moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سید مرتضی صالحی خوانساری (زادهٔ ۱۳۱۸ - درگذشته ۱۳ اسفند ۱۳۹۷) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ گلپایگان و خوانسار در دورهٔ پنجم مجلس شورای اسلامی بوده‌است.
درست پشت برآمدگی لثه، سقف دهان دارای بالارفتگی تندی است. این جا همان بخشی است که بخش لثوی-کامی نامیده می شود بالاترین بخش سقف دهان کام خوانده می شود و به آواهایی که با برخورد و یا نزدیک شدن زبان به این بخش ساخته می‌شود کامی می گویند. همخوانهای لثوی-کامی را می توان در واج نخست واژه های شب، ژاله، چراغ و جمشید شنید. آوای غلتی که در آغاز واژه یاس شنیده می شود، غلت کامی است.
سید وحید کاظمی (زاده ۳۱ شهریور ۱۳۶۲ در قائم‌شهر) داور ایرانی فوتبال است. وی در سال ۱۳۸۰ داوری را شروع کرده و از سال ۱۳۹۱، در لیگ برتر فوتبال ایران قضاوت می‌کند.
وحید کاظمی در تیم داوری ۱ دربی تهران حضور داشته‌است
قیف بازاریابی (به انگلیسی: Marketing Funnel) روشی پرکاربرد در بازاریابی بر اساس مدل آیدا برای توصیف پویش کاربران در وبسایت‌هاست که در آن کاربران زیادی از وجود یک کالا یا خدمت مطلع می‌شوند و از بالا به قیف بازاریابی وارد می‌شوند. درصدی از این افراد ممکن است به آن کالا یا خدمت نیاز داشته باشند و شروع به تحقیقات راجع به خرید کنند. این افراد به جستجو در وبسایت‌ها، بروشورها و سایر منابع اطلاعاتی می‌کنند و به این ترتیب در قیف به سطوح پایین‌تر منتقل می‌شوند. فقط درصدی از این خریداران بالقوه به پایین قیف می‌رسند و در نهایت محصول یا خدمت را خریداری می‌کنند. در هر سطح از قیف بازاریابی کاربران ایمیل‌های سفارشی شده دریافت می‌کنند و یک دعوت به عمل آنها را به مرحله بعد هدایت می‌کند. بازاریاب‌ها از این دعوت به عمل‌ها برای تحلیل داده‌های کاربران، محاسبه نرخ تبدیل مشتریان بالقوه و بهینه‌سازی فعالیتهای بازاریابی استفاده می‌کنند به طوری که بتوانند کاربران بیشتری را وارد قیف بازاریابی کنند و محصولات و خدمات بیشتری را به فروش برسانند. این رویه داده محور بخش مهمی از بازاریابی اینترنتی است.
لطیف کاشیگر (متولد ۱۳۰۸) پژوهشگر ایرانی، عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی و از پیشکسوتان حوزه نشر و پژوهش در حوزه فیزیک است.
کاشیگر دارای دکترای ژئوفیزیک از دانشگاه استراسبورگ در ۱۳۴۸ است.
او برای تألیف کتاب "فرهنگ فیزیک" و ترجمهٔ کتاب‌های "" و "سیارهٔ ما زمین" سه بار برندهٔ کتاب سال ایران شد.
او پدر مدیا کاشیگر است.
عزالدین آیبک (؛ – 1257)، طبق برخی روایات نخستین سلطان ممالیک مصر که پس از ازدواج با شجر الدر، همسر الصالح ایوب، سلطان ایوبی به این مقام رسید. وی از سال ۱۲۵۰ تا زمان مرگش در سال ۱۲۵۷ حکم راند.
المنصور علی (؛ c.1242 – )، دومین سلطان ممالیک مصر که پس از عزالدین آیبک در سال ۱۲۵۷ به حکومت رسید. در زمان حکومت وی بود که مغولان به جهان اسلام حمله بردند.
همخوان چاکنایی همخوانی است که جایگاه تولید اصلی آن چاکنای است. پرده‌های آوایی را می‌توان در جایگیری‌های گوناگونی گذاشت، ولی سه جاگیری پایه‌ای چاکنای، زیرساخت بخش بزرگی از گفتار را می‌سازد:
آواهای بی واک: زمانیکه پرده‌های آوایی از یکدیگر جدا هستند، هوا یکراست از میان چاکنای می‌گذرد. هر آوایی که با چاکنای بازسازی شود بی واک خوانده می‌شود. در هنگام ساخت یک آوا، بی واکی آن را می‌توان با گذاشتن انگشت بر گلو شناسایی کرد. هیچ لرزشی به سرانگشتان نمی‌رسد. آوای آغازین واژه‌های فروهر، ساده، و هنر همگی بی واکند.
آواهای واکدار: هنگامی که تارهای آوایی به یکدیگر نزدیک شوند، ولی سخت به هم نچسبند، هوایی که از میان آنها می‌گذرد مایه لرزش آنها می‌شود و جایگیری ای پدیدمی‌آورد که واکداری خوانده می‌شود. در واج نخست واژگان زیبا و ویژه این لرزش را می‌توان دریافت.
زمزمه: آرایش دیگری از چاکنای زمزمه را پدیدمی‌آورد. زمزمه بی واک است ولی پرده‌های آوایی به گونه ای جاگیری می‌کنند که بخش پیشین آنها به هم نزدیک و بخش پسین آنها از یکدیگر دور می‌شود.
نمونه آشناترین همخوان سایشی چاکنایی بی واک،"voiceless glottal fricative" واج نخست واژه هوا در فارسی است.
صادق مبین (۱۲۹۸ـ۱۳۹۴) از اساتید گیاه شناسی ایرانی بود. او برای نگارش کتاب برگزیدهٔ اولین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
علی حائریان‌اردکانی (زاده ۱۳۲۵ در اردکان) پژوهشگر ایرانی و استاد بازنشستهٔ دانشگاه فردوسی مشهد است. او برای ترجمه کتاب "مواد و فرآیندهای تولید" برگزیدهٔ اولین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
وي اكنون ريس دانشگاه سجاد مشهد و عضو هيت امنا دانشگاه غير دولتي بهار نيز ميباشد
به پاس خدمات ارزشمند ایشان مراسم تکریمی به همت بنیاد نخبگان استان خراسان رضوی و با همکاری دانشگاه فردوسی مشهد در سال ۱۳۹۹ به دلیل شیوع بیماری کرونا با حضور تعداد محدودی از مسئولان، اساتید دانشگاه، دانشجویان و مستعدین برتر برای ایشان برگزار شد.
پدر وي پزشك و داراي 4 فرزند بوده كه تمامي آن ها داراي مدرك تحصيلي عاليه هستند
دسته ای از آواها با گذاشتن زبان در پشت یا نزدیک دندان ها ساخته می شوند. آواهایی که بدین روش پدید می آیند دندانی (dental) نام دارند. اگر زبان میان دندانی ها جای بگیرد، آوای شنیده شده را میان دندانی می نامند. میان دندانی ها در زبان های پیشین ایرانی بوده و امروزه با فرگشت زبانی از میان رفته اند. میان دندانی ها در زبان اوستایی در واژه هایی همچون ورثرغنه و گئومرثهجاندار میرا (کیومرث) به آوای واج ث دیده می شود. در زبان پهلوی (پارسی میانه) نیز همچنان واج ذ دیده می شود همچون: موبذ، بوذ (بود)، گنبذ، ارگبذ، ...
واج ث امروزه در زبان های کم شماری همچون برمه ای، انگلیسی، عربی، اسپانیایی و یونانی بازمانده است.
واج ذ به گونه هایی و در زبان های اندکی همچون انگلیسی، عربی، اسپانیایی هنوز شنیده می شود.
مریم پیشگاه (زاده ۱۳۳۵https://kavosh.razavi.ir/ShowDoc.aspx?SID=0&Type=Full&fld=ID&tbl=tblGeneral&Justdb=Justdb&idb=0&dbName=Astan&dbMaster=Astan&Search=364233333635&Title=چارلی،%20شارلوت%20و%20قناری%20طلایی) مترجم ایرانی است. او برای ترجمه کتاب "ساداکو و هزار درنای کاغذی "برگزیدهٔ اولین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
برای آموزش مهارت مواجهه با مرگ، ترس از مرگ و جاودانگی به کودکان و آشنایی با این مفاهیم فلسفی، یکی از مهمترین ابزارها استفاده از داستان است. انتخاب متن‌های داستانی برای این کار به شناخت، تفسیر، و تحلیل آثار نیاز دارد. "ساداکو و هزار درنای کاغذی" از آثار قابل توجه در این حوزه است.http://fabak.ihcs.ac.ir/article_1106.html دوفصل نامه تفکر و کودک - پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
محمود رامیار (۱۳۰۱-۲۰ شهریور ۱۳۶۳) قرآن‌پژوه، نویسنده و استاد دانشگاه فردوسی مشهد بود. او مدتی ریاست این دانشگاه را بر عهده داشت. رامیار برای نگارش "تاریخ قرآن" برگزیدهٔ دومین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
مجتبی عراقی (زاده ۱۳۳۳ در کرهرود) روحانی و پژوهشگر ایرانی است.
او برای تصحیح کتاب‌های عوالی اللئالی العزیزیة فی الاحادیث الدینیة، "مجمع الفائده و البرهان فی شرح ارشاد الاذهان" و "المذهب البارع فی شرح المختصر النافع" سه بار برگزیدهٔ کتاب سال ایران شد.
یوسف محمدی (متولد ۱۳۳۴) پژوهشگر ایرانی است. او استاد و مدتی مدیرِ گروه آناتومی دانشگاه علوم پزشکی تهران بود و برای نگارش کتاب "" برگزیدهٔ دومین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
عباس ادیب حبیب‌آبادی (متولد ۱۲ آبان ۱۳۰۱ – فوت ۱۵ مرداد ۱۴۰۰) پزشک ایرانی و استاد بازنشستهٔ دانشگاه علوم پزشکی اصفهان است. او در قریه حبیب آباد واقع در ۲۰ کیلومتری اصفهان در آن سال و ۱۵ کیلومتری اصفهان امروز متولد شده است. همسرش پرستار بوده و در سال ۱۳۷۶ در گذشته است و بعد از آن استاد به تنهایی زندگی کرده است. از او دو دختر به یادگار مانده است که هردو اکنون از پزشکان مجرب هستند . در "گفت‌وگو با حافظه تاریخی دانشگاه اصفهان" او شرح مفصلی از تجربیات مهم زندگی اش را بیان کرده است. در شرح خدمات و آثار علمی دکتر عباس ادیب نوشته شده است که او برای ترجمه کتاب "تشخیص و درمان طبی بیماریها "برگزیدهٔ دومین دورهٔ کتاب سال ایران شد. ایشان برگزیده پنجمین دوره جایزه علمی علامه طباطبایی بنیاد ملی نخبگان سال 1398 می باشند.
ابراهیم ثنایی پژوهشگر ایرانی و استاد گروه سازه دانشگاه علم و صنعت ایران است. ثنایی دانش‌آموختهٔ دورهٔ دکتری از دانشگاه پیر و ماری کوری پاریس است. او برای ترجمه کتاب "مقاومت مصالح" برگزیدهٔ دومین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
جعفر مویدشیرازی سعدی پژوه و استاد زبان و ادبیات فارسی است. او برای نگارش کتاب " "برگزیدهٔ دومین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
محمدقلی محمدی (درگذشته ۱۳۹۳) استاد دانشکده مهندسی برق دانشگاه تهران بود. او برای نگارش کتاب "تکنولوژی فشار قوی الکتریکی" برگزیدهٔ سومین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
کریم جوانشیر خویی (۱ دی ۱۳۱۴ در خوی - ۱۰ فروردین ۱۳۷۷) پژوهشگر جنگل‌شناسی و منابع طبیعی ایران و عضو پیوستهٔ فرهنگستان علوم ایران بود.
او برای نگارش کتاب "سوزنی‌برگان" برگزیدهٔ سومین دورهٔ کتاب سال ایران شد و برای نگارش کتاب "توت برای ابریشم و ابریشم‌های بدون توت" در چهاردهمین دورهٔ کتاب سال، شایستهٔ تقدیر شناخته شد.
شهلا شادزی (متولد ۱۳۲۶) استاد بازنشستهٔ گروه قارچ و انگل‌شناسی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان است.
شهلا شاذری از فارغ‌التحصیلان رشته میکروب و قارچ از آمریکا و استاد تمام دانشگاه علوم پزشکی است.
او برای نگارش کتاب "" برگزیدهٔ سومین دورهٔ کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شد. این کتاب از کتب مرجع است که در دانشگاه علوم پزشکی تدریس می‌شود.
سوابق و عضویت‌های او عبارتند از:
مستند آسوده‌خاطر، به تهیه کنندگی سید محسن طباطبایی‌پور و کارگردانی محمد پسران رزاق، در روایت سرگذشت شهلا شاذری تولید شد. این مستند که به سفارش شبکه مستند صدا و سیمای جمهوری اسلامی در ۲۵ دقیقه تهیه شده‌است، به زندگی شخصی و حرفه‌ای شاذری پرداخته‌است. تهیه‌کننده این اثر در تشریح این مستند می‌گوید: «این مستند طی سه ماه در اصفهان صورت گرفت و تدوین و صداگذاری آن را حجت‌الله معراج انجام داده‌است.» از دیگر عوامل مستند آسوده‌خاطر می‌توان به محمد نصر (تصویربردار)، حمید مقدس (صدابردار)، مهدی بهارلویی (دستیاران تصویر)، و غزال عالی پور (دستیار کارگردان) اشاره کرد. این مستند به سال ۱۳۹۸ ذر شبکه مستند روی آنتن تلویزیون رفت.
منصور عابدینی (زاده ۱۳۱۴) استاد دانشگاه و نویسنده ایرانی است. وی دارای دکتری شیمی از دانشگاه پنسیلوانیا است. او برای نگارش کتاب "مبانی شیمی معدنی "برگزیدهٔ سومین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
فاطمه زهروی (زاده ۱۳۳۰ در کرمانشاه) مترجم ایرانی است. او لیسانس زبان فرانسه دارد و برای ترجمه کتاب "راز بزرگ" برگزیدهٔ چهارمین دورهٔ کتاب سال ایران شد. او سرانجام در سال ۱۴۰۰ درگذشت‌.
فاطمه زهروی مترجم ایرانی زاده ۱۳۳۰ شمسی در کرمانشاه است که مدرک لیسانس خود را در رشته زبان فرانسه گرفته‌است. وی برای ترجمه کتاب «راز بزرگ» برنده جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شد.
در میان آثار ترجمه‌ای او، کتاب "راز بزرگ" برنده بهترین ترجمه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شد. کتاب "مادر" به صورت بریل توسط کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به چاپ رسید و در کتابخانه این مجموعه قرار گرفت. همین اثر توسط کانون در سال ۱۳۹۸ به صورت کتاب صوتی در نمایشگاه بین المللی کتاب تهران نیز منتشر شد.
حسن دبیری اصفهانی (متولد ۱۳۱۵) مهندس شیمی ایرانی است.
دوره کارشناسی مهندسی شیمی را در دانشگاه تهران و دوره دکتری این رشته را در دانشگاه کانزاس گذراند و به تدریس و تحقیق در دانشگاه تهران مشغول شد.آیینه دوران: گزارش سی و شش دوره کتاب سال ایران، تهیه و تنظیم مؤسسه خانه کتاب، تهران: خانه کتاب، ۱۳۹۷
او برای نگارش کتاب "پتروشیمی" برگزیدهٔ چهارمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
امیرمحمد طباطبایی (زاده ۱۳۲۷ در تهران) پژوهشگر مهندسی عمران و استاد دانشگاه تهران است. او برای نگارش کتاب "روسازی راه "برگزیدهٔ چهارمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
قدیر عزیزی‌قنادی (زاده ۱۳۲۷ در اردبیل) مهندس الکترونیک اهل ایران و عضوِ سابقِ هیئت علمی دانشگاه امیرکبیر است. او برای ترجمه کتاب "الکترونیک قدرت" برگزیدهٔ چهارمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
اکبر فریار (زاده ۱۳۲۰ در اردبیل) نویسنده ایرانی است. او برای نگارش کتاب " "برگزیدهٔ چهارمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
شکوفه تقی (متولد ۱۳۳۸) روان‌شناس، ایران‌شناس، مذهب‌شناس و نویسنده ایرانی است. او برای نگارش کتاب "زیباترین آواز "برگزیدهٔ پنجمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
محمد میرکیانی (زاده ۱۳۳۷ در تهران) نویسنده ایرانی است. او برای نگارش کتاب " "برگزیدهٔ پنجمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
وحید طباطبا وکیلی (زاده ۱۳۲۶ در تهران) پژوهشگر ایرانی و استاد دانشکده مهندسی برق دانشگاه علم و صنعت ایران است. او برای ترجمه کتاب "مهندسی ارتباطات دور "برگزیدهٔ پنجمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
ابراهیم باقری زنوز (زاده ۱۳۱۱ در زنوز) پژوهشگر ایرانی و استاد بازنشستهٔ دانشگاه تهران است. او برای نگارش کتاب "آفات فرآورده‌های انباری و روشهای مبارزه "برگزیدهٔ پنجمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
حسن گلریز (زاده ۱۳۲۵ در تهران) نویسنده، مترجم و اقتصاددان ایرانی است. او برای نگارش کتاب "حسابداری اقتصادی "برگزیدهٔ پنجمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
حوری بختیار (زاده ۱۳۳۷ در تهران) مترجم ایرانی است. او برای ترجمه کتاب "چوپان پیر "برگزیدهٔ ششمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
محمدتقی صدقیانی (۱۳۰۲-۱۳۶۲) مترجم ایرانی است. او برای ترجمه کتاب "شیوه‌های نقد ادبی "برگزیدهٔ ششمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
غلامحسین سرمدنیا (۱۳۲۷ - ۲۰ مهر ۱۳۷۳) پژوهشگر ایرانی و استادیار گروه زراعت دانشگاه صنعتی اصفهان بود.
او برای ترجمه کتاب "جنبه‌های فیزیولوژیکی زراعت دیم "برگزیدهٔ ششمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
سرمدنیا در حادثهٔ سقوط پرواز ۷۴۶ هواپیمایی آسمان درگذشت.
جعفر فرقانی‌زاده پزشک ایرانی، متخصص بیماری‌های روماتولوژی و استادیار دانشگاه علوم پزشکی تهران است.
او برای ترجمه کتاب "اصول مقدماتی بیماریهای روماتیسمی"برگزیدهٔ ششمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
حسن سرایی (زاده ۱۳۲۱ در همدان) جامعه‌شناس ایرانی و استاد تمام دانشکدهٔ علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی است. او برای ترجمه کتاب "رگرسیون چندمتغیری درپژوهش رفتاری"برگزیدهٔ ششمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
پرویز پیر (زاده ۱۳۱۹ در اصفهان) مترجم ایرانی است. او برای ترجمه کتاب "قلمرو و مرزهای منطق صوری "برگزیدهٔ ششمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
شاپور طاحونی (زاده ۱۳۳۴ در تهران) پژوهشگر ایرانی و استادیار دانشگاه امیرکبیر است. او برای نگارش کتابهای "تحلیل سازه‌ها" و "طراحی سازه‌های بتن مسلح به ترتیب "برگزیدهٔ ششمین و هفتمین دورهٔ کتاب سال ایران در سالهای ۱۳۶۵ و ۱۳۶۶ شد.
ناصر توحیدی (زاده ۲۳ آبان ۱۳۱۸ در کاشان) پژوهشگر مهندسی مواد و استاد بازنشستهٔ دانشگاه تهران است. او برای نگارش دو کتاب "تولید فولاد و چدن از آهن اسفنجی" و " " دو بار برگزیدهٔ کتاب سال ایران شد.
عبدالرضا سلاجقه (متولد ۱۳۱۴) شیمی‌دان ایرانی است. او برای ترجمه کتاب "اصول تجزیه دستگاهی" برگزیدهٔ هفتمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
ایا با ریس محیط زیست برادر است؟
غلامحسین رضانژاد متخلص به نوشین (۱۳ فروردین ۱۳۱۳ – ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۱https://www.atrotan.ir/news130431/%D8%BA%D9%84%D8%A7%D9%85%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86-%D8%B1%D8%B6%D8%A7%D9%86%DA%98%D8%A7%D8%AF-%D8%AF%D8%B1%DA%AF%D8%B0%D8%B4%D8%AA) نویسنده ایرانی بود. وی تحصیلات مقدماتی را در اراک و متوسطه را در تهران به پایان رسانید و پس از آن در دانشکده حقوق دانشگاه تهران ادامه تحصیل داد و توانست در این رشته درجه لیسانس را دریافت نماید. رضانژاد در کنار تحصیلات دانشگاهی، علوم حوزوی را نیز در محضر استادانی، مانند شیخ محمدعلی حکیم شیرازی ذهبی، شیخ محمد سنگلجی، میرزا محمود شهابی و سید ابوالحسن رفیعی قزوینی، میرزا ابوالحسن شعرانی و ابوتراب هدایی فراگرفت.
او علاوه بر مطالعات حقوقی و فلسفی در وادی شعر و ادب نیز فعالیت داشت و اشعارش را با تخلص (نوشین) عرضه می‌کرد. وی همچنین وکیل پایه یک دادگستری بود.
از جمله آثار و مکتوبات وی می‌توان به کتاب‌های زیر اشاره کرد:
یکی از کتاب‌های ایشان به نام «اصول علم بلاغت در زبان فارسی»، در سال ۱۳۶۸ش، به‌عنوان کتاب سال جمهوری اسلامی ایران از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی انتخاب شد. او برای نگارش کتاب "اصول علم بلاغت در زبان فارسی "برگزیدهٔ هفتمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
سیدعزت‌الله عراقی (۱۳۱۹ در کرمان- ۲۰ آبان ۱۳۹۶ در تهران) حقوق‌دان ایرانی و استاد دانشگاه تهران بود. او ملقب به پدرِ حقوق کارِ ایران بود و برای نگارش کتاب "حقوق بین‌المللی کار "برگزیدهٔ هفتمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
عزت‌الله عراقی در سال ۱۳۱۹ (ش) در شهر کرمان به دنیا آمد. تحصیلات دوره ابتدایی و متوسطه را در همین شهر به پایان رساند. در کنار تحصیلات مدرسه‌ای، به فراگیری صرف و نحو عربی، منطق و مقدمات فلسفه در محضر اساتید همچون محمد جواد آموزگار، سعید العراقین (پدرشان) وآقا شیخ حسین فقیه، پرداخت.
در سال ۱۳۴۰ (ش) وارد دانشکده حقوق و علوم سیاسی و اقتصادی دانشگاه تهران شد و و از محضر چون مرحوم دکتر سید حسن امامی کسب فیض نمود. در سال ۱۳۴۴ (ش) لیسانس حقوق را با احراز رتبه اول دریافت کرد. به همین دلیل با استفاده از بورس تحصیلی دولت، به فرانسه رفت و پس از ۵ سال، با ارائه پایان‌نامه حقوق کار و تأمین اجتماعی موفق به دریافت دکترای حقوق خصوصی شد.
عزت‌الله عراقی پس از بازگشت به ایران، در سال ۱۳۴۹ (ش) به هیئت علمی دانشکده حقوق دانشگاه تهران پیوست و عضو تمام وقت گروه حقوق خصوصی و اسلامی شد. در سالهای ۱۳۵۰ و ۱۳۵۲ (ش) معاونت آموزشی و پژوهشی دانشکده حقوق را بر عهده داشت. در سال ۱۳۵۷ (ش) از سوی استادان و نمایندگان دانشجویان و کارکنان دانشکده حقوق دانشگاه تهران به عنوان نخستین رئیس دانشکده حقوق دانشگاه تهران پس از پیروزی انقلاب اسلامی برگزیده شد و تا سال ۱۳۵۸ (ش) در این سمت باقی ماند. سپس ریاست مدرسه حقوقی تطبیقی را تا سال ۱۳۶۱ (ش) بر عهده گرفت.
عراقی از جمله نویسندگان پیش‌نویس قانون کار پس از انقلاب اسلامی است و آثار در زمینه حقوق کار نوشته‌است و به دلیل همین فعالیت‌ها، از وی به عنوان پدر حقوق کار ایران نامبرده می‌شود و آیین نکوداشت استاد عراقی به پاس پنجاه سال خدمات این استاد بزرگ با همکاری خانه اندیشمندان علوم انسانی در عصرگاه روز دوشنبه ۲۲ آذر ۱۳۹۵ با نام ” در ستایش داد، مهر و فرزانگی” برگزار شد.
عراقی دارای آثار علمی فاخر و ارزنده ای در حوزه حقوق کار می‌باشند و کتاب «حقوق بین‌المللی کار» وی، در دوره هفتم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان کتاب سال برگزیده شد. کتاب‌های او هنوز هم اصلی‌ترین منبع فارسی‌زبان در درس حقوق کار است.
۱- حقوق کار (دو جلدی)
۲- حقوق بین‌المللی کار (کتاب سال ۱۳۶۷ جمهوری اسلامی ایران)
این کتاب در دوره هفتم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، از طرف وزرات فرهنگ و ارشاد اسلامی معرفی و برگزیده شده‌است که موضوع آن برای نخستین بار در ایران مورد بررسی و تحقیق قرار گرفته، در چهاربخش سامان یافته‌است. مؤلف ابتدا چگونگی پیدایش سازمان بین‌المللی کار و نقش آن را در ایجاد حقوق بین‌المللی کار بررسی نموده، آن گاه مبانی و هدفهای حقوق بین‌المللی کار و نیز موضوع این حقوق، یعنی قواعد و معیارهای بین‌المللی کار را تجزیه و تحلیل می‌کند و در آخر، کیفیت اجرای این قواعد و نظارتی را که بر اعمال آنها صورت می‌گیرد، مورد مطالعه قرار داده‌است.
۳- نظامهای بزرگ حقوقی معاصر (ترجمه با همکاری دو تن از استادان دیگر دانشکده حقوق دانشگاه تهران)
۴- ترجمه نیمی از مقاوله نامه‌های بین‌المللی حقوق کار (با همکاری پژوهشگران مؤسسه کار و تأمین اجتماعی)
۵- نشر چند مجله در زمینه‌های مختلف حقوقی به زبان ساده در مجموعه آیا می‌دانید (۶۲–۱۳۶۱ ش).
سید عزت‌الله عراقی که بازنشسته دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران بود، در سن ۷۷ سالگی و پس از یک دوره طولانی بیماری، در ۲۰ آبان ۱۳۹۶ درگذشت.
علیرضا کیامنش (زاده ۱۳۲۳ در اندیمشک) روان‌شناس ایرانی و استاد بازنشستهٔ دانشگاه تربیت معلم است.
او برای ترجمه کتاب " "برگزیدهٔ هفتمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
علیرضا برازش (متولد ۱۳۳۴ در تهران) نویسنده و پژوهشگر حوزه قرآن و حدیث است. او برای نگارش کتاب "المعجم المفهرس لالفاظ الاصول من الکافی" برگزیدهٔ هفتمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
برازش از سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۸ و مجدداً از ۱۳۹۵ تا ۱۳۹۷ مدیریت شبکه یک را بر عهده داشت و مدت کوتاهی نیز مدیر شبکه دو بود.
وی بارها و بارها به عنوان پژوهشگر در ساخت سریالهای تلویزیونی معرفی شده است که می توان به سریال‌های "احضار" و "او یک فرشته بود" اشاره کرد.
انتقام () یک فیلم اکشن و مهیج رومانیایی به کارگردانی سرجیو نیکلائسکو است که در سال ۱۹۷۸ ساخته شد. این فیلم دنبالهٔ فیلم (کمیسر متهم می‌کند ۱۹۷۳)است. نیکلائسکو برای دنباله این فیلم، فیلم‌نامه‌ای تنظیم کرد، ولی با توجه به اوضاع سیاسی وقت حاکم در رومانی، مجوز ساخت این فیلم را دریافت نکرد و در نتیجه قسمت سوم این فیلمنامه هرگز ساخته نشد.
پس از ماجراهای فیلم اول (کمیسر متهم می‌کند ۱۹۷۳)، همه فکر می‌کنند که کمیسر تئودور مولدوان در تیرباران کشته شده‌است اما وی از آن حمله جان سالم بدر می‌برد. اینک کمیسر مولدوان به‌دنبال انتقام مادرش می‌رود و تا حد زیادی به جمهوری‌خواهان کمک می‌کند. در این بین کمیسر پارایپان (عضو گارد آهنین و مجری قتل‌عام ژیلاوا) که از درگیری با کمیسر مولدوان جان سالم بدر برده‌است، بدنبال انتقام از کمیسر مولدوان می‌رود و…
کمیسر متهم می‌کند ۱۹۷۳
مهرداد نیکنام (زاده ۱۳۲۶) مترجم و نویسنده ایرانی و عضو هیئت علمی کتابخانهٔ ملی ایران است. او برای تدوین کتاب "کتابشناسی حافظ" برگزیدهٔ هفتمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
فائِتون (LWV 61) اپرایی است اثر ژان باپتیستا لولی؛ که در ژانر تراژدی موزیک نوشته شده، و متشکل از یک دیباچه و ۵ پرده است. فیلیپ کینول لیبرتوی این اپرا را به زبان فرانسوی و بر اساس داستان "دگردیسی‌ها"، اثر اووید، نوشته‌است. داستان این اپرا را می‌توان تمثیلی دانست از مجازاتی که در انتظار انسان‌های میرایی است که جرات پیدا کرده‌اند خود را تا مقام خورشید بالا ببرند (پادشاه خورشید از القاب لوئی چهاردهم است).
مارک مینکووسکی (Marc Minkowski) رهبر برجسته فرانسوی، بیشتر در سبک باروک و موسیقی نئوکلاسیک فرانسوی فعالیت دارد. او تولد یافته در ۱۹۶۲ پاریس است و پیش زمینه خانوادگی او چهره‌هایی است از دانشمند، موسیقیدان و ادیب… مارک حرفه موسیقی خود را به عنوان نوازنده «باسون» (فاگوت) آغاز کرد، هم در ارکسترهای مدرن و هم در گروه‌هایی مانند «هنرهای فلورانس»، «رنه کلنسی» در وین، «لا چپل رویال». تحصیل موسیقی او زیر نظر چارلز براک (Charles Bruc) در دانشگاه موسیقی رهبری پیره مونتئوکس در هانکوک، ماینه و آمریکا بوده‌است. او سابقه رهبری بسیاری از کنسرتهای مشهور در کشور فرانسه را در کارنامه خود دارد.
فائتون، پسر مغرور و بی پروای خورشید و فرشتهٔ زیبای اقیانوس کلیمنه (Clymene)، برای دستیابی به لیبیا (Libya) دختر پادشاه مصر، با جاه‌طلبی معشوقهٔ خود یعنی تئونا را رها می‌کند. در روز عروسی، اپافوس، عاشق خشمگین لیبیا، که خود پسر ژوپیتر نیز هست، در ادعای فائتون برای داشتن اصل و نسب الهی تردید وارد می‌کند. فائتون که می‌خواهد خود را ثابت کند، پدرش را متقاعد می‌کند که به او اجازه دهد یک روز ارابه خورشید را براند. در طول پرواز، او کنترل اسب‌ها را از دست می‌دهد و زمین را با ویرانی با آتش به خطر می‌اندازد. اپافوس به پدرش التماس می‌کند تا به خطر پایان دهد و ژوپیتر با صاعقه‌ای، ارابه را پایین می‌کشد. فائتون می‌میرد.
کولول‌لو ممکن است به یکی از مکان‌های زیر اشاره داشته باشد:
بلا (به ایتالیایی: Bella) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پوتنزا واقع شده‌است. بلا ۹۹٫۷۱ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۰۴۶ نفر جمعیت دارد.
شهرهای ویمودرونه، مودنا و Narodychi خواهرخوانده‌های بیلاا هستند.
کارو (به فرانسوی: Caro) یک کمون (فرانسه) در فرانسه است که در canton of Malestroit واقع شده‌است. کارو ۳۷٫۷۴ کیلومتر مربع مساحت دارد.
اینترانت ملی یک شبکه کامپیوتری اینترانت بسته براساس پروتکل اینترنت است که توسط یک دولت ملی ساخته و نگهداری می‌شود یا توسط بخش خصوصی ایجاد شده است و در ابعاد ملی پایگاه‌های داده را به یکدیگر متصل می‌کند. هدف اصلی اینترانت ملی نظارت بر ارتباطات درون یک کشور، قطع دسترسی به رسانه‌های بیرونی، کاهش هزینه‌ها، کاهش حمله‌های اینترنتی یا استقلال شبکه‌ای است. چنین شبکه‌هایی معمولاً با رسانه‌های تحت اختیار دولت و جایگزین‌هایی برای سرویس‌های خارجی همراه است؛ از جمله جایگزین برای موتور جستجوی وب، ایمیل و سایر خدمات.
از جمله اینترنت‌های ملی می‌توان به گلو در اسکاتلند، کوآنگ‌میونگ در کره شمالی، شبکه ملی اطلاعات در ایران و رونت در روسیه اشاره کرد. همچنین کوبا، میانمار و چین دارای اینترانت‌های ملی منحصر به خود هستند. کشور سوئد نیز شبکه اینترانت داخلی خود را برای ارتباط ایمن بین دستگاه های دولتی استفاده می کند.
نحوه قطع دسترسی به اینترنت جهانی و تشکیل اینترانت ملی در جزئیات متفاوت است. برای مثال چین دیوار آتش بزرگ را طراحی کرده‌است، اما وبگاه‌های چینی از خارج این کشور قابل دسترسی هستند. اینترانت ملی کره شمالی به شکلی است که اکثریت وبگاه‌های این کشور از بیرون قابل دسترسی نیستند و تنها تعداد محدودی از آن‌ها قابل مشاهده است.
شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین در سال ۲۰۱۳ گفته‌است «نیروهای چین‌ستیزِ غربی همواره بیهوده کوشیده‌اند تا از اینترنت برای سرنگون کردن چین سوءاستفاده کنند… توانایی ما در ایستادن سر موضع خود و پیروزی در نبرد بر سر اینترنت، رابطهٔ مستقیمی با امنیت سیاسی و ایدئولوژیک کشورمان دارد.» همچنین ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه در سال ۲۰۱۴ گفت که «اینترنت را سازمان سیا اختراع کرده و بنابراین جزئی از توطئهٔ ضد روسیه است»
از جمله دلایل ایجاد اینترانت ملی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
براز (به فرانسوی: Bruz) یک کمون در فرانسه است که در canton of Bruz واقع شده‌است. براز ۲۹٫۹۵ کیلومتر مربع مساحت دارد.
شهر گمینا وژشنگا خواهرخواندهٔ براز هست.
بیلی (به فرانسوی: Billy) یک کمون در فرانسه است که در canton of Saint-Pourçain-sur-Sioule واقع شده‌است. بیلی ۱۰٫۲۲ کیلومتر مربع مساحت دارد ۲۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بلیسیمون (به فرانسوی: Blasimon) یک کمون (فرانسه) در فرانسه است که در canton of Sauveterre-de-Guyenne واقع شده‌است. بلیسیمون ۲۹٫۷۶ کیلومتر مربع مساحت دارد ۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کابارا (به فرانسوی: Cabara) یک کمون (فرانسه) در فرانسه است که در canton of Branne واقع شده‌است. کابارا ۳٫۴۲ کیلومتر مربع مساحت دارد ۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بایاس (به فرانسوی: Bayas) یک کمون در فرانسه است که در canton of Guîtres واقع شده‌است. بایاس ۱۰٫۸۲ کیلومتر مربع مساحت دارد ۸۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوآنگ‌میونگ (هانگول:광명) با معنی واژه‌ای «نور درخشان»، اینترنت ملی کره شمالی است. این شبکه در سال ۲۰۰۰ افتتاح شد. این شبکه تنها دامنه‌های اینترنتی با پسوند .kp را نمایش می‌دهد که اکثراً از بیرون این کشور قابل دسترسی نیستند. تنها مقامات دولتی و توریست‌ها حق دسترسی به اینترنت جهانی را دارند و اکثریت مردم کره شمالی از کوآنگ میونگ استفاده می‌کنند. استفاده از این اینترنت ملی رایگان است.
سرویس‌هایی مثل تلویزیون اینترنتی، ایمیل، موتور جستجو و… از طریق کوآنگ‌میونگ قابل دسترسی هستند. کوآنگ میونگ تنها در شهرهای بزرگ کره شمالی، دانشگاه‌ها و مراکز مهم صنعتی قابل دسترسی است. کافی‌نتهای متعددی در پیونگ‌یانگ دسترسی به این شبکه را فراهم می‌آورند.
از تعداد سایت‌های اینترانت کره شمالی تخمین دقیق وجود ندارد، اما گفته می‌شود تعداد آن‌ها بین ۱۰۰۰ تا ۵۰۰۰ وب‌سایت است. بررسی‌ها نشان می‌دهد کمتر از ۳۰ وب‌سایت در کوانگ‌میونگ از بیرون کره شمالی در دسترس است.
واحدی در دولت کره شمالی پایش استفاده غیرقانونی شهروندان از اینترنت را برعهده دارد. شهروندان عادی در صورت اتصال به خارج از کوانگ‌میونگ محاکمه می‌شوند. حدود ۶ میلیون نفر در کره شمالی از موبایل استفاده می‌نمایند. این موبایل‌ها از یک نسخه سفارشی سیستم‌عامل اندروید استفاده می‌کنند که امکان دسترسی به اینترنت جهانی را ندارد و فقط به اینترانت ملی متصل می‌شود.
دسترسی به اینترانت ملی از طریق کامپیوتر شخصی نیازمند مجوز دولتی است.
سنگ و زمرد فیلمی محصول سال ۱۹۷۴ و به کارگردانی هارمش مالهوترا است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، هما مالینی، وینود کانا، آجیت خان، راجیندرا نات، شامی کاپور ایفای نقش کرده‌اند.
ستون‌ها پشتیبان‌های عمودی یا نزدیک به عمودی محدوده پنجره یا گلخانه خودرو هستند که از نمای جانبی و از جلو به عقب به‌ترتیب با نام ستون "A"، "B"، "C" یا (در خودروهای بزرگ‌تر) ستون "D" مشخص می‌شوند.
شیوهٔ نام‌گذاری الفبایی منسجم برای ستون‌های خودرو، امکان استفاده از ارجاع‌دهی مشترک در تمام گفتگوهای طراحی و ارتباطات منتقدانه را فراهم می‌کند. به‌عنوان مثال تیم‌های نجات جهت تسهیل برقراری ارتباط به‌هنگام بریدن بدنهٔ خودروهای تخریب‌شده با استفاده از فک‌های حیات، از اسامی ستون‌های خودرو بهره می‌برند.
در مواردی که ستون B (یا میانی) در خودروهای سدان چهار در به‌کار رفته‌باشد، این ستون معمولاً یک سازهٔ فولادی بسته است که به‌واسطهٔ جوشکاری به بخش زیرین رکاب و صفحه کف خودرو، و در بالا نیز به ریل یا پنل سقف خودرو متصل شده‌است. این ستون به‌عنوان یک پشتیبان ساختاری برای سقف خودرو کاربرد داشته، و به‌عنوان محلی برای نصب کلون درهای جلو و لولای درهای عقب طراحی می‌شود.
طراحی درها و سقف یک خودرو، به‌عنوان پرهزینه‌ترین بخش‌های بدنه جهت توسعه یا بازسازی، مهم‌ترین فاکتور جهت برآورده کردن استانداردهای ایمنی و تصادف است. در طراحی برخی خودروها از ستون‌های A (حاشیهٔ شیشه جلو) نازک‌تر و شکاف‌دار جهت بهبود میدان دید راننده، و در نتیجه کاهش نقاط کور استفاده شده و جهت استحکام بیشتر، این ستون‌ها از فولاد آلیاژی محکم‌تر ساخته می‌شوند. ستون B یا ستون میانی خودرو به‌عنوان «یکی از پیچیده‌ترین ساختارهای ممکن در میان سایر بخش‌های خودرو» ممکن است از یک سازهٔ چند لایه شامل لایه‌هایی با طول‌ها و استحکام‌های مختلف تشکیل شده‌باشد.
وسایل نقله بسته‌ای که فاقد ستون B یاشند، به‌طور گسترده‌ای با نام سقف سخت شناخته می‌شوند و تاکنون به دو شکل دو یا چهار در و در قالب مدل‌های کوپه، سدان و استیشن‌واگن موجود بوده‌اند. طرح‌های بدون ستون B یا میانی در پشت درهای جلو برای پشتیبانی سقف خودرو، میدان دید بیشتری را برای سرنشینان خودرو فراهم می‌کنند، با این حال لازم است که سازه‌های زیرین بدنه جهت افزایش استحکام ساختاری خودرو تقویت شوند. در اوایل دهه ۱۹۷۰، شرکت جنرال موتورز گسترهٔ استفاده از واژهٔ «سقف سخت» را به‌گونه‌ای گسترش داد که مدل‌هایی که دارای ستون B بودند را نیز در بر بگیرد؛ اگرچه «تا آن زمان بیشتر افراد تصور می‌کردند که یک خودروی سقف سخت، خودرویی است که فاقد ستون میانی باشد.»
حتی در صورت عدم وجود یکی از ستون‌ها در طراحی بدنه، این ستون‌ها در نظر گرفته می‌شوند؛ در مواردی که بخش گلخانه (محدودهٔ پنجره‌ها) شامل یک شکاف میان پنجره‌ها یا درها بدون وجود یک سازهٔ پشتیبان عمودی در آن موقعیت باشد، برای نام‌گذاری سایر ستون‌ها، آن ستون ناموجود «رد می‌شود». بنابراین در یک خودروی کوپه با طراحی سه‌جعبه، حتی در غیاب ستون میانی یا B، می‌توان آخرین ستون در عقب خودرو را ستون C نامید. به‌طور متقابل در صورت وجود درهای اضافه، مثلاً در خودروهای لیموزین، ستون‌های میانی جدیدی پدیدار می‌شوند؛ این ستون‌های میانی در اینگونه خودروها با نام B1، B2 و الی آخر شناسایی می‌شوند.
جیب‌بر فیلمی محصول سال ۱۹۷۴ و به کارگردانی رامش لاکانپال است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، سایرا بانو، پریم چوپرا و نظیر حسین ایفای نقش کرده‌اند.
کورناس (به فرانسوی: Cornas) یک کمون در فرانسه است که در canton of Saint-Péray واقع شده‌است. کورناس ۸٫۳۳ کیلومتر مربع مساحت دارد.
کورمونت (به فرانسوی: Courmont) یک کمون در فرانسه است که در ان (ا-دو-فرانس) واقع شده‌است. کورمونت ۹٫۸۶ کیلومتر مربع مساحت دارد ۱۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نام تو شکستن غم فیلمی محصول سال ۱۹۷۴ و به کارگردانی بی.اس. تاپا است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، دارا سینگ، سونیل دات، راجندرا کومار، رانجیت، اوم پراکاش ایفای نقش کرده‌اند.
دوست فیلمی محصول سال ۱۹۷۴ و به کارگردانی دولال گوها است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، هما مالینی، شاتورگان سینها، آمیتاب باچان، آبی باتاچاریا، رحمان ایفای نقش کرده‌اند.
کلاهبردار بین‌المللی فیلمی محصول سال ۱۹۷۴ و به کارگردانی پاچی است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، سایرا بانو، فیروز خان، اوم پراکاش ایفای نقش کرده‌اند.
بزرگراه حسینی الهاشمی یکی از بزرگراه‌های شیراز است که شمال غرب این شهر را از طریق تنگ سرخ به غرب شهر متصل می‌نماید.
این بزرگراه از پل شهدای‌جهاد شروع شده و پس از طی کردن تنگ سرخ و شهرک برف فروشان به تقاطع وحدت، ابتدای بزرگراه کمربندی شیراز امتداد دارد.
مسیرهای مهم که این بزرگراه آن‌ها را به هم متصل می‌کند می‌توان به اتصال کمربندی از طریق این بزرگراه به شهرک بهشتی، شهرک گلستان، بلوار آفرینش، بزرگراه دکتر حسابی و بزرگراه آرین اشاره کرد.
این بزرگراه در آینده به آزادراه اصفهان-شیراز که در حال بهره‌برداری است متصل خواهد شد. همچنین طبق برنامه‌ریزی‌های صورت گرفته، قرار است این بزرگراه بخش آغازین آزادراه شیراز-بوشهر باشد که در حال حاضر در مرحله مطالعاتی است.
پاکستانی‌ها در برونئی () از جوامع دور از وطن پاکستانی هستند. حدود ۴۵۰ پاکستانی در برونئی مشغول به کار هستند، از این تعداد حدود ۷۰ پزشک پزشکی پاکستانی در بخش های مختلف بهداشت و درمان برونئی مشغول به کار هستند. مجموع کارگران و همسران و فرزندان این کارگران پاکستانی در برونئی، باعث می شود که کل جمعیت پاکستانی ها در برونئی حدود ۱۵۰۰ نفر باشد.
کمیسیون آموزش عالی پاکستان همچنین در حال هماهنگی برای اعزام دانشجویان پاکستانی برای ادامه تحصیل در دانشگاه های برونئی، تحت برنامه دولت برونئی برای ارایه بورس تحصیلی به دانشجویان کشورهای عضو سازمان همکاری اسلامی است. بنابراین، در سال های آینده پیش بینی می شود که چندین دانشجوی پاکستانی نیز در دانشگاه های برونئی ثبت نام کنند.
پاکستانی‌ها در میانمار () یک جامعه تاریخی ساکن در برمه (ကုလား လူမ် ိဴး یا မြတ္ စ လင္) هستند که منشأ آن‌ها را به پاکستان ردیابی می‌کنند. این تعریف شامل اتباع پاکستانی مقیم برمه و شهروندان برمه ای است که پیوند اجدادی به پاکستان دارند. تاریخ آن‌ها پیش از استقلال پاکستان (چندپارگی هند) در سال ۱۹۴۷ پیش‌بینی شده‌است.
همراه با هندی‌های برمه، آن‌ها بخشی از اجتماع بزرگ آسیای جنوبی در این کشور بودند. مهاجرت قابل توجه مسلمانان به برمه در دوره راج بریتانیا اتفاق افتاد. بیشتر این‌ها مردمان بنگالی از پاکستان شرقی هستند، ولی همچنین اجتماعات قابل توجهی از اردو زبان‌ها، ممون‌ها، پنجابی‌ها و پشتون‌ها هم وجود دارند.
مهاجرت گسترده مسلمانان از آسیای جنوبی به برمه در دهه ۱۸۷۰ آغاز شد، هنگامی که برمه، مانند پاکستان امروزی، تحت رهبری راج بریتانیا بود. بسیاری از این مسلمانان از مناطقی که قرار بود به پاکستان تبدیل شوند، آمده بودند و در مناطق مختلف برمه، از جمله مناطق غربی که بیش تر ساکنانش مسلمانان محلی برمه بودند، ساکن شدند. پس از استقلال برمه در سال ۱۹۴۸، وضعیت مسلمانان آسیای جنوبی که در برمه زندگی می‌کردند، بسیار تحت تأثیر قرار گرفت. آن‌ها دیگر نمی‌توانند پیوندهایی را با محل تولد خود به نمایش بگذارند و به این ترتیب بسیاری سلب تابعیت برمه شدند. در آن زمان، انجمن‌های مختلف مسلمان در این منطقه با هم متحد شدند تا «همه انجمن‌های برمه پاکستان» (ABPA) را تشکیل دهند - فدراسیونی که به عنوان نماینده «بزرگترین گروه قومی مسلمان جنوب آسیا در برمه» شناخته می‌شود. تعداد پاکستانی‌ها در برمه توسط رهبران ABPA تخمین زده شد که بین ۳۰۰٬۰۰۰ تا ۵۰۰٬۰۰۰ نفر باشد. با این وجود، دقت این رقم با توجه به فقدان آمار رسمی و قابل اعتماد هرگز نمی‌تواند تعیین شود.
به گفته موزه یگار، نویسنده کتاب بین ادغام و جدایی، اکثر پاکستانی‌ها متعلق به سوابق اجتماعی متوسط اقتصادی طبقه کارگر بودند.
بسیاری از پاکستانی‌ها به دلیل «ناآگاهی یا کمبود اطلاعات» نتوانستند تابعیت برمه را انتخاب کنند. با این حال، در میان آن‌ها عده ای بودند که موفق به حفظ تابعیت پاکستان شدند. سپس، عده دیگری بودند که تابعیت پاکستان را از دست دادند و در عین حال نتوانستند تابعیت برمه را تصاحب کنند. این امر به یکی از اهداف ABPA برای لابی کردن با مقامات برمه و سفارتخانه محلی پاکستان برای کمک به تسهیل در بومی سازی آن دسته از پاکستانی‌هایی که به دنبال تابعیت برمه بودند و همچنین تسهیل کسانی که می‌خواستند گذرنامه‌های پاکستانی را دریافت کنند، تبدیل شد.
پاکستانی‌ها در اندونزی () شامل صدها پاکستانی در اندونزی، اغلب با اصالت پنجابی هستند که در صنایع مختلف تولید نساجی و برنج کار می‌کنند. آمارهای بنیاد خارج از کشور پاکستان در سال ۲۰۰۴ نشان داد که ۴۰۰ نفر هستند اگرچه تعداد آن‌ها افزایش یافته‌است. حدود ۱۰۰ خانواده پاکستانی در جاکارتا و ۳۰۰ نفر دیگر در شهرهای دیگر ساکن هستند. علاوه بر این، نسل دوم و سوم بزرگی از افراد، در اصل فرزندان سربازان پاکستانی هستند که در سال ۱۹۴۵ به عنوان بخشی از ارتش هند بریتانیا در کنار ارتش اندونزی علیه نیروهای محور و ژاپنی‌ها به جنگ آمدند.
تاب‌آوری ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
اندونزیایی‌ها () شهروندان یا مردم اندونزی صرف نظر از نژاد، قومیت یا پیشینه مذهبی هستند. در اندونزی حدود ۳۰۰ قومیت وجود دارند، یک مجمع الجزایری چند فرهنگی (چندگانگی فرهنگی) با انواع زبان‌ها، فرهنگ‌ها و اعتقادات مذهبی. جمعیت اندونزی طبق سرشماری ملی سال ۲۰۱۰، ۲۳۷٫۶۴ میلیون نفر بود، و تخمین زده می‌شد در سال ۲۰۱۵ به ۲۵۵٫۴ میلیون نفر برسد. ۵۱٪ در جزیره جاوه، پرجمعیت‌ترین جزیره جهان زندگی می‌کنند. حدود ۹۵٪ از اندونزیایی‌ها بومیان اندونزیایی هستند (که در گذشته تحت عنوان "Pribumi" گروه‌بندی می‌شدند) و جاوه ایی‌ها اکثریت را تشکیل می‌دهند، در حالی که ۵٪ دیگر اندونزیایی‌ها با اصل و نسب خارجی از قبیل اندونزیایی‌های چینی تبار هستند.
در شیپورت بدم جبرئیل هفتمین ئی‌پی گروه اکستریم متال بهیموث است که در در ۴ دسامبر ۲۰۱۳ منتشر شد. این آلبوم در تیراژ محدود ۲۰۰۰ نسخه که به‌صورت دستی توسط اعضای گروه شماره‌گذاری و امضا شده بودند عرضه شد و در قالب سی‌دی یا نسخهٔ دیجیتال ارائه نشد. ئی‌پی "در شیپورت بدم جبرئیل" دربردارندهٔ ۳ ترانه‌است. ترانهٔ اول هم‌نام خود آلبوم است و دو ترانهٔ دیگر «اگر قابیل بودم» و «مردمان شرقی» نام دارند.
ترانهٔ «در شیپورت بدم جبرائیل» آهنگ آغازین دهمین آلبوم استودیویی بهیموث با نام "شیطان‌پرست" هم هست. این ترانه ابتدا با یک ریتم تکرارشوندهٔ لالایی‌وار شنونده را به خلسه می‌برد اما در نیمهٔ دوم، با ریف‌های دیوانه‌وار گیتار و ضرباهنگ‌های انفجاری ادامه پیدا می‌کند. نام این قطعه اشاره به بخشی در کتاب مقدس دارد که طبق آن جبرئیل در شیپورش می‌دمد و مردگان از گور برمی‌خیزند.
وبسایت بلادی دیسگاستینگ از ویدئوی «در شیپورت بدم جبرائیل» به‌عنوان یکی از بهترین موزیک ویدئوهای سال ۲۰۱۳ یاد کرده‌است.
اندونزیایی‌های چینی (
میتهیلا نام منطقه‌ای جغرافیایی و فرهنگی در شبه‌قاره هند و در ایالت بیهار هند است. این منطقه با رود مهانانده در شرق، گنگ در جنوب، رود گندکی در غرب و کوهپایه‌های هیمالایا در شمال محصور است. این منطقه از سوی شرق تا ترائی نپال امتداد یافته‌است.
زبان بومی این منطقه، زبان میتهیلی است و مردمان آنجا را میتهیل‌ها تشکیل می‌دهند که از شاخه‌های هندوآریاییانند و از اعقاب هندوآریاییانی می‌باشند که در دورهٔ ودایی پادشاهی ویده‌ها را در اینجا بنیان نهادند. میتهیل‌ها تنها در هند بالغ بر ۴۵ میلیون تن‌اند. دین رایج میان ایشان هندوئیسم است و اقلیتی از آنان نیز مسلمانند.
Wikipedia contributors, "Mithila (region)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Mithila_(region)&oldid=932239865 (accessed December 26, 2019).
مردمان جاوه ای () (جاوه ای: Ngoko: ꦮꦺꦴꦁꦗꦮ (Wong Jawa), Krama: ꦠꦶꦪꦁꦗꦮꦶ (Tiyang Jawi)؛ (اندونزیایی: Suku Jawa یا Orang Jawa)) یک قومی بومی در جزیره جاوه اندونزی هستند و حدود ۱۰۰ میلیون نفر (سال ۲۰۱۱) هستند. آن‌ها بزرگترین گروه قومی در اندونزی را تشکیل می‌دهند. آن‌ها اغلب در قسمت‌های مرکزی تا شرقی جزیره قرار دارند. همچنین در بیشتر استان‌های اندونزی تعداد قابل توجهی از مردم تبار جاوه ای وجود دارند و همچنین مهاجران زیادی از آن‌ها به مالزی، سنگاپور، سورینام، عربستان سعودی و هلند رفته‌اند.
دختر دره (به انگلیسی: Valley Girl) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر کمدی رمانتیک و نوجوان محصول سال ۱۹۸۳ میلادی به کارگردانی مارتا کولیج و با بازی نیکلاس کیج، دبورا فورمن، میشل میرینک، الیزابت دیلی، کامرون دای و مایکل بوون است.
انتشار آمریکایی "دختر دره" در ۲۹ آوریل ۱۹۸۳ بود. پیرنگ فیلم به صورت آزادانه بر روی "رومئو و ژولیت" بنا شده‌است.
فیلم "دختر دره" در ۲۹ آوریل ۱۹۸۳ منتشر و در ۴۴۲ سالن سینما اکران شد. در هفته اول ۱٬۸۵۶٬۷۸۰ دلار درآمد کسب کرد. فروش داخلی نهایی به ۱۷ میلیون دلار رسید.
گروه‌های قومی در اندونزی () شامل تمام اقوام شناخته شده در اندونزی است. در اندونزی ۶۳۳ گروه قومی شناخته شده وجود دارد. اکثریت قریب به اتفاق متعلق به مردمان آسترونزیایی است.
بر اساس طبقه‌بندی قومی، بزرگ‌ترین گروه قومی اندونزی مردمان جاوه ای هستند که حدود ۴۰٪ از کل جمعیت را تشکیل می‌دهند. آن‌ها در جزیره جاوه متمرکز شده‌اند اما میلیون‌ها نفر به دلیل برنامه انتقال به جزایر دیگر در سراسر مجمع الجزایر مهاجرت کرده‌اند. سوندا، باتاک، مادورس، مینانگ کابائو و بوژین‌ها بزرگترین گروه‌های قومی اندونزی هستند. بسیاری از اقوام، به ویژه در کالیمانتان و پاپوآ، تنها صدها عضو دارند. اغلب زبان‌های محلی متعلق به خانواده زبان آسترونزیایی است، گرچه تعداد قابل توجهی از مردم، به ویژه در شرق اندونزی، با زبان‌های پاپوایی صحبت می‌کنند. اندونزیایی‌های چینی طبق سرشماری سال ۲۰۰۰، کمی کمتر از ۱ درصد از کل جمعیت اندونزی را تشکیل می‌دهند. برخی از این اندونزیایی‌ها از تبار چینی با لهجه‌های مختلف چینی صحبت می‌کنند، مهمترین آن‌ها هاوکیین و هاکا.
طبقه‌بندی گروه‌های قومی در اندونزی به دلیل مهاجرت‌ها، تأثیرات فرهنگی و زبانی، سفت و سخت نیست و در برخی موارد نیز مشخص نیست. به عنوان مثال برخی ممکن است بانانتزی و سیربونز را عضو مردم جاوه بدانند؛ با این حال، برخی دیگر استدلال می‌کنند که آن‌ها گروه‌های قومی مختلف هستند زیرا لهجه‌های متمایز خود را دارند. این مورد در مورد مردم بدوئی که بسیاری از شباهت‌های فرهنگی را با مردم سوندا به اشتراک می‌گذارند، مشابه است. نمونه ای از قومیت ترکیبی قوم بتاوی است که نه تنها از ازدواج‌های بین اقوام مختلف در اندونزی بلکه با مهاجران عرب، چینی و هندی از دوران استعمار باتاویا (جاکارتا) سرچشمه گرفته‌است.
جمعیت‌شناسی اندونزی
بلادی دیسگاستینگ () یک وبگاه ژانر وحشت آمریکایی است که فیلم‌های ترسناک، بازی‌های ویدئویی، کمیک و آثار موسیقی را پوشش می‌دهد.
جمعیت‌شناسی اندونزی () به بررسی جمعیت اندونزی می‌پردازد. جمعیت اندونزی طبق سرشماری ملی سال ۲۰۱۰، ۲۳۷٫۶۴ میلیون نفر بود و تخمین زده می‌شد در سال ۲۰۱۵ به ۲۵۵٫۴ میلیون نفر برسد. ۵۸٪ در جزیره جاوه، پرجمعیت‌ترین جزیره جهان زندگی می‌کنند.
با وجود برنامه نسبتاً مؤثری در زمینه برنامه‌ریزی خانواده، که از سال ۱۹۶۷ آغاز شده‌است، برای دهه منتهی به سال ۲۰۱۰، رشد جمعیت اندونزی ۱٫۴۹ درصد بود. با این سرعت، پیش‌بینی می‌شود جمعیت اندونزی از جمعیت فعلی ایالات متحده پیشی بگیرد. برخی می‌گویند که برنامه‌ریزی خانواده باید بر اساس برنامه سال ۱۹۶۷ احیا شود تا اندونزی به عنوان سومین کشور پرجمعیت جهان تبدیل نشود، اما این هدف توسط گروه‌های مذهبی که معتقدند برنامه‌ریزی خانواده بر خلاف آموزه‌های دینی است، مورد انتقاد قرار گرفته‌است.
اندونزی در مقایسه با ملل غربی جمعیت به نسبت جوانی دارد، هرچند که پیر شدن آن به دلیل کاهش سرعت تولد این کشور و امید به زندگی آن افزایش یافته‌است. میانگین سنی اندونزی در سال ۲۰۱۷ ۳۰٫۲ سال بود. اندونزی شامل چندین گروه قومی، فرهنگی و زبانی است که برخی از آن‌ها به یکدیگر مرتبط هستند. از زمان استقلال، اندونزیایی (نوعی زبان مالایی و زبان رسمی) زبان بیشتر ارتباطات کتبی، آموزش، دولت و تجارت است. بسیاری از زبان‌های قومی محلی اولین زبان اکثر اندونزیایی‌ها است و هنوز هم مهم است.
گروه‌های قومی در اندونزی
متیو ویلکاس (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، نمایشنامه‌نویس، و بازیگر تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
تحلیل مؤثر (قابلیت تجزیه و تحلیل ویژگی یا تحلیل تضاد) تجزیه و تحلیل کلمات از طریق ساختار مجموعه ای از ویژگی‌های معنایی است که به عنوان "حال", "غایب" یا "بی تفاوت با اشاره به ویژگی های" داده می‌شود. در نتیجه این روش از اصل تجزیه پذیری مجزا است. تحلیل مؤثر یک روش معمولی از معناشناسی ساختاری است که اجزای معنایی یک کلمه را تجزیه و تحلیل می‌کند؛ لذا این مفهوم ویژگی‌های مهم فرهنگی که توسط افراد آن زبان موجب تشخیص کلمات مختلف در یک حوزه معنایی یا دامنه می‌شود را آَشکار می‌کند(Ottenheimer, 2006, p. 20). این روش یک رویکرد بسیار ارزشمند برای یادگیری یک زبان دیگر و درک دامنه خاص معنایی در مطالعات قوم نگاری است.
"مرد" = [+ مذکر], [+ بالغ] یا "زن" = [- مذکر], [+ بالغ] یا "پسر" = [+ مذکر], [- بالغ] یا "دختر" = [- مذکر] [- بالغ] یا "کودک" = [+/– مذکر] [+/– بالغ]. به عبارت دیگر کلمه "دختر" می‌تواند سه عامل اساسی (یا ویژگی معنایی): انسان، و مؤنث داشته باشد. مثال دیگری که خوراکی است و یک عامل مهم است که می‌تواند سبب تمایز گیاهان از یک دیگر باشد (Ottenheimer, 2006, p. 20). به‌طور خلاصه یک کلمه می‌تواند پایه معنایی اساسی داشته باشد که با توجه به زمینه‌های فرهنگی به خوبی می‌تواند آن کلمه را توضیح دهد. درک این معانی اساسی برای درک کامل هر زبان و فرهنگی بسیار مهم است.
فیلم زندان یک نوع از ژانر فیلم است که به زندگی در زندان و اغلب گریز از زندان مربوط می‌شود این فیلم‌ها شامل درام‌های تحسین شده‌ای است که ماهیت زندان‌ها را بررسی می‌کند، مانند: "حکم مرگ"، "لوک خوش‌دست، قطار سریع‌السیر نیمه‌شب"، "بروبیکر"، "فرار از آلکتراز، رستگاری در شاوشنک،" "بوسه زن عنکبوتی" و "تبهکار" می‌باشد.
هرمز فامیلی (متولد ۱۳۲۱ در گرمسار) پژوهشگر ایرانی و استادیار گروه سازهٔ دانشگاه علم و صنعت ایران است. او دانش‌آموختهٔ دانشگاه میشیگان است و مدتی رئیس انجمن بتن ایران بود.
فامیلی برای ترجمه کتاب "بتن‌شناسی (خواص بتن) "برگزیدهٔ هشتمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
کلاه تو کلاه فیلمی کمدی به کارگردانی هادی رحیمی خواص، محصول سال ۱۳۹۲ ایران است.
داستان فردی به نام ونداد را روایت می‌کند که در تهران به ساخت و ساز و کارهای ساختمانی مشغول است. او برای دریافت طلب یکی از معاملاتی که انجام می‌دهد به اصفهان سفر می‌کند و با آقا رشید آشنا می‌شود و …
این فیلم در اواخر شهریور ۱۳۹۲ تولید شده‌است و در شبکه‌های مختلف تلویزیون از جمله شبکه شما، شبکه نمایش، شبکه اصفهان و شبکه دو سیما پخش شده‌است.
فیلم در ژانر اجتماعی و کمدی است و بیشتر فیلمبرداری آن در شهر اصفهان بوده‌است.
محمد دانش‌پژوه (۱۳۰۷ در آمل - تیر ۱۳۹۷ در تهران) پزشک ایرانی و متخصص قلب بود. دانش‌پژوه برای نگارش کتاب "تب روماتیسمی و بیماری‌های دریچه‌ای قلب" برگزیدهٔ هشتمین دورهٔ کتاب سال ایران شد. او فرزند محمدتقی دانش‌پژوه است. وی بعد از گذراندن دوره ابتدايی دیپلم خود را از دبیرستان ایرانشهر تهران گرفت و وارد دانشگاه تهران شد و از دانشكده پزشكی در رشته طب دكترا گرفت و سپس جهت ادامه تحصيل عازم كشور فرانسه شد. ایشان دوره خدمت سربازی را در سنندج کردستان به طبابت پرداخت و مدتی هم در شهر آمل به درمان همشهریانش مشغول شد و سپس جهت ادامه تحصیل عازم کشور فرانسه شد و از دانشگاه پاريس در رشته بیماری‌های قلب و عروق تخصص گرفت.
رضا مختاری (زاده ۱۳۴۲ در رضوانشهر) پژوهشگر ایرانی و مدیر مؤسسه کتاب‌شناسی شیعه است.
وی در سال 1342 متولد شد و تحصیلات دینی را در اصفهان و قم طی کرد. در جوانی رو به نگارش کتاب و تصحیح کتب آورد و معروف ترین کتاب وی سیمای فرزانگان است. او هم اکنون رئیس موسسه کتابشناسی شیعه است.
او برای تصحیح کتاب‌های "منیه المرید فی ادب المفید و المستفید "، "غایه المراد فی شرح نکت الارشاد و حاشیه الارشاد" و "رسائل الشهید الثانی" به‌ترتیب برگزیدهٔ هشتمین، دوازدهمین و بیستمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
عبدالوهاب نورانی وصال (۱۳۰۲–۱۳۷۳) نویسنده ایرانی و استاد ادبیات فارسی دانشگاه شیراز بود. او برای تصحیح کتاب "فرائد السلوک" برگزیدهٔ هشتمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
حسن تهرانی همچنین معروف به بیژن تهرانی (متولد ۱۳۲۳) نویسنده، تهیه‌کننده، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان ایرانی است. او برادر محمود مشرف آزاد تهرانی است.
نام او هنگام تولد حسن مشرف آزاد تهرانی بود، اما بعدها نام خود را به «حسن تهرانی» تغییر داد. او از سال ۱۳۴۵ در تلویزیون ایران به کارگردانی و تهیه‌کنندگی مشغول بود و در این مدت، حدود ۲۰۰ فیلم کوتاه مستند، داستانی و تجربی ساخت. او در سال ۱۳۶۲ بازخرید شد. در سال ۱۳۶۷ به فنلاند مهاجرت کرد و سپس در آمریکا ساکن شد. تهرانی مدتی در کالج فیلم و سینمای لس‌آنجلس تدریس می‌کرد، اما در چند سال گذشته بیشتر تلاشش را روی راه‌اندازی وبسایت «سینما بدون مرز» گذاشته‌است.
حسن تهرانی برای نگارش کتاب "برگ زرد پائیزی "برگزیدهٔ نهمین دورهٔ کتاب سال ایران شد.
سیر نبی یک حماسه به زبان ترکی عثمانی در مورد زندگی محمد است، که در حدود سال ۱۳۸۸ میلادی تکمیل شده‌است، که توسط مصطفی فرزند یوسف از ارزروم معروف به الدریر نوشته شده‌است. این کتاب به دستور سلطان ظاهر سیف‌الدین برقوق نوشته شده‌است. نوشتۀ این کتاب براساس کتاب عربی سیرهٔ نبوی از ابو عبید البکری است.
آزیتا غنی‌زاده (؛ زادهٔ ) هنرپیشه آمریکایی افغان تبار است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
بافت گوشتی کوچکی که از نرمکام آویخته‌است زبانک (ملاز یا زبان کوچک) نام دارد. آواهایی که با نزدیکی یا برخورد زبان با این بخش پسین (پشتی) دهان ساخته می‌شوند، زبانکی (ملازی) خوانده می‌شوند. در فارسی چنین واجی نیست. نمونه این واج‌ها را در زبان گیلکی (از گروه زبان‌های ایرانی شمال باختری) دربارهٔ نویسه غ در الفبا می‌توان شنید. در زبان‌های یونانیبویژه در واج گاما که خود یونانیان آن را چیزی همانند غاما می خوانند و در وامواژه جغرافی (زمین نگاری) همچنان بخوبی پیداست.، عربی و فرانسوی (برای نویسه r) نیز این آوا به گوش می‌رسد.
ساربی (به فرانسوی: Sorbais) یک کمون (فرانسه) در فرانسه است که در ان (ا-دو-فرانس) واقع شده‌است. سوربیس ۱۳٫۷۲ کیلومتر مربع مساحت دارد ۱۸۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سوآیز (به فرانسوی: Soize) یک کمون (فرانسه) در فرانسه است که در ان (ا-دو-فرانس) واقع شده‌است. سوآیز ۵٫۹۱ کیلومتر مربع مساحت دارد ۲۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اوقات خوش در ریجمونت های (به انگلیسی: Fast Times at Ridgemont High) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر کمدی و داستان بلوغ نوجوان محصول سال ۱۹۸۲ میلادی به کارگردانی امی هکرلینگ و به نویسندگی کامرون کرو نوشته شده و اقتباسی از کتاب ۱۹۸۱ با همین عنوان است.
نیکلاس کیج اولین فیلم بلند سینمایی خود را در این فیلم به تصویر کشید و به عنوان "نیکلاس کاپولا" شناخته شد.
تتسو ناکامورا (به ژاپنی 中村 哲 - به انگیسی Tetsu Nakamura) که همچنین به نام کاکا مراد شناخته می‌شد، (زاده ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۶ - درگذشته ۴ دسامبر ۲۰۱۹) یک پزشک، امدادرسان و نیکوکار اهل ژاپن و دارای شهروندی افتخاری افغانستان بود.
ناکامورا رئیس یک مؤسسه امدادرسانی ژاپنی به نام خدمات درمانی صلح (به انگلیسی: Peace Medical Services) بود که پس از سه دهه کار و خدمت انساندوستانه در افغانستان، در یک حمله مسلحانه به خودرو این مؤسسه در شهر جلال‌آباد، مرکز ولایت ننگرهار افغانستان کشته شد.
تتسو ناکامورا در ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۶ در شهر فوکوئوکا در استان فوکوئوکا در شمال جزیره کیوشو ژاپن زاده شد.
او آموزش ابتدایی را در مدرسه‌ای به نام دبستان نوگا نیشی به پایان رساند و دوره متوسطه را در سینان گاکوین گذراند.
ناکامورا در سال ۱۹۷۳ از دانشکده پزشکی دانشگاه کیوشو فارغ‌التحصیل شد.
تتسو ناکامورا نخستین بار در سال ۱۹۸۴، در میانه اشغال افغانستان توسط ارتش شوروی، به عنوان رضاکار (داوطلب) در یک درمانگاه مربوط به یک مؤسسه غیردولتی به‌نام خدمات درمانی فرامرزی ژاپن در شهر پیشاور پاکستان مشغول به کار شد تا به درمان بیماران مبتلا به جذام کمک کند. او در آغاز می‌خواست برای پنج تا شش سال در پیشاور بماند، شهری که بزرگترین اجتماع آوارگان جنگ افغانستان را در خود جای داده بود.
با سقوط رژیم تحت حمایت شوروی در افغانستان و پیروزی مجاهدین، ناکامورا حوزه فعالیت خود را به داخل افغانستان گسترش داد و در سال ۱۹۹۱، سه درمانگاه در ولایت ننگرهار در شرق این کشور گشود تا به مردم جنگ‌زده افغانستان در داخل کشورشان کمک کند.
ناکامورا در دوران فعالیت در داخل افغانستان دریافت که مشکل بزرگ اکثر بیمارانی که به درمانگاه‌های او مراجعه می‌کردند، سوء تغذیه بود. از آنجا به بعد، او با شعار «آب، نه اسلحه» در کنار کمک‌های درمانی به مردم منطقه، حوزه فعالیت‌های خود را به کشاورزی و آبیاری گسترش داد و بر ساخت کانال و پروژه‌های آب‌رسانی در شرق افغانستان تمرکز کرد.
در آغاز قرن بیست و یکم (سال ۲۰۰۰) خشکسالی سختی افغانستان و منطقه را فراگرفت. پیامدهای این خشکسالی، افزایش بیماری‌های مرتبط با سوء تغذیه و کمبود آب در بدن بود. ناکامورا در این مورد گفته‌است: «یک کانال آب (برای این مردم) مفیدتر از ۱۰۰ پزشک است». او همچنین گفته‌است: «در یک بیمارستان، بیماران یک به یک درمان می‌شوند، اما این کار (آب‌رسانی) به تمام روستا را کمک می‌کند؛ من از دیدن یک روستا لذت می‌برم که (پس از خشکسالی) دوباره زنده شده‌است».
در سال ۲۰۰۳ ناکامورا یک کانال آب‌رسانی در ولسوالی خیوه ولایت ننگرهار ساخت. محلی‌ها نام آن کانال را «مروارید» گذاشتند. کانال مروارید به طول بیش از ۲۵ کیلومتر، آب رودخانه کنر (در افغانستان: دریای کنر) را به کشتزارها و خانه‌های مردم ولسوالی خیوه می‌رساند.
او برای ساخت کانال مروارید، از روش‌های سنتی ۲۰۰ سال پیش برای ساخت کانال آب‌رسانی در زادگاه خودش، فوکوئوکا، الهام گرفت.
ناکامورا در دشت گمبیری در نزدیکی شهر جلال‌آباد در شرق افغانستان بیش از ۸ کانال آب‌رسانی ساخت یا احیا کرد که ۱۶ هزار هکتار زمین زراعی را آبیاری می‌کند و زندگی ۶۰۰ هزار نفر را متحول کرده‌است.
او همچنین در ۱۱ بند آب‌گردان بر روی رودخانه کنر ساخت.
ناکامورا می‌گفت: «اسلحه و تانک، مشکلات را حل نمی‌کند؛ احیای کشتزارها، برای بهبود وضعیت افغانستان یک عنصر بنیادین است».
این پزشک و امدادگر ژاپنی، چند بار از مرگ جان به در برد. یک بار نزدیک بود در رگبار مسلسل یک هلی‌کوپتر آمریکایی کشته شود. بار دیگر جانش را برای حفاظت از خاکریزهای یک رودخانهٔ درحال طغیان به خطر انداخت.
او می‌گفت: «دوست دارم اینجا (در افغانستان) بمیرم.»
دکتر ناکامورا سال‌های زیادی از عمرش را وقف خدمت به مردم فقیر و جنگ‌زده افغانستان کرد. او تقریباً سه دهه در این کشور زندگی و برای بهبود وضعیت مردمش کار کرد.
تصویری که از ناکامورا در ذهن مردم افغانستان مانده، پیرمردی است که پا به پای مردم مناطق فقیرنشین افغانستان کار می‌کند، بیل می‌زند و کیسه‌های سیمان و شن بر پشتش حمل می‌کند.
دولت افغانستان در اکتبر ۲۰۱۹، به ناکامورا شهروندی افتخاری داد.
او فعالیت‌های خود را بیشتر بر مناطق شرقی افغانستان متمرکز کرده بود؛ مردم این مناطق رابطه نزدیکی با ناکامورا برقرار کرده و او را «کاکا مراد» می‌نامیدند.
در ۴ دسامبر سال ۲۰۱۹، مردان مسلح به خودرو مؤسسه خدمات درمانی صلح (PMS) در شهر جلال‌آباد حمله کردند. دکتر ناکامورا به همراه پنج نفر دیگر، از جمله راننده و یک محافظ، در این خودرو بودند.
ناکامورا و همه همراهانش در این حملهٔ عامدانه کشته شدند. پلیس گفت به ناکامورا که در صندلی جلو، کنار راننده نشسته بود، پنج گلوله مستقیم شلیک شده بود. پزشکان پس از بررسی جسد دکتر ناکامورا گفتند گلوله‌ای که به سینه او خورده و منجر به مرگش شد، در افغانستان استفاده نمی‌شود.
در حمله مسلحانه منجر به مرگ ناکامورا و همراهان محلی‌اش، ۸ مهاجم دست داشتند که ۳ نفرشان مسلح به اسلحه خودکار بودند. مهاجمان لباس محلی افغانی پوشیده بودند اما صورت‌شان را پنهان نکرده بودند.
شاهدان عینی گفته‌اند مهاجمان با دو خودرو جداگانه به یک رستوران در نزدیکی محل حمله آمده بودند و به محض نزدیک شدن خودرو حامل ناکامورا، از دو طرف آن را به رگبار گلوله بستند.
یک شاهد عینی گفته‌است درحالی که در رستوران نزدیک محله پنهان شده بوده، صدای مهاجمان را شنیده که می‌خواستند مطمئن شوند ناکامورا کشته شده‌است. به گفته این شاهد، یکی از مهاجمان گفته «تمام شد» و بعد همه آن‌ها محل را ترک کردند.
با این حال، ناکامورا در جریان حمله کشته نشد و به بیمارستان جلال‌آباد منتقل شد. مقامات محلی خواستند او را برای درمان موثرتر به بیمارستان نظامی نیروهای آمریکایی در بگرام بفرستند، اما پزشک ژاپنی در اثر خونریزی در فرودگاه جلال‌آباد درگذشت.