moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
با این حال، گاهی اوقات، این اصطلاحات مرتبط به یک استانداردسازی مطلوب (یعنی انگلیسی معیار) اشاره دارند، اما در مسیر رسیدن به این هدف اتفاق نظر وجود ندارد. پیشنهادهای زیادی برای دسترسی بیشتر به زبان انگلیسی بین‌المللی برای افراد از ملیت‌های مختلف ارائه شده‌است. زبان انگلیسی پایه یک مثال است، اما نتوانست پیشرفت کند. اخیراً، پیشنهادهایی برای انگلیسی به عنوان زبان میانجی (ELF) ارائه شده‌است که در آن سخنرانان غیر بومی نقش بسیار فعالی در توسعه زبان دارند. همچنین استدلال شده‌است که انگلیسی بین‌المللی با املای سنتی آن عقب مانده‌است. پیشرفت آهسته‌ای در پذیرش املای جایگزین صورت گرفته‌است.
انگلیسی به عنوان زبان میانجی (English as a lingua franca یا ELF) استفاده از زبان انگلیسی «به عنوان وسیله ای جهانی برای ارتباط میان جوامع» استSeidlhofer 2016, p20 و می‌تواند به عنوان «"هر گونه استفاده از زبان انگلیسی در میان گویشورانی با زبان اول مختلف که انگلیسی رسانه انتخابی و اغلب تنها گزینه" "ارتباطی برای آن‌ها است"» تعریف شود.Seidlhofer 2011, p7 انگلیسی میانجی «به صورت کارکردی با استفاده از آن در ارتباطات بین‌فرهنگی به‌جای ارجاع رسمی به هنجارهای بومی‌زبان تعریف می‌شود»Hülmbauer, Cornelia et al. 2008 "Introducing English as a lingua franca (ELF): Precursor and partner in intercultural communication." Synergies Europe 3, 25-36. p.27 http://ressources-cla.univ-fcomte.fr/gerflint/Europe3/hulmbauer.pdf . در حالی که هدف انگلیسی به عنوان زبان دوم یا خارجی برآورده کردن هنجارهای زبان مادری است و به جنبه‌های فرهنگی زبان مادری اهمیت می‌دهد.(cf. ibid 2008: 27-28) در حالی که زبان‌های میانجی در طول سده‌ها مورد استفاده قرار گرفته‌اند، چیزی که انگلیسی میانجی را به یک پدیده بدیع تبدیل می‌کند، میزان استفاده از آن در گفتار،Vienna Oxford International Corpus of English [VOICE]: FAQ نوشتار و در ارتباطات با واسطه کامپیوتری است.
انگلیسی به عنوان زبان دوم یا خارجی (English as a second or foreign language) استفاده از زبان انگلیسی توسط سخنرانان با زبان‌های مادری مختلف است. آموزش زبان برای افرادی که انگلیسی را یادمی‌گیرند ممکن است به عنوان انگلیسی به عنوان زبان دوم (ESL)، انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL)، انگلیسی به عنوان زبان اضافی (EAL)، انگلیسی به عنوان زبان جدید (ENL) یا انگلیسی برای سخنرانان زبان‌های دیگر (ESOL) شناخته شود. جنبه‌ای که در آن ESL آموزش داده می‌شود به آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (TEFL)، آموزش انگلیسی به عنوان زبان دوم (TESL) یا آموزش انگلیسی به سخنرانان سایر زبان‌ها (TESOL) گفته می‌شود. از نظر فنی، TEFL به آموزش زبان انگلیسی در کشوری که انگلیسی زبان رسمی نیست، اشاره دارد، TESL به آموزش زبان انگلیسی به غیر انگلیسی‌زبانان در یک کشور بومی انگلیسی زبان اشاره دارد و TESOL هر دو را پوشش می‌دهد. با این حال، در عمل، هر یک از این اصطلاحات بیشتر به طور کلی در تمام زمینه استفاده می‌شود. TEFL بیشتر در انگلستان و TESL یا TESOL در ایالات متحده استفاده می‌شود.
زبان‌آموزان انگلیسی اغلب مشتاق دریافت گواهی‌نامه هستند و تعدادی از این آزمون‌ها در سطح بین‌المللی شناخته شده‌است:Sources for this are found at the university websites. Given that there are thousands of tertiary institutions that accept one or more of these for entrance requirements, they simply can not be footnoted individually here
انگلیسی گفتاری در مناطقی که زبان غالب آن است، تنوع زیادی را نشان می‌دهد. به عنوان مثال، بریتانیا دارای بیشترین تنوع لهجه در بین هر کشوری در جهان است و بنابراین هیچ «لهجه انگلیسی» واحدی وجود ندارد. این مقاله مروری بر تغییرات قابل شناسایی متعدد در تلفظ ارائه می‌دهد. چنین تمایزاتی معمولاً از فهرست آوایی گویش‌های محلی و همچنین از تفاوت‌های گسترده‌تر در انگلیسی معیار جمعیت‌های مختلف زبان اصلی ناشی می‌شوند.
لهجه بخشی از گویش است که مربوط به تلفظ محلی است. واژگان و دستور زبان در فهرست گویش‌های انگلیسی توصیف شده‌اند. انگلیسی‌زبانان ثانویه تمایل دارند آهنگ و واج زبان مادری خود را در گفتار انگلیسی منتقل کنند. برای جزئیات بیشتر در این مورد، تلفظ‌های غیربومی انگلیسی را ببینید.
انگلیسی‌زبانان اولیه تنوع زیادی از نظر لهجه‌های منطقه‌ای نشان می‌دهند. مثال‌هایی مانند انگلیسی هلندی پنسیلوانیا به راحتی با ویژگی‌های کلیدی شناسایی می‌شوند، اما برخی دیگر مبهم‌تر هستند یا به راحتی گیج‌کننده هستند. مناطق وسیع می‌توانند دارای زیرگونه باشند. به عنوان مثال، شهرهایی که کمتر از از شهر منچستر فاصله دارند (مانند بولتون، اولدهام، روچدیل و سالفورد) هر کدام دارای لهجه‌های متمایز هستند که همه آنها تحت لهجه لنکشری با هم گروه‌بندی می‌شوند. این گویش‌های فرعی بسیار شبیه به یکدیگر هستند، اما شنوندگان غیرمحلی می‌توانند تفاوت‌های ثابت را تشخیص دهند. در طرف دیگر طیف، استرالیا دارای لهجه عمومی استرالیایی است که در طول هزاران مایل تقریباً بدون تغییر باقی می‌ماند.
لهجه‌های انگلیسی می‌توانند به اندازه کافی متفاوت باشند تا جایی برای هم سوء تفاهم ایجاد کنند. به عنوان مثال، تلفظ «مروارید» (pearl) در برخی از گونه‌های انگلیسی اسکاتلندی می‌تواند مانند واژه کاملاً نامرتبط «گلبرگ» (petal) برای یک آمریکایی باشد.
اکستروژن پیچشی یکی از فرایندهای تغییرشکل مومسان شدید (به انگلیسی: Severe Plastic Deformation (SPD)) جهت تولید نمونه‌های حجیم با سطح مقطع چهارگوش است. این فرایند با اعمال کرنش‌های شدید به نمونه در نتیجه اصلاح دانه ( به انگلیسی: Grain refinement) توانایی تولید نمونه‌های فوق ریزدانه (به انگلیسی: Ultrafine grained) و نانوساختار (به انگلیسی: Nanostructure) را دارد. این فرایند اولین بار توسط بیگلزیمیر و همکاران در سال 2002 معرفی شد .
همانطور که در شکل دیده می‌شود در این فرایند چهار صفحه تغییرشکل (به انگلیسی: deformation plane) متفاوت وجود دارد. قسمت‌های ورودی و خروجی قسمت پیچشی مناطق برشی 1 و 2 را تشکیل می­دهند که مودهای تغییرشکلی آن‌ها برش ساده در صفحات عرضی همانند فرایند پیچش فشار بالا (به انگلیسی: High Pressure Torsion) و پرس زاویه‌ای کانال برابر (به انگلیسی: Equal Channel Angular Pressing) است.
منطقه تغییرشکل 3 شامل ناحیه پیچشی به‌جز 1-2 میلی‌متر بیرونی آن است و مود تغییرشکل در آن برش ساده در صفحه چرخشی طولی می‌باشد. منطقه تغییرشکل 4 هم شامل 1-2 میلی‌متر بیرونی ناحیه پیچشی را تشکیل می‌دهد که متحمل کرنش بسیار زیادی می‌شود. به دلیل تفاوت بسیار زیاد کرنش اعمالی در نواحی 3 و 4 خواص نهایی ماده دارای ناهمسانگردی بسیار زیادی خواهد بود. با این حال راهکارهای متفاوتی توسط محققان جهت از بین بردن این ناهمسانگردی اندیشیده شده مانند استفاده از قالبی که نمونه بعد از هر پاس 90 درجه بچرخد یا اعمال پاس‌های بیشتر به نمونه.
با اعمال پاس‌های بیشتر به نمونه قسمت‌هایی از نمونه که کرنش پلاستیک بیشتری متحمل شدند در پاس‌های بیشتر افت نرخ اصلاح دانه کمتری خواهند داشت در حالی که قسمت‌هایی که متحمل کرنش پلاستیک کمتری شدند افت نرخ اصلاح دانه‌شان کمتر خواهد بود و بنابراین در نهایت ناهسانگردی و غیریکنواختی کمتری ایجاد خواهد شد.
شکل بالا ساختار قالب فرایند اکستروژن پیچشی را نشان می‌دهد. جهت شروع فرایند ابتدا نمونه درون کانال ورودی قالب قرار می‌گیرد و سپس با پایین آمدن سنبه نمونه به درون قالب فشار داده می‌شود. از آنجا که یکی از ویژگی‌های فرایندهای تغییرشکل مومسان شدید ثابت ماندن ابعاد نمونه بعد از انجام فرایند است در این فرایند نیز جهت برگرداندن ابعد نمونه به حالت اولیه آن از یک فشار برگشتی استفاده می‌شود. مسئله بسیار مهمی که باید ذکر شود این است که در صورت استفاده نکردن از فشار برگشتی یا استفاده از فشار برگشتی کم گوشه‌های قالب پر نشده و انجام پاس‌های بیشتر گاهی امکان‌پذیر نمی‌شود. از سوی دیگر استفاده از فشار برگشتی زیاد موجب افزایش نیروی شکل‌دهی و در نتیجه کاهش طول نمونه قابل پردازش می‌شود. جهت انجام پاس‌های بیشتر نمونه باید از قالب بیرون آورده شود و دوباره در کانال ورودی قرار داده شود و بقیه کارها مانند آنچه گفته شد انجام شود. معادله زیر مقدار کرنش پلاستیک اعمالی در یک پاس فرایند اکستروژن پیچشی را نشان می‌دهد:
که در آن r فاصله از مرکز قالب، R حداکثر فاصله از مرکز قالب و β زاویه بین خط پیچش و محور اکستروژن می‌باشد.
قالب فرایند اکستروژن پیجشی می‌تواند به دو صورت ساعتگرد و پادساعتگرد باشد که علامت برش در صفحات برشی در این دو نوع قالب مخالف یکدیگر است. استفاده از این دو نوع قالب می‌تواند دو مسیر کلی را ایجاد کند:
مسیر 1: کلا فرایند به‌صورت ساعتگرد یا کلا به‌صورت پادساعتگرد انجام شود.
مسیر 2: فرایند به صورتی یکی درمیان به‌صورت ساعتگرد و پادساعتگرد انجام شود.
اولین و بزرگ‌ترین محدودیت این فرایند که در سایر فرایندهای تغییر شکل مومسان شدید نیز دیده می‌شود نسبت طول به قطر نمونه قابل پردازش است. این مسئله ناشی از افزایش نیروی شکل‌دهی در نتیجه افزایش طول نمونه که موجب افزایش احتمال تسلیم و کمانش سنبه می‌شود، است. تلاش‌های زیادی در راستای رفع این مشکل انجام شده است که از جمله‌ی آن‌ها می‌توان به استفاده از قالب‌های متحرک به‌جای قالب‌های ثابت به‌عنوان فرایند اکستروژن پیچشی صفحه‌ای و بکارگیری سیال در این فرایند و کم کردن منطقه تماسی فلزی به‌عنوان فرایند اکستروژن پیچشی هیدرواستاتیکی اشاره کرد.
دیگر مشکل موجود در فرایند اکستروژن پیچشی که به آن اشاره شد وجود گرادیان کرنشی شدید در نمونه است که موجب تولید نمونه‌هایی با خواص نهایی غیریکنواخت می‌شود؛ که در نتیجه آن کرنش برشی بیشتری در سطح نمونه اعمال می‌شود. راهکارهای این مشکل در قسمت‌های قبل ذکر شد.
داربست زیستی فلزی یک ساختار مهندسی شده متخلخل است که با امکان ایجاد شرایط رشد سلولی در محیطی امن برای بدن میتواند در برابر نیروهای وارده به بافت مقاومت کرده و جلوی تخریب آن را در طی استفاده در بدن موجود زنده بگیرد.
به صورت عمده داربست‌های زیستی جهت تولید دو نوع "بافت نرم" و "بافت سخت" تولید می‌شوند. بافت های نرم قابلیت انعطاف و شکل پذیری بیشتری داشته و نیروی کمتری تحمل می‌کنند و بافت های سخت جهت تحمل نیروهای فشاری طراحی شده و انعطاف پذیری کمتری دارند. در استخوان و ایمپلنت‌های دندانی با توجه به نیروهای فشاری وارده بر بافت از فلزات با توجه به استحکام و خواص مکانیکی مناسبی که دارند استفاده می‌شود که در برابر سایر بیومواد مانند بیوسرامیک ها گزینه مناسب تری جهت تولید بافت سخت و داربست‌های استخوانی و ایمپلنت دندان می‌باشد.
به صورت کلی روشهای ساخت داربست های فلزی زیستی را به دو نوع سنتی و فناوری نمونه سازی سریع(rapid prototyping) تقسیم می‌شود.
ساخت افزودنی یا additive manufacturing به روشی از تولید قطعات می‌گویند که در ان با لایه لایه اضافه کردن مواد بر روی یکدیگر قطعه نهایی ساخته می‌شود. این لایه ها میتوانند با روشهای متنوعی بر روی یکدیگر قرار گیرند که دو نوع متداول آن‌ها استفاده از نور لیزر به صورت نقطه ای بر روی پودر ماده اولیه برای ذوب آن است که به آن SLM(selective laser melting) می‌گوییم و یا به وسیله ذوب یک فیلامنت از جنس ماده مورد نظر و لایه نشانی آن بر روی بستر قطعه صورت گیرد که آن را FDM (fused deposition molding) می‌نامیم.
برای ساخت داربست های زیستی فلزی میتوان از فلزات زیست سازگار به صورت خالص و یا ترکیبی از آن‌ها با پلیمرهای زیست سازگار به عنوان یک کامپوزیت فلزی پلیمری استفاده کرد تا بتوان به بهترین شرایط سازگاری زیستی به همراه بهبود خواص مکانیکی نزدیک به بافت سخت طبیعی داخل بدن رسید.
فلزات مورد استفاده در داربست‌های زیستی به دو نوع "زیست تخریب پذیر" و "زیست تخریب ناپذیر" تقسیم می‌شوند. در فلزات زیست تخریب ناپذیر همانند تیتانیوم و استیل ضدزنگ قطعه تولید شده به صورت دائمی در بدن باقی مانده و تجزیه نمی‌شود. از بین فلزات تخریب ناپذیر بیشترین سهم تولید داربست‌های زیستی را تیتانیوم و آلیاژهای آن شامل می‌شوند که دلیل اصلی آن مقاومت به سایش بالا و چگالی پایین آن در مقایسه با سایر فلزات است که تیتانیوم را جز دسته فلزات سبک قرار می‌دهد. فلزات سبک در مقایسه با سایر فلزات چگالی پایین‌تری دارند که انرا به بافت طبیعی استخوانی نزدیک می‌کند همچنین این فلزات در برابر نیروهای فشاری که عمده نیروهای وارده بر بافت های سخت بدن هستند تحمل یکسانی در مقایسه با سایر فلزات دارند که این خواص خاص انها را گزینه اول استفاده در داربست‌های زیست سازگار غیر تخریب پذیر می‌کند. از معایب استفاده از تیتانیوم میتوان به خواص مکانیکی قوی آن به نسبت بافت طبیعی استخوان اشاره کرد که در دراز مدت می‌تواند به پوکی استخوان منجر می‌شود.
فلزات زیست تخریب پذیر به مرور زمان با تخلیل در محیط بدن به یا به صورت عنصر طبیعی در بدن جذب می‌شوند و یا توسط سیستم ادراری از بدن دفع می‌شوند. از جمله بهترین فلزات زیست تخریب پذیر در بدن می‌توان به منیزیم اشاره کرد که با چگالی نزدیک به استخوان و استحکام فشاری مشابه با استخوان از نظر مکانیکی یکی از بهتریم فلزات سبک موجود برای استفاده در بدن انسان می‌باشد. منیزیم به صورت طبیعی در بدن انسان موجود است و 70 درصد از منیزیم بدن در بافت استخوانی قرار دارد به این دلیل که منیزیم با خواص زیستی خود سلول بنیادین را به سلول استخوانی تبدیل کرده و باعث ایجاد بافت استخوانی طبیعی در بدن می‌شود. همچنین خواص ضد باکتریایی منیزیم باعث شده که احتمال عفونت در محل بافت مصنوعی کمتر شده و مرگ سلولی کمتری را در بافت شاهد باشیم. از معایب منیزیم خالص میتوان به نرخ تخریب بالا و قلیایی کردن محیط در طی تخریب آن در بدن اشاره کرد که برای جلوگیری از آن داربست های منیزیمی را اکثرا توسط پلیمرها یا بایوسرامیک‌ها پوشش‌دهی می‌کنند اشاره کرد.
با پیشرفت فناوریهای "ساخت سه بعدی" و امکان استفاده از آن‌ها برای مصارف پزشکی "ایمپلنت‌ها" و "داربست‌های زیستی" به صورت روز افزون به سمت داربست‌های زیستی تخریب پذیر که توانایی ساخت بافت طبیعی را داشته باشند جرکت می‌کند. برای ساخت این نوع داربست ها کامپوزیت های پلیمری به همراه نانو ذرات فلزات و بیو سرامیک ها با پلیمر ترکیب شده و توسط روش‌های مرسوم ساخت سه بعدی همانند روش FDM اقدام به ساخت ساختار متخلخل داربست می‌شود. نانو ذرات فلزی که در این نوع داربست‌ها استفاده می‌شوند جز طبیعی موجود در بدن بوده و از ذرات خالص فلزی یا اکسید فلزات برای این امر استفاده می‌شود.
پلیمرهای بساری در ساخت داربست های زیستی فلزی مورد استفاده قرار میگیرند که سه مورد از اصلی ترینهای انها عبارتند از پلیمر پلی‌کپرولاکتون PCL و پلیمر پلی‌لاکتیک اسید PLA و پلیمر پلی لاکتیک کو گلیکولیک اسید PLGA که به عنوان پلیمرهای زیست تخریب پذیر بیشترین سهم ساخت داربست های زیستی را دارند.
پلیمرها دارای زیست سازگاری مناسبی هستند اما خواص مکانیکی ضعیف و اسیدی کردن محیطی انها باعث شده که به صورت کامپوزیت با سایر مواد از انها استفاده شود. با استفاده از فلزات و بیوسرامیک ها میتوان خواص مکانیکی داربستها را بهبود بخشید و محیط اسیدی انها را کنترل کرده و رشد سلولی را بر روی این داربست‌ها بهبود داد.
ناصر آراسته (زاده ۱۳۳۱ تهران) سرتیپ ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که در فاصله سالهای ۱۳۷۷ تا ۱۳۷۹ به‌عنوان نخستین جانشین فرمانده کل ارتش جمهوری اسلامی ایران فعالیت می‌کرد و هم‌اکنون ریاست هیئت معارف جنگ را برعهده دارد، همچنین به‌عنوان مشاور نظامی فرمانده کل نیروهای مسلح در امور زمینی و نیز جانشین رئیس گروه مشاوران نظامی فرمانده کل قوا فعالیت می‌کند.
آراسته فعالیت نظامی را از سال ۱۳۵۰ در ارتش شاهنشاهی ایران آغاز کرد. وی در خلال جنگ ایران و عراق از اعضای نیروی زمینی ارتش بود. او با ۷۰ درصد مجروحیت، از جانبازان جنگ ایران و عراق محسوب می‌شود و یک چشم خود را نیز در طول جنگ از دست داده است.
ناصر آراسته در سال ۱۳۳۱ در تهران زاده شد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تهران گذراند. سال ۱۳۴۷ وارد دبیرستان نظام شد و از سال ۱۳۵۰ تحصیل در دانشکده افسری را آغاز کرد. پس از فارغ‌التحصیلی به رسته توپخانه اختصاص یافت و دوره مقدماتی و عالی این رسته را طی نمود.
وی در سال ۱۳۷۰ دوره دانشکده فرماندهی و ستاد (دافوس) را با اخذ گواهینامه کارشناسی ارشد مدیریت امور دفاعی گذراند، سپس دوره دانشگاه عالی دفاع ملی را در مقطع دکترا طی کرد. آراسته همچنین دانش‌آموخته کارشناسی حقوق قضایی از دانشگاه شهید بهشتی می‌باشد. وی در سال‌های خدمت به ترتیب دارای مشاغل و مسئولیت‌هایی چون معاون و فرمانده آتشبار،‌ افسر رکن سه لشکر، افسر دیدبان و فرمانده یگان تکاور، رئیس بازرسی لشکر ۲۱ حمزه، جانشین و رئیس بازرسی نیروی زمینی ارتش بوده است. آراسته با ۷۰ درصد مجروحیت، از جانبازان جنگ ایران و عراق است و یک چشم خود را نیز در طول جنگ از دست داده است. وی از سال ۱۳۷۸ پس از درگذشت علی صیاد شیرازی، ریاست هیئت معارف جنگ را برعهده دارد، همچنین از سال ۱۳۷۹ تاکنون، با حکم رهبر جمهوری اسلامی به‌عنوان مشاور نظامی‌ فرماندهی‌ کل‌ نیروهای‌ مسلح‌ در امور زمینی‌، همچنین جانشين رئیس گروه مشاوران نظامی فرمانده کل قوا فعالیت می‌کند.
خورش نعنا و جعفری، یکی از غذای سنتی محلی اصفهان است، که غذای کاملی برای گیاه‌خوارها هم می‌تواند باشد.
خورش نعنا جعفری از آن دسته غذاهایی هستند که می‌توانند با گوشت یا بدون گوشت طبخ شوند و شیوه‌های متنوعی برای تهیه آن‌ها وجود دارد. در این میان هم برخی ترجیح می‌دهند خورش نعنا جعفری را با طعم شیرین و برخی دیگر با مزه ترش درست کنند.
یک نکته کلیدی برای خورش پزی همیشه مورد توجه است که در اصطلاح به آن «جا افتادن خورش» می‌گویند. جا افتادن زمانی است که تمام مواد تشکیل دهنده خورش کاملاً پخته شده و آب آن هم در بهترین مقدار خود باشد.
دلیل این که جا انداختن خورش هنر خاصی به نظر می‌رسد، این است که مدت زمان و نحوه پخت هر جزء از مواد خورش متفاوت است و فقط تجربه و تبحر آشپز می‌تواند تمام آن‌ها را در یک نقطه به هم برساند و ترکیبی خوش عطر و طعم و عالی تهیه کند.https://sonnatkala.ir/mag/بهترین-روش-پخت-خورش-نعنا-جعفری-با-گوجه-س
پیاز داغ را با یک حبه سیر له شده تفت دهید، سپس زردچوبه را به آن اضافه کرده و تفت دهید.
سبزیجات خشک (نعنا و جعفری ساییده نشده) را به پیاز اضافه کرده و فوری از روی حرارت بردارید.
یک عدد پیاز را خرد کرده و جداگانه سرخ کنید، سپس گوشت را به آن اضافه کرده و تفت دهید.
وقتی رنگ گوشت عوض شد به مواد نعناع و جعفری اضافه کرده، آب جوش به آن افزوده و شعله را ملایم کنید تا گوشت بپزد.
وقتی گوشت کاملاً پخت و جا افتاد، گوجه سبز را به آن اضافه کرده و پس از اینکه رنگ آن تغییر کرد نمک را اضافه کنید (البته در صورت تمایل به ترش بودن خورش).
وقتی گوجه سبز پخته شد حرارت را خاموش کرده و خورش را در ظرف مناسب بکشید.
نت کد اصطلاحی است که معمولاً توسط گیمرها در ارتباط با شبکه در بازی‌های آنلاین استفاده می‌شود و اغلب به مشکلات همگام‌سازی بین کلاینت‌ها و سرورها اشاره دارد. بازیکنان معمولاً هنگامی که با تاخیر مواجه می شوند یا زمانی که ورودی های آنها حذف می شود، "شبکه های بد" را استنباط می کنند. نت کدها ممکن است برای حفظ یک تجربه همزمان و یکپارچه بین کاربران با وجود این چالش های شبکه طراحی شوند.
برخلاف یک بازی محلی که در آن ورودی‌های همه بازیکنان بلافاصله در همان شبیه‌سازی یا نمونه بازی اجرا می‌شود، در یک بازی آنلاین چندین شبیه‌سازی موازی وجود دارد (یکی برای هر بازیکن) که در آن ورودی‌های بازیکنان مربوطه آنها بلافاصله دریافت می‌شود. ورودی‌های همان فریم از بازیکنان دیگر با تأخیر مشخصی می‌رسند. دو راه حل اصلی برای حل این تضاد و اجرای روان بازی وجود دارد:
نمودار اجرا و همگام سازی ورودی های دو بازیکن در یک بازی آنلاین که از نت کد مبتنی بر تاخیر در مدل همتا به همتا استفاده می کند.
راه حل کلاسیک برای این مشکل استفاده از یک نت کد مبتنی بر تاخیر است. هنگامی که ورودی های یک پخش کننده از راه دور دیر می رسد، بازی ورودی های بازیکن محلی را به تعویق می اندازد تا دو ورودی را همگام سازی کند و آنها را به طور همزمان اجرا کند. این تأخیر اضافه می تواند برای بازیکنان مختل کننده باشد (مخصوصاً زمانی که تأخیر زیاد است)، اما در کل تغییر چندان محسوس نیست. اگر تاخیر بین بازیکنان از یک پنجره بافر تعیین شده برای بازیکن راه دور بیشتر شود، بازی باید منتظر بماند و باعث "یخ زدن" صفحه نمایش شود. این به این دلیل اتفاق می‌افتد که یک نت کد مبتنی بر تاخیر اجازه نمی‌دهد شبیه‌سازی تا زمانی که ورودی‌ها را از تمام بازیکنان در فریم مورد نظر دریافت کند، ادامه پیدا کند.
نمودار اجرا و همگام سازی ورودی های دو بازیکن در یک بازی آنلاین که از کد شبکه بازگشتی در مدل همتا به همتا استفاده می کند.
یک سیستم جایگزین برای نت کد قبلی، نت کد بازگشتی است. این سیستم بلافاصله ورودی های پخش کننده محلی را اجرا می کند (به گونه ای که مانند نت کد مبتنی بر تاخیر با تأخیر مواجه نشوند) گویی یک بازی آفلاین است و ورودی های بازیکن یا بازیکنان از راه دور را به جای منتظر ماندن (با فرض) پیش بینی می کند. آنها همان ورودی تیک قبلی را ایجاد می کنند). هنگامی که این ورودی‌های راه دور وارد می‌شوند (مثلاً 45 میلی‌ثانیه بعد)، بازی می‌تواند به دو صورت عمل کند: اگر پیش‌بینی درست باشد، بازی به‌طور کاملاً پیوسته ادامه می‌یابد. اگر پیش‌بینی نادرست بود، حالت بازی برگردانده می‌شود و گیم‌پلی از حالت تصحیح شده ادامه می‌یابد که به عنوان یک «پرش» به بازیکن یا بازیکنان دیگر دیده می‌شود. برخی از بازی‌ها از یک راه‌حل ترکیبی برای پنهان کردن این «پرش‌ها» استفاده می‌کنند با تاخیر ورودی ثابت و سپس استفاده از بازگشت بازگشت. . بازگشت به عقب در پنهان کردن لگ اسپایک یا سایر مسائل مربوط به ناهماهنگی در اتصالات کاربران کاملاً مؤثر است، زیرا پیش‌بینی‌ها اغلب درست هستند و بازیکنان حتی متوجه نمی‌شوند. با این وجود، این سیستم می تواند هر زمان که بازی مشتری کند شود (معمولاً به دلیل گرمای بیش از حد) مشکل ساز باشد، زیرا مشکلات شکاف می تواند منجر به مبادله بلیط بین ماشین ها با نرخ های نابرابر شود.
این باعث ایجاد اشکالات بصری می شود که گیم پلی آن دسته از بازیکنانی را که ورودی ها را با سرعت کمتری دریافت می کنند، مختل می کند، در حالی که بازیکنی که سرعت بازی او کاهش یافته است با دریافت ورودی از دیگران با نرخ معمولی نسبت به بقیه برتری خواهد داشت (این به عنوان یک عقبگرد یک طرفه).
اگرچه این سیستم اغلب با معماری همتا به همتا و بازی های مبارزه ای مرتبط است، اشکالی از شبکه بازگشتی وجود دارد که معمولاً در معماری های سرویس گیرنده-سرور نیز استفاده می شود.
تأخیر در بازی‌های آنلاین اجتناب‌ناپذیر است و کیفیت تجربه بازیکن به شدت با این موضوع مرتبط است. اینکه تأخیر شبکه بازیکنان تنها عامل مورد بحث نیست، بلکه تأخیر ذاتی در نحوه اجرای شبیه‌سازی‌های بازی است. چندین روش جبران تاخیر وجود دارد که برای پنهان کردن یا مقابله با تاخیر (مخصوصاً با مقادیر تاخیر بالا) استفاده می شود.
به روز رسانی یک شبیه سازی بازی به عنوان تیک شناخته می شود. سرعت اجرای شبیه سازی روی سرور اغلب به عنوان تیک سرور نامیده می شود. این اساساً معادل سرور نرخ فریم مشتری است، بدون هر گونه سیستم رندر. Tickrate با مدت زمانی که برای اجرای شبیه‌سازی طول می‌کشد محدود می‌شود، و اغلب به عمد بیشتر برای کاهش بی‌ثباتی ایجاد شده توسط یک تیک نوسان و کاهش هزینه‌های CPU و انتقال داده محدود می‌شود. تیک تیک کمتر تاخیر در همگام سازی شبیه سازی بازی بین سرور و کلاینت ها را افزایش می دهد.
به دلیل محدودیت در مقدار پهنای باند در دسترس و زمان CPU که توسط ارتباطات شبکه گرفته می شود، برخی از بازی ها ارتباطات حیاتی خاصی را در اولویت قرار می دهند در حالی که فرکانس و اولویت اطلاعات کمتر مهم را محدود می کنند. همانند Tikrate، این به طور موثر تاخیر همگام سازی را افزایش می دهد. موتورهای بازی ممکن است تعداد دفعاتی را که به‌روزرسانی‌ها (شبیه‌سازی) به یک کلاینت خاص و/یا اشیاء خاص در دنیای بازی ارسال می‌شوند، محدود کنند.
خطاهای مختلف همگام سازی شبیه سازی بین ماشین ها نیز می توانند تحت پوشش "مشکلات netcode" قرار گیرند. اینها ممکن است شامل اشکالاتی باشند که باعث می‌شوند شبیه‌سازی در یک ماشین متفاوت از ماشین دیگر پیش برود، یا باعث می‌شود که برخی چیزها زمانی که کاربر درک می‌کند که باید انجام شود، منتقل نمی‌شوند.
انتخاب پروتکل لایه انتقال توسط یک بازی نیز می‌تواند بر مشکلات شبکه‌ای تأثیر بگذارد.
اگر یک بازی از پروتکل کنترل انتقال (TCP) استفاده کند، تاخیر بین بازیکنان افزایش می یابد. این پروتکل مبتنی بر ارتباط بین دو ماشین است که در آن آنها می توانند داده ها را مبادله کرده و بخوانند. این نوع اتصالات بسیار قابل اعتماد، پایدار، منظم و آسان برای پیاده سازی هستند و تقریباً در هر عملیاتی که ما در اینترنت انجام می دهیم استفاده می شود. با این حال، این اتصالات برای سرعت شبکه ای که بازی های سریع-اکشن به آن نیاز دارند، کاملاً مناسب نیستند، زیرا این نوع پروتکل به طور خودکار داده ها را در بسته هایی گروه بندی می کند (که تا زمانی که حجم مشخصی از اطلاعات به دست نیاید، ارسال نمی شوند. ، مگر اینکه این الگوریتم - الگوریتم ناگل - غیرفعال باشد) که از طریق ارتباط برقرار شده بین ماشین ها ارسال می شود و نه مستقیم.
اگر بازی به جای آن از پروتکل User Datagram (UDP) استفاده کند، ارتباط بین ماشین ها بسیار سریع خواهد بود، زیرا به جای ایجاد ارتباط بین آنها، داده ها مستقیما ارسال و دریافت می شوند. این پروتکل بسیار ساده‌تر از پروتکل قبلی است، اما فاقد قابلیت اطمینان و پایداری است و نیاز به پیاده‌سازی کد شخصی برای مدیریت توابع ضروری برای ارتباط بین ماشین‌هایی دارد که توسط TCP مدیریت می‌شوند.
این مقاله فهرستی از ترکیب تیم‌های ملی فوتبال در جام جهانی فوتبال ۱۹۶۲ است که از ۳۰ مه تا ۱۷ ژوئن در کشور شیلی برگزار شده‌است.
سرمربی: لیوبومیر لوریچ و پرووسلاو میهایلوویچ
سرمربی: خوان کارلوس کرازو
سرمربی: آدولفو پدرنرا
سرمربی: سپ هربرگر
سرمربی: فرناندو ریرا
سرمربی: جووانی فراری و پائولو ماتزا
سرمربی: کارل راپان
سرمربی: آیموره موریرا
سرمربی: هلنیو هررا
سرمربی: والتر وینترباتم
دریک کوان was a stay-at-home reserve. جیمی آدامسون، officially part of the squad, acted as assistant manager. The squad list at FIFA's website lists گوردون بنکس instead of Adamson; according to another source, Banks was intended to be a stay-at-home reserve too but was eventually omitted from the list.
سرمربی: گئورگی پاچدژیف
Each national team had to submit a squad of 22 players. All the teams included 3 goalkeepers, except Uruguay, Colombia, Brazil, England and Argentina who only called two.
یونیتی فیلان (انگلیسی: Unity Phelan) (زاده فوریه ۱۹۹۵) یک رقصنده باله زن آمریکایی است. او در سال ۲۰۱۳ به باله شهر نیویورک پیوست و در سال ۲۰۲۱ به عنوان رقصنده اصلی ارتقا یافت. خارج از شرکت، او همچنین در فیلم‌های (۲۰۱۹) و من به پایان دادن به اوضاع فکر می‌کنم (۲۰۲۰) نیز بازی کرده‌است.
فیلان در پرینستون، نیوجرسی به دنیا آمد. پدرش یک شرکت خدمات بهداشتی را تأسیس کرد که در آن مدیر اجرایی نیز بود و مادرش یک حسابدار است.
فیلان باله را در چهار سالگی در مدرسه باله پرینستون و به دنبال خواهر بزرگترش آغاز کرد. در سیزده سالگی، او در برنامه تابستانی مدرسه باله آمریکایی در نیویورک شرکت کرد و برای پیوستن به برنامه تمام سال دعوت شد. والدینش فکر می‌کردند که او خیلی جوان است، اما به او اجازه دادند سال بعد به طور تمام وقت در آنجا تمرین کند. او سه سال در مدرسه آموزش دید. در این مدت، او همچنین دبیرستان را در مدرسه به پایان رساند و در سال ۲۰۱۲ فارغ التحصیل شد.
فیلان در سال ۲۰۱۲ در باله شهر نیویورک شاگرد شد، و سال بعد به گروه باله پیوست. در سال ۲۰۱۵، او اولین بازی خود را به عنوان پری در فیلم فندق شکن بالاچین انجام داد.
فیلان در حالی که تمام وقت می‌رقصید، در دانشگاه فوردهام نیز تحصیل کرد. او در سال ۲۰۲۰ با مدرک لیسانس در اقتصاد و رهبری سازمانی فارغ التحصیل شد.
در سال ۲۰۲۲، فیلان با کامرون دیک، رقصنده سابق باله شهر نیویورک ازدواج کرد.
پریفری () یک گروه پراگرسیو متال آمریکایی از واشینگتن، دی.سی. است که در سال ۲۰۰۵ آغاز به کار کرد.
ویل آو مایا () یک گروه متال‌کور آمریکایی از شیکاگو، ایلینوی است که در سال ۲۰۰۴ آغاز به کار کرد.
اسلاتر تو پریویل () یک گروه دث‌کور روسی شکل گرفته در یکاترینبورگ و مستقر در اورلندو، فلوریدا است که در سال ۲۰۱۴ آغاز به کار کرد.
چلسی گرین () یک گروه دث‌کور آمریکایی از سالت لیک سیتی، یوتا است که در سال ۲۰۰۷ آغاز به کار کرد.
جریش یک فرآورده غذایی شبیه به بلغور است که از گندم یا جو خرد شده تهیه می شود. دانه گندم جریش برخلاف بلغور جوشانده نمی شود و تفاوت اصلی جریش و بلغور در همین است. جریش در غذاهای عربی به ویژه در شبه جزیره عربستان، عراق و شام (اردن، فلسطین و سوریه) استفاده می شود.
جریش یک غذای محبوب عربستانی است که به منطقه نجد معروف است و طرز طبخ آن از گندم سفت شکسته که در بین مردم به نام لقیمی معروف است شروع می شود و گوشت و زیره و شیر را به آن اضافه کرده داغ سرو میکنند و برخی ترجیح می دهند روی آن کره یا روغن گوسفندی بریزند. در فلسطین، به ویژه در الخلیل، این غذا را در صبح پس از عروسی می خورند.
بورن آو اسایرس () یک گروه پروگرسیو متال‌کور آمریکایی از پلتاین، ایلینوی است که در سال ۲۰۰۳ آغاز به کار کرد.
انیمالز از لیدرز () یک گروه موسیقی سازی پراگرسیو متال آمریکایی از واشینگتن، دی.سی. است که در سال ۲۰۰۷ آغاز به کار کرد.
از آی لی دایینگ () یک گروه متال‌کور آمریکایی از سن دیگو، کالیفرنیا است که در سال ۲۰۰۰ آغاز به کار کرد.
تای آرت ایز مردر () یک گروه دث‌کور استرالیایی از بلک‌تاون، سیدنی است که در سال ۲۰۰۶ آغاز به کار کرد.
تورنهیل () یک گروه متال استرالیایی از ملبورن است که در سال ۲۰۱۵ آغاز به کار کرد.
میک دم سافر () یک گروه متال‌کور استرالیایی از پرث است که در سال ۲۰۰۸ آغاز به کار کرد.
ووید آو ویژن () یک گروه متال‌کور استرالیایی از ملبورن است که در سال ۲۰۱۳ آغاز به کار کرد.
باسیل ویلیام ایوانیک (به انگلیسی: Basil William Iwanyk) (زادهٔ ۴ ژانویهٔ ۱۹۷۰) یک تهیه‌کننده فیلم آمریکایی با اصالت اوکراینی است. او بنیانگذار کمپانی تاندر رود فیلمز است و بیشتر برای فیلم‌های سیکاریو، شهر، گرینلند و سری فیلم‌های جان ویک شناخته شده‌است. فیلم‌های او تا سال ۲۰۱۸ بیش از ۲ میلیارد دلار در سطح بین‌المللی درآمد داشته‌اند.
اینترسکوپ گفن ای‌اندام رکوردز () یک شرکت پخش موسیقی آمریکایی متعلق به گروه موسیقی یونیورسال است که از شرکت‌های ضبط اینترسکوپ رکوردز، گفن رکوردز و ای‌اندام رکوردز تشکیل شده‌است.
نورث‌لین () یک گروه هوی متال استرالیایی از سیدنی است که در سال ۲۰۰۹ آغاز به کار کرد.
کویا (به لاتین: Kuya) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
کورلی (به لاتین: Korely) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
کونتسدووریه (به لاتین: Konetsdvorye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
خورکوو (به لاتین: Khorkovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
کاتونینو (به لاتین: Katunino) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
پووراکولسکایا (به لاتین: Povrakulskaya) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
پرتومینسک (به لاتین: Pertominsk) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
پاتراکیوکا (به لاتین: Patrakeyevka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
اودینوچکا (به لاتین: Odinochka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
اوپورنو-اوپیتنی پونکت (به لاتین: Oporno-Opytny Punkt) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
لاستولا (به لاتین: Lastola) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
لایسکی دوک (به لاتین: Laysky Dok) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
لتنیایا زولوتیتسا (به لاتین: Letnyaya Zolotitsa) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
پلاریس () یک گروه متال‌کور استرالیایی از سیدنی است که در سال ۲۰۱۲ آغاز به کار کرد.
لوپشنگا (به لاتین: Lopshenga) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
ریکاسیخا (به لاتین: Rikasikha) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
رمبویوو (به لاتین: Rembuyevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
پوشلاختا (به لاتین: Pushlakhta) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
لودا (به لاتین: Luda) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
اونا (به لاتین: Una) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
اویمسکی (به لاتین: Uyemsky) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
ورخنیایا زولوتیتسا (به لاتین: Verkhnyaya Zolotitsa) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
ووزنسنیه (به لاتین: Voznesenye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
دولگویه (به لاتین: Dolgoye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
واسکوو (به لاتین: Vaskovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
بوبروو (به لاتین: Bobrovo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در استان آرخانگلسک واقع شده‌است.
آگوالی (به لاتین: Agvali) یک روستا در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
یونیون جک ، یا پرچم اتحادیه‌ ، پرچم "دفاکتو" بریتانیا است. اگرچه هیچ قانونی تصویب نشده‌است که پرچم اتحادیه را پرچم رسمی ملی بریتانیا کند، اما عملاً از طریق سابقه چنین شده‌است. گاهی ادعا می‌شود که اصطلاح یونیون جک به درستی تنها به کاربرد دریایی اشاره دارد، اما این ادعا توسط مؤسسه پرچم در سال ۲۰۱۳ و پس از بررسی‌های تاریخی رد شد. این پرچم در کانادا، با قطعنامه پارلمان، جایگاه رسمی دارد، جایی که به‌عنوان پرچم اتحادیه سلطنتی شناخته می‌شود. این پرچم ملی تمام سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا است، که در داخل ایالت یا قلمرو بریتانیا قرار دارد، اگرچه پرچم‌های محلی نیز برای بیشتر آنها مجاز بوده‌است، که معمولاً شامل علامت آبی یا قرمز با پرچم اتحادیه در وسط است و با نشان‌های متمایز مخدوش می‌شود. سلاح‌های قلمروی اینها ممکن است به جای پرچم ملی یا همراه با (اما اولویت پس از) پرچم ملی به اهتزاز درآیند. فرمانداران سرزمین‌های ماوراء بحار بریتانیا پرچم‌های شخصی خود را دارند که پرچم اتحادیه با بازوهای متمایز مستعمره در مرکز است. پرچم اتحادیه همچنین در کانتون (ربع بالای میله پرچم) پرچم‌های چندین کشور و سرزمینی که دارایی یا قلمرو سابق بریتانیا هستند و همچنین در پرچم ایالت هاوایی ایالات متحده که چنین ارتباطی ندارد، ظاهر می‌شود.
سرچشمه پرچم پیشین بریتانیا به سال ۱۶۰۶ بازمی‌گردد. پادشاه جیمز ششم اسکاتلند در سال ۱۶۰۳ با نام جیمز یکم تاج و تخت انگلستان و ایرلند را به ارث برده بود و بدین ترتیب تاج‌های انگلستان، اسکاتلند و ایرلند را در یک اتحاد شخصی متحد کرد. سه پادشاهی ایالت‌های جداگانه باقی ماندند. در ۱۲ آوریل ۱۶۰۶، پرچم جدیدی برای نشان دادن این اتحادیه سلطنتی میان انگلستان و اسکاتلند در فرمان سلطنتی مشخص شد که بر اساس آن پرچم انگلستان، صلیب قرمز روی زمینه سفید، معروف به صلیب سنت جورج، و پرچم اسکاتلند، یک نشان سفید (صلیب X شکل، یا صلیب سنت اندرو) در زمینه آبی، به یکدیگر ملحق می‌شود و پرچم انگلستان و اسکاتلند را برای اهداف دریایی تشکیل می‌دهد.
طراحی کنونی پرچم اتحادیه از یک اعلامیه سلطنتی پس از اتحاد بریتانیا و ایرلند در سال ۱۸۰۱ است. این پرچم جنبه‌های سه پرچم ملی قدیمی را ترکیب می‌کند: صلیب سرخ سنت جورج برای پادشاهی انگلستان، صلیب سفید سنت اندرو برای اسکاتلند و نشان قرمز سنت پاتریک به نمایندگی از ایرلند. اگرچه جمهوری ایرلند دیگر بخشی از بریتانیا نیست، ایرلند شمالی هست.
هیچ نمادی به نمایندگی از ولز در پرچم وجود ندارد، و ولز را به تنها کشور بومی بدون نمایندگی مستقیم تبدیل می‌کند، زیرا در زمان قوانین قانون ولز ۱۵۳۵ و ۱۵۴۲ (ایجاد اتحاد قانونی با انگلیس) مفهوم پرچم‌های ملی در مراحل اولیه بود. با این حال، اژدهای ولز به‌عنوان یک نگهدارنده در نشان سلطنتی انگلستان که توسط دودمان تودور از سال ۱۴۸۵ استفاده می‌شد، پذیرفته شد.Namely by King Henry VII, the first Tudor monarch of England (see images )
آنادا (به لاتین: Anada) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
آنتسوخ (به لاتین: Antsukh) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
بارناب (به لاتین: Barnab) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
بتلدا (به لاتین: Betelda) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
بژودا (به لاتین: Bezhuda) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
بوچوخ (به لاتین: Bochokh) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
چاداکولوب (به لاتین: Chadakolob) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
چیلدا (به لاتین: Childa) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
آرکیتکتس () یک گروه متال‌کور انگلیسی از برایتون، ساسکس شرقی است که در سال ۲۰۰۴ آغاز به کار کرد.
چودودا (به لاتین: Chododa) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
چورودا (به لاتین: Choroda) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در تلیاراتین واقع شده‌است.
گاگار (به لاتین: Gagar) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
گاراکولوب (به لاتین: Garakolob) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
گبگودا (به لاتین: Gebguda) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
گندوخ () یک روستا در ناحیه داغستان در کشور روسیه است.
گنکولوب (به لاتین: Genekolob) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
گرل (به لاتین: Gerel) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
گیندیب (به لاتین: Gindib) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
گورتنوب (به لاتین: Gortnob) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
گودیش (به لاتین: Gvedysh) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
ایبراگیموتار () یک روستا در ناحیه داغستان در کشور روسیه است.
صلیب سنت پاتریک‌ یک صلیب قرمز (صلیب X شکل) در یک زمینه سفید است. در زبان نشان‌شناسی، ممکن است به آن نویسار ""argent, a saltire gules"" گفته شود. پرچم سنت پاتریک "(Bratach Naomh Pádraig)" پرچمی است که از صلیب سنت پاتریک تشکیل شده‌است. سرچشمه صلیب مورد بحث است. ارتباط آن با سنت پاتریک به دهه ۱۷۸۰ برمی‌گردد، زمانی که فرمان انگلیسی-ایرلندی نشان سنت پاتریک آن را به‌عنوان یک نشان برگزید. این یک نشان جوانمردانه بریتانیایی بود که در سال ۱۷۸۳ توسط جرج سوم تأسیس شد. گفته شده‌است که از نشان دودمان قدرتمند فیتزجرالد گرفته شده‌است. بیشتر ملی‌گرایان ایرلندی و دیگران استفاده از آن را برای نشان دادن ایرلند به عنوان یک «اختراع بریتانیایی» «برای مردمی که هرگز از آن استفاده نکرده‌اند» رد می‌کنند.
پس از پذیرش نشان سنت پاتریک، استفاده از آن توسط سایر موسسات آغاز شد. هنگامی که طبق مصوبه‌های اتحاد ۱۸۰۰ پادشاهی ایرلند به پادشاهی متحد بریتانیای کبیر پیوست، این نشان به پرچم بریتانیا اضافه شد تا پرچم اتحادیه را تشکیل دهد که هنوز توسط بریتانیا استفاده می‌شود. نشان گاه به‌طور غیررسمی به نمایندگی از ایرلند شمالی و همچنین در برخی از رویدادهای سلطنتی ظاهر می‌شود.
کامیلوخ (به لاتین: Kamilukh) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
کارادلا (به لاتین: Karadla) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
کاردیب (به لاتین: Kardib) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
کاتروسو () یک روستا در ناحیه داغستان در کشور روسیه است.
خاداکولوب () یک روستا در ناحیه داغستان در کشور روسیه است.
خادیال () یک روستا در ناحیه داغستان در کشور روسیه است.
خامار (به لاتین: Khamar) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
خارادا (به لاتین: Kharada) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
خیدیب (به لاتین: Khidib) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
خینتیدا (به لاتین: Khintida) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
خوبوخ (به لاتین: Khobokh) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
خورودا (به لاتین: Khoroda) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در تلیاراتین واقع شده‌است.
تتراکیس (سیکلوپنتادی‌انیل) اورانیوم (IV)، U(CH)، به اختصار U(Cp) نیز نمایش داده می‌شود، یک ترکیب آلی حاوی اورانیوم است که از یک اتم اورانیوم که بین چهار حلقه سیکلوپنتادی‌انید قرار گرفته‌است تشکیل شده‌است.
تتراکیس (سیکلوپنتادی‌انیل) اورانیوم (IV) اولین بار در سال ۱۹۶۲ توسط ارنست اتو فیشر تهیه شد. وی اورانیوم تتراکلرید را با پتاسیم سیکلوپنتادی‌انید اضافی در بنزن واکنش داد و این کمپلکس را به صورت بلورهای قرمز با بازده ۶ درصد به دست آورد
بلورهای جامد U(Cp) در برابر هوا پایدار هستند، اما محلول آن در بنزن به شدت به هوا حساس است.
کاهش U(Cp) با فلز اورانیوم، تریس (سیکلوپنتادی‌انیل) اورانیوم (III), U(Cp) را به دست می‌دهد.Seyferth, Dietmar (2004-07-01). . "Organometallics". 23 (15): 3562–3583. doi:. ISSN 0276-7333.
خورتا (به لاتین: Khorta) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
خوتلوب (به لاتین: Khotlob) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
کیشداتل (به لاتین: Kishdatl) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
کوسوب (به لاتین: Kosob) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
کوتلاب (به لاتین: Kutlab) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
لاندا (به لاتین: Landa) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
ماچار (به لاتین: Machar) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
ماگیتل (به لاتین: Magitl) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
مازادا (به لاتین: Mazada) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
ناچادا (به لاتین: Nachada) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
نادار (به لاتین: Nadar) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
نیکار (به لاتین: Nikar) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
نیکلیدا (به لاتین: Niklida) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
نیتیلسوخ (به لاتین: Nitilsukh) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
ژاژادا (به لاتین: Zhazhada) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
اولگب (به لاتین: Ulgeb) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
اوکال (به لاتین: Ukal) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
تسومیلوخ (به لاتین: Tsumilukh) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
تسیمگودا (به لاتین: Tsimguda) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
توخوتا (به لاتین: Tokhota) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
توخ-اوردا (به لاتین: Tokh-Orda) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
توخ (به لاتین: Tokh) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
تلیانادا (به لاتین: Tlyanada) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
تلوبزودا (به لاتین: Tlobzoda) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
تینچودا (به لاتین: Tinchuda) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
تیلوتل (به لاتین: Tilutl) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
تامودا (به لاتین: Tamuda) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
تالسوخ (به لاتین: Talsukh) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
سیکار (به لاتین: Sikar) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
سانتا (به لاتین: Santa) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
سانیورتا (به لاتین: Saniorta) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
سالدا (به لاتین: Salda) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
روستا (به لاتین: Rosta) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
روسنوب (به لاتین: Rosnob) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
نخودکولوب (به لاتین: Nukhotkolob) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
نویروخ (به لاتین: Noyrukh) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
گیوی چوخلی (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال گرجی‌تبار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
سرگو کوتریکادزه (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال گرجی‌تبار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
گنادی گوساروف (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو و باشگاه فوتبال تورپدو مسکو اشاره کرد.
الکساندرو-نوسکویه (به لاتین: Alexandro-Nevskoye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
ایموننی (به لاتین: Imunny) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
نیکولای مانوشین (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو و باشگاه فوتبال تورپدو مسکو اشاره کرد.
کالینوفکا (به لاتین: Kalinovka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
میخائیل مسخی (; – ) بازیکن فوتبال گرجی‌تبار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
قره‌باغ‌لی (به لاتین: Karabakhli) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است. قره‌باغ‌لی ۷۳۸ نفر جمعیت دارد.
کوچوبی (به لاتین: Kochubey) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
کوکتیوبی (به لاتین: Koktyubey) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
الکسی مامیکین (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو، باشگاه فوتبال زسکا روستوف-نا-دونو، و باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد.
کویبیشوو (به لاتین: Kuybyshevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
کوزنتسوفسکویه (به لاتین: Kuznetsovskoye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
راسوت (به لاتین: Rassvet) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
پریوولنی (به لاتین: Privolny) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
پلودوپیتومنیک (به لاتین: Plodopitomnik) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
نوورومانوفکا (به لاتین: Novoromanovka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
نوونیکولایفکا (به لاتین: Novonikolayevka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
نوودمیتریفکا (به لاتین: Novodmitriyevka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
نووگئورگیفکا (به لاتین: Novogeorgiyevka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
تالوفکا (به لاتین: Talovka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
ویشتالوفسکی (به لاتین: Vyshetalovsky) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
رازدولیه (به لاتین: Razdolye) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
یورکوفکا (به لاتین: Yurkovka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
سلو ایمنی م. گورکوگو (به لاتین: Selo imeni M. Gorkogo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
آفنا (به لاتین: Afna) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
آکا (به لاتین: Akka) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
اراک (به لاتین: Arak) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
آرکیت (به لاتین: Arkit) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
بوخناگ (به لاتین: Bukhnag) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
چولات (به لاتین: Chulat) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
بورگانکنت (به لاتین: Burgankent) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
چورداف (به لاتین: Churdaf) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
دیوبک (به لاتین: Dyubek) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
دارواگ (به لاتین: Darvag) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
داگنی (به لاتین: Dagni) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
دژوگدیل (به لاتین: Dzhugdil) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
دژولدژاگ (به لاتین: Dzhuldzhag) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
دژولی (به لاتین: Dzhuli) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
فیرگیل (به لاتین: Firgil) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
وچریک (به لاتین: Vechrik) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
گاسیک (به لاتین: Gasik) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
مراغه (به لاتین: Maraga) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
لیاخه (به لاتین: Lyakhe) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
لیدژه (به لاتین: Lidzhe) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
گلینباتان (به لاتین: Gelinbatan) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده‌است.
داستان نویس، منتقد، استاد دانشگاه و نویسنده ی ادبیات کودک و نوجوان
روز ششم خرداد سال 1350(27 May 1971) در دروازه دولاب تهران از پدر و مادری بجستانی متولد شد. در ماه های نخست تولد به خاطر کار پدر همراه خانواده به بروجرد رفت. بعد از آن به شهرهای اندیمشک، قزوین، مشهد و بالاخره بجستان رفتند. عبدالهیان از سه  سالگی تا 18 سالگی در بجستان بود. تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را در بجستان گذراند. مهر ماه سال 68 در دانشگاه فردوسی مشهد در رشته دبیری زبان و ادبیات فارسی پذیرفته شد. در سال 1372 از دانشگاه فردوسی با مدرک کارشناسی دبیری زبان و ادبیات فارسی دانش آموخته شد. استادانش در دانشگاه فردوسی دکتر محمدجعفر یاحقی، دکتر عباسقلی محمدی، دکتر رضا اشرف زاده، دکتر رضا انزابی نژاد، دکتر محمد علوی مقدم، دکتر محمد مهدی رکنی، دکتر حسین رزمجو، دکتر محمدعلی غلامی نژاد و ... بودند. در همین سال ها اولین مقاله و داستان هایش را در نشریات چاپ کرد. در مهر سال 72 تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد را در دانشگاه شهید بهشتی تهران شروع کرد. استادانش در دانشگاه شهید بهشتی: دکتر تقی پورنامداریان، دکتر علی محمد سجادی، دکتر جمشید آزادگان، دکتر سیدجعفر حمیدی، دکتر کامل احمدنژاد و... بودند. موضوع پایان نامه اش «جنبه های ادبی در تاریخ بیهقی» که بعدها در انتشارات دانشگاه اراک منتشر شد. استاد راهنمای پایان نامه اش دکتر تقی پورنامداریان و استاد مشاورش دکتر علی محمد سجادی بود. در شهریور ماه 74 از پایان نامه کارشناسی ارشدش دفاع کرد.
از مهر ماه 74 در دانشگاه تربیت مدرس در مقطع دکتری زبان و ادبیات فارسی شروع به تحصیل کرد. استادانش در دانشگاه تربیت مدرس: دکتر تقی پورنامداریان، دکتر محسن ابوالقاسمی، دکتر محمد خوانساری، دکتر اسماعیل حاکمی، دکتر محمد شیخ الاسلامی، دکتر احمد احمدی، دکتر حسین خطیبی و ... بودند. عبدالهیان از رساله ی دکترایش با موضوع «شخصیت و شخصیت پردازی درداستان معاصر از جمال زاده تا انقلاب» به راهنمایی دکتر تقی پورنامداریان و مشاوره ی دکتر علی محمد حق شناس و دکتر غلام حسین غلام حسین زاده در تاریخ 8 اردیبهشت 78 دفاع کرد.
در شماره 15 مجله پژوهش های ادبی در بهار سال 1386 مقاله داستان بیت یک قالب داستانی تازه منتشر شد. عبدالهیان در این مقاله بر اساس نظریه های جدید روایت کوتاه ترین واحد داستان را که در شعر فارسی اتفاق افتاده بود در بیت مشخص کرد. طبق این مقاله کمترین واحدی که در آن حداقلِ عناصر داستان را می توان یافت بیت است. بیت هایی در ادبیات کهن فارسی می توان یافت که در آن ها به اختصار اما در حد قابل قبول پیرنگ و حادثه و کشمکش و شخصیت وجود دارد. در این مقاله 22 داستان بیت از شاعران فارسی زبان از سنایی تا قیصر امین پور جمع آوری و تحلیل شده است. از جمله بیت زیر از سعدی که عبدالهیان بیشترین داستان بیت ها را از گلستان و بوستان او نقل کرده است:
شخصی همه شب بر سر بیمار گریست
چون صبح شد او بمرد و بیمار بزیست
در سال 1390 حسین ابویسانی عضو هیأت علمی دانشگاه خوارزمی(تربیت معلم سابق) مقاله ای با عنوان«البیت القصصی فی الشعر العربی» در شماره 7 مجله دراسات فی اللغه العربیه و آدابها منتشر کرد. ابویسانی بر اساس مقاله عبدالهیان در شعر عربی نمونه های داستان بیت را شناسایی و ارائه کرده است.
فاطمه مدرسی استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه ارومیه در سال 1390 کتاب فرهنگ توصیفی نقد و نظریه های ادبی را در انتشارات پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی منتشر کرد. در این کتاب فاطمه مدرسی یک مدخل مفصل را به توضیح عنوان داستان بیت اختصاص داده است. مدرسی بیشتر مطالب مقاله عبدالهیان را نقل کرده و نظرش را توضیح داده است.
محمدعلی سپانلو در کتاب نویسنگان پیشرو ایران که در سال های پیش از انقلاب منتشر شده به شکل سر دستی و موقت داستان نویسان ایران را به سه نسل تقسیم می کند. بعدها از سوی نویسندگان و منتقدان بدون توجه به محدودیت های آن به کار رفت. عبدالهیان در کتاب کارنامه نثر معاصر تقسیم بندی سپانلو را غیر رسا دانست و گفت که نمی توان هدایت و جمال زاده و حجازی را با آل احمد و گلستان و دانشور در یک نسل قرار داد. گرچه در یک زمان آثاری منتشر کرده باشند. عبدالهیان ئر کتاب کارنامه نثر معاصر، جمالزاده و حسن مقدم و مشفق کاظمی و نیما را نسل پیشگامان انواع ادبی جدید می داند. هدایت و بزرگ علوی و چوبک را نسل اول و حجازی و دشتی و نفیسی و جواد فاضل را رمانتیک های نسل اول می داند. از نظر او آل احمد و گلستان و دانشور و به آذین و پرویزی نسل دوم به شمار می آیند. نسل سوم صادقی و ساعدی و افغانی و مدرسی هستند. نسل چهارم گلشیری و میرصادقی و فصیح و شهدادی و ایرانی هستند و نویسندگان داستان روستا و کارگری را مثل دولت آبادی و صمد بهرنگی و درویشیان و تقوایی و فقیری و احمد محمود جزء نسل چهارم می داند. عبدالهیان نویسنده های بعد از انقلاب را نسل پنجم می داند. ابوتراب خسروی و شهریار مندنی پور و محمدرضا صفدری و منیرورانی پور و امیرحسن چهل تن نسل پنجم هستند. نویسنده هایی که دهه هفتاد نخستین داستان هایشان را منتشر کردند مثل شیوا ارستویی و مهسا محب علی و پیمان هوشمندزاده و امیرحسن شهسواری و یعقوب یادعلی و حسین مرتضائیان آبکنار و کوروش اسدی و حسین ثناپور و ... نسل ششم به شمار می آیند.
عبدالهیان در سال 77 مقاله «مروری بر سیر ادبیات داستانی در ایران» را در شماره 47 مجله ادبیات داستانی منتشر کرد. در این مقاله به بررسی تغییر و تحولات در داستان از اسطوره تا رمان پرداخت. به نظر عبدالهیان داستان در طول تاریخ متناسب با پیشرفت آگاهی انسان متحول شده است. اسطوره ها سوال های انسان اولیه را پاسخ می دادند و رمان مشکلات و چالش های انسان مدرن را می گوید. عبدالهیان معتقد است با تغییر دغدغه انسان قهرمان داستان ها تغییر کرده اند. قهرمان اسطوره خدایان، قهرمان افسانه نیمه خدایان، قهرمان رمانس انسان های برتر و قهرمان رمان انسان های معمولی هستند. بعدها به شکل های دیگر در مقالات و تحقیق هایی این تقسیم بندی یا مشابه های آن تکرار شد.