moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
زنان عزیزخان مکری به ترتیب حوریزاد خانم، رضیه خانم تیلکوهی و امیرزاده خانم فراهانی بودند. حوریزاد خانم از اهالی بوکان بود و روستایی به نام کهریزه حوریزاد خانم از او باقی مانده‌است. رضیه خانم تیلکوهی از عشایر اطرافِ دیواندره بود. امیرزاده خانم فراهانی دختر امیرکبیر از همسر اول او بود.
عزیزخان پنج دختر به نام‌های ام‌کلثوم، فاطمه، سکینه سلطان، گلتاج خانم و اُمی‌خانم داشت که آرامگاهی در بوکان در جوار پارک ملّت این شهر به نام «گنبد اُمی‌خانم» وجود داشت. دیگر فرزندان عزیزخان که پسر بودند، اسامی آن‌ها عبارت بود از علی‌خان، محمدحسین‌خان و سیف‌الدین‌خان که محمدحسین‌خان در سال ۱۲۴۷ قبل از مرگ عزیزخان درگذشت. علی‌خان در قشون دولت ایران خدمت می‌کرد و در زمانی که وزارت جنگ در اختیار عزیزخان بود، او درجهٔ سرهنگی داشت و به «علی‌خان سرهنگ» شهرت یافته بود.روستایی به نام چاوان در نیم فرسخی بوکان به احترام علی‌خان در آن دوره به «علی‌آباد» تغییرنام یافت.
سیف‌الدین خان مکری کوچک‌ترین فرزند پسر عزیزخان، پس از پدرش در سن هفت سالگی از سوی ناصرالدین شاه، به‌عنوان حاکم ساوجبلاغ مکری منصوب شد. بوکان، میاندوآب، سردشت با حومه و توابع آن‌ها از املاک عزیزخان به‌شمار می‌رفت. او در خطهٔ آذربایجان مالک حدود ۱۰۸ آبادی بود. عزیزخان مکری خانه‌هایی در تبریز در خیابان ششگلان کوچه هاتف فعلی نیز داشت.
عزیزخان مکری مردی باکفایت و متواضع و بخشنده و زیرک بود اما از طمع و جاه طلبی و قساوت خالی نبود و حکایت‌هایی از سخت‌گیری‌های او نقل شده‌است. روایت می‌شود روزی مردی روستایی به‌عنوان هدیه، کبک خوش خط‌وخالی را به خدمت عزیزخان می‌آورد و توصیف زیاد از جست‌وخیز و چابکی آن کبک در موقع شکار و بدام انداختن کبک‌های کوهسار به زبان می‌آورد.
سردار فرمان می‌دهد سر کبک را از تنش جدا سازند. آن مرد می‌گوید که قربان این کبک شکاری و قیمتی و حیف است که به کشتن آن امر دادید. عزیزخان می‌گوید سزای کبک شما کشتن است زیرا با صدایش هم‌نوعان خود را به دام می‌اندازد. جزای خیانتکاران همین است و بس.
یادداشت‌های پراکندهٔ در مورد عزیزخان مکری در مکتوبات دورهٔ قاجار وجود دارد. حمام قدیمی سردشت، قلعهٔ سردار بوکان، سد سردار بوکان مسجد جامع بوکان، امامزاده عون بن علی و زین علی در آذربایجان، انبار قدیمی تبریز از جمله آثار تاریخی هستند که به دستور عزیزخان مکری ساخته شده‌اند.
در لشکرکشی محمد شاه به هرات در سال ۱۲۱۵–۱۲۱۶ شمسی عزیزخان از جملهٔ سران سپاهی ایران بود که با فوج ششم به محاصرهٔ هرات رفته بودند. در این تاریخ او درجهٔ سرهنگی این فوج را داشت. در ۱۵ رمضان ۱۲۱۵ که هرات در محاصرهٔ لشکریان محمد شاه بود از جناب عزیزخان به شهر حملهٔ‌های پی‌درپی صورت گرفت و یار محمدخان وزیر کامران میرزا، امیریاغی هرات از محمدشاه امان خواست و تسلیم شد. به دستور محمد شاه، عزیزخان سرهنگ به داخل هرات رفت و دو روز با یار محمدخان و کامران میرزا مشغول گفتگو بود. عزیزخان نقش فعالی در جنگ هرات داشت و نام او در فهرست سرداران این جنگ برده شده‌است.
در سال ۱۲۱۹ شمسی پس از احضار فریدون میرزا حاکم وقت فارس به تهران، عزیزخان مکری به همراه میرزا نبی قزوینی حاکم جدید فارس به شیراز رفت و مورد اعتماد قرار گرفت. در سفر دوم میرزا نبی به فارس در سال ۱۲۲۲ عزیزخان مجدداً یکی از همراهان او بود. در جریان شورش مردم فارس در سال ۱۲۲۳ میرزا حسین‌خان آجودانباشی حاکم فارس بود اما عزیزخان در شیراز ماند و به خدمت حسین‌خان گرفته شد.
عزیزخان مکری به سبب توانایی‌اش مورد توجه امیرکبیر قرار گرفت و در زمان صدارت او، ماموریت‌های مهمی به عزیزخان داده شد. در سال ۱۲۲۸ عزیزخان مسئول خوشامدگویی به الکساندر (ولیعهد روسیه) که برای نظم بخشیدن به قفقاز و گرجستان به ایروان رفته بود، به آنجا رفت.
در هنگام شورش بابی‌ها در زنجان، عزیزخان مکری و میرزا حسن‌خان وزیر نظام در بازگشت از مأموریت ایروان وارد زنجان شدند و سعی کردند با ملایمت این غائله را فرو بنشانند، اما موفق نشدند و عزیزخان فرمان جنگ داد.
اهمیّت بسیاری که امیرکبیر به عزیزخان سردار می‌داد از نامه‌هایی که ناصرالدین شاه به امیرکبیر نوشته هویداست. جملهٔ مشهور: «عزیز، بیا تا عزیزت کنم» سخنی است که امیرکبیر به عزیزخان مکری گفته و در این زمان او را به معاونت ریاست بر کل قوای ایران منصوب کرده‌است. این امر پس از فرونشاندن شورش شیراز (به تحریک خانوادهٔ یهودی‌تبار و قوام الملک) بود.
در سال ۱۲۳۰ در اوایل سلطنت ناصرالدین شاه، شاه قصد سفر به عراق و اصفهان داشت، حکومت مرکزی تهران در غیاب ناصرالدین شاه به بهرام میرزا معزالدوله سپرده شده بود. پیشکار بهرام میرزا، عزیزخان مکری بود که در راس نُه فوج بود و تهران تحت امور او بود.
عزیزخان روز به روز در دستگاه امیرکبیر عزیزتر و محترم‌تر می‌شد و امیرکبیر به او سمتِ آجودان‌باشی کل عساکر که حکم فرماندهی کل قوای ایران را داشت، داد.
پس از تأسیس دارالفنون توسط امیرکبیر، عزیزخان مکری در سال ۱۲۳۱ به‌عنوان رئیس دارالفنون منصوب شد. عزیزخان مکری علاوه بر دیگر وظایف نظامی و قشونی که به عهده داشت، گزارش فعالیت‌ها و اقدامات کشور و این مدرسه را به اطلاع ناصرالدین شاه می‌رساند. به او در این مدرسه، تدریس دروس نظامی محول شده بود.
یاکوب ادوارد پولاک در سفرنامهٔ خود دربارهٔ عزیزخان آجودان‌باشی نوشته:
پس از برکناری امیر کبیر، بابیان دوباره به قدرت رسیدند و در ۱۴ مرداد ۱۲۳۱ شمسی قصد ترور ناصرالدین شاه را کردند و عزیزخان مکری این بار مأمور تعقیب شبکه ترور و اعدام بابی‌ها شد.
زرَینه تاج معروف به طاهره قرةالعین از مبلَغان مذهب باب که در تهران و خانهٔ محمودخان کلانتر حبس شده بود، به دستور عزیزخان و غلام او کشته شد. منابع بهائی این غلام را «سیاه خونخوار» یاد کرده‌اند.
در سال ۱۲۳۲ به رغم مخالفت برخی از درباریان شاه از جمله میرزا آقاخان نوری صَدراَعظَم، طی تشریفاتی خاص، عزیزخان مکری به منصب سرداری کل رسید. در سال ۱۲۳۴، ناصرالدین شاه عزیزخان سردار کل را به‌طور مستقل مسئول امور لشکری ایران کرد. در سال ۱۲۳۶، میرزا آقاخان نوری از رشد و موقعیت سردار کل نگران بود و با اتهامات غیرواقعی به دنبال بی اعتبارساختن عزیزخان در نظر شاه بود.
سرانجام میرزا آقاخان نوری در دی ماه سال ۱۲۳۶ فرمان عزل و برکناری عزیزخان را از ناصرالدین شاه گرفت. سپس عزیزخان به سردشت تعبید شد.
فرمان عزل عزیزخان توسط حاج علی خان حاجب‌الدوله قاتل امیر کبیر در دربار شاه مقابل شاهزادگان و صاحب منصبان و مستوفیان خوانده شد. قسمتی از متن این فرمان بدین شرح است:
بنا به گفتهٔ بازیل نیکیتین در مدتی که عزیزخان از حکومت برکنار شده بود در املاک خود در بوکان به‌سر می‌برد. در این مدت در بوکان به کشاورزی مشغول بود. پس از عزل میرزا آقاخان نوری در سال ۱۲۳۸ از صدرات عظمی و تبعید به اصفهان، ناصرالدین شاه همهٔ درجات و مناصب سابق عزیزخان را به او بازگرداند و سپس ریاست قشون آذربایجان به او سپرده شد و او به عنوان پیشکار بهرام میرزا معزالدوله، والی آذربایجان در تبریز مستقر شد.
در سال ۱۲۳۸ عزیزخان مکری از سوی ناصرالدین شاه به عضویت شورای وزرا درآمد. یک سال بعد در ۱۲۳۹ مظفرالدین شاه ولیعهد در تبریز حاکم آذربایجان شد و عزیزخان سردارکل پیشکار او گردید. ادوارد ایستویک، کاردار سفارت انگلیس در تاریخ ۸ مهر ۱۲۳۹ شمسی عزیزخان را در تبریز ملاقات کرده‌است و دربارهٔ او گفته:
از سال ۱۲۴۵ شمسی به فرمان ناصرالدین شاه، عزیزخان مکری از آذربایجان احضار و به سمتِ وزارت جنگ منصوب شد. در ۱۲۴۶ شاه به قصد سفر خراسان، دارالخلافه تهران را ترک کرد و عزیزخان علاوه بر مسئولیت وزارت جنگ، تعیین قراولان و افواج ملتزم رکاب را نیز برعهده داشت. در ۱۲۴۶ از وزارت جنگ عزل شد و به جای او کامران میرزا نایب السلطنه انتخاب شد.
عزیزخان سردارکل زمانی که پیشکار آذربایجان بود، دارای املاک زیادی بود. به دلیل علاقه‌اش به آذربایجان، دائماً تمایل داشت به این سرزمین برگردد. هرکسی که پیشکار آذربایجان می‌شد، در آنجا ماندگار نمی‌ماند. فریدون میرزا بر اثر دسیسه‌های عزیزخان مدت زیادی در تبریز نتوانست بماند.
هنگامی که تهماسب میرزا مؤیدالدوله در سال ۱۲۴۷ پیشکار آذربایجان شد، طایفهٔ اورامان شورش کردند. پس از سرکوب آن طایفه، سندی به دست آمد که حاکی از دخالت عزیزخان در این شورش بود و در نتیجهٔ آن، املاک عزیزخان ضبط شد و به سلطان‌آباد اراک رفت.
عزیزخان سردار در ۱۲۴۸ به دربار شاه احضار شد و در کمال احترام وارد تهران شد و شاه حکومتِ مازندران به را او داد که همزمان منصب سرتیپی فوج چهار تبریز نیز داشت و به دلیل اینکه در ساوجبلاغ مکری املاک زیادی داشت، حکومت آن ناحیه هم به عزیزخان سپرده شد.
عزیزخان در اوایل سال ۱۲۴۹ به آرزوی دیرینهٔ خود یعنی پیشکاری آذربایجان رسید اما به علّت کهولت سن و از دست دادن نفوذ کلام سابق، اقتدار گذشته را نداشت و در چهارشنبه ۲۱ دی ماه ۱۲۴۹ درگذشت و در امامزاده سیدحمزه تبریز دفن شد.
ناصرالدین شاه دربارهٔ مرگ عزیزخان در سفرنامهٔ کربلا و نجف خود نوشته:
دکتر صادق آئینه‌وند (زاده ۱۳۳۰ در قلعه امیرخان تویسرکان – درگذشتهٔ ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۴ در تهران)، چهرۀ ماندگار تاریخ، برگزیدۀ جایزۀ علمی علامه طباطبایی بنیاد ملی نخبگان و استاد دانشگاه تربیت مدرس و استاد مدعو دانشگاه‌های خوارزمی تهران، شهید بهشتی و تهران نیز بود. او دانش‌آموختهٔ دانشگاه القدیس یوسف لبنان و دانشگاه تهران بود. آئینه‌وند در تاریخ ۱۶ دی ۱۳۹۲، به عنوان رئیس پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی منصوب شد و تا پایان عمر این سمت را بر عهده داشت.برکناری رئیس پژوهشگاه علوم انسانی
صادق آئینه‌وند در سال ۱۳۳۰ خورشیدی در روستای قلعه امیرخان (بهارآب) در شهرستان تویسرکان متولد شد. او تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش و در مکتب نزد سید شعاع‌الدین میرزاجانی الحسینی و دوران دبیرستان را در اسدآباد همدان به پایان رسانید. در همین دوران بود که به فعالیت‌های فرهنگی و سیاسی پرداخت و با کانون فعالیت‌های جوانان ولی‌عصر همدان ارتباط یافت.
آئینه‌وند در این سال در دانشگاه تهران به تحصیل در رشته ادبیات عرب پرداخت و فعالیت‌های سیاسی و فرهنگی خود را نیز ادامه داد. تأسیس تشکلی اسلامی با عنوان کتابخانۀ دانشجویی «ن والقلم و ما یسطرون» از جمله فعالیت‌های او در دوران دانشجویی قبل از انقلاب است.
وی در همان دانشگاه به ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد ادبیات عرب پرداخت و همراه با آن، بخشی از دروس حوزوی را نیز خواند. در ۱۳۶۱ به عضویت هیئت علمی دانشگاه تربیت مدرس درآمد و در گروه تاریخ آن دانشگاه، مشغول به کار گردید. یک سال بعد، با سمت رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران، عازم سوریه شد و همزمان، در ۱۳۶۳ ش. به تحصیل در مقطع دکترای ادبیات عرب در دانشگاه قدیس یوسف لبنان پرداخت و پس از اتمام تحصیل و بازگشت به ایران در دانشگاه‌های تربیت مدرس، تهران، الزهراء و قم، دروس تاریخ اسلام و سیرۀ نبوی و تاریخ‌نگاری در اسلام و ادبیات عرب تدریس کرد.
تا ۱۳۷۲ مسئولیت‌های فرهنگی متعددی از جمله مدیریت کل پژوهش‌ها و برنامه‌ریزی فرهنگی، ریاست مرکز سیاست علمی و پژوهشی وزارت آموزش عالی و ریاست دانشکدۀ علوم انسانی دانشگاه تربیت مدرس را برعهده داشت. در سال ۱۳۷۳ به عنوان استاد نمونۀ کشور به دریافت لوح تقدیر از ریاست جمهوری وقت، هاشمی رفسنجانی، نایل آمد و مقالات گوناگونی از او در نشریات معتبر داخلی و خارجی منتشر شد.
آئینه‌وند در چندین کنگرۀ بین‌المللی به عنوان داور و عضو هیئت علمی حضور داشته که از جمله آن‌ها بوده‌است؛ تاریخ پزشکی در اسلام، سید جمال‌الدین اسدآبادی، خوارزمی، امام خمینی و فرهنگ عاشورا. او از کنگرۀ تاریخ پزشکی و نیز از ریاست دانشگاه باقرالعلوم، لوح تقدیر دریافت کرده‌است.
وی در ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۴ در سن ۶۳ سالگی به دلیل ابتلا به بیماری نارسایی خونی در بیمارستان لاله تهران درگذشت. پیکر آئینه‌وند در ۲۰ اردیبهشت در پژوهشگاه علوم انسانی و سپس در دانشگاه تربیت مدرس تشییع گردید و در قطعۀ نام‌آوران بهشت زهرا به خاک سپرده شد. مراسم بزرگداشتی در نخستین سالگرد وی با همکاری دانشگاه تربیت مدرس و بنیاد ملی نخبگان با حضور جمعی از مسئولان دانشگاه و بنیاد ملی نخبگان در سال ۱۳۹۵ برگزار شد.
تألیف و ترجمه بالغ بر ۳۴ جلد کتاب و انتشار ۹۶ مقاله از آثار علمی صادق آئینه‌وند است. او راهنمایی ۲۵ پایان‌نامه دکتری و ۷۵ پایان‌نامه کارشناسی ارشد را به عهده داشته‌است. وی عضو هیئت تحریریه مجله مدرس، مجله مقالات و بررسی‌ها، مجله العلوم الإنسانیه و ۷ مجله دیگر، مدیر مسئول مجلة العلوم الإنسانیة / علوم انسانی (به دو زبان به دو زبان عربی و انگلیسی) و سردبیر مجلۀ آفاق الحضارة الإسلامیة (به زبان عربی) بوده‌است. ریاست «انجمن ایرانی تاریخ» و عضویت در هیئت مدیرۀ «انجمن ایرانی تاریخِ اسلام» و «انجمن ایرانی مطالعات زنان» از دیگر مسئولیت‌های علمی او بوده‌است.
شهرستان شِکَی، یکی از ولسوالی‌های ولایت بدخشان است، و در شمال‌شرق کشور افغانستان قرار دارد. این ولسوالی در سال ۱۳۷۳ خورشیدی از ولسوالی درواز جدا گردید. این ولسوالی هم‌مرز است از شرق و جنوب با نسی، از جنوب کوف‌آب، و از شمال‌غرب و غرب با رود پنج و ناحیهٔ درواز ولایت مختار کوهستان بدخشان، تاجیکستان. راه‌های مواصلاتی به شکل ابتدایی و موسومی از طریق ولسوالی‌های یفتل پایان، یاوان ولسوالی راغستان و ولسوالی کوف‌آب به این ولسوالی ساخته شده، صرف مدت ۴ تا ۵ ماه در فصل گرما بر روی ترافیک باز می‌باشد مرکز این ولسوالی ۱٬۰۵۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد.
اکثر قریه‌جات این شهرستان در مسیر رود آمو واقع گردیده که هوایی نسبتاً گوارا دارند. اراضی این ولسوالی اکثراً کوهستانی بوده زمین‌های زراعتی نسبت به ولسوالی‌های اطراف کمتر دارند اما در میان بیشتر از قریه‌جات این دیار دریاچه وجود دارد؛ مورد استفاده قرار گرفته زمین‌ها را آب یاری و آن محیط را سرسبز نموده مردمان این ولسوالی زراعت‌پیشه و دامدار می‌باشند.
زراعت این مردم گندم، جو، جواری، باقلو، نخود، مشنگ و ماش بوده و درختان مثمیر آن توت، سیب، انگور، انجیر، زردآلو، شفت آلو، چار مغز و آلو بوده و در ین سال با انکشاف وضعیت ناک، سیب بیروتی و آلوی بخارا نیز غرص و مورد استفاده قرار گرفته‌است.
دریاچه‌های آن که از کوه‌های این شهرستان سرچشمه گرفته اطراف خود را سرسبز نموده به دریای آمو وصل می‌شوند. اگر کار شود تمام این دریاچه‌ها به ساختن بندهای متوسط و کوچک مساعد می‌باشند.
عبارتند از: درگاو سبز، درگاو شیرین نظم، درگاوژارف، درگاو غومی پایان، درگاو ده‌خواه
قریه‌جات این شهرستان :
لروم، اوبغن، شهرسبز، درگگ، استمیج، مشتیو، وجمک، سبزی، راونک، دوآب، شرین نظم، بادکای، فریمان آب، اورچاو، مایلینگ، ارزشک، ژارف، مایمیک، بنی باد، وسکو، میانهٔ ده، لج، خم کسکو، اولان، وچ دوان، غومی پایان، زنگریا، ده خواه، خادره، پرتیل، نوزم، خندک، سونبنگ، ماه نو، نرغو، خوند، دیوک، زنک
شهرستان شهر بزرگ یکی از شهرستان های استان بدخشان در شمال شرقی افغانستان است با جمعیت نزدیک به ۶۷٬۰۰۰ نفر. درین شهرستان مردم به زبان‌ فارسی و ازبکی صحبت می‌کنند.
دنیل زی. فریدمن یک فیزیک‌دان نظری اهل آمریکا است. او هم‌اکنون استاد فیزیک و ریاضیات کاربردی در موسسه فناوری ماساچوست است. شهرت او بیشتر به خاطر کارهایش در ابرگرانش می‌باشد.
سندرم گلومرولونفریت پرولیفراتیو حاد یا گلومرولونفریت پست‌استرپتوکوکی نوعی بیماری است که با آدم، ادرار خونی، دفع پروتئین، وافزایش فشار خون به طور ناگهانی همراه است. این بیماری نمونه‌ای از سندرم نفریتیک حاد است، در سندرم نفریتیک حاد گلومرول ثانویه به مکانیسم ایمنولوژی دچار التهاب می‌شود.
گلومرونفریت پس از عفونت استرپتوکوکی معمولاً چند روز بعد از ابتلا به یک عفونت پوستی یا عفونت حلق توسط رده استرپتوکوک بتا همولیتیک گروه آ ایجاد می‌شود.
نشانگان نفریتیک
ویکی‌پدیای انگلیسی Acute_proliferative_glomerulonephritis
فیض‌آباد یکی از ولسوالی‌های ولایت بدخشان در شمال خاوری افغانستان است با جمعیت نزدیک به ۱۵۷۰۰۰ نفر.
کران و منجان یکی از ولسوالی‌های ولایت بدخشان در شمال خاوری افغانستان است با جمعیت نزدیک به ۸۰۰۰ نفر.
کِشم یکی از ۲۸ ولسوالی ولایت بدخشان به مرکزیت شهر مشهد در شمال خاوری افغانستان است که ۱۰۶۸۷۰ نفر جمعیت و ۹۱۰ کیلومتر مربع پهناوری دارد.
شهرستان کوف‌آب یا (ولسوالی کوف آب) یکی از ۲۸ ولسوالی‌های ولایت بدخشان در شمال خاوری افغانستان است؛ جمعیت این ناحیه نزدیک به ۲۴٬۴۰۰ نفر می‌باشد.
و در سال ۱۳۷۳ هجری خورشیدی از ولسوالی خواهان جدا شد. این ناحیه هم‌سرحد با ولسولی‌های خواهان، راغستان ، شغنان، و مایمی، شکی، و با ناحیهٔ درواز، است.
واخان یکی از ولسوالی‌های ولایت بدخشان در شمال خاوری افغانستان است با جمعیت نزدیک به ۱۸٬۳۲۸ نفر در قسمت شرق مرکز ولایت بدخشان موقعیت دارد که از شرق به کشور چین، از شمال به ولایت مختار کوهستان بدخشان، تاجیکستان، از جنوب به ساحهٔ گلگت، پاکستان و از غرب به ولسوالی اشکاشم متصل است.
دهلیز واخان در ولسوالی واخان واقع شده‌است. این منطقه با کوه‌های تاجیکستان و پاکستان هم‌سرحد است و تا مرز چین امتداد دارد. دهلیز واخان در قرن ۱۹ میلادی و در «بازی بزرگ» به‌عنوان یک منطقهٔ حائل میان دو امپراتوری روسیه و راج بریتانیا ایجاد شد تا دو امپراتوری با یکدیگر هم‌مرز نباشند.مردم دورافتاده ترین نقطه افغانستان که از جنگ و طالبان خبر نداشتند اما بعد از خروج نیروهای امریکایی از افغانستان ولایت واخان بدون هیچ درگیری به نیروهای طالبان خوشامد گفتند وانهارا پذیرفتند ، "دویچه وله فارسی"
واخی‌ها اغلب تاجیک‌تبار و پیرو طریقهٔ اسماعیلیه هستند.«نام من دیوانه است»؛ اسم‌های عجیب در بدخشان، "بی‌بی‌سی فارسی"
مالداری چرخهٔ اصلی زندگی مردم را در واخان می‌چرخاند.عکس: به من لبخند بزن، "بی‌بی‌سی فارسی" گردشگری از جمله دیگر منابع درآمد در واخان است. در برخی از روستاهای واخان، مهمانخانه‌هایی برای پذیرایی از گردشگران بنا شده‌است.سفرنامه پامیر؛ ناگفته‌های خبرنگار بی‌بی‌سی از واخان، "بی‌بی‌سی فارسی"
بزرگترین یخچال‌های طبیعی افغانستان در ولسوالی واخان قرار دارند.طبیعت زیبا وبکر واخان؛ گردشگران خارجی را به 'بام دنیا' کشاند، "بی‌بی‌سی فارسی"
در سال ۲۰۱۳ میلادی، به عنوان دومین پارک ملی افغانستان معرفی شد. در این پارک ملی، کوه ۹ شاخ با بیش از ۷٬۵۰۰ متر ارتفاع قرار دارد.طبعیت هفت رنگ واخان بدخشان، "بی‌بی‌سی فارسی" در این پارک ملی، یخچال‌های طبیعی واخان قرار دارند که در سلسله کوه‌های پامیر واقع‌شده‌اند.
پلنگ برفی، بز کوهی، خرس، آهوی مارکوپولو و برخی از انواع نادر پرندگان در پارک ملی واخان زندگی می‌کنند.طبیعت زیبا وبکر واخان؛ گردشگران خارجی را به «بام دنیا» کشاند، "بی‌بی‌سی فارسی"
ولسوالی وردوج یکی از ۲۸ ولسوالی‌ ولایت بدخشان به مرکزیت شهر وردوج در شمال خاوری افغانستان است که ۳۱۰۰۰ نفر جمعیت و ۱،۰۴۰ کیلومتر مربع پهناوری دارد. این ولسوالی در سال ۲۰۰۵ میلادی از ولسوالی بهارک جدا شد و در مسیر خیابان ولسوالی‌های زیباک، اشکاشم، واخان و شغنان موقعیت دارد. این ولسوالی از ولسوالی‌های درجه سوم ولایت بدخشان بوده و ۴۵ روستا در آن قرار دارد. باشندگان وردوج ۹۰٪ تاجیک و ۱۰٪ اوزبیک می‌باشند و به زبان‌های وردوجی، دری، اوزبیکی صحبت می‌کنند.
وردوج نکتهٔ مهم راهبردی برای طالبان، داعش و یا (دولت اسلامی خراسان) و دولت افغانستان دارد. ولسوالی وردوج سرحد بین پاکستان و نزدیک با کوه‌های تاجیکستان است. تاکنون در طی چند سال صدها طالب و داعش و سربازان افغانی درین محل کشته شده‌اند. حدود ۵۰۰۰ از سربازان مسلح داعش با فامیل‌های خود در مناطق مختلف بدخشان، تخار، و کندز جای گرفته‌اند. آن‌ها کوشش دارند تا درون کشورهای آسیای میانه شوند تا بتوانند در آنجا فعالیت‌های مسلحانه و دهشت‌افکنانه نمایند. بدین وسیله محلی که از آنجا حملات را آغاز می‌کنند ولسوالی وردوج بدخشان است.احسان، فوزیه، ناپدید شدن ١٧ پولیس در ولسوالی وردوج بدخشان خبرگزاری صدای آمریکا، دریافت شده در ۵ عقرب ۱۳۹۳رهنوش، رویین، جنگ در ولسوالی وردوج بدخشان به رهبری اتباع خارجی جریان دارد خبرگزاری خامه پریس، دریافت شده در ۵ عقرب ۱۳۹۳
ولسوالی یفتل یکی از ولسوالی‌های ولایت بدخشان در شمال شرقی افغانستان با جمعیتی نزدیک به ۸۸۰۰۰ نفر است. این ولسوالی از چهار بخش بالا، پایین،ارغنجخواهو دره ی جوزگون تشکیل شده بود که یفتل بالا و دره ی جوزگون به مرکز ولایت ؛ شهر فیض آباد پیوست شد و فقط بخش پایینی آن و ارغنج خواه باقی ماند که همان ولسوالی یفتل و ارغنج خواه کنونی هستند.
این ولسوالی یکی از ولسوالی‌های باستانی ولایت بدخشان است که مردم این سرزمین از اعقاب یفتلی‌ها یا هپتالیان هستند و به همین نام خوانده می‌شوند. یفتلی ها که نوادگان مردم ایرانی‌تباری بودند که در آسیای میانه و باختر چین به دامداری مشغول بوده و به تدریج توسط اقوام بیابانگرد ترک-مغول (آلتایی زبان) به جنوب و جنوب‌غربی محل سکونتشان رانده شده و به نواحی تخارستان/بدخشان هجوم آوردند و حاکم شدند و امپراتوری آنها چهار قرن (تا سال ۵۶۷ م) دوام یافت.
امروزه آثار و نشانه‌های زیادی از دوره یفتلی‌ها در این خطه از افغانستان بر جای مانده‌است. سکه‌هایی که به نام و چهرهٔ شاهان یفتلی ضرب شده و همچنین ظروفی که از آن دوره یافت شده را می‌توان در موزیم ملی کابل مشاهده کرد. علاوه بر آن آثار دیگری در نقاط مختلف کشور و همچنین کشورهای همسایه وجود دارد که گواه بر وجود دودمانی مسلط بر منطقه بوده‌است که مشهودترین آن‌ها دیوار یفتلی‌ها در کوی زنبورک شاه در بالا حصار کابل می‌باشد. نشانه‌های زیادی از این دودمان در خود ولایت بدخشان و ولسوالی یفتل مبنی بر وجود آثار به جای مانده از آن‌ها را می‌توان دید که شامل کتیبه‌ها، سکه‌ها و ظرف‌های سفالی است که پس از کاوش‌ها و حفاری‌هایی توسط خود این مردم در قریه‌های گزانک ، نالن ، کول دره و کِشِن دره یافت شده‌اند.
قریه ها: این ولسوالی شامل یک صد قریه می باشد که مشهورترین آنها قرار ذیل اند
کولدره
بروکان
شیرچنگ
گزانک
پهندره
بیدکلان
نالن
انار دره
شکر لب وغیره
پیشه ی بیشتر مردم یفتل، کشاورزی ، دام پروری ، زرشویی (طلایابی رودخانه ای) و معدنکاری چپسیوم و طلا و سنگ‌های قیمتی است و بعضن تجارت‌های کوچکی نیز در بازار کشن دره (اتفاق) (کولدره)این ولسوالی انجام می‌دهند.وهچنین قریه های رباطک ،سپین ،باغبالین؛کشگاه،بهدکلان،لنگر وتوریابهااز دهستان های این ولسوالی می باشد
اقلیم این منطقه برای پرورش آبزیانی چون ماهی آب سرد و بسیاری میوه‌ها مانند توت ، پسته ، چهارمغز (گردو) ، سیب ، زردآلو ، آلبالو و گیلاس، قَیام و شَکُندی مناسب است.
محصولات کشاورزی این منطقه شامل جو، گندم، جواری، زقیر و انواع سبزیجات می باشد.
همه ساله مردم این منطقه در جشن باستانی نوروز، آداب ویژه ای در بزرگداشت این جشن تاریخی دارند که یکی از مهم‌ترین آنها نوعی بازی به نام بُزکَشی است که از نیاکانشان به آن‌ها رسیده و بیشتر نمایانگر صحنه‌های شکار و چیرگی و زور آوری و همچنین طعمه رُبایی است و هر شخص سوار بر اسبش در میدانی در پی یک بُز مرده که در دست حریف مقابل است می‌تازد تا آن را گرفته و به میدانی مشخص شده پرتاب کند و امتیاز بگیرد. اخیرا تلاش‌هایی برای ثبت ملی و بین‌المللی این بازی از طرف نهادهای ورزشی دولتی صورت گرفته‌ است.
از کالاهای ویژه ی مردم این منطقه می‌توان به نوعی پای‌افزار ساق بلند به نام چَمبوس اشاره کرد که از چرم خالص ساخته شده و بسیار مقاوم است و هنوز هم به ندرت استفاده می‌شود و بخشی از صنایع دستی مردم این مرز و بوم شناخته شده‌ است.
از خوراک‌های مشهور مردم این منطقه نوعی نوشیدنی به نام شور چای است که از مخلوط شیر و چای و چهارمغز و قیماق و مقدار بسیار کمی نمک درست شده و بیشتر مردم نان را در آن ، درون کاسه‌هایی ترید کرده و به منظور صبحانه میل می‌کنند.
ولسوالی یفتل در فلات پامیر و رشته کوه های هندوکش واقع شده است.
یمگان یکی از ولسوالیهای ولایت بدخشان در شمال خاوری افغانستان است با جمعیت نزدیک به ۲۳۰۰۰۰ نفر.
بازگشت مجدد استیو جابز (به انگلیسی: "The Second Coming of Steve Jobs") یک زندگی‌نامه غیرمجاز در مورد زندگی استیو جابز یکی از مؤسسین شرکت اپل است که توسط آلن دویستچمن در سال ۲۰۰۱ و در ۳۵۲ صفحه نوشته شده‌است. شرکت رندوم هاوس ناشر این کتاب است. این زندگی‌نامه به زمان‌های حضور جابز در نکست، موفقیت غیرمنتظره‌اش در پیکسار و بازگشتش به اپل در پی ساخت آی‌مک است.
باشگاه فوتبال گسترش فولاد سهند که سابقاً با نام گسترش فولاد نوین بناب شناخته می‌شد، یک باشگاه فوتبال ایرانی منحل شده‌است که مقر آن در شهر تبریز واقع بود. این تیم بعد از صعود به لیگ یک فوتبال ایران در فصل ۹۱-۹۲ حاضر نشد و امتیاز خود را به کاوه تهران واگذار کرد.
سوفی مارسو با نام اصلی سوفی دانیل سیلوی موپو یک هنرپیشه اهل فرانسه است.
در ۱۷ نوامبر ۱۹۶۶ در پاریس متولد شد. ابتدا برای کسب در آمد در یک آژانس تبلیغاتی برای کودکان و نوجوانان ثبت نام کرد. در سال ۱۹۸۰ در سن ۱۳ سالگی برای اولین بار در نقش نوجوانی رومانتیک و سرکش در فیلم لابوم بازی کرد که باعث شهرتش شد. در سال ۱۹۸۲ در لابوم۲ بازی کرد که سزار بهترین امیدهای سال را برایش به همراه داشت.
در سال ۱۹۸۳ در کنار ژرار دپاردیو در فیلم قلعه ساگان و ژان پل بلموندو در فیلم عید پاک مبارک ظاهر شد. با بازی در فیلم عشق می‌درخشد که با نقش‌های قبلی اش تفاوتی عمده داشت به سینمای بزرگسالان وارد شد تا دوباره اینبار در نقش یک بزرگسال همبازی ژرار دپاردیو در فیلم "پلیس" شود و از او یک سیلی واقعی بخورد. فیلم‌های تاریخی همچون دختر دارتن یان و مارکیز را تجربه کرد.
بازی در کنار مل گیبسون در فیلم شجاع دل در سال ۱۹۹۵ درهای هالیوود را بر او گشود و بازی در فیلم‌های آنا کارنینا و فیلمی از سری جیمز باند بنام دنیا کافی نیست از مایکل آپتد را به دنبال داشت که این نقش آفرینی‌ها موقعیت او را به عنوان یک ستاره بین‌المللی تقویت کرد.
در سال ۲۰۰۲ اولین فیلمش را با نام با من از عشق حرف بزن را کارگردانی کرد که جایزه بهترین کارگردانی جشنواره بین‌المللی فیلم مونترال را نصیبش کرد.
اولین رمانش را با نام دروغگو در سال ۱۹۹۶ منتشر کرد و هم‌زمان نقاشی و خوانندگی را دنبال کرد. او همچنین سرپرست انجمن رنگین کمان است که با هدف کمک به کودکان بیمار تأسیس شده.
در سال ۲۰۰۹ نقش مادر یک نوجوان سرکش را در فیلم لول LOL بازی کرد که موفقیت تجاری بزرگی در فرانسه به دنبال داشت. در همین سال با مونیکا بلوچی در فیلم پشت سرت را نگاه نکن که در جشنواره فیلم کن هم به نمایش در آمد همبازی شد.
او همچنین در فیلم شادی هرگز به تنهایی نمی‌آید بازی کرده‌است.
در سال ۱۹۸۱ با کارگردان لهستانی آندژی ژووافسکی که ۲۶ سال از خودش بزرگتر بود ازدواج کرد و بعد از ۱۷ سال زندگی مشترک در سال ۲۰۰۱ از هم جدا شدند. پسرش وینست متولد ۱۹۹۵ حاصل این ازدواج است. در جریان فیلم "دنیا کافی نیست" با تهیه‌کننده فیلم جیم لملی آشنا شد که دخترش ژولیت حاصل این آشنایی است. از سال ۲۰۰۷ تا سال ۲۰۱۴ با کریستوفر لمبرت هنرپیشه فرانسوی زندگی می‌کرد.http://fr.wikipedia.org/wiki/Sophie_Marceau
فهرست برخی از فیلم‌هایی که سوفی مارسو در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته است:
باشگاه فرهنگی ورزشی مس سونگون آذربایجان یک باشگاه فرهنگی ورزشی ایرانی است که در شهر تبریز واقع شده ‌است. این باشگاه در رقابت‌های لیگ برتر فوتسال کشور ، لیگ دسته یک والیبال کشور و لیگ دسته یک فوتبال کشور حضور دارد.
باشگاه فرهنگی ورزشی مس سونگون آذربایجان در ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸۹ تاسیس شده است.
باشگاه مس سونگون آذربایجان در سال ۱۳۸۹ به وسیله حبیب سلیمی و رضا علیزاده (نماینده وقت ورزقان در مجلس شورای اسلامی) با خرید امتیاز تیم شاهین اهواز تأسیس شد. این تیم در فصل ۹۰–۱۳۸۹ در لیگ دسته دوم با مربیگری ناصر چرتابیه در مسابقات شرکت کرد؛ اما وی به دلیل کسب نتایج ضعیف (۵ امتیاز از ۱۶ بازی) برکنار شد و حسن آذرنیا به عنوان سرمربی انتخاب شد که او نیز نتوانست کاری انجام دهد و در نهایت مس به لیگ دسته سوم سقوط کرد. این باشگاه در فصل ۹۱–۱۳۹۰ با سرمربی‌گری احد شیخ‌لاری دوباره به لیگ دسته دوم ۹۲–۱۳۹۱ صعود کرده و پس از یک فصل حضور در لیگ ۲، موفق به صعود به لیگ آزادگان شد. با این صعود، شیخ‌لاری نخستین مربی ایرانی است که تیمش در فصل‌های متوالی از دسته سوم تا دسته اول صعود کرده‌است.
این جدول مربوط به نتایج تیم فوتسال مس سونگون می‌باشد.
کشوری:
قاره‌ای:
این بازیکنان مربوط به تیم فوتسال تیم مس سونگون می‌باشد.
دموکراسی مستقیم یا مردم‌سالاری مستقیم، نظامی است که مردم به طور مستقیم به تصمیمات حکومت مانند قبول یا رد قوانین رأی می‌دهند و از طریق پیشگامی شهروندان در فرایند پیشنهاد برای طرح‌ها و لوایح جدید مشارکت می‌کنند. تفاوت این نظام با نظام‌های دموکراسی معمول فعلی در جهان این است که مردم نماینده برای تصمیم‌گیری‌ها (مثلاً نماینده قوه مقننه برای تصویب قوانین) انتخاب نمی‌کنند، بلکه هر قانون مستقیماً به رای مردم گذاشته می‌شود و هر شهروند در موضوعاتی که مورد علاقهٔ اوست، از حق رای خود استفاده می‌کند.
گفته می‌شود که در ۵۰۰ (پیش از میلاد) در آتن نظامی بر مبنای مردم‌سالاری مستقیم وجود داشته‌است. اککلسیا مجمعی برای شرکت مستقیم مردم آتن در امور شهرشان بود.
از تنها مدعیان دموکراسی مستقیم حاضر در جهان، در نظام اداره کانتون گلاروس و کانتون آپنتزل اینرهودن در کشورهای سوئیس و لیختن اشتاین وجود دارد.
در مناطق کردنشین سوریه، که طی جنگ داخلی سوریه به صورت خودگردان اداره می‌شوند، یکی از پایه‌های حکومت دموکراسی مستقیم بوده‌است. در سیستم کنفدرالیسم دموکراتیک روژاوا، کانتون‌ها (شهرها) به صورت دموکراسی مستقیم اداره شده و در اتحادی کنفدرال با یکدیگر هستند. روزنامه شرق: به روژاوا خوش آمدید پروبلماتیکا: قراردادِ اجتماعی فدراسیونِ دموکراتیکِ شمالِ سوریه
باشگاه فوتبال صنایع آلومینیوم حکمتی تبریز یک باشگاه فوتبال ایرانی است که مقر آن در شهر تبریز واقع شده‌است. این تیم هم‌اکنون در لیگ استانی آذربایجان شرقی هست.آلومینیوم
سابقهٔ حضور در لیگ دسته سوم فوتبال ایران را دارد.
باشگاه فوتبال شهرداری نوین تبریز یک باشگاه فوتبال ایرانی است که مقر آن در شهر تبریز واقع شده‌است. این تیم اکنون در رقابت‌های لیگ استانی آذربایجان شرقی حضور دارد. شهرداری نوین سابقهٔ حضور در لیگ دسته سوم فوتبال ایران را دارد.
ولسوالی گیلان یکی از ۱۹ ولسوالی ولایت غزنی، به مرکزیت شهرک جنډه در جنوب خاوری افغانستان است. گیلان از ولسوالی‌های درجه دوم ولایت غزنی بوده، ۸۹۹ کیلومترمربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال۱۴۰۱ حدود۱۳۴۸۵۰ نفر می‌باشد.
در جنوب ولسوالی گیلان، ولسوالی ناوه، در جنوب غرب آن ولایت زابل، در شرق آن ولایت پکتیکا، در شمال شرق آن ولسوالی مقر، در شمال غرب آن ولسوالی جاغوری قرار دارد. باشندگان این ولسوالی به‌ترتیب پشتون‌ها، تاجیک‌ها و هزاه‌ها می‌باشند.
ولسوالی دِه‌یک یکی از ۱۹ ولسوالی‌‌‌‌ نوینِ ولایت غزنی، به مرکزیت شهرک رامک در جنوب خاوری افغانستان است. دِه‌یک از ولسوالی‌های درجه سوم ولایت غزنی بوده، ۷۱۰ کیلومترمربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ١٣٩٩ حدود ۵۵٬۲۶۹ نفر می‌باشد.
در جنوب و جنوب غرب ولسوالی دِه‌یک، ولسوالی اندر، در شمال آن ولسوالی زنه‌خان، در غرب آن ولسوالی غزنی و در شرق آن ولایت پکتیا قرار دارد. اکثریت باشندگان این ولسوالی پشتون‌ها و اقلیت آن تاجیک‌ها می‌باشد.
غزنی یکی از ولسوالی‌های ولایت غزنی در جنوب خاوری افغانستان است با جمعیت نزدیک به ۱۷۶٬۷۳۲ نفر. باشندگان این ولسوالی هزاره‌ها می‌باشند و به زبان دری (گویش هزارگی) سخن می‌گویند.
ولسوالی ناوه یکی از ولسوالی‌‌‌‌های ولایت غزنی، به مرکزیت سورکلی در جنوب خاوری افغانستان است. ناوه ۱۹۱۳ کیلومترمربع مساحت و جمعیت آن در سال ١٣٩٩ حدود ۳۳٬۶۱۳ نفر می‌باشد.
ولسوالی ناوه یکی از ولسوالی های درجه دوم ولایت غزنی به شمار می‌رود که در شمال آن ولسوالی گیلان، در شرق آن ولایت پکتیکا و در غرب آن ولایت زابل قرار دارد.
آب بند ولسوالۍ
ولسوالی آب‌بند یکی از ۱۹ ولسوالی‌‌‌‌ ولایت غزنی، به مرکزیت سرفراز در جنوب خاوری افغانستان است. آب‌بند ۸۱۷ کیلومترمربع مساحت و جمعیت آن در سال ١٣٩٩ حدود ۵۱٬۰۸۹ نفر می‌باشد.
آب‌بند به دو بخش می‌باشد: آب‌بند شمالی و آب‌بند جنوبی که بین شان بیابان و دریای غزنی قرار دارد. آب ایستاده غزنی که دریای غزنی در آن می ریزد نیز در ولسوالی آب‌بند موقعیت دارد. کوه‌های این ولسوالی شامل خواجه لعل، زرچه، لاگا تگا و خار کشته می‌باشند تپه‌های این ولسوالی نیز شامل تپه زگای، وات‌غار و... است.
این ولسوالی که ۵۱٬۰۸۹ نفر جمعیت دارد تماما پشتون نشین است و طایفه‌های عمده آن بودِن‌خیل، ناخیل، مول‌خیل و سرخیل است.
آب‌بند به دلیل انگورهای خوش طعمی که معمولاً برای تجارت و مبادله کالا به شهر غزنی و ولسوالی مقر صادر می شود، معروف است. آب‌بند هیچ زیربنایی ندارد و مردم محلی آن به طور منظم برای کار به پاکستان و ایران می روند. همچنین مرکز ولسوالی یک بازار کوچک دارد که برای خرید نیازهای روزمره محلی‌ها و دیدار با روستاییان همسایه می‌باشد. این بازار بین روستای بازی و روستای چاونای قرار دارد. افراد خرید نیازهای روزمره فقیر هستند. آنها بیش از ۶ ماه تلاش می‌کنند و در زمینه‌های کشاورزی کار می‌کنند تا فقط زمستان سخت را تحمل کنند.
منابع آب از نوع کاریز است. کاریز یک گودال به طول ۴-۵ کیلومتر در زیر زمین است که در نقطه شروع ممکن است ۳۵ متر عمق داشته‌باشد، اما آب آن به سطح‌زمین می‌رسد و جریان آن مانند شبکه است. در طی خشکسالی‌های سال ۲۰۰۰، بیشتر کاریزها خشک شده و مردم برای راه‌اندازی پمپ آب عجله کردند. با این حال، یک مشکل دیگر وجود دارد که روستاییان دیگر با پمپ‌های آب مخالف هستند زیرا بقیه کاریزهای منطقه را نیز خشک می کنند.
ولسوالی گیرو یکی از ۱۹ ولسوالی‌‌‌‌ ولایت غزنی، به مرکزیت شهرک پانا در جنوب خاوری افغانستان است. گیرو ۸۱۷ کیلومترمربع مساحت و جمعیت آن در سال ١٣٩٩ حدود ۴۱٬۳۱۹ نفر می‌باشد.
این ولسوالی از شمال به ولسوالی اندرمیری، از شمال باختری به ولسوالی قره‌باغ، از جنوب خاوری به ولایت پکتیکا و از جنوب باختری به ولسوالی آب‌بند هم‌مرز است.
ولسوالی زنه‌خان یا زینه‌خان یکی از ۱۹ ولسوالی‌‌‌‌ نوینِ ولایت غزنی، به مرکزیت شهرک دادو در جنوب خاوری افغانستان است. زنه‌خان از ولسوالی‌های درجه سوم ولایت غزنی بوده، ۳۲۴ کیلومترمربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ١٣٩٩ حدود ۱۴٬۲۱۵ نفر می‌باشد.
در جنوب ولسوالی زنه‌خان، ولسوالی ده‌یک، در جنوب غرب آن ولسوالی غزنی، در شمال شرق آن ولایت لوگر و در شمال غرب آن ولایت میدان وردک قرار دارد. تمام باشندگان این ولسوالی پشتون‌ها می‌باشد.
ولسوالی واغز یکی از ۱۹ ولسوالی‌‌‌‌ ولایت غزنی، به مرکزیت شهر واغز در جنوب خاوری افغانستان است. واغز از ولسوالی‌های درجه سوم ولایت غزنی بوده، ۴۷۷ کیلومترمربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۱۳۹۹ حدود ۴۳٬۵۸۷ نفر می‌باشد. این ولسوالی در سال ۲۰۰۵ (میلادی) از ولسوالی جغتو جدا گردید.
این ولسوالی در همسایگی با ولسوالی‌های قره‌باغ، ولایت غزنی، جغتو، ولایت غزنی، ولسوالی ولی‌محمد شهید خوگیانی، ولسوالی جاغوری ، ولسوالی اندر و ولسوالی غزنی واقع است.
ولسوالی خواجه‌عمری یکی از ۱۹ ولسوالی نوینِ ولایت غزنی، به مرکزیت شهرک خواجه‌عمری در جنوب خاوری افغانستان است. خواجه‌عمری از ولسوالی‌های درجه سوم ولایت غزنی بوده، ۱۸۸ کیلومترمربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۱۳۹۹ حدود ۲۱٬۳۹۰ نفر می‌باشد. در سال ۲۰۰۵، این ولسوالی از ولسوالی پهناور جغتو جدا گردید.
۸۰ درصد زمین‌های خواجه‌عمری قابل کشت می‌باشد ک منبع اصلی درآمد کشاورزی است. ولی بخش بزرگی از مردم در غزنی کار می‌کنند. به همین دلیل نرخ بیکاری در این ولسوالی پایین‌تر از دیگر ولسوالی‌ها است. در جنوب ولسوالی خواجه‌عمری، ولسوالی غزنی، در جنوب شرق آن ولسوالی زنه‌خان، در جنوب غرب آن ولسوالی جغتو و در شمال آن ولایت میدان وردک قرار دارد. باشندگان این ولسوالی اکثریت هزاره‌ها می‌باشند.
مردمان این منطقه را اکثراً هزاره با اقلیت‌های تاجیک و پشتون تشکیل می‌دهند
ولسوالی رشیدان یکی از ۱۹ ولسوالی‌‌‌‌ نوینِ ولایت غزنی، به مرکزیت شهرک رشیدان در جنوب خاوری افغانستان است. رشیدان ۳۷۱ کیلومترمربع مساحت و جمعیت آن در سال ١٣٩٩ حدود ۲۰٬۲۳۸ نفر می‌باشد.
در شرق و جنوب این ولسوالی پشتون‌ها و در شمال و غرب آن هزاره‌ها سکونت دارند. مهم‌ترین مشکل ولسوالی خشکسالی بوده‌است که باعث کوچیدن باشندگان به سایر ولسوالی‌ها یا بیرون‌مرز شده‌است. بسیاری از آنان در سوداگری سودمند کالاها در مرز با ایران مشغول به کار اند.
در جنوب ولسوالی رشیدان، ولسوالی جغتو، در شمال و شمال‌غرب آن ولسوالی ناهور و در شرق آن ولایت میدان وردک قرار دارد.
ولسوالی ولی محمد شهید خوگیانی یا خوگیانی یکی از ۱۹ ولسوالی‌‌‌‌ نوینِ ولایت غزنی، به مرکزیت شهرک خوگیانی در جنوب خاوری افغانستان است. خوگیانی از ولسوالی‌های درجه سوم ولایت غزنی بوده، ۲۲۹ کیلومترمربع مساحت دارد و جمعیت آن در سال ۱۳۹۹ حدود ۲۸٬۸۴۲ نفر می‌باشد. در سال ۲۰۰۵، این ولسوالی از ولسوالی پهناور جغتو جدا گردید.
درآمد ولسوالی کشاورزی است که در سالهایی به سختی از خشک‌سالی تأثیر پذیرفته‌است. بهداشت و آموزش در آن به بهبود فراوانی نیاز دارد. جاده‌های ولسوالی باریک ولی در چگونگی خوبی بسر می‌برند. ولسوالی غزنی این ولسوالی را از باختر دربرگرفته و ولسوالی‌های واغز و جغتو نیز به ترتیب در جنوب و باختر آن قرار دارند. شمال آن با ولسوالی رشیدان و شمال خاوری آن با ولسوالی خواجه‌عمری همسایه است.
خوگیانی یکی از ولسوالیهای ولایت ننگرهار در خاور افغانستان است. جمعیت آن در سال ۲۰۰۶ میلادی، ۱۱۱۴۷۹ نفر اعلام شده است.
ولسوالی ولی‌محمد شهید خوگیانی
اندیشهٔ اعلام نام میراث‌های فرهنگی و معنوی بشر به دهه ۱۹۹۰ میلادی بر می‌گردد، پس از آنکه در سال ۱۹۸۹ پیشنهادهایی در سازمان ملل متحد برای نگهداری و پشتیبانی از فرهنگهای سنتی در جهان مطرح شد. در کنار میراث‌های جهانی، میراث‌های فرهنگی و معنوی به منظور آشناتر کردن بیشتر جهانیان با ابعاد گوناگون فرهنگ و رسوم در ملت‌های سراسر جهان، توسط یونسکو شناسایی و پاس داشته می‌شوند.
میراث فرهنگی ناملموس بنا به تعریف کنوانسیون پاسداشت از میراث فرهنگی ناملموس، رفتارها، نمادها و آئین‌هایی ست که یک اجتماع آن‌ها را بخشی از میراث فرهنگی خود می‌شناسد.http://www.irna.ir/fa/News/81050087/میراث_فرهنگی_و_گردشگری/ثبت_میراث_ایرانیان_به_نام_دیگران؛_این_قصه_سر_دراز_دارد
نخستین تلاش عملی برای شناسایی میراث معنوی بشر در سال ۱۹۹۷ و در طی یک گردهمایی که از سوی یونسکو و روشن‌اندیشان مراکشی در شهر مراکش برگزار شد، انجام گرفت. در این نشست مفهوم «میراث زبانی بشر» تعریف شد و تصمیم بر آن گرفته شد که برای پاسداشت "شاهکار"های این میراث اقدام صورت گیرد. این اقدام با نام «اعلامیه شاهکارهای میراث زبانی و معنوی بشریت» نام‌گذاری شد و پس از بررسی‌های فراوان منجر به ارائه فهرستی از میراث‌های فرهنگی بشر از سوی کشورهای گوناگون در سال ۲۰۰۱ شد. این فهرست هر دو سال مورد بازبینی قرار می‌گیرد و میراث از دیدگاه زنده بودن یا در معرض تهدید قرار داشتن ارزیابی می‌شوند. دولت‌ها باید شرح فعالیت‌های انجام شده برای نگهداری و تشویق مردم به ادامه این میراث را ارائه دهند و قرار داشتن نام یک میراث در فهرست یونسکو به معنای حفاظت کامل از آن میراث نیست.
در سال ۲۰۰۳ کنوانسیون پاسداری از میراث فرهنگی و معنوی بشر از سوی یونسکو به تصویب رسید. این کنوانسیون در سال ۲۰۰۶ به اجرا گذاشته شد و نخستین مجمع عمومی آن در ژوئن همان سال تشکیل شد. تا ژانویه سال ۲۰۱۲، ۱۴۰ کشور حداقل یکی از مراحل تصویب، پذیرش، یا پیوستن به این کنوانسیون را گذرانده‌اند.
روستای شهید دستغیب با نام محلی بیت لوسی در قسمت غربی اتوبان اهواز – اندیمشک در ۱۲ کیلومتری شهر شوش وجود دارد. این روستا، در گذشته به صورت پراکنده در ۳ کیلوتری محل کنونی به شکل غیر متمرکز شکل گرفته بود. از سال ۱۳۲۰ این روستا در محل کنونی مستقر شد. در این روستا یک محوطه باستانی نیز وجود دارد.
اولین شخصی که این روستا را پایه‌گذاری کرد شخصی بود به نام شیخ لوسی. شیخ در ابتدا به همراه خانواده گسترده‌اش (حدود ۱۵ خانوار) اینجا را خانه خود کرد. ساکنان این محل تا سال ۱۳۵۰ به ۴۰ تا ۵۰ خانوار رسیدند و هم‌اکنون حدود ۷۰ خانوار هستند. جمعیت این روستا بالغ بر ۶۰۰ الی ۷۰۰ نفر است.
۹۵ درصد از اهالی این روستا به دلیل وجود زمین‌های حاصل خیز زراعتی کشاورزند و بقیه به شغل آزاد و تعداد معدودی نیز به دلیل نزدیکی به شهر شوش در سازمان‌ها و اداره‌های این شهر مشغول هستند. اهالی این روستا از قبیله کعب با تلفظ محلی چعب و به همین دلیل اکثر این اهالی قوم و خویشند. در زمان جنگ ۸ ساله برخی ساکنان از این روستا مهاجرت می‌کنند و به سمت شهر شاوور می‌روند و به همین دلیل اندکی از جمعیت این روستا کاسته شد.
سه تیم نوجوانان، جوانان و بزرگسالان در بیت لوسی وجود دارد. «الاتحاد» نام تیم بزرگسال آن است. از سال ۸۷ تیم منتخب جوانان بیت لوسی با ۲۵ نفر پایه‌گذاری شد. تمام بازیکنان جوانان ۱۸ سال به پایین هستند و هر کدام از بازیکنان وقتی از ۱۸ سال بالاتر بروند وارد تیم بزرگسالان روستا می‌شودند.
«محیبس» یکی از بازی‌های بیت لوسی است که در بین بزرگ و کوچک مرسوم است، البته این بازی در شهرهای دیگر استان هم انجام می‌شود، «فیت» یکی دیگر از بازی‌های محلی این روستا بود؛ یک بازی شبیه به بازی هفت سنگ. «آبکار» که در فارسی به معنی «قرقره» است هم نام یکی دیگر از بازی‌های این روستا بود.
دو اتاقک در مقبره این روستا وجود دارد، نام «المشهداویه ندهه صرخیه» روی یکی از سنگ‌های قبر حک شده‌است. المشهداویه ندهه صرخیه زن شیخ لوسی کعبی است که برای اهالی روستا قابل احترام و به صورت زیارتگاه کوچکی درآمده. در قدیم چون کمتر کسی موفق به زیارت امام رضا می‌شد، هر کسی به مشهد می‌رفت پیشوند مشهداوی یا مشهداویه را به او می‌دادند. در اتاقک دوم سید احمد نوری از سادات بیت سید نور مدفون است.روزنامه همشهری، ویژه نامه خوزستان، ۲۰/۱۰/۱۳۹۰
بطن‌های طرفی که هر کدام در یکی از نیمکره‌های مغز قرار دارند، دارای مایع مغزی-نخاعی هستند که این مایع از طریق شبکه کوروئید بطن طرفی ایجاد می‌گردد. در ابتدا مایع مغزی-نخاعی در بطن طرفی انباشته شده و از طریق سوراخ مونرو (سوراخ بین بطنی) به بطن سوم، سپس از راه مجرای سیلویوس به بطن چهارم انتقال می‌یابد. درنهایت، از طریق بطن چهارم است که مایع مغزی-نخاعی از دستگاه بطنی خارج می‌گردد. یک سوراخ بین بطنی (سوراخ مونرو) به ندرت مسدود می‌گردد.و مسئول اننتشار پیام عصبی است.
هر بطن طرفی از سه قسمت تشکیل شده‌است:
روستای دوحصاران در استان خراسان جنوبی و در بخش مرکزی شهرستان سرایان قرار دارد. این روستا یکی از قدیمی‌ترین روستاهای خراسان جنوبی است.
در فرهنگ دهخدا چنین آمده است:
دوحصاران.[ دُ ح ِ ] (اِخ) دهی است از دهستان سه قلعهٔ بخش حومهٔ شهرستان فردوس. در ۸۰ هزارگزی جنوب خاوری فردوس سر راه شوسهٔ عمومی معدن به فردوس. دارای ۴۱۳ سکنه. آب آن از قنات است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۹).
در اولین سرشماری عمومی نفوس و مسکن جمهوری اسلامی ایران که در سال 1300 هجری شمسی انجام شده است روستای تاریخی دوحصاران دارای 410نفر جمعیت بوده است ومزرعه پایگریت باجریت نیز 64 نفر جمعیت ساکن داشته است . در همان سرشماری سال 1300 روستای بغداده 472 نفر جمعیت داشته است . که مشخص است دوحصاران از موقعیت و ابادانی بهتری برخوردار بوده است
در حال حاضر این روستا حدود 1000نفر جمعیت دارد وسومین روستای پرجمعیت شهرستان سرایان می باشد . و از نظر تقسیمات کشوری در بخش آیسک شهرستان سرایان قرار دارد. این روستا یکی از روستاهای باستانی ایران است ولی جز کاوش‌های غیر مجاز که بدلیل جستجوی گنج انجام شده کاوش‌های رسمی صورت نگرفته است.
دوحصاران در فاصله حدودا ٣٠ کیلومتری جنوب شرقی شهر فردوس قرار دارد و مردمش به گویش تونی صحبت می کنند .
این روستا در قدیم دارای دو دیوار و حصار بلند در سمت شرق و غرب، یک قلعه در سمت جنوبی قرار داشته است. نامش دوحصار و به مرور زمان به دوحصاران تغییر یافته است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۸۹۰ نفر (در ۲۷۴ خانوار) بوده است.
جمعیت روستای دوحصاران بر اساس سرشماری سال 1395 شمسی 963 نفر می باشد.
روستای دوحصاران دارای بناهای بسیار قدیمی از جمله
که از این آثار دو اثر در فهرست آثار ملی ایران کشور به ثبت رسیده است.
جشن معنوی سده دوحصاران در گویش تونی شادشادی بادبادی در تاریخ ١٣٩١/١١/۴ با شماره ٨٠٨ در فهرست آثار ناملموس معنوی کشور به نام این روستا به ثبت رسیده است .
بطن سوم یا بطن میانی یکی از بطن‌های مغزی حاوی مایع مغزی-نخاعی در دیانسفالون است. تالاموس‌ها در طرفین بطن سوم قرار می‌گیرند. این بطن از یک طرف با بطن‌های طرفی و از طرف دیگر با بطن چهارم ارتباط دارد. بطن سوم از طریق سوراخ مونرو با بطن طرفی و توسط مجرای سیلویوس (مجرای مغزی) با بطن چهارم مرتبط است. مسیر مایع مغزی-نخاعی از بطن‌های طرفی به بطن سوم و سپس بطن چهارم است. مایع مغزی-نخاعی از شبکه کوروئیدی (که توده‌ای مویرگی است) هر یک از بطن‌ها ترشح می‌گردد.
انسداد هر یک از بطن‌ها یک عامل مهم افزایش حجم مایع مغزی-نخاعی است که باعث هیدروسفالی می‌گردد. مجرای سیلویوس ممکن است به علت تنگی مادرزادی، وجود یک کیست در بطن سوم یا عوامل دیگری مسدود شود.
گیاهان دربرابر زامبی‌ها یک بازی ویدئویی در ژانر دفاع از برج است که شرکت پاپ‌کپ گیمز آن را توسعه داده و در مه سال ۲۰۰۹ منتشر کرده‌است. این بازی نخست برای ویندوز و مک‌اواس منتشر شد و سپس به کنسول‌ها، کنسول‌های دستی و دستگاه‌های همراه انتقال یافت. بازیکن نقش یک صاحب خانه را در میان رستاخیز زامبی‌ها بازی می‌کند. بازیکن باید با نزدیک شدن گروهی از زامبی‌ها در امتداد چندین خط موازی، گیاهانی را قرار دهد تا از خانه خود دفاع کند. گیاهان به سمت زامبی‌ها شلیک می‌کنند یا با روش‌های دیگر به آن‌ها صدمه می‌زنند. "خورشید" واحد پول بازی است و بازیکن می‌تواند با جمع آوری آنها گیاهان گوناگونی را بخرد. اگر یک زامبی در هر مسیری به خانه برسد، بازیکن در آن مرحله از بازی می‌بازد.
"گیاهان در برابر زامبی‌ها"، توسط جرج فن طراحی شد که آن را به‌عنوان یک دنبالهٔ دفاع-محور برای بازی شبیه‌ساز حیوان‌خانگی خود به‌نام "اینسانیکواریوم" (۲۰۰۱) در نظر گرفت و سپس آن را به‌عنوان یک بازی جدا که شامل گیاهان مبارز در برابر زامبی‌ها می‌شد توسعه داد. "گیاهان در برابر زامبی‌ها" از بازی‌هایی مانند "" و "" و همچنین فیلم "خانواده سوئیسی رابینسون" الهام گرفت. ساخت این بازی حدود سه سال و نیم طول کشید. ریچ ورنر هنرمند اصلی بود، تاد سمپل برنامه‌نویسی بازی را بر عهده داشت و لارا شیگی‌هارا موسیقی بازی را درست کرد. برای اینکه بازی هم بازیکنان کژوال و هم هاردکور را جذب کند، آموزش بازی ساده ساخته شد.
"گیاهان دربرابر زامبی‌ها" با استقبال مثبت منتقدان مواجه شد و نامزد جوایز متعددی از جمله «بازی دانلود سال» و «بازی استراتژی سال» به‌عنوان بخشی از جوایز گلدن جوی‌استیک سال ۲۰۱۰ شد. منتقدان موسیقی متن، گیم‌پلی ساده اما جذاب و سبک هنری و طنزش را تحسین کردند. پس از انتشار در مه ۲۰۰۹، تبدیل به سریع‌ترین بازی ویدئویی فروخته‌شده از سوی پاپ‌کپ گیمز شد و از "بجیولد" و "پگل" پیشی گرفت. تا سال ۲۰۱۰، بیش از یک میلیون نسخه از آن در سراسر جهان به فروش رفت و از آن زمان به‌عنوان یکی از بهترین بازی‌های ویدئویی در تمام دوران شناخته می‌شود. در سال ۲۰۱۱، الکترونیک آرتس، پاپ‌کپ گیمز را خرید. این شرکت، فن و ۴۹ کارمند دیگر را به‌دلیل افزایش تمرکز بر روی بازی‌های موبایل و بازی‌های اجتماعی اخراج کرد. پس از خرید، "گیاهان دربرابر زامبی‌ها" با یک فرنچایز چندرسانه‌ای شامل دو دنباله مستقیم ("گیاهان دربرابر زامبی‌ها ۲" و "گیاهان دربرابر زامبی‌ها ۳")، سه بازی تیراندازی سوم شخص (""، "" و "")، دو مجموعه کتاب کمیک و دو بازی اسپین آف ("ماجراهای گیاهان دربرابر زامبی‌ها" و "") همراه شد که بیش‌تر آنها نقدهای مثبتی دریافت کردند.
"گیاهان دربرابر زامبی‌ها" یک بازی در سبک استراتژی و دفاع از برج است که در آن وظیفهٔ بازیکن محافظت از خانه در برابر زامبی‌ها است. زمین بازی به شبکه‌ای با پنج یا شش ردیف افقی و نه ستون عمودی تقسیم می‌شود که خانه در سمت چپ زمین قرار گرفته‌است. بازیکن انواع گوناگونی از گیاهان را در مربع‌های جداگانهٔ شبکه قرار می‌دهد. گیاهان به سبک‌های مختلفی مانند تیراندازی، انفجار و مسدود کردن از خود دفاع می‌کنند و هر زامبی نسبت به یک گیاه، نقطه ضعف و رفتار خاصی دارد. برای مثال، «بالون زامبی» می‌تواند از بالای گیاهان پرواز کند و مانعش گیاه «کاکتوس» است که تیغ پرتاب می‌کند. «دنسینگ زامبی» که رقصنده‌های پشتیبان را در اطراف خود احضار می‌کند و «دلفین رایدر زامبی» که با دلفین از روی گیاهان می‌پرد نمونه‌های دیگری از زامبی‌ها هستند.
بازیکن می‌تواند تعداد محدودی از انواع گیاهان را از طریق کیسه‌های بذر در ابتدای هر سطح انتخاب کند و برای کاشت آن‌ها باید تعداد معینی "خورشید" جمع کند. "خورشیدها" یا از آسمان می‌آیند یا باید آن‌ها را از گیاهان خاصی مثل مانند «سان‌فلاور»، «دبل سان‌فلاور» و «سان‌فلاور ماشروم» گرفت. هر نوع گیاهی در هر مکانی با سرعت‌های مختلف شارژ می‌شود. برای کندن و حذف گیاهان می‌توان از بیل استفاده کرد. در انتهای سمت چپ هر خط یک ماشین چمن‌زن یک بار مصرف قرار دارد. اگر یک زامبی به انتهای خط برسد، ماشین چمن‌زن فعال می‌شود و تمام زامبی‌های موجود در آن خط را از بین می‌برد. اگر یک زامبی به انتهای ردیفی برسد که دیگر ماشین چمن‌زن ندارد، بازیکن این سطح را می‌بازد و باید بازی را دوباره شروع کند.
حالت اصلی که حالت ماجراجویی نام دارد، شامل پنج مرحله می‌شود که هر مرحله به نوبهٔ خود به ده سطح تقسیم می‌شود. در پایان تقریباً هر سطح، بازیکن یک نوع گیاه جدید هدیه می‌گیرد. پس از سطح ۱–۲، می‌توان با ازبین‌بردن زامبی‌ها سکه جمع کرد. پس از سطح ۴–۳، سکه‌ها را می‌توان در فروشگاهی به‌نام توییدینکیسِ دِیو دیوانه خرج کرد که در واقع صندوق‌عقب ماشین مردی به‌نام دیو دیوانه (همراه اصلی بازیکن) است. این فروشگاه دارای چندین کیسهٔ بذر ویژه برای ارتقای گیاهان، چند ابزار باغبانی و چند نهال و گلدان برای «زِن گاردِن» است. «زن گاردن» پس از سطح ۴–۵ باز می‌شود. بازیکن می‌تواند در آنجا نهال‌های ماکتی بکارد، آن‌ها را آبیاری کند و همزمان با رشد نهال‌ها، آن‌ها را بارور سازد. نهال‌های جدید را گاهی می‌شود از کشتن زامبی‌ها بدست آورد یا از فروشگاه خرید که در عوض نهال‌ها به بازیکن پول می‌دهند. سطح پنجم هر مرحله، یک مینی‌گیم است که در آن اغلب یک تسمه نقاله گیاهان مختلفی را به بازیکن می‌دهد. سطح دهم هر مرحله یک مینی‌گیم مشابه است. مراحل اول، سوم و پنجم در روز اتفاق می‌افتد اما مراحل دوم و چهارم در شب.
در شب، چون "خورشید" دیگر از آسمان نمی‌آید، به بازیکن توصیه می‌شود که به‌دلیل هزینهٔ کمتر از قارچ به‌جای گیاهان استفاده کند. مرحلهٔ سوم و چهارم در حیاط خلوت خانه اتفاق می‌افتد و زمین بازی به شش خط تقسیم می‌شود که دو خط میانی آن استخر است. بیشتر گیاهان را نمی‌توان مستقیم در آب کاشت و باید از برگ‌های شناوری به‌نام «لیلی پد» استفاده کرد تا بتوان روی آن گیاه مورد نظر را کاشت. در مرحله چهارم، بیشتر چمن را مه می‌پوشاند. مرحلهٔ پنجم در پشت بام خانه اتفاق می‌افتد. به‌دلیل شیب پشت بام، بازیکن باید به‌جای گیاهان شلیک‌کننده از گیاهان پرتابی استفاده کند.
آخرین سطح حالت ماجراجویی (۱۰–۵)، ستیز با دانشمندی شرور به‌نام «دکتر زامباس» است. زامباس با رباتش که «زامبات» نام دارد، گیاهان بازیکن را ازبین می‌برد و همچنین واگن‌هایی را به سمت آن‌ها پرتاب می‌کند. این ربات می‌تواند با ایجاد توپ‌های آتشین و یخی، گل‌ها و حتی زامبی‌های هر خط را نابود کند. بازیکن می‌تواند با کمک گیاهانی مانند «هالوپینو» جلوی توپ‌های یخی ربات را بگیرد و به‌کمک «آیس-شروم» با توپ‌های آتشین ربات مقابله کند. پس از تکمیل حالت ماجراجویی، بازیکن می‌تواند آن را دوباره از اول آغاز کند - با توجه به این که دیو دیوانه سه گیاه تصادفی را برمی‌گزیند و انتخاب بازیکن را محدود می‌کند.
سه حالت اضافی بازی که مینی‌گیم، معمایی و بقا نام دارند، پس از تکمیل حالت ماجراجویی فعال می‌شوند. در حالت مینی‌گیم، بیست مینی‌گیم با چالش‌های گوناگون برای بازیکن در نظر گرفته شده‌اند که در آن‌ها باید ترفندهای خاصی را به‌کار برد. در این سطوح، اغلب انواعی از تسمه نقاله‌ها گیاهان خاصی را به بازیکن می‌دهند. در حالت معمایی، بازیکن به دو نوع سطح «گلدان‌شکن» و «آی، زامبی» دسترسی دارد. در سطوح «گلدان‌شکن»، بازیکن چند گلدان را می‌شکند که هر کدام دارای یک گیاه یا یک زامبی است. سطح زمانی به پایان می‌رسد که تمام گلدان‌ها شکسته و همهٔ زامبی‌ها نابود شوند. در حالت «آی، زامبی»، این بار بازیکن در نقش زامبی‌ها وظیفه دارد که چندین ماکت گیاهان را نابود کند. هنگامی که زامبی‌ها ماکت گیاهان را ازبین ببرند، از آن‌ها "خورشید" بیرون می‌آید. از این "خورشیدها" برای خرید زامبی‌ها و قرار دادن آن‌ها در زمین بازی استفاده می‌شود. حالت بقا دارای سطوحی است که سختی آن‌ها بسیار افزایش یافته و بین هر حملهٔ زامبی‌ها، فرصت انتخاب گیاه وجود دارد.
جرج فن مسئولیت طراحی بازی را بر عهده داشت و در آغاز قرار بود که "گیاهان دربرابر زامبی‌ها" دنباله‌ای برای بازی "اینسانیکواریوم" باشد. جرج فن با دیدن مادهای "" تصمیم گرفت که این دنباله را به یک بازی در ژانر دفاع از برج تبدیل کند. فن دنباله‌ای از "اینسانیکواریوم" را برای نینتندو دی‌اس درنظر داشت. این دنباله به این شکل بود که دو مخزن وجود دارد. در مخزن پایینی تولید منابع انجام می‌شود و در مخزن بالایی دربرابر بیگانگان مهاجمی که می‌خواهند به مخزن پایینی نفوذ کنند، دفاع صورت می‌گیرد. سرانجام، با الهام از برج‌های "وارکرفت ۳"، فن احساس کرد که با گیاهان می‌توان ساختارهای دفاعی خوبی ساخت. او می‌خواست که مفاهیم جدیدی به این ژانر اضافه کند و معتقد بود این که دشمنان در بازی هیچ وقت به خود برج‌ها حمله نمی‌کنند، غیرمنطقی است. برای همین، او شروع به طراحی زمینی با پنج و شش ردیف کرد که بعداً در بازی نهایی به‌کار رفت. دشمنان در ابتدا بیگانگان "اینسانیکواریوم" بودند، اما در حین طراحی فن به چیزی رسید که آن را «زامبی بی‌نقص» دانست. پس از آن، طراحی دوباره از سر گرفته شد. فن از زامبی‌ها به جای بیگانگان استفاده کرد تا بازی را از دیگر بازی‌های ویدئویی که دربارهٔ گیاهان بودند، متمایز کند.
"اینسانیکواریوم" به‌طور قابل توجهی بر توسعهٔ "گیاهان دربرابر زامبی‌ها" تأثیر گذاشت. این دو بازی در کل شباهت‌های بسیاری؛ برای نمونه، در هر دو می‌توان «تغذیهٔ قطره‌ای» حیوانات خانگی و گیاهان یا انتخاب حیوانات خانگی و گیاهان در ابتدای هر سطح را دید. فن همچنین از فیلم "خانوادهٔ سوئیسی رابینسون" الهام گرفت که در آن خانواده‌ای از خود و خانهٔ خود در برابر دزدان دریایی محافظت می‌کنند. بازی "" یکی دیگر از منابع الهام او بود که قبلاً آن را با دوست دخترش، لارا شیگی‌هارا، بازی کرده بود. او از انتخاب آزادانهٔ کارت‌ها الهام گرفت و از آن برای انتخاب کیسه‌های بذر استفاده کرد. البته ایدهٔ اصلی او استفاده از تسمه نقاله بود که فقط در چند سطح به‌کار رفت. استفاده از چند گیاه در یک خط از بازی قدیمی "تپر" الهام گرفته شده بود.
زمانی که در بازی از بیگانگان استفاده می‌شد، نام بازی «"ویدلینگز»" به معنای «"علف‌های هرز"» بود. اما فن فکر می‌کرد که این نام مناسب نیست زیرا در آن زمان بازی‌های ویدئویی زیادی با موضوع باغبانی منتشر می‌شدند. پس از تغییر دشمنان، نام بازی نیز به "گیاهان دربرابر زامبی‌ها" تغییر کرد. نام دیگری که قرار بود برای این بازی انتخاب شود "«چمن مردگان»" براساس فیلم "طلوع مردگان" به کارگردانی جرج رومرو بود. رومرو اجازهٔ استفاده از این نام را نداد، حتی پس از دریافت ویدئویی از فن که لباس یک زامبی غرغرو به‌نام «زامبی تِمپ وُرکِر» را پوشیده بود. افزون بر این‌ها، نام‌های دیگری از جمله «"رزیدنتیال ایول"» و «"بلوم اند دوم"» مطرح بود که دومی برای مارک کیسه‌های بذر انتخاب شد.
در ابتدا، جرج فن "گیاهان دربرابر زامبی‌ها" را به‌تنهایی طراحی می‌کرد. از آنجا که فن یک کارمند تمام وقت در پاپ‌کپ گیمز بود، شرکت تصمیم گرفت که یک تیم کوچک متشکل از از یک آهنگساز (لارا شیگی‌هارا)، یک برنامه‌نویس (تاد سِمپل) و یک طراح هنری (ریچ وِرنر) بسازد. فن در سان فرانسیسکو مستقر بود و ورنر در سیاتل حضور داشت. استفن ناتلی به‌عنوان نویسندهٔ گیاهان در برابر زامبی‌ها شناخته می‌شود. او توضیحات تکمیلی دربارهٔ گیاهان و زامبی‌ها را در کتاب راهنمای بازی نوشته‌است. در آن زمان، فن فهمید که کار در تیم‌های کوچک آسان‌تر از کار در تیم‌های بزرگ است. طبق مصاحبه‌ای با مجلهٔ "اج"، فن در حین جستجوی یک طراح هنری، ریچ ورنر را پیدا کرد که کارش با طراحی‌های فن مطابقت داشت. فن معتقد بود که جذابیت طراحی به طرح انیمیشن آن مربوط است. تاد سمپل استفاده از ادوبی فلش را پیشنهاد کرد اما فن نگران بود که انیمیشنی شبیه ساوت پارک، «بریده از کاغذ» بشود؛ در هر صورت او راضی بود و روی استعداد سمپل و ورنر حساب می‌کرد. "گیاهان دربرابر زامبی‌ها" از پاپ‌کپ فریم‌ورک که موتور اختصاصی پاپ‌کپ بود استفاده می‌کرد. فن هر چهار ماه یکبار به‌روزرسانی‌های "گیاهان دربرابر زامبی‌ها" را در انجمن داخلی پاپ‌کپ گیمز که بوریتو نام داشت، ارسال می‌کرد. بوریتو جایی بود که فن بازخورد کارمندان پاپ‌کپ را بررسی می‌کرد.