moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اگرچه شرکت‌های دیگر هم موتورهای تزریق مستقیم بنزینی را توسعه داداند، اما علامت تجاری GDI (که از حرف"I" استفاده شد) بنام میتسوبیشی موتورز ثبت شده‌است.
رنوموتور ۲ لیتری مبتنی بر تزریق مستقیم (IDE) خود را ابتدا در رنو مگان و سپس در رنو لوگان در سال ۱۹۹۹ معرفی کرد.
شرکت تویوتا، موتور تزریق مستقیم D۴ را در سال ۲۰۰۰ در خودروی تویوتا آونسیس معرفی کرد (موتور AZ تویوتا). تویوتا از ترکیب دو سامانه تزریق مستقیم و غیرمستقیم در موتور ۲GR–FSE V۶ استفاده کرد، که از دو انژکتور برای هر سیلندر استفاده می‌کرد، یک انژکتور تزریق در پورت معمولی و یک انژکتور تزریق مستقیم جدید.
سپس موتورهای GDI سازگارتر شده و به علت بازدهی بالایشان فروخته شدند.
در سال ۲۰۰۰ گروه فولکس واگن موتور GDI شان را که روی محصولاتشان نام تزریق لایه بندی شده سوخت FSI زده شده بود، معرفی کردند که نمونه اولیه این فناوری از خودروهای مسابقه آئودی Le Mans برداشته شده بود.
آلفارمئو نخستین موتور تزریق مستقیم خود را در سال ۲۰۰۲ با نام JTS معرفی کرد، امروزه این فناوری تقریباً در همه موتورهای آلفارمئو بکار رفته‌است.
BMW در سال ۲۰۰۳ موتور BMW N۷۳ GDI V۱۲ را معرفی کرد. در این سامانه ابتدا BMW از انژکتورهای فشار پایین استفاده کرد و نتوانست به حالت احتراق رقیق وارد شود، اما این شرکت دومین نسل سامانه تزریق رقیقتری را با نام straight-6 N۵۲ در سال ۲۰۰۶ معرفی کرد. این سامانه با پوشش گسترده‌تری از زمان احتراق رقیق با کارایی عمومی بالا از بیشتر سامانه‌های دیگر پیش افتاد. PSA با BMW در یک خط تولید مشارکت می‌کنند که نخستین نمونه در مینی کوپرهای ۲۰۰۷ عرضه شد.
در سال ۲۰۰۲ جنرال موتورز یک سلسله موتورهای GDI فول را جهت تولید طراحی کرد، اما تاکنون تنها سه گونه از این موتورها معرفی شده‌اند. در سال ۲۰۰۴ یک نمونه از ۲/۲ لیتری Ecotec به وسیله اپل ویکترا استفاده شده (شکل ۱۳–۱) و در سال ۲۰۰۵ یک نمونه ۲/۲ لیتری Ecotec با فناوری VVT برای اپل GT جدید، پونتیاک سولستیک GXP، واکسول GT، اپل Speedster و ساترن Sky Red Line استفاده شد. در سال ۲۰۰۸ یک موتور GDI، ۶/۳ لیتری LLT در نسل دوم کادیلاک CTS و کادیلاک STSاستغاده شد.
در سال ۲۰۰۴، ایسوزو موتورز نخستین موتور GDI خود را مطابق با وسایل نقلیه آمریکا تولید کرد. ایسوزو مدعی شد سودمندی‌های این موتور GDI این است که تبخیر سوخت یک تأثیر خنک‌کننده در موتور دارد و نسبت تراکم بالایی (۱۰/۳ به ۱ در مقابل ۹/۱ به ۱) را فراهم می‌سازد که قدرت خروجی را تا ۲۰ اسب بخار افزایش می‌دهد و زمان صفر تا ۶۰ مایل از ۹/۸ به ۵/۷ ثانیه کاهش پیدا کرد، با کاهش یک چهارم مایل از ۵/۱۶ تا ۸/۱۵ ثانیه طول می‌کشد.
شرکت مزدا از تزریق مستقیم تولید خودش در مدلهای Mazda speed 6/ Mazda 6 MPS / CX-7 sport-utility Mazda و مزداMazda speed ۳ جدید استفاده کرد که بازگشت به همان تزریق مستقیم اشتعال جرقه‌ای است (اغلب تولیدات مزدا به موتورهای دورانی وانکل مجهزند).
فولکس واگن در موتور جدید ۲ لیتری، ۱۶ سوپاپه، توربوشارژ شده و تنفس طبیعی چهار سیلندر خود از تزریق مستقیم استفاده کرد.
بیشتر سودمندی‌های تزریق مستقیم در موتورهای دو زمانه مشخص شده‌است چون این سامانه درصد بزرگی از آلاینده‌های این موتورها را رفع کرده‌است. در موتور دو زمانه معمولی، هنگامی که پیستون در پایین قرار دارد، دریچه‌های ورودی و خروجی در یک زمان باز هستند. بخش بزرگی از مخلوط هوا و سوخت وارد شده به سیلندر از محفظه میل لنگ از میان دریچه ورودی، به‌صورت نسوخته مستقیماً از دریچه خروجی به بیرون می‌رود. در تزریق مستقیم سوخت، تنها هوا از محفظه میل لنگ وارد سیلندر می‌شود و زمانی که پیستون به طرف بالا حرکت کرده و هر دو دریچه را می‌بندد، سوخت تزریق می‌شود که موجب کاهش مصرف سوخت، کاهش آلایندگی و افزایش توان می‌گردد.
دو گونه سامانه تزریق مستقیم بنزین در موتورهای دو زمانه استفاده شده‌است:۱- فشار پایین با هوای اضافی ۲- فشار بالا
نخستی توسط شرکت موتور اوربیتال استرالیا (یا شرکت اوربیتال) توسعه داده شد که یک مخلوط سوخت و هوای فشرده شده را به درون محفظه احتراق تزریق می‌کند. هنگامی که هوا منبسط می‌شود قطرات سوخت در ابعاد ۸ میکرو متر به پودر تبدیل می‌شوند که نسبت به قطرات سوخت ۲۰ تا ۳۰ میکرومتری دیگر سامانه‌های تزریق مستقیم بسیار کوچکتر هستند. سامانه اوربیتال در تولید موتورهای کوچک توسط شرکت‌های Aprilia, Piaggio, Peugeot و Kymco و در کارخانه اوتبوارد موتور توسطMercury وTohatsu و در وسایل نقلیه آبی شخصی توسط کارخانه Bombardier Recreative Products (BRP) استفاده شد.
در اوایل سال ۱۹۹۰، شرکت Ficht GmbH از Kirchseeon آلمان، یک سامانه تزریق مستقیم فشار بالا را جهت استفاده در موتورهای دو زمانه را توسعه داد. انژکتور این موتور منحصربه‌فرد بود که به پمپ فشار بالا نیاز نداشت اما با این وجود قادر به تولید فشار کافی جهت تزریق سوخت در درون محفظه احتراق بسته بود. شرکت اوتبوارد مرین (OMC) مجوز این فناوری را در سال ۱۹۹۵ گرفت و در سال ۱۹۹۶ موتور تولیدی خود را عرضه نمود. OMC در سال ۱۹۹۸یک سامانه کنترلی ازFicht خرید. OMC در دسامبر سال ۲۰۰۰ اعلام ورشکستگی کرد و بخش تولید موتور و مارک‌های Johnson Outboards و Evinrude Outboard Motors را که دارای فناوری Ficht بودند در سال ۲۰۰۱ توسط BRP خریداری شد.
Evinrude که سامانهE-Tec را معرفی کرد، تزریق سوخت Ficht را بهبود داد که در سال ۲۰۰۳ در سازمان ثبت اختراعات ایالات متحده به شماره پتنت ۶۳۹۸۵۱۱ ثبت گردید. در سال ۲۰۰۴ Evinrude جایزه EPA Clean Air Excellence Award را به جهت استفاده از سامانهE-Tec دریافت کرد.
همچنین شرکت یاماها یک سامانه تزریق مستقیم فشار بالا برای موتورهای دو زمانه تولید کرد که با سامانه‌های تزریق مستقیم Ficht/E-Tec و Orbital تفاوت داشت، چون یاماها از یک پمپ سوخت مجزا، محرک تسمه‌ای، فشار تزریق بالا و مکانیکی جهت تولید فشار مورد نیاز برای تزریق در محفظه بسته استفاده کرد. این روش مشابه اغلب طرحهای رایج خودروهای چهار زمانه‌است.
EnviroFit یک شرکت غیرانتفاعی با مسئولیت دانشگاه ایالتی کلرادو، در یک پروژه جهت کاهش آلودگی هوا در جنوب شرقی آسیا، یک کیت مبدل تزریق مستقیم را برای موتور سیکلت‌های دو زمانه توسعه داد که از فناوری توسعه داده شده توسط شرکت اوربیتال استرالیا استفاده می‌کرد. سازمان سلامت جهانی اعلام کرده‌است که آلودگی هوا در جنوب شرقی آسیا موجب مرگ زودرس ۵۳۷۰۰۰ نفر در سال می‌شود. وجود ۱۰۰ میلیون موتورسیکلت و تاکسی دو زمانه در این بخش از دنیا عامل اصلی این مرگ و میر زود هنگام است.
کد Bobcat، موتور جدید سوخت ترکیبی (دوقلو) فورد با کد Bobcat بر پایه یک بلوک موتور ۵ لیتری، V شکل ۸ سیلندر است که از تزریق در پورت و تزریق در سیلندر E۸۵ استفاده شده‌است. موتور با همکاریEthanol Boosting Systems, LLC از کمبریج، ماساچوست توسعه داده شده‌است که علامت تجاری پروسه DI Octane Boost نامیده شد. تزریق مستقیم اتانول، اکتان معمولی (معین) بنزین از اکتان ۹۱–۸۸ را به اکتان بیش از ۱۵۰ افزایش می‌دهد. از پروژه Bobcat در دپارتمان انرژی ایالات متحده و انجمن بین‌المللی مهندسان آمریکا در آوریل ۲۰۰۹ پرده برداری شد.
«بگو بگو بگو» ترانه‌ای از پل مک‌کارتنی و مایکل جکسون است که توسط جرج مارتین ساخته شده‌است. بعد از ترانه آن دختر برای من است از آلبوم دلهره‌آور، این دومین ترانه‌ای است که جکسون و مک‌کارتنی به صورت مشترک خواندند. بعد از انتشار این ترانه در اکتبر ۱۹۸۳، «بگو بگو بگو» هفتمین ترانه سال آمریکا شناخته شد.
بعد از انتشار آن در سال ۱۹۸۳، «بگو بگو بگو» به هفتمین آهنگ جکسون در ده آهنگ برتر تبدیل شد. این آهنگ در ایالات متحده، کانادا، نروژ، سوئد و بسیاری دیگر از کشورها به رتبه اول رسیده بود، در انگلستان به رتبه دوم رسید و در ده آهنگ برتر استرالیا، اتریش، نیوزیلند، هلند، سوئیس و بیش از ۲۰ کشور دیگر قرار گرفت. در سال ۲۰۱۳، مجله بیلبورد در لیست Billboard Hot 100، این آهنگ را به عنوان چهل و یکمین آهنگ برتر تاریخ قرار داد.
این تک‌آهنگ در دسامبر سال ۱۹۸۳ موفق به کسب گواهینامه طلایی از انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا بخاطر فروش یک میلیون نسخه‌ای شد. یک موزیک ویدئو برای این تک‌آهنگ به کارگردانی باب گیرالدی ساخته شد، تصویربرداری این کار در Santa Ynez Valley کالیفرنیا انجام شد که در آن لیندا مک‌کارتنی، لاتویا جکسون و گیرالدی نقش آفرینی کردند. این ویدئو دربارهٔ دو هنرمند جوان به نام‌های «مک و جک» (بازی شده توسط مک‌کارتنی و جکسون) می‌باشد، این ویدئو به خاطر وارد کردن دیالوگ و داستان به موزیک ویدئوها به یاد آورده می‌شود .
زندگی‌نامه‌نویس مک‌کارتنی، ری کلمن ادعا می‌کند که بخش اصلی متن آهنگ توسط جکسون نوشته شده بود و روز بعد به مک‌کارتنی تحویل داده شده بود. ضبط کار در استودیوهای AIR لندن در ماه مِی سال ۱۹۸۱ آغاز شد. در آن زمان، مک‌کارتنی در حال ضبط آلبوم Tug of War بود. این اولین آلبوم انفرادی این عضو سابق گروه بیتلز پس از جدایی از گروه وینگز بود.
جکسون در زمان ضبط کار در منزل مک‌کارتنی و همسرش لیندا ماند و با هر دوی آن‌ها دوست شد. یک شب سر میز شام، پل مک‌کارتنی کتابچه‌ای شامل تمام آهنگ‌هایی که اون صاحب حق نشر آن‌ها بود را همراه خود آورد و به جکسون گفت، «این روش بدست آوردن پول‌های گنده ـست». «هروقت کسی یکی از این آهنگ‌ها رو ضبط کنه، من پول می‌گیرم. هروقت کسی یکی از این آهنگ‌ها رو توی رادیو، یا به صورت زنده اجرا کنه، من پول می‌گیرم.» حرف‌های مک‌کارتنی بعدها روی جکسون برای خرید انتشارات موسیقی ای‌تی‌وی در سال ۱۹۸۵ تأثیر گذاشت.
مک‌کارتنی از آلات موسیقی زیادی در «بگو بگو بگو» استفاده کرد که شامل سینث‌سایزر (ساز برقی)، گیتار و گیتار باس بودند. سازدهنی توسط کریس اسمیت و گیتار ریتم توسط دیوید ویلیامز نواخته شد. میکس و مستر کار توسط مهندس صدای سابق بیتلز، گئوف امریک انجام شد. پس از آنکه در استودیوی Cherokee کالیفرنیا دوباره صداگذاری و تصحیح شد، تولید «بگو بگو بگو» در فِوریه سال ۱۹۸۳ به پایان رسید.
جورج مارتین که قبلاً با بیتلز کار کرده بود، تهیه‌کننده کار بود. او در مورد تجربه کار با جکسون می‌گوید، «او وقتی وارد استودیو می‌شد از خود یک اشعه تولید می‌کرد، هیچ شکی در مورد این نیست. او مثل پل یک موسیقیدا ن نیست … ولی می‌داند که در موسیقی چه میخواد و ایده‌های خیلی استواری دارد.»
جکسون همچنین در مورد تجربه این کار در کتاب بیوگرافی خود، مونواک، صحبت کرده‌است. خواننده جوان‌تر می‌گوید که این همکاری باعث تقویت اعتماد به نفس او شد همان‌طور که کوئنسی جونز - تهیه‌کننده تریلر - در آنجا حاضر نبود تا اشتباهات او را تصحیح کند. جکسون اضافه می‌کند که او و مک‌کارتنی به یک اندازه کار می‌کردند، «پل هیچوقت مجبور نبود که من رو به استودیو بِکِشونه».
باغ گیاه‌شناسی ملی ایران یکی از باغ‌های گیاه‌شناسی ایران است که در یکی از غربی‌ترین نقاط شهر تهران، در منطقهٔ چیتگر در محله سروآزاد قرار دارد. این باغ زیر نظر مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور اداره می‌شود.
عملیات اجرایی "باغ گیاه‌شناسی ملی ایران" در سال ۱۳۴۷ با واگذاری قطعه زمینی از مراتع ملی شده در اراضی چیتگر واقع در کنار اتوبان تهران-کرج آغاز گردیده و مراحل نهایی خود را طی می‌کند. مساحت باغ حدود ۱۴۵ هکتار است. ارتفاع آن از سطح دریا ۱۳۲۰ متر بوده و دارای آب و هوای نیمه‌خشک و میزان بارندگی متوسط سالیانه حدود ۲۴۰ میلی‌متر است. حداکثر دمای هوا در ماه‌های تیر و مرداد به ۴۳–۴۲ درجه سانتیگراد و حداقل دمای هوا در زمستان به پائین‌تر از ۱۰- درجه سانتیگراد می‌رسد.
طرح جامع باغ گیاه‌شناسی ملی ایران به گونه‌ای پیش‌بینی شده است که نشان دهندهٔ الگویی از باغ ایرانی باشد. به این منظور یک میدان در مرکز باغ پیش‌بینی شده که چهار بلوار در چهار سو به آن می‌پیوندد.
در این باغ ۶۴ گونه درخت و درختچه از اقلیم هیرکانی، همچنین ۲۴۰ گونه گیاهی از اقلیم البرز، ۴۲ گونه چوبی و ۳۰ گونه علفی از اقلیم زاگرس و ۲۳ اجتماع گیاهی و حدود ۴۰ گونه گیاهی از اقلیم کویری و بیابانی ایران وجود دارد، اقلیم چین و ژاپن، اقلیم هیمالیا، اقلیم قفقاز، اقلیم سیبری و آمریکا و باغ‌های اروپایی از اقلیم‌های جهانی این باغ است.
آینده این باغ مانند اغلب آثار فرهنگی و منابع طبیعی با ساخت برجهای مسکونی در معرض خطر قرار گرفته‌است و ادامه پروژه شهرک سازی در شمال این باغ که مراحل اسکلت زنی را هم به پایان برده‌است، حیات باغ را با تهدیدات جدی روبرو کرده‌است. در اردیبهشت ۱۳۹۰ رئیس مؤسسه تحقیقات جنگل‌ها در مصاحبه با خبرگزاری مهر عنوان کرد «با شهردار وقت منطقه ۲۲ و دیگر بخش‌های شهرداری تماس گرفتیم و اعلام کردیم که ساخت و ساز در اطراف باغ می‌تواند به آن لطمه بزند اما این درخواست پیگیری نشد.»
این ساخت و سازها علاوه براینکه نمای کوه را در مقابل باغ گیاه‌شناسی ملی پوشانده‌است به همراه شهرک دیگری که در اطراف باغ ساخته شده حدود ۱۷۰هزار نفر جمعیت را به این منطقه تحمیل می‌کند که این امرعلاوه براینکه شلوغی و ترافیک را در این محدوده افزایش می‌دهد باعث کاهش آب‌های زیر زمینی و صدمات جبران ناپذیری به باغ ملی می‌شود. ساخت و سازهای جدید در فاصله ۵۰ متری حریم شمالی در حال انجام است که علاوه بر نابودی چشم‌انداز شمالی به دلیل امکان نشت فاضلاب به شدت آینده باغ را تهدید می‌کند.
همواره پرداختن به وضعیت نامطلوب زیست‌محیطی این باغ ملی که در آینده بسیار تاریک بنظر می‌رسد، از سوی رسانه‌ها بدون توجه رها شده و ساخت و ساز انبوه مسکن به تهدیدی جدی برای این منطقه خوش آب و هوا و زیبای پایتخت تبدیل شده‌است. نابودی چشم‌انداز تا گسیل فاضلابهای انسانی و سمی به سمت این باغ چیزی جز نابودی به همراه نخواهد داشت.
خوپا از نمادهای اصلی ازدواج یهودیان است. خوپا چادری است با چهار ستون چوبی و سقفی پارچه‌ای که معمولاً آن را به رنگ سفید می‌پوشانند. خوپا نماد و مظهر اولین خانه‌ای است که زوج جوان در کنار هم به آن پای می‌نهند.Living chuppah can serve as family heirloom , The Jewish Journal
در طول مراسم ازدواج هر یهودی، خوپا سمبل اصلی عقد و عروسی است. امروزه برای باشکوه‌تر ساختن مراسم عقد، خوپا را به صورت‌های مختلف تزئین می‌کنند که به شکوه و زیبایی مراسم به مراتب می‌افزاید.نامه‌هایی از اورشلیم به تهران - آئین ازدواج یهودیان, وزارت امور خارجه اسرائیل
خطبهٔ عقد توسط ربای در زیر خوپا جاری می‌شود.The Chupah, Marriage Canopy، وبگاه رسمی جنبش Chabad
مرسوم است که ابتدا داماد با هم‌راهی والدینش به زیر خوپا می‌رود و سپس دقایقی منتظر رسیدن عروس می‌ماند تا به او بپیوندد. پس از آن که عروس به همراه والدینش به زیر خوپا آمدند، داماد روی عروس را با توری که بر سر دارد می‌پوشاند و سپس خطبهٔ عقد توسط ربای در زیر خوپا انجام می‌شود.
در خانواده‌های ارتدوکس یهودی، عروس و داماد به مدت یک هفته قبل از مراسم، یکدیگر را نمی‌توانند ببینند و در روز مراسم، عروس و داماد روزه می‌گیرند. دلیل روزه‌گرفتن هم این است که در یهودیت، روز ازدواج، مقدس‌ترین روز زندگی هر زوج به حساب می‌آید.
پس از جاری‌شدن خطبه عقد توسط ربای، او از داماد می‌خواهد که حلقه‌های ازدواج را بین خود و عروس‌اش ردوبدل کند. داماد حلقه را به انگشت اشاره دست راست عروس کرده و با گفتن جمله «تو به من متبرک شدی»، در واقع عروس را همسر شرعی خود می‌سازد. سپس ربای به زوج تبرک می‌گوید و برایشان آرزوی خوشبختی می‌کند.
سپس بنابر قوانین آئین یهود، هفت نوع تبرک و دعا برای عروس و داماد در زیر خوپا خوانده می‌شود. پس از آن، جرعه‌ای شراب از جامی که توسط ربای تدارک دیده‌شده، توسط ربای برای تبرک نوشیده می‌شود و سپس ربای، جام را به دست داماد می‌دهد تا از آن بنوشد. پس از آن جام شراب به عروس و سپس به تمام اعضای خانواده که در زیر خوپا قرار گرفته‌اند داده می‌شود که هر کدام به نوبه خود جرعه‌ای از آن را بنوشند.
بعد از این مراسم، نوبت به خواندن عقدنامه و قباله ازدواج می‌رسد. ربای، بعد از قرائت عقدنامه، قباله ازدواج را به دست داماد می‌دهد که او هم متقابلاً آن را به عروس منتقل می‌سازد. پایان‌بخش آئین عقد و عروسی در دین یهود، شکستن لیوانی است که توسط داماد انجام می‌گیرد. داماد، لیوان شیشه‌ای پیچیده شده در دستمال را باید در زیر پایش قرار داده و ترجیحاً با یک لگد آن را بشکند. فلسفه شکستن لیوان آن است که حتی در زمان شادی هم باید فاجعهٔ خرابی اورشلیم را به یاد داشت.
گرانبها یک فیلم درام آمریکایی ساخته شده بر اساس رمان «"فشار"» به قلم "رامونا لافتون" در سال ۲۰۰۹ به کارگردانی لی دنیلز است. این فیلم در همان سال در جشنواره فیلم ساندنس و جشنواره فیلم کن شرکت کرد. در این فیلم بازیگرانی همچون گابوری سیدیب، مونیک، پائولا پاتون و ماریا کری ایفای نقش می‌کنند. مونیک برای بازی در این فیلم جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را از آکادمی علوم و هنرهای سینمایی دریافت کرد.
این فیلم داستان یک دختر نوجوان سیاه‌پوست ساکن محلهٔ هارلم را روایت می‌کند. قهرمان قصه، دختر بدقیافه و فوق‌العاده چاقی به اسم کلیریس پرشس جونر (گبوری سیدیبی) است که بارها مورد تعرض پدرش قرارگرفته‌است. این دختر که در زندگی سخت و دشوار خود چیزی جز تعرض، بی‌احترامی، ناسزا و نفرت را تجربه نکرده، صاحب فرزندی است که نام وی را به خاطر بیماری مونگولیسم‌اش «مونوگول کوچولو» گذاشته. پرشس که شانزده سال بیشتر ندارد، حتی نمی‌تواند روی مادر خود که زنی به شدت فحاش و نامهربان است، حساب کند. پرشس در واکنش به سختی‌های زندگی، به دنیای تخیل پناهنده می‌شود؛ دنیای ویدئوکلیپ‌های موسیقی و فیلم‌های سینمایی. او در این دنیای مجازی در محور و کانون توجه قرار دارد و از طعم احترام و مهربانی برخوردار می‌شود. در ادامهٔ ماجرا، بلورین (پائولا پاتون)، معلم مدرسهٔ پرشس، پی به مشکلات پرشس می‌برد و وی را دعوت به شرکت در کلاس‌های آموزشی فوق برنامه می‌کند. پرشس با شرکت در این کلاس‌ها و نوشتن احساسات و درونیات خویش بر روی کاغذ بارقه‌ای از امید را شناسایی می‌کند و …
شهرستان گِراش یکی از شهرستان‌های استان فارس به مرکزیت شهر گراش است. جمعیت این شهرستان بر پایه سرشماری سال ۱۳۹۵ برابر با ۵۳٬۹۰۷ تن بوده‌است. محمود طاهرزاده فرماندار کنونی شهرستان گراش است.
شهرستان گراش از شمال با شهرستان اوز، از شرق و جنوب با شهرستان لارستان، از غرب با شهرستان لامرد و از شمال‌غرب با شهرستان خنج همسایه است.
بخش گراش در تاریخ ۱۱ بهمن ۱۳۸۸ از شهرستان لارستان جدا شده و تحت عنوان شهرستان گراش، بیست و هفتمین شهرستان استان فارس نام گرفت. طبق مصوبهٔ اولیهٔ دولت، این شهرستان شامل سه بخش گراش، اوز و بیرم بود که با اعتراضات صورت گرفته در لار، بخش‌های اوز و بیرم مجدداً به شهرستان لارستان الحاق شد.
در پی این اتفاقات، دهستان ارد از توابع بخش گراش به بخش ارد، و شهرستان لارستان نیز به شهرستان ویژه لارستان ارتقا یافتند.
صد کتاب برتر تاریخ ادبیات، فهرستی از بهترین‌های ادبیات داستانی تاریخ است که توسط انجمن کتاب نروژ منتشر شده‌است.
انجمن کتاب نروژ با نظرخواهی از ۱۰۰ نویسنده سرشناس از ۵۴ کشور فهرست ۱۰۰ کتاب برتر تاریخ ادبیات جهان را منتشر کرد.
در این نظرسنجی هر یک از نویسندگان باید ۱۰ کتاب مورد نظر خود را معرفی می‌کرد که در پایان کتاب دن‌کیشوت نوشته میگوئل دی سروانتس نویسندهٔ نامدار اسپانیایی با کسب بیشترین آرای ممکن در رتبه اول قرار گرفت برای بقیه عناوین رده‌بندی در نظر گرفته نشده‌است. فهرست زیر بر اساس سال انتشار کتاب تنظیم شده‌است.
کارلوس فوئنتس، پل آستر، اورهان پاموک، میلان کوندرا، نادین گوردیمر، جان اروینگ و وی. اس نایپائول از جمله چهره‌های سرشناسی بودند که در این نظرسنجی شرکت کردند.
دلبند نام رمانی اثر تونی موریسون نویسندهٔ آمریکایی-انگلیسی است که در ژانویه ۱۹۸۷ منتشر شد. این کتاب پس از انتشار با استقبال منتقدان روبه‌رو شد و پس از آنکه موفق به دریافت جایزه ملی کتاب و جایزه انجمن ملی منتقدان آمریکا نشد، تعدادی از نویسندگان اعتراض کردند. در سال ۲۰۰۶، روزنامه نیویورک تایمز، دلبند را به‌عنوان بهترین رمان ۲۵ سال گذشته آمریکا انتخاب کرد. در سال ۱۹۹۳ موریسون به‌عنوان اولین زن سیاهپوست، جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد. در سال ۱۹۹۸ فیلم این رمان با کارگردانی جاناتان دمی و تهیه‌کنندگی و بازی اپرا وینفری ساخته شد.‏
رمان «دلبند» که پنجمین اثر داستانی موریسون است.‏رمان «دلبند» موریسون از آثار مهم و پر مخاطب او است. نویسنده رمان دلبند را بر اساس داستان واقعی زن برده آفریقایی- آمریکایی خلق کرد. ماجراهای داستان پس از جنگ داخلی آمریکا اتفاق می‌افتد. روایت زندگی «ست» زنی برده است با دختر کوچکش دنور از سیستم برده‌داری فرار کرده‌است. آن‌ها به ایالت آزاد اوهایو پناه بردند. با وجود این هنوز هم آزاد و رها نیست. ست سال‌ها پیش نوزاد شیرخواره‌اش را کشت تا مجبور نشود آن را به دولت و اربابان سفیدپوست بدهد اما حالا روح این کودک خانه‌اش را در سینسیناتی حضور دارد. اسم این کودک به خواننده گفته نمی‌شود اما ست او را «دلبند» می‌شناسد چراکه روی سنگ قبرش چنین چیزی نوشته شده‌است. سیستم برده داری به آفریقایی- امریکایی‌ها اجازه داشتن خانواده یا دارایی نمی‌داد. ست شخصیت اصلی داستان نیز نوزاد شیرخواره خود را کشت چراکه باور داشت با کشتن نوزادش در واقع او را نجات می‌دهد اما روح کودک خانه آنها را تسخیر می‌کند و باز هم خانواده آنها از هم می‌پاشد.‏
رمان دلبند در ادبیات انگلیسی در شمار آثار مهم و جریان‌ساز بوده‌است و بر نویسندگان مختلفی تأثیر گذاشته‌است.‏‏‏
علاوه بر نقد و بررسی در زبان انگلیسی این اثر در زبان‌ها دیگر از جمله فارسی هم مورد نقد و بررسی قرار گرفته‌است.
در مقاله «بررسی بحران هویت در رمان دلبند اثر تونی موریسون» آمده‌است:
رمان دلبند اثر تونی موریسون بخش مهمی از ادبیات آمریکا موسوم به ادبیات فمینیستی سیاهپوستان آمریکا به‌شمار می‌رود. در ادبیات فمینیستی سیاهپوستان آمریکا، آثاری که توسط زنان سیاهپوست نوشته شده، زن سیاهپوست همواره با ویژگی‌هایی چون سکوت، منطق‌ستیزی، همجنس‌خواهی، حیوانّیت و خشونت به تصویر کشیده شده‌است. در این ادبّیات، خشونت زن سیاهً پوست معمولاً تا سرحد قتل، آن هم قتل معشوق یا حتی طفل‌کشی پیش می‌رود. این تصویر وحشتناک از زن سیاهپوست در ادبیات فمینیستی سیاهپوستان آمریکا سبب شده تا پاره‌ای از منتقدان وی را با شخصیت افسانه‌ای مدسا همانند بدانند. هنگام خواندن این ادبیات، خواننده شخصّیت‌های افسانه‌ای از قبیل مدوسا همواره با این پرسش روبرو است که آیا این تصاویر واقعی هستند یا اینکه ساخته و پرداخته نظامی بوده که قصد بی‌هویت‌سازی و در پی آن استثمار و استعمار آنها را دارد؟
در همین ارتباط، این فرضیه را می‌توان مطرح کرد که این تصاویر وحشتناک انتخاب خود زنان سیاهپوست بوده تا به کمک آنها بتوانند بر نظام سلطه‌جویی فرهنگ غرب غلبه کنند که برای انکار هویت‌شان از هیچ تلاشی فروگذار نمی‌کند. در صورت درست بودن فرضیه پیشنهادی، این پرسش مطرح است که چنین راهکارهایی تا چه اندازه در به مخاطره انداختن این نظام استیلاگر مؤثر است؟ نظامی که مفاهیم را به صورت دو قطبی تعریف کرده و آنگاه جهت انقیاد بخش‌هایی از اجتماع، هویت آنها را به کمک مفاهیم منفی تعریف می‌کند. با توجه به این فرضیه، پرسش دیگری مطرح است که تا چه حد جنبش‌های موجود از قبیل جنبش حقوق مدنی(۱۹۵۵ –۱۹۶۸)و جنبش فمینیسم دهه‌های ۷۰–۱۹۶۰ ّ در انجام رسالت خود ـ یعنی هویت‌بخشی و اعادهی حقوق همه انسان‌ها به ویژه زنان ـ موفق بوده‌اند؟ رمان دلبند(۱۹۸۷)اثر تونی موریسون، یکی از آثار مهمی است که به خوبی نشان می‌دهد چگونه زنان سیاهپوست فمینیسم آمریکا، هویت از دست رفته خود را بازسازی می‌کنند.
ترجمهٔ فارسی این اثر به قلم شیرین‌دخت دقیقیان
در نشر چشمه منتشر شده‌است،‏ چاپ نهم سال ۱۴۰۰ منتشر شده‌است.‏
نوغابچیک در بخش مرکزی و دهستان شاخنات شهرستان بیرجند واقع است. این روستا در ۹۵ کیلومتری بیرجند واقع است و دارای قنات‌های فراوانی است که به علت خشک‌سالی بسیاری از آن‌ها خشک شده‌اند و هم‌اکنون شش قنات فعال‌اند؛ به نام‌های: اوخ پایین و بالا - داودتک بالا و پایین -نوغاب بالا و پایین - سیمی. از محصولات این روستا می‌توان به زرشک - عناب - سنجد - آلو - بادام اشاره کرد.
دهیار:حسین زمین پرور
مونوبنزون
رده درمانی: ضدلکهای هیپرپیگمانته.
مونوبنزون در درمان لکهای هیپرپیگمانته تجویز می‌شود. همچنین در ویتیلیگوی پیشرفته برای بی‌رنگ کردن کل پوست بکار می‌رود.
مهار سنتز ملانین و تخریب ملانوسیتها. مونوبنزون با مهار اکسیداسیون آنزیمی تیروزین و تضعیف سایر روندهای متابولیکی ملانوسیت‌ها باعث مهار تشکیل ملانین و موجب بی‌رنگ شدن پوست می‌گردد.
سوزش و قرمزی پوست، دپیگمانتاسیون دائمی.
بورومیر شخصیتی داستانی در کتاب‌های ارباب حلقه‌ها نوشته‌ی جی. آر. آر. تالکین است. او در دو کتاب اول ارباب حلقه‌ها، یاران حلقه و دو برج حضور دارد و در کتاب آخر بازگشت پادشاه از او نام برده می‌شود. او پسر ارشد دنه‌تور کارگزار گاندور و برادر بزرگتر فارامیر بود., Appendix A: part I, iv. "Gondor and the Heirs of Anarion", book 4, ch. 4 "Of Herbs and Stewed Rabbit". او یکی از ۹ نفری که بعداً یاران حلقه را تشکیل دادند.
برومیر در سال ۲۹۷۸ دوران سوم، ۵ سال پیش از برادرش، فارامیر، به دنیا آمد. دو برادر بسیار به هم علاقه داشتند و از همان دوران کودکی برومیر همیشه یاور و پشتیبان فارامیر بود. زمانی که مادرشان فوت کرد او فقط ۱۰ سال داشت و پس از آن پدرشان عبوس و خشمگین شد. برومیر همیشه مورد علاقه‌ی پدرش بود و از نظر چهره و در غرور و تکبر شباهت زیادی به او داشت. بورومیر در زندگی‌اش هرگز ازدواج نکرد و بیشتر به سلاح و رزم توجه داشت., Appendix B, "The Tale of Years", "The Third Age", entries from 2976 to 2988, book 5, ch. 1 "Minas Tirith"
برومیر مردی بود با قدرت و شجاعت بسیار. او چهره‌ای زیبا و نجیب داشت با موهای تیره و چشمان خاکستری. زمانی که سائورون به اسگیلیاث حمله کرد، به فرماندهی او، نیروهای گاندور، اورکها را عقب راندند و تا زمان تخریب آخرین پل _ برای جلوگیری از عبور اورک‌ها از رودخانه _ آن‌ها را پشت پل نگه داشتند.
هنگام حمله سائورون به اسگیلیاث، برومیر و فارامیر چند بار در خواب رؤیایی دیدند که آن‌ها را به ایملادریس فرامی‌خواند. هردوی آن‌ها فقط مقدار اندکی از این رؤیا را می‌توانستند بفهمند، بنابراین نزد پدرشان که در گاندور داناترین بود، رفتند. اما او فقط توانست به آن‌ها بگوید که ایملادریس دره‌ای در شمال دور است، جایی که الروند زندگی می‌کند. با اینکه فارامیر بسیار مشتاق رفتن به ایملادریس بود، به خاطر وجود خطرهای بسیار در راه، برومیر خودش این مسافرت را بر عهده گرفت.
سفر برومیر به شمال ۱۱۰ روز به طول انجامید. او از شکاف روهان گذشت و از راه‌های غرب کوهستان مه‌آلود به شمال رفت. او با سختی‌های زیادی مواجه شد، زیرا بسیاری از راه‌ها نابود شده بودند و با فروریختن گذرگاه‌های قدیمی از جاده شمال-جنوب هم دیگر اثری نمانده بود. او در نزدیکی تاربد، هنگامی که قصد عبور از روی پل نیمه‌خرابی را داشت اسبش را از دست داد و ادامه راه را با پای پیاده طی کرد.
زمانی که برومیر به ریوندل رسید، در شورای الروند شرکت کرد. او در مورد مقاومت و تلاش گاندور برای جلوگیری از گذشتن نیروهای موردور از آندوین سخن گفت. زمانی که او رؤیایی را که باعث آمدنش به ریوندل شده بود را تعریف کرد، جواب معماهایش پیدا شد: آراگورن تکه‌های نارسیل و فرودو بگینز حلقه یگانه که بلای جان ایسیلدور بود را آوردند. سپس او تلاش کرد تا شورا به او اجازه دهد که حلقه را به گاندور برده و برای دفاع در مقابل موردور از آن استفاده کند. اما الروند برای او شرح داد که حلقه قابل استفاده نیست و حتی اگر سعی کنید برای نیت خیر نیز از آن استفاده کنید نهایتاً هدف و عمل به شر ختم خواهد شد.
برومیر قصد بازگشت به میناس تیریث را داشت، از این رو به یاران حلقه پیوست. زمانی که یاران حلقه به کارادراس رسیدند، به پیشنهاد بورومیر هر کدام یک دسته هیزم با خود حمل کردند و زمانی که گروه در یک کولاک شدید گرفتار شده بود آتشی که با این هیزم‌ها درست کردند جانشان را نجات داد. صبح روز بعد برومیر و آراگورن راه را با کنار زدن برفها باز کرده و هابیت‌ها را تا رسیدن به مکانی امن، حمل کردند., book 2, ch. 2, "The Council of Elrond"
با بسته شدن گذرگاه شاخ سرخ، برومیر پیشنهاد داد که آن‌ها باید از غرب کوه‌های مه آلود به سمت جنوب رفته و سپس با گذشتن از شکاف روهان یا رودخانه آیزن، از طریق سرزمین‌های جنوبی لنگستراند و له‌به‌نین به راهشان ادامه دهند. اما گندالف مخالفت کرد زیرا با خیانت سارومان، آن سرزمین‌ها دیگر امن نبودند. گندالف پیشنهاد داد که باید از طریق معدن‌های موریا به راهشان ادامه دهند، اما بورومیر گفت که هرگز به آن سمت نمی‌رود، البته نه زمانی که بقیه گروه نظری بر خلاف او داشته باشند.
برومیر نهایتاً قبول کرد، اما با رسیدن به درهای دورین از اینکه گاندالف رمز عبور را نمی‌دانست، از خشم سنگی در آب‌های تاریک انداخت. این باعث بیدار شدن هیولایی در آب شد و زمانی که گندالف توانست در را باز کند آن به فرودو حمله کرد اما نهایتاً همگی موفق شدند به طرف معدن‌ها بگریزند.
زمانی که گروه در مزربول مورد حمله قرار گرفته بود، برومیر دلیرانه جنگید، در غربی را قفل و بازوی یک ترول غارنشین را قطع کرد. بعد از ترک خوابگاه، زمانی که به پل خزد-دوم رسیدند گروه دوباره توسط اورکها مورد حمله واقع شد و اینبار یک بالروگ هم با آن‌ها بود. برومیر در شیپور خود دمید و با اینکار دشمنان را متوقف کرد و آن‌ها به راهشان ادامه دادند. زمانی که گندالف در حال نبرد با بالروگ بود، بورومیر و آراگورن به سمت او دویدند، اما همین که به پل رسیدند گندالف پل را خراب کرد، بالروگ سقوط کرده و گندالف را هم به دنبال خود پایین کشید.
بعد از آن آراگورن گروه را به سمت لوتلورین رهبری کرد، اما برومیر با رفتن به آنجا مخالف بود و می‌گفت که گذشتن از میان این جنگل به گفته گاندوریان کار خطرناکی است و عده کمی سالم به مقصد می‌رسند! آراگورن پاسخ داد فقط آنهایی که با خود پلیدی به همراه داشته باشند باید از لوتلورین بترسند. بعد از اینکه بانو گالادریل با هر کدام از یاران حلقه دربارهٔ افکارشان صحبت کرد، برومیر بسیار مشتاق بود که بداند چه سخنانی میان بانو و حامل حلقه گذشته، اما فرودو از آن حرفی نزد. زمانی که گروه لوتلورین را ترک می‌کرد گالادریل به هر کدام از آن‌ها یک هدیه داد و هدیه بورومیر یک کمربند طلایی بود.
فرودو و برومیر، توسط تد ناسمیتوقتی که یاران حلقه مسیرشان را از میان رودخانه آندوین پیش گرفتند، برومیر با مری و پی‌پین در یک قایق بود. در طول سفر افکار برومیر بیشتر و بیشتر او را در برابر حلقه تسلیم می‌کرد. او مدام با خود حرف می‌زد و ناخن‌هایش را می‌جوید و گاهی اوقات هم به قایق فرودو نزدیکتر می‌شد. رفتار او بتدریج مری و پی‌پین را ناراحت کرد و پی‌پین یک درخشش غریب را در چشمان برومیر که به فرودو زل زده بود مشاهده کرد. زمانی که گروه به تندروهای سارن گبیر رسید، برومیر بود که آن‌ها را به موقع مطلع ساخت و اینگونه از آن مسیر توانستند دور بزنند. بعد از آن برومیر از آن‌ها خواست که رودخانه را ترک کنند و راه گاندور را پیش بگیرند. اما فرودو قصد رفتن به گاندور را نداشت و بنابراین آن‌ها راهشان را از طریق رودخانه ادامه دادند.
در آمون‌هن وقت آن رسیده بود که مسیر بعدی شان را انتخاب کنند. وقتی که فرودو در جنگل سرگردان شده بود، برومیر به دنبال او رفت. او سعی کرد فرودو را متقاعد ساخته تا حلقه را به میناس تریت بیاورد. قدرت وسوسه حلقه در برومیر بیشتر شده بود. او خود را پادشاهی مقتدر می‌خواند که می‌تواند سائورون را شکست داده و گاندور را برای پیروزی رهبری کند. اما وقتی که فرودو پیشنهادش را رد کرد عصبانی شد و سعی کرد حلقه را بزور از فرودو بگیرد. اما فرودو حلقه را در دست کرد و ناپدید شد، برومیر پی به اشتباهش برد و گریان و پشیمان از فرودو خواست برگردد، اما خیلی دیر شده بود.
در آخرین نبرد برومیر، توسط تد ناسمیتاو به گروه برگشت و برای آن‌ها گفت که چه اتفاقی افتاده. مری و پی‌پین به دنبال دوستشان فرودو رفتند و آراگورن هم برومیر را برای محافظت از آن دو فرستاد. وقتی که او هابیت‌ها را پیدا کرد، آن‌ها توسط چندین اورک محاصره شده بودند. برومیر بسیاری از آن‌ها را کشت و تعدادی هم گریختند. او سعی کرد هابیت‌ها را به طرف اردوگاه هدایت کند اما یکباره بیشتر از ۱۰۰ اورک جلوی راهشان سبز شدند. برومیر در شیپور خود دمید و بار دیگر دلیرانه جنگید و از رسیدن اورک‌ها به مری و پی‌پین جلوگیری کرد. بدن او نهایتاً به وسیلهٔ چندین تیر شکافته شد و دشمنان مری و پی‌پین را به اسارت بردند.
زمانی که آراگورن او را پیدا کرد برومیر هنوز زنده بود. بیشتر از بیست لاشه اورک در اطراف او روی زمین افتاده بود. برومیر همچنان شمشیرش را در دست داشت، در حالی که تیغه شمشیرش از دسته شکسته و شیپورش به دو نیم شکافته شده بود. قبل از مرگش برومیر به آراگورن گفت که سعی کرده حلقه را از فرودو بگیرد. سپس آراگورن، گیملی و لگولاس بدن برومیر را در یکی از قایق‌ها گذاشتند. شمشیر و شیپور شکسته‌اش را روی سینه او و سلاح‌های دشمنانش را زیر پاهایش قرار دادند. قایق را به میان آندوین انداختند و رودخانه بدن برومیر را به سمت آبشار رائوروس حمل کرد.
سه شب بعد، در حالی که فارامیر در کناره آندوین در اوزگیلیات نشسته بود، یک قایق شناور از مقابلش رد شد. فارامیر قبلاً شنیده بود که صدای شیپور برومیر پیش از این، در دوردست‌ها زمانی که او نیاز به کمک داشته به گوش رسیده و حالا او جسد برادرش را در قایق دید، اما اثری از شیپور نبود. مدتی بعد دو تکه شیپور پیدا شده و آن را نزد دنه‌تور بردند. گفته شده که قایقی که بدن برومیر را حمل می‌کرد با جریان آندوین پیش رفته و وارد دریا شده‌است.
غار ماهی کور غاری است که در استان لرستان، در بخش پاپی و در نزدیکی روستایی به نام لِوَن واقع شده‌است. این غار تنهافهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست در استان لرستان "اداره کل محیط زیست استان لرستان" اثر طبیعی ملی استان لرستان است. این اثر در سال ۱۳۸۴ به عنوان اثر طبیعی ملی ثبت شده‌است. دو نمونهٔ نادر و منحصربه‌فرد از ماهیانِ کور در این غار وجود دارد که مشابه آن‌ها در هیچ نقطهٔ دیگری از دنیا یافت نشده‌است. این ماهی فاقد قدرت بینایی بوده و به‌طور کامل کور است و هیچ‌گونه آثاری از چشم خارجی در آن‌ها مشاهده نمی‌شود و به دلیل این‌که در آب‌های زیرزمینی و در تاریکی غارها زندگی می‌کنند به ماهی کور غارزی معروف هستند.
در سال ۱۳۰۸، دو نفر طبیعی‌دان دانمارکی که به همراه مجریان پروژهٔ راه‌آهن سراسری تهران - جنوب، به منطقه آمده بودند، پس از بررسی در مورد سرشاخهٔ رود سیرم و جویبار کایرود، به یک حفرهٔ آبی در نزدیکی روستای لون می‌رسند و در آنجا با یک نوع ماهی کور مواجه می‌شوند. آن‌ها چند نمونه از این نوع ماهی را به کشورشان انتقال می‌دهند و به نام ماهی کور «ایرانو سیپریس» به ثبت می‌رسانند، اما ظاهراً از افشای محل کشف ماهی‌ها خودداری می‌کنند.
تیم تحقیقاتی و اکتشافی یک محقق انگلیسی به نام آنتونی جان اسمیت از جانب دانشگاه آکسفورد، روز ۲۶ خرداد سال ۱۳۳۰ به دنبال کشف محل ماهی کور به ایران و به شهر کرمان سفر می‌کند، اما پس از سه ماه تحقیق با دست خالی به انگلیس بازمی‌گردد. او ۲۶ سال بعد متوجه می‌شود که ماهی مورد نظرش نه در قنات‌های کرمان بلکه در کوه‌های زاگرس وجود دارد و بر این اساس در سال ۱۳۵۶ به دنبال رد پای دانمارکی‌ها به منطقه پاپی لرستان سفر می‌کند و موفق به کشف محل ماهی کور می‌شود و چند نمونه از آن‌ها را با خود به انگلیس می‌برد.غار آبی در کوه‌های زاگرس و ماهی سفید کور
در میان ماهیانی که اسمیت در سفر دوم خود به انگلیس برده‌است، یک نمونه نظیر همان نوعی است که قبلاً دانمارکی‌ها کشف کرده و به نام ایرانو سیپریس به ثبت رسانده‌اند. اما نمونهٔ دوم از یک گونهٔ دیگر است که توسط اسمیت کشف شده، بنابراین با نام وی و تحت عنوان «پاراچوبیتس اسمیتی» به ثبت می‌رسد.
اسمیت چند سال بعد و برای بار سوم ولی این بار با یک تیم غواصی زبده به ایران می‌آید و در داخل حوضچهٔ درون غار به کاوش بیشتری می‌پردازد و موفق به یافتن تعدادی ماهی کور دیگر می‌شود. نکته این که ظاهراً آقای اسمیت نیز هیچ نشانی از محل این غار اعلام نکرده و تنها در کتابی که بعداً تحت عنوان «ماهی سفید کور ایران» تألیف کرده، به آن اشاره می‌کند.تاریخچه غارنوردی ایران "غارهای ایران"
زیستگاه این ماهی در آب‌های زیرزمینی است. در غار ماهی کور به دلیل این‌که دهانهٔ این غار به سطح آب‌های زیرزمینی اتصال دارد، این امکان به وجود آمده که ماهی کور در طول شب‌ها به نزدیکی سطح آب در دهانهٔ غار بیاید. این ماهی تنها روزهای گرم سال در نزدیکی آب‌های سطحی زمین دیده می‌شود. دمای آب محل زندگی این ماهی از ۵ تا ۲۸ درجهٔ سانتی‌گراد متغیر است.
گونهٔ اول: کپورماهی کور ایران، با نام علمی «Iranocypris typhlops» از خانوادهٔ کپورماهیان است. این گونه که ۴ تا ۵ سانتی‌متر طول دارد دارای دو جفت سبیلک است که یک جفت آن روی لب بالا و جفت دیگر در گوشهٔ دهان قرار دارد. سر این ماهی تا حدودی پهن است و هیچ اثر خارجی از چشم در آن دیده نمی‌شود. رنگ ماهی در حالت زنده صورتی است. تعداد کمی پولک در پشت بالهٔ سینه‌ای آن وجود دارد. دندان‌های حلقی دو ردیفه و مخروطی شکل هستند.
گونهٔ دوم: سگ‌ماهی کور غار، با نام علمی «Paracobits smithi» از خانواده سگ‌ماهیان جویباری است. این نوع ماهی علاوه بر این‌که از داشتن چشم محروم است، رنگدانه و فلس هم ندارد. سه جفت سبیلک دارد که دومین جفت از آن‌ها به خوبی رشد کرده و به انتهای سومین جفت می‌رسد. متوسط طول بدن آن‌ها ۴۵ میلی‌متر گزارش شده‌است.
ماهیان کور به لحاظ شیلاتی فاقد ارزش اقتصادی هستند، اما به عنوان منابعی از ذخایر ژنتیکی نادر، در بسیاری از پژوهشکده‌ها مورد ارزیابی و مطالعه قرار گرفته‌اند یا به عنوان ماهی‌های زینتی شگفت‌انگیز و زیبا در موزه‌های حیات وحش و آکواریم‌ها در معرض دید علاقه‌مندان قرار داده می‌شوند.
غار ماهی‌کور، هم از طریق جاده و هم از طریق راه‌آهن قابل دسترس است. از بین قطارهای مسیر لرستان، فقط قطار «عادی» تهران - اهواز، و نیز قطار «محلی» دورود - اندیمشک، در ایستگاه «تنگ‌هفت» توقف دارند. از این ایستگاه باید پیاده به سمت شمال (موازی رود سزار) تا پل سیرم و سپس از آنجا به سمت غرب (به‌طرف روستاهای لون و للری) ادامه داد تا پس از حدود چهار ساعت پیاده‌روی، به روستای لون و غار ماهی کور رسید. این پیاده‌روی در ماه‌های اردیبهشت تا شهریور، به دلیل تابش مستقیم آفتاب در آن منطقهٔ کوهستانی، کمی طاقت‌فرساست. ضمن این‌که با توجه به ساعات ورود قطار به ایستگاه و زمان لازم برای پیاده‌روی رفت و برگشت، شاید لازم شود که شب را در کنار غار چادر زد. برای پیمودن مسیر جاده‌ای، باید در آزادراه خرم‌آباد - پل زال، یا جادهٔ قدیم خرم‌آباد - زیرتنگ، رانندگی کرد و در منطقهٔ «چِمِشْک زیرتنگ» از جاده جدا شد و به سمت شرق رفت. تا پیش از احداث سد بختیاری، این جادهٔ فرعی تا روستای «طایی» و «امامزاده سیدعلی» آسفالت و ادامه‌اش به سمت شرق، خاکی و جیپ‌رو بود. اما پیمانکار سد مذکور این جاده را زیرسازی و آسفالت کرده و هم‌اکنون خودروهای سواری می‌توانند خود را به ۳۰۰ متری غار برسانند. این مسیر را در تابستان نیز می‌توان راحت پیمود و با پانزده دقیقه کوهپیمایی سبک، به غار رسید.
ماهی کور غارزی در ناحیه‌ای دورافتاده قرار گرفته‌است و از نظر دسترسی بسیار مشکل است و این امتیازی برای این ماهی به‌شمار می‌آمد ولی برخی افراد این دردسر را می‌پذیرند که خود را به دهنه غار رسانده و ماهی‌هایی که به سطح آب می‌آیند را صید کنند به این جهت که در آکواریوم نگهداری کنند و برخی نیز آن‌ها را به قیمت‌های بالا خرید و فروش می‌کنند؛ بی‌خبر از آن‌که این ماهی در محلی غیر از زیستگاه اصلی‌اش، بیشتر از یک ماه زنده نخواهد بود.خطر نابودی ماهی کور ایرانی"تبیان"
الف) خیابانی، علیرضا. ۱۳۸۴. ماهیان کور آب شیرین (Blind fishes)- معرفی ۴۰ گونه ماهی کور آب شیرین در دنیا. فصلنامه علمی پژوهشی و ترویجی دنیای آبزیان.
ب) خیابانی، علیرضا. ۱۳۸۵. ماهیان کور غار ایران، پایگاه اطلاع‌رسانی سازمان شیلات ایران.
راه قشری‌پیازی یا قشری بصل النخاعی، بخشی از دستگاه هرمیدستگاه هرمی (Pyramidal system) شامل راه قشری نخاعی(راه هرمی) و راه قشری پیازی(بصل النخاعی) است.
فیبرهای راه قشری پیازی از جنس همان راه هرمی(راه قشری نخاعی)هستند ولی برخلاف راه هرمی که مسیر اصلی آن به سمت نخاع است، فیبرهای راه قشری پیازی که به نام راه قشری هسته‌ای نیز خوانده می‌شوند، به هسته‌های حرکتی اعصاب مغزی در ساقه مغز می‌روند.الیاف هرمی که از قشر مغز مبدأ می‌گیرند، به هم نزدیک و فشرده شده و کپسول داخلیInternal capsule
نکته‌ای که باید در ارتباط با فیبرهای راه قشری پیازی توجه کرد این است که این فیبرها هنگامی که از بخش‌های ساقه مغز(مغز میانی پل مغزی و پیاز نخاع)عبور می‌کنند به تدریج از ردیف الیاف هرمی خارج شده و اکثراً پس از تقاطعDecussation
معدنکاری یا برداشت کانی‌ها به عمل استخراج کانی‌های ارزشمند یا دیگر مواد از زمین و معمولاً از معادن گفته می‌شود. موادی که از این کانسارها به‌دست می‌آید شامل فلزات، زغال‌سنگ، شیل نفتی، سنگ‌های قیمتی، الماس، سنگ آهک، سنگ نمک، طلا، نقره، پتاس، شن، خاک رس و موادی از این دست می‌شود. معدن‌کاری برای به‌دست آوردن هر ماده‌ای که نمی‌توان از طریق فرآیندهای کشاورزی رشد داد، یا به‌طور مصنوعی در آزمایشگاه یا کارخانه تولید کرد، لازم است. در یک تعریف کامل‌تر معدن‌کاری شامل برداشت هرگونه منبع تجدیدناپذیر مانند نفت، گاز طبیعی یا حتی آب نیز می‌شود.
استخراج سنگ و فلز از زمان‌های پیش از تاریخ توسط انسان انجام می‌شده‌است. فرآیندهای معدن‌کاری امروزی شامل جستجوی بدنه معادن، تجزیه و تحلیل ظرفیت سودآوری یک معدن پیدا شده، استخراج مواد مورد نظر و احیای نهایی زمین پس از بسته شدن معدن است.
عملیات استخراج، هم در طول دوره فعالیت معدن و هم پس از بسته شدن آن، معمولاً بر روی بر محیط زیست اثرات مخربی به‌جا می‌گذارد. از این رو، بیشتر کشورهای جهان مقرراتی را برای کاهش این تأثیرات منفی تصویب کرده‌اند. موضوع ایمنی کار نیز، مدت‌های طولانی است که نگران‌کننده است و شیوه‌های نوین بهبود چشمگیری در زمینه ایمنی در معادن به دنبال داشته‌است.
تکنیک‌های استخراج را می‌توان به دو نوع حفاری متداول تقسیم کرد: استخراج سطحی و استخراج زیرسطحی (زیرزمینی). امروزه استخراج سطحی بسیار رایج است و به عنوان مثال ۸۵٪ از مواد معدنی در آمریکا (به استثنای نفت و گاز طبیعی)، از جمله ۹۸٪ سنگ‌های معدنی فلزی، به این روش استخراج می‌شوند.Hartmann HL. "Introductory Mining Engineering", p. 11. First chapter.
مواد هدف به دو دسته کلی تقسیم می‌شوند: "رسوبات جامانده" (ذخایر پلاسری)، که شامل مواد معدنی ارزشمند موجود در شن‌های رودخانه، شن‌های ساحلی و سایر مواد غیر تلفیقی است؛ و "رسوبات لود (lode deposits)"، که شامل مواد معدنی با ارزش در رگه‌ها، لایه‌ها یا دانه‌های معدنی که به‌طور کلی در کل توده تخته سنگ پراکنده شده است. هر دو نوع کانسار معدنی، پلاسر یا لود، به دو روش سطحی و زیرسطحی استخراج می‌شوند.
استخراج برخی از مواد، از جمله بسیاری از عناصر کمیاب زمین و استخراج اورانیوم، با روش‌های کمتر متداولی مانند شستشوی درجا انجام می‌شود: در این روش هیچگونه حفاری نه در سطح و نه در زیرزمین انجام نمی شود. استخراج مواد معدنی هدف توسط این روش مستلزم محلول بودن آنها است، به عنوان مثال، پتاس، پتاسیم کلرید، سدیم کلرید، و سدیم سولفات که در آب حل می‌شوند. برخی از مواد معدنی مانند سنگ‌های معدنی مس و اکسید اورانیوم برای حل شدن به محلول‌های اسید یا کربنات نیاز دارند.
در استخراج سطحی برای دستیابی به ذخایر سنگ معدن، پوشش گیاهی سطحی، گل و لای و در صورت لزوم لایه‌های سنگ بستر برداشته می‌شوند. تکنیک‌های استخراج سطحی عبارتند از:
استخراج زیرسطحی شامل حفر تونل یا شافت به داخل زمین برای رسیدن به ذخایر سنگ معدن است. سنگ‌های معدنی، جهت فرآوری و تخته سنگ‌های زائد، جهت دفع، از طریق این تونل‌ها و شافت‌ها به سطح زمین انتقال داده می‌شوند. استخراج زیرسطحی را می‌توان با توجه به نوع شافت‌های دستیابی، و روش‌های استخراج یا روش‌های استفاده شده برای رسیدن به کانسار معدنی طبقه‌بندی کرد.
استخراج در بسترهای سخت و نرم به تکنیک‌های مختلفی نیاز دارد. سایر روش‌ها عبارتند از:
استخراج دیواره بلند شکل دیگری از استخراج سطحی است که از استخراج آگری (استخراج به وسیله مته مارپیچ) حاصل شده‌است. در استخراج دیواره بلند، درز رگه زغال‌سنگ توسط یک دستگاه هیدرولیکی با مکانیزم انتقال تیر هیدرولیکی (PTM) باز می‌شود. با استفاده از یک دستگاه تصویربرداری ویدئویی یا یک سنسور اشعه گاما یا سایر سیستم‌های Geo-Radar مانند سنسور تشخیص رابط زغال‌سنگ-سنگ (CID)، اپراتور می‌تواند رابط درز-سنگ را ببیند و پیشرفت مستمر معدن را هدایت کند.
معدنکاری هوشمند (Smart Mining) یا معدنکاری دیجیتال (Digital Mining) شامل مجموعه‌ای از فرایندها و فناوری‌هاست که می‌تواند بهره‌وری و ایمنی عملیات استخراج را افزایش دهد. فناوری‌هایی مانند حسگرهای هوا، رادارهای نفوذی زمین، نظارت تصویری و حسگرهای اینترنت اشیا همگی می‌توانند در عملیات استخراج هوشمند نقش داشته باشند.
معدنکاری هوشمند سال‌هاست در دنیا رواج پیدا کرده، اما در ایران با وجود ذخایر غنی معدنی همچنان معدنکاری سنتی برقرار است و هنوز بسترهای دیجیتالی شدن در این بخش فراهم نشده است. هوشمندسازی معادن به سرمایه‌گذاری نیاز دارد به همین دلیل باید راهکاری درنظر گرفت که مسیر و اقدامات لازم برای تامین این سرمایه را ارائه دهد. کاهش هزینه‌های عملیاتی و تولید، قابلیت اجرای خودکار عملیات، افزایش ضریب امنیت در مسیر انتقال اطلاعات و بهبود ایمنی نیروی کار از مهم‌ترین مزایای معدنکاری دیجیتال است.
کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند حجم بازار معدنکاری دیجیتال از حدود ۹.۳ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۹ به بیش از ۲۳ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۷ برسد و این نشان می‌دهد که اکتشاف، استخراج و فرآوری به‌عنوان ۳ رکن اساسی در بخش معدن، وابستگی زیادی به فناوری اطلاعات و ارتباطات دارند.
موزه‌های آستان قدس رضوی یکی از مجموعه‌های بزرگ موزه‌ای در ایران است که بناهای تاریخی آن جلوه گر شش قرن تزئینات و معماری دوره اسلامی و اشیای تاریخی آن نشان دهنده انواع هنرها و صنایع دستی ساخته شده طی ده قرن گذشته می‌باشد.
آثار تاریخی ساخته شده یا وقف شده برای حرم مطهر پس از استفاده، طی سده‌های گذشته در خزانه نگهداری می‌شده و سیاهه‌های اموالی موجود در بخش نسخ خطی آستان قدس نشان دهنده فهرست برداری منظم کارگزاران در دوره‌های گذشته می‌باشد. در سال ۱۳۱۵ شمسی اتاق‌های فوقانی شمال غربی صحن نو (آزادی) و جنوب شرقی صحن کهنه (انقلاب اسلامی) که به یکدیگر متصل بوده به خزانه و محل نگهداری اشیاء اختصاص یافت.
پس از تصمیم‌گیری برای ساخت بنایی برای موزه آستان قدس رضوی، نقشه آن را آندره گدار ترسیم نمود و در سال ۱۳۱۶ سنگ بنای آن با حضور مسئولین و مدیران وقت گذاشته شد.
این بنا توسط «مهندس کنتراتیف» و «بیوک قهرمانی» در سه طبقه، یک طبقه زیرزمین و دو طبقه فوقانی به مساحت ۱۰۳۴ مترمربع ساخته و در سال ۱۳۲۴ شمسی افتتاح شد (سند شماره ۱۱۸۸۳۳, مورخ ۱۳۳۰/۰۴/۲۲ش). همزمان با ساخت بنای موزه از «مهدی بهرامی» مدیر وقت موزه ایران باستان برای انتخاب و آماده‌سازی اشیای موجود در خزانه، دعوت شد. وی ۱۹۸ اثر تاریخی و فرهنگی منقول از مجموعه نفایس موجود در مخزن و حرم مطهر انتخاب کرد و برای نمایش آماده کرد. ساختمان این موزه تا سال ۱۳۵۰ش مورد استفاده بود اما با توجه به برنامه‌ریزی برای تغییر مکان موزه آثار به محل جدید منتقل شد
در سال ۱۳۵۵ش ساختمان جدیدی برای موزه و کتابخانه آستان قدس رضوی با نقشه مهندسی و نظارت داریوش بوربور ساخته شد. این موزه شامل دو تالار در یک طبقه، به مساحت حدود ۱۳۰۰ متر مربع بود که دکوراسیون داخلی و تجهیز آن توسط «شرکت فرانسوی ژانسن» اجرا شد (سند شماره ۱۰۷۸۴۵و ۱۰۸۴۹۹) و اشیاء متنوعی مانند: قالی، ظروف، سلاح‌ها و برخی اشیاء و اجزای معماری حرم مطهر مانند وسایل روشنایی و محراب‌ها و درهای حرم در آن به نمایش گذاشته شد. پس از انقلاب اسلامی این موزه به مرور توسعه یافت و با تفکیک موضوعی، آثار متنوع وقفی در بخش‌های تخصصی به نمایش درآمد.
آثار به نمایش درآمده در این گنجینه شامل آثار تاریخی حرم مطهر می‌باشد که در طی بیش از ۱۰ قرن گذشته برای استفاده در آن نصب بوده یا وقف شده‌است. برخی از مهم‌ترین اشیای آن عبارتند از: ضریح فولادی جوهردار (مربوط به دوره صفوی) و ضریح طلا و نقره (مربوط به دوره پهلوی)، کتیبه‌های طلای مشبک وقفی شاه طهماسب صفوی، کتیبه‌های طلای قلمزنی وقفی شاه عباس صفوی، کتیبه‌ها و سنگ قبرهای تاریخی مربوط به دوره سلجوقی تا دوره صفوی، همچنین درهای چوبی بسیار نفیس و منحصر به فرد از دوره مغول تا عصر حاضر، وسایل روشنایی حرم مطهر از دوره سلجوقی تا عصر حاضر، قفل‌های حرم از دوره صفوی تا عصر حاضر، آیینه‌های گچبری، وسایل تطهیر، پنجره‌های فولادی و نقره و برنجی، محراب‌های کاشی زرین فام حرم مربوط به قرن هفتم هجری، و کاشی‌های زرین فام ازاره بقعه مطهر مربوط به قرن هفتم و نمونه‌هایی از کاشی‌های به کار رفته در سایر قسمت‌های حرم مطهر و سنگاب تاریخی حرم مربوط به اواخر قرن ششم و اوایل قرن هفتم هجری.
این گنجینه در سال ۱۳۶۹ ش افتتاح شد و در حال حاضر از نظر تعداد و دارا بودن آثار نفیس و منحصر به فرد، غنی‌ترین مجموعه تمبر و اسکناس در کشور محسوب می‌شود. آثار به نمایش درآمده در این بخش حدود ۳۰۰۰ قطعه تمبر و اقلام پستی شامل؛ نامه‌ها، پاکت نامه‌های تمبردار و پاکت‌های مهر روز، کارت پستال‌ها و دیگر اقلام پستی از ایران و کشورهای خارجی عضو در اتحادیه جهانی پست و حدود ۵۰۰ برگ اسکناس‌های کشورهای مختلف است. مجموعه تمبرها و اسکناس‌های ایرانی موجود در این بخش مربوط به دوره‌های قاجار، پهلوی و جمهوری اسلامی می‌باشد. همچنین تعدادی مدال‌های نمایشگاه‌های منطقه‌ای و بین‌المللی «تمبر و تاریخچه پستی» و تعداد بسیار زیادی تمبر و اقلام پستی توسط مجموعه داران ایرانی و خارجی به این موزه اهدا شده‌است.
این بخش در سال ۱۳۷۸ ش. افتتاح شد و بیشتر آثار به نمایش درآمده در آن اهدایی سید جلال‌الدین تهرانی است که شامل اسطرلاب‌های تخت، کروی، حلقوی، انواع تلسکوپ‌های انعکاسی و شکستی، کره‌های جغرافیایی و آسمانی، ابزارهای اندازه‌گیری و همچنین مجموعه‌ای از ساعت‌های آفتابی، وزنه ای، دیواری و رومیزی می‌باشد. قدیمی‌ترین آثار این بخش مربوط به دوره صفوی و دو اسطرلاب تخت، ساخت استاد عبدالائمه و استاد عبدالعلی جزء میراث وقفی آستان قدس می‌باشد.
این بخش با نمایش منتخبی از سلاح‌های سرد و گرم شامل: زره فولادی مشبک، سپر از پوست کرگدن، شمشیرهای فولاد جوهردار، کارد، تبرزین‌های نقش دار و طلاکاری شده، کمان‌های لاکی روغنی، کلاه خود فولاد زرنگار، نیزه چوبی منقوش (لاک کاری)، تفنگ‌ها و تپانچه‌های سرپر با لوله‌های زرکوب و باروت‌دان‌های عاج، چرمی و فلزی مربوط به دوره صفوی تا قاجار، و یک لباس پارچه‌ای طلسمات (رزم) مربوط به دوره زندیه در سال ۱۳۷۸ ش. افتتاح شد.
این بخش با نمایش منتخبی از مجموعه ظروف سفالی، سلادن، چینی‌های آبی و سفید، چینی‌های پنج رنگ و بلور و بارفتن که بخشی از میراث آستان قدس بود و برخی از آن‌ها اهدا یا وقف شده، و تعدادی حاصل کشفیات علمی و اتفاقی در حرم مطهر بود، در سال ۱۳۷۸ ش. افتتاح شد.
این بخش در سال ۱۳۷۸ ش. با نمایش منتخبی از آثار نقاشی هنرمندان ایرانی و خارجی افتتاح شد. از آثار مهم این بخش تابلوهای استاد کمال الملک(۱۲۹۲ ق)، معراج (دوره زندیه)، و ونیز اثر ویلیام جیمز (۱۷۶۱–۱۷۷۱ م)، پرتره پیرمرد (قرن ۱۷ م)، تفرجگاه (۱۶۶۷ م) است.
این بخش با اهدای کلکسیون صدف‌ها و حلزون‌های دریایی، اهدایی «محمد سعید فؤاد وهبه» در سال ۱۳۷۸ ش. افتتاح شد. این مجموعه بی‌نظیر از از سواحل آسیا و اروپا و آمریکا جمع‌آوری و خریداری شده بود. آثار به نمایش درآمده در این بخش مورد استقبال بازدید کنندگان موزه قرار دارد و به مرور صدف‌ها و حلزون‌ها و جانوران دریایی از سواحل ایران نیز به موزه اهدا شده‌است.
این بخش در سال ۱۳۸۸ ش. مستقل شد و حدود ۱۹۰۰ سکه شامل حلقه‌های مبادلاتی، سکه‌های لیدیه، هخامنشی، مقدونی، سلوکی، شاهان پارس، اشکانی، الیمایی، خاراسن، ساسانی، هپتالیان، هندوسکایی، هندوپارتی، باختری، هون‌ها، شاهان ارمنستان، شاهان باختر، کوشانیان، و سکه‌های بعد از اسلام شامل روم شرقی (بیزانس)، عرب ساسانی، و اموی، عباسی، سامانیان، صفاریان، امرای طبرستان، طاهریان، فرمانروایان بنی دلف، باینجور، علویان طبرستان، بنی سعلوکی، آل زیار و آل بویه، غزنویان، بنی کاکویه، سلجوقیان، خوارزمشاهیان، غوریان، ایلخانان مغول، و دست نشانده، اتابکان موصل، اتابکان زنگی، و بنی زنگی (سنجار و جزیره)، اتابکان یزد، آل مظفر و آل جلایر، سربداران، تیموریان، مرعشیان طبرستان (سادات حسینی مازندران)، امرای آق قوینلو و قراقیونلو، امرای آل کیا، امرای آل مشعشعیان، صفوی، افشاری، دُرّانی، زندیه و قاجاریه، عثمانیان، پهلوی و دوره جمهوری اسلامی در این بخش وجود دارد که حدود ۵۰۰تای آن ماشینی و بقیه چکشی هستند، در ضمن سکه‌های ماشینی از ۲۵ کشور جهان در آن به نمایش درآمده‌است. سکه‌های نقره یادبود ولایتعهدی به تاریخچهٔ ۲۰۲و ۲۰۳و ۲۰۴ قمری ضرب شهرهای سمرقند و اصفهان و محمّدیه (شهر ری) از آثار مهمّ و ارزشمند این بخش هستند.
از جمله شخصیت‌های علمی و ورزشی مشهور که مدال‌ها، نشان‌ها و یادبودهای خود را به آستان قدس رضوی اهدا نموده‌اند، پهلوان تختی، رضا صادقی، امرالله احمدی، امید نوروزی، مجید خدایی، امیر توکلیان، سید محمود میران و حسن یزدانی و … می‌باشند. همچنین در طی دهه هفتاد به بعد، مدال‌ها، نشان‌ها و یادبودهای دیگر قهرمانان ورزشی، جانبازان و معلولین و مسابقات علمی داخل و خارج از کشور به مجموعه افزوده شد. این مجموعه که در حال حاضر گزیده‌ای از آن به نمایش درآمده است، در سال ۱۳۹۲ ش. در تالار طبقه دوم موزه رضوی چیدمان شد.
مجموعه مدال‌ها و نشان‌های جهان پهلوان «غلامرضا تختی» پس از انقلاب اسلامی توسط خانواده ایشان (همسر و فرزندش) به موزه آستان قدس رضوی اهدا شد. وی پر افتخارترین کشتی‌گیر تاریخ کشتی ایران است و در جایگاه سیزدهم فهرست بهترین‌های قرن در اتحادیه جهانی کشتی قرار دارد.
فرش‌ها همواره نقش مهمی را در فضاهای معماری حرم رضوی ایفا کرده، به طوری که از آنها جهت مفروش کردن حرم و بیوتات متبرکه، پرده محافظ بر مبادی ورودی و … استفاده می‌شده‌است و تا امروز نیز کاربری خود را حفظ کرده‌است. بخشی از فرش‌های مورد استفاده در حرم مطهر رضوی توسط دوستداران و عاشقان امام رضا اهداء شده‌است.
قدیمی‌ترین فرش‌های حرم مطهر رضوی که اکنون در موزه فرش آستان قدس رضوی نگهداری می‌شود متعلق به دوره صفویه است. نخستین سندی که به استفاده از فرش در حرم مطهر رضوی اشاره دارد، سند شماره ۲۸۴۷۳ مربوط به سال ۱۰۲۱ قمری در دوره صفویه است. اما پیشینه استفاده از فرش در حرم رضوی به پیش از دوره صفویه بازمی‌گردد، چنان‌که ابن بطوطه که در سال ۷۳۳ قمری از خراسان دیدن نموده در کتاب خود ضمن توصیف حرم رضوی به وجود فرش‌هایی اشاره می‌کند که جهت مفروش کردن بقعه استفاده شده‌است.
تاریخچه موزه فرش آستان قدس رضوی
با تأسیس موزه آستان قدس رضوی در سال ۱۳۲۴ شمسی علاوه بر سایر اشیای تاریخی، سه تخته قالی متعلق به دوره صفوی نیز در معرض نمایش قرار گرفت. با ساخت موزه جدید در سال ۱۳۵۵ شمسی و بازگشایی آن در آغاز پیروزی انقلاب اسلامی تعداد بیشتری از قالی‌های حرم در این موزه به نمایش گذاشته شد. در سال ۱۳۷۷ شمسی گنجینه تخصصی فرش در ساختمان موزه قرآن و نفایس در دو طبقه با نمایش حدود ۴۰ تخته فرش گشایش یافت.
در سال۱۳۸۳ شمسی احداث ساختمان موزة اختصاصی فرش درجنب موزة مرکزی آغازشد و پس از تکمیل بنا، در آبان سال ۱۳۹۰ همزمان با عید سعید غدیر خم، گشایش یافت. موزه فرش با داشتن ۳ طبقه فضای نمایشی و ۱ طبقه فضای کارگاهی با زیربنایی به مساحت ۶۶۴۷ متر مربع یکی از بزرگ‌ترین موزه‌های فرش به‌شمار می‌رود. این موزه شامل مجموعه ای غنی از قالی‌های نفیس است که طی دوره‌های مختلف توسط دوستداران و عاشقان امام رضا اهداء یا برای استفاده در حرم رضوی و بیوتات خریداری شده‌است. بسیاری از آنها علاوه بر ارزش تاریخی و هنری، دارای ارزش‌های کاربردی بوده و به عنوان کف پوش، سجاده، ضریح پوش، پرده و … مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. در حال حاضر در این گنجینة کم‌نظیر ۱۰۲ تخته قالی، قالیچه و تابلوفرش که از نفیس‌ترین شاهکارهای هنری به‌شمار می‌روند و قدمتشان از دوره صفویه تا دوره معاصر می‌باشد، آثار به نمایش درآمده در این موزه در هر طبقه به این ترتیب تقسیم‌بندی شده‌است:
از جمله آثار نفیس به نمایش درآمده در این موزه مجموعه‌ای از قالی‌های (کرک و ابریشم) و نفیس دوره صفوی هستند که به قالی‌های ایران و هند معروف هستند. همچنین قالی‌های پرده‌ای که خاص حرم امام رضا بافته شده‌اند. این قالی‌ها برخی وقف و نذر شده و کتیبه دار می‌باشند (مانند قالی‌های پرده‌ای محرابی درختی، که به تاریخ ۱۳۲۰–۱۳۲۲ ق. به سفارش عبدالله تبریزی توسط استاد محمد کرمانی بافته شده‌اند)، و برخی به سفارش آستان قدس رضوی بافته شده‌اند (مانند قالی‌های پرده‌ای ارجمند کرمانی)، و بر درهای ورودی به فضای زیارتی نصب می‌شدند. قالی‌های استاد عبدالمحمد، عبدالحمید و علی‌خان عمواوغلی و محتشم از آثار شاخص و مورد توجه کارشناسان فرش، و مجموعه قالی‌های تصویری اهدایی برادران صفدرزاده حقیقی از آثار دیدنی این موزه محسوب می‌شوند. از آثار دیگر ارزشمند آستان قدس رضوی مجموعه نفیس منسوجات آن به خصوص صندوق پوش‌ها و ضریح پوش‌های تاریخی و هنری حرم رضوی است، که قدیمی‌ترین اثر کتیبه دار آن مربوط به تاریخ ۹۵۲ هجری است. در حال حاضر قطعاتی از این مجموعه به مرور در موزه حرم رضوی و موزه فرش به نمایش درمی آید.