moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آدام پرژورسکی و فرناندو لیمونگی استدلال می‌کنند که در حالی که توسعه اقتصادی باعث می‌شود دموکراسی‌ها کمتر به اقتدارگرایی تبدیل شوند، شواهد کافی برای نتیجه‌گیری اینکه توسعه باعث دموکراسی شدن (تبدیل یک دولت استبدادی به دموکراسی) می‌شود، وجود ندارد. اوا بلین استدلال می‌کند تحت شرایط خاص، بورژوازی و کارگران به احتمال زیاد طرفدار دموکراسی‌سازی هستند، اما در شرایطی دیگر طرفدار آن نیستند. توسعه اقتصادی می‌تواند حمایت عمومی از رژیم‌های استبدادی را در کوتاه مدت تا میان مدت افزایش دهد. اندرو ناتان استدلال می‌کند چین یک مورد مشکل ساز برای این تز است که توسعه اقتصادی باعث دموکراتیک شدن می‌شود. مایکل میلر دریافت که توسعه اقتصادی احتمال «دموکراتیزه شدن در رژیم‌هایی که شکننده و ناپایدار هستند را افزایش می‌دهد، اما این توسعه اقتصادی احتمال شروع این شکنندگی را کمتر می‌کند.»
تحقیقاتی وجود دارد که نشان می‌دهد شهرنشینی بیشتر، از طریق مسیرهای مختلف، به دموکراسی‌سازی کمک می‌کند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۶ میلادی نشان داد که موافقت نامه‌های تجاری ترجیحی (preferential trade agreements یا PTA) «دموکراتیک شدن یک کشور را تشویق می‌کند، به ویژه اگر شرکای PTA خود دموکراسی باشند.»
آزادسازی در حکومت‌های استبدادی در کشورهایی که از مزیت نقطه شروع بهتری در رابطه با نهادهای سیاسی، تولید ناخالص داخلی و آموزش برخوردار بودند، به احتمال زیاد موفقیت آمیزتر است. این کشورهای امتیاز و مزیت دارتر (داشتن مزیت نقطه شروع بهتر) همچنین می‌توانستند اصلاحات کلیدی را با سرعت بیشتری انجام دهند و حتی در مناطقی که هیچ مزیت اولیه‌ای نداشتند، می‌توانستند این کار را انجام دهند. این نشانگر وجود اثر متیو در علوم سیاسی است: به کشورهایی که قبلاً داشته‌اند، بیشتر داده می‌شود.
یک فراتحلیل توسط جراردو ال. مونک از تحقیق در مورد استدلال لیپست نشان می‌دهد که اکثر مطالعات این تز را که سطوح بالاتر توسعه اقتصادی منجر به دموکراسی بیشتر می‌شود را پشتیبانی نمی‌کنند.Gerardo L.Munck, “Modernization Theory as a Case of Failed Knowledge Production. ” "The Annals of Comparative Democratization" 16, 3 (2018): 37-41.
«Acemoglu» و «رابینسون» استدلال کردند که رابطه بین برابری اجتماعی و گذار دموکراتیک پیچیده‌است: مردم انگیزه کمتری برای شورش در یک جامعه برابری طلب (مثلاً سنگاپور) دارند، بنابراین احتمال دموکراتیزه شدن کمتر است. در یک جامعه به شدت نابرابر (به عنوان مثال، آفریقای جنوبی تحت آپارتاید)، توزیع مجدد ثروت و قدرت در یک دموکراسی به قدری برای نخبگان مضر است که آنها هر کاری را برای جلوگیری از دموکراسی‌سازی انجام می‌دهند. دموکراسی‌سازی به احتمال زیاد در جایی در میانه ظهور می‌کند، در کشورهایی که نخبگان آنها امتیازاتی را ارائه می‌دهند، زیرا (۱) تهدید یک انقلاب را معتبر می‌دانند و (۲) هزینه دادن امتیازات را خیلی زیاد نمی‌دانند. این انتظار مطابق با تحقیقات تجربی است که نشان می‌دهد دموکراسی در جوامع برابری طلب پایدارتر است.
برخی ادعا می‌کنند که فرهنگ‌های خاص صرفاً برای ارزش‌های دموکراتیک بیشتر از دیگران مساعدت می‌کنند. این دیدگاه احتمالاً قوم گرا است. به‌طور معمول، این فرهنگ غربی است که به عنوان «بهترین مناسب» برای دموکراسی ذکر می‌شود، در حالی که سایر فرهنگ‌ها حاوی ارزش‌هایی هستند که دموکراسی را دشوار یا نامطلوب می‌کنند. این استدلال گاهی اوقات توسط رژیم‌های غیر دموکراتیک برای توجیه شکست خود در اجرای اصلاحات دموکراتیک استفاده می‌شود. اما امروزه بسیاری از دموکراسی‌های غیر غربی وجود دارند. نمونه‌ها عبارتند از: هند، ژاپن، اندونزی، نامیبیا، بوتسوانا، تایوان و کره جنوبی. تحقیقات نشان می‌دهد که «رهبران تحصیل کرده در غرب به‌طور قابل توجهی و اساسی چشم‌انداز دموکراتیک شدن یک کشور را بهبود می‌بخشند».
استیون فیش (Steven Fish) و رابرت بارو اسلام را به نتایج غیردموکراتیک مرتبط می‌دانند. با این حال، مایکل راس (Michael Ross) استدلال می‌کند که فقدان دموکراسی در برخی از بخش‌های جهان اسلام بیشتر به تأثیرات نامطلوب نفرین منابع مرتبط است تا اسلام. لیزا بلیدز (Lisa Blaydes) و اریک چانی (Eric Chaney)، تفاوت دموکراتیک بین غرب و خاورمیانه را به اتکای حاکمان مسلمان به مملوک (سربازان برده) مرتبط می‌دانند، در حالی که حاکمان اروپایی مجبور بودند برای نیروهای نظامی به نخبگان محلی تکیه کنند، بنابراین نخبگان در غرب قدرت چانه‌زنی بیشتری برای فشار بر دولت برای داشتن نماینده داشته‌اند.
رابرت دال (Robert Dahl) در کتاب «"دربارهٔ دموکراسی یا On Democracy"» استدلال کرد که کشورهای دارای «فرهنگ سیاسی دموکراتیک» بیشتر مستعد دموکراسی‌سازی و بقای دموکراتیک بوده‌اند.Dahl, Robert. "On Democracy". "yalebooks.yale.edu". Yale University Press. Retrieved 2020-02-02. او همچنین استدلال کرد که همگنی و کوچکی فرهنگی به بقای دموکراتیک کمک می‌کند. با این حال، محققان دیگری این ایده را به چالش کشیده‌اند که دولت‌های کوچک و همگنی دموکراسی را تقویت می‌کنند.
یک مطالعه در سال ۲۰۱۲ میلادی نشان داد که مناطقی در آفریقا که مبلغان پروتستان در آن حضور دارند، بیشتر به دموکراسی پایدار تبدیل می‌شوند اما یک مطالعه در سال ۲۰۲۰ میلادی نتوانست این یافته‌ها را تکرار کند.
رابرت پاتنام (Robert Putnam) استدلال می‌کند که ویژگی‌های خاص باعث می‌شود جوامعی که بیشتر «فرهنگ‌های مشارکت مدنی» دارند منجر به «دموکراسی‌های مشارکت‌کننده‌تر» می‌شوند. پاتنام استدلال می‌کند که جوامعی با «شبکه‌های افقی متراکم‌تر از انجمن‌های مدنی»، بهتر می‌توانند «هنجارهای اعتماد، تعامل متقابل و مشارکت مدنی» را که منجر به دموکراسی‌سازی و دموکراسی‌های مشارکتی با عملکرد خوب می‌شود، ایجاد کنند. پاتنام جوامعی با «شبکه‌های افقی متراکم» را در مقابل جوامعی با «شبکه‌های عمودی و روابط حامی و مشتری ()» قرار می‌دهد و ادعا می‌کند که بعید است اینگونه شبکه‌های اجتماعی فرهنگ مشارکت مدنی لازم برای دموکراسی‌سازی را بسازند.
شری برمن () نظریه یادشده پاتنام را رد کرده و نوشته‌است که در مورد جمهوری وایمار، جامعه مدنی ظهور حزب نازی را تسهیل کرد. تحقیقات تجربی بعدی از استدلال برمن پشتیبانی کرد. دانیل متینگلی (Daniel Mattingly)، دانشمند علوم سیاسی دانشگاه ییل، استدلال می‌کند که جامعه مدنی در چین به رژیم استبدادی در چین کمک می‌کند تا کنترل خود را تقویت کند.
تحقیقات نشان می‌دهد که اعتراضات دموکراسی‌خواه با دموکراسی سازی همراه است. یک مطالعه در سال ۲۰۱۶ میلادی نشان داد که حدود یک چهارم موارد اعتراضات دموکراسی بین سال‌های ۱۹۸۹ میلادی تا ۲۰۱۱ میلادی منجر به دموکراسی‌سازی شده‌است.
محققان استدلال کرده‌اند که فرآیندهای دموکراسی‌سازی ممکن است نخبگان محور یا توسط متصدیان اقتدارگرا به‌عنوان راهی برای حفظ قدرت نخبگان در میان خواسته‌های مردمی برای دولتی که نمایندگی مردم باشد انجام شود. اگر هزینه‌های سرکوب بیشتر از هزینه‌های واگذاری قدرت باشد، اقتدارگرایان ممکن است دموکراسی‌سازی و نهادهای فراگیر را انتخاب کنند. بر اساس یک مطالعه در سال ۲۰۲۰ میلادی، دموکرازیسیون به رهبری اقتدارگرایان در مواردی که قدرت حزب حاکم مستبد زیاد است، به احتمال زیاد منجر به دموکراسی پایدار می‌شود. با این حال، مایکل آلبرتوس (Michael Albertus) و ویکتور منالدو (Victor Menaldo) استدلال می‌کنند که دموکراسی‌سازی قوانینی که توسط اقتدارگرایان برون‌گرا اجرا می‌شود ممکن است دموکراسی را به نفع رژیم استبدادی و حامیانش مخدوش کند و در نتیجه نهادهای «بدی» را ایجاد کند که رهایی از شر آنها سخت است. به گفته مایکل کی. میلر(Michael K. Miller)، دموکراتیزاسیون نخبگان محور به ویژه در پی شوک‌های خشونت‌آمیز بزرگ (چه داخلی و چه بین‌المللی) محتمل است که راه‌هایی را برای بازیگران مخالف رژیم اقتدارگرا فراهم کند. دن اسلاتر (Dan Slater) و جوزف ورانگ (Joseph Wrong) استدلال می‌کنند که دیکتاتورها در آسیا تصمیم گرفتند اصلاحات دموکراتیک را زمانی که در موقعیت‌های قدرتمند قرار داشتند، به منظور حفظ و احیای قدرت خود اجرا کنند.
بر اساس مطالعه‌ای که توسط دانشمند علوم سیاسی دانیل تریزمن(Daniel Treisman) انجام شد، نظریه‌های تأثیرگذار دموکراسی‌سازی بیان می‌کنند که خودکامگان «عمداً تصمیم می‌گیرند قدرت را به اشتراک بگذارند یا تسلیم کنند. آنها این کار را برای جلوگیری از انقلاب، انگیزه دادن به شهروندان برای جنگیدن، تشویق دولت‌ها برای تأمین کالاهای عمومی، پیشی گرفتن از رقبای نخبگان، یا محدود کردن خشونت جناحی انجام می‌دهند. «مطالعه او نشان می‌دهد که در بسیاری از موارد، «دموکراسی‌سازی نه به این دلیل که نخبگان فعلی آن را انتخاب کردند، بلکه به این دلیل که در تلاش برای جلوگیری از رخ دادن آن، مرتکب اشتباهاتی شدند که قدرتشان را تضعیف شده رخ می‌دهد. اشتباهات متداول عبارتند از: برگزاری انتخابات یا شروع درگیری‌های نظامی و شکست در آن. نادیده گرفتن ناآرامی‌های مردمی و سرنگونی نظام خود؛ آغاز اصلاحات محدودی که از کنترل خارج می‌شود. و انتخاب یک دموکرات پنهان به عنوان رهبر. این اشتباهات منعکس کننده سوگیری‌های شناختی مانند اعتماد به نفس بیش از حد و توهم کنترل است.»
شارون موکند (Sharun Mukand) و دنی رودریک(Dani Rodrik) بر این عقیده هستند که دموکراسییزیون نخبگان محور، لیبرال دموکراسی را تولید می‌کند. آنها استدلال می‌کنند که سطوح پایین نابرابری و شکاف‌های هویتی (identity cleavages) ضعیف برای ظهور لیبرال دموکراسی ضروری است. مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۰ میلادی توسط دانشمندان علوم سیاسی از دانشگاه‌های آلمان نشان داد که دموکراسی‌سازی از طریق اعتراضات مسالمت‌آمیز از پایین به بالا به سطوح بالاتری از دموکراسی و ثبات دموکراتیک نسبت به دموکراسی‌سازی برانگیخته شده توسط نخبگان منجر می‌شود.
سه نوع دیکتاتوری: سلطنتی، غیرنظامی و نظامی در نتیجه اهداف فردی خود رویکردهای متفاوتی نسبت به دموکراتیزه شدن دارند. دیکتاتوری‌های سلطنتی و غیرنظامی به دنبال حفظ قدرت به‌طور نامحدود از طریق حکومت ارثی در مورد پادشاهان یا از طریق سرکوب در مورد دیکتاتورهای غیرنظامی هستند. یک دیکتاتوری نظامی قدرت را به دست می‌گیرد تا به عنوان یک دولت موقت عمل کند تا جایگزین آن چیزی شود که آنها یک دولت غیرنظامی معیوب می‌دانند. دیکتاتوری‌های نظامی بیشتر به دموکراسی تبدیل می‌شوند، زیرا در آغاز، قرار است راه‌حل‌های بینا شکافی ایجاد در ساختار قدرت باشند در حالی که یک دولت قابل قبول جدید شکل می‌گیرد.
تحقیقات نشان می‌دهد که خطر درگیری داخلی، رژیم‌ها را به دادن امتیازات دموکراتیک تشویق می‌کند. مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۶ میلادی نشان داد که شورش‌های ناشی از خشکسالی در جنوب صحرای آفریقا، نظام‌های سیاسی را که از ترس درگیری می‌ترسند، به سمت دادن امتیازات دموکراتیک سوق داد.
موج دموکراسی به موج عظیم ظهور دموکراسی در تاریخ اشاره دارد. به گفته سوا گونیتسکی، این امواج ناشی از «تغییرهای ناگهانی در توزیع قدرت در میان کشورهای پیشرو، انگیزه‌های منحصر به فرد و قدرتمندی برای اصلاحات گسترده داخلی ایجاد می‌کند.» سوا گونیتسکی (Seva Gunitsky) به ۱۳ موج از قرن هجدهم میلادی تا بهار عربی (۲۰۱۱–۲۰۱۲) اشاره کرده‌است.
ساموئل پی هانتینگتون سه موج از دموکراتیزه شدن را که در تاریخ رخ داده‌است تعریف کرد. اولین مورد دموکراسی را در قرن نوزدهم به اروپای غربی و آمریکای شمالی آورد. پس از آن در دوره میان‌دوجنگ، دیکتاتوری‌ها ظهور کردند. موج دوم پس از جنگ جهانی دوم آغاز شد، اما بین سال‌های ۱۹۶۲ میلادی و اواسط دهه ۱۹۷۰ میلادی از بین رفت. آخرین موج از سال ۱۹۷۴ آغاز شد و هنوز ادامه دارد. دموکراتیزاسیون آمریکای لاتین و بلوک شرق سابق بخشی از این موج سوم است.
نمونه ای از منطقه ای که از هر سه موج دموکراسی خواهی گذشت، خاورمیانه است. در قرن پانزدهم میلادی، خاورمیانه بخشی از امپراتوری عثمانی بود. در قرن نوزدهم، «زمانی که امپراتوری عثمانی سرانجام در اواخر جنگ جهانی اول فروپاشید، ارتش‌های غربی سرانجام وارد منطقه شدند و منطقه را اشغال کردند».Simon, Bromley. "Rethinking Middle East Politics: State Formation and Development". (Polity Press, Cambridge, 1994) این اقدام هم برای توسعه اروپا و هم دولت‌سازی به منظور دموکراتیک کردن منطقه بود. با این حال، آنچه پوسنی (Posusney) و آنگریست (Angrist) استدلال می‌کنند این است که «شکاف‌های قومی [...] همانهایی هستند که تلاش ایالات متحده برای دموکراتیک کردن عراق را پیچیده می‌کنند». این پرسش‌های جالبی را در مورد نقش ترکیب عوامل خارجی و داخلی در فرایند دموکراسی‌سازی ایجاد می‌کند. بعلاوه، ادوارد سعید (Edward Said)، ادراک عمدتاً غربی از «ناسازگاری ذاتی ارزش‌های دموکراتیک و اسلام» را «خاورگرا» می‌داند. علاوه بر این، او بیان می‌کند که «خاورمیانه و شمال آفریقا فاقد پیش نیازهای دموکراتیک شدن هستند».ed by Marsha, Pripstein Posusney and Michele, Penner Angrist. "Authoritarianism in the Middle East: Regimes and Resistance". (Lynne Rienner Publishers, Inc. , USA, 2005)
بارینگتون مور جونیور ()، دانشمند علوم سیاسی دانشگاه هاروارد، در کتاب تأثیرگذار «ریشه‌های اجتماعی دیکتاتوری و دموکراسی ("Social Origins of Dictatorship and Democracy)»" خود، استدلال می‌کند که توزیع قدرت در بین طبقات (دهقانان، بورژواها و اشراف صاحب زمین) و ماهیت اتحاد بین این طبقات تعیین کرد که آیا انقلاب‌های دموکراتیک، استبدادی یا انقلاب‌های کمونیستی رخ دهند یا خیر. مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۰ میلادی دموکراسی‌سازی را با مکانیزه کردن کشاورزی مرتبط می‌داند: از آنجایی که نخبگان زمین‌دار کمتر به سرکوب کارگران کشاورزی وابسته شدند، دشمنی آنها با دموکراسی کمتر شد.
به گفته دانشمند علوم سیاسی دیوید استاساوج ()، مردم‌سالاری نیابتی «به احتمال زیاد زمانی رخ می‌دهد که یک جامعه در چندین شکاف سیاسی تقسیم شود.» مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۱ میلادی نشان داد که قوانین اساسی که از طریق کثرت‌گرایی (منعکس کننده بخش‌های متمایز جامعه) پدیدار می‌شوند، احتمالاً لیبرال دموکراسی را (حداقل در کوتاه‌مدت) القا می‌کنند.
تعداد بسیار زیادی از محققان و متفکران سیاسی طبقه متوسط بزرگ را به ظهور و تداوم دموکراسی مرتبط می‌دانند، تعدادی نیز این رابطه را به چالش می‌کشند.
رابرت بیتس() و دونالد لین (Donald Lien)، و همچنین دیوید استاسوج(David Stasavage)، استدلال کرده‌اند که نیاز حاکمان به مالیات، به نخبگان صاحب دارایی قدرت چانه‌زنی می‌دهد تا در مورد سیاست‌های عمومی اظهار نظر کنند و در نتیجه باعث ایجاد نهادهای دموکراتیک شوند.شارل دو مونتسکیو استدلال می‌کرد که تحرک بازرگانی به این معنی است که حاکمان باید با بازرگانان چانه بزنند تا از آنها مالیات بگیرند، در غیر این صورت آنها کشور را رهبری می‌کردند یا فعالیت‌های تجاری خود را پنهان می‌کردند. استاسوج استدلال می‌کند که کوچک بودن و عقب ماندگی دولت‌های اروپایی، و همچنین ضعف حاکمان اروپایی، پس از سقوط امپراتوری روم به این معنی بود که حاکمان اروپایی باید رضایت مردم خود را برای حکومت مؤثر جلب می‌کردند.
به گفته کلارک، گلدر و گلدر، کاربرد مدل خروج، صدا و وفاداری (exit, voice, and loyalty model) آلبرت هرشمن یعنی اگر افراد راه‌های خروجی (خروج از مکان زندگی) محتملی داشته‌باشند، آن وقت است که احتمال دموکرازیسیون دولت وجود دارد. جیمز سی. اسکات () استدلال می‌کند که ممکن است دولت‌ها برای ادعای حاکمیت بر جمعیتی که دایماً در حال حرکت هستند، مشکل پیدا کنند. اسکات علاوه بر این استدلال می‌کند که خروج ممکن است صرفاً شامل خروج فیزیکی از قلمرو یک دولت اجباری نباشد، بلکه می‌تواند شامل تعدادی پاسخ‌های تطبیقی به اجبار باشد که ادعای حاکمیت بر جمعیت را برای دولت‌ها دشوارتر می‌کند. این پاسخ‌ها می‌تواند شامل کاشت محصولاتی باشد که شمارش آن‌ها برای ایالت‌ها دشوارتر است، یا مراقبت از دام‌هایی که تحرک بیشتری دارند. در واقع، کل آرایش سیاسی یک دولت نتیجه سازگاری افراد با محیط، و انتخاب برای ماندن یا عدم ماندن در یک قلمرو است. اگر مردم آزادانه حرکت کنند، آنگاه مدل «خروج، صدا و وفاداری» پیش‌بینی می‌کند که یک ایالت باید نماینده آن جمعیت باشد و از جمعیت مماشات کند تا از خروج آن‌ها جلوگیری کند. اگر افراد گزینه‌های خروج قابل قبولی داشته باشند، بهتر می‌توانند از طریق تهدید به خروج، رفتار خودسرانه دولت را محدود کنند.
اتحادیه اروپا به گسترش دموکراسی کمک کرده‌است، به ویژه با تشویق اصلاحات دموکراتیک در کشورهای مشتاق عضو. توماس ریسه در سال ۲۰۰۹ میلادی نوشت: «در ادبیات اروپای شرقی اتفاق نظر وجود دارد که چشم‌انداز عضویت در اتحادیه اروپا تأثیرات لنگرگاه مانند بزرگی برای دموکراسی‌های جدید داشته‌است.»
استیون لویتسکی و لوکان وی استدلال کرده‌اند که روابط نزدیک با جهان غرب احتمال دموکراسی‌سازی را پس از پایان جنگ سرد افزایش می‌دهد، در حالی که کشورهایی که روابط ضعیفی با غرب دارند، نظام‌های استبدادی رقابتی را اتخاذ کردند.
مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۲ میلادی نشان داد که عضویت در سازمان‌های سیاسی منطقه‌ای () «با گذار به دموکراسی در طول دوره ۱۹۵۰ میلادی تا ۱۹۹۲ میلادی مرتبط است.»
مطالعه‌ای در سال ۲۰۰۴ میلادی هیچ مدرکی مبنی بر اینکه کمک‌های خارجی به دموکراتیزه شدن منجر شده‌است، پیدا نکرد.
دموکراسی‌ها اغلب با مداخله نظامی تحمیل شده‌اند، برای مثال در ژاپن و آلمان پس از جنگ جهانی دوم."The Independent" در موارد دیگر، استعمارزدایی گاهی اوقات استقرار دموکراسی‌هایی را تسهیل می‌کرد که به زودی با رژیم‌های استبدادی جایگزین شدند. به عنوان مثال، سوریه پس از کسب استقلال از کنترل اجباری فرانسه در آغاز جنگ سرد، نتوانست دموکراسی خود را تحکیم کند، بنابراین در نهایت فروپاشید و نظام بعثی جایگزین آن شد.
رابرت دال در کتاب «"دربارهٔ دموکراسی"» استدلال کرد که مداخلات خارجی به شکست‌های دموکراتیک کمک می‌کند و به و مداخلات ایالات متحده در آمریکای لاتین اشاره کرد.Dahl, Robert. "On Democracy". "yalebooks.yale.edu". Yale University Press. Retrieved 2020-02-02. با این حال، مشروعیت زدایی از امپراتوری‌ها به ظهور دموکراسی کمک کرد زیرا مستعمرات سابق استقلال پیدا کردند و دموکراسی را اجرا کردند.
مانکور اولسون این نظریه را مطرح می‌کند که فرایند دموکراسی‌سازی زمانی اتفاق می‌افتد که نخبگان نتوانند یک خودکامگی را بازسازی کنند. اولسون پیشنهاد می‌کند که این زمانی اتفاق می‌افتد که حوزه‌ها یا گروه‌های هویتی در یک منطقه جغرافیایی مخلوط شوند. او تأکید می‌کند که این حوزه‌های جغرافیایی مختلط نیازمند نخبگان است تا نهادهای دموکراتیک و نماینده‌ای برای کنترل منطقه، و محدود کردن قدرت گروه‌های نخبه رقیب.
مدت‌هاست که این نظریه مطرح شده‌است که آموزش باعث ارتقای جوامع باثبات و دموکراتیک می‌شود. تحقیقات نشان می‌دهد که آموزش منجر به تحمل بیشتر سیاسی، افزایش احتمال مشارکت سیاسی و کاهش نابرابری می‌شود. یک مطالعه نشان می‌دهد که «افزایش سطح تحصیلات باعث بهبود سطوح دموکراسی می‌شود و تأثیر دموکراتیزه کننده آموزش در کشورهای فقیر شدیدتر است».
معمولاً ادعا می‌شود که دموکراسی و دموکراتیزه شدن محرک‌های مهم گسترش آموزش ابتدایی در سراسر جهان بودند. با این حال، شواهد جدید از روند آموزش تاریخی این ادعا را به چالش می‌کشد. تجزیه و تحلیل نرخ ثبت نام تاریخی دانش آموزان برای ۱۰۹ کشور از سال ۱۸۲۰ میلادی تا ۲۰۱۰ میلادی هیچ حمایتی برای این ادعا که دموکراتیک شدن دسترسی به آموزش ابتدایی را در سراسر جهان افزایش داده‌است، پیدا نمی‌کند. درست است که گذار به دموکراسی اغلب با تسریع در گسترش آموزش ابتدایی همزمان بوده، اما همین شتاب در کشورهایی که غیردموکراتیک باقی مانده بودند نیز مشاهده شده.
تحقیقات نشان می‌دهد که ثروت نفت سطوح دموکراسی را کاهش می‌دهد و حکومت استبدادی را تقویت می‌کند. به گفته مایکل راس، نفت تنها منبعی است که «به‌طور مداوم با میزان دموکراسی کمتر و نهادهای بدتر همبستگی داشته‌است» و «متغیر کلیدی در اکثریت قریب به اتفاق مطالعات» است که نوعی اثر نفرین منابع را شناسایی می‌کند. یک مطالعه فراتحلیلی در سال ۲۰۱۴ میلادی تأثیر منفی ثروت نفت بر دموکراسی‌سازی را تأیید می‌کند.
تاد دانینگ، دانشمند علوم سیاسی دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، توضیح قابل قبولی برای بازگشت اکوادور به دموکراسی را ارائه می‌دهد که با دیدگاه متعارف که رانت منابع طبیعی دولت‌های مستبد را تشویق می‌کند، در تضاد است. دانینگ پیشنهاد می‌کند که شرایطی وجود دارد که رانت‌های منابع طبیعی، مانند رانت‌هایی که از طریق نفت به دست می‌آیند، خطر سیاست‌های توزیعی یا اجتماعی را برای نخبگان کاهش می‌دهد، زیرا دولت منابع درآمد دیگری برای تأمین نیازهای مالی خود از طریق این نوع سیاست‌ها دارد و منبع مالیش ثروت نخبگان یا درآمد نخبگان نیست.Thad Dunning. 2008. Crude Democracy: Natural Resource Wealth and Political Regimes.Cambridge University Press. Ch. 1.Pp. 3. و همچنین در کشورهایی که با نابرابری بالا دست و پنجه نرم می‌کنند، (که مورد اکوادور در دهه ۱۹۷۰ میلادی بود) نتیجه احتمال دموکراسی‌سازی بیشتر خواهد بود.Thad Dunning. 2008. Crude Democracy: Natural Resource Wealth and Political Regimes.Cambridge University Press. Ch. 1.Pp. 21. در سال ۱۹۷۲ میلادی، کودتای نظامی تا حد زیادی به دلیل ترس نخبگان از وقوع مجدد توزیع منابع، دولت را سرنگون کرد.Thad Dunning. 2008. Crude Democracy: Natural Resource Wealth and Political Regimes.Cambridge University Press. Ch. 1.Pp. 34. در همان سال نفت به منبع مالی فزاینده ای برای کشور تبدیل شد. اگرچه این رانت‌ها برای تأمین مالی ارتش استفاده می‌شدند، دومین رونق نفتی در سال ۱۹۷۹ میلادی به موازات دموکراتیزه شدن مجدد کشور انجام شد. دموکراتیزه شدن مجدد اکوادور را می‌توان، همان‌طور که توسط دانینگ استدلال کرد، به افزایش زیاد رانت نفت نسبت داد، که نه تنها باعث افزایش هزینه‌های عمومی شد، بلکه ترس از توزیع مجدد را که حلقه‌های نخبگان را درگیر کرده بود، کاهش داد. بهره‌برداری از رانت منابع اکوادور به دولت این امکان را داد که سیاست‌های قیمت و دستمزدی را اجرا کند که بدون هیچ هزینه ای برای نخبگان به نفع شهروندان بود و امکان انتقال آرام و رشد نهادهای دموکراتیک را فراهم کرد.
این تز که نفت و سایر منابع طبیعی تأثیر منفی بر دموکراسی دارند، توسط مورخ تاریخی استفان هابر (Stephen Haber) و دانشمند علوم سیاسی ویکتور منالدو (Victor Menaldo) در مقاله ای که به‌طور گسترده در "American Political Science Review" (2011) مورد استناد قرار گرفته، به چالش کشیده شده‌است. هابر و منالدو استدلال می‌کنند که «اتکای منابع طبیعی یک متغیر برون‌زا نیست» و دریافتند که وقتی آزمون‌های رابطه بین منابع طبیعی و دموکراسی این نکته را در نظر می‌گیرند «افزایش اتکا به منابع با اقتدارگرایی همراه نیست».Stephen Haber and Victor Menaldo, “Do Natural Resources Fuel Authoritarianism? A Reappraisal of the Resource Curse,” "American Political Science Review" 105(1) 2011: 1-26.
یک تحلیل نشان داد که «در مقایسه با سایر اشکال تغییر رهبری در حکومت‌های استبدادی - مانند کودتا، انتخابات یا محدودیت‌های دوره‌ای - که تقریباً نیمی از مواقع منجر به فروپاشی رژیم می‌شود، مرگ یک دیکتاتور به‌طور قابل‌توجهی بی‌اهمیت است. ۷۹ دیکتاتوری که در قدرت مرده‌اند (۱۹۴۶میلادی تا۲۰۱۴ میلادی)... در اکثریت قریب به اتفاق (۹۲ درصد) موارد، رژیم پس از مرگ خودکامه‌شان پابرجا بوده‌است."
جفری هربست()، در مقاله خود "جنگ و دولت در آفریقا" (War and the State in Africa" 1990)، توضیح می‌دهد که چگونه دموکراسی سازی در کشورهای اروپایی از طریق توسعه سیاسی ناشی از جنگ ایجاد شد و این "درس‌هایی از مورد اروپا نشان می‌دهد که جنگ یک علت مهم تشکیل دولت است که امروز در آفریقا گم شده‌است.»Herbst, Jeffrey. "War and the State in Africa." "International Security" (1990): 117-139. هربست (Herbst) می‌نویسد که جنگ و تهدید تهاجم همسایگان باعث شد تا دولت اروپایی به‌طور موثرتری درآمد جمع‌آوری کند و رهبران را مجبور به بهبود قابلیت‌های اداری و تقویت اتحاد دولت و احساس هویت ملی (ارتباط مشترک و قدرتمند بین دولت و شهروندانش) کند. هربست می‌نویسد که در آفریقا و سایر نقاط جهان غیراروپایی «دولت‌ها در یک محیط اساساً جدید در حال توسعه هستند» زیرا آنها عمدتاً «استقلال را بدون توسل به جنگ به دست آوردند و از زمان استقلال با تهدید امنیتی مواجه نشده‌اند». هربست خاطرنشان می‌کند که قوی‌ترین کشورهای غیر اروپایی، کره جنوبی و تایوان، «عمدتاً دولت‌های «جنگ‌گر» هستند که تا حدی توسط تهدید تقریباً دائمی تهاجم خارجی شکل گرفته‌اند.
الیزابت کییر این ادعاها را به چالش کشیده‌است که جنگ تمام عیار باعث دموکراسی شدن می‌شود، و در موارد بریتانیا و ایتالیا در طول جنگ جهانی اول نشان می‌دهد که سیاست‌های اتخاذ شده توسط دولت ایتالیا در طول جنگ جهانی اول باعث واکنش فاشیستی شد در حالی که سیاست‌های دولت بریتانیا در قبال کارگران دموکراسی سازی گسترده‌تر را تضعیف کرد.
جنگ‌ها ممکن است به دولت‌سازی که مقدم بر گذار به دموکراسی است کمک کند، اما جنگ عمدتاً مانعی جدی برای دموکراسی‌سازی است. در حالی که طرفداران نظریه صلح دموکراتیک بر این باورند که دموکراسی باعث صلح می‌شود، نظریه صلح منطقه‌ای-محلی () ادعای مخالف دارد که «صلح باعث دموکراسی می‌شود». در واقع، جنگ و تهدیدات سرزمینی برای یک کشور احتمالاً اقتدارگرایی را افزایش داده و منجر به خودکامگی می‌شود. این را شواهد تاریخی نشان می‌دهد که تقریباً در همه موارد، صلح بر دموکراسی مقدم است. تعدادی از محققان استدلال کرده‌اند که مدارک کمی برای فرضیه اینکه دموکراسی باعث صلح می‌شود وجود دارد، اما در عوض، شواهد قوی برای فرضیه مخالف که صلح منجر به دموکراسی می‌شود، وجود دارد.
بر اساس نظریه توانمندسازی انسانی () کریستین ولزل، امنیت وجودی منجر به ارزش‌های فرهنگی رهایی‌بخش و حمایت از یک سازمان سیاسی دموکراتیک می‌شود. این با نظریه‌های مبتنی بر روان‌شناسی تکاملی مطابقت دارد. نظریه موسوم به «» نشان می‌دهد که مردم در موقعیت‌های جنگ یا خطر جمعی ادراک شده، ترجیح روان‌شناختی برای یک رهبر قوی و یک شکل حکومت اقتدارگرا پیدا می‌کنند. از سوی دیگر، مردم از ارزش‌های برابری طلبانه و ترجیح دموکراسی در شرایط صلح و امنیت حمایت خواهند کرد. پیامد آن این است که وقتی مردم خطر جمعی را درک کنند، جامعه در جهت خودکامگی و حکومت استبدادی توسعه می‌یابد، در حالی که توسعه در جهت دموکراتیک مستلزم امنیت جمعی است.
محققینی مانند گیلرمو اودانل، فیلیپ سی. اشمیتر و دانکوارت آ. روستو ("" ) علیه این تصور که دلایل ساختاری "بزرگ" برای دموکراتیک شدن وجود دارد، استدلال کرده‌اند. این محققان در عوض بر این نکته تأکید می‌کنند که چگونه فرایند دموکراسی‌سازی به شیوه‌ای غیرعادی اتفاق می‌افتد و به ویژگی‌ها و شرایط منحصربه‌فرد نخبگانی بستگی دارد که در نهایت بر تغییر از اقتدارگرایی به دموکراسی نظارت می‌کنند.
تعدادی از مطالعات نشان داده‌اند نهادهای نهادی (institutional institutions) به تسهیل دموکراسی سازی کمک کرده‌اند. توماس ریسه در سال ۲۰۰۹ میلادی نوشت: «در ادبیات اروپای شرقی اتفاق نظر وجود دارد که چشم‌انداز عضویت در اتحادیه اروپا تأثیرات لنگرگاه مانند بزرگی برای دموکراسی‌های جدید داشته‌است.» محققان همچنین گسترش ناتو را با ایفای نقش در دموکراسی‌سازی مرتبط می‌دانند. نیروهای بین‌المللی می‌توانند به‌طور قابل توجهی بر دموکراسی سازی تأثیر بگذارند. نیروهای جهانی مانند انتشار ایده‌های دموکراتیک و فشار نهادهای مالی بین‌المللی برای دموکراسی‌سازی منجر به دموکراسی‌سازی شده‌اند.
توسعه دموکراسی اغلب آهسته، خشونت‌آمیز و با تغییرات مکرر مشخص شده‌است.
در بریتانیای کبیر، در قرن هفدهم دوباره علاقه به «Magna Carta» مشاهده شد.; پارلمان انگلستان «» در سال ۱۶۲۸ میلادی «» را تصویب کرد که آزادی‌های خاصی را برای رعایا ایجاد کرد. جنگ داخلی انگلیس (۱۶۴۲–۱۶۵۱ میلادی) بین پادشاه و یک پارلمان الیگارشی اما منتخب درگرفت. در طی آن ایده یک «حزب سیاسی» شکل گرفت و گروه‌های مختلف در مورد حقوق نمایندگی سیاسی در جریان «» در سال ۱۶۴۷ میلادی بحث می‌کردند. متعاقباً، » (۱۶۵۳–۱۶۵۹)» و بازگردانی پادشاهی انگلستان (۱۶۶۰ میلادی) حکومت استبدادی بیشتری را احیا کرد، اگرچه پارلمان قانون «» را در سال ۱۶۷۹ تصویب کرد و باعث تقویت کنوانسیونی شد که بازداشت بدون دلیل یا شواهد کافی را ممنوع می‌کرد. انقلاب شکوهمند در سال ۱۶۸۸ مجلس قوی ای را تأسیس کرد که منشور حقوق ۱۶۸۹ را تصویب کرد. این منشور حقوق و آزادی‌های خاصی را برای افراد تدوین و قانون‌گذاری به صورت نوشتاری کرد. این قانون الزامات پارلمان‌های منظم، انتخابات آزاد، قوانین آزادی بیان در پارلمان را تعیین می‌کند و قدرت پادشاه را محدود می‌کند و تضمین می‌کند که بر خلاف بسیاری از کشورهای اروپایی، مطلق‌گرایی سلطنتی غالب نخواهد شد. تنها با قانون «» اکثریت مردان حق رای دادن را بدست آوردند.
انقلاب آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳) ایالات متحده را ایجاد کرد. قانون اساسی جدید یک دولت ملی فدرال نسبتاً قوی ایجاد کرد که شامل یک قوه مجریه، یک قوه قضاییه ملی و یک کنگره دو مجلسی بود که نماینده ایالت‌ها در مجلس سنا و جمعیت عمومی در مجلس نمایندگان بود.Wood, "The Radicalism of the American Revolution" (1992)Greene and Pole (1994) chapter 70 در بسیاری از زمینه‌ها، از نظر ایدئولوژیک موفقیت‌آمیز بود به این معنا که یک جمهوری نسبتاً «واقعی» تأسیس شد که هرگز یک دیکتاتور واحد نداشته، اما حق رای در ابتدا به مالکان مرد سفیدپوست (حدود ۶ درصد از جمعیت) محدود شده بود. برده‌داری در ایالت‌های جنوبی لغو نشد تا اینکه اصلاحات قانون اساسی در دوره بازسازی پس از جنگ داخلی آمریکا (۱۸۶۱–۱۸۶۵) و حقوق مدنی سیاه‌پوستان که به آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار داده شده تنها در دهه ۱۹۶۰ میلادی به دست آمد.
انقلاب فرانسه (۱۷۸۹) برای مدت کوتاهی حق امتیاز گسترده‌ای را مجاز کرد. جنگ‌های انقلاب فرانسه و جنگ های ناپلئونی بیش از بیست سال به طول انجامید. دایرکتوار فرانسه بیشتر یک الیگارشی بود. اولین امپراتوری فرانسه و بازگشت بوربون‌ها به سلطنت حکومت خودکامه تری را احیا کرد. جمهوری دوم فرانسه از حق رای همگانی مردان برخوردار بود اما امپراتوری دوم فرانسه به دنبال آن بود. جنگ فرانسه و پروس (۱۸۷۰–۱۸۷۱) منجر به جمهوری سوم فرانسه شد.
آلمان اولین دموکراسی خود را در سال ۱۹۱۹ میلادی با ایجاد جمهوری وایمار تأسیس کرد، یک جمهوری پارلمانی که پس از شکست امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول ایجاد شد. جمهوری وایمار تنها ۱۴ سال دوام آورد تا اینکه فروپاشید و دیکتاتوری نازی جایگزین آن شد.Stefan Berger, "The Attempt at Democratization under Weimar" in "European Democratization since 1800". Eds. John Garrard, Vera Tolz & Ralph White (Springer, 2000), pp. 96-115. مورخان همچنان به بحث دربارهٔ دلایل شکست تلاش جمهوری وایمار برای دموکراسی‌سازی ادامه می‌دهند. پس از شکست نظامی آلمان در جنگ جهانی دوم، دموکراسی در آلمان غربی در طول اشغال تحت رهبری ایالات متحده که نازی‌زدایی جامعه را بر عهده گرفت، دوباره برقرار شد.Richard L. Merritt, "Democracy Imposed: U.S. Occupation Policy and the German Public, 1945–1949" (Yale University Press, 1995).
پادشاهی ایتالیا، پس از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱، یک سلطنت مشروطه با پادشاه دارای اختیارات قابل توجهی بود. فاشیسم ایتالیایی پس از جنگ جهانی اول یک دیکتاتوری ایجاد کرد. جنگ جهانی دوم منجر به جمهوری ایتالیا شد.
در ژاپن، اصلاحات دموکراتیک محدودی در دوره میجی (زمانی که مدرنیزاسیون صنعتی ژاپن آغاز شد)، دوره تایشو (۱۹۱۲–۱۹۲۶)، و اوایل دوره شووا ارائه شد.Kent E. Calder, "East Asian Democratic Transitions" in "The Making and Unmaking of Democracy: Lessons from History and World Politics" (eds. Theodore K. Rabb & Ezra N. Suleiman: Routledge, 2003). pp. 251-59. علیرغم جنبش‌های طرفدار دموکراسی مانند جنبش آزادی و حقوق مردم (دهه‌های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ میلادی) و برخی از نهادهای طرفدار دموکراسی، جامعه ژاپن توسط یک جامعه و دیوان‌سالاری به شدت محافظه کار محدود باقی ماند. کنت ای. کالدر () مورخ تاریخی اشاره می‌کند که می‌نویسد که «رهبری میجی حکومت مشروطه را با برخی ویژگی‌های کثرت‌گرایانه به دلایل اساساً تاکتیکی پذیرفت» و جامعه ژاپنی قبل از جنگ جهانی دوم تحت سلطه «ائتلافی سست» از «نخبگان روستایی زمین‌دار، تاجران بزرگ، و نظامیان» که از کثرت گرایی و اصلاح طلبی بیزار بودند، قرار داشت. در حالی که دایت ملی ژاپن از تأثیرات نظامی‌گری ژاپن، رکود بزرگ و جنگ اقیانوس آرام جان سالم به در برد، سایر نهادهای کثرت‌گرا، مانند احزاب سیاسی، باقی نماندند. پس از جنگ جهانی دوم، در طول اشغال متفقین، ژاپن یک دموکراسی بسیار قوی تر و کثرت گرایانه را اتخاذ کرد.
بر اساس مطالعه ای که توسط خانه آزادی انجام شده، در ۶۷ کشوری که دیکتاتوری‌هایشان از سال ۱۹۷۲ میلادی سقوط کرده‌اند، مقاومت مدنی غیرخشونت آمیز در بیش از ۷۰ درصد از مواقع نفوذ قوی داشته‌است. در این انتقالات به دمکراسی، تغییرات نه از طریق تهاجم خارجی، و فقط به ندرت از طریق شورش مسلحانه یا اصلاحات داوطلبانه نخبگان، بلکه عمدتاً توسط سازمان‌های جامعه مدنی دموکراتیک که از اقدامات غیرخشونت‌آمیز و سایر اشکال مقاومت مدنی مانند اعتصاب، تحریم، نافرمانی مدنی و اعتراضات گسترده استفاده تسریع شده.
یکی از نظرسنجی‌های اثرگذار در دموکراسی‌سازی، متعلق به «خانه آزادی» است که در طول جنگ سرد به وجود آمده. خانه آزادی که امروزه یک نهاد و یک اتاق فکر است، یکی از جامع‌ترین «اقدامات آزادی» را در سطح ملی و بین‌المللی و به تبع آن معیاری برای دموکراسی‌سازی تولید می‌کند. خانه آزادی همه کشورهای جهان را بر اساس یک نظام ارزشی هفت نقطه ای با بیش از ۲۰۰ سؤال در مورد نظرسنجی و نمایندگان نظرسنجی متعدد در بخش‌های مختلف هر کشور دسته‌بندی می‌کند. مجموع امتیازات خام هر کشور آن کشور را در یکی از سه دسته قرار می‌دهد: آزاد، تا حدی آزاد یا غیر آزاد.
یک مطالعه که به‌طور همزمان رابطه بین اقتصاد بازار (اندازه‌گیری شده با یک شاخص آزادی اقتصادی)، توسعه اقتصادی (اندازه‌گیری شده با تولید ناخالص داخلی/سرانه) و آزادی سیاسی (اندازه‌گیری شده با شاخص خانه آزادی) را بررسی کرد، و نشان داد که آزادی اقتصادی بالا باعث افزایش تولید ناخالص داخلی/سرانه می‌شود. تولید ناخالص داخلی/سرانه بالا آزادی اقتصادی را افزایش می‌دهد. تولید ناخالص داخلی/سرانه بالا نیز آزادی سیاسی را افزایش می‌دهد، اما آزادی سیاسی باعث افزایش تولید ناخالص داخلی/سرانه نمی‌شود. در صورت ثابت نگه داشتن تولید ناخالص داخلی/سرانه، هیچ رابطه مستقیمی بین آزادی اقتصادی و آزادی سیاسی وجود نداشت.
CYP39A1 (سیتوکروم P450، خانواده ۳۹، زیرخانواده A، پلی پپتید ۱) که با نام اکسی‌استرول ۷-α-هیدروکسیلاز ۲ نیز شناخته می‌شود، پروتئینی است که در انسان توسط ژن "CYP39A1" کدگذاری می‌شود.
این ژن عضوی از ابرخانواده آنزیم‌های سیتوکروم P450 را کد می‌کند. پروتئین‌های سیتوکروم P450 مونواکسیژنازهایی هستند که بسیاری از واکنش‌های دخیل در متابولیسم دارو و سنتز کلسترول، استروئیدها و سایر چربی‌ها را کاتالیز می‌کنند. این پروتئینِ شبکه آندوپلاسمی، در تبدیل کلسترول به اسیدهای صفراوی نقش دارد. سوبستراهای آن شامل اکسی‌استرول‌های ۲۴-هیدروکسی‌کلسترول، ۲۵-هیدروکسی‌کلسترول و ۲۷-هیدروکسی‌کلسترول است.
آنزیم‌های استروئیدوژنیک آنزیم‌هایی هستند که در استروئیدزایی و بیوسنتز استروئید نقش دارند. آنها مسئول بیوسنتز هورمون‌های استروئیدی از جمله استروئیدهای جنسی (آندروژن‌ها، استروژن‌ها و پروژسترون‌ها) و کورتیکواستروئیدها (گلوکوکورتیکوئیدها و مینرالوکورتیکوئیدها) و همچنین نورواستروئیدها از کلسترول هستند. آنزیم‌های استروئیدوژنیک در بافت‌های استروئیدی کلاسیک مانند بیضه، تخمدان و قشر غده فوق کلیوی به وفور بیان می‌شوند، اما در سایر بافت‌های بدن نیز وجود دارند.
CYP2W1 (سیتوکروم P450، خانواده ۲، زیرخانواده W، پلی‌پپتید ۱) پروتئینی است که در انسان توسط ژن "CYP2W1" کدگذاری می‌شود.
این ژن عضوی از ابرخانواده آنزیم‌های سیتوکروم P450 را کد می‌کند. پروتئین‌های سیتوکروم P450 مونواکسیژنازهایی هستند که بسیاری از واکنش‌های دخیل در متابولیسم داروها و سنتز کلسترول، استروئیدها و سایر لیپیدها را کاتالیز می‌کنند. CYP2W1 یک آنزیم جالب است زیرا عمدتاً در تومورها و نه در بافت طبیعی انسان بیان می‌شود.
کهن ترین سرزمین یک مجموعهٔ مستند تلویزیونی است در بارۀ ایران که به تاریخ، فرهنگ، هنر، حیات وحش و نژاد ایرانیان می‌پردازد. این مستند در ۲ فصل بین سال‌های ۱۳۹۷ تا ۱۳۹۹ به کارگردانی، تهیه‌کنندگی و نویسندگی بهروز سبط رسول به سفارش گروه تاریخ، فرهنگ و هنر شبکه یک سیما ساخته شده است. فصل اول این مستند در نوروز ۱۳۹۸ و فصل دوم در سال ۱۳۹۹ از شبکۀ یک سیما پخش گردید.
فصل نخست این مستند در سال ۱۳۹۷ در ۱۳ قسمت ۴۰ دقیقه‌ای  (مجموع ۵۲۰ دقیقه) و به سفارش شبکه یک سیما تولید و در نوروز ۱۳۹۸ پخش شد. در این فصل استان‎های مازندران، گیلان، اردبیل، گلستان، سمنان، تهران، البرز، اصفهان، قزوین، فارس و خراسان شمالی از جنبه‌های قومیتی، فرهنگی، پوشش گیاهی و جانوری و ... معرفی شد.
ساخت فصل دوم نیز در اردیبهشت ۱۳۹۸ شروع و تا سال ۱۳۹۹ به پایان رسید. این فصل در ۱۵ قسمت ۴۰ دقیقه‌ای  (مجموع ۶۰۰ دقیقه) به سفارش شبکه یک سیما تولید و از ۱۲ شهریور ۱۳۹۹ پخش شد. در این فصل بیشتر به مردم شناسی و سبک زندگی و نوع نگرش مردم در دور افتاده‌ترین روستاهای ایران پرداخته و در کنار مردم شناسی گوشه چشمی هم به بناهای تاریخی و طبیعت آن مناطق داشته است.
دریاچه ویرجینیا واتر در لبه جنوبی پارک بزرگ ویندزور، در بارو رانیمد در ساری و محله‌های مدنی اولد ویندزور و سانینگ‌دیل در بارکشر، در انگلستان قرار دارد. این دریاچه ساخته دست بشر است که نام خود را از یک مجموعه آبی طبیعی به همین نام گرفته است. روستایی در ویرجینیا واتر وجود دارد که در شرق دریاچه امتداد دارد. محوطه دریاچه قلعه بلودر در نزدیکی آن، و قاب ساعت در فهرست پارک‌ها و باغ‌های تاریخی درج شده‌اند.
گلن کو یک مسیر رودخانه با منشأ آتشفشانی، در ارتفاعات اسکاتلند است. این منطقه در شمال شهرستان آرگیل، نزدیک به مرز با استان تاریخی لوچابر، در منطقه زیربخش هایلند قرار دارد. گلن به خاطر زیبایی منظره‌اش مورد توجه است.
دفترهای مطبوعاتی آزادی جانوران ، بیانیه‌ها، عکس‌ها و ویدئوهای ناشناسی را دربارهٔ اقدامات عملی مستقیمی که توسط جبهه آزادی‌بخش جانوران (ALF)، شبه‌نظامیان حقوق جانوران (ARM)، سلول‌های انقلابی - تیپ آزادی‌بخش جانوران، وزارت دادگستری و دیگر مقاومت‌های بدون رهبر انجام شده‌است، در درون جنبش آزادی جانوران به رسانه‌ها منتقل می‌کنند."History of the Animal Liberation Press Office" , Animal Liberation Supporters' Group, retrieved May 23, 2006Anonymous Communiqués Received '09 , "Animal Liberation Press Office, 2009."Anonymous Communiqués Received '08 , "Animal Liberation Press Office", 2008. این سازمان اظهار می‌کند که «توضیح می‌دهد و به دنبال توجیه هر اقدامی، هر چه که باشد»، تا زمانی که به نظر می‌رسد «با نیت صادقانه برای پیشبرد آزادی جانوران» انجام شده باشد. دفتر مطبوعاتی آمریکای شمالی همچنین شامل یک خبرنامه، فهرست زندانیان و صفحه کالاها است.Animal Liberation Press Office, "NAALPO Homepage".Frequently Asked Questions About the North American Animal Liberation Press Office , "Animal Liberation Press Office".
قَدَس (همچنین کاداسا؛ ) یک روستای فلسطینی واقع در ۱۷ کیلومتری شمال شرق صفد بود که در جریان جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ خالی از سکنه شد. قدَس یکی از هفت روستای مسلمان شیعه بود که در محدوده فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا و در مجاورت نبی یوشع، در نزدیکی شهر باستانی کتاب مقدس کدش قرار داشت. روستای قدَس دارای چشمه‌های طبیعی بسیاری بود که منبع آب روستا و معبدی رومی بود که قدمت آن به قرن دوم میلادی بازمی‌گردد.
قدَس در نزدیکی تل کدش محل شهر باستانی کتاب مقدس کدش قرار داشت.Al-Ya'qubi quoted in le Strange, 1890, p.467. کدش در کتاب یوشع به عنوان قلعه کنعانیان که توسط بنی‌اسرائیل فتح شده‌است ذکر شده‌است. بعدها به شهر پناهگاه قبیله نفتالی تبدیل شد. در قرن هشتم قبل از میلاد، در زمان سلطنت پقح، پادشاه اسرائیل، تیگلات-فیلسر سوم از امپراتوری آشور نو، کدش را تصرف کرد و ساکنان آن را به بین‌النهرین تبعید کرد.
در دوران باستان، کدش با نام قدَس شناخته می‌شد. در ۲۵۹ قبل از میلاد، کدش در پاپیروس های زنون ذکر شده‌است.Papyrus Cairo Zenon I 59.004 طبق مکابیان اول، نبردی بین جاناتان مکابئوس و پادشاه سلوکی دیمیتریوس دوم نیکاتور در کدش روی داد.Antiquities of the Jews 13.154-62; The Wars of the Jews 2.459, 4.104.1 Maccabees 11:63-74 ()
به گفته یوسف فلاوی، پس از قتل‌عام یهودیان در قیصریه در سال ۶۶ پس از میلاد، آنها با حمله به یک سری شهرهای غیریهودی، از جمله قدَس، که در آن زمان تحت کنترل تیری‌ها بود، انتقام گرفتند. در طول جنگ اول یهود و روم، تیتوس اردوگاه خود را قبل از عزیمت برای نبرد با یوحنای گیشالا در آنجا مستقر کرد.
کاوش‌های باستان‌شناسی انجام شده در قدس نشان می‌دهد که این شهر در قرن دوم و سوم پس از میلاد رونق داشته‌است و یک مجموعه بزرگ معبد رومی در آنجا ساخته شده‌است.
قدَس در قرن دهم میلادی، تحت حکومت خلافت اسلامی عباسی، شهری در جند الاردن (ناحیه اردن) بود.Al-Ya'qubi quoted in le Strange, 1890, p.39. به گفته مقدسی در سال ۹۸۵، «قدَس شهر کوچکی در دامنه کوه بود. این «پر از چیزهای خوب» است. جبل عامل ناحیه ای است که در همسایگی آن قرار دارد. این شهر دارای سه چشمه است که مردم از آن آب می‌نوشند و در زیر شهر حمام دارند. مسجد در بازار است و در صحن آن درخت خرما است. آب و هوای این مکان بسیار گرم است. نزدیک قدَس دریاچه (حوله) است.»Muqaddasi, 1886, p. 28Muqaddasi quoted in le Strange, 1890, p.468
ایشتوری هاپارچی، جهانگرد یهودی قرن چهاردهمی، دربارهٔ قَدَس نوشت: «حدود نیم روز از جنوب پانیاس، که در عربی بانیاس نامیده می‌شود، کِدِش است، در کوه نفتالی، و [اکنون] قدس نامیده می‌شود».Ishtori Haparchi, "Sefer Kaftor Ve'ferah" (vol. 2), ed. Avraham Yosef Havatzelet, Jerusalem 2007, (chapter 11) p. 53 (Hebrew). The editor ("ibid".), note 8, makes note of the fact that the site is mentioned in Joshua 20:7, but that today it is called "Tell Kedesh", located at grid reference 200 / 285.
در سال ۱۵۱۷ قدَس پس از تصرف از دست ممالیک به امپراتوری عثمانی ملحق شد و تا سال ۱۵۹۶ تحت اداره ناحیه («فرعیه») تبنین تحت نظر سنجق صفد قرار گرفت. بر گندم، جو، زیتون، پنبه، باغات، کندوهای زنبور عسل و بزها و همچنین دستگاهی که انگور یا زیتون را فرآوری می‌کرد، مالیات می‌پرداخت.Hütteroth and Abdulfattah, 1977, p. 181. Quoted in Khalidi, 1992, p. 484Note that Rhode, 1979, p. 6 writes that the register that Hütteroth and Abdulfattah studied was not from 1595/6, but from 1548/9
ویکتور گورین در سال ۱۸۷۵ از این روستا بازدید کرد و مهمترین خرابه‌های آنجا را شرح داد.Guérin, 1880, pp. 355-362; as given in Conder and Kitchener, 1881, SWP I, p. 229
در سال ۱۸۸۱، در بررسی صندوق اکتشاف فلسطین از فلسطین غربی، قدَس به عنوان یک روستای سنگی توصیف شد که بر روی یک خط الراس واقع شده‌است. جمعیتی که بین ۱۰۰ تا ۳۰۰ نفر تخمین زده می‌شد به کشت درختان انجیر و زیتون می‌پرداختند.Conder and Kitchener, 1881, SWP I, p. 202. Quoted in Khalidi, 1992, p. 484 این بررسی همچنین خاطرنشان کرد که «شیعیان از قدَس به نزدیکی النبی یوشاء رفتند تا نام یوشع بن نون را گرامی بدارند.Conder and Kitchener, 1881, SWP I, p. 228
قدَس تا سال ۱۹۲۳ بخشی از لبنان تحت کنترل فرانسه بود، تا وقتی که مرزهای تحت کنترل بریتانیا در فلسطین مشخص شد که این روستا را نیز دربر می‌گرفت.
بارندگی و فراوانی چشمه‌ها به روستا اجازه داد تا اقتصاد کشاورزی پررونقی بر پایه غلات، میوه و زیتون توسعه دهد.Khalidi, 1992, p.484.
در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین که توسط مقامات قیمومیت بریتانیا انجام شد، قدَس ۲۷۳ نفر جمعیت داشت. ۱ مسیحی، ۲۷۲ مسلمان و در مجموع ۵۶ خانه.Mills, 1932, p.
در آمار روستایی سال ۱۹۴۵ در این روستا، مجموعاً ۵۷۰۹ دونوم زمین به غلات اختصاص داده شده بود و ۱۵۶ دونوم برای آبیاری یا باغات میوه استفاده می‌شد.Khalidi, 1992, p.484.Government of Palestine, Department of Statistics. "Village Statistics, April, 1945." Quoted in Hadawi, 1970, p. 120
قدَس در عملیات یفتاخ در ۲۸ مه ۱۹۴۸ توسط نیروهای اسرائیلی اشغال شد. ساکنان آن که مورد دفاع ارتش آزادی‌بخش عرب و ارتش لبنان بودند، تحت تأثیر سقوط یا خروج، از شهرهای مجاور فرار کردند.Morris, 2004, pp. 251, 303, 361, 402. Khalidi, 1992, pp. 484, 485
در ژوئن ۱۹۴۸، کیبوتص مناره نسبت به استفاده از زمین روستای تازه تخلیه‌شده قدَس، از دولت درخواست زمین کرد، زیرا برای محصولات زمستانی مناسب بود.Morris, 2004, p. 363, note #130, p. 402
شهرک یفتخ در سال ۱۹۴۸ در شمال شرقی محل روستا در زمین‌های متعلق به قدَس ساخته شد. زمین روستا نیز مورد استفاده سکونتگاه‌های ملکیه، که در سال ۱۹۴۹ تأسیس شد، و راموت نفتالی، که در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد، قرار می‌گرفت.Khalidi, 1992, p.485.
ولید خالدی بناهای باقی مانده از روستای سابق را در سال ۹۲ اینگونه توصیف کرد:«سنگ‌های خانه‌های ویران شده بر روی محوطه حصارکشی شده پراکنده شده و چند دیوار نیمه تخریب شده نزدیک چشمه قابل مشاهده است. بخش مسطح زمین‌های اطراف با درختان سیب کاشته شده‌است. آب آشامیدنی دام‌ها را چشمه تأمین می‌کند».Khalidi, 1992, p.485.حسن نصرالله، دبیرکل حزب‌الله لبنان، در اشاره‌ای به الحاق چندین روستای لبنانی در سال ۱۹۴۸، اخراج ساکنان آن‌ها از خانه‌هایشان، مصادره اموال و تخریب آن‌ها، به‌طور علنی در مواردی از سرنوشت قدَس و دیگر روستاهای متوالی یاد کرده‌است.
دولت لبنان خواستار بازگرداندن این روستا به لبنان است.
به قدَس خوش آمدید
اشرف حبیب‌الله مهندس عمران، مهندس سازه و توسعه دهنده‌ی نرم افزار است که بیشتر به عنوان بنیانگذار، رئیس و مدیر عامل شرکت کامپیوترها و سازه‌ها ، یک شرکت نرم افزاری مهندسی سازه و زلزله مستقر در برکلی شناخته می‌شود.
https://civil808.com/pedia/tag/4634/%D8%A7%D8%B4%D8%B1%D9%81-%D8%AD%D8%A8%DB%8C%D8%A8%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87%D8%8C-ashraf-habibullah
حقوق جانوران در بین کشورها و مناطق بسیار متفاوت است. چنین قوانینی از به رسمیت شناختن حقوق جانوران غیرانسانی (ذی‌شعور بودن) تا نبود مطلق قوانین بر ضد حیوان‌آزاری و بی‌توجهی به رفاه جانوران را شامل می‌شود.
از نوامبر ۲۰۱۹، ۳۲ کشور به‌طور رسمی ذی‌شعور بودن غیرانسانی جانوران را به رسمیت شناخته‌اند. اینها عبارتند از: اتریش، استرالیا، بلژیک، بلغارستان، شیلی، کرواسی، قبرس، جمهوری چک، دانمارک، استونی، فنلاند، فرانسه، آلمان، یونان، مجارستان، ایرلند، ایتالیا، لتونی، لیتوانی، لوکزامبورگ، مالت، نیوزلند، هلند، لهستان، پرتغال، رومانی، اسپانیا، اسلواکی، اسلوونی، سوئد، سوئیس، و بریتانیا. پیشنهاد شده‌است که سازمان ملل متحد نخستین قطعنامه به رسمیت شناختن حقوق جانوران را تصویب کند، اعلامیه جهانی رفاه جانوران، که اهمیت احساس جانوران و مسئولیت‌های انسانی در قبال آنها را تصدیق می‌کند.
آره هینوه (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
تاتیانا یانسون (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی بود.
آندرس یالاک (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
رایوو یاروی (; – ) سیاستمدار، هنرمند و نماینده سابق مجلس اهل استونی بود.
کاله ینتس (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
تونو یول (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
سیم کابریتس (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
لمبیت کالیووه (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
کالو کالمتس (؛ زادهٔ ) اقتصاددان، سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
تونیس کویو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
آندری کوروبینیک (؛ زادهٔ ) نویسنده برنامه، سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
کایا کریسمان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
پتر کریتزبرگ (; – ) سیاست‌مدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است. وی از آوریل تا نوامبر ۲۰۱۵ وزیر فرهنگ و آموزش استونی بوده است.
کالمر لاین (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
پتر لاورسون (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
تارمو لیناتام (; – ) رهبر موسیقی، کمدین، سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی بود.
کایار لمبر (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
کالو لیلو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
واینو لینده (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
تینا لوک (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار، کارگردان فیلم، سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اهل استونی است.
هیولای دریا یک فیلم پویانمایی رایانه‌ای ماجراجویی آمریکایی محصول ۲۰۲۲ از کریس ویلیامز در نخستین کارگردانی انفرادی او است. صداپیشگان این فیلم کارل اربن، زاریس-آنجل هاتور، جرد هریس و ماریان ژان-بتیست هستند.
این فیلم که توسط نتفلیکس انیمیشن تولید شده‌است، در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۲ در سینماهای منتخب اکران شد و سپس در ۸ ژوئیه در نتفلیکس منتشر شد و نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد.
در دورانی که جانوران وحشتناک در دریاها پرسه می‌زدند، شکارچیان هیولا قهرمانان مشهوری بودند - و هیچ‌کدام محبوب‌تر از جیکوب هالند نبودند. اما زمانی که میسی برامبل جوان در کشتی افسانه‌ای خود می‌نشیند، با یک متحد غیرمنتظره روبرو می‌شود. آنها با هم سفری حماسی را در آب‌های ناشناخته آغاز می‌کنند و تاریخ را می‌نویسند.
در ۵ نوامبر ۲۰۱۸، نتفلیکس اعلام کرد که کریس ویلیامز نویسندگی و کارگردانی پویانمایی "جیکوب و هیولای دریا" را بر عهده خواهد داشت. عنوان فیلم در ۷ نوامبر ۲۰۲۰ به عنوان کنونی تغییر یافت.
خدمات پویانمایی توسط سونی پیکچرز ایمج‌ورکز ارائه شده‌است.
مارک مانسینا موسیقی متن فیلم را ساخته‌است.
نتفلیکس در مارس ۲۰۲۲ تاریخ پخش خود را برای ۸ ژوئیه ۲۰۲۲ اعلام کرد. این فیلم در سینماهایای‌ام‌سی، سینمارک، ریگال، انترتینمنت و دیگر سینماها در تاریخ ۲۴ ژوئن ۲۰۲۲، پیش از نخستین نمایش از طریق نتفلیکس، اکران شد.
توهم کنترل یا سراب کنترل (به انگلیسی: illusion of control) تمایل افراد به دست بالا گرفتن توانایی خود در کنترل رویدادها است. این اصطلاح توسط روانشناس آمریکایی الن لنگر نامگذاری شد و تصور می‌شود که بر رفتار قمار و اعتقاد به ماوراء الطبیعه تأثیر می‌گذارد. توهم کنترل در کنار توهم برتری و سوگیری خوشبینی یکی از توهمات مثبت است.
توهم کنترل تمایل افراد به دست بالا گرفتن توانایی خود برای کنترل وقایع است، برای مثال، زمانی که فردی احساس کنترل بر نتایجی دارد که آشکارا بر آنها تأثیر نمی‌گذارد.
این توهم ممکن است به این دلیل به وجود بیاید که شخص فاقد بینش مستقیم درون‌نگر است که آیا کنترل رویدادها را در دست دارد یا خیر. این را توهم درون نگری نامیده‌اند. در عوض، آنها ممکن است میزان کنترل خود را با فرآیندی که اغلب غیرقابل اعتماد است قضاوت کنند. در نتیجه، آن‌ها خود را مسئول رویدادهایی می‌دانند که پیوند علت و معلولی کمی با آنها وجود دارد یا اصلاً وجود ندارد. به عنوان مثال، در یک مطالعه، دانشجویان در یک محیط واقعیت مجازی بودند تا ترس از ارتفاع را با استفاده از آسانسور درمان کنند. کسانی که به آنها گفته شد که کنترل آسانسور را دارند، اما در حقیقت هیچ کنترلی نداشتند، احساس می‌کردند که کنترل آسانسور را دارند، درست به اندازه کسانی که واقعاً کنترل آسانسور را داشتند. حتی کسانی که به آنها گفته شده شده بود که هیچ کنترلی ندارند، گفتند که احساس می‌کردند که کنترل کمی روی آسانسور دارند.
نظریه پردازان روانشناسی پیوسته بر اهمیت درک کنترل بر رویدادهای زندگی تأکید کرده‌اند. یکی از اولین موارد زمانی بود که آلفرد آدلر استدلال کرد که مردم برای کسب مهارت در زندگی خود تلاش می‌کنند. هایدر بعداً پیشنهاد کرد که انسان‌ها انگیزه قوی برای کنترل محیط خود دارند و «Wyatt Mann» یک انگیزه شایستگی و توانایی اساسی را فرض کرد که افراد با اعمال کنترل آن را ارضا می‌کنند. واینر، یک نظریه‌پرداز اِسناد، نظریه اصلی خود را در مورد انگیزه پیشرفت تغییر داد تا بعد کنترل پذیری را دربر گیرد. سپس «» استدلال کرد که شکست افراد در تشخیص موارد غیراقتباسی ممکن است منجر به نسبت دادن نتایج غیرقابل کنترل آنها به علل شخصی شود. در تحقیقات نوین، تیلور و برونTaylor and Brown استدلال کردند که توهمات مثبت، از جمله توهم کنترل، سلامت روان را تقویت می‌کنند.
این اثر توسط روانشناس آمریکایی الن لنگر نامگذاری شد و در زمینه‌های مختلف تکرار و شبیه‌سازی شده‌است.
استودیو ' یا "(استودیو: مجلۀ مصور هنرهای زیبا و کاربردی)" ' یک مجلۀ مصور هنرهای زیبا و هنرهای تزئینی بود که از سال ۱۸۹۳ تا ۱۹۶۴ میلادی در لندن منتشر می‌شد. بنیانگذار و اولین سردبیر چارلز هولم بود. این مجله تأثیر عمده‌ای بر توسعۀ جنبش‌های آر نُوو و هنر و صنایع دستی داشت.:۱۵ در سال ۱۹۶۴ میلادی جذب مجلهٔ "استودیو اینترنشنال" شد.
استودیو توسط چارلز هولم در سال ۱۸۹۳ میلادی تأسیس شد.:۱۴۵ هولم در تجارت پشم و ابریشم فعالیت می‌کرد، سفرهای زیادی به اروپا کرده بود و به همراه لیزنبی لیبرتی و همسرش اِما از ژاپن و ایالات متحدۀ آمریکا دیدن کرده بود.:۱۴۵ او در طول سفرهایش شکل گرفته بود::۵ :۶... ایدۀ مجله هنری حول مشاهدات مکرر او مبنی بر اینکه مانع اصلی بین کشورها زبان است متبلور شد، و اعتقاد او به این که هر چه فرهنگ یک بخش از جهان را بتوان «بصری» به توجه بخش دیگر جلب کرد، شانس تفاهم بین‌المللی و صلح بیشتر است.او از تجارت بازنشسته شد تا "استودیو" را راه‌اندازی کند.:۱۴۵
او امیدوار بود که لوئیس هایند را به عنوان سردبیر این کار جدید جذب کند، اما هایند به جای آن به "پال مال بادجتِ" ویلیام والدورف استور رفت. او جوزف گلیسون وایت را به عنوان جایگزین پیشنهاد کرد. گلیسون وایت استودیو را از اولین شماره در آوریل ۱۸۹۳ میلادی ویرایش کرد. در سال ۱۸۹۵ میلادی، هولم خودش به عنوان ویراستار کار کرد، اگرچه گلیسون وایت به همکاری ادامه داد. هولم به دلایل سلامتی در سال ۱۹۱۹ میلادی به عنوان سردبیر بازنشسته شد و پسرش چارلز هولم که قبلاً سردبیر شماره‌های ویژه و سال‌نامه‌های مجله بود جانشین او شد.
مجله ماه‌نامه بود؛ ۸۵۳ شماره بین آوریل ۱۸۹۳ تا مه ۱۹۶۴ میلادی منتشر شد.
این استودیو آثار هنرمندان، طراحان و معماران «هنر جدید» را تبلیغ می‌کرد. این نقش عمده‌ای در معرفی آثار چارلز رنی مکینتاش و چارلز وویزی به مخاطبان گسترده‌ای داشت و به ویژه در اروپا تأثیرگذار بود.:۹
مطابق با مفهوم اصلی هولم، این مجله از نظر وسعت بین‌المللی بود. یک نسخۀ فرانسوی در پاریس منتشر شد که تفاوت آن با انگلیسی فقط در این بود که ستون فقرات و قسمت‌هایی از جلد به زبان فرانسوی چاپ شده بود و یک الحاقیه متشکل از ترجمۀ فرانسوی متن مقاله و چند آگهی فرانسوی بود.
عنوان نسخۀ آمریکایی استودیو بین‌المللی بود. این دفتر تحریریۀ خاص خود را داشت و محتوای آن با نسخۀ انگلیسی متفاوت بود، اگرچه مقالات زیادی از آن تجدید چاپ شد. این کتاب توسط جان لین و شرکت از مه ۱۸۹۷ تا ۱۹۲۱ میلادی در نیویورک منتشر شد و از سال ۱۹۲۲ تا پایان انتشار در ۱۹۳۱ میلادی توسط شرکت استودیو بین‌المللی، منتشر شد.
در سال ۱۸۹۴ میلادی و سپس از ۱۸۹۶ میلادی به بعد، شماره‌های ویژه مجله نیز معمولاً سه بار در سال منتشر می‌شد. این‌ها عناوین مختلفی داشتند. ۱۱۷ مورد از آن‌ها بین سالهای ۱۸۹۴ و ۱۹۴۰ میلادی منتشر شد.
از سال ۱۹۰۶ میلادی به بعد، "استودیو" سال‌نامه‌ای به نام "کتاب-سال استودیو هنر تزئینی" منتشر کرد که به معماری، طراحی داخلی و طراحی مبلمان، نورپردازی، ظروف شیشه‌ای، منسوجات، فلزکاری و سرامیک می‌پردازد. این سالانه‌ها مدرنیسم را در دهۀ ۱۹۲۰ میلادی و بعداً جنبش «طراحی خوب» را ترویج کردند.:۹
آخرین نسخه در مه ۱۹۶۴ میلادی منتشر شد و پس از آن جذب "استودیو بین‌المللی" شد.
شاهمار علی‌اکبروف (; – ) یک بازیگر و کارگردان فیلم آذربایجانی بود.
شاهمار علی‌اکبروف ۲۳ ماه اوت سال ۱۹۴۳ در شهر گنجه در آذربایجان شوروی سابق چشم به جهان گشود. وی به ایفای نقش در فیلم‌های سینمایی «قاطر محمد» (۱۹۷۴)، «باکیدا کولکلر اسیر» (در باکو بادها می‌وزند: سال ۱۹۷۴)، «علاوه ایز» (رد اضافی: سال ۱۹۸۱) شهرت دارد.Shahmar Alakbarov Biography at "www.imdb.com"
شاهمار علی‌اکبروف فعالیت‌های هنری خود را ابتدا با ایفای نقش‌های چهره‌هایی چون «لوپه د وگا» و «ویلیام شکسپیر» در تئاتر آغاز کرد. اولین حضور وی در فیلم سینمایی در فیلم «داغلاردا دویوش» (نبرد در کوه‌ها) و آخرینش در فیلم «یوک» (بار: سال ۱۹۹۵) رقم خورد. فیلمنامه «یوک» را خود شاهمار علی‌اکبروف تدوین کرده بود، با اینکه وی قبل از تکمیل فرایند ساخت فیلم درگذشته و نتوانست آن را ببیند.