moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
میسون در ۲۶ فوریه ۱۷۸۵ در سن ۵۱ سالگی در دشت رازبری چشم از جهان فروبست. بر طبق وصیت‌نامه‌اش، وست‌وود تامسون میسون و ویلیام تمپل تامسون میسون، هیچ‌کدام نباید پیش از آنکه به سن ۲۱ سالگی برسند به ترتیب، در سمت جنوبی رودخانه جیمز یا پایین ویلیامزبورگ سکونت کنند تا مبادا مفاهیم والاتری از اهمیت خود از آنچه من برای فرزندانم آرزو می‌کردم، درک کنند. به علاوه او درخواست کرده بود که همسر نخستش در کنار و نوزاد مرحومش جورج در بالای سرش دفن شوند.Copeland and MacMaster pp. 215-216 بخشی از این زمین امروزه به عنوان قسمتی از منطقهٔ تاریخی روستایی کاتوکتین محافظت شده‌است. گرچه خانه‌ای که میسون ساخته و فرزندانش آن را تغییر داده بودند، در ابتدای قرن بیستم دچار حریق شده و فروریخت. این خانه در سال ۱۹۱۰ جایگزین ساختمان کنونی به سبک مستعمراتی روستایی، شده‌است.NRIS
کروکودیل () فیلمی به نویسندگی و کارگردانی کیم کی-دوک محصول سال ۱۹۹۶ کره جنوبی است. این فیلم اولین کارگردانی کیم کی دوک است و دربارهٔ جوان خشن با اسم مستعار کروکودیل که زیر پل زندگی می‌کند و عاشق دختری می‌شود که قصد خودکشی داشته و خودش را از روی پل داخل آب پرت کرده‌است.
ویلیام آلن (William Allen) (زادهٔ ۵ اوت ۱۷۰۴ – درگذشتهٔ ۶ سپتامبر ۱۷۸۰)، بازرگان ثروتمند، وکیل مدافع و قاضی کل استان پنسیلوانیا و شهردار فیلادلفیا در دوران استعمار بود. در زمان جنگ انقلاب آمریکا، آلن یکی از ثروتمندترین و قدرتمندترین مردان در فیلادلفیا بود. آلن که یک وفادارمانده [وفادار به بریتانیا] بود، به این نظر بود که مستعمرات باید مشکلات خود با پارلمان بریتانیا را از طریق مراجعه به قانون اساسی بر طرف نماید، او همچنین هر نوع جنبش به‌سوی استقلال را نکوهش می‌کرد.De Lancey, Edward F. "Chief Justice William Allen." "The Pennsylvania Magazine of History and Biography" 1877: 202–210.
او در ۱۷۵۰ میلادی یک ملک بزرگ و کاخ به‌نام مانت ایری در خارج از فیلادلفیا ساخت؛ این محله به‌نام ملک وی معروف شده و حالا بخشی از شهر فیلادلفیا است. در ۱۷۶۲ میلادی، او مکانی را تأسیس کرد که بعداً به آلن‌تاون، پنسیلوانیا مشهور شد و او در آنجا یک مرکز شکار داشت.
آلن، متولد ۱۷۰۴ میلادی در فیلادلفیا، فرزند ویلیام آلن سینیور بود، پدر وی بازرگان موفقی بود که نژاد اسکاتلندی-ایرلندی داشت و از دنگانون، شهرستان تایرون، ایرلند همراه با برادرش جان و پدر خود به آمریکا مهاجرت کرده بود. آلن بزرگتر بنا بر روابط نزدیکی که با ویلیام پن، مالک مستعمره پنسیلوانیا داشت، به شهرت رسید.Norman S. Cohen. "Allen, William". "American National Biography Online", February 2000.
آلن زمانی که جوان بود، بیشتر زمان خود را برای تحصیلات و پیراستگی در انگلستان سپری کرد. در ۱۷۲۰ میلادی، او برای آموزش در رشته حقوق در میدل تیمپل وارد شده و همزمان به عنوان دانشجوی خصوصی وارد کلیر کالج، کمبریج شد.
زمانی که پدر آلن در ۱۷۲۵ میلادی در گذشت، او به فیلادلفیا بازگشت تا تجارت خانوادگی خود را مدیریت نماید. در بهار ۱۷۲۹ میلادی، آلن همراه با وکیل مدافع اندرو همیلتون (پدر زن آینده خود) به عنوان معتمد صندوق خریداری زمین و ساختن تعمیر کاخ ایالتی در فیلادلفیا که در آن زمان مرکز استان بود، انتخاب شدند. به هر دو نفر این صلاحیت داده شده بود تا قطعه زمینی برای این پروژه خریداری نمایند. تا اکتبر ۱۷۳۰ سال بعدی، آلن و همیلتون به خریداری مقدار زیاد زمین در جاده چیست‌نت به هزینه شخصی خود آغاز کردند، ملکی که کاخ ایالتی پنسیلوانیا (که بعداً به سالن استقلال معروف شد) قرار بود روی آن ساخته شود.Browning, Charles H. (1916). "The State House Yard, and Who Owned It First after William Penn", "The Pennsylvania Magazine of History and Biography 40"(1), p. 89. در ۱۷۳۵ میلادی، آلن به عنوان شهردار، شهر فیلادلفیا انتصاب یافت. سال بعدی، وی با برگزاری مهمانی برای تمامی شهروندان و مهمانان شهر، از باز شدن ساختمان تقریباً تکمیل شده کاخ ایالتی تجلیل کرد؛ این مهمانی در آن زمان به عنوان «بزرگترین و برازنده‌ترین محفلی که در آن قسمت آمریکا برگزار شده بود»، توصیف گردید.
بنا بر وصیت پدر زن خود اندرو همیلتون، مورخ ۳۱ ژوئیه- ۱ اوت ۱۷۴۱، آلن تمامی زمین محوطه کاخ ایالتی و اراضی دولتی حومه آن را به ارث برد. این اراضی قرار بود توسط وی و برادر زن‌اش جیمز همیلتون مدیریت شود. آلن و همیلتون در ۱۳ سپتامبر ۱۷۶۱، لات شماره ۱ و یک قسمت دیگر اراضی به‌دست آمده را به آیزاک نوریس دوم و سایر معتمدین این استان واگذار کردند. این انتقال ملک، محوطه کاخ را کامل سخت: مکان کاخ ایالتی و فضای دولتی حومه آن.Browning (1916), p. 90.
در ۱۷۶۸ میلادی، وی به عنوان عضو انجمن فیلسوفان آمریکا انتخاب شد.Bell, Whitfield J. , and Charles Greifenstein, Jr. Patriot-Improvers: Biographical Sketches of Members of the American Philosophical Society. 3 vols. Philadelphia: American Philosophical Society, 1997, 3:193–199.
آلن به عنوان قاضی کل دادگاه عالی مستعمره گماشته شده و از ۱۷۵۱ تا ۱۷۷۴ میلادی در این سمت خدمت کرد. وی در نهایت به‌خاطر تنش‌های روزافزون ناشی از باورهای وفادارمانده وی به بریتانیا و نگرانی‌های پزشکی از موقف خود کنار رفت. بنجامین چیو پس از وی به عنوان قاضی کل گماشته شد.
در ۱۷۶۰ میلادی، آلن با تشویق ویلیام اسمیت، از سفر نقاش جوان بنجامین ویست به ایتالیا حمایت مالی کرد. او یک حداکثر اعتبار به ارزش ۱۰۰ پوند برای ویست تعیین نموده و در نامه معرفی وی در ۱۷۶۰ میلادی، ویست را «نقاش نابغه شهر که مشتاق بهبود خود در این علم با دیدار از فلورانس و روم، است» خواند. آلن و برادر زن وی، فرماندار جیمز همیلتون، یک سال بعد پول بیشتری برای ویست فراهم کردند. ویست به یکی از پرآوازه‌ترین نقاشان قرن مبدل شده و از ۱۷۹۲ میلادی تا هنگام مرگ خود در ۱۸۲۰ میلادی به عنوان رئیس آکادمی سلطنتی هنر بریتانیا خدمت کرد. ویست از آلن به عنوان «مهم‌ترین سرور از جمله سروران من» نام برد.William Allen to David Barclay & Sons (March 10, 1760) and William Allen to David Barclay & Sons (August 19, 1761), William Allen Letterbook, 113, 137–38, in Shippen Family Papers 1749–1860, Historical Society of Pennsylvania, Philadelphia; Benjamin West to William Allen (September 1, 1763), quoted in E. P. Richardson, "West's Voyage to Italy, 1760, and William Allen," "Pennsylvania Magazine of History and Biography" 102, no. 1 (January 1978): 3–26 (quotation, 24).
آلن یک فراماوسون و عضو لژ شماره یک سنت جان، «مدرنز» در فیلادلفیا بود که به‌نام تون تاورن لژ نیز شناخته می‌شد. وی که در ۲۴ ژوئن ۱۷۳۱ به عنوان استاد بزرگ استانی پنسیلوانیا در لژ «مدرنز» گماشته شده بود، به دومین استاد بزرگ استانی لژ بزرگ پنسیلوانیا و جوانترین استاد بزرگ مبدل شد، (هنگام انتصاب خود تنها ۲۶ سال سن داشت). آلن برای دو دوره به عنوان استاد بزرگ خدمت کرد، دوره اولی از ۱۷۳۱ تا ۱۷۳۲ میلادی و دوره دومی از ۱۷۴۷ تا ۱۷۶۱ میلادی.The Past Grandmasters Gallery , Grand Lodge of Pennsylvania, accessed January 21, 2022.
آلن که یک وفادارمانده بود، در ۱۷۷۴ میلادی به انگلستان فرستاده شده و در آنجا طرح خود را تحت عنوان بحران آمریکا: نامه‌ی، با اجازه ارل گوور لرد و رئیس شورا، در مورد اغتشاشات هشداردهنده کنونی در مستعمرات، منتشر کرده و طی آن برنامه‌ای را برای بازگرداندن مستعمرات آمریکایی به زیر حاکمیت تاج و تخت بریتانیا ارایه کرد. او تقریباً بیشتر دوران جنگ انقلاب آمریکا را در انگلستان سپری کرد و تا ۱۷۷۹ میلادی، پس از اینکه ارتش بریتانیا از فیلادلفیا خارج شده بود، به آمریکا بازنگشت. او سال بعدی و یک سال قبل از اینکه جنگ انقلاب آمریکا پایان یابد، در عمارت خود به‌نام مانت ایری در خارج از شهر فیلادلفیا وفات کرد.
آلن در ۱۶ فوریه ۱۷۳۴ با مارگارت همیلتون ازدواج کرد، همسر وی دختر اندرو همیلتون وکیل مدافع مشهور در پرونده ۱۷۳۵ زنجیر و خواهر جیمز همیلتون بود. ویلیام و مارگارت شش فرزند داشتند: جان، اندرو، جیمز، ویلیام، آن و مارگارت. فرزندان آلن، همانند پدر خود، در جریان انقلاب آمریکا طرفدار بریتانیا بودند.
آن آلن با جان پن ازدواج کرد، پن یکی از مالکین استعماری این استان با ۲۵ درصد سهم قانونی بود و به عنوان آخرین فرماندار استعماری پنسیلوانیا خدمت کرد. در جریان مدتی که بریتانیا شهر فیلادلفیا را اشغال نمود، آن مدتی را با همسر خود در نیوجرسی در تبعید به سر برد، اما آنها دوباره در ۱۷۸۸ میلادی به این شهر بازگشته و بقیه عمر خود را در نزدیکی شهر سپری کردند.
آلن طرح شهرک امروزی آلن‌تاون، پنسیلوانیا را در ۱۷۶۲ میلادی گذاشت و وی آنرا در آن زمان شهرک نورث‌همپتون نام‌گذاری کرد. زمین این شهرک بخشی از ملکی به مساحت ۵٬۰۰۰ آکر (۲۰ کیلومتر مربع) بود که آلن در ۱۷۳۵ میلادی از شریک تجاری خود جوسیف تورنر خریداری نموده بود. تورنر این ملک را از توماس پن، پسر ویلیام پن خریداری کرده بود. آلن امیدوار بود که شهرک نورث‌همپتون به‌خاطر موقعیت‌اش در امتداد رود له‌های و نزدیک بودن به فیلادلفیا، می‌تواند، جایگزین شهر ایستون به عنوان مرکز شهرستان نورث‌همپتون شده و همچنین به یک مرکز تجاری مبدل شود.
آلن این ملک را در ۱۷۶۷ میلادی به پسرش جیمز داد. سه سال بعد در ۱۷۷۰ میلادی، جیمز یک اقامتگاه تابستانی به‌نام تراوت هال در این شهرک جدید ساخت که در نزدیکی مرکز شکار پیشین پدرش واقع شده بود.
در ۱۸ مارس ۱۸۱۱، این شهرک به‌طور رسمی به عنوان یک واحد اداری بارو تشکیل گردید. در ۶ مار ۱۸۱۲، شهرستان له‌های از نیمه غربی شهرستان نورث‌همپتون تشکیل شده و شهرک نورث‌همپتون به عنوان مرکز آن انتخاب گردید. نام این شهرک، پس از اینکه برای سال‌ها به‌طور غیررسمی به‌نام شهرک «آلن‌تاون» معروف شده بود، در ۱۸۳۸ میلادی به این نام تغییر یافت. این شهرک در ۱۲ مارس ۱۸۶۷ به‌طور رسمی به عنوان یک شهر شناخته شد. آلن‌تاون امروزه سومین شهر بزرگ در پنسیلوانیا است.
آلن در ۱۷۵۰ میلادی عمارت و کاخی را به‌نام مانت ایری در جاده جرمن‌تاون ساخت. منطقه‌ای که مانت ایری در آن بود، در نهایت این نام را برای خود اختیار کرد. این عمارت تا هنوز هم پابرجا بوده و اکنون محوطه حوزه علمیه الهی‌شناسی لوتران در فیلادلفیا را تشکیل می‌دهد.
در دل امواج یک فیلم جنگی و زیردریایی بریتانیایی محصول سال ۱۹۵۵ در مورد حملات اژدر انسانی و زیردریایی‌های کوچک در آبدره‌های نروژی علیه کشتی جنگی آلمانی بنام نبردناو تیرپیتس است. این فیلم به کارگردانی رالف توماس بر اساس دو حمله واقعی توسط کماندوی بریتانیایی است. فیلمبرداری در استودیو پین وود، انگلستان، با صحنه‌های خارج از منزل در گرنزی، برخی از تجهیزات جنگی اصلی در فیلم استفاده شد.
این فیلم ششمین فیلم پرطرفدار باکس آفیس بریتانیا در آن سال بود،'Dirk Bogarde favourite film actor', "The Irish Times" [Dublin, Ireland] 29 December 1955: 9. طبق گفته شرکت مالی ملی فیلم، این فیلم سود خوبی به همراه داشت.
ویلیام کریستیان (William Christian) (زادهٔ احتمالاً ۱۷۴۲ – درگذشتهٔ ۹ آوریل ۱۷۸۶)، افسر نظامی، مزرعه‌دار و سیاستمدار از قسمت جنوبی مستعمره ویرجینیا بود. وی نماینده شهرستان فین‌کاسل در مجلس ایالتی ویرجینیا بود و زمانی که روابط با بریتانیا به تنش گرایید، او قطعنامه فین‌کاسل را امضاء کرد. بعدها او از ویرجینیا غربی در مجلس سنای ویرجینیا نمایندگی نمود و فورت ویلیام (لوییویل، کنتاکی امروزی) را بنیان گذاشت، او همچنین در راستای مذاکرات پیمان جزیره طولانی هولستون که منتج به تأمین صلح میان مردان کوه‌نشین و چروکی‌ها در ۱۷۷۷ میلادی شد، همکاری نمود. او در مراحل آغازین جنگ هندی‌های شمال‌غربی، زمانی که مأموریتی را بر علیه آمریکایی‌های بومی هدایت می‌کرد، در ۱۷۸۶ میلادی در منطقه‌ای که حالا موسوم به جفرسونویل، ایندیانا است به قتل رسید.
کریستیان در حدود ۱۷۴۲ میلادی احتمالاً در شهرستان آگاستا، ویرجینیا زاده شد.Gail S. Terry (2006), "William Christian (ca. 1742–1786)," "Dictionary of Virginia Biography", accessed December 26, 2021. او فرزند الیزابت استیرک و شوهر وی اسرائیل کریستیان بود، پدر و مادر وی مهاجرین ایرلندی بودند که در ۱۷۴۰ میلادی در استنتون، ویرجینیا مسکن گزین شده و در آنجا یک مغازه عمومی داشتند.McCormick, Thomas Denton. "William Christian" in the "Dictionary of American Biography", vol. III, p.  96, edited by Dumas Malone. New York: Scribner's, 1936; revised 1964. اسرائیل کریستیان از سال ۱۷۵۸ تا ۱۷۶۵ میلادی چندین بار نماینده شهرستان آگاستا در مجلس ایالتی ویرجینیا بود و همچنین در راستای بنیان‌گذاری شهرهای کریستیان‌بورگ و فین‌کاسل همکاری کرده بود.Lyon Gardiner Tyler, Encyclopedia of Virginia Biography (1915) Vol. 1 p. 209. ویلیام کریستیان و خواهران وی احتمالاً از مادرشان آموزش «بسیار فوق‌العاده و خوب» دریافت کرده بودند.
کریستیان زمانی که مرد جوان بود در نبرد انگلیس و چروکی (۱۷۵۸ – ۱۷۶۱ میلادی) تحت فرماندهی سرهنگ ویلیام بیرد، به عنوان سروان خدمت کرد. او در اواسط دهه ۱۷۶۰ میلادی تحت نظر پاتریک هنری به آموزش حقوق پرداخت، اما هیچ مدرکی مبنی بر اینکه کریستیان حرفه حقوقی داشته‌است در دسترس نیست. او با خواهر هنری به‌نام آن ازدواج کرد. آنها چندین دختر داشتند که ازدواج نموده و صاحب فرزند شدند؛ تنها پسر آنها، ویلیام هنری کریستیان در ۱۸۰۰ میلادی زمانی که تقریباً ۱۹ ساله بود، قبل از اینکه ازدواج کند، وفات کرد.
کریستیان در بخشی از شهرستان باتتورت، ویرجینیا زندگی می‌کرد که بعداً شهرستان فین‌کاسل، ویرجینیا شد. او از ۱۷۷۳ تا ۱۷۷۵ میلادی، یکی از دو نماینده شهرستان جدیدالتاسیس در سه دوره آخر مجلس ایالتی ویرجینیا بود.Cynthia Miller Leonard, Virginia's General Assembly 1619–1978 (Richmond: Virginia State Library 1978) pp. 103, 105 در ۱۷۷۴ میلادی، کریستیان یک تیپ شبه‌نظامیان از شهرستان فین‌کاسل را در نبرد دنمور فرماندهی نمود، اما او و نیروهایش خیلی دیر رسیدند و توانستند در نبرد سرنوشت‌ساز پاینت پلزنت شرکت کنند.
با تیره شدن روابط با بریتانیا، کریستیان یکی از امضاءکنندگان قطعنامه‌های فین‌کاسل بود، قطعنامه‌ای که از جمله نخستین بیانیه‌ها در رابطه با مقاومت مسلحانه علیه تاج و تخت بریتانیا در مستعمرات آمریکایی بود. با نزدیک شدن جنگ انقلاب آمریکا، کریستیان در ۱۷۷۵ میلادی در کمیته مصونیت فین‌کاسل خدمت می‌کرد و پس از اینکه فرماندار شاهی ویرجینیا قوه مقننه این ایالت را الغا نمود، وی در چهار دوره نخست از پنج دوره کنوانسیون ویرجینیا به عنوان نماینده این شهرستان انتخاب گردید.Leonard pp. 109, 112, 114, 117 پس از اینکه پنجمین کنوانسیون انقلابی ایالت مشترک‌المنافع ویرجینیا را تأسیس کرد، رأی‌دهندگان شهرستان‌های باتتورت و فین‌کاسل کریستیان را به عنوان نماینده خود در سنای ویرجینیا برگزیدند. با این حال، در جلسه بعدی سنای ویرجینیا، مرزبندی‌های شهرستان‌ها تغییر نموده و شهرستان باتتورت به شهرستان‌های واشینگتن، مانتگامری، گرین‌بریر و کنتاکی در ناحیه‌ای ملحق شد که ویلیام فلمنگ را برای چهار سال به‌طور نیمه وقت به عنوان نماینده خود انتخاب نموده بودند.Leonard pp. 124 با این وجود، با نقل مکان ساکنین به سمت جنوب غرب در امتداد جاده کامبرلند و گذشته از شهرستان‌های واشینگتن و گرین‌بریر در مکانی که نخست شهرستان کنتاکی، بعداً جفرسون، فیت و لنکن تشکیل گردید، مرزبندی‌ها بار دیگر تغییر نموده و کریستیان پس از مدت کوتاه دوباره به مجلس سنا بازگشت – تمامی این اتفاقات قبل از این بود که کنتاکی به عنوان یک ایالت جدید تشکیل گردد.
در ۱۳ فوریه ۱۷۷۶، او به عنوان نایب سرهنگ تیپ اول ویرجینیا گماشته شد. برادر زن کریستیان به‌نام پاتریک هنری در نخست سرهنگ این تیپ بود، اما پس از اینکه تیپ به ارتش قاره‌ای منتقل گردید، هنری از ادامه خدمت خودداری نمود و کنگره قاره‌ای کریستیان را در ۱۸ مارس ۱۷۷۶ به سرهنگ ترفیع داد. زمانی که متحدین چروکی بریتانیا تحت فرماندهی دراگینگ کانوی و اکونوستوتا در ۱۷۷۶ میلادی با ویرجینیا وارد جنگ شدند، کریستیان از مأموریت خود در ارتش قاره‌ای در ماه ژانویه کنار رفت و در عوض فرماندهی یک مأموریت بر علیه چروکی‌های بالای کوه را پذیرفت. هرچند این مأموریت حاوی نبردهای اندک بود، اما کریستیان و مردان وی برخی شهرهای چروکی‌ها را تخریب نموده و بعضی از رؤسای قبایل آنها را وادار نمودند تا به صلح تن دهند. کریستیان یکی از اعضای کمیسیونی بود که «معاهده جزیره سولانی هولستون» را با قبایل چروکی مذاکره نموده و در ۲۰ ژوئیه ۱۷۷۷ به امضاء رساند. او در معاهده دوم با چروکی‌ها در ۱۷۸۱ میلادی نیز عضو کمیسیون مذاکره کننده بود.
کریستیان، خانواده و برده‌های خود را در ۱۷۸۵ میلادی به جای منتقل نمود که بعداً شهرستان جفرسون، کنتاکی و دهکده لوییویل شد. کریستیان در نزدیکی سیاستمدار و پیشگام آمریکایی، الکساندر اسکات بولت (کسی که با یکی از دختران کریستیان ازدواج نموده و خانواده تشکیل داد) مزرعه‌ای را تأسیس نموده و ۹٬۰۰۰ آکر (۳۶ کیلومتر مربع) زمین که به عنوان بخشش در مقابل خدمت نظامی به وی وعده شده بود را در آنجا تصاحب کرد.
هرچند جنگ انقلاب آمریکا پایان یافته بود، اما بومی‌های آمریکایی هنوز هم به دفاع از زمین خود در مقابل مهاجرین آمریکایی ادامه می‌دادند. کریستیان و همسر وی برای تأسیس فورت ویلیام، کنتاکی همکاری نموده و کریستیان ساخت پدافندهای دفاعی در مقابل حملات بومیان آمریکایی را در مکانی که حالا لوییویل است، هدایت کرد.Kentucky Historical Marker Number 974, Kentucky Historical Society, Jefferson County Kentucky at Eight Mile House به عنوان یکی از مجرب‌ترین افسرهای نظامی در کنتاکی، او در ۱۷۸۶ میلادی مأموریتی را بر علیه بومی‌های آمریکایی در شمال رود اوهایو رهبری نمود. او در ۹ آوریل در جریان یک زدوخورد در نزدیکی مکان امروزی شهر جفرسونویل، ایندیانا به قتل رسید.
نیروهای وی جسد کریستیان را برای خاکسپاری در گورستان بلیت در مزرعه اوکسمور به شهرستان جفرسون، کنتاکی آوردند. چندی بعد پسر وی نیز در همان گورستان به خاک سپرده شد. بیوه وی به سمت شرق نقل مکان نموده و در ۱۷۹۰ میلادی در نورفک، ویرجینیا فوت کرد. دو دختر آنها در ۱۸۰۶ میلادی در شهرستان جفرسون فوت نموده و جوان‌ترین دختر آنها با ویلیام فیشبک ازدواج نموده و در ۱۸۴۰ میلادی درگذشت. خانه سابقه چوبی الواری کریستیان در کنتاکی هنوز هم پابرجا است.
چندین مکان به افتخار وی یا اعضای خانواده او نام‌گذاری شده‌است، از جمله:
موزه هنر کاگواس (به اسپانیایی: Museo de Arte de Caguas) یک موزه هنری در کاگواس پوئبلو، مرکز شهر و منطقه اداری شهرداری کاگواس، پورتوریکو است. سطح اول موزه به کارلوس اوسوریو نقاش بومی کاگواس اختصاص دارد و سطح دوم نمایشگاه‌های موقتی را شامل می‌شود. ورود افراد به این موزه رایگان است و تورهای راهنما در دسترس قرار دارد. این موزه همچنین دربرگیرنده رویدادهای فرهنگی می‌باشد.
این موزه در یک ساختمان تاریخی دو طبقه و نئوکلاسیک به نام کاسا آماریلا (به اسپانیایی به معنای خانه زرد) واقع شده‌است که قدمت آن به اوایل قرن بیستم بر می‌گردد. این موزه در نبش خیابان‌های پادیال و رویز بلویس واقع شده‌است. ساختمان آن در سال ۱۹۱۱ محل سکونت مدیر شرکت دخانیات آمریکا بوده‌است.
جئونگ وو-یئونگ (; Hanja: 鄭優營; زاده ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۹) یک بازیکن حرفه‌ای فوتبال اهل کره جنوبی است که در حاضر برای فرایبورگ، از باشگاه‌های حاضر در بوندس‌لیگا، بالاترین سطح فوتبال آلمان، بازی می‌کند.
جئونگ وو-یئونگ توانایی بازی در پست هافبک تهاجمی و مهاجم را دارد.
در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۷، جئونگ از باشگاه اینچئون یونایتد کره جنوبی به باشگاه فوتبال بایرن مونیخ پیوست. این قرارداد تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۲ اعتبار داشت. جونگ به‌طور رسمی در ۱ ژانویه ۲۰۱۸، با باز شدن پنجره نقل و انتقالات، به بایرن پیوست. جئونگ اولین بازی خود را برای بایرن مونیخ در لیگ قهرمانان اروپا در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۸ انجام داد و در دقیقه ۸۱ به جای توماس مولر مقابل بنفیکا به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد.
در ۳ مه ۲۰۱۹، او به عنوان وینگر راست در ترکیب اصلی قرار گرفت و فینال جام بین‌المللی لیگ برتر فصل را به همراه سایر بازیکنان برای تیم زیر ۲۳ سال بایرن مونیخ برد و اولین جام باشگاهی بین‌المللی دوران حرفه ای خود را به دست آورد.
در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۹، فرایبورگ اعلام کرد جئونگ را با قراردادی چهار ساله با گزینه‌ای برای بایرن مونیخ جهت بازخرید، از این باشگاه خریداری کرده‌است.
با این حال، او پس از اولین بازی خود در زمین ظاهر نشد و با قراردادی قرضی به بایرن بازگشت و در بوندس‌لیگا ۳، در تیم ذخیره ظاهر شد و توانست در طی ۱۵ بازی، ۱ گل و ۸ پاس گل به ثبت برساند و عملکرد درخشانی داشته باشد.
در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۰، جئونگ اولین گل خود در بوندسلیگا را در مقابل آرمینیا بیله‌فلد پس از ورود به زمین به‌جای وینچنزو گریفو در دقیقه ۸۶ به ثمر رساند.
او اولین بازی خود را برای تیم ملی کره جنوبی در ۲۵ مارس ۲۰۲۱ در یک بازی دوستانه مقابل تیم ملی فوتبال ژاپن انجام داد.
در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۱، جئونگ وو-یئونگ اولین گل خود را برای تیم ملی در مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، مقابل عراق به ثمر رساند.
کنیسه ربیع‌زاده کنیسه‌ای وابسته به انجمن یهودیان شیراز واقع در کوچه نوبهار (گذر ادیان) است. این کنیسه معروف‌ترین و اصلی‌ترین کنیسه یهودیان شیراز به شمار می‌رود. ساختمان کنیسه دو طبقه است که طبقه نخست آن محل برگزاری آیین‌های یهودی‌ست.
کنیسه ربیع‌زاده در دهه ۱۳۳۰ با حمایت مالی آقای ربیع‌زاده برای جامعه یهودیان شیراز بنیانگذاری شد و هم‌اینک به انجمن یهودیان شیراز تعلق دارد.
بالیسور سیستمی از چراغ‌های روشنایی برای خطوط برق فشار قوی است که از یک لامپ نئون کم فشار کاتد سرد استفاده می‌کند،David F. Rider " Jane's airport equipment fifth edition", Jane's Pub. Co. , 1986 page 92 که به عنوان چراغ هشدار هواپیما استفاده می‌شود.
کابل‌های برق فشار قوی، به ویژه آنهایی که نزدیک به فرودگاه‌ها هستند، باید در روز و شب قابل مشاهده باشند. در طول روز، توپ‌های رنگی روشن که با نام گوی نشانگر که در طول کابل‌ها قرار گرفته‌اند کافی است، اما در طول شب، روشنایی لازم است. این چراغ‌ها با درخشیدن قرمز، رنگ استانداردی که در هوانوردی برای چراغ‌های هشدار استفاده می‌شود، این روشنایی را فراهم می‌کنند. این سیستم از روی کابلی که بالیسور بر رویش نصب شده‌است تغذیه می‌کند.
ویلیام هوپر (William Hooper) (زادهٔ ۲۸ ژوئن ۱۷۴۲ – درگذشتهٔ ۱۴ اکتبر ۱۷۹۰)،B.J. Lossing, "Lives of the Signers of the Declaration of Independence" (Aledo, Tex. : WallBuilders Press, 2007), 201 از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده، وکیل، سیاستمدار، عضو کنگرهٔ قاره‌ای و نمایندهٔ کارولینای شمالی از سال ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۷ میلادی بود. هوپر اساسنامهٔ اتحادیهٔ قاره‌ای و اعلامیهٔ استقلال ایالات متحده را امضاء کرد.
هوپر نخستین فرزند از پنج فرزند بود که در ۲۸ ژوئن ۱۷۴۲، در بوستون، ماساچوست چشم به جهان گشود. پدرش، ویلیام هوپر، کشیشی اسکاتلندی بود که پیش از مهاجرت به بوستون در دانشگاه ادینبورگ تحصیل کرده و مادرش مری دنی، دختر جان دنی، تاجری محترم از ماساچوست بود. پدرش امیدوار بود که هوپر همچون او، کشیشی در کلیسای اسقفی شود و هوپر را در هفت سالگی در مدرسهٔ لاتین بوستون به مدیریت آقای جان لاول، آموزگاری بسیار سرشناس در ماساچوست گذاشت.Dennis Brindell Fradin, "The Signers: The 56 Stories Behind the Declaration of Independence" (New York: Walker and Co. , 2002), 112 در سال ۱۷۵۷، هوپر در شانزده سالگی، وارد دانشگاه هاروارد شد که در آنجا دانشجویی سخت‌کوش بود و بسیار مورد توجه قرار گرفت.Lossing, "Lives of the Signers", 202 در سال ۱۷۶۰، هوپر با رتبه‌ای ممتاز، مدرک لیسانس خود را از هاروارد گرفت. هرچند، او پس از فارغ‌التحصیلی، آن‌طور که پدرش امیدوار بود، تمایلی به حرفهٔ روحانیت نداشت. در عوض، هوپر تصمیم گرفت که وارد حرفهٔ وکالت شود و زیر نظر جیمز اوتیس، وکیلی مشهور در بوستون که فردی تندرو بود، به آموزش مشغول شد. هوپر تا سال ۱۷۶۴ زیر نظر اوتیس آموزش دید و پس از اتمام آزمون وکالت، تصمیم گرفت تا حدی به دلیل وجود تعداد کثیری از وکلا در بوستون، ماساچوست را ترک کند.
در سال ۱۷۶۴، هوپر موقتاً به ویلمینگتون، کارولینای شمالی نقل مکان کرد و در آنجا به حرفهٔ وکالت مشغول و وکیل دادگاه منطقهٔ کیپ فیر شد. هوپر در کارولینای شمالی میان مزرعه‌داران ثروتمند و همچنین وکلای دیگر، شهرت و احترام زیادی به دست آورد. او نفوذ و اعتبار خود را با نمایندگی از دولت استعماری در چندین پروندهٔ قضایی افزایش داد. در سال ۱۷۶۷، هوپر با آن کلارک، دختر مهاجری ثروتمند و بخشدار شهرستان نیو هانوور، ازدواج کرد.Fradin, "The Signers", 112 آنها صاحب سه فرزند شدند: ویلیام (زادهٔ ۱۷۶۸)، الیزابت (زادهٔ ۱۷۷۰) و توماس (زادهٔ ۱۷۷۲). هوپر به سرعت پله‌های ترقی را طی کرد، اولین بار در سال ۱۷۶۹، به عنوان معاون دادستان ناحیهٔ سالزبری و سپس در سال ۱۷۷۰، به عنوان معاون دادستان کل کارولینای شمالی منصوب شد.
هوپر در آغاز حامی دولت استعماری بریتانیا در کارولینای شمالی بود. در سال ۱۷۶۸، او به عنوان معاون دادستان کل با فرماندار دولت استعماری، ویلیام تراین در سرکوب گروه شورشی موسوم به قانون‌گذاران که در جنگ قانون‌گذاری شرکت داشتند، همکاری کرد. گروه قانون‌گذاران برای مدتی در کارولینای شمالی فعالیت داشت و در سال ۱۷۷۰ گزارش شد که این گروه در زمان آشوب و شورش، هوپر را در خیابان‌های هیلزبورو روی زمین کشانده‌اند. هوپر به فرماندار تراین توصیه کرد که برای سرکوب شورشیان از تمام قوای استفاده کند و حتی سربازان را در نبرد آلامانس در سال ۱۷۷۱ همراهی کرد.Charles W. Snell, "Signers of the Declaration of Independence: Biographical Sketches," United States Department of the Interior, National Park Service (4 July 2004), accessed April 13, 2008). او در سال ۱۷۷۵ در مجلس شورای ایالت کارولینای شمالی خدمت کرد.
حمایت هوپر از دولت‌های استعماری به مرور کاهش پیدا کرد و به دلیل حمایت‌های پیشین او از فرماندار تراین، مشکلاتی برایش پدید آمد. به هوپر انگ وفادار به دولت زده بودند، از این رو بی‌درنگ توسط میهن‌پرستان پذیرفته نشد. سرانجام هوپر در سال ۱۷۷۳ به عضویت مجلس شورای ایالتی کارولینای شمالی درآمد و در آنجا در برابر تلاش‌های دولت استعماری برای تصویب قوانینی که مرتبط با کنترل دادگاه‌های ایالتی بودند، به مخالفت پرداخت. این اقدام متقابلاً منجر به تضعیف شهرت او میان وفاداران به دولت شد. هوپر متوجه شد که احتمال وقوع استقلال وجود دارد و در نامه‌ای به دوستش، جیمز آیردل به این موضوع اشاره و بیان کرد که مستعمرات «به سرعت به‌سوی استقلال گام برمی‌دارند و به زودی یک امپراتوری بر ویرانه‌های بریتانیای کبیر خواهند ساخت».Harold D. Lowry, "William Hooper. Society of the Descendants of the Signers of the Declaration of Independence, 2006," (accessed April 13, 2008).
هوپر در دوران حضورش در مجلس، کم‌کم از حامیان انقلاب و استقلال آمریکا شد. پس از انحلال این مجلس توسط فرماندار، هوپر به سازماندهی مجلس مستعمراتی جدید کمک کرد. او همچنین به عضویت کمیتهٔ مکاتبات و تحقیق درآمد. در سال ۱۷۷۴، هوپر به عنوان نمایندهٔ اولین کنگرهٔ قاره‌ای منصوب شد و در کمیته‌های متعددی خدمت کرد. یکبار دیگر هوپر برای دومین کنگرهٔ قاره‌ای نیز انتخاب شد، اما بیشتر وقتش میان کنگره و کار در کارولینای شمالی، جاییکه به تشکیل دولت جدید کمک می‌کرد، تقسیم شده بود. این موضوع باعث شد که او در رأی‌گیری تأیید اعلامیهٔ استقلال آمریکا حضور نداشته باشد؛ هرچند، برای امضای آن در ۲ اوت ۱۷۷۶ به موقع رسید.Fradin, "The Signers", 112.
در سال ۱۷۷۷، هوپر به دلیل دغدغه‌های مالی، از کنگره کناره‌گیری کرد و به کارولینای شمالی بازگشت تا حرفهٔ وکالت خود را از سر بگیرد. در دوران انقلاب، بریتانیایی‌ها سعی کردند هوپر را دستگیر کنند و از آنجاییکه محل سکونتش در فینیان در معرض حملات آنها بود، هوپر خانواده‌اش را به ویلمینگتون منتقل کرد. در سال ۱۷۸۱، بریتانیا ویلمینگتون را تصرف کرد، جاییکه کورنوالیس و نیروهایش پس از نبرد دادگاه گیلفورد به آنجا عقب‌نشینی کردند و در نتیجه هوپر از خانواده‌اش جدا ماند.Gordon S. Wood, "The American Revolution: A History" (New York: Modern Library, 2002), 86 به علاوه، بریتانیایی‌ها املاک او را در فینیان و ویلمینگتون آتش زدند، از این رو هوپر مجبور شد در این مدت برای غذا و سرپناه به دوستانش متکی باشد و همچنین زمانی که به مالاریا مبتلا شد، آنها از او مراقبت کردند. سرانجام، هوپر پس از یک سال جدایی از خانواده‌اش، دوباره به آنها ملحق گشت و در هیلزبورو، کارولینای شمالی ساکن شدند، جاییکه هوپر تا سال ۱۷۸۳ به کار برای مجلس کارولینای شمالی ادامه داد.
هوپر پس از انقلاب به حرفهٔ وکالت بازگشت، اما به دلیل مواضع سیاسی‌اش، توجه و حمایت عموم مردم را از دست داد. هوپر به دلیل ارتباطات قدرتمندش، بی‌اعتمادی‌اش به طبقهٔ پایین اجتماع و رفتارهای انعطاف‌پذیر با وفاداران به دولت که نسبت به آنها عموماً بخشنده و باگذشت بود و این رفتار تا حد زیادی مورد انتقاد قرار گرفته بود، با حزب فدرالیست همراه شد.Snell, "Signers of the Declaration". این رفتار مهربانانه و منصفانهٔ او باعث شد که برخی حتی به او انگ وفادار به دولت بزنند. هوپر مجدداً در سال ۱۷۸۶ به خدمات عمومی فراخوانده و به عنوان قاضی فدرال عهده‌دار یک مناقشهٔ مرزی میان نیویورک و ماساچوست شد، اگرچه پرونده خارج از دادگاه حل و فصل گشت. در سال‌های ۱۷۸۷ و ۱۷۸۸، هوپر از سوی کارولینای شمالی، فعالیت‌های زیادی برای تصویب قانون اساسی جدید ایالات متحده انجام داد، اما در این هنگام او کاملاً بیمار شد و در ۱۴ اکتبر ۱۷۹۰ در ۴۸ سالگی درگذشت.Lossing, "Lives of the Signers", 204. او در محوطهٔ کلیسای مسیحیت مشایخی در هیلزبورو، کارولینای شمالی به خاک سپرده شد. جنازه‌اش بعداً در پارک ملی نظامی دادگاه گیلفورد دفن شد.
خانهٔ هوپر در هیلزبورو به نام خانهٔ نش هوپر، در سال ۱۹۷۱ به عنوان بنای تاریخی-ملی اعلام شد. and   این خانه در منطقهٔ تاریخی هیلزبورو واقع شده‌است.
ستیز چچن و روسیه مجموعه‌ای از درگیری‌های اغلب مسلحانه، با پیشینهٔ چند قرن، بین دولت روسیه (شوروی سابق) و نیروهای مختلف چچنی بود. آغاز رسمی این خصومت‌ها به سال ۱۷۸۵ برمی‌گردد.
امپراتوری روسیه در ابتدا علاقهٔ چندانی به قفقاز شمالی نداشت، جز این‌که به‌عنوان یک مسیر ارتباطی به متحد خود، پادشاهی کارتیل-کاخت (گرجستان شرقی) و دشمنان آن، امپراتوری‌های ایران و عثمانی، برای روسیه دارای اهمیت بود. تنش‌های فزایندهٔ ناشی از فعالیت‌های روسیه در آن منطقه، منجر به قیام چچنی‌ها علیه حضور روسیه در سال ۱۷۸۵ شد و به‌دنبال آن درگیری‌های بیشتر و آغاز جنگ قفقاز در سال ۱۸۱۷ رخ داد.
در طول جنگ داخلی روسیه، چچنی‌ها و سایر مردمان قفقاز، تنها برای چند سال پیش از پیوستن به اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۲۱ در استقلال زندگی کردند. در سال ۱۹۴۴ بر اساس اتهاماتی بحث‌برانگیز در مورد همکاری گستردهٔ چچنی‌ها با نیروهای آلمانی، مردم چچن به‌طور گروهی به آسیای مرکزی تبعید شدند.
آخرین درگیری عمده بین چچن و دولت روسیه در دههٔ ۱۹۹۰ رخ داد. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، جدایی‌طلبان چچن نیز در سال ۱۹۹۱ اعلام استقلال کردند. در اواخر سال ۱۹۹۴، جنگ نخست چچن آغاز شد و پس از دو سال جنگ، نیروهای روسیه در دسامبر ۱۹۹۶ از منطقه خارج شدند. در سال ۱۹۹۹، جنگی دوباره شروع شد، که منجر به یک درگیری مسلحانهٔ بزرگ دیگر شد که منجر به تلفات زیادی از هر دو طرف شد. در طول نبرد گروزنی، در پایتخت چچن، تخریب و ویرانی گسترده‌ای صورت گرفت. ارتش روسیه کنترل گروزنی را در اوایل فوریهٔ ۲۰۰۰ به‌دست گرفت و به‌طور رسمی به جنگ پایان داد اما شورش‌ها و خصومت‌ها برای چندین سال ادامه یافت. پایان این ستیز، در سال ۲۰۱۷ اعلام شد و چندین دهه درگیری، پایان یافت.Глава ФСБ объявил о ликвидации бандподполья на Северном КавказеНечаев А. , Зайнашев Ю. Россия выиграла еще одну важнейшую битву // Взгляд.ру, 19.12.2017
قفقاز شمالی، منطقه‌ای کوهستانی است که چچن را در بر می‌گیرد که در مجاورت راه‌های تجاری و ارتباطی مهم بین روسیه و خاورمیانه قرار دارد که هزاران سال است که قدرت‌های مختلف بر سر کنترل آن جنگیده‌اند. ورود روسیه به این منطقه، به‌دنبال تزار ایوان مخوف در سال ۱۵۵۶ با فتح خانات اردوی زرین، خانات قازان و آستاراخان و یک مبارزهٔ طولانی برای کنترل مسیرهای قفقاز شمالی با دیگر قدرت‌های معاصر از جمله ایران، امپراتوری عثمانی و خانات کریمه آغاز شد.
در طول قرن شانزدهم، روسیه تزاری تلاش کرد تا با اتحاد با شاهزادگان محلی مانند تمریوک کاباردیا و شیخ اوکوتسکی چچن ، نفوذ خود را در قفقاز شمالی به‌دست‌آورد. تمریوک، شمال غربی قفقاز را کنترل کرد و با کمک روسیه توانست از تهاجم کریمه جلوگیری کند. شمال شرق قفقاز تا حد زیادی توسط شاهزادگان شمخال، خان‌های آوار و ارباب قدرتمند اوکوتسک (یک فئودالی چچنی) کنترل می‌شد. این شاهزادگان برای تقویت حاکمیت و نفوذ خود اسلحه خریدند و کازاک‌های روسی را در نزدیکی رودخانه ترک اسکان دادند. شاهزاده شیخ اوکوتسکی در ارتش خود حدود ۵۰۰ کازاک همراه با ۱۰۰۰ اوکوچنی (چچنی‌های اوخ) داشت و اغلب مبارزات ضد ایرانی و ضد عثمانی را در داغستان به راه می‌انداخت.
سیاست‌های شاهزاده شیخ به روسیه نفوذ بیشتری در شمال شرقی قفقاز داد، چندین دژ روسی در امتداد رودخانه ترک (از جمله دژ تارکی) و روستاهای کازاک ایجاد شد. تا پیش از این، کازاک‌ها تقریباً هیچ حضوری در چچن و داغستان نداشتند. این دهکده‌ها و قلعه‌ها باعث شد که چچنی‌ها به شاهزاده شیخ بی‌اعتماد شوند. میچکیزی (چچنی‌های دشتی) و بخشی از اوکوکی (قبیله چچنی آوخ) که به ملا مایدای چچنی وفادار بودند، به شاهزادهٔ قموق‌ها، سلطان موت پیوستند. سلطان موت در ابتدا مخالف سیاست‌های روسیه در قفقاز بود، او به همراه چچنی‌ها، قموق‌ها و آوارها با کازاک‌های روسی جنگید و قلعه‌های روسیه را به آتش کشید. تزار روسیه با لشکرکشی به داغستان با این امر مقابله کرد. هر دوی این لشکرکشی‌ها به شکست روسیه منتهی شد و در نبرد میدان کارامان به اوج خود رسید. در این رویداد، یک ارتش داغستانی-چچنی به فرماندهی سلطان موت، ارتش روسیه را شکست داد. این لشکرکشی‌ها و نبردهای ناموفق روسیه منجر به تضعیف شاهزاده شیخ و ترور وی در سال ۱۵۹۶ توسط یکی از برادران سلطان موت شد.
سلطان موت تا اوایل قرن هفدهم به سیاست ضد روسی خود ادامه داد و گاهی در میان چچنی‌ها زندگی می‌کرد و با آن‌ها به کازاک‌های روسی حمله می‌کرد. با این‌حال، سلطان موت چندین بار سعی کرد به روس‌ها بپیوندد و درخواست شهروندی روسیه کرد. این تغییر سیاست، خشم بسیاری از چچنی‌ها را برانگیخت و منجر به فاصله گرفتن آن‌ها از سلطان موت شد.
در سال ۱۷۷۴، روسیه کنترل اوستیا و همراه با آن، گذرگاه مهم استراتژیک در الان را از عثمانی به‌دست‌آورد. چند سال بعد، در سال ۱۷۸۳، روسیه عهدنامه گرجیوسک را با ایراکلی دوم پادشاهی کارتیل-کاخت امضا کرد و پادشاهی گرجستان شرقی - به‌عنوان یک منطقه محاصره‌شده مسیحی که توسط دولت‌های مسلمان متخاصم احاطه شده بود - تحت‌الحمایه روسیه قرار گرفت. کاترین کبیر، ملکهٔ روسیه، برای انجام تعهدات خود، تحت این معاهده، ساخت جاده نظامی گرجستان را از طریق گذرگاه در الان، همراه با یک سری دژهای نظامی برای محافظت از مسیر، آغاز کرد.
در همین زمان، شیخ منصور، امام چچنی، شروع به تبلیغ نسخهٔ خالص‌شدهٔ اسلام و تشویق مردمان مختلف کوهستان قفقاز شمالی برای متحد شدن زیر پرچم اسلام کرد تا از تجاوزات خارجی بیشتر جلوگیری کنند. فعالیت‌های او از سوی روس‌ها به‌عنوان تهدیدی برای منافع خود در منطقه تلقی شد و در سال ۱۷۸۵، نیرویی برای دستگیری او اعزام شد اما موفق به دستگیری او نشد. این نیرو در سفر بازگشت، توسط پیروان منصور در کمین قرار گرفت و نابود شد و نخستین جنگ چچن و روسیه آغاز شد. این جنگ، چندین سال به طول انجامید و منصور عمدتاً از تاکتیک‌های چریکی استفاده کرد و روس‌ها حملات تنبیهی بیشتری به روستاهای چچنی انجام دادند تا این‌که منصور در سال ۱۷۹۱ دستگیر شد و سرانجام، در سال ۱۷۹۴ در هنگام اسارت درگذشت.
پس از شکست روسیه از نیروهای ناپلئون در جریان حمله فرانسه به روسیه در جنگ ۱۸۱۲، تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه یک بار دیگر توجه خود را به قفقاز شمالی معطوف کرد و یکی از مشهورترین ژنرال‌های خود، آلکسی پتروویچ یرمولوف را برای فتح این منطقه گماشت. در سال ۱۸۱۷، نیروهای روسی به فرماندهی یرمولوف فتح قفقاز را آغاز کردند. تاکتیک‌های وحشیانهٔ یرمولوف، که شامل جنگ اقتصادی، مجازات دسته‌جمعی و تبعید اجباری بود، در ابتدا موفقیت‌آمیز بود، اما از آن‌جایی که عملاً به نفوذ روسیه بر جامعه و فرهنگ چچن پایان داد و دشمنی پایدار چچنی‌ها را تضمین کرد، با عنوان تأثیرگذاری معکوس، توصیف شد. یرمولوف تا سال ۱۸۲۷ به فرماندهی خود ادامه داد.
نقطه عطفی در این درگیری‌ها در سال ۱۸۲۸ با ظهور جنبش مریدیسم رقم خورد. رهبری آن را شیخ شامل داغستانی، یک داغستانی آوار بر عهده داشت. در سال ۱۸۳۴ او کشورهای شمال شرق قفقاز را تحت پرچم اسلام متحد کرد و در برابر روسیه حکم «جهاد» اعلام کرد. در سال ۱۸۴۵ نیروهای شیخ شامل، هزاران سرباز روسی و چندین ژنرال را در دارگو محاصره کردند و کشتند و آن‌ها را مجبور به عقب‌نشینی کردند.
در طول جنگ کریمه ۱۸۵۳–۱۸۵۶، چچنی‌ها از امپراتوری عثمانی علیه روسیه حمایت کردند. با این حال، درگیری‌های قبیله‌ای داخلی باعث تضعیف شیخ شامل شد و او در سال ۱۸۵۹ دستگیر شد. این جنگ، به‌طور رسمی در سال ۱۸۶۲ پایان یافت و روسیه قول خودمختاری برای چچن و سایر گروه‌های قومی قفقازی داد. با این‌حال، چچن و منطقه اطراف آن، از جمله شمال داغستان، در امپراتوری روسیه گنجانده شد. برخی از چچنی‌ها تسلیم شامل را به‌عنوان یک خیانت تلقی کرده‌اند، در نتیجه، این موضوع، باعث ایجاد اصطکاک بین داغستانی‌ها و چچنی‌ها در این درگیری شد و داغستانی‌ها اغلب توسط چچنی‌ها به‌عنوان همدستان روسیه متهم شدند.
پس از انقلاب روسیه، مردم قفقاز شمالی تصمیم به تأسیس جمهوری کوهستانی قفقاز شمالی گرفتند. این جمهوری، تا سال ۱۹۲۱ که آن‌ها مجبور به پذیرش حکومت شوروی شدند، برقرار بود. ژوزف استالین شخصاً در سال ۱۹۲۱ با رهبران قفقاز مذاکراتی انجام داد و قول خودمختاری گسترده در داخل کشور شوروی را داد. جمهوری سوسیالیستی شوروی خودمختار کوهستانی در آن سال ایجاد شد، اما تنها تا سال ۱۹۲۴ دوام آورد. جمهوری سوسیالیستی خودمختار شوروی چچنو-اینگوش در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد. رویارویی تازه‌ای بین چچنی‌ها و دولت شوروی در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ به‌وجود آمد که این رویارویی در اواسط دههٔ ۱۹۳۰ پس از دستگیری یا کشته شدن رهبران محلی کاهش یافت. خیزش چچن در اوایل سال ۱۹۳۲ شروع شد و در مارس شکست خورد.
آلمان نازی در ژوئن ۱۹۴۱ به اتحاد جماهیر شوروی حمله کرد. تاریخ‌نگاران در شوروی به دروغ چچنی‌ها را به پیوستن دسته‌جمعی به ورماخت متهم می‌کنند اما این تصور در هیچ‌یک از متون دانشگاهی تاریخی دیگر پذیرفته نیست. در ژانویهٔ ۱۹۴۳، عقب‌نشینی آلمان آغاز شد و همزمان، دولت شوروی شروع به بحث در مورد تبعید مردم چچن و اینگوش به دور از قفقاز شمالی کرد، این در حالی بود که چچن‌ها و اینگوش‌ها در طول جنگ، برای شوروی و در ارتش سرخ خدمت کرده بودند.
در فوریهٔ ۱۹۴۴، تحت فرمان مستقیم لاورنتی بریا، تقریباً نیم میلیون چچنی و اینگوش از خانه‌های خود بیرون رانده شدند و به زور در آسیای مرکزی در یک اقدام پاک‌سازی قومی ساکن شدند. آن‌ها به اردوگاه‌های کار اجباری در قزاقستان و قرقیزستان فرستاده شدند. برآوردها در مورد تلفات، از ۱۷۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰، و بر پایهٔ برخی شواهد، حاکی از کشته شدن ۴۰۰٬۰۰۰ چچنی است. قربانیان بیشتر به‌دلیل سرمازدگی (یخ‌زدگی تا حد مرگ) و گرسنگی تلف شدند، هر چند که قتل‌عام و کشتار آن‌ها هم غیرمعمول نبود. بارزترین کشتار چچنی‌ها در طول این تبعید، کشتار خیباخ بود که در آن حدود ۷۰۰ کودک، پیر و زن چچنی به‌دلیل مشکلات حمل و نقل در انباری حبس و زنده‌زنده سوزانده شدند. میخائیل گوییشیانی، افسر مسئول این کشتار، توسط خود لاورنتی بریا ستایش و وعدهٔ مدال دریافت کرد. قطعنامه پارلمان اروپا در سال ۲۰۰۴ بیان می‌کند که این اخراج و پاکسازی قومی، یک نسل‌کشی بوده‌است.
در سال ۱۹۵۷، چچنی‌ها اجازه یافتند به خانه‌های خود بازگردند. جمهوری سوسیالیستی خودمختار شوروی چچنو-اینگوش دوباره تأسیس شد. خشونت در سال ۱۹۵۸، پس از درگیری بین یک ملوان روس و یک جوان اینگوش بر سر یک دختر آغاز شد که طی آن، ملوان روس به‌طور مرگباری زخمی شد. این حادثه به‌سرعت به شورش‌های قومی توده‌ای تبدیل شد، زیرا اوباش اسلاو به چچنی‌ها و اینگوش‌ها حمله کردند و اموال آن‌ها را در سراسر منطقه، به‌مدت چهار روز چپاول کردند.Seely, R. "Russo-Chechen conflict, 1800–2000: A Deadly Embrace." درگیری‌های قومی تا دههٔ ۱۹۶۰ ادامه یافت و در سال ۱۹۶۵ حدود ۱۶ درگیری گزارش شد که ۱۸۵ نفر مجروح شدند و ۱۹ نفر از آن‌ها کشته شدند. در اواخر سال ۱۹۶۰، منطقه آرام شد و درگیری چچن و روسیه تا زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و فوران جنگ‌های چچن در سال ۱۹۹۰ به پایین‌ترین حد خود رسید.
در سال ۱۹۹۱، چچن با عنوان جمهوری چچن ایچکریا اعلام استقلال کرد. بر اساس برخی منابع، از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴، ده‌ها هزار نفر از قومیت‌های غیر چچنی (عمدتاً روس، اوکراینی و ارمنی) بر پایهٔ گزارش‌هایی مبنی بر خشونت و تبعیض علیه جمعیت غیرچچنی، این جمهوری را ترک کردند. سایر منابع، علت وضعیت رو به وخامت داخلی در چچن را سیاست تهاجمی رئیس‌جمهور چچن، جوهر دودایف و جاه‌طلبی‌های سیاسی رئیس‌جمهور روسیه، بوریس یلتسین می‌دانند. نیروهای ارتش روسیه در سال ۱۹۹۴ به گروزنی لشکرکشی و جنگ نخست چچن را آغاز کردند اما، پس از دو سال نبرد شدید، نیروهای روس در نهایت تحت توافق Khasavyurt از چچن خارج شدند. چچن، استقلال خود را تا آغاز جنگ دوم چچن در سال ۱۹۹۹ حفظ کرد.
در سال ۱۹۹۹، نیروهای دولتی روسیه در پاسخ به تهاجم نیروهای اسلام‌گرای مستقر در چچن به داغستان، کمپینی ضدتروریستی را در چچن آغاز کردند. در اوایل سال ۲۰۰۰ روسیه تقریباً به‌طور کامل شهر گروزنی را ویران کرد و موفق شد تا اواخر آوریل، چچن را تحت کنترل مستقیم مسکو قرار دهد.
از زمان پایان جنگ دوم چچن در مه ۲۰۰۰، شورش‌هایی محدود، به‌ویژه در چچن، اینگوشتیا و داغستان ادامه یافت. نیروهای امنیتی روسیه موفق شدند برخی از رهبران شورشیان مانند شامل باسایف را (که در ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۰۶ کشته شد)، از بین ببرند. پس از مرگ باسایف، دوکو عمروف رهبری نیروهای شورشی در قفقاز شمالی را تا زمان مرگ خود به‌دلیل مسمومیت در سال ۲۰۱۳ بر عهده گرفت.
اسلام‌گرایان رادیکال از چچن و سایر جمهوری‌های قفقاز شمالی مسئول تعدادی از حملات تروریستی در سراسر روسیه، به‌ویژه بمب‌گذاری‌های آپارتمانی روسیه در سال ۱۹۹۹، بحران گروگان‌گیری تئاتر مسکو در سال ۲۰۰۲، بحران گروگان‌گیری مدرسه بسلان در سال ۲۰۰۴، بمب‌گذاری در متروی مسکو در سال ۲۰۱۰ و بمب‌گذاری در فرودگاه بین‌المللی دمودوو در سال ۲۰۱۱ مقصر شناخته شده‌اند.
در حال حاضر، چچن تحت حاکمیت رهبری منصوب‌شده توسط روسیه، با نام رمضان قدیروف است. اگرچه این منطقهٔ نفت‌خیز در دوران قدیروف ثبات نسبی خود را حفظ کرده‌است، اما منتقدان و شهروندان، او را به سرکوب آزادی‌های مطبوعات و نقض سایر حقوق سیاسی و انسانی متهم کرده‌اند. به‌دلیل تداوم حاکمیت روسیه بر چچن، حملات چریکی جزئی توسط گروه‌های جدایی‌طلب در منطقه صورت گرفته‌است. علاوه بر آن، در سال‌های اخیر، گروه‌های جهادگرای همسو با داعش و القاعده نیز در منطقه حضور داشته‌اند.
اگرچه درگیری بین دولت روسیه و ستیزه‌جویان چچن به‌طور رسمی در سال ۲۰۱۷ پایان یافت، اما نابودی شبه‌نظامیان چچنی، پس از آن ادامه یافته‌است.
درگیری بین چچنی‌ها و روس‌ها در خارج از مرزهای روسیه نیز دیده می‌شود. در طول جنگ داخلی سوریه، مبارزان چچنی که به جمهوری فروپاشیده چچن ایچکریا وفادار مانده‌اند و اسلام‌گرایان افراطی چچنی نیز علیه نیروهای مسلح روسیه و متحدش بشار اسد در سوریه جنگیده‌اند.
در سال ۲۰۱۴، بسیاری از چچنی‌های ضد روسیه داوطلب شدند تا در جنگ دونباس علیه روسیه و نیروهای جدایی‌طلب طرفدار روسیه در دونباس به‌عنوان بخشی از گردان‌های داوطلب اوکراینی بجنگند و گردان‌های شیخ منصور و جوخار دودایف را تشکیل دادند. چچنی‌های طرفدار اوکراین، جنگ روسیه و اوکراین را کمکی به مبارزهٔ بزرگ‌تر خود ضد روسیه می‌دانند. این در حالیست که نیروهای چچنی حامی روسیه نیز، تحت رهبری قدیروف هم در بحران کریمه و هم در جنگ متعاقب آن در دونباس حضور داشته‌اند.
چچن در تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ مشارکت قابل‌توجهی داشته‌است. نیروهای طرفدار روسیه و نیروهای متحد قدیروف، موسوم به قدیروفتسی، در اوکراین مستقر شده‌اند تا به نیروهای روسیه کمک کنند. منابع غربی، استقرار نیروهای چچنی قدیروف را به‌عنوان یک سلاح روانی علیه اوکراینی‌ها توصیف کرده‌اند.Justin Ling. گردان‌های داوطلب چچنی حامی اوکراین نیز نبرد خود را علیه نیروهای روسی از سر گرفته‌اند.
در ۲۳ اوت ۲۰۱۹، زلیمخان خانگوشویلی، فرماندهٔ نظامی پیشین جمهوری چچن ایچکریا در طول جنگ دوم چچن، توسط یک عامل مظنون به همکاری با اداره اصلی اطلاعات روسیه (GRU) در پارکی در برلین ترور شد. رمضان قدیروف، رهبر جمهوری چچن مظنون به صدور دستور ترور خانگوشویلی است.
به دلیل نداشتن مدارک و سوابق و طولانی بودن درگیری‌ها، تعیین تعداد دقیق تلفات چچنی در این درگیری‌ها دشوار است. یک منبع، مدعیست که حداقل ۶۰٬۰۰۰ چچنی در جنگ اول و دوم چچن تنها در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ کشته شده‌اند. برآوردهای دیگر، میزان تلفات این دو جنگ را تا ۱۵۰٬۰۰۰ یا ۱۶۰٬۰۰۰ کشتهٔ چچنی ذکر می‌کنند. روس‌ها تلفات خود را اعلام نمی‌کنند.
آتشکده زرتشتیان شیراز آتشکده‌ای وابسته به انجمن زرتشتیان شیراز واقع در ابتدای کوچه نوبهار (گذر ادیان) در بلوار زند است. این آتشکده در باغی موسوم به باغ وقفی آدریان در کنار پذیرشگاه، همایشگاه، سالن کنفرانس و کتابخانه واقع شده‌است.
بازدید از این مجموعه برای عموم آزاد نیست و نیازمند دریافت مجوز از اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شیراز است.
باغ وقفی آدریان در سال ۱۲۸۶ خورشیدی توسط ۲۱ زرتشتی خریداری شد. در آغاز یک ساختمان در میان باغ قرار داشت و از سال ۱۳۴۳ خورشیدی ساختمان‌هایی همچون پذیرشگاه (اتاق اسکان مسافران) و آتشکده به این باغ افزوده شد. ساختن جایگاه آتش یا آدریان این باغ از سال ۱۳۴۴ آغاز شد و تا سال ۱۳۴۷ ادامه داشت.
مسافرخانه بریدکیج () فیلمی به نویسندگی و کارگردانی کیم کی-دوک محصول سال ۱۹۹۸ کره جنوبی است.
ویلیام لیوینگستون (William Livingston) (زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۷۲۳ – درگذشتهٔ ۲۵ ژوئیه ۱۷۹۰)، سیاستمداری آمریکایی بود که به عنوان اولین فرماندار نیوجرسی (۱۷۷۶–۱۷۹۰) در طی جنگ انقلابی آمریکا، خدمت کرد. وی به عنوان نماینده نیوجرسی در کنگره قاره‌ای، انجمن قاره‌ای، قانون اساسی ایالات متحده را امضا کرد. او یکی از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده و یکی از بنیان‌گذاران نیوجرسی به حساب می‌آید.
لیوینگستون در۳۰ نوامبر ۱۷۲۳ در شهر آلبانی استان نیویورک به دنیا آمد. او پسر فیلیپ لیوینگستون (۱۶۸۶–۱۷۴۹) دومین لرد عمارت لیوینگستون و کاترین ون بروگ، تنها فرزند پیتر ون بروگ، شهردار آلبانی بود. برادرهای بزرگ‌تر او عبارت‌اند از؛ رابرت لیوینگستون، سومین لرد عمارت لیوینگستون (۱۷۰۸–۱۷۹۰)، پیتر فن بروگ لیوینگستون خزانه‌دار استان نیویورک (۱۷۱۰–۱۷۹۲) و فیلیپ لیوینگستون (۱۷۱۶–۱۷۷۸) یکی از اعضای سنای استان نیویورک بود.
لیوینگستون تحصیلات اولیه خود را در مدارس محلی و نزد مدرسان محلی، گذراند. او در ۱۳ سالگی، برای یک سال زندگی و آماده شدن برای ورود به کالج، به همراه مبلغ مذهب انگلیکن و فارغ‌التحصیل کالج ییل، هنری بارکلی که در میان ایروکواها (گروهی از بومیان آمریکایی) در دره موهاک در فورت هانتر زندگی می‌کرد، فرستاده شد.Dexter, Franklin Bowditch, "Biographical sketches of the graduates of Yale College: with annals of the college", Holt, 1885, Volume 1, pp.503–504 لیوینگستون در ۱۷۳۷ در دانشگاه ییل نام‌نویسی کرد و در ۱۷۴۱ فارغ‌التحصیل شد. او به نیویورک، جاییکه در آن حقوق خواند و کارمند حقوقی وکیل برجسته، جیمز الکساندر شد، رفت.Dexter, p.682 وی در بهار ۱۷۴۶ قبل از پایان دوره کارآموزی، به دلیل اختلاف نظر، دفتر الکساندر را ترک کرد و به دفتر ویلیام اسمیت پیوست.
در ۱۷۴۸ او وکیل شد و کار خود را از شهر نیویورک آغاز کرد.Dexter, p. 682 در ۱۷۵۲، او به همراه ویلیام اسمیت جونیور، پسر استاد حقوق خود و جان مورین اسکات، یک، هفته‌نامه به نام ایندیپندنت رفلکتور را تأسیس کرد. این سه نفر توسط هم‌عصران خود «سه‌گانه» نامیده می‌شدند.Lustig, Mary Lou, "Privilege and Prerogative: New York's Provincial Elite, 1710–1776", Fairleigh Dickinson Univ Press, 1995, p. 83 رفلکتور اولین نشریه سریالی غیرروزنامه‌ای نیویورک و تنها نشریه‌ای بود که در آن زمان در آمریکای شمالی بریتانیایی منتشر می‌شد. از آن به عنوان یک پلت فرم توسط «جناح کشوری» صاحب زمین پروتستان در ناحیه بالای استان به رهبری لیوینگستون، برای به چالش کشیدن انگلیکن‌های قدرتمند پایین استان و تاجر اصلاح‌طلب هلندی یا «جناح مردمی» به رهبری قاضی ارشد جیمز دی لنسی، استفاده شد. مهم‌تر از همه، سه‌گانه، تأسیس کالج کینگز را به عنوان توطئه‌ای از طرف انگلیکن‌ها برای گماشتن اسقف در آمریکا، استاد سابقش کشیش هنری بارکلی، رئیس کلیسای ترینیتی و استاد حقوق سابقش جیمز الکساندر را مورد حمله قرار داد.
انتشار رفلکتور پس از شماره پنجاه و دوم در اواخر ۱۷۵۳، با اعمال فشارهای سیاسی بر چاپ‌کنندهٔ آن، جیمز پارکر، متوقف شد. اما لیوینگستون و متحدانش در طی سال بعد، با پشتوانه‌هایی در روزنامه‌های دیگر، به حمله به کالج ادامه دادند.McCaughey, Robert A. , "Stand, Columbia: a history of Columbia University in the city of New York, 1754–2004", Columbia University Press, 2003, pp. 18–19 با طرح مسائل تفرقه‌انگیز، او موفق شد نیمی از بودجه جمع‌آوری‌شده توسط یک قرعه‌کشی استانی برای کالج را تأمین بودجه ساخت یک زندان جدید و یک خانه قرنطینه برای ملوانان کشتی‌های آسیب دیده، استفاده کند. کالج کینگ علی‌رغم تلاش‌های لیوینگستون، توسط رئیس و کشیش ساموئل جانسون در ژوئیه ۱۷۵۴ باز شد و در ۳۱ اکتبر ۱۷۵۴ اجازه‌نامه آن توسط پادشاه، اعطا شد.McCaughey, pp. 21–22 اگرچه او نتوانست کالج را ببندد، اما همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد، هیچ اسقفی وارد آن نشد.
لیوینگستون از نظر سیاسی فعال باقی‌ماند و در ۱۷۶۸ برای عضویت انجمن فلسفی آمریکا انتخاب شد و یک دوره نیز در مجمع عمومی نیویورک خدمت کرد تا اینکه متحدان سیاسی او در ۱۷۶۹، قدرت را از دست دادند و برادرزاده‌اش پیتر رابرت لیوینگستون، بزرگ‌ترین پسر بازمانده برادرش رابرت، جایگزین او شد.Bell, Whitfield J. , and Charles Greifenstein, Jr. Patriot-Improvers: Biographical Sketches of Members of the American Philosophical Society. 3 vols. Philadelphia: American Philosophical Society, 1997, 3:476–480.
در سال ۱۷۷۲، او به الیزابت تاون (الیزابت امروزی، نیوجرسی) نقل مکان و خانه‌ای در شهر اجاره کرد. الکساندر همیلتون جوان، اواخر زمستان را با لیوینگستون در حالی که در مدرسه گرامر فرانسیس باربر تحصیل می‌کرد، زندگی نمود.Hamilton John C. , "The Life of Alexander Hamilton", D. Appleton, 1840, Volume 1, p.8; Hamilton John C. , History of the Republic, D. Appleton & Company, 1857, Volume 1, p. 46 لیوینگستون، ساخت یک خانه بزرگ روستایی را برای اسکان خانواده در حال رشدش، شروع کرد. این خانه که به تالار آزادی معروف است، هنوز هم پابرجا است. پس از به‌دست آوردن نفوذ قابل توجه در میان میهن‌پرستان محلی، لیوینگستون به عنوان یکی از نمایندگان نیوجرسی در کنگره قاره‌ای، انتخاب شد. او از ژوئیه ۱۷۷۴ تا ژوئن ۱۷۷۶ خدمت کرد. اما کنگره ایالتی از انتصاب مجدد او به عنوان نماینده کنگره قاره‌ای به دلیل عدم طرفداری او از استقلال، اجتناب کرد. در عوض، آن‌ها به او پیشنهاد فرماندهی شبه نظامیان استانی را دادند که او این پیشنهاد را نپذیرفت و به نیوجرسی بازگشت و به کمیسیون قبلی خود (در اکتبر ۱۷۷۵) به عنوان سرتیپ شبه نظامیان نیوجرسی، پیوست.
در اوت ۱۷۷۶، او به عنوان فرماندار نیوجرسی انتخاب شد. در بسیاری از زمان‌ها در میان سال‌های ۱۷۷۶ تا ۱۷۷۹، خانوادهٔ او برای امنیت، در پارسی‌پانی حضور داشتند. تالار آزادی چندین مرتبه توسط سربازان یا نیروهای دریایی بریتانیا، مورد بررسی قرار گرفت؛ زیرا برای دستگیری لیوینگستون پاداش قابل توجهی درنظر گرفته شده بود. یک تلاش برای ربودن او در اواسط ژوئن ۱۷۷۹ روی داد. اطلاعات نادرست در مورد بازدید لیوینگستون از خانه دوم خود در پارسی‌پانی منجر به یورش محافظه‌کاران (طرفداران بریتانیا) و در پی آن دستگیری آن‌ها شد. دیوید متیوز، شهردار محافظه‌کار شهر نیویورک (و یک پسر عموی دور (عموزاده) از خانواده شویلر)، به دلیل تلاش برای دستگیری لیوینگستون مظنون بود.McBurney, Christian. Abductions in the American Revolution, 2016, page 74 خانواده لیوینگستون در ۱۷۷۹ به تالار آزادی بازگشتند تا بازسازی خانهٔ غارت شدهٔ خود را آغاز کنند. وی در ۱۷۸۲ برای عضویت در آکادمی علوم و هنر آمریکا انتخاب شد.
لیوینگستون به هیئت نمایندگان نیوجرسی در کنوانسیون قانون اساسی ۱۷۸۷ در فیلادلفیا ملحق شد و یکی از امضاءکنندگان قانون اساسی ایالات متحده بود. او در ۱۷۸۸ توسط کنگره ایالات متحده به عنوان وزیر ایالات متحده در هلند منصوب شد اما از پذیرفتن این پیشنهاد، امتناع کرد. او تا زمان مرگش در ۱۷۹۰ هر سال به عنوان فرماندار نیوجرسی انتخاب شد.
لیوینگستون در سال ۱۷۴۵ با سوزانا فرنچ (۱۷۲۳–۱۷۸۹) در نیوجرسی ازدواج کرد. او دختر زمین‌دار، فیلیپ فرنچ سوم و سوزانا (به نام خانوادگی بروکهولست) فرانسوی بود. پدر و مادربزرگ پدری او فیلیپ فرنچ، بیست و هفتمین شهردار نیویورک و آنتژه (به نام خانوادگی فیلیپس و دختر فردریک فیلیپس) فرانسوی بودند. پدر و مادربزرگ مادری او سوزانا ماریا بروکهلست و آنتونی بروکهلست، سرپرست فرمانداری نیویورک استعماری، در زمان سر ادموند آندروس بودند.
لیوینگستون در ۲۵ ژوئیه ۱۷۹۰ در الیزابت نیوجرسی فوت کرد و در کلیسای ترینیتی در منهتن دفن شد. اما در ۷ مه ۱۸۴۴ در قبرستان گرین وود بروکلین، دوباره به خاک سپرده شد.
حیوانات وحشی () فیلمی به نویسندگی و کارگردانی کیم کی-دوک محصول سال ۱۹۹۷ کره جنوبی است.
نرولی فرهال (۲۶ اوت ۱۹۴۴ – ۱۱ ژوئن ۲۰۰۶) کماندار زن اهل نیوزیلند بود. وی اولین معلول پاراپلژی بود که در بازی‌های المپیک شرکت کرده.
داستان واقعی () فیلمی به نویسندگی و کارگردانی کیم کی-دوک محصول سال ۲۰۰۰ کره جنوبی است.
یک به یک () فیلمی به نویسندگی و کارگردانی کیم کی-دوک محصول سال ۲۰۱۴ کره جنوبی است.
ساج‌ها (Tectona) نام یک سرده از درختان جنگلی گرمسیری از خانواده نعناع، "نعنائیان" است.Heywood, V.H. , Brummitt, R.K. , Culham, A. & Seberg, O. 2007: Flowering Plant Families of the World. Royal Botanic Gardens, Kew. هر سه گونه آن اغلب در مجموع ساج نامیده می‌شوند.
"سردهٔ ساج‌ها" بومی جنوب و جنوب شرقی آسیا، عمدتاً هند، پاکستان، بنگلادش، میانمار، اندونزی و تایلند است و معمولاً به عنوان بخشی از پوشش گیاهی جنگل‌های موسمی یافت می‌شود. آنها درختان بزرگی هستند که به ۳۰–۴۰ متر (۹۰–۱۲۰) رشد می‌کنند. ساج‌ها بلند و برگریز در فصل خشک هستند. ساج معمولی ("Tectona grandis") یک گونه مهم اقتصادی است که منبع اکثر محصولات تجاری چوب ساج است.Teak - The Wood Database
ساج‌ها متعلق به خانواده "نعنائیان" (در طبقه‌بندی‌های قدیمی‌تر در زمره "شاه‌پسندیان") هستند. این سرده گاهی اوقات در زیرخانواده "پونه‌ای‌وارهای استرالیا" قرار می‌گیرد.Singh, G. Plant systematics: an integrated approach. Science Publishers, 2004 سه گونه از "ساج‌ها" وجود دارد:
جنس "Tectona" یک نام حفظ شده در برابر مترادف هم‌گونه قبلی "Theka" Adans است. این جنس در ابتدا توسط کارل لینه جوان در سال ۱۷۸۲ توصیف شد.
بزرگترین و قدیمی‌ترین پرخت ساج در اوتارادیت تایلند است. بیش از ۱۵۰۰ سال قدمت دارد. ارتفاع آن ۴۷ متر است.
زیبا () فیلمی به کارگردانی جون جای-هونگ محصول سال ۲۰۰۸ کره جنوبی است. این فیلم بر اساس داستانی از کیم کی-دوک است.
ساج‌های تزینی (Premna) یک سرده از گیاهان گلدار در خانواده نعناع، نعنائیان هستند که برای اولین بار در سال ۱۷۷۱ برای علم مدرن توصیف شد. از طریق مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری در آفریقا، جنوب آسیا، شمال استرالیا و جزایر مختلف در اقیانوس آرام و اقیانوس هند گسترده‌است.Kew World Checklist of Selected Plant FamiliesFlora of China Vol. 17 Page 16 dou fu chai shu "Premna" Linnaeus, Mant. Pl. 154. 1771.
پردیتا فلیسین دونده زن اهل کانادا بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا دو ۱۰۰ متر بامانع در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۰۳ اشاره کرد.