moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
تمامی اسکناس‌های رایج این دوره با دو زبان فارسی در رو و انگلیسی در پشت انتشار یافته‌اند. خط استفاده شده نیز به تقلید از خط رسمی امپراتوری عثمانی با کمی تغییرات، خط ثلث است؛ اما اعداد با شکل فارسی خود (۳٬۲٬۱و۵) چاپ شده‌است. عناصر موجود بر اسکناس‌ها (نگاره ناصرالدین شاه و شیر و خورشید با تاج کیانی) تقریباً ثابت بوده و اسکناس‌ها تنها از نظر اندازه، تزئینات و رنگ با هم متفاوت هستند. این سری توسط شرکت انگلیسی «Bradbury, Wilkinson & Company» و در سال ۱۸۹۰ میلادی به چاپ رسید.
در این سری برای نخستین بار فیلیگران (watermark) شیر و خورشید به اسکناس‌های ایرانی اضافه شد. نگاره ناصرالدین شاه در ارقام ۱، ۵ و ۱۰ تومان به صورت تمام رخ درآمده و در طراحی سایر ارقام همان نگاره سری نخست استفاده شد. همچنین ارقام درشت ۵۰۰ و ۱۰۰۰ تومانی و ارقام نامتعارف ۳ و ۲۵ تومان در این سری چاپ نشدند. این سری توسط شرکت انگلیسی Waterlow & Sons به چاپ رسید. اسکناس‌های ارقام کوچک (۱، ۲، ۵، ۱۰ و ۲۰ تومان) سری دوم با امضاء وی.ال. والتر (V.L.Walter) و جی.ام. موری (J.M.Murray) به چاپ رسید. شماره ردیف در پشت اسکناس در ۴ گوشه زده شده‌است.
حق انحصاری انتشار اسکناس تا تاریخ ۲۳ اردیبهشت ۱۳۰۹ برابر ۱۹۳۰ میلادی با بانک شاهنشاهی ایران بود و بعد به بانک ملی ایران واگذار شد.
از ویژگیهای بارز اسکناس‌های رضاشاه، اهمیت دادن به خط نستعلیق برای نگارش، بناهای تاریخی و مکان‌های طبیعی ایران است. نخستین سری اسکناس‌های بانک ملی ایران معروف به اسکناس‌های کلاه کوچک رضا شاه در اواخر سال ۱۳۱۰ در چاپخانه شرکت چاپ اسکناس آمریکایی چاپ شد و از اول فروردین ۱۳۱۱ به گردش گذاشته شد. امضای دکتر کورت لیندن بلات آلمانی به عنوان رئیس کل بانک ملی ایران و دکتر علیخان علامیر به عنوان مُفتّش دولت در بانک ملی ایران بر روی اسکناس‌های این سری که شامل ارقام ۵، ۱۰، ۲۰، ۵۰، ۱۰۰ و ۵۰۰ ریال است نقش بسته‌است. این سری توسط شرکت آمریکایی American Bank Note Company به چاپ رسید.
در این سری، به اسکناس‌های پیشین رقم ۱۰۰۰ ریال نیز افزوده شد. نگاره رضا شاه از تمام‌رخ به سه‌رخ دگرگون شد، اما دیگر عناصر طراحی حفظ شدند. در سری دوم ارقام ۱۰، ۲۰، ۵۰، ۱۰۰، ۵۰۰ و ۱۰۰۰ ریالی با امضای عبدالحسین هژیر و حسین علاء به چاپ رسیدند و در سری سوم ارقام ۵، ۱۰، ۲۰، ۵۰، ۱۰۰ و ۱۰۰۰ ریالی با امضای رضاقلی امیرخسروی و عبدالحسین هژیر به چاپ رسیدند. این سری توسط شرکت American Bank Note Company به چاپ رسید.
اسکناس‌های سری چهارم تا هشتم رضا شاه دارای نیم‌رخ بدون کلاه وی در رو و نگاره‌هایی از اماکن باستانی یا طبیعی ایران در پشت اسکناس هستند. سری چهارم و پنجم رضا شاه به دو زبان فارسی در رو و فرانسوی در پشت، انتشار یافتند؛ در حالیکه اسکناس‌های سری ششم تا هشتم تماماً به زبان فارسی بوده بطوریکه ارزش اسکناس با عدد بر رو و با حروف بر پشت آن نقش بسته‌است. همچنین سریال اسکناس‌ها از سری یکم تا ششم به صورت لاتین و در سری هفتم و هشتم به صورت فارسی چاپ شدند. در این سری‌ها، اسکناس‌های ۱۰۰، ۵۰۰ و ۱۰۰۰ به ترتیب با عناوین "یک پهلوی"، "پنج پهلوی" و "ده پهلوی" نیز نامگذاری شده‌اند که می‌تواند حاکی از معادل سازی آن‌ها با سکه‌های طلای ضرب شده در این دوره باشد. بدین ترتیب اسکناس ۱۰۰ ریالی معادل یک عدد سکه طلا با وزن ۸/۱۳ گرم و درجهٔ خلوص ۰/۹۰۰ بوده‌است. سری چهارم تا هشتم رضا شاه همگی توسط شرکت انگلیسی Thomas De La Rue به چاپ رسیدند. اسکناس‌های رضا شاه به غیر از سری یکم تا سری سوم همگی فیلیگران (Watermark) داشتند یعنی از سری چهارم تا هشتم. فیلیگران ارقام ۵، ۱۰، ۲۰ و ۵۰ ریال تاج پهلوی بود. اما فیلیگران ارقام ۱۰۰، ۵۰۰ و ۱۰۰۰ ریال نیم رخ رضا شاه بود.
ویژگی‌های سری چهارم:
ویژگی‌های سری پنجم:
ویژگی‌های سری ششم:
ویژگی‌های سری هفتم:
ویژگی‌های سری هشتم:
اسکناس‌های محمدرضاشاه تنها در این دو سری تک‌زبانه (فارسی) بوده و در سری‌های بعد به دو زبان (فارسی و انگلیسی) انتشار یافته‌اند. سری اول بانک ملی ایران در ارقام ۵، ۱۰، ۲۰ و ۱۰۰ ریال (قهوه‌ای) در سال ۱۳۲۳ و سری دوم با ارقام ۵۰، ۱۰۰ (بنفش)، ۵۰۰ و ۱۰۰۰ ریال در سال ۱۳۲۵ منتشر شدند. سری یکم توسط شرکت انگلیسی Thomas De La Rue و سری دوم توسط شرکت Harrison & Sons به چاپ رسیدند.
در این سری تنها نام بانک ملی ایران با حروف لاتین در پشت اسکناس درج شده و از تغییر اعداد به نوشتار لاتین اثری نیست. ارقام ۱۰، ۲۰ و ۵۰ ریال در سال ۱۳۲۷ و ارقام ۱۰۰، ۲۰۰، ۵۰۰ و ۱۰۰۰ ریال در سال ۱۳۳۰ منتشر شدند. از این سری، به عنوان زیباترین سری اسکناس‌های محمدرضا شاه یاد می‌شود. این سری توسط شرکت انگلیسی Harrison & Sons به چاپ رسید.
در این سری علاوه بر درج نام بانک ملی ایران با حروف لاتین، ارزش اسکناس نیز با حروف انگلیسی درج گردیده‌است؛ اما ابتدا واحد پول و سپس مقدار آن چاپ شده (RIALS 10) که از نظر دستور زبان انگلیسی صحیح نیست. سری ۱۳۳۲ همانند سری ۱۳۳۰ طراحی شد و تفاوت تنها در سال درج شده بر روی اسکناس و امضای رئیس کل و بازرس دولت بود. این سری توسط شرکت انگلیسی Thomas De La Rue به چاپ رسید.
این سری در ارقام ۱۰، ۲۰، ۵۰ و ۱۰۰ ریال منتشر شد که به سری نیمرخ معروف است. این سری توسط شرکت انگلیسی Harrison & Sons به چاپ رسید.
این سری در ارقام ۱۰، ۲۰ و ۲۰۰ ریال به چاپ رسید و آخرین سری منتشر شده توسط بانک ملی ایران به عنوان نهاد صادرکننده اسکناس در ایران تا سال ۱۳۳۹ است. این سری توسط شرکت انگلیسی Thomas De La Rue به چاپ رسید.
این سری در ارقام ۱۰ و ۲۰ ریال منتشر شد که از لحاظ طراحی کاملاً شبیه به سری ۱۳۳۷ هستند، اما تاریخ، امضا و عنوان بانک در آن‌ها تغییر کرده‌است. این سری توسط شرکت انگلیسی Thomas De La Rue به چاپ رسید.
این سری از اسکناس‌ها در ارقام ۵۰ ریال تاریخ کوچک، ۵۰ ریال تاریخ بزرگ، ۵۰۰ ریال تاریخ بزرگ و ۱۰۰۰ ریال تاریخ کوچک موجود هستند. طرح کلی این اسکناس‌ها تا سری یازدهم بانک مرکزی ایران تقریباً ثابت بوده و تنها پرتره محمدرضا شاه و رنگ زمینه نام بانک تغییر کرده‌اند. نکته مهم در این سری اسکناس‌ها، توالی شماره سریال آن‌هاست؛ بدین صورت که شماره سریال از سری دوم با پیشوند یک (۱) آغاز شده و تا سری یازدهم (به جز اسکناس‌های یادبودی) ادامه می‌یابد. این سری توسط شرکت انگلیسی Harrison & Sons به چاپ رسید.
این سری از اسکناس‌ها در دو رقم ۵۰ ریال تاریخ ۱۳۴۳ بزرگ و ۱۰۰ ریال تاریخ ۱۳۴۲ بزرگ موجود هستند. این سری آخرین اسکناس‌های تاریخ‌دار غیریادبودی در دوره پهلوی به‌شمار می‌روند. این سری توسط شرکت انگلیسی Harrison & Sons به چاپ رسید.
اسکناس‌های سری چهارم در ارقام ۲۰، ۵۰، ۲۰۰، ۵۰۰ و ۱۰۰۰ ریال و سری پنجم در ارقام ۲۰، ۵۰ و ۱۰۰ ریال چاپ شدند. طرح این دو سری همانند سری دوم و سوم بوده اما بدون تاریخ هستند. این سری توسط شرکت انگلیسی Harrison & Sons به چاپ رسید.
تنها تغییر این سری نسبت به سری‌های پیشین، پرتره محمدرضا شاه است. وی یونیفرم نظامی بر تن دارد و کمی مسن‌تر شده‌است. این سری در ارقام ۲۰، ۵۰، ۱۰۰، ۲۰۰، ۵۰۰ و ۱۰۰۰ ریال چاپ شد. برای اولین بار رقم ۵۰۰۰ ریال نیز در این سری طراحی شد که به دلیل کیفیت چاپ پایین و پخش رنگ، به سرعت از چرخه حذف شد. اسکناس ۵۰۰۰ ریال سری ششم با امضای جمشید آموزگار و مهدی سمیعی در پاکستان به چاپ رسیده بود. این سری توسط شرکت انگلیسی Harrison & Sons به چاپ رسید. البته اسکناس‌های ۵۰ ریالی، ۱۰۰ ریالی و ۲۰۰ ریالی فقط در سری هفتم با امضای خداداد فرمانفرمائیان و جمشید آموزگار به چاپ رسید.
اسکناس‌های این سری در ارقام ۵۰، ۱۰۰، ۲۰۰، ۵۰۰، ۱۰۰۰، ۵۰۰۰ و ۱۰٫۰۰۰ ریال چاپ شدند که اسکناس ۵۰۰۰ ریال و ۱۰٫۰۰۰ ریالی به عنوان درشت‌ترین ارقام اسکناس ایران تا آن روز به‌شمار می‌رفتند. طراحی این سری همانند سری پیشین بود؛ با این تفاوت که نام بانک مرکزی ایران با رنگ مشکی، حاشیه سفید و زمینه روشن طراحی شده بود. در سری قبل، نام بانک مرکزی ایران با رنگ قرمز و زمینه تیره طراحی شده بود. در سری هشتم و در دوره دوم ریاست مهدی سمیعی، نام بانک مرکزی ایران همچنان با رنگ قرمز و زمینه تیره در اسکناس ۵۰ ریالی به چاپ می‌رسید. در سال ۱۳۵۰، دو اسکناس با ارقام ۵۰ و ۱۰۰ ریال به یادبود جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران به چاپ رسیدند که در طبقه‌بندی سری دهم و یازدهم جای می‌گیرند. طراحی پشت اسکناس‌های یادبودی شامل اصول انقلاب سفید بود. اسکناس‌های این سری به جز سری اسکناس‌های یادبودی (چاپ شرکت De La Rue)، توسط شرکت انگلیسی Harrison & Sons به چاپ رسید، در سری هشتم اسکناس‌های ۱۰۰ریالی، ۲۰۰ریالی، ۵۰۰ریالی، ۱۰۰۰ریالی و ۵۰۰۰ریالی فقط با امضای خداداد فرمانفرمائیان و جمشید آموزگار به چاپ رسید.
اسکناس‌های این چند سری، آخرین طراحی اسکناس‌های دوره محمدرضا شاه پهلوی هستند. در سری سیزدهم، یک نمونه اسکناس ۱۰۰ ریالی به یادبود پنجاهمین سال شاهنشاهی پهلوی منتشر شد که به اسکناس دو تصویر مشهور است. همه اسکناس‌های این سری توسط شرکت انگلیسی Thomas De La Rue به چاپ رسید.
مُهر زدن بر روی اسکناس یا تمبر را سورشارژ می‌نامند. سورشارژها رنگ‌های مختلفی مانند سیاه، قهوه‌ای یا سبز دارند که هریک از رنگ‌ها ارزش خاص خود را دارد. البته بی‌دقتی‌های زیادی هم در هنگام زدن مهر سورشارژ روی اسکناس‌ها ایجاد شده‌است که خود این اشتباهات به نوعی ارورهای سورشارژ محسوب شده و گاه موجب قیمتی شدن یک اسکناس شده‌است. در این اسکناس‌ها، عکس زمینه در زیر مُهر «شیر و خورشید» یا عنوان «جمهوری اسلامی ایران» محو و روی تصویر محمدرضا پهلوی شمایل دیگری نقش بسته‌است. این پول‌ها متعلق به آغاز حکومت جمهوری اسلامی ایران است.
در این سری نیز نگاره‌ای از بارگاه علی بن موسی جایگزین تصویر محمدرضاشاه پهلوی شده و سایر عناصر و تزئینات (به غیر از تصویر پشت اسکناس‌های ۱۰۰، ۲۰۰ و ۵۰۰۰ ریالی) همانند آخرین سری اسکناس‌های پهلوی است و حتی رنگ آرامگاه برگرفته از رنگ نگارهٔ سه‌رخ محمدرضا پهلوی است. تصویر زمینه نیز در رو و پشت اسکناس به ترتیب توسط عنوان «جمهوری اسلامی ایران» و نگاره‌ای مدور شامل ۸ مُشت، ۱۵ ستاره با دنباله بلند مرکزگریز و ۷ ستاره با دنباله کوتاه مرکزگریز (نشان سابق جمهوری اسلامی) به مرکزیت عنوان «جمهوری اسلامی ایران» جایگزین شده‌است. همه اسکناس‌های این سری همانند آخرین سری اسکناس‌های پهلوی، توسط شرکت انگلیسی Thomas De La Rue به چاپ رسید. شماره سریال‌های ثبت شده روی این سری اسکناس‌ها، ادامه شماره‌گذاری سری آخر پهلوی دوم است.
سری اسکناس‌های انقلابی از سال ۱۳۶۰ شروع به چاپ شد و در سال ۱۳۷۱ دیگر چاپ نشد. مقدار این اسکناس‌ها ۱۰۰ ریالی، ۲۰۰ ریالی، ۵۰۰ ریالی، ۱٬۰۰۰ ریالی، ۲٬۰۰۰ ریالی، ۵٬۰۰۰ ریالی، و ۱۰٬۰۰۰ ریالی می‌باشد. نخستین اسکناس ۲۰۰۰ ریالی ایران در این سری دیده می‌شود. همچنین برای نخستین بار بود که تصاویر مکان‌هایی از سایر کشورها (کعبه و قبةالصخره) بر روی اسکناس‌های ایران نقش بست و عنوان "«بانک مرکزی ایران»" به "«بانک مرکزی جُمهوری اسلامی ایران»" تغییر کرد.
در پشت اسکناس ۱٬۰۰۰ ریالی از این سری با اینکه تصویر «قبةالصخره» چاپ شده بود، اما "به اشتباه" در زیر آن عبارت «مسجدالاقصی» درج شده بود که در چاپ سری سید روح‌الله خمینی، این عبارت حذف شد.
سری اسکناس‌های سید روح‌الله خمینی اسکناس‌هایی است که پس از درگذشت وی چاپ شد. یک سال بعد از انقلاب اسلامی که اسکناس‌های تازه قرار بود چاپ شود، سید روح‌الله خمینی در اطلاعیه‌ای خواسته بود که از چاپ تصویرش بر روی اسکناس‌ها خودداری شود؛ برای همین تا روزی که زنده بود تصویر او روی اسکناس‌ها چاپ نشد؛ ولی سه سال بعد از درگذشت او، تصویر وی را به تدریج روی اسکناس‌ها جایگزین کردند.همه تغییرات سیاسی در اسکناس ایرانی!http://web.archive.org/save/http://www.farhangnews.ir/category/کلیدواژه-جانبی/تصویر-امام-روی-اسکناس
در تمام این اسکناس‌ها نگاره سید روح‌الله خمینی در سمت راست روی پول‌ها چاپ شده‌است. از شروع چاپ این اسکناس‌ها تاکنون قالب اصلی آن‌ها تغییری نکرده ولی در پشت آن‌ها بعضی تغییرات رخ داده مانند ۵٬۰۰۰ ریالی که پشت آن‌ها برای بار نخست گل و پرنده چاپ گردید، پس از آن ماهواره امید و سپس سفالینه یافت شده در زابل چاپ شد. همچنین ۲۰٬۰۰۰ ریالی و ۵۰٬۰۰۰ ریالی نیز دست‌خوش این تغییرات بوده‌اند.
به نقل از صداوسیما، سه اسکناس جدید، ۱۰٫۰۰۰ ریالی (یک تومانی)، ۲۰٫۰۰۰ ریالی (۲ تومانی) و ۵۰٫۰۰۰ ریالی (۵ تومانی) در بانک مرکزی رونمایی شدند. این اسکناس‌ها دارای ظاهری متفاوت و ویژگی‌های امنیتی بالاتر در مقایسه با اسکناس‌های قدیمی هستند. به گفته رئیس سازمان تولید اسکناس و مسکوک، همه اسکناس‌های جدید در اندازه‌های مساوی چاپ خواهد شد و برای اجرای طرح حذف چهار صفر از پول ملی در آینده در اسکناس‌های جدید نیز چهار صفر ارقام اسکناس کم رنگ چاپ شده‌است. در این اسکناس‌ها از تصویر نمادهای ملی و مذهبی استفاده شده‌است و توزیع این اسکناس‌ها نیز به زودی آغاز خواهد شد.
اسکناس ۱۰۰٫۰۰۰ ریالی (۱۰ تومانی) جدید از همین سری و ایران چک ۱٫۰۰۰٫۰۰۰ ریالی (۱۰۰ تومانی) در تاریخ ۱۵ بهمن ماه ۱۳۹۹ و اسکناس ۵۰٫۰۰۰ ریالی (۵ تومانی) هم در تاریخ ۱۶ اسفند ماه ۱۳۹۹ به چرخه معاملات وارد شدند. پیش از این، ایران چک ۵۰۰٫۰۰۰ ریالی (۵۰ تومانی) با ویژگی‌های مشابه طراحی و امنیتی در سال ۱۳۹۷ رونمایی شده بود.
چک واژه‌ای فارسی مربوط به دوره هخامنشیان به معنی برگه تاریخ‌دار و دارای ارزش مالی است و گاهی به معنی قباله، منشور و عهدنامه نیز به کار برده می‌شود که واژه عربی آن صک و جمع آن صکوک است. این برگه‌ها جایگزین برگه‌های بهاداری نظیر چک طلائی، چک در گردش و ایران‌چک بانکها شده‌اند که تا پیش از انتشار آنها در سال ۱۳۸۷ توسط بانک مرکزی، توسط هر یک از بانکهای عامل ایران و با نام خودشان چاپ و منتشر می‌گردید. بانک مرکزی در این سال به منظور مقابله با تبعات منفی انتشار چک‌پول بانک‌ها وارد عمل شد و از تاریخ ۱۳۸۷/۵/۲۵ ایران‌چک ۵۰۰ هزار و یک میلیون ریالی بانک مرکزی جایگزین بانک‌چک و ایران‌چک بانک‌ها شد. در دی ماه سال ۱۳۸۹ به دلیل ایرادات نهادهای نظارتی ایران‌چک یک میلیون ریالی بانک مرکزی جمع‌آوری شد ولی در اسفند ماه سال ۱۳۹۲ انتشار آن از سر گرفته شد.
در تعریف این برگه آمده: ایران‌چک، چکی است که توسط بانک مرکزی چاپ و منتشر شده و توسط تمامی مؤسسات اعتباری صادر و وجه آن در هر یک از شعب مؤسسات اعتباری پرداخت می‌شود. با این تعریف، ایران چک عملاً کارکرد یک اسکناس را پیدا کرد. اصطلاح تراول که در زبان انگلیسی به معنی مسافرت و برگرفته از چک مسافرتی است هنوز به اشتباه به این اسکناس‌ها اطلاق می‌شود.
در این اسکناس‌ها سعی شده تا به نوعی چهار صفر از واحد پول حذف گردد؛ یعنی بر روی اسکناس ۵۰۰٬۰۰۰ ریالی عدد ۵۰ و بر روی ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ ریالی عدد ۱۰۰ دیده می‌شود؛ در هر دو مورد این اعداد با نوشتار انگلیسی بر روی اسکناس درج شده‌اند. هیئت دولت در جلسه نهم مرداد ۱۳۹۸ به ریاست حسن روحانی رئیس‌جمهور وقت، لایحه پیشنهادی بانک مرکزی مبنی بر تغییر واحد پول ملی از ریال به تومان و حذف چهار صفر را به تصویب رساند. مجلس نیز درجلسه علنی هفتم مهر ۱۳۹۸ با حضور عبدالناصر همتی ریاست بانک مرکزی وقت، یک فوریت لایحهٔ حذف چهار صفر از پول ملی و جایگزینی ریال با تومان و واحدهای خرد (کمتر از ده هزار ریال) به پارسه، را به تصویب رساند.
زمین لرزه کرایست‌چرچ ٫نیوزیلند، زمین‌لرزه ۶٬۳ ریشتری بود که در ظهر روز سه شنبه ساعت۱۲:۵۱ به وقت محلی ۳ اسفند ۱۳۸۹ (۲۲ فوریه ۲۰۱۱) در کشور نیوزیلند به وقوع پیوست. مرکز این زلزله در حومه جنوبی شهر و فاصله ۱۰ کیلومتری مرکز کرایست‌چرچ و عمق آن در کمتر از ۵ کیلومتری سطح زمین قرار داشت.
این زمین لرزه نسبت به زلزله پنج ماه قبل به علت عمق کمتر و نزدیکی بیشتر به مرکز شهر و هم‌زمانی با اوج ساعت ترافیک خسارات گسترده‌تری را در پی داشت به‌طوری‌که ده‌ها کشته و زخمی و میلیاردها دلار خسارت مالی بر جای گذاشت.
همچنین قدرت این زمین لرزه علی‌رغم کوچکتر بودن آن دو برابر زلزله قبلی و بیش از چهار برابر زمین لرزه‌های زمین‌لرزه ویرانگر هائیتی و کوبه بود.
فرودگاه بین‌المللی خلیج فارس نام فرودگاهی در عسلویه استان بوشهر می‌باشد. این فرودگاه در ۱۶ کیلومتری جنوب شرقی فرودگاه عسلویه قرار گرفته‌است. این فرودگاه با وجود کوچک بودنش یکی از مجهزترین پایانه‌های مسافربری را دارد. از این فرودگاه به شهرهای تهران، مشهد، اراک، گرگان، اصفهان، شیراز، تبریز، اهواز، کرمانشاه، رشت، کیش و ساری پرواز وجود دارد؛ همچنین هر هفته پرواز بین‌المللی به مقصد دبی از این فرودگاه توسط شرکت هواپیمایی ماهان انجام می‌شود.
اولیویا سینت بازیگر پورنوی آمریکایی است.
تیا تاناکا نام حرفه‌ای یک بازیگر پورنوگرافی و مدل بزرگسالان ویتنامی آمریکایی است. مادر وی دورگه ویتنامی و فرانسوی و پدرش ویتنامی بود.
موئسیا یکی از استان‌های امپراتوری روم در جنوب‌شرقی بالکان بود که در شمال با رود دانوب، در غرب با رود درینوس (درینای امروزی)، در جنوب با کوه‌های هایموس (بالکان) و در شرق با دریای سیاه هم‌مرز می‌شد. بنا بر نوشته‌های دیو کاسیوس، تاریخ‌نگار رومی، موئسیا در ۲۸ سال پیش از زایش مسیح توسط مارکوس لیسینیوس کراسوس فتح گردید. پس از آن این منطقه نخست به‌عنوان بخشی از استان مقدونیه به‌حساب می‌آمد و تا سدهٔ ۶ میلادی توسط بخشدارانی اداره می‌شد. با این حال موئسیا تا پیش از تقسیم مقدونیه در سال ۴۵ یا ۴۶ میلادی خود به استانی مستقل تبدیل شده بود.
در زمان امپراتوری دومیتیان و در فاصلهٔ سال‌های ۸۵ تا ۸۹، جنگ‌های داسیا روی داد و در این مدت موئسیا خود به دو استان غربی و شرقی به نام‌های موئسیای علیا (صربستان امروزی) و موئسیای سفلی (شمال بلغارستان امروزی) تقسیم شد که رودخانهٔ سیابروس (تسیبریتسای امروزی) مرز بین آن دو را تشکیل می‌داد. بخش‌هایی از رومانی امروزی نیز در زمان امپراتور تراژان به موئسیای سفلی افزوده شد. از آنجا که موئسیا منطقه‌ای مرزی بود، سپاهیان روم باید محافظت از آن را برعهده می‌گرفتند و به‌همین منظور کمپ‌هایی را در حاشیهٔ رود دانوب برپا ساختند. چندین شهر یونانی‌نشین در دهانهٔ رودخانه شکل گرفت و شهرهای مهم موئسیا همچون سینگیدونوم نیز تا فراتر از کمپ‌های لژیون‌های رومی گسترش یافت. در عین‌حال بخش قابل توجهی از جمعیت این شهرها را نیز یونانیان تشکیل می‌دادند و همین مسئله سبب شد تا ترکیب لژیون‌های مستقر در آنجا عمدتاً یونانی باشد.
موئسیا استان نسبتاً مرفهی به‌شمار می‌رفت زیرا مازاد گندم کشت‌شده در منطقهٔ دریای سیاه همواره از بازار مناسبی در امپراتوری روم برخوردار بود. این استان همچنین از نظر کشاورزی و تولید میوه استانی شکوفا بود و منابع معدنی رشته‌کوه‌های بالکان ثروتی برای آن به‌شمار می‌رفت.
موئسیا بر اثر حملهٔ بربرها در سدهٔ سوم میلادی و سپس به‌دنبال انتقال بخش عظیمی از جمعیت استان همجوار و رهاشدهٔ داسیا به آن در سال ۲۷۰ میلادی به‌شدت آسیب دید. با این حال این استان تا سدهٔ ۷ میلادی هنوز به‌عنوان بخشی از امپراتوری روم شرقی باقی‌مانده بود.
حبیب‌الله بی‌آزار (۴ بهمن ۱۳۲۹ – ۲۷ فروردین ۱۳۸۷) معاون وزیر آموزش و پرورش در ۴ دولت جمهوری اسلامی، سفیر ایران در کشور یونان، آلبانی، بلغارستان و مشاور کمال خرازی، وزیر اسبق امور خارجه ایران بود.
حبیب اله بی آزار، در سال ۱۳۲۹ خورشیدی در قم متولد شد. بعد از طی دوره دبیرستان در دبیرستان حکیم نظامی قم، برای تحصیل در رشته زمین‌شناسی وارد دانشگاه تهران شد. همزمان با تحصیل در رشته زمین‌شناسی، در رشته علوم تربیتی از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل گردید و پس از طی دوره خدمت سربازی به عنوان دبیر در شهرستان ایلام، برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت. در آمریکا، همزمان در مقطع فوق لیسانس و در دو رشته مهندسی بهداشت محیط و زمین‌شناسی، در دانشگاه‌های اوکلاهما و کانزاس به تحصیل ادامه داد. همزمان با تحصیل در ایالات متحده آمریکا، به همکاری با انجمن اسلامی دانشجویان پرداخت. با پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ در ایران، تحصیل در آمریکا را نیمه تمام رها کرد و به کشور بازگشت. با بازگشت به ایران، به وزارت آموزش و پرورش رفت و در سال ۱۳۵۸ با حکم محمدعلی رجایی، به عنوان معاون فنی و حرفه‌ای وزارت آموزش و پرورش منصوب شد. در طول دوران وزارت محمدجواد باهنر، معاون وزیر آموزش و پرورش بود. بعد تر در دوران وزارت علی‌اکبر پرورش و سید کاظم اکرمی، معاون آموزشی وزارت آموزش و پرورش بود. مدتی در سازمان مرکزی نهضت سواد آموزی، معاون آموزشی محسن قرائتی شد. بعدتر به وزارت خارجه رفت و رئیس اداره امور دانشجویی و بورس‌ها شد. در سال ۱۳۶۶ با پیشنهاد علی‌اکبر ولایتی و با حکم رئیس‌جمهور وقت، سید علی خامنه‌ای، به عنوان سفیر جمهوری اسلامی ایران در کشور یونان منصوب شد. بعد از پایان مأموریت در یونان، مجدداً در سال ۱۳۷۰ به درخواست محمدعلی نجفی، وزیر وقت آموزش و پرورش در کابینه هاشمی رفسنجانی، به عنوان معاون وزیر آموزش و پرورش در امور آموزشی مشغول به کار شد. در سال ۱۳۷۲ به عنوان معاون پارلمانی و امور استانهای وزارت آموزش و پرورش منصوب شد و تا دوم خرداد ۱۳۷۶، معاون پارلمانی وزارت آموزش و پرورش بود. بعد از انتخاب سید محمد خاتمی به ریاست جمهوری، به وزارت امورخارجه بازگشت و به سمت مشاور وزیر و بازرس ویژه کمال خرازی، وزیر وقت امور خارجه منصوب شد. در سال ۱۳۸۰ به پیشنهاد کمال خرازی و با حکم سید محمد خاتمی، به عنوان سفیر ایران در کشور آلبانی منصوب شد. با روی کار آمدن محمود احمدی‌نژاد، یکی از گزینه‌های رئیس‌جمهور برای وزارت آموزش و پرورش بود. در سال ۱۳۸۴، به پیشنهاد منوچهر متکی، و با حکم محمود احمدی‌نژاد، به عنوان سفیر و نماینده تام‌الاختیار جمهوری اسلامی ایران در کشور بلغارستان منصوب شد.
وی ماه‌ها با سرطان معده درگیر بود، اما صبح ۲۷ فروردین ۱۳۸۷ پس از بستری شدن چند روزه در بخش مراقبت‌های ویژه در بیمارستان ارتش شهر صوفیه، درگذشت.
تهران فیلمی است بریتانیا-ایتالیایی که در ژانر دلهره‌آور ساخته شده‌است. این فیلم را جاکومو جنتیلومو و ویلیام فرشمن کارگردانی کرده‌اند. درک فار در نقش یک مأمور اطلاعاتی بریتانیاست که متوجه می‌شود عده‌ای قصد دارند تا در طول سفر فرانکلین دلانو روزولت به تهران برای شرکت در کنفرانس تهران او را ترور کنند. این اتفاق در طول جنگ جهانی دوم رخ می‌دهد.
پورشه باکستر یک خودروی رودستر موتور وسط است که آن را می‌توان اولین خودروی جاده‌ای پورشه بعد از پورشه ۵۵۰ به حساب آورد که در اصل یک رودستر طراحی شده بود.
پورشه باکستر و کیمن هر دو اواسط موتوره دو نفره ورزشی اتومبیل ساخته شده توسط پورشه. باکستر، دوچرخه سواری دوچرخه سواری در سال ١٩٩۶ منتشر شد و کیمن در اواخر سال ٢٠٠۵ به‌عنوان کوپه دوبعدی و دوبعدی عرضه شد.
جرد ترستین پادالکی (زاده ۱۹ ژوئیه ۱۹۸۲) یک بازیگر آمریکایی است. مشهورترین نقش او بازی در سریال سوپرنچرال در نقش سم وینچستر است.
پادالکی در سن‌آنتونیو، تگزاس متولد گردید. او از طرف پدری لهستانی است. او یک برادر بزرگ‌تر به نام جف و یک خواهر کوچک‌تر به نام مگان دارد، او همچنین از سن ۱۲ سالگی شروع به رفتن کلاس‌های بازیگری کرد، او در دبیرستان جیمز مدیسون واقع در سن‌آنتونیو به تحصیل پرداخت. پس از پایان دبیرستان او برای یک دورهٔ بازیگری به لس‌آنجلس نقل مکان کرد، او در ابتدا قرار بود دانش‌آموختهٔ دانشگاه تگزاس شود.
جرد در ۲۷ فوریه سال ۲۰۱۰ با جنویو کورتس بازیگر نقش روبی در سریال سوپرنچرال ازدواج کرد. این زوج اکنون در آستین تگزاس اقامت دارند. جرد در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۱ اعلام کرد که منتظر اولین فرزندشان است. این زوج در ۱۹ مارس ۲۰۱۲ صاحب فرزند پسری به نام توماس کولتون شدند. پسر دوم آن‌ها، شپرد، در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۳ متولد شد. او در سال ۱۶ نوامبر ۲۰۱۹ اعلام کرد که فصل ۱۵ سریال سوپرنچرال قرار است فصل آخر باشد.
! سال !! فیلم/سریال !! نقش !! یاددداشت
فار ایست موومنت "(ترجمهٔ فارسی: جنبش شرق دور)" (به صورت فار ⋆ ایست موومنت نوشته می‌شود و علامت اختصاری آناف‌ام است)، گروهی آسیایی آمریکایی الکترو هاپ ساکن در لس‌انجلس، کالیفرنیا است. گروه در سال ۲۰۰۳ شکل گرفته‌است و متشکل از کو نیش (کوین نیشیمورا) ژاپنی وچینی‌تبار، پروگرس (جیمز روح) کره‌ای، جی اسپلیف (جائه چونگ) کره‌ای و دی جی ویرمان (ویرمان کوکیا) فیلیپینی است. آنها اولین برنامهٔ چندفرهنگی خود را در محلهٔ کره‌ای‌های لس‌آنجلس به نفع یک مرکز ترک اعتیاد متعلق به انجمن موومنتالیتی انجام دادند. اولین حرکت این گروه برای رسید به شهرت، اولین ترانهٔ آن‌ها گرد گرد که در یک استفاده شده بود و بعد از آن در موسیقی متن، بازی و دی‌وی‌دی آن فیلم نیز قرار گرفت.
از آنجا که «گرد گرد»، این گروه به برنامه‌های شبکه‌های محتلف تلویزیونی دعوت شد که از آن‌ها می‌توان به ، ، جنگ مطرح "انتوریج" اچ‌بی‌او، گاسیپ گرلز و "فینیشینگ د گیم" اشاره کرد. آن‌ها به نیروگاه پاور ۱۰۶ در سال ۲۰۰۹ برای اجرا دعوت شدند، که یکی از بزرگترین کنسرت‌های هیپ‌هاپ در ساحل غربی بود، در این کنسرت جی-زی، کید کودی، شان پال، نیو بویز، پیتبول، لیل جان، ال‌ام‌اف‌ای‌او، فلوریدا و بلک آید پیز حضور داشتند. تک‌آهنگ آن‌ها مانند جی۶ در "جدول" ۱۰۰ آهنگ محبوب و در آیتونز در اواخر اکتبر ۲۰۱۰ اول شد.http://www.billboard.com/charts/hot-100 # / charts/hot-۱۰۰؟ chartDate = 2010/۱۰/۳۰ فار ایست موومنت اولین گروه آسیایی-آمریکای می‌باشد، که در جدول محبوب‌ترین آهنگ‌ها رتبه‌ای زیر ۱۰ بدست آورده‌است.http://www.earthwalkersmag.com/component/content/article/105-music-dance-and-art/431-congrats-fareast-movement-goes-platinum-first-asian-american-group- به شکستن - به - آیتونز - - و - بیلبورد - بالا - ۱۰ - نمودارAsian American Supersite
اعضای گروه در محلهٔ کره‌ای‌های لس‌آنجلس، کالیفرنیا بزرگ شده‌اند. آنها در دوران مدرسه به هم تزدیک بودند و استعداد موسیقی گروهی خوبی داشتند. در اوایل کار آن‌ها اقدام به انتشار ترانه‌های خود بر رویاینترنت کردند. در کنار آن در باشگاه‌های محلی بر روی سن رفتند. در سال ۲۰۰۱ نام امسیز انونیموس را برای خود برگزیدند. با این حال نام گروه در سال ۲۰۰۳ به فار ایست مومنت بر اساس ترانه‌ای به همین نام تغییر یافت. در اویل سال ۲۰۰۳، آنها یک انجمن به نام مومنتالیتی ایجاد کردند، که با نام آن ۱۰ اجرا داشتند و عواید آن را در اختیار مرکز ترک اعتیاد جوانان محلی گذاشتند.
اولین آلبوم آن‌ها با نام "موسیقی محلی" در سال ۲۰۰۶ انتشار یافت. آهنگ گرد گرد در "" و بازی‌ای با همین نام استفاده شد. این اتفاق باعث شد که آن‌ها به موسیقی به عنوان حرفهٔ اصلی بنگرند. آنها اقدام به انجام دو تور جهانی (از جمله در ایالات متحده، آمریکای جنوبی، کانادا و آسیا) کردند و قراردادهایی برای توزیع آلبوم خود با اوکس نتورک در کرهٔ جنوبی و جی‌اف در ژاپن بستند. آهنگ‌های آن‌ها در همان زمان در شبکه‌های مطرح وی‌اچ۱، ام‌تی‌وی و ای! پخش می‌شد. در سال ۲۰۰۷، آنها در فیلمی در جشنواره فیلم ساندنس به نام "پایان بازی"، با ترانهٔ رضایت به هنرمندی پرداختند. آنها همچنین تک‌آهنگ «شما دوستی پیدا کردید» را به همراه لیل راب و بیبی بش، منتشر کردند، که اولین ترانهٔ آن‌ها بود که از رادیوای داخلی پخش می‌شد.
آن‌ها همچنین به عنوان تهیه‌کننده در آلبوم، "ای‌بی‌سی" جین نام برده شده‌اند.
دی‌جی ایستگاه رادیویی پاور ۱۰۶، دی جی ویرمان بودند به عنوان دی‌جی رسمی به گروه پیوست. آن‌ها به همراه ویرمان تک‌آهنگی به نام لورایدین را منتشر کردند که در سال ۲۰۰۸ در رادیوها بسیار پخش شد. در همان زمان بود که آن‌ها خود را برای انتشار آلبوم دوم "حیوان" آماده کردند. "حیوان" شامل سه تک‌آهنگ بود، که اغلب در رادیوهای داخل ایالات متحده پخش می‌شدند: یک دوست پیدا کردی، لورایدین و ترانهٔ موفق دختران روی زمین رقص «دختران روی زمین رقص» در لسیت محبوب‌ترین آهنگ‌های لاتین ۲۷ شد، که آن آغاز ورود این گروه به لیست محبوب‌ترین ترانه‌ها بود.
سایلنت هیل: مکاشفات فیلمی ترسناک محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی و نویسندگی ام. جی. باست است که بر اساس بازی ویدئویی سایلنت هیل ۳ شرکت کونامی ساخته شده، و ادامه فیلم "سایلنت هیل" در سال ۲۰۰۶ می‌باشد. در این فیلم بازیگرانی همچون آدلاید کلمنس، کیت هرینگتون، شان بین، کری-ان ماس، دبورا کارا آنگر، مارتین دونوان و مالکوم مک‌داول ایفای نقش می‌کنند. داستان مکاشفات دربارهٔ دختری نوجوان به نام هدر میسون (آدلاید کلمنس) است که در جشن تولد هجده سالگی خود در می‌یابد که هویت فعلی‌اش ساختگی بوده و در نتیجه به جهانی موازی واقع در شهری خیالی در آمریکا به نام سایلنت هیل کشیده می‌شود.
محسن محسنی‌نسب (زاده ۱۱ خرداد ۱۳۳۸ در ساوه)، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده ایرانی است. وی فارغ‌التحصیل رشته کارگردانی انیمیشن از دانشکده صدا و سیما می‌باشد که فعالیت در سینما را از سال ۱۳۵۳ در واحد فیلم‌سازی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آغاز کرده‌است.وبگاه ایران‌آکتبانک جامع اطلاعات سینمای ایران
یانگ چون‌لین (متولد ۱۹۴۵) کشاورز و فعال حقوق بشر اهل منطقهٔ هیلونگ‌جیانگ کشور چین است. او پیش از بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ در سال ۲۰۰۷ اعتراض‌نامه‌ای را با بیش از ده‌هراز امضا تنظیم کرد که عنوان آن بود: «"ما حق انسانی خود را می‌خواهیم، نه المپیک"» . پس از این بود که وی در مارس ۲۰۰۸ به «تهدید حکومت مرکزی» متهم، و به پنج سال زندان محکوم شد. وی هم‌اکنون در زندان به سر می‌برد و به گزارش سازمان عفو بین‌الملل بارها تحت بدرفتاری و شکنجه قرار گرفته‌است.
در سال ۲۰۱۰ وقتی خانواده یانگ او را در زندان ملاقات کردند مشاهده کردند که پاها و صورت اودر اثر بیماری پشام ورم کرده‌است. یانگ به خانواده اش گفت که ضربان قلبش نامنظم و در ناحیه قلب احساس ناراحتی می‌کند. او گفت دلیلش این است که در زندان به او اجازه هیچگونه نرمشی حتی قدم زدن در بیرون را نمی‌دهد. یان گفت یه مقامات زندان گفته‌است حالش جوب نیست اما رسیدگی پزشکی به او نداده‌اند.
یانگ مطرح کرده‌است که در کار اجباری به او استراحت کمی می‌دهند و غذایش هم محدود است.Amnesty International USA,2011,'People's Republic of China The Olympics countdown-broken promises' , "Amnesty International USA",2011.
قلعه غلام عبدالله، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان لامرد در استان فارس ایران است.
"وجه تسميه و پيشينيه" اين روستا در حدود ۱۲۵۰ ه . ش توسط فردي بنام غلام عبدالله بنا نهاده شد. بقاياي اين قلعه تاريخي و باستاني هنوز در اين روستا قابل رويت مي باشند .
ساكنان اين روستا اصالتا زنگنه‌ای مي‌باشند كه منشا خروج آن‌ها از كرمانشاه مي‌باشد. نسب ساكنان اين روستا به محمد ممشاه پسر قنبر پسر مصطفي بك به ترتيب زير مي‌باشد:
غلام عبداله علي نقي قائد عبدالعلي قائد بهزاد محمد مهمدشاه زنگنه در آن زمان پس از چيرگي ارتش ايران بر عثماني و درگيري‌هاي پراكنده اقوام در گوشه هايي از ايران بزرگ شاه اسماعيل را برآن داشت كه قوم غيور و جنگجوي زنگنه را در نواحي مختلفي از ايران از جمله نوار مرزي بگمارد كه جد بزرگ زنگنه هاي منطقه لامرد بنام محمد ممشاه به اين منطقه آمد .
پس از مهاجرت به اين ديار و سكني گزيدن با رنجهاي بسياري عجين شدند از جمله اذيت و آزار شدند.ابتدا در مكاني بنام زنگنه كهنه در غرب حوزه علميه استقرار يافتند و سپس به قلعه كمارجي زنگنه در شمال شرقي زنگنه فعلي كوچ نمودند. قائد عبدالعلي زنگنه كه رياست قلاع مختلف را برعهده داشت و فردي با نفوذ و ثروتمند بود اراضي كمارجي را از شخصي بنام سهراب كمارجي كه زرتشتي الاصل بودند خريداري نمود همچين اراضي سورغال، كهور سوخته، نيرايي از جبل اعلا تا رودخانه شور و اراضي خليفه ها تاوسط ايشان خريداري شد. منطقه كمارجي روستاي زنگنه (‌كه خاكسترها و خرابه هاي آن هنوز پيداست ) سكني گزيدند پس از آن جهت امرار معاش و كشاورزي و نخلداري به سبخي كوچ كردند پس از آن با توجه به ساخت قلعه محمد مرشدي توسط ماسن ها به نيت تصرف اراضي غلام عبداله. ايشان شبانه و با همكاراي فرزندان خود اقدام به ساخت قلعه نمودند و چندين خانوار در قلعه ي نوپاي غلام عبداله سكونت يافتند. پس از آن در پي نزاعي كوتاه قلعه محمد مرشدي به تصرف غلام عبداله درآمد و ساكنان قلعه محمد مرشدي به بركه ماهبانو برگشتند.
درون اين قلعه را اتاق‌های زيادي در بر مي گرفت كه هر خانواده در يك اتاق سكني گزيدند كه پس از مدتي و بر اثر بزرگتر شدن خانواده‌ها هر كدام خانه اي جداگانه در گوشه‌ای از محل كنوني روستا ساختند
لازم به ذكر است كه قديمي ترين فيلمي كه از كل شهرستان وجود دارد از اين روستا و از عروسي حاج علي حسن زاده در سال 1353 گرفته شده‌است كه اين فيلم صامت مي باشد .
همچنين در زمان هشت سال دفاع مقدس و جنگ تحميلي اكثر مردان و زنان اين روستا نقش خود را ايفا نمودند كه در اين راه يك شهيد بنام عباس نكوكار را نثار انقلاب كرده‌اند. حدود ۸۰ درصد از كساني كه توانايي رزم را داشتند نيز به جبهه‌ها اعزام شدند كه نقش همه اين عزيزان به نوعي بارز بوده‌است .
این روستا در دهستان حومه قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۲ نفر (۳۷ خانوار) بوده‌است.
قانون ۳۰ درجه قانونی در رابطه با برش بین نماهای متوالی در سینما است. طبق این قانون، بین دو نمای متوالی اگر تغییر محسوسی در اندازه وجود ندارد، باید حدّاقل ۳۰ درجه اختلاف زاویه وجود داشته باشد. در غیر این صورت اتصال دو نما به حالت پرشی در خواهد آمد. دلیل اصلی قانون ۳۰ درجه حفظ تداوم دو پلان متوالی و ایجاد شفافیت برای تدوین است. ژان لوک گدار از جمله فیلمسازانی بود که با استفاده از جامپ کات خصوصاً در فیلم از نفس افتاده قانون ۳۰ درجه در سینما را نقض کرد. هیوارد, صص۲۶۷
هیوارد، سوزان. مفاهیم بنیادین در مطالعات سینمایی. ترجمه فتاح محمدی. نشر هزاره سوم. چاپ اول. ۱۳۸۱
برش پرشی یا جامپ کات نوعی برش است که در آن به جای تداوم بصری شاهد پرش هستیم. معمولاً با شباهت بسیار زیاد بین دو نما یا حذف بخشی از حرکت می‌توان برش پرشی ایجاد کرد. طبق قوانین کلاسیک سینمایی این نوع برش خطا محسوب می‌شود. اما در دوران مدرن استفاده از برش پرشی یک جایگاه زیبایی‌شناسی ویژه پیدا کرد. برای نخستین بار ژان لوک گدار با فیلم از نفس افتاده به شکلی افراطی این فن را به کار بست و آن را به عامل قاعده‌شکنی در سینما بدل ساخت. امروزه در سینمای نوین هالیوود هم از برش پرشی استفاده می‌شود. اما برخلاف سینمای مدرن، در سینمای داستانگو استفاده از برش پرشی به منظور ارائه بهتر داستان استفاده می‌شود. برای مثال در صحنه‌های پرزدوخورد استفاده از این تکنیک تنش را افزایش می‌دهد. هیروشیما عشق من ساخته آلن رنه از دیگر فیلم‌هایی است که این تکنیک را به کار می‌برد.هیوارد، صص۲۱–۲۴
کیهان ملکی (زاده ۱۳۴۷ در تهران) هنرپیشه ایرانی است.14 ستاره 45 ساله سینما و تلویزیون چه افرادی هستند؟ جام جم آنلاین
کیهان ملکی کار خود را از سال ۱۳۵۶ تا ۱۳۶۲ با بازی در تئاترهای دانش‌آموزی آغاز کرد. او کار خود در سینما را از سال ۱۳۷۲ با نقشی کوتاه در فیلم "آرزوی بزرگ" به کارگردانی خسرو شجاعی آغاز کرد.
کیهان ملکی با "جنگ ۳۹" (داریوش کاردان ۱۳۷۳) شناخته شد. اما با مجموعه تلویزیونی روزگار جوانی (شاپور قریب ۱۳۷۷) بود که محبوب شد و با مجموعه همسایه‌ها (محمدحسین لطیفی ۱۳۷۹) توانایی‌هایش را به رخ همگان کشید.
کیهان ملکی در سینما هم موفق بود. در معجزه خنده بازی زیبایی ارائه داد. بازی او در فیلم "مرد بارانی" مورد توجه مخاطبان قرار گرفت.
(?)، رامبد جوان و مازیار میری
استابری مونوگو (به اسپانیایی:Stabri Monogo) بیشتر با نام «عروسک مسافر» شناخته می‌شود. استابری یک شخصیت برآمده از اینترنت است که عروسک آن شهر به شهر در دنیا مسافرت می‌کند. این عروسک در سال ۲۰۰۶ توسط دو مهندس فناوری اطلاعات در اسپانیا ساخته شده‌است. این مهندسان این ایده را به اجرا گذاشتند تا ببینند حلقه‌های شکل گرفته از طریق اینترنت تا چه حد ادامه می‌یابند.
این عروسک تا به حال بیش از ۵۰ شهر دنیا در ۱۱ کشور از ۴ قاره را گشته‌است.
سایت رسمی استابری: http://www.stabri.com
ویکی‌پدیای اسپانیایی: http://es.wikipedia.org/wiki/Stabri_Monogo
سامان مقدم (زاده ۱۳۴۷ در تهران) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس ایرانی است. وی فعالیت خود را در سال ۱۳۷۰ با دستیاری کارگردانی فیلم "ردپای گرگ" به کارگردانی مسعود کیمیایی آغاز کرد.
مقدم از جمله ۱۴۰ هنرمند ایرانی بود که با امضاء طوماری در مورخ ۲۲ خرداد ۱۳۹۲، همراه با سایر اصلاح‌طلبان و اعتدالگرایان، ضمن قدردانی انصراف محمدرضا عارف به نفع روحانی از نامزدی حسن روحانی در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۲ حمایت علنی کرد.حمایت ۱۴۰ هنرمند برجسته کشور از حسن روحانی "وبگاه رسمی حسن روحانی"حمایت ۱۴۰ هنرمند برجسته کشور از حسن روحانی در یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری "سینما آنلاین"
درخت سیب درختی برگریز از خانواده گلسرخیان است که به خاطر میوه شیرین و گوشتی‌اش شناخته شده‌است. در سرتاسر دنیا، این درخت برای میوه‌اش کشت می‌شود و وسیع‌ترین گونهٔ رشد کرده از سرده "مالوس" است. منشأ این درخت آسیای مرکزی است؛ جایی که امروزه هنوز هم گونهٔ وحشی آن یعنی "مالوس سیورسی" یافت می‌شود. سیب پس از هزاران سال کشت در آسیا و اروپا، توسط مهاجران اروپایی به آمریکای شمالی برده شد. سیب در برخی فرهنگها از اهمیت مذهبی و اساطیری بالایی برخوردار است؛ از جمله فرهنگ اهالی اسکاندیناوی، یونان و مسیحیان اروپایی قدیم. سیب همچنین یکی از سین‌های اصلی هفت‌سین است.
درختان سیب حاصل از کاشت دانه بزرگ هستند، اما درختان حاصل از پیوند ریشه (ساقه زیرزمینی) کوچکند. بیش از ۷٬۵۰۰ رقم سیب شناخته شده وجود دارد، و در نتیجه طیف وسیعی از ویژگی‌های دلخواه به دست می‌آید. ارقام مختلف برای سلیقه‌ها و استفاده‌های مختلف از جمله آشپزی، مصرف خام و تولید شراب پرورش می‌یابند. درختان سیب معمولاً با پیوند زدن تکثیر داده می‌شوند، گرچه سیب‌های وحشی به سادگی از دانه می‌رویند. درختان و میوهٔ سیب مستعد تعدادی از آفت‌های قارچی و باکتریایی قابل کنترل با روش‌های ارگانیک و غیرارگانیک هستند. در سال ۲۰۱۰، در بخشی از پژوهشی که برای کنترل بیماری و پرورش انتخابی محصول سیب صورت گرفت، ژنوم این میوه رمزگشایی شد.
در سال ۲۰۱۸، حدود ۸۶ میلیون تن سیب در سراسر جهان به عمل آمد؛ که تقریباً ۴۵٪ از این مقدار را چین تولید کرده بود. ایالات متحده با بیش از ۶٪ تولید دنیا دومین تولیدکنندهٔ مهم بوده‌است. ترکیه جایگاه سوم و ایتالیا، هندوستان و لهستان مقام‌های بعدی را داشته‌اند. سیب معمولاً به صورت خام مصرف می‌شود، اما در بسیاری از غذاها (بویژه دسرها) و نوشیدنی‌ها هم استفاده می‌گردد. در میان عوام آثار مثبت بسیاری به سیب نسبت داده می‌شود. با این حال پروتئین‌های متفاوت موجود در سیب دو نوع آلرژی را سبب می‌شوند.
سیب درخت برگریزی است که معمولاً ارتفاعش در درخت‌های کاشته شده از ۱٫۸ تا ۴٫۶ متر و در درخت‌های خودرو تا ۱۲ متر می‌رسد. هنگام کشت، اندازه و شکل و تراکم شاخه‌ها با انتخاب ساقه زیرزمینی و روش برش آن تعیین می‌شود. برگ‌ها متناوب به رنگ سبز تیره و شکل تخم مرغی ساده با حاشیه‌های دندانه‌دار بوده و از سطح زیرین اندکی کرک‌دار هستند.
سیب چهار نوع شاخه دارد: نرک، لامبورد، براندی، سیخک (اسپور). اسپورها شاخه‌های کوتاهی با طول بین ۳ الی ۷ سانتیمتر بوده و در سال دوم در نوک شاخه جوانه‌های زایشی تولید می‌کنند.
شکوفه‌ها در بهار همزمان با جوانه زدن برگ تولید می‌شوند. درخت سیب دارای گل‌آذین خوشه‌ای با ۴ تا ۶ گل است. گل‌های ۳ تا ۴ سانتیمتری (۱٫۲ تا ۱٫۶ اینچ) دارای پنج گلبرگ برنگ سفید و کمی صورتی – که به‌تدریج رنگ می‌بازد – هستند. گل مرکزی گل‌آذین «شاه‌گل» نامیده می‌شود، که پیش از بقیه باز شده و می‌تواند به میوهٔ بزرگتری تبدیل شود.
میوه اواخر تابستان یا پاییز می‌رسد، انواع مختلف با اندازه‌های بسیار متفاوتی وجود دارد. هدف پرورش‌دهندگان تجاری، تولید سیبی به قطر ۷ تا ۸٫۳ سانتیمتر با توجه به اولویت‌های بازار است. تعدادی از خریداران، به ویژه ژاپنی‌ها، سیب بزرگ را ترجیح می‌دهند، در حالیکه سیب‌هایی با قطر کمتر از ۵٫۷ سانتیمتر ارزش کمی در بازار دارند و معمولاً برای گرفتن آب میوه استفاده می‌شوند. پوست سیب‌های رسیده معمولاً قرمز، زرد، سبز، صورتی، یا حنائی است، گرچه گونه‌های دو یا چند رنگ هم ممکن است یافت شود. پوست میوه هم ممکن است به‌طور کامل یا قسمتی حنائی، زبر و قهوه‌ای باشد. پوست بیرونی با لایه محافظی از ترشحات مومی پوشانده شده‌است. گوشت میوه معمولاً سفید متمایل بزرد کمرنگ است، گرچه گوشت صورتی یا زرد هم شناخته شده‌است. در حدود ۴۱٪ حجم سیب از هوای بین‌سلولی تشکیل شده و به همین دلیل بر روی آب شناور می‌ماند
نیای اصلی و وحشی گونه‌های اهلی، "مالوس سیورسی" است که در کوه‌های آسیای مرکزی، در قزاقستان جنوبی، قرقیزستان، تاجیکستان و سین کیانگ چین به صورت خودرو رشد می‌کند. برخلاف سیب‌های اهلی، برگ این درختان در پاییز قرمز می‌شود.Archetti M. (2009). Evidence from the domestication of apple for the maintenance of autumn colours by coevolution. "Proc Biol Sci." 276(1667):2575-80. PMID 19369261 اخیراً از "مالوس سیورسی" استفاده شده‌است تا مقاومت سیب در آب و هوای سردتر بالا برده شود.
به احتمال زیاد کاشت گونه‌ها، نخستین بار در طرفین پوشیده از درخت کوه‌های تیان شان شروع شده و در یک دوره زمانی طولانی پیشرفت کرده و وسیله دومین شارش ژن از دیگر گونه‌ها را در گرده‌افشانی آزاد دانه‌ها فراهم کرد. تبادل مهم با سیب خودروی اروپایی، سیب کرب، موجب شد که سیب‌های موجود بیشتر به سیب کرب مرتبط باشند تا مالوس سیورسی که از نظر ریختی شبیه آن‌ها و اجدادشان است. بدون در نظر گرفتن ترکیب اخیر، سیب‌های موجود صفات موروثی خود را بیشتر از مالوس سیورسی به ارث می‌برند.Coart, E. , Van Glabeke, S. , De Loose, M. , Larsen, A.S. , Roldán-Ruiz, I. 2006. Chloroplast diversity in the genus "Malus": new insights into the relationship between the European wild apple ("Malus sylvestris" (L.) Mill.) and the domesticated apple ("Malus domestica" Borkh.). "Mol. Ecol." 15(8): 2171–82.
در سال ۲۰۱۰، گروهی بین‌المللی از دانشمندان با همکاری ژنومیست‌های گلکاری و باغبانی دانشگاه ایالتی واشینگتن، ژنوم کامل سیب را با استفاده از سیب زرد
رمزگشایی کردند. سیب حدود ۵۷٬۰۰۰ ژن دارد که بیشترین تعداد ژن از میان گیاهانی بوده که ژنومشان تاکنون مورد مطالعه قرار گرفته‌است. ژن‌های سیب بیشتر از انسان (حدود ۳۰٬۰۰۰ ژن) هستند.The Science Behind the Human Genome Project Human Genome Project Information, US Department of Energy, 26 March 2008. Retrieved 15 August 2015.
این یافته جدید در مورد ژنوم سیب در شناخت ژن‌ها و شناسایی ژن‌های گوناگون مؤثر در مقاومت گیاه در برابر بیماری‌ها و خشکسالی و دیگر مشخصات دلخواه به دانشمندان کمک خواهد کرد. علاوه بر شناسایی ژن‌های دارای این مشخصات، شناخت ژن‌ها به دانشمندان اجازه خواهد داد هنگام پرورش سیب انتخاب‌های آگاهانه‌تری داشته باشند. رمزگشایی ژنوم همچنین نشات یافتن سیب‌های اهلی از "مالوس سیورسی" را – که مدت طولانی در مجامع علمی مورد بحث بود – اثبات کرد.
مرکز تنوع سرده مالوس در ترکیه شرقی است. شاید درخت سیب قدیمی‌ترین درخت کاشته شده باشد، و میوه‌هایش از طریق گزینش در طول هزاران سال اصلاح شده‌اند. یافتن سیب‌های کوچک در قزاقستان، در سال ۳۲۸ قبل از میلاد را، به اسکندر نسبت داده‌اند. سیب‌هایی که او به مقدونیه بازآورد ممکن است جد ساقه‌های زیرزمینی کوتاه باشند. سیب‌های زمستانی، که در اواخر پاییز چیده شده و در درجه حرارت بالای انجماد ذخیره می‌شوند، هزاران سال غذای مهمی در آسیا و اروپا بوده‌اند.
سیب، در سده هفدهم توسط مهاجران به آمریکای شمالی آورده شد، و نخستین باغ میوهٔ قاره آمریکای شمالی در بوستون توسط کشیش ویلیام بلکستون در سال ۱۶۲۵ کاشته شد. تنها سیب بومی آمریکای شمالی سیب کرب است که زمانی سیب روستایی نامیده می‌شد.
سیب‌های مختلف که به شکل دانه از اروپا آورده شده بودند هم در مسیرهای حرکت تاجران بومی آمریکایی کاشته می‌شدند، و هم در مزارع استعماری گسترش یافتند. در سال ۱۸۴۵، کاتالوگی از یک محل نگهداری سیب‌ها در آمریکا، ۳۵۰ نوع متفاوت از «بهترین سیب‌ها» را تبلیغ می‌کرد؛ چنین چیزی ازدیاد انواع جدید را در اوایل سده نوزدهم در آمریکای شمالی نشان می‌دهد. در سده بیستم پروژه‌های آبیاری در واشینگتن شرقی شروع شد و موجب شد صنعت چند میلیارد دلاری میوه گسترش یابد و محصول اصلی این صنعت سیب بود.
تا سده بیستم، کشاورزان سیب‌هایشان را در طول زمستان برای استفادهٔ خودشان یا فروش، در زیرزمین‌های ضد سرما ذخیره می‌کردند. توانایی حمل و نقل پیشرفته سیب‌های تازه، بوسیلهٔ قطار و از طریق جاده، جایگزین نیاز به ذخیره‌سازی شد. در سده بیست ویکم، ذخیره‌سازی درازمدت محبوبیت یافت، چرا که از امکانات محیط کنترل‌شده برای تازه نگه داشتن سیب در طول سال استفاده می‌شد. مکان‌های با محیط کنترل‌شده، از رطوبت بالا، اکسیژن کم، و سطح کنترل‌شدهٔ دی‌اکسید کربن برای حفظ تازگی میوه بهره می‌گیرند.
در اساطیر اسکاندیناوی، الهه ایدون آنچنان که در کتاب "ادای منثور" – نوشته شده در سده سیزدهم توسط اسنوری استورلوسون – توصیف شده‌است، نگهدارنده سیب‌هایی است که به ایزدان جوانی جاودان می‌بخشد. هیلدا الیس داویدسون، پژوهشگر انگلیسی، سیب را به اعمال مذهبی در پاگانیسم ژرمنی، که بعدها از آن پاگانیسم قبایل اسکاندیناوی به وجود آمد، نسبت می‌دهد. او به این نکته اشاره می‌کند که چند سطل سیب در مکان دفنِ کشتی اوزبرگ در نروژ پیدا شدند، و میوه و مغزدانه‌ها (در اسکالدزکاپارمال، ای‌دون، به عنوان کسی توصیف شده‌است که به مغزدانه تبدیل شد) در گورهای اولیه مردم ژرمن در انگلستان و جاهای دیگر قاره اروپا هم پیدا شدند، که ممکن است معنایی نمادین داشته باشند، و نیز اینکه در جنوب غرب انگلستان مغزدانه‌ها هنوز هم به عنوان نماد باروری شناخته می‌شوند.
داویدسون به توضیح ارتباط میان سیب و ونیر، با ذکر نمونهٔ اهدای یازده «سیب زرین» برای اظهار عشق به گِرُد زیبا توسط اسکرنر – پیام‌آور ایزد بزرگ ونیری، فریر – در نوزدهمین و بیستمین بند اشعار کتاب "سخنان اسکرنر" می‌پردازد. داویدسون همچنین به ارتباط بیشتر بین باروری و سیب در اساطیر اسکاندیناوی در فصل ۲ از "ولسونگا ساگا" اشاره می‌کند؛ هنگامی که پس از اینکه شاه رریر برای داشتن فرزند بدرگاه اودین دعا می‌کند، فریگ ایزد بانوی زایش برای او سیبی می‌فرستد و پیام‌رسان فریگ (در لباس مبدل یک کلاغ)، در حالیکه پادشاه بر روی گورپشته‌ای نشسته، سیب را در دامنش می‌اندازد. همسر ریرر در اثر خوردن سیب بارداری شش‌ساله‌ای را پشت سر می‌گذارد که نتیجه آن پسرشان ولسونگ است که با عمل سزارین متولد می‌شود.
همچنین داویدسون به عبارت به گفته‌اش «عجیبی» اشاره می‌کند: «سیب‌های هل‌هایم» که در یک شعر قرن یازدهمی سرودهٔ توربیورن برونارسونِ اسکالد آورده شده‌است. او توضیح می‌دهد عبارت ذکر شده به‌طور ضمنی اشاره می‌کند که احتمالاً برونارسون سیب را غذای مردگان در نظر گرفته‌است. بعلاوه، داویدسون ذکر می‌کند که گاهی، الهه ژرمن نهالنیا با سیب ترسیم شده‌است و مشابه آن در داستان‌های قدیمی ایرلندی هم وجود دارد. داویدسون عنوان می‌کند در حالیکه کشت سیب در اروپای شمالی به حداقل زمان امپراتوری روم بازمی‌گردد و از خاور نزدیک به اروپا آمده‌است، انواع بومی درختان سیب که در اروپای شمالی رشد می‌کنند کوچک و ترش بوده‌اند. داویدسون نتیجه می‌گیرد که در چهره ایدون «می‌بایست بازتاب کمی از نمادی قدیمی داشته باشیم: [اینکه او] الهه نگهبان میوهٔ زندگی‌بخش دنیای دیگر بوده‌است.»
سیب اغلب به عنوان میوه ممنوع و رمزآلود در بسیاری از سنت‌های مذهبی ظاهر می‌شود. یکی از مشکلات شناسایی سیب در مذهب، اسطوره، و فولکلور این است که تا اواخر قرن هفدهم واژه «سیب»، جز توت‌ها، به عنوان واژه عمومی برای تمام میوه‌ها، از جمله انواع مغزدانه‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفت. برای مثال، در اساطیر یونانی، هرکول قهرمان یونانی، به عنوان یکی از دوازده خان، مجبور بود به باغ هسپریدس سفر کرده و سیب‌های زرین را از درخت زندگی وسط آن باغ بچیند.
اریس، الههٔ نفاق، بعد از محرومیت از شرکت در عروسی پلئوس و ثتیس خشمگین شد.Herodotus "Histories" 6.1.191. او در اقدامی تلافی‌جویانه، سیب زرینی را که رویش نوشته بود «سیب نفاق»، در مجلس عروسی انداخت تا نصیب زیباترین زن شود. سه الهه هرا، آتنه، و آفرودیته مدعی مالکیت سیب بودند. پاریس داور شد تا گیرندهٔ سیب – زیباترین زن – را انتخاب کند. بعد از پرداخت رشوه از طرف هرا و آتنه، آفرودیت با قول زیباترین زن جهان، هلن همسر منلائوس پادشاه اسپارت، پاریس را وسوسه کرد. او نیز سیب را به آفرودیته داد، که همین به‌طور غیرمستقیم آغازگر جنگ تروا شد. بنابرای در یونان باستان، سیب پیشکشی برای آفرودیته در نظر گرفته می‌شد؛ و انداختن سیب به سوی کسی، نماد اظهار عشق به آن فرد، و متقابلاً گرفتن سیب، پذیرفتن عشق را نشان می‌داد.Edmonds, J. M. , trans. ; rev. John M. Cooper. "Epigrams". "Plato: Complete Works". Ed. John M. Cooper. Indianapolis: Hackett, 1997. p 1744, note to VII. Print. قطعه‌ای هجایی منسوب به افلاطون می‌گوید:
آتالانته نیز، که از اساطیر یونانی است، برای ازدواج شرط کرده بود کسی را به عنوان همسر می‌پذیرد که در مسابقهٔ دو، از وی پیش افتد، وگرنه او را به هلاکت می‌رساند. او در تلاش برای طفره رفتن از ازدواج از همهٔ خواستگارانش جلو می‌افتاد. او همه را بُرد به جز هیپومنس (که با نام ملانیون هم شناخته شده‌است، نامی که احتمالاً از واژه ملون یونانی، مورد استفاده برای هر دو «سیب» و به‌طور کلی میوه، مشتق شده‌است) که او را نه با سرعت زیادش بلکه با نیرنگ بُرد. هیپومنس می‌دانست که در یک مسابقهٔ عادلانه نمی‌تواند پیروز شود، بنابراین حواس آتالانته را با سه سیب زرینی که از الههٔ عشق آفرودیته گرفته بود، پرت کرد. او هر سه سیب را با تمام سرعتش به کار گرفت، و سرانجام مسابقه را برده و با آتالانته ازدواج کرد.
گرچه در کتاب سفر پیدایش، میوه ممنوع بهشت مشخص نشده‌است، اما سنت‌های مشهور مسیحی آن را سیبی می‌دانند که حوا، آدم را با آن وسوسه کرد تا در خوردنش با وی سهیم شود. منشأ عدم تشخیص میوهٔ موردنظر به اشتباه گرفتن واژه لاتین mālum (سیب) و mălum (بدی) در خاورمیانه بر می‌گردد که هر دو اغلب malum نوشته می‌شوند. درخت میوه ممنوع در کتاب سفر پیدایش ۲:۱۷، «درخت شناخت خوب و بد» نامیده شده‌است؛ و «خوب و بد» به زبان لاتین bonum et malum است.
احتمالاً نقاشان دوره رنسانس هم تحت تأثیر داستان سیب‌های زرین باغ هسپریدس قرار گرفته‌اند. در نتیجه، در داستان آدم و حوا، سیب نمادی از دانش، ابدیت، وسوسه، کشاندن مرد به سوی گناه و خود گناه شد. غضروف تیروئید موجود در حنجرهٔ انسان سیب آدم نامیده شد به خاطر اندیشه‌ای که معتقد بود سیب مانده در گلوی آدم آن را ایجاد کرده‌است.
سیب به عنوان نماد اغوای جنسی، شاید به روش طعنه‌آمیز، برای اشاره به تمایلات جنسی انسان استفاده شد.
هفت‌سین سفره‌ای است که ایرانیان هنگام نوروز می‌چینند و به جز آینه، کتاب آسمانی، تنگ ماهی و تخم‌مرغ، هفت چیز که با سین شروع می‌شود بر آن می‌نهند:سنجد، «سیب»، سبزه، سمنو، سیر، سرکه، سماق.
بعد از سنجد دومین ظرفی که بر روی سفرهٔ هفت‌سین قرار داده می‌شود سیب است. سیب نماد سلامتی است. ضرب‌المثل معروفی می‌گوید: «کسی که روزانه یک سیب بخورد، به پزشک نیازی نخواهد داشت.» تحقیقات علمی جدید، عقیده دارند که سیب شایستگی این شهرت که با خوردن آن انسان سالم می‌ماند را دارد. بنابراین در فلسفه نوروز، سیب به انسان یادآوری می‌کند که به فکر بهداشت و سلامت خود باشد.
بیش از ۷٬۵۰۰ رقم شناخته شدهٔ سیب وجود دارد. ارقام سیب، حتی زمانی که از یک ساقه زیرزمینی رشد کرده باشند، از نظر بازده محصول و اندازه نهایی درخت متفاوت هستند.
در آب و هوای مناطق معتدل و مناطق نیمه‌گرمسیری ارقام متفاوتی وجود دارند. «مجموعه ملی میوه» بریتانیا، که مسئولیت آن با وزارت امور محیط زیست محصولات غذایی و روستایی است، مجموعه‌ای با بیش از ۲٬۰۰۰ نوع درخت سیب در کنت دارد. دانشگاه ریدینگ، که مسئول توسعه مجموعه ملی پایگاه داده‌های انگلستان است، امکان جستجوی این مجموعه ملی را فراهم می‌کند. کار دانشگاه ریدینگ بخشی از برنامه مشارکتی اروپایی‌ها برای منابع ژنتیک گیاهی است که ۳۸ کشور در آن در گروه کاری مالوس/ پایرس شرکت کرده‌اند.
پایگاه داده‌های مجموعه ملی میوه بریتانیا اطلاعات غنی از مشخصات و منشأ بسیاری از سیب‌ها را داراست؛ از جمله نام‌هایی برای گونه‌های سیبی که در اصل از دیدگاه ژنتیکی یکی هستند. بیشتر این ارقام برای تازه خوردن پرورش یافته‌اند (سیب‌های دسر)، گرچه تعدادی به‌طور اختصاصی برای پختن (سیب‌های پختنی) یا تولید شراب کشت می‌شوند. مزهٔ سیب‌های شراب ترش‌تر و گس‌تر از آن هستند که تازه خورده شوند، اما عطر و مزه‌ای به شراب می‌دهند که سیب‌های دسر توانایی تولیدش را ندارند.
ارقام معروف سیب‌های تجاری نرم، اما، ترد هستند. دیگر کیفیت‌های دلخواه در روش‌های جدید پرورش سیب تجاری، پوست رنگی، نداشتن پوست قهوه‌ای، سهولت حمل‌ونقل، توانایی ذخیره شدن طولانی‌مدت، بازده بالا، مقاوم بودن در برابر بیماری، شکل عمومی سیب، و طعم عالی است. سیب‌های جدید از سیب‌های قدیمی شیرین‌تر هستند، چرا که مزهٔ عمومی سیب‌ها در طول زمان تغییر کرده‌است. بیشتر اهالی آمریکای شمالی و اروپایی‌ها طرفدار مزه شیرین و ملس هستند، اما به دنبال آن‌ها اقلیت قابل توجهی هم طرفدار سیب‌های ترش‌مزه هستند. سیب‌های خیلی شیرین با اندکی مزهٔ ترش در آسیا و به ویژه شبه‌قاره هند محبوب هستند.
ارقام قدیمی اغلب شکل عجیب و غریب، پوست قهوه‌ای رنگ، بافت‌ها و رنگ‌های متنوع دارند. به نظر عده‌ای طعم آن‌ها از ارقام جدید بهتر است،
اما امکان دارد مشکلات دیگری داشته باشند که موجب می‌گردد از نظر تجاری به خاطر بازده پایین، حساسیت نسبت به بیماری، یا تحمل ضعیف در برابر انبار کردن یا حمل‌ونقل یا حتی نداشتن اندازهٔ مناسب قابل دوام نباشند. از ارقام قدیمی تنها چند تایی هنوز به میزان وسیعی تولید می‌شوند، اما بیشتر آن‌ها توسط باغبان‌های خانگی یا کشاورزان نگهداری شده و به‌طور مستقیم به بازارهای محلی فروخته می‌شوند. ارقام غیرمعمولی محلی زیادی با طعم و ظاهر منحصربفرد وجود دارند؛ در دنیا کارزارهایی برای جلوگیری از انقراض چنین ارقام محلی به راه افتاده‌اند. در انگلستان، ارقام قدیمی مثل کاکسز اورنج پایپین و اِگرمونت راسِت هنوز اهمیت تجاری دارند، اگرچه با استانداردهای جدید بازده آن‌ها پایین است و مستعد بیماری هستند.
تعدادی از ارقام سیب‌های بومی ایران عبارتند از:
در طبیعت، درخت سیب به سادگی از دانه رشد می‌کند. همانند اغلب میوه‌های پایا، سیب به‌طور عادی به روش غیر جنسی و قلمه زدن تکثیر می‌شود. «دگرماننده بودن» زیاد نهال‌های سیب موجب می‌شود که به جای ارث بردن DNA از والدین و تولید سیبی جدید با همان مشخصات والدین، نهال‌های درخت جدید می‌توانند تفاوت قابل‌ملاحظه‌ای با آن‌ها داشته باشند.
تنوع کروموزومی سه دسته‌ای در هنگام تولیدمثل مانع دیگری ایجاد می‌کند، چرا که در تقسیم سلولی به‌طور مساوی تقسیم نمی‌شوند و حاصل آن جدایی نامساوی کروموزوم‌های آنوپولوئیدی (aneuploids) است. حتی در حالت‌های نادری که یک گیاه با کروموزومی سه دسته‌ای بتواند دانه تولید کند (برای نمونه درخت سیب)، نهال‌های به وجود آمده به ندرت باقی می‌مانند.
چون سیب از طریق دانه به خوبی تولیدمثل نمی‌کند، برای تولید درخت‌های جدید سیب عموماً از روش قلمه زدن استفاده می‌کنند. می‌توان ساقه زیرزمینی را که برای پایه قلمه مورد استفاده قرار می‌گیرد طوری انتخاب کرد که درختانی با سیب‌هایی در اندازه‌های متفاوت تولید کرد و نیز در مقاومتشان در برابر زمستان، حشرات، و بیماری، و نیز وابستگی به خاک مشخص تغییر پدیدآورد. از ساقه‌های زیرزمینی کوتاه می‌توان برای تولید آن دسته از درختان سیب خیلی کوچکی (کمتر از سه متر ارتفاع در هنگام بلوغ) استفاده کرد که در چرخهٔ زندگی‌شان زودتر از درختانی با اندازه کامل میوه می‌دهند. استفاده از ساقه‌های زیرزمینی کوتاه به ۳۰۰ سال پیش از میلاد، به ایران و منطقه آناتولی برمی‌گردد. اسکندر نمونه‌هایی از ساقه‌های زیرزمینی کوتاه به لیسه ارسطو فرستاد. استفاده از ساقه‌های زیرزمینی کوتاه در سده پانزدهم در جهان رواج یافت و بعدها چرخه‌هایی از محبوبیت و کاهش آن داشت. بیشتر ساقه‌های زیرزمینی که امروزه برای کنترل اندازهٔ سیب‌ها استفاده می‌شوند در آغاز سده ۱۹۰۰ در انگلستان گسترش یافتند. مؤسسه پژوهشی باغبانی و کشاورزی واقع در کنت انگلستان پژوهش‌های وسیعی را در زمینهٔ ساقه‌های زیرزمینی رهبری کرد، و امروزه برای نشان دادن منشأ ساقه‌های زیرزمینی این مؤسسه به آن‌ها پسوند «M» داده می‌شود. ساقه‌های زیرزمینی دارای پسوند «MM» نوع متفاوتی از ساقه‌های زیرزمینی را نشان می‌دهند که بعدها در این مؤسسه با سیب جاسوس شمالی از منطقه مرتون لندن پیوند زده شدند.
بیشتر ارقام جدید سیب به صورت نهال، یا به صورت اتفاقی به وجود می‌آیند یا آگاهانه برای بدست آوردن خصوصیات مشخصی با ارقام دیگر پیوند زده می‌شوند. واژگانی همانند «سیدلینگ»، «پایپین»، و «کرنل» در نام تعدادی از ارقام سیب مشخص می‌کند که آن‌ها از نهال منشأ گرفته‌اند. سیب می‌تواند یک جوانه غیرعادی (جهش و تغییر ناگهانی تنها در یک شاخه) تشکیل دهد. تعدادی از جوانه‌های غیرعادی را برای کم کردن کشش درخت والد از بین می‌برند. آن‌هایی که تفاوت عمده‌ای با درخت والد داشته باشند به عنوان رقم جدید تلقی می‌شوند.
از دهه ۱۹۳۰، ایستگاه پژوهش‌های برتر دانشگاه مینه‌سوتا سیب‌های مهمی را که در سرتاسر مینه‌سوتا و ویسکانسین با اهداف تجاری و هم توسط باغداران محلی به‌طور وسیعی کشت می‌شوند و رشد ثابتی داشته‌اند معرفی کرد. ارقام «هارالسون» (درخت سیبی که به‌طور گسترده در مینه‌سوتا کشت می‌شود)، «ولثی»، «هانی گولد» و «هانی کریسپ» مهم‌ترین ارقام معرفی شده بودند.
درختان سیب به ارتفاع خیلی بالای اکوادور خو گرفته‌اند، و به خاطر آب و هوای معتدل سالی دو بار میوه می‌دهند.