moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آستان امامزاده سلطان شاه نظر(علیه السلام) در شهر آرادان حدود ۱۵ کيلومترى جنوب شرقى شهر گرمسار روى تپه‌‌اى واقع شده که از فاصله دور به خوبى نمايان است و برابرشواهد موجود، قدمت تپه به دوران قبل از اسلام مى‌رسد. بنای ساختمان حرم تقريباً مستطيل شکل و طاق‌هاى آن جناقى و گنبدى شکل تقريباً مخروطى است و از نظر معمارى در نوع خود کم‌ نظيراست و داخل گنبد‌ از گچبرى‌هاى زيبائی برخوردار است و سبک معماری آن به صورت خشت وگلی بوده و نمای آن آجری و سفال می باشد در وسط حرم ضريح چوبى به طول ۲ متر و عرض ۱/۵ متر وجود دارد. مساحت كل بنای بقعه 300 متر مربع است و مجموع مساحت عرصه بقعه امامزاده 500 متر مربع مي باشد. قدمت تاريخي آن به دوران قاجاريه مي رسد وسبك معماري آن به صورت خشت و گلي بوده و نماي آن آجري و سفال می باشد و داراي جاده آسفالته و آب لوله كشي است. به خصوص در ضلع غربى گنبد و ايوان‌ها ايجاد شده است. به گفته معمرين و معتمدين محل درسال‌هاى قبل، اين امامزاده داراى زائران و مراجعه‌ کنندگان بسيار بود، اما به علت عدم رسيدگى در گذشته و نامطلوب بودن وضعيت ساختمان، بقعه به تدريج از رونق افتاد. اين بنا بر اثر وقوع زلزله‌اى آسيب‌هاى فراوان و خسارات جبران‌ناپذيری ديده و شکاف‌هاى عميق در نقاط مختلف ساختمان به خصوص در ضلع غربى گنبد و ايوان‌ها ايجاد شده است.
السَّلامُ عَلَیکَ اَیُّهَا السَّیِّدُ الزَّکِیُّ، اَلطّاهِرُ الوَلِیُّ، وَالدّاعِی الحَفِیُّ؛ اَشهَدُ اَنَّکَ قُلتَ حَقّاً، حَقّاً، وَنَطَقتَ حَقّاً وَصِدقاً، وَدَعوتَ اِلی مَولایَ وَمَولاکَ، عَلانِیَةً وَسِرًّا، فازَ مُتَّبِعُکَ، وَنَجا مُصَدِّقُکَ، وَخابَ وَخَسِرَ مُکَذِّبُکَ، وَالمُتَخَلِّفُ عَنکَ، اَشهَد لی بِهذهِ الشَّهادَةِ، لِاَکونَ مَنَ الفائِزینَ بِمَعرِفَتِکَ وَطاعَتِکَ، وَتَصدیقِکَ وَاتِّباعَکَ، وَالسَّلامُ عَلَیکَ یا سَیِّدی وَابنَ سَیِّدی. اَنتَ بابُ اللهِ المُؤتی مَنهُ، وَالمَأخوذُ عَنهُ، اَتَیتُکَ زائِراً، وَحاجاتی لَکَ مُستَودِعةً، وَها اَنَا ذا اَستَودِعُکَ دینی وَاَمانَتی، وَخَواتیمَ عَمَلی، وَجَوامِعَ اَمَلی اِلی مُنتَهی اَجَلی، وَالسَّلامُ عَلَیکَ وَ رَحمَةُ اللهِ وَبَرَکاتُه.
سلام بر تو ای آقای پاک و پاکیزه و سرور من و ای دعوت کننده (به حق) به مهربانی، گواهی دهم که تو حق گفتی و به حق و راستی سخن کردی و (مردم را) آشکارا و نهان بسوی مولای من و مولای خودت دعوت فرمودی رستگار شد پیرو تو و نجات یافت تصدیق کننده ات و نومید و زیانکار شد تکذیب کننده ات و آن کس که با تو مخالفت کرد گواه باش برای من این گواهی را تا من بوسیله معرفت و اطاعت تو و تصدیق و پیروی کردنت از زمره رستگاران باشم و سلام بر تو ای آقای من و ای فرزند آقای من توئی درگاه خدا که از آن درآیند و (معالم دین را) از آن بگیرند آمده ام به درگاهت برای زیارت و حاجتهای خود را به تو سپرده ام و من اکنون به تو می سپارم دینم و امانتم و سرانجام کارهایم و همه آرزوهایم را تا پایان عمرم و بر تو باد سلام و رحمت خدا و برکاتش.
بازار آرادان مربوط به دوره قاجار است و در آرادان، مرکز شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۴۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
بازار آرادان در مرکز شهر آرادان واقع شده‌است که ابعاد آن در حدود ۵۵/۷۰×۴۰/۲۲ می‌باشد، این بنا در اوایل دوران قاجار با مصالح خشت و آجر ساخته شده و در اواسط دوران قاجار نماسازی جالبی توسط تاجری از خانواده یغمایی در آن صورت پذیرفته‌است. این بنا دارای ۳۱ حجره و دارای سردرهای جنوبی و شمالی زیبایی است که با آجر تراش نماسازی شده‌است. در میانه بازار یک فضای روباز و هشت ضلعی قرار دارد و در طرفین بازار برف انداز و بارانداز وجود داشته‌است. طاقهای بنا از نوع جناغی و کاسه پوش و اکثر مغازه‌ها دارای طاق آهنگ است این بازار در حال حاضر مورد استفاده مردم است و در سال ۱۳۹۱ به همت و پشتکار اداره میراث فرهنگی مرمت گردیده‌است.استانداری سمنان در زبان عامه مردم این بازار به عنوان بازار بالا شناخته می‌شود و مسجد مجاور آن به نام مسجد بالا شناخته می‌شود.
در آرادان، بازار پایین نیز وجود داشته‌است که در گذشته مسقف بوده‌است و به مرور فرو ریخته‌است. مسجدی نیز در مجاورت و در ضلع پایینی این بازار قرار دارد که به نام مسجد پایین شناخته می‌شود.
شاسوسابنای تاریخی شاهسوسا (شاسوسا) مربوط به دوره قاجار است و در بیدگل، ۲ کیلومتری جاده کاشان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۲۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
نام صحیح این اثر که در گویش محلی رایج است "شاسوسا" است که در مقاله بازشناسی عمارت تاریخی شاسوسا در پژوهشنامه کاشان شمارۀ ششم)پپاپی 41) بهار و تابستان 4931 ،ص39ب4 به ان به تفضیل اشاره شده است.
شاسوسا در هشت کتاب/آوار آفتاب/شاسوسا
چهره ای در آب نقره گون به مرگ می خندد:
"شاسوسا"! "شاسوسا"!
در مه تصویرها،
قبر ها نفس می کشند.
لبخند "شاسوسا" به خاک می ریزد و انگشتش جای گمشده ای را ...
آب‌انبار مرکزی نوش‌آباد مربوط به دوره قاجار است و در نوش‌آباد، محله توی ده واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۲۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گلدسته مسجد امام حسن عسگری مربوط به دوره قاجار است و در آمل، محله پایین بازار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۳۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کاروانسرای جنب میدان خان مربوط به دوره قاجار است و در بافق، میدان باق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۱۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حسینیه حوض قاضی‌ها مربوط به دوره قاجار است و در بافق، خیابان مسجد جامع، حسینه، حوض قاضی‌ها واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۲۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد امیرالمؤمنین مربوط به دوره قاجار است و در بروجرد، محله بخچال، خیابان شهدا، چهارراه حافظ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۷۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
عمارت مصلحیان (کتابخانه ارشاد) مربوط به دوره قاجار است و در بوشهر، خیابان بعثت، روبروی استانداری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۳۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
خانه جان نثار مربوط به دوره قاجار است و در بوشهر، خیابان انقلاب، کوچه شهید منصور اسماعیلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۴۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه سید مهدی بلادی مربوط به دوره قاجار است و در بوشهر، محله بهبهانی، واقع در شمال شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۴۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
عمارت گمرک (هفت بنگله) مربوط به دوره قاجار است و در بوشهر، محله بهمنی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حوضخانه بیدخت مربوط به دوره قاجار است و در بیدخت، غرب خیابان مسجدجامع، ۱۰۰ متری شرق مسجدجامع واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۳۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب‌انبار حاج ملک مربوط به دوره قاجار است و در بیرجند، خیابان مطهری، جنب مسجد آیتی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۳۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد آیت الله آیتی مربوط به دوره قاجار است و در بیرجند، خیابان شهید مطهری، کوچه شهید خزایی، کوچه شهید مطهری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۶۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب‌انبار حاج رفیع مربوط به دوره قاجار است و در بیرجند، حاشیه خیابان اصلی، مجاورت مسجد جامع واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۷۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه بلورچیان (شمس) مربوط به دوره قاجار است و در تبریز، خیابان ارتش جنوبی، اول کوچه صدر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۱۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد وقف مربوط به دوره قاجار است و در تفرش، داخل شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۳۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
منزل مؤتمن الاطباء عمارتی تاریخی در تهران و مربوط به دوره قاجار است که متعلق به «میرزا زین‌العابدین خان دنبلی ضرابی» ملقب به موتمن الاطباء پزشک ناصرالدّین شاه بوده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۰۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است و در خیابان پامنار، کوچه نوری زاده واقع شده است. این عمارت لوکیشن دو فیلم معروف شهرزاد و خانه پدری بوده است.
مؤتمن الاطباء نخستین فارغ التحصیل دارالفنون و شاگرد دکتر تولوزان فرانسوی بوده و از پزشکان نامی ایران در دوران قاجار به‌شمار میرود. موتمن الاطباء از بزرگ‌ترین جراحان زمان خود بود و از تخصص و مهارت بالای وی در بیرون آوردن سنگ از مثانه در کتب و مقاله های متعددی سخن به میان آمده است. این خانه در سال ۱۳۸۳ توسط آقای موسوی از بازماندگان موتمن الاطباء خریداری و تبدیل به محلی برای ساخت فیلم و سریال شد که تا به حال لوکیشن چندین فیلم و سریال از جمله خانه پدری و شهرزاد بوده و در نوروز سال ۱۳۹۸ نیز درب های آن برای بازدید عموم گشایش پیدا کرد.
پل جویبار (خشت پل) مربوط به دوره قاجار است و در جویبار، ۵ کیلومتری شمال شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۴۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه مالکی مربوط به دوره قاجار است و در خوسف، ضلع شمالی خیابان اصلی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مدرسه ابن حسام خوسفی مربوط به دوره قاجار است و در خوسف، خیابان شهید مطهری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۴۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه اشرفی مربوط به دوره قاجار است و در خوسف، خیابان شهید مطهری، کوچه شهید محمد علی عبادی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۴۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آب‌انبار کربلایی خدیجه مربوط به دوره قاجار است و در شهر خوسف، مجاور مسجدجامع واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۴۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد حسینی (بالا ده) مربوط به دوره قاجار است و در خوسف، خیابان شهید مطهری، کوچه شهید حسن قنودی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۸۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه ضرغام مربوط به دوره قاجار است و در شمالِ شرقیِ دهدشت واقع شده و در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۵۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
خانه طاهریان مربوط به دوره قاجار است و در سمنان، محله اسفنجان، نزدیک خیابان ابوذر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۰۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
منزل شهابی مربوط به دوره قاجار است و در سنندج، ضلع غربی محله سرتپوله، کوچه تکیه عبداله بیگ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۶۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام نظر علی خان مربوط به دوره قاجار است و در شیراز، محله قدیمی اسحاق بیگ، کوچه شهید اکبر منشی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۰۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
منزل صباغ مربوط به دوره قاجار است و در شیراز، بافت قدیم، محله قدیم اسحق بیگ، کوچه مسجد مولا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۷۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
عمارت باغ سالاری مربوط به دوره قاجار است و در شیراز، بلوار سیبویه، هنرستان فنی شهید جوانمرد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۹۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه کشمیری مربوط به دوره قاجار است و در شیراز، محله تاریخی اسحاق بیگ، کوچه فیلی‌ها واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
خانه کشمیری، متعلق به خاندان اصیل کشمیری است که حدود ۱۲۰ سال قدمت تاریخی دارد.
این خانه در شیراز، در محله تاریخی اسحاق بیگ، کوچه فیلی‌ها قرار گرفته‌است. محله اسحاق بیگ نزدیک بازار وکیل واقع شده‌است، که از بازارهای سنتی در نزدیکی دروازه سعدی شهر شیراز است. این محله چه از نظر ساختار و بنا و چه از نظر ساکنین و محصولات عرضه شده، هنوز اصالت قجری خویش را حفظ کرده‌است.
این منزل در کوچه هفتم پیچ نزدیک حمام لطفعلی خان زند واقع شده‌است.
درب اصلی آن در ضلع شمالی قرار دارد. برای ورود، ابتدا باید وارد یک دالان هشتی شکل شده و سپس وارد صحن حیاط می‌شوید.
این منزل شامل سه قسمت ساختمانی است. ساختمان اصلی در سمت شمال واقع است و دارای یک تالار بزرگ بسیار جالب است که تزئینات بسیار در آن انجام شده و گچبری و آینه کاری در نوع یکی از بهترین هنرهای تزئینی است.
همچنین نقاشی‌های رنگ و روغن که در سقف و پیشانی خارجی انجام گرفته بسیار زیباست. درکهای جالب همراه با شیشه‌های رنگی الوان به‌شکل خاصی ساخته و نصب گردیده‌است.
در ضلع خالی غربی و جنوبی نیز بناهایی ساخته شده‌است که ارزش هنری آن‌ها فقط منحصر به گچبری پیش بخاری‌هایش است. صحن حیاط آجری بوده و یک حوض سنگی وسط آن قرار دارد.
مصالح اصلی این ساختمان آجر، گچ و خاک است. این بنا بعنوان منزل مسکونی مورد استفاده بود و سقف آن اردی می‌باشد.
منزل عدلو مربوط به دوره قاجار است و در شیراز، محله سنگ سیاه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۶۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه کربلایی اسحاق قارنی مربوط به دوره قاجار است و در قائن، مابین خیابان امام خمینی و خیابان جانبازان، خیابان جانبازان ۹ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۶۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گرمابه سردار مربوط به دوره قاجار است و در قزوین، خیابان سردار، نزدیک مسجد سردار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۷۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
خانه دربندی مربوط به دوره قاجار است و در قزوین، خیابان مولوی، کوچه مسجد سبز، کوچه قائمی، بن‌بست کاتبی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۷۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
سرای پنبه مربوط به دوره قاجار است و در قزوین، خیابان امام خمینی، ضلع غربی مسجد النبی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۷۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه سید حسین بهشتی مربوط به دوره قاجار است و در قزوین، تقاطع خیابان شهرداری و خیابان فردوسی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۷۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
حمام ملا بابا مربوط به دوره قاجار است و در کازرون، خیابان قدمگاه، ضلع شرقی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۸۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
آب‌انبار حاج سید حسین صباغ مربوط به دوره قاجار است و در کاشان، بازارچه رنگرزها واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۲۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
یخدان زریسف کرمان مربوط به دوره قاجار است و در خیابان زریسف، چهار راه آلاشت واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۱۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
عناصر تشکیل دهنده این یخدان : عبارتند از : مخزن، حصار، استخر، چاله یخ
پلان مخزن دایره ای شکل است که گنبدی از نوع پستو بر روی آن احداث کرده‌اند. چال یا گودال یخدان گنبد مخروطی شکل و گنبد مخروطی را با چینه گلی و ضخیم ساخته‌اند. تا بدین وسیله حرارت بیرون به درون کمتر سرایت کند. تونل ورودی چند متر با چال فاصله دارد تا هوای بیرون به سرعت وارد نشود. تاج دیواره‌های یخدان در قسمت تزئینی متشکل از حداقل یازده مثلث است. نقش این دیواره‌ها ایجاد سایبان روی یخدان و همچنین جویی بوده که آب در آن یخ می زده است.
داخل این یخدان گودی یا چاله نسبتا عمیقی وجود دارد که در حدود ۵ متر ارتفاع آن بوده که باعث می‌شده یخ‌های جمع‌آوری شده همچنان تازه بماند و در طول تابستان از آن استفاده کنند. کف این گودی یا چال از سنگ و آجر ساخته شده‌است .
مقدار آبی که هر شب روی توده‌های منجمد از یخ‌های قبلی هدایت می‌شد تا حدودی بود که سرمای یک شب بتواند آن را منجمد سازد و یا به عبارت دیگر ارتفاع آب روی سطوح یخ گیر از چند سانتی متر تجاوز نمی‌کرد این شرط فنی به خوبی می‌رساند که یخچال سازان مجبور بودند با کمال دقت سطوح یخ‌گیری را طراز کنند.
پس از آن تقریباً قطر یخ به ۳۰ تا ۴۰ سانتیمتر می‌رسید، یخ‌ها را قطعه‌قطعه کرده و به داخل یخدان که در مجاورت سطوح یخ‌گیری قرار داشت می‌بردند و انبار می‌کردند. در کف یخدان، یک یا چند چاه پیش‌بینی شده بود تا آب هائی که احتمالا در فصل گرما از آب شدن یخ‌ها به وجود می آمد از کف یخدان دور گردد و روی هر طبقه از یخ‌ها مقداری کاه می‌ریختند تا از چسبیده شدن آن‌ها به یکدیگر جلوگیری شود.
کوشک امام جمعه(دانشکده پرستاری) مربوط به دوره قاجار است و در کرمان، خیابان مدیریت واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۳۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه امین الدوله مربوط به دوره قاجار است و در لشت نشاء، روبروی پارک شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۶۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه منجم باشی مربوط به دوره قاجار است و در لنگرود، روبروی اداره برق و سبز میدان واقع شده‌است. این خانه از آثار قدیمی و تاریخی لنگرود و نماد این شهر است و متعلق به خاندان منجم باشی است که با روی کار آمدن آغامحمدخان قاجار در گیلان صاحب نام و عنوان شدند و همچنین سالن و تزئینات این خانه نمونه‌ای از هنر معماری گیلان در دوره قاجار است.
خانه منجم باشی در حال حاضر از یکدیگر مجزا می‌باشد هرچند در ابتدا به صورت یک مجموعه ایجاد گشته بود و شامل بیرونی، اندرونی، خلوت خانه، مسجد، حمام و… بوده‌است.
ورودی اصلی ساختمان که «مهتابی» می‌باشد دارای سر در ورودی هلالی شکل و حاوی گچ‌بری ساده است، طبقه فوقانی شامل یک سالن پذیرایی و سه اتاق است، جلوی اتاق‌ها ایوانی به عرض یک متر و طول ۱۰ متر وجود دارد که چهار ستون چوبی سقف آن را سر پا داشته‌است، بام بنا به شیوه سنتی گیلان واشن ریزی شده و چوب یا سفال پوش است، لبه به شیوه سر بندی سه پوش و چکش برگردان ایجاد گشته‌است.
این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۷۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
مجموعه باغ خونی مربوط به دوره قاجار و در مشهد در ضلع شمال شرقی میدان بسیج (در محدوده خیابان عنصری) واقع است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۴۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
در اوایل قاجاریه، در بخش جنوبی خارج از حصارهای شهر مشهد نمادی از باغ ایرانی با وسعت ۵۶ هزار متر مربع ساخته شد که به باغ خونی یا به واسطه وجود چشمه‌ای در آن به باغ چشمه (خانی=چشمه) موسوم گشت. این باغ دارای سه عمارت مستقل بوده که دو ساختمان آن تخریب شده است.
باغ خونی در دوره قاجار از آن بانک استقراضی شد که مالکیت روسی داشت. پس از انقلاب اکتبر و تغییر نظام در روسیه، ایران و شوروی در ۲۶ فوریه ۱۹۲۱ عهدنامه مودت بستند که طبق آن همه دارایی بانک استقراضی، از جمله باغ خونی به دولت ایران واگذار شد، با این شرط که یکی از خانه‌های این باغ به کنسول‌گری شوروی در مشهد داده شود.
چون سرکنسول شوروى هنگام ورود به مشهد جایی نداشت، وزارت خارجه‌ در دی ۱۳۰۰ (ژانویه ۱۹۲۲) دستور داد که باغ خونی را در اختیار او بگذارند. سال‌ها بعد کنسولگری در صدد ثبت باغ به نام خود درآمد که اداره مالیه خراسان به دستور مرکز پیشدستی کرد و در اسفند ۱۳۱۲ باغ را به نام بانک ایران به ثبت رساند که با دارایی بانک استقراضی تأسیس شده بود. ولی سرکنسولگری و سفارت شوروی پیوسته معترض بودند.
وزارت امورخارجه از همان سال‌های اول بعد از انعقاد عهدنامه مودت بارها شفاهاً و کتباً چه در تهران و چه در مسکو از دولت شوروی خواهان تخلیه باغ خونی شد اما دولت شوروی با استناد به شرطی که در عهدنامه مودت ذکر شده بود، ادعای دولت ایران را بر باغ خونی مبنی بر سوءتفاهم دانست و از تخلیه باغ خودداری کرد. پس از تعطیل شدن سفارت شوروی در مشهد، استدلال دولت ایران این بود که وقتی اصلاً کنسولگری وجود ندارد، دیگر آن شرط در عهدنامه مفهومی نمی‌تواند داشته باشد.
بنا بر روایات تاریخی در سال ۱۳۱۲ خورشیدی، از باغ خونی مسجد گوهرشاد را به توپ بستند.
مسجدحاج قاسم مربوط به دوره قاجار است و در ملایر، خیابان شهید طلوعی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۷۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است؛ و امروزه در این مکان کهن هیئت سرچشمه استقرار دارد.
خانه سالار مربوط به دوره قاجار است و در میبد، محله پایین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۹۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد جامع نراق مربوط به دوره قاجار است و در نراق، خیابان فاضل شمالی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۳۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد حاج آقا تراب مربوط به دوره قاجار است و در نهاوند، کوچه حاجی تراب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۷۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام محله حاجی مربوط به دوره قاجار است و در همدان، ابتدای خیابان تختی، محله حاجی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۷۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه ستی پیر (اسدان) مربوط به دوره قاجار است و در مریم‌آباد یزد، بلواز دهه فجر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۵۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
به گفته مسئول زیارتگاه در یکی از اتاق های این مکان چاهی وجود دارد که گفته می شود زن یزدگرد سوم (مادر شهربانو که به عقیده برخی از شیعیان یکی از زنان امام حسین و مادر امام سجاد بوده است) خود را درون این چاه پرت کرده که به دست اعراب مهاجم دستگیر نشود. بعدها در این محل به درخواست بزرگان زردشتی و کسب اجازه از روحانیان بزرگ شهر یزد بنایی برپا شد که یکی از زیارتگاه های مهم زرتشتیان می‌باشد.
مسجد کوفه شیخ داد مربوط به دوره قاجار است و در یزد، حد فاصل خیابان نواب صفوی و انقلاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۶۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کنیسه ملا آقا بابا ملا حیدر مربوط به دوره قاجار است و در یزد، خیابان مسجد جامع کبیر، محله چهار سوق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
سقانفار شیاده مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان بابل، بخش‌بند پی غربی، روستای شیاده واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۸۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد حمامیان بنایی تاریخی مربوط به دوره قاجار و در شهرستان بوکان در روستای حمامیان واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۸۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
در سه کیلومتری شهر بوکان، در روستای حمامیان مسجد تاریخی حمامیان و بقایای مدرسه قدیمی روستای حمامیان که هم‌اکنون قسمتی از کلاس‌های آن سالم مانده، قرار گرفته‌است. این مسجد قبل از جنگ جهانی دوم در سال ۱۳۲۸ هجری قمری بنا شده و مؤسس آن محمودآقا ایلخانی‌زاده و معمار آن معمار باشی مراغه‌ای بوده‌است.
بنای مسجد حمامیان مربع شکل بوده و مسجد از ترکیب سنگ لاشه معادن اطراف، آجر خشتی، چوب گردو بنا گردیده‌است. پی بنا که مقاوم در برابر زلزله و طوفان است که در عمق بیست متری زمین پی ریزی شده‌است. قرینه‌سازی میان ستون‌ها و آجرتراشی‌های سقف و دیوار در این مکان توسط سازنده مورد توجه قرار گرفته.
بر روی سقف مسجد تک گنبد پوششی به صورت دو لایه با ظرافت بنا گردیده که به‌وسیله آجر چهارگوش در بدنه و رنگ آمیزی گیاهی تزئین شده‌است.
بعد از احداث بنای مسجد حمامیان، مدرسه ای در جوار آن ساخته شد و در فاصله سی متری آن نیز وضو خانه‌ای در ضلع شمال غربی احداث گردید، به این ترتیب در کنار نام مسجد به مرور مدرسه هم که طلاب علوم دینی نیز در آن تحصیل می‌کردند، اضافه شده‌است.
در بدو ورود به مسجد تالار چهار ستونی با یک سکوی نسبتاً کوتاه احداث شده که از آن جهت مراسم‌های ویژه یا ختم اهالی روستا استفاده می‌شده‌است. سقف تالار با چوب درخت توت پوشانده شده و ستون‌های آن به سبک بومی بخش‌های کردنشین ایران احداث گردیده‌است.
درب کوچکی تالار را به صحن اصلی مسجد متصل می‌کند. گنبد صحن هرمی و به صورت پلکانی سقف را به نقطه‌ای واحد متصل می‌کند که همچون دیگر نقاط مسجد برای تزئین آن از هنر آجر تراشی بهره گرفته شده‌است.
در چهار سوی مسجد چهار گلدسته آجری در زیر سقف واقع شده‌اند. محراب مسجد در میان دو پنجره قرار گرفته و در عمق آن نیز پنجره کوچک دیگری تعبیه شده‌است. گرداگرد مسجد نیز با هنر آجر تراشی بهم اتصال یافته‌است.
کنسولگری انگلیس (منظریه) مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان بیرجند، بخش مرکزی، روستای منظریه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۳۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
این بنا در مزرعه منظریه (کالته کنسول) در کوهپایه های رشته کوه باقران در جنوب غربی شهر بیرجند واقع است. مزرعه منظریه دارای آب و هوای معتدل و خشک کوهپایهای است و در طول جغرافیایی ۹۵ درجه و ۳۳ دقیقه و عرض جغرافیایی ۱۱ درجه و ۹۵ دقیقه قرار دارد ارتفاع آن از سطح دریا ۳۵۹۵ متر است. محل ساختمان کنسولگری انگلیس در بیرجند توسط آقای محمد رضا سروش کارشناس میراث فرهنگی بیرجند در سال ۱۳۷۸ با استفاده از نقشه جغرافیایی ارتش و مطالعه پرونده ثبتی مزرعه کشف گردید.
مزرعه منظریه که عمارت کنسولگری در قسمتی از زمین آن ساخته شده در سال ۱۳۱۷ توسط محمد ابراهیم خان شوکت الملک حاکم وقت قهستان به کلنل پریدوکس کنسول کنسولگری انگلیس در بیرجند واگذار شد و در سال ۱۳۱۸ است اسناد مالکیت به نام دولت انگلستان صادر شد. در ۵ ژوئیه ۱۹۴۸ دولت انگلستان ملک را به میر علم خان خزیمه فروخته و پس از آن نیز چندین بار خرید و فروش شده و در حال حاضر متعلق به آقایان جعفری و غالمی است. این بنا در سال ۱۳۷۸ ثبت میراث فرهنگی بیرجند شده و یکی از معدود بناهایی است که با نقشه انگلیسی ساخته شده و تقریباً سالم باقی مانده و قابل استفاده است. انگلستان دارای امالک متعدد دیگری نیز در بیرجند بوده است، منجمله عمارت امیر آباد شیبانی و بجد، واقع در مشرق شهر بیرجند از آن جمله است. بنای عمارت منظریه عالوه بر محل کنسولگری محل اقامت شخص کنسول نیز بوده است.
این بنا دارای:
اکثر این قسمتها هماکنون نیز سالم و قابل استفاده هستند.
خانه مادرعلم مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان بیرجند، روستای اکبریه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۴۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه میرزا احمدخان خلیلی نوغاب مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان خوسف، روستای خور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۷۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه غلامرضا بیک نخعی مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان خوسف، روستای خور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۸۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کاروانسرای قوام آباد مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان پاسارگاد، روستای قوام آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۶۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد آق اولر مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان طوالش، روستای آق اولر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۶۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه سلیمان مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان تهران، روستای سلیمان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۰۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مجموعه بناهای بادرود مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان تهران، روستای پادرود واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۰۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه فرارت مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان تهران، روستای فرارت واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۰۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کلیسای مریم مقدس مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان خوی، روستای قریس واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۸۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
کلیسای مشتمل بر نمازخانه‌ای منفرد و مستطیل شکل به طول ۳۰/ ۱۶ و عرض ۷۰ / ۹ متر و دارای محور اصلی شرقی-غربی است. سطح داخلی کلیسا پایین‌تر از زمین‌های اطراف است و فضای داخلی آن به شیوهٔ بازیلیکا سه ناوی و ستون دار ساخته شده‌است. صحن اصلی کلیسا با چهار ستون سنگی شش ضلعی با سرستون‌هایی به شیوه دوریک، که در دو ردیف موازی کنار هم قرار گرفته‌اند. در این کلیسا به لحاظ کارکردی سه بخش محل عوام، محل سرود خوانان و محراب وجود دارد.
امامزاده شعیب مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان ری، روستای فیروز آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۷۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه تمپی مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان کهگیلویه، روستای تمبی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۵۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آسبادهای چهارفرسخیا آسیاب بادی چهارفرسخ مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان نهبندان، روستای چهار فرسخ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۶۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
آسبادهای خوانشرفیا آسیاب بادی خوانشرف مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان نهبندان، روستای خوانشرف واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حمام شهر بهمن مربوط به دوره قاجار - دوره پهلوی اول است و در بهمن، بافت قدیمی شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۲۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تل آتشی مربوط به دوره نوسنگی است و در شهرستان بم، روستای دارستان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تل آتشی در ۳۵ کیلومتری شرق شهر بم (که پس از زمین‌لرزه بم کشف شد) سکونت‌گاهی مربوط به دوران نوسنگی پیش‌ازسفال است. خانه‌های تل آتشی چهارگوشی و اِل (L) شکل بوده‌اند و ممکن است دوطبقه بوده باشند، که طبقه بالا برای سکونت و طبقهٔ پایین برای انبار به کار می‌رفته‌است. جهت‌گیری فضاها از شمال شرقی به جنوب غربی بوده‌است که به‌نظر می‌رسد با جهت وزش باد غالب در منطقه منطبق باشد. اجاقی کوچک در دیوار اتاق ساخته می‌شده‌است. ورودی به خانه‌ها احتمالاً از طریق بام صورت می‌گرفته و بین فضاها مشترک بوده‌است. جایی کنار این فضاها و نزدیک بخش مسکونی، زباله‌دانی قرار داشته‌است. مصالح سازه‌ها از گِل، سنگ، و نِی برای پوشش سقف بوده‌اند.
تپه بی بی زلیخایی مربوط به دوره نوسنگی است و در شهرستان کهگیلویه، روستای بی بی زلیخایی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۴۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه اسدآباد خورین ۳ مربوط به تا دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قزوین، بخش کوهین، روستای اسدآباد خوروین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۶۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه اسدآباد خورین ۴ مربوط به تا دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان قزوین، بخش کوهین، روستای اسدآباد خوروین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه گلگیر مربوط به پیش از تاریخ است و در شهرستان مسجد سلیمان، ۴۵ کیلومتری غرب مسجد سلیمان، نزدیک کارخانه سلیمان شهر گلگیر، روبروی پاسگاه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۷۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
تپه بندبال مربوط به پیش ا ز تاریخ است و در شهرستان اهواز، روبروی روستای رداده واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۱۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تل برزو مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در سروستان، داخل شهر، کنار قنات برزو واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۳۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حسینیه محله بالا مربوط به دوره آل مظفر است و در میبد، محله بالا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۹۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
نمازخانه سرآب گودالی‌ها مربوط به دوره آل مظفر است و در میبد، محله بالا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۹۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد محله کوچک مربوط به دوره آل مظفر است و در میبد، محله کوشک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۹۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حسینیه و نمازخانه محله کوچک مربوط به دوره آل مظفر است و در میبد، محله بالا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۹۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
برج عبدالوهاب مربوط به دوره آل مظفر است و در میبد، محله کوشک واقع شده است.
مجموعه برج وبارو و خندق مربوط به دوره آل مظفر است و در میبد، مرکز شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۹۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
دروازه غربی (دروازه کثنوا) مربوط به دوره آل مظفر است و در میبد، محله بالا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۷۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مجموعه حسینیه کرم مربوط به دوره آل مظفر است و در شهرستان میبد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۹۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپهٔ گندم شاد مربوط به صدر اسلام تا سدهٔ ۷ ه.ق است و در شهرستان تایباد، روستای بالاولایت واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۹۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بقعه آقا نورالدین عراقی مربوط به ۱۳۴۱ خورشیدی است و در اراک، ۱۰۰ متری شمال غرب بنای مصلای شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۷۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
تپه سرخدم لکی مربوط به سدهٔ ۵ تا ۷ ه.ق است و در شهرستان کوهدشت، روستای سرخدم واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۳۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه خوران مربوط به اواخر است و در شهرستان تاکستان، روستای خوران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۵۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه کربلایی افضل بیگ رفیعی مربوط به اواخر دوره صفوی -اوایل دوره قاجار است و در خوسف، داخل شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۵۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
هتل قو مربوط به اواخر دوره قاجار است و در اهواز، جاده ساحلی، خیابان خسروی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۵۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
از سال ۱۳۹۸ مجموعه دوچرخه سواران اکسین به مدیریت وحید دیلمی خوزستانی به صورت داوطلبانه به پاکسازی بنا و حیاط پرداختند که این پاکسازی همچنان ادامه دارد.
در سال های ۱۳۹۷ و ۱۳۹۸ طی ۲ فاز سازمان میراث فرهنگی استان خوزستان عملیات رفع خطر و مرمت جزئی انجام داد.
در تاریخ ۱۳۹۹/۱۰/۲۰ درب های هتل قوی اهواز پس از گذشت تقریبا ۵۰ سال بروی عموم مردم باز شد.
پس از بازگشایی و استقبال مردم از این بنای تاریخی ، مالک این بنا با همراهی گروه دوچرخه سواران اکسین ، حیاط عمارت هتل قو را برای احداث کافه آماده کردند و در نهایت در تاریخ ۱۴۰۰/۸/۲۰ این کافه افتتاح شده
این کافه با اهداف بازگشایی دائم ، آشنایی بیشتر مردم با این عمارت و همینطور درآمد زایی برای ترمیم هرچه سریعتر بنا افتتاح گردید و تمامی سود حاصل از درآمد این کافه صرف هزینه های نگهداری و مرمت بنا خواهد شد .
ساختمان قند و شکر مربوط به اواخر دوره قاجار است و در بوشهر، خیابان ساحلی (خلیخ فارس) واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۵۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مدرسه علمیه آیت الله آیتی مربوط به اواخر دوره قاجار است و در بیرجند، خیابان شهید مطهری، مطهری ۱۳ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۵۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه سرپرچی مربوط به اواخر دوره قاجار است و در خوسف، خیابان ش مطهری، کوچه ش محمد علی عباسی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۷۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مدرسه بدر مربوط به اواخر دوره قاجار است و در یزد، خیابان سید گل سرخ، جنب بازار قدیمی ابو المعالی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۱۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه رضا قلی خلیلی مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان خوسف، روستای نوغاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۴۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه خدابخش خلیلی مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان خوسف، روستای نوغاب خور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۵۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه حسن قلی خلیلی مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان خوسف، روستای نوغاب واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۵۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه کربلایی محمد علی بیگ مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان خوسف، روستای نوغاب کشور جمهوری اسلامی ایران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۷۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه نخعی مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان بیرجند، روستای علی‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۸۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بقعه سید حسین زاهدون مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان رامهرمز، روستای دهیور واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۹۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مدرسه علمیه ابراهیمیه مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان قزوین، خیابان تبریز، محله آخوند، کوچه سردار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۱۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آس بادهای رومهیا آسیاب بادی رومه مربوط به اواخر دوره قاجار است و در شهرستان نهبندان، بخش مرکزی، روستای رومه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۵۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
دبیرستان کیخسروی مربوط به اواخر دوره قاجار - دوره پهلوی اول است و در یزد، خیابان شهید چمران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۱۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
در سال ۱۲۶۸ به کوشش ارباب کیخسرو مهربان کیخسروی اولین دبستان یزد به نام دبستان کیخسروی تأسیس می‌شود. ارباب کیخسرو در آن زمان بیش از ۳۵ هزار روپیه را به‌دست «انجمن اکابر صاحبان پارسیان بمبئی» که در پیشرفت دانش و بهتر کردن زندگی زرتشتیان ایران فعالیت می‌کردند، سپرد که سود آن را در کارهای فرهنگی دبستان هزینه کنند. دبستان کیخسروی در آن زمان دارای بیش از ۲۰۰ دانش آموز بود و از آموزگاران آن دوره این دبستان می‌توان به ماستر خدابخش، کیومرث وفادار خرمشاهی
و بهرام شیرمرد اشاره نمود.
در سال ۱۳۰۸ خورشیدی به کوشش فرامرز ماستر این کاربری این دبستان به دبیرستان تغییر یافت و تاکنون نیز به عنوان دبیرستان در حال فعالیت آموزشی است.
مسجد فیض الرحمان مربوط به اواخر دوره قاجار - اوایل دوره پهلوی است و در زاهدان، خیابان مجدیه، داخل کوچه شماره ۹ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
حمام قلعه محمود مربوط به دوره قاجار است و در کرمان، خیابان امام خمینی، انتهای بازار قلعه محمود واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۴۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
حسینیه قنادها مربوط به اواخر دوره قاجار -اوایل دوره پهلوی است و در سبزوار، ضلع جنوبی مسجد جامع، نبش کوچه نه بام واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۲۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
در دهه اول محرم هر سال، در داخل حسینه خیمه‌ای بر روی ۴ تیر چوبی به ارتفاع ۱۳ متر و برای عزاداری ایام محرم برپا می‌شود.
چادر حسینیه، مزین به هنر خوشنویسی و منقوش با مضامین کربلا، نقوش جقه شیر با شمشیری در دست و متأثر از پرچم دوران صفویه است که به اشعاری با مضامین مرثیه واقعه کربلا به ویژه ترجیع بند مشهور کلیم کاشانی تزیین شده است.
این چادر به سفارش یزدی‌های مقیم سبزوار برای نصب در محوطه حسینیه قنادها به همت هنرمندان اصفهان حدود یک قرن بیش تهیه شده است.
حسینیه قنادها در بامداد ۱۹ شهریور ۱۳۹۷ دچار آتش‌سوزی شده و چادر تاریخی آن که سه روز قبل به مناسبت فرارسیدن محرم برافراشته شده بود به‌طور کامل در آتش سوخت و از بین رفت.
در این حادثه که علت آن مشخص نشد خساراتی به بنای تاریخی حسینیه نیز وارد آمد.http://sabzevar.ir/gallery/آتش-سوزی-در-حسینیه-قنادها؛-چادر-تاریخی/
در عصر روز ۲۰ شهریور ۹۷ هیئت دباغ‌ها (حسینیه ابوالفضلی کوی نقابشک) چادر تاریخی دیگری با قدمت ۶۰ ساله را طی مراسمی به حسینیه قنادها اهدا کردند.
چادر از بین رفته حدود ۱۰۰ سال قدمت داشت و آیین چادرپوشان نیز دو سال قبل در فهرست مراسم معنوی ملی قرار گرفته بود.
خانه یاوری (سربیشه) مربوط به اواخر دوره قاجار -اوایل دوره پهلوی است و در سربیشه، جوارقلعه کهنه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۸۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
در قرن اخیر این خانه معمولاً محل زندگی خان‌ها و محل برگزاری جلسات خوانین منطقه مؤمن آباد بوده‌است و پس از سال ۱٣۵٧ و تخریب حمام تاریخی میر معصوم خان سربیشه این محل به میراث فرهنگی واگذار گردید
خانه سرهنگی مربوط به اواسط دوره قاجار است و در خوسف، پشت مسجد جامع واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کاروانسرای طاقه کوچک مربوط به اواسط دوره قاجار است و در رشت، ضلع شمالی بازار، جنب مسجد جامع واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۶۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کنشکین ۱ مربوط به اوایل دوران‌های تاریخی پس از اسلام - دوره ایلخانی است و در شهرستان تاکستان، روستای کنشگین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۷۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه قبرستان کنشکین مربوط به اوایل دوران‌های تاریخی پس از اسلام - دوره صفوی است و در شهرستان تاکستان، روستای کنشگین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۳۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کنشگین
ساختمان قدیمی استانداری کرمانشاه عمارتی مربوط به دوره پهلوی اول است که در کرمانشاه، خیابان شهید اشرفی اصفهانی واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۷۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این ساختمان تا دهۀ ۱۳۷۰ به عنوان ساختمان اداری و محل اقامت استاندار کرمانشاه مورد استفاده قرار می‌گرفت و هم‌اکنون به محل ادارۀ کل کار و امور اجتماعی استان کرمانشاه تبدیل شده است.
ساختمان استانداری کرمانشاه در دورۀ پهلوی اول ساخته‌شد. این ساختمان از سال ۱۳۱۵ به عنوان محل استانداری کرمانشاه مورد بهره‌برداری قرار گرفت و تا سال ۱۳۷۸ نیز به همین منظور از آن استفاده می‌شد.خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا): "ساختمان سابق استانداری کرمانشاه مرمت شد"، نوشته‌شده در ۲۲ مهر ۱۳۹۹؛ بازدید در ۲۸ مهر ۱۳۹۹.
ساختمان استانداری کرمانشاه در سال ۱۳۷۹ در فهرست میراث ملی ایران ثبت شد و پس از آن چندین بار مورد مرمت و نوسازی قرار گرفت. آخرین مرمت این ساختمان در مرداد ۱۳۹۹ صورت گرفته است.خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا): "ساختمان سابق استانداری کرمانشاه مرمت شد"، نوشته‌شده در ۲۲ مهر ۱۳۹۹؛ بازدید در ۲۸ مهر ۱۳۹۹.
ساختمان استانداری کرمانشاه ۳۳۰۰ متر مربع مساحت دارد. معماری این ساختمان برون‌گرا بوده و تأثیرات معماری نئوکلاسیک اروپایی در آن مشهود است.خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا): "ساختمان سابق استانداری کرمانشاه مرمت شد"، نوشته‌شده در ۲۲ مهر ۱۳۹۹؛ بازدید در ۲۸ مهر ۱۳۹۹.
امامزاده طاهر و مطهر مربوط به اوایل دوره قاجار است و در شهرستان گرمسار، روستای کوشک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۷۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
حمام دیلمان حمام تاریخی دیلمان در ۵۰ کیلومتری شهر سیاهکل و در ابتدای بافت شهری دیلمان در ارتفاع ۱۴۶۶ متر از سطح دریای آزاد و در مجاورت کوچه میراث فرهنگی و قبل از میدان اصلی شهر قرار داشته و به حمام میر بلوک نیز شهرت دارد. ارتفاع آن از منظر بیرونی کمتر از دو متر نسبت به کف خیابان اصلی است. دور آن با فضای خالی شبیه خندق از زمین‌های مرتفع حاشیه جدا می‌شود. سقف حمام دارای سه گنبد است. گنبدها با شیشه‌های ضخیم نور گیر به صورت مشبک پوشانده شده‌اند. میراث فرهنگی مرمت و آماده‌سازی حمام را انجام داده است. شالوده اصلی بنا از سنگ، دیوارهای آن از آجر، ملات به کار رفته در آن ساروج و نورگیرهای بالای گنبدها از جنس مرمر شفاف است. عملیات حفاری باستان‌شناسی حمام دیلمان توسط کارشناسان سازمان میراث فرهنگی علی‌رغم مشکلات عدیده‌ای همچون محدودیت مکانی و اعتباری طی ۲مرحله ادامه یافت که از نتایج حاصل از آن می‌توان به آزادسازی محوطه حمام و تخریب آن‌ها جهت ایجاد ترانشه‌های حفاری، مشخص شدن وضعیت آتشدان، پیدا شدن ورودی حمام در قسمت شرقی و حوض کوچک تأمین‌کننده آب خزینه و سردخانه در قسمت غربی و نیز دیوارهای جنوبی حمام اشاره کرد.
این بنا به احتمال بسیار زیاد متعلق به دورهٔ صفوی می‌باشد که در دوره‌های مختلف ضمن اضافه کردن الحاقات، مورد بازسازی واقع شده‌است. برخی کارشناسان نیز معتقدند ساخت این بنا به دورهٔ ایلخانی بازمی‌گردد. بخشی از این اثر تاریخی توسط سازمان میراث فرهنگی مرمت و بازسازی شده و به شماره ثبت ۳۰۴۳ در ردیف آثار میراث فرهنگی ثبت گردید. این بنا زیر انبوهی از گل و لای مدفون شده بود و به دستور میرزاعلی میر بلوک از زیر لایه‌های خاک بیرون آورده شده و مورد تعمیر و بهره‌برداری قرار گرفته‌است.
حمام دیلمان دارای ساختاری ساده است که متناسب با شرایط سخت آب وهوای کوهستان طراحی و ساخته شده‌است. در گذشته نیز حوض کوچکی جهت شست‌وشوی پا، جلو در ورودی آن قرار داشته‌است.
حمام دارای یک صحن مرکزی ۸ضلعی است که ۴ضلع بزرگ و ۴ضلع کوچک آن به صورت یکی در میان قرار گرفته‌اند. بدین شکل که چهار صحن دیگر در چهار جهت اصلی محوطه مرکزی حمام را احاطه نموده‌اند همچنین در چهار گوشه (کنج) چهار اتاق یا محوطه برای گرم خانه و سردخانه و محل نظافت پا، تنویرخانه و سربینه ساخته شده‌است. سابقن سه پله به طرف پایین حمام امتداد داشت که افراد از آن طریق به داخل حمام می‌رفتند و یک حوض آب سرد برای شستشوی پا در جلوی سر بینه تعبیه شده بود که توسط افراد ساکن دیلمان قسمت سربینه درگاه ورودی تخریب شده‌است. تون حمام در پشت بنا ساخته شده و گرم خانه در بالای تون و خزینه حمام مابین گرم و سردخانه ساخته شده‌است.
در یکی از اضلاع بزرگ خزینه آب گرم و در سه ضلع دیگر ۳سکو به چشم می‌خورد، همچنین درهایی که در هر یک از اضلاع کوچک تعبیه شده‌اند به گرم خانه، سردخانه، سربینه باز می‌شود.
نورگیرها در بالای گنبد حمام قرار دارند و با وجود سابقه چند هزار ساله استفاده از شیشه در دیلمان به منظور عدم مشخص شدن حمام از بیرون آن از سنگ و مرمر شفاف برای عبور نور استفاده می‌شده، آب حمام را به وسیله تنبوشه‌هایی سفالی به مخزن انتقال می‌دادند. در گذشته این حمام برای شستشو و استحمام آزاد ساکنین دیلمان و کاروانیان و مسافران مورد استفاده قرار می‌گرفت و با توجه به موقعیت کوهستانی و اقلیم سرد منطقه، جزء بناهایی محسوب می‌شود که با شرایط خاص کوهستانی طراحی و ساخته شده‌است به عبارتی بیشترین توجه به مسئله آب و هوا و سرما و مقابله آن معطوف شده‌است و این بنا دارای ساختار ساده ولی بی‌پیرایه‌ای است که بیشترین سعی معمار آن به استحکام و عوامل کاربردی معطوف بوده‌است. همچنین، در این حمام، ۲عدد سکه فلوس و تعداد زیادی کاشی و سفال به دست آمده که در تعیین قدمت حمام و مشخص کردن تزئینات آن نقش بسزایی داشتند. پس از انجام عملیات حفاری باستان شناختی حمام دیلمان و بیرون آوردن آن از دل خاک، مورد مرمت قرار گرفت و در حال حاضر نیز، تمامی قسمت‌های الحاقی حاصل مرمتهای غیراصولی حذف و کار مرمت با دیوار چینی و اجرای طاق، قوس، کف سازی و نماسازی، اندود داخل، زهکشی و عایق رطوبتی و همچنین کاشیکاری در قسمت‌های مورد نیاز برای راه اندازی موزه مردم شناسی انجام و مرمت شده‌است.
کوشک علی‌آباد (ارگ سپهری) مربوط به اوایل دوره قاجار است و در شهرستان بیرجند، روستای علی‌آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۷۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قلعه کهنه امغان مربوط به اوایل سده‌های دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در تربت جام، ۵ کیلومتر غرب شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۰۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
تپه بالنجان مربوط به دوره ایلامی است و در شهرستان دزفول، روستای امام خمینی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۷۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه پیون مربوط به پارتی است و در ایذه، پیون( یا پیان)، جنب بخشداری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۳۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه سنجر ۳ مربوط به پیش از تاریخ تا دوره عیلامیان است و در ۲۰ کیلومتری جاده شوش اندیمشک، نرسیده به سه راهی دهلران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۷۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه سنجر ۴ مربوط به پیش از تاریخ تا دوره عیلامیان است و در ۲۰ کیلومتری جاده شوش اندیمشک، نرسیده به سه راهی دهلران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۷۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه سنجر ۱ مربوط به پیش از تاریخ تا دوره عیلامیان است و در جاده شوش اندیمشک، نرسیده به سه راهی دهلران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۷۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه سنجر ۲ مربوط به پیش از تاریخ تا دوره عیلامیان است و در جاده شوش اندیمشک، نرسیده به سه راهی دهلران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۷۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه سنجر ۵ مربوط به پیش از تاریخ تا دوره عیلامیان است و در جاده شوش به اندیمشک، نرسیده به سه راهی دهلران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۷۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه سنجر ۶ مربوط به پیش از تاریخ تا دوره عیلامیان است و در جاده شوش به اندیمشک، نرسیده به سه راهی دهلران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۷۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مسجد جامع اوز مربوط به سدهٔ ۱۲ ه.ق است و در اوز، محلهٔ قدیمی لرد میری، خیابان طاهری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۹۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کاروانسرای آب بید مربوط به سدهٔ ۱۲ و ۱۳ ه‍.ق است و در راور، ۴۸ کیلومتری جنوب شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۰۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
آرامگاه احمد نیریزی مربوط به احمد نیریزی و سدهٔ ۱۴ ه‍.ق است و در نی ریز، محله سادات، خیابان نی ریزی جای گرفته‌است و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۰۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
طراح این آرامگاه هوشنگ سیحون بوده‌است. موزه خط و کتابت نی‌ریز در این بنا واقع شده‌است. این موزه در بر گیرنده مرقعات خوشنویسی و کتب خطی و قدیمی‌ترین سنگ قبر تاریخ‌دار ایران است.
تپه طلایی شامکان مربوط به سدهٔ ۴ تا ۱۱ ه.ق است و در شهرستان ششتمد، روستای شامکان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۰۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
گورستان توران پشت مربوط به سدهٔ ۵ تا ۱۱ ه.ق است و در شهرستان تفت، روستای توران پشت واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قبرستان آشوریان مربوط به سدهٔ ۷ ه.ق است و در اورمیه، کنار بلوار شهید رجایی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۲۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کلیسای سرکیس مقدس یا کلیسای فنایی مربوط به سده ۱۶ میلادی (سدهٔ‌های ۷ و ۸ قمری) است و در خوی، حومه شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۸۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
مصالح اصلی به کار رفته در کلیسا تخته‌سنگ، سنگ‌های لاشه‌ای، آجر و سنگ‌های تراش خوردهٔ آذرین است. در بخش‌هایی، از سنگ‌های لاشه‌ای کوچک و در مواردی، قلوه سنگ نیز به منزلهٔ مصالح فرعی استفاده شده‌است. ‏کلیسا مشتمل بر نمازخانه‌ای منفرد و مستطیل شکل به طول ۷۰/ ۱۴ و عرض ۱۰ / ۱۱ متر و دارای محور اصلی شرقی غربی است. کلیسا یک ورودی اصلی در ضلع غربی دارد. این ورودی، که بر طبق آموزه‌های مذهبی مسیحی راه ورود به کلیسا است، بر روی محور شرقی غربی و درست، در مقابل محراب واقع شده‌است. فضای داخلی کلیسا، به شیوهٔ بازیلیکا سه ناوی و ستون‌دار ساخته شده‌است. صحن اصلی کلیسا با چهار ستون سنگی، که سطح آنها را با اندود گچی پوشانده‌اند و در دو ردیف موازی کنار هم قرار گرفته، به سه ناو تقسیم می‌شود.
بنای تاریخی گور گنبد مربوط به سدهٔ ۷ و ۸ ه.ق است و در شهرستان فیروز کوه، ۲۰۰ متری جنوب راه آهن فیروزکوه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۰۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بقعه شیخ محمد خانقاه مربوط به سدهٔ ۸ ه.ق است و در یزد، محله خانقاه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۵۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
امامزاده زاهد کبیر مربوط به سدهٔ ۸ ه‍.ق است و در شهرستان فسا، زاهدشهر، اول شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۶۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بقعه درویش علمبازی مربوط به سدهٔ ۹ ه.ق است و در بابل، پشت آرامگاه معتمدی، در محله بازگیر کلا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۲۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آرامگاه امامزاده سید محمد زرین‌نوا مربوط به سدهٔ هشت ه.ق است و در شهرستان قائم شهر در روستای چمازکتی واقع شده، دارای زیر بنای حدود ۷۰ متر مربع و محوطه‌ای به مساحت تقریبی ۵/۱ هکتار می‌باشد که در میان گورستان قدیمی و فعلی روستای چمازکتی قرار دارد.
این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۲۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ساختمان بقعه دارای گنبدهای سنتی و ضریح منبت کاری شده است که در فهرست آثار باستانی به ثبت رسیده است. بنایی چهار ضلعی به ابعاد ۵*۵ متر است. نمای خارجی بنا در هر ضلع دارای طاق‌نمای تزیینی است و منتهی‌الیه بدنه ردیفی از مقرنس آجری است که در میان هر دو قرنیس نیم‌دایره‌هایی برای نصب کاشی به چشم می‌خورد. حدفاصل بدنه و گنبد بنا به وسیله چهار فیلپوش تبدیل به هشت ضلعی شده و پایه‌ای برای احداث گنبد رک هشت ضلعی به وجود آمده است. سقف داخل بنا نیم‌دایره و گچ‌کاری شده است.
در داخل بنا صندوق چوبی با تزئینات ظریف و زیبا دیده می‌شود که در گذشته دارای کتیبه بوده و اکنون این کتیبه در گنجینه میراث فرهنگی استان مازندران، نگهداری می‌شود. در این کتیبه تاریخ ساخت بنا سال ۸۵۵ هجری قمری (معادل ۱۵۰۰ پس از میلاد)و نام معمار استاد فخرالدین بن محمود ذکر شده ولی نام متوفی درج نشده است.
بر اساس زیارتنامه داخل بقعه، نام متوفی آقا سیدمحمد ابن سیدعلی زری نوایی عنوان شده است.
دره ماه و خورشید مربوط به سده‌های اولیه میلادی است و در چالدران، حومه شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۲۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه پاژ مربوط به سده‌های اولیه و میانی اسلام است و در شهرستان مشهد، دهستان طوس، روستای پاژ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۴۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه دلگشا مربوط به هزاره اول است و در گنبد کاووس، خیابان شهید رمضانی، بین خیابان قائم و شهید مدرس‌ و دلگشا واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۵۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه حمام ضد کنه مربوط به هزاره اول است و در شهرستان تاکستان، روستای شناسوند واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۴۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه قلعه گردن هیر مربوط به هزاره اول است و در شهرستان قزوین، بخش رودبار شهرستان، روستای هیر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۱۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه خوریان ۲ مربوط به هزاره اول - دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان شاهرود، روستای خوریان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۴۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه شهرک بسیجیان مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در آزادشهر، ضلع جنوبی پارک شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۲۵۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کفراج مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان دلفان، بخش مرکزی، دهستان خاوه شمالی، روستای کفراج (پاقلا) واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۴۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
در واقع تپه کفراج به جا مانده قلعه سه طبقه مربوط به دوره ساسانی است.
غار و تپه کمره مربوط به هزاره اول قبل از میلاد است و در شهرستان قروه، بخش چهار دولی، روستای کمره واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۹۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.