moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
هر چه سرعت ظهور یا دمای داروی ظهور بالاتر رود کنتراست افزایش پیدا کرده و تصویر دانه‌بندی درشت تری خواهد داشت. در عمل ظهور می‌توان کنتراست را تا حدی بالا برد که تصویر بدست آمده فقط حاوی نقاط سفید و سیاه خالص باشد، ـ الـبته با قبول حذف اطـلاعـات رنگ درجه‌های خاکسـتری ـ که در این صورت به نگاتیو بدست آمده لیت گفته می‌شود. نگاتیوهای مخصــوصی هم وجود دارند که فاقد رنگ درجه‌های خاکستری هستند و برای لیتوگرافی بکار برده می‌شوند.
داروهای دانه ریز - فاین گرین (نیاز به تعربف کلی و خصوصیات شیمیایی و فیزیکی دارو)
فرمول D۷۶، که شرکت کداک آن را ارائه نموده‌است، یک فرمول خوب برای داروی ظهورِ ریزدانه (فاین گرین) به حساب می‌آید. در این فرمول، متل و هیدروکینون جزو عوامل ظهور هستند و هیدروکینون و بوراکس عامل کنتراست و سولفیت سدیم هم با این مقدار زیاد، حلالیت املاح نقره را در محلول افزایش داده همچنین باعث عمر بیشتر دارو و تعداد بیشتر ظهور در یک حجم از دارو می‌باشد.
ـ حرف R در مقابل نام داروها، فرمول تقویتی همان دارو است. (در لابراتوارهای بزرگ که داروها به‌طور مداوم مورد استفاده قرار می‌گیرند به مرور مواد مؤثرهٔ خود را از دست داده و ضعیف می‌شوند، جهت جبران این ضعف، و ارائه ظهور نرمال به داروهای اصلی اضافه می‌شوند).
برای یک داروی سوپر فاین گرین ساده می‌توان فرمول ۱۰/۱۰۰/۱۰۰۰ را مثال زد که در دمای بیست درجه سانتیگراد در طی ۱۸ دقیقه، عمل ظهور را به انجام می‌رساند.تقریرات استاد علاءالدین ملماسی
توصیه دیگر اینکه جهت حفظ کنتراست هنگام استفاده از داروهای سوپر فاین گرین، در زمان عکاسی یک استاپ نور بیشتری به فیلم داده شود.(این کار ربطی به عمل ظهور ندارد.)
هر چه داروی مورد استفاده در عمل ظهور فاین گرین‌تر باشد، کنتراست تصویر به همان اندازه پائین خواهد آمد. و تصویر بدست آمده سافت خواهد شد. می‌توان با اضافه کردن مقدار مناسبی ماده قلیایی به داروی فاین گرینی که فقط حاوی متل و سولفیت سدیم است مقداری کنتراست به دست آورد، مشروط بر اینکه زمان ظهور را کاهش ندهیم.
در صورت رعایت موارد اصلی، دانه‌های تصویر بزرگ‌تر نخواهند شد.
از موارد مورد اهمیت در عمل ظهور، بدست آوردن وضوح عالی است، که بر ســـبب فراوانی مواد بکار رفته در فرمول داروها، فرمول ویلی باتلرWilli Beutler (۱۹۰۳-۱۹۷۳) ذکر می‌شود.
بعد از تهیه، یک پیمانه از دارو را با نه پیمانه آب رقیق کرده و در دمای ۲۰ درجه سانتیگراد طی زمان ۱۲ دقیقه عمل ظهور انجام می‌گیرد.
داوری بر روی نتیجه ظهور از روی منحنی‌های سانسیتومتری به صورت علمی و دقیق قابل انجام است. تناسب بین لگاریتم نوردهی (Log E) و دانسیته (D) ایکه ایجاد می‌شود، روی یک جدول قابل ارائه‌است. اساس این مطالعات توسط آقایان: فردیناند هورترFerdinand Hurter و وئرو چارلز دری‌فیلدVero Charles Driffield پایه‌ریزی شده‌است. شمه‌ای از این بحث در زیر می‌آید. همه این اعمال برای بدست آوردن بهترین نتیجه از عکاسی و تطبیق دقیق کیفیت تصویر با سوژه‌است.
امولسیون عکاسی از لایه‌های متعدد دانه‌های هالیدهای نقره تشکیل شده‌است. نتایج قرار گرفتن این لایه‌ها در معرض نور و تأثیر داروهای شیمیایی بر روی آن‌ها از «اصول عکاسی» است. سانسیتومتری، مطالعه کمّی مشخصات مواد حساس عکاسی است که تحت تأثیر نور قرار گرفته‌اند. این مطالعات معمولاً بر روی یک منحنی که به «منحنی مشخصات» معروف است، نشان داده می‌شود. دانسیته یا میزان سیاه شدن امولسیون را بر روی محور عمودی و میزان نوردهی را بر روی محور افقی و بر حسب «لگاریتم نوردهی» نشان می‌دهند.
مفهوم نور دادن در بحث سانسیتومتری، تابش نوری است بر صفحه حساس عکاسی، که آن را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اگر یک نوار حساس را به قسمت‌های مساوی تقسیم و به ترتیب به هر قسمت نوری را با شدت مساوی ولی با افزایش زمان نوردهی بتابانیم، به‌طوری‌که زمان نوردهی نسبت به قسمت قبلی دو برابر باشد، یعنی ۱ و ۲ و ۴ و ۸ و ۱۶ و ۳۲، این نوار دارای رنگدرجه‌های خاکستری تا سیاه خواهد بود که متناسب با تصاعد هندسی نورگیری هر قسمت است. تناسب لگاریتمی این اعداد عبارت است از: ۰/۰ و ۰/۳ و ۰/۶ ۰/۹ و ۱/۲ و... است. این تناسب لگاریتمی بر روی محور افقی «منحنی مشخصات» نمایش داده می‌شود و واحد آن شمع، متر، ثانیه‌است. عدد صفر در این محور ۱ شمع، متر، ثانیه‌است.
اگر مقدار سه چهارم از نوری که بر یک امولسیون تابیده جذب آن شود، تنها یک چهارم نور تابیده از آن عبور خواهد کرد. حال اگر صفحه دیگری را در مسیر نور عبور کرده از صفحه اولی قرار دهیم و این صفحه نیز سه چهارم نور را جذب و یک چهارم آن را از خود عبور دهد، نور عبور کرده از صفحه دوم یک شانزدهم میزان نور اولیه خواهد بود. حال اگر به جای دو صفحه حساس عکاسی فقط یک صفحه حساس عکاسی قرار گیرد ولی نتیجه حاصله همان تناسب قبلی باشد، قانون لامبرت بوقوع پیوسته‌است. قانون لامبرت می‌گوید: طبقات مواد حساس، ضخامت‌های متفاوتی دارند و نور را به تناسب تصاعد هندسی از خود عبور می‌دهند. تراکم دانه‌های نقره با نور عبوری، تناسب عکس دارد. دانسیته همان تناسب لگاریتمی بین قسمت‌های مختلف نور دیده صفحه حساس عکاسی است.
به تناسب میان نور تابیده شده و نور گذرا از میان دانه‌های نقرهٔ صفحهٔ عکاسی، شفافیتTransparency گفته می‌شود.
دانسیته، با نماد formula_1، یک ارزش نوری است که با تودهٔ نقرهٔ موجود در لایه صفحهٔ حساس عکاسی یا formula_2 متناسب است و از رابطهٔ زیر پیروی می‌کند:
در این رابطه، formula_4 یک عدد ثابت است و به نوع مادهٔ حساس، نور دادن و ظهور مادهٔ حساس بستگی دارد.
خفگیFog دانسیته‌ای است که متناسب با نور دادن ماده حساس نبوده و ارتباطی هم با آن نداشته باشد.
برای بدست آوردن نوار شاهد یا آماده کردن تست سانسیتومتری، باید:
در اختیار داشت تا نتایج قابل اعتماد باشد و اشکالی در نتیجه به وجود نیاید.
نوری که بر روی امولسیون از طریق دستگاه عکاسی تابیده می‌شود، باعث ثبت دانسیته‌های مختلفی می‌گردد که همان کنتراست یا اختلاف روشنایی و تاریکی سوژه‌است. بهترین حالت ثبت تصویر حالتی است که کنتراست تصویر بدست آمده دقیقاً مشابه کنتراست سوژه باشد.
یکی از بحث‌های با ارزش در ظهور فیلم گاما است. گاما نسبت لگاریتمی کنتراست نگاتیو به گنتراست سوژه‌است (لگاریتم گنتراست نگاتیو تقسیم بر لگاریتم کنتراست سوژه مساوی گاما). در بهترین شرایط عکاسی گاما برابر ۱ است.
جدول زیر کمک می‌کند تا گامای مناسب فیلم را بدست آوریم:
پس از پایان زمان ظهور، نوبت به عمل ثبوت یا ثابت‌سازی تصویر بدست آمده روی نگاتیو می‌رسد. اگر پیش از آنکه این فرایند صورت گیرد، نگاتیو در برابر نور قرار گیرد، نقاطی از آن که در عمل عکسبرداری نور ندیده‌اند و ذرات برمور نقره در آن‌ها سفید مانده‌اند، همگی سیاه می‌شوند و تصویری به دست نمی‌آید. ولی اگر نگاتیو بدست آمده از فرایند ظهور را مستقیماً به داخل داروی ثبوت فرو بریم (یا داروی ثبوت را روی نگاتیو بریزیم)، چون هنوز سطح امولسیون آغشته به داروی ظهور است، دو اتفاق روی می‌دهد:
از نقطه بالا، اهمیت زمان در عمل ظهور، حتی در طی لحظاتی بسیار کوتاه، آشکار می‌شود.
ظهور باید در طی زمان اعلام شده از طرف کارخانجات سازنده فیلم و دارو انجام بگیرد. شاید در یک دید کلی، چند ثانیه اهمیت زیادی نداشته باشد؟! ولی با مطالعه دقیق علمی نتایج بدست آمده، تغییرات کاملاً محسوس است.
آنچه در بالا گفته شد دلایل ضرورت فرایند توقفِ ظهور بود. این فرایند معمولاً با کمک یک محلول اسیدی به نام حمام توقف صورت می‌گیرد. خاصیت اسیدی این محلول ضعیف است تا آسیبی به نگاتیو نرسد. برای نمونه محلول ۳۰ درصد سرکهٔ سفید در آب مقطر می‌تواند مناسب باشد. البته برای این عمل فرمول‌هایی نیز وجود دارد، که چندین مورد آن در اینجا آمده‌است.
فرمولی که در طی ده ثانیه عمل ظهور را کاملاً متوقف می‌کند.
وقتی یک فیلم را از داخل دروبین بیرون می‌آوریم و آن را ظاهر می‌کنیم، در حدود ۲۵ درصد برمورهای نقره‌ای که در سطح امولسیون آن فیلم به کار رفته‌است، برای تشکیل تصویر نگاتیو، مصرف می‌شود. آنچه باقی می‌ماند، یا آن دسته از املاح متبلور نقره که در داروی ظهور دستخوش هیچ گونه تغییری نشده‌اند (نور ندیده‌اند)، باید در داروی ثبوت از سطح فیلم جدا شوند تا نگاتیو تصویر به‌طور دائمی و شفاف، ثابت باقی بماند.
قرار گرفتن بیش از حد فیلم در داروی ثبوت هم باعث اشکالاتی است. کم رنگ شدن نگاتیو، از این دسته اشکالات است.
اگر مرحله ثبوت به اندازه کافی انجام نشود، مقداری از هالیدهای نقره نور ندیده در سطح فیلم باقی‌مانده و زمانی که فیلم را از تاریکخانه یا تانک بیرون می‌آوریم، نور محیط، آن دسته از ذرات نقره را تحت تأثیر قرار داده و سیاه خواهد کرد. نتیجه یک نگاتیو پر رنگ و سیاه است که اطلاعات تصویر در آن به خوبی دیده نمی‌شود.
مواد زیادی وجود دارند که هالیدهای نقره را حل می‌کنند ولی سدیم تیو سولفات (هیپو سولفیت سدیم) ـ که نام علمی آن تیو سولفات سدیم و به فرمول S۲O۳Na۲ می‌باشد ـ مهم‌ترین عاملی است که در داروهای ثبوت بکار برده می‌شود.
این ماده در سال ۱۸۳۹ برای نخستین بار توسط جان هرشلJohn Herschel بکار رفت. البته این ماده به تنهایی و در اندازهٔ ۳۰ ـ ۲۵ درصد می‌تواند عمل ثبوت را به انجام برساند، ولی چون عوامل دیگری نیز وجود دارند که مکمل این دارو در عمل ثبوت هستند، فرمول‌هایی به وجود آمده‌اند که نتیجه بهتر و کامل‌تری را بدست می‌دهند.
عمل ثبوت که همانا حل شدن املاح متبلور نقره نور نخورده‌است، یک عمل ساده شبیه به حل شدن یک قاشق شکر یا نمک در یک لیوان آب نیست. بلکه واکنش‌های مختلفی لازم دارد تا نقره برمید به یک سری کمپلکس‌های نقره تیو سولفات تبدیل شود. به‌طور کلی واکنش زیر در این مرحله اتفاق می‌افتد:
افزودن مواد اسیدی و سفت‌کنندهٔ امولسیون، به داروی ثبوت باعت تسریع توقف اثر داروی ظهور و سفت شدن ژلاتین به منظور جلوگیری از به وجود آمدن خراش‌های احتمالی می‌گردد. آمونیوم کلرید (نشادر) نیز نقش زیادی در کاهش زمان ثبوت نگاتیو دارد. که افزودن دو درصد از آن به داروی ثبوتی که محتوی ده درصد هیپو است زمان را از دوازده دقیقه به پنج دقیقه کاهش می‌دهد.
در این جدول فرمول‌های عمومی ثبوت آمده‌است.
داروهای ثبوت محتوی مواد سخت کنندة امولسیون و اسید.
توجه: به فرمول ATF۲ مقداری اسید بوریک پنج درصد اضافه شود.
توضیح: هرگاه سه پیمانه اسید استیک خالص را با هشت پیمانه آب رقیق کنیم، اسید استیک ۲۸ درصد به دست می‌آید.
کلیه داروهای ثبوت از عمر طولانی برخوردارند و به راحتی می‌توان آن‌ها را نگهداری کرد. در داخل تشتک و بدون سرپوش، گاهی تا یک ماه قابل استفاده باقی می‌مانند. در داخل بطری‌های سر بسته و پر، بیشتر از سه ماه عمر می‌کنند. یکی از راه‌های اطمینان از قدرت و ضعف داروی ثبوت، استفاده از نوار PH است. یک راه حل نسبی دیگر هم می‌گوید، هر گاه زمان لازم برای محو شدن کامل حالت شیری رنگ بر روی نگاتیو، به دو برابر افزایش یافت محلول ثبوت باید دور ریخته شود.
درجه حرارت داروی ثبوت نیز همچون داروی ظهور باید در حدی باشد که در ژلاتین اثر سوء نداشته و از نظر شیمیایی هم واکنش‌ها را دچار شدت و ضعف نکند. بهترین دمایی که برای عمل ثبوت به‌طور عادی پیشنهاد کرده‌اند بین ۱۸ تا ۲۴ درجه سانتیگراد است.
در مورد زمان ثبوت، یک قانون کلی می‌گوید که بهتر است زمان ثبوت فیلم را به دو برابر افزایش دهیم تا اطمینان حاصل کنیم که عمل ثبوت کاملاً انجام گرفته‌است. دو اصل دربارهٔ داروی ثبوت و ماهیت آن باید مورد توجه قرار گیرد. اول آنکه مقدار هیپو (سدیم تیو سولفات) باید آن قدر زیاد باشد تا داروی ثبوت، قدرت حلالیت املاح نقره را به حد کافی پیدا کند. از به کار بردن داروی خیلی پر قدرت در این زمینه باید پرهیز کرد. محو شدن حالت شیری رنگ از سطح امولسیون، دلیلی بر خاتمه یا تکمیل عمل ثبوت نیست. اصل دوم، همانا شست‌وشوی کافی در آب است.
پس از پایان فرایند ثبوت، شستشو ی نگاتیو بدست آمده، از اهم موارد در طی مراحل ظهور فیلم می‌باشد. چرا که اگر این مرحله به صورت ناقص انجام گیرد، نمک‌های مختلف شیمیایی در سطح فیلم باقی‌مانده و به مرور زمان باعث بروز اشکالاتی در نگاتیو (لکه زرد نگاتیو)، نقاط سیاه یا از دست دادن رنگ خواهد شد.
بهتر است شست‌وشو در آب جاری و تا چهل دقیقه انجام گیرد، ولی اگر آب جاری در دست‌رس نبود می‌توان با تعویض آب تشتک یا تانک در هر ۵ یا ۶ دقیقه نتیجه مشابهی را بدست آورد. البته اگر آب دریا در دسترس باشد، بهتر است. چرا که آب دریا بهتر و بیشتر می‌تواند ذرات مولکولی هیپو را که هنوز بر سطح امولسیون باقی‌مانده‌اند در خود حل کند. ولی باید بعد از اتمام این مرحله نگاتیو را ۵ دقیقه در آب شیرین شست‌وشو داد.
برای کاهش زمان شست‌وشو با راه حل‌های شیمیایی کوشش‌های زیادی انجام گرفته‌است. و نتایج مختلفی بدست آمده که این ترکیبات باعث تجزیه و متلاشی شدن هیپو می‌شوند. ولی احتمال آسیب به نگاتیو نیز وجود دارد و این قبیل ترکیبات را باید با احتیاط مورد مصرف قرار داد.
در این میان از محلول ۵ تا ۱۰ درصد کربنات سدیم یا بی کربنات به عنوان مادهٔ پاک‌کننده هیپو به کار می‌رود. و مدت قرار دادن نگاتیو در داخل آن تا پنج دقیقه‌است. پس از این مرحله نگاتیو را قبل از خشک کردن باید در آب خالص شست‌وشو داد.
برای جلوگیری از بروز لکه‌های آب بر روی نگاتیو که معمولاً بعد از خشک شدن ظاهر می‌شوند، در آخرین مرحله شستشو، نگاتیو را درون مایع فتو فلو یا شامپوی فیلم قرار داده و چند دفعه آن را حرکت می‌دهند تا به تمامی سطح نگاتیو برخورد نماید. این کار باعث لیز شرن سطح نگاتیو و عدم قرارگیری قطرات آب بر روی آن می‌شود.
داروهای مختلفی به تناسب درجه حرارت محیط انجام عمل ظهور ـ مناطق سردسیر و حاره ـ وجود دارند که در دماهای نزدیک صفر و بالای ۴۰ درجه سانتیگراد از آن‌ها استفاده می‌شود، که عمل ظهور را به انجام می‌رسانند.
در ظهور ریورسال پس از ظهور، تصویر به دست آمده مستقیماً مثبت است. با روش ریورسال از یک تصویر می‌توان مستقیماً تصویر مثبت به دست آورد. یا از یک نگاتیو به‌طور مستقیم و با انجام یک بار کپیه‌برداری، می‌توان بدل یا دوبلکیت تهیه کرد. این روش در فیلم‌های عکاسی و سینمایی کاربردهای فراوانی دارد. روش ریورسال در عکاسی رنگی هم استفاده‌های فراوانی دارد.
ساختمان امولسیون‌های فیلمی که در سیستم ریورسال به کار گرفته می‌شود، اعم از رنگی یا سیاه و سفید، تقریباً مانند سیستم نگاتیو است. تنها تفاوت آن با فیلم رنگی پایه شفاف آن است.
با فیلم‌های معمولی سیاه و سفید هم می‌توان تصویر ریورسال بدست آورد.
بر خلاف فیلم سیاه و سفید، فیلم‌های رنگی از سه لایه حساس به نورهای اصلی ساخته شده‌اند. هر یک از این سه لایه، بر روی همدیگر قرار دارند. اصول فیلم‌های رنگی، امروزه بر اساس رنگ‌های مکمل یا تفریقی ساخته می‌شوند. به عنوان مثال در تهیه عکس رنگی از برگ سبز یک درخت با توجه به اینکه برگ درخت تمامی طیف‌های نور خوشید را جذب کرده‌است و فقط نور سبز را منعکس می‌کند، نور سبز ورودی به دوربین بر لایه حساس به نور سبز فیلم تأثیر می‌گذارد، و شکل برگ به صورت نامریی بر روی امولسیون ثبت می‌گردد.
از موارد دیگری که ظهور فیلم رنگی را از سیاه و سفید متمایز می‌سازد، تأثیر زیاد تغییرات دما در نتیجه بدست آمده از عمل ظهور است. دمای پیشنهادی برای ظهور فیلم رنگی معمولاً ۳۷/۸ درجه سانتیگراد است. میزان متغیر برای این دما را، ۰/۱۵ درجه در نظر می‌گیرند. چرا که با تغییر بیشتر آن، رنگ‌ها نیز تغییر کرده و نتیجه کاملاً غیرقابل قبول خواهد شد.
برای ظهور ریورسال (اسلاید - مثبت) در فیلم سیاه و سفید، نیاز به نوع خاصی از فیلم نیست چون پایه فیلم در فیلم سیاه و سفید، شفاف و شیشه‌ای است. ولی بخاطر وجود رنگ در فیلم رنگی و تفاوت تأثیر نور مصنوعی و نور روز - دماهای متفاوت رنگ آن‌ها -، پایه فیلم رنگی، دو نوع است.
فومول‌های داروی ظهور برای فیلم سیاه و سفید تقریباً ساده و در دسترس عموم قرار دارند. ولی برای هر نوع فیلم رنگی، که کارخانه‌های متعدد تولید می‌کنند، داروی خاصی وجود دارد. داوری C-۴۱ یک داروی مشهور است که فعلاً اکثر کارخانه‌ها فیلم‌های خود را مطابق با ظهور آن، تولید می‌کنند. فرمول‌های ظهور رنگی معمولاً سرّی هستند و کارخانجات تولیدکننده از افشاء شدن جزئیات آن‌ها پرهیز می‌کنند. فرمول C-۴۱ برای اولین بار در سال ۱۹۷۷ توسط کتاب سالیانه مجله بریتانیا فاش گردید ولی تا به حال از طرف هیچ منبع رسمی تأیید یا تکذیب نشده‌است.
صومعه گغارد (به ارمنی Գեղարդի վանք - به انگلیسی Geghard)، در استان کوتایک ارمنستان قرار دارد. این صومعه بخشی از کوه مجاور آن است که از سنگ تراشیده شده و در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده‌است. نمازخانه اصلی این صومعه در سال ۱۲۱۵ میلادی ساخته شد.
کلیسای گغارد در ۳۵ کیلومتری ایروان واقع شده‌است. کلیسای گغارد (به معنی سرنیزه) با معماری منحصر به فرد خود در استان کوتایک، واقع شده‌است. این کلیسا در واقع بخشی از کوه مجاور است که تراشیده شده و در میان صخره‌ها و دره‌ای زیبا احاطه شده‌است (دو بخش درونی و بیرونی کوه). گغارد درون دره‌ای خوش منظره در فاصله ۹ کیلومتری از معبد گارنی نهفته است، این کلیسا نام خود را از نیزه مقدسی که مسیح در زمان مصلوب شدن به وسیله آن مجروح شده گرفته‌است. نیزه در کلیسای گغارد نگهداری می‌شده اما هم‌اکنون در خزانه مقدس در کلیسای جامع اچمیادزین قرار دارد.
ساختمان این کلیسای جذاب، از گرانیت سخت کنده کاری شده و جزو چهار کلیسای نایابی می‌باشد که در صخره و دره‌ها بنا شده‌اند. صومعه گغارد در سده ۴ میلادی توسط گریگور روشنگر در محل چشمه مقدس داخل یک غار بنا گذاشته شد. قدمت این کهن‌ترین کلیسای غاری شکل، به سده ۷ میلادی بازمی‌گردد. در آن زمان به [Ayrivank-آیری وانک] (غار و صومعه) نام داشته که بخشی از آن توسط حمله اعراب در سال ۹۲۳ میلادی سوزانده شد. در جوار کلیسا در سمت چپ بر روی تپه، سلول‌های رهبانی غار مانندی که توسط راهبان ساخته شده‌اند قابل رویت است. درخت‌ها با پراکندگی نقطه وار تا طرف دیگر کلیسا در نزدیکی رودخانه امتداد دارند.
کلیسا در دو بعد زمانی مختلف ساخته و از دو بخش اصلی تشکیل شده‌است. در ابتدای سده سیزده میلادی این ناحیه از املاک خصوصی خاندان زاکاریان به حساب می‌آمد. این خاندان، از ثروتمندترین خاندان ارمنستان بودند و دستور ساخت کلیسای بیرونی را در سال ۱۲۱۵ میلادی می‌دهند. سال‌ها بعد خاندانی به نام «پروشیان» این ملک را از زاکاریان‌ها می‌خرند و دستور ساخت کلیسای درونی را می‌دهند.
بیرون کلیسا بالاتر از دَر جنوب، نشان خانواده شاهزاده زاکاریان وجود دارد. این نماد شیر سلطنتی همانند نمادهای سلطنتی اقوام شرقی است. در سمت راست راهرو، دو ورودی سنگی وجود دارد. ورودی سمت چپ (ساخته شده در سال ۱۲۴۰ میلادی) شامل حوضچه‌ای می‌باشد که از آب چشمه پُر می‌شود. در سمت راست کلیسای کوچکی وجود دارد که در سال ۱۲۶۳ میلادی ساخته شده و شامل چهار ستون و مقبره شاهزاده «پاپاک پروشیان» و همسرش «هروزاکان» است بر روی این مقبره نشانی یک شکل دو شیر زنجیر شده و یک عقاب به عنوان یادبود این خانواده حک شده‌است. در سمت چپ پله‌هایی سنگی بر روی تپه ۱۰ متری، کلیسا کوچک تراشیده شده از سنگ خام بنا شده‌است. با توجه به اینکه این کلیسای کوچک از سنگ اطراف حک شده‌است، ابعاد آن خارق‌العاده است. آکوستیک آنجا نیز بسیار شگفت‌انگیز است. در گوشه دریچه‌ای وجود دارد که رو به کلیسای پایین است. در سمت راست کلیسا پله‌هایی وجود دارند که به سلول‌های راهبان منتهی می‌شوند. در این مسیر همچنین چلیپاسنگ‌های متعددی وجود دارند. در خارج از صومعه مکانی مخصوصی برای مراسم قربانی نیز وجود دارد.
ویکی‌پدیای چینی مین‌نانی نسخه زبان چینی مین‌نانی وب‌گاه ویکی‌پدیا است.
زبان چینی مین‌نانی تا ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۱ با بیش از ۹٬۳۶۰ مقاله در رده صدوششم ویکی‌پدیاها قرار گرفته‌است.
ویکی‌پدیای باسایوگی، نسخه زبان باسایوگی وب‌گاه ویکی‌پدیا است.
زبان باسایوگی تا ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۱ با بیش از ۹,۳۳۰ مقاله در رده صدو‌هفتم ویکی‌پدیاها قرار گرفته‌است.
ویکی‌پدیای تارانتینویی نسخه زبان تارانتینویی وب‌گاه ویکی‌پدیا است.
زبان تارانتینویی تا ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۱ با بیش از ۹,۰۰۰ مقاله در رده صدو‌نهم ویکی‌پدیاها قرار گرفته‌است.
ویکی‌پدیای پامیانگایی نسخه زبان پامیانگایی وب‌گاه ویکی‌پدیا است.
زبان پامیانگایی تا ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۱ با بیش از ۷,۴۰۰ مقاله در رده صدو‌شانزدهم ویکی‌پدیاها قرار گرفته‌است.
ژوزوئه دو کاسترو پزشک، متخصص علم تغذیه، نویسنده، استاد دانشگاه و رئیس پیشین سازمان خواربار جهانی (فائو) و فعال اجتماعی در زمینه مبارزه با گرسنگی جهانی بود.
او در سال ۱۹۰۸ میلادی در منطقه رسیف برزیل به‌دنیا آمد و در سال ۱۹۷۳ میلادی در پاریس از دنیا رفت.
مهمترین آثار او کتاب جغرافیای گرسنگی (منتشر شده در سال ۱۹۴۶ میلادی) و ژئوپلتیک گرسنگی است که در سال ۱۹۵۲ میلادی در برزیل و به زبان پرتغالی منتشر شد. کتاب اخیر در سال ۱۳۴۱ خورشیدی به‌دست منیر جزنی (مهران) و به‌نام انسان گرسنه ترجمه و منتشر گردید. اثر دیگر وی به‌نام انسان‌ها و خرچنگ‌ها که داستانی از دوران سخت کودکی نویسنده در برزیل است، توسط محمد قاضی و نیز منیر جزنی (مهران) به زبان فارسی منتشر شده است.
جهانگیر ملک (۲۹ بهمن ۱۳۱۱ در تهران – ۱۹ آذر ۱۳۸۱ در تهران) از نوازندگان چیره‌دست تنبک و از پرکارترین هنرمندان موسیقی ایران بود. او در تنبک‌نوازی از شاگردان برجسته حسین تهرانی بود و با برنامه گل‌های رادیو همکاری داشت.جهانگیر ملک یکی از پرکارترین نوازندگان برنامه گل‌ها بوده است. وی در این زمینه شاگردان زیادی را آموزش داد و ضبط‌های رادیویی و خصوصی بسیاری را به همراه ساز و آواز هنرمندان نامی ایران از خود به یادگار گذاشت.
جهانگیر ملک، در بیست و نهم بهمن ماه سال ۱۳۱۱ در تهران خیابان ری، به دنیا آمد. وی پس از طی دوران کودکی و گذراندن تحصیلات ابتدایی، وارد دبیرستان دارالفنون شد و موفق به اخذ دیپلم از این دبیرستان گردید. علاقه‌مندی او به نوازندگی تنبک از همان دوران تحصیل در دبیرستان شروع شد. حسین تهرانی نوازنده بزرگ تنبک در همسایگی آن‌ها در کوچه آبشار منزل داشت و چون از استعداد و علاقه جهانگیر مطلع شد، تدریس تنبک به او را آغاز کرد.
ملک در سال ۱۳۳۲ در جمع دوستانه‌ای با علی تجویدی آشنا شد و به درخواست وی قطعه‌ای را اجرا کرد. تجویدی که تحت تأثیر شیوه نوازندگی او قرار گرفته‌بود، او را به رئیس وقت رادیو، مشیر همایون شهردار معرفی می‌کند. پس از این جریان است که ملک ۲۱ ساله به ارکسترهای شماره یک به رهبری حسینعلی ملاح و مهدی مفتاح، ارکستر شماره دو به رهبری مجید وفادار و علی تجویدی، ارکستر شماره سه به رهبری پرویز یاحقی و همایون خرم، ارکستر شماره چهار به رهبری عباس شاپوری، ارکستر شماره پنج به سرپرستی بزرگ لشکری و ارکستر شماره شش به رهبری حبیب‌الله بدیعی دعوت به همکاری و نوازندگی می‌شود.
او پس از تشکیل ارکستر گلها به دعوت حبیب‌الله بدیعی، هم‌زمان با امیر ناصر افتتاح به نوازندگی در این ارکستر می‌پردازد، تا سال ۱۳۵۷ که با وقوع انقلاب کار و فعالیت او به مدت ۱۰ سال به تأخیر می‌افتد. پس از آن به دلیل شرایط به‌وجود آمده به خانه‌نشینی ناخواسته این هنرمندان انجامید و اگر کاری هم ضبط شد اغلب به صورت خصوصی بود.
ملک را می‌توان یکی از پرکارترین هنرمندان موسیقی ایران برشمرد.
از همکاری‌های ملک با رادیو می‌توان به برنامه‌های گلهای جاویدان، گلهای تازه، گلهای رنگارنگ، یک شاخه گل، برگ سبز و شاعران قصه می‌گویند و نیز برنامه تکنوازان اشاره کرد. برنامه تکنوازان که زیر نظر محمد میرنقیبی اداره می‌شد از شماره ۱۰۱ شروع و تا برنامه ۷۷۸ اجرا و ضبط شد. در این میان ملک به عنوان نوازنده در حدود پانصد و پنجاه برنامه شرکت داشت.
همکاری جهانگیر ملک با رادیو تا آخرین روزهای حیاتش ادامه داشت. او علاوه بر اجراهای رادیویی، در جشنواره‌های موسیقی و برنامه‌های مختلفی در تهران و شهرستان‌ها به اجرای برنامه پرداخت و کنسرتهایی را به نفع مسلولین بیمارستان ابوحسین، بیماران امین‌آباد، ندامتگاه دادگستری و دانشگاه تبریز به اتفاق هنرمندانی چون علی تجویدی و حسین تهرانی برگزار کرد.
او کنسرت‌هایی را در کشورهایی مانند آمریکا، انگلستان، آلمان، شوروی، ایتالیا، ژاپن، مکزیک، افغانستان، کویت، عربستان و یمن، برگزار کرد. او همچنین با شرکت در جشن‌های نوروزی دانشجویان ایرانی مقیم اروپا و آمریکا برای شناساندن موسیقی کشورش با همکاری دیگر دوستان هنرمند خود تلاش فراوان کرد.
آخرین گناه مجموعه تلویزیونی است که در ماه رمضان سال ۱۳۸۵ از شبکه دو پخش شد. کارگردان این مجموعه حسین سهیلی زاده بود و موضوع آن حول محور چشم برزخی می‌گردد.
موضوع داستان بدین ترتیب است که دکتر اکرمی، که فردی وارسته و با ایمان است قبل از مرگش وصیت می‌کند که قرنیه چشمش به عبدالله صدوق که او نیز فرد متدینی است برسد. اما رؤیا دختر دکتر اکرمی با اصرار فراوان چشم پدر را به چشم نامزدش دکتر مودت که او نیز مشکل بینایی دارد پیوند می‌زند. بتدریج مودت چیزهای عجیب و غریبی می‌بیند. اولین بار روح پیرمردی را می‌بیند که از بدنش جدا شده و در دفعات بعدی افراد گناهکار را در آتش مشاهده می‌کند. در واقع هر کسی را که می‌بیند او را با تجسم اعمالش مشاهده می‌کند. او تصمیم می‌گیرد که افراد گناه‌کار را به قتل برساند، اما با رهنمودهای روحانی محل متوجه می‌شود که این کار اشتباه است. نهایتاً رؤیا اکرمی پس از گناهان بسیار در حالی که قصد کشتن مودت را دارد، می‌میرد و مودت او را در میان آتش دوزخ مشاهده می‌کند. این آخرین گناه رؤیا بود…
شبکه دو سیمای جمهوری اسلامی ایران
عدد لاپلاس یک عدد بدون بعد می باشد که در دینامیک سیالات نشان دهنده ی نسبت نیروی کشش سطحی به انتقال مومنتوم(بخصوص اتلاف انرژی) در داخل سیال می باشد.
همچنین این عدد از رابطه دوعدد بدون بعد وبر و رینولدز نیز نتیجه می شود:
نی‌زن بر دروازه‌های سپیده‌دم اولین آلبوم از گروه موسیقی سایکدلیک راک بریتانیایی، پینک فلوید و همچنین تنها آلبوم تحت رهبری مؤسس گروه، سید برت است. آلبوم شامل اشعاری غریب دربارهٔ فضا، مترسکها، دورف‌ها، دوچرخهها و افسانه‌های خیالی است و شامل آهنگ‌های بی کلامی است که در فضای سایکدلیک راک سیر می‌کند. آلبوم در سال ۱۹۶۷ توسط کلمبیا رکوردز/ئی‌ام‌آی رکوردز در بریتانیا و توسط تاور رکوردز در آمریکا منتشر شد. در سی‌امین و چهلمین سالگرد انتشار، آلبوم در سال‌های ۱۹۹۷ و ۲۰۰۷ نیز دوباره انتشار یافت. در سال ۲۰۱۲، "نی‌زن بر دروازه‌های سپیده‌دم" در نظرخواهی مجلهٔ "رولینگ استون" به عنوان ۳۴۷امین آلبوم برتر همهٔ زمان‌ها در بین ۵۰۰ آلبوم انتخاب شد.
راجر واترز، نیک میسن و ریچارد رایت که در رشتهٔ معماری تحصیل می‌کردند همراه با سید برت که در رشته گرافیک تحصیل می‌کرد، از سال ۱۹۶۲ اجراهایی را به شکل‌های گوناگون برگزار می‌کردند، آن‌ها اولین تور خود را تحت نام The Pink Floyd در سال ۱۹۶۵ آغاز کردند.
آنها در سال ۱۹۶۷ با قراردادی که با ئی‌ام‌آی رکوردز رکوردز امضا کردند عملاً تبدیل به گروهی حرفه‌ای شدند، با پیش‌پرداخت ۵۰۰۰پوند. اولین تک‌آهنگ آن‌ها دربارهٔ فردی زنانه پوش با جنون دزدی بود که عنوان «آرنولد لاین» را به خود گرفت. این تک‌آهنگ در ۱۱ مارس منتشر شد و جنجالی کوچک به راه انداخت که رادیو لندن از پخش آن امتناع کرد. حدود شش هفته بعد، گروه به رسانه‌های جریان اصلی معرفی شد. اعلامیه مطبوعاتی ئی‌ام‌آی رکوردز ادعا کرد که گروه «سخنگویان موسیقایی جنبش نوپایی بودند که شامل آزمایش و تجربه در همه هنرها است»، اما ئی‌ام‌آی رکوردز تلاش کرد تا بین آن‌ها و جریان زیرزمینی که گروه از آن سرچشمه می‌گرفت، فاصله ایجاد کند، با عنوان کردن اینکه «پینک فلوید نمی‌داند منظور مردم از سایکدلیک پاپ چیست و در تلاش نیست تا بر روی شنوندگانش تأثیرات اوهام‌برانگیز بگذارد».
گروه در ماه می سال ۱۹۶۷ به استودیوی ساوند تکنیک بازگشت تا تک‌اهنگ بعدی خود «نواختن امیلی را ببین» را ضبط کند. تک‌آهنگ در ماه ژوئن منتشر شد و توانست در جایگاه ششم چارت‌ها قرار بگیرد.
گروه مجبور بودند برای ضبط نخستین آلبومشان از ابی‌رود استودیوز لندن استفاده کنند. در این میان نورمن اسمیت یکی از شخصیت‌هایی بود که مذاکرات میان پینک فلوید و ئی‌ام‌آی رکوردز رکوردز را انجام می‌داد. باوجوداین‌که نیک میسون درامر گروه در اتوبیوگرافی خود در سال ۲۰۰۵ این دوره‌ها را نسبتاً بدون دردسر عنوان می‌کند نورمن اسمیت مخالف است و مدعی بود که در این دوران سید برت به پیشنهاها و انتقاهای سازنده بی‌توجه بوده‌است.
در این فصول جلسات ضبط به خوبی کار می‌شده و واترز ظاهراً نقش مؤثری در این دوره داشته و رایت هم نقش تأثیرگذاری داشته‌است. اما تلاش‌های اسمیت برای ارتباط با برت کمتر بود و "اسمیت" در این باره می‌گوید: «در تلاش برای ارتباط بیشتر با "سید" من متوجه شدم که وقتمو تلف می‌کنم». اسمیت بعدها پذیرفت و اعتراف کرد که ایده‌های سنتی او در زمینه موسیقی تاحدودی با موسیقی روان‌گردان و سایکدلیک پینک فلوید در آن زمان درتضاد بود.
سید برت هشت آهنگ را به تنهایی برای آلبوم ساخت و در دو آهنگ بی‌کلام نیز با سایر اعضا همکاری کرد.
«اوردرایو میان‌ستاره‌ای» اولین آهنگ آلبوم بود که اوایل سال بین ۱۱ تا ۱۲ ژانویه در ساند تکنیکز استودیوز لندن ضبط شده بود. در یک مرحله از این دوره گروه پینک فلوید برای تماشای آهنگی از گروه بیتلز با نام «ریتای دوست داشتنی»Lovely Rita دعوت شد. مراحل ضبط آلبوم در ابی رود استودیوز لندن در ژانویه ۱۹۶۷ آغاز شد.
«اوردرایور میان ستاره‌ای» به همراه «مادر ماتیلدا» دو آهنگی بودند که زودتر از باقی ترانه‌ها ضبط شدند که "مادر ماتیلدا" به نوعی نقطه‌قوت بحساب می‌آمد. در ماه آوریل گروه دو آهنگ سام شیطان و یک آهنگ دیگر که امروزه به‌عنوان آهنگ منتشرنشده بحساب می‌آید با نام «آن زن یک میلیونر بود»She Was a Millionaire را ضبط کرد. دو آهنگ «دورف» و «مترسک» نیز در همان برداشت اول ضبط شده بودند.
آهنگ دوچرخه را هم سید برت در اواخر سال ۱۹۶۶ قبل از این که کار بر روی آلبوم آغاز شود نوشته بود و البته در آن موقع «ترانه دوچرخه»The Bike Song نامیده می‌شد که این آهنگ در ۲۱ می ۱۹۶۷ ضبط شد. آخرین مرحله ضبط آلبوم مربوط به آهنگ «پاو. آر. تاک. اچ» بود که با ضبط این آهنگ مراحل ضبط آلبوم به سرانجام رسید.
نی‌زن بر دروازه‌های سپیده‌دم منتشر شد و گروه به اجراهای خود در یوفوکلاب‌ها در حضور جمعیت زیاد ادامه داد. اما روبه‌زوال‌رفتن برت در این هنگام اعضای گروه را شدیداً نگران می‌کرد. آن‌ها درابتدا گمان می‌کردند که این رفتارهای غیرعادی سید دوره‌ای است و بعدها سید از این حالات غیرعادی عبور می‌کند و به حالت طبیعی بازمی‌گردد.
در این میان گروه مجبور شد فستیوال معتبر جاز و بلوز فستیوال را لغو کند. گروه جراید را آگاه ساختند که سید برت از خستگی‌های ناشی از اعصاب رنج می‌برد. واترز و جنر برای وی یک دکتر روان‌پزشک مهیا کردند تا وی را معاینه کنند که کارساز نشد.
آلبوم در پنجم اوت ۱۹۶۷ در بریتانیا به صورت مونو منتشر شد ویک ماه بعد نیز به صورت استریو منتشر شد و در نمودارهای بریتانیا به مکان ششم جدول فروش رسید.
آلبوم بعد انتشارش نقدهای مناسبی دریافت کرد و در سالهای بعد نیز به‌عنوان یکی از آلبوم‌های بدوی در ژانر سایکدلیک راک در دههٔ شصت میلادی شناخته شد. در سال ۱۹۶۷ رکورد میرور و ان‌ام‌ای به آلبوم ۴ ستاره دادند از ۵ ستاره.
نَرّاد اسپانیایی درختی است منحصر به فرد از سایر گونه‌های نراد که زیستگاه اصلی آن، جنوب اسپانیا و شمال مراکش است. این درخت به عنوان «درخت میهنی اندلس» به‌شمار می‌آید.
نراد اسپانیایی یکی از مهمترین و با ارزش ترین گونه‌های نراد به‌شمار می‌آید که دیرزیستی ۳۰۰ ساله در اسپانیا دارد. از این درخت در بوستان‌ها و باغ‌ها به عنوان تک‌درخت زینتی استفاده می‌شود.
از چوب آن در تولید چوب‌های الواری، کف‌پوش ساختمان، تیرهای ساختمان و تزئین داخل منازل بهره می‌گیرند. تکثیر نراد اسپانیایی از راه کاشت بذر است.
بلندای آن از ۱۸ تا ۳۰ متر می‌رسد و قطری در حدود یک متر دارد. سامانه ریشه‌ای قوی داشته و کاملاً با شرایط محیط سازگار است و در اکثر شرایط آب و هوایی قاره‌ها و تیپ‌های مختلفی از خاک رشد می‌کند.
برگ‌ها، سوزنی سفت و سخت، پیچ‌خورده و نوک تیز به صورت پرتو و برس‌دار دور تا دور شاخه‌ها را فرا می‌گیرد که سطح روی سوزن‌ها سبز مایل به آبی و خطوط استوماتی روی آن بسیار باریک است. سوزن برگ‌ها بسیار تیزند و خیلی متراکم روی ساقه می‌رویند و ظاهری شبیه برس شیشه‌شوی دارند. یرگ‌ها تا ۱۵ میلی‌متر طول دارند و سبزه تیره‌اند.
غنچه‌ها خیلی صمغی هستند. میوه‌ها عمودی و رو به بالا می‌رویند و طول آن‌ها ۱۵-۱۰ سانتیمتر است. رنگ میوه‌ها قهوه‌ای روشن است.
کم‌ترین دمای مورد تحمل آن منفی ۱۲ درجه سانتی‌گراد است.
فیلیپ ساموئل مکسس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال پیشین اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اوسر، رم و میلان اشاره کرد.
مکسس فوتبال خود را از تیم شهرش تولوز آغاز کرد. سپس دو سال در تیم جوانان اوسر بازی کرد و در سال ۱۹۹۹ به تیم بزرگسالان اوسر پیوست.
در سال ۲۰۰۴ با قراردادی ۴ ساله به تیم رم پیوست.
در سال ۲۰۱۱ و پس از ۷ سال حضور در ترکیب تیم رم، بعنوان بازیکن آزاد به میلان پیوست.
مکسس در مسابقات جام جهانی فوتبال زیر ۲۰ سال عضو تیم جوانان فرانسه بود و در مقابل تیم جوانان ایران زنندهٔ یکی از گلهای تیمش بود.
امیرناصر افتتاح (زادهٔ ۱۴ خرداد ۱۳۱۴ در تهران – درگذشتهٔ ۱۰ بهمن ۱۳۶۶ در تهران)، نوازندهٔ تمبک اهل ایران بود.
امیرناصر افتتاح، ۱۴ خرداد سال ۱۳۱۴ در تهران متولد شد. از کودکی به نوازندگی تمبک علاقه داشت و از ۱۲ سالگی نواختن این ساز را آغاز نمود. او پس از اتمام تحصیلات ابتدایی به مدرسهٔ رازی وارد شد و از آن مدرسه دیپلم گرفت. امیرناصر افتتاح در نوجوانی فراگیری تمبک را نزد «هوشنگ مهرورزان» و «حسین تهرانی» آغاز نمود و پس از تسلط کامل بر نوازندگی، در ۱۷ سالگی با دعوت «داوود پیرنیا» ، همکاری خود را با رادیو آغاز کرد و در مجموعه «برنامهٔ گلها» به نوازندگی پرداخت. او همراه با «اکبر گلپایگانی» برنامه‌های متعددی را به اجرا گذاشت. وی از سوی رادیو به منظور شناساندن موسیقی ایرانی، در برنامه‌ها و سفرهای خارجی و داخلی شرکت نمود. از جمله سفر به کشورهایی نظیر: آمریکا، آلمان، انگلستان، کویت و شهرها و استان‌هایی نظیر: شیراز، اصفهان، آبادان، اهواز، بندرعباس، گیلان، مازندران و … امیرناصر افتتاح همراه با هنرمندانی مانند: «پرویز یاحقی» ، «فرهنگ شریف» ، «همایون خرم» ، «جلیل شهناز» ، «مجید نجاحی» ، «رضا ورزنده» ، «احمد عبادی» و «علی‌اصغر بهاری» در آثار متعددی به اجرای موسیقی پرداخت.
وی در امور خیریه نیز فعال بود و با افتتاح کلاس موسیقی شاگردان بسیاری را پرورش داد. محمد اسماعیلی، بهمن رجبی، مرتضی اعیان، محمود فرهمند٬ آبتین اجلالی و امیربابک رکنی از شاگردان او بودند. از وی به عنوان نوازنده‌ای صاحب سبک یاد می‌شود و شیوهٔ او در آموزش تمبک به «سبک افتتاح» شهرت دارد.با کاروان هنرمندان جلد٣ صفحه ١٢٩ الی ١٣٨ از او کتابی با عنوان «تنبک نوازی به روایت امیرناصر افتتاح» با ویرایش و بازنویسی حمید قنبری و پدرام خاورزمینی به چاپ رسیده‌است.
در اسفند ۱۳۹۳ مراسم بزرگداشت «امیرناصر افتتاح» در فرهنگسرای ارسباران تهران برگزار شد.
از جمله آثاری که امیرناصر افتتاح در آن‌ها حضور داشته‌است، به موارد زیر می‌توان اشاره نمود:
امیرناصر افتتاح، ۱۰ بهمن سال ۱۳۶۶ به علت سکتهٔ قلبی ناشی از فشار روحی درگذشت. پیکر او در ۱۱ بهمن ۱۳۶۶ در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد.
امیرناصر افتتاح در وبگاه موسیقی ملی ایران
ولایت عشق مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی به کارگردانی مهدی فخیم‌زاده است که در سال ۱۳۷۹ از شبکهٔ یک سیما به روی آنتن رفت. موضوع این مجموعه دربارهٔ زندگی علی بن موسی الرضا و آوردن او به مرو و دوران نیابت و مرگ او بود.
این سریال از شبکه الکوثر و آی‌ فیلم با دوبله به زبان عربی با عنوان غریب طوس پخش شده‌ است و در کشور های عرب‌ زبان با این نام شناخته می‌شود .
داستان با مرگ هارون الرشید خلیفه عباسی و روی کار آمدن پسرش امین آغاز می‌ شود؛ در ادامه جنگ امین و برادرش مامون، خلافت مأمون و آوردن علی بن موسی الرضا به مرو به نمایش کشیده‌ است . همچنین به بیان روایات شیعه در این زمینه از جمله نماز باران ، نماز عید فطر و مناظرات بین ادیان می‌ پردازد.
نسخه سینمایی با خلاصه کردن سریال در سال ۱۳۸۰ از شبکه یک پخش شد.
صداپیشگی هنر اجرای صدا برای یک شخصیت یا ارائه اطلاعات به مخاطب است. به شخصی که صداپیشگی می‌کند، گوینده نیز گفته می‌شود. صداپیشه هنرمندی است که در فیلم‌های سینمایی (انیمیشن و سایر ژانرهای سینمایی)، دوبلاژ (گفتارگردانی)، بازی‌های رایانه‌ای، نریشن‌ها و نمایشنامه‌های رادیویی، آنونس‌های سینمایی و تلویزیونی، تیزرهای تبلیغاتی، نمایش‌های عروسکی، اپرای صوتی (و سایر آثار صوتی موزیکال «تلفیق شده از بازیگری و آواز»)، گفتار فیلم‌های مستند، کتاب صوتی، نرم‌افزارهای چندرسانه‌ای و دکلماسیون با کلام خود ایفای نقش می‌کند.Archived at Ghostarchive and the :
بریتانیا پخش صدای افراد مرتبط با خشونت را در ایرلند شمالی از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴ ممنوع کرد، اما تهیه‌کنندگان تلویزیونی این امر را با دوبله صداپیشگان بر روی فیلم‌های هماهنگ از افرادی که ممنوع شده بودند، دور زدند.
صداپیشگی در ایران به سه دسته تقسیم می‌شود.
به دلیل عدم وجود امکانات ضبط همزمان صدا در هنگام فیلمبرداری، صداپیشگان به جای بازیگران فیلم صحبت می‌کنند. اگرچه این نوع صداپیشگی مربوط به سال‌های دور است و اکنون با افزایش امکانات می‌توان همزمان صدای بازیگران را ضبط کرد، اما امروزه نیز گاهی از صدای صداپیشگان به جای صدای اصلی استفاده می‌شود.
در ایران نیز مانند سایر نقاط دنیا صداپیشه‌ها به جای شخصیت‌های انیمیشن صحبت می‌کنند.
بیشتر فعالیت صداپیشگان ایرانی در زمینه دوبله فیلم‌های خارجی است. در این صورت زبان اصلی فیلم به فارسی ترجمه می‌شود و مدیر دوبلاژ با توجه به فضای فیلم و حرکت دهان بازیگران و مواردی از این دست جملات را جمع‌آوری می‌کند و در نهایت صداپیشگان به جای آن به ایفای نقش می‌پردازند.
در تریلرهای فیلم و تبلیغات تلویزیونی و رادیویی، صداپیشگان اغلب از طریق آژانس‌های صداپیشگی جذب می‌شوند. مل بلان، جون فورای، داوس باتلر، دان مسیک، فیل هریس، پل وینچل، دن کاستلانتا، بیل فارمر، جیم کامینگز، فرانک ولکر، مری کی برگمن، بیلی وست، چارلی آدلر، موریس لامارچ، جف بنت باکر، جف بنت، گری دلیزل، راب پاولسن، ترس مک نیل، جیسون مارسدن، جسیکا دی سیکو، پاملا آدلون، کت سوسی، دبی دریبری، آلن تودیک، تارا استرانگ، فیل لامار، تام کنی، نانسی کارترایتز، هیف کارتریت، جف فر هیل جان دی ماجیو، استیو بلوم، تروی بیکر، مارک همیل، کوین کانروی، چارلز مارتینت، اریک بائوزا، لورن تام و دیگران در این زمینه فعالیت کرده‌اند.
بارانَک درختی است از تیره گل سرخ که بومی رشته‌کوه البرز، بخش‌هایی از اروپا و قفقاز و آسیای کوچک و جنوب تا شمال باختری آفریقا است.
بارانک درختی تک‌زی است و در داخل جوامع گیاهی دیگر دیده می‌شود و چوبش به دلیل داشتن درون چوب قرمز، در خراطی استفاده می‌شود. چوب بارانک در اروپا قیمت بالایی دارد و به همین دلیل به آن «خاویار جنگل» لقب داده‌اند.
در گرگان به آن «بارانک»، در تالش «میانْز»، در بخش‌هایی از مازندران اَلَندَری، در رامسر و شهسوار «گارِن» و در کلاردشت به آن «الم‌دلی» می‌گویند. این‌گونه به صورت پراکنده و اغلب با پلت، شیردار، راش و ممرز، تیپ آمیخته تشکیل می‌دهد.
این درخت از کوه‌های قفقاز و البرز تا آناتولی و لهستان تا دانمارک و انگلیس و ولز می‌روید و در شمال غرب آفریقا نیز دیده می‌شود.Rushforth, K. (1999). "‏Trees of Britain and Europe". Collins .
در ایران، بارانک از جنگل‌های ارسباران در آذربایجان شرقی تا جنگل‌های گرگان پراکنده‌است و از گونه‌های کمیاب جنگل‌های شمال ایران به‌شمار می‌آید.
بارانک از ارتفاعات میان‌بند تا بالابند شهسوار دیده می‌شود و شباهت زیادی به درخت اَلَندَری دارد و تشخیص آن‌ها مشکل است. از نظر علمی، بارانک و اَلَندَری دو گونه جدا هستند ولی جنگل‌نشینان، آن‌ها را یکی می‌دانند. الندری بیشتر در مناطق مرطوب از جمله در راشستان‌ها دیده می‌شود.
از ویژگی‌های این درخت آن است که ارتفاع آن از گونه‌های دارویی دیگر زیادتر است. ارتفاع آن به ۳۵ متر و قطرش به نیم متر می‌رسد.
بارانک در مرحله نابالغ تاجی مخروطی دارد. بعداً به صورت گنبدی با شاخه‌های رو به بالا در می‌آید. برگ‌های آن دارای پهنکی با بریدگی‌های عمیق و دندانه‌دار است. برگ‌ها دارای سه تا پنج جفت لوب دندانه‌دار مثلثی هستند که به سمت نوک برگ باریک می‌شوند. اندازه آن‌ها حدود ۱۰ × ۸ سانتی‌متر است. دمبرگ به رنگ سبز متمایل به زرد است و ۵-۲ سانتی‌متر طول دارد. شاخ و برگ در بالا سبز تیره براق و در زیر مایل به زرد است. در پاییز برگ این درخت زرد، قرمز تیره و بنفش می‌شود.
پوست آن خاکستری کم‌رنگ تا قهوه‌ای سیاه است و به صورت صفحات نازک ترک‌خورده است که پوسته پوسته می‌شوند. پوست تنه درخت ناصاف بارانک، رنگ خاکستری تیره ولی شاخه‌های آن رنگ قهوه‌ای دارد. این درخت دارای شاخه‌های قهوه‌ای و براق با جوانه‌های سبز است. این جوانه‌ها کروی هستند و به طول ۴-۵ سانتی‌متر می‌رسند.
گل‌های آن سفیدرنگ، مجتمع به صورت دیهیم و میوه‌اش خوراکی و شیرین به شکل گلابی کوچک یا بیضوی است و پس از رسیدن به رنگ قهوه‌ای در می‌آید که مطلوب حشرات است و چوب آن نیز مرغوب و خوش‌نقش است. قطر گل‌ها کمی بیش از ۱ سانتی‌متر است. گل‌های آن پنج گلبرگ سفید و پرچم زرد دارند. گل‌ها گل‌آذین‌های دیهیمی به قطر ۱۰-۱۲ سانتی‌متر را تشکیل می‌دهند.
بارانک، بذر سنگینی دارد ولی با این حال، کمتر تیپ خالص آن دیده می‌شود. میوه‌های بارانک بیضی‌شکل و دارای طول ۱ سانتی‌متر (یا کمی بیشتر) هستند. وقتی می‌رسد، رنگ از سبز به قهوه‌ای با لکه‌های زنگ‌زده تغییر می‌کند. طعم آن ترش است. به میوه‌های بارانک خواص دارویی نسبت داده می‌شود.. گوشت توت‌های آن زمانی که به رنگ قرمز تیره در می‌آیند خوراکی هستند. دانه‌ها خوراکی نیستند.
بارانک در خاک‌های نیمه‌غنی می‌روید و مقطع عرضی تنه‌اش اغلب سینوسی‌شکل است و تا ارتفاع ۲۷۰۰ متر از سطح دریا دیده می‌شود.
این درخت، گونه‌ای نورپسند است و گل‌آذین خوشه‌ای دارد و بیشتر با بذر تکثیر می‌شود و از میوه‌اش، دوشاب تهیه می‌کنند. برگ و چوب زیبایی دارد و در پاییز برگ‌های رنگارنگی پیدا می‌کند.
درخت بارانک یکی از با ارزش‌ترین چوب‌های سخت در اروپا است. چوب آن ریزدانه، بسیار متراکم و دارای مقاومت خمشی خوبی است. در گذشته از آن برای ساختن پیچ برای پرس شراب، چوب بیلیارد، آلات موسیقی و خراطی استفاده می‌شد. امروزه معمولا تنها برای روکش‌های تزئینی استفاده می‌شود.Demesure-Muschm, B. & Oddou-Muratorio, S. (2004), Wild service tree - Sorbus torminalis: Technical guidelines for genetic conservation and use چ, European Forest Genetic Resources Programme, p. 6
میوه‌های بارانک توسط بسیاری از پرندگان و تعداد کمی از پستانداران خورده می‌شود و این درخت را از نظر اکولوژیکی مهم و مورد توجه شکارچیان قرار می‌دهد. میوه بارانک خوراکی است و طعمی شبیه خرما دارد، اگرچه اکنون به ندرت برای غذا جمع‌آوری می‌شود. معمولاً تا زمانی که بیش از حد رسیده و لکه‌دار نشوند، برای خوردن بسیار قابض هستند و به طور سنتی به عنوان یک داروی گیاهی برای دل‌پیچه شناخته می‌شدند. نام لاتین درخت، torminalis به معنی «مناسب برای دل‌پیچه» است. پیش از شناسایی رازک، از این میوه برای طعم دادن به آبجو استفاده می‌شد و این ممکن است به نماد باستانی برخی میخانه‌های غربی که تخته شطرنجی است مربوط باشد.
لَرک، درخت لرگ، لارک یا کُهُل درختی است از تیره گردوییان از سرده لرگ که در جنگل‌های کرانه دریای مازندران موجود است نام‌های دیگر آن موتال (در آستارا)، متول (در گرگانرود)؛ مولول (در شفارود)، کوچ و کوچی (در اطراف رشت و رودبار و فومن و درفک)، کهل(کُهال) (در دیلمان و لاهیجان و شهسوار(تنکابن)) سیاه کهل (در رامسر) و ترکان قره قوز و یالان قوز گویند و در مینودشت قزقره خوانده می‌شود. این درخت در نواحی مرطوب دریای خزر تا حدود هزار گز ارتفاع و در جنگل‌های نو و در سواحل آستارا تا مینودشت دیده می‌شود. و برای کاغذسازی مفید است. (گاابا) (جنگل‌شناسی ساعی ج ۱ ص ۱۸۶)
لَرگ (Pterocarya fraxinifolia) گونه‌ای درخت از خانواده گردوییان می‌باشد. این درخت بومی منطقه قفقاز: ارمنستان، آذربایجان، گرجستان، ایران، روسیه، اوکراین و ترکیه است و در سال ۱۷۸۴ در فرانسه و پس از سال ۱۸۰۰ در بریتانیا معرفی شد.
لرگ از درختان بومی ایران است.
لیبی (به عربی: لیبیا) با نام رسمی دولت لیبی (به عربی: دولة لیبیا)، کشوری در آفریقای شمالی در مغرب عربی واقع در جنوب دریای مدیترانه است. لیبی از شرق با مصر، از جنوب با سودان، چاد و نیجر و از غرب الجزایر و تونس هم‌مرز است. لیبی با مساحت ۱٬۷۵۹٬۵۴۱ کیلومتر مربع، شانزدهمین کشور پهناور جهان (و چهارمین کشور پهناور آفریقا) و با جمعیت۶٬۹۱۱٬۰۰۰ نفر۱۰۸امین کشور پرجمعیت در جهان است. پایتخت و بزرگترین شهر لیبی، شهر طِرابلُس است که ۱٫۷ میلیون نفر از جمعیت لیبی در آنجا زندگی می‌کنند. زبان رسمی لیبی، عربی و واحد پول آن، دینار لیبی است.
پیرامون ۹۰ درصد از سرزمین لیبی را بیابان و صحراهای بی آب و علف پوشانده‌است. مناطق نسبتاً سرسبز لیبی در کناره‌های دریای مدیترانه قرار گرفته‌است. هیچ رودخانه دائمی در خاک لیبی وجود ندارد و تنها ۲ درصد خاک آن کاربرد کشاورزی دارد. بخش عمدهٔ مواد غذایی مورد نیاز مردم لیبی از خارج وارد می‌شود. لیبی از دید تراکم جمعیت یکی از کم‌تراکم‌ترین کشورهای دنیاست. مساحت لیبی اندکی بزرگتر از ایران است، ولی جمعیت آن کمتر از یک دهم ایران است. ۹۰ درصد از جمعیت ۶/۹میلیون نفری این کشور در باریکه‌ای از کناره‌های مدیترانه‌ای این کشور زندگی می‌کنند و در مناطق دیگر تنها قبیله‌های بیابانگرد (بدوی) روزگار می‌گذرانند.
لیبی به‌طور سنّتی به سه منطقه اصلی به نام‌های «اقلیم طرابلس»، «فزّان» و «بَرقه» بخش می‌شود که این سه منطقه در زبان‌های غربی به ترتیب Tripolitania و Fezzan و Cyrenaica نامیده می‌شوند.
کشور لیبی یکی از ۱۰ کشور اصلی صادرکننده نفت در جهان است و تولید ناخالص ملی سرانه آن جزو بالاترین‌ها در آفریقا است.
لیبی به صورت «پادشاهی لیبی» در سال ۱۹۵۱ به استقلال رسید و از سال ۱۹۶۹ تا سال ۲۰۱۱ توسط معمر قذافی که با انجام یک کودتای نظامی بر سر کار آمد رهبری شد. با بروز جنگ داخلی که شاید یکی از مهم‌ترین دلیل این جنگ منابع نفتی زیاد است؛ در سال ۲۰۱۱ و پیروزی نسبی مخالفین قذافی، بخش اعظمی از لیبی در کنترل شورای ملی انتقالی اداره می‌شد. کرسی لیبی در سازمان ملل از تاریخ ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۱ به نماینده شورای ملی انتقالی سپرده شده‌است.
در بهمن ماه ۱۳۸۹ اعتراضات گسترده‌ای در لیبی علیه حکومت معمر قذافی آغاز شد که باعث شد به مرور بخش‌های مختلفی از این کشور از کنترل نیروهای حکومت خارج شود. سرانجام در ۲۸ مهرماه ۱۳۹۰ با قتل معمر قذافی حکومت وی بر این کشور کاملاً تمام شد.
با زوال پادشاهان محلی بربر در قرون ۱۵ و ۱۶ میلادی، نوار ارزشمند ساحلی شمال آفریقا (که به دلیل «بربرهاً با نام» بارباری" معروف شده‌است) توجه دو قدرت مدیترانه‌ای آن زمان را جلب کرد. یکی اسپانیا در غرب و دیگری ترکیه در شرق.
رقابت ترکی – اسپانیایی تا قرن ۱۶ ادامه یدا کرد ولی سرانجام ترک‌ها به طریقی نامتعارف پیروز این رقابت شدند. ابزار پیروزی آن‌ها این بود که به دزدان دریایی ترک اجازه دادند در طول نوار ساحلی برای خود تأسیسات بنا کنند. سرزمین‌های تصرف شده توسط دزدان دریایی به آن‌ها یک پایگاه رسمی از تحت‌الحمایگی امپراتوری عثمانی داد.
اولین دزدان دریایی در سال ۱۵۱۲ در ساحل الجزایر برای خود پایگاه ساختند. دو گروه دیگر دزدان دریایی قبل از سال ۱۵۵۱ با قدرت در لیبی مستقر شدند.
تونس در سال ۱۵۳۴ توسط معروف‌ترین دزد دریایی – «خیرالدین» که در اروپا به نام "باباروساً شهرت داشت – تصرف شد و در سال ۱۵۳۵ توسط اسپانیا باز پس گرفته شد و سرانجام در سال ۱۵۷۴ تحت کنترل امپراتوری عثمانی درآمد.
راهزنی دریایی دلیل و منبع اصلی درآمد تمام ترک‌ها در طول نوار ساحلی باقی‌ماند و غارت و راهزنی دریایی سرانجام فرانسه را پس از سه قرن وادار به دخالت در الجزایر کرد.
در سال ۱۸۸۱ تونس تحت‌الحمایه فرانسه شد و مراکش (کشوری که از زمان امپراتوری مارینید، تحت رهبری سلطان‌های محلی، به‌طور متزلزلی مستقل باقی‌مانده بود) نیز در سال ۱۹۱۲ تحت‌الحمایه فرانسه شد. ایتالیا در سال ۱۹۱۲ لیبی را از ترکیه گرفت.
بنابراین مناطق ساحل «بارباری» وارد آخرین فاز مستعمراتی قبل از استقلال شد.
کنترل ترکیه بر منطقه لیبی مدرن در دوران حکومت عثمانی صوری بود. در سال ۱۷۱۱، در منطقه غربی، «تریپول ایتانیا» نوادگان یکی از حاکمان عثمانی، به‌نام «احمد کار امان لی»، به عنوان «پاشا» رسماً حکومت خود را آغاز کرد و تا سال ۱۸۳۲ آن مناطق را تحت کنترل خود نگاه داشت. در منطقه شرقی «ساید نای سا» قدرت واقعی در دستان «سنوسی» یکی از پیروان مصلح مذهبی قرن نوزدهم (الزانوزی الکبیر)، از قبیله‌های عرب بادیه‌نشین بود. وی عقاید مذهبی محکم و چهره مردم پسندی نیز داشت.
نقل مکان ناگهانی ترک‌ها از منطقه نتیجه مخالفت‌های محلی نبوده‌است. این اقدام به نحوی خواست ایتالیائی‌ها بوده که بعدها در بازی قمار امپراتوری وارد شد تا سهم خود را در بازی قمار در آفریقا تا زمان موعود، افزایش دهد. در دهه نخستین قرن بیستم میلادی الجزایر و تونس تحت کنترل فرانسه باقی‌ماندند. مصر نیز بریتانیایی ماند. لیبی، واقع بین این دو منطقه بریتانیایی و فرانسوی، بخشی از شمال آفریقا بود که در آن ایتالیا منافع بازرگانی خود را توسعه می‌بخشید. در سال ۱۹۰۰، دولت‌های فرانسه و ایتالیا به یک توافق محرمانه دست یافتند. فرانسه طرح کنترل مراکش و ایتالیا طرح کنترل لیبی را در دست اجرا داشتند. هر کدام دیگری را اختیار می‌دادند و دست آن یکی را در آن منطقه باز می‌گذاشتند. در سال ۱۹۱۱ ایتالیا با بهانه‌ای جعلی دستاویز پیدا کرد تا یک اولتیماتوم ۲۴ ساعته به استانبول بدهد و درخواست حضور نیروهای نظامی ایتالیا در «تریپولیتانیا» و «سایره نای سا» را به‌منظور محافظت از جمعیت بومی ایتالیایی به ترکیه داد. به فاصله یک روز پس از این درخواست، ایتالیا اعلام یورش مرزی به شمال آفریقا را داد. ایتالیا در این زمان با کمی درنگ نسبی وارد شد، تا حدی، آن هم به‌دلیل مقاومت معنوی از سوی مردان قبایل «زانوزی» به نفع اربابان امپراتوری‌شان، که حداقل پیروان دین اسلام بودند. اما در پاییز ۱۹۱۲، ترکیه به واسطه مشکلاتی که با آن‌ها روبرو شد به ستوه درآمد و آماده بود تا سر تسلیم فرود آورد. تحت پیمان امضا شده در اکتبر در «اوچی» (ناحیه دریاچه کنار لوزان)، تریپولیتانیا و «سایره نای سا» به ایتالیا واگذار شد. قدرت جدید امپراتوری بزودی «فیزان»، منطقه‌ای در جنوب غربی تحت کنترل زانوزی را به اشغال خود درآورد. با ضمیمه ساختن خاک «فیزان» لیبی مدرن شکل گرفت ـ گرچه هنوز تنها به‌عنوان یک منطقه خارجی از اشغال ایتالیا در زحمت و انزجار به‌سر می‌برد.
در دهه ۱۹۳۰عمر مختار با استعمار ایتالیا جنگید ولی در پایان نیروهای فاشیست او را اسیر و به دار آویختند. در مدت کوتاه حضور ایتالیا در لیبی، منطقه شاهد دو جنگ جهانی و ظهور فاشیسم بود. این رخدادها تأثیرات شگرف و متفاوتی را در منطقه در پی داشت. درخواست‌های پدید آمده ناشی از بروز جنگ جهانی اول موجب آن شد تا نیروهای نظامی ایتالیا صرفاً از شهرهای ساحلی لیبی عقب‌نشینی نمایند تا اینکه آن مناطق ایمن بمانند. از سوی دیگر، کنترل منطقه مجدداً در دستان شبکه زانوزی بومی «زاویه» (پاسگاه‌های مرزی دور افتاده دارای استحکامات نظامی در اطراف یک مسجد) قرار گرفت. پس از پایان جنگ، رهبر زانوزی «محمد ادریس» قصد دست یابی به یک توافق و مصالح با ایتالیائی‌ها را کرد. در سال ۱۹۲۰ وی تسلط و حاکمیت ایتالیائی‌ها را بر منطقه ساحلی «سای رونای سا» به رسمیت شناخت و در عوض وی به‌عنوان «امیر» منطقه دست یافت. ولی این رابطه پریشان به واسطه تاخت و تاز فاشیسم فرو ریخت. زمانیکه حکام فاشیست در لیبی به اتخاذ اقدامات خشن مبادرت نمودند و به‌عنوان نمونه به استفاده از اردوگاه‌های اسیران جنگی برای مطیع ساختن و سرکوب مقاومت مردمی در «تریپولتانیا» و «سای رونای سا» روی آوردند، ادریس در سال ۱۹۲۳ به مصر گریخت. (دو استان مذکور در سال ۱۹۳۴ برای تشکیل کولونی لیبی با هم متحد شدند). جنگ جهانی دوم در حالی به پایان رسید که گروه همراه زانوزی برنده میدان بودند، به عنوان دشمنان ایتالیا، آن‌ها هم پیمانان طبیعی بریتانیا و ایالات متحده گردیدند. آن‌ها سهم خود را در رقابت همه‌جانبه و مهم سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳ که ایتالیائی‌ها و آلمان‌ها را از شمال آفریقا بیرون راندند، ایفا کردند. در خلال مراحل نهائی جنگ دوم جهانی و در سال‌های پس از جنگ، «تریپول‌تانیا» و «سای رونای سا» از سوی بریتانیا اداره می‌شدند و این در حالی بود که «فیزان» تحت کنترل فرانسوی‌ها قرار داشت. اما این‌طور توافق گردید که آینده لیبی بایستی توسط سازمان ملل متحد تعیین گردد. نتیجه این اقدامات صدور بیانیه برای استقلال لیبی توسط سازمان ملل متحد بود. در دسامبر ۱۹۵۰ یک مجمع ملی در لیبی به نمایندگی از تمامی سه استان محمد ادریس را به عنوان پادشاه لیبی برگزیدند. وی با عنوان ادریس اول به‌طور رسمی استقلال کشور جدید لیبی را در ۲۴ دسامبر ۱۹۵۱ اعلام کرد.
ادریس به‌عنوان یک سلطان نسل قدیم با توجهاتی بسیار ضعیف به ایده‌آل‌های دمکراتیک در لیبی حکمرانی نمود. برای ۸ سال نخست حکمرانی، از متصرفات و قلمرو او ظاهراً کاسته شد و به یک منطقه‌ای بی‌خاصیت تبدیل شد که در آن یک اقتصاد معیشتی برای امرار معاش روزانه او فقط با عواید حاصله از پایگاه‌های هوائی بریتانیا و ایالات متحده و به واسطه کمک‌های بین‌المللی قرار داشت. این وضعیت در سال ۱۹۵۹ به کشف منابع عمده نفتی بدل شد. ادریس با این درآمد ملی انبوه و سرمست از آن همه درآمد، شروع به دفاع از استقلال لیبی جدید کرد. مذاکراتی در خصوص تضمین عقب‌نشینی نیروهای نظامی بیگانه از خاک لیبی شروع شد. روزگار به کام شاه نماند. در سال ۱۹۶۹ زمانیکه وی در حال دیدار از ترکیه بود، او طی یک کودتای بدون خون ریزی به فرماندهی یک کاپیتان ۲۷ ساله از سمت خود معزول گردید. نام افسر مذکور معمر القذافی است.
قذافی بلافاصله فرماندهی نیروهای مسلح کشور و ریاست شورای فرماندهی انقلاب را که قرار بود بر لیبی حکومت نماید را در دست خود گرفت. از سال ۱۹۷۹ در سمت رهبر انقلاب بر لیبی حکومت راند. وی در عالم سیاست به دلیل قدمت و اظهار نظرهای عجیبش بسیار معروف بود. ریشه‌های مختلف فلسفه سیاسی او ـ اسلام و ناسیونالیسم عربی است. سوسیالیسم در بیانیه‌های صادره از جانب او با یکدیگر ترکیب گردیدند و کتاب سبز (چاپ شده در دو دوره: در سال‌های ۱۹۷۶ و ۱۹۸۰) را تشکیل دادند. یک عنصر فوق‌العاده‌ای با یک نام جدید برای کشور در سال ۱۹۷۷ اضافه گردید. این کشور موسوم بود به جمهوری عربی سوسیالیستی مردمی لیبی. عبارت جمهوری (دولت از طریق توده‌ها) این معنا را می‌رساند که قدرت به یک هزار و پانصد کمیته محلی واگذار گردد.
جنگ داخلی لیبی، در سال ۱۳۸۹ (۲۰۱۱ میلادی)، بدنبال بالاگرفتن اعتراضات و راهپیمایی‌های خیابانی مخالفان و سپس شورش سراسری، علیه حکومت لیبی و رهبر آن، معمر قذافی با سرکوب شدید اعتراضات شکل گرفت. این اعتراضات از ۲۳ دی ۱۳۸۹ خورشیدی (۱۳ ژانویه ۲۰۱۱ میلادی)، در این کشور آغاز شد و از روز ۲۸ بهمن ۱۳۸۹ (۱۷ فوریه ۲۰۱۱ میلادی) به‌شکلی گسترده‌تر و بتدریج به صورت شورش سراسری درآمد که با برخوردهای خونین و خشونت‌آمیز حاکمیت با مردم معترض روبرو شد و همه شهرهای لیبی را دربرگرفت. و به جنگ‌های شهری و بین شهری، میان مخالفین و هواداران حکومت منجر شد. نیروهای مخالف حکومت از جانب شرق به غرب شهرهای لیبی را تحت کنترل خود قرار دادند و در شهر شرقی بنغازی، دومین شهر بزرگ کشور، دولت موقت تشکیل دادند. شورای امنیت سازمان ملل متحد با تصویب قطعنامه‌ای دارایی‌های قذافی و ده نفر از نزدیکان او را توقیف کردند و مسافرت آنان به سایر نقاط جهان را محدود ساخت. براساس این قطعنامه، اقدامات قذافی و نزدیکانش توسط دادگاه جنایات بین‌المللی پیگیری شد. در ۶ تیر (۲۷ ژوئن ۲۰۱۱ میلادی) دستور بازداشت قذافی صادر شد. در پیشروی‌های مخالفین بیشتر شهرهای شرق کشور و نیمی از شهرهای شمال غربی به کنترل آن‌ها درآمد و تنها پایتخت لیبی (طرابلس) و چندین شهر دیگر در غرب کشور دردست نیروهای دولتی باقی‌ماند. در اوایل ماه مارس شهرهای شرق لیبی از جمله بنغازی و چندین شهر دیگر مورد هجوم موشکی نیروهای قذافی قرار گرفتند. در این زمان اعضای شورای امنیت برای ایجاد منطقه پرواز ممنوع بر فراز لیبی به توافق رسیدند.[۶] در این درگیری‌ها طی چندماه، چندین بار نیروهای دولتی بعضی شهرهای در دست مخالفین را تصرف کرده و مجدداً از آن‌ها رانده شدند. در ۲۹ مرداد ۱۳۹۰ (۲۰ اوت ۲۰۱۱ میلادی) مخالفین توانستند همه شهرهای مذکور را در دست خود بگیرند. در ۳۱ مرداد (۲۲ اوت) مخالفین به طرابلس نفوذ کردند و وارد میدان سبز شدند. مخالفان در۱ شهریور (۲۳ اوت) توانستند با گذر از باب‌العزیزیه به محل اقامت قذافی وارد شوند. علی‌رغم اینکه گزارش‌های قبلی حضور قذافی و خانواده‌اش در باب‌العزیزیه را تأیید می‌کرد، مخالفان اثری از آن‌ها نیافتند. سرانجام مخالفان پس از اشغال شهر سرت زادگاه قذافی او را به قتل می‌رسانند.
یک نعلبکی رمز و راز (به انگلیسی: A Saucerful of Secrets) نام دومین آلبوم از گروه موسیقی پراگرسیو راک بریتانیایی، پینک فلوید، است.
این آلبوم در فاصله‌های زمانی گوناگون مابین اوت ۱۹۶۷ تا آوریل ۱۹۶۸ در ابی رود استودیوز لندن ضبط شد و در ۲۹ ژوئن ۱۹۶۸ توسط ئی‌ام‌آی کلمبیا در بریتانیا و در ۲۷ ژوئیه ۱۹۶۸ نیز توسط تاور رکوردز در ایالات متحده آمریکا عرضه شد.