moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کِچوآ (Qhichwa, Qiĉwa, Quechua) نام خانواده‌ای از زبان‌های بومی سرخ‌پوستان آمریکای جنوبی است که بیشتر در رشته‌کوه‌های آند رواج دارد. کچوآ، پرگویشورترین زبان سرخ‌پوستی در قاره آمریکا است و شمار گویشوران آن از ۶ تا ۱۳ میلیون نفر برآورد می‌شود.
برخی از کچوآ-زبانان به این گروه زبانی اصطلاحاً «رونا سمی» (زبان مردم) می‌گویند. زبان‌های کچوآ از جنوب کلمبیا تا آرژانتین رواج دارند اما بیشتر گویشوران آن در پرو (۷/۷ میلیون نفر)، بولیوی (۲٫۹ میلیون) و اکوادور (۱٫۵ میلیون) هستند و کچوا در این سه کشور از وضعیت رسمی برخوردار است. تقریباً ۲۵٪ پرویی‌ها به یک زبان کچوآ صحبت می‌کنند.
کچوآ در سده‌های ۱۵ و ۱۶ میلادی زبان اصلی امپراتوری اینکا بود و هم‌اینک نیز زبان میانجی آند مرکزی به‌شمار می‌آید. کچوآ با خط لاتین نوشته می‌شود. به خاطر نفوذ روزافزون زبان‌های اسپانیایی و پرتغالی، همواره از گستره و کاربرد کچوآ کاسته شده و می‌شود.
زبان لئونی زبانی است که در استان‌های لئون و سامرا در شمال غرب اسپانیا و شهرهای ریونور و گادرامیل در پرتغال بدان تکلم می‌شود. بین ۲۵ هزار تا ۵۰ هزار نفر به این زبان صحبت می‌کنند. زبان لئونی از زبان‌های آستور-لئونی زیرشاخه زبان‌های ایبری غربی زیررده زبان‌های ایبری-رومی، زیرگروه زبان‌های گالی-ایبری، زیرگروه زبان‌های ایتالو غربی زیرگروه زبان‌های رومی‌تبار، زیرگروه زبان‌های ایتالیک و خود از شاخه زبان‌های هندواروپایی می‌باشد.
ونوس و آدونیس عنوان شعری از ویلیام شکسپیر است که در فاصله سال‌های ۱۵۹۲ تا ۱۵۹۳ سروده شده‌است. این شعر، که با الهام از اثر مشهور اووید، موسوم به متامورفیوس خلق گردیده‌است را می‌توان حاوی مجموعه‌ای پیچیده و متضاد از تغییر دیدگاه و نگرش آدمی نسبت به مقولهٔ عشق دانست، که به اقتضای طبیعت عشق، طور مداوم در حال تغییر و تبدیل است و به آدمی چشم‌انداز و نگرش متفاوت و گاه متضادی نسبت به این مقوله می‌دهد.
گرچه داستان "ونوس و آدونیس" در اساطیر یونان باستان ذکر شده‌است، اما این سرگذشت در اصل از افسانه‌های سوریه بوده که هزیود نیز بدان اشاره کرده‌است.
ایرج میرزا شاعر عصر قاجار، داستان زهره و منوچهر را از سرگذشت ونوس و آدونیس اقتباس کرده‌است.
منظومه ونوس و آدونیس در روز ۱۸ آوریل سال ۱۵۹۳ در دفتر مخصوص ثبت آثار به ثبت رسید و سپس در همان سال بخشی از آن در قطعی کوچک و به صورت نسخه چاپی منتشر شد. چاپ‌کننده و منتشرکننده این بخش، "ریچارد فیلد" بود، که یکی از ناشرین فعال در استراتفورد به‌شمار می‌آمد و از نزدیکان و معاصرین شکسپیر بود. فیلد بخش دوم این شعر را در سال ۱۵۹۴ و بازهم در همان قطع کوچک (ربع کاغذی) منتشر ساخت. وی سپس حق تکثیر (کپی رایت) خود از این اثر را به جان هریسون («سالمند»)، که یک فروشنده لوازم التحریر و کتابفروش بود و در همان سال ۱۵۹۴ اولین نسخه از اثر دیگر شکسپیر، یعنی تجاوز به لوکرسیا را منتشر ساخته بود، واگذار نمود.
نسخه‌های بعدی که از ونوس و آدونیس به چاپ رسید، قطع یا قالب بزرگتری داشتند و به جای ربع کاغذی، بر روی اوراق بزرگی از کاغذ هشت برگی به چاپ رسیدند. "جان هریسون" ویراست سوم این اثر، [که(O۱) خوانده می‌شد] را، احتمالاً در سال ۱۵۹۵ منتشر ساخت، و چهارمین ویراست آن را [که(O۲) نامیده شد]، در ۱۵۹۶ انتشار داد. (هر دو ویراست ارائه شده به وسیلهٔ هریسون، همان ویراستهایی بودند که قبلاً توسط فیلد چاپ شده بودند).
داستان ونوس و آدونیس، ماجرای عشق ونوس یا همان آفرودیت، الهه هوسباز عشق و زیبایی، نسبت به آدونیس، شکارچی جوان و زیبای کوه‌های سوریه (لبنان) است. در این داستان، برای اولین بار شکارچی زیبای عشق، خود با عشق جوانی شکارچی، شکار می‌شود و به عبارت دیگر، در این منظومه عشقی، ونوس یا همان آفرودیت که جذاب‌ترین الهه آسمان است، به جای عشق آفرینی، خود به دام عشق می‌افتد.
آدونیس بنا به روایت اوویدیوس شاعر بزرگ رومی، هم پسر و هم نواده کیئور پادشاه قبرس به‌شمار می‌آمد و حاصل همخوابگی کیئور با دختر زیباروی و هوسبازش، میرا بود.
کیئور، پادشاه قبرس، مردی زیبا و آراسته و بسیار موقر و شریف بود، که دختری زیبا و هوسباز و آتشین مزاج، به نام میرا داشت. میرا نسبت به پدر خویش، عشق گناهکارانه‌ای در دل داشت و امید آن که پدرش حاضر به هم خوابگی با وی شود را نداشت و در عین حال به هیچ قیمت نمی‌توانست از این خواهش دل خویش صرف نظر کند. بدین جهت میرا حیله‌ای اندیشید ویک نیمه شب، با استفاده از تاریکی کاخ وارد اتاق خواب پدر خویش شد و خویشتن را به جای ملکه مادر خویش جا زد و با شاه هم بستر شد! وی، در همان شب و پیش از آنکه سپیده صبح بدمد از بستر معشوق و پدر خویش بیرون آمد و به اتاق خود رفت.
با این همه بعد از مدتی راز میرا، کمابیش از پرده بیرون افتاد. زیرا وی از شب هم خوابگی با پدر خویش، باردار شده بود، در نتیجه وی برای فرار از خشم پدر و رسوائی خود به عربستان گریخت و در آنجا بود که میرا، آدونیس را به دنیا آورد.
آدونیس پسری به زیبایی آفتاب بود، و آنقدر زیبایی و برازندگی داشت، که چون پای به سن بلوغ گذاشت از دست دختران اطراف خویش و ابراز عشقهای آنان، سر به بیابان نهاد و به صورت فراری به بیبلوس که شهر معروف فینیقیه واقع در نزدیکی بیروت کنونی بود، رفت. آدونیس چون شکارچی زبردستی بود، سپس به کوه‌های لبنان پناه برده و هفته‌های متوالی در آنجا سرگرم شکار شد.
اما روزی از روزها، آدونیس در گرماگرم شکار و شکار افکنی، ناگهان زنی جوان و نیمه برهنه را در برابر خویش یافت، که محو تماشای او شده بود. این زن زیباترین زنی بود که آدونیس به عمر خویشتن دیده بود و البته وی حق داشت، چراکه این زن، کسی به جز عشق آفرین بزرگ آسمان، ونوس نبود. ونوس، الهه عشق و زیبایی و دختر خدای خدایان محسوب می‌شد که جمال او خدایان دیگر را نیز به شر و شور افکنده و با زیبایی و عشق خویش در بزم آسمانی آنان آتش افروزی کرده بود.
امّا اینک و در اینجا نوبت خود ونوس شهر آشوب و عشق آفرین بود که خود نیز برای اولین بار به دام عشق گرفتار شود. علت این واقعه این بود که اروس، پسر شیطان و بازیگوش او، که همیشه به فرمان مادر خویش دل‌های این و آن را آماج تیر خود می‌کرد و آنان را به عشق یکدیگر وا می‌داشت، این بار، از راه شیطنت خود، قلب مادرش را آماج تیر کرد و باعث شد عشق این جوان زیبا یعنی آدونیس، دل الهه عشق و زیبایی را گرفتار سازد.
ازاینجا ماجرای پرهیجان و شیرین عشقبازی میان ونوس، الهه عشق و زیبایی، با جوانی از خاک نشینان به نام آدونیس، آغاز شد، در حالیکه آدونیس نمی‌دانست که زیبایی او، کدام زن را اسیر وی کرده و کدام تن را در آغوش وی افکنده‌است!. این ماجرای عشقی، چنان ونوس را در عشق و هوس غرق نمود، که برای روزهای متعدد، اصلاً پای وی به آسمان نرسید. این غیبت ممتد و بی‌سابقه ونوس، خدایان عاشق‌پیشه را که یکی از آنان شوهر وی بود و دیگران همه در نهان دل بدام عشقش داشتند، نگران او ساخت و به کنجکاویشان برانگیخت. در نتیجه مارس، خدای جنگ که فاسق رسمی ونوس محسوب می‌شد و عربده جوئی و چاقوکشی او دیگران را از نزدیکی علنی با الهه هوسباز آسمان باز می‌داشت، به جریان ونوس با آدونیس پی برد و تصمیم گرفت هرطور که هست، داغ این پسرک زمینی را به دل ونوس بگذارد.
روزی از روزها که آدونیس، برای ساعتی از ونوس دور شده بود تا به شکار بپردازد، ناگهان گراز زیبا و چالاکی را در برابر خویش یافت، وچهارنعل دنبال او به تاخت در آمد. گراز و آدونیس که سوار بر اسب بود، مسافتی دراز را در دل کوه و جنگل پیمودند تا به کنار رودخانه‌ای رسیدند و ایستادند. در آنجا بود که ناگهان گراز به صورت مارس (مریخ) در آمد و با نیروی خدائی خود آدونیس را بر زمین کوفت و سینه اش را از هم درید.
ونوس که در پی معشوق خویش می‌گشت، در دنبال جای پای اسب آدونیس، خود را به آنجا رسانید و محبوبش را مرده یافت. در حالیکه در کنار جسدش دسته‌ای از گل‌های وحشی زیبا دیده می‌شد که از جای قطره‌های خون آدونیس سر برآورده بودند. از آن پس، آن گل را که در کنار پیکر آدونیس روئیده بود، گل فراموشم مکن، نامیده شد. این گل، همان گل کوچک آبی رنگ زیبائی است که در اواسط بهار در کوهستان‌های ایران نیز می‌روید.
پس از آن، ونوس تن آدونیس را به صورت گل شقایق در آورد و خودش به آسمان رفت تا از پدر خویش تقاضا کند که دوباره آدونیس را زنده کند. ونوس همچنین از همان وقت نیز درب خوابگاه خود را به روی مارس (مریخ) بست و با وجود فریادها و عربده جوئی‌های این خدای پر شر و شور، این در را به روی او نگشود.
اما ونوس پس از مرگ آدونیس، با یک رقیب عشقی سرسخت مواجه شد. بدین ترتیب که آدونیس مثل همهٔ دیگر مردگان، بعد از مرگ به دیار تاریک زیر زمین رفت که در آن دیار، پرسفونه ملکه زیبای دیار خاموشان به همراه شوهر خویش هادس، خدای دوزخ، فرمانروایان آن بودند. پرسفونه خواهر زاده خدای خدایان و زنی بسیار زیبا بود، و ماجرای عشق هادس به او و دزدیدن وی از یک چمنزار و بردنش به زیر زمین خود از داستان‌های شیرین افسانه خدایان یونان است.
این ملکه دیار خاموشان به شوهرش وفادار بود ولی دیدار آدونیس تاب از کف او برد و وی را بی‌اختیار به آغوش این جوان ماهرو افکند، به‌طوری‌که چون خدای خدایان بر اثر بی تابی‌های و تقاضاهای ونوس بالاخره رضا داد که آدونیس دوباره زنده شود، پرسفونه هر دو پا را دریک کفش کرد و گفت هرکس دیگری را بخواهید پس می‌دهم ولی این پسرک زیبا را پس نمی‌دهم. بالاخره خدای خدایان دور از چشم شوهران ونوس و پرسفونه، با این دو الهه عاشق‌پیشه مجلسی آراست و طرفین موافقت کردند که نیمی از سال را آدونیس در روی زمین مال ونوس و نیمی دیگرش را در زیر زمین مال پرسفونه باشد.
معروف است که پس از وقایع پیش گفته، رودی را که آدونیس بنا به افسانه‌های یونانی در کنار آن کشته شده بود، رود آدونیس نام نهادند. پس از این وقایع، هرسال یک بار دختران و پسران بیشمار به کنار این رود می‌رفتند و تا صبح در نور مشعل‌ها پایکوبی می‌کردند و سرود می‌خواندند و روز بعد را تا غروب مستانه و عاشقانه در کنار هم می‌خفتند و عقیده آنان بر این بود که در این روز، امواج رودخانه به رنگ خون آدونیس در می‌آیند و قرمز می‌شوند.
همچنین دختران تازه عاشق یونانی و رومی برای اینکه دل ونوس را به خود نرم کنند و از عشق نصیبی ببرند، در معبد ونوس، وی را به آدونیس قسم می‌دادند و برای این جوان زیبا ارمغان می‌آوردند وقربانی می‌کردند.
در سال ۱۵۹۳ میلادی، شیوع بیماری طاعون در سرتاسر شهر لندن باعث شد که مقامات این شهر اقدام به بستن تمامی تماشاخانه‌های عمومی بنمایند. در طی این مدت شکسپیر احتمالاً در حال نوشتن ۵ یا ۶ نمایشنامه از نخستین نمایشنامه‌های خود بود، و در واقع همین نمایشنامه‌ها بودند که شهرت را برای وی به ارمغان آوردند. خود او از مجموعه آثاری که در این دوران خلق کرده، به عنوان انتشار نمونه‌ای از نخستین خلاقیت‌های خویش یاد کرده‌است و آن‌ها را اولین فرزندان مشروع خویش از الهه شعر و موسیقی و هنر، قلمداد نموده‌است. او این دسته از کارهای هنری خویش را به ارل وریوتسلی در اختصاص داد.
در ۱۵۹۴ میلادی، شکسپیر اثر خود موسوم به لوکرسیا را به ساوت همپتون اختصاص داد و به عنوان قلمزن موظف متعهد شد که اثر دیگر خود، یعنی ونوس و آدونیس را نیز به همان‌جا واگذار نماید. گرچه ساوت همپتون در این زمان دچار مشکلات مالی شده بود، اما هنوز هم این امکان را داشت که این حامی بود عجیب به اندازه کافی به این پاداش پیشنهادهای غیرقابل مقاومت با مقدار قابل توجهی از پول است.
شکسپیر از سرمایه‌ای که در این جا به دست آورد به اندازه کافی برای تبدیل شدن به یک شریک دوازدهم در سود شرکت خود را به تئاتر از عملکرد. این بود پس از آن ظاهراً سودآور تری برای او به نوشتن نمایشنامه از اشعار طولانی است.
اصل داستان ونوس و آدونیس از ترجمه‌ای گرفته شده‌است که در سال ۱۵۶۷ میلادی توسط آرتور گلدینگ از کتاب دهم متامورفیوس، اثر اووید صورت گرفته بود. اووید در این کتاب بیان می‌کند که چگونه ونوس، آدونیس زیبا را به عنوان اولین عشق فانی خویش برگزیده‌است. آن‌ها مدت زمان زیادی را در کنار هم سپری می‌کنند و وی با الهه شکار سعی می‌کند به معشوق خویش هشدار بدهد و ضمن بازگو کردن داستان آتالانته و هیپومنس وی را از شکار حیوانات خطرناک منصرف نماید...
آثار باستانی از یونان و روم کهن پراز حجاری‌ها و مجسمه‌ها و تابلوها و موزائیک‌هایی است که ماجرای عشق ونوس و آدونیس و نیز رقابت پرسفونه و ونوس بر سر او را روایت می‌کنند. در حمام‌های معروف تیتوس در روم، و در خانه‌های متعدد پمپئی، هنوز هم نقاشی‌های مختلفی از ونوس و آدونیس می‌توان دید.
در عالم هنر رنسانس به بعد نیز، به خصوص می‌توان از تابلوهای هنرمندانی چون: تیسین، روبنس، پرودون، و البان نام برد که در این زمینه آثاری خلق کرده‌اند. همچنین، مجسمه معروفی اثر میکل آنژ، تابلویی مشهور از پوسن، و سری مجسمه‌های شاخص کار کانووا، که در آن‌ها تمام داستان ونوس و آدونیس حجاری شده‌است، نمونه‌هایی دیگر از شاخصترین آثار هنری دنیا هستند که به این داستان پرداخته‌اند.
ایرج میرزا شاعر عصر قاجار، داستان زهره و منوچهر را از سرگذشت ونوس و آدونیس اقتباس کرده‌است. دکتر محمدجعفر محجوب در شرح و حواشی دیوان ایرج، حدس زده‌است که وی زهره و منوچهر را از ترجمه فرانسوی یا فارسی این اثر، که احتمالاً اختلاف فاحشی با اصل انگلیسی آن نداشته، برداشت نموده‌است.
هرچند که دخالت ایرج در این داستان و تغییرهایی که در آن ایجاد کرده چندان است که به هیچ روی نمی‌توان زهره و منوچهر را ترجمه منظومه شکسپیر دانست.
فراز نخست منظومه شکسپیر، این گونه آغاز می‌شود:
گوردیان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
رامین کریملو (زاده ۱۹ سپتامبر ۱۹۷۸ تهران) خواننده و بازیگر ایرانی-کانادایی است.
او ستاره پرطرفدار نمایش موزیکال معروف لندن به نام عشق هرگز نمی‌میرد، و همچنین چهره زیر ماسک ترسناک (شبح) نمایش موزیکال شبح اپرا بوده‌است.
او در ۱۹ سپتامبر ۱۹۷۸ (۲۸ شهریور ۱۳۵۷) در تهران متولد شد. خانواده او پس از ترک ایران و سه سال اقامت در ایتالیا خود را به انتاریو در کانادا رساندند. آن‌ها ابتدا در پیتربورو زندگی می‌کردند و بعدها به شهر ایرانی‌نشینِ ریچموند هیل رفتند.
رامین ابتدا علاقهٔ خاصی به تئاتر نداشت، اما در ۱۲ سالگی برخلاف تمایلش از طرف مدرسه به نمایش شبح اپرا رفت و همان‌جا عاشق تئاتر و عاشق این نمایش به‌طور مشخص شد. او می‌گوید لحظه‌ای که دیده کالم ویلکینسون، بازیگر معروف شبح در آن سال‌ها، تعظیم معروفش را انجام داده، رامین ناگهان با خودش فکر کرده: «من هم دوست دارم همین کار را بکنم». او تا پایان سال ۱۹۹۴ میلادی ۱۰ بار به دیدن نمایش «شبح اپرا» رفت.
وی در ۱۷ سالگی با دروغ گفتن دربارهٔ سنش، خود را به گروه موسیقی «روی کشتی» رساند و دو سال روی دریاهای جهان در این گروه برنامه اجرا کرد، و در همان حال نیز هر شب در کابینش، آثار استانیسلاوسکی و استراسبورگ را می‌خواند تا بتواند بالاخره به رویاهای تئاتری خود برسد. او در لندن، آنقدر از این نمایش به آن نمایش رفت تا بالاخره دو هفته قبل از تولد ۲۵ سالگیش، نقش فرعی (رائول) را در نمایش «شبح اپرا» به او دادند. این بازی او را در لندن نگاه داشت و طولی نکشید که بالاخره در عین جوانی موفق شد یکی از خواستنی‌ترین نقش‌های عالم نمایش را تصاحب کند و برای سال‌ها در تئاتر «علیاحضرت» نقش آن شبحی را که از ۱۲ سالگی عاشقش شده بود، بازی کند.
سپس آندرو لوید وبر، آهنگساز و کارگردان شبح اپرا، رامین را به عنوان بازیگر اصلی «عشق هرگز نمی‌میرد»، که دنباله «شبح اپرا» است، انتخاب کرد. آخرین اجرای رامین در «شبح اپرا» در ۷ نوامبر ۲۰۰۹ بود.
رامین در شصتمین مراسم انتخاب دختر شایسته جهان که در لندن برگزار شد، بر روی صحنه اجرایی را برگزار کرد و مورد تشویق قرار گرفت.
او تاکنون برای اجرای اپرایی خود در دو نمایش موزیکالی که به آن‌ها اشاره شد برنده جوایزی نیز شده‌است.
او هم‌چنین علاوه بر بازیگری تئاترهای موزیکال، فعالیت حرفه‌ای موسیقایی خود را با گروه موزیکال Les Misérables (بینوایان) آغاز کرده‌است. رامین کریم‌لو در پروژه موسیقایی Les Misérables (بینوایان) نقش ژان والژان را اجرا می‌کند.
تئودوسیوس ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
کنستانتیوس ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
چو یون فات () با تلفظِ صحیحِ چو یون فا () («ت» انتهایی آن در زبان چینیِ سنتی خوانده نمی‌شود)، هنرپیشه هنگ کنگی متولد ۱۸ مه ۱۹۵۵ است. وی بیشتر به خاطر حضور در فیلم آنا و شاه، ببر خیزان، اژدهای پنهان و راهب ضد گلوله مشهور است.
زالوی شانزده‌چنگ که کپلک آزادماهی هم نامیده شده انگل برون‌زی تک‌میزبان است که بیشتر بر روی پوست ماهیان آب شیرین و به‌ویژه بر روی پوست آزادماهی اطلس زندگی می‌کند.
زالوی شانزده‌چنگ اندامی در پس خود دارد که به شکل شانه‌ای با شانزده چنگ است و برای اتصال این انگل به بدن میزبان به‌کار می‌رود. زالوی شانزده‌چنگ را با چشم غیرمسلح نمی‌توان دید اما با ذره‌بین قابل مشاهده است.
این کرم زالووار، به هنگام تغذیه، بخش جلویی بدن خود را با غذه‌هایی که در سر خود دارد به بدن میزبان محکم می‌کند. سپس، حلق خود را به دهان خود می‌آورد و محلولی گوارشی را ترشح می‌کند که پوست ماهی را در خود حل می‌کند. پوست حل شده و مخاط پس از آن به اندرونه کرم مکیده می‌شوند.
اگر شمار زیادی از زالوهای شانزده‌چنگ به ماهی بچسبند باعث ایجاد زخم‌هایی بزرگ بر روی پوست ماهی می‌شوند که این خود می‌تواند عفونت‌های بعدی را همراه داشته‌باشند.
نوزادان زالوهای شانزده‌چنگ تقریباً به بزرگی خودشان به دنیا می‌آیند و نوزادان این نوزدان نیز از همان آغاز در بدن آنها در حال رشد هستند.
در دهه ۱۹۷۰ ورود زالوهای شانزده‌چنگ به زیستگاه آزادماهی‌های اطلس در آب‌های شیرین نروژ باعث از دست رفتن فاجعه‌بار شماری زیادی از آنها شد. تا سال ۲۰۰۱ زالوهای شانزده‌چنگ باعث شدند تا جمعیت آزادماهی‌های اطلس در ۴۱ رودخانه نروژ تقریباً به‌طور کامل از دست برود.
Wikipedia contributors, "Gyrodactylus salaris," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed December 23, 2010).
جِایمی کینگ (؛ زاده ۲۳ آوریل ۱۹۷۹) بازیگر و مدل آمریکایی است. او در دوران حرفه مدلینگ و اوایل بازیگری‌اش، از نام‌های جیمی کینگ و جیمز کینگ استفاده می‌کرد.
به عنوان یک مدل موفق، کینگ در سال ۱۹۹۳، زمانی که ۱۴ سال داشت توسط مایکل فلوتی، استعدادیاب آمریکایی، کشف شد. او در مجلاتی مانند "وگ"، "هارپرز بازار"، "مادمازل" و دیگر مجلات مد ظاهر شد. کینگ از سال ۱۹۹۸ وارد عرصه بازیگری شد و نقش‌های کوچکی را در سینما ایفا کرد. اولین فعالیت جدی او در سینما در سال ۲۰۰۱ و با فیلم "پرل هاربر" اتفاق افتاد و اولین نقش اصلی او در فیلم "راهب ضدگلوله" (۲۰۰۳) بود. پس از آن، کینگ در فیلم‌های موفقی نظیر "شهر گناه" (۲۰۰۵) و "ولنتاین خونین من" (۲۰۰۹) ظاهر شد. از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵، او در مجموعه تلویزیونی "هارت آو دیکسی" حضور یافت. کینگ صداپیشه شخصیت آورا سینگ در مجموعه "" است.
کینگ در حومه شهر اوماها، نبراسکا متولد شد. مادرش، نانسی کینگ، ملکه زیبایی سابق و پدرش، رابرت کینگ است. او یک خواهر بزرگتر به نام سندی، یک خواهر کوچکتر به نام بری و یک برادر کوچکتر به نام رابرت (رابی) دارد. والدین او در سال ۱۹۹۴ از یکدیگر جدا شدند. کینگ در استودیو نانسی بوندز، مدرسه مدلینگ، حضور یافت و در سال ۱۹۹۵ تحصیلات دبیرستانی خود را به منظور پیگیری حرفه مدلینگ رها کرد تا به شهر نیویورک برود. او بعدها، در یک برنامه تحصیل در خانه، که توسط دانشگاه نبراسکا اوماها اداره می‌شد ثبت‌نام کرد.
کینگ در نوامبر ۱۹۹۳ و در ۱۴ سالگی، هنگام شرکت در نمایش مد فارغ‌التحصیلی استودیو نانسی بوندز، مدرسه مدلینگ، توسط مایکل فلوتی، استعدادیاب و نماینده آژانس‌های مدلینگ، کشف شد و به شهر نیویورک دعوت شد تا حرفه مدلینگ را به‌طور حرفه‌ای دنبال کند. او به شرکتی که تحت مدیریت جایمی ریشار، مدل معروف سابق، بود پیوست و برای جلوگیری از سردرگمی، کینگ تصمیم گرفت تا از نام مستعار دوران کودکی خود، جیمز، در طول دوران حرفه‌ای مدلینگ خود استفاده کند.
کینگ در اوایل دوران حرفه‌ای خود، به عنوان یک مدل لباس، بسیار موفق ظاهر شد. او در ۱۵ سالگی در مجلات مد "وگ"، "مادمازل" و "آلور" و در ۱۶ سالگی در مجلات مد "گلامور" و "هارپرز بازار" ظاهر شد. همچنین تصویر او در کاور استوری "مجله نیویورک تایمز" نیز منتشر شد.
در سال ۲۰۰۴، کینگ به همراه هلی بری، جولیان مور و اوا مندس به عنوان سخنگوی کمپین تبلیغاتی رولون انتخاب شد و تبلیغات آن‌ها در مجلات، تلویزیون و اینترنت به منظور فروش محصولات آرایشی و بهداشتی ارائه شد. در سال ۲۰۰۶، کینگ توسط جی-زی، مدیرعامل شرکت روکاویر، به عنوان چهره جدید تبلیغاتی زمستان ۲۰۰۶ انتخاب شد.
پس از چندین نقش کوتاه سینمایی، کینگ اولین حضور قابل توجه خود را با فیلم عاشقانه حماسی "پرل هاربر" (۲۰۰۱) به کارگردانی مایکل بی، در نقش پرستار جنگ جهانی دوم، رقم زد. در همان سال نیز، عنوان استایل‌ساز را از جوایز هالیوود جوان دریافت کرد. در سال ۲۰۰۲ او در فیلم کمدی "تنبل‌ها" و در سال ۲۰۰۳ در فیلم اکشن "راهب ضدگلوله" به نقش‌آفرینی پرداخت که اولین فیلم اکشن نقش اصلی کینگ محسوب می‌شود. او در همان سال در موزیک ویدئو رابی ویلیامز نیز حضور یافت. او سال ۲۰۰۵ در فیلم "شهر گناه" به کارگردانی رابرت رودریگز که اقتباسی از کمیک‌های فرانک میلر بود، در نقش گلدی و وندی، روسپی‌های دوقلو، در مقابل میکی رورک ظاهر شد و در همان سال در فیلم درام "دو نفر برای پول" با آل پاچینو همبازی شد.
پس از چندین نقش سینمایی دیگر، کینگ تصمیم به حضور در تلویزیون گرفت و در مجموعه‌های "گری مجرد" (۲۰۰۹–۲۰۰۸)، "" (۲۰۱۲–۲۰۰۹)، "هارت آو دیکسی" (۲۰۱۵–۲۰۱۱) و "تابستان سیاه" (۲۰۲۱–۲۰۱۹) حضور پررنگی داشت.
کینگ در اوایل حرفه مدلینگ خود شروع به استفاده از هروئین کرد و از ۱۴ سالگی تا ۱۹ سالگی به مواد اعتیاد داشت و برای درمان به مرکز توان‌بخشی رفت. دوست‌پسر او، دیوید سورنتی، عکاس ۲۰ ساله بر اثر بیماری کلیوی که تصور می‌شد در اثر مصرف زیاد هروئین ایجاد شده‌است، درگذشت. او در ۲۱ سالگی، مدت کوتاهی با کید راک قرار می‌گذاشت.
در ژانویه ۲۰۰۵، هنگام فیلم‌برداری فیلم "پسرهای طرفدار"، با کایل نیومن آشنا شد. این دو پس از سه ماه قرار، تصمیم به زندگی در کنار یکدیگر گرفتند. در ۲۳ نوامبر ۲۰۰۷ در لس آنجلس، در عمارت گری‌استون، جایی که نیومن از کینگ خواستگاری کرده‌بود، ازدواج کردند. در ۳ مه ۲۰۱۳، اعلام شد که کینگ و نیومن در انتظار اولین فرزندشان هستند. پسر آن‌ها در اکتبر ۲۰۱۳ متولد شد.
در سال ۲۰۱۴، کینگ مبارزات خود را با آندومتریوز و سندروم تخمدان پلی کیستیک که منجر به ناباروری می‌شد، آغاز کرد. کینگ قبل از اولین بارداری موفق خود، پنج مورد سقط جنین و یک حاملگی خارج‌رحمی داشت. در فوریه ۲۰۱۵، کینگ اعلام کرد که فرزند دوم خود را باردار است. پسر آن‌ها در ژوئیه همان سال به دنیا آمد. تیلور سوئیفت مادرخوانده او است.
در مه ۲۰۲۰، کینگ پس از ۱۳ سال زندگی مشترک با نیومن، درخواست طلاق کرد. او نیومن را به خشونت خانگی متهم کرد و حکم بازداشت موقت علیه نیومن صادر شد.
ادارهٔ فدرال هوانوردی کوته‌نوشت FAA اداره‌ای از واحد ترابری ایالات متحده آمریکا است که وظیفه کنترل و سرپرستی همه امور هوانوردی غیرنظامی در آمریکا را به عهده دارد. اداره هوانوردی فدرال اجازه‌نامه‌های ملی پرواز و همچنین پرتاب‌های فضایی را صادر می‌کند.
منطقه خودمختار مغولستان داخلی (به مغولی: ، Өвөр Монгол، تلفظ: اوبور مُنغول، به چینی: 内蒙古) منطقه‌ای خودمختار در چین است که از سوی شمال با مغولستان و روسیه هم‌مرز است.
جمعیت مغولستان داخلی ۲۳٬۸۴۰٬۰۰۰ نفر است که در حدود ۸۰ درصد از آن‌ها چینی (قوم هان) هستند و مغول‌ها در حدود ۱۷ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. مساحت منطقه خودمختار مغولستان داخلی یک میلیون و دویست هزار کیلومتر مربع است که ۱۲ درصد از خاک چین را تشکیل می‌دهد.
منطقه خودمختار مغولستان داخلی در سال ۱۹۴۷ تأسیس شد و مرکز آن شهر هوه‌هوت ولی بزرگ‌ترین شهر آن بائوتو است. مغولستان داخلی ۱۲ شهرستان دارد.
مغولستان داخلی از منابع فراوانی هم‌چون زغال‌سنگ، گاز طبیعی، کرک کشمیری و عناصر کمیاب معدنی برخوردار است. میزان کانی‌های نوبیوم، زیرکونیوم و بریلیوم در این منطقه بیش از هر استان دیگر چین است. خاک‌های کمیاب مغولستان داخلی حدود ۱۵٪ از کل ذخایر زغال سنگ جهان را در خود جای داده‌است.
منطقه مغولستان داخلی در طول تاریخ بارها میان کشاورزان چینی و کوچ‌نشینان مغول دست به دست می‌گشت.
در سال ۶۵۸ پیش از میلاد چندین ایالت در دشت چین شمالی برای ساختن دیواری جهت دفاع از هبئی امروزی در برابر تهاجمات کوچ‌نشینان دست به دست هم دادند و بخشی از مغولستان داخلی را به قلمرو کشاورزی خود ضمیمه کردند. این بخش از مغولستان توسط حاکمان سلسله چین در سده سوم پیش از میلاد ژانگوئو (قلمروهای متخاصم) را به یک امپراتوری تبدیل کردند، به دودمان چین به ارث رسید.https://www.britannica.com/place/Inner-Mongolia/History برپایی امپراتوری مغول توسط چنگیزخان در قرن سیزدهم اعتبار و تجارت را به مغولستان داخلی نیز گسترش داد.
در طول قرن نوزدهم، فشار جمعیت در جنوب، بسیاری از کشاورزان چینی را در جستجوی زمینی برای کشت به مغولستان آورد. این باعث درگیری با گله‌داران شد که به استقلال مغولستان بیرونی در سال ۱۹۱۲ و خودمختاری اداری برای مغولستان داخلی در سال ۱۹۳۲ منجر شد. مغولستان داخلی شرقی از سال ۱۹۳۳ به عنوان بخشی از ایالت مانچوکوئو توسط ژاپنی‌ها اشغال شد و حکومت ژاپن پس از آن به سمت غرب گسترش یافت و تا سال ۱۹۴۵ ادامه یافت. دهه ۱۹۵۰ شاهد مهاجرت دسته‌جمعی چینی هان به منطقه بود. بسیاری از علفزارها به کشتراز تبدیل شده‌اند و معادن وسیعی در زمین‌های غنی از مواد معدنی مغولستان داخلی آغاز به‌کار کردند.https://koryogroup.com/blog/a-tale-of-two-mongolia-s-inner-mongolia-and-outer-mongolia
پس از جنگ جهانی دوم، بخش جنوبی مغولستان به چین ضمیمه شد و به منطقه خودمختار مغولستان داخلی تبدیل شد. از آن زمان، حزب کمونیست چین به تدریج فرهنگ و استقلال قومی جمعیت مغولی منطقه را از بین برده‌است. پکن چینی‌های هان را تشویق کرده‌است که به مغولستان داخلی نقل مکان کنند، به‌طوری‌که اکنون تقریباً جمعیت منطقه، ۶ چینی هان به ازای هر ۱ مغول است.https://thediplomat.com/2020/09/chinas-crackdown-on-mongolian-culture/
زبان‌های رسمی مغولستان داخلی، چینی و مغولی هستند که زبان مغولی در این منطقه برخلاف کشور مغولستان که از الفبای سیریلیک استفاده می‌کند همان الفبای اصلی مغولی است.
جمعیت زیادی از مغول‌های کشاورز نیز در شرق مغولستان داخلی سکونت دارند. این منطقه دارای بالاترین تراکم جمعیت مغول در سراسر جهان است و نسل‌هایی از انقلابیون، روشنفکران و مقامات مغول از این ناحیه برخاسته‌اند. با وجود این، مغول‌های کشاورز عمدتاً در بازنمایی فرهنگ و هویت مغولی نادیده گرفته می‌شوند و تمرکزها بیشتر بر مغول‌های دامدار است. گویش استاندارد زبان مغولی در مغولستان داخلی که در مدارس سراسر منطقه تدریس می‌شود و در برنامه‌های تلویزیونی نیز استفاده می‌شود، نه از شرق مغولستان داخلی بلکه از منطقه کوچ‌نشینان دامدار شیلیینگول در غرب آمده است.https://online.ucpress.edu/currenthistory/article/120/827/227/118337/Pastoralism-and-the-State-in-China-s-Inner
به گفته فعالان مدنی، زبان مغولی در چین در حال فراموشی است. در سال ۲۰۲۰ میلادی، دولت مرکزی به مدارس مغولستان داخلی دستور داد که هنگام تدریس برخی از دروس، زبان چینی ماندارین را جایگزین مغولی کنند. این دستور اعتراضاتی را برانگیخت، اما یک سال بعد قانونگذاران چین فراتر رفته و مقرراتی را که به مناطق خودمختار اجازه می‌داد به زبان‌های اقلیت‌ها تدریس کنند، لغو کرد. امروزه، مهدکودک‌ها در مغولستان داخلی به‌طور کامل به زبان ماندارین تدریس می‌شوند و به گفته محلی‌ها، تعداد فزاینده‌ای از کلاس‌های دیگر نیز به چینی تدریس می‌شود.https://www.economist.com/china/2023/09/14/chinas-push-to-create-a-single-national-identity
ولسوالی نجراب یکی از ولسوالی‌های کوهستانی مربوط ولایت کاپیسا می‌باشد. این ولسوالی در ۱۲۰ کیلومتری شمال شرق ولایت کابل قرار دارند. میانگین ارتفاع از سطح دریا در حدود ۱٬۴۰۰ متر می‌باشد. این ولسوالی بزرگ متشکل از ۵ درهٔ اصلی و دو درهٔ فرعی می‌باشد؛ که عبارتند از.
دو درهٔ فرعی آن عبارتند از: درهٔ پچغان که بزرگ‌ترین درهٔ ولسوالی نجراب می‌باشد که حرارت آن در زمستان وتابستان متوسط می‌باشد و درهٔ گیاوه که درهٔ متوسط می‌باشد. در دره‌جات کلان پوته فرخ‌شاه و گیاوه در تابستان حرارت زیاد دارد. درین فصل خزندگان حشرات و مار درین دره‌ها زیاد پیدا می‌شوند. باشندگان‌شان این دره‌ها اکثراً از ملیت تاجیک می‌باشد؛ و ملیت‌های دیگر از قبل پشتون، نیز زندگی می‌نمایند. این ولسوالی خیلی سبز بوده دارای تقریباً ۳۴۰۰۰۰ نفوس می‌باشند. محصولات زراعتی این ولسوالی گندم، چهارمغز، توت، لوبیا و جلغوزهٔ سیاه می‌باشد. در این دره تعداد افراد باسواد نسبت به سایر مناطق زیاد است. نجراب دارای ۴۴ باب مکتب، یک باب کلینیک صحی و یک دستگاه رادیو می‌باشند.
به دلیل اینکه منابع و معلومات موثق که برخاسته از تحقیق و جستار های تاریخی باشد، را در خصوص دره های به دسترس نداریم، تنها به عنوان مثال از یک دره آن در زیر تذکر می دهیم:
دره غوث:
این دره در حقیقت، تاریخی ترین و پر نفوس ترین دره ولسوالی نجراب به شمار می رود. بزرگ ترین ویژگی آن متعلق به باشنده های پراچی زبان این منطقه است که در برگه های تاریخ مردم مناطق غچولان را از بومی ترین نجرابیان یاد کرده اند. این قوم به بیش از 2800 خانواده می رسد و مرکز اصلی آنها قریه های ششگانه غچولان شامل تاته خیل، میانه ده، کندی، لامبار، بالا غچولان، مالگرام را تشکیل می دهد. این دره با کوه های بلند احاطه شده و دارای بزرگ ترین جنگلات و درختان جلغوزه سیاه در سطح کاپیسا است. جلغوزه سیاه ضمن اینکه در بعضی از بخش های دره کلان و دره پته ریشه دوانده است، پر هزینه ترین ترین حاصلات و صادرات این ولسوالی را تشکیل می دهد. مردم این دره در ادوار تاریخ نقش پر رنگی در حاکمیت نجراب داشته اند. در این دره اقوامی مانند خواجه خیل، وزیر خیل، جعفریان، خاوریان، همزه خیل، بابا خیل، اولاد پلنگ، اسکینیان و غیره زیست دارند.
مردم ولسوالی نجراب به شش زبان صحبت می کنند که زبان فارسی دری در مرحله اول، زبان پراچی ( مردمان دره پچغان و دره غوث) در مرحله دوم، پشتو در مرحله سوم، پشتو در مرحله چهارم، کوهبندی (مردمان گیاوه)در مرحله پنجم و شاری در مرحله ششم از اینکه در شمال دره غوث کوه‌های سربفلک کشیده هندوکش قرار دارد که تقریباً در هرسال پر از برف می‌باشد به همین علت این دره دارای آب فراوان و دریایی پرآب نسبت به سایر دره‌های نجراب بوده و قسمت زیاد دریای نجراب متشکل از آب است که از دره غوث می‌آید. کوه‌های طرف شمال دره غوث پر از درخت‌های جنگلی بوده که درخت‌های ان عبارت از جلغوزه، بلوط، ارچه و خنجگ می‌باشد.
اقلام مهم صادرات این دره را جلغوزه سیاه، گندم، جواری، لوبیا، شرشم، محصولات حیوانی مانند قروت و پنیر تشکیل می‌دهد ویک تعداد از مردم به زنبور داری هم مشغول هستند.
بر همگان روشن است که موقعیت جغرافیایی نجراب قسمی است که از سرک‌های ترانزیتی، بنادر و سرحدات بدور افتاده‌است لذا مردم این وادی به جز اینکه به زراعت و مالداری روی بیاورند کدام راه دیگر ندارند ولی نجراب بنابر کوهستانی بودنش دارای زمین کم زراعتی است و حاصلات زراعت یک فامیل نجرابی به اندازه یی نیست که ایشان را در طول… سال کافی باشد بنا مردم نجراب برای رسیدن به تعالی و ترقی، به جز از راه علم و معرفت کدام راه دیگری ندارند. به همین دلیل است که مردم شجاع نجراب در طول سال‌های متمادی توجه خاصی به علم و معارف از خود نشان داده‌اند.
اگر به نقشه نجراب دقیق نظر انداخته شود نجراب شکل کف دست با پنج انگشت را دارد که هر انگشت ان نماینده گی از یک دره می‌کند که از دره پهلو توسط کوه‌های سربه فلک کشیده وپر از جنگل جدا شده‌اند که قله‌های این کوه‌ها در طول سال‌ها همیشه پر برف بوده و این کوه‌ها نه تنها نجراب را به دره‌های متعدد تقسیم کرده بلکه نجراب را از سایر مناطق ولایت کاپیسا نیز جدا ساخته‌است.
قسمی که گفته شد مردم نجراب بسیار دانش پرور هستند و درصدی باسوادان این ولسوالی که شامل پزشک‌ها، مهندسین، صاحب منصبان هوایی و زمینی، علمای دین، معلمین و دانشجویان و مأمورین دولتی می‌باشند نسبت به سایر ولسوالی‌های افغانستان به مراتب بالا می‌باشد. در حال حاضر در حدود ۵۹ باب مکتب که شامل دارالمعلمین، مدارس دینی، لیسه‌ها، مکاتب متوسطه و کورس‌های سوادآموزی می‌باشند که در حدود ۳۲۴۹۰ شاگرد که توسط ۹۵۵ معلم تدریس می‌گردند در سرتاسر نجراب فعال می‌باشند که هر سال فارغ التحصیلان جدید به کشور تحفه می‌دهند. حال که صحبت از معارف شد، بد نیست که نظری اجمالی بر تاریخچه معارف در نجراب بیاندازیم:
نخستین مکتب چهار صنفی در نجراب در سال ۱۳۱۵ هجری خورشیدی توسط حافظ عبدالمجید خان نماینده مردم نجراب در پارلمان به همکاری عبدالاحمد خان پنجشیری که ریس معارف وقت پروان بود و به اثر توجه خاص غلام نبی خان مجددی در جوار زیارت حضرت فرخشاه در دره فرخشاه نجراب تأسیس شد. در ماه جوزای همان سال یک مکتب چهار صنفی دیگر در خارج دره نجراب به نام مکتب خارج دره نجراب نیز تأسیس شد. این مکتب در سال ۱۳۲۴ خورشیدی به شش صنفی ارتقا نمودند و یک تعداد زیادی از شاگردان را فارغ نمودند که بعداً آن‌ها داکتران و پیلوتان و معلمین موفق گردیدند. بعداً این مکتب در سال ۱۳۴۲ شمسی به متوسطه و در سال ۱۳۴۸ به لیسه ارتقا نمود و به نام غازی سلطان محمد خان نجرابی که یکی از رهبران جهاد علیه استعمار انگلیس بود گذاشته شد و بعد از جهاد برعله استعمار سرخ شوروی این مکتب به نام شهید حبیب الرحمن که بنیان‌گذار هسته نهضت اسلامی در کشور بود و از نجراب بودند یاد گردید که تا امروز به همین نام یاد می‌گردد.
قسمی که گفتیم نجراب شکل کف دست با انگشتان آن را دارد که از طرف شرق شامل دره‌های پچغان و افغانیه بوده و به ترتیب به طرف غرب شامل دره پته، دره غوث، دره کلان، دره فرخشاه و در قسمت مدخل تمام دره‌ها خارج دره موقعیت دارد که ذیلاً اسم‌های مکاتب با تعداد دانش اموزان ان بیان می‌گردد.
۱. از طرف شرق از استقامت دره "پچغان و افغانیه" شروع می‌کنیم: لیسه قاضی عبدالجمیل شهید، لیسه نیک محمد شهید، لیسه محمد ایوب شهید، مدرسه ابوذر غفاری، لیسه نسوان خواجه روشنایی، متوسطه عبدالرشید شهید، متوسطه ذکور محمد اسمعیل، متوسطه ذکریا خیل، متوسطه عبدالقیوم شهید، متوسطه نسوان افغانیه، متوسطه غین پچغان و متوسطه حسین خان خیل که همه آن‌ها جمعاً دارای ۷۹۷۱ دانش آموز که توسط ۲۰۴ آموزگار تدریس می‌گردند می‌باشد. از مکاتب یادشده این مکاتب دارای تعمیر درست می‌باشند: لیسه قاضی عبدالجمیل، مکتب نسوان افغانیه، مدرسه ابوذر غفاری و لیسه‌های خواجه روشنایی و محمد اسمعیل. مکاتب حسین خان‌خیل، عبدالرشید و مکتب نیک محمد شهید دارای تعمیرهای نیمه کاره و مکاتب ذکریا خیل و غین پچغان اصلاً دارای تعمیر نیستند.
۲. "مکاتب دره پته": شامل لیسه نصرت‌الله شهید، لیسه دگروال عبدالغفار شهید، لیسه نسوان محمد اسمعیل، مکتب متوسطه ویار، مکتب ابتداییه ویار و مکتب ابتداییه درچی خیل می‌باشند که تا فعلاً در سال ۱۳۸۹ دارای ۴۲۷۴ دانش آموز که توسط ۹۷ آموزگار تدریس می‌گردند. در حال حاضر صرف نسوان محمد اسمعیل ولیسه نصرت‌الله شهید دارای تعمیربود ولیسه دگروال عبدالغفار شهید دارای یک تعمیر خامه بوده وسایر مکاتب در دره پته فاقد تعمیر می‌باشند.
۳. "مکاتب مربوط به دره غوث:" دره غوث دره وسطی نجراب است و نظر به سایر دره‌ها بزرگتر وپر نفوس تر است و تعداد مکاتب ان نیز زیادتر است که شامل دارالمعلمین، فتح المدارس، لیسه حافظ عبدالمجید، لیسه ضیاالحق شهید، لیسه نسوان دره غوث، متوسطه سارنوال حبیب الرحمن، متوسطه انجنیر عزیز الرحمن، متوسطه انجنیر غلام جیلانی، و مکاتب آغا، ده لاشی، ملاغش، لقمان، لیک لامه، الین و غچولان است که دارای ۶۰۳۰ دانش آموز که توسط ۱۷۹ معلم تدریس می‌گردند. در میان این همه مکتب صرف لیسه حافظ عبدالمجید دارای تعمیر اساسی است و بس.
دره کلان: مکاتب این دره شامل لیسه نسوان بدخشی، لیسه نسوان روضا خیل، متوسطه ۴. عبدالمنان، متوسطه دوست محمد شهید، لیسه نسوان دره کلان، میرزا محمد و عیار خیل علیا است. تعداد دانش اموزان مکاتب دره کلان نجراب به ۳۰۳۵ نفر می‌رسند که توسط ۱۲۲ آموزگار تدریس می‌گردند. لیسه‌های که دارای تعمیر هستند عبارتند از لیسه نسوان بدخشی، نسوان روضا خیل و متوسطه عبدالمنان شهید. مکتب دوست محمد شهید دارای تعمیر نیمه کاره بوده وسایر مکاتب دره کلان فاقد تعمیر هستند.
۵. "مکاتب دره فرخشاه شامل:" لیسه ذکور فرخشاه، لیسه نسوان فرخشاه و متوسطه عبدالرحمن علیاه فرخشاه است. تعداد دانش اموزان مکاتب دره فرخشاه به ۲۴۶۱ نفر می‌ریند که توسط ۸۲ آموز گار تدریس می‌گردند. از مکاتب موجود صرف لیسه‌های ذکور و اناث فرخشاه
دارای تعمیر بوده وسایر مکاتب فاقد تعمیر می‌باشند.
۶. "خارج دره:" یکی از مناطق مهم نجراب است که تمام واحدهای ادرای دولت در اینجا موقعیت داشته و وسعت ان نسبت به دره‌ها زیادتر است و مکاتب ان شامل لیسه حبیب الرحمن شهید، لیسه نسوان قلعه غنی، لیسه نسوان یاسین زایی، لیسه نسوان زرشوی، متوسطه عبدالصبور، متوسطه عبدالهادی، متوسطه غازی بیک خیل، قلعه خان، دکرحق شهید، متوسطه گیاوه، ابتداییه کلاوت، ابتداییه دلیار، ابتداییه سابات و سواد حیاتی بوده که تعداد دانش اموزان ان به ۸۷۱۹ نفر می‌رسد که توسط ۲۷۱ آموزگار تدریس می‌گردند. از جمله این مکاتب لیسه‌های انجنیر حبیب الرحمن، لیسه نسوان قلعه غنی، لیسه نسوان زرشوی و متوسطه ذکر حق شهید دارای تعمیر بوده و متابقی مکاتب خارج دره نجراب دارای تعمیر نیستند.
دانش اموزان نجراب بنابر نداشتن تعمیر مشکلات زیادی را متحمل می‌شوند. در فصل بهار هوایی بارانی، در تابستان هوای گرم و آفتاب سوزان و در خزان و زمستان هوای سرد از جمله عواملی هستند که باعث آزار دادن شاگردان می‌گردند. این عوامل تأثیر ناگوار بالای دانش اموزان داشته و باعث ان می‌گردد که دانش آموز دلسرد گردیده و از ادامه تحصیل صرف نظر کند.
مسله دیگر نداشتن معلمین مسلکی و لیسانس است. اگرچه نجراب دارای دارالمعلمین است که هر سال معلمین ۱۴ پاس فارغ می‌دهد ولی با آن هم سویه تحصیلی این معلمین قناعت بخش نیست.
نبودن لابراتوار، کتابخانه و وسایل مدرن مانند کامپیوتر و اینترنت مشکلات دیگر در راه معارف در نجراب می‌باشد.
نجراب حتی در زمانه‌های بسیار پیشین جایی گزین در میان کتاب‌های تاریخ‌نگاران داشته‌است؛ و آن به سببی که این منطقهٔ خوش آب و هوا نه تنها از دیدگاه زیبایی طبیعی ارزشمند است، بلکه به سبب داشتن مردمان شجاع و میهن‌پرست هم جای ویژه‌ای را در میان تاریخ نگاران دارد. در کتاب‌های قدیم تار… یخ که با دریغ از گرد ایام به دور نمانده‌اند، روایت‌ها از دلیری مردم نجراب در برابر اسکندر مقدونی آمده‌است، اما اگر از این روایت‌های پیشین تاریخ بگذریم، «تزک بابری» یا «یادداشتهای ظهیرالدین محمد بابُر» شاه مغولی که به خودش شاه کابل لقب داده بود جای ویژه‌ای در شناخت کابل آن روز و به خصوص نجراب را دارد. قابل دقت است که وقتی بابر از کابل آن روز در یادداشت‌هایش سخن می‌گوید، هدفش از کابلی نیست که ما با ابعاد امروزش می‌شناسیم؛ همان طوری‌که کابل‌شاهان، تنها شاهان کابل امروز نبوده‌اند و آن‌ها در حقیقت بر سرزمین بزرگی فرمانروایی می‌کردند که به کابلستان معروف است و فردوسی هم‌زمانی که به کابل می‌نگریسته‌است، مرامش همان کابلستان بوده‌است.
در کابلستان آن روزگار، نجراب که فاصلهٔ بسیار کمی از شهر کابل دارد، توجه شاهان و فرمانروایان را به سبب زیبایی طبیعی، میوه‌های فراوان و حاصلات پربار زراعتی خود، جلب می‌کرد. قوه جذب نجراب تا زمان امیر حبیب‌الله خان فرزند امیر عبدالرحمان خان، همان‌طور مانند پیش نیرومند بود و امیر حبیب‌الله خان چه در زمانی که شهزاده بود و چه در زمانی که فرمانروای افغانستان شد، هماره به نجراب می‌آمد و به سیر و سیاحت و شکار می‌پرداخت.
باری پنج سده پیش، ظهیرالدین محمد بابُر در یادداشت‌هایش از ۱۴ شهرستان مهم اطراف کابل نام می‌برد که آن‌ها عبارت اند از ننگرهار، علیشنگ، الینگار، مندراو، کنر و نورگل، نجراو (نجراب)، پنجشیر، غوربند، کوهدامن، لوگر، غزنی، زرمت، برمل و بنگش.
شرح مفصلی در مورد کابلستان آن روز به‌طور مثال طرز زندگی مردم، وضع اجتماعی و اقتصادی، طبیعت، سنت معماری، امور کشاورزی، دامداری، باغداری، موسیقی و طرح شهر سازی، در یادداشت‌های بابر آمده‌است. شاید بعضی از تفصیل‌ها و تحلیل‌هایی که وی دارد ممکن باعث واکنش در میان پژوهشگران امروز ما شود، اما اگر از همچو مسایل فراتر رویم و یادداشت‌های بابر را اعتبار دیگری بدهیم، به صراحت می‌توانیم گفت که تا زمان نوشتن با برنامه و حتی بعد از آن نویسنده‌ای را نمی‌توانیم یافت که چنان به تفصیل در مورد شهرهای کابلستان حرف زده باشد. تفسیر زیبای او در ستایش درهٔ استالف که بهشت روی زمین بوده‌است و جاهای دیگری چون سنجد درهٔ قره باغ، لغمان و نجراو (نجراب)، چنان جذاب و در عین حال نزدیک به واقعیت است که انسان را برمی‌انگیزد که ای کاش می‌توانست پنجصد سال پیش، در زمان حیات بابر، در کابلستان زندگی می‌کرد. البته شاعران چندی وجود داشته‌اند که گاهی در قصیده یا غزل به وصف زیبایی کابل پرداخته‌اند، اما به جرأت می‌توان گفت که کسی تا آن روز و بعد از آن شرح جامعی از محلات زیبای کابلستان نداده‌است. او می‌نویسد: «محلات نزدیک کابل هوای گرم و سرد دارند. با یک روز سوار بر اسب می‌شود به جایی رسید که آن سرزمین هیچ وقت برف را ندیده‌است و باز به فاصلهٔ یک ساعت به جای دیگری می‌توان رسید که کوه‌هایش همیشه پر از برف است.» منظور بابر از ذکر این دو محل زیبا، پغمان و ننگرهار بوده‌است. در آن روزگار میوه در کابل و محلات نزدیک به آن وافر بود مثل انگور، توت، انجیر، خرما، زردآلو، بادام، پسته، چهار مغز، انار، سیب، ناک، خربوزه، شفتالو، آلو، سنجد وغیره. اما آنچه بیشتر از دیگر میوه‌ها بابر را مفتون خود ساخته‌است جلغوزهٔ نجراب است که او به تفصیل پیرامون این میوه که در آن روزگار تنها در نجراب پیدا می‌شد، نوشته‌است.
بهتر است آنچه که خود ظهیرالدین محمد بابُر در وصف نجراب نوشته‌است ذکر قول شود. او می‌نویسد: "یک دیگر تومان نجراو است. به طرف شرق شمال کابل در کوهستان واقع شده. عقب او در کوهستان تمام کافرانند و کافرستان طور گوشه ایست انگور و میوهٔ او بسیار. در زمستان مرغ را بسیار پرواز می‌کنند. در کوهستان او ناژو و جلغوزه و چوب بلوت و جنجک بسیار می‌شود. درخت ناژو بلوت و جلغوزه از این پایانتر می‌شود و در نجراو بالا اصلاً نمی‌شود. اینها از درختهای هندوستانند. چراغ تمام مردم کوهستان از چوب جلغوزه‌است. مثل شمع روشن می‌شود و می‌سوزد خیلی غرابت دارد. "
کسی نمی‌تواند از طبیعت سرشار از زیبایی نجراب چشم پوشی کند. اگر طبیعت را چون دستی بینگاریم، پنج درهٔ نجراب می‌تواند پنج انگشت این دست زیبا باشد. بابر به تکرار از زیبایی طبیعی نجراب در کتابش یاد کرده‌است و دره‌ها، کوه‌ها، جویبارها و دریای نجراب را می‌ستاید و به سببی که خود چشم روشنی برای بینش طبیعت داشته‌است، هماره در ترصد بوده تا آنچه از زیبایی در خور ستایش است، از قلمش نیفتد. او نه تنها از عالم زیبای نباتی در نجراب سخن می‌گوید، بلکه عالم حیوانی آن را که شگفتی زاست از چشم دور نداشته‌است. او از وجود حیوانی که به نام روباه پرنده مشهور است از دهان سپاهیانش می‌شنود که این حیوان روباه گون می‌تواند از شاخه‌ای به شاخهٔ دیگر درخت بپرد. ظهیر الدین بعد از شنیدن این داستان می‌خواهد هر طوری‌که شده این حیوان را ببیند و امتحان کند که آیا می‌تواند بپرد یا نه. او می‌نویسد: «و در کوهستان نجراو روبه پران می‌شود. روبه پران یک جانوریست از موشک پران کلانتر. در میان هر دو دست و هر دو ران او پرده ییست در رنگ بال شب‌پره. دایم می‌آوردند می‌گویند که از درختی به درخت نشیب رو به یک گز انداز می‌پرد. من خود پریدن او را ندیده‌ام، اما به درختی گذاشته شد، چسپیده چست برآمد و از آن جا پراینده شد. مثل پرنده بال‌های خود را گشاد، بی‌آزار فرود آمد. در این کوهستان جانور لوحه می‌شود. این جانور را بوقلمو می‌گویند. از سر تا دم او پنج شش رنگ مختلف دارد. مثل گردن کبوتر براقست. کلانی او برابر کبک دری می‌باشد. غالباً کبک دری هندوستان همینست. آن مردم عجب چیزی روایت کردند. در وقتی که زمستان می‌شود، در دامنهٔ کوه‌ها فرود می‌آید، اگر پرانیدند، همین که از باغ بالای انگور گذشت، دیگر اصلاً نمی‌تواند پرید و می‌گیرند. در نجراو یک موش دیگر می‌شده‌است. موش مشکین می‌گویند که بوی مشک ازو می‌آید. آن را من دیده‌ام.»
از یادداشت‌های بابر بر می‌آید که کوهستان‌های نجراب پر از جانوران و پرندگان شگفت شمایل بوده‌اند؛ و جود همین حیوانات و پرندگان بوده‌است که اشخاص مقتدری چون بابر و شاهان دیگر به شمول امیر حبیب‌الله خان را تحریک می‌کرد تا به غرض شکار به این‌جا بیایند. با دریغ که به سبب بی‌توجهی دولت‌مداران از این حیوانات و پرندگان شگفت شمایل دیگر خبری نیست و حتی آن پلنگ معروف نجراب که تا سی سال پیش، در زمستان‌ها از کوه‌ها به روستاهای نجراب می‌آمد و ترس در دل روستاییان ایجاد می‌کرد، از کوه‌های نجراب کوچیده‌است یا به دست مردمانی که اهمیت این گونه حیوانات را در زیبایی طبیعی منطقه درک نمی‌کنند، نابود شده‌است (نوشته داکتر سخاورز)
مایکل لوکاس (زادهٔ ۱۰ مارس ۱۹۷۲ در مسکو) بازیگر و کارگردان آمریکایی فیلم‌های پورنوگرافی همجنس‌گرایانه و هم‌چنین مؤسس لوکاس انترتیمنت بزرگ‌ترین کمپانی تهیه فیلم‌های همجنس‌گرایانه در نیویورک می‌باشد. لوکاس در سال ۲۰۰۴ به تابعیت ایالات متحده آمریکا درآمد و هم‌اکنون در نیویورک زندگی می‌کند.
شلگهی، نام روستایی در استان خوزستان شهرستان دزفول می‌باشد.
نام روستا در گذشته شلگهی بوده و از ترکیب دو واژۀ "شل" یعنی کیسه بزرگی که در گذشته محصول درو شده را درون آن به خرمن منتقل می‌کردند و واژۀ "گهی" به معنی زود و سریع تشکیل شده‌است که معنی این واژه مرکب یعنی جایی که شل سریع پر از محصول می‌شود که تاکیدی بر حاصلخیزی زمین‌های کشاورزی روستا است. البته به روایتی دیگر شلگهی ترکیب دو واژه "شل" و "گاهی" بوده که به مرور گاهی به گهی تغییر یافته‌است که به معنی جای قرار دادن شل‌ها است. در هر صورت اکنون سال‌هاست که نام شلگهی علیا بر پلاک ثبتی "۱۶۹۹" نهاده شده‌است و در لغت‌نامه دهخدا هم با نام شلگهی بالا نام آن ذکر شده‌است.
مردم این روستا به لری بختیاری سخن می گویند و بختیاری می باشند.
شلگهی در بخش جلگه‌ای دزفول قرار دارد. روستا دارای گستردگی نزدیک به ۹۵۰ هکتار می‌باشد و از سمت شمال به شاه آباد از سمت جنوب به زمین‌های شلگهی صفلی و قلعه خلیل از سمت خاور به فضیلی و قلعه سردار و از سمت باختر به گلال (رودخانه) و چغاسرخ محدود می‌باشد.
راه‌های دسترسی به این روستا شامل دو راه آسفالته یکی از سمت سیاه منصور و دیگری از سمت چهار راه صفی آباد می‌باشد. همچنین راه شامل چهار جادهٔ شنی یکی از سمت امامزاده علی شلگهی یکی از سمت قلعه خلیل یکی از سمت قلعه سردار و یکی از سمت شاه آباد می‌باشد.
شلگهی دارای پوشش گیاهی پراکنده (استپ) می‌باشد و بیشترین درختی که در شلگهی وجود دارد درخت کنار است که بیشتر به صورت خودرو در این سرزمین می‌روید ولی در باغچه‌های اهالی درختان پرتقال و نارنج و زیتون وخرما به چشم می‌خورد چون بیشتر زمین‌های روستا زیر کشت محصولات کشاورزی است در بیشتر زمان‌های سال روستا سرسبز است.
شلگهی از دید جغرافیایی در درازای جغرافیایی ** درجه و ** دقیقه خاوری و پهنای جغرافیایی** درجه و ** دقیقه شمالی گسترده شده‌است و بلندای آن از روی دریا ** متر می‌باشد. شلگهی مانند بیشتر جاهای خوزستان دارای آب و هوای گرم و شرجی می‌باشد و تابستانی گرم و زمستانی مدیترانه‌ای دارد. میانگین بارش سالانه باران ۲۵۰ میلی‌متر و میانگین دما ۳ درجه سانتی‌گراد در زمستان و ۴۹ درجه سانتی‌گراد در تابستان می‌باشد.
این روستا در دهستان چغامیش قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۴۲۳ نفر (۳۱۶خانوار) بوده‌است و بیشتر آن‌ها در شلگهی علیای قدیم سکونت داشته‌اند.
در شلگهی همچون دیگر جاهای ایران، نوروز گرامی‌ترین روز سال و بزرگترین عید مردم است. در شلگهی مردم پیش از پایان سال به خانه تکانی پرداخته و به مرتب کردن خانه و زندگی خود می‌پردازند. قبل از شروع سال نو برای خود و خانواده لباس نو می‌خرند و شیرینی و دیگر تنقلات نوروزی فراهم می‌کنند. حدود دو هفته قبل پایان زمستان و آغاز رسمی نوروز اقدام به کاشت سبزه نوروزی که بیشتر گندم است می‌کنند. در شلگهی رسم است که پدران به دختران و برادران به خواهران و شوهران به همسران خود عیدی می‌دهند و این عیدی قبل از آغار سال نو باید داده شود. آخرین چهارشنبه سال: در شلگهی نیز مانند بیشتر جاهای ایران، چهارشنبه سوری به شکل پراکندهٔ برگزار می‌شود. این مراسم که بیشتر به شکل افروختن آتش و ترقه بازی است در بین جوانان و نوجوانان، علاقه‌مندان فراوانی دارد. پنجشنبه آخر سال: آخرین شب جمعه سال به نام عید مردگان یا علفه مورده‌ها معروف است. در این روز اکثر مردم از صبح اقدام به پختن حلوا و کلوچه و نان محلی یا نان تیری می‌کنند. حلوا را در نان تیری می‌گذارند و بین خانه‌های اهالی تقسیم می‌کنند. در بعد از ظهر این روز هم مردم به مکان امام‌زاده علی شلگهی یعنی محل دفن اکثر متوفیان روستا و روستاهای هم جوار می‌روند و بر روی قبور در گذشتگان سبزه و حلوا میوه می‌گذارند و اقدام به خواندن قرآن و فاتحه برای درگذشتگان می‌کنند. این مراسم و گردهمایی از شلوغترین آیین‌های سال محسوب می‌شود. شب سال نو: در شلگهی رسم بر این است که هر کس شب سال نو باید خانه خودش باشد پس هر کس هر کجاست خود را به خانه می‌رساند. اغلب شام شب سال نو در شلگهی باقلاپلو است آن هم باقلا تازه محصول خود روستا این سفره و این شام به یاد ماندنی‌ترین سفره و غذای سال است. تحویل سال: در شلگهی نیز مانند تمام سرزمین‌های ایرانی مردم قبل از تحویل سال نو، سفره هفت سین پهن می‌کنند. سفره هفت سینی زیبا با سبزه و سمنو و سماق وسیب و سرکه وسکه و سنبل و ماهی قرمز و قرآن و‌... سفره‌ای سراسر مهر و صفا و دوستی قبل از لحظه تحویل سال پدر شروع به خواندن قرآن می‌کند. مادر هم شروع به خواندن دعا برای همه می‌کند. بعد همه از تلویزیون یا رادیو لحظه آغاز سال نو آگاه می‌شوند. آنجا که می‌گوید: آغاز سال‌...‌خورشیدی. بعد همه به هم شاد باش عید و آرزوی تندرستی و پیروزی می‌دهند. روز نوروز در گذشته رسم براین بود که صبحگاه روز عید مردم به خانه شهدا و کسانی می‌رفتند که در سال قبل از دنیا رفته‌اند و عید مبارکی و سر سلامتی به آن‌ها می‌دادند ولی از سال 1390خورشیدی این مراسم برداشته شد و برای همه یک مراسم دو ساعته در مسجد روستا برگزار می‌کنند. بعد از مراسم صبح بیشتر مردم به خانه بزرگترهای فامیل رفته و به آن‌ها شاد باش نوروزی و آرزوی سالی خوش آرزو می‌کنند. بزرگترها هم با آجیل و شیرینی از میهمانان پذیرایی می‌کنند و به بچه‌ها عیدی می‌دهند.
"خاک" نام فیلمی به کارگردانی و نویسندگی مسعود کیمیایی محصول سال ۱۳۵۲ ایران است. فیلم‌نامهٔ این فیلم را مسعود کیمیایی بر اساس رمان "آوسنه بابا سبحان" نوشتهٔ محمود دولت‌آبادی نوشت.
فیلمبرداری بخش‌هایی از این فیلم در عمارت امیربهمن خان واقع در روستای شلگهی انجام شد که به عنوان خانه همسر فرنگی ارباب از آن استفاده شده‌است.
۲۴: رستگاری نام تله‌فیلم دوساعته‌ای است که در تاریخ ۲۳ نوامبر ۲۰۰۸ از شبکه فاکس پخش شد و در روز ۲۵ نوامبر ۲۰۰۸ دی‌وی‌دی آن توزیع شد. تهیه‌کننده این فیلم هاوارد گوردون و کارگردان آن جان کسار می‌باشد. این فیلم به دلیل اعتصاب نویسندگان آمریکایی در سال ۲۰۰۸ و به تعویق افتادن ساخت فصل هفتم سریال، ساخته شد.
این فیلم در فاصله زمانی بین فصل ششم و هفتم رخ می‌دهد و در زمان واقعی از ساعت ۳ تا ۵ بعدازظهر (به وقت سانگالا). هم‌چنین در این روز مراسم روز معارفه رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا برگزار می‌شود.
در این فیلم جک باور سعی دارد تا در کشور سانگالا (که کشوری خیالی است در قاره آفریقا) در صلح زندگی کند. جک به همراه دوستش قدیمی‌اش کارل بنتون در این کشور به انجام اعمال بشردوستانه می‌پردازد. کارل مدرسه‌ای ساخته و سعی دارد تا به بچه‌های یتیم آفریقایی کمک کند. جک اظهاریه‌ای از طرف دولت آمریکا دریافت می‌کند که به دلیل نقض حقوق بشر (اعمال شکنجه در بازجویی‌هایش) به آمریکا فراخوانده شده‌است. در همین زمان سرهنگ دوباکو و جنرال جوما که در حال ساختن ارتش هستند، به دنبال کودکان مدرسهٔ کارل می‌آیند. آن‌ها از بچه‌های یتیم برای ساختن این ارتش استفاده می‌کنند.
هم‌زمان در واشینگتن پرزیدنت نوح دنیلز در حال تحویل دادن پست ریاست جمهوری به الیسون تیلور می‌باشد.
جک و کارل با کودکان از دست دوباکو و یارانش به سوی سفارت آمریکا فرار می‌کنند. در راه پای کارل روی مین می‌رود و از جک می‌خواهد که آن را خنثی نکند و کودکان را به سفارت برساند. او جان خودش را فدا می‌کند. زمانی که جک و کودکان به سفارت می‌رسند، مسئول سفارت می‌گوید تا زمانی که جک خودش را تحویل ندهد، در را به روی کودکان باز نخواهد کرد. جک فداکاری می‌کند و خودش را تسلیم نیروهای آمریکایی می‌کند و با بچه‌های آفریقایی و با هلیکوپتر به آمریکا منتقل می‌شود. این فیلم با نشان دادن ساعت صامت به احترام فداکاری جک به پایان می‌رسد.
پولک‌پوست، پنگولین یا مورچه‌خوار پولک‌دار عناوینی هستند که برای اشاره به گروهی از جانوران از راسته پولک‌پوست‌سانان (Pholidota) استفاده می‌شوند. این راسته تنها شامل یک خانواده یعنی پولک‌پوستان (Manidae) می‌شود و خود خانواده پولک‌پوستان نیز که به ۳ سردهٔ Manis ,Phataginus و Smutsia تقسیم می‌شود. در سرده پولک‌پوست‌های درختی ۴ گونه پولک‌پوست حضور دارند که همگی بومی شرق آسیا هستند و ۲ سرده دیگر هم هر کدام ۲ گونه دارند که همگی بومی آفریقا هستند. هر ۸ گونه پانگولین در فهرست جانوران در معرض تهدید آی‌یوسی‌ان هستند و به ویژه ۴ گونه آسیایی در خطر فوری انقراض قرار دارند زیرا بیش از هر جانور دیگری در دنیا به صورت قاچاق خرید و فروش می‌شوند. دانشمندان بر این باورند که ویروس عامل بیماری COVID-19 از خفاش‌ها به پانگولین انتقال پیدا کرده و در پانگولین‌ها فرگشت پیدا کرده و به انسان انتقال یافته‌است.
پولک‌پوست‌ها بر روی پوست خود پولک‌هایی از جنس کراتین دارند و تنها پستاندارانی هستند که چنین نوع از پوشش بدن را دارا هستند. پولک‌پوست‌ها در مناطق گرمسیری آفریقا و آسیا زندگی می‌کنند و نام پانگولین از زبان مالای گرفته شده و به معنی «جمع‌شونده رو به بالا» است.
روز ۱۶ فوریه به عنوان روز جهانی این جانوران در تقویم محیط زیست ثبت شده است.
این جانوران شب‌زی هستند و از حس بویایی قوی خود برای یافتن حشرات در شب استفاده می‌کنند. پولک‌پوست‌ها بیشتر روز را به خوابیدن می‌گذرانند و به هنگام خواب رو به بالا می‌غلتند و به صورت گلوله‌ای در خود جمع می‌شوند.
فلس‌های پانگولین همه جای بدن او به‌جز شکم و سمت داخلی بازوهایش را می‌پوشاند. پولک‌پوست‌ها به هنگام احساس خطر خود را مانند جوجه‌تیغی جمع می‌کنند و تنها کفتار و گربه‌ایان بزرگ قادر به نفوذ به پوشش فلسی آن‌ها هستند.
پولک‌پوست‌ها در خوردن مورچه‌ها و موریانه‌ها تخصص دارند و زبانی دراز و باریک دارند که با بزاقی چسبناک پوشیده شده‌است. پولک‌پوست‌ها دندان ندارند و غذا در معده قوی آن‌ها خرد و گوارده می‌شود. پولک‌پوست‌ها گوش هم ندارند یا گوش‌هایی کوچک در برخی از آن‌ها دیده می‌شود. پاهای جلوی آن‌ها کوتاه و نیرومند است که برای کندن زمین به‌کار می‌رود.
گونه‌هایی از پانگولین‌ها بر روی زمین زندگی می‌کنند و گونه‌ای نیز درخت‌زی است که این گونه دمی قوی برای گرفتن تنه و شاخه‌ها دارد. پولک‌پوست‌ها جانورانی تک‌زی هستند و معمولاً تنها یک فرزند به دنیا می‌آورند. به هنگام خطر، پانگولین مادر، فرزندش را به بغل می‌گیرد و خود را به‌دور او گلوله می‌کند. پولک‌پوست‌های کودک، پس از دو سال آماده جفت‌گیری هستند.
پولک‌پوست بزرگ که در جنگل‌های بارانی و علفزارهای استوایی آفریقا یافت می‌شود، از همه بزرگ‌تر است و طولش به ۱٫۸ متر و وزنش به بیش از ۳۰ کیلوگرم می‌رسد.
دانشمندان می‌گویند که این جانور آینده روشنی ندارد و کسی نمی‌داند که چه تعداد از آنها در طبیعت باقی مانده‌است. به گفته آنان احتمال روبه‌رو شدن با این جانور در طبیعت چنان کم است که حتی نمی‌توان تخمین دقیقی از جمعیت آن داشت.
هتل کارتن فیلمی به کارگردانی و نویسندگی سیروس الوند و تهیه‌کنندگی احمد نجفی و سیروس الوند
ساخته سال ۱۳۷۵ است.بانک جامع اطلاعات سینمای ایران این فیلم در شهریور ۱۳۷۶ بر روی پرده سینما رفت.
بهرام ادیب قهرمان سابق والیبال، پس از سالها دوری از وطن برای دیدن سعید تنها فرزندش به کشور بازمی‌گردد وارد ایران شود…
فیلم هتل کارتن در پانزدهمین دوره جشنواره فیلم فجر (۱۳۷۵) توانست دیپلم افتخار در بخش نقش اول مرد (احمد نجفی) را دریافت کند.هتل کارتن/ ایران‌آکت
این فیلم در اولین دوره جشن خانه سینما (۱۳۷۶) کاندیدای دریافت بهترین فیلم‌نامه (سیروس الوند) بوده‌است.فیلم‌های شرکت کننده در جشن خانه سینما / دوره اول
فیلم هتل کارتن در اولین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم اجتماعی آبادان حضور داشته‌است.فیلم‌های شرکت کننده در جشنواره بین‌المللی فیلم آبادان
هتل کارتن در جشنواره بین‌المللی فیلم مونترال (۱۳۷۶) حضور داشته‌است.فیلمهای شرکت کننده در جشنواره بین‌المللی فیلم مونترال
فیلم هتل کارتن در دهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم دمشق (۱۳۷۶) نیز حضور داشته‌است.فیلم‌های شرکت کننده در جشنواره بین‌المللی فیلم دمشق
این فیلم در دومین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم بیروت (۱۳۷۷) حضور داشته‌است.فیلم‌های شرکت کننده در جشنواره بین‌المللی فیلم بیروت
هتل کارتن در پانزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم بوگوتا(۱۳۷۷) نیز حضور داشته‌است.فیلم‌های شرکت کننده در جشنواره بین‌المللی فیلم بوگوتا