moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
علی‌رغم وجود توان رشد بالای اقتصادی و ثبات ساختاری در کره جنوبی، رتبه اعتباری این کشور به دلیل رفتارهای تهدیدآمیز کره شمالی در بحران‌های عمیق نظامی همواره پایین آمده و باعث شده تا تأثیر منفی بر بازارهای مالی کره جنوبی داشته باشد. با این حال سازمان‌های مالی مشهور نظیر صندوق بین‌المللی پول، اقتصاد کره جنوبی را از این جهت که می‌تواند به واسطهٔ بدهی ملی کم و ذخایر بالای ارزی، بحران‌های ناخواسته را سریعاً مدیریت کند، مورد تمجید قرار داده‌اند. سایر سازمان‌های اقتصادی مثل بانک جهانی، کره جنوبی را به عنوان کشوری با سریع‌ترین رشد اقتصادی در نسل آینده به همراه کشورهای بریکس و اندونزی دسته‌بندی کرده‌اند. کره جنوبی یکی از اندک کشورهایی بود که توانست از سرایت رکود در جریان بحران مالی جهانی ۲۰۰۸ به اقتصاد خود جلوگیری کند به طوری که رشد اقتصادی این کشور در ۲۰۱۰ به ۶٫۲٪ رسید. این رشد سریع زمانی چشمگیر به نظر می‌رسد که بدانیم رشد این کشور در ۲۰۰۸ برابر با ۲٫۳٪ و در ۲۰۰۹ برابر با ۰٫۲٪ بود. اقتصاد کره جنوبی توانست سریعاً خود را ترمیم کند به شکلی که در پایان سال مالی ۲۰۱۳، این کشور ۷۰٫۷ میلیارد دلار در حساب جاری داشت و در مقایسه با ۲۰۱۲ رشدی ۴۷ درصدی را نشان می‌داد. این موفقیت یک رکورد برای اقتصاد کره جنوبی تلقی می‌شد و سیاست‌گذاران کره‌ای در زمانی به آن دست یافته بودند که اقتصاد جهانی در چنبره آشفتگی گرفتار شده و اقتصاد کره مبتنی بر صادرات محصولات فناوری استوار شده بود.
کره جنوبی در گذشته یکی از دریافت‌کنندگان کمک‌های مالی سازمان همکاری و توسعه اقتصادی بود. در طول دهه ۱۹۸۰ تا میانه‌های دهه ۱۹۹۰ پیشرفت اقتصادی کره جنوبی بر مبنای تولید ناخالص داخلی و سرانه برابری قدرت خرید همچنان کسری از اقتصاد کشورهای صنعتی بود. در سال ۱۹۸۰ سرانه تولید ناخالص داخلی کره جنوبی برابر با ۲٬۳۰۰ دلار یعنی نزدیک به یک سوم از همین شاخص در کشورهای پیشرفتهٔ همسایه نظیر سنگاپور، هنگ‌کنگ و ژاپن بود. از آن زمان کره جنوبی هر ساله پیشرفت کرده به طوری که در ۲۰۱۰ سرانه تولید ناخالص داخلی در این کشور ۳۰٬۰۰۰ دلار بود یعنی ۱۳ برابر افزایش نسبت به ۳۰ سال پیش. در همین مدت تولید ناخالص کل کشور از ۸۸ میلیارد دلار به ۱٬۴۶۰ میلیارد دلار رسیده است. در سال ۲۰۰۹ کره جنوبی اولین کشوری بود که توانست از جرگهٔ دریافت‌کنندگان کمک‌های مالی سازمان همکاری و توسعه اقتصادی خارج شده و به یکی از بزرگترین کمک‌کنندگان به آن تبدیل شود. میان سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ کره جنوبی جمعاً مبلغ ۱٫۷ میلیارد دلار به کشورهای مختلف به غیر از کره شمالی کمک کرد. کمک کره جنوبی به کره شمالی معمولاً دو برابرِ کمک‌های این کشور به سازمان همکاری و توسعه اقتصادی است.
کره جنوبی در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۲ به عنوان هفتمین عضو باشگاه ۲۰-۵۰ پذیرفته شد. این باشگاه شامل کشورهایی است که جمعیتشان بیش از ۵۰ میلیون نفر و درآمد سرانهٔ آن‌ها بیش از ۲۰ هزار دلار است. سایر اعضای این باشگاه به ترتیب زمانی ژاپن، ایالات متحده، فرانسه، ایتالیا، آلمان و بریتانیا هستند. در ۱ آوریل ۲۰۰۷ قرارداد تجارت آزاد بین ایالات متحده آمریکا و جمهوری کره به امضا رسید. قرارداد تجارت آزاد میان اتحادیه اروپا و کره جنوبی هم در ۱۵ اکتبر ۲۰۰۹ به امضا رسید. کره جنوبی همین نوع توافق تجارت آزاد را با استرالیا هم دارد. توافق تجارت آزاد میان کانادا و کره در سال ۲۰۱۴ و توافق تجارت آزاد با چین در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۴ بین دو کشور امضا شد. کره جنوبی با داشتن بزرگترین شهربازی مسقف جهان به نام لات ورلد توانسته درآمد هنگفتی از طریق جذب گردشگر خارجی کسب کند. در سال ۲۰۲۱ درآمد سرانه کره جنوبی برای نخستین بار به سطح هفت کشور ثروتمند جهان رسید.روند صعودی شاخص کل بورس کره جنوبی(KOSPI)
کره جنوبی پس از جنگ کره تا بیش از یک دهه جزو فقیرترین کشورهای دنیا به حساب می‌آمد. در سال ۱۹۶۰ میلادی سرانهٔ تولید ناخالص داخلی کره جنوبی ۷۹ دلار بود که در همان زمان پایین‌تر از برخی کشورهای جنوب آفریقا بوده‌است. رشد بخش صنعت اصلی‌ترین محرک رشد اقتصادی این کشور شد. در سال ۱۹۸۶ صنایع تولیدی تقریباً ۳۰٪ از تولید ناخالص داخلی کره را تأمین می‌کردند و ۲۵٪ از نیروی کار این کشور را به کار گرفته بودند. مشوق‌های دولتی و کمک‌های خارجی باعث شد تا صنعتگران سئول با سرعت زیاد فناوری‌های نوین را جایگزین تأسیسات کهنه کنند. این مساله باعث شد تا تولید کالاها (به خصوص آن‌ها که قرار بود به بازارهای خارجی صادر شوند) افزایش یافته و درآمدهای حاصل از آن صرف گسترش بیشتر همان صنایع شود. در نتیجه صنعت باعث تغییر دورنمای کشور شد و میلیون‌ها کره‌ای را به مراکز صنعتی در شهرها کشاند.
رکود ۱۹۸۹ کره جنوبی که بواسطهٔ کاهش صادرات و سفارش‌های خارجی ایجاد شده بود موجب نگرانی صنعت‌گران گردید. تحلیلگران وزارت تجارت و صنعت بر این باور بودند که عملکرد ضعیف صادراتی کره جنوبی به خاطر مشکلات ساختاری است که در اقتصاد کشور وجود دارد. این مشکلات عبارت بودند از پول ملی قدرتمند، افزایش حقوق و هزینه‌های کارگران، اعتصاب‌های مکرر و نرخ سود بالا. نتیجه این شد که موجودی کارخانه‌های الکترونیکی، خودروسازی، پارچه‌بافی و کارگاه‌هایی که قطعات کوچکتر را تولید می‌کردند افزایش پیدا کرد و میزان تولید آن‌ها به شدت کاهش یافت. برای حل این مشکل صنعتگران به سیستم‌های اتوماسیون روی آوردند تا تکیه به نیروی کار را کاهش دهند و تولید را بدون تکیه به کارگران، بیشتر کنند. بدین شیوه آن‌ها می‌توانستند رقابت‌پذیری را افزایش دهند. تخمین زده می‌شد که بیش از دو سوم از صنعتگران کره‌ای بیش از نیمی از دارایی‌های خود را صرف اتوماسیون کردند.
تولید ناخالص داخلی واقعی کره جنوبی در سال ۱۹۶۲ برابر با ۲٫۷ میلیارد دلار بود و در ۱۹۸۹ به ۲۳۰ میلیارد دلار رسید که به‌طور میانگین رشد سالانه‌ای معادل با ۸ درصد را نشان می‌دهد. این رقم در ۲۰۰۶ رکورد یک تریلیون دلار را شکست. سرانه تولید ناخالص داخلی اسمی از ۱۰۳٫۸۸ دلار در ۱۹۶۲ به ۵٬۴۳۸ دلار در ۱۹۸۹ رسید. این عدد در سال ۲۰۰۶ رقم ۲۰٬۰۰۰ دلار را رد کرد. بخش صنعت توانست از سهم ۱۴٫۳٪ از درآمد ناخالص ملی در سال ۱۹۶۲ به ۳۰٫۳٪ در ۱۹۸۷ برسد. حجم داد و ستد کالا از ۴۸۰ میلیون دلار در سال ۱۹۶۲ به ۱۲۷٫۹ میلیارد دلار در ۱۹۹۰ رسید. نسبت پس‌انداز به درآمد ناخالص ملی از ۳٫۳٪ در ۱۹۶۲ به ۳۵٫۸٪ در ۱۹۸۹ رسید. در سال ۱۹۶۵ نرخ رشد کره جنوبی از نرخ رشد کره شمالی در بسیاری از صنایع بالاتر رفت اما درآمد ناخالص ملی آن همچنان از همسایه شمالی پایین‌تر بود.
مهم‌ترین دلیل رشد صنعتی‌سازی کره جنوبی اتخاذ راهبرد نگاه به خارج در اوایل دهه ۱۹۶۰ بود.Koh, Jae Myong (2018) "Green Infrastructure Financing: Institutional Investors, PPPs and Bankable Projects", Palgrave Macmillan, pp.37-39. این راهبرد در آن زمان مناسب بود چون کره جنوبی از فقر منابع طبیعی، پس‌انداز اندک و بازار کوچک داخلی رنج می‌برد. راهبرد جدید باعث شد تا رشد اقتصادی در سایهٔ صادرات کالاهایی که متکی به نیروی کار ارزان بودند و کره جنوبی در تولید آن‌ها مزیت نسبی داشت رشد یابد. ابتکار عمل دولت نقش اساسی در این فرایند داشت. دولت کره جنوبی با تشویق صنعتگران به صادرات باعث شد تا شرکت‌های کره‌ای انگیزهٔ لازم برای بکارگیری فناوری‌های نوین را بدست آورند و بهره‌وری تولیدی خود را افزایش دهند تا بتوانند در بازار جهانی به رقابت با حریفان مقتدر بپردازند. کارخانه‌های کره‌ای می‌توانستند با رعایت آیین‌نامه‌ها و خواسته‌های دولت از جوایز و امتیازات یارانه‌ای و سرمایه‌ای برخوردار شوند و بدین ترتیب می‌توانستند در بازارهای جهانی با سایرین رقابت کنند.. همچنین ورود سرمایهٔ خارجی به کره جنوبی به شدت مورد حمایت دولت قرار می‌گرفت تا بدین شیوه کمبود پس‌انداز در کشور جبران شود. کره جنوبی با این روش بود که توانست صادرات خود را افزایش دهد و بعداً به درآمد بالا دست یابد.
تأکید بر توسعهٔ بخش صنعتی و راهبرد صادرات‌محور سئول باعث شد تا بخش روستایی نسبتاً عقب‌مانده باقی بماند. در این زمان صنایع فولاد و کشتی‌سازی بیش از سایر صنایع به توسعهٔ اقتصادی کره جنوبی کمک کردند.Kyoung-ho Shin, Paul S. Ciccantell, "The Steel and Shipbuilding Industries of South Korea: Rising East Asia and Globalization", in: Journal of World-Systems Research, Volume 15, Issue 2, (2009) page 168 (http://jwsr.pitt.edu/ojs/index.php/jwsr/article/view/316/328) به غیر از صنعت معدن‌کاری بیشتر صنایع در شهرهای شمال غربی و جنوب شرقی متمرکز بودند. اکثر صنایع سنگین کره در جنوب کشور قرار داشتند. کارخانه‌های سئول بیش از ۲۵٪ از کل ارزش‌افزودهٔ بخش صنعت را در سال ۱۹۷۸ تأمین می‌کردند. البته اگر کارخانه‌هایی که کل استان گیونگی-دو یعنی استانی که سئول در آن قرار دارد را به حساب آوریم، ۴۶٪ از کالاهای تولیدی کره جنوبی در آن سال در این منطقه تولید شده‌است. کارخانه‌های سئول و استان گیونگی-دو ۴۸٪ از کارگران ۲٫۱ میلیون نفری کارخانه‌های کره را به کار گرفته بودند. از این رو افزایش تبعیض درآمدی میان بخش‌های صنعتی و کشاورزی کره شمالی در میانه‌های دهه ۱۹۷۰ به یکی از مشکلات جدی کره جنوبی تبدیل شد. با وجود تلاش‌های دولت برای افزایش درآمد مزارع و کیفیت زندگی روستاییان، این تبعیض همچنان به عنوان یکی از مشکلات این کشور وجود دارد.
دولت کره جنوبی در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی سیاست پولی محافظه‌کارانه و اقدامات مالی سخت‌گیرانه‌ای برای کنترل تورم اتخاذ و پیاده کرد. رشد عرضه پول از ۳۰٪ در دهه ۱۹۷۰ به ۱۵٪ کاهش یافت. حتی دولت برای مدت کمی بودجه خود را افزایش نداد. دخالت دولت در اقتصاد به شدت کاهش پیدا کرد و سیاست‌های مربوط به واردات و سرمایه‌گذاری خارجی لیبرالیزه شد تا رقابت افزایش پیدا کند. دولت برای کاهش نابرابری میان شهرها و روستاها اقدام به سرمایه‌گذاری در بخش عمومی کرد. این بخش‌های شامل جاده‌ها، امکانات ارتباطی و ماشینی کردن مزارع بود.
اقداماتی که در اوایل این دهه صورت گرفت با بهبود چشمگیر اقتصاد جهانی همراه شد و بدین ترتیب به اقتصاد کره جنوبی کمک کرد تا فرصت‌های از دست رفته در اواخر دهه ۱۹۸۰ را باز یابد. کره جنوبی توانست میان سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۷ به رشد واقعی ۹٫۲٪ برسد و میان سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۸ به رشد ۱۲٫۵٪ رسیده بود. در آن زمان تورم دورقمی دههٔ ۱۹۷۰ مهار شده بود. میان سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸ تورم عمده‌فروشی به‌طور میانگین به ۲٫۱٪ در سال رسید و قیمت کالاها سالانه ۴٫۷٪ افزایش می‌یافت. دولت کره در ۱۹۸۶ توانست برای نخستین بار به مازاد تراز پرداخت چشمگیری به میزان ۷٫۷ میلیارد دلار دست یابد. این عدد در ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ به ۱۱٫۴ میلیارد دلار بالغ شد. این پیشرفت به دولت کره جنوبی اجازه داد تا از حجم بدهی‌های خارجی بکاهد. این در حالی بود که مازاد تجاری ۱۹۸۹ فقط ۴٫۶ میلیارد دلار بود و در سال بعد منفی شد.
اقتصاد کره جنوبی در نیمهٔ نخست دههٔ ۱۹۹۰ رشدی باثبات و نیرومند در بخش مصرف خصوصی و تولید ناخالص داخلی داشت. اما در سال ۱۹۹۷ با وقوع بحران مالی در شرق آسیا، اوضاع به هم ریخت. پس از آنکه دلال‌ها به دیگر ارزهای آسیایی هجوم بردند، وون کرهٔ جنوبی هم در ۱۹۹۷ به شدت ارزش خود را از دست داد. وام‌های معوقه در بسیاری از بانک‌های تجاری کره باعث شدند مشکل دو چندان گردد. صندوق بین‌المللی پول در دسامبر ۱۹۹۷ تصمیم گرفت ۲۱ میلیارد دلار وام به کره جنوبی بدهد که بخشی از طرح کمکی ۵۸٫۴ میلیاردی این صندوق به کره بود. دولت تا ژانویه ۱۹۹۸ یک سوم از بانک‌های تجاری را تعطیل کرد. اقتصاد کره در هر فصل از سال ۱۹۹۸ کوچکتر می‌شد و سرعت این فاجعه به‌طور میانگین به ۶٫۶۵-٪ رسیده بود. شرکت خانودگی دوو یکی از قربانیان این بحران شد چون دولت این شرکت را به خاطر بدهی‌های معوق منحل کرد. جنرال موتورز بخش موتوری دوو را خریداری کرد و گروه تاتای هند بخش کامیون‌ها و خودروهای سنگین آن را خرید.
اقدامات دولت کره جنوبی و سوآپ بدهی‌ها توسط وام‌دهندگان بین‌المللی باعث شد تا مشکلات مالی کشور تحت کنترل در آیند. دلایل اصلی نجات کره جنوبی از بحران مالی شرق آسیا را می‌توان تعدیل نیروی کار و یافتن منابع مالی جایگزین دانست. رشد تولید ناخالص داخلی کره در پایان فصل نخست سال ۱۹۹۹ به ۵٫۴٪ رسید و رشد شدیدی که پس از آن به وجود آمد به همراهِ فشار کاهشی پول باعث شد تا رشد سالانه به ۱۰٫۵٪ برسد. کیم دای جونگ رئیس‌جمهور کره در دسامبر ۱۹۹۹ اعلام کرد که بحران پولی به پایان رسیده است.
اقتصاد کره جنوبی از اقتصاد دستوری مبتنی بر برنامه‌ریزی متمرکز که در آن سرمایه‌گذاری‌ها با هدایت دولت انجام می‌گرفتند، به سمت اقتصاد مبتنی بر بازار رفت. این اصلاحات اقتصادی که توسط کیم دای جونگ رئیس‌جمهور کره هدایت می‌شد باعث شد این کشور جایگاه خود را به عنوان یکی از کشورهای رو به رشد آسیای شرقی حفظ کند به طوری که نرخ رشد در سال ۱۹۹۹ برابر با ۱۰٫۸٪ و در ۲۰۰۰ معادل ۹٫۲٪ شد.
رشد اقتصادی کره همچنان ادامه داشت تا این که حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در آمریکا به وقوع پیوست. کاهش رشد اقتصاد جهانی، کاهش میزان صادرات کره و این حس که اصلاحات شرکت‌ها و نظام مالی کشور متوقف شده، موجب شد تا سرعت رشد کره جنوبی به ۳٫۳٪ در سال ۲۰۰۱ کاهش یابد.
با وجود رکود جهانی در سال ۲۰۰۲، کره جنوبی توانست با تکیه به صنعت و بخش ساخت و ساز، رشدی معادل ۵٫۸٪ تجربه کند. در این زمان بازسازی شرکت‌های چندخوشه‌ای (چایبول‌ها)، خصوصی‌سازی بانک‌ها و آزادتر ساختن اقتصاد به این شکل که شرکت‌های ورشکسته از بازار خارج شوند، از کارهای ناتمام کره جنوبی به‌شمار می‌رفت. رشد اقتصادی کره جنوبی در ۲۰۰۳ باز هم کند شد اما تا سال ۲۰۰۶ تولید، گسترش پیدا کرد چون تقاضای جهانی برای تلویزیون‌های وضوح بالا و تلفن‌های همراه افزایش یافته بود.
کره جنوبی هم مانند همه اقتصادهای صنعتی از عواقب بحران مالی ۲۰۰۷-۲۰۰۸ آسیب جدی دید. رشد اقتصادی در سه‌ماهه چهارم ۲۰۰۸ به میزان ۳٫۴٪ نسبت به دورهٔ سه‌ماههٔ پیشین کاهش یافت که در ۱۰ سال پیش از آن نخستین کاهش منفی بین دو فصل را نشان می‌داد. این وضع تا سال ۲۰۰۹ ادامه پیدا کرد. گزارش‌های بسیاری از بخش‌های اقتصادی حاکی از کاهش رشد بود. بخش تولید تا ژانویه ۲۰۰۶ معادل ۲۵٫۶٪ و بخش فروش کالاهای مصرفی ۳٫۱٪ کاهش نشان می‌داد. صادرات خودرو و نیم‌رساناها که دو ستون اصلی اقتصاد کره بودند به ترتیب ۵۵٫۹٪ و ۴۶٫۹٪ کاهش یافت. این در حالی بود که صادرات کره در ماه ژانویه معادل ۳۳٫۸٪ و در فوریه ۱۸٫۳٪ کاهش نسبت به مدت مشابه سال پیش نشان می‌داد که یک رکورد منفی در تاریخ اقتصادی کره تلقی می‌شد. این بار نیز به مانند بحران سال ۱۹۹۷ پول کره جنوبی با کاهش ارزش قابل توجه مواجه شد به طوری که ۳۴٪ از ارزش خود مقابل دلار آمریکا را از دست داد. رشد سالانه در ۲۰۰۸ تا ۲٫۳٪ پایین آمد و گلدمن ساکس انتظار داشت تا حد ۴٫۵-٪ پایین برود اما کره جنوبی موفق شد این سقوط را تا حد ۰٫۲٪ در ۲۰۰۹ مهار کند.US Department of State. "Background Note: South Korea"
کمک‌های اقتصادی به‌موقع و مصرف داخلی بالا که کاهش صادرات را جبران می‌کرد باعث شد اقتصاد کره جنوبی بتواند علیرغم وجود بحران مالی جهانی از ورود به رکود خودداری کرده و مانند دیگر کشورهای صنعتی درگیر آن نگردد. کره‌ای‌ها توانسته بودند در طول بحران دو سال پیاپی رشد اقتصادی مثبت داشته باشند. در سال ۲۰۱۰ کره توانست با ثبت نرخ رشد ۶.۱٪ بازگشت قدرتمند خود به شرایط اقتصادی پیش از بحران را نشان دهد. کره جنوبی در ۱۱ ماه نخست سال ۲۰۱۰، ۴۲۴ میلیارد دلار صادرات داشت که بیش از کل صادرات این کشور در ۲۰۰۸ بود.
کره جنوبی و استرالیا در ۵ دسامبر ۲۰۱۳ یک پیمان تجارت آزاد تحت عنوان «کفتا» امضا کردند. استرالیا می‌کوشید صنایع مختلف خود از قبیل خودروسازی، خدمات و انرژی را از منافع آن بهره‌مند سازد و خود را در ردیف رقبایی چون ایالات متحده و آسه‌آن قرار دهد. کره جنوبی در آن زمان سومین بازار صاداراتی استرالیا و چهارمین شریک تجاری این کشور با حجم تجارت ۳۲ میلیارد دلاری در ۲۰۱۲ بود. در این پیمان بند حل اختلافات دولت و سرمایه‌گذار (ISDS) نیز گنجانده شده بود و به شرکت‌های کره‌ای اجازه می‌داد در صورتی که حقوق تجاری‌شان توسط استرالیا رعایت نگردد علیه دولت آن کشور اقامه دعوی کنند.
دولت کره جنوبی روزهای کاری هفته را بسته به حجم شرکت‌ها به تدریج از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۱ از شش روز به پنج روز کاهش داد. همچنین در ۲۰۱۳ شمار تعطیلات عمومی به ۱۶ روز افزایش داده شد.
تولیدکنندگان کره جنوبی در ۱۹۹۰ برای حرکت اساسی به سمت فناوری‌های بالاسطح در آینده برنامه‌ریزی کردند. در ژوئن ۱۹۸۹ گردهم‌آیی‌هایی با حضور مقامات دولتی، دانشگاهیان و صاحبان کسب و کار برگزار شد و در آن‌ها دربارهٔ تولید کالاهایی نظیر مواد نو، مکاترونیک (شامل ربات‌های صنعتی)، مهندسی زیستی، ریز الکترونیک، مواد شیمیایی ظریف و هوافضا تصمیم‌گیری شد. البته این تغییر رویه به معنای کاهش ناگهانی در تولید صنایع سنگین نظیر خودروسازی و کشتی‌سازی که در دهه ۱۹۸۰ اقتصاد کره جنوبی را می‌چرخاند نبود.
سوخت رشد اقتصادی کره جنوبی صادرات است. بیشترین کالاهای صادراتی کره جنوبی را محصولاتی چون ابزارهای الکترونیک، پارچه، کشتی، خودرو و فولاد تشکیل می‌دهند. هر چند واردات کالا هم نسبت به قبل آزادتر شده اما بخش کشاورزی همچنان تحت سیاست‌های حمایتی دولت قرار دارد چون تبعیض قیمت‌های زیادی میان محصولات کشاورزی داخلی نظیر برنج و قیمت‌ها در بازار جهانی وجود دارد. تا سال ۲۰۰۵ قیمت برنج در کره جنوبی چهار برابر بیشتر از میانگین قیمت در بازارهای جهانی بود و دولت هراس داشت که باز کردن بازار برای محصولات کشاورزی خارجی تأثیرات فاجعه‌باری بر بخش کشاورزی در کره جنوبی داشته باشد. با این حال دولت کره جنوبی در اواخر ۲۰۰۴ با سازمان تجارت جهانی به توافق رسید تا واردات برنج تا سال ۲۰۱۴ به تدریج از ۴٪ به ۸٪ افزایش پیدا کند. همچنین قرار شد تا سال ۲۰۱۰، ۳۰٪ از برنج وارداتی مستقیماً به دست مصرف‌کننده برسد چون پیش از آن همهٔ برنج‌های وارداتی برای فرآوری استفاده می‌شد. طبق این توافق قرار بود پس از ۲۰۱۴ بازار برنج کره جنوبی کاملاً به روی واردات باز شود.
امروزه کره جنوبی به عنوان مرکز ابداع بازار جهانی موبایل شناخته می‌شود و تولیدکنندگان می‌توانند از مزایای آزادی‌های فناورانه در آن بهره‌منده شوند. در این کشور روند رو به گسترشی در خصوص ساخت رسانه‌ها یا اپلیکشن‌های جدید با اتکا به زیرساخت اینترنت نسل چهارم و پنجم ایجاد شده‌است. امروزه کره جنوبی زیرساخت‌های لازم برای میزبانی از فرهنگ و تراکم جمعیت بالاتر را دارد که بتوانند خصوصیات محلی قوی‌تری ایجاد کنند.
داده‌های زیر مهم‌ترین شاخص‌های اقتصادی کره جنوبی بین سال‌های ۱۹۸۰ و ۲۰۲۰ را نشان می‌دهند. همچنین پیش‌بینی صندوق بین‌المللی پول برای سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۶ نیز آورده شده است. تورم زیر ۵٪ به رنگ سبز نشان داده شده است.
کره جنوبی در طول دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ در ساخت کشتی‌های مختلف از قبیل سوپرتانکر و سکوهای حفر چاه‌های نفت به یکی از کشورهای سرآمد در جهان تبدیل شد. بزرگترین کشتی‌ساز کره‌ای، شرکت هیوندای بود که یک حوض شناور به گنجایش ۱ میلیون تن در میانه‌های دهه ۱۹۷۰ ساخت. در دهه بعد دوو هم وارد این صنعت شد و در سال ۱۹۸۱ موفق گردید تأسیسات مشابهی با حجم ۱٫۲ میلیون تن در اوکپو واقع در جزیره گئوجه در جنوب بوسان بسازد. با این حال این صنعت در میانه‌های دههٔ ۱۹۸۰ به دلیل وفور نفت خام و رکود جهانی با افت مواجه شد. در این دهه کاهش شدیدی در شمار سفارش‌ها به وجود آمد. سفارش‌های جدید برای سال ۱۹۸۸ جمعاً به ۳ میلیون تن ناخالص رسید که ارزش آن برابر با ۱٫۹ میلیارد دلار می‌شد. این میزان نسبت به سال‌های پیش به ترتیب ۱۷٫۸٪ و ۴٫۴٪ کاهش نشان می‌داد. این کاهش‌ها به دلیل ناآرامی‌های کارگری، عدم تمایل دولت نسبت به تأمین مالی پروژه‌ها و رویکرد جدید توکیو در تأمین مالی کشتی‌سازان ژاپنی با سود کم به وجود آمد. با این حال انتظار می‌رفت صنعت کشتی‌سازی کره جنوبی در میانه‌های دهه ۱۹۹۰ رشد کند چون کشتی‌های کهنه نیازمند جایگزینی بودند. در نهایت کره جنوبی در سال ۲۰۰۸ توانست با کسب سهم ۵۰٫۶٪ از بازار جهانی به عنوان بزرگترین کشتی‌ساز جهان شناخته شود. شناخته‌شده‌ترین شرکت‌های کشتی‌سازی کره جنوبی عبارتند از: صنایع سنگین هیوندای، صنایع سنگین سامسونگ، شرکت کشتی‌سازی و مهندسی دریایی دوو و شرکت فراساحلی و کشتی‌سازی اس‌تی‌اکس (که هم‌اکنون ورشکست شده‌است).
صنایع خودروسازی و صادرات خودرو یکی از بخش‌هایی مهمی بود که در رشد اقتصاد کره جنوبی در دهه ۱۹۸۰ مؤثر بود. در اواخر دهه ۱۹۸۰ حجم صنایع موتوری کره جنوبی نسبت به ۱۹۸۴ پنج برابر شده بود. کره جنوبی در ۱۹۸۸ بیش از یک میلیون خودرو تولید می‌کرد. در سال ۱۹۸۹ کل سرمایه‌گذاری در صنایع خودروسازی و قطعه‌سازی بیش از ۳ میلیارد دلار بود. در حالی که کل تعداد تولید خودروهای شخصی در ۱۹۸۵ تقریباً ۲۶۳٬۰۰۰ عدد بود این رقم در ۱۹۸۹ به ۸۴۶٬۰۰۰ خودرو رسید. در سال ۱۹۸۸ کره جنوبی ۵۷۶٬۱۳۴ خودرو صادر کرد که از میان آن‌ها ۴۸۰٬۱۱۹ عدد (معادل ۸۳٫۳٪) به ایالات متحده صادر شده بود. در طول دهه ۱۹۸۰ بخش اعظم رشد خودروسازی در کره جنوبی وابسته به افزایش صادرات بود اما صادرات در سال ۱۹۸۹ نسبت به ۱۹۸۸ به میزان ۲۸٫۵٪ کاهش پیدا کرد. این کاهش به دلیل فروش پایین در ایالات متحده به ویژه در بازار خودروهای ارزان‌تر و همچنین مشکلات کارگری در کره جنوبی بود. امروزه کره جنوبی به عنوان یکی از بزرگترین خودروسازان جهان تلقی می‌شود. گروه هیوندای موتور بزرگترین خودروساز کره جنوبی بر حسب درآمد، تولید و حضور در بازارهای جهانی است. همچنین کیا موتورز با ساختار و شیوه خود توانست در سال های اخیر به یکی از قدرت های خودروسازی جهان بدل شود.
بخش اعظم ذخایر معدنی شبه‌جزیره کره در کره شمالی واقع شده و کره جنوبی فقط منابع گسترده‌ای از تنگستن و گرافیت دارد. هر چند در کره جنوبی معادن زغال سنگ، آهن، سنگ و مولیبدن هم وجود دارد اما حجم آن‌ها وسیع نیست و عملیات معدن‌کاری روی آن‌ها در مقیاس کم انجام می‌گیرد. بسیاری از منابع معدنی کره جنوبی از کشورهای دیگر وارد می‌شود. زغال سنگ کره جنوبی از نوع آنتراسیت بی‌کیفیت است و تنها برای گرم کردن خانه‌ها و دیگ‌های بخار استفاده می‌شود.
ساخت و ساز یکی از مهم‌ترین صنایع صادراتی کره جنوبی از اوایل دهه ۱۹۶۰ بوده و امروزه نیز یکی از منابع حیاتی جذب ارز خارجی و جذب درآمد صادرات نامرئی است. تا ۱۹۸۱، ۶۰٪ از کارهای شرکت‌های ساخت و ساز کره جنوبی در خارج از کشور انجام می‌شد که بیشتر این پروژه‌ها در خاورمیانه اجرا شدند. ارزش قراردادهای آن سال معادل ۱۳٫۷ میلیارد دلار بودند. با این حال ارزش قراردادهای ساخت و ساز در خارج از کشور در سال ۱۹۸۸ به رقم ۲٫۶ میلیارد دلار سقوط کرد که سهم کشورهای خاورمیانه از آن ۱٫۲ میلیارد دلار بود. این رقم نسبت به سال پیش تنها ۱٪ افزایش نشان می‌داد در حالی که ارزش پروژه‌های داخلی معادل ۱۳٫۸ میلیارد دلار شده بود که نسبت به ۱۹۸۷، ۸٫۸٪ افزایش نشان می‌داد.
شرکت‌های ساخت و ساز کره جنوبی در اواخر دهه ۱۹۸۰ تمرکز خود را روی بازار پیشروی داخلی گذاشتند. در سال ۱۹۸۹ نشانه‌هایی از بازگشت دوران خوب برای بازار ساخت و ساز در خارج از کشور دیده شد: شرکت ساخت و ساز دونگ آه قراردادی به ارزش ۵٫۳ میلیارد دلار با لیبی بست تا دومین فاز (و دیگر فازهای) طرح رود بزرگ دست‌ساز را اجرا نماید. ارزش کل ۵ فاز این پروژه در پایان کار به ۲۷ میلیارد دلار می‌رسید. تنها در سال ۱۹۸۹ شرکت‌های ساخت و ساز کره‌ای بیش از ۷ میلیارد دلار قرارداد خارجی امضا کردند. یکی از بزرگترین شرکت‌های ساخت و ساز کره‌ای سامسونگ سی اند تی است که توانسته برخی از بلندترین و چشم‌گیرترین آسمان‌خراش‌های دنیا از جمله سه تا از بلندترین برج‌های دنیا به نام‌های: برج‌های دوقلوی پتروناس، تایپه ۱۰۱ و برج خلیفه را بسازد.
کره جنوبی در دهه ۱۹۶۰ به شدت به واردات جنگ‌افزارهای آمریکایی وابسته بود اما پس از آنکه ریچارد نیکسون رئیس‌جمهور آمریکا سیاست ویتنامی‌سازی را اعلام کرد تا از طریق آن نیروهای جنوب ویتنام را تقویت نماید، کره جنوبی در اوایل دهه ۱۹۷۰ تصمیم گرفت به تولید جنگ‌افزارهای مورد نیاز خود بپردازد.
کره جنوبی در آغاز بیش از هر چیز بر تولید نیازهای اولیه جنگ‌افزاری پرداخت اما در دهه‌های بعدی با توجه به تأمین تسلیحات مزبور رو به فناوری‌های جدید آورده تا سهمی بیشتر از بازارهای جهانی را در این رشته به دست آورد. برخی از کلیدی‌ترین پروژه‌های صادرات نظامی کره جنوبی عبارتند از توپ خودکششی فرتینا ت-۱۵۵ که برای نیروی زمینی ترکیه ساخت شد؛ تفنگ‌های انفجار در هوای K11 ساخت شرکت دوو برای امارات متحده عربی؛ کشتی موشک‌انداز بی‌ان‌اس بنگباندو با قابلیت موشک‌های هدایت‌شونده برای بنگلادش؛ کشتی‌های تانکری نظیر اچ‌ام‌ای‌اس سیریوس (او ۲۶۶) برای نیروی دریایی استرالیا، زلاند نو و ونزوئلا که در کنار کشتی‌های نظامی برای سوخت‌رسانی و غیره استفاده می‌شوند؛ کشتی‌های کلاس ماکاسار برای نیروی دریایی اندونزی که آبی‌خاکی هستند و برای انتقال نیرو به سال استفاده می‌شوند؛ و هواگرد آموزشی ک‌تی-۱ وونگبی برای نیروی هوایی ترکیه، اندونزی و پرو.
کره جنوبی در ساخت تجهیزات جنگ‌افزارهای کشورهای دیگر نیز مشارکت دارد. برای مثال قطعاتی از جنگنده اف-۱۵ و بالگرد تهاجمی آپاچی مدل ای‌اچ-۶۴ که قرار است توسط سنگاپور مورد استفاده قرار گیرد توسط کره جنوبی ساخته شده‌اند. بدنهٔ این بالگرد تولید مشترک صنایع هوافضای کره و شرکت بوئینگ آمریکا است. کره جنوبی از طریق شرکت سامسونگ در ساخت سامانه دفاع موشکی اس-۳۰۰ روسیه دست داشته‌است. همچنین قرار است طی همان قرارداد کشتی تهاجمی آبی‌خاکی کلاس میترال که توسط شرکت اس‌تی‌ایکس کره جنوبی ساخته شده به روسیه فروخته شود. صادرات جنگ‌افزاری کره جنوبی رد سال ۲۰۰۸ برابر با ۱٫۰۳ میلیارد دلار و در ۲۰۰۹ برابر با ۱٫۱۷ میلیارد دلار بوده‌است.
در سال ۲۰۱۲، ۱۱٫۱ میلیون گردشگر خارجی از کره جنوبی بازدید کردند. این رقم کره جنوبی را در رتبه بیستم جهانی قرار می‌داد. این در حالی است که در ۲۰۱۰، ۸٫۵ میلیون گردشگر خارجی به کره جنوبی رفته بودند. در سال‌های پایانی دهه ۲۰۱۰ شمار گردشگران چینی، تایوانی، هنگ‌کنگی و دیگر کشورهای جنوب شرق آسیا به دلیل گسترش موج کره‌ای (هالیو) با سرعت زیادی افزایش داشته‌است.
سئول اصلی‌ترین مقصد گردشگران خارجی در میان شهرهای کره است. پس از سئول، پارک ملی سئوراک سان، شهر تاریخی گیونگجو و جزیره نیمه استوایی ججودو قرار دارند.
ادغام‌ها و اکتساب‌های شرکت‌های کره‌ای از سال ۱۹۹۱ به این سو روندی رو به رشد داشته و تنها در سال ۲۰۰۴ توقفی موقت در آن‌ها به وجود آمد. از ۱۹۹۱ تا ۲۰۱۸ تعداد ۱۸٬۳۰۰ قرارداد داخلی، بیرون به داخل و داخل به بیرون از کره جنوبی اعلام شده که ارزش کل آن‌ها بیشتر از ۹۴۱ میلیارد دلار آمریکا بوده‌است. در سال ۲۰۱۶ بیشترین قراردادهای ادغام و اکتساب انجام شد و مجموع آن‌ها به ۱٬۸۱۸ میلیارد دلار آمریکا رسید.
صنایع هدف به‌طور موزون توزیع شده‌اند تا هیچ صنعتی نتواند سهمی بیش از ۱۰٪ به دست آورد. سه صنعت هدف در این حوزه الکترونیک (۹٫۷٪)، نیم‌رساناها (۹٫۱٪) و فلزات و معادن (۷٫۷٪) هستند. لازم به ذکر است که بیش از ۵۱٪ از شرکت‌های اکتساب‌کننده از بخش مالی و کارگزاری بوده‌اند.
اقتصاد بریتانیا، پنجمین اقتصاد دنیا (و دومین در اتحادیه اروپا) و همچنین دهمین کشور (و سومین در اتحادیه اروپا) در تولید ناخالصی با حدود ۳ تریلیون دلار در سال ۲۰۱۴ می‌باشد. بریتانیا در گروه هشت در سه سال پیاپی، سریعترین رشد اقتصادی را به خود اختصاص داده‌است.
کشور بریتانیا به داشتن خانه‌های کوچک مشهور است، در بریتانیا دولت خانه‌های ۳۷ مترمربع را مجاز می‌داند. در حال حاضر بریتانیا کوچکترین میانگین در مساحت خانه‌های تازه‌ساز را دارد. به قسمی که «میانگین» خانه‌های تازه‌ساز در بریتانیا ۷۶ مترمربع می‌باشد. در شهر یورکشایر انگلستان میانگین خانه‌های تازه‌ساز تنها «۲۵ مترمربع» می‌باشد؛ و این شهر با این میانگین دارای کوچکترین خانه‌ها در انگلستان نیز هست؛ و این عدد میانگین متراژ خانه‌ها است بدین معنی که نیمی از خانه‌های نوساز در یورک‌شایر انگلستان حتی کمتر از ۲۵ مترمربع مساحت را دارا هستند. به تازگی در شهر لندن، دولت به منظور تغییر در این وضعیت حداقل متراژ مورد قبول به اندازهٔ یک متر افزایش داده و حداقل متراژ مورد قبول را به حدود ۳۸ مترمربع رساند. گفته می‌شود تقاضا برای خانه‌های کوچکتر در انگلستان فراوانی زیادی دارد. برخی سازندگان ایده‌هایی برای ایجاد خانه‌های ۱۵ مترمربعی دارند. بسیاری سازندگان بریتانیایی نسبت به تأیین حداقل مساحت ایراد دارند و مخالف تعیین حداقل‌ها هستند و معتقدند این تأیین حداقل مساحت مورد قبول از طرف دولت، دست خریداران را در انتخاب و ساخت خانه‌ها محدود می‌کند.
یکی از ویژگی‌ها در رابطه با وضعیتِ اقتصاد و تأثیر آن بر بازار مسکن در بریتانیا، پایین‌تر بودن نرخ اقساط برای خرید یک خانه، در مقایسه با نرخ اجارهٔ آن است. تقریباً در تمامی شهرهای بریتانیا خرید خانه برای مردم به صرفه تر از اجارهٔ خانه است. در اقتصادِ بریتانیا شرایط خانه‌دار شدن مردمِ بدون منزل، که برای اولین بار اقدام به خرید خانه برای خود می‌نمایند، ساده است چراکه اقساط خرید مسکن در اقتصاد بریتانیا کمتر از نرخ میزان اجاره است، بدین قسم که در سال‌های اخیر به دلیل کاهش قدرت خریدِ عموم مردمِ انگلستان، توان پرداخت مبلغ اولیهٔ خرید مسکن از سوی بسیاری از آن‌ها وجود ندارد؛ از این رو بخش بیشتری از مردم انگلستان بالجبار به سمت اجارهٔ خانه برای زندگی کشیده‌می‌شوند؛ و در نتیجه در تقریباً تمامی شهرهای بریتانیا، میزان اقساطِ ماهانه وام خرید مسکن به‌طور میانگین کمتر از میزان اجارهٔ پرداختی برای «همان واحد مسکونی» می‌شود. این باعث می‌شود که حتی بسیاری از کسانی که از خود خانه ندارند، بیشتر برای خرید مسکن انگیزه پیدا کنند. به‌طور مثال در گزارشی در آذر ۱۳۹۶، بیان شد اگر اقساط ماهانه وام خرید یک واحد مسکونیِ به‌طور مثال دو خوابه به‌طور میانگین، تقریباً برابرِ ۵۶۴ پوند انگلستان باشد، نرخ اجارهٔ همین خانه در ماه چیزی برابر با ۷۰۰ پوند، یعنی ماهی ۱۳۶ پوند انگلستان بیشتر می‌شود. در چنین شرایطی معمولاً وام خرید مسکن نیز برابربا ۸۵ درصد ارزش کلِ ملک است و به‌طور میانگین مبلغ اولیهٔ برای خرید مسکن نیز به همراه وامِ آن برابر با چیزی در حدود ۱۵۰ هزار پوند می‌گردد.
خلیج مارینا یا مارینا بی (به لاتین: Marina Bay) خلیجی در بخش جنوبی سنگاپور است و در شرق مرکز شهر سنگاپور قرار دارد. منطقه پیرامون خود خلیج، که آن هم مارینا بی نامیده می‌شود، گسترش ۳۶۰ هکتاری منطقه مجاور مرکزی کسب و کار است.
مرلاین (به ) احتمالاً مخلوقی در نشان‌شناسی غربی است که مخلوقی را توصیف می‌کند با سر شیر و بدن یک ماهی.
در سنگاپور، مرلاین تبدیل به نمادی برای بازاریابی و به‌عنوان نشان و تجسم‌بخشی به ملیت سنگاپور شده‌است.
مارینا بی سندز یک تفرجگاه یکپارچه در مقابل خلیج مارینا در سنگاپور است که متعلق به شرکت لاس وگاس سندز است. در افتتاحیه آن در سال 2010، به‌عنوان گران‌ترین دارایی کازینوی مستقل جهان با قیمت 8 میلیارد دلار سنگاپور (6.88 میلیارد دلار آمریکا)، با احتساب هزینه زمین، ثبت شد.[2][3]
این استراحتگاه شامل یک هتل با 2561 اتاق، یک مرکز نمایشگاهی به وسعت 120000 متر مربع (1300000 فوت مربع)، 74000 متر مربع (800000 فوت مربع) و موزه فروشگاه‌های بزرگ در خلیج مارینا است.
رستوران های "سرآشپز مشهور"، دو غرفه کریستالی شناور، نمایشگاه های هنر-علم، و بزرگترین کازینو آتریوم جهان با 500 میز و 1600 دستگاه است.
این مجموعه شامل سه برج است که در بالای آن یک SkyPark به طول 340 متر (1120 فوت) با ظرفیت 3902 نفر و یک استخر شنای بینهایت 150 متری (490 فوت) قرار دارد که بر روی بزرگترین سکوی عمومی کنسولی جهان قرار گرفته است.
برج شمالی 66.5 متر (218 فوت).[4][5] استراحتگاه 20 هکتاری توسط معماران موشه صفدی طراحی شده است.
هفتاد و یکمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 72th Academy Awards) در ۲۱ مارس ۱۹۹۹ در دوروتی چندلر پاویون، لس آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۱٩٩٨ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.
ووپی گلدبرگ مجری این مراسم بود.
هفتادمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 70th Academy Awards) در ۲۳ مارس ۱۹۹۸ در شراین ادیتوریوم، لس آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۱۹۹۷ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.
The following 16 films received multiple nominations:
هفتاد و دومین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 72th Academy Awards) در ۲۶ مارس ۲۰۰۰ در شراین ادیتوریوم، لس آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۱۹۹۹ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.
برندگان نخست و در حروف برجسته پررنگ فهرست شده‌اند
شصت و نهمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 69th Academy Awards) در ۲۴ مارس ۱۹۹۷ در Shrine Auditorium، لس آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۱۹۹۶ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.
هفتاد و چهارمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 74th Academy Awards) در ۲۴ فوریه ۲۰۰۲ در سالن تئاتر دالبی، هالیوود، لس‌آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۲۰۰۱ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.
The annual "In Memoriam" tribute, presented by actor کوین اسپیسی، honored the following people.
هفتاد و پنجمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 75th Academy Awards) در ۲۳ مارس ۲۰۰۳ در سالن تئاتر دالبی، هالیوود، لس‌آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۲۰۰۲ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.
استیو مارتین مجری این مراسم بود.
The following twelve films received multiple nominations:
The annual "In Memoriam" tribute, presented by actress سوزان ساراندون، honored the following people.
هفتاد و سومین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 73th Academy Awards) در ۲۵ مارس ۲۰۰۱ در شراین ادیتوریوم، لس آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۲۰۰۰ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.
The following 20 films received multiple nominations:
The annual "In Memoriam" tribute, presented by actor جان تراولتا، honored the following people.
وبگاه‌های رسمی
هفتاد و ششمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 76th Academy Awards) در ۲۹ فوریه ۲۰۰۴ در سالن تئاتر دالبی، هالیوود، لس‌آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۲۰۰۳ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.
The annual "In Memoriam" tribute was presented by Academy President Frank Pierson. The montage featured an excerpt of "The Love of the Princess" from "The Thief of Baghdad", composed by میکلوش روژا ("بن هور", "طلسم‌شده", "کجا می‌روی", "شاه شاهان", "ال سید").
هفتاد و هفتمین دوره مراسم اعطای جوایز اسکار (انگلیسی: 77th Academy Awards) در ۲۷ فوریه ۲۰۰۵ در سالن تئاتر دالبیهالیوود، لس‌آنجلس برگزار شد. در این مراسم بهترین فیلم‌های سال ۲۰۰۴ جهان به انتخاب آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک جایزه گرفتند.
کریس راک مجری این مراسم بود
The annual "In Memoriam" tribute was presented by actress آنت بنینگ. Musician یو-یو ما performed during the segment.
رود، نام یکی از سرودهای انقلابی ایران است که در دوران انقلاب ۵۷ در آلبومی بنام «شراره‌های آفتاب» توسط سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران منتشر و از معروفیت فراوانی برخوردار شد. متن این ترانه توسط سعید سلطانپور سروده شده و با صدای داوود شراره‌ها خوانده شده‌است. موسیقی این ترانه را مهرداد بران ساخته و تنظیم کرده‌است. صدای خواننده را گروه کر دانشجویان ایرانی واشینگتن همراهی می‌کند.پایگاه اینترنتی درنگ؛ سرود رود، نوشته‌شده در ۲۹ بهمن ۱۳۹۳؛ بازدید در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۶.
می‌گذرد در شب آیینه رود
خفته هزاران گل در سینهٔ رود
گلبن لبخند فردایی موج
سرزده از اشک سیمینهٔ رود
فرازِ رود نغمه‌خوان
شکفته باغ کهکشان
می‌سوزد شب در این میان
رود و سرودش
اوج و فرودش
می‌رود تا دریای دور
باغ آیینه
دارد در سینه
می‌رود تا ژرفای دور
بر افسون شب می‌خندد
با آبی‌ها می‌پیوندد}(۲)
فردا رود افشان ابریشم
در دریا می‌خوابد
خورشید از باغ خاور می‌روید
بر دریا می‌تابد
فردا رود طغیان شور افکن
خورشید از شرق سوزان می‌روید
این سرود بر روی ترانه ای از دلکش بنام حاصل عشق و با آهنگسازی مجید وفادار در سال 1336 یا 37 ساخته شده.
مغاره یا تابلوی ولادت یک نمایشگاه دینی است که ویژه ایام کریسمس بوده و در آن عناصر مختلف صحنه ولادت عیسی را بازسازی می‌کنند.Berliner, R. "The Origins of the Creche".
در میان مسیحیان لبنان که از نخستین گروندگان به مسیحیت هستند، بازآفرینی صحنه ولادت از درخت کریسمس نیز مهم تر و سنتی تر بوده و نوعی رقابت در میان افراد برای تزئین و برپایی آن وجود دارد. در ایام کریسمس هر خانواده مسیحی تلاش می‌کند تا تابلوی ولادت زیباتری با استفاده از عناصری مانند عروسک در منزل خود برپا کند. مسیحیان لبنان معتقدند که آغلی که عیسی در آن به دنیا آمد درون یک غار بوده است. عناصر مهم مغاره شخصیت‌هایی مانند عیسی در گهواره، مریم و یوسف نجار و همچنین الاغ و گاو هستند.بی‌بی‌سی فارسی.
آغُل محفظه ای برای نگهداری دام است. همچنین ممکن است به عنوان یک اصطلاح برای محوطه ای برای حیوانات دیگر مانند حیوانات خانگی که در داخل خانه ناخواسته هستند استفاده شود. این اصطلاح انواع محفظه‌هایی را توصیف می‌کند که ممکن است یک یا چند حیوان را محدود کند. ساخت و ساز و اصطلاحات بسته به منطقه جهان، هدف، گونه‌های حیوانی که باید محدود شوند، مواد محلی مورد استفاده و سنت متفاوت است. آغل به عنوان یک فعل به عمل محدود کردن حیوانات در یک محوطه اشاره دارد.
اصطلاحات مشابه kraal ,boma و corrals هستند. دایرةالمعارف بریتانیکا به استفاده از اصطلاح «کرال» برای صحراهای فیل در هند، سریلانکا و تایلند اشاره می‌کند.
در استرالیا و نیوزیلند، "آغل" یک محوطه کوچک برای دام‌ها (به ویژه گوسفند یا گاو) است که بخشی از یک ساختمان بزرگتر است، به عنوان مثال آغل "گوساله"، "آغل گوسفند یا گاو" در حیاط‌ها (در حیاط)، یا آغل "در سولهی نگهداری حیوانات". در زبان انگلیسی استرالیایی و نیوزیلندی، یک پادوک ممکن است یک منطقه چرای بزرگ و حصارکشی شده به وسعت چندین هکتار را دربر گیرد، که نباید با استفاده انگلیسی آمریکایی از "پدوک" به عنوان جایگزین با "آغل"، که مناطق کوچکتر و محدودتر را توصیف می‌کند، اشتباه گرفته شود.
در زبان انگلیسی بریتانیایی، به آغل گوسفندی "فولدینگ" , "sheepfold" یا "sheepcote" نیز گفته می‌شود. چوپانان مدرن معمولاً از اصطلاحاتی مانند آغل "بسته یا محبوس" برای آغل‌های کوچک گوسفند استفاده می‌کنند. بیشتر سازه‌هایی که امروزه به آنها "گوسفند دان" گفته می‌شود، نیم دایره‌های سنگی (سازه‌های سنگی خشک) باستانی هستند.
اصطلاح کِرال برای یک محوطه [نگهداری] فیل استفاده می‌شود، مانند زندانی کردن فیلی که در سال ۲۰۲۰ دو روستایی را در منطقه ببر کانها مجروح کرده بود.
پانامورِ یک شهر محصور و مرتبط بود که در سال ۱۸۹۶ در جنگلی متعلق به فرانسیس مولامور تأسیس شد، جایی که ۱۰ فیل وحشی در آن جمع‌آوری شد، آخرین مورد در سال ۱۹۵۰ بود. اصطلاح کِرال به محوطه و به یک محل جمع‌آوری/شکار اشاره دارد.
کرال فیل آیوتایا، در مرکز استان آیوتایا، متعلق به دهه ۱۵۰۰ است. آخرین جمع‌آوری فیل‌های وحشی در سال ۱۹۰۳.
در ایالات متحده، اصطلاح "آغل" معمولاً محفظه‌های کوچک در فضای باز برای نگهداری حیوانات را توصیف می‌کند. اینها ممکن است برای محصور کردن دام یا حیوانات خانگی باشد که نمی‌توان آنها را در داخل خانه نگه داشت. آغل‌ها را می‌توان بر اساس هدفشان نامگذاری کرد، مانند "آغل نگهدارنده"، که برای حبس کوتاه‌مدت استفاده می‌شود. آغل برای گاو را می‌توان "کِورال" نیز نامید که این اصطلاح از زبان اسپانیایی به عاریت گرفته شده‌است. گروه‌هایی از آغل‌ها که بخشی از یک مجتمع بزرگ‌تر هستند را می‌توان "دامداری" نامید که در آن مجموعه‌ای از آغل‌ها تعداد زیادی از حیوانات را در خود جای می‌دهند، یا "آغلی" که نوعی حیاط است که برای محدود کردن حیواناتی که در حال پرواربندی هستند استفاده می‌شود. یک آغل بزرگ برای اسب‌ها "پَدِک" (در شرق ایالات متحده) یا "کِورال" "Corral" (در غرب ایالات متحده) نامیده می‌شود. در برخی مکان‌ها، ممکن است یک عرصه نمایشگاهی، "آغل نمایش" نامیده شود. یک آغل کوچک برای اسب‌ها (از هر طرف بیش از ۱۵ تا ۲۰ فوت [۴٫۵ تا ۶ متر] نباشد) تنها در صورتی به عنوان آغل شناخته می‌شود که فاقد سقف یا سرپناه باشد، در غیر این صورت به آن "غرفه [حیوانات]" [Animal] می‌گویند و بخشی از اصطبل است. به یک منطقه حصارکشی شده بزرگ با تعداد هکتارها زمین، "چراگاه" یا در برخی موارد "مرتع" می‌گویند.
چندین کِورال قابل توجه در ایالات متحده شناخته شده‌است، از جمله بسیاری از آنها که در فهرست ملی مکان‌های تاریخی، به صورت دست نخورده یا به صورت ویرانه، فهرست شده‌اند.
آغل‌های اولیه در آفریقای جنوبی "کرال" نامیده می‌شوند. "Keddah" اصطلاحی است که در هند برای محفظه‌ای که جهت به دام انداختن فیل‌ها ساخته شده‌است به کار می‌رود، در سیلان کلمه‌ای که به همین معنی به کار می‌رود "کورل" است. در اندونزی به آن کاندانگ می‌گفتند.
برای حیوانات خانگی، حصار تاشو تخصصی که به عنوان آغل تمرینی ، آغل-ایکس یا آغل-ای‌ایکس‌ شناخته می‌شود، برای احاطه کردن منطقه‌ای استفاده می‌شود، معمولاً در فضای باز اما نه همیشه، که در آن حیوانات می‌توانند آزادانه حرکت کنند. آنها معمولاً برای سگ‌ها استفاده می‌شوند، مانند دادن فضای بیشتری به توله‌ها یا سگ‌های بالغ نسبت به جعبه‌های سگ، اما می‌توانند برای خرگوش‌ها و حیوانات دیگر نیز استفاده شوند. آغل‌های ورزشی معمولاً از سیم محکم ساخته می‌شوند، اما می‌توانند پلاستیکی یا چوبی نیز باشند.
اسب‌ها، در طول تمرین، اغلب در یک آغل گرد تمرین می‌شوند که گاهی به آن آغل تمرینی نیز گفته می‌شود.
آغل جفت‌گیری به این معنی است که، در حالت ایده‌آل، گروهی از ماده‌ها به آغل نر آورده می‌شود و او در حالی که در آغل هستند به همه آنها خدمات می‌دهد. این سیستم جفت‌گیری کم زحمت‌ترین است زیرا ماده‌ها به دلخواه خود رها می‌شوند تا جفت‌گیری کنند. این جفت‌گیری از نظر قدرت و کارایی نر نیز کمترین کارایی را دارد زیرا آنها از نظر اعمال قدرت خود نیازی به انجام کار زیادی ندارند.
«نشانه‌های زندگی» () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی ورنر هرتسوک است که در سال ۱۹۶۸ منتشر شد.
«قلب شیشه‌ای» () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی ورنر هرتسوک است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد.
رابرت مینارد () یک ستوان نیروی دریایی سلطنتی بریتانیای کبیر بود که بعدها به مقام کاپیتانی ترفیع و ارتقاء درجه گرفت، مینارد به عنوان ستوان اول در کشتی "اچ ام اس مروارید"، معروف‌ترین نقش خود را در شکست دادن دزد دریایی مشهور و بدنام انگلیسی به نام ادوارد تیچ معروف به ریش سیاه بر عهده گرفت، مینارد به عنوان ستوان از تاریخ ۱۴ ژانویه ۱۷۰۷ تا ۱۷۰۹ خدمت کرد و سپس با درجهٔ ستوان سوم به کشتی "اچ ام اس بدفورد" منتقل شد، در سال ۱۷۱۶ با درجهٔ ستوان اول در اچ ام اس مروارید مشغول انجام وظیفه شد، به دلیل خدمات شایسته اش در ۱۷۳۹ به فرماندهی رسید و سرانجام در تاریخ ۱۷۴۰ کاپیتان (ناخدا) شد، اطلاعات زیادی از زندگی مینارد در دست نیست به جز زمانی که با ادوارد تیچ دزد مشهور مصاف داد، بعد از کشتن ریش سیاه، سر او بریدند و به دکل جلوی کشتی مینارد، جهت هشداری به سایر دزدان دریایی آویختند، مینارد در تاریخ ۱۷۵۱ درگذشت.
فرماندار، آلکساندر اسپوتزوود، از مستعمره‌نشین ویرجینیا، فرماندهی ۲ کشتی از نوع اسلوپ به نام‌های رنجر و جین را به مینارد سپرد. آنها در ۱۹ نوامبر ۱۷۱۸ بندر همپتون، ویرجینیا را ترک کردند. مینارد در ساحل کارولینای شمالی و در تاریخ ۲۲ نوامبر ۱۷۱۸ به ریش سیاه برخورد کرد. بیشتر ملوانان ریش سیاه در ساحل بودند و به همین دلیل، هر ۱ نفر از ملوانان ریش سیاه در کشتی با ۳ نفر از ملوانان مینارد مصاف می‌داد. کشتی مینارد به هیچ نوع توپی مسلح نبود و تنها دارای اسلحهٔ سبک بود در حالی که ریش سیاه دارای ۸ عراده توپ بود. مینارد، اغلب مردان خود را در عرشهٔ پایین کشتی پنهان نموده بود. ریش سیاه کشتی خود را به سمت آب‌های کم عمق هدایت کرد. کشتی مینارد که سنگین‌تر بود در تپه‌ای شنی فرورفت و گیر افتاد. ریش سیاه با یک مانور، کشتی خود را به جانب کشتی گرفتار مینارد رساند تا بتواند با توپخانه بر آن آتش بگشاید. در همین زمان که مینارد در عرشهٔ کشتی جین حضور داشت، از مانور ریش سیاه مطلع شد و به همگی دستور داد تا کلیهٔ وسایل غیر ضرور را به دریا بریزند تا کشتی سبک شود. این مانور مؤثر بود و کشتی در نهایت رها گردید. ریش سیاه ۲ مرتبه بر کشتی مینارد آتش گشود و تعدادی از مردان مینارد کشته شدند. پس از آخرین حمله، در حالی که به نظر می‌رسید ملوانان زیادی از مینارد باقی نمانده، ریش سیاه و ملوانانش به کشتی مینارد وارد شدند غافل از اینکه مردان مینارد در عرشهٔ زیرین منتظر تنها یک اشاره برای هجوم غافلگیرانه هستند.
پایان مبارزهٔ مینارد و ریش سیاه، نبردی تن به تن بود. در حالی که هر دو تپانچه‌های خود را به سوی یکدیگر نشانه گرفته بودند، مینارد، درجا شلیک کرد در حالی که گلولهٔ ریش سیاه به خطا رفت. شلیک مینارد، شلیکی مؤثر نبود و مبارزه با شمشیر ادامه یافت. در انتها یک ملوان دیگر از پشت، ضربه‌ای مهلک بر ریش سیاه وارد آورد و سپس مینارد توانست ریش سیاه را به قتل برساند. مینارد پس از نبرد، جسد ریش سیاه را بررسی کرد و متوجه شد که جای ۵ زخم گلوله و در حدود ۲۰ بریدگی در آن وجود دارد. همچنین چند نامه نیز از جسد کشف گردید از جمله نامه‌ای از جانب توبیاس نایت، دبیرکل سلطنتی کارولینای شمالی ریش سیاه سر بریده شد و سرش بر روی دکل جلویی تا پایان سفر کشتی نصب گردید.
موفقیت مینارد در نبرد با ریش سیاه در عصر طلایی دزدان دریایی، امروزه هم توسط بازماندگان مینارد و خدمهٔ کشتی "اچ ام اس رنجر" جشن گرفته می‌شود، این جشن در دانشگاه ساسکس نیروی دریایی سلطنتی هر سال در شب ۲۲ نوامبر با نام "مس شام سیاه" برگزار می‌گردد، همچنین در شهر همپتون ویرجینیا، سالانه، جشنی مشابه، در جهت بازآفرینی این رویداد و پیروزی تاریخی که به پایان دادن یکه‌تازی دزدان دریایی انجامید برگزار می‌گردد که از آن با نام فستیوال ریش سیاه یاد می‌شود.
«آیبولیت-۶۶» () یک فیلم کمدی برای کودکان است به کارگردانی رولان بیکوف که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد.
از بازیگران آن می‌توان به اولگ یفریمف و فرونزیک مکرتچیان اشاره کرد.
«آدم‌ربایی، به سبک قفقازی» () یک فیلم کمدی است به کارگردانی لئونید گائدای که در سال ۱۹۶۷ در اتحاد شوروی تهیه شد.
از بازیگران آن می‌توان به فرونزیک مکرتچیان و یوری نیکولین اشاره کرد.
لئونید گائدای (؛ – ) یک کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، و هنرپیشه اهل اتحاد شوروی بود.
گیورگی دانلیا (؛ زادهٔ – درگذشته ۴ آوریل ۲۰۱۹) یک کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، و هنرپیشه اهل اتحاد شوروی/گرجستان/روسیه بود. وی از سال ۱۹۵۸ میلادی تا سال ۲۰۱۹ میلادی مشغول فعالیت بوده‌است.
«میمینو» () یک فیلم کمدی است به کارگردانی گیورگی دانلیا که در سال ۱۹۷۷ در اتحاد شوروی تهیه شد.
از بازیگران آن می‌توان به واختانگ کیکابیدزه، فرونزیک مکرتچیان و یوگنی لئونف اشاره کرد.
کمیته زبان اسپرانتو یا کمیتهٔ زبان که در سال ۱۹۰۵ توسط خالق زبان فراساخته‌ی اسپرانتو، دکتر لودویک زامنهوف و به تأثی از فرهنگستان فرانسه، در نخستین کنگره جهانی اسپرانتو مطرح گردید، برای حفظ و هدایت کردن توسعهٔ زبان علمی اسپرانتو به‌عنوان زبان مشترک جهانی به‌وجود آمد.
وظیفهٔ اصلی کمیتهٔ زبان، حفاظت و حمایت کردن از اصول بنیادین زبان اسپرانتو و هدایت کردن نحوهٔ توسعه‌یافتن آن بود.
بنابر پیشنهاد خود دکتر زامنهوف، ۱۰۲ اسپرانتودان از ۲۸ ملیت گوناگون برای عضویت در این کمیته انتخاب شدند. نخستین رئیس کمیتهٔ زبان امیل بویراک (Émile Boirac) بود.
کمیتهٔ زبان اسپرانتو، که به‌عنوان مؤسسه‌ای زبانی و مستقل در نخستین همایش جهانی اسپرانتو - که در شهر بولونی-سور-مر فرانسه برگزار شد - به‌وجود آمد، بعدها تبدیل به آکادمی اسپرانتو یا «فرهنگستان زبان اسپرانتو» شد. «آکادمی اسپرانتو» در ابتدا نام کمیسیون عالی «کمیتهٔ زبان» بود که در سال ۱۹۴۸ این دو در یک‌دیگر ادغام شدند و آکادمی اسپرانتو را به‌وجود آوردند که هنوز هم تحت همین نام مشغول به فعالیت است.
سه بخش اصلی کمیتهٔ زبان عبارت بودند از:
نخستین رؤسای سه بخش فوق، به‌ترتیب تئوفیل کار (Théophile Cart)، آنتونی گرابووسکی (Antoni Grabowski)، و رنه دو سوسور (René de Saussure) بودند.
«علی‌بابا و چهل دزد» () یک فیلم درام و محصول مشترک اتحاد شوروی و هند است که در سال ۱۹۷۹ تهیه شده‌است. از بازیگران آن می‌توان به دهر مندرا، هما مالینی، پرم چوپرا، زینت امان، سوفیکو چیائوریلی و فرونزیک مکرتچیان اشاره کرد.
بای‌بای میمون () فیلمی در ژانر کمدی به کارگردانی مارکو فرری است که در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. این فیلم در سی و یکمین جشنواره فیلم کن برنده جایزه بزرگ شده است.
جوایز گرمی ۲۰۱۶ روز دوشنبه ۱۵ فوریه ۲۰۱۶ در استیپلز سنتر لس آنجلس برگزار شد. جوایز این مراسم به بهترین خوانندگان، ترانه‌سرایان و آهنگ‌سازان فعال در بین ۱ اکتبر ۲۰۱۴ تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۵ رسید. پیش برنامه تلویزیونی مراسم، که به صورت رسمی به اسم مراسم افتتاحیه شناخته شده‌است و در آن اکثر جوایز را اهدا می‌کنند نزدیک به محل مراسم در تئاتر مایکروسافت برگزار شد. این شانزدهمین بار است که مراسم در استیپلز سنتر برگزار می‌شود. همچنین این مراسم در دیرترین تاریخ از سال ۲۰۰۳ به بعد برگزار شد. مراسم سال ۲۰۰۳ در ۲۳ فوریه اجرا شد.
برخلاف سال‌های قبل که مراسم در روز یکشنبه برگزار می‌شد، نسخه ۲۰۱۶ آن برای اولین بار در روز دوشنبه اجرا شد که با بهره‌گیری از تعطیلات طولانی مدت روز رئیس‌جمهوری آمریکا همراه بود. مراسم در ایالات متحده توسط سی‌بی‌اس به پخش درآمد. برای اولین بار سی‌بی‌اس وابسته به نیمه غربی کشور حق پخش زنده مراسم گرمی از نیمه شرقی کشور را داشت به علاوه حق پخش تکرار در زمان‌های پربیننده محلی.
نامزدان ۵۸مین مراسم جایزه گرمی، در ۷ دسامبر ۲۰۱۵ اعلام شدند. کندریک لامار با ۱۱ نامزدی بیشترین تعداد نامزدی را دریافت کرد. او چهارمین رپری است که توانست بیشترین نامزدی را در یک شب به دست بیاورد. او موفق به شکست رکورد امینم و کانیه وست که ۱۰ نامزدی در یک شب بودند شد. همچنین در کل او در جایگاه دوم بیشترین تعداد نامزدی در یک شب پس از مایکل جکسون (با ۱۲نامزدی در سال ۱۹۸۴) قرار گرفت. پس از او تیلور سوئیفت و د ویکند با ۷ نامزدی بیشترین تعداد نامزدی را دریافت کردند.فهرست کامل نامزدهای گرمی ۲۰۱۶ آهنگساز مکس مارتین نیز با ۶ نامزدی بیشترین تعداد نامزدی را به عنوان هنرمند غیراجرایی دریافت کرد. ال ال کول جی برای پنجمین سال متوالی میزبان این مراسم بود. موزیک ویدئو «مرا شبیه خودت کن» از گوئن استفانی در حین چهار دقیقه پیام‌های بازرگانی گرمی که از سی بی اس پخش می‌شد، اجرا، فیلمبرداری و به صورت زنده پخش شد.
کندریک لامار با کسب ۵ جایزه از جمله جایزه بهترین آلبوم رپ، بیشترین تعداد جایزه را دریافت کرد. تیلور سوئیفت با کسب سه جایزه از جمله جایزه آلبوم سال که برای آلبوم ۱۹۸۹ دریافت کرد به تنها زنی تبدیل شد که توانسته دو بار جایزه آلبوم سال را به عنوان هنرمند اصلی کسب کند. همچنین آلاباما شیکز، سه جایزه از جمله جایزه بهترین آلبوم آلترناتیو را کسب کرد. اد شیرن دو جایزه از جمله جایزه بهترین ترانه سال را برای ترانه بلند بلند فکر کردن کسب کرد. مارک رانسون و برونو مارس جایزه رکورد سال را برای ترانه فانک بالاشهری کسب کردند و مگان ترینر جایزه بهترین هنرمند جدید را کسب کرد.
توجه: برندگان به حالت پررنگ درآمده‌اند.
فریاد () فیلمی در ژانر ترسناک به کارگردانی یژی اسکولیموفسکی است که در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. این فیلم در سی و یکمین جشنواره فیلم کن برنده جایزه بزرگ شده است.
سی و سه () یک فیلم کمدی به کارگردانی گیورگی دانلیا است که در سال ۱۹۶۵ در اتحاد شوروی تهیه شده است.
سیبریایی () یک فیلم به کارگردانی آندری کونچالوفسکی است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به نیکیتا میخالکوف، ویتالی سولومین و لیودمیلا گورچنکو اشاره کرد. این فیلم در سی و دومین جشنواره فیلم کن، برنده جایزه بزرگ شده است.
شصت و چهارمین دورهٔ جوایز بفتا در ۱۳ فوریه ۲۰۱۱ برگزار شد . فیلم "سخنرانی پادشاه" که درباره بخشی از زندگی جرج ششم، پادشاه بریتانیا است، در ۱۴ بخش کاندیدا بود که در ۷ رشته از جمله بهترین فیلم سال برنده شد.
مت چارمن (؛ زادهٔ ۵ ژوئن ۱۹۷۹) یک فیلم‌نامه‌نویس و نمایش‌نامه‌نویس اهل بریتانیا است.
وی فیلم‌نامه‌نویس فیلم‌هایی همچون سوئیت فرانسوی و پل جاسوس‌ها بوده است.
عموی آمریکایی‌ام () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی آلن رنه است که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد. این فیلم در سی و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم کن برندهٔ جایزهٔ بزرگ شده‌است.
جاش کولی () پویانما، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
جان تیتز (متولد ۱۱۱۰ میلادی، قسطنطنیه، درگذشت ۱۱۸۰ میلادی، قسطنطنیه) شاعر و گرامرنویس (متخصص دستور زبان) بیزانسی بود، که در قرن دوازدهم میلادی می‌زیست. اثر مهم او، کیلیادز (Chiliades) هست.
تیتز، پدر یونانی و مادری گرجی (ایبریایی) داشت. در اثرش، تیتز، گزارش داده که مادربزرگش، خویشاوند شهبانو مریم از خاندان سلطنتی باگراتیونی، بوده که به همراه او به همراه خواهرش به قسطنطنیه آمد و بعدها همسر دوم سباستوس کرولاریوس کنستانتین و برادر/خواهر زاده پدرشاه، مایکل کلولاریوس شده است.
فریال گواشیری یک سیاستمدار ایرانی -آمریکایی است. او از سال ۲۰۱۴ دستیار مخصوص باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا است. وی فارغ‌التحصیل رشته ی حقوق از دانشگاه ایرواین، کالیفرنیااست.
برنارد ' برند' بشر (زاده ۲۰ اوت ۱۹۳۱ - درگذشته ۲۲ ژوئن ۲۰۰۷) و هیلا بشر (زاده ۲ سپتامبر ۱۹۳۴ - درگذشته ۱۰ اکتبر ۲۰۱۵) هنرمندان مفهومی و عکاس آلمانی بودند که به صورت مشترک کار می‌کردند. آن‌ها بیشتر به خاطر سری گستردهٔ تصاویر عکاسی یا نشانه‌شناسی‌شان از ساختمان‌های صنعتی و سازه‌ها که اغلب به صورت شبکه‌هایی سازماندهی شده شناخته شده‌اند. به عنوان بنیانگذاران چیزی که به عنوان «مکتب بشر» شناخته می‌شود، روی نسل‌های عکاسان مستند و هنرمندان تأثیر گذاشتند. آن‌ها برندهٔ جایزه هاسلبلاد و جایزه اراسموس شدند.
مگ لفاوه (؛ زادهٔ ) یک تهیه‌کننده، و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی فیلم‌نامه‌نویس فیلم‌هایی همچون پشت و رو و دایناسور خوب بوده است.
رونی دل کارمن (؛ زادهٔ ) یک پویانما، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان اهل فیلیپین است.
جاش سینگر (؛ زادهٔ ۱۹۷۲) یک فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی نویسنده فیلم‌هایی همچون ، به من دروغ بگو بال غربی، فرینج و افشاگر بوده است.
آندره‌آ برلوف () یک فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
آلن ونکوس () یک فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
وی فیلم‌نامه‌نویس فیلم‌هایی همچون از کف خیابان‌های کامپتون بوده است.
خواب تو را دیدن ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ایزیری ۲۸۶۸ استاندارد ملی ایران با عنوان درجات حفاظت تأمین‌شده توسط محفظه‌ها (کد IP) است. این استاندارد روش طبقه‌بندی محفظهٔ وسایل برقی را از نظر درجهٔ حفاظت بیان می‌کند.
اولین نسخهٔ این استاندارد در سال ۱۳۶۸ منتشر شد. تجدیدنظر اول آن مصوب ۱۳۷۵ است و تجدیدنظر دوم در اسفند ۱۳۸۶ به تصویب رسیده‌است. در تهیهٔ استاندارد ۲۸۶۸ از درجه حفاظت استفاده شده‌است.
استادارد ۲۸۶۸ برای طبقه‌بندی درجهٔ حفاظت وسایل برقی تا ولتاژ نامی ۷۲٫۵ کیلوولت کاربرد دارد.
مطابق این استاندارد، درجهٔ حفاظتی که به وسیلهٔ محفظه تأمین می‌شود به وسیلهٔ کد IP مشخص می‌شود. ساختار این کد در جدول زیر توضیح داده شده است:
از حرف X در جایی استفاده می‌شود که تعیین مشخصهٔ مربوط به آن ضرورتی نداشته باشد. معنی هر یک از علائم دیگر به‌طور مختصر در جداول زیر آمده‌است:
اطلاعات بیشتر در مورد هر یک از این نشانه‌ها و شرح دقیق شرایط آزمون در متن استاندارد موجود است.
آلن تانر (؛ زادهٔ - درگذشتهٔ ١١ سپتامبر ٢٠٢٢) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم اهل سوئیس بود. وی از سال ۱۹۵۷ میلادی تا ٢٠٢٢ مشغول فعالیت بود و از فیلمهایش می‌توان به "سرزمین بی‌صاحب"، "در شهر سپید"، "وسط دنیا"، "یوناس که در سال ۲۰۰۰ بیست‌وپنج ساله خواهد بود"، "سمندر"، "سال‌های خوش گذشته" و "شارل، زنده یا مرده" را نام برد.
سال‌های خوش گذشته () که در ایران با نام سودای پرواز دوبله و پخش شد، فیلمی در ژانر هنری به کارگردانی آلن تانر است که در سال ۱۹۸۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به تروور هاوارد اشاره کرد. این فیلم در سی و چهارمین جشنواره فیلم کن برنده جایزه بزرگ شده است. لطفا لینک دوبله فارسی فیلم سودای پرواز را بگذارید
شب سن لورنزو () فیلمی در ژانر فانتزی به کارگردانی برادران تاویانی است که در سال ۱۹۸۲ منتشر شد. این فیلم در سی و پنجمین جشنواره فیلم کن برنده جایزه بزرگ شده است.
خاطراتی برای بچه‌هایم () یک فیلم به کارگردانی مارتا میساروش است که در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. این فیلم در سی و هفتمین جشنواره فیلم کن برنده جایزه بزرگ شده است.