moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مسلمانان عراق از دو سنت متمایز پیروی می‌کنند، اسلام شیعه و سنی. براساس گزارش سازمان سیا در سال ۲۰۱۸، مردم عراق، حدود ۹۹٪ مسلمان هستند که ۶۴–۶۹٪ آنها شیعه و ۲۹–۳۴٪ آنان سنی می‌باشند. درصد کل مسلمانان از زمان جنگ داخلی عراق (۲۰۱۲–۲۰۱۷) به دلیل مهاجرت آوارگان مسیحی و ایزدی به کشورهای همسایه افزایش یافته‌است. کشور عراق بسیاری از اماکن مذهبی مهم برای مسلمانان شیعه و سنی را در خود جای داده‌است. بغداد، قرن‌ها قطب یادگیری و دانش‌پژوهی اسلامی بود. شهر کربلا در نتیجه نبرد کربلا دارای برجستگی قابل توجهی -خصوصاً برای شیعیان- است. به همین ترتیب، نجف به عنوان مزار علی بن ابی طالب مشهور است؛ که همچنین به عنوان امام اول شیعیان شناخته می‌شود. این شهر هم‌اکنون مرکز بزرگ زیارتی از سراسر جهان اسلام است. شهر کوفه محل زندگی دانشمند مشهور اهل سنت ابوحنیفه بود که مکتب فکری وی توسط شمار قابل توجهی از اهل سنت در سراسر جهان دنبال می‌شود. حرمین عسکرین نیز در سامرا قرار دارد که شامل مقبره‌های علی نقی و حسن عسکری، امامان دهم و یازدهم شیعه می‌باشد.
فرقه‌های کوچکتر از اسلام در کشور عراق وجود دارند، همچون اجتماع کوچک شیعیان چند امامی که در بصره و کربلا متمرکز شده‌اند.
کردهای عراق عمدتاً مسلمانان اهل سنت هستند و دارای اقلیت قابل توجهی از شیعیان میباشند. بیشتر کردها در مناطق شمالی کشور مستقر و اکثراً پیروی مکتب شافعی هستند. الباقی این گروه پیروی گروه‌های صوفیه هستند.
اکثر ترکمن‌های عراق، مسلمان سنی هستند و تقریباً ۶۰٪ -۷۰٪ از جامعه را تشکیل می‌دهند. علاوه بر این، جمعیت قابل توجهی ترکمن نیز وجود دارد که شیعه می‌باشند (حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد). در مجموع، بیشتر ترکمن‌های عراق سکولار هستند..
مسیحیت در دهه ۴۰ میلادی توسط توماس رسول، تادئوس اودسا و شاگردانش آگاگی و ماری به عراق آورده شد. اقلیت کلدانی عراق که تقریباً ۳٪ از جمعیت را به خود تخصیص داده‌اند، اکثراً در شمال عراق (استان‌های نینوا و داهوک) زندگی می‌کنند. با وجود اینکه آمار دقیقی از جمعیت آماری عراق در دست نیست، اما در سال ۱۹۵۰ مسیحیان ۱۰ تا ۱۲ درصد از جمعیت عراق را تشکیل می‌دادند. از زمان جنگ عراق در سال ۲۰۰۳، مسیحیان عراقی تعداد قابل توجهی مهاجرت کرده و به سوریه نقل مکان نمودند. حائز اهمیت است که در عراق، از سال ۲۰۰۳ تاکنون هیچ سرشماری رسمی صورت نگرفته‌است.
مسیحیان عراقی به چهار گروه بر اساس کلیسای مربوط به خود تقسیم می‌شوند:
تعدادایزدی‌ها عراق بین ۷۰۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰۰ نفر برآورد میشود. یزیدیسم به دوران قبل از اسلام بازمی‌گردد. موصل مکان مقدس اصلی دین ایزدی است. مقدس‌ترین حرم ایزیدیان، بنای شیخ ادی است. biblio-archive.unog.ch/Dateien/CouncilMSD/C-400-M-147-1925-VII_BI.pdf|publisher=League of Nations|location=Geneva|page=49|date=20 August 1925
آیین زرتشت پر رشدترین آئین در بین اقلیم کردها محسوب می‌شود، شاید به این دلیل که پیوندهای قاطع این دین با فرهنگ کردی بسیار مستحکم است. در سال ۲۰۱۵ دین زرتشت توسط دولت کردستان عراق، به رسمیت شناخته شد. تخمین زده می‌شود که از سال ۲۰۱۵ تاکنون ۱۰۰،۰۰۰ تا ۲۰۰،۰۰۰ نفر در کردستان عراق از اسلام به زرتشت تغییر دین داده‌است. اولین معابد زرتشتی جدید در عراق، در سال ۲۰۱۶ ساخته و افتتاح شده‌است. این آتشکده در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۶، در سلیمانیه افتتاح شد. حاضران با روشن کردن یک آتش آیینی و ضرب زدن بر طبل، این مناسبت را جشن گرفتند. آمار دقیقی از نظر جمعیت زرتشتیان در عراق وجود ندارد، زیرا این افراد در اسناد صادر شده توسط دولت، به عنوان مسلمان محسوب شده‌اند.
آئین مندایی در عراق قدمتی ۱۸۰۰ ساله دارد و آن را به سومین ایمان قدیمی در جامعه عراق پس از زرتشت و یهود تبدیل کرده‌است. تخمین‌ها از حدود ۶۰٬۰۰۰ پیروی مندایی در عراق خبر می‌دهند.
یهودیت نخستین بار به فرمانروایی پادشاه بابل، نبوکدنصر دوم بابل، به عراق آمد. پس از جنگ شش روزه در اسرائیل، شورش‌ها باعث شد تا اکثر یهودیان فرار کنند. در بین نیروهای آمریکایی مستقر در عراق، فقط سه کنیسه یهودی وجود داشت.
جیمز کالن مارتین (; – ) شیمیدان اهل ایالات متحده آمریکا بود. اکسایش دس–مارتین و پریدینان دس–مارتین به افتخار این شیمیدان نامگذاری شده‌است.
اکسایش دس–مارتین یک واکنش آلی برای اکسایش الکل‌های نوع اول به آلدهیدها و الکل‌های نوع دوم به کتون‌ها با استفاده از پریدینان دس–مارتین است. این واکنش به افتخار دو شیمیدان آمریکایی به نام‌های دانیل بنجامین دس و جیمز کالن مارتین نامگذاری شده‌است. این دو شیمیدان در سال ۱۹۸۳ بر روی توسعه پریدینان‌ها مطالعه نمودند.
پریدینان دس–مارتین یا به صورت مخفف (DMP) یک ماده شیمیایست که برای اکسایش الکل های نوع اول به آلدهیدها و الکل های نوع دوم به کتون ها استفاده می شود . Boeckman, R. J. In ""Encyclopedia of Reagents for Organic Synthesis""; Paquette, L. A., Ed.; Wiley: Chichester, UK, 1995, Vol. 7, pp. 4982–4987. (Review) این ماده به افتخار دو شیمیدان آمریکایی به نام های جیمز کالن مارتین و دانیل بنجامین دس نامگذاری شده است.
قیام چنداول اشاره به تظاهرات مردم شیعه و اکثراً هزاره منطقه چنداول کابل علیه حکومت جمهوری دموکراتیک افغانستان به رهبری نورمحمد تره‌کی دارد که در روزهای ۲ و ۳ سرطان (تیر) ۱۳۵۸ بوقوع پیوست. تظاهرات‌کنندگان که در جاده میوند حضور داشتند، توسط نیروهای امنیتی به رگبار گلوله بسته شده و بسیاری از آنان کشته و زخمی شدند. حکومت در روزهای بعد، بسیاری از مردمان هزاره کابل را به ظن حضور در این تظاهرات و قیام دستگیر و به زندان انداخت. بسیاری از این زندانیان در زندان کشته و مفقود شدند. مجموع کشته‌شدگان این قیام به همراه افرادی که در روزهای بعد دستگیر و کشته شده‌اند بین ۳ تا ۱۰ هزار نفر تخمین زده می‌شود.
از همان ابتدای کودتای ۷ ثور ۱۳۵۷ اعتراض‌های مردمی علیه حکومت جمهوری دموکراتیک افغانستان شکل گرفت. معترضان در شهرهای مختلف افغانستان دست به قیام علیه حکومت زدند. قیام دره صوف، قیام ۲۴ حوت، از جمله قیام‌هایی بود که در همان سال اول حکومت رخ داد. پیروی دولت از اصول کمونیستی که به عقیده مردم مخالف سنت‌ها و باورهای دینی و مذهبی آنان بود و عدم کفایت سران حکومت در اجرای امور کشور از جمله عواملی بود که منجر به اعتراضات مردمی علیه حکومت شد. به ادعای برخی پیش از قیام چنداول، برخی از تنظیم‌ها و شخصیت‌های اسلامی تلاش برای قیام علیه حکومت در کابل را داشتند. ۲۶ حوت (اسفند) ۱۳۵۷ یکی از روزهایی بود که به نام «روز عملیات» علیه حکومت در کابل تعیین شده بود. در این روز قرار بود که قیام‌کنندگان، فرماندهان نظامی وابسته به حکومت را خلع سلاح و نابود کرده و سپس وارد شهر شوند و حکومت را سرنگون کنند. اما به دلیل افشا شدن نقشه، این عملیات منحل شد. پس از آن تلاش شد در ۷ ثور ۱۳۵۸ نیز دست به اقدام بزنند که با دستگیری افراد بانفوذ این عملیات نیز منحل شد. تلاش‌های دیگری نیز پس از آن صورت گرفت اما به نتیجه‌ای نرسید.
قیام چنداول اول قیام برنامه‌ریزی شده کابل بود که در تاریخ ۲ و ۳ سرطان (تیر) علیه حکومت جمهوری دموکراتیک افغانستان که رهبری آن بر عهده نور محمد تره‌کی بود، سازمان‌دهی شد. در برنامه‌ریزی قیام چنداول، اعضای گروه‌های مختلف شیعه و سنی اشتراک داشتند. روز عملیات ۲ سرطان (تیر) ۱۳۵۸ تعیین شده بود و قرار بود این قیام با انفجارهای متعدد در یک زمان در تمام شهر کابل آغاز شود. این قیام قبل از عملی شدن افشاء می‌شود. در کتاب قیام چنداول دو ادعا متفاوت در خصوص افشاء این قیام مطرح شده‌است؛ برخی معتقد هستند که انفجار پیش از موعد یکی از این بمب‌ها در نزدیک پل باغ عمومی منجر به افشاء این عملیات و حضور گسترده نیروهای امنیتی در سطح شهر کابل شد و دولت تمامی راه‌های مهم را در نقاط مختلف شهر مسدود ساخت. و برخی دیگر ادعا دارند که قیام، شب قبل از عملیات افشاء شده بود و تمامی گروه‌ها بجز مردم چنداول از لغو قیام آگاهی داشتند.
در روز ۲سرطان ۱۳۵۸ مردم چنداول بدون آگاهی از لغو قیام به خیابان‌ها آمده و کنترل برخی از مراکز امنیتی را در اختیار گرفته و افراد مستقر در آن را خلع سلاح کردند. حدود صد هزار نفر که بیشترشان از مردم هزاره بودند، با پرچم‌های سبز به جاده میوند به راه افتادند. نیروهای دولتی برای سرکوب تظاهرات آمادگی داشتند؛ مسیر معترضان را مسدود و به مدت ۴ ساعت به عابران و افرادی که در تظاهرات شرکت کرده بودند شلیک کردند و عده زیادی را کشتند. شفاخانه‌های (بیمارستان‌های) کابل از پذیرش مجروحان سرباز زدند و به همین علت تلفات مردمی افزایش یافت. در روز بعد مردم هزاره اقدام تظاهرات مجدد کردند. بسیاری از مردم هزاره که بنابر برخی ادعاها بین ۲ الی ۳ هزار تن برآورد می‌شود در روزهای بعد دستگیر شده و بسیاری از آنان کشته و ناپدید می‌شوند.گروه پژوهش سینا، افغانستان در سه دهه اخیر، ص ۴۵۳ حکومت طی ابلاغیه‌ای که در تاریخ ۲ سرطان از رادیو کابل و ۳ سرطان در روزنامه‌ها منتشر کرد، قیام چنداول را یک حادثهٔ کوچک و محلی خواند که از طرف رهبران متعصب ایران و عناصر خائن به وطن براه‌انداخته شده بود.
سولفوران مارتین یک ترکیب آلی حاوی گوگرد با فرمول شیمیایی PhS[OC(CF)Ph] (Ph = CH) است این ترکیب یک جامد سفید رنگ است که به راحتی تحت تصعید می‌شود.
جوانشیر (؛ ۲۸ سپتامبر ۶۱۶ – ) از ۶۳۷ تا ۶۸۰ میلادی پادشاه اران بود. وی به خاندان ایرانی مهران تعلق داشت و زندگی‌اش با افسانه پیوند خورده‌است.
جوانشیر ابتدا زرتشتی بود، اما با مسیحی شدن پدرش، وراز گرگور، او نیز به مسیحیت گرایید. گرچه این تغییر دین برای وراز گران تمام شد، زیرا منجر به برکناری او از پادشاهی اران توسط دربار ایران گردید و بدین ترتیب، جوانشیر به جای پدرش برتخت نشست.
جوانشیر در جریان حمله مسلمانان به ایران، در کنار سپاه ایران جنگید و به پاس شجاعتی که از خود نشان داد، یزدگرد سوم به وی دو نیزه طلایی، دو سپر طلایی و یک درفش اهدا کرد. وی در نبرد قادسیه نیز حضور داشت و سربازان ارانی سپاه ایران را رهبری می‌کرد؛ گرچه ایرانیان از مسلمانان شکست خوردند و جوانشیر نیز به همین دلیل به اران عقب‌نشینی کرد. وی به وفاداری خود به دولت ساسانی پایان داد و با ارسال نامه‌ای به قسطنطنیه، به دربار روم اعلام وفاداری کرد و امپراتور کنستانس دوم نیز در پاسخ به وی لقب شهسوار داد.
پس از اتحاد با رومیان، به همراه یک سپاه ایبری به مواضع ساسانیان در قفقاز حمله برد و دربند را به قلمروی خود ملحق کرد. با این حال، او که از جنوب خطر مسلمانان و از شمال خطر خزرها را احساس می‌کرد، با مسلمانان صلح کرد و خلیفه را به عنوان حاکم خود به رسمیت شناخت.
وی در ۶۸۰ میلادی توسط نجیب‌زادگان قلمروی خود کشته شد و وراز تیرداد یکم جانشین او شد.
ترور جیمز (به انگلیسی: Trevor James)، در یوتیوب شناخته شده به عنوان "فود رنجر" (به انگلیسی: The Food Ranger)، ویدئو بلاگر و یوتیوبر غذا و مسافرت، متولد کانادا می‌باشد. او برای گردش‌های غذای خیابانی خود در یوتیوب مشهور است، که بیش از ۴۱۰ میلیون بار مشاهده شده است. جیمز فیلم‌برداری از ویدئوهای غذا و مسافرت خود را از مارس ۲۰۱۳ آغاز کرده است و کانال او در یوتیوب بیش از ۳٫۲ میلیون مشترک دارد.
ماریبل گواردیا (؛ زادهٔ ) خواننده، هنرپیشه، بازیگر تلویزیون، بازیگر سینما، مدل، و بازیگر تئاتر اهل کاستاریکا است. وی برنده عنوان ملکه زیبایی کاستاریکا در سال ۱۹۷۸ شد.
آدام کرواسدل (؛ زادهٔ ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۶) بازیگر اهل زیمبابوه-بریتانیا است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "چیس"، "سوپرنچرال" (۲۰۱۰)، "شهر هالبی" (۲۰۰۰)، "گربه‌ای میان کبوتران"، "نیروی برای حمله" (۲۰۰۶)، "نیروی نهایی" (۲۰۰۵)، "تارزان و شهر گمشده" (۱۹۹۸)، "پوآرو (مجموعه تلویزیونی)" (۲۰۰۸)، "ایست‌اندرز" (۲۰۰۹–۱۰)، "" (۲۰۱۳)، "نیکیتا" (۲۰۱۳)، "ان‌سی‌آی‌اس" (۲۰۱۴–۱۶)، "روزی روزگاری (مجموعه تلویزیونی آمریکایی)" (۲۰۱۵)، "حکومت (مجموعه تلویزیونی)" (۲۰۱۷)، "واعظ (مجموعه تلویزیونی)" (۲۰۱۸) و "کسلوانیا (مجموعه تلویزیونی)" (۲۰۱۸) اشاره کرد.
زنان کرد (به کُردی: Jinên Kurd ,Afiretên Kurd، ژنانی کورد، ژنه‌یل کورد، ژه‌نه‌ل کورد، ئافره‌ته‌ل کورد) به‌طور سنتی نقش مهمی در جامعه و سیاست کُرد ایفا کرده‌اند. به‌طور کلی حقوق و برابری زنان کرد در اواخر قرن بیستم و قرن بیست و یکم به دلیل مبارزات ترقی‌خواهانه در جامعهٔ کرد به‌طور چشمگیری بهبود یافته‌است. با این وجود و علی‌رغم پیشرفت‌های جامعه کردستان و جنبشهای موجود در کردستان، هنوز هم در جامعهٔ سنتی کردستان عراق و ترکیه زنان کرد از مشکلات مربوط به برابری جنسیتی، ازدواج اجباری و قتل‌های ناموسی رنج می‌برند.
اطلاعات و دانش و سوابق تاریخی جامعهٔ کرد در مورد تاریخ اولیهٔ زنان کرد، به‌خاطر کمبود مدارک و عدم وجود تحقیقات، محدود هستند. در سال ۱۵۹۷ (قرن شانزدهم)، شاهزاده شرف‌الدین بِدلیسی کتابی با عنوان شرف نامه تألیف کرد که در آن به زنان طبقهٔ حاکم اراضی حاکم، و محرومیت آنها از زندگی عمومی و اعمال قدرت حاکمان نسبت به آنان اشاره می‌شود. وی می‌گوید کردهای امپراتوری عثمانی که از سنت اسلامی پیروی می‌کنند، چهار همسر می‌گرفتند. این رژیم تعدد زوجات، توسط اقلیت حاکم و ثروتمند جامعهٔ کُرد اعمال می‌شد، که شامل اعضای طبقه حاکم بر اراضی و مالکان، اشراف و نهادهای مذهبی بود. در دربار قدرتمند منطقه بیتلیس (منطقه‌ای در جنوب شرق ترکیه) به زنان کرد اجازه ورود به بازار داده نمی‌شد و اگر به آنجا می‌رفتند، کشته می‌شدند.
در اواخر قرن نوزدهم، حلیمه خانم از منطقه حکاری حاکم منطقه (باش کلا) بود که تا زمانی که پس از سرکوب قیام بدرخان در سال ۱۸۴۷ مجبور به تسلیم دولت عثمانی شد. زن جوان دیگری به نام فاطمه خان رئیس عشیره عزالدین Ezdinan شد در سال ۱۹۰۹ و در بین قبیله خود به عنوان حاکم منطقه خویش شناخته شد. در طول جنگ جهانی اول، نیروهای روسی در مورد عبور ایمن از سرزمینهم مرز روسها و عثمانی با زنی به نام مریم خان از خانواده معروف Neri که به گفتهٔ Basile Nikitine، نفوذ زیادی در میان پیروانش داشتند، مذاکره کردند.
عادله خانم، که توسط انگلیسی‌ها «شاهزاده شجاع» خوانده می‌شد، یک رئیس مشهور و فرهیختهٔ عشیره جاف بود که یکی از بزرگترین قبایل کرد بومی منطقه زاگرس بود که بین ایران و عثمانی آن زمان تقسیم می‌شد. عادله خانم از خاندان معروف اشرافی صاحبقران بود که با سرکردهٔ عشایر جاف ازدواج کرده بود.
در سال ۱۹۹۳، مارتین وان بروژن استدلال کرد که جامعه کردستان به عنوان جامعه‌ای تحت سلطهٔ مردان شناخته می‌شود. اما همچنان شاهد آن هستیم که زنان کرد به عنوان رهبران سیاسی در آن دوره نقش مهمی ایفا کرده‌اند.
زنان کرد سوریه در انقلاب روژاوا نقش مهم و چشمگیری داشتند. این انقلاب که با عنوان انقلاب زنان نیز توصیف شده‌است، دستاوردهای زیادی برای زنان کرد و نیز زنان دیگر ملیت‌های ساکن در مناطق شمال و شرق سوریه به همراه داشت که در مجموع به قدرتمندتر شدن آنان انجامید.خبرگزاری کُردپرس: "گزارشی از نهادهای همیاری زنانه در کردستان سوریه پس از جنگ" (به فارسی)، نوشته‌شده در ۱۱ خرداد ۱۴۰۰؛ بازدید در ۱۱ خرداد ۱۴۰۰.
در زمینهٔ اقتصادی زنان کُرد سوریه سیستم اقتصادی-اجتماعی جدیدی را علیه نظام سرمایه‌داری مردمحور ایجاد کردند که بر بنیاد تعاونی‌های زنانه استوار است. در سال ۲۰۱۵ گروهی از زنان پیشروی کرد با هدف توانمندسازی اقتصادی زنان کمیتهٔ اقتصاد زنان را در روژاوا تشکیل دادند. یکی از بنیانگذاران این نهاد هورین خلف بود که در ۹ اکتبر ۲۰۱۹ توسط شبه نظامیان وابسته به ترکیه کشته شد. کمیتهٔ اقتصاد زنان به برنامه‌ریزی برای تأسیس تعاونی‌های تولیدی زنان می‌پردازد. تا ابتدای ماه ژوئن ۲۰۲۱ تعداد ۲۳ تعاونی تولیدی زنان در مناطق شمال و شرق سوریه تأسیس شده‌است که در هر یک از آن‌ها تا ۷۵ زن به فعالیت تولیدی مشغول بودند. از جمله فعالیت‌های این تعاونی‌ها زیر کشت بردن نزدیک به ۱۲ هکتار زمین کشاورزی است که اداره و کار در آن را زنان بر عهده دارند. همچنین کارگاه‌های تولید پوشاک، منسوجات، مبلمان و …، ده‌ها بازار محلی برای عرضهٔ تولیدات این واحدها تولیدی و نانوایی‌های متعدد به شیوهٔ تعاونی توسط زنان مدیریت می‌شود.خبرگزاری کُردپرس: "گزارشی از نهادهای همیاری زنانه در کردستان سوریه پس از جنگ" (به فارسی)، نوشته‌شده در ۱۱ خرداد ۱۴۰۰؛ بازدید در ۱۱ خرداد ۱۴۰۰. تا قبل از حمله نظامی ترکیه به عفرین و نیز گری‌سپی و سریکانی تعداد بسیاری تعاونی‌های زنان در مناطق عفرین، سریکانی و گری‌سپی مشغول فعالیت بود که صدها زن در آن‌ها مشغول کار بودند. تنها در سریکانی ۴۳ هزار هکتار و در گری‌سپی ۳۰ هزار هکتار زمین توسط تعاونی‌های زنان زیر کشت رفته‌بود. حملات ترکیه و گروه‌های مسلح تحت‌الحمایهٔ ترکیه سبب از بین رفتن این تعاونی‌ها و نابودی بسیاری از دستاوردهایی شد که زنان کرد و غیرکرد در این مناطق در نتیجهٔ انقلاب روژاوا به دست آورده‌بودند.خبرگزاری کُردپرس: "گزارشی از نهادهای همیاری زنانه در کردستان سوریه پس از جنگ" (به فارسی)، نوشته‌شده در ۱۱ خرداد ۱۴۰۰؛ بازدید در ۱۱ خرداد ۱۴۰۰. با این وجود کمیتهٔ اقتصادی زنان در روژاوا و دیگر مناطق شمال و شرق سوریه به فعالیت خود ادامه داده و پروژه‌های اقتصادی خود را دنبال می‌کند. در اول ماه ژوئن ۲۰۲۱ اعلام شد که این نهاد برنامه‌ریزی لازم برای ایجاد ۹ تعاونی و ۸ نهاد همیاری جدید را در زمینهٔ کشاورزی انجام داده که در آن‌ها ده‌ها زن مشغول به کار خواهند شد. همچنین اعلام شد که تعداد گلخانه‌های کشاورزی، و کارگاه‌های تولیدی زنان افزایش خواهد یافت.خبرگزاری کُردپرس: "گزارشی از نهادهای همیاری زنانه در کردستان سوریه پس از جنگ" (به فارسی)، نوشته‌شده در ۱۱ خرداد ۱۴۰۰؛ بازدید در ۱۱ خرداد ۱۴۰۰.
هزار چشمه یک روستا در افغانستان است که در ولایت بامیان واقع شده‌است.
تونگایی کیریسا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، خواننده اهل زیمبابوه است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "پوست (فیلم ۲۰۰۸)" (۲۰۰۸)، "" (۲۰۱۱)، "" (۲۰۱۲)، " آی‌زامبی (مجموعه تلویزیونی)" (۲۰۱۷–۲۰۱۹)، "هاوایی فایو-زیرو" (۲۰۱۸) اشاره کرد.
آیزانوی (به یونانی:Αἰζανοί؛ لاتین:Aizanoi) یک شهر باستانی یونانی در ترکیه است که در استان کوتاهیه واقع شده‌است. آیزانوی، در طول دورهٔ حاکمیت سیاسی روم، یک مرکز مهم سیاسی و اقتصادی بود. مشهورترین بنای برجای مانده در آیزانوی معبد زئوس از دورهٔ رومی است.
محمدعلی بشارت (متولد ۶ فروردین ۱۳۳۸) روان‌شناس ایرانی و استاد تمام دانشگاه تهران است. آثار او عمدتاً در حوزهٔ سکس‌درمانی، زوج‌درمانی و روان‌شناسی سلامت است.محمدعلی بشارت در پایگاه گوگل اسکولار بشارت چند سال متوالی به‌عنوان پراستنادترین دانشمند ایرانی در حوزهٔ علوم انسانی معرفی شد.برترینهای پژوهش و فناوری معرفی شدند/ اعلام پراستنادترین نویسندگان مقالات، خبرگزاری مهر، ۶ دی ۱۳۸۹پراستنادترین نویسندگان مقالات ایرانی معرفی شدند، خبرگزاری انتخاب، ۲۴ آذر ۱۳۹۲تحلیل استنادی مقالات اعضای هیئت علمی دانشگاه تهران در پایگاه استنادی علوم جهان اسلام (ISC) از سال 1385 تا 1390، پژوهش‌نامه علم‌سنجی، ۱۳۹۵ او بنیان‌گذارِ روشِ پارادوکس‌درمانی یا PTC است.
بشارت دورهٔ کارشناسی روان‌شناسی را در دانشگاه فردوسی مشهد و دورهٔ کارشناسی ارشد را در دانشگاه تربیت مدرس گذراند. سپس برای ادامهٔ تحصیل در مقطع دکتری به لندن رفت و از یونیورسیتی کالج لندن دکترا گرفت.مصاحبه با محمدعلی بشارت، مؤسسه آموزش عالی مدت، ۱۶ دی ۱۳۹۴
انتخابات ریاست‌جمهوری ارمنستان () در ۱۸ فوریه ۲۰۱۳ برگزار شد. در دسامبر ۲۰۱۲ لوون تر-پتروسیان نخستین رئیس‌جمهور ارمنستان و (گاگیک تساروکیان) ثروتمندترین مرد ارمنستان و رئیس حزب ارمنستان شکوفا تصمیم گرفتند از رقابت‌های انتخاباتی کناره‌گیری کنند. خیلی براین عقیده بودند که در این وضعیت کس دیگری وجود نخواهد داشت تا چالشی در برابر (سرژ سارگسیان) رئیس‌جمهور وقت باشد. سایرین هم می‌گفتند «عدم وجود گزینه‌های دیگر» باعث بی‌اعتنایی زیادی از مردم نسبت به انتخابات خواهد شد.
در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۳ به بارویر هایریکیان یکی از کاندیداهای ریاست‌جمهوری سوءقصد شد، او به سرعت از جراحتی که براثر شلیک صورت گرفته بود بهبود یافت و برای مغلوب کردن (سرژ سارگسیان) پیشنهاد نمود تا حول یکی از دو کاندیدای اپوزیسیون ریاست‌جمهوری (رافی هووانیسیان) و (هراند باگراتیان)اتحاد صورت گیرد. در ۱۰ فوریه، او از دادگاه قانون اساسی درخواست نمود تا موعد انتخابات به مدت ۱۴ روز به تعویق بیفتد و در آن صورت او به همراه دیگر کاندیداهای اپوزیسیون حول یک کاندید به اتفاق نظر خواهند رسید. اما روز بعد درخواستش را پس گرفت.
در نتیجه انتخابات با پیروزی رئیس‌جمهور وقت سرژ سارگسیان که ۵۹ درصد آرا را به خود اختصاص داده بود به پایان رسید. رافی هووانیسیان با کسب ۳۷ درصد آرا دوم شد و سایر کاندیداها کمتر از ۴ درصد کل آرا را به خود اختصاص دادند.
رافی هووانیسیان اپوزیسیون اصلی سارگسیان با ادعای تقلب در انتخابات مدعی پیروزی شد، و در روزهای بعد تظاهرات گسترده‌ای در میدان آزادی، ایروان و سایر شهرهای سراسر ارمنستان برگزار شد. هووانیسیان از سارگیسیان خواست تا به پیروزی مردم سرنهاده و شکست را پذیرا شود. او با فراخوان دادن به (բարև, 'hello') سلام به انقلاب (تکواژ چندوجهی) به معنی پیاده‌روی در کنار مردم و همراهی کردن با آنها به تظاهرات علیه سارگسیان پرداخت.
اگرچه خیلی از کشورها از جمله شامل ایالات متحده، روسیه، فرانسه، ایران و ترکیه از سارگسیان حمایت کرده به وی تبریک گفتند. اما برخی احزاب تأثیرگذار از جمله فدراسیون انقلابی ارمنی، لوون تر-پتروسیان رئیس‌جمهور سابق، آرام سارگسیان نخست‌وزیر پیشین، هراند باگراتیان نفر سوم انتخابات، نیکول پاشینیان، آندریاس قوکاسیان نفر پنجم انتخابات، همگی علناً گفتند که هووانیسیان در انتخابات پیروز شده‌است و نتایج رسمی اعلام شده محصول تقلب در انتخابات است.
در دهم مارس ۲۰۱۳ هووانیسیان در میدان آزادی، ایروان دست به اعتصاب غذا زد. دادگاه قانون اساسی ارمنستان طی حکمی پیروزی سارگسیان را اعلام کرد؛ و در ۳۱ مارس ۲۰۱۳ هووانیسیان به اعتصاب غذای خود پایان داد. بدنبال آن، بین حامیان هووانیسیان و نیروهای پلیس در خیابان باقرامیان درگیری شد.
هفت کاندیدا ثبت نام کرده بودند:
بشارتی می‌تواند به افراد زیر اشاره کند:
سوا (به انگلیسی: SAWA) یک سازمان فلسطینی و غیرانتفاعی در حوزه جامعه مدنی است که در سال ۱۹۹۸ میلادی توسط گروهی از داوطلبان زن فعال در امور زنان تأسیس شد. این سازمان برای از بین بردن انواع خشونت علیه زنان و کودکان و تقویت برابری جنسیتی در جامعه فلسطین تلاش می‌کند. در سند چشم‌انداز این سازمان آمده‌است: «هدف اصلی این سازمان، مبارزه با فرهنگ خشونت و ترویج فرهنگ صلح و امنیت است که در جهت دستیابی به یک جامعه دموکراتیک مبتنی بر اصول برابری فعالیت می‌کند.»
سوا از راه‌های مختلفی در جهت رسیدن به این چشم‌انداز استفاده می‌کند. داوطلبان و کارمندان آموزش دیده با جدیت در کار، در مرکز تماس تلفنی سازمان -که برای تماس گیرندگان رایگان است- مشغول به فعالیت‌اند و در صورت نیاز راهنمایی‌های پزشکی و قانونی به مراجعین و تماس‌گیرنده‌ها می‌دهند. افراد نیازمند خدمات می‌توانند از طریق ایمیل با این مرکز تماس بگیرند. علاوه بر مرکز تماس اصلی سازمان، سوا دارای یک کلینیک سیار است که به آنها امکان می‌دهد برنامه‌هایی را در نقاط مختلف جامعه و مناطق دور از دسترس انجام دهند. سوا همچنین در زمینه خشونت و سوءاستفاده در خانواده، آموزش و مساعدت فنی را برای نیروی انتظامی، پرسنل مدرسه و دیگران فراهم می‌کند.
از سال ۲۰۰۵، خط تلفنی به صورت ویژه به مسائل مربوط به کودکان رسیدگی می‌کند. این خط تلفن به «خط حمایت از کودک فلسطین» نام‌گذاری شده‌است و بخشی از شبکه بین‌المللی خطوط کمک به کودکان به نام Child Helpline International است.
در جریان محاصره غزه، خط اضطراری برای کودکان و والدین آسیب دیده در غزه افتتاح شد. در این برهه ۲۰۰–۲۵۰ تماس در روز با این خط اضطراری در مرکز سوا برقرار می‌شد. سوا همچنین در مبارزه با قاچاق انسان و فحشا دختران و زنان فلسطینی فعالیت گسترده‌ای دارد. سوا گزارش گسترده‌ای در رابطه با این مشکل نوشته و با عنوان «قاچاق و روسپیگری اجباری زنان و دختران فلسطینی: اشکال برده‌داری مدرن» منتشر نموده‌است.
شماره ۱۲۱ (در کرانه باختری و غزه) و شماره ۱-۸۰۰-۵۰۰-۱۲۱ (در اورشلیم شرقی) یک شماره تلفن رایگان است که تماس گیرنده را با کارکنان آموزش دیده مستقر در رام‌الله یا بیت‌المقدس متصل می‌کند. این پشتیبانی و کمک، مشاوره اولیه اجتماعی و روانشناختی را برای زنان، کودکان و آقایان که در معرض انواع مختلف خشونت و سوءاستفاده قرار می‌گیرند، فراهم می‌کند. مرکز تماس هر روز از ساعت ۰۹:۰۰–۲۴:۰۰ باز است.
سوا یک پروفایل فیس‌بوک دارد که به مشاوره آنلاین اختصاص داده شده‌است. در این صفحه یک برنامه مشاوره گفتگوی آنلاین ارائه شده‌است به گونه‌ای که امکان برقراری ارتباط بدون مکالمه تلفنی امکان‌پذیر است، که اغلب توسط ساکنان خارج از مناطق فلسطین استفاده می‌شود. این گفتگوهای آنلاین، دوشنبه و جمعه از ساعت ۹:۰۰–۱۷:۰۰ فعال است.
سوا همچنین مشاوره اجتماعی و روانشناسی را برای افراد در همه گروه‌های سنی و در مناطق مختلف زندگی مانند خانواده، مدرسه، محل کار و غیره ارائه می‌دهد. جلسات در صورت درخواست تماس گیرنده ارائه می‌شود.
محور اصلی سازمان سوا، همان‌طور که در صفحه اصلی آنها آمده‌است، مبارزه با خشونت علیه زنان و کودکان می‌باشد. ضمن اینکه این سازمان برنامه‌های مختلفی را برای مقابله با سایر موضوعات در جامعه فلسطین اجرا می‌کند.
سوا کارگاه‌های مختلفی را ترتیب می‌دهد که از ۱ تا ۳ ماه به طول می‌انجامد. این کارگاه‌ها بر خشونت و آزار و اذیت تمرکز می‌کنند و از گفتمان به عنوان رویکرد اصلی استفاده می‌کنند. در بعضی از کارگاه‌ها جلسات ورزشی به منظور افزایش آگاهی جسمی وجود دارد. سوا از طریق کارگاه‌های آموزشی خاص کودکان را هدف قرار می‌دهد. این کارگاه‌ها شامل نمایش عروسکی و بحث و گفتگو است. نمایش عروسکی به عنوان روشی غیرمستقیم برای هدف قرار دادن مشکلاتی مانند سوء استفاده جنسی از کودکان استفاده می‌شود. سوا همچنین متخصصانی مانند افسران پلیس، دادستان‌ها و کارمندان مراکز پزشکی و درمانی را آموزش می‌دهد. آنها در مورد چگونگی برخورد با قربانیان خشونت، نحوه برخورد با مجرم و برنامه‌های مداخله آموزش دیده‌اند.
چیپو چونگ (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، کنشگر اهل زیمبابوه است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "آفتاب" (۲۰۰۷)، "برهان (فیلم ۲۰۰۵)" (۲۰۰۵)، "۳۶۰" (۲۰۱۱)، "دکتر هو" (۲۰۰۷–۲۰۰۸)، "شهر هالبی" (۲۰۰۷)، "کملوت (۲۰۱۱)، "شرلوک (مجموعه تلویزیونی)" (۲۰۱۲)، "در بدلندز" (۲۰۱۷) و "" (۲۰۱۷) اشاره کرد.
سیبونگیله املامبو (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و رقصنده اهل زیمبابوه است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "آخرین چهره" (۲۰۱۶)، "هانی ۳" (۲۰۱۶)، "گمشده در فضا"، "بیراهه" (۲۰۱۶)، "پیامی از سوی شاه (۲۰۱۶)،"زیر دریاچه نقره‌ای" (۲۰۱۸)، "امریکاز گات تلنت" (۲۰۰۹)، "حمله متقابل (مجموعه تلویزیونی)" (۲۰۱۲)، "بادبان‌های سیاه" (۲۰۱۴–۱۷)، "میهن (مجموعه تلویزیونی)" (۲۰۱۴)، "تین ولف" (۲۰۱۷)، "سایرن (مجموعه تلویزیونی)" (۲۰۱۸-اکنون)، "گمشده در فضا (مجموعه تلویزیونی ۲۰۱۸)" (۲۰۱۸-اکنون) و "مک‌گیور" (۲۰۱۸) اشاره کرد.
به‌طور کلی، نظریه مجموعه جایگزین یک رویکرد ریاضی جایگزین به مفهوم مجموعه است که جایگزینی پیشنهادی برای نظریه مجموعه استاندارد است.
برخی از تئوری‌های مجموعه جایگزین عبارتند از:
به‌طور مشخص، تئوری مجموعه گزینه‌های جایگزین (یا AST) به یک نظریه مجموعه خاص که در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ توسط پتر ووپانکا و دانشجویانش توسعه یافته‌است اشاره دارد. این نظریه مبتنی بر برخی از ایده‌های نظریه نیمچه مجموعه است، اما همچنین تغییرات بنیادی تری را به شما معرفی می‌کند: برای مثال، تمام مجموعه‌ها «رسماً» محدود هستند، به این معنی که مجموعه‌ها در AST معیار قانون استقرای ریاضی را برای فرمول‌های مجموعه (به‌طور دقیق تر: بخشی از AST که شامل اصول موضوعه مربوط به مجموعه‌ها است، معادل نظریه مجموعه Zermelo-Fraenkel (یا ZF) است که در آن اصل موضوع بی‌نهایت با نفی آن جایگزین می‌شود) برآورده می‌کند. با این حال، برخی از این مجموعه‌ها حاوی زیرکلاس‌هایی هستند که به صورت مجموعه نیستند و همین امر باعث می‌شود تا آنها با مجموعه‌های محدود Cantor (ZF) فرق داشته باشند و در AST نامتناهی باشند.
مردم کُرد که در منطقه جغرافیایی به نام کردستان زندگی می‌کنند که امروزه بین ایران، عراق، ترکیه و سوریه قرار گرفته‌است البته نام کردستان در کشور ایران به یکی از استان‌های آن و در کشور عراق به یک اقلیم فدرال که در قانون اساسی کشور عراق تثبیت شده‌است و اما تاکنون در کشورهای ترکیه و سوریه این نام (کردستان) مورد قبول حکومت‌های ترکیه و سوریه قرار نگرفته است، جمعیت تخمینی کردها ۳۵ تا ۵۰ میلیون نفر برآورد می‌شود.
مردم کُرد، قوم ایرانیBois, Th. ; Minorsky, V. ; Bois, Th. ; Bois, Th. ; MacKenzie, D.N. ; Bois, Th. "Kurds, Kurdistan." Encyclopaedia of Islam. Edited by: P. Bearman , Th. Bianquis , C.E. Bosworth , E. van Donzel and W.P. Heinrichs. Brill, 2009. Brill Online. <http://www.brillonline.nl/subscriber/entry?entry=islam_COM-0544 > Excerpt 1:"The Kurds, an Iranian people of the Near East, live at the junction of more or less laicised Turkey"
طبق ۶۳٬۸۱۸ کرد در روسیه زندگی می‌کنند. روسیه برای مدت طولانی روابط گرم خود را با کردها حفظ کرده‌است. در اوایل قرن نوزدهم، هدف اصلی امپراتوری روسیه اطمینان از بی‌طرفی کردها در جنگ‌های علیه ایران و امپراتوری عثمانی بود.https://web.archive.org/web/20120212203207/http://www.rau.su/observer/N21_93/21_09.HTM در آغاز قرن نوزدهم، هنگامی که ماورای قفقاز به روسیه پیوست، کردها در ماورای قفقاز مستقر شدند. در قرن ۲۰، کردها توسط ترک‌ها و ایرانیان مورد آزار و اذیت و نسل‌کشی قرار گرفتند، این وضعیت باعث شد کردها به روسیه بروند.http://www.eki.ee/books/redbook/kurds.shtml
وجود جامعه حداقل ۱۲۵٬۰۰۰ نفری از کردهاhttps://www.ethnologue.com/country/lb/languages محصول چندین موج مهاجرت است، اولین موج مهم مربوط به دوره ۱۹۲۵–۱۹۵۰ بود که هزاران کرد از خشونت و فقر در ترکیه فرار کردند.A Modern History of the Kurds – Page 485 by David MacDowall حضور کردها در لبنان به قرن دوازدهم میلادی هنگامی که ایوبیان به آنجا رسیدند، برمی‌گردد. در طی چند قرن بعدی، چندین خانواده کرد دیگر توسط تعدادی از قدرت‌ها برای حفظ حاکمیت در این مناطق به لبنان اعزام شدند، و بقیه آنها در نتیجه فقر و خشونت به کردستان نقل مکان کردند. این گروه‌های کرد مستقر شدند و برای مدت طولانی بسیاری از مناطق لبنان را اداره می‌کردند.Lokman I. Meho; Kelly L. Maglaughlin. "Kurdish Culture and Society: An Annotated Bibliography". کردهای لبنان به دلیل جامعه چند فرهنگی لبنان در لبنان مستقر شدند.Lebanon a Country Study – Page 83 by Federal Research Division
پراکنش کردها در اتحادیه اروپا جمعیت قابل توجهی را در آلمان، فرانسه، سوئد، بلژیک و هلند تشکیل می‌دهد. کردها از ترکیه در دهه ۱۹۶۰ به عنوان کارگر مهاجر به آلمان و فرانسه رفتند. هزاران پناهنده کرد و پناهنده سیاسی در طول دهه ۱۹۷۰ به بعد از ترکیه و در طی دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ از عراق به سوئد فرار کردند.
در فرانسه، کردهای ایران اکثریت جامعه را تشکیل می‌دهند.https://en.m.wikipedia.org/wiki/Kurdish_population#CITEREFMcDowall2000 با این حال، هزاران نفر از کردهای عراق نیز در اواسط دهه ۱۹۹۰ وارد این کشور شدند.Miller 2000, 101. اخیراً کردهای سوریه به طور غیرقانونی وارد فرانسه می‌شوند.https://web.archive.org/web/20100126090027/http://www.france24.com/en/20100123-corsica-refugee-syria-kurd-france
در بریتانیا، کردها برای اولین بار از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵ با سرکوب شورش کردهای عراق توسط دولت عراق، مهاجرت خود را آغاز کردند. دولت عراق شروع به تخریب روستاهای کردنشین کرد و بسیاری از کردها را مجبور به کوچ به زمین‌های بایر در جنوب کرد. این حوادث منجر به فرار بسیاری از کردها به بریتانیا شد. بنابراین، کردهای عراق بخش عمده‌ای از جامعه را تشکیل می‌دهند. در سال ۱۹۷۹، آیت‌الله خمینی در ایران به قدرت رسید و قوانین اسلامی را تصویب کرد. ستم و آزار و اذیت سیاسی گسترده‌ای نسبت به جامعه کرد وجود داشت. از اواخر دهه ۱۹۷۰ تعداد افراد پناهنده از ایران در بریتانیا همچنان زیاد است. در سال ۱۹۸۸، صدام حسین عملیات انفال را در شمال عراق آغاز کرد. این شامل اعدام‌های دسته جمعی و نسل‌کشی کردن جامعه کرد بود. استفاده از سلاح شیمیایی علیه هزاران شهر و روستای منطقه و همچنین شهر حلبچه تعداد کردهای عراق در بریتانیا را افزایش داد. تعداد زیادی از کردها نیز پس از کودتای نظامی ۱۹۸۰ در ترکیه به بریتانیا آمدند. اخیراً، مهاجرت به دلیل ادامه ستم سیاسی و سرکوب اقلیت های قومی و مذهبی در عراق و ایران بوده است. برآورد جمعیت کردها در بریتانیا به ۲۰۰ تا ۲۵۰٬۰۰۰ تن می‌رسد.http://www.museumoflondon.org.uk/English/EventsExhibitions/Community/Belonging/Facts/Timeline.htm
در دانمارک تعداد قابل توجهی پناهنده سیاسی عراقی وجود دارد که بسیاری از آنها کرد هستند.https://en.m.wikipedia.org/wiki/Kurdish_population#CITEREFFadloullah1994
در فنلاند، بیشتر کردها در دهه ۱۹۹۰ به عنوان پناهنده عراقی وارد این کشور شدند.https://en.m.wikipedia.org/wiki/Kurdish_population#CITEREFWahlbeck2005 کردهای فنلاند به دلیل موقعیت خود به عنوان اقلیتی تحت تعقیب، وابستگی زیادی به دولت عراق ندارند. بنابراین، آنها در فنلاند احساس پذیرش و راحتی بیشتری می‌کنند، بسیاری از آنها می‌خواهند از تابعیت عراقی خود خلاص شوند.https://en.m.wikipedia.org/wiki/Kurdish_population#CITEREFSafran2009
از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹، ۴۳٬۷۵۹ کرد به طور غیرقانونی وارد یونان شده‌اند و از ۹٬۷۹۷ متقاضی پناهندگی ۵۲۴ مورد از آنها پذیرش شده‌اند.https://web.archive.org/web/20190417093018/http://repository.costas-simitis.gr/sf-repository/bitstream/11649/20403/1/A1S5_ArthLogOmi_F73T11.pdf
در ایالات متحده اعتقاد بر این است که جمعیت کردها بین ۱۵٬۰۰۰https://archive.today/20200212214434/http://factfinder.census.gov/faces/tableservices/jsf/pages/productview.xhtml?pid=ACS_10_SF4_B01003&prodType=table تا ۲۰٬۰۰۰ نفرhttp://www.institutkurde.org/en/kurdorama/ می‌باشد، منابع دیگر ادعا می‌کنند که تقریباً ۵۸٬۰۰۰ نفر هستند که اکثریت آنها از ایران می‌آیند.https://en.m.wikipedia.org/wiki/Kurdish_population#CITEREFIzady1992 تخمین زده می‌شود که حدود ۲۳٬۰۰۰ کرد ایرانی در ایالات متحده زندگی می‌کنند.https://en.m.wikipedia.org/wiki/Kurdish_population#CITEREFIzady1992 در طول جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱، حدود ۱۰ هزار پناهنده عراقی در ایالات متحده پذیرفته شدند که بیشتر آنها کرد و شیعه بودند که به جنگ ائتلاف آمریکا کمک کرده‌بودند یا طرفدار آنها بودند.https://en.m.wikipedia.org/wiki/Kurdish_population#CITEREFPowell2005 نشویل، تنسی با حدود ۸٬۰۰۰ تا ۱۱٬۰۰۰ نفر بیشترین جمعیت مردم کرد را دارد. در جنوب کالیفرنیا، لس آنجلس، سن دیگو و دالاس، تگزاس نیز کرد وجود دارد.https://en.m.wikipedia.org/wiki/Kurdish_population#CITEREFKelleyFriedlanderColby1993
در کانادا، جمعیت کردها بر اساس سرشماری ۲۰۱۱ کانادا ۱۱٬۶۸۵ نفرhttp://www12.statcan.gc.ca/nhs-enm/2011/dp-pd/dt-td/Rp-eng.cfm?LANG=E&APATH=3&DETAIL=0&DIM=0&FL=A&FREE=0&GC=0&GID=0&GK=0&GRP=0&PID=105396&PRID=0&PTYPE=105277&S=0&SHOWALL=0&SUB=0&Temporal=2013&THEME=95&VID=0&VNAMEE=&VNAMEF است که در این میان کردهای عراق بزرگترین گروه کردهای کانادا را تشکیل می‌دهند و از تعداد کردهای ترکیه، ایران و سوریه بیشتر هستند. مهاجرت کردها عمدتاً نتیجه جنگ ایران و عراق، جنگ خلیج فارس و جنگ داخلی سوریه بود. بنابراین بسیاری از کردهای عراق به دلیل جنگ‌های مداوم و سرکوب کردها و شیعیان توسط دولت عراق به کانادا مهاجرت کردند.https://en.m.wikipedia.org/wiki/Kurdish_population#CITEREFPowell2005
صنعت خودروسازی در چین از سال ۲۰۰۸ بزرگ‌ترین صنعت جهان بر پایه شمار خودروی تولیدشده بوده‌است. از سال ۲۰۰۹ تولید سالانهٔ خودرو در چین از میزان تولید خودرو در اتحادیهٔ اروپا، یا از مجموع تولید ایالات متحده آمریکا و ژاپن پیشی گرفت.
چهار شرکت اصلی تولیدکنندهٔ خودروی چین که بنابر رسم با نام «چهار بزرگ» شناخته می‌شوند، سایک موتور، دانگ‌فنگ، فاو و چانگان هستند. دیگر خودروسازان چینی شامل جیلی، گروه خودروسازی پکن، برلیانس اتومتیو، گروه خودروسازی گوانگ‌ژو، گریت وال، بی‌وای‌دی، چری و جیان‌گوای جی‌ای‌سی می‌شوند. علاوه بر این چندین تولیدکنندهٔ چندملیتی نیز با تولیدکنندگان بومی چین مشارکت می‌کنند.
در حالی که بیشتر خودروهای تولید شده در چین در بازار داخلی این کشور به فروش می‌رسند، اما صادرات این کشور در سال ۲۰۱۱ به ۸۱۴٬۳۰۰ دستگاه رسید.
اصالت صنعت خودروسازی چین به‌طور عمده به شوروی بازمی‌گردد (کارخانه‌ها و طراحی‌های ثبت‌شدهٔ خودروها در دههٔ ۱۹۵۰ با کمک اتحاد جماهیر شوروی بنیانگذاری شدند) و در ۳۰ سال نخست تشکیل جمهوری، دارای ظرفیت کمی بود که از ۱۰۰ تا ۲۰۰ هزار دستگاه در سال تجاوز نمی‌کرد. از اوایل دههٔ ۱۹۹۰ این صنعت به‌سرعت توسعه یافت. نخست تولید سالانهٔ خودرو در چین در سال ۱۹۹۲ از مرز یک میلیون دستگاه گذشت. تا سال ۲۰۰۰ کشور چین بیش از دو میلیون خودرو در سال تولید می‌کرد. پس از ورود چین به سازمان تجارت جهانی در سال ۲۰۰۱، توسعهٔ بازار خودرو شتاب بیشتری گرفت. میان سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷ بازار ملی خودروی چین به‌طور میانگین به میزان ۲۱ درصد، یا به عبارت دیگر معادل یک میلیون دستگاه در هر سال رشد کرد. در سال ۲۰۰۹ کشور چین در مجموع ۱۳٫۷۹ میلیون دستگاه خودرو تولید کرد که ۸ میلیون از آن‌ها خودروی سواری بوده و ۳٫۴۱ میلیون آن‌ها وسایل نقلیه تجاری بودند؛ صنعت خودروسازی چین با این حجم تولید از ایالات متحده آمریکا پیشی گرفت و به بزرگترین تولیدکنندهٔ خودرو در جهان بر پایهٔ حجم تولید بدل شد. در سال ۲۰۱۰ هم فروش و هم تولید خودروی این کشور به ۱۸ میلیون دستگاه رسید که ۱۳٫۷۶ دستگاه از آن‌ها خودروی سواری بودند؛ این شمار، چه در زمینهٔ تولید و چه در زمینهٔ فروش بیشترین رقم ثبت شده توسط یک کشور در تاریخ صنعت خودروسازی بود. در سال ۲۰۱۴ مجموع تولید خودرو در چین به رقم ۲۳٫۷۲ میلیون دستگاه رسید که معادل ۲۶٪ از کل حجم تولید خودرو در جهان بود.China Corp. 2015 - Auto Industry, DCA Chine-Analyse
شمار خودروها، اتوبوس‌ها، ون‌ها و کامیون‌های پلاک‌شده‌ای که در سطح جاده‌های چین تردد می‌کردند در سال ۲۰۰۹ به ۶۲ میلیون دستگاه رسید. شرکت مشاورهٔ مک‌کینزی و شرکا تخمین می‌زند که بازار خودروی چین بین سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۳۰ به میزان ده برابر رشد خواهد کرد. شمار خودروهای ثبت‌شده در چین در مارس ۲۰۱۷ به رقم ۳۰۰٫۳ میلیون دستگاه رسید.
گروه صنعتی اصلی برای صنعت خودروسازی چین با نام «انجمن تولیدکنندگان خودروی چین» (中国汽车工业协会) شناخته می‌شود.
شرکت صنعت خودروسازی شانگهای که با نام سایک (上汽) یا سایک-جی‌ام (上汽通用) نیز شناخته می‌شود، یک شرکت تولیدکنندهٔ خودروی چینی تحت مالکیت دولت است که مقر اصلی آن در شانگهای واقع شده و به‌صورت سرمایه‌گذاری مشترک با شرکت دولتی آمریکایی جنرال موتورز فعالیت می‌کند. حجم تولید این شرکت به میزان بیش از ۶٫۹ میلیون دستگاه خودرو در سال ۲۰۱۷ از هر خودروساز چینی دیگری بیشتر بود.
سایک خودروهای خود را تحت نشان‌های تجاری متنوعی به فروش می‌رساند. نام‌های تجاری که تحت انحصار سایک هستند عبارتند از مکسوس، ام‌جی، رووی و یوجین. محصولاتی که توسط شرکت‌های سرمایه‌گذاری مشترک سایک تولید می‌شوند، با مارک‌هایی شامل بااوجون، بیوک، شورلت، ایوکو، اشکودا، فولکس‌واگن و وولینگ به‌فروش می‌رسند.
شرکت دانگ‌فنگ موتور که در زبان چینی به‌صورت مخفف 东风 نوشته می‌شود، یک شرکت تولیدکنندهٔ خودروی چینی تحت مالکیت دولت است که مقر اصلی آن در ووهان قرار دارد. این شرکت با تولید بیش از ۴٫۱ میلیون دستگاه خودرو در سال ۲۰۱۷، دومین خودروساز بزرگ چین در آن سال از نظر حجم تولید بوده‌است. نشان‌های تجاری متعلق به این شرکت عبارتند از دانگ‌فنگ، ونوشا و آئولوس. شرکت‌های سرمایه‌گذاری مشترک آن نیز عبارتند از کامینز، دانا، هوندا، نیسان، اینفینیتی، پی‌اس‌ای پژو سیتروئن، رنو، کیا و یولانگ.
شرکت سهامی گروه فاو که در زبان چینی به‌صورت مخفف 一汽 نوشته می‌شود، یک شرکت تولیدکنندهٔ خودروی چینی تحت مالکیت دولت است که مقر اصلی آن در چانگچون قرار دارد. در سال ۲۰۱۷ این شرکت با تولید ۳٫۳ میلیون خودرو به‌عنوان سومین خودروساز بزرگ چین از نظر حجم تولید شناخته شد. فاو علاوه بر فروش خودروهای خود با نام تجاری فاو، آن‌ها را تحت نشان‌های تجاری متفاوت دیگری از جمله بسترن/بنتنگ، داریو، هایما، هونگ‌چی، هوالی، جیه فنگ، جیلین، اولِی، جیه فنگ و یوان ژنگ، و تیانجین ژیالی نیز به‌فروش می‌رساند. سرمایه‌گذاری‌های مشترک فاو نیز خودروهای آئودی، جنرال موتورز، مزدا، تویوتا و فولکس‌واگن را به‌فروش می‌رسانند.
گروه چانگان اتومبیل که در زبان چینی به‌صورت مخفف 长安 نوشته می‌شود، یک شرکت تولیدکنندهٔ خودروی چینی است که مقر اصلی آن در چونگ‌کینگ قرار داشته و یک شرکت تحت مالکیت دولت است. این شرکت با تولید ۲٫۸ میلیون خودرو در سال ۲۰۱۷، به‌عنوان چهارمین خودروساز بزرگ چین از نظر حجم تولید رده‌بندی شد. خودروهایی که طراحی، توسعه، تولید و فروش آن‌ها توسط شرکت چانگان صورت می‌گیرد تحت نام تجاری چانگان، و خودروهای تجاری این شرکت نیز تحت نام تجاری چانا به‌فروش می‌رسند. شرکت‌ّای خارجی سرمایه‌گذاری مشترک این شرکت نیز شامل سوزوکی، فورد، مزدا و پی‌اس‌ای پژو سیتروئن می‌شوند.
گروه بایک که در زبان چینی به‌صورت مخفف 北汽 نوشته می‌شود، یک شرکت اقتصادی و هلدینگ چینی تحت مالکیت دولت، متشکل از چندین شرکت تولیدکنندهٔ خودرو و ماشین است که در پکن واقع شده‌است. شرکت بایک در سال ۲۰۱۴ با تولید ۲٫۵ میلیون دستگاه خودرو در جایگاه پنجمین خودروساز بزرگ چین در زمینهٔ تولید خودرو قرار گرفت. شرکت‌های تابعهٔ اصلی این شرکت شامل بایک موتور، شرکت تولیدکنندهٔ خودروهای سواری، باو، سازندهٔ خودروهای شاسی‌بلند و نظامی، و فوتون موتور، سازندهٔ کامیون، اتوبوس و تجهیزات کشاورزی می‌شود. سازمان مادر شرکت بایک، هیئت مدیریت و نظارت بر منابع (SASAC)، تحت مالکیت شهرداری پکن است. این شرکت دارای سرمایه‌گذاری مشترک با هیوندای و مرسدس-بنز است.
سایر تولیدکنندگان خودروی قابل اشارهٔ چین عبارتند از:
بی‌وای‌دی یک شرکت خودروسازی که توسط شرکت بی‌وای‌دی که در سطح جهان بخاطر باتری‌ها و اتوبوس‌های برقی‌اش شناخته شده‌است، بنیانگذاری شده‌است. این خودروسازی همچنین در سال ۲۰۱۷ به عنوان هفتمین نشان تجاری پرفروش چین شناخته شده‌است.
گاک (گروه خودروسازی گوانگ‌ژو) یک شرکت تولیدکنندهٔ خودروی چینی تحت مالکیت دولت است که مقر اصلی آن در گوانگ‌ژو قرار دارد. این شرکت با تولید بیش ار ۲ میلیون خودروی در سال ۲۰۱۷، ششمین خودروساز بزرگ چین در آن سال بوده‌است. گاک خودروهای سواری خود را تحت نشان تجاری ترامپ‌چی به فروش می‌رساند. این شرکت در چین بیشتر بخاطر سرمایه‌گذاری مشترکش با فیات، هوندا، ایسوزو، میتسوبیشی و تویوتا شناخته شده‌است.
جیلی بزرگترین شرکت تولیدکنندهٔ خودرو با مالکیت خصوصی، و هفتمین خودروساز بزرگ در تمام دوران در چین است. نشان تجاری جیلی اتو که نشان تجاری پرچمدار شرکت جیلی است، در سال ۲۰۱۷ به‌عنوان برترین برند خودروی چین شناخته شد. جیلی که در حال حضر یکی از گروه‌های خودروسازی با سریع‌ترین رشد در سطح جهان است، برای مالکیتش بر شرکت خودروسازی لوکس سوئدی، ولوو در چین شناخته شده‌است. نشان‌های تجاری خودروهای سواری این گروه شامل جیلی اتو، ولوو کارز و لینک اند کو هستند.
گریت وال هشتمین خودروساز بزرگ چین در سال ۲۰۱۷، و بزرگ‌ترین تولیدکنندهٔ خودروهای شاسی‌بلند است. گریت وال خودروهای خود را تحت نام‌های تجاری هاوال و وِی به فروش می‌رساند.
برلیانس اتو یک شرکت تولیدکنندهٔ خودروی چینی تحت مالکیت دولت است که در شن‌یانگ واقع شده‌است. این شرکت در سال ۲۰۱۷ نهمین خودروساز بزرگ چین بوده‌است. برلیانس اتو دارای سرمایه‌گذاری مشترک خارجی با ب‌ام‌و و علاوه بر این خودروهای سواری را تحت نام تجاری خودش برلیانس به فروش می‌رساند.
چری یک شرکت تولیدکنندهٔ خودروی دولتی چینی است که مقر اصلی آن در آن‌هوئی واقع شده‌است. این شرکت در سال ۲۰۱۷ دهمین خودروساز بزرگ چین بوده‌است. این شرکت دارای یک سرمایه‌گذاری مشترک خارجی با شرکت‌های جگوار و لندرور جهت تولید خودروهایی با نشان‌های تجاری جگوار و لندرور در چین است. چری علاوه بر این خودروهایی را با نشان‌های تجاری چری و کوروس به فروش می‌رساند.
شرکت‌هایی از کشورهای دیگر که به‌صورت مشارکتی در چین در امر تولید فعالیت می‌کنند، شامل لوکسژن، دایملر-بنز و جنرال موتورز می‌شوند. در این میان جنرال موتورز در چین خودروهای متعددی را در چهار کارخانه تولید می‌کند که مهم‌ترین آن‌ها خودروهای بیوک هستند؛ اگرچه برخی مدل‌های شورلت و کادیلاک نیز با سرمایه‌گذاری مشترک ۵۰/۵۰ با سایک موتور، که سابقاً با نام شرکت شانگهای جنرال موتورز شناخته می‌شد،Saic General Motors Corp Ltd: Company Profile - Bloomberg به تولید می‌رسند.Why GM Can’t Rely on China This Time - BNN Bloomberg در نوامبر ۲۰۱۸ این شرکت مدل‌های جدیدی از شورلت را برای عرضه در بازار چین معرفی کرد که شامل یک مدل ملیبو ایکس‌ال با فاصلهٔ افزایش یافتهٔ بین محورها، یک خودروی شاسی‌بلند مفهومی شورلت و مدل جدید شورلت مونزا می‌شدند.Chevy Is Reviving The Monza Nameplate
شرکت بیجینگ بنز اتومتیو یک سرمایه‌گذاری مشترک میان بایک موتور و دایملر آگ است. تا نوامبر ۲۰۱۸ دست‌کم دو میلیون دستگاه خودروی مرسدس-بنز بواسطهٔ همکاری این دو شرکت در کشور چین تولید شده‌است.Mercedes celebrates two million cars produced in China with the launch of the A-Class production | Magneti Marelli در اواخر سال ۲۰۱۸ این شرکت اعلام کرد که در حال توسعهٔ یک سدان جدید مرسدس-بنز کلاس-ای ال برای عرضه در چین و جهت رقابت با سدان آئودی ای۳ ساخت چین و سدان ب‌ام‌و سری ۱ است.All-new Mercedes-Benz A-Class L sedan hits China to rival BMW 1 Series, Audi A3 دایملر و یک شریک دیگرش، بی‌وای‌دی اتو همزمان مشغول به ساخت یک خودروی برقی با نام دنزا برای بازار چین بودند که نمونهٔ بهبود یافتهٔ آن یعنی خودروی دنزا ۵۰۰ در مارس ۲۰۱۸ معرفی شده‌بود. بر پایه‌گذارش‌ها، در آن زمان دایملر بنز در حال انجام مذاکراتی با شرکت بی‌وای‌دی اتو جهت تولید یک مدل برقی از خودروی اسمارت در چین بوده‌است. همزمان با این مذاکرات، نمونهٔ بنزینی خودروی اسمارت از طریق واردات در بازار چین عرضه می‌شد.Daimler in talks to make electric smart cars in China INTERNATIONAL / 11 AUGUST 2018, 8:00PM / BLOOMBERG NEWS
شرکت هوندا موتور با گروه خودروسازی گوانگ‌ژو (گروه گاک) دارای سرمایه‌گذاری مشترک است و برای سرمایه‌گذاری به ارزش ۳٫۲۷ میلیارد یوان (۴۶۹ میلیون دلار) در تولید وسایل نقلیه مبتنی بر انرژی‌های نو در چین در سال ۲۰۱۹، و احتمالاً تحت نشان تجاری ترامپ‌چی برنامه‌ریزی کرده‌است. مشارکت تویوتا در سرمایه‌گذاری در صنعت خودروسازی چین با همکاری گروه گاک است و این دو شرکت قرار است یک خودروی برقی را تحت نام تجاری گاک بسازند.Honda and GAC Group to build $430 million Chinese plant for new-energy cars Norihiko Shirouzu, Yilei Sun. Reuters OCTOBER 31, 2018 / 6:20 PM شرکت نیسان بواسطهٔ سرمایهٔ مشترک با شرکت دانگ‌فنگ موتور در چین فعالیت می‌کند. در گزارشی در اوایل سال ۲۰۱۸ اشاره شده‌است که قرار است این دو شرکت بواسطهٔ همکاری خود، علاوه بر توسعه و گسترش کارخانهٔ دانگ‌فنگ در گوانگ‌ژو، کارخانهٔ جدیدی را نیز در ووهان جهت افزایش ظرفیت تولید احداث کنند. در بروزرسانی تکمیلی این گزارش در اوت ۲۰۱۸ آمده‌است که نیسان و گروه دانگ‌فنگ تصمیم دارند جهت افزایش حجم تولید خودروهای نیسان در چین تا ۲٫۱ میلیون دستگاه در سال، حدود ۹۰۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری کنند. تا تاریخ ۱ سپتامبر ۲۰۱۸ نخستین خودروی سدان برقی نیسان برای بازار چین با نام سیلفی زیرو امیشن در حال تولید بوده‌است.
خودروهای متعدد فولکس‌واگن و آئودی که در کشور چین تولید شده‌اند، تحت دو سرمایه‌گذاری مشارکتی فاو-فولکس‌واگن و سایک فولکس‌واگن ساخته شده‌اند. در سال ۲۰۱۸ این اتحاد سه کارخانهٔ فاو-فولکس‌واگن را در چین افتتاح کرد: در چینگ‌دائو، در فوشان و در تیانجین. تا سال ۲۰۱۹ قرار بوده که شرکت آئودی هفت مدل مختلف خودروی شاسی‌بلند را در چین به تولید برساند. یک مقام اجرائی بخش مرتبط با خودروهای آئودی در اتحاد فاو-فولکس‌واگن گفته‌است که تا سال ۲۰۲۰ دو میلیون دستگاه خودروی آئودی تولید شده در چین در این کشور به فروش خواهد رسید. تا پایان سال ۲۰۱۷ آمار کل فروش آئودی در کشور چین معادل ۷۷۷٬۰۰۰ دستگاه بوده‌است. شرکت سرمایه‌گذاری مشترک سایک فولکس‌واگن نیز در اواخر سال ۲۰۱۸ در حال احداث یک کارخانه در انتینگ، در نزدیکی شانگهای جهت تولید خودروهای برقی بوده‌است. در اواخر سال ۲۰۱۹ شرکت فولکس‌واگن اعلام کرد که این کارخانه در سال ۲۰۲۰ تولید سالانه ۳۰۰٬۰۰۰ دستگاه خودروی برقی را آغاز خواهد کرد و این میزان تا سال ۲۰۲۵ به یک میلیون دستگاه در سال خواهد رسید.
انتظار می‌رفت که شرکت ب‌ام‌و و شریک تجاری چینی خود، هولدینگ گروه خودروسازی برلیانس، در طول سال ۲۰۱۹ تعداد ۵۲۰٬۰۰۰ دستگاه خودرو را در چین به تولید برسانند. در اکتبر ۲۰۱۸ این شرکت آلمانی اعلام کرد که جهت افزایش میزان سهم مالکیت خود از گروه خودروسازی برلیانس از ۵۰٪ به ۷۵٪، ۳٫۶ میلیارد یورو (۴٫۱۶ میلیارد دلار) هزینه خواهد کرد. شرکت ب‌ام‌و همچنین تصمیم دارد تا به‌عنوان بخشی از اقدام برای رسیدن به هدف تولید ۶۵۰٬۰۰۰ دستگاه خودرو در سال با همکاری گروه برلیانس، که از اوایل دههٔ ۲۰۲۰ آغاز خواهد شد، با سرمایه‌گذاری ۳ میلیار یورویی حجم تولید خود در کشور چین را بالا ببرد. این شرکت آلمانی علاوه بر این اتحادی را با شرکت گریت وال موتور جهت ساخت خودروهای برقی مینی در چین و عرضهٔ آن‌ها در بازار داخلی این کشور تشکیل داده‌است.
شرکت جگوار لندرور دارای سرمایهٔ مشترک با شرکت چری است. در یک گزارش خبری در ژوئیهٔ ۲۰۱۸ اشاره شده‌است که این شرکت جهت خلق یک مدل جدید برای بازار چین تصمیم بر افزایش سرمایهٔ خود دارد. در گزارش دیگری دربارهٔ شرکت جگوار لندرور که در اواخر ماه اکتبر منتشر شد، به برنامهٔ برگشت این شرکت اشاره شده‌بود، با این حال برنامهٔ خلق این مدل مفهومی نیز منتفی اعلام نشده‌بود.
مالکیت کامل شرکت ولوو کارز (بخش تولید خودروهای سبک شرکت ولوو) از سال ۲۰۱۰ متعلق به شرکت چینی جیلی بوده‌است و بیشتر خودروهای مدل ایکس‌سی۶۰ را برای صادرات به کشورهای مختلف و همچنین برای عرضه در بازار داخلی چین، در این کشور به تولید می‌رساند. خودروهای دیگری که در چین (تا اواخر سال ۲۰۱۸) جهت عرضه در بازار داخلی و صادرات در چین تولید می‌شوند شامل بیوک انویژن، فورد فوکوس اکتیو، ولوو اس۹۰ و کادیلاک سی‌تی۶ اتصال برقی می‌شوند. (با توجه به تعرفه‌های گمرکی بازدارنده‌ای که در سال ۲۰۱۸ از سوی ایالات متحده اعلام شد، پیش‌بینی می‌شد که صادرات خودرو به این کشور با کاهش چشم‌گیری مواجه شود) جیلی همچنین سرمایه‌گذاری‌هایی نیز در دایملر، ای‌بی ولوو (سازندهٔ کامیون، اتوبوس، تجهیزات ساخت و ساز و پیشرانه) و لوتوس انجام داده‌است.
در اکتبر ۲۰۱۸ شرکت‌های فورد و بایدو اعلام کردند که در حال برنامه‌ریزی جهت آغاز آزمایش مشترک خودروهای خودران در جاده‌های پکن تا پایان سال هستند.
صنعت خودروسازی چین عمدتاً ریشه در اتحاد جماهیر شوروی دارد (کارخانه‌ها و طراحی‌های خودروی ثبت‌شده، در دههٔ ۱۹۵۰ و با کمک اتحاد جماهیر شوروی بنیانگذاری شدند) و در ۳۰ سال نخست تشکیل جمهوری دارای حجم پایینی بود؛ به‌طوری که حجم تولید خودرو در چین در این دوره از ۱۰۰ تا ۲۰۰ هزار دستگاه در سال تجاوز نمی‌کرد. از اوایل دههٔ ۱۹۹۰ این صنعت به سرعت توسعه یافت. ظرفیت تولید سالانهٔ اتومبیل در چین در ابتدا از مرز یک میلیون دستگاه در سال ۱۹۹۲ عبور کرد. تا سال ۲۰۰۰ کشور چین سالانه دو میلیون دستگاه خودرو تولید می‌کرد. پس از ورود چین به سازمان تجارت جهانی (WTO) در سال ۲۰۰۱، روند توسعهٔ بازار خودرو شتاب بیشتری گرفت. در میان سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷ بازار خودروی ملی چین به‌طور میانگین به میزان ۲۱ درصد، یا به عبارت دیگر معادل یک میلیون دستگاه به ازای هر سال رشد کرد. چین در سال ۲۰۰۹ مجموعاً ۱۳٫۷۹ میلیون وسیلهٔ نقلیه تولید کرد، که از این تعداد، ۸ میلیون دستگاه خودروی سواری و ۳٫۴۱ میلیون دستگاه آن‌ها وسیله نقلیه تجاری بودند. چین با این حجم تولید موفق شد از ایالات متحده پیشی گرفته و به بزرگترین تولیدکنندهٔ خودروی جهان بر پایهٔ حجم تولید بدل شود. در سال ۲۰۱۰ هم میزان فروش و هم میزان تولید خودروی چین از مرز ۱۸ میلیون دستگاه گذشت که از میان آن‌ها ۱۳٫۷۶ میلیون دستگاه را خودروهای سواری تشکیل می‌دادند. این تعداد، چه در زمینهٔ تولید و چه در زمینهٔ فروش، بیشترین رقم ثبت شده توسط یک کشور در تاریخ صنعت خودروسازی جهان بود. در سال ۲۰۱۴ مجموع تولید خودرو در چین به رقم ۲۳٫۷۲ میلیون دستگاه رسید که معادل ۲۶٪ از کل حجم تولید خودرو در جهان بود.
نخستین وسیله نقلیهٔ موتوری ساخت چین یک کامیون بود که "مینگ شنگ" نام داشت. این کامیون توسط دانیل اف. مایرز طراحی شده‌بود و در زرادخانهٔ ساخت خمپاره‌اندازهای سنگرشکن لیائو نینگ واقع در شن‌یانگ ساخته شد. ساخت پیش‌نمونهٔ این خودرو در ۳۱ مهٔ ۱۹۳۱ به اتمام رسید و به ژانگ زیلینگ تحویل داده‌شد. پیش از آغاز تولید، کارخانهٔ تولیدکننده بواسطهٔ حمله ژاپنی‌ها بمباران شد و تولید این خودرو هرگز آغاز نشد. یک ژنرال چینی با نام یانگ هوچنگ، تانگ ژونگ‌مینگ مخترع را به ساخت یک موتور خودرو که با استفاده از زغال‌سنگ کار می‌کرد تشویق کرد. تانگ در سال ۱۹۳۲ شرکت ماشین‌آلات چونگ مینگ را جهت تولید این موتورها در شانگهای بنیان‌گذاری کرد. خودروهایی که به موتور مبتنی بر سوخت زغال‌سنگ مجهز بودند، به علت کمبود سوخت، عمدتاً در طول جنگ دوم چین و ژاپن در چین مورد استفاده قرار گرفتند. روغن تانگ نیز به‌عنوان جایگزینی برای سوخت‌های نفتی در طول جنگ مورد استفاده قرار گرفت.
در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ چندین کارخانهٔ مونتاژ خودرو در چین احداث شدند. این کارخانه‌ها شامل نانجینگ (امروزه با نام شرکت (گروه) نانجینگ اتومبیل)، شانگهای (امروزه با نام شرکت صنایع خودروسازی شانگهای)، جینان (شناخته‌شده با نام گروه کامیون‌سازی وظیفه سنگین ملی چین) و پکن (امروزه با نام شرکت هلدینگ صنایع خودروسازی پکن) بودند. نخستین خودروهای تولیدی چینی که نمونه‌هایی از یک کامیون با نام جیفانگ سی‌ای-۳۰ بودند، در سال ۱۹۵۶ توسط فرست اتومبیل وورکس (فاو) تولید شدند. نخستین کامیون سبک ۲٫۵ تنی چینی (ان‌جی۱۳۰) که بر پایهٔ کامیون روسی گاز-۵۱ ساخته شده‌بود، در سال ۱۹۵۸ در نانجینگ تولید شد. شرکت نانجینگ اتومبیل ورکس، که قبلاً به عنوان بخش تأمین وسایل نقلیهٔ ارتش آزادی‌بخش خلق فعالیت می‌کرد، از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۸۷ به تولید کامیون می‌پرداخت و تا آن سال مجموعاً ۱۶۱٬۹۸۸ دستگاه کامیون تولید کرد. نخستین خودروهای تولیدی چین، خودروهایی نظیر دانگ‌فنگ سی‌ای۷۱، هونگ‌چی سی‌ای۷۲ و خودروی فنگ هوانگ، که بعداً با نام شانگهای اس‌اچ۷۶۰ شناخته شد را شامل می‌شدند که تولید همگی آن‌ها از سال ۱۹۵۸ آغاز شد.
صنعت ساخت خودروهای سواری تشکیل‌دهندهٔ بخش کوچکی از حجم تولید خودرو در طول سه دههٔ نخست شکل‌گیری اقتصاد جامعه‌گرای چین بود. تا سال ۱۹۸۵ مجموع خودروهای تولید شده در این کشور تنها به رقم ۵٬۲۰۰ دستگاه می‌رسید. برای اعلام این که تقاضا برای کالاهای مصرفی دیگر یک سوژهٔ سیاسی نبود، و همچنین برای تشویق به تقبل شخصی هزینه‌ها، همزمان با تبلیغات برای گشوده شدن بازار چین به روی تولیدکننده‌های خارجی، یک روایت خبری ساختگی دربارهٔ نخستین فرد روستایی چینی که صاحب یک خودروی شخصی می‌شد در سراسر جهان انتشار یافت. سان گویینگ که یک مرغ‌دار ساکن در حوالی پکن بود، به‌عنوان شخصی که با درآمد خود موفق شده بود یک خودروی تویوتا پابلیکای نقره‌ای را خریداری کند، در تبلیغات نشان داده‌شد. در حالی که مقالهٔ مذکور به‌طور وسیعی تقلبی بود (همسر گویینگ رانندگی کردن را بلد نبود، و شوهرش نیز در واقع یک مقام رسمی بود، و نه یک فرد روستایی)، این پیام به‌صورت بلند و رسایی به گوش همگان رسید. فروش خودرو به‌طور چشمگیری افزایش یافت؛ هرچند که تقریباً تمامی این خودروها توسط "دان‌وِی‌ها" خریداری شدند. (دان‌وی یا واحد کار – با وجود ماجرای سان گویینگ، مالکیت شخصی خودرو در آن زمان تقریباً ناشناخته بود)Mann, p. 145.
همچنان که تولید داخلی و بومی بسیار محدود بود، و با وجود تعرفهٔ واردات ۲۶۰ درصدی برای وسایل نقلیهٔ خارجی، مجموع واردات به‌طرز چشمگیری رشد کرد. پیش از سال ۱۹۸۴، خودروها غالباً توسط اتحاد جماهیر شوروی به چین صادر می‌شده‌اند. در سال ۱۹۸۴ صادرات خودرو از ژاپن به چین هفت برابر بیشتر شد (از ۱۰٬۸۰۰ به ۸۵٬۰۰۰ دستگاه) و تا میانه‌های سال ۱۹۸۵، چین پس از ایالات متحده به دومین بازار بزرگ صادرات برای ژاپن بدل شد.Mann, p. 149. این کشور فقط در سال ۱۹۸۵ برای واردات بیش از ۳۵۰٬۰۰۰ خودرو حدود ۳ میلیارد دلار هزینه کرد. سه شرکت تاکسیرانی به‌طور ویژه برای خرید خودروهای ژاپنی نظیر تویوتا کراون و نیسان بلوبرد اشتیاق نشان دادند.