moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
نیز بنفش است. چهار نسخه مختلف از این بازی برای سفارش در دسترس است: نسخه استاندارد، نسخه‌های چمپیونز، نسخه التیمیت و نسخه بکهام ادیشن.
برای این نسخه از فیفا، کیلین ام‌باپه بازیکن بین‌المللی فرانسوی است که روی جلد بازی حضور دارد. در نسخه استاندارد، وی لباس خانگی پاری سن ژرمن را می‌پوشد، در نسخه چمپیونز او در پیراهن خارج از خانه با لوگوی لیگ قهرمانان اروپا روی شانه و نسخه التیمیت، در هنگام ورود به کلیرفونتین برای پیاده‌روی با تیم ملی فوتبال فرانسه با لباس غیرورزشی ظاهر می‌شود.
بازیکنانی که بازی را برای ایکس‌باکس وان یا پلی‌استیشن ۴ خریداری کرده‌اند نیز می‌توانند این بازی را برای ایکس‌باکس سری ایکس و پلی‌استیشن ۵ به صورت رایگان بارگیری کنند.Zo krijg je FIFA 21 gratis op de PS5 rtlnieuws.nl، ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۰
حالت کریر "فیفا ۲۱" از چندین تغییر عمده بهره می‌برد. اول از همه، اکنون این امکان وجود دارد که بازیکن بتواند مسابقات مانند بازی فوتبال منیجر را شبیه‌سازی کند، و او می‌تواند در هر زمان در مسابقه مداخله کند تا نتیجه را تغییر دهد. او همچنین می‌تواند تنها در اقدامات مهم مانند پنالتی ها و ضربات آزاد شرکت کند. همچنین پیگیری وضعیت جسمی و پتانسیل جوانان در زمان واقعی در طول مسابقه امکان‌پذیر است. Cette nouvelle این عملکرد جدید "شارپ" نام دارد. این بازیکن اکنون قادر خواهد بود برای مربیگری بازیکن جدید را برای موقعیت جدید انتخاب کند، بنابراین یک مدافع می‌تواند وینگر شود یا یک هافبک دفاعی می‌تواند جای یک مدافع مرکزی را بگیرد.
این بازیکن هم‌اکنون می‌تواند روزهای خاص استراحت و تمرین را برای بهبود وضعیت بدنی بازیکنان خود تعریف کند. سیستم انتقال نیز تکامل یافته‌است و اکنون کنترل بیشتری را ارائه می‌دهد. گنجاندن گزینه خرید در حین قرض گرفتن و همچنین انواع بندها امکان‌پذیر است. این بازیکن قبل از ورود به حالت کریر گزینه افزایش بودجه باشگاه خود را دارد.
یکی از قابلیت های این بخش آکادمی است که در آنجا می توانید
بازیکنان جوان را به تیم بیاورید و زیر نظر داشته باشید.
حالت "التیمیت تیم" اکنون با "کوپ فوت" همراه است که به بازیکنان این امکان را می‌دهد تا با انجام اهداف، تیمی را با بازیکن دیگری ایجاد کنند و در طی هفته‌ها آن‌ها را صعود کنند. این تیم قادر خواهد بود با توجه به سطح خود در ترکیبات دیگر قرار بگیرد و تقسیم را تغییر دهد. اکنون این امکان وجود دارد که بازیکن بتواند ظاهر تیم خود را، از جمله لباس بازیکنانش یا نحوه رفتار هواداران، سفارشی کند.
در "فیفا ۲۰" ظاهر شد، اکنون حالت ولتا به‌صورت آنلاین قابل انجام است. شخصی‌سازی آواتارها گسترده‌تر از نسخه‌های قبلی است، از جمله لباس‌های واقعی فوتبال یا لباس‌های مجموعه‌های باشگاه. بازی کردن به عنوان بازیکن واقعی در این حالت امکان‌پذیر است. پنج سایت جدید از جمله مرکز سائو پائولو، خیابان‌های میلان یا گنبد ژئودزیک دبی در دسترس است.
امکانات جدید و تغییرات بازی و گیم‌پلی بر اساس تریلر رسمی به شرح زیر است:
با استفاده از ترفندهای این بخش در بازی، شما راحت‌تر می‌توانید در نبردهای ۱ به ۱ حریفتان را مغلوب کنید.
امکانات جدید و تغییرات بخش آلتیمیت تیم بازی بر اساس تریلر رسمی به شرح زیر است:
امکانات جدید و تغییرات بخش ولتا بازی بر اساس تریلر رسمی به شرح زیر است:
و RS را به هر طرفی که می‌خواهید حرکت بدهید.
سفیرهای فیفا ۲۱ بر اساس اعلام ای‌ای اسپورتس:
آیکان‌های جدید فیفا ۲۱ بر اساس اعلام ای‌ای اسپورتس:
مرداد فیلمی به کارگردانی بهمن کامیار و تهیه‌کنندگی محمود فلاح تولید ۱۳۹۵ می‌باشد. در این فیلم محمدرضا فروتن، مهتاب کرامتی، رعنا آزادی‌ور، اندیشه فولادوند، لیلی فرهادپور و بهنوش بختیاری بازی داشته‌اند.
چه مردادی شود بهمن کنار تو، من از غوغای ابر و آسمان می‌فهمم اینجایی.
عباسعلی نصیری‌زاده (۱۳۰۳ یزد –) فعال کارگری و نماینده حوزه انتخابیه یزد در مجلس شورای ملی در دوره بیست و چهارم.
عباسعلی نصیری‌زاده، فرزند علی‌اکبر، تحصیلات مقدماتی خود را ششم ابتدایی دنبال کرد و پس از آن در کارخانهٔ نساجی درخشان یزد مشغول به کار شد. وی در ۱۳۵۴ و در انتخابات دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی با کسب تعداد ۸۸۸۰ رأی از مجموع ۱۸ هزار و ۴۴۵ رأی از حوزه انتخابیه یزد به نمایندگی انتخاب شد.
نماینده حوزه انتخابیه یزد در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی (۱۳۵۴–۱۳۵۷).
عضو هیئت اجرایی‌سازان کارگران.
نماینده شورای حل اختلاف کارگران.
نماینده کارگران کارخانجات نساجی درخشان یزد.
تورنتو ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بهشت و جهنم اولین آلبوم استودیویی خواننده آمریکایی، ایوا مکس است. این آلبوم در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۰ از طریق آتلانتیک رکوردز منتشر شد. مکس آلبوم را بین دسامبر ۲۰۱۸ و ۲۰۲۰ ضبط کرد که در آن زمان او با آهنگسازان از جمله سیرکوت، ردوان، چارلی پوث و بونی مک‌کی همکاری می‌کرد. آلبوم به دو طرف تقسیم شده‌است. اولی حاوی صداهای سرود است، در حالی که دومی ملودی‌های تیره تری را در خود دارد. پس از تأخیرهای فراوان، "بهشت و جهنم" با بررسی‌های معمولاً مطلوب منتقدان موسیقی منتشر شد؛ بسیاری از آنها تولید خوب و توانایی‌های صوتی مکس را ستودند.
پس از انتشار ترانه «شیرین ولی دیوانه» در اوت ۲۰۱۸، مکس ۳۰ تا ۴۰ روز در خارج از کشور سفر کرد و قبل از بازگشت به خانه در حدود کریسمس همان سال، جایی که شروع به نوشتن برای اولین آلبوم استودیویی خود کرد. او بیش از صد ترانه برای آلبوم ضبط کرد، که چندین ماه را صرف تصمیم‌گیری در مورد آلبوم کرد. در ابتدا در اوایل سال ۲۰۱۹ تکمیل شد، اما به منظور بهبود فهرست ترانه با افزودن ترانه‌های بیشتر و حذف یکی از آنها به تأخیر افتاد.
در دسامبر ۲۰۱۹، مکس اشاره کرد که آلبوم در ماه‌های آینده منتشر خواهد شد. وی تأیید کرد که آلبوم در مرحله نهایی شدن است، اما متعاقباً برای بیماری کروناویروس به تأخیر افتاد.
آلبوم سال سه بررسی جمع آوری کرد و میانگین نمره 77 را از 100 را به آلبوم داد.
اقتباس شده از اپل میوزیک.Releases for the album:
خانلانتی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
جیجیم‌لی (به لاتین: Cicimli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان بردع واقع شده است. جیجیم‌لی ۲۷۷ نفر جمعیت دارد.
جیجیم‌لی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده‌است.
ملالار (به لاتین: Mollalar) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان تووز واقع شده است. ملالار ۱۹۷ نفر جمعیت دارد.
چنانچه خاک زیر سازه پارامترهای مقاومتی مناسب نداشته باشد، در طول اجرای ساختمان، فنداسیون سازه به داخل خاک فرو می رود و ممکن است داخل ساختمان ترک ایجاد گردد. . این تغییر شکل فنداسیون که ناشی از تغییر شکل خاک می باشد، نشست نامگذاری می شود. نشست می تواند بصورت متقارن یا نا متقارن ایجاد گردد. نشست های نا متقارن آسیب بیشتری به سازه وارد می کنند. زیرا تغییر شکل (مهندسی) بیشتری بین اجزای ساختمان ایجاد می کنند. به عبارت دیگر تیر (سازه) ها و ستون ها نسبت به یکدیگر جابجا شده و تنش (مکانیک) های بیشتری در ساختمان ایجاد می گردد. این تنش (مکانیک) ها سبب ترک خوردگی بیشتر در ساختمان می گردند. علاوه بر نوع خاک، عوامل دیگری نیز می تواند سبب نشست گردد. مهمترین این عوامل، جریان آب زیر سطحی می باشد. در بسیاری از موارد وجود آب ناشی از ترکیدگی لوله و یا جریان های زیرسطحی سبب نشست خاک و متعاقباً نشست فنداسیون ساختمان شده است.
جیجیم‌لی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
وقف کوه دماوند و جنگل‌های هیرکانی در ۵ مرداد ۹۹ براساس وقف‌نامه‌ای به ادعای سازمان اوقاف انجام شد. روزنامه همشهری در شماره یکشنبه ۵ مرداد خود خبر داد که «ظاهراً سازمان اوقاف برای یک پلاک از ۱۱ پلاک ثبتی (از دامنه تا قله دماوند) سند وقفی گرفته‌است.»
کوه دماوند در تیرماه ۱۳۸۷ به عنوان یک اثر طبیعی در فهرست میراث ملی به ثبت رسیده‌است و جزء مناطق تحت مدیریت وزارت میراث فرهنگی، سازمان حفاظت محیط زیست و سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری به شمار می‌رود. طبق قانون، آثار طبیعی ثبت شده متعلق به همه مردم ایران است. وقف‌نامه متعلق به سال ۱۳۲۵ بازمی‌گردد که از نوک قله تا دامنه که شامل مراتع ملار می‌شود را وقف کرده‌است.
در جریان ثبت سند برای قله دماوند و ۱۸ هزار هکتار از اراضی کوهپایه‌ای آن، برای یک بخش از این اراضی «سند وقفی» به نام اداره اوقاف صادر شده‌است. در این گزارش اشاره نشده که این بخش شامل چند هکتار است. به نقل از مدیران اداره منابع طبیعی استان مازندران، «اداره اوقاف با اخذ رأی از دیوان عالی کشور و بدون توجه به نظرات سازمان جنگل‌ها و مراتع یک پلاک به‌عنوان موقوفه ثبت کرده‌است».
معاون سازمان ثبت اسناد با تأیید واگذاری برخی اراضی به سازمان اوقاف گفت این اراضی در محدوده روستای ملار از توابع بخش لاریجان شهرستان آمل است و «با قله دماوند فاصله زیادی دارد».
فردی با استناد به سندی که گفته می‌شود به دوره قاجار بازمی‌گردد مالک بخش وسیعی از جنگل‌های بکر کشور در روستای آق مشهد ساری شده‌است و از سازمان جنگل‌ها مجوز قطع درخت می‌خواهد. مدیرکل دفتر حقوقی سازمان جنگل‌ها می‌گوید که ملکیت برای جنگل خلاف فقه، شرع و قانون است و ما از رئیس قوه قضاییه می‌خواهیم که به این پرونده ورود کنند. سازمان جنگل‌ها با استناد به قانون ملی شدن جنگل‌ها و مراتع کشور که در سال ۱۳۴۱ تصویب شده‌است، جنگل‌های مورد مناقشه در آق‌مشهد ساری را برابر مقررات به عنوان اراضی ملی اعلام کرده بود.
خاک جنگل های هیرکانی به دلیل وجود مواد آلی مورد توجه کسانی است که در امور باغبانی و فضای سبز و گل فروشی‌ها فعالیت می‌کنند.
روز ۲۶ مرداد ۱۳۹۹، محمدرضا عبدالهی، معاون امور جنگل گیلان، گفت: «در گذشته شاهد استفاده افراد از خاک جنگل برای مصارف شخصی در باغچه و گلخانه بودیم، اما در حال حاضر این برداشت ها به صورت سیستمی و قاچاقی انجام می شود».
در واکنش به این خبر، روز ۲۹ مرداد ۱۳۹۹، عباسعلی نوبخت، معاون امور جنگل سازمان جنگل‌ها و مراتع و آبخیزداری ایران، گفت «شدت برداشت خاک به این اندازه‌ای که به آن پرداخته شده، نیست». وی افزود که منکر برداشت خاک از جنگل نیست و «ممکن است کسانی چندین گونی خاک مرغوب جنگلی را جابه‌جا کنند و به دیگران بفروشند».
با استناد به نقشهٔ اجرای مقررات ملی پلاک‌های ۶۷ و ۶۸ و ۶۹ بخش ۷ ثبت لاریجان از دامنه تا قله را شامل می‌شود؛ و پلاک ۶۷ (قریه‌ملار) و پلاک ۶۸ (مرتع ملارعلیا) و پلاک ۶۹ (مرتع ملار سفلی) با مساحت ۲۴۸۶ هکتار در تاریخ ۲۱ دی ۱۳۴۸ آگهی شده و در ۱۵ تیر ۱۳۴۹ و ۱۶ آبان ۱۳۴۹ توسط «کمیسیون ماده ۵۶ قطعیت قانونی» می‌یابد اما با وجود گواهی ۱۳ و ۳۹ برای دریافت سند این پلاک‌ها، اداره ثبت لاریجان به دلیل «موقوفه دانستن» این پلاک‌ها، سندی را صدور نمی‌کند. در نهایت در سال ۱۳۸۵ اعلام می‌کند که سند پلاک‌ها به اسم سازمان اوقاف صادر شده‌است.
سه‌شنبه ۷ مرداد ۱۳۹۹، معاون امور املاک و کاداستر سازمان ثبت اسناد و املاک ایران، از تشکیل کارگروهی برای رسیدگی به پرونده «وقف» یال جنوب شرقی قله دماوند خبر داد. آن‌طور که او ادعا کرده، «یال مربوط به منطقه یخ کر یا همان یال جنوب شرقی قله دماوند»، به نام وقف در سامانه کاداستر سازمان ثبت اسناد «تثبیت نشده‌است». وی در ادامه گفته: «پلاک ثبتی‌ای که این روزها در مورد آن سخن گفته می‌شود در منطقه ملار و با فاصله دورتری از اراضی دماوند است». این گروه شامل افرادی از «اداره منابع طبیعی» و «ثبت اسناد مازندران» است و از «سازمان اوقاف» برای حضور دعوت خواهد شد.
چهارشنبه ۸ مرداد ۱۳۹۹، معاون امور املاک سازمان ثبت اسناد و املاک کشور، ادعا کرد سند مالکیت اراضی آخرین یال قله دماوند (یال جنوب شرقی) به نام دولت (یا همان منابع طبیعی) ثبت شده و با این اقدام، کل اراضی قله دماوند به نام دولت سنددار شد و حتی یک سانتی‌متر از اراضی این منطقه وقف نیست. وی در عین حال گفته که «مورد اختلاف پلاک‌های ثبتی ۶۸ و ۶۹» در دست بررسی است و «قطعاً با حکم قضایی حفظ خواهد شد».
دوشنبه ۱۳ مرداد ۱۳۹۹، رسانه های ایران خبر دادند که رئیس سازمان جنگل‌ها مراتع و آبخیزداری کشور، طی حکمی، محسن موسوی تاکامی، مدیر کل منابع طبیعی مازندران منطقه ساری، را برکنار کرده است. اسحاق عطایی جایگزین محسن موسوی تاکامی شده است. خبرگزاری‌ها می‌گویند، در جریان جنجال بر سر «دو پرونده پنج هزار و ۶۰۰ هکتاری از جنگل‌های آق‌مشهد ساری» و همچنین ماجرای «موقوفه قله دماوند» محسن موسوی تاکامی حضور پررنگی در رسانه‌ها داشت و اظهارنظرهای متعددی از او در مورد این دو پرونده در رسانه‌ها منتشر شد.
محسن موسوی تاکامی ۹ مرداد به ایرنا گفته بود:
یک کارخانه نخ یک بنا است که جایگاهی برای ماشین‌آلات ریسندگی و یا بافندگی جهت تولید نخ و یا پارچه از پنبه می‌باشد، یک نتیجه مهم در طول انقلاب صنعتی توسعه سیستم کارخانه بود.
اگرچه برخی از آنان توسط حیوانات کار، کار می‌کردند، اما کهن‌ترین کارخانه‌ها در مناطق روستایی در رودخانه‌ها و رودهای پرسرعت ساخته شدند و با استفاده از چرخ‌های آبی برای نیروبخشی ساخته می‌شدند. توسعه موتورهای بخار پایدار توسط بولتون و وات از سال 1781 منجر به رشد کارخانه‌های بزرگتر و بانیروی بخار شد که به آن‌ها اجازه می داد تا در شهرهای صنعتی مانند منچستر، که با همسایگان سالفورد تا 1802 بیش از 50 کارخانه داشتند، متمرکز شوند.
مکانیزه کردن فرایند ریسندگی در کارخانجات اولیه در رشد صنعت ماشین‌ابزار مؤثر بوده و امکان ساخت کارخانه‌های نخ بزرگتر را فراهم می‌آورد. شرکت‌های سهامی برای ساخت کارخانه ایجاد شدند و طبقات تجاریِ بورس رویال منچستر، یک شهر تجاری گسترده را ایجاد کردند. کارخانه‌ها اشتغال ایجاد کردند، کارگران را از مناطق عمدتاً روستایی جذب کردند و جمعیت شهری را گسترش دادند. آنها درآمدی برای دختران و زنان تأمین می‌کردند. از کودکان کار در کارخانه‌ها استفاده می‌شد و سیستم کارخانه به جنبش کارگری منجر می‌گردید. شرایط ضعیف به سوژه روزنامه‌نگاری تحقیقی تبدیل شد و در انگلیس برای تنظیم آن‌ها، عملکرد کارخانه نوشته شد.
کارخانه نخ، در اصل یک پدیده لانکشایر بود، در نیو انگلند و سپس در ایالت‌های جنوبی آمریکا کپی شد. در قرن بیستم، شمال غربی انگلیس برتری خود را بر ایالات‌متحده از دست داد، سپس به ژاپن و متعاقباً به چین.
تیرون‌نامالائی (IPA:ˈtiɾɯʋaɳ:a:malɛi̯ تلفط می‌شود) یک زیست‌گاه انسانی در منطقه تروناملائی هند است. در دوران استعمار بریتانیایی‌ها T.V.Mal, Trinomali یا Trinomalee خوانده می‌شد.
ترینامول ۱۶٫۳ کیلومتر مربع مساحت دارد و دارای ۱۴۵۲۷۸ نفر باشنده است و در ۱۷۱ متری سطح دریا واقع شده‌است.
سهیلا حجاب بیدسرخی (زادهٔ ۱۳۶۹) شناخته‌شده به سهیلا حجاب، فعال مدنی مخالف حجاب اجباری وکیل، فعال سیاسی و حقوق بشر و از طرفداران نظام پادشاهی مشروطه اهل ایران است. این زندانی سیاسی به دلیل فعالیت‌های سیاسی و مدنی خود با اتهام‌های مختلف مجموعاً به ۱۸ سال حبس محکوم شده که ۵ سال حبس تعزیری برای وی قابل اجرا است.
سهیلا حجاب از سال ۱۳۹۷ به این سو، به دلیل انتقاد و کنشگری سیاسی و مدنی بر ضد نظام جمهوری اسلامی چندین بار بازداشت و زندانی شده‌است.
وی اولین‌بار در دی ۱۳۹۷ در شیراز بازداشت و پس از طی مراحل دادرسی به ۲ سال حبس محکوم شد. او پس از تحمل ۵ ماه حبس در زندان عادل‌آباد شیراز مشمول عفو و از زندان آزاد شد. حجاب در خرداد ۹۸ بار دیگر توسط نیروهای امنیتی بازداشت و در بند زنان زندان اوین زندانی شد. او در ۲۴ اسفند همان سال با تودیع قرار وثیقه ۳ میلیارد تومانی، به صورت موقت و تا پایان مراحل دادرسی آزاد شد اما ۴ روز بعد با اتهام‌هایی هم‌چون «تبلیغ علیه نظام»، «اجتماع و تبانی»، «اخلال در نظم عمومی از طریق بلوا و آشوب»، «تشکیل گروهی برای دفاع از حقوق زنان» و «درخواست برگزاری همه‌پرسی و تغییر قانون اساسی» به ۱۸ سال حبس محکوم شد.
این حکم که در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به ریاست محمد مقیسه صادر شد، به تأیید دادگاه تجدیدنظر هم رسید و پنج سال آن قابل اجراست. حجاب در ۳ خرداد ۱۳۹۹ و در پی مراجعه به دادگاه تجدیدنظر، توسط مأموران اطلاعات سپاه (قرارگاه ثارالله سپاه پاسداران انقلاب اسلامی) بازداشت و به زندان زنان شهر ری منتقل شد. او با انتشار یک فایل صوتی از داخل زندان، توضیح داد که مأموران بدون هیچ توضیح و دلیلی، با کتک‌کاری و گرفتن موهایش او را روی آسفالت خیابان کشیدند و پس از ضرب و جرح، با صورتی خون‌آلود و بدون کفش و جوراب، بازداشتش کرده و به زندان قرچک منتقلش کرده‌اند. به گفتهٔ حجاب، او علاوه بر تهدید به حذف فیزیکی، از سوی بازجویی با نام (اصلی یا مستعار) شفیعی، تهدید شده که در صورت کوتاه نیامدن از مواضعش، اتهام نگهداری سلاح را هم به پرونده‌اش می‌افزایند.
فرد مطلعی دربارهٔ او گفته‌است: «نیروهای امنیتی برای آزار و اذیت بیشتر وی کارت ملی و مدارک شناسائی او را سوزانده‌اند. فقط به این دلیل که او گفته بود: شاهزاده رضا پهلوی هویت ماست. نیروهای امنیتی هم جلوی چشم سایر زندانیان، با فندک مدارک شناسایی او را سوزانده و به او گفته بودند: از این به بعد هر جا کار اداری داشتی و هر ارگانی رفتی لازم نیست با خودت کارت ملی یا شناسنامه یا پاسپورت ببری. هر جا رفتی بگو شاهزاده رضا پهلوی هویت توست تا کارت را راه بیاندازند.» به گفتهٔ این فرد، چشمان مادر سهیلا حجاب پس از انتقال او به خانه‌های امن سپاه پاسداران و گذشت دو ماه از بازداشتش در سلول انفرادی، به دلیل گریه فراوان و بی‌خبری از فرزندش آسیب دیده و مجبور به جراحی شده‌است. در جریان بازرسی مکرر مأموران امنیتی از منزل آنها نیز بین برادر او و نیروهای امنیتی یک درگیری پیش آمد و مأموران با گلوله به پای برادرش شلیک کرده و تهدید می‌کنند اگر جایی رسانه‌ای شود، خواهرش را سر به نیست می‌کنند.
در ۱۵ خرداد ۱۳۹۹ سهیلا حجاب با انتشار نامه‌ای از درون زندان، با گلایه از وضعیت نامناسب آب آشامیدنی، غذا و بهداشت خبر داد او را در بند زندانیان جرائم سنگین نگهداری می‌کنند که در میان‌شان افراد مبتلا به ویروس کرونا هم هستند.
چهار روز بعد مادر، خواهر و برادر سهیلا حجاب، به دادسرای امنیتی مستقر در زندان اوین احضار شدند. در جریان این احضار، خواهر و مادر سهیلا حجاب پس از چند ساعت بازجویی آزاد شدند اما برادر او (مجید حجاب) بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شد. سهیلا حجاب در ۲۷ خرداد در اعتراض به نگهداری خود در زندان قرچک ورامین و عدم انتقال به زندان اوین و فشار نهادهای امنیتی بر خانواده‌اش دست به اعتصاب غذا زد.
در تیر ۱۳۹۹ سازمان حقوق بشری «هه‌نگاو» خبر داد سهیلا حجاب در زندان به کرونا مبتلا شده‌است. پس از انتشار این خبر و اخبار دیگر مبنی بر ابتلای نرگس محمدی و زینب جلالیان به کرونا، سازمان عفو بین‌الملل از مقام‌های جمهوری اسلامی خواست که خدمات درمانی را برای این زندانیان سیاسی فراهم کنند.
حجاب در ۳ مرداد ۱۳۹۹ و پس از موافقت مسئولان امنیتی با بخشی از خواسته‌هایش (از جمله آزادی برادرش) به اعتصاب غذای خود پایان داد.
در ۲۸ شهریور ۱۴۰۰ حجاب در اعتراض به «عدم برخورداری از حق مرخصی درمانی» مجدداً دست به اعتصاب غذا زد؛ این در حالی بود که او از مشکلاتی در ناحیهٔ معده و کلیه رنج می‌برد و آرش صادقی هم در یک رشته‌توییت از وخامت وضعیت جسمی او خبر داد. در ۱۲ مهر حجاب با وعدهٔ مسئولان برای پیگیری مطالباتش به اعتصاب غذای خود پایان داد.
او در چند نامه، اتهام‌های مسئولان قضایی و امنیتی سپاه علیه خود را نادرست دانست و در آن‌ها از برخی ستم‌های حکومت جمهوری اسلامی بر ضد زندانیان و مردم، سخن گفته‌است.
سهیلا حجاب بیدسرخی، فعال سیاسی و حقوق بشر زندانی در بند زنان زندان کرمانشاه در زندان، دچار حمله قلبی و نیز بیهوش شد.
سهیلا حجاب پیش از تبعید از زندان زنان قرچک به زندان کرمانشاه اعلام کرده بود که هراسی از حکومت جمهوری اسلامی ندارد و در قالب یک فایل صوتی از زندان، فریاد مرگ بر دیکتاتور و مرگ بر خامنه‌ای داده بود.
صدای یک گل (به کره‌ای: 도리화가) محصول سینمایی کشور کره جنوبی در سال ۲۰۱۵ می‌باشد. این فیلم با ژانر تاریخی بر اساس زندگی جین چه سان ساخته شده‌است که در سال ۱۸۶۷ در زمان پادشاهی چوسان به عنوان اولین خواننده زن پانسوری درآمد. در شرایطی که زنان از خواندن در ملاء عام یا اجرای صحنه ممنوع بودند جین زندگی خود را با پوشیدن لباس مردانه به خطر می‌اندازد. این فیلم بر رابطه بین جین و استاد پانسوری او، شین جه هیو تمرکز دارد. اسم کره‌ای این فیلم «دوری هاگا» نام آهنگی است که شین جه پس از اینکه جین خواننده دربار شد، در مورد او نوشت.
این فیلم توسط لی جونگ پیل کارگردانی شده‌است همچنین او فیلمنامه این فیلم را با همکاری کیم آه یونگ نوشته‌است. به سوزی، که نقش جین چه سان را بازی می‌کند، به مدت یک سال دربارهٔ پانسوری مطالعه کرد تا برای این نقش آماده شود. ریو سونگ ریونگ نقش استاد پانسوری جین چه سان همان شین جه هیو را بازی می‌کند. کیم نام گیل نقش پدر پادشاه و نایب السلطنه را ایفا می‌کند (هیونگسان) و سونگ سه بیوک خواننده معروف پانسوری در نقش کیم سجونگ ایفای نقش می‌کند. لی دونگ هوی و آن جه هونگ نقش شاگردان شین را بازی می‌کنند.
جین چه سان (به سوزی) یتیمی است که در دوران پادشاهی چوسان در سال ۱۸۶۷ توسط یک گیشا پرورش یافته‌است. او در حالی که از اجرا و گوش دادن به دروس پانسوری در مدرسه لذت می‌برد تنها و مخفیانه آواز می‌خواند. او از استاد پانسوری شین جه هیو (ریو سونگ ریونگ) درخواست می‌کند که به او نیز آموزش دهد. شین جه هیو بلافاصله درخواست او را رد می‌کند زیرا زنان مجاز به یادگیری پانسوری و اجرای عمومی نیستند. او سپس با پوشیدن لباس مردانه، خود را مبدل می‌کند اما دوباره رد می‌شود.
وقتی شین این خبر را می‌شنود که پدر پادشاه و فرمانروای چوسان، هیونگسان (کیم نام گیل) قصد دارد یک مسابقه ملی پانسوری را برگزار کند، نظر خود را تغییر می‌دهد و تصمیم می‌گیرد که جین را برای این مسابقه آموزش دهد. با این حال، هیچ‌کس نباید بفهمد که جین یک زن است در صورتی که کسی از این راز با خبر شود سرنوشت هر دوی آن‌ها با مرگ روبرو خواهد شد. پس از یک دوره آموزش، جین چه سان «چون‌هیانگ‌گا» را در کاخ اجرا می‌کند. هیونگسان از عملکردش مسحور می‌شود و تصمیم می‌گیرد او را در کاخ نگه دارد. شین جه هیو سپس متوجه می‌شود که چقدر جین چه سان را دوست دارد و «دوری هاگا» را ترسیم می‌کند تا اشتیاق خود را برای شاگردش بیان کند.
این فیلم در تاریخ ۲۵ نوامبر ۲۰۱۵ در کره جنوبی اکران شد. به دلیل بازیگران پر مخاطب مورد انتظار گسترده بود و بیشترین رزرو بلیط را داشت. با این حال، این فیلم رتبه چهارم در گیشه را به دست آورد و در آخر هفته افتتاحیه خود فقط ۲۴۵۰۰۰ بیننده را به خود جلب کرد. ناظران صنعت این امر را ناشی از "داستان خسته‌کننده " فیلم می‌دانند.
لی می جی از روزنامه کوریا اکونومیک دیلی دلیل اصلی خسارت فیلم و «رکود» را در نیمه دوم فیلم دانست. این فیلم به جای تمرکز بر روی داستان زندگی جین، بر روی رابطه عاشقانه بین جین چه سان و شین جه هیو متمرکز بود.
این فیلم در آخر هفته دوم خود در جایگاه سیزدهم قرار گرفت و در آن زمان در مجموع ۳۰۰۷۲۹ بلیط فروخته شده بود و درآمد آن ۲٫۱ میلیارد پوند (۱٫۸ میلیون دلار آمریکا) بود.
این فیلم بیشتر مورد انتقادات منفی منتقدان قرار گرفت و آنها از ویرایش، فیلمنامه و همچنین عملکرد سوزی انتقاد کردند. جین یون سو از کره در روزنامه ملی روزانه نقد و بررسی مختصری به فیلم داد. او از عملکرد سوزی تمجید کرد، اما برخی از جنبه‌های فیلمنامه را مورد انتقاد قرار داد و گله کرد که «از جایی به بعد مسیر فیلم جین چه سان به سوزی تبدیل شده بود».
چینی شاخه‌ای از زبان‌های چینی-تبتی است که شامل صدها زبان‌گونهٔ متفاوت و بدون فهم متقابل نسبت به هم است. این تفاوت‌ها از تفاوت بین زبان‌های رومی گسترده‌ترند و به ویژه در جنوب شرقی کوهستانی چین، بیشتر به چشم می‌آیند. گونه‌ها به‌طور معمول در چند گروه به نام‌های ماندارین، وو، مین، شیانگ، گن، هاکا و یوئی دسته‌بندی می‌شوند.
چینی معیار گونه‌ای از ماندارین است که واج‌های خود را از لهجه پکنی این زبان، واژگانش را از گروه ماندارین و دستور زبانش را از ادبیات زبان‌های نوین نوشتاری گرفته‌است. این زبان یکی از زبان رسمی چین است. ماندارین تایوانی زبان رسمی تایوان و ماندارین سنگاپوری نیز یکی از چهار زبان رسمی سنگاپور است. زبان چینی، به‌طور اختصاصی چینی ماندارین، یکی از شش زبان رسمی سازمان ملل متحد است.
در سرتاسر کشور چین زبان‌ها و گویش‌های مختلفی وجود دارد که اختلاف و فرق اکثر آن‌ها در چگونگی تلفّظ هجاها می‌باشد که در بالا توضیح داده شد. مثلاً یک هجا در زبان یک ناحیه با یک آهنگ خاص یک معنی می‌دهد و در ناحیه‌ای دیگر با همان طرز بیان و آهنگ معنی دیگر. مثلاً همان‌طور گفته شد زبان رسمی یا ماندارین دارای ۴ آهنگ ولی زبان کانتونی (یوئه) که در جنوب این کشور در استان گوانگدونگ (کانتون) رایج است دارای ۸ آهنگ برای تلفّظ هجاها می‌باشد.
انواع و تعداد سخنوران شاخه‌های اصلی زبانهای چینی، برگرفته از آمار یا تخمین (۲۰۱۹) و گردشده:https://www.ethnologue.com/https://glottolog.org/glottolog/familyhttps://www.ethnologue.com/subgroups/chinese
بیشتر تکواژها در گونه‌های چینی به صورت تک‌هجا از واژگان چینی کهن ریشه گرفته‌اند. برای مثال:
غزل‌های حافظ الهام‌بخشِ بسیاری از نگارگران برای تبدیلِ زبانِ شعر به تصویر بوده‌است. اما به‌خاطرِ وجودِ پیچیدگی‌های کلامی و استعارات و ایهام‌های بسیاری که در اشعارِ حافظ وجود دارد، تصویرگریِ اشعارِ او پیچیده‌تر از تصویرگریِ اشعارِ شاعرانی چون فردوسی و نظامی است و ازاین‌رو نسبتِ دیوان‌های مصوّر به غیرمصوّر بسیار کم است. در نسخه‌های شناخته‌شده، یک یا چند بیت از یک غزل و حتی گاهی یک مصرع از یک بیت، مورد تصویرسازی قرار گرفته‌است. تصویرِ معروف‌ترِ آن، نگارهٔ بازیِ چوگان است که در بیشترِ نسخه‌ها به‌تصویر کشیده شده‌است. این نگاره‌ها، بازیِ چوگان را همراه با مصرعِ «.../ گفت آن می‌کشم اندرخم چوگان که مپرس» و یا مصراعی از غزلِ «خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد/ ...» و یا بیتِ «خنگ چوگانی چرخت رام شد در زیر زین / شهسوارا چون به میدان آمدی گویی بزن» به‌تصویر کشیده‌اند. بعضی نگارگران نیز موضوعاتی مانند میخانه و مجلسِ وعظ و میکده را تصویر کرده‌اند و در مواردی که قدرتِ تصویرسازی و تخیّلِ بالایی داشته‌اند، موفق به تصویرسازیِ چند بیت از یک غزل شده‌اند. یکی از این نمونه‌های موفق، نسخه‌ای از "دیوان" است که به‌احتمال زیاد در حدودِ سال ۹۴۰ ه‍.ق برای سام میرزا مصوّر و کتابت شده‌است. این نسخه در میان موزهٔ جدید هنر اسلامی در قطر، موزهٔ هنر مِتروپولیتَن، دانشگاه هاروارد و موزهٔ هنری فاگ تقسیم شده و پیشتر نیز در مجموعهٔ کارتیه و سپس در مجموعهٔ کری ولش نگهداری می‌شده‌است. نسخه در اصل دارای ۵ نگاره شامل بزم، بازی چوگان، مجلس وعظ، سرای پیر مُغان و عید فطر بوده‌است. امروزه محل نگهداری ۴ نگاره معلوم و نگارهٔ «بازی چوگان» نامعلوم است.
پژوهش‌های گسترده دربارهٔ شعرِ حافظ هنوز به بررسیِ منظمی از اثرگذاریِ "دیوانش" بر هنرهای تجسمی نپرداخته‌است. نسخه‌های خطیِ اشعارِ او اصولاً به‌عنوان منبعِ نقد ادبی مورد توجه قرار گرفته‌اند، اما همان دست‌نوشته‌ها می‌توانند اطلاعاتی در مورد شیوه‌های فهم و بهره‌گیری از اشعارش در مکان‌ها و دوره‌های گوناگون ارائه دهند. حتی نسخه‌های خطی به‌ترتیبِ زمانی و جغرافیایی می‌تواند شاخصی برای میزان و رشدِ محبوبیتش باشد. نسخه‌هایی با آرایه‌هایی بسیار دقیق یا تصاویر مشخص ممکن است نحوهٔ درک اشعارش را نشان دهد. اشاراتی پراکنده به رونویسی شعرهای او از اشیاء شده‌است، اما می‌توان پژوهشی منظم‌تر انجام داد. از اشعارش توسط نقاشانِ سده‌های نوزدهم و بیستم میلادی به‌عنوان منبعی برای خلق نقاشی‌خط استفاده شده‌است که جایگزینی برای آثار فیگوراتیو است. نیاز به تصحیح انتقادی از "دیوانِ" حافظ، پژوهشگران را بر آن داشت تا برای شناساییِ نسخه‌های خطی که به‌طور اولیه و بادقت نوشته شده بودند، بررسی‌ای اصولی از مجموعه‌های عمومی و خصوصی انجام دهند. شناسایی چنین نسخه‌هایی به پژوهشگران، به‌ویژه محمد قزوینی، پرویز ناتل خانلَری و اخیراً رشید عِیوَضی، اجازه داد تا از آنها به‌عنوان پایهٔ نسخه‌های خویش استفاده کنند. نسخهٔ عیوضی از نُه نسخهٔ خطی به‌تاریخِ میان ۸۱۳ ه‍.ق/۱۴۱۰ م تا ۸۲۷ ه‍.ق/۱۴۲۳ م بهره برده‌است. درحال حاضر این نسخه‌ها از استانبول و تهران تا دوشنبه و حیدرآباد پراکنده شده‌اند، اما به‌نظر می‌رسد که بیشترِ نمونه‌های مصوّرِ عیوضی در شیراز تولید شده‌اند. این دست‌نوشته‌ها بر این واقعیت تأکید می‌کند که در طول سه دههٔ نخست سدهٔ نهم هجری، اشعار حافظ برای هر دو نوع جُنگ‌ها و سفینه‌ها گزیده شده‌اند و به‌عنوان دیوانی مستقل از بیش از ۴۰۰ غزل جمع‌آوری شده‌اند. کیفیتِ بالای خوشنویسی و تذهیبِ موجود در همان نسخه‌های خطی نیز نشان می‌دهد که طی چند دهه پس از درگذشتِ حافظ، آثارِ وی توسط خوشنویسان و مُذَهِّبانِ حرفه‌ای برای مشتریان بلندمرتبه رونویسی می‌شود.
طبق آخرین آمارِ منتشرشده دربارهٔ نسخه‌های خطیِ "دیوانِ" حافظ در «فهرستوارهٔ دست‌نوشته‌های ایران»، تاکنون دست‌کم ۵۳۹ جلد نسخهٔ دست‌نویس از "دیوانِ" حافظ در فهرست‌های نسخه‌های خطی در ایران معرفی شده که البته باید نسخه‌های موجود در موزه‌ها و کتابخانه‌ها و مجموعه‌های خصوصی جهان را که در این فهرست نیامده‌است، بر شمارِ آثار افزود. در میان این نسخه‌های خطی، اندکی مصوّر و تعدادی نیز نفیس هستند. از میان شاعرانِ بزرگِ ایران پس از "شاهنامهٔ" فردوسی و آثارِ نظامی، "دیوان" حافظ دارای بیشترین نسخه‌های خطیِّ نفیسِ خوشنویسی‌شده بر کاغذِ زرافشان یا الوان و گاهی متنِ حاشیه‌شده و آراسته با عواملِ گوناگونِ کتاب‌آرایی مانند تشعیر، ترصیع، تذهیب، شمسه و سرلوحِ مذهَّب، رنگه‌نویسی، جلدهای نفیس و دیگر زمینه‌های هنری است.
باوجود چندین نسخهٔ خطی اولیه که تقریباً شاملِ کلِ مجموعهٔ اشعار حافظ هستند، نسخه‌های خطیِ نفیسِ شعرِ حافظ در حوزهٔ خود بسیار متنوعند. بعضی از آنها فقط چند شعر دربردارند، و برخی دیگر کلِ "دیوانش" را. تصاویر تصویرگری‌شدهٔ اشعار او از لحاظِ موضوعی و فرم، متنوع هستند. در بعضی موارد، این تنوع ممکن است بازتابِ تفسیرهای مختلفی باشد که به شعرِ او نسبت داده شده‌است. درحال حاضر در میان قدیمی‌ترین نسخه‌های خطی، یک جفت سفینه یا مرقّع در پاریس موجود است که صفحاتی دربردارندهٔ دو بیت دارد که به‌صورت مورب و در کادرهای گسترده به‌همراهِ نقوشِ گیاهی و حیوانی نوشته شده است. در نمونه‌ای دیگر، شعر حافظ به‌همراه یک جفت نقاشی تصویر شده‌است، که یکی از آن‌ها زنی را همراه با کودکی خردسال، و دیگری زوجی را زیر درختی پرشکوفه نشان می‌دهد. بزرگ‌ترین گروه از نسخه‌های خطیِ مصورِ حافظ در شیراز تولید شده‌اند که چشمگیرترین‌شان متعلق به دههٔ ۹۷۰ ه‍.ق/۱۵۸۰ م است. اگرچه این آثار به‌وضوح برای افرادِ ثروتمند تولید شده‌اند، اما هیچ‌کدام به یک مشتری خاص اختصاص ندارد، به‌گونه‌ای که معمولاً به‌عنوان محصولاتِ تجاری توصیف می‌شوند. بعضی از تصاویرِ این آثار، مانند دیباچه و قطعاتِ اصلی احتمالاً عمومی هستند، اما نقاشی‌های موجود در بدنهٔ متن احتمالاً با مضامینِ شعرهای حافظ ارتباطی دارند. بیشتر نسخه‌های خطیِ حافظ در سدهٔ هفدهم میلادی هنوز منتشر نشده‌است، اما اظهارنظرها دربارهٔ آنها در کتابشناسی‌ها حاکی از آن است که تصویرگران توجه خود را از ایجاد تصاویرِ روایی — از جمله نمونه‌هایی که در نسخه‌های سدهٔ شانزدهم میلادی یافت می‌شود — به تولیدِ اغلب طراحی‌هایی با رنگ‌های ملایم، که اغلب شامل مردانِ بالغ و یک جوان می‌شوند، معطوف کرده‌اند. چشمگیرترین نمونه از این نوع، دو نسخهٔ خطی است که احتمالاً مربوط به دههٔ ۱۰۷۰ ه‍.ق/۱۶۶۰ م است، که یکی در کتابخانهٔ چستربیتی و دیگری، در موزهٔ کاخ توپ‌قاپی استانبول نگه‌داری می‌شوند. نسخهٔ چستربیتی شامل ۴۹۰ طراحیِ رنگ‌شده در ۵۰۰ برگ، و نسخهٔ استانبول دارای ۵۵۸ تصویر در ۵۷۸ برگ است. در هر دو مورد، کتاب‌ها تقریباً ظاهرِ یک مرقّع یا آلبومی را نشان می‌دهند که در آن نمونه‌های خوشنویسی با نقاشی‌های متناوب قرار دارند. محتمل است که اشعار حافظ به‌طور مکرر در آلبوم‌ها دیده شود، اما شمارِ اندکی از آن‌ها مورد بررسی قرار گرفته‌اند یا منتشر شده‌اند.
شیراز در سال‌های پایانی سدهٔ دهم هجری یکی از مهم‌ترین مراکز کتاب‌آرایی در ایران محسوب می‌شد. چهار نسخه از "دیوانِ" حافظ به‌دست هدایت‌الله کاتب شیرازی در فاصلهٔ زمانیِ کوتاهی کتابت شده که نمونه‌هایی از تولیدِ انبوهِ نسخه‌های خطیِ مصوّر به‌ویژه در زادگاهِ حافظ، شیراز است؛ دو نسخه در ۹۹۱ ه‍.ق که در کتاب‌خانهٔ عمومی سن‌پترزبورگ و کتابخانه و اسناد ملی مصر نگهداری می‌شوند و دو نسخهٔ همانندِ بدون تاریخِ کتابخانهٔ ملی مَلِک و کتابخانهٔ ملی پاریس. تعدادی از نسخه‌ها که به خوشنویسانِ نامدار، منسوب یا به‌دست آنها کتابت شده و یا دارای رقمِ مُذَهِّب هستند، از اهمیت ویژه‌ای برخوردارند. گاهی نیز به‌کاربردن عناصرِ گوناگونِ کتاب‌آرایی در یک نسخه، آن را از دیگر نسخه‌ها متمایز می‌سازد. نسخه‌هایی که به خطِ خوشنویسانی مانند میرعلی هروی و سلطان‌علی مشهدی نوشته شده یا به‌دست مذهّبانِ معروفی مانند یوسف مذهّب‌باشی، یاری مذهّب و عبدالله مذهّب شیرازی آراسته و تذهیب شده‌اند در این گروه قرار می‌گیرند. بیشتر نسخه‌های هنریِ اشعار حافظ توسط نستعلیق‌نویسانِ گمنام و نامدار نوشته شده‌است. اما در این میان شکسته‌نویسان هم به نوشتنِ گزیدهٔ اشعار یا خود "دیوان" پرداخته‌اند. از زمانِ ظهورِ صنعت چاپ، نسخه‌های خوشنویسی‌شدهٔ بسیاری از "دیوانِ" حافظ چاپ شده و نخستین نسخه نیز در کلکته و در میان سال‌های ۱۲۰۰ تا ۱۲۰۶ ه‍.ق بوده‌است. سیدعلی آل داوود قدیمی‌ترین نسخهٔ "دیوانِ" حافظ را مربوط به سال ۸۰۳ ه‍.ق می‌داند. این نسخه توسط برهان بن غیاث‌الدین کرمانی به خط نَسخ و به‌دستور امیر مجدُالدّین نوشته شده و در یکی از مراکزِ فرهنگیِ کشورهای آسیای میانه دیده شده‌است. اما در اواخر بهارِ ۱۳۹۴، نسخهٔ نسبتاً کاملی از "دیوانِ" حافظ مربوط به سال ۸۰۱ ه‍.ق در یکی از کتاب‌خانه‌های ترکیه به‌کوشش بهروز ایمانی پیدا شد. این نسخه در تهران به‌شیوهٔ چاپ عکسی/نسخهٔ برگردان انتشار یافته‌است.
در سدهٔ یازدهم هجری/هفدهم میلادی رواجِ شیوهٔ رضا عباسی، منجر به پیدایشِ نسخه‌های پرنگاره شد. در این شیوه، پیکره‌های بزرگ با قلم‌گیری‌های روان و درشت و محکم که بیشترِ صفحهٔ نقاشی را اشغال می‌کرد، جایگزینِ چهره‌پردازی‌های ریز و پرکار و ظرافتِ مکتب‌های پیشین شد. به‌دلیل ناپایداری‌ها و رخدادهای سیاسی و اجتماعی سدهٔ دوازدهم هجری/هجدهم میلادی، شمارِ کمی از نسخه‌های "دیوانِ" حافظ در دست است که کیفیتِ نسخه‌های سده‌های قبلی را ندارند و نسخه‌های مصوّر این سده نیز بسیار نایاب‌اند.
کشمیر مرکزِ اصلیِ تولیدِ نسخه‌های خطی در اواخر سدهٔ هجدهم میلادی شد و همچنان نسخه‌های خطی در سدهٔ نوزدهم میلادی به‌خوبی تولید می‌شدند. در کنارِ دیگر آثارِ کلاسیکِ ادبیات فارسی، کارگاه‌های کشمیری تعدادی نسخهٔ مصور از "دیوانِ" حافظ تولید کردند. با آنکه تصاویرِ آنها اغلب به‌طور خلاصه اجرا می‌شد، اما رویکردِ اصلیِ نقاشانِ کشمیری به تصویرگری حافظ بود. این موضوع، این حقیقت را عیان می‌کند که غزل به‌نوعی تفسیرِ دانشِ مشترک — خواه اسطوره‌ای یا تاریخی — میان شاعر و مخاطبش، و غالباً به شخص یا واقعه‌ای که در درازای طولانی و سرگرم‌کنندهٔ شعر داستانی توصیف می‌شود، اشاره دارد؛ بنابراین، ترکیب‌بندیِ آنها معمولاً دارای دو سطح است: بخشِ پایین، مردی نشسته و ریش‌دار را نشان می‌دهد که به‌نظر می‌رسد درحال سخن گفتن است، و معمولاً تصویری از شاعر درحال خواندنِ اشعارِ خویش درنظر گرفته می‌شود. بخشِ بالاییِ نقاشی دربردارندهٔ ترکیبی مجزاست که معمولاً با مضمون‌های ذکرشده در بیتِ همراهْ مرتبط است. شعر حافظ همچنان الهام‌بخشِ هنرمندان ایرانی است، اما انتشارِ اندکِ آثارِ آنان، عمومیت بخشیدن به آفرینش‌های آنان را دشوار می‌کند؛ مانند نقاشی‌هایی که توسط حسین زنده‌رودی به‌همراه گلچینی ادبی از اشعارِ حافظ به زبانِ اصلی و ترجمهٔ انگلیسی با نامِ «رقص زندگی» در سال ۱۹۸۸ م منتشر شد. زنده‌رودی یک «نقاشی‌خط» ایجاد کرد تا هر یک از دوازده غزل را در این کتاب همراهی کند. همهٔ آثار شامل چندین لایه خوشنویسی است که روی یکدیگر قرار گرفته‌اند، اما برخی آثار نیز از اشکالِ هندسی یا نشانه‌هایی مانند هلال ماه استفاده می‌کنند. اگرچه همه آثارْ خوشنویسی هستند، اما به‌راحتی خوانده نمی‌شوند. به‌نظر می‌رسد که بیشترشان برای افرادی آفریده شده‌اند که هر کلمه از هر بیت حافظ را در حافظ محفوظ دارند. تشخیصِ هر عبارت، اجازه می‌دهد چنین اشخاصی یک غزلِ کامل را به‌خاطر آورند تا نیازی به ذکرِ ابیات به‌ترتیبِ معمولِ خود نباشد، اگرچه مطلع یا مصراعِ آغاز، معمولاً در جایگاهِ برجسته‌ای در ترکیب‌بندی قرار می‌گیرد.
از برجسته‌ترین مقدمه‌نویسان می‌توان به بهاءالدّین خرّمشاهی، حسین الهی قمشه‌ای و عقیل محمودی بختیاری اشاره کرد. افزون‌بر آنچه ذکر شد، نسخه‌های دیگری نیز از خوشنویسانی که عمدتاً از مدرّسان انجمن خوشنویسان بوده‌اند، خوشنویسی و منتشر شده‌است که مهم‌ترین آنها به خط امیراحمد فلسفی است. بعضی از دیگر خوشنویسان به ترتیب حروف الفبا عبارتند از: مصطفی اشرفی، حمید پیرمغان، علی جاقری، حسین جعفری تبار، محمد جوادزاده، محسن خرازی، حسین خسروی، راهجیری، محمدتقی سرمست، حسین غلامی، مهدی فروزنده، مهدی فلاح، کاظم لاهیجی، رسول مرادی، شمس‌الدین مرادی، فریبا مقصودی، حسن ملائی تهرانی، محمدمهدی منصوری، مسعود معدیخانی، احمد میرخانی و اکبر نیکخو. علاوه‌بر این، نسخه‌های دیگری هم با استفاده از نرم‌افزارهای رایانه‌ای خوشنویسی نستعلیق، توسط خوشنویسانِ دیگر فراهم آمده و منتشر شده‌است که برخی از آنها بر اساس حروف الفبا عبارتند از: فرهاد اختیاری، کاوه اخوین، سعید اسماعیل‌بیگی، علی اعرابی، لیلا شرافتی، سپیده شمعی و احمد و محمدرضا ملکوتی.
تعدادِ بی‌شماری از قطعات به‌صورت تک‌برگ یا مُرَقَّع در کتابخانه‌ها، موزه‌ها و مجموعه‌های هنریِ ایران و جهان نگهداری می‌شود که بر آن‌ها، غزل یا ابیاتی از حافظ به‌قلمِ خوشنویسانِ نامدار و ناشناس وجود دارد؛ اما شمارِ زیادی از آن‌ها معرفی و شناسایی نشده‌اند و برآوردِ تعدادشان امکان‌پذیر نیست. در میان نُسَخِ شناسایی‌شده نیز، از نامِ شاعرانی که اشعارشان موضوع قطعه‌ها بوده، کمتر یاد شده است. در اینجا تنها به معرفی قطعاتِ خطِّ موجود در ۵ مرقّعِ مشهور پرداخته شده است.
بسیاری از اشعارِ حافظ به‌صورت آرایه یا کتیبه بر روی آثارِ فلزی نقش بسته‌است. این ابیات نقشِ چشم‌گیری در تزیینِ ظرف‌های فلزی مانند پیاله، کاسه، جام، پارچ و همین‌طور اشیایی مانند خنجر و قلمدان دارد. اغلب اشعار روی اشیاء با کاربردِ شیء نیز هم‌خوانی دارد اما در مواردی هم اینگونه نیست. مانند شمعدانِ برنجی در موزهٔ ویکتوریا و آلبرت لندن و خنجر فولادیِ موزهٔ هنرهای تزئینی سابق تهران که بر روی آن‌ها، بیت اولِ غزلِ «الا یا ایّها السّاقی ادر کأسا و ناولها / که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها» نقش بسته‌است و ارتباطی با کارکرد شیء نیز ندارد.
در بعضی موارد، یک یا دو غزل به‌طور کامل بر روی اثر فلزیْ کنده‌کاری شده‌است. از نمونه‌های معروف آن می‌توان به پارچِ مسیِ کنده‌کاری‌شده توسط حبیب‌الله بن علی بهارجانی در سال ۸۶۶ ه‍.ق در خراسان و احتمالاً هرات اشاره کرد که در موزهٔ ویکتوریا و آلبرتِ لندن نگهداری می‌شود و ۱۳ سانتی‌متر ارتفاع و ۱۲/۸ سانتی‌متر قطر دارد. ۴ ردیف کتیبه به خطِ نسخ، حاوی غزلِ «خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست / ساقی کجاست گو سبب انتظار چیست» در دو ردیفِ میانی و غزلِ «سحرم دولت بیدار به بالین آمد / گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد» در دو ردیفِ بالایی و پایینی در دورادور این پارچ، کنده‌کاری شده است. مثال خوب دیگر یک بادیه در موزهٔ ارمیتاژ به‌شمارهٔ IR-2173 است که به‌طور ویژه برای امامقلی کیانی ساخته شده است. بر لبهٔ داخلی آن سه بیت اول غزل «صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن / دور فلک درنگ ندارد شتاب کن» نقش بسته است، ابیاتی که در بسیاری از ظروف بعدی — از جمله چندین مورد ساخته‌شده برای مشتریان ارمنی احتمالاً در سدهٔ هفدهم میلادی در اصفهان — استفاده شده است. لبهٔ بیرونی بادیهٔ ارمیتاژ اشاراتی به جام جادویی جمشید می‌کند. طومارهای روی بدنهٔ آن، دربردارندهٔ ابیاتی در ستایش شراب‌نوشی است. در جدول زیر به برخی اشیاء که شعر روی آن به کارکرد شیء مرتبط است پرداخته شده‌است.
شعر و موسیقی در ایران پیوند دیرینه‌ای دارند و بدین سبب بسیاری از مردم با اشعارِ شاعرانِ بزرگ از طریقِ موسیقی آشنا می‌شوند. آثارِ حافظ به‌دلیل زبانِ شعر و موسیقی‌وار بودنش، جایگاه ویژه و درخشانی در عرصهٔ موسیقی ایرانی داشته است و دوشادوشِ او، شاعرانی چون سعدی، مولوی و جامی نیز در این عرصهٔ حضور داشتند. در اینجا به‌دلیل اهمیتِ برنامهٔ گل‌ها، تنها به آثارِ حافظ در این برنامه پرداخته شده است.
کنوانسیون روتردام (به‌طور رسمی، کنوانسیون روتردام در مورد رویه رضایت قبلی آگاهانه برای برخی از مواد شیمیایی خطرناک و سموم دفع آفات در تجارت بین‌المللی) یک معاهده چندجانبه برای ارتقاء مسئولیت‌های مشترک در رابطه با واردات مواد شیمیایی خطرناک است. این کنوانسیون باعث تبادل اطلاعات آزاد می‌شود و از صادرکنندگان مواد شیمیایی خطرناک برای استفاده از برچسب زدن مناسب استفاده می‌کند، شامل دستورالعمل‌های لازم برای استفاده ایمن و اطلاع‌رسانی به خریداران از هرگونه محدودیت یا ممنوعیت شناخته شده‌است. کشورهای امضاکننده می‌توانند تصمیم بگیرند که اجازه واردات مواد شیمیایی ذکر شده در این پیمان را مجاز یا ممنوع اعلام کنند، و کشورهای صادرکننده موظف هستند از صلاحیت تولیدکنندگان خود اطمینان حاصل کنند.
در سال ۲۰۱۲، دبیرخانه‌های کنوانسیون‌های بازل و استکهلم و همچنین بخشی از برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP) از دبیرخانه کنوانسیون روتردام، در خدمت سه دبیرخانه به یک دبیرخانه واحد ادغام شدند.
نهمین نشست کنفرانس روتردام از ۲۹ آوریل تا ۱۰ مه ۲۰۱۹ در ژنو، سوئیس برگزار شد.
کمیته بررسی شیمیایی کنوانسیون روتردام تصمیم گرفتChemicals recommended for listing in Annex III. به هفتمین کنفرانس نشست احزاب در سال ۲۰۱۵ توصیه کند که لیست مواد شیمیایی زیر را در پیوست III کنوانسیون در نظر بگیرد:
از اکتبر سال ۲۰۱۸، این کنوانسیون ۱۶۱ حزب دارد که شامل ۱۵۸ فهرست کشورهای عضو سازمان ملل متحد، جزایر کوک، دولت فلسطین و اتحادیه اروپا می‌شود. کشور غیر عضو شامل ایالات متحده است.
در جلسه کنوانسیون روتردام در سال ۲۰۱۱ در ژنو، نمایندگان کانادا با امتناع از اجازه افزودن الیاف آزبست کریزوتیل به کنوانسیون روتردام، بسیاری را غافلگیر کردند.Canadian Cancer Society Reacts to Conservative Harper Administration's Position on Chrysotile , 23 June 2011Canadian comedienne fails to see humor in Canadian position on treatyUN Delegates Shocked at Canadian Stand on Chrysotile, 24 June 2011Canadian Physicians criticize own government قرار است جلسات دادرسی در آینده در اتحادیه اروپا برای ارزیابی موقعیت کانادا و تصمیم‌گیری در مورد احتمال یک دوره مجازات عملی انجام شود.
در ادامه اعتراض خود، کانادا تنها کشور گروه هشت است که مخالف این لیست است. قرقیزستان، قزاقستان و اوکراین نیز اعتراض کردند. ویتنام همچنین اعتراض کرده بود.Canada Wins 2-year Stay on Potential Ban of Exports of Chrysotile Asbestos to India در موضع‌گیری، دولت کانادا در تضاد با هند قرار گرفت
بسیاری از سازمان‌های غیردولتی به‌طور علنی نسبت به تصمیم کانادا برای ممانعت از این موارد انتقاد کرده‌اند.International Ban Asbestos Secretariat issues statement critical of Canadian decision
در سپتامبر ۲۰۱۲، وزیر صنعت کانادا کریستین پارادیس اعلام کرد که دولت کانادا دیگر با گنجاندن کریزوتیل در کنوانسیون مخالفت نخواهد کرد.
هشت کشور از بزرگترین کشورهای تولیدکننده و صادر کننده کرایزوتیل با چنین اقدامی در کنفرانس احزاب روتردام در سال ۲۰۱۵ مخالفت کردند: روسیه، قزاقستان، هند، قرقیزستان، پاکستان، کوبا و زیمبابوه.
خبر دار یک حالت ایستادن نظامی می‌باشد. نظامیان از آن در شرایط احترام نظامی به پرچم، مقامات ارشد و هنگام اجرای مراسم استفاده می‌کنند. در این موقعیت شخص می‌بایستی خود را در حالت ایستاده، بازوها در امتداد بدن، پاشنه‌های پا چسبیده، سر بالا و کامل بی حرکت نگه دارد. خبر دار به منظور ادای احترام به ارشد تر و جهت دریافت دستورها و نظارت وی اجرا می‌شود.
این دستور با دستوری دیگر " آزاد " لغو می‌شود. این دستور می‌تواند با یک درود نظامی هم همراه باشد به این صورت که شخص دستور دهنده انگشتان دست راست را به هم چسبانده و ان را به صورت عمود به شقیقه خود بچسباند و تا زمانی که شخص مافوق دستور آزاد را ندهد شخص دستور گیرنده در همین حالت می‌بایستی بماند. این دستور در نیروهای مسلح کاربرد دارد.
ترور دنیل نیل (به انگلیسی : Trevor Daniel ) (زاده ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۴)، خواننده و ترانه‌نویس آمریکایی است. او در سال ۲۰۲۰، تک‌آهنگ «زندگی گذشته» را با همراهی سلنا گومز منتشر کرد.
ترور دنیل در باتون روژ، لوئیزیانا زندگی می کرد. خانواده او به فورت وورث تگزاس نقل مکان کردند و بعدها در هیوستون تگزاس ساکن شدند. دنیل اعتراف می کند که موسیقی از کودکی برای او مهم شده بود. هیچ داده ای در مورد اینکه آیا او تحصیلات موسیقایی دارد یا نه وجود ندارد. او در نوجوانی به رپ و هیپ هاپ علاقه مند شد. او در دبیرستان شروع به ساخت موسیقی با دوستانش کرد و بعدها در سال ۲۰۱۵ به دنبال موسیقی رفت. او در حال حاضر رابطه خود را با دوست دخترش الیسا فلورس حفظ می کند.
اسکی صحرانوردی در بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در دوازده رویداد از ۱۰ تا ۲۵ فوریه ۲۰۱۸ در پیونگ‌چانگ برگزار شد.
پروتکل مربوط به سلاح‌های لیزری کور کننده، پروتکل چهارم کنوانسیون ۱۹۸۰ برای برخی از سلاح‌های متعارف، توسط سازمان ملل در ۱۳ اکتبر ۱۹۹۵ منتشر شد. و به این گونه بود این پروتکل در تاریخ ۳۰ ژوئیه ۱۹۹۸ وارد عمل شد. از اواخر آوریل ۲۰۱۸، این پروتکل توسط ۱۰۸ کشور به توافق رسیده بود.
کنوانسیون برخی از سلاح‌های متعارف و سه پروتکل الحاقی در ۱۰ اکتبر ۱۹۸۰ به تصویب رسید و در ۱۰ آوریل ۱۹۸۱ برای امضا مطرح شد. در سال ۱۹۸۶، سوئد و سوئیس به دنبال پروتکل لیزر Blinding بودند. در طی سالهای ۱۹۸۹ تا ۱۹۸۹، کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC) چهار نشست بین‌المللی متخصصان در این زمینه برگزار کرد و در سال ۱۹۹۳ "سلاح‌های کور کننده را" منتشر کرد.
استفاده از سلاح‌های لیزری که به‌طور خاص طراحی شده‌اند، به عنوان تنها وظیفه رزمی آنها یا به عنوان یکی از کارکردهای رزمی آنها، ممنوع است که باعث نابینایی دائمی در دید غیر متعارف، یعنی با چشم غیر مسلح یا چشم با دستگاه‌های بینایی اصلاحی می‌شود. طرفهای متعاهد نباید این سلاح‌ها را به هیچ دولت یا نهاد غیردولتی منتقل کنند.
در استفاده از سیستم‌های لیزری، طرف‌های متعاهد باید تمام اقدامات احتیاط آمیز را انجام دهند تا از بروز نابینایی دائمی در بینایی غیر متعارف جلوگیری شود. این اقدامات احتیاطی شامل آموزش نیروهای مسلح آنها و سایر اقدامات عملی است.
پرده کشی به عنوان یک اثر اتفاقی یا وثیقه ای از اشتغال قانونی نظامی سیستم‌های لیزر، از جمله سیستم‌های لیزر استفاده شده در برابر تجهیزات نوری، ممنوعیت این پروتکل نیست.
برای اهداف این پروتکل «کوری دائمی» به معنای از بین رفتن غیرقابل برگشت و غیرقابل تصحیح بینایی است که به‌طور جدی بدون هیچ گونه بهبودی ناتوان کننده است. ناتوانی جدی معادل حدت بینایی کمتر از ۲۰/۲۰۰ اسنلن با استفاده از هر دو چشم است.
کمیته بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی از ممنوعیت لیزرهای کورکننده به عنوان «یک پیشرفت مهم در «حقوق بین‌الملل بشردوستانه» استقبال کرد.
این همچنین اولین توافق بین‌المللی بود که استفاده از لیزرها را هنگام جنگ تنظیم می‌کرد. (استفاده از لیزرها در زمان صلح قبلاً در ماده چهارم ۱۹۸۹ و اتحاد جماهیر شوروی ذکر شده بود.
پروتکل حملات علیه دوربین‌های شکاری، پریسکوپ‌ها، تلسکوپ‌ها و سایر تجهیزات نوری را ممنوع نمی‌کند، زیرا ناشناخته بود که آیا حملات لیزر به چنین دستگاه‌هایی می‌تواند باعث کوری دائمی شود یا خیر. ماده ۳ امکان حمله به تجهیزات نوری الکترونیکی را فراهم می‌کند، زیرا آسیب رساندن به آن باعث آسیب دیدگی انسان نمی‌شود.
جان مارشال، چشم پزشک، معتقد است که علی‌رغم ممنوعیت پروتکل، کشورها همچنان به توسعه و استفاده از «ردیف روشن کننده هدف و سیستم‌های ضد حسگر» که «هنوز هم به طور موثری سلاح‌های لیزری ضد شخص هستند»، زیرا این فناوری‌ها علاوه بر این، توانایی استفاده در برابر افراد را نیز دارند. به موارد مورد نظرشان به عنوان مثال، «سیستم لیزری که در یک مایل دورتر خیره می‌شود ممکن است به طور دائم در فاصله نزدیکتر کور شود.» تنها راه جلوگیری از آسیب دیدگی احتمالی چشم توسط لیزرهای رزمی ممنوعیت چنین لیزرهایی است، اما کشورهای مذاکره کننده در مورد پروتکل، این امر را از نظر انسانی نه از لحاظ نظامی و نه حتی مطلوب به نظر می‌رسند، زیرا لیزرهای هدفگذاری و دامنه محدود برای نگهداری مهمات در هدف و دور از غیرنظامیان مهم هستند.
کوئنتین برایس (؛ زادهٔ )Profile of Quentin Bryce آموزگار، وکیل و سیاستمدار اهل استرالیا است. وی از ۵ سپتامبر ۲۰۰۸ تا ۲۸ مارس ۲۰۱۴ فرماندار کل استرالیا بود. او اولین زنی است که در تاریخ این کشور به این مقام می‌رسد.
چنان بزرگ () یک فیلم درام آمریکایی به کارگردانی رابرت وایز است که در سال ۱۹۵۳ منتشر شد."Variety" film review; September 30, 1953, page 6."Harrison's Reports" film review; October 3, 1953, page 159.
پردازش دیجیتال نور (به انگلیسی: Digital Light Processing) یا DLP مجموعه ای از تراشه ها برپایه ی تکنولوژی سیستم های اپتو-الکترو-مکانیکال (MOEMS) است که از میکروآینه های دیجیتال استفاده می کند. این تکنولوژی در سال 1987 توسط لَری هورنبِرک از شرکت تگزاس ایسترومنت توسعه یافت، اگرچه اولین پروژکتور بر پایه DLP در سال 1997 توسط Digital Projection Ltd معرفی شد. تگزاس اینترومنتس و Digital Projection در سال 1998 هردو برنده جایزه امی برای فناوری پروژکتور DLP شدند. DLP در طیف وسیعی از کاربردهای نمایشی استفاده می شود.
"مقاله اصلی: میکرو آینه دیجیتال"در پروژکتورهای DLP، تصاویر با استفاده از آینه های بسیار کوچک میکروسکوپی در یک آرایش ماتریسی بر روی یک تراشه نیمه هادی ایجاد می شوند، که به میکروآینه دیجیتال (DMD) شناخته می شوند. این آینه ها بسیار کوچک هستند و فاصله مرکز تا مرکز دو آینه مجاور 5.4 میکرومتر یا کمتر است. هر آینه ای نمایانگر یک یا تعداد بیشتری پیکسل در تصویر نهایی است. تعداد میکرو آینه ها وضوح تصویر نمایش داده شده را مشخص می کند. تعدادی از ماتریس های میکروآینه ی رایج شامل 800×600، 1024×768، 1280×720 و 1920×1080 (HDTV) هستند. هر میکرو آینه با بازتاب نور دریافتی به صفحه نمایش یا به گرماگیر بین دو وضعیت روشن و خاموش تغییر وضعیت می دهد. حرکت سریع میکرو آینه ها بین این دو وضعیت می تواند طیف وسیعی از خاکستری ها را با تنظیم نرخ زمان روشن به زمان خاموش، به وجود بیاورد.
برای ایجاد رنگ در پردازش نور دیجیتال دو روش اولیه وجود دارد: یکی از آن روش ها در DLP تک تراشه ای استفاده شده و دیگری در سه تراشه ای ها به کار می رود. روش سومی نیز وجود دارد که توسط دیود نورانی انجام می شود و در تلویزیون های سامسونگ نیز مورد استفاده قرار می گیرد.
در یک پروژکتور تک تراشه ای، رنگ را می توان با قرار دادن یک دیسکِ رنگیِ چرخشی مابین نور سفید و تراشه ایجاد کرد و یا اینکه از منابع نور مجزا برای تولید 3 رنگ اصلی مانند LED و یا لیزر استفاده کرد. دیسک رنگی چرخه ای از 3 بخش رنگی قرمز، آبی و سبز و در بیشتر موارد یک بخش شفاف تشکیل شده است. سیستم های جدیدتر رنگ های اصلی اولیه روی دیسک چرخنده را با سبز-آبی، ارغوانی و زرد جایگزین کرده اند.
چیزی برای پرندگان () فیلمی آمریکایی به کارگردانی رابرت وایز است که در سال ۱۹۵۲ منتشر شد.
وِنِرا ۹ ( به معنی "ونوس ۹")، نام تولیدکننده: 4V-1 No. 660، یک مأموریت فضایی بدون سرنشین شوروی به سیارهٔ زهره (ناهید) بود. ونرا ۹ شامل یک مدارگرد و یک فرودآورنده بود. این مأموریت در ساعت ۰۲:۳۸:۰۰ ساعت هماهنگ جهانی (UTC) روز ۸ ژوئن ۱۹۷۵، آغاز شد، جرم فضاپیما بود و نخستین سفینهٔ فضایی بود که به دور مدار زهره می‌چرخید و در حالی که نخستین فضاپیمایی بود که تصاویر را از سطح سیارهٔ دیگر بازگرداند.
این مدارپیما در ۲۰ اکتبر ۱۹۷۵ وارد مدار سیاره زهره شد. مأموریت آن عمل به عنوان یک رله ارتباطی برای زمین و کشف لایه‌های ابر و پارامترهای جوی با چندین ابزار و آزمایش بود. این مدارپیما ۱۷ مأموریت تحقیقی از ۲۶ اکتبر ۱۹۷۵ تا ۲۵ دسامبر ۱۹۷۵ انجام داده‌است.
مدارپیما شامل یک استوانه با دو بال پنل خورشیدی و یک آنتن متصل به سطح خمیده بود. یک سیستم ناقل نگهدارنده واحد به شکل زنگ به پایین استوانه وصل شده بود، و کره ای که در بالای آن نصب شده با زمین ارتباط داشت.
ابزارهای شامل مدار شامل:
میزان بارگیری زمین به شرح زیر بود:
کنوانسیون ملی حزب دموکرات () رویدادی است که طی آن نمایندگان حزب دموکرات نامزد نهایی حزب برای ریاست‌جمهوری و معاون ریاست‌جمهوری را انتخاب خواهند کرد. نامزد حزب دموکرات جو بایدن است و کاملا هریس نامزد معاونت ریاست‌جمهوری است.
در پنج شنبه ۲ مرداد ۱۳۹۹، پیش نویس پلتفرم پیشنهادی حزب دموکرات برای تغییر سیاست‌های داخلی و بین‌المللی آمریکا منتشر شد. بخشی از این پیش‌نویس ۸۰ صفحه‌ای که از طرف گروهی از کارشناسان حزب دموکرات و مشاوران جو بایدن تدوین شده، به سیاست آمریکا در خاورمیانه اختصاص یافته‌است. در برنامه پیشنهادی حزب دموکرات تأکید شده که پایان دادن به دو دهه جنگ‌های پردامنه در خاورمیانه و روی آوردن به دیپلماسی برای تأمین امنیت و صلح منطقه از اهداف حزب دموکرات است.
دوری جستن از تلاش برای تغییر حکومت‌های منطقه از جمله ایران و تغییر رویکرد ایالات متحده در قبال تهران از جمله نکاتی است که در این برنامه به آن اشاره شده‌است. در این برنامه گفته شده که برجام کماکان «بهترین گزینه برای جلوگیری از دسترسی ایران به بمب اتم» است و مسائل دیگر مانند نقش تهران در منطقه، برنامه موشکی آن و سرکوب داخلی باید از طرق دیپلماتیک حل و فصل شود.
این برنامه پیشنهادی با مخالفت شماری از گروه‌های اپوزیسیون ایرانی، رسانه‌های اسرائیل و تحلیلگران هوادار جمهوری‌خواهان روبرو شد.
در متن این پیش‌نویس بر «دوری از مداخله نظامی» در خاورمیانه تأکید شده و آمده‌است: «دموکرات‌ها حرکت سریع دولت ترامپ به سمت جنگ با ایران را کنار خواهند گذاشت و به دیپلماسی هسته‌ای، تنش‌زدایی و گفتگوی منطقه‌ای اولویت خواهند داد.» بر اساس این متن، «دموکرات‌ها معتقدند که ایالات متحده نباید تغییر رژیم را به کشورهای دیگر تحمیل کند و آن را به عنوان هدف سیاست ایالات متحده در قبال ایران رد می‌کنند.».
در پیش‌نویس برنامه انتخاباتی حزب دموکرات تصریح شده که «تغییر رویه پس از دو دهه لشگرکشی گسترده و جنگ‌های بی‌پایان در خاورمیانه به معنای آن نیست که ایالات متحده این منطقه را که ما و شرکایمان هنوز هم در آن منافع دیرپا داریم، رها می‌کند.».
در بخش دیگری از متن پیش‌نویس برنامه دموکرات‌ها آمده‌است: «ما معتقدیم که برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) همچنان بهترین وسیله برای راستی‌آزمایی بسته بودن همه مسیرهای ایران به سمت بمب هسته‌ای است.» بر اساس این پیش‌نویس، «خروج یک‌جانبه دولت ترامپ از برجام ما را از متحدان‌مان جدا کرد و در را برای ایران باز کرد تا حرکت سریع خود را به سمت دستیابی به ظرفیت تسلیحات هسته‌ای که برجام متوقف کرده بود، از سر بگیرد. به همین دلیل بازگشت به پیروی متقابل از توافق بسیار ضروری است.».
دموکرات‌ها در این برنامه اضافه کرده‌اند که «هدف از توافق هسته‌ای آغاز دیپلماسی ما با ایران و نه پایان آن بود. دموکرات‌ها از یک تلاش جامع دیپلماتیک برای محدود کردن بیشتر برنامه هسته‌ای ایران و رسیدگی کردن به سایر اقدامات تهدیدآمیز ایران از جمله ستیزه‌جویی منطقه‌ای، برنامه موشکی بالستیک و سرکوب داخلی، حمایت می‌کنند.» بخش‌های دیگر سیاست خارجی در پیش‌نویس برنامه حزب دموکرات به موضوع روابط با اروپا، کشورهای عرب خلیج فارس و مسئله اسرائیل و فلسطین می‌پردازد. در این متن تأکید شده‌است: «دموکرات‌ها بر این باورند که یک اسرائیل قوی، امن و دموکراتیک برای منافع ایالات متحده حیاتی است.».
الیوت آبرامز، نماینده ایالات متحده در امور ایران و ونزوئلا، گفت که اگر جو بایدن به پیروزی برسد، کار ساده‌ای برای لغو تحریم‌های ایران در پیش ندارد و تأکید کرد لغو تحریم‌های ایالات متحده علیه ایران، به‌ویژه تحریم‌هایی که خارج از چارچوب برجام وضع شده‌است، امری زمان‌بر است و به سرعت اتفاق نمی‌افتد. وی اظهار داشت: «کسانی که فکر می‌کنند بایدن در ژانویه به ریاست جمهوری می‌رسد و روز دوم یا سوم همه تحریم‌ها لغو می‌شود، خواهند فهمید که حتی اگر آنها هم بخواهند تحریم‌ها را لغو کنند، این کار شدنی نیست.» و «ساختار تحریم‌های ایالات متحده بسیار جامع و گسترده‌است و از این رو برای مدت زمانی دوام خواهد آورد.» به گفته وی، «برخی از این تحریم‌ها از سال ۱۹۷۹ برقرار بوده و ربطی به برنامه هسته‌ای ایران ندارد؛ برخی از این تحریم‌ها نیز در ذیل قانون مبارزه با تروریسم وضع شده که برای لغو این تحریم‌ها باید اثبات شود ایران حامی تروریسم نیست. حالا چطوری می‌خواهید این تحریم‌ها را لغو کنید؟».
سد درهٔ نَجران (به عربی: سدّ وَادِی نَجْرَان) یک سد قوسی در وادی نجران در حدود ۱۵ کیلومتری جنوب غربی شهر نجران، در استان نجران در جنوب غربی عربستان سعودی است.