moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
میسون ورگر در سریال تلویزیونی NBC Hannibal به عنوان ضد قهرمان اصلی نیمه دوم فصل دوم و نیمه اول فصل سوم ظاهر می‌شود. او توسط مایکل پیت در فصل دوم سریال و توسط جو اندرسون در فصل سوم به تصویر کشیده شده‌است. برایان فولر، سازنده سریال، این نسخه از شخصیت را «جوکر به بتمن هانیبال» نامیده‌است.
میسون به خواهرش مارگوت (کاترین ایزابل) تجاوز جنسی می‌کند، و سپس سعی می‌کند او را بکشد. سپس او را برای درمان به ملاقات دکتر لکتر (مدز میکلسن) می‌فرستد. میسون با لکتر ملاقات می‌کند تا در مورد درمان مارگوت صحبت کند و موافقت می‌کند که با لکتر وارد درمان شود تا بفهمد خواهرش در مورد او چه می‌گوید. لکتر فوراً از میسون بیزاری می‌کند و او را «بی ادب» می‌داند.
میسون به مارگوت می‌گوید که می‌خواهد آنها یک وارث داشته باشند، به این معنی که او می‌خواهد فرزند خواهرش را پدر کند. او را تهدید می‌کند که اگر از او سرپیچی کند از نظر مالی محروم می‌شود. مارگوت ناامید با یکی دیگر از بیماران لکتر به نام ویل گراهام (هیو دانسی) رابطه جنسی برقرار می‌کند و از او باردار می‌شود. پس از اینکه لکتر به میسون می‌گوید که مارگوت می‌خواهد چه کاری انجام دهد، میسون باعث می‌شود مارگوت دچار یک تصادف رانندگی شود و رحم او را با جراحی خارج کنند تا فقط او بتواند وارث ثروت خانواده شود. گراهام خشمگین با میسون روبرو می‌شود و به او هشدار می‌دهد که لکتر هر دو آنها را دستکاری می‌کند.
میسون در نهایت به لکتر مشکوک می‌شود و او را به همراه گراهام ربوده و قصد دارد هر دوی آنها را به خوک‌هایش بخوراند. لکتر با کمک گراهام فرار می‌کند و میسون را به عنوان اسیر به خانه گراهام می‌برد. لکتر به میسون یک کوکتل مواد مخدر توهم زا می‌دهد و او را متقاعد می‌کند تا صورت خود را با یک چاقو کنده و قطعات را به سگ‌های گراهام بدهد. میسون این کار را می‌کند و همچنین از دستور لکتر برای بریدن بینی خود و خوردن آن اطاعت می‌کند. سپس لکتر با دستان خالی گردن میسون را می‌شکند. میسون زنده می‌ماند، اما فلج می‌شود، در یک دستگاه تنفسی محصور می‌شود و مجبور می‌شود از ماسک صورت استفاده کند. او به جک کرافورد (Laurence Fishburne) مأمور اف‌بی‌آی می‌گوید که پس از افتادن در آغل خوک دچار جراحات شده‌است. سپس میسون با مارگوت انتقام‌جو تنها می‌ماند، که به او قول می‌دهد «همانطور که تو از من مراقبت کردی از تو مراقبت خواهم کرد.»
پس از اینکه لکتر به دنبال کشف جنایاتش به اروپا فرار کرد، میسون برای او جایزه ۳ میلیون دلاری تعیین کرد. او از معشوقه سابق لکتر، آلانا بلوم (کارولین داورناس) دعوت می‌کند تا به او کمک کند. او همچنین مارگوت را استخدام می‌کند که مخفیانه قصد برداشت اسپرم خود را دارد تا با کمک آلانا بچه دار شود. با این حال، میسون بدون اینکه او بداند، جنین مارگو را که با گراهام باردار شده بود، حفظ کرد و آن را در رحم یک خوک غول پیکر کاشت تا بچه را به دنیا بیاورد، که بعداً مشخص شد که مرده به دنیا آمده‌است.
کارآگاه پلیس ایتالیا رینالدو پازی (فورتوناتو چرلینو) با میسون قرارداد می‌بندد تا لکتر را بیاورد، اما لکتر در عوض پازی را می‌کشد. سپس میسون دیگر کارآگاهان پلیس فاسد ایتالیا را استخدام می‌کند تا لکتر و گراهام را دستگیر کنند و آنها را به املاک کشورش، مزرعه ماسکرات، بیاورند. او به پزشکش کوردل دوملینگ (گلن فلشلر) دستور می‌دهد تا لکتر را به آرامی تا حد مرگ مثله کند و از گوشت او غذاهای لذیذ تهیه کند. میسون همچنین به دوملینگ می‌گوید که او را برای یک جراحی خاص تحت بیهوشی قرار دهد: دوملینگ صورت گراهام را می‌برد و به صورت میسون پیوند می‌زند. با این حال، قبل از انجام این عمل، لکتر از اسارت فرار می‌کند، دوملینگ را می‌کشد، و به مارگوت کمک می‌کند تا پروستات میسون ناخودآگاه را با یک گاو برای اسپرمی که برای بچه دار شدن نیاز دارد شیر دهد. زمانی که میسون از خواب بیدار می‌شود، مارگوت به او می‌گوید که خودش بچه ای خواهد داشت و دارایی پدرشان را به ارث می‌برد. او میسون را با نگه داشتن او در زیر آب در مخزن مارماهی خود می‌کشد، جایی که مارماهی خانگی اش در گلویش شنا می‌کند و او را خفه می‌کند.
روش‌شناسی مردمی یا اتنومتدولوژی مطالعه چگونگی تولید نظم اجتماعی در جامعه از طریق فرآیندهای تعامل اجتماعی است.گارفینکل، هارولد، (۱۹۷۴): "خاستگاه مفهوم روش‌شناسی مردمی"، در آر. ترنر (ویرایش) روش‌شناسی مردمی، پنگوئن، هارموندزورث، صص ۱۵–۱۸. به‌طور کلی به دنبال ارائه جایگزینی برای رویکردهای جریان اصلی جامعه‌شناسی است.گارفینکل، هارولد، (۱۹۸۴): مطالعات روش‌شناسی مردمی، مطبوعات سیاسی، کمبریج. در رادیکال‌ترین شکل خود، کل علوم اجتماعی را به چالش می‌کشد.گارفینکل، هارولد، (۲۰۰۲): "برنامه روش‌شناسی مردمی: سخنان دورکیم"، رومن و لیتلفورد، لانهام. پژوهش‌های اولیه آن منجر به تأسیس «تحلیل گفتگو» شد که جایگاه خود را به عنوان یک رشته پذیرفته شده در آکادمی پیدا کرد. به گفته پساتاس، می‌توان پنج رویکرد عمده را در خانواده رشته‌های روش‌شناسی مردمی از یکدیگر تفکیک کرد. (به مراجعه کنید).پساتاس، جی. (۱۹۹۵): "گفت‌وگو و ساختار اجتماعی" و "مطالعات کار"، در مطالعات انسانی، ۱۸: ۱۳۹–۱۵۵.
روش‌شناسی مردمی اصولاً یک نظریه توصیفی است و دنبال تبیین یا ارزیابی نظم اجتماعی به عنوان موضوع مورد مطالعه نیست.وس دبلیو. شاروک، باب اندرسون، آر.جی. اندرسون (۱۹۸۶): روش‌شناسان مردمی، لندن: تیلور و فرانسیس، ص ۱۸. با این حال، برنامه‌های کاربردی در بسیاری از رشته‌های کاربردی مانند طراحی نرم‌افزار و مطالعات مدیریت یافت شده‌است.روک، جی و سیمور، دی. (۲۰۰۵): "مطالعات کار: دستیابی به رشته‌های ترکیبی در مطالعات طراحی و مدیریت فناوری اطلاعات"، مطالعات انسانی، ۲۸ (۲): ۲۰۵–۲۲۱. http://usir.salford.ac.uk/642
معنای این اصطلاح را برای تشریح می‌توان به سه بخش تشکیل دهنده آن تقسیم کرد: مردم - روش - شناسی. با استفاده از یک مثال مناسب از کالیفرنیای جنوبی:
تمرکز پژوهش مورد استفاده در مثال ما، نظم اجتماعی موج‌سواری است، علاقهٔ روش‌شناسی مردمی به "چگونگی" (روش‌ها و شیوه‌ها) تولید و حفظ نظم اجتماعی است.
در اصل روش‌شناسی مردمی تلاش می‌کند تا از راه استفاده مستقیم از تجربیات گروه‌ها، طبقه‌بندی‌هایی از کنش‌های اجتماعی افراد در درون گروه‌ها ایجاد کند و البته بدون تحمیل نظر پژوهشگر در مورد نظم اجتماعی و همان‌طور که در مورد سایر اشکال پژوهش جامعه‌شناختی وجود دارد.مایکل لینچ، ۱۹۹۳: "عمل علمی و کنش معمولی: روش‌شناسی و مطالعات اجتماعی علم"، انتشارات دانشگاه کمبریج.
این رویکرد نخست توسط هارولد گارفینکل توسعه یافت که منشأ آن را به کارش در پژوهشی در مورد رفتار اعضای هیئت منصفه در سال ۱۹۵۴ نسبت داد. علاقه او در توصیف روش‌های عقل سلیم بود که از طریق آن اعضای هیئت منصفه خود را در اتاق هیئت منصفه «به عنوان هیئت منصفه» معرفی می‌کنند؛ بنابراین، روش‌های آنها برای: احراز امور واقعی؛ توسعه زنجیره شواهد؛ تعیین اعتبار شهادت شهود؛ ایجاد سازمان سخنرانان در خود اتاق داوران؛ و احراز مجرمیت یا بی‌گناهی متهمان و غیره. همه موضوعات مورد علاقه هستند چنین روش‌هایی برای اعضای هیئت منصفه و همچنین برای پژوهشگران و سایر افراد ذینفع در آن محیط اجتماعی خاص، نظم اجتماعی هیئت منصفه را تشکیل می‌دهند.هارولد گارفینکل، (۱۹۸۴): مطالعات روش‌شناسی مردمی، کمبریج: انتشارات سیاسی.
این علاقه ناشی از انتقاد گارفینکل از تلاش تالکوت پارسونز برای استخراج یک نظریه عمومی از جامعه بود. این نقد از خوانش او از آلفرد شوتس سرچشمه گرفت، اگرچه گارفینکل در نهایت بسیاری از ایده‌های شوتس را اصلاح کرد.کاف، ای.سی. شاروک، دبلیو دبلیو. و فرانسیس، دی. (۲۰۰۶): دیدگاه‌هایی در جامعه‌شناسی (ویرایش پنجم)، لندن: آنوین هایمن. گارفینکل همچنین در مطالعه خود در مورد اصول و شیوه‌های حسابداری مالی از نظریه و روش‌های کلاسیک جامعه‌شناختی امیل دورکیم و ماکس وبر و دغدغهٔ ه سنتی جامعه‌شناختی توماس هابز در "مسئله نظم" استفاده کرد.آن رالز، "هارولد گارفینکل"، همراه بلک‌ول برای نظریه‌پردازان اصلی اجتماعی، ویرایش جورج ریتزر، لندن: بلک‌ول، ۲۰۰۰.
از نظر روش‌شناسان مردمی، شرکت‌کنندگان، نظم محیط اجتماعی را از طریق شیوه‌های حس مشترک خود تولید می‌کنند؛ بنابراین، بازتاب طبیعی اساسی بین فعالیت معنابخشی به محیط اجتماعی و تولید مداوم آن محیط وجود دارد. این دو در عمل یکسان هستند. علاوه بر این، این شیوه‌ها (یا روش‌ها) به وضوح اجرا می‌شوند و آنها را برای مطالعه در دسترس قرار می‌دهند. این روش یک حوزه پژوهشی گسترده و چندوجهی را باز می‌کند. جان هریتج می‌نویسد: "این اصطلاح در ارجاع بدون پایان خود به [مطالعه] هر نوع رویه معناسازی، بیانگر نشانه‌ای برای حوزه‌ای با ابعاد ناشناخته هست ولی بیانگر بیرون رفتن از یک قلمرو به وضوح مشخص شده نیست."جان هریتج، (۱۹۸۴): گارفینکل و روش‌شناسی مردمی، کمبریج، بریتانیا: انتشارات سیاسی. صفحهٔ ۵.
روش‌شناسی مردمی به سبب رویکرد رادیکالی نسبت به مسایل نظری و روش، مفسران را سردرگم کرده‌است.داگ مینارد و استیو کلیمن، ۱۹۹۱: "تنوع روش‌شناسی مردمی"، ASR، جلد ۱۷، صص ۳۸۵–۴۱۸. بررسی رویکردهای روش‌شناسی مردمی مختلف برای مطالعه رویه‌های اجتماعی، صص ۴۱۳–۴۱۸.جان هریتیج، ۱۹۹۱: گارفینکل و روش‌شناسی مردمی، کمبریج: مطبوعات سیاسی، ص ۱.
با توجه به نظریه، گارفینکل پیوسته از نگرش بی‌تفاوتی روش‌شناسی مردمی پشتیبانی کرده‌است. ندانم‌گرایی اصولی با توجه به نظریه اجتماعی که اصرار دارد درک مشترک اعضای یک محیط اجتماعی مورد مطالعه بر هر مفهومی اولویت دارد که یک نظریه‌پرداز اجتماعی ممکن است از خارج از آن محیط برای تحلیل برگزیند. این می‌تواند برای دانشمندان علوم اجتماعی سنتی گمراه کننده باشد که در راستای نیاز به نظریه اجتماعی آموزش دیده‌اند. بسیاری از ارجاع‌های نظری توسط آن وارفیلد رالز، در مقدمه‌ای بر «برنامه روش‌شناسی مردمی»، ممکن است به گونه‌ای تفسیر شود که این موضع را به اواخر عمر گارفینکل تقلیل دهد.هارولد گارفینکل (۲۰۰۲): برنامه روش‌شناسی مردمی، نیویورک: رومن و لیتلفیلد، ص ۴. با این حال، این موضع با درک روش‌شناسی مردمی از اهمیت «روش‌های اعضا» و با خطوط خاصی از تفکر فلسفی در رابطه با فلسفه علم (پولانی ۱۹۵۸، کوهن ۱۹۷۰، فایرابند ۱۹۷۵) و مطالعه رویه‌های واقعی شیوه علمی سازگار است. همچنین با فلسفه متأخر لودویگ ویتگنشتاین مطابقت نزدیکی دارد، به‌ویژه همان‌طور که پیتر وینچ در مطالعات اجتماعی به کار می‌برد.کاف، ای.سی. شاروک، دبلیو دبلیو و فرانسیس، دی. (۲۰۰۶): دیدگاه‌هایی در جامعه‌شناسی (ویرایش پنجم)، آنوین هایمن، لندن همچنین در کار گارفینکل به (پدیدارشناسی استعلایی) ادموند هوسرل، (نظریه گشتالت) گورویچ و البته در میان دیگران، اغلب به آثار پدیدارشناس اجتماعی، آلفرد شوتز (پدیدارشناسی نگرش طبیعی) ارجاع داده شده‌است. از سوی دیگر، نویسندگان و مراجع نظری مورد استناد گارفینکل، مبنای نظری دقیقی برای روش‌شناسی مردمی تشکیل نمی‌دهند. روش‌شناسی مردمی دورکیمی نیست، اگرچه برخی از علایق امیل دورکیم را دارد؛ پدیدارشناسی نیست، اگرچه از مطالعات هوسرل و شوتز در مورد زیست جهان (Lebenswelt) وام گرفته‌است؛ نظریه نوعی گشتالت نیست، اگرچه نظم‌های اجتماعی را با ویژگی‌های گشتالتی توصیف می‌کند و ویتگنشتاینی نیست، اگرچه از درک ویتگنشتاین از استفاده از قانون و غیره استفاده می‌کند. در عوض، این وام‌گیری‌ها تنها ارجاعات جزئی به آثار نظری هستند که روش‌شناسی مردمی از آنها ایده‌های نظری را برای اهداف بیان‌شده «انجام» بررسی‌های روش‌شناسی مردمی به خود اختصاص داده‌است.
به همین ترتیب، روش‌شناسی مردمی از هیچ روش رسمی پژوهش پشتیبانی نمی‌کند و اصرار دارد روش پژوهش بر اساس ماهیت پدیده‌ای مشخص می‌شود که در حال مطالعه است. روش‌شناسان مردمی مطالعات خود را به روش‌های مختلفی انجام می‌دهند. و هدف این بررسی‌ها «کشف کارهایی است که افراد در موقعیت‌های خاص انجام می‌دهند، روش‌هایی که «آنها» برای ایجاد نظم و ترتیب الگو در زندگی اجتماعی بکار می‌برند.» مایکل لینچ، روش‌شناس مردمی اشاره کرده‌است: «شخصیت‌های برجسته در این زمینه بارها بر این موضوع تأکید کرده‌اند که هیچ اجباری در انتخاب روش‌های [استفاده شده توسط روش‌شناسان مردمی] و هیچ منعی برای استفاده از هر روش پژوهشی وجود ندارد، [مهم آنست که روش مورد استفاده] برای بررسی پدیده‌های خاص مورد مطالعه، «کافی» باشد.مایکل لینچ: دایرةالمعارف علوم اجتماعی، راتلج، ویرایش دوم، ۱۹۸۹.گارفینکل، هارولد و ویدر، دی.ال. (۱۹۹۲): "دو فن آوری غیرقابل قیاس، نامتقارن جایگزین تحلیل اجتماعی"، در جی. واتسون؛ آر.م. سیلر (ویرایش‌ها)، متن در زمینه، لندن: سیج، صص ۱۷۵–۲۰۶.
از آنجایی که برخی از جامعه‌شناسان به روش‌شناسی مردمی بی‌اعتنا هستند و چون دوستداران آن تلاش‌های خود را به عنوان یک گسست ریشه‌ای از جامعه‌شناسی پیشین می‌دانند، تلاش چندانی برای پیوند روش‌شناسی مردمی با جامعه‌شناسی‌های پیشین صورت نگرفته است.آتول، پل، (۱۹۷۴): "روش‌شناسی مردمی از زمان گارفینکل"، "نظریه و جامعه"، ۱(۲): ۱۷۹–۲۱۰. با این وجود، در حالی که روش‌شناسی مردمی از روش‌های جامعه‌شناختی متمایز است ولی به دنبال رقابت با آن یا ارائه راه‌حلی برای هیچ یک از کارکردهای آن نیست.هارولد گارفینکل، ۱۹۸۴: "مطالعات در روش‌شناسی مردمی"، مالدن MA: مطبوعات سیاسی / انتشارات بلک‌ول، ص viii؛ () (برای اولین بار در سال ۱۹۶۷ منتشر شد.) به همان اندازه که جامعه‌شناسی با روان‌شناسی تفاوت دارد، رویکرد روش‌شناسی مردمی با رویکرد جامعه‌شناختی تفاوت دارد، هر چند هر دو از کنش اجتماعی سخن می‌گویند.هیو ماهان و هیوستون وود، ۱۹۷۵: "واقعیت روش‌شناسی مردمی"، چیچستر: وایلی، ص ۵.
این بدان معنا نیست که روش‌شناسی مردمی از اشکال جامعه‌شناختی سنتی به‌عنوان تابلویی برای توسعه برنامه‌ای خود یا در ایجاد معیارهایی برای تفاوت‌های بین اشکال سنتی مطالعه جامعه‌شناختی و روش‌شناسی مردمی استفاده نمی‌کند زیرا تنها به این معناست که روش‌شناسی مردمی به منظور اصلاح، انتقاد، تضعیف یا تمسخر اشکال سنتی جامعه‌شناختی ایجاد نشده است. در اصل تفاوت متمایزگر بین رویکردهای جامعه‌شناختی و روش‌شناسی مردمی در آنست که رویکرد دومی نسبت به شناخت نگرش حس مشترکی را اتخاذ می‌کند.کنت لیتر، ۱۹۸۰: "روش‌شناسی مردمی"، آکسفورد: انتشارات دانشگاه آکسفورد، ص ۱۴.
برخلاف اشکال سنتی پژوهش جامعه‌شناختی، این یکی از ویژگی‌های بارز دیدگاه روش‌شناسی مردمی است که برای آن جذابیت‌های نظری یا روش‌شناختی ایجاد نمی‌کند: مفروضات بیرونی در مورد ساختار یک کنشگر یا شخصیت‌پردازی کنشگران از واقعیت اجتماعی؛ به حالات ذهنی یک فرد یا گروهی از افراد اشاره دارد. پیش‌بینی‌های مفهومی مانند «وضعیت‌های ارزش»، «احساسات»، «جهت‌گیری‌های هدف»، «نظریه‌های اقتصادی خرد رفتاری» و غیره را به هر کنشگر یا گروهی از کنشگران نسبت می‌دهند، یا یک «نظم هنجاری» خاص را به عنوان ویژگی متعالی صحنه‌های اجتماعی و غیره مطرح می‌کنند.
برای روش‌شناسان مردمی، تحقق روشمند صحنه‌های اجتماعی در محیط واقعی و تحت بررسی صورت می‌گیرد و توسط شرکت کنندگان در آن محیط از طریق حسابداری بازتابی ویژگی‌های آن محیط ساختار می‌یابد. وظیفه روش‌شناس مردمی توصیف ویژگی روشمند این فعالیت‌ها است، نه تبیین آنها به گونه‌ای که فراتر از آن چیزی باشد که در و از طریق شیوه‌های حسابداری واقعی طرف فرد در آن تنظیمات در دسترس است. بنابراین تفاوت‌ها را می‌توان به صورت زیر خلاصه کرد:
به گفته جورج پساتاس، پنج نوع مطالعه روش‌شناسی مردمی قابل شناسایی (پساتاس، ۱۹۹۵: ۱۳۹–۱۵۵) و به صورت زیر قابل تفکیک است:
رابطه بین روش‌شناسی مردمی و تحلیل مکالمه، با توجه به همپوشانی منافع آنها، همکاری نزدیک بین بنیان‌گذاران و متعاقب آن اختلاف علاقه‌ها در میان بسیاری از پزشکان، گاه بحث‌برانگیز بوده‌است. به همان اندازه که مطالعه نظم‌های اجتماعی «به‌طور اجتناب‌ناپذیری» با ویژگی‌های سازنده صحبت در مورد آن نظم‌های اجتماعی درهم تنیده‌است، روش‌شناسی مردمی متعهد به علاقمندی هم به گفتگوی محاوره‌ای و هم به نقشی است که این گفتار در تشکیل آن نظم بازی می‌کند. گفتگو به عنوان نمایه‌ای دیده می‌شود و در نظم اجتماعی خاصی تعبیه شده‌است. همچنین به‌طور طبیعی منعکس کننده و سازنده آن نظم است. آن وارفیلد رالز اشاره کرد: بسیاری از کسانی که علاقه جدی به روش‌شناسی مردمی پیدا کرده‌اند، از تحلیل مکالمه که توسط ساکس، شگلوف و جفرسون توسعه یافته‌است، به عنوان یکی از ابزارهای پژوهشی خود استفاده کرده‌اند.»
از سوی دیگر، جایی که مطالعه گفتگوی محاوره‌ای از زمینهٔ موقعیتی خود جدا می‌شود - یعنی زمانی که ماهیت یک روش کاملاً فنی و کار "تحلیلی رسمی" را به خود اختصاص می‌دهد - شکلی از روش‌شناسی مردمی نیست. همان‌طور که آن وارفیلد رالز اشاره می‌کند، "خطر" سوءتفاهم در اینجا، آنست که تجزیه و تحلیل مکالمه می‌تواند به یک شرکت تحلیلی رسمی دیگر تبدیل شود، مانند هر روش رسمی دیگری که جعبه ابزار تحلیلی از پیش تصورات، تعاریف رسمی و رویه‌های عملیاتی را به موقعیت / محیط مورد مطالعه می‌آورد. هنگامی که چنین مفاهیم تحلیلی از درون یک محیط تولید می‌شوند و به صورت مفهومی به دیگری اعمال می‌شوند (تعمیم می‌شوند)، کاربرد (دوباره) بیانگر نقض شکل قوی «الزام کفایت منحصر به فرد» روش‌ها است.
تورآلوْ ماوُرستاد‏ (به نروژی: Toralv Maurstad)، زاده ۲۴ نوامبر ۱۹۲۶م، در بروم، نروژ؛
و مرگ به تاریخ ۴ نوامبر ۲۰۲۲م در سن ۹۵ سالگیhttps://www.nrk.no/kultur/toralv-maurstad-er-dod-1.12919848 یک بازیگر و کارگردان صحنه، سینما و تلویزیون در نروژ بود. وی از دهه ۱۹۵۰ میلادی، نقشی محوری در هنرهای نمایشی نروژ داشته‌است.https://snl.no/Toralv_Maurstad
تورالو ماورستاد، بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۸م، رئیس و مدیر تئاتر نوین اسلو بود. وی سپس، بین سال‌های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۶م، اداره تئاتر ملی اسلو را بر عهده داشت. تحت مدیریت وی، تئاتر نوین اسلو، به عنوان یک نمایشخانهٔ آثار کمدی، جانی دوباره گرفت. در حالی که دوران ریاست وی، در تئاتر ملی اسلو، تا حد زیادی با نا آرامی داخلی، اخراج و اعتصاب بازیگران همراه بوده‌است.ماورستاد، فارغ‌التحصیل آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک لندن است و اولین بازی خود را در سال ۱۹۴۹م، بر صحنهٔ تئاتر تروندلاگ، انجام داده‌است. وی به عنوان بازیگر صحنه، بین سال‌های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۴م، در استخدام تئاتر نوین اسلو؛ و بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۷م، در استخدام تئاتر ملی اسلو، بود.ماورستاد، در سال ۱۹۹۹م، جایزه آماندا را دریافت کرد. وی همچنین در سال ۲۰۰۵ میلادی، به خاطر تلاش‌هایش در اجرای نمایشنامهٔ در انتظار گودو، اثر ساموئل بکت، در تئاتر ملی اسلو، به‌طور مشترک، برنده جایزه شد. در سال ۲۰۱۴م، جایزهٔ فرهنگ اسلو؛ و در سال ۲۰۱۷م، جایزه بهترین بازیگر نقش مرد به وی، تعلق گرفت.https://snl.no/Toralv_Maurstad
در سال 1974 پادشاه نروژ او را به عنوان شوالیه درجه یک از نشان سلطنتی نروژی سنت اولاو منصوب کرد و در مارس 2007 مورستاد به عنوان فرمانده رده سنت اولاو منصوب شد.
جام برتر هرتس با نام رسمی «جام رقابت‌های برتر اتحادیه فوتبال شهرستان هارتفوردشیر»، قدیمی‌ترین مسابقات جام فوتبال شهرستانی است که منحصراً در هارتفوردشیر انگلستان برگزار می‌شود. ۸۷–۱۸۸۶، اولین فصل از این مسابقات و هادسدون تاون اولین قهرمان آن بود. این رقابت‌ها هر ساله برگزار شده‌است، به جز سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ که با آغاز جنگ جهانی اول به حال تعلیق درآمد. معمولاً بیست و دو باشگاه برتر شهرستان در این جام شرکت داده می‌شوند، اگرچه این تعداد در سال‌های گذشته کم و بیش متغیر بوده‌است.
فینال‌ها تقریباً همیشه در یک ورزشگاه بی‌طرف در خود شهرستان برگزار می‌شوند، به غیر از چند فصل در اواسط دهه ۱۹۶۰ که فینال‌ها رفت و برگشتی بود. از فصل ۰۵–۲۰۰۴، مقر اتحادیه فوتبال هرتس در لچ‌ورث گاردن سیتی میزبان فینال‌ها شد، به استثنای فصل ۱۱–۲۰۱۰ که بارنت و استیونج، دو باشگاه از لیگ فوتبال به فینال رسیدند و نگرانی‌ها در مورد امنیت بازی، سبب شد تا فینال به ورزشگاه آندرهیل منتقل شود.
قهرمان فعلی، بورم وود است.
سهم بازار درصدی از کل درآمد یا فروش یک بازار است که یک شرکت در اختیار می‌گیرد. به عنوان مثال، اگر در یک صنعت معین، ۵۰۰۰۰ واحد در سال فروش داشته باشد، شرکتی که فروش آن ۵۰۰۰ واحد از کل واحدها را انجام داده است، ۱۰ درصد از سهم بازار را در اختیار دارد.
«بازاریاب‌ها باید بتوانند اهداف فروش را در سهم بازار ترجمه و ترکیب کنند، چرا که با توجه سهم بازار است که آن‌ها می‌توانند پیش‌بینی کنند چقدر باید در بازار رشد کنند و یا سهم رقبا را به‌دست آورند. دستیابی به مورد دوم، یعنی گرفتن سهم رقبا، تقریباً همیشه دشوارتر است. سهم بازار اغلب چشم‌انداز را تعیین می‌کند و اقدامات استراتژیک یا تاکتیکی را هدایت می‌کند. علاوه بر این، سهم بازار یک معیار کلیدی در درک عملکرد نسبت به رشد بازار است. زیرا اندازه‌گیری رشد (یا کاهش) فروش، فقط ممکن است نتیجه رشد یا کاهش مشابه در کل صنعتِ مد نظر باشد.
افزایش سهم بازار یکی از مهمترین اهداف هر تجارت است. مزیت اصلی استفاده از سهم بازار به عنوان معیار عملکرد تجاری این است که کمتر به متغیرهای محیطی کلان، مانند وضعیت اقتصاد یا تغییر در سیاست مالیاتی، وابسته است.
با این حال، در بازار ایالات متحده، افزایش سهم بازار ممکن است برای سازندگان محصولات قابل تعویض که به‌صورت بالقوه خطرساز هستند (مانند شرکت‌های دارو) خطرناک باشد. به‌همین دلیل یک دکترین قانونی در این کشور وجود دارد که با نام مسئولیت سهم بازار شناخته می‌شود.
جیمز اوهایو پاتی (James Ohio Pattie) (حدود ۱۸۰۴ میلادیHafen (1966), p. 232 – حدود ۱۸۵۰ میلادیHafen (1966), pp. 249-250)، مرد کوهستان و نویسنده آمریکایی اهل کنتاکی بود. در میان سال‌های ۱۸۲۴ – ۱۸۳۰ میلادی، پاتی در یک سری تجارت خز و سفرهای اکتشافاتی و تجارتی شرکت نموده و به مناطق غرب و جنوب غرب آمریکا تا مناطق شمالی و مرکزی مکزیک امروزی سفر کرد.
در ۱۸۳۱ میلادی، پاتی با روزنامه‌نگار اهل کنتاکی به‌نام تیموتی فلینت همکاری نموده و داستان سفرهای خود را تحت عنوان روایت شخصی جیمز او پاتی اهل کنتاکی منتشر کرد.Batman (1984), p. 8 «"روایت شخصی"» به‌خاطر ارایه مشخصات روشن در مورد مناطق جنوب غرب مورد تحسین مورخین قرار گرفته اما راستی یادداشت‌های پاتی مورد مناقشه است. اگرچه ماهیت کلی رویدادهای توصیف‌شده به‌طور گسترده مورد پذیرش قرار دارد، اما احتمالاً پاتی نقش خود در این چنین رویدادها را بیشتر تزیین کرده‌است.Batman (1984), p. 20Kroeber (1964), p. 120.
پاتی و پدرش، سیلوستر در ژوئن ۱۸۲۴ از سنت لوئیس حرکت نموده و در امتداد رود میزوری سفر نمودند تا با اقوام بومی هندی به تجارت بپردازند. هنگام رسیدن به یک پایگاه نظامی در کونسیل بلوفس در منطقه امروزی آیووا، به پاتی گفته شد که آنها نمی‌توانند بدون مجوز به سفر خود ادامه دهند. به‌جای برگشتن به سنت لوئیس، پدر پاتی تصمیم گرفت تا به کاروان اسب‌های بارکش که توسط سیلوستر پراتی رهبری می‌گردید، بپیوندند.Bechdolt (1930), pp. 125–26 بنابر سابقه نظامی که پدر پاتی داشت، از او دعوت گردید تا رهبری گروه که متشکل از ۱۱۶ مرد و بیش از سه صد اسب و قاطر بود، را بر عهده بگیرد.Hafen (1966), pp. 233-234.
این گروه در نوامبر ۱۸۲۵ به سانتا فی رسیده و در آنجا از فرماندار دادخواست نمودند تا اجازه شکار سگ آبی در امتداد رود هیلا به آنها داده شود. درخواست آنها در مرتبه اول رد شد، اما جیمز ادعا نمود که، پس از نجات دادن دختر فرماندار از نزد یک باند محلی در مسکلیروو، مجوز شکار سگ آبی به گروه اعطاء گردید.Pattie (1831), pp. 50–52. با این همه، به احتمال زیاد این داستان ساختگی بوده و پاتی‌ها به‌طور غیرقانونی به شکار در امتداد رود هیلا ادامه دادند.Batman (1984), pp. 116-118.
سیلوستر، جیمز و سه راهنما از سانتا فی در امتداد رود ریو گرانده به سمت جنوب سفر نموده و بعد به حرکت خود به سمت غرب تا معادن مس سانتا ریتو ادامه دادند، جاییکه آنها برای مدتی کوتاه برای تهیه تدارکات توقف نمودند.Batman (1984), p. 126. آنها زمستان را مشغول شکار سگ آبی بوده و به سمت غرب تا دوراهی رود سالت در نزدیکی فینیکس امروزی سفر کردند، اما موفقیتی چندانی نداشتند. گروه با خرس‌ها، باندهای کوچک مهاجمین هندی و رفت و برگشت بیماری‌ها و گرسنگی مواجه شدند و تا اوایل ۱۸۲۶ میلادی آنها به خوردن اسب‌های خودشان و همچنین خرس خاکستری روی آورده بودند.Batman (1984), pp. 129-130.Pattie (1831), p. 55. در ماه‌های نخستین ۱۸۲۶ به شانس آنها افزوده شده و گروه تا اواخر ماه مارس توانستند صدها خز در امتداد دریا به‌دست بی‌آورند و امیدوار بودند تا پس از به‌دست آوردن اسب‌های بارکش مورد نیاز خود به خانه بازگردند.
در آوریل، پاتی‌ها دوباره به معدن سانتا ریتا بازگشتند، جاییکه مالک معدن کنترل عملیات را به سیلوستر پیشنهاد کرد. پدر پاتی تا ۱۸۲۷ میلادی امور معدن را با دو شریک به‌طور سودآوری به پیش برد و جیمز به تنهایی به شکار مشغول شد.
در ژوئن ۱۸۲۶، پاتی ادعا می‌نماید که در سفری اکتشافی در امتداد رود هیلا تا دوراهی سانت پدرو شرکت نمود تا خزهای شکار شده را بازگرداند.Pattie (1831), p. 74. هرچند این سفر اکتشافی در حقیقت انجام شده بود، اما به احتمال زیاد پاتی در آن حضور نداشت، چون در این ایام او به عنوان شاهد در سفته‌ای که در ۱۴ ژوئن در معدن به امضاء رسید حضور داشت.Batman (1984), p. 146. این سفر اکتشافی در اوایل ژوئیه بدون حصول حتی یک خز دوباره برگشت، چون آنها دریافتند که هندی‌ها قبلاً خزهای شکار شده را که احتمالاً هزارها دلار ارزش داشتند، با خود برده بودند.Batman (1984), p. 147.
چون هنوز چندین ماه به فصل شکار خز در خزان باقی مانده بود، پاتی تابستان ۱۸۲۶ را در معدن مشغول کار بود و به‌خاطر محافظت از معدن در مقابل یورش‌های قبیله آپاچی، روزانه یک دلار مزد دریافت می‌کرد.Hafen (1966), p. 236. پاتی چندین مهارت ارزشمند را از تعامل خود با افراد مختلفی که از منطقه سانتا ریتا عبور می‌کردند آموخت، وی همچنین ادعا نمود که تکلم به زبان اسپانیای را در طی چند ماه از خوان اونیس که قبلاً مسئول مدیریت معدن را به عهده داشت، یادگرفت. در نهایت، پاتی به حدی روان به زبان اسپانیایی صحبت می‌کرد که در سفرهای بعدی خود به عنوان مترجم نیز خدمت می‌کرد.Batman (1984), p. 148. افزون بر آن، پاتی حالا می‌توانست قبیله‌های بومی مختلف جنوب‌غرب را از هم تفکیک نماید، مهارتی که در سفرهای بعدی شکار خز وی برای او مفید واقع شد.Batman (1984), p. 185.
علی‌رغم اصرار ورزی پدرش مبنی بر اینکه جیمز در طول زمستان در معدن کار کند،Pattie (1831), p. 81. پاتی سفر خود را در ژانویه ۱۸۲۷ آغاز نموده و تصمیم داشت تا به رود هیلا و دو شاخه آن با رود کلرادو سفر کند. گروه اکتشافی، قبل از اینکه چندین مایل در امتداد دریا سفر کنند، چندین روز را در روستایی در صحرای یوما در دهانه رود کلرادو سپری نموده و مشغول گردآوری تدارکات بودند و در آنجا با گروهی از هندی‌های ماریکوپا ملاقات نموده و تجارت نمودند.Batman (1984), p. 175.Hafen (1966), p. 239. یک هفته بعد، گروه با یک باند موهاوی مواجه شدند، گروهی که جیمز و یک شکارچی دیگر به‌نام جورج یونت در مورد آنها شنیده بودند و نیت گروه را خصمانه می‌دیدند. باند موهاوی، قرار پیش‌بینی، صبح‌گاه همان روزی که گروه پاتی به آنجا رسیدند بر آنها حمله نمودند، اما موهاوی‌ها به آسانی عقب رانده شدند.Batman (1984), p. 177.
پس از درگیری با باند موهاوی، گزارش پاتی در مورد سفر اکتشافی به‌طور غیرمعمولی مبهم می‌شود، به‌ویژه در رابطه با فاصله بسیار طولانی که به ادعای او، این گروه اکتشافی طی نمود. پس از سفر از کلرادو به‌سوی قلمرو ناواهو، ادعا می‌شود که این سفر اکتشافی از آب پخشان اقلیمی آمریکا عبور و به سمت شمال حرکت نمود و در امتداد رودهای پلت، بیگهورن و یلواستون به تله‌اندازی پرداخت.Pattie (1831), p. 100. پاتی ادعا می‌نماید، قبل از اینکه گروه به روستایی از قوم زونی در غرب نیومکزیکو برسد، به حرکت خود به سمت شمال ادامه داده و تا رود کلارک فورک در رود کلمبیا که در مونتانی امروزی واقع شده‌است، پیش رفت. چون این سفر شامل طی کردن حدود ۲٬۰۰۰ مایل در ۸۵ روز است، گزارش پاتی در واقع کاملاً نادرست است. با در نظر داشت تمامی احتمالات، پاتی تنها نام دریاهای را که از سایر شکارچیان شنیده بود در گزارش خود بازگویی می‌کرد و گروه اکتشافی وی تنها فاصله اندکی را از رود کلرادو طی نموده و به گرند کنیون گذار ناپذیر رسیدند.Kroeber (1964), pp. 131–32.
زمانی که گروه به روستای مردمان زونی رسید، بیشتر اعضای آن مُرده بود و کسانی که زنده مانده بودند نیز با گرسنگی دست و پنجه نرم می‌کردند. با این همه، سفر اکتشافی آنها یک موفقیت سترگ پنداشته می‌شد، چون آنها با محموله‌ای از خز که حدود ۲۰٬۰۰۰ دلار ارزش داشت، برگشتند.Batman (1984), p. 180. با این حال، هنگامی که گروه در ماه اوت به سانتا فی رسیدند، سربازان خزهای آنها را به دستور فرماندار سانتا فی که گروه را به شکار بدون مجوز متهم کرده بود، ضبط نمودند.Pattie (1831), p. 102.
هر چند تاریخ‌های که پاتی در مورد سفرهای خود در بهار و تابستان ۱۸۲۷ ارایه می‌نماید، گیج‌کننده و احتمالاً نادرست است، اما او در واقع پس از اینکه به سانتا فی رسید، در تلاشی برای جبران کردن کالاهای از دست رفته خود، یک مسافرت شکار کوتاه‌مدت در امتداد رود پکوس را رهبری کرد.Pattie (1831), p. 115.
جوائو دا نوا (João da Nova) (املای گالیسیایی: Xoán de Novoa) (املای اسپانیایی: Juan de Nova) (متولد حدود ۱۴۶۰ در ماسیدا، اورنسه، گالیسیا – درگذشت ۱۶ ژوئیه ۱۵۰۹ در کوچی، هند)، کاوشگر پرتغالی-گالیسیایی اقیانوس‌های اطلس و هند بود که برای حکومت پرتغال کار می‌کرد. از وی به عنوان کاشف جزیره‌های اسنشن و سنت هلنا یادآوری می‌شود.
جزیره ژوان دو نوا در کانال موزامبیک به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است. جزیره مرجانی فارکوهار (در سیشل) برای مدتی طولانی به‌نام جزایر جوائو دا نوا شناخته می‌شد.The appellation 'João da Nova islands' for the Farquhar atoll appeared in most European navigational charts until the 19th century, when they were renamed after British Mauritius governor Robert Townsend Farquhar, to avoid confusion with the Mozambique Channel island.Findlay, A. G. (1866) "A Directory for the Navigation of the Indian Ocean", London: Laurie, p.479 بعضاً تصور می‌شود که جزایر آگالگا (در اقیانوس هند) نیز پس از وی نام‌گذاری شده‌است (اما، به احتمال قریب به یقین، او هیچگاه از آنها دیدن نکرده بود).Theories behind the 'Agalega' name are reviewed by Robert Scott (1961) "Limuria: The Lesser Dependencies of Mauritius"
ژوان دا نوا در یک خانواده اشرافی در ماسیدا، گالیسیا که در آن زمان بخشی از پادشاهی تاج کاستیا بود، متولد شد. نوا توسط خانواده‌اش به پرتغال فرستاده شد تا در آنجا بزرگ شده و از جنگ میان شاخه‌های اشرافی، معروف به جنگ‌های ارماندینو، دور باشد. در پرتغال، او همچنین به‌نام جوائو گالیگو («گالیسیایی») شناخته می‌شد. در ۱۴۹۶ میلادی، او از جانب شاه مانوئل یکم به عنوان "آلکایدی مینور" (شهردار) لیسبون گماشته شد.
در ۹ یا ۱۰ مارس ۱۵۰۱، جوائو دا نوا سفر خود را به عنوان فرمانده سومین سفر اکتشافی پرتغال به هند آغاز نموده و یک ناوگان کوچک متشکل از چهار کشتی که به‌طور خصوصی و به ابتکار مشترک بارتولومیو مارکیونی فلورانسی و دی. آلورا اهل براگانزا پرتغالی راه‌اندازی شده بود را رهبری کرد.Bartolomeo Marchionni, possibly the richest man in Lisbon then, was the chief merchant in sugar from Madeira island and had participated extensively in voyages to Guinea, Brazil, Madeira, and would finance several voyages to India.Greenlee, William Brooks (1995). "The voyage of Pedro Álvares Cabral to Brazil and India: from contemporary documents and narratives", p.146, Issue 81, Hakluyt Society, Asian Educational Services. Subrahmanyam, Sanjay (1997). "The Career and Legend of Vasco da Gama", p.182, New York: Cambridge University Press, تصور می‌شود که نوا در ۱۵۰۱ میلادی، در جریان این سفر اکتشافی از جزیره اسنشن در اقیانوس اطلس جنوبی نیز دیدن نموده‌است.Nova originally named it "ilha da Conceição" (Conception Island). When Afonso de Albuquerque sighted the island again in 1503, on Ascension Day, he renamed it after that day.Albuquerque, Afonso de (2001). "The commentaries of the great Afonso Dalboquerque, second viceroy of India", Adamant Media Corporation, p.xx. Issue 55. پس از دو بار بازدید از دماغه امید نیک، گفته می‌شود که او همچنین جزیره‌ای را در کانال موزامبیک که حالا به‌نام جزیره ژوان دو نوا یاد می‌گردد، کشف نموده‌است.Birch, 1877, p.xx
پس از رسیدن به هند، نوا یک فیتوریا (پایگاه تجاری) در کانور تأسیس نموده و در آنجا یک نماینده گذاشت (به نمایندگی از کنسرسیوم خصوصی مارکیونی و براگانزا، نه پادشاهی پرتغال). در ۳۱ دسامبر ۱۵۰۱، ناوگان کوچک جوائو دا نوا با ناوگان کشتی‌های ساموتیری اهل کالیکوت در جنگ خارج از لنگرگاه کانور درگیر شد که نخستین جنگ دریایی پرتغال در اقیانوس هند بود.K.S. Matthew (1997) "Indian Naval Encounters with the Portuguese: Strengths and weaknesses", in K.K.N. Kurup, editor, "India's Naval Traditions", New Delhi: Northern Book Centre. p.11Marinha.pt, 2009, "site Cananor - 31 de Dezembro de 1501 a 2 de Janeiro de 1502 " برخی مورخین گمان می‌برند که نوا (یا یکی از کاپیتان‌های وی) ممکن است در مقطعی از سفر خود از جزیره سیلان دیدار نموده باشد که در این صورت این بازدید چهار سال قبل از نخستین بازدید رسمی ثبت‌شده پرتغال، توسط دی. لورینکو دی آلمیدا در ۱۵۰۵–۶ میلادی، صورت گرفته‌است.Bouchon, G. (1980) "A propos de l'inscription de Colombo (1501): quelques observations sur le premier voyage de João da Nova dans l'Océan Indien", "Revista da Universidade de Coimbra", Vol. 28, p.  233-70. Offprint.
ناوگان رزمی نوا در ژانویه ۱۵۰۲ هند را ترک کرد. هنگام بازگشت از سفر اکتشافی، گفته می‌شود که نوا جزیره سنت هلنا در اقیانوس اطلس جنوبی را در ۲۱ می ۱۵۰۲، روز عید سنت هلنا، کشف نموده‌است.Ian Bruce, ‘St Helena Day’, Wirebird The Journal of the Friends of St Helena, no. 44 (2015): 32–46. با این حال، مقاله‌ای که در ۲۰۱۵ میلادی منتشر گردید، تاریخ اکتشاف این جزیره را بررسی نموده و پیشنهاد می‌نماید که جان هویگن ون لینشوتن احتمالاً (در ۱۵۹۶ میلادی) نخستین کسی بود که گفت، این جزیره به دلیل اینکه در ۲۱ می کشف گردید به این نام نامگذاری شد.Jan Huyghen van Linschoten, Itinerario, voyage ofte schipvaert van Jan Huygen Van Linschoten naer Oost ofte Portugaels Indien, inhoudende een corte beschryvinghe der selver landen ende zee-custen... waer by ghevoecht zijn niet alleen die conterfeytsels van de habyten, drachten ende wesen, so van de Portugesen aldaer residerende als van de ingeboornen Indianen. (C. Claesz, 1596).Jan Huygen van Linschoten, John Huighen Van Linschoten, His Discours of Voyages Into Ye Easte [and] West Indies: Divided Into Foure Bookes (London: John Wolfe, 1598). با فرض اینکه لینشوتن به‌طور صحیح به عید گلریزان (Whitsunday) در ۲۱ می ۱۵۸۹ در مسیحیت غربی اشاره داشته باشد (نه تاریخ ۲۸ می در کلیسای ارتدکس)،Side-by-side Easter calendar reference for the 16th century این مقاله پیشنهاد می‌نماید که لینشوتن به عید پروتستان سنت هلنا در ۲۱ می اشاره دارد نه به نسخه مسیحی ارتدکس در این تاریخ. از اینرو این استدلال پدید می‌آید که، پرتغال این جزیره را دو دهه قبل از آغاز اصلاحات و تأسیس پروتستانتیسم کشف نموده‌است، از لذا این ممکن نیست که این جزیره به‌خاطری که در روز عید پروتستان کشف شده‌است، به این نام نامگذاری شده باشد. تاریخ ۳ می، روز عید کاتولیک برای یافتن صلیب راستین توسط سنت هلنا در اورشلیم که توسط ادواردو دوارت لوپیس در ۱۵۹۱ میلادیDuarte Lopes and Filippo Pigafetta, Relatione del Reame di Congo et delle circonvicine contrade tratta dalli scritti & ragionamenti di Odoardo Lope[S] Portoghese / per Filipo Pigafetta con disegni vari di geografiadi pianti, d’habiti d’animali, & altro. (Rome: BGrassi, 1591). و توسط سِر توماس هربرت در ۱۶۳۸ میلادیThomas Herbert, Some Yeares Travels into Africa et Asia the Great: Especially Describing the Famous Empires of Persia and Industant as Also Divers Other Kingdoms in the Orientall Indies and I’les Adjacent (Jacob Blome & Richard Bishop, 1638), 353. برای اکتشاف این جزیره پیشنهاد گردیده‌است، نسبت به تاریخ ۲۱ می در پروتستان، از نظر تاریخی اعتبار بیشتری دارد. این مقاله نتیجه‌گیری می‌نماید که اگر دا نوا این کشف را در ۳ می ۱۵۰۲ انجام داده باشد، به احتمال زیاد او از نام‌گذاری این جریره به نام الها دی ویرا کروز (جزیره صلیب راستین) خودداری نموده بود، چون پدرو آلوارز کابرال قبلاً این نام را بر خط ساحلی برزیل که در ان زمان یک جزیره بزرگ پنداشته می‌شد، در ۳ می ۱۵۰۰ گذاشته بود.Corrêa and Felner, Lendas da India, [Edited by R. J. de Lima Felner], Vol 1 Part 1:152. خبر اکتشاف کابرال، قبل از اینکه ناوگان سفر دریایی نوا در ۱۵۰۱ میلادی به هند آغاز شود، مستقیماً از آمریکای جنوبی به لیسبون رسیده بود. اگر د نوا می‌دانست که نام صلیب راستین قبلاً گذاشته شده‌است، هویداترین و محتمل‌ترین نام جایگزینی که او می‌توانست بر جزیره بگذارد، «سنت هلنا» بود.
در ۵ مارس ۱۵۰۵، او به عنوان ناخدای کشتی فلور د لا مار، در هفتمین ناوگان جنگی هند پرتغالی تحت فرماندهی فرانسیسکو دی آلمیدا، نخستین نایب‌الملک پرتغال در هند، سفر دریایی دیگری را به هند هدایت نمود. پادشاه پرتغال لقب اشرافی ناخدای ارشد (پرتغالی: Capitão-mor) ناوگان جنگی ساحل هندی را، در صورتیکه در هند مناسب باشد، به وی اعطاء کرده بود. در آفریقای شرقی، این ناوگان شهر کیلوا را تصرف نموده (رویدادی که نوا، با رساندن نامه‌های پنهانی میان آلمیدا و مدعی محلی تاج و تخت، محمد آرکون، نقش مهمی ایفا نمود) و برای شبیخون مومباسا پیشروی نمود.
پس از اینکه ناوگان جنگی از اقیانوس هند عبور نمود، قبل از اینکه در نهایت در اکتبر به کوچین برسد، مدتی را مشغول بلند کردن قلعه‌ها و شبیخون بندرها بود. پس از رسیدن به کوچین، دی. فرانسیسکو دی آلمیدا خود را به عنوان نایب‌الملک هند پرتغالی اعلام نمود، اما از تأیید مقام جوائو دا نوا به عنوان ناخدای ارشد گروه گشت‌زنی سواحل هند خودداری نمود. آلمیدا ادعا نمود که فلور د لا مار بسیار بزرگ بوده و قادر به ورود به شاخابه‌ها و کولاب‌های سواحل هندی نیست و از این‌رو به عنوان کشتی گشت‌زنی، مناسب نبود. آلمیدا پیشنهاد ناخدایی یک کشتی کاروال و تسلیم نمودن فلور به یک ناخدای دیگر را به جوائو دا نوا ارایه کرد، اما نوا تصمیم گرفت تا خود کشتی‌اش را به لیسبون بازگرداند. پس از آن، آلمیدا پسر خودش، لوارینگو دو آلمیدا را به عنوان ناخدای ارشد گشت‌زنی گماشت.
نوا در فوریه ۱۵۰۶ هند را ترک کرد، اما به دلیل سنگین-بار بودن فلور د لا مار، نشتی در بدنه کشتی در حومه منطقه زنگبار ایجاد شده و او مجبور شد تا برای تعمیر در جزایر کانال موزامبیک توقف نماید. او هشت ماه بعدی را برای ترمیم کشتی در این منطقه گذراند، تأخیری که بر اثر بیماری و بادهای مخالف طویل‌تر شد.
زمانی که او هنوز هم تا فوریه ۱۵۰۷ با کشتی نشت‌دار خود در کنار دریا بود، هشتمین ناوگان جنگی تحت فرماندهی تریستاو دا کنها به جزیره موزامبیک رسید. کنها به تعمیر کشتی نوا کمک کرد، محموله آنرا به یک کشتی حمل و نقل لیسبون تحویل داد و نوا و فلور د لا مار را به ناوگان خودش که به سوی هند می‌رفت، ضمیمه نمود.
جوائو دا نوا در اشغال جزیره سقطرا توسط پرتغال در اوت ۱۵۰۷ میلادی سهم گرفت. چیزی که شگفتی او را بسیار برانگیخت این بود که به او وظیفه سپرده شد تا با گروه گشت‌زنی دریای سرخ، شش کشتی تحت فرماندهی دی. آلفونسو دو آلبوکرکه در سقطرا بماند و با کنها به هند نرود. اما حضور او در گروه کشت‌زنی دریای سرخ ظاهراً برای آلبوکرکه آشوب‌گرانه بنظر می‌رسید، هرچند نقش او در «شورش ناخداها» که بعداً رخ داد تا حدی غبار آلود بود. علاوه بر ناامیدی‌های خود وی، نوا داستان‌های از حقوق ثروتمندان هندی را به ناخدای همتای خود به‌طور مکرر بیان می‌کرد، گزینه‌ای که به مراتب نسبت به سواحل خشک دریای عرب بود که آنها موظف به گشت‌زنی شده بودند، جذاب‌تر بود. آلبوکرکه در اوت-سپتامبر ۱۵۰۷ میلادی گروه کوچک خود را به سوی خلیج عمان هدایت نموده و یک سری شهرهای ساحلی – قلهات، القریات، مسقط - را پشت سر هم شبیخون زد، کاری که نیت او مبنی بر این‌گونه پیشروی تا مناطق دور دست ساحل عربی و حتی جزیره هرمز را نشان می‌داد. ناخداهای گشت‌زنی که با رویاهای ثروتمندان سریع و آسان مجذوب هند شرقی شده بودند، در نتیجه جنگ‌های بی‌سود و خطرناک پیاپی و با نداشتن مردان مسلح کافی، در نهایت خسته شده و متوقف شدند. پس از مسقط، جوائو دا نوا که کاملاً خسته شده بود یک درخواست رسمی به آلبوکرکه ارایه نموده و اجازه خواست تا گروه گشت‌زنی را ترک و به سوی هند پیشروی نماید (ظاهراً تا از نایب‌الملک آلمیدا درخواست تجدید قوا نماید). هنگامی که این درخواست وی رد گردید، نوا اعتراض نموده و دستگیر گردید. چندی بعد او مورد بخشش قرار گرفته و از بند آزاد شد، چون فرماندهی او برای شرکت در نبرد هرمز در اکتبر ۱۵۰۷ نیاز بود.
یوهان لودویگ کراپف (Johann Ludwig Krapf) (زاده ۱۱ ژانویه ۱۸۱۰ – درگذشت ۲۶ نوامبر ۱۸۸۱)، مبلغ مذهبی آلمانی در شرق آفریقا و همچنین یک کاوشگر، زبان‌شناس و گردشگر بود. کراپف همراه با یوهانس ریبمان، نقش مهمی در اکتشاف شرق آفریقا ایفا نمودند. آنها نخستین اروپایی‌های بودند که در همکاری با کیکویوس که در فراز کوه کنیا و کلیمانجارو زندگی می‌کرد، از کوه کنیا دیدار نمودند. کراپف همچنین نقش کلیدی در اکتشاف سواحل شرقی آفریقا بازی نمود.
کراپف در یک خانواده دهقان که به لوتریان گرایش داشتند در جنوب‌شرق آلمان متولد شد. از ایام مدرسه به بعد، او نعمت یادگیری زبان که به وی ارزانی شده بود را تقویت کرد. در نخست او به آموزش زبان‌های لاتین، یونانی، فرانسوی و ایتالیایی پرداخت. او در طول زندگی خود زبان‌های دیگری را نیز فرا گرفت. پس از اتمام مدرسه، او در عمر ۱۷ سالگی به مدرسه الهیات باسل میشن رفت، اما چون در رابطه با حرفه خود به عنوان مبلغ مذهبی مطمئن نبود، مدرسه الهیات را ترک کرد. او در دانشگاه توبینگن علم الهیات خواند و در ۱۸۳۴ میلادی از آنجا فارغ‌التحصیل شد. هنگامی که به عنوان دستیار کشیش دهکده کار می‌کرد، او با یک مبلغ مذهبی باسل آشنا شد و این فرد او را تشویق نمود تا حرفه تبلیغ مذهبی خود را از سر گیرد.
در ۱۸۳۶ میلادی، او از سوی جامعه هیئت‌های تبلیغی کلیسای انگلیکان (CMS) دعوت گردید تا به کار آنها در اتیوپی ملحق شود. دعوت انجمن انگلیکان بر هیئت تبلیغی باسل برای او اهمیت بالاتر داشت و او از ۱۸۳۷ – ۱۸۴۲ میلادی در این سرزمین باستانی مسیحی کار کرد. او با یادگیری زبان‌های باستانی گعز و امهری که در بلندی‌های اتیوپی گویش می‌شد، خود را آماده نمود. پس از رسیدن به تاجوره، کراپف مسیر تجارتی که به شیوا منتهی می‌شد را دنبال نموده و در آنجا خود را به حاکم این منطقه، مریدازماچ ساهلی سیلاسی، معرفی نمود و چندی بعد مریدازماچ را در یک پیکار نظامی به مناطق شرقی شیوا همراهی کرد. سابقه زهدباوری کراپف هیچ کمکی به وی در راستای درک و تقدیر از مسیحیت سنتی اتیوپیایی نکرد، به‌ویژه در رابطه با تأکید آنها بر قدیس‌ها، آیین تجویز شده نیایش و استفاده از گعز، زبانی که دیگر گویش نمی‌شد. هنگامی که او در ۱۸۴۲ میلادی شیوا را ترک کرد، دریافت که راه او در نتیجه نبرد دبره تابور مسدود شده‌است، از اینرو او رد پای خود را تا خانه آدارا بیلی، سالار قبیله وولو اورومو دنبال کرد، قبیله‌ای که بعداً او را غارت نمودند. کراپف توانست با خدمتکاران خود فرار نموده و خود را به مصوع برساند، جاییکه به صدقه بی‌میل ساکنین محلی استوار بود.
بنابرین، او توجه خود را به مردم اورومو در مناطق جنوبی اتیوپی معطوف کرد، مردمی که در زمان وی معروف به گالا بوده و به‌طور گسترده به یک دین سنتی ایمان داشتند. او زبان آنها را آموخته و به ترجمه بخش‌های از انجیل عهد جدید به زبان‌ها آغاز کرد. اگرچه کراپف در ۱۸۴۲ میلادی مدرک دکترای خود را به‌خاطر پژوهش در مورد زبان‌های اتیوپیایی از دانشگاه توبینگن کسب کرد، اما این سال همچنین شاهد تبعید تمامی مبلغان مذهبی غربی از اتیوپی بود و کار او را نیز در آنجا پایان بخشید. در همکاری با همکار خود، کارل ویلهلم ازنبرگ، او رویدادنامه‌ای از مدت زمانی که در اتیوپی سپری نموده بود را تحت عنوان سفرنامه‌های ازنبرگ و کراپف در ۱۸۴۳ میلادی به چاپ رساند. او ترجمه انجیل به زبان امهری که توسط ابو رومی انجام شده بود را برای BFBS بازنگری کرد.The missionary career of Dr. Krapf, missionary of the Church , Church Missionary House - 1882 - 31 pages ES Memorandum of Dr. Krapf 8 Linguistic Labours. In Amharic (the language of Abyssinia), he completely revised for the British and Foreign Bible Society, the version of the whole Bible made in 1810-15, by Abu Rumi, a learned Abyssinian
کراپف مدتی را در اسکندریه، مصر گذراند و در آنجا ازدواج کرد. از آنجا، او عازم شرق آفریقا شده و امیدوار بود تا از جاییکه حالا کناره کنیا نامیده می‌شود به اورومو برسد. بیشتر کناره‌های آفریقای شرقی در آن زمان بخشی از سلطنت زنگبار بود. سلطان السید سعید به او اجازه داد تا پایگاهی تبلیغ مذهبی را در شهر ساحلی مومباسا تأسیس نماید. کراپف بار دیگر با آموختن زبان‌های محلی مردم میجیکندا آغاز نموده و همچنین زبان سواحلی که زبان میانجی برای برقراری ارتباط میان شرق آفریقا بود، را فرا گرفت.
چندی پس از رسیدن به مومباسا، همسر و دختر جوان او به بیماری مالاریا مبتلا شده و درگذشتند. کراپف به اراضی بلندتر رابائی در تپه‌های کرانی نقل مکان نموده و پایگاه تبلیغ مذهبی خود، نیو رابائی (رابائی امپیا) را آغاز کرد. در آنجا، او نخستین دستور زبان و فرهنگ زبان سواحلی را نوشت. او همچنین به آموزش سایر زبان‌های آفریقایی شروع کرد، فرهنگ این زبان‌ها را نوشته و بخش‌های از انجیل را ترجمه نمود. در همکاری با یک قاضی مسلمان به‌نام علی ابن مدیهین، او کتاب پیدایش را ترجمه نمود. او به کار خود ادامه داده و کتاب عهد جدید و همچنین کتاب دعانامه عمومی را ترجمه کرد. اگرچه بیشتر این آثار به چاپ نرسید، اما این آثار بعدها برای بازبینی ترجمه‌ای به نسخه جنوبی‌تر زبان سواحلی به‌کار برده شد.Ansre, Gilbert. 1988. To unify or dialectize? In "Issues in Bible Translation", ed. by Philip Stine, 187-206. (United Bible Societies Monograph 3.) London: United Bible Societies.
در ۱۸۴۶ میلادی، یوهانس ریبمان که یک لوتیران از جنوب‌غرب آلمان بوده و برای جامعه هیئت‌های تبلیغی کلیسای (CMS) کار می‌کرد نیز به کراپف ملحق شد. کراپف و ریبمان برای اکتشاف مناطق داخلی شرق آفریقا آماده شده و آنها نخستین اروپایی‌های بودند که از کوه‌های پوشیده از برف کلیمانجارو و کوه کنیا دیدن نمودند. آنها گزارش‌های در مورد این کوه‌ها به اروپا فرستند که مورد تمسخر متخصصین قرار گرفت.
سلامت رو به وخامت کراپف او را مجبور کرد تا در ۱۸۵۳ میلادی به آلمان بازگردد. او چندین کتاب دست‌نویس قدیمی سواحلی را با خود آورد، از جمله کپی‌های از کتاب نبرد تامبوکا که یکی از نخستین دست‌نویس‌های زبان سواحلی است. در شهر کزنتال، او به مطالعات زبان‌شناسی و کارهای مشورتی خود برای ماموریت‌های مذهبی مسیحی ادامه داد.Albert S Gérard, "Contexts of African Literature", page 90.
جان دیویس (John Davis) (زادهٔ حدود ۱۵۵۰ – درگذشتهٔ ۲۹ دسامبر ۱۶۰۵ میلادی)، یکی از دریانوردان پیشروی الیزابت اول ملکه انگلستان بود. او هدایت سفرهای متعددی را بر عهده داشت که منتهی به کشف گذرگاه شمال غربی شد. او همچنین در سفرهای انگلستان و هلند به هند شرقی به عنوان ناخدا و سکاندار کشتی حضور داشت. وی همچنین جزایر فالکلند را در اوت سال ۱۵۹۲ کشف کرد.
دیویس در حدود سال ۱۵۵۰ در بخش استوک گابریل دوون متولد شد. او دوران کودکی خود را در نزدیکی ساندریج بارتون گذراند. گفته می‌شود، دیویس بیشتر مهارت دریانوردی خود را در دوران کودکی هنگام بازی با قایق‌های اسباب بازی در کنار رودخانه دارت آموخته و دریانوردی را از سن پایین آغاز کرده‌است. آدریان گیلبرت، هامفری گیلبرت و برادر ناتنی آنها والتر رالی از هم‌محله‌ای‌های او در دوران کودکی بودند. او از همان زمان با جان دی هم دوست بود.
او در سال ۱۵۸۳ تلاش کرد که فرانسیس والزیگهام، وزیر ملکه را برای سفری در جست‌وجوی گذرگاه شمال غربی مجاب نماید. دو سال بعد در سال ۱۵۸۵، والسینگتون این پیشنهاد را پذیرفت و مخارج سفر را متقبل شد؛ سفری که مسیر مارتین فروبیشر را به سواحل شرقی گرینلند و نزدیکی دماغه فیرول و از سمت غرب به جزایر بافین، هموار کرد. دیویس در سال ۱۵۸۶ با چهار کشتی به شمالگان بازگشت. دو کشتی از آنها به ساحل شرقی گرینلند فرستاده شدند که در حال یخ زدن بود. دو نفر دیگر قبل از مسدود شدن توسط کلاهک یخی قطب شمال تا ۶۷ درجه شمالی به تنگه‌ای که نام او را بر خود داشت، نفوذ کردند. سان‌شاین یک بار سعی کرد که جزیره را از سمت شرق دور بزند اما موفق نشد.Gosch, C.C.A. "Danish Arctic Expeditions, 1605 to 1620. Book I.—The Danish Expeditions to Greenland in 1605, 1606, and 1607; to which is added Captain James Hall's Voyage to Greenland in 1612." Hakluyt Society (London), 1897. بعد از اینکه اینوییت‌ها یکی از لنگرها را دزدیدند، دیویس روش ابتدایی خود را که به این صورت بود که نوازندگان را با خود به آنجا می‌آورد تا خدمه کشتی با اینوییت‌ها برقصند، تغییر داد. احتمالاً روشی که دیویس به کار برده بود باعث به هم خوردن مراسم مذهبی آنها شده بود و آنها را آزرده کرده بود. آنها به کشتی‌های دیویس در خلیج کوچ همیلتون (در لابرادور) هم حمله کردند. در سفر سوم در سال ۱۵۸۷ پیش از آنکه بادهای مخالف آنها را به عقب برانند به مدار ۷۳ درجه شمالی جزیره دیسکو رسیدند. دیویس در مسیر بازگشت نقشه خلیج کوک دیویس را در ساحل لابرادور کشید. گزارش سفرنامه این کشتی در قرن‌های بعدی به عنوان الگو و راهنمایی برای ناخدای کشتی‌ها مورد استفاده قرار گرفت.
به نظر می‌رسد دیویس در سال ۱۵۸۸ هدایت کشتی بلک داگ را در نبرد با ناوگان اسپانیایی آرمادا بر عهده داشته‌است. او در سال ۱۵۸۹ در سفر به جزایر آزور به جرج کلیفورد، ارل سوم کامبرلند ملحق شد و در سال ۱۵۹۱ هم توماس کاوندیش را در آخرین سفرش همراهی کرد که برای جست‌وجوی گذرگاه شمال غربی به آنجا می‌رفتند «به‌سوی بخش‌های پنهان آمریکا» (از مدخل غربی). پس از اینکه باقی سفرهای کاوندیش با شکست مواجه شدند، دیویس تلاش کرد تا به تنهایی به تنگه ماژلان برسد، اگرچه شرایط جوی بسیار نامساعد باعث ناموفق بودن این سفر شد، اما ظاهراً دیویس موفق شد تا جزایر فالکلند را در اوت سال ۱۵۹۲ با کشتی دزیره کشف کند. خدمه کشتی او مجبور شدند برای تأمین غذای خود صدها پنگوئن را بکشند، اما گوشتی که آنها ذخیره کرده بودند در منطقه استوا فاسد شد و تنها چهارده نفر از ۷۶ خدمه کشتی در آن سفر زنده ماندند.
به نظر می‌رسد دیویس در سال‌های ۱۵۹۶ تا ۱۵۹۷ به همراه سر والتر رالی به کادیس و جزایر آزور سفر کرده و هدایت کشتی رالی را بر عهده داشته‌است؛ او از سال ۱۵۹۸ تا ۱۶۰۰ در سفری از کشور هلند به هند شرقی به عنوان هدایت‌گر کشتی حضور داشته‌است؛ آنها از فلاشینگ تا میدلبورگ به دقت مشغول نقشه‌کشی و ثبت داده‌ها و جزئیات جغرافیایی بودند. او به سختی موفق شد در آچه جزایر سوماترا از خیانت و خدعه جان سالم به در ببرد.
دیویس در طول سال‌های ۱۶۰۱ تا ۱۶۰۳ در اولین سفرش به کمپانی هند شرقی بریتانیا، سر جیمز لنکستر را در مقام ناخدا ارشد همراهی کرد. قرار بود در صورتی که سرمایه اولیه سفر دوبرابر شود، دیویس برای این سفر ۵۰۰ پوند دریافت کند (حدوداً برابر با ارزش ۱٫۵ میلیون پوند در سال ۲۰۱۵) و اگر سرمایه تا سه برابر، چهار یا پنج برابر می‌شد، او ۱۰۰۰ پوند، ۱۵۰۰ و ۲۰۰۰ پوند دریافت می‌کرد.
دیویس قبل از عزیمت به تجار لندن گفته بود که ممکن است در آچه بتواند یک هاندردویت فلفل را می‌توان در آچه با قیمت چهار ریال هشت ریال در هر صد وزن تهیه کرد در حالی که قیمت اصلی آن ۲۰ ریال بود. پس از بازگشت از سفر لنکستر به دیویس اعتراض کرد که در مورد قیمت و موجود بودن فلفل اطلاعات اشتباه داده‌است. دیویس که خود را قربانی این موقعیت می‌دید، در ۵ دسامبر ۱۶۰۴ مجدداً برای هدایت کشتی به همراه سر ادوارد میشلبورن به هند شرقی سفر کرد؛ با وجود انحصار ظاهری تجارت در شرق توسط کمپانی هند شرقی، اما میشلبورن که به شکل غیرقانونی سفر و تجارت می‌کرد و جیمز یکم"East Indies: June 1604." "Calendar of State Papers Colonial, East Indies, China and Japan", Volume 2, 1513-1616. Ed. W Noel Sainsbury. London: Her Majesty's Stationery Office, 1864. 141. British History Online Retrieved 16 July 2019. امتیاز سفری را به او داده بود. او در این سفر در جزیره بنتان در نزدیکی سنگاپور، توسط دزدان دریایی ژاپنی که اسیر کرده بود و قایق شکسته‌شان را دزدیده بود، کشته شد. دزدان دریایی انگلیسی‌ها را با ارتباط دوستانه شان در طول چند روز فریب داده بودند و آنها را غافلگیر کردند، با شمشیر به آنها حمله و همه را قتل‌عام کردند. دیویس تقریباً بلافاصله بعد از هجوم آنها کشته شد.
قرن‌ها پس از مرگ او اهمیت نقش شکارچیان نهنگ هلندی باعث شد تا این منطقه در اطراف ساحل غربی گرینلند «استرات دیویس» نام بگیرد که نام آنها برای تنگه بود. اما نام گرینلند برای ارجاع به ساحل شرقی مورد استفاده قرار گرفت که اشتباهاً به عنوان مکانی با نام منطقه شرقی نورس شناخته می‌شد."Inter alia", cf. Permanent Court of International Justice. "Legal Status of Eastern Greenland: Judgment ". 5 April 1933. Accessed 10 May 2012.
سفرهای اکتشافی دیویس در ناحیه شمالگان توسط ریچار هاکلویت به چاپ رسید و در نقشه جهان او نیز استفاده شد. خود دیویس هم رساله ارزشمندی دربارهٔ دریانوردی با نام "رازهای ملوان" در سال ۱۵۹۴ میلادی منتشر کرد و همچنین یک اثر تئوریک با نام نقشه آب‌نگاری جهان که در سال ۱۵۹۵ میلادی منتشر شد. گزارش آخرین سفر دیویس توسط میشلبورن در راه بازگشتش به انگلستان در سال ۱۶۰۶نوشته شد.
اختراع او از پشتی و ربع دوگانه (به نام ربع دیویس پس از او) تا مدتها پس از معرفی ربع بازتابی هادلی در بین دریانوردان انگلیسی محبوبیت داشت.
دیویس در ۲۹ سپتامبر ۱۵۸۲ با دختری به نام فیث فولفورد ازدواج کرد. او دختر سر جان فولفورد (بخشدار ارشد دوون) دوروتی بورچیر (دختر ارل بث) بود.The Voyages and Works of John Davis, the Navigator, ed. Albert Hastings Markham, Burt Franklin Publishers, 1880, p. iv حاصل ازدواج آنها چهار پسر و یک دختر بود. دیویس در راه بازگشت از سفرش در سال ۱۵۹۲ متوجه شد که همسرش با «مردی خوش سرو زبان» در ارتباط است.In Patagonia, Bruce Chatwin, Picador, 1977, p. 86 همسرش با هم‌دستی این مرد که جاعل بود، «اتهاماتی دروغین و جعلی» را علیه دیویس طرح‌ریزی کرد.Encyclopaedia of World Biography, second edition, vol. 4- Chippendale-Dickenson, Gale Research, 1998, p. 419
خوان گالیندو (Juan Galindo) (زادهٔ ۱۸۰۲ – درگذشتهٔ ۳۰ ژانویه ۱۸۴۰)، فعال سیاسی، انگلیسی-ایرلندی و افسر نظامی و دولتی تحت حکومت لیبرال جمهوری فدرال آمریکای مرکزی بوده‌است. او نمایندهٔ دولت در مأموریت دیپلماتیک به ایالات متحده آمریکا و انگلستان بود. مسئولیت‌های او در آمریکای مرکزی به وی اجازه داد تا منطقه را کاوش کرده و ویرانه‌های مربوط به قوم مایا را بررسی کند. گزارش‌های حاصل از یافته‌های وی موجب شد به عنوان یکی از پیشگامان باستان‌شناسی تمدن مایا شناخته شود.
گالیندو در سال ۱۸۰۲ در دوبلین با نام جان گالیندو چشم به جهان گشود.Drew 1999, p. 50. پدرش، فیلمون گالیندو، یک انگلیسی اسپانیایی‌تبار و مادرش، کاترین گوف، ایرلندی بود.Drew 1999, p. 51. پدر و مادرش هر دو بازیگر بودند و زمانی که مشغول ایفای نقش در تئاتری در باث، سامرست با یکدیگر آشنا شدند. آنها در سال ۱۸۰۱ در دوبلین ازدواج کردند. سال‌های ابتدایی زندگی وی مبهم بوده و مشخص نیست که او چرا و دقیقاً چه زمانی خانه را برای ورود به جهان جدید ترک کرده‌است.Brunhouse, 1973, p. 32. منابع در مورد مهاجرت وی متفاوت اند، قبل از بیست سالگی او یا به دریاسالار توماس کوکرا پیوسته تا برای استقلال شیلی بجنگد یا همراه عموی خود که صاحب مزرعه‌ای در جامائیکا شده‌است.
نخستین سابقهٔ مشخصی که از اوایل حرفهٔ او در سال ۱۸۲۷ ثبت شده برای زمانی است که به عنوان منشی و مترجم برای کنسولگری بریتانیا در گواتمالا فعالیت می‌کرد. او در سال ۱۸۲۸ سرپرست بهبود بندر ایزتاپا و همچنین سرگرد در یک گردان هندوراس بود.Brunhouse, 1973, p. 33.
در سال ۱۸۲۹، نیروهای لیبرال به رهبری فرانچسکو مورازان به گواتمالا حمله کردند. گالیندو به نیروهای لیبرال ملحق شد و ارتش مورازان به سرعت انقلاب را به پایانی موفقیت‌آمیز رساند. مورازان جمهوری فدرال آمریکای مرکزی را بنا نهاد و گالیندو از حمایت مورازان و ماریانو گالوز، رئیس ایالت در گواتمالا برخوردار بود. کنگرهٔ جدید فدرال مدارک تابعیت به گالیندو اعطا کرد و پس از آن او نام خود را به خوان تغییر داد.Griffith, 1960, p. 26.