moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در سال ۱۹۶۸ پس از استعفای پل اِی فینو، نماینده بر حال هشت دوره‌ای جمهوری‌خواه به‌منظور اشغال سمت قاضی در دادگاه عالی نیویورک، کرسی حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و چهارم خالی شد. بیاگی به‌عنوان دموکرات با حمایت حزب محافظه‌کار، کاندید شد و با کسب ۶۰٫۵٪ آرا در حوزهٔ که پایگاه سنتی جمهوری‌خواهان برانکس بود، برنده انتخابات سال ۱۹۶۸ شد. بیاگی در این زمان ۵۱ ساله بود.
گرهارد فالکِ مؤلف در مورد بیاگی نوشت: «کمتر اعضای مجلس نمایندگان تا الحال به محبوبیت ماریو بیاگی دست یافته‌اند».Gerhard Falk (2017). "The Assault on American Democracy", . بیاگی در سال ۱۹۷۰ به‌عنوان نامزد احزاب دموکرات، جمهوری‌خواه و محافظه‌کار و کسب ۱۳۰٬۰۰۰ رای در برابر ۸٬۰۰۰ رای انتخاب شد. وی با شکست دادن جوزف اف. پریکونی، رئیس حکومت خودگردان برانکس برندهٔ انتخابات سال ۱۹۷۰، با کسب ۹۳٫۹٪ آرا برنده انتخابات سال ۱۹۷۲، با کسب ۸۲٫۴٪ آرا برندهٔ انتخابات سال ۱۹۷۴، با کسب ۹۱٫۶٪ آرا برندهٔ انتخابات سال ۱۹۷۶، با کسب ۹۵٫۰٪ آرا برندهٔ انتخابات سال ۱۹۷۸، با کسب ۹۴٫۵٪ برندهٔ انتخابات سال ۱۹۸۰، با کسب ۹۳٫۷٪ آرا برندهٔ انتخابات سال ۱۹۸۲، با کسب ۹۴٫۸٪ آرا برندهٔ انتخابات سال ۱۹۸۴ و با کسب ۹۰٫۲٪ آرا برندهٔ انتخابات سال ۱۹۸۶ شد."FEDERAL ELECTIONS 84; Election Results for U.S. President, the U.S. Senate and the U.S. House of Representatives," Federal Election Commission, June 1985."Statistics of the Congressional Election of November 4, 1986," Clerk of the House of Representatives, May 29, 1987.
شماره حوزهٔ انتخابیهٔ بیاگی در حوزه‌بندی مجدد پس از سرشماری سال ۱۹۷۰ به شماره دهم تغییر داده شد و وارد بخش شهر کویینز شد. شماره حوزهٔ انتخابیهٔ وی در حوزه‌بندی مجدد پس از شماری سال ۱۹۸۰، به شماره نوزدهم تغییر داده شد و شامل بخشی از حومهٔ شهری شهرستان وستچستر ساخته شد."Congressional Quarterly Weekly Report", Vol. 41, 1983. بیاگی از سال ۱۹۷۲ به بعد، توسط جمهوری‌خواهان نیز نامزد شد. در سال‌های ۱۹۶۸، ۱۹۷۰ و ۱۹۷۲ نامزدی حزب محافظه‌کار را نیز بدست آورد.Richard Norton Smith (2014). "On His Own Terms; A Life of Nelson Rockefeller," Random House. از سال ۱۹۷۸ به بعد نامزد حزب لیبرال بود.
بیاگی به دموکرات قانون-و-نظم عمومی مشهور بود، از نظر اجتماعی محافظه‌کار، از نظر اقتصادی ترقی‌خواه و در برابر جرایم خیابانی سخت‌گیر بود، و نهاد ممنوعیت فدرال برای گلوله ضد زره «پولس کش» را که یکی از نگرانی‌های اصلی پلیس بود، رهبری کرد.Kim I. Mills (July 11, 1988). "Mario Biaggi: Lawman to Lawmaker to Law-Breaker," AP News. بیاگی همچنین از سالمندان، اتحادیه‌های کارگری، عقب ماندگان ذهنی، کنترل اسلحهٔ دستی یا هفت تیر، اسرائیل، اتحادیهٔ یهودیان و صلح در ایرلند شمالی قویاً حمایت کرد و با وحشی‌گری در اردوگاه‌های ارتش ایالات متحده و یهودستیزی مخالفت کرد. بیاگی در سال ۱۹۷۳ در جریان جنگ یوم کیپور یا جنگ اعراب و اسرائیل در اظهار نظری گفت: «اسرائیل تقریباً به همان شیوهٔ مورد حمله قرار گرفت که پرل هاربر مورد حمله قرار گرفته بود».
وی به عنوان «عضو کنگره خدمت‌کار» مورد توجه مردم قرار داشت. جان سی. دیعری، عضو سابق مجلس قانون‌گذاری نیویورک، در مورد بیاگی چنین یادآوری می‌کند: «او این کار را برای پسری که باید مادرش را در خانه سالمندان بستری نماید، یا خانوادهٔ که باید مشکل تأمین اجتماعی را حل نماید، یا کودکی که برای گرفتن درخواست شغلی در اداره پارک‌ها به کمک نیاز دارد، انجام داد. او تلفن را برمی‌داشت و تماس می‌گرفت و پس از قطع تماس، مثل این بود که خدا خودش تماس می‌گرفت».
بیاگی در جریان تصدی مسئولیت خود، رئیس کمیتهٔ فرعی گارد ساحلی و دریانوردی کمیتهٔ ناوگان بازرگانی و ماهی‌گیری مجلس نمایندگان ایالات متحده، رئیس کمیتهٔ فرعی خدمات بشری کمیتهٔ منتخب دائمی سالخوردگان مجلس نمایندگان ایالات متحده و رئیس کمیتهٔ دو حزبی ۱۲۰ عضوی اختصاصی کنگره در امور ایرلند بود."To Reauthorize and Extend the Older Americans Act of 1965, as Amended; Hearing Before the Subcommittee on Human Resources of the Committee on Education and Labor, House of Representatives, Ninety-seventh Congress, First Session, on H.R. 3046 ... ", Hearing Held in Washington, D.C. , on April 29, 1981.
وب‌ام‌دی شرکتی آمریکایی است که عمدتاً به عنوان یک ناشر آنلاین اخبار و اطلاعات مربوط به سلامت انسان شناخته می‌شود. این سایت شامل اطلاعات مربوط به دارو و درمان است. این یکی از مشهورترین وب سایت‌های مراقبت‌های بهداشتی است.
این وبگاه را کارآفرین اینترنتی جف آرنولد در سال ۱۹۹۸ تأسیس کرد. در اوایل سال ۱۹۹۹، وب‌ام‌دی بخشی از ادغام سه‌گانه با شبکه بهداشتی سیپینت (SHN) و دیرکت مدیکال نالج (DMK) بود. SHN در پورتلندِ اورگان، در سال ۱۹۹۶ توسط جیم کین، بیل کلی، و کریس نایباکن که با هم در یک شرکت انتشارات سی‌دی به نام کریتیو مالتی‌مدیا کار می‌کردند، تأسیس شده‌بود. بعداً در سال ۱۹۹۹، وب‌ام‌دی با هِلتیان ادغام شد که توسط بنیانگذار نت‌اسکیپ جیمز کلارک، تأسیس شده‌بود.
مارتین چارلز آنسورگ (Martin Charles Ansorge) (۱ ژانویه ۱۸۸۲ – ۴ فوریه ۱۹۶۷)، نماینده نیویورک در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود.
مارتین آنسورگ که فرزند مارک پری آنسورگ و جنی باخ‌آنسورگ بود در تاریخ ۱ ژانویه ۱۸۸۲ در یک خانواده یهودی و در شهر کورنینگ واقع در شهرستان استوبن نیویورک متولد شد.
او در مدارس دولتی و کالج شهری نیویورک تحصیل کرد. آنسورگ در سال ۱۹۰۳ از کالج کلمبیا و در سال ۱۹۰۶ از مدرسه حقوق کلمبیا شد. وی در سال ۱۹۰۶ به عضویت کانون وکلا درآمد و سپس در منهتن نیویورک مشغول کار شد.
آنسورگ، نامزد ناکام جمهوریخواهان در دوره‌های ۱۹۱۲، ۱۹۱۴ و ۱۹۱۶ انتخابات کنگره بود. او در سال ۱۹۱۶ و ضمن تلاش برای تصدی کرسی منطقه ۲۱ در کنگره، شعار تبلیغاتی خود را «اول آمریکا را سیر کنید» قرار داد که مبین لزوم ممنوعیت صادرات مواد غذایی مورد نیاز مردم آمریکا به خارج از کشور، موضع‌گیری در خصوص مذاکرات تجارت بین‌الملل و وضع تعرفه بر واردات در دوران پس از جنگ بود. وی پیشنهاد جمهوریخواهان برای نامزدی در انتخابات کنگره در سال ۱۹۱۸ را نپذیرفت.
در خلال جنگ جهانی اول، آنسورگ به عنوان سرباز در ارتش آمریکا نامنویسی کرد و در یگان موتوری به خدمت گماشته شد. او در کمپ‌میگز و در محله برنت‌وود فعلی واقع در واشینگتن مستقر شد تا برای نبرد به فرانسه اعزام شود. با این حال پیش از خروج وی از کشور، آتش‌بس برقرار و او با افتخار از خدمت در ارتش مرخص شد.
آنسورگ نخستین سرپرست کمیته پل تریبورگ بود و از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۱ این سمت را بر عهده داشت.
وی برای حضور در شصت و هفتمین دوره کنگره ایالات متحده (۴ مارس ۱۹۲۱ – ۳ مارس ۱۹۲۳) انتخاب شد. در سال ۱۹۲۲ در شصت و هشتمین دوره انتخابات کنگره با اختلاف ۳۴۵ رأی شکست خورد و در رقابت با رویال اچ‌وِلر ناکام ماند. او در روند انتخابات موفق شد حکم عدم بازگشایی برخی از صندوق‌های رأی را تغییر دهد، متعاقباً در بازشماری، اختلاف آراء کاهش یافت ولی باز هم ولر با ده رأی بیشتر بر کرسی نمایندگی نشست.
آنسورگ در مقام نماینده کنگره نقش مؤثری در تصویب نخستین قانون فدرال منع شکنجه ایفا کرد، هر چند این تلاش‌ها نافرجام بود. سرانجام، اقدامات وی در این زمینه به تدوین لایحه منع شکنجه منجر شد که براساس آن قرار بود شکنجه جرم تلقی شود. بلافاصله پس از سخنرانی آنسورگ در دفاع از این لایحه، نیکلاس موری باتلر، رئیس دانشگاه کلمبیا طی نامه‌ای خطاب به او نوشت: «شما کارنامه بسیار درخشان و میهن‌پرستانه‌ای در مجلس از خود به یادگار گذاشتید و مایه افتخار دوستان‌تان هستید.» این لایحه با ۲۳۰ رأی موافق در مقابل ۱۱۹ رأی مخالف به تصویب مجلس نمایندگان رسید ولی در سنا با مخالفت دموکرات‌های ایالات جنوبی مواجه شد و هرگز وجهه قانون به خود نگرفت.
پس از راه‌اندازی انجمن جمهوریخواهان جوان در دانشگاه کلمبیا، او به یکی از دوستان نزدیک و محبوب باتلر تبدیل شد و از نظر سیاسی نیز با او هم‌پیمان بود. صمیمیت میان این دو نفر، سالیان سال پابرجا ماند بطوریکه آنسورگ در کنوانسیون جمهوریخواهان به عنوان کارمند، تحت نظر باتلر کار می‌کرد. به علاوه، وی در شماری از رقابت‌های سیاسی نیویورک در حمایت از باتلر سخنرانی کرد.
آنسورگ یکی از تدوین‌کنندگان اصلی لایحه اداره بنادر بود و موفق شد آن را در کنگره به تصویب برساند. همچنین یکی از رهبران فعال در جهت تلاش برای توسعه «بزرگترین بندر جهان» محسوب می‌شد که بنا بود نیویورک را به نیوجرسی متصل کند. او این لایحه را برای امضاء تقدیم رئیس‌جمهور وارن هاردینگ کرد. خودکاری که برای این امضاء استفاده شده بود تا چند سال نزد خانواده آنسورگ نگهداری و سپس به موزه شهر نیویورک اهدا شد.
در ۱۹۲۲، آنسورگ برای نخستین بار پس از سال ۱۸۷۴ یک آمریکایی آفریقایی‌تبار را برای حضور در مرکز آموزشی نیروی دریایی معرفی کرد. علی‌رغم آنکه در دهه ۱۸۷۰ سه دانشجوی سیاهپوست در آناپولیس مشغول تحصیل بودند ولی در آن مقطع زمانی موضع‌گیری‌های نژادپرستانه مانع از ثبت نام امیل ترویل هالی در این مرکز آموزشی شد. براساس گزارش روزنامه نیویورک تایمز، افسران نیروی دریایی آمریکا و دانشجویان آناپولیس که بنا بود «در خصوص این موضوع با روزنامه‌ها صحبت نکنند» صراحتاً اظهار داشتند که «سرنوشتی به جز طرد از اجتماع در انتظار این فرد نیست» و «با اطمینان می‌توان گفت که از سوی سایر دانشجویان محکوم به طرد شدن است درست همان‌طور که پنجاه سال قبل هیچ‌یک از دانشجویان طی سال‌های تحصیلی ۱۸۷۴٬۱۸۷۳و ۱۸۷۵ حاضر نشدند سه پسر سیاهپوست دیگر را در جمع خود بپذیرند.»"Negro Cadet Issue— Appointment of Holley as Midshipman Deplored by Officers in Navy— The Color Line at Both Academies", "The New York Times", April 9, 1922, p. 9-1 بدین‌ترتیب، هالی در کالج میدلبری واقع در ورمانت نامنویسی کرد و تا جایی پیش رفت که استاد دانشگاه شد."Emile T. Holley, 72, Retired Professor", "Washington Post", March 17, 1977
آنسورگ در سال ۱۹۲۴ در نامزدی برای رسیدن به سمت قاضی دادگاه‌های عمومی نیویورک و دادستان دادگاه عالی این شهر طی سال‌های ۱۹۲۷ و ۱۹۲۸ ناکام ماند.
روزنامه نیویورک تایمز از او به عنوان یکی از نامزدهای شهرداری نیویورک در سال ۱۹۴۹ نام برد.
آنسورگ به انجام امور حقوقی در این شهر ادامه داد و طی سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۶۱ در عضویت هیئت مدیره شرکت هواپیمایی یونایتد ایرلاینز بود. وی در پرونده تهمت و افترا علیه اسپیرو، وکالت هنری فورد را بر عهده داشت که سرانجام به عذرخواهی فورد منجر شد و طب توافق طرفین او ملزم به پرداخت هزینه‌های دادگاه شد.
آنسورگ در تاریخ ۴ فوریه ۱۹۶۷ در آپارتمان شخصی خود در مجتمع مسکونی آنسونیا هتل واقع در خیابان ۴۷ و برادوی در منهتن از دنیا رفت. او در گورستان معبد اسرائیل در دهکده هاستینگز آن هادسون در نیویورک به خاک سپرده شد.
موریس لی «فوتسی» بریت (۲۹ ژوئن ۱۹۱۹–۲۶ ۱۹۹۵)، بازیکن حرفه‌ای آمریکایی فوتبال، برندهٔ مدال افتخار جنگ دوم جهانی، بازرگان و نائب فرماندار آرکانزاس بود. وی در تیم فوتبال دیترویت لاینز در سال ۱۹۴۱ و سپس از سال ۱۹۶۷ تا سال ۱۹۷۱ در جریان فرمانداری فرماندار وینتروپ راکفلر، یازدهمین نائب فرماندار آرکانزاس بود. راکفلر و بریت از جمله نخستین جمهوری‌خواهان بودند که از دورهٔ بازسازی به بعد در دو سمت عالی‌رتبه ایالت آرکانزاس خدمت می‌کردند.
بریت، پسر موریس لی و ویرجی بریت، با نام موریس بریت در کارلیستله شهرستان لونکه در مرکز آرکانزاس بدنیا آمد. در خوردسالی خانواده‌اش از کارلیسکی به شهرستان لونکه که در همان نزدیکی واقع بود نقل مکان کرد. بریت پس از برنده شدن یک جوره بوت در یک نمایشگاه محلی در نواجوانی، لقب «فوتسی» را دریافت کرد؛ اندازه وی سیزده پا بود. بریت در سال ۱۹۳۷ به‌عنوان دانشجوی اول (دانشجوری ممتاز فارغ‌التحصیل که خطابه جشن فارغ‌التحصیلی را می‌خواند) از دبیرستان لونکه فارغ شد و وارد دانشگاه آرکانزاس در فییتویل شد که در این‌دانشگاه با اعطای بورسیه تحصیلی ورزشی در فوتبال و بسکتبال مورد حمایت قرار گرفت. وی مدرک کارشناسی خود را در رشته روزنامه‌نگاری بدست آورد و به‌محض فراغت در سال ۱۹۴۱، به عنوان ستوان دوم پیاده‌نظام از طریق سپاه آموزش افسران ذخیره در ارتش ذخیره منصوب شد. وی عضو انجمن برادری و باشگاه‌های زنان سیگما چی بود.
بریت در ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ به عنوان ستوان دوم در پایگاه نظامی جوزف تی. رابنسون در نورت لیتل راک، به خدمت در زیر پرچم ارتش ایالات متحده درآمد. بریت در جریان آموزش نظامی در فورت لوئیس، واشینگتن، فورت آورد، کالیفرنیا و پایگاه نظامی فورت پیکیت در ویرجینیا، در گروهان L، گردان سوم، هنگ پیاده‌نظام سی‌ام، لشکر پیاده‌نظام سوم، گماشته شده بود. برای بریت رخصتی مقطعی برایش داده شد تا پس از فصل فوتبال سال ۱۹۴۱ پس به خدمت نظامی برگردد. بریت ابتدا در لشکر سوم پیوست و در دفاع ساحلی در ساحل غربی ایالات متحده شرکت ورزید. در ۲۳ ماه اکتبر سال ۱۹۴۲، پیاده‌نظام سی‌ام و لشکر سوم به سمت شمال آفریقا اعزام شدند.
در ۸ نوامبر سال ۱۹۴۲، زمانی‌که لشکر سوم پیاده‌نظام و دو لشکر دیگر ایالات متحده در جریان تهاجم فرانسه به شمال آفریقا تحت فرماندهی سرلشکر جورج اس. پتون فرمانده نیروهای غربی پیاده شد، بریت فرمانده گروه در گروهان L بود. بریت و واحد تحت فرماندهیش در ساحل شمال آفریقا در کازابلانکا مراکش تحت حمایت فرانسه، پیاده شدند. ARMY Magazine, Association of the United States Army, May 2008, "My Favorite Lion, Maurice Britt", By Lt. Col. Jack Mason, p. 72 پیاده‌نظام سی‌ام در خط ساحلی فرود آمد و به سرعت کنترل جناح چپ لشکر سوم را بدست گرفت و فورت بلاندین را در جریان شلیک در نیروهای دریایی واقع در سواحل مراکش، سرکوب کرد. در ۱۱ ماه نوامبر، پیاده‌نظام سی‌ام و لشکر سوم کنترل کازابلانکا را بدست گرفت. در ماه ژانویه سال ۱۹۴۳، گردان سوم و پیاده‌نظام سی‌ام، در جریان کنفرانس کازابلانکا، به مأموریت حفاظت شخصی سر وینستون چرچیل و رئیس‌جمهور فرانکلین د. روزولت گماشته شدند. در پایان عملیات شمال آفریقا، لشکر سوم تمرینات نظامی خود را در بزرت تونس برای آمادگی تهاجم به سیسیل آغاز کرد.
در جریان تهاجم دریایی سیسیلی در ۱۰ ژوئیه سال ۱۹۴۳، بریت به خدمت خود به‌عنوان فرمانده دسته ادامه داد. گردان سوم و پیاده‌نظام سی‌ام یکی از طولانی‌ترین رژه در تاریخ نطامی مدرن را از نزدیک گلا به سمت شمال تا پارلمو، اجرا کردند. گردان سوم تنها در سه ساعت ۵۴ مایل پیاده رفت. پارلمو در ۲۲ ماه ژوئیه تصرف شد. بریت سربازان خود از طریق نبرد و رژه گسترده از پارلمو به مسینا در سیسیلی رهبری کرد.
در ۱۹ سپتامبر سال ۱۹۴۳، بریت در جریان حملهٔ متفقین به ایتالیا در عملیات آبی خاکی (عملیات بهمن) در سالرنو ایتالیا شرکت ورزید. این عملیات سومین حملهٔ آبی خاکی وی در جنگ بود. بریت از پس از مجروح شدن و تخلیه فرمانده‌اش، فرماندهی گروهان L را به‌عهده گرفت. در ۲۲ سپتامبر، حمله بر آسرنو ایتالی در ده مایلی سالرنو را رهبری کرد و موقعیت شلیک مسلسل دشمن را از بین برد. پیاده‌نظام سی‌ام، آسرنو را تصرف کرد و بریت به‌خاط رشادت در عملیات رزمی نشان ستارهٔ نقره‌ای و نخستین مدال از مدال پرل هارت را دریافت کرد. ARMY Magazine, May 2008, p. 73. در اوایل اکتبر سال ۱۹۴۳، تمامی بخش‌های جنوب ایتالیا در کنترل متفقین بود و ارتش متفقین با خط والترنو مواجه شدند، این خط دفاعی از جملهٔ نخستین خط از یک سلسله خطوط دفاعی آماده بود که سراسر ایتالیا را در بر می‌گرفت که در نتیجه آن آلمان‌ها تصمیم گرفتند عملیات خود را به تأخیر بی‌اندازند، به آهستگی عقب‌نشینی نمایند و برای تکمیل آمادگی شان برای خط زمستانی یعنی قوی‌ترین خط دفاعی آن‌ها در جنوب رم، زمان کمایی کند. بریت سربازان خود را در گذرگاه رودخانه بر روی رودخانهٔ والترنو هدایت کرد. بریت به‌خاطر عملیات‌هایش در پیتراوایرانو در ۲۹ ماه اکتبر، مدال ستاره برنزی با نشان «V» دریافت کرد. به‌خاطر عملیات‌های خارج از وظیفه در تهاجم مونته روتوندو در ۱۰ نوامبر در شمال مینیانو در مرکز ایتالیا، بریت نشان افتخار، صلیب نظامی، مدال نظامی ایتالیا برای شجاعت و ارتقای میدان نبرد درجهٔ سروانی را دریافت کرد. ARMY Magazine, May 2008, p.73&74. Retrieved January 16, 2014,
بریت بخشی از تهاجم آغازین به آنزینو در ۲۲ ژانویه سال ۱۹۴۴ (نبرد آنزینو) بود. در یک مورد در ۲۳ ژانویه در رژه نظامی پونتین، بریت تمرینات کالیستنیک انجام داد تا به موقعیت شلیک مسلسل پنهان آلمانی دست یابد تا این موقعیت خود را در معرض دید قرار دهد تا نابود شود. پس از آن، واحدهای آمریکایی در منطقه تلاقی نیروها در آنجا را به نام «تقاطع بریت» یاد می‌نمودند. ARMY Magazine, May 2008. p. 74&75. در عملیات آخری در ۲۲ و ۲۳ (که بازوی راست خود را از دست داد) در اراضی تسخیر شده در ساحل آنزینو در نزدیکی لاتینا، TracesOfWar.com اعطای صیلب خدمات برجسته را به خاطر قهرمانی فوق‌العاده خود دریافت کرد. ARMY Magazine, May 2008, p. 75. Retrieved January 16, 2014.
بریت در ماه فوریه سال ۱۹۴۴ برای درمان پزشکی به بیمارستان عمومی لاوسون واقع آتلانتا به ایالات متحده انتقال داده شد. ARMY Magazine, May 2008, p. 76 در حالی‌که زخم‌هایش در حال بهبود بود، در مأموریت اوراق قرضه جنگی شرکت ورزید. بریت در ۲۷ ماه دسامبر سال ۱۹۴۴ ترخیص افتخاری دریافت کرد.
موریس بریت نخستین دریافت کننده چهار نشان برتر رزمی برای شجاعت بود که در جریان جنگ دوم جهانی به یک پیاده‌نظام تفویض شد.
تلروو کویویستو (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل فنلاند است. وی بیوه مائونو کویویستو رئیس‌جمهور سابق فنلاند است.
تئاتر بزرگ هاربین یا خانه اپرای هاربین () یک مرکز هنرهای نمایشی چند کاربرده در هاربین، استان هیلونگ جیانگ، چین است. این تئاتر با مساحت ۸۵۰۳۴۹ فوت مربع توسط معمار مشهور چینی ما یانسونگ طراحی شده‌است.
تئاتر در هاربین، یک «شهر موسیقی» در فهرست یونسکو، برای میزبان کنسرت موسیقی تابستانی سالانه مشهور شهر هاربین است که اولین ارکستر چین در آن تأسیس شده‌است. این ساختمان به عنوان مرکز جزیره فرهنگی هاربین - یک مرکز هنری در کنار رودخانه سانگوا و تالاب‌های اطراف در حومه هاربین می‌باشد.
در واقع تئاتر هاربین، در لیست یونسکو «شهر موسیقی»، میزبانی شهرستان از مشهور سالانه کنسرت تابستانی هاربین موسیقی و یک کلان‌شهر که در آن اولین ارکستر تا به حال در چین تأسیس گردید. این ساختمان به عنوان قطب اصلی جزیره فرهنگی هاربین - یک قطب هنری در کنار رودخانه Songhua و تالاب‌های اطراف آن در حومه هاربین واقع شده‌است.
این خانه اپرا که کاملاً با پانل‌های آلومینیومی سفید پوشیده شده‌است، در برابر منظره‌ای تیره و تار می‌چرخد و گاهی شبیه یک برف رعد و برق و در برخی مواقع، یک یورت چادری بسیار شیک است. ارجاعات اولیه عمدی هستند،اشاره ای نه کاملاً ظریف به آب و هوای خشن و توپوگرافی وحشی منطقه، که آن را به خوبی در طبیعت اطراف جای داده‌است. در حالی که ساختار جسورانه و معاصر و زیبای داخل سالن اپرا با دیوارهای سفید، نورگیرهای جوی و تن‌ها چوب به زیبایی ذن دست می‌یابد.
تئاتر بزرگ هاربین شامل چندین مکان برای اجرای نمایش است:
برخلاف ساختمانهای برجسته مدرن در شهرهای چین که اغلب بلندمرتبه و برجسته هستند، ساختار سفید برفی آن زیبایی خاصی دارد. این معمار بر ادغام ساختمان در طبیعت به عنوان امتداد تالاب‌های اطراف، آبراه‌ها و زمین‌های برفی تأکید دارد.
معماری «خانه اپرای هاربین را به عنوان یک مرکز فرهنگی با نگاه به آینده و یک مکان عالی برای اجرای نمایش، و همچنین یک فضای عمومی چشمگیر که تجسم انسان، هنر و هویت شهر است» تصور می‌شود.
فیلم ۷۰ میلی‌متری (یا فیلم ۶۵ میلی‌متری) یک سنجه فیلم پهن با وضوح بالا برای عکس‌برداری متحرک است، با ناحیه نگاتیو تقریباً ۳٫۵ برابر اندازه استاندارد فرمت فیلم سینمایی ۳۵ میلی‌متری همان‌طور که در دوربین‌ها استفاده می‌شود، فیلم عرض دارد. برای آپارات، فیلم ۶۵ اصلی بر روی فیلم چاپ می‌شود. ۵ میلی‌متر اضافی برای چهار نوار مغناطیسی است که شش باند صدای استریوفونیک را در خود نگه می‌دارد. اگرچه چاپ‌های ۷۰ میلی‌متری بعدی از رمزگذاری صدای دیجیتال (مخصوصاً فرمت DTS) استفاده می‌کنند، اکثریت قریب به اتفاق چاپ‌های ۷۰ میلی‌متری موجود و باقی‌مانده از قبل از این فناوری استفاده می‌کنند.
ارتفاع هر فریم پنج سوراخک است و نسبت تصویر آن ۲٫۲:۱ است. با این حال، استفاده از لنزهای آنامورفیک فرا پاناویژن ۷۰ میلی‌متری، تصویر را به نسبت تصویر فراپهن ۲٫۷۶:۱ دربرمی‌گیرد. تا به امروز، فرا پاناویژن ۷۰ پهن‌ترین اندازه تصویر را در تاریخ فیلم‌سازی تولید می‌کند. تنها توسط پلی‌ویژن پیشی گرفت، که فقط برای ناپلئون ۱۹۲۷ استفاده شد.
با توجه به نمایشگاه، فیلم ۷۰ میلی‌متری همیشه به‌عنوان یک فرمت تخصصی در نظر گرفته می‌شود که برای فیلم‌های حماسی و تماشایی فیلم‌برداری شده بر روی فیلم‌های ۶۵ میلی‌متری و فیلم‌های پرفروش که هم در ۳۵ میلی‌متری و هم به‌عنوان بزرگ‌سازی ۷۰ میلی‌متری منتشر می‌شوند، در نظر گرفته می‌شود. در حالی که مکان‌های کمی برای نمایش این فرمت خاص مجهزشده بودند، در اوج محبوبیت، اکثر بازارها و شهرهای بزرگ سالنی داشتند که می‌توانست آن را نمایش دهد. برخی از مکان‌ها تا به امروز به نمایش فیلم ۷۰ میلی‌متری ادامه می‌دهند یا حتی برای نسخه‌های جدیدتر ۷۰ میلی‌متری آپارات‌های ۷۰ میلی‌متری به‌طور دائم یا موقت نصب شده‌اند.
مربع پولیبیوس ابزاری است که توسط دو نفر به نام‌های کلئوزنوس و دموکلئیتوس در یونان باستان اختراع و توسط پولیبیوس، تاریخ‌نگار و محقق یونانی، به شهرت رسید. این ابزار در تلگراف، پنهان‌نگاری و رمزنگاری کاربرد دارد. مربع پولیبیوس در ابتدا برای انتقال پیام از طریق آتش یا دود استفاده می‌شد و از طریق آن می‌توان به جای تعدادی پیام محدود از پیش تعیین‌شده، هر پیام دلخواهی را مخابره کرد.
به گفتهٔ پولیبیوس، ۲۴ حرف الفبای یونانی بر روی پنج لوح نوشته می‌شدند. هر لوح حاوی پنج حرف الفبا و لوح پنجم حاوی چهار حرف بود. به این ترتیب می‌توان ۲۴ حرف الفبا را تنها با استفاده اعداد یک تا پنج نمایش داد.
مربع پولیبیوس برای الفبای یونانی به صورت زیر ساخته می‌شود:
همچنین، برای الفبای انگلیسی مربع پولیبیوس معمولاً به صورت زیر نوشته می‌شود:
سپس، با در اختیار داشتن مربع پولیبیوس، هر حرف را می‌توان با موقعیت آن در جدول نمایش داد. برای مثال، BAT به صورت ۱۲ ۱۱ ۴۴ نمایش داده می‌شود. با توجه به این‌که جدول پنج در پنج برای ۲۶ حرف الفبای انگلیسی کافی نیست، دو حرف باید با یکدیگر ترکیب شوند. معمولاً حروف I و J برای این ترکیب انتخاب می‌شوند (مانند جدول بالا)، اما ترکیب C و K نیز گاهی استفاده می‌شود. راه حل دیگر، استفاده از مربع شش در شش و استفاده از خانه‌های خالی برای اعداد یا سایر علائم نگارشی است. جدول شش در شش همچنین می‌تواند برای الفبای سیریلیک مورد استفاده قرار گیرد.
در رمزنگاری، می‌توان از یک کلید برای تغییر ترتیب حروف جدول استفاده کرد. برای این منظور، حروف کلمهٔ کلید (بدون حروف تکراری) در ابتدای جدول نوشته می‌شود و سایر حروف در خانه‌های خالی قرار می‌گیرند. برای مثال، جدول پولیبیوس با کلید polybius cipher به صورت زیر نوشته می‌شود:
استفاده از مربع پولیبیوس در رمزنگاری، به یک رمز جانشینی منجر می‌شود که البته در برابر تکنیک‌های مدرن هیچ‌گونه امنیتی برای ارتباطات فراهم نمی‌کند، زیرا به سادگی در برابر تحلیل فراوانی آسیب‌پذیر است.
ازگی شنلر (؛ زادهٔ ) بازیگر، و بازیگر سینما است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
او در سریال‌هایی همچون "تشکیلات" به ایفای نقش پرداخته است.
جرج چمبرز (; – ) سیاستمدار اهل ترینیداد و توباگو بود. وی از ۳۰ مارس ۱۹۸۱ تا ۱۸ دسامبر ۱۹۸۶ نخست‌وزیر این کشور بود.
جرج چمبرز در ۴ نوامبر ۱۹۹۷، در سن ۶۹ سالگی بر اثر سرطان پروستات درگذشت.Anthony Payne, "Obituary: George Chambers", "The Independent", 15 November 1997.
گورکان اویگون (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. او اصالتی گرجی دارد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "حریم سلطان"، "وادی گرگ‌ها"،پایتخت عبدالحمید محمد فاتح یک جهان،سریال بیداری سلجوقیان
نبرد سینت‌ها ۴ (انگلیسی: <bdi>Saints Row IV</bdi>) یک بازی اکشن ماجراجویی است که در سال ۲۰۱۳ توسط ولیشن توسعه یافته و توسط دیپ سیلور منتشر شده‌است که دنباله‌ای بر "" و چهارمین قسمت از مجموعه بازی نبرد سینت‌ها به حساب می‌آید.
این بازی در اوت ۲۰۱۳ برای مایکروسافت ویندوز، پلی استیشن ۳ و اکس‌باکس ۳۶۰، در سال ۲۰۱۵ برای پلی استیشن ۴، ایکس باکس وان و لینوکس و به دنبال آن نسخه نینتندو سوئیچ در ۲۷ مارس ۲۰۲۰ و نسخه گوگل استادیا در ۱ نوامبر ۲۰۲۱ منتشر شد.
سیستم جهان باز به بازیکنان این امکان را می‌دهد که آزادانه در شهر خیالی استیل پورت در حین انجام ماموریت‌های اصلی و فرعی به گشت و گذار بپردازند. همچنین با داشتن عناصر علمی تخیلی به تقلید طنزگونه همیشگی این مجموعه ادامه می‌دهد. بخش تک نفره بازی داستان شخصیت ساخته شده توسط بازیکن در بازی‌های قبلی را دنبال می‌کند که پس از مقابله با یک حمله تروریستی به عنوان رئیس‌جمهور ایالات متحده انتخاب می‌شود. پس از گذشت پنج سال از دوران ریاست جمهوری، با حمله ارتشی از بیگانگان به زمین که شخصی به نام زین (Zin) رهبری آنها را برعهده دارد به همراه اعضای باند ت محاصره می‌شود. شخصیت اصلی با کمک برخی از اعضای باند که موفق به فرار و هک سیستم شبیه‌سازی شدند که در نتیجه به آنها قدرت‌های ماورایی داده‌است، تلاش می‌کند تا دوستان اسیر شده خود را نجات و از شبیه‌سازی فرار کرده تا زین را شکست دهد.
این بازی به هنگام انتشار در بعضی کشورها مورد بازبینی و سانسور قرار گرفت و برای مدت کوتاهی در استرالیا ممنوع شد. نبرد سینت‌ها با بازخوردهای بسیار مثبتی از جانب منتقدان همراه بود و نکات طنز و شخصی‌سازی آن مورد تحسین قرار گرفت، اگر چه به دلیل کمبود چالش انتقاداتی به آن وارد شد. همچنین از نظر تجاری عملکرد بسیار خوبی داشت و در هفته اول بیش از یک میلیون نسخه فروش کرد. نسخه بازراه اندازی این سری با نام "نبرد سینت‌ها،" قرار است در اوت ۲۰۲۲ منتشر شود.
در آگوست ۲۰۱۹، یک بازی جدید "Saints Row" توسط Volition به «عمیق در توسعه» اشاره شد. تا اواخر سال ۲۰۲۰، هنوز در حال توسعه بود. در آگوست ۲۰۲۱، تأیید شد که بازی جدید راه‌اندازی مجدد این فرنچایز است. با عنوان ساده "Saints Row"، قرار است در ۲۳ اوت ۲۰۲۲ برای پلی‌استیشن ۴، پلی‌استیشن ۵، ایکس‌باکس وان، ایکس‌باکس سری X/S و ویندوز منتشر شود.
اریک ویلیامز (; – ) تاریخ‌نگار، و سیاستمدار اهل ترینیداد و توباگو بود. وی از ۳۱ اوت ۱۹۶۲ تا ۲۹ مارس ۱۹۸۱ به عنوان اولین نخست‌وزیر این کشور فعالیت نمود.
اریک ویلیامز در ۲۹ مارس ۱۹۸۱، در سن ۶۹ سالگی درگذشت.
گزامت‌کونست‌ورک به معنای «جمع اثر هنری»، اغلب به عنوان «اثر هنری درهم‌آمیخته»، «اثر هنری ایدئال»، «اثر هنری جهانی»، «آثار هنری سنتز شده»، «ترکیب هنرها»، «اثر هنری جامع»، یا «فرم هنری همه‌جانبه» اثری هنری است که از همه یا بسیاری از فُرم‌های هنری استفاده می‌کند یا برای انجام آن تلاش می‌کند. این اصطلاح یک وام‌واژه آلمانی است که در انگلیسی به عنوان اصطلاحی در زیبایی‌شناسی پذیرفته شده‌است.
این اصطلاح توسط نویسنده و فیلسوف آلمانی کی.اف.ای. تراهندورف در مقاله‌ای در سال ۱۸۲۷ میلادی، توسعه و رواج یافت. ریشارد واگنر آهنگساز اُپرای آلمانی، این واژه را در دو مقاله در سال ۱۸۴۹ میلادی به کار برد و این کلمه به ویژه با آرمان‌های زیبایی‌شناختی او مرتبط شده‌است. مشخص نیست که آیا واگنر از مقاله تراهندورف اطلاع داشته‌است یا خیر.
در قرن بیستم، برخی از نویسندگان این اصطلاح را برای برخی از اشکال معماری به کار بردند، در حالی که برخی دیگر آن را برای فیلم و رسانه‌های جمعی به کار بردند.
برخی از عناصر اُپرا که به دنبال فرمولی «کلاسیک» تر بودند، در پایان قرن هجدهم شروع شده بودند. پس از تسلط طولانی‌مدت بر اُپرا سریا و "دا کاپو آریا"، جنبشی برای پیشبرد لیبرت‌نویس و آهنگساز در رابطه با خوانندگان و بازگرداندن درام به تمرکز شدیدتر و کمتر اخلاقی آغاز شد. این جنبش، «اُپرای اصلاحی» در درجهٔ اول با کریستف ویلیبالد گلوک و رانیری د کالتزابیجی مرتبط است. مضامین اُپراهای تولید شده توسط گلوک با کالتزابیجی در سراسر اُپرای کارل ماریا فون وبر ادامه دارد، تا اینکه واگنر با رد هر دو سنت "بل کانتو" ایتالیا و «اُپرا تماشایی» فرانسوی، اتحاد خود را از موسیقی، درام، جلوه‌های تئاتری و گاهی رقص توسعه داد.
با این حال، این گرایش‌ها به‌طور اتفاقی و نه در پاسخ به یک فلسفهٔ خاص از هنر، توسعه یافته بودند. واگنر که اصلاحات گلوک را به رسمیت می‌شناخت و آثار وبر را تحسین می‌کرد، مایل بود دیدگاه خود را در ابتدا به عنوان بخشی از دیدگاه‌های اجتماعی و سیاسی رادیکال خود در اواخر دههٔ ۱۸۴۰ میلادی تثبیت کند. پیش از واگنر، دیگرانی که در مورد اتحاد هنرها که موضوعی آشنا در میان رمانتیک‌های آلمانی بود، اظهار نظر کرده بودند، همان‌طور که عنوان مقالهٔ تراندورف، که برای اولین بار در آن کلمه «زیبایی‌شناسی، یا نظریهٔ فلسفه هنر» به کار رفت، مشهود است. دیگرانی که در مورد سنتز هنرها نوشتند عبارتند از: گوتهولد افرایم لسینگ، لودویگ تیک و نووالیس. بررسی مشتاقانهٔ کارل ماریا فون وبر از اُپرای "آندین" (۱۸۱۶) اثر ای.تی.ای. هوفمان آن را به عنوان «یک اثر هنری کامل به خودی خود، که در آن مشارکت‌های جزئی از هنرهای مرتبط و همکار با هم ترکیب می‌شوند، ناپدید می‌شوند، و در صورت ناپدید شدن، به نوعی دنیای جدیدی را شکل می‌دهند» تحسین کرد.
واگنر از واژهٔ گزامت‌کونست‌ورک تنها در دو مورد استفاده کرد، در مقاله‌های خود در سال ۱۸۴۹ میلادی «هنر و انقلاب» و «اثر هنری آینده»، جایی که او از ایدئال خود برای متحد کردن همهٔ آثار هنری از طریق تئاتر صحبت می‌کند. او همچنین در این مقالات از بسیاری از عبارات مشابه مانند «آثار هنری کامل آینده» و «درام یکپارچه» استفاده کرد و اغلب به «گزامت‌کونست» اشاره کرد. چنین اثر هنری قرار بود واضح‌ترین و عمیق‌ترین بیان افسانه‌های عامیانه باشد.
واگنر احساس می‌کرد که تراژدی‌های یونانی آیسخولوس بهترین نمونه (اگرچه هنوز ناقص) از ترکیب هنری کامل تاکنون بوده‌اند، اما این سنتز متعاقباً توسط اوریپید خراب شده‌است. واگنر احساس می‌کرد که در طول بقیهٔ تاریخ بشر تا به امروز (یعنی ۱۸۵۰ میلادی) هنرها بیشتر و بیشتر از هم دور شده‌اند و منجر به «هیولاهایی» مانند گراند اپرا شده‌است. واگنر احساس می‌کرد که چنین آثاری از خوانندگی براوورا، جلوه‌های هیجان‌انگیز صحنه، و طرح‌های بی‌معنی تجلیل می‌کنند. واگنر در «هنر و انقلاب» اصطلاح گزامت‌کونست‌ورک را در زمینهٔ تراژدی یونانی به کار می‌برد. در «اثر هنری آینده»، او از آن استفاده می‌کند تا ایدئال خودش را که هنوز محقق نشده‌است، اعمال کند.
واگنر در کتاب گسترده‌اش "اپرا و درام" (تکمیل در سال ۱۸۵۱ میلادی)، این ایده‌ها را فراتر می‌برد و ایده‌اش را دربارهٔ اتحاد اُپرا و درام (که بعداً علی‌رغم مخالفت واگنر از این اصطلاح "درام موسیقی" نامیده شد) را شرح می‌دهد که در آن هنرهای فردی تابع یک هدف مشترک هستند.
چرخهٔ اُپرای خود واگنر، "حلقهٔ نیبلونگ"، به‌ویژه اجزای آن "طلای راین" و "دی والکوری"، شاید نزدیک‌ترین چیزی را که او یا هر کس دیگری به تحقق این آرمان‌ها رسیده‌است، نشان می‌دهد. پس از این مرحله، واگنر آمد تا سختگیری‌های خود را کاهش دهد و به‌طور معمول‌تر «عملی» بنویسد.
ویلیام موریس (۱۸۹۶–۱۸۳۴ میلادی)، طراح پارچه، شاعر، رمان‌نویس، مترجم و فعال سوسیالیست بریتانیایی، با جنبش هنر و صنایع‌دستی بریتانیا مرتبط بود که عمدتاً تحت تأثیر ایده‌های جان راسکین بود که معتقد بود صنعتی‌سازی منجر به کاهش کیفی در کالاهای هنری می‌شود. کاهش تولیدات هنری برای او، یک خانه باید هماهنگی را پرورش دهد و همچنین به ساکنانش انرژی خلاق القاء کند.
«در خانه‌هایتان چیزی نداشته باشید که ندانید مفید است یا فکر کنید زیباست» این جملهٔ معروف ویلیام موریس است که تجسم شیوهٔ زندگی او در گزامت‌کونست‌ورک است.
خانهٔ قرمز موریس و فیلیپ وب، طراحی شده در سال ۱۸۵۹ میلادی، یک نمونهٔ اصیل است، و همچنین خانهٔ بلک‌ول در انگلیش لیک دیستریکت، که توسط بیلی اسکات طراحی شده‌است. خانهٔ بلک‌ول در سال‌های ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۰ میلادی به عنوان یک خانهٔ تعطیلات برای سِر ادوارد هولت، یک آبجوساز ثروتمند منچستر ساخته شد. این خانه در نزدیکی شهر بونس-آن-ویندرمیر با چشم‌اندازی از ویندرمر و در مقابل آبشارهای کانیستون واقع شده‌است.
برخی از نویسندگان معماری از اصطلاح "گزامت‌کونست‌ورک" برای اشاره به شرایطی استفاده کرده‌اند که در آن یک معمار مسئول طراحی و/یا نظارت بر کلیت ساختمان است: پوسته، لوازم جانبی، مبلمان، و منظر. به سختی می‌توان ادعا کرد که مفهوم "گزامت‌کونست‌ورک" برای اولین بار از نظر یک ساختمان و محتوای آنچه زمانی به کار گرفته شد (اگرچه خود این اصطلاح تا اواخر قرن بیستم در این زمینه استفاده نمی‌شد)؛ پیش از این در دوران رنسانس، هنرمندانی مانند میکل‌آنژ هیچ تقسیم‌بندی دقیقی در وظایف خود بین معماری، طراحی داخلی، مجسمه‌سازی، نقاشی و حتی مهندسی نمی‌دیدند.
رابرت ال. دلووی مورخ، استدلال کرده‌است که آر نُوو یک روند اساساً تزئینی را نشان می‌دهد که بنابراین خود را به ایدهٔ "گزامت‌کونست‌ورک" معماری وام داد. البته، به همان اندازه ممکن است که از نظریه‌های اجتماعی ناشی شده باشد که از ترس ظهور صنعت‌گرایی به وجود آمده‌است.
با این وجود، شواهدی از فضای داخلی کاملی که مفهوم "گزامت‌کونست‌ورک" را مشخص می‌کند، از مدتی پیش از دههٔ ۱۸۹۰ میلادی قابل مشاهده است. روند فزاینده‌ای در میان معماران در قرن ۱۸ و ۱۹ میلادی کنترل تمام جنبه‌های یک کمیسیون معماری بود. آن‌ها علاوه بر مسئولیت خود ساختار، سعی کردند نقش خود را به طراحی (یا حداقل بررسی) هر جنبه‌ای از کار داخلی نیز بسط دهند. این نه تنها شامل ویژگی‌های معماری داخلی، بلکه طراحی مبلمان، فرش، کاغذ دیواری، پارچه‌ها، وسایل روشنایی و دستگیره‌های در بود. رابرت آدام و آگوستوس ولبی پیوجین نمونه‌هایی از این روند برای ایجاد یک اثر هماهنگ‌کننده کلی هستند که در برخی موارد حتی ممکن است به انتخاب یا طراحی میز نقره‌ای، چینی و ظروف شیشه‌ای گسترش یابد.
گزامت‌کونست‌ورک برای هنرمندان هنر نو معمول بود. ویکتور هورتا و هانری وان ده ولده بلژیکی، آنتونی گائودی کاتالانی، هکتور گیمارد فرانسوی، چارلز رنی مکینتاش اسکاتلندی، یوزف هفمان اتریشی، فرانتس (فئودور) شختل آلمانی-روسی، الییل سارینن فنلاندی، و بسیاری دیگر از معماران نیز به عنوان طراح مبلمان و داخلی عمل کردند. همچنین بسیاری از شاهکارهای آر نُوو حاصل همکاری هنرمندان رشته‌های مختلف بوده‌است:
موزهٔ ویلا اشتوک اثر هنرمند فرانتس فون اشتوک است و «به عنوان یک ساختمان شگفت‌انگیز مدرن و در عین حال کنجکاو مورد تجلیل قرار گرفت. ویلا اشتوک که بر اساس اصل راهنمای او «گزامت‌کونست‌ورک» ساخته شده‌است، تمام جنبه‌های معماری، هنر، موسیقی، تئاتر و زندگی را در دیوارها و باغ خود ترکیب کرد».
در سوئیس، برونو وبر پارک، باغ مجسمه‌های هنرمند برونو وبر، نمونه‌ای متأخر از یک اثر آر نُوو الهام گرفته از گزامت‌کونست‌ورک است.
کلیسای اشتاینهوف (یا کلیسای سنت لئوپولد)، طراحی شده توسط معمار اوتو واگنر، کلیسای کوچک کاتولیک رومی بیمارستان روانپزشکی اشتاینهوف در وین، اتریش است. این ساختمان یکی از مهم‌ترین کلیساهای آر نُوو در جهان به حساب می‌آید. این بنا که به سنت لئوپولد تقدیم شده‌است، بین سال‌های ۱۹۰۳ و ۱۹۰۷ میلادی ساخته شد و شامل موزاییک‌ها و شیشه‌های رنگی توسط: کولمان موزا، و فرشته‌های مجسمه‌سازی توسط: اوتمار شیمکوویتس است. اکثر جزئیات کوچکتر دیگر کار خود اوتو واگنر است. مجسمه‌های روی دو برج بیرونی نشان‌دهندهٔ سنت لئوپولد و سنت سورین (به ترتیب ال. و آر. آن‌ها دو قدیس حامی اتریش سفلی هستند) و کار مجسمه‌ساز وینی ریشارد لوکش هستند.
جنبش معماری مدرنیسم نیز شاهد اجرای اصل گزامت‌کونست‌ورک توسط معماران بود. مرکز لو کوربوزیه نمونه‌ای از معمار مشهور مدرنیست لو کوربوزیه است. عمارت ویلا کاوروا در فرانسه، نمونهٔ دیگری از گزامت‌کونست‌ورک مدرنیستی است که توسط معمار فرانسوی روبر ماله-استیونس طراحی شده‌است.
سبک چند-رسانه‌ای که توسط دادائیستهایی مانند هوگو بال پیشگام شد، گزامت‌کونست‌ورک نیز نامیده می‌شود. «به سوی مرتس گزامت‌کونست‌ورک» یک سمینار فارغ‌التحصیلی دانشگاه اورگن بود که موضوعات دادائیسم و گزامت‌کونست‌ورک، به ویژه مرتس‌باو (ساختمان مرتس) افسانه‌ای کورت شویترس را بررسی می‌کرد. آن‌ها در مانیفست دادا آلمانی خود از ریشارد هولزنبک استناد می‌کنند: «زندگی به مثابهٔ آشفتگی هم‌زمان صداها، رنگ‌ها و ریتم‌های روحی ظاهر می‌شود و از این رو — با همه فریادهای هیجان‌انگیز و هیجان‌های تب‌آلود روان روزانهٔ جسورانه‌اش و تمام واقعیت بی‌رحمانه‌اش — به‌طور تزلزل‌ناپذیر در هنر دادائیسم گنجانده می‌شود».
در سال ۲۰۱۱ میلادی، گالری ساعتچی در لندن نمایشگاه "گزامت‌کونست‌ورک: هنر جدید از آلمان"، نمایشگاه نظرسنجی از ۲۴ هنرمند معاصر آلمانی را برگزار کرد.
نمایشگاهی با عنوان "اتوپیا گزامت‌کونست‌ورک"، به سرپرستی بتینا اشتاینبروگه و هارالد کریجی، از ژانویه تا مه ۲۰۱۲ میلادی در خانهٔ ۲۱ در بلودر، وین برگزار شد. «یک چشم‌انداز معاصر از ایدهٔ تاریخی کل اثر هنری» ارائه شد و شامل «نمایش» استر استوکر بود که بر اساس ایدهٔ «مهد کودک نامرتب» بود، آثاری از یوزف بویس، مونیکا بونویچینی، کریستیان بولتانسکی، مارسل بروت‌هارس، دانیل بورن، هاینز امیگهولز، والی اکسپورت، کلر فونتین، جلاتین، ایزا گنزکن، لیام گیلیک، توماس هیرشهورن، ایلیا کاباکوف، مارتین کیپنبرگر، گوردون ماتا-کلارک، پل مک‌کارتی، سوپرفلکس و بسیاری دیگر را در خود جای داد. یک کتاب همراه نیز همین نام تولید شد که موضوع را بررسی می‌کرد.
بررسی‌های بسیاری نمایشگاه هنر معاصر نهمین دوسالانهٔ برلین را به عنوان یک گزامت‌کونست‌ورک توصیف کرده‌اند.
در سال ۲۰۱۷ میلادی، شیرین نشاط و ویلیام کنتریج، هنرمندان برجسته تجسمی، اُپراهایی را در جشنوارهٔ سالزبورگ کارگردانی کردند.
تودهٔ کاتولیک به عنوان نمونه‌ای از گزامت‌کونست‌ورک ذکر شده‌است، و اگر چنین همبستگی معتبر تلقی شود، به درستی می‌توان عبارات مذهبی مختلف را نمونه‌هایی مشابه دانست.
"هنر کل استالینیسم: آوانگارد، دیکتاتوری زیبایی‌شناسانه و فراتر از آن"، کتابی است در سال ۲۰۱۱ میلادی توسط بوریس گرویس که سازماندهی مجدد زیبایی‌شناختی جامع جامعه در اتحاد جماهیر شوروی تحت تمامیت‌خواهی استالین را بررسی می‌کند.
شرکت توسعهٔ کانادایی وست‌بانک، تأسیس شده توسط ایان گیلسپی، از گزامت‌کونست‌ورک به عنوان ایدهٔ پایه‌گذار در پشت چشم‌انداز و فلسفه این شرکت برای توسعهٔ شهری استفاده می‌کند.
تهیه‌کنندهٔ ویدئو، برایان دیوید گیلبرت از وب‌سایت بازی‌های ویدیویی پالی‌گان، ایدئال گزامت‌کونست‌ورک را به عنوان الهام‌بخش تکنیک‌های اساسی در اجرای خود از "پوکه‌راپ" ذکر کرد.
مایکل جوزف بوست (Michael Joseph Bost) (متولد ۳۰ دسامبر ۱۹۶۰)،"BOST, Mike". "Biographical Directory of the United States Congress"; retrieved April 2, 2015. سیاستمدار آمریکایی است. بوست به‌عنوان عضو حزب جمهوری‌خواه، از سال ۲۰۱۵ به این‌طرف از حوزه انتخابیهٔ دوازدهم ایلینوی در مجلس نمایندگان ایالات متحده خدمت می‌کند. بوست از سال ۱۹۹۵ تا سال ۲۰۱۵، عضو مجلس نمایندگان ایلینوی به نمایندگی از حوزه انتخابیهٔ یازدهم بود. قبل از اشغال سمت انتخابی، مأمور آتش‌نشان بود.
بوست با عقیده باپتیست بزرگ شد و از دبیرستان مورفیس‌بورو فارغ شد. وی در یک برنامه آکادمی آتش‌نشانی که توسط دانشگاه ایلینوی ارائه شده بود، شرکت کرد و بعدها مأمور آتش‌نشانی شد. بوست مدرک کالج را تکمیل نکرد. از سال ۱۹۷۹ تا سال ۱۹۸۲ در سپاه تفنگداران نیروی دریایی خدمت کرد.
وی مدت ده سال بازرگانی حمل و نقل خانواده خود را اداره می‌کرد. از سال ۱۹۸۹ به این‌طرف بوست و همسرش، تریسی، مالکین سالن زیبایی کاخ سفید مورفیس‌بورو هستند و آن را اداره می‌نمایند.
بوست از سال ۱۹۸۴ تا سال ۱۹۸۸ عضو هیئت شهرک جکسون، از سال ۱۹۸۹ تا سال ۱۹۹۲ خزانه‌دار شهرک مورفیس‌بورو و از سال ۱۹۹۳ تا سال ۱۹۹۵ الی انتخابش در مجلس نمایندگان ایلینوی، متولی شهرک مورفیس‌بورو بود.
بوست برای نخستین بار در ماه نوامبر سال ۱۹۹۴ در مجلس نمایندگان ایلینوی انتخاب شد و در نخستین کمپین خود در سال ۱۹۹۲ بازنده شد. در کمپین سال ۱۹۹۴ خود در مقابل جرالد هاوکینز، نماینده آن زمان، توسط روزنامهٔ شیکاگو تریبیون مورد حمایت قرار گرفت.
در جریان انتخابات‌های مقدماتی ریاست‌جمهوری حزب جمهوری‌خواه سال ۲۰۰۸، بوست به‌عنوان رئیس حوزهٔ انتخابیهٔ کنگره برای حوزهٔ انتخابیهٔ دوازدهم کنگره در کمپین ریاست‌جمهوری فرد تامپسون، سناتور پیشین ایالات متحده کار کرد.
بوست در کمیته‌های مجلس قانون‌گذاری ایالتی ذیل خدمت کرد:
بوست در انتخابات سال ۲۰۱۴ از حوزهٔ انتخابیهٔ دوازدهم کنگره ایلینوی کاندید عضویت در کنگره ایالات متحده شد. در انتخابات مقدماتی حزب جمهوری‌خواهان رقیب نداشت و در انتخابات عمومی در برابر ویلیام انیارت عضو آن زمان کنگره قرار گرفت.
منطقهٔ عمدتاً کشاورزی حوزهٔ انتخابیهٔ دوازدهم ایلینوی، از نظر تاریخی متمایل به حزب دموکرات بود اما به حزب جمهوری‌خواهان گرایش داشت و در انتخابات سال ۲۰۱۲ اوباما نامزد حزب دموکرات تنها ۲ درصد آرای این حوزه را بدست آورد. ویلیم انیارت از این‌که دانشجوی سال اول دانشگاه بود، در رقابت بر سر کرسی آسیب‌پذیر محسوب می‌شد. به علاوه، پت کوین، فرماندار دموکرات که در سال ۲۰۱۴ مجدداً کاندید شد، در منطقه از شهرت خوبی برخوردار نبود. گزارش سیاسی کوک این رقابت را «شیر یا خط» ارزیابی کرد و روزنامه نشنال ژورنال این منطقه را در جایگاه بیست و یکمین منطقهٔ درجه‌بندی کرد که به احتمال زیاد در انتخابات سال ۲۰۱۴ به حزب جمهوری‌خواه برگردد.
بوست در یک مصاحبه رادیویی گفت: برخی از دانشمندان به تغییرات اقلیمی زاده انسان باور دارند در حالی‌که سایر دانشمندان به این باور نیستند.
بوست گفت او به‌خاطری کاندید شده‌است که «دولت فدرال هر کاری را که اکنون انجام می‌دهد، از اساس خراب کرده‌است». وی گفت: قصد دارد برای افزایش شغل و اصلاحات مهاجرت مبارزه نماید. بوست در بیش از دوازده مناظره انیارت را به چالش کشید.
بورس از حمایت اتاق بازرگانی ایلینوی برخوردار بود.
بوست با کسب ۵۳ درصد آرا در مقابل ۴۲ درصد آرای انیارت و ۶ درصد آرای پائولا برادشاوِ، در انتخابات پیروز شد. وی در اصل با تسلط بر آرای مناطق حوزهٔ خارج از حومهٔ سنت لوئیس برنده شد و آرای تمامی ۱۲ شهرستان حوزهٔ انتخابیه به استثنای سه حوزه را از آن خود کرد. از کاندیداتوری موفقیت آمیزٔ بروس رانر برای سمت فرمانداری استفاده کرد؛ رانر آرای تمامی شهرستان‌های شامل حوزهٔ انتخابیه را با خود داشت.
بوست پس از انتخابش در مجلس، گفت نمی‌خواهد اقامت‌گاه دومی بدست آورد، بلکه تا زمانی‌که در واشینگتن است در دفتر خود خواب می‌کند.
بوست در انتخابات سال ۲۰۱۶ مجدداً کاندید شد. در انتخابات مقدماتی حزب جمهوری‌خواه رقیب نداشت و در انتخابات عمومی در مقابل سی.چی. باریکویک از حزب دموکرات و پائولا برداشاو، کاندید حزب سبزها قرار گرفت. بوست با کسب ۵۴ درصد آرا پیروز انتخابات عمومی ۸ نوامبر شد.
بوست توسط انجمن آموزشی ایلینوی که بزرگترین اتحادیه کارگری در ایلینوی است، حمایت شد. این اتحادیه در اعلامیهٔ پشتیبانی خود از بوست، بوست را «با سابقه قوی در حمایت از آموزش دولتی در مترو شرقی و ایلینوی جنوبی» ذکر کرد.
بوست برای انتخاب مجدد در انتخابات سال ۲۰۱۸ کاندید شد. در انتخابات مقدماتی حزب جمهوری‌خواه، با کسب ۸۳٫۵ درصد آرا، پرستون نیلسون رقیب را شکست داد. در انتخابات عمومی، با کسب ۵۱٫۸ درصد آرا در مقابل ۴۵٫۲ درصد آرای برندان کلی، نامزد حزب دموکرات وی را شکست داد. رندل اکسیر، کاندید حزب سبزها ۳ درصد آرا را بدست آورد.
بوست در ۶ ژانویه سال ۲۰۱۵ سوگند وفاداری یاد کرد.
ناتان جورج آگوستینلی (Nathan George Agostinelli) (زادهٔ ۱۷ اوت ۱۹۳۰)، سیاستمدار بازنشستهٔ آمریکایی، افسر ارتش، و فعال مدنی است که شهردار منچستر، ایالت کنتیکت (۱۹۶۶–۱۹۷۱) و ممیز ایالت کنتیکت (۱۹۷۱–۱۹۷۵) بوده‌است. رابرت همپتون استیل، نامزد فرمانداری از سوی حزب جمهوری‌خواه، آگوستینلی را در فهرست نامزدهای معاونت فرماندار کنتیکت قرار داد، اما آنها در انتخابات فرمانداری کنتیکت در سال ۱۹۷۴، از نامزد دموکرات، الا گراسو و معاونش، رابرت کنت کیلیان، شکست خوردند.
آگوستینلی، جمهوری‌خواه و پسر مهاجری ایتالیایی، تنها فردی از منچستر است که برای منصب ایالتی انتخاب شده‌است. او تحصیلات خود را در دبیرستان منچستر، دانشگاه هارتفورد و دانشگاه کنتیکت گذراند.
آگوستینلی، پیش از انتخابات و در طی زمانی که شهردار بود، رستورانی را در منچستر اداره می‌کرد. او در جنگ کره حضور داشت، و پس از ۲۳ سال خدمت، در سال ۱۹۸۳ با درجهٔ سرتیپی از گارد ملی ارتش کنتیکت بازنشسته شد. او از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۶، رئیس بانک دولتی منچستر، از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۱، رئیس بخش شورای دولتی، و همچنین سرپرست سازمان نظام وظیفه در دورهٔ ریاست جمهوری بیل کلینتون بود. او در انتخابات ممیز ایالتی در سال ۱۹۷۰، با اختلاف حدود ۳ درصد، جولیوس کرمسکی، نامزد دموکرات از شهر نیو بریتین را با آرای ۵۳۶٬۸۷۵ در برابر ۵۲۱٬۱۷۸ رأی شکست داد. آگوستینلی به خاطر شرکت در انتخابات معاون فرماندار، تصمیم گرفت که در انتخابات مجدد ممیز ایالتی شرکت نکند. او پس از شکست در انتخابات همگانی سال ۱۹۷۴، از سیاست کناره‌گیری کرد.
آگوستینلی بیش از ۲۰ جایزهٔ خدماتی از جمله لوح تقدیر ریاست جمهوری و مدال خدمات غیرنظامی ممتاز را دریافت کرده‌است. شهر منچستر در سال ۲۰۲۱، پارک یادبود کهنه سربازان را به افتخار او، نیت آگوستینلی نامید.
در ۱۲ اکتبر ۱۹۷۰، رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون از شهر هارتفورد بازدید و در هتل هیلتون سخنرانی کرد. به خاطر حضور رئیس‌جمهور، گروهی از مخالفان ضد جنگ در پارک بوشنل تظاهرات کردند. آگوستینلی که در آنجا حضور داشت، ناگهان به سمت معترضان هجوم برد، پرچم ویت‌کنگ (جنگجوی کمونیست ویتنامی) را از دست یکی از معترضین ربود و آن را روی زمین انداخت، و در حالی که پلیس تلاش می‌کرد تا جلوی درگیری را گرفته و دوربین‌های تلویزیونی فیلمبرداری می‌کردند، پرچم را لگدکوب کرد. بعد از ظهر همان روز، پلیس ۱۲ معترض در سنین ۱۶ تا ۲۴ سال را به اتهام تخطی از قانون دستگیر کرد (سیزدهمین معترض در اوایل همان روز دستگیر شده بود). ادگار بی هورتاس، ۱۸ ساله، و ویلیام تی اوبرایان، ۲۳ ساله، به خاطر افراشتن پرچم سرخ در تضاد با قانون ایالتی متهم شدند. طولی نکشید که اتهامات علیه معترضان برداشته شد. آگوستینلی هرگز دستگیر یا متهم نشد.
رئیس‌جمهور نیکسون پیش از ترک هارتفورد، به‌طور خصوصی با آگوستینلی ملاقات و از اقدام او تمجید کرد. در ۱۷ اکتبر، آگوستینلی از سوی نیکسون، لوح تقدیر ریاست جمهوری را دریافت کرد. در آن لوح اشاره‌ای به ماجرای پرچم نشده و قید شده بود که این لوح «به پاس خدمات برجسته به دیگران، در عالی‌ترین عرف و سنت آمریکایی» اعطا شده‌است. با این حال، نیکسون در نامه‌ای که به همراه لوح بود، از آگوستینلی به خاطر «اقدام شجاعانه» و «رفتار صریح و بی‌محابا» بابت گرفتن پرچم از دست معترضان تمجید کرد. آگوستینلی در زمان وقوع حادثهٔ پرچم، با درجهٔ سرگردی در گارد ملی ارتش کنتیکت خدمت می‌کرد و همچنین درگیر فعالیت‌های انتخاباتی برای ممیز ایالتی بود.
اتحادیهٔ حقوق و آزادی‌های فردی آمریکا، رفتار و اقدام آگوستینلی را محکوم کرد و آن را مظهر «بی‌توجهی کامل به قانون» دانست. ظاهراً در تمجید از اقدام آگوستینلی، او صدها تماس تلفنی و پیام از جمله پیامی از سوی شهردار مینیاپولیس دریافت کرده بود. او در انتخابات همگانی برای ممیز ایالتی پیروز شد.
در مه ۱۹۷۱، یک دادگاه قضایی فدرال، قانون ایالت کنتیکت که «حمل یا برافراشتن پرچم سرخ یا هر نماد دیگری که هدف از آن، تحریک مردم به بی‌نظمی یا نقض قانون باشد» را خلاف قانون اساسی می‌دانست، لغو کرد. آگوستینلی در واکنش به این اقدام، پیشنهاد کرد که قضات این پرونده باید تحت معاینهٔ روانپزشک قرار بگیرند. او فوراً به خاطر این اظهار نظر عذرخواهی کرد. او هرگز به خاطر ماجرای لگدکوب کردن پرچم عذرخواهی نکرد، اما در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۸۸ اذعان داشت که واکنشش «احساسی» و بدون فکر بوده‌است. او با نگاهی به گذشته، جنگ ویتنام را «فاجعه‌بار» توصیف کرد و اظهار داشت که «رهبر، رئیس‌جمهور [نیکسون]، من را فریب داد.»
ادوارد تامپسون بریتیت جونیور (.Edward Thompson Breathitt Jr) (۲۶ نوامبر۱۹۲۴–۱۴ اکتبر ۲۰۰۳)، سیاستمدار آمریکایی از ایالت مشترک‌المنافع کنتاکی بود. به‌عنوان عضو یکی از خانواده‌های سیاسی، پنجاه و یکمین فرماندار کنتاکی بود و از سال ۱۹۶۳ تا سال ۱۹۶۷ در این سمت خدمت کرد. بریتیت پس از خدمت در جنگ دوم جهانی و فراغت از دانشگاه کنتاکی، در کمپین انتخابات ریاست‌جمهوری آدلای استیونسون، کمپین سناتوری آلبن بارکلی و کمپین فرمانداری برت تی. کامبز، کار کرد. پس از پیروزی کامبز به سمت فرمانداری در سال ۱۹۵۹، بریتیت را عالی‌رتبه کارمندان منصوب کرد که بریتیت در این سمت قانونی را نوشت که نخستین نظام شایسته‌گرا را برای کارمندان ایالتی ایجاد کرد. بریتیت در تمامی دوران تصدی کامبز به وظایف انتصابی خود ادامه داد و در سال ۱۹۶۲ کومبر از جانشینی بریتیت در سمت خود حمایت کرد.
بریتیت در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات، با شکست دادن ای. بی. «هپی» چندلر، فرماندار دو دور پیشین به حرفهٔ سیاسی وی پایان داد. بریتیت در انتخابات عمومی در برابر لوی بی. نان جمهوری‌خواه پیروز شد. بریتیت کارهای کامبز را که بهبود بزرگ‌راه‌ها و پارک‌ها، افزایش بودجه آموزشی و تقویت مقررات استخراج سطحی بود، ادامه داد. عمده‌ترین دستاورد بریتیت به عنوان فرماندار، تصویب قانون حقوق مدنی کنتاکی، اولین قانون تبعیض‌زدایی که در ایالت جنوبی تصویب شد، بود. بزرگ‌ترین ناکامی وی ناتوانی در تصویب قانون اساسی جدید ایالتی بود.
بریتیت متعاقب دورهٔ فرمانداریش، به عنوان مشاور حقوقی شرکت راه‌آهن جنوبی کار کرد و سپس نائب رئیس امور عمومی شرکت نورفولک ساترن شد. وی در تعداد زیادی از فعالیت‌های خدمات اجتماعی شرکت کرد و در کمیسیون‌ها سیاسی که به هدف پایان بخشیدن به فقر ایجاد شده بود، خدمت کرد. بریتیت در ۱۰ اکتبر سال ۲۰۰۳ در هنگام سخنرانی در کالج اجتماعی لکسینگتون، سقوط کرد. در بیمارستان دانشگاه کنتاکی بستری شد اما پس از سقوط کردن در بیهوشی ماند و چهار روز بعد فوت کرد.
ند بریتیت در ۲۶ نوامبر سال ۱۹۲۴ در شهرستان هاپکینزویل ایالت کنتاکی بدنیا آمد."Kentucky Governor Edward Thompson Breathitt". National Governors Association وی یگانه فرزند ادوارد تامپسون بریتیت و مری (والاس) بریتیت بود.Harrell, p. 200 خانوادهٔ بریتیت سنت شایانی در سیاست داشتند. جان بریتیت یکی از اقارب دور بریتیت، در سال ۱۸۳۲ والی کنتاکی بود. جیمز بریتیت پدر، پدربزرگ جیمز بریتیت از سال۱۹۰۷ تا سال ۱۹۱۱، دادستان کل ایالت و جیمز بریتیت جونیور، عمویش از سال ۱۹۲۷ تا سال ۱۹۳۲ نائب فرماندار ایالت بود.
بریتیت آموزش اولیهٔ خود را در مدارس دولتی هاپکینزویل حصول کرد و در سال ۱۹۴۲ از دبیرستان هاپکینزویل فارغ شد.Powell, p. 106 در اواخر همان سال، در جریان جنگ دوم جهانی برای خدمت در نیروهای هوایی ایالات متحده نام‌نویسی کرد و الی سال ۱۹۴۵ در این نیروها خدمت کرد. بریتیت پس از جنگ در دانشگاه کنتاکی ثبت نام کرد. در هنگام که در دانشگاه کنتاکی بود، به عنوان رئیس انجمن افتخاری اومیکرون دلتا کاپا و انجمن لامپ و صلیب خدمت کرد. وی همچنین عضو انجمن اخوت اجتماعی سیگما آلفا اپسیلون بود. استاد جک ریوز و توماس دی. کلرک، با دیدن علاقهٔ بریتیت به سیاست، از وی درخواست نمودند تا ریاست کمپین دانشگاهی در حمایت از قانون اساسی جدید را به‌عهده بگیرد. بریتیت این درخواست را قبول کرد و با وجودی‌که قانون اساسی پیشنهاد شده تصویب نشد، وی تعهد کرد که سند قانون اساسی را به روز می‌سازد.
بریتیت در سال ۱۹۴۸ سند کارشناسی در رشته اداره تجارت بدست آورد. در ۲۰ دسامبر سال ۱۹۴۸، با فرانسس هولمن اهل میفیلد ایالت کنتاکی ازدواج نمود. این زوج چهار فرزند داشتند که عبارت اند از: مری فران، لیندا، سوزان و ادوارد سوم. بریتیت در سال ۱۹۵۰ مدرک کارشناسی حقوق را بدست آورد و به هاپکینزویل برگشت و در آنجا در شرکت حقوقی ترمبل، سویارز و بریتیت، به کار شروع کرد.
بریتیت در سال ۱۹۵۱ به نمایندگی از حوزهٔ انتخابیهٔ نهم، در نخستین دور سه دورهٔ متوالی، در مجلس نمایندگان کنتاکی انتخاب شد. به‌عنوان قانون‌گذار، بریتیت رهبر شناختهٔ شدهٔ جناح مخالف برنامهٔ فرماندار ای.بی. «هپی» چندلر بود. وی از نخستین سند تقنینی تنظیم کنندهٔ مقررات معدن‌کاری حمایت کرد، قوانین ثبت نام و انتخابات را بهبود بخشید و برای بازنگری قانون اساسی ایالتی کمپین نمود.Pearce, p. 157 او همچنین در تهیه برنامهٔ حداقل بنیاد برای آموزش سهم داشت. بریتیت از سال ۱۹۵۲ تا سال ۱۹۵۴، به عنوان رئیس انجمن دموکراتان جوان کنتاکی و عضو کمیتهٔ ملی دموکراتان جوان آمریکا خدمت کرد.Harrell, p. 201 در سال ۱۹۵۲، رئیس دفتر سخنگوی کمپین انتخابات ریاست‌جمهوری آدلای استیونسون بود و دو سال بعد در ستاد کمپین انتخاباتی مجدد سناتور آلبن بارکلی کار کرد.
برت تی. کامبز، در انتخابات مقدماتی فرمانداری حزب دموکرات در سال ۱۹۵۸، َ بریتیت را مسئول کمپین انتخاباتی خود علیه ویلسون وایت تعین نمود.Pearce, p. 80 پس از این‌که کامبز در سال ۱۹۵۹ به‌عنوان فرماندار انتخاب شد، بریتیت را عالی‌رتبه کارمندان ایالتی، مسئول تحریر قوانین ایجاد کنندهٔ نظام شایسته‌گرا برای کارمندان ایالتی تعیین کرد. پس از رد موفقیت آمیزٔ این سند تقنینی از طریق مجمع عمومی، بریتیت به هدف پذیرش سمت کمیسیون خدمات عامهٔ کنتاکی از سمت خود به عنوان عالی‌رتبه کارمندان استعفا داد. وی همچنین به عنوان رئیس کنوانسیون قانون اساسی ایالت ناکام در سال ۱۹۶۰ کار کرد و عضو کمیسیون فرمانداری در بهداشت روانی بود.
در سال ۱۹۶۲، هپی چندلر فرماندار دو دوره‌ای پیشین و رهبر جناح حزبی دموکرات، از قبل کمپین خود را برای سومین دورهٔ فرمانداری آغاز کرده بود.Pearce, p. 189 جناح حزبی ضد چندلر، نگران این موضوع شد که اگر کاندید خود را معرفی نکند، اعلام کمپین زود هنگام چندلر سبب پیروزیش در انتخابات سال ۱۹۶۳ خواهد شد. رهبران جناح حزبی، به‌طور قوی از هنری وارد، عالی‌رتبه بزرگ‌راه‌ها حمایت می‌کردند اما فرماندار کامبز به حمایت از بریتیت تمایل داشت. بریتیت در ۲ مه سال ۱۹۶۲ کاندیداتوری خود را اعلام کرد اما بسیاری از اعضای حزب وی به دلیل جوانی و بی تجربگی نسبیش در دو راهه قرار گرفتند.Pearce, pp. 198–199 کامبز سرانجام جناح ضد چندلر را به حمایت از بریتیت متقاعد ساخت و وارد هرگز دیگر کاندید نشد.Pearce, p. 199
در جریان کمپین دور مقدماتی انتخابات، چندلر در عوض بریتیت بی‌تجربه حملات خود را علیه دولت کامبز متمرکز ساخت.Pearce, p. 210 چندلر که یک شرکتر کارکشته بود، شدیداً بر مالیات بر فروش سه درصدی که در جریان دولت کامبز تصویب شده بود، تاخت. بریتیت با این اتهامات که چندلر به عنوان سناتور بر قطعنامه اعلان جنگ بر ژاپن در جریان جنگ دوم جهانی رای مثبت داده بود اما مدت کوتاهی پس از آن از خدمت در ارتش استعفا داد، به اتهامات چندلر پاسخ داد.Pearce, p. 213 به علاوه وی اتهام وارد کرد که داماد چندلر از افرادی کمک‌ها را برای کمپین جمع‌آوری می‌کرد که در طمع نفع گرفتن از دولت ایالتی بودند. بریتیت جوان که در زمان شروع کمپین انتخاباتی سی و هشت ساله بود، به خوبی خود را با رسانه نسبتاً جدید وفق داد در حالی‌که چندلر کهن‌سال این کار را انجام داده نتوانست.Harrison in "A New History of Kentucky", p. 411
میلوسیت یک سلول جوان از سری گرانولوسیت است که به‌طور معمول در مغز استخوان وجود دارد (در صورت ابتلا به بیماری‌هایی خاص در خون در گردش نیز یافت می‌شود).
گرانول‌های سیتوپلاسمی متعددی در اشکال بالغ‌تر میلوسیت‌ها وجود دارد. گرانول‌های نوتروفیل و ائوزینوفیل پراکسیداز—مثبت هستند، در حالی‌که گرانول‌های بازوفیل، مثبت نیستند.
کروماتین هسته‌ای در این سلول‌ها بزرگ‌تر از آن چیزی است که در پرومیلوسیت‌ها مشاهده می‌شود، اما رنگ‌آمیزی نسبتاً ضعیفی دارد و غشای کاملاً مشخصی ندارد.
هسته از نظر کانتور نسبتاً منظم است (تورفتگی ندارد) و به‌نظر می‌رسد که در زیر گرانول‌های سیتوپلاسمی متعدد «دفن» شده‌است. (اگر هسته فرورفته بود، احتمالاً متامیلوسیت خواهد بود)
پرومیلوسیت --> میلوسیت --> متامیلوسیت.
فضا‌های سه‌گوش خم‌دار یا اسپندرال(انگلیسی: Spandrel)less often spandril or splaundrel که در تاق‌ها و قوس‌ها بیشتر به نمایی سه‌گوشه بوده که گاه به نمودی دو‌تایی، بین و بالای یک قوس و یا یک چهار‌چوب راست‌گوشه«مستطیل» یافت می‌شود. جایگاه این فضا‌ها بین دو قوس نزدیک‌هم در دو تاق کنارییا از چهار گوشه‌های بین گردی محاط در یک چهار‌گوش است. که بیشتر با پاره‌ای نگاره‎‌ها آراسته می شوند.
در تاریخ مهرازی و هنر چهار یا پنج مانای پذیرفته شده و مشابه از واژه اسپندرال وجود دارد که بیشتر به فضای بین یک رشته خمیده و گوشه‌ای از یک راست‌گوشه گفته می شود - مانند فضای بین منحنی یک تاق و یک قالب‌بندی گوشه‌ای، یا فضایی بر‌روی دیوار که با تاق‌های دنباله‌دار کنار هم دوره شده یا در فضای گوشه‌ای بین دو تاق گرفتار شده‌است، یا فضای بین انگاره‌ای گرد یا شلجمی در مرکز فرش با گوشه‌های راست‌گوشه‌ای آن، یا فضای بین رویه گردی ساعت و چهار‌گوش دوره کرده‌اش، و یا فضایی دیداری که زیر پله در میانه‌اش با زمین، گنجانده شده‌است.