moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
به‌طور کلی اقلیت‌های مذهبی چون بازماندگان مزدکی، مانوی، اسماعیلی و زرتشتی که در دورهٔ بوداییگری نیروی مناسبی کسب کرده بودند، صدمهٔ کامل دیدند و کارشان از رونق افتاد. همچنین غازان خان دستور داد مهرها مانند گذشته مدور ساخته شود و نام خدا و رسول به خط فارسی بر آن‌ها نقش بندد. بر سر نوشته‌ها و مراسلات سلطنتی و دیوانی نیز کلمات "«الله اعلی»" نوشته شد. در پی این تحولات، دین اسلام در تشکیلات اداری رسمیت یافت. غازان خان در کار اسلام‌دوستی و تقویت قوانین اسلامی، سعی بیشتری از خود نشان داد؛ تاج از سر برداشت و به جای آن عمامه گذاشت و به همهٔ اطرافیان و درباریان دستور داد که لباس روحانیت به تن کنند. برای جلب قلوب ایرانیان، فرمانی صادر کرد مبنی بر این که از آن پس هیچ ایرانی مجبور نباشد کلاه مغولی به سر بگذارد. وی یک سال پس از جلوس بر تخت سلطنت به بغداد رفت. به تقلید خلفا روز جمعه در مسجد جامع شهر نماز جماعت خواند و به زیارت آرامگاه ابوحنیفهٔ کوفی رفت. در واقع پس از گروش غازان خان به دین اسلام، حلقه‌های سنتی آبا و اجدادی وی گسست.
غازان از تبریز به مغان آمد و امیر نوروز نیز پس از دو هفته به او پیوست. در قراباغ اران همهٔ خاتونان، شاهزادگان، امیران و بزرگان دولت گرد آمدند و بر پادشاهی وی اتفاق نظر کردند و در وفاداری خود به او قسم خوردند. خواجه صدرالدین زنجانی که در این ایام قدرتی فوق‌العاده حاصل کرده‌بود، به استقبال او شتافت و به همراه او بسیاری از سادات، علما و ائمهٔ آن شهر جلوتر از غازان از تبریز بیرون رفتند و در روز یکشنبه بیست و سوم ذیحجه سال ۶۹۴ ه‍.ق او را بر تخت نشاندند و بدین ترتیب، غازان وارث تاج و تخت مملکت هلاکو گردید. اولین یرلیغی که به دست غازان در همان روز جلوس صادر شد، فرمانی بود دایر بر قبول مذهب اسلام برای مغول، اجرای آداب دینی و رعایت جانب عدالت، منع امرا و اکابر از ظلم به زیر دستان. غازان خان، خواجه صدرالدین احمد خالدی چاویان زنجانی را به وزارت،صاحب دیوانی شرف‌الدین سمنانی را به سمت اولغ بیتکچیریاست دیوان تمغا و امیر نوروز را به منصب امیرالامرائی تعیین نمود. اسلام آوردن غازان، جایگاه او را در جامعهٔ ایرانی مسلمان تقویت کرد، اما بسیاری از شاهزادگان مغول این کار را نمی‌پسندیدند و برای از میان برداشتن او تلاش می‌کردند و به همین سبب، در آغاز سلطنت او، شورش‌ها و توطئه‌هایی سر گرفت که همه به سختی سرکوب شد. غازان خان پادشاهی قهار بود و سلطنت او چنان که هوراث اشاره می‌کند سراسر آکنده از ذکر سیاست‌کردن‌ها و خون‌ریزی‌ها است. دسون نیز می‌گوید که در شرح پادشاهی این ایلخان در تألیف رشیدالدین فضل‌الله کمتر صفحه‌ای است که اشاره به قتل و اعدام یکی از ارکان دولت در آن نباشد. غازان طغاجار نویان را هم برای دور داشتن از اردو و جلوگیری از دخالت‌های احتمالی او، به رهبری اردوی مقیم بلاد روم فرستاد و چندی بعد یک نفر ایلچی را با فرمان قتل او گسیل داشت. غازان سپس به سرکوبی شاهزادگان مخالف خود پرداخت؛ از آن جمله پسر ارشد گیخاتو خان یعنی آلافرنگ را دستگیر کرده و سپس عفو کرد. توکان، پسر بایدو، را که در گرجستان قدرتی بهم رسانده بود، از میان برداشت و امرایی که در قتل گیخاتو خان دست داشتند را از دم تیغ گذراند.
در ماه صفر سال ۶۹۵ ه‍.ق خبر رسید که مغولان ماوراءالنهر، که در این تاریخ تحت امر اوجای، پسر براق‌خان، بودند، از انقلاب‌های خراسان و نبود قوا در آنجا استفاده کرده، پس از عبور از جیحون به خراسان حمله‌ور شده‌اند و تا مازندران تاخته‌اند. غازان خان دستور داد که لشکر از تمام نقاط کشور، عازم بلاد شرقی شود و امیرنوروز را به فرماندهی آن‌ها معین کرد؛ ولی چون کمتر از یک سال، سه بار تخت ایلخانی دستخوش تغییر شده و لشکریان مختلف از مردم مالیات بسیار گرفته بودند؛ خزانه جهت پرداخت حقوق قشون جدید وجهی نداشت. امیرنوروز در تبریز به زحمت چند تومان زر از عده‌ای قرض کرد و به جنگ لشکریان اوجای رفت.
مغولان تورانی از جلوی سپاهیان امیرنوروز گریختند. امیرنوروز در نزدیکی هرات به ایشان رسید و در آنجا جمعی از آن طایفه را کشت و تا کنار جیحون مابقی آن‌ها را تعقیب کرد و پس از آن که خراسان را از شر تعرض ایشان خلاص کرد، در هر قسمت نایبی از جانب خود منصوب کرد و موفق و پیروز نزد غازان خان بازگشت. امیر نوروز پس از مراجعت از خراسان، خواجه صدرالدین زنجانی را به اتهام این که در اموال دیوانی بدون اجازه تصرف می‌کند و از پیش خود یرلیغ و فرمان صادر می‌نماید، از وزارت عزل کرد و جمال‌الدین دستجردانی را به جای او گماشت. وی حل و عقد امور دیوانی و تهیهٔ مایحتاج لشکریان را بر عهدهٔ برادر خود حاجی بیک گذاشت؛ صحه و امضای فرمان‌ها را نیز به برادر دیگر خویش ناصرالدین سایتلمش سپرد و به این ترتیب زمام تمام مشاغل مهم لشکری و کشوری را در دست خود گرفت.
چون امور خراسان بی‌حضور امیر نوروز، صورت انتظام نمی‌گرفت، غازان بار دیگر امر کرد که امیر نوروز با چند نفر از شاهزادگان و امرا به سمت خراسان حرکت کنند. از جمله همراهان امیر نوروز، شاهزاده سوکای، پسر یشموتنوادهٔ هولاکو خان بود که با دو نفر از رؤسای لشکری یعنی برلا و ارسلان اوغولنواده جوجی پسر چنگیز طرح اتحاد ریخته‌بود. این جماعت که از اسلام امیر نوروز و غازان ناراضی بودند، مصمم شدند که به همراهی هم اساس دولت نوروزی و غازانی را برچیدند و بر اثر آن، بار دیگر معابد بودایی را تجدید کرده و شوکت اسلام و مسلمین را در هم بشکنند.
شاهزادگان سوکای و برلا که به عنوان مقدمهٔ سپاهیان امیر نوروز عازم خراسان شده‌بودند، تصمیم گرفتند راه را بر امیر نوروز ببندند و او را بکشند، اما پیش از انجام این کار، رسولی پیش شاهزاده طایجوپسر منگو تیمور فرستادند و او را هم به طرف خود خواندند. طایجو ظاهراً دعوت ایشان را پذیرفت، ولی فوراً امیر نوروز را از توطئهٔ سوکای و برلا باخبر ساخت. نقشهٔ امرای عاصی این بود که سوکای و برلا امیر نوروز را در خراسان به قتل برسانند و ارسلان نیز غازان را از میان بردارد. امیر نوروز که از قصد شبیخون مخالفین آگاه شده‌بود، شبانه خیمهٔ خود را خالی گذاشت و در کمین نشست و پس از آن که توطئه‌کنندگان بر خیمهٔ او وارد شدند، امیر نوروز از کمین بیرون آمده و به آن‌ها حمله کرد که به دنبال آن برلا کشته شد و سوکای گریخت، ولی به زودی به دست هرقداقیکی از سرداران غازانی دستگیر و کشته شد. ارسلان و یاران او نیز که به قصد غازان، سپاهیان خود را آماده کرده‌بودند، به زودی مغلوب گردیدند و غازان و امیر نوروز تمام مخالفین را به دست آورده و کشتند. همچنین جمعی از دشمنان صدرجهان، وی را نیز به همدستی با یاغیان متهم کرده و عده‌ای از اعضای دیوان هم به مجرمیت صدرجهان شهادت دادند. حکم شد که خواجه را بگیرند و پس از آزار و عذاب بسیار، وی را به قتل برسانند؛ دو تن را موکل کردند که او را مقید و برهنه در بیشه‌ای برده و به قتل برسانند. اتفاقاً خواجه در عهد گیخاتو خان، در حق این دو موکل انعام و اکرام کرده‌بود. ایشان صدرجهان را تا شب در آن بیشه نگاه داشتند. در این میان امیر هرقداق که از انجام کار سوکای فراغت یافته بود، به اردو بازگشت و از حال خواجه پرسید؛ پس ماجرا را برای او شرح دادند. فوراً دو سوار فرستاد و دستور داد که تا صبح، دست نگه‌دارند. روز بعد فهرستی از اسامی مخالفین به حضور غازان خان آوردند که اسم صدرجهان در میان آنان نبود؛ چیزی نگذشت که خواجه از طرف غازان مورد عفو قرار گرفت و مقرر گردید که در مجاورت اردو زندگی نماید. غازان خان، امیر هرقداق را پس از فیصل دادن ماجرای سوکای، به حکومت فارس منصوب نمود و او در تاریخ ۷ جمادی‌الثانی سال ۶۹۵ ه‍.ق به فارس وارد شد و به رفع مشکلات و جمع‌آوری مالیات‌ها پرداخت. غازان در ششم ذیحجه سال ۶۹۵ ه‍.ق، خواجه جمال‌الدین دستجردانی را به قتل رساند. او همچنین در اول محرم سال ۶۹۶ ه‍.ق خواجه احمد زنجانی، صدرجهان، را مورد توجه قرار داده و بار دیگر به مقام صاحب دیوانی برگزید که این انتخاب و قتل خواجه جمال‌الدین، برخلاف میل امیر نوروز بود و نشانگر این امر بود که قدرت او رو به زوال است و ایلخان تصمیم دارد که خود و دیوان را از چنگ او و عمالش خلاصی بخشد.
غازان در ۶ ذیحجه ۶۹۵ ه‍.ق تبریز را به قصد اران ترک کرد تا زمستان را در آن ناحیه قشلاق کند. در منازل اولیهٔ سفر مراسم ازدواج وی مطابق سنت اسلامی با بلغان خاتونخاتونی که در ابتدا زوجه پدرش ارغون بود شکل گرفت. مغولان رسم داشتند که پسر باید با بیوگان مادر، البته به جز مادر خودش ازدواج کند؛ پدر و نیا و نیای بزرگ غازان با بیوهٔ پدرشان ازدواج کرده‌بودند و دوقوز خاتون معروف، زوجهٔ مسیحی هلاکو، قبلاً همسر پدرش تولوی بود. این که یک روحانی حاضر شده‌باشد خطبهٔ چنین ازدواجی را بخواند تقریباً باور نکردنی می‌نماید، و این که نو مسلمانی، ظاهراً صادق دست به وصلتی بزند که صراحتاً در قرآن ممنوع گردیده نشان می‌دهد که سنن قدیم هنوز در میان مغولان ریشه‌های استواری داشته‌است.
نورین آقا، از قوم قیات، نزد غازان خان محترم و مورد اعتماد بود. اویراتای، برادر امیر نوروز، در دستگاه این شخص بود و نورین چندان به وی اعتماد نمی‌کرد. پس چون نوروز به حدود خراسان رسید، گناه غلبه یافتن شورشیان را به گردن نورین انداخت که موجب رنجش همگان از وی شد و این رویداد، نقطهٔ آغاز شکست وی بود. نوروز چون به خبوشان رسید، لشکریان را آماده ساخت و در پی شورشیان رفت، اما پس از چند روز لشکریان را رها کرد و به بهانهٔ بیماری همسرش، روانهٔ آذربایجان شد؛ همچنین به فرمان غازان خان گناهکارانی فرستاده شده‌بودند تا در وقت جنگ در مقدمهٔ لشکر قرار گیرند، اما همه در پی نوروز روانه شدند و صحنهٔ نبرد را ترک کردند. امیرنوروز در میانهٔ راه، بی‌اجازهٔ پادشاه بر سر امیری شورشی تاخت. پس به فرمان غازان به خراسان احضار شد، اما از اطاعت آن سر باز زد. نوروز در بیست و یکم شعبان سال ۶۹۵ ه‍.ق در صاین به حضور وی آمد. غازان با این که قتلغ‌شاه، نویان و چند امیر دیگر گفتند که رفتن دوبارهٔ نوروز به خراسان صلاح نیست، باز او را به اعزاز روانه داشت و نظام‌الدین یحیی را نیز به اسم نیابت حکومت، با او همراه ساخت. تمام این وقایع سبب خشم و بدبینی غازان به امیر نوروز شد؛ اما علت اصلی آن نبود.
صدرجهان چون بار دیگر بر مسند وزارت نشست، درصدد برآمد که انتقام خود را از امیر نوروز، که در عزل او دست داشت، بگیرد و به همین خیال با دشمنان او همدست شده و به اتفاق در سرنگون کردن دولت امیر نوروز کوشیدند. صدرجهان و برادرش، قطب جهان، از زبان امیرنوروز و برادر او، مراسلاتی خطاب به سلطان مصر ساختند به این مضمون که «با وجود اسلام غازان چون امرای او هنوز به این شرف نایل نیامده‌اند، برای لشکرکشی به ایران و قلع ریشهٔ کفر سلطان را فرصتی مناسب فراهم است و امیر نوروز و برادران او جهت قیام به کمک لشکریان مصری حاضرند و به علاوه در آن نامه ذکر فرستادن چند ثوب جامهٔ گران بها را از طرف امیر نوروز به عنوان هدیه برای سلطان گنجاندند.» افشای این مسئله باعث خشم غازان خان شد؛ ایلخان که در این تاریخ در همدان بود، به عجله از آنجا به سمت شهر وان حرکت کرد و به قدری خشمناک بود که در یک روز قریب سی فرسخ راه را پیمود و در جمادی‌الاول سال ۶۹۶ ه‍.ق به شهر وان رسید. او در آنجا دستور داد که برادران امیر نوروز را بدون محاکمه و پرسش به قتل برسانند. غازان خان مأمورینی را فرستاد که کسان و پسران امیر نوروز و هشت برادر او را در هر جا باشند به یاسا رسانند؛ وی برادر خود خدابنده را که با لشکری عازم خراسان بود، امیر قتلغ‌شاه و هرقداق را با دو تومانتومان واژه‌ای مغولی است که در اینجا به معنی ۲۰ هزار سرباز است. لشکر و امیر چوپان و چند تن دیگر از امرا را از نقاط مختلف کشور احضار کرد و همگی را به دستگیری امیر نوروز مأمور کرد. امیر نوروز در نیشابور از اوضاع اطلاع یافت و با وجود مخالفت سران لشکری خود و جدا شدن آن‌ها از او، با چهارصد نفر به جانب هرات فرار کرد تا به پناه ملک فخرالدین کرت که با دختر برادر او ازدواج کرده‌بود، برود؛ ولی ملک فخرالدین، امیر نوروز را تسلیم سپاهیان قتلغ‌شاه کرد و قتلغ‌شاه او را در ۲۲ ذیقعده سال ۶۹۶ ه‍.ق کشت و سر او را نزد غازان خان فرستاد.
پس از قتل امیر نوروز در ۲۲ ذیقعده سال ۶۹۶ ه‍.ق، عده‌ای از عمال دیوانی و امرای غازانی، خواجه صدرالدین احمد زنجانی را به تصرف در اموال متهم کردند و بدین ترتیب غازان او را از نظر انداخت. صدرجهان گمان کرد رشیدالدین فضل‌الله طیب همدانی نیز در این توطئه شرکت کرده و ضد او سخنانی به غازان گفته‌است؛ پس صدرجهان به پادشاه شکایت برد، ولی غازان به او گفت که رشیدالدین سخنی ضد خواجه نگفته‌است. در این میان امیر قتلغ‌شاه که برای سرکوبی پادشاه گرجستان رفته بود، در کنار شط کورا (کر) به اردوی غازان آمد و شنید که صدرجهان نزد ایلخان بدگویی اطرافیان و اقوام او را کرده‌است و قتل و غارت بسیار به آن‌ها نسبت داده‌است. قتلغ‌شاه چون مورد خشم غازان قرار گرفت، از خواجه پرسید: «که علت این خشم و سرزنش چیست چه کسی نزد غازان از او به بدی یاد کرده‌است؟» صدرجهان در این ماجرا خواجه رشیدالدین فضل‌الله را مقصر معرفی کرد و به همین خاطر قتلغ‌شاه هم بر رشیدالدین متغیر گردید. رشیدالدین که از اوضاع بی‌اطلاع بود، نزد غازان خان شکایت کرد. غازان پس از احضار قتلغ‌شاه دانست که ماجرا از چه قرار است و این صدرجهان است که رشیدالدین را متهم کرده‌است. غازان خان به همین جهت بر صدرجهان خشمناک شده و دستور داد او را در تاریخ ۱۷ رجب سال ۶۹۷ ه‍.ق مورد محاکمه قرار دهند و پس از آن او را برای مجازات به قتلغ‌شاه سپردند. قتلغ‌شاه خواجه را در ۲۲ رجب سال ۶۹۷ ه‍.ق از میان دو نیم کرد و به این ترتیب دورهٔ حیات صدرجهان خاتمه یافت. در اواخر سال ۶۹۷ ه‍.ق، موقعی که غازان از تبریز به عزم قشلاق، به طرف بغداد می‌رفت، در اوجان سمت وزارت و صاحب دیوانی را به خواجه سعدالدین محمد مستوفی ساوجی و نیابت وزارت را به عهدهٔ رشیدالدین فضل‌الله طیب همدانی گذاشت و این دو نفر به کمک یکدیگر به ادارهٔ ممالک غازانی مشغول شدند.
غازان خان پس از به حکومت رسیدن، درصدد برآمد تا همچون پدران خود جنگ با ممالیک مصر و شام را ادامه دهد و دلایلی به شرح زیر برای اقدامش بیان داشت:
غازان خان ابتدا از روم شروع کرد؛ چون آن‌ها وضع آشفته‌تری داشتند و این اوضاع به خاطر فرماندهان مغولی بود که با رفتار ناپسند خود مردم را عاصی کرده‌بودند. سلطان غیاث‌الدین مسعود، حاکم روم، در این زمان نزد غازان بود و به خاطر احتمال شورش و اعلام استقلال، اجازهٔ سفر به روم را نداشت. سلطان در سال ۶۹۸ ه‍.ق، شاهزاده‌ای مغولی به نام سولامیش را به امیرالامرایی روم برگزید و وضع رو به بهبودی رفت. در این زمان غازان خان در حال آماده‌سازی امکانات برای حمله به شامات بود و سولامیش وظیفه داشت پس از آرام ساختن حکومت رومیان، سپاهی مشتمل بر بیست و پنج هزار نفر آماده سازد و به محض شروع نبرد توسط غازان خان، لشکریان خود را از طریق ارمنستان صغیر و شهر سیس به حرکت درآورد، اما او این فرمان را اجرا نکرد و علیه حکومت مرکزی شورش کرد. این چنین بود که کار نیمه تمام ماند. غازان خان پس از مدتی شورش را سرکوب و همچنین امیرالامرای جدیدی را برای این منطقه منصوب کرد.
پس از اسلام آوردن غازان خان، این ترس در دل مسیحیان ایجاد شد که آیا از این پس ایلخانان منجی مسیحیان نیستند؟ جواب منفی است؛ چون سلطان برای سرکوبی شامات و مصر به آن‌ها نیاز داشت. پس غازان تماس‌هایی با ارمنستان صغیر و مسیحیان برقرار کرد و سیاست تسامح را در داخل و خارج کشور پیش گرفت تا از کمک آن‌ها بهره ببرد. او به هتوم دوم نامه‌ای فرستاد؛ با این مضمون که برای رهایی فلسطین از دست مصر و شامات آماده است و اگر او سپاهیانش را در اختیار سلطان بگذارد، وی فلسطین را به آن‌ها خواهد داد. پس هتوم با رضایت تمام سپاهیانش را در اختیار غازان خان قرار داد. گرجیان نیز سپاهیانی برای مقدمهٔ لشکر او آماده ساختند. امید بسیاری در دل مسیحیان روشن شده‌بود که باعث شده‌بود در سال ۷۰۰ ه‍.ق / ۱۳۰۰ م، هتوم دوم کتابی بنویسد؛ با این مضمون که غازان خان ارضی موعود را از مسلمانان خواهد گرفت و آن را به مسیحیان می‌سپارد. این اخبار آنچنان گسترش یافت که مردم در بیزانس گمان می‌کردند غازان اورشلیم را فتح کرده‌است و به این مناسبت لوح یادبودی ساختند که همچنان موجود است.
غازان خان به رغم کمک گرفتن از مسیحیان، به تهاجم خود به شامات رنگ مذهبی بخشید؛ غازان در میانهٔ راه از اماکن مذهبی عراق دیدن کرد. او نذوراتی بسیار برای آن‌ها در نظر گرفت و نهری را به جانب نجف جاری ساخت. وی از طرفی دیگر حنفی مذهب بود و قصد داشت این فرقه را بین ۳ فرقهٔ دیگر به برتری رساند. وی از جانبی دیگر به شیعیان وعده داد که حقوق از دست رفتهٔ خاندان علی را باز خواهد گرداند. غازان خان در ابتدا سیاستی مسالمت‌آمیز با مصر در پیش گرفت تا بتواند نقشهٔ مناسبی طراحی کند، بزرگان داخلی و خارجی که با مسلمان شدن او مخالف بودند را سرجای خود بنشاند و اسلام‌دوستی خود را به اثبات برساند. پس به سلطان مصر که الملک‌العادل زین‌الدین کیتو بوغا نام داشت، نامه‌ای دوستانه نوشت تا اسلام‌دوستی خود را به اثبات برساند. غازان متذکر شد که اگر پدرانش به این حدود لشکر می‌کشیدند، در راستای تعارضات دینی بوده اما غازان خان خواهان روابط دوستانه و بازرگانی است و به آن‌ها پیشنهاد داد شخصی را حاکم کنند که نسل در نسل پادشاه بوده تا این درگیری‌ها و جنگ‌های داخلی نیز به پایان برسد. زمانی که نامه به دست سلطان رسید، از لحن غازان به شدت عصبانی شد اما به دلیل مشکلات حکومتی، با روابط بازرگانی موافقت کرد. باید به این نکته توجه داشت که با وجود این نامه‌ها، هیچگاه دو طرف به خواسته‌هایشان نرسیدند و این چنین بود که جنگ آغاز شد.
در سال ۶۹۶ ه‍.ق سلطان مصر خلع شد و الملک المنصور حسام‌الدین لاچین المنصوری السلحداری جایگزین او شد. ۵ تن از سرداران سلطان پیشین از مصر گریختند و نزد غازان خان آمدند. در بین این ۵ نفر، نایب‌السلطنه شام نیز بود؛ آن‌ها سلطان را از اوضاع نامناسب مصر آگاه ساختند و او را تشویق کردند تا نبرد را آغاز کند. در سال ۶۹۸ ه‍.ق حسام‌الدین لاچین کشته شد و الملک الناصر به حکومت رسید؛ اما غازان فرصتی نداد که او پایه‌های حکومتی خود را محکم کند و سریع به الملک الناصر حمله کرد. سلطان از تبریز به راه افتاد و تا حلب پیش آمد. الملک الناصر نیز از قاهره راه افتاد. غازان در مجمع‌المروج راه بر مصریان بست و نبرد میان طرفین آغاز شد. در این نبرد، ۹ نفر از سرداران مصری و شامی کشته شدند. این نبرد از صبح تا غروب ادامه داشت و با شکست سرداران مصری و شامیان به اتمام رسید.
هنگامی که سلطان نزدیک حمص رسید، اهالی تسلیم شدند و خزانهٔ سلطان مصر را نیز تقدیم کردند و این چنین راه دمشق باز شد. مردم شهر که دچار هراس فراوان شده‌بودند، تصمیم گرفتند امان‌نامه‌ای برای غازان بفرستند؛ پس غازان خان امان‌نامه را پذیرفت و در نماز جماعت روز جمعه شرکت کرد و سرانجام بر شامات مشروعیت یافت. غازان خان به علت وجود رقبا، دشمنان داخلی، اولوس جوجی و جغتای در شرق و شمال‌شرقی کشور، نمی‌توانست مدت مدیدی از پایتخت دور بماند؛ وی می‌دانست که رها کردن این مناطق نتیجهٔ خوبی در بر ندارد اما مجبور شد که بازگردد. پس قتلغ‌شاه را که از بزرگترین و بهترین یارانش بود، مأمور نظارت بر امور آن نواحی کرد و خود راهی تبریز شد. با فتح مجمع‌المروج، نور امیدی در دل مسیحیان تابیدن گرفت و روابط بین شرق و غرب دوباره آغاز شد. جمهوری ونیز نامه‌ای به دربار غازان فرستاد و خواستار فرستادن سفیر نزد او شد و به دنبال آن در سال ۷۰۰ ه‍.ق جیمز دوم، پادشاه آراگن، نامه‌ای برای سلطان فرستاد؛ در آن نامه غازان مقتدرترین و بزرگترین ایلخان خوانده شده‌بود و آن‌ها بیان کرده‌بودند که خواهان زیارت فلسطین‌اند و حاضرند در کنار غازان خان بجنگند. به گفتهٔ بعضی از مورخان مسیحی، سلطان بعضی از نواحی فلسطین را در ازای روابط و اتحاد بین سلاطین اروپا و حکومت ایلخان، در اختیار آن‌ها گذاشت.
پس از مدتی وضع شامات بسیار آشفته شد و اجحافات مغول در دمشق مردم را عاصی کرد؛ الملک الناصر محمد بن قلاوون، وضع را مناسب دید و به امرای شام، که دست‌نشاندهٔ مغولان بودند، پیشنهاد داد با یکدیگر متحد شوند. پس اختلافات داخلی را کنار گذاشتند و زیر پرچم الملک الناصر متحد شدند. پس از سفر وی به دمشق دوباره خطبه به نام او و خلیفه حاکم بأمرالله خوانده‌شد. صد روز این کار ادامه داشت و الملک الناصر حاکمان پیشین را بر سر کار خود بازگرداند. زمانی که این اخبار به غازان رسید، در سال ۷۰۰ ه‍.ق تصمیم گرفت به کار آن‌ها پایان بخشد. غازان تا حلب رسید اما به مدت ۴۰ روز برف و باران شدیدی بارید که مصریان و غازان را مجبور ساخت عقب‌نشینی کنند و کار بدون نتیجه باقی ماند.
غازان خان تصمیم گرفت مسئله را از طریق اقدامی سیاسی برطرف کند. وی هیئتی مشتمل بر ۲۰ نفر همراه با نامه‌ای به مصر فرستاد. غازان خان گذشته از آنچه در نامه مطرح کرده بود، خواستار ضرب سکه با نام او و ارسال خراج از سمت حاکم مصر شده‌بود، اما جواب سلطان به این خواسته‌ها آنچنان تند و خشن بود که منابع فارسی از ذکر آن خودداری کرده‌اند و حتی رشیدالدین فضل‌الله همدانی نیز آن را بیان نکرده و تنها از خشم غازان و تصمیم او برای ادامهٔ جنگ صحبت شده‌است. علاوه بر آن، همراه نامه صندوقچه‌ای پر از اسلحه ارسال شده‌بود که نشان از جنگ طلبی حاکم مصر داشت. در این زمان که سلطان در حال آماده شدن برای جنگ بود، از جانب فاسیلیوس، امپراتور روم شرقی، تحفه‌ها و هدایای فراوانی رسید. آن‌ها خواستار اتحاد با غازان خان بودند و امپراتور حتی دختر خود را نیز به نزد او فرستاده بود. ایلخان از این اتحاد بسیار خشنود شد. ارمنستان نیز سپاهیان خود را در اختیار غازان خان گذاشت. در همین حال هیئت دیگری از جانب اولوس جوجی وارد شد که خواستار دریافت خراجی بود که از زمان هلاکوخان برای حدود آذربایجان و اران مشخص شده‌بود. غازان خان نمی‌خواست وارد مشکلات جدید شود و خطری برای خود ایجاد کند و به همین علت هدایای بسیاری فرستاد. غازان جنگ خود را از طریق بغداد آغاز کرد. در همین روزها حاکم بأمرالله درگذشت و المستکفی بالله جانشین او شد. غازان خان در این زمان به جانب شمال می‌رفت و بدون مانع مسیر را طی می‌کرد تا در سال ۷۰۲ ه‍.ق در رحبه اردو زد . او با بررسی اوضاع جنگ، روحیهٔ قوی سپاهیانش و روحیهٔ ضعیف مردم حکومتش، تصمیم گرفت به پایتخت بازگردد و جنگ را به فرماندهانش بسپارد. پس قتلغ‌شاه و امیر چوپان، خود به دمشق رفتند. سلطان مصر تصمیم گرفت شخصاً جنگ را هدایت کند و الملک الناصر نیز همراه با حمایت خلیفه و فرمانروایان شامات حرکت کرد؛ در رمضان سال ۷۰۲ ه‍.ق در مرج‌الصفر جنگ شکل گرفت که ابتدا پیروزی از آن مغولان شد و موفق شدند به خزانهٔ الملک الناصر محمد بن قلاوون دست پیدا کنند اما پس از مدتی شکست عایدشان شد؛ بسیاری با اسب‌های خود در باتلاق‌ها فرورفتند و ده هزار مرد و بیست هزار اسب به دست شامیان افتاد و آن‌ها با پیروزی به دمشق بازگشتند. قتلغ‌شاه با عده‌ای از سپاهیان خود به تبریز بازگشت. هنگامی که غازان خان اخبار جنگ را شنید بسیار مغموم گشت و به گفتهٔ منابع چنان آهی کشید که خون از دماغش جاری شد و از آن پس غضبناک و خشمگین شد و حتی طی محکمه‌ای که برای بررسی این شکست تشکیل داده‌بودند، وی قصد داشت دستور قتل قتلغ‌شاه را صادر کند که اطرافیانش او را از این عمل منصرف کردند. به مدت دو ماه در سراسر حکومت به احترام خانواده‌های سربازان و کشته‌شدگان عزای عمومی اعلام شد و در همین حین پادشاه روم که ادعای دوستی کرده‌بود، به پشتوانهٔ مصر و شامات دست به خودسری زد. غازان شورش او را سرکوب کرد و غیاث‌الدین مسعود جانشینش شد و فرمانروای سلجوقیان روم، کیقباد سوم را نیز به اصفهان فرستادند، که در سال ۷۰۲ ه‍.ق در همان‌جا به قتل رسید و تا حدی خیال حکومت از جانب روم آسوده گشت.
در شورایی که غازان پس از شکست مرج‌الصفر در اوجان تشکیل داد، بعد از تنبیه سران سپاهی، دست به بذل و بخشش گشود و هر یک از سرداران را خلعت‌ها و انعام‌های گزاف داد و به مدت پانزده روز در چادری نشسته، به دست خود خزانه و حاصل مالیات ولایات را که به اسم استمداد لشکر قبلاً به تعدی از مردم وصول شده بود، به باد داد و کاری کرد که هیچ‌یک از ایلخانان سابق نکرده‌بود. پس از اتمام قوریلتایِ اوجان، غازان به تبریز آمد و مشغول تهیهٔ لشکر، جهت حرکت به شام و کشیدن نقشه‌ای برای جبران شکست مرج‌الصفر برآمد اما ناگهان دچار درد چشم شد و اطبای چینی به معالجهٔ او مشغول شدند. کمی بعد به اوجان برگشت و به عزم گذراندن زمستان به طرف بغداد حرکت کرد؛ اما به خاطر برف و باران شدید موفق به انجام این کار نشد و مصمم شد در کنار قزل‌اوزن زمستان را به پایان برساند. غازان که پس از شکست مرج‌الصفر دائم غمگین و رنجور بود، در سفر قشلاقی خود سخت مریض شد و هر قدر او را مداوا کردند، نتیجه نداد. ناچار در اوایل بهار از حوالی قزل‌اوزن به طرف ساوه حرکت کرد و خواجه سعدالدین در این مکان که موطن او بود، از ایلخان پذیرائی شایانی کرد. در ساوه اندکی حالت مزاج غازان بهبود یافت، ولی چون از آنجا به ری حرکت نمود، مرضش به شدت عود کرد و ناچار چند روز در ری ماند و از آنجا عازم قزوین شد. غازان خان در یکشنبه مصادف با ۱۱ شوال سال ۷۰۳ ه‍.ق در حوالی قزوین، پس از قریب به نه سال سلطنت، در سن ۳۳ سالگی وفات یافت و جنازهٔ او را از آنجا به تبریز بردند. رسم مغولان به این صورت بود که جسد ایلخانان را در محلی مخفی و دور از آبادی و زراعت به خاک می‌سپردند و آنجا را از مردمان مخفی نگاه می‌داشتند؛ اما غازان خان که به دین اسلام گرویده‌بود، خواست از عمل بزرگان دینی و سلاطین اسلامی بهره بگیرد. او به همین علت، در حیات خویش مقبره‌ای بنا کرد و اوقافی جهت آن قرار داد تا عابدان، صالحان و زاهدان از طریق آن روزگار بگذرانند. نام این بارگاه شنب غازان بود و او را در این مکان به خاک سپردند.
غازان را با وجود عمر کم و سلطنت کوتاه، به واسطهٔ اصلاحات و اقداماتی که انجام داده‌بود و ابنیه، قواعد و قوانینی که به جای گذاشته‌بود، می‌توان بزرگ‌ترین پادشاه سلسلهٔ ایلخانان دانست، اما باید به خاطر سپرد که یک قسمت عمده از این افتخار، عظمت و بلندنامی که مشمول حال غازان خان شده از برکت وجود وزیر کاردانی مثل خواجه رشیدالدین فضل‌الله همدانی است که از یک طرف با تدبیر و هنر و سیاست ممالک وسیع غازانی را اداره می‌کرده و از طرف دیگر در ترفیع حال رعایا، اصلاح امور مالی، ساخت ابنیه و آثار خیریه با غازان خان مشارکت داشته‌است. خواجه همچنین وقایع و اتفاقات ایام را به ثبت رسانده‌است.
سلطان محمود ایلخان پس از قبول مذهب اسلام از مؤمنین و مشوقین جدی آن آیین گردید و در تمام عمر در رعایت مراسم و آداب دین حنفی و اقامهٔ شعائر آن می‌کوشید. غازان شخصی رشید و جنگ آزموده بود، مخصوصاً قبل از رسیدن به مقام ایلخانی یعنی در دورهٔ حکومت خراسان، به واسطهٔ حملات پی‌درپی مغولان ماوراءالنهر به این مملکت، به خوبی فنون لشکرکشی و مقابلهٔ با دشمن را فرا گرفته‌بود و اسرار این کار را آموخته بود. ظاهراً وی از مرگ هیچ ترسی نداشت و تمام وقت سپاه خود را به حقیر شمردن عمر و نداشتن باک از دشمن تشویق می‌کرد؛ غالباً مثل چنگیز خان، سرداران خود را احضار می‌کرد و به آن‌ها تعلیمات ویژه‌ای می‌داد و به ایشان توصیه می‌نمود که در لشکرکشی‌ها از راهداران و راهنمایان بیش از همه استفاده کنند و پیش از حرکت در تأمین وسایل، آذوقه، کسب اطلاع از احوال و روحیهٔ دشمن به کمک جاسوس‌ها بکوشند. در رعایت انضباط لشکریان بسیار تلاش می‌کرد و در این راه نیز مقلد چنگیز بود و می‌گفت:
غازان علاوه بر زبان مغولی، فارسی، کمی عربی، چینی، تبتی، هندی، کشمیری و لاتینی نیز می‌دانست و به دانستن تاریخ، آداب و اخلاق سلاطین، مخصوصاً پادشاهان معاصر خود علاقهٔ بسیاری داشت و هر وقت به یکی از مردم ممالک خارجی برمی‌خورد، در این باب از او می‌پرسید ولی بیش از همه به دانستن تاریخ آباء و اجداد مغولی خود علاقه داشت و هیچ‌یک از امرا و شاهزادگان مغول به اندازهٔ او بر احوال و اسامی و وقایع مغول مطلع نبودند. خواجه رشیدالدین یک مقدار از اطلاعات نفیسی را که در جامع‌التواریخ ضبط کرده‌است، شخصاً از دهان غازان خان شنیده‌است. غازان خان گذشته از این‌ها مردی هنرمند بود و به بعضی از صنایع‌دستی و حرفه‌های مختلف مثل بنایی، نقاشی، آهنگری و اسلحه‌سازی آشنایی داشته و مقداری از عمر خود را هم به طلب کیمیا، اشتغال به رمل، ستاره‌شناسی و تحصیل نباتات عجیب به عادت مغول صرف کرده‌است.
وی همچنین خیال بنای رصدخانه‌ای در نزدیکی تبریز را نیز در سر داشت و البته نمونه‌ای از آن را در شام بنا کرده‌بود. غازان خان به اهل ادب، حکمت و فضل علاقه داشت و غالباً با آن‌ها نشست و برخاست می‌کرد و در محضر آن جماعت سوالاتی طرح می‌نمود. از ادیان، مذاهب و ملل و نحل اطلاعات کافی داشت و اکثر اوقات با فرق مذهبی مختلف به مناظره می‌پرداخت. در تشخیص میزان لیاقت و کفایت اشخاص نیز خبره بود و هرکس را به اندازهٔ فضل و توانایی‌ای که دارا بود، به مقامی که در خورش بود می‌گماشت و کمتر به غرض مغرضین و سعایت سخن‌چینان توجه می‌کرد. او در سیاست و تنبیه خطاکاران فوق‌العاده سخت‌گیر و بی‌رحم بود و در صورتی که از کارگزاران، زیردستان و سران‌سپاهی، ظلم یا تجاوزی صورت می‌گرفت، آن‌ها را به شدت مجازات می‌کرد. او زمام نفس خود را در دست داشت و هیچ حرکتی که نشان از شهوت‌رانی باشد از او دیده نشده؛ وی کسانی را که مرتکب این قبیل گناهان می‌شدند را به شدت مورد بازخواست قرار می‌داد.
غازان خان جز سلاطینی است که به آبادانی و عمران بسیاری پرداخته‌است. وی در محل شام تبریز که بعدها شنب غازان یا شام غازان خوانده شد و در سه ربع فرسخی جنوب تبریز قرار داشت، بقعه‌ای ساخت که از عجایب ابنیهٔ اسلامی است. این بارگاه بزرگترین و عظیم‌ترین قبه‌ای است که تا آن تاریخ در ممالک اسلامی ساخته شده‌بود. بنای بارگاه در سال سوم سلطنت غازان شروع و در سال ۷۰۲ ه‍.ق به انتها رسید. ضخامت دیوارها برابر با سی و سه آجر چسبیده به یکدیگر بوده‌است و هر کدام از آن آجرها نیز ده من وزن داشته‌است؛ ۱۴۰۰۰ کارگر که ۱۳۰۰۰ نفر از آن‌ها مستمراً و ۱۰۰۰ نفر دیگر به عنوان کمک استخدام شده‌بودند، در ساخت این بنا مشارکت داشتند. ارتفاع قبه ۱۲۰ گز، طول دیوارها ۸۰ گز، کتیبه و شرفات بارگاه ۱۰ گز، طاس آن ۴۰ گز و محیط آن ۱۵۳۰ گز بوده‌است. این بارگاه شکل دوازده ضلعی داشته و بر هر ضلع آن صورت برجی را نقش کرده‌بودند. داخل و خارج کتیبه‌هایی در آن به کار رفته‌است با طرح‌ها و خطوط بسیار زیبا و ۳۰۰ کیلو لاجورد تزئین شده‌است. در این قبه ۸۰ قندیل طلا و نقره که وزن هر کدام برابر با ۱۵ کیلوگرم بوده، استفاده شده‌است. پس از تکمیل این بنا، غازان خان در ایران و عراق املاک خصوصی را وقف آن کرد و نگهداری آنجا را به خواجه سعدالدین ساوجی و خواجه رشیدالدین فضل‌الله سپرد؛ او سپس در اطراف بارگاه این بناها را نیز افزود:
«"مسجد جامع"»، «"مدرسه شافعیه"»، «"مدرسه حنفیه"»، «"خانقاه جهت دراویش"» ،»"دارالسیاده جهت اقامت سادات"»، «"رصدخانه"»، «"دارالشفاء"»، «"بیت الکتب"»، «"بیت القانو، جهت گذاردن دفاتر و قوانینی که غازان خان وضع کرده‌بود"»، «"بیت المتولی که یک نفر متولی در آنجا مأمور تدبیر منزل و ترتیب مصالح مردم و منزل دادن ایشان بود"»، «"حکمتیه جهت اقامت حکما و تعلیم حکمت"»، «"بستان و قصر عادلیه"»، «"حوضخانه و حمام"». غازان خان از برای مقبره چند نفر حافظ قرآن، برای دارالسیاده، خانقاه، حوضخانه و حمام خدام، برای دارالکتب چند نفر کتابدار، برای مدارس، حکمتیه و رصدخانه استادان و مدرسین متعدد و برای دارالشفا اطبا و چشم‌پزشکانی را منصوب کرد. وی دستور داد که صبح و شب فقرا و دردمندان را در خانقاه‌ها غذا دهند و همچنین در هر ماه دو نوبت صوفیان گرد یکدیگر جمع شوند و به رقص و شادمانی مشغول شوند. عایدات اوقاف املاکی که غازان وقف این ابنیه و اماکن کرده‌بود در سال به صد تومان مغولی می‌رسید و او دیوان خاصه را جهت وصول این عایدات ترتیب داده‌بود؛ وی ادارهٔ آن را به عهدهٔ قورتیمور و ترنفای سپرده‌یود. غیر از ابنیهٔ فوق، غازان خان تمام شهر اوجان را در سال ۶۹۸ ه‍.ق از نو بنا کرد و بازارها و حمام‌های جدیدی در آنجا ساخت. او خانقاهی نیز در همدان بنا کرد و در اطراف دو شهر تبریز و شیراز دیوار کشید؛ قلعهٔ تبریز را نیز در سال ۷۰۲ ه‍.ق تعمیر نمود. طول باروی تبریز ۵۴۰۰۰ قدم (قریب چهار فرسخ و نیم) و عرض آن ۱۰ گز و نیم بود و پنج دروازهٔ کوچک داشت.
غازان خان برای بهبود حال رعایا، وصول منظم مالیات، رفع ظلم و تعدی و بهبود شرایط حکومت، قواعدی را وضع کرد. وی بسیاری از آداب و مراسمی را که پیش از آن معمول بود و اجرا می‌شد را به دلیل منافات با عدل منسوخ کرد و اصلاحات جدیدی را به وجود آورد که نمونه‌ای از آن‌ها به شرح زیر است.
بَنادِر (به عربی: بنادر) یکی از استان‌های سومالی است که در جنوب شرق این کشور واقع شده‌است. استان بنادر کوچک‌ترین و در عین حال پرجمعیت‌ترین استان سومالی است و مساحت آن همان مساحت شهر موگادیشو، پایتخت سومالی، است. این استان با ۳۷۰ کیلومتر مربع مساحت در سال ۲۰۱۴ میلادی ۱٬۶۵۰٬۲۲۷ نفر جمعیت داشت که ۳۶۹٬۲۸۸ نفر از آنان آوارگان جنگی بودند.
برتا بنز (متولد برتا رینگر, ۳ مارس ۱۸۴۹ – ۵ ماه مه ۱۹۴۴) او پیشتاز در عرصه خودرو، شریک کسب و کار و همسر کارل بنز (مخترع خودرو) بود. در سال ۱۸۸۸ او اولین کسی بود که حاضر به رانندگی اولین خودروی جهان در یک فاصله طولانی شد.More than one of codice_1 and codice_2 specified (); More than one of codice_3 and codice_4 specified ()
برتا رینگر در سال ۱۸۴۹ دریک خانواده ثروتمند در فورتزهایم /دوک بزرگ بادن متولد شد.
وی دو سال قبل از ازدواج با کارل بنز بخشی از جهیزیه خود را به سرمایه‌گذاری در شرکت ورشکسته خود در حوزه ساخت و ساز آهن اختصاص داد. او به عنوان یک زن مجرد قادر به انجام این کار بود؛ اما پس از ازدواجش با بنز، با توجه به قانون اساسی کشور آلمان، برتا قدرت خود را به عنوان یک سرمایه‌گذار از دست داد. در ۲۰ ژوئیه ۱۸۷۲ برتا رینگر با کارل بنز ازدواج کرد. کارل بنز از جهیزیه همسرش به عنوان حمایت مالی و سرمایه‌گذاری در تولید Benz & Cie استفاده کرد. ابتدا او کار خود را با کالسکه بی اسب در دسامبر ۱۸۸۵ به پایان رسانید. اگر چه برتا تأمین‌کنندهٔ مالی فرایند توسعه و نگهداری این ثبت اختراع بود، اما قانون مدرن به عنوان یک زن به او اجازه ثبت این اختراع را نمی‌داد."Frauen in der Geschichte des Rechts — Von der Frühen Neuzeit bis zum Gegenwart", Ute Gerhard e.a. , Beck'se Verlagsbuchhandlung, München 1997, , Pag 464
آنها صاحب ۵ فرزند شدند: ((۱۸۷۳) ریچارد (۱۸۷۴) کلارا (1877), Thilde (1882) و الن (۱۸۹۰).
در سال ۱۸۸۶، بنز موتور واگن را به جهان ارائه داد؛ و در عرض یک دهه ۲۵ وسیله نقلیه ساخته شد. اولین مدل، مدل اصلی ثبت اختراع موتور خودرو و اولین خودرو جهان با یک دوچرخه برش خورده ساخته شد.
مدل دوم به یک چهار چرخ برای مقاصد آزمایشی تبدیل شد و تنها یک مدل از آن ساخته شد.
اولین مدل موتور خودرو در ابعاد کوچکی فروخته و منجر به تولید مدل سوم شد. مدل سوم مجهز به چرخ‌های عقب با رینگ‌های استیل و لاستیک جامد و همچنین چرخ‌های جلوی قابل هدایت بود. گزینه‌های مختلفی برای انتخاب مشتریان از قبیل ترتیب صندلی‌ها و سقف تاشو ارائه شد.
در ماه اوت سال ۱۸۸۸، برتای ۳۹ ساله از مانهایم تا فورتزهایم با پسرهایش ریچارد و ارگن، سیزده و پانزده ساله، سوار بر مدل سوم، بدون گفتن به همسرش و بدون اجازه از مقامات سوار بر بنز شد؛ این چنین او به اولین کسی که یک خودرو را بیش از یک فاصله واقعی رانندگی کرد، تبدیل شد.
قبل از این سفر تاریخی، رانندگان صرفاً مسیرهای بسیار کوتاهی را رانندگی می‌کردند و به نقطه مبدأ، که توسط دستیاران مکانیک ساخته شده بود بازمی‌گشتند. به دنبال رد واگن این گروه پیشگام، فقط یک راه به فاصله حدود به وجود آمد.
اگرچه هدف ظاهری برتا بنز از این سفر دیدار مادرش بود، اما انگیزه دیگری نیز داشت؛ او قصد داشت به شوهرش- کسی که در بازاریابی درخور اختراع خود شکست خورده بود-ثابت کند که خودرویی که هر دوی آن‌ها سرمایه‌گذاری کرده بودند، اگر یکبار مفید بودنش برای عموم مردم نمایش داده شود، به موفقیت مالی خواهد رسید. او قصد داشت به شوهر خود اعتماد به نفس اینکه این وسیله آینده دارد را بدهد.
او Mannheim را حدود سپیده دم ترک کرد و مشکلات بسیاری را در طول راه پشت سر گذاشت. برتا توانایی‌های فنی قابل توجه خود را در این سفر نشان داد.بدون هیچ‌گونه جایگاه سوخت‌گیری و تنها با ۴٫۵ لیتر بنزین در کاربراتور، مجبور بود لیگروئین پیدا کند، چرا که خودرو نیاز به حلال نفت داشت تا حرکت کند؛ و این ماده تنها در دست داروساز پیدا می‌شد؛ بنابراین او مجبور شد در ویزلخ در داروخانه شهر برای خرید سوخت متوقف شود. در آن زمان بنزین و دیگر سوخت‌ها را تنها داروسازها داشتند، پس به همین علت، داروسازی در Wiesloch به اولین ایستگاه سوخت در جهان تبدیل شد.
او دهانهٔ بسته شدهٔ سوخت را با کلاه و سنجاقک سرش تمیز کرد و از بند جورابش برای ایزوله کردن مواد استفاده کرد؛ و همچنین یک آهنگر برای ترمیم زنجیر در یک نقطه کمک کرد. وقتی ترمز چوبی شروع به شکستن کرد، برتا بنز از یک پینه‌دوز خواست تا برای آن چرم بدوزد، که منجر به ساخت اولین جفت لنت ترمز جهان شد. یک سیستم خنک‌کننده آبی برای خنک کردن موتور به کار گرفته شد بود، که منبع آب یک نگرانی بزرگ در طول سفر بود. هر زمان که متوقف می‌شدند، هر سه نفر در منبع آب می‌ریختند. دو دندهٔ این خودرو برای سر بالایی‌ها و سرازیری‌ها کافی نبود بنابراین ریچارد و ایگن مجبور به هل دادن خودرو بودند. بنز هنگام غروب به Pforzheim رسید و موفقیتش را از طریق تلگراف به شوهرش اطلاع داد؛ و چند روز بعد با خودرو به Mannheim بازگشت.
در طول راه چندین نفر از دیدن خودرو وحشت زده شدند. برخی حتی فکر می‌کردم که دو پسر جوان و یک زن با صدای خش خش سوار بر کالسکه بی اسب، تنها می‌تواند کار شیطان باشد. داستان سفر، همان‌طور که برتا بنز می‌خواست، تبلیغات زیادی کرد. رانندگی یک رویداد کلیدی در توسعه فنی خودرو بود. زوج‌های پیشگام در رانندگی پس از برتا بنز، چندین مورد را جهت بهسازی خودرو ارائه کردند. او هر چیزی که در طول سفر اتفاق افتاده بود را گزارش داد، و پیشنهادهای مهمی از جمله دندهی اضافه برای بالا رفتن از تپه‌ها، و لنت‌های ترمز برای بهبود قدرت ترمز ارائه داد. سفر او به صنعت خودرویی رو به رشد ثابت کرد که تست رانندگی برای بیزینس آن‌ها لازم و ضروری است.
در سال ۱۹۴۴، در تولد ۹۵ سالگی برتا بنز، او به عنوان سناتور "محترم (Honourable Senator) "توسط دانشگاه فنی کارلسروهه مفتخر شد. به شوهر او در alma mater درجهٔ دکترای افتخاری در طول عمرش اعطا شد. دو روز بعد برتا بنز در ویلایش در لادبرگن درگذشت، جایی که در سال ۱۹۰۶ به آنجا نقل مکان کردند و کارگاه کارل بنز ساخته شد و آن‌ها بیزینس منحصر به فرد خانوادگی را تأسیس کردند. کسب و کار بنز و پسران. کارل بنز بعد نوشته زیر را در خاطرات خود نوشت: "تنها یک نفر با من در کشتی کوچک زندگی باقی ماند، هنگامی که به نظر می‌رسید درحال غرق شدن است. او همسرم بود. او شجاعانه و قاطعانه بادبان‌های جدیدی از امید برافراشت ."
در سال ۲۰۰۸، یادبود مسیر برتا بنزBertha Benz Memorial Route (German-government-approved non-profit official site) رسماً به عنوان یک مسیر از میراث صنعتی به جا مانده از بشر، به خاطر مسیر به جا مانده از برتا بنز در اولین سفر طولانی با خودرو در سال ۱۸۸۸، اعلام شد. در حال حاضر این امکان وجود دارد که 194 کیلومتر از علائم نشان دهندهٔ مسیر او را از مانهایم از طریق هایدلبرگ به فورتزهایم (جنگل سیاه) و مسیر برگشت او را دنبال کرد.
چالش‌های برتا بنز، در بدنه مراسم "تابستان خودرو ۲۰۱۱ جای داده شد", رویداد بزرگ و رسمی در آلمان و تولد و بزرگداشت اختراع خودرو توسط کارل بنز در ۱۲۵ سال پیش، در مراسم یادبود مسیر برتا بنز در ۱۰ و ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱ جای داده شد؛ که یک نشان قابل مشاهده در سطح جهان برای پیشرفت خودروهای جدید بود، و تنها برای تحرکی پایدار را می‌گشود. وسایل نقلیه آینده نگر با سیستم‌های رانندگی تجدید پذیر -هیبریدی و الکتریکی، هیدروژن و پیل سوختی- وسایل نقلیه مقرون به صرفه دیگر؛ که شعارش این است: چالش "برتا بنز – تحرک پایدار در قدیمی‌ترین جاده‌های خودرویی جهان !".The history of the Automobile includes the Bertha Benz Challenge, watch minutes 01:40 to 05:42 of the complete report (26:22 minutes).
در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۱ دویچه وله (DW-TV) در سرتاسر جهان سریالی ساخت آلمان منتشر شد،" که "یک مستند تلویزیونی در رابطه با اختراع خودرو توسط کارل بنز و با تأکید بر نقش بسیار مهم همسرش برتا بنز بود. این سریال تنها یک گزارش از تاریخ خودرو نیست، بلکه به خوبی نگاهی به آینده آن نیز می‌اندازد، و چالش‌هایی که برتا بنز در ۱۰ و ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱ با آن‌ها رو به رو بوده‌است را نشان می‌دهد.
مستند "The Car is Born" تولید شده توسط Ulli Kampelmann به محوریت اولین سفر جاده‌ای توسط برتا بنز.
در سال ۲۰۱۱، یک فیلم تلویزیونی در مورد زندگی کارل و برتا بنز به نام "کارل و برتا ساخته شد" که در ۱۱ مارسGenialer Tüftler und bedingungslose Unterstützerin , اول شد و توسط Das Erste در۲۳ مارس ارائه شد.ARD-Themenwoche "Der mobile Mensch" Karl & Bertha (English: ""The mobile man" Karl & Bertha"), یک تریلر از فیلم(آلمانی) (English: "Carl & Bertha – a love of the automobile") و «باز ساخت» خصوصاً در یوتیوب منتشر شد.
خسروانی روستایی در دهستان ملک‌آباد بخش گلستان شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱٬۵۷۴ نفر (۴۶۱خانوار) بوده‌است.
ایزدآباد روستایی در دهستان ملک‌آباد بخش گلستان شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱٬۴۵۲ نفر (۳۸۳خانوار) بوده‌است.
ایزدآباد روستایی در دهستان شریف‌آباد بخش مرکزی شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۹۰ نفر (۳۱خانوار) بوده‌است.
سلیمانیه روستایی در دهستان نجف‌آباد بخش مرکزی شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱٬۰۹۴ نفر (۳۱۴خانوار) بوده‌است.
اکبرآباد روستایی در دهستان نجف‌آباد بخش مرکزی شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱٬۰۳۹ نفر (۲۹۷خانوار) بوده‌است.
عمادآباد روستایی در دهستان محمودآبادسید بخش زیدآباد شهرستان سیرجان استان کرمان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱٬۰۲۲ نفر (۳۲۲خانوار) بوده‌است.
فضای نهایی () یک انیمیشن علمی-تخیلی برای گروه سنی بزرگسالان است که از شبکهٔ تی‌بی‌اس پخش می‌شود. تهیه‌کنندگان این اثر فیلم‌ساز اینترنتی اولان راجرز و دیوید ساکس هستند. داستان فضای نهایی مربوط به ماجراجویی‌های یک فضانورد به نام گری گودسپید و دوستان فضایی‌اش است.
این سریال بعد از ۳ فصل در دسامبر ۲۰۲۱ لغو شد
بیابان چیواوا (به اسپانیایی: Desierto de Chihuahua) بیابانی است که در دو سوی مرز ایالات متحده و مکزیک واقع شده‌است. در ایالات متحده بیابان چیواوا، فلات‌ها و دره‌های جنوب شرق ایالات آریزونا، میانه و جنوب ایالت نیومکزیکو، و جنوب غربی تگزاس در باختر رود پکوس را در بر می‌گیرد.
در مکزیک بیابان چیواوا منطقهٔ خشک شمال ایالت چیواوا، بخش اعظم کوهولیا، بخش شمال شرقی دورانگو، منتهی‌الیه شمال زاکاتکاس، و قسمت‌های کوچکی از غرب نوئوو لئون را در بر می‌گیرد.
مساحت بیابان حدود ۴۵۳ هزار کیلومتر مربع است و با این حساب بزرگ‌ترین بیابان قارهٔ آمریکای شمالی به‌شمار می‌آید.
قیرگیاه نام یک سرده از تیره کاسنیان است.
قیرگیاه آمریکایی نام یک گونه از سرده قیرگیاه است. نام دیگر آن تربوش (Tarbush) است.
قیرگیاه آرژانتینی نام یک گونه از سرده قیرگیاه است.
قیرگیاه پرینگل نام یک گونه از سرده قیرگیاه است.
اروزا (به لاتین: Arosa) یک شهرک و بخش در سوئیس است که در کانتون گراوبوندن واقع شده‌است. اروزا ۳٬۲۰۵ نفر جمعیت دارد.
گرینیچ (به انگلیسی: Greenwich) یک ناحیه در بریتانیا است که در منطقه سلطنتی گرینویچ واقع شده‌است. گرینویچ ۳۰٬۵۷۸ نفر جمعیت دارد.
دیوید آدامز ؛(زاده: ۱۹۳۹ در میزوری) فعال صلح، دانشمند، محقق، نویسنده و روزنامه‌نگار است. او پس از حرفه‌ای شدن در یونسکو به عنوان استاد در دانشگاه وسلین تدریس کرد. وی درپی
تحقیقات آزمایشگاهی روی م،غز مقالات علمی بسیاری طی این مدت منتشر کرد. در یونسکو روی فرهنگ صلح کار می‌کرد که سرانجام منجر به برگزاری بین‌المللی سال جهانی فرهنگ صلح شد. او در حال حاضر هماهنگ‌کننده شبکه اخبار فرهنگ صلح و نویسنده کتاب‌های متعددی در این زمینه است.
دیوید آدامز از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۲ به دانشگاه کلمبیا رفت و سپس به دانشگاه ییل ۱۹۶۲–۱۹۶۸ منتقل شد و دکترای خود را در رشته روانشناسی به پایان برد. رساله دکترای او متعاقباً در مجله ساینس با عنوان «سلول‌های مرتبط با رفتار جنگی گربه در ماده خاکستری متشکل از نورون‌های نیمه مغزش» منتشر شد. وی به عنوان استادیاری، دانشیار و سپس استاد دانشگاه وسلین به کار آکادمیک پرداخت، او به مکانیسم‌های خوی تجاوز در مغز انسان پرداخت و تحقیقات خود را بر پایه مفهوم فرهنگ صلح ادامه داد. در زمینه خوی تجاوزگری و کشف پایه زیستی آن با انجمنهای بین‌المللی همکاری کرد. او با انجمن بین‌المللی تحقیق در مورد تجاوز، کار کرد تا روند متفاوتی را نشان دهد و در نتیجه منجر به صدور اعلامیه خشونت در سویا اسپانیا توسط یونسکو شد، آنچنانکه نشان داد جنگ یک مقوله علمی است و ساختار بیولوژیکی آن را تعیین نمی‌کند، به نقل از مارگارت مید در مورد گونه‌ها می‌نویسد «همان گونه‌ای که که باعث خلق جنگ شده‌است قادر است صلح را هم ایجاد کند»
از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۱، آدامز به عنوان مشاور، حرفه‌ای و مدیر فرهنگ صلح یونسکو مشغول به کار بود و در موضع رئیس هیئت‌های کاری، سمینارهای سال جهانی فرهنگ صلح را برگزار می‌کرد.
از زمان بازنشستگی در یونسکو، آدامز برای دهه‌ها هماهنگ‌کننده گزارش‌های میان دوره‌ای و نهایی جامعه مدنی در زمینه صلح و عدم خشونت برای کودکان جهان است. وی همچنین هماهنگ‌کننده شبکه خبری اخبار فرهنگ و صلح و کتاب‌های نوشته شده در مورد فرهنگ جنگ و فرهنگ صلح می‌باشد.
آدامز با شریک خود کیکی چاوین در نیوهیون، کنتیکت (ایالات متحده آمریکا) و نرماندی (فرانسه) زندگی می‌کند.
آدامز بیش از ۶۰ مقاله در مجلات علمی منتشر کرده که بسیاری از آن‌ها در کتابهای اینترنتی سیستم‌های تجاوز به ثبت رسیده‌است.
آلبرت آر. ان () یک فیلم به کارگردانی لوئیس گیلبرت است که در سال ۱۹۵۳ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آنتونی استیل، جک وارنر، و رابرت بیتی اشاره کرد.
کشتی مسافربری به مقصد هنگ کنگ () فیلمی در ژانر ماجراجویی به کارگردانی لوئیس گیلبرت است که در سال ۱۹۵۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به اورسن ولز و کورد یورگنس اشاره کرد.
منوچهر مصیری (متولد ۱۳۲۹، تهران) کارگردان و فیلمنامه‌نویس ایرانی‌ست. او پس از گذراندن دوره سه ساله کارگردانی در تلویزیون ملی ایران پیش از انقلاب اسلامی به صورت حرفه‌ای وارد سینمای ایران شد.
رسیدن به آسمان () فیلمی در ژانر زندگینامه‌ای و جنگی به کارگردانی لوئیس گیلبرت است که در سال ۱۹۵۶ منتشر شد.
هفت شب در ژاپن () فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک به کارگردانی لوئیس گیلبرت است. از بازیگران آن می‌توان به مایکل یورک و چارلز گری اشاره کرد.
سحرگاه هفتم () یک فیلم به کارگردانی لوئیس گیلبرت است که در سال ۱۹۶۴ منتشر شد.
تماس اضطراری () یک فیلم بریتانیایی به کارگردانی لوئیس گیلبرت است که در سال ۱۹۵۲ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آنتونی استیل و سید جیمز اشاره کرد.
تماس اضطراری () یک فیلم است که در سال ۱۹۳۳ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به ویلیام بوید، وین گیبسن، ویلیام گارگان و جورج استون اشاره کرد. تماس اضطراری یک فیلم آمریکایی با زبان انگلیسی است.
شاپرک شجری‌زاده، (زاده شده با نام فاطمه )فعال حقوق زنان و یکی از دختران خیابان انقلاب است که اعتراض او به قانون حجاب اجباری در ایران واکنش‌های گسترده‌ای در داخل و خارج از کشور داشت.
شاپرک شجری زاده، خانه‌دار و ساکن تهران بود و هم‌اکنون همراه پسر و همسرش در تورنتو کانادا زندگی می‌کند.
شاپرک شجری‌زاده در اردیبهشت ماه ۱۳۹۶ همراه با جنبش چهارشنبه‌های سفید به زنان معترض به حجاب اجباری پیوست. او جزو اولین زنانی بود که بعد از ویدا موحد آشکارا از جنبش دختران خیابان انقلاب حمایت کرد. بسیاری از رسانه‌های بین‌المللی و همچنین فارسی‌زبان مصاحبه و تصاویر او را منتشر کردند. بعد از شناسایی و تهدید در فضای مجازی به دفتر نسرین ستوده مراجعه کرد و از وی خواست وکالت او را «در صورت بازداشت بر عهده بگیرد». او چهارشنبه ۲ اسفند ماه ۱۳۹۶ در حال اعتراض به حجاب اجباری در محله قیطریه تهران بازداشت شد و به گفتهٔ وکیلش در بازداشتگاه وزرا مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت.
به گفتهٔ این وکیل، شجری‌زاده در بازداشت به دلیل عدم دسترسی به وکیل، شرایط بد نگهداری در انفرادی و عدم دسترسی به کتاب از روز جمعه چهار اسفند اقدام به اعتصاب غذای تر نمود. وی پس از یک هفته بازداشت در نهم اسفند با قرار وثیقه ۱۰۰ میلیون تومانی آزاد شد و برای بار دوم در تاریخ ۲۶ اسفند بعد از مراجعه به ساختمان وزرای تهران همراه با شوهرش بازداشت شد و به گفته خود در طول بازجویی مورد آزار و شکنجه روحی قرار گرفت.
شاپرک شجری‌زاده اوایل اردیبهشت ۱۳۹۷ برای سومین بار همراه با فرزند ۹ ساله خود در کاشان بازداشت شد. او در اعتراض به بازداشت بدون دلایل موجه و وثیقه تعیین شده از سوی دادگاه دست به اعتصاب غذا زد و چندی بعد آزاد شد. خبر محکومیت شجری‌زاده در حالی منتشر شد که دستگاه قضایی ایران نسرین ستوده، وکیل خانم شجری‌زاده، را با شکایت مهدی پیتام بازپرس شعبه سوم دادسرا کاشان بازداشت کرده بود.درنهایت دادگاه برای او حکم ۲ سال زندان تعزیری و ۱۸ سال زندان تعلیقی صادر کرد.
شاپرک شجری‌زاده پس از آزادی به قید وثیقه، همراه با پسرش از ایران خارج شد و در تیر ۱۳۹۷ در پیامی ویدیویی اعلام کرد که ایران را ترک کرده‌است.
در آذر ۱۳۹۷ حضور و سخنرانی شاپرک شجری‌زاده در یک نشست خبری «که نهادی در کانادا به‌نام اتحاد علیه ایران هسته‌ای در پارلمان کانادا برای ترغیب دولت کانادا به تحریم ۱۹ نفر از ناقضان حقوق بشر در دستگاه حکومتی ایران برگزار کرده بود» بار دیگر در شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی مطرح شد و موجی از محکومیت، ناسزا و ابراز تاسف از یک سو و حمایت و تحسین از سوی دیگر در فضای مجازی به راه افتاد.
او در سال ۲۰۱۸ در فهرست صد زن سرویس جهانی بی‌بی‌سی قرار گرفت.
محمد گذرآبادی (زاده ۲۴ فروردین ۱۳۴۵ - تهران) نویسنده، مترجم، فیلمساز، کارگردان، فیلمنامه‌نویس و مدرس ایرانی است.
محمد گذرآبادی در فروردین ماه سال ۱۳۴۵ در تهران متولد شد. ۹ سال بعد در به همراه خانواده به بندرانزلی مهاجرت کرد. در سنین نوجوانی در کانون سینمای جوان انزلی، آشنایی اولیه با سینما پیدا کرد. در سال ۱۳۶۷ وارد دانشکده سینما و تئاتر (دانشگاه هنر تهران) شد و ۶ سال بعد مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد. از سال ۱۳۷۰ ترجمه کتاب‌های سینمایی با کتاب عناصر فیلمنامه نویسی آغاز کرد و با ترجمه کتاب داستان اثر رابرت مک‌کی بر روی کتاب‌های آموزش فیلمنامه‌نویسی متمرکز شد. از سال ۱۳۸۹ شروع به تدریس فیلمنامه‌نویسی در دانشگاه‌هایی همچون دانشگاه هنر تهران، دانشگاه تهران، سپهر اصفهان و دانشگاه سوره و ... کرد.
در سال ۱۳۹۰ شروع به تالیف اولین فرهنگ تخصصی فیلمنامه کرد و بعد از ۳ سال تلاش در سال ۱۳۹۳ با نام "فرهنگ فیلمنامه" به چاپ رسید. این کتاب در سال ۱۳۹۴ موفق به دریافت جایزه کتاب سال شد. در سال‌های بعد چندین چند عنوان کتاب دیگر در باب آموزش فیلمنامه‌نویس ترجمه و منتشر کرد. همچنین در طول این سال‌ها، ده‌ها کارگاه فیلمنامه‌نویسی در شهرهای تهران، اصفهان، مشهد، بندرانزلی و زاهدان برگزار کرده‌است.
در زمستان سال ۱۳۹۹، "سیناپس آنلاین" را به عنوان اولین مرکز آنلاین تخصصی آموزش فیلمنامه‌نویسی را تأسیس کرد. او در سیناپس آنلاین، دوره‌هایی آنلاینی همچون «بررسی فیلم‌های کوتاه برنده اسکار»،‌ «بررسی فیلمنامه مجموعه تلویزیونی افسارگسیخته» و «بررسی فیلم‌های اصغر فرهادی»؛ برگذار کرده و مخاطب را با خود به ژرف‌های جهان داستانگویی در سینما می‌برد.
در جدول زیر کتاب‌هایی که محمد گذرآبادی در حوزه سینما و تلویزیون به زبان فارسی برگردانده است فهرست شده‌است:
در جدول زیر کتاب‌هایی که محمد گذرآبادی در حوزه ادبیات به زبان فارسی برگردانده است فهرست شده‌است:
در جدول زیر کتاب‌هایی که محمد گذرآبادی در حوزه روان‌شناسی به زبان فارسی برگردانده است فهرست شده‌است:
در جدول زیر کتاب‌هایی که محمد گذرآبادی در حوزه ارتباطات به زبان فارسی برگردانده است فهرست شده‌است:
در جدول زیر کتاب‌هایی که محمد گذرآبادی تألیف کرده فهرست شده‌است:
شارژ سریع یا فست شارژ یک فناوری در مدیریت برق برگرفته از یواس‌بی برای مصرف‌هایی مانند شارژ باتری‌های کامپیوتر و تلفن‌های هوشمند است که در سیستم روی تراشه‌های اسنپ‌دراگون استفاده شده‌است. این فناوری، با ارائه توان بیشتر، باتری‌ها را سریعتر از نرخی که در استاندارد یواس‌بی امکان‌پذیر است شارژ می‌کند.
شارژ سریع توسط دستگاه‌هایی مانند تلفن‌های همراه که تراشه‌های Qualcomm (کولکام) دارند و توسط برخی شارژرها پشتیبانی می‌شود. هر دو دستگاه و شارژر باید از فناوری QC پشتیبانی کنند، در غیر این صورت شارژ QC حاصل نمی‌شود. با افزایش ولتاژ خروجی تأمین شده توسط شارژر USB، باتری‌ها دستگاه را سریعتر از USB استاندارد شارژ می‌کند. ضمن اتخاذ تکنیک‌هایی برای جلوگیری از آسیب‌دیدگی باتری، ناشی از شارژ سریع کنترل‌نشده و تنظیم ولتاژ ورودی، به صورت داخلی انجام می‌گیرد.
این مقاله دربارهٔ فینال رقابت‌های باشگاهی فوتبال در قارۀ آسیا است که در طول تاریخ خود با اسامی مختلفی برگزار شده‌ است.
مسابقات باشگاهی قهرمانی در قارۀ آسیا از سال ۱۹۶۷ میلادی آغاز شد و پس از چهار سال متوالی به یک باره تعطیل گشت که دلیل این تعطیلی بیشتر مسائل سیاسی آن دوره در آسیا خصوصاً منطقۀ غرب بود.
پس از ۱۳ سال تعطیلی این مسابقات، در سال ۱۹۸۵ میلادی با نام جام باشگاه‌های آسیا آغازی دوباره داشت و تا سال ۲۰۰۲ با همین عنوان ادامه یافت و از این سال با تغییر نام رقابت ها تحت عنوان لیگ قهرمانان آسیا شناخته شد.
تا پایان لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۱ چهل دوره از این رقابت‌ها انجام شد و قهرمانان خود را شناخت.
این مسابقات همانند دیگر مسابقات در سطح اول جهان از شروع خود تاکنون شاهد تغییرات زیادی در مورد نحوۀ برگزاری بوده‌ است که هیچ تفاوتی بین رقابت‌های گذشته و آتی ایجاد نمی‌کند.
تغیییراتی که در فرمت لیگ قهرمانان ایجاد شده نیز گسترد و تیم‌های قهرمان لیگ و جام حذفی و تیم‌های دوم و سوم لیگ‌های کشورهای برتر جواز حضور در این مسابقات را کسب می‌کنند. تا پیش از سال ۲۰۰۲ تنها تیم‌های قهرمان لیگ‌ها و تیم مدافع عنوان قهرمانی مجوز حضور در مسابقات جام باشگاه‌های آسیا را کسب می‌کردند اما از سال ۲۰۰۲ تیم‌های قهرمان جام حذفی نیز مجوز حضور را به دست آوردند ولی از آغاز فصل ۲۰۰۹ تیم مدافع عنوان قهرمانی دیگر مجوز حضور مستقیم در فصل بعد را به دست نمی‌آورد.
از فصل ۰۳–۲۰۰۲، فینال به صورت رفت و برگشتی و به میزبانی تیم‌های فینالیست برگزار می‌شد. در طول سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲، فینال به صورت تک بازی درآمد و دوباره از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۹ به شیوه قبلی بازگشت. همچنین در سال ۲۰۲۰ به علت دنیاگیری کووید-۱۹، فینال به صورت تک بازی برگزار شد.
جدول زیر لیست باشگاه‌ها همراه با تعداد و سال‌های قهرمانی و نائب قهرمانی آن‌ها را در لیگ قهرمانان آسیا و جام باشگاه‌های آسیا نمایش می‌دهد.
۱در سال ۱۹۷۴ اتحادیه فوتبال اسرائیل از کنفدراسیون فوتبال آسیا کنار گذاشته شد و در سال ۱۹۹۴ عضو یوفا شد.
لوئیزین والدرون اِلدر هاومایر مجموعه‌دار هنری، فعال حقوق زنان و نیکوکار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همسر هنری آزبورن هاومایر، مالک در آمریکا بود.Louisine W. Havemeyer. 1922. "The Prison Special: Memories of a Militant" Scribners (June) pp. 661–675.
خانهٔ اشرافی خانوادهٔ هاومایر به آدرس ۱ شرقی خیابان ۶۶ و خیابان پنجم منهتن در شهر نیویورک واقع شده‌بود.A Tale of Treasures Lost and Memories Rekindled, "The New York Times"
مقبرهٔ وی در آرامستان گرین-وود در بروکلین، نیویورک واقع شده‌است.
لوئیزین هاومایر در ۶ ژانویه ۱۹۲۹ میلادی و پس از طی یک دورهٔ بیماری درگذشت. بر طبق وصیت‌نامه‌اش، حدود ۵٬۰۰۰ تابلوی باارزش غالباً در شیوهٔ امپرسیونیسم، مجموعه‌های فاخری از سرامیک‌های چینی و زره‌خودهای ژاپنی و همچنین الیاف، پارچه‌های بسیار نفیس و گوبلن‌های مجموعهٔ خود را به موزه متروپولیتن نیویورک اهدا کرد.A Tale of Treasures Lost and Memories Rekindled, "The New York Times"
آبل فرناندز (; – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به تسخیرناپذیران اشاره کرد.
ویرجینیا کاپرس (; – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به مرخصی فریس بولر، جیک بزرگ، اسباب‌بازی، امید سفید بزرگ، بتهوون، قسمت دوم، چه ربطی به عشق دارد؟، هاوارد اردکه، پسیفیک پالسیدس و بانو بلوز می‌خواند اشاره کرد.
جوزف ووتل (؛ زادهٔ ) ژنرال ۴ ستاره در نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است که از مارس ۲۰۱۶ فرمانده ستاد فرماندهی مرکزی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. او پیش از آن فرماندهی ستاد فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده آمریکا را برعهده داشته‌است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون افتخار و نشان ستاره برنزی شده‌است.