moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
کریستال باورساکس متولد (۴ اوت ۱۹۸۵) نفر دوم فصل ۹ از سری مسابقات امریکن آیدل، خواننده و ترانه سرا در الیستون اوهایو به دنیا امد. او اولین البوم خود را با نام دختر کشاورز در سال ۲۰۱۰ منتشر کرد.
وی در ۱ دسامبر ۲۰۱۳ اعلام کرد که دوجنس‌گراست."Crystal Bowersox: I Have Been Bisexual For As Long As I Can Remember VIDEO"
شهرک نفت یکی از محلات شهر اهواز است. در این شهرک کارکنان شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب ساکن هستند. این محله در محدوده‌ای از شهر قرار دارد که در آن تعدادی از شهرک‌های سازمانی شرکت‌های ملی نفت، حفاری و پخش نفت در کنار هم مجتمع شده‌اند. طراحی این شهرک به پیش از انقلاب و اواسط دهه ۱۳۵۰ بازمی‌گردد، ولی ساخت آن از اوایل دهه ۱۳۶۰ آغاز شد و بخشی دیگر تا دهه ۱۳۷۰ کامل گردید. محله شهرک نفت، در جنوب فرودگاه بین‌المللی اهواز واقع شده‌است.
این شهرک با طراحی ویژه‌ای که از لحاظ نقشه شده‌است، یکی از بهترین نمونه‌های شهرک مسکونی در ایران به‌شمار می‌رود.
این محله، دارای چندین بازارچه، دو مسجد، دو حسینیه و یک مجتمع تفریحی، فرهنگی و ورزشی کامل و چندین پارک می‌باشد.
در حال حاضر این شهرک از ۶ فاز تشکیل شده‌است، که اسامی خیابان‌های آن بنام ماه‌های سال خورشیدی می‌باشد.
از نظر وضعیت خانه‌ها، به سه بخش تقسیم می‌شوند:
که بر اساس امتیازات شغلی کارکنان و سمت‌هایشان این منازل به آنها تحویل داده می‌شود.
شهرک نفت دارای چندین مدرسه است، که برای نمونه می‌توان به مدارس پسرانه و دخترانه شهدای صنعت نفت، عصمت، معصومیه، فضیلت، رهنما، بی‌بی مریم بختیاری و شهریار اشاره مرد
این محله همچنین دارای یک مرکز آتش‌نشانی و یک بیمارستان است، که این بیمارستان، با نام بیمارستان نفت، بزرگ‌ترین بیمارستان استان خوزستان می‌باشد.
درون شهرک نفت میتوان انواع پروژه‌های نیمه کاره را مشاهده کرد که به دلایل گوناگون و نامعلوم به حالت ناتمام رها شده اند. نظیر چندین پل عابر پیاده بتنی، یک جاده نیمه کاره و پارک نیمه تمام و رها شده که انتهایش به اتوبوسرانی روی پارک شهدای گمنام (سلامت) و ابتدایش به خیابان دی وصل میشود.
در بهمن ماه سال ۹۹ پارک نشاط و ورزش در فضای ۴ هکتاری انتهای مجموعه فرهنگی ورزشی شهرک نفت، برای استفاده کارکنان و خانواده‌ها ایجاد شد و میزان سرانه فضای ورزشی این شرکت را حدود ۱۰ درصد افزایش داد.
به طور کلی دمای هوا در این شهرک بین ۱ تا ۳ درجه از بقیه مناطق اهواز کمتر است.
شهرک نفت داری سه دروازه یا (گیت) ورودی و خروجی است که دروازه شماره ۱ به اتوبان چهارشیر، دروازه شماره ۲ به سه راه فرودگاه و دروازه شماره ۳ به سمت منطقه مسکونی کوی نفت منتهی میشود که پس از ساعت ۱۲ فقط با داشتن کارت تردد امکان تردد از آن میباشد.
داگلاس هاج متولد ۱۹۶۰، بازیگر و کارگردان تئاتر، تلویزیون و سینما و همچنین موسیقیدان انگلیسی است که در ایران بیشتر با سریال ناخوانده محصول ۱۹۹۷ به عنوان بازیگر شناخته می‌شود. وی به‌تازگی در نقش کوچکی از فیلم رابین هود به کارگردانی ریدلی اسکات و بازیگری راسل کرو نیز بازی کرده‌است.
داگلاس هاج در سال ۱۹۶۰ در پلیموث در سواحل دوون انگلستان به دنیا آمد. او یک برادر بزرگتر دارد که مدیر یک شرکت ساختمانی می‌باشد. وی از همسرش تزا پیک جونز دو فرزند یک دختر متولد ۱۹۹۰ و یک پسر متولد سال ۲۰۰۱ دارد.
داگلاس در عرصه تئاتر موفقیتهای بزرگی را به دست آورده‌است.
هاج در سال ۱۹۸۵ وارد تلویزیون شد و پس از ایفای چند نقش کوتاه در سال ۱۹۸۹ توانست در دو سریال رفتار ناشایست و پایتخت در یکی از نقشهای اصلی ظاهر شود.
پس از ان در سال ۱۹۹۲ در نقش اصلی سریال جنایی مرموز انعکاس مرگبار به ایفای نقش پرداخت. آنگاه در سریال دیدگاه‌های انگلو ساکسون بازی کرد. پس از ان در سال ۱۹۹۴ در سریال مشهور میدل مارچ در یکی از نقشهای اصلی ظاهر شد.
شلیک کن. عزیز سایگون. بلیس. عشق واقعی از دیگر کارهایی این بازیگر در دهه نود میلادی بودند. وی در سال ۱۹۹۷ ایفاگر نقش استیو بلیک در سریال علمی تخیلی ناخوانده شد. قانون عروس روسی و سریال کلاه سرخ از دیگر کارهای این هنرمند بودند که وی ایفاگر یکی از نقشهای اصلی شد. وی در سال ۲۰۰۳ فیلم کوتاه ایستگاه ویکتوریا را کارگردانی نمود. او در فیلم صحنه‌های یک ماهیت جنسی و جاناتان بازی کرده‌است.
تساوی نام فیلمی محصول ۲۰۰۲ است که مارک مالون آن را در ژانر اکشن، درام و کمدی و بازیگری کیفر ساترلند، انتونی لاپاگلیا، رادا میشل و کی پانابیکر عرضه کرده است.
فیلم در مورد پلیسی است که به دلیل بیماری بازنشسته شده است. او بسیار افسرده است و قصد خودکشی دارد. برادرش او را متقاعد می‌کند که اسب مسابقه را بخرند و در مسابقه شرکت دهند اما مشکل از جایی شروع می‌شود که اسبشان توسط رئیس اوباش به سرقت می‌رود.
ارتش ساسانی لشکریان و سپاهیان محافظ شاه و کشور در زمان حکومت ساسانیان بر ایران بودند. پس از شکست اردوان پنجم اشکانی از اردشیر یکم ساسانی که علیه او شوریده بود حکومت ساسانی در ایران مستقر شد. سیستم نظامی‌گری ساسانیان با اشکانیان متفاوت بود و قشون سواره و چریکی اشکانی که به صورت پراکنده مبارزه می‌کردند جای خود را به سپاه منظم و قانونمند ساسانی سپرد. این ارتش جنگ‌های زیادی با هپتالیان و رومیان و اعراب نمود.The silk road: a journey from the High Pamirs and Ili through Sinkiang and Kansu Page 53 ارتشتاران و نظامیان دومین طبقه از طبقات دوره ساسانی بودند و هزینه و دستمزد آن‌ها از خزانه شاهی ایران پرداخت می‌شد. شاه بالاترین مقام نظامی بود.
ساسانیان ابرقدرت دیگری در شرق امپراتوری روم بودند. تقریباً در هر جنگی که ایرانیان با رومی‌ها داشتند، سواران (سواره نظام) نیز حضور داشتند. ماشین نظامی و تجهیزات ساسانیان در تمامی جنبه‌ها هم‌طراز و حتی قوی‌تر از رومی‌ها بود؛ حقیقت که سرانجام رومیان به آن اعتراف کردند. سواره نظام نُخبه و برگزیده ساسانی همانند دیواری مستحکم در برابر رومی‌ها بود تا آن‌ها نتوانند ایران را تسخیر کنند و به مرزهای هند و چین برسند. امروزه کمتر کسی ترس و وحشتی را درک می‌کند که این سواران در دل رقیبان خود برمی‌انگیختند. برای درک این موضوع بهتر است به لیبیانوس (مورخ رومی) مراجعه کنیم، جایی که در آن نوشته‌است: «لژیونرهای رومی ترجیح می‌دهند تا هر سرنوشت و قضا و قدری را تحمل کنند اما با سواران ایرانی رو در رو نشوند!»سواره نظام زبده ارتش ساسانی، ص ۶
رسته‌های مختلفی در نیروی نظامی ساسانی وجود داشته که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به اسواران، دیلمیان، ، کمانداران و فیلبانان نام برد. نظامی‌گری در دوره ساسانی موروثی بوده و بیشتر این نظامیان از خانواده‌هایی نظامی و تحت تربیت نظامی بوده‌اند. از میان تمامی این رسته‌ها اسواران یا همان سواران ساسانی که بیشتر پارتی تبار هم بودند از شهرت بیشتری برخوردار بودند.Dr. Kaveh Farrokh-Sassanian Elite Cavalry دیلمیان عمدتاً در شمشیر زنی و نیزه اندازی مهارت داشتندتاریخ تمدن ایران ساسانی ص38 و پایگان نیز پیاده‌نظام ارتش ساسانی بودند و گاهی نیروهای فدایی اسواران می‌شدند و در تیراندازی مهارت خاصی داشتند.^ Wilcox, Peter (1986). Rome's Enemies: Parthians and Sassanid Persians (Men-at-Arms). 3. Osprey Publishing. فیلبانان دوره ساسانی هم عمدتاً سواران فیل‌هایی بودند که از هندوستان آورده شده بودند. کاربرد فیل بیشتر برای اِرعاب و ترساندن سپاهیان دشمن و به‌خصوص اسب‌های نظامی رومیان بود. آمیین مارسلن دربند اول کتاب ۱۹ خود با بیان این مطلب می‌گوید: «دیدن فیل‌های جنگی ایرانیان قلب‌ها را از کار می‌انداخت و صدای این حیوان مهیب و بوی او نیز موجب وحشت و رم کردن اسب‌های ما می‌شد».
در دوره ساسانیان شورای مُرَکَب از بزرگان و فرماندهان کشور تشکیل می‌شد که در مورد عملیات نظامی تصمیم‌گیری شود.ایران از آغاز تا اسلام. ص353 ساسانیان در فن محاصره کردن و قلعه‌گیری مهارت داشتند و برای دفاع از شهرها و اردوی نظامی گاهی اقدام به حفر خندق می‌کردند. استفاده از منجنیق و قلعه کوب در دوره ساسانی رایج بوده‌است. شاه یا فرمانده لشکریان پیش از هر جنگ ارتش خود را سان می‌دید و هر سربازی یک تیر به درون سبد می‌انداخت و شمار واقعی لشکریان معلوم می‌شد. نیز هنگام بازگشت از این طریق نیروهای تلف شده خود را شمارش می‌کردند.تاریخ تمدن ساسانی. ص.40
این ساسانیان بودند که برای نخستین بار از سیستم درجه‌بندی در سلسله مراتب نظامی استفاده کردند.
در ارتش ساسانی فرمانده کل شاه کشور بود. در پس او ایران سپهبد این عنوان را داشت. دریافت حقوق سپاهیان از خزانه شاهی بود و آن‌ها می‌بایست به وفاداری به شاه سوگند می‌خوردند. انضباط در ارتش باید رعایت می‌شد و معمولاً جز فرماندهان ارشد کسی از برنامه‌های جنگی یا عملیاتی در جبهه اطلاع نداشت. سرپیچی از دستور فرماندهان مجازات سنگینی داشت. مجازات‌های نظامیان ساسانی عمدتاً برپایه جرائمی مانند خیانت به شاه، سرپیچی، سرکشی و فرار استوار بود. غذای سربازان در جنگ مقوی و مرکب از نان و شیر و گوشت بوده برای کسی که غذای سربازی را می‌دزدیده مجازات سنگینی در نظر می‌گرفتند. حقوق کلیه نظامیان بشرطی پرداخت می‌شد که در هنگام سان ظاهر و ادوات نظامی‌شان فاقد نقص بوده باشد. کسی هم از این قاعده مستثنی نبوده‌است در این میان ارتش‌های ایالتی خراسان، کارمانیا، فارس در آن زمان بزرگ‌ترین لشکرهای کشور بودند.
در زمان ساسانیان نیز سپاه () بر پایه سیستم شمارش دهدهی گروهبندی می‌شد،NIKONOROV, Valery. (2005), “K voprosu o Parfīanskom nasledii v Sasanidskom Irane: voennoe delo” [The issue of Parthian inheritance in Iran: warfare], in Tsentral ‘naia Aziia ot Akhemenidov do Timuridov: Arkheologiia, Istoriia, Etnologiia, Kul’tura [Central Asia from the Achaemenids to the Timurids: Archaeology, History, Ethnology, Culture], Valery NIKONOROV (ed.), Saint Petersburg: Oriental Department of the St. Petersburg State University, 141-182. فرمانده آن سپاهبد () خوانده می‌شد. دهه‌ها رده () و صده‌ها تَهم () نامیده و فرمانده آن تهم‌دار () خوانده می‌شدند. یگان‌های ۵۰۰ نفره وَشت () و فرمانده آن وشت سالار () نام داشته‌اند. یک یگان ۱۰۰۰ نفره درفش () نام داشت که فرمانده آن درفش سالار () خوانده می‌شد و یک یگان ۵٬۰۰۰ نفری گند () نامیده می‌شد که فرمانده آن یک گند سالار () بود."Kaveh Farrokh", "Gholamreza Karamian", "Katarzyna Maksymiuk". A Synopsis of Sasanian Military Organization and Combat Units, Siedlce-Tehran 2018. — ISBN 978-83-62447-22-0 — c. 13
اردشیر بابکان اصلاحاتی در ارتش ساسانیان صورت داد. او یک ارتش دائمی تحت فرمان خود تأسیس کرد و در عین اینکه سیستم سوارکاری پارتیان (اشکانیان) را حفظ کرد، افسران ارتش را از ساتراپ‌ها و شاهزادگان و نجیب‌زادگان محلی جدا کرد. او یک سری اسلحه جدید از قبیل چند نوع زره و ادوات محاصره و قلعه‌گیری به ارتش معرفی و اضافه کرد.
زره‌های حلقوی از حلقه‌های به هم متصل شده و در زمان اردشیر بابکان تولید می‌شدند. فرخ می‌نویسد اگر چه تولید زره‌های حلقوی سخت‌تر از زره‌های معمولی بود، اما مزایایی نسبت به زره‌های دیگر داشت. از جمله مقاوم‌تر، ماندگارتر و انعطاف‌پذیرتر بودند و همچنین اجازه می‌دادند حرارت بدن دفع شود که این در آب و هوای گرم بسیار اهمیت داشت. او اضافه می‌کند این نوع زره وقتی در ترکیب با زره‌های دیگر به کار می‌رفت مؤثرتر می‌شد. فرخ با نقل قول از بیور و شهبازی اشاره می‌کند یکی از دلایل شکست اشکانیان از ساسانیان در فیروزآباد این بود که اشکانیان بیش از حد بر زره‌های لایه لایه و فِلسی تأکید داشتند در حالی که سواره نظام زبده ساسانیان علاوه بر آن زره‌های حلقوی هم می‌پوشیدند. دفاع موفقیت‌آمیز ساسانیان در برابر مهاجمین چادرنشین آسیای مرکزی و رومیان (غربی و شرقی) در عمل ثابت کرد که اصلاحات اردشیر مؤثر بودند.
در دوران اردشیر بابکان یک کتاب راهنمای نظامی منتسب به او نگاشته شد که اکنون در دست نیست. از این کتاب در کتاب عربی الفهرست نام برده شده‌است که اثر یک ایرانی موسوم به ابن ندیم است و در نیمه دوم قرن دهم به رشته تحریر درآمد. ابن ندیم در فصل آثار مربوط به هنرهای نظامی از اثری با نام «هنر رزم آوری و شیوه‌های فتح قلعه‌ها و شهرها، به کمین نشستن، قرار دادن نگهبانان، تحت فشار قرار دادن جاسوسان، فرستادن دسته‌های سربازان و پادگان زدن» یاد می‌کند. این کتاب بر اساس رساله‌هایی است که در قرن سوم میلادی برای اردشیر پسر پاپک نگاشته شده‌اند. عنوان عربی این کتاب الفروسیا الشمیتی می‌باشد.
توان اصلی ارتش ساسانیان واحدهای سواره نظام سنگین اسلحه موسوم به اسواران یا کاتافراکت‌ها بودند. فرخFarrokh, Kaveh. Sassanian Eilte Cavalry AD 224-642. Oxford: Osprey Publishing Ltd. 2005 می‌نویسد در اوایل دوران ساسانیان، نیزه سلاح تهاجمی اصلی اسواران بود. ذکاارتش شاهنشاهی ایران از کوروش تا پهلوی (1350)، نگارش یحیی ذکا، ص 171 اظهار می‌کند کاتافراکت‌های ساسانی (نام دیگر اسواران) مجهز به نیزه چنان محکم و استوار بر زین اسب خود می‌نشستند که گویی به آن قفل شده بودند. آن‌ها به مثابه دیواری در صف‌های اول ارتش می‌ایستادند. پشت آن‌ها کمانداران و سپس فیل‌های جنگی (حربه‌ای که ساسانیان آن را اولین بار به کار بردند) می‌ایستادند. آن‌ها در ردیف‌های متمرکز حمله می‌کردند و از سوی کماندارانی که به‌طور پیوسته به سوی خطوط دشمن تیراندازی می‌کردند پشتیبانی می‌شدند. ویسهوفر می‌نویسد فرمانده در وسط جای می‌گرفت و در حالی که از سوی سربازان برجسته نگهبانی می‌شد دستورهای لازم را به سپاه خود می‌داد. این سواره نظام‌های سنگین اسلحه به نوبه خود از پشتیبانی کمانداران سوارکار سبک اسلحه حمایت می‌شدند که با نیروهای دشمن درگیر شده و آن‌ها را خسته می‌کردند. به اعتقاد نیکول،David Nicolle "Sassanian Armies: the Iranian empire early 3rd to mid-7th centuries AD" , page 20 همانند دوران پارتیان، تعداد کمانداران سوارکار سبک اسلحه ده برابر اسواران بود. نیکول همچنین معتقد است سواره نظام سنگین اسلحه به ندرت می‌توانستند با حمله مستقیم پیاده‌نظام را در هم بشکنند؛ بنابراین سواره نظام سنگین اسلحه ساسانیان باید در دسته‌های نزدیک به هم حرکت و مانور می‌کردند که جلوی آن به خوبی از سوی ارتش محافظت می‌شد و پیاده‌نظام هم در کناره‌ها در گیر سواره نظام دشمن می‌شدند. نکته جالب دیگر این است که سواره نظام ساسانیان تا سال‌های آخر شاهنشاهی خود از رکاب استفاده نمی‌کردند.
شمشیرها - سنگ نگاره‌های ساسانیان در فیروزآباد ۱و۲، نقش رجب ۳، و نقش رستم ۱ (Masia، ۲۰۰۰ را ببینید)Masia, K. The Evolution of Swords and Daggers in the Sasanian Empire. In: Iranica Antiqua, vol. Xxxv, pp. 185-289. 2001 شمشیرها را به عنوان نمادها و تمثیل‌های سلطنتی نشان می‌دهند. شمشیر ساسانیان مثل پارتیان دولبه و بلند بودند. به گفته گیرشمن (۱۹۶۳:۲۹۵)، منابع ما در زمینه اسلحه‌های دوران ساسانیان بسیار کم هستند و اطلاعات اندکی در این زمینه به ما می‌دهند. این کمبود اطلاعات آکادمیک تا حدی از سوی آثار تیرارسیان پوشش داده شده‌اند که برخی فصل‌هایی که به وسیلهٔ مورخان ارمنی دوران ساسانیان در نیمه اول قرن پنجم نوشته شده‌اند را آورده‌است. این مورخان سه نوع اسلحه‌ای که همه نجیب‌زادگان ساسانی حمل می‌کردند را ذکر می‌کنند:
الف) تور (شمشیر کوتاه) به کمربند و سمت راست بدن وصل می‌شد،
ب) سوسر (شمشیر بلند) که به کمربند و سمت چپ بدن وصل می‌شد،
ج) نرن (خنجر) به ران بسته می‌شد.
در پارسی، شمشیر را سنه با شمشیر می‌خواندند و در متون پارسی میانه مانوی شفشِر نامیده می‌شد (MacKinze، ۱۹۷۱ را بنگرید). بر پایه نمونه‌های باستانشناسی شمشیرهای ساسانیان در موزه‌های ایران، شمشیرهای ساسانیان را می‌توان به صورت زیر تقسیم‌بندی کرد:
الف) شمشیرهای با محافظ دست صلیبی (دارای زائده‌ای به شکل صلیب در بالای دسته که از دست شمشیر زن محافظت می‌کند)،
ب) شمشیرهای با نیام با زواید P-شکل (با یا بدون نقش پَر)،
ج) شمشیر با نقش پُر و بدون زواید P-شکل و
د) شمشیر دودستی (شمشیر بزرگی که برای استفاده ازآن باید هر دو دست را به کار برد).
در این میان شمشیرهای با نیام و با زایده P- شکل قابل توجهند چرا که سمت بیرون این شمشیرها با نقش‌ها و الگوهای پَر تزیین شده‌است، یعنی همان نگاره‌هایی که در سایر هنرهای تزیینی ساسانیان هم دیده می‌شود. هارپر (۱۹۷۸:۸۴)Harper, Prudence Oliver. The Ox-headed Mace in Pre-Islamic Iran. . In: Acta Iranica, 24. 2ieme série, vol. X. Papers in Honour of Mary Boyce, pp. 247-259. 1985 از گیرشمن نقل می‌کند که طرح پَر را نماد پرنده ورگنا یکی از اشکال بهرام/ وِرِثْـرَغْـنَـه ایزد پیروزی زردشتی می‌داند. (برای اطلاعات بیشتر در مورد وِرِثْـرَغْـنَـه به خرده اوستا، ۱۴ بهرام‌یشت مراجعه کنید). سلحشوران ساسانی از نقش پر بر روی دسته و نیام (غلاف) شمشیرها و زره خود استفاده می‌کردند تا از خود در برابر دشمنانشان محافظت کنند.
نیزه: استفاده از نیزه‌ها از سوی واحدهای کاتافراکت‌های سنگین اسلحه به دوران هخامنشیان بازمی‌گردد. یک قُمقُمه قالبی سفالین از مقبره‌ای در کوای-کیرگلن-کالا در ساحل آمودریا پیدا شد که نقش یک سوارکار نیزه دار بر خود دارد.The Persian Army: 560 - 330 BC by Nicholas Sekunda. 1992, Osprey Book
واژه باستانی ارشتی (نیزه) که از سوی هخامنشیان به کار می‌رفت در دوران ساسانیان به ارشت بدل شد. پورداوود (۱۹۶۹/۱۳۴۷:۳۹)Pur Davood, Ebrahim. Zin Abzar (Armament). Tehran: Chakhaneye Artashe Shahanshahi. 1969 (1347) گفت ریشه کلمه در پارسی نو نیزه است. فرخ (۲۰۰۵:۱۳) می‌نویسد نیزه‌های ساسانی را با دو دست گرفته و در سطح کمر نگه می‌داشتند.
تبرزین: ساسانیان تبرزین نیز به کار می‌بردند. الصراف (۲۰۰۲:۱۳) می‌گوید تبرزین یک تیغ بزرگ و پهن و دسته نسبتاً بلندی داشت و سوارکاران ساسانی باید از بین تبرزین و گرز یکی را انتخاب می‌کردند چرا که حمل کردن هر دو با هم مایه زحمت و غیرضروری است. الصراف اضافه می‌کند که در اسطوره ساسانیان، بهرام گور تبرزین (بنا بر روایت دیگر گرز گاوسر) را به عنوان تنها سلاح خود انتخاب می‌کند تا بتواند به تنهایی در برابر دو شیر گرسنه ایستاده و تاج پادشاهی را از میان این‌ها بردارد.
کمان: به سنت هخامنشیان و پارتیان کمان همچنان در دوران ساسانیان از اهمیت بالایی برخوردار بود. اجزای کمان ساسانیان به این شرح است: یک دسته به عقب رفته، کمان‌های نسبتاً کوتاه و خمیده، زانویی محکم با منحنی که در بالا بزرگتر از قسمت پایین آن است.
پنجگان: وسیله‌ای بود که توسط آن جنگجویان می‌توانستند هم‌زمان پنج تیر را با دقت فراوان به سوی سربازان دشمن پرتاب کنند. .سواره نظام زبده ارتش ساسانی، ص ۵
جمع‌بندی: سلاح‌های مختلفی در دوره‌های هخامنشیان و ساسانیان ایران مورد استفاده قرار می‌گرفت. خیلی از این سلاح‌ها نه تنها در میدان‌های جنگ کاربرد داشتند بلکه نمادهای پادشاهی نیز بودند. یک بررسی جامع سنگ نگاره‌ها و اشیای هنری در کنار یافته‌های باستان‌شناسی تصویری روشن از تحول و توسعه این سلاح‌ها می‌دهد. به علت رویارویی‌های نظامی ایران با سایر مدنیت‌ها سلاح‌های نو معرفی شده و سلاح‌های موجود بهبود بیشتری یافتند تا بیشترین تأثیر را داشته باشند.
ناخوانده نام سریال چهار قسمتی انگلیسی در ژانر تخیلی، ترسناک و مرموز است که در سال ۱۹۹۷ با بازیگری داگلاس هاج، لسلی گرنتام، سیلوسترا لو توزل و لیا ویلیامز ساخته شد.
داستان سریال در مورد یک عکاس خبرنگار به نام استیو بلیک است که به چشم می‌بیند رئیس نیروی هسته‌ای انگلستان در تصادف مخوف ماشین کشته می‌شود اما روز بعد او را زنده و سالم می‌بیند. این حادثه استیو را تحریک می‌کند تا به شکل جدی تحقیق کند اما هر چه بیشتر جستجو می‌کند به نتیجه‌ای وحشتناکی دست می‌یابد و ان این است که به زودی همه انسانها به شکل غریبی منقرض می‌شوند.
حافظه نام فیلمی محصول ۲۰۰۶ به کارگردانی و تهیه‌کنندگی بنت جاشوا داولین است که فیلم نامه فیلم را نیز خودش نوشته‌است. در این فیلم ترسناک بازیگرانی همچون بیلی زین، دنیس هوپر، ان مارگارت، ترفکا هلفر و تری چان نقش آفرینی کردند.
این فیلم در مورد دکتر جوانی است که با مصرف کمی از یک پودر ناشناخته صحنه‌های عجیبی از گذشته می‌بیند. صحنه‌هایی از قبل از تولد خویش که در آنها شخصی که ماسک بر چهره می‌زند دحتر بچه‌ها را به شکل عجیبی می‌رباید.
حسین کلاقیچی گنجینه (۱۲۹۶، گنجه - ۳۱ فروردین ۱۳۹۰، تهران) معروف به حسین گنجینه بنیان‌گذار چاپ سیلک اسکرین و باتیک یا چاپ کَلاقه‌ای در ایران بود.
وی بنیان‌گذار و پدر چاپ باتیک (نوعی تکنیک چاپ روی پارچه) و همچنین چاپ سیلک اسکرین در ایران شناخته می‌شود. او عضو پیوسته فرهنگستان هنر، سازمان میراث فرهنگی، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بود و نزدیک به ۴ دهه در دانشگاه‌های تهران، الزهرا، سوره، جهاد دانشگاهی و دیگر مراکز آموزش عالی تدریس کرد. وی برای توسعه چاپ‌های دستی در ایران زحمات بسیاری متحمل شد و عمری را صرف پژوهش و آموزش در این زمینه کرد. او با برگزاری کارگاه‌های تولیدی و آموزشی در بسیاری از شهرهای ایران و دیگر کشورها، هنرش را نه تنها به مردم ایران، بلکه به سراسر دنیا عرضه نمود.
حسین کلاقیچی گنجینه در سال ۱۲۹۶ در شهر گنجه (جمهوری آذربایجان) متولد شد. پدر او حاج علی‌اکبر اهل تبریز و مادرش از اهالی اسکو بود. حاج علی‌اکبر با نام تقی‌زاده مدتی در گنجه کارخانه‌ای برای رنگرزی و چاپ پارچه داشت و زمانی که حسین ۴ ساله بود به تبریز بازگشت و نام فامیلش را از تقی‌زاده به کلاقیچی گنجینه تغییر داد.
حسین گنجینه در جوانی چاپ «باتیک» را در سال ۱۳۰۸ در تبریز پایه‌گذاری کرد و از سال ۱۳۱۰ تا ۱۳۲۴ مسئولیت کارخانه چاپ باتیک را در این شهر به‌عهده داشت.
او با دخترخاله‌اش که متولد روسیه بود ازدواج کرد که حاصل آن ۷ فرزند بود.
در سال ۱۳۲۵ به تهران آمد و در سال ۱۳۲۸ با همکاری مهندس صادقی و عمویش برای اولین بار در ایران کارگاه چاپ سیلک دایر کرد. بیشتر کار این کارگاه وسیع، چاپ تابلوهای تبلیغاتی برای فروشگاه‌ها و داروخانه‌ها بود که روی ورق فلزی چاپ می‌شد. بعدها علاوه بر فلز، روی شیشه، گونی و فیلم هم چاپ می‌کردند.
حسین گنجینه در سال ۱۳۳۴ وارد وزارت فرهنگ و هنر (وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی فعلی) شد تا کارگاه چاپ سیلک را در آن اداره برپا کند. از آن زمان فعالانه در زمینه چاپ سیلک و چاپ باتیک حضور داشت.
سپس به دعوت وزارت فرهنگ و هنر اولین پوستر نمایشگاهی به روش سیلک اسکرین را برای نمایشگاه کشاورزی ایران که در میدان جلالیه (پارک لاله کنونی) برگزار شد، چاپ کرد. از آن پس پوسترهای متعددی برای تئاتر، کنسرت، نمایشگاه‌ها و بی‌ینال‌ها مختلف به چاپ رساند.
در سال ۱۳۴۸ به دعوت رسمی دانشگاه تهران از وزارت فرهنگ و هنر برای تدریس چاپ سیلک در گروه تجسمی دانشکده هنرهای زیبا به آنجا رفت و مقدمات تجهیز کارگاه‌ها را فراهم کرد و در سال ۱۳۴۹ اولین واحد درسی آموزش سیلک اسکرین ارائه شد. از این سال به بعد او در مراکز آموزش عالی تهران و دیگر استان‌ها به‌ویژه در دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران به تدریس این رشته پرداخت و بسیاری از شاگردهای او اکنون هنرمندان صاحب‌نام و استادان معتبری هستند.
حسین گنجینه در سال ۱۳۵۴ بازنشسته شد اما تا سال‌ها بعد و در مجموع نزدیک به ۴ دهه به تدریس این رشته در دانشگاه تهران و سایر مراکز آموزش عالی ادامه داد.
گنجینه در ۲۴ اردیبهشت ۱۳۷۰ از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نشان درجه یک هنری دریافت کرد و از سوی وزارت فرهنگ و آموزش عالی نیز در ۶ آبان سال ۱۳۷۷ مفتخر به دریافت نشان درجه یک شد.
از او دو کتاب منتشر شده‌است: «هنر چاپ باتیک» و «چاپ سیلک» که در این کتاب ۳۰ تکنیک سیلک اسکرین آموزش داده شده و تاریخ این چاپ در بسیاری از کشورها آمده‌است.
وی چهار سال در بستر بیماری بود تا این که در ساعت ۶ صبح ۳۱ فروردین ۱۳۹۰ در سن ۹۴ سالگی چشم از جهان فروبست.
اعطای لقب‌های پادشاهی و تشریفاتی از سوی دربار بریتانیا در تاریخ انگلستان قدمتی هزار ساله دارد.القاب سلطنتی در خاندان سلطنتی بریتانیا، بی‌بی‌سی فارسی
القاب سلطنتی دربار بریتانیا دارای ۵ عنوان مهم است.Royal wedding: A guide to etiquette, BBC News
بالاترین و مهم‌ترین این درجات، عنوان دوک و دوشس است.
پس از لقب دوک، عنوان مارکی و مارکز وجود دارد و افراد دارای این عنوان‌ها لرد و لیدی خطاب می‌شوند. هم‌اکنون تنها ۳۴ نفر، دارای این لقب تشریفاتی در دربار بریتانیا هستند.
سومین درجه مهم دربار بریتانیا، عنوان اِرل یا کُنت و کُنتِس است. این لقب برای اولین‌بار در سده ۱۰ میلادی، اعطا شد. هم‌اکنون به غیر از شاهزاده ادوارد، ارل وِسِکس چهارمین پسر الیزابت دوم و همسرش سوفی، کنتس وسکس، ۱۹۱ مرد و ۴ زن دارای این لقب هستند.
چهارمین درجه مهم سلطنتی، عنوان ویکنت و ویکونتِس است. افراد دارای این عنوان رسماً لُرد خطاب می‌شوند.
پنجمین و آخرین عنوان مهم دربار بریتانیا، بارون و بارونِس، اولین‌بار در سده ۱۳ میلادی، اعطا شد. افراد دارای این عنوان نیز لُرد و لِیدی خطاب می‌شوند. از عنوان بارون و بارونِس تنها در اسناد قانونی یا رسمی استفاده می‌شود. از ایرانی‌تبارهای دارای این لقب، می‌توان به بارونس هاله افشار اشاره کرد.عضویت یک زن ایرانی در مجلس اعیان بریتانیا، بی‌بی‌سی فارسی
اعطای نشان و لقب در دربار بریتانیا، هر سال در دو نوبت انجام می‌شود، در سال‌روز تولد الیزابت دوم و به‌مناسبت فرا رسیدن سال نوی میلادی.دربار، اشرافیت و جامعه طبقاتی در بریتانیا، "بی‌بی‌سی فارسی"
کالج فنی بصره در سال ۱۹۹۴ در شهر بصره جنوب عراق و زیرنظر بنیاد آموزش فنی این کشور تأسیس شد.
سیدمحمود سخایی کاشانی معروف به سرگرد محمود سخایی (زاده ۱۲۹۶ در کاشان–۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در کرمان)، از یاران محمد مصدق و رئیس کل شهربانی کرمان از جانب وی در سال‌های نخست دههٔ سی خورشیدی بود. وی در جریان کودتای ۲۸ مرداد در شهر کرمان، به قتل رسید و مثله شد. وی برادر منوچهر سخایی است.
در نخستین سال‌های پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران خیابانی در شهر تهران واقع در حوالی میدان توپخانه به یاد او (و با یک درجه ارتقا از سرگردی به سرهنگی پس از قتل او بدست حامیان مظفر بقایی که از مخالفان مصدق بود) به نام خیابان سرهنگ سخایی نامیده شد.
محمود سخایی پس از انجام تحصیلات ابتدایی و متوسطهٔ خویش، به تحصیل نظامی روی آورد. وی در دوران تحصیل دانشجویی ممتاز بود و پس از پایان تحصیل نیز افسری شجاع و لایق به‌شمار می‌رفت. وی از جمله در مسابقه‌های تیراندازی نفر اول ایران شد و همچنین در یکی از نخستین دوره‌های حضور ایران در مسابقات المپیک (1948 لندن) به نمایندگی از ایران به المپیک رفت و همواره لیاقت او موجب حیرت و تشویق فرماندهان بود.
سخایی که از دوران تحصیل نظامی گرایش چپ‌گرایانه پیدا کرده بود، با خسرو روزبه که افسر حزب توده بود و از رهبران شاخهٔ نظامی این حزب به‌شمار می‌آمد، روابط دوستانه‌ای پیدا کرد. هرچند که وی هرگز با روزبه اتفاق نظر کامل پیدا نکرد، هر دو در مورد فساد ارتش که دغدغهٔ همیشگی سخایی بود اتفاق نظر داشتند.
خسرو روزبه حتی در هنگام فرار مشهور و تاریخی خود از زندان، چند روزی هم در منزل سخایی پنهان بود.
با آغاز نهضت ملی ایران به رهبری محمد مصدق، سید محمود سخایی که گمشدهٔ خود را یافته بود به نیروهای مردمی و ملی پیوست و با شیفتگی تمام به جانبداری از مصدق پرداخت. جوش و خروش و شور او در حمایت بی‌قید و شرط از دکتر مصدق به اندازه‌ای بود که در اندک زمانی خود را به عنوان یکی از حامیان درجهٔ یک مصدق و جنبش ملی مطرح ساخت.
اعتماد متقابل مصدق به وی موجب شد که پس از رویداد ۹ اسفند (ماجرای عزم شاه برای خروج از ایران) او را به ریاست گارد محافظان مجلس شورای ملی منصوب کند. وی در این سمت نقش مؤثری در حفاظت از جان مصدق در مجلس در برابر مخالفان و منتقدان وی ایفا کرد، به‌خصوص که این مخالفان از حمایت رئیس مجلس یعنی آیت‌الله کاشانی نیز برخوردار بودند و به همین پشتوانه بارها در طی جلسه‌های مجلس قصد ورود به بخش تماشاچیان و آسیب رساندن به مصدق را کردند که هر بار با ممانعت گارد مجلس به ریاست سخایی مواجه می‌شدند.
با وجود این انتصاب سخایی با اعتراض گروهی از نمایندگان حامی شاه روبرو شد و حتی کاشانی که رفته رفته از مصدق جدا شد و در کنار شاه قرار گرفت، در اعتراض به این انتصاب، چند جلسه مجلس را تعطیل کرد.
همچنین سخایی در این دوران با حزب ایران همکاری می‌کرد و تلاش فراوانی برای ایجاد سازمان نظامی و هسته‌ای متشکل از افسران برای نهضت ملی نمود.
حسن نیت سخایی نسبت به مصدق به اندازه‌ای بود، که کتابی با عنوان «مصدق و رستاخیز ملت» نوشت.
گفته می‌شود که مصدق در نظر داشت تا پس از همه‌پرسی، سخایی را با ارتقای درجه فرماندار نظامی تهران کند، امّا حساسیت و اهمیت کرمان وی را بر آن داشت تا پیش از آن، وی را به کرمان اعزام کند.
استان کرمان و به‌ویژه مرکز آن یعنی شهر کرمان در دوران نهضت ملی به دلیل آن که خاستگاه برخی از اصلی‌ترین سران و بنیانگذاران این نهضت از جمله و احمد رضوی بود، از حساسیت و اهمیت بسیاری برخوردار بود و به‌خصوص با جدایی بقایی از محمد مصدق اهمیت بیشتر نیز یافته بود.
همین حساسیت و اهمیت موجب شد که مصدق سرگرد پیاده محمود سخایی را که از افسران حامی‌اش بود را با اختیار کامل به ریاست کل شهربانی کرمان منصوب کند، به‌خصوص که همه‌پرسی مصدق پیش رو بود و ظاهراً در هنگام همه‌پرسی قرار بود اغتشاش از کرمان آغاز شود. امّا سرگرد سخایی توانست اوضاع را در کرمان آرام کند و برنامه‌ها و نقشه‌های مخالفان مصدق (به‌ویژه فدائیان بقایی کرمانی) را نقش بر آب کند.
در صبح چهارشنبه ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ فریادهای «زنده باد مصدّق، مرگ بر شاه» سر داده شد و با برگشتن ورق در بعدازظهر، تبدیل به «جاوید شاه، مرگ بر مصدّق» شده بود. شماری از مخالفان مصدق که گفته می‌شد هواداران بقایی کرمانی بودند، به طرف شهربانی کرمان راه افتادند تا با سرگرد سخایی برخورد کنند.روزنامهٔ صرصر تاریخ ۱۷ مهر ۱۳۳۲
در آخرین سفر دکتر مظفر بقایی به کرمان، در یک مجمع بزرگ در پایان بیانات خود می‌گوید:
شما در روز ۲۸ مرداد بزرگ‌ترین فداکاری را در سقوط و برچیدن حکومت یاغی مصدق از خود نشان داده و خائنین را به جزای اعمال خود رساندید. من امروز از آن مرد قهرمانی را که اولین ضربهٔ مهلک را به سرگرد سخایی رئیس شهربانی مصدق در کرمان نواخت می‌خواهم خود را معرفی کند تا روی او را ببوسم. مردی از میان جماعت از زمین برخاسته خود را معرفی می‌کند و به دستور دکتر پیش رفته و دکتر بقایی روی او را می‌بوسد…
رانندهٔ سرگرد سخایی به وی جریان توطئه را اطلاع داده و التماس می‌کند با جیپ پر از بنزین فرار کند اما وی نپذیرفت و به شهربانی کرمان رفت و برای گروهی که در آنجا جمع بودند از آزادگی و مبارزه با بیداد سخن گفت، اما مخالفان امان ندادند و بر سر و رویش ریختند.
کسانی که با صدای بلند مرگ بر مصدق می‌گفتند وارد اتاق شدند و به سرگرد سخایی حمله کردند. سپس پیکر نیمه‌جانش را از اتاق فرماندهٔ لشکر به پایین پرت کردند.
مهاجمان پای سرگرد سخایی را، با طنابی به انتهای خودروی جیپ نظامی بستند و پیکر وی را تا میدان شهر کرمان (فلکهٔ مشتاق (میدان شهدای کنونی) روی زمین کشیدند و بر تیری چوبی آویختند و «جاوید شاه و مرگ بر مصدق» گویان، در حالی که چوب و چماق‌هایشان را در هوا می‌چرخاندند، بدنبال جیپ و پلیس نظامی راه افتادند…
بر سنگ قبر سرگرد سخایی (پیش از آنکه ویران شود) نوشته شده بود:
مقبرهٔ سرگرد سید محمود سخایی، سرباز شهید نهضت ملی ایران، رئیس شهربانی، منتخب دکتر مصدق در استان کرمان که در کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ بدست عمال شاه کشته شد …خیابان «سرهنگ سخایی» واقع در نواحی مرکزی تهران (حوالی میدان توپخانه) به نام او است.
ترانهٔ پرستوپرستویی شد و پرزنون رفت. به صحراهای بی‌نام و نشون رفت … اشاره به زندگی و مرگ سرگرد محمود سخایی دارد. منوچهر سخایی خواننده و بازیگر سینمای پیش از انقلاب و از قدیمی‌ترین چهره‌های موسیقی پاپ که ۸ اردیبهشت ۱۳۹۰ درگذشت، برادر سرگرد سخایی است و ترانهٔ پرستو را به یاد او خوانده‌است.
ژرژ دومزیل (Georges Dumezil) اسطوره‌شناس و متخصص زبان‌شناس تاریخی فرانسوی و یکی از نخستین نمایندگان روش ساختارگرایی تطبیقی در علوم اجتماعی است.
ژرژ دومزیل، در ۱۸۹۸ به دنیا آمد و در ۱۱ اکتبر ۱۹۸۶، در ۸۸ سالگی درگذشت. در عین حال باستانشناس و زبانشناس و اسطوره‌شناس و تاریخ‌دان بود. در حدود بیست زبان می‌دانست، از جمله یونانی قدیم و سانسکریت و لاتین و روسی و ترکی و قفقازی و ارمنی و زبان‌های باستانی ایرانی.ستاری، جلال: ژرژ دومزیل. در: نشریه: «نمایش» دوره قدیم، بهمن ۱۳۶۸ - شماره ۲۷.
او صدها مقاله و در حدود پنجاه تألیف به یادگار گذاشت. فروتنانه خود را نه نظریّه‌پرداز و فیلسوف، بلکه فقط مورخ و واقعه‌نگار و پژوهنده در تاریخ تطبیقی می‌دانست و در سراسر عمر، با وسواس، تحقیقات عملی‌اش را مرتباً ویرایش و پیرایش کرد و از سر گرفت و خاصه از تعمیم‌های شتابزده پرهیز داشت.
ژرژ دومزیل در ۴ مارس ۱۸۹۸ در پاریس به دنیا آمد. ابتدا با خواندن افسانه‌های یونانی در کودکی بود که به اسطوره علاقه‌مند شد. پدرش متن دوزبانهٔ مشهور آلمانی – فرانسوی نیبور را به او داده بود. این اسطوره‌شناس آینده همچنین داستان‌های پرو را در کودکی خوانده بود.
دومزیل پس از اتمام تحصیل متوسطه، به مدرسهٔ معتبر پاریس، لویی – لو – گران، رفت و در ۱۹۱۶ وارد اکول نرمال (خیابان اولم) شد. اگرچه با جنگ جهانی اول تحصیلات او دچار وقفه شد (در ۱۹۱۹ لیسانس ادبیات گرفت و اندکی پس از آن، در مدرسهٔ بووه در شمال فرانسه، جایی که تا اکتبر ۱۹۲۰ تدریس کرد، لقب «استاد» گرفت. دومزیل، که نمی‌توانست زندگی یک معلم مدرسهٔ متوسطه را تحمل کند، کار خود را رها کرد تا، زیرنظر زبان‌شناس تاریخی برجستهٔ آن زمان، یعنی آنتوان میه، خود را وقف تهیهٔ رسالهٔ دکتری دولتی خود به نام جشن جاودانگی – پژوهشی تطبیقی در اسطوره‌های هندواروپایی کند. او همچنین در اندیشهٔ یافتن کاری در خارج کشور بود و بعدها به عنوان مربی زبان فرانسه در دانشگاه ورشو به کار مشغول شد.
چون دور از فرانسه بودن در آن زمان برای دومزیل بس دردناک بود، پس از شش ماه استعفا داد و در تابستان ۱۹۲۱ به پاریس بازگشت. پس از سه سال پژوهش، رسالهٔ دکتری خود را، که در ۱۹۲۴ از آن دفاع کرد، به پایان رساند. اندکی پس از آن، این دانش‌پژوه جوان به ترکیه رفت تا به عنوان استاد تاریخ ادیان در دانشگاه استانبول تدریس کند، کاری که در پرتو سیاست‌های سکولار مصطفی کمال ممکن شد.
دومزیل شش سال (۳۱–۱۹۲۵) در ترکیه درس داد، سال‌هایی که او، در ۱۹۸۶، آن‌ها را «بهترین سال‌های» زندگی خود نامید. دومزیل، پس از دو سال کار در دانشگاه اوپسالا (جایی که او فراگیری زبان‌های اسکاندیناوی را شروع کرد) به عنوان مربی زنان فرانسه، در ۱۹۳۳ به فرانسه بازگشت تا به عنوان مدیر پژوهش در «مدرسهٔ مطالعات عالی» (اکول پراتیک) مشغول کار شود.
در ۱۹۴۹، دومزیل به عنوان استاد صاحب کرسی برای تدریس تمدن هندواروپایی در کلژ دو فرانس برگزیده شد، و تا زمان بازنشستگی خود در ۱۹۶۸ در آن به تدریس پرداخت. وی سپس سه سال در ایالات متحد آمریکا درس داد، و در ۱۹۷۸ به عضویت آکادمی فرانسه برگزیده شد.
ژرژ دومزیل، در ۱۱ اکتبر ۱۹۸۶، درگذشت.
روش روش ساختارگرایی تطبیقی در علوم اجتماعی که بر نظامی دقیق از طبقه‌بندی‌ها و تجزیه و تحلیل‌ها مبتنی است، به دومزیل امکان داد تا، در «تمدن» هند و اروپایی، سه کارکرد اجتماعی نامتغیر را نشان دهد: حاکمیت، جنگ، و تولید. به بیان دقیق‌تر، دومزیل می‌کوشید که سرشت و همبستگی عناصر تشکیل‌دهندهٔ تمدن هند و اروپایی را نمایش دهد – بی‌آن که منکر تفاوت این عناصر باشد. این نمایش از طریق شبیخونی حیرت‌انگیز به دین و اسطورهٔ هند و اروپایی، آن‌گونه که در حماسه‌ها، افسانه‌ها و تاریخ‌ها (مثلاً بنیانگذاری روم) آمده‌اند، انجام می‌گیرد. در میان منابع استثنایی دومزیل باید به مهابهاراتا از هند، اوستا (کتاب مقدس زرتشتیان) از ایران، ادا از اسکاندیناوی و، در مورد روم، انه‌اید ویرژیل اشاره کرد.
این اثر، رسالهٔ دکتری دومزیل بود.
هر سه اثر به وسیلهٔ شیرین مختاریان و مهدی باقی ترجمه شده و نشر قصه آن را منتشر کرده‌است.
همچنین جلال ستاری در کتاب اس‍طوره و ح‍م‍اس‍ه دران‍دی‍ش‍ه ژرژ دوم‍زی‍ل که توسط نشر مرکز منشر شده به بررسی آرای دومزیل پرداخته‌است.
الغانم عتیق منطقه‌ای مسکونی در قطر و در محدوده شهرداری دوحه می‌باشد.
حیره محله‌ای بزرگ و اشراف‌نشین در نیشابور کهن بوده‌است. سبب شهرت این محلهٔ بزرگ به "حیره"، سکونتگاه نخستین مهاجران عرب از حیره عراق در این جا بوده‌است. این محله دارای بازاری بزرگ به نام سوق الحیره بوده‌است. این محله و بازار آن با دروازه در غرب به راه‌ها متصل بوده‌است. این محله آن چنان در آن زمان بزرگ بوده‌است که به عنوان یکی از شهرهای نیشابور شناخته می‌شده‌است و متصل به شهر بوده. اکنون این محله در جنوب شرقی شهر کنونی نیشابور واقع شده‌است. گورستان حیره نیشابور محل دفن سرشناس‌ترین اهالی نیشابور بوده‌است. از جمله عمر خیام. همچنین این محله امروزه یکی از مکان‌های باستانی‌شناسی در نیشابور به حساب می‌آید. چارلز ویلکینسون پس از پژوهش‌های باستان‌شناسی در نیشابور به این باور رسید که مسجد این محله همانند مسجد ابن طولون در فسطاط، قاهره بوده‌است.
1972, The Paticians of Nishapur: A Study in Medieval Islamic Social History, Cambridge, Mass*
۱۹۶۶, The Topography and Topographic History of Nishapur, PhD diss, Harvard University*
۱۹۵۰, Life in Early Nishapur. Bull. of the Metropolitan Museum of Art, n.s. 9, pp. ۶۰–۷۲*
محمدفرج الکعبی یک پرتاب‌کننده چکش اهل قطر می‌باشد. بهترین پرتاب شخصی وی ۷۰٫۸۷ است که در آوریل ۲۰۰۳ در دوحه به ثبت رسیده و رکوردی برای کشور قطر است.
ایل ممسنی یکی از ایلات قوم لر و از شعب لربزرگ است.این ایل در حال حاضر در شهرستان‌های ممسنی و رستم وسپیدان زندگی می‌کنند. ایل ممسنی از چهار طایفه رستم، بکش، جاوید و دشمن زیاری تشکیل شده‌است.
اتابک هزاراسپ که مهین و بهین همه بود، قائم مقام پدر شد و عدل و داد ورزید.
دراواسط سده پنجم هجری برخی از طوایف لر به دلیل زبردستی و چالاکی از منطقه لر بزرگ برای مقابله به صلیبیون به سوریه کوچانده شدند که ممسنی یکی از آنان بود.طایفه ممسنی در اواسط سده ششم به همراه عشایر لر دیگر از شام به نواحی غربی ایران بازگشتند.به گفته شهاب الدین العمری طوایفی از لرها در سوریه و مصر زندگی می‌کردند اما صلاح الدین ایوبی از چالاکی و زبردستی آن‌ها در بالا رفتن از صخره‌های سرسخت بوحشت افتاد و دستور قتل‌عام آن‌ها را صادر کرد. سکندر امان الهی نیز ضمن تأیید نظر مینورسکی دلایل دیگری را نیز برای اشتباه بودن گفته حمدالله مستوفی ذکر کرده‌است. به گفته او زمان مهاجرتی که حمدالله مستوفی ذکر کرده با تاریخی که شهاب الدین العمری برای قتل عام لرها در سوریه و مصر آورده یکی است و طوایف مهاجر از سوریه همان لرهایی هستند که صلاح الدین ایوبی آنان را وادار به برگشت به لر بزرگ کرد.
تقسیمات ایلی ممسنی از چهار طایفه بزرگ:رستم،دشمن زیاری،جاوید،بکش تشکیل شده است
۱-جاوید
۲-بکش
۳-دشمن زیاری
۴-رستم
مردم این ایل به لری ممسنی صحبت می‌کنند؛ که یکی از شاخه های زبان لری است که در میان لرهای ممسنی متداول است. گویش فوق در دسته گویش‌های لری جنوبی قرار می‌گیرد.ethnologuelanguage archivesmultitree
محمدعلی ایاد یک جودوکار اهل قطر می‌باشد. در جودو در بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ وی به‌طور مشترک در جایگاه ۵م رده نیمه سنگین وزن‌ها (۱۰۰ کیلوگرم) قرار گرفت. وی در رقابت بر سر کسب مدال برنز در مقابل جودوکار اهل ازبکستان متحمل شکست شد.
وی هم‌اکنون ساکن شهر دوحه می‌باشد.
محمدجعفر محلاتی، فرزند شیخ محمدحسین (تولد ۱۲۸۴ قمری) از روحانیان مبارز جنوب بود.
وی به سال ۱۲۸۴ قمری (۱۲۴۳ خورشیدی) در شیراز به دنیا آمد. خاندان وی اصالتاً شوشتری بوده و جد پدری ایشان مجتهدالزمان ملااحمد از شوشتر به همراه پدر بزرگوارشان مولانا محمّدالتستری به محلات مهاجرت نموده و سپس جدشان ایشان ملا محمّدعلی محلاتی از محلات به شیراز مهاجرت نمودند و نسب وی به علی ابن الحسین النجارالتستری و به شجره نامه خاندان بنی النّجار می‌رسد. وی به سال ۱۳۰۹ در ۲۵ سالگی برای تحصیل علوم عالی به سامرا رفت و از میرزای شیرازی بهره‌مند شد؛ و پس از آن در نجف در دروس سید محمدکاظم یزدی و آخوند خراسانی حاضر شد و از آندو اجازه اجتهاد گرفته و در سال ۱۳۳۰ قمری به شیراز برگشت.
وی در قیام و مقاومت جنوب هنگام جنگ جهانی اول در مقابل بریتانیا در کنار مردم بود و حکم جهادی خود را صادر کرد که به وسیلهٔ ضیاءالواعظین به سمع مردم رسید؛ و مردم شیراز را برای حمایت از تنگستانی‌ها و دشتستانی‌ها فراخواند و در ۹ ذیحجه ۱۳۳۳ قمری خود لباس رزم پوشید و با ۷۰۰ مجاهد عازم برازجان شد. ناصر دیوان کازرونی در راه کازرون از آن‌ها استقبال نمود و عده‌ای از مردم کازرون با آن‌ها همراه شدند. در برازجان شیخ محمدحسین برازجانی، سلطان اخگر (فرمانده ژاندارمری) و غضنفرالسلطنه برازجانی (حکمران برازجان) از آن‌ها بگرمی استقبال کردند. احمدخان دریابیگی به قصد ایجاد اختلاف بین مجاهدین شیراز و تنگستانی خود را به جمع مجاهدین شیراز رساند؛ و از آن‌ها خواست در برازجان بمانند. ۳۰۰ نفر از نیروهای ژاندارمری به حکم جهادی آقای محلاتی حاضر به جنگ شدند؛ و به مجاهدین تنگستانی در چغادک پیوستند. کدخدایان بندر ریگ، حیات داوود و لیراوی و اهالی دشتستان و دشتی به دنبال حکم جهادی جعفر محلاتی به دفاع و همکاری با تنگستانی‌ها شتافتند.
شیخ محمدجعفر محلاتی به سال ۱۳۱۸ خورشیدی درگذشت. از جمله فرزندان وی، بهاءالدین محلاتی و جلال الدین آیت‌الله‌زاده و جمال الدین آیت الله زاده ،محلاتی می‌باشند.
هنر سیر و سفر برگردانی است از کتابی به نام "The art of travel" اثر آلن دو باتن نویسنده سوئیسی، از زبان انگلیسی به پارسی، به کوشش گلی امامی.
در این کتاب دو باتن با سبکی شخصی تر، به روانشناسی سفر می‌پردازد: چطور مکانها را قبل از این که ببینیم تصور می‌کنیم؟، چطور چیزهای زیبا را به یاد می‌آوریم، وقتی به صحرایی نگاه می‌کنیم یا وارد هتلی می‌شویم یا به روستائی می‌رسیم چه اتفاقی در ما می‌افتد؟
باشگاه فوتبال البرج بیروت یا به‌طور ساده البرج یک باشگاه فوتبال لبنانی در شهر بیروت است. بخش ورزش فوتبال آن لیگ دسته دوم قطر بازی می‌کند.
فدراسیون دوچرخه‌سواری قطر نهاد اداره‌کننده دوچرخه‌سواری در قطر است. این نهاد یکی از اعضای اتحادیه بین‌المللی دوچرخه‌سواری موسوم به "UCI" و کنفدراسیون دوچرخه‌سواری آسیا می‌باشد.
باشگاه ورزشی النواعیر یک باشگاه فوتبال سوری در شهر حمات می‌باشد.
این نوشتار به بررسی عمر بن خطاب دومین خلیفه اهل سنت در ادبیات فارسی می‌پردازد. مدح و ستایش عمر بن خطاب و دیگر خلفای راشدین در بسیاری از آثار مشهور ادبیات فارسی دیده می‌شود.
مولانا جلال الدین محمد بلخی، شاعر شهیر قرن هفتم هجری از خلفای راشدین و من‌جمله خلیفه دوم به کرات به‌نیکی یاد کرده:
مولوی همچنین جاهای دیگر مثلا در داستان پیر چنگی به عمر اشاره می‌کند.
حکیم فردوسی شاعر اسطوره‌پرداز قرن چهارم هجری چنین در وصف یار دوم نبی سروده:شاهنامه کامل فردوسی شاهنامه- بخش ششم - گفتار اندر ستایش پیامبر[شورا ومنطق]- صفحه 14- ناشر: آی آر پی‌دی‌اف - سال نشر:1388
در بین آثار محمد عطار نیشابوری، عارف و شاعر ایرانی ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم، بارها از عمر بن خطاب، با القابی چون امیرالمؤمنین و فاروق اعظم، و رفتار او سخن به میان آمده‌است. از جمله در الهی نامه، اسرار نامه (بخش «فی فضیلة امیرالمؤمنین عمر رضی الله عنه»).
نورالدین مدرسی چهاردهی که صاحب تالیفاتی در عرفان اسلامی ست در مقاله ای در مجله وحید می‌نویسد که حسنعلی نخودکی اصفهانی از علمای شیعه در دوران معاصر؛ کتاب منطق الطیر عطار را با حذف کردن مطالبی که در مدح خلفا بوده‌است منتشر کرده و گفته‌است که عطار تقیه کرده بوده و همچنین ادعا کرد که من برای چاپ کتاب از روح عطار اجازه گرفتم!
چند نمونه
اسرارنامه یکی از مثنوی‌های مسلم‌السند فریدالدین محمد عطار نیشابوری و احتمالاً از جمله نخستین آثار او بوده‌است. این اثر مشتمل است بر ۳۳۰۵ بیت در ۲۲ مقاله. سه مقاله نخستن آن به ترتیب دربارهٔ «توحید» و «نعت رسول اکرم» و «فضائل خلفای راشدین» است. بخش مربوط به عمر بن خطاب «فی فضیلة امیرالمؤمنین عمر رضی الله عنه» نامگذاری شده‌است. ابیات زیر ازین بخش است.
اسرارنامه به تصحیح سید صادق گوهرین (تهران ۱۳۳۸)
در آثار مصیبت نامه خسرو نامه، منطق الطّیر و الهی نامهٔ عطار نیشابوری نیز از عمر بن خطاب بیان شده‌است.
منطق‌الطیر یا مقامات‌الطیور منظومه‌ای‌ست از عطار نیشابوری که به زبان فارسی و در قالب مثنوی به بحر رمل مسدس مقصور سروده شده‌است. این کتاب با «حمد خدا آغاز می‌گردد. پس از آن به توصیف و مدح «محمد» می‌پردازد. سپس در مدح «دو خلیفه اول» می‌گوید. بخش مربوط به خلیفه دوم:
منطق الطیر - ناشر:انتشارات ماد - چاپ ۱۳۷۳ - مقدمه
سنایی غزنوی از بزرگ‌ترین شاعران قصیده‌گو و مثنوی‌سرای ادبیات فارسی، که در سدهٔ ششم هجری می‌زیسته‌است. در اثرش "طریق التحقیق" می‌سراید:
Bo Utas, Tariq ut-tahqiq. A Sufi Mathnavi ascribed to Hakim Sana’i of Ghazna and probably composed by Ahmad b. al-Hasan b. Muhammad an-Naxcavani. A critical edition, with a history of the text and a commentary (= Scandinavian Institute of Asian Studies Monograph Series, 13), Lund 1973. 243, 55 pp.
سعدی، شاعر و نویسنده زبان پارسی در وصف عمر می‌سراید:
دیگر عمر که لایق پیغمبری بدی
گر خواجه رسل نبدی ختم انبیا
سالار خیل خانهٔ دین صاحب رسول
سر دفتر خدای پرستان بی‌ریا
دیوی که خلق عالمش از دست عاجزند
عاجز در آنکه چون شود از دست وی رها؟
او همچنین در شعری در مدح بوبکر بن سعد بن زنگی به عمر اشاره می‌کند و چنین می‌نویسد:
نظامی در وصف عمر می‌فرماید:
به مهر علی گرچه محکم پیم
ز عشق عمر نیز خالی نیم
عمر یافت کام از می عدل و داد
بر آفاق چون استوا، خط نهاد
که هر کس ز مضمون این خط گذشت
به اسرار تحقیق واصل نگشت
چون بست بهر دین محمد میان عمر
در هم شکست گردن گردن کشان عمر
برباد رفت خرمن کفار خاکسار
چون برکشید خنجر آتش فشان عمر
خورشید دین به اوج کمال آن زمان رسید
کانداخت سایه بر سر اسلامیان عمر
دستش به مکه گردن قیصر بزد به روم
چون گشت برممالک دین قهرمان عمر
هم آسمان دانش و هم آفتاب عدل
هم خوابهٔ محمد آخر زمان عمر
ظالمان را حشر با آب نیاز
عادلان را زی امیرالمؤمنین عمر برند
خاصه آل پیغمبر و اصحاب
کز همه بهترند در هر باب
وز میان همه نبود حقیق
به خلافت کسی به از صدیق
وز پی او نبود از آن احرار
کس چو فاروق لایق آن کار
تازه کن آئین صدیق و عمر
چون صبا بر لاله صحرا گذر
تولید الکتریسیته در مواد نیم‌رسانا براثر تابش امواج الکترومغناطیسی را اثر فُتوولتایی می‌گویند. فرهنگستان زبان فارسی نام این پدیده را با املای «اثر فوتوولتایی» ارائه داده‌است.https://www.vajehyab.com/farhangestan/اثر+فوتوولتایی
اثر فتوولتایی به معنی تولید شدن ولتاژ یا جریان الکتریکی متناظر با آن در ماده به دلیل در معرض نور قرار گرفتن است. اگرچه اثر فوتوولتایی به‌طور مستقیم به اثر فوتوالکتریکPhotoelectric effect مربوط است با این حال این دو پروسه متفاوت بوده و باید بین آن‌ها تمایز قائل شد.
استارس یک ویروس رایانه‌ای است که در آوریل ۲۰۱۱ در ایران شناسایی شد. این ویروس که از خانوادهٔ استاکس‌نت دانسته می‌شود، خود را در میان پرونده‌های پی‌دی‌اف مخفی می‌کند. به گفته رئیس سازمان پدافند غیر عامل ایران، استارس ممکن است با فایلهای اجرایی سازمان‌های دولتی ایران اشتباه گرفته شود.
با بررسی‌های انجام شده توسط تیم وب آموز معلوم شد که اصلاً چنین ویروسی وجود ندارد و کل این قضیه بخشی از کلاهبرداری‌های مسعود مولوی از مقامات جمهوری اسلامی ایران بوده‌است.
ورزشگاه شهرک عیسی ورزشگاهی چندکاربردی در شهرک عیسی، بحرین می‌باشد. امروزه از آن بیشتر برای برپایی مسابقه‌های فوتبال و به عنوان ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال النجمه بحرین استفاده می‌شود. این ورزشگاه گنجایش ۲۰٬۰۰۰ نفر تماشاچی را دارد. این ورزشگاه در سال ۱۹۶۸ افتتاح شد.
ورزشگاه المحرق ورزشگاهی چندکاربردی در عراد، بحرین است. امروزه از آن بیشتر برای برپایی مسابقه‌های فوتبال و به عنوان ورزشگاه خانگی باشگاه ورزشی المحرق استفاده می‌شود. این ورزشگاه گنجایش ۲۰٬۰۰۰ نفر تماشاچی را دارد.
ورزشگاه الاهلی ورزشگاهی چندکاربردی در منامه، بحرین می‌باشد. امروزه از آن بیشتر برای برپایی مسابقه‌های فوتبال و به عنوان ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال الاهلی بحرین استفاده می‌شود. این ورزشگاه گنجایش ۱۰٬۰۰۰ نفر تماشاچی را دارد.
ورزشگاه برادم مکلا ورزشگاهی چندکاربردی در مکلا، یمن می‌باشد. امروزه از آن بیشتر برای برپایی مسابقه‌های فوتبال و به عنوان ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال شعب حضرموت استفاده می‌شود. این ورزشگاه گنجایش ۲۰۰۰۰ نفر تماشاچی را دارد.
دانشگاه دولتی طبی تاجیکستان به نام ابوعلی بن سینا (به فارسی تاجیکی:Донишгоҳи давлатии тиббии Тоҷикистон ба номи Абӯалӣ Ибни Сино)، دانشگاهی دولتی در تاجیکستان است که در سال ۱۹۳۹ در شهر دوشنبه پایه‌گذاری شده است. این دانشگاه زیر نظر وزارت تندرستی جمهوری تاجیکستان اداره می‌شود. در هنگام یکپارچگی اتحاد جماهیر شوروی، دومین دانشگاه برتر شوروی شناخته می‌شده است.
ورزشگاه مشرف ورزشگاهی چندکاربردی در مشرف کویت می‌باشد. امروزه از آن بیشتر برای برپایی مسابقه‌های فوتبال و به عنوان ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال الیرموک استفاده می‌شود. این ورزشگاه گنجایش ۱۲٬۰۰۰ نفر تماشاچی را دارد.
نیشابوری (نیشابور + ی نسبت) ممکن است در یکی از این معانی به کار رود:
ادیب نیشابوری می‌تواند به افراد زیر اشاره کند:
محمدمهدی رکنی یزدی (متولد ۱۳۰۹ مشهد) استاد زبان و ادبیات فارسی، قرآن پژوه و اندیشمند ایرانی است که ریاست دانشکده ادبیات و علوم انسانی دکتر علی شریعتی دانشگاه فردوسی مشهد طی سالهای ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۶ مدیرمسئول و سردبیر مجله مشکوه و تألیف ده‌ها مقاله و کتاب (سه کتاب در انتشارات سمت) از مهم‌ترین سوابق وی می‌باشد.
کارشناسی زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، ۱۳۳۳
کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، ۱۳۳۵
دکترا زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، ۱۳۴۷
دکتر محمدمهدی رکنی یزدی در سال ۱۳۰۹ در مشهد متولد شد و پس از اتمام تحصیلات مقدماتی در سال ۱۳۲۹ برای ادامه تحصیل به تهران رفت و مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در رشته زبان و ادبیات فارسی از دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران اخذ کرد. پس از بازگشت به مشهد از مهرماه سال ۱۳۳۵ به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و در دبیرستان‌های مشهد از جمله دبیرستان علوی و دانشسرای مقدماتی مشغول به تدریس شد. همجنین با شرکت در جلسات مذهبی و بهره‌گیری از دانشمندانی همچون استاد محمد تقی شریعتی، آیت‌الله میرزا جوادآقا تهرانی و آیت‌الله مجتبی قزوینی خراسانی به تکمیل مطالعات اسلامی خود پرداخت. در سال ۱۳۴۰ در مقطع دکترای دانشکده ادبیات دانشگاه تهران پذیرفته شد و برای ادامه تحصیل به تهران رفت و از اساتید برجسته‌ای همچون استاد جلال الدین همایی، بدیع الزمان فروزانفر، محمد معین، ذبیح‌الله صفا، عبدالعظیم قریب و محمد محمدی بهره جست و پایان‌نامه دکترای زبان و ادبیات فارسی را با عنوان «تحقیق در تفسیر کشف‌الاسرار و عدةالابرار» با راهنمایی استاد محمدتقی مدرس رضوی در سال ۱۳۴۷ دفاع نمود.
در سال ۱۳۴۷ بنا به پیشنهاد دانشگاه مشهد، از آموزش و پرورش به دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه مشهد منتقل شد؛ که در ایام تدریس خود با اساتید برجسته‌ای چون دکتر علی شریعتی و دکتر غلامحسین یوسفی همکار بود. پس از انقلاب اسلامی و همزمان با تعطیل شدن دانشگاه‌ها در دوره انقلاب فرهنگی، به آستان قدس رضوی منتقل گردید و ابتدا در اداره امور فرهنگی مشغول به خدمت شد و پس از تأسیس سازمان چاپ و انتشارات آستان قدس رضوی توسط دکتر عباس سعیدی رضوانی، با این مؤسسه همکاری کرد که تألیف کتاب‌های متعدد، حاصل این همکاری بود. در سال ۱۳۶۱ بنیاد پژوهشهای اسلامی به عنوان مرکزی علمی و پژوهشی و وابسته به شورای عالی فرهنگی آستان قدس رضوی، تأسیس شد. وی به عنوان عضو هیئت مدیره به همکاری با بنیاد مشغول شد. پس از آغاز به کار مجله علمی- ترویجی مشکوة در سال ۱۳۶۱ عضو هیئت تحریریه این فصلنامه شد که از سال ۱۳۷۸ به عنوان مدیر مسئول و سردبیر این مجله علمی- ترویجی انتخاب گردید.
پس از انقلاب فرهنگی و بازگشایی دانشگاه‌ها، به دانشکده ادبیات بازگشت و به تدریس و فعالیت‌های علمی خود ادامه داد و طی سالهای ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۶ ریاست دانشکده ادبیات و علوم انسانی دکتر علی شریعتی دانشگاه فردوسی مشهد را به عهده داشت و در نهایت در سال ۱۳۸۲ پس از ۴۶ سال تدریس تمام وقت و با رتبه علمی استاد تمام از دانشکده ادبیات دانشگاه فردوسی مشهد بازنشسته شد. پس از بازنشستگی به‌طور پاره وقت به عنوان استاد راهنمای دوره دکتری در دانشکده ادبیات دانشگاه فردوسی مشهد و دانشگاه علوم اسلامی لندن فعالیت داشت و نیز در دانشکده علوم قرآنی مشهد و دانشکده علوم اسلامی رضوی به تدریس و راهنمایی پایان‌نامه پرداخت. وی هم‌اکنون به عنوان عضو شورای عالی فرهنگی آستان قدس رضوی و مدیر مسئول و سردبیر فصلنامه مشکوه مشغول به فعالیت می‌باشد.
۱. «روش‌یابی در آموزش علوم دینی»، نشریه کمیته دبیران تعلیمات دینی مشهد، اداره کل آموزش و پرورش خراسان، مرداد ۱۳۴۹، ص۵۴–۷۰.
۲. «دیوان رسالت و آیین دبیری از خلال تاریخ بیهقی»، یادنامه ابوالفضل بیهقی، چاپ اول، مشهد، انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد، ۱۳۵۰، ص، ۲۳۳–۲۷۲.
۳. «فواید لغوی تفسیر کشف الاسرار»، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه مشهد، پاییز ۱۳۵۰، ص ۶۰۲–۶۲۳.
۴. «خصایص دستوری تفسیر کشف الاسرار»، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه مشهد، بهار ۱۳۵۱، ص ۱۳۲–۱۵۴.
۵. «دریافت عرفانی میبدی از قرآن»، مجموعه سخنرانی‌های دومین کنگره تحقیقات ایرانی، جلد دوم، بهار ۱۳۵۲، ص ۲۶۴–۲۹۵.
۶. «فرهگ عامه در کتاب التفهیم»، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه مشهد، بهار ۱۳۵۲، ص ۱۵۹–۱۷۸.
۷. «آثار الباقیه و روش علمی تحقیقات ابوریحان در قرآن»، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه مشهد، پاییز ۱۳۵۲، ص۴۹۲–۴۷۱.
۸. «نظریات انتقادی بیرونی از خلال آثار الباقی»، فصلنامه دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه مشهد، شماره ۸، پاییز ۱۳۵۲، ص۴۰۳–۴۱۷.
۹. «جلوه‌های تشیع در تفسیر کشف الاسرار»، یادنامه علامه امینی، شرکت سهامی انتشار، ۱۳۵۲، ص ۱۶۵–۲۳۰.
۱۰. «نسخه خطی مترادف الالفاظ و خصوصیات آن»، (مجموعه خطابه‌های سومین کنگره تحقیقات ایرانی)، بنیاد فرهنگ ایران، ۱۳۵۳، ص ۵۰۰–۵۱۸.
۱۱. «ارزش خرد از نظر فردوسی»، مجموعه سخنرانی‌های اولین و دومین هفته فردوسی، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه مشهد، ۱۳۵۳، ص ۱۰۴–۱۲۵.
۱۲. «برخی از خصوصیات داستان‌های مثنوی»، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه مشهد، زمستان ۱۳۵۳، ص۶۴۷–۶۶۶.
۱۳. «بررسی و نقد جبر و اختیار در آثار چند تن از شاعران»، فصلنامه دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه مشهد، شماره ۱۵، تابستان ۱۳۵۴.
۱۴. «بررسی و نقد جبر و اختیار در آثار چند تن از شاعران (۲)»، فصلنامه دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه مشهد، شماره ۱۶ و ۱۷، پاییز و زمستان ۱۳۵۴.
۱۵. «بررسی و نقد جبر و اختیار در آثار چند تن از شاعران (۳)»، فصلنامه دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه مشهد، شماره ۱۸، بهار ۱۳۵۵.
۱۶. «دیداری با مولوی در کتاب فیه ما فیه»، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه مشهد، زمستان ۱۳۵۶.
۱۷. «اقبال و عرفان»، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه مشهد (یادنامه علامه اقبال لاهوری)، پاییز ۱۳۵۶.
۱۸. «نکاتی چند از دقت مترجمان قرآن مجید»، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد، سال چهاردهم، شماره دوم، تابستان ۱۳۵۷.
۱۹. «عشق از دیدگاه مولوی»، فرخنده پیام (مجموعه مقالات تحقیقی علمی) یادگارنامه استاد دکتر غلامحسین یوسفی، انتشارات دانشگاه مشهد، ۱۳۶۰.
۲۰. «موزه در بینش اسلامی»، فصلنامه مشکوة، شماره ۱، پاییز ۱۳۶۱.
۲۱. «ارزیابی گریه»، فصلنامه مشکوة، شماره ۲، بهار ۱۳۶۲.
۲۲. «سعدی آموزگار قناعت»، ذکر جمیل سعدی (مجموعه مقالات به مناسبت بزرگداشت هشتصدمین سالگرد تولد سعدی)، کمیسیون ملی یونسکو، اسفند ۱۳۶۴.
۲۳. «چراغی که در کانون درخشید» (شرح حال و آثار محمد تقی شریعتی مزینانی)، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه مشهد، بهار و تابستان ۱۳۶۶.
۲۴. «یکتابینی و یکتاپرستی نظامی»، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد، سال بیست و سوم، شماره اول و دوم، بهار و تابستان ۱۳۶۹.
۲۵. «آزمون زندگی و بهره فرزانگان از آن»، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد، سال بیست و سوم، شماره سوم وچهارم، پاییز و زمستان ۱۳۶۹.
۲۶. «تاریخ و تاریخ‌پژوهی بین مسلمانان (یادنامه استاد دکتر عبدالهادی حائری)»، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد، سال بیست و پنجم، شماره اول و دوم، بهار و تابستان ۱۳۷۱.
۲۷. «جستاری در اسامی سوره‌های قرآن»، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد، سال سی و یکم، شماره سوم و چهارم، پاییز و زمستان ۱۳۷۷.
۲۸. «شبهه و ویژگیهای آن در کلام امیرمؤمنان علی علیه السلام»، فصلنامه مشکوة، شماره ۶۷، تابستان ۱۳۷۹.
۲۹. «حدیث حقیقت و معرفی نسخه‌ای خطی در شرح آن»، دو فصلنامه مطالعات اسلامی، شماره ۴۹ و ۵۰، پاییز و زمستان ۱۳۷۹.
۳۰. «ارزش دانش از دیدگاه حضرت علی (ع)»، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد، سال سی و سوم، شماره سوم و چهارم، پاییز و زمستان ۱۳۷۹.
۳۱. «حقوق متقابل مردم و حکومت اسلامی در نهج البلاغه»، فصلنامه مشکوة، شماره ۶۸ و ۶۹، پاییز و زمستان ۱۳۷۹.
۳۲. «آداب تعلیم در قرآن»، فصلنامه مشکوة، شماره ۷۱، تابستان ۱۳۸۰.
۳۳. «کانون فروزان مشهد الرضا علیه السلام»، فصلنامه مشکوة، شماره ۷۲ و ۷۳، پاییز و زمستان ۱۳۸۰.