moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نانسی هارکنس لاو (۱۴ فوریه ۱۹۱۴–۲۲ اکتبر ۱۹۷۶) سرهنگ دوم خلبان آمریکایی و فرمانده هواپیمایی در طول جنگ جهانی دوم بود. او در ۱۶ سالگی گواهینامه خلبانی خود را گرفت. او در دهه ۱۹۳۰ به عنوان خلبان آزمایشی و مسابقه هوایی کار می‌کرد. در طول جنگ جهانی دوم، او سرهنگ ویلیام اچ. تیونر از نیروی هوایی ارتش ایالات متحده را متقاعد کرد که به دنبال راه اندازی گروهی از خلبانان زن برای حمل هواپیما از کارخانه‌ها به پایگاه‌های هوایی باشد. این پیشنهاد در نهایت به عنوان زنان خلبان خدمات نیروی هوایی تصویب شد. لاو فرماندهی این واحد تازه تأسیس را قبول کرد. او نشان هوایی را برای خدمت خود در طول جنگ دریافت کرد و در سال ۱۹۴۸ به درجه سرهنگ دوم در نیروی هوایی رزرو آمریکا ارتقا یافت.
هارکنس در ۱۴ فوریه ۱۹۱۴ در هاتن، میشیگان، به عنوان دختر یک پزشک ثروتمند به دنیا آمد و در سنین پایین علاقه شدیدی به هوانوردی پیدا کرد. در ۱۶ سالگی اولین پرواز خود را انجام داد و در عرض یک ماه گواهینامه خلبانی خود را گرفت.Aldrich, Captain Nancy Welz. "Nancy Harkness Love." "20th Century Aviation Magazine.com". Retrieved: August 20, 2014. اگرچه او به تمام مدارس مناسب از جمله آکادمی میلتون در ماساچوست و کالج واسر در نیویورک رفت، اما بی‌قرار و ماجراجو بود. در سال ۱۹۳۲، در پایان سال اول تحصیلی، با لقب "فرزند سال اول پرنده!"، مجوز تجاری خود را گرفت و مورد توجه ملی قرار گرفت. در واسر، او با بردن دانش‌آموزان برای سواری در هواپیمایی که از یک فرودگاه نزدیک کرایه کرده بود، پول بیشتری به دست آورد.
در سال ۱۹۳۶، هارکنس با رابرت ام. لاو، سرگرد ذخیره سپاه هوایی نیروی زمینی ایالات متحده، ازدواج کرد. آنها شرکت هواپیمایی موفق خود را در بوستون، با عنوان هوانوردی اینتر سیتی، که نانسی خلبان آن بود، ساختند. او همچنین برای دفتر تجارت هوایی سازمانی فدرال متعلق به دولت پرواز کرد. لاو در سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ وارد مسابقات هوایی شد و در مسابقات هوایی ملی در لس آنجلس و دیترویت شرکت کرد. او پس از کسب مقام دوم در مسابقه دیترویت، دیگر در مسابقات شرکت نکرد."Nancy Harkness Love". "Michigan Women's Hall of Fame". Retrieved: August 20, 2014. در سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸، لاو به‌عنوان خلبان آزمایشی، در کنار مسابقه‌دهنده هوایی معروف فرانک هاکس، برای شرکت خودروهای هوایی گوین کار کرد و آزمایش‌هایی را بر روی تغییرات و نوآوری‌های مختلف هواپیما انجام داد. در یک پروژه، او به عنوان یک خلبان آزمایشی در ارابه فرود سه چرخ جدید حضور داشت که متعاقباً در اکثر هواپیماها استاندارد شد. در پروژه دیگری، او به علامت گذاری برج‌های آبی با نام شهرها به عنوان کمک ناوبری برای خلبانان کمک کرد."Nancy Harkness Love." "Vassar Encyclopedia". Retrieved: August 15, 2014.
در ماه مه ۱۹۴۰، پس از آغاز جنگ جهانی دوم در اروپا، لاو به رابرت اولدز نامه نوشت، که در آن زمان در بخش طرح‌های ستاد فرماندهی نیروی هوایی ایالات متحده بود، اما، که یک سال بعد، مسئول ایجاد زنان خلبان خدمات نیروی هوایی بود، ۴۹ زن خلبان عالی پیدا کرده بود. این گروه به نام «اصیل‌ها» هر کدام بیش از ۱۰۰۰ ساعت پرواز داشتند. او پیشنهاد کرد که زنان می‌توانند در انتقال هواپیما از کارخانه‌ها به پایگاه‌ها کمک کنند. اولدز طرحی را برای ادغام خلبانان زن غیرنظامی ارائه کرد. هنری آرنولد، ژنرال فرمانده نیروی هوایی ارتش ایالات متحده، پس از اینکه ژاکلین کاکرن از او قول گرفت که به هیچ پیشنهادی در مورد خلبانان زن عمل نکند که آنها را به افسران وظیفه تحت فرمان زنان تبدیل نکند، آن را رد کرد.Stewart-Smith. Lieutenant Colonel Natalie. "1981." "Women Airforce Service Pilots", May 18, 1998. Retrieved: October 20, 2009.
در اوایل سال ۱۹۴۲، همسرش رابرت لاو به عنوان معاون رئیس ستاد فرماندهی ساخت مهمات، به واشینگتن دی سی، مأمور به خدمت شد تا با سرهنگ تونر کار کند . لاو، همسرش را به واشینگتن همراهی کرد و در ۱۱ مارس، در بالتیمور، مریلند، در دفتر عملیات بخش شمال شرقی فرماندهی خدمات هوایی مشغول کار شد.
مهارت‌های خلبانی لاو توجه تونر را به خود جلب کرد که در حال جست و جوی در کشور برای خلبانان ماهر زن بود تا هواپیما را از کارخانه‌ها به پایگاه‌ها برساند. سرگرد لاو به تونر پیشنهاد داد مستقیماً با همسرش صحبت کند.Douglas, Deborah G. "Nancy Harkness Love: Female Pilot and First to Fly for the U.S. Military." "HistoryNet", June 12, 2006 (originally published in "Aviation History" magazine, January 1999 issue). Retrieved: August 20, 2014.
لاو، سرهنگ تونر را متقاعد کرد که ایده استفاده از زنان خلبان با تجربه برای تکمیل نیروی خلبان موجود ایده خوبی است. سپس از او خواست تا پیشنهادی برای یک بخش خدمات هوایی زنان بنویسد. هنگامی که توصیه او (و سایر خلبانان زن) برای استخدام در سپاه نظامی زنان (WAAC) رد شد، او را به عنوان مدیر اجرایی خلبانان زن منصوب کرد. در عرض چند ماه، او ۳۰ خلبان زن باتجربه را برای پیوستن به زنان خلبان خدمات نیروی هوایی استخدام کرد. ۲۸ نفر از آموزش فارغ‌التحصیل شدند. لاو فرمانده آنها شد. در سپتامبر ۱۹۴۲، خلبانان زن از پایگاه گارد ملی هوایی نیوکاسل، ویلمینگتون، دلاور، تحت نظارت گروه فریینگ ۲ شروع به پرواز کردند.
تا ژوئن ۱۹۴۳، لاو فرماندهی چهار اسکادران مختلف زنان خلبان خدمات نیروی هوایی را در فرودگاه دالاس لاو نیوکاسل، دلاور؛ رومالوس، میشیگان و لانگ بیچ، کالیفرنیا برعهده داشت.. تعداد زنان خلبان به دلیل اضافه شدن فارغ التحصیلان گروه آموزش پرواز بانوان در فرودگاه صحرایی اونجر، سوویتواتر، تگزاس، سازمانی که توسط ژاکلین کاکرن حمایت و رهبری می‌شد، بسیار افزایش یافته بود.Hyatt, G.W. "Nancy Harkness (Love)." " Davis-Monthan Airfield Register", updated July 25, 2014. Retrieved: August 20, 2014.
در ۵ اوت ۱۹۴۳، گروه آموزش پرواز بانوان و گروه‌های مشابه در هم ادغام شد و به یک نهاد واحد تبدیل شد: زنان خلبان خدمات نیروی هوایی (WASP). لاو به عنوان مجری تمام عملیات این یگان منصوب شد. تحت فرمان او، خلبانان زن تقریباً با هر نوع هواپیمای نظامی در فهرست موجودی نیروی هوایی ارتش پرواز کردند و رکورد موفقیت آنها قابل توجه بود. لاو در پرواز با ۱۹ هواپیمای نظامی گواهینامه دریافت کرد و اولین زنی شد که گواهینامه پرواز آخرین هواپیمای نظامی از جمله داگلاس سی-۵۴ اسکای‌مستر، نورث امریکن بی-۲۵ میتچل و همراه با بتی گیلیز، اولین کسی بود که با بوئینگ بی-۱۷ فلایینگ فورترس پرواز کرد. در دالاس، لاو همچنین بر روی نورث امریکن پی-۵۱ ماستنگ، تمرین داشت.
در سال ۱۹۴۴، پس از انحلال زنان خلبان خدمات نیروی هوایی، لاو به کار بر روی گزارش‌هایی که جزئیات کار فرماندهی حمل و نقل هوایی را شرح می‌داد، ادامه داد.
در پایان جنگ، لاو و همسرش از تمایز بی نظیری برخوردار بودند.Chen, C. Peter. "Nancy Harkness Love." "World War II Database". Retrieved: August 20, 2014. او نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا) و نشان هوایی را به دلیل «رهبری عملیاتی در آموزش موفقیت‌آمیز و مأموریت بیش از ۳۰۰ پرواز زن واجد شرایط در پرواز هواپیماهای نظامی پیشرفته» دریافت کرد."Namcy Love Biography." "WASP Museum". Retrieved: August 20, 2014.
پس از جنگ، لاو در حالیکه سه دختر داشت، اما به عنوان رهبر صنعت هوانوردی و همچنین قهرمانی برای به رسمیت شناختن کهنه سربازان ارتش برای زنانی که با این عنوان خدمت کرده بودند، فعالیت‌هایش را ادامه داد. در سال ۱۹۴۸، پس از ایجاد نیروی هوایی ایالات متحده، به او درجه سرهنگ دوم در نیروی ذخیره نیروی هوایی ایالات متحده اعطا شد.
لاو در سال ۱۹۷۶ در سن ۶۲ سالگی بر اثر سرطان درگذشت، بنابراین او زنده نماند تا سه سال بعد رسمیت زنان خلبان خدمات نیروی هوایی را به چشم ببیند."People & Events: Nancy Harkness Love (1914–1976)." "PBS". Retrieved: August 20, 2014.
لاو پس از مرگ در سال ۱۹۹۶ به انجمن حمل و نقل هوایی/تانکر، تالار مشاهیر زن میشیگان در سال ۱۹۹۷، و تالار مشاهیر هوانوردی ملی در دیتون، اوهایو در سال ۲۰۰۵ وارد شد"Nancy Harkness Love, 1914–1976, Military Strategist, Enshrined 2005." "National Aviation Hall of Fame." Retrieved: August 20, 2014."Nancy Harkness Love." "Airlift/Tanker Association". Retrieved: August 20, 2014. مجسمه ای که به نانسی هارکنس لاو تقدیم شده‌است در فرودگاه ویلمینگتون (دلاور) قرار دارد."World War II Veteran Nancy Harkness Love." "American Profile", October 28, 2001. Retrieved: August 20, 2014.
این فهرست ناقصی از دژها و قلعه‌های فنلاند است.
زن جدید یک آرمان فمینیستی بود که در اواخر قرن نوزدهم نمایان شد و در قرن بیستم تأثیر عمیقی داشت. در سال ۱۸۹۴، نویسنده ایرلندی سارا گراند در مقاله ای تأثیرپذیر از واژه "زن جدید" برای اشاره به زنان آزادی که به دنبال تغییر اساسی بودند، استفاده نمود. در جواب، نویسنده انگلیسی اویدا (ماریا لوئیزا رامه) از این واژه به عنوان مقاله بعدی استفاده نمود.See Sally Ledger, 'The New Woman: Fiction and Feminism at the Fin de Siecle', Manchester: Manchester University Press, 1997. این واژه اغلب از طرف هنری جیمز، نویسنده بریتانیایی-آمریکایی مرسوم گردید، که از آن برای وصف نمودن رشد تعداد زنان حرفه‌ای فمینیست، تحصیل کرده و آزاد در اروپا و ایالات متحده استفاده کرد. آزادی تنها یک موضوع مربوط به ذهن نبود. همچنین شامل دگرگونی فیزیکی در فعالیت و البسه می‌شود، چون فعالیت‌هایی همچون دوچرخه سواری توانایی زنان را برای تعامل با دنیای بزرگ‌تر و انفعال تر افزایش می‌دهد.
نویسنده هنری جیمز از غبیل نویسندگانی بود که واژه "زن جدید" را مرسوم نمود، شخصیتی که در قهرمانان رمان‌هایش پیکر نمایی شد - همچون شخصیت اصلی رمان "دیزی میلر". (سریال ۱۸۷۸) و ایزابل آرچر در "پرتره یک بانو" (مجموعه تلویزیونی سال ۱۸۸۰–۱۸۸۱). به گفته تاریخدان روث بوردین، واژه زن جدید این بود:
«زن جدید» همچنین نام ساختگی بود که به الا هپورث دیکسون، نویسنده انگلیسی رمان داستان یک زن مدرن داده شد.ODNB entry for Ella Hepworth Dixon, by Nicola Beauman. Retrieved 25 July 2013. Pay-walled.; London: W. Heinemann, 1894. "The Story of a Modern Woman", ed. Steve Farmer (Toronto: Broadview Literary Texts, 2004). .
گرچه واژه زن جدید به عنوان عضوی از جامعه و نیروی کار در حال تبدیل شدن به یک شرکت انفعال تر در زندگی بود، ولی بیشتر در حال اجرا کردن استقلال خود در ناحیه‌های خانگی و خصوصی در ادبیات، تئاتر و دیگر نمایش‌های هنری به تصویر کشیده می‌شد. نهضت حق رای قرن نوزدهم برای کسب کردن حقوق دموکراتیک زنان، شاخص‌ترین تأثیر بر زن جدید بود. فرصت‌های تحصیل و مشغله برای زنان با افزایش شهری و صنعتی شدن کشورهای غربی در حال زیاد شدن بود. نیروی کار «یقه صورتی» به زنان مرتبه ای در ناحیه تجاری و نهادی داد. در سال ۱۸۷۰، زنان در این شغل‌ها تنها ۶٫۴ درصد از نیروی کار غیرکشاورزی ایالات متحده را تشکیل می‌دادند. تا سال ۱۹۱۰، این رقم به ۱۰ درصد و بعد از آن به ۱۳٫۳ درصد در سال ۱۹۲۰ افزایش پیدا نمود.
زنان کثیری حق حضور یافت در دانشگاه یا دانشکده را کسب کردند. برخی از آنان هم تحصیلات حرفه‌ای می‌گرفتند و بعد از آن یا وکیل، دکتر، روزنامه‌نگار، و استاد می‌شدند، بیشتر در دانشکده‌های معتبر تماماً زنانه همچون مدارس هفت خواهر: بارنارد، براین ماور، کوه هولیوک، ردکلیف، اسمیت، واسر، و ولزلی.
استقلال یک هدف رادیکال برای زنان در روزهای پایانی قرن نوزدهم بود. این یک حقیقت تاریخی بود که زنان مدام از نظر قانونی و اقتصادی به شوهران، بستگان مرد یا نهادهای اجتماعی و خیریه خود وابسته بودند. آشکار شدن فرصت‌های تحصیلی و شغلی برای زنان در روزهای پایانی قرن نوزدهم، و همچنین حقوق قانونی نوین برای تملک (گرچه هنوز بدون رای می‌باشند)، به این مفهوم بود که آنان در موقعیت نوینی از آزادی و انتخاب در رابطه زناشویی و جنسی قرار گرفتند. شرکای زن جدید اهمیت بسیاری برای خودمختاری جنسی خود قائل بود، ولی به سختی می‌توان آن را انجام داد، چون جامعه هنوز با صدای بلند مخالفت خود را با هرگونه علامتی از بی‌حرمتی زنان ابراز می‌نمود. برای زنان در دوران ویکتوریا، هرگونه فعالیت جنسی خارج از ازدواج غیر مورال برسی می‌شد. دگرگونی قانون طلاق در روزهای پایانی قرن نوزدهم باعث تشکل شدن یک زن جدید شد که می‌توانست با خودمختاری اقتصادی خود از طلاق جان سالم به در ببرد و تعداد فزاینده ای از زنان مطلقه دوباره ازدواج نمودند. صیانت از احترام اجتماعی در حین استفاده از حقوق قانونی که هنوز از طرف بسیاری غیراخلاقی پذیرفته می‌شود، جدالی برای زنان جدید بود:
در رمان‌های هنری جیمز آشکار بود که قهرمان‌های او هر چقدر هم که احساس استقلال فکری و جنسی خود را داشته باشند، در نهایت قیمتی برای انتخاب‌های خود پرداختند.
برخی از تمجید کنندگان تمایل زنان جدید از راه شبکه‌سازی در گروه‌های زنانه، آزادی درگیر شدن در روابط همجنس‌گرا را پیدا نمودند. اینگونه توصیف شده‌است که برای برخی از آنان، «دوست داشتن زنان دیگر مسیری برای گریزی از آنچه آنها به عنوان گمان‌های سلطه مرد در یک رابطه دگرجنس گرا می‌دیدند دگرسانی گردید».
زن جدید نتیجه احترام رو به رشد تحصیلات تکمیلی و اشتغال برای زنانی بود که به طبقات بالای نخبه جامعه تعلق داشتند. تحصیلات دانشگاهی خود هنوز نشان ثروتمندی مردان در شروع قرن بیستم بود و کمتر از ۱۰ درصد از مردم ایالات متحده تحصیلات پس از متوسطه را در این زمان ها دارا بودند.
زنانی که وارد دانشگاه می شدند اغلب از طبقه متوسط سفید پوستان بودند. در نتیجه، طبقه کارگر، رنگین پوستان و مهاجران اغلب در رقابت برای به دست آوردن به این مدل جدید فمینیستی عقب مانده بودند. نویسندگان زن متعلق به این جوامع به حاشیه رانده شده اغلب از راهکار انتقاد می کردند که آزادی تازه یافته آنان در رابطه با جنسیت آنان به قیمت نژاد، قومیت یا طبقه آنها به اتمام رسید. گرچه آنها به استقلال زن جدید اعتراف می کردند و به آن احترام می‌گذاشتند، ولی این توانایی را نداشتند که این موضوع را نادیده بگیرند که استانداردهای یک زن جدید دوران پیشرفته، در اغلب موارد، فقط از طرف زنان طبقه متوسط سفیدپوست قابل دستیابی است.
دوچرخه تأثیر موثری در زندگی زنان در زمینه های گوناگون داشت, دستکم در ناحیه اصلاح لباس ویکتوریایی، که تحت عنوان "نهضت لباس عقلانی" نیز نام برده می شود. بیشترین تأثیر آن بر نقش اجتماعی زنان در دهه ۱۸۹۰ و در روند شور دوچرخه اتفاق افتاد که عموم آمریکا و اروپا را بازگرفت. دوچرخه به زنان جنبش اجتماعی کثیری می داد. فمینیست آنی لندندری به عنوان نخستین زن در این هنگام، سفر خودش را با دوچرخه در سرتاسر جهان انجام داد. الیزابت رابینز پنل، که سابقه نویسندگی خودش را با زندگینامه مری ولستون کرافت شروع نمود، در روز های پایانی قرن نوزدهم با سفرنامه های خودش در سرتاسر انگلستان و اروپا پیشروی دوچرخه گردی بود.
با توجه به قیمت و طرح های پرداخت گوناگون که از طرف شرکت های دوچرخه سازی آمریکایی عرضه می گردید، دوچرخه برای بیشتر عموم ارزان و به صرفه بود. با این شرایط، دوچرخه بیشترین تأثیر را بر زنان سفیدپوست طبقه میانی و طبقه بالا میانی داشته است. این کار نقش آنان را در جامعه از برجای ماندن در ناحیه خصوصی یا خانگی به عنوان نگهبان، همسر و مادر به نقشی در ظاهر مردمی و مشارکت اکثر در جامعه تبدیل نمود.
جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز یک جمهوری کم‌دوام در منطقه قفقاز اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود که قلمرو آبخازستان را در بر می‌گرفت و از ۳۱ مارس ۱۹۲۱ تا ۱۹ فوریه ۱۹۳۱ موجودیت داشت. این کشور که پس از حمله ارتش سرخ به گرجستان در ۱۹۲۱ تشکیل شد تا ۱۶ دسامبر ۱۹۲۱ مستقل بود. آبخاز شوروی بعد از پیمان اتحاد با جمهوری سوسیالیستی گرجستان شوروی دیگر استقلال نداشت. جمهوری سوسیالیستی آبخاز شوروی به‌مثابه یک جمهوری خودمختار شوروی بود با این تفاوت که استقلال صوری خود را از گرجستان حفظ کرده‌بود و ویژگی‌های خاصی مانند واحدهای نظامی خودش را داشت که فقط جمهوری‌های مطلق اتحادیه داشتند. آبخاز از طریق موقعیت خود به‌عنوان یک «جمهوری قراردادی» با گرجستان به جمهوری فدراتیو سوسیالیستی قفقاز جنوبی شوروی پیوست و جمهوری‌های سوسیالیستی شوروی ارمنستان، آذربایجان و گرجستان را در یک واحد فدرال متحد کرد. جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز در ۱۹۳۱ برانداخته شد و جمهوری خودمختار سوسیالیستی شوروی آبخاز در گرجستان شوروی جایگزین آن گشت.
جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز در طول موجودیت اندک خود توسط نستور لاکوبا رهبری می‌شد که به‌طور رسمی با عنوان رئیس شورای کمیسارهای خلق خدمت می‌کرد اما کنترل او بر این کشور به‌حدی بود که آن را در لفظ مداعبت «لاکوبستان» می‌نامیدند. به‌دلیل روابط نزدیک لاکوبا با ژوزف استالین، رهبر شوروی، اشتراکی‌سازی تا پس از الحاق آبخاز به گرجستان به تعویق افتاد. آبخاز در آن دوره یکی از تولیدکنندگان عمده تنباکو بود و بیش از نیمی از ذخایر شوروی را افزایش داد. همچنین این کشور سایر محصولات کشاورزی از جمله چای، شراب و مرکبات را تولید کرد که منجر به تبدیل آبخاز به یکی از ثروتمندترین مناطق اتحاد جماهیر شوروی شد. آب و هوای نیمه گرمسیری نیز آن را به مقصد اصلی تعطیلات تبدیل کرده‌بود، به‌طوری که استالین و دیگر رهبران اتحاد جماهیر شوروی دارای خانه‌های تابستانی در آن منطقه بودند و زمان قابل توجهی را در آنجا سپری می‌کردند.
آبخاز که از نظر قومی متفاوت بود، به‌طور صوری توسط مردم آبخاز رهبری می‌شد که کمتر از ۳۰ درصد جمعیت را تشکیل می‌دادند. سایر گروه‌های عمده آن هم شامل گرجی‌ها، ارمنی‌ها، یونانی‌ها و روس‌ها بودند. مردم آبخازی با وجود این‌که اکثریت را تشکیل نمی‌دادند اما به‌شدت مورد حمایت قرار گرفتند و زبان آبخازی در نتیجه سیاست‌های بومی‌سازی آن دوران رواج پیدا کرد. هویت ملی آبخازستان از طریق این سیاست‌ها گسترش یافت که منجر به ظهور ناسیونالیسم آبخازی شد. میراث اصلی جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز این است که برای اولین بار در تاریخ معاصر، یک مجموعه جغرافیایی مشخص تحت نام آبخاز ایجاد کرده‌است. اگرچه در ۱۹۳۱ آبخاز به یک جمهوری شبه‌مستقل تنزل یافت اما مردم آبخاز فراموش نکردند که این جمهوری روزی وجود داشته‌است. با ظهور گلاسنوست و پروستیکا در اواخر دهه ۱۹۸۰، رهبران آبخاز خواستار تشکیل مجدد دولت خود و جدایی از گرجستان شدند و از جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز به‌عنوان یک پیشینه یاد کردند. این امر منجر به بازگرداندن قانون اساسی جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخازستان در ۱۹۲۵ شد که جنگ ۱۹۹۲–۱۹۹۳ آبخاز و درگیری آبخاز–گرجستان را در پی داشت.
امپراتوری روسیه در اوایل قرن نوزدهم آبخاز را ضمیمه خاک خود کرد و تا ۱۸۶۴ اقتدار خود را بر این منطقه تثبیت نمود. مقامات روس که تمایلی به ایجاد واحدهای قومی–سرزمینی نداشتند، این منطقه را با استان کوتایسی ادغام کردند. انتقال جمعیت در مقیاس وسیع، ترکیب قومی آبخاز را به‌شدت دگرگون کرد و همین‌طور مقامات امپراتوری روسیه هزاران نفر از قومیت‌های آبخاز را اخراج و مگرلی‌ها را جایگزین آن‌ها کردند. پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷ که به امپراتوری روسیه پایان داد، وضعیت آبخاز مبهم بود و مورد مناقشه قرار گرفت. فارغ از حاکمیت روسیه، در ۱۹۱۷ در صدد پیوستن به جمهوری کوهستانی قفقاز شمالی بود و در نهایت به‌دلیل فاصله بین آبخاز و بقیه گروه‌های درگیر، تصمیم به این امر گرفت. در فوریه ۱۹۱۸، بلشویک‌های آبخاز تلاش کردند تا یک کمون ایجاد کنند، سیستمی مشابه با شوراها که در روسیه وجود داشت. این تلاش ناموفق بود و ایفرم ایشبا و نستور لاکوبا، رهبران بلشویک از عملی‌کردن آن اجتناب کردند. شورای خلق آبخاز هم پس از آن تشکیل شد و عملاً منطقه را تحت کنترل داشت. جمهوری دموکراتیک گرجستان در ماه مه ۱۹۱۸ تشکیل شد و آبخاز را ضمیمه سرزمین خود کرد و آن را بخشی جدایی‌ناپذیر از خاک خود دانست. گرجستان هرگز کنترل منطقه را به‌طور کامل به‌دست نگرفت و تا زمان تهاجم بلشویک‌ها در ۱۹۲۱، شورای خلق آبخاز بر آن حکومت می‌کرد.
وضعیت آبخاز در قانون اساسی گرجستان در ۱۹۲۱ تصدیق گشت. ماده ۱۰۷ این قانون استقلال «آبخازتی، ناحیه سوخوم» را برای «اداره امور آن‌ها» مشخص ساخت. قانون اساسی پس از حمله ارتش سرخ به گرجستان در فوریه ۱۹۲۱ صادر شد اما ماهیت خودمختاری مقرر هرگز مشخص نشد. به‌گفته تاریخ‌دان تیموتی بلوولت، این جمهوری میراث ماندگاری در منطقه داشت زیرا اولین بار در تاریخ معاصر بود که آبخاز به‌عنوان یک مجموعه جغرافیایی متمایز توصیف شده‌بود.
در ۱۵ فوریه ۱۹۲۱ ارتش سرخ به گرجستان حمله کرد. دو روز بعد آبخاز مورد هجوم قرار گرفت. ایشبا و لاکوبا قبل از تهاجم به آبخاز بازگشتند و کمیته انقلابی را برای آماده‌سازی دولت بلشویکی تشکیل دادند. سوخومی، پایتخت آن، در ۴ مارس به تصرف نیروهای شوروی درآمد. با ادامه جنگ در گرجستان، کمیته انقلابی که انتظار نداشت تنها قدرت آبخاز باشد از سردرگمی استفاده کرد و اقدام به اعلام آبخاز به‌عنوان یک جمهوری مستقل کرد. آن‌ها تلگرافی به مسکو فرستادند و در مورد چگونگی ادامه راه مشورت خواستند و پیشنهاد پیوستن به جمهوری سوسیالیستی فدراتیو روسیه شوروی را دادند اما سرگو ارژنیکیدزه، بلشویک برجسته و رهبر دفتر قفقاز این ایده را رد کرد. آن‌ها نهایتاً در ۳۱ مارس ۱۹۲۱ اعلام کردند که «به اراده کارگران، جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز متولد می‌شود.» این امر آبخاز را به یک جمهوری صوراً مستقل تبدیل کرد که در هر دو طرف آبخاز و گرجستان این تفاهم وجود داشت که در نهایت آبخاز به جمهوری تازه‌تأسیس گرجستان شوروی می‌پیوندد. آبخاز در آن زمان کاملاً از گرجستان جدا شده‌بود و به این صورت به آن پرداخته می‌شد. کمیته انقلابی گرجستان و هیئت حاکمه جمهوری سوسیالیستی گرجستان شوروی، در تلگرافی در ۲۱ مه ۱۹۲۱ از آبخاز استقبال کردند و اذعان داشتند که اشکال روابط باید در اولین کنگره‌های کارگری هر دو جمهوری حل و فصل شود.
کمیته انقلابی آبخاز در موقعیت اعمال قدرت خود تمایلی به برنامه‌ریزی کنگره برای تعیین وضعیت آینده آبخاز نداشت زیرا این به‌معنای کنارگذاشتن کنترل بر منطقه بود. دفتر قفقاز، کمیته انقلابی را مجبور به واکنش کرد و مذاکرات بین آبخاز و گرجستان از اکتبر ۱۹۲۱ آغاز شد. نتیجه مذاکرات بین آن‌ها یک معاهده دو ماده‌ای بود که در ۱۶ دسامبر ۱۹۲۱ به‌دست طرفین امضاء شد. متن ماده‌ها به قرار ذیل بود:
این معاهده دو کشور را متحد کرد و آبخاز را به‌عنوان یک «جمهوری قراردادی» که اسماً تابع گرجستان بود باقی گذاشت. وضعیت ویژه آبخاز در قانون اساسی ۱۹۲۲ گرجستان مستحکم شد که به «پیمان اتحاد ویژه» بین این دو اشاره داشت. همچنین قانون اساسی آبخاز در ۱۹۲۵ متذکر شد که «بر اساس یک معاهده ویژه» با گرجستان متحد شده‌است. در ۱۳ دسامبر ۱۹۲۲، زمانی‌که آبخاز با گرجستان متحد بود، به‌همراه ارمنستان و آذربایجان به جمهوری فدراتیو سوسیالیستی قفقاز جنوبی شوروی پیوست. این فدراسیون از روی ظاهر برای مقاصد اقتصادی ایجاد شده‌بود اما احتمال فراوان داشت که برای کنترل شوروی بر این منطقه که مورد مناقشه بود انجام شده‌است. آبخاز عمدتاً به‌عنوان یک منطقه خودمختار گرجستان تلقی می‌شد اما برخلاف سایر کشورهای خودمختار در اتحاد جماهیر شوروی، نمادهای ملی—پرچم و نشان رسمی—و واحدهای ارتش ملی خود را داشت که این حق فقط به جمهوری‌های مطلق اتحادیه داده می‌شد. ابتدا نشان رسمی آن در قانون اساسی ۱۹۲۵ به این صورت توصیف‌شد که «متشکل از یک داس و چکش طلایی است که در پس‌زمینه منظره‌ای از آبخاز دارد و کتیبه‌ای که به زبان آبخازی بر آن جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز نوشته شده‌است.» این در ۱۹۲۶، زمانی که شعار جمهوری‌ها—و در سراسر شوروی— «پرولتاریای همه کشورها متحد شوید!» به زبان‌های آبخازی، گرجی و روسی نوشته شده‌بود، کمی اصلاح گشت (قبلاً فقط به زبان آبخازی نوشته می‌شده‌است). آبخاز همچنین قانون اساسی خود را داشت که در ۱ آوریل ۱۹۲۵ تدوین شده‌بود، حقی که فقط بایستی در انحصار جمهوری‌های مطلق می‌بود.
اتحاد با گرجستان در میان مردم یا رهبری آبخاز محبوبیتی نداشت. همین‌گونه در گرجستان هم با استقبال ضعیفی روبرو شد. بلشویک‌ها این نارضایتی را ترفندی برای منحرف‌کردن خصومت گرجستان از مقامات مسکو نسبت به مناقشه آبخاز می‌دانستند زیرا گرجی‌ها یکی از متخاصم‌ترین گروه‌ها نسبت به بلشویک‌ها بودند. وضعیت دقیق آبخاز به‌عنوان تنها «جمهوری قراردادی» در اتحاد جماهیر شوروی، به مقامات شوروی و گرجستان مربوط می‌شد که نمی‌خواستند سایر مناطق نیز وضعیت مشابهی را درخواست کنند. برای حل این مشکل، تصمیم قطعی بر این شد که آبخاز را از جهاتی تنزل دهند. از این رو، آبخاز در ۱۹ فوریه ۱۹۳۱، مجدداً با عنوان جمهوری سوسیالیستی خودمختار شوروی آبخاز تأسیس شد. همچنین آبخاز تابع جمهوری سوسیالیستی شوروی گرجستان و عضو جمهوری فدراتیو سوسیالیستی قفقاز جنوبی شوروی باقی ماند. این اقدام با اعتراضات عمومی روبرو شد که اولین تظاهرات گسترده در آبخاز علیه مقامات شوروی بود.
در ابتداء تا زمان تأسیس یک نهاد دائمی، کمیته انقلابی آبخاز توسط ایفرم ایشبا رهبری می‌شد. در ۱۷ فوریه ۱۹۲۲ شورای کمیسارهای خلق تأسیس و نستور لاکوبا به ریاست آن برگزیده گشت و رئیس دولت جمهوری شد؛ این یک امر رسمی و تشریفاتی برای نستور لاکوبا بود چرا که او عملاْ در ۱۹۲۱، زمانی‌که بلشویک‌ها بر آبخاز سیطره داشتند، آبخاز را کنترل می‌کرد. لاکوبا در کنار ایشبا از بلشویک‌های پیشرو پس از انقلاب روسیه بود. آن‌ها در فوریه و آوریل ۱۹۱۸ دو تلاش نافرجام برای تصرف آبخاز را رهبری کردند. پس از شکست تلاش دوم، هر دوی آن‌ها متواری شدند و تنها در مارس ۱۹۲۱، پس از تثبیت کنترل بلشویک‌ها به کشور بازگشتند. ایشبا فوراً به مناصب دیگر منتقل شد و لاکوبا را به‌عنوان رئیس آبخاز تنها گذاشت.
لاکوبا عملاً آبخاز را به‌عنوان یک شاه‌نشین شخصی، تحت سلطه خود داشت که به شوخی از آن با عنوان «لاکوبستان» یاد می‌شد، موقعیت او به‌عنوان رهبر عالی جمهوری هرگز مورد مناقشه یا چالش قرار نگرفت. او در برابر بسیاری از سیاست‌های سرکوبگرانه‌ای که در سایر نقاط اتحاد جماهیر شوروی اجرا می‌شد، نظیر اشتراکی‌سازی مقاومت کرد. لاکوبا به‌دلیل روابط شخصی نزدیک خود با رهبر شوروی ژوزف استالین، از اشراف آبخاز حمایت مالی کرد.
آبخاز یکی از تولیدکنندگان عمده تنباکو در دوران شوروی بوده‌است. در دهه ۱۹۳۰، این کشور مسئول ۵۲ درصد از صادرات تنباکو اتحاد جماهیر شوروی بود. سایر محصولات کشاورزی از جمله چای، شراب و مرکبات—به‌خصوص نارنگی—در مقادیر انبوه تولید می‌شدند که آبخاز را به یکی از مرفه‌ترین مناطق در کل اتحاد جماهیر شوروی تبدیل می‌کرد و به‌طور قابل‌توجهی ثروتمندتر از گرجستان بود. صادرات این محصولات، این منطقه را به «جزیره‌ای پررونق در قفقاز جنگ‌زده» تبدیل کرد. چندین کارخانه نیز در این منطقه به‌عنوان بخشی از توسعه کلی اتحاد جماهیر شوروی ساخته شد اما با این همه تأثیر اندکی بر قدرت اقتصادی آبخاز داشت.
آبخاز به‌عنوان یک مقصد اصلی تعطیلات هم برای نخبگان و هم برای عموم مردم شوروی ارزشمند بود. استالین در طول دهه ۱۹۲۰، سالانه، از این منطقه بازدید می‌کرد و همین‌طور همکارانش از کرملین به او ملحق می‌شدند تا از این زمان برای جلب اعتماد او استفاده کنند. نستور لاکوبا به‌عنوان میزبان، به‌طور فزاینده‌ای به استالین نزدیک و یکی از معتمدین او شد و همین‌طور استالین به او اجازه داد تا اقتدار خود را در آبخاز حفظ کند. این امر زمانی بدیهی گشت که لاکوبا با این استدلال که کولاک در کشور وجود ندارد، از اجرای اشتراکی‌سازی امتناع کرد. استالین از چنین سیاستی دفاع کرد و بیان داشت که سیاست ضد کولاک «ویژگی‌های خاص ساختار اجتماعی آبخاز را در نظر نمی‌گیرد و به‌خاطر انتقال مکانیکی مدل‌های مهندسی اجتماعی روسی به خاک آبخاز مرتکب اشتباه شده‌است.» اشتراکی‌سازی برای نخستین بار پس از تنزل رتبه آبخاز در ۱۹۳۱ انجام شد و در ۱۹۳۶ پس از مرگ لاکوبا به‌طور کامل اجرا گشت.
در تمام مدت موجودیت جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز، روبل شوروی واحد پول رسمی آن بود.
جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز از نظر قومی، منطقه‌ای گوناگون بود که در دهه‌های پس از الحاق آن به روسیه، گروه قومی آن به‌طور قابل‌توجهی تغییر کرد. در اواخر قرن نوزدهم، عمدتاً بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ آبخازی به امپراتوری عثمانی تبعید شده‌بودند. در زمان تشکیل جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز، قومیت آبخازی، کمتر از ۳۰ درصد جمعیت را تشکیل می‌داد. سیاست بومی‌سازی اجراشده در این دوره که برای ترویج گروه‌های اقلیت در اتحاد جماهیر شوروی بود، شاهد افزایش تعداد آبخازی‌ها بود. بین سال‌های ۱۹۲۲ و ۱۹۲۶، قومیت آبخاز تقریباً ۸ درصد رشد کرد، در حالی که تعداد گرجی‌ها ۶ درصد کاهش یافته‌بود. بر اساس سرشماری ۱۹۲۶ شوروی، تنها سرشماری که در طول موجودیت جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز انجام شد، تعداد قومی آبخازی‌ها به ۵۵٬۹۱۸ نفر یا حدود ۲۸٪ از کل جمعیت—که تعداد آن‌ها ۲۰۱٬۰۱۶ نفر بود—می‌رسید، در حالی که تعداد گرجی‌ها حدود ۶۷٬۴۹۴ یا ۳۶٪ بود. دیگر گروه‌های قومی مهم که در سرشماری ۱۹۲۶ شمارش شد، شامل ارمنی‌ها با ۲۵٬۶۷۷ نفر یا ۱۳٪، یونانی‌ها با ۱۴٬۰۴۵ نفر یا ۷٪ و روس‌ها با ۱۲٬۵۵۳ نفر یا ۶٪ بود.
خط مورد استفاده برای زبان آبخازی در دوران جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز تغییر یافت. تحت سیاست بومی‌سازی، آبخازی‌ها یکی از مردمان «پیشرفته» اتحاد جماهیر شوروی به حساب نمی‌آمدند و در نتیجه تمرکز فزاینده‌ای بر زبان ملی و توسعه فرهنگی خود داشتند. به‌عنوان بخشی از این سیاست‌ها، خط آبخازی—همراه با بسیاری دیگر از زبان‌های منطقه‌ای در اتحاد جماهیر شوروی—در ۱۹۲۸ لاتین شد و آن را از خط اصلی سیریلیک دور کرد. همچنین بر توسعه فرهنگ آبخاز به‌شدت تأکید شد و در همین راستا ترویج و تأمین مالی گشت. از همین رو برای پیشبرد توسعه فرهنگ آبخازی، انجمن علمی آبخاز در ۱۹۹۲ و آکادمی زبان و ادبیات آبخاز در ۱۹۲۵ تأسیس شدند.
برای به رسمیت‌شناختن اقوام متعدد در درون آبخاز، ماده ۸ قانون اساسی ۱۹۲۵ آبخاز خواستار رسمیت سه زبان آبخازی، گرجی و روسی شد، در حالی که اصلاحیه بعدی بیان کرد: «تمام ملیت‌های ساکن جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز، دارای حق توسعه آزاد و استفاده از زبان مادری در سازمان‌های ملی–فرهنگی، دولتی و عمومی هستند.» اکثر مردم، زبان آبخازی را نمی‌فهمیدند و به‌واسطه همین، روسی زبان غالب حکومت بود اما در مناطق محلی زبان آبخازی رایج بوده و از آن استفاده می‌کردند.
وضعیت دقیق آبخاز به‌عنوان یک «جمهوری قراردادی» هرگز در طول حیات آن روشن نشد، همین‌طور مورخ آرسن صفروف گفته‌است که حتی مقامات آن زمان نمی‌دانستند این عبارت چه معنایی دارد. این وضعیت برای مردم آبخاز معنایی نمادین داشت، مردمی که هرگز فراموش نکردند که حداقل در تئوری، دارای یک کشور مستقل بودند. با ظهور گلاسنوست و پرسترویکا در دهه ۱۹۸۰، تقاضاهایی از آبخاز برای احیای وضعیتش آغاز شد. مجمعی در لایکنی در ۱۹۸۹ از مقامات شوروی خواست که آبخاز را به یک جمهوری مطلق اتحادیه‌ای تبدیل کنند و ادعا کرد که جمهوری سوسیالیستی شوروی آبخاز سابقه‌ای برای این اقدام است. زمانی که آبخاز در ۱۹۹۰ استقلال خود را اعلام کرد، خواستار بازگرداندن قانون اساسی ۱۹۲۵ شد که در آن خواهان اتحاد بین آبخاز و گرجستان بود و امکان همبستگی آینده بین دو کشور را فراهم می‌کرد. بازگرداندن قانون اساسی ۱۹۲۵، بهانه‌ای برای جنگ ۱۹۹۲–۱۹۹۳ و مناقشه متعاقب آن بر سر وضعیت آبخاز بود که منجر به استقلال عملی آبخاز از گرجستان از ۱۹۹۲ شد.
بالچیکلی (به لاتین: Balchikly) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
آخمانوو (به لاتین: Akhmanovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
باتراک (به لاتین: Batrak) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
بودیونووتس (به لاتین: Budyonnovets) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
بوگاباشوو (به لاتین: Bugabashevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
بوزیوروو (به لاتین: Buzyurovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
دیاشوو (به لاتین: Diyashevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نوویه اوسی (به لاتین: Novyye Usy) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نوویه شاراشلی (به لاتین: Novyye Sharashli) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نوویه ماتی (به لاتین: Novyye Maty) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نوویه بالیکلی (به لاتین: Novyye Balykly) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
درونایا پنکوزاوودا (به لاتین: Derevnya penkozavoda) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نووگوسوو (به لاتین: Novogusevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نووایلیکوو (به لاتین: Novoilikovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نووکاتایوو (به لاتین: Novokatayevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نووکوستیوو (به لاتین: Novokosteyevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نووکوروچوو (به لاتین: Novokuruchevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نوواوستانکوو (به لاتین: Novoostankovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نووساسیکول (به لاتین: Novosasykul) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نووی توموتوک (به لاتین: Novy Tumutuk) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نووی شوگان (به لاتین: Novy Shugan) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نوویه آزمیوو (به لاتین: Novoye Azmeyevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نوواورسایوو (به لاتین: Novoursayevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
گالیولینکا (به لاتین: Galiullinka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
گوردیباشوو (به لاتین: Gurdybashevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
ساکاتوو (به لاتین: Sakatovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
سازونوفکا (به لاتین: Sazonovka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
استاروگوسوو (به لاتین: Starogusevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
استاروکاتایوو (به لاتین: Starokatayevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
استاروایلیکوو (به لاتین: Staroilikovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
استاروکوستیوو (به لاتین: Starokosteyevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
استاروکوروچوو (به لاتین: Starokuruchevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
استاروکویانوو (به لاتین: Starokuyanovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
استارویه آزمیوو (به لاتین: Staroye Azmeyevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
استاریه ماتی (به لاتین: Starye Maty) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
استاریه شاراشلی (به لاتین: Starye Sharashli) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
کیلیوو (به لاتین: Kileyevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
کیلکابیزوو (به لاتین: Kilkabyzovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
کورچیوو (به لاتین: Kurcheyevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
استاریه بالیکلی (به لاتین: Staryye Balykly) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
سویوندیوکوو (به لاتین: Suyundyukovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
تالی-سیزا (به لاتین: Tally-Syza) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
کیزیل بولیاک (به لاتین: Kyzyl Bulyak) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
کوشتیریاکوو (به لاتین: Kushtiryakovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
کوروچ-کاران (به لاتین: Kuruch-Karan) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
میرزایتوو (به لاتین: Mirzaitovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
اومیروو (به لاتین: Umirovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
اوتاروو (به لاتین: Utarovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
اوستیوموو (به لاتین: Ustyumovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
ملانوروو (به لاتین: Mullanurovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
مونچا-یلگا (به لاتین: Muncha-Yelga) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
وورسینکا (به لاتین: Vorsinka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
وسیولایا پولیانا (به لاتین: Vesyolaya Polyana) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
ورخنترویتسکویه (به لاتین: Verkhnetroitskoye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
ناگایباکوو (به لاتین: Nagaybakovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نارات-چوکور (به لاتین: Narat-Chukur) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
یولتیمیروفکا (به لاتین: Yultimirovka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نارات-یلگا (به لاتین: Narat-Yelga) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
زیریکلی (به لاتین: Zirikly) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
یورمینکا (به لاتین: Yurminka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نووآلمتیوو (به لاتین: Novoalmetyevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نووآگبیازوو (به لاتین: Novoagbyazovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نیژنیه نووکوستیوو (به لاتین: Nizhneye Novokosteyevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
اورمانایوو (به لاتین: Urmanayevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
کارپوفکا (به لاتین: Karpovka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
کاندالاکباشوو (به لاتین: Kandalakbashevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
کامیشلیتاماک (به لاتین: Kamyshlytamak) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
پالچیکوو (به لاتین: Palchikovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
پلودویاگودنایا (به لاتین: Plodoyagodnaya) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
اورمان (به لاتین: Urman) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
تاکتاگولوو (به لاتین: Taktagulovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
گئورگیفکا (به لاتین: Georgiyevka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
کازانچی (به لاتین: Kazanchi) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
کامایوو (به لاتین: Kamayevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
پتروفکا (به لاتین: Petrovka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
نووترویتسکویه (به لاتین: Novotroitskoye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
باکالی (به لاتین: Bakaly) یک روستا در امپراتوری روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
اووس ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
دریاچه آچیت (به لاتین: Achit Lake) یک دریاچه در مغولستان است که در استان خاود واقع شده‌است.
دریاچه آیراگ (به لاتین: Airag Lake) یک دریاچه در مغولستان است که در استان اووس واقع شده‌است.
رود زاوخان (به لاتین: Zavkhan River) یک رود در مغولستان است که در استان گاوی-آلتای واقع شده‌است.Zavkhan info
دریاچه خیارگاس (به لاتین: Khyargas Nuur) یک دریاچه در مغولستان است که در استان اووس واقع شده‌است.
عبدالله عبدالهادی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
علی طالب العجمی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال صحار، باشگاه فوتبال صور، و باشگاه فوتبال النهده عمان اشاره کرد.
دریاچه بوئیر (به لاتین: Buir Lake) یک دریاچه در مغولستان است که در مغولستان داخلی واقع شده‌است."Translations on People's Republic of China", by United States Joint Publications Research Service
عبدالرحمن صالح العلاوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الطلیعه عمان، باشگاه فوتبال صور، باشگاه السویق، و باشگاه ورزشی فنجاء اشاره کرد.
عبدالرحمن جمعه العلاوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ظفار اشاره کرد.
ربیعه العلوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال عمان، باشگاه فوتبال صور، و باشگاه فوتبال ظفار اشاره کرد.
دریاچه خار-اوس (به لاتین: Khar-Us Lake) یک دریاچه در مغولستان است که در استان خاود واقع شده‌است."Khar-Us Nuur", "Great Soviet Encyclopedia"
نبیل عاشور (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ظفار و باشگاه ورزشی النصر اشاره کرد.
دارگان (به لاتین: Dörgön) یک منطقهٔ مسکونی و ناحیه در مغولستان است که در استان خاود واقع شده‌است. دارگان ۴٬۱۲۸ کیلومتر مربع مساحت دارد.Khovd Aimak Statistical Office. 1983-2008 Dynamics Data Sheet
یونس امان () بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل عمان است.
نادر عوض (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
بولگان (به لاتین: Bulgan) یک ناحیه مسکونی در مغولستان است که در استان خاود واقع شده‌است. بولگان ۸٬۱۰۴ کیلومتر مربع مساحت دارد.Khovd Aimak Statistical Office. 1983-2008 Dynamics Data Sheet
بویانت (به لاتین: Buyant) یک ناحیه مسکونی در مغولستان است که در استان خاود واقع شده‌است. بویانت ۳٬۷۵۹ کیلومتر مربع مساحت دارد.Khovd Aimak Statistical Office. 1983-2008 Dynamics Data Sheet
چاندمانی (به لاتین: Chandmani) یک ناحیه مسکونی در مغولستان است که در استان خاود واقع شده‌است. چاندمانی ۶٬۰۱۶ کیلومتر مربع مساحت دارد.Khovd Aimak Statistical Office. 1983-2008 Dynamics Data Sheet
خلیفه عایل النوفلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الرائد، باشگاه ورزشی الاهلی قطر، باشگاه فوتبال ظفار، باشگاه فوتبال النهده عمان، باشگاه فوتبال عمان، باشگاه فوتبال الاتفاق، باشگاه ورزشی الکویت، و باشگاه ورزشی السد اشاره کرد.
اردنبورن (به لاتین: Erdenebüren) یک ناحیه مسکونی در مغولستان است که در استان خاود واقع شده‌است. اردنبورن ۲٬۷۷۲ کیلومتر مربع مساحت دارد.Khovd Aimak Statistical Office. 1983-2008 Dynamics Data Sheet
داروی (به لاتین: Darvi) یک ناحیه مسکونی در مغولستان است که در استان خاود واقع شده‌است. داروی ۵٬۶۰۴ کیلومتر مربع مساحت دارد.Khovd Aimak Statistical Office. 1983-2008 Dynamics Data Sheet
دووت (به لاتین: Duut) یک ناحیه مسکونی در مغولستان است که در استان خاود واقع شده‌است. دووت ۲٬۱۴۶ کیلومتر مربع مساحت دارد.Khovd Aimak Statistical Office. 1983-2008 Dynamics Data Sheet
اوینچ (به لاتین: Üyench) یک منطقهٔ مسکونی در مغولستان است که در استان خاود واقع شده‌است. اوینچ ۷٬۴۷۶ کیلومتر مربع مساحت دارد.Khovd Aimak Statistical Office. 1983-2008 Dynamics Data Sheet
زرگ (به لاتین: Zereg) یک منطقهٔ مسکونی در مغولستان است که در استان خاود واقع شده‌است. زرگ ۲٬۵۲۴ کیلومتر مربع مساحت دارد.Khovd Aimak Statistical Office. 1983-2008 Dynamics Data Sheet
حامد حمدان البلوشی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی فنجاء اشاره کرد.
تستسگ (به لاتین: Tsetseg) یک منطقهٔ مسکونی در مغولستان است که در استان خاود واقع شده‌است. تستسگ ۳٬۴۹۱ کیلومتر مربع مساحت دارد.Khovd Aimak Statistical Office. 1983-2008 Dynamics Data Sheet
جمال نبی البلوشی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان بود.
میانگاد (به لاتین: Myangad) یک منطقهٔ مسکونی در مغولستان است که در استان خاود واقع شده‌است. میانگاد ۳٬۲۵۸ کیلومتر مربع مساحت دارد.Khovd Aimak Statistical Office. 1983-2008 Dynamics Data Sheet
موست (به لاتین: Möst) یک منطقهٔ مسکونی در مغولستان است که در استان خاود واقع شده‌است. موست ۳٬۹۲۷ کیلومتر مربع مساحت دارد.Khovd Aimak Statistical Office. 1983-2008 Dynamics Data Sheet
مهیب البلوشی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی النصر اشاره کرد.
احمد البوصافی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان بود.
حسنی البوسعیدی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
مانخان (به لاتین: Mankhan) یک منطقهٔ مسکونی در مغولستان است که در استان خاود واقع شده‌است. مانخان ۴٬۳۳۰ کیلومتر مربع مساحت دارد.Khovd Aimak Statistical Office. 1983-2008 Dynamics Data Sheet
خوود (به لاتین: Khovd) یک منطقهٔ مسکونی در مغولستان است که در استان خاود واقع شده‌است.Khovd Aimak Statistical Office. 1983-2008 Dynamics Data Sheet
مونخایرخان (به لاتین: Mönkhkhairkhan) یک منطقهٔ مسکونی در مغولستان است که در استان خاود واقع شده‌است. مونخایرخان ۲٬۵۵۴ کیلومتر مربع مساحت دارد.Khovd Aimak Statistical Office. 1983-2008 Dynamics Data Sheet
فهمی دوربین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مرباط و باشگاه ورزشی النصر اشاره کرد.
دریاچه اوگیی (به لاتین: Ögii Lake) یک دریاچه در مغولستان است که در استان آرخانگای واقع شده‌است.
دریاچه بوون تساگان (به لاتین: Böön Tsagaan Lake) یک دریاچه در مغولستان است که در استان بایان‌خونگور واقع شده‌است.
راشد جمعه الفارسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
سعود الفارسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال صور اشاره کرد.
عبدالله فواز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
یعقوب سالم الفارسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان بود.
محمد الغافری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
عبدالرحمان الغسانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
عکاس حیات‌وحش سال () یک رقابت بین‌المللی عکاسی حیات وحش سالانه است که توسط موزه تاریخ طبیعی در شهر لندن، انگلیس برگزار می‌شود. هر سال نمایشگاهی از مجموعه عکس‌هایی که در این رقابت برنده شده‌اند یا از آنها تقدیر شد ه است، در موزه تشکیل می‌شود که بعد این عکس‌ها در معرض دید عموم در سراسر دنیا قرار خواهد گرفت. از این رویداد به عنوان یکی از معتبرترین رقایت‌های عکاسی در دنیا، نام برده شده‌است.
از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۳ به عنوان عکاس حیات وحش بی‌جی سال شناخته می‌شد و به مدت کوتاهی عکاس حیات وحش شل سال، عکاس حیات وحش کداک سال و عکاس حیات وحش پرودنشال سال مطرح بود. اولین دوره رقابت در سال ۱۹۶۴، در سه بخش و با حضور حدود ۶۰۰ عکس، برگزار گردید. در سال ۲۰۰۸، ۳۲٬۰۰۰ عکس از ۳٬۱۰۰ عکاس متعلق به ۸۲ کشور به این مسابقه ارسال شد.
محمد الغسانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال صحم، باشگاه السویق، و باشگاه فوتبال النهده عمان اشاره کرد.
حمید الغیلانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال صور و باشگاه فوتبال النهده عمان اشاره کرد.
حارب الحبسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال صور، باشگاه ورزشی فنجاء، و باشگاه فوتبال صحم اشاره کرد.
جمعه الحبسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال عمان، و عمان بازی کرده‌است.
محمد سعید الحبسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
حسین الحضری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال الرائد، باشگاه فوتبال ظفار، و باشگاه فوتبال عجمان امارات اشاره کرد.
عبدالله الحمر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
حمدی هوبیس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل عمان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی النصر کویت و باشگاه ورزشی النصر اشاره کرد.
بدر نصیب بامسیله (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عمان است.
دانشگاه جینان (UJN ; Chinese ; به زبان محاوره ای 济大، پینیین: Jǐdà) واقع در شهر جینان، استان شاندونگ، چین، یک دانشگاه کلیدی و جامع استانی است. این دانشگاه با ثبت نام دانشجویان از سراسر جهان، مدرک کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری ارائه می‌دهد.
در سال ۱۹۴۸، مؤسسه مصالح ساختمانی شاندونگ (ساختمان کنونی سلف دانشگاه جینان) در شهر زیبو، استان شاندونگ تأسیس شد. در سال ۱۹۸۳ تصویب شد که مؤسسه مصالح ساختمانی شاندونگ به شهر جینان، مرکز استان شاندونگ منتقل شود. در سال ۲۰۰۱، پس از ادغام با سه کالج دیگر، مؤسسه مصالح ساختمانی شاندونگ رسماً به دانشگاه جینان تغییر نام داد.
سه داستان و ده شعر () مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه و اشعار از ارنست همینگوی است که در سال ۱۹۲۳ در ۳۰۰ نسخه توسط "Contact Publishing" در پاریس منتشر شد.Oliver, Charles. (1999). "Ernest Hemingway A to Z: The Essential Reference to the Life and Work". New York: Checkmark Publishing. . p. 324
این سه داستان عبارتند از:
ده شعر عبارتند از:
خود ترس (به ) یک مجموعه تلویزیونی آنتولوژی ترسناک و تعلیق آمریکایی است. این سریال نخستین بار در شبکه ان بی سی در ۵ ژوئن ٢٠٠٨ پخش شد، NBC Lights Up Summer With A Burst Of Original Program Premieres As Part Of 'NBC'S All-American Summer' اما پس از اواخر ژوئیه ٢٠٠٨ از پخش شبکه خارج شد، و پنج قسمت باقی مانده توسط آن هرگز پخش نشد. در ١٣ مارس ٢٠٠٩، مدیران شبکه اعلام کردند تولید و پخش سریال، لغو شده است و دیگر به این شبکه باز نخواهد گشت. 2008 - 2009 Cancelled Shows: NBC Cancels 10 Television Series
عنوان این سریال از جمله معروف فرانکلین دی. روزولت برداشت شده است، "تنها چیزی که باید از آن بترسیم خود ترس است." کارگردان سریال گاریس به گواه بسیاری از کارشناسان حوزه فیلم و سریال در آمریکا از استادان درام ترسناک است و به گفته خود او از چندین عنصر خلاقانه یکسان برای الهام گرفتن استفاده می کند. بیشتر نمایش های گاریس توسط اندرو دین، آدام گلدورم و بن براوینگ تولید شده‌اند.
گاریس از کارگردانانی مثل استوارت گوردون ، برد اندرسون ، جان لندیس ، ارنست دیکرسون و راب اشنایدر برای ساخت برخی قسمت ها استفاده کرد .
این سریال در شهر ادمونتون ، آلبرتا، کانادا فیلمبرداری شد و برخی فیلمبرداری های اضافی نیز در شهر سنت آلبرت و شهر دوون ، آلبرتا انجام شد.ستارگان مهمان سریال شامل اریک رابرتز ، آنا کندریک ، براندون راث ، برایانا اویگان ، جسی پلمونز ، الیزابت ماس ​​و کوری مونتیث بودند.
آهنگی که در تیتراژ ابتدایی سریال قرار داشت با عنوان " دروغ دروغ دروغ " توسط سرژ تانکیان خواننده و شاعر سرشناس آمریکایی خوانده شد.
سریال خود ترس پنجشنبه شب ها ساعت ١٠ از شبکه ان بی سی پخش می شد. در طول مدت بازی‌های المپیک تابستانی ٢٠٠٨، با وعده بازگشت این سریال به تلویزیون توسط مدیران شبکه، پس از پایان این رویداد ورزشی هیچ قسمت دیگری تولید و پخش نشد. در حالی که شبکه ان بی سی پس از پایان بازی های المپیک در مورد سرنوشت سریال اظهار نظر نکرد، پس از آن زمان پخش آن با پخش مجدد دیگر برنامه های این شبکه پر شد.
در بریتانیا، پخش سریال در ۴ مه ٢٠١٢ آغاز شد. در استرالیا، نیز نمایش آن در اوت ٢٠١٢ در کانال اف‌ایکس ، در پلتفرم فاکستل ، شروع شد.
چهار تبهکار در داخل قلعه ای پوشیده از برف پناه می گیرند و با سه خواهر با رازی پنهان روبرو می شوند که در پناه یک هیولا هستند. جفری پیرس ، جسی پلمونز وریچل ماینر بازیگران اصلی این قسمت هستند.
در طول یک بازی، یک محقق خصوصی ( اریک رابرتز ) با شیاطین گذشته خود روبرو می‌شود.
پس از یک تصادف رانندگی، یک پدر مهربان ( کالین فرگوسن ) و یک قاتل سریالی بدنام ( کلیفتن کالینز جونیور ) روح بدن‌هایشان با هم عوض می شود.
یک عروس ( مگی لاوسون ) یک یادداشت شوم دریافت می کند که ادعا می کند دامادش ( جیمز رودی ) در واقع یک قاتل زنجیره ای است. مارشال بل و ویلیام بی دیویس نیز در این قسمت ایفای نقش کرده اند.
یک پلیس تازه کار ( الیزابت ماس ) به همراه دو افسر دیگر وظیفه نگهبانی از یک قاتل سریالی آدمخوار به نام "خورنده" ( استیون آر. هارت ) را بر عهده می گیرد، اما مشخص می شود که "خورنده" چیزی فراتر از یک قاتل زنجیره ای است. راسل هرنزبی ، استیون لی و پابلو شرایبر نیز در این قسمت به ایفای نقش پرداخته اند.
یک زن جوان ( برایانا اویگان ) در دنیایی پسا آخرالزمانی که توسط زامبی ها تسخیر شده است، بیدار می شود.
یک زوج جوان به یک جامعه دردار نقل مکان می کنند و متوجه می شوند که جامعه راز تاریکی را پنهان می کند. با بازی براندون راث ، شیری اپلبی، جان بیلینگزلی.
یک دامدار گمشده ( داگ جونز ) به جمع خانواده اش باز می گردد، اما آنها متوجه می شوند که او دیگر مردی نیست که می شناختند. همچنین جان پایپر فرگوسن ، مولی هاگان و گوردون توتوسین در این فیلم به ایفای نقش پرداخته اند.
یک دامپزشک ( وندل پیرس ) پس از گاز گرفتن توسط گرگینه ای که به کلینیک او آورده شد، شروع به تبدیل شدن به یک گرگینه می کند. بدتر از همه، گرگینه دیگری در حال کشتار مردم است و دامپزشک مظنون اصلی شیوع بیماری نام می گیرد.
چنس میلر ( اتان امبری ) مرد بدبختی است که شانسش روز به روز بدتر می شود وقتی که خودش را در حال سر و کار داشتن با قاتل شیطانی اش می بیند...
امیلی دآنجلو یک دختر مدرسه ای مرده است که از آن سوی قبر با همکلاسی هایش صحبت می کند. او فاش می کند که به قتل رسیده است و از دوستانش کمک می خواهد تا انتقام او را بگیرند. با بازی جوزی دیویس و آنا کندریک.
مردی ( آرون استنفورد ) متوجه می شود که در زندگی اش در دنیا او یک قاتل بوده است.
یک نویسنده ( جاناتان شیچ ) در یک شهر کوچک می ماند تا مانع از کار نویسندگی اش نشود، اما داستان های هولناکی در حال اتفاق برای او و همسرش است.
Fear Itself Directors, Writers and Stars Announced
گیاگان هند () به خاطر گسترهٔ وسیع اقلیمی، توپولوژی و زیستگاه، یکی از غنی‌ترین کشورها در دنیا می‌باشد. برآورد می‌شود که بیش از ۱۸٬۰۰۰ گونه گیاهان گلدار در هند وجود دارد که حدود ۶ تا ۷ درصد از کل گونه‌های گیاهی در دنیا را تشکیل می‌دهد. هند، محل زیست بیش از ۵۰٬۰۰۰ گونه از گیاهان، از جمله گونه‌های بومی است. از زمان‌های بسیار دور، استفاده از گیاهان به عنوان دارو، یک بخش جدایی ناپذیر از زندگی مردم در هند بوده‌است. بیش از ۳٬۰۰۰ گونه گیاه هندی، با توجه به در اختیار داشتن هشت منطقهٔ اصلی گیاگانی: هیمالیای غربی، هیمالیای شرقی، آسام، دشت سند، دشت گنگ، دکن، مالابار و جزایر آندامان به‌طور رسمی به ثبت رسیده‌است.
باشگاه فوتبال سنت لوئیسین که معمولاً با نام سنت لوئیسین یا به سادگی ای‌اس‌اس‌ال شناخته می‌شود، یک باشگاه فوتبال از سن لویی، جزیره رئونیون است. این باشگاه مسابقات خانگی خود را در ورزشگاه تئوفیل هوراو برگزار می‌کند که حداکثر ظرفیت آن ۲,۵۰۰ نفر است.
ام‌گه ۰۸ مسلسل استاندارد نیروی زمینی امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول بود که با الگوگیری از مسلسل ماکسیم طراحی و تولید شد. این مسلسل که انواع گوناگونی از آن ساخته شد در جنگ جهانی دوم هم در بسیاری از لشکرهای پیاده‌نظام آلمانی استفاده می‌شد اما اواخر جنگ به استفاده در نیروهای درجه دوم تقلیل یافت.
این مسلسل که توسعه‌ای از مسلسل ام‌گه ۰۱ بود در سال ۱۹۰۸ توسط ارتش آلمان پذیرفته شد و به همین دلیل ام‌گه ۰۸ نام گرفت. نواخت این مسلسل به صورت میانگین ۵۰۰ گلوله در دقیقه بود که می‌شد آن را تا ۶۰۰ گلوله هم افزایش داد. این مسلسل از نوار خشاب ۲۵۰ تایی ۷٫۹۲×۵۷ میلی‌متری استفاده می‌کرد. ام‌گه ۰۸ با آب خنک می‌شد و سیستم خنک‌کاری آن نیاز به ۳٫۷ لیتر آب داشت. با نصب یک دوربین ضمیمه جداگانه و ماشین محاسبه برد می‌شد از این مسلسل برای آتش پشتیبانی هم استفاده نمود. همچنین دوربین‌های تلسکوپی برای این مسلسل طراحی و در دوران جنگ به صورت گسترده مورد استفاده قرار گرفتند.
این اسلحه هم مانند مسلسل ماکسیم از نیرو پس‌زنی لوله برای مسلح کردن استفاده می‌کرد و هنگامی که ماشه فشرده می‌شد تا هنگام رها کردن ماشه یا اتمام گلوله‌ها به شلیک ادامه می‌داد. برد عملیاتی این مسلسل ۲۰۰۰ متر و بیشینه برد آن ۳۷۰۰ متر بود.