moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پرفروش‌ترین فیلم‌های بلانشت سه‌گانهٔ "ارباب حلقه‌ها" (۲۰۰۱–۲۰۰۳)، سه‌گانهٔ "هابیت" (۲۰۱۲–۲۰۱۴)، "مورد عجیب بنجامین باتن" (۲۰۰۸)، "ایندیانا جونز و قلمرو جمجمه بلورین" (۲۰۰۸)، "سیندرلا" (۲۰۱۵)، "" (۲۰۱۷) و "هشت یار اوشن" (۲۰۱۸) هستند. او در بیش از ۲۰ نمایش تئاتر ایفای نقش کرده‌است. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳، او و همسرش، اندرو آپتون مقام مدیران هنری شرکت تئاتر سیدنی را به عهده داشتند. برخی از نقش‌های تئاتری او در این دوره احیای نمایش‌های "اتوبوسی به نام هوس"، "دایی وانیا" و "کلفت‌ها" بود. او نخستین حضور خود در برادوی را در سال ۲۰۱۷ با نمایش "پلاتونوف" تجربه کرد که برایش نامزد دریافت جایزهٔ تونی شد. بلانشت در سال ۲۰۲۰ برای بازی در مجموعهٔ تلویزیونی "خانم آمریکا" نامزد دریافت جایزهٔ امی ساعات پربیننده شد.
دولت استرالیا در سال ۲۰۰۱ مدال صد ساله را به بلانشت اعطا کرد و در سال ۲۰۱۷ به مقام نشان استرالیا منصوب شد. او در سال ۲۰۱۲ از سوی دولت فرانسه نشان شوالیه هنر و ادبیات را دریافت کرد. به بلانشت مدرک دکتری عالی ادبیات از دانشگاه نیو ساوت ولز، دانشگاه سیدنی و دانشگاه مک‌کواری اعطا شده‌است. او در سال ۲۰۱۵ از سوی موزه هنر مدرن مورد تقدیر قرار گرفت و فلوشیپ مؤسسه فیلم بریتانیا را دریافت کرد. مجلهٔ "تایم" در سال ۲۰۰۷ بلانشت را یکی از ۱۰۰ فرد تأثیرگذار جهان نامید و در سال ۲۰۱۸، نام او در رتبه‌بندی بازیگران زن با بیشترین دستمزد در جهان قرار گرفت.
کاترین الیز بلانشت در ۱۴ مهٔ ۱۹۶۹ در حومه شهرِ ایوانو، متعلق به ملبورن، به دنیا آمد. مادر استرالیایی او، جون (که نام خانوادگی‌اش پیش از ازدواج گمبل بود)، بساز و بفروش و معلم بود. پدر آمریکایی او، رابرت دی‌ویت بلانشت جونیور (که بومی تگزاس بود)، ناوبان دوم نیروی دریایی ایالات متحده بود که بعداً مدیر تبلیغاتی شد. والدینش هنگامی که کشتی پدرش در ملبورن خراب شد با هم آشنا شدند. بلانشت ده سال داشت که پدرش بر اثر سکته قلبی درگذشت و مادرش مجبور شد که خانواده را به تنهایی بزرگ کند. بلانشت یک برادر بزرگتر و یک خواهر کوچک‌تر دارد. تبار او شامل انگلستانی، اسکاتلندی و کمی فرانسوی می‌شود.
بلانشت خودش را به‌عنوان کودکی «نیمهٔ برون‌گرا، نیمهٔ گوشه‌گیر» توصیف کرده‌است. او در دوران نوجوانی‌اش تمایل زیادی به پوشیدن لباس‌های مرسوم مردانه داشت و در حین بزرگ شدن دوره‌های تحول گوت و پانک را تجربه کرد و در یک زمان موی سر خود را تراشید. او دوران دبستان را در ملبورن و در مدرسهٔ ابتدایی ایوانهو ایست گذراند. او برای تحصیلات متوسطه در مدرسهٔ گرامر دختران ایوانهو و سپس در کالج خانم‌های متدیست (که در آن‌جا علاقه‌اش به هنرهای نمایشی را کشف کرد) به تحصیل پرداخت. او در اواخر نوجوانی و اوایل بیست سالگی در آسایشگاهی در ویکتوریا کار می‌کرد. بلانشت در رشتهٔ اقتصاد و هنرهای زیبا در دانشگاه ملبورن تحصیل کرد اما پس از یک سال تحصیل را رها کرد و به خارج سفر کرد. هنگامی که به مصر رفت، از بلانشت خواسته شد که در نقش کوتاه یک تشویق‌کنندهٔ آمریکایی در فیلم بوکس مصری به نام "کابوریا" ایفای نقش کند؛ او در آن هنگام به پول نیاز داشت و این نقش را قبول کرد. بلانشت پس از بازگشت به استرالیا و کار در تئاترهای کوچک ملبورن، مانند لا ماما، به سیدنی رفت و در موسسهٔ ملی هنرهای دراماتیک (NIDA) ثبت نام کرد. او در سال ۱۹۹۲ با مدرک کارشناسی هنرهای زیبا از مؤسسهٔ ملی هنرهای نمایشی فارغ‌التحصیل شد.
اولین نقش تئاتری بلانشت در سال ۱۹۹۲ در مقابل جفری راش در نمایش "اولئانا" اثر دیوید ممت برای کمپانی تئاتر سیدنی بود. او در آن سال بازیگر نقش کلوتایمنسترا در نمایش "الکترای سوفوکل" بود. چند هفته پس از تمرین، بازیگر نقش اصلی از این نمایش کنار کشید و کارگردان، لیندی دیویس، بلانشت را برای این نقش انتخاب کرد. عملکرد او در "الکترا" با تحسین همراه بود. در سال ۱۹۹۳، بلانشت جایزه بهترین بازیگر تازه‌وارد از منتقدان تئاتر سیدنی را برای بازی در "رقص‌های کافکا" اثر تیموتی دالی و همچنین جایزهٔ بهترین بازیگر زن برای بازی در "اولیانا" اثر دیوید ممت را دریافت کرد. او اولینی بازیگری شد که در هر دو رشته در همان سال برنده شد. بلانشت سپس نقش اوفلیا را در نمایش "هملت" (۱۹۹۴–۱۹۹۵) به کارگردانی نیل آرمفیلد ایفا کرد و برایش نامزد دریافت جایزه اتاق سبز شد. او در سال‌های بعد در چندین مینی‌سریال ظاهر شد. او در سال ۱۹۹۶ در فیلم کوتاه "پارکلندز" ایفای نقش کرد. این فیلم نامزد دریافت جایزهٔ بهترین فیلم‌نامهٔ غیراقتباسی از مؤسسه فیلم استرالیا شد.
بلانشت اولین فعالیت سینمایی بلند خود را در فیلم جادهٔ بهشت (۱۹۹۷) در نقش مکمل یک پرستار جوان استرالیایی با روحیه که در طول جنگ جهانی دوم توسط ارتش ژاپن اسیر شده بود، تجربه کرد. این فیلم را بروس برسفورد ساخت و گلن کلوز و فرانسیس مک‌دورمند بازیگران اصلی بودند. بودجهٔ این فیلم ۱۹ میلیونن بود و در نهایت دو میلیون دلار در گیشه فروخت و نظرات ضد و نقیضی از سوی منتقدان دریافت کرد. راجر ایبرت، منتقد سینما، از فیلم به‌دلیل نداشتن آرک داستانی انتقاد کرد. اولین نقش اصلی او اواخر همان سال در فیلم درام عاشقانهٔ "اسکار و لوسیندا" (۱۹۹۷) ساختهٔ گیلیان آرمسترانگ، در مقابل ریف فاینز به وقوع پیوست. بلانشت برای عملکرد خود مورد تحسین قرار گرفت و امانوئل لوی از "ورایتی" در نقد خود گفت «بلانشت تازه‌کار و درخشان، در نقشی که در ابتدا برای جودی دیویس در نظر گرفته شده بود، به یک ستاره بزرگ تبدیل خواهد شد.» او برای "اسکار و لوسیندا" برای اولین بار نامزد دریافت جایزهٔ مؤسسه فیلم استرالیا در رشتهٔ بهترین بازیگر نقش اصلی زن شد. او در همان سال برای بازی در نقش لیزی در کمدی رمانتیک "خدا را شکر که او لیزی را ملاقات کرد" (۱۹۹۷) با بازی ریچارد راکسبورگ و فرانسیس اوکانر جایزهٔ بهترین بازیگر زن مؤسسه فیلم استرالیا را دریافت کرد. تا سال ۱۹۹۷، بلانشت در زادگاهش استرالیا مورد تحسین و شناخت عمومی قرار گرفت.
اولین فعالیت برجسته و بین‌المللی بلانشت، ایفای نقش الیزابت یکم جوان در درام تاریخی "الیزابت" (۱۹۹۸) به کارگردانی شکهار کاپور بود. این فیلم او را به شهرت بین‌المللی رساند و عملکردش نقدهای گسترده‌ای را به خود اختصاص داد. بلانشت برای این فیلم جوایز گلدن گلوب و آکادمی فیلم بریتانیا را کسب کرد و برای نخستین بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار برای بهترین بازیگر زن شد. جانت ماسلین از "نیویورک تایمز" نوشت اجرای بلانشت «روح، زیبایی و جوهر را به نقشی می‌بخشد که در غیر این صورت ممکن بود به نقشی پوچ بدل شود». سال بعد، بلانشت در فیلم "بنگرز" (۱۹۹۹)، یک فیلم کوتاه استرالیایی و بخشی از "داستان روح‌های ازدست‌رفته"، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه و مرتبط با این فیلم، ظاهر شد. این فیلم کوتاه را همسرش اندرو آپتون نوشته و کارگردانی کرد و توسط بلانشت و آپتون تهیه شده‌است. او در کمدی "چپاندن قوطی‌حلبی" (۱۹۹۹) ساختهٔ مایک نیوول با بازی بیلی باب تورنتون و آنجلینا جولی ظاهر شد که نقش او مورد توجه منتقدان قرار گرفت. او همچنین در فیلم "آقای ریپلی بااستعداد" ساختهٔ آنتونی مینگلا در کنار مت دیمون، گوئینت پالترو، جود لا و فیلیپ سیمور هافمن ایفای نقش کرد. او برای بازی در فیلم "آقای ریپلی بااستعداد" در نقش مردیت لوگ، یک وارث ساده لوح و ثروتمند آمریکایی، برای دومین بار نامزد جایزهٔ بفتا شد.
بلانشت نقش رهبر الف‌ها، گالادریل را در سه‌گانهٔ "ارباب حلقه‌ها" (۲۰۰۱–۲۰۰۳) ساختهٔ پیتر جکسون ایفا کرد. این سه‌گانه با موفقیت از لحاظ انتقادی و تجاری همراه بود و ۲٫۹۸۱ میلیارد دلار در گیشهٔ جهانی فروش داشت. این سه فیلم مدتی بعد در یک نظرسنجی که توسط مجله آمریکایی "وایرد" در سال ۲۰۱۲ انجام شد، در بین ۱۰ فیلم برتر فانتزی برتر تمام دوران قرار گرفتند. علاوه بر "ارباب حلقه‌ها"، بلانشت در سال ۲۰۰۱ با طیف وسیعی از نقش‌ها در درام‌های "شارلوت گری" و "اخبار کشتیرانی" و کمدی جنایی "راهزنان" کارنامه کاری خود را متنوع کرد و برای آن نامزد دریافت گلدن گلوب و انجمن بازیگران فیلم شد. بن فالک از بی‌بی‌سی او و بیلی باب تورنتون را در "راهزنان" «یک کمدین واقعی» معرفی کرد و عملکرد او در نقش زنی خانه‌دار و ناراضی که بین دو محکوم فراری گرفتار شده بود، را «غیرقابل انکار، هرچند بی‌شک سکسی» خواند.
در سال ۲۰۰۲، بلانشت در کنار جووانی ریبیسی در فیلم "بهشت" به کارگردانی تام تیکور ایفای نقش کرد. این اولین فیلم از سه‌گانه‌ای ناتمام اثر نویسنده-کارگردان لهستانی کریشتوف کیشلوفسکی بود. عملکرد او در نقش یک زن غمگین که مرتکب یک عمل تروریستی می‌شود مورد تحسین قرار گرفت و استیون هولدن از "نیویورک تایمز" در نقد خود آن را «قانع‌کننده‌ترین نقش‌آفرینی سینمایی او در حرفه‌اش» می‌داند. بلانشت در سال ۲۰۰۳ طیف گسترده‌ای از نقش‌ها را ایفا کرد: گالادریل در قسمت آخر سه‌گانهٔ "ارباب حلقه‌ها" با عنوان "" که ۱۱ جایزهٔ اسکار کسب کرد؛ تریلر وسترن "گم‌شده" به کارگردانی ران هاوارد؛ "قهوه و سیگار" ساختهٔ جیم جارموش که در آن دو نقش را ایفا می‌کند و برایش نامزد دریافت جایزهٔ ایندیپندنت اسپیریت برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد؛ و فیلم زندگی‌نامه‌ای "ورونیکا گرن" که برایش نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب بهترین بازیگر درام شد. در سال ۲۰۰۴، بلانشت در فیلم "زندگی در آب با استیو زیسو" ساختهٔ وس اندرسن نقش یک روزنامه‌نگار باردار را به تصویر کشید که سفری در زیر آب توسط یک اقیانوس‌شناس عجیب و غریب را شرح می‌دهد.
بلانشت در سال ۲۰۰۵ برای به تصویر کشیدن کاترین هپبورن در فیلم "هوانورد" (۲۰۰۴) ساختهٔ مارتین اسکورسیزی تحسین شد و نخستین جایزهٔ اسکار خود در رشتهٔ بهترین بازیگر نقش مکمل زن را کسب کرد. این برد باعث شد که بلانشت به اولین بازیگر تاریخ تبدیل شود که برای به تصویر کشیدن نقش یکی دیگر از بازیگران دریافت‌کنندهٔ اسکار برندهٔ جایزه اسکار شود. او تندیس اسکار خود را به مرکز تصویر متحرک استرالیا قرض داد. دیوید آنسن در نقد خود برای "نیوزویک" نوشت که بلانشت نقش هپبورن را با «نشاط خوشمزه» به تصویر کشیده‌است. و راجر ایبرت نقش‌آفرینی‌اش را تحسین کرد و آن را «لذت‌انگیز و در عین حال متأثر کننده، تصنعی و مانند پسرها» توصیف کرد. بلانشت در طول آماده‌شدن برای این نقش و به درخواست اسکورسیزی، پرینت‌های ۳۵ میلی‌متری از تمام ۱۵ اجرای اول هپبورن روی پردهٔ سینما را بررسی کرد تا متانت، رفتار و مدل گفتار او را بررسی و به خاطر بسپارد. بلانشت در مصاحبه‌ای با "نیویورک تایمز" از مسئولیت به تصویر کشیدن چنین ستاره‌ای نمادین گفت «بازنمایی کیت در همان رسانه، فیلم که در آن حضور داشتم، بسیار طاقت فرسا بود. اما از آن‌جایی که او بسیار دور از چشم بود و افراد کمی او را می‌شناختند، ما اساساً هپبورن را از طریق فیلم‌های او می‌شناسیم؛ بنابراین مطمئناً هنگام ایفای نقش او باید به شخصیتی سینمایی از او اشاره کنید.»
بلانشت در همان سال جایزه بهترین بازیگر زن مؤسسه فیلم استرالیا را برای بازی در نقش تریسی هارت، یک معتاد سابق به هروئین، در فیلم استرالیایی "ماهی کوچک"، محصول مشترک او و شرکت سازنده همسرش، درتی فیلمز، کسب کرد. اگرچه در سطح جهانی کمتر از برخی دیگر از فیلم‌های او شناخته شده‌است، «هوشیاری، صداقت» "ماهی کوچک" در زادگاه بلانشت در استرالیا مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و برایش نامزد دریافت ۱۳ جایزه مؤسسه فیلم استرالیا شد. در سال ۲۰۰۶، بلانشت در کنار برد پیت در فیلم درام چند زبانهٔ "بابل" به کارگردانی الخاندرو گونسالس اینیاریتو ایفای نقش کرد. این فیلم نامزد دریافت هفت جایزهٔ اسکار شد. او همچنین در فیلم درام "آلمانی خوب" به کارگردانی جرج کلونی با جرج کلونی و فیلم تریلر روان‌شناختی "یادداشت‌هایی بر یک رسوایی" با جرج کلونی هم‌بازی شد. بلانشت برای بازی در فیلم دوم نامزد سومین جایزهٔ اسکار شد. بلانشت در "یادداشت‌هایی بر یک رسوایی"، شبا هارت، معلم هنر تنها را به تصویر می‌کشد که با دانش آموزی ۱۵ ساله رابطه عاشقانه برقرار می‌کند و این رابطه مورد وسواس زنی مسن‌تر با بازی دنچ قرار می‌گیرد. بلانشت و دنچ برای نقششان مورد تحسین قرار گرفتند، به طوری که پیتر بردشاو در "گاردین" نوشت: «ریچارد ایر کارگردان، با قدرتی غیرقابل نمایش، بهترین‌ها را از دنچ و بلانشت می‌گیرد و با زیرکی بسیار، تمام تنش‌ها و عصبانیت‌های کوچک را از این دو بازیگر بیرون می‌کشد. خشم - و همچنین حساسیت واقعی - در رابطه مملو از تراژدیک آن‌ها.»
در سال ۲۰۱۷، مجلهٔ "تایم" از بلانشت به‌عنوان یکی از ۱۰۰ شخص تأثیرگذار در جهان یاد کرد و سپس نامش در فهرست ۱۰۰ ستاره ثروتمند از مجلهٔ "فوربز" قرار گرفت. او در نقش جانین، دانشمند علوم قانونی و دوست دختر سابق شخصیت سایمون پگ، در فیلم کمدی اکشن "پلیس خفن" (۲۰۰۷) ساختهٔ ادگار رایت حضور افتخاری داشت. نام او در فهرست عوامل این فیلم ذکر نشد و دستمزدش را به یک خیریه داد. بلانشت در سال ۲۰۰۷ بار دیگر نقش الیزابت یکم را در فیلم دنبالهٔ "الیزابت" با عنوان "" ایفا کرد. او همچنین جود کوئین، یکی از شش تجسم باب دیلن را در فیلم تجربی "من آنجا نیستم" ساختهٔ تاد هینز به تصویر کشید. او برای فیلم دوم جایزهٔ گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن را کسب کرد. در هشتادمین دوره جوایز اسکار، بلانشت نامزد دریافت دو جایزه شد - بهترین بازیگر زن برای "الیزابت: دوران طلایی" و بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای "من آنجا نیستم" - و اولین بازیگر زنی بود که برای ایفای یک نقش (الیزابت یکم)، برای بار دوم نامزد اسکار می‌شود. راجر ایبرت دربارهٔ دستاورد او در آن سال گفت: «این که بلانشت می‌تواند در همان جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو با ایفای نقش الیزابت و باب دیلن، هر دو فوق‌العاده ظاهر شود، یک شگفتی بازیگری است.»
بلانشت در سال ۲۰۰۸ در فیلم "ایندیانا جونز و قلمروی جمجمه بلورین" ساختهٔ استیون اسپیلبرگ در نقش مأمور شرور کاگ‌ب ایفای نقش کرد. این نقش شرور مورد علاقهٔ اسپیلبرگ از کل این مجموعه بود. این فیلم نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان و تماشاگران دریافت کرد اما با فروش بیش از ۷۹۰ میلیون دلاری در سراسر جهان به موفقیت بزرگی در گیشه دست یافت. او در فیلم "مورد عجیب بنجامین باتن" به کارگردانی دیوید فینچر که نامزد اسکار شد، برای دومین بار با برد پیت همبازی شد و در نقش دیزی فولر، معشوقهٔ شخصیت بنجامین باتن ایفای نقش کرد. در همان سال، بلانشت صداپیشگی شخصیت گرندمارمه را برای نسخه انگلیسی "پونیو روی صخره کنار دریا" ساختهٔ هایائو میازاکی را بر عهده گرفت. در سال ۲۰۰۸، بلانشت و همسرش اندرو آپتون، مدیران اجرایی و مدیران هنری کمپانی تئاتر سیدنی شدند. بلانشت در سال ۲۰۰۹ با نمایش "اتوبوسی به نام هوس" اثر تنسی ویلیامز توسط کمپانی تئاتر سیدنی به کارگردانی لیو اولمان به بازیگری در تئاتر بازگشت. "اتوبوسی به نام هوس" در آکادمی موسیقی بروکلین واقع در نیویورک و مرکز هنرهای نمایشی جان اف کندی واقع در واشینگتن دی.سی. نیز اجرا شد. این یک موفقیت از لحاظ انتقادی و تجاری بود و بلانشت برای بازی خود در نقش بلانش دوبوآ در این نمایش مورد تحسین قرار گرفت. جان لاهر از "نیویورکر" در مورد نقش آفرینی او نوشت: «بلانشت با ذهن هوشیار، قلب آگاه، اندام لاغر و رخ اشرافی، از همان ضربان اول کارش را به درستی انجام می‌دهد… انتظار ندارم در طول عمرم اجرای بهتری از این نقش ببینم.» جین فوندا، که در نمایشی در نیویورک حضور داشت، آن را «شاید بهترین اجرای صحنه ای که تا به حال دیده‌ام» ارزیابی کرد. بلانشت برنده این نمایش جایزه تئاتر سیدنی برای بهترین بازیگر نقش اول زن را کسب کرد.
در سال ۲۰۱۰، بلانشت در نقش دوشیزه ماریان در کنار راسل کرو در فیلم حماسی "رابین هود" ساختهٔ ریدلی اسکات ایفای نقش کرد. این فیلم نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد اما با موفقیت تجاری همراه بود و ۳۲۱ میلیون دلار در گیشه فروخت. در سال ۲۰۱۱، او نقش آنتاگونیست مأمور سیا به‌نام ماریسا ویگلر را در فیلم اکشن مهیج "هانا" ایفا کرد که با سرشه رونان و اریک بانا همبازی بود. در سال ۲۰۱۱، بلانشت در دو اثر کمپانی تئاتر سیدنی شرکت کرد. او نقش لوته کوته را در ترجمه جدیدی از نمایش‌نامه "بزرگ و کوچک" به کارگردانی بندیکت اندروز ایفا کرد. بلانشت و این نمایش با استقبال گسترده‌ای مواجه شدند. بلانشت نامزد دریافت جایزه ایونینگ استاندارد لندن برای بهترین بازیگر زن شد و جایزه تئاتر سیدنی برای بهترین بازیگر نقش اول زن را کسب کرد. او سپس در نمایش اقتباسی اندرو آپتون از "دایی وانیا" اثر آنتون چخوف که به عنوان بخشی از جشنواره مرکز لینکلن به کنتی سنتر و نیویورک سیتی سنتر رفت، نقش یلنا را در مقابل هوگو ویوینگ و ریچارد راکسبرا ایفای نقش کرد. این نمایش و بلانشت مورد تحسین منتقدان قرار گرفتند. پیتر مارکس از "واشینگتن پست" این اثر را برترین رویداد تئاتری واشینگتن دی.سی. در سال ۲۰۱۱ نامید. بلانشت جایزه هلن هیز برای بهترین بازیگر نقش اول زن در یک نمایش غیرمقیم و جایزه هلپمن برای بهترین بازیگر زن را دریافت کرد. بلانشت بار دیگر نقش گالادریل را در مجموعه فیلم‌های پیش‌درآمد "ارباب حلقه‌ها" با عنوان "هابیت" (۲۰۱۲–۲۰۱۴) ساختهٔ پیتر جکسون ایفا کرد. این سه‌گانه ۳ میلیارد دلار در گیشه جهانی فروش داشت اما نسبت به "ارباب حلقه‌ها" نظرات مثبتی از منتقدان دریافت نکرد. شخصیت گالادریل در رمانی که سه‌گانه از آن اقتباس شده ظاهر نمی‌شود، اما گیرمو دل تورو و جکسون داستان فیلم را اصلاح کردند تا بلانشت بتواند در این سه‌گانه ظاهر شود. او در ۲۰۱۲ وظیفهٔ صداپیشگی دو قسمت از مجموعهٔ "فمیلی گای" را بر عهده داشت. بلانشت با حضور در فیلم "چرخش" (۲۰۱۳) به سینمای استرالیا بازگشت. او در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ رئیس هیئت داوران جشنواره بین‌المللی فیلم دبی بود. فصل ۲۰۱۳ کمپانی تئاتر سیدنی آخرین فصل بلانشت در مقام مدیرعامل و مدیر هنری این کمپانی بود.
در سال ۲۰۱۳، بلانشت نقش اصلی فیلم "یاسمن پژمرده" ساختهٔ وودی آلن را ایفا کرد. عملکرد او تحسین گسترده‌ای را به همراه داشت و برخی از منتقدان این نقش‌آفرینی را بهترین عملکرد حرفه‌ای او تا آن دوره می‌دانند. او برای این فیلم ۴۰ جایزهٔ از جمله اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن، گلدن گلوب و بفتا کسب کرد.List of awards and nominations received by Cate Blanchett پیروزی بلانشت او را به ششمین بازیگری تبدیل کرد که در هر دو رشته بازیگری برنده جایزهٔ اسکار شده‌است. او سومین بازیگر زن شد که در پی جایزهٔ بهترین بازیگر نقش مکمل زن، جایزهٔ بهترین بازیگر نقش اصلی زن را کسب می‌کند و نخستین شخص استرالیایی است که بیش از یک اسکار بازیگری را دریافت کرده‌است. دیلن فارو، دختر خوانده آلن، از آن هنگام از بلانشت و چندین بازیگر زن به‌خاطر همکاری با آلن انتقاد کرده‌است. بلانشت در پاسخ گفت «مطمئناً این مسئله طولانی‌مدت و دردناکی برای این خانواده بوده‌است و امیدوارم آن‌ها کمی به حل و فصل و صلح دست یابند.» بلانشت در پاسخ به سؤالاتی در مورد حمایت او از زنان در هالیوود با توجه به برپایی جنبش من هم، گفت سیستم قضایی، و نه رسانه‌های اجتماعی، باید «قاضی و هیئت منصفه» در چنین مواردی باشد. در سال ۲۰۱۴، بلانشت با مت دیمون و جرج کلونی در فیلم "مردان آثار ماندگار" ایفای نقش کرد. این فیلم بر پایهٔ داستان واقعی گروهی از مورخان هنر و متصدیان موزه که آثار هنری مشهور دزدیده شده توسط نازیها را بازیابی می‌کنند ساخته شده‌است. قهرمان فرانسوی رز والاند الهام‌بخش شخصیت کلر سیمون بود که بلانشت آن را به تصویر کشید. این فیلم نقدهای ضد و نقیضی از منتقدان دریافت کرد و ۱۵۵ میلیون دلار در گیشه جهانی فروخت. بلانشت در همان سال صداپیشگی نقش والکا در فیلم پویانمایی "چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم ۲" را بر عهده گرفت. این فیلم مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و در گیشه به فروش بالایی رسید. در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۵، او به همراه دبورا میلمن میزبان چهارمین دوره جوایز AACTA بود.
در سال ۲۰۱۵، بلانشت در پنج فیلم ایفای نقش کرد. او نقش نانسی را در فیلم "شوالیه جام‌ها" ساختهٔ ترنس مالیک ایفا کرد. ایندی‌وایر از نقش‌آفرینی بلانشت در این فیلم به‌عنوان یکی از ۱۵ نقش‌آفرینی برتر در فیلم‌های ترنس مالیک یاد کرد. او نقش لیدی ترمین شرور را در اقتباس لایو اکشن دیزنی از "سیندرلا" به کارگردانی کنت برانا را ایفا کرد که مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. او مدتی بعد مقابل رونی مارا در فیلم "کارول" ایفای نقش کرد که به تحسین‌شده‌ترین اقتباس از رمان پاتریشا های‌اسمیت بدل شد. بلانشت که در مقام تهیه‌کنندهٔ اجرایی فیلم نیز فعالیت می‌کرد، برای نقش‌آفرینی خود در نقش شخصیت اصلی مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. جاستین چنگ از "ورایتی" گفت «به عنوان مطالعه‌ای در مورد روشی که سطوح زیبا می‌توانند به‌طور همزمان مفاهیم عمیق‌تری را پنهان و آشکار کنند، عملکرد [بلانشت] نشان دهنده یک هستهٔ مرکزی مناسب برای این فیلم با شکوه است.» بلانشت برای "کارول" بار دیگر نامزد دریافت جوایز اسکار، گلدن گلوب و بفتا شد. پروژه بعدی بلانشت فیلم "حقیقت" بود که در آن نقش مری مپس را به تصویر می‌کشد. شرکت تولیدی بلانشت شریک ساخت این فیلم بود. او سپس در فیلم "مانیفست" ایفای نقش کرد. این فیلم به کارگردانی جولیان روزفلت یک فیلم ویدئویی چند پرده‌ای بود که در آن نقش ۱۲ مانیفست هنرمند توسط ۱۳ شخصیت مختلف به تصویر کشیده شده‌است. نقش همهٔ این شخصت‌ها را بلانشت ایفا می‌کند. این پروژه و بلانشت مورد تحسین منتقدان قرار گرفتند و روبرتا اسمیت از "نیویورک تایمز" می‌گوید «اگر دنیای هنر جوایز اسکار را می‌داد، کیت بلانشت باید برای هنرنمایی در نقش‌های "مانیفست" برندهٔ شود». در سال ۲۰۱۶ بلانشت یکی از دو نسخهٔ مستند "سفر زمان" را روایت کرد.
در سال ۲۰۱۷، بلانشت با نمایش "پرزنت" در کمپانی تئاتر سیدنی به کارگردانی جان کرولی، که اقتباس اندرو آپتون از نمایش‌نامهٔ "پلاتونوف" نوشتهٔ آنتون چخوف بود، به روی صحنه رفت. این نمایش تحسین‌شده از سال ۲۰۱۵ در سیدنی آغاز به کار کرده بود و در سال ۲۰۱۷ به برادوی منتقل شد. این نخستین حضور بلانشت در برادوی بود. عملکرد او در طول نمایش برادوی مورد تحسین قرار گرفت. بن برانتلی از "نیویورک تایمز" می‌گوید: «بلانشت می‌داند که چگونه صحنه را در دست بگیرد و در صورت لزوم آن را به کنترل می‌گیرد.» او برای این اجرا نامزد جایزهٔ تونی برای بهترین بازیگر زن در یک نمایش‌نامه و نامزد جایزهٔ دراما دسک شد. در همان سال، بلانشت در "ترانه به ترانه" ساختهٔ ترنس مالیک ظاهر شد و نقش الهه مرگ، هلا، را در فیلم "" به کارگردانی تایکا وایتیتی به تصویر کشید. "ثور: رگناروک" با موفقیت تجاری همراه بود و مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. این فیلم ۸۵۴ میلیون دلار در گیشهٔ جهانی فروش داشته‌است.
در سال ۲۰۱۸، بلانشت در "هشت یار اوشن" به کارگردانی گری راس ایفای نقش کرد. این فیلم اسپین‌آفی از فرنچایز "اوشنز" است و ساندرا بولاک، ان هتوی، سارا پلسون، میندی کالینگ، هلنا بونهام کارتر، ریانا و آکوافینا از دیگر بازیگران فیلم هستند. این فیلم با نقدهای ضد و نقیضی از سوی منتقدان همراه بود و ۲۹۷ میلیون دلار در جهان فروش داشت. اوون گلیبرمن از "ورایتی" در نقد خود ابراز تاسف کرد که بلانشت و همبازی‌اش پلسون «فرصتی برای خلق شخصیت‌های ماندگار ندارند». او سپس نقش فلورانس زیمرمن را در فیلم اقتباسی "خانه‌ای با ساعتی درون دیوارهایش" به کارگردانی الی راث ایفا کرد. بلانشت به عنوان رئیس هیئت داوران جشنواره فیلم کن ۲۰۱۸ که در مه ۲۰۱۸ برگزار شد، منصوب شد. در همان سال، "فوربز" نام او را با درآمد ۱۲٫۵ میلیون دلاری در رتبه‌بندی بازیگران زن با بیشترین دستمزد سالیانه قرار داد.
بلانشت نسخهٔ ماده پیتون به‌نام کا را در اقتباس "کتاب جنگل" با عنوان "" به کارگردانی اندی سرکیس ایفا کرد. سرکیس در این فیلم از ترکیبی از ضبط حرکت، پویانمایی رایانه‌ای و لایو اکشن استفاده کرد و نقش کا را بسیار نزدیک‌تر به شخصیت اصلی این داستان کوتاه اثر رودیارد کیپلینگ نوشت که شخصیتی مربی‌مانند برای موگلی است. در همان سال، بلانشت در "کجا رفتی برنادت" به کارگردانی ریچارد لینکلیتر که اقتباسی از کتاب به همین نام بود، ایفای نقش کرد. این فیلم با نقدهای ضد و نقیضی همراه بود و با فروش کمی در برابر بودجهٔ ۱۸ میلیون دلاری خود همراه بود. عملکرد بلانشت در این فیلم با تحسین منتقدان همراه بود. منتقدی از "ددلاین هالیوود" نوشت: «[این فیلم] با وجود عملکرد بازی‌مانند از کیت بلانشت درخشان که به وضوح بهترین دلیل برای دیدن این فیلم است، انتظارات را کاملاً برآورده نمی‌کند.» او برای دهمین بار نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب شد. بلانشت در همان سال دوباره نقش والکا را در فیلم "" ایفا کرد. این فیلم نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین فیلم پویانمایی بلند شد.
بلانشت در سال ۲۰۲۰ با بازی در دو مینی‌سریال به تلویزیون بازگشت. او با الهام از پرونده جنجالی بازداشت اجباری کورنلیا راو، در سریال درام استرالیایی "بی‌وطن"، نقش مکمل را ایفا کرد. بودجهٔ این سریال توسط اسکرین استرالیا تأمین مالی شد و بلانشت نیز در مقام یکی از سازندگان و تهیه‌کنندهٔ اجرایی سریال فعالیت داشت. بلانشت برای "بی‌وطن" برندهٔ دو جایزه در دهمین دوره جوایز AACTA شد: بهترین مهمان یا بازیگر نقش مکمل زن برای بازی‌اش و بهترین مینی‌سریال برای مقام تهیه‌کنندهٔ اجرایی. او در همان سال در مینی‌سریال درام تاریخی "خانم آمریکا" از شبکهٔ اف‌ایکس/هولو نقش فیلیس شلفلی را ایفا کرد. این مجموعه ۹ قسمتی در ۱۵ آوریل ۲۰۲۰ در ایالات متحده پخش شد و با استقبال منتقدان روبرو شد. جیمز پونیووزیک در نقد خود برای "نیویورک تایمز" نوشت: «صحنه آخر او، بی‌کلام و ویرانگر، ممکن است با اهدای جایزه امی به بلانشت به پایان برسد» و مایکل آیداتو برای "سیدنی مورنینگ هرالد" گفت کردند: «مسیر بلانشت خود گویای کار است، اما اینجا اتفاق دیگری در حال رخ دادن است. هر بار که نقش شلفلی بلانشت به خوبی در درون چهارچوب سپری می‌شود، جای دیگری برای نگاه کردن وجود ندارد.» بلانشت در هفتاد و دومین جوایز امی ساعات پربیننده نامزد دریافت دو جایزهٔ شد و علاوه بر این، نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب و انجمن بازیگران فیلم نیز شد.
در سال ۲۰۲۱، بلانشت در کنار بردلی کوپر در فیلم اقتباسی گیرمو دل تورو از رمان "کوچه کابوس" ایفای نقش کرد. او در آن نقش روان‌شناسی جاه‌طلب را ایفا کرد که با یک تردست (کوپر) شریک می‌شود. این فیلم مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. پروژهٔ بعدی او نقشی مکمل در فیلم کمدی سیاه "بالا رو نگاه نکن" ساختهٔ آدام مک‌کی از شبکهٔ نتفلیکس بود که در آن با لئوناردو دی‌کاپریو و جنیفر لارنس هم‌بازی شد. نقدهای این فیلم ضد و نقیض بود. "کوچه کابوس" و "بالا رو نگاه نکن" هر دو نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین فیلم شدند و بلانشت رکورد اولیویا دی هاویلند برای داشتن بیشترین فیلم با نامزد اسکار را شکست.
پروژهٔ بعدی بلانشت نقش اصلی درام "تار" (۲۰۲۲) ساختهٔ تاد فیلد بود که در آن نقش رهبر ارکستر آلمانی را ایفا کرد. مراسم افتتاحیهٔ این فیلم در هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز برگزار شد و بلانشت در آن‌جا جام ولپی بهترین بازیگر زن را کسب کرد. دیوید رونی نوشت که بلانشت «اجرای شگفت‌انگیز – سرسخت، به‌طور آمرانه‌ای مسلّط و بی‌نهایت به‌آرامی که تحت فشار متلاشی می‌شود» ارائه می‌کند و افزود که «نشان‌دهندهٔ اوج شغلی دیگری برای بلانشت است – بسیاری احتمالاً بزرگی او را استدلال می‌کنند». او برندهٔ جایزهٔ گلدن گلوب و نامزد اسکار بهترین بازیگر زن شد. او سپس صداپیشگی نقشی را در پویانمایی "پینوکیوی گیرمو دل تورو" داشت. هر دو فیلم نقدهای مثبتی از طرف منتقدان داشتند و به‌ترتیب نامزد اسکار بهترین فیلم و بهترین پویانمایی شدند.
بلانشت در مجموعهٔ تلویزیونی "سلب مسئولیت" و فیلم "سرزمین‌های مرزی" به ایفای نقش خواهد پرداخت.
بلانشت اغلب به‌عنوان یکی از بهترین بازیگران زن نسل خود تلقی می‌شود و به‌دلیل توانایی در ایفای نقش شخصیت‌هایی از اقشار مختلف جامعه و همچنین برای ایفای نقش مهم در طیف گسترده‌ای از ژانرهای فیلم، از فیلم‌های مستقل کم‌هزینه تا فیلم‌های پرمخاطب و مربوط به جریان اصلی مورد توجه قرار گرفته‌است. او به دلیل تسلط بر طیف گسترده‌ای از لهجه‌های متنوع، از انگلیسی، ایرلندی و فرانسوی گرفته تا لهجه‌های مختلف منطقه‌ای آمریکایی مورد تحسین قرار گرفته‌است.
بلانشت با اندرو آپتون، نویسندهٔ فیلم و نمایش ازدواج کرده‌است. آن‌ها در سال ۱۹۹۶ در ست یک شوی تلویزیونی با هم ملاقات کردند و سپس در ۲۹ دسامبر ۱۹۹۷ ازدواج کردند. این زوج سه پسر و یک دختر دارند. پسرانشان عبارتند از داشیل جان آپتون (زادهٔ ۲۰۰۱)، رومن رابرت آپتون (زادهٔ ۲۰۰۴)، ایگناتیوس مارتین آپتون (زادهٔ ۲۰۰۸)، و دخترشان ادیت ویوین پاتریشیا آپتون در سال ۲۰۱۵ به فرزندی پذیرفته شد. بلانشت می‌گوید او و همسرش از بدو تولد اولین پسرشان می‌خواستند کسی را به فرزندخواندگی قبول کنند.
بلانشت به‌مدت ده سال با خانواده در برایتون، انگلستان زندگی می‌کردند و سپس در سال ۲۰۰۶ به زادگاه خود، استرالیا بازگشتند. در نوامبر ۲۰۰۶، بلانشت این نقل مکان را به‌دلیل تمایل به انتخاب یک خانه دائمی برای فرزندانش، نزدیک‌تر بودن به خانواده و احساس داشتن تعلق به جامعه تئاتر استرالیا نسبت داد. او و خانواده‌اش در حومه سیدنی در هانترز هیل زندگی می‌کردند. در سال ۲۰۰۷، اقامتگاه آن‌ها در هانترز هیل تحت بازسازی‌های گسترده‌ای قرار گرفت تا با محیط زیست سازگارتر باشد. بلانشت و آپتون در اواخر سال ۲۰۱۵ ملکشان را فروختند و در اوایل سال ۲۰۱۶ خانه‌ای در ساسکس شرقی، انگلستان خریداری کردند.
بلانشت در زمینهٔ مسائل فمینیسم و سیاست صحبت کرده‌است و در سال ۲۰۱۳ به اسکای نیوز گفت نگران است «موجی از محافظه‌کاری که جهان را فرا گرفته» نقش زنان را در جامعه تهدید کند. او در مورد فشارهایی که اکنون زنان هالیوود با آن روبه‌رو هستند، اظهار نظر کرده‌است: «راستش را بخواهید، من کمتر از ده سال است که به ظاهرم فکر می‌کنم. مردم در مورد دوران طلایی هالیوود به دلیل نحوه خفن‌بودن زنان در آن زمان صحبت می‌کنند. می‌توانید جوآن کراوفورد و بتی دیویس باشید و تا ۵۰ سالگی‌تان به خوبی کار کنید، زیرا شما خفن هستید و به یک الهه بدل شده‌اید. در حال حاضر، با هرچیزی که به نوعی سرسختی است، زنان این حس از تاریخ انقضای خودشان را دارند.»
بلانشت از سال ۲۰۰۱ حامی و اولین سفیر مؤسسه فیلم استرالیا و آکادمی آن به‌نام آکادمی هنرهای سینمایی و تلویزیونی استرالیا بوده‌است. او یکی از حامیان جشنواره فیلم سیدنی است. بلانشت حامی پاویون جدید استرالیا در دوسالانه ونیز است و در مه ۲۰۱۵ در افتتاحیه آن در ونیز جیاردینی سخنرانی کرد. بلانشت در مراسم تشییع جنازه ایالتی گاف ویتلم، نخست‌وزیر پیشین استرالیا در سال ۲۰۱۴ و در مراسم شام مارگارت ویتلام و گردآوری کمک‌های مالی که توسط تانیا پلیبرسک، نماینده مجلس، در ژوئن ۲۰۱۵ برگزار شد، سخنرانی کرد.
فیلم‌های بلانشت تا سال ۲۰۱۹ بیش ۹٫۸ میلیارد در گیشهٔ جهانی فروش داشته‌است. بر اساس وبگاه نقد و بررسی راتن تومیتوز، برترین فیلم‌های او از نظر منتقدان شامل عناوین زیر می‌شود:
بلانشت برندهٔ دو جایزهٔ اسکار، چهار جایزهٔ بفتا، چهار جایزهٔ گلدن گلوب، و سه جایزهٔ انجمن بازیگران فیلم شده‌است. بازی در نقش کاترین هپبورن در "هوانورد" (۲۰۰۴) او را به تنها بازیگری بدل کرد که برای به تصویر کشیدن نقش یک بازیگر دریافت‌کنندهٔ اسکار، برندهٔ جایزهٔ اسکار شده‌است. بلانشت یکی از چهار بازیگر زنی است که پس از دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن، برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر زن می‌شوند. او یکی از شش بازیگری (تنها بازیگر زن) در تاریخ اسکار است که برای به تصویر کشیدن دوباره یک فرد در دو فیلم گوناگون (الیزابت یکم در "الیزابت" و "") نامزد دریافت جایزه شده‌اند و یازدهمین بازیگری است که در یک سال نامزد اسکار شده‌است. او تنها بازیگر استرالیایی است که دوبار برندهٔ جایزهٔ اسکار در زمینهٔ بازیگری شده‌است.
آکادمی علوم و هنرهای سینما بلانشت را برای نقش‌آفرینی در آثار زیر به رسمیت می‌شناسد:
بلانشت در سال ۲۰۰۶ جایزهٔ آیکان مجلهٔ "پریمیر" را دریافت کرده‌است. او در سال ۲۰۰۶ جایزهٔ استاد مدرن جشنواره بین‌المللی سنتا باربارا را برای دستاوردهایش در صنعت فیلم‌سازی دریافت کرد. او در همان سال ستاره‌ای در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود دریافت کرد. او در سال ۲۰۱۴ جایزهٔ کریستال زنان در فیلم و تلویزیون بین‌المللی را برای برتری در صنعت سرگرمی دریافت کرد. در سال ۲۰۱۵، از او در موزه هنر مدرن به دلیل مشارکت برجسته در این صنعت تجلیل شد. او یاران انستیتوی فیلم بریتانیا را برای سهم برجسته‌اش در فیلم دریافت کرد. بلانشت در سال ۲۰۱۵ دریافت‌کنندهٔ جایزهٔ لانگفورد لین به دلیل «سهم برجسته‌اش در غنی سازی محیط و فرهنگ تئاتر استرالیا» بود. او در سال ۲۰۱۶ جایزهٔ لکسات اسپایت‌لایت انجمن طراحان لباس را دریافت کرد. بلانشت در سال ۲۰۲۲ جایزهٔ سزار افتخاری را دریافت کرد.
بلانشت برای خدمات به جامعهٔ استرالیا، نشان سدساله را از طرف دولت استرالیا دریافت کرد. او در سال ۲۰۱۲ به پاس قدردانی از مشارکت قابل توجهش در فعالیت‌های هنری، از طرف وزیر فرهنگ فرانسه به مقام شوالیه درجهٔ هنر و ادبیات منصوب شد. بلانشت در سال ۲۰۱۷ از طرف ملکه به‌پاس «خدمات برجسته به هنرهای نمایشی به عنوان بازیگری بین‌المللی در تئاتر و سینما، از طریق مشارکت اساسی در مقام مدیر سازمان‌های هنری، به عنوان الگویی برای زنان و نقش‌آفرینان جوان و به عنوان حامی اهداف بشردوستانه و محیط زیستی» مقام فرمانده والا مقام استرالیا را دریافت کرد. به او از طرف دانشگاه سیدنی، دانشگاه نیو ساوت ولز و دانشگاه مک‌کواری برای مشارکت در هنر، بشردوستی و جامعه، مدرک دکتری عالی ادبیات اهدا شده‌است.
مایکل تونِت یا میشائل تونت (به انگلیسی و آلمانی: Michael Thonet) (زادهٔ ۲ ژوئیه ۱۷۹۶ میلادی - درگذشتۀ ۳ مارس ۱۸۷۱ میلادی) یک کابینت‌ساز آلمانی-اتریشی بود که به خاطر اختراع مبلمان چوب‌خمیده شهرت داشت.
تونت پسر چرم‌ساز چیره‌دست فرانتس آنتون تونت از بوپارد بود. پس از شاگردی نزد یک درودگر، تونت در سال ۱۸۱۹ میلادی خود را به عنوان یک کابینت‌ساز مستقل معرفی کرد. یک سال بعد، او با آنا گراس ازدواج کرد که از او صاحب هفت پسر و شش دختر شد. با این حال، تنها پنج پسر از دوران کودکی جان سالم به در بردند.
در دههٔ ۱۸۳۰ میلادی، تونت شروع به ساخت مبلمان از تخته‌های چوبی چسبانده و خم شده کرد. اولین موفقیت او "بوپاردر شیشتهولتس‌اشتول" ' (به معنی: صندلی چندلای چوبی بوپارد) در سال ۱۸۳۶ میلادی بود. تونت با خرید "میشلس‌موئهله" '، کارخانهٔ چسبی که چسب این فرایند را می‌ساخت، در سال ۱۸۳۷ میلادی استقلال قابل توجهی به دست آورد. با این حال، تلاش‌های او برای ثبت اختراع این فناوری در آلمان (۱۸۴۰ میلادی) و همچنین در بریتانیای کبیر، فرانسه و روسیه (۱۸۴۱ میلادی) با شکست مواجه شد. پیشرفت اساسی تونت موفقیت او در خم‌کردن چوب سَبُک و قوی به شکل‌های منحنی و برازنده با شکل‌دهی چوب در بخار داغ بود. این امر او را قادر ساخت تا مبلمان کاملاً بدیع، ظریف، سبک‌وزن، بادوام و راحت را طراحی کند که به شدت برای مد جذابیت داشت – انحراف کامل از طرح‌های سنگین و منبت‌کاری شدهٔ گذشته – و جذابیت زیبایی‌شناختی و کاربردی آن تا به امروز باقی مانده‌ است.
در نمایشگاه تجاری کوبلنتس در سال ۱۸۴۱ میلادی، تونت با شاهزاده کلمنس ونتسل فون مترنیخ ملاقات کرد که علاقه‌مند به مبلمان تونت بود و او را به دربار وین دعوت کرد. در سال بعد، تونت توانست مبلمان خود و به ویژه صندلی‌های خود را به خانوادهٔ امپراتوری ارائه دهد. از دیگر کارهای او دکوراسیون درونی دربار لیختن‌اشتاین به همراهی پسرانش بود.
هنگامی که مؤسسهٔ بوپارد دچار مشکلات مالی شد، تونت آن را فروخت و به همراه خانوادهٔ خود به وین مهاجرت کرد. در آنجا، او با پسرانش در دکوراسیون داخلی کاخ شهر لیختن‌اشتاین برای تشکیلات کارل لایستلر کار کرد. در سال ۱۸۴۹ میلادی او مجدداً به همراه چهار پسرش مغازهٔ خود را باز کرد. چند سال بعد، در سال ۱۸۵۳ میلادی، او شرکت را با نام "گِبرودر تونت" "" (به معنی: برادران تونت) به پسرانش واگذار کرد. در سال ۱۸۵۰ میلادی صندلی شمارۀ ۱ خود را تولید کرد. نمایشگاه بزرگ لندن در سال ۱۸۵۱ میلادی شاهد دریافت مدال برنز برای "صندلی‌های چوب‌خمیدۀ وین" او بود. این موفقیت بین‌المللی او بود. در نمایشگاه جهانی بعدی، "نمایشگاه جهانی ۱۸۵۵ میلادی" در پاریس، مدال نقره به او اعطاء شد زیرا او به بهبود روش‌های تولید خود ادامه می‌داد. در سال ۱۸۵۶ میلادی او توانست کارخانهٔ جدیدی را در کوریتشانی موراویا باز کند.
"صندلی شمارهٔ ۱۴" (۱۸۵۹ میلادی) – بیشتر با نام "«کانسوم‌اشتول نومر ۱۴»"، صندلی کافی‌شاپ شمارهٔ ۱۴ – با حدود ۵۰ میلیون تولید تا ۱۹۳۰ میلادی و هنوز هم در حال تولید، «صندلی صندلی‌ها» لقب گرفته‌ است.[http://emfurn.com/blogs/elite-modern-furniture-blog/16317873-the-10-chairs-that-changed-the-world [۱]] تکنیک خمشی نوآورانه امکان تولید صنعتی صندلی را برای اولین بار فراهم کرد. آنچه دربارهٔ صندلی شماره ۱۴ سابق که شمارهٔ ۲۱۴ امروزی است انقلابی بود، این واقعیت بود که می‌توان آن را به چند جزء جدا کرد و در نتیجه در فرآیندهای اشتراکی-کار تولید کرد. این صندلی را می‌توان در بسته‌های ساده و صرفه‌جویی در فضا به تمام کشورهای جهان صادر کرد: ۳۶ صندلی جداشده می‌توانند در یک جعبۀ یک متر مکعبی قرار گیرند. این طرح یک مدال طلا برای شرکت تونت در نمایشگاه جهانی ۱۸۶۷ میلادی در پاریس را به ارمغان آورد.
در آن زمان، صندلی شمارهٔ ۱۴ راه را برای تبدیل شدن تونت به یک شرکت جهانی باز کرد. قطعات متعددی از مبلمان چوب‌خمیده به دنبال آن طراحی و راهی بازار شد. برخی از مدل‌ها نیز به نمادهای تاریخ طراحی تبدیل شدند، از جمله: صندلی گهواره‌ای شمارهٔ ۱ از سال ۱۸۶۰ میلادی، بعدها در قرن ۱۹ میلادی مدل‌های موفق شمارهٔ ۱۸ و شمارهٔ ۵۶، حدود سال ۱۹۰۰ میلادی، صندلی ظریف شمارهٔ ۲۰۹ با دسته‌های خمیده‌اش، که لو کوربوزیه آن را می‌پرستید، و در سال ۱۹۰۴ میلادی صندلی راحتی آر نُوو ۲۴۷ توسط اوتو واگنر، به اصطلاح صندلی بانک پس‌انداز پستی، فقط چند موردی هستند که می‌توان از آن‌ها نام برد. تولید تونت در سال ۱۹۱۲ میلادی به اوج خود رسید: دو میلیون محصول مختلف در سراسر جهان تولید و فروخته شد.
در سال ۱۸۵۷ میلادی، پسران مایکل تونت به عنوان برادران تونت اولین کارخانهٔ مبلمان تونت را با استفاده از نقشه‌های پدرشان در شهر موراویایی کوریتشانی راه‌اندازی کردند. در سال‌های آتی، پنج مکان تولیدی دیگر در اروپای مرکزی تأسیس شد. در سال ۱۸۶۱ میلادی، تونت و پسرانش یک کارخانهٔ مبلمان چوب‌خمیده را در بیستریتسه پود هوستینم تأسیس کردند، که امروزه قدیمی‌ترین کارخانه در نوع خود در جهان است که هنوز مشغول به فعالیت است. در سال ۱۸۸۹ میلادی هفتمین و آخرین مکان تولیدی در شهر فرانکنبرگ، هسن، آلمان اضافه شد. پس از جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم، این تنها چیزی بود که در اختیار خانواده باقی ماند؛ و تا به امروز دفتر مرکزی تونت است.
به گونه‌ای که زمانی که مایکل تونت در سال ۱۸۷۱ میلادی در وین درگذشت، کارخانهٔ برادران تونت دارای مکان‌های فروش در سراسر اروپا و همچنین شیکاگو و نیویورک بود. امروزه، موزه‌ای در کارخانهٔ در فرانکنبرگ، تاریخچه شرکت و طراحی تونت را به نمایش می‌گذارد.
در سال ۱۹۷۶ میلادی تونت به یک شرکت آلمانی و یک شرکت اتریشی (تونت وین) تقسیم شد. این دو شرکت مستقل از یکدیگر هستند. در سال ۲۰۰۶ میلادی برادران تونت تبدیل به شرکت تونت (مسئولیت محدود) شد.
موفقیت شرکت تونت (مسئولیت محدود) در فرانکبرگ، آلمان، با کار استاد نجار «مایکل تونت» (۱۸۷۱–۱۷۹۶ میلادی) آغاز شد. از زمانی که او اولین مغازهٔ نجاری خود را در سال ۱۸۱۹ میلادی در بوپارد تأسیس کرد، نام تونت به معنای مبلمان باکیفیت، نوآورانه و ظریف است. امروزه تورستن ماک این شرکت را با دفاتر مرکزی و تأسیسات تولیدی آن در فرانکنبرگ اداره می‌کند. نوادگان مستقیم مایکل تونت در نسل پنجم و ششم همچنان در تجارت شرکت به عنوان همکاران و شرکای فروش درگیر هستند. این مجموعه شامل مبلمان معروف چوب خمیده، کلاسیک فولاد لوله‌ای از دوران باوهاوس و طرح‌های کنونی معماران و طراحان مشهور معاصر است.
اغلب به اشتباه «تو-نی» تلفظ می‌شود، این نام «تو-نت» با شروع و پایان سخت «ت» تلفظ می‌شود.
موزۀ هنرهای کاربردی، (ام‌ای‌کی) وین میزبان بزرگترین مجموعه صندلی‌های اصلی تونت در اتریش است.
کملات دژی نامدار که به دست شاه آرتور پادشاه افسانه‌ای انگلستان ساخته‌شد. نام این دژ در سدهٔ دوازدهم میلادی در نوشته‌های عاشقانهٔ فرانسوی رخ‌نمود و به زودی به نماد و مرکزی از جهان افسانه‌ای شاه آرتوری درآمد.
Wikipedia contributors, "Camelot," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Camelot&oldid=279838957 (accessed March 28, 2009).
ثروت ملل یا «تحقیقی پیرامون ماهیت و اسباب ثروت ملل» عنوان مهم‌ترین اثر آدام اسمیت اقتصاددان و فیلسوف اسکاتلندی است که در سال ۱۷۷۶ (میلادی) توسط انتشارات W. Strahan and T. Cadell, London چاپ گردید.
آدم اسمیت در سفری به فرانسه با روح نظریات فیزیوکراتها آشنا شد و در بازگشت به کشور خود کتاب ثروت ملل را که در آن به ماهیت و علل افزایش ثروت ملل پرداخته بود تدوین کرد.
کلاسیکها قوانین اقتصادی را تابع نظم و قوانین حاکم بر طبیعت محسوب داشته چنانچه اعتقاد بر این بود که هیچ گونه دخالتی از سوی دولت در امور اقتصادی جامعه مجاز نیست زیرا انسان به‌طور غریزی به دنبال نفع شخصی است، به عبارتی اگر انسان در فعالیت‌های اقتصادی خود آزاد گذارده شود خواهد توانست از مجموع فعالیت‌های فردی خود نفع اجتماع و سعادت آن را تأمین کند دقیق‌تر اینکه نظام حاکم بر بازار آزاد و عملکرد قیمت‌ها قادر خواهد بود تعادل عمومی اقتصاد را ایجاد کند.
بعدها با وقوع جنگ بین فرانسه و بریتانیا در سال ۱۸۱۵ (میلادی) میلادی و بحران اقتصادی مرتبط با آن شامل وضع بد کارگران به تدریج تأملی را در خصوص این مکتب به وجود آورد.
«ثروت ملل» نام مهمترین کتاب «آدام اسمیت»، اقتصاددان اسکاتلندی است که در سال ۱۷۷۶ میلادی منتشر شده‌است. این کتاب یکی از نخستین کتبی است که به بررسی جامع ماهیت ثروتمندی یک ملت می‌پردازد و موضوعاتی چون «تقسیم کار»، «تولید» و «بازار آزاد» را مورد پژوهش قرار می‌دهد.
ایدهٔ اصلی کتاب، خودکار بودن اقتصاد است؛ بدین معنی که اگر اقتصاد، آزاد گذاشته شود، خود را متعادل و تنظیم می‌کند و خودخواهی هر شخص در نهایت منجر به پیشرفت کل جامعه می‌شود. این مفهوم معمولاً با نام «دست نامرئی» شناخته می‌شود. البته آزاد بودن اقتصاد می‌تواند تحت تأثیر عوامل بیرونی متعددی قرار گرفته و محدود شود. تاجران ممکن است با یکدیگر تبانی نمایند و قیمت‌ها را بالاتر از حد معمول نگه دارند. اسمیت معتقد است که جامعه باید همواره نسبت به این خطرات آگاه باشد.
این کتاب تحت تأثیر انقلاب صنعتی و متعاقباً تغییرات زیاد اقتصاد کشورهای مختلف شکل گرفته‌است و نگارش آن توسط اسمیت ۱۰ سال به طول انجامید. تئوری‌های مطرح شده در این کتاب به عنوان جانشینی برای نظام‌های مرکانتیلی و فیزیوکراسی ارائه شده‌اند. آدام اسمیت توسط بسیاری از اقتصاددانان به عنوان پدر علم اقتصاد شناخته می‌شود.
کتاب تاریخ ایران اثر ژنرال انگلیسی پرسی سایکس در دو جلد است. این کتاب تاریخ ایران را از ابتدا (تمدن ایلام، شوش و ...) تا حدود سال ۱۳۰۹ هجری خورشیدی ارائه می‌دهد. این کتاب در سه چاپ در سال‌های ۱۲۹۴ و ۱۳۰۰ و ۱۳۰۹ در انگلستان به چاپ رسیده است و نویسنده هربار مطالب جدیدی به کتاب افزوده است. این کتاب که از معروفترین کتابهای تاریخ کلی ایران در عصر کنونی به شمار می‌آید، توسط سید محمدتقی فخرداعی گیلانی ترجمه شده‌است. هم‌اکنون این کتاب در ایران ممنوع چاپ شده‌است. سرپرسی سایکس ژنرالی انگلیسی است که در دوره قاجار به ایران امده و به تاریخ و فرهنگ ایرانی علاقه مند شده به همین جهت تاریخ دو جلدی ایران را نوشته است.
سِر پِرسی مولس‌وُرث سایکس (زادهٔ ۲۸ فوریهٔ ۱۸۶۷ – درگذشتهٔ ۱۱ ژوئن ۱۹۴۵) ژنرال، نویسنده، و جغرافیدان انگلیسی بود.
سایکس در سال ۱۸۹۲ در هنگ‌های ارتش هندوستان خدمت کرد و در آنجا با زبان فارسی آشنا شد. دو سال بعد به ایران آمد و کنسولگری انگلیس در کرمان را به‌راه انداخت. در سال ۱۸۹۸ کنسولگری سیستان را بنا نهاد. در سال ۱۹۰۱ در جنگ‌های ترانسوال آفریقا شرکت کرد. بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۳ سرکنسول انگلیس در خراسان بود. در سال ۱۹۱۵ سرکنسول ترکستان چین بود. در سال ۱۹۱۶ به فرماندهی پلیس جنوب ایران منصوب شد و به جنوب ایران آمد و با یک سپاه ۱۱هزارنفریِ هندی، ایرانی و افسرهای انگلیسی مأمور سرکوب مبارزان و مقاومت مردم جنوب شد. او مقر فرماندهی خود را شهر شیراز قرار داد و با همکاری عبدالحسین فرمانفرما و دیگر متنفذین هواخواه انگلیس به سرکوب نهضت جنوب پرداخت. وی سرانجام در سال ۱۹۱۸ از ایران احضار شد."لوائح و سوانح (اسنادی از جنبش روحانیت جنوب ایران در جنگ جهانی اول)"، سید عبدالله مجتهد بلادی بوشهری، بوشهر: مرکز بوشهرشناسی (۱۳۷۱)، ص۱۶۶.
سایکس از سال ۱۲۷۱ هجری خورشیدی (پیش از مشروطهٔ در ایران) تا سال ۱۲۹۷ (اواخر جنگ جهانی اول) که در ایران و بلوچستان انگلیس بوده و اطلاعات گران‌بهایی از این مناطق به‌دست آورده‌است. معروف‌ترین کتاب او "تاریخ ایران" در ۲ جلد است. کتاب هزار مایل در پرشیا نیز از آثار اوست.کتاب هزار مایل در پرشیا در آرکایو archive.org
سایکس همچنین تلاش کرد دنباله‌ای بر حاجی بابای اصفهانی بنویسد. کتاب سایکس، با عنوان افتخار عوالم شیعه: اعمال یک زیارت(۱۹۱۰)، ماجرای نورالله خان، نوه حاجی بابای اصفهانی را تعریف می‌کند.گنجوی، مهدی. از حاجی بابای اصفهانی تا افتخار عوالم شیعه، رسانه پارسی، 1399
تقی خان شیرازی فرزند حاجی محمد علی مستوفی شیرازی، پدرش در اواخر دولت صفویه از مقام میرابی به استیقای دیوانی سرافراز گردید، در آغاز استیلای افغانان بر ایران میرزا محمد علی توسط زیردستان خویش کشته شد و اموالش به یغما رفت. پس از روی کار آمدن نادر میرزا، محمد تقی که از احوال آن روزها جان سالم به در برده بود به خدمت نادر پیوستفارسنامه ناصری ص175-176. از آنجا که پس از روی کار آمدن نادر، تقی خان مورد توجه وی قرار گرفت و به فرمانداری فارس منصوب شد و در جنگ با سلطان عمان نیز نقش مهمی داشت. به خاطر اینکه وی در زمان لشکرکشی نادر به هندوستان با ولیعهد - رضاقلی میرزا - رابطه خوبی نداشت و برخی وی را در برانگیختن دشمنی نادر نسبت به پسرش دخیل می‌دانند.
تقی خان شیرازی در اواخر عمر نادر شاه شورش کرد ولی به سختی شکست خورد و مردم بی گناه شیراز به تلافی شورش او توسط لشکر نادری به سختی غارت و قتل عام شدند.« خلاصه چون مردم اهل و عیال خود را به بقاع و خوانق متبرکه برده بودند اموال و اسباب و قنادیل و قرآن و کتاب و فروش آنها نیز بعرصه نهی و غارت رفت بمثل مشهور که آمدند و کشتند و بردند و رفتند، و دو کله مناره ساختند و از برکت نواب محمد تقی خان دختر و پسر مسلمانان و عیال ایشان بتصرف افغان و ازبک و ترکمان باقصی ممالک توران و ایران رسید »روزنامه خاطرات میرزا محمد کلانتر ص17
اشکال دارویی: کپسول
مفنامیک اسید نوعی داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی است که برای تسکین درد و عوارض قاعدگی استفاده می‌شود.همچنین در دندان درد نیز کاربرد دارد
فرمول شیمیایی مفنامیک اسید C15H15NO۲ است. نقطه ذوب آن ۷۶ درجه سانتی‌گراد و درصد چسبندگی آن به پروتئین پلاسما ۹۰٪ است. از طریق ادرار و مدفوع دفع می‌شود. نیمه عمر آن حدود ۲ ساعت است و به شکل خوراکی مصرف می‌شود.
مفنامیک اسید به خاطر اثراتی که روی دستگاه گوارشی می‌گذارد معروف است؛ بنابراین توصیه می‌شود به اندازهٔ تجویز شده از سوی پزشک مصرف شود. مفنامیک اسید بهتر است همراه با غذا یا شیر مصرف شود.
از آن‌جایی که این دارو در بیشتر موارد موجب خواب‌آلودگی یا بی‌حالی و سر گیجه می‌شود، توصیه می‌شود پس از مصرف دارو از رانندگی و مصرف الکل دوری شود.
از عوارض جانبی. شایع به ویژه در دوره ماهانه خانم‌ها می‌توان به سردرد و حالت عصبانیت و استفراغ اشاره کرد. اثرات جانبی شدید مانند اسهال، استفراغ خونی، دید غیر واضح، جوش روی پوست و تحریکات پوستی، خارش، ورم، گلودرد و تب نیز ممکن است مشاهده گردد؛ که در آن صورت می‌بایست به پزشک مراجعه نمود.
داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی ممکن است فشار خون را بالاتر ببرند.
در مواقع نادر این اثرات موجب مرگ می‌شود و پیشنهاد می‌شود کمتر از ده بار در روز مصرف شود
میاستنی گراویس "(از ریشه یونانی: «ضعف وخیم عضلانی»، μύς به معنای ماهیچه و ἀσθένεια به معنای ضعف؛ واژه gravis از لاتین به معنای خطیر و بزرگ)" با نمادMG در نورولوژی نوعی فلج ماهیچه‌ای است که علت آن فعالیت ایمنی بر ضد پروتئین‌های گیرندهٔ استیل کولین در سیناپس عصبی-عضلانی است در اصل Ach یا استیل کولین وجود دارد اما گیرنده اش وجود ندارد دقیقاً مثل دیابت نوع ۲. این بیماری مخصوص صفحات انتهایی عضلات مخطط است که بیشتر زنان را گرفتار می‌کند. ماکزیمم شیوع آن در دهه‌های سوم یا چهارم زندگی است، ولی امکان دارد در هر دوره‌ای از زندگی، از بچگی تا پیری دیده شود، البته در افراد مسن مرد و زن به یک اندازه مبتلا می‌شوند.
نشانهٔ میاستنی گراویس ضعف ماهیچه‌ای است که هنگام فعالیت افزایش می‌یابد و در دوره استراحت کاهش پیدا می‌کند: کنترل چشم‌ها، حرکت پلک‌ها، حالت چهره، جویدن، صحبت کردن و قورت دادن اغلب دچار اختلال می‌شوند؛ همچنین ماهیچه‌های تنفسی و ماهیچه‌های بخش‌های زیرین بدن هم ممکن است تحت تأثیر قرار بگیرند اگرچه میاستنی گراویس می‌تواند بر هر ماهیچه ارادی تأثیر بگذارد اما بیشترین اختلال را بر ماهیچه‌هایی که چشم را کنترل می‌کنند، عمل بلع، حرکت پلک‌ها و حالت صورت وارد می‌کند. این نشانه‌ها اغلب بلافاصله به عنوان میاستنی گراویس تشخیص داده نمی‌شوند و تشخیص این بیماری ممکن است تا بیش از یک سال به طول بیانجامد. در بیشتر موارد اولین علامت بیماری ضعف ماهیچه‌های چشم است که موجب دوبینی هم می‌شود؛ در دیگر موارد امکان دارد اشکال در بلع یا اختلال در صحبت کردن اولین نشانه‌های ظهور این بیماری باشند.
در حدود دو سوم افراد علامت اول میاستنی گراویس درگیری عضلات چشمی است. پتوز (افتادگی پلک) در اثر درگیری عضله بالابرنده پلک فوقانی و دوبینی در اثر درگیری عضلات بیرونی چشم رخ می دهند. علائم چشمی با کارهایی مثل دیدن تلویزیون، کتاب خواندن و رانندگی به خصوص در محیط های پرنور بدتر می شوند. در نتیجه بعضی از بیماران مجبور به استفاده از عینک آفتابی می شوند. اصطلاح میاستنی گراویس چشمی به نوعی از میاستنی گراویس گفته می شود که محدود به عضلات چشم است البته معمولا پس از چند سال به میاستنی گراویس عمومی (کل بدن) تبدیل می شود.
درجه شدت و ضعف ماهیچه‌های درگیر میاستنی گراویس بین بیماران مختلف تفاوت‌های عمده‌ای دارد که دامنهٔ آن از یک نقطه یا محدود به ماهیچه‌های چشم (میاستنی چشمی) تا بخش عمده‌ای از ماهیچه‌ها (که گاهی شامل ماهیچه‌های تنفسی هم می‌شود) در حالت‌های شدید متغیر است. در میاستنی گراویس بحرانی ممکن است بیماری به فلج شدن اندام منجر شود.
به نظر می‌رسد در میاستنی گراویس، یک پاسخ ایمونولوژیک علیه یک یا چند پروتئین از منطقه واسطه‌ای عصبی-عضلانی وجود دارد؛ بنابراین در بیماری‌های بافت همبندی مانند آرتریت روماتولوئید و لوپوس دارند، این بیماری با شیوع بیشتری رخ می‌دهد.
تشخیص بیماری میاستنی گراویس ممکن است مشکل باشد، زیرا فرق گذاشتن بین تغییرات عادی و اختلالات عصبی ناشی از آن می‌تواند سخت باشد. تست سرما یک تست تشخیصی است که به مقایسه میزان حساسیت به تست تنسیلون می‌پردازد. تست سرما انتخابی برای بیماری است که بیماری قلبی یاآسم داردکه ممکن است درموردمصرف ادفونیوم منع مصرف داشته باشد. دراین تست یک کیسه یخ روی چشم‌های بیمارتایک دقیقه نگه داشته می‌شود. افتادگی پلک ب طورموقتی بایددربیمارمبتلاب میاستنی گراویس برطرف شود.
وقتی تشخیص مورد شک است می نوان از آزمایش های سرولوژی استفاده کرد:
یکی از این آزمایش ها پیدا کردن آنتی بادی های ضد گیرنده استیل کولین است. حساسیت این آزمایش قابل قبول است (حدود 80 تا 96 درصد) ولی در مورد میاستنی چشمی حساسیت کمتری (حدود 50 درصد) دارد.
درصدی از افراد که آنتی بادی ضد گیرنده استیل کولین ندارند ممکن است آنتی بادی ضد پروتئین MuSK داشته باشند.
بعضی اوقات آزمایش های مربوط به سندرم لامبرت ایتون هم برای بیمار انجام می شود.
اکثر روش‌های موجود در درمان بیماری‌های خودایمنی بر محور ایجاد تغییراتی در پاسخ‌های ایمنی دور می‌زند. عمل جراحی برداشتن غده تیموس در خاموش کردن بیماری (بیست تا چهل درصد) یا بهبود در بیست تا چهل درصد موارد موفقیت آمیز است چرا که این غده می‌تواند حاوی گیرنده‌های اسیتیل کولین به شکل کاملاً آنتی ژنیک باشد. داروهای آنتی کولین استراز عمدتاً برای درمان طولانی مدت به کار می‌روند. روش‌های درمانی دیگر استفاده از داروهای ضد التهابی کورتیکواستروئیدی است. استفاده از سرکوب کنندهٔ ایمنی هم مؤثر است. البته در مواردی که بیمار با خطر مرگ مواجه باشد از پلاسما فرز (تعویض پلاسما) نیز استفاده می‌شود.
بیماری خودایمنی
زیرزمین (عنوانِ اصلی، به صرب-کرواتی: پُدزِملیِه Подземље) نام فیلمی است محصول سال ۱۹۹۵ که برندهٔ جایزهٔ نخل طلایی جشنواره فیلم کن شده‌است. کارگردان فیلم امیر کوستوریتسا است و فیلمنامه آن را دوشان کواچوویچ نوشته‌است. این فیلم همچنین به نامِ دیگرِ «روزی-روزگاری کشوری بود» (Била једном једна земља) شناخته می‌شود.
در زمان جنگ جهانی دوم در بلگراد گروهی پارتیزان در زیرزمینی مخفی شده‌اند و به کار ساخت و ساز اسلحه مشغول‌اند. آنها روز و شبشان را در زیرزمین می‌گذرانند و هرگز از آن خارج نمی‌شوند. مارکو دوست خود «تْسْرنی» (بْلَکی) را به زیرزمین می‌برد تا هم او را از چنگ نازی‌ها در امان بدارد و هم از دختری که مورد علاقه هردوشان است دور کند. ۲۰ سال بعد، مارکو در رژیم تیتو منصبی سیاسی به دست آورده‌است و همچنان به پارتیزان‌ها و تْسْرنی می‌گوید جنگ ادامه دارد و با اخبار دروغ آن‌ها را در زیرزمین برای اهداف خودش نگه می‌دارد.
ژان-لویی بوری (۲۵ ژوئن ۱۹۱۹ - ۱۱ ژوئن ۱۹۷۹) نویسنده، روزنامه‌نگار و منتقد سینمای فرانسوی بود.
بوری در دهکدهٔ مرویلMéréville در ناحیه بوسBeauce به دنیا آمد و در همان‌جا نیز درگذشت. پدر وی داروساز و مادرش معلم بود.
اولین کتاب وی با نام «دهکدهٔ من در زمان آلمان‌ها»Mon village à l’heure allemande در سال ۱۹۴۵ برندهٔ جایزه گنکور شد. پس از آن وی ۳۰ جلد داستان و نقد فیلم دیگر نیز نوشت اما کارهای بعدی‌اش چنین موفقیتی بدست نیاوردند. در سال ۱۹۷۳ وی اتوبیوگرافی کوتاهی به نام «نیمه پرتقال من»Ma Moitié d’Orange منتشر کرد
جیمز مارش (، زاده ۳۰ آوریل ۱۹۶۳) کارگردان و مستندساز انگلیسی برندهٔ جایزه اسکار است. او به‌خاطر ساخت فیلم مستند مردی روی سیم (۲۰۰۸) موفق به کسب جایزه اسکار ۲۰۰۹ را برای بهترین فیلم مستند شد.
مارش در این فیلم مستند، ماجرای راه رفتن فیلیپ پتی بر روی یک سیم بین برج‌های تجارت جهانی نیویورک در دهه هفتاد میلادی را به تصویر کشیده‌است. این مستند افزون بر جایزه اسکار، جایزه اسپیریت، جایزه بهترین مستند جشنواره ساندنس و جایزه بفتا به عنوان بهترین مستند سال را برای مارش به ارمغان آورد.
الهیات طبیعی شاخه‌ای از الهیات است که به برخلاف الهیات وحیانی به دریافت حقیقت دربارهٔ خدا از روی تجربه و توانایی‌های طبیعی انسان روی می‌آورد. الهیات طبیعی به شناخت خدا از روی گزاره‌هایی دربارهٔ مخلوقات می‌پردازد. بسیاری از برهان‌های معمول اثبات وجود و صفات خدا در حوزهٔ الهیات طبیعی جای می‌گیرند.Honderich: 2005, p. 643
هیوم در همپرسه‌هایی پیرامون دین طبیعی (۱۷۷۹) و کانت نیز در نقد عقل محض (۱۷۸۱) به نقادی الهیات طبیعی پرداختند. کانت با تعیین حوزهٔ دخالت عقل محض، عملاً راه را بر هرگونه اثبات وجود خدا به کمک برهان صوری بست. مفهوم تجربهٔ دینی را اشلایر ماخر برای دفاع از الهیات طبیعی در برابر انتقادات هیوم و کانت مطرح کرد.
رابرت ژوزف فلاهرتی (۱۶ فوریه ۱۸۸۴ در آیرن مانتن، میشیگان - ۲۳ ژوئیه ۱۹۵۱ در دامرستن، ورمانت) مستندساز آمریکایی بود. بیشترین شهرت او به خاطر ساخت مستند بلند "نانوک شمالی" (۱۹۲۲) است. فلاهرتی با ساخت این مستند داستانی، باعث ایجاد تحولی بزرگ در سینمای مستند شد.
دهکدهٔ من در زمان آلمان‌ها اولین رمان نوشته‌شده توسط ژان-لویی بوری است که در سال ۱۹۴۵ برندهٔ جایزه گنکور شد. اپیزود هفتم مجموعهٔ تلویزیونی «عشق در سال‌های خاکستریLes amours des années grises» نیز بر مبنای همین کتاب به کارگردانی مارلن بترینMarlène Bertin در سال ۱۹۸۱ ساخته‌شده‌است.
داستان این رمان در مورد یک دهکدهٔ کوچک فرانسوی به نام ژوماینویلJumainville است که جنگ به آنجا کشیده نشده‌است.
آرتیستون یا آرتیستونه سومین دختر کوروش بزرگ و شهبانو کاساندان بود. او خواهر کمبوجیه، بردیا، آتوسا و روشنک بود که در بین سال‌های ۵۳۵ تا ۵۳۸ پیش از میلاد به دنیا آمد.
آرتیستون یا آرتیستونه اسم شخص زنانهٔ پارسی، تنها به شکل یونانی Artystōnē ارتیستونه و شکل ایلامی Ir-da-iš-du-na و Ir-taš-du-na می‌باشد که گواهی شده‌است. این گونه‌های غیرایرانی، منعکس کنندهٔ نام پارسی باستان Rtastūnā «ستون ارته (=راستی خدای‌وار شده یا راستی و درستی)» هستند.
از نوشته‌های هرودوت برمی‌آید که آرتیستونه یکی از دختران کورش بزرگ و در نتیجه خواهر آتوسا بود، که با داریوش بزرگ ازدواج کرد. آرتیستونه مادر ارته‌زوستر و آرشام و گبریاس بود. الواح تخت جمشید نشان می‌دهند که او مالک چندین کاخ در نقاط مختلفی در سراسر پارس بوده‌است؛ و برخی سهمیه‌های گواهی شده در همان الواح، گویای آنند که آرتیستون، که دو بار du-uk-ši-iš «شاه‌دخت» خوانده شده، ضیافت‌های باشکوهی را، نه به ندرت، گاه همراه با پسرش آرشام، ترتیب می‌داده‌است. کمرون لوحی منتشر ساخته‌است که فرمانی از داریوش بزرگ به تاریخ آوریل ۵۰۶ پ. م در خود دارد مبنی بر این که صد کشتی به آرتیستونه دختر کوروش بزرگ اعطا شود که بی گمان هم نام آرتیستونه همسر خودش است. آرتیستونه همسر داریوش بزرگ دو پسر برای او آورد: آرشام فرمانده نیروهای عرب و اتیوپیایی و گوبریاس فرمانده نیروهای کاپادوکیایی و سوری.