moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
طراحی یک زیردریایی دوکی‌شکل با طول ۱۳ متر و وزن ۱۵٫۵ تن را در نظر داشت. نیرو محرکه توسط یک موتور الکتریکی با ۶۵ اسب بخار توان و دور بر دقیقه ثابت تأمین می‌شد. با نگرانی از امکان انفجار موتورهای دیزل و بنزینی، تصمیم به استفاده از موتورهای پارافینی یا نفتی گرفته شد. محفظه‌های سوخت بیرون از بدنه بودند. سکان با زاویه متغیر سرعت زیردریایی را تنظیم می‌کرد. در ابتدا قصد استفاده از باتری‌های پوده‌ای (نخست ۱۰۸ سلول، بعداً ۹۴ سلول) وجود داشت. به هر صورت با وجود برخی مزایا، معایبی همچون امکان نگهداری و همچنین توسعه‌پذیری ضعیف این گونه باتری‌ها، موجب صرف نظر از آن شد. محفظه‌های شیرجه و جبرانی به بدنه یگانه زیردریایی متصل بودند. هدایت شناور به کمک یک پریسکوپ نوع سایس کوچک و قابل تنظیم از یک سکو در زیر دریچه در مرکز زیردریایی صورت می‌گرفت. بالک‌های دریایی هدایت در جلوی زیردریایی بودند. در پشت فقط یک صفحه تثبیت‌کننده قرار گرفت که یک انحنای ۱٫۵ درجه‌ای رو به جلو داشت. تغییر حالت این صفحه با بالک‌های سکان که به آن متصل بود انجام می‌شد.
دو محفظه استوانه‌ای‌شکل برای دو اژدر کالیبر ۴۵ سانتی‌متر در اطراف بدنه تعبیه گشت. درپوش دهانه این محفظه‌ها با دو موتور الکتریکی کوچک باز و بسته می‌شد. شلیک اژدرها به کمک هوای فشرده صورت می‌گرفت. شلیک یکی از اژدرها سبب پر شدن آب در محفظه آن و کج‌شدن ۲۰ درجه‌ای زیردریایی بدان سمت می‌شد. طراحی زیردریایی برای حمل آن توسط کشتی‌های جنگی بزرگ‌تر بود؛ بدین جهت گیره‌هایی برای بلند کردن آن بر روی بدنه قرار داشت.
روز ۲۸ ژوئیه سال ۱۹۰۲ اسم رمز «"لویخت‌بویه"» (بویه‌چراغ) بر این زیردریایی نهاده شد و ساخت آن به گرمانیاورفت محول گردید. کار ساخت با قرار گرفتن مازه از روز ۱۹ فوریه سال ۱۹۰۳ آغاز شد و روز ۸ ژوئن همان سال به پایان رسید. کارآزمایی دریایی بین روزهای ۲۳ ژوئن تا ۶ دسامبر توسط د اکویلی و کریتسلر، سر مهندس دریایی گرمانیاورفت انجام گرفت. پس از مواجهه با مقداری دشواری در چرخش، هدایت کلی شناور مطلوب به نظر می‌رسید. زیردریایی زیر سطح به سرعت ۵٫۵ گره می‌رسید و می‌توانست در سرعت ۴ گره به برد ۲۵ مایل دریایی دست یابد. نام "فورِله" (قزل‌آلا) برای آن برگزیده شد.
پاییز سال ۱۹۰۳ قیصر ویلهلم دوم، امپراتور آلمان شخصاً "فورله" را مورد بازرسی قرار داد. روز ۲۳ سپتامبر شاهزاده هاینریش فون پرویسن، برادر امپراتور در یک کارآزمایی شیرجه حضور داشت و زیردریایی را هدایت کرد. "فورله" برای نیروی دریایی امپراتوری آلمان و نمایندگان سایر کشورها به نمایش درآمد. گرمانیاورفت امیدوار بود قراردادهایی برای ساخت زیردریایی‌های بزرگ‌تر دریافت کند؛ بدین جهت حتی پیشنهادهای خارجی و داخلی در ساخت "فورله" اعمال شد. امپراتوری روسیه که از سال ۱۹۰۴ درگیر جنگ با امپراتوری ژاپن شده بود، به دنبال ایجاد یک ناوگان دریایی مدرن برای خود بود. گرمانیاورفت کمیته فنی از روسیه را برای بررسی "فورله" به آلمان دعوت کرد. دو افسر روس با تجربه در زمینه زیردریایی، روز ۲۵ مارس سال ۱۹۰۴ از آن در اکرنفورده بازدید نمودند. با وجود متلاطم بودن دریا "فورله" قابلیت خوبی در هدایت‌پذیری نشان داد. در نتیجه، روسیه روز ۲۰ آوریل سفارش ساخت سه زیردریایی به وزن ۲۰۵ تن و موتورهای ۴۰۰ اسب بخاری را به گرمانیاورفت ارائه کرد. یک قرارداد رسمی ماه ژوئن به امضا رسید. دریافت "فورله" نیز جزو این قرارداد بود.
"فورله" روز ۲۰ ژوئن به کمک ریل از بندر کیل راهی سن پترزبورگ شد. آن‌جا کارآزمایی‌های شیرجه و شلیک را در ماه‌های ژوئن و اوت انجام داد سپس با ریل به ولادی‌وستوک فرستاده شد.
زیردریایی فوریت (کیو۱۹۵) یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۸ ساخته شد.
زیردریایی فوکو (کیو۷۰) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۱۱ ساخته شد.
زیردریایی کارپ (کی-۲۳۹) یک زیردریایی است. این زیردریایی در سال ۱۹۸۳ ساخته شد.
زیردریایی کارگو وسل یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد.
زیردریایی کارلیا (کی-۱۸) یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد.
زیردریایی کازابیانکا (اس۶۰۳) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۸۴ ساخته شد.
زیردریایی کازابیانکا (کیو۱۸۳) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۳۵ ساخته شد.
زیردریایی کازان (کلاس یازن) یک زیردریایی است که طول آن 120 m می‌باشد.
زیردریایی کاگنوت (کیو۷۶) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۰۹ ساخته شد.
زیردریایی کراسنویارسک (کی-۱۷۳) یک زیردریایی است که طول آن 154.0 m می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۸۶ ساخته شد.
زیردریایی کریول (کیو۱۹۳) یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زیردریایی کلاس جیمز مدیسون یک کلاس از زیردریایی است که طول آن می‌باشد.
زیردریایی کلاس عباس یک کلاس از زیردریایی است.
زیردریایی کنسول ژنرال لیوتسی یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۳۹ ساخته شد.
زیردریایی کوری (پی۶۷) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی کوستروما (بی-۲۷۶) یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۸۶ ساخته شد.
زیردریایی کی-۱۱ یک زیردریایی بود. این زیردریایی در سال ۱۹۶۱ ساخته شد.
زیردریایی کا-۱۲۹ (۱۹۶۰) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۵۷ ساخته شد.
زیردریایی کی-۱۳۱ یک زیردریایی است. این زیردریایی در سال ۱۹۶۶ ساخته شد.
زیردریایی کی-۱۵۹ یک زیردریایی بود. این زیردریایی در سال ۱۹۶۳ ساخته شد.
زیردریایی کی-۱۹ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۵۹ ساخته شد.
K-19 از نسل اولین زیر دریایی‌های هسته‌ای ساخت اتحاد جماهیر شوروی بود که توانایی حمل موشک‌های بالستیک با کلاهک هسته‌ای را دارا بود. K-19 با عجله فراوان و در رقابت با ایالات متحده آمریکا ساخته شد و در طی ساخت آن ده نفر کارگر و ملوان در اثر آتش‌سوزی و حوادث کاری جان خود را از دست دادند.
این زیر دریایی در اولین سفر خود در ۴ ژوئیه ۱۹۶۱ با نقص فنی و از کار افتادن سیستم خنک‌کننده راکتور هسته‌ای روبرو شد. پرسنل واحد مهندسی K-19 با فداکاری موفق به ایجاد سیستم خنک‌کننده ثانویه و جلوگیری از ذوب راکتور شدند. در طی دو سال پس از این حادثه ۲۲ نفر از پرسنل در اثر بیماری‌های ناشی از تشعشعات جان باختند. سلسله حوادثی که برای K-19 پیش آمد، الهام بخش نامگذاری آن به نام مستعار «هیروشیما» شد.
پس از عملیاتی شدن زیردریایی اتمی ایالات متحده آمریکا، اتحاد جماهیر شوروی در یک رقابت جنون آمیز مترصد بود که تحت هر شرایطی زیردریایی هسته‌ای خود را با حداقل فاصله با رقیب توسعه دهد. کار طراحی و توسعه این زیر دریایی در سال ۱۹۵۷ آغاز گردید و در۱۷ اکتبر ۱۹۵۸ کار ساخت آن نیز شروع شد و در هشتم آوریل سال ۱۹۵۹ به آب اندازی و نهایتاً در سال ۱۹۶۱ با حدود ۷ سال فاصله با زیردریایی آمریکایی وارد خدمت عملیاتی شد. این زیردریایی در واقع به عنوان زیردریایی واکنش سریع اتمی توسعه یافته بود و توان حمل موشک بالستیک قاره‌پیما را داشت و اولین زیر دریایی از پروژه ۶۲۹ بود که در مجموع دو فروند زیر دریایی اتمی از این کلاس مشهور به کلاس هتل را شامل می‌شد. کا-۱۹ مسلح به موشک‌های آر-۱۳ بود که اختصاصاً جهت نصب و شلیک از زیردریایی‌های پروژه ۶۲۹ و ۶۵۸ توسط دفتر طراحی OKB-1 توسعه یافته بود. رهبران شوروی جهت رقابت با ایالات متحده اصرار داشتند هرچه سریعتر زیر دریایی وارد خدمت شود، لذا بسیاری از فن‌آوری‌های تازه توسعه یافته یا به سرقت رفته از غرب بدون اینکه روال استاندارد خود را طی کنند با عجله روی زیردریایی نصب شدند. از دید مهندسی کا-۱۹ یک جنگ‌افزار بسیار پیچیده و جدید به حساب می‌آمد که به عنوان اولین زیردریایی هسته‌ای چالشی بزرگ برای روس‌ها محسوب می‌شد، زیرا به‌دلیل عقب بودن آنها از نظر فناوری در مقایسه با غربی‌ها، تلاش کردند با استفاده دستیابی به اطلاعات نمونه مشابه غربی این ضعف‌های تکنولوژیکی خود را جبران کنند، در نتیجه طیف گسترده‌ای از فناوری‌های جدید در این زیر دریایی وجود داشت که اطلاعات زیادی دربارهٔ آنها در دسترس روس‌ها نبود و قاعدتاً باید مدتی را صرف تست عملی آنها می‌کردند که بخاطر عجله و فشار بسیار زیاد رهبران حزب کمونیست اتحاد شوروی بدون تست مناسب و زمان لازم جهت آزمایشات استانداردسازی این فناوری‌ها در زیردریایی نصب و راه‌اندازی شد، تا جایی که سازندگان نیز نگران عدم کارکرد ایمن و درست برخی قسمتهای زیر دریایی بودند. در واقع فرماندهان قصد داشتند جهت کم کردن زمان ورود بخدمت زیر دریایی در قیاس با رقیب آمریکایی ابتدا بشکل تشریفاتی و اسمی زیر دریایی را وارد خدمت کنند و پس از ثبت زمان ورود بخدمت و انجام یک سفر کوتاه تشریفاتی و تنها برای نمایش جلوی دروربین رسانه‌ها آنرا به کشتی‌سازی عودت دهند تا بخش‌هایی که تصور می‌شد به خوبی ایمن‌سازی نشده‌اند را دوباره و به اسم ارتقا بازبینی کنند.
کار ساخت زیر دریایی کا-۱۹ در حوضچه کشتی سازی سیورودونتسک شروع شد و تا پایان کار و عملیاتی شدن زیردریایی بیش از ۱۱ نفر کشته و نزدیک به ۳۰ نفر مجروح شدند، با شروع کار اجرایی گویا این پروژه دچار نفرینی افسانه‌ای شده بود از همان ابتدا حوادث ناگوار یکی پس از دیگری کارگران را بشکل دلخراشی به کام مرگ کشید. با گذشت مدت کمی از پروژه اولین کارگر بشکل دلخراشی زیر دستگاه پرس غول‌پیکر و سنگینی که ورق‌های فولادی بدنه زیردریایی را فرم می‌داد گیر افتاد و له شد بطوریکه جسد وی قابل شناسایی نبود این موضوع اثر روانی بسیار بدی روی کارگران گذاشت و کارگران اصرار داشتند دستکم یک روز جهت خاکسپاری همکارشان کارگاه را تعطیل کنند، ولی مسئولان رده بالای حزب کمونیست گوششان به این حرفها بدهکار نبود و طی بخشنامه‌ای که در محل کارگاه نصب شد اعلام گردید به‌دلیل اینکه زمان زیادی تا به‌آب اندازی در اختیار ندارند هیچ‌روزی حتی تعطیلات رسمی هم کار متوقف نخواهد شد و همه پرسنل و کارگران موظفند به سرکار خود حاضر شوند. کارگران که اعتقاد داشتند نحسی مرگ همکارشان آنها را دچار حوادث دیگری خواهد کرد گویا بیراه هم نمی‌گفتند زیرا در همان روز کارگر دیگری از ارتفاع زیاد به پایین سقوط کرد و به‌دلیل افتادن روی میلگردها فلزی نوک تیز میلگردهای وارد بدن وی شده و بشکل دلخراشی جان داد. در حالیکه تمامی گارگران در مرگ همکاران خود عزادار و بهت زده بودند انفجار کپسول متصل به سیستم برشکاری در اثر چرب بودن سری برش باعث ایجاد آتش‌سوزی نسبتاً بزرگی شد که کارگر اپراتور برشکاری اکسیژنی کشته و تعدادی از کارگران هم که برای کمک رسانی به افراد گرفتار در آتش و خاموش کردن حریق در محل آتش‌سوزی بودند دچار جراحات و سوختگی کرد و این روند حوادث همچنان ادامه داشت و در چند مورد حتی حادثه آنچنان گسترده بود که تا مرز نابود شدن حوضچه کشتی سازی و غرق شدن اسکلت زیردریایی هم پیش رفت ولی در نهایت تیم موفق به کنترل حوادث پیش آمده شدند. طی این حوادث ۱۱ نفر در مرحله ساخت این زیردریایی جان خود را از دست دادند و ده‌ها نفر زخمی و مصدوم شدند تا زیر دریایی کا -۱۹ عنوان مرگبارترین پروژه روس‌ها و نام مستعار () در بین کارگران کشتی‌سازی شناخته شود. سرانجام طی مراسمی که اغلب مدعوین از ترس اینکه شومی پروژه دامنگیرشان نشود از حضور در آن به بهانه‌ای شانه خالی کرده بودند در دوازدهم نوامبر ۱۹۶۰ زیر دریایی به آب انداخته شد و در همان روز نیز پزشک فیزیک محافظت از پرتو مأمور جهت خدمت در زیردریایی دچار حادثه گردید و به‌شکل دلخراشی زیر چرخ‌های یک کامیون جان باخت. در پایان مراسم نیز طبق سنتی در نیروی دریایی شوروی شناور نوساز باید با شکستن شیشهٔ شامپاین توسط یک خانم تعمید و به آب اندازی می‌شد ولی در مراسم به آب اندازی کا-۱۹ برای اولین بار یک مرد بطری شامپاین را به بدنه زیر دریایی کوبید پس از اجرای مراسم رخدادی نادر و به گفته دریانوردان بسیار بدیمن رقم خورد و بطری شامپاین اگرچه به بدنه زیردریایی برخورد کرد ولی سالم ماند و جالب اینکه حتی پس از برخورد به زمین هم بطری نشکست و این رخداد در فرهنگ دریانوردان بسیار شوم و نشانه بدشانسی خدمه‌ای بود که با این شناور به دریا می‌روند.
در نهایت فرماندهی زیردریایی به دریاسالار نیکولای ولادیمیرویچ زاتایف یکی از خبره‌ترین افسران رده بالای شوروی سپرده شد، فرمانده یگان موشکی و تسلیحات کشتی هم کاپیتان واسیلی آرخیپوف معرفی شدند، کاپیتان آرخیپوف عمده شهرت خود را در جریان بحران موشکی کوبا بدست آورد، وی فرمانده یگان موشکی زیر دریایی شوروی بود که اسکورت کاروان کشتی‌های ترابری را برعهده داشت در آن زمان در لحظات آخر رویارویی یگان‌های شوروی با ناوگروه آمریکا ارتباط زیر دریایی آنها با فرماندهی نیروی دریایی قطع شد در آن ماجرا فرمانده زیر دریایی اعتقاد به حمله اتمی داشت و به آرخیپوف دستور شلیک داد ولی آرخیپوف از دستور سرپیچی کرد و اعتقادی به حمله نداشت، به این ترتیب واکنشی انجام نگرفت به این صورت دنیا از لبه یک جنگ اتمی نجات یافت. فرماندهی یگان راکتور که چند روز پیش از به آب اندازی زیردریایی توسط زاتایف برکنار شده بود به افسری جوان و بی‌تجربه که البته در رشتهٔ فیزیک هسته‌ای با نمرات بالا تحصیلاتش را به پایان رسانده بود سپرده شد و یک پزشک عمومی نیز بجای متخصص ایمنی پرتوی که در جریان حادثهٔ تصادف کشته شد مأمور خدمت در کا-۱۹ شد. در پایان به‌علت کمبود نیروهای متخصص و با تجربه زیردریایی که نیاز به ۲۸۰ نفر خدمه داشت با حدود نیمی از افراد موردنیاز عملیاتی گردید.
در این مرحله بازهم فرافکنی و نبرد تبلیغاتی رهبران حزب کمونیست کاملاً مشهود بود. آنها پیش از پدیرش هر مسیولیتی اقدام به محاکمهٔ فرمانده و افسران خدمهٔ کا-۱۹ کردند و تمامی خدمه زیردریایی در مقابل حزب متعهد به رازداری و پنهانکاری شدند. تنها پس از فروپاشی اتحاد جماهیر کمونیستی شوروی زاتایف که نویسندهٔ چیره‌دست و یکی از نویسندگان نامدار روس با چندین رمان منتشر شده بود، خاطرات خود را در قالب کتابی منتشر نمود همین خاطرات تنها سند قابل استناد از آن واقعه شد که تمامی جزئیات را شرح داده‌است. از خاطرات زاتایف می‌توان دریافت در حالیکه زیردریایی در کل چند سفر آزمایشی خود دچار اختلال‌های بسیار جدی شده بود ولی سیاستمداران حزب کمونیست با اصرار خواستار اعزام زیر دریایی به مأموریت رزمی بودند، بدون توجه به اینکه در یک سیستم عادی و منطقی زیردریایی باید دستکم پیش از ورود بخدمت آخرین سفر آزمایشی خود را بدون هیچ مشکلی طی می‌کرد تا بتواند مجوز ورود بخدمت را کسب کند. از آن گذشته با وجود تبلیغات فراوان کمبودها و نواقصی که در خاطرات زاتایف برجسته گردیده نشان دهندهٔ عدم توانایی حزب کمونیست در تأمین نیازهای پیش پا افتادهٔ چنین طرح بلندپروازانه‌ای است. پس از گذشت سال‌ها و بررسی اسناد بجا مانده از دوران کمونیسم علت حادثه سهل انگاری بسیار پیش پا افتاده بخش جوشکاری تشخیص داده شد. در زیر دریایی بخشی از لوله‌ها باید دوباره جوشکاری می‌شد و در سطح پایین‌تر از نقطه جوشکاری لوله‌های آزبست کریزوتیل بخش خنک‌کننده قرار داشتند و جوشکار باید توسط پارچه‌های مرطوب آنها را پوشش می‌داد که جرقه‌های جوش روی آنها نیفتد ولی این کار را بدرستی انجام نداده بودند و بخشی از لوله‌ها خارج از پوشش مرطوب حین جوشکاری و در اثر افتادن جرقه دچار شکاف بسیار ریز شده و این شکاف آنقدر کوچک و جزیی بود که در شرایط عادی ایجاد هیچ مشکلی نکرده بود ولی وقتی فشار بخار از ۴۰۰ درجه گذشته این فشار بسیار زیاد باعث باز شدن شکاف و در نهایت از کار انداختن بخش انتقال بخار آب شده‌است.
زیردریایی کی-۲۱ یک زیردریایی است که طول آن ۹۷٫۶۵ متر می‌باشد.
زیردریایی کی-۲۱۹ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۷۱ ساخته شد.
سوم اکتبر 1986 هنگامی که این زیر دریایی در حال گشت زنی در اطراف اقیانوس اطلس شمالی و 1000 کیلومتری شمال شرق برمودا بود. یکی از موشک های درون سیلو آتش گرفت و انفجاری رخ داد و باعث شد درپوش سیلو نابود شود و آب اقیانوس وارد سیلو موشک شد در نتیجه آب شور اقیانوس با سوخت مایع موشک واکنش نشان داد و باعث تولید نیتریک اسید شد . یک منبع از طرف مقامات شوروی ادعا کرده برخورد زیر دریایی کی 219 با زیر دریایی آمریکایی (USS Augusta (SSN-710 باعث شده این حادثه رخ دهد با این حال نیروی دریایی آمریکاIrza, John (2004) و حتی فرمانده زیر دریایی Captain 1st Rank (Ret.) Igor Kurdin, Russian Navy; Lt. Cmdr. Wayne Grasdock, USN (Fall 2005). "Loss of a Yankee SSBN". Undersea Warfare 7 (5).وجود هرگونه برخورد میان این دو زیردریایی را رد کردند. انفجاری که در سیلو 6 زیر دریایی رخ داد باعث شد راکت RSM-25 و دو سر جنگی این راکت وارد آب دریا شوند .
زیردریایی کی-۲۲۲ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۶۸ ساخته شد.
زیردریایی کی-۲۶۶ یک زیردریایی است که طول آن 154.0 m می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۹۲ ساخته شد.
زیردریایی کی-۲۷ یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۶۲ ساخته شد.
زیردریایی کی-۲۷۸ کامسومولت یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۸۳ ساخته شد و شش سال بعد در سال ۱۹۸۹ غرق شد .
زیردریایی کی-۲۷۹ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۷۲ ساخته شد.
زیردریایی کی-۲۸۴ اکولا یک زیردریایی است که طول آن 114.3 meters می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۸۴ ساخته شد.
زیردریایی کی-۳ لنینسکی کامزامال یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۵۷ ساخته شد.
زیردریایی کی-۳۱۴ یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۷۲ ساخته شد.
زیردریایی چارلی- شوروی K-320 قبل از راه اندازی در حین ساخت دچار سانحه در راکتور شد. این رویداد در 18 ژانویه 1970 رخ داد. زیردریایی تعمیر شد، در 15 سپتامبر 1971 راه اندازی شد و در سال 1994 مورد اصابت قرار گرفت.
زیردریایی کی-۳۲۴ یک زیردریایی است. این زیردریایی در سال ۱۹۸۰ ساخته شد.
زیردریایی کی-۳۳ یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۶۰ ساخته شد.
زیردریایی کی-۴۲۹ یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۷۲ ساخته شد.
زیردریایی کی-۴۳ یک زیردریایی بود که طول آن بود.
زیردریایی کی-۴۳۱ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۶۴ ساخته شد.
زیردریایی کی-۴۴۲ چلیابینسک یک زیردریایی بود که طول آن 154.0 m بود. این زیردریایی در سال ۱۹۹۰ ساخته شد.
زیردریایی کی-۵۶ (۱۹۶۵) یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۶۶ ساخته شد.
زیردریایی کی-۶۴ یک زیردریایی است. این زیردریایی در سال ۱۹۸۶ ساخته شد.
زیردریایی کی-۷۷ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۶۵ ساخته شد.
زیردریایی لا زیبیله (۱۹۳۲) یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۲ ساخته شد.
زیردریایی لاوبی (اس۶۱۰) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی لوشاریک یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۲۰۰۳ ساخته شد.
به دلیل مشکلات مالی که نیروهای نظامی روسیه در دهه نود تجربه کردند تا اوت ۲۰۰۳ طول کشید تا از این زیردریایی استفاده شود. لوشاریک برای تحقیقات، نجات، عملیات ویژه نظامی، عملیات تحقیقات اعماق دریا و ارسال گزارش به اداره اصلی اطلاعات طراحی شده‌است.
نام آن از یک شخصیت کارتونی دوران شوروی، یک اسب اسباب بازی کوچک که پیکرش مجموعه‌ای از اشکال کروی بود به عاریه گرفته شده‌است.
در اول ژوئیه ۲۰۱۹ زیردریایی در حال انجام اندازه‌گیری در کف آب‌های قلمرو دریایی روسیه بود، که دچار سانحه آتش‌سوزی شد و در نتیجه آن ۱۴ نفر از خدمه در اثر استنشاق دود یا گاز سمی جان‌باختند. ۷ تن از جان‌باختگانگان، دارای درجه کاپیتان رتبه عالی و ۲ تن از آنان دارای نشان قهرمان فدراسیون روسیه بودند. آتش توسط سایر خدمه زیردریایی خاموش شد. بررسی‌ها دربارهٔ علت این آتش‌سوزی ادامه دارد.
این وسیله دریایی پس از آتش‌سوزی به بندر سورمرسک منتقل شده که مقر اصلی ناوگان شمالی نیروی دریایی روسیه است. پس از سانحه رئیس‌جمهور روسیه در جلسه اضطراری با سرگئی شایگو وزیر دفاع این کشور، خواستار حضور وی در محل حادثه برای بررسی دلایل آن شد.
زیردریایی لویجی تورلی یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۳۸ ساخته شد.
زیردریایی مورمانسک (کی-۲۰۶) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۸۲ ساخته شد.
زیردریایی مونژ (کیو۶۷) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۰۸ ساخته شد.
زیردریایی میدیوس یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۰ ساخته شد.
زیردریایی مینرو (اس۶۴۷) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۶۱ ساخته شد.
زیردریایی مینرو (کیو۱۸۵) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۳۴ ساخته شد.
زیردریایی مینوگا یک زیردریایی بود که طول آن 32.6 m بود. این زیردریایی در سال ۱۹۰۸ ساخته شد.
زیردریایی ناخدا فا دی برونو یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۳۹ ساخته شد.
زیردریایی نرپا (کی-۱۵۲) یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۲۰۰۸ ساخته شد.
زیردریایی نرده یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۱۳ ساخته شد.
زیردریایی نوووموسکوفسک (کی-۴۰۷) یک زیردریایی است که طول آن 167 m می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۹۰ ساخته شد.
زیردریایی نیاز ولادیمیر یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد.
زیردریایی هیومیتا یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۲۷ ساخته شد.
زیردریایی هیومیتا (اس۲۰) یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۷۱ ساخته شد.
زیردریایی ورخوتوریه (کی-۵۱) یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد.
زیردریایی ولادیمیر مونوماخ یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۲۰۱۲ ساخته شد.
زیردریایی ونوس (کیو۱۸۷) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۳۵ ساخته شد.
زیردریایی وی-۸۰ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زیردریایی ویژیلان (اس۶۱۸) یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۲۰۰۳ ساخته شد.
زیردریایی ویلیوچینسک (کی-۴۵۶) یک زیردریایی است که طول آن 154.0 m می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۹۱ ساخته شد.
زیردریایی یکاترینبورگ (کی-۸۴) یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۸۵ ساخته شد.
او-۱ از نوع ۲آ، نخستین او-بوت "کریگس‌مارینه" بود که پس از آغاز نقض محدودیت‌های پیمان ورسای، در سال ۱۹۳۵ برای رایش سوم ساخته شد.
او-۱ از نوع ۲آ در کارخانه کشتی‌سازی "دویچه ورکه" در کیل ساخته شد. کار ساخت او-۱ همراه با برگزاری جشن از ۱۱ فوریه سال ۱۹۳۵ آغاز گردید و طی فرایندی پرسرعت پس از طی تنها ۱۳۸ روز در ۱۵ ژوئن همان سال به پایان رسید. این او-بوت با خدمه‌ای که آموزش‌های لازم را در هلند دیده بودند، ۲۹ ژوئن به فرماندهی ناوسروان کلاوس اورتhttps://uboat.net/boats/u1.htm وارد "کریگس‌مارینه" شد و در قالب گروه آموزشی "ودیگن" در خدمت دانشکده جنگ‌افزارهای ضدزیردریایی قرار گرفت.http://dubm.de/en/kriegsmarine-part-i/
با توجه به این که او-۱ جزو او-بوت‌های ارسالی آلمان به جنگ داخلی اسپانیا نبود، مورد با اهمیتی از فعالیت‌های آن پیش از آغاز جنگ جهانی دوم وجود ندارد.
فرایند سریع ساخت و عدم کاربرد فناوری‌های مناسب، این او-بوت را بسیار کند و کاربرد آن را نامطلوب ساخته بود. پیش از آن که جنگ آغاز شود برنامه‌هایی جهت استفاده از این او-بوت و او-بوت‌های هم‌نوع آن صرفاً جهت مقاصد آموزشی وجود داشت.
به هر حال با توجه به کمبود او-بوت‌های عملیاتی، او-۱ یک ماه پس از ترک دانشکده آموزشی و فراخوانده شدن به خدمت در خط مقدم روز ۲۹ مارس سال ۱۹۴۰ به فرماندهی ناخدا سوم یورگن دیکه برای مقابله با حضور ناوگان بریتانیایی در سواحل نروژ، در محدوده حداکثر برد خود آغاز به عملیات کرد. در این مأموریت این او-بوت موفق به یافتن هدفی نشد اما مجدداً در ۴ آوریل همان سال این بار در جریان آماده‌سازی‌های عملیات وزرئوبونگ، برای بار دوم راهی دریا شد.
او-۱ پیش از آن که ناپدید شود در یک پیام رادیویی کوتاه موقعیت خود را ۶ آوریل ۱۹۴۰ گزارش کرد. علت ناپدید شدن این او-بوت نامعلوم است اما او-۱ قرار بود از منطقه‌ای که توسط اچ‌ام‌اس "ناروال"، زیردریایی بریتانیایی، همان روز مین ریزی شود و این مسئله برای آلمانی‌ها نامشخص بود، گذر کند. همچنین ممکن است این زیردریایی توسط اچ‌ام‌اس "پورپویز"، زیردریایی دیگر بریتانیایی که گزارش کرده بود اژدری به سمت زیردریایی ناشناس دشمن شلیک کرده‌است، غرق شده باشد.
پانزده روز پس از آخرین ارتباط و با توجه به عدم دریافت موقعیت جدید، او-۱ مفقود شده تلقی شد. بازنگشتن همیشگی او-۱ همه ۲۵ خدمه آن را در ردیف کشته‌های جنگ به حساب آورد.
او-۱ یکی از بیش از هزار او-بوت آلمانی بود که در جنگ جهانی دوم حضور یافت و با مفقود شدن یکی از بیش از ۷۰۰ زیردریایی آلمانی نام گرفت که "کریگس‌مارینه" در طول این جنگ از دست داد.
لاشه او-۱ ماه ژوئن سال ۲۰۰۷ توسط غواصان در کف دریای شمال کشف و توپ ضدهوایی آن به خشکی آورده شد. گفته می‌شود این کشف، نظریه برخورد با مین دریایی رها شده توسط نیروی دریایی بریتانیا را تأیید می‌کند.
زیردریایی یو-۱۰ (۱۹۳۵) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۳۵ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۰ (۱۹۴۰) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۰۰ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۱ (۱۹۴۰) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۱۸ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۲ (۱۹۴۰) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۲۱ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۲۲ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۲۳ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
او-۱۰۳ یک او-بوت "کریگس‌مارینه" از نوع ۹ب بود.
او-۱۰۳ به فرماندهی ورنر وینتر در سومین گشت رزمی خود، پس از دریافت گزارش مشاهده کاروان اس‌ال ۸۷ بریتانیایی در ۶۵۰ کیلومتری شمال کیپ ورده، روز ۲۳ سپتامبر سال ۱۹۴۱ خود را به آن رساند. ساعت ۲۱ شب او-بوت خود را موقعیت مناسبی در غرب کاروان قرار داد و تمامی چهار اژدر جلویی خود را به سمت کشتی‌های متراکم آن شلیک کرد. "ادوارد بلایدن"، کشتی ۵۰۰۳ تنی بریتانیایی به عنوان نخستین شناور به شکل متوالی مورد اصابت دو اژدر قرار گرفت. این کشتی در عرض چند دقیقه غرق شد. تمامی ۶۳ سرنشین آن به قایق‌های نجات تخلیه گشتند. مدت کوتاهی بعد دو اژدر دیگر به کشتتی "نیکتو دو لاریناگا" برخورد کردند. این کشتی هم در عرض چند دقیقه به عمق آب رفت. دو تن از سرنشینان در این واقعه جان باختند. در این حال او-۱۰۳ در چرخشی سریع دو اژدر پشتی خود را نیز به سمت کاروان شلیک کرد. او-بوت سپس پیش از فرا رسیدن شناورهای محافظ از محل دور گشت. تمامی سرنشینان کشتی‌های غرق شده توسط کشتی‌های محافظ از آب گرفته شدند.
زیردریایی یو-۱۰۴ (۱۹۴۰) یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۵ (۱۹۴۰) یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۵۱ یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۵۵ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۵۹ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۶ (۱۹۴۰) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۶۰ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۶۱ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۶۲ یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۶۳ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۶۵ یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
او-۱۰۷ یک او-بوت "کریگس‌مارینه" از نوع ۹ب بود.
او-۱۰۷ به فرماندهی گونتر هسلر در سومین گشت رزمی خود صبح روز ۲۱ سپتامبر سال ۱۹۴۱ در ۶۰۰ کیلومتری جنوب غربی لاس پالماس در جزایر قناری کاروان اس‌ال ۸۷ بریتانیایی را با ۱۲ کشتی و چند شناور محافظ که با سرعت کمی رو به شمال می‌رفت، شناسایی کرد. او-بوت این مسئله را با پیام رادیویی به پایگاه فرماندهی در لوریان گزارش نمود. این پیام توسط شنود رادیویی کاروان بریتانیایی مورد رهگیری قرار گرفت. او-۱۰۷ از طرف فرماندهی عالی موظف به تعقیب هدف و گزارش مستمر موقعیت آن گردید. او-بوت صبح روز بعد فاصله خود با کاروان را کاهش داد و اقدام به شلیک چهار اژدر جلویی به سمت آن کرد. هیچ‌یک از این اژدرها به هدف اصابت ننمودند. در این حال موتور دیزل او-بوت شروع به مشکل‌سازی کرد. بدین شکل او-۱۰۷ وادار به فاصله‌گرفتن از کاروان جهت انجام تعمیرات شد.
پس از صورت گرفتن تعمیرات موتور، او-۱۰۷ به سراغ کاروان اس‌ال ۸۷ بازگشت و ساعت ۶:۳۰ بامداد روز ۲۴ سپتامبر از جانب چپ مجدداً به آن حمله برد. تمامی چهار اژدر پیشین به سمت شناورهای دشمن رها شد. نخستین اژدر به "جان هولت"، کشتی تجاری ۴۹۷۵ تنی بریتانیایی برخورد نمود. پس از غرق شدن این کشتی تمامی خدمه جز یک نفر توسط یک شناور محافظ نجات یافتند. دومین اژدر او-۱۰۷ به "دیکسکاو"، کشتی ۳۷۹۰ تنی بریتانیایی در پیش روی ستون دوم کاروان اصابت کرد. با غرق شدن کشتی ۵۱ سرنشین آن توسط دو کشتی باری دیگر از آب گرفته شدند. دو تن در اثر انفجار اژدر کشته شدند. "لافیان"، کشتی باری ۴۸۷۶ تنی بریتانیایی با ۷۶۶۲ تن محموله قربانی دیگر اژدرهای شلیک‌شده از او-۱۰۷ بود. این کشتی به آرامی وارونه و سپس غرق گشت. او-۱۰۷ با اتمام اژدرهای بارگذاری شده مجدداً از کاروان دور شد.
زیردریایی یو-۱۰۸ (۱۹۴۰) یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۰۹ (۱۹۴۰) یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۱ (۱۹۳۵) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۳۵ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۱۰ (۱۹۴۰) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۱۰۵ یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۱۰۷ یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
او-۱۱۱ یک او-بوت اقیانوس‌پیمای "کریگس‌مارینه" از نوع ۹ب بود که سال ۱۹۴۰ ساخته شد. این او-بوت در جریان جنگ جهانی دوم، دو مأموریت گشت‌زنی رزمی به مدت ۱۱۶ روز در دریای شمال و اقیانوس اطلس شمالی و جنوبی به انجام رساند و علاوه‌بر آسیب‌زدن به یک کشتی تجاری، چهار کشتی تجاری دیگر متفقین با مجموع تناژ ۲۴٬۱۷۶ تن را غرق کرد. او-۱۱۱ در درگیری با یک کشتی ضدزیردریایی بریتانیایی پیرامون جزایر قناری آسیب بسیاری دید. خدمهٔ این او-بوت به‌دلیل خسارات وارد آمده و باز شدن دریچه‌ها، آن را غرق کردند و اغلبشان به اسارت کشتی بریتانیایی درآمدند.
۸ اوت ۱۹۳۹ (یک ماه پیش از آغاز جنگ جهانی دوم)، سفارشِ ساختِ او-۱۱۱ از نوع ۹ب در قالب طرح ست صادر شد. آگه ویزر فرایندِ ساختِ آن را ۲۰ فوریه ۱۹۴۰ در شهر برمن آغاز کرد. این او-بوت در ۱۵ سپتامبر همان سال به آب انداخته شد. یک نشان بزرگ قلب سیاه رنگ بر روی برجک او-۱۱۱ حک شده بود. او-۱۱۱ در ۱۹ دسامبر ۱۹۴۰ به فرماندهی ناوسروان ویلهلم کلاینشمیت در بندر کیل برای خدمت وارد "کریگس‌مارینه" شد. این او-بوت، دورهٔ کارآزمایی خود را در دریای بالتیک گذراند و در آن بازه در گوتن‌هافن و دانتسیش مستقر بود. طی این دوره، حمله به در کنار سایر او-بوت‌ها تمرین شد. او-۱۱۱ اواخر مارس ۱۹۴۱ به کیل بازگشت. این او-بوت یک شب را در این بندر سپری کرد و سپس از طریق کانال کیل به ویلهلمس‌هافن رفت. در آنجا، پیش از ادامهٔ کارآزمایی، مقداری تعمیرات جزئی بر روی آن اعمال شد.
"او-بوت نوع ۹ب":
۵ مه ۱۹۴۱، او-۱۱۱ از ویلهلمس‌هافن راهی نخستین گشت رزمی خود شد. او-۱۱۱ در زمان حرکت، چهارده اژدر همراه خود داشت که شش مورد از آن‌ها در اژدرافکن‌های این او-بوت بارگذاری شده بودند. او-۱۱۱ از طریق دریای شمال و از مجاورت نروژ و جزایر فارو به‌سمت ایسلند رفت. این او-بوت دریای شمال و اقیانوس اطلس شمالی را به‌دنبال طعمه کاوش کرد و طی سه هفته، دو کشتی تجاری بریتانیایی را غرق کرد و به یک کشتی تجاری دیگر آسیب زد. مورد نخست، کشتی بخار ۵۱۷۰ تنی اس‌اس "سامرزبی" بود که روز ۱۳ مه در پشت کاروان "اس‌سی ۳۰"، در مه غلیظ جنوب ایسلند، با سه اژدر هدف قرار گرفت و با ۸ هزار تن بار گندم غرق شد. تمامی سرنشینان این کشتی را کشتی یونانی "ماریکا پروتوپاپا" نجات داد. او-۱۱۱ روزهای بعدی را در چارچوب تاکتیک ولف‌پک در کنار او-بوت‌های دیگر به‌دنبال شکار بود. به دستور فرماندهی عالی، این او-بوت روز ۱۹ مه به‌همراه ۸ او-بوت دیگر به مناطق غربی‌تر در جنوب گرینلند (مدار ۴۱ درجهٔ غربی) منتقل شد تا بیرون‌از بُرد حفاظتی هواگردها و شناورهای سطحی مستقر در ایسلند به‌دنبال کاروان‌های متفقین جستجو کند. در مورد دوم، نفت‌کش ۱۳۰۳۷ تنی "سن فلیکس" اندکی پس از جدایی از کاروان "او بی ۳۲۲" با یکی از دو اژدری که به‌سمت آن شلیک شد، مورد اصابت قرار گرفت. این شناور غرق نشد اما به‌شدت آسیب دید. نفت‌کش مذکور با تغییر مسیر ناگهانی و به‌کمک طوفانی که پدید آمده بود، از حملهٔ دوم او-۱۱۱ گریخت. همهٔ ۵۳ سرنشین "سن فلیکس" از این حمله جان به در بردند. او-۱۱۱ که نزدیک‌شدن دو ناوشکن بریتانیایی را مشاهده کرده بود، شتابان به عمق آب شیرجه زد و خرج‌های عمقی شلیک‌شده به آن آسیبی وارد نکرد. واپسین مورد، اس‌اس "بارنبی" — کشتی بخار ۴۸۱۳ تنی حامل ۷۲۵۰ تن آرد — بود که روز ۲۲ مه در جنوب غربی ایسلند غرق شد.
پس از آن حمله، پنج ناوشکن بریتانیایی به منطقه اعزام شدند که باعث شد او-بوت‌ها را برای گشت‌زنی به مناطق جنوبی‌تر بفرستند. او-۱۱۱ به دستور فرماندهی عالی در مناطق شمالی باقی ماند تا با پیام‌های رادیویی «ساختگی»، این تصور را در بریتانیایی‌ها ایجاد کند که او-بوت‌ها همچنان در حال تعقیب کاروان "هالیفاکس ۱۲۶" به سمت شرق هستند، به امید اینکه مسیر کاروان بعدی از جنوب در میان او-بوت‌های کمین‌کرده قرار گیرد. این نخستین مورد از فریب رادیویی در او-بوت‌های آلمان بود که به لطف آن، ۹ کشتی متفقین توسط او-بوت‌ها غرق شدند. به‌دلیل تلاش فرماندهٔ او-۱۱۱ برای حفظ سرنشینان شناورهای قربانی، از مجموع ۱۳۱ خدمهٔ سه کشتی مورد حملهٔ این او-بوت، تنها ۳ نفر جان خود را از دست دادند.
در جریان حمله کشتی‌های جنگی بریتانیایی به نبردناو "بیسمارک" در روز ۲۴ مه، قرار شد او-بوت‌ها در جنوب گرینلند برای شناورهای مهاجم تله بسازند. او-۱۱۱ می‌بایست پس از سوخت‌گیری از "بِلشِن" — یکی از کشتی‌های تدارکاتی "بیسمارک" — به تله می‌پیوست. این طرح ناکام ماند و "بیسمارک" در روز ۲۷ مه غرق شد؛ در نتیجه، او-۱۱۱ مأمور شد به موضع غرق‌شدن این نبردناو نزدیک شود و بازماندگان را نجات دهد. ولی زمانی که این او-بوت به محل رسید، با تکه‌های جلیقه‌های نجات و اجساد خدمهٔ "بیسمارک" روبرو شد.
کشتی "بلشن" نیز روز ۳ ژوئن مورد حمله قرار گرفت و غرق شد؛ ولی پیش از این حادثه، او-۱۱۱ توانست با موفقیت از آن سوخت‌گیری کند (در ۱۳۰ کیلومتری جنوب غربی گرینلند). در ادامه، او-۱۱۱ به دستور دریاسالار کارل دونیتس — فرمانده ناوگان او-بوت‌ها — مأمور شد ساحل شرقی قاره آمریکا را از شمال دماغه ریس در جنوب شرقی نیوفاندلند تا تنگه جزیره بل در شمال شرقی آن، کاوش کند. این نخستین ورود یک او-بوت به آب‌های ساحلی قارهٔ آمریکا بود و آلمان هم نمی‌خواست اقدامات تحریک‌آمیز غیرضروری در این ناحیه انجام دهد، بنابراین او-۱۱۱ از شلیک به سمت هر چیزی جز «کشتی‌های با ارزش ویژه» (همانند کشتی‌های جنگی بزرگ یا کشتی‌های تجاری عظیم‌الجثه) منع شد. این او-بوت همچنین می‌بایست سکوت رادیویی مطلق را در هنگام این عملیات شناسایی حفظ می‌کرد. چنین مأموریتی در گشت نخست او-۱۱۱ درحالی بر عهدهٔ آن گذاشته می‌شد که فرماندهٔ کشتی هیچ نقشه ناوبری از این ناحیه در اختیار نداشت. او-۱۱۱ هنگام نزدیک‌شدن به ساحل نیوفاندلند با مقدار زیادی رانه‌یخ و کوه یخ و مه غلیظ روبرو شد. این او-بوت، ناحیه را برای یک هفته کاوش کرد که در نتیجهٔ آن، قسمت کلاهک دو اژدرافکن آن در اثر برخورد به قطعات یخ آسیب دیدند. او-۱۱۱ دوباره به‌سمت شرق بازگشت تا از طریق تماس رادیویی، گزارش این کاوش‌گری را به فرماندهی عالی بدهد. او-۱۱۱ اعلام کرد هیچ ترددی در این ناحیه مشاهده نکرده بود و با توجه به شرایط، عبور کاروان‌ها از آن را غیرمحتمل دانست. به دستور دونیتس، او-۱۱۱ به مناطق شمالی‌تر فرستاده شد تا امکان عبور کاروان‌ها از شمال دور را بررسی کند.
به‌دلیل کمبود سوخت، او-۱۱۱ مأموریت گشت نخست خود را پس از ۶۴ روز به پایان رساند و روز ۷ ژوئیه به لوریان بازگشت. پس از مراجعت، نقش یک خرس قطبی و یک کوه یخ برای یادبود عملیات در آب‌های شمالی به کنار نشان پیشین او-۱۱۱ در برجک آن افزوده شد. ابتدا نیمی از خدمه برای مرخصی به آلمان رفتند و پس از بازگشت آن‌ها، نیم دیگر مرخص شدند. او-۱۱۱ برای تعمیر به حوضچه خشک منتقل شد و چهار محفظهٔ اژدر عرشه بالایی آن تعویض گردید. ولی موتورخانهٔ او-بوت در وضعیت خوبی بود و نیاز به تعمیر نداشت.
تصور می‌شد او-۱۱۱ دومین مأموریت گشتی خود را نیز در آب‌های شمالی به انجام خواهد رساند. با این حال، پیش از عزیمت مقرر شد در منطقهٔ آزور به گشت‌زنی بپردازد. البته این فرمان نیز دو ساعت پیش از حرکت لغو گردید. روز پیش از حرکت، ناوبان یکم هاینریش گولنیتس، افسر نخست او-بوت، در اثر حادثه‌ای از ناحیهٔ دست به‌شدت مجروح شد. او با ناوبان دوم هلموت فوکس، افسر دوم او-بوت جایگزین شد که او نیز به نوبهٔ خود با ناوبان یکم فریدریش ویلهلم روزینگ، یک افسر ۲۳ ساله کاملاً بی‌تجربه در زمینه او-بوت تعویض شد. به‌دلیل همین بی‌تجربگی، روزینگ افسر دوم او-بوت شد اگرچه درجه‌اش بالاتر از فوکس بود.
روز ۱۴ اوت، سرانجام او-۱۱۱ در دومین گشت رزمی خود از لوریان راهی ناحیهٔ فری‌تاون در ساحل غربی قاره آفریقا شد که نقطهٔ تجمع بزرگ برای کاروان‌های تجاری متفقین به‌شمار می‌رفت. تدارکات کافی، از جمله مواد غذایی و مهمات شامل ۱۸ اژدر و ۱۶۰ تن سوخت، برای یک سفر طولانی درون او-بوت ذخیره شده بود. همان شب نخست حرکت، دیده‌بان اژدری را شناسایی کرد که به‌سرعت به‌سمت او-بوت می‌آمد. با دستور فرمانده، او-بوت چرخش سختی انجام داد و اژدر با فاصله چند متری از کنار آن عبور کرد. احتمالاً یک زیردریایی بریتانیایی یا شاید حتی یک او-بوت دیگر آن را شلیک کرده بود؛ به هر حال هیچگاه برای کلاینشمیت مشخص نشد این شلیک کار چه‌کسی بود.
حدود ۳۶ ساعت پس از شروع حرکت، او-۱۱۱ دماغه فینیستر در شمال غربی اسپانیا را دور زد و رو به جنوب کرد. این او-بوت در ۲۲ اوت خود را به مجاورت فری‌تاون رساند. برخلاف تصور پیشین، این ناحیه خالی از هر گونه شناوری یافت شد. پس از چند روز توقف در این ناحیه، کلاینشمیت تصمیم به گذر از خط استوا گرفت اما آنجا هم چیزی نیافت. پس از چهارده روز حضور در دریا بدون مشاهدهٔ حتی یک کشتی، فرماندهی عالی دستور به حرکت او-۱۱۱ به‌سمت غرب در جانب سواحل برزیل داد. این نخستین سفر یک او-بوت به اقیانوس اطلس جنوبی بود. تا روز ۱۰ سپتامبر، او-۱۱۱ در ناحیهٔ جزایر سنت پاول در فاصلهٔ ۸۰۰ کیلومتری از برزیل بود. عصر همان روز، نزدیک‌شدن یک کشتی از جانب شمال شناسایی شد. این شناور "مارکِن"، کشتی تجاری غیر مسلح ۵۷۱۹ تنی هلندی حامل ادوات نظامی بود. با رفتن به عمق پریسکوپ و انتظار برای رسیدن این کشتی به فاصلهٔ مطمئن، چهار اژدر جلویی او-بوت به سمت آن شلیک شدند. دو اژدر به وسط کشتی اصابت کردند و به‌سرعت غرق شد. تمامی ۳۷ خدمهٔ شناور با قایق‌های نجات از آن تخلیه شدند. او-۱۱۱ به سطح آمد و خود را به قایق‌ها رساند. سرنشینان کشتی غرق‌شده را نخست بازجویی کردند، سپس مقداری مایحتاج به آنان دادند و مسیری به‌سمت خشکی برایشان مشخص کردند. این افراد یازده روز بعد توسط یک کشتی تجاری اسپانیایی از آب گرفته شدند.
او-۱۱۱ سپس به گشتزنی در طول مسیر تجاری شمال-جنوب ادامه داد. اندکی پیش‌از نیمه‌شب ۲۰ سپتامبر و در حالت توقف در ۴۰۰ کیلومتری جنوب شرقی جزایر سنت پاول، شناور دیگری در جنوب مشاهده شد. این شناور "سینگِلیز پرِنس"، کشتی تجاری ۸۴۷۴ تنی بریتانیایی حامل آهن خام، سنگ منگنز و چای بود. این بار بدون انتظار جهت نزدیک شدن شناور مذکور، سه اژدر به طرف آن شلیک گردید که هیچ‌یک به هدف اصابت نکرد. پنج ساعت دیگر گذشت تا او-بوت خود را در موضع مناسبی جهت حمله مجدد قرار دهد. تلاش دوباره با برخورد دو اژدر به کشتی ثمر بخش بود و موجب غرق شدن آن شد. او-۱۱۱ مجدداً خود را به تعدادی از خدمه شناور که موفق به نجات خود شده بودند، رساند و با تحویل مقداری آذوقه، به آن‌ها وعده داد در صورت مشاهده یک کشتی بی‌طرف از آن خواهد خواست این افراد را از آب جمع‌آوری نماید. مجموعاً ۵۷ تن از سرنشینان کشتی بریتانیایی از جمله ناخدای آن در این واقعه جان خود را از دست داند.
در این زمان او-۱۱۱ تنها سوخت کافی برای بازگشت به بیسکی را داشت اما ۹ اژدر ذخیره برای آن باقی مانده بود. کلاینشمیت در تماس رادویی از فرماندهی عالی کسب تکلیف کرد. او-۱۱۱ روز ۲۴ سپتامبر از طرف فرماندهی عالی مأمور به حرکت به سمت خلیج ترافال در کیپ ورده شد تا در این محل روز ۲۷ سپتامبر با او-۶۷ و او-۶۸ ملاقات کند. تا این زمان این او-بوت برای چهل روز بود که در دریا حضور داشت اما به جهت عدم پیش آمد موقعیت مناسب، همچنان بیشتر ذخیره اژدرهایش باقی مانده بود. او-۱۱۱ می‌بایست تعدادی از اژدرهای خود را به او-۶۸ می‌داد و در صورت لزوم خدمه بیمار آن را با خود به اروپا بازمی‌گرداند. بریتانیایی‌ها با شکستن رمز دستگاه انیگما، ارتباط رادویی بین او-۱۱۱ و فرماندهی عالی را رهگیری کرده و از قرار گرد آمدن او-بوت‌های آلمان در خلیج ترافال مطلع گشتند. در یکی از مکالمات کلاینشمیت به صورت غیرمحتاطانه و صریحی نام خلیج ترافال را برده بود.
او-۱۱۱ حدود یک ساعت پس از طلوع خورشید در روز ۲۷ سپتامبر، پس از او-۶۸، به موقعیت مذکور رسید. در هنگام انتقال اژدرها به او-۶۸ صحنه توسط پرتغالی‌ها مشاهده می‌شد اما به جهت پایبندی این کشور به بی‌طرفی دخالتی از طرف آن‌ها انجام نگرفت. عملیات انقال به صورت دستی بسیار کند و به سختی انجام می‌شد. پس از انتقال چهار اژدر کلاینشمیت دستور به توقف کار داد. او که از پر خطر بودن این کار نگران بود، تصمیم به نگاه داشتن تعدادی از اژدرها به جهت امکان برخورد با دشمن در مابقی مسیر گرفت. خدمه دو او-بوت شب را کنار یکدیگر سپری کردند. اچ‌ام‌اس "کلاید"، زیردریایی بریتانیایی بعد از ظهر همان روز از راه رسیده بود اما به جهت شرایط آب‌وهوایی و جغرافیایی موقتاً اقدامی صورت نداد. به جهت تاریکی هوا و عدم تحرک او-بوت‌ها "کلاید" از مکان دقیق او-بوت‌ها اطلاع نداشت. حدود ساعت چهار بامداد دو او-بوت آلمانی بدون اطلاع از حضور زیردریایی بریتانیایی قصد خروج از خلیج را داشتند تا مدت انتظار برای او-۶۷ را در آب‌های آزاد بگذرانند. او-۱۱۱ که زودتر حرکت کرده و با سرعت کم منتظر رسیدن او-۶۸ بود، در فاصله‌ای بسیار نزدیک در ورودی خلیج با زیردریایی بریتانیایی مواجه و متوجه حضور آن گردید. خدمه او-۱۱۱ پیش از این سایه محوی از این شناور دیده بودند اما تصور می‌کردند یک ناوشکن پرتغالی است. "کلاید" که در ابتدا او-۶۸ را دیده بود و قصد حمله به آن را داشت، با توجه به فاصله بسیار اندک آن با او-۱۱۱ که امکان استفاده از اژدر و توپ را نیز گرفته بود، با اندازه‌ای بزرگ‌تر و وزنی بیشتری نسبت به او-۱۱۱، سعی کرد با افزایش سرعت و یک چرخش شدید به سمت چپ خود را به آن بکوبد اما با شیرجه ناگهانی او-بوت به عمق، او-۱۱۱ با پذیرش یک ریسک بزرگ با فاصله سانتی‌متری از زیر زیردریایی بریتانیایی عبور کرد و به عمق اقیانوس گریخت. او-۱۱۱ برای دو ساعت زیر آب بود سپس به سطح آمد تا بیشترین سرعت به سمت غرب بیشترین فاصله را از محل بگیرد.
با تغییر برنامه و حرکت او-۱۱۱ به سمت شمال، روز ۲۸ سپتامبر به این او-بوت گزارش شد که یک کشتی آسیب‌دیدهٔ ۹۰۰۰ تنی در فاصلهٔ ۶۵۰ کیلومتری از لاس پالماس با سرعت کمی در حال حرکت است. این شناور می‌بایست "سیلوربِل"، کشتی تجاری بریتانیایی می‌بود که شش روز قبل‌تر با اژدری از او-۶۸ مورد اصابت قرار گرفته بود. او-۱۱۱ صبح روز ۲ اکتبر به مختصات اعلام‌شده رسید و به‌مدت ۳۶ ساعت ناحیه را برانداز کرد تا کشتی مذکور را بیابد. شب ۳ اکتبر، سایهٔ یک کشتی در فاصلهٔ حدود ۱۵ کیلومتری مشاهده شد. در ابتدا تصور بر یافتن کشتی گزارش‌شده بود؛ درحالی‌که در حقیقت اچ‌ام‌اس "لِیدی شرلی"، کشتی ضدزیردریایی بریتانیایی بود که با سرعت ۱۲ گره به آن نزدیک می‌شد. این کشتی از همان فاصلهٔ ۱۵ کیلومتری برجک او-۱۱۱ را دیده و صبح روز بعد در فاصلهٔ ۱۶۰۰ متری به‌کمک دستگاه سونار، این او-بوت را شناسایی کرده بود. در این زمان، کلاینشمیت با نگاه از پریسکوپ تصور می‌کرد کشتی در فاصله ۴ یا ۵ کیلومتری است؛ درحالی‌که کاربر دستگاه هیدروفون به او اعلام کرد صدا از فاصلهٔ ۵۰۰ متری دریافت می‌گردد. گفته می‌شود شاید در هنگام گذشتن او-۱۱۱ از زیر زیردریایی بریتانیایی، پریسکوپ آن آسیب دیده بود و در نتیجه فرماندهٔ این او-بوت تصویر اشتباهی از آن کشتی می‌دید. از طرفی شکست نور در مه صبح‌گاهی سبب شده بود کشتی بریتانیایی بزرگتر دیده شود و برای همین کلاینشمیت آن را دورتر فرض کند و با "سیلوربل" اشتباه بگیرد. او همچنان او-بوت را نزدیک سطح نگاه داشت.
کشتی بریتانیایی با رساندن خود به او-۱۱۱، سه نوبت خرج عمقی به‌سمت آن پرتاب کرد. در این شرایط، او-بوت در عمق حدود ۱۰ متری قرار داشت. انفجار حاصل از خرج‌های عمقی موجب ورود آب به محفظهٔ موتور او-۱۱۱ شد. کلاینشمیت با دستپاچگی دستور داد او-بوت به سطح رَوَد. پس از بالا آمدن، درحالی‌که او-۱۱۱ می‌توانست با سرعت بیشتر بر روی سطح از محل بگریزد، تصمیم بر درگیری با توپ در فاصلهٔ ۵۰۰ متری شد. در این هنگام، دو گلوله از توپ کالیبر ۴ اینچی "لیدی شرلی" به او-بوت اصابت کرد. یک گلوله به پایهٔ برجک خورد و دومی درون برجک منفجر شد که به مرگ کلاینشمیت و شش تن دیگر، از جمله دو افسر، هلموت فوکس، افسر نخست دیده‌بان و فریدریش ویلهلم روزینگ، افسر دوم دیده‌بان، انجامید. با وجود برتری تسلیحاتی او-۱۱۱، در اثر اشتباه حاصل از شتابزدگی و بی‌تجربگی که محافظ ضدآب دهانهٔ لوله برداشته نشده بود، توپ کالیبر ۱۰٫۵ سانتی‌متری این او-بوت هنگام نخستین شلیک منهدم شد و خدمهٔ آن که محافظتی نداشتند با آتش مسلسل کشتی دفع شدند. تیراندازی با توپ ضدهوایی ۲۰ میلی‌متری او-۱۱۱ به‌سمت کشتی نیز ثمرهٔ چندانی نداشت. به‌دلیل از کار افتادن موتور و پر شدن موتورخانه از دود، تلاش خدمهٔ او-۱۱۱ برای گریختن هم به نتیجه‌ای نرسید. ناخدا سوم هانس-یوآخیم هاینیکه که برای کسب تجربه فرماندهی در او-بوت حضور داشت، هدایت آن را عهده‌دار شد. او دستور به رهایی او-بوت و غرق آن داد. سرانجام ۴۵ تن خدمهٔ باقی‌مانده با ترک او-بوت و پریدن در آب، خود را تسلیم کردند. سه تن از خدمهٔ او-۱۱۱ زخمی بودند و یکی از آن‌ها با نام هانس روسکِنس، پایش قطع شده بود و در بیهوشی به سر می‌برد. روسکنس عصر همان روز در اثر نبود تجهیزات پزشکی لازم جان باخت. صبح روز بعد، او را در پارچه‌ای سیاه پیچیدند (به‌دلیل نبود پرچم آلمان) و در آب تدفین کردند. در طرف مقابل، از مجموع ۱۴ خدمهٔ کشتی بریتانیایی نیز یک تن کشته و چهار نفر دیگر زخمی شدند. اسرا با مشاهدهٔ اندازهٔ ناچیز شناور بریتانیایی که او-بوتی با اندازه تقریبی دو برابر خود را شکست داده‌است، شگفت‌زده شدند. این درگیری کمتر از بیست دقیقه طول کشیده بود. دست کم ۹ گلوله از توپ ۴ اینچی "لیدی شرلی" به او-۱۱۱ خورده بود. او-۱۱۱ در اثر خسارت وارد آمده از خرج‌های عمقی و گلوله‌های توپ و همچنین باز شدن دریچه‌های درون آن توسط ناوبان یکم گونتر ولف، مهندس او-بوت، حدود ساعت ۱۰:۳۰ صبح روز ۴ اکتبر سال ۱۹۴۱ غرق شد. ادعا شده‌است او-بوت دیگری به شکل مخفیانه نظاره‌گر عملیات نجات خدمه او-۱۱۱ بود اما مداخله نکرد تا جان آنها به خطر نیفتد. البته این مسئله تأیید نشده‌است و آن او-بوت را هم پیدا نکردند. بریتانیایی‌ها به‌دلیل تیرگی حاصل از آفتاب‌سوختگی خدمهٔ او-۱۱۱، ابتدا تصور کردند این افراد ایتالیایی هستند اما بعداً با سخن گفتن آن‌ها متوجه آلمانی بودنشان شدند. گفته می‌شوند تعدادی از آلمانی‌ها، با اتکا به برتری عددی، قصد شورش و تسخیر کشتی بریتانیایی و انتقال آن به یک کشور بی‌طرف، به خصوص اسپانیا، را داشتند اما دیگران با آن‌ها همکاری نکرده‌اند. خدمهٔ به‌اسارت‌درآمدهٔ او-بوت ابتدا به جبل‌الطارق و سپس با یک کشتی جنگی به انگلستان منتقل شدند تا مورد بازجویی دستگاه اطلاعاتی قرار گیرند. در این بازجویی‌ها، این افراد به برخی از اطلاعات فنی او-بوت خود اعتراف کردند.
داستان پیروزی "لیدی شرلی"، یک کشتی نسبتاً کوچک، بر او-۱۱۱ به‌عنوان یک رقیب بسیار قدرتمندتر، دست‌مایهٔ تبلیغات سیاسی رسانه‌های بریتانیایی علیه آلمان شد. دلایل مختلفی را می‌توان برای ناموفق‌بودن دوران او-۱۱۱ ذکر کرد. شکست نهایی در اثر تصمیمات بد فرمانده و عملکرد ضعیف دیگر خدمه اتفاق افتاد. او-بوت برای رزم مخفی و شبیخون از زیر سطح به دشمن طراحی شده بود. قمار مبارزه در سطح با رقیبی باتجربه و کارآزموده به شکستی سنگین برای این او-بوت انجامید. ناوسروان کلاینشمیت، فرمانده او-بوت، در حقیقت ملوان کشتی تجاری بود و تنها یک سال قبل‌تر وارد ناوگان او-بوت‌ها شده بود. اغلب دیگر خدمهٔ این او-بوت نیز افرادی کم‌تجربه در این زمینه بودند. تنها پنج تن از درجه‌داران پیش از پیوستن به او-۱۱۱ در او-بوت‌های دیگر خدمت کرده بودند. وفاداری عده‌ای از خدمه نیز زیر سؤال است. برای مثال افسر مسئول توپ کالیبر ۲۰ میلی‌متری او-بوت هنگام آغاز درگیری نهایی از رفتن به جایگاه خود سر باز زد. تعدادی از این افراد سربازان وظیفه بودند و گفته می‌شود با حساس‌شدن شرایط، روحیهٔ خود را به‌سرعت باختند. همچین گفته می‌شود کلاینشمیت نزد خدمه‌اش فرماندهٔ چندان محترمی نبود و حضور یک افسر ارشدتر دیگر در کنار او، این مسئله را تشدید می‌کرد. تعداد بیش از معمول خدمه درون او-۱۱۱ (۵۲ نفر به جای ۴۳ نفر) نیز اثر بدی بر عملکرد آن داشت.
زیردریایی یو-۱۱۶ (۱۹۴۱) یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۱۶۳ یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۱۷ (۱۹۴۱) یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد.
"'او-۱۱۸" یک او-بوت "کریگسمارینه" از نوع ۱۰ بود.
زیردریایی یو-۱۱۹ (۱۹۴۲) یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۱۹۵ یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲ (۱۹۳۵) یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۳۵ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۰ (۱۹۴۰) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۰۰ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۰۲ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۰۶ یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۰۸ یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۱ (۱۹۴۰) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۲ (۱۹۳۹) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۳۹ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۲۱ یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۲ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۲۲ یک زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۲۳ یک زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۲۴ یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۲۵ یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۲۶ یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۲۷ یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۲۸ یک زیردریایی است که طول آن و ارتفاع آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۳ (۱۹۴۰) یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۳۰ یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۳۲ یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۳۴ یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد.
زیردریایی یو-۱۲۳۵ یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
او-۱۲۴ یک او-بوت "کریگس‌مارینه" از نوع ۹ب بود که در جریان جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت. این او-بوت در یازده گشت رزمی خود ۴۶ کشتی تجاری و ۲ کشتی جنگی دشمن با مجموع تناژ ۲۲۵ هزار تن را غرق کرد.
او-۱۲۴ به فرماندهی ناوسروان گئورگ-ویلهلم شولتس، در جریان نخستین گشت رزمی خود، روز ۲۵ اوت سال ۱۹۴۱ کاروان اچ‌ایکس ۶۵اِی را در حال گذر از تنگه مینچ در آب‌های شمالی اسکاتلند مورد حمله قرار داد. در اثر این حمله دو کشتی باری ۵۰۰۰ تنی بریتاینایی غرق شدند. با یورش ناوچه سبک "گودتیا" به سمت آن، او-بوت وادار به یک شیرجه یک‌باره گردید. فرمانده عمق آب را به درستی برآورد نکرده بود؛ بدین ترتیب او-۱۲۴ در عمق حدود ۱۰۰ متری به بستر سخره‌ای ناحیه برخورد کرد. درحالیکه او-بوت به صورت ثابت در کف دریا بود، خرج‌های عمقی شلیک‌شده از شناور دشمن به آن آسیبی نزد. به هر صورت این حادثه موجب مسدودی محفظه‌های اژدرانداز جلویی او-۱۲۴ شد و قابلیت تهاجمی آن را به شدت کاهش داد. بدین شکل به صورتی نامطلوب، برای مابقی این گشت رزمی، وظیفه گزارش شرایط آب‌وهوایی به آن محول شد.
در پی غرق شدن کشتی پشتیبانی "پیتون" و حمل بازماندگان آن توسط او-۶۸ و او-آ، او-۱۲۴ و یک او-بوت دیگر، از طرف فرماندهی عالی مأمور به دریافت بخشی از این افراد شد. روز ۴ دسامبر سال ۱۹۴۱ این انتقال انجام گرفت. با تقسیم مساوی، حدود ۵۰ نفر بر روی عرشه بیرونی و ۵۰ نفر دیگر درون هر او-بوت جای گرفتند. پس از ملاقات با چهار زیردریایی ایتالیایی در نزدیکی کیپ ورده افراد مستقر بر عرشه به آن‌ها منتقل شدند تا او-بوت‌ها قادر به رفتن به زیر سطح شوند. با آگاهی دشمن از فعالیت او-بوت‌ها در منطقه و تلاش برای شکار آن‌ها، بیشتر روز در زیر سطح طی می‌شد. به هر صورت در این حال با وجود ۱۰۴ بازمانده و ۵۲ خدمه درون او-۱۲۶ شرایط به سختی قابل تحمل بود. فرمانده او-بوت تصمیم گرفت برای منحرف کردن تمرکز دشمن یک حمله ایذایی به جزیره آسنسیون صورت دهد. او-۱۲۴ در روشنایی روز ۹ نوامبر بر روی سطح به بندر جورج تاون در این جزیره نزدیک شد. با عدم مشاهده هیچ کشتی در بندرگاه، فرمانده قصد حمله به پایگاه ارتباطی در جزیره با توپ خود را داشت. او-بوت بلافاصله مورد شناسایی دفاع ساحلی قرار گرفت و توپ‌های ۵٫۵ اینچی آن به سمت آن آتش گشودند. او-۱۲۴ در مواجهه با این شرایط به عمق شیرجه زد و به دریا بازگشت. به هر صورت این حمله ایذایی ثمر بخش بود و تمامی کشتی‌های جنگی بریتانیایی به سمت آسنسیون کشیده شدند تا راه او-بوت‌های حامل بازماندگان به سمت شمال باز شود. در نهایت در غالب یکی از بزرگ‌ترین عملیات‌های نجات جنگ جهانی دوم، او-۱۲۴ اواخر ماه دسامبر بازماندگان در عرشه خود را در سن-نزر تخلیه کرد.
او-۱۲۴ به فرماندهی ناوسروان یوهان مور، در جریان دهمین گشت رزمی خود در آب‌های شرقی قاره آمریکا، روز ۲۸ دسامبر سال ۱۹۴۲ در هشتاد کیلومتری شرق ترینیداد یک کشتی تجاری بزرگ در حال حرکت منفرد آهسته به سمت این جزیره را شناسایی کرد. این کشتی "ترورلس"، آزادپیمای ۴۶۹۲ تنی بریتاینایی بود که ۳۰۰۰ تن بار سنگ منگنز حمل می‌کرد. یک اژدر از فاصله نزدیک به سمت آن شلیک شد. کشتی بریتانیایی در عرض تنها ۶۰ ثانیه به عمق دریا رفت. تنها ۹ تن از مجموع ۴۷ سرنشین آن نجات یافتند. حدوداً در همین موقعیت حدود ساعت ۳ بامداد روز بعد یک کاروان کوچک شامل سه تانکر با یک ناوچه سبک محافظ مشاهده در حال حرکت در سرعت ۱۱ گره شدند. تمامی اژدرهای بارگذاری شده به سمت این اهداف شلیک شدند که با بدشانسی هیچ‌یک اصابت نکرد. با این حال حضور و حمله او-بوت مورد شناسایی کاروان قرار نگرفت. به هر صورت هنگام سپیده‌دم یک هواگرد نیروی دریایی ایالات متحده او-۱۲۴ را در فاصله ۱۰ کیلومتری کاروان شناسایی نمود و به ناوچه محافظ اطلاع داد. پیش از آن که ناوچه خود را به موضع برساند او-بوت به عمق شیرجه زده بود و خرج‌های عمقی شلیک شده آسیبی به آن نزد. با پایان تعقیب کاروان مذکور گزارش این حادثه به لوریان مخابره و دستور باقی ماندن در ناحیه دریافت شد.
زیردریایی یو-۱۲۵ (۱۹۴۰) یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد.