moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
پس از نمایش در استودیو ۵۴ در سال ۱۹۷۲، این فیلم نقدهای تحسین‌برانگیزی از منتقدان برجسته دریافت کرد که با فیلم یا اوزو آشنایی نداشتند. چارلز میچرر از "نیوزویک" گفت: «مثل گل خشک‌شده ژاپنی است که در آب می‌ریزند و بعد متورم می‌شود تا تمام ظرف را با زیبایی خود پر کند.» استنلی کافمن آن را در فهرست ۱۰ بهترین خود در سال ۱۹۷۲ قرار داد و نوشت: «اوزو، شاعری غنایی، که اشعارش بی سر و صدا به حماسه تبدیل می‌شود.»
در ژاپن، هشتمین فیلم پرفروش در سال ۱۹۵۳ با درآمد گیشه بود. در فرانسه، این فیلم پس از اکران در سال ۱۹۷۸، ۸۴٬۶۴۶ بلیت فروخت. در سایر کشورهای اروپایی، این فیلم بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۲۱، ۹۲٬۸۱۰ بلیت فروخت.
راجر ایبرت نوشته‌است که این اثر «فاقد محرک‌های عاطفی و احساسات ساختگی است. نمی‌خواهد احساسات را تحمیل کند، بلکه می‌خواهد درک خود را به اشتراک بگذارد.» او اوزو را «جهانی» نامیده‌است و ذکر کرده که ۳۰ دقیقه آخر فیلم را در حال اشک ریختن بوده‌است همچنین اظهار داشت که این اثر به «سینما نجابت می‌بخشد» و تأکید می‌کند که «بله، یک فیلم می‌تواند به ما کمک کند تا برای برطرف کردن نقص‌هایمان قدم‌های کوچکی برداریم.» مارتین اسکورسیزی آن را در فهرستی از "۳۹ فیلم خارجی ضروری برای یک فیلمساز جوان" قرار داد.‏
آرتور نولتی جونیور، با نوشتن مقاله‌ای در کتابی با عنوان "داستان توکیو اوزو"، این فیلم را با فیلم "راهی برای فردا بساز" ساخته شده در ایالات متحده آمریکا، در سال ۱۹۳۷، به کارگردانی لئو مک‌کری مقایسه می‌کند و اشاره می‌کند که: نظریه‌پرداز فیلم دیوید بوردول، اوزو را در حال بازسازی یک فیلم آمریکایی — با وام گرفتن و اقتباس از آن — می‌بیند و به اختصار به شباهت‌هایی در داستان، مضمون و ساختار داستان وجود دارد، اشاره می‌کند. هر دو فیلم بر روی یک زوج مسن تمرکز می‌کنند که متوجه می‌شوند فرزندان بزرگشان آنها را به عنوان یک سربار خانواده در نظر می‌گیرند. هر دو فیلم حاوی سفرهایی هستند که در آن زن و شوهر از خانواده‌ای به خانواده دیگر جابجا می‌شوند؛ هر دو فیلم در اکثر موارد موضوعی یکسانی را مورد بررسی قرار می‌دهند (مثلاً خودمحوری خواهر و برادر و سرخوردگی والدین) و هر دو فیلم دربارهٔ وضعیت انسانی هستند - چرخهٔ زندگی همراه با شادی‌ها و غم‌ها – و واقعیت‌های اجتماعی که شرایط زندگی را تحت تأثیر قرار داده و شکل می‌دهند: در فیلم مک‌کری، رکود بزرگ؛ در فیلم اوزو، فشار شدید پس از جنگ به سمت صنعتی‌شدن ژاپن. لحن هوشیار اما دارای طنز غنی و ملایم، در هر دو فیلم متعلق به دسته‌بندی‌ای هستند که در سینمای ژاپن «شومین گکی» نامیده می‌شود، فیلم‌هایی که به زندگی روزمره طبقات متوسط رو به پایین می‌پردازند.
"داستان توکیو" اغلب به‌عنوان اثری تحسین می‌شود که در عین اجتناب از ملودرام به تأثیرات عاطفی بزرگی دست می‌یابد. والی هاموند منتقد فیلم اظهار داشت که «روشی که اوزو برای حس ناامیدی در شخصیت‌های مختلف خود و همدلی عاطفی ایجاد می‌کند، همان جایی است که مهارت او در آن نهفته‌است.»
در "ویلج ویس"، کارگردان و تهیه‌کنندهٔ فیلم اریک هاینز استدلال کرد که زمان خود قوی‌ترین سلاح [اوزو] است. سکانس‌های طولانی شما را برای حرکت رو به جلو بی‌تاب می‌کند، اما پس از رد شدن از تصویر، شما برای زیبایی‌هایی که شتاب‌زده رد شده‌اند، افسوس می‌خورید.
در سال ۲۰۱۰، منتقد فیلم دیوید تامسون به‌طور لفاظی پرسید که آیا در تاریخ سینما درام خانوادگی دیگری را می‌توان یافت که از "داستان توکیو" تأثیرگذارتر بوده باشد.
‏ جان واکر، سردبیر سابق "لزلی هالیول"، "داستان توکیو" را در بالای فهرست بهترین ۱۰۰۰ فیلم ساخته شده منتشرشده‌اش قرار می‌دهد. داستان توکیو همچنین در "فیلم‌های قرن درک مالکوم" منتقد فیلم، که فهرستی است از فیلم‌هایی که به نظر او از نظر هنری یا فرهنگی مهم است، گنجانده شده‌است راجر ایبرت از "شیکاگو سان تایمز" آن را در مجموعه فیلم‌های بزرگ خود،و پل شریدر آن را در بخش طلای کنون فیلم خود گنجاند.
این فیلم توسط مجموعه کرایتریون و توسط ویدئو تارتان در کد منطقه‌ای دی‌وی‌دی منطقه ۲ بر روی دیسک بلوری و دی‌وی‌دی منتشر شد. در سال ۲۰۱۰، انستیتوی فیلم بریتانیا نسخه دو فرمت (دیسک بلوی + دی‌وی‌دی) را در منطقه ۲ منتشر کرد.
خاطرات خون‌آشام یک مجموعه تلویزیونی فراطبیعی درام است که بین سال های 2009 تا 2017 در قالب 8 فصل بیش از 170 قسمت پخش خواهد شد و این فیلم توسط کوین ویلیامسون و جولی پلک بر اساس مجموعه کتاب‌هایی با همین نام، به نوشتهٔ ال جی اسمیت ساخته شده‌است. این مجموعه از شبکه سی‌دابلیو پخش می‌شد. این سریال برای فارسی زبانان با زیرنویس فارسی از شبکه ام بی سی پرشیا پخش شد.
این سریال مقدمه‌ای بر داستان سریال "اصیل‌ها" است که داستان دو برادر خون‌آشام به نام‌های استفن و دیمن که دارای زندگی جاودانه هستند، قرن‌هاست میلشان برای نوشیدن خون انسان را مخفی کرده و میان مردم زندگی می‌کنند. آن ها قبل از اینکه اطرافیان متوجه عدم تغییر سن آن‌ها شوند، از شهری به شهر دیگر نقل مکان می‌کنند. اکنون آن دو به شهر ویرجینیا بازگشته‌اند، همان جایی که به خون‌آشام تبدیل شدند. استفن پسر شریفی است که خوردن خون انسان را برای خود ممنوع کرده است تا مجبور نباشد کسی را بکشد، اما همواره سعی می‌کند مراقب اعمال برادر شرورش، دیمن باشد. بعد از آمدن به ویرجینیای شمالی، طولی نمی‌کشد که استفن ...
۷ بار برنده ی جوایز برگزیدهٔ نوجوانان در سال ۲۰۱۰ شامل:
باقی نامزدها شامل:
۱۲ بار نامزد جوایز برگزیدهٔ نوجوانان در سال ۲۰۱۱ شامل:
۴ بار نامزد جایزهٔ برگزیدهٔ مردم در سال ۲۰۱۲ شامل:
۹ بار نامزد جوایز برگزیدهٔ نوجوانان در سال ۲۰۱۲ شامل:
و ۶ بار برنده!
۵ بار نامزد جایزهٔ برگزیدهٔ مردم در سال ۲۰۱۲ شامل:
۸ بار نامزد جایزه، در مراسم جوایز برگزیدهٔ نوجوانان ۲۰۱۳، خاطرات خونآشام شامل:
۴ بار نامزد جایزهٔ برگزیدهٔ مردم در سال ۲۰۱۴ شامل:
۶ بار نامزد جایزه، در مراسم جوایز برگزیدهٔ نوجوانان ۲۰۱۴، خاطرات خونآشام شامل:
۷ بار نامزد جایزه، در مراسم جوایز برگزیدهٔ نوجوانان ۲۰۱۵، خاطرات خونآشام شامل:
حرم عسکریین، آرامگاه علی بن محمد امام دهم و حسن عسکری امام یازدهم شیعیان در سامرای عراق است. همچنین نرجس خاتون، مادر حجت بن الحسن، و حکیمه خاتون دختر محمد تقی (امام نهم شیعیان) و خواهر علی بن محمد (امام دهم شیعیان) و عده ای دیگر نیز در حرم عسکریین بخاک سپرده شده‌اند. سرداب غیبت (طبق باور شیعیان محل آغاز غیبت حجت بن الحسن) نیز در ضلع غربی حرم سامرا واقع است.
شیعه و سنی هر دو بر این باور اند که علی نقی در خانهٔ خود دفن شد. این منزل در محله‌ای به نام عسکر المعتصم واقع بود. از تاریخچه این بنا تا سال ۳۳۳ ه.ق اطلاعاتی ثبت نشده‌است و تنها سماوی در شعری، از بنا شدن گنبدی بر حرم عسکریین توسط ناصرالدوله حمدانی گزارش می‌کند. پس از آن در سال ۳۳۷ ه.ق، معزالدوله دیلمی صندوقچه‌ای چوبی را بر روی قبور حرم عسکریین قرار داد و پس از او برادرش در سال ۲۶۸ ه.ق گنبد و بارگاه حرم را بازسازی کرد و صحن را توسعه داد. ارسلان بساسیری در حدود سال ۴۵۰ ه.ق بارگاهی دیگر در حرم عسکرین بنانهاد. این بنا در سال ۶۴۰ ه.ق در آتش سوزی از بین رفت و به دستور مستنصر عباسی، همچون بنای سابق بازسازی شد. این بنا مجدد در سال ۱۱۰۶ ه.ق دچار آتش‌سوزی شد و به دستور سلطان حسین صفوی، تعمیر و بازسازی شد. در این دوره ضریحی در ایران طراحی شد و بر این قبور نصب گردید. در سال ۱۲۰۰ ه.ق به دستور احمدخان دنبلی -حاکم آذربایجان- حرم عسکرین با الگو قرار دادن نقشه حرم امام علی در نجف مورد بازسازی قرار گرفت. این بازسازی با مرگ احمدخان ناتمام باقی ماند تا فرزندش حسینقلی خان به اتمام آن اهتمام کرد. در این دوره بر مزار حکیمه خاتون و نرجس خاتون ضریحی قرار گرفت. در عصر قاجار، بر اساس وصیت امیرکبیر، ثلث اموالش را برای بازسازی حرم عسکرین استفاده کردند. در این بازسازی، گنبد طلاکاری شد و ایوان و صحن تعمیر شدند. در اوایل قرن چهاردهم هجری، حرم و رواق‌ها آینه کاری شدند و ساعتی بزرگ بر درب قبله نصب شد. در سال ۱۳۸۰ ه.ق با تلاش‌های علی اصفهانی کهربایی -از تجار کربلا- ضریحی از نقره بر این آستان قرار گرفت. این بارگاه در ۲۳ محرم ۱۴۲۷ ه.ق توسط گروهی سلفی منتسب به القاعده، حرم عسکرین را بمب‌گذاری کردند و بر اثر این انفجار، گنبد و بخش‌هایی از بنای حرم، از بین رفت.
شیعه و سنی هر دو بر این باور اند که علی النقی در خانهٔ خود دفن شد و آن را از دلیل پسر یعقوب نصرانی خریده‌بود. این خانه گسترده و بزرگ بوده و همهٔ صحن امروزی، را در بر می‌گیرد. حسن عسکری نیز در کنار پدرش بخاک سپرده شد. چون پیرامون آن‌جا پادگان نظامی بود، شیعیان و علاقه‌مندان به اهل بیت، پنهانی به زیارت می‌رفتند و پنجره‌ای سوی خیابان گشوده‌بودند که زایران زیارت می‌کردند و درون خانه نمی‌شدند. البته اداره آن دست شیعیان بود. حسن عسکری خادمی داشت ساکن این خانه، و هر بخش خانه که خراب می‌گشت مرمت می‌نمود. این وضع تا سال ۳۲۸ قمری و پایان غیبت صغرا ادامه داشت.دانشنامه تشیع، جلد اول، صفحهٔ ۲۳۶
در سال ۳۳۳ قمری (۳۲۴ خورشیدی) ساختمان جدید حرم توسط ابومحمد الحسن (مشهور به ناصرالدوله فرزند ابی الهیجا عبدالله آل حمدان) انجام گردید و برای عمرانی شهر سامرا تلاش کرد اما بر اثر جنگ‌هایی که بین وی و معزالدوله روی داد، اغلب اقدامات عمرانی او ناتمام ماند.
در سال ۳۷۷ قمری (۳۶۶ خورشیدی) پس از پیروزی معزالدوله بر ناصرالدوله آل حمدان و وقوع صلح بین آندو وارد شهر سامرا شد و اموال فراوانی را صرف آبادانی شهر نمود. گنبد بزرگی بر مقبره عسکریین ایجاد کرد، حرم مجللی دراطراف آن ساخت و صحنی برای آستانه احداث کرد. بدستور وی ضریحی از چوب ساروج تهیه و نصب گردید، سرداب غیبت مرمت گردید و تأسیسات ناصرالدوله آل حمدان را تکمیل نمود.
اولین حمله در ۳ اسفند ۱۳۸۴ و دومین حمله پس از گذشت شانزده ماه در ۲۳ خرداد ۱۳۸۶ رخ داد.
در نخستین آفند بمب‌گذاران با به‌کارگیری بیش از دویست کیلوگرم تی‌ان‌تی و کارگذاری‌اش در مرکز گنبد، گنبد و بخشی از گلدسته‌های طلایی حرم ویران شد. با این حمله گنبد حرم فروریخت. .
محمود احمدی‌نژاد رئیس جمهور وقت ایران و مراجع تقلید با صدور اطلاعیه‌هایی جداگانه‌ای این اقدام را محکوم کرده و نیز روز پنجشنبه را عزای عمومی اعلام کردند.
در دومین حمله در ۲۳ خرداد ۱۳۸۶ تروریست‌ها بازهم به حرم عسکریین حمله کرده و پس از دو انفجار بمب، گلدسته‌های سمت راست و چپ را تخریب کردند.
به دستور سید علی سیستانی فرایند بازسازی آغاز و در سال ۱۳۹۴ خاتمه یافت.
سینمای بازنوگرا یک جنبش سینمایی است که در اوایل قرن بیست و یکم در ایالات متحده آمریکا و بریتانیا شکل گرفت. این جنبش متاثر از جنبش بین‌المللی استاکیسم و بیانیه بازنوگرایی آن‌ها بود. هری اسمیت، جسی ریچاردز و آموس پو از چهره‌های شاخص سینمای بازنوگرا هستند.
جسی ریچاردز در ۲۷ اوت ۲۰۰۷ بیانیهٔ سینمای بازنوگرا را ارائه کرد که شامل ۱۵ بند بود و آن را معنویتی نو در سینما خواند. او سینمای بازنوگرا را سینمایی برهنه‌شده، مینیمال، غزلی و شکلی ولگردگونه از فیلم‌سازی دانست. فیلم‌های بازنوگرا داعیه بازگرداندن یک معنای معنوی و حسی جدید را به سینما دارند و بر روی انگاره‌هایی چون ساختار روایی و ذهنیت تاکید می‌کنند. عناصر گوناگونی از جنبش‌ها و مکتب‌های گوناگون بر روی این جنبش سینمایی تاثیر گذاشته‌اند که از جمله آن‌ها می‌توان به عناصری از سینمای بدون موج، موج نوی فرانسه، پانک فیلم، هیجان‌نمایی، فیلمسازی معنوی و متعالی و همین‌طور تئاتر قساوت آنتون آرتو اشاره کرد. همچنین فیلم‌سازانی چون آندری تارکوفسکی، یاسوجیرو ازو، روبر برسون، ژان ویگو، میکل آنجلو آنتونیونی و ژان اپشتاین بر روی این جنبش سینمایی تأثیر گذاشته‌اند.
تعاونی روستایی به تجمع مردم و اهالی یک روستا در قالب تشکل های تعاونی گفته می‌شود که موضوع فعالیت آنها کشاورزی و فعالیت‌های جانبی مانند خرید و فروش محصولات ،مدیریت مزرعه ،تامین نهاده های کشاورزان می‌باشد.تعریف .
از جمله اهداف از تشکیل تعاونی‌ها روستایی تجمیع سرمایه‌های مردمی ، تأمین نهاده‌های مشترک کشاورزی به صورت عمده و استفاده از تخفیف در خرید آن و هماهنگی و هم افزایی در بازار یابی و فروش محصولات کشاورزی می‌باشد به طوری که بیشترین سود به کشاورزان که زحمت اصلی تولید محصول را برعهده دارند برسد. متولی دولتی تعاونی روستایی در ایران سازمان مرکزی تعاون روستایی ایران می‌باشد که رئیس آن معاون وزیر جهاد کشاورزی می‌باشدو به صورت هیات مدیره ایی اداره می شود.
سازمان تعاون روستایی، متولی بخش خصوصی تعاونی‌ها روستایی که رسالت اصلی تعامل تعاونی‌های کشاورزی و طبقه کشاورزان را با مسئولین دولتی باید بر عهده داشته باشد اتحادیه مرکزی تعاونی‌های روستایی و کشاورزی ایران می‌باشد.
هولودومور یا قحطی بزرگ اوکراین، یک قحطی در جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین واقع در کشور اوکراین کنونی بود که در سالهای ۱۹۳۲ و ۱۹۳۳ توسط سیاست‌های دولت اتحاد جماهیر شوروی در دوران ژوزف استالین ایجاد شد و منجر به مرگ بین ۲٫۲France Meslé, Gilles Pison, Jacques Vallin France-Ukraine: Demographic Twins Separated by History , "Population and societies", N°۴۱۳, juin 2005. «What is striking in the long-term picture of Ukrainian life expectancy is the devastating impact of the calamities of the 1930s and 1940s (Fig.3). In 1933, the famine which had occasioned unparalleled excess mortality of 2.2 million (2), cut the period life expectancy to a low of under 10 years.[۲]» تا ۱۰ میلیون شهروند اوکراینی شد.
گفته می‌شود که استالین این قحطی را برای از بین بردن جمعیت دهقان اوکراین ایجاد کرد تا بدین ترتیب جلوی جنبش میهن‌پرستی اوکراین را بگیرد و آن را سرکوب کند. بسیاری از تاریخ نگاران هولودومور را به عنوان یکی از بزرگ‌ترین نسل‌کشی‌های تاریخ و بزرگ‌ترین کشتار در طول زمان صلح به‌شمار آورده‌اند.
قبل از هر چیز عوامل سیاسی مسبب این قحطی بودند. هولودومور نه به عنوان یک پدیده تصادفی با منشأ طبیعی یا اجتماعی، بلکه نتیجه به‌کارگیری هدفمند ترور بواسطه قحطی، به عبارت دیگر نژادکشی توسط حکومت توتالیتاریستی بود.
نابودی گسترده کشاورزان اوکراین توسط قحطی تصنعی، یک اقدام عمدی تروریستی سیستم سیاسی استالین علیه افراد غیرنظامی، علیه اوکراین به عنوان یک ملت و به‌طور خاص علیه کشاورزان به عنوان یک طبقه بود. در پی آن نه تنها قشر کثیری از کشاورزان و کارفرمایان مرفه و مستقل از دولت، بلکه نسل کاملی از جمعیت کشاورز نابود شدند. بنیادهای اجتماعی ملت، سنن، فرهنگ و هویت معنوی آنها خدشه دار شد. هدف اصلی سازمان دادن قحطی تصنعی، برهم زدن پایگاه اجتماعی اوکراین علیه حکومت کمونیسم و فراهم نمودن کنترل کامل از جانب دولت بر تمامی اقشار جمعیت بود.
در اسناد دفتر سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیسم (بلشویک) اوکراین، شواهدی بر اینکه در پاییز سال ۱۹۳۲ «قطارهای سبزی» جهت تأمین محصولات غذایی مراکز صنعتی روسیه برای تعطیلات اکتبر سازماندهی شده بودند، موجود می‌باشد. از اوکراین نه تنها مواد زراعتی، بلکه حتی خیار ترش، کلم و گوجه را نیز خارج می‌کردند که قطعاً سبب محکومیت مردم به مرگ در اثر قحطی و گرسنگی می‌شدند.
بواسطه دستورهای دولت، هرگونه تجارت در مناطق روستانشین ممنوع، عرضه مواد غذایی به روستاها متوقف شد، هرگونه استفاده از غلات جهت پرداخت دستمزد در مناطق، تحت تعقیب قرار می‌گرفت و برای آن مجازات ۱۰ سال زندان و اعدام درنظر گرفته می‌شد و طرح‌های تهیه غله را انجام ندادند، سیستم جریمه‌های طبیعی و حبس کالا به اجرا گذاشته شد. وزن مشخص دانه اوکراین در حجم تهیه غله سراسر اتحادیه شوروی به بیش از یک سوم رسید، و در برخی مناطق از میزان پیش‌بینی شده برای قفقاز شمالی، منطقه مرکزی خاک سیاه، قزاقستان و منطقه مسکو فزونی یافت.
در فوریه سال ۲۰۲۱ نمایشی به نام هولودومور به نویسندگی علی صفری و کارگردانی رها حاجی زینل در ایران روی صحنه رفت، این نمایش مورد اقبال سفیر کشور اکراین قرار گرفت و برای اجرا در شهر کیف دعوت شد.
مجید مشیری (زاده ۱۵ اسفند ۱۳۴۰) بازیگر سینما و تلویزیون ایرانی است. او مدرک کارشناسی مهندسی راه و ساختمان را از دانشگاه فنی و مهندسی شیراز گرفت و مدتی در معدن سنگ بوشهر مشغول بکار بود.
وی در سریال "خط قرمز" (تولید سال ۱۳۸۰) در نقش پدر رامین بازی کرد.
محمداسماعیل پیمان||مرکزجهادسازندگی استان فارس
(کارگردان: محمدجوادبخشی زاده
سعید نیک‌پور (زاده ۳۱ فروردین ۱۳۲۴، شهر ری) بازیگر و کارگردان سینما و تلویزیون ایرانی است. شناخته شده‌ترین بازی او بازی در نقش امیرکبیر در سریال امیرکبیر به کارگردانی خودش است.
سعید نیک‌پور در سال ۱۳۲۴ در شهر ری متولد شد. اولین کار حرفه‌ای او در زمینهٔ تئاتر بازی در نمایشنامهٔ آنتیگون در سال ۱۳۴۳ بود. وی در فیلم‌های سینمایی نظیر سوته‌دلان، روز واقعه و سریال‌های تلویزیونی همچون سلطان صاحبقران، رعنا، امیرکبیر، در چشم باد و فیلم‌ها و سریال‌های دیگر بازی کرده‌است.
در زمستان سال ۱۳۴۳ به همراه علی حاتمی وارد دانشکده هنرهای دراماتیک شد و با افرادی از جمله محمد علی کشاورز و هوشنگ بهشتی آشنا شدند. وی اولین کار خود را در از طریق شبکه ۳ در نمایشنامه‌ای به نام در راه کاردیف به کارگردانی ابراهیم آملی و تهیه کندگی حسین ترابی بازی کرد. در سال ۱۳۴۶ در نمایشنامهٔ آنتیگون به کارگردانی رکن‌الدین خسروی و با شرکت محمد علی کشاورز و ثریا قاسمی بازی کرد. در زمستان سال ۱۳۴۸ با بازی در نمایشنامه برما به کارگردانی پری صابری در تالار رودکی تهران بازی کرد. پس از پایان خدمت سربازی با دعوت علی حاتمی در سریال تلویزیونی سلطان صاحبقران در نقش میرزا رضا کرمانی بازی کرد.
نمایشنامه انگل‌ها اٍر ماکسیم گورکی توسط گروه انجمن تئاتر ایران به کارگردانی ناصر رحمانی نژاد که در شهر رشت اجرا شد بازی کرد. در سال ۱۳۵۴ در فیلم سوته دلان به دعوت علی حاتمی بازی کرد که این فیلم در جشنواره فیلم تهران در سال ۱۳۵۵ جایزه بهترین فیلم را دریافت کرد و پس از آن در سال ۱۳۵۶ در فیلم سایه‌های بلند باد به کارگردانیی بهمن فرمان آرا به ایفای نقش پرداخت. پس از انقلاب طرح بزرگ قرن سرنوشت که ساخت سریال‌هایی در مورد تاریخ معاصر ایران بود و شروع آن از جنگ‌های ایران و روس و پایان آن انقلاب ۱۳۵۷ بود به تولید تلویزیون پیشنهاد کرد که تصویب شد در دهه ۱۳۶۰ سه قسمت از این طرح با عنوان‌های شاه شکار، امیر کبیر و وزیر مختار ساخته پخش شد.
در اواخر دهه ۱۳۶۰ با بازی در سریال رعنا نوشته و کارگردان داوود میر باقری و ادامه آن بازی در مجموعه امام علی در نقش عمار یاسر به کارگردانی داود میر باقری ادامه به کار داد. وی در سریال تاریخی معمای شاه در نقش دکتر احمد وزیری به ایفای نقش پرداخت.
در نقش|داعی کبیر
در نقش هانی بن عروه
محمدحسین رحیم‌خانی معروف به بهزاد رحیم‌خانی (زاده ۲۸ شهریور ۱۳۲۲) یکی از بازیگران ایرانی است. وی که دارای مدرک فوق دیپلم است، فعالیت هنری اش را از سن ۱۶ سالگی با نمایش‌های رادیویی آغاز کرد. سپس به تئاتر روی آورد و از سال ۱۳۵۲ با فیلم مغربی به کارگردانی محمدرضا فاضلی وارد سینما شد.
۱۳۶۸ خرچنگ ، کارگردان حسین پهلوان نشان،حمید سیفی
جلیل فرجاد (زادهٔ ۱۸ اسفند ۱۳۳۰ در مرند) بازیگر ایرانی است. او دارای مدرک تحصیلی لیسانس بازیگری و کارگردانی است. نخستین تجربهٔ سینمایی او در فیلم "بازداشتگاه" در سال ۱۳۶۱ بود. فرجاد پدر بازیگران، مارال فرجاد و مونا فرجاد است.جلیل فرجاد در وبگاه سورهجلیل فرجاد در وبگاه IMDB
کنت تورِن - (زادهٔ ۲۷ اکتبر ۱۹۴۶ در ایالات متحده آمریکا) منتقد هنری و ژورنالیست روزنامهٔ لس آنجلس تایمز است. او داور بسیاری از جشنواره‌های بین‌المللی را به‌عهده داشته‌است، مانند چهل و چهارمین جشنواره فیلم کارلووی واری که در آن نیکی کریمی نیز به عنوان یکی از داوران اصلی حضور داشت.
کنت تورِن در مستندی با نام «به‌خاطر "عشق به فیلم: ماجرای نقد فیلم‌های آمریکایی"» حضور یافت که در آن مستند، بحث و مجادله‌ای معروف با جیمز کامرون داشت، او از فیلم تایتانیک انتقاد و به آن نمرهٔ منفی داد.
آدولف ژان منژو هنرپیشه شیک پوش دوران صامت و ناطق سینمای آمریکا بود. سال‌های فعالیت او از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۶۰ بوده‌است.
وی در ۱۸۹۰ در پنسیلوانیا به دنیا آمد و در سال ۱۹۶۳ بر اثر هپاتیت در کالیفرنیا درگذشت.
از فیلم‌های معروفش می‌توان به «سه تفنگدار» (۱۹۲۱، "شیخ" (۱۹۲۱ با بازی رودولف والنتینو)، "زنی از پاریس" (۱۹۲۳، "مراکش" (۱۹۳۰ با بازی مارلنه دیتریش) و "ستاره‌ای متولد می‌شود" (۱۹۳۷ اشاره کرد. وی یکبار هم در سال ۱۹۳۱ به خاطر بازی در فیلم "سرمقاله"، نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شده بود.
در طی جنگ جهانی اول با درجهٔ سروانی در قسمت بیمارستان صحرایی مشغول به خدمت بود. در دوران مک کارتیسم با کمیته فعالیت‌های ضد آمریکایی برای یافتن کمونیست‌های داخل هالیوود همکاری داشت که همین امر موجب کشمکش بین او و کاترین هپبورن (که از مخالفان سرسخت برنامه مک کارتی بود) شد. به‌طوری‌که گفته شده است که در طی فیلمبرداری فیلم "State of the Union' که این دو باهم همبازی بودند، به جز سر صحنه فیلمبرداری هیچ صحبتی باهم نمی‌کردند.
یکی از نقش‌های شاخص او، بازی در نقش ژنرال فرصت طلب فرانسوی "برولار " در فیلم "راه‌های افتخار" (۱۹۵۷) است که جزو آخرین کارهای او نیز محسوب می‌شد.
از جمله بهترین فیلم‌هایی که بازی کرده‌است را می‌توان آثار زیر را نام برد.
فری‌نود که قبلاً با عنوان Open Projects Network از آن یاد می‌شد، یک خدمات دهندهٔ شبکهٔ آی‌آرسی است. سرورهای آن از طریق دامنهٔ chat.freenode.net (که در اصل یک متعادل کننده برای سرورهای دیگر است) قابل دسترسی است.
Freenode بزرگترین شبکهٔ IRC است که بر روی نرم‌افزار آزاد و متن‌باز تمرکز دارد که بیش از ۶۰۰۰۰ کاربر و ۳۰۰۰۰ کانال دارد.
Freenode از سرویسهای IRC زیر استفاده می‌کند:
اُوِرکیل یک گروه ترش متال آمریکایی است که در سال ۱۹۸۴ در نیوجرسی بنیان گذاشته شد. اعضای بنیان‌گذار گروه بابی الزورث (خواننده)، بابی گوستاوسون (نوازندهٔ گیتار)، دی.دی. ورنی (باسیست) و رت اسکیتز (درامر) بودند. اورکیل با ارائهٔ قطعه‌های سرعتی و تکنیکی به شهرت رسیدند اما تنوع موسیقی‌شان در حدی نبود که بتوانند با گروه‌های موفق هم‌دوره‌شان مانند متالیکا رقابت کنند.آل‌میوزیک انتشار ۱۵ آلبوم استودیویی، ۲ ای‌پی، ۲ آلبوم لایو و ۱ آلبوم کاور، حاصل فعالیت اورکیل در این سال‌ها بوده‌است.
شخصیت مجازی اورکیل که Chaly نام دارد یک خفاش اسکلتی است که صورت جمجمهای، بال‌های استخوانی و چشمانی سبز رنگ دارد و تصویرش معمولاً روی جلد آلبوم‌های گروه به‌چشم می‌خورد. ترکیب اورکیل طی سال‌های فعالیت‌اش بارها دستخوش تغییر شده به شکلی که در زمان حال، فقط بابی الزورث و دی.دی. ورنی از میان اعضای اولیه در گروه باقی‌مانده‌اند. اورکیل به‌همرا انترکس از موفق‌ترین گروه‌های ترَش سواحل شرقی ایالات متحده به‌شمار می‌آیند.
نوشتار اصلی: "ترانه‌شناسی اورکیل"
این صفحه یک نمای کلی از دستور زبان هلندی را ارائه می‌کند.
از لحاظ ساختاری زبان هلندی زبان یک زبان دارای ترتیب واژه V2 است. یعنی اینکه در عبارت اصلی جمله فعل صرف شده در مکان دوم قرار می‌گیرد. ترتیب کلمات در عبارت‌های اصلی جمله به صورت "نهاد-فعل-مفعول" و در عبارت‌های وابسته جمله به صورت "نهاد-مفعول-فعل" است. تحقیقات یک فرض عمومی را نشان می‌دهد که زبان هلندی متضمن ترتیب واژگان "نهاد-مفعول-فعل" است. .
در جملات پرسشی از وارونگی فاعل و فعل استفاده می‌شود.
همچنین حالت وارونگی زمانی اتفاق می افتد که اولین عبارت در جمله فاعل آن جمله نباشد.
حال چند قانون درباره ی اینکه در یک جمله ی هلندی کلمات را در کجا قرار دهیم بیان می‌شود:
در مثال زیر، ترتیب واژگان "نهاد-مفعول-فعل" در "عبارت وابسته ی جمله" باعث شده‌است که عبارت‌های اسمی متعددی از فعلی که آن‌ها را معرفی می‌کند جدا شوند.
زبان هلندی از سیستم عددی ده-دهی استفاده میکند.
در زبان هلندی ساعت ۳:۳۰ (نیم به چهار) half vier گفته می‌شود.
ایرن زازیانس (به ؛ ۲۰ مرداد ۱۳۰۶ – ۷ مرداد ۱۳۹۱) با نام هنری ایرن، هنرپیشهٔ ایرانی ارمنی‌تبار تئاتر، سینما و تلویزیون بود.
ایرن بازیگری را از تئاتر فردوسی آغاز کرد. در سال ۱۳۲۹، به دعوت عبدالحسین نوشین و لرتا، ایرن به جمع بازیگران "تئاتر سعدی"محمدعلی جعفری، توران مهرزاد، صادق شباویز، مهدی امینی، حسین خیرخواه و … در برنامه افتتاحیه این تئاتر پیوست و در نمایش‌های "شنل قرمز"، "بادبزن خانم ویندرمیر" و "چراغ گاز" بازی کرد. وی سپس به سینمای ایران راه یافت و تا زمان انقلاب در حدود ۳۰ فیلم سینمایی بازی کرد که از بین آن‌ها می‌توان به فیلم‌هایی همچون "چشم به راه"، "قاصد بهشت"، "چشمه آب حیات" و "مروارید سیاه"، "محلل"، "بلوچ"، "برهنه تا ظهر با سرعت" و "خروس" اشاره کرد. وی با کارگردانانی چون خسرو هریتاش، ساموئل خاچیکیان، اسماعیل کوشان، مسعود کیمیایی، امیر نادری و شاپور قریب کار کرد. او در سریال‌هایی چون "سلطان صاحبقران" و "هزاردستان" هر دو ساخته علی حاتمی هم نقش‌آفرینی کرد. ایرن پس از انقلاب در سال‌های ۱۳۶۰ و ۱۳۶۱ در دو فیلم "خط قرمز" از مسعود کیمیایی و "جایزه" از علیرضا داوودنژاد بازی کرد. آخرین تصویر ایرن در فیلم "شیرین" از عباس کیارستمی بر پرده نشست.
بسیاری از ایرانیان بازیگری او در سریال تلویزیونی "سلطان صاحبقران" و "تخت ابونصر" را به خاطر دارند. وی پس از انقلاب ۱۳۵۷ از ادامه فعالیت‌های هنری خود بازماند و اجازه نیافت که بر پرده سینما دوباره ظاهر شود. این هنرمند که پیشینهٔ نقش‌آفرینی در ۲۶ فیلم سینمایی، ۴ سریال تلویزیونی و چندین تئاتر را در کارنامه خود داشت، پس از ناامیدی از بازگشت به بازیگری، در دوره‌های آموزشی زیبایی و پوست شرکت کرد و این کار را برای امرار معاش در پیش گرفت.
بهزاد عشقی، نویسنده و منتقد سینما معتقد است که:
ایرن با نام ایرن زازیانس در ۲۰ مرداد ۱۳۰۶ (اوت ۱۹۲۷) در بابلسر در یک خانواده ارمنی به دنیا آمد. پدر و مادر وی از بازماندگان نسل‌کشی ارمنی‌ها در سال ۱۹۱۵ میلادی بودند.والدین وی از ارمنیان گرجستان بودند. ایرن در سال ۱۳۲۲ در سن ۱۶ سالگی همراه با خانواده‌اش به تهران مهاجرت کرد. وی تا حدود دیپلم درس خواند. از نوجوانی به فعالیت هنری به ویژه هنر نمایش علاقه فراوان داشت. در سن ۱۶ سالگی، ایرن با محمد عاصمی، شاعر و روزنامه‌نگار جوان و چپگرا ازدواج کرد. آن‌ها به تهران مهاجرت کردند و هر دو مصمم شدند به کار تئاتر بپردازند.وی به تشویق همسرش وارد کار بازیگری شد.
وی در دوران دبیرستان در نمایش‌های مدرسه بازی می‌کرد و از نوزده سالگی فعالیت هنری خود را شروع کرد. در زمانی که شمار هنرپیشه‌های زن در ایران انگشت‌شمار بود و زنان مسلمان کمتر جرأت می‌کردند به روی صحنه بروند، ایرن ۱۹ ساله از جمله بازیگرانی بود که به صورت حرفه‌ای به بازیگری در تئاتر پرداخت. در زمان تحصیل، با گروه تئاتری هراند استپانیان آشنا شد و بازیگری را از همان سنین نوجوانی آغاز کرد. ایرن نخست در سال ۱۳۲۵ با محمدعلی وثیقی، تاجر و مدیر تئاتر فردوسی، در خیابان لاله‌زار تهران قرادادی امضا کرد.
در ۱۳۲۸ با بازی در نمایش "کارمند شریف" به کارگردانی هراند استپانیان که در تئاتر فردوسی وابسته به گروه تئاتری نوشین بود، به‌طور جدی جذب تئاتر شد.
در پاییز ۱۳۲۹، زمانی که برنامهٔ افتتاحیهٔ «تئاتر سعدی» قصد داشت نمایشنامهٔ "بادبزن خانم ویندیرمیر" اثر اسکار وایلد را به روی صحنه بیاورد و یک هنرپیشهٔ زن کم داشت، توجه لرتا به ایرن جذب شد که در تئاتر فردوسی بازی می‌کرد. لرتا به همسرش، عبدالحسین نوشین، از ایرن صحبت کرد و نوشین تقاضا کرد ایرن را ببیند. عبدالحسین نوشین، که از هنرمندان چپ بود، در زندان قصر به سر می‌برد. و لرتا، ایرن را به همراه خود به زندان و ملاقات نوشین برد و پس از تأیید او، نقش «مارگاریتا ویندرمیر» را به ایرن داد. خود ایرن ماجرا را چنین شرح داده‌است
به دنبال تأیید نوشین، دستیار او حسین خیرخواه، مدیر اصلی برنامه‌های «تئاتر سعدی»، با وثیقه، مدیر تئاتر فردوسی، وارد گفتگو شد و با پرداخت مبلغی، قرارداد ایرن را با «تئاتر فردوسی» فسخ کرد. ایرن بدین شکل به گروه تئاتری عبدالحسین نوشین در تئاتر سعدی پیوست و از آن پس در کنار لرتا و توران مهرزاد، یکی از سه زن اصلی گروه تئاتر سعدی شد.
وی تا سال ۱۳۳۲ که تئاتر سعدی در جریان کودتای ۲۸ مرداد به آتش کشیده شد، با این گروه همکاری داشت. نمایشنامهٔ "مونتسرا" نوشته امانوئل روبلس آخرین نمایشی بود که در «تئاتر سعدی» تهران به روی صحنه رفت. در جریان کودتای ۲۸ مرداد «تئاتر سعدی» یکی از اولین اهداف اوباش بود که در نخستین ساعات بعد از ظهر به آتش کشیده شد. کارکنان و بازیگران تئاتر به دشواری از محاصرهٔ مهاجمان گریختند.
با بسته شدن "تئاتر سعدی" جمع شاگردان نوشین از هم پاشید. برخی از فعالان گروه مانند حسین خیرخواه و حسن خاشع به اتحاد شوروی گریختند. برخی دیگر، مانند محمدعلی جعفری به زندان افتادند. عاصمی نیز به آلمان گریخت و پیوند زناشویی او با ایرن پایان یافت.
محمدعلی جعفری پس از آزادی از زندان تلاش کرد یاران نوشین را دور هم جمع کند. او در سال ۱۳۳۵ "تئاتر فرهنگ" را به راه انداخت و ایرن را به همکاری دعوت کرد. ایرن از سال ۱۳۳۶ در کنار توران مهرزاد و شهلا ریاحی از بازیگران اصلی «تئاتر فرهنگ» بود. "از طبع خارج شد" به کارگردانی حسین خیرخواه، "مونتسرا" به کارگردانی مهدی امینی و "پیچ خطرناک" و "شب بحرانی" به کارگردانی محمدعلی جعفری از جمله نمایش‌های دیگری هستند که ایرن در این دوره در آن‌ها بازی کرد. در سال ۱۳۳۰، همراه با حسین خیرخواه و جمعی دیگر برای اجرای نمایش "اوژنی گرانده" اثر انوره دو بالزاک به مسکو رفت.
در اواخر سال ۱۳۳۶ ایرن به دعوت محمدعلی جعفری و عطاالله زاهد، دو تن از همکاران پیشین خود در "تئاتر سعدی"، به کار در سینما دعوت شد. ایرن با بازی در فیلم‌های "مردی که رنج می‌برد" به کارگردانی جعفری و پس از آن "چشم به راه" به کارگردانی عطاءالله زاهد فعالیت سینمایی خود را آغاز کرد.
در دو فیلم ساموئل خاچیکیان به نام‌های "دلهره" و "اضطراب" نیز نقش آفرینی کرده‌است. ایرن با بازی در فیلم "قاصد بهشت" به کارگردانی ساموئل خاچیکیان (۱۳۳۷) و "چشمه آب حیات" (در کنار فردین به کارگردانی سیامک یاسمی) جایگاه استواری در سینمای ایران پیدا کرد و محبوبیت فراوانی یافت. ایرن دربارهٔ فیلم "قاصد بهشت" گفته بود: بازی ایرن در فیلم "قاصد بهشت" به خاطر پوشش وی (به عنوان اولین هنرپیشه زن ایرانی با مایوی دوتکه روی پرده ظاهر شد) در این فیلم جنجال‌های زیادی را به دنبال داشت و نام وی را بر سر زبان‌ها انداخت.
ایرن که از دوران بازی در تئاتر با نصرت کریمی آشنا شده بود، سرانجام در سال ۱۳۵۰ در فیلم "محلل" در نقش شمسی به کارگردانی و بازیگری نصرت کریمی نقش‌آفرینی کرد. ایرن، زنی با پیشینه و تربیت ارمنی، در فیلم محلل، با ایفای نقش زنی مسلمان و سنتی بازی بی‌نظیری ارائه داد. فیلم پس از سه روز اکران توقیف شد و در زمان خودش فیلم پرسر و صدایی بود.
ایرن در دو فیلم "همای سعادت" (۱۳۵۰) و "تختخواب سه‌نفره" (۱۳۵۱) با همکار دوران تئاتری خود، لرتا، همبازی بود. ایرن به ویژه در اوایل دهه ۱۳۵۰ در آثار سینماگران وابسته به «موج نو» استعدادی شگرف نشان داد. بازی او در فیلم‌های "خداحافظ رفیق" (۱۳۵۱) به کارگردانی امیر نادری، "بلوچ" (۱۳۵۱) ساخته مسعود کیمیایی، "خروس" (۱۳۵۲) ساخته شاپور قریب، "اکبر دیلماج" (۱۳۵۲) از خسرو پرویزی و "برهنه تا ظهر با سرعت" (۱۳۵۵) ساخته خسرو هریتاش از کارهای شاخص او هستند.
آخرین حضور او در سینما که اکران شد، فیلم "شام آخر" به کارگردانی شهیار قنبری است. ایرن پس از انقلاب در دو فیلم "جایزه" ساخته علیرضا داوودنژاد و "خط قرمز" به کارگردانی مسعود کیمیایی بازی کرد، اما هر دو فیلم توقیف شدند و هرگز نمایش داده نشدند.
وی در ۲۰ سال حضور در سینمای ایران، در ۲۷ فیلم ظاهر شد. در تمام سال‌های فعالیت سینمایی‌اش در نقش اصلی یا یکی از نقش‌های اصلی حضور داشته‌است ایرن نقش‌های مختلفی بازی کرده بود. خودش در این باره می‌گوید:
ایرن علاوه بر بازی در تئاتر و سینما، چند نمایشنامهٔ رادیویی هم اجرا کرد و در دوبله تعدادی فیلم نیز همکاری داشته‌است. ایرن در برخی از سریال‌های معروف تلویزیون نیز نقش ایفا کرد. ایرن در کارنامهٔ حرفه‌اش مجموعه‌های تلویزیونی "غریبه"، "تخت ابونصر" و "سلطان صاحبقران" (به کارگردانی علی حاتمی) و "دوستت دارم، دوستت دارم" ساخته حمید میر مطهری را نیز ثبت کرده‌است.
بازی او در نقش مهدعلیا، مادر ناصرالدین شاه، در سریال "سلطان صاحبقران" ساخته علی حاتمی از کارهای ارزشمند اوست. وی همچنین در چند قسمت از سریال "هزاردستان" به کارگردانی علی حاتمی حضور داشت، اما بخش‌هایی که ایرن در آن بازی کرده بود، حذف شدند.
ایرن پس از انقلاب از ادامه کار هنری بازماند. نام او را در «فهرست سیاه» افرادی که اجازه کار نداشتند قرار گرفت. او سرنوشت خود را پذیرفت و تا پایان عمر در ایران ماند. ایرن در گفتگویی دربارهٔ توقیف فیلم‌هایش به طنز گفته بود که وی نیز «به افتخار پاکسازی» نائل شد. وی از توقف فعالیت هنری‌اش به عنوان «ضربه بزرگ روحی» یاد می‌کرد.
او تعریف می‌کند:
ایرن که دریافته بود در شرایط جدید ایران امکان بازیگری دیگر برایش میسر نیست، در آلمان دو سال زندگی کرد و پس از یادگیری زبان آلمانی، تخصصی در زمینه «بهداشت و زیبایی پوست» گرفت. به رغم اصرار خواهرش ترجیح می‌دهد به ایران بازگردد بنابراین سال ۱۳۶۴، در بحبوحه بمباران به تهران بازمی‌گردد؛ و در بازگشت به ایران از این طریق روزگار گذراند. ایرن دربارهٔ این دوران سخت مالی گفته بود: «هر چند که شرایط مالی‌ام خوب نبود، اما هیچ‌گاه ناله نکردم.» او آرزو داشت که «جوانان ایرانی او را فراموش نکنند.»
آخرین تصویر ایرن در فیلم "شیرین" اثر عباس کیارستمی در سال ۱۳۸۷ بر پرده نشست.
ایرن در سال‌های دهه ۱۳۷۰ خورشیدی مبتلا به بیماری سرطان شد و پس از درمان موقت به زندگی ساده خود ادامه داد.
وی در روز شنبه ۷ مرداد ۱۳۹۱ (۲۸ ژوئیه ۲۰۱۲) در سن ۸۵ سالگی به علت بیماری سرطان ریه در بیمارستان دی، تهران درگذشت.
ایرن یکی از بازیگران زیبا و پرکار سینما، تلویزیون و تئاتر ایران به‌شمار می‌آید.
وی در نمایش‌های بسیاری بازی کرد که عبارتند از:
ایرن در ۳۰ فیلم سینمایی نقش‌آفرینی کرد.
مهدی میثاقیه (۱۳۰۶ تهران – ۱۳۷۰) تهیه‌کننده سرشناس سینمای قبل از انقلاب در ایران بود.
او در سال ۱۳۳۰ با بازیگری وارد سینمای ایران شد و در سال ۱۳۳۲ با همکاری برخی دیگر استودیو فیلم کارون را بنیان نهاد. استودیو میثاقیه توسط او در سال ۱۳۳۸ تأسیس گردید که بسیاری از فیلم‌های آن زمان در این استودیو تولید شدند. او همچنین مالک سینما کاپری (بهمن کنونی) و سینما فرهنگ بود. او سینما فرهنگ را قبل از انقلاب به بهروز وثوقی فروخت و سینما کاپری بعد از انقلاب مصادره شد. استودیو میثاقیه هم مصادره و به بنیاد سینمایی فارابی تبدیل گردید. پس از این تحولات بسیاری از فیلمنامه‌های موجود در استودیو میثاقیه به نام دیگران به تصویب رسید و پی‌گیری‌های نویسندگان اصلی ثمری نداشت.سوره سینما
به نوشتهٔ ایران‌وایر میثاقیه پس از انقلاب ۱۳۵۷ به دلیل بهایی بودن به زندان رفت.
با تلاش و راهنمایی نصرت کریمی که با او هم بند بود مذهب خود را به شیعه تغییر داد و این اتفاق یکی از دلایل ازادی اندو از زندان شد.‌پس از ازادی میثاقیه که یکی از پولدارترین تهیه کنندگان سینمای ایران بود در فقر کامل زیست .چرا که تمام اموالش از استودیو میثاقیه و سینما کاپری همان بهمن فعلی به جرم بهایی بودن مصادره شده بود .و بعد از چند سال زندگی در فقر و ذلت دق کرد و زندگی پر ماجرایش پایان یافت. او تهیه کننده اثار مشهوری چون گوزنها.خاک.پستچی .صادق کرده و سلطان قلبها بود.
موریس گاتلیب (
، ۱۸۵۶ - ۱۸۷۹) نقاش برجسته یهودی‌الاصل لهستانی است.
از موریس گاتلیب به عنوان یکی از تأثیر گذارترین نقاشان یهودی عصر خویش یاد می‌شود."Painting a people: Maurycy Gottlieb and Jewish art", by Ezra Mendelsohn, page 41 وی در سال ۱۸۷۹ بر اثر شکست عشقی، خودکشی کرد.Maurycy Gottlieb, The Jewish Virtual Library
دژ آبردور در دهکده ایستر آبردور شهرستان فایف واقع در شرق اسکاتلند (شمال شرقی بریتانیا) بنا شده‌است. سال ساخت بنا حدود ۱۲۰۰ میلادی می‌باشد. این دژ به همراه دژ سویین در شهرستان آرگِیل در غرب اسکاتلند، از قدیمی‌ترین دژهای بازمانده اسکاتلند به شمار می‌روند. این دو دژ در یک دوره تاریخی ساخته شده‌اند.Tabraham, Scotland's Castles, p. 33
دژ آبوین در شهرستان اَبردینشیر، شهر آبوین اسکاتلند بنا شده است. این دژ متعلق به قرن سیزدهم میلادی است. سابقاً دژ متروک آبوین یک موقعیت سوق‌الجیشی داشته و در کنار رود دی می باشد.«Aboyne Castle». visitdunkeld.com. http://www.visitdunkeld.com/aboyne-castle-aberdeenshire-scotland.html. Retrieved 6 September 2010. «Site Record for Aboyne Castle». canmore.rcahms.gov.uk. http://canmore.rcahms.gov.uk/en/site/35305/details/aboyne+castle/. Retrieved 6McCarty, Monica (2009). Highland Scoundrel. Random House, Inc.. pp. Back Cover. . http://books.google.com/books?id=kWEIYXMnge4C&pg=PA407&dq=Dunyvaig+Castle&hl=en&ei=LU-ETN3jOoPWtQOM28z3Bw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&ved=0CCkQ6AEwAA#v=onepage&q=Dunyvaig%20Castle&f=false.«A historical perspective, drawn from the Ordnance Gazetteer of Scotland: A Survey of Scottish Topography, Statistical, Biographical and Historical, edited by Francis H. Groome and originally published in parts by Thomas C. Jack, Grange Publishing Works, Edinburgh between 1882 and 1885.». Scotland Gazette. http://www.scottish-places.info/towns/townhistory167.html. Retrieved 2007-11-24.
چارلز دوم ملقب به شهریار شادکام (زادهٔ ۲۹ مه ۱۶۳۰ - درگذشتهٔ ۶ فوریهٔ ۱۶۸۵) پادشاه انگلستان، اسکاتلند و ایرلند از ۱۶۶۰ تا ۱۶۸۵ بود. او در طول جنگ‌های داخلی انگلستان که به قدرت گرفتن الیور کرامول و پایان موقتی نظام پادشاهی منجر شد، بیشتر در خارج از کشور به سر می‌برد؛ تا اینکه پارلمان پس از مرگ کرامول از او دعوت کرد تا به انگلستان بازگشته و قدرت را به عنوان پادشاه انگلستان در دست گیرد. قابلیت سازگاری سیاسی چارلز دوم و شناخت او از مردم سبب شد تا بتواند کشور را در طی درگیری‌های انگلیکن‌ها با کاتولیک‌ها و مخالفانی که در بیشترین مدت طول حکومتش با آن درگیر بود، به خوبی اداره کند. در عین حال چارلز فردی خوش‌گذران بود و با زنان بسیاری از جمله نل گوئین رابطه داشت و به‌همین دلیل او را شهریار شادکام لقب دادند.
چارلز دوم بزرگترین پسر زنده‌ماندهٔ چارلز یکم و هنریتا ماریای فرانسوی بود که در در لندن و در کاخ سنت جیمز زاده شد. او سپس به ترتیب تحت توجه کنتس دورست، ویلیام کاوندیش، دوک نیوکاسل و مارکیز هرتفورد پرورش یافت. ۸ سال نخست زندگی او بدون اتفاق خاصی در کشوری که به نظر آرام می‌آمد سپری شد، اما در ۱۶۳۸ کم‌کم مشخص شد که این آرامشی پیش از طوفان است و زمانی که چارلز دوم به ۱۲ سالگی رسید، قلمرو پادشاهی پدرش بر اثر جنگ‌های داخلی از هم پاشیده بود.
با شروع جنگ‌های داخلی بین پیوریتن‌ها و پارلمان‌گراها از یک سو و پادشاه از سوی دیگر، چارلز دوم که در آن زمان عنوان شاهزادهٔ ولز را داشت با پدرش همراه گردید و در ۴ مارس ۱۶۴۵ از سوی چارلز یکم و به همراه ادوارد هاید و دیگر مشاورانش به غرب انگلستان فرستاده شد. اما حضور او نیز مثمر ثمر نبود و چارلز یکم سرانجام در ۱۶۴۶ از پیوریتن‌ها شکست خورد. پس از این اتفاق، چارلز دوم در ۱۷ فوریه همان سال در قلعهٔ پندنیس در فالموث گوشه‌نشین شد. سپس به سیلی رفت و تا ۱۶ آوریل در آنجا ماند و از همان‌جا به جرزی فرار کرد. در آخر چارلز علی‌رغم پیشنهادهای پارلمان به او و برخلاف توصیه‌های هاید که او را به ماندن در کشور تشویق می‌کرد، به فرانسه گریخت و در پاریس به مادرش پیوست و به مدت دو سال در آنجا ماند. او در این مدت تحت آموزش توماس هابز فیلسوف قرار گرفت.
در ۱۶۴۸ چارلز تلاش کرد تا پدرش را نجات دهد. او برگه‌ای سفید را امضا نمود و آن را به پارلمان داد تا در ازای گذشتن از جان پادشاه هر شرطی که مد نظرشان است را در آن بنویسند. اما این تلاش او نتیجه‌ای در برنداشت و چارلز یکم در ۲۷ ژانویه ۱۶۴۹ به اتهام ستمگری، خیانت به کشور، آدم‌کشی و با عنوان دشمن مردم از سوی دادگاه عالی به اعدام محکوم و چند روز بعد در ۳۰ ژانویه ۱۶۴۹ در وایت‌هال گردن زده شد.
چارلز پس از مرگ پدرش به اسکاتلند رفت و در آنجا با عنوان شاه چارلز دوم در ۱۶۵۱ در اسکون تاجگذاری کرد. او سپس در همان سال ارتشی را فراهم آورد و به سوی انگلستان لشکر کشید، اما از آنجا که نیروهای تحت فرمان او از انسجام لازم برخوردار نبودند، از نیروهای کرامول در نبرد ووستر به سختی شکست خورد. شاه جوان که توانسته بود از این نبرد جان سالم به در برد ۴۰ روز را در حال فرار در انگلستان سپری کرد تا این که چند تن از زیردستان وفادارش او را نجات دادند و چارلز در اکتبر ۱۶۵۱ توانست به فرانسه بگریزد. او در آنجا با فقری نسبی زندگی می‌کرد، اما این امنیت نیز چندان طول نکشید و چارلز به دنبال مذاکرات سال ۱۶۵۴ انگلستان و فرانسه مجبور به ترک آنجا و رفتن به آلمان شد. او سپس رو به اسپانیا آورد و عهدنامه‌ای را در آوریل ۱۶۵۶ با آنها امضا کرد و در هلند اسپانیا ساکن شد.
او سپس برادرش جیمز را، که در آن زمان به عضویت ارتش فرانسه درآمده بود، مجاب کرد تا به او بپیوندد و فرماندهی هنگ‌هایی از قوای ایرلندی-انگلیسی را به او داد. با این وجود، فقر چارلز مانع از تشکیل یک ارتش قدرتمند سلطنتی شد. از طرفی دیگر شاهزادگان اروپایی نیز که کوچکترین علاقه‌ای به مسایل او نداشتند، درخواست‌های چارلز برای ازدواج با شاهدخت‌هایشان را رد می‌کردند.
سرانجام کرامول در ۱۶۵۸ درگذشت و جرج مانک، یکی از فرماندهان ارشد کرامول، که احساس می‌کرد با به قدرت رسیدن جانشینان او انگلستان (که در آن زمان به فقر گرفتار شده بود) حتماً از هم خواهد پاشید؛ با استفاده از ارتش نیرومند خود شرایط را در ۱۶۶۰ برای بازگشت دوبارهٔ چارلز به کشور مهیا ساخت. مردم انگلستان نیز که بیشترشان خواهان بازگشت به یک رژیم پادشاهی باثبات و قانونی بودند از این موضوع استقبال کردند. به‌دنبال این دعوت، چارلز دوم با توصیه و کمک ادوارد هاید، مشاور اصلی خود، در آوریل ۱۶۶۰ اعلامیه‌ای را صادر کرد که در آن از تمایل خود برای عفو عمومی، آزادی عقیده، حل و فصل عادلانهٔ منازعات مربوط به مالکیت زمین و پرداخت کامل دین‌های عقب‌افتادهٔ ارتش سخن گفته بود. با این شروط، چارلز دوم در مه ۱۶۶۰ پادشاه انگلستان اعلام شد. او در ۲۵ مه از تبعید ۹ ساله‌اش به انگلستان بازگشت، در دوور پیاده شد و در سی‌امین سالروز تولدش به لندن که غرق در جشن و شادی بود وارد شد.
چارلز پس از بازگشتش به انگلستان با آنانی که پدرش را محکوم به مرگ کرده بودند مدارا نمود و تنها ۱۷ نفر از توطئه‌گران را اعدام کرد. او همچنین از سر سیاست خواهان مدارای مذهبی بود اما پارلمانِ کاملاً انگلیکایی انگلستان، مجموعه‌ای از قوانین موسوم به «نظام‌نامهٔ کلارندون» را تصویب کرد که به موجب آن با کسانی که از دین رسمی کشور پیروی نمی‌کردند به شدت برخورد می‌شد. چارلز در ۱۶۶۲ اعلامیهٔ زیاده‌روی را صادر نمود و سعی کرد تا این قوانین را به حالت تعلیق درآورد، اما در ۱۶۶۳ مجبور به عقب‌نشینی از مواضع خود شد.
این برای اولین بار در تاریخ انگلستان بود که قدرت پارلمان از قدرت پادشاه بیشتر شده بود و چارلز که با محدودیت قدرت سلطنتی و امتیازاتش روبرو بود، مجبور شد تا هزینهٔ لازم برای ادارهٔ کشور را از طریق مالیات‌های گمرکی و مقرری‌ای که از سوی لوئی چهاردهم فرانسه به او پرداخت می‌شد تأمین نماید.
چارلز در نخستین دههٔ حکومت خود با مشکلات بسیاری روبرو شد. او که افزایش تجارت دریایی هلند را تهدیدی برای کشتیرانی انگلستان می‌دید، «قوانین ناوبری» کرامولی را در ۱۶۶۰ و ۱۶۶۳ مورد حمایت قرار داد و در ۱۶۶۴ برادرش جیمز توانست مستعمرهٔ هلند در آمریکا را به نام نیو آمستردام تصرف کند. نام این مستعمرهٔ جدید سپس به افتخار جیمز که دوک یورک بود، به نیویورک تغییر دادند.
با این حال در ۱۶۶۵، انگلستان و هلند بر سر تجارت خارجی درگیر جنگ با یکدیگر شدند که تا ۱۶۶۷ ادامه یافت و هزینهٔ سرسام‌آور آن باعث کاهش شدید محبوبیت چارلز در داخل کشور شد. در همین دوران و در ۱۶۶۵، لندن دچار همه‌گیری طاعون شد که از آن با عنوان طاعون بزرگ لندن یاد می‌شود و یک سال بعد در ۱۶۶۶، آتش‌سوزی بزرگ لندن اتفاق افتاد که در طی آن نیمی از شهر به ویرانه بدل شد. سومین فاجعه در ۱۶۶۷ روی داد و آن شکست انگلستان به دلیل سهل‌انگاری و سوءمدیریرت در جنگ با هلند بود. در این سال ناوگان هلند وارد مدوی شد، پنج کشتی جنگی را غرق و کشتی عظیم رویال چارلز را به‌عنوان غنیمت با خود به هلند بردند.
این شکست سبب تحقیر شاه و مجلس شد؛ چرا که به‌اندازهٔ کافی به امور حکومتی توجه نشان نمی‌دادند. پس چارلز برای پاک ساختن نام خود، در همان سال مشاور ارشدش ادوارد هاید را، که پس از بازگشتشان به انگلستان او را به مقام ارل کلارندون منصوب کرده بود، از کار برکنار و گروهی از وزیران را موسوم به کابال به جای او مسئول نمود.
چارلز در عرصهٔ خارجی دنباله‌روی سیاست‌های جمهوری کرامول و «قوانین ناوبری» آن بود که در نهایت در دههٔ ۱۶۶۰ به دومین جنگ با هلند و شکست انگلستان در ۱۶۶۷ منجر شد. با این حال در ۱۶۶۸ اتحادی سه‌گانه بین انگلستان، هلند و سوئد منعقد گردید.
چارلز دوم در ۱۶۶۲ با کاترین براگانزا، شاهدختی پرتغالی ازدواج کرده بود و از این طریق، طنجه و بمبئی نیز در تملک انگلستان قرار گرفته بود، با این حال این شهرها برای او از ارزش استراتژیک کمتری نسبت به دنکرک که آن را در ۱۶۶۲ به لوئی چهاردهم فروخته بود برخوردار بود. به همین جهت چارلز حاضر بود تا خیلی چیزها را برای اتحاد با عموزادهٔ فرانسوی جوانش فدا کند. او از طریق خواهرش هنریتا آن، دوشس اورلئان، با دربار فرانسه در ارتباط مستقیم قرار داشت و در مه ۱۶۷۰ دو طرف پیمان‌نامهٔ به اصطلاح مخفی دوور را با یکدیگر امضا کردند. به موجب این عهدنامه، او سالانه ۲۰۰ هزار پوند کمک مالی از فرانسه دریافت می‌کرد و در مقابل، باید وارد جنگ با هلند می‌شد. همچنین چارلز باید به دین کاتولیک می‌گروید و این موضوع را به محض آنکه شرایط حکومتیش اجازه می‌داد اعلام می‌کرد.
این سازشی خطرناک برای چارلز دوم محسوب می‌شد، اما علی‌رغم تلاشش برای دنبال کردن سیاستی مستقل از لوئی؛ چه از سر تمایل و چه از ترس باجگیری، همچنان او را همراهی می‌کرد و این موضوع سبب بدگمانی و از دست رفتن اعتماد زیردستانش در انگلستان به او شد. چارلز برای جلب اعتماد دوباره مردم در ۱۶۷۳ «فرمان آزمون» که صاحب‌منصبان دولتی و حکومتی را ملزم به نفی و تکفیر کاتولیسیزم می‌نمود را تأیید کرد و در ۱۶۷۴ عهدنامهٔ صلحی را با هلند به امضا رساند.
با فروپاشی کابینهٔ کابال، تامس آزبورن، ارل دانبی به سِمت وزیر ارشد انتخاب شد و سیاستی دوستانه را با هلند در پیش گرفت. از سوی دیگر، پارلمان همچنان رفتاری خصمانه نسبت به چارلز داشت و پادشاه برای تأمین هزینه‌های حکومت خود بار دیگر به امضای توافق‌نامه‌هایی مخفی با لوئی چهاردهم پرداخت که به‌موجب آن‌ها در ازای در پیش گرفتن سیاست‌های طرفدار فرانسه، کمک مالی هنگفتی را از آن کشور دریافت می‌داشت. از سوی دیگر جنبش‌هایی ضد فرانسوی در داخل کشور به راه افتاده بود و چارلز دوم در ظاهر با آنان همراهی می‌کرد. با این حال اتحاد او با لوئی در ۱۶۷۷ و به‌دنبال ازدواج برادرزاده‌اش ماری با ویلیام اورانژ (بزرگترین دشمن لوئی چهاردهم) به پایان رسید.
این موضوع که چارلز و همسرش ملکه کاترین براگانزا نتوانسته بودند صاحب فرزندی شوند، باعث ناامیدی مردم برای داشتن ولیعهدی مشروع شده بود. از طرف دیگر ازدواج دوم جیمز، دوک یورک و برادر چارلز که گرویدنش به مذهب کاتولیسم را آشکارا اعلام کرده بود، با ماری مُدنای کاتولیک در ۱۶۷۳، این احتمال را تقویت می‌کرد که جانشینی به افرادی کاتولیک مذهب برسد. این موضوع سبب شد تا چارلز به‌خاطر برادرش مورد سخت‌ترین حملات سیاسی قرار گیرد. حتی شایعاتی در ۱۶۷۸ بر سر زبان‌ها افتاد که کلیسای کاتولیک روم در صدد قتل چارلز است تا برادرش جیمز را به جای او بر تخت نشاند.
این شایعه که از جانب فردی به نام تیتوس اوتس ساخته شده و به «توطئهٔ پاپی» شهرت یافته بود باعث برانگیختگی احساسات ضد کاتولیکی در انگلستان شد. اما چارلز در این مدت هیچ‌گونه واکنشی نسبت به این سخنان از خود نشان نداده بود تا اینکه ملکه نیز مورد اتهام قرار گرفت و چارلز با دخالت در آن از همسرش دفاع نمود.
با این حال این اتفاقات سبب شد تا ارل اول شافتزبری با بهره‌برداری از آن، سردمدار جنبشی شود که خواهان حذف جیمز از جانشینی پادشاهی انگلستان بود. اما چارلز در ۱۶۸۱ پارلمان را منحل نمود تا جلوی تصویب «قانون محروم‌سازی» شفتزبری را بگیرد. بدین ترتیب چارلز فرمانروای مطلق انگلستان شد و بدون پارلمان به ادارهٔ کشور پرداخت. او که محبوبیتش پس از پشت سر گذاشتن این بحران به‌شدت افزایش یافته بود، در جهت کوتاه کردن دست دیگر حامیان محروم‌سازی از قدرت (که با عنوان ویگ شناخته می‌شدند) تلاش نمود و در عین حال، دولت‌های محلی را نیز با تهدیدشان به لغو امتیازنامه‌های شهری به اطاعت از خود واداشت.
چارلز دوم در و به‌عنوان یک کاتولیک درگذشت و پس از او برادرش جیمز با عنوان جیمز دوم پادشاه انگلستان شد. چارلز با آن که آنکه هیچ فرزند مشروعی نداشت، پدر فرزندان نامشروع زیادی بود. او در طول عمرش معشوقه‌های زیادی داشت که از آن جمله می‌توان به لوسی والتر، بارابارا ویلیر (دوشس کلیولند)، لوئیز کرول، دوشس پورتسموث و نل گوئین اشاره کرد.
حسین آقا ممتحنی مشهور به حمید سبزواری (زادهٔ ۱۳۰۴ در سبزوار – درگذشته ۲۲ خرداد ۱۳۹۵ در تهران) شاعر ایرانی بود که با عنوان «شاعر انقلاب» شناخته می‌شد. اگر چه برخی در مورد او لقب «پدر شعر انقلاب» را نیز به کار برده‌اند. یکی از مشهورترین آثار او چکامه همپای جلودار است که با دکلمه فرج‌الله سلحشور و خوانندگی حسام‌الدین سراج اجرا شده‌است. آمریکا، آمریکا، ننگ به نیرنگ تو یکی دیگر از آثار مشهور اوست.
حمید سبزواری، در ۱۳۰۴ در سبزوار زاده شد. پدرش، «عبدالوهاب»، پیشه‌ور ساده‌ای بود که قریحهٔ شعری داشت. جدش، ملا محمدصادق ممتحنی، شاعری بود که «مجرم» تخلص می‌کرد و آثارش در سفری به مشهد و در حملهٔ راهزنان به یغما رفت.مهدی پروین‌زاد، روایتگر حماسه‌های انقلاب/ گفتگو با استاد حمید سبزواری، کیهان فرهنگی، سال نوزدهم، شهریور ۱۳۸۱، پیاپی ۱۹۱، ص۶
وی در ۱۳۳۱ ازدواج کرد و یک سال بعد از ازدواج، کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ برای حمید گرفتاری‌هایی به وجود آورد و او تحت تعقیب قرار گرفت. سبزواری مدتی متواری بود و مدت زمانی را در اسفراین مخفی شد.
وی در ۲۲ خرداد ۱۳۹۵ در سن ۹۱ سالگی درگذشت.
سبزواری، قبل از مدرسه، قرآن را در خانه و نزد مادرش آموخته‌بود. او بعداً به مدرسهٔ شیخ حسن داورزنی رفت.مهدی پروین‌زاد، روایتگر حماسه‌های انقلاب/ گفتگو با حمید سبزواری، کیهان فرهنگی، سال نوزدهم، شهریور ۱۳۸۱، پیاپی ۱۹۱، ص۷
وی در دوره نوجوانی در سبزوار زندگی می‌کرد. در سبزوار کتابفروشی ای به نام خسروی شعرهای حمید را چاپ کرد و فروخت. حمید می‌خواست این کار را در تهران نیز انجام بدهد لیکن در آن زمان موفق به این کار نشد.مهدی پروین‌زاد، روایتگر حماسه‌های انقلاب/ گفتگو با حمید سبزواری، کیهان فرهنگی، سال نوزدهم، شهریور ۱۳۸۱، پیاپی ۱۹۱، ص۹
پدر و مادر حمید اولین استادان وی بودند. او جامع المقدمات را نزد میرزا حبیب جوینی خوانده‌بود. محمدعلی محمدی نیز از دیگر استادان وی بود.مهدی پروین‌زاد، روایتگر حماسه‌های انقلاب/ گفتگو با استاد حمید سبزواری، کیهان فرهنگی، سال نوزدهم، شهریور ۱۳۸۱، پیاپی ۱۹۱، ص۱۳
نوجوانی وجوانی سبزواری در دوران حکومت رضاشاه پهلوی گذشت و تحولات این دوره بر روحیه وی تأثیر گذاشتند. چهارده‌ساله بود که سرودن شعر را آغاز کرد. در آن سنین از روی کنجکاوی به احزاب و گروه‌های سیاسی مختلف سر می‌زد تا با آرا و نظرات آن‌ها آشنا شود.مهدی پروین‌زاد، روایتگر حماسه‌های انقلاب/ گفتگو با حمید سبزواری، کیهان فرهنگی، سال نوزدهم، شهریور ۱۳۸۱، پیاپی ۱۹۱، ص۶
حمید سبزواری پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ متواری و مخفی شد. بعداً خود را به شهربانی سبزوار معرفی کرد و چهار سال در وضعیت بلاتکلیفی و تعلیق طی کرد تا سرانجام تبرئه شد.
مهم‌ترین فعالیت سبزواری، شاعری بود. شعر او را شناسنامهٔ زمانمند انقلاب نامیده‌اند زیرا کمتر حادثه یا رویدادی بعد از انقلاب روی داده‌است که انعکاس آن در شعر او نیامده باشد.
او بعد از انقلاب ۱۳۵۷ ایران همزمان با کار در بانک تجارت، برای انقلاب شعر و شعار می‌ساخت که در راهپیمایی‌ها و نماز جمعه خوانده می‌شد. یکی از این شعرها آمریکا، آمریکا، ننگ به نیرنگ تو بود.
کمی بعد خود را بازنشسته کرد تا تمام توان خود را برای فعالیت‌های فرهنگی هنری صرف کند و به صدا و سیما رفت و از آن زمان در شورای شعر مشغول به کار شد.
سبزواری ابتدا به شغل معلمی مشغول بود. بعد از حوادث مرداد ۱۳۳۲ از وزارت آموزش و پرورش اخراج شد. وی مدتی در شرکتی که سنگ معدن استخراج می‌کرد در اطراف سبزوار و شاهرود کار کرد و مدتی را نیز با اجاره حمام در سبزوار گذراند. بعدها در بانک بازرگانی (بانک تجارت پس از انقلاب) مشغول به کار شد. حمید پس از آغاز انقلاب با استعفا دادن از بانک، تمام توان خود را صرف پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ ایران و فعالیت‌های فرهنگی هنری کرد.
حمید سبزواری، بامداد ۲۲ خرداد ۱۳۹۵ در ۹۱ سالگی به دلیل کهولت سن و وخامت بیماری در سرخ آب (ساوجبلاغ) درگذشت.
دژ آچناکری واقع در دهکده آچناکری، در ۲۴ کیلومتری شمال شرقی شهر فورت ویلیام شهرستان هایلند اسکاتلند (شمال بریتانیا) واقع شده‌است. دژ در سال ۱۶۵۵ میلادی بنا شد اما در طی جنگ کالودن در سال ۱۷۴۶ تخریب گردید. این بنا مجدداً در سال ۱۸۰۲ میلادی بازسازی گردید.
کانون عدسی، نقطهٔ کانونی یا فُکِس نقطه‌ای است که پرتوهای نور پس از تابیده شدن به سطح عدسی، در آن نقطه به هم می‌رسند.
در عدسی محدب نقطه کانونی، مثبت است و معنی آن این است که پس از تابیده شدن نور به عدسی و عبور از آن، نقطه کانونی در جلوی عدسی تشکیل می‌شود و در عدسی مقعر نقطه کانونی، منفی است و معنی آن این است که پس از تابیده شدن نور به عدسی و بازتاب آن، نقطه کانونی در همان سمت تابش نور تشکیل می‌شود.
در عکاسی نیز به تنظیم فاصلهٔ سوژه تا دوربین فوکوس گفته می‌شود. اشیایی که در عمق میدان فوکوس (وضوح) قرار داشته باشند واضح و سایر اشیا، محو دیده می‌شوند.
دژ آچالادِر دژی در اسکاتلند است و از دسته دژهایی است که در قرن شانزدهم میلادی دچار خرابی‌هایی گردید. ریشه نام دژ آچالادِر از زبان گالیک اسکاتلندی مشتق می‌شود. اصالتاً این برج در گذشته متعلق به خانواده فلچر بود. در سال ۱۶۰۳ میلادی خاندان اسکاتلندی مک گروگور قلعه را به آتش کشیدند.
شهرک عیسی (به عربی: مدینة عیسی) یکی از شهرهای کشور بحرین است، که در استان وسطی واقع شده است.
جدول زیر معابد بزرگ شینتو را مناطق ویژه توکیو نشان می‌دهد.
جدول زیر معابد بزرگ بودائی را مناطق ویژه توکیو نشان می‌دهد.
سنگ نگاره فتحعلی‌شاه یا "نقش‌برجسته چشمه علی" واقع در چشمه علی شهرری یکی از کتیبه‌های فتحعلی شاه قاجار است که به دستور او احداث شده‌است، این کتیبه بر روی دیواره چشمه علی قرار دارد. این چشمه در شمال شهرری و در کنار پارک چشمه علی و زیر باروی ری قرار دارد. فتحعلی شاه که زمان پیش از پادشاهی خویش را در شیراز گذرانده بود، با دیدن نقش برجسته‌های آن دیار، سه نفر به نام‌های حجار‌باشی، نقاش باشی و معمارباشی را مسئول ساخت این کتیبه به همراه کتیبه‌ای مشابه، در تنگه واشی فیروزکوه کرد.سایت جامع گردشگری ایرانwww.anobanini.ir
طالب نعمت‌پور (زاده ۲۸ شهریور ۱۳۶۳، کوهدشت) کشتی‌گیر فرنگی سابق و مربی ایرانی است. نعمت پور قهرمان مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۳ مجارستان است که مدال طلای قهرمانی آسیا ۲۰۰۹ و بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ را کسب کرده‌است.
او درچهل‌وچهارمین دوره رقابت‌های کشتی فرنگی قهرمانی جهان که در بوداپست مجارستان برگزار شد، نماینده وزن ۸۴ کیلوگرم ایران بود و با پیروزی در دیدار نهایی مقابل نماینده آذربایجان به مدال طلا رسید.
در تاریخ ۶ تیر ۱۳۹۳ دوپینگ او از سوی فیلا مثبت اعلام گردید و به مدت ۲ سال از حضور میادین محروم گشت.
در این وزن ۱۵ کشتی گیر حضور داشتند که به جز قهرمان و نایب قهرمان و نفر سوم سال ۲۰۰۹ جهان، دیگر مدعیان اصلی در صحنه حضور داشتند و نعمت پور در بدترین جای جدول با قرعه شماره ۱۳ در دور اول به مصاف زولتان فئودور از مجارستان نایب قهرمان المپیک پکن رفت و با وجودی که تایم دوم را (۱-۰) به این حریف باخت اما در تایم های دیگر (۲-۰) و (0-1) پیروز شد. او در دور دوم با داود عابدین زاده کشتی گرفت که به این حریف هم در تایم اول (1-0) باخت اما در تایم های بعدی (1-0) و (1-0) برنده شد. نعمت پور در دور سوم با الکسی میشین قهرمان اسبق جهان و المپیک پیکار کرد که این حریف را در ۲ تایم متوالی (1-0) و (۱-۰) برد و به فینال رسید که در این مرحله با وجودی که در تایم اول توسط شالوا گابادزه آذربایجانی بارانداز شد و (۲-۱) باخت اما در تایم های بعدی، ۲ بار گابادزه را بارانداز کرد و (1-0) و (1-0) برد و قهرمان شد،
طالب نعمت‌پور بعد از استراحت در دور نخست در دور دوم در کمتر از دو دقیقه با نتیجه ۸ بر صفر مقابل الکساندر برازون از ونزوئلا به پیروزی دست یافت. وی در دور سوم نیز با نتیجه ۷ بر صفر از سد جاوید حمزاتوف از بلاروس گذشت و به یک‌چهارم نهایی رسید. نعمت‌پور در این مرحله با نتیجه ۸ بر صفر از سد نورسلطان تورسینوف از قزاقستان گذشت و به نیمه‌نهایی رسید. وی برای حضور در فینال با نتیجه ۵ بر ۲ مقابل دامیان یانیکوفسکی دارنده مدال برنز المپیک لندن از لهستان به پیروزی رسید و فینالیست شد. وی در دیدار پایانی با نتیجه ۵ بر ۳ از سد سامان طهماسبی، کشتی‌گیر ایرانی‌الاصل آذربایجان گذشت و مدال طلا را بر گردن آویخت.