moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
فیلم سینمایی «دنیای کامل» به تهیه‌کنندگی و کارگردانی کلینت ایستوود محصول سال ۱۹۹۳ کشور آمریکاست. فیلم‌نامه این درام حادثه‌ای را جان لی هنکاک نگاشته‌است و کوین کاستنر، کلینت ایست وود، لورا درن، ت.ج. لاودر، کیت سارابایکا، لیوبورمستر، پل هیوثیت و برادلی وایتفورد بازیگران اصلی آن هستند. داستان فیلم "یک دنیای بی‌نقص" در دالاس کانتی، هالووین سال ۱۹۶۳ رخ می‌دهد، حول و حوش سفر مرگ «کندی» به تگزاس، یک زندانی فراری به نام بوچ، پسر بچه‌ای به نام فیلیپ را به گروگان می‌گیرد. اما خیلی زود رابطه‌ای نزدیک میان این دو شکل می‌گیرد که با کشته شدن ناخواستهٔ زندانی به‌دست پلیس، فرجامی تلخ می‌یابد و…
دِنزِل هِیز واشینگتن جونیور (؛ زادهٔ ۲۸ دسامبر ۱۹۵۴) بازیگر، کارگردان و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است. او در طول چهار دهه فعالیت افتخارات گوناگونی از قبیل دو جایزهٔ اسکار، سه جایزهٔ گلدن گلوب و یک جایزهٔ تونی برنده شده‌است. او در سال ۲۰۱۶ جایزهٔ گلدن گلوب سیسیل بی دمیل را دریافت کرد و در سال ۲۰۲۰، نامش در رتبه‌بندی "نیویورک تایمز" از برترین بازیگران قرن بیست و یکم قرار گرفت. در سال ۲۰۲۲ نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری به او اهدا شد.
واشینگتن فعالیت بازیگری‌اش را در تئاتر و با بازی در نمایش‌های آف برادوی، از جمله "کوریولانوس" در سال ۱۹۷۹ آغاز کرد. نقش‌های اولیهٔ او در سینما شامل "داستان یک سرباز" (۱۹۸۴) و "آزادی را فریاد کن" (۱۹۸۷) می‌شد و مدتی بعد برای بازی در درام "افتخار" (۱۹۸۹) با موضوع جنگ داخلی آمریکا جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را کسب کرد. واشینگتن در دههٔ ۱۹۹۰ خودش را به‌عنوان یکی از بازیگران نقش اول هالیوود مطرح کرد و در فیلم حماسی "مالکوم ایکس" (۱۹۹۲)، کمدی "هیاهوی بسیار برای هیچ" (۱۹۹۳)، تریلر "پرونده پلیکان" (۱۹۹۳)، و درام‌های "فیلادلفیا" (۱۹۹۳) و "طوفان" (۱۹۹۹) به ایفای نقش پرداخت. او برای به تصویر کشیدن یک کارآگاه فاسد در فیلم جنایی "روز تعلیم" (۲۰۰۱) برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مرد شد. واشینگتن به بازی در نقش‌های متنوع ادامه داد و در فیلم ورزشی "تایتنز را به یاد آور" (۲۰۰۰)، درام "مناظره‌کنندگان بزرگ" (۲۰۰۷)، فیلم جنایی "گانگستر آمریکایی" (۲۰۰۷) و درام "پرواز" (۲۰۱۲) ایفای نقش کرد.
واشینگتن در سال ۲۰۱۰ برای بازی در نمایش "حصارها" جایزهٔ تونی بهترین بازیگر مرد در نمایش را کسب کرد. او در سال ۲۰۱۶ فیلم اقتباسی از این نمایش را تهیه‌کنندگی و کارگردانی کرد و در آن به ایفای نقش پرداخت که نامزد دریافت چهار جایزهٔ اسکار از جمله بهترین فیلم و بهترین بازیگر مرد برای خود واشینگتن شد. نقش‌آفرینی او در درام حقوقی "رومن جی. ایزریل، وکیل دادگستری" (۲۰۱۷) و تریلر تاریخی "تراژدی مکبث" (۲۰۲۱) با تحسین منتقدان همراه بود. او همچنین تهیه‌کنندگی فیلم اقتباسی "بلک باتم ما رینی" (۲۰۲۰) را بر عهده داشت.
وی در سال ۱۹۵۴ در ماونت ورنن، مریلند چشم به جهان گشود. مادرش، لنیس لینی، متصدی یک سالن زیبایی بود.
وی متولد جورجیا، یکی از ایالات آمریکا بود، ولی در هارلم (محله‌ای مخصوص سکونت سیاه‌پوستان در بخش منهتن شهر نیویورک) بزرگ شده‌بود. پدرش، رورند دنزل واشینگتن اول، کشیش و برگزارکنندهٔ اعیاد مذهبی بود. وی همچنین برای سازمان آب و یک فروشگاه محلی به نام اس. کلین کار می‌کرد.
دنزل در دبستان پنینگتن گرایمز در ماونت ورنن، بخش آموزش لاتین و یونانی حضور یافت و در سال ۱۹۶۸، یعنی در ۱۴سالگی وی به یک مدرسهٔ مقدماتی و خصوصی ارتش در منطقهٔ نیو ویندسر در ایالت نیویورک فرستاده شد که در ادامه از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۱ به دبیرستان مِین‌لند در دایتن بیچ فلوریدا رفت. وی علاقه داشت به دانشگاه تکنولوژی تگزاس برود: با این وجود، وی مدرک لیسانسش را در رشتهٔ دراما و خبرنگاری از دانشگاه فوردهام در سال ۱۹۷۷ گرفت. با آغاز تحصیلاتش در این دانشگاه زیرنظر مربی‌ای به نام پی جی کار عضو تیم باشگاه بسکتبال دانشگاهیِ خود شد. بعد از افت‌وخیز کردن در رشته‌های مختلف تحصیلی، کم‌کم به مدت یک ترم کلاس‌هایش را رها کرد و به‌عنوان مشاور در یک کمپ تابستانه به نام کمپ سالونه YMCA، که شب‌ها برگزار می‌شد، کارش را آغاز کرد. بعد از اجرای چندین شو در این کمپ، یکی از همکارانش به وی پیشنهاد کرد که استعدادش را در حرفهٔ بازیگری در بوتهٔ آزمایش بگذارد؛ بنابراین، با تجدید قوا، به دانشگاه قبلی‌اش (فوردهام) بازگشت و در کمپ مرکزی لینکلن در رشتهٔ بازیگری ثبت‌نام کرد، که در آنجا موفق به بازی در نقش امپراتور جونز و اتللو در نمایش‌نامه‌های "امپراتور جونز" از اونیل و "اتلو" از شکسپیر شد که نظرات جنجال‌برانگیز زیادی دربرداشت. بعد از اتمام تحصیلاتش بورسیهٔ حضور در تئاتر وابسته به هنرستان موسیقی و هنرهای زیبای آمریکا در سان‌فرانسیسکو شد، که به مدت یک سال در آنجا اقامت گزید و بعد تصمیم گرفت به نیویورک بازگردد تا هنر بازیگری را به‌طور حرفه‌ای آغاز کند.
واشینگتن تابستان ۱۹۷۶ را در شهر سنت مری، ایالت مریلند گذراند، که در این مدت تئاتر تابستانی به نام "بال‌های صبح" را اجرا می‌کردند. بعد از مدت کوتاهی که از فوردهام فارغ‌التحصیل شد، نخستین گام در بازی حرفه‌ای را با بازی در یک تله‌فیلم به نام "ویلما" برداشت و اولین هنرنمایی حرفه‌ای‌اش را هم در سال ۱۹۸۱ با فیلم "کاغذ کاربُن" در معرض دیدِ عموم قرار داد.
مهم‌ترین کار وی در این دوره وقتی بود که در یک مجموعهٔ تلویزیونی به نام "خیابان جای دیگر"، که از سال ۱۹۸۲ تا ۵۵ قسمت به طول انجامید، دیده شد. وی جزو نادر بازیگرانی بود که در مدت ۶ سال، در بیشتر قسمت‌های مجموعه حضور داشت. در سال ۱۹۸۷، بعد از اجرای چندین فیلم و مجموعهٔ تلویزیونی، درخششی دوچندان در فیلم "آزادی را فریاد کن" به کارگردانی ریچارد آتن بارو داشت. وی در نقش استیو بیکو به‌عنوان یک مرد سیاستمدار اهل آفریقای جنوبی ظاهر شد که مخالف سیاست نفاق و جدایی بین سیاه‌پوستان و سفیدپوستان جنوب آفریقا بود؛ نقشی که با آن توانست نامزدی بهترین بازیگر مکمل در جوایز اسکار را کسب کند.
وی در سال ۱۹۸۹ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر را برای فیلم "افتخار" در نقش برده‌ای خوددار و جسور به‌دست‌آورد. همچنین، در همان سال، اجرایی شکوهمند در فیلم "به‌خاطر ملکه و میهن" در نقش رابن جیمز، فردی با ذهنی درگیر که از افکار واهی فاصله گرفته‌است، به نمایش گذاشت. وی یک سرباز بریتانیایی متولد جزیرهٔ کارائیب بود که علی‌رغم حرفهٔ نظامیِ برجسته‌اش در خارج از کشور، به زندگی معمولی و عادی‌اش بازمی‌گردد که به محض بازگشتش به این زندگی مدنی تجاوز و تعدی می‌کند.
دنزل در فیلم "می‌سی‌سی‌پی ماسلا" به کارگردانی اسپایک لی در نقش بلیک جیلیام، و در فیلم "تابستان ۱۹۹۲" در نقش شخصیتی به نام دمتریس ویلیامز بازی کرد. واشینگتن یکی از نقش‌های برجسته و بحث‌برانگیزش را در فیلم "مالکوم ایکس"، محصول ۱۹۹۲، به کارگردانی اسپایک لی برعهده گرفت. اجرای وی به‌عنوان یک رهبر وطن‌پرست سیاه‌پوست، برایش نامزدی اسکار را به ارمغان آورد و راجر ایبرت و مارتین اسکورسیزی این فیلم را یکی از ۱۰ فیلم برتر دههٔ ۱۹۹۰ نامیدند.
فیلم "مالکوم ایکس" مسیر زندگی واشینگتن را دگرگون ساخت، به‌طوری‌که تقریباً یک‌شبه وی را به یکی از والاترین بازیگران هالیوودی تبدیل کرد. وی نقش‌هایی را که شبیه به نقش قبلی‌اش بودند، مثل پیشنهاد بازی در نقش مارتین لوتر کینگ را رد کرد، زیرا مایل نبود به بازیگری از گونه‌ای خاص تبدیل شود. سال بعد، یعنی در سال ۱۹۹۳، با پذیرفتن خطری دیگر در این حرفه نقش جو میلر را در فیلم "فیلادلفیا" در کنار تام هنکس برعهده گرفت. در اوایل و اواسط دههٔ ۱۹۹۰، واشینگتن به یک مرد برجسته و نامدار هالیوودی تبدیل شد. موفقیت‌هایی در چندین فیلم با نام‌های "پروندهٔ پلیکان" و "جزر و مد سرخ" کسب کرد. همچنین، در یک فیلم کمدی با عنوان "هیاهوی بسیار برای هیچ" و در یک داستان نمایشیِ رمانتیک با عنوان "همسر کشیش" ایفای نقش کرد.
سال ۱۹۹۵، وقتی که سرِ صحنهٔ فیلم "Virtuosity" مشغول فیلم‌برداری بودند، واشینگتن از بازی در یک لحظهٔ رمانتیک با هم‌بازی سفیدپوستش، کِلی لینچ، خودداری کرد. لینچ در طول یک مصاحبه اظهار داشت: «با خودم گفتم ما مشکلی با ارتباط و صمیمیت و در نهایت ازدواج میان نژادها نداریم، اما دنزل بر این عقیده بود که مردان سفیدپوستی که تماشاگران اصلی این فیلم هستند، مایل نیستند که مرا با یک زن سفیدپوست ببینند». لینچ همچنین افزود که «این واقعاً شرم‌آور است و من حس بدی راجع به این مسئله دارم. دائماً در این فکر هستم که زمانه دیگر تغییر کرده‌است، اما درحقیقت به اندازهٔ کافی تغییر نکرده‌است». وضعیتی مشابه این، سرِ صحنهٔ فیلم "پروندهٔ پلیکان" نیز اتفاق افتاد. وقتی که جولیا رابرتز، در مصاحبه‌ای، از میل و رغبت خود برای داشتن رابطهٔ صمیمانه با واشینگتن ابراز کرد و دوباره ما شاهد چنین پیشامدی در فیلم "کویین مقتدر"، محصول ۱۹۸۹ بودیم، هرچند که در سال ۱۹۹۸ در فیلم اسپایک لی، "برندهٔ بازی"، در یک صحنهٔ عاطفی با میلا یوویچ دیده شد.
واشینگتن در فیلم "هاریکان"، محصول ۱۹۹۹ درخششی خیره‌کننده داشت. فیلم دربارهٔ مشت‌زنی به نام رابین کارتر، ملقب به «هاریکان» است که موضوع سه قتل بعد از ۲۰ سال ماندن پشت میله‌های زندان برملا می‌شود. نقدهایی متفاوت بر این باور بودند که مباحث و مشاجره‌های گوناگون بر روی صحَت فیلم ممکن است نامزدیِ جایزهٔ اسکار را برای واشینگتن به ارمغان بیاورد. وی جایزه گلدن گلوب سال ۲۰۰۰ و جایزه خرس نقره‌ای برلین را در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین به‌خاطر نقشش در این فیلم ازآنِ خود کرد.
وی همچنین جایزهٔ Arthur Ashe ESPY را به خانم لورتا کالیبرن به‌خاطر جرأت و شجاعتش در فیلم "داستان لورتا کالیبرن" اهدا کرد که خود واشینگتن هم در پایان این فیلم نقشی ایفا کرد.
واشینگتن در سال ۲۰۰۰ در فیلمی که بسیار مورد توجه مردم قرار گرفت به نام "تایتان‌ها را به خاطر داشته باش" حضور داشت که بالغ بر ۱۰۰ میلیون دلار در آمریکا فروش کرد. وی همچنین در فیلم بعدی‌اش، که فیلمی پلیسی و حادثه‌ای به نام "روز تعلیم"، محصول ۲۰۰۱ بود، توانست برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر شود. وی در این فیلم نقش کارآگاه آلونسو هریس را بازی می‌کند که کارآگاهی چموش و سرکش با تاکتیک‌های قانونیِ مشکوک و بحث‌انگیز است. این نقش برای وی یک تغییر حال و هوا محسوب می‌شود، زیرا تا به حال همه واشینگتن را به‌عنوان قهرمان در بسیاری از کارهایش شناخته‌بودند. وی دومین فرد آفریقایی-آمریکایی بود که توانست به‌خاطر حضورش در این فیلم برندهٔ جایزهٔ اسکار در گروه بهترین بازیگران شود. اولین نفر پیش از وی سیدنی پواتیه بود که اتفاقاً همان شب، قبل از واشینگتن، جایزهٔ افتخاری اسکار را دریافت کرد. واشینگتن با ۶ نوبت، بالاترین میزان نامزدی جایزهٔ اسکار را از میان بازیگران آفریقایی‌تبار به خود اختصاص داده‌است.
پس از موفقیت و فروش بالای "جان کیو"، وی اولین فیلمش را به نام "آنتوان فیشِر"، که در قسمت‌هایی از آن بازی هم کرده‌است، کارگردانی کرد. بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ در یک سِری فیلم تریلر همچون "خارج از زمان"، "مردی در آتش" و "کاندیدای مَنچوری" حضور یافت که فروش این فیلم‌ها قابل توجه بود. در سال ۲۰۰۶ در فیلم "مرد نفوذی"، به کارگردانی اسپایک لی، در کنار ستارگانی همچون جودی فاستر و کلایو اوون حضور یافت و پخش فیلم "دژا وو" در اواخر سال ۲۰۰۶ شروع شد.
وی در سال ۲۰۰۷ به‌همراه راسل کرو در "گانگستر آمریکایی" بازی کرد. مدتی بعد، وی درام نمایشی "سخنوران بزرگ" را کارگردانی کرد که خودش هم در کنار فارست ویتاکر در این اثر حضور داشت.
واشینگتن در فیلم "تسخیر پالهم ۱ ۲ ۳" به‌عنوان سرنگهبان ترَن زیرزمینی شهر نیویورک حضور یافت که بازسازی مجدد فیلمی با همین عنوان از دههٔ ۱۹۷۰ به نام "گرفتن پلهام ۱۲۳" است. واشینگتن در این فیلم در مقابل جان تراولتا قرار گرفت. این فیلم در ژوئیهٔ ۲۰۰۹ به کارگردانی تونی اسکات به نمایش درآمد. در سال ۲۰۱۰ از وی دو فیلم "کتاب ایلای" و "توقف‌ناپذیر" به اکران عمومی درآمد. پس از یک وقفهٔ یک‌ساله، دو فیلم دیگر به نام‌های "خانهٔ امن" و "پرواز" از وی به نمایش درآمد.
واشینگتن در بسیاری از فیلم‌هایش به تنهایی بار داستان را بر دوش کشیده‌است؛ از مالکوم ایکس گرفته تا روز کارآموزی که برای دومی بیشتر جوایز مهم بازیگری از جمله اسکار بهترین بازیگر نقش اصلی را از آن خود کرد.
در سال ۲۰۰۵، پس از یک وقفهٔ ۱۵ساله (وی آخرین بار در تابستان ۱۹۹۰ در تئاتر "ریچارد سوم"، اثر شکسپیر، در نقش «ریچارد» ظاهر شد)، مجدداً در یکی دیگر از آثار شکسپیر به نام "جولیوس سزار" نقش مارکوس بروتوس را برعهده گرفت. مدت نمایش با فروش یک‌جای تمام بلیت‌ها همراه بود. علی‌رغم انتقادات شدیدی که در برابر این نمایش صورت گرفت، هر بار به‌طور میانگین بیشتر از ظرفیت صددرصدیِ سالن، تماشاگر در آن جای گرفته بود.
وی در سال ۱۹۸۳ با هنرپیشهٔ زن، پالتا پیرسون (اکنون پائولِتا پیِرسون (واشینگتن)) ازدواج کرد. وی پالتا را در اولین تله‌فیلمی که در آن نقش داشت، به نام "ویلما"، ملاقات کرد. این زوج هم‌اکنون دارای ۴ فرزند هستند: جان دیوید (زادهٔ ۲۸ ژوئیهٔ ۱۹۸۴)، که بعد از بازی‌های فوتبال دانشگاهی در مورهاوس قراردادش را با باشگاه سنت لوئیز در مهٔ ۲۰۰۶ امضا کرد. دومین فرزندشان کیشا (زادهٔ نوامبر ۱۹۸۷)، که هم‌اکنون مشغول تحصیل در دانشگاه ییل است؛ و در آخر، یک دوقلو به نام‌های الیویا و مالکوم (به افتخار فیلم "مالکوم ایکس") در آوریل ۱۹۹۱ به دنیا آمدند. واشینگتن و همسرش مجدداً در سال ۱۹۹۵ یاد و خاطرهٔ مراسم عروسی‌شان را، این بار در آفریقای جنوبی، زنده کردند.
واشینگتن و خانواده‌اش از سربازان در مرکز پزشکی ارتش در سان‌آنتونیوی تگزاس دیدن کردند که بعدها هتل‌های کوچکی که دارای اتاق‌های متعددی بود، به خانواده‌های سربازانی که در بیمارستان بستری بودند اهدا کردند. در اکتبر ۲۰۰۶، کتاب پرفروش و پرتیراژی به نام "دستی تا هدایت کند مرا" را منتشر کرد که ترکیبی از بازیگران، سیاستمداران، ورزشکاران و عوام بود که از معلمان دوران بچگی‌شان یاد می‌کردند. درحقیقت، این کتاب به یاد سالگرد باشگاه صدسالهٔ دختران و پسران آمریکا به چاپ رسید، زیرا واشینگتن هم در این باشگاه در دوران بچگی‌اش شرکت کرده‌بود.
واشینگتن یک مسیحی تمام‌عیار است. وی همیشه به‌همراه هنرپیشهٔ زنی به نام آنجلا باسِت به کلیسای لس‌آنجلس می‌رود. نیروهای ارتش انقلابی کلمبیا، واشینگتن را یکی از سه نفری خواند (دو نفر دیگر، کارگردانان: الیور استون و مایکل مور) که مایلند با آن‌ها راجع به آزادی ۳ نفر از افرادشان که ۵ سال است اسیر هستند به بحث و گفتگو بنشیند.
واشینگتن در ۱۸ مهٔ ۱۹۹۱، جایزهٔ دکتریِ افتخاری را از دانشگاه فوردهام (دانشگاهی که در آن تحصیل کرده‌بود)، به‌خاطرِ داشتن موفقیت‌های تأثیرگذار در کشف استعدادهای چندجانبه، دریافت نمود. وی همچنین دکترای افتخاری صفات انسانی و بشردوستانه‌اش را از دانشگاه مورهاوس در ۲۰ مهٔ ۲۰۰۷ دریافت کرد.
میزانسن اصطلاحی فرانسوی است که ریشه در تئاتر دارد و از آنجا به سینما نیز وارد شده و به همان صورت در بسیاری از زبان‌های دیگر از جمله انگلیسی به کار می‌رود. این اصطلاح از سه واژه mise (قرار دادن)، en (روی) و scène (صحنه) تشکیل شده که روی هم، معنیِ به صحنه آوردن [نمایش] را می‌دهد که گاهی از واژه جمع و جور صحنه‌بندی برای توصیف آن در زبان فارسی استفاده می‌شود که به چیدمان صحنه اشاره دارد. در زبان فرانسه به کسی که مسئولیت میزانسن را به عهده دارد متورانسن (metteur en scène) گفته می‌شود. در حوزه تئاتر بطور کامل و دقیق: «به زمان و محل یا محلهای ورود و خروج هر بازیگر(یا هر جنبنده ای) و همچنین محل قرار گیری هر یک از بازیگران(یا هر جنبنده ای) در هر لحظه از نمایش بر روی صحنه را میزانسن گویند.»در حوزه سینما عموماً تعریف دقیقی از میزانسن در دسترس نیست، ولی به هر حال همه آن چیزی است که جهان بصری فیلم و فضای کلی آن را شکل می‌دهد؛ بنابراین صدا، موسیقی، روایت (قصه، فیلمنامه) و تدوین (مونتاژ) جزء میزانسن محسوب نمی‌شود. عناصر میزانسنِ سینمایی عبارتند از طراحی صحنه، نور، لباس، آرایش بازیگران، دکور، ترکیب‌بندی قاب تصویر، حرکت و فضا، که تصمیم‌گیری در مورد همه آن‌ها به عهده کارگردان (فیلمساز)، مدیر فیلمبرداری و طراح صحنه است. میزانسن در تعریف کلی هر آنچیزیست که در مقابل دوربین فیلمبرداری واقع است.
در لغت به معنای به روی صحنه آوردن است و در اصلاح وسیله ای است در اختیار کارگردان تا به کمک آن تصویرسازی کرده و فکر مورد نظر نویسنده و برداشت خود از متن نمایشنامه را به مخاطب منتقل کند. به عبارت دیگر وسیله ای است که تماشاگر را از بیرون به درون نمایش هدایت می کند. یعنی به تماشاگر کمک می کند تا به وسیله آنچه قابل مشاهد است (عناصر عینی) به ذهنیات و دنیای درون شخصیت ها، محتوای داستان، چگونگی کشمکش بین اشخاص بازی و سایر عناصر درونی نمایش دست یابد.دامود، احمد (1376)؛ اصول کارگردانی تئاتر؛ تهران، نشر کتاب ماد (وابسته به نشر مرکز)؛ ص 82
مَه‌لَقا مَلّاح ( – ) کتابدار و فعال محیط زیست اهل ایران بود.
وی بنیان‌گذار سازمان غیردولتی زیست‌محیطی جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست بود. از وی به عنوان «مادر محیط زیست ایران» یاد می‌شود.
مادر مه‌لقا، خدیجه افضل وزیری و مادربزرگ وی بی‌بی‌خانم استرآبادی از زنان پیشگام عصر خود بودند. پدرش آقابزرگ ملاح به دلیل داشتن منصب دولتی در شهرهای مختلف ساکن می‌شد و به همین دلیل، مه‌لقا در شهرهای مختلفی مانند مشهد، قوچان، اصفهان، دامغان، همدان، و کرمانشاه تحصیل کرد.
او پس از تحصیل در فلسفه و علوم اجتماعی و جامعه‌شناسی در دانشگاه تهران مدرک کارشناسی ارشد علوم اجتماعی گرفت و برای ادامهٔ تحصیل به پاریس رفت و در دانشگاه سوربن علوم اجتماعی خواند و با مدرک دکترا به ایران بازگشت. در فرانسه دورهٔ کتاب‌داری نیز در کتاب‌خانه ملی فرانسه گذراند. مه‌لقا ملاح در بازگشت به ایران در کتابخانه دانشگاه تهران مشغول کار شد و پس از مدتی در سال ۱۳۴۷ به ریاست کتابخانهٔ مؤسسهٔ تحقیقات روان‌شناسی برگزیده شد. او پس از بازنشستگی همه وقت خود را در راه مبارزه برای جلوگیری از آلودگی محیط زیست گذاشت.
مه‌لقا ملاح در سال ۱۳۷۳ با مشارکت همسر و چند استاد دانشگاه، سازمان غیردولتی زیست‌محیطی جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست را بنیان گذاشت. این سازمان در ۱۰ اردیبهشت ۱۳۷۴ رسماً اعلام موجودیت کرد.
مه‌لقا ملاح در هفدهم آبان ۱۴۰۰ در سن ۱۰۴ سالگی و براثر کهولت سن درگذشت.
از مه‌لقا ملاح مقاله‌های متعددی دربارهٔ آلودگی محیط زیست و شیوه‌های مبارزه با آن در نشریات گوناگون منتشر شده‌است و جنبش‌های محیط زیستی می‌توان یاد کرد. وی مدیر مسئول و سردبیر فصلنامهٔ "فریاد زمین" بود.
مُرَبّی در ورزش فردی است که کار مربیگری و آموزش افراد یک تیم ورزشی یا یک ورزشکار را به عهده دارد.
مربی گری فرایند همراهی مداوم و حمایت از فردی برای ثابت قدم ماندن در اهداف و تعهدات خود است
و به معنای پیمودن راهی میان بر، فائق آمدن بر ترس و تقویت و نیرومند ساختن نقاط و ویژگی‌های مهم و اساسی است.
به بیان دیگر مربی گری هنر تسهیل کردن اجرای فعالیت‌ها، فرایند یادگیری و پیشرفت فرد است
و به‌طور مداوم بر فرایندهای پیشرفت و رشد افراد تمرکز می‌کند.
نقش‌های مربی:
رهبر: وقتی گروهی از افراد برای رسیدن به هدفی تلاش می‌کنند، معمولاً کسی باید مسئول باشد.
پیرو: پیروی ضعف نیست بلکه نشانه ای از نیرومندی است.
معلم: مربیان مؤثر معلم هستند.
نقش الگو: مربیان در نمایش رفتارهای درست به عنوان الگویی برای پیروان خود هستند.
تعیین‌کننده محدودیت: مربی باید گاهی رفتارهای معینی را محدود کند و برای اطمینان از آمادگی درست بازیکنان برای بهترین عملکرد در بازی چهارچوبی را در نظر بگیرد.
روان‌شناس یا مشاور راهنما: مربی به عنوان مشاور با ورزشکار ملاقات می‌نماید تا با او دربارهٔ انتخاب راهبردهای مناسب برای غلبه بر عملکرد ضعیف و همچنین تعیین اهداف واقع بینانه و پیگیری میزان پیشرفت، تبادل نظر کند.
دوست: عنصری از رفاقت در ارتباط سالم بین مربی و بازیکن وجود دارد حتی خارج از محدوده ورزشی.
جانشین والدین: نقش مربی این نیست که والدین باشد، بلکه باید از همان هدف‌هایی حمایت کند که والدین برای فرزندان انجام می‌دهند.
عضو خانواده: مربی باید مسئولیت‌های خانوادگی را بشناسد و خانواده باید عنصری پاداش دهنده و مطبوع از زندگی مربی باشد و منبعی از لذت و وسیله ای برای جلوگیری از فروپاشی و تنهایی باشد.
این نوع مربی مایل است ویژه و محبوب باشد و مورد علاقه گروه بیشتری از مردم قرار می‌گیرد. گاهی موفقیت زیادی کسب می‌کند به دلیل اینکه ورزشکار با مربی بسیار نزدیک بوده و برهمین اساس دستورها و خواسته‌های مربی رو به درستی اجرا می‌کند
این مربی تأکید بر این دارد که تمرین و قوانین تمرینی باید به‌طور عادلانه برابر و پیوسته اجرا شود
در این روش مربی به ورزشکار کمک می‌کند تا خلاقیت آن بیشتر شود و ورزشکار خود هدفی را انتخاب کند و در مسیر آن پیشرفت کند
هدف این نوع مربی بیشتر شناخته شدن در سطوح جامعه است. هدف او از شرکت در مسابقات تنها به دلیل مسائل تجاری و تبلیغاتی است و برد یا باخت اهمیت چندانی نزد این نوع مربی ندارد
این نوع مربیان در تمرینات خود فشار چندانی به ورزشکار نمی‌آورند و این باعث می‌شود دربین ورزشکاران محبوبیت زیادی به‌دست بیاورند
البته برای ورزشکاران که هدف قهرمانی دارند این محبوبیت گذرا است و به تدریج ازبین می‌رود
این مربی کار خودرا بسیار جدی می‌گیرد، خیلی زود عصبانی می‌شود و تمام تلاش خودرا می‌کند تا تمام امکانات مورد نیاز ورزشکار را تا حد ممکن آماده کند. چنین مربی معمولاً با ورزشکار مشکل دارد و تا حد زیاد بر تکنیک و تاکتیک تأکید دارد
نظم و انجام دادن خواسته‌ها و به درستی انجام دادن تمرین برای این مربی بسیار حائز اهمیت است
شیوه تسلیم و واگذاری در مربیگری:
مربی در این روش کمتر تصمیم گیرنده است. در این روش مربی هیچ نوع آموزشی را به ورزشکاران نمی‌دهد و نفوذ بسیار کمی در بین ورزشکاران دارد و ورزشکار به مربی و خواسته‌های آن احترام نمی‌گذارد
این نوع مربی ناتوانی بسیار زیادی در انجام مسئولیت‌هایی که به آنها سپرده شده دارند. هیچ علم و دانشی از کاری که انجام می‌دهند رو ندارند و از معنی مربی بودن اطلاعاتی ندارند و تنها خود را مربی معرفی می‌کنند
مربی آکادمیک همواره در تلاش است که روز به روز به علم و دانش خود اضافه کند، این نوع مربی با استفاده از منابع علمی معتبر و همچنین وسایل کمک آموزشی، اطلاعات به‌دست آورده و جمع‌آوری شده را تجزیه و تحلیل می‌کند. تمام نیازهای علمی و ورزشی ورزشکار را (در زمینه سلامت جسمانی و پیشگیری از آسیب‌ها و …)با علم و دانشی که به‌دست آورده‌است تا حد ممکن فراهم می‌کند
این نوع مربی مایل به درک اطلاعات علمی جدید و علاقه‌مند به گسترش علم خود مربوط به آن رشته که در آن فعالیت می‌کند را دارد.
برکه چهارطاق (به اچمی: برکه چارتاخ)، در شهرستان گراش، استان فارس کشور ایران واقع شده‌است. این آب‌انبار به لحاظ داشتن چهار طاق در جلوی دهانه شرقی آن، با دیگر آب آنبارهای گراش، تفاوت دارد. این آب انبار، در خارج از شهر، در نزدیکی صحرایی، موسوم به باغ موسی واقع است که به علت از بین رفتن سنگ لوح، بانی این باغ و همچنین سال ساخت آن به‌طور دقیق مشخص نیست. این آب‌انبار به همت شخصی بنام حاج حسن (برادر حاج اسدالله بانی آب‌انبارهای کشکول و کل) ساخته شده‌است که این آب‌انبار، دارای چهار دهنه شرقی، غربی، شمالی و جنوبی است و همچنین بر خوردار از دو مجرای ورودی آب، در کنار دهانهٔ غربی و شمالی بوده که سنگ پله‌های آن در کنار دهانه شرقی ساخته شده‌است. طاقهای دهنه‌ها، سردرها و همچنین چهار طاقی که طاق‌های آن، رو به چهار جهت اصلی قرار دارد و طاق غربی آن، که همان دهانه آب‌انبار است به شکل تیزه‌دار بوده و مصالح یکار رفته در طاق‌ها و همچنین دیوار بدنه (شاوره) آب‌انبار، سنگ و ملات گچ است و مصالح بکار رفته در مخرن و طاق‌های مجراهای ورودی و خورجی که به شکل تویزه ساخته شده‌است، از سنگ و ملات ساروج تشکیل شده‌است.
سد تنگ آب در شهرستان گراش، استان فارس کشور ایران که در تنگه‌ای به همین نام در جهت جنوب غربی گراش واقع در کوه سیاه در زیر قله‌ای بنام «بن مرک bon-e-morok» قرار دارد و مربوط به دوره ساسانیان است که در دوره صفویان بازسازی شده و سه پشتبند جهت جلو گیری از تخریب آن ساخته شده‌است. مصالح بکار رفته در سد و پشتند آن سنگ و ساروج بوده و جوی آبی از همان جنس، جهت آبیاری مزارع، از کنار سد تا دشتی موسوم به دشت بالا (دشت برا dasht-e-bara) کشیده شده‌است که در مسیر این جوی تا دهانه‌های تنگه دو استخر ساروجی نیز احداث گردیده‌است. هم اکنون، پشت این سد، به‌طور کامل با رسوب پرگردیده و در روی آن درخت‌های کنار مشاهده می‌شود. این بنا از تابستان (۱۳۸۰) در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
تک‌همسری یا تک‌زامی یکی از گرایش‌های جفت‌گیرانه در انسان و دیگر جانوران است و در تقابل با چندهمسری قرار می‌گیرد.
تک‌همسری به‌طور کلی در جانورانی دیده می‌شود که همکاری جنس نر و ماده در بزرگ کردن فرزندان نیاز است. این وضعیت بیشتر در جانوران گوشت‌خوار و حشره‌خوار دیده می‌شود و در میان اینان قاعدهٔ کلی تک‌همسری است اما میان جانوران علفخوار که غذای آن‌ها فراوانتر است بیشتر شاهد چندزنی هستیم چون جنس ماده می‌تواند بدون کمک نر بچه‌ها را بزرگ کند و چندزنی این مزیت فرگشتی را برای جنس نر دارد که شانس تولید مثل او را بیشتر می‌کند.
الزامات فرگشتی باعث شده تا برخی تفاوت‌های ظاهری نیز در بین جانوران چندهمسر و تک‌همسر دیده شود. معمولاً در جانوران چندهمسر دودیسی جنسی شدیدتر است. یعنی شکل ظاهری جنس نر و ماده بسیار از هم متمایز هستند. مثلاً در پرندگانی همچون قرقاول و طاووس با پرهای بلند و رنگارنگی در جنس نر مواجه می‌شویم که هیچ فایده‌ای جز جلب جنس ماده ندارند یا در گوزن‌ها شاخ‌های بلند و پیچ‌درپیچی در جنس نر می‌بینیم که همین کارکرد را دارند. اما در جانورانی که اصولا به یک همسر اکتفا می‌کنند خبری از این تمهیدات زیستی اسراف‌کارانه نیست.منینگ، ۹-۲۷۸
اصطلاح "تک‌همسری" خود تفسیربردار است. برای نمونه میتوان پرسید که آیا شخص با داشتن زنان صیغه‌ای (متعه) همچنان تک‌همسر محسوب می‌شود یا نه. یکی از تعریف‌های تک‌همسری که تا حد زیادی نزد اهل فن مقبول است، چنین است:
«تک‌همسری وابستگی و رابطهٔ جفتگیرانهٔ اساساً اختصاصی و طولانی‌مدت میان یک نر و یک ماده‌ است.» Wittenberger 1980: 198
در کل، نه تک‌‌همسری و نه چندهمسری هیچ‌ یک اشاره به یک رابطهٔ ایستا و فرهنگانه ناوردا نمی‌دارند. مثلاً در جامعه‌ای که چندهمسری را تابو می‌دانند، یک رفتار می‌تواند دیده شود که آن را «تک‌همسری زنجیره‌ای» می‌نامند. در تک‌همسری زنجیره‌ای ، شخص (معمولاً مذکر)، در زمان تنها یک جفت/همسر دارد، اما معمولاً پس از مدتی جفت/همسر را رها کرده در پی همسری بهتر/جوان‌تر می‌رود. به علاوه، اتفاق میافتد که جفت‌های تک‌همسری، به یکدیگر خیانت کنند. خیانت به همسر فرایندی‌است که حتی در پرندگان هم دیده می‌شود. از همین روست که قید «اساساً» پیش از صفت «اختصاصی» در تعریف تک‌همسری آمده‌است.Wittenberger 1980
همچنین در جامعه‌ای چندزنی همهٔ مردان چندین زن ندارند، اصلاً از دیدی آماری چنین امری ناممکن است چرا که به‌تقریب در شرایط عادی، تعداد مردان و زنان مساوی‌است. پس اگر برخی مردان چندین زن داشته باشند برخی دیگر مردان بی‌همسر می‌مانند.
در جامعه‌های انسانی تک‌همسری ممکن است تحمیل‌شدهٔ زیست‌بوم یا تحمیل‌شدهٔ اجتماع باشد. در تک‌همسری تحمیل‌شدهٔ زیست‌بوم، اوضاع زیست‌محیطی داشتن بیشتر از یک همسر را ناممکن می‌سازد. یعنی به علت سختی اوضاع کسی استطاعت داشتنِ بیشتر از یک همسر (با فرض اینکه همسر بیشتر نان‌خور است تا نان‌آور) ‌ندارد. در تک‌همسری تحمیل‌شده به دست اجتماع، مجموعهٔ قانون‌ها سنت‌ها یا مذهب و به بیان کلی‌تر عوامل بازدارندهٔ فرهنگی-اجتماعی-مذهبی مانعی بر سر گرفتن چند همسر است.
مسیحیت چندهمسری را گناه و ممنوع می‌داند. کلیسای کاتولیک نیز صراحتاً چندهمسری را غیرمجاز می داند. مسیحیت یکی از عوامل جلوگیری از چندهمسری در کشورهای غربی بوده است.
در انجیل، عیسی مسیح در بحث با روحانیون یهودی چنین مکتوب است «"او (عیسی) پاسخ داد: آیا نخوانده‌اید که آفریدگار، آن‌ها را از آغاز مذکر و مؤنث آفرید؟ و گفت مرد به همین سبب پدر و مادر را ترک خواهد کرد و به زنش خواهد پیوست و آن دو یک تن خواهند شد. به طوری که ایشان دیگر نه دو تن، بلکه یک تن هستند. پس آنچه خدا به هم پیوسته، انسان جدا نکند. (روحانیون یهودی) به او (عیسی) گفتند: پس چرا موسی فرمان داده طلاق نامه ای داده، طلاق دهند؟ (عیسی) به ایشان گفت: به سبب سنگدلی شماست که موسی اجازه داده زنان خود را طلاق دهید، ولی از آغاز چنین نبود. من به شما می‌گویم، کسی که زن خود را به جز دلیل روسپیگری طلاق دهد، و با زن دیگری ازدواج کند، زنا می‌کند"». در مورد علت برای طلاق مجاز، تفاسیر متفاوتی وجود دارد، اما به هر ترتیب انجیل در مسیحیت، چندهمسری و طلاقِ بی‌دلیل را با این استدلال که ""...خواست پروردگار در ابتدای آفرینش چنین نبود"" گناه و ممنوع می‌داند.
همچنین در رساله‌های پولس، که از رسولان مسیح است، در چندین نوبت از ازدواج یک مرد و یک زن نام برده شده. پولس همچنین در سه رسالهٔ دیگر، رساله اول به تیموتائوس ، رسالهٔ دوم به تیموتائوس و رساله به تیطُس تک همسری را را برای رهبران ایمان مسیحی لازم می‌داند.
در رسالهٔ عبرانیان نیز این وفاداری به همسر مورد تأکید قرار گرفته‌است.
نخستیان ِ نامردم در مطالعات پیرامون گرایش‌های انسان در جفت‌گیری، همواره مورد توجه بوده‌اند. پژوهشگران با مطالعهٔ رفتار ایشان می‌توانند که در مورد گرایش‌های جفتگیرانهٔ انسان و رفتارهای مربوط بدان، دست به تعمیم یا برون‌یابی زنند یا دست‌کم آنها را بهتر بفهمند. برای نمونه اگر درصد تک‌همسری در نخستیان بالا باشد (مثلاً در قیاس با دیگر پستانداران) و تک‌همسری پدیده‌ای فراگیر در اجتماعات ایشان باشد ممکن است عده‌ای با تعمیم این اطلاعات به اجتماعات آدم‌نمایان نخستین و اجداد زیست‌شناختی مردم امروزی بر باور طبیعی‌تر بودن تک‌همسری در قیاس با چندهمسری پای فشارند.
وانگهی مطالعات اولیه، گویای درصد بسیار بالای تک‌همسری در نخستیان (در قیاس با دیگر پستانداران) بودند که به‌طبع منجر به ابراز عقایدی از آن دست که ذکر شد شدی.Fuentes 1998 اما مطالعات اخیر نتایج پیشین را به چالش گرفته‌اند. از جمله خرده‌هایی که بر پژوهشهای پیشین گرفته شده‌است این است که «تک‌همسری» به عنوان یک اصطلاح کلی و بیش از حد مبهم تر و خشک را یک‌کاسه کرده‌است. به بیان دقیق‌تر تک‌اصطلاح «تک‌همسری» برای تعریف و بیان ساختارهای اجتماعی گونه‌گون که چیزی جز یکی شباهت محو با یکدیگر نمی‌دارند و اصلاً بر دست فشارهای تکاملی متفاوت ایجاد شده‌اند، به کار رفته‌است.
به علاوه پژوهش‌های بیشتر ثابت کرده‌است که ساختار اجتماعی گروههای نخستیان پیچیده‌تر از آن است که به راحتی در یکی قالبِ ازپیش‌تعیین‌شده جای گیرد. برای نمونه، تا مدت‌ها گیبون‌ها نخستیان تک‌همسر «آرمانی» تلقی شدندی که در گروههایی که دربردارندهٔ یکی جفت بالغ و فرزندان ایشان است، می‌زیند. اما اینک ثابت شده‌است که پیوندهای میان جفتان به آن سفت‌وسختی که پیشتر انگاشته شدی، نیست.
همکنون به نظر می‌آید که درصد نخستیان «واقعاً تک‌همسر» چون آنِ دیگر پستانداران است.
برای تببین و توضیح گرایش‌های همسرگزینی مردمان (از نظر شمار همسران) نظریه‌های متفاوتی ابراز شده‌است. این نظریه‌ها بر دو گونهٔ طبیعت‌محور و جامعه‌محور است. در نظریه‌ای طبیعت‌محور، گونهٔ زناشویی (تک‌همسری یا چندهمسری بودن آن) برخاسته از دخالت مستقیم عوامل زیست‌شناختی است. در نظریه‌ای جامعه‌محور، گونهٔ زناشویی برخاسته از فشارهایی با مبنای جامعه‌شناختی (و مسلماً توأم با تصمیم‌گیری‌های با منطق تکاملی) است. در تبیین‌های جامعه‌محور، پژوهشگر به‌طور مستقیم به دنبال یافتن علت‌های زیست‌شناختی یا روان‌شناختی در گزینش گونهٔ زناشویی نیست.Osmond 1965
وانگهی شواهد تجربی نشان داده‌است که تک‌همسری یا چندهمسری بودن یک جامعه با ویژگی‌هایی چون «اقتصاد امرار معاش، طبقاتیدگی جامعه، یکپارچگی سیاسی، الگوی اِسکان، و بزرگی‌کوچکی اجتماع» ارتباط مستقیم می‌دارد. از طرف دیگر با هنجارهای اجتماعی چون «دین یا تابوهای جنسی» تنها رابطه‌ای غیرمستقیم می‌دارد. مطالعات تجربی گویای آن‌اند که جامعه‌هایی با پیچیدگی اقتصادی‌اجتماعی بیشتر، گرایش به تک‌همسری و جامعه‌هایی با پیچیدگی اقتصادی‌سیاسی کمتر، گرایش به چندهمسری می‌دارند. همچنین میان پژوهشگران تقریباً اتفاق‌نظر وجود دارد که جامعه‌های بشری اندک‌اندک سوی تک‌همسری می‌خزند.Kanazawa 1999 نظریه‌های مختلف جامعه‌محور سعی در توضیح واقعیت‌های بالا می‌دارند.
در برخورد با این واقعیات، به‌ویژه گرایش هرچه‌بیشتر به تک‌همسری دو رویکرد جامعه‌محور هست. یکی به اختصار «تراضی مردان» (کوتاه‌آمدن مردان) و دیگری «برگزینندگی زنان» نامیده می‌شود.
سه نظریهٔ معروف با رویکرد تراضی مردان هست که به ترتیب توسط الکساندر، بتزیگ و مک‌دونالد ارائه شده‌اند.
از نظر الکساندر، تک‌همسری برخاسته از اعمال قانون است. به کمک قانون‌های اجتماعی امکان ازدواج/جفت‌گیری برای همهٔ طبقات جامعه (حتی طبقات فرودست) فراهم می‌آید و این به نوبهٔ خود به اتحاد و تندرستی عمومی جامعه کمک می‌کند. بودن این قانون‌های تحمیلی‌به‌دست‌جامعه (در تقابل با آنِ تحمیلی‌به‌دستِ‌زیست‌محیط) وردش شمار فرزندان در زیرگروه‌های اجتماعی را می‌کاهد و از همین رو نرخ رشد جمعیتی طبقه‌های مختلف اجتماعی تقریباً یکسان می‌ماند. پس انتظار می‌رود که در جامعه‌هایی قانونمندتر (در تقابل با جوامع استبدادی با «حکومت فرد») تک‌همسری گونهٔ مرسوم زناشویی باشد. نیز از آنجا که «حکومت قانون» با دموکراسی و بودن سامانه‌های رأی‌گیری، دولت و نهادهای اجتماعی هم‌بستگی قوی می‌دارد، جامعه‌های دموکراتیک به سمت تک‌همسری می‌روند.Alexander 1987
نظر بتزیگ تکیه بر کوشش‌های طبقهٔ حاکم برای بیشینه‌سازی منافع می‌دارد. گرایش جامعه‌های امروزی به سمت تک‌همسری این‌گونه توجیه می‌شود: طبقهٔ حاکم با دست‌بازداشتن از چندهمسری برخی منافع کوتاه‌مدت (یعنی تولیدمثل بیشتر) را از دست می‌دهد لیک به جای آن امید بقای زمانی یعنی به طول‌انجامیدن دوران سروری را افزایش می‌دهد و از این رو امتیازهایی بلندمدت به دست می‌آورد. سود بلندمدت برخاسته از خشنودی رعایاست چرا که مثلاً دسترسی بیشتری به زنان می‌دارند. با پیچیده‌تر شدن جامعه و پیشرفت‌های اقتصادی، حاکمان برای بقا، بیش از پیش به رعایاشان نیازمندند، خصوصاً در زمان جنگ. کردارهایی چون دست‌بازداشتن از برخی حقوق ویژه (در اینجا چندهمسری) به بقای بلندمدت ایشان یاری رساند.Betzig 1986
نظریات مک‌دونالد بیشتر تاریخ‌مدار است.Kanazawa 2001 او به عامل‌های گوناگون در جامعه‌های مختلف اشاره می‌دارد که منجر به برقراری و سپس نگاهداری سنت تک‌همسری شده‌اند. بسیاری از عامل‌هایی که وی برمی‌شمارد بیشترین مصداق را در جامعه‌های غربی (با فرهنگ مسیحی) می‌دارند، چو نقش کلیسای کاتولیک در برقراری تک‌همسری در اروپای سده‌های میانه یا نقش زنان توانگر در آغاز مسیحیت. یکی از عامل‌هایی که مک‌دونالد برمی‌شمارد همچندگرایی سیاسی (دموکراسی) است که خود به همچندگرایی جنسی می‌انجامد.MacDonald 2001 این عامل آخری (به‌طور خاص) به دست دیگران تحلیل شده‌است.برای نمونه نگاه کنید به Kanazawa 1999
آنچه میان این سه نظریه مشترک است اشاره به دست‌داشتن دموکراسی به عنوان یکی نیروی راننده به سمت تک‌همسری‌است. دموکراسی و نیروهای اجتماعی، به شیوه‌های گوناگونی که در نظریه‌های فوق گفته آمد، لختی از قدرت طبقهٔ نَرِ حاکم می‌کاهند و طبقه‌های پست‌تر را می‌دهند. از این روست که به این نظریه‌ها عنوان «کوتاه‌آمدن مردان» داده شده‌است.
بر سه نظریهٔ بالا خرده گرفته شده‌است که به نقش زنان نپرداخته‌اند. پس مدلی توسط کانازاوا و همکاران ارائه شده‌است که به نقش زنان می‌پردازد و آن را «برگزینندگی زنان» می‌خوانند. این مدل را در دو فرضیه پیدا توان کردن:
به بیان خودمانی‌تر، زنان گاه ترجیح می‌دهند که زن دوم یا سوم یکی مرد توانگر باشند تا تنها زنِ یکی مردِ درویش. تا هنگامی که نابرابری‌ها در حدی‌است که زن دوم یا سوم کسی بودن پرمنفعت‌تر از تنها زنِ کس دیگری بودن است، انتظار بروز چندهمسری را نیز بباید داشتن. با نظر به اینکه در طول تاریخ این زنان‌اند که برگزیننده‌اند، فرضیهٔ دوم نیز قابل درک است.
با اندرنگریستن به فرضیهٔ دوم این پرسش پیش آید که اگر چندهمسری هم‌بستگی مثبت با قدرت زنان در جامعه می‌دارد، چرا امروزه چندهمسری در جامعه‌هایی رواج می‌دارد که در آنها زنان از حقوق سخت اندکی برخوردارند. به این پرسش اینگونه پاسخ داده شده‌است که این، یکی معلول درجه دوم است به این معنی که همچندگرایی غربی نه تنها همهٔ مردان را به‌قهر با هم مساوی می‌کند بلکه مردان و زنان را نیز مساوی می‌کند. در واقع چیزی که در جوامع غربی باعث از بین رفتن چندهمسری شده‌است این همچندکنندگی اجباری نیروهای اجتماعی‌است که منجر به برابری نسبی برخورداری مردان از امکانات شده‌است و از این رو زنان دیگر منفعت چندانی در چندهمسری نمی‌بینند. پس عامل اصلی در اینجا برابری نسبی امکانات نزد مردان است و نه برابرشدن زن و مرد. اما این همچندی زن و مرد که از معلول‌های همچندگرایی غربی‌است باعث احساس هم‌بستگی منفی قدرت زنان و چندزنی در جامعه می‌شود.
۱۷پی هولمز دنباله‌داری دوره‌ای در سامانه خورشیدیمان است، که توسط منجم آماتور بریتانیائی ادوین هولمز در ۶ نوامبر ۱۸۹۲ کشف شده‌است. فقط در مدت ۴۲ ساعت در اکتبر ۲۰۰۷، از قدر حدود ۱۷ به حدود ۲٫۸ درخشان شده‌است.
این به مفهوم تغییر درخشندگی بیش از نیم میلیون بار است. و این شناخته‌ترین واپاشی یک دنباله‌دار است. در ۹ نوامبر ۲۰۰۷، برای مدتی گیسوی هولمز وسیع‌ترین جرم دستگاه خورشیدی بود، حتی وسیع تر از خورشید. (اگر چه در استانداردهای دستگاه خورشیدی، جرم دنباله‌دار بسیار کم است)
ادوین هولمز به‌طور منظم کهکشان آندرومدا (M31) را رصد می‌کرد، او در ۶ نوامبر ۱۸۹۲ در حالی که M31 را رصد می‌کرد دنباله‌دار ۱۷پی هولمز را کشف کرد. ادوین هولمز توانست این دنباله‌دار را کشف کند چون قدر آن مشابه واپاشی ۲۰۰۷ دچار تغییر شده بود، ۱۷پی هولمز قبل از محو شدن از حد دیدپذیری به مدت چند هفته با قدر ۴ تا ۵ درخشان شده بود.
کشف دنباله‌دار توسط ادوارد والتر ماندر (رصد خانه سلطنتی، گرینویچ، انگلستان)، ویلیام هنری ماو (انگلستان)، کید (برام لی، انگلستان) مورد تأیید قرار گرفت، و کشف‌های مستقل دیگری در ۸ نوامبر توسط توماس داوید اندرسون (ادینبورگ، اسکاتلند) و در ۹ نوامبر توسط مایک برون (ویلکس، آمریکا)، و جون اِوِن داویسون (ماکای، کوئنزلند، استرالیا) انجام شده بود.
اولین مدارهای بیضی شکل ۱۷پی هولمز توسط هنریچ کریتز و جِورج ماری سِیرل مستقلانه محاسبه شده بودند. سرانجام تاریخ حضیض، ۱۳ ژوئن و دروه تناوب مداری، ۶٫۹ سال تعیین شد.
دنباله‌دار ۱۷پی هولمز در سال‌های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۶ رصد شده بود، اما بعد از ۱۹۰۶ تا وقتی که در ۱۶ ژولای ۱۹۶۴ توسط الزابت رِاُمِر (رصدخانه دریایی آمریکا، فلاگ ستاف، آریزونا، آمریکا) بازیافت شد گم شده بود. با کمک پیش‌بینی‌های کامپیوتری برین جی مارسدن، دنباله‌دار پس از هر برگشتِ مجدد، رصد شده‌است.
بین ۲۳ – ۲۴ اکتبر ۲۰۰۷، دنباله‌دار هولمز خیلی درخشان تر شد، فقط در مدت چند ساعت از قدر ۱۷ به قدر ۲٫۵ رسید؛ یعنی حدود ۱۵ قدر یا یک میلیون بار درخشان تر از شب قبل. خبر این فوران عظیم به سرعت در اینترنت پخش می‌شود و منجمان آماتور و اخترشناسان حرفه‌ای با گرایش رصد و تحلیل دنباله‌دارها در کشورهای مختلف منتظر شب می‌مانند تا در آسمان صاف هولمز را جستجو کنند. دنباله‌دار که تا شب قبل، فقط با تلسکوپ‌های بزرگ‌تر از یک متر دیده می‌شد حالا حتی از بزرگ‌ترین شهرهای جهان با چشم غیر مسلح همچون ستاره‌ای از قدر دوم پیدا بود. اولین شخصی که این تغییر را گزارش کرد جی ای هنری کوئز سانتانا از تِنِریف در کانرای ایسلند بود؛ او در تصویر سی سی دی از دنباله‌دار کم فروغ هولمز پدیده عجیبی را می‌بیند. دنباله‌دار که تا ساعاتی قبل از قدر ۱۷ و دور از دسترس بیشتر تلسکوپهای آماتوری بود، اکنون به قدر ۱۰ رسیده‌است. او به سرعت گزارش خود را به رصدگران دیگر و گروه اینترنتی رصدگران دنباله‌دار می‌فرستد. دقایقی بعد رامون نِوز از بارسلونا قدر دنباله‌دار را ۷٫۳ اطلاع داد. ساعاتی بعد رصدگری از ژاپن آن را از قدر ۷ گزارش می‌کند و کمتر از ۲۴ بعد در شامگاه ۲۴ اکتبر رصدگرانی از اروپا و ایران آن را ناباورانه از قدر ۲٫۵ می‌بینند. مشاهده آن به آسانی با چشم برهنه به صورت ستاره‌ای زرد رنگ در برساووش امکان داشت، و در ۲۵ اکتبر ۱۷پی هولمز به عنوان سومین ستاره درخشان در آن صورت فلکی مطرح شد. هولمز از ابتدای شب تا سپیده دم در آسمان شمالی دیده می‌شد و هزاران هزار رصدگر با چشم برهنه یا ابزارهای پیچیده، حتی از برخی عرض‌های نیم کره جنوبی، به تماشای تحول آن نشستند. این فوران سریع یکی از عجیب‌ترین پدیده‌های تاریخ نجوم، دست کم در یک قرن گذشته بوده‌است.
در حالی که تلسکوپ‌های بزرگ جزئیات دنباله‌دار را درحد عالی نشان می‌دادند، تا ۲۶ اکتبر رصدهای چشم برهنه منظره‌ای شبیه یک ستاره ارائه می‌کرد. بعد از این تاریخ، رصدهای چشم برهنه نیز هولمز را بیشتر شبیه به دنباله‌دار معرفی کرد. هنگام واپاشی ۲۰۰۷ هولمز، دنباله‌دار در نزدیکی مقابله با زمین بود، و از آنجائی که گیسوی دنباله در جهت خلاف خورشید قرار داشت، منجمان از زمین گیسوی هولمز را در امتداد هسته می‌دیدند. و این دنباله‌دار را به شکل کرهٔ درخشان نمایان می‌کرد.
بنا بر محاسبات مداری و درخشندگی، قبل از واپاشی ۲۰۰۷، هسته دنباله‌دار در حدود ۳٫۴ کیلومتر تخمین زده شده بود. بعد از اکتبر ۲۰۰۷ قطر ظاهری دنباله از ۳٫۳ دقیقه قوسی به ۱۳ دقیقه قوسی افزایش یافت؛ حدود نیم قطر ظاهری ماه در آسمان. چنین قطری ظاهری در فاصله حدود ۲ واحد نجومی، به این معنی است که قطر واقعی دنباله‌دار به بیش از ۱ میلیون کیلومتر رسیده‌است، یا حدود ۷۰ در صد قطر واقعی خورشید. برای مقایسه، فاصله ماه از زمین ۳۸۰٬۰۰۰ کیلومتر است؛ بنابراین، هنگام واپاشی ۲۰۰۷ دنباله‌دار هولمز، کره‌ای قطورتر از قطر مدار ماه به دور زمین بود. در ۹ نوامبر ۲۰۰۷ قطر جو رقیق دنباله‌دار ۱۷پی هولمز ۱٫۴ میلیون کیلومتر (۰٫۹ میلیون مایل) محاسبه شد.
این کار توسط راحیل استیونسون، جان کلِینا، پدرو لاسردا از انستیتو نجوم دانشگاه هاوائی انجام شد. آنها در رصدها از دوربین میدان-عریض روی تلسکوپ کانادا-فرانسوی هاوائی (سی اف اچ تی) استفاده کردند. این دوربین هنوز یکی از معدود ابزارهای حرفه‌ای است که قادر به ضبط کل دنباله‌دار در یک عکس می‌باشد. بین یانگ، نونُ پِگزین هو و داوید جِویت سایر منجمانی بودند که در فعالیت دانشگاه هاوائی بر روی دنباله‌دار مطالعه می‌کردند. در ۹ نوامبر ۲۰۰۷، دنباله‌دار در منطقه‌ای به وسعت بزرگ‌تر از خورشید پراکنده شد، به‌طور خلاصه چیزی معادل وسعت بزرگ‌ترین جو در دستگاه خورشیدی.
معمولاً واپاشی در دنباله‌دارها چندان غیرعادی نیست. و به‌طور کلی عامل فوران دنباله‌دارها را می‌توان به صورت زیر بیان کرد:
در همه این عوامل آنچه رخ می‌دهد تغییراتی در هسته دنباله‌دار است. هسته واپاشی شده سطح قبلی خود را از دست می‌دهد. و هنگامی که سطح تازه هسته دنباله‌دار در معرض تابش شدید خورشید قرار می‌گیرد فوران‌های جت مانندی از گاز و غبار از سطح تازه هسته به فضا پرتاب می‌شود، و از سوی دیگر بخشی از گاز حبس شده در ساختار متخلخل هسته دنباله‌دار در فضا منتشر شده، و در نتیجه گیسو از این گاز تازه و غبار بازتاب کننده، غنی می‌شود و بسیار پرنورتر از قبل می‌درخشد.
اما هیچ‌یک از عوامل گفته شده، فرضیه خوبی درباره علت واپاشی هولمز نیستند چرا که این دنباله‌دار از میان توده شهابواره‌ها عبور نکرده‌است، همچنین به دلیل فاصله زیاد از خورشید و دور بودن از سیاره زاوش (مشتری) برخورد ذرات فوران خورشیدی و تکه‌تکه شدن هسته نمی‌تواند داستانی منطقی باشد.
علت احتمالی چنین فوران هائی را می‌توان وجود قمرواره‌ای در اطراف هسته اصلی دانست. این قمر یخی کوچک، که شاید بر اثر برخورد یا فوران پیشین از هسته جدا شده، در مداری بسیار نزدیک به آن قرار دارد و هر از گاهی چنان نزدیک می‌شود که سبب فوران انبوه گاز و غبار می‌شود. این در حالی است که نمونه هائی از اقمار و خرده سیاره‌های چندتائی، در کمربند سیارک‌ها و کمربند کوئی پر مشاهده شده‌است.
دنباله‌دار ۴۱پی تاتل- جیاکوبینی- کرسک عامل ارائه این فرضیه توسط فرد ویپل بود. این دنباله‌دار در نزدیکی حضیض سال ۱۹۷۳ ناگهان از قدر ۱۴ به قدر ۴ رسید. اما هیچ نشان قطعی از وجود چنین قمری در این دنباله‌دار هنوز موجود نیست.
این فرضیه دربارهٔ فوران هولمز چندان قوی نیست، چراکه تصاویر تلسکوپ هابل نتوانست هسته ثانویه یا نشانه‌ای از قمرواره اطراف هولمز را نشان دهد.
بیشتر دنباله‌دارها ساختار کلوخه‌ای دارند. تکه صخره‌های به جا مانده از ابر اولیه منظومه شمسی که بر اثر برخورد به هم وصل و به این خرده سیاره‌های چندکیلومتری تبدیل شدند گرانش کافی برای فروریزش، چگال شدن و در نتیجه خرد کردن اجزای درونی و پر کردن فاصله‌های تهی مانده از این کلوخه‌ها را نداشته‌اند.
بنابراین ممکن است بر اثر تغییرات درونی هسته، اختلاف دما در بخش‌های مختلف آن یا فشارهای گرانش از سوی عوامل بیرونی، سبب فروریزش بخشی از هسته و ریزش پوسته سطحی شده یا شکافی در پوسته ایجاد و حجم عظیمی از گاز حبس شده در ساختار متخلخل هسته در فضا منتشر شود.
احتمالاً فروریزش داخلی علت اصلی واپاشی ۲۰۰۷ بوده‌است، و عبور دنباله‌دار هولمز در ژانویه ۲۰۰۴ از ۱٫۵ واحد نجومی سیاره زاوش (مشتری) که باعث کاهش فاصله حضیض از ۲٫۱۷ به ۲٫۰۵ واحد نجومی شد عامل آغازین این فوران بوده‌است. چنین ملاقات‌هایی با سیارات بزرگ به خودی خود ممکن است در هسته تغییراتی ایجاد کند و فورانی را شکل دهد؛ اما حتی اگر این اتفاق نیفتد، در نتیجهٔ کاهش ناگهانی حضیض مداری به دلیل افزایش شدت تابش و باد خورشیدی، شرایط برای فوران مهیا می‌گردد.
اما امروزه مدیران ورهبران سازمان‌ها در یافته‌اند که به یادگیری، به عنوان پدیده‌ای ارزشمند بنگرند و برای موفقیت در ایجاد آینده‌ای بهتر، سازمانی را پرورش دهند که به خوبی و به‌طور اثر بخش و پایدار در پی فراگیری باشد و برای حفظ بقای خود با دگرگونی‌ها هماهنگ گردد.
از دیدگاه فردی، یادگیری، دسترسی به اطلاعات، درک آن و کسب مهارت‌هاست.
از دیدگاه سازمانی، یادگیری، بر به دست آوردن سنت‌ها، دیدگاهها، استراتژی‌ها و انتقال دادن دانش متمرکز است.
که البته در هر دو دیدگاه، یادگیری با ابداع، تشخیص، خلاقیت، کشف و تولید دانش جدید همراه است.
رفتار خودش را طوری تعدیل می‌کند که منعکس‌کننده دانش ودیدگاه‌های جدید باشد.
سازمان یادگیرنده به گفته گاروین، عبارت است از مهارت و توانائی سازمان در ایجاد کسب و انتقال دانش واصلاح رفتارافراد برای انعکاس دانش وبینش جدید.
پیتر سنگه پنج مبنا رابرای سازمان یاد گیرنده در نظر گرفته که در شکل زیر خلاصه شده‌است:
یادگیری سازمانی، فعالیت بلند مدتی است که شرایط را به شرایط سودمند رقابتی تبدیل میسازد.
یادگیری، عامل کلیدی مورد نیاز سازمانی است که می‌خواهد در دنیای جدید اقتصادی پا بر جا بماند.
پیتر سنگه معتقد است که تنها منبع مزیت رقابتی پایداردر بلند مدت برای سازمان‌ها، یادگیری سریعتر نسبت به رقبا است و چنانچه سازمان به این امر نائل گردد، از سایرسازمان‌های رقیب اثر بخش تر و کاراتر خواهد شد.
یادگیری ازدیدگاه سازمانی زمانی اتفاق می‌افتد که اطلاعات، جمع‌آوری و به منظور تولید وگسترش حقایق جدید، تجزیه و تحلیل شوند، دیدگاه جدیدی را خلق کرده و آن را از طریق ارتباط، تدریس وگفتگو وتعامل به تمام سطوح سازمانی منتقل کند.
و به عبارتی، یادگیری سازمانی به چگونگی وقوع یادگیری یا عنصر دانش در یک سازمان می‌پردازد.
نظریه یادگیری سازمانی از جمله رهیافتهای سیستمی و اقتضایی به مدیریت محسوب می‌گردد و سازمان را به مثابه یک "سیستم باز صاحب اندیشه و زنده" در نظر می‌گیرد. با تأکید بر این نکته که سازمان‌ها نیز مانند ذهن انسان‌ها برای تطبیق با شرایط محیطی متحول، متکی به دریافت بازخورند؛ سازمان‌ها درست مانند حیوانات باهوش تر و انسان‌ها از تجربه درس می‌گیرند و درگیر فراگردهای ذهنی پیچیده‌ای مانند "پیش بینی، شناسایی، تعریف، طراحی و حل مسئله" می‌شوند. دو نفر از نظریه پردازان سازمان بر این باورند که "در بسیاری از سازمان‌ها، برخی از حالات یادگیری سازمانی، به‌طور منظم ایجاد می‌شوند"؛ نظیر سه فراگرد متداول یادگیری سازمانی که عبارتند از: فعالیت‌های بهبود و توسعه منابع انسانی؛ فعالیت‌های برنامه‌ریزی راهبردی؛ و به‌کارگیری و تسلط بر فناوری‌های جدید در سازمان. به هر حال، سازمان‌ها معمولاً همه استعداد و توان یادگیری خود را به کار نمی‌گیرند. حاصل یادگیری سازمان، پیش از حاصل یادگیری انفرادی مجموعه اجزای آن است؛ یعنی حاصل یادگیری کل سازمان، از جمع یادگیری‌های انفرادی و مجزای بخش‌های تشکیل دهنده آن بیشتر است. یادگیری‌های منفرد حاصل از آموزش و توسعه مهارت‌های نیروی انسانی، فراهم آوردن پایگاه‌های علمی، و آشنایی با نظریه‌ها و چهرچوب‌های جدید، فقط هنگامی به یادگیری سازمانی منجر می‌شود که بر اقدام‌های مدیریتی، خط مشی‌ها و راهبردهای طراحی سازمانی اثر بگذارد(رضائیان،۱۳۸۰).
۲#rgyris, C. & Schon, D. A. (۱۹۹۶). Organizational Learning II Reading, Mass: Addison Wesley
۱-سبحانی نژاد، مهدی؛ یوزباشی، علی(۱۳۸۵) سازمان یادگیرنده؛ مبانی نظری، الگوهای تحقق و سنجش. تهران: انتشارات یسطرون
۲-الوانی، سید مهدی، تهران، نشر نی، ۸۴
۳-سنگه، پیتر ام، پنجمین فرمان، . مترجمین: حافظ کمال هدایت ومحمد روشن. تهران، مدیریت صتعتی۱۳۷۷
۴-نبی آبکنار مهدی، سازمان‌های یادگیرنده، پیشتاز خرد گرایی، مجله تدبیر، شماره۱۸۵،
۵-کرامتی محمد رضا، سازماندهی گروه‌های مشارکتی در سازمان‌های یادگیرنده مجله تدبیر، شماره۱۷۸،
۶-میر دان، گام‌های یاد گیری، مترجم :میثاق سلطانی عرب، مجله گزیده مدیریت، شماره۷۲
7- مبانی سازمان و مدیریت- دکتر علی رضائیان- انتشارات سمت
رابرت بویل (زاده ۲۵ ژانویه ۱۶۲۷ در لیزمور کاسل ایرلند – درگذشته ۳۰ دسامبر ۱۶۹۱)، شیمی‌دان، فیزیک‌دان، فیلسوف طبیعی و مخترع ایرلندی و معروف به شیمی دان شکاک است که بعد ها کتابی به همین نام نوشت. اگرچه فلسفهٔ شخصی و پژوهش‌های او آشکارا ریشه در سنت کیمیاگری دارد، امروزه او را به عنوان نخستین شیمی‌دان مدرن و پایه‌گذار شیمی جدید می‌شناسند.Wikipedia contributors, "Robert Boyle," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
وی در همان طفولیت زبان‌های لاتین، انگلیسی، فرانسه، عبری و یونانی را فرا گرفت و در ۸ سالگی وارد کالج ایتن (Eton College) شد و پس از سه سال تحصیل در اروپا به سیر و سیاحت پرداخت. پس از مراجعت به انگلستان وارد مرکز تحقیقات علمی آکسفورد شد. از کارهای بویل یکی کشف قانونی در فیزیک است که به نام قانون بویل معروف است و دیگری مربوط به سرعت صوت است. وی بر این باور بود که عناصر در نهایت متشکل از ذراتی از انواع و مقدارهای مختلفی هستند، که چگونگی تشکیل آن‌ها را، با روش‌های شناخته شده نمی‌توان حل کرد (رد کیمیاگری). او دانش شیمی، شیمی احتراق و تنفس را مطالعه کرد و آزمایش‌های فیزیولوژی را انجام داد، اما در عوض، «حساسیت طبیعت او» او را از برداشت‌های تشریحی، به ویژه کار با جیوه، حفظ کرد، هرچند او می‌دانست که آن‌ها «بهترین آموزنده» هستند و همچنین موفق به ساختن پمپ خلأ شد که با نیروی دست انسان کار می‌کرد. بویل کتابی به نام شیمی‌دان شکاک انتشار داد که در آن نظریات کیمیاگران را رد کرده و شیمی را بر پایه علمی قرار داده‌است.
دقیقا همان خواسته یا چیزی بهتر از آن را به دست آورید.
انتشار این فیلم پس از انتشار کتاب با همین نام، مورد توجه چهره‌های رسانه‌ای همچون اپرا وینفری، الن دی‌جنرس و لری کینگ قرار گرفت. همچنین به دلیل ادعاهای خود، جنجال و انتقادهای زیادی دریافت کرده‌است و در برنامه‌های تلویزیونی مورد تمسخر قرار گرفته شده‌است.
"راز"، که به عنوان یک فیلم خودیاری توصیف شده‌است، از یک قالب مستند برای ارائه مفهومی با عنوان «قانون جذب» استفاده می‌کند. همان‌طور که در فیلم توضیح داده شده‌است، فرضیه «قانون جذب»American Heritage Dictionary بیان می‌کند که احساسات و افکار می‌توانند حوادث، احساسات و تجربیات را جذب کنند، از عملکرد کیهان گرفته تا تعامل بین افراد در امور جسمی، عاطفی و حرفه‌ای آنها. این فیلم همچنین حاکی از آن است که تمایل شدیدی توسط افراد در موقعیت‌های قدرت وجود داشته‌است تا این اصل مهم را برای عموم پنهان نگه دارند.
این فیلم شامل مصاحبه‌هایی با افرادی است که خود را به عنوان متخصص و نویسنده در زمینه‌های فیزیک کوانتومی، روانشناسی، متافیزیک، مربیگری، الهیات، فلسفه، امور مالی، فنگ‌شویی، پزشکی و توسعه شخصی توصیف می‌کنند که به آنها «معلمان راز» گفته می‌شود. برخی از آنها در وب‌سایتهای خود، فیلم راز و ارتباط آنها را با آن تبلیغ می‌کنند. برخی از نمایش‌های مختصر افراد در مصاحبه‌های خود از «قانون جذب» صحبت نمی‌کنند، بنابراین حمایت آنها از مفاهیم، توسط بینندگان فرض می‌شود.
افرادی که به قانون جذب توجه می‌کنند و در این فیلم مصاحبه می‌شوند و بعداً در برنامه‌های تلویزیونی برجسته آمریکا حضور پیدا کرده‌اند، جان آساراف، مایکل بکویت، جان دیمارتینی، باب پراکتور، جک کنفیلد، جیمز آرتور ری، جوزف ویتالی، لیزا نیکولز، ماری الماس و جان گری. دیگر شرکت‌کنندگان در این فیلم که از اعتقاد جدی خود به قانون جذب صحبت کرده‌اند، عبارتند از استر هیکس و جری هیکس (فقط نسخه اصلی)، مایک دولی، دیوید شیرمر و مارسی شیموف. مصاحبه‌شدگان دیگری که در این فیلم مصاحبه کرده‌اند و بدون استفاده از عبارت «قانون جذب» از دیدگاه‌های بسیار مشابهی برخوردار هستند عبارتند از: لی بروور (عضو هیئت مدیره WorldVuer)، هیل دووزکین، باب دویل، کتی گودمن، موریس ای. گودمن، جان هاگلین، بیل هریس، بن جانسون، لورال لانژایر، دنیس ویتلی، نیل دونالد والش، جان گری و فرد آلن وولف.
کتاب همراه با این فیلم توسط راندا برن با عنوان راز منتشر شد (سایمون اند شوستر، ۲۰۰۶). "راز" در دو قسمت از برنامه "اپرا نمایش داده شد" - و با رسیدن فیلم به شماره یک در نمودار DVD آمازون در مارس ۲۰۰۷، نسخه کتاب "The Secret" به لیست شماره یک در لیست پرفروش‌های "New York Times" رسید. در ماه‌های فوریه تا آوریل ۲۰۰۷، نسخه‌های کتاب و DVD نیز در آمازون، بارنز و نوبل و بوردرز شماره ۱ یا ۲ بود. سایمون اند شوستر چاپ دوم ۲ میلیون نسخه از "The Secret را منتشر کرد" - «بزرگترین سفارش برای چاپ دوم در تاریخ خود»، در حالی که مجله "تایم" گزارش فروش سریع دی وی دی را از طریق کتابفروشی‌های عصر جدید و کلیساهای اندیشه نو، از جمله کلیسای یکپارچه و مرکز معنوی بین‌المللی آگاپ نام برد. این کتاب نیز مانند فیلم، به دلیل ادعاهای خود، جنجال و انتقادهای زیادی را تجربه کرده‌است و در چندین برنامه تلویزیونی مورد بررسی و تمسخر قرار گرفته شده‌است.CHRISTOPHER F. CHABRIS and DANIEL J. SIMONS, , The New York Times 24 September 2010.
اولین انتشار فیلم راز در ۲۳ مارس ۲۰۰۶ با استفاده از فناوری Vividas از طریق اینترنت پخش شد. هنوز هم از طریق رسانه جاری (یا از طریق DVD در سایت رسمی فیلم) به صورت پرداخت به ازای هر بازدید مشاهده می‌شود. نسخه گسترده جدید ""راز"" در اول اکتبر ۲۰۰۶ به صورت عمومی منتشر شد.
قانون جذب ( قانون جذب، باور معنوی تفکر نوین است که به‌موجب آن تفکرات مثبت یا منفی باعث می‌شوند تجربیات مثبت یا منفی در زندگی فرد وارد شود. این باور بر اساس ایده‌ای است که انسان‌ها و تفکراتشان از انرژی خالص ساخته شده‌اند و همچنین این که انرژی‌های مشابه می‌توانند انرژی‌های مشابه را جذب کنند، از این رو اجازه می‌دهد که افراد بتوانند سلامتی، ثروت یا روابط شخصی خود را بهبود بخشند. این قانون جذب در تمایلات نزدیک به علمی، به عنوان یک تخیل، تلقی می‌شود و هیچ شواهد علمی تجربی برای اثبات آن وجود ندارد و به عنوان سرگرمی علمی محسوب می‌شود.در این باور، طرفداران به طور عمومی تکنیک‌های بازسازی شناختی را با تأییدیه‌ها و تصور ذهنی خلاق (تصور خلاق) ترکیب می‌کنند تا تفکرات محدود کننده یا خودخواهانه (منفی) را با تفکرات قوی‌تر و سازگار (مثبت) جایگزین کنند. یک عنصر کلیدی این فلسفه، ایده‌ای است که برای تغییر به‌طور مؤثر الگوهای منفی تفکری، شخص باید همچنین احساس کند (از طریق تصور خلاق) که تغییرات مطلوب قبلاً رخ داده‌اند. این ترکیب از تفکر مثبت و احساس مثبت، باور دارد که انسان می‌تواند با رزونانس با قانون انرژی پیشنهادی، تجربیات و فرصت‌های مثبت را جذب کند.
جنبش اندیشه نو از آموزه‌های فینیاس کویمبی در اوایل قرن نوزدهم شروع شد. وی در اوایل زندگی، به بیماری سل مبتلا شد. متأسفانه درمان دارویی جواب نداد، بنابراین تصمیم گرفت تا از وطنش، لبنان به نیو همسفیر برود. او سلامت خود را بازیافت و بهبود یافت. وی مطالعهٔ مبحث «ذهن در برابر بدن» را آغاز کرد. اگرچه او هرگز از واژهٔ قانون جذب استفاده ننمود، اما توصیفات پایهٔ او مشابه بود، ولی فقط مختص به مبحث سلامت بود:
مشکل در ذهن است، زیرا بدن فقط خانهٔ ذهن می‌باشد و ما بر اساس اهمیتش میزان ارزش آن را تعیین می‌کنیم؛ بنابراین اگر ذهن شما به وسیلهٔ یک دشمن پنهان به یک باور تبدیل شده‌است، با دانش یا بدون دانش، مجبورید آن را به عنوان نوعی بیماری در نظر بگیرید. با این نظریه یا شاید حقیقت، من با دشمن شما روبرو شدم و سلامت و شادی خود را بازیافتم. این کار را گاهی به صورت ذهنی و گاهی با صحبت انجام می‌دهم تا زمانی که توصیفات اشتباه را اصلاح کنم و حقیقت را بنیان بگذارم، و حقیقت خود درمان است.
در سال ۱۸۷۷، واژهٔ قانون جذب در کتابی چاپ شد که توسط محقق روسی، هلنا بلاواتسکی نوشته شده بود. کتاب او به بررسی مطالب مرموز و عرفان کهن می‌پردازد. در پایان قرن نوزدهم، این واژه توسط نویسندگان جنبش اندیشه نو به‌کار گرفته شد. مانند پرنتایس مالفورد و رالف والدو تراین، اما برای آن‌ها قانون جذب نه فقط بر سلامت، بلکه بر تمام جوانب زندگی تأثیر می‌گذاشت.