moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بقعه مدفن "شیخ تاج‌الدین محمد خیوی" از اهالی مشکین شهر یا خیوه سابق است که در لمیر محلهٔ شهرستان آستارا قرار دارد. بنا پلانی مربع، به اندازه ۱۰/۵ در ۲۰/ ۵ متر دارد. قسمت زیرین بنا از سنگ و قسمت‌های بالاتر با آجر، کار شده‌است. بالای بقعه گنبدی آجری وجود دارد. سه سنگ قبر داخل بقعه به شیخ تاج‌الدین و یارانش تعلق دارد. روی یکی از سنگ‌ها تاریخ ۷۳۲ هجری و بر روی یک سنگ قبر دیگر تزیینات حکاکی شده گیاهی و دو بیت شعر عربی با نام سازنده آن "استاد شرف الدین عثمان بن جمال شیرازی " حک شده‌است.
این آرامگاه و بقعه که اکنون زیارت اهل دل است در روستای چلوند واقع شده متعلق به اواخر قرن هشتم ه. ق می‌باشد. در جنگ جهانی اول یکبار توسط کشتی روسی مورد اصابت گلوله توپ قرار گرفته و قسمتی از دیوارش مخروب گشته‌است.
در هشتمین سال سلطنت مظفرالدین شاه قاجار جاده‌ای شوسه از آستارا به اردبیل کشیده شد که به طرق مظفری معروف گشت. دیدنی‌ترین قسمت این جاده در بالای پل زیبای بهارستان است که از چندین پیچ تند و خطرناک تشکیل گردیده و آن زمان پاسگاهی را برای حفاظت از این مکان احداث می‌کنند. یک کیلومتر بالاتر از آنجا چشمه‌ای از دل کوه می‌جوشد که برای نوشیدن آب صف طولانی تشکیل می‌شود.
بقایای این قلعه که در ارتفاعات اسپیناس قرار گرفته به دوران سلاجقه می‌رسد که تیمور لنگ در آنجا اتراق کرده و به سنجر آباد قشون برده‌است. در سال ۱۳۲۶ه. ش الی ۱۳۲۹ ه. ش مرکز نور افکن مرزبانی آستارا بوده‌است.
گنو پرایوسی گارد یک نرم‌افزار معادل برای نرم‌افزار رمزنگاری PGP شرکت سیمنتک است. با مجوز گنو برای مجموعه نرم‌افزارهای رمزنگاری است.
ابزار GnuPG سازگار با RFC 4880 است که از استانداردهای جاری IETF است. نسخه جاری از PGP (و Filecrypt Veridis) در حال همکاری با GnuPG و دیگر سیستم‌های سازگار با OpenPGPاست.
GnuPG بخشی از پروژه نرم‌افزار بنیاد نرم‌افزار آزاد است، و منابع مالی عمده‌ای از دولت آلمان دریافت کرده‌است.
GnuPG در ابتدا توسط Werner Koch توسعه داده شد. نسخهٔ ۱٫۰٫۰ در تاریخ ۷ سپتامبر ۱۹۹۹ ارائه شد. وزارت اقتصاد و فناوری آلمان، بودجهٔ ایجاد راهنما و انتقال به ویندوز مایکروسافت در سال ۲۰۰۰ تأمین کرد. از آنجا که ابزار GnuPG سیستم سازگار با استاندارد OpenPGP است، تاریخچهٔ OpenPGP دارای اهمیت است. آن برای همکاری با PGP طراحی شده بود، برنامهٔ رمزگذاری ایمیل در ابتدا توسط Phil Zimmermann طراحی و توسعه یافته بود. نسخهٔ ۲٫۰ در ۱۳ نوامبر ۲۰۰۶ منتشر شد. نگارش قدیمی‌تر و پایدارتر شاخهٔ 1.x، آخرین نسخهٔ ژانویهٔ ۲۰۱۲ است، ۱٫۴٫۱۲ در موازات با GnuPG نسخهٔ ۲ ادامه پیدا خواهد کرد زیرا تغییرات قابل توجهی در معماری این برنامه به وجود خواهد آمد که برای هر هدفی متناسب نیست.
گرچه برنامهٔ پایهٔ گنو پرایوسی گارد دارای یک رابط خط فرمان است، ظاهرهای مختلفی وجود دارد که آن را با یک رابط کاربر گرافیکی ارائه می‌کند. به عنوان نمونه پشتیبانی از رمزنگاری در کی‌میل و اوولوشن (کلاینت‌های ایمیل کی‌دی‌ئی و گنوم محبوب‌ترین دسکتاپ‌های لینوکس) با GnuPg یکپارچه شده‌است.
سالتو، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان سالتو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۹۹٬۰۷۲ نفر بوده‌است. سالتو از نظر جمعیت، دومین شهر بزرگ اروگوئه است.
سالتو در فاصله ۴۹۶ کیلومتری از مونته‌ویدئو در کنار رود اروگوئه واقع شده‌است.
سیوداد دلا کاستا شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۸۳٬۳۹۹ نفر بوده‌است.
ابوالفضل (ابوطالب) جعفربن محمد، الثائر فی اللّه، (متوفی ۳۵۰ قمری) فرمانروای علوی زیدی هُوسَمْ در نیمه اول فرن چهارم بود. او نوه پسری حسین الشاعر (مرعشی: حسین المحدّث)، برادر حسن اُطْروش و نوه دختری خود ناصر بود. او از سادات زیدی و معروف به سید ابیض بود. او و جانشنیانش عنوان حکومتی 'الثائر فی اللّه را اختیار کردند ولی هیچ‌یک مدعی امامت زیدی نبودند.http://www.iranicaonline.org/articles/alids-of-tabarestan-daylaman-and-gilan
اطلاعی از تاریخ تولد و آغاز زندگی وی وجود ندارد. او پیش از فتح آمل و طبرستان توسط زیاریان، در هوسَم (رودسر امروزی) به تعلیم و ترویج دین اسلام در بین گیلانیان و دیلمیان مشغول بود.
پس از سقوط حکومت علویان زیدی در طبرستان، در ۳۲۰ الثائر هوسم را پایگاه خود کرد(مرعشی، همان‌جا؛ نیز رجوع کنید بهد. اسلام، چاپ دوم، ذیل مادّه) و به مدت سه دهه در آنجا حکومت کرد. ماکان کاکی پس از شکست خوردن از مرداویج، نخستین شاه آل زیار به دیلمان فرار کرد و برای تصرف مجدد تبرستان در ۳۲۰ از الثائر کمک طلبید و این دو به طبرستان حمله کردند. بلقسم بن بانِجین حمله شان را دفع کرد، ماکان به نیشابور گریخت و الثائر به دیلمان رفت و دگر بار در هوسم مستقر گردید.(صابی، ص ۳۸–۳۹؛ مسکویه، ج ۱، ص ۲۷۶؛ ابن اثیر، ج ۸، ص ۱۹۷–۱۹۸؛ ابن خلدون، ج ۴، ص ۵۵۷؛ نیز رجوع کنید به هوار، ص ۱۳؛ مادلونگ، ۱۹۶۷، ص ۴۳–۴۴) در ۳۳۷، اُسْتُندار (حاکم رویان) - که از نام اش اطلاعی وجود ندارد - با الثائر متحد شد. پس از این اتحاد، استندار او را به چالوس برد و به حکومت گماشت و مردم از او اطاعت کردند(اولیاءاللّه، ص ۱۱۶) و چون این خبر به حسن بن بویه رسید، ابن عمید را با لشکری به همراه خواهرزاده اش، علی بن کامه، به نبرد با او گسیل داشت. سپاه استندار و الثائر در منطقة تَمَنْجاده(مرعشی، ص ۳۸، ۱۲۸: تَمَنْگا) سپاه آل بویه را شکست دادند. استندار و الثائر به آمل رفتند، پس از کوتاه مدتی بین شان اختلاف افتاد و استندار وی را ترک کرد. الثائر، که بدون استندار نمی‌توانست در آمل بماند، به گیلان بازگشت و در سیاه کَلَه رود در قریه میانده، از توابع هوسم، سکنی گزید.(اولیاءاللّه، همان‌جا؛ مرعشی، ص ۳۸؛ استرن، ص ۲۳۰) در ۳۳۸، وشمگیر زیاری(حک:۳۲۳–۳۵۷) در جنگ برای تصرف طبرستان به الثائر پناهنده شد. الثائر و وشمگیر به طبرستان رفتند و بر آنجا مسلط شدند. وشمگیر او را در آمل گذاشت و خود با سپاهیان به گرگان رفت. اندکی بعد وشمگیر، بر خلاف پیمان خود با الثائر، از او روی گرداند و به نام نوح بن نصر سامانی(حک: ۳۳۱–۳۴۳) خطبه خواند و شیرَج بن لیلی و وَرْدانشاه را به آمل فرستاد تا الثائر را از آنجا بیرون برانند. آنان نزدیکان الثائر را کشتند و محمدبن وهری/دهری، که از معتمدان الثائر بود، با آنان متحد شد و الثائر تنها ماند. الثائر پیش از نبرد به دیلمان گریخت.(ابن اسفندیار، ج ۱، ص ۳۰۰–۳۰۱؛ مرعشی، ص ۱۲۹–۱۳۰؛ قس مهدوی لاهیجانی، ص ۱۲۸–۱۲۹) در ۳۴۱، بار دیگر درصدد فتح طبرستان برآمد. این بار به حسن بن بویه پناهنده شد و او نیز طبرستان را به الثائر وا گذارد. بدین ترتیب الثائر در آمل مستقر شد و فرزندان خود، زید و رضا، را به ساری فرستاد. سلطه وی بر آمل چندان طول نکشید؛ وشمگیر با حمله‌ای او را از آمل بیرون راند و پسرانش را اسیر کرد، الثائر برای آزادی فرزندانش با او مکاتبه کرد و توانست یکی از آنان را آزاد نماید. در ۳۴۲، هنگامی که وشمگیر عازم نبرد با حسن بن بویه بود، الثائر را در طبرستان به حضور پذیرفت و فرزند دیگر وی را نیز آزاد نمود.(صابی، ص ۳۹–۴۰) به گفته صابی، از این پس الثائر دیگر به طبرستان نرفت. او در ۳۴۵، برای دیدن مرزبان بن محمد، به آذربایجان رفت و پس از آن به هوسم بازگشت.(مادلونگ، ۱۹۶۷، ص ۴۶) انگیزة این سفر روشن نیست، اما با توجه به اینکه یکی از خدمتکاران وی به نام عُمَیْر، بر ضد او شورش کرده بود و گروهی از گیلانیان نیز به او پیوسته بودند، احتمال دارد که الثائر برای دریافت کمک از مرزبان نزد وی رفته باشد. به گفته ابن اسفندیار(ج ۱، ص ۱۰۶) در نتیجه شورش عمیر، مردم گیلان که از الثائر روی گردانده بودند، پیرامون عمیر جمع شدند و از او پیروی کردند و اموال الثائر را تاراج کردند.(اولیاءاللّه، همان‌جا؛ مرعشی، ص ۲۲۶)
در اواخرِ عمرِ الثائر دو تن از پسرانش درگذشتند و خود او در ۳۵۰ در هوسم درگذشت و در میانده، در سی کیلومتری مشرق هوسم، به خاک سپرده شد.(رجوع کنید به مرعشی، ص ۲۲۶–۲۲۷) گورش هنوز در میانده، چابکسر باقی است. پس از مرگ الثائر دو تن از پسرانش، ابوالحسین مهدی ملقب به القائم بالحق و ابوالقاسم حسین، به ترتیب به فرمانروایی رسیدند. ابوالحسین پس از یک سال حکومت در ۳۵۱ درگذشت(صابی، ص ۴۰) و پس از او ابوالقاسم حسین بن جعفر جانشین برادر شد و لقب پدرش، یعنی الثائر فی اللّه، را برگزید. وی در نبرد با لنکر، پسر وشمگیر، به اسارت او درآمد. لنکر یک چشم وی را کور کرد و او را نزد وشمگیر فرستاد. وشمگیر هم او را محبوس کرد. چندی بعد بیستون زیاری وی را از بند رهانید، اما او در نبرد با ابومحمدناصر، یکی دیگر از علویان، به قتل رسید.(به مادلونگ، ۱۹۷۵، ص ۲۱۹–۲۲۰)
هنگامی که لاهیجان در قرن ششم به عنوان مرکز تعلیم و تعلم زیدیه در شرق گیلان، جانشین هوسم شد، شاخه‌ای از این خاندان در آنجا فعال بود.(د. اسلام، همان‌جا)
EI 2 , s.v. " A l-Tha ¦ Ýirfi ف lla ¦h" (by W. Madelung); Clement Huart, Les Ziya ªrides. Extrait des mإ*moires de L , Acadإmie des inscriptions et belles-lettres, vol.42, Paris 1922;
پایساندو شهری در کشور اروگوئه، استان پایساندو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۷۳٬۲۷۲ نفر بوده‌است.
اصطلاح کیفیت زندگی یا چونی زندگی، برای ارزیابی نیک‌بودWell-being عمومی افراد و جوامع استفاده می‌شود. این اصطلاح در طیف وسیعی از زمینه‌ها، از جمله حوزه‌های توسعه بین‌الملل، بهداشت، و سیاست مورد استفاده قرار می‌گیرد. کیفیت زندگی نباید با مفهوم استاندارد زندگی که عمدتاً بر درآمد استوار است، اشتباه گرفته شود. در عوض، شاخص‌های استاندارد کیفیت زندگی نه‌تنها شامل ثروت و استخدام هستند، بلکه شامل محیط زیست، سلامت جسمی و روانی، تحصیلات، تفریح و اوقات فراغت و تعلق اجتماعی نیز می‌شوند.
کیفیت زندگی، به نوعی بیانگر وضعیت افراد ساکن در یک کشور یا منطقه می‌باشد. نظریات اولیه مربوط به کیفیت زندگی، بیشتر بر نگرانی‌ها و اولویت‌های فردی تأکید داشتند؛ اما در سال‌های اخیر مباحث نظری، از فرد محوری به سمت نگرانی‌های اجتماعی نظیر امنیت، آزادی، گستردگی کیفیت زندگی و ساختار و کیفیت روابط اجتماعی افراد در جامعه تغییر یافته‌استمهدی باسخا و دیگران (1390)، رتبه‌بندی شاخص کیفیت زندگی در استان‌های کشور، فصلنامه رفاه اجتماعی، 10 (37) صفحات 95-112.
به‌طور کلی می‌توان کیفیت زندگی را با استفاده از شاخص‌های ذهنی و عینی محاسبه نمود. شاخص‌های ذهنی، منعکس‌کننده ارزیابی ذهنی افراد از زندگی می‌باشند. این ارزیابی با استفاده از اطلاعات افراد که وضعیت رفاهی خود را از طریق پرسشنامه‌های مختلف یا سرشماری‌ها، اظهار نموده‌اند، به دست می‌آید. چنین شاخص‌هایی، نشان دهنده شرایط کلی زندگی افراد و نحوه نگرش آن‌ها به این شرایط بوده و با جمع‌آوری و تحلیل آماری این شاخص‌ها، می‌توان به ارزش‌های طبقات مختلف اجتماعی پی برد.
محاسبات عینی کیفیت زندگی، بر پایه متغیرهای قابل لمس بنیان نهاده می‌شوند. این متغیرها به صورت معمول توسط نهادهای رسمی جمع‌آوری و منتشر می‌شود. حساب‌های اقتصادی، بهداشت، آموزش، آلودگی شهری و سایر اطلاعات کلی، نمونه‌هایی از این‌گونه اطلاعات هستند. هدف روش عینی، بررسی وضعیت جامعه در حالت‌های کلی مانند اقتصاد کلان، وضعیت کلی جامعه و شاخص‌های مربوط به نفوس می‌باشد.همان.
طبق روش محاسبه عینی، کیفیت زندگی ممکن است به صورت رابطه متقابل میان چهار مشخصه اساسی فعالیت‌های انسان تعریف گردد؛ این چهار مشخصه عبارتند از کیفیت جمعیت، رفاه مادی، کیفیت نظام اجتماعی و کیفیت اکوسیستم و محیط زیست.- CEMI (1997), The nall report on the system of statistical indicators of the quality of life of population, Decision Support and Forecasting Center, Moscow, CEMI.
در حالی که کیفیت زندگی از دیرباز هدف سیاست‌گذاری‌های صریح یا ضمنی بوده، تعریف و اندازه‌گیری مناسب آن امری دشوار بوده‌است. شاخص‌های متنوع «عینی» و «ذهنی» در سراسر طیف رشته‌ها و مقیاس‌ها، و کارهای اخیر پیرامون نظرسنجی‌های نیک‌بود ذهنی (subjective well-being) و روان‌شناسی شادی موجب علاقهٔ مجدد به آن شده‌است.
نشان داده شده‌است هشت هفته تمرینات پیلاتس و پیلاتس در آب در افرادی که بیماری کرونا را همراه با درگیری شدید ریوی تجربه کردند به شکل معناداری عملکرد ریوی و کیفیت زندگی آنها را بهبود بخشیده‌است.Bagherzadeh-Rahmani, B. , Kordi, N. , Haghighi, A. H. , Clark, C. C., Brazzi, L., Marzetti, E., & Gentil, P. (2022). Eight Weeks of Pilates Training Improves Respiratory Measures in People With a History of COVID-19: A Preliminary Study. Sports Health, 19417381221124601.‏
PMID 36189824
جدول زیر شاخص کیفیت زندگی در سال ۱۳۸۲ را به تفکیک استان‌های ایران نمایش می‌دهد.مهدی باسخا و دیگران (1390)
۱. رتبه‌بندی شاخص کیفیت زندگی در استان‌های کشور (۱۳۹۰)
ایتان کلیل پات پسر بچهٔ ۶ سالهٔ آمریکایی بود که مرگ او از بزرگترین پرونده‌های جنایی آمریکاست. قاتل او، پدرو هرناندز پس از ۳۳ سال در سال ۲۰۱۲ دستگیر شد و به قتل ایتان اعتراف کرد. رونالد ریگان رئیس جمهور سابق آمریکا در سال ۱۹۸۳ روزی که ایتان ناپدید شد را روز ملی کودکان گم‌شده نامید.BBC فارسی - جهان - قاتل ایتان پس از ۳۳ سال اعتراف کرد او که برای اولین بار مسیر خانه تا مدرسه را با تنهایی میرفت توسط فردی با وعده خرید نوشابه برای او ربوده شد و دیگر هرگز دیده نشد
۳۳ سال بعد فردی به نام پدرو هرناندز به پلیس اعتراف کرد که مسئول قتل اتان پاتز است و به حبس دارای آزادی مشروط محکوم شد با این حال جسد اتان هرگز پیدا نشد
رفاه یا بهزیستیدر وبگاه «سازمان بهزیستی کشور» ترجمهٔ انگلیسی نام این سازمان به صورت "State Welfare Organization of Iran" آمده است که نشانگر آن است که واژهٔ بهزیستی همان رفاه است. باید توجه داشت که در ۱۶ تیر ۱۳۵۵ با ادغام دو وزارتخانهٔ «بهداری» و «رفاه اجتماعی» وزارت «بهداری و بهزیستی» تشکیل گردید. ، تأمین یک سطح از نیک‌بود (تندرستی)Well-being و حمایت اجتماعی برای همهٔ شهروندان یک کشور است. در بیشتر کشورهای توسعه‌یافته، علاوه بر سازمان‌های خیریه، گروه‌های اجتماعی غیررسمی، گروه‌های مذهبی، و سازمان‌های دولتی، رفاه عمدتاً توسط خود مردم تأمین می‌شود.
رفاه ممکن است مستقیماً توسط دولت‌ها یا بنگاه‌های آنان، توسط سازمان‌های خصوصی، یا توسط ترکیبی از آن‌ها تأمین شود. اصطلاح دولت رفاهیWelfare state به‌منظور توصیف دولتی که در آن اکثر خدمات رفاهی توسط حکومت ارائه می‌شود، مورد استفاده قرار می‌گیرد.
کالج فرانسه که پیش‌تر کلژ رویال ( به فرانسوی: Collège des lecteurs royaux) نامیده می‌شد، یک بنیاد پژوهشی و آموزشی بزرگ است که فرانسوای اول آن را در سال ۱۵۳۰ بنا کرد. این بنیاد در منطقه‌ی پنجم پاریس، در میدان مارسِلَن (Place Marcelin-Berthelot) و در کارتیه لاتن قرار دارد.
دو امر پژوهش و آموزش به این بنیاد که هدفش «دانش در راستای گسترش تمامی رشته‌های ادبی، علمی و هنری» است، گره خورده است. کلژ دو فرانس کلاس‌هایی رایگان با رده‌ی علمی بسیار بالا ارائه می‌دهد که ورود به آن برای همه بدون نیاز به ثبت‌نام مقدور است. از همین روست که این مکان از نقطه نظرِ آزاداندیشی درخور توجهی ویژه در فرانسه است.
انتخاب‌شدن به عنوان استاد در کلژ دو فرانس و صاحب کرسی شدن یکی از بالاترین رده‌های آموزش عالی در فرانسه است. رولان بارت بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۰ استاد کرسی نشانه‌شناسی در کلژ دو فرانس بود. این بنیاد حدوداً ۵۰ کرسی دارد که سرفصل آن‌ها با توجه به آخرین تحولات علمی تعیین می‌گردد. (برای نمونه کرسی درس ادبیات ممکن است به علت تحولات علمی حذف و کرسی درس ریاضیات جایگزین آن شود.) صاحب هر کرسی بر پایهٔ دیدگاه‌های همتایان خود، فعالیت‌های غیردانشگاهی‌اش برگزیده می‌شود و نه بر اساس آن عناوین دانشگاهی که داراست.
کلژ دو فرانس از اعضای وابسته به دانشگاه پی‌اس‌ال است.
این بنیاد پیش‌تر «کُلِژ رویال» نامیده می‌شد. در سال ۱۸۷۰ این نام کنونی، کلژ دو فرانس، برای آن برگزیده شد. در سدهٔ شانزدهم، این بنیاد زبان فرانسوی را زبان آموزش برخی از دروس اعلام کرد؛ در حالی که سوربن تا سده‌ها آموزش را به زبان لاتین ادامه می‌داد.
در سال ۱۵۳۰، سرکتابدار سلطنتی، گیوم بوده، که مترجم بزرگ آثار دوران باستان نیز بود به پادشاه، فرانسوای اول، پیشنهاد کرد تا بنیادی ایجاد کند. هدف آن بود که در این بنیاد آموزشی و پژوهشی دروسی تدریس شود که دانشگاه پاریس از تدریسشان سر باز می‌زد.
قفل منطقه ای (به انگلیسی: Regional Lockout) یک نرم‌افزار، کد، چیپ یا سد فیزیکی است که به منظور محدود کردن استفاده از آثار چندرسانه‌ای مانند فیلم، بازی ویدئویی یا دستگاه‌های الکترونیکی مربوط به یک منطقه، در مناطق دیگر است.
از دهه اول قرن بیست و یکم، بیشتر فیلم‌ها و مجموعه‌هایی که بر روی دیسک‌های دی‌وی‌دی، بلو ری و یو ام دی و برای پخش در شبکه خانگی منتشر می‌شوند، دارای قفل منطقه‌ای هستند.
در صنعت بازی‌های ویدئویی، قفل منطقه‌ای ابتدا بر روی سیستم‌ها و کنسول‌های بازی اعمال می‌شود و بر هر منطقه جهانی، کنسول‌های مربوط به آن منطقه ساخته می‌شود، و سپس در طول یک نسل از بازی‌های ویدئویی، بازی‌ها برای هر منطقه به‌طور جداگانه منتشر می‌شود و گاهی حتی بازی ای برای یک منطقه عرضه نمی‌شود.
مناطق مربوط به بازی‌های ویدئویی اغلب به صورت‌های زیر از هم جدا می‌شوند و این گونه بیان می‌شوند:
کریستیان مونجیو (؛ ؛ زاده ۲۷ آوریل ۱۹۶۸) کارگردان رومانیایی برنده نخل طلا در سال ۲۰۰۷ است. او از نسل سینماگران موج نوی سینمای رومانی به‌عنوان یکی از پیشروترین سینماهای هنری در اروپا و جهان است. مونجیو پس از آنکه با فیلم ستایش‌برانگیز " چهار ماه، سه هفته و دو روز" برنده نخل طلای کن در سال ۲۰۰۷ شد، به شهرت جهانی رسید.
مونجیو در سال ۲۰۰۷ با فیلم "۴ ماه، ۳ هفته و ۲ روز" که نقدی تکان دهنده بر فساد اجتماعی دوران کمونیسم در رومانی بود، موفق به دریافت نخل طلا و جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره فیلم کن شد.
این فیلمساز در سال ۲۰۱۲ با فیلم "آن‌سوی تپه‌ها" در بخش مسابقه ۶۵مین دوره جشنواره فیلم کن حضور یافت و موفق به کسب جایزه بهترین فیلم‌نامه جشنواره شد. کریستینا فلوتور و کاسمینا استراتان دو بازیگر زن رومانیایی فیلم نیز به‌طور مشترک جایزه بهترین بازیگر زن را دریافت کردند. "آن‌سوی تپه‌ها" بر پایه داستانی واقعی ساخته شده و افراط در ایمان کورکورانه را مورد پرسش قرار می‌دهد.
مونجیو در سال ۲۰۱۶ فیلم فارغ‌التحصیلی را کارگردانی کرد، که این فیلم جایزه بهترین کارگردانی جشنواره کن (به‌طور مشترک با الیویه آسایاس) را برای وی به ارمغان آورد.
ترازوی روبروال گونه‌ای ترازوی دو کفه‌ای است که ژیل دو روبروال آن را اختراع کرد و در سال ۱۶۶۹ به آکادمی علوم فرانسه عرضه نمود.
ترازوی روبروال یک سیستم اهرم مرکب است. این یک مورد خاص از سیستم اهرمی «پانتوگراف» است، البته سیستم‌های دیگری مثل چرخ دنده‌ها و قرقره‌ها را می‌توانند برای رسیدن به نتیجهٔ مشابه به کار گرفته شوند. طرح زیر نمونه‌ای از این ترازو را که به کمک چرخ دنده‌ها اجرا شده‌است نمایش می‌دهد.
امیرحسین مدرس (زاده ۱۶ شهریور ۱۳۴۹) در تهران مجری، خواننده، شاعر، نویسنده، خطاط، صداپیشه و بازیگر ایرانی است.اشعار مقبل اصفهانی در کتاب جدید امیرحسین مدرس خبرگزاری فارس
مدرس از سال ۱۳۶۵ در صدا وسیما مشغول به کار است وی دارای لیسانس زبان و ادبیات فارسی است.
آلبوم روز رستاخیز (۱۳۹۱)
آلیتالیا شرکت هواپیمایی حامل پرچم ایتالیا بود، که به‌عنوان بزرگترین شرکت هواپیمایی ایتالیا محسوب می‌شد. آلیتالیا در زبان ایتالیایی به معنی بال‌های ایتالیا است.
قطب اصلی این شرکت هواپیمایی در فرودگاه لئوناردو دا وینچی-فیومیچینو و قطب‌های دوم آن نیز در فرودگاه لینیت و فرودگاه میلانو مالپنسا قرار داشت. دیگر شهرهای کانونی آلیتالیا نیز شامل فرودگاه تورین کاسله و فرودگاه ونیز مارکو پولو می‌باشند. دفتر مرکزی آلیتالیا در شهر فیومیچینو، استان رم قرار داشت."Copyright ." Alitalia. Retrieved on 9 June 2010.
بزرگترین سهام‌داران شرکت آلیتالیا، شرکت‌های ایر فرانس-کی‌ال‌ام (۷٫۰۸٪)، اینتسا سانپائولو (۲۰٫۵۹٪)، یونی‌کردیت (۱۲٫۹۹٪)، آتلانتیا (۷٫۴۴٪) و پُسته ایتالیانه (۱۹٫۴۸٪) می‌باشند. شرکت آلیتالیا در ناوگان هوایی خود دارای ۱۰۱ فروند هواپیمای جت مسافربری بود.
شرکت هواپیمایی آلیتالیا پس از ۷۵ سال در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۱ به فعالیت‌های خود پایان داد.
آلیتالیا به ۱۰۲ مقصد در سراسر جهان پرواز انجام می‌داد (آوریل ۲۰۱۵).
آلیتالیا و آلیتالیا سیتی‌لاینر با شرکت‌های هواپیمایی زیر قرارداد نماد مشترک دارند (اکتبر ۲۰۱۴):
بر پایهٔ داده‌های ژوئن ۲۰۱۵، ناوگان هوایی آلیتالیا به شرح زیر بود :
آلیتالیا پیش‌تر از هواپیماهای زیر استفاده می‌کرد:
لاس‌پیدراس، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۶۹٬۲۲۲ نفر بوده‌است.
ریورا شهری در کشور اروگوئه، استان ریورا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۶۴٬۴۲۶ نفر بوده‌است.
مالدونادو، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان مالدونادو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۵۴٬۶۰۳ نفر بوده‌است.
تاکوئارمبو شهری در کشور اروگوئه، استان تاکوئارمبو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۵۱٬۲۲۴ نفر بوده‌است.
ملو، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان سرو لارگو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۵۰٬۵۷۸ نفر بوده‌است.
مرسدس، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان سوریانو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۴۲٬۰۳۲ نفر بوده‌است.
آرتیگاس، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان آرتیگاس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۴۱٬۶۸۷ نفر بوده‌است.
میناس، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان لاوایخا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۳۷٬۹۲۵ نفر بوده‌است.
سن خوزه د مایو شهری در کشور اروگوئه، استان سن خوزه است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۳۶٬۳۳۹ نفر بوده‌است.
سیوداد دل پلاتا شهری در کشور اروگوئه، استان سن خوزه است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۲۶۵۸۲ نفر بوده‌است.
دورازنو شهری در کشور اروگوئه، استان دورازنو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۳۳٬۵۷۶ نفر بوده‌است.
فلوریدا، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان فلوریدا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۳۲٬۱۲۸ نفر بوده‌است.
ترینتا و ترس شهری در کشور اروگوئه، استان ترینتا و ترس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۲۵٬۷۱۱ نفر بوده‌است.
روچا شهری در کشور اروگوئه، استان روچا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۲۵٬۵۳۸ نفر بوده‌است.
سن کارلوس، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان مالدونادو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۲۴٬۷۷۱ نفر بوده‌است.
پندو، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۲۴٬۰۰۴ نفر بوده‌است.
فری بنتوس شهری در کشور اروگوئه، استان ریو نگرو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۲۳٬۱۲۲ نفر بوده‌است.
کولونیا دل ساکرامنتو شهری در کشور اروگوئه، استان کولونیا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۲۱٬۷۱۴ نفر بوده‌است.
ترینیداد، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان فلورس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۲۰٬۹۸۲ نفر بوده‌است.
لا پاز، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۹٬۸۳۲ نفر بوده‌است.
کنلونس، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۹٬۶۳۱ نفر بوده‌است.
کارملو، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کولونیا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۶٬۸۶۶ نفر بوده‌است.
سانتا لوسیا، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۶٬۴۲۵ نفر بوده‌است.
یانگ، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان ریو نگرو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۵٬۷۵۹ نفر بوده‌است.
دولورس، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان سوریانو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۵٬۷۵۳ نفر بوده‌است.
ریو برانکو، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان سرو لارگو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۳٬۴۵۶ نفر بوده‌است.
پاسو د لوس‌تروس شهری در کشور اروگوئه، استان تاکوئارمبو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۳٬۲۳۱ نفر بوده‌است.
بلا یونیون شهری در کشور اروگوئه، بخش آرتیگاس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۳٬۱۸۷ نفر بوده‌است.
خوان لاکازه شهری در کشور اروگوئه، استان کولونیا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۳٬۱۹۶ نفر بوده‌است.
نوئوا هلوکا شهری در کشور اروگوئه، استان کولونیا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۱۰٬۰۰۲ نفر بوده‌است.
روزاریو، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کولونیا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۹٬۳۱۱ نفر بوده‌است.
نوئوا پالمیرا شهری در کشور اروگوئه، استان کولونیا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۹٬۲۳۰ نفر بوده‌است.
لیبرتاد، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان سن خوزه است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۹٬۱۹۶ نفر بوده‌است.
پیریاپلیس شهری در کشور اروگوئه، استان مالدونادو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۷٬۸۹۹ نفر بوده‌است.
کاستیلیوس شهری در کشور اروگوئه، استان روچا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۷٬۶۴۹ نفر بوده‌است.
پونتا دل استه شهری در کشور اروگوئه، استان مالدونادو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۷٬۲۹۸ نفر بوده‌است.
ساراندی دل یی شهری در کشور اروگوئه، استان دورازنو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۷٬۲۸۹ نفر بوده‌است.
پان د آزوکار، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان مالدونادو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۷٬۰۹۸ نفر بوده‌است.
لاسکانو شهری در کشور اروگوئه، استان روچا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۶٬۹۹۴ نفر بوده‌است.
سن رامون، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۶٬۹۹۲ نفر بوده‌است.
سالیناس، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۶٬۵۷۴ نفر بوده‌است.
ساراندی گرانده شهری در کشور اروگوئه، استان فلوریدا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۶٬۳۶۲ نفر بوده‌است.
سس، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۵٬۷۹۷ نفر بوده‌است.
خوزه پدرو وارلا، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان لاوایخا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۵٬۳۳۲ نفر بوده‌است.
گویچون شهری در کشور اروگوئه، استان پایساندو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۵٬۰۲۵ نفر بوده‌است.
تالا، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۴٬۹۳۹ نفر بوده‌است.
کاردونا، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان سوریانو است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۴٬۶۸۹ نفر بوده‌است.
آتلانتیدا، اروگوئه شهری در کشور اروگوئه، استان کنلونس است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۴٬۵۸۰ نفر بوده‌است.
ترانکوئراس شهری در کشور اروگوئه، استان ریورا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۷٬۲۸۴ نفر بوده‌است.
تاراریراس شهری در کشور اروگوئه، استان کولونیا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۰۴ میلادی ۶٬۰۷۰ نفر بوده‌است.
ماهی‌های حاره‌ای به ماهی‌هایی گفته می‌شود که در محیط‌های آبی حاره‌ای در سراسر جهان یافت می‌شوند. این ماهی‌ها هم شامل گونه ماهی‌هایی است که در آب‌های شیرین زندگی می‌کنند و هم ماهی‌هایی که در آب‌های شور زندگی می‌کنند. این ماهی‌ها به خاطر رنگ‌بندی روشنشان برای استفاده به عنوان ماهی‌های آکواریومی محبوبیت بالایی دارند.
معمولاً دارندگان ماهی‌ها از واژه ماهی حاره‌ای برای ماهی‌هایی استفاده می‌کنند که در آب شیرین نگهداری می‌شوند، و برای آنهایی که در آب‌های شور نگهداری می‌شوند به عنوان ماهی دریایی یاد می‌کنند.
اصطلاح «ماهی حاره‌ای» یک گروه طبقه‌بندی زیست‌شناختی نیست، بلکه یک اصطلاح کلی برای ماهی‌هایی است که در چنین محیط‌هایی یافت می‌شوند، به ویژه آن دسته از ماهی‌ها که در آکواریوم‌ها نگهداری می‌شوند.
رباتیک، شاخه‌ای میان مهندسی و علم است که شامل مهندسی مکانیک، مهندسی برق و علوم رایانه می‌شود. رباتیک شامل طراحی، ساخت، راه‌اندازی و کاربرد ربات‌ها می‌شود. همچنین سامانه‌های رایانه‌ای، کنترل، بازخورد حسگرها و پردازش اطلاعات نیز در این گروه قرار می‌گیرند.
این فناوریها برای جایگزینی ماشین‌ها با انسان استفاده می‌شود. رباتها می‌توانند در هر موقعیت و برای هر منظوری به کار بروند ولی امروزه بسیاری از آن‌ها در محیط‌های خطرناک، فرایندهای تولید یا مکانهایی که انسان قادر به حیات نیست، استفاده می‌شوند. رباتها می‌توانند به هر شکل و قیافه‌ای باشند ولی بعضی از آن‌ها طراحی می‌شوند تا شبیه انسان به نظر برسند. تلاش می‌شود که رباتهای انسان نما بتوانند راه رفتن، حرف زدن، شناختن و مخصوصاً هر چیزی را که انسان می‌تواند انجام دهد، تقلید کنند.
ایده ایجاد ماشین‌هایی که بتوانند به شکل خودکار کار کنند، به دوران قدیم بازمی گردد ولی تحقیق اساسی در مورد استفاده‌ از رباتها تا قرن بیستم انجام نشده بود. امروزه رباتیک یک حوزه از علم با رشد سریع است، هم‌زمان با ادامه پیشرفتهای تکنولوژی، تحقیق، طراحی و ساخت رباتهای جدید در خدمت اهداف عملی متعددی در حوزه‌های خانگی، صنعتی و نظامی انجام می‌گیرد.
کلمه ربات برای اولین بار توسط نویسنده‌ای از اهالی چکسلواکی به نام کارل چاپک و در نمایشنامه‌ای به اسم کارخانه ربات‌سازی روسوم در سال ۱۹۲۰ معرفی شد. کلمه روبات از واژه اسلاوی "روبوتا" به دست آمده‌است که در اصل به معنی کارگر به کار می‌رود. نمایشنامه در مورد یک کارخانه است که آدم‌های مصنوعی به نام ربات‌ها تولید می‌کند؛ موجوداتی که می‌توانند با انسان‌ها اشتباه گرفته شوند و این بسیار مشابه ایده‌های مدرن امروزی در مورد انسان نماها است. کارل چاپک این کلمه را متعلق به خودش نمی‌داند، وی یک نامه کوتاه به قسمت ریشه‌شناسی لغات در فرهنگ انگلیسی آکسفورد نوشته‌است که در آن برادرش جوزف چاپک را به عنوان ابداع‌کننده اصلی این کلمه نام برده‌است.
مطابق فرهنگ انگلیسی آکسفورد، کلمه رباتیک اولین بار در نوشته‌ای توسط آیزاک آسیموف، در قسمتی از یک داستان کوتاه علمی تخیلی به نام «دروغگو» به کار برده شد. این داستان اولین بار در مجله علمی تخیلی استوندینگ چاپ شد. در آن هنگام آسیموف خودش نمی‌دانست که این کلمه به نام او ثبت خواهد شد؛ وی فکر می‌کرد همان گونه که علم و تکنولوژی مربوط به وسایل الکترونیکی را الکترونیک می‌نامند، پس رباتیک به علم و تکنولوژی مربوط به رباتها اشاره خواهد داشت. آسیموف در بعضی از آثارش خاطر نشان می‌کند که اولین کاربرد کلمه رباتیک در داستان کوتاه او به نام «سرگردانی» (مجله علمی تخیلی استوندینگ، مارس ۱۹۴۲) بوده‌است
جوزف انگل‌برگر (Joseph Engelberger) را به علت اینکه اولین شرکت رباتیک دنیا را در سال ۱۹۵۶ تأسیس کرد، پدر علم رباتیک لقب داده‌اند. او با همکاری جرج دوول، اولین ربات صنعتی آمریکا را اختراع کرد.
در سال ۱۹۴۸، نوربرت وینر اصول سایبرنتیک را که اساس روباتیک عملی است تدوین کرد.
رباتهای کاملاً خودمختار در نیمه دوم قرن بیستم ظاهر شدند. ربات Unimate که اولین ربات دیجیتالی و قابل برنامه‌ریزی بود در سال ۱۹۶۱ نصب شد تا قطعات فلزی داغ را از دستگاه ریخته‌گری تحت فشار بردارد و روی هم بگذارد." رُباتهای تجاری و صنعتی امروزه رواج یافته‌اند و برای انجام کارها به شیوه‌ای ارزان‌تر، دقیق‌تر و قابل اطمینان‌تر در مقایسه با انسان‌ها به کار گرفته می‌شوند. همچنین، از آنها برای انجام برخی مشاغل که به دلیل کثیف، خطرناک یا ملال‌آور بودن برای انسان مناسب نیستند، استفاده می‌شود.
ربات‌ها به‌طور گسترده‌ای در تولید، مونتاژ، بسته‌بندی، معدن، حمل و نقل، اکتشافات زمینی و فضایی، جراحی، تسلیحات، تحقیقات آزمایشگاهی، ایمنی و تولید انبوه کالاهای مصرفی و صنعتی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
حشره‌کش نام گذاشته شده به موادی است که به صورت مایع، جامد یا گاز و به منظور کشتن حشرات به کار می‌روند.
(bug found in stored cereal)
لارس ویلکس (زادهٔ – درگذشتهٔ ) مجسمه‌ساز و کاریکاتوریست اهل سوئد بود. او بیشتر به خاطر جنجال به‌راه افتاده بر سر طرح‌هایی که از محمد کشیده بود شناخته می‌شد.
در سال ۲۰۰۷ یکی از روزنامه‌های سوئد طرحی از محمد به‌قلم ویلکس را منتشر کرد که واکنش مسلمانان بسیاری را برانگیخت.
ویلکس پس از دریافت چندین تهدید به مرگ (از جمله جایزهٔ ۱۰۰٬۰۰۰ دلاری القاعده برای ترور او) تحت حفاظت پلیس زندگی می‌کرد.Vilks to get police protection - The Local در سال ۲۰۰۹ یک زن ۵۰ سالهٔ آمریکایی به‌نام کالین لاروز (که پس از گرویدن به اسلام نامش را به «جین جهادی» تغییر داده بود) به اتهام توطئه برای کشتن ویلکس بازداشت شد. او در دادگاه اعتراف کرد که پس از عضویت در یک گروه تروریستی ایرلندی «از صبح تا شب دیوانه‌وار در فکر جهاد بوده» و بابت اتهاماتش به ۱۰ سال زندان محکوم شد. در سال ۲۰۱۰ دو مرد طی تلاشی ناموفق سعی کردند خانهٔ ویلکس در جنوب سوئد را آتش بزنند. در سال ۲۰۱۵ کافه‌ای در کپنهاگ که میزبان یک رویداد آزادی بیان با حضور ویلکس بود مورد حملهٔ فردی به‌نام عمر عبدالحمید الحسین قرار گرفت. در آن حادثه یک فیلمساز ۵۵ ساله، نگهبان کافه و شخص مهاجم کشته شدند اما به ویلکس آسیبی نرسید. یک ماه بعد یک گروه مطبوعاتی با اهدای «جایزهٔ شجاعت» به ویلکس در پارلمان دانمارک از او تقدیر کرد.
لارس ویلکس در ۳ اکتبر ۲۰۲۱ در یک سانحهٔ رانندگی کشته شد. ویلکس که به همراه دو پلیس محافظش با ماشین پلیس غیرنظامی در نزدیکی شهر مارکارید سوئد حرکت می‌کردند با یک کامیون تصادف کردند و هر سه جان باختند.
ایستگاه خیام متروی تبریز، یکی از ایستگاه‌های متروی تبریز است که در فلکه خیام در بلوار شهید باکری (جاده ائل گؤلی) واقع شده‌است. این ایستگاه، ایستگاه شماره ۴ خط یک می‌باشد.
این ایستگاه در فلکه خیام و در خط یک متروی تبریز قرار گرفته‌است و از نوع کم عمق می‌باشد. مساحت کل ایستگاه ۴۸۴۰ مترمربع و دارای ۲ طبقه و ۲ ورودی می‌باشد.
این ایستگاه با روش Cut And Cover اجرا شده‌است.
ایستگاه متروی ۲۹ بهمن یکی از ایستگاه‌های متروی تبریز است که در سه‌راه راهنمایی و در بلوار ۲۹ بهمن واقع شده‌است. این ایستگاه، ایستگاه شمارهٔ ۵ خط یک است.
ایستگاه متروی ۲۹ بهمن در سه‌راه راهنمایی و در خط یک متروی تبریز قرار گرفته و از آن‌جایی که خط مترو در این قسمت به روی سطح زمین منتقل می‌شود، این ایستگاه از نوع ارتفاعی است.
مساحت کل ایستگاه ۷۲۴۵ متر‌ مربع و دارای ۲ طبقه و ۲ ورودی است. این ایستگاه با روش Cut And Cover اجرا شده‌است.
با این که سیاه‌پوستان در آلمان نازی مانند یهودیان، کولی‌ها یا اسلاوها دچار کشتار جمعی نظیر هولوکاست نشدند، همچنان از سوی ناسیونال سوسیالیست‌ها همچون رومانی‌ها و کولی‌ها نژاد پست‌تر تلقی می شدندو در کنار کولی‌ها، مشمول قوانین نورنبرگ می‌شدند.
رفتار با سیاهان در آلمان نازی عموماً توأم با بی‌تفاوتی بود. دلیل اصلی این مسئله، سیاست نژادی سیال و غیر رو راست نازیها بود که تحت تأثیر سیاستهای روزمره، منجر به سیاستهای پیچیده و گاهی متناقض می‌شد. برنامه نژادی نازی سیاهان را پایین‌تر از نژاد آلمانی می‌دانست، ولی هنگام پیاده شدن اقدامات حکومتی و اعمال سیاست آنها به دلیل شمار کم شان اغلب نادیده گرفته می‌شدند. نتیجتاً نسبت به کولیها یا یهودیان با سیاهان عموماً بهتر رفتار می‌شد و اغلب می‌توانستند زندگی عادی داشته باشند کار کنند و به مدرسه بروند. از سوی دیگر با وجود غیاب یک سیاست رسمی دولتی سیستماتیک موارد زیادی از تبعیض، جرم و قتل سیاهان در سطح محلی تحت تأثیر درک نژادی نازیها که بین مردم پخش شده بود و بی اعتنایی عمومی نسبت به آنها در کل جهان غرب وجود داشت.Lusane, Clarence (2003). Hitler's Black Victims: The Historical Experiences of European Blacks, Africans and African Americans During the Nazi Era. New York: Routledge. .
ایستگاه متروی استاد شهریار یکی از ایستگاه‌های متروی تبریز است که در بلوار استاد شهریار واقع شده‌است. این ایستگاه، ایستگاه شمارهٔ ۶ خط یک است.
ایستگاه متروی استاد شهریار در بلوار استاد شهریار و در خط یک متروی تبریز قرار گرفته و از نوع ارتفاعی است. مساحت کل ایستگاه ۶۵۰۰ متر‌ مربع و دارای ۲ طبقه و ۴ ورودی است. این ایستگاه در مجاورت ساختمان مرکزی متروی تبریز قرار گرفته‌است.
ایستگاه متروی دانشگاه تبریز یکی از ایستگاه‌های متروی تبریز است که در میدان دانشگاه در بلوار ۲۹ بهمن تبریز واقع شده‌است. این ایستگاه، ایستگاه شمارهٔ ۷ خط یک است. این ایستگاه در ۲۲ شهریور ۱۳۹۶، مورد بهره‌برداری قرار گرفت.
ایستگاه متروی دانشگاه تبریز در میدان دانشگاه و در خط یک متروی تبریز قرار گرفته و از نوع عمیق است. مساحت کل ایستگاه ۸۳۱۹ متر مربع و دارای ۲ طبقه و ۲ ورودی است.
ایستگاه متروی آبرسان یکی از ایستگاه‌های متروی تبریز است که در چهارراه آبرسان و در خیابان امام خمینی واقع شده‌است. این ایستگاه، ایستگاه شمارهٔ ۸ خط یک است که در ۲۸ بهمن ۱۳۹۵ به بهره‌برداری رسید.
ایستگاه متروی آبرسان در چهارراه آبرسان و در خط ۱ متروی تبریز قرار گرفته و از نوع عمیق است. مساحت کل ایستگاه ۵۴۶۰ متر مربع و دارای ۳ طبقه و ۲ ورودی است.
ایستگاه متروی میدان قطب (سردار ملی) یکی از ایستگاه‌های متروی تبریز است که در خیابان امام خمینی، محله خیابان، میدان قطب (قوت میدانی) حدفاصل چهارراه منصور و آبرسان واقع شده‌است. این ایستگاه، ایستگاه شمارهٔ ۹ خط یک است و در تاریخ ۲۸ آذر ۱۳۹۹ افتتاح شد.
ایستگاه متروی میدان قطب در میدان قطب و در خط ۱ متروی تبریز قرار گرفته و از نوع عمیق است. مساحت کل ایستگاه ۳۹۴۱ متر‌ مربع و دارای ۳ طبقه و ۲ ورودی است.
ایستگاه متروی شهید بهشتی یکی از ایستگاه‌های متروی تبریز است که در چهارراه شهید بهشتی (منصور سابق) و در خیابان امام خمینی واقع شده‌است. این ایستگاه، ایستگاه شمارهٔ ۱۰ خط یک است که در ۲۸ بهمن ۱۳۹۵ به بهره‌برداری رسید.
ایستگاه متروی شهید بهشتی در چهارراه شهید بهشتی و در خط ۱ متروی تبریز قرار گرفته و از نوع عمیق است. مساحت کل ایستگاه ۸۱۰۷ متر مربع و دارای ۲ طبقه و ۲ ورودی است.
ایستگاه متروی میدان ساعت یکی از ایستگاه‌های متروی تبریز است که در میدان ساعت (شهرداری) در خیابان امام خمینی واقع شده‌است. این ایستگاه، ایستگاه شمارهٔ ۱۱ خط یک است که در ۲۸ بهمن ۱۳۹۵ به بهره‌برداری رسید.
ایستگاه متروی میدان ساعت در میدان ساعت و در خط ۱ متروی تبریز قرار گرفته و از نوع عمیق است. مساحت کل ایستگاه ۱۰۶۸۰ متر مربع و دارای ۳ طبقه و ۳ ورودی است که برای عبور و مرور شهروندان از پله برقی استفاده می‌شود. در حال حاضر آخرین ایستگاه خط یک است که تا پایان سال ۹۸ و با راه اندازی ایستگاه های منتهی به ایستگاه کوی لاله یکی از ایستگاه های میانی خط یک خواهد شد
سگ وحشی آفریقایی سگ‌سانی است که با نام‌های سگ شکاری آفریقایی و سگ شکاری دماغه نیز شناخته می‌شود و تنها در قارهٔ آفریقا، و به ویژه مناطق ساوانایی و دارای پوشش درختی اندک، یافت می‌شود. این جانور بزرگ‌جثه‌ترین سگ‌سان بومی آفریقا است و تخمین زده می‌شود که در حدود ۶۶۰۰ قلاده سگ وحشی آفریقایی بزرگسال شامل ۱۴۰۰ قلاده بالغ در طبیعت و در ۳۹ جمعیت پراکنده هستند. و این در حالی است که میزان شمارش‌شده، به دلیل تقسیم و تکه‌تکه شدن زیستگاه، تعدی و آزار انسانی و همین‌طور شیوع بیماری، رو به کاهش است. Database entry includes justification for why this species is endangered تا سال ۲۰۰۵ پنج زیرگونه از سگ وحشی آفریقایی شناسایی و گزارش شده‌اند.
سگ وحشی آفریقایی تنها سگ‌سانی است که ۴ انگشت در هر پا دارد (دیگران دارای ۵ انگشت هستند). جمجمه آن همانند جمجمه کفتار است و فکی بزرگ دارد که آن را «گوشتخوار»تر از دیگر سگ‌سانان می‌کند. وزن این جانور ۱۸ تا ۳۶ کیلوگرم است و ارتفاعش تا شانه ۶۰ تا ۸۰ سانتی‌متر است. طول بدن این پستاندار ۷۱ تا ۱۱۲ سانتی‌متر است و اندازه طول دم ۳۰ تا ۴۰ سانتی‌متر است. نرها بزرگ‌جثه‌تر از ماده‌ها هستند. وزن این جانور به‌طور میانگین ۱۸ تا ۳۶ کیلوگرم است و مقدار وزن در جمعیت‌های مختلف این جانور متفاوت است. سگ‌های جمعیت‌های جنوبی سنگین‌تر هستند.
این سگ‌ها گوش‌های گرد بزرگی دارند مملو از مو که آن‌ها را از ورود حشرات و پشه‌ها محافظت می‌کنند. آن‌ها غدد عطری دارند که ماده‌ای معطر و نامطبوع را آزاد می‌کند که به گمانی برای ارتباط برقرار کردن به کار می‌رود. با آنکه این جانوران گونه‌ای سگ‌سان هستند، مانند سگ واق واق نمی‌کنند و همچون گرگ زوزه نمی‌کشند، بلکه غرغرهایی تولید می‌کنند که مانند صدای سگی هستند که از پیدا کردن صاحبش خوشحال است. پوست بدن آن‌ها دارای رنگ‌های مختلف قهوه‌ای، سیاه، زرد، و سفید است و به آسانی تشخیص داده می‌شوند. میانگین طول عمر این جانوران ۱۲ سال است.
سگ‌های وحشی آفریقایی پس از "گردهمایی‌های اجتماعی" از عطسه به عنوان یک حد نصاب برای تصمیم‌گیری دربارهٔ زمان شروع شکار استفاده می‌کنند. این عمل را می‌توان نوعی رای‌گیری در اجتماع این سگ‌ها تلقی نمود. هرچه تعداد عطسه‌ها بیشتر باشد گله سگ‌ها با تعداد بیشتری برای شکار به حرکت درمی‌آید. به عبارت دیگر، شمار عطسه‌ها باید به تعداد مشخصی برسد تا بر فعالیت گله اثر بگذارد. پیش‌تر تصور بر این بود که سگ‌های وحشی با عطسه فقط می‌خواهند راه تنفس خود را باز کنند.سگ‌های وحشی آفریقا 'با عطسه رای می‌گیرند' بی‌بی‌سی فارسی بعضی دیگر از جانوران اجتماعی گوشتخوار مثل دم‌عصایی‌ها هم از حد نصاب استفاده می‌کنند.
الفبای ترکی به یکی از موارد زیر اشاره دارد:
مارچلین برتراند با نام اصلی مارسیا لین برتراند (زاده ۹ مه ۱۹۵۰ – درگذشته ۲۷ ژانویه ۲۰۰۷) بازیگر و تهیه‌کننده آمریکایی بود.Reitwiesner, William Addams. "اجداد آنجلینا جولی" وی در بنیان‌گذاری بنیاد آل ترایبز برای نفع رساندن اقتصادی و فرهنگی به سرخ پوستان آمریکایی، و سازمان Give Love Give Life برای ارتقای آگاهی عموم دربارهٔ سرطان‌های زنان شرکت داشت. برتراند همسر سابق جون ویت و مادر آنجلینا جولی (هر دو از هنرپیشگان آمریکایی) بود و در سن ۵۶ سالگی پس از ۹ سال گذشت از سرطان تخمدان درگذشت.
برتراند در بیمارستان سنت فرنسیس در شهر بلو آیلند، ایالت ایلینوی به دنیا آمد و در شهر کوچک مجاور آن به نام ریوردیل بزرگ شد. والدین او لوئی جون (نی گوونز؛ ۱۹۲۸–۱۹۷۳) و رولند ف. برتراند (۱۹۲۳–۱۹۸۵) نام داشتند. او یک خواهر کوچک‌تر به نام دبی و یک برادر کوچک‌تر به نام رالی داشت. برتراند از نژاد کانادایی فرانسوی، هلندی و آلمانی بود. وی همچنین ادعا می‌کرد که اجداد ایروکوا داشته‌است، هر چند همسر سابقش، جون ویت، یک بار اشاره کرد که برتراند «واقعاً ایروکوا نبوده‌است». دختر وی، آنجلینا جولی، می‌گوید که اغلب به اشتباه تصور می‌شد برتراند یک بازیگر فرانسوی است، ولی به گفته او «مادر من اصلاً شباهتی به فرانسوی‌های اهل پاریس ندارد. او در یک زمین بولینگ که متعلق به پدربزرگ و مادربزرگم بود بزرگ شد». در سال ۱۹۶۵، خانواده برتراند از حومه شیکاگو به بورلی هیلز در کالیفرنیا مهاجرت کردند و او از سال دوم تا زمان فارغ‌التحصیلی در دبیرستان بورلی هیلز تحصیل کرد.
در طول سال‌های آغازین هنرپیشگی، برتراند زیر نظر لی استراسبرگ به یادگیری بازیگری پرداخت. در سال ۱۹۷۱، وی نقش کانی در اپیزود «عشق، صلح، برادری و قتل» در فصل چهارم سریال تلویزیونی آیرون‌ساید را ایفا کرد. در سال ۱۹۸۲، وی نقش کوچکی در فیلم "نگاهی به بیرون" بازی کرد که همسر سابقش جون ویت از نویسندگان این فیلم بود و در آن بازی کرده بود. یک سال بعد از آن، برتراند در آخرین نقش آفرینی خود در فیلم کمدی «مردی که زنان را دوست داشت» بازی کرد که بازسازی فیلمی فرانسوی به همین نام بود.
پس از آن برتراند توجه خود را به تهیه‌کنندگی معطوف کرد. او در سال ۱۹۸۳ شرکت تولید فیلم وودز رُد را با شریک زندگیش بیل دِی تأسیس کرد. در سال ۲۰۰۵، برتراند مستند ترودل را تهیه کرد که به شرح زندگی و کار جان ترودل، آهنگساز و فعال سنتی سو می‌پرداخت. ترودل برای نمایش رسمی در جشنواره فیلم ساندنس و جشنواره فیلم ترایبکا برگزیده شد و جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره بین‌المللی فیلم سیاتل برای بهترین فیلم مستند را از آن خود کرد.
برتراند و شریک زندگیش جان ترودل، بنیاد آل ترایبز را برای حمایت از بقای فرهنگی و اقتصادی بومیان آمریکا تأسیس کردند. تا سال ۲۰۰۷، این بنیاد بیش از ۸۰۰ هزار دلار کمک هزینه به برنامه‌های محافظتی که روش‌های زندگی قبیله‌ای را تقویت و از آینده جوامع بومی مراقبت می‌کنند، اهدا کرد.
در روز بین‌المللی زنان در سال ۲۰۰۳، برتراند و ترودل با همکاری کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان، کنسرت خیریه‌ای به نفع زنان آواره افغان برگزار کردند.
برتراند که به سرطان تخمدان مبتلا شده بود، در سال ۱۹۹۹ به همراه ترودل بنیاد Give Love Give Life را بنیان نهاد. هدف آن‌ها افزایش آگاهی عمومی نسبت به سرطان تخمدان و سایر سرطان‌های زنان با استفاده از موسیقی بود. اولین کنسرت این بنیاد در فوریه ۲۰۰۴ در کلاب روکسی در شهر وست هالیوود ایالت فلوریدا برگزار شد. برتراند و ترودل تلاش داشتند تا در میان جامعه فیلم و موسیقی برای قانون یوهانا –قانونی برای حمایت مالی از آموزش و اطلاع‌رسانی دربارهٔ نشانه‌ها و علائم سرطانهای زنانه که در نهایت در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۷ تصویب شد- حمایت استراتژیک جذب کنند. کنسرت دوم این بنیاد با هدف جمع‌آوری کمک‌های مالی برای انستیتو تحقیقات سرطان زنان در مرکز پزشکی سدارز-سینایی، در فوریه ۲۰۰۷، یک ماه بعد از درگذشت برتراند، در آمفی تئاتر گیبسون در لس آنجلس برگزار شد.
در سال ۱۹۷۱ برتراند با بازیگری به نام جون ویت ملاقات و در ۱۲ دسامبر ۱۹۷۱ با وی ازدواج کرد. بعد از یک سقط جنین در سال ۱۹۷۲، آن دو صاحب دو فرزند به نام‌های جیمز هون (متولد ۱۱ مه ۱۹۷۳) و آنجلینا جولی (۴ ژوئن ۱۹۷۵) شدند. هر دو فرزند آن‌ها بازیگر هستند و جولی نقش مادرش در شروع فعالیت هنری خود را بیشتر از پدرش می‌داند. برتراند و ویت در سال ۱۹۷۶ به دلیل خیانت ویت از یکدیگر جدا شدند. برتراند در ۱۹۷۸ از دادگاه تقاضای طلاق کرد و این پرونده در سال ۱۹۸۰ به سرانجام رسید.
بعد از طلاق از ویت، برتراند با مستندسازی به نام بیل دی وارد رابطه شد. آن دو یازده سال با هم زندگی کردند ولی هیچ‌گاه ازدواج نکردند. بعدها برتراند با جان ترودل، موسیقیدان و فعال سیاسی وارد رابطه شد.
در زمان فوت، برتراند سه نوه به نام‌های مدوکس، زهرا و شیلوه از فرزند دخترش داشت. وی نام پکس را برای چهارمین نوه ش که جولی در مارس ۲۰۰۷ به فرزند خواندگی قبول کرد برگزید. نوه دیگرش به نام ویوین در ژوئیه ۲۰۰۸ متولد شد که به یاد برتراند نام دوم مارچلین را برای او انتخاب کردند.
برتراند در اواخر عمرش زندگی دور از جنجالی برگزیده بود و با خبرنگارها مصاحبه نمی‌کرد. وی بعد از هشت سال مبارزه با سرطان تخمدان، در ۲۷ ژانویه ۲۰۰۷ و در سن ۵۶ سالگی در مرکز پزشکی سدارز-سینایی درگذشت. در زمان فوت او فرزندانش کنارش بودند. به گفته جولی، دختر برتراند، خانواده مادری وی زیاد عمر نمی‌کردند. به گفته جولی «خانواده مادری من زیاد عمر نمی‌کنند. مادربزرگم هم در جوانی فوت کرد در نتیجه مادرم همیشه فکر می‌کرد که این اتفاق برای او هم ممکن است بیفتد.»
حکیمه دختر محمد تقی، امام نهم شیعیان معروف به حکیمه خاتون از این جهت که راوی احادیث و روایات است، در تاریخ شیعه حائز اهمیت است. از جمله مهم‌ترین روایت او مربوط به تولد و غیبت حجت بن الحسن است که به صورت زیر می‌توان تقسیم‌بندی کرد:
حکیمه خاتون در حدود سال‌های ۲۱۹ - ۲۱۳ قمری متولد شد. پدرش محمد بن علی الجواد(امام نهم) برادر بزرگش علی بن محمد الهادی(امام دهم) و مادرشان سمانه مغربیه می‌باشد. شوهر حکیمه خاتون در منابع ابوعلی حسن بن‌علی مرعش بن عبیدالله بن ابی‌الحسن محمد اکبر بن محمد حسن بن حسین اصغر بن سجاد بیان شده‌است. ثمرهٔ ازدواج حکیمه خاتون سه فرزند به نام‌های حسین، زید و حمزه بود و در کتاب الفخری فی انساب الطالبین آمده‌است که حسن بن علی مرعش، اولاد و اعقابی در ری وقزوین دارد.
منابع متقدم درباره سال درگذشت حکیمه خاتون اشاره‌ای نکرده‌اند و در منابع متأخر درگذشت او را در سال ۲۷۴ قمری و محل دفن او را سامرا و حرم عسکریین ذکر کرده‌اند.
جیمز تین چاون (زاده ۲۸ می ۱۹۴۲) از هنگ کنگ بازیگر رزمی کار چینی است. وی در حدود هفتاد فیلم نقش آفرینی کرده‌است. شهرت وی بیشتر به حضور در کنار بروس لی در فیلم‌های رئیس بزرگ و خشم اژدها است. وی در فیلم بازی مرگ نیز در کنار بروس نقش آفرینی کرد اما این فیلم ناتمام باقی ماند.
در دیگر فیلم‌های وی می‌توان به "پام پام" و "شمشیر بی‌رحم" اشاره کرد.
موشک فاو-۲ که وی-۲ نیز خوانده می‌شود، نخستین موشک بالیستیک دوربرد هدایت‌شونده بود که در اواخر جنگ جهانی دوم در آلمان تولید شد. این موشک از یک موتور راکت سوخت مایع بهره می‌گرفت و برای بمباران راهبردی اهداف متفقین به‌کار رفت. فاو-۲ نخستین ساختهٔ دست انسان بود که از خط کارمان در ۲۰ ژوئن سال ۱۹۴۴ عبور کرد و وارد فضا شد.
با شکست آلمان و پایان جنگ، این موشک‌ها و طرح‌های مربوط به آن به همراه سازندگانش به‌دست نیروهای ایالات متحده و شوروی افتادند و زمینهٔ ساخت دیگر موشک‌های بالیستیک نظامی و راکت‌های مورد استفاده در صنعت فضانوردی در هر دو کشور را فراهم آورد.
نخستین پرتاب آزمایشی فاو-۲ در اکتبر ۱۹۴۲ انجام شد. بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ نیروی هوایی بریتانیا و ایالات متحده طی ۶۸٬۹۱۳ حملهٔ هوایی بیش از ۱۲۲ هزار تن مواد منفجره را علیه مکان‌های ساخت و شلیک موشک‌های فاو-۱ و فاو-۲ استفاده کردند تا جلوی ادامهٔ ساخت و شلیک این موشک‌ها را بگیرند، این حملات نقش مؤثری در کاهش تولید و استفاده از این موشک‌ها در جنگ گذاشت. موشک فاو-۱ با وجود نام مشابه شباهتی به فاو-۲ نداشت. فاو-۱ برخلاف فاو-۲ در ارتفاع بسیار پایین حرکت کرده و از موتور جت استفاده می‌کرد و در واقع نوعی هواپیمای بدون سرنشین و اولین نمونه از موشک کروز محسوب می‌شد.History of Peenemünde and the discovery of the German missile development by the Allies
نام این موشک، کوتاه‌شدهٔ اصطلاح آلمانی 2 Vergeltungswaffe به معنی «سلاح انتقامی ۲» است.
ورنر فون براون و همکارانش این موشک را زیر نظر ورماخت طراحی کرده و ساختند. در جریان آزمایش نمونه‌های اولیه، یکی از موشک‌های آنان به نخستین وسیلهٔ ساخت بشر تبدیل شد که به فضا رفت.
آلمان بیش از ۶٬۰۰۰ موشک فاو-۲ ساخت که بیش از ۳٬۰۰۰ فروند از آن‌ها را علیه هدف‌هایی در بلژیک و هلند و بریتانیا به‌کار برد.
این موشک از سوختی با ترکیب ۷۵٪ اتانول/۲۵٪ آب بهره می‌گرفت. این آب اضافی، شعله را سردتر و پایدارتر می‌کرد و همچنین تنش حرارتی وارد بر نازل را کاهش می‌داد.
برای بررسی عملکرد آئرودینامیکی این موشک و یافتن مرکز فشار آن از یک تونل باد فراصوت بهره گرفته شد. حجم محفظهٔ این تونل باد، ۴۰ سانتی‌متر مکعب بود و در تاریخ یک مدل از این موشک با سرعت ۱٫۸۶ ماخ، مورد آزمایش قرار گرفت. آزمایش‌هایی در ماخ ۱٫۵۶ و ۲٫۵ هم پس از تاریخ انجام شد.
موتور این موشک تا ۶۵ ثانیه پس از پرتاب روشن می‌ماند. در این مدت یک موتور برنامه‌پذیر، گرای موشک را در زاویه‌ای ثابت نگه می‌داشت. پس از خاموش شدن موتور، موشک مسیر سقوط آزاد بالستیک را می‌پیمود و تا ارتفاع اوج می‌گرفت.شبکه تلویزیونی هیستوری V2 Factory: Nordhausen 070723
هر دو پمپ سوخت (آب و اتانول) و پمپ اکسنده (اکسیژن مایع) به همراه یک توربین بخار بر روی یک شفت قرار داشتند و بخار آب حاصل از تجزیهٔ آب‌اکسیژنه با غلظت بسیار بالا توسط سدیم پرمنگنات، توربین و در نتیجه پمپ‌ها را می‌چرخاند. وزن این سیستم توربوپمپ برابر ۴۵۰ کیلوگرم بود و توانی معادل ۵۵۰ اسب بخار را تولید می‌کرد.
آمریکایی‌ها تعدادی از موشک‌های وی-۲ را که غنیمت جنگی متفقین از کارخانه‌ها و زرادخانه‌های آلمانی بود، تصاحب کردند. آن‌ها این موشک‌ها را به همراه ورنر فون براون و تعدادی از همکارانش به ایالات متحده منتقل کردند و در سال و پس از اتمام جنگ جهانی دوم، فون براون تبدیل به یک دانشمند موشکی آمریکایی شد.
فون براون به همراه دانشمندان آمریکایی مشغول کار بر روی نقشه‌های جدید موشکی و همچنین ارسال آزمایشی فاو-۲های باقی‌مانده به فضا شد. یکی از مهندسان این گروه با نام "کلاید هالیدی" هم دوربین ۳۵ میلی‌متری را ابداع کرده بود که می‌توانست بر روی موشک نصب شده و هر ۱٫۵ ثانیه یک عکس بگیرد. البته دیگر دانشمندان اهمیت چندانی برای عکاسی و تصویربرداری در این پروژه قائل نبودند. آن‌ها تنها به دنبال اطلاعات بیشتر دربارهٔ اشعه‌های کیهانی و کارایی آیرودینامیکی موشک‌ها بودند.
اولین تصویرهای گرفته شده از فضا، در گرفته شده‌است؛ یعنی ۱۴ ماه پس از پایان جنگ جهانی دوم و تقریباً ۱۱ سال پیش از پرتاب اسپیوتنیک توسط مهندسان و دانشمندان ارتش شوروی سابق. این عکس‌ها با استفاده از فاو-۲ که از پایگاه فضایی وایت سند در نیومکزیکو پرتاب شده بود، گرفته شدند.
موشک وایت سندز با نام رسمی فاو-۲ شماره ۱۳ نسخه ارتقاء یافته موشک فاو-۲ بود که نخستین شیء ساخته بشر است که از درون فضا از زمین تصویر برداشته است.Air and Space article with photos این موشک در از حوزه موشکی وایت سندز واقع در وایت سندز، نیومکزیکو پرتاب شد و تا ارتفاع بالا رفت.White Sands Missile Range Fact Sheet تصویر مشهوری که این راکت از زمین گرفته، توسط یک دوربین فیلم‌برداری ۳۵میلی‌متری سیاه‌وسفید برداشته شده‌است.
Wikipedia contributors, "V-2 rocket," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=V-2_rocket&oldid=20602379
میراث آلبرتا مجموعه‌ای مستند به کارگردانی و روایت حسین شمقدری دربارهٔ مهاجرت نخبگان از ایران است. تا سال ۱۳۹۷ سه قسمت از این مستند ساخته و اکران شده‌است. قسمت اول این مستند در سال ۱۳۹۰ در دوره سی‌ام و قسمت دوم آن نیز با عنوان «میراث آلبرتا ۲، روایت اروپایی» در سال ۱۳۹۱ در سی و یکمین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد.
هشت ماه قبل از انتشار این فیلم در اینترنت، قسمت کوچکی از یک آن در فضای اینترنت منتشر شد، محتوای این فیلم ۱۴ دقیقه‌ای مشخصا به مشکل «فرار مغزها» و دلایل خروج نخبگان از ایران اختصاص داشت، موضوعی که با توجه به گزینش هدفمند قسمتهای خاص فیلم، برای همگی ایرانیان – چه در داخل و چه در خارج – جذاب و آشنا بود.
آلبرتا نام استانی در کانادا استوبسایت دولتی ایالت آلبرتا کانادا بازبینی در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۵ و همچنین دانشگاهی به همین نام در این استان وجود دارد.
موضوع این فیلم، مهاجرت دانشجوهای مستعد ایرانی نخبه به کشورهای غربی و به خصوص آمریکا است و این فیلم در مرکز مستند سفیر ساخته شده‌است که عوامل تهیه این فیلم محمد حسن مددی و حسین شمقدری- فرزند جواد شمقدری معاون امور سینمایی وزارت ارشاد – هستند. حسین شمقدری که خود از دانشجویان ممتاز دانشگاه صنعتی شریف است، این مستند را با تمرکز بر روی دانشجویان این دانشگاه که از قضا به مهاجرت هم شهره‌اند ساخته‌است. این فیلم در بخش آثار مستند بلند در سی امین جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم فجر، در کنار ۱۹ فیلم دیگر برای حضور در بخش مسابقه برگزیده شد ولی درهیچ یک از زمینه‌ها کاندید دریافت جایزه نشد. او می‌گوید پنج ماه برای ساخت این فیلم وقت صرف شده‌است.-تولید مستند-میراث-آلبرتا-حاصل-5-ماه-تحقیق-است/فرهنگی/ شمقدری: تولید مستند میراث آلبرتا حاصل 5 ماه تحقیق است
سری دوم مستند میراث آلبرتا تحت عنوان «میراث آلبرتا ۲، روایت اروپایی» شرایط زندگی و تحصیل دانشجویان ایرانی در سه کشور فرانسه، سوییس و آلمان را روایت می‌کند. این مستند در سی و یکمین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد.
تحقیق و پژوهش سومین قسمت از مستند میراث آلبرتا در سال ۱۳۹۲ با موضوع «مهاجرت نخبگان به آمریکا و راهکارهای استفاده از ظرفیت‌های نخبگان مهاجرت‌کرده» در جریان بود. تیم سازنده مستند در اوایل سال ۱۳۹۳ در تدارک سفر به آمریکا برای انجام مراحل پیش تولید مستند بود که شمقدری کارگردان در خرداد آن سال از عدم صدور ویزا برای سه نفر از گروه ۴ نفره سازنده این مستند توسط آمریکا خبر داد. همچنین او در تیر ۱۳۹۳ از آغاز فیلمبرداری این مستند در مهر این سال همزمان با آغاز سال تحصیلی و باز شدن دانشگاه‌ها در آمریکا خبر داد و علت انتخاب آمریکا برای ساخت قسمت سوم مستند را تبدیل شدن این کشور به آنچه او «مهد آرزوی برخی افراد» نامید و نیز جمع شدن نخبگان در این کشور اعلام کرد. اما در نهایت این قسمت از مستند نیز در اروپا و در کشورهای آلمان، فرانسه، نروژ و هلند فیلمبرداری و ساخته شد. به گفته شمقدری در این مستند به شرایط ازدواج، زندگی، استخدام، کار و فرزندان مهاجران پرداخته شده‌است. او همچنین علت تغییر مکان فیلم‌بردای مستند از آمریکا به اروپا را شناخت بهترش از اروپا و راحت‌تربودن ارتباط با مردم و ورود به عمق زندگی‌یشان در این قاره در مقایسه با آمریکا دانست.
میلاد دخانچی کارگردان مستند نیویورک زیرزمینی در نوشته‌ای دربارهٔ مستند میراث آلبرتا اینگونه می‌نویسد که فیلمی که با استاندارهای یک فیلم دانشجویی، اصلاً آماتور به نظر نمی‌رسد. روایت خوب، تدوینی قابل قبول، تنوع تصویری و ریتم خوب و پخش موفق در فضای سایبر همه از میراث آلبرتا یک فیلم قابل اعتنا می‌سازند که باید آن را دید و اگر نه محتوای فیلم، بلکه خود فیلم را به مثابهٔ یک پدیدهٔ رسانه‌ای جدید مورد تحلیل قرارداد. واقعیت این است که اگر در کشور ما چند دانشجوی رشته مهندسی از سر دغدغه‌مندی دور هم جمع می‌شوند و فیلمی این چنین می‌سازند این بسیار جای تقدیر و خوشحالی دارد. این اتفاق بسیار مبارکی است. اما آیا میراث آلبرتا تنها یک فیلم دانشجویی است؟http://epicbaz.com/?p=489