moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از جمله شاگردان او می‌توان به نام‌هایی نظیر: حسینعلی ملاح، جواد لشکری، حسن اعتمادی و ...اشاره نمود.
این مقاله فیلم‌شناسی کاملی از مارلون براندو است که یکی از بزرگ‌ترین بازیگران تمام دوران به حساب می‌آید.
میشل یونجو پارک استیل (متولد ۲۱ ژوئن ۱۹۵۵) مقام دولتی جمهوری‌خواه آمریکایی است. وی از سال 2021 نماینده حوزه انتخابیه چهل‌وهشتم کالیفرنیا در مجلس نمایندگان آمریکا است. او پیشتر یکی از اعضای شورای نظار شهرستان اورنج، کالیفرنیا و عضو سابق هیئت برابرسازی ایالتی کالیفرنیا بوده است.
استیل در سئول کره جنوبی متولد شد. پدرش در شانگهای از پدر و مادری کره ای به دنیا آمد. استیل در کره جنوبی، ژاپن و ایالات متحده تحصیل کرده‌است. وی دارای مدرک بازرگانی از دانشگاه پپرداین و MBA از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی است. او به کره ای و ژاپنی مسلط است.
استیل برای نمایندگی مجلس نمایندگان ایالات متحده در حوزه ۴۸ کنگره ای کالیفرنیا نامزد شده‌است. استیل ۳۴٫۹٪ آرا را در انتخابات مقدماتی بدست آورد و در انتخابات ۳ نوامبر ۲۰۲۰ با هارلی رودا نماینده فعلی کنگره دموکرات روبرو شد.
جایگاه صحیح نوشته‌های اولیه کارل مارکس درون نظام فکری او مورد بحث و جدال فراوان بوده‌است. برخی معتقدند که "شکافی" در توسعه اندیشه مارکس وجود دارد که تفکر وی را به دو دوره تقسیم می‌کند: گفته می‌شود " مارکس جوان " متفکری است که با مسئله از خودبیگانگی سر و کار دارد، در حالی که گفته می‌شود "مارکس بالغ" آرزوی یک سوسیالیسم علمی را دارد.
در معماری رواق یا ایوان ، یک توالی از طاق‌هایی مجاور یکدیگر است که هر طاق را ستونی یا ردیفی از ستون‌ها یا پایه‌ها پشتیبانی می‌کند. رواق‌های بیرونی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که در مسیر عبور و مرور سرپناهی را برای عابران پیاده فراهم می‌کنند. مسیر پیاده‌روی ممکن است ردیف‌هایی از فروشگاه‌های کوچک و بزرگ باشد."New Oxford American Dictionary" در یک رواق ممکن است مسیر پیاده‌روی در هر دو طرف آن قوس‌هایی وجود داشته باشد. گزینهٔ دیگر، طاق‌نماهای کور بر روی یک دیوار مستحکم قرار می‌گیرند.James Bettley and Nikolaus Pevsner (2007), "Essex. The buildings of England", Yale University Press, page 865 طاق‌نمای کور از ویژگی‌های معماری رومانسک است که بر معماری گوتیک تأثیر گذار بوده‌است. در سنت معماری گوتیک، "رواق" را می‌توان در داخل محوطه، در پایین‌ترین قسمت دیوارهٔ شبستان، از تری‌فوریوم و شکاف در کلیسای جامع،William Chambers (1973), "Chambers's encyclopaedia, Volume 1", International Learning Systems Corp, p. 534 یا در قسمت بیرونی، که معمولاً بخشی از آن هستند، پشتیبانی کرد. از راهروهایی که حیاط و ورودی‌های طاق قوسی را احاطه کرده‌اند.
بسیاری از رواق‌های قرون وسطایی، مغازه‌ها یا دکه‌ها را در فضای سربوشیده خود نگهداری جا می‌دادند یا آن‌ها در پشت دیوار اصلی قرار می‌گرفتند. از این رو، «آرکاید» بدون توجه به فرم معماری، به کلمه‌ای عمومی برای گروهی از فروشگاه‌های در یک ساختمان تبدیل شده‌است.
اوتاگاوا تویوکونی (؛ – ) نقاش، هیزم شکن، تصویرگر، و هنرمند اهل ژاپن بود.
شینار (؛ عبری ، Septuagint ) در کتاب مقدس عبری منطقه جنوبی بین النهرین است.
نام "Šinʿar" هشت بار در کتاب مقدس عبری وجود دارد که از آن به عنوان بابل یاد می‌کند. از توصیفاتی که برای وصف این شهر بیان شده، می‌شود چنین برداشت کرد که شینار بابل / بابل (در شمال بابل) و اِرِچ / اوروک (در جنوب بابل) است. چنان‌که در "کتاب پیدایش" ۱۰:۱۰ آمده، آغاز پادشاهی نمرود «بابل [بابل] و اِرِچ [ اوروک ] و اکاد و کلنه» در سرزمین شینار بوده‌است. در آیه ۱۱: ۲ آمده‌است که شینار دشتی را که پس از طغیان نوح به محل ساخت برج بابل تبدیل شده بود را در تسلط خود داشت. پس از سیل، پسران شم، هام و یافث ابتدا در ارتفاعات ارمنستان اقامت گزیدند و سپس به شینار مهاجرت کردند.Vuibert, Ancient History, 25.
در "پیدایش" ۱۴: ۱٬۹، پادشاه امرفل بر شینار حکومت می‌کند.
ماساژ تایلندی یا ماساژ یوگای تایلندی یک سیستم درمانی سنتی است که ترکیبی از طب فشاری، اصول آیورودا هند و حالت‌های یوگای کمکی است. ایده مستعار خطوط انرژی Shen-lines که برای اولین بار مورد استفاده قرار گرفت «ماساژ یوگای تایلندی» است. این موارد مانند نادیس از نظر فیلوسوفی یوگا توسط گوراکنات شبیه است.
در زبان تایلندی معمولاً آن را nuat phaen thai (تایلندی: นวด แผน ไทย، تلفظ [nûa̯t pʰɛ̌:n tʰāj]؛ روشن. ماساژ به سبک تایلندی)) یا nuat phaen boran (นวด แผน โบราณ ، [nûa̯t pʰɛ̌:n bō:rā:n]؛ روشن) نامیده می‌شود. "ماساژ به سبک باستان")، اگرچه نام رسمی آن nuat thai است (massage ไทย ، [nûa̯t tʰāj]؛ "ماساژ تایلندی") مطابق قانون طب سنتی پزشکی تایلند، BE 2556 (2013).Traditional Thai Medical Professions Act, BE 2556 (2013) .]
وزارت توسعه بهداشت عمومی تایلند برای توسعه طب سنتی و جایگزین تایلند مکان‌ها و پزشکان ماساژ سنتی تایلند را تنظیم می‌کند. از سال ۲۰۱۶ این بخش می‌گوید ۹۱۳ کلینیک سنتی در تایلند در سراسر کشور ثبت نام کرده‌اند. از سال ۲۰۱۸، از ۸۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ فروشگاه اسپا و ماساژ در تایلند، فقط ۴٬۲۲۸ مورد توسط وزارت پشتیبانی خدمات بهداشتی وزارت بهداشت (HSS) تأیید شده‌اند. .
یونسکو در دسامبر ۲۰۱۹ ماساژ سنتی تایلندی را به فهرست میراث فرهنگی انسانی خود اضافه کرد. [۶] [۷] [۸]
گفته می‌شود که عمل ماساژ یوگای تایلندی هزاران سال قدمت دارد اما به دلیل خواص درمانی قابل درک در سطح عاطفی و جسمی، هنوز بخشی از سیستم پزشکی تایلند است. هنگام انجام ماساژ در زمینه‌های غربی و تایلندی، در برخی اعمال متفاوت است. حساسیت‌های فرهنگی غربی ممکن است از نظر پذیرش روش‌های شیمیایی شفابخشی مانند افزایش شدت ماساژ یا پرش دادن دهنده به دور میز ماساژ مانند خدای هندو هانومان متفاوت باشد. ماساژ سنتی تایلندی از روغن و لوسیون استفاده نمی‌کند. گیرنده در طول درمان لباس می‌پوشد. تماس بدن بین گیرنده و گیرنده وجود دارد، اما بدن به جای مالش بر روی عضلات، فشرده، کشیده، کشیده و لرزیده می‌شود. [۱۰] مفهوم متا (مهربانی مهربانانه)، مبتنی بر آموزه‌های بودایی، بخشی جدایی ناپذیر از این عمل است. پزشکان مشهور همچنین تأکید بر مراقبه و از خود گذشتگی بخشی از پزشک را به عنوان لاینفک تأثیر این عمل می‌دانند. [۹]
گیرنده لباس راحت و گشاد می‌پوشد و روی تشک یا تشک محکم روی زمین دراز می‌کشد. در تایلند، حدود ده نفر ممکن است به‌طور همزمان در یک اتاق بزرگ ماساژ بگیرند. سبک باستانی واقعی ماساژ مستلزم آن است که ماساژ تنها با دهنده و گیرنده انجام شود. گیرنده در طول ماساژ در موقعیت‌های مختلف مانند یوگا قرار می‌گیرد، که همچنین با فشارهای استاتیک و ریتمیک عمیق ترکیب می‌شود.
ماساژ به‌طور کلی از خطوط تعیین شده ("سن") در بدن پیروی می‌کند. از پاها و پاهای فرد دهنده می‌توان برای قرار دادن بدن یا اندام گیرنده استفاده کرد. در موقعیت‌های دیگر، دست‌ها بدن را ثابت می‌کنند، در حالی که پاها ماساژ می‌دهند. یک جلسه ماساژ کامل تایلندی ممکن است دو ساعت طول بکشد و شامل فشار دادن و کشش کل بدن است. این ممکن است شامل کشیدن انگشتان، انگشتان پا، گوش‌ها، شکستن انگشتان، راه رفتن در پشت گیرنده با فشار دادن کف دست، فشار دادن انگشت شست، فشار انگشتان و بازو در بسیاری از موقعیت‌های مختلف از جمله HDS باشد. روش و ریتم استاندارد ماساژ وجود دارد که گیرنده آن را متناسب با گیرنده تنظیم می‌کند.
قلب‌های ارغوانی (به انگلیسی: Purple Hearts) یک فیلم جنگی و درام آمریکایی به کارگردانی سیدنی جی. فیوری محصول سال ۱۹۸۴ با بازی کن وال و شریل لاد است. فیلمنامه مربوط به یک جراح نیروی دریایی و یک پرستار نیروی دریایی است که هنگام خدمت در طول جنگ ویتنام عاشق یکدیگر می‌شوند. علاقه آنها به یکدیگر تضاد قابل توجهی با خشونت جنگ ایجاد می‌کند.
پاول کرکوم (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه اهل کانادا است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اینشتین در علوم لیزر، نشان زرین لومونسف، مدال پادشاهی، جایزه هاروی، مدال موسسه فیزیک اسحاق نیوتن و همکار انجمن سلطنتی شده‌است.
مایکل پپر (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه فیزیک نوین اهل بریتانیا است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان فارادی، همکار انجمن سلطنتی، مدال موسسه فیزیک اسحاق نیوتن و مدال پادشاهی شده‌است.
متهمان نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران اشخاص و نهادهای وابسته به نظام جمهوری اسلامی ایران به ویژه در ردهٔ سران سیاسی، امنیتی، نظامی، انتظامی و قضایی و حتی فقهی (اجتهاد و مرجعیت) هستند که از دیدگاه شمار چشمگیری از کشورهای عضو سازمان ملل و نیز فعالان و نهادهای حقوق بشری مانند شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و دیوان بین‌المللی دادگستری (در لاهه) و مراکز و گروه‌های ایرانی فعال در زمینهٔ حقوق بشر در داخل (مانند کانون مدافعان حقوق بشر) و بیرون از ایران و همچنین کسانی که از سوی حکومت جمهوری اسلامی، حقوق انسانی‌شان نقض شده‌است، جزو ناقضان حقوق بشر هستند. نظام جمهوری اسلامی هیچ‌گاه اتهام نقض حقوق بشر را نپذیرفته‌است.
شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد بارها و همچنین دیوان بین‌المللی دادگستری و شمار چشمگیری از کشورهای جهان، از جمله، ۴۷ کشور در بیانیه‌ای و در نشست دیگری ۷۹ کشور (در آبان سال ۱۳۹۹)، ده‌ها نهاد حقوق بشری، نقض حقوق بشر در ایران به دست مسئولان حکومت جمهوری اسلامی را محکوم کرده‌اند.
به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس، دولت آمریکا ایران را به همراه کره شمالی، چین و روسیه، به دلیل نقض شدید حقوق بشر، از جمله، انجام یا اجازه انجام خشونت بر ضد اقلیت‌های دینی و قومی، محدود ساختن آزادی بیان و آزادی گردهمایی، متهم کرد.
در ۲۳ بهمن ۱۳۹۹ بیش از صد تن از نمایندگان مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از هر دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه، قطعنامه‌ای را به امضا رساندند که در آن از ایران دموکراتیک و سکولار پشتیبانی شده نیز و توطئه‌های تروریستی حکومت جمهوری اسلامی را محکوم می‌کند. در این قطعنامه، اشاره شده که حکومت جمهوری اسلامی، بارها مردم معترض ایران را در گذشته از جمله، در جریان اعدام‌های گسترده ۱۳۶۷، اعتراضات دانشجویی سال ۱۳۷۸، اعتراضات سراسری ۱۳۸۸ (تا ۱۳۹۰)، اعتراضات سراسری دی ۱۳۹۶، اعتراضات سراسری آبان ۱۳۹۸ و خیزش ۱۴۰۱ ایران سرکوب کرده‌است.
نام برخی از مسئولان (تحریم شده یا نشدهٔ) نقض کنندهٔ حقوق بشر در جمهوری اسلامی عبارت است از:
"«محمدرضا رضایی فرودی به زندانیان سیاسی می‌گفت دشمنان اسلام کرم‌های کوچکی هستند»."'محمد رئیسی، زندانی سیاسی در زندان عادل آباد سال ۹۸
سران و تعداد قابل توجهی از مسئولان نظام جمهوری اسلامی ایران به دلیل پایمال کردن حقوق بشر بارها در سطح بین‌المللی، تحریم شده‌اند.
برای آگاهی از این بخش، مسئولان تحریم‌شده توسط کشورهای غربی به دلیل سرکوب خیزش ۱۴۰۱ ایران را بخوانید.
بر پایه گزارش دیده‌بان حقوق بشر، عاملان کشتار و سرکوب معترضان در (جمهوری اسلامی) ایران از مصونیت برخوردارند.
روزنامه‌ها و نهادهای حکومت جمهوری اسلامی، از جمله، روزنامه‌های فارس (ارگان وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی) و کیهان (روزنامه) (زیر نظر نماینده ولی فقیه)، اتهامات نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی را رد می‌کنند.
اورتالسا (به اسپانیایی: Hortaleza) یک منطقهٔ مسکونی و یکی از نواحی ۲۱ گانهٔ شهر مادرید در اسپانیا است. اورتالسا ۲۷٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶۱٬۶۶۱ نفر جمعیت دارد.
امید () یکی از ایستگاه‌های خط ۴ متروی مادرید که در ناحیهٔ کرایه‌ای A واقع شده‌است.
ایستگاه بعدی: امید () آلبومی از هنرمند اسپانیایی‌تبار اهل فرانسه مانو چائو است که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد.
عنوانِ این آلبوم موسیقی از اعلامِ درون قطاری خط ۴ متروی مادرید، پیش از رسیدن به ایستگاه متروی امید (اِسپرانسا) وام گرفته شده‌است. به یکی دیگر از ایستگاه‌های متروی مادرید به نام «خیابان صلح» نیز چندین بار در این ترانه اشاره می‌شود.
این آلبوم نامزد دریافت جایزه گرمی «بهترین اجرای راک/آلترناتیو لاتین» شد. همچنین در سال ۲۰۱۰ میلادی، این آلبوم در رتبهٔ ۶۵ام از فهرست «بهترین آلبوم‌های دهه» مجلهٔ رولینگ استون قرار گرفت و در سال ۲۰۱۲ همین مجله آنرا در رتبهٔ ۴۷۴ از «۵۰۰ آلبوم برتر تمام اعصار» خود قرار داد.
سید مسعود حسینی خامنه‌ای، که با نام محسن هم شناخته می‌شود، روحانی شیعه دوازده‌امامی ایرانی و سومین پسر علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، است. این روحانی که با عنوان "حجت‌الاسلام" خوانده می‌شود با سیده سوسن خرازی، دختر سید محسن خرازی، ازدواج کرده‌است.Knowing Ayatollah Khamenei’s family –amongst: Seyyed Meitham Khamenei alkawthartv.com Retrieved 27 November 2019Seyyed Masoud Khamenei, beside his father-in-law (Seyyed Mohsen Kharazi) – Portrait aghigh.ir Retrieved 23 November 2019 سید مسعود در حوزه علمیه قم به تحصیل و تدریس مشغول استBiography of the sons of Seyyed Ali Khamenei –among Seyyed Masoud misaqh.ir Retrieved 21 November 2019
سید مسعودWho is Seyyed Masoud Khamenei? shaboneh.com مقام دولتی یا رسمی ندارد. به گزارش خبرگزاری مهرWhat are Iran’s supreme leader’s sons doing these days? mehrnews.com Retrieved 27 November 2019 سید مسعود بیشترین تلاش را - بین فرزندان سید علی خامنه‌ای - در جمع‌آوری آثار پدرش در "دفتر حفظ و نشر آثار" دارد.What are the sons of Iran's supreme leader doing? -- Amongst Seyyed Masoud seratnews.com Retrieved 13 December 2019
جد سید مسعود خامنه‌ای از سادات حسینی ایرانی هستندMarkazeAsnade Enqelab-Eslami --Arshiv (Document Center Archive), No. 1225Golshane Abrar (a group of Qom seminary researchers); Vol. 2, P 973; (Institute Baqerol-Olum (related to Islamic Development Organization); Ma'refat Publications (1382 Sh), Second Edition و نسب آنها به امام چهارم شیعیان، علی بن حسین متصل است.Khamenei Family -- Ayatollah Khamenei ghadeer.org Retrieved 2 October 2019PurPure tree (al-Shajarah al-Tayebbah), Seyyed Fazel al-Mousavi al-Safavi (Khalkhali-Zadeh)
رنو لوتانگ (؛ زادهٔ ژانویهٔ ۱۹۷۰ میلادی در تهران) یک موسیقی‌دان، مهندس صدا و تهیه‌کننده موسیقی اهل فرانسه است.
او تهیهٔ آلبوم‌هایی برای مانو چائو، فایست، امیلی سیمون، الن سوشون، فیلیپه کاتینه، پیچز، رنو، ایدیر، جین برکین، عبدالملک، آریل دومبال، ساول ویلیامز، ببه و جارویس کوکر را برعهده داشته است. او همچنین در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، مهندسی صدای تمامی اجراهای زندهٔ ژان میشل ژار را بر عهده داشت.
وی در سال ۱۹۹۶ میلادی برندهٔ ویکتوار دُ لا موزیک شد.
ویکتوار دُ لا موزیک (؛ ) که در لغت به‌معنای «کامیابی‌های موسیقی» یا «موفقیت‌های موسیقی» است، نام یک جایزهٔ مشهور موسیقی است که به‌طور سالیانه توسط «وزارت فرهنگ فرانسه» به موفقیت‌های چشمگیر و دستاوردهای ارزندهٔ صنعت موسیقی اهدا می‌شود. این جایزهٔ، دو زیرگروه دیگر برای موسیقی کلاسیک و جاز دارد که به ترتیب «ویکتوار دُ لا موزیک کلاسیک» و «ویکتوار دُ جاز» نامیده می‌شوند.La France Contemporaine - Page 176 William F. Edmiston, Annie Duménil - 2009 "Les Victoires de la Musique sont un concours musical qui a lieu tous les ans en France. Tandis que les Victoires de la Musique sont consacrées à la musique populaire, il y a aussi les Victoires de la Musique classique et les Victoires du Jazz."
در مراسم سالیانه اهدای این جایزه، هنرمندان برجسته‌ای به اجرای برنامه می‌پردازند و مخاطبان فراوانی نیز، جشن اعطای جوایز را از طریق تلویزیون مشاهده می‌کنند. این جایزهٔ، معادل فرانسوی جایزه گرمی و جایزه بریت است و یکی از جوایز اصلی و مهم کشور فرانسه در کنار جایزه مولیر (برای تئاتر و نمایش) و جایزه سزار (برای فیلم) به‌شمار می‌رود.
باربارا پراوی
ماکسیم لو فورستیه
آیا ناکامورا
ژاک دوترون
ونسا پارادی (بیشترین بُرد)
جین برکین
کلارا لوسیانی
"شبح درون پوسته: خیزش - معماری جایگزین"، که تلفیق دوبارهٔ چهار قسمت اصلی از اووی‌ای در قالب تلویزیون است، از ۵ آوریل الی ۱۴ ژوئن ۲۰۱۵ در نه شبکه پخش شد. یک فیلم سینمایی انیمیشنی تحت عنوان "" که دنبالهٔ این سری به‌شمار می‌رود، در ژوئن ۲۰۱۵ در کشور ژاپن اکران شد.
اوکی‌یو-زوشی به معنای «داستانهای جهان فانی» نوعی کتاب‌های داستانی جدید بود که در دوره ادو رایج شد. اولین دسته اصلی داستان‌های محبوب ژاپنی است که بین دهه‌های ۱۶۸۰ و ۱۷۷۰ در کیوتو و اوساکا نوشته شده‌است. ادبیات اوکی‌یو-زوشی از نوع کانازوشی ساخته شد و در واقع در ابتدا به عنوان کانازوشی طبقه‌بندی می‌شد. اصطلاح «اوکی‌یو-زوشی» برای اولین بار در سال ۱۷۱۰ با اشاره به آثار عاشقانه یا اروتیک ظاهر شد، اما بعداً این اصطلاح به ادبیاتی اشاره داشت که موضوعات و جنبه‌های مختلف زندگی در دوره ادو را در بر می‌گرفت.
موضوع غالب این داستان‌ها خوشگذرانی، عیّاشی و خودکشی‌های عاشقانه است. این نوع داستان‌ها به شدّت در اجتماع به خصوص در شهر اوساکا طرفدار پیدا کرد و به تیراژ بالا چاپ شد.
زندگی مرد عاشق‌پیشه، نوشتهٔ ایهارا سایکاکو اولین اثر در این سبک محسوب می‌شود. در این اثر انتقاد از فحشا و تصویری از محله‌های تفریحی که در دهه‌های ۱۶۴۰ و ۱۶۵۰ محبوب بودند به چشم می‌خورد. نثر ایهارا سایکاکو دارای چنان کیفیتی است که برخی از منتقدان ادبی، او را در زمرهٔ برترین رمان‌نویسان تاریخ ادبیات ژاپن قرار می‌دهند.
پس از مرگ سایکاکو، برخی از نویسندگان برجسته‌ای، شاملِ نیشیزاوا ایپو، میاکو نو نیشیکی و هوجو دنسویی، تنها دانش‌آموز مستقیم سایکاکو در نوشتن این سبک رمان بودند. آخرین نویسنده مهم اوکی‌یو-زوشی، اجیما کیسکی، اهل کیوتو بود. در حالی که نوشته‌های کیسکی سبک و عمق نوشته‌های سایکاکو را نداشت، وی به دلیل ایجاد کتاب‌های "«کاتاگی-مونو"» یا "شخصیت‌ها" که در طول قرن هجدهم محبوب باقی ماند، اعتبار دارد. هر کتاب شامل حدود پانزده طرح بود که انواع مختلف مردم را توصیف می‌کرد.
در اواسط قرن هجدهم، ادو به مرکز فعالیت‌های ادبی تبدیل شده بود، و در حالی که تولید اوکی‌یو-زوشی تا حدود دهه ۱۷۷۰ ادامه داشت، این سبک پس از مرگ اجیما کیسکی راکد شد و به آرامی رو به زوال گذاشت.
نیک رابینسون (متولد ۸ ژانویه ۱۹۵۷ در Burnham-on-Sea، انگلیس) متخصص اوریگامی انگلیسی است. وی در سال ۲۰۰۴ توسط انجمن اریگامی انگلیس به نشان فرانسه سیدنی اعطا شد و عضو افتخاری انجمن اوریگامی انگلیس است.
وی در طول زندگی حرفه ای خود یک کالیدوسکوپ از پروژه‌ها را تا کرده‌است، اما به ظروف تاشو، ماسک‌ها و طرح‌های ساده علاقه‌مند می‌شود. رویکرد او به اریگامی این است که به جای نمایش واقعی تر، با استفاده از حداقل چین و چروک‌ها موضوع اصلی را به تصویر بکشد. او به‌طور فعال با جنبش تعلیمی تاشو درگیر است، که هدف آن ترویج مطالعه دانشگاهی تاریخچه تا کردن کاغذ و آموزش آن است.http://www.foldingdidactics.com
رابینسون نویسنده ای کتاب‌های اوریگامب نیز هست و نزدیک به ۷۰ کتاب اریگامی نوشته‌است. برخی از کتاب‌های نوشته شده توسط رابینسون عبارتند از:
همچنین می‌توانید نمودارهای تاشو برخی از مدلهای اصلی رابینسون را در وب سایت شخصی وی پیدا کنید.
رابینسون یک معلم باتجربه اریگامی است که از سال ۱۹۸۴ کلاسهای اوریگامی را به کودکان و بزرگسالان آموزش داده‌است. وی در مدارس، باشگاه‌های جوانان، بیمارستان‌ها، گالری‌های هنری، زندان‌ها، کتابخانه‌ها و مراکز خرید در انگلیس کار کرده‌است. وی همچنین در آمریکا، ایرلند، فرانسه، آلمان، اتریش، سوئیس، اسپانیا، کاتالونیا، ایتالیا، امارات متحده عربی و ژاپن دربارهٔ اوریگامی تدریس و سخنرانی کرده‌است.
رابینسون در طول زندگی حرفه ای خود از مهارت‌های اریگامی خود در بسیاری از پروژه‌های تجاری استفاده کرده‌است، از جمله ایجاد یک جایزه برای جوایز طراحی و تولید کتاب انگلیس و طراحی مدل‌های تبلیغات "Art Attack" Kelloggs. وی همچنین با Verve Clicquot، موزه ویکتوریا و آلبرت، N-Power، زیراکس، ریبنا، پنگوئن، گوگل، روزنامه گاردین، وادینگتون، نورسکه اسکوگ، خانه چتسورث، بیبی، ساپی و بسیاری دیگر همکاری کرد. وی همچنین به عنوان بخشی از تلاش برای ترویج کتابی به نام "The Airman" از Eion Colfer مدل‌های اریگامی را ایجاد کرد.
رابینسون در شفیلد، یورکشایر زندگی می‌کند. گرچه او از بیش از ۳۰ سال به عنوان یک معلم حرفه ای اریگامی کار می‌کند، اما رابینسون قبلاً یک نوازنده حرفه ای بود و با Typhoon Saturday , the Comsat Angels و Neil Ardley اجرا می‌کرد.
او هنوز هم به عنوان یک گیتاریست "حلقه دار" بازی می‌کند که به‌طور گسترده در صحنه موسیقی بداهه شفیلد کار می کند. آخرین اکران وی "Cotyledon" با نام گمشده باغ است.
اریک جویسل (Novemberric Joisel) (15 نوامبر 1956 – 10 اکتبر 2010) هنرمند اریگامی فرانسوی بود که در روش اوریگامی مرطوب ، ایجاد مجسمه های هنری فیگوراتیو با استفاده از ورق های کاغذ و آب ، بدون استفاده از چسب یا قیچی تخصص داشت.
جویسل در 15 نوامبر 1956 در مونتمورنسی ، وال د اویز ، کمون در حومه شمالی پاریس به دنیا آمد و قبل از روی آوردن به هنر ، تحصیلات خود را بر روی تاریخ و قانون متمرکز کرد. تجربه اولیه او در دنیای هنر ، مجسمه سازی ، استفاده از اشکال سنتی خاک رس و سنگ بود.
او برای نخستین بار در دهه 1980 اشکال منحصر به فرد ایجاد شده توسط آکیرا یوشیزاوا ، استاد بزرگ اوریگامی ژاپنی را که بیش از 50000 مدل خلق کرده بود ، کشف کرد و روش جمع کردن مدل های مرطوب را ایجاد کرد که اجازه می داد مجسمه های گرد سه بعدی ایجاد شود. جویسل با روشی که آثار یوشیزاوا روشهای قدیمی اریگامی و اشکال استاندارد مجسمه سازی را مخلوط کرده است ، بدون ایجاد برش و استفاده از چسب ، از کاغذ مرطوب شکل های رسا ایجاد می کند. Fox, Margalit. "Eric Joisel, French Sculptor of Origami, Dies at 53", "The New York Times", October 20, 2010. Accessed October 20, 2010.
جویسل در دهه 1990 به کار کاغذ روی آورد و باقیمانده کار خود را به خلق هنر اریگامی با استفاده از روش های خودآموزش روش تاهای مرطوب که یوشیزاوا توسعه داده و اصلاح کرده بود ، اختصاص داد. Fox, Margalit. "Eric Joisel, French Sculptor of Origami, Dies at 53", "The New York Times", October 20, 2010. Accessed October 20, 2010. وی پس از از دست دادن شغل خود به عنوان مدیر یک شرکت چاپ ، زندگی خود را وقف اوریگامی کرد. Staff. "Eric Joisel's origami sculptures are attracting thousands of euros", "The Times", November 30, 2009. Accessed October 20, 2010. او که در یک خانه کوچک زندگی می کرد ساعت ها وقت خود را به طراحی دقیق و جزئیات هر قطعه اریگامی اختصاص داد. او می توانست به اندازه سالها برای تهیه نقشه های یکی از قطعات اصلی اریگامی خود ، با یک قطعه واحد ایجاد شده در طی چند روز یا هفته ها ، شامل صدها برابر دقیق برنامه ریزی شده و اجرا شده بر روی ورق های کاغذ باشد که می تواند به همان اندازه باشد به عنوان برای ایجاد ارقامی که از اندازه دست شخص تا اندازه واقعی متغیر است ، در حالی که تعداد آنها بیش از بلند اگرچه کارهای وی در موزه لوور به نمایش درآمد و مجموعه داران از سراسر جهان برای برخی از مجسمه های اوریگامی خود به اندازه هزاران دلار پول پرداخت کردند ، اما زمان بسیار زیادی که برای هر اثر اختصاص داده شده بود ، به این معنی بود که درآمد انچنانی ندارد . قطعات مضمونی که وی با دست ساخته بود شامل ارقام کمدی دلارته و مجسمه هایی با ارتفاع پا از نوازندگان بود که هرکدام دارای یک ساز موسیقی دقیق بودند. Eric Joisel: Commedia dell'Arte , EricJoisel.com. Accessed October 20, 2010. Eric Joisel: Musicians , EricJoisel.com. Accessed October 20, 2010.
جویسل بسیاری از نقشه های طراحی مدل های خود را منتشر کرد ، و نگاهی به سطح فوق العاده ای از جزئیات و دقت دارد که "هنر او را همزمان قابل دسترسی و غیرقابل دستیابی می کند". در مراسم ترحیم وی ، "نیویورک تایمز" دستورالعمل هایی در مورد چگونگی کپی کردن یکی از چهره های جوزل یک موش صحرایی داشت ، اگرچه در آن اشاره شده بود که "هیچ فرد غیر روحانی حتی نباید به خارپشت فکر کند". Fox, Margalit. "Eric Joisel, French Sculptor of Origami, Dies at 53", "The New York Times", October 20, 2010. Accessed October 20, 2010.
جویسل در مستند "Between the Folds" ، فیلمی از ونسا گولد در سال 2009 درباره دنیای مدرن هنرمندان اوریگامی حضور داشت.
یکی از ساکنان Sannois ، Joisel در سن 53 در 10 اکتبر سال 2010، درگذشت در ارژانتوی ، از سرطان ریه . او هرگز ازدواج نکرده و فرزندی نداشته است و چهار خواهر و برادر از وی به یادگار مانده اند. Fox, Margalit. "Eric Joisel, French Sculptor of Origami, Dies at 53", "The New York Times", October 20, 2010. Accessed October 20, 2010.
یان سوم (به برتون: Yann III) معروف به خوب، دوک برتانی از سال ۱۳۱۲ میلادی و ارل ریچموند از سال ۱۳۳۴ میلادی تا هنگام مرگش بود. دوران فرمانروایی بلند او به شکل صلح آمیز سپری شد و اراضی تحت کنترل او در این مدت توسعه و آبادانی را تجربه کرد.
دوران حکومت او مصادف با فرمانراویی محمد خدابنده و ابوسعید بهادرخان سلاطین ایلخانی و دوره حکومت ملوک الطوایفی پس از آن‌ها بر ایران بود.
حکومت بر لیموژ را از مادر خود به ارث برد و بین سال‌های ۱۳۰۱ تا ۱۳۱۴ میلادی ویکونت این شهر بود. یان قصد داشت این کنت‌نشین را به عنوان هدیه ازدواج به همسر خود ایزابل کاستیل بسپارد که مخالفت گی، برادر کوچک‌تر خود که خود را محق آن می‌دید، مواجه شد. تا این که پس از چند سال در پی بچه دار نشدن ایزابل، آن را در سال ۱۳۱۴ میلادی به گی اهدا نمود. ایزابل دادخواهی به نزد پاپ برد و پاپ از یان خواست که لیموژ را به ایزابل بازگرداند. یان در سال ۱۳۱۷ میلادی لیموژ را گی گرفته و به ایزابل باز پس داد اما در عوض پنتیِور را به برادرش سپرد.
پس از مرگ پدرش، از ۲۷ اوت سال ۱۳۱۲ میلادی حکمرانی بر دوک‌نشین برتانی را آغاز کرد. با مرگ گی، مجدداً از سال ۱۳۱۷ میلادی ویکونت لیموژ شد و تا سال ۱۳۳۱ میلادی این مقام را حفظ کرد.
یان که از همان ابتدا با ازدواج پدرش با یولاند درو، همسر دومش مخالف بود، در دوران حکومت نیز با این زن و یان، پسر او رابطه حسنه ای نداشت به وجهی که سعی داشت از طریق پاپ کلمنس پنجم مشروعیت این ازدواج را زیر سؤال ببرد. این مسئله که به دوران پاپ ژان بیست و دوم نیز کشیده شد نهایتاً با تشکیل کمیسیونی از طرف پاپ با وجود روشن نبودن نتیجه احتمالاً به شکل مسالمت آمیز فیصله یافت.
در دوران حکومت یان سوم، اسقف‌های برتون سه دانشکده با مجموع ظرفیت قریب به ۶۰ دانشجو در دانشگاه پاریس و یک دانشکده در شهر رن ایجاد نمودند.
یان در لشکرکشی لوئی دهم، پادشاه فرانسه به فلاندر مشارکت نمود و نیروهای خود را به این منطقه گسیل کرد. لوئی جهت قدردانی از این همکاری، شهر سنت جیمز دو بوورون در مرز نرماندی و برتانی را به او سپرد. در این زمان دوک متحد وفاداری برای پادشاه فرانسه به حساب می‌آمد به گونه ای که حتی در نبردهای سرکوب شورشی‌های فلاندری توسط فیلیپ ششم، زخم برداشت.
با مرگ ژان برتانی، عموی یان و دریافت ریچموند، یان در سال ۱۳۳۴ میلادی نسبت به ادوارد سوم، پادشاه انگلستان سوگند وفاداری خورد.
در سال ۱۳۴۰ میلادی، ناوگانی را به کمک پادشاه فرانسه فرستاد که توسط انگلیسی‌ها نابود شد. پس از عقد پیمان صلح بین فرانسه و انگلستان که برتانی را نیز شامل می‌شد، یان مدتی را در سال ۱۳۴۱ میلادی در کنار فیلیپ ششم به سر برد.
او در سال ۱۲۹۷ میلادی و در سن یازده سالگی با ایزابلا، دختر پنج ساله شارل، دوک والوآ و پسر فیلیپ سوم، پادشاه فرانسه ازدواج کرد. ایزابلا دوازده سال بعد بدون فرزند آوری درگذشت تا یان سال ۱۳۱۰ میلادی با ایزابلا، ملکه پیشین کاستیل و دختر سانچو چهارم، پادشاه این کشور ازدواج نماید. همسر دوم او نیز هجده سال پس از آن بدون این که فرزندی برای یان به دنیا بیاورد، جان سپرد. یان در تلاش برای فراهم کردن یک جانشین برای خود سال ۱۳۲۹ میلادی در ۴۳ سالگی این بار با ژان، دختر نوزده ساله ادواردو، کنت ساوی وصلت کرد که از بخت بد او این ازدواج نیز ثمره ای نداشت.
گفته می‌شود او یک پسر نامشروع به نام ژان معروف به ژان حرامزاده داشته‌است.
یان که نمی‌خواست پس از مرگش حکومت بر برتانی به یانِ مونفورت، برادر ناتنی خود برسد، قصد داشت این دوک‌نشین را به پادشاه فرانسه بسپارد که با اعتراض اشراف مواجه گشت. در این میان شارل بلوآ، همسر برادر زاده یان با توجه به نسبتی که با دوک داشت، خود را مدعی فرمانروایی قلمداد می‌کرد درحالیکه یان به این مسئله اشاره ای نکرده بود.
یان سوم ۳۰ ماه آوریل سال ۱۳۴۱ میلادی بدون برجای گذاشتن هیچ فرزند مشروع و جانشینی از سه ازدواج خود، درگذشت و در نزدیکی پدرش در نوتر-دام دو کارم به خاک سپرده شد.
پس از مرگ یان، یان مونفورت اقدام به سلطه بر برتانی کرد. در این شرایط و با توجه به عدم تعیین جانشین از طرف یان و حمایت پادشاه فرانسه از شارل بلوآ و پادشاه انگلستان از یان مونفورت، جنگ جانشینی میان دودمان بلوآ و دودمان مونفورت در برتانی به پا شد که به جنگ صدساله نیز متصل گردید. این جنگ نهایتاً با پیروزی یان مونفورت پایان یافت.
بمب‌گذاری اتوبوس ۲۰۱۲ بورگاس یک حمله تروریستی بود که توسط یک بمب‌گذار انتحاریKulish, Nicholas & Brunwasser, Matthew. Suicide Attacker With Fake U.S. ID Blamed in Bus Bomb "The New York Times". Retrieved 19 July 2012. صورت گرفت. او به یک اتوبوس مسافربری حامل گردشگران اسرائیلی در فرودگاه بورگاس در بلغارستان، در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۲ خود را منفجر کرد. این اتوبوس پس از ورود با پرواز از تل آویو، ۴۲ اسرائیلی، عمدتاً جوانان از فرودگاه به هتل‌های خود منتقل می‌کرد. این انفجار منجر به کشته شدن راننده اتوبوس بلغاری و پنج اسرائیلی شد و ۳۲ اسرائیلی را زخمی کرد که منجر به محکومیت بین‌المللی بمب‌گذاری شد.
در فوریه ۲۰۱۳، تسوتان تسوتانوف، وزیر کشور بلغارستان گفت که شواهد «مستدل» وجود دارد که حزب‌الله لبنان در پشت این حمله است. تسوتانوف اظهار داشت که این دو مظنون دارای گذرنامه کانادایی و استرالیایی بوده و در لبنان زندگی می‌کردند. به گفته یوروپل، شواهد پزشکی قانونی و منابع اطلاعاتی همه به مشارکت حزب‌الله در انفجار اشاره دارند. ایران و حزب‌الله هر دو دخالت را انکار کرده‌اند. در ۵ ژوئن ۲۰۱۳، وزیر امور خارجه جدید بلغارستان کریستین ویگنین اظهار داشت: "هیچ مدرک قطعی در مورد تأثیر حزب‌الله در بمب گذاری در ژوئیه ۲۰۱۲ در بورگاس وجود ندارد. مقامات به جمع آوری شواهد ادامه می‌دهند. "http://www.novinite.com/view_news.php?id=150984 با این حال، دو هفته بعد یک نماینده بلغارستان در اتحادیه اروپا فاش کرد که محققان شواهد جدیدی را کشف کردند که عوامل حزب‌الله را در ارتباط با حملات تروریستی نقش دارد. محققان دریافتند که اسناد جعلی مورد استفاده عاملان این حمله توسط شخصی که با حزب‌الله ارتباط دارد ثابت می‌شود. در ژوئیه ۲۰۱۳، تسوتلین یوچف، وزیر کشور تازه منصوب بلغارستان اظهار داشت: «نشانه‌های واضحی وجود دارد که می‌گوید حزب‌الله در پشت بمب گذاری بورگاس است.»Hezbollah behind bombings
در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۳، وزارت کشور بلغارستان عکس‌هایی از دو عامل حزب‌الله مظنون به بمب‌گذاری را منتشر کرد: مالید فرح شهروند استرالیا (معروف به "حسین حسین") و حسن الحاج شهروند کانادایی.Photos of Burgas attack suspects released – Ynetnews (25 July 2013) در سال ۲۰۱۳ و با توجه به واکنش‌ها به بمب‌گذاری، اتحادیه اروپا به اتفاق آرا رأی داد تا شاخه نظامی حزب‌الله را در فهرست فهرست گروه‌های تروریستی قرار دهد.
در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۴، بلغارستان اعلام کرد که بمب‌گذار را به عنوان یک شهروند دوجانبه لبنانی-فرانسوی به نام محمد حسن الحسینی شناسایی کرده‌اند.
در انفجار یک اتوبوس تور اسرائیلی در فرودگاه بورگاس در شهر بورگاس دریای سیاه، با حدود ۲۰۰۰۰۰ نفر جمعیت و وسعت تقریباً ۴۰۰ کیلومتر در (۲۵۰ مایل) شرق پایتخت بورگاس، صوفیه، هفت نفر (از جمله عامل انتحاری) کشته و حداقل سی و دو نفر زخمی شدند. علاوه بر این، در این انفجار دو اتوبوس دیگر نیز آسیب دیدند.Bulgaria says Israelis killed by suicide attacker by Veselin Toshkov Associated Press 19 July 2012
رهبران بلغارستان، از جمله روسن پلونلیف، رئیس‌جمهور، به این حمله واکنش تندی نشان دادند. وزارت امور خارجه گفت مقامات معتقدند که این انفجار یک حمله تروریستی است. طبق گزارشات اولیه مقامات بلغارستان، انفجار ناشی از بمب در محفظه چمدان بوده‌است. با این حال، بعداً توسط یک مقام بلغاری استدلال شد که این انفجار احتمالاً توسط یک بمب‌گذار انتحاری مرد با اسناد جعلی آمریکا انجام شده‌است.
یک کودک ۱۱ ساله و دو زن باردار از جمله مجروحان بودند در حالی که زن باردار دیگری کشته شد. مصطفی کیوسف، راننده اتوبوس بلغاری نیز در سن ۳۶ سالگی کشته شد.Kulish, Nicholas & Brunwasser, Matthew. Suicide Attacker With Fake U.S. ID Blamed in Bus Bomb "The New York Times". Retrieved 19 July 2012.
بازماندگان این حمله مردم را به هوا پرتاب کردند، مردم فریاد می‌زدند و گریه می‌کردند، و یادآوری دیدن اعضای بدن را به یاد آوردند. شاهدان گفتند که انفجار از جلوی اتوبوس آغاز شد و آتش را از طریق خودرو به پایین منتقل کرد. برخی از مسافران اتوبوس برای فرار از پنجره‌ها به بیرون پریدند.
دو روز پس از حمله، تسوتان تسوتانوف، وزیر کشور بلغارستان گفت که این بمب در کوله پشتی شخصی حمل شده که توسط دوربین‌های امنیتی در فرودگاه فیلمبرداری شده‌است. تسوتانوف افزود که بمب در محفظه چمدان اتوبوس منفجر شد و این انفجار ناشی از ۳ کیلوگرم پودر TNT بود. در سال ۲۰۲۰، بمب به عنوان یک دستگاه مبتنی بر آمونیوم نیترات شناسایی شد.
به دنبال این حمله، کاوشگری برای تعیین مسئولیت حمله آغاز شد. تسوتان تسوتانوف، وزیر کشور بلغارستان گفت که تحقیقات ممکن است سالها به طول انجامد. در ۱۲ آگوست، یک تحقیق در مورد این حمله نتیجه گرفت که عامل آن یک بمب‌گذار انتحاری بوده‌است، که این نظریه‌های احتمالی دیگر مانند قاچاقچی مواد مخدر بودن را رد می‌کند. در ۱۷ اوت، تسوتانوف گفت که این تحقیق نشان می‌دهد که یک کشور یا سازمان تروریستی مسئول بمب‌گذاری در اتوبوس است، اما از مظنونان نام نبرد.
در ۱۹ ژوئیه، تسوتانوف اظهار داشت که مهاجم مظنون قبل از انفجار حدود یک ساعت روی نوار دوربین امنیتی در نزدیکی اتوبوس دیده می‌شود و وی دارای گواهینامه جعلی رانندگی از ایالت میشیگان آمریکا است. بمب‌گذار مشکوک به عنوان یک مرد سفیدپوست با موهای بلند و عینک توصیف شده‌است.Kulish, Nicholas & Brunwasser, Matthew. Suicide Attacker With Fake U.S. ID Blamed in Bus Bomb "The New York Times". Retrieved 19 July 2012.
دادستان بورگاس، کالینا چاپکانووا، شاهدانی را نقل کرد که گفتند مهاجم «با لهجه کمی انگلیسی صحبت کرد» و به نظر عرب بود، در حالی که همسر صاحب یک سرویس اجاره اتومبیل گفت که مطمئن است مهاجم عرب تبار بوده و سر تراشیده داشت. دادستان‌های بلغارستان گفتند که مهاجم دارای موهای کوتاه بود، در حالی که در تصاویر گرفته شده توسط دوربین امنیتی در فرودگاه او با موهای بلندی دیده شد، در حالی که یک شاهد گفت به نظر می‌رسید مجرم یک کلاه گیس به سر دارد. شاهدان دیگر گفتند که آنها دیدند مرتکب در روزهای قبل از حمله با گردشگران در سواحل محلی صحبت می‌کند و یکی از شاهدان گفت که این مرد به گروهی از گردشگران گفت مادرش هلندی و پدرش ایرانی است.
در ۲۴ ژوئیه، نخست‌وزیر بلغارستان، بویکو بوریسوف گفت که گروه پیچیده‌ای از توطئه گران که حداقل یک ماه را در بلغارستان قبل از بمب‌گذاری گذرانده‌اند، مسئول حمله تروریستی هستند، و سوظن‌هایی که عامل جنایت تنها نبوده، تأیید کرد. نخست‌وزیر گفت که افرادی که در این بمب‌گذاری شرکت داشتند از وسایل نقلیه اجاره ای استفاده کرده و در شهرهای مختلف حرکت کردند تا با هم دیده نشوند. وی افزود که عاملان این امر «فوق العاده ماهر» بوده و آنها تحت «قوانین سخت توطئه» عمل کردند. نخست‌وزیر گفت که مقامات معتقدند وی ممکن است از یک کشور اروپایی در منطقه سفر بدون گذرنامه شینگن به بلغارستان پرواز کرده باشد که بلغارستان هنوز عضو آن نیست و کشور در حال تحقیق و تفحص در این زمینه با حضور مقامات سایر کشورهای اروپایی است. نخست‌وزیر افزود که نمونه‌های DNA مهاجم انتحاری با همه سرویس‌های امنیتی شریک به اشتراک گذاشته شده‌است، اما هنوز هیچ تطابقی در پایگاه داده آنها یافت نشد. مقامات امنیتی اروپا همچنین گفتند که تصاویر بمب‌گذار انتحاری هنوز با هیچ‌یک از پایگاه‌های اطلاعاتی آنها مطابقت نداشته‌است، اما ممکن است بمب‌گذار انتحاری در لیست مراقبت نبوده باشد.
در ۵ فوریه ۲۰۱۳، گزارش شد که مظنون یک تبعه دو نفره کانادایی-لبنانی است و در لبنان زندگی می‌کند.
در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۴، بلغارستان اعلام کرد که آنها بمب‌گذار را به عنوان محمد حسن الحسینی، شهروند لبنانی-فرانسوی ۲۵ ساله از طریق آزمایش DNA شناسایی کرده‌اند.
در ۱۶ آگوست، مقامات بلغارستان تصویری رایانه ای از یک همدست مظنون را منتشر کردند و گفتند: «اطلاعاتی در رابطه با ارتباط این مرد با حمله تروریستی در فرودگاه وجود دارد.» مقامات تصور می‌کردند که این متعلق به بمب‌گذار انتحاری است، اما با بازسازی صورت مشخص شد که این چنین نیست و احتمال همدستی را مطرح کرد. مقامات گفتند که ممکن است همدست مشکوک در هنگام برنامه‌ریزی برای حمله تروریستی از نام‌های مستعار مختلفی استفاده کرده باشد و از مجوز رانندگی جعلی ثبت شده به «رالف ویلیام ریکو» از گراند راپیدز، میشیگان استفاده کرده‌است.
در ۲۱ آگوست، مردی از پلوودیف، بلغاری جنوبی، گفت که وی همدست مظنون را شناخته و به گفته وی پنج سال با او کار کرده، او اضافه کرد که همدست یک بلغاری است که با افرادی که تبلیغ افراط گرایی اسلامی دارند درگیر شده‌است. گزارشی در مطبوعات بلغارستان گزارش داد که پلیس بلغارستان نیز در حال بررسی این سرنخ است.
در اواخر ماه اوت، از طرف دولت بلغارستان، پلیس بین‌الملل سعی در کمک گرفتن از کشورهای عضو برای شناسایی یکی از مظنونان در تحقیقات داشت، و در وب سایت خود تصویری از همدست ادعایی را منتشر کرد، و از هر کسی که اطلاعاتی در مورد هویت خود داشت، خواستار شد به مقامات اطلاع دهند. تصاویر ارسال شده حاوی یک نسخه از گواهینامه جعلی رانندگی است که به نظر می‌رسد مظنون کلاه گیس به دست دارد. اینترپل مظنون را احتمالاً منشأ خاورمیانه ای، ۱٫۷۰–۱٫۷۵ متر قد و مو و چشم‌های قهوه ای تیره توصیف کرد که انگلیسی را با لهجه صحبت می‌کند.
در ماه اکتبر، نخست‌وزیر اعلام کرد که تروریست عامل حمله حداکثر ۵ همدست دارد که همه آنها خارجی بودند و این حمله تروریستی به مدت یک سال و نیم در خارج از بلغارستان طراحی شده‌است.
بلافاصله پس از حمله، بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر اسرائیل حزب‌الله لبنان به انجام این حمله با حمایت ایران متهم کرد. نتانیاهو قول داد که اسرائیل «واکنش قاطعی [در برابر این] هجوم تروریستی جهانی ایران» نشان خواهد داد. رئیس‌جمهور اسرائیل شیمون پرز قول داد که علیه «سایت‌های تروریستی ایرانی» در سراسر جهان تلافی کند. ایران مسئولیت این عمل را رد کرد. سخنگوی وزارت امور خارجه ایران اتهام نتانیاهو مبنی بر اینکه "بمب گذاری توسط حزب‌الله به عنوان وکالت برای ایران انجام شده " را "بی اساس" رد کرد.
در ۱۹ ژوئیه، "نیویورک تایمز" گزارش داد که مقامات ایالات متحده عامل انتحاری را به عنوان عضوی از حزب‌الله لبنان شناسایی کردند. یک مقام ارشد ناشناس به "نیویورک تایمز" گفت که بمب‌گذار دارای گواهینامه جعلی رانندگی در میشیگان است، اما هیچ نشانه ای مبنی بر ارتباط وی با ایالات متحده وجود ندارد. وی افزود که مهاجم «تحت هدایت گسترده» برای ضربه زدن به اهداف اسرائیلی فعالیت می‌کرد در صورت بروز فرصت‌ها و این راهنمایی‌ها از ایران به حزب‌الله داده می‌شد که از حزب‌الله به عنوان نماینده استفاده می‌کند. دو مقام ناشناس دیگر افزودند که حزب‌الله پشت بمب‌گذاری است، اگرچه از ارائه اطلاعات بیشتر خودداری کردند. یکی از مقامات مصاحبه شده برای توضیح اینکه چرا آنان فکر می‌کنند بمب‌گذار از حزب‌الله است، امتناع ورزید.
اگرچه ایران بارها حمایت از حملات ستیزه‌جویان در خارج را انکار کرده، اما گزارش تحلیلگران اطلاعات اداره پلیس شهر نیویورک گفت که بمب‌گذاری انتحاری در بورگاس دومین نقشه ای بود که امسال پوشانده شد و مظنون است که حمله توسط حزب‌الله و / یا ایران انجام شده‌است. این گزارش ۹ نقشه در سال ۲۰۱۲ در کشورهای مختلف را به ایران یا پروکسی‌های آن مرتبط کرد. در همان روز، تسوتانوف گزارش‌های رسانه ای مبنی بر اینکه این یک سلول محلی حزب‌الله بود را تکذیب کرد و گفت که این احتمال مورد بحث قرار نگرفته‌است. وی افزود که بمب‌گذار یک تبعه خارجی بود که حداقل چهار روز در این کشور بوده‌است و بلغارستانی نبود و همچنین محققان چندین هدف را دنبال می‌کردند، از جمله اینکه یک همدست وجود داشت. با این حال، به گفته ولادیمیر شوپوف، دانشمند علوم سیاسی در دانشگاه جدید بلغارستان، "برای بلغارستان کوچک، بیرون آمدن و نام بردن از حزب‌الله به صورت آشکار، مثل ورود به یک محوطه مین است، تقریباً باید یقین کامل وجود داشته باشد "
در تاریخ ۳۱ ژوئیه، یکی از اعضای تشکیلات امنیتی بلغارستان به "نیویورک تایمز" گفت که این حمله «در جهت مشخصی حزب‌الله را به عنوان حمله کننده نشان می‌دهد»، مثل الگوی حمله، همچنین شواهد حمله وجود دارد. دبیر مطبوعاتی کاخ سفید جی کارنی اظهار داشت: «مسلماً این مسئله وجود دارد که حزب‌الله و ایران بازیگران بدی بوده‌اند، به عنوان یک مسئله کلی، اما ما در حال حاضر در موقعیتی نیستیم که بتوانیم در مورد مسئولیت اظهارنظر کنیم.» پنتاگون گفت که «نشانه‌های متمایز حزب‌الله» در ارتباط با حمله در بورگاس وجود دارد، اگرچه در آن زمان آنها نمی‌توانستند «قاطعانه» مسئولیت حمله را اعلام کنند.
در تاریخ ۹ آگوست، "نیویورک تایمز" گزارش داد که در دو ماه منتهی به حمله تروریستی، سرویس‌های اطلاعاتی اسرائیل تماس‌های تلفنی زیادی را بین بورگاس و لبنان رهگیری کردند که سه روز قبل از بمب‌گذاری به‌طور قابل توجهی افزایش یافت. یک مقام اسرائیلی گفت: «ما منابع لبنان را می‌شناسیم، هرچند هویت آن طرف بلغارستان را نمی‌دانیم.» "نیویورک تایمز" همچنین گفت که مقامات آمریکایی و بلغاری از ارزیابی اسرائیل از این پرونده پشتیبانی می‌کنند، اما این را به صورت علنی اعلام نمی‌کنند. این روزنامه همچنین گزارش داد که یک مقام اطلاعاتی آلمان گفت که در مورد مشارکت حزب‌الله در حمله تروریستی تردید وجود دارد و به احتمال زیاد از عاملان با برخی از ارتباطات با حزب‌الله توسط ایران استفاده می‌شود.Report: Israel finds unusually high number of Lebanon, Burgas phone calls made before attack. By Barak Ravid, "Haaretz". 9 August 2012
در ۲۸ آگوست، روزنامه "الجمهوریا در" لبنان گزارش داد که بلغارستان «متمایل به» اعلام کردن حزب‌الله به عنوان مسئول حمله تروریستی است. ایران مسئولیت حمله را رد کرده‌است.
پس از جایگزینی دولت جناح راست میانه بلغارستان به رهبری سوسیال دموکرات، اطمینان در مورد این اتهامات کاهش یافت.http://www.dailystar.com.lb/News/Local-News/2013/Jun-05/219519-bulgaria-now-says-hezbollahs-role-in-bus-bombing-unproven.ashx#axzz2VKnamuZG
در ۲۱ ژوئیه، گروهی ناشناخته به نام «پایگاه جهاد» در بیانیه ای که در یک سایت خبری لبنان ظاهر شد، مسئولیت حمله را بر عهده گرفت. با این حال سخنگوی وزارت امور خارجه بلغارستان مسئولیت این گروه را انکار کرد.
چند روز پس از حمله، منابع خبری بلغارستان اطلاعاتی را منتشر کردند که ادعا می‌کرد بمب‌گذار یک شهروند سوئدی و اسیر سابق مهدی قزالی در خلیج گوانتانامو بوده‌است. مقامات سوئد و بلغارستان صحت این گزارش‌ها را انکار کردند و مقامات ایالات متحده گفتند که هیچ مدرکی مبنی بر مسئولیت قزلعلی وجود ندارد.
در اوایل اکتبر ۲۰۱۲، روزنامه "24 Chasa" کشور بلغارستان به مصاحبه با یک رهبر مبارز سلفی تندرو به اسم عمر بکری محمد دسترسی پیدا کرد، او گفت که وی مظنون را مهدی قزالی می‌داند. باکری پس از انتشار اخباری مبنی بر ارتباط قزعلی با حمله، گفت که وی "برادرانم در انگلیس" را فراخوانی کرده تا هویت این مرد را تعیین کند و به او گفت که این مهدی قزالی است. بعلاوه، باکری گفت که سازمان رادیکال وی، المهاجرون، قصد پرداخت خسارت به مصطفی کیوسف، راننده مسلمان اتوبوس را داشت که در جریان حمله کشته شد، اما بعداً تصمیمش عوض شد و گفت "به مسلمانان اخطار داده می‌شود که اگر آنها نمی‌خواهند صدمه ببینند. " باکری همچنین ادعا کرد که بلغارستان و اروپای شرقی قلمرو اسلامی محسوب می‌شود.
در سپتامبر سال ۲۰۲۰، یک دادگاه بلغاری محکوم "غیابی" دو مرد به زندگی در زندان در ارتباط با بمب‌گذاری. نفر اول ملیاد فرح، دو تابعیتی لبنانی-اتریشی بود، در حالی که نفر دوم حسن الحاج حسن، لبنانی-کانادایی بود. محل نگهداری هر دو نفر ناشناخته بود و به همین دلیل در اخطار قرمز اینترپل قرار گرفتند.
حمله تروریستی در بورگاس توسط دولت‌ها و سازمان‌های فراملی در سراسر جهان نکوهش شد. کریستالینا جورجیوا ، کمیسر وقت کمک‌های بشردوستانه اتحادیه اروپا بلغارستان، شوک و اندوه خود را ابراز کرد. نخست‌وزیر بویکو بوریسف با بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر اسرائیل تماس گرفت و تسلیت خود را در مورد این حمله ابراز کرد. وزیر امور خارجه نیکولای ملادنف این حمله را محکوم کرد اما گفت که نتیجه‌گیری زودهنگام اشتباه است.
روز بعد از حمله پارلمان بلغارستان به اتفاق آرا بیانیه ای را صادر و این حمله تروریستی را محکوم کرد و از مقامات مربوطه خواست تا همه اقدامات را برای دستگیری و محاکمه عاملان حمله انجام دهند. دفتر رئیس مفتی، رهبر اصلی مسلمان بلغارستان، حمله تروریستی را محکوم کرد و به خانواده‌های قربانیان تسلیت گفت. این دفتر «احتمال مسلمان بودن چنین افرادی» را منتفی دانست.
در سراسر جهان، دولت‌های خارجی حمایت و همبستگی خود را با شهروندان و مقامات بلغارستان و اسرائیل ارائه داده و به قربانیان تسلیت گفته‌اند. دبیرکل سازمان ملل متحد بان کی مون این حمله را به «شدیدترین حالت ممکن» محکوم کرد و تسلیت گفت، و شورای امنیت سازمان ملل متحد به اتفاق آرا حمله در بورگاس را به عنوان یک حمله تروریستی محکوم کرد و همچنین ابراز همدردی کرد.
پس از حمله، فرودگاه سارافوو بسته شد و پروازها به فرودگاه وارنا هدایت شدند. شرکت هواپیمایی اسرائیلی ال عال پرواز خود از تل آویو به صوفیه را که قرار بود ساعت ۱۶:۰۰ به وقت گرینویچ انجام شود ، لغو کرد. خدمات ارتش، مراسمی را به احترام قربانیان در فرودگاه بین‌المللی بن گوریون برگزار کرد. دو روز پس از حمله، آژانس‌های موساد و شاباک کشور اسرائیل، تیم‌هایی را به بلغارستان فرستادند تا به مقامات در شناسایی عامل کمک کنند. اینترپل تیمی از کارشناسان را برای بررسی این حمله تروریستی به بلغارستان فرستاد. دبیرکل اینترپل، رونالد نوبل گفت که اطلاعات مربوط به اوراق تقلبی ایالات متحده که عامل آن استفاده کرده، در صورت یافتن در پایگاه داده اینترپل، ضروری و دارای ارزش زیادی خواهد بود.
نیروی هوایی اسرائیل یک هواپیمای ترابری لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس را به فرودگاه سارافوو فرستاد و در آنجا ۳۲ نفر از مجروحان را تحویل گرفت و آنها را برای مداوا به اسرائیل برد. دومین هواپیمای C-130 اسرائیلی در صوفیه فرود آمد و متخصصان سازمان ستاره داوود سرخ جهت ارزیابی مجروحان باقیمانده و قضاوت در مورد اینکه آیا پرواز آنها به خانه ایمن است، فرستاده شدند. این مأموریت شامل پرسنل پزشکی نظامی، اعضای واحد ۶۶۹، افسران فرماندهی جبهه داخلی، به همراه کادری از افسران ارتش اسرائیل بود. پرسنل زاکا نیز برای شناسایی صحیح اجساد به بلغارستان اعزام شدند. در فرودگاه بین‌المللی بن گوریون، ۲۴ دستگاه آمبولانس و پزشکی برای اطمینان از انتقال سریع مجروحان به بیمارستان‌های محلی در بدو ورود مستقر شدند.
"واشینگتن پست در" سرمقاله ۲۰ ژوئیه تیتر زد «ایران را مسئول حملات تروریستی بدانیم» که در آن "واشینگتن پست" گفت که ایران باید به خاطر اقدامات تروریستی جهانی خود رنج ببرد، و «شورای امنیت باید شواهد فراوان مربوط به دخالت سپاه پاسداران و حزب‌الله در حملات امسال را بررسی کند و هم این گروه‌ها و هم دولت ایران را با تحریم‌ها مجازات کند.» این روزنامه نوشت «تهران با استفاده از قلمرو کشورهای جهان، گاهی از طریق گروه‌های نیابتی مانند حزب‌الله لبنان و گاهی با نیروهای خود کار می‌کند، نه تنها دیپلمات‌های دشمنانی مانند اسرائیل و عربستان بلکه غیرنظامیان را هدف قرار داده‌است»
در ماه آگوست، گزارش شد که پلیس یونان از حمله مشابه به گردشگران اسرائیلی قبل از سفر رئیس‌جمهور اسرائیل شیمون پرز به یونان ترسیده‌است. براساس این گزارش، پلیس سطح هشدار را افزایش داده و اطلاعات یونان در تماس مداوم با موساد است.
حدود ۷۰ اسرائیلی که از حمله نجات یافتند، بلافاصله با هواپیمای بلغاری به خانه منتقل شدند.
شهردار یوردانکا فانداکووا از صوفیه دستور حضور شدید پلیس در همه مکانهای عمومی مرتبط با جامعه یهودیان را صادر کرد که تعداد آنها حدود ۵۰۰۰ نفر است.
روز بعد از حمله، اسرائیل امنیت را در پیشخوان‌های فرودگاه ال عال و سفارتخانه‌های سراسر جهان تقویت کرد، تأخیر پرواز تا ۵–۶ ساعت در فرودگاه بن گوریون گزارش شد. مقامات موساد و شین بت در همان روز جلسه ای تشکیل دادند تا در مورد هماهنگی‌های آینده بحث کنند و سطح تهدید را در کشورهای مختلف جهان ارزیابی کنند.
در ۲۲ ژوئیه، مدیر موساد، تامیر پاردو و شاباک (مدیر آژانس امنیت داخلی) یورام کوهن، به کابینه اسرائیل در مورد اقدامات آژانس‌های اطلاعاتی علیه تروریسم توسط ایران و حزب‌الله که در سراسر جهان انجام شده یا توسط آنها برنامه‌ریزی شده، در اختیار هیئت دولت اسرائیل قرار دادند. (بر اساس ارزیابی آژانس‌های اطلاعاتی). پاردو و کوهن گفتند که ایران و حزب‌الله طی دو سال قبل از حمله اقدام به انجام حملات تروریستی در بیش از ۲۰ کشور کرده‌اند.
در سپتامبر ۲۰۱۲، گزارش شد که مأموران موساد اسرائیل و مأموران امنیت ملی بلغارستان (SANS) در آستانه تعطیلات یهودی روش هاشانا، که در روز صوفیه در سال ۲۰۱۲ برگزار می‌شود، با هم همکاری می‌کنند تا امنیت را در کنیسه‌ها، کلیساها، هتل‌ها و اطراف آن افزایش دهند. مأموران اطلاعاتی همچنین بر ترافیک در فرودگاه‌های صوفیه و بورگاس نظارت خواهد کرد. اگرچه دفتر مبارزه با تروریسم اسرائیل مشاوره سفر به بلغارستان را صادر نکرد، اما از مقامات بلغارستان، تایلند، یونان و قبرس خواسته شد تا امنیت اطراف گردشگران اسرائیلی را قبل از تعطیلات عالی یهودیان تقویت کنند.
ستاره داوود سرخ، خدمات فوریت‌های پزشکی، فاجعه، آمبولانس و بانک خون اسرائیل هیئت‌هایی را برای کمک به زخمی‌ها به بلغارستان فرستاد. اولین گروه در شب حمله وارد شد. صبح روز بعد، دو هواپیمای لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس نیروی هوایی اسرائیل در بورگاس فرود آمد تا اسرائیلی‌های مجروح در حمله تروریستی روز چهارشنبه را به اسرائیل منتقل کند.
کالینا کروماوا، جوانترین نماینده پارلمان بلغارستان، ۲۷ ساله، با شلوار جین و صندل در کنار مجروحان تحت معالجه، خود را سریع به بیمارستان رساند و در طول شب در کنار تیم‌های کمک اسرائیلی در آنجا ماند. وی از آنجا که بسیاری از کارکنان بیمارستان انگلیسی صحبت نمی‌کردند، در ترجمه برای تیم‌های امدادی و برقراری ارتباط با مجروحان کمک می‌کرد. پروفسور گابی بارباش، رئیس مأموریت نجات اسرائیل، گفت: «بدون او ما کر و لال می‌شدیم.»
بعد از ظهر روز بعد از حمله، یک هواپیمای نظامی با خیال راحت ۳۲ اسرائیلی را که زخمی شده بودند به اسرائیل بازگرداند. در آن شب، یک فروند C-130 که به صوفیه فرستاده شده بود، با سه اسرائیلی که در جریان حمله دچار جراحات جدی شدند، به اسرائیل بازگشت.
نوح گال گندلر، سفیر سابق اسرائیل در بلغارستان، گفت که روابط اسرائیل و بلغارستان در حال حاضر بسیار خوب است و حمله این وضعیت را تغییر نخواهد داد. گال گندلر گفت که مقامات بلغارستان وحشت زده و شوکه شده‌اند.
در تلاش برای تقویت روابط گردشگری بین بلغارستان و اسرائیل پس از حمله تروریستی، استاس میسژنیکوف وزیر گردشگری اسرائیل به همراه هیاتی از اعضای برجسته بخش گردشگری اسرائیل به بلغارستان سفر کرد و با نخست‌وزیر بلغارستان بویکو بوریسوف و رئیس‌جمهور روسن پلونلیف دیدار کرد. در یک کنفرانس مطبوعاتی، میزنژنیکوف، بوریسوف و پلونلیف اعلام کردند که دو کشور همکاری‌های استراتژیک خود را در زمینه گردشگری و امنیت تقویت می‌کنند. میزنژنیکوف همچنین در محل بمب‌گذاری مراسم یادبودی برگزار کرد. میزنژنیکوف تأکید کرد که «تروریسم زندگی ما را مختل نخواهد کرد و آرزوهای ما را متوقف نخواهد کرد» و اسرائیلی‌ها را به ادامه سفر تشویق کرد و گفت: «گردشگری پلی برای صلح است.» وی همچنین از دولت بلغارستان برای همکاری و «برخورد فداکارانه پس از حمله فاجعه تروریستی» تشکر کرد.
در تاریخ ۲۵ اوت، وزیر انرژی و اقتصاد بلغارستان دلیان دوبروف گفت که علی‌رغم کاهش موقتی گردشگران از اسرائیل به بلغارستان، وضعیت به حالت عادی بازگشت. دوبروف اعلام کرد که ۲۸ پرواز چارتر از اسرائیل یک هفته قبل از اعلامیه خود به بلغارستان رسیدند، که نشان می‌دهد جریان گردشگران به‌طور کامل برقرار شده‌است. دوبروف همچنین اظهار داشت که این ترمیم نتیجه سفر میشژنیکوف به بلغارستان و همچنین یک کار تبلیغاتی برای بلغارستان توسط چهار بزرگترین چاپ چاپی اسرائیل و مصاحبه در کانال‌های تلویزیونی محلی است.
به منظور نشان دادن وحدت پس از حمله تروریستی، دولت‌های اسرائیل و بلغارستان در سپتامبر ۲۰۱۲ در بیت‌المقدس در اسرائیل دیدار کردند. نخست‌وزیر بلغارستان بویکو بوریسوف به همراه ۱۲ از ۱۶ وزیر برای دیدار مشترک بین دو دولت از اسرائیل بازدید کردند. علاوه بر این، بوریسوف ملاقات‌های یک به یک با بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر اسرائیل و شیمون پرز رئیس‌جمهور اسرائیل داشت.
در جلسه دیگری در اکتبر ۲۰۱۲، رئیس‌جمهور اسرائیل، شیمون پرز، رئیس‌جمهور بلغارستان، روزن پلونلیف، و وزیر امور خارجه نیکولای ملادنف را از حمله تروریستی ستود، در حالی که رئیس مجلس کنست، رووین ریولین، خانواده راننده کشته شده اتوبوس را به اسرائیل دعوت کرد. پرز از بلغارستان به خاطر نجات یهودیان در جریان هولوکاست و ادامه حمایت از اسرائیل پس از حمله تروریستی تشکر کرد. پلونلیف گفت که «اسرائیل و بلغارستان با هم با وحشت و شر مبارزه خواهند کرد.»
در اواخر اوت ۲۰۱۲، بلغارستان مراسم بزرگداشت قربانیان حمله تروریستی را برگزار کرد. دو مراسم برگزار شد، یکی از آنها در بزرگترین کنیسه صوفیه برگزار شد که یک کشتی شامل نام قربانیان، آماده کرد و مراسم دیگری در بورگاس برگزار شد. گروه‌های اسرائیلی با نگهبانان و واحدهای سگ پلیس همراه بودند و امنیت شدید بود. بسیاری از خانواده‌های قربانیان حمله در این مراسم شرکت کردند و با رئیس‌جمهور بلغارستان روزن پلونلیف، نخست‌وزیر بلغارستان، بویکو بوریسوف و وزیر گردشگری بلغارستان دلیان دوبرو دیدار کردند و همچنین در خانه سفیر اسرائیل در بلغارستان شاول کامیسا میزبانی شدند.
در این مراسم، آژانس یهودی برای اسرائیل (JAFI) گفت که این خانواده شامل خانواده مصطفی کیوسف، راننده مسلمان اتوبوس که در این حمله کشته شد، از جمله دریافت کنندگان کمک‌های صندوق قربانیان ترور است. کمک مالی ۱۵۰۰ دلاری به کیوسوف اهدا شد تا «مبارزات مالی آنها را کاهش دهد و همبستگی مردم یهود را با از دست دادن آنها نشان دهد».
وزیر امور استراتژیک اسرائیل، موشه یاالون، نیز در این مراسم صحبت کرد و گفت:
ده‌ها نفر به دلیل یهودی بودن و اسرائیلی بودنشان زخمی شدند. هر قربانی یک جهان کامل را نشان می‌دهد، یک داستان زندگی کوتاه است، رویاهایی که تحقق نخواهد یافت. تروریسم تفاوتی بین خون و خون و از فردی به فرد دیگر قائل نیست. قاتلین سعی می‌کنند برای حمله به یهودیان و اسرائیلی‌های بی گناه به هر مکانی در جهان بروند و هنگام اجرای اقدامات خود در کشتن هر کسی که مانع آنها شود دریغ نخواهند کرد. "
تروریست‌های خون گیر بین خون یک شخص یا دیگری تمایز قائل نمی‌شوند. این قاتلان سعی در حمله به یهودیان و اسرائیلی‌های بی گناه دارند و آنها به هر نقطه از جهان سفر می‌کنند و هر کسی که مانع راه او شود را می‌کشند تا این کار را انجام دهند. [ما] عاملان این اقدام ترور زننده را به هر طریقی که لازم باشد شکار خواهیم کرد … و آنها را تا پایان تلخ دنبال خواهیم کرد.
رقابت فوتبالی میان تیم‌های آرژانتین و انگلیس یک هماوردی ورزشی کاملاً رقابتی است که بین تیم‌های ملی فوتبال دو کشور و همچنین مجموعهٔ طرفداران آن‌ها وجود دارد. بازی‌های بین دو تیم، حتی آن‌هایی که فقط در قالب بازی دوستانه برگزار می‌شوند، اغلب با حوادث قابل توجه و گاه بحث‌برانگیز همراه هستند.
این رقابت از آنجا که یک رقابت بین قاره‌ای و غیرمعمول است. به‌طور معمول از رقابت‌های هم‌قاره‌ای، همچون فرانسه - ایتالیا یا آرژانتین - برزیل که مدام برگزار می‌شوند، کمتر پیش می‌آید.
انگلیس در آرژانتین به عنوان یکی از رقبای اصلی تیم ملی فوتبال شناخته می‌شود که فقط بازی با برزیل و اروگوئه آنقدر اهمیت می‌تواند یابد. این رقابت، تا حدی در انگلیس هم متقابل است، و در آنجا هم به صورت محلی به عنوان یک "مسابقه کینه توزانه" توصیف می‌شود، اگرچه مسابقات برابر آلمان اهمیت بیشتری برای انظار عمومی دارند.
این رقابت در نیمه‌های قرن بیستم در چندین بازی به وجود آمد، حتی اگر از سال ۲۰۰۸ تیم‌ها فقط در ۱۴ بازی در مسابقهٔ بین‌المللی کامل با یکدیگر بازی کرده باشند، همچنان ادامه یافته. این امر توسط حوادث جنجالی مختلفی تحریک شده، به ویژه مواردی که در بازی‌های بین دو تیم در جام‌های جهانی ۱۹۶۶ و ۱۹۸۶ رخ داده.
این رقابت همچنین به ویژه در آرژانتین، با وقایع غیر فوتبالی، به ویژه جنگ فالکلند ۱۹۸۲ بین آرژانتین و انگلستان، مرتبط در نظر گرفته می‌شود.