moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
روح‌الله زمانی سال ۱۳۸۴ در روستای نوجه‌ده در استان اردبیل به دنیا آمد. او کودک کار است و با پشتیبانی پدر و مادر بزرگش بزرگ شد. او یکی از ۶۰۰ نفری بود که برای "خورشید" (۱۳۹۸) ساختهٔ مجید مجیدی تست بازیگری داد و برای بازی در این فیلم انتخاب شد. او در این فیلم نقش یک کودک کار با وضعیت نابسامان به‌نام علی را ایفا می‌کند که مادرش به‌دلیل مشکلات روانی در بیمارستان بستری است. این فیلم در اکران آنلاین بیش از ۲٫۵ میلیارد تومان فروش داشت و نقدهای مثبتی را از طرف منتقدان دریافت کرده‌است. او برای این نقش جایزهٔ مارچلو ماسترویانی از جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم ونیز و دیپلم افتخار هیئت داوران از جشنوارهٔ فیلم فجر را کسب کرد.
زمانی در سال ۱۴۰۰ در فیلم "موقعیت مهدی" به کارگردانی هادی حجازی‌فر ایفای نقش کرد. او در این فیلم نقش رزمندهٔ ۱۵ ساله در طول جنگ ایران و عراق را ایفا کرده‌است. تجربهٔ حضور در این فیلم برای او سخت و طاقت‌فرسا بود و در مصاحبه‌ای اعلام کرد که علاقه دارد تا نقش‌های متنوعی را ایفا کند. این فیلم در چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و در آن جشنواره نامزد دریافت ۱۴ جایزهٔ شد که توانست پنج جایزه از جمله سیمرغ بلورین بهترین فیلم را کسب کند. همچنین او در این جشنواره نامزد دریافت جایزهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. "موقعیت مهدی" بیش از ۱۴ میلیارد تومان در ایران فروش داشت و پرفروش‌ترین فیلم در موضوع دفاع مقدس شد.
مِی قَلَماوی (؛ ؛ زادهٔ ۲۸ اکتبر ۱۹۸۶) یک هنرپیشه مصری-فلسطینی است که از سال ۲۰۱۵ در ایالات متحده کار و اقامت داشته‌است. او برای نقش‌هایش در سریال تلویزیونی آمریکایی "رامی" در نقش دنا حسن و "شوالیه ماه" در نقش لیلا الفاولی شناخته می‌شود.
قلماوی در ۲۸ اکتبر ۱۹۸۶ در بحرین از پدری مصری که به عنوان بانکدار کار می‌کرد و مادری فلسطینی-اردنی به دنیا آمد. او یک برادر بزرگتر دارد. او که بیشتر در بحرین بزرگ شده بود، قبل از دوازده سالگی، شش سال را بین دوحه، قطر، و هیوستون، تگزاس زندگی کرد. قلماوی انگلیسی و عربی صحبت می‌کند.
او پس از تماشای فیلم "مرگ درخور اوست" در سال ۱۹۹۲ هنگامی که کودک بود الهام گرفت تا بازیگر شود.
قلماوی دبیرستان را در بحرین به پایان رساند و در ۱۷ سالگی برای تحصیل در رشته طراحی صنعتی به خواسته پدرش به بوستون، ماساچوست نقل مکان کرد. او سپس به مدت پنج سال در دبی زندگی کرد و سپس به ایالات متحده بازگشت تا حرفه بازیگری را دنبال کند.
او به کالج امرسون درخواست داد و به والدینش گفت: «اگر وارد شوم، می‌روم.» او پذیرفته شد و مدرک کارشناسی خود را در رشته تئاتر دریافت کرد. قلماوی همچنین در ویلیام اسپر استودیو در شهر نیویورک تحصیل کرده‌است.
قلماوی کار خود را با بازی در فیلم‌های کوتاه آغاز کرد و قبلاً با نام کامل خود، می القلماوی، شناخته می‌شد. او بعداً آن را به می قلماوی تغییر داد. پس از تحصیل در کالج، در جشنواره کمدی عرب آمریکایی نیویورک شرکت کرد. از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴، او زمان خود را بین دبی و ابوظبی تقسیم می‌کرد و در فیلم‌های کوتاه و تلویزیون بازی می‌کرد.
اولین نقش اصلی او در فیلم "جن" از توبی هوپر در سال ۲۰۱۳ بود که اولین فیلم ترسناک تولید شده در امارات متحده عربی بود.
در سال ۲۰۱۷، او نقشی تکراری در مینی سریال "راه طولانی خانه" از نشنال جئوگرافیک و نقش‌های مهمان در "خانم وزیر" داشت. سال بعد، او در سریال تلویزیونی درام جنایی "اف‌بی‌آی" از سی‌بی‌اس به عنوان مهمان بازی کرد.
در اکتبر ۲۰۱۸، اعلام شد که او نقشی را در سریال کمدی-درام "رامی" با بازی خواهر رامی، دنا حسن خواهد داشت. در سال ۲۰۲۰، او در بازی ویدیویی "ان‌بی‌ای ۲کا۲۱" به عنوان الی مالیک صداپیشگی کرد.
در سال ۲۰۲۱، او در فیلم "باهم باهم"، با اد هلمز و پتی هریسون ظاهر شد. در ژانویه همان سال، اعلام شد که او در مینی‌سریال "شوالیه ماه از" دیزنی پلاس ظاهر می‌شود که در ۳۰ مارس ۲۰۲۲ نمایش داده شد، که در آن کالااوی نقش لیلا الفاولی، باستان‌شناس مصری و همسر بیگانه مارک اسپکتور (با بازی اسکار آیزاک) را بازی کرد. لیلا اولین شخصیت و ابرقهرمان عرب در دنیای سینمایی مارول است.
او مبتلا به آلوپِسیا آره‌آتا است و اولین بار در سن ۲۲ سالگی با این بیماری تشخیص داده شد. آلوپسی او در خط داستانی شخصیت او دنا حسن در "رامی" در طول فصل دوم سریال گنجانده شد.
قلماوی از سال ۲۰۱۵ در ایالات متحده اقامت دارد.
یایر رودریگز (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و تکواندوکار اهل مکزیک است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
پدرو ریزو (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل برزیل است.
خورخه ریورا (؛ زادهٔ ۱۹۷۲) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و پرسنل نظامی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۲ میلادی فعالیت می‌کرد.
مایک پولچلوپک (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا است.
راس پیرسون (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل بریتانیا است.
مایکل پیج (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی، بوکسور، کیک‌بوکسینگ، کاراته‌‌کار و ووشوکار و تکواندوکار اهل بریتانیا است.
الکسی اولینیک (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و جودوکار اهل اوکراین است.
ویتالی میناکوف (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و جودوکار اهل روسیه است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
ریکاردو مایورگا (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و بوکسور اهل نیکاراگوئه است.
ولادیمیر ماتیوشنکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی‌گیر اهل بلاروس است. وی بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۴ میلادی فعالیت می‌کرد.
ایلیر لطیفی (; – ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل سوئد بود.
تاتسویا کواجیری (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و جودوکار اهل ژاپن است.
عصبیت و مفهومی طرح شده از سوی "ابوزید عبدالرحمن بن محمد بن خلدون حضرمی" مشهور به ابن خلدون (۱ رمضان ۷۳۲–۲۸ رمضان ۸۰۸ قمری برابر با ۲۷ می ۱۳۳۲–۱۷ مارس ۱۴۰۶ میلادی) تاریخ‌نگار و جامعه‌شناس مسلمان تونسی است.
عصبیت "احساس گروهی" یا "انسجام اجتماعی" مفهومی از همبستگی اجتماعی با تأکید بر سازگاری، آگاهی گروهی، احساس هدف مشترک و انسجام گروهی است که در ابتدا در زمینه قبیله‌گرایی و کلان‌گرایی مطرح بود.زوانا، جیامپیرو دالا و میشلی، جوزپه ای. "خانواده قوی و باروری پایین"، ۲۰۰۴، ص ۹۲.
عصبیت نه لزوماً بر اساس تعلقات عشایری است و نه خویشاوندی بلکه به فلسفه جمهوری‌خواهی کلاسیک شباهت دارد. در دوره مدرن، عموماً مشابه همبستگی است. با این حال، اغلب به صورت منفی همراه است زیرا گاهی می‌تواند بیانگر ملی‌گرایی یا حزب‌گرایی باشد یعنی وفاداری به گروه خود بدون توجه به شرایط.وبر، شلاق: "نظم قبیله‌ای"، ۲۰۰۷، ص ۱۹۱.
این مفهوم در دوران پیش از اسلام مطرح بود ولی با مقدمه ابن خلدون رایج شد. در این کتاب، عصبیت به عنوان پیوند بنیادی جامعه بشری و نیروی محرکه اصلی تاریخ توصیف شده که تنها در شکل عشایری آن خالص است.ابن خلدون. مقدمه"، ترجمه فرانتس رزنتال. ابن خلدون استدلال می‌کند «عصبیت» چرخه‌ای و مستقیماً با ظهور و سقوط تمدن‌ها مرتبط است: در آغاز یک تمدن، قوی است، با پیشرفت تمدن، میزان عصبیت کاهش می‌یابد و سپس جای خود را به تمدن با عصبیت قوی‌تر از خودش می‌دهد.
ابن خلدون «عصبیت» را پیوند انسجام بین انسان‌ها در یک اجتماع گروه‌ساز توصیف می‌کند. این پیوند در هر سطحی از تمدن وجود دارد، از اجتماع عشایری گرفته تا دولت‌ها و امپراتوری‌ها.طیبی، بسام: "ناسیونالیسم عربی"، ۱۹۹۷، ص ۱۳۹. میزان «عصبیت» در مرحله عشایری قوی‌ترین است ولی با پیشرفت تمدن کاهش می‌یابد. با کاهش این امر، «عصبیت» دیگری ممکن است جای آن را بگیرد؛ بنابراین، تمدن‌ها ظهور و سقوط می‌کنند و تاریخ این چرخه‌ها را همان‌طور که در حال انجام هستند توصیف می‌کند.
ابن خلدون استدلال می‌کند برخی سلسله (یا تمدن) در درون خود عامل سقوط خود را دارند. او توضیح می‌دهد برخی تمایل دارند در پیرامون امپراتوریهای موجود ظهور کنند و از «عصبیت» بسیار قوی‌تر موجود در مناطق به نفع خود استفاده نمایند تا تغییری در رهبری ایجاد کنند. این بدان معناست که حاکمان جدید در ابتدا در مقایسه با حاکمان پیشین «بربر» تلقی می‌شوند. با اینکه آنها خود را در مرکز امپراتوری خود قرار می‌دهند ولی به‌طور فزاینده‌ای سست، ناهماهنگ، بی‌انضباط و بی‌توجه می‌شوند و بیشتر نگران حفظ قدرت و سبک زندگی جدید خود هستند [تا مصالح جامعه و منافع مردم]. «عصبیت» آنها در جناح‌گرایی و فردگرایی منحل می‌شود و ظرفیت آنها به عنوان یک واحد سیاسی کاهش می‌یابد؛ بنابراین شرایطی ایجاد می‌شود که در آن یک سلسله جدید می‌تواند در حاشیه کنترل خود ظهور کند، قوی شود و تغییری در رهبری ایجاد نموده و چرخه را به دست گرفته و ادامه دهد. ابن خلدون همچنین در «مقدمه» می‌گوید «سلسله‌ها مانند افراد، دارای طول عمر طبیعی هستند» و اینکه هیچ سلسله‌ای معمولاً بیش از سه نسل و هر کدام حدود ۴۰ سال، در مجموع ۱۲۰ سال دوام نمی‌آورد.
محمد معین در فرهنگ فارسی می‌نویسد: «عصبیت: [ع.] حمیت، تعصب.»معین، ۱۳۸۱.
«عصبیت عبارت از پیوند و وابستگی بین افراد در یک گروه اجتماعی یا قبیله است: «عصبیت از راه پیوند نسبی و وابستگی خاندان‌ها به یکدیگر یا مفهومی مشابه آن حاصل می‌شود زیرا پیوند خویشاوندی بجز در مواردی اندک در بشر طبیعی است.ابن خلدون، مقدمه ابن خلدون، ص ۲۴۲» ابن خلدون پیوند خویشاوندی را که در بدو امر از راه نسب بدست می‌آید، عصبیت اصیل می‌داند: «سود خویشاوندی فقط همین پیوندی است که صلهٔ رحم را ایجاب می‌کند.»ابن خلدون، مقدمه ابن خلدون، ص ۲۴۳»آزاد ارمکی، ۱۳۷۶، ص ۱۶۱.
مکتب گلاسگو (به انگلیسی: Glasgow School) حلقه‌ای از هنرمندان و طراحان تأثیرگذار بود که در دهۀ ۱۸۷۰ میلادی در گلاسگو، اسکاتلند شروع به ائتلاف کردند و از دهۀ ۱۸۹۰ تا حدود ۱۹۱۰ میلادی شکوفا شدند. از گروه‌های نماینده شامل گروه چهارنفر بودند (همچنین به عنوان مکتب اسپوک نیز شناخته می‌شوند.) دختران گلاسگو و پسران گلاسگو. بخشی از جنبش بین‌المللی هنر نو، آن‌ها مسئول ایجاد سبک متمایز گلاسگو بودند (به سبک مدرن (سبک آر نُوو بریتانیا) مراجعه کنید).
گلاسگو در پایان قرن نوزدهم رونقی اقتصادی را تجربه کرد که منجر به افزایش مشارکت‌های متمایز به جنبش هنر نو، به ویژه در زمینه‌های معماری، طراحی داخلی و نقاشی شد.
از جمله برجسته‌ترین معرفان مکتب گلاسگو، گروه چهارنفر بودند. آن‌ها شامل نقاش و هنرمند شیشه‌گر، مارگارت مک‌دونالد؛ معمار تحسین‌شده، چارلز رنی مکینتاش (شوهر مک‌دونالد)؛ خواهر مک‌دونالد، فرانسیس و شوهر او هربرت مک‌نیر بودند. چهارنفر با هم تلفیق تأثیرات سبک گلاسگو را از جمله: احیای سلتیک، جنبش هنرها و صنایع دستی و ژاپنیسم تعریف کردند که در سراسر جهانِ هنر مدرن در قارۀ اروپا مورد توجه قرار گرفت. چهارنفر، که به گونه‌ای دیگر با نام مدرسۀ اسپوک نیز شناخته می‌شوند، در نهایت تأثیر قابل توجهی بر تعریف هنر نو گذاشتند. نام مدرسۀ اسپوک یا مدرسه ترسناک یا غول در اصل یک «لقب تمسخرآمیز» به کار آن‌ها بود که «فُرم... انسانی تحریف‌شده و در عین حال سازگار با سنت» بود.
افسانه ماه و ستاره یک فیلم عاشقانه و اکشن هنگ کنگی-ژاپنی محصول سال ۱۹۹۹ به کارگردانی دانیل لی با بازی لسلی چونگ، تاکاکو توکیوا و میشل یئو است.
هیتومی ژاپنی (با بازی تاکاکو توکیوا) و نامزدش تاتسویا (لسلی چونگ) توافق کردند که با هم در هنگ کنگ زندگی کنند. متأسفانه تاتسویا نیز در یک حادثه رانندگی کشته می‌شود. هیتومی مجبور شد به تنهایی به محل سکونت خود در هنگ کنگ برسد و به طور اتفاقی با شی جیابائو (لسلی چونگ)، یک نیروی پلیس مخفی که ظاهری مشابه تاتسویا دارد، روبرو می‌شود.
بعدها جیابائو طی عملیاتی توسط همکارانش تحت تعقیب قرار گرفت، اما هیتومی جان خود را برای نجات و مراقبت از او داد. در آستانه مرگ و زندگی، هر دو مخفیانه عاشق یکدیگر شدند.
دنیای عجیب () فیلم پویانمایی رایانه‌ای سال ۲۰۲۲ در ژانر ماجراجویی علمی-تخیلی است که توسط استودیو انیمیشن والت دیزنی تولید و به‌وسیلهٔ والت دیزنی پیکچرز توزیع شده‌است. این شصت و یکمین فیلم پویانمایی تولید شده توسط این استودیو است که به کارگردانی دان هال، نویسندگی کوی نگوین و تهیه‌کنندگی روی کانلی ساخته شده‌است. صداپیشگان این فیلم جیک جیلنهال، دنیس کواید، جابوکی یانگ-وایت، گبریل یونیون و لوسی لیو هستند.
"دنیای عجیب" در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۲ در تئاتر ال کاپیتان به نمایش درآمد و در ۲۳ نوامبر در سینماهای ایالات متحده اکران شد. این فیلم به دلیل معرفی اولین شخصیت نوجوان علناً ال‌جی‌بی‌تی‌کیو در استودیو انیمیشن والت دیزنی مورد توجه قرار گرفت. این فیلم عموماً نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد، اما بمب گیشه بود و پیش‌بینی‌ها حاکی از آن بود که به اندازهٔ ۱۹۷ میلیون دلار برای دیزنی ضرر داشته‌است.
داستان فیلم دربارهٔ خانوادهٔ افسانه‌ای کِلِیدها (Clade) است، خانواده‌ای از کاشفان که اختلافاتشان تهدیدی برای سرنگونی آخرین و حیاتی‌ترین ماموریتشان در سرزمین‌های ناشناخته و خائنانه است، زیرا موجودی در انتظار آنها است.
آزمایشات فیلم در ۳۱ مهٔ ۲۰۲۱ و تولید آن در ۱ ژوئیه ۲۰۲۱ آغاز شد. این فیلم نخستین بار در ژوئیه ۲۰۲۱ با عنوان "سِرچِر کِلِید" معرفی شد و اعلام شد که با کارگردانی دان هال، تهیه‌کنندگی روی کانلی و نویسندگی کی نگوین ساخته خواهد شد. این سه نفر با هم روی فیلم "رایا و آخرین اژدها" (۲۰۲۱) کار کردند. نام این فیلم در دسامبر ۲۰۲۱ به "دنیای عجیب" تغییر داده شد. به گفتهٔ هال، "دنیای عجیب" اشاره‌ای به مجلات زرد است—داستان‌های محبوب نیمهٔ اول قرن بیستم که روی کاغذهای کاهی ارزان‌قیمت چاپ می‌شدند. هال گفت که «در دوران کودکی عاشق خواندن شماره‌های قدیمی این مجله‌ها» بوده و آن‌ها «الهام‌بخش بزرگی برای "دنیای عجیب" بوده‌اند.»https://d23.com/news-briefs-december-10-2021/
جیک جیلنهال در ۸ ژوئن ۲۰۲۲، پس از انتشار تریلر به عنوان صدای سرچر کلید معرفی شد.
دیگر بازیگران اصلی فیلم در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۲ در جشنواره فیلم انسی فرانسه معرفی شدند، از جمله جابوکی یانگ-وایت در نقش ایثن، گبریل یونیون در نقش مریدین، لوسی لیو در نقش کالیستو مال و دنیس کواید در نقش یگر.
نخستین نگاه این فیلم در ۹ دسامبر ۲۰۲۱ منتشر شد. مکس آوری از "/فیلم" گفت که این تصویر «بسیار به "آواتار"، یا حداقل به بخش پاندورا از قلمرو جانوران دیزنی شباهت دارد.» تریلر فیلم در ۶ ژوئن ۲۰۲۲ منتشر شد. پترانا رادولوویچ برای "پولیگان" احساس کرد که این فیلم «ادای احترامی به فیلم‌های علمی تخیلی» و مشابه "رایا و آخرین اژدها" است، و گفت: «قطعاً به نظر می‌رسد که این فیلم نسبت به موزیکال‌های فانتزی دیگر دیزنی بیشتر به اکشن تمایل دارد».
"دنیای عجیب" در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۲ در تئاتر ال کاپیتان واقع در هالیوود، لس آنجلس به نمایش درآمد. به دنبال این افتتاحیه، فیلم در ۲۳ نوامبر ۲۰۲۲ به صورت سینمایی در ایالات متحده اکران شد.
به دلیل مخالفت دیزنی با مقررات محلی در مورد دریچه‌های تئاتری، این شرکت در ۸ ژوئن ۲۰۲۲ اعلام کرد که "دنیای عجیب" در فرانسه به صورت سینمایی اکران نخواهد شد و در عوض پس از اکران در سینما مستقیماً از طریق دیزنی پلاس آن منطقه منتشر خواهد شد.
سباستین بورناو یک فوتبالیست حرفه ای بلژیکی است که به عنوان مدافع در باشگاه فوتبال وولفسبورگ و تیم ملی فوتبال بلژیک به عنوان دفاع میانی بازی می‌کند.
بورناو اولین بازی حرفه ای خود را برای اندرلشت در برد ۴ بر ۱ در مقابل کورتریک در ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۸ در سن ۱۹ سالگی انجام داد. در آن بازی بورناو، ۹۰ دقیقه بازی کرد. بورناو با وجود سن کمش تبدیل به مدافعی کلیدی برای تیمش شد. او در مجموع در ۲۴ بازی لیگ به میدان رفت و ۱ گل برای اندرلشت به ثمر رساند.
در ۶ آگوست ۲۰۱۹، بورناو با قراردادی پنج ساله به کلن پیوست. او اولین گل خود در بوندس‌لیگا را در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۹ مقابل پادربورن به ثمر رساند. در اولین فصل حضورش در کلن، بورناو خود را به عنوان یک بازیکن ثابت معرفی کرد و به یک بازیکن کلیدی برای باشگاهش تبدیل شد.
در ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۱، کلن، اعلام کرد که بورناو را به وولفسبورگ منتقل کرده‌است و بورناو قراردادی ۵ ساله با آن‌ها امضا نموده‌است.
او اولین گل خود را برای وولفسبورگ در ۲۶ فوریه ۲۰۲۲ مقابل مونشن گلادباخ در هفته بیست و چهارم بوندس‌لیگا ۲۰۲۱–۲۰۲۲ به ثمر رساند.
بورناو اولین بازی خود را با تیم ملی فوتبال بلژیک در جریان یک تساوی دوستانه با تیم ملی فوتبال ساحل عاج در ۸ اکتبر ۲۰۲۰ انجام داد.
قایق باستانی جلیل که به نام قایق عیسی نیز شناخته می‌شود، یک قایق ماهیگیری باستانی متعلق به قرن اول بعد از میلاد است که در سال ۱۹۸۶ در ساحل شمال غربی دریای جلیل در اسرائیل کشف شد. بقایای قایق، ۲۷ فوت (۸٫۲۷ متر) طول، ۷٫۵ فوت (۲٫۳ متر) عرض و با حداکثر ارتفاع حفظ شده ۴٫۳ فوت (۱٫۳ متر)، برای اولین بار در یک خشکسالی ظاهر شد، زمانی که آب (دریاچه بزرگ آب شیرین) عقب‌نشینی کرد. به جز تاریخ گذاری، هیچ مدرکی دال بر ارتباط قایق به عیسی یا شاگردانش وجود ندارد
بقایای قایق جلیل باستانی توسط دو برادر به نام‌های موشه و یووال لوفان ماهیگیرانی از کیبوتز گینوسار، پیدا شد. این برادران باستان شناسان آماتور بودند که علاقه‌مند به کشف آثار باستانی از گذشته اسرائیل بودند. همیشه امید آنها این بود که روزی یک قایق را در دریای جلیل کشف کنند، جایی که خود و نسل‌های خانواده‌شان در آن ماهیگیری کرده بودند. هنگامی که خشکسالی سطح آب دریاچه را کاهش داد، دو برادر ساحل تازه در معرض دید را بررسی کردند و به‌طور تصادفی با بقایای قایق مدفون در ساحل برخورد کردند.
برادران کشف خود را به مقامات گزارش کردند و تیمی از باستان شناسان را برای تحقیق فرستادند. این تیم متوجه شد که بقایای این قایق برای یهودیان و مسیحیان به‌طور یکسان از اهمیت تاریخی فوق‌العاده ای برخوردار است، و بنابراین حفاری باستان‌شناسی توسط اعضای کیبوتز گینوسار، اداره آثار باستانی اسرائیل و داوطلبان متعدد انجام شد. شایعه ای منتشر شد که قایق پر از طلا بود و حفاری باید شب و روز محافظت شود. کندن قایق از گل و لای بدون آسیب رساندن به آن، با سرعت کافی برای بیرون آوردن آن قبل از بالا آمدن آب، فرایند دشواری بود که ۱۲ شبانه روز به طول انجامید. چوب قایق باستانی هنگام قرار گرفتن در معرض هوا بسیار شکننده بود و باید با پیچاندن آن در جامه ای از فایبرگلاس و فوم عایق از جایی که پیدا شده بود نجات می‌یافت، که به حفظ آن و شناور کردن آن به محل جدید کمک می‌کرد. سپس به مدت ۱۲ سال در یک حمام مومی غوطه ور شد که قبل از نمایش در موزه قایق Yigal Allon Galilee در کیبوتس گینوسار از قایق محافظت می‌کرد.
ساخت این قایق با سایر قایق‌های ساخته شده در آن قسمت از دریای مدیترانه در دوره بین ۱۰۰ قبل از میلاد تا ۲۰۰ پس از میلاد مطابقت دارد. این قایق عمدتاً از تخته‌های سرو ساخته شده‌است که با اتصالات و میخ‌هایی به هم متصل شده‌اند. با این حال، این قایق از ده نوع چوب مختلف تشکیل شده‌است که نشان می‌دهد یا کمبود چوب وجود دارد یا اینکه قایق از چوب ضایعاتی ساخته شده‌است و تعمیرات گسترده و مکرری را پشت سر گذاشته‌است. این قایق دارای چهار پاروزن ردپایی بود و همچنین دارای دکل بادبانی بود که به ماهیگیران اجازه می‌داد تا قایق را حرکت دهند.
قدمت این قایق به ۴۰ سال قبل از میلاد (به اضافه یا منهای ۸۰ سال) بر اساس تاریخ‌گذاری رادیوکربن، و ۵۰ قبل از میلاد تا پس از میلاد بر اساس سفال (شامل دیگ پخت و پز و چراغ) و میخ‌های یافت شده در قایق و همچنین تکنیک‌های ساخت بدنه و شواهد تعمیرات مکرر نشان می‌دهد که این قایق برای چندین دهه، شاید نزدیک به یک قرن استفاده شده‌است. زمانی که صاحبان ماهیگیر آن فکر کردند که قابل تعمیر نیست، تمام قطعات چوبی مفید را برداشتند و بدنه در نهایت به کف دریاچه فرورفت. در آنجا با گل پوشانده شده بود که از تجزیه باکتری جلوگیری می‌کرد.
قایق جلیل از نظر تاریخی برای یهودیان به عنوان نمونه ای از نوع قایق‌هایی است که اجدادشان در قرن اول برای ماهیگیری و حمل و نقل استفاده می‌کردند. پیش از این تنها ارجاعات نویسندگان رومی، کتاب مقدس و موزاییک‌ها بینش باستان شناسان را در مورد ساخت این نوع ظروف فراهم کرده بود.
این قایق برای مسیحیان نیز مهم است زیرا این نوع قایق مورد استفاده عیسی و شاگردانش بود که تعدادی از آنها ماهیگیر بودند. قایق‌هایی مانند این نقش بزرگی در زندگی و خدمت عیسی داشتند و ۵۰ بار در انجیل‌ها ذکر شده‌اند، اگرچه هیچ مدرکی دال بر ارتباط مستقیم قایق دریای جلیل به عیسی یا شاگردانش وجود ندارد.
ماکتی از قایق عیسی در دریاچه لدنیکا، لهستان، وجود دارد که در پرودنیک توسط قایق‌سازان اهل پومرانیا و دکتر آنتونی دودک فرانسیسکن ساخته شده‌است.
عبدلله علی (زاده ۱۷ مارس ۱۹۹۹) یک بازیکن فوتبال اهل قطر است. که در پست هافبک برای باشگاه ورزشی الغرافه بازی می‌کند.
دیانا لبکس در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۷به دنیا آمد. او یک مربی، بازیگر و نویسنده اهل کوراسائو است و بیشتر به خاطر ادبیات کودکانش شناخته شده‌است. او نویسنده‌ای است که به دو زبان پاپیمنتا و هلندی می‌نویسد. در سال ۱۹۷۶ را دریافت کرد جایزه، یکی از بالاترین افتخارات هلند برای ادبیات جوانان برای کتاب "Nancho van Bonaire". در سال ۲۰۰۳ او جایزه افتتاحیه "Prins Bernhard Cultuurfonds Caribisch Gebied" (PBCCG Cultuurprijs، جایزه صندوق فرهنگی شاهزاده برنهارد کارائیب) را برای کتاب "Caimin's geheim دریافت کرد" و در سال ۲۰۰۷ به او عنوان شوالیه در نشان نارنجی- Naau را دادند.
دایانا ملیندا لباکس در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۷ در محله Chere Asile ویلمستاد در مستعمره هلند معروف به قلمرو Curaçao به دنیا آمد. سال پس از تولد او این کشور به آنتیل هلند تبدیل شد، ایالتی تشکیل دهنده پادشاهی هلند. مادرش، استر آمالیا دوئلویج، اهل سورینام بود و به زبان سرانان تونگو صحبت می‌کرد و در هجده سالگی به کوراسائو نقل مکان کرد. پدرش، ویلم مرتجو لباکس، یک افسر ارشد گمرک بود که به‌عنوان نجار و منبت‌تراشی نیز به صورت هنری کار می‌کرد. پدر ویلم اهل باندابو در کوراسائو بود و خدمت سربازی خود را در اندونزی به پایان رسانده بود و قبل از بازگشت به کوراسائو با یک زن مالایی در آنجا ازدواج کرد. مادربزرگ او هرگز هلندی را یادنگرفت و فقط به زبان مالایی و پاپیمنتی صحبت می‌کرد. از آنجایی که والدینش فقط به زبان هلندی می‌توانستند ارتباط برقرار کنند، لباکز در خانه با زبان هلندی و پاپیمنتی بزرگ شد.
پس از اینکه لبکس تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه فیلومنا به پایان رساند، برای تحصیلات متوسطه خود در لیسه ماریا ایماکولاتا شرکت کرد. زمان، (۱۹۶۰–۱۹۶۱) او شروع به نوشتن رمان برای دختران نوجوان کرد و در گروهی به نام سایه‌های نوجوان از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۶ آواز خواند و نمایشنامه اجرا شده در مراسم آغاز، "Regels voor ezels" (قوانین برای خرها) توسط Lebacs نوشته شده‌است. سال بعد، با Pacheco Domacassé، که کارگردانی سایه‌های نوجوان بر عهده داشت، ازدواج کرد و بعداً ریاست بخش فرهنگی اداره آموزش و فرهنگ Bonaire را بر عهده گرفت. آنها متعاقباً صاحب دو فرزند خواهند شد.
در ماه مه ۱۹۶۸، مادر لبکس درگذشت و در ماه اوت او و همسرش سفری به اروپای غربی را طی شش ماه آینده آغاز کردند. در طول سفرهایشان، او شروع به نوشتن رمانی به نام "Sherry-het Beg van een Beg" (شری- آغاز آغاز) کرد، داستانی از بلوغ یک دختر آنتیلیایی که به توسعه اجتماعی و اقتصادی جزایر پرداخت و اعتصابات کارگری که همراه با قیام‌های ضداستعماری در کوراسائو در سال ۱۹۶۹ رخ داد. آن تابستان، او کتاب را برای انتشارات لئوپولد در لاهه فرستاد و شش ماه منتظر پاسخ آنها بود. پس از موافقت با انتشار رمان و تکمیل ویرایش‌هایی که می‌خواستند، در سال ۱۹۷۰، لباکز در یک دوره دو ساله ادبی در پاپیمنتوس ثبت‌نام کرد تا بینش بهتری در مورد زبان سرزمین مادری خود به دست آورد. او می‌خواست داستان‌های کودکانه را به زبان کودکان آنتیل هلند منتشر کند.
در سال ۱۹۷۱، "شری" به نمایش درآمد و دو سال بعد توسط ناشر Tammi به فنلاندی ترجمه شد. همچنین در سال ۱۹۷۳، لباکس یک نمایشنامه تئاتر برای جوانان نوشت که اولین نمایشنامه دراماتیسمی بود که در بیش از بیست و پنج سال به زبان پاپیمنتی نوشته شد. "بوچی وان پیا فینی" (پاهای لاغر بوچی وان)، برای اولین بار با همسرش به عنوان کارگردان، به عنوان نقدی از سیستم‌های آموزشی اروپا و تبادل زنده بین بازیگران و تماشاگران به نمایش درآمد. پس از اولین نمایش، این نمایشنامه چندین بار در آروبا، بونیر و کوراسائو ارائه شد و در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. در آغاز شش سال بعد، لبکس اثر جدیدی منتشر کرد. کتاب او در سال ۱۹۷۵، "نانچو ون بونایر"، جایزه زیلورن را به دست آورد. جایزه (Silver Stylus) در سال ۱۹۷۶، اولین باری بود که این افتخار به یک نویسنده غیر اروپایی اعطا شد.
لباکز در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به‌طور همزمان در چندین جبهه به کار خود ادامه داد. او داستان‌های کودکانه به زبان هلندی و پاپیمنتی، کتاب‌های درسی آموزشی برای دانش‌آموزان ابتدایی منتشر کرد، برنامه‌های تلویزیونی دربارهٔ تاریخ استعمار اسپانیایی و هلندی کوراسائو تهیه کرد و در دو فیلم "Famia kibrá" و "Boka Sarantonio" (خلیج سارانتونیو) بازی کرد. او همچنین در پروژه‌های اجتماعی از جمله نمایشگاه‌های کتاب، کارگاه‌های آموزشی برای پایان دادن به خشونت علیه زنان، و برنامه‌های حفاظت از محیط زیست شرکت کرد. در سال ۱۹۹۴، Lebacs اولین رمان خود را برای بزرگسالان، "De langste maand" (طولانی‌ترین ماه) منتشر کرد، که تفاوت‌ها در ارزش‌های محلی سنتی و انتظارات غربی را ارزیابی می‌کند.
در سال ۲۰۰۳، لبکس جایزه جایزه صندوق فرهنگی کارائیب شاهزاده برنارد را برای کتاب خود caimin's secret دریافت کرد و در سال ۲۰۰۷ به نشان شوالیه را از سازمان Order of Orange-Nassau دریافت کرد.
لبکس و همسر او پاچئو صاحب دو فرزند بودند.لبکس در اثر سرطان پانکراس در شهر ویلمستاد و در ۱۱ جولای ۲۰۲۲، در سن ۷۴ سالگی از دنیا رفت. پاچئو نیز در مارچ سال ۲۰۲۲ و در سن ۸۰ سالگی فوت کرد.
ضیاء الملک احمد بن نظام الملک وزیر امپراتوری سلجوقی و خلافت عباسی بود. او فرزند نظام الملک از معروف‌ترین وزیران امپراتوری سلجوقی بود.
او فرزند نظام الملک و یک شاهزاده گرجی بود که خواهرزاده یا دختر بگرات سوم پادشاه گرجستان بود. احمد در بلخ به دنیا آمد و در اصفهان پرورش یافت او پس از درگذشت پدرش، به همدان نقل مکان کرد و چندین سال در آنجا زندگی کرد.
در سال ۱۱۰۶/۱۱۰۷ احمد برای شکایت از سید ابوهاشم حسنی، رئیس همدان راهی دربار سلطان محمد اول شد. وقتی احمد به دربار رسید، محمد اول او را به عنوان وزیر خود منصوب کرد. سلطان، احمد را جایگزین سعدالملک ابوالمحاسن ابی که به ظن ارتباط با اسماعیلیه اعدام شده بود، کرد. این انتصاب عمدتاً به دلیل شهرت نظام الملک پدر احمد انجام شد. سپس القاب مختلفی را که پدرش داشت به او دادند (قوام الدین، صدرالاسلام و نظام الملک).
احمد چهار سال وزیر دربار بود. در دوران وزارت او لشکر سلطان محمد اول در سال ۱۱۰۷/۱۱۰۸ موفق شد لشکر سیف الدوله صدقه بن منصور مزیدی ملقب به «ملک‌العرب» را شکست بدهد؛ سیف‌الدوله در جنگ کشته شد. در سال ۱۱۰۹ محمد اول، احمد و امیر چاولی سقاوو را برای تصرف قلعه‌های الموت و استاناوند فرستاد اما آنها به نتیجه قاطعی نرسیدند و عقب‌نشینی کردند. در سال ۱۱۱۰، یک فدایی اسماعیلی در یکی از مساجد بغداد اقدام به ترور احمد کرد و او را زخمی کرد اما در نهایت جان سالم به در برد. به زودی ابومنصور محمد خَطیرالملک مِیبُدی به عنوان وزیر امپراتوری سجلوقی جایگزین احمد شد. به گفته ابن اثیر، احمد پس از برکناری به زندگی در بغداد پرداخت، اما به گفته انوشیروان بن خالد، محمد اول، احمد را ده سال زندانی کرد.
در سال ۱۱۲۲، محمود دوم، پسر محمد اول، بر تخت سلطنت امپراتوری سلجوقی نشست و پسر دیگر نظام الملک، شمس الملک عثمان را به عنوان وزیر خود منصوب کرد. در همان سال خلیفه عباسی المسترشد وزیر خود عمیدالدوله جلال الدین حسن بن علی را عزل و زندانی کرد. محمود دوم سپس احمد را به عنوان وزیر بر خلیفه المسترشد تحمیل کرد. در دوره وزارت احمد در دربار خلافت او با دبیس بن صدقه مزیدی جنگید و دیوارهای اطراف بغداد را مستحکم کرد.
یک سال بعد، محمود دوم، شمس الملک عثمان را از وزارت برکنار و سپس او را اعدام کرد. خلیفه عباسی نیز از این فرصت برای رهایی از دست احمد وزیر خود استفاده کرد. احمد سپس به نظامیه بغداد که توسط پدرش ایجاد شده بود رفت و ۲۵ سال آخر عمر خود را در آنجا و در گوشه عزلت گذراند و سرانجام در سال ۱۱۴۹/۱۱۵۰ درگذشت.
گیرنده تبدیل-مستقیم (DCR)، همچنین به عنوان گیرنده هم‌آمیز ، همزمان‌آمیز ، یا آی‌اف-صفر شناخته می‌شود، یک طراحی گیرندهٔ رادیویی است که سیگنال رادیویی واردشونده را با استفاده از آشکارساز همزمان راه‌اندازی‌شده توسط یک نوسان‌ساز محلی که فرکانس آن یکسان یا بسیار نزدیک به فرکانس حامل سیگنال مورد نظر است، دمدوله می‌کند. این برخلاف گیرنده استاندارد سوپرهترودین است که در آن تنها پس از تبدیل اولیه به فرکانس میانی انجام می‌شود.mwrf.com: The Differences Between Receiver Types, Part 1 Quote: "...A direct-conversion receiver, also known as a homodyne or zero-IF receiver, is one type of receiver architecture (Fig. 1). Direct-conversion receivers convert an RF signal to a 0-Hz signal in one stage...", backup
ساده‌سازی اجراکردن تنها یک تبدیل فرکانس، پیچیدگی مدار پایه را کاهش می‌دهد، اما مسائل دیگری به عنوان مثال در مورد محدوده دینامیکی پیش می‌آیند. در شکل اولیه خود برای دریافت سیگنال‌های AM و FM بدون پیاده‌سازی یک حلقه قفل-فاز پیچیده مناسب نبود. اگرچه این چالش‌ها و سایر چالش‌های فنی این تکنیک را در زمان اختراع آن (دهه ۱۹۳۰) غیرعملی ساختند، فناوری کنونی و به‌ویژه رادیو نرم‌افزاری، استفاده از آن را در حوزه‌های خاصی از جمله برخی محصولات مصرفی احیاکرده است.
سیگنال‌های ضربانی محصول-جانبی ناخواسته از طبقه مخلوط‌کننده نیازی به پردازش بیشتری ندارند، زیرا با استفاده از فیلتر پایین‌گذر در مرحله خروجی صدا به‌طور کامل حذف می‌شوند. طراحی گیرنده دارای مزیت اضافی انتخاب‌پذیری بالا است و بنابراین یک وامدوله‌ساز دقیق است. اصول طراحی را می‌توان برای اجازه جداسازی سیگنال‌های پخش‌همگانی کانال مجاور که باندهای‌جانبی آنها ممکن است با ارسال موردنظر همپوشانی داشته باشد، گسترش داد. این طراحی همچنین تشخیص سیگنال‌های حالت ارسال مدوله‌شده-پالسی را بهبود می‌بخشد.
مسیرهای نشت سیگنال ممکن است در گیرنده رخ دهد. بهره فرکانس صوتی بالا مورد نیاز می‌تواند در حذف‌کردن هوم اصلی با مشکل مواجه شود. انرژی نوسان‌ساز-محلی می‌تواند از طریق طبقه مخلوط‌کننده به ورودی آنتن نشت کند و سپس دوباره به طبقه مخلوط‌کننده بازتاب شود. اثر کلی این است که انرژی نوسان‌ساز محلی خود-مخلوط می‌شود و یک سیگنال آفست دی‌سی ایجاد می‌کند. آفست ممکن است به اندازه کافی بزرگ باشد که تقویت‌کننده‌های باندپایه را اشباع کند و از دریافت سیگنال مورد نظر جلوگیری کند. تغییراتی در طراحی وجود دارد که به این موضوع می‌پردازد، اما به پیچیدگی گیرنده می‌افزاید. پیچیدگی طراحی اضافی اغلب بیشتر از مزایای یک گیرنده تبدیل-مستقیم است.
مقاله وس هیوارد و دیک بینگهام در سال ۱۹۶۸ علاقه جدیدی به طرح‌های تبدیل-مستقیم ایجاد کرد.
توسعه مدار مجتمع و یکپارچه‌سازی افزاره‌های حلقه قفل-فاز کامل در بسته‌های آی‌سی ارزان قیمت، این طرح را به‌طور گسترده‌ای پذیرفته ساخته. استفاده از آن دیگر محدود به دریافت سیگنال‌های رادیویی ای‌ام نیست، بلکه در پردازش روش‌های مدولاسیون پیچیده‌تر نیز کاربرد دارد. گیرنده‌های تبدیل-مستقیم اکنون در بسیاری از کاربردهای گیرنده، از جمله تلفن‌های همراه، تلویزیون، سامانه‌های اویونیک، دستگاه‌های تصویربرداری پزشکی و سیستم‌های رادیو نرم‌افزاری-معین گنجانده شده‌اند.
قدرت از طریق شادی مخف آلمانی: «کی دی اف» یک ارگان تفریحی آلمانی بود که توسط دولت آلمان در آلمان نازی اداره می‌شد. که بخشی از جبهه کارگر آلمان (به )در آن زمان بود ودر سال ۱۹۳۳ به عنوان ابزاری برای تبلیغ مزایای نازیسم به مردم آلمان راه اندازی شد و در اواخر دهه ۱۹۳۰ به بزرگ‌ترین سازمان گردشگری جهان تبدیل شد.
KdF قرار بود با در دسترس قرار دادن فعالیت‌های اوقات فراغت طبقه متوسط برای توده‌ها مردم، شکاف طبقاتی را پر کند و همچنین به دنبال تقویت صنعت گردشگری آلمان بود، کاری که تا آغاز جنگ جهانی دوم با موفقیت انجام داد. آمار رسمی نشان داد که در سال ۱۹۳۴، ۲٫۳ میلیون نفر در تعطیلات KdF شرکت کردند. تا سال ۱۹۳۸، این رقم به ۱۰٫۳ میلیون نفر افزایش یافت.Mason, T.W. , Social Policy in the Third Reich: The Working Class and the 'National Community'(Oxford: Berg. 1993), p. 160 با شروع جنگ در سال ۱۹۳۹، بیشتر برنامه‌های سازمان به حالت تعلیق درآمد و چندین پروژه مانند تفرجگاه پرورا هرگز تکمیل نشد.
در ۲۷ نوامبر ۱۹۳۳، قدرت از طریق شادی توسط رابرت لی، یکی از زیرمجموعه‌های جبهه کارگر آلمان که هدف آن دسترسی آلمانی‌ها به فعالیت‌های اوقات فراغت زمانی ممتاز مانند سفرهای دریایی و مالکیت اتومبیل‌های شخصی اعلام شد تا با کاهش شکاف‌های طبقاتی توده‌های مختلف را به جامعه مردمی نزدیک کند. علاوه بر این، اعتقاد بر این بود که اگر به کارگران اوقات فراغت کافی داده شود و محیط‌های کاری تمیزتر فراهم شود، روحیه و بهره‌وری افزایش می‌یابد. در ابتدا برای کنترل اوقات فراغت عصر و آخر هفته در نظر گرفته شده بود، اما پس از استقبال مثبت از سفرهای قطار KdF تمرکز بر گردشگری معطوف شد.
زنان در فناوری بین‌المللی (WITI) یک سازمان غیردولتی است که دستاوردهای زنان در فناوری ترویج می‌کند و حمایت، فرصت‌ها و الهام‌بخشی را گسترش می‌دهد. این شبکه توسط کارولین لیتون در سال ۱۹۸۹ به عنوان شبکه بین المللی زنان در فناوری تأسیس شد. این انجمن در سال ۲۰۰۱ به انجمن حرفه ای WITI تغییر نام داد، زمانی که به عنوان یک انجمن تجاری برای زنان در فناوری عمل کرد.
این شرکت به خاطر تولید تالار مشاهیر بین‌المللی زنان در فناوری، که زنانی را معرفی می‌کند که سهم قابل توجهی در فناوری داشته‌اند، شناخته شده‌است.
این گروه در سال ۱۹۸۹ از یک گروه ایمیل شروع شد، تا سال ۲۰۱۲ این گروه به ۲ میلیون نفر افزایش یافت و به یک سازمان پیشرو برای زنان در فناوری تبدیل شد. کنفرانس ۲۵ سالهWITI 2014 روشن شدن! شامل سخنرانانی مانند گوین شاتول، رئیس و مدیر عملیاتی اسپیس ایکس بود. در سال ۲۰۱۷، فناوری‌های رندستاد شراکتی با WITI برای رسیدگی به گروه‌های دارای نمایندگی جنسیتی در محل کار و تشویق دختران و زنان به دنبال آموزش فناوری و مشاغل اعلام کرد.
کارآفرین اجتماعی از سال ۲۰۱۵ و کارآفرین فناوری از سال ۱۹۹۹. مونیکا در حال حاضر مدیر اجرایی Kodea است، یک شرکت اجتماعی که مأموریت آن توانمندسازی دیجیتالی ساکنان شیلی، ترویج توسعه فناوری فراگیرتر و دموکراتیک کردن دانش علمی-دیجیتال است. ذینفعان خود را به صورت دیجیتالی توانمند کند و آنها را به فرصت‌هایی که عصر دیجیتال ارائه می‌دهد نزدیکتر کند. او به شدت برای ترویج بازآموزی شغلی دیجیتال، سواد تکنولوژیکی و آموزش مدرسه ای که علوم کامپیوتر را در کلاس درس ادغام می‌کند، کار کرده‌است.
مونیکا با دیدگاه خود مبنی بر اینکه شیلی و آمریکای لاتین از اهمیت آموزش استعدادها برای دنیای دیجیتال به روشی گسترده و دسترسی دموکراتیک به مهارت‌های دیجیتالی سطح بالاتر آگاه می‌شوند، بزرگترین کمپین آموزش دیجیتال در جهان ساعت کد را به شیلی آورد. Code.org) و با بنیاد kodea چندین ابتکار در جهت آموزش توسعه داده‌است، مانند جایزه استعداد دیجیتال مدرسه Los سازندگان، آموزش تفکر محاسباتی ۶۰۰۰ معلم، EduK، ایده دیجیتال. همچنین؛ برنامه نویسان زن، استعدادهای دیجیتال برای شیلی و کارآفرینان مرتبط و پلت فرم شهروندی صدای ما. برنامه‌های او به بیش از ۱٫۵ میلیون نفر اجازه داده‌است تا مهارت‌های خود را برای قرن ۲۱ توسعه دهند و همچنین به خانواده و جامعه خود دسترسی پیدا کنند.
او در سال ۲۰۱۵ جایزه زنان شلیکت در TIC و در سال ۲۰۱۶ جایزه صادرات خدمات (sofofa و وزارت دارایی) را دریافت کرد. او به عنوان بخشی از ۱۰۰ زن رهبر شیلی جایزه دریافت کرد و یک برند سفیر شیلی بود.
کشورهای آفریقایی پرتغالی زبان ( ; PALOP)، که به عنوان آفریقای پرتغالی‌زبان نیز شناخته می‌شود، شش کشور آفریقایی را که در آنها زبان پرتغالی زبان رسمی است در بر می‌گیرد: آنگولا، کیپ ورد، گینه بیسائو، موزامبیک، سائوتومه و پرنسیپ و از سال ۲۰۱۱، گینه استوایی. Retrieved 25 September 2012. این شش کشور مستعمرات سابق امپراتوری پرتغال هستند. از سال ۱۷۷۸ تا زمان استقلال، گینه استوایی مستعمره امپراتوری اسپانیا بود.
در سال ۱۹۹۲، پنج کشور آفریقایی لوزوفون یک سازمان بین‌دولتی به نام PALOP تشکیل دادند، مخففی محاوره‌ای که به «کشورهای آفریقایی زبان رسمی پرتغالی» ترجمه می‌شود ( .). Retrieved 25 September 2012. کشورهای PALOP قراردادهای رسمی با پرتغال،"Projecto Apoio ao Desenvolvimento do Sistema Judiciário PIR PALOP" . Retrieved 25 September 2012. اتحادیه اروپا و سازمان ملل متحد، امضا کرده‌اند و با هم برای ترویج توسعه فرهنگ، آموزش و حفظ زبان پرتغالی همکاری می‌کنند."PALOP". Eurostat. Archived from the original on 2013-10-15. Retrieved 25 September 2012.
در سال ۱۹۹۶، کشورهای آفریقایی پرتغالی زبان، همراه با پرتغال و برزیل، جامعه کشورهای پرتغالی زبان (، به اختصار CPLP) را تأسیس کردند،"Roundup: Portuguese-Speaking African Countries embrace new era". "English People Daily". که بعداً تیمور شرقی در سال ۲۰۰۲ و گینه استوایی در سال ۲۰۱۴ به آن پیوستند.
گینه استوایی در اکتبر ۲۰۱۱ پرتغالی را به عنوان سومین زبان رسمی خود پذیرفت. گینه استوایی در ابتدا، قبل از اینکه در سال ۱۷۷۸ به عنوان بخشی از قرارهای صلح که، مستعمره ساکرامنتو در مخروط جنوبی قاره آمریکا را نیز در بر می‌گرفت، به اسپانیا فروخته شود یکی از مستعمره‌های پرتغال بود. با این وجود اشتراکات تاریخی و فرهنگی محدودی با سایر این کشورها دارد.
گینه استوایی به‌طور سنتی بخشی از PALOP در نظر گرفته نمی‌شد، و یکی از اعضای مؤسس FORPALOP، نهادی که اخیراً ایجاد شده و PALOP، محفلی برای همکاری سیاسی- دیپلماتیک برای تعمیق روابط دوستی تاریخی و همبستگی بین این کشورهای آفریقایی، را در بر می‌گیرد، در ژوئن ۲۰۱۴ نبود. پرتغالی به ندرت در سراسر این کشور استفاده می‌شود. با این حال، این کشور در سال ۲۰۱۴ در CPLP پذیرفته شد و متعاقباً ششمین عضو FORPALOP شد.
جت چهارموتوره که گاهی کوادجت نیز نامیده می‌شود، هواپیمای جتی است که با چهار موتور کار می‌کند. وجود چهار موتور، باعث افزایش قدرت می‌شود و این امکان را برای چنین هواپیماهایی به‌عنوان هواپیمای مسافربری، باری و هواپیمای نظامی فراهم می‌کند. بسیاری از نخستین هواپیماهای جت دارای چهار موتور بودند که در میان آن‌ها دی هویلند کامت، نخستین هواپیمای جت تجاری جهان قرار دارد. در دهه‌های پس از معرفی، استفاده از هواپیماهای چهارموتوره، به‌تدریج به‌دلیل عوامل مختلفی از جمله تولید و عرضهٔ جت‌های دوموتوره برای پروازهای دورتر و تأکید بر بهره‌وری مصرف سوخت، کاهش یافته‌است.
تولید نوع مسافری بوئینگ ۷۴۷–۴۰۰ از سال ۲۰۰۵ متوقف شد و تحویل ایرباس ای۳۴۰ به ۱۱ دستگاه در سال کاهش یافت، زیرا آن‌ها در رقابت با جت‌های دوموتورهٔ کارآمدتر و مقرون به‌صرفه‌تر روبرو بودند.
در سال ۲۰۰۵ ایرباس ایرباس ۳۸۰ را معرفی کرد که در حال حاضر بزرگ‌ترین هواپیمای مسافربری جهان است. این هواپیما برای مسیرهایی با تقاضای بسیار بالا طراحی شده‌است و معمولاً ۵۷۵ مسافر را در دو عرشهٔ مجزا جا می‌دهد. با این‌حال، تا سال ۲۰۱۸، ایرباس تنها یک چهارم از رقم اولیهٔ پیش‌بینی شدهٔ فروش ۱٬۲۰۰ فروند را طی دو دهه انجام داده‌است. این امر را می‌توان به گرایش مدرن به استفاده از جت‌های دوموتورهٔ کوچک‌تر اما بسیار کارآمد مانند ایرباس ۳۵۰ و بوئینگ ۷۸۷ نسبت داد. بزرگ‌ترین کاربر ایرباس ۳۸۰، هواپیمایی امارات است و مرکز اصلی آن در فرودگاه بین‌المللی دبی واقع شده‌است که بسیاری از پروازهای طولانی در این فرودگاه توقف دارند. این امر باعث می‌شود که امارات بتواند صندلی‌های ایرباس ۳۸۰های خود را راحت‌تر پر کند. ایرباس اعلام کرد که تولید ایرباس ۳۸۰، در سال ۲۰۲۱ به پایان می‌رسد.
با ادامهٔ رشد قدرت موتور و کاهش تقاضای ظرفیت، هواپیماهای جت دوموتوره مانند بوئینگ ۷۸۷ دریم-لاینر و ایرباس ای۳۵۰ ایکس‌دابلیوبی وارد بازار هواپیماهایی شدند که در سال‌های قبل، به چهار موتور نیاز داشتند.
در پاسخ به تولید ایرباس ۳۸۰، بوئینگ نیز ۷۴۷–۸ را در سال ۲۰۱۱ به‌عنوان جانشین ۷۴۷–۴۰۰ معرفی کرد. نوع مسافری ۷۴۷–۸آی تنها ۵۰ سفارش دریافت کرده‌است، در حالی‌که نوع باربری ۷۴۷–۸اِف با بیش از ۱۰۰ سفارش موفق تر بوده‌است. تا سال ۲۰۱۸، مدل ۷۴۷–۸اِف از نظر بُرد و توان حمل بار، بی‌رقیب است، و آن را به گزینه‌ای مناسب برای حمل بار تبدیل می‌کند.
زنان در سینمای ایران به نقش زنان در سینمای ایران می‌پردازد. زنان ایرانی نقش مهمی در به رسمیت شناختن جهانی هنر ایران و به ویژه سینمای ایران داشته‌اند. از زمان ظهور موج جدید سینمای ایران زنان ایران تعداد بی شماری از فارغ التحصیلان مدرسه فیلم را تولید کرده‌است.
پس از انقلاب ۵۷ تغییراتی محسوس و اساسی در نحوه نگرش نسبت به زنان و بازنمایی آنها در سینمای ایران به وجود آمده‌است. چنین تغییراتی را به وضوح می‌توان از مشاهده نقش و جایگاه زنان در فیلم‌های سینمایی پیش و پس از انقلاب یافت. در دو دهه گذشته درصد کارگردانان سینمای ایران که زن هستند از درصد زنان کارگردان فیلم در اکثر کشورهای غربی فراتر رفته‌است. حذف بازیگران سینمای قبل از انقلاب ایران، با همراهی نسبی جریان معترض و روشنفکری اوایل انقلاب انجام شد. به‌ویژه روزنامه‌نگاران ادبیات سینمایی بعد از انقلاب و نشریاتی چون ماهنامه سینمایی فیلم، در این حذف‌ها با مدیران فرهنگی همراه بودند. نوع نگاه حقیرانه به آنچه فیلم فارسی خوانده می‌شد و همچنان نیز در میان گروهی از نویسندگان سینمای ایران جاری است، در همراهی با این حذف و محرومیت نقش داشت. این موضوع به‌ویژه با مشاهده محصولات جریان اصلی سینمای ایران که بخش عمده‌ای از آن‌ها تقلید و بازسازی فیلم‌های قبلی و استفاده از تمهیدات سطحی چون تقلید خوانندگان قدیمی و رقص مردان و شوخی‌های کلامی جنسی است، بیش از پیش پرسش‌های جدی را دربارهٔ دلایل واقعی حذف بازیگران قدیمی و آنچه به نام سینمای سطحی پیش از انقلاب خوانده می‌شد، طرح می‌کند.
در دوره ده ساله پیش از انقلاب، حضور زنان در عرصه سینما به غیر از جایگاه موسیقی و تا حدودی جایگاه بازیگری در سایر جایگاه‌ها از دوره‌های مختلف بعد از انقلاب کمتر بوده‌است. در دوره «دفاع مقدس» علی‌رغم کاهش تعداد فیلم‌های تولیدشده، زنان در برخی جایگاه‌های مهم مانند کارگردانی و تولید فیلم حضوری پررنگ داشتند، اما در دو بخش موسیقی و بازیگری، میزان مشارکت آن‌ها کاهش چشمگیری داشته‌است. ویژگی شاخص دوره «سازندگی» افزایش مشارکت زنان در اغلب جایگاه‌ها در مقایسه با قبل است. در دوره «اصلاحات» با وجود کاهش تعداد فیلم‌های تولیدشده، حضور زنان در تمام جایگاه‌ها به جز بازیگری از دوره پیش از خود با افزایش مشارکت مواجه بوده‌است. در دوره «عدالت محوری» مجموع حضور زنان در عرصه‌های گوناگون تولید فیلم در مقایسه با دوره قبل و در مقایسه با کل فیلم‌های تولیدشده، با کاهش مواجه بوده‌است. همچنین در این دوره، شاهد کاهش معنادار حضور زنان در سه عرصه موسیقی، بازیگری و صدا در مقایسه با دو دوره قبل هستیم، اما در دو عرصه نویسندگی و کارگردانی، حضور زنان از دوره قبل اندکی افزایش یافته‌است.
برخی از مورخان تاریخ سینمای ایران بر این باورند که نقش آفرینی آسیا قسطانیان در فیلم حاجی آقا آکتور سینما ساخته اوانس اوگانیانس که در ۱۱ بهمن سال ۱۳۱۲ در تهران اکران شد، نخستین حضور زن در سینمای ایران است. روح‌انگیز سامی نژاد با بازی در اولین فیلم ناطق تاریخ سینمای ایران به نام دختر لر، نخستین حضور رسمی زن در سینمای ایران را رقم زد. این فیلم در سال ۱۳۱۲ توسط اردشیر ایرانی و با همکاری عبدالحسین سپنتا در بمبئی ساخته شد و سامی نژاد، نقش گلنار را بازی کرد. سینمای ایران در این دوره علاوه بر وجود مخالفت‌هایی از سوی روحانیت با پدیده دیگری به نام سانسور هم مواجه شد. به استناد پژوهش‌ها، تغییر بخش کوتاهی از دیالوگ جعفر و گلنار، بازیگران فیلم دختر لر، نمونه‌ای از این وضعیت است.
سینمای ایران در دوره اشغال توسط متفقین و جانشینی محمدرضا پهلوی، فرصت چندانی برای عرض‌اندام پیدا نکرد. در عوض تئاتر موقتاً توانست جای سینما را بگیرد.
سینمای ایران تا اوایل دهه ۵۰ در حالی تماشاچی داشت که نمایش برهنگی و عرفی کردن روابط جنسی زن و مرد بارها مورد انتقاد قرار می‌گرفت. ماهنامه فیلم و هنر در سال ۱۳۵۲ در انتقاد از نمایش برهنگی در سینما نوشت:
شاخص‌ترین کارگردانی که در دوران پیش از انقلاب، به زنان از نگرشی دیگر می‌پردازد، بهرام بیضایی است که با سه فیلم «رگبار»، «غریبه و مه» و «کلاغ»، تصاویر متفاوتی از زن را نشان می‌دهد. در «رگبار» زن متعلق به لایه‌های زیرین و فرودست جامعه است که در اوضاع دشوار خانواده اش را سرپرستی می‌کند. در «غریبه و مه» زن از جهان اسطوره‌ها برخاسته و هویتی نمادین می‌یابد و در فیلم «کلاغ»، زن در جهان معاصر و مدرن، سعی در یافتن هویت خود در گذشته تاریخی اش دارد.
اواخر دهه ۵۰ همزمان با وقوع انقلاب اسلامی، موج اعتراض‌ها به سینمای «مبتذل» با آتش‌سوزی ۲۵ سالن بالا گرفت.
در سینمای دفاع مقدس نقش زن آن طوری که باید دیده نشده‌است. زنان در بیشتر اوقات فقط به عنوان همسر قهرمان و یک نقش فرعی حضور دارند. فیلم «شب‌بخیر فرمانده» به کارگردانی انسیه شاه‌حسینی یا «زیباتر از زندگی» یا فیلم «نجات‌یافتگان» ساخته رسول صدرعاملی آثاری هستند که زنان در آنها نقش اصلی دارند.
نگاه به زن‌ها در سینما از آن حالت سنتی که همیشه فقط مادر و همسر است و نقش کاملاً حاشیه‌ای در درام دارد و اصلاً فیلم بر شخصیت او متمرکز نیست، به آرامی خارج می‌شود. این نگاه به سمتی می‌رود که شخصیت زن به یکی از کارکترهای اصلی فیلم تبدیل می‌شود.
در تاریخ سینمای ایران شخصیت‌های زن زیادی ماندگار شده‌اند. شخصیت نائی در فیلم باشو غریبه کوچک ساخته بهرام بیضایی به خاطر مرکزیت دادن به یک شخصیت زن و ترکیبِ واقع‌گراییِ روان‌شناختی با سوررئالیسمِ آئینی به بازخوانی روابط قدرت در نظام سلسله مراتب جنسیتی و قومی می‌پردازد. کارکتر گلرخ کمالی در فیلم دیگری از بیضایی یعنی سگ‌کشی نیز از دیگر شخصیت‌های ماندگار سینمای ایران است.
شخصیت «ریحان» در «کافه ترانزیت» با بازی فرشته صدرعرفایی ساخته «کامبوزیا پرتوی»، «دو زن» ساخته تهمینه میلانی و«سارا» داریوش مهرجویی با بازی نیکی کریمی، «آفاق» و «نرگس» در نرگس که در سال ۱۳۷۰ اکران شد، «مریم قندی» در سفر به چزابه (۱۳۷۴) با بازی عاطفه رضوی در نقش یک امدادگر زن در جبه‌های جنگ ایران و عراق، کاراکتر «محبوبه» در روبان قرمز ساخته حاتمی‌کیا با بازی آزیتا حاجیان، «درنا» در آدم‌برفی (۱۳۷۶) ساخته داوود میرباقری از دیگر شخصیت‌های شناخته شده در سینمای ایران هستند.
شخصیت «رؤیا» در کاغذ بی‌خط (۱۳۸۰) ساخته ناصر تقوایی تصویر جدیدی از زن به نمایش گذاشت شد. «ترانه» در من ترانه پانزده سال دارم (۱۳۸۱) که سیمرغ بلورین بهترین فیلم را نصیب رسول صدرعاملی کرد، روی فیلمنامه‌ای از کامبوزیا پرتوی ساخته شد. از نمونه‌های مشابه تصویر چنین زنانی می‌توان به دختری با کفش‌های کتانی، ساخته دیگر رسول صدرعاملی و شخصیت «ستاره» با بازی گلشیفته فراهانی در فیلم دیوار اشاره کرد.
«گیلانه» (۱۳۸۳) ساخته رخشان بنی اعتماد تصویر مادرانی را به نمایش گذاشت که باید با تبعات جنگ دست و پنجه نرم کنند. لهجه گیلکی و بازی فاطمه معتمدآریا از نکات به یاد ماندنی این فیلم است. کاراکتر «الفت» در فیلم شیار ۱۴۳ با بازی مریلا زارعی نمونه دیگری از این مادرهای سینمایی ست. حضور مادرهای تنها، به سینمای دفاع مقدس محدود نیست. گلشیفته فراهانی در میم مثل مادر ملاقلی‌پور و شخصیت «عفت خانم» در مهمان مامان هم مادرهایی هستند که باید دست تنها گلیم زندگی‌شان را از آب بکشند. شخصیت «سمیه» در ابد و یک روز (۱۳۹۴) با بازی پریناز ایزدیار از جمله کارکترهای ماندگار اواخر دهه ۹۰ است.‏‏
اوایل دهه ۶۰، با حذف تمام گروه‌های رقیب و یکدست شدن حاکمیت سینما نیز دوران تازه‌ای را سپری کرد محمد بهشتی، از طراحان این سینمای تازه که مدیریت نهاد تازه‌تأسیسی به نام بنیاد سینمایی فارابی را در آن زمان برعهده داشت پیرامون حذف بازیگران پیش از انقلاب چنین گفته بود:
«این جماعت توبه کردند و ما هم پذیرفتیم که در ایران بمانند و کار کنند. اما بعد دیدیم مگر می‌شود مخاطب سینما تک‌تک فیلم‌های قبلی را از یاد ببرد؟ به همین خاطر مجبور شدیم تمام مصادیق سینمای قبل از انقلاب را پاک کنیم و درنهایت تصمیم این شد که این افراد کار نکنند.»
حاصل این اتفاقات، حذف تقریباً تمام بازیگران زن مهم سینمای قبل از انقلاب، به جز چهره‌هایی چون پروانه معصومی، شهلا ریاحی، حمیده خیرآبادی، مهین شهابی، فخری خوروش و جمیله شیخی بود. برخی از سرشناس‌ترین بازیگران زن پیش از انقلاب عبارتند از:
طوطی سلیمی، آرام، سپیده، شورانگیز طباطبایی، فرشته جنابی، روشنک صدر، لیلا فروهر و گوگوش از دیگر بازیگران زن سرشناس پیش از انقلاب بودند.
گوگوش خواننده و بازیگر سرشناس ایرانی است که از کودکی فعالیت هنری خود را شروع کرده است او در سن ۹ سالگی در دو فیلم گرجی عبادیا به نام بیم و امید و فرشته فراری بازی کرد.او در طول فعالیت بازیگری خود با هنرپیشگانی همچون بهروز وثوقی، پوری بنایی، حمیده خیرآبادی، جمشید مشایخی و.. همبازی شد.او برای فیلم بی تا هژیر داریوش جایزه سپاس بهترین بازیگر زن سال 1351 را دریافت کرد او در این فیلم با بازیگرانی همچون عزت الله انتظامی،اکبر زنجانپور و مهین شهابی به ایفای نقش پرداخت. بعد از همکاری گوگوش با پرویز صیاد و بهمن فرمان‌آرا در فیلم در امتداد شب داستان فیلمی بنام «همیشه شب» توسط بهمن فرمان‌آرا به گوگوش پیشنهاد داده شد در این فیلم قرار بود که داریوش اقبالی نقش مقابل گوگوش را بازی کند. داستان این فیلم درباره زندگی هنرمند خوش آواز پری زنگنه است که در یک حادثه رانندگی بینایی خود را از دست می دهد این فیلم به دلیل نزدیک شدن به زمان انقلاب هرگز ساخته نشد.گوگوش پس از این فعالیت بازیگری خود را ادامه نداد و در فیلمی بازی نکرد.
در تاریخ ۹۰ ساله سینمای ایران، تعداد کارگردانان زن در سینمای حرفه‌ای و فیلم بلند داستانی، به‌سختی به ۴۰ نفر می‌رسد.‏ به نقل از ایرنا از نظر کمی ایران بیشترین تعداد فیلمسازان زن را در دنیا دارد و در سال‌های اخیر زنان و دختران فیلمساز توانسته‌اند فیلم‌های مهم و اثرگذاری بسازند. قبل از انقلاب فقط سه زن بودند که نامشان به‌عنوان کارگردان در تاریخ سینمای ایران ثبت و ضبط شد. شهلا ریاحی نخستین زن کارگردان سینمای ایران است. ریاحی بعد از ۱۲ سال تجربه بازی در تئاتر و سینما، با کارگردانی فیلم مرجان نام خود را به عنوان نخستین کارگردان زن ایرانی در تاریخ هنر به ثبت رساند.‏ دومین زنی که به کارگردانی روی آورد، مروا نبیلی بود که اولین اثرش «خاک بکر» نام داشت. کبری سعیدی که اسم مستعار شهرزاد را داشت در ابتدای فعالیت‌هایش بازیگر بود که بعد به فکر کارگردانی افتاد و یک فیلم بلند با عنوان «مریم و مانی» ساخت.
ساخت فیلم مستند خانه سیاه است دربارهٔ جذامیان توسط فروغ فرخزاد از تجربه‌های فیلمسازی زنان در ایران بود که نقطه عطفی در تاریخ سینما محسوب می‌شود.مرضیه برومند اولین کارگردان زن سینمای ایران در سینمای پس از انقلاب است. پوران درخشنده اولین کارگردان مطرح پس از انقلاب اسلامی است که با ساخت فیلم رابطه در سال ۶۵ مطرح شد و با فیلم پرنده کوچک خوشبختی در سال ۶۶ برنده اولین سیمرغ زنان برای بهترین فیلم از جشنواره فیلم فجر شد. رخشان بنی‌اعتماد با ساخت فیلم خارج از محدوده در سال ۶۶ مطرح شد و اولین سیمرغ کارگردانی زنان برای فیلم نرگس را در سال ۷۰ از آن خود کرد. تهمینه میلانی که از مهم‌ترین کارگردانان زن سینمای ایران است، اولین فیلم سینمایی خود به نام بچه‌های طلاق را سال ۶۸ ساخت. نرگس آبیار از موفق‌ترین و پرکارترین کارگردان زن سینمای ایران در دهه اخیر است. شیار ۱۴۳، نفس و شبی که ماه کامل شد از ساخته‌های مطرح وی می‌باشد. در سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر نرگس آبیار با کارگردانی فیلم «شبی که ماه کامل شد» سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی را از آن خود کرد. «شبی که ماه کامل شد» به کارگردانی نرگس آبیار، «خانه دیگری» به کارگردانی بهنوش صادقی، «تولدت مبارک» اثر سمیه زارعی نژاد، «نبات» به کارگردانی پگاه ارضی و «وکیل مدافع» ساخته مشترک سلما بابایی و ونداد دوشن، پنج فیلم دربارهٔ زنان اکران شده در سال ۱۳۹۸ بودند.
انسیه شاه‌حسینی فعال‌ترین کارگردان زن سینمای ایران در زمینه جنگ و دفاع مقدس، فریال بهزاد فعال در سینمای کودک و نوجوان، تینا پاکروان در نقش کارگردان و تهیه‌کننده، پریسا بخت‌آور، منیژه حکمت، نیکی کریمی از ستاره‌های سینمای ایران در دهه‌های ۷۰ و ۸۰، آزیتا موگویی، آیدا پناهنده، منیر قیدی، مونا زندی‌حقیقی، مرجان اشرفی‌زاده، یلدا جبلی، رقیه توکلی، نگار آذربایجانی، مریم دوستی، سلما بابایی، سهیلا گلستانی، مهشید افشارزاده، فائزه عزیزخانی، آناهید آباد، روح‌انگیز شمس، شهره لرستانی، مرضیه مشکینی و یاسمین ملک نصر، از جمله زنانی هستند که در سینمای بلند و داستانی، پشت دوربین قرارگرفتند و کارگردانی کردند.
کارگردانان زن ایران جوایز معتبری را از جشنواره‌های خارجی دریافت کرده‌اند که مهم‌ترین آن‌ها شیر نقره‌ای ونیز است که رخشان بنی‌اعتماد برای نوشتن فیلمنامه قصه‌ها دریافت کرد. دو جایزه هیئت داوران جشنواره کن (سمیرا مخملباف برای تخته سیاه و ۵ عصر) و جایزه «آینده نویدبخش» جشنواره کن (آیدا پناهنده برای ناهید) از دیگر جوایز مهم و معتبر سینمایی جهان هستند که کارگردانان زن سینمای ایران آن‌ها را به دست آورده‌اند.
حضور زن در سینما تا حد زیادی متأثر از نوع نگاه جامعه به این قشر و باورهای مذهبی، هنجارها و تابوهای رایج، آداب و رسوم، اخلاقیات و آیین‌های اجتماعی است. تهیه و تدوین آیین‌نامه اجرایی اصول و سیاست‌های بهینه‌سازی حضور زن در سینما در سال ۱۳۸۷ توسط معاونت سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از اقداماتی است که بر حضور زنان بر پرده سینما تأثیر گذاشته‌است.
پایگاه «تاریخ‌نگاری سینمای ایران» به منظور ثبت اطلاعات جامع فیلم‌ها و سینماگران ایرانی اول اردیبهشت هزار و سیصد و نود و هفت با حضور سید عباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، محمد مهدی حیدریان رئیس وقت سازمان سینمایی آغاز به کار کرد. پایگاه تاریخ‌نگاری سینمای ایران اقدام به قرار دادن پروفایلی از گوگوش و بهروز وثوقی در بخش انگلیسی کرد که واکنش‌های متعددی را دربرداشت که در نهایت به حذف نام این دو هنرمند از این سایت منجر شد.
در فروردین ۱۴۰۱ جمعی از سینماگران زنِ ایران از جمله نیکی کریمی، هدیه تهرانی، ترانه علیدوستی، سحر دولت‌شاهی، پری‌ناز ایزدیار، هانیه توسلی، تهمینه میلانی، ویشکا آسایش، نگار جواهریان و… اقدام به امضا و انتشار بیانیه‌ای با عنوان «بیانیه زنان دست‌اندرکار سینما در اعتراض به خشونت علیه زنان در این عرصه» کردند.
این جشنواره به صورت سالانه از سال ۱۳۸۳ برگزار می‌شود و به زنان فیلم‌ساز که دارای فیلم بلند سینمایی هستند، جایزه اهدا می‌کند. جشنواره فیلم پروین اعتصامی ویژه فیلم‌هایی با موضوع زنان است به تلاش خانه زنان هنرمند ایران برگزار می‌شود. این رویداد سینمایی در قالب دو بخش اصلی مسابقه فیلم کوتاه و مسابقه فیلم بلند سینمایی و در قالب ۸ زیربخش است.
بورکینافاسو، کشوری محصور در خشکی، در وسط بخش «کوهان‌مانند» غرب آفریقا واقع شده‌است. این کشور ۲۷۴۰۰۰ کیلومتر مربع را پوشش می‌دهد. بورکینافاسو از شمال و غرب با مالی، از شمال شرقی با نیجر، از جنوب شرقی با بنین و از جنوب با توگو، غنا و ساحل عاج همسایه است.
تقریباً ۲۱٫۴ میلیون نفر در بورکینافاسو زندگی می‌کنند. پایتخت و بزرگترین شهر واگادوگو است که حدود ۲٫۵ میلیون نفر در آنجا زندگی می‌کنند. بورکینافاسو پیشتر به عنوان جمهوری ولتای علیا شناخته می‌شد تا اینکه در سال ۱۹۸۴ نام این کشور به نام کنونی تغییر کرد.
حیات وحش در نواحی شرقی و جنوبی بورکینا شامل فیل، شاخ‌درازان، اسب آبی، میمون، تمساح، شیر و گاومیش است. گونه‌های پرندگان و حشرات غنی و متنوع است.
بورکینا یک فلات گرم‌دشتی با ارتفاع متوسط ۵۰۰ متر است. بلندترین نقطه آن تناکورو (۷۴۷ متر) در غرب است. سه رودخانه اصلی بورکینافاسو ولتاهای سیاه، سفید و قرمز هستند، شاخه‌هایی که رودخانه ولتای غنا را تشکیل می‌دهند. بیشتر بورکینافاسو در منطقه معروف به ساحل صحرای بزرگ آفریقا واقع شده‌است. اراضی کشور رو به شمال به تدریج خشک می‌شود و تبدیل به مناطق بوته‌ای و نیمه‌بیابانی می‌شود، اما در فصل بارندگی با درختچه‌های سبز و درختان خاردار زنده می‌شود. در سمت جنوب، مناطقی از ساوانا و ساوانای جنگلی، از جمله درختان روغن قلم و بائوباب وجود دارد که از اهمیت کشاورزی برخوردارند.
بورکینافاسو در فلات وسیعی قرار دارد که کمی به سمت جنوب متمایل است. لایه سنگ لاتریت (قرمز، شسته‌شده، آهن‌دار) که سنگ‌های بلورین زیرین را می‌پوشاند توسط سه رودخانه اصلی کشور - ولتای سیاه (موهون)، ولتای قرمز (نازینو) و ولتای سفید (ناکامبه) بریده شده‌است) - همه آنها در غنا به سمت جنوب جمع می‌شوند و رودخانه ولتا را تشکیل می‌دهند. اوتی، یکی دیگر از شاخه‌های ولتا، در جنوب شرقی بورکینافاسو سربرمی‌آورد. تغییرات فصلی زیادی در جریان رودخانه‌ها رخ می‌دهد و برخی از رودخانه‌ها در فصل خشک به بستر خشک تبدیل می‌شوند. در جنوب غرب فلات‌های ماسه‌سنگی وجود دارد که با سرازیری تند بانفورا هم‌مرز است که حدود ۱۵۰ متر ارتفاع دارد و رو به جنوب شرقی است. بیشتر خاک این کشور نابارور است.