moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تاریخ دقیق و محل تولد روبر دوم ناشناخته است، اگرچه مورخان از سال ۹۷۲ میلادی و شهر اورلئان نام برده‌اند.هلگاد فلوری زندگینامه‌نویس ادعا کرد که روبر دوم در اورلئان متولد شد اما در تاریخی نامعلوم. از آنجایی که او حدود پانزده ساله بود که توسط پدرش به سلطنت رسید (در سال ۹۸۷)، تولد او را می‌توان در حدود سال ۹۷۲ فرض کرد. او تنها پسر هوگو کاپه از همسرش آدلاید و از دودمان کاپتی‌ها بود. نام او از جد قهرمانش رابرت قوی که سال ۸۶۶ میلادی در جنگ با وایکینگ‌ها کشته شد، برداشته شده بود. والدین او دست کم دو دختر دیگر داشتند: هدویژ و گیزلا نسب هدویگ و گیزلا توسط منابع معاصر بدون هیچ گونه شکی تأیید شده‌است. تعدادی از دختران دیگر با اطمینان کمتری تأیید شده‌اند. هدویژ (همسر رنیه چهارم، کنت انو) و ژیزل (همسر هیو یکم، کنت پونتیو).
روبرتیان در سده دهم میلادی قدرتمندترین خانواده اشرافی در فرانسه بودند. در دهه‌های گذشته، دو تن از اعضای آن، اودو و روبر یکم، به تخت پادشاهی نشستند و جانشین دودمان کارولنژی حاکم شدند. دوران حکمرانی هوگوی بزرگ که دارای مقام‌های دوک فرانک‌ها و کنت پاریس و پدربزرگ پدر روبر دوم بود، اوج قدرت روبرتیان تا زمان مرگ او در سال ۹۵۶ میلادی بود. میانه سده دهم، هوگو کاپه به عنوان رئیس خانواده موفق شد به پادشاهی فرانک‌ها دست یابد و با تلاش بسیار پادشاهی را در خاندان خود موروثی و دودمان کاپتی را تأسیس کند. دوران جوانی روبر دوم به ویژه با مبارزات بی‌وقفه پادشاه لوتار برای بازپس‌گیری لورن، «مهد دودمان کارولنژی» از تصرف پسردایی‌اش اتوی دوم، امپراتور مقدس روم گذشت.
در اوت ۹۷۸، شاه لوتار به‌طور غیرمنتظره‌ای حمله‌ای را به اکس لا شاپل که خانواده امپراتوری در آن زندگی می‌کردند، آغاز کرد، که به سختی از دستگیری فرار کرد. پس از غارت کاخ امپراتوری و اطراف، او با حمل نشان امپراتوری به فرانسه بازگشت. در اکتبر بعد، اتو دوم برای انتقام، ارتشی متشکل از ۶۰هزار نفر را جمع‌آوری کرد و به قلمروهای لوتار حمله کرد. لوتار، تنها با چند سرباز در اطراف خود، مجبور شد به هوگو کاپه (که پسرخاله‌اش بود) پناه ببرد، که در آن زمان گفته می‌شد که ناجی پادشاهی کارولنژی است. سپس خاندان روبرتیان به چرخشی دست یافت که سرنوشت روبر دوم جوان را تغییر داد. اسقف آدالبرو از رنس، که در اصل منصوب شده از جانب لوتار بود، بیشتر و بیشتر به سمت دربار اوتونی روی می‌آورد که نسبت به آن احساس نزدیکی زیادی می‌کرد.
هوگو کاپه به سرعت فهمید که صعود او بدون حمایت اسقف اعظم آدالبرو امکان‌پذیر نیست. او که خود بیسواد بود و به زبان لاتین تسلط نداشت، در حدود سال ۹۸۴ تصمیم گرفت پسرش را نه نزد محقق فلوری در نزدیکی اورلئان، بلکه نزد اسقف اعظم آدالبرو بفرستد تا بتواند او را در اصول دانش آموزش دهد. در واقع، در پایان قرن دهم، رنس به عنوان معتبرترین مکتب مسیحیت غربی شهرت داشت. پیشوا با کمال میل از روبر استقبال کرد و وی را به منشی خود، گربرت اوریلاک (پاپ سیلوستر دوم آینده)، که یکی از تحصیلکرده‌ترین مردان زمان خود بود، سپرد.
هوگو کاپه بلافاصله پس از تاجگذاری خود، شروع به تلاش برای تاجگذاری پسرش کرد. اندرو و.لوئی در ردیابی این خانواده مشاهده کرده‌است که ابزار اساسی که از طریق آن کاپتی‌های اولیه تاج و تخت را در خانواده خود نگه می‌داشتند، از طریق همراهی پسر ارشد بازمانده در خانواده سلطنتی در طول زندگی پدر بود. پدیده‌ای در این سلسله از پادشاهان که فاقد مشروعیت سلسله‌ای بودند.آخرین پادشاه جوان فیلیپ آگوستوس بود که در دوران زندگی پدر بیمارش لوئی هفتم تاجگذاری کرد.دلیل ادعایی هوگو کاپه این بود که او در حال برنامه‌ریزی یک لشکرکشی علیه ارتش‌های موروها بود که کنت بورل دوم بارسلون را آزار می‌دادند، تهاجمی که هرگز رخ نداد و برای ثبات کشور در صورتی که در سفر بمیرد، یک پادشاه جوان ضروری است. Rodulfus Glaber، با این حال، درخواست هوگو کاپه را به پیری و ناتوانی او در کنترل اشراف نسبت می‌دهد. سلسله در برابر ادعاهای قدرت انتخاباتی از جانب اشراف ضعیف بود. زمانی که هوگو کاپه پیشنهاد همراهی روبر را در تاج و تخت داد، اسقف اعظم آدالبرو از رنس ظاهراً نسبت به این موضوع خصومت داشت و به گفته ریچر از رنس، او به پادشاه پاسخ داد: "ما حق ایجاد دو پادشاه در همان سال را نداریم. (on n'a pas le droit de créer deux rois la même année). اعتقاد بر این است که گربرت اوریلاک (که خود نزدیک به بورل دوم و برای مدتی محافظ او بود) پس از آن به کمک هوگو کاپه آمد تا اسقف اعظم را متقاعد کند که به دلیل سفر هدفمند به این کشور، نیاز به همبستگی وجود دارد. به کنت بارسلونا کمک کرده و انتقال پایدار قدرت را تضمین کند. تحت فشار، اسقف اعظم آدالبرو سرانجام رضایت داد.
روبر دوم در پی ازدواج دومش با برتا بورگوندی، با مخالفت کلیسا روبرو شد. دو مشکل مهم مانع این ازدواج بود: اول اینکه روبر دوم و برتا خاله‌زاده نسل دوم بودند (مادربزرگ آنها هدویگ و گربرگا خواهر بودند) و دوم اینکه روبر دوم پدرخوانده تئوبالد، یکی از پسران برتا از همسر اولش بود. طبق قانون شرع، ازدواج در آن زمان غیرممکن بود. با وجود این، آنان یک اسقف از خود راضی پیدا کردند تا ازدواج آنها را تأیید کند، کاری که Archambaud de Sully، اسقف اعظم تور، سرانجام در نوامبر/دسامبر ۹۹۶ انجام داد که باعث ناراحتی پاپ جدید گریگوری پنجم شد. برای خشنود کردن سریر مقدس، روبر دوم حکم شورای سنت بازل را باطل کرد، اسقف اعظم آرنول که در پی مخالفت با سیاستهای مذهبی روبرو زندانی کرده بود را آزاد و او را به مقر اسقفی رنس بازگرداند. گربرت اوریلاک پس از آن مجبور شد در سال ۹۹۷ به اتو سوم، امپراتور مقدس روم پناه ببرد. با وجود این، پاپ به روبر دوم و برتا دستور داد تا به «ازدواج با محارم» خود پایان دهند. سرانجام، دو شورا که ابتدا در پاویا (فوریه ۹۹۷)، سپس در رم (تابستان ۹۹۸) تشکیل جلسه دادند، آنها را به مدت هفت سال به توبه محکوم کردند و در صورت عدم جدایی، آنها را تکفیر کردند. علاوه بر این، در پایان سه سال ازدواج، هیچ نسل زنده‌ای وجود نداشت: برتا در سال ۹۹۹ تنها یک پسر مرده به دنیا آورد. در آن سال، با وجود رسیدن گربرت اوریلاک به مقام پاپ تحت نام سیلوستر دوم، چیزی تغییری نکرد. پاپ جدید پس از یک مجمع عمومی، محکومیت پادشاه فرانک‌ها را پذیرفت که از «خیانت» او رنج برده بود. سرانجام، هفت سال توبه در حدود سال ۱۰۰۳ به پایان رسید.
علیرغم تهدید تکفیر، روبر دوم و برتا تا سپتامبر ۱۰۰۱ از تسلیم شدن خودداری کردند و سرانجام از هم جدا شدند. ناتوانی برتا در به دنیا آوردن فرزندان بیشتر پس از مرده‌زایی احتمالاً دلیل اصلی این امر بوده‌است. روبر دوم که به وارثان مرد نیاز داشت، تصمیم گرفت یک بار دیگر ازدواج کند.
پادشاهان، دوک‌ها و کنت‌های سال ۱۰۰۰ میلادی که مشتاق اطمینان از نجات و ترمیم گناهان خود بودند (تهاجم به سرزمین کلیسا، قتل، ازدواج‌های محارم)، کارآمدترین راهبان را به خود جذب کردند و به آنها اوقاف فراوانی دادند، مانند وقایع نگاری هلگاود فلوری برای روبر دوم نوشت.
روبر دوم یک کاتولیک متعهد بود، از این رو او را متفکر «پرهیزگاران» نامید. او به موسیقی متمایل بود، آهنگساز، خواننده و شاعر بود و کاخ خود را به مکانی برای انزوای مذهبی تبدیل کرد که در آن مراسم تشییع و عشاء را در لباس سلطنتی خود برگزار می‌کرد. شهرت روبر دوم به تقوا نیز ناشی از عدم مدارا او با بدعت گذاران بود که آنها را به سختی مجازات کرد. گفته می‌شود که او از تغییر اجباری یهودیان محلی حمایت می‌کرد. او از شورش علیه یهودیان اورلئان که متهم به توطئه برای تخریب کلیسای مقبره مقدس در اورشلیم بودند، حمایت کرد. علاوه بر این، روبر دوم رسم امپراتوری روم را احیا کرد که بدعت‌گذاران را در آتش می‌سوزاندند..
او در سال ۹۸۷ تاجگذاری کرد و به پدرش در امور نظامی کمک کرد (به ویژه در طی دو محاصره لائون، در سالهای ۹۸۸ و ۹۹۱). تحصیلات خوب او که توسط گربرت اوریلاک در رنس ارائه شد، به او اجازه داد به مسائل مذهبی رسیدگی کند که به سرعت ضامن آنها شد (او در سال ۹۹۱ ریاست شورای سنت باسل دو ورزی و در سال ۹۹۴ شورای شل، سنه مرن را بر عهده داشت). در ادامه کار سیاسی پدرش، پس از اینکه در سال ۹۹۶ به عنوان یک حاکمیت منفرد شد، توانست اتحاد با دوک‌نشین نورماندی و کنت‌نشین آنژو را حفظ کند و بدین ترتیب توانست جاه‌طلبی‌های کنت اودو دوم بلوآ را مهار کند.
روبر دوم خود را با سلطنت فوق‌العاده طولانی برای آن زمان متمایز کرد. سرزمینی را که پدر به او سپرد کوچک بود، از این رو سلطنت ۳۵ ساله او با تلاش‌های او برای گسترش قلمرو سلطنتی به هر وسیله‌ای مشخص شد، به ویژه با تلاش طولانی او برای به دست آوردن دوک‌نشین بورگوندی (که در سال ۱۰۱۴ با پیروزی او به پایان رسید) پس از مرگ عموی او دوک هنری یکم در سال ۱۰۰۲ بدون فرزندان مذکر، پس از جنگی علیه اتو-ویلیام از ایورا، پسرخوانده هنری یکم که توسط وی به عنوان وارثش پذیرفته شد.
شکست‌های زناشویی روبر دوم (او سه بار ازدواج کرد، دو مورد از آنها را باطل کرد و سعی کرد سومی را باطل کند، که تنها با امتناع پاپ از پذیرش لغو سوم جلوگیری شد)، به طرز عجیبی با هالهٔ پرهیزگاری که در هم‌مرز با قداست بود، تضاد داشت. هلگاود از فلوری مایل بود در اثر خود «زندگی پادشاه رابرت پارسا» (Epitoma vitæ regis Roberti pii) به او قرض دهد. سپس زندگی او به عنوان الگویی ارائه شد که باید از آن پیروی کرد، که از کمک‌های بی‌شماری به مؤسسات مذهبی مختلف، انفاق به فقرا و مهم‌تر از همه، حرکات مقدسی مانند شفای جذامی‌ها انجام شد. روبر دوم اولین حاکمی بود که به عنوان یک «معجزه گر» شناخته می‌شد. پایان سلطنت او ضعف نسبی حاکم را آشکار کرد، که مجبور بود با شورش همسر سوم خود کنستانس و سپس پسران خود (آنری و روبر) بین سال‌های ۱۰۲۵ و ۱۰۳۱ روبرو شود.
روبر دوم دوستانی اندک و دشمنانی بسیار داشت که پسرانش نیز در دسته دوم جای می‌گرفتند. آنری و روبر دو پسر وی بر سر قدرت با پدر به جنگ پرداختند. پادشاه شکست خورد و به بیرون از شهر پاریس پس نشست. در نهایت با پسرانش آشتی کرد. او در ۲۰ ژوئیه ۱۰۳۱ پس از تب شدیدی در مولن، در کشور فرانسه درگذشت. وی را در کنار همسر سومش در کلیسای سن‌دنی به خاک سپردند. پس از وی پسرش آنری با عنوان آنری یکم بر تخت پادشاهی نشست.
نوادگان روبر دوم در آینده نه تنها در فرانسه که در کشورهای انگلستان، پرتغال (از طریق نواده‌اش آفونسوی یکم)، کاستیا و پادشاهی لئون نیز فرمان راندند.
اتحادیه آنتی کمونیستی جهانی (که اکنون اسم خود را به اتحادیه جهانی آزادی و دموکراسی تغییر داده است) سازمانی دست راستی و بین‌المللی است که در ۱۹۶۶ در تایوان و به ابتکار چیانگ کای شک تأسیس شد.هدف این سازمان مخالفت با کمونیسم در سراسر جهان است. عموم احزاب غیر دولتی اروپایی و آمریکایی از این حزب به عنوان یکی از منفورترین احزاب بین‌المللی تشکیل شده در قرن اخیر یاد می کنند. این اتحادیه سابقاً هشت شاخهٔ محلی داشت و در بیش از ۱۰۰ کشور در شش قاره حضور داشت. رئیس افتخاری و مادام‌العمر این اتحادیه دکتر کو چنگ-کانگ، از پیشکسوتان کومینتانگ و رئیس مجمع ملی تایوان بود.
کمیتهٔ آمریکایی آزادی‌بخش مردم روسیه ، سازمانی ضدکمونیستی بود که در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ در ایالات متحده آمریکا به قصد «آزادسازی» روسیه از دست حکومت استالینی تأسیس شد. این کمیته با الگوبرداری از «رادیو اروپای آزاد» که توسط «کمیتهٔ ملی برای اروپای آزاد» راه اندازی شده بود، در ۱۹۵۳ رادیویی آنتی کمونیستی به نام «رادیو آزادی‌بخش» راه اندازی کرد که بعدها به نام «رادیو آزادی» معروف شد. این رادیو در هسه، آلمان مستقر بود و برنامه‌های پروپاگاندا به زبان روسی و برای مردم روسیه پخش می‌کرد. کنگرهٔ آمریکا مخارج این رادیو را تأمین می‌کرد. مقامات شوروی تلاش می‌کردند که روی موج‌های این رادیو، پارازیت بیندازند. در ۱۹۷۳ «رادیو آزادی» با «رادیو اروپای آزاد»، که در مونیخ مستقر بود، ادغام شد. در ۱۹۹۵ مرکزیت این رادیوها که حالا ادغام شده بودند به پراگ، جمهوری چک منتقل شد.
عبدالله چاتلی (۱۹۵۶ - ۳ نوامبر ۱۹۹۶) فعال ناسیونالیست ترک و نئوفاشیست بود. او پس از کلنل آلپارسلان ترکش به عنوان فرد دوم «گرگ‌های خاکستری»، جریانی که «حزب جنبش ناسیونالیست» در ترکیه به راه انداخت، شناخته می‌شد.
چاتلی از اعضای گلادیو، سازمان شبه‌نظامی آنتی کمونیستی ناتو، بود و نقش مهمی در نابودی ارتش سری ارامنه برای آزادی ارمنستان داشت. او در زمان جنگ سرد به طور هم‌زمان با دولت ترکیه و سازمان گلادیو همکاری می‌کرد.
جدا از فعالیت‌های او، چاتلی بین ناسیونالیست‌های افراطی ترکیه از احترام بسیاری برخوردار است و آن‌ها از او به عنوان «رئیس» یاد می‌کنند.
محمد حسین جزیره‌ای (۱۲ تیر ۱۳۰۱-۱۶ مرداد ۱۳۹۵) چهره ماندگار علمی در زمینه محیط زیست و دارای دکترای جنگلداری از کشور بلژیک بود.
او در سال ۱۳۰۱ در بندر انزلی به دنیا آمد. دوره دبیرستان را در زادگاهش طی کرد. در خرداد ۱۳۲۳ از دانشکده کشاورزی کرج با عنوان مهندس کشاورزی (درجه لیسانس) فارغ‌التحصیل شد و به عنوان جنگلدار لاهیجان از پاییز همان سال به کار مشغول گردید. در ۱۳۳۴ به بلژیک رفت و در انستیتو آگرونومیک ژامبلو به تحصیل پرداخت که در نیمه دوم سال ۱۳۳۶ در رشته جنگل و آب به اخذ رتبه مهندسی (درجه فوق لیسانس) نایل گردید. در سال ۱۳۴۲ پس از پنج سال تحقیق در زمینه جامعه‌شناسی جنگل و و جغرافیای گیاهی در جنگل‌های شمال ایران مجدداً رهسپار بلژیک شد و در انستیتوی نامبرده در پاییز ۱۳۴۳ از پایان‌نامه خود در مقطع تحصیلی دکترا دفاع کرد و به دریافت درجه دکترای جنگل‌داری دست یافت.
دکتر جزیره‌ای خدمات دولتی خود را از سال ۱۳۲۳ در سمت جنگلدار لاهیجان در وزارت کشاورزی آغاز کرد و از آن پس در مشاغل اجرایی، پژوهشی و آموزشی ادامه داد که به برخی از آنها اشاره می‌شود:
معاون وزارت منابع طبیعی، معاون وزیر کشاورزی و رئیس سازمان جنگل‌ها و مراتع کشور، مدیر کل مراتع کشور، مدیر عامل سازمان عمران منطقه‌ای گرگان، مشاور سازمان پژوهش‌های علمی و صنعتی ایران، مشاور رئیس دانشگاه یزد، استاد مدعو دانشکده‌های منابع طبیعی گرگان، نور، کرج و یزد، استاد راهنما و استاد مشاور در مورد پایان‌نامه‌های تحصیلی دانشجویان دانشگاههای کشور در مقطع‌های تحصیلی کارشناسی ارشد و دکترای جنگل‌داری، همکاری با فرهنگستان علوم ایران و غیره.
محمد حسین جزیره‌ای در سال ۱۳۸۴ به عنوان چهره علمی و ماندگار در علوم و مهندسی کشاورزی ایران شناخته شد.
فدورا که تا نسخه شش فدورا کور نام داشت، یک توزیع گنو/لینوکس است که توسط اعضای پروژه فدورا توسعه و توسط شرکت رد هت و شرکت‌های دیگر حمایت می‌شود.
هدف این پروژه ساخت یک سیستم عامل چندمنظوره است که به‌طور کلی از بسته‌های نرم‌افزار آزاد ایجاد شده‌است. بین هر ۶ تا ۸ ماه، یک نسخه جدید از فدورا عرضه می‌شود.
پس از انتشار فدورا ۲۱ تا امروز، سه نسخه از این توزیع در دسترس است: نسخهٔ ایستگاه کار با تمرکز روی رایانه‌های شخصی، نسخهٔ سرور برای سرورها و نسخهٔ اتمی برای رایانش ابری.
در سال ۲۰۰۸ لینوس توروالدز، نویسنده هسته لینوکس، اعلام داشت که به جهت پشتیبانی مناسب فدورا از معماری ریز پردازنده‌های پاورپی‌سی , که مورد علاقه وی می‌باشد، از فدورا استفاده می‌کند. همچنین اواخر سال ۲۰۱۲ در مصاحبه با مجله Linux Format اعلام کرد از فدورا بر روی تمام رایانه‌هایش استفاده می‌کند و در اواخر ۲۰۱۴ به استفاده از فدورا در صفحه گوگل پلاس خود اشاره کرد.
طبق آمار وب‌سایت "دیستروواچ"، صفحه توزیع فدورا در این وب‌سایت در جایگاه پنجم قرار دارد.DistroWatch.com, مراجعه صفحات این وب‌سایت تا دسامبر ۲۰۱۵. لازم است ذکر شود که آمار وب‌سایت دیستروواچ مبنایی برای تعیین میزان محبوبیت و استفاده نمی‌باشد.
این پروژه در سال ۲۰۰۳ زمانی که پروژه رد هت لینوکس پایان یافت، شروع شد. ردهت پیشنهاد داد که تمام کاربران ردهت لینوکس، توزیع رد هت انترپرایز لینوکس این شرکت را به عنوان جایگزین به‌کار بگیرند؛ چون رد هت لینوکس دیگر حمایت نمی‌شود. درعین‌حال پروژه فدورا برای ایجاد یک سیستم‌عامل کاملاً آزاد برای همگان آغاز شد که نتایج این سیستم‌عامل در رد هت انترپرایز لینوکس نیز به‌کار برده می‌شود.
عرضه فدورا باعث استقبال ناشران تجاری لینوکس از این روش توسعه و توزیع شد، یعنی عرضه یک توزیع رایگان و به-روز به منظور ایجاد یک جامعه از کاربران و توسعه دهندگان و ارائه فناوری‌های جدید، و به‌کارگیری نتایج و دستاوردهای آن در یک توزیع تجاری-سازمانی.
فدورا به‌طور پیش‌فرض از بسته‌های Delta RPM استفاده می‌نماید، بسته‌های Delta RPM به نوعی از بسته‌های RPM گفته می‌شود که تنها دارای تفاوت‌ها بین یک نسخه قدیمی از یک بسته RPM با یک نسخه جدید از آن بسته‌است، در نتیجه باعث می‌شود حجم به-روز-رسانی‌ها در حد چشم‌گیر، در بعضی موارد بالای نود درصد، کاهش یابد که در نتیجه ترافیک اینترنت و زمان کمتری برای به-روز-رسانی سیستم صرف می‌شود.
امنیت در فدورا از اهمیت بسیاری برخوردار است، برای این منظور فدورا به‌طور پیش‌فرض از اس ئی لینوکس استفاده می‌کند و تمام بسته‌های خود را با ویژگی‌های امنیتی مانند position-independent executable کامپایل می‌کند.
از بعد از فدورا ۲۵ پیشفرض به جای اکس ویندو سیستم از ویلند استفاده می‌کند.
فدورا پنج ویرایش مختلف دارد شامل
کریم کوهساری یا کریم تمکین، متخلص به تمکین (۱۲۹۹–۱۳۵۷) شاعر کرد ایرانی بود که به فارسی و گویش کرمانشاهی شعر می‌سرود.تمکین، کریم. "دیوان تمکین کرمانشاهی". به کوشش فرشید یوسفی. کرمانشاه: چاپ دوم، ۱۳۷۲.
کریم تمکین فرزند «محمود کوهساری» شاعر کرمانشاهی است. تمکین در سال ۱۳۲۷ در اداره پست و تلگراف استخدام شد و تا بازنشستگی اش در سال ۱۳۵۶ کار خود را در این اداره ادامه داد. وی در سال ۱۳۴۱ نام خانوادگی خود را از «کوهساری» به «تمکین» تبدیل کرد. تمکین در اسفندماه ۱۳۵۷ درگذشت.
دیوان اشعار کریم تمکین شامل اشعار کردی، فارسی و نوحه‌ها به کوشش فرشید یوسفی با مشخصات زیر چاپ شده است:
اشعار او به زبان‌های فارسی و کردی است. بیشتر اشعار فارسی به جا مانده از او مدایح، مراثی و مولودیهایی است که مقدسات دینی و مذهبی در آن‌ها مطرح شده‌اند. تمکین در اشعار کردی سبک ویژه خود را دارد. مسمطهایی که تمکین با مضامین اجتماعی به زبان کردی کرمانشاهی سروده، بسیار ساده و روان است و قدرت او را در صنعت سهل و ممتنع نشان می‌دهد.
مشهورترین شعر تمکین کرمانشاهی شعر زیر است که توسط منوچهر طاهرزاده و همچنین علی البرزی نیز به آواز خوانده شده است.
وینچنزو سالواتوره کارملو فرانچسکو بلینی (Vincenzo Salvatore Carmelo Francesco Bellini زاده ۳ نوامبر ۱۸۰۱-درگذشته ۲۳ سپتامبر ۱۸۳۵) اپرانویسی ایتالیایی بود. بلینی به خاطر جریان روان ملودی‌هایش شهرت دارد او آهنگساز اصلی اپرای بل‌کانتو ("Bel canto") بود.
بلینی در کاتانیا در جزیره سیسیل واقع در ایتالیا و در خانواده‌ای موسیقیدان به دنیا آمد. او در کودکی نبوغ موسیقایی خارق‌العاده‌ای داشت به طوری که در دو سالگی یادگیری تئوری موسیقی و در سه سالگی پیانو نواختن را آغاز کرد، در پنج سالگی به خوبی پیانو می‌زد و اینطور گفته می‌شود که اولین اثر خود را در شش سالگی نوشت. صرف نظر از راست بودن این ادعاها مطمئناً او در خانواده‌ای موسیقیدان رشد کرده‌است که در آن هیچ شکی در انتخاب موسیقی به عنوان یک پیشه وجود نداشت.
پس از آنکه بلینی آموزش‌های مقدماتی موسیقی را از پدربزرگش آموخت، استان کاتانیا را برای مطالعه موسیقی در کنسرواتوار ناپل ترک کرد. در ۱۸۲۲ شاگرد نیکولو زیگارلی بود و به مطالعه آثار ارکسترال هایدن و موتسارت می‌پرداخت. در این کنسرواتوار رسم اینگونه بود که برای شناساندن دانش آموزان برتر به مردم نمایشی از یکی از کارهایشان اجرا می‌کردند که دربارهٔ بلینی اولین اپرایش با نام آدلسون و سالوینی ("Adelso e Salvini") در آمفی تئاتر کنسرواتوار اجرا شد. بیانکا و جرناندو ("Bianca e Gernando") یکی دیگر از اپراهای بلینی بود که با موفقیت در تئاترو سن کارلو اجرا شد و نتیجه این اجرا سفارشی از یک اپرا برای تئاترو آلا سکالا از طرف باربایا مدیر اپرا بود. ایل‌پیراتا ("il pirata") اثر دیگر او موفقیت چشمگیری را برای او به همراه آورد و از این زمان به بعد همکاری بلینی با فلیچه رومانی -نویسنده اشعار اپرا و شاعر- آغاز شد و دوستی او با خواننده تنور مورد علاقه‌اش جوانی باتیستا روبینی که در اپرای بیانکا و جرناندو به ایفای نقش پرداخته بود شکل گرفت.
دانشگاه سنت اندروز دانشگاه عمومی در سنت اندروز، فایف، اسکاتلند است. سنت اندروز قدیمی‌ترین دانشگاه از چهار دانشگاه باستانی اسکاتلند است و پس از دانشگاه‌های آکسفورد و کمبریج، سومین دانشگاه قدیمی در جهان انگلیسی‌زبان است. سنت اندروز همراه با دانشگاه‌های گلاسکو، ادینبرو و آبردین در روشنگری اسکاتلند در قرن هجدهم تأثیرگذار بود.
بر اساس امتیازبندی راهنمای دانشگاه‌های روزنامه‌های گاردین و تایمز، دانشگاه سنت اندروز یکی از ممتازترین دانشگاه‌های بریتانیا است.University guide | EducationGuardian.co.uk به‌طور سنتی برخی از اعضای خانواده سلطنتی بریتانیا در دانشگاه سنت اندروز تحصیلات عالی خود را می‌گذرانند. برای مثال شاهزاده ویلیام در سال ۲۰۰۵ با درجه کارشناسی از دانشگاه سنت اندروز فارغ‌التحصیل شده‌است.BBC NEWS | UK | William graduates from St Andrews
مرکز مطالعات خاورمیانه، آسیای میانه، و قفقازِ این دانشگاه (مخفف: MECACS) به ریاست علی مسعود انصاری و همکارانش از مراکز مهم پژوهش در مورد ایران و خاورمیانه است.
تَراجِنسی یا ترنسکشوال افرادی هستند که هویت جنسیتی آن‌ها با جنسیت انتسابی هنگام تولدشان ناسازگار است و میل به انجام تغییرات دائمی در بدن برای رسیدن به صفات جنسی مورد انتظار خود با استفاده از کمک پزشکی مانند هورمون‌درمانی یا جراحی تطبیق جنسیت را دارند.
افراد تراجنسی بخشی از تراجنسیتی‌ها هستند. در سال‌های اخیر تلاش‌های زیادی برای استفاده از واژه ترنس‌جندر به جای ترنسکشوال شده اما با این وجود همچنان برخی از افراد ترنسکشوال برچسب ترنس‌جندر را رد می‌کنند. بنابراین توصیه می‌شود تا حد امکان از واژه "ترنسکشوال" استفاده نشود مگر برای فردی که خود را با این عنوان هویت‌یابی می‌کند.
در سال ۱۹۲۱ تحت نظارت کلینیک روانی ماگنوس هیرشفلد در آلمان اولین عمل تطبیق جنسیت (به اشتباه تغییر جنسیت گفته می‌شود) کلید خورد و در سال ۱۹۳۰ این اقدام به سر انجام رسید.First sex change | world's first sex change | First transsexual | First Transexual | Worlds First Sex-Change
در سال ۱۹۳۰ کلینیک روانی ماگنوس هیرشفلد جزئیات جراحی دوم را بر روی فردی به نام لیلی البه دانمارکی در مقاله‌ای منتشر کرد.
اصطلاح اولین بار توسط کلینیک هیرشفلد در سال ۱۹۲۳ مطرح و ابداع شد.Hirschfeld, Magnus; “Die intersexuelle Konstitution” in Jarhbuch fuer sexuelle Zwischenstufen 1923.
در انگلیسی اصطلاح "Transeaxual" (با یک s) توسط دیوید الیور کالدول در سال ۱۹۴۹ مطرح شد، وی همچنین اصطلاح Trans-Sexual را نیز در سال ۱۹۵۰ به عنوان جایگزین اصطلاحات قبلی مطرح کرد. وی اولین فردی بود که که این اصطلاح را به صورت عمومی برای افرادی که مایل هستند آلت تناسلیشان تغییر دهند، مطرح کردMeyerowitz, Joanne Jay; How Sex Changed: A History of Transsexuality in the United States.(در سال ۱۹۶۹ هری بنجامین ادعا کرد وی اولین فردی بوده که اصطلاح ترنسکشوال را در سخنرانی خود در سال ۱۹۵۳ مطرح کردهBenjamin, H. (1969). "Introduction". In Green, R. ; Money, J.. Transsexualism and Sex Reassignment. Baltimore: Johns Hopkins) این اصطلاح در سال‌های اخیر بین جامعه ترنس‌ها و مراکز پزشکی کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد و واژه تراجنسیتی یا ترنس‌جندر جایگزین آن شده‌است. در همین راستا سازمان جهانی بهداشت سال ۲۰۱۹، آن را از لیست اختلال‌ها خارج کرد.
تراجنسی در جدیدترین نسخه طبقه‌بندی بین‌المللی آماری بیماری‌ها (11-ICD) که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد از لیست اختلالات هویت جنسیتی حذف شده‌است. بنابراین افراد تراجنسی دیگر دارای اختلال روانی شمرده نمی‌شود، اما به دلیل فراهم کردن نیازهای مراقبتی، پزشکی و بهداشتی، دو عنوان "تغییرات در اندام جنسی زنان" و "تغییرات در اندام جنسی مردان" همچنان در فصل «سلامت جنسی» طبقه‌بندی می‌شود.
در نسخه (ICD-10)، تراجنسی (ترنسکشوالیتی) باعنوان "اختلال هویت جنسیتی کودکی" و "اختلال هویت جنسیتی بزرگسالی" در گروه اختلالات روانی گنجانده شده بود. بنابر تعریف، تراجنسی شخصی است که میل به زیست و پذیرفته‌شدن با جنسی دیگر را دارد که همراه با ملال جنسیتی و تلاش برای رسیدن بدنی نزدیک‌تر به هویت جنسیتی خود است.
پیش از این تراجنسی توسط انجمن روان‌پزشکی آمریکا در راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی (DSM) طبقه‌بندی شده بود اما در دی‌اس‌ام-۵ به آشفتگی جنسیتی تغییر کرد.
این تغییر انعکاس اجماع اعضای APA مبنی بر این بود که تراجنسی به خودی خود یک اختلال نیست و نباید به افراد تراجنسی بی‌دلیل انگ زده شود.
بر طبق استاندارد " انجمن جهانی حمایت از سلامتی افراد ترنسجندر " (WPTAH) در حال حاضر تشخیص درست برای افراد تراجنسی آشفتگی جنسیتی است. ضرورت این برچسب تشخیصی، جهت پوشش بیمه ای افراد تراجنسی و نیازهای پزشکی آنان است و نباید ابزاری برای انگ زدن به آنان شود. در هر حال همه افرادی که دچار آشفتگی جنسیتی هستند، لزوماً مایل به انجام همه مراحل تطبیق و بازتایید جنسیت، به خصوص جراحی اندام‌های جنسی نیستند.
کشورهایی همچون افغانستان، سومالی و پاکستان قانون و مجازات سختی برای ترنس‌ها ایجاد کرده‌اند و از ۷۰ ضربه شلاق تا به حبس ابد متفاوت است. میان کشورهای اسلامی، تنها ایران و جمهوری آذربایجان ترنس‌ها را به رسمیت می‌شناسند. البته در قوانین جمهوری اسلامی ایران فرد باید هزینه‌های عمل خودش را پرداخت کند و زنان ترنس پس از تکمیل شدن تمامی عمل‌ها، مجبور هستند تا حجاب را مثل دیگر زنان رعایت کنند.
شُتُرگَلو یکی از قطعات مورد استفاده در لوله‌کشی است.
شترگلو لوله‌ای به شکل S یا U است که به‌طور قائم در زیر سینک ظرف‌شویی، آبریزها یا لوله‌های فاضلاب و به‌خصوص توالت ایرانی قرار می‌گیرد.
کار آن جلوگیری از نشت بوی بد و مقابله با پدیدهٔ فشار معکوس در لوله‌های فاضلاب است.
مقررات ملی ساختمان، مبحث ۱۶، تأسیسات بهداشتی
جمهوری سوسیالیستی تاجیکستان شوروی نامی بود که در سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۹۱ به تاجیکستان داده شده بود؛ زیرا طی آن سال‌ها این منطقه بخشی از اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
نام این جمهوری به فارسی تاجیکی رسپوبلیکهٔ سوویتیِ سوسیالیستی تاجیکستان (Республикаи Советии Социалистии Тоҷикистон) خوانده می‌شود.
این جمهوری در ۱۴ اکتبر ۱۹۲۴ به صورت بخشی از جمهوری سوسیالیستی ازبکستان شوروی به وجود آمد و در ۵ دسامبر ۱۹۲۹ یک جمهوری مستقل شد.
این جمهوری در ۹ سپتامبر ۱۹۹۱ از شوروی جدا و اعلام استقلال نمود و نام جمهوری تاجیکستان را برای خود برگزید.
فهرست کشورها و مکان‌های جغرافیایی بر پایه تولید ناخالص داخلی (برابری قدرت خرید) یعنی ارزش کالا و خدماتی که در یک سال توسط دولت ایجاد شده‌است.
fa:فهرست کشورها بر پایه تولید ناخالص داخلی (برابری قدرت خرید)
فهرست میزان تولد کشورها، بر پایه داده‌های سیا:
مِلانِزی نام ناحیه‌ای است که از کناره غربی اقیانوس آرام شرقی تا دریای آرافورا در شمال و شمال شرقی استرالیا ادامه دارد.
نام ملانزی که از دو واژه یونانی مِلاس (μέλας) (سیاه) و ندوس (νῆσος) (جزیره) تشکیل شده نخستین بار در سال ۱۸۳۲ توسط ژول دومون دورویل برای تعریف تمایز جغرافیایی و قومی این گروه از جزایر نسبت به جزایر پلی‌نزی و میکرونزی استفاده شد. به اهالی این منطقه ملانزیایی گفته می‌شود.
این جزایر به‌طور سنتی بخشی از ملانزی بشمار می‌آیند:
فهرست کشورها بر پایه سرانه مصرف آبجو در سال ۲۰۱۴ میلادی:
تیم ملی فوتبال ساحلی ایران اولین بار در سال ۲۰۰۶ با مربیگری فرشاد فلاحت‌زاده و برخی دیگر از بازیکنان قدیمی فوتبال ایران از جمله بهزاد داداش‌زاده و رضا حسن‌زاده شکل گرفت. این تیم در اولین حضور برون مرزی در قهرمانی فوتبال ساحلی آسیا ٢٠٠۶ به مقام سوم رسید و به یکی از سه سهمیه تیم‌های آسیایی در دومین دوره جام جهانی فوتبال ساحلی را کسب کرد.
ترکیب کنونی تیم ملی در مسابقات قهرمانی آسیا ٢٠٢٣
سرمربی: علی نادری
مسابقات جام جهانی فوتبال ساحلی از سال ١٩٩۵ آغاز و قهرمان اولین دوره تیم فوتبال ساحلی برزیل شد.
تیم ایران ٧ دوره در مسابقات جام جهانی فوتبال ساحلی شرکت کرده است.
‌‌*جام جهانی فوتبال ساحلی ۲۰۱۱: تیم فوتبال ساحلی ایران پس از کسب مقام سوم قهرمانی فوتبال ساحلی آسیا ۲۰۱۱ برای چهارمین بار با سرمربیگری بهزاد داداش‌زاده به جام جهانی فوتبال ساحلی ۲۰۱۱ راه یافت.Football3.ir | تیم ملی فوتبال ساحلی ایران راهی جام‌جهانی ۲۰۱۱ شد
‌*جام جهانی فوتبال ساحلی ۲۰۱۷: تیم فوتبال ساحلی ایران پس از کسب مقام قهرمانی قهرمانی فوتبال ساحلی آسیا ۲۰۱۷ برای هفتمین بار با سرمربیگری محمدحسین میرشمسی به جام جهانی فوتبال ساحلی ۲۰۱۷ راه یافت.
در این دوره ایران با شکست ایتالیا به مقام سوم جام جهانی فوتبال ساحلی رسید. ایران در این دوره با ترکیب سید پیمان حسینی و حمید بهزادپور به‌عنوان دروازه‌بانان تیم ملی و حسن عبدالهی مبرهن، مصطفی کیانی، امیرحسین اکبری، علی میرشکاری، محمد مرادی به‌عنوان مدافعین و محمد احمدزاده، محمدعلی مختاری، فرید بلوک باشی، مسلم مسیگر و سیدعلی ناظم به‌عنوان مهاجم با سرمربیگری محمدحسین میرشمسی شرکت کرده است.
جام بین قاره‌ای فوتبال ساحلی یک مسابقه بین‌المللی است که از سال ٢٠١١ هر ساله در شهر دبی امارات متحده برگزار می‌شود.
تیم فوتبال ساحلی ایران از سال ٢٠١٣ در این مسابقات شرکت کرده و در اولین حضورش در این رقابت ها مقام قهرمانی را کسب کرده است.
رقابتهای جام بین قاره‌ای فوتبال ساحلی
رقابتهای جام جهانی فوتبال ساحلی
نتایج سال ۲۰۱۶
http://www.fifa.com/live-scores/teams/country=irn/men/matches/index.html *
والِتا (Valletta) پایتخت کشور اروپایی مالت است. این پایتخت کم جمعیت اروپایی بر اساس آمارگیری سال ۲۰۰۰ حدود ۷۰۴۸ نفر سکنه دارد. شهر والتا در میان مردم مالت "ایل بلت" نامیده می‌شود که معنی شهر را می‌دهد. شهر والتا آثار زیادی از قرن شانزدهم در خود دارد و از سوی یونسکو به عنوان میراث جهانی برگزیده شد. این شهر را ژان پاریزو دو ولت، سرکردهٔ شوالیه‌های هوسپیتالر در تاریخ ۲۸ مارس ۱۵۶۶ بنیاد کرده‌است.
ساخت یک شهر بر شبه جزیره به دست شوالیه‌های هوسپیتالر تا سال ۱۵۲۴ میلادی پیشنهاد شده بود و تا قبل از آن تنها ساختمان بر روی شبه جزیره یک برج دیدبانی کوچک بود که در سال ۱۴۸۸ میلادی ساخته شده بود.Leopardi, E. R. (1949). "The First Printed Description of Malta: Lyons 1536" (PDF). Scientia. 15 (2): 56, 58. در سال ۱۵۵۲ میلادی برج دیدبانی ویران شد و به جای آن قلعه سنت المو ساخته شد. در سال ۱۵۵۶ میلادی با محاصره بزرگ مالت، قلعه سنت المو به دست امپراتوری عثمانی سقوط کرد اما شوالیه‌ها با کمک نیروهای سیسلیایی و اسپانیایی سرانجام پیروز شدند. استاد بزرگ، ژان پاریزو دو ولت به سرعت تصمیم به ساخت یک شهر مستحکم بر روز شبه جزیره بسازد و شهر نام او یعنی والتا را نیز گرفت.Blouet, Brian W. (October 1964). "Town Planning in Malta, 1530–1798". Town Planning Review. Liverpool University Press. 35 (3): 183. doi:10.3828/tpr.35.3.383v818680j843v8.
استاد بزرگ درخواست کمک از بسیاری از کشورهای اروپایی کرد و به علت شهرتشان در شکست دادن سربازان عثمانی، کمک بسیاری برای ساخت شهر گرفتند.
دو ولت به دلیل سکته در ۲۱ اوت سال ۱۵۶۸ میلادی فوت کرد و هرگز کامل شدن ساخت شهر را به چشم ندید. او هم‌اکنون در کلیسای سنت جان همراه با دیگر استادهای بزرگ در آرامش خوابیده‌است.
فرانچسکو لاپارلی طراح شهر بود و نقشه او از معماری سده میانی ای مالتی برگرفته بود. او بر روی یک طرح مشبک شهر مثلثی شهر را طراحی کرد. خیابان‌ها طوری طراحی شده بودند که باز و صاف باشند به طوری که از دروازه اصلی شهر آغاز می‌شد و در قلعه سنت المو به پایان می‌رسید. دستیار او گیرولامو کازار بود که پس از مرگ لاپارلی در سال ۱۵۷۰ میلادی پایان ساخت شهر را تماشا کرد.
ساخت شهر در اوایل دهه ۱۵۷۰ میلادی به پایان رسید و در تاریخ ۱۸ مارس ۱۵۷۰ میلادی پایتخت گشت.
در سال ۱۷۹۸ میلادی، امپراتوری فرانسه جزیره را فتح و شوالیه‌ها را تبعید نمودند.Zammit, Andre (1986). "Valletta and the system of human settlements in the Maltese Islands". Ekistics. Athens Center of Ekistics. 53 (316/317): 89–95. JSTOR 43620704. پس از شورش مالتی‌ها، تا سپتامبر ۱۸۰۰ میلادی جزوی از امپراتوری فرانسه بودند و پس از آن تبدیل به خاک امپراتوری بریتانیا گشت. در اوایل قرن ۱۹ام میلادی، فرمانده انگلیسی هنری پیگوت دستور ویران کردن مستحکمات شهر والتا را داد.Bonello, Giovanni (18 November 2012). "Let's hide the majestic bastions". Times of Malta. Retrieved 14 October 2014
سرانجام ساخت و ساز زیر نظر انگلستان دوباره شروع شد. این ساخت و سازها شامل دروازه‌ها، ویران کردن و دوباره سازی مستحکمات بودند. راه‌آهن مالت که والتا را به بخش مدینا متصل می‌نمود در سال ۱۸۸۳ میلادی ساخته گشت.Cole, Beverly (2011). Trains. Potsdam, Germany: H.F.Ullmann. p. 64. ISBN 978-3-8480-0516-1. این راه‌آهن در سال ۱۹۳۱ به خاطر محبوبیت اتوبوس‌ها تعطیل گشت.
در سال ۱۹۳۹ میلادی در جنگ جهانی دوم والتا که مرکز ناوگان مدیترانه بود به علت نزدیکی به ایتالیا و آسیب‌پذیری رها شد. یورش‌های هوایی ایتالیا و آلمان خرابی‌های بسیاری به بار آورد. خانه اوپرا سلطنتی والتا که در قرن ۱۹ام میلادی ساخته شده بود از جمله ساختمان‌هایی بودند که در یورش‌های آلمان و ایتالیا از بین رفتند.History of Valletta". City of Valletta. Retrieved 19 September 2014
در سال ۱۹۸۰ میلادی، ۲۴امین المپیاد شطرنج در والتا صورت گرفت."24th Chess Olympiad". OlimpBase. Retrieved 2 March 2014
تمام شهر به عنوان میراث جهانی یونسکو در سال ۱۹۸۰ میلادی ثبت شد.
والتا در سال ۲۰۱۸ پایتخت فرهنگی اروپا بود.
شورای محلی والتا همراه با دیگر شوراهای محلی در سال ۱۹۹۳ بنیان‌گذاری شد."About Local Government". Local Councils' Association. Retrieved 12 July 2015 اولین انتخابات در سال ۱۹۹۳ برگذاری شد و دیگر انتخابات به ترتیب در سال‌های ۱۹۹۶، ۱۹۹۹، ۲۰۰۲، ۲۰۰۵، ۲۰۰۸، 2013Elezzjonijiet tal-Kunsilli Lokali fis-Snin li Għaddew (1993–2013)" (PDF). lc.gov.mt (in Maltese). Archived from the original (PDF) on 12 July 2015.و ۲۰۱۷ برگذاری شدند. شورای کنونی در سال ۲۰۱۹ انتخاب شد و ساختمان آن در خیابان جنوبی است.
والتا پایتخت مالت است"The Maltese Islands". Government of Malta. Archived from the original on 17 July 2015.و از زمان استقلال به عنوان قطب اجرایی و تجاری مالت عمل می‌کرده‌است. پارلمان مالت در ساختمان پارلمان نزدیک به ورودی شهر واقع شده‌است.
شبه جزیره والتا دو بندر طبیعی دارد، مارسامچت و بندر بزرگ (بندر والتا).Gatt, Oliver (2008). Valletta City of the Knights. Bdlbooks.com. p. 1. ISBN 978-99957-20-05-6 بندر بزرگ، بندر اصلی مالت است، با اسکله‌هایی برای بارگذاری در شهر نزدیک مارسا واقع شده‌اند.
والتا یک نوع آب و هوای مدیترانه ای گرم تابستانی را تجربه می‌کند که شامل تابستان‌های نسبتاً طولانی، گرم و خشک و زمستان‌های ملایم و بارانی می‌شود. والتا فاقد بارش در تابستان و برخلاف آن پر از ته‌نشینی و بارش در زمستان است. ایستگاه اصلی ثبت دما و آب و هوا در والتا فرودگاه لوکا است که چند مایل با والتا فاصله دارد. دمای متوسط متوسط از حدود ۱۶ درجه سانتیگراد (۶۱ درجه فارنهایت) در ژانویه تا حدود ۳۲ درجه سانتیگراد (۹۰ درجه فارنهایت) در ماه اوت است، در حالی که میانگین درجه حرارت پایین از حدود ۱۰ درجه سانتیگراد (۵۰ درجه فارنهایت) در ژانویه تا ۲۳ درجه سانتیگراد است (۷۳ درجه فارنهایت) در اوت می‌باشد.
دانشگاه مالت در ساختمان قدیمی دانشگاه جای گرفته‌است و خدماتی برای استادان جهانی نیز ارائه می‌دهد.
یک مدرسه کاتولیک ، سنت آلبرت بزرگ در والتا نیز قرار دارد.
کادوقلی مرکز استان کردفان جنوبی کشور سودان است.
این شهر در کنارهٔ شمالی دشت نیل سفید واقع شده و جمعیت آن در سال ۲۰۰۷ برابر با ۹۲٬۶۲۴ نفر بود.
کادوقلی در سدهٔ ۱۹ میلادی تحت فرمانروایی مصر قرار گرفت و احتمالاً به عنوان مرکزی برای اجیر کردن بردگان برای لشکر مصر استفاده می‌شد.
شهر کادوقلی امروزه مرکزی برای بازرگانی صمغ عربی و دام است و صنایع آن عبارت است از بافندگی، صابون‌سازی و چرم‌سازی.
Wikipedia contributors, "Kaduqli," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed March 26, 2008).
استان ساراتوف (به روسی: Сара́товская о́бласть، تلفظ: "ساراتُوسکایا اُبلاست") یکی از واحدهای فدرالی روسیه است.
مرکز آن شهر ساراتوف و جمعیت این استان ۲٬۶۶۸٬۳۱۰ نفر است. (آمار ۲۰۰۲).
بیشتر آلمانی‌تباران ساکن این استان به آلمان مهاجرت کرده‌اند.
نیروگاه هسته‌ای بالاکوفو در این استان قرار دارد.
محمد ابن عبدالوهاب بن سلیمان التمیمی (۱۱۱۵–۱۲۰۶ ه‍.ق) (۱۷۰۳–۱۷۹۲ م) محقق اسلامی، متکلم، واعظ، فعال و رهبر مذهبی عرب اهل نجد در عربستان مرکزی، که به عنوان بنیانگذار جنبش وهابیت و یکی از متفکرین جنبش احیای اسلام شناخته می‌شود.
پیروان او خود را موحد (در حال جمع : موحدین) مینامند و اصطلاح «وهابی» یک برچسب نسبتا توهین آمیز است که توسط پیروان او استفاده نمی‌شود، بلکه توسط دانشمندان غربی و برخی از منتقدان او از بین مسلمانان استفاده می‌شود.
او پیروی دقیق از قوانین سنتی اسلامی را ترویج می‌کرد و ضرورت بازگشت مستقیم به قرآن و حدیث را به جای تکیه بر تفاسیر قرون وسطی اعلام می‌کرد و اصرار داشت که هر مسلمان اعم از زن و مرد، شخصاً قرآن را بخواند و مطالعه کند.
تقلید از مجتهدین را رد کرد و گفت هرکسی باید خودش در امر دین صاحب نظر شده اجتهاد کند
زیارت قبور مقدسین و دعا کردن به آنها را مردود شمرد و آنرا مترادف با پرستش غیر خدا دانست
برخی از علمای مهم سنی در زمان خودش با نظرات او مخالف بودند که از جمله آنان پدر و برادر خودش بودند
او شرط مشروعیت حکومت را (قدرت - انصاف - بیعت) می‌دانست
دعوت او برای اصلاحات اجتماعی در جامعه مبتنی بر آموزه کلیدی توحید بود و به شدت از رساله‌های علمای کلاسیک ابن تیمیه (متوفی ۷۲۸ ه‍.ق/ ۱۳۲۸ م) و ابن قیم (متوفی ۷۵۱ ه. /۱۳۵۰م ) اثر پذیرفته بود.
وی اتحادی دینی-سیاسی را با محمد بن سعود ایجاد کرد و به تأسیس حکومت دیریه (حکومت سعودی) کمک کرد و این اتحاد تا به امروز ادامه دارد
نوادگان او که آل شیخ نامیده می‌شوند همواره نقش جلوداری علما را در عربستان دارا بوده‌اند و بر نظرات علمای سعودی نفوذ کامل دارند.
محمدبن عبدالوهاب در سال ۱۱۱۵ ه‍.ق (۱۷۰۳ میلادی) در روستای عیینه از توابع نجد متولد گردید. پدر وی، عبدالوهاب از قضات آن شهر بود. محمد، فقه حنبلی را در زادگاه خود آموخت. سپس، برای تکمیل معلومات رهسپار مدینه شد و در آنجا به تحصیل حدیث و فقه پرداخت.
در دوران تحصیل در مدینه، گه‌گاه مطالبی بر زبانش جاری می‌شد که از عقایدی خاص حکایت داشت.
چندی بعد، محمدبن عبدالوهاب، مدینه را به سوی نقاط دیگر ترک کرد و چهار سال در بصره و پنج سال در بغداد و یکسال در کردستان و دو سال در همدان اقامت کرد. مدتی کوتاه نیز، در اصفهان و قم زندگی کرد و آنگاه از طریق بصره به احساء رفت و از آنجا به «حُرَیمله» اقامتگاه پدرش رفت.
محمد بن عبدالوهاب مسلمانان را به رهایی از بدعت‌ها و خرافات دعوت می‌کرد. تمسک به کتاب و سنت و آنچه پیشینیان صالح در میان علمای این امت بر آن بوده‌اند. وی دعوت خود را در قصبه حریمله آغاز کرد و مردم زیادی دعوت او را پذیرفتند و دیگران از کشورهای دیگر برای شرکت در دروس و مجالس او نزد او آمدند تا اینکه طرفداران و پیروانش زیاد شدند که برخی را به کشتن او واداشت، بنابراین به سوی عیینه حرکت کرد. در عیینه، عثمان بن حمد بن عبدالله بن معمر از وی پذیرایی کرد و دعوت را از او پذیرفت و همکاری کردند. نهی از منکر و زدودن شرک و بدعت‌ها که خشم برخی از علما را برانگیخت که موقعیت خود را ممکن بود از دست بدهند. ابن معمر امیر عینیه بیم آن داشت که والی احساء کمک‌هایش را قطع کند، لذا محمد بن عبدالوهاب را از عیینه بیرون کرد.
شیخ محمد بن عبدالوهاب به درعیه، مقر آل سعود رفت. او در آنجا با شاهزاده محمد بن سعود بن محمد المقرن ملاقات و دعوت خود را به او عرضه کرد. و آن دو متعهد شدند که به دین صحیح دعوت کنند، با بدعت‌ها مبارزه کنند و همه اینها را در سراسر شبه جزیره عربستان گسترش دهند.
محمد ابن سعود با او شرط کرد که در صورت موفقیت با هم بمانند و نیز ابن عبدالوهاب اهالی درعیه را از پرداخت مالیات هرگز نفی نکند.
این اتحاد در ۱۷۴۴ م به بیعت درعیه منجر شد که در واقع اولین دولت سعودی است که در درعیه مستقر گردید.Ibnsaud.info 2008
زمانی که آل سعود درعیه را به پناهگاهی امن تبدیل کرد، وهابیان شهرهای دیگر نیز آمدند. از جمله اعضایی از قبیله ابن معمر که با ابن عبدالوهاب بیعت کرده بودند. هسته هواداران ابن عبدالوهاب در سراسر نجد به درعیه رفتند و پیشتاز حملات آل سعود علیه سایر شهرها شدند.
ابن عبدالوهاب مسئول امور دینی و ابن سعود مسئول مسائل سیاسی و نظامی بود. این قرارداد تبدیل به «پیمان حمایت متقابل»و ترتیبات تقسیم قدرت بین خاندان آل سعود و آل شیخ و پیروان ابن عبدالوهاب شد که برای نزدیک به ۳۰۰ سال پابرجا است.Obaid 1999: 51–58
پایه عقیدتی توسعه عربستان با احیای آموزه‌های ابن تیمیه، جنبش موحدون (وحدت‌گرا) بر پایبندی دقیق به قرآن و سنت تأکید کرد.Faksh 1997: 89–90 در حالی که به‌طور همزمان از مفهوم یک دولت اسلامی بر اساس الگوی جامعه مسلمانان اولیه در مدینه دفاع می‌کند. در همین حال، مخالفان
مسلمان و غربی برای تحقیر انرا «وهابیت» نامیدند.
ابن عبدالوهاب با استنباط از تجربیات تلخ خود در عیینه، ضرورت یک نهاد سیاسی قوی اسلامی را برای دگرگونی وضعیت موجود اجتماعی-مذهبی و همچنین حفظ پایگاه سرزمینی وهابیت در برابر فشارهای خارجی درک کرده بود. پس از تحکیم موقعیت خود در درعیه، به حاکمان و روحانیون سایر شهرها نامه نوشت و آنها را به پذیرش آموزه‌های او دعوت کرد. برخی به درخواست‌های او توجه کردند، برخی دیگر آن را رد کردند و او را به جهل یا جادو متهم کردند.
ابن عبدالوهاب با درک اهمیت تبلیغ دینی کارآمد (دعوت) از شاگردان خود خواست تا در راه استدلال و تبلیغ بر جنگ تسلط پیدا کنند تا سایر مسلمانان را به تلاش اصلاحی خود متقاعد کنند. بین سالهای ۱۷۴۴ و ۱۷۴۶، موعظه ابن عبدالوهاب به همان شیوه غیر خشونت‌آمیز سابق ادامه یافت و به‌طور گسترده در میان مردم نجد گسترش یافت. حاکمان شهرهای مختلف در سراسر نجد با ابن سعود بیعت کردند. این وضعیت در حدود ۱۱۵۸/۱۷۴۶ به شدت تغییر کرد. زمانی که رئیس قدرتمند ضد وهابی ریاض، دهام بن دواس (فل. ۱۱۸۷/۱۷۷۳)، به شهر منفوحه که با دیریه بیعت کرده بود، حمله کرد. این درگیری نزدیک به ۳۰ سال بین دیریه و ریاض تا سال ۱۱۸۷/۱۷۷۳ ادامه داشت. ابتدا با فتح نجد، نیروهای محمد بن سعود نفوذ وهابیان را به بیشتر قلمرو امروزی عربستان سعودی گسترش دادند و شیوه‌های مختلف مردمی را که شبه شرک می‌دانستند ریشه کن کردند و آموزه‌های عبدالوهاب را تبلیغ کردند.Metz 1992EBO "History of Arabia" 2011
محمد بن عبدالوهاب اظهار می‌داشت که لشکرکشی‌های امارت درعیه کاملاً تدافعی است و مخالفانش را سرزنش می‌کرد که اولین کسانی هستند که تکفیر را آغاز کردند. ابن عبدالوهاب جهاد را فعالیتی تعریف کرده بود که باید توجیه دینی معتبری داشته باشد و فقط امامی می‌تواند آن را اعلام کند که هدفش کاملاً دفاعی باشد.
ابن عبدالوهاب با توجیه لشکرکشی‌های وهابی‌ها به عنوان عملیات دفاعی در برابر دشمنانشان می‌گوید:
در مورد جنگ تا امروز ما با کسی جز برای دفاع از جان و ناموس خود نجنگیدیم، آنها در منطقه ما به سراغ ما آمدند و در جنگ با ما از هیچ کوششی دریغ نکردند و ما فقط برای انتقام با برخی از آنها شروع به جنگ کردیم. به خاطر تجاوز مداوم آنها، [کیفر بدی، شری مانند آن است] (۴۲:۴۰)... آنها کسانی هستند که ما را کافر اعلام کردند و با ما جنگیدند.
در سال‌های ۱۷۵۳–۱۷۵۳، وهابی‌ها با تعداد نگران‌کننده‌ای از شهرها مواجه شدند که از بیعت خودداری می‌کردند. برجسته‌ترین آنها شهر حریمله بود که در سال ۱۷۴۷ با دیریه بیعت کرده بود. با این حال، در سال ۱۷۵۲، گروهی از شورشیان به تشویق برادر ابن عبدالوهاب، سلیمان، کودتایی را در حریمله به راه انداختند. جنگ بین دیریه و حوریمیله آغاز شد. ابن عبدالوهاب یک گردهمایی از وهابیان از تمام سکونتگاه‌های سراسر نجد برگزار کرد. او با مروری بر فرارها و شکست‌های اخیر، آنها را تشویق کرد که به ایمان خود محکم بمانند و دوباره به مبارزه متعهد شوند.
نبردهای متعاقب آن و تصرف مجدد حریمله در سال ۱۱۶۸/۱۷۵۵، تحولی چشمگیر در توسعه طلبی وهابی ایجاد کرد. عبدالعزیز، پسر محمد بن سعود، به عنوان رهبر اصلی عملیات نظامی وهابی ظاهر شده بود. عبدالعزیز در کنار یک نیروی ۸۰۰ نفری و ۲۰۰ نفر دیگر به فرماندهی حاکم مخلوع حریملا، توانست شورشیان را تحت سلطه خود درآورد. مهم‌تر از آن، منطق پشت این لشکرکشی بر اساس رساله جدید ابن عبدالوهاب مفید المستفید بود. ابن عبدالوهاب در این رساله اهالی حریمله را تکفیر کرد و وظیفه سربازان وهابی اعلام کرد که با آنها به عنوان مرتد بجنگند. او همچنین آیات متعددی از قرآن را بیان کرد که نشان دهنده اشکال تهاجمی جهاد است.
ریاض آخرین نقطه تهدید جدی برای دولت سعودی در سال ۱۷۶۴–۱۷۶۵ بود. در این دوره، شیعیان اسماعیلی نجران در کنار قبیله متحد خود عجمان، نیروهای خود را با هم متحد کردند تا در نبرد مو در اکتبر ۱۷۶۴، شکست بزرگی را به سعودی‌ها وارد کنند و حدود ۵۰۰ مرد را کشتند. نیروهای ضد وهابی با متجاوزان متحد شدند و در محاصره ترکیبی دیریه شرکت کردند. مدافعان به دلیل خروج غیرمنتظره نجرانی‌ها پس از آتش‌بس با سعودی‌ها، توانستند شهر خود را حفظ کنند. یک دهه بعد در سالهای ۱۷۷۳–۱۷۷۳، عبدالعزیز پس از فرار رئیس آن دههم بن دواس، ریاض را فتح کرد. در سال ۱۷۷۶/۱۷۷۶، سلیمان بن عبدالوهاب تسلیم شد. تصرف ریاض نقطه‌ای بود که محمد بن عبدالوهاب تمام امور حکومتی را به عبدالعزیز واگذار کرد و از زندگی عمومی کناره‌گیری کرد و خود را وقف تدریس، موعظه و عبادت کرد. در همین حال، عبدالعزیز به لشکرکشی‌های خود ادامه داد و شهرهایی مانند سودیر (۱۱۹۶/۱۷۸۱)، الخرج (۱۱۹۹/۱۷۸۴) و غیره را فتح کرد. مخالفت‌ها در شهرهای شمال مانند قصیم تا سال ۱۱۹۶–۱۷۸۱ متوقف شد. و شورشیان در عنیزه تا سال ۱۲۰۲/۱۷۸۷ تسلیم شدند. در شمال، شهر حائل، در سال ۱۲۰۱/۱۷۸۶ تصرف شد. وهابیان توانستند تسلط خود را بر بیشتر نجد برقرار کنند.
"ومن ولی الخلافة واجتمع علیه الناس ورضوا به، وغلبهم بسیفه حتی صار خلیفة وجبت طاعتهم، وحرم الخروج علیهم."
هر که با شمشیر غلبه کرد و مردم گرد او جمع شدند و راضی بودند، باید از او اطاعت کرد و قیام علیه او حرام است.
محمد بن عبدالوهاب یکی از متفکرین جنبش احیای اسلام محسوب می‌شود. وی در جوانی در مدینه، تحت تأثیر آموزه‌های معلمانش محمد حیات بن ابراهیم السندی و عبدالله بن ابراهیم بن سیف بود.
بسیاری از آموزه‌های وهابی مانند مخالفت با کیش شخصیت یا شخص پرستی، نکوهش اکید تقلید از تفسیرهای کهنه و تشویق پایبندی به اصل متن مقدس از عقاید محمد حیات بن ابراهیم السندی سرچشمه گرفته‌اند.
تلاش‌های احیاگرانه ابن عبدالوهاب مبتنی بر اعتقاد راسخ به توحید و سنت بود.
تلاش‌های اصلاحی او آثاری مهم در دانش معاصر اسلامی بر جای گذاشت.
او پیروی کورکورانه (تقلید) را مانعی بر سر راه پیشرفت مسلمانان می‌دانست، خود را وقف تربیت توده‌ها برای ترقی اسلام کرد.
از نظر ابن عبدالوهاب، انحطاط و عقب ماندگی مسلمانان ناشی از غفلت آنان از تعالیم اسلام بود و تأکید می‌کرد که پیشرفت تنها با التزام به اسلام حاصل می‌شود. و علیه اعمال رایج صوفیانه مثل استغاثه، اسطوره‌ها و خرافات مبارزه کرد
محمد عبدالوهاب خود را، پیرو و مرید ابن تیمیه می‌دانست.
گام کروماتیک گامی است که تمامی ۱۲ نت گام معتدل غربی را شامل می‌شود. تمام نت‌های این گام نیم‌پرده با یکدیگر فاصله دارند.
گام کروماتیک بر دو نوع است:
تمام گام‌های دیگر در سنت موسیقی غربی زیرمجموعهٔ این گام هستند.
سیروس غنی (۲۰ آبان ۱۳۰۸ سبزوار – ۱۵ دی ۱۳۹۴ آمریکا) حقوق‌دان و تاریخ‌پژوه ایرانی بود.
سیروس غنی "Cyrus Ghani"در ۲۰ آبان ۱۳۰۸ سبزوار به دنیا آمد. پدرش قاسم غنی بود. پس از انتخاب پدر به عنوان نماینده مجلس به همراه خانواده به تهران نقل مکان کرد. دوره متوسطه را در تهران، بیروت و لندن سپری کرد و برای تحصیلات دانشگاهی به آمریکا رفت. پس از اخذ مدرک کارشناسی ادبیات انگلیسی در نهایت از دانشگاه نیویورک در رشته دکتری حقوق فارغ‌التحصیل شد.
وی مجموعه کم‌نظیری از کتاب‌های مربوط به ایران داشت که توصیفی از آن‌ها را در کتاب خود "ایران و غرب" عرضه کرده‌است.
او خاطرات و یادداشت‌های پدرش دکتر قاسم غنی را در سیزده جلد منتشر کرد که خلاصه‌ای از آن با نام "Man of Many Worlds" با ترجمه پال اسپراکمن به زبان انگلیسی منتشر شد. وی همچنین دوستدار جدی سینما بود و کتابی دربارهٔ فیلم‌های مهم تاریخ سینما نوشته‌است.
مهم‌ترین تألیف او کتاب "برافتادن قاجار و برآمدن رضاشاه" است.
سیروس غنی روز سه شنبه ۱۵ دی ۱۳۹۴ در ۸۶ سالگی در آمریکا درگذشت.
فهرست کشورها بر پایه درازای خط ساحلی، بر مبنای داده‌های سال ۲۰۰۵ میلادی سازمان جاسوسی آمریکا:
این نوشتار فهرستی از کشورها و قلمروهای وابسته بر پایۀ جمعیت است. در این فهرست نام کشورهای مستقل، قلمروهای وابستهٔ مسکونی و در برخی موارد کشورهای تابع بر اساس استاندارد ایزو ۳۱۶۶-۱ آورده شده‌است. برای مثال بریتانیا و قلمروهای وابسته به آن به‌صورت یک نهاد واحد فرض شده‌اند اما کشورهای تابع پادشاهی هلند به‌طور جداگانه آورده شده‌‌است. همچنین این فهرست شامل کشورهای با رسمیت محدود هم می‌شود که در استاندارد ایزو ۳۱۶۶-۱ موجود نیستند.
روبروی نام هر کشور عددی به‌صورت درصد آورده شده که نشان‌دهندهٔ میزان درصد جمعیت آن کشور نسبت به جمعیت جهان است. سازمان ملل متحد، تا اواخر سال ۲۰۲۲ میلادی جمعیت جهان را ۸ میلیارد نفر برآورد کرده‌است.
تمامی سرزمین‌های وابسته یا کشورهایی که بخش‌هایی از کشورهای مستقل هستند "به‌صورت مورب" نشان داده شده‌است.
میخائیل آلکساندروویچ شولوخف (۲۴ مه ۱۹۰۵ – ۲۱ فوریه ۱۹۸۴) نویسنده روس اهل اتحاد جماهیر شوروی و برنده جایزه ادبی نوبل بود.
میخائیل شولوخوف به سال ۱۹۰۵ در روستای کروجلنین در نزدیکی وشنسکایا در حومه جنوبی رود دن متولد شد. پدرش روستایی ساده‌ای از نژاد روس و مادرش از اهالی اوکراین بود.
در سال ۱۹۱۸ به سبب درگرفتن جنگ داخلی در ناحیه دن ناچار درسش را ناتمام گذارد و به ارتش سرخ پیوست تا در نبردهایی در برابر آخرین بازماندگان از هواخواهان ارتش سفید شرکت جوید. تأثیر این تجربه در آثار وی به‌طرز محسوسی آشکار است. وی نویسنده‌ای واقع‌باور بود و در داستان‌هایش به مردم و انقلاب اکتبر پرداخته‌است.
رمان حماسی «"دن آرام"» از مهم‌ترین آثار وی به‌شمار می‌رود که در چهار جلد از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۴۰ به نویسندگی آن مشغول بود. از معروف‌ترین داستان‌های کوتاه او داستان خال است که در دهه چهل شمسی در کتاب هفته ترجمه و چاپ شد. از دیگر آثار وی «"آنها برای سرزمین پدریشان جنگیدند"» و «"زمین نوآباد"» می‌باشد.
شولوخف در سال ۱۹۴۱ برنده جایزه استالین و در سال ۱۹۶۰ برنده جایزه لنین در شوروی شد و در سال ۱۹۶۵ جایزه نوبل ادبیات به وی اهدا شد.
آثار جمع‌آوری شده شولوخوف در هشت جلد بین سالهای ۱۹۵۶ و ۱۹۶۰ منتشر شد.
غلامحسین ساعدی (۲۴ دی ۱۳۱۴ – ۲ آذر ۱۳۶۴) با نام مستعارِ گوهر مراد، پزشک و نویسنده ایرانی بود. ساعدی نمایشنامه نیز می‌نوشت و با بهرام بیضایی و اکبر رادی از نمایشنامه‌نویسان زبان فارسی به‌شمار می‌رود.واژه‌های غریب در دنیای عجیب؛ ۳۰ سال از مرگ ساعدی گذشت، "بی‌بی‌سی فارسی"مرگ در آوارگی؛ ۲۵ سال از مرگ ساعدی می‌گذرد، "دویچه‌وله فارسی" براساس مجموعه هشت داستان عزاداران بَیَل فیلم گاو ساخته شد.
ساعدی گرایش سیاسی به سازمان چریکهای فدایی خلق داشت. او از اوایل تشکیل کانون نویسندگان ایران به آن پیوست، ابتدا به عنوان نماینده نویسندگان به عنوان اعتراض به سانسور با نخست‌وزیر «هویدا» مذاکره و به «آقای آموزگار» نامه نوشتند که اصلاح شود ولی به نتیجه نرسیدند و سپس کانون نویسندگان را تشکیل دادند. در سال ۱۳۵۶ شب شعر را تشکیل دادند که سیمین دانشور و شمس آل احمد و خیلی از نویسندگان و شاعران در آن شرکت می‌کردند که «کتاب ده شب» مربوط به آن شب‌هاست. وی پس از انقلاب ۱۳۵۷ از راهِ پاکستان به فرانسه گریخت.
ساعدی سال ۱۳۶۴ در پاریس درگذشت و در گورستان پرلاشز به خاک سپرده شد.
ساعدی در ۲۴ دی ۱۳۱۴ در تبریز و در خانواده‌ای کارمند به دنیا آمد. پدرش، علی‌اصغر، کارمند دولت و مادرش، طیبه، خانه‌دار بود. اگرچه پدربزرگ مادری او از مشروطه‌خواهان تبریز بود و خانوادهٔ پدری‌اش در دستگاه ولیعهدِ وقت، مظفرالدین‌شاه، شغل و مقامی داشتند، ولی وضع اقتصادی خانواده مناسب نبود. در مهرماه ۱۳۲۱ دورهٔ ابتدایی را در دبستانِ بدر آغاز کرد و در سال ۱۳۲۷ توانست گواهی‌نامهٔ ششم ابتدایی خویش را بگیرد. علی‌اکبر ساعدی، برادر غلامحسین، دربارهٔ برادرش و مدرسهٔ طالقانی (منصور سابق) تبریز می‌گوید:
هنگامی که ساعدی در دبیرستان مشغول تحصیل بود، اولین داستان‌هایش در هفته‌نامهٔ "دانش‌آموز" چاپ شد. هم‌چنین داستان بلندی به نام "از پا نیفتاده‌ها" نوشت که مجلهٔ "کبوتر صلح" آن را به چاپ رساند.
او در نوجوانی به سازمان جوانان حزب توده پیوست و در هفده سالگی مسئولیت انتشار روزنامه‌های "فریاد و" "صعود" را به عهده گرفت. وی در تابستان ۱۳۳۲ و هنگامی که ۱۸ سال داشت، به اتهام همکاری با حزب، مدتی در زندان شهربانی تبریز حبس شد.
ساعدی در خردادماه ۱۳۳۳ توانست در رشته طبیعی دیپلم بگیرد و یک سال بعد و در بیست‌سالگی در دانشگاه تبریز تحصیل پزشکی را آغاز کرد.
دوران دانشجویی ساعدی در تبریز با فعالیت‌های سیاسی و شرکت در جنبش‌های دانشجویی و آشنایی و دوستی با صمد بهرنگی همراه بود. وی در همین دوران نوشتن داستان کوتاه را نیز با جدیت پیگیری کرد. داستان‌های "شکایت و" "غیوران شب" و نمایش‌نامهٔ "سایه‌های شب" حاصل آن دورهٔ کاریِ اوست. او همچنین مجموعه‌ داستان کوتاهِ "شب‌نشینی باشکوه" را در تبریز منتشر کرد و نمایش‌نامهٔ "کلاته گل" را نیز به‌صورت مخفی در تهران به چاپ رساند.
به دلیل محتوای مقاله‌ها و داستان‌هایش، به‌رغم داشتن مدرک پزشکی، به‌عنوان سرباز صفر در پادگان سلطنت‌آباد تهران خدمت کرد و از همین دوران با محافل ادبی و هنری تهران آشنا شد و داستان‌های او در "مجلهٔ سخن" به چاپ رسید. وی تحصیلات خود را با درجهٔ پزشکی عمومی و دکترای تخصصی روان‌پزشکی در تهران به پایان رساند. در بیمارستان روانی روزبه مشغول به کار شد و پیش از این‌که حرفهٔ پزشکی را به نفع نویسندگی رها کند، در مطبش که در خیابان دلگشا در تهران قرار داشت، بیشتر اوقات بدون گرفتن حق ویزیت بیماران را معاینه می‌کرد. تجربه‌های این دوران به شناخت او از انسان و پیچ‌وخم‌های روح و روان کمک کرد. وی مطب دلگشا را بعدها چنین توصیف می‌کند:
نخستین نوشته‌های ساعدی در سال ۱۳۳۲ منتشر شد و چند سال بعد با "چوب‌به‌دست‌های ورزیل" و "پنج نمایشنامه دربارهٔ انقلاب مشروطه" نام او در ردیف نمایشنامه‌نویسان ایران قرار گرفت. ساعدی با "چوب‌به‌دست‌های ورزیل"، "بهترین بابای دنیا"، تک‌نگاری "اهل هوا"، "پنج نمایش‌نامه از انقلاب مشروطیت"، "پرواربندان"، "دیکته و زاویه" و "آی باکلاه! آی بی‌کلاه" و چندین نمایش‌نامهٔ دیگری که نوشت، وارد دنیای تئاتر ایران شد و آزمون‌های قابل توجّهی در نویسندگیِ گونهٔ نمایشنامه کرد و سرانجام همراه نمایشنامه‌نویسان جدّی‌تری مانند بهرام بیضایی، اکبر رادی و نویسندگان دیگری چون علی نصیریان، رحیم خیاوی، بهمن فُرسی، عباس جوانمرد، بیژن مفید، آربی اوانسیان، عباس نعلبندیان، اسماعیل خلج سهمی در دگرگونی تئاتر ایران را در سال‌های ۱۳۴۰–۱۳۵۰ یافت.
غلامحسین ساعدی در جست‌وجوی مداوم برای شناخت ایران و مردمان سرزمینش بود و به نقاط مختلف ایران سفر کرد. حاصل سفر او به آذربایجان «ایلخچی» و «خیاو» بود و حاصل سفرش به بنادر جنوب «اهل هوا» و «ترس و لرز». این سفرنامه‌ها که بر عینیات جامعه استوار بود، سبب رشد «منطقه‌گرایی» در ادبیات معاصر ایران شد و درگیری‌های حاشیه‌نشینان دور از مرکز را به میان مرکزنشینان برد.
ساعدی از نخستین کسانی بود که به کانون نویسندگان ایران پیوست.
ساعدی علاوه بر نوشتن چندین قصه و نمایشنامه و تک‌نگاری، چند مورد تجربهٔ مطبوعاتی هم داشت که یکی از آن‌ها سردبیری مجلهٔ "انتقاد کتاب" بود و دیگری هم مجلهٔ "الفبا". وی پس از مهاجرت از ایران و اقامت در فرانسه هم تا مدتی به فعالیت‌های مزبور پرداخت."دو برادر"، خاطرات محمدحسین دانایی، انتشارات اطلاعات، چاپ دوم، تهران، ۱۳۹۳، صص ۲۹۲–۲۹۸
در خردادماه سال ۱۳۵۳، حین تهیهٔ تک‌نگاری شهرک‌های نوبنیاد، توسط ساواک دستگیر شد، قبل از این نیز بارها توسط ساواک و شهربانی دستگیر و مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود. یک بار بر اثر شکنجه در بیمارستان جاوید بستری شد، اما این بار (خرداد ۱۳۵۳) ابتدا به زندان قزل‌قلعه و سپس به زندان اوین منتقل شد که این وضعیت به مدت یک سال ادامه پیدا کرد. پس از آزادی از زندان، سه داستان "گور و گهواره"، فیلم‌نامهٔ "عافیتگاه" و داستان "کلاته نان" را نوشت و در سال ۱۳۵۷ به دعوت انجمن قلم آمریکا روانهٔ این کشور شد و سخنرانی‌های متعددی در این کشور انجام داد.غلامحسین ساعدیاحمد شاملو دربارهٔ تجربهٔ زندان ساعدی و احوالات او پس از آزادی چنین می‌گوید:
پس از انقلاب ۱۳۵۷، ساعدی مجبور به ترک ایران شد و در فرانسه اقامت گزید و نمایشنامهٔ "اتللو در سرزمین عجایب" را در فرانسه نوشت. وی دربارهٔ سبب کوچش چنین گفته: