moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
استیو بِنِت در ۳۱ دسامبر سال ۱۹۵۰ در ایندیانا متولد شد. در سال ۱۹۷۲ با کسب مدرک ممتاز در رشته بازرگانی از دانشگاه براون و در سال ۱۹۷۶ با کسب مدرک کارشناسی ارشد در رشته آموزش از دانشگاه بولتر فارغ شد. بِنِت به عنوان آموزگار در دبیرستان کار کرد و مدت بیست سال در دبیرستان کالاباس و دبیرستان نوردهوف، اقتصاد و تاریخ آمریکا تدریس را تدریس می‌کرد. وی با لیسل اودگن ازدواج کرد، چهار فرزند از وی داشت و به ونچورا ایالت کالیفرنیا نقل مکان نمود. بِنِت بعدها پس از ترک شورای شهر، بخش مشورت‌دهی را رهبری کرد و به عنوان دستیار مدیر در دبیرستان نوردهوف به کار مشغول شد. وی از هری اس. ترومن و ویلیام جنینگز برایان به‌عنوان قهرمانان سیاسی خود ستایش بعمل آورد.
بِنِت به عنوان سخنگوی سازمان رأی دهندگان برای سایت‌های بدیل کار کرد که با ساخت خوابگاه جدید توسط دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در نزدیکی مزرعهٔ رابرت تیلور رینچ مخالفت کرد. وی یکی از رهبران سازمان اتحاد برای آینده ونچورا نیز بود که در انتخاب سه کاندید برای شورای ونچورا همکاری کرد. بِنِت بعدها رئیس سازمان اتحاد برای آینده ونچورا شد.
بِنِت در سال ۱۹۹۱ به عنوان کاندید نوشتنی (نامزدی که نامش در لست کاندیدان نوشته نشده ولی کاندیدان با نوشتن نام آن در فهرست کاندیدان به وی رای می‌دهند) برای یکی از کرسی‌های سه‌گانه در شورای شهر کاندید شد و از میان هژده کاندید جایگاه پنجم را به خود اختصاص داد. بِنِت در جریان انتخابات توسط شرکت پاتاگونیا اینک و سازمان سیرا کلوب مورد حمایت قرار گرفت. بِنِت پس از کسب مقام دوم در انتخابات سال ۱۹۹۳ برنده شد و مبلغ ۲۱٬۴۸۷ دلار در جریان کمپین انتخاباتی خود هزینه کرد. بِنِت الی سال ۱۹۹۷ در شوای شهر خدمت کرد و سپس اعلام کرد کرد که به دلیل این‌که وعده داده بود که صرف یک دوره خدمت می‌کند، در انتخابات بعدی کاندید نمی‌شود.
بِنِت در سال ۱۹۹۵ گری توتل، یکی از اعضای شورای شهر را در سمت شهرداری کاندید داد و در دور دور انتخابات از وی حمایت کرد اما پس از این‌که تینگستروم با کسب رای پنج بر دو برندهٔ سمت شهرداری شد، بِنِت و توتل خواهان دور دوم رای‌گیری شدند تا بتوانند به اتفاق آرا از تینگستروم حمایت نمایند. بِنِت در جریان انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۹۹۶ از پیشنهاد جک کمپ، کاندید معاون جمهوری‌خواه ریاست‌جمهوری مبنی بر استفاده از ساختمان شهرداری برای گردهمایی تحت نام «وابستگی به دو حزب»، حمایت کرد.
سوزان لیسی، یکی از اعضای هیئت ناظران شهرستان ونچورا بازنشسته شد. در ۷ آوریل سال ۱۹۹۹، بِنِت اعلام کرد که قصد دارد برای این کرسی کاندید شود. بِنِت در دور اول انتخابات علیه جیم موناهام و روز لی میژور برنده شد و سپس در دور دوم انتخابات موناهام را شکست داد. در ۹ ماه ژوئن سال ۲۰۰۳ دوباره کاندید شد و درانتخابات سال ۲۰۰۴ علیه جیفری کتلسن پیروز شد. در سال ۲۰۰۸ بدون مخالفت مجدداً برنده انتخابات شد. بِنِت در دور نخست انتخابات سال ۲۰۱۲، باب روپر، کرستی وایر و نیل اندریو و در دور دوم انتخابات روپر را شکست داد. در انتخابات سال ۲۰۱۶، داف گراو را شکست داد. بِنِت به دلیل محدودیت‌های دوره‌ای که در سال ۲۰۰۸ اجرا شد، نتوانست برای ششمین بار کاندید عضویت در هیئت شهر شود. مت لاویر، شهردار ونچورا جانشین بِنِت انتخاب شد.
بِنِت در جریان دوره خدمت در هیئت ناظران، چندین مرتبه رئیس هیئت ناظران شهرستان ونچورا بود و پس از آخرین دور ریاستش، کلی لانگ به‌عنوان رئیس جانشین وی شد.
بِنِت در ۱۶ نوامبر سال ۲۰۱۱، از حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و ششم کنگره کاندید عضویت در مجلس نمایندگان ایالات متحده شد اما سپس در کنوانسیون ایالتی حزب دموکرات کالیفرنیا انصراف از نامزدی خود را اعلام کرد. جولیا برونلی، در انتخابات سال ۲۰۱۲ برندهٔ این کرسی شد.
بِنِت از حوزهٔ انتخابیه سی و هفتم مجمع ایالتی کالیفرنیا، کاندید کرسی مجمع ایالتی کالیفرنیا شد. وی در انتخابات مقدماتی پس از چارلز دبلیو کول جمهوری‌خواه و قبل از کاتی موریلو، جانتان عبود، جیسون دومینگوئز، الیسا گرندوس و استون بلوم، در جایگاه دوم قرار گرفت. بِنِت در انتخابات عمومی کول را شکست داد.
بِنِت در جریان تصدی در مجلس ایالتی، در کمیته‌های بودجه، آموزش، انتخابات‌ها، حریم خصوصی و حمایت از مصرف‌کننده، قوانین و آب، پارک‌ها و حیات وحش خدمت کرد.
شورای ونچورا در سال ۱۹۹۴، با رای مثبت بِنِت، به قطعنامه مخالف طرح پیشنهادی شماره ۱۸۷ کالیفرنیا رای مثبت داد. در سال ۱۹۹۵، شورای شهر با رای مثبت بِنِت، چهار بر سه بر اقامه دعوی داستان ونچورا در حمایت از استیناف خواهی شهر سنتا باربارا ایالت کالیفرنیا بر حکم دادگاه فدرال که امر استفاده از حباب هشت فوتی را در خارج از کلینیک‌های تنظیم خانواده مغایر قانون اساسی اعلام کرد، رای مثبت داد. در سال ۱۹۹۷، با رای منفی بِنِت، سه بر سه به سند قانونی اعمال کنندهٔ محدودیت‌های دوره‌ای برای افرادی مشغول خدمت در هیئت‌ها، کمیسیون‌ها و کمیته‌های چهارده‌گانه ونچورا، رای مثبت داد.
دابز در برابر سازمان سلامت زنان جکسن (۲۰۲۲) (به انگلیسی: Dobbs v. Jackson Women's Health Organization) از احکام تحول‌ساز دیوان عالی ایالات متحده است که بر مبنای آن قانون اساسی حقی برای سقط جنین اعطا نمی‌کند، و حکم قبلی دیوان در پرونده‌های "رو در برابر وید" و "فرزندپرروی تنظیم‌شده در برابر" "کیسی" هر دو لغو شدند.
این پرونده مربوط به انطباق یک قانون ایالتی ایالت می‌سی‌سی‌پی در سال ۲۰۱۸ با قانون اساسی بود. این قانون ایالتی اکثر عمل‌های سقط جنین را پس از ۱۵ هفته اول بارداری ممنوع می‌کند. دادگاه‌های بدوی با احکام مقدماتی خود از اجرای قانون جلوگیری کرده‌اند. مبنای این احکام مقدماتی حکم دیوان عالی در پرونده "فرزندپروری تنظیم شده در برابر" "کیسی" است، که ایالت‌ها را از ممنوع کردن سقط جنین قبل از زنده مانی جنین، به‌طور کلی در ۲۴ هفته اول، بازمی‌دارد؛ بر این اساس که انتخاب یک زن برای سقط جنین در آن زمان توسط حقوق حریم خصوصی تحت متمم چهاردهم قانون اساسی ایالات متحده محافظت می‌شود.
تغییر ایدئولوژی دادگاه عالی، از طریق انتصاب قاضی اِیمی کنی بَرِت در سال ۲۰۲۰، که قبل از انتصابش آشکارا مخالف سقط جنین بود، "دابز" را تبدیل به ابزار بالقوه‌ای برای به چالش کشیدن پرونده‌های "رو" و "کیسی" کرد. بیش از ۲۰ ایالت قوانینی آماده کردند تا در صورتی که "دابز" "رو" و "کیسی" را لغو کند بر سقط جنین مقررات سفت و سختی وضع شود، از جمله قوانین ۱۳ تا از آن ایالات به‌طور خودکار در پی لغو رو اجرایی می‌شود. "دابز" در پی نبردهای حقوقی بر سر قانون ضربان قلب تگزاس، که در ماه مه ۲۰۲۱ تصویب شد، توجه بیشتری را به خود جلب کرد، که منجر به ثبت رکوردهای ارسالی "نامه‌های حمایتی افراد به گروه‌ها به دیوان عالی" در "دابز" شد.
جلسه استدلال شفاهی در دیوان عالی در دسامبر ۲۰۲۱ برگزار شد. در ۲ مه ۲۰۲۲، "پولیتیکو" پیش نویس درز کرده از نظر اکثریت قضات نوشته قاضی ساموئل آلیتو را منتشر کرد. آن پیش نویس با لغو حقوق خصوصی خاص مورد بحث، حذف دخالت دولت فدرال، و واگذاری موضوع به تصمیم ایالت‌ها، "رو" و "کیسی" را لغو می‌کند. دادگاه از طریق بیانیه ای که توسط جان رابرتس، قاضی ارشد ایالات متحده صادر شد، صحت این سند را تأیید کرد، اما گفت که این سند «نماینده تصمیم دادگاه یا موضع نهایی هیچ‌یک از اعضا در مورد موضوعات پرونده نیست». .
این تصمیم در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۲ صادر شد و با رای ۶ به ۳ احکام دادگاه بدوی را لغو کرد. یک حکم محدودتر ۵ به ۴ "رو" و "کیسی" را لغو کرد. نظر اکثریت بیان کرد که سقط جنین یک حق بر پایه قانون اساسی نیست، بنابراین هم "رو" و هم "کیسی" باطل می‌شوند، و ایالت‌ها باید در وضع مقررات بر سقط جنین اختیار داشته باشند. نظر اکثریت که توسط آلیتو نوشته شده بود، به‌طور قابل ملاحظه ای مشابه پیش نویس درز کرده بود. یادداشت موافقت قاضی ارشد رابرتس، قانون می‌سی‌سی‌پی مورد بحث را تأیید می‌کرد، اما حق مبتنی بر قانون اساسی برای سقط جنین را در صورتی که «مدت زمان معقولی برای انتخاب» وجود داشته باشد، که کوتاهتر از معیار "زنده مانی" "کیسی" است، زیر سؤال نمی‌برد.
جنین کشی عمل کشتن جنین یا باعث شدن سقط خودبه‌خودی است.Definitions of feticide from dictionary.com.
در کاربردهای پزشکی، کلمه «جنین کشی» صرفاً به معنای باعث شدن مرگ جنین، معمولاً قبل از نوعی سقط جنین استفاده می‌شود. کالج سلطنتی متخصصین زنان و زایمان توصیه می‌کند که جنین کشی «قبل از سقط جنین پزشکی پس از ۲۱ هفته و ۶ روز بارداری انجام شود تا اطمینان حاصل شود که خطر تولد زنده وجود ندارد». در سقط جنین بعد از ۲۰ هفته می‌توان از تزریق دیگوکسین یا کلرید پتاسیم به قلب جنین برای ایستادن قلب جنین برای حصول جنین کشی استفاده کرد."Gonzales v. Carhart", 550 U.S. ____ (2007). Findlaw.com. Retrieved 24 April 2007. در ایالات متحده، دیوان عالی حکم داده‌است که اگر جنین کشی قبل از شروع جراحی کامل شود، منع قانونی روی روش‌های اتساع و استخراج دست نخورده اعمال نمی‌شود.
تزریق کلرید پتاسیم به قلب جنین باعث آسیستول فوری می‌شود، اما بسته به روش مورد استفاده، دیگوکسین ممکن است در برخی موارد باعث مرگ جنین نشود (تا ۵٪ اگر به جنین تزریق شود و تا یک سوم اگر به کیسه آمنیوتیک تزریق شود) اگرچه در بسیاری از کلینیک‌ها دیگوکسین داروی ارجح است. دیگوکسین ترجیح داده می‌شود زیرا از نظر فنی تزریق کلرید پتاسیم به قلب یا بند ناف دشوار است.
رایج‌ترین روش کاهش انتخابی -روشی برای کاهش تعداد جنین‌ها در بارداری چند جنینی- جنین کشی از طریق تزریق مواد شیمیایی به جنین یا جنین‌های انتخاب شده‌است. رویه کاهش معمولاً در سه‌ماهه اول بارداری انجام می‌شود. این کار اغلب به دنبال تشخیص یک نقص مادرزادی در جنین یا جنین انتخاب شده‌است، اما همچنین می‌تواند خطرات حمل بیش از سه جنین را کاهش دهد.See, e.g. "All of the procedures were performed in the first trimester by the transabdominal injection of potassium chloride into the thoraces of those fetuses that underwent feticide."
رفیق شفیق او، بارون () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی مک سنت است که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد.
کلارنس سی. «تادی» آیکاک (Clarence C. "Taddy" Aycock) (زادهٔ ۱۳ ژانویه ۱۹۱۵ – درگذشتهٔ ۶ ژانویه ۱۹۸۷)، دموکرات محافظه‌کار اهل فرانکلین در منطقه پریش سنت مری، تنها معاون فرماندار در تاریخ قرن بیستم لوئیزیانا بود که برای سه دوره متمادی در این سمت خدمت کرد. وی از ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۲ میلادی خدمت نمود. آیکاک در تنها انتخاباتی که برای کسب سمت فرمانداری شرکت کرد، در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها در ۱۹۷۱ میلادی شکست خورد. تنها چند معاون-فرماندار محدود در تاریخ لوئیزیانا مستقیماً به عنوان فرماندار انتخاب شده‌اند؛ فرماندار پیشین کاتلین بابینیوکس بلانکو اهل لافایت یک مورد کاملاً استثنایی است.
آیکاک در فرانکلین متولد شد، پدرش کلارنس ای. آیکاک (۱۸۸۵ – ۱۹۴۸) و مادرش انیز (نام تولد: کراسک) نام داشت. وی مدرک حقوق خود را در ۱۹۳۷ میلادی از دانشگاه لویولا در نیواورلئان کسب کرده و حرفه حقوقی خود را در فرانکلین آغاز کرد. وی هنگام خدمت در اروپا در جریان جنگ جهانی دوم، برنده نشان ستاره برنزی شد. آیکاک در ۱۹۴۵ میلادی با الین (نام تولد: چامپین؛ ۱۹۱۸ – ۲۰۱۱ میلادی) ازدواج کرد. آنها شش فرزند داشتند.
آیکاک در ۱۹۵۲ میلادی به عنوان عضو مجلس نمایندگان لوئیزیانا انتخاب شد و با وجود اینکه وی عضو تازه‌وارد بود، از سوی فرماندار آینده رابرت اف. کنون به عنوان رئیس مجلس توصیه گردید. در لوئیزیانا، علی‌رغم جدا بودن قوای مقننه و مجریه از هم، رؤسای مجلس به‌طور منظم توصیه فرماندار را دریافت می‌نمایند. وی در ۱۹۵۶ میلادی مجدداً به مجلس راه یافت، اما این بار از سوی جانشین کنون، آیرل کمپ لانگ، به عنوان رئیس مجلس توصیه نگردید. لانگ در نخست لوریس ام. ویمبرلی را دوباره به عنوان رئیس مجلس توصیه کرد، اما بعداً وی را در تابستان ۱۹۵۶ به عنوان رئیس اداره فواید عامه گماشت. رفتن غیرمنتظره ویمبرلی باعث شد تا رابرت جوزف «باب» انجیلی اهل سنت مارتین پریش به سرعت جانشین وی گردد. آیکاک منتسب به جناح سیاسی ضد-لانگ در حزب دموکرات لوئیزیانا بود.
هنگامی که آیکاک به عنوان معاون فرماندار و رئیس مجلس نمایندگان لوئیزیانا خدمت می‌کرد، تنها جان هینکل، حقوق دان اهل نیواورلئان و جان آلاریو، تاجر اهل ویستویگو، از سوی مجلس سنا و مجلس نمایندگان به ترتیب در بالاترین مقام رئیس مجلس سنا و رئیس مجلس نمایندگان انتخاب گردیدند.Ron Gomez, "My Name Is Ron And I'm a Recovering Legislator: Memoirs of a Louisiana State Representative", Lafayette, Louisiana: Zemog Publishing, 2000, pp. 186-187,
آیکاک برای نخستین بار توانست در انتخابات ۱۹۵۹–۱۹۶۰ میلادی نامزدی حزب دموکرات برای کرسی معاون فرماندار را کسب نماید. در آن زمان، طبق قانون اساسی ۱۹۲۱ لوئیزیانا، معاون فرماندار ریاست مجلس سنا را بر عهده داشت. طبق قانون اساسی ۱۹۷۴ میلادی، سناتورها باید «رئیس مجلس سنا» را برای پیشبرد ریاست مجلس و همچنین یک رئیس موقتی را در مقام دوم انتخاب نمایند. این رؤسای مجلس همچنین باید از جانب فرماندار توصیه گردند.
آیکاک و شهردار وقت، دابلیو. جرج بودون جونیور اهل الکساندریا در انتخابات مقدماتی دسامبر ۱۹۵۹ پیشتاز انتخابات شده و به انتخابات دور دوم در ژانویه ۱۹۶۰ راه یافتند. نامزدان بازنده مشتمل بود بر فرماندار آن زمان ایرل لانگ که سومین کارزار انتخاباتی معاون فرمانداری وی بود (دو کارزار قبلی وی ناموفق بود) و ویلیام جی. «بیل» وایت (زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۹۱۰ – درگذشتهٔ ۱۲ دسامبر ۱۹۹۰) اهل گرتنا در جفرسون پریش، کسی که به‌طور مشترک کارزار خود را با مفتش ایالتی ویلیام جی. «بیل» داد اهل بتن‌روژ پیش می‌برد. ارنست جی. رایت، برگزارکننده اتحادیه کارگری از نیواورلئان، نخستین نامزد آمریکایی آفریقایی‌تبار برای بدست آوردن سمت معاون فرمانداری در انتخابات مقدماتی ۱۹۶۳ و نخستین فرد از نژاد خود بود که پس از دوره بازسازی آمریکا تلاش داشت تا به این سمت حکومت دست یابد. در دور دوم انتخابات مقدماتی معاون فرمانداری، آیکاک گزینه جییمی دیویس برای سمت معاون فرمانداری بود؛ رقیب درون حزبی وی جرج بودون، با شکست نامزد دور دوم مقدماتی، شهر دار دی‌لیسیپس استوری موریسن اهل نیواورلئان، از قبل مشخص شده بود.
در انتخابات سراسری که در ۱۹ آوریل ۱۹۶۰ برگزار گردید، آیکاک جمهوری‌خواه کلارک کلینتون بوردمن (زادهٔ ۱۴ اکتبر ۱۸۸۷ – درگذشتهٔ ۸ ژوئیه ۱۹۶۵)، مهندس بازنشسته اهل مونرو در اوکیتا پریش، را شکست داد؛ وی در گورستان ریورویو در مونرو به خاک سپرده شده‌است. بوردمن که زادهٔ شهرستان سنت کریکس، ویسکانسین بود، مدرک لیسانس علوم خود را در رشته مهندسی مکانیک در ۱۹۰۹ میلادی از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن کسب نموده بود. بوردمن و همسر وی اتیل وی. (نام تولد: مارتین؛ ۱۸۸۹ – ۱۹۸۹ میلادی) یک پسر بنام گرانت کلینتون بوردمن دوم (۱۹۲۵ – ۲۰۱۰ میلادی) داشتند که از دانشگاه ایالتی لوئیزیانا فارغ‌التحصیل گردیده و پس از پدربزرگ خود نامگذاری شده بود. بوردمن دوم بیشتر دوره حرفه‌ای خود را با کار به عنوان مهندس در شرکت کاربن و گاز سید دابلیو. ریچاردسن در فورت ورث، تگزاس سپری کرد.
آیکاک تعداد ۳۹۲۴۲۱ رأی (۸۳٫۲ آراء) و بوردمن ۶۸۱۸۶ رأی (۱۴٫۴٪ آرا) را کسب نمودند. (وان ال. فیلپس (متولد ۱۹۲۰) که نیز اهل مونرو و نامزد حزب حقوق ایالت لوئیزیانا بود به تعداد ۱۱۲۹۹ رأی و باقیمانده ۲٫۴٪ آرا را کسب کرد). بوردمن که هفتاد و دو سال عمر داشت، یک کارزار انتخاباتی فعال نداشت. در عصر نوین ایالت، وی حتی نخستین جمهوری‌خواه بود که تلاش نمود تا به کرسی معاون فرماندار برسد. تا ۱۹۸۷ میلادی، یازده ماه پس از مرگ آیکاک، هیچ جمهوری‌خواه به سمت معاون فرماندار نرسیده بود تا اینکه پاول هارتی اهل سنت مارتینویل در سنت مارتین پریش، به این سمت که پیش از آن مختص دموکرات‌های لوئیزیانا پنداشته می‌شد، دست یافت.
در کارزار انتخاباتی دسامبر ۱۹۶۳ تا ژانویه ۱۹۶۴، آیکاک به عنوان یک دموکرات «مستقل» وارد کارزار انتخاباتی شد، یعنی اینکه وی با هیچ‌یکی از نامزدان فرمانداری به کارزار نپرداخت. احتمالاً وی طرفدار رابرت کنون بود، کسی که می‌خواست مجدداً به عنوان فرماندار انتخابات گردد و کسی که آیکاک را به عنوان رئیس مجلس نمایندگان توصیه نموده بود، اما وی ترجیح داد تا به تنهایی مبارزه نماید. در نتیجه کنون همراه با نماینده پیشین ایالتی فرانسیس دوگاس، وکیل اهل تیبدوو در لافورش پریش، وارد مبارزه انتخاباتی شد. آیکاک با نامزد بعدی مورد نظر چپ موریسن برای این سمت، وکیل کلاود بی. دوال اهل هوما در تربون پریش، به دور دوم انتخابات مقدماتی راه یافت. دوال، سخنور «مکتب-کلاسیک»، به اندازه آیکاک یک محافظه کار بود، اما وی همانند همکار تکت انتخاباتی فرمانداری خود موریسن، در مناطق مرکزی و شمالی لوئیزیانا کمتر محبوب بودند. در ۱۹۶۸ میلادی، دوال همراه با رقیب پیشین خود معاون فرماندار آیکاک که رئیس مجلس نمایندگان شده بود، برای نخستین دوره از سه دوره خود وارد مجلس سنای لوئیزیانا شد. دوال و آیکاک چیز دیگری نیز مشترک داشتند: آنها هر دو از پریش‌های جنوبی لوئیزیانا که در همسایگی هم قرار داشت به مجلس راه‌یافته بودند و هر دو به سنت سیاست ضد-لانگ گرایش داشتند.
آیکاک در انتخابات ۱۹۶۴ ریاست جمهوری، از نامزد جمهوری‌خواه بری موریس گلدواتر اهل آریزونا حمایت سیاسی نمود، نه از هم‌حزبی دموکرات خود رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون. فرماندار جان جی. مک‌کینی، کسی که بیشتر حامیانش در انتخابات معاون فرمانداری به آیکاک رأی داده بودند، در رقابت ریاست جمهوری بی‌طرف ماند. با این حال، دو سناتور پرقدرت دموکرات، آلن جی. الندر اهل هوما و راسل بی. لانگ اهل بتن‌روژ، از تکت انتخاباتی جانسون-هامفری حمایت نمودند. گلدواتر ده رأی الکترال لوئیزیانا را برنده شد: وی تنها دومین جمهوری‌خواهی بود که در عصر جدید توانسته بود این تعداد رأی الکترال از لوئیزیانا بدست بیاورد، نامزد دومی که به این امر دست یافته بود دوایت دی. آیزنهاور در انتخابات ۱۹۵۶ بود.
باشگاه فوتبال کارتاخنا یک باشگاه فوتبال اسپانیایی حاضر در سگوندا دیویسیون است که در کارتاخنا، در ایالت خودمختار مورسیا مستقر است.
کارتاخنا در ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۵ در محل باشگاه دپورتیوو بالسیکاس تأسیس شد. باشگاه نام خود را به باشگاه فوتبال کارتاگنا تغییر داد و لوئیس الیور ریاست را بر عهده گرفت و دوران تصدی خود را با غوطه ور شدن باشگاه در مشکلات اقتصادی و نزدیک به سقوط آغاز کرد. پس از کمپین ۲۰۰۲–۲۰۰۳ توسط کارآفرین محلی فرانسیسکو گومز از تا شدن نجات یافت، خود را در سطح سوم تثبیت کرد و به ارتقای دیگری دست یافت.
کارتاخنا در پایان فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۲ از دسته دوم سقوط کرد. در ماه مه ۲۰۱۵، گل دیرهنگام کارلوس مارتینز با پیروزی در بازی پلی‌آف بر اساس قانون گل‌های خارج از خانه مقابل باشگاه فوتبال لاس پالماس اتلتیکو، باشگاه را از سقوط بیشتر نجات داد.
در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۰، کارتاخنا پس از ۸ سال غیبت به سگوندا دیویسیون ارتقا یافت.
جونیور تالو (زاده ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است که در پست مهاجم برای باشگاه اویپشت بازی می‌کند.
دوازدهمین عضو هیئت منصفه () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی جورج لسی است که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد. هارولد لوید هم در این فیلم نقشی بازی کرده است، اما نامش در عنوان‌بندیِ فیلم ذکر نشده است.
آر. هنری گری (؛ ۱۷ ژوئیه ۱۸۹۱ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "دوازدهمین عضو هیئت منصفه" اشاره نمود.
آنها که سرگردانند یک فیلم کمدی مستقل منتشرنشده به نویسندگی و کارگردانی ابیگیل آن شوارتز است. در این فیلم بانی رایت، جاکوب زاچر، آنا کاترین هالبروک، کریستین کالسون، آناستازیا بارزی، استیو بلانچارد و مکسول کالفیلد حضور دارند.
مرگِ مردِ زن‌باره پنجمین آلبوم خواننده و ترانه‌سرای کانادایی، لئونارد کوهن می‌باشد که با تهیه کنندگی و همکاری در نگارش ترانه‌ها توسط فیل اسپکتور، منتشر شده‌است. این آلبوم از بعضی جهات حرکت کوهن از سبک مینیمالیستی خود، به سمت روش‌های ضبط موسیقی دیوار صوت اسپکتور می‌باشد. این آلبوم در آمریکا توسط وارنر رکوردز و در باقی کشورها و به صورت سی دی توسط کمپانی همیشگی انتشار آثار کوهن یعنی کلمبیا رکوردز منتشر شد.[ Allmusic review]https://leonardcohenfiles.com/album6.html
لورا سویر (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
هولدا اهل هلند () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی جی. سیرل داولی است که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد. هارولد لوید هم در این فیلم نقشی بازی کرده است، اما نامش در عنوان‌بندیِ فیلم ذکر نشده است.
تری. جی. بوریسیوس (Terrill G. Bouricius) (متولد ۲۷ مارس ۱۹۵۴)، سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۱۹۹۱ تا سال ۲۰۰۱ به نمایندگی از حوزهٔ انتخابیهٔ چیتندن ۷–۴ به عنوان عضو حزب ترقی‌خواه ورمونت در مجلس نمایندگان ورمونت خدمت کرد. قبل از تصدی در مجلس نمایندگان ایالتی، از سال ۱۹۸۱ تا سال ۱۹۹۱ به نمایندگی از ناحیهٔ دوم در شورای شهر برلینگتون ایالت ورمونت و به عنوان رئیس این شورا خدمت کرد.
بوریسیوس در نیومکزیکو متولد شد و در کالج میدلبری تحصیل کرد. با فعالیت در حزب اتحادیه آزادی وارد سیاست شد و در این رئیس شعبهٔ شهرستان آدیسون و حزب ایالتی خدمت کرد و با نامزدی آن‌ها دو مرتبه برای کرسی سنای ایالت ورمونت کاندید شد. به‌منظور همکاری در تأسیس حزب شهروندان، حزب اتحادیه آزادی را ترک کرد و کاندید عضویت در سنای ایالتی و نائب فرمانداری شد.
بوریسیوس در شورای شهر برلینگتون انتخاب شد و نخستین عضو حزب شهروندان بود که در اداره ایالات متحده انتخاب شد. وی متحد شهردار برنی سندرز بود و یک دوره به عنوان رئیس شورای شهر خدمت کرد. در سال ۱۹۸۶ کاندید کرسی مجلس نمایندگان ایالتی شد و با شش رای رقابت را به بن ترومن باخت، اما بعداً در انتخابات سال ۱۹۹۰ ترومن را شکست داد و الی بازنشستگیش در سال ۲۰۰۰ در این مجلس خدمت کرد. بوریسیوس و تام اسمیت از جمله نخستین اعضای ائتلاف ترقی‌خواهان بودند که در مجلس نمایندگان ایالت انتخاب شدند.
تری جی. بوریسیوس، در ۲۷ مارس سال ۱۹۵۴ در نیومکزیکو بدنیا آمد. در سال ۱۹۷۶ با کسب مدرک کارشناسی در رشتهٔ علوم سیاسی از کالج میدلبری فارغ شد. بوریسیوس با کاترین لامب ازدواج کرد و دو فرزند از وی داشت.
بوریسیوس با نامزدی حزب اتحادیه آزادی در انتخابات سال ۱۹۷۶، کاندیداتوری خود را برای کرسی مجلس سنای ایالتی ورمونت اعلام کرد اما در میان پنج کاندید در جایگاه چهارم قرار گرفت. وی با نامزدی حزب اتحادیه آزادی برای یک کرسی از جملهٔ شش کرسی مجلس سنای ایالتی از شهرستان چیتندن کاندید شد اما در جایگاه اخیر قرار گرفت. در جریان انتخابات سال ۱۹۸۰ برای کسب نامزدی دموکرات‌ها برای کرسی مجلس سنای ایالتی از شهرستان چیتندن به رقابت پرداخت اما در انتخابات مقدماتی شکست خورد. با این همه، حزب شهروندان بعداً نامزدی خود را برای رقابت به وی واگذار کرد، اما در میان نه کاندید در جایگاه هشتم را به خود اختصاص داد.
بوریسیوس به عنوان رئیس حزب اتحادیه آزادی در شهرستان آدیسون خدمت کرد. پس از خروج برنی سندرز از حزب در سال ۱۹۷۷، به‌عنوان رئیس حزب اتحادیه آزادی برگزیده شد و تا زمانی‌که پس از استعفااش در سال ۱۹۷۸، جک کروین جایگزین وی شد، در این سمت خدمت کرد. در سال ۱۹۸۰، ارل گاردنر، جیمز فرانکو و بوریسیوس که همه اعضای پیشین حزب اتحادیه آزادی بودند، در تأسیس حزب شهروندان در ورمونت همکاری کردند.
بوریسیوس در انتخابات سال ۱۹۸۲ کاندید نائب فرمانداری شد و در کنوانسیون ایالتی حزب نامزدی وی مورد تأیید قرار گرفت. وی نامزدی حزب شهروندان را بدون مخالفت بدست آورد اما در انتخاباتی که پیتر پلیمپتون اسمیت، نامزد جمهوری‌خواه برندهٔ آن شد، شکست خورد. بوریسیوس برای دریافت بیشترین حمایت ایالتی در انتخابات سال ۱۹۸۲ کاندید حزب شهروندان شد، اما این حزب جایگاه والای حزب را که پس از انتخابات سال ۱۹۸۲ بدست آورده بود از دست داد، زیرا هیچ‌یکی از کاندیدان ایالتی آن‌ها بیش از ۵٪ آرای مردم را بدست نیاوردند.
بوریسیوس در سال ۱۹۸۱ نامزدی حزب شهروندان را بدست آورد تا از حوزهٔ انتخابیه دوم برای کرسی شورای شهر در برلینگتون ایالت ورمونت کاندید شود. ماریون فیشر، عضو دموکرات آن زمان شورای شهر، از مناظره با بوریسیوس خودداری کرد. بوریسیوس فیشر را در انتخابات شکست داد و نخستین عضو حزب شهروندان بود که در ایالات متحده در این اداره انتخاب شد.
وی پس از هزینهٔ ۶۱۷ دلار در برابر ۶۴۱ دلار سورل، در انتخابات سال ۱۹۸۳ علیه اسنتر سورل، نامزد دموکرات و عضو سابق مجلس سنای ایالتی مجدداً برنده شد. در انتخابات سال ۱۹۸۵ با نامزدی ائتلاف ترقی‌خواه، در برابر جان اچ. بارتلیت جونیور نامزد دموکرات، برنده شد. بوریسیوس با جمع‌آوری ۱٬۶۳۰ دلار و ۲٬۰۸۸ دلار و بدهی باقی‌مانده ۴۵۸ دلار، در برابر ریک شارپ، نامزد دموکرات در انتخابات سال ۱۹۸۷ مجدداً برنده شد. بوریسیوس در انتخابات سال ۱۹۸۹ در عوض نامزدی در ریاست شهرداری، به دنبال انتخاب مجدد در شورای شهر شد و آین سی. گالبرت، نامزد حزب دموکرات و آین گرت دایمودستون، نامزد حزب اتحادیه آزادی را شکست داد. دانا کلارک، در انتخابات سال ۱۹۹۱ جانشین بوریسیوس انتخاب شد.
بوریسیوس، جانتان لئوپولد خزانه دار شهر و پیتر کلاول مدیر توسعه اجتماعی و اقتصادی، به احتمال زیاد کاندیدان مورد نظر ائتلاف در انتخابات شهرداری سال ۱۹۸۹ محسوب می‌شدند. جین برگمن، رئیس ائتلاف بیان داشت که به باور وی گزینه‌های موجود در انجمن حزبی، لئوپولد، بوریسیوس و کلاول خواهند بود. بوریسیوس نام خود را برای بررسی داد اما به‌طور فعالانه برای جلب حمایت ائتلاف کمپین نکرد. بوریسیوس در انجمن حزبی سخنرانی کرد و و از کلاول که برندهٔ نامزدی ائتلاف شد، حمایت کرد.
برنی سندرز که از حمایت حزب شهروندان برخوردار بود، گوردون پاکت دموکرات شهردار فعلی را با ده رای در انتخابات شهرداری سال ۱۹۸۱ شکست داد. سندرز متعاقب پیروزی در انتخابات سال ۱۹۸۱، به‌علت مخالفت یازده عضو از سیزده عضو هیئت انجمن شهرداری با وی، با چالش‌های در شورای شهر مواجه شد. شورا با اقدامات پیشنهادی سندرز مخالفت کرد و رای وی را در مورد قانون‌گذاری نادیده گرفت. بوریسیوس و سادی وایت تنها اعضای شورای شهر بودند که با سندرز متحد بودند.
پس از انتخابات‌های سال ۱۹۸۲، ازجمله سیزده عضو شورای شهر، پنج عضو آن طرفدار سندرز بودند. اما، اعضای جمهوری‌خواه و دموکرات شورای شهر با هم متحد شدند و پس از شش دوره رای‌گیری با هشت رای در برابر پنج رای رابرت پترسون جمهوری‌خواه را به‌جای سدی وایت حامی سندرز، به‌عنوان رئیس انتخاب کردند و مانع دریافت سمت‌ها توسط اعضای شورای شهر طرفدار سندرز شدند.
اعضای طرفدار سندرز در جریان انتخابات شورای شهر در سال ۱۹۸۴، یک کرسی را از حزب دموکرات بدست آوردند و ترکیب شورای شهر به شش عضو حزب ترقی‌خواه، پنج عضو جمهوری‌خواه و دو عضو دموکرات، رسید. بوریسیوس پس از سی و یک دوره رای‌گیری، رئیس شورای شهر انتخاب شد و تا سال ۱۹۸۵ در این سمت خدمت کرد. بوریسیوس یگانه عضو ائتلاف ترقی‌خواه بود که در جریان اداره سندرز، به عنوان رئیس در شورای شهر خدمت کرد.
روری در تالاب گرفتاری‌ها () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی جی. فارل مک‌دانلد است که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد. هارولد لوید هم در این فیلم نقشی بازی کرده است، اما نامش در عنوان‌بندیِ فیلم ذکر نشده است.
جرج پریالت (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۳۲ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "رزیتا"، "خون و شن"، "دلبر و دغل"، "سامسون"، "روری در تالاب گرفتاری‌ها" و "ثروت" اشاره کرد.
جنویو ویلهلمینا گانت (زاده ۱۳ ژانویه ۱۹۹۱) هنرپیشه انگلیسی است که با بازی در نقش پانسی پارکینسون در هری پاتر و زندانی آزکابان، به‌ شهرت‌ رسید.
گانت در لندن، انگلستان زاده و بزرگ شد، او دختر بازیگر هلندی فردریک دو گروت و بازیگر بریتانیایی فیونا گانت به دنیا آمد و بزرگ شد. او دو خواهر و برادر به نام‌های الوین و الیور دارد و بازیگری را از ۱۲ سالگی شروع کرد. گانت در مدرسه گودولفین و لاتیمر در لندن تحصیل کرد. او با مدرک زبان انگلیسی از کالج نیونهام، کمبریج فارغ التحصیل شد.
حفاظت دریایی که به عنوان حفاظت اقیانوسی نیز شناخته می‌شود، حفاظت و نگهداری اکوسیستم در اقیانوس‌ها و دریاها از طریق مدیریت برنامه‌ریزی شده به منظور جلوگیری از بهره‌برداری بی‌رویه از این منابع دریایی است. حفاظت دریایی با مطالعه گیاهان دریایی و منابع جانوری و عملکردهای اکوسیستم انجام می‌شود و با واکنش به اثرات منفی آشکار دیده‌شده در محیط مانند انقراض گونه‌ها، نابودی زیستگاه و تغییر در کارکرد اکوسیستم هدایت می‌شود و بر محدود کردن انسان تمرکز می‌کند. - باعث آسیب به اکوسیستم‌های دریایی، بازسازی اکوسیستم‌های آسیب‌دیده دریایی و حفظ گونه‌ها و اکوسیستم‌های آسیب‌پذیر زندگی دریایی می‌شود. حفاظت دریایی یک رشته نسبتاً جدید است که به عنوان پاسخی به مسائل زیست‌شناختی مانند انقراض و تغییر زیستگاه‌های دریایی گسترش یافته‌است.
حفاظت‌گرایان دریایی به منظور تعیین چگونگی انجام این کار بر ترکیبی از اصول علمی مشتق از زیست‌شناسی دریا، بوم‌شناسی، اقیانوس‌نگاری و علوم شیلات و همچنین عوامل انسانی مانند تقاضا برای منابع دریایی، حقوق دریایی، اقتصاد و سیاست تکیه می‌کنند. به بهترین وجه از گونه‌های دریایی و اکوسیستم‌ها حفاظت و نگهداری می‌کند. حفاظت دریا را می‌توان به عنوان زیرشاخه‌ای از زیست‌شناسی حفاظت توصیف کرد.
ونوس اوربینو (به ) نام یک نقاشی از دوره‌ی رنسانس است که به‌دست تیسین کشیده شده‌است.
این تابلو، که اکنون در گالری اوفیتزی شهر فلورانس نگهداری می‌شود، به‌درخواستِ نجیب‌زاده‌ای ایتالیایی در آغاز جوری ساخته شده بود که قابل‌حمل باشد (ابعاد ).
این نقاشی الگوی دیگر هنرمندان برای بازنمایی برهنگی زنانه در آثارشان شد؛ ازجمله شاهکارهایی همچون "زن زیبای حرمسرا" از ژان آگوست‌دومینیک انگر، "ماخای برهنه" از فرانسیسکو گویا، و به‌ویژه "المپیا" از مانه.
"ونوس اوربینو" را گویدوبالدو دلا رووره، جانشین فرانچسکو ماریا دلا رووره دوک اوربینو، سفارش داد. دوک ۲ سال پیش‌تر پرتره‌ای از همان مدل به‌نام "زیبا" خریده بود."زیبا" در کاخ پیتی شهر فلورانس نگهداری می‌شود. گویدوبالدو دلا روور در نامه‌ای از "زن برهنه" نوشته‌است؛ این عبارت خود نشان می‌دهد که بحث اسطوره در اینجا صرفاً بهانه است. آرمیدگی ونوس به‌راستی بر زیبایی و جذابیت بدن زنانه صحه می‌گذارد.Georges Brunel, "article Iconographie de Vénus", Encyclopaedia Universalis, DVD, 2007. در سده‌ی ۱۶ میلادی، تصاویر را دارای قدرت جادویی می‌دانستند و توصیه می‌شد زوج‌ها نگاره‌ای از زنان و مردان زیبا و برهنه را از دیوار اتاق‌خوابشان آویزان کنند؛Souvent placées dans les "cassoni", coffres de mariage. زیرا باور داشتند که اگر زن هنگام باروری به آن بدن‌های زیبا بنگرد، فرزندش زیباتر خواهد شد.
گمان می‌رودPas pour Daniel Arasse même ref. که این تابلو، ایزدبانو ونوس را سرتاپا برهنه به‌تصویر می‌کشد. این نقاشی شاید از "ونوس درسدا" یا "ونوس خفته" از جورجونه الگو گرفته شده باشد. در این نگاره، زن برهنه با تکیه بر بازوی راستش دراز کشید و سرش را بر بالشتکی گذاشته‌است؛ موهایش بر شانه‌اش ریخته و چند گل رز میان انگشتانش دارد. او خویشتن را تماماً در معرض نمایش گذاشته‌است، و تنها فَرج خود را با دست چپش به‌گونه‌ای غریزی و محجوبانه می‌پوشاند. سگ کوچکی جلوی پای او در خود فرو رفته‌است. چیدمان صحنه همانند کاخ‌های دوره‌ی رونسانس است. در پس‌زمینه، دو خدمتکار دور صندوق لباس سرگرم کاری هستند.
سال ۱۸۲۲، انگر تابلوی تیسین را رونگاشت. این رونگاری در موزه هنر والترز در بالتیمور ایالات متحده نگهداری می‌شود. در آغاز جمهوری سوم فرانسه، ویکتور موتز نیز یک رونگاری از ونوس اوربینو را برای موزه‌ی کوتاه‌مدت رونگاری‌ها نقاشی کرد. این نسخه سپس به موزه ماکون داده شد.اطلاعات داده شده در وبگاه وزارت فرهنگ فرانسه، بازبینی در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۸.
لورنتسو بارتولینی مضمون این نقاشی را گرفت و به‌شکل تندیس درآورد. این تندیس برپایه‌ی نقاشی است که انگر به همین منظور برای او کشید. تندیس اصلی در موزه فابر در مونپلیه نگهداری می‌شود؛ تندیس دیگری نیز از روی آن ساخته شده که متعلق‌به صابون‌سازان آ و اف پیرز است و در نگارخانه‌ی هنر لیدی لور نزدیک لیورپول نگهداری می‌شود.
ویلیام تاد آکین (William Todd Akin) (زادهٔ ۵ ژوئیه ۱۹۴۷ – درگذشتهٔ ۳ اکتبر ۲۰۲۱)، سیاستمدار جمهوری‌خواه آمریکایی که از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۳، نمایندهٔ دومین حوزهٔ انتخاباتی میزوری بود. او متولد شهر نیویورک و بزرگ‌شدهٔ سنت لوئیس بزرگ بود. آکین پس از گرفتن مدرک کارشناسی از مؤسسهٔ پلی‌تکنیک ووستر در ماساچوست، در سپاه مهندسی ارتش ایالات متحده خدمت کرد و در صنایع کامپیوتر و فولاد مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۸، او به عضویت مجلس نمایندگان میزوری درآمد و تا سال ۲۰۰۰ در مجلس ایالتی خدمت کرد. سپس به عضویت مجلس نمایندگان ایالات متحده درآمد و تا سال ۲۰۱۳ در آنجا خدمت کرد.
فعالیت آکین در کنگره، پس از شکست او در تلاش برای برکناری سناتور دموکرات، کلر مک‌کسکیل در انتخابات ۲۰۱۲ به پایان رسید. آکین که در انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواهان پیروز شده بود، در نظرسنجی‌های پیش از انتخابات، از کلر مک‌کسکیل جلوتر بود تا اینکه اظهار داشت، زنانی که قربانی آنچه که او «تجاوز مشروع» می‌نامید، به ندرت باردار می‌شوند. آکین در نهایت به خاطر این اظهار نظر عذرخواهی کرد، اما درخواست‌های مبنی برای کناره‌گیری از انتخابات را نپذیرفت. او از کلر مک‌کسکیل با ۳۹٫۲ درصد به ۵۴٫۷ درصد شکست خورد. در کتابی که در ژوئیه ۲۰۱۴ منتشر شد، آکین از اظهارات نخستین خود دفاع کرد و بیان داشت که از عذرخواهی خود پشیمان است.
آکین متولد شهر نیویورک و بزرگ‌شدهٔ سنت لوئیس بزرگ بود. والدینش نانسی پری (نام تولد: بیگلو) و پل بیگلو آکین بودند.Announcements, "The New York Times", September 9, 1944, Section Sports, Page 21. پدرجد آکین، توماس راسل آکین، در سال ۱۹۱۱، شرکت فولاد لکلدی را در سنت لوئیس تأسیس کرد.Laclede Steel Names Chief, "The New York Times", Business and Finance Section, March 26, 1966. در آخر، این شرکت به پدربزرگش، ویلیام آکین، و سپس به پدرش، پل رسید. پدرش از نسل سوم فارغ‌التحصیلان دانشگاه هاروارد بود که در زمان جنگ جهانی دوم به عنوان افسر در نیروی دریایی خدمت کرد.
آکین از مدرسهٔ جان باروز، مدرسه‌ای غیرانتفاعی در حومهٔ شهر سنت لوئیس، و از مؤسسهٔ پلی‌تکنیک ووستر در ووستر، ایالت ماساچوست، فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۷۰، مدرک کارشناسی علوم با گرایش مهندسی مدیریت گرفت. او پس از فارغ‌التحصیلی به عنوان افسر مهندس در گارد ملی ارتش ایالات متحده خدمت کردOfficial Manual of the State of Missouri, 1993–1994 , p. 157 و سپس تا سال ۱۹۸۰ در نیروی ذخیرهٔ ارتش بود.Biography , Congressman Todd Akin, Missouri's 2nd District. Retrieved August 23, 2012. او پس از ترک خدمت تمام‌وقت، در شرکت آی بی ام، به فروش عمدهٔ سیستم‌های کامپیوتری مشغول و سپس به عنوان مدیر در کسب و کار خانوادگی در حوزهٔ فولاد مشغول به کار شد. آکین در سال ۱۹۸۴، از حوزهٔ علمیه، مدرک کارشناسی ارشد الهیات گرفت و در آنجا به مطالعهٔ زبان‌های یونانی، عبری و تفسیر محافظه‌کارانهٔ متون مقدس پرداخت. او به کلیسا ملحق نشد.
آکین از فعالان دیرین ضد سقط جنین و در مقطعی، عضو هیئت مدیرهٔ انجمن مخالفان سقط جنین میزوری بود.Todd Akin Senate Campaign 2012 web site, On the Issues: Life, http://www.akin.org/issues/life. Retrieved November 4, 2012. او حداقل هشت بار مابین سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۸، در حالی که در مقابل کلینیک‌های سقط جنین در ایلینوی و میزوری تظاهرات می‌کرد، به جرم تخطی از قانون دستگیر شد. او اظهار داشت که تظاهرات مسالمت‌آمیز بودند و برای دفاع از عقایدش عذرخواهی نخواهد کرد. او در آن دوران از نام «ویلیام آکین» استفاده می‌کرد. پس از آن دوره، زمانی که برای منصب سیاسی نامزد شد، از نام «تاد آکین» استفاده کرد.
در سال ۲۰۰۰، با کناره‌گیری جیم تلنت، نمایندهٔ ایالات متحده که برای فرمانداری نامزد شده بود، آکین برای گرفتن کرسی مجلس در انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواهان شرکت کرد. مشارکت اندک رأی دهندگان به خاطر باران شدید به آکین کمک کرد که تنها با ۵۶ رأی در این انتخابات مقدماتی تنگاتنگ پیروز شود. او دو کاندید شناخته‌شده، جین مک‌ناری، مدیر اجرایی سابق شهرستان سنت لوئیس و فرانک فلوترون، سناتور ایالتی را شکست داد. آکین در شبی که در انتخابات مقدماتی پیروز شد، اظهار داشت که «در پایگاه انتخاباتی من زلزله خواهد شد.» آکین در انتخابات همگانی، تد هاوس، سناتور ایالتی دموکرات را با ۵۵ درصد آرا شکست داد. او دیگر هرگز با چنین رقابت تنگاتنگی مواجه نشد و برای پنج بار مجدداً انتخاب شد. در سال ۲۰۱۰، آکین با کسب ۶۷٫۹ درصد آرا مجدداً انتخاب شد.
آکین در سال ۲۰۰۸ از اتحادیهٔ محافظه‌کاران آمریکا، امتیاز ۹۶٪ و در سال ۲۰۰۷، امتیاز ۱۰۰ درصد را به دست آورد.
آکین در بیشتر دوران تصدی خود، در فهرست رسمی مجلس با عنوان «نمایندهٔ سنت لوئیس» ثبت شده بود، هرچند که منطقهٔ او شامل هیچ بخشی از شهر سنت لوئیس نبود.See, for example, the official House member list during Akin's last term in the House.
آکین مخالف صریح سقط جنین در هر شرایطی، از جمله دلایل سلامتی یا در موارد تجاوز جنسی یا زنای با محارم، و مخالف تحقیقات سلول‌های بنیادی جنینی بود. او در سخنرانی سال ۲۰۰۸ در صحن مجلس، متخصصین سقط جنین را «تروریست» نامید و ادعا کرد که عمل «سقط جنین» روی زنانی که واقعاً باردار نبوده‌اند، «امری رایج» برای متخصصین سقط جنین است.
آکین از حامیان حق نگهداری و حمل اسلحه بود و رتبه A از انجمن ملی سلاح داشت. او از حامیان سرسخت ممنوعیت دولتی دربارهٔ پوکر آنلاین بود. وی با لایحهٔ طرح همگانی آموزش همهٔ کودکان مخالفت کرد. او معتقد بود که دولت فدرال نباید دربارهٔ آموزش تصمیم بگیرد، بلکه دولت محلی باید بر آموزش عمومی نظارت داشته باشد.
آکین زمانی را صرف کار روی مسائل نظامی و کهنه سربازان کرد. او در کمیتهٔ یگان‌های نیروی مسلح مجلس، به عنوان رئیس کمیتهٔ فرعی نیروهای دریایی و توان نظامی که به مسائل مربوط به نیروهای دریایی و هوایی رسیدگی می‌کند، خدمت کرد. او در کمیتهٔ فرعی نیروی دریایی و کمیتهٔ فرعی نظارت و تحقیقات به عنوان جمهوری‌خواه بلندپایه خدمت کرد. او همچنین لوایح مربوط به کهنه سربازان به ویژه لایحهٔ ثبت سوختگی به خاطر سوزاندن پسماند در فضای باز و بدون نظارت را مطرح کرد که برای کهنه سربازان عراق و افغانستان که در معرض این سوختگی قرار گرفته بودند، یک بایگانی ایجاد می‌کند. آکین مخالف لغو خط مشی شهر دوور بود که در آن پوشش رسانه‌ای از تابوت سربازانی که از خارج از کشور به خانه بازمی‌گشتند را با استناد به مسائل مربوط به حریم خصوصی و رعایت احترام ممنوع می‌کرد.
آکین در ژوئن ۱۹۷۵ با لولی بو، فارغ‌التحصیل دانشگاه هالینز، ازدواج کرد.Official Manual of the State of Missouri 1989–1990, p. 135.Class of 1972 Reunion Attendees , Hollins Alumnae page, Hollins University. آنها صاحب شش فرزند شدند. لولی طرفدار تحصیل در خانه بود و همهٔ فرزندانش در خانه آموزش دیدند. سه پسر آنها به آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده در آناپولیس رفته و عضو تفنگداران دریایی ایالات متحده شدند. یکی از پسران آکین در حمله به فلوجهٔ عراق شرکت داشت. آکین و همسرش سال‌ها در خانهٔ دوران کودکی آکین، خانه‌ای که متعلق به پدرش بود، در شهر تون اند کانتری در ایالت میزوری زندگی کردند.
در آوریل ۲۰۰۱، آکین برای درمان سرطان پروستات که در «مرحلهٔ ابتدایی» بود، تحت عمل جراحی قرار گرفت. او در ۳ اکتبر ۲۰۲۱، در ۷۴ سالگی بر اثر سرطان در خانهٔ خود درگذشت.
جسلین ون ترامپ (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "روری در تالاب گرفتاری‌ها" و "خوشی یک روز" اشاره کرد.
توماس بردلی (Tom Bradley) (۲۹ دسامبر ۱۹۱۷–۲۹ سپتامبر ۱۹۹۸)، سیاستمدار و مأمور پلیس آمریکایی بود که از سال ۱۹۷۳ تا سال ۱۹۹۳ به عنوان سی و هشتمین شهردار شهر لس آنجلس خدمت کرد. وی نخستین و تا بحال یگانه شهردار سیاه‌پوست شهر لس آنجلس بود و ۲۰ سال شهرداری وی طولانی‌ترین دورهٔ تصدی شهرداری در تاریخ این شهر است. بردلی با انتخابش به‌عنوان شهردار در ۱۹۷۳، دومین شهردار سیاه‌پوست بود که شهردار یکی از شهرهای بزرگ ایالات متحده آمریکا شد. بردلی در سال ۱۹۹۳ پس از کاهش میزان محبوبیتش در نتیجهٔ شورش‌های ۱۹۹۲، بازنشسته شد.
بردلی که عضو حزب دموکرات بود، در سال‌های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۶ برای سمت فرمانداری کالیفرنیا نیز کاندید کرد، اما در هردو مرتبه توسط جرج دکمجیان، کاندید حزب جمهوری‌خواه، شکست خورد. پویایی نژادی که به نظر می‌رسید مسبب شکست نادر و غیر منتظرهٔ وی در سال ۱۹۸۲ بود، راه را برای شکل‌گیری اصطلاح «اثر بردلی» هموار کرد. بردلی در سال ۱۹۸۵، به دریافت نشان اسپینگارن از طرف انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان (NAACP) مفتخر گردید.
بردلی که پدربزرگ اش برده بود، در ۲۹ ماه دسامبر سال ۱۹۱۷ در خانوادهٔ لی توماس و کرینر بردلی یکی از کشاورزان مستأجر فقیر که در یک کلبهٔ چوبی کوچک در اطراف شهر کالورت ایالت تگزاس زندگی می‌کرد، متولد شد. بردلی چهار خواهر و برادر داشت که عبارت بودند از لاورنس، ویلیا مای، ایلیس (که به فلج مغزی مبتلا بود) و هووارد. خانوادهٔ بردلی برای پنبه چیدن به آریزونا نقل مکان کرد و بعداً در سال ۱۹۲۴ در جریان مهاجرت بزرگ به منطقهٔ تیمپل – الوارادو شهر لس آنجلس رفت، لی در آن‌جا به عنوان باربر راه‌آهن یآچیسون، توپکا و سانتافه، و کرینر به عنوان مستخدمه کار می‌کردند.
بردلی در دبستان روزمونت، دبیرستان مقدماتی لافایت و دبیرستان پلی‌تکنیک آموزش دید و نخستین دانش‌آموز سیاه‌پوست بود که رئیس اتحادیهٔ پسران آن دبیرستان انتخاب شد و نخستین کسی بود که رسماً در انجمن افتخار ملی افسیسان معرفی شد. بردلی کاپیتان تیم مسابقهٔ دویدن و تکل عمومی شهر تیم فوتبال دبیرستان بود. در سال ۱۹۳۷ از طریق یک بورسیهٔ ورزشی به دانشگاه کالیفرنیای لس آنجلس رفت و به عضویت انجمن برادری کاپا آلفا پسی درآمد. عکاسی برای جیمی دورنتی طنزپرداز، یکی از جمله مشاغلی بود که بردلی در دوران کالج انجام می‌داد.
بردلی در سال ۱۹۴۰ تحصیلات خود را رها کرد و در اداره پلیس لس آنجلس وارد شد. وی یکی از ۴۰۰ مأمور پلیس سیاه‌پوست در ادارهٔ پلیس دارای ۴۰۰۰ مأمور پلیس بود. وی از «فروشگاه بزرگ مرکز شهر که با اینکه مأمور پلیس بود به او اعتبار نداد و رستورانی که به سیاه‌پوستان غذا نمی‌داد»، حکایت می‌کرد. بردلی بر یک گزارشگر روزنامه تایمز چنین اظهار داشت:
زمانی‌که به اداره پلیس آمدم در واقع دو مأموریت برای مأمورین سیاه‌پوست در نظر گرفته شده بود. یا باید در بخش خیابان نیوتن کار می‌کردند که اکثریت بخش‌های آن جامعه سیاه‌پوست بود یا به عنوان ترافیک قسمت مرکزی شهر. آن‌ها نمی‌توانستند با یک مأمور سفیدپوست کار کنند و این امر الی سال ۱۹۶۴ ادامه داشت.
بردلی و ایتل آرنولد در کلیسای باپتیست نیو هوپ با همدیگر خود آشنا شدند و در ۴ ماه مه سال ۱۹۴۱ ازدواج کردند. آن‌ها سه دختر داشتند که عبارت بودند از لورائنی، فایلیز و بیبی که در روز تولدش فوت کرد. بردلی و خانمش «برای خرید نخستین خانه شان در پارک لایمرت که در آن‌زمان کاملاً بخش‌های مربوط به سفیدپوستان ناحیهٔ کرنشاو بود، به یک میانجی سفیدپوست نیاز داشتند».
بردلی همزمان با این‌که مأمور پلیس بود، در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه جنوب‌غربی به تحصیل ادامه داد و پس از بازنشستگی از اداره پلیس، به عنوان وکیل به وکالت آغاز کرد. به‌مجرد ترک سمت شهرداری در سال ۱۹۹۳، به عنوان کارمند حقوقی متخصص مسائل تجارت بین‌الملل در شرکت حقوقی بروبیک، فلیگر و هاریسون، به کار شروع کرد.
بردلی زمانی وارد سیاست شد که تصمیم گرفت رئیس انجمن یونایتد شود. این انجمن بخشی از شورای حزب دموکرات ایالت کالیفرنیا متشکل از یک گروه لیبرال و اصلاح‌طلب بود که در دههٔ ۱۹۵۰ توسط دموکرات‌های جوان با الهام از کمپین‌های انتخاباتی ریاست‌جمهوری آدلای استیونسون، سازماندهی شده بود. اعضای این انجمن کاملاً سفیدپوستان و تعداد زیادی یهودیان بودند و در نتیجه پیدایش ائتلافی بود که در کنار لاتین‌ها چندین مرتبه بردلی را به پیروزی انتخاباتی رسانید.
انتخاب بردلی برای فعالیت در یک گروه دموکرات، وی را در مخالفت با نمایندگان فقیر و تماماً سیاه‌پوست مرتبط با سازمان سیاسی جسی اِم آنرو، عضو آینده‌دار مجلس قانون‌گذاری ایالتی، یکی دیگر از نیروهای سیاسی در جامعهٔ آمریکایی آفریقا تبار، قرار داد. مرحلهٔ نخست حرفهٔ سیاسی بردلی به درگیری با رهبران آمریکایی آفریقایی‌تبار چون مروین دایملی، نائب فرماندار اسبق و نماینده پیشینی مجلس نمایندگان ایالات متحد آنرو، سپری شد.
در ماه ژوئن سال ۱۹۶۱ پس از انتخاب چارلز ناوارو به عنوان بازرس شهر، سمت حوزهٔ انتخابیه دهم خالی شد."12 Apply for Navarro City Council seat," "Los Angeles Times," June 6, 1961, page 21 codice_1 بردلی، ستوان یکم پلیس که در خیابان شماره ۳۳۹۷ وللاند زندگی می‌کرد، یکی از ۱۲ نفری بود که برای این سمت درخواست داد. شورای شهر که از صلاحیت تعیینات بست‌ها برخوردار بود، جئو اِی. هولینگزوورث را در عوض وی در این سمت منصوب کرد."New Councilman," "Los Angeles Times," August 26, 1961, page 13 codice_1 پس از این‌که این سمت دوباره برای به انتخابات رفت، بردلی در ماه آوریل سال ۱۹۶۳ مجدداً در برابر هولینگزوورث به رقابت پرداخت.
در این سمت دو نامزد وجود داشت، هولینگزوورث و بردلی و به همین‌گونه دو انتخابات ــ انتخابات نخست برای دورهٔ منقضی نشدهٔ بازرس ناوارو بود که در ۳۰ ماه ژوئن به پایان می‌رسید و انتخابات دوم برای یک دورهٔ کامل چهار ساله که در ۱ ژوئیه به پایان می‌رسید. بردلی انتخابات اول را با کسب ۱۷۷۶۰رأی در مقابل ۱۰۵۴۰رأی و انتخابات دوم را با کسب ۱۷۵۵۲ رأی در برابر ۱۰۴۰۰رأی، برنده شد."Complete Returns," "Los Angeles Times," April 4, 1963, page 2 codice_1 بردلی در این موقع از نیروهای پلیس بازنشسته شده بود و به‌عنوان نخستین آمریکایی آفریقایی‌تبار که به شواری شهر انتخاب شده بود در ۱۵ ماه آوریل سال ۱۹۶۳ در ۴۵ سالگی به‌عنوان عضو شواری شهر سوگند یاد کرد."First Negro Elected to City Council Sworn In," "Los Angeles Times," April 16, 1963, page A-2 codice_1
توماس جان کمبل (؛ تلفظ نام‌خانوادگی: ؛ زادۀ ۱۴ اوت ۱۹۵۲)، دانشگاهی، آموزگار و سیاستمدار آمریکایی است. او استاد حقوق در مدرسه حقوق دیل ئی. فولر و استاد اقتصاد در مدرسه تجارت و اقتصاد جورج آرگیروس در دانشگاه چپمن در اورنج کالیفرنیا است.
او رئیس مدرسه حقوق دانشگاه چپمن از ۲۰۱۱–۲۰۱۶ میلادی، هدایتگر امور مالی برای ایالت کالیفرنیا از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵، جمهوری‌خواه سابق پنج دوره‌ای عضو کنگره ایالات متحده از حوزه انتخابیه ۱۲م و ۱۵م کالیفرنیا، عضو سابق سنای ایالتی کالیفرنیا، استاد سابق دانشکده حقوق استنفورد، رئیس سابق مدرسه کسب‌وکار هاس و استاد سابق مدیریت اجرایی کسب‌وکار در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی است.
او در ۲۰۰۰ میلادی از کرسی خانه نمایندگان برای شرکت در سنای ایالات متحده بازنشسته شد، اما به‌طور قاطع از داین فاینستاین که آن زمان بر سر کار بود شکست خورد. او در ۸ ژوئن ۲۰۱۰ میلادی در سومین تلاش برای سنای ایالات متحده شکست خورده و مجدد برای کرسی باربارا باکسر دموکرات کمپین زد، اما نامزدی جمهوری‌خواهان را از کارلی فیورینا باخت.
کمبل عضوی از انجمن حزبی اصلاحگران «issue one» است.
تا بدین تاریخ، او آخرین جمهوری‌خواهی است که به عنوان نماینده حوزه انتخابیه دوازدهم کنگره خدمت نموده‌است.
کمبل که در شیکاگو متولد شده بود، دانشجوی ممتاز کلاس کالج مقدماتی سنت ایگناتیوس در ۱۹۶۹ بود. او به تحصیلات خود ادامه داد و مدارک B.A. و M.A. را از دانشگاه شیکاگو (۱۹۷۳)، یک J.D. از مدرسه حقوق هاروارد (۱۹۷۶) و سپس Ph.D در اقتصاد از دانشگاه شیکاگو (۱۹۸۰) را دریافت نمود. او به عنوان دبیر قاضی دادگاه عالی، بارون وایت از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۸ میلادی خدمت کرده و سال قبل آن نیز دبیر قاضی دادگاه استیناف جورج ئی. مک‌کینون بود. مربی او میلتون فریدمن بود. پدر تام کمبل در خانواده دموکرات بزرگ شد، او در ۱۹۸۰ به حزب جمهوری‌خواه پیوست.
کمبل در کانون وکلای ۱۹۷۶ میلادی پذیرفته شد و در شیکاگو وارد فعالیت‌های خصوصی شد. او همکار کاخ سفید در دفاتر رئیس دفتر و شورا (۱۹۸۰–۱۹۸۱) بود. سپس او در اداره ریگان به عنوان هدایتگر کمیته رقابت کمیسیون تجاری فدرال از ۱۹۸۱–۱۹۸۳ فعال بود و جوانترین شخصی که تا آن زمان در آن سمت خدمت کرده بود.
کمبل برای نامزدی جمهوری‌خواه در حوزه انتخابیه ۱۲م کالیفرنیا شرکت کرد که شامل خانه او در کمبل و کمپ دانشگاه استنفورد می‌شد. حوزه انتخابیه ۱۲م به‌طور سنتی جزو استحکامات میانه‌روی جمهوری‌خواهی بود، اما طی سال‌ها روابط دوستانه‌اش با دموکرات‌ها افزایش یافته بود. کمبل متصدی دوره اول گزینه اولیه جمهوری‌خواهان، ارنی کانیو را شکست داده و به فاصله کمی معارض دموکرات خود، ناظر شهرستان سن مائتو، آنا اشو را شکست داد. او دو دوره قبل از تلاش ناموفق برای نامزدی کرسی جمهوری‌خواه سنا که توسط آلن کرانستون خالی شده بود، خدمت کرده بود. او گزینه اولیه جمهوری‌خواهان را از یک جمهوری‌خواه که به میزان قابل توجهی محافظه‌کارتر بود، یعنی بروس هرشنسون باخته بود. خود بروس هرشنسون از عضو زن دموکرات کنگره، باربارا باکسر باخته بود. حرفه سیاسی در هر صورت در معرض خطر بود. حوزه او به عنوان حوزه ۱۴م شماره گذاری مجدد شده بود و به میزان قابل توجهی دموکرات تر از سلفش بود. اشو کرسی را برد و هنوز هم آن را در اختیار دارد؛ هیچ جمهوری‌خواهی که در این حوزه شرکت می‌کرد (اکنون به حوزه ۱۸م شماره گذاری شده)، پس از ترک سمت از سوی کمبل، با درصدی بیش از ۳۹ درصد پیروز نشده.
سناتور ایالت کالیفرنیا در ۱۹۹۳، بکی مورگان، در میان‌دوره کنار کشید و کمبل انتخابات مخصوص میان‌دوره ای را پیروز شد. حوزه سنای ایالتی به میزان قابل توجهی با حوزه کنگره‌ای سابق او همپوشانی داشت. در سنای ایالتی کالیفرنیا، کمبل رئیس کمیته مسکن و نایب رئیس کمیته آموزش بود و در کمیته بودجه خدمت کرد. ژورنال کالیفرنیا او را به عنوان بهترین حلال مسائل در سنای ایالتی رتبه‌بندی کرد و او را اخلاقی‌ترین سناتور ایالتی و بهترین سناتور ایالتی همه دوران‌ها توصیف نمود.
کهکشان آلسیونس (به انگلیسی:Alcyoneus) یک کهکشان رادیویی است، که با فاصله ۳ میلیارد سال نوری و در صورت فلکی سیاه‌گوش واقع شده‌است. این کهکشان عظیم حاوی یک کهکشان میزبان، و همچنین فواره‌ها و لوب‌های عظیمی است که از مرکز کهکشان فوران می‌کنند. دانشمندان بر این باورند که این فواره‌ها و لوب‌های امواج رادیویی محصول جانبی یک سیاه‌چاله بسیار بزرگ و فعال در مرکز کهکشان هستند.آلسیونس بزرگترین کهکشان شناخته شده تا به امروز است. اندازه این کهکشان ۱۵۳٫۷۷ بار بزرگتر از کهکشان راه شیری است. با عرض حدود ۵ میلیون پارسک (۱۶٫۳میلیون سال نوری)، لوب‌های رادیویی آن بزرگترین ساختار شناخته شده‌ای است که توسط یک کهکشان ساخته شده‌است. کهکشان میزبان، SDSS J۰۸۱۴۲۱٫۶۸+۵۲۲۴۱۰، همچنین حاوی یک سیاهچاله بسیار پرجرم با وزن ۴۰۰±۲۰۰ میلیون خورشید است.نام این کهکشان به نام آلسیونس، یکی از مخالفان هراکلس در اساطیر یونانی گرفته شده‌است.
تونی گیل اتکینز (Toni Gayle Atkins) (زادهٔ ۱ اوت ۱۹۶۲)، سیاستمدار اهل ایالات متحده است که از ۲۰۱۸ میلادی تا حالا به عنوان ۵۱امین رئیس موقت مجلس سنای ایالت کالیفرنیا خدمت می‌نماید. او که عضو حزب دموکرات است، پیش از آن از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ میلادی به عنوان ۶۹امین رئیس مجلس نمایندگان ایالت کالیفرنیا خدمت نمود. وی از ۲۰۱۶ میلادی به این سو از حوزه انتخابیه ۳۹ام سنا که متشکل از یک بخش اعظم سن دیگو است، نمایندگی می‌کند.
پس از انتخاب به عنوان رئیس مجلس نمایندگان کالیفرنیا، وی سومین زن و نخستین زن همجنس‌گرای علنی در تاریخ مجلس بود که در این سمت انتخاب گردید، همچنین وی به نخستین قانون‌گذار از سن دیگو مبدل شد که به سمت رئیس مجلس راه میابد. وی از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ میلادی در شورای شهری سن دیگو، از جمله برای یک دوره به عنوان سرپرست-شهردار سن دیگو در ۲۰۰۵ میلادی، خدمت نمود. وی همچنین برای نه ساعت در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۴ به عنوان سرپرست-فرماندار کالیفرنیا خدمت کرد. در ۲۰۱۸ میلادی، وی با پشت سر گذاشتن کوین دی لیون، به عنوان رئیس موقت مجلس سنای کالیفرنیا انتخاب گردید. با این انتخاب، وی به نخستین زن و نخستین ال‌جی‌بی‌تی آشکار در تاریخ مجلس مبدل شد که مجلس سنای کالیفرنیا را رهبری می‌کند.
اتکینز سال‌های اولیه عمر خود را در ماکس میدوز، ویرجینیا گذرانده و زمانی که هفت سال داشت به رونوک نقل مکان نمود. پدر وی کارگر معدن و مادرش خیاط بود؛ وی در خانهٔ بزرگ شد که آب لوله‌کشی شده نداشت. وی در ۱۹۸۴ میلادی از کالج ایموری و هنری فارغ‌التحصیل گردیده و مدرک بی‌ای خود در رشته علوم سیاسی، با تمرکز روی سازماندهی اجتماع، را کسب نمود. با دریافت فلوشیپ دیوید بوهنیت ال‌جی‌بی‌تی‌کیو از مؤسسه رهبری ویکتوری، اتکینز دوره آموزشی مدیران اجرائی ارشد دولت و حکومت محلی در مدرسه حکومت جان اف. کندی در دانشگاه هاروارد را در ۲۰۰۴ میلادی به اتمام رساند. اتکینز در ۱۹۸۵ میلادی به سن دیگو نقل مکان نمود.
زمانی که وی برای نخستین بار به سن دیگو آمد، اتکینز به عنوان رئیس خدمات بالینی به کارکنان مرکز بهداشت مراقبت از زنان (Womancare Health Center) پیوست. سپس وی برای چندین سال به عنوان نماینده شورا و به عنوان تحلیلگر سیاست برای عضو شورا کریستین کیهو خدمت کرد. زمانی که کیهو به عنوان عضو مجلس نمایندگان انتخاب گردید، اتکینز در ۷ نوامبر ۲۰۰۰ بجای کیهو به عنوان عضو شورای شهری انتخاب شد. وی، بدون اینکه نیاز به شرکت در انتخابات نوامبر داشته باشد، مجدداً در ماه مارس ۲۰۰۴ به عنوان عضو شورا انتخاب شد.
در آوریل ۲۰۰۵، شهردار دیک مورفی بخاطر انتقادها مبنی بر دست داشتن در مشکلات مالی شهر، از سمت خود کناره‌گیری کرد."San Diego's decade-long budget travails may be nearing an end", Los Angeles Times, April 12, 2012 عضو شورا مایکل زوکچیت که معاون شهردار بود به عنوان شهردار انتخاب گردید، اما پس از اینکه وی و عضو شورا رالف انزونزا بخاطر معاملات متقلبانه الکترونیکی و تخطی از قانون هابز مجرم شناخته شده شدند، بعد از تنها سه روز از سمت‌های خود استعفا دادند. طی یک رأی‌گیری اضطراری در ۱۹ ژوئیه، اتکینز از سوی پنج عضو دیگر شورا برای مدت یک هفته به‌طور موقت به عنوان شهردار انتخاب گردید. در ۲۵ ژوئیه، آنها انتخاب خود را مجدداً تأیید نموده و اتکینز را به عنوان معاون شهردار انتخاب نمودند تا اینکه جری ساندرز در ۵ دسامبر به عنوان شهردار سوگند وفاداری یاد کرد. اتکینز نخستین شهردار زن همجنس‌گرای علنی سن دیگو بود.
هنگام حضور در شورا، وی از شهر سن دیگو در لیگ شهرها، شعبه سن دیگو و همچنین در هیئت مدیره و کمیته اجرایی سیستم ترانزیت کلان‌شهرها نمایندگی کرد. وی به عنوان عضو کارگروه منطقه‌ای مسکن در انجمن حکومت‌های سن دیگو (SanDAG)، به عنوان عضو جایگزین کمیته حمل و نقل و کمیته منطقه‌ای برنامه‌ریزی و گروه ویژه مشترک بی‌خانمان شهر/شهرستان خدمت کرد. وی از سوی رئیس پیشین مجلس نمایندگان کالیفرنیا، هرب ویسون به عنوان عضو حراست از رودخانه سن دیگو گماشته شده بود که هنوز هم به خدمت در این سمت ادامه می‌دهد. وی در میان اولویت‌های خود موارد ذیل را لیست می‌نماید، مسکن اقتصادی، حقوق کارگران، بازسازی محله‌های شهر و توسعه مجدد محله‌های شهری قدیمی سن دیگو.
وی در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۰ با دریافت ۵۷٫۷٪ آراء به عنوان عضو مجلس نمایندگان انتخاب گردید. وی از حوزه انتخابیه ۷۶ام مجلس نمایندگان نمایندگی کرد. وی در نوامبر ۲۰۱۲ از حوزه انتخابیه ۷۸ام مجلس نمایندگان که مجدداً ناحیه‌بندی شده بود، وارد انتخابات شده و ۶۲٪ آراء را بدست آورد.
در ۲۰۱۲ میلادی، وی لایحه ای‌بی ۱۵۱۲ را معرفی نمود، لایحهٔ که از اعطای حمایت مالی و سایر حقوق همسری به همسرهای سوءاستفاده گر جلوگیری می‌نماید. این لایحه الهام گرفته از پرونده زنی اهل سن دیگو بود که به وی حکم داده شده بود تا فیس حقوقی و حمایت همسری را به شوهر سابقش بپردازد، در حالی که همسر سابق وی بخاطر سوءاستفاده از وی در زندان محبوس بود."Atkins Bill denying abusive spousal rights moves to Assembly floor" , San Diego LGBT Weekly, March 20, 2012
در ۲۰۱۲ میلادی، او رهبر اکثریت مجلس نمایندگان ایالت کالیفرنیا بود؛ در ژانویه ۲۰۱۴، وی از سوی فراکسیون دموکرات‌های مجلس به عنوان رئیس مجلس نمایندگان کالیفرنیا انتخاب گردیده و قرار شد تا وی در اواخر همان سال کار خود را آغاز و جایگزین جان پریز شود، کسی که دوره ریاست وی به پایان رسیده بود. وی نخستین رئیس مجلس نمایندگان بود که از سن دیگو نمایندگی می‌کرد؛ نخستین زن همجنس‌گرا که به این سمت رسیده بود؛ و سومین زنی که رئیس مجلس نمایندگان کالیفرنیا شده بود. اتکینز در نوامبر ۲۰۱۴ توسط فراکسیون دموکرات‌ها مجدداً به عنوان رئیس مجلس انتخاب شد. هنگام خدمت به عنوان رئیس مجلس، وی در راستای نوشتن و به تصویب رساندن تضمین‌نامه ۷٫۵ میلیارد دلاری برای آبرسانی کمک نموده و این تضمین نامه در ۲۰۱۴ از سوی مجلس قانون‌گذاری و رأی‌دهندگان تأیید گردید. اتکینز در ماه مارس ۲۰۱۶ از سمت ریاست مجلس کنار رفت.
وی در ۲۰۱۶ میلادی خود را از حوزه انتخابیه ۳۹ام مجلس سنای کالیفرنیا نامزد انتخابات نموده و در نخست متصدی مارتی بلاک که نیز یک دموکرات بود، را در انتخابات مقدماتی به چالش کشید، اما بلاک از نامزد شدن انصراف داد. در انتخابات سراسری، وی با کسب ۶۳٪ آرا جمهوری‌خواه جان رینسیون را شکست داد.
در ۲۰۱۸ میلادی، اتکینز به عنوان رئیس موقت مجلس سنای کالیفرنیا انتخاب شده و جانشین کوین دی لیون شد. با این انتخاب، وی به نخستین زن و نخستین ال‌جی‌بی‌تی آشکار در تاریخ مجلس مبدل شد که مجلس سنای کالیفرنیا را رهبری می‌کند.