moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از آن‌جا که دروازه‌بان معمولاً نزدیک‌ترین بازیکن هر تیم به دروازۀ خودی است، موقعیت آفساید معمولاً به معنای جلوتر بودن مهاجم از آخرین مدافع تیم حریف تعریف می شود. در صورت تخطی از این قانون خطای آفساید اعلام شده و توپ در مالکیت تیم حریف قرار داده می‌شود.وقتی بازیکنی که صاحب توپ است جلو تر از هم تیمی اش باشد و اگر بازیکن توپ را به هم تیمی اش که در آفساید قرار دارد پاس بدهد و بازیکن وقتی که ضربه زده میشود پشت توپ باشد خطای افساید گرفته نمی‌شود.
وجود قانون آفساید از تمرکز بازیکنان در جلوی دروازۀ حریف جلوگیری کرده، چون هیچ بازیکنی نمی‌تواند در نزدیکی دروازۀ حریف ایستاده و با صبر کردن برای توپ شانسی برای گل زدن داشته باشد و امکان ارسال پاس‌های بلند به نزدیکی دروازۀ حریف هم محدود می‌شود. به این ترتیب مدافعان نیز می‌توانند از دروازۀ خودی فاصله بگیرند و در جریان بازی مشارکت بیشتری داشته باشند. همه اعضا بدن(بجز دستها) در آفساید گیری حساب میشوند.
ریشۀ آفساید به مسابقات فوتبال مدارس خصوصی انگلیس در سدۀ نوزدهم می‌رسد. معمولاً قانون آفساید در آن دوران سخت‌گیرانه‌تر از آفساید در حال حاضر اعمال می‌شد به طوری‌که در برخی مسابقات هر بازیکنی که جلوتر از توپ قرار داشته باشد «آف هیز ساید» "(off his side)" محسوب می‌شد و در نتیجه بازیکنان عملاً نبایستی میان توپ و دروازۀ حریف قرار می‌گرفتند که مشابه قانون کنونی آفساید در راگبی است. در نقطۀ مقابل در قوانین فوتبال شفیلد که میان سال‌های ۱۸۵۷ تا ۱۸۷۷ در شهر شفیلد اجرا می‌شد و باشگاه فوتبال شفیلد براساس آن تأسیس گردید، قانون آفساید وجود نداشت و در نتیجه تعدادی از بازیکنان معروف به «تمام‌کننده» به‌طور دائم در نزدیکی دروازۀ حریف می‌ایستادند.
با پیشرفت فوتبال در دهۀ ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰ آفساید به مهم‌ترین اختلاف باشگاه‌های فوتبال تبدیل شده بود. باشگاه شفیلد از تمام‌کننده‌های خود چشم‌پوشی کرده و آفساید را پذیرفته بود اما به این شکل که حداقل یک بازیکن مدافع بایستی میان مهاجم و دروازه قرار داشته باشد. اتحادیۀ فوتبال انگلیس هم نظریۀ باشگاه کمبریج مبنی بر این که حداقل چهار بازیکن مدافع بایستی میان توپ و دروازه باشند را تلطیف کرده و آن را به حداقل سه بازیکن کاهش داد. در نهایت شفیلدی‌ها هم قانون اتحادیۀ فوتبال را پذیرفتند و «قاعدۀ سه بازیکن» به قانون رسمی آفساید تا سال ۱۹۲۵ تبدیل شد.
کاهش قانون سه مدافع به دو مدافع در سال ۱۹۲۵ اتفاق افتاد و به افزایشی ناگهانی در تعداد گل‌های مسابقات انجامید به طوری‌که تعداد گل‌های مسابقات لیگ فوتبال انگلیس در فصل ۶–۱۹۲۵ به ۶٬۳۷۳ گل در ۱٬۸۴۸ بازی افزایش یافت در حالی‌که در فصل پیشین این رقم ۴٬۷۰۰ گل برای همین تعداد بازی بود. در فصل ۸۸–۱۹۸۷ قانون آزمایشی نو وضع شد که در آن در هنگام ضربات آزاد آفسایدی وجود نداشت. این قانون موفق نبود چون بازیکنان تیم مهاجم می‌توانستند در هنگام ضربه در محوطۀ جریمه جمع می‌شدند یا حتی چند بازیکن در مقابل دروازه‌بان حریف می‌ایستادند. در سال ۱۹۹۰ قانون آفساید دوباره اصلاح شد به این صورت که اگر بازیکن مهاجم مساوی با بازیکن ماقبل آخر تیم مدافع باشد در حالت آفساید قرار ندارد، این تغییر که آخرین تغییر در قانون آفساید تا به امروز است، پیرو تلاش گردانندگان فوتبال برای هجومی‌تر شدن مسابقات و جریان سریع‌تر بازی صورت گرفت.
کاربرد قانون آفساید در سه مرحله تشریح می‌شود:
بازیکن به‌ خودی‌ِخود در موقعیت آفساید قرارداشتن، آفساید تلقی نمی‌شود مگر برابر قانون:
۱. در بازی دخالت کند.
۲. برای حریف ایجاد مزاحمت نماید.
۳. با بودن در آن وضعیت منفعتی کسب نماید.
و طبق قانون ۱۱ فوتبال، سه استثناء نیز وجود دارد که آفساید از طریق مستقیم آفساید تلقی نمی‌شود:
۱. ضربۀ دروازه
۲. ضربۀ اوت
۳. ضربۀ کرنر
همچنین برابر همین قانون به دو دلیل آفساید نمی‌باشد:
۱‌. با حریف ماقبل خود در یک خط باشد.
۲. با دو حریف آخر در یک خط باشد.
بازیکن زمانی در موقعیت آفساید قرار دارد اگر در نیمهٔ زمین حریف باشد
و از توپ به دروازهٔ حریف نزدیک‌تر باشد و کمتر از دو بازیکن میان او و دروازهٔ حریف قرار گرفته باشد. یعنی یک نفر یا صفر نفر در جلوی مهاجم قرارگرفته باشد بازیکن مهاجم در آفساید است در بیشتر مواقع این یک نفر دروازه‌بان است ولی اگر دروازه‌بان به هر دلیلی دروازه را ترک کرده باشد و به جلو رفته باشد و یک مدافع درجلوی مهاجم قرارگرفته باشد باز هم بازیکن مهاجم در آفساید است زیرا تنها یک‌نفر در جلوی مهاجم قرار گرفته است و قانون آفساید این است که اگر یک نفر یا صفر نفر در جلوی بازیکن مهاجم قرار گرفته باشد بازیکن مهاجم در آفساید است.
وضعیت فاصلهٔ مساوی با دومین بازیکن حریف نزدیک به دروازه حریف آفساید محسوب نمی‌شود.
در سال ۲۰۰۵ بورد بین‌المللی فوتبال تصمیم نویی در مورد قانون آفساید تصویب کردند: نزدیک‌تر بودن به دروازهٔ حریف به معنای این است که هر قسمت از سر، بدن دست‌ها یا پای بازیکن که از توپ و دومین بازیکن حریف نزدیک تر به دروازهٔ حریف باشد.
دژ گنبدان (دز گنبدان) نام ارگ یا دژی در شاهنامه است که اسفندیار در آن زندانی شد.
در دوران مزبور دستگاه سیاسی و نظامی کشور بعد از کیخسرو به شهر بلخ در شمال شرقی ایران انتقال یافت. شاهنامه در بیتی پر مفهوم چنین عقیده دارد:
گشتاسپ به تحریک گرزم، اسفندیار را متهم به چشم داشتن به تاج و تخت شاهی کرده و او را در دژ گنبدان زندانی کرد و خود از بلخ به سیستان سفر کرد. ارجاسپ شاه توران از خلاء قدرت در پایتخت و دربند شدن اسفندیار آگاهی یافته و به ایران لشکر کشید.
ارجاسپ بلخ پایتخت ایران را تسخیر لهراسپ پیر را کشته و دختران گشتاسپ را به اسامی به‌آفرید و همای به اسارت گرفته با خود می‌برد. گشتاسپ به بلخ بازگشته، اما در شکست ارجاسپ ناتوان می‌ماند. سرانجام بنا به پیشنهاد جاماسپ، اسفندیار از بند آزاد گشته در پیکاری ارجاسپ را پس می‌راند امّا خواهرانش را تورانیان به اسارت می‌برند.
گشتاسپ عقیده داشت پسرش اسفندیار هنوز آمادگی مناصب مهم را ندارد و اگر قدرت به او تفویض شود هوای نفس بر او غالب شده از قدرت سوء استفاده خواهد کرد به همین خاطر در سپردن مناصب مهم لشکری و کشوری به ایشان تعلل می‌کرد، امّا اسفندیار هم عقیده داشت پدرش به اغیار بیشتر علاقمند است تا به خاندان. سرانجام گشتاسپ روزی فرمان حبس با غل و زنجیر را برای اسفندیار صادر نمود:
چون هم طبری نام دژ گنبدان را به گونهٔ «دژ زنان» ترجمه کرده و هم ثعالبی آن را کمیذان ضبط کرده که گونهٔ تحریف‌شدهٔ کمنذان است، اینگونه پیشنهاد شده است که واژه «گنبدان» خود تحریف‌شدهٔ کَنْبَدان باشد.
ادوار تحکیم وحدت یا سازمان دانش‌آموختگان ایران اسلامی یک سازمان سیاسی و دانشگاهی منتقد حکومت ایران است که اعضای سابق دفتر تحکیم وحدت که پس از فارغ‌التحصیلی تمایل به ادامهٔ فعالیت تشکیلاتی دارند به عضویت آن در می‌آیند.
این سازمان به عنوان حزبی رسمی فعالیت خود را در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی شروع کرد. اما فعالیت های این سازمان پس از حوادث ۱۳۸۸ در ایران کمرنگ شد.
بسیاری از اعضای ادوار تحکیم وحدت در جریان اعتراضات بعد از انتخابات ریاست جمهوری دهم دستگیر شدند
در سال ۱۳۸۵ ماموران حکومتی با حکم قضایی، اموالی از این سازمان را در دفتر سامان ضبط کردند. در سال ۱۳۹۷ این سازمان توانست مجددا کنگره خود را برگزار کند. از جمله دبیرکل این سازمان احمد زیدآبادی است که به ۶ سال زندان و تبعید در گناباد و محرومیت مادام‌العمر از فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی محکوم شد. عبدالله مومنی، سخنگوی این سازمان نیز به ۶ سال حبس تعزیری و ۲ سال حبس تعلیقی محکوم شده است.آخرین وضعیت اعضای زندانی سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی "ادوار نیوز"
قصّه‌هایی برای خواب کودکان مجموعه‌ای است از قصّه‌های کلاسیک و مدرن و واقعی و تخیلی مناسب کودکان خردسال، که ویژهٔ هر شب سال قصّه‌ای دارد.قصه‌هایی برای خواب کودکان (آذر) صفحه ۱۴۶
مؤسسهٔ پژوهشی کودکان دنیا از سال ۱۳۷۷ به منظور آشنایی کودکان خردسال ۳ الی ۶ سال با محیط پیرامونشان و ارزش‌ها و ارتباط‌ها و رشد فکری و کلامی و عاطفی و پرورش تخیل آن‌ها فعالیت خود را آغاز نمود و کوشید تا مجموعه قصّه‌هایی را از بین افسانه‌های ایرانی و ادب کهن و قصّه‌های ملل و کلاسیک کودکان و ترجمه و نگارش قصّه‌های جدید برای کودکان فراهم سازد.قصه‌هایی برای خواب کودکان (آذر) صفحات ۹ و ۱۰ و ۱۱
مؤسسه پژوهشی کودکان دنیا طی پنج سال هزاران قصّه را مطالعه و بررسی نمودقصه‌هایی برای خواب کودکان (آذر) صفحه ۱۹ و در نهایت ۳۶۶ قصّه را در قالب دوازده جلد آماده ساختقصه‌هایی برای خواب کودکان (آذر) صفحه ۱۸ که هر جلد ویژهٔ یک ماه از سال است و دارای سی یا سی و یک قصّه می‌باشد.دوازده جلد قصه‌هایی برای خواب کودکان
در ارائه این مجموعه‌ها کوشش شده تا هر جلد با جلدهای قبل و بعد خود همخوانی داشته باشد و قصّه‌های با یکدیگر هماهنگ باشند و تعادل انواع قصّه‌ها در هر جلد رعایت شود.
مؤسسهٔ پژوهشی کودکان دنیا معتقد است که این مجموعه قصّه‌ها بیش از هر چیز گنجینه قصّه‌های صلح و دوستی است و والدین می‌توانند از طریق قصّه‌ها تفاهم، احترام به تفاوت‌ها، همزیستی و درک ملّت‌های دیگر را به فرزندان خود آموزش بدهند.
= اما آهنگ لالایی چیست؟ =
آهنگ لالایی نوای دلنشین، ساده و عامیانه است. آهنگ لالایی از ساختار منحصر به فردی تشکیل شده است که در کمترگونه ادبی می توان نمونه آن را یافت. این ساختار منحصربه فرد به این معناست که آهنگ لالایی هم شاعرانه هست و هم همراه با موسیقی. آهنگ لالایی ملایم و آرام است و غالباً با صدای مادر در کنار گهواره نوزاد خوانده می شود. از آهنگ لالایی در واقع برای شکایت وانتقاد استفاده می شود. به همین دلیل آهنگ لالایی سوزناک وغمناک نواخته می شود.
زیباترین آهنگ و صدا برای کودک صدای مادر است. این موضوع را همه ما می دانیم. آرامشی که در طنین صدای مادر است به کودک حس امنیت و آرامشی را می دهد که نمی تواند برای آن چایگزینی پیدا کند. بنابراین بهترین آهنگ لالایی صدای دلنشین مادر است. بدین معنا که حتی زمانی که مادر با کودک خود صحبت می کند درواقع یک آهنگ لالایی زیبا را به گوش او می رساند. بنابراین بدون خواندن ، مادر تنها با نوازش و زمزمه کردن های عاشقانه می تواند یک آهنگ لالایی زیبا را به کودکش تقدیم کند.
آهنگ لالایی ازدو بخش تشکیل شده است. آهنگ و شعر. آهنگ لالایی به کودک منتقل می شود و شعر از آن مادر است. برای دلنشین و آرامش بخش بودن یک آهنگ لالایی نیاز به شعری فاخر نیست چون کودک معنای آن را نمی فهمد اما آهنگ لالایی را می فهمد و با آن آرام می گیرد. بنابراین آنچه در لالایی بیش از همه مهم است، آهنگ لالایی است زیرا کودک با آن ارتباط برقرار می کند.
خواندن لالایی دراصل برای خواباندن کودکان است اما درعین خواباندن می تواند کاربردهای دیگری نیز داشته باشد. از مهم ترین کاربردهای خواندن لالایی، اثری است که آهنگ لالایی در آرام شدن کودک دارد. مادران لالایی را با لحنی عاطفی می‌خوانند واز این راه ، خود و کودکانشان را به آرامش می‌رسانند. آهنگ لالایی همواره یکی از بهترین و زیباترین شعرهای کودکانه است که بشر به خود دیده است. لالایی نخستین ارتباط کلامی و رابطه هم سخنی و آشنایی نوزاد با مادر محسوب می شود. وقتی که کودک صدای گرم و گیرا و نوازشگر مادر را می شنود ، دلش آرام می گیرد و با آن صدا که همراه با لالایی به گوشش می رسد، انس و الفت برقرار می کند. کودک با لالایی و آهنگ لالایی که از مادر دریافت می کند این توانایی را دارد که از میان هزاران صدای آشنا و ناآشنا، صدای دلنشین مادر خود را تشخیص دهد و این مهم ترین کاربرد لالایی است که قدرت تشخیص کودک را افزایش می دهد.
قصه‌هایی برای خواب کودکان (آذر)، انتشارات پیدایش، چاپ اول، پائیز ۱۳۸۵،
مؤسسه پژوهشی کودکان دنیا
انتشارات پیدایش
منصور پورحیدری ملقب به پدر استقلال (۶ بهمن ۱۳۲۴ تهران – ۱۴ آبان ۱۳۹۵ تهران) بازیکن و مربی فوتبال اهل ایران بود. پورحیدری در یک بازه زمانی ۲۳ ساله هشت بار سرمربی‌گری باشگاه فوتبال استقلال را بر عهده گرفت و با این تیم افتخارات فراوانی، از جمله یک قهرمانی در آسیا در ۹۱–۱۹۹۰، دو قهرمانی در لیگ فوتبال ایران در ۶۹–۱۳۶۸ و ۸۰–۱۳۷۹، دو قهرمانی در جام حذفی ایران در ۷۵–۱۳۷۴ و ۷۹–۱۳۷۸ و سه قهرمانی در جام باشگاه‌های تهران در ۱۳۶۲، ۱۳۶۴ و ۱۳۷۰ را کسب کرد به گونه‌ای که وی بعد از علی دانایی‌فرد پرافتخارترین مربی این باشگاه است. پورحیدری همچنین در سال‌های ۱۳۷۷ و ۱۳۷۸ سرمربی تیم ملی ایران بود و با این تیم موفق به کسب عنوان قهرمانی در فوتبال بازی‌های آسیایی ۱۹۹۸ بانکوک شد.از آنجا که از دور بعدی بازی‌های آسیایی، کشورها اجازه دارند با تیم‌های فوتبال امید در این رقابت‌ها شرکت کنند این آخرین قهرمانی تیم ملی بزرگسالان ایران در المپیک آسیایی است.
پورحیدری از اوائل دهه ۱۳۴۰ خورشیدی در بالاترین سطح فوتبال ایران حاضر شد و پس از مدتی حضور در تیم‌های جوانان دخانیات و جوانان دارایی به تیم بزرگسالان دارایی پیوست و در دو فصل متوالی ۱۳۴۴ و ۴۵–۱۳۴۴ با این تیم به کسب عنوان نائب قهرمانی جام باشگاه‌های تهران نائل شد و سرانجام در فصل ۱۳۴۶ با دارایی عنوان قهرمانی این مسابقات را از آن خود کرد تا اولین عنوان قهرمانی رسمی دوران فوتبالش را به دست آورد. سال بعد و در پی انحلال این باشگاه پورحیدری به تاج پیوست و تا پایان دوران بازی‌اش در پاییز ۱۳۵۴ در این تیم باقی ماند و یک قهرمانی در آسیا در ۱۹۷۰، دو قهرمانی در ایران در ۱۳۴۹ و ۱۳۵۳ و سه قهرمانی در تهران در ۱۳۴۸، ۱۳۵۰ و ۱۳۵۱ را با تاج به دست آورد. پورحیدری در دوران بازی به عنوان مدافع راست بازی می‌کرد و سابقه سه بازی در تیم ملی ایران را نیز دارد. نخستین بازی وی نیز در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۰ بود.
پورحیدری علاوه بر بازیکنی و سرمربی‌گری، به عنوان مدیر فنی و سرپرست باشگاه استقلال نیز فعالیت داشت و در تیم ملی ایران نیز مدتی به عنوان سرپرست فعال بود. از دیگر سوابق دوران مربی‌گری او حضور در الاهلی امارات، استقلال اهواز، فجر سپاسی شیراز، صنعت نفت آبادان و صنایع اراک را می‌توان نام برد. وی دارای رکوردهای زیادی در مربی‌گری در ایران است؛ وی تنها فوتبالیست ایرانی است که هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان مربی قهرمان جام باشگاه‌های آسیا شده‌است. پورحیدری همچنین تنها سرمربی‌ای است که هم با تیم ملی و هم با یک تیم باشگاهی قهرمان آسیا شده‌است. وی با شش پیروزی رکورددار پیروزی در شهرآورد تهران نیز می‌باشد.
پورحیدری پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران در عدم انحلال باشگاه تاج و تغییر نام آن به استقلال نقش پررنگی را ایفا کرد. تلاش پورحیدری در این راه و همچنین دوران طولانی و موفقیت‌آمیز وی در مربی‌گری این باشگاه باعث شده تا به وی لقب پدر استقلال را بدهند. بازیکنان و هواداران استقلال به وی لقب منصور خان را نیز داده بودند.
منصور پورحیدری بزرگمرد باشگاه استقلال تهران در ۱۴ آبان ۱۳۹۵ پس از حدود یک سال مبارزه با بیماری سرطان حنجره در بیمارستان ایران‌مهر تهران درگذشت. وی در این دوران دو بار در بیمارستان بستری شد اما با این وجود تا آخرین هفته‌ها و تا مرداد ۱۳۹۵ همچنان به عنوان سرپرست تیم استقلال بر روی نیمکت این تیم می‌نشست.
پورحیدری در ۶ بهمن ۱۳۲۴ در تهران و در خانواده‌ای هفت نفره به دنیا آمد. دوران کودکی وی در میدان خراسان در جنوب شرق تهران سپری شد و در همان محله به دبستان فردوسی رفت. علاقه پورحیدری به ورزش باعث شد تا از همان دوران کودکی به دنبال ورزش‌هایی همچون والیبال، تنیس روزی میز، دو و میدانی و فوتبال برود و سرانجام فوتبال را به شکل جدی و حرفه‌ای دنبال کرد. خانواده پورحیدری در هنگام نوجوانی وی به قلهک در شمال تهران نقل مکان کرد و دوران دبیرستان را در دبیرستان‌های تمدن و ایرانمهر گذارند. در همین دوران به شکل جدی‌تری پیگیر فوتبال شد و با حضور در زمین‌های خاکی الهیه و قلهک بیش از پیش به پیگیری فوتبال پرداخت. معلم ورزش پورحیدری در دبیرستان، پور امیر، با کشف استعداد او در فوتبال به پورحیدری توصیه کرد فوتبال را جدی‌تر پیگیری کند و وی را به غلامحسین نوریان، بازیکن تیم ملی ایران که عضو تیم دارایی نیز بود معرفی کرد. نوریان در ۱۳۴۱ وی را به تیم جوانان دخانیات که از تیم‌های زیر مجموعه دارایی بود برد تا پورحیدری برای نخستین بار وارد یک تیم باشگاهی شود. پورحیدری همزمان در دبیرستان عضو تیم فوتبال مدرسه بود به شکل رسمی در مسابقات فوتبال آموزشگاه‌های ایران شرکت کرد و در ۱۳۴۴ با تیم منتخب تهران قهرمان مسابقات آموزشگاه‌های ایران شد. این مسابقات در شیراز برگزار شد.
پورحیدری در ۱۳۴۱ به تیم جوانان دخانیات پیوست و یک سال برای این تیم بازی کرد. سال بعد وی به تیم جوانان دارایی پیوست و دو سال در این تیم توپ زد. سپس از ۱۳۴۴ به تیم اصلی دارایی پیوست و سه فصل این تیم را در مسابقات جام باشگاه‌های تهران همراهی کرد. دارایی در دو فصل ۱۳۴۴ و ۱۳۴۵ بعد از به ترتیب شاهین و پاس در جای دوم ایستاد و در ۱۳۴۶ سرانجام توانست قهرمانی تهران شود تا پورحیدری نخستین عنوان قهرمانی‌اش را با این تیم کسب کند. دارایی سال بعد و در اوائل ۱۳۴۷ منحل شد و به دنبال این امر بازیکنان این تیم به تیم‌های دیگر فوتبال تهران پیوستند. در این میان پورحیدری در کنار جلال طالبی، پرویز قلیچ‌خانی و اکبر افتخاری به تاج پیوست.
پورحیدری حضور کوتاه اما پرباری در تیم ملی ایران داشت. وی در ۱۳۴۹ و ۱۳۵۰ برای حضور در دو تورنمنت جام عمران منطقه‌ای ۱۹۷۰ و بازی‌های آسیایی ۱۹۷۰ به ترتیب توسط زدراکو رایکوف و ایگور نتو مربیان وقت تیم ملی به این تیم دعوت شد. در ۱۹۷۰ نیز پرویز دهداری که مربی تیم ملی بود وی را به اردوی تیم ملی جهت حضور در جام بین‌المللی کوروش دعوت کرد. بدین ترتیب پورحیدری در مجموع در این مسابقات سه بازی برای تیم ملی انجام داد و موفق به کسب دو عنوان قهرمانی در جام عمران منطقه‌ای و جام بین‌المللی کوروش شد. سه سال بعد و در تابستان ۱۳۵۳ فرانک اوفارل مربی ایرلندی تیم ملی وی را به اردوی آمادگی تیم ملی که برای بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ انجام می‌شد دعوت کرد اما پورحیدری این دعوت را نپذیرفت و اعلام کرد به دلیل سن بالایش به اردوی تیم ملی نمی‌رود تا جا برای جوانان باز شود.
پورحیدری بعد از خداحافظی از دنیای فوتبال جذب کادر مربی‌گری تاج شد و برای مدتی دستیار جکیچ مربی تیم تاج بود. در ۱۳۵۷ بعد از حضور کوتاهی در فوتبال امارات به ایران برگشت و در بهار ۱۳۵۸ نقش غیرقابل انکاری در تعیین سرنوشت سازمان ورزشی و فرهنگی تاج و عدم انحلال آن ایفا کرد. پورحیدری در همان سال برای نخستین بار و به شکل موقت به عنوان سرمربی استقلال برگزیده شد. وی بعدها بارها و بارها مربی‌گری استقلال را بر عهده گرفت و در قهرمانی‌های این تیم حضور فعالی داشت به گونه‌ای که از ابتدای فصل ۱۳۶۲ تا انتهای فصل ۸۱–۱۳۸۰ استقلال تحت مربی‌گری پورحیدری هشت جام رسمی کسب کرد. استقلال در این دوره بدون مربی‌گری پورحیدری و توسط مربیان دیگر تنها چهار جام رسمی کسب کرد. پورحیدری با قهرمانی‌هایش در ایران پنج مرتبه نیز استقلال را به مسابقات آسیایی رهنمون کرد که در آن مسابقات با یک قهرمانی، یک نائب قهرمانی، یک سومی و یک عنوان چهارمی در آسیا نیز حضور موفقیت‌آمیزی داشت و هیچ‌گاه مسابقات آسیایی را دست خالی ترک نکرد.استقلال با مربی‌گری پورحیدری قهرمان جام حذفی ۷۵–۱۳۷۴ شد و جواز حضور در مسابقات جام برندگان جام آسیا ۹۷–۱۹۹۶ را کسب کرد اما در زمان حضور در مرحله نهایی این بازی‌ها ناصر حجازی به عنوان سرمربی جایگزین منصور پورحیدری شده بود.
پورحیدری در ۷۸–۱۳۷۷ تیم ملی ایران را نیز رهبری کرد و در فواصل حضور در استقلال مربی تیم‌های باشگاهی فراوانی در ایران و حتی در امارات متحده عربی نیز بود اما با هیچ‌کدام از این تیم‌ها نتوانست موفقیت‌هایی که با استقلال کسب کرده بود را کسب کند.
بعد از اتمام دورهٔ بازیگری، رایکوف مربی وقت تاج که تیم جوانان تاج را هم در دست داشت، به دلیل پشتکار و پیگیری‌های فراوان منصور، او را به جوانان برد. رایکوف که از سال ۴۸ تا ۵۳ مربی تاج بود، به دلیل خستگی قادر به ادامه کار در تاج نشد و پس از باخت به تیم نفت آبادان در سال ۵۳ کنار گذاشته شد و تیم به علی دانایی فرد رسید که وی هم منصور پورحیدری را به عنوان کمک خود برگزید و علی دانایی فرد تنها ۸ بازی در سال ۵۴ سرمربی تیم بود و سپس جکیچ به عنوان سرمربی تاج در سال ۵۵ انتخاب شد و جکیچ هم منصور پورحیدری را به عنوان کمک خود انتخاب کرد. و نتایج مطلوبی را با وی کسب کرد.
پورحیدری در اوائل سال ۱۳۵۸ نقش بارزی در عدم انحلال تاج و تغییر نام آن داشت و حتی برای سرپا ماندن استقلال هزینه‌های باشگاه را نیز شخصاً داد. در بهار ۱۳۵۸ هنگامی که پورحیدری برای ثبت نام تیم تاج در مسابقات جام شهید اسپندی به دفتر تیم تهران‌جوان مراجعه کرد، متوجه شد که تیم تاج با این نام امکان حضور در مسابقات را ندارد. بعد از رای‌زنی با عنایت‌الله آتشی — بازیکن و مربی سابق تیم بسکتبال تاج که از سوی سازمان تربیت بدنی به عنوان مدیر مجموعه تاج انتخاب شده بود — از میان نام‌های پیشنهادی در نهایت استقلال برگزیده شد و تیم با این نام و مربی‌گری عباس رضوی در مسابقات شرکت کرد. پورحیدری در همان فصل ۱۳۵۸ در چند بازی نیز سرمربی‌گری تیم را بر عهده گرفت. پورحیدری در دو فصل ۱۳۵۹ و ۱۳۶۰ نیز سرمربی‌گری استقلال را برای مدت کوتاهی بر عهده داشت.
در ۱۳۶۰ پورحیدری به عنوان دستیار ولادمیر جکیچ در تیم الاهلی امارات حاضر شد و به مدت یک سال و نیم و تا میانه‌های سال ۱۳۶۱ در سمتش باقی ماند. قرارداد پورحیدری و تیم الاهلی امارات وی را بعد از حشمت مهاجرانی تبدیل به دومین مربی ایرانی کرد که با یک تیم خارجی قرارداد حرفه‌ای بست.
پورحیدری در فصل ۱۳۶۲ به استقلال برگشت و این بار توانست برای نخستین بار یک فصل کامل مربی گری استقلال را بر عهده بگیرد. حاصل این تداوم کار پورحیدری قهرمانی استقلال در مسابقات جام باشگاه‌های تهران ۱۳۶۲ بود. این نخستین عنوان تیم با نام نوینش، استقلال، نیز بود. فصل ۱۳۶۳ مسابقات جام باشگاه‌های تهران بعد از شش هفته نیمه‌کاره ماند و پورحیدری نیز از مربی‌گری استقلال کنار رفت. پورحیدری مدتی از استقلال و مربی‌گری دور بود تا آن‌که در فصل ۱۳۶۴ مجدداً سمت مربی‌گری استقلال را بر عهده گرفت و باز هم توانست استقلال را قهرمان جام باشگاه‌های تهران بکند. بعد از این قهرمانی وی باز هم از سمت خود کنار رفت اما سال بعد مجدداً به استقلال برگشت و مدتی استقلال را در فصل ۱۳۶۵ رهبری کرد.
پورحیدری در فصل ۱۳۷۲ به عنوان سرمربی تیم استقلال اهواز برگزیده شد و این تیم را در جام آزادگان ۱۳۷۲ هدایت کرد. پرویز مظلومی نیز به عنوان مربی پورحیدری را در اهواز همراهی می‌کرد. این حضور دوران موفقیت‌آمیزی برای پورحیدری نبود، استقلال اهواز در جام آزادگان آخر شد اما از آن‌جایی که در آن سال‌ها صعود و سقوط تیم‌ها بر اساس رتبه استانی‌شان تعیین می‌شد استقلال اهواز در سوپرلیگ خوزستان شرکت کرد و با قهرمانی در این بازی‌ها در جام آزادگان ماندگار شد.
پورحیدری بعد از پایان فصل ۱۳۷۲ یک سال از فوتبال به دور بود و در ۱۳۷۳ مربی‌گری نکرد اما با آغاز فصل ۷۵–۱۳۷۴ پورحیدری به خانه بازگشت و از هفته سوم لیگ آزادگان ۱۳۷۴ به عنوان سرمربی استقلال بر روی نیمکت این تیم نشست. استقلال در این فصل با پورحیدری دوران نسبتاً موفقیت‌آمیزی را پشت سر گذاشت: استقلال در لیگ به عنوان سومی رسید، این مقام در حالی به دست آمد که استقلال برابر رقبای بالای جدول امتیازهای فراوانی کسب کرد اما در نتایجی عجیب به تیم‌های پایین جدولی همچون آرارات و پلی‌اکریل باخت تا دست این تیم از کسب مقام قهرمانی کوتاه بماند. استقلال برخلاف لیگ اما در جام حذفی ۷۵–۱۳۷۴ موفق ظاهر شد و توانست مقام قهرمانی را کسب کند. جام حذفی ۷۵–۱۳۷۴ از مرداد ۱۳۷۴ آغاز شد و به شکل ماراتون گونه‌ای ۱۱ ماه و تا تیر سال بعد به طول انجامید و تمام بازی‌ها به شکل رفت و برگشتی انجام شدند. این دومین قهرمانی استقلال در جام حذفی و بعد هجده سال وقفه بود. به دنبال این قهرمانی استقلال جواز حضور در رقابت‌های جام برندگان جام آسیا ۹۷–۱۹۹۶ را کسب کرد تا استقلال بعد از وقفه‌ای ۴ ساله پای به رقابت‌های قاره‌ای بگذارد.
در ۱۴ شهریور ۱۳۷۷ پورحیدری به عنوان مربی جدید تیم ملی فوتبال ایران برگزیده شد. وی جانشین جلال طالبی شد و وظیفه اصلی‌اش هدایت تیم ایران در فوتبال بازی‌های آسیایی ۱۹۹۸ بود. پورحیدری در نخستین گام حسین فرکی و یورگن گده را به عنوان دستیارانش انتخاب کرد تا این کادر مربی‌گری تیم ملی را برای بازی‌های آسیایی آماده کنند. نخستین بازی تیم ملی با مربی‌گری پورحیدری یک دیدار دوستانه با کویت در شهر کویت بود که ایران آن بازی را با نتیجه ۰–۳ واگذار کرد. با وجود آن‌که پیش‌تر از سوی فدراسیون فوتبال اعلام شده بود که تیم ملی تا قبل از آغاز بازی‌های آسیایی به غیر از دیدار برابر کویت تعداد دیگری بازی دوستانه از جمله در مقابل تیم‌های ملی سنگاپور و عمان انجام می‌دهد، ایران بدون برگزاری دیدار تدارکاتی دیگری به آوردگاه بازی‌های آسیایی رفت. اردوهای تیم ملی نیز که قرار بود در ایتالیا و سنگاپور برگزار شوند لغو شدند. در نهایت تیم ملی با به یک اردوی تدارکاتی در امارات رفت اما در امارات نیز تیم‌های عمان و قطر حاضر به بازی دوستانه با ایران نشدند و بدین ترتیب تیم ملی بدون تدارکات مناسبی به تایلند اعزام شد. این موضوع سبب شد تا منصور پورحیدری بگوید تیم ملی به بازی‌های مرحله مقدماتی به چشم دیدارهای تدارکاتی می‌نگرد. ایران در مرحله مقدماتی با تیم‌های قزاقستان و لائوس هم‌گروه بود و با دو پیروزی آسان ۲–۰ و ۶–۱ به ترتیب برابر قزاقستان و لائوس به مرحله گروهی صعود کرد و در این مرحله با عمان، چین و تاجیکستان هم‌گروه شد. مربی تیم ملی عمان والدیر ویرا مربی سابق ایران بود و به همین علت این بازی با حساسیت دو چندانی روبه رو شد. ایران در کمال ناباوری این بازی را ۲–۴ واگذار کرد که این نتیجه باعث انتقادات فراوانی به تیم ملی و به ویژه شخص پورحیدری شد. با وجود این شکست تیم ملی در ادامه راه با دو پیروزی ۵–۰ و ۲–۱ به ترتیب برابر تیم‌های تاجیکستان و چین به مرحله یک چهارم نهایی صعود کرد. در این مرحله ایران با یک پیروزی قاطع ۴–۰ مقابل ازبکستان که با هت‌تریک علی دایی نیز همراه بود توانست به جمع چهار تیم برتر بازی‌های آسیایی راه یابد. ایران در مرحله نیمه‌نهایی مجدداً با چین رو به رو شد و با پیروزی ۱–۰ با گلزنی علی موسوی به دیدار نهایی راه یافت. تیم ملی در شنبه ۲۸ آذر ۱۳۷۷ در فینال بازی‌های آسیایی کویت را با نتیجه ۲–۰ و با گل‌های علی کریمی و کریم باقری مغلوب کرد تا مدال طلای بازی‌های آسیایی را از آن خود کند. در این بازی‌ها علاوه بر کسب مقام قهرمانی بازیکنانی همچون کریمی و هاشمیان برای نخستین بار برای تیم ملی به میدان رفتند.
تیم ملی بعد از قهرمانی در بازی‌های آسیایی در کویت و در جام دوستانه‌ای به اسم چائو فوریهCiao! February شرکت کرد. ایران در حالی که تیم اصلی و کاملش را به کویت نبرده بود در بازی نخست کویت را ۲–۱ مغلوب کرد و در دیدار پایانی ۱–۳ از راپید وین اتریش شکست خورد تا به مقام دومی این مسابقات برسد. پورحیدری و تیم ملی پس از این بازی‌ها تا خرداد ۱۳۷۸ فعالیت خاصی نداشتند و در این زمان ایران برای حضور در کاپ کانادا به ادمونتون کانادا سفر کرد و از سه بازی یک پیروزی و دو تساوی کسب کرد تا در این جام دوستانه هم دوم شود. ایران در ۱۷ مهر ۱۳۷۸ در کپنهاگ یک دیدار دوستانه با تیم ملی دانمارک انجام داد و به تساوی ۰–۰ دست یافت. این نتیجه که با درخشش هادی طباطبایی به دست آمد نتیجه مهمی در تاریخ بازی‌های تیم ملی است چرا که برای نخستین بار ایران در خاک اروپا و برابر یک حریف اروپایی به میدان رفت و بازی را نباخت. در این زمان بعد از بیش از یک سال مربی‌گری منصور پورحیدری قدرت و توانایی‌های تیم ملی ایران فراتر از آسیا تصور می‌شد.
در ۲۹ تیر ۱۳۸۱ و تنها چند هفته پس از جدایی از استقلال پورحیدری به عنوان مربی صنعت نفت آبادان برگزیده شد. صنعت نفت در آن فصل تازه به لیگ برتر ۸۲–۱۳۸۱ صعود کرده بود و جمشید بشاگردی، مدیر عامل وقت این تیم پورحیدری را به دلیل سابقه خوبش در استقلال و تیم ملی به عنوان سرمربی جدید در نظر گرفت. این در حالی بود که پورحیدری بعد از جدایی از استقلال اعلام کرده بود قصد مربی‌گری ندارد اما منصور رشیدی مربی سابق دروازه‌بان‌های استقلال موفق شد رضایت وی برای حضور در آبادان را کسب کند. پورحیدری در نخستین اقدامش بازیکنانی همچون رأفت قلی‌اف، اسماعیل حلالی و داوود سیدعباسی را به خدمت گرفت. با این وجود حضور پورحیدری در آبادان چندان موفقیت‌آمیز نبود، هواداران تیم صنعت نفت با حضور بازیکنان غیر بومی در آبادان مخالف بودند و این امر باعث جو سکوهای ورزشگاه تختی آبادان ملتهب باشد. صنعت نفت در دوران مربی‌گری پورحیدری بازی‌های تماشاگرپسندی داشت اما در نتیجه‌گیری موفق عمل نکرد. بدین ترتیب بعد از هفته دهم لیگ برتر و در حالی که صنعت نفت نه امتیاز از ده بازی برگزار شده کسب کرده بود به دنبال تساوی ۱–۱ با استقلال اهواز در آبادان پورحیدری از سمت خود استعفا کرد و به سرعت به عنوان مدیرفنی استقلال منصوب شد. مهم‌ترین و حساس‌ترین بازی دوران مربی‌گری پورحیدری در صنعت نفت دیدار این تیم و استقلال بود که با گلزنی حمید خدمتکاری و پیروزی ۱–۰ صنعت نفت همراه شد تا پورحیدری بر تیم سابقش پیروز شود.
در پی کسب نتایج ضعیف و حذف استقلال از مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۰۳–۲۰۰۲ رولند کخ مربی آلمانی استقلال در فروردین ۱۳۸۲ از سمتش برکنار شد. به دنبال برکناری کخ از سمت مربی گری استقلال، جواد زرینچه کاپیتان تیم، به عنوان مربی موقت انتخاب شد. نتایج استقلال تحت مربی‌گری زرینچه بهبود نیافت و زرینچه بعد از چهار مسابقه از سمت خود کنار رفت و منصور پورحیدری که از میانه‌های فصل و دی ۱۳۸۱ به عنوان مدیر فنی در کنار تیم بود در بازی‌های باقی‌مانده فصل مربی‌گری استقلال بحران‌زده را بر عهده گرفت. پورحیدری در پنج مسابقه پایانی فصل هدایت استقلال را بر عهده داشت و یک پیروزی و چهار شکست حاصل آخرین دوران حضور پورحیدری به عنوان مربی بر روی نیمکت آبی‌های پایتخت بود.
در آبان ۱۳۸۲ و از میانه‌های فصل ۸۳–۱۳۸۲ پورحیدری به تیم صنایع اراک پیوست. این در حالی بود که خبرهایی مبنی بر مربی‌گری وی در سایپا تهران نیز مطرح بود اما وی حضور در تیم تازه تأسیس صنایع اراک را برگزید. صنایع اراک تیمی بود تازه تأسیس که در قرار بود چند صنعت بزرگ استان مرکزی از آن حمایت بکنند و در آن فصل برای نخستین بار اراک را صاحب تیمی در لیگ آزادگان کرده بود. در ابتدای فصل نصرالله عبداللهی سرمربی این تیم بود اما نتایج ضعیف صنایع اراک با عبداللهی باعث شد تا وی از سمت خود استعفا دهد و دستیارش، حسین گازرانی، سرمربی تیم شود اما گازرانی هم به سرعت از این سمت برکنار شد تا در نهایت پورحیدری در اواسط فصل سرمربی این تیم تازه تأسیس شود. صنایع اراک با مربی‌گری پورحیدری موفق عمل کرد و وی موفق شد تا با پیروزی برابر تیم آتیه‌سازان کوثر تهران در هفته آخر بازی‌های لیگ، صنایع اراک را در لیگ یک حفظ کند. در فصل ۸۴–۱۳۸۳ پورحیدری همچنان سمت مربی‌گری صنایع اراک را بر عهده داشت و تدام کار و حمایت مالی مناسب تیم صنایع در پایان فصل در رتبه پنجم جدول قرار گرفت و در مسابقات جام حذفی نیز موفق شد فولاد خوزستان، قهرمان آن فصل لیگ برتر ایران را حذف کند. در ابتدای فصل ۸۵–۱۳۸۴ پورحیدری از سمت مربی‌گری تیم صنایع اراک کنار رفت اما نتایج ضعیف حسین آبانگاه، مربی جانشین وی، باعث برکناری بادکوبه و بازگشت پورحیدری به اراک در هفته هشتم لیگ شد. پورحیدری در پایان فصل موفق شد صنایع اراک را در جدول دوازده تیمی دهم کند تا صنایع باز هم در لیگ یک باقی بماند. فصل ۸۶–۱۳۸۵ نیز همچون فصل قبل پیش رفت، عدم حمایت مالی باعث شد تا تیم صنایع اراک با مربی‌گری پورحیدری به رتبه‌ای بهتر از هشتمی در جدول یازده تیم دست نیابد. این فصل آخرین حضور پورحیدری در اراک نیز بود. پورحیدری در دوران حضورش در صنایع اراک همواره در حال دست و پنجه نرم کردن با مشکلات مالی و عدم حمایت مسئولان استانی از این تیم بود و در مصاحبه‌هایش نیز به این مشکلات اشاره کرد. این عوامل باعث شدند تا صنایع اراک هیچ‌گاه موفقیت خاصی در لیگ یک کسب نکند و جواز حضور در لیگ برتر را به دست نیاورد.
پورحیدری بعد از پایان دوران مربی‌گریش در صنایع اراک دیگر هیچ‌گاه به عنوان سرمربی در فوتبال فعالیت نکرد. وی از اواسط دهه ۱۳۸۰ خورشیدی تنها به حضور به عنوان سرپرست یا مدیر فنی تیم‌های مختلف اکتفا کرد. در فصل ۸۹–۱۳۸۸ وی مدیر فنی تیم پاس همدان بود. در همین فصل وی مدتی سرپرست تیم ملی ایران در مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰ نیز بود. در اردیبهشت ۱۳۸۹ در حالی که از وی برای مربی‌گری در تیم شن سا اراک دعوت شده بود وی پست سرمربی‌گری این تیم را نپذیرفت و در عوض به عنوان مدیر فنی در این تیم مشغول به کار شد. پورحیدری در تمام این مدت با عنوان‌های مختلف همچون عضو هیئت مدیره، سرپرست، عضو کمیته فنی و مدیر فنی همواره در کنار تیم استقلال حضور داشت اما در مصاحبه‌ای در خرداد ۱۳۹۴ اعلام کرد که سال‌ها قبل از مربی‌گری کنار کشیده و دیگر قصد این کار را ندارد. آخرین حضور پورحیدری در میدان‌های فوتبال در ۲۱ مرداد ۱۳۹۵ در دیدار استقلال و پیکان در چارچوب رقابت‌های هفته چهارم لیگ برتر ۹۶–۱۳۹۵ ایران بود.
منصور پورحیدری در ۳۲۶ بازی سرمربی استقلال بوده و از این لحاظ بیش از هر مربی دیگری هدایت استقلال را برعهده داشته است.
منصور پورحیدری تنها ایرانی است که موفق شده دو بار جام باشگاههای آسیا را بالای سر ببرد. وی تنها فوتبالیست ایرانی است که هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان مربی توانسته در سطح مسابقات باشگاهی آسیا عنوان قهرمانی را به دست آورد؛ پورحیدری در مسابقات باشگاهی قهرمانی آسیا ۱۹۷۰ به عنوان بازیکن و در جام باشگاه‌های آسیا ۹۱–۱۹۹۰ به عنوان سرمربی توانست قهرمان آسیا شود.
منصور پورحیدری همچنین تنها سرمربی‌ای است که توانسته به عنوان سرمربی در مسابقات آسیایی در سطح ملی و هم در سطح باشگاهی به عنوان قهرمانی برسد. وی به همراه تیم ملی ایران قهرمان بازی‌های آسیایی ۱۹۹۸ و به همراه استقلال قهرمان جام باشگاه‌های آسیا ۹۱–۱۹۹۰ شده است که از این بابت نه تنها در ایران بلکه در آسیا هم رکورد دار است.
قهرمان بازیهای آسیایی
آسیایی 🏆🏆🥇 ۲ جام قهرمانی و یک طلای قهرمانی
لیگ ایران 🏆🏆🏆🏆 ۴ جام قهرمانی
جام حذفی ایران 🏆🏆۲ جام قهرمانی
جام باشگاههای تهران🏆🏆🏆🏆🏆🏆🏆 ۷ جام قهرمانی
غیر رسمی 🏆🏆🏆🏆🏆🏆🏆🏆🏆🏆 ۱۰ جام قهرمانی
مجموع ۲۶ قهرمانی ____۲۵ جام__یک مدال طلا
پورحیدری در آذر ۱۳۵۴ و بعد از خداحافظی از فوتبال با فریده شجاعی، بازیکن تیم بسکتبال زنان تاج ازدواج کرد. وی در زمان ازدواج ۳۰ سال داشت. نخستین فرزند پورحیدری، علی، در ۱۳۶۲ به دنیا آمد و عسل دومین فرزند وی نیز در ۱۳۷۱ متولد شد. از میان فرزندان پورحیدری، دخترش عسل همچون پدر و مادرش ورزش را دنبال کرد و بازیکن تیم بسکتبال زنان صنعت نفت آبادان و تیم ملی بسکتبال زنان ایران است. پورحیدری در دوران حضورش در فوتبال چندان با رسانه‌ها مصاحبه‌های بلند نمی‌کرد و تنها دو مورد، یک بار در ۱۳۷۵ و با هفته نامه آوای ساوه و دیگر بار در ویژه‌نامه نوروزی روزنامه استقلال جوان در ۱۳۹۰ مصاحبه‌های طولانی با وی داشته‌اند و پورحیدری در این مصاحبه‌ها از دوران بازی و مربی‌گریش صحبت کرده.
در آذر ۱۳۹۴ پورحیدری به دلیل بالا رفتن قند خون برای نخستین بار در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان ایران‌مهر بستری شد. چند روز بعد پورحیدری از بیمارستان مرخص شد و به عنوان سرپرست به نیمکت استقلال بازگشت اما ده ماه بعد و در مهر ۱۳۹۵ با بدتر شدن حال عمومی‌اش دوباره در بیمارستان بستری شد. با وخامت حال پورحیدری وی به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل شد و سرانجام در صبح جمعه ۱۴ آبان ۱۳۹۵ بر اثر بیماری سرطان ریه در بیمارستان ایرانمهر در ۷۰ سالگی درگذشت. در این میان در رسانه‌ها گفته شد که پورحیدری تا سه هفته پیش از فوتش از نوع بیماریش بی‌خبر بود. در ۱۶ آبان مراسم خاک‌سپاری پورحیدری در ورزشگاه شیرودی تهران برگزار شد و وی در گورستان بهشت‌زهرا در جنوب تهران دفن شد. مراسم ختم پورحیدری در مسجد جامع شهرک غرب تهران برگزار شد و در دیگر نقاط ایران همچون اهواز و چرام و در خارج از ایران در دبی و لس آنجلس مراسم یادبود وی برگزار شد.
در زمانی که پورحیدری در بیمارستان بستری و تحت درمان بود تعداد زیادی از ورزشکاران، همبازیان، شاگردان و دوستان وی به عیادت از پورحیدری رفتند. از میان این افراد عباس جدیدی کشتی‌گیر سابق تیم ملی ایران و عضو شورای شهر تهران بود. عکسی که جدیدی با پورحیدری در حالی که وی بی‌هوش بود گرفت بسیار حاشیه‌ساز شد. انتشار این عکس در شبکه‌های اجتماعی خشم هواداران استقلال را برانگیخت و ناراحتی خانواده پورحیدری را نیز در پی داشت. در پی واکنش‌ها به این عکس جدیدی در مصاحبه‌ای اعلام کرد که وی این عکس را نگرفته بود و پرستاران بیمارستان را مقصر دانست. سپس وی در حساب شخصی‌ای در شبکه اجتماعی اینستاگرام بابت انتشار این عکس عذرخواهی کرد.
در ۶ بهمن ۱۳۹۹ و در سالروز تولد منصور پورحیدری، شهرداری منطقه یک تهران نام خیابان "روشنایی" در این منطقه را به "منصور پورحیدری" تغییر داد. این خیابان با مشورت با خانواده پورحیدری و به دلیل نزدیک بودن به محل زندگی منصور پورحیدری برای این مهم انتخاب شد. در مراسم تغییر نام همسر و فرزندان پورحیدری حضور داشتند و از سردیس پورحیدری نیز پرده‌برداری شد.
لنینیسم در فلسفهٔ مارکسیستی، بدنهٔ نظریهٔ سیاسی برای سازمان سیاسی حزب پیشتاز انقلابی و دستیابی به دیکتاتوری پرولتاریا، به عنوان پیش‌درآمد سیاسی تأسیس سوسیالیسم است. لنینیسم که توسط ولادیمیر لنین انقلابی روس و رهبر شوروی توسعه داده شد و به نام وی نیز نامیده شد، تئوری‌های سیاسی و اقتصاد سوسیالیستی را شامل می‌شود که از مارکسیسم و نیز تفاسیر لنین از تئوری مارکسیستی برای کاربرد عملی آن با شرایط اجتماعی-سیاسی روسیهٔ دهقانی در اوایل سدهٔ بیستم بسط پیدا کرد. در فوریهٔ ۱۹۱۷ به مدت ۵ سال، لنینیسم برنامهٔ روسی اقتصاد مارکسیستی و فلسفهٔ سیاسی بود که از سوی حزب بلشویک، حزب پیشتازی که مبارزه برای استقلال سیاسی طبقهٔ کارگر را رهبری می‌کرد، به اجرا درمی‌آمد.فرهنگ اندیشه مدرن چاپ سوم(The New Fontana)
اندیشه لنین در نزد برخی به عنوان «مارکسیسم دوران امپریالیسم یا آخرین مرحله سرمایه داری» به شهرت رسید و به عنوان شالوده نظری انترناسیونالیسم پرولتری و کارپایه ایدئولوژیک بسیاری از احزاب و جنبش‌های کمونیستی جهان شناخته شد.
اندیشه لنین بر پایه برتری طبقه کارگر و حقانیت تاریخی آن استوار است. به نظر لنین طبقه کارگر حق دارد برای انجام رسالت تاریخی خود، به سلطه طبقات دیگر پایان دهد و سیادت مستقل خود را، که همان دیکتاتوری پرولتاریا است، مستقر سازد. ابزار کارگران برای رسیدن به این هدف حزب طبقه کارگر است که به گفته لنین «آگاه‌ترین عناصر طبقه کارگر» در آن گرد آمده و متشکل شده‌اند.
پس از مرگ لنین و با به قدرت رسیدن جوزف استالین، دیکتاتوری بزرگی در شوروی به پا شد و در عین حال این کشور با پیشرفت چشمگیر اقتصادی به ابرقدرتی در سطح جهان بدل شد. به ویژه پس از پیروزی در جنگ جهانی دوم و علی‌رغم تلفات انسانی بسیار سنگین در طول جنگ، شوروی به یکی از دو قطب جهان معاصر تبدیل شد.
این رژیم در اوایل دهه ۹۰ و پس از یک سری اصلاحات که توسط گورباچف، آخرین رهبر شوروی، انجام شده بود از هم فروپاشید.
در قرن نوزدهم ، کارل مارکس و فریدریش انگلس مانیفست حزب کمونیست (۱۸۴۸) را نوشتند که در آن خواستار اتحاد سیاسی طبقات کارگر اروپا برای دستیابی به انقلاب کمونیستی بودند . و اشاره کرد ابتدا انقلاب کارگری در کشورهای صنعتی اتفاق می افتد. در آلمان ، سوسیال دموکراسی مارکسیستی چشم انداز سیاسی حزب سوسیال دموکرات آلمان بود که مارکسیست های روسی، مانند لنین را الهام بخش بود.Faces of Janus p. 133.
در (۱۹۱۷) لنین اشاره کرد که انقلاب روسیه یک رویداد ملی منزوی نیست، بلکه یک رویداد کاملاً بین المللی است. و اولین انقلاب سوسیالیستی در جهان، کاربرد عملی لنین از مارکسیسم و انقلاب پرولتری در شرایط اجتماعی ، سیاسی و اقتصادی روسیه ، انقلاب فقرا را برانگیخت و سلطنت سیصد ساله خاندان رومانوف را به خود جلب کرد( ۱۶۱۳–۱۹۱۷).Lih, Lars (2005). Lenin Rediscovered: What is to be Done? in Context. Brill Academic Publishers. ISBN 978-90-04-13120-0.
ولادیمیر لنین، بی‌شک از بحث برانگیزترین شخصیت‌های تاریخ است. بعضی طرفدارانش او را چون قدیسی آسمانی بالا می‌برند و برخی مخالفان او را تجسم شیطان روی زمین می‌دانند. حتی در نگاه به زندگی او، دیدگاه‌های بسیار متفاوتی موجود است. درهرصورت کسانی بوده‌اند که خود را دنباله‌رو لنین دانسته‌اند؛ و در صف دشمنان او نیز می‌توان چنین تنوعی یافت.
لنین خود را شاگرد مکتب کارل مارکس و ادامه دهنده ایده‌های آن فیلسوف آلمانی می‌دانست. او پیوسته بر مخالفان خود می‌تاخت که اندیشه مارکس را تحریف کرده و از این راه به مبارزه طبقات زحمتکش ضربه زده‌اند. اما بعضی از منتقدان بر این باورند که در اندیشهٔ خود لنین می‌توان به روشنی نقض پاره‌ای از مبانی فکری مارکس را مشاهده کرد.
منتقدان لنین انحراف‌های اصلی او از بنیادهای فکری مارکس را در مسائل زیر می‌دانند:
به زعم عده ای، مارکس عقیده داشت که انقلاب سوسیالیستی تنها در پیشرفته‌ترین جوامع سرمایه داری و به دست یک طبقه کارگر آگاه انجام می‌گیرد. بسیاری از متفکران مارکسیست معاصر لنین مانند برنشتاین و کائوتسکی در اروپای غربی و متفکر بزرگی مانند پلخانوف در روسیه عقیده داشتند که روسیه هنوز جامعه‌ای فئودالی است، فاقد طبقه کارگر پیشرفته‌است، و تا مرحله انقلاب کارگری راه درازی در پیش دارد. روشنفکران روسیه نخست باید به پیدایش و رشد پرولتاریای صنعتی در این کشور یاری برسانند.
منتقدان لنین می‌گویند او باید متوجه فراهم نبودن شرایط یک انقلاب سوسیالیستی در روسیه می‌بود.
به زعم عده ای، مارکس به خیزش و رهایی پرولتریا تنها در زنجیره‌ای از انقلابات سوسیالیستی اعتقاد داشت. عده‌ای از اندیشه مارکس اینگونه برداشت می‌کنند که به نظر او انقلاب در رشته‌ای از کشورهای پیشرفته روی می‌دهد و جنبه بین‌المللی دارد و انقلاب در یک کشور یگانه یا به آسانی سرکوب می‌شود، یا به انحراف می‌رود.
منتقدان می‌گویند که اقدام لنین با این اصول مغایرت داشته‌است.
؛ بی اعتقادی به دموکراسی و آزادی‌های دموکراتیک
لنین هر نوع حکومتی را اعمال نوعی از سلطه طبقاتی می‌دانست. او به دموکراسی به عنوان یک فرم و آئین سیاسی مدرن اعتقادی نداشت و آن را سرپوشی بر اختناق و سرکوب طبقاتی بورژوازی می‌دانست. او عقیده داشت که حکومت کارگری باید آشکارا "دیکتاتوری پرولتاریاً" را برپا سازد و طبقات استثمارگر را سرکوب کند.
این دسته از مخالفان لنین می‌پندارند که او برخلاف مارکس برای آزادی‌های دمکراتیک ارزشی قائل نبود.
رزا لوکزامبورگ، انقلابی کمونیست آلمانی، همیشه در رابطه با لنین موضع داشت. در جریان انقلاب ۱۹۰۵ به دفاع از لنین و حزب بلشویک پرداخت، و پس از به قدرت رسیدن نیز از بلشویک‌ها حمایت کرد و آن‌ها را «وفاداران همیشگی به سوسیالیسم بین‌المللی» نامید. البته به زعم او، بعد از قدرت‌گیری دیکتاتور مانندِ حزب بلشویک، رزا اختلافاتی با لنین و یارانش پیدا کرد. عمدهٔ این اختلافات بر سر نبود دموکراسی و آزادی بیان در شوروی پس از انقلاب و قرارداد صلح بلشویک‌ها با آلمان بود.
رزا لوکزامبورگ آثار زیادی در مورد روسیه و طبعاً لنین دارد که از آن‌ها می‌توان از «انقلاب روسیه» و «تراژدی روسی» نام برد.
او پس از قدرت گرفتن حزب بلشویک، در حالی که خود در زندان بود، در کتاب «انقلاب روسیه» اذعان می‌کند که دیکتاتوری حزب بلشویک، دیکتاتوری پرولتاریا، به آن شکل که مارکس توضیح داده، نیست.
البته رزا لوکزامبورگ، شرایط سخت جنگ داخلی را درک می‌کند و در این مورد لنین و رفقایش را بر حق می‌داند.
رزا می‌نویسد:
رزا لوکزامبورگ، بعدها در کتاب «تراژدی روسی» با امضای عهدنامه برست-لیتوفسک با آلمان به مخالفت برخاست و از لنین و شوروی به خاطر این کار انتقاد کرد.
گئورگ لوکاچ، فیلسوف و انقلابی مجار، از مهم‌ترین نظریه‌پردازان مارکسیست در اوایل و اواسط قرن بیستم به حساب می‌آید.
لوکاچ خود را لنینیست می‌دانست و نه تنها در زمان انقلاب اکتبر و پس از مرگ لنین که حتی تا سال‌ها بعد و تا آخر عمر خود، از لنین و اندیشه‌هایش، سرسختانه حمایت می‌کرد و او را بسیار نزدیک به کارل مارکس می‌دانست.
او می‌پنداشت که لنین: «... بزرگ‌ترین متفکری است که پس از مارکس از جنبش انقلابی طبقهٔ کارگر برخاسته است.»
لوکاچ در دههٔ ۲۰ و اندکی پس از مرگ لنین، کتابی به نام «تأملی در وحدت اندیشهٔ لنین» نوشت و در آن به دفاع از اندیشه‌های لنین در باب انقلاب، طبقهٔ کارگر و حزب پرداخت.
نقد منتقدانی که لنین را محدود به روسیه می‌دانند؛
«او در نقد منتقدان لنین می‌گوید: «فرصت‌طلبان که نه قادر به انکار و نه چشم‌پوشی از اهمیت او هستند، یاوه می‌بافند که لنین چهرهٔ سیاسی سترگی در روسیه بود اما فاقد آن بینش لازم در تمایزات میان روسیه و کشورهای پیش‌رفته‌تر بود که بتواند رهبر پرولتاریای جهان بشود.»
لوکاچ، با اذعان این که این انتقادات، به غلط، به مارکس هم وارد می‌شده، آن‌ها را با دلایل خودش رد می‌کند.
او لنین را تا حد مارکس بالا می‌برد و می‌گوید: «لنین کاری در دوران ما کرد که مارکس در اوج توسعهٔ سرمایه‌داری برای پرولتاریا انجام نداد. لنین در مسایل توسعهٔ روسیهٔ مدرن همواره مسئلهٔ قرن را در کلیت آن می‌دید:آغاز آخرین مرحلهٔ سرمایه‌داری و امکانات تغییر مبارزه نهایی اجتناب‌ناپذیر بورژوازی و پرولتاریا به نفع پرولتاریا و نجات بشریت.»
؛ هسته و مرکز تفکر لنین
جدا از این، گئورگ لوکاچ، هسته و مرکز تفکر لنین را نگاه به مسائل جهانی از دیدگاه مارکسیستی «فعلیت انقلاب» می‌دانست.
لوکاچ می‌گوید: «فعلیت انقلاب، هستهٔ تفکر لنین و علقه‌تعیین‌کننده‌اش با مارکس است.»
؛ سیمای انسانی لنین
گئورگ لوکاچ، که حرف‌های یادشده را در سال ۱۹۲۴ زده‌است، سال‌ها بعد در سال ۱۹۶۷، و در حالی که بسیاری از کمونیست‌ها، به بهانهٔ دوران استالین و استبداد شوروی از لنین رو گردانده بودند، پس‌گفتاری به کتاب خودش، تأملی در وحدت اندیشهٔ لنین، نوشت و در آن نه تنها اعلام کرد که هنوز لنینیست است که حتی از وجوهی که در آن کتاب فرصت پرداختن به آن‌ها نشده بود، سخن گفت.
برای مثال، لوکاچ، در این «پی‌نوشت» از کتاب سابق خود انتقاد می‌کند که: «قادر به معرفی سیمای انسانی لنین نیست.»
و در مورد سیمای انسانی لنین می‌نویسد:
؛ اقدام و مبارزهٔ مستمر، تریبون بی‌همتای خلق
گئورگ لوکاچ در این پی‌نوشت مجدداً با شور از لنین دفاع می‌کند که: «زندگی او سرشار از اقدام مستمر و مبارزهٔ مداوم در دنیایی است که بنا به اعتقاد عمیق وی هیچ موقعیتی بدون راه حل برای او یا دشمنانش وجود ندارد. پس ترجیع‌بند زندگی وی چنین بود:همواره برای اقدام آمده بودن.»
و «بنابراین سادگی سنجیدهٔ لنین تأثیر نافذی بر توده‌ها داشت. ... وی بدون نشانی از لفاظی، تریبون بی‌همتای خلق بود. چه در زندگی خصوصی و چه عمومی انزجار بی‌حدی از عبارت‌پردازی، گنده‌گویی یا اغراق داشت.»
؛ در مورد عقد قرارداد صلح برست-لیتوفسک
او در این «پی‌نوشت» هم‌چنین از برخی سیاست‌های لنین، همچون عقد قرارداد صلح برست-لیتوفسک -که در آن زمان با مخالفت بعضی کمونیست‌های چپ‌گرای آلمانی و رزا لوکزامبورگ، از ره‌بران بین‌المللی کمونیسم، روبرو شد- دفاع می‌کند.
گئورگ لوکاچ می‌نویسد: «این که وی (لنین) در مشی رئال پولیتیک خود در مقابل کمونیست‌های چپ رو بر حق بود، اکنون حقیقت تاریخی پیش پاافتاده‌ای است. (در مورد قرارداد صلح مذکور) چناچه کمونیست‌های چپ‌رو در صحنهٔ بین‌المللی مدافع پشتیبانی از انقلاب آتی آلمان از طریق جنگ انقلابی بودند، جنگی که جز قمار بر سر موجودیت شوروی روسیه نبود. اما عمل درست لنین در این مورد بر تحلیل تئوریک عمیق از خصوصیت ویژهٔ توسعهٔ کل انقلاب متکی بود. ارجحیت انقلاب جهانی بر هر رخداد دیگری به نظر وی حقیقتی اصیل به‌شمار می‌رفت».
؛ میل به آموختن در لنین
خصوصیت دیگر لنین، که برای گئورگ لوکاچ تحسین‌برانگیز است، میل به آموختن است.
او می‌نویسد: «لنین در سراسر زندگی‌اش همیشه می‌آموخت. چه از منطق هگل و چه از عقیدهٔ کارگری دربارهٔ نان.» «خودآموزی مداوم، صداقتی مستمر در قبال درس‌های جدید تجربه، یکی از ابعاد اساسی ارجحیت مطلق عمل در حیات لنین است.»
؛ صورتی طراز نوین از نگرش به واقعیت
لوکاچ در نهایت، در انتهای «پی‌نوشت»، سعی می‌کند لنین را در جمله‌ای توضیح دهد.
«چهره لنین در ورای اعمال و آثارش، چونان تجسم عینی آمادگی پایدار بیان‌گر ارزشی جاودانه‌است – صورتی طراز نوین از نگرشی نمونه به واقعیت.»
گذری به هند رمانی از ادوارد مورگان فورستر است که در سال ۱۹۲۴ میلادی منتشر شد. فورستر در این رمان که در دوره سلطه انگلیس بر هند می‌گذرد به رابطه انگلیسی‌ها و هندی‌ها و نیز تلقی دو فرهنگ از جهان و انسان می‌پردازد. گذری به هند از مطرح‌ترین آثار فورستر می‌باشد. این رمان برنده چند جایزه شده‌است. دیوید لین در سال ۱۹۸۴ فیلمی بر پایه این زمان ساخت.
گذری به هند با ترجمه حسن جوادی به فارسی نیز منتشر شده‌است.
رمان گذری به هند از سه بخش تشکیل شده است:
فیل انسلمو خوانندهٔ هوی متال آمریکایی است که بیشتر به‌عنوان خوانندهٔ پیشین پنترا شناخته می‌شود. او در حال حاضر خوانندهٔ گروه داون است.
او همچنین مالک شرکت تهیه‌کننده موسیقی هاوس‌کور رکوردز است که در آن به پروژه‌های کم‌تر شناخته‌شده‌اش می‌پردازد.
او با نام اصلی فیلیپ هنسن انسلمو زاده و بزرگ‌شدهٔ نیو اورلئانز است. پدرش در نیو اورلئانز رستورانی با نام خانوادگی‌شان داشت.بیوگرافی انسلمو در وب‌گاه بیوفایل انسلمو یک برادر کوچک‌تر از خودش به‌نام جری و یک خواهر دوقلو به نام ربکا دارد که در تنها آلبوم منتشر شده از گروه ساترن ایزولیشن، به عنوان خوانندهٔ بک وکال با فیل همکاری کرده‌است.
انسلمو در مصاحبه‌های مختلف گفته که در کودکی بسیار آرام و منزوی بوده‌است. او همچنین در جوانی مدتی به کار بر روی قایق‌های ماهیگیری مشغول بوده‌است.
او تا قبل از این‌که به پنترا بپیوندد خوانندهٔ یک گروه گمنام به‌نام ریزر وایت بود که چون از خودشان چیزی نداشتند بیشتر به بازخوانی کارهای جوداس پریست می‌پرداختند. آشنایی او با پنترا زمانی اتفاق افتاد که برادران ابوت و رکس براون به کلوپی در نیواورئانز-که انسلمو به آنجا زیاد رفت‌وآمد داشت- رفتند.بیوگرافی انسلمو در وب‌گاه AllMusic
آن‌ها انسلمو را جایگزین مناسبی برای تری گلیز(گیتاریست و خوانندهٔ پیشین پنترا) یافتند و با پیوستن او به پنترا، گروه کار بر روی آلبوم چهارم‌شان با نام "پاور متال" را شروع کردند.
"پاور متال" که تهیه‌کنندگی‌اش بر عهدهٔ خود گروه بود، آلبومی در سطح کارهای بعدی پنترا نبود اما مقدمات امضای قرارداد با شرکت معتبر آتلانتیک رکوردز را برای ضبط آلبوم بعدی گروه فراهم کرد. سرانجام پنجمین آلبوم پنترا به‌نام "کابوی‌هایی از جهنم" که در سال ۱۹۹۰ منتشر شد به موفقیتی بزرگ برای گروه تبدیل شد. این موفقیت با آلبوم‌های "نمایش عوامانهٔ قدرت"(۱۹۹۲) و "از باانگیزه خیلی آنورتر"(۱۹۹۴) ادامه یافت.
با پرداختن انسلمو به پروژه‌های شخصی خودش و شدت گرفتن اعتیاد او به مواد مخدر، به مرور روند کار گروه با مشکل مواجه شد. مسئلهٔ اعتیاد او به قدری وخیم شد که در ژوئیه ۱۹۹۶ و در جریان برگزاری تور آلبوم "کشتار بزرگ مد روز، از جنوب" در دالاس، انسلمو بر اثر اوردوز هروئین تا پای مرگ پیش رفت.خوانندهٔ پنترا گفت که اوردوز کرده است قلب او برای ۵ دقیقه از کار افتاد که با تزریق آدرنالین و انتقال به بیمارستان از مرگ رهایی یافت. او پس از این اتفاق تصمیم گرفت که اعتیادش را ترک کند که البته فقط برای مدت کوتاهی موفق به انجام آن شد.
مشکلات شخصی انسلمو و پرداختن او به پروژه‌های متعدد موازی با پنترا از قبیل گروه داون، سوپرجوینت ریچوال، وایکینگ کرون، نکروفاجیا و ... به مرور باعث بروز اختلاف در گروه و دلسردی اعضای پنترا از او شد و بالاخره در سال ۲۰۰۳ پنترا رسماً از هم پاشیده شد. وینی پال بعدها در مصاحبه‌ای گفت که او دیگر هیچ‌گاه با انسلمو صحبت نخواهد کرد. او همچنین گفت: من فقط امیدوارم دیگران بدانند که انسلمو وقتی دهانش را باز می‌کند هیچ‌وقت برای پنترا سخن نمی‌گوید.وینی پال: دیگر هیچوقت با انسلمو صحبت نخواهم کرد
او در پی کشته‌شدن دایمبگ دارل در سال ۲۰۰۴ برای حضور در مراسم خاکسپاری به تگزاس رفت ولی خانوادهٔ دایم از حضور او در مراسم جلوگیری کردند.
انسلمو تنها عضو پنترا است که اجازه نیافت در مراسم تشییع جنازهٔ دایم حضور پیدا کند.پروفایل در وب‌گاه IMDB
مدتی بعد ویدئویی روی سایت یوتیوب قرارداده شد که انسلمو در آن ویدئو از رفتار گذشتهٔ خود در قبال هم‌گروهی‌های سابق‌اش اظهار پشیمانی کرد. آلبوم "Down III: Over the Under" از آثار گروه داون که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد با تأثیر از مرگ دایم ساخته شده‌است و اعضای گروه داون طی توری که در پی انتشار آلبوم برگزار کردند، آهنگ «محکوم به حبس ابد» را به دایم تقدیم کردند.
انسلمو در ۳۱ اکتبر سال ۲۰۰۱ (هالووین) با دوست دختر قدیمی‌اش استفانی وینستین ازدواج کرد. در همان سال آن‌ها با هم گروه ساترن ایزولیشن را تشکیل دادند که پس از انتشار اولین و تنها آلبوم‌شان، گروه منحل شد.
توماس فولر (۱۷۱۰-۱۷۹۰)، برده‌ای آفریقایی تبار در آمریکا بود که به سبب توانایی بالایش در محاسبات ریاضی مشهور شد.W. W. Rouse Ball (1960) "Calculating Prodigies", in Mathematical Recreations and Essays, Macmillan, New York, chapter 13.
ساز بادی چوبی () زیرمجموعه‌ای از سازهای بادی است. تولید صدا در سازهای بادی چوبی از طریق فشار هوا صورت می‌گیرد و نوازنده نمی‌تواند بیش از مدتی معین، صدا تولید کند. زیروبمی صدا در بادی‌های چوبی بستگی به اندازه و قطر ساز دارد و هر مقدار لوله‌های ساز کوتاه‌تر و نازک‌تر باشد صدای حاصله زیرتر است.
تولید صدا در سازهای بادی چوبی از سه طریق انجام می‌گیرد، از همین رو به سه دسته تقسیم می‌گردند:
سازهای بادی چوبی بی زبانه (بی قمیش) به سازهائی گفته می‌شود که تولید صدا در آن‌ها از طریق برخورد هوا با تیغه هوائی که در بدنه آن‌ها وجود دارد صورت می‌پذیرد. (معمولاً لوله یا مجرای توخالی هستند که در آن ستونی از هوا در اثر دمیدن نوازنده در دهنی مانند نی، یا تیغۀ هوائی مانند فلوت به ارتعاش در می‌آید).
سازهای بادی چوبی زبانه‌دار (با قمیش) به سازهائی گفته می‌شود که تولید صدادر آن‌ها از طریق دمیدن هوا و به حرکت درآمدن و ارتعاشات بخش کوچکی که از جنس نی یا پلاستیک است (قمیش - زبانه) انجام می‌شود. مانند کلارینت که اجرای نت‌های مختلف و تغییر ارتفاع صدا در آن با باز و بسته کردن کلیدها یا حفره و سوراخ‌های هوائی (برای بلند وکوتاه کردن طول لوله تشدید کننده) انجام می‌شود.
بعضی از سازهای بادی چوبی از دسته سازهای انتقالی محسوب می‌شوند.
پارک ملی تامان نگارا Taman Negara National Park در سالهای ۱۹۳۸ و ۱۹۳۹ تحت نام پارک ملی جورج شاه ۴ در مالزی با وسعتی بیش از ۴۳۴۳ کیلومتر مربع افتتاح شد.
بعد از استقلال کشور مالزی به نام امروزی تغییر یافت که در زبان بومی مالایی بمعنای پارک یا جنگل ملی می‌باشد.
این جنگل در سه محدودهٔ ایالتی گسترده شده‌است : پاهنگ Pahang، کلانتان Kelantan و ترنگانو Terengganu. این جنگل در ایالت پاهنگ بیشترین وسعت را دارد که بالغ بر ۲۴۷۷ کیلومتر مربع می‌باشد.
این پارک به یکی از بزرگترین مراکز بوم‌گردی بدل شده‌است. جاذبه‌های متنوع زیست‌شناسی و زمین شناسی بسیاری در این محدوده به چشم می‌خورد. این محدوده خانهٔ برخی پستانداران کمیاب است مثل: ببر هندوچینی، کرگدن سوماترایی و گاو وحشی مالایی و فیل آسیایی.
رودخانهٔ تاهان که از میان این جنگل می‌گذرد توانسته نمونه کمیابی از ماهی مالایی را در خود حفظ کند.
از دیگر جاذبه‌های این منطقه می‌توان به پلهای معلقCanopy walkway در جنگل و غارهای اطراف و بومینشین‌های منطقه اشاره کرد.
برای عکاسی و فیلمبرداری در این منطقه نیاز به کسب مجوز است و هتلها و اقامت‌گاه‌های متفاوتی در آن وجود دارد.
ساز بادی برنجی () دسته‌ای از سازهای بادی ارکستر سمفونیک، از دستهٔ شیپورها است که سابقاً از مس ساخته می‌شد و امروزه از برنج ساخته می‌شود.
در این دسته از سازها تولید صدا از طریق ارتعاش لب‌های نوازنده در درون کاسه دهنی حاصل می‌شود.
مانند ترومپت، ترومبون و توبا.
جنس سازهای این خانواده از مس یا برنز می‌باشد. در این سازها صدا توسط ارتعاش لب‌های نوازنده تولید می‌شود. سازهای برنجی از لوله‌ای تشکیل می‌شود که حداقل دو بار خمیده شده باشد. شکل لوله در این سازها مخروطی و انتهای آنها به شکل قیف یا فنجان است. در این نوع سازها هر چقدر وسعت صوت بم‌تر باشد، دهانهٔ ساز گودی بیشتری دارد. لوله‌های این سازها فاقد سوراخ هستند و صدا از طریق دریچه‌هایی که به وسیلهٔ دکمه‌هایی در زیر انگشتان نوازنده قرار دارد، تولید می‌شود. در سازهایی که صدای زیر دارند سه دریچه و سازهایی که بم هستند چهار دریچه تعبیه شده‌است. در برخی از این نوع، سازها فاقد دریچه هستند و تولید صدا از طریق فشار هوا انجام می‌گیرد و از دو لوله متصل به شکل (U) تشکیل می‌شود.
در سازهای این خانواده نیز از «سوردین» برای تضعیف صدا و تغییر رنگ صوتی ساز استفاده می‌شود. سوردین در این سازها قطعه‌ای مخروطی از چوب یا پلاستیک است که در دهانهٔ انتهایی ساز قرار می‌گیرد.
قمارخانه یا کازینو محلی برای انجام انواع بازی‌ها و قمار کردن بر سر آن‌هاست. اغلب قمارخانه‌های دنیا به همراه مجموعه‌های تفریحی، هتل‌ها، رستوران‌ها و فروشگاه‌های بزرگ ساخته شده‌اند. برخی قمارخانه‌ها مرکز برگزاری مجالس متنوع مثل نمایش‌های کمدی و کنسرت‌های بزرگ می‌باشند.
منبع اولیهٔ پیدایش قمار ناپیداست. چینی‌ها برای نخستین بار ۲۳۰۰ سال پیش از میلاد مسیح انجام قمار را ثبت کرده‌اند ولی قمار در تمام جوامع و دوره‌های تاریخی به چشم خورده است. از دوره‌های یونان و روم باستان و ایران صفوی باستان تا ناپلئون و دربار فرانسه و انگلیس قصه‌های بسیاری سرشار از بازی‌های مختلف بر سر پول و اموال یکدیگر بر مبنای شانس و احتمالات دیده می‌شود.