moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۲۰۱۸، سیمونیت تبلیغات انتخاباتی خود را برای ریاست جمهوری لیتوانی در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۹ اعلام کرد. سیمونیت که به عنوان یک نامزد مستقل ایستاده بود، به دنبال نامزدی حزب سیاسی اتحادیه میهن بود، در حالی که فقط Vygaudas Ušackas برای نامزدی روبرو بود. وی در نهایت با کسب ۷۹٪ آرا نامزد انتخابات شد.
پس از انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۹، سیمونیت به عنوان یک رهبر غیررسمی اتحادیه میهن و یکی از برجسته‌ترین سیاستمداران وابسته به حزب، علی‌رغم اینکه به‌طور رسمی مستقل بود، ظاهر شد. وی در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۲۰ برای صعود به سیماس ایستاد، جایی که وی بار دیگر بیش از ۶۰٪ آرا را به دست آورد، در این انتخابات تنها یکی از سه نامزد حوزه انتخابیه در سراسر کشور شد که در انتخابات دور اول پیروز شد. پس از تأیید نتایج انتخابات، مشخص شد که اتحادیه میهن کرسی‌های زیادی را بدست آورده و از دولت فعلی به رهبری اتحادیه کشاورزان و سبزهای لیتوانی پیشی گرفته‌است.
آرمی آو تو سری اول مجموعه بازی ویدئویی آرمی آو تو می باشد که به سبک تیراندازی سوم شخص است که توسط ای‌اِی ونکوور توسعه یافته و برای پلی‌استیشن ۳ و اکس‌باکس ۳۶۰ منتشر شده‌است. شخصیت های اصلی این بازی الیوت سالم و تایسون ریوس می باشند که عضو نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا در هنگ ۷۵ تکاوران می باشند و زیر نظر فیلیپ کلاید به عنوان نیروهای مسلح خصوصی فعالیت می کنند. این گروه تلاش می کند تا با مبارزه در کشور های افغانستان و عراق به مبارزه با گروه شبه نظامی ستیزه‌گر اسلامی ابوسیاف مبارزه کنند. همچنین بازیکنان می توانند با محتوای قابل دانلود آن ماموریت هایی در کشور های روسیه و چین را داشته باشند.
آرمی آو تو: روز چهلم سری دوم مجموعه بازی ویدئویی آرمی آو تو می باشد که به سبک تیراندازی سوم شخص است که توسط ای‌اِی ونکوور توسعه یافته و برای پلی‌استیشن ۳ ،پلی‌استیشن همراه و اکس‌باکس ۳۶۰ منتشر شده‌است. شخصیت های اصلی این بازی نیز همانند سری قبل الیوت سالم و تایسون ریوس می باشند که پس از وقایع نسخه قبل بازی به صورت مستقل با آلیس مورای کار می کنند. در این نسخه این گروه تلاش می کنند تا قاچاقچیان اسلحه در شانگهای چین را کشف و به مبارزه با آن ها بپردازند. در بین این داستان آلیس توسط حمله تروریستی در کنسولگری آفریقای جنوبی کشته می شود و ادامه بازی فقط با حضور الیوت و تایسون صورت می گیرد.
قلعه نوفلک الدین یکی از روستاهای شهرستان بروجرد در استان لرستان است. این روستا در دهستان همت‌آباد در بخش مرکزی این شهرستان قرار دارد. قلعه نوفلک الدین در دشت سیلاخور قرار گرفته‌است.
بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت قلعه نوفلک الدین در سال ۱۳۹۵ برابر با ۱۱۹۷ نفر بوده‌است که از این میان ۶۰۷ نفر مرد و بقیه زن بوده‌اند. فلک‌الدین ۳۴۵ خانوار دارد.
شهردار نیویورک سیتی یا شهردار شهر نیویوک رئیس شاخه اجرایی حکومت نیویورک است. دفتر شهردار تمامی خدمات عمومی، اماکن عمومی، سازمان‌های عمومی، اداره پلیس و سازمان آتش‌نشانی در شهر نیویورک را تحت کنترل خود دارد. شهرداران در دوره‌های چهارساله و با رای مستقیم انتخاب می‌شوند.
محل اقامت شهرداران نیویورک در عمارت گریسی بوده و محل کار آن‌ها در نیویورک سیتی هال واقع در منهتن می‌باشد. حوزه نفوذ شهردار شامل پنج بخش نیویورک بوده که شامل بروکلین، کوینز، برانکس و استاتن آیلند می‌باشد. بودجه شهرداری نیویورک به طور متوسط سالانه ۸۲ میلیارد دلار بوده‌است و در مجموع ۳۲۵ هزار نفر را تحت استخدام خود داشته‌است.
اداره امور سرخ‌پوستان () اداره زیرمجموعه وزارت کشور ایالات متحده است، که به نمایندگی از طرف دولت فدرال، مسئولیت اداره و مدیریت ۵۵٬۷۰۰٬۰۰۰ هکتار (۲۲۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع) زمین تخصیص داده‌شده به بومیان آمریکایی را برعهده دارد. این زمین‌ها توسط ایالات متحده در اختیار بومیان سرخ‌پوست، قبایل بومی آمریکایی و بومیان آلاسکا قرار گرفته‌است.
اداره امور سرخ‌پوستان یکی از دو دفتر تحت اختیار معاونت امور سرخ‌پوستان وزارت کشور ایالات متحده است (اداره امور سرخ‌پوستان و اداره آموزش و پرورش سرخ‌پوستان) که خدمات خود را به حدود ۴۸٬۰۰۰ نفر بومی آمریکایی، ارائه می‌نماید.
ملاقات با مطبوعات (به انگلیسی: Meet the Press) یک مجموعه تلویزیونی و برنامه خبری در ایالات متحده آمریکا است که در شاخه واشینگتن ان‌بی‌سی نیوز ضبط می‌گردد. ملاقات با مطبوعات پرسابقه‌ترین برنامه تاریخ تلویزیون محسوب می‌گردد که در حال پخش است. مجری کنونی این برنامه چاک تاد است، که از سال ۲۰۱۴ هدایت آن را برعهده دارد. اولین قسمت از ملاقات با مطبوعات در ۶ نوامبر ۱۹۴۷ پخش شد و تاکنون بیش از ۷۰ فصل از آن پخش شده‌است. از جمله مسائل مورد بحث در این برنامه می‌توان به سیاست، سیاست‌گذاری عمومی، اقتصاد و سیاست خارجی اشاره کرد.
عمارت گریسی (به انگلیسی: Gracie Mansion) یک عمارت است در ایالات متحده آمریکا است که در منهتن واقع شده‌است. این ساختمان که در سال ۱۷۹۹ ساخته‌شده‌است محل اقامت رسمی شهردار نیویورک می‌باشد.
نیویورک سیتی هال (به انگلیسی: New York City Hall) یک سیتی‌هال در ایالات متحده آمریکا است که در منهتن واقع شده‌است و محل کار شهردار نیویورک سیتی می‌باشد.
پیتر سولبرگ (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل نروژ است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تیم رالی جهانی فورد، تیم رالی جهانی سوبارو، تیم رالی جهانی پیتر سولبرگ, فولکس‌واگن موتوراسپورت اشاره کرد. سولبرگ در سال ۲۰۰۳ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
هنری تویوونن (; – ) راننده رالی اهل فنلاند بود.
وی در تیم‌های تالبوت، اوپل، پورشه و لانچیا سابقه عضویت داشته‌است.
ریچارد بِرنز (; – ) راننده رالی اهل بریتانیا بود.
وی که در تیم‌های سوبارو، میتسوبیشی موتورز، پژو عضویت داشته در سال ۲۰۰۱ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
کارلوس ساینز (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل اسپانیا است.
وی که عضو تیم‌های تیم رالی جهانی فورد، تویوتا موتوراسپورت، لانچیا، تیم رالی جهانی سوبارو و تیم رالی جهانی سیتروئن بوده در سال‌های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۲ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
یوها کانکونن (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است.
وی که در تیم‌های تویوتا موتوراسپورت، پژو اسپورت، لانچیا، تیم رالی جهانی فورد، تیم رالی جهانی سوبارو، هیوندای موتوراسپورت عضویت داشته در سال‌های ۱۹۸۶، ۱۹۸۷، ۱۹۹۱ و ۱۹۹۳ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
آری واتانن (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تیم رالی جهانی فورد، پژو اسپورت، و تیم رالی جهانی سوبارو اشاره کرد. وی در سال ۱۹۸۱ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
تومی مکینن (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است.
وی که در تیم‌های نیسان، میتسوبیشی موتورز و تیم رالی جهانی سوبارو عضویت داشته در سال‌های ۱۹۹۶، ۱۹۹۷، ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده‌است.
مارکوس گرونهولم (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است.
وی که در تیم‌های تویوتا موتوراسپورت، پژو اسپورت و تیم رالی جهانی فورد عضویت داشته در سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۲ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده‌است.
کالین مک‌ری (; – ) راننده رالی اهل بریتانیا بود.
وی در ۱۵ سپتامبر سال ۲۰۰۷ در نزدیکی منزل خانوادگی خود در شهر لنارک در اسکاتلند در حادثه سقوط بالگرد یوروکوپتر ای‌اس۳۵۰ اکوروی خود ، به همراه فرزند ۵ ساله خود بنام جانی و دوست جانی و دو دوست خانوادگی کشته شد.
وی در تیم‌های تیم رالی جهانی سوبارو، تیم رالی جهانی سیتروئن، تیم رالی جهانی فورد و اشکودا موتوراسپورت عضویت داشت. مک‌ری در سال ۱۹۹۵ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
استفان سرزن (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فرانسه است. وی در تیم‌هایی همچون تیم رالی جهانی سوبارو سابقه عضویت دارد.
میشل موتو (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فرانسه است.
وی در تیم‌های فیات اتومبیلز، آئودی اسپرت گ‌ام‌ب‌ها، پژو اسپورت عضویت داشته‌است.
تونی گاردمایستر (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است.
وی در تیم‌های سیات اسپورت، میتسوبیشی موتورز، اشکودا موتوراسپورت، تیم رالی جهانی فورد و تیم رالی جهانی سوزوکی عضویت داشته است.
والتر روهرل (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل آلمان است.
وی در تیم‌های پورشه، فیات اتومبیلز، اوپل، لانچیا و آئودی عضویت داشته‌است. روهرل در سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۲ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
مارکو آلن (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است.
وی در تیم‌های شرکت فورد موتور، فیات اتومبیلز، لانچیا، تیم رالی جهانی سوبارو، تویوتا عضویت داشته است. آلن در سال ۱۹۷۸ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
استیگ بلومکویست (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل سوئد است.
وی در تیم‌های ساب، تالبوت، آئودی اسپرت گ‌ام‌ب‌ها، شرکت فورد موتور، پژو اسپورت، فولکس‌واگن، نیسان و اشکودا موتوراسپورت عضویت داشته است. بلومکویست در سال ۱۹۸۴ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
دیدیه آریول (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که وی در آن بازی کرده‌است می‌توان به شرکت فورد موتور اشاره کرد. آریول در سال ۱۹۹۴ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
میکی بیاسیون (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل ایتالیا است.
وی که در تیم‌های لانچیا، شرکت فورد موتور عضویت داشته در سال‌های ۱۹۸۸ و ۱۹۸۹ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده‌است.
بیورن والدگورد (; – ) راننده رالی اهل سوئد بود. وی در تیم‌هایی همچون تویوتا موتوراسپورت، تیم رالی جهانی فورد، مرسدس بنز و فیات اتومبیلز عضویت داشته است. والدگورد در سال ۱۹۷۹ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
هانو میکولا (؛ (زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۱) راننده رالی اهل فنلاند بود.
وی در تیم‌های شرکت فورد موتور، تویوتا موتوراسپورت، آئودی اسپرت گ‌ام‌ب‌ها و تیم رالی جهانی سوبارو عضویت داشته‌است. میکولا در سال ۱۹۸۳ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده بود.
میکو هیروونن (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تیم رالی جهانی فورد اشاره کرد.
دنیل النا (؛ زادهٔ ) کمک‌راننده رالی اهل موناکو است. وی عضو تیم‌هایی همچون تیم رالی جهانی سیتروئن و هیوندای موتوراسپورت بوده است.
دنی سوردو (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل اسپانیا است. وی عضو تیم‌هایی همچون تیم رالی جهانی سیتروئن و هیوندای موتوراسپورت بوده است.
جیجی گالی (؛ زادهٔ ) با نام اصلی جان‌لوئیجی گالی راننده رالی اهل ایتالیا است. وی عضو تیم‌هایی همچون تیم رالی جهانی ام-اسپورت و میتسوبیشی بوده است.
ماتیاس اکستروم (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل سوئد است. وی عضو تیم‌هایی همچون اشکودا موتوراسپورت بوده است.
اووه اندرشون (; – ) راننده رالی اهل سوئد بود. وی عضو تیم‌هایی همچون تویوتا، تویوتا موتوراسپورت بوده است.
هری رووانپرا (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است.
وی عضو تیم‌هایی همچون سیات، پژو، میتسوبیشی موتورز و اشکودا بوده است.
آرمین شوارتز (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل آلمان است.
رائونو آلتونن (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است. وی عضو تیم‌های اوپل، داتسون بوده است.
کارلوس روتمان (؛ زادهٔ ) اتومبیل‌ران فرمول ۱، راننده رالی و سیاست‌مدار اهل آرژانتین است. وی دو بار در مسابقات رالی قهرمانی جهان شرکت کرده و یک بار برنده مرحله‌ای شده است.
یاری-ماتی لاتوالا (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به فولکس‌واگن موتوراسپورت و تیم رالی جهانی تویوتا گازو ریسینگ اشاره کرد.
آندریاس میکلسن (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل نروژ است.
وی عضو تیم‌هایی همچون تیم رالی جهانی ام-اسپورت، فولکس‌واگن، اشکودا موتوراسپورت، تیم رالی جهانی سیتروئن، هیوندای موتوراسپورت بوده‌است.
مادس اوستبرگ (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل نروژ است.
وی عضو تیم‌هایی همچون تیم رالی جهانی ام-اسپورت، تیم رالی جهانی آداپتا، تیم رالی جهانی ام-اسپورت و تیم رالی جهانی سیتروئن بوده است.
سباستین اوژیه (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تیم رالی جهانی ام-اسپورت اشاره کرد. اوژیه سابقه ۸ قهرمانی (۲۰۱۳، ۲۰۱۴، ۲۰۱۵، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷، ۲۰۱۸ ، ۲۰۲۰ ، ۲۰۲۱) در رالی قهرمانی جهان را دارد.
اوگنی نوویکوف (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل روسیه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تیم رالی جهانی ام-اسپورت اشاره کرد.
تیری نوویل (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل بلژیک است. وی عضو تیم‌هایی همچون تیم رالی جهانی قطر و هیوندای موتوراسپورت بوده‌است.
تیمو سالونن (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل فنلاند است. وی در سال ۱۹۸۵ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
ساندرو موناری (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل ایتالیا است. وی عضو تیم‌هایی همچون لانچیا بوده است. موناری در سال ۱۹۷۷ قهرمان رالی قهرمانی جهان شده است.
هنینگ سولبرگ (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل نروژ است.
وی در تیم‌هایی همچون تیم رالی جهانی فورد، تیم رالی جهانی ام-اسپورت، تیم رالی جهانی آداپتا عضویت داشته است. او برادر پیتر سولبرگ قهرمان رانندگی رالی است.
دانیل مانگرانه (؛ – ) یک تهیه‌کننده فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، و کارگردان فیلم اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "جنگل شیطانی" اشاره نمود.
کَسپر و کریسمس متروکه پویانمایی سه بعدی محصول ۲۰۰۰ آمریکاست که بر اساس کاراکترهای «کَرسپر، روح مهربان» ساخته شده‌است.
فرانسزگ بیمون (؛ ؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم و نویسنده کاتالونیایی اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به «"مونتوریول، خدای دریا"» و «"یک جفت تخم‌مرغ"» اشاره نمود.
مارسل بارنا (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، تدوین‌گر و فیلم‌نامه‌نویس اهل اسپانیا است.https://www.imdb.com/name/nm2201717/
او برای نخستین فیلمش «"چهار فصل"» که یک فیلم کمدی رمانتیک بود، برندهٔ جایزه گائودی شد.https://www.imdb.com/title/tt1393011/https://www.youtube.com/watch?v=VvqO9N1es4I
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "۱۰۰ متر" اشاره نمود.
ریکاردو مونیوس سوآی (؛ – ) یک کارگردان فیلم، تهیه‌کننده فیلم، فیلم‌نامه‌نویس اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "گاوبازی"، «"لحظهٔ حقیقت"» و «"شب جادوگران"» اشاره نمود.
ریکاردو نونی‌یس (؛ ۱۶ ژوئیه ۱۹۰۴ – ۱۶ ژوئن ۱۹۹۸) یک هنرپیشه، تهیه‌کننده فیلم، کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به "اسرار طنجه" (۱۹۲۷) و "فوتبال، عشق و گاوبازی" (۱۹۲۹) اشاره نمود.
آنتونی سوله (؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم، هنرمند، و نویسنده اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به «"تو یک تروریست هستی"» اشاره نمود.
فرانسیسکو الیاس ریکلمه (؛ – ) کارگردان فیلم، و تهیه‌کننده فیلم اهل اسپانیا بود.
وی نخستین فیلم صدادار سینمای اسپانیا با نام «"اسرار پوئرتا دل سول"» را در سال ۱۹۲۸ میلادی تهیه و منتشر کرد که در آن زمان ۱۸٬۰۰۰ پزوتا هزینه داشت.
خوان خوزه بیده‌گائین (؛ زادهٔ ) یک نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس، و هنرپیشه اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "قلمرو بهشت" اشاره نمود.
خسوس مانوئل مونتانه (؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم، تهیه‌کننده فیلم، نویسنده، روزنامه‌نگار اهل اسپانیا است. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به «"مقصد بعدی: اوشیما"» اشاره نمود.
خوزه لوئیس مادرید (؛ ۱۱ آوریل ۱۹۳۳ – ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۹) یک کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده فیلم اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "آخرین تانگو در مادرید" اشاره نمود.
آلفونسو اونگریا (؛ زادهٔ ۳۰ مارس ۱۹۴۳) یک کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "مرد پنهان‌شده" اشاره نمود.
استفانیا مونیس (؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، شاعر و منتقد فیلم اهل اسپانیا است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "پژواک‌ها" (۲۰۰۶) اشاره نمود.
بخش گوا شمالی () یک بخش در هند است که در ایالت گوا واقع شده‌است. بخش کدپا ۸۱۷٬۷۶۱ نفر جمعیت دارد.
میگل یوک (؛ – ) یک نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان فیلم اهل اسپانیا بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به "کوه بی‌قانون" اشاره نمود.
دانیل بوریسوویچ شافران (؛ ۱۳ ژانویه ۱۹۲۳ – ) یک موسیقی‌دان و نوازندهٔ برجستهٔ ویولنسل اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
کریشنیک کاری بال (زادهٔ ۱۸ ژوئن ۱۹۹۴ – درگذشتهٔ ۱ نوامبر ۲۰۲۲)، که بیشتر با نام هنری تِیک‌آف شناخته می‌شود، یک رپر آمریکایی بود. او به‌عنوان یکی از اعضای هیپ هاپ میگوس همراه با کویوو و آفست شناخته شده‌است.
کریشنیک کاری بال در لارنسویل در ایالت جورجیا آمریکا به دنیا آمده بود. او با مادرش و همراه با عضو خانواده‌اش (آفست و کویوو) بزرگ شد.
او در بیرون یک باشگاه در هیوستون به ضرب گلوله کشته شد. تیک آف، خواننده ۲۸ ساله، که بیشتر به عنوان یکی از اعضای گروه سه‌گانه هیپ هاپ Migos شناخته می‌شد، ساعت ۲:۴۰ صبح در حالی که با گروهی در بیرون یک سالن بولینگ به نام ۸ب۱۰ Billiards & Bowling Houston جمع شده بودند، هدف گلوله قرار گرفت. اداره پلیس هیوستون طی گزارشی با شناسایی جسد قربانی در صحنه، مرگ تیک‌آف را تأیید کرد، حال دو قربانی دیگر که هدف گلوله قرار گرفته بودند به بیمارستان منتقل شدند. این دو نفر یک مرد ۲۴ ساله و یک زن ۲۳ ساله بودند که مجروح شده و تهدید جانی نداشته و بهبود پیدا می‌کنند.
قاچاق انسان در میانمار () بعنوان یک کشور اصلی برای مردان، زنان و کودکان است که در معرض قاچاق انسان، به ویژه برای کار اجباری و برای زنان و کودکان، جهت فحشا اجباری در کشورهای دیگر قرار دارند، می‌باشد. کودکان میانمار که گرفتار قاچاقچیان می‌شوند، به عنوان فروشنده و گدایی در تایلند تحت فشار هستند. بسیاری از مردان، زنان و کودکان از تایلند، مالزی، چین، بنگلادش، هند و کره جنوبی که برای کار به خارج از کشور مهاجرت می‌کنند، در چنبره قاچاقچیان به بهره‌کشی و استثمار اجباری یا استثمار جنسی تجاری کشانده می‌شوند. شرایط اقتصادی در میانمار بگونه‌ای است که منجر به افزایش مهاجرت قانونی و غیرقانونی شهروندان دیگر کشورها باین کشور شده‌است، اغلب حتی از خاورمیانه که از میانمار خیلی دور است، باین کشور مسافرت می‌کنند. مردان قاچاق شده در معرض کار اجباری در صنایع ماهیگیری و صنعت ساختمان‌سازی در خارج از کشور قرار می‌گیرند. زنان میانمار که برای مقاصد اقتصادی به تایلند، چین و مالزی مهاجرت می‌کنند، در شرایط استثمار و فحشا اجباری قرار می‌گیرند. برخی از افرادی که قربانی قاچاق می‌شوند، از طریق میانمار به بنگلادش، به مالزی، چین، تایلند و فراتر از آن فرستاده می‌شوند.
دولت هنوز برای مقابله با مشکلات سیستماتیک سیاسی و اقتصادی که موجب می‌شود مردم میانمار به دنبال استخدام از طریق ابزار قانونی و غیرقانونی در کشورهای همسایه باشند، راه حلی نشان نداده‌است. قاچاق داخلی میانمار همچنان جدی‌ترین نگرانی است.
ارتش میانمار به‌طور غیرقانونی از کودکان برای خدمت اجباری استفاده می‌کند، و به عنوان مجرم اصلی استثمار نیروی کار اجباری در میانمار است. استفاده دولت و ارتش از نیروی کار اجباری همچنان یک مشکل بزرگ و جدی است، به ویژه که اعضای گروه‌های اقلیت قومی مانند جمعیت شان، را بکار می‌گیرند. مقامات نظامی و غیرنظامی دولت به‌طور سیستماتیک از مردان، زنان و کودکان برای کار اجباری در توسعه زیرساخت‌ها و فعالیت‌های تجاری و زراعی دولتی و همچنین در حمل و نقل اجباری برای ارتش استفاده می‌کنند. افرادیکه در مناطق با بالاترین حضور نظامی زندگی می‌کنند، از جمله مناطق مرزی دور افتاده که گروه‌های قومی در آنجا ساکن هستند، بیشتر در معرض خطر کار اجباری قرار دارند. ارتش و مقامات نظامی، مردان، زنان و کودکان را وادار به کار اجباری می‌کنند. مردان و پسران ۱۰ ساله به اجبار استخدام می‌شوند تا در ارتش ملی و گروه‌های مسلح قومی از طریق ارعاب، زور، تهدید، و خشونت خدمت کنند. هزاران کودک مجبور به خدمت در ارتش ملی میانمار تحت عنوان خدمت سربازی در ارتش هستند. کودکان فقیر شهری بیشتر در خطر کار اجباری غیرارادی هستند.
گزارش‌های سازمان ملل حاکی از آن است که ارتش میانمار از یتیمان و کودکان در خیابان‌ها و ایستگاه‌های راه‌آهن و نیز راهبان جدید در صومعه‌ها برای استخدام استفاده می‌کند. کودکان اگر موافق پیوستن به ارتش نباشند به زندان تهدید می‌شوند و گاهی از نظر فیزیکی مورد آزار قرار می‌گیرند.
کودکان در معرض کار اجباری در کارگاه‌های چای، صنایع خانگی و کشتزارهای کشاورزی نیز قرار دارند. استثمار کنندگان دختران را به‌منظور بکارگیری در امر فحشا قاچاق می‌کنند، این امر بویژه در مناطق شهری رایج است. در برخی از مناطق، به ویژه مناطقی که تجارت قاچاق بین‌المللی زنان و دختران رایج است، دولت میانمار تلاش‌های قابل توجهی را انجام می‌دهد. با این وجود، در میانمار، و در برخی از مناطق، بیشتر به ویژه در زمینه کار اجباری، دولت میانمار از حداقل استانداردهای حذف قاچاق انسان تبعیت نمی‌کند. استفاده گسترده رژیم از کار اجباری و عدم پاسخگویی به استخدام سربازان کودک، عامل مهم و دلیلی برای مشکل قاچاق وسیع در میانمار است.
دفتر نظارت و مبارزه با قاچاق انسان در وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا این کشور را را در سال ۲۰۱۷ در رده دوم "Tier2" کشورهای (مبارزه با قاچاق انسان) قرار داده‌است.
جنگ داخلی بزرگ روم یا جنگ داخلی سزار (۴۹ تا ۴۵ پیش از میلاد) یکی از آخرین درگیری‌های سیاسی-نظامی در جمهوری روم پیش از بنیان‌گذاری امپراتوری روم بود. جنگ داخلی بزرگ روم، به صورت مجموعه‌ای از رویارویی‌های سیاسی و نظامی بین ژولیوس سزار و حامیان سیاسی‌اش موسوم به پوپولارها (عوامیون) از یک سو، با اپتیمات‌های محافظه‌کار سنا تحت رهبری گنایوس پومپیئوس کبیر از سوی دیگر، آغاز شد. این جنگ با گذر سزار از روبیکن در ۱۰ ژانویهٔ ۴۹ پیش از میلاد آغاز شده و تا ۱۷ مارس ۴۵ پیش از میلاد به طول انجامید. این جنگِ چهار سال و دو ماه و یک هفته‌ای با پیروزی سزار و یارانش پایان یافت و در نتیجهٔ آن ژولیوس سزار دیکتاتور مطلق جمهوری شد.
بسیاری از تاریخ‌نگاران متفق‌القول هستند که این جنگ داخلی نتیجه منطقی روند طویل «انحطاط» نهادهای سیاسی روم بود، انحطاطی که با قتل برادران گراکی در ۱۳۳ و ۱۲۱ پیش از میلاد آغاز شده بود و با اصلاحات گایوس ماریوسگایوس ماریوس که شوهرعمه جولیوس سزار نیز بود، اولین و تنها رجل سیاسی بود که توانست منصب کنسولی را برای هفت‌مرتبه تصاحب کند و الگویی شود برای سیاستمداران جاه‌طلب اواخر دوران جمهوری. در لژیون‌ها، جنگ اجتماعی سال‌های ۹۱ تا ۸۸ پیش از میلاد، جنگ جنگ داخلی میان ماریان‌ها و حامیان سولا که با احیای منصب دیکتاتوری توسط لوکیوس کورنلیوس سولا پایان یافت، و درنهایت تریوم‌ویرات اول ادامه یافت. این حوادث پایه‌های جمهوری را سست کردند و روشن است که سزار فرصت‌هایی که بر اثر انحطاط و زوال نهادها جمهوری پدید آمده بودند را استادانه به سود خود به‌کار گرفت؛ چنان‌که سیسرون در باب او می‌گوید که همه‌چیز را دارد جز نیت خیر را:
پس از اختلافات تند با سنا، سزار در ژانویه ۴۹ پیش از میلاد مسلحانه نیروهایش را از رود روبیکن که حدود میان استان گالیا کیسالپینا و قلمرو ایتالیا را مشخص می‌کرد عبور داد؛ در مقابل، سنا نیز حول و حوش پومپیئوس گرد آمد و در تلاش برای دفاع از نهادهای جمهوری، تصمیم به اعلان جنگ به سزار گرفت. پس از زد و خوردهایی چند، دو نیرو در فارسالوس با یکدیگر رویارو شدند، جایی‌که سزار شکستی علاج‌ناپذیر به نیروهای پومپیوس تحمیل کرد. پومپیوس به مصر گریخت امّا به دستور بطلمیوس سیزدهم سربریده شد (۴۸ ق. م). سزار نیز به مصر رفت و در نبرد بر سر جانشینی میان کلئوپاترای هفتم و برادرش بطلمیوس سیزدهم درگیر شد؛ پس از حل این قضیه، جنگ را ادامه داد و پادشاه پنتوس به نام فارناک دوم را در نبرد زیله (زیله در ترکیه امروزی) را شکست داد (۴۷ ق. م). سپس روانه آفریکا (استان روم) شد، جایی‌که بازماندگان پومپیئوس به‌رهبری کاتوی کوچک مجدداً سازمان یافته بودند، و آنان را در نبرد تاپسوسBattle of Thapsus شکست داد (۴۶ ق. م). بازماندگان به هیسپانیا پناهنده شدند، جایی‌که سزار روانه شد و آنان را در نبرد مونداBattle of Munda این‌بار قاطعانه درهم کوبید (۴۵ ق. م).
این جنگ داخلی مسیر پایان یافتن جمهوری روم را هموار کرد و مدّتی پس از آن جنگ داخلی روم (۳۱-۴۴ ق. م) ــ که با نبرد آکتیوم به پایان رسید ــ میان اوکتاویانوس و مارکوس آنتونیوس نیز تیرخلاص را بر پیکرهٔ نیمه‌جان جمهوری زد.
منابع تاریخی در باب جنگ داخلی سال‌های ۴۹ تا ۴۵ پیش از میلاد عبارتند از "زندگی دوازده قیصر"به ایتالیایی Vite dei dodici Cesari از سوئتونیوس، "زندگی‌های موازی"به ایتالیایی Vite Parallele از پلوتارک، "تاریخ روم جلد چهاردهم، جنگ‌های داخلی"به ایتالیایی XIV: "Guerre civili", Storia romana از آپیان، "تاریخ روم"به لاتین Historia Romana از دیون کاسیوس، تواریخ روم"Historiae Romanae"اثر ولیئوس پاترکولوس،Velleius Paterculus فیلیپیکائه اثر مارکوس تولیوس سیسرو، فارسالیابه لاتین Pharsalia که با عنوان "De bello civili" (در باب جنگ داخلی) نیز شناخته می‌شود. اثر مارکوس آنیوس لوکانوس و نیز خاطراتی در باب جنگ گالی و در باب جنگ داخلی اثر یکی از طرفین نبرد یعنی ژولیوس سزار.
در تابستان سال ۶۰ پیش از میلاد، سه تن از سران سیاسی ارشد عصر، سزار، کراسوس و پومپیئوسنام این شخص در لاتین Gnaeus Pompeius Magnus است، در ایتالیایی نیه‌ئو پومپئو مانیو خوانده می‌شود و در فرانسوی پومپه. اتحادی استراتژیک منعقد کردند که می‌توانست در سال‌های پیش‌رو جایگاه آنان را ترفیع دهد. این معاهدهٔ شخصی که در تاریخ‌نگاری امروزین از آن با عنوان تریوم‌ویرات اول یاد می‌کنند اتحادی میان سه شخص حقیقی بود که، با توجه به نفوذ این امضاکنندگان، بعدها پیامدهای بسیار قابل‌توجهی بر حیات سیاسی جمهوری گذارد.
کراسوس ثروتمندترین فرد روم بود که در حقیقت منابع مالیِ کارزار انتخاباتی کنسولی سزار را تأمین کرده بود و یکی از نمایندگان برجسته طبقهٔ اکوایتس (سواران) به‌شمار می‌رفت. پومپیئوس نیز پس از آنکه خط پایانی بر امپراتوری سلوکی کشید و جنگ مهردادی سوم در برابر مهرداد ششم در شرق را با موفقیّت به پایان رساند، فرماندهی نظامی با بیشترین موفقیّت در کارنامه‌اش بود. روابط میان کراسوس و پومپیئوس از نوع آرمانی‌ترین‌ها نبود امّا سزار با توان دیپلماتیک تیز خود توانست آنان را با یکدیگر آشتی دهد؛ چراکه وی به اتحاد میان این دو مرد به عنوان تنها راهی که با آن می‌توانست به رأس هرم قدرت دست یابد می‌نگریست. کراسوس در حقیقت نفرت بخصوصی نسبت به پومپیئوس داشت، از زمانی‌که پومپیئوس یک تریومف (جشن پیروزی) به‌خاطر پیروزی بر کوینتوس سرتوریوس در هیسپانیا و نیز پیروزی در سرکوبی سومین جنگ بردگان برگزار کرده بود. در این تریومف‌ها بیشترین نقش در پیروزی را به پای پومپیئوس نوشتند درحالیکه کراسوس، معمار حقیقی پیروزیِ پُرمشقت بر اسپارتاکوس، فقط توانست یک اوواتیوبه لاتین "ovatio" (تریومف کوچک) را جشن بگیرد.
معاهده تریوم‌ویرات پومپیئوس را متعهد می‌کرد از کاندیداتوری سزار به کنسولی حمایت کند و در همان حال کراسوس آنرا تأمین مالی کند. در عوضِ این پشتیبانی، سزار باید کاری می‌کرد که زمین‌ها برای کهنه‌سربازان پومپیئوس بازتوزیع شوند و سنا نیز اقدامات پومپیئوس در شرق را تصویب کند.سزار با تصویب قانون Lex Iulia de actis Cn. Pompei Confirmandis (قانون یولیایی در باب اقدامات پومپیئوس که باید تصویب شود) در سال کنسولی‌اش (59 ق. م) اقدامات پومپیئوس در استان آسیا را تصویب کرد. در حقیقت پس از پایان سومین جنگ مهردادی، پادشاهی پنتوس بسیاری از سرزمین‌هایش را از دست داد و دولت‌های مستقل آناتولی و ارمنستان به دول دست‌نشاندهٔ روم تبدیل شدند. استان سوریه روم نیز خلق شد. تذکر اینکه «قانون یولیایی» یا Lex Iulia به قانونی گفته می‌شود که توسط اجداد سزار یا خاندان یولیا (Gens Iulia) که از اصیل‌ترین خاندان‌های کهن رومی بودند، ارائه یا تصویب می‌شد. همزمان با آن به سود کراسوس و سوارانش قانونینام این قانون "Lex Iulia de publicanis" (قانون یولیایی در باب گردآورندگان مالیات) بود. تذکر اینکه «قانون یولیایی» یا Lex Iulia به قانونی گفته می‌شود که توسط اجداد سزار یا خاندان یولیا (Gens Iulia) ارائه یا تصویب می‌شد. را از تصویب گذراند؛ این قانون یک-سوم پولی که مقاطعه‌کاران مالیاتی استان آسیا باید می‌پرداختند را بدانان می‌بخشید. برای محکم کردنِ هرچه بیشتر این حکومت‌سه‌نفرهتریوم‌ویرات در اصل به معنای حکومت‌سه‌نفره است. پومپیئوس با جولیا، دختر سزار، ازدواج کرد. چنان‌که ژروم کارکوپینو می‌گوید:
در ۵۹ پیش از میلاد که سزار برای اولین بار به کنسولی رسید، وی محبوبیت سیاسی و پرستیژ خود را در خدمت این اتحاد به کار برد تا اصلاحاتی که با دو تریومویر دیگر (کراسوس و پومپیئوس) در موردشان توافق کرده بود را پیش ببرد. باوجود مخالفت‌های محکم کنسول همکار سزار (هر ساله دوکنسول انتخاب می‌شدند)، مارکوس کالپورنیوس بیبولوس، که کوشش کرد به هر قیمتی مانع ابتکاراتش شود، سزار موفق به بازتوزیع قسمتی از زمین‌های عام‌المنفعهبه لاتین ager publicus برای کهنه‌سربازان پومپیئوس و حتّی برخی شهروندان با ثروت کمتر شد. بیبولوس هنگامی‌که متوجه شد سیاستش ــ که منحصراً متوجه پاسداری از منافع اشراف سناتوری بود ــ شکست خورده، از زندگی سیاسی کناره گرفت و با این اقدام پنداشت که اقدامات همکارش را محدود می‌کند امّا در عوض سزار توانست به شکلی کاملاً مسالمت‌آمیز برنامه انقلابی‌اش را پیش ببرد. کارکوپینو، تاریخ‌نگار معاصر فرانسوی، می‌گوید که هنگامی‌که بیبولوس به حق وتوی خود متوسل شد و در اینباره سه تریبون دیگر نیز وی را همیاری می‌کردند، توسط رقیبانش (حامیان سزار) فراری داده شد، کسانی‌که وی و دو تن از دوستان وفادارش را زخمی و گِل‌آلود کردند.
سزار اینچنین توانست پایه‌های مستعمرات جدید در ایتالیا را پایه‌ریزی کند، و برای حفاظت از استان‌ها در برابر فساد حُکام محلی نیز قوانینی برضد باج‌گیری تصویب نمود،"Lex Iulia de Repetundis" یا قانون یولیایی در باب اخاذی، توسط یولیوس سزار با هدف محدود کردن جُرم اخاذی و باج‌گیری از سوی کلانترهای استانی ارائه شد. همچنین در همان سال ۵۹ ق. م قانون دیگری تصویب کرد که رضایت طبقه سوارانEques کلمه‌ای لاتین و به معنای سواره یا knight در انگلیسی است. جمع آن Equites می‌شود. را جلب کرد؛ با این قانون وی یک-سوم پولی که سوارکاران باید به دولت می‌پرداختند را کاهش می‌داد و بدین‌وسیله فعالیت‌های آنان را تشویق نمود. در نهایت قانونی از تصویب گذراند که سنا را وامی‌داشت گزارش هر جلسه‌اش را بنویسد (ارائه دهد). بدین‌گونه بود که سزار از پشتیبانی تمامی مردم رومی اطمینان یافت و پایه موفقیّت‌های آینده‌اش را بنیان نهاد.
در یکم مارس ۵۹ پیش از میلاد، سزار که هنوز کنسول بود به لطف حمایت دو تریوم‌ویر دیگر (کراسوس و پومپیئوس) با "قانون واتینیا""Lex Vatinia de provinciis Caesaris" یا قانون واتینی در باب استان‌های سزار، قانونی بود که توسط تریبونی به نام پوبلیوس واتینیوس ــ زمانی‌که سزار با بیبولوس در 59 ق. م کنسول بود ــ ارائه و تصویب شد. این قانون از اول مارس 59 ق. م لازم‌الاجرا می‌شد و به سزار فرماندهی بر سه لژیون برای پنج سال (تا اول مارس 54 ق. م) در گالیا کیسالپینا و ایلیریکوم را اعطا می‌کرد. بعداً سنا یک لژیون از گل ناربونی را نیز به لژیون‌های سزار افزود. مقام پروکنسولی استان‌های گالیا کیسالپینا و ایلیریکوم را برای پنج سال (تا یکم مارس ۵۴ ق. م)، به‌علاوهٔ ارتشی متشکل از سه لژیون (هفتم، هشتم، و نهم) تحت اختیار خود می‌گرفت. مدتی کوتاه پس از صدور یک فرمان سنا، به وی ایالت همسایهٔ گل ناربونی ــ که پروکنسول آن کوینتوس کایکیلیوس متلوس کلر"Quintus Caecilius Metellus Celer" به‌صورتی غیرمنتظره فوت کرده بود ــ به همراه یک لژیون دیگر (دهم) نیز اعطا شد.
معاهدهٔ تریوم‌ویرات در آوریل ۵۶ پیش از میلاد با نشستی دیگر میان سه تریوم‌ویر (کراسوس، پومپیئوس و سزار) در لوکا واقع درگالیا کیسالپینا، تجدید شد. در این روزهای به‌یادماندنی این شهرستان توسکانی در شمال آرنو «تبدیل به مرکز واقعی جهان شد، [جهانی] که تریوم‌ویرها ــ که بار دیگر باهم به توافق رسیده بودند ــ میان خود به اشتراک گذاشتند و در باب سرنوشت آن تصمیم‌گیری کردند». پلوتارک یونانی در مورد معاهدهٔ جدید میان این سه می‌گوید:
در ۵۵ ق. م حالا نوبت کراسوس و پومپیئوس بود که کنسول شوند. پس از آنکه در این سال به کنسولی انتخاب شدند، به‌واسطهٔ یکی از تریبون‌های عوام به نام گایوس تربونیوس پیشنهاد کردند که حکومت پروکنسولی سزار (بر گالیا کیسالپینا، ایلیریکوم و گل ناربونی) ــ چنان‌که در معاهدهٔ لوکا در سال قبل قرارش را گذاشته بودند ــ برای پنج سال دیگر (تا ۵۰ ق. م) تمدید شود. کراسوس بدین‌ترتیب استان سوریه روم را از آن خود کرد تا نبرد در برابر پارتیان را رهبری کند، پومپیئوس نیز آفریکا، هیسپانیای سیتریور و اولتریور و چهار لژیون را تصاحب می‌کرد ــ دو تای آنان را به سزار (پدر همسرش) برای جنگ‌های گالی امانت می‌داد.
اما معاهدهٔ تریوم‌ویرات اکنون رو به پایان خود بود: پس از مرگ جولیا ــ دختر سزار که با پومپیئوس ازدواج کرده بود ــ در سپتامبر ۵۴ پیش از میلاد، کراسوس نیز در نبرد حران در برابر پارت‌ها در ۱۲ ژوئن ۵۳ ق. م کُشته شد. افزون‌بر این حوادث سزار ناچار بود با شورشی در گل که توسط ورسینگتوریکس هدایت می‌شد مقابله کند، شورشی که در ۵۲ ق. م برای مدتی کوتاه عملیات فتح سرزمین گل را با مشکل مواجه کرد. اینچنین بود که در پایان ۵۳ ق. م سزار در راونا با پومپیئوس دیدار کرد تا معاهدهٔ شخصی جدیدی میان خود منعقد کنند. وی موفق شد دو لژیون جدید بگیرد تا از دست رفتنِ لژیون چهاردهم را جبران کند که یکی از آنان را از داماد سابقش گرفت؛ پومپیئوس نیز به‌خاطر مصلحت جمهوری روم و حفظ دوستی با پدرهمسر سابقش پذیرفت. سزار به داماد سابقش پیشنهاد کرد که ازدواج نوهٔ خواهرش ــ اکتاویای کوچکوی خواهر پایه‌گذار امپراتوری روم یعنی اوکتاویانوس آگوستوس نیز بود.ــ با گایوس کلودیوس مارسلوس را به‌هم بزند تا اکتاویا را به همسری پومپیئوس دربیاورد، و در عوضِ این لطف از پومپیئوس خواست که دختر خود به‌نام پومپیئا را ــ که همسر شخص دیگریاین شخص فاوستوس کورنلیوس سولا پسر لوکیوس کورنلیوس سولا بود. بود ــ به همسری او درآورد؛ امّا این ازدواج‌های خیالی رنگ واقعیت به خود نگرفتند. کارکوپینو می‌نویسد:
اساساً سزار آرزوی فتح گل را داشت تا در اذهان عمومی با فتوحات پومپیئوس در شرق برابری کند و از منبع تقریباً بی‌پایانی از پول، ارتشی آماده و وفادار، و انبوهی از اتباع و هزاران بَرده بهره‌مند شود. این اهداف اساساً برآورده شدند و یولیوس سزار پس از فتح سرزمین گل نامش در شمار فاتحان بزرگ روم (از جمله پومپیئوس) درآمد. وی محبوب پلبی‌های روم بود، کسانی که سزار به لطف غنایم جنگی عاقلانه به آنان مزایا (اعانه) یی از انواع گوناگون بخشید. اکنون سنا و پومپیئوس از وی می‌ترسیدند، و می‌دانستند که لژیون‌هایی آبدیده در استخدام خود دارد که متشکل از شهروندانی است که به آنان حقوق شهروندی اعطا نموده و به وی وفادارند. سوئتونیوس می‌نویسد:
فتح گل توازن قدرت سیاسی‌ای که از زمان دیکتاتوری لوکیوس کورنلیوس سولا تا بدین هنگام برقرار بود را عیناً برهم‌زد.
پس از برخوردهایی که میان باندهای تیتوس آنیوس میلو (از اپتیمات‌ها) و پوبلیوس کلادیوس پولکروس (از پوپولارها) رخ داد و به کشته شدن دومی انجامید (۱۸ ژانویه ۵۲ پیش از میلاد)، سزار و پومپیئوس مخفیانه با یکدیگر موافقت کردند بر ضد میلو عمل کنند. فعالیت‌هایی که متعاقب آن انجام گرفتند سنا را واداشتند که پومپیئوس را ــ به پیشنهاد بیبولوس و با تأیید کاتوی کوچک ــ برای سال ۵۲ ق. م به منصب «کنسول بدون همکار» بگمارند. این اقدام دو علت داشت: پاتریسی‌ها با نفرتی که از دیکتاتوری داشتند با این عنوان حداقل به‌طور اسمی از دیکتاتوری اجتناب می‌کردند؛ افزون بر آن با اعطای چنین قدرت زیادی به پومپیئوس می‌توانستند او را اغوا کنند که در برابر سزار (که بیشتر از پومپیئوس مورد نفرت پاتریسی‌ها بود) به خدمت آنان درآید. می‌افزاید که انتصاب پومپیئوس به عنوان «کنسول بدون همکار» در فوریه ۵۲ پیش از میلاد شوکی به تریوم‌ویرات وارد کرد، تریوم‌ویراتی که اکنون با مرگ کراسوس بدون سر شده بود.
از این هنگام تا ۴۹ ق. م که جنگ داخلی آغاز شد، پاتریسی‌ها (اشرافیان) و پومپیئوس تلاش کردند سزار را در توری از فرامین سنا بپیچانند؛ و سزار را وادار می‌کردند با پایان یافتن جنگ‌های گالی، ارتش و استان گل را زودتر از پومپیئوس (پروکنسول اسپانیا) تحویل دهد. شایان ذکر است که بر طبق قانونی در سال ۵۵ ق. م موسوم به Lex Licinia Pompeiaچنان‌که گفته شد در دومین معاهده تریوم‌ویرات (آوریل 56 ق. م) سزار به کراسوس و پومپیئوس قول داد لژیون‌هایش را برای رأی دادن به این دو وارد کارزار انتخاباتی کند و درعوض کراسوس و پومپیئوس باید پس از انتخابشان به کنسولی (در 55 ق. م) حکم پروکنسولی سزار بر سرزمین گل را برای پنج سال دیگر (تا یکم مارس 50 ق. م) تمدید می‌کردند. قانون "Lex Licinia Pompeia" همین کار را کرد. فرماندهی پروکنسولی سزار بر ایالت گل که در یکم مارس ۵۴ ق. م منقضی می‌شد تا پنج سال دیگر یعنی تا یکم مارس ۵۰ ق. م تمدید شده بود.
سزار که حکم پروکنسولی‌اش در گل (فرانسه) در سال ۵۰ ق. م منقضی می‌شد مشتاق بود برای ۴۹ پیش از میلاد به کنسولی انتخاب شود. برای چنین کاری می‌خواست خود را به صورت «غیابی»به لاتین "in absentia" نامزد کنسولی کند (زیرا وی از ۵۸ تا ۵۰ ق. م به عنوان پروکنسول در گل مشغول بود و در روم حضور نداشت)، امّا قانون‌ـ هرچند در دیگر مواقع نادیده گرفته می‌شد ـ چنین اجازه‌ای به وی نمی‌داد. بایستی حتماً در روم حضور می‌یافت و تنها در قامت یک شهروند غیرمسلح می‌توانست چنین کاری کند و در نتیجه باید گالیا کیسالپینا و لژیون‌های خود را ترک کند؛ از سوی دیگر اگر شهامت آنرا می‌داشت که در روم حضور یابد، در بهترین حالت توسط دشمنانش از حیات سیاسی برکنار می‌شد و در بدترین حالت مقتول.
پس از کشته شدن کراسوس، پومپیئوس کوشید اوضاع را به سود خود تغییر دهد، به‌طوری‌که التزام «وقفه ده‌ساله میان دو دوره تصدی متوالی کنسولی» که برخواسته از قوانین لوکیوس کورنلیوس سولا بود را ملغی ساخت. واضح بود که وی از این‌که بتواند در ۵۲ ق. م برای سومین مرتبهوی به ترتیب در سال‌های 70 و 55 ق. م کنسول شده بود. و تنها با سه سال فاصله از تصدی پیشینش (که در ۵۵ ق. م بود) به کنسولی منصوب شود بسی خرسند بود. سزار نه اعتراضی کرد و نه از طریق تریبون پلبی‌هایش آنرا وتو کرد. تاریخ‌نگاری حدس می‌زند که علت اعتراض نکردن سزار آن بود که شورش ورسینگتوریکس به وی مهلت اعتراض نداد. این‌چنین بود که وقتی پروکنسول سرزمین گل (سزار) دانست که آرام‌سازی سرزمین‌هایش زمان زیادی تلف کرده از دومین کاندیداتوری اش به کنسولیتا این هنگام (52 ق. م) وی تنها یکبار و آن‌هم در 59 ق. م با بیبولوس کنسول شده بود. انصراف داد و درخواست کرد که همان‌طور که حکم پروکنسولی پومپیئوس در اسپانیا تا یکم ژانویه ۴۵ ق. م تمدید شده، حکم پروکنسولی او در گل نیز تا ۳۱ دسامبر ۴۹ ق. م تمدید شود (پروکنسولی سزار در یکم مارس ۵۰ ق. م منقضی می‌شد).
در ابتدای سال ۵۱ ق. م سرویوس سولپیکیوس روفوس"Servius Sulpicius Rufus" و مارکوس کلادیوس مارسلوسMarcus Claudius Marcellus به منصب کنسولی برگزیده شدند، مارسلوس پیشنهاد نمود که بر طبق قانون Lex Licinia Pompeia از یکم مارس ۵۰ ق. م سزار گل را ترک کند و فرد دیگری به جای وی منصوب شود. سپس مارسلوس در ژوئن ۵۱ ق. م یک شهروند کوموبه لاتین "Novum Comum" به معنای کوموی جدید ــ شهرستانی با حقوق لاتین که سزار آن را به یک مستعمره رومی ارتقا داده بود ــ را شلاق زد و بدین‌گونه پروکنسول گل را به ریشخند گرفت.
از این‌جا بود که گسست حاصل شد. در سال بعد (۵۰ ق. م) گایوس کلادیوس مارسلوس (خویشاوند مارسلوس نامبرده) و لوسیوس امیلیوس لپیدوس پاولوس به کنسولی برگزیده شدند؛ از یک سو گایوس اسکریبونیوس کوریو به عنوان تریبون مردم بیهوده پیشنهاد کرد که هم سزار و هم پومپیئوس ارتش‌های خود را معاف کنند، و از سوی دیگر کنسول جدید، مارسلوس، در دستورکار (آوریل ۵۰ ق. م) قید کرد که حکم پروکنسولی یولیوس سزار به پایان می‌رسد و باید مقدمات اعزام یک جانشین در سیزدهم نوامبر تدارک دیده شود. همچنین برای بدتر کردن آن، سنا با هدف حفاظت از سوریه در برابر پارتها حکم کرد که دو لژیون به این استان خاوری اختصاص داده شود، و این لژیون‌ها را باید از دو پروکنسول غربی (سزار و پومپیئوس) می‌گرفتند. پومپیئوس در پذیرش این فرمان زرنگی (شتاب) کرد و لژیون‌هایی که در ۵۳ ق. م به سزار قرض داده بود را در اختیار سنا نهاد. اینچنین بود که قیصر (سزار) ناچار شد به خواست سنا تن در داده و دو تا از لژیون‌هایش (لژیون‌های یکم و پانزدهم) را تحویل دهد، لژیون‌هایی که فوراً به کاپوآ فرستاده شدند.
در یکم دسامبر ۵۰ ق. م گایوس کوریو راه‌حل (سازش) تازه‌ای یافت: پیشنهاد کرد که هم سزار و هم پومپیئوس همزمان از پروکنسولی خود استعفا کنند. سنا با ۳۷۰ رأی موافق در برابر تنها ۲۲ رأی مخالف آنرا تأیید کرد؛ امّا این طرح بازهم در برابر جناح سزارـ ستیز راه به‌جایی نبرد. حال سزار از طریق دو تن از همکاران معتمد خود، مارکوس آنتونیوس و کوینتوس کاسیوس لونگینوس، به اطلاع سنا رسانید که آماده است از فرماندهی بر لژیون‌هایش کناره‌گیری کند و تا شروع دومین کنسولی‌اش (در یکم ژانویه ۴۸ ق. م) تنها دو لژیون را به‌علاوه حکومت پروکنسولی بر گالیا کیسالپینا و ایلیریکوم برای خود نگه‌دارد، همچنین تمدید حکم پروکنسولی پومپیئوس در اسپانیا را نیز به‌رسمیت شناخت. پومپیئوس، که پیش‌بینی کرده بود در صورت انتخاب سزار به کنسولی از اهمیت فرماندهی خودش کاسته می‌شود، توافق را برهم زد و درنتیجه طرح سازش مزبور در سنا حتّی خوانده (بررسی) نیز نشد.
در یکم ژانویه ۴۹ ق. م درست در همان روزی که کنسول‌های جدید آن سال یعنی لوسیوس کورنلیوس لنتولوس کروس"Lucius Cornelius Lentulus Crus" و گایوس کلادیوس مارسلوس (با مارسلوس نامبرده هم‌نام است امّا یکی نیست) بر سر کار آمدند سزار به‌واسطه تریبونی به نام گایوس اسکریبونیوس کوریو نامه‌ـاولتیماتومی تحویل آنان داد. این نامه به‌زحمت در سنا خوانده شد امّا نتوانست مورد بحث قرار گیرد زیرا که اکثریت نمایندگان با سزار دشمن بودند. از میان دشمنان وی پدرهمسر جدید پومپیئوس یعنی کوینتوس شیپیو ناسیکا"Quintus Caecilius Metellus Pius Scipio Nasica" نیز حضور داشت. سزار در این نامه متعهد شد که از فرماندهی نظامی کناره‌گیری کند مشروط بر آنکه پومپیئوس نیز چنین کند. نتیجه این می‌شد که اگر پومپیئوس ارتش خود را نگه دارد طبیعتاً محروم کردن سزار از ارتشش نامنصفانه می‌نمود، و همین امر سبب غضب دشمنانش شد.
برخی سناتورها همچون مارکوس کلادیوس و مارکوس کایلیوس روفوس موفق شدند به سود سزار ــ و البته بیشتر به سود صلح ــ نطق کنند؛ اینان معتقد بودند که پومپیئوس بایستی عازم استان‌های خود شود تا هرگونه بهانه برای جنگ داخلی از میان برود. آنان می‌پنداشتند که قیصر (سزار) احتمالاً نگران آن است که دو لژیونی که برای جنگ با پارتی‌ها از وی گرفته‌اند را درعوض در اختیار پومپیئوس نهاده باشند، شاید بدین‌خاطر که دو لژیون مزبور در نزدیکی روم مستقر هستند. مداخلهٔ خشونت‌آمیز کنسول لوسیوس لنتولوس تقاضاهای دو سناتور نامبرده را مسکوت گذارد و اکثریت سنا با شیپیو ناسیکا (دشمن سزار) همسخن شدند که گفت:
هنگامی‌که نشست سنا به پایان رسید تمامی سناتورها توسط پومپیئوس فراخوانده شدند. برخی از آنان [به سبب مخالفتشان با سزار] مورد تحسین واقع شدند، برخی تشویق شدند که به رویکرد خصمانه خود در برابر پروکنسول گل ادامه دهند، و حتّی برخی اگر در اینکه چه باید بکنند مردد می‌بودند، سرزنش شدند. متعاقباً بسیاری از کهنه‌سربازان پومپیئوس با وعده جوایز و ترفیع از هر سوی فراخوانده شدند، و همین‌طور دو لژیونی که سزار به سنا تحویل داده بود (لژیون‌های یکم و پانزدهم). اینچنین بود که شهر از همرزمان پومپیئوس پُر شد. افزون‌بر اینان، تمامی رفقای کنسول‌ها و پومپیئوس و کسانی‌که کینه‌ای قدیمی از سزار به دل داشتند نیز گرد آمدند.
کنسور لوسیوس کایسونینوس"Lucius Calpurnius Piso Caesoninus" که پدرهمسر سزار بود به‌همراه پرایتور لوسیوس روشیوس فاباتوس پیشنهاد کردند که با پروکنسول سرزمین گل وارد گفتگو شوند و برای اینکار شش روز مهلت خواستند، امّا با مقاومت کنسول لنتولوس، شیپیو و کاتوی کوچک مواجه شدند. برطبق آنچه سزار در کتاب خود "در باب جنگ داخلی" گفته‌است:
سزار می‌افزاید که لنتولوس نیز به خاطر سنگین بودن بدهی‌هایش و نیز به امید اینکه یک ارتش و یک استان به وی اعطا شود، خود را در جناح اپتیمات‌ها قرار داده بود. شیپیو نیز انگیزه‌های مشابهی داشت و به‌علاوه می‌ترسید که مورد محاکمه قرار گیرد. پومپیئوس نیز که توسط دشمنان سزار تهییج شده بود، اجازه نمی‌داد که پدرهمسر سابقش (سزار) در قدرت با وی شریک و همتا شود و هرگونه پیوند دوستی با وی را قطع نمود و در شمار دشمنان وی درآمد.
اینجا بود که دو تن از تریبون پلبی‌ها و از وفادارترین دوستان سزار یعنی مارکوس آنتونیوس و کوینتوس کاسیوس لونگینوس وتوی خود را در برابر اقدامات سنا اعمال کردند. بر طبق آنچه ولیوس پاترکولوس و آپیان برای ما نقل می‌کنند، این سزار بود که به این دو تریبون دستور داد در برابر سنا مقاومت کنند، و سنا را به‌خاطر محترم نشمردن حق وتوی تریبون‌ها سرزنش نمود. در هفتم ژانویه متعاقب یک اتمام حجت سنا برضد سزار که در آن به وی دستور داده شد فرماندهی نظامی را واگذار کند، آنتونیوس و لونگینوس از روم گریخته و در راونا به سزار پناه بردند.
در روزهای بعد پومپیئوس نمایندگان سنا را در خارج از روم گردآورد، و شهامت و سرسختی آنان را ستود، و آنان را از نیروهای نظامی خود که بالغ‌بر ده لژیون بودند مطلع ساخت. سنا اکنون فرمان داد در سرتاسر ایتالیا سربازگیری انجام شود، پومپیئوس را با ذخایر مالیه عمومی (بیت‌المال) تغذیه کنند، پادشاه نومیدیه به نام که متحد جمهوری بود را نیز فرابخوانند.
زمانی‌که سزار از آنچه که در روم اتفاق می‌افتاد آگاه شد، برای نیروهایش بانگ زد و به آنان گفت که هرچند از بی‌حرمتی‌هایی که در این مدت به وی روا شده ناراحت و منزجر است امّا از این بابت واقعاً متأسف است که داماد سابقش، پومپیئوس، بر اثر حسادتش به وی (سزار) به خطا رفته‌است، کسی‌که سزار وی را همواره دوست می‌داشت. وی همچنین تأسف خورد که حق وتوی دو تریبون پلبی (آنتونیوس و لونگینوس) با زور سلاح در نطفه خفه شده‌است. پس وی سربازان را تشجیع کرد از وی در برابر دشمنانش دفاع کنند، به آنان نبردهای پیروزمندی که در گل و ژرمانیا تحصیل کرده بودند را یادآوری کرد.
در بدو جنگ داخلی نیروهای طرفین به شرح زیر بودند:
سزار پس از بانگ زدن بر نیروهایش و کسب موافقت آنان تصمیم گرفت با لژیون سیزدهم خود به‌سوی آریمینوم (ریمینی امروزی) روانه شود. می‌دانیم که در دهم ژانویه ۴۹ ق. م از روبیکن گذشت و شاید جمله معروف Alea iacta est ("تاس انداخته شده‌است") را بر زبان آورد و سپس از رود مزبور که مرز ایتالیای روم را مشخص می‌کرد با تنها یک لژیون گذر کرد و اینچنین آغازگر جنگ داخلی شد. تاریخنگاران بر سر آنچه که سزار در هنگام گذر از روبیکن بر زبان آورد اتفاق نظر ندارند. از بین دو نظریه رایج‌تر یکی می‌گوید سزار Alea iacta est را بر زبان آورد و دیگری می‌گوید عبارت "Alea iacta esto" ("تاس باید انداخته شود!") را بر زبان راند که شعری از کمدی‌سرای یونانی مورد علاقه‌اش، مناندروس، بود. سوئتونیوس می‌گوید که وی جمله «Iacta alea est» را ادا کرد.
زمانی‌که سزار از روبیکن گذر کرد سیسرون کوشید دل وی را بدست آورد امّا سپس تصمیم گرفت به پومپیئوس بپیوندد. در این میان سزار که به آریمینوم رسیده بود با تریبون پلبی‌هایی که از روم گریخته و به وی پناه آورده بودند (مارکوس آنتونیوس و لونگینوس و فاباتوس) روبرو شد. حال پیک‌هایی به اردوگاه‌های دیگر لژیون‌هایش فرستاد و به آنان فرمان داد خود را به وی برسانند. پسرعمویش به نام لوسیوس یولیوس سزار"Lucius Iulius Caesar" وی در سال 64 ق. م به مقام کنسولی رسیده بود.در آریمینوم به وی ملحق شد، کسی که از سزار خواست این حقیقت که وی همواره مصلحت جمهوری را فراتر از روابط شخصی‌اش با سزار قرار می‌داد را همچون قصور (گناه) در نظر نگیرد. این پسرعمو افزود که:
همچنین پرایتور لوسیوس روشیوس فاباتوس همان استدلال‌های پسرعمو را تکرار کرد و نشان داد که این پومپیئوس بوده که این منصب را به او اعطا کرده‌است.
امّا سزار ادعا کرد که همواره در پی سازش با دشمنانش بوده‌است، و انگ زد که قوانین را به ضرر وی زیر پا گذاشته‌اند:
سوئتونیوس می‌گوید:
قیصر (سزار) بار دیگر تلاش کرد از جنگ داخلی اجتناب کند، از این رو پسرعمویش لوسیوس سزار و روشیوس فاباتوس را به جانب پومپیئوس در کاپوآ فرستاد. وی می‌دانست که اپتیمات‌ها قصد نابودی وی را دارند، با این‌حال آماده بود «به‌خاطر مصلحت جمهوری» گفتگو و مذاکره کند. سزار به‌واسطه دو فرستاده مزبورش گفت:
روشیوس فاباتوس و لوسیوس سزار هنگامی‌که به محل حضور پومپیئوس و کنسول‌ها یعنی کاپوآ رسیدند (و یا در تئانو، چنان‌که سیسرون نقل می‌کند) درخواست‌های سزار را تقدیم آن‌ها کردند، و آنان نیز پس از بحث و تفحص دربارهٔ نامه، ترجیح دادند با مکاتبه پاسخ سزار را بدهند. سیسرون نقل می‌کند که دو سفیر سزار با پومپیئوس و کنسول‌ها در ۲۳ ژانویه ملاقات کردند، در حالی‌که پاسخ دو روز بعد در ۲۵ ژانویه و در غیاب پومپیئوس تدوین شد. چیزی‌که پومپیئوس و اپتیمات‌ها می‌خواستند این بود که سزار به گل بازگردد، ریمینی را ترک کرده و ارتش را معاف کند. تنها در این شرایط بود که پومپیئوس به هیسپانیا بازمی‌گشت، امّا تا هنگامی‌که سزار به وعده‌ها وفا نکند، کنسول‌ها و پومپیئوس به سربازگیری برای لژیون‌های خود ادامه خواهند داد.
سزار که با گذر از روبیکن به عنوان دشمن جمهوری اعلام شده بود، واضح بود که پاسخ پومپیئوس و کنسول‌ها را نامنصفانه ارزیابی کند:
امّا محتملاً موضوع بزرگتری که قیصر را نسبت به وجود هرگونه احتمال صلح ناباورمند می‌کرد همانا رد گفتگو میان خود و پومپیئوس بود. اینچنین بود که این پروکنسول گل مارکوس آنتونیوس را با پنج کوهورس از آرمینیوم به آرتیوم فرستاد و خود در آرمینیوم ماند تا جمع‌آوری نیرو را سازمان دهد. سپس پزارو (Pisaurum)، فانو (Fanum Fortunae) و آنکونا را با یک کوهورس برای هر کدام اشغال کرد. سپس دانست که پرایتور سابق، کوینتوس مینوسیوس ترموس، گوبیو (Iguvium) را با پنج کوهورس اشغال نموده و مواضع آنرا مستحکم کرده‌است امّا از آنجا که ساکنین آنجا کاملاً به وی علاقه داشتند تصمیم گرفت گایوس کوریوس را با سه کوهورس به آنجا بفرستد. به‌محض آنکه ترموس به پیشروی کوریوس پی‌برد ترجیح داد از شهر عقب‌نشینی کند، امّا در طول حرکت سربازانش وی را رها کرده و به اقامتگاه خود بازگشتند. در این میان کوریوس موفق شد گوبیو را در میان شور و شوق ساکنینش متصرف شود. سزار که خود هنوز در آرمینیوم بود پس از کسب اطمینان از پشتیبانی شهرستان‌ها اکنون تصمیم گرفت با تمامی کوهورس (گردان)های لژیون سیزدهم به‌سوی اوسیمو (Auximum)حرکت کند، جایی‌که پوبلیوس آتیوس واروس با چند کوهورس آنرا در اشغال خود داشت و در سرتاسر پیچنوم مشغول سربازگیری بود و آنان را برای سنا می‌فرستاد.
اشراف اوسیمو زمانی‌که از فرارسیدن سزار آگاهی یافتند رو به آتیوس واروس کرده و گفتند که شهروندان این شهر نمی‌توانند تحمل کنند که فاتح سرزمین گل در بیرون دیوارهای شهر بماند، «اینچنین فرماندهٔ ستودنیِ جمهوری که چنین شاهکارهایی [در گل] آفریده‌است». واروس از سخن آنان بر خود لرزید و ترجیح داد نیروهایش را به بیرون شهر برده و عقب‌نشینی کند، امّا پیش‌روی سزار وی را متوقف ساخت و جنگ آغاز شد. واروس پس از مدّتی توسط نیروهایش رها شد، نیروهایی که بخشی از آنان ترجیح دادند به خانه بازگردند و بخشی نیز به نیروهای سزار پیوستند. در میان این سربازان لوسیوس پوپیوس نیز دیده می‌شد، کسی‌که در گذشته در ارتش پومپیئوس کبیر خدمت کرده بود. سزار پس از ستایش سربازان آتیوس واروس به پوپیوس اجازه داد آزادانه برود، و در همان از اهالی اوسیمو به خاطر این حرکتشان که هرگز آنرا از یاد نبُرد سپاس‌گزاری کرد.
هنگامی‌که خبر این حوادث به روم رسید وحشت و هراس آنجا را فرا گرفت. کنسول لنتولوس پس از آنکه به فرمان سنا خزانه عمومی"aerarium sanctum" را گشود تا پول لازم برای پرداخت به پومپیئوس فراهم شود، از روم گریخت. کنسول دیگر، مارسلوس، و بخش اعظم کلانترها نیز از وی پیروی کردند. گنایوس پومپیئوس کبیر در عوض روز قبل روم را ترک کرده بود تا نزدیک دو لژیونی برود که از سزار گرفته بود (لژیون‌های یکم و پانزدهم)، که در اردوگاه زمستانی در پولیا مستقر بودند.
در این میان سزار از اوسیمو حرکت کرد و در سر راه خود تمامی شهرستان‌ها با گرمی وی را پذیرفته و حوایج ارتش وی را از هر حیث تأمین کردند. حتّی از شهر چینگولی (Cingulum) سفیرانی فرا رسیدند که وفاداری خود را به سزار ابراز کردند و برای اطاعت از فرامین وی اظهار آمادگی کردند، از جمله در موضوع تأمین و تدارک سربازانش. هنگامی‌که لژیون دوازدهم به سزار ملحق شد، در معیت لژیون سیزدهم به‌سوی اسکولی پیچنو (Ausculum) حرکت کردند. این شهر از قبل با ده کوهورس (گردان) از سوی پوبلیوس کورنلیوس لنتولوس اسپینتر"Publius Cornelius Lentulus Spinther"اشغال شده بود. اسپینتر هنگامی‌که پی برد ارتشی عظیم به‌سوی وی در حرکت است تلاش کرد بگریزد امّا نیروهایش وی را رها کردند. وی نیز به نیروی اسکورتی کوچکی تحت هدایت لوسیوس ویبولیوس روفوس که از سوی پومپیئوس فرستاده شده بود تا سربازگیری کند، پناه برد. ویبولیوس موفق شد سیزده کوهورس جمع‌آوری کند. آنان همگی به دومیتیوس انوباربوسDomitius Ahenobarbus در کورفینیو (Corfinium) ملحق شدند که خود بیست کوهورس دیگر در اختیار داشت و بنابراین در مجموع سی‌وسه کوهورس (بیش از سه لژیون) در کورفینو منتظر رویارویی با سزار بودند.
هنگامی‌که سزار و نیروهایش به نزدیکی شهر رسیدند، فوراً با پنج کوهورس مواجه شدند که انوباربوس فرستاده بود تا پُل روی رود را قطع کنند؛ پُلی که سه مایل درازا داشت. نیروهای انوباربوس عقب‌رانده شده و به درون شهر عقب‌نشستند، لژیون‌های سزار آنان را تعقیب کرده و در نزدیکی دیوارهای شهر اردو زدند تا محاصره کورفینیو (۱۵ فوریه) را آغاز کنند، انوباربوس نیز پیک‌هایی به جانب پومپیئوس ــ که در لوچرا در ناحیه پولیا اردو زده بود ــ فرستاد تا درخواست کمک کند.
چند روز بعد ارتش سزار با رسیدن لژیون هشتم و بیست و دو کوهورس دیگر در سربازگیری‌های جدید و سیصد سواره تقویت شد. این نیروها تحت امر کوریوس در سوی مخالف شهر اردو زدند. وقتی حلقه محاصره تکمیل شد پیک‌ها از جانب پومپیئوس بازگشتند. نامبرده به انوباربوس نوشته بود که نیروهای خود را با شتافتن به کمک وی در معرض چنین خطر بزرگی قرار نمی‌دهد، و اینکه انوباربوس بدون خواست (فرمان) وی به شهر کورفینیو عقب نشسته‌است و باید در عوض در پولیا (جنوب‌شرقی ایتالیا) با همه نیروهایش به وی ملحق شود. امّا این امر دیگر ممکن نبود چراکه استحکامات سزار تقریباً کل شهر را محاصره کرده بودند. اینچنین بود که انوباربوس به اندیشه فرار افتاد، نیروهایش را رها کرده و با گفتن این‌که پومپیئوس به یاری آنان خواهد آمد آنان را فریب داد. هنگامی‌که سربازان پی بردند انوباربوس به آنان دروغ گفته، وی را به انظار عمومی کشانده و اسیرش کردند، و نمایندگانی به جانب سزار فرستادند و حاضر بودند دروازه را بگشایند و فرمانده‌شان را تسلیم وی کنند. امّا سزار به نشانه ترحم به‌صورتی غیرمنتظره وی را آزاد کرد و محاصره کورفینیو پایان یافت. مسئولان شهر شش میلیون سسترتیوسsestertius واحد پول جمهوری روم که انوباربوس در خزانه نهاده بود را به سزار تسلیم کردند و وی نیز آنان را به خودش بازگرداند. سزار نمی‌خواست که:
سزار در نهایت برای تمامی سربازان انوباربوس سوگند یاد کرد و در همان روز از میان آنان سربازگیری کرد. پس از آنکه هفت روز در کورفینیو توقف کرده بود روانه پولیا شد.
پومپیئوس که از وقایع کورفینیو آگاه شده بود، با شتاب از لوچرا روانه بریندیزی در جنوب‌ـشرقی شد، جایی که تمامی نیروهای حاصل از سربازگیری را در آنجا متمرکز کرد. همچنین تصمیم گرفت بردگان و چوپان‌ها را نیز مسلح کند و بدانان اسب بدهد و نیرویی با حدود سیصد سواره تشکیل دهد.
در این میان پرایتور مارکوس مانلیوس تورکواتوس با شش کوهورس (گردان) و پرایتور پوبلیوس روتیلیوس لوپوس با سه کوهورس ترجیح دادند به‌ترتیب از آلبا فوکنس و تراچینا بگریزند، امّا توسط سواره نظام سزار تحت فرماندهی ویبیوس کوریوس سد شدند. کوهورس‌های پوبلیوس لوپوس نه‌تنها فرمانده خود را رها کردند بلکه فوراً با پرچمداران خود به نیروهای کوریوس پیوستند.