moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بلود در سال ۱۸۴۹ در درسدن آلمان چشم به جهان گشود. مادرش، ماری فرانزیسکا یونگنیتس و پدرش، گوستاو بلود بود. گوستاو پزشک و در جریان انقلاب‌های آلمان، عضو شورای شهر درسدن بود. گوستاو به‌ناچار از آلمان فرار کرد، به آنتورپ رفت و در آنجا منتظر ماند تا خانواده‌اش از راه برسند. خانواده (ماری، گوستاو، و سه فرزندشان، گرترود، کیت و ویکتور) در ۱۴ ژوئیه ۱۸۵۰ با کشتی "جولیا هاوارد" از آنتورپ حرکت کردند و در ۲۱ اوت به نیویورک رسیدند.Bloede. - p.36.New York Passenger Lists, 1820-1957. Ancestry.com. گوستاو بلود پس از ورود به ایالات متحده در کسوت جراح در جنگ داخلی آمریکا خدمت کرد. پس از جنگ، خانوادهٔ او در بروکلین، نیویورک سکنا گزیدند. خانهٔ فرهنگی بلود به سالنی تبدیل شد که چهره‌های قرن نوزدهمی نظیر توماس بیلی آلدریچ را به خود جذب می‌کرد. ویکتور مجوز تحصیل در مدرسهٔ دولتی را اخذ کرد و در ۱۲ سالگی، با انجام کارهای اداری مخارج تحصیل خود را تأمین می‌کرد. او درحالی‌که روزها کار می‌کرد، شب‌ها در مؤسسهٔ کوپر (که بیشتر به اتحادیهٔ کوپر معروف است) در نیویورک تحصیل می‌کرد. در آنجا پیتر کوپر راهنمای او بود.Earle, W.H.. "Victor Gustav Bloede." In "Immigrant Entrepreneurship: German-American Business Biographies, 1720 to the Present", vol. 3, edited by Giles R. Hoyt. German Historical Institute. Last modified November 05, 2014.
مادرش، ماری بلود، منبع اصلی الهام ویکتور بود و او را راهنمایی و تشویق می‌کرد. خانواده‌اش فرهنگی فاخر داشتند. نه‌تنها پدرش، با فعالیت در علوم طبیعی شخصیتی برجسته و متمایز بود، بلکه دو دایی‌اش در ادبیات و سیاست نامی برای خود دست‌وپا کرده بودند. ویکتور نیز مانند پدرش، با تحصیل در مؤسسهٔ کوپر به علوم طبیعی علاقه‌مند شد. در سال ۱۸۶۷، ویکتور فارغ‌التحصیل شد و در ۱۸ سالگی مدرک مهندسی دریافت کرد. او همچنین مفتخر به آشنایی با پیتر کوپر، صنعتگر بزرگ، مخترع، نیکوکار و بنیان‌گذار مؤسسه بود. الگوها و آموزه‌های پیتر کوپر در شکل‌گیری شخصیت ویکتور و فعالیت‌های او خیلی تأثیرگذار بود.
در سال ۱۸۶۸، بلود در شرکت «محصولات شیمیایی» مشغول به فعالیت شد. این شرکت، یک شرکت شیمیایی کوچک در بروکلین، نیویورک، در امتداد کانال خلیج گوانوس بود. او در آنجا به مطالعهٔ ساخت مواد شیمیایی و تهیهٔ دارو پرداخت. در سال ۱۸۷۳، بلود به پومروی، اوهایو، مرکز تولید نمک در امتداد رودخانهٔ اوهایو رفت. او به شرکت اوکس و راثبون در پارکرسبورگ، ویرجینیای غربی ملحق شد که فعالیتش تولید اسید سولفوریک برای تقطیر برم در منطقه بود. این کارخانه در سمت جنوبی رودخانهٔ لیتل کاناها یکی از شاخه‌های رودخانهٔ اوهایو واقع شده بود. در سال ۱۸۷۵، اوکس از شرکت رفت و بلود منافع او را تصاحب کرد. در آن زمان بود که شرکت، به نام بلود و راثبون شناخته می‌شد. خط تولید به سولفات‌های آهن، نیترات آهن، نمک‌های قلع، مواد ثابت‌کننده و سایر مواد شیمیایی مورد استفاده در صنعت نساجی توسعه یافت. آشنایی بلود با صنعت نساجی به ایدهٔ تولید رنگ‌های آنیلین برای افزایش سوددهی انجامید. در آن زمان، بیشتر رنگ‌ها از آلمان وارد می‌شد. تنها دو شرکت تولیدکنندهٔ رنگ در ایالات متحده وجود داشت. بلود تصمیم گرفت آنیلین را با نیترات کردن بنزن برای تشکیل نیتروبنزن و به‌دنبال آن احیا تولید کند. یکی از مشکلاتی که با آن روبه‌رو بود، تصفیهٔ بنزن از روغن‌های قیر سبک بود که کارخانه‌های تقطیر قطران زغال‌سنگ و کارخانه‌های گاز در بشکه عرضه می‌کردند. او که ستون تقطیر در اختیار نداشت، از یک پوستهٔ دیگ قدیمیِ متصل به سیم‌پیچ متراکم، استفاده کرد، اما کیفیت بنزن پایین بود.
او سپس با کارشناس تقطیر، جیمز آ. موفت، مدیر شعبهٔ شرکت استاندارد اویل پارکرزبورگ در کمدن، رایزنی کرد. موفت متقاعد شد که تولید رنگ می‌تواند سودآور باشد و بنابراین در شرکت بلراد و راثبون سرمایه‌گذاری کرد. برای تولید رنگ، شرکت جداگانه‌ای به نام محصولات آنیلین آمریکایی راه‌اندازی شد. پایه‌گذاران شرکت جدید، تجربهٔ اندکی در زمینهٔ ساخت رنگ داشتند، بنابراین به مطالعهٔ متون آلمانی پرداختند. پولی برای خرید تجهیزات جدید باقی نمانده بود، پس به‌ناچار از تجهیزات اسقاطی‌ای استفاده کردند که از ضایعات شرکت استاندارد اویل به دست می‌آوردند. به جای یک نیتراتور چدن سنگین، یک پوستهٔ دیگ قدیمی با ظرفیت ۱۰۰۰ گالن (۳۷۸۵ لیتر) با محوری مرکزی متشکل از پاروهای آهن ورزیده افقی نصب شد. دریچه‌ای که جریان اسید را به داخل نیتراتور تنظیم می‌کرد از طریق یک سیم چند صد فوتی به کار گرفته می‌شد. اپراتور به‌طور دوره‌ای به حد کافی به نیتراتور نزدیک می‌شد تا دماسنج را بخواند و به محل ایمنی بازگردد. خنک‌سازی با جاری‌شدن آب سرد چشمه روی بالا و کناره‌های نیتراتور انجام شد و واکنش در محدودهٔ پنج درجه فارنهایت نگه داشته می‌شد. این رویه منجر به ۷۰۰۰ تا ۸۰۰۰ پوند (۳۱۷۵ تا ۳۶۲۸ کیلوگرم) نیتروبنزن در هر دسته می‌شد. در سال ۱۸۸۳، او در بالتیمور به‌عنوان شیمیدان و تولیدکنندهٔ محصولات شیمیایی بر سر زبان‌ها افتاد و تصمیم گرفت روش‌های متداول در کارخانه‌های شیمیایی را بهبود ببخشد. بلود با تکیه بر مهارت‌های خود، پیشرفت‌های شگرفی در کسب‌وکار مواد شیمیایی به‌ویژه در روش‌های رنگرزی پارچه‌های پنبه‌ای کسب کرد و میان سال‌های ۱۸۹۰ و ۱۸۹۵، ۱۵ یا ۲۰ حق ثبت اختراع را برای فرایندهای شیمیایی خود به دست آورد که یکی از مهمترین آن‌ها فرایندش برای رنگرزی «آفتاب سریع» سایه‌های ماندگار است.
در سال ۱۹۰۶، بلود شرکت محصولات آب آوالون و شرکت برقی و تولیدی پاتاپسکورا راه‌اندازی کرد. او هزینهٔ ساخت سد بلود را پرداخت کرد که یک سد برق آبی روی رودخانهٔ پاتاپسکو بود که به‌عنوان نیروگاه تولید برق برای شرکت تولیدی و برق پاتاپسکو عمل می‌کرد. این اقدام، خدمتی برای تأمین برق برای کتونسویل، مریلند و نواحی اطراف آن بود. سد بلود به‌عنوان اولین سد هیدروالکتریک شناخته شده در نوع خود در کشور بود.Bloede's Dam at MD-DNRHistoric Context for the Archaeology of Industrial Labor in the State of Maryland او همچنین اولین بانک ملی کتونسویل را راه‌اندازی کرد و به‌مدت ۱۰ سال معاون آن بانک بود. بلود در سال ۱۹۰۸ به ریاست این بانک برگزیده شد. او راه‌آهن بالتیمور، کتونسویل و الیکات سیتی الکتریک را طراحی کرد و به سازماندهی بانک ملی شهر بالتیمور در سال ۱۹۱۰ کمک کرد و یکی از مدیران آن شد. عملکرد بلود در سایر روابط شغلی موجب معروفیتش شد و دیگران را ترغیب کرد تا او در هیئت‌مدیرهٔ شرکتشان حضور داشته باشد.
او در خانهٔ خود در کتونسویل، مریلند دیده از جهان فروبست.
درحالی‌که بلود برای اختراعات مختلف مفید و اقتصادی‌اش مدال‌های زیادی دریافت کرد، همچنین نشان داد که به‌طور کلی از نیکوکاران جامعه است. در ۱۰ نوامبر ۱۹۰۸، او ساختمان جدیدی را به بیمارستان مسلولین مریلند (یک آسایشگاه سل) اهدا کرد. این مؤسسه که به‌عنوان آسایشگاه ایدوود شناخته می‌شد، در ژوئن ۱۸۹۹ فعالیتش را آغاز کرد و تا ژوئیه ۱۹۶۴ در فضایی به مساحت ۲۳ هکتار (۰۹۳/۰ کیلومتر مربع) در تاوسون، مریلند به کار خود ادامه داد. ساختمان بلود به افتخار مادرش به‌عنوان بیمارستان یادبود ماری بلود برای مسلولین پیشرفته اختصاص داده شد و یکی از چندین ساختمان تشکیل‌دهندهٔ این مرکز بود.Baltimore County Panorama, Brooks and Parsons, , p.293 دکتر هنری بارتون جیکوبز، با حضور فرماندار مریلند، آستین لین کروترز، کشیش اسقف ویلیام پارت، شهردار بالتیمور، جی. بری ماهول و در یک جمع بزرگ ریاست این مرکز را برعهده گرفت. آخرین بقایای این مجتمع بیمارستانی، انباری بود که در اصل بخشی از مزرعهٔ استانزبری بود که قبلاً در آنجا وجود داشت و هنوز هم پابرجاست.
بلود تأمین مالی بسیاری از امور خیریه مهم دیگر را تقبل کرد و در شهر زادگاهش در کتونسویل، مریلند بهسازی‌ها و عمران‌های بسیاری را سامان داد.
بلود عضو فعال چندین انجمن علمی بود که از آن جمله می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:
چسب روی تمبرها و پاکت‌های پُستی را اختراع کرد.
او در ۵ ژوئن ۱۸۸۳ با الیز شون، دختر کارل شون سینیور اهل تولدو، اوهایو، طراح و معمار کلبه‌های تابستانی در ایدن تراس در کتونسویل، عهد زناشویی بست. پیش از آن، او ساختمان‌های بسیاری را در تولدو طراحی کرده بود و بیش از ۱۵ سال سرپرستی آبراههٔ تولدو را برعهده داشت.
بلود با این ازدواج، همراهی همیشگی به دست آورد. آقا و خانم بلود پنج فرزند داشتند: ماری، کارل اس، ایلسه، ویکتور گوستاو بلود دوم و ویدا. بلود شخصیتی قوی داشت و هوشیار، پیشرو و بصیر بود. او به ورزش جسمی و روحی برای داشتن جسم و روح سالم باور داشت و به دیگران توصیه می‌کرد که از چه روش‌هایی برای دستیابی به موفقیت بهره ببرند. بلود در اوقات فراغت، ماهی‌گیری، قایقرانی و پیاده‌روی می‌کرد. او همچنین از پرتاب حلقه و سایر بازی‌ها با خانواده و دوستان لذت می‌برد و تمرین‌های ذهنی را نیز دوست داشت.
به باور بلود، پشتکار، راز موفقیت است.
یکی از خواهران او به نام گرترود بلود (زادهٔ ۱۸۴۵ ـ درگذشتهٔ ۱۹۰۵) شاعری برجسته بود. دو خواهر دیگر بلود، کیت (زادهٔ ۱۸۴۸ ـ درگذشتهٔ ۱۸۹۱؛ با هنرمند، طبیعت‌شناس و معلم آمریکایی ابوت هاندرسون تایر ازدواج کرد) و ایندیانا «ایندی» (زادهٔ ۱۸۵۴ ـ درگذشتهٔ ۱۹۳۶؛ با ساموئل توماس کینگ، پزشک و جراح منطقهٔ نیویورک ازدواج کرد) بودند.Bloede. - p.105.
نوهٔ او، ویکتور گوستاو بلود سوم (زادهٔ ۱۹۲۰ ـ درگذشتهٔ ۱۹۹۹)، مدیر تبلیغات بنتون و بولز بود.
ادموند شرایبر (; – ) فرمانده نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جان ادوارد کپر (؛ ۷ دسامبر ۱۸۶۱ – ۲۴ مه ۱۹۵۵) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
جان لزلی، دهمین ارل روتس (؛ ۱۶۹۸ – ۱۰ دسامبر ۱۷۶۷) فرد نظامی اهل اسکاتلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان گل خار شده‌است.
دنتونس () شرکت خدمات حقوقی بریتانیایی است، که در سال ۲۰۱۳ توسط شرکت‌های سالانز و فریزر میلنر کاسگرین تأسیس شد.
تکیلا هرادورا () شرکت نوشیدنی مکزیکی است، که در سال ۱۸۷۰ توسط فلیکس لوپز تأسیس شد.
تیجوانا بیر () شرکت نوشیدنی مکزیکی است، که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد.
مردی که خدا را ترسیم کرد () یک فیلم درام جنایی رو به اکران به کارگردانی فرانکو نرو با بازی نرو، کوین اسپیسی و فی داناوی است. این اولین نقش اسپیسی پس از انتشار اتهامات علیه او در سال ۲۰۱۷ است. به گزارش "ورایتی"، این فیلم دربارهٔ یک هنرمند نابینا است که می‌تواند مردم را از صدای آنها ترسیم کند و به اشتباه متهم به آزار جنسی یک کودک می‌شود. نرو در نقش یک هنرمند نابینا، اسپیسی در نقش کارآگاه پلیس، و داناوی در نقش معلم خط بریل که دوست قدیمی هنرمند است، در این فیلم نقش‌آفرینی می‌کنند.
این فیلم در روسیه در قالب ویدئو به‌درخواست در تاریخ ۲۱ نوامبر ۲۰۲۲ منتشر شد و نخستین نمایش ایتالیایی آن در جشنواره فیلم تورین بود. این فیلم قرار است در ۲ مارس ۲۰۲۳ در ایتالیا منتشر شود.
در ۲۳ می ۲۰۲۱، ای‌بی‌سی نیوز گزارش داد که اسپیسی و ونسا ردگریو، همسر نرو، در این فیلم بازی خواهند کرد و به زودی در ایتالیا فیلمبرداری خواهد شد. هنگام انتخاب اسپیسی، نرو به برنامه گفت: «بسیار خوشحالم که کوین موافقت کرد در فیلم من شرکت کند. من او را بازیگر بزرگی می‌دانم و بی صبرانه منتظر شروع فیلم هستم.» بعداً در همان روز، لویی نرو، تهیه‌کننده به "ورایتی" گفت که نقش‌های اسپیسی و ردگریو کوچک هستند، در حالی که نقش شخصیت اصلی را فرانکو نرو بازی می‌کند و ظاهر ردگریو نهایی نشده‌است، اما بستگی به این دارد که آیا او بتواند از انگلیس به ایتالیا سفر کند یا خیر. در ۲۶ می، ردگریو اعلام کرد که این نقش را رد کرده‌است. در ۷ ژوئیه ۲۰۲۱، ورایتی گزارش داد که ردگریو توسط داناوی جایگزین شده‌است و این فیلم در جشنواره کن مارشه دو فیلم فروخته می‌شود. به نقل از لوئیس نرو، «ما علاقه زیادی از سوی خریداران در سراسر جهان داریم. جنجال‌های پیرامون این فیلم جذابیت زیادی ایجاد کرده‌است… این از نظر من برای فیلم خوب بود.» فیلمبرداری از ۲۸ مه تا ۳ ژوئیه ۲۰۲۱ در تورین انجام شد.
این فیلم در روسیه در قالب ویدئو به‌درخواست در تاریخ ۲۱ نوامبر ۲۰۲۲ منتشر شد. نخستین نمایش ایتالیایی آن در تورین همراه با جشنواره فیلم تورین در ۵ دسامبر ۲۰۲۲ بود. این فیلم قرار است در ۲ مارس ۲۰۲۳ در ایتالیا منتشر شود.
فیلم به سی و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو دعوت شده‌است.
فورموترول که همچنین با عنوان اِفورموترول شناخته می‌شود، یک آگونیست بتا ۲ طولانی‌اثر (LABA) است که به‌عنوان یک گشادکنندهٔ مجاری تنفسی در مدیریت آسم و بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) استفاده می‌شود. فورموترول تا ۱۲ ساعت مدت اثر دارد و در مقایسه با آگونیست‌های کوتاه اثر β مانند سالبوتامول (آلبوترول) که برای ۴ ساعت مؤثر است، مدت اثر طولانی‌تری دارد. داروهای LABA مانند فورموترول به‌عنوان «کنترل‌کنندهٔ علائم» برای تکمیل درمان پیش‌گیرانهٔ کورتیکواستروئیدی استفاده می‌شود. یک آگونیست β کوتاه‌اثر «تسکین‌دهنده» (مانند سالبوتامول) همچنان مورد نیاز است، زیرا LABAها برای درمان آسم حاد توصیه نمی‌شوند. فورموترول در سال ۱۹۷۲ ثبت اختراع شد و در سال ۱۹۹۸ مورد استفاده پزشکی قرار گرفت. فورموترول همچنین در فرمول‌های ترکیبی بودزونید/فورموترول و مومتازون/فورموترول، به بازار عرضه می‌شود.
در نوامبر ۲۰۰۵، سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) یک توصیهٔ بهداشتی منتشر کرد که در آن به مردم هشدار داده بود که استفاده از آگونیست‌های β طولانی‌اثر می‌تواند منجر به بدتر شدن علائم خس‌خس سینه در برخی از بیماران شود.
امروزه، آگونیست‌های بتا طولانی‌اثر موجود، عبارت‌اند از: سالمترول، فورموترول، بامبوترول و سالبوتامول خوراکی با رهش پایدار (تأثیر آهسته و طولانی)
ترکیبی از استروئیدهای استنشاقی و گشادکننده‌های برونش طولانی‌اثر در حال گسترش هستند. انواع ترکیبی نیز شامل فلوتیکاسون/سالمترول و بودزونید/فورموترول هستند.
فورموترول استنشاقی مانند سایر آگونیست‌های بتا ۲ عمل می‌کند و با شُل کردن ماهیچه صاف در مجاری تنفسی، باعث اتساع نایژه‌ها می‌شود تا تشدید آسم را درمان کند.
این دارو به سه شکل به بازار عرضه می‌شود: افشانهٔ استنشاقی پودر خشک (DPI)، افشانه استنشاقی دوزسنجیده (MDI) و محلول استنشاقی با نام‌های تجاری مختلف از جمله Atock, Atimos/Atimos Modulite, Foradil/Foradile, Fostair, Oxeze/Oxis و پرفورومیست.
صومعه آلاوردی () یک صومعه وابسته به کلیسای ارتدکس گرجی است که در آخمتا، در منطقه کاختی در خاور گرجستان واقع شده‌است. در حالی که بخش‌هایی از صومعه پیشینه‌شان به سده ششم می‌رسد، کلیسای کنونی در سده یازدهم به دست کویریکه سوم کاختی ساخته شد و جایگزین کلیسای پیشین شد.Alaverdi Cathedral UNESCO World Heritage Centre
این صومعه به دست راهب آشوری، جوزف (یوسب، آمبا) که از انطاکیه به آلاوردی آمده بود که در آن زمان یک روستای کوچک و مرکز پاگان‌های پیشین مختص ماه بود، بنیان نهاده شد. با بلندی ، کلیسای جامع آلاوردی بلندترین ساختمان مذهبی در گرجستان بود و تا زمان ساخته شدن کلیسای جامع تثلیث تفلیس این مقام را داشت. گمان می‌رود که انبار کلیسا در میان سده‌های ۱۰ و ۱۲ میلادی ساخته شده باشد.
آی‌بی‌ام و هولوکاست: اتحاد استراتژیک میان آلمان نازی و قدرتمندترین شرکت آمریکا () نام کتابی به قلمِ ادوین بلک، روزنامه‌نگار و پژوهشگر تاریخی است که خدمات استراتژیک ارائه‌شده توسط شرکت چندملیتی آمریکاییِ آی‌بی‌ام و شرکت‌های تابعه و زیرمجموعه‌اش در آلمان و اروپا را به دولت نازی آدولف هیتلر، از آغاز رایش سوم در ژانویه ۱۹۳۳ تا آخرین روز رژیم در مه ۱۹۴۵ در پایان جنگ جهانی دوم، بررسی و بازگو می‌کند. ادوین بلک در این کتاب که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد و چندین تجدید چاپ مفصل‌تر هم داشت، نقش کلیدی فناوری آی‌بی‌ام را در نسل‌کشی نازی‌ها، با تسهیل تولید و نحوهٔ جدول‌بندی کارت‌های پانج جهت سامان دادن به اطلاعات سرشماری ملی، تدارکات نظامی، آمار گِـتوها، مدیریت حرکت قطارها و اروگاه‌های کار اجباری نشان داد.
هیپوسمی یا میکروسمی به کاهش توانایی بویایی و تشخیص بوها گفته می‌شود و بیماری مرتبط با آن آنوسمی است که فرد مبتلا هیچ بویی را احساس نمی‌کند. برخی از علل مشکلات بویایی آلرژی، پولیپ بینی، عفونت‌های ویروسی و ضربه به سر هستند. در سال ۲۰۱۲ حدود ۹٫۸ میلیون نفر در سنین ۴۰ سال و بالاتر در ایالات متحده به هیپوسمی و ۳٫۴ میلیون نفر دیگر به آنوسمی-هیپوسمی شدید مبتلا بودند.
هیپوسمی در مواردی می‌تواند اولین نشانه بیماری پارکینسونFactor, Stewart A. , & Weiner, William J. , eds. (2008). "Parkinson's Disease: Diagnosis and Clinical Management", 2nd ed. , pp. 72-73. New York: Demos Medical Publishing. و در کنار اختلالات دیس‌اتونومی، توهمات بینایی و RBD، یکی از علائم اولیه و تقریباً جهانی در بیماری آلزایمر و زوال عقل با اجسام لویی باشد. میکروسمی مادام العمر نیز می‌تواند هنگام وقوع سندرم کالمن یا اختلال طیف اوتیستیک شکل بگیرد. همراه با سایر اختلالات حسی-شیمیایی (حواسی که از طریق مولکول‌های شیمیایی درک می‌شوند)، هیپوسمی ممکن است یک شاخص کلیدی در ابتلا به COVID-19 باشد.
نظرسنجی ملی سلامت و تغذیه (NHANES) در سال ۲۰۱۲ داده‌های مربوط به عملکرد حسی-شیمیایی (طعم و بو) را در یک نمونه ملی از افراد غیرنظامی و غربال‌نشده ایالات متحده جمع‌آوری کرد. عملکرد بویایی در افراد ۴۰ ساله و بالاتر با یک تست ۸ موردی شناسایی بو ارزیابی شد. ۸ مورد بویایی شامل بوهای خوراکی (توت فرنگی، شکلات، پیاز، انگور)، بوهای هشدار دهنده (گاز طبیعی، دود) و بوهای خانگی (چرم، صابون) بود و نمره عملکرد بویایی بر اساس تعداد شناسایی صحیح بوها، به هر شرکت کننده داده شد. این آزمون، شیوع آنوسمی-هیپوسمی شدید (نمرات ۰ تا ۳) را ۰٫۳ درصد در سن ۴۰–۴۹ سال و ۱۴٫۱ درصد در افراد بالای ۸۰ سال و شیوع هیپوسمی (نمرات ۴ تا ۵)، که بسیار بالا بود، را ۳٫۷٪ در سن ۴۰–۴۹ و ۲۵٫۹٪ در افراد بالای ۸۰ سال نشان داد.
داده‌های حسی-شیمیایی دیگری نیز در یک نمونه بزرگتر NHANES در سال ۲۰۱۳–۲۰۱۴ جمع‌آوری شد که شیوع اختلال بویایی (نمرات ۰–۵ از ۸ صحیح) در افراد ۴۰ سال به بالا را ۱۳٫۵ درصد نشان داد. اگر همین شیوع در سال بعدی رخ دهد، تخمین زده می‌شود که ۲۰٫۵ میلیون نفر از افراد ۴۰ سال به بالا به هیپوسمی یا آنوسمی مبتلا می‌شوند. علاوه بر این، ویژگی‌های چندگانه دموگرافیک اجتماعی-اقتصادی و سبک زندگی به عنوان عوامل خطر برای افزایش مبتلایان به هیپوسمی مورد ارزیابی قرار گرفت. در تجزیه و تحلیل‌های آماری، بالا بودن سن، جنسیت مذکر، نژاد سیاهپوست یا غیر اسپانیایی، درآمد خانواده پایین، سطح تحصیلات پایین، مصرف زیاد الکل (بیش از ۴ نوشیدنی در روز) و سابقه آسم یا سرطان به‌طور مستقل با شیوع بیشتر اختلال بویایی مرتبط دانسته شدند.
هوگو فوگل (؛ – ) نقاش و استاد دانشگاه اهل آلمان بود. وی بیشتر در زمینهٔ چهره‌نگاری و تقاشی از مناظر تاریخی فعالیت داشت.
وی دانش‌آموختهٔ مدرسه هنر دوسلدورف و از شاگردان ویلهلم زون و ادوارد فن گبهارت بود.Biographical notes @ AskArt. وی در سال ۱۸۹۳ به پاریس رفت تا به تکمیل تحصیلات خود زیر نظر ژول لوفور بپردازد. وی در طول سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۷ و جریان جنگ جهانی اول، پاول فن هیندنبورگ را در جبهه شرقی همراهی کرد و نقاش رسمی چهرهٔ او بود.
پیترو پائولو نالدینی (؛ – ) مجسمه‌ساز و نقاش اهل ایتالیا بود. تخصص وی در زمینهٔ ساخت مجسمه‌های با درونمایهٔ مذهبی و به‌ویژه فرشتگان بود. او پیش‌تر با جان لورنتسو برنینی همکاری می‌کرد.
هاسابیت هلدینگ () شرکت خودروسازی سوئیسی است، که در سال ۱۹۴۶ توسط فرناند هابگر تأسیس شد.
اینتامین () شرکت تولید صنعتی سوئیسی است، که در سال ۱۹۶۷ توسط رابرت اسپیلدینر تأسیس شد.
مایکرو موبیلیتی سیستمز () شرکت تجهیزات ورزشی سوئیسی است، که در سال ۱۹۹۶ توسط ویم اوبوتر تأسیس شد.
وایلد هیربروگ () شرکت تولید صنعتی سوئیسی است، که در سال ۱۹۲۱ تأسیس شد.
کوزیمو فانچلی (؛ – ) مجسمه‌ساز سبک باروک اهل ایتالیا بود.
وی در ساخت مجسمه‌ها و تزئین داخلی برخی کلیساهای رم با پیترو دا کورتونا همکاری کرد و یکی از مجسمه‌های پل سانت‌آنجلو به نام "فرشته با روبندهٔ توری (رخ‌پوشِ ورونیکا)" از آثار اوست. او در دکوراسیون کلیساهای سانتی لوکا ئه مارتینا، سانتا ماریا دلا پاچه، سانتا ماریا در ویا لاتا و سان کارلو آل کورسو و ساخت طاق قوسیِ سرداب سانتا ماریا در والیچلا نقش داشت.
هرکول (, ) در اساطیر روم معادل نام رومی پهلوان ایزدگونه یونانی هراکلس، پسر پادشاه خدایان ژوپیتر و زنی فانی به نام آلکمنه است. در اساطیر کلاسیک، هرکول برای داشتن قدرت شگفت‌انگیز و ماجراجویی‌های گسترده خود شهرت داشت، که یک چرخه از شناخته‌شده‌ترین این ماجراها تحت اثر برجسته «دوازده‌خان هرکول» معروف است.
رومیان شمایل‌نگاری و اسطوره‌های این پهلوان یونانی را به‌منظور هنر و ادبیات خود با نام "هرکول" اقتباس کردند. در پیشینه هنر غرب و ادبیات متأخر و همچنین فرهنگ عامّه، "هرکول" بیشتر از "هراکلس" به عنوان نام این پهلوان مورد استفاده قرار می‌گیرد. هرکول شخصیتی چند وجهی با صفات متناقضی دارد، که از این رو به نویسندگان و هنرمندان این امکان را داد تا چگونگی نمایش وی را انتخاب کنند."Hercules," in "The Classical Tradition" (Harvard University Press, 2010), p. 426.
کیم جی-وون (؛ زادهٔ ۲۱ دسامبر ۱۹۹۵) که با نام هنری بابی (؛ ) شناخته می‌شود، رپر، خواننده-ترانه‌سرای اهل کره جنوبی و یکی از اعضای گروه پسرانهٔ آیکون زیر نظر وای‌جی انترتینمنت است. در سال ۲۰۱۶ او به همراه مینو یک گروه دونفره به نام ام‌اوبی‌بی تشکیل دادند. او بیشتر به خاطر قرار گرفتن در جایگاه یکم برنامهٔ واقع‌نمای شبکهٔ ام‌نت، "شو می د مانی ۳"، شناخته می‌شود.
کیم جی-وون زادهٔ ۲۱ دسامبر ۱۹۹۵ در سئول، کره جنوبی است. در سال ۲۰۰۵، خانواده‌اش به فرفکس، ویرجینیا، ایالات متحده آمریکا نقل مکان کردند.
در ۲۰ اوت ۲۰۲۱، بابی از طریق اینستاگرام خود، مراسم ازدواج خود را با نامزدش، که در سپتامبر منتظر اولین فرزندشان هستند، اعلام کرد. در سپتامبر ۲۰۲۱، کمپانی وای‌جی اعلام کرد که نامزد بابی یک پسر به دنیا آورده‌است.
جیرولامو لوچنتی (؛ ۱۶۲۷ – ۱۶۹۸) مجسمه‌ساز و نشان‌ساز دوران باروک اهل ایتالیا بود.
وی مدتی با جان لورنتسو برنینی همکاری داشت و مجسمهٔ «"فرشته با میخ‌ صلیب"» بر روی پل سانت‌آنجلو از آثار اوست. او همچنین پیکره‌ای از کاردینال جیرولامو گاستالدی در مقبرهٔ او در کلیسای سانتا ماریا از میراکولی و ۴ نیم‌تنهٔ برنزی از پاپ‌ها در سانتا ماریا در مونتسانتو ساخت.
اِرکوله فراتا (؛ ۱۶۱۰ – ۱۰ ژوئیه ۱۶۸۶) مجسمه‌ساز باروک اهل ایتالیا بود.
وی از شاگردان آلساندرو آرگالدی بود و مجسمهٔ «"فرشته با صلیب"» بر روی پل سانت‌آنجلو از کارهای اوست. آثار او امروزه در موزه‌هایی در سرتاسر جهان از جمله موزه ویکتوریا و آلبرت، موزه هنر والترز و موزه هنر دانشگاه پرینستون نگهداری می‌شود.
آنتونیو جورجتی (؛ ۱۶۳۵ – ۲۴ دسامبر ۱۶۶۹)Allgemeines Künstlerlexikon (World Biographical Dictionary of Artists), vol. 54, 2007, p. 427. مجسمه‌ساز اهل ایتالیا بود.
وی از شاگردان جان لورنتسو برنینی بود و تندیس «"فرشته با اسفنج"» بر روی پل سانت‌آنجلو از آثار اوست.
ریچارد فیتز پاتریک (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
دزموند فیتزپاتریک (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
ویکتور فیتز جورج بالفور (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
جیمز فرگوسن (؛ ۱۷ مارس ۱۷۸۷ – ۴ سپتامبر ۱۸۶۵) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جفری فیلدینگ (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
ویلیام فاوست (؛ ۱۷۲۷ – ۱۸۰۴) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
جیمز اینسورث ایر (؛ ۲ نوامبر ۱۹۳۰ – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
دومنیکو گوئیدی (؛ – ) مجسمه‌ساز اهل ایتالیا بود.
تندیس «"فرشته با زوبین"» بر روی پل سانت‌آنجلو از آثار اوست.
گوئیدی که از حامیان مهم «آکادمی فرانسه در رم» بود، این افتخار را دریافت کرد که یک تندیس مرمری از لوئی چهاردهم با عنوان «"شهرت پادشاه"» بسازد که به کاخ ورسای فرستاده شد و در محوطهٔ پارک این کاخ جای گرفت.
تنهایی هولناک مکسول سیم نهمین رمان نویسنده بریتانیایی "جاناتان کو" است که اولین بار در ۲۷ می ۲۰۱۰ در بریتانیا منتشر شد. داستان با زاویه نگرش اول شخص روایت می‌شود، در حالی که او ابتدا از استرالیا به خانه اش در واتفورد، انگلستان بازگشته و سپس با هدف بازاریابی برای یک مارک مسواک، به جزایر شتلند سفر می‌کند. داستان شامل روایت‌هایی است که توسط شخصیت‌های دیگر نوشته شده‌اند و تأثیر زیادی بر مکسول سیم می‌گذارند. خودش نیز تحت تأثیر زندگی و مرگ قایقرانی به نام "دونالد کروهورست" قرار می‌گیرد.
این کتاب بر ترس‌های مشترک انسان‌های دنیای ما تمرکز دارد، دنیایی که باوجود ابزارهای ارتباطی فراوان افراد را روز به روز به انزوا و تنهایی نزدیک تر می‌کند و تناقضات فراوانی را به دنبال می‌آورد. کو در مورد رمانش گفته‌است که داستان کروهورست «به عنوان تمثیلی از تنهایی بازگو می‌شود، و بررسی می‌کند که چگونه پیشرفت‌های فناوری پس از ۱۹۶۸ احساس انزوای ما را افزایش داده‌است».Coe, Jonathan (9 February 2018). Why are film-makers obsessed with the story of doomed British sailor Donald Crowhurst?. "New Statesman".
رابرت اپستاین در روزنامه "ایندیپندنت" اظهار داشت: «نوشتن چنین طنز روانی نیاز به مهارت واقعی دارد؛ سرعت او در سراسر داستان عالی است و دیالوگ‌های واقع گرایانه و در نتیجه شخصیت‌های باورپذیر را ارائه می‌دهد.»"The Terrible Privacy of Maxwell Sim, by Jonathan Coe" The Independent 6 June 2010 Retrieved 22 July 2010 جرمی پکسمن منتقد در "نشریه آبزرور" می‌نویسد که کو «به نکته جالبی در مورد بریتانیای مدرن توجه کرده و تمثیلی جذاب از آن ساخته‌است»."The Terrible Privacy of Maxwell Sim by Jonathan Coe" 9 May 2010 Retrieved 22 July 2010
"The Very Private Life of Mister Sim"، فیلمی فرانسوی است که بر اساس این رمان به کارگردانی "میشل لکلرک" و تهیه کنندگی "دلانت فیلمز" و "کاره پروداکشنز" در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۵ اکران شد.
جان اسپنسر اوارت (؛ ۲۲ مارس ۱۸۶۱ – ۱۹۳۰) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
تیموتی پل ایوانز (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
ادیسون میراندا (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل کلمبیا است.
ویلیام ارسکین، بارونت دوم (; – ) سیاستمدار و پرسنل نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
ویلیام ارسکین، بارونت اول (؛ 1719 – 19 ) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود.
گرانویل الیوت (; – ) فرد نظامی اهل هلند بود.
تایگر فلاور (; – ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود.
آنتونیو سرمنیو (; – ) بوکسور اهل ونزوئلا بود.
آرچیبالد مونتگومری (؛ ۱۸ مه ۱۷۲۶ – ۳۰ اکتبر ۱۷۹۶) نظامی و سیاستمدار اهل اسکاتلند بود.
الیاس واکر دورنفورد (; – ) نظامی و مهندس اهل بریتانیا بود.
هربرت سیسیل دانکن (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود.
خورخه لینارس (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ونزوئلا است.
وینستون جوزف دوگان (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
چاد داوسون (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا است.
راجر میودر (; – ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود.
الکساندر داف (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
پولی مالیناجی (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا است.
وینسنته سالدیوار (; – ) بوکسور اهل مکزیک بود.
جان فیلیپ دو کن (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
سرهی زینزیروک (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل اوکراین بود.
یونی گونزالس (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل مکزیک است.
فردی روچ (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا است.
آرتور آرنهولد بولیک داولر (؛ ۱۶ ژوئیه ۱۸۹۵ – ۱۴ نوامبر ۱۹۶۳) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
تیم آستین (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا است.
ویلی بلا (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل فرانسه بود.
روفان شاو دانکین (؛ ۱۷۷۲ – ۱ مه ۱۸۴۱) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
کاروی بالژای (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل مجارستان است.
کلی پاولیک (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا است.
گئورگی کاندلاکی (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل گرجستان بود.
خوان مانوئل لوپز (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل پورتوریکو است.
جورج دان (؛ ۳۰ آوریل ۱۷۵۶ – ۱۷ ژانویه ۱۸۳۲) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
خوان کارلوس پایانو (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل جمهوری دومینیکن است.
الکساندر الکسیف (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل روسیه است.
راوشی وارن (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا است.
گری راسل جونیور (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا است.
استیو کانینگهام (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود.
اریسلندی لارا (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل کوبا است.
روهان دلاکومب (; – ) نظامی و سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون دکترای افتخاری شده‌است.
ویکتور پرز (; – ) بوکسور یهودی اهل تونس بود.
آدریان دیاکونو (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل رومانی بود.
بووار د لیزل (؛ ۲۷ ژوئیه ۱۸۶۴ – ۱۶ ژوئیه ۱۹۵۵) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
لوکاش کونچنی (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل جمهوری چک بود.
فرانسیس جان دیویس (؛ ۳ ژوئیه ۱۸۶۴ – ۱۹۴۸) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده‌است.
جونگ چان-وو (؛ زادهٔ ۲۶ ژانویه ۱۹۹۸) که بیشتر با نام چان‌وو () و همچنین نام هنری چان () شناخته می‌شود، خوانندهٔ اهل کره جنوبی و یکی از اعضای گروه پسرانهٔ کره‌ای آیکون زیر نظر وای‌جی انترتینمنت است. او به خاطر ایفای نقش همتای جوانی لی مین-هو در درام‌های "پسران فراتر از گل‌ها" (۲۰۰۹) و "وارثان" (۲۰۱۳) شناخته می‌شود.
رافائلو دا مونتلوپو (؛ ۹ ژوئیه ۱۵۰۴ – ۱۵۶۶) مجسمه‌ساز و معمار رنسانس ایتالیا و یکی از شاگردان میکل‌آنژ بود. پدر او هم یک مجسمه‌ساز بود و نام هر دوی آنها در کتاب "زندگی برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران" اثر جورجو وازاری آمده‌است.
تندیس «"سانت دامیانو"» در کلیسای سن لورنتزو از آثار اوست. وی همچنین در ساخت مقبرهٔ ژولیوس دوم و لئون دهم مشارکت داشت. (برای مقبرهٔ لئون دهم با بارتولومئو باندینلی همکاری کرد). پاپ پائولوس سوم او را مأمور ساخت تا ۱۴ فرشته بر روی پل سانت‌آنجلو بسازد. این فرشته‌های گچ‌بری‌شده بعدها فرسوده شد و پاپ کلمنت نهم در سال ۱۶۶۹ جان لورنتسو برنینی را مأمور ساخت تا تندیس‌های جدیدی از فرشتگان بر روی پل بسازد.
وی حوالی سال ۱۵۶۰ میلادی، یک خودزندگی‌نامه نوشت که در بخش‌هایی از آن، به نحوهٔ استفاده میکل‌آنژ از دست چپ خود در نگارش و طراحی‌هایش اشاره شده بود. این نوشته، امروزه تنها مدرکِ موجود دالِ بر چپ‌دستی میکل‌آنژ است.Raffaello da Montelupo's autobiography published in Vasari–Milanesi (1906), vol. 6, pp. 551–62; Drawings of the Florentine Painters, Bernard Berenson, (1961) vol. 1, pp. 384–92.
کیم هان-بین (؛ زادهٔ ۲۲ اکتبر ۱۹۹۶) که به‌طور حرفه‌ای با نام بی. آی (؛ ) شناخته می‌شود، رپر، خواننده، ترانه‌سرا و تهیه کنندهٔ موسیقی اهل کره جنوبی است. در سال ۲۰۱۴، او یکی از شرکت کنندگان برنامهٔ "شو می د مانی ۳" بود. در سال ۲۰۱۵، او به عنوان لیدر گروه پسرانهٔ آیکون زیر نظر وای‌جی انترتینمنت فعالیت خود را آغاز کرد و او در تهیه‌کنندگی و ترانه‌سرایی تمام آثار منتشر شده تحت نام این گروه نقش داشته‌است. بی. آی پس از ترک گروه آیکون در سال ۲۰۱۹، به عنوان مدیر اجرایی کمپانی آی‌اوکی در سال ۲۰۲۰ منصوب شده‌است.
گاببالا () یک روستا در کشور سری‌لانکا است.
کمال عزت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نیدهام مارکت، باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک، و باشگاه فوتبال کولچستر یونایتد اشاره کرد.
ایگور وتوکله (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال خنت، باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک، باشگاه فوتبال کپنهاگن، باشگاه فوتبال سرکل بروژ، باشگاه فوتبال سنت ترویدنس، و باشگاه فوتبال زولته وارخم اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال بلژیک، تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال بلژیک، زیر ۲۱ سال بلژیک، و آنگولا بازی کرده‌است.
جی داسیلوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال England national under-16 football team، زیر ۱۷ سال انگلستان، زیر ۱۸ سال انگلستان، زیر ۱۹ سال انگلستان، زیر ۲۰ سال انگلستان، و زیر ۲۱ سال انگلستان بازی کرده‌است.
طراحی ترانسلی (به انگلیسی: Transgenerational Design)، عملی است برای سازگار کردن محصولات و محیط‌ها با آن دسته از آسیب‌های فیزیکی و حسی مرتبط با پیری انسان که باعث محدودیت و اخلال در فعالیت‌های اصلی زندگی روزمره می‌شود. اصطلاح "طراحی ترانسلی" در سال ۱۹۸۶ میلادی توسط استاد طراحی صنعتیِ دانشگاه سیراکیوس، جیمز جی. پیرکل (James J. Pirkl) برای توصیف و شناسایی محصولات و محیط‌هایی است که گسترده‌ترین طیف از کسانی که از آن‌ها استفاده می‌کنند (جوان، پیر، توانا، ناتوان) را بدون آسیب برای هیچ گروهی، در بر می‌گیرند. مفهوم طراحی ترانسلی از درون پروژهٔ تحقیقاتی او که با بودجهٔ فدرال دربارهٔ طراحی برای سالخوردگان انجام می‌شد، با عنوان: «"سازگاری‌های طراحی صنعتی: چشم‌اندازی ترانسلی"»، پدیدار شد. دو نشریهٔ اصلی پروژه در سال ۱۹۸۸ میلادی اطلاعات دقیقی در مورد فرایند پیری ارائه کردند؛ و باعث ایجاد آگاهی و حساسیت در میان متخصصان طراحی صنعتی و دانشجویان طراحی دربارهٔ واقعیت‌های پیریِ انسان گردیدند و مجموعه‌ای مفید از رهنمون‌ها و استراتژی‌ها را برای طراحی محصولاتی که نیازهای متغیر افراد در هر سن و توانایی را برآورده می‌کند، ارائه کردند.
مفهوم طراحی ترانسلی زمینهٔ مشترکی را برای کسانی که متعهد به ادغام سن و توانایی در جمعیت مصرف‌کننده هستند ایجاد می‌کند. اصل اساسی آن این است که افراد، از جمله افراد مسن یا آسیب دیده، از حق برابر برای زندگی در یک جامعهٔ واحد برخوردارند.
عمل طراحی ترانسلی بیان می‌کند که سالخوردگیِ انسان یک فرایند پیوسته و پویا است که از بدو تولد شروع می‌شود و با مرگ خاتمه می‌یابد و در طول فرایند پیری، افراد معمولاً با بروز بیماری‌ها، حوادث و کاهش توانایی‌های فیزیکی و حسی مواجه می‌شوند که به استقلال و سبک زندگی فرد آسیب می‌رساند؛ اما اکثر صدمات، آسیب‌ها و ناتوانی‌ها معمولاً با افزایش سن و تجربهٔ اثرات پیری (پیری بیولوژیکی) اتفاق می‌افتند. چهار واقعیت رابطهٔ متقابل سن با آسیب‌پذیری جسمی و حسی را روشن می‌کند:
در هر موقعیتی، مصرف‌کنندگان از محصولات و خدمات انتظار دارند که سبک زندگی آنها را چه از نظر فیزیکی و چه به صورت نمادین ارتقاء دهند. طراحی ترانسلی بر تأمین نیازهای آنها از طریق آنچه که کیگان و وگل (Cagan and Vogel) «فرایند توسعه محصول ارزش‌گرا» می‌نامند تمرکز دارد. آن‌ها خاطرنشان می‌کنند که یک محصول برای مشتری زمانی ارزشمند تلقی می‌شود که «تأثیری قوی بر سبک زندگی، ویژگی‌های توانمند و ارگونومی معنادار داشته باشد» و در نتیجه محصولاتی «"مفید، قابل استفاده و مطلوب"» در طول استفادهٔ کوتاه‌مدت و طولانی‌مدت توسط افراد در هر سن و توانایی باشند.ص۳۴
طراحی ترانسلی «به عنوان یک پاسخ آگاهانه از سوی بازار به پیری جمعیت است که نیاز به محصولات و محیط‌هایی را برآورده می‌کند که هم برای افراد جوان و هم افراد مسن که در یک محیط زندگی و کار می‌کنند، قابل استفاده است».ص۱۶
طراحی ترانسلی با ایجاد پیوندی هماهنگ بین محصولات و مصرف‌کننده، برای همه سنین و توانایی‌ها سودمند خواهد بود. این فواید عوامل روانشناختی، فیزیولوژیکی و جامعه‌شناختی درخواستی (و پیش‌بینی‌شده) کاربران در هر سن و توانایی را شامل و آن‌ها را برآورده می‌کند: ص۳۲
طراحی ترانسلی به تک تک عناصر می‌پردازد و نیاز کاربر را (صرف‌نظر از سن یا توانایی) با ارایهٔ سهولت استفادهٔ نامحدود و همدردی در خور، فراهم می‌کند. چنین طرح‌هایی با ارایهٔ گزینه‌های گسترده‌تر و انتخاب‌های بیشتر، دسترسی بیشتری را فراهم می‌کنند، در نتیجه استقلال فرد را حفظ و گسترش داده و کیفیت زندگی را برای همه سنین و توانایی‌ها (بدون هیچ هزینه‌ای برای گروه) افزایش می‌دهند.
طرح‌های ترانسلی به اصلاح تبعیض، ترحم و اَنگ اجتماعی می‌پردازند؛ آنها این امر را توسط رعایت موارد زیر انجام می‌دهند:
طراحی ترانسلی در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ میلادی همزمان با مفهوم طراحی جهانی، در نتیجهٔ جنبش حقوق معلولین و پیشتر از مفاهیم طراحی بدون مانع (Barrier Free Design) ظهور کرد. در مقابل، رشد طراحی ترانسلی از زمان قانون تبعیض سنی ۱۹۷۵ میلادی که ممنوعیت «تبعیض بر اساس سن در برنامه‌ها و فعالیت‌های دریافت‌کنندهٔ کمک‌های مالی فدرال»، (یا مستثنی کردن، انکار یا ارایهٔ خدمات مختلف یا کمتر بر اساس سن)، آغاز شد. تعلق سیاسی و بحث بر سر اصلاحات قانون ۱۹۷۸ میلادی، که بازنشستگی اجباری را در ۶۵ سالگی لغو کرد، و تزریق آن به جریان اصلی آگاهی اجتماعی، مسائل مربوط به سالمندی را به یکی از دغدغه‌های اصلی سیاست‌گذاری عمومی تبدیل کرد.
در آغاز دههٔ ۱۹۸۰ میلادی، مسن‌ترین اعضای جامعه که در دوران رکود بزرگ به سن بلوغ رسیده بودند، با نسلی از بیبی بومرها (Baby Boomers) جایگزین شدند و مداوم به میان‌سالی و به آستانهٔ بازنشستگی نزدیک شدند. افزایش تعداد آنها حاکی از تغییرات عمیق جمعیتی در پیش‌رو است که به‌طور پیوسته سالخوردگی جمعیت را در سراسر جهان گسترش می‌دهد.
پیشرفت‌ها در تحقیقات پزشکی همچنین تصویر سالمندی را تغییر داد [از یک مشکل اجتماعی بیماری، فقر و سالخوردگی، که راه‌حل‌های آن به سیاست‌گذاری عمومی بستگی دارد] تا واقعیت در حال ظهور سالخوردگی جمعیت فعال که نیرو، منابع و زمان برای به‌کارگیری هر دو را دارد.
رسانه‌ها، سیاست‌های عمومی و برخی نهادها در واکنش به آگاهی روزافزون مردم، پیامدهای قریب‌الوقوع را تشخیص دادند. مجلات تایم و نیوزویک اخبار روی جلد خود را به «خاکستری شدن آمریکا» اختصاص دادند. ایستگاه‌های رادیویی محلی شروع به جایگزینی قالب‌های موسیقی راک اند رول خود با موسیقی برای سلایق بالغ‌تر کردند. "مجامع دانشگاهی" (داو جونز و شرکت، شرکت انتشاراتی) شمارهٔ پاییز ۱۹۸۲ میلادی خود را به‌طور کامل به مقالاتی در مورد نیروی کار سالخورده اختصاص داد. "کنفرانس ملی پژوهشی فن‌آوری و سالمندی"، و "دفتر ارزیابی فن‌آوری مجلس نمایندگان ایالات متحدهٔ آمریکا"، یک بررسی عمده از تأثیر علم و فناوری بر آمریکایی‌های مسن‌تر را آغاز کرد.
در سال ۱۹۸۵ میلادی، موقوفهٔ ملی هنرها، ادارهٔ کل سالمندی (AOA)، ادارهٔ کل خانهٔ کشاورز و وزارت مسکن و توسعهٔ شهری ایالات متحدهٔ آمریکا توافقنامه‌ای را برای بهبود ساختمان، منظر، محصول و طراحی گرافیک برای آمریکایی‌های مسن امضا کردند که شامل برنامه‌های کاربردی تحقیقاتی جدید می‌شد. برای دوران سالمندی که پتانسیل استفاده از محصولات را برای افراد مسن را سهل‌تر و در نتیجه جذاب‌تر و سودآورتر می‌کند.
در سال ۱۹۸۷ میلادی، با شناخت پی‌آمدهای سالخوردگی جمعیت، "دپارتمان طراحی" دانشگاه سیراکیوس، "مرکز پیری‌شناسی تمام-دانشگاهی"، و "مرکز توسعهٔ آموزشی"، پروژه‌ای میان‌رشته‌ای به نام «"سازگاری‌های طراحی صنعتی: چشم‌اندازی ترانسلی"» را آغاز و با یکدیگر همکاری کردند. این پروژهٔ یک ساله که توسط یک کمک مالی فدرال حمایت می‌شد، به واسطهٔ ممارست حرفه‌ای طراحی صنعتی به اساس علوم پیری‌شناسی تبدیل شد.
این پروژه «سه جنبهٔ پیری را عوامل روانشناختی، فیزیولوژیکی و جامعه‌شناختی تعریف کرد؛ و مسئولیت طراح را به دغدغه‌های زیبایی‌شناختی، فن‌آوری و انسان‌گرایانه تقسیم کرد». رابطهٔ متقابل قوی بین جنبه‌های فیزیولوژیکی پیری و جنبه‌های انسان‌گرایانهٔ طراحی صنعتی، آموزش پروژه را بر دسته‌بندی جنبه‌های فیزیولوژیکی پیری به عوامل: حسی و فیزیکی "بینایی"، "شنوایی"، "لامسه" و "حرکت"، متمرکز کرد. این رابطهٔ متقابل به یک سری جداول مرجع ترجمه شد که ارتباط خاص با عوامل فیزیکی و حسی مرتبط با پیری داشت و نتایج حاصل در مجموعهٔ دستورالعمل‌های طراحی به صورت زیر گنجانده شد:
این پروژه، دو کتابچهٔ راهنمای آموزشی را تولید و منتشر کرد (یکی برای مدرسان و دیگری برای متخصصان طراحی) که هر کدام شامل مجموعه‌ای دقیق از «دستورالعمل‌ها و استراتژی‌های طراحی برای طراحی محصولات ترانسلی» است. تحت شرایط کمک هزینه، کتابچه‌های آموزشی برای تمام برنامه‌های دانشگاهی طراحی صنعتی که توسط انجمن ملی دانشکده‌های هنر و طراحی (NASAD) به رسمیت شناخته شده بود، در ایالات متحدهٔ آمریکا توزیع شد.
در ادامهٔ ظهور به عنوان یک استراتژی رو به رشد برای توسعهٔ محصولات، به گونه‌ای که خدمات و محیط‌هایی برای افراد در هر سن و توانایی را در خود جای دهند، "طراحی ترانسلی توسط شرکت‌های بزرگی مانند: اینتل، مایکروسافت و کداک اتخاذ شده‌است" که "به توسعهٔ محصول به همان شیوه نگاه می‌کنند، به گونه‌ای که طراحی محصولات را برای افراد دارای اختلالات بینایی، شنوایی و جسمی انجام دهند» تا افراد در هر سنی بتوانند از آن‌ها استفاده کنند.
بحث‌های بین طراحان و بازاریابان نشان می‌دهد که طراحی موفقیت‌آمیز ترانسلی نیازمند «توازن صحیح کار تحقیقاتی اولیه، تجزیه و تحلیل یکپارچهٔ عوامل انسانی، کاوش گسترده در طراحی، آزمایش‌ها و تفکر زیاد جهت کسب حقیقت» و اینکه «طراحی ترانسلی برای هر شرکت تولیدکنندهٔ محصولات مصرفی قابل اجرا است - از تولیدکنندگان لوازم خانگی گرفته تا شرکت‌های الکترونیک، سازندگان مبلمان، آشپزخانه و حمام و شرکت‌های اصلی محصولات مصرفی».
نوشین معراجی (زاده ) سینماگر ایرانی است.
او که زاده تنکابن است کلاس فیلمسازی را در انجمن سینمای جوانان ایران گذراند و از سال ۱۳۸۳ به فیلمسازی پرداخت. فیلم‌های او در جشنواره‌های بین‌المللی فیلم به نمایش درآمده‌اند. فیلم پسر به کارگردانی او در بیست و هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم لیستاپاد بلاروس موفق به دریافت جایزه بهترین فیلم بخش سینمای جوان و در چهل و سومین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو جایزه فدراسیون کلوب سینمایی روسیه در بخش مسابقه اصلی این دوره را به دست آورد.
اظهارات معراجی در جشنواره فیلم فجر در سال ۱۴۰۰ مجادله برانگیز شد و اعتراض امامان جمعه ایران را برانگیخت. او در پاسخ به پرسشی گفت از دید او، عشقی که بین دو شحصیت فیلم نمور وجود دارد به قدری محترم است که فرزند این زوج فارغ از این که صیغه محرمیت خوانده شده بود یا نه، حلال‌زاده است.
پرویز باقروف (؛ زادهٔ ) بوکسور اهل جمهوری آذربایجان است.
الوین علی‌اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال روان باکو، باشگاه فوتبال باکو، باشگاه فوتبال نفتچی باکو، و باشگاه فوتبال آزال باکو اشاره کرد.
والتر هوبرت آننبرگ (Walter Hubert Annenberg) (زادهٔ ۱۳ مارس ۱۹۰۸ – درگذشتهٔ اول اکتبر ۲۰۰۲)، بازرگان، سرمایه‌گذار، نوع‌دوست و دیپلمات آمریکایی بود. آننبرگ مالک و گردانندهٔ انتشارات مثلث که شامل تملک "فیلادلفیلا اینکوایرر"، "TV گاید"، "دِیلی رِیسینگ فُرم" و مجلهٔ "سِوِنتین" بود. ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده او را به‌عنوان سفیر ایالات متحده در بریتانیا منصوب نمود که از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ در آنجا فعالیت کرد.
آننبرگ در میلواکی دیده به جهان گشود و در نیویورک پرورش یافت. او به مدرسهٔ وارتون، دانشکدهٔ بازرگانی دانشگاه پنسیلوانیا رفت، هرچند تحصیل را رها کرد و به‌دنبال حرفه‌ای به‌عنوان بازرگان و سرمایه‌گذار بورس رفت. پدرش، موزس آننبرگ، به فرار مالیاتی محکوم شد و دو سال به زندان افتاد. در آن زمان، به‌دنبال درگذشت پدرش در سال ۱۹۴۲، آننبرگ کنترل شرکت این‌کوایرر را در اختیار گرفت و نفوذ و تملک خود را گسترش داد. او کسب‌وکار مجلهٔ خانوادگی را پُررونق کرد و آن را به بخش‌هایی از صنعت رسانه مانند رادیو و تلویزیون بسط داد.
آننبرگ در دورانی که سفیر ایالات متحده در انگلستان بود، رابطهٔ نزدیکی با ملکه الیزابت دوم و سایر اعضای خانوادهٔ سلطنتی ایجاد کرد. پس از چند اشتباه ناخواسته که در اوایل کار مرتکب شد، به‌خاطر اخلاق شغلی فداکارانه‌اش، سرگرمی‌های مجلل همسرش و هدایای شخصی برای حمایت از آرمان‌های میهن‌دوستانه‌اش نظیر مرمت کلیسای جامع سنت پل در لندن مورد تحسین قرار گرفت. او همچنین هزینهٔ بازسازی خانهٔ وینفیلد، محل زندگی سفیر آمریکا را پرداخت کرد.
آننبرگ در سال‌های پایانی زندگی، به یکی از برجسته‌ترین نیکوکاران ایالات متحده تبدیل شد. در سال ۱۹۸۸، او بنیاد آننبرگ را بنا نهاد و شخصاً بیش از ۲ میلیارد دلار به مؤسسات آموزشی و گالری‌های هنری، ازجمله دانشکدهٔ ارتباطات آننبرگ در هر دو بخش دانشگاه پنسیلوانیا و دانشکدهٔ ارتباطات و روزنامه‌نگاری آننبرگ USC در لس‌آنجلس کمک کرد. آننبرگ در سانی‌لندز، در ملک ۲۲۰ هکتاری خود در نزدیکی پالم اسپرینگز، کالیفرنیا، از خانوادهٔ سلطنتی، رؤسای جمهور و سایر افراد سرشناس پذیرایی می‌کرد. اکنون این مکان، یک موزه و مرکز تفریحی است که به ادارهٔ میراث آننبرگ اختصاص یافته‌است.
والتر آننبرگ در ۱۳ مارس ۱۹۰۸ در خانواده‌ای یهودی در میلواکی، ویسکانسین دیده به جهان گشود. او تنها فرزند سادی سسلیا نی فریدمن (زادهٔ ۱۸۷۹- درگذشتهٔ ۱۹۶۵) و موزس مو لوئیس آننبرگ بود که روزنامهٔ دِیلی رِیسینگ فُرم را منتشر می‌کرد و در سال ۱۹۳۶، دِ فیلادلفیا این‌کوایرر را خرید. آننبرگ از کودکی به لکنت زبان دچار بود.
او هفت خواهر به نام‌های دیانا آننبرگ (زادهٔ ۱۹۰۰ - درگذشتهٔ ۱۹۰۵)، ایستر «آی» آننبرگ سیمون لوی (زادهٔ ۱۹۰۱- درگذشتهٔ ۱۹۹۲)، جانت آننبرگ هوکر (زادهٔ ۱۹۰۴- درگذشتهٔ ۱۹۹۷)، انید آننبرگ هائوپت (زادهٔ ۱۹۰۶- درگذشتهٔ ۲۰۰۵)، لیتا آننبرگ هازن (زادهٔ ۱۹۰۹- درگذشتهٔ ۱۹۹۵)، اِولین آننبرگ جیف هال (زادهٔ ۱۹۱۱ درگذشتهٔ ۲۰۰۵) و هاریت بیتریس آننبرگ ایمز آرونسون (زادهٔ ۱۹۱۴- درگذشتهٔ ۱۹۶۹) داشت.
خانوادهٔ آننبرگ در سال ۱۹۲۰ به لانگ آیلند، نیویورک نقل‌مکان کردند، والتر به دبیرستان پدی در هایتستاون، نیوجرسی رفت و در سال ۱۹۲۷ از آنجا فارغ‌التحصیل شد. او تحصیل در دانشکدهٔ وارتون در دانشگاه پنسیلوانیا را رها کرد و هرگز مدرک کالج دریافت نکرد. آننبرگ در دوران تحصیل در کالج، عضو زتا بتا تائو بود که یک انجمن برادری سنتی یهودی بود.Burns, Catherine M. "Walter Annenberg." In "Immigrant Entrepreneurship: German-American Business Biographies, 1720 to the Present", vol. 5, edited by R. Daniel Wadhwani. German Historical Institute. Last modified January 07, 2015.
آننبرگ به‌شدت تحت‌تأثیر اتهامات فرار مالیاتی و دیگر رسوایی‌های مربوط به پدرش در دههٔ ۱۹۳۰ بود. بخش مهمی از زندگی او در بزرگسالی صرف احیای آبروی خانوادگی با انجام اقدام‌های بشردوستانه و خدمات عام‌المنفعه شد.
آننبرگ پس از درگذشت پدرش در سال ۱۹۴۲، کسب‌وکار خانوادگی را برعهده گرفت و از میان چندین نفر از اعضای خانواده که ناکام مانده بودند، او توانست به موفقیت دست یابد. آننبرگ چندین رسانهٔ نوشتاری و نیز شبکهٔ رادیو و تلویزیونی را خرید که به موفقیت بزرگی انجامید. یکی از موفقیت‌های بارز او، راه‌اندازی تی‌وی گاید در سال ۱۹۵۲ بود که آن را برخلاف توصیهٔ مشاوران مالی‌اش آغاز کرد. او همچنین هفده مجله پایه‌گذاری کرد. تی‌وی گاید در دههٔ ۱۹۷۰، ۶۰۰۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰۰ دلار در هفته درآمد داشت.
درحالی‌که آننبرگ امپراتوری انتشارات خود را در قالب کسب‌وکار اداره می‌کرد، از بهره‌مندی از آن برای اهداف سیاسی خود واهمه‌ای نداشت. یکی از نشریات او، دِ فیلادلفیا این‌کوایرر، در رهایی فیلادلفیا از شرِ حاکمیت شهری عمدتاً فاسدش در سال ۱۹۴۹، تأثیرگذار بود. این نشریه پس از جنگ جهانی دوم کارزاری برای طرح مارشال به راه انداخت و در دههٔ ۱۹۵۰ به مک‌کارتیسم حمله کرد.
در سال ۱۹۶۶، آننبرگ از این‌کوایرر برای تشکیک در نامزدی میلتون شاپ دموکرات برای فرمانداری پنسیلوانیا بهره برد. شاپ از پیشنهاد ادغام راه‌آهن پنسیلوانیا با راه‌آهن مرکزی نیویورک به‌شدت انتقاد کرد و کمیسیون بازرگانی بین ایالتی آمریکا را در تنگنا گذاشت تا از وقوع آن جلوگیری کند. آننبرگ، به‌عنوان بزرگ‌ترین سهام‌دار راه‌آهن پنسیلوانیا، به‌دنبال ادغام این پروژه بود (که به این مهم هم نائل آمد) و از مخالفت با شاپ مستأصل شد. در یک کنفرانس مطبوعاتی، یکی از خبرنگاران این‌کوایرر از شاپ پرسید که او تابه‌حال در تیمارستانی بستری بوده‌است؟ شاپ که سابقهٔ چنین بستری‌شدنی را نداشت، به گفتن «نه» بسنده کرد. روز بعد، این‌کوایرر در صفحهٔ اول خود، در یک تیتر پنج ستونی نوشت: «انکار شاپ درخصوص بستری‌شدن در تیمارستان». شاپ و چند نفر دیگر، باخت در کارزار انتخاباتی را به روزنامهٔ آننبرگ نسبت می‌دادند.
حتی زمانی که آننبرگ بازرگانی فعال بود، به خدمات عام‌المنفعه علاقه داشت. در سال ۱۹۵۳، او به یکی از متولیان مؤسس بورسیهٔ آیزنهاور بدل شد. پس از این‌که ریچارد ام. نیکسون به ریاست‌جمهوری رسید، آننبرگ را در مقام سفیر در دادگاه سنت جیمز در بریتانیا منصوب کرد. در سال ۱۹۶۹، آننبرگ به‌دنبال فشاری که پس از جنجال شاپ به او وارد شد، این‌کوایرر، فیلادلفیا و دیلی نیوز را که در سال ۱۹۵۷ خریده بود، به مبلغ ۵۵ میلیون دلار به روزنامهٔ نایت (Knight) فروخت. او پس از انتصاب در مقام سفیر، در بریتانیا بسیار محبوب شد و در ۲۶ نوامبر ۱۹۶۹ به‌عنوان قاضی افتخاری معبد میانه انتخاب شد و در سال ۱۹۷۶ به‌عنوان شوالیه فرمانده افتخاری نشان امپراتوری بریتانیا (KBE) را دریافت کرد.Arnold, J. (1982). "The Middle Temple Bench Book". Vol. 2, p.109..
آننبرگ سبک زندگی باشکوهی داشت. املاک زمستانی او در سانی‌لندز در رانچو میراژ، کالیفرنیا (نزدیک پالم اسپرینگز)، میزبان دورهمی‌هایی با حضور افرادی مانند رونالد ریگان رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده و نانسی ریگان، بانوی اول، ملکه الیزابت دوم، فرانک سیناترا، باب هوپ، بینگ کراسبی، چارلز، شاهزاده ولز و خانوادهٔ محمدرضا پهلوی بود. او ریگان، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده را به مارگارت تاچر، نخست‌وزیر بریتانیا معرفی کرد و خانوادهٔ ریگان اغلب شب سال نو را با خانوادهٔ آننبرگ جشن می‌گرفتند. رونالد ریگان در اوایل سال ۱۹۸۱ لئونور آننبرگ را رئیس تشریفات وزارت امور خارجه منصوب کرد. سانی‌لندز ۴۰۰ جریب (۱٫۶ کیلومتر مربع) زمین را در بر می‌گیرد که در قطعه‌ای ۶۵۰ هکتاری (۲٫۶ کیلومتر مربع) محصور شده و با دیواری گچ‌بری‌شده در گوشهٔ شمال‌غربی فرانک سیناترا درایو و باب هوپ درایو احاطه شده‌است. این ملک یک زمین گلف در دل خود جای داده‌است. از این املاک همچنان برای جلسه‌ها و استراحت افراد برجسته استفاده می‌شود.
آننبرگ دانشکدهٔ ارتباطات آننبرگ را در دانشگاه پنسیلوانیا و دانشکدهٔ ارتباطات و روزنامه‌نگاری را در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی تأسیس کرد. در سال ۱۹۹۳، او یک چک ۱۰۰ میلیون دلاری را به مدرسهٔ پدی اهدا کرد که با احتساب تورم بزرگ‌ترین کمک مالی تاکنون به یک مدرسه بوده‌است. آننبرگ به قهرمان تلویزیونی ملی بدل شد و جوایز بسیاری را دریافت کرد. از جملهٔ این دستاوردها می‌توان به جایزهٔ لوح طلایی آکادمی دستاوردهای آمریکا در سال ۱۹۸۵، مدال آزادی ریاست‌جمهوری از رئیس‌جمهور ریگان در سال ۱۹۸۶، مدال لینوس پاولینگ برای بشردوستی، مدال آیزنهاور برای پیشگامی و خدمات در سال ۱۹۸۸و نشان شوالیه گرگوری کبیر در سال ۱۹۹۸ اشاره کرد. وانگهی، او به‌عنوان افسر لژیون افتخار فرانسه معرفی شد."Who's Who in the World", 1978–1979
در اوایل دههٔ ۱۹۸۰، آننبرگ مرکز علوم بهداشتی آننبرگ را در آیزنهاور در رانچو میراژ، کالیفرنیا پایه‌گذاری کرد. در اواسط دههٔ ۱۹۸۰، او بورسیهٔ تحصیلی آننبرگ را در کالج اتون ایجاد کرد که بورسیه‌ای یک‌ساله برای یک فارغ‌التحصیل ارشد کالج ایالات متحده (که از فهرست چرخشی دانشگاه‌های ایالات متحده ازجمله دوک، هاروارد، پن، پرینستون، ییل و غیره انتخاب می‌شود) است تا یک‌سال را به تدریس و فعالیت در جایگاه سفیر فرهنگی در مدرسهٔ پسرانهٔ معروف بریتانیا بگذراند.Annenberg Fellowship 2008 در سال ۱۹۸۹، او بنیاد آننبرگ را بنیان نهاد و در سال ۱۹۹۳ چالش آننبرگ را راه‌اندازی کرد که یک اقدام اصلاحی پنج‌سالهٔ ۵۰۰ میلیون دلاری و بزرگ‌ترین هدیه‌ای است که تاکنون به آموزش همگانی ایالات متحده اعطا شده‌است. در سال ۱۹۹۳، او و همسرش لئونور، مدال ملی هنر را دریافت کردند.Lifetime Honors - National Medal of Arts در سال ۱۹۹۵، آننبرگ به‌عنوان عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا برگزیده شد.
در سال ۱۹۸۸، او انتشارات مثلث (تی‌وی گاید، دیلی رِیسینگ فُرم و چند نشریهٔ دیگر) را به مبلغ ۳ میلیارد دلار (که قیمت رسانه‌ای بی‌سابقه در آن زمان به‌شمار می‌رفت) به روپرت مرداک، غول انتشاراتی استرالیایی فروخت و اعلام کرد زندگی خود را وقف بشردوستی خواهد کرد.
بر اساس تخمین‌ها، آننبرگ در طول زندگی خود بیش از ۲ میلیارد دلار را صرف فعالیت‌های بشردوستانه کرده‌است. او زمانی گفت که «آموزش… تمدن را در کنار هم نگه می‌دارد». بسیاری از ساختمان‌های مدارس، کتابخانه‌ها، تئاترها، بیمارستان‌ها و موزه‌ها در سراسر ایالات متحده اکنون به نام او خوانده می‌شوند. کلکسیون هنر امپرسیونیست فرانسوی او در سال ۱۹۹۱ تقریباً یک میلیارد دلار ارزش داشت و پس از مرگش در سال ۲۰۰۲، به موزهٔ هنر متروپولیتن نیویورک اهدا شد. در سال ۱۹۹۰، او ۵۰ میلیون دلار به صندوق کالج متحد سیاهان اهدا کرد، این بیشترین مبلغی است که تابه‌حال به این سازمان کمک شده‌است. او همچنین عضو شورای مؤسسان، مؤسسهٔ آمریکایی روترمر در دانشگاه آکسفورد بود که به جمع‌آوری کمک‌های مالی برای ساختمان و کتاب‌خانهٔ مؤسسه کمک کرد.
در سال ۱۹۸۳، آننبرگ به‌عنوان شخصیت سال پیشگامان رسانه‌ای فیلادلفیا انتخاب شد و در سال ۱۹۹۲ به تالار مشاهیر پیشگامان رسانه‌ای فیلادلفیا راه یافت.
در سال ۱۹۹۵، او جایزهٔ اس. راجر هورچاو را به پاس بهترین خدمات عام‌المنفعه به دست یک شهروند خصوصی دریافت کرد که یکی از جوایز جفرسون برای خدمات عام‌المنفعه است که سالانه از سوی مؤسسهٔ آمریکایی خدمات عام‌المنفعه اهدا می‌شود.
فضای عکاسی آننبرگ که هم به تصاویر دیجیتال و هم به عکاسی چاپی اختصاص دارد، در سال ۲۰۰۹ از سوی بنیاد آننبرگ و متولیان آن در «شهر قرن» لس‌آنجلس افتتاح شد. اولین نمایشگاه، آثاری از جان بالدساری، کاترین اوپی، داگلاس کرکلند، جولیوس شولمن، لورن گرینفیلد و کارولین کول را به نمایش می‌گذاشت.
آننبرگ در سال ۱۹۳۹ با برنیس ورونیکا دانکلمن ازدواج کرد. برنیس در خانواده‌ای یهودی در کانادا بزرگ شد. او دختر دیوید دانکلمن، بازرگان کانادایی بود که به تولید عمدهٔ کت و شلوارهای ارزان‌قیمت و فروش آن‌ها به قیمت ۱۴ دلار در ۶۵ فروشگاه زنجیره‌ای خرده‌فروشی خود معروف بود.Ogden, Christopher (1999). "Legacy: A Biography of Moses and Walter Annenberg". p. 263. آن‌ها پس از یازده سال زندگی مشترک، در سال ۱۹۵۰ از هم جدا شدند. دانکلمن و آننبرگ در زمان ازدواج صاحب دو فرزند شدند: یک دختر به نام والیس و یک پسر به نام راجر. راجر در سال ۱۹۶۲ خودکشی کرد. دانشگاه هاروارد که زمانی راجر در آنجا دانشجو بود، برای بزرگداشت مرگ او، اکنون سالنی به نام راجر آننبرگ دارد که به افتخار او نام‌گذاری شده‌است.
در سال ۱۹۵۱، آننبرگ با لئونور «لی» کوهن ازدواج کرد. لی خواهرزادهٔ هری کوهن، بنیان‌گذار و رئیس کلمبیا پیکچرز بود. با آن‌که لی یهودی بود، همسر عمویش او را بزرگ کرد و به یک عالم مسیحی بدل شد. به‌رغم این‌که اعضای خانوادهٔ آننبرگ در خانواده‌های یهودی متولد شده بودند، به آئین‌های یهودیت پایبند نبودند. آن‌ها همواره عید پاک و کریسمس را با خانواده و دوستان جشن می‌گرفتند.
در اول اکتبر سال ۲۰۰۲، آننبرگ بر اثر عوارض ذات‌الریه در خانهٔ خود در وین وود، پنسیلوانیا، درگذشت. او در زمان درگذشت، ۹۴ سال سن داشت. بازماندهٔ او از همسرش، لئونور (زاده‌ی۲۰ فوریه ۱۹۱۸ – درگذشتهٔ ۱۲ مارس ۲۰۰۹)، دخترش، والیس؛ و دو خواهرش، انید ای. هائوپت و اِولین هال بودند. با احتساب دختران همسرش از دو ازدواج اولش (دایان دشونگ و الیزابت کابلر)، او هفت نوه و شش نتیجه از خود به جای گذاشت.
روسلان پولاداف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال خزر لنکران، باشگاه فوتبال کشله، باشگاه فوتبال زیره، باشگاه فوتبال سیمرغ زاقاتالا، و باشگاه فوتبال سومقاییت اشاره کرد.
جمشید محرم‌اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال روان باکو، باشگاه فوتبال آدانااسپور، باشگاه فوتبال کپز، و باشگاه فوتبال باکو اشاره کرد.
نودار محمدوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال قبله، باشگاه فوتبال خزر لنکران، باشگاه فوتبال روان باکو، باشگاه فوتبال قره‌باغ، باشگاه فوتبال سومقاییت، و باشگاه فوتبال شاه‌داغ قوسار اشاره کرد.