moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مرگ "سو" در رهبری مذهبی موجب خلأ قدرت شد. از آن‌جا که پدر "سو"، "سین چونگ بو" تنها نامزد برای رهبری بود، به‌سرعت به‌عنوان جانشین او انتخاب شد. او رئیس سابق روستای هوآ هاو بود و تا زمان مرگش در نگهبانی از دکترین مذهبی و رهبر جنبش خدمت کرد. او فاقد کاریزما، اقتدار، زیرکی سیاسی و وسواس ایدئولوژیک پسرش بود. بنابراین، جنبش شروع به از دست دادن پویایی کرد، و منجر به جناح‌گرایی، منطقه‌گرایی و نفوذ سازمان‌های بیرونی شد، که باعث افزایش خشونت شد، زیرا جناح‌های مختلف داخلی مشغول درگیری‌های بین خود شدند. این گروه مذهبی به چهار دسته تقسیم شد و هر کدام توسط یکی از زیرمجموعه‌های نظامی سابق "سو" رهبری می‌شد، "سوآی" عنوان فرمانده کل نیروهای مسلح هوآ هاو را به‌عهده گرفت. رهبران جناح‌بندی‌شده بسیار خشن‌تر بودند و به سوزاندن در ملاءعام، سر بریدن، و اعدام‌های دسته‌جمعی خمرها و ویتنامی‌ها متوسل شدند. هیچ‌یک از فرماندهان نظامی به چیزی غیر از خودفروشی خود توجه نداشتند، و هیچ‌یک از رهبران غیرنظامی توانایی "سو" را برای هدایت یا تشویق به میانه‌روی آن‌ها را نداشتند. خشونت آن‌ها محدود به ویتنام جنوبی نبود. آن‌ها از مرزها عبور می‌کردند و روستاهای کامبوج را غارت می‌کردند. خمرهای محلی با ایجاد گروه‌های دفاعی برای مبارزه با "هوآ هاو" واکنش نشان دادند، درحالی‌که برخی برای امنیت خود تغییر دین دادند. هوآ هاو جنگ ابدی خود را علیه کمونیست‌ها اعلام کرده بود. هاسمن استدلال می‌کند که ترور "سو" یک اشتباه محاسباتی بزرگ از سوی ویت‌مین بود، که در آن زمان به اشتباه معتقد بودند که "هوآ هاو" قدرت مبارزه با فرانسوی‌ها و کمونیست‌ها را ندارد. در اواسط سال ۱۹۴۷، هوآهاوئیست‌ها متعهد به نبرد مسلحانه علیه ویت‌مین بودند. در طول جنگ اول هندوچین، به‌دلیل مخالفت مشترک آن‌ها با ویت‌مین و نیاز به یافتن حمایت مالی برای جایگزینی یارانه‌های دوران جنگ فرانسه، هوآ هاو سطح همکاری با کائو دای و بینه ژویین را حفظ کرد. در ماه‌های منتهی به آتش‌بس فرانکو، ویت‌مین، سعی کرد جناح‌ها یک‌پارچه کند. آنها به‌طور موقت درگیری‌های خود را با فرانسوی‌ها متوقف کردند و در ۸ مه ۱۹۴۷ کم‌تر از یک ماه پس از ترور سو، یک معاهده نظامی با آن‌ها امضا کرد.
پس از ترور "سو"، جنبش مذهبی قلمرو خود را گسترش داد و استان کان تو را نیز دربر گرفت. آن‌ها بیش از یک‌سوم از جنوب ویتنام را کنترل کردند، و مقامات خود را جایگرین کردند، و زیرساخت‌های قابل‌توجهی برای جمع‌آوری مالیات و استخدام نیروهای مسلح ایجاد کردند. سوآی با فرانسوی‌ها اتحاد تشکیل داد و نیروهای هوآ هاو را به‌عنوان نیروهای کمکی در اختیار قرار داد. چندین رهبر دیگر هوآ هاو از به رسمیت شناختن رهبری سوآی امتناع ورزیدند و مذهب همچنان توسط رقابت و جناح‌گرایی متلاشی شد،و به یک ارتش ۲۰۰۰۰ نفری تحت حمایت فرانسه تبدیل شد. آن‌ها بر بیش‌تر مناطق شمال دلتای مرکزی فرمان‌روایی کردند، و همراه با کائو دای و بینه خویین، در اواسط دهه ۱۹۵۰، در اوایل جنگ ویتنام (۱۹۵۵–۱۹۷۵)، یک حکومت سه‌گانه تأسیس کردند که قدرت خود را افزایش دهند. که تهدید قابل‌توجهی برای ویتنام جنوبی بود. این جمهوری توسط هوآ هاو به‌عنوان یکی از مجموعه دولت‌های مرکزی تلقی می‌شد که هدف آن به حکومت رساندن هوآ هاو بود.
قدرت جدید در سایگون، به رهبری رئیس‌جمهور نگو دین دیم، موفق شد فرانسوی‌ها را بیرون کند. هنگامی که فرانسوی‌ها در سال ۱۹۵۲ به‌دنبال ایجاد ارتش ملی ویتنام بودند، روابطشان با هوآ هاو شروع به بدتر شدن کرد. نیروهای هوآ هاو در مورد حفظ خودمختاری خود مصمم بودند و یکی از فرماندهانشان نیروهای خود را از ارتش ملی خارج کرد و پاسگاه‌هایی را که برای محافظت از آن‌ها تعیین شده بود به آتش کشید. در فوریه ۱۹۵۵، فرانسوی‌ها کمک مالی به هوآ هاو و کائو دای را قطع کردند و رهبران این گروه مجبور شدند از دو فرد ثروتمند کمک بگیرند: رهبر "دیم" (Diệm) و بین ژویین، لی وان وین. سرهنگ ادوارد لنزدیل، که یکی از نزدیک‌ترین معتمدان آمریکایی دیم شد، از طرف دیم با رهبران جنبش ملاقات کرد و به آن‌ها پول داد و ناسیونالیسم دیم را تحسین کرد. دیم و برادرش، "نگو دینه نو"، با رهبران مذهبی مراودات مستقیم داشتند. درحالی‌که چهره‌های کلیدی جنبش موافقت کردند که در ازای میلیون‌ها دلار آمریکا از دولت حمایت کنند، دیگران کم‌تر پذیرای درخواست‌های "دیم" بودند و زمانی‌که دریافتند دیم انتظار داشته که از خودمختاری چشم‌پوشی کنند، بسیاری ناراحت شدند. آن‌ها در مورد درخواست دیم برای واگذاری کنترل منطقه اداری خود به دولت سایگون و همچنین پاسخ دیم به امتناع سوآی نگران بودند. دیم ارتش ملی ویتنام را به منطقه اعزام کرد و تهدید کرد که در صورت مقاومت نیروهای هوآ هاو، مقر سوآی را با خاک یکسان خواهد کرد. دولت همچنین حدود صد هزار مسیحی کاتولیک در ویتنام را در استان آن جیانگ جابجا کرد. علاوه بر این، منابع هوآ هاو ادعا کردند که نیروهای ارتش ملی به‌دستور دیم که قبلاً متهم به ایجاد یک ارتش فرقه‌ای تماماً کاتولیک شده بود و به دنبال کاتولیک کردن کشور بود، به مکان‌های عبادتشان هتک حرمت کرده‌اند.
"وان وین" با ائتلاف با دیگر رهبران "کائو دای" و "هوآ هاو" دل رهبران را به‌دست‌آورد و از ثروت خود به آن‌ها پیشنهاد داد، تا جبهه متحد نیروهای ملی‌گرا را در مخالفت با دولت سایگون (اوایل مارس ۱۹۵۵) تشکیل دهد. با افزایش مخالفت‌ها با "دیم"، آنها شروع به اشغال خانه‌های دارای موقعیت استراتژیک در سایگون کردند تا به‌عنوان پایگاهی برای حمله به تأسیسات مهم دولت سایگون استفاده شود. امپراتور "سلسله نگوین"، بائو دای، از جبهه متحد نیروهای ملی‌گرا حمایت کرد و به آمریکایی‌ها اطمینان داد که دیم در انجام وظیفه خود کاملاً ناتوان است. زمانی که دیم و آمریکایی‌ها به‌دنبال جلب حمایت بائو دای بودند، او آن‌ها را رد کرد، زیرا پول کمتری نسبت بین ژویین پیش‌نهاد کردند. جبهه متحد نیروهای ملی‌گرا سعی کرد برای خلع دیم از ایالات متحده حمایت کند، اگرچه آمریکایی‌ها این موضوع را رد کردند و تهدید کردند که اگر کسی تلاش کند دیم را سرنگون کند، از او حمایت خواهند کرد. جبهه متحد نیروهای ملی‌گرا به‌دنبال راه‌هایی برای بی‌ثبات کردن دولت دیم بدون انجام کودتا بود. رهبران جنبش به او اولتیماتوم دادند و خواستار نمایندگی در دولت ویتنام جنوبی و تأمین بودجه برای ارتش بودند؛ ارتشی که برای حفظ کنترل بر شاه‌نشین‌های منطقه‌ای تحت حاکمیت آن‌ها لازم بود. این مورد درخواست دیم رد شد.
ژنرال جی لوتون کالینز معتقد بود که اگر دیم تسلیم خواسته‌های جنبش شود، محکوم به فنا خواهد بود. او فکر می‌کرد که جسارت گروه‌ها در ارائه این اولتیماتوم نشان می‌دهد که آن‌ها در حال برنامه‌ریزی تجمعات ضد دیم در سایگون هستند. به گفته کالینز، دولت سایگون نمی‌توانست اجازه دهد راه‌پیمایی‌ها بدون چالش برگزار شود و مجبور بود برای پایان دادن به آن وضعیت مداخله کند. او به دیم توصیه کرد که با جبهه متحد نیروهای ملی‌گرا به توافق برسد تا بتواند اعضای خود را متقاعد کند که وفادار به دولت بمانند. در ابتدا، دیم موافقت کرد که با رهبران جبهه متحد نیروهای ملی‌گرا مذاکره کند، اما زمانی‌که آن‌ها اعلام کردند که خواسته‌هاشان غیرقابل‌مذاکره است، ایده توافق را رها کرد. او مطمئن بود که ارتش ملی ویتنام دستورها او را برای سرکوب هر گروه مخالف اجرا خواهد کرد، زیرا در ماه‌های اخیر وفاداری بسیاری از افسران ارتش را به‌دست آورده بود. با این حال، کالینز حمایت ارتش از دیم را بیهوده شمرد و به او توصیه کرد از استفاده از زور و خشونت اجتناب کند، و در عوض به‌دنبال مصالحه باشد. اگرچه کالینز دیم را از اجرای نقشه‌هایش علیه بینه ژویان منصرف کرد، اما دومی، که به حمله ارتش ملی مشکوک بود، بدون جلب رضایت آمریکا، حرکتی را علیه وفاداران دیم انجام داد. این کار منجر به درگیری بین این دو گروه شد که به‌طور موقت، و با آتش‌بسی که توسط کمیسر کل فرانسوی پل الی اجرا شد، متوقف شد. کالینز با این ایده به واشینگتن رفت که دیم باید عوض شود. دوایت آیزنهاور، رئیس‌جمهور ایالات متحده، تصمیم او را پذیرفت و جان فاستر دالس، وزیر امور خارجه ایالات متحده، تلگراف‌هایی را به سایگون نوشت و به باو دای و دیگر رهبران ویتنامی اطلاع داد که جایگزینی برای دیم پیدا کنند. این طرح زمانی که نبرد جدیدی در سایگون بین ارتش ملی و بین ژویین آغاز شد، متوقف شد. وفاداران دیم، بینه ژویین را درهم شکستند، و دومی تنها با مداخله الی از نابودی نجات یافت.
ادگار فور، نخست‌وزیر فرانسه، در تلاش برای حفظ بین ژویین، دولت دیم را ناتوان اعلام کرد. زمانی که کالینز در واشینگتن بود، الی با راندولف کیدر، سفیر موقت ایالات متحده صحبت کرد و از آمریکایی‌ها خواست که برای خلع دیم به فرانسه بپیوندند. کیدر نمی‌دانست سیاست رسمی دولت ایالات متحده در مورد دیم چیست، بنابراین با عدم اطمینان صحبت کرد. درحالی‌که کیدر و الی در حال مشاجره بودند، ۲۰۰ نفر در تالار شهر سایگون جمع شدند تا مجمع عمومی نیروهای دموکراتیک و انقلابی ملت را اعلام کنند. ژنرال نوین گیاک نگ (۱۸۹۷–۱۹۶۷) از هوآ هاو، با همراهی تین مین ته و نگوین تانفونگ از کائو دای، مجمع را رهبری کرد. اعضای آن عکس بزرگی از بائو دای را پاره کردند، آن را از پنجره به بیرون پرتاب کردند و قبل از شروع جلسه در خیابان روی آن راه رفتند و به محکومیت فرانسوی‌ها و متحدانش پرداختند. سپس مجمع فهرستی از خواسته‌ها را تهیه کرد که شامل کناره‌گیری بائو دای، برکناری تمام نیروهای فرانسوی و تشکیل دولت جدید به ریاست دیم بود. آن‌ها کمیته‌ای تشکیل دادند تا خواسته‌ها را به دولت برسانند، اما وقتی به کاخ رسیدند، ژنرال نگوین وان وی را در دفتر دیم پیدا کردند و اعلام کردند که او ارتش را به دستور باسو دای به دست می‌گیرد. وی توسط چندین عضو کمیته به گروگان گرفته شد و مجبور شد برنامه‌های خود را لغو کند. پس از این‌که یک سرهنگ چترباز دیم را تهدید کرد، وی را رها کرد و وی روز بعد به پاریس رفت. در این مرحله، گزارش‌هایی از درگیری‌ها در ویتنام جنوبی به ایالات متحده رسید و باعث موجی از حمایت از دیم در میان نمایندگان کنگره و عموم مردم شد. قضاوت کالینز دیگر برای آیزنهاور و دالس قابل قبول نبود و رئیس‌جمهور تصمیم گرفت کاملاً از دیم حمایت کند.
ارتش ملی ویتنام بقایای بین ژویین را در عرض چند ماه از بین برد، مگر برای چند گروه کوچک که به ویت‌مین پیوستند. ژنرال‌های نگو، با کات، سوآی و تان نگوین در اواخر ماه مه ۱۹۵۵ از هوآ هاو به دولت سایگون اعلام جنگ کردند، زیرا آن‌ها از این‌که امتیازات کافی به هوآ هاو نداده بودند عصبانی بودند. آن‌ها می‌دانستند که رویارویی مستقیم با ارتش ملی فاجعه‌بار خواهد بود، بنابراین پایگاه‌های خود را سوزاندند و ارتش ۱۶۰۰۰ نفری خود را در جنگل پراکنده کردند تا چریکی عمل کنند. آمریکایی‌ها این‌بار دیم را از جنگیدن منع نکردند. ارتش در ۵ ژوئن به رهبری ژنرال دووانگ ون مین، حمله کرد و تا اواسط ژوئن، نیروهای سوآی را در نزدیکی مرز کامبوج سرکوب کرد و او را مجبور به عقب‌نشینی به داخل کامبوج کرد. . نگو و تان نگوین که از ناکارآمدی شورش ناامید شده بودند، تسلیم شدند و ارتش خود را به سایگون تحویل دادند. مبارزات چریکی در ویتنام جنوبی فقط توسط با کات حفظ شد. در ۱۹۵۵، ۲۰۰۰۰ سرباز ارتش ارتش، ۳۰۰۰ نفر از نیروهای با کات را در حومه شهر مورد تعقیب قرار دادند.
طی یک همه‌پرسی که در ماه اکتبر توسط دیم سازمان‌دهی شد، اگرچه مخالفت چندانی با این مانور سیاسی وجود نداشت، اما نیروهای هوآ هاو حملات پراکنده‌ای را به مراکز رأی‌گیری کن تو انجام دادند. له یوئن، سیاستمدار کمونیست، با سوآی و با کات ملاقات کرد، و علی‌رغم اختلافات ایدئولوژیک، با تشکیل کمیته جنوبی جبهه میهنی موافقت کردند، که در نهایت نه تنها بازمانده‌های هوآ هو، بلکه کائو چای و بینه و ارتش شورشیان ژوین را نیز در بر می‌گرفت. سوآی رفراندوم را خلاف قانون اساسی اعلام کرد و عنوان کرد که یک کشور دموکراتیک را ترجیح دهد. مانورهای سیاسی دیم توسط با کات مورد انتقاد قرار گرفت، او ادعا کرد که همه‌پرسی فرصتی بود برای وادار کردن مردم به «برکناری باو دی و دیم به‌عنوان رئیس‌جمهور ویتنام». بنا به گزارش‌ها، دیم ۴ میلیون دلار کمک از دولت آمریکا و سازمان‌های کاتولیک آمریکایی برای حمایت از همه‌پرسی دریافت کرد، که با کات گفت که بخشی از «تلاش آمریکایی‌ها برای کاتولیک کردن ویتنام» بوده‌است. به گفته دان زا، دیم از کمک‌های آمریکا برای رشوه دادن به «کارگران و دانشجویان جوان، و برای درخواست حمایت از موفقیت دیم در کسب ریاست دولت، و عزل باو دایی» سوء استفاده کرد.
برخی از مورخان صداقت منتقدان دیم را زیر سؤال برده‌اند. به گفته مورخ رابرت ناتان، تغییری در سیاست ویتنام، در نتیجه جایگزینی آمریکا به‌جای فرانسه (به‌عنوان نفوذ یک کشور خارجی) و انحراف افکار عمومی و تبلیغات دموکراتیک و شبه‌دموکرات کردن توسط افراد متدین که قبلاً قدرت سیاسی تلقی می‌شدند، رخ داد. سیاست‌مداران گرسنه به گفته ناتان، به‌کارگیری و اتخاذ مفهوم دموکراتیک توسط ژنرال‌های هوآ هاو و متحدانشان بی‌معنی بود، زیرا هیچ‌یک از آن‌ها به قدرت نرسیدند. علاوه بر این، در آن زمان رهبران هوآ هاو توسط مقامات آمریکایی با برچسب «فئودال» یا «گانگستر» اخراج می‌شدند.
دولت دیم همه سازمان‌های مدنی هوآ هاو را لغو کرد. مراسم مذهبی آن‌ها باید کاملاً خصوصی نگه داشته می‌شد و همه جشن‌های عمومی ممنوع بود. نیروهای دیم که اکنون ارتش جمهوری ویتنام (ARVN) نامیده می‌شوند، بیش‌تر سال ۱۹۵۶ را صرف مبارزه با شورشیان هوآ هاو کردند، که به آزار و اذیت دولت ادامه می‌دادند. همچنین، ویت‌مین تعداد کمی از واحدهای خود را تأسیس کردند و هویت آن‌ها را با نام‌های مذهبی مانند «شرکت آزادی هوآ هاو» مخفی نگه داشتند. ارتش جمهوری ویتنام در اوایل سال باقی‌مانده شورشیان هوآ هاو را در غرب دلتای مکونگ هدف قرار داد و خسارات زیادی به آن‌ها وارد کرد. سوآی به ویتنام بازگشت، اما او و ۴۶۰۰ نفر از نیروهایش در فوریه تسلیم شدند. در ماه آوریل، یک گشت دولتی با کات، آخرین رهبر شورشیان را دستگیر کرد. در ۱۳ ژوئیه ۱۹۵۶ پس از محکوم شدن به یک سری قتل در دادگاه، در "کان تو" به گیوتین محکوم شد. لنزدیل نگران بود که اعدام خصومت پیروان کات را با دولت ویتنام جنوبی تقویت کند. در واقع، بخش عمده‌ای از پیروان هوآ هاو به ویت‌کنگ پیوستند، درحالی‌که دولت نیروهای چریکی باقی‌مانده کات را تا ماه مه از بین برد. در حال حاضر، خواهر کوچکتر "سو"، "های تی کیم بیان" رهبر مذهبی جدید جنبش بود، و هوآ هاو در نهایت توسط نیروهای بزرگ سایگون نابود شدند. عملیات نهایی ارتش جمهوری ویتنام در سال ۱۹۶۲ قدرت نظامی هوآ هاو را از بین برد. جسیکا ام. چاپمن، مورخ آمریکایی، استدلال می‌کند که زیرساخت‌های مناطق تحت کنترل هوآ هو به اندازه کافی قوی نبودند که بدون حمایت خارجی دوام بیاورند، زیرا کمک‌های مالی قبلی فرانسه «رگ حیات» این سازمان بود.
در ویتنام جنوبی، سرنگونی رژیم دیم در سال ۱۹۶۳ مصادف با شروع جنگ‌های چریکی در مقیاس بزرگ بود. رهبران حزب کمونیست که اکنون در ویت‌کنگ بودند، و از قدرت نظامی فوق‌العاده‌ای در سراسر کشور برخوردار بودند، به‌منظور اعمال کنترل مؤثرتر بر مبارزه انقلابی در دلتای مکونگ در صدد جلوگیری از واگذاری پیشاهنگ انقلابی به هوآ هاو بودند. علیرغم شکست‌های نظامی، هوآ هاو کنترل سیاسی و مذهبی خود را بر بخش غربی رودخانه باساک و کان ث، پایتخت منطقه‌ای دلتای مکونگ حفظ کردند. آن‌ها سلاح‌های خود را زمین نگذاشتند و گروه شبه‌نظامیانی برای دفاع از سنگر جنبش تشکیل دادند. هوآ هاو برای دولت سایگون قدرتمندتر از آن بود که به جنگ ادامه دهد. با شروع از دولت "نگوین کاو کای" در اواسط دهه ۱۹۶۰، هوآ هاو در "مین تای" تنها ماندند و در ازای تأیید اقتدار ویتنام جنوبی مجوز ضمنی برای ایجاد نوعی حاکمیت به‌دست آوردند. آن‌ها درگیری خود را با کمونیست‌ها از سر گرفتند زیرا دیگر مجبور نبودند ارتش خود را به مبارزه علیه قدرت مرکزی متعهد کنند. توافق ضمنی با دولت ویتنام جنوبی ضرورت حفظ نیروی ذخیره را از بین برد. "هوآ هاو" از استقلال جدید خود برای راه‌اندازی یک جنگ کامل با ویت‌کنگ استفاده کرد. ارتش جمهوری ویتنام به شبه‌نظامیان هوآ هاو در مبارزه با کمونیست‌ها کمک کرد و نیروی اصلی ویت‌کنگ را در مکان‌های مجاور تحت کنترل خود درآورد و به شبه‌نظامیان اجازه داد تا بر مبارزه با چریک‌های کمونیست تمرکز کنند. کمپین ضدکمونیستی هوآ هاو با قصابی بی‌رحمانه‌ای همراه بود و کمونیست‌ها نیز به همان اندازه تلافی کردند.
هوآ هاو توسط هر دولت پس از دیم در ویتنام جنوبی به رسمیت شناخته شد. به‌عنوان یک نیروی منسجم در دلتای مکونگ، جنبش مذهبی اکنون بسیار ارزش‌مند بود. قدرت نظامی و نفوذ سیاسی هوآ هاو توسط دولت ویتنام جنوبی مورد استقبال قرار گرفت و هوآ هاو به‌طور ضمنی از هر رژیم پس از دیم در سایگون حمایت کرد. اعضای این مذهب به تدریج در تمام سطوح حکومتی، از دهکده‌ها و شهرها گرفته تا نمایندگان پارلمان ملی، به مقاماتی رسیدند. در حال حاضر، هوآ هاو به هدف اصلی خود یعنی استقلال دینی دست یافته بود. اقتدار بودایی ارتدوکس دیگر بر اساس مذهبی علیه هوآ هاو تبعیض قائل نشد.
قدرت نظامی "هوآ هاو" در امتداد خطوط مذهبی سازمان‌دهی شده بود و توانایی تضمین سطح بالایی از امنیت محلی در استان‌هایی که تحت کنترل آن‌ها بود، قدرت‌مندترین اهرم نفوذ را برای این گروه فراهم کرد. "هوآ هاو یک" نیروی مذهبی به تمام معنا بود که وظیفه حفاظت از فدائیان خود را بر عهده داشت. پس از بازسازی ساختار نیروهای مسلح ویتنام جنوبی، هوآ هاو، یک گروه شبه‌نظامی محلی تشکیل دادند و از مناطق مرکزی محافظت کردند و از دسترسی ویت‌کنگ به ثروت‌های کشاورزی خود ممانعت کردند. ارتش ویتنام به سه رده تقسیم شد: ارتش جمهوری ویتنام که یک نیروی نظامی منظم بود، و دو طبقه از نیروهای زمینی نیز زیر نظر ارتش جمهوری ویتنام وجود داشت: «نیروی مردمی» و «نیروی منطقه ی». افرادی که در نیروی مردمی بودند فقط اجازه داشتند در مناطقی که در آن سکونت داشتند، منصوب شوند، درحالی‌که نیروهای منطقه‌ای فقط اجازه داشتند در مناطق داخل استانی که در آن ساکن بودند، استخدام شوند. این یک فرصت فوق‌العاده برای هوآ هاو بود تا یک نیروی قوی و متحد برای دفاع از سرزمین خود و مبارزه مؤثر با ویت‌کاگ ایجاد کنند. پیش‌تر، مردم محلی که نیروهای مسلح هوآ هاو را تشکیل می‌دادند از طریق مالیات‌های محلی تأمین مالی می‌شدند، اما اکنون، هوآ هاو توسط دولت سایگون پول تأمین می‌شد تا از خود دفاع کند.
توانایی این گروه در عملیات ضدچریکی با سطح بالای امنیتی در استان‌هایی که در آن فعالیت می‌کرد محرز بود. یکی از استان‌های جیانگ، بالاترین رتبه امنیتی را در میان استان‌های ویتنام جنوبی داشت. علی‌رغم این‌که لانگ زوین، مرکز استان و تنها ۳۰ مایل از مرز کامبوج فاصله دارد، توسط مناطقی با رتبه‌بندی امنیتی نزدیک به انتهای فهرست ملی احاطه شده بود. دژ هوآ هاو در رتبه دوم امنیتی دلتای مکونگ بود. امنیت منطقه مشاوران آمریکایی را بر آن داشت تا مقامات بلندپایه بازدیدکننده را به استان آن گیانگ دعوت کنند، جایی که وضعیتش نمایان‌گر پیشرفت چشم‌گیر جنگ بود. علی‌رغم جنگ چریکی وحشیانه‌ای که بقیه دلتای مکونگ را دربر گرفته بود، آن جیانگ تا پایان درگیری پناهگاه صلح باقی ماند. هیچ لشکری از ارتش جمهوری ویتنام هرگز برای انجام عملیات جنگی تمام‌وقت در استان منصوب نشد و تلاش‌های آن محدود به جلوگیری از مسیرهای نفوذ کمونیست‌ها و محافظت از اردوگاه‌های استان‌های هم‌جوار بود. علاوه بر این، در سراسر دلتای مکونگ، نیروهای زمینی "آن گیانگ" کم‌ترین میزان فرار را داشتند.
در اواسط دهه ۱۹۷۰، رئیس‌جمهور "نگوین وان تیو"، که در سال ۱۹۶۷ قدرت را در دست گرفت، با مخالفان داخلی مواجه شد. او پس از چند اعتراض خیابانی، شروع به سرکوب مخالفان، از جمله شبه‌نظامیان "هوآ هاو" کرد. به‌دنبال آن، شش جناح بزرگ هوآ هاو اعلامیه‌ای را در روستای "هوآ هاو" امضا کردند و خواستار پایان دادن به همه فعالیت‌هایی شدند که برای وحدت مضر بودند، و مخالفتی را با سایگون تشکیل دادند. آن‌ها به صدها هزار نفر از فراریان ارتش جمهوری ویتنام پناه داده و از آن‌ها محافظت کردند و آن‌ها را در ارتش خود سازمان‌دهی کردند و تسلیحات آمریکایی به‌دست‌آمده از فرماندهان فاسد ارتش جمهوری ویتنام را در اختیار آن‌ها قرار دادند. "هوآ هاو"، با ایجاد یک «نیروی گارد غیرنظامی»، تبدیل به یک دشمن سرسخت برای "تیه‌ئو" شد، که در ۳۰ ژانویه ۱۹۷۵ انحلال شبه نظامیان "هوآ هاو" را اعلام کرده بود. آنها "له ترونگ توان"، مدیر مؤسسه مرکزی "هوآ هاو"، و "تران هاو بای"، فرمانده شاخه نظامی "بائو آن" را دستگیر کردند. این افراد به دادگاه نظامی کان تو فرستاده شدند و در آن‌جا به شش سال کار سخت محکوم شدند. نیروهای دولتی تا فوریه ۶۰۰ هوآهاوئیست را دستگیر کردند و درگیری در دلتای مکونگ رخ داد. سربازان ارتش جمهوری ویتنام پس از محاصره ده هزار "هوآ هاو"یی، هفت شبه‌نظامی هوآ هاو را کشتند و شانزده تن دیگر را زخمی کردند، از جمله شبه‌نظامیانی از شاخه نظامی‌ای که اکنون ممنوع شده بود. "لونگ ترونگ تونگ"، رهبر هوآ هاو و اعضای شورای عالی جنبش در میان محاصره‌شدگان بودند. با وجود همه این‌ها، "آن جیانگ"، استان اصلی مذهب، تا آخرین ماه‌های جنگ به یک پایگاه دولتی تبدیل شد.
قبل از سقوط سایگون در سال ۱۹۷۵، حداقل دو گردان نیروی منطقه‌ای "هوآ هاو" به استان همسایه کین گیانگ فرستاده شدند و صدها هزار هوآ هاویی در واحدهای ارتش جمهوری ویتنام در سراسر کشور خدمت کردند. هزاران سرباز آموزش‌دیده دیگر در استان‌های آن جیانگ و چاو دوک مستقر شدند. بسیاری از این سربازان به نیروهای چریکی در حومه مقر هوآ هاو پیوستند که در اثر جنگ آسیب ندیده بود. پس از جنگ، گزارش‌هایی مبنی بر شورش نظامی بزرگ ضدکمونیستی در دلتای مکونگ منتشر شد، اگرچه به‌دلیل ماهیت پنهان‌کارانه کشور در آن زمان اطلاعات زیادی در دست نیست. در نوامبر ۱۹۷۷، یک فرمان دولتی تصریح کرد که فعالیت‌های مذهبی باید با سوسیالیسم سازگار باشد. اعمال انفرادی "هوآ هاو" مجاز بود، اما اشاره صریح به "سو" مجاز نبود و آثار مکتوب او غیرقانونی بودند. مقامات کمونیست ویتنامی عملیات نظامی برای شکست نیروهای باقی‌مانده را در ژانویه ۱۹۷۸ گزارش کردند. رسانه‌های آمریکایی تصور می‌کردند که آن‌ها شورشیان "هوآ هاو" هستند که تعدادشان به هزاران نفر می‌رسید. هوآ هاو در سال 1978 ادعا کرد که سه میلیون طرف‌دار دارد. دولت جدید این دین را ممنوع کرد، اما به پیروانش اجازه داد تا در خانه عبادت کنند. بسیاری از هوآ هاوئیست‌ها به کامبوج گریختند، یا به ایالات متحده مهاجرت کردند تا از آزار بیش‌تر جلوگیری کنند. در همین حال، رهبران مذهبی هوآ هاو راه‌های مختلفی برای هم‌کاری با مقامات محلی پیدا کردند. برخی از رهبران دیدگاه سیاسی‌تری داشتند و مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. برخی از رهبران از بحث سیاسی خودداری کردند و در برخی زمینه‌ها تنها ماندند. برخی در مورد سوءاستفاده‌های دولت، که باعث تنش می‌شد و آن‌ها را شورشیان تلقی می‌شدند، انتقاد کردند.
دولت ویتنام در سال ۱۹۹۹ مذهب "هوآ هاو" را به رسمیت شناخت. در ژوئیه، نیم میلیون هوآ هاوئیست در "آن جیانگ" گرد هم آمدند. گردهمایی‌های مذهبی مشابهی در سال‌های بعد برگزار شد. علی‌رغم این‌ها، دولت کنترل‌های سختی را بر گروه‌های مخالف هوآ هاو که از شاخه‌های مورد تحریم دولت پیروی نمی‌کردند، اعمال می‌کند. گروه‌های حقوقی گفته‌اند که مقامات در "آن جیانگ" به‌طور منظم فداییان را مورد آزار و اذیت قرار می‌دهند، خواندن عمومی نوشته‌های بنیان‌گذار هوآ هاو را ممنوع می‌کنند، و نمازگزاران را از بازدید از بت‌کده‌های هوآ هو در آن جیانگ و استان‌های مجاور منع می‌کنند. بیان جمعی مراسم خاص هوآ هاو، سنت‌های زیارتی، و آزادی مطبوعات توسط مقامات مذموم است. حزب کمونیست ویتنام ادامه سلطه سیاسی خود را با دستگیری مجدد فعالان هوآ هاو نشان داد. دو هوآهاوئیست در سال ۲۰۰۵ در اعتراض به آزار و اذیت مذهبی خودسوزی کردند، و در می ۲۰۰۷ نه نفر دیگر در پی موجی از دستگیری‌ها زندانی شدند. طبق گزارش دیده‌بان حقوق بشر در سال ۲۰۲۰، گروه‌های مذهبی ناشناخته، از جمله گروه‌های هوآ هو، تحت نظارت، آزار و اذیت و ارعاب دائمی قرار دارند و پیروان آن‌ها در معرض انتقاد، ترک اجباری دین، دستگیری، بازجویی، شکنجه و حبس قرار می‌گیرند. بر اساس منابعی دیگر، اعضای گروه‌های ثبت‌نشده هوآ هاو در موارد متعدد مورد آزار و اذیت قرار گرفتند، از جمله زندانی کردن شش هوآهاوئیست که متهم به سازماندهی اعتراضات ضددولتی بودند.
منابع هوآ هاو بیان می‌کنند که از اواسط سال ۲۰۱۹، حبس خانگی برای ۶۷ پیرو هوآ هاو اعمال شده‌است. افرادی که در برابر تلاش‌های پلیس برای جلوگیری از حضور مدعوین در جلسات هوآ هاو مقاومت می‌کنند، عامل اکثر دستگیری‌ها بوده‌اند. پلیس چنین سرپیچی‌ای را «برانگیختن اغتشاش» می‌دانست. در اکتبر ۲۰۱۹، شش عضو یک گروه ثبت‌نشده "هوآ هاو" درحالی‌که در حال حرکت به‌سوی تظاهرات علیه تخریب برنامه‌ریزی‌شده معبد هوآ هاو بودند، توسط پلیس یونیفورم‌پوش در استان آن جیانگ مورد حمله قرار گرفتند. کلیسای بودایی هوآ هاو که توسط دولت به رسمیت شناخته شده بود از تخریب معبد حمایت کرده بود، اما مدافعان آن استدلال کردند که هنوز برای آن‌ها قابل استفاده و مقدس است. بر اساس گزارش سالانه ۲۰۱۹ کمیسیون ایالات متحده در مورد آزادی مذهبی بین‌المللی، مقامات محلی در استان موانع و ایست‌های بازرسی پلیس ایجاد کردند تا پیروان فرقه را از جشن گرفتن اعیاد مذهبی مهم، مانند تولد بنیان‌گذار خود جلوگیری کنند. در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۹، به گفته "آن جیانگ"، یک روزنامه مستقر در ویتنام، یک بودایی هوآ هاو به‌دلیل اظهارات انتقادی در رسانه‌های اجتماعی در مورد دولت به هشت سال زندان محکوم شد.
هوآ هاو به سه شاخه تقسیم می‌شود که به آن‌ها «فرقه» می‌گویند: «خالص»، «بی‌طرف»، و «به رسمیت شناخته‌شده توسط دولت». همه فرقه‌ها از شیوه‌های یکسانی پیروی می‌کنند. تعداد کمی از هوآهاوئیست‌ها تصمیم می‌گیرند که عضو یک فرقه تازه‌تأسیس نباشند. بر اساس منابع هوآ هاو، فرقه‌های "خالص" و "دولتی" کم‌تر از ۴۰۰ طرف‌دار دارند، درحالی‌که بقیه اعضای فرقه "بی‌طرف" هستند. پیروان فرقه "خالص" کاملاً به آموزه‌های "سو" متعهد هستند. یکی از آرمان‌های اصلی آن‌ها مخالفت با «دیکتاتوری» است و قصد دارند برای بازپس‌گیری «منافع شرعی» خود مبارزه کنند، درحالی‌که طرف‌داران فرقه "بی‌طرف" با فرقه "خالص" هم‌سو هستند، اما نمی‌خواهند با مقامات مشکلی داشته باشند. اعضای حزب کمونیست ویتنام رهبری فرقه "به رسمیت شناخته‌شده توسط دولت" را بر عهده دارند. به گفته "ویتنامی‌ها" به انگلیسی: "The Vietnamese")، که توسط فعالان و خبرنگاران ویتنامی تشکیل شده‌است، فرقه "خالص" یک سازمان مذهبی ناشناخته است و اعضای آن اجازه ندارند مراسم عبادی خود را به‌صورت علنی برگزار کنند، زیرا فقط کمیته اجرایی مرکزی سازمان اختیار برگزاری چنین رویدادهایی را دارد.
آموزه معنوی "هوآ هاو" اساساً بودایی است. به‌عنوان نمونه‌ای از پروتستانتیسم بودایی نام‌گذاری شده‌است. در هوآ هاو ملغمه‌ای از بودیسم، نیاپرستی، آیین‌های حیوانی، و عناصر آموزه‌های کنفوسیوس، دگرگون شد و با آداب و رسوم دهقانان دلتای مکونگ تطبیق یافت. همچنین تحت‌تأثیر جنبه‌های هزار ساله بودیسم خمر قرار گرفت.
بین سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۶، "سو" مجموعه‌ای از کتابچه‌ها را نوشت که عناصر اعتقادی «بودیسم ماقبل فرقه‌ای» و کاربرد آن در فرهنگ دهقانی در آن زمان را تشریح می‌کرد. متون مکتوب اصلی او برای اولین بار در سال ۱۹۴۸ پس از مرگش به‌صورت کتاب گردآوری شد. "سو" تأکید کرده بود که قصد او بازگشت به آموزه‌های اصلی اندیشه "بو سون کای هنگ" است. او به‌خاطر بازگشت به گذشته مورد انتقاد قرار گرفت، اگرچه بیش‌تر انتقادها از سوی روشن‌فکران غربی بود که ارتباط ارزش‌های سنتی را با نگرانی‌های معاصر زیر سؤال بردند، و بیش‌تر اعمال فرقه‌ای را به‌عنوان خرافات رد کردند و اصرار داشتند که دین جایی در سیاست ندارد. بازنگری این دکترین به‌عنوان پاسخی به انتقادهای خاص، به‌جای این‌که نتیجه بازنگری مستدل خودش باشد، به او تحمیل شد. در نتیجه، این تجدیدنظر به اندازه حمله‌های انتقادی بی‌نظم بود؛ بنابراین، تفکر "هوآ هاو" یک بازنگری سنجیده از مجموعه‌ای از ایده‌های قدیمی نیست. جنبه‌های مذهبی و سکولار فلسفه "هوآ هاو" به‌طور جدایی‌ناپذیری به هم مرتبط هستند. ارزش‌های معنوی دارای انشعاب سکولار هستند و راه‌حل‌های مذهبی اغلب برای آنچه که دغدغه‌های اجتماعی و سیاسی تلقی می‌شوند، پیشنهاد می‌شوند.
"سو"، که پیروانش از او به‌عنوان «استاد با فضیلت» یا «استاد اعظم» یاد می‌کنند، با مفاسد اجتماعی ویتنام، کودک‌همسری، همسریابی، قمار و االکلیسم و تریاک را ممنوع کرد. او پول را به‌عنوان منبع شرارت، هم برای کسانی‌که فاقد آن هستند و هم برای کسانی که دارایی بیش از حد دارند، به‌تصویر می‌کشد، و بر صرفه‌جویی و کار سخت برای فقرا تأکید می‌کند؛ درحالی‌که بر ارزش اجتماعی انفاق برای ثروتمندان تأکید می‌کند. "سو" مخالف سود و رقابت بود و به مفهوم بداخلاقی ربا اعتقاد داشت. زندگی شهری، به گفتهٔ "سو"، محل رقابت بی‌امان و مصرف خودنمایی بود. احساسات ضدشهری او نه تنها از اعتقاداتش به شر ذاتی شهرهای بزرگ سرچشمه می‌گیرد، بلکه از این‌که این شهرها راه فراری برای افرادی فراهم می‌کنند که به دنبال اجتناب از استرس‌های زندگی جمعی هستند، سرچشمه می‌گیرد. اکثر مشکلات مدرن به تمدن غرب مربوط می‌شد، که خود را در سبک زندگی شهری نشان داد. گفته می‌شد که تصور مردم از اجتماع به‌دلیل زندگی شهری مختل شده‌است. ساکنان شهر متهم به بی‌صداقتی، پیچیدگی بیش از حد، و وسواس به ارزش‌ها و ظواهر مادی بودند. "سو" شهرنشینی و صنعتی شدن را نتیجه تسخیر استعماری و در نتیجه چیزی می‌دانست که می‌توان با پایان حکومت استعماری معکوس کرد. علی‌رغم این‌که از رفتار برابر و لغو امتیازات ویژه حمایت می‌کرد، او از مخالفان سرسخت مارکسیسم و تضاد طبقاتی بود. در واقع، "هوآ هاو" مالیات‌های زیادی برای نوکیشان وضع می‌کرد تا خدمات رفاهی و حمایت نظامی را پوشش دهد.
مشابه سنت نیلوفر سفید چین، معادشناسی "هوآ هاو" از سه دوره بزرگ (تام نگویین) استفاده می‌کند: استقرار، اوج، و نابودی دارما. هرچه بشریت به پایان «عصر پایه» (hạ ngươn) نزدیک‌تر شود، با فجایع بیش‌تری مواجه خواهد شد و در نهایت به «پایان جهان» (tận thế) می‌انجامد. سپس یک «عصر عالی» نوین (thượng ngươn) ظهور خواهد کرد که با بازآفرینی اخلاقی مطلق و ایمان صادقانه متمایز می‌شود. اگر مؤمنان از اخلاق اعلام‌شده پیروی کنند، می‌توانند انتظار داشته باشند که در یک مجلس بزرگ شرکت کنند که در آن بر اساس شایستگی‌های خود مورد قضاوت قرار خواهند گرفت. مایتریا ریاست این مجلس که نام آن «مجلس گل اژدها» است را بر عهده خواهد داشت، و در آن او به اوج روشن‌گری خود خواهد رسید و دوره جدیدی از جوان‌سازی را آغاز خواهد کرد.
"سو" به‌دنبال وحدت و اصلاح ماهایانه بود که بزرگ‌داشت نیاکان را گرامی می‌دارد و برای زندگی دهقانی مناسب است. او سعی کرد انتقادی از عناصر معادشناختی "بو سون کای هنگ" ایجاد کند که قبلاً هرگز انجام نشده بود. از سوی دیگر، میل "سو" برای شکستن چرخه نبوی و مسیحایی هرگز به‌طور کامل تعریف یا برآورده نشد. مرگ مرموز او حتی امید به بازگشت دوباره را بیدار کرد و راه را برای ادعاهای تناسخ در اشکال مختلف هموار کرد.
برخلاف بودیسم ارتدکس، "هوآ هاو" از تشریفات پیچیده معابد اجتناب می‌کند، هیچ نظم رهبانی را حفظ نمی‌کند، و تمرینات خانگی را آموزش می‌دهد.. "سو اعتقاد داشت" که هر فدایی می‌تواند ارتباط مستقیمی با گوتاما بودا داشته باشد و ایمان درونی مهم‌تر از مناسک بیرونی است. ایمان نیازی به مجسمه یا ابزار گران‌قیمت ندارد، زیرا ایمان آن است که وقتی یک مؤمن که زندگی «درست» داشته‌است می‌میرد، فقط به یک تشییع جنازه ساده نیاز دارد تا عبور او را به زندگی پس از مرگ تسریع کند. چنین احکامی در کاهش هزینه دین برای دهقانان بسیار مهم بود. به‌دلیل سادگی ظاهری. معابد "هوآ هاو" اغلب یک سازه گچ‌بری ساده با سقف کاه‌گلی است. تزئینات مذهبی نیز به همین ترتیب ساده هستند.
مهم‌ترین محراب "هوآ هاو" در بیرون از محل سکونت ساخته شده‌است که در مقابل آن سجده‌های آیینی انجام می‌شود (محراب بهشت، به انگلیسی: Heaven's altar)، و مکان مشخص سنت "هوآ هو" است. این محراب یک لوح چوبی به ابعاد ۴۰ در است که توسط یک ستون بالایی به‌طول است که بر روی آن هدایا گذاشته می‌شوند. این نشان‌دهنده محرومیت و فناپذیری و فروتنی پیروان است. پیروان با پاها و گاهی با زانوی خود محکم بر زمین زده و در ارتباط مستقیم با بهشت دعا می‌کنند.
آموزش متخصصان مذهبی غیرروحانی در دهه ۱۹۵۰، زمانی که اولین آثار توضیحی "هوآ هاو" منتشر شد، آغاز شد. در دهه ۱۹۶۰ مراکز مطالعاتی شروع به تکثیر آموزه‌ها کردند و نخبگان برای آموزش به مردم آموزش دیده بودند. به رسمیت شناختن دولت به این گروه اجازه داد تا فعالیت‌های اجتماعی و خیریه‌اش را گسترش دهد، و آثاری از نوشته‌های "سو" را بازنشر و ترجمه کند، و پرتره‌هایی از او را چاپ کند که بعدتر به عبادت تبدیل شد. همچنین کتابخانه‌هایی بسازد، و مراکز آموزشی تأسیس کند. این امکان فراهم آمد که "داک گیان دونگ" ساخته شود؛ که عمارت‌های کنار جاده‌ای بودند که به دهقانانی که در مزارع کار می‌کردند اجازه می‌داد به خوانش‌های عمومی از متون مقدس گوش دهند.
برای نشان دادن درک جهان، نماز در مقابل یک میز خالی که با پارچه قرمز پوشیده شده‌است خوانده می‌شود. آب به‌عنوان نشانه پاکیزگی، گل‌های محلی به نشانه پاکی و مقدار کمی بخور برای دفع ارواح شیطانی تنها نذری فیزیکی هستند. مناسک منظم "هوآ هاو" به چهار نماز در روز محدود می‌شود: دعای اول به بودا، دعای دوم به «حکومت پادشاه روشن‌فکر» که متأثر از تفکر مسیحایی غربی است، دعای سوم به والدین و بستگان زنده و فوت‌شده، ودعای چهارم تقدیم به کسانی است که نمازگزار می‌خواهد «اراده اصلاح و انفاق و رهایی از زنجیرهای جهل» داشته باشند. طبق فلسفه "هوآ هاو،" پیروان باید سه پیوند اساسی را حفظ کنند: «رابطه بین حاکم و رعیت»، «رابطه بین پدر و پسر»، و «رابطه بین زن و شوهر». پنج فضیلت «خیرخواهی»، «درستی»، «شایستگی»، «خرد» و «امانت‌داری» باید رعایت شود. آن‌ها باید بیش از هر چیز در هماهنگی با یکدیگر زندگی کنند.
به گفته "تان وو-دای"، زمانی که دولت این مذهب را به رسمیت شناخت، هوآهاوئیست‌ها شروع به ارائه امکانات رفاهی به جامعه، مانند غذای رایگان، سرپناه، لباس، گیاهان دارویی، و زیرساخت‌های حمل و نقل روستایی کردند. برای "هوآ هاو"، ایجاد دهکده‌های جدید اقدامی شایسته بود. در اوایل دهه ۱۹۷۰، هوآهاوئیست‌ها به‌طور فعال روستاهای جدیدی را از تالاب‌های نی ایجاد می‌کردند. با وجود این، مردم ویتنامی خارج از دلتای مکونگ اطلاعات کمی در مورد زندگی مذهبی "هوآ هاو" دارند.
در اوایل شکل‌گیری این دین، لفاظی آخرالزمانی "سو" بازتاب شدیدی داشت. چندین مورد از قربانی انسانی توسط متخصصان "هوآ هاو" مستند شده‌است. این قتل‌های آیینی به دلایل مذهبی توجیه می‌شد و برخی معتقد بودند که ارواح تشنه خون انسان هستند. اگرچه قربانی کردن انسان قبل از "هوآ هاو" در ویتنام ناشناخته نبود، مورخ "هوئه-تام تای" استدلال می‌کند که پیش‌بینی‌های "سو" در افزایش دفعات چنین حوادثی در دهه ۱۹۴۰ نقش داشته‌است.
از نظر تاریخی، از واعظان فرقه‌ای ویتنامی انتظار می‌رفت که اعمال جادویی و شفابخش انجام دهند، اما نویسندگان "هوآ هاو" معتقد بودند که جادو خرافات است، و از این رو با روحیه ذن ناسازگار است. یک مبلغ باید توانایی‌های ویژه خود را قبل از پذیرفته شدن موعظه نشان می‌داد، که استفاده از جادو را ضروری می‌کرد. "تای" معتقد است که این تأکید از بی‌سوادی جمعیت دلتای مکونگ ناشی می‌شود. او این را با دین‌های نجات‌گرای چینی مقایسه می‌کند، که بیش‌تر از کلمه نوشتاری استفاده می‌کردند، اما طرف‌دارانشان نیز در جوامع خود ساکن بودند. فقدان ادبیات مذهبی و تمرکز بر اثبات جادو، سبکی از رهبری را بر اساس جذابیت شخصی به جای مشروعیت موروثی به‌وجود آورد.
طرف‌داران "هوآ هاو" پرچم خاص خود را دارند؛ مستطیل قهوه‌ای بدون شخصیت یا تصویر. نشان "هوآ هاو" دایره‌ای و قهوه‌ای است، با یک نیلوفر آبی سفیدرنگ در مرکز و حروف اول PGHH (زبان ویتنامی: "") بر روی. آن‌ها همچنین تعطیلات خاص خود را دارند. هوآهاوئیست‌ها سه روز عید را در هر سال قمری ویتنامی جشن می‌گیرند: هجدهمین روز از ماه پنجم، سالگرد تأسیس بودیسم "هوآ هاسو،" روز بیست و پنجم ماه یازدهم، میلاد بنیان‌گذار، و روز ۲۵ از ماه ۲، تاریخ «ناپدید شدن» بنیان‌گذار.
برای پیرو شدن، یک داوطلب باید خود را با کمک دو نفر از وفاداران تأییدشده و آشنا به احکام دینی و محدودیت‌های اخلاقی به کمیته مدیریت روستا معرفی کند. نوکیش پس از پذیرفته‌شدن در ملاءعام، به خانه برمی‌گردد تا به خانواده خود بگوید که در کنار سه جواهر بودیسم پناه گرفته‌اند و در برابر محراب اجداد دعا می‌کنند، و سپس نسخه‌ای از اثر "سو"، "" (به ویتنامی: Cách tu hiền và sự ăn ở của một người bổn đạo) به او داده می‌شود. اگر هیچ کمیته مدیریتی وجود نداشته باشد، پذیرش توسط دو طرف‌دار رهبری می‌شود تا زمانی که بتوانند به نزدیک‌ترین کمیته مراجعه کنند. هر کسی که می‌خواهد جامعه را ترک کند باید تصمیم خود را به دو دنبال‌کننده یا کمیته اطلاع دهد. هر کس مخالف آموزه‌های "سو" باشد از جامعه اخراج می‌شود و مسئولیت اعمال او به‌عهده خود اوست. هیئت‌های مدیریت روستاها از اواخر دهه ۱۹۴۰ تحت صلاحیت یک هیئت بین‌استانی و در نهایت یک هیئت مدیریت مرکزی قرار گرفتند که مسئولیت آموزش بودایی و اعمال شرایط پذیرش در دین را بر عهده داشت. با این حال، از آن‌جایی که توسط جناح‌های نظامی کنترل می‌شد، پاسکال بوردو، مورخ، استدلال می‌کند که فاقد نمایندگی واقعی است.
طبق یک مطالعه در سال ۲۰۱۹ توسط مأمورحقیقت‌یاب وزارت کشور بریتانیا در ویتنام، "هوآ هاو" چهارمین دین بزرگ این کشور است. طبق گزارش ۲۰۱۹ بین‌المللی آزادی مذهبی وزارت امور خارجه ایالات متحده، بر اساس برآوردهای دولت ایالات متحده، کل جمعیت ویتنام ۹۷٫۹ میلیون نفر بود. آمار دولت ویتنام از ژانویه ۲۰۱۸ نشان داد که هوآهاوئیست‌ها حدود ۱٫۵٪ از جمعیت ویتنام را تشکیل می‌دهند. تخمین‌های رسمی تعداد هوآهاوئیست‌ها را ۱٫۳ میلیون نفر می‌دانند، اگرچه برآوردهای غیررسمی آن را بیش از ۲ میلیون نفر می‌دانند. منابعی دیگر پیروان هوآ هاو را ۵۰۰۰۰۰ تا ۱ میلیون، ۴ تا ۵ میلیون یا ۸ میلیون تخمین می‌زنند.
در طول پیدایش "هوآ هاو"، جذابیت این دین در درجه اول به دهقانان فقیر دلتای مکونگ بود. این مذهب هنوز به‌طور انحصاری در این منطقه متمرکز است، به‌ویژه در نواحی استان "آن جیانگ"، "چو مویی" و "فو تان"، و شهرهای "چاو داک" و "لانگ زوین"، و همچنین اطراف استان‌های دونگ تاپ، وین لونگ و کین گیانگ. علاوه بر این، به دلیل مهاجرت پیروان و نه گسترش مذهب در میان جمعیت شهری، پیروان "هوآ هاو" را می‌توان در شهر "هو چی مین" نیز یافت. هوآهاوئیست‌های ثبت‌نشده اغلب در مناطق دورافتاده زندگی می‌کنند و دست‌رسی به آن‌ها دشوار است. در نتیجه، درک چگونگی تعامل جوامع با یکدیگر، یا این‌که آیا آن‌ها توسط یک شبکه ارتباطی به هم متصل هستند یا نه، دشوار است. طرف‌داران "هوآ هاو" در مرکز ویتنام بسیار کم هستند و تقریباً هیچ طرف‌داری در شمال ویتنام وجود ندارد.
جوامع خارج از کشور در اواخر دهه ۱۹۷۰ عمدتاً در ایالات متحده، استرالیا، و کانادا شروع به شکل‌گیری کردند، و همچنین گروه‌های کوچ‌کتری در فرانسه، آلمان و بلژیک. تخمین زده می‌شود که چند ده هزار پیرو "هوآ هاو" در خارج از ویتنام زندگی می‌کنند. بزرگ‌ترین جامعه هوآهاوئیست‌های خارج از کشور در سانتا آنا، کالیفرنیا است.
لیگ برتر فوتبال زنان عربستان بالاترین سطح مسابقات لیگ فوتبال سراسری در عربستان سعودی است که در سال ۲۰۲۰ میلادی تاسیس شد و اکنون با شرکت ۸ تیم برگزار می‌شود.
https://en.wikipedia.org/wiki/Saudi_Women%27s_Premier_League
دوسان میجیک (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال و مربی و مدیر اهل صربستان است.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال یوگسلاوی بازی کرده‌است.
پتروشیمی میاندوآب با مساحت ۲۲ هکتار در سال ۱۳۹۲ تاسیس و در سال ۱۴۰۰ به بهره برداری رسید.
پتروشیمی میاندوآب در موقعیت کیلومتر 8 جاده میاندوآب – زنجان واقع شده است ؛ محصولات پلی
اتیلن سنگین با ظرفیت فعلی ۱۴۲۰۰۰تن در سال میباشد.
مالکیت: پتروشیمی باختر 70درصد، پوشینه متانول 30درصد
کاربردهای اصلی محصولات: خوراك واحدهای تولیدی لوله در صنایع پایین دستی، قطعات پلاستیكی، كابل و غیره.
گوران میلانکو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل کرواسی است که در پست هافبک بازی می‌کرد.
دوسکو میلینکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل صربستان است. او در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرد.
نیکولا میلینکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل صربستان است که در پست هافبک بازی می‌کرد.
علی سونال (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
نمانیا میلیانوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال و مربی فوتبال اهل سوئد است که مدیر باشگاه کرومووگراد است.
باشگاه فوتبال زنان النصر باشگاه فوتبال زنان عربستانی است که در سال ۲۰۲۲ میلادی تاسیس و در شهر ریاض فعالیت می‌کند. نام پیشین این باشگاه المملکه نام داشت. این تیم ۲ بار قهرمان لیگ برتر فوتبال زنان عربستان شده است.
https://en.wikipedia.org/wiki/Al_Nassr_FC_(women)
گوران میلوسویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل صربستان است که در پست مدافع میانی بازی می‌کرد.
آلوگلیپتین () یک داروی خوراکی ضد دیابت در کلاس مهارکننده های DPP-4 (گلیپتین) است. آلوگلیپتین خطر حمله قلبی و سکته را کاهش نمی دهد. مانند سایر اعضای کلاس گلیپتین، باعث افزایش وزن کم یا بدون افزایش وزن می شود، خطر نسبتاً کمی برای هیپوگلیسمی را نشان میدهد و فعالیت نسبتاً کمی برای کاهش گلوکز دارد. آلوگلیپتین و سایر گلیپتین ها معمولاً در ترکیب با متفورمین در افرادی که دیابت آنها به تنهایی با متفورمین به اندازه کافی قابل کنترل نیست استفاده میشود.
آلوگلیپتین یک مهارکننده دی پپتیدیل پپتیداز-4 است که قند خون را مانند دیگری کاهش میدهد.
عوارض جانبی شامل هیپوگلیسمی خفیف بر اساس مطالعات بالینی است. آلوگلیپتین با افزایش وزن و افزایش خطر حوادث قلبی عروقی ارتباطی ندارد. همچنین ممکن است باعث درد مفاصل شود که می تواند شدید و ناتوان کننده باشد. در آوریل ۲۰۱۶ میلادی، سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) هشداری درباره افزایش خطر نارسایی قلبی اضافه کرد.
آینور هوتان سوروجو (* ۱۷. ژانویه ۱۹۸۲ در برلین غربی ; † ۷ فوریه ۲۰۰۵) یک ترک‌-کرد آلمانی بود که قربانی یک قتل ناموسی شد. او با سه گلوله به سر توسط یکی از برادرانش در یک ایستگاه اتوبوس در برلین-تمپلهوف کشته شد.
مرگ او باعث خشم در سراسر آلمان شد و بحثی را در مورد ازدواج‌های اجباری و ارزش‌های خانواده‌های مسلمان ساکن آلمان برانگیخت.
پدرش کریم سوروجو (۱۹۴۰–۲۰۰۷) باغبان بود و اهل روستای اوزونراک در پاسینلر در استان ارزروم (ترکیه) بود. مادرش هانیم سوروجو از روستای مجاور ماریفت می‌آید.Sabine Beikler: "Sürücü-Mord kommt wieder vor Gericht". In: "Der Tagesspiegel", 19. August 2007.Murat Tosun: "Töre cinayetinin anatomisi." In: "Hürriyet", 7. Februar 2005. آنها در اوایل دهه ۱۹۷۰ به برلین (غرب) نقل مکان کردند. هشت فرزند از نه فرزند او در آلمان به دنیا آمدند، هاتون سوروجو با پنج برادر و سه خواهر در کروتسبرگ بزرگ شد. او پنجمین فرزند سوروجو و اولین دختر آنها بود.Sabine Deckwerth, Frank Nordhausen: "Das zweite Leben der Hatun Sürücü". In: "Berliner Zeitung", 4. März 2005. در سن ۱۶ سالگی به اجبار با پسر عمویش اسماعیل در استانبول ازدواج کرد که در سال ۱۹۹۹ توسط او باردار شد. پس از نزاع با او و خانواده مومنش، به تنهایی به برلین بازگشت و در آنجا با پسرش جان (ترکی: "روح"، "زندگی") به دنیا آمد. او به خود لقب "آینور" داد که به معنای "مهتاب" یا "کسی که به اندازه ماه می‌درخشد".Katja Füchsel, Werner van Bebber: "Wo die Erinnerung lebt". In: "Der Tagesspiegel", 5. Februar 2006.Sabine am Orde: "Die Last der Zeugin Melek A." In: "taz", 27. September 2005.
در اکتبر ۱۹۹۹، سوروجو از آپارتمان والدینش در کروزبرگ در نزدیکی کوت‌بسر تور نقل مکان کرد، روسری خود را برداشت و به خانه‌ای برای مادران زیر سن قانونی پناه برد. در آنجا او دیپلم دبیرستان خود را گرفت. در همان زمان او به دنبال حمایت روان درمانی بود. او بعداً به آپارتمان خود در برلین-تمپلهوف نقل مکان کرد و به عنوان یک برق کار شاگردی کرد. او دوره کارآموزی خود را با موفقیت به پایان رساند و در سال ۲۰۰۵ تنها چند روز با تکمیل امتحان کارآموزش فاصله داشت. بلافاصله پس از آن، او می‌خواست به جنوب آلمانMatthias Deiß, Jo Goll: "Ehrenmord. Ein deutsches Schicksal." 2011, ISBN 978-3-455-50237-4, S. 93. نقل مکان کند و بعداً دیپلم حرفه ای خود را بگذراند. از آنجایی که او همچنان می‌خواست مورد قبول خانواده اش قرار گیرد، با پدر و مادر و خواهر و برادرش ارتباط برقرار کرد.
به گفته برادرش آیهان سوروجو، او عصر روز ۷ آوریل با او ملاقات کرد. فوریه ۲۰۰۵ در آپارتمان او. مشاجره شد، اما او همچنان او را در بیرون و در راه به ایستگاه اتوبوس در Tempelhofer Oberlandstrasse همراهی کرد. در آنجا از او پرسید: «از گناهانت پشیمان شدی؟» و سپس با سه گلوله به سر او را کشت. در ۱۴ ام فوریه ۲۰۰۵، پلیس سه تن از برادران او را به عنوان مظنون دستگیر کرد. بازرسان پس از اطلاع از اینکه سوروجو شوهر و خانواده خود را ترک کرده و تصمیم گرفته‌است زندگی مستقلی داشته باشد، مشکوک شدند که انگیزه جنایت یک به اصطلاح «قتل ناموسی» بوده‌است. سوروجو قبلاً چندین بار تهدید به مرگ علیه او را به پلیس گزارش داده بود، اما هیچ حمایتی دریافت نکرد.Ulrike Beseke, Lydia Völker: "Gülsah S. über den „Ehrenmord“: „Ihr Bruder hat sie sexuell belästigt.“" In: "Stern TV" / "RTL", 19. April 2006, Interview.
در ملاء عام، این قتل بلافاصله با شش قتل دیگر در برلین از اکتبر ۲۰۰۴ همراه شد که در آن «قتل ناموسی» یک زن مشکوک به انگیزه آن بود.Dirk Banse, Tanja Laninger: "Mordmotiv: Blut für die Ehre. Seit Oktober mußten in Berlin sechs Frauen sterben, weil sie frei sein wollten." In: "Die Welt", 16. Februar 2005.Katja Bauer: "Drei Brüder wegen Mordes an der Schwester angeklagt." In: "Badische Zeitung", 9. Juli 2005, (PDF; 33 kB).
این پرونده از طریق بحث در یک دانش آموز کلاس هشتمی در دبیرستان توماس مور در برلین-نوکولن، که در آن سه دانش آموز قتل را تأیید کردند، توجه بیشتری را به خود جلب کرد ("این تقصیر خودش است. فاحشه مانند یک آلمانی راه می‌رفت»)، پس از آن، مدیر مدرسه، فولکر استفنس، نامه‌ای سرگشاده نوشت که در بیشتر کلاس‌ها خوانده می‌شد («این دانش‌آموزان با چشم پوشی از قتل، آرامش زندگی مدرسه را از بین می‌برند. ما سخنان نفرت انگیز علیه آزادی را تحمل نمی‌کنیم. ").Tobias Miller, Anne Vorbringer, Sarah Raich: "„Wir dulden keine Hetze“." In: "Berliner Zeitung", 18. Februar 2005. او واکنش سراسری را در رسانه‌ها برانگیخت و بحثی را در مورد یک درس اجباری در مدارس برلین تجدید کرد. رئیس‌جمهور فدرال هورست کوهلر در نامه ای از ژوئیه ۲۰۰۵ از استفنس به خاطر تعهدش تشکر کرد و خاطرنشان کرد: «درک اشتباه از تساهل، تلاش برای هماهنگی یا فقدان شجاعت نباید منجر به نادیده گرفتن قوانین اساسی همزیستی در جامعه ما شود.» دانش آموزان اخطار دریافت کردند.
در ۲۲ ام در فوریه ۲۰۰۵، در محل جنایت، مراسمی با حضور حدود ۱۰۰ نفر با و بدون سابقه مهاجرت برگزار شد. انجمن لزبین‌ها و همجنس گرایان برلین او را فراخوانده بود. مراسم شب زنده داری دیگر به ابتکار سیاستمداران و هنرمندان در ۲۴ آوریل برگزار شد. در عوض فوریه سیاستمداران و فعالان حقوق زنان خواستار بیانیه ای صریح دربارهٔ موضوع «قتل ناموسی» از سوی انجمن‌های ترک و اسلامی در آلمان شدند. در ۵ مارس بیش از هزار نفر، که توسط Terre des Femmes و تقریباً تمام انجمن‌های زنان برلین در داخل و خارج از احزاب فراخوانده شده بودند، در تالار شهر نوکولن علیه «قتل ناموسی» تظاهرات کردند. در روز جهانی زن در ۸ مارس مارس ۲۰۰۵ تظاهراتی در بسیاری از شهرهای آلمان علیه قتل سوروجو و علیه جنایت به اصطلاح قتل‌های ناموسی برگزار شد. جیاستتین سایان، سیاستمدار کرد تبار، برگزارکنندگان را متهم کرد که از هیچ نماینده کردی دعوت نکرده‌اند. سایان گفت: «ما همه از ترکیه هستیم، اما همه ما ترک نیستیم» - حتی اگر تمایز باعث تبرئه ترک‌های واقعی شود.Mark Siemons: "„Ehrenmorde“. Tatmotiv Kultur." In: "FAZ", 3. März 2005, S. 37.
شعار "«هرگز هاتون را فراموش نکن!" "کمپین علیه قتل‌های ناموسی" به سرلوحه کنفرانس فعالان حقوق زنان مسلمان در روز جهانی زن در سال ۲۰۰۶ در کلن تبدیل شد که توسط Terre des Femmes، "آزادی زنان – ایران"، "بدون شرع – کمپین بین‌المللی علیه دادگاه شرعی در کانادا" و "کمیته بین‌المللی علیه سنگسار" حمایت شد.Andrea Naica-Loebell: "Tatmotiv Ehre." In: "Telepolis", 8.  März 2006. در ۲. در سالگرد مرگ در سال ۲۰۰۷، گروه پارلمانی سبزها در برلین مراسمی را در محل جنایت ترتیب داد. هیچ نماینده ای از باشگاه‌های ترکیه در این بزرگداشت حضور نداشت"Hatun, unvergessen". In: "Der Tagesspiegel", 8. Februar 2007. که بعداً مورد تأسف آنها قرار گرفت.Hatice Kılıçer, Annette Kögel: "Sürücü-Mahnwache: Türkische Vereine bedauern ihr Fehlen". In: "Der Tagesspiegel", 9. Februar 2007.
علیرغم تصمیم شورای منطقه در اواسط سال ۲۰۰۶،. In: "RBB", 27. Juni 2006. در سال ۲۰۰۷ هیچ پلاک یادبودی به آپارتمان وی نصب نشده بود. در همان شب، گل‌ها و سایر یادگاری‌های صحنه جرم توسط افراد ناشناس به‌طور مرتب حذف می‌شد.Roman Schmidseder: . In: "taz-Berlin", 7. Februar 2007. فقدان لوح یادبود در مراسم تشییع سومین سالگرد نیز مورد انتقاد قرار گرفت. مدیریت املاک اصولاً با یک لوح یادبود موافقت کرده بود، اما فقط در حدود ۱۰۰ سال خواهان آن بود. متر دورتر از صحنه جرم"Blumen und ein Kranz am Tatort – sonst nichts". In: "Die Welt", 7. Februar 2008.
به دنبال ابتکار شهردار منطقه در آن زمان، گروه Ekkehard (SPD)، صخره ای با یک لوح یادبود در مقابل خانه در گوشه Oberlandstrasse و Oberlandgarten در ژوئن ۲۰۰۸ نصب شد."Gedenktafel für ermordete Hatun Sürücü". In: "Der Tagesspiegel", 11. Juni 2008. متن زیر به آلمانی و ترکی روی آن نوشته شده‌است: «اینجا Hatun سوروجو (متولد ۱۹۸۲) در ۷ متولد شد. در فوریه ۲۰۰۵ به قتل رسید، زیرا در برابر اجبار و ظلم خانواده‌اش تسلیم نشد، بلکه زندگی مستقلی داشت. به یاد او و دیگر قربانیان خشونت علیه زنان در این شهر."Hatun Sürücü. " In: "gedenktafeln-in-berlin.de", aufgerufen am 18. Februar 2015. پس از یک بحث طولانی، شورای منطقه Tempelhof-Schöneberg به اتفاق آرا متن را تصویب کرد. با این حال، پلاک یادبود در ابتدا سال تولد نادرست را نشان می‌داد (۱۹۸۳ به جای ۱۹۸۲)، تاریخ در سال ۲۰۱۳ تصحیح شد.Sabine Deckwerth: "Ehrenmordopfer Sürücü. Peinlicher Fehler auf Gedenkstein." In: "Berliner Zeitung", 26. Juli 2013.
پس از قتل، همه مستاجران به آپارتمانی که بعداً بازسازی شد، نقل مکان کردند.. In: "B.Z.", 3.  Februar 2009.
در تابستان ۲۰۰۶، خواهر ۱۶ ساله آن زمان سونگول سوروچو از مدرسه ابرهارد کلاین خارج شد، زیرا او داوطلبانه به ترکیه نقل مکان کرد. به گفته آموزگاران، اظهار نظر داوطلبانه غیرقابل باور به نظر می‌رسد، زیرا در جریان دادگاه «از یک معلم پرسیده بود که چگونه می‌تواند از خانه فرار کند».Plutonia Plarre: . In: "taz-Berlin", 7. Februar 2007. پسر هاتون سوروجو تا زمانی که به سن بلوغ رسید با یک خانواده سرپرست زندگی کرد. خواهر Hatun سوروجو Arzu سوروجو اعلام کرد که به دنبال حضانت جان خواهد بود. اگر دادگاه خانواده درخواست را رد کند، پدر بیولوژیکی که در استانبول زندگی می‌کند باید حضانت را دریافت کند.ler/AFP/ddp: "Familie will Sorgerecht für Sohn von Hatun Sürücü." In: "Spiegel Online", 16. April 2006. سیاستمداران از همه جناح‌های مجلس نمایندگان برلین، مانند Özcan Mutlu (Bündnis 90/Die Grünen), Giyasettin Sayan (حزب چپ). PDS)، سناتور جوانان برلین، کلاوس بوگر (SPD) یا فریدبرت فلوگر (CDU)، از قصد خانواده سوروجو برای درخواست حضانت انتقاد کردند. کارشناسان حقوقی احتمال این را بسیار اندک ارزیابی کردند. در ۲۰. در اول دسامبر ۲۰۰۶، دادگاه منطقه تمپلهوف-کروزبرگ درخواست خواهر زن مقتول را برای حضانت پسر بازمانده اش رد کرد.mim: . In: "Berliner Morgenpost", 21. Dezember 2006. خواهر Arzu سوروجو علیه این تصمیم دادگاه،"Sürücü-Schwester kämpft weiter um das Sorgerecht". In: "Der Tagesspiegel", 5. Februar 2007. که در ۲۴ آوریل تسلیم شد، درخواست تجدید نظر کرد. ژوئیه ۲۰۰۷ توسط دادگاه منطقه ای برلین رد شد.Sabine Beikler: "Sürücü-Familie erhält kein Sorgerecht". In: "Der Tagesspiegel", 17. August 2007.
چهار سال پس از تشییع جنازه، در مارس ۲۰۰۹، مشخص شد که خانواده هنوز برای سنگ قبر هاتون سوروچو پول نپرداخته‌اند.Annette Kögel: "Mahnungen vom Steinmetz". In: "Der Tagesspiegel", 2. März 2009. این گور در بخش اسلامی گورستان چشم‌انداز گاتو، بلوک ۱۴، محل قبر 95 نزدیک گاتو در جنوب منطقه اسپانداو و شمال پوتسدام) واقع شده‌است. قبر Hatun سوروجو نگهداری نمی‌شود (از سال 2015).Katrin Bischoff: "Ehrenmord an Hatun Sürücü in Berlin. Hatun Sürücü musste wegen ihres Lebensstils sterben." In: "Berliner Zeitung", 6. Februar 2015.
Giyasettin Sayan، نماینده پارلمان در برلین و سخنگوی چپ (آلمان) در مورد سیاست پناهندگان، بار دیگر در اوت ۲۰۱۱ اشاره کرد که برادران آیهان، موتلو و پدرشان در مسجد اصحاب کهف در برلین- گسندبرونن تلقینات ایدئولوژیک دریافت کرده‌اند. برخی از اعضای این جماعت کوچک همبستگی خود را با متین کاپلان واعظی که از آلمان اخراجIsabella Kroth: "Hatun Sürücü: Blackbox Ehrenmord – Bollwerk Großfamilie". In: "Focus Online", 1. September 2011. بود نشان داده بودند و در مجموع اعضای آنها «ایدئولوگ‌های افراطی» محسوب می‌شدند.Annabel Wahba: "Schwestermord. Der Fluch der bösen Tat". In: "Die Zeit", 23. Juli 2009, Nr. 31; zur Rolle der Ashab-ı-Kehf-Moschee in Bezug zu den Sürücü-Brüdern. آیهان سوروجو همچنین در رویدادهایی که توسط سازمان اسلامگرای حزب التحریر سازماندهی شده بود، شرکت داشت که از آن زمان ممنوع شده‌است.Sabine am Orde, Plutonia Plarre: "Todesstrafe für ein Leben". In: "taz", 7. Februar 2006. آیهان سوروچو تنها زمانی که در زندان بود با یک آلمانی دوست شد.Matthias Deiß, Jo Goll: "So brachte Ayhan Sürücü seine Schwester Hatun um". In: "Die Welt", 26. Juli 2011. او خود را یک «مسلمان کاملاً معمولی» می‌بیند که با دین خود زندگی می‌کند و می‌خواهد با همنوعان خود کنار بیاید. در بازداشتگاه، خودش را به عنوان سخنگوی زندانیان انتخاب کرده بود.
در ژوئیه ۲۰۰۵، دفتر دادستانی عمومی برلین علیه سه برادر کشته شدگان به اتهام قتل با هم اتهاماتی را مطرح کرد و آنها را به انگیزه‌های پست و تاکتیک‌های موذیانه متهم کرد.
بر اساس تحقیقات انجام شده، انگیزه این اقدام توهین به ناموس خانوادگی بوده‌است. برادرها شرمنده خواهرشان بودند که مستقل زندگی می‌کرد و روسری نداشت. آنها همچنین می‌ترسیدند که او پسرش را طبق روایات تربیت نکند. مسن‌ترین متهم موتلو (* ۱۹۸۰) قرار است اسلحه و برادر وسطی آلپاسلان (* ۱۹۸۱) «حمایت اخلاقی» را در نزدیکی صحنه جنایت ارائه کرد.
در ۱۴ ام. سپتامبر ۲۰۰۵ کوچک‌ترین برادر آیهان (* ۱۹۸۶) قتل. در ۹ در مارس ۲۰۰۶ او سعی کرد در حین انتقال زندانیان فرار کند. این اولین تلاش برای فرار از حمل و نقل زندانیان در برلین از سال 1987.Plutonia Plarre: "Gefangene verpassen Absprung". In: "taz", 17. März 2006. در روز ۵ در ۱ آوریل ۲۰۰۷، آیهان سوروجو به دلیل نزاع در بازداشتگاه نوجوانان، شورش زندانیان و نگهداری مواد مخدر مجدداً محکوم شد و به مدت سه ماه تمدید شد."Fall Sürücü: Strafzuschlag für den Mörder". In: "Der Tagesspiegel", 7. April 2007.
ناظران محاکمه مانند وکیل اولریکه زچر"Kronzeugin Melek A.: Mord sollte nicht ungesühnt bleiben". In: "Die Welt", 8. Februar 2006. و جامعه‌شناس نکلا کلک، پذیرش جرم کوچک‌ترین برادر را تاکتیکی برای تسکین خانواده به عنوان سازمان مجری قانون مسئول می‌دانند. احمد توپراک، دانشمند علوم اجتماعی، همچنین فرض می‌کند که تمام خانواده در این پرونده دخیل بوده‌اند. از سوی دیگر، ورنر شیفاوئر، همکار او، انگیزه جنایت را «قتل ناموسی» انکار می‌کند، که او آن را بسیار غیرمتمایز می‌داند."Eine Lust am Schaudern". In: "taz", 17. Oktober 2005; Interview mit Werner Schiffauer.