمند مجسمه‌ساز مینیمالیست بود. او در لس‌آنجلس، سانتافه، نیومکزیکو و نیویورک زندگی و کار کرده‌است.
مک کراکن پس از فارغ‌التحصیل شدن از دبیرستان، به‌مدت چهار سال در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کرد. او پس از ثبت‌نام در کالج هنر و صنایع دستی کالیفرنیا در اوکلند، مدرک لیسانس هنرهای زیبا (BFA) را در سال ۱۹۶۲ دریافت کرد و پروژه‌های خود را در کارشناسی ارشد هنرهای زیبا MFA به پایان رساند. در طی این سال‌ها او با گوردون اونسلو فورد و تونی دلاپ همکلاس بوده‌است.
زمانی که جان مک‌کراکن در سطح بین‌المللی شناخته شد، شروع به ساخت اولین آثار مجسمه‌سازی خود در دوران تحصیل (در مقطع کارشناسی ارشد) در کالج هنر و صنایع دستی کالیفرنیا نمود. همراهان مینیمالیست او در این دوره جان اسلورپ و پیتر شنور و نقاشان تام نوزم، وینسنت پرز و تری استجون، (۱۹۶۴، ۱۹۶۵) بودند. دنیس اوپنهایم نیز، که در آن زمان به همان اندازه شهرت داشت، در مقطع کارشناسی ارشد در استنفورد ثبت‌نام کرده بود، از بازدیدکنندگان این مقطع تحصیلات تکمیلی بود. مک کراکن در حالی‌که با بوم‌های سه‌بعدی به آزمایش‌هایی مشغول بود، شروع به تولید اشیاء هنری ساخته‌شده با تکنیک‌ها و مواد صنعتی، تخته سه‌لا، لاک، رزین و رنگ‌دانه کرده و آثار مینیمالیستی با سطوح بسیار بازتابنده و صاف خلق کرد. او تکنیک‌هایی را به‌کار برد که در ساخت تخته‌های موج‌سواری مورد استفاده قرار می‌گرفت. بعدها مک کراکن عضوی از جنبش نور و فضا بود که شامل جیمز تورل، پیتر الکساندر، لری بل، رابرت ایروین نونی گرویلا و دیگران می‌شود. او در مصاحبه‌هایی که داشته، بیشترین تأثیرات خود را آثار اکسپرسیونیست انتزاعی بارنت نیومن و مینیمالیست‌هایی مانند دونالد جاد، دن فلاوین و کارل آندره ذکر می‌کند.
آثار اولیه خلق‌شده توسط جان مک کراکن از آرم شرکت‌ها، مانند لوگوی شرکت شورون الهام گرفته شده بودند. مجسمه‌های او به روابط متقابل موجود بین دنیای مادی و طراحی می‌پردازد.
در سال ۱۹۶۶، مک‌کراکن به فرم مجسمه‌سازی با امضای خود رسید: پلانک، قالب باریک، تک‌رنگی و شکل مستطیلی که با زاویه به دیوار (محل نقاشی) تکیه می‌کند. و هم‌زمان وارد فضاهای سه‌بعدی و فضای فیزیکی می‌شود. او ایده پلانک را در زمانی تصور کرد که هنرمندان در طیف و سبک، جنبه‌هایی از نقاشی و مجسمه‌سازی را در آثار خود ترکیب می‌کردند و بسیاری با سطوح بی‌پالایش و ساده آثار خود را خلق می‌کردند. مک‌کراکن خاطرنشان می‌کند، «من پلانک را بین دو جهان می‌بینم؛ کف نمایان‌گر دنیای فیزیکی اشیاء ایستاده، درختان، ماشین‌ها، ساختمان‌ها، [و] بدن انسان و… و دیوار نشان‌دهنده دنیای تخیل می‌باشد. فضای نقاشی توهم‌گرایانه، [و] فضای ذهنی انسان». مجسمه‌ها از فرم‌های تخته سه‌لای پوشیده‌شده با فایبرگلاس و لایه‌هایی از رزین پلی‌استر تشکیل می‌شدند. در حالی‌که سطح رزین صیقلی و یادآور زیبایی‌شناسی پلانک موج‌سواری جنوب کالیفرنیا در دهه ۱۹۶۰ و فرهنگ Kustom Kar بود، این عنوان از شعارهای تبلیغاتی در مجلات مد گرفته شده‌است. علاوه بر پلانک‌ها، هنرمند قطعات دیوار و مجسمه‌های مستقل را در اشکال و اندازه‌های هندسی مختلف ـاز اشکال کوچک‌تر روی پایه‌ها گرفته تا سازه‌های بزرگ در فضای باز به شکل اهرام، زیگورات، چهاروجهی و گاهی کریستال‌ـ خلق می‌کند. او با فولاد ضدزنگ و برنز صیقلی نیز کار می‌کرد و گه‌گاه آثاری می‌ساخت که در واقع پلانک‌ها را به عناصر نازک و تکراری که در یک ردیف به دیواری تکیه می‌دادند برش می‌داد.
در آثار مک‌کراکن از رنگ به‌عنوان «ماده» استفاده می‌شد. در این آثار، رنگ‌های ضخیم و پررنگ با پرداخت بسیار صیقلی، نور را به‌صورت منحصربه‌فرد منعکس می‌کنند. یا ناظر را به گونه‌ای محسور می‌کنند که اثر را در بعد دیگری می‌بیند. پالت رنگ او شامل صورتی حبابی، زرد لیمویی، یاقوتی کبود و آبنوسی بود، که معمولاً به صورت تک‌رنگ استفاده می‌شد. گاهی اوقات استفاده از چندین رنگ، مانند جریان گدازه مذاب، سطح مجسمه را درخشان می‌کرد. مک کراکن معمولاً به‌جای استفاده از رزین یا لاک صنعتی، از رزین‌های دست‌ساز استفاده می‌کرد. در اثری که از لاک دست‌ساز خود مک کراکن استفاده شده، مشخص است که با دقت آن‌ها را رنگ‌کاری کرده‌است."]" سطوح تک‌رنگ آثار او به به‌دلیل سنباده‌کاری و صیقل دادن شفاف می‌باشند. او همچنین آثاری را از چوب رنگ‌آمیزی‌شده و در سال‌های اخیر برنز بسیار صیقلی و فولاد ضدزنگ بازتابنده ساخته‌است.
در سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۲، او مجموعه‌ای از نقاشی‌های کمتر دیده شده را بر اساس ماندالای هندو و بودا ساخت، که برای اولین بار در سال ۲۰۱۱ در کاستلو دی ریوولی به نمایش درآمد. کتابی با عنوان «"جان مک کراکن: کتاب طرح"» در سال ۲۰۰۸ توسط ردیوس بوکز منتشر شد.
در طول دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰، در دوره‌ای، او وقت خود را به تدریس در دانشگاه نوادا در رنو و لاس‌وگاس و در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا اختصاص داد، مک‌کراکن توجه انتقادی نسبتاً کمی را به خود جلب کرد. نقل‌مکان او و همسرش، گیل بارینگر، در سال ۱۹۸۵ به لس آنجلس، تأثیر زیادی بر آثار، نمایشگاه‌ها، گالری‌ها و شناخت نسل جوان‌تر از او، فروشندگان، و کار هنری او بخشید. مک کراکن از سال ۱۹۹۴ به بعد در سانتافه زندگی می‌کند.
مک کراکن اولین نمایشگاه خود در لس‌آنجلس را در گالری نیکلاس وایلدر، در سال ۱۹۶۵، و اولین نمایشگاه خود در نیویورک را در گالری رابرت الکان، در سال ۱۹۶۶ برگزار کرد. همین‌طور نمایشگاه بعدی خود در گالری Sonnabend در سال ۱۹۹۲ برگزار کرد.
آثار هنری مک‌کراکن در همه نمایشگاه‌های مهم مجسمه‌سازی مینیمالیست در ایالات متحده و اروپا گنجانده شده‌است، نمایش آثار او با ساختارهای اولیه در موزه یهودی نیویورک، در سال ۱۹۶۶ و مجسمه‌سازی آمریکایی دهه شصت، در موزه شهرستان لس‌آنجلس شروع شد.
مروری بر آثار مک کراکن توسط کاستلو دی ریوولی - موزه هنرهای معاصر، تورین در بهار ۲۰۱۱ برگزار شد. از دیگر نمایشگاه‌های انفرادی اخیر او شامل خانه اینورلیت در باغ گیاه‌شناسی سلطنتی ادینبورگ (۲۰۰۹) و موزه اشتدلیک آمستردام، گنت (۲۰۰۴) می‌باشد.
او در سال ۲۰۰۷، در Documenta 12 در کاسل مورد تقدیر قرار گرفت، در این مراسم به بررسی کوچکی از هنر او پرداخته شد.
میانگین ده اثر برتر او در حراج همگی بیش از ۲۰۰۰۰۰ دلار است، از جمله امتیاز بالای حراج او برای یک «"تخته سیاه»" هشت فوتی در سال ۱۹۷۲، که به قیمت ۱۸۰٬۰۰۰ پوند (۳۵۸٬۶۳۷ دلار) فروخته شد.
جیک سالی، (انگلیسی: Jake Sully) یا به زبان ناوی تسئیک سولی، یک شخصیت تخیلی و قهرمان اصلی مجموعه فیلم‌های علمی تخیلی آمریکایی آواتار (فرنچایز) است که توسط جیمز کامرون خلق شده‌است. جیک سالی در گردان شناسایی یکم تفنگداران دریایی ایالات متحده خدمت می‌کرد اما پس از جراحتی که باعث فلج شدن او از کمر به پایین شد، مرخص شد. جیک پس از اطلاع از مرگ برادر دوقلویش تام، موافقت می‌کند که جایگزین او در برنامه آواتار RDA در پاندورا شود، جایی که انسان‌ها از راه دور هیبریدهای انسان/ناوی را کنترل می‌کنند تا با خیال راحت در این سیاره حرکت کنند.
این شخصیت توسط سم ورثینگتون در آواتار (فیلم ۲۰۰۹) و دنباله‌های آن، از جمله (۲۰۲۲) و آواتار ۳ که در حال حاضر نام‌گذاری شده‌است، به تصویر کشیده شده‌است. او همچنین در ادبیات، از جمله کتاب‌های کمیک منتشر شده توسط دارک هورس کامیکس، ظاهر می‌شود.
جیمز کامرون اول بار نقش را به مت دیمون پیشنهاد داد، با ۱۰ درصد سهم در سود فیلم، اما دیمون به دلیل تعهدش به فیلم اولتیماتوم بورن، بازی در این فیلم را رد کرد. دیگر بازیگران قابل توجهی که برای این نقش تست دادند عبارتند از کریس پرت، کریس پاین و جیک جیلنهال برای بازی در این نقش. در نهایت، سه فینالیست برای این نقش، چنینگ تیتوم، کریس ایوانز، و سم ورثینگتون بودند، و کامرون در نهایت بر اساس خواندن او از سخنرانی اوج، با ورثینگتون همراه شد. و در نهایت ورثینگتون برای بازی در فیلم آواتار، جایزه زحل را برای بهترین بازیگر مرد برای بازی در نقش جیک سالی در سی و ششمین جوایز ساترن دریافت کرد. در سال ۲۰۲۲، ورتینگتون برای بازی در آواتار: راه آب، نامزد جایزه انجمن منتقدان فیلم منطقه واشینگتن دی سی برای بهترین اجرای فیلمبرداری حرکتی شد. با این حال، جایزه در نهایت به زوئی سالدانیا، همبازی او رسید.
چکمه پوش (انگلیسی: Bootmen) یک فیلم کمدی رمانتیک استرالیایی-آمریکایی محصول سال ۲۰۰۰ به کارگردانی دین پری با بازی آدام گارسیا، سوفی لی و سم ورثینگتون است. این فیلم توسط کمپانی سرچلایت پیکچرز توزیع شد و توسط شرکت مالی فیلم استرالیا تأمین مالی شد. تولید از ۱۹ ژوئن تا ۱۸ اوت ۱۹۹۹ در سیدنی و نیوکاسل توسط فیلمبردار استیو میسون انجام شد که دو جایزه فیلمبرداری را در جوایز AFI در سال ۲۰۰۰ و جوایز FCCA در سال ۲۰۰۰ دریافت کرد.
گردآورنده نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۱۷ نقد، ۳۵٪ تأیید و میانگین امتیاز ۱۰/۴٫۹ را دارد. در متاکریتیک، فیلم بر اساس ۱۴ منتقد، میانگین وزنی امتیاز ۴۵ از ۱۰۰ را دارد.
کیم ترو یاسودا (؛ زاده ۱۹۶۰) یک هنرمند آمریکایی است که به دلیل ساخت مجسمه‌ها و پروژه‌های هنری عمومی که مضامین حافظه جمعی، هویت و تعامل اجتماعی را در فضاهای عمومی بررسی می‌کند، شناخته می‌شود.
یاسودا متولد اوکلند در ایالت کالیفرنیا می‌باشد. او استاد تمرین بخش هنر دانشگاه کالیفرنیای جنوبی در سانتا باربارا است و پیش‌تر به‌عنوان مدیر مؤسسه تحقیقات هنرهای این دانشگاه مشغول به‌کار بوده‌است. او در سال ۱۹۸۳ مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه ایالتی سن‌خوزه و کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۸۸ از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی دریافت نموده‌است.
یاسودا بورسیه‌ها و جوایزی را از بنیاد ملی هنر، بنیاد جوآن میچل و بنیاد زن ناشناس دریافت کرده‌است. آثار او در موزه هنرهای معاصر نیویورک، موزه هنر آمریکایی اسمیتسونین در واشینگتن دی سی، موزه هنر اوکلند در کالیفرنیا و گالری دوربین عکاسی لندن به نمایش گذاشته شده‌است.
یاسودا از اداره حمل و نقل متروپولیتن لس آنجلس و همچنین شهرهای سنت لوئیس، سن خوزه و هالیوود سفارش‌هایی برای ساخت آثار هنری در فضاهای عمومی دریافت کرده‌است. او از عناصر رسانه‌ای مختلفی در کار خود استفاده می‌کند، از جمله نور، که از آن برای نشان دادن خاطره یا تصویری از منظره‌ها استفاده کرده‌است.
تمرین‌ها و شیوه تدریس هنری او مشارکتی است و اغلب دانشجویانش را مستقیماً با جوامعی که پروژه‌های هنری در آن‌ها یافت می‌شود درگیر می‌کند. در سال ۲۰۰۸ یاسودا مجله "WORD" را تأسیس کرد؛ یک مجله هنری و فرهنگی که توسط دانش‌آموزان کلاس‌هایش در دانشگاه کالیفرنیا و بخش «هنرهای آیلا ویستا» در این دانشگاه اداره می‌شود. بخش «هنرهای آیلا ویستا» به‌عنوان راهی برای بازتعریف تصورات نادرست از واقعه آیلا ویستا پس از قتل‌های آیلا ویستا در سال ۲۰۱۴، شکل گرفت.
افق: حماسه آمریکایی یک فیلم حماسی و وسترن آمریکایی آماده اکران به نویسندگی، تهیه‌کنندگی، کارگردانی و بازی کوین کاستنر است.
داستان فیلم مربوط به دوران قبل و بعد از جنگ داخلی آمریکا رخ می‌دهد که گسترش آمریکا در غرب را به تصویر می‌کشد.
فیلمبرداری در ۲۹ اوت ۲۰۲۲ در جنوب یوتا آغاز شد، و در نوامبر فیلمبرداری تمام شد. در نوامبر ۲۰۲۲، کاستنر تأیید کرد که قسمت اول تکمیل شده است و قسمت بعدی قرار است در بهار ۲۰۲۳ فیلمبرداری شود. سرانجام فیلمبرداری قسمت دوم در مه ۲۰۲۳ آغاز شد.
کوین کاستنر اولین بار در سال ۱۹۸۸ این فیلم را به عنوان یک فیلم تک سفارش داد، و بعداً پس از انتشار فیلم چراگاه آزاد در سال ۲۰۰۳، با این پروژه به والت دیزنی پیکچرز نزدیک شد. در ژانویه ۲۰۲۲ اعلام شد که کاستنر قرار است علاوه بر ایفای نقش، کارگردانی و تهیه‌کنندگی این فیلم را نیز برعهده داشته باشد. در فوریه شروع به انتخاب بازیگر کرد. در آوریل، کمپانی‌های برادران وارنر و نیو لاین سینما به تولید این فیلم پیوستند.
فصل ۱ که به عنوان یک رویداد دو قسمتی توصیف می‌شود، در ۲۸ ژوئن ۲۰۲۴ منتشر می‌شود و فصل ۲ بعداً در ۱۶ اوت ۲۰۲۴ منتشر می‌شود.Kevin Costner Western ‘Horizon: An American Saga’ To Hit Theaters In Two Chapters
سرنمون سامانه یا الگوهای بنیادین تحلیل سیستم یا کهن‌الگوهای سیستمی، الگوهایی هستند که مبنای مطالعه رفتار یک سامانه قرار می‌گیرند؛ بنابراین سیستم‌هایی که توسط دایره‌های علیت بیان می‌شوند ساختار مشابهی دارند. بر اساس این الگوها، می‌توان انتظار داشت که سامانه‌ها، بر اساس نمودار علیت حلقوی‌شان ساختار مشابهی داشته باشند. با شناسایی کهن‌الگو و یافتن اهرم، می‌توان در سامانه تغییرات مفیدی ایجاد کرد. ماهیت طبیعی رویدادهای طبیعی این است که هیچ علتی نمی‌تواند بر گذشته تأثیر بگذارد، اما در کهن‌الگوهای سیستمی، یک علت می‌تواند بر اثرات قبل از خود تأثیر بگذارد.
ایده اصلی تفکر سیستمی این است که هر عملی باعث ایجاد واکنش می‌شود. در پویایی‌شناسی سیستم‌ها به این واکنش بازخورد می‌گویند. دو نوع بازخورد وجود دارد - بازخورد تقویت‌کننده و بازخورد متعادل‌کننده. گاهی یک بازخورد (یا یک واکنش) بلافاصله رخ نمی‌دهد؛ بلکه با تأخیر همراه می‌شود. هر سامانه‌ای را می‌توان به‌عنوان یک نمودار با نمودارهای علیت حلقوی ترسیم کرد.
بازخورد تقویت‌کننده هر روندی را که یک فرایند داشته باشد، تسریع می‌کند؛ اگر روند صعودی باشد، رشد را، و اگر روند نزولی باشد، کاهش را سرعت می‌بخشد. ریزش بهمن نمونه‌ای از فرایند بازخورد تقویت‌کننده است.
بازخورد متعادل‌کننده یا بازخورد تثبیت‌کننده، در شرایطی کاربرد پیدا می‌کند که یک «وضعیت مطلوب» وجود داشته باشد. فرایند متعادل‌سازی، به‌دنبال کاهش شکاف بین وضعیت فعلی و وضعیت مطلوب است. بازخورد متعادل‌کننده (منفی)، وضعیت فعلی را، صرف‌نظر از این که روند نزولی یا صعودی باشد، به وضعیت مطلوب اصلاح می‌کند. نمونه‌ای از فرایند بازخورد متعادل‌کننده، حفظ تعادل دوچرخه در هنگام دوچرخه‌سواری است.
وجود تأخیر در مشاهده بازخوردِ اقدامات در سامانه‌ها باعث می‌شود افراد اثر اقدامات را اشتباه متوجه شوند. این امر باعث ارزیابی کمتر یا بیشتر از حدِ اثر یک اقدام می‌شود و عدم تعادل، ناپایداری یا حتی خرابی را در پی دارد.
در یک حلقه بازخورد تقویت‌کننده، رشد فرآیند تا زمانی که سامانه به اوج خود برسد ادامه پیدا می‌کند. اما دیر یا زود، محدودیت‌های داخل یا خارج از سیستم باعث توقف روند می‌شوند. در صورتی که عوامل بازدارنده به درستی شناسایی نشوند، سیستم قادر به ادامه روند رشد خود نخواهد بود. بنابراین راه حل، شناسایی و از بین بردن محدودیت و عوامل بازدارنده است.
این الگو، از دو قسمت تشکیل شده‌است. قسمت اول، نشان‌دهنده مساله‌ای است که نیازمند راه حل است؛ مثلا جزئی از سیستم در مسیر درست قرار ندارد. برای حل مساله، از راه حلی استفاده می‌شود که در این حلقه، مُسکّن نامیده می‌شود و می‌تواند نشانه‌های مساله را بهبود بخشد. جزء دیگر این الگو، تاخیر است؛ مدتی طول می‌کشد تا عوارض جانبی ناشی از به‌کارگیری راه حل مسکن، خودش را نشان دهد. این عوارض، گاهی برگشت‌ناپذیر است و تا قبل از کشف شدن، تاثیر منفی زیادی را در سیستم بر جای گذاشته‌است.
الگوی انتقال فشار با یک مساله شروع می‌شود که با تجویز راه حل‌های مسکن، نشانه‌های آن کاهش می‌یابد و یا برای مدتی محو می‌شود. بنابراین به نظر می‌رسد که مشکل حل شده‌است و نیازی به تمرکز برای حل آن مساله نیست. راه حل مسکن، به نوبه خود دارای عوارض جانبی هستند. راه حل اساسی، راه حلی است که مساله را به طور ریشه‌ای حل می‌کند اما مستلزم صرف منابع و زمان بیشتری است و تاثیر آن بر نشانه‌های مساله، با تاخیر آشکار می‌شود. با اجرای راه حل‌های مسکن و تشدید عوارض جانبی، توانایی سیستم برای تمرکز بر راه حل اساسی کاهش می‌یابد.
ساختار الگوی اساسی انتقال فشار، یک مدل توسعه‌یافته‌تر از الگوی اساسی «راه حل‌های شکست‌خورده» است.
این حلقه در زمانی قابل تشخیص است که فاصله‌ای بین هدف و عملکرد سازمان وجود داشته باشد. در چنین مواقعی، راه حل منطقی، تعیین اقدامات اصلاحی برای بهبود عملکرد سازمان است. اما انجام چنین اقداماتی، مستلزم صرف زمان و منابع است و گاهی مدیران برای انجام چنین اقداماتی، انگیزه لازم را ندارند. بنابراین به جای این کار، سعی می‌کنند با کاهش دادن اهداف، فاصله موجود را کم کنند. این الگو، در جهت عکس نیز می‌تواند عمل کند؛ به این ترتیب که با نزدیک شدن عملکرد سازمان به اهداف، مدیران اهداف را ارتقا دهند.
در این الگو، دو یا چند بازیگر بر سر دریافت منابع (مثلا سرمایه) با هم رقابت می‌کنند. بازیگری که در ابتدا، به هر دلیل، منابع بیشتری در اختیار داشته باشد، از شانس بیشتری برای موفقیت کامل برخوردار است؛ چون می‌تواند بازدهی بیشتری داشته باشد و مدیران یا تصمیم‌گیرندگان را متقاعد کند که نسبت به سایر بازیگران، منابع بیشتری در اختیارش بگذارند. بنابراین موفقیت این بازیگر در بستر زمان تشدید می‌شود.
این الگو، حالت خاصی از الگوی «محدودیت‌های رشد» است. حلقه اصلی این الگو، حلقه رشد است که با بهبود شاخص‌های مطبوب (مثلاً تقاضا یا تولید) همراه است. اما تداوم حرکت این حلقه، محدودیت‌هایی برای رشد ایجاد می‌کند که حلقه بعدی را تشکیل می‌دهد. حلقه دوم، رشد را کاهش می‌دهد. برای کم کردن تاثیر عوامل محدودکننده و بازگشت به حلقه رشد، لازم است اقداماتی صورت گیرد (مثلاً سرمایه‌گذاری‌های جدیدی انجام شود) که حلقه سوم را تشکیل می‌دهد.
نفس بکش (به انگلیسی: Breathe) یک فیلم اکشن و ماجراجویی آمریکایی آماده اکران به کارگردانی استفون بریستول و نویسندگی داگ سایمون با بازی سم ورثینگتون، جنیفر هادسن، میلا یوویچ، کونزنی والیس و کامن (رپر) است.
فیلمبرداری در لوکیشن پنسیلوانیا انجام شد، و اکنون در مرحله پس از تولید است.
راجر فراپیر (؛ زادهٔ ۱۴ آوریل ۱۹۴۵) فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان، تدوین‌گر، بازیگر و تهیه‌کننده اهل کانادا است.
او به‌عنوان تهیه‌کننده در فیلم‌هایی نظیر "نیمه تاریک قلب" (۱۹۹۲)، کیهان (۱۹۹۶)، "لیورپول" (۲۰۱۲)، و "قدرت سگ" (۲۰۲۱) حضور داشته‌است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه جینی و جایزهٔ گلدن گلوب شده‌است.
فراپیر به همراه جین کمپیون، تانیا سقاچیان، امیل شرمن، و این کنینگ برای فیلم "قدرت سگ" در نود و چهارمین دوره جوایز اسکار نامزد بهترین فیلم شد.
راهی به تمامیت () دهمین آلبوم استودیویی گروه نیو متال آمریکایی کورن است. در ۲ دسامبر ۲۰۱۱ (۱۱ آذر ۱۳۹۰) در اروپا و ۶ دسامبر ۲۰۱۱ (۱۵ آذر ۱۳۹۰) در ایالات متحده منتشر شد. این آلبوم توسط تولیدکنندگان مختلف موسیقی الکترونیک مانند اسکریلکس، نویزیا، اکسیشن و سایر تولیدکنندگان مستقل دیگر تولید شده‌است. " برخیز! "، یکی از سه آهنگ تولید شده توسط اسکریلکس است و به صورت دانلود دیجیتالی در ۶ می ۲۰۱۱ منتشر شد. " همنوع‌خوار خودشیفته" به عنوان دومین تک آهنگ در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۱ منتشر شد.
دابروا روستایی در لهستان در استان لهستان بزرگ ، در شهرستان شرم ، در گمینا شرم واقع گردیده است. در سال های ۱۹۷۵-۱۹۹۸ ، این شهر از دیدگاه اداری به ایالت پوزنان وابسته بود.