moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
به‌طور سنتی، افراد فقیر از فروش زن در بازار، به عنوان جایگزینی برای طلاق استفاده می‌کردند. در بریتانیا قبل از سال ۱۸۵۷ زنان تحت کنترل اقتصادی و قانونی شوهران خود بودند و طلاق تقریباً غیرممکن بود. این امر مستلزم یک اقدام خصوصی بسیار پرهزینه پارلمان بود که شاید ۲۰۰ پوند هزینه داشت، از نوعی که فقط ثروتمندترین‌ها می‌توانستند بپردازند. طلاق به دلیل زنا، ترک مسئولیت یا بدرفتاری بسیار شدید بود. اولین پیروزی کلیدی قانونگذاری با قانون علل ازدواج در سال ۱۸۵۷ به دست آمد که از مخالفت شدید کلیسای بسیار سنتی انگلستان گذشت. قانون جدید طلاق را به جای موضوعی مربوط به کلیسا، یک امر مدنی مربوط به دادگاه‌ها قرار داد و یک دادگاه مدنی جدید در لندن به همه پرونده‌ها رسیدگی می‌کرد. این روند هنوز بسیار گران بود و در حدود ۴۰ پوند هزینه داشت ولی برای طبقه متوسط امکان‌پذیر شد. اصلاحات اضافی در سال ۱۸۷۸ اعمال شد. کلیسای انگلستان از اصلاحات بیشتر جلوگیری می‌کرد تا اینکه پیشرفت نهایی با قانون علل ازدواج در سال ۱۹۷۳ حاصل شد.
رولز-رویس اکسل پیش نمونه ای از یک هواپیمای الکتریکی است که توسط رولز-رویس هلدینگز توسعه یافته است.
فمینیسم در فرانسه تاریخ و اندیشه‌های جنبش‌های فمینیستی در کشور فرانسه است. فمینیسم در فرانسه را می‌توان به‌طور تقریبی به سه موج تقسیم کرد:موج اول فمینیسم شامل انقلاب فرانسه تا جمهوری سوم است که عمدتاً به حق رأی زنان و حقوق مدنی ایشان مربوط می‌شد. مشارکت‌های قابل توجهی برخاسته از جنبش‌های انقلابی در انقلاب ۱۸۴۸ فرانسه و کمون پاریس حاصل شد که در سال ۱۹۴۴ هنگامی که زنان حق رای به دست آوردند به اوج خود رسید.
با آغاز قرن 21 میلادی، موج سوم فمینیسم از سال ۲۰۰۰ دستاوردهای موج دوم را ادامه داد و در عین حال عناصر فمینیسم پسااستعماری را اضافه کرد و به حقوق زنان در کنار دیگر گفتمان‌های جاری، به‌ویژه آنهایی که پیرامون نژادپرستی هستند، نزدیک شد.
در نوامبر ۱۷۸۹، در همان آغاز انقلاب فرانسه، درخواستی از زنان به مجلس ملی ارائه شد، اما مورد بحث قرار نگرفت. اگرچه جنبش‌های مختلف فمینیستی در طول انقلاب ظهور کردند، اکثر سیاستمداران از نظریه‌های روسو که در "امیل" آمده‌است پیروی کردند، که زنان را به نقش مادر و همسر محدود می‌کرد. مارکی دو کندورسه، سیاست‌مدار، ریاضی‌دان، اقتصاددان، نویسنده، و فیلسوف فرانسوی استثنای قابل توجهی بود که از حقوق برابر برای هر دو جنس دفاع می‌کرد.
دیوید تامسن در کتاب «اروپا از دوران ناپلئون» می‌نویسد: « روز 5 اکتبر همان سال، حدود شش یا هفت هزار نفر از زنان پاریسی در زیر باران به سوی ورسای حرکت کردند تا فریاد درخواست نان سر دهند و پادشاه را به پاریس بیاورند.»
انجمنی در سال ۱۷۹۰ توسط کلود دانسارت تأسیس شد که شامل افراد برجسته ای مانند اتا پالم دالدرز، ژاک ابر، لوئیز فلیسیته د کرالیو، پائولین لئون، تروژین د مریکورت، مادام رولان، ترزا کاباروس، و مرلین دو تیونویل بود. سال بعد، الیمپ دگوژ اعلامیه حقوق زن و شهروند زن را منتشر کرد که نامه ای خطاب به ملکه ماری آنتوانت بود که در آن خواستار اقداماتی به نفع حقوق زنان شده بود. دگوژ دو سال توسط انقلابیون تندرو فرانسه به جرم خیانت و حمایت از انقلاب و سلطنت محکوم شد و در سوم نوامبر ۱۷۹۳ زیر گیوتین گردن زده شد.
در فوریه ۱۷۹۳، پائولین لئون و کلر لاکومب "انجمن انقلابیون جمهوری‌خواهان انقلابی" (جامعه جمهوری‌خواهان انقلابی - آخرین "e" در "جمهوری‌خواهان" که به صراحت زنان جمهوری‌خواه را نشان می‌دهد) منحصراً زن را ایجاد کردند که دارای دویست عضو بود.Daniel Guérin, "La lutte des classes", 1946 آنها در سقوط ژیروندین‌ها شرکت داشتند. لاکومب از دادن اسلحه به زنان حمایت می‌کرد. با این حال، انجمن در سال بعد توسط دولت انقلابی غیرقانونی اعلام شد.
جنبش فمینیستی دوباره در جنبش‌های سوسیالیستی نسل رمانتیسم، به ویژه در میان سنت سیمونیان پاریسی گسترش یافت. زنان آزادانه سبک زندگی جدیدی را اتخاذ کردند که خشم افکار عمومی را برانگیخت. آنها مدعی برابری حقوق بودند و در فعالیت‌های ادبی فراوان شرکت داشتند. از سوی دیگر، تئوری سوسیالیستی آرمان‌شهری شارل فوریه، اقتصاددان و فیلسوف فرانسوی در مورد احساسات از «عشق آزاد» حمایت می‌کرد. الگوی معماری او از جامعه "فالانستری" به صراحت رهایی زنان را در نظر می‌گرفت.
بازگشت بوربون‌ها به سلطنت فرانسه ممنوعیت طلاق را مجدداً در سال ۱۸۱۶ برقرار کرد. هنگامی که سلطنت ژوئیه حقوق سیاسی اکثریت جمعیت را محدود کرد، مبارزه فمینیستی دوباره به مبارزه جمهوری خواهان و سوسیالیست‌ها برای «جمهوری دموکراتیک و اجتماعی» پیوست که منجر به انقلاب ۱۸۴۸ و اعلام جمهوری دوم شد. انقلاب ۱۸۴۸ به مناسبت بیان عمومی جنبش فمینیستی تبدیل شد که خود را در انجمن‌های مختلف سازماندهی کرد.
در طول دوران پر رونق فرهنگی دوران بل اپوک، به ویژه در اواخر قرن نوزدهم، فمینیسم و دیدگاه زنانگی تغییرات اساسی را تجربه کردند که از طریق اعمال جسارت زنان و طرد انگ‌های قبلی مشهود بود. بارزترین ویژگی این دوره که با این اقدامات نشان داده شد، قدرت انتخابی است که زنان شروع به تسخیر آن کردند. چنین اعمالی شامل شرکت این زنان در روش‌های غیراستاندارد ازدواج می‌شد. انجام مشاغلی که نقش جنسیتی را به چالش می‌کشیدند، و عمیقاً بر ایدئولوژی‌های اجتماعی مربوط به زنانگی از طریق نوشته‌ها تأثیر گذاشتند.
روزنامه‌های فمینیستی به سرعت گسترده‌تر شدند و در تغییر دیدگاه زنان و حقوق آنها نقشی ایفا کردند. از آنجایی که این دوران وعده‌های برابری را می‌داد، پس از انقلاب فرانسه، زنان هنوز نتوانسته بودند عنوان شهروندان برابر را به دست آورند،Holmes, Diana and Carrie Tarr. "Introduction." In "A 'Belle Époque'?: Women in French Society and Culture 1890-1914", edited by Diana Holmes and Carrie Tarr, 23-36. New York: Berghahn Books, 2006. و انتشار نظراتی که برای ارتقای حقوق زنان انجام می‌شد، به یک کار دشوار و خطرناک تبدیل می‌شد. در میان این روزنامه‌ها، قابل توجه‌ترین روزنامه "La Fronde" اثر مارگریت دوراندAllison, Maggie. "Marguerite Durand and La Fronde: Voicing Women of the Belle Epoque." In "A 'Belle Époque'?: Women in French Society and Culture 1890-1914", edited by Diana Holmes and Carrie Tarr, 23-36. New York: Berghahn Books, 2006. است که به‌طور کامل توسط زنان اداره می‌شود.
در سال ۱۹۰۹، ژان الیزابت اشمال، نجیب‌زاده و فمینیست فرانسوی، اتحادیه فرانسه برای حق رأی زنان را برای دفاع از حق رأی زنان در فرانسه تأسیس کرد. علیرغم برخی تغییرات فرهنگی پس از جنگ جهانی اول، که منجر به این شد که زنان جایگزین کارگران مردی شوند که به جبهه رفته بودند، آنها به عنوان "آنه فولس" شناخته می‌شدند و شور و نشاط آنها به گروه بسیار کوچکی از نخبگان زن محدود می‌شد. رمان "La Garçonne" اثر ویکتور مارگریت (۱۹۲۲)، که زنی رهایی یافته را به تصویر می‌کشد، رسوایی تلقی می‌شد و باعث شد که "لژیون دونور" خود را از دست بدهد.
فمینیسم در روسیه در قرن هجدهم، تحت تأثیر روشنگری اروپای غربی و عمدتاً به طبقه اشراف محدود بود.
در طول سده نوزدهم میلادی، ایده فمینیسم همچنان با سیاست‌های انقلابی و اصلاحات اجتماعی مرتبط بود. در قرن بیستم، فمینیست‌های روسی، با الهام از دکترین سوسیالیستی، تمرکز خود را از کارهای انسان‌دوستانه به سازمان‌دهی در میان دهقانان و کارگران کارخانه‌ها تغییر دادند.
پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷، لابی فمینیستی حق رای و برابری عمومی برای زنان در جامعه به دست آورد. در طول این دوره، توجه به فمینیسم بسته به وضعیت جمعیتی و اقتصادی متفاوت بود.
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، محافل فمینیستی در میان روشنفکران به وجود آمدند، اگرچه این اصطلاح همچنان در میان روس‌های معاصر دارای مفاهیم منفی است. در قرن ۲۱ ام برخی از فمینیست‌های روسی، مانند گروه پانک راک پوسی رایت، مجدداً خود را در تظاهرات سال ۲۰۱۲ علیه رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین با جنبش‌های ضد دولتی همسو کردند.
فمینیسم روسی در قرن هجدهم تحت تأثیر روشنگری اروپای غربی و نقش برجسته زنان به عنوان نمادی برای دموکراسی و آزادی در انقلاب فرانسه به وجود آمد. چهره‌های روشنفکر برجسته روسی قرن نوزدهم، مانند الکساندر پوشکین و آلکساندر هرتسن به‌طور مثبت در مورد افزایش قدرت و استقلال زنان در جامعه خود نوشتند و از نگرانی فزاینده برای برابری جنسیتی حمایت کردند. نیکلای چرنیشفسکی در رمان تاثیرگذارش "چه باید کرد؟"، ایده‌های فمینیستی جدید را در قهرمان رمان، ورا پاولونا، که رؤیای جامعه‌ای آرمان‌شهری با برابری کامل بین جنس‌ها را در سر می‌پروراند، مجسم کرد.
در جامعه اشرافی روسیه، آزادی‌های بیشتر به زنان منجر به ظهور زنی قدرتمند و با روابط اجتماعی شد. از جمله چهره‌های نمادینی مانند کاترین کبیر، ماریا ناریشکینا و کنتس ماریا رازوموفسکایا می‌توان نام برد. زنان همچنین شروع به رقابت با مردان در حوزه ادبی کردند، که با افزایش محبوبیت نویسندگان، شاعران و خاطره نویسان زن روسی همراه بود.
کاهش محدودیت‌های تحصیلی و آزادی شخصی زنان که توسط پتر یکم در قرن هجدهم وضع شده بود طبقه جدیدی از زنان تحصیل کرده مانند پرنسس ناتالیا شرمتوا ایجاد کرد که "یادداشت های" ۱۷۶۷ اولین زندگی‌نامه یک زن در روسیه بود. در قرن نوزدهم، شرمتوا از خویشاوندان دمبریست‌ها بود. آنها گروهی از انقلابیون اشرافی بودند که در سال ۱۸۲۵ به دلیل توطئه برای سرنگونی امپراتور نیکلاس محکوم و بسیاری از آنها به خدمت در اردوگاه‌های کار در سیبری فرستاده شدند.
اگرچه همسران، خواهران و مادران مردان همان دیدگاه‌های سیاسی لیبرال دمکراتیک را با اقوام مردشان داشتند، اما به دلیل زن بودن متهم به خیانت نشدند. با این حال، ۱۱ تن از میان آنها، از جمله شرمتوا و پرنسس ماریا ولکونسکایا، همسران، برادران و پسران خود را در اردوگاه‌های کار همراهی کردند. اگرچه آنها در فرهنگ عامه به عنوان قهرمانان به تصویر کشیده می‌شدند، زنان اصرار داشتند که تنها وظیفه خود را در قبال خانواده خود انجام می‌دهند. زمانی آنها که در سیبری بودند، برخی از آنها نه تنها از بستگان خود، بلکه از سایر زندانیان نیز مراقبت می‌کردند. آنها همچنین مؤسسات مهمی مانند کتابخانه‌ها و کلینیک‌ها را راه اندازی کردند و همچنین سخنرانی‌ها و کنسرت‌ها را ترتیب دادند.
در نوشته‌های تاریخی آن زمان، فداکاری متواضعانه زنان در مقابل دسیسه‌ها و لذت‌گرایی اشراف‌سالاران زن در قرن هجدهم قرار گرفت. اگرچه آنها به صراحت از یک برنامه فمینیستی حمایت نمی‌کردند، اما به عنوان نمونه توسط نسل‌های بعدی فمینیست‌های روسی مورد الگوبرداری قرار گرفتند، که نگرانی آنها برای برابری جنسیتی نیز با برنامه‌های سیاسی انقلابی گره خورده بود.
در اواخر قرن نوزدهم، دیگر زنان اشرافی شروع به روی گردانی از زندگی اصلاح شده در جامعه کردند و بر اصلاحات فمینیستی تمرکز کردند. در میان آنها آنا پاولونا فیلسوفوا، زنی از خانواده اشرافی مسکو بود که با یک بوروکرات عالی‌رتبه ازدواج کرد و انرژی خود را وقف جوامع و پروژه‌های مختلف کرد تا به نفع فقرا و محرومان جامعه روسیه از جمله زنان باشد. او همراه با ماریا تروبنیکوا، نادژدا استاسوا و اوگنیا کنرادی با امپراتور لابی کرد تا دوره‌های آموزش عالی را برای زنان ایجاد و تأمین مالی کند. او همچنین یکی از اعضای مؤسس انجمن بشردوستانه متقابل زنان روسیه و مسئول کمک به سازماندهی کنگره همه زنان در سال ۱۹۰۸ بود.
در پایان قرن، برخی از پرخواننده‌ترین شخصیت‌های ادبی روسیه روی نقوش فمینیستی در آثار خود تمرکز کردند. در سال‌های آخر عمر، لئو تولستوی علیه نهاد سنتی ازدواج بحث کرد و آن را با فحشا و برده‌داری اجباری مقایسه کرد، موضوعی که او در رمان خود "آنا کارنینا" نیز به آن پرداخت. آنتون چخوف در نمایشنامه‌ها و داستان‌های کوتاه خود، شخصیت‌های مختلف زن شاغل را به تصویر می‌کشد، از بازیگران زن گرفته تا فرمانداران، که احترام اجتماعی و ثروت را به خاطر استقلال مالی و شخصی قربانی کردند.
در پایان قرن ۱۹ ام و آغاز قرن بیستم، تمرکز فمینیسم روسی از اشرافیت به دهقانان و طبقه کارگر تغییر کرد. آن‌ها با ایدئولوژی سوسیالیستی شروع به سازماندهی اتحادیه‌های زنانه در میان کارگران زن کارخانه‌ها کردند که تمایل داشتند سوسیالیست‌های مرد نادیده گرفته شوند یا به حاشیه رانده شوند.
بین سالهای ۱۹۰۷ و ۱۹۱۷، "برای حقوق برابر زنان" مهم‌ترین سازمان فمینیستی روسیه بود. این اتحادیه نیز مانند انجمن بشردوستانه متقابل زنان روسیه، بر آموزش و رفاه اجتماعی متمرکز بود، اما همچنین بر حقوق برابر برای زنان، از جمله حق رای، ارث برابر، و پایان دادن به محدودیت‌های گذرنامه تأکید کرد. انقلاب ۱۹۱۷ که تا حدی توسط تظاهرات زنان کارگر تسریع شد، باعث افزایش عضویت در این سازمان شد. در همان سال، به دلیل ادامه لابی‌های جامعه، روسیه به اولین قدرت بزرگ جهانی تبدیل شد که به زنان حق رأی داد.
ولادیمیر لنین، که بلشویک‌ها را در انقلاب اکتبر به قدرت رساند، اهمیت برابری زنان را در اتحاد جماهیر شوروی که آنها تأسیس کردند، تشخیص داد. او در سال ۱۹۱۹، دو سال پس از انقلاب، به دنبال تئوری‌های مارکسیستی که زیربنای کمونیسم شوروی بود.
در عمل، زنان روسی در دوران کمونیسم شاهد دستاوردهای عظیمی در حقوق خود بودند. حق رای زنان در این دوران به آنان اعطا شد. سقط جنین در سال ۱۹۲۰ قانونی شد و اتحاد جماهیر شوروی اولین کشوری بود که این کار را انجام داد. با این حال، دوباره بین سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۵۵ ممنوع شد. در سال ۱۹۲۲ تجاوز زناشویی در اتحاد جماهیر شوروی غیرقانونی اعلام شد.The first criminal law code in Soviet Russia differed from Tsarist law on rape: "although the Tsarist law explicitly excluded marital rape, the Soviet law code of 1922 did not." Marital rape was explicitly included in the 1960 code. مرخصی زایمان از نظر قانونی مورد نیاز بود و شبکه ملی مراکز نگهداری از کودکان ایجاد شد و اولین قانون اساسی این کشور حقوق برابر زنان را به رسمیت شناخت.
فمینیسم در هند مجموعه‌ای از جنبش‌ها را شامل می‌شود که با هدف تعریف، ایجاد و دفاع از حقوق و فرصت‌های برابر سیاسی، اقتصادی و اجتماعی برای زنان در هند انجام می‌شود که پیگیری حقوق زنان در جامعه هند است.
فمینیست‌ها در هند مانند همتایان فمینیست خود در سراسر جهان، به دنبال برابری جنسیتی چون حق کار با دستمزد برابر، حق دسترسی برابر به بهداشت و آموزش و پرورش، و حقوق سیاسی برابر هستند.
فمینیست‌های هندی همچنین با مسائل فرهنگی خاص در جامعه مردسالار هند برای حقوق مالکیت و ارث مبارزه کرده‌اند.
تاریخ فمینیسم در هند را می‌توان به سه مرحله تقسیم کرد: مرحله اول، که از اواسط قرن نوزدهم آغاز شد، زمانی که اصلاح طلبان با انجام اصلاحاتی در آموزش و آداب و رسوم که زنان را شامل می‌شد، به نفع حقوق زنان صحبت کردند.Chaudhuri, Maitrayee. "Feminism in India (Issues in Contemporary Indian Feminism)" New York: Zed, 2005.Gangoli (2007), page 16. مرحله دوم، از ۱۹۱۵ تا استقلال هند بود، زمانی که گاندی جنبش‌های زنان را در "جنبش ترک هند" ادغام کرد و سازمان‌های مستقل زنان شروع به ظهور کردند.Kumar, Radha. "The History of Doing ", "Kali for Women", New Delhi, 1998. و در نهایت، مرحله سوم، پس از استقلال بود که بر رفتار عادلانه زنان پس از ازدواج در خانه و همچنین نیروی کار و حق برابری سیاسی آنها متمرکز شده‌است.
علیرغم پیشرفت جنبش‌های فمینیستی هند، زنانی که در هند کنونی زندگی می‌کنند هنوز با بسیاری از مسائل تبعیض روبرو هستند. فرهنگ مردسالار هند، روند به دست آوردن حقوق مالکیت زمین و دسترسی به آموزش را برای زنان چالش‌برانگیز کرده‌است.Ray (1999), pages 25–28. در دو دهه گذشته، روند سقط جنین بر اساس جنسیت نیز ظاهر شده‌است.Sen, Amartya. "The Many Faces of Gender Inequality". "The New Republic". 17 September 2001; page 39. از نظر فمینیست‌های هندی، این بی‌عدالتی‌ها ارزش مبارزه با آن را دارند. فمینیسم اغلب، توسط هندی‌ها به‌عنوان سلطه زنان به‌جای برابری درک می‌شود.Gangoli (2007), page 2.
مانند غرب ، انتقاداتی از جنبش‌های فمینیستی در هند وجود داشته‌است. به ویژه به دلیل تمرکز بیش از حد بر زنان ممتاز، و نادیده گرفتن نیازها و نمایندگی از زنان فقیرتر یا طبقه پایین مورد انتقاد قرار گرفته‌اند که منجر به ایجاد سازمان‌ها و جنبش‌های فمینیستی خاص شده‌است.Gangoli, Geetanjali. "Indian Feminisms – Law, Patriarchies and Violence in India ". Hampshire: Ashgate Publishing Limited, 2007. Print; pages 10–12.
نقش زنان در ساختارهای اجتماعی پیش از استعمار نشان می‌دهد که فمینیسم در هند متفاوت از غرب نظریه‌پردازی می‌شد.Partha Chatterjee, "The Nationalist Resolution of the Women's Question", in "Recasting Women: Essays in Colonial History" , Kumkum Sangari and Sudesh Vaid, eds. New Brunswick: Rutgers University Press. در هند اولین بار زمانی که دولت گزارشی در مورد وضعیت زنان تهیه کرد، به مسائل زنان پرداخته شد. این گزارش این واقعیت را به رسمیت شناخت که در هند، زنان تحت یک سیستم سلسله مراتب ساختاری و بی عدالتی تحت ستم قرار گرفتند. در این دوره، فمینیست‌های هندی تحت تأثیر بحث‌های غرب در مورد خشونت علیه زنان قرار گرفتند. با این حال، به دلیل تفاوت در فرهنگ تاریخی و اجتماعی هند، بحث به نفع زنان هندی باید خلاقانه انجام می‌شد و برخی از ایده‌های غربی رد می‌شد.Gangoli (2007), page 6.
دهه ۱۹۷۵–۱۹۸۵ که به عنوان دهه زنان سازمان ملل متحد اعلام شد، مسائل زنان اهمیت بین‌المللی پیدا کرد.Gangoli (2007), page 16. فمینیست‌های هندی با موانع خاصی در جامعه هند روبرو هستند که در جامعه غربی وجود ندارد یا به همان اندازه وجود دارد. در حالی که فمینیست‌های هندی همان هدف نهایی را دارند که همتایان غربی خود دارند، نسخه آنها از فمینیسم می‌تواند از بسیاری جهات برای مقابله با نوع مسائل و شرایطی که در جامعه مردسالار امروزی هند با آن مواجه هستند متفاوت باشد. فمینیست‌های هندی سعی می‌کنند ساختار مردسالار جامعه خود را به طرق مختلف به چالش بکشند.
"سامپات پال دوی" یک کارمند سابق دولتی و مادر پنج فرزند است که وقتی در هند بزرگ شد متوجه آزار و خشونت خانگی در جامعه خود شد. در نتیجه، او تصمیم گرفت یک گروه راه اندازی کند که سوء استفاده‌کنندگان را ردیابی می‌کند و آنها را با چوب‌های بامبو می‌زند تا اینکه آنها توبه کنند و انتقام قربانیان گرفته شود.
در حوزه دین، فمینیست‌های هندی توجه را به تصویر قدرتمند الهه‌های زن در هندوئیسم جلب می‌کنند. آنها همچنین به باورهای ماقبل تاریخ مادرسالاری جامعه هند اشاره می‌کنند و تأکید می‌کنند که دوره‌هایی از تاریخ هند بوده‌است که پدرسالارانه نبوده‌است، و جوامعی در هند به وجود آمده‌اند که عمدتاً زن محور و مادرسالار بوده‌اند.
چندین جامعه در هند، مانند نایرهای کرالا، شتی‌های مانگالور، برخی قبیله‌های مراتی و خانواده‌های بنگالی، تمایلات مادرسالاری از خود نشان می‌دهند. در این جوامع، رئیس خانواده به جای پیرترین مرد، مسن‌ترین زن است. فرهنگ سیک نیز از نظر جنسیت نسبتاً خنثی در نظر گرفته می‌شود.Singh, S. 2010. "Examining the Dharma Driven Identity of Women: Mahabharata's Kunti" – As part of an Anthology titled "The Woman Question in the Contemporary Indian English Women Writings", Ed. Indu Swami Publishers Sarup: Delhi.Bhasin, Kamala and Khan, Nighat Said. "Some Questions on Feminism and Its Relevance in South Asia", "Kali for Women", New Delhi, 1986.The last Sikh Guru Guru Gobind Singh, gave all Sikh females regardless of their age or marital status the name of Kaur meaning that they would not have to take their husband's name if they married.
در هند، از جوامعی که در قانون اساسی ملی به عنوان قبایل برنامه‌ریزی شده به رسمیت شناخته شده‌اند، برخی مادرسالار هستندMukherjee, Sucharita Sinha, "Women's Empowerment and Gender Bias in the Birth and Survival of Girls in Urban India", in "Feminist Economics", vol. 19, no. 1 (January, 2013) (), p.  9, citing Srinivas, Mysore Narasimhachar, "The Cohesive Role of Sanskritization and Other Essays" (Delhi: Oxford University Press, 1989), & Agarwal, Bina, "A Field of One's Own: Gender and Land Rights in South Asia" (Cambridge: Cambridge Univ. Press, 1994). و از این رو به مساوات طلبی بیشتر شناخته شده‌اند.Mukherjee, Sucharita Sinha, "Women's Empowerment and Gender Bias in the Birth and Survival of Girls in Urban India", "op. cit.", p.  9. به گفته آنوج کومار، مانیپور، «جامعه ای مادرسالار دارد»Kumar, Anuj, "Let's Anger Her!" ("sic"), in "The Hindu", July 25, 2012 , as accessed September 29, 2012 (whether statement was by Kumar or Kom is unknown). اما ممکن است یک ارزیابی علمی نباشد.A few people consider any non-patriarchal system to be matriarchal, thus including genderally equalitarian systems, but most academics exclude them from matriarchies strictly defined. مانیپور توسط سلسله‌های قوی اداره می‌شد و نیاز به گسترش مرزها و مقابله با تهدید خارجی و غیره مردان را درگیر می‌کرد؛ بنابراین، زنان باید مسئولیت جبهه خانه را بر عهده می‌گرفتند.
ناهمگونی تجربه هندی نشان می‌دهد که پدرسالاری‌های متعددی وجود دارد که به وجود فمینیسم چندگانه کمک می‌کند. از این رو، فمینیسم در هند یک جهت‌گیری نفرد نیست. در طول زمان در رابطه با واقعیت‌های تاریخی و فرهنگی، سطوح آگاهی، برداشت‌ها و کنش‌های تک تک زنان و زنان به عنوان یک گروه تغییر کرده‌است. تعریف پرکاربرد جامعه فمینیسم «آگاهی از ستم و استثمار زنان در جامعه، محل کار و خانواده و اقدام آگاهانه زنان و مردان برای تغییر این وضعیت» است.Bhasin, Kamala and Khan, Nighat Said. "Some Questions on Feminism and Its Relevance in South Asia", "Kali for Women", New Delhi, 1986. پذیرش جنسیت گرایی در زندگی روزمره و تلاش برای به چالش کشیدن و حذف آن از طریق ساختارشکنی مفاهیم متقابل زنانگی و مردانگی به عنوان مقوله‌های جبرگرایی زیستی، راه را به سوی جامعه ای عادلانه برای مردان و زنان باز می‌کند.
دوگانگی مرد و زن متضادهای قطبی که اولی همیشه دومی را سرکوب می‌کند، در بافت هندی رد می‌شود، زیرا این مردان بودند که جنبش اجتماعی را علیه آسیب‌های اجتماعی مختلف آغاز کردند. پدرسالاری تنها یکی از سلسله مراتب است. سلسله مراتب رابطه بین زنان در یک خانواده نامطلوب تر است. در اینجا زنان در برابر یکدیگر قرار می‌گیرند.Singh, S. & Singh, P. (2011). "Shobha De: Deconstructed for Maverick Feminism". In "Contemporary Indian Women Novelists in English", Ed. Indu Swami, Sarup: Delhi
در جنبش‌های زنان هند بحث‌های شدیدی در مورد رابطه بین فمینیسم غربی و هندی وجود داشته‌است. بسیاری از فمینیست‌های هندی به‌طور همزمان مدعی حساسیت خاص جامعه هندی و همچنین همبستگی فمینیستی بین‌المللی با گروه‌ها و افراد در سراسر جهان هستند.Gangoli (2007), page 6.Ray (1999), page 14.
ظهور فمینیسم لیبرال در غرب در دهه ۱۹۷۰ عمیقاً بر مطالبات برای فرصت‌های برابر در آموزش و اشتغال و همچنین پایان دادن به خشونت علیه زنان متمرکز بود. تا حد زیادی، جنبش فمینیستی در حال ظهور در هند تحت تأثیر آرمان‌های غربی بود. این افراد خواستار آموزش و حقوق برابر بودند، اما همچنین درخواست‌های خود را با مسائل و نگرانی‌های محلی، مانند خشونت‌های مربوط به جهیزیه علیه زنان، ساتی، سقط جنین بر اساس جنسیت، و تجاوز جنسی در حبس تطبیق دادند. برخی از فمینیست‌های هندی پیشنهاد کرده‌اند که این مسائل به‌طور خاص ماهیت «هندی» ندارند، بلکه بازتابی از روند گسترده‌تری از ستم مردسالارانه بر زنان هستند.
برخلاف جنبش فمینیستی غربی، جنبش هند توسط مردان آغاز شد و بعداً زنان به آن پیوستند. اما فمینیسم به عنوان یک ابتکار، اندکی بعد به‌طور مستقل در ماهاراشترا با پیشروی جنسیت در زمینه حقوق و آموزش زنان آغاز شد. ساویتریبای فوله، اولین مدرسه دخترانه را در سال ۱۸۴۸ در هند راه اندازی کرد. تارابای شینده، اولین متن فمینیستی هند "استری پوروش تولانا" ("مقایسه ای بین زنان و مردان") را در سال ۱۸۸۲ نوشت و پاندیتا رامبائی، که از پدرسالاری و نظام کاست در هندوئیسم انتقاد می‌کرد، خارج از کاست خود ازدواج کرد و در دهه ۱۸۸۰ به مسیحیت گروید. تلاش‌های اصلاح‌طلبان بنگالی شامل لغو ساتی،Gangoli (2007), page 16."Jewels of Authority: Women and Textual Tradition in Hindu India". New York: Oxford UP, 2002. لغو رسم کودک‌همسری، ترویج آموزش زنان، به دست آوردن حقوق قانونی برای زنان برای داشتن دارایی، و الزام قانون به رسمیت شناختن وضعیت زنان از طریق اعطای حقوق اولیه به آنها در مواردی مانند فرزندخواندگی بود.Chaudhuri, Maitrayee. "Feminism in India (Issues in Contemporary Indian Feminism)" New York: Zed, 2005.
بیماری اِرهاش (که به نام‌های هم‌ایمن‌سازی رزوس، بیماری اِرهاش (دی)، و بیماری بچه آبی نیز شناخته‌می‌شود) نوعی بیماری همولیتیک جنین و نوزاد (HDFN) است. نام درستی که هم‌اکنون برای آن کار می‌رود، بیماری همولیتیک جنین و نوزاد ناشی از پادتن‌های ضد دی است؛ چرا که سیستم گروه خونی اِرهاش در واقع بیش از 50 آنتی‌ژن و نه فقط آنتی‌ژن دی را دربرمی‌گیرد. این بیماری پیش از کشف گلوبولین ایمنی anti-Rh(D) شایع‌ترین نوع HDFN بود؛ طیفی از خفیف تا شدید دارد؛ و زنانی را که دارای گروه خونی منفی هستند، در حاملگی‌های دوم به بعد از همسران بیولوژیک دارای گروه خونی مثبت درگیر می‌کند.
به‌خاطر پیشرفت‌های متعدد در پزشکی نوین می‌توان از این بیماری با تزریق گلوبولین ایمنی anti-Rh(D) (روگام) حین بارداری و در اوّلین فرصت پس از وضع حمل پیشگیری کرد. بدین‌سان با کاهش موفقیت‌آمیز این بیماری، امروزه پادتن‌های دیگری به‌عنوان علل شایع HDFN مطرح هستند.
شامل: مایع آمنیوتیک مایل به زرد؛ بزرگی طحال، کبد و یا قلب؛ و گردآمدن مایع در شکم جنین.
بوئینگ فانتوم ری یک پهپاد رزمی (UCAV) شناساگریز ساخت شرکت بوئینگ آمریکا است. فانتوم ری هواگردی خودران با طراحی بال‌دیس (بال پرنده) به اندازه یک جت جنگنده معمولی است و اولین بار در آوریل ۲۰۱۱ پرواز کرد. این هواگرد پروازهای آزمایشی شامل نظارت، حمله زمینی و ماموریت‌های سوخت‌گیری هوایی خودمختار را انجام خواهد داد."Boeing to Develop, Fly 'Phantom Ray' Technology Demonstrator" . Boeing. May 8, 2009. Retrieved February 6, 2013.Jackson, Randy. "Phantom Ray makes its debut in St. Louis" . Boeing. May 10, 2010. Retrieved June 17, 2013. توسعه دهندگان آن می‌گویند که این پرنده می‌تواند ۴۵۰۰ پوند (۲۰۴۰ کیلوگرم) بار حمل کند.
فمینیسم در برزیل به قرن نوزدهم میلادی بازمی‌گردد. در دوران امپراتوری برزیل، برخی حقوقدانان تلاش کردند تا حق رای زنان را قانونی اعلام کنند. سپس، قانون اساسی جمهوری سال ۱۸۹۱ زنان را از رای دادن محروم نکرد، زیرا آنها افرادی به‌شمار نمی‌آمدند که می‌توانستند شرایط رای دادن داشته باشند و این امر باعث شد که برخی از زنان بدون اینکه رای آنها به حساب بیایید درخواست رای دادن کنند تا در میان رای‌دهندگان قرار گیرند.
قانون اساسی ۱۸۹۱ در ابتدا دارای بندی بود که به زنان حق رای می‌داد، اما در آخرین نسخه خود لغو شد زیرا این ایده که سیاست یک فعالیت شرافتمندانه برای زنان نیست غالب بود. بر اساس گزارش "Ipsos"، حدود ۵۱ درصد از زنان برزیلی خود را فمینیست می‌دانند.
برخی از لحظات تاریخی مانند اعتصابات ۱۹۱۷، ظهور حزب کمونیست برزیل در سال ۱۹۲۲ و در همان سال، هفته هنر مدرن در سائوپائولو در پیشبرد مبارزات زنان مهم بودند. در سال ۱۹۱۹، برتا لوتز، که به همراه نیسیا فلورستا از پیشگامان جنبش فمینیستی برزیل در نظر گرفته می‌شود، فدراسیون برزیل برای پیشرفت زنان را تأسیس کرد که برای حق رای و حق کار بدون مجوز شوهر مبارزه می‌کرد. ریو گرانده دو نورته و میناس گرایس ایالت‌های پیشگام در قانونی کردن رأی زنان بودند.
قانون اساسی جمهوری ۱۸۹۱ به زنان حق رای داد. در اصل ۷۰ آمده‌است که کلیه شهروندانی که بالای ۲۱ سال سن دارند، مجاز به رای دادن هستند. اصطلاح شهروند طبق تعبیر آن زمان فقط به مردان گفته می‌شد. زنان عملاً در سال ۱۹۳۲ حق رأی به دست آوردند.
جنبش فمینیستی برزیل در اواسط قرن ۱۹ آغاز شد، زمانی که زنان از چندین بخش از کشور شروع به مشارکت سیاسی و فرهنگی در جامعه کردند، جامعه ای که در آن زمان تحت سلطه مردسالارانه بود. زنان اگر کارگر یا ارائه‌دهنده خدمات نبودند، در خانه و با وظیفه مراقبت از خانه و کودکان، مطابق با ساختارهای اجتماعی که از آنها انتظار می‌رفت حضور داشتند. علاوه بر این، امکانات زنان برای ورود به یک سیستم آموزشی محدود بود، امکاناتی که زنان برای تحصیلات عالی داشتند ممکن نبود، زیرا آنها موجوداتی با ظرفیت فکری محدود تلقی می‌شدند و به فعالیت‌های سیاسی دسترسی نداشتند. زنان در طبقات بالاتر اجتماعی می‌توانستند در فعالیت‌های خاصی در زمینه‌های فرهنگی و هنری مانند نقاشی، ادبیات و موسیقی شرکت کنند.
در برزیل، جنبش‌های فمینیستی از مبارزات اروپایی الهام گرفته شد. نیسیا فلورستا یکی از اولین کسانی است که خود را به عنوان نیرویی در پیگیری برابری برای زنان نشان داد، و همچنین برتا لوتز، که فدراسیون پیشرفت زنان را در سال ۱۹۳۰ ایجاد کرد. جرونیما مسکویتا، برای حق رای زنان و مشارکت در چندین فعالیت اجتماعی و بشردوستانه مبارزه کرد.
در سطح ملی، این واقعیت که بیش از همه زنان مورد توجه قرار گرفت، حضور نویسنده، وکیل و فمینیست میتا سانتیاگو در سال ۱۹۲۸ بود که متوجه شد ممنوعیت رای زنان با "قانون اساسی جمهوری اول برزیل" (۲۴ فوریه ۱۸۹۱) در تضاد است.
با در نظر گرفتن این موضوع، میتا، به عنوان یک وکیل، یک حکم امنیتی ارائه کرد و حکمی را به دست آورد، که به او اجازه داد تا خودش را به عنوان معاون فدرال انتخاب کند.Câmara dos Deputados do Brasil (ed.). "Mietta Santiago". Consultado em 5 de dezembro de 2017
قانون انتخاباتی تدوین شده در سال ۱۹۳۳ سرانجام حق رای و نمایندگی سیاسی را به زنان تعمیم داد. در سال ۱۹۳۴، کارلوتا پریرا د کی‌روش اولین معاون زن برزیل شد. در سال ۱۹۴۷، پریرا د کی‌روش با کمک برتا لوتز، "کلوپ سوروپتیمیست" را در ریودوژانیرو تأسیس کرد، انجمنی بین‌المللی از زنان که هدف آن بهبود کیفیت زندگی زنان در شرایط زندگی محلی بود.Ana Carla Farias Alves e Ana Karina da Silva Alves (29–31 de maio de 2013). IV Seminário CETROS Neodesenvolvimentismo, Trabalho e Questão Social – Fortaleza – CE – UECE – Itaperi, ed. "As Trajetórias e Lutas do Movimento Feminista no Brasil e o Protagonismo das Mulheres" (PDF). Consultado em 10 de março de 2022Claricia Otto. Universidade Federal de Santa Catarina, ed. "O feminismo no Brasil: suas múltiplas faces". Consultado em 5 de março de 2022Céli Refina Jardim Pinto (2003). «Uma História do Feminismo no Brasil" (PDF). Consultado em 5 de março de 2022Maria Cristina Volpi e Madson Oliveira, Maria Cristina. "Sophia Jobim e a origem do curso de artes cênicas na E.N.B.A" (PDF)
در دهه‌های ۶۰ و ۷۰، فمینیسم در سراسر اروپا و در داخل ایالات متحده ظهور کرد و انگیزه خود را از تحولات سیاسی و فرهنگی آن مناطق گرفت که ارزش‌های محافظه کارانه جامعه را به چالش کشید و در این زمینه جنس دوم اثر سیمون دوبوار منتشر شد. با این حال، در برزیل، کشور در حال گذر از یک دیکتاتوری نظامی دست راستی بود. در اوج سرکوب، جنبش فمینیستی مدیروس دا فونسکا ظهور کرد. این جنبش دامنه مطالبات از جمله اصل برابری زن و شوهر در ازدواج و معرفی طلاق در قوانین برزیل را گسترش داد.
در سال‌های اول قرن بیست و یکم، فمینیست‌های برزیلی لغو ماده ای در قانون مجازات مربوط به جرم «تجاوز به عنف» را به عنوان یک پیروزی جشن گرفتند، زیرا در این ماده عبارت «زن صادق» وجود داشت که توهین آمیز تلقی می‌شد.
جنبش فمینیستی در حال حاضر در برزیل، مبارزه با خشونت خانگی را در اولویت کار دارد که در این کشور به سطوح بالایی می‌رسد. قانونی شدن سقط جنین (که در حال حاضر فقط در شرایط استثنایی مجاز است) و اتخاذ سبک زندگی مستقل از اهداف برخی گروه هاست.
فمینیسم در آرژانتین نیست. فمینیسم همینجاست. گفته می‌شود که با هدف تعریف، ایجاد و دفاع از حقوق برابر سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرصت‌های برابر برای زنان در آرژانتین انجام می‌شود.
اگرچه برخی از زنان از جمله خوانا مانسو و خوانا مانوئلا گوریتی در این امر پیشگامان این جنبش در نظر گرفته شده‌اند اما فمینیسم در نتیجه موج بزرگ مهاجرت اروپایان که در اواخر سده نوزدهم میلادی و اوایل سدی بیستم رخ داد در این کشور معرفی شد.
اولین فمینیست‌ها جنبشی متحد تشکیل ندادند، بلکه شامل فعالان آنارشیست و سوسیالیست بودند که مسائل زنان را در برنامه انقلابی خود گنجانیدند و در ابتدا برای دسترسی به آموزش عالی و سپس برای برابری قانونی مبارزه کردند.
اوایل قرن بیستم این کشور شاهد زنان بسیاری بود که برای آزادی و حقوق خود در محل کار مبارزه می‌کردند. علی‌رغم تلاش‌های موج اول فمینیسم، زنان آرژانتینی تا سال ۱۹۴۷، در زمان اولین دولت خوآن پرون، حق رای به دست نیاوردند.
اوا پرون، همسر او که محبوب بالایی در جامعه داشت از حق رای زنان دفاع کرد و اولین حزب سیاسی زنان در مقیاس کشوری یعنی حزب پرونیست زن را تأسیس و اداره کرد. اگرچه او از معرفی خود به عنوان یک فمینیست امتناع کرد، اما اوا پرون به دلیل بازتعریف نقش زنان در سیاست دارای اهمیت بالایی است. اواخر دهه ۱۹۶۰ و اواسط دهه ۱۹۷۰ دوران دگرگونی‌های شدید اجتماعی و فعالیت‌های سیاسی بود. در میان سازمان‌های فمینیستی که ظاهر شدند، "اتحادیه فمینیستی آرژانتین" (UFA) بودند.
بین ۱۲ نوامبر ۱۸۳۰ و ۱۴ ژانویه ۱۸۳۱ و در زمان اولین دولت خوان مانوئل ده روساس روزنامه‌نگار متولد اروگوئه ، پترونا روزند د سیرا، اولین نشریه آرژانتینی به نام "La Aljaba" را منتشر کرد که توسط و برای زنان نوشته شده می‌شد. این روزنامه علاوه بر هنر و ادبیات به موضوعاتی چون تحصیلات زنان، نقش آنها در جامعه و موقعیت آنها در برابر مردان می‌پرداخت. پترونا روزند از پذیرش نظریه‌های آموزشی اروپایی حمایت کرد و مدعی شد که دولت باید آموزش ابتدایی و متوسطه را برای زنان فراهم کند و زنان توانایی خود را برای غلبه بر مقاومت در برابر آموزش زنان ثابت کنند.Carlson, 2005. p. 60
فمینیسم در این کشور در پایان قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم، در طول حاکمیت دولت مدرن آرژانتین ظهور کرد. در این دوران یک جنبش فمینیستی هماهنگ وجود نداشت، بلکه مبارزات فردی توسط زنان در هویت‌های مختلف سیاسی و طبقات مختلف اجتماعی انجام می‌شد. زنان طبقات متوسط رو به بالا به پیشرفت‌های مهمی در فضای عمومی دست یافتند. آنها این کار را اساساً از حوزه دانشگاهی انجام دادند.Macoc, 2011. p. 157
زنان طبقه کارگر تحت سوسیالیسم و آنارشیسم سازماندهی شده بودند.Macoc, 2011. p. 158 گروهی از زنان آنارشیست به رهبری ویرجینیا بولتن "La Voz de la Mujer" اولین روزنامه فمینیستی د"ر آرژانتین را" در سال ۱۸۹۶ تأسیس کردند و خود را آنارکو کمونیست تعریف کرند. این روزنامه با شعار «نه خدا، نه ارباب، نه شوهر» منتشر شد. این روزنامه به عنوان یکی از اولین نمونه‌های ثبت شده در آمریکای لاتین از ادغام ایده‌های فمینیستی با جهت‌گیری انقلابی و طبقه کارگر بود. در پایان قرن نوزدهم، این آنارشیست‌ها موضوعاتی مانند طلاق و خشونت خانگی را مطرح کردند که دهه‌ها بعد شهرت عمومی پیدا کرد.
از آغاز قرن به بعد، گونه متفاوتی از فمینیسم با حزب سوسیالیست و زنانی مانند سیسیلیا گریرسون، آلیشیا مورو د جاستو و خوانا روکو بوئلا ظهور کرد که مبارزه برای حقوق برابر، فرصت‌های آموزشی بهتر و اصلاح قانون مدنی را آغاز کردند و با این کار به‌طور بنیادی سیاست، استراتژی و عرصه مبارزه فمینیستی را بازتعریف کردند.
که «مبارزه برای حقوق برابر، فرصت‌های آموزشی بهتر و اصلاح قانون مدنی را آغاز کردند و با این کار به طور بنیادی سیاست، استراتژی و عرصه مبارزه فمینیستی را بازتعریف کردند.» اولین فمینیست‌های کشور، چه اصلاح‌طلبان و چه رای‌دهندگان و حتی کسانی که از مواضع افراطی‌تر برخوردار بودند، به «ماهیت زنانه مادرانه، اخلاقی برتر و صلح‌طلب» معتقد بودند. Mayra Leciñana از "Clarín" نوشت که "اتحادهای نظری با سوسیالیسم و پوزیتیویسم لحظه ای یک سوگیری اتوپیایی را امکان پذیر می‌کند که به خواسته‌های آنها ضخامت می‌بخشد و امکان تولید معانی جدید برای "زن جدید" را فراهم می‌کند. الویرا لوپز که شخصیتی «استعلایی» در تاریخ فمینیسم آرژانتین است، یکی از اولین زنانی بود که از دانشکده فلسفه و فلسفه دانشگاه بوئنوس آیرس فارغ التحصیل شد. پایان نامه او که در سال ۱۹۰۱ با عنوان "جنبش فمینیستی" (به اسپانیایی: " "El movimiento feminista" ") نوشته شد، یک نقطه عطفی در نظر گرفته می‌شود و به معنای ورود این موضوع به حوزه دانشگاهی آرژانتین است.
در سال ۱۹۰۴، جولیتا لانتری، سیسیلیا گریرسون، سارا جوستو، الویرا راوسون د دلپیانه و خواهران ارنستینا و الویرا لوپز، انجمن زنان دانشگاه آرژانتینی را ایجاد کردند.Lorenzo, 2017. p. 71 به مناسبت صدمین سالگرد استقلال آرژانتین در سال ۱۹۱۰ و به ابتکار لانتری، این انجمن اولین کنگره بین‌المللی زنان (به اسپانیایی: "Primer Congreso Femenino Internacional") را ترتیب داد تا وضعیت زنان و حقوق آنها را به بحث عمومی برساند. در ۱۶ فوریه ۱۹۰۶، راسون د دلپیانه مرکز فمینیستی (به اسپانیایی: "Centro Feminista") را در بوئنوس آیرس تأسیس کرد و گروهی از زنان شناخته شده به آنها پیوستند.
رابرت مالکوم ارینگتون (؛ زادهٔ ) استاد دانشگاه در زمینه اروپای دوران باستان و یونان باستان، و مورخ اهل بریتانیا است.
تجاوزهای جنسی در طول اشغال ژاپن، تجاوز جنسی در جنگ بود که در زمان اشغال ژاپن توسط متفقین جنگ جهانی دوم انجام شد. نیروهای متفقین در طول نبرد اوکیناوا در ماه‌های آخر جنگ اقیانوس آرام و پس از آن اشغال ژاپن، مرتکب تجاوز به عنف شدند. متفقین ژاپن را تا سال ۱۹۵۲ پس از پایان جنگ جهانی دوم اشغال کردند و استان اوکیناوا تا دو دهه پس از آن تحت حاکمیت ایالات متحده باقی ماند. برآوردها دربارهٔ وقوع خشونت جنسی توسط نیروهای نظامی اشغالگر متفقین به‌طور قابل توجهی متفاوت است.
تا سال ۱۹۴۵، نیروهای آمریکایی واردمنطقه‌ای با جمعیت غیرنظامی ژاپنی شده و آن را اشغال کردند. در ۱۹ فوریه ۱۹۴۵، نیروهای آمریکایی در ایوو جیما و در ۱ آوریل ۱۹۴۵ در اوکیناوا مستقر شدند. در اوت ۱۹۴۵، ژاپن تسلیم شد و نیروهای اشغالگر متفقین در جزایر اصلی فرود آمدند و اشغال رسمی ژاپن را آغاز کردند. اشغال متفقین در بیشتر مناطق ژاپن در ۲۸ آوریل ۱۹۵۲ پایان یافت، اما در اوکیناوا تا ۱۵ می ۱۹۷۲ طول کشید، زمانی که مفاد قرارداد سان‌فرانسیسکو اجرایی شد.
در طول جنگ اقیانوس آرام، دولت ژاپن به‌طور مکرر پروپاگاندا منتشر و ادعا می‌کرد که اگر کشور شکست بخورد، زنان ژاپنی توسط سربازان متفقین مورد تجاوز و قتل قرار می‌گیرند. دولت از این ادعا برای توجیه دستورها به سربازان و غیرنظامیان در مناطقی که توسط نیروهای متفقین برای مبارزه تا سرحد مرگ یا خودکشی مورد تهاجم قرار گرفته بودند، استفاده کرد.
به گفته کالوین سیمز از "نیویورک تایمز": «در مورد جنایاتی که مردم اوکیناوا هم به دست آمریکایی‌ها و هم ژاپنی‌ها در یکی از مرگبارترین نبردهای جنگ متحمل شدند، مطالب زیادی نوشته شده و بحث شده‌است. بیش از ۲۰۰۰۰۰ سرباز و غیرنظامی از جمله یک سوم جمعیت اوکیناوا کشته شدند.
هیچ مدرک مستندی وجود ندارد که نشان دهد تجاوز دسته جمعی توسط نیروهای متفقین جنگ جهانی دوم در طول جنگ اقیانوس آرام انجام شده‌است. با این حال، شهادت‌های معتبر متعددی وجود دارد که ادعا می‌کند تعداد زیادی تجاوز توسط نیروهای آمریکایی در طول نبرد اوکیناوا در سال ۱۹۴۵ انجام شده‌است
اوشیرو ماسایاسو ، مورخ اوکیناوایی (مدیر سابق آرشیو تاریخی استان اوکیناوا) می‌نویسد:
بلافاصله پس از فرود تفنگداران دریایی آمریکا، تمام زنان روستاهای شبه جزیره موتوبو به دست سربازان آمریکایی افتادند. در آن زمان در روستا فقط زن و بچه و سالخورده حضور داشتند، چون همه جوانان برای جنگ بسیج شده بودند. بلافاصله پس از فرود، تفنگداران دریایی کل روستا را «پاکسازی» کردند اما هیچ نشانه ای از نیروهای ژاپنی پیدا نکردند. آنها با استفاده از موقعیت، در روز روشن شروع به «شکار زنان» کردند و کسانی که در روستا یا پناهگاه‌های مجاور پنهان شده بودند، یکی یکی بیرون کشیده شدند. به گفته توشیوکی تاناکا، ۷۶ مورد تجاوز به عنف یا قتل در طول پنج سال اول اشغال اوکیناوا توسط آمریکا گزارش شده‌است. با این حال، او ادعا می‌کند که احتمالاً این رقم واقعی نیست، زیرا اکثر موارد گزارش نشده بودند.
پیتر شریورز این نکته را قابل توجه می‌داند که برای خطر تجاوز به عنف سربازان آمریکایی کافی بود زن آسیایی به نظر می‌رسید، به عنوان مثال برای برخی از زنان آسایشگر کره‌ای که ژاپنی‌ها به زور آنها را به جزیره آورده بودند، این مسئله اتفاق افتاد. «بسیاری از زنان» به طرز وحشیانه‌ای مورد تجاوز قرار گرفتند.
در راهپیمایی به سمت جنوب، مردان نیروی دریایی چهارم از کنار گروهی متشکل از ۱۰ سرباز آمریکایی که در یک دایره تنگ در کنار جاده جمع شده بودند، گذشتند. سرجوخه گفت: آنها تاس بازی می‌کنند. تفنگدار دریایی شوکه شده گفت: «سپس وقتی از کنار آنها رد شدیم، دیدم آنها به نوبت به یک زن شرقی تجاوز می‌کنند.» من خشمگین بودم، اما راهپیمایی ما ادامه یافت کرد انگار هیچ اتفاق غیرعادی نیفتاده است. اگرچه گزارش‌های ژاپنی در مورد تجاوز جنسی در آن زمان به دلیل کمبود سوابق نادیده گرفته می‌شد، طبق تخمین یکی از مورخان اوکیناوا، ممکن است حدود ۱۰۰۰۰ زن در اوکیناوا مورد تجاوز قرار گرفته باشند. ادعا شده‌است که تجاوز جنسی به قدری شایع بود که اکثر اهالی اوکیناوا با بالای ۶۵ سال سن در حدود سال ۲۰۰۰ یا این وقایع را درخاطر داشتند و یا می‌دانستند و یا دربارهٔ زنی شنیده بودند که پس از جنگ مورد تجاوز قرار گرفته بود. مقامات نظامی تجاوزهای دسته جمعی را رد کردند و همه کهنه‌سربازان بازمانده درخواست "نیویورک تایمز" برای مصاحبه را رد کردند.
پروفسور مطالعات شرق آسیا و کارشناس اوکیناوا، استیو رابسون، گفت: «من روایت‌های زیادی از این گونه تجاوزها را در روزنامه‌ها و کتاب‌های اوکیناوا خوانده‌ام، اما تعداد کمی از مردم در مورد آنها می‌دانند یا مایل به صحبت در مورد آنها هستند.» کتاب‌ها، خاطرات روزانه، مقالات و اسناد دیگر به تجاوز جنسی توسط سربازان آمریکایی با نژادها و پیشینه‌های مختلف اشاره دارند. ماسایی ایشیهارا، استاد جامعه‌شناسی، از این موضوع حمایت می‌کند: «فراموشی تاریخی زیادی وجود دارد، بسیاری از مردم نمی‌خواهند آنچه را که واقعاً اتفاق افتاده‌است تصدیق کنند».
توضیحی که در مورد اینکه چرا ارتش ایالات متحده سابقه هیچ گونه تجاوز جنسی را نداشته‌است، بسیار اندک است - در صورت وجود - زنان اوکیناوا، بیشتر به دلیل ترس و خجالت، سوء استفاده را گزارش کردند. مورخان معتقدند کسانی که آنها را گزارش کرده‌اند توسط پلیس نظامی ایالات متحده نادیده گرفته شده‌اند. تلاش در مقیاس وسیع برای تعیین میزان چنین جنایاتی نیز هرگز درخواست نشده‌است. بیش از پنج دهه پس از پایان جنگ، زنانی که تصور می‌شد مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند، هنوز از دادن بیانیه عمومی خودداری می‌کنند، دوستان، مورخان محلی و استادان دانشگاه که با زنان صحبت کرده‌اند، در عوض گفته‌اند که ترجیح می‌دهند در مورد آن به‌طور علنی بحث نکنند. به گزارش سخنگوی پلیس ناگو، اوکیناوا: «زنان قربانی شرمساری بیش از حدی هستند که آن را علنی کنند».
جورج فیفر در کتاب "تنوزان: نبرد اوکیناوا و بمب اتمی" اشاره کرد که تا سال ۱۹۴۶ کمتر از ۱۰ مورد تجاوز جنسی در اوکیناوا گزارش شده بود. او توضیح می‌دهد: «این اتفاق تا حدی به خاطر شرم و رسوایی و تا اندازه‌ای به این دلیل بود که آمریکایی‌ها پیروز و اشغالگر بودند». فیفر ادعا کرد: «در کل احتمالاً هزاران حادثه وجود داشته‌است، اما سکوت قربانیان، تجاوز را یکی دیگر از رازهای کثیف کارزار نگه داشته‌است». بسیاری از مردم تعجب کردند که چرا تعداد نوزادان اجتناب ناپذیر آمریکایی-اوکیناوا که بسیاری از زنان باید به دنیا می‌آمدند، هرگز آشکار نشد. در مصاحبه‌ها، مورخان و بزرگان اوکیناوا گفتند که برخی از زنان اوکیناوا که مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند، بچه‌های دو نژادی به دنیا آوردند، اما بسیاری از آنها فوراً کشته شدند یا از شرم، انزجار یا ضربه‌های ترسناک رها شدند. با این حال، اغلب قربانیان تجاوز جنسی با کمک ماماهای روستایی سقط جنین می‌کردند.
بر اساس مصاحبه‌هایی که "نیویورک تایمز" در سال ۲۰۰۰ آن را منتشر کرد، چندین سالمند از روستای اوکیناوا اعتراف کردند که پس از پیروزی ایالات متحده در نبرد اوکیناوا، سه تفنگدار آمریکایی آفریقایی‌تبار مسلح هر هفته به روستا می‌آمدند. روستاییان به زور به جمع‌آوری تمام زنان محلی پرداختند، که سپس به تپه‌ها برده شده و مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند. مقاله به عمق موضوع می‌رود و ادعا می‌کند که داستان روستاییان - درست یا غلط - بخشی از یک "راز تاریک و دیرینه" است که افشای آن "توجه مجدد بر آنچه مورخان می‌گویند یکی از نادیده گرفته شده‌ترین جنایات جنگ است": "تجاوز گسترده به زنان اوکیناوا توسط سربازان آمریکایی".. "Still, the villagers' tale of a dark, long-kept secret has refocused attention on what historians say is one of the most widely ignored crimes of the war, the widespread rape of Okinawan women by American servicemen".
زمانی که تفنگداران دریایی شروع به انجام تجاوز هفتگی خود می‌کردند طبق گزارش‌ها، روستاییان مرد را کشتند و به دلیل ترس از انتقام مردان دهکده اجساد را در غار مجاور پنهان کردند که در سال ۱۹۹۷ این راز برملاشد"،" از زمان قتل، این غار به عنوان کورومبو گاما شناخته می‌شود که به عنوان «غار سیاهان» یا اصطلاح کمتر رایج «غار سیاه» ترجمه می‌شود.
تقریباً همه قربانیان تجاوز در مورد آنچه برای آنها اتفاق افتاده بود، سکوت کردند، که کمک کرد تجاوزها به عنوان «راز کثیف» کمپین اوکیناوا باقی بماند. دلایل اصلی سکوت زنان و تعداد کم گزارش‌های تجاوز جنسی، به گفته جورج فیفر، نقش آمریکا به عنوان پیروز و اشغالگر و احساس شرم و رسوایی بود. به گفته فیفر، در حالی که احتمالاً هزاران تجاوز وجود داشته‌است، کمتر از ۱۰ تجاوز به‌طور رسمی تا سال ۱۹۴۶ گزارش شد و تقریباً همه آنها به «آسیب شدید بدنی» مرتبط بودند.
عوامل متعددی در پایان یافتن چند بارداری ناشی از تجاوز جنسی آمریکایی نقش داشتند. بسیاری از زنان به دلیل استرس به‌طور موقت نابارور شده بودند و سوءتغذیه، و برخی که باردار شدند، قبل از بازگشت شوهرانشان سقط جنین کردند.
به گفته توماس هوبر از مرکز تسلیحات ترکیبی ارتش ایالات متحده، سربازان ژاپنی همچنین در طول نبرد با غیرنظامیان اوکیناوا بدرفتاری کردند. هوبر می‌نویسد که تجاوز جنسی توسط سربازان ژاپنی «آزادانه» انجام شده‌است که می‌دانستند به دلیل ممنوعیت ارتش برای تسلیم شدن شانس کمی برای زنده ماندن دارند. این سوء استفاده‌ها به شکاف پس از جنگ بین اوکیناواها و سرزمین اصلی ژاپن کمک کرد.
زبان و فرهنگ اوکیناوا که از لحاظ تاریخی تا سال ۱۸۷۹ یک ملت مجزا بوده‌است، از بسیاری جهات با سرزمین اصلی ژاپن متفاوت است، جایی که اغلب با آنها با تبعیض عمل می‌شد و با آنها به همان شیوه برخورد با چینی‌ها و کره‌ای‌ها رفتار می‌شد.
در سال ۱۹۴۴ بمباران هوایی شدید آمریکا در ناها ۱۰۰۰ کشته و ۵۰۰۰۰ بی خانمان و سرپناه در غارها برجای گذاشت، و بمباران نیروی دریایی ایالات متحده نیز به تعداد کشته شدگان اضافه کرد. در طول نبرد اوکیناوا بین ۴۰۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰۰ نفر کشته شدند. بازماندگان توسط آمریکایی‌ها در کمپ‌های بازداشت قرار گرفتند.
در طول جنگ، برخی از سربازان ژاپنی با غیرنظامیان اوکیناوا بدرفتاری کردند، به عنوان مثال، غارهایی را که در آن پناه گرفته بودند را تصرف کردند و آنها را به زور بیرون آوردند، و همچنین مستقیماً برخی را کشتند که گمان می‌بردند جاسوسان آمریکا هستند. در طی ماه‌های آخر نبرد ناامیدانه، آنها همچنین قادر به تأمین غذا و دارو برای جمعیت اوکیناوا نبودند.
پروپاگاندای ژاپن در جنگ دوم چین و ژاپن در مورد جنایات آمریکا بسیاری از غیرنظامیان اوکیناوا را به این باور رسانده بود که وقتی آمریکایی‌ها بیایند ابتدا به همه زنان تجاوز کرده و سپس آنها را خواهند کشت. حداقل ۷۰۰ غیرنظامی خودکشی کردند. سربازان آمریکایی گاهی اوقات عمداً غیرنظامیان اوکیناوا را می‌کشتند، اگرچه سیاست رسمی آمریکا تلاش برای کشتن آنها نبود. آمریکایی‌ها غذا و دارو نیز تهیه کردند، کاری که ژاپنی‌ها قادر به انجام آن نبودند. با توجه به تبلیغاتی که ادعا می‌کرد سیاست آمریکا تجاوز، شکنجه و قتل است، مردم اوکیناوا اغلب از «رفتار نسبتاً انسانی» متعجب می‌شدند. با گذشت زمان، مردم اوکیناوا به‌طور فزاینده‌ای از آمریکایی‌ها ناامید شدند، اما در زمان تسلیم، سربازان آمریکایی کمتر از آنچه انتظار می‌رفت شرور بودند.
در دوره‌ای که هیروهیتو تسلیم ژاپن را اعلام کرد، بسیاری از غیرنظامیان ژاپنی نگران بودند که نیروهای اشغالگر متفقین در هنگام ورود به زنان ژاپنی تجاوز کنند. این ترس‌ها تا حد زیادی ناشی از این نگرانی بود که نیروهای متفقین رفتاری مشابه با نیروهای اشغالگر ژاپنی در چین و اقیانوس آرام از خود نشان دهند. دولت ژاپن و دولت‌های چندین استان هشدارهایی صادر کردند و توصیه کردند که زنان اقداماتی را برای اجتناب از تماس با نیروهای اشغالگر انجام دهند، مانند ماندن در خانه‌های خود و ماندن با مردان ژاپنی. پلیس در استان کاناگاوا، جایی که انتظار می‌رفت آمریکایی‌ها ابتدا در آنجا فرود بیایند، توصیه کرد که زنان و دختران جوان منطقه را تخلیه کنند. چندین مقام استانی همچنین پیشنهاد کردند که زنان در صورت تهدید به تجاوز یا تجاوز جنسی، خود را بکشند و خواستار «آموزش اخلاقی و معنوی» برای اعمال این دیدگاه شدند.
در پاسخ، دولت ژاپن انجمن تفریحی و سرگرمی را تأسیس کرد، نوعی روسپی‌خانه برای پاسخگویی به نیروهای متفقین در بدو ورود آنها، اگرچه بیشتر زنان با شغل تن‌فروشی حرفه‌ای به دلیل تأثیر تبلیغات زمان جنگ، تمایلی به داشتن رابطه جنسی با آمریکایی‌ها نداشتند. برخی از زنانی که داوطلبانه در این فاحشه خانه‌ها کار می‌کردند، ادعا کردند که این کار را انجام دادند زیرا احساس می‌کردند وظیفه دارند از زنان دیگر در برابر نیروهای متفقین محافظت کنند. این فاحشه خانه‌ها که به‌طور رسمی حمایت می‌شدند در ژانویه ۱۹۴۶ بدستور مقامات اشغالگر فحشا عمومی را ممنوع کردند و در عین حال اعلام کردند که این روسپیگری غیردموکراتیک است و حقوق بشر زنان درگیر را نقض می‌کند، بنابراین دستور تعطیلی این روسپی خانه‌ها داده شد. بسته شدن فاحشه خانه‌ها چند ماه بعد عملی شد و به‌طور خصوصی اذعان شد که دلیل اصلی تعطیلی فاحشه خانه‌ها افزایش شدید بیماری‌های مقاربتی در میان سربازان بود.
ارزیابی‌ها دربارهٔ وقوع تجاوز جنسی توسط پرسنل اشغالگر آمریکایی متفاوت است.
جان دبلیو داور نوشته‌است که در حالی که انجمن تفریحی و سرگرمی وجود داشت، "با توجه به حجم عظیم نیروهای اشغالگر، وقوع تجاوز جنسی نسبتاً کم بود". داور نوشت: «طبق یک محاسبه، تعداد تجاوزها به زنان ژاپنی در زمانی که انجمن تفریحی و سرگرمی فعال بود "روزانه" به حدود ۴۰ مورد رسید و پس از پایان یافتن آن در اوایل سال ۱۹۴۶، به‌طور متوسط به ۳۳۰ مورد در روز افزایش یافت. ". به گفته داور، بیش از چند مورد حمله و تجاوز هرگز به پلیس گزارش نشد.
بوروما بیان می‌کند که اگرچه به احتمال زیاد بیش از ۴۰ تجاوز در روز رخ می‌داد، «اکثر ژاپنی‌ها متوجه می‌شدند که آمریکایی‌ها بسیار منظم‌تر از آن چیزی هستند که می‌ترسیدند، به ویژه در مقایسه با رفتار سربازان خود در خارج از کشور».
به گفته ترز سوبودا «تعداد تجاوزهای گزارش شده پس از بسته شدن فاحشه خانه‌ها افزایش یافت» و او این را به عنوان شاهدی بر این می‌داند که ژاپنی‌ها با ارائه روسپی‌ها به سربازان در سرکوب حوادث تجاوز موفق بوده‌اند. ترز سوبودا مثالی می‌آورد که در آنزمان روسپی خانه‌های انجمن تفریحی و سرگرمی فعال بودند، اما برخی هنوز آماده باز شدن نبودند و «صدها سرباز آمریکایی به دو مورد از این مراکز نفوذ کردند و به همه زنان تجاوز کردند».
در مقابل، برایان والش بیان می‌کند که در حالی که نیروهای اشغالگر آمریکایی یک عنصر جنایتکار داشتند و تجاوزهای زیادی رخ داده‌است، «هیچ مدرک معتبری دال بر تجاوز دسته جمعی به زنان ژاپنی توسط سربازان آمریکایی در دوران اشغال وجود ندارد» و ادعا می‌کند که این موضوع مورد حمایت قرار نمی‌گیرد. با اسناد موجود در عوض، او می‌نویسد که هم سوابق سربازان ژاپنی و هم سربازان آمریکایی نشان می‌دهد که تجاوز به عنف غیرمعمول بوده‌است. والش بیان می‌کند که ۱۱۰۰ مورد خشونت جنسی توسط نیروهای متفقین در طول دوره اشغال گزارش شده‌است، اگرچه این رقم احتمالاً وقوع واقعی را کمتر نشان می‌دهد، زیرا بسیاری از تجاوزها هرگز گزارش نمی‌شوند. والش خاطرنشان کرده‌است که برآوردهای ارائه شده توسط داور و چندین نفر دیگر به این معنی است که «اشغال ژاپن توسط ایالات متحده یکی از بدترین رخدادهای خشونت جنسی جمعی در تاریخ جهان بوده‌است»، چیزی که توسط مدارم مستند پشتیبانی نمی‌شود.
به‌طور مشابه، مایکل اس. مولاسکی، پژوهشگر ادبیات و زبان ژاپنی، در مطالعه خود در مورد رمان‌های ژاپنی پس از جنگ و دیگر آثار منتشر شده در نشریات مجله زرد، بیان می‌کند که در حالی که تجاوز به عنف و سایر جنایات خشونت‌آمیز در بندرها دریایی مانند یوکوسوکا و یوکوهاما در طول چند سال اول رواج داشت، طبق گزارش‌های پلیس ژاپن، چند هفته پس از اشغال، تعداد حوادث کمی بعد کاهش یافت و در بقیه دوره اشغال در سرزمین اصلی ژاپن رایج نبود.
تا اینجا وقایع روایت قابل قبول است. سربازان آمریکایی مستقر در خارج از کشور مرتکب آدم‌ربایی، تجاوز جنسی و حتی قتل شدند (و هنوز هم انجام می‌دهند)، اگرچه چنین حوادثی در طول اشغال در سرزمین اصلی ژاپن گسترده نبود. سوابق پلیس ژاپن و مطالعات ژورنالیستی نشان می‌دهد که بیشتر جنایات خشونت‌آمیز توسط در بندرها دریایی مانند یوکوسوکا در چند هفته اول پس از ورود آمریکایی‌ها در سال ۱۹۴۵ رخ داده‌است و پس از آن تعداد به شدت کاهش یافت. است. این سند همچنین به موضوعاتی بسیار مهم برای توجه جدی به روسپیگری در ژاپن پس از جنگ اشاره می‌کند: به عنوان مثال، همکاری پلیس و مقامات پزشکی در اجرای یک رژیم یا نظم و انضباط علیه زنان شاغل در خارج از حوزه، استثمار اقتصادی از زنان، کار زنان از طریق فحشا، و ارزش گذاری پدرسالارانه برای پاکدامنی تا جایی تنظیم می‌شود که قربانیان تجاوز به جز فحشا یا خودکشی، جایگزین کمی ندارند.
برخی از مورخان بیان می‌کنند که تجاوزهای دسته جمعی در مرحله اولیه اشغال رخ داده‌است. به عنوان مثال، فوجیمه یوکی بیان کرده‌است که ۳۵۰۰ تجاوز در ماه اول پس از فرود نیروهای آمریکایی رخ داده‌است. تاناکا نقل می‌کند که در یوکوهاما، پایتخت استان، ۱۱۹ تجاوز به عنف شناخته شده در سپتامبر ۱۹۴۵ وجود داشت. در اشغال استان کاناگاوا والش بیان می‌کند که این رقم از کتاب "وحشت‌های پنهان" یوکی تاناکا سرچشمه گرفته‌است، و ناشی از اشتباه خواندن ارقام جنایت در منبع آن نویسنده است. منبع بیان می‌کند که دولت ژاپن ۱۳۲۶ رویداد جنایی از همه نوع مربوط به نیروهای آمریکایی را ثبت کرده‌است که تعداد نامشخصی از آنها تجاوز جنسی بوده‌است.
مورخان ایجی تاکما و رابرت ریکتز بیان می‌کنند که «وقتی چتربازان آمریکایی در ساپورو فرود آمدند، عیاشی از غارت، خشونت جنسی و نزاع در حالت مستی رخ داد. تجاوزهای گروهی و دیگر جنایات جنسی کم نبودند» و برخی از قربانیان تجاوز خودکشی کردند.
در مقابل، والش اظهار می‌دارد که در حالی که «موج جنایت مختصری» در مرحله اولیه اشغال وجود داشت، «به‌طور نسبی، تجاوز جنسی کمی» در این دوره وجود گزارش شده‌است.
به گفته سوبودا، دو رویداد بزرگ تجاوز جنسی توسط یوکی تاناکا در زمانی که فاحشه خانه‌های انجمن تفریحی و سرگرمی در سال ۱۹۴۶ بسته شدند، ثبت شده‌است.
به گفته تاناکا، حدود نیمه شب ۴ آوریل، حدود ۵۰ دستگاه خودروی نظامی و ۳ کامیون به بیمارستان ناکامورا در ناحیه اوموری حمله کردند. آنها در عرض یک ساعت به بیش از ۴۰ بیمار و حدود ۳۷ کارمند زن تجاوز کردند. یکی از زنان مورد تجاوز، نوزادی دو روزه داشت که با انداختن روی زمین کشته شد و برخی از بیماران مردی که سعی در محافظت از زنان داشتند نیز کشته شدند.
به گفته تاناکا، در ۱۱ آوریل، بین ۳۰ تا ۶۰ سرباز آمریکایی خطوط تلفن را به یک بلوک مسکونی در شهر ناگویا قطع کردند، در حالی که همزمان به «بسیاری از دختران و زنان بین ۱۰ تا ۵۵ سال» تجاوز کردند.
ژنرال رابرت ال. آیکلبرگر، فرمانده ارتش هشتم ایالات متحده، گزارش کرد که در یک نمونه زمانی که ژاپنی‌ها برای محافظت از زنان در برابرسربازان‌های خارج از وظیفه، یک گارد خودیاری تشکیل دادند، ارتش هشتم به خودروهای زرهی در آرایه نبرد دستور داد. خیابان‌ها و رهبران دستگیر شدند و رهبران به حبس‌های طولانی محکوم شدند.