moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اولین و دومین نمایشگاه انفرادی حاجی‌زاده در گالری قندریز در سال‌های ۱۳۴۸ و ۱۳۵۰ برگزار شد که شامل مجموعهٔ آبستره‌های آثار وی بودند. از دیگر نمایشگاه‌های نمایشگاه او انجمن فرهنگی ایران و آمریکا در سال ۱۳۵۱ بود که نمایش نقاشی او از پرترهٔ شاعران و مقدمهٔ ورود قاسم حاجی‌زاده به نقاشی پاپ بود. همچنین می‌توان به نمایشگاه سال ۱۳۵۴ او در انستیتو گوته اشاره کرد که در آن اسکچ‌هایی از تابلوهای آینده‌اش و رویکرد جدیدش را نیز به نمایش گذاشت. نمایشگاه سال ۱۳۵۵ او در انجمن ایران و آمریکا که در آثارش از عکس‌های خانگی، عکس‌های صفحات حوادث، روی جلد مجلات زرد استفاده کرده بود دیگر نمایشگاه اوست. حاجی‌زاده در ۱۳۵۶ خود منظره‌سازی را سوژه قرار می‌دهد و در استفادهٔ مجدد از عکس‌ها در نقاشی مشخصات زمانی و مکانی‌شان تحت‌الشعاع تخیل نقاش قرار می‌گیرد.
نمایشگاه سال ۱۳۶۶ حاجی‌زاده در گالری «کارولین کور» پاریس به گفته خود مهم‌ترین نمایشگاه زندگی‌اش است. در این نمایشگاه مجموعهٔ میرزا کوچک‌خان او با استقبال مردم فرانسه مواجه شده و مدیران گالری نیز آن نمایشگاه را بی‌سابقه می‌دانستند، به طوری که مردم گاه برای تماشای آثار وی صف می‌کشیدند. این نقاش پرآوازه ایرانی پس از آن موفقیت‌های چشمگیری در خارج از ایران به دست آورده و نقاشی‌هایش در موزه بین‌المللی هنر نائیف، موزهٔ هنرهای معاصر سئول کرهٔ جنوبی، بنگلادش، اردن و موزهٔ هنرهای معاصر تهران نگهداری می‌شوند.
در سال ۱۳۷۱ حاجی‌زاده به دعوت معصومه سیحون برای برگزاری نمایشگاه به ایران برگشت و در گالری سیحون نمایشگاه گذاشت.
حاجی‌زاده پس از ۲۳ سال دوری از ایران، در بهار ۱۳۹۱ آثارش را در قالب نمایشگاهی با عنوان «مروری بر آثار روی کاغذ» در گالری اثر تهران مرور کرد که در آن برگزیدهٔ نقاشی‌های حاجی‌زاده در فاصلهٔ سال‌های ۱۳۵۷ تا ۱۳۹۰ به نمایش درآمد. او خود دربارهٔ دلیل بازگشتش به ایران و برگزاری نمایشگاه این‌گونه می‌گوید:
با این‌که حاجی‌زاده مدام در حال تولید اثر است، با این حال، خود را اهل حضور نمایشگاه‌ها نمی‌داند و اگر جایی دعوت نشود آثارش را ارائه نمی‌دهد. او یکی از دلایل این احساس در درون خودش را تأثیری می‌داند که انقلاب ۱۳۵۷ ایران بر او گذاشته‌است.
در شهریور ۱۳۹۲، برای اولین بار نمایشگاهی دربارهٔ هنر مدرن ایران با عنوان ایران مدرن در نیویورک و در موزهٔ انجمن آسیا برگزار شد و آثاری از حاجی‌زاده نیز در این نمایشگاه به نمایش درآمد. در دی ۱۳۹۲ آثاری از حاجی‌زاده در نمایشگاهی به نام «یادآوری آینده: هنر پساانقلابی ایران» در گالری برونئی در دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن به نمایش درآمد. بیژن روحانی، آثار حاجی‌زاده را که در این نمایشگاه به نمایش درآمده بودند، از نمونه‌های مهم فتومونتاژ در ایران دانسته‌است.
حاجی‌زاده هم‌اکنون در پاریس دو خانه و دو آتلیه دارد. آتلیهٔ شخصی وی در میدان بستی در پاریس است و او نقاشی‌هایش را از پشت شیشهٔ آن برای فروش عرضه می‌کند. دولت فرانسه به هنرمندان موفق فرانسوی آتلیه اعطا می‌کند و در ازای این امکانات از فروش آثار آنان مالیات اخذ می‌کند. حاجی‌زاده نیز به این ترتیب آتلیه‌ای به مساحت ۱۴۵ متر که سقف آن هشت متر ارتفاع دارد در منطقهٔ ممپغنس که منطقه‌ای هنری و مشهور در پاریس است، در اختیار گرفته‌است که آثار با ابعاد بزرگش را آن‌جا خلق می‌کند.
تعدادی دیگر از آثار قاسم حاجی‌زاده در این صفحه موجود است.
جعبه موسیقی فیلمی است به کارگردانی فرزاد موتمن و به تهیه‌کنندگی محمد خزاعی که در سال ۱۳۸۶ ساخته شد. فیلمنامهٔ آن را مسعود احمدیان با مشاورهٔ مسعود فراستی نوشت و رامبد جوان، نیکی کریمی، شاهرخ فروتنیان و ارسلان قاسمی نقش‌های اصلی آن را بازی کردند. جعبه موسیقی در بهمن ماه سال ۱۳۹۰ اکران شد.
داستان فیلم دربارهٔ پسربچه‌ای به نام علی (با بازی ارسلان قاسمی) است که به تازگی مادرش (نیکی کریمی) را از دست داده و با فرشته‌ای به نام ملکی (رامبد جوان) آشنا می‌شود. این آشنایی ماجراهایی را به دنبال دارد.
گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران (Iranian liberal students and graduates)، گروهی است متشکل از فعالان فعلی و سابق دانشجویی ایران که طی سال‌های اخیر در عرصه سیاسی ایران حضور داشته‌اند.
تاریخچهٔ پیدایش این گروه به اوایل دهه ۸۰ باز می‌گردد که تعدادی از فعالان دانشجویی دانشکده فنی دانشگاه تهران، حلقه‌ای مطالعاتی را شکل دادند. بعدها و در سال ۱۳۸۴، از دل این حلقه مطالعاتی، گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال، با هدف توسعه و تبیین دیدگاه‌های لیبرالی منطبق با جامعه ایران در دانشگاه تهران تشکیل شد. و در ادامه دانشجویانی از سایر دانشگاه‌های ایران به عضویت آن درآمدند.
«دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران» نخستین گروه ایرانی است که به گونه‌ای شفاف، از لیبرالیسم و ایجاد ساز و کارهای لیبرالی در ایران دفاع می‌کند؛ این گروه در بهار سال ۱۳۸۸، مانیفست خود را منتشر کرد که مجموعه دیدگاه‌های گروه را دربارهٔ مسائل کلان سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی تبیین می‌کند.
در انتخابات جنجالی ریاست جمهوری دهم، گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال، با صدوربیانیه ای به‌طور رسمی به حمایت ازمهدی کروبی پرداخت.جبهه ملی (بیانیه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران در حمایت از کروبی)خبرگزاری (حمایت دانشجویان لیبرال دانشگاههای ایران از مهدی کروبی) پس از برگزاری انتخابات نیز، گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران، از گروه‌های حامی جنبش سبز ایران بود که فعالیت اعضای آن در قالب جنبش سبز، منجر به برخورد امنیتی با این گروه شد. در تاریخ بیست‌وهشتم آبان ماه سال ۱۳۸۸، در پی هجوم مأموران امنیتی به جلسه کتاب‌خوانی و مطالعاتی گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال، ۷ تن از اعضای این گروه بازداشت شدند و پس از گذراندن دوره بازداشت خود از یک ماه تا سه ماه، به حبس‌های تعزیری و تعلیقی به مدت یک سال محکوم شدند.گویا نیوز (نگه‌داری اعضای بازداشت‌شدهٔ دانشجویان لیبرال در انفرادی‌های ۲۰۹)گویا نیوز (بازداشت گسترده دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال دانشگاه‌های ایران،)
با وجود بازداشت اعضای گروه در آخرین روزهای آبان ماه ۱۳۸۸، این گروه در بیانیه‌ای از دانشجویان برای برپایی هرچه باشکوه‌تر روز ۱۶ آذر در همان سال دعوت کرد.اطلاعات نت (بیانیه دانشجویان لیبرال؛ ۱۶ آذر سبز در راه است)
اگر چه تعدادی از اعضای «دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران» به قصد ادامه تحصیل یا به دلیل فشارهای امنیتی در کشور، ناگزیر به ترک ایران شده‌اند هم‌اکنون در خارج از کشور به سر می‌برند اما اکثریت اعضای آن هم‌چنان در داخل کشور حضور دارند.
«دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران»، در عرصه اقتصاد به اقتصاد بازار آزاد، دولت کمینه، کاهش مقررات دست و پاگیر، بازکردن درب‌های کشور به روی سرمایه‌گذاران خارجی، پیوستن به سازمان تجارت جهانی، خصوصی‌سازی حداکثری اموال در اختیار دولت، و مالیات‌های حداقلی معتقدند.
این گروه در عرصه سیاست داخلی، چنان که در مانیفست خود آورده‌اند به دموکراسی لیبرال به عنوان فرمی از حکومت که با رای اکثریت اداره شده و در عین حال حقوق اقلیت را نیز حفظ می‌کند معتقدند. جدایی نهاد دین از نهاد دولت، تضمین حقوق اقلیت‌ها و حکومت قانون از دیگر باورها مهم این گروه سیاسی است.
«دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران»، در سیاست خارجی از روابط مبتنی بر احترام متقابل با تمامی کشورهای جهان، تبدیل ایران به یک کشور مسوول در منطقه، قطع حمایت از گروه‌های تروریستی و محور قرار گرفتن منافع ملی خصوصاً توسعه اقتصادی در تدوین سیاست خارجی ایران دفاع می‌کنند.
به باور این گروه تفکیک دولت از امر قدسی و نهادهای دینی امری ضروری است، این به معنای دین‌ستیزی نیست بلکه به معنی آزادی و برابری پیروان کلیه مذاهب و ادیان است، چرا که یکی از وظایف دولت لیبرال دموکرات، فراهم کردن فضایی امن و آزاد برای عبادت پیروان ادیان و مذاهب مختلف است.
مرامنامه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران شامل یک مقدمه و هفده بخش است که در آن به شرح خط فکری، اهداف و برنامه‌های این گروه پرداخته شده‌است.
سعید قاسمی نژاد از بنیانگذاران این گروه است. در حال حاضر امیرحسین اعتمادی دبیرکل «گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران» را بر عهده دارد.صدای آمریکا (مناظره شاهزاده رضا پهلوی و سعید قاسمی نژاد در برنامه افق، صدای آمریکا) دیگر اعضای این مجموعه از فعالین دانشجویی و زندانیان سیاسی هستند.
تارنمای خبری بامداد خبر، ارگان دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران است که علاوه بر انتشار اخبار، بیانیه‌ها، یادداشتها و مصاحبه‌های مربوط به این گروه اخبار مربوط به ایران و جهان را در زمینه‌های مختلف سیاسی، اقتصادی، هنر و ادبیات، جامعه و فرهنگ، دانشگاه و حقوق بشر پوشش می‌دهد.خبرگزاری (پایگاه خبری-تحلیلی بامدادخبر)
گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال دانشگاه‌های ایران در تازه‌ترین فعالیت خود، «کمپین نه به حجاب اجباری»را در اعتراض به حجاب اجباری در ایران راه انداخته‌است.رادیو زمانه (کمپین نه به حجاب اجباری) در این کمپین تعداد زیادی از فعالان سیاسی، اجتماعی، دانشجویی، روزنامه‌نگاران و مدافعان حقوق بشر مشارکت کرده‌اند و تعداد اعضای صفحه فیسبوک مربوط به آن بیش از شصت هزار نفر است. این کمپین توانست در مسابقات Bobs در بخش بهترین فعال اجتماعی رتبه اول بخش آرای عمومی را کسب کندسایت Bobs (بعترین فعالان اجتماعی سال 2013)
گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال دانشگاه‌های ایران در تازه‌ترین فعالیت خود، «کمپین نه به سربازی اجباری»را در اعتراض به سربازی اجباری در ایران راه انداخته‌است.دویچه وله (کمپین نه به سربازی اجباری) در این کمپین تعداد زیادی از فعالان سیاسی، اجتماعی، دانشجویی، روزنامه‌نگاران و مدافعان حقوق بشر و مخالف با سربازی مشارکت کرده‌اند و تعداد اعضای صفحه فیسبوک مربوط به آن بیش از سیزده هزار نفر است. عبدالرضا احمدی، یکی از مسئولان این گروه و مسئول کمپین درباره هدف راه‌اندازی آن به دویچه وله می‌گوید:«این کمپین با ترجمه متون اقتصادی و حقوق بشری و مصاحبه و یادداشت سعی در آسیب شناسی سربازی اجباری در ایران دارد.»
مدرسه لیبرالی یکی از فعالیت‌های این گروه در حوزه لیبرالیسم است. «مدرسه لیبرالی» با جمع اوری متون و اثار مشاهیر لیبرالیسم و معرفی ان کوشیده است، مخاطب فارسی زبان را با مفاهیم لیبرالیسم آشنا سازد.
وینتل رایانه‌هایی اطلاق می‌گردد که از پردازشگرهای اینتل یا ای‌ام‌دی با سیستم‌عامل مایکروسافت ویندوز بهره می‌گیرند.
در گذشته به این دستگاه‌ها رایانه‌های سازگار با آی‌بی‌ام اطلاق می‌گردید؛ اما در حال حاضر رایانه‌های سازگار با آی‌بی‌ام شامل دستگاه‌هایی که از سیستم‌عامل‌های دیگر مانند یونیکس، لینوکس، ویندوز استفاده می‌نمایند نیز می‌شود که گسترهٔ بیش‌تری را شامل میگردد.
سازگار با آی‌بی‌ام عبارتی است که به رایانه‌هایی اطلاق می‌گردد که برپایهٔ سازگاری با ساختار معماری آی‌بی‌ام ساخته شده اند.
در دههٔ ١٩٩٠ نفوذ آی‌بی‌ام بر ساختار معماری رایانه‌های شخصی کاهش چشم‌گیری داشت. این امر باعث گردید تا نام آی‌بی‌ام از یک غول قانون‌گذار به یک نشان تجاری افت نماید. به‌جای ادامهٔ تمرکز بر سازگاری رایانه‌ها با ساختار معماری آی‌بی‌ام، تأمین‌کنندگان سخت‌افزار ترجیح دادند تا محصولات خود را با ویندوز مایکروسافت که در حال تکامل و پیشرفت بود سازگار نمایند.
بنابراین مایکروسافت و اینتل که در حال توسعه و پیش‌رفت بودند، در بازار رایانه بسیار مهم شدند و کلمهٔ مرکب «وینتل» از الحاق کلمات ویندوز و اینتل که نشان از دو شرکت مهم سخت‌افزاری و نرم‌افزاری بود جایگزین کلمهٔ «سازگار با آی‌بی‌ام» گردید.
بیلی‌تیس (Bilitis) یک شاعر زن یونان باستانی بوده است. پیر لوئی آثار او را به فرانسه و شجاع‌الدین شفا از فرانسه به فارسی ترجمه کرده‌است. شفا بعضی از این آثار را به نثر و اشعار تبدل کرد. کتاب ترانه‌های بیلی‌تیس با ترجمهٔ شجاع‌الدین شفا نایاب است.
آغاز استقرار یهودیان در گیلان نامعلوم است ولی اولین اشاره به یهودیان ساکن چاهخان، جایی در نزدیکی شهر لاهیجان در نوشتجات میرظهیرالدین در ۱۴۴۱ صورت گرفته‌است. دومین منبع تاریخ بابایی بن لطف است که در قرن هفدهم به شهر رشت اشاره می‌کند. منبع سوم متعلق به کشیش ارمنی اراکل است که در همان قرن به شهر فومن اشاره می‌کند. منبع چهارم ضبط یعکوو دیلمانیان در خصوص انتقال یهودیان از گیلان و دیلمان به مشهد است. یاوبرت و ه.ل.رابینو به زندگی حدود ۵۰ خانواده یهودی در رشت در وضع فلاکت بار در ۱۸۰۶-۰۹ اشاره کی کنند.
بسیاری از یهودیان در طاعون ۱۸۳۰ رشت که یک سوم جمعیت شهر را تلف کرد کشته شدند. در رشت جایی به اسم یهودی تپه‌است که کسی بیاد نمی‌آورد چه زمانی یهودی در آن می‌زیسته‌است.
سیاهکل دیگر شهر یهودی‌نشین مهم گیلان است که جمعیت یهودی اش سنتی دارد که بنا بر آن نسب اش را به شاه داوود می‌رساند. یهودیان سیاهکل برخلاف رشت در بین خود به گیلکی سخن می‌گویند که نشان دهنده قدمت شان در گیلان است. بنا بر رابینو در ابتدای قرن بیستم ۱۵ تا ۲۰ خانواده یهودی در این شهر به عنوان تاجر کار می‌کردند. پوگرومی (کشتاری) در سیاهکل رخ داد که طی آن بسیاری از یهودیان کشته برخی به اسلام گروانده شدند و بقیه شهر را به مقصد رشت ترک کردند. ممکن است این پوگروم (کشتار) در حدود ۱۸۸۰ رخ داده باشد.
یهودیان کاشان پس از آزار و اذیت در دوره شاه سلطان حسین به دیلمان کوچ کردند. آن‌ها در دیلمان به تجارت و تعمیر زینتهای زنانه، خرید اشیاء عتیقه و انتقالشان به قزوین برای فروش و انداختن و فروش شراب می‌پرداختند. ناآرامی گیلان در دوران نهضت جنگل یهودیان را از سیاهکل فراری داد و به غیر از چند خانواده که اسلام آورند که به اطراف لاهیجان پناه برده که آخرین فرد با تغییر نام خود به عیسی بابایی (از بابایی بن لطف) ، دیگران امکان ادامهٔ زندگی در گیلان را نیافته و از روی ناچاری به تهران رفتند. در آغاز حکومت پهلوی از ۹۰ خانوار یهودی ساکن یهودی محلهٔ سیاهکل تنها ۵ خانوادهٔ یهودی مسلمان شده در سیاهکل باقی ماندند. یهودیان سیاهکل در مکالمات بین خود به عبری سخن می‌گفتند ولی در تماس با مردم محلی از زبان گیلکی استفاده می‌کردند. اسناد به جا مانده از آن‌ها نیز به عبری و فارسی نوشته شده‌است.
در اوایل قرن بیستم برخی از یهودیان گیلان در ماه رمضان روزه می گرفتند.Amanat, Mehrdad. “SET IN STONE: HOMELESS CORPSES AND DESECRATED GRAVES IN MODERN IRAN.” International Journal of Middle East Studies, vol. 44, no. 2, 2012, pp. 257–83. JSTOR, http://www.jstor.org/stable/41475018. Accessed 24 July 2023.
اشاره‌های کلی به اسکان یهودیان در جاهای مختلف گیلان چون افرمجان، خمام، یهودکلایه، لاهیجان، رودبار، فومنات و دیگر شهرها وجود دارد.
در ۱۹۴۸ رشت و بندر پهلوی بیشترین جمعیت یهودی را داشتند. بیشتر یهودیان مهاجرین از کاشان اصفهان و سیاهکل بودند و بیشتر شان در تجارت نساجی کار می‌کردند. رشت ۳۰ خانواده یهودی یک کنیسا و یک دبیرستان به نام کورش داشت. جمعیت یهودی پهلوی نصف رشت بود. پس از انقلاب اسلامی تنها یک خانواده یهودی در رشت ماند. گزارشی از وجود جوامع یهودی در اوایل قرن ۲۱ م در سایر شهرهای گیلان وجود ندارد.
امنون نتصر و شائول موفاز از جمله یهودیان سرشناس گیلان هستند
کارلو ماریا مارتینی (زادۀ ۱۵ فوریه ۱۹۲۷ در تورین - درگذشتۀ ۳۱ اوت ۲۰۱۲ در گالاراته) کاردینال یسوعی کلیسای کاتولیک ایتالیا بود. وی از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۲ میلادی اسقف اعظم کلیسای میلان بود و در سال ۱۹۸۳ به سمت کاردینالی رسید.
او در ۱۵ فوریه ۱۹۲۷ در تورین ایتالیا متولد شد پدرش لئوناردو و مادرش اولگا مراسم غسل تعمید او را در روز ۲۲ همان ماه انجام دادند. تحصیلات اولیه وی در مدرسه Istituto Sociale که توسط یسوعی‌ها اداره میشد انجام گرفت. در سال ۱۹۴۴ به عنوان کشیش در همان مدرسه تدریس می‌کرد. وی فلسفه را در شهر گالاراته و الهیات را در شهر Chieri تحصیل و به اتمام رساند و دکترای خود را که در مورد «بررسی مسائل و مشکلات قیامت» بود از دانشگاه اسقفی این شهر اخذ نمود
کاردینال مارتینی یکی از آزادی خواه‌ترین و مصلح‌ترین کاردینال‌های کاتولیک بود. نوشته‌ها و کتاب‌ها و سخنرانی‌های وی به‌طور گسترده توجه جهان مسیحی را بخود جلب کرده‌است، هرچند انتقادهایی را نیز برانگیخته است.
در سال ۲۰۰۰ وی بیانیه کمیته دکترین ایمان را که مورد تائید پاپ ژان پل دوم و پاپ بندیکت شانزدهم بود در مورد برحق بودن اختصاصی کلیسای کاتولیک مورد شک و شبهه قرارداده و آن را دست نیافتنی نامید.
در مصاحبه‌ای که کمی قبل از مرگش انجام شده بود، خواستار ایجاد اصلاحات اساسی در کلیسای کاتولیک شده و گفته بود «ما بیست سال عقب هستیم» و نیز گفته بود «فرهنگ ما پیر شده، کلیساهای ما بزرگ ولی خالی است و دیوانسالاری بر آن حاکم است». http://www.independent.co.uk/news/world/europe/a-dying-cardinal-his-final-interview-and-a-damning-critique-that-has-rocked-the--catholic-church-8101498.html.
همچنین وی عقاید نوگرایانه‌ای در مورد نقش کلیسا در مسائل اجتماعی و حضور زنان در آن و نیز زمان حیات جنین و آسانگیری در مورد روش‌های پیشگیری حاملگی بیان نموده‌است."L'Espresso". Carlo Maria Martini’s “Day After” May 20, 2006Catholic World News. Cardinal Martini repeats call for decentralized Church government April 7, 2004http://www.nytimes.com/2012/09/01/world/europe/cardinal-carlo-maria-martini-papal-contender-dies-at-85.html.
دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات سمنان در مهر ۱۳۸۹ با سه رشته ارشد مکاترونیک، مدیریت بازگانی، و مهندسی مکانیک تبدیل انرژی در شهر سمنان آغاز به‌کار کرد.
این واحد در مهر ۱۳۹۰ موفق به اخذ ۱۲ رشته دیگر ازتکمیل ظرفیت واحد علوم و تحقیقات همچون رشته مهندسی معماری، مدیریت اجرایی، حسابداری، حقوق جزا و حقوق خصوصی، روان شناسی بالینی و عمومی، توسعه اقتصادی و برنامه ریزی، مدیریت مالی، آموزش زبان انگلیسی، مهندسی برق-قدرت مهندسی تکنولوژی نرم‌افزار کامپیوتر شد و تلاش دارد در راستای اهداف متعالی واحد علوم و تحقیقات گام بردارد.
ارنست کالتنبرونر (زاده ۴ اکتبر ۱۹۰۳ – مرگ ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶) یک سیاستمدار اتریشی و از سال ۳۰ ژانویه ۱۹۴۳ تا ۱۲ مه ۱۹۴۵ رئیس اداره اصلی امنیت رایش بود. وی در دادگاه نورنبرگ به مرگ محکوم شد.
وی در رید ایم اینکرایس در امپراتوری اتریش-مجارستان زاده شد. پدر وی وکیل بود. آدولف آیشمان، افسر بدنام اس‌اس، دوست دوران کودکی او بود. در سال ۱۹۲۶ مدرک دکترای خود را در رشته حقوق از دانشگاه گراتس دریافت کرد. وی جای زخم‌هایی بر روی صورت خود داشت که مربوط به یک دوئل در دوران دانشجویی بود، هرچند برخی این زخم را به یک تصادف اتومبیل نسبت می‌دهند.
وی در ۱۴ ژانویه ۱۹۳۴ با الیزابت ادر ازدواج کرد که حاصل این ازدواج سه فرزند بود. وی هم‌چنین یک جفت دوقلو به نام‌های ولفگانگ و اورسولا از معشوقه‌اش گیزلا گرفین فون وستارپ داشت.
وی در ۱۸ اکتبر ۱۹۳۰ به حزب نازی پیوست. در ۱۹۳۱ سخنگوی حزب در اوبراسترایش شد. در ۳۱ اوت ۱۹۳۱ عضو اس‌اس شد.
وی در ژانویه ۱۹۳۴ به همراه چند تن دیگر از هواداران حزب نازی در اتریش توسط دولت انگلبرت دلفوس برای مدت کوتاهی زندانی شد. در زندان دست به اعتصاب غذا زد که این امر موجب آزادی وی و ۴۸۹ عضو حزب از زندان شد. دوباره در ۱۹۳۵ به دلیل مظنون بودن به خیانت ملی زندانی شد. اتهام وی اثبات نشد اما به جرم توطئه به ۶ ماه زندان محکوم و گواهی حقوقی وی نیز لغو گردید.
وی از نیمه ۱۹۳۵ فرماندهی یک واحد غیرقانونی اس‌اس را در شهر لینتس برعهده داشت. وی چندین سفر به باواریا داشت. هم‌چنین برای سفر به پاساو ابتدا در یک قطار و سپس یک کشتی پنهان شد و با پول و دستورات مربوطه برای افراد اس‌اس در بازگشت. دوباره در ۱۹۳۷ به جرم رهبری حزب غیرقانونی نازی در اوبراسترایش زندانی گشت اما در همان سال آزاد شد.
وی در جریان آنشلوس (الحاق اتریش به آلمان نازی) در مارس ۱۹۳۸، زیر نظر هرمان گورینگ با آلمان‌ها همکاری داشت و پس از آن به عنوان وزیر امور خارجه برای امنیت عمومی به کابینه آرتور زایس-اینکوارت راه یافت. در ۲۱ مارس ۱۹۳۸ به درجه اس‌اس-بریگادفورر ارتقا یافت. در ۱۰ آوریل ۱۹۳۸ نماینده رایشستاگ و تا ۸ می ۱۹۴۵ در این سمت ماند. وی هم‌چنین در راه‌اندازی اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن در نزدیکی لینتس شرکت داشت. در ۱۱ سپتامبر ۱۹۳۸ به درجه اس‌اس-گروپنفورر ارتقا یافت که معادل درجه سپهبد در ارتش بود. در همان سال رهبر اس‌اس و پلیس دوناو (دانوب) شد که اولین واحد رسمی اس‌اس در اتریش بود. وی تا ۳۰ ژانویه ۱۹۴۳ در این سمت ماند.
وی در ژوئن ۱۹۴۰ رئیس پلیس وین شد و به مدت یک سال در این سمت ماند. وی در کنار دیگر وظایفش، یک شبکه سراسری اطلاعات در اتریش را ایجاد و آن را به سمت جنوب و شرق کشور که توسعه داد که همین موضوع موجب شد هاینریش هیملر رئیس اس‌اس وی را در ژانویه ۱۹۴۳ به سمت رئیس اداره اصلی امنیت رایش منصوب کند. وی جانشین راینهارد هایدریش در اداره امنیت شد که در ژوئن ۱۹۴۲ ترور شده بود. وی تا پایان جنگ در این سمت ماند. در ۲۱ ژوئن به رتبه اس‌اس-اوبرگروپنفورر ارتقا یافت. وی هم‌چنین به عنوان جانشین هایدریش به ریاست کمیسیون بین‌المللی پلیس جنایی (ICPC) منصوب شد. سازمانی که امروزه با نام اینترپل شناخته می‌شود.
انتخاب کالتنبرونر به عنوان جانشین هایدریش در اداره امنیت، موجب شگفتی کاندیداهای دیگر این سمت مانند هاینریش مولر رئیس گشتاپو یا حتی والتر شلنبرگ رئیس سازمان اطلاعات شد. با این حال انتخاب او ظاهراً بیشتر به این دلیل بوده که وی به عنوان یک «تازه‌وارد» در برابر هیملر انعطاف بیشتری از خود نشان می‌داد.
وی در تابستان ۱۹۴۳ برای دومین بار از اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن دیدار کرد. در آن‌جا ۱۵ زندانی برای نشان دادن ۳ روش کشتن افراد انتخاب شده بودند:شلیک به گردن، به دار آویختن و کشتن با گاز. پس از نمایش کشتارها، وی از کوره‌های جسدسوزی و سپس معدن بازدید کرد. در اکتبر ۱۹۴۳ وی به هربرت کاپلر رئیس پلیس آلمانی رم دستور تخلیه یهودیان از ایتالیا را داد. چهار روز بعد، نیروهای اس‌اس در ایتالیا شروع به جمع‌آوری یهودیان و تبعید آنان به اردوگاه آشویتس کردند.
در ۱۹۴۴ هیتلر برای ملاقات با میکلوش هورتی برای تجهیز نظامی مجارستان و تسلیم مجارستان در برابر خواسته‌های آلمان به قلعه‌ای در زالتسبورگ رفت. کالتنبرونر در مذاکرات حاضر بود و هیتلر را اسکورت می‌کرد. در پایان هورتی و کالتنبرونر به همراه آدولف آیشمان به مجارستان بازگشتند. آیشمان به همراه یک واحد ویژه آینزاتس‌کماندو وارد مجارستان شد تا جمع‌آوری ۷۵۰٬۰۰۰ یهودی مجارستان را آغاز کنند.
بسیار گفته می‌شود که حتی هیملر از او می‌ترسید. کالتنبرونر ۱٬۹۴ متر قد داشت و زخم‌هایی بر روی صورتش بود. وی هم‌چنین دوست چندین ساله اتو اسکورتسینی بود و بسیاری از ماموریت‌های مخفی را به او پیشنهاد داده بود و او را از مأموران ارزشمند هیتلر کرده بود. کالتنبرونر هم‌چنین طراح عملیات پرش بلند برای ترور همزمان ژوزف استالین، وینستون چرچیل، و فرانکلین روزولت در جریان کنفرانس تهران بود که با اطلاع‌یافتن جاسوسان شوروی به رهبری گئورگ وارطانیان این طرح عقیم ماند.
در پی کودتای ۲۰ ژوئیه، کالتنبرونر توسط هیملر از اداره امنیت در برلین به آشیانه گرگ فراخوانده شد تا دریابد که چه کسی مسئول ترور هیتلر بوده است. پس از آن که مشخص گردید یک کودتای نظامی علیه هیتلر صورت گرفته است، هیملر و کالتنبرونر گام‌های خود را آرام‌تر برداشتند زیرا ارتش در حوزه قضایی اس دی یا گشتاپو نبود. از آن‌جایی که هیتلر از ترور جان سالم به در برد و کودتاچیان تا حدودی بی‌پروا بودند، هویت آن‌ها به سرعت فاش شد. پیش از آن که کار کالتنبرونر برای دستگیری تمامی افرادی که به نوعی با کودتا مرتبط بودند به پایان برسد، بیش از ۵٬۰۰۰ نفر اعدام و چندین هزار نفر دیگر به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده شده بودند. گزارشات بازجویی‌ها از طرف کالتنبرونر به مارتین بورمان فرستاده می‌شد. کار رسیدگی به پرونده با قضاوت قاضی بدنام نازی رولاند فرایسلر، تا پایان جنگ ادامه داشت. بسیاری از افرادی که به شرکت در کودتا متهم شده بودند، در حالی که از میله قصابی آویزان بودند با سیم‌های پیانو به دار آویخته شدند. خانواده بسیاری از کودتاچیان نیز به قتل رسیدند.
وی در مقام رئیس اداره امنیت در ۶ فوریه ۱۹۴۵ فرمانی را صادر کرد که به پلیس اجازه می‌داد به افراد تنها بر حسب احتیاط و بدون طی کردن روند قضایی شلیک کنند. در ۱۲ مارس ۱۹۴۵ وی با کارل یاکوب بورکهارت رئیس کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در فورآرلبرگ اتریش ملاقات کرد. نازی‌ها تمایل داشتند که کمی به صلیب سرخ امتیاز بدهند. به فاصله یک ماه بعد، هیملر مطلع شد که کارل ولف مذاکراتی با متفقین دربارهٔ تسلیم ایتالیا داشته است. هیملر ولف را بازخواست کرد و ولف اینطور توضیح داد که تحت دستورات هیتلر عمل کرده و تلاش می‌کرده که با متفقین تبادل زندانی انجام دهد. هیملر حرف او را باور کرد. اما کالتنبرونر سخنان ولف را باور نکرد و شخصاً با هیملر صحبت کرد و به او گفت که از یک منبع مطلع شنیده که ولف با کاردینال شوستر از میلان دربارهٔ تسلیم کل ایتالیا و جبهه‌های جنوبی آلمان به متفقین مذاکره کرده است. هیملر با عصبانیت ادعاهای وی را تکرار کرد و ولف از هیملر خواست تا در حضور خود هیتلر این ادعاها مطرح شوند. هیملر عقب کشید و کالتنبرونر و ولف را به پناهگاه هیتلر فرستاد. هیتلر استقبال گرمی از آنان کرد و سخنان ولف دربارهٔ مذاکرات مفیدی که با آلن دالس داشته کالتنبرونر را ساکت کرد. سپس هیتلر به ولف دستور داد تا به ایتالیا بازگردد و مذاکرات را با آمریکایی‌ها از سر گیرد.
در ۱۸ آوریل ۱۹۴۵ هیملر کالتنبرونر را فرمانده کل نیروهای باقی‌مانده آلمانی در جنوب اروپا کرد. کالتنبرونر نیز آژانس‌های اطلاعاتی را به صورت شبکه‌های زیرزمینی دوباره سازماندهی کرد. هیتلر برای آخرین بار در ۲۰ آوریل ۱۹۴۵ در برابر دوربین فیلم‌برداری حاضر شد تا به شماری از سربازان سازمان جوانان هیتلری مدال اعطا کند. در این مراسم کالتنبرونر نیز حضور داشت.
در اواخر آوریل ۱۹۴۵ کالتنبرونر از برلین گریخت و به التاوسی رفت؛ جایی که بیشتر مواقع تعطیلات خود را در آن‌جا می‌گذراند. وی در آن‌جا با تلاش‌های آوگوست آیگروبر برای نابودی کلکسیون آثار هنری به سرقت رفته از موزه‌ها و گالری‌های سرزمین‌های اشغال‌شده برای راه‌اندازی موزه پیشوا در لینتس مواجه شد و جلوی آن را گرفت. این کلکسیون شامل بیش از ۶٬۵۰۰ اثر نقاشی و مجسمه بود. آیگروبر مصمم بود که مطابق دستور هیتلر عمل کند و تمامی آثار هنری را با مواد انفجاری از بین ببرد تا به‌دست یهودیان و بلشویک‌ها نیفتد. با این حال کالتنبرونر جلوی این کار را گرفت و آثار ارزشمندی هم‌چون مدونای بروخه اثر میکلانژ را از خطر نابودی نجات داد.
در سال ۲۰۰۱ مهر امنیتی شخصی کالتنبرونر در دریاچه‌ای در اشتایرمارک پیدا شد. او آن را رها کرده بود تا بتواند هویت خود را مخفی کند. این مهر توسط یک فرد هلندی که تعطیلات خود را در اتریش سپری می‌کرد یافت شد. بر روی مهر عبارت "Chef der Sicherheitspolizei und des SD" (رئیس پلیس امنیت و اس دی) حک شده بود. کارشناسان اظهار کرده‌اند که این مهر در اواخر می ۱۹۴۵ رها شده است. وی در ۱۲ می ۱۹۴۵ هویت خود را تغییر داد و تحت یک نام جعلی خود را دکتر معرفی می‌کرد. اما معشوقه‌اش او را شناخت و متفقین او را دستگیر کردند. گرچه اسناد سازمان سیا اینطور بیان می‌کنند که گروهی فعالانه در جستجوی او بودند و پیش از آن که معشوقه‌اش هویت واقعی او را افشا کند، سربازان آمریکایی او را شناخته بودند.
وی در دادگاه نورنبرگ به توطئه برای ارتکاب جرایم علیه صلح، جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت متهم شد. گرچه در طی محاکمات از اتهام جرایم علیه صلح تبرئه شد.
وی در جلسات اولیه دادگاه حاضر نبود زیرا دو خونریزی زیر عنکبوتیه را پشت سر گذاشته بود و نیاز به چندین هفته استراحت داشت. وی پس از بازیابی سلامت خود از بیمارستان نظامی مرخص شد و به دادگاه فرستاده شد. وی در دادگاه خود را بی‌گناه خواند. هزاران سند در دادگاه ارائه شد که امضای وی پای آن‌ها بود. وی در دادگاه ادعا کرد که هاینریش مولر رئیس گشتاپو امضای او را جعل کرده و پای بسیاری از اسناد زده است. وی در جریان دفاعیات خود اظهار کرد که سمت او به عنوان رئیس اداره اصلی امنیت رایش تنها یک عنوان بوده و در واقع ریاست شبکه‌های جاسوسی و اطلاعاتی را برعهده داشته است. وی هم‌چنین اظهار داشت که تا ۱۹۴۳ از برنامه راه حل نهایی اطلاعی نداشته و نسبت به بدرفتاری هیتلر و هیملر علیه یهودیان اعتراض کرده. وی بازدید خود از اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن را نیز تکذیب کرد. وی در طی جلسات دادگاه، افراد حاضر را با پاسخ‌های متناقض خود گیج می‌کرد.
دادگاه در نهایت اینطور نتیجه‌گیری کرد که گرچه وی در مقام رئیس اداره اصلی امنیت رایش با شبکه‌های اطلاعاتی در ارتباط بوده است، اما شواهد نشان می‌دهد که وی در بسیاری از موارد جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت نیز مشارکت داشته است. دادگاه در نهایت در ۱ اکتبر ۱۹۴۶ وی را به اتهام جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت به اعدام با طناب دار محکوم کرد.
آخرین کلمات کالتنبرونر چنین بود:
وی در حدود ساعت ۱:۱۵ صبح ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶ به دار آویخته شد. جنازه وی و نه فرد اعدام‌شده دیگر در کنار جنازه هرمان گورینگ که پیش از اعدام خودکشی کرده بود، به اوستفریدهوف فرستاده شد و در آن‌جا بدن‌ها سوزانده شد و خاکستر آن‌ها به رود ایسار ریخته شد.
رِوِنتادور یا ولکان ال رونتادور آتشفشانی چینه‌ای به ارتفاع ۳۵۶۲ متر واقع در اکوادور در آمریکای جنوبی است. این آتشفشان یکی از فعالترین آتشفشان‌ها در زنجیرهٔ آتشفشانی این کشور است.
رونتادور آتشفشانی آندزیتی و پوشیده از جنگل است که در کوه‌های کوردیرا رئال در آند در شرق محور آتشفشانی اصلی قرار دارد. کاسه‌ٔ آتشفشانی‌ای نعلی‌شکل به قطرهای ۶ کیلومتر (شمال‌شرقی – جنوب‌شرقی) و ۴ کیلومتر (شمال-جنوب) در شرق رونتادور
گرچه هیچ شهر یا شهرکی در مجاورت رونتادور وجود ندارد اما بزرگراه اصلی‌ای که به میادین نفتی اکوادور می‌رسد به علاوهٔ دو خط لولهٔ انتقال نفت خام و یک خط لولهٔ انتقال نفت پالایش‌شده در شرق کاسهٔ آتشفشانی رونتادور ساخته شده‌اند. این تأسیسات در جریان فوران آتشفشان در سال ۲۰۰۲ به شدت آسیب دیدند.
رونتادور یکی از فعالترین آتشفشان‌های اکوادور است و از سال ۱۵۴۱ تا کنون بیش از ۲۴ بار فوران کرده است. این آتشفشان در سدهٔ بیستم بسیار فعال بود و فوران‌های قابل توجه آن در سال‌های ۱۹۲۲، ۱۹۲۶، ۱۹۲۹، ۱۹۳۶، ۱۹۴۴، ۱۹۵۵، ۱۹۵۸، ۱۹۶۰، ۱۹۷۲، ۱۹۷۳-۴ و ۱۹۷۶ اتفاق افتاد.
بزرگترین و شدیدترین فوران رونتادور به‌طور ناگهانی در ۳ نوامبر ۲۰۰۲ و پس از ۲۶ سال عدم فعالیت روی داد
"ضعیف" نام ترانه‌ای از گروه راک آمریکایی لینکین پارک است.
این ترانه به عنوان دومین تک‌آهنگ آلبوم متئورا کمی بعد از منتشر شدن توانست در بیشتر چارتها رتبه‌های کمتر از ۳۰ را از آن خود کند و همچنین به رتبه ۱ در بیلبورد ترانه‌های مدرن راک امریکا برسد. در آلبوم ریمیکس لینکین پارک همراه با جی-زی یعنی مسیر برخورد این ترانه بازخوانی شد.
مفهوم این آهنگ ، آزار دیدن از حس نادیده گرفته شدن فرد توسط اطرافیان است .
موزیک ویدئوی کارگردانی شده توسط "مارک رومنک" در مرکز شهر لس آنجلس فیلمبرداری شد. برای ساخت این ویدئو از " اعضای LPU بالای ۱۸ سال" کمک گرفتند. ویدئو شامل صحنه‌هایی از اجرای گروه برای طرفداران است. چون ترانه درباره ی احساس نادیده گرفته شدن است در ابتدای ویدئو گروه از پشت سر و به صورت سایه‌هایی نشان داده می‌شوند و همینطور فضا تاریک است . سپس تصاویر و چهره ی گروه با گفتن جمله ی "I won't be ignored"واضح می‌شوند. پشت سر گروه دیواری است بدون سقف و روی آن نقاشی‌هایی کشیده شده مثل سرباز بالدار (نماد لینکین پارک). در پایان ویدئو هم مایک شینودا با یک افشانه عبارت "EN Proceso" (اسپانیایی)را روی درب گاراژ می نویسد .
در سال ۲۰۰۵ ترانه ی میکس شده به همراه جی-زی به نام "Jigga What"/"Faint" نامزد دریافت جایزه ی بهترین ویدئوی بین‌المللی از "ام تی وی برزیل" شد.
در سال ۲۰۰۳ ترانه ی "ضعیف" نامزد دریافت جایزه ی بهترین تک‌آهنگ از " Kerrang! اواردز" شد.
مهران مهاجر (متولد ۱۳۴۳) عکاس، منتقد هنری، مترجم، زبان‌شناس و فرهنگ‌نویس ایرانی‌ست.
مهاجر فارغ‌التحصیل رشته عکاسی از دانشکده هنرهای زیبا است. وی دوره کارشناسی ارشد زبان‌شناسی را با نگارش رساله‌ای تحت عنوان «زبان‌شناسی متن‌بنیاد و بررسی متن ادبی» به راهنمایی علی‌محمد حق‌شناس در سال ۱۳۷۳ در دانشگاه تهران گذراند. او هم‌اکنون در پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران و مؤسسه پرسش تدریس می‌کند.
شاپور رحیمی (زادهٔ ۱۳۲۶ در تهران) خواننده و نوازنده عود، مدیر سابق مرکز حفظ و اشاعه موسیقی است.
شاپور رحیمی (محمد رحیمی) در سال ۱۳٣۵ در برنامهٔ کودک رادیو ایران به‌عنوان خواننده فعالیت هنری خود را آغاز کرد. سپس نزد اسماعیل مهرتاش به یادگیری ردیف وی پرداخت و پس از آن از محضر محمود کریمی، ادیب خوانساری، محمدرضا شجریان، عبدالله دوامی، نورعلی برومند بهره برد. سبک خوانندگی وی تحت تأثیر محمود کریمی است که ۱۸ سال شاگرد وی بوده‌است.http://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/10310/64/text
شاپور رحیمی ردیف‌های سازی و نواختن عود (بربط) را نیز نزد نصرالله زرین پنجه و منصور نریمان فرا گرفته‌است و مدرک دانشگاهی او کارشناسی عود است.
شاپور رحیمی از سال ۱۳۴۹ به امر تدریس و آموزش در دانشگاه تهران، دانشگاه شهید بهشتی، دانشگاه علامه طباطبایی، هنرستان ملی موسیقی و هم‌چنین مرکز حفظ و اشاعهٔ موسیقی (وابسته به صداوسیما) پرداخته‌است.
از شاگردان او می‌توان به رضا رضایی پایور، علی خدایی، سجاد پورقناد، همایون کاظمی،محسن کاظمی دره بيدي، رامین بحیرایی، علی تفرشی ، علی شیرازی (خواننده سنتی) اشاره کرد.
شاپور رحیمی به مدت چهار سال مدیریت مرکز حفظ و اشاعه موسیقی را عهده‌دار بود.
سه آلبوم از شاپور رحیمی تا کنون منتشر شده‌است که به شرح زیرند:
دوروتی کریستیانه ارکسلبن ("Dorothea Christiane Erxleben") با نام اصلی لپورین ( ۱۳ نوامبر ۱۷۱۵ ، کوئدلیندبورگ - ۱۳ ژوئن ۱۷۶۲ ، کوئدلیندبورگ ) نخستین پزشک زن آلمانی بود.
تعلیمات پزشکی او از سنین پایین توسط پدرش آغاز شد. کسب درجه استادی دانشگاه از سوی لائورا باززی ، دانشمند ایتالیایی ، به ارکسلبن انگیزه داد تا در جهت دستیابی به حق خود ، که تحصیل در رشته پزشکی بود مصصم تر شود. در سال ۱۷۴۲ رساله ای به چاپ رساند که در آن به بحث در باره حق تحصیل بانوان در دانشگاه می پرداخت.
سرانجام فردریک کبیر ، با تقدیر از فعالیت‌های ارکسلبن ، اجازه ثبت نام در دانشگاه را برای وی صادر نمود. ارکسلبن در ۱۷۵۴ با مدرک دکترای پزشکی از دانشگاه هاله فارغ التحصیل شد و در ادامه فعالیت‌هایش شروع به پژوهش در مورد موانع سد راه تحصیل زنان در دانشگاه‌ها نمود. از جمله موانعی که وی تحقیقاتش را متوجه آن نمود ، نقش خانه داری و پرورش کودکان در ممانعت از تحصیل زنان بود.
بتی جی ایدی (بتی جین ایدی؛ به انگلیسی: Betty (Jean) Eadie؛ زادهٔ ۱۹۴۲) نویسنده آمریکایی کتاب‌های مربوط به تجربه‌های نزدیک به مرگ است. مشهورترین کتاب این نویسنده، در آغوش نور (غرق درنور) است. او دراین کتاب تجربه شخصی نزدیک به مرگ خود را توصیف کرده‌است. او همچنین کتاب‌های دیگری نیز در این زمینه دارد.
در سال ۱۹۴۲ از یک پدر دو رگه اسکاتلندی، ایرلندی و از یک مادر سرخپوست، در ایالت نبراسکا واقع در داکوتای جنوبی به دنیا آمد. از بین ده بچه، او هفتمین فرزند خانواده بود.
در سن ۴ سالگی پدر و مادرش از هم جداشدند و بتی همراه با شش نفر از برادر و خواهرهایش به مدرسهٔ شبانه‌روزی کاتولیک‌ها فرستاده شد. در اولین زمستان مبتلا به سیاه سرفه و ذات الریه شدید شد. دکترها از او قطع امید کرده و انتظار نداشتند تا صبح زنده بماند. در همان لحظه او تجربه نزدیک به مرگ داشت؛ و طبق گفته خودش پیرمردی نورانی را می‌بیند که او را بغل کرده‌است.
بعد از این جریان دوباره به زندگی بازمی‌گردد.
در مدرسه، که راهبه‌ها آن را اداره می‌کردند، آنان با بتی برخورد سخت و خشنی داشتند. راهبه‌ها برای آنکه بچه‌ها را به دعا و آداب آنجا مجبور کنند، آن‌ها را کتک می‌زدند و در اتاق‌های کوچک محبوس می‌کردند.
به گفته خودش آنجا دربارهٔ خدا به آن‌ها درسهایی دادند که هیچ وقت فراموش نمی‌کند. آن‌ها به او گفتند که سرخپوستها کافر و گناهکارند و او به این باور رسیده بود که راهبه‌ها در نظر خدا جایگاه خاصی دارند. به خاطر همین، ترس عجیبی از خدا در وجودش احساس می‌کرد و خدا را موجودی عصبانی و بسیار پرقدرت احساس می‌کرد که اگر خلاف میلش رفتار می‌کردند احتمالاً در روز قیامت یا حتی پیش از آن نابودش می‌کرد یا او را یکراست به جهنم می‌فرستاد.
در هفت سالگی به مدرسه کارآموزی سرخپوستان برینارد فرستاده شد. درآنجا طبق گفتهٔ خودش از دیگر مدرسه بهتر بود و رفتار مسئولان با بچه‌ها شاد تر. به گفته بتی در آنجا صحبت از خدای شادتری می‌کردند که کمتر عصبانی می‌شد.
او در کتاب غرق در نور می‌گوید:
در پانزده سالگی او را نزد مادرش فرستادند. او بخاطر فرار از زندگی سخت با مادرش، با پسر همسایه ازدواج کرد؛ که این زوج، بعد از شش سال، و داشتن ۳ فرزند از یکدیگر جدا شدند.
در اولین کریسمس بعد از طلاق با «جو» آشنا می‌شود و با او ازدواج می‌کند.. جو در یک پایگاه هوایی کار می‌کرد. او نیز مانند بتی از همسر خود جدا شده بود.
در سال ۱۹۶۷ هفتمین بچه به دنیا آمد. اما طبق گفته پزشکان بایستی بچه را سقط می‌کردند چون احتمال می‌دادند که ناقص‌الخلقه به دنیا بیاید. اما بتی به این کار راضی نمی‌شود و بچه سالم به دنیا می‌آید.
بتی و جو تصمیم می‌گیرند بعد از بچه آخر، برای جلوگیری از حاملگی، بتی عمل جراحی بستن لوله‌های رحم را انجام دهد.
در شب ۱۸ نوامبر ۱۹۷۳ برای عمل جراحی و بستن لوله‌های رحم در سن ۳۱ سالگی در بیمارستان بستری می‌شود. بعد از عمل جراحی همه چیز به خوبی پیش می‌رود ولی در همان شب اول بعد از عمل جراحی ناگهان احساس عجیبی به او دست می‌دهد؛ و روح او از بدن جدا شده و به دنیای دیگری که در کتاب در آغوش نور به آن پرداخته سفر می‌کند؛ و پس از مراحلی که در کتاب شرح می‌دهد به دنیا بر می‌گردد
او در این سال‌ها به نوشتن کتاب‌های متعدد پرداخته‌است. سخنرانی‌های متعددی انجام داده که همه آن‌ها مربوط به تجربه نزدیک به مرگ او است.
الفی اتکینز که در زبان سوئدی آلفونس اُبِری خوانده می‌شود، نام یک مجموعه کتاب کودکان است که گونیلا بریستروم، نویسندهٔ سوئدی، نوشته‌است. از سال ۱۹۷۲ تاکنون میلیون‌ها نسخه از این کتاب به فروش رفته و به ۲۷ زبان و ۱۰ گویش (از جمله فارسی) ترجمه شده‌است. بر اساس این کتاب‌ها مجموعه انیمه‌ای در ۱۶ قسمت ۱۰ دقیقه‌ای ساخته شده‌است.
الفی اتکینز پسربچه‌ای است که با پدرِ کمی سربه هوا و دست و پا چلفتی‌اش در حومهٔ شهر زندگی می‌کند. در این داستان‌ها الفی با انواع و اقسام موقعیت‌های عادی و روزمره مواجه می‌شود و از تک‌تک رویدادهای عادی زندگی لذت می‌برد. گاهی داستان به قلمرو فانتزی نزدیک می‌شود و شخصیت‌های خیالی و هیولاها وارد داستان می‌شوند.
در ایران، مجموعه تلویزیونی انیمهٔ الفی اتکینز، از کارتون‌های پرطرفدار دههٔ ۶۰ بود. ۲۶ جلد از کتاب‌های الفی اتکینز نیز به فارسی ترجمه شده‌است. ۴ جلد نخست از سوی انتشارات «هنرسرای اندیشه» در سال ۱۳۸۸ منتشر شد. در سال ۱۳۹۰ امتیاز چاپ مجدد این ۴ جلد و سایر کتاب‌های این مجموعه به نشر «آفرینشگر» واگذار شد. «شب بخیر الفی اتکینز»، «الفی اتکینز و دوست خیالی‌اش»، «تو ترسویی الفی اتکینز؟»، «بابایت چکار می‌کند الفی اتکینز؟»، «چه کسی الفی را نجات می‌دهد؟»، «خیلی زرنگی الفی اتکینز!»، «خوشحال باش الفی اتکینز!» و «زود باش الفی اتکینز!» عنوان ۸ کتابی‌ست که در آغاز با ترجمهٔ علی توکلی و نیلوفر نواری به فارسی منتشر شدند.
جانوران سم دار و گیاه خوار افغانستان: این حیوانات معمولاً گیاه خوار و سمرو می‌باشد. سم‌های پای این جانوران دارای یک الی چند شنگل می‌باشد. شنگلها شکل پنجه را داشته می‌تواند توازن بدن حیوان را مساوی نگه دارد. در جهان ۲۲۰ نوع ازاین حیوانات وجود دارد از جمله ۱۳ نوع در افغانستان شناسائی گردیده‌است. تمامی اینگونه جانوران پستاندار می‌باشد. اینگونه حیوانات دارای اهمیت اقتصادی می‌باشد. با افزایش شهر سازی تعداد آن روز تا روز کم شده می‌رود.
محمدافضل‌خان (زاده ۱۸۱۱ - درگذشته ۷ اکتبر ۱۸۶۷) از سال ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۷ میلادی فرمانروای افغانستان بود.
محمدافضل‌خان که فرزند دوست‌محمدخان بود سه سال پس از مرگ پدرش، قدرت را از دست برادر خود، شیرعلی‌شاه، گرفت. محمدافضل‌خان اما یک سال بعد درگذشت و پس از او محمداعظم‌خان به امیری افغانستان رسید.
محمدافضل‌خان پشتون بود و به قبیله بارکزی تعلق داشت.
افضل خان در سال ۱۸۶۶ م بعد از جنگ با امیر شیر علی خان، به کابل دست یافت و در آنجا مدتی کم یعنی فقط یک‌سال حکومت کرد. و چون افضل خان از متحدان انگلیس بود، حکومت او فوراً طرف توجه انگلیس قرار گرفت و نماینده انگلیس در کابل مستقر گردید.
وی دارای فرزندی به نام محمد حسن افضل بود که به خاطر تمیلات جنسی زیاد او را محمد حشر می‌نامیدند.
وی توسط امیر علی اولاد زاد محاکمه و مقطوع النسل شد.
محمد افضل خان در سال ۱۲۳۰ ه‍.ق به‌دنیا آمد. در جنگ‌های دوست‌محمدخان بر ضد سیک‌ها شرکت داشت و در جنگ اول انگلیس-افغان با تسلیم شدن پدرش، به انگلیس‌ها او هم از مبارزه بر ضد انگلیس‌ها دست برداشت.
دوست محمد خان همانند مرحلهٔ اول حکومتش مناطق شمالی قلمرو خود را به فرزندانش اعظم خان و افضل خان سپرد و در طول این دوره همچنان کشاکش این دو با حاکم بخارا بر سر جلب نظر خانات این منطقه ادامه داشت.
در دوره اول زمامداری امیر شیرعلی‌خان، افغانستان درگیر جنگ‌های داخلی بود و در همین زمان امیر عبدالرحمان به بخارا می‌گریزد و امیر شیرعلی‌خان به جنگ برادر دیگرش، سردار محمدامین، به قندهار می‌شتابد و در این جنگ هم برادر و هم فرزندش را از دست می‌دهد.
از جمله مخالفان جدی و مدعی حکومت امیر افضل خان، امیر اعظم خان و عبد الرحمن خان فرزند افضل خان بودند که بر ترکستان افغانستان حکومت داشتند. امیر شیرعلی توانست به حیله امیر افضل را تحت عنوان انعقاد قرارداد از ترکستان به کابل خوانده و دستگیر کند.
مرگ فرزند، سردار شیرعلی‌خان را درمانده و منزوی می‌کند و امیر محمداعظم‌خان، برادر دیگر امیر، از هند بریتانیا وارد بدخشان می‌شود و به نسبت خویشاوندی با مردم بدخشان، از پشتیبانی مردم آن منطقه برخوردار می‌شود. در همین زمان، امیرعبدالرحمان، برادرزاده امیر شیرعلی‌خان نیز، از بخارا برگشته و با امیر محمداعظم‌خان برای سرنگونی امیر شیرعلی‌خان متحد می‌گردد.
آن‌ها وارد کابل می‌شوند و امیر محمدافضل‌خان را که در زندان به‌سر می‌برد، به سلطنت می‌رسانند.
در جریان جنگ‌هایی که میان سردار عبدالرحمان‌خان، امیر شیرعلی‌خان و امیرمحمد اعظم خان رخ می‌دهد، امیر محمدافضل‌خان فوت می‌کند و امیر محمداعظم‌خان، برادرش، به سلطنت می‌رسد.
افضل خان در سال ۱۲۸۴ هـ ق در کابل از بیماری وبا درگذشت و یک سال و چند ماه امیر بود و ۵۴ سال زیست و جسدش در شهدای صالحین در باغ قلعه هوشمند خان به خاک سپرده شد.
شرکت اسلحه‌سازی برونینگ سازنده انواع سلاح گرم و سرد٬ کمان و قلاب ماهی‌گیری است که از سال ۱۹۲۷ در یوتا آمریکا به فعالیت مشغول است.
لائورا ماریا کاترینا باسی ("Laura Maria Caterina Bassi") زن فیزیک‌دان و پروفسور ایتالیایی و ملقب و شناخته شده به اسم مینرو (خدایگان دانایی) بود.
او اولین زنی بود که موفق به کسب درجات علمی بالا و دومین زنی بود که به دکترای فلسفه دست یافت.زنانی که تا قبل از ۱۸۰۰ میلادی دکترا دریافت کرده‌اند - او در دانشگاه بولونیا کار می‌کرد. لائورا ماریا اولین استاد زن دانشگاه بود که در قبال تدریس حقوق می‌گرفت (بیشترین حقوق در دانشگاه) و تا آخر زندگانی خود ۲ مقام پروفسوری دیگر را هم به دست آورد.لورا باسی در Encyclopedia او اولین زنی بود که در هر نوع از سازمان یا نهاد علمی به عضویت درآمدلورا باسی در و عضو آکادمی علمی دانشگاه بولونیا بود.
باسی تحصیلات رسمی نداشت و از ۵ تا بیست سالگی تحت آموزش خصوصی بود و توانست در زمینه‌های اصلی، مانند ریاضی و علوم تسلط خوبی به دست آورد. هنگامی که بندیکت چهاردهم (اسقف بولونیا) به توانایی‌های او پی برد، حامی او شد. به همین ترتیب او توانست از ۴۹ پایان‌نامه خود به صورت علنی و عمومی دفاع و در تاریخ ۱۲ مِه ۱۷۳۲ دکترای خود را دریافت کند و از آن پس او اولین زنی بود که در دانشگاه با رتبه علمی دکترا تدریس می‌کرد، با این محدودیت که نمی‌توانست به کلاس‌هایی که تماماً مرد هستند درس بدهد. پس از آن "بندیکت چهاردهم" به او کمک کرد تا کلاس‌های خصوصی خود را نیز دایر کند و همچنین بتواند از آزمایشگاه‌های دانشگاه بولونیا استفاده کند که مجوز آن در سال ۱۷۴۰ توسط دانشگاه بولونیا به او داده شد. پس از گذشت مدتی، باسی محبوب‌ترین فرد در زمینه مکانیک کلاسیک در ایتالیا بود.
لائورا ماریا کاترینا باسی در بولونیای ایتالیا از یک وکیل موفق، جوزپه باسی و همسرش، روزا ماری سزارعی به دنیا آمد. تاریخ‌های زادروز مختلفی از او در دسترس هستند: ۲۰ اکتبر، ۲۹ اکتبر، ۳۰ اکتبر و ۲۹ نوامبر که دانشگاه بولونیا و آثار علمی او، تاریخ ۲۹ اکتبر را تأیید می‌کند.
در نوجوانی به مدت هفت سال تحت آموزش خصوصی بود. پسر عمویش از ۵ سالگی به او درس‌های لاتین، فرانسوی و ریاضی آموخت. از سن ۱۳ تا ۲۰ سالگی علومی مانند: فلسفه، متافیزیک، منطق و فلسفه طبیعی را با گائتانو تاکونی، پزشک خانواده و استاد پزشکی در دانشگاه بولونیا، فراگرفت. با وجود توصیه گائتانو تاکونی برای دوری از آموزه‌های بحث‌برانگیز دکارتی، هنگامی که باسی علاقه خود را به مکانیک کلاسیک دریافت، از گائتانو تاکونی جدا شد.
هوش و تحصیل باسی نظر بندیکت چهاردهم"، اسقف اعظم بولونیا در سال ۱۷۳۱،" را به خود جلب کرد و پس از آن، اسقف حامی اصلی باسی در ادامه راه بود. او مناظره ای عمومی در مقابل ۴ پروفسور دانشگاه بولونیا در تاریخ ۱۷ آوریل ۱۷۳۲، برای باسی ترتیب داد و در سال ۱۷۳۲ و در سن ۲۰ سالگی، باسی به صورت عمومی و علنی از ۴۹ پایان‌نامه خود در زمینه مطالعات فلسفی در سالن بزرگانِ دفاع کرد. دانشگاه بولونیا در "۲"۰ مِه همان سال به او مدرک دکترایش را اعطا کرد. او تبدیل به اولین زنی شد که دکترای خود را در مقاطع علمی و دومین زن پس از النا کورنارو پیسکوپیا - ۵۴ سال قبل - که در فلسفه دکترا گرفت، دریافت کرد.
در تاریخ ۷ فوریه ۱۷۳۸ باسی با جوزف وراتی، پزشک و مدرس آناتومی دانشگاه بولونیا ازدواج کرد. این دو نفر روابط کاری سطح بالا و پیچیده زیادی با یکدیگر داشتند. این گونه استدلال می‌شود که باسی از ازدواج خود الهام گرفته تا شروع به مطالعه فیزیک تجربی کند. تعداد فرزندان این دو زوج دقیقاً مشخص نیست اما طی گزارشها و روایت‌هایی ۸ یا ۱۲ فرزند داشتند که سوابق غسل تعمید وجود ۸ بچه را نشان می‌دهد.
= حرفه =
در تاریخ ۲۷ ژانویه ۱۷۳۲ ، "لائورا ماریا کاترینا باسی"، از ۱۲ پایان نامه دیگر خود در "آرچیگیناسازیو"، اصلی ترین ساختمان دانشگاه بولونیا، دفاع کرد. عمل وی، برای دادخواست موقعیت تدریسی به سنای دانشگاه بود. پایان نامه های وی، شامل انواع گسترده ای از موضوع هایی مانند شیمی، فیزیک، هیدرولیک، ریاضی، مکانیک و تکنیک ها بود. سر انجام، در تارین ۲۹ اکتبر ۱۷۳۲، سنای دانشگاه، کاندیداتوری باسی را به او اعطا کرد و او به عنوان پروفسور فلسفه طبیعی منصوب شد ( معادل دکترای افتخاری در امروز ) . پس از آن او مبدل به اولین زن سخنران حقوق بگیر جهان شد و رسماً کار آکادمیک خود را آغاز کرد.
اولین سخن رانی او، عنوانِ "روی دیگر اجسام آب یک عنصر طبیعی جهان" را با خود داشت که عنوان سخن رانی از زبان لاتینی به فارسی ترجمه شده است. طبق باور قدیمی که زنان را محدود میکرد و میگفت زنان باید زندگی و رفتار خصوصی تری داشته باشند، دانشگاه او را به نصبت، بیشتر از استادانِ مرد در ارائه سخن رانی‌ها محدود میکرد. سپس او برای حقوق برابر، بین زنان و مردان در مبحث تدریس جنگید، اما نتوانست به نتایج مطلوب دست پیدا کند . از سال‌های ۱۷۴۶ تا ۱۷۷۷ ، باسی فقط سالی یک پایان نامه، آن هم در موضوع هایی مانند جاذبه و الکتریسیته ارائه میداد . گزارش‌ها حاکی ازآن است که لائورا ماریا کاترینا باسی در ادامه، ۳۱ پایان نامه‌ی دیگر به دانشگاه ارائه کرد. در سال ۱۷۳۹ دادخواست او برای تدریس برابر بین زن و مرد، توسط "لمبرتینی ( بندیکت چهاردهم )" و "فلامینو اسکارسلی" ( دبیر سفیر بولونیزی در دادگاه پاپ ) مورد حمایت واقع شد اما او نتوانست موفق شود، در عوض او از اجازه تدریس خصوصی و حمایت هایی برای انجام آزمایش های علمی در خانه خود در سال ۱۷۵۹ برخوردار شد. این اتفاق برای او فرصتی فراهم کرد تا بتواند با دوری از محدودیت هایی که دانشگاه برای او فراهم میساخت، به کشف ایده های جدید بپردازد.
سنای دانشگاه بولونیا از لائورا ماریا کاترینا باسی این انتظار را داشت تا در رویدادهای دانشگاه شرکت کند، زیرا او نماد و شخصیتی سیاسی بود. کارناوال‌های آناتومی، کالبد شکافی‌هایی که عموم میتوانستند با تهیه بلیط در آن شرکت نمایند، رویدادی بود که از او انتظار میرفت تا در آن ها شرکت نماید، زیرا این کارناوال ها، از ویژگی‌های عمومی دانشگاه بود که میتوانست توجه و نظر افراد خارجی و افراد مهم جامعه را به دانشگاه جلب کند. لائورا ماریا کاترینا باسی به صورت سالیانه در سال ۱۷۳۴ شروع به شرکت در این رویدادها کرد.
در سال ۱۷۷۲ پائولو بالبی، پروفسور فیزیک تجربی، به صورت ناگهانی‌ای جان سپرد. اگر چه که همسر باسی، دستیار دراز مدت بالبی بود، اما باسی به این باور داشت که میتواند جای خالی پروفسور بالبی را پر کند و در سال ۱۷۷۶، در سن ۶۵ سالگی، او به کرسی فیزیک تجربی، توسط مؤسسه علوم بولونیا منصوب شد و همسرش در نقش دستیار آموزشی همراه او بود.
بعد از ازدواجش با جوزف وراتی، او میتوانست در خانه خود به صورت منظم، به سخن رانی بپردازد. در طول دهه ۱۷۶۰ باسی و همسرش، شروع به مطالعه‌ای تجربی در مورد الکتریسیته کردند. این باعث جلب توجه استعدادهایی مانند ژان-آنتوان نله و دیگران به سوی بولونیا برای مطالعه الکتریسیته شد.
او عمدتاً علاقه‌مند به مکانیک کلاسیک بود و او در دوره‌هایی در همین زمینه به مدت ۲۸ سال تدریس کرد. او یکی از افراد کلیدی در معرفی ایده های نیوتون در مورد فیزیک و فلسفه طبیعی بود. همچنین او تجربه زیادی در همه‌ی ابعاد فیزیک، که خودش آن‌ها را بدست آورد بود داشت. به دلیل این که مکانیک کلاسیک و تئوری الکتریسیته فرانک اشتاین در لیست رشته‌های دانشگاه بولونیا نبود، باسی آن ها را به صورت خصوصی تعلیم میداد. در طول زندگی خود او ۲۸ مقاله نوشت با مهوریت اصلیِ فیزیک و هیدرولیک، همچنین او هیچ کتابی ننوشت و فقط ۴ عدد از مقاله های او چاپ شد.
باسی با مشکل‌های مالی زیادی برای انجام آزمایش‌های خود رو به رو بود. به طور مثال در یکی از مقاله هایش اینگونه نوشت که، "برای انجام آزمایش‌هایم و با توجه به این که اگر بخواهم پیشرفت و کامل کردن آنها را ادامه بدهم، در هزینه های مداوم ناشی از آن به کمک نیاز دارم، من تقریباً ناامید شده‌ام" و این در حالی بود که او و دومنیکو گالئازی در آن زمان بیشترین حقوق را در بین همکاران داشتند.
مراسم دفاعیه، دریافت هدایا و اولین سخن رانی باسی، بدلیل برگزاریشان در سالن عمومی بولونیا - یکی از مهم ترین سازه‌های شهر، مورد توجه بودند. این رویداد ها نه تنها توسط نخبه ها و دانشجویان مورد توجه قرار گرفت بلکه بازخوردهایی از شخصیت های اصلی سیاسی و مذهبی شهر نیز دریافت کرد.
یکی از مهم ترین حامیانِ باسی بندیکت چهاردهم بود، کسی که کارهای علمی او را تشویق کرد. او همیشه دانشگاه بولونیا را پشتیبانی میکرد. هنگامی که اعضای انستیتوی علمی، خواستند باسی را از جایگاه پروفسوری دور کنند، بندیکت چهاردهم مداخله کرد و مانع این عمل شد.
در ۱۷۴۵، لامبرتینی (بندیکت چهاردهم) گروهی ۲۵ نفره، متشکل از نخبه‌ها ایجاد کرد به نام بندیتینی‌ها. باسی بسیار کوشید تا عضو این این گروه شود اما با بازخوردهایی متفاوت از دیگر هم‌دانشگاهی‌ها دریافت کرد.لامبرتینی او را به عنوان عضو اضافه برگزید، تنها عضو زن گروه که به اندازه مردان حق رأی نداشت.
تنها تعداد کمی از کارهای علمی او بجای مانده اما با استناد بر شواهد میتوان کارهای مثبت علمی وی را کاملاً مشهود یافت. افرادی مانند ولتر، چزاره بکاربا، فرانچسکو آلگاروتی، راجر جوزف بوسکویچ، شارل بونه، ژان-آنتوان نله، پائولو فریزی، لازارو اسپالانزانی و آلساندرو ولتا در نوشته‌های خود به این نکته شهادت میدهند. ولتر زمانی به باسی نوشت، "در لندن هیچ باسی‌ای وجود ندارد و من بسیار خوشحال‌تر خواهم بود اگر به آکادمی بولونیای شما اضافه شوم (احتمالاً منظور ولتر این بوده که به دانشگاه بولونیا برود) تا این که در آکادمی انگلیس باشم، هرچند اگر، نیوتون هم ساخته باشد".
فرانچسکو آلگاروتی نیز تعدادی شعر در وصف او سروده است.
باسی در تاریخ ۲۰ فوریه ۱۷۷۸ در سن ۶۶ مرد، سلامتی او طی مدت‌ها به دلیل حاملگی‌های مکرر رو به زوال گذاشته بود.دلیل مرگ او به صورت "دردی در قفسه سینه" (حمله قلبی) ثبت شده است.مراسم خاکسپاری باسی در کلیسای "کرپوس دومینی بولونیا" انجام شد.در مراسم خاکسپاری وی اعضای بندیتینی‌ها حضور داشتند. وی در روبه‌روی همکارش دفن شدFrize, Monique (2013). "Epilogue". Laura Bassi and Science in 18th Century Europe. Berlin, Heidelberg: Springer Berlin Heidelberg. pp. 173–81. doi:10.1007/978-3-642-38685-5. ISBN 978-3-642-38684-8. .
دومنیکو ماریا فراتا (نقاش ایتالیایی) و آنتونیو لازاری (حکاک ایتالیایی) یک مدال برنزی، برای جشن گرفتن اولین سری کلاس‌های باسی تحت عنوان "معلم عمومی و مجری‌گری" به او اهدا کردند. روی مدال، عکس باسی و در طرف دیگر، جمله "oli cui fas vidisse Minervam" که تقریباً ترجمه فارسی این جمله به صورت "فقط تو میتوانی مینرو را ببینی" می‌باشد، حک شده بود.بعد از مرگ او مجسمه‌ای یادبود، برای او ساخته شد و در مؤسسه علمی بولونیا قرار گرفت.وی در مجامع ادبی بسیاری نیز شناخته و عضو شده بود و مکاتبات گسترده‌ای با بزرگترین نویسنده های اروپا داشت. او به خوبی با ادبیات کلاسیک مانند ادبیات ایتالیا و فرانسه آشنایی داشت.
بِلَک ماسک (به معنیِ نقابْ سیاه یا سیاه‌نقاب) یک شرور بزرگ خیالی در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشرشده توسط دی‌سی کامیکس است که اغلب به عنوان دشمن شخصیت ابرقهرمان بتمن محسوب می‌شوند. او برای اولین بار در بتمن شماره ۳۸۶ در اوت ۱۹۸۵ ظاهر شد. نام واقعی او رومن سایونیس است. او از ثروتمندان گاتهام سیتی است که از بتمن و بروس وین متنفّر است. خالقان بلک ماسک، داگ موئنچ و تام مندریک هستند.
رومن از خانواده یهودی و ثروتمند سایونیس در شهر گاتهام زاده شد. پدر و مادرش از توماس وین و مارتا وین، والدین "بروس وین"، متنّفر بودند اما به دلیل حفظ موقعیت اجتماعی با آن‌ها دوستی ظاهری داشتند. وقتی رومن پا به جوانی گذاشت در شرکت پدرش که شرکت لوازم آرایشی بنام ژنوس بود سمت مهمی را بر عهده می‌گیرد و سپس عاشق منشی‌اش سیرکا می‌شود، اما پدرش که سیرکا را در شأن خانواده‌شان نمی‌دید با ازدواج رومن و سیرکا مخالفت کرد. سپس رومن بخاطر سیرکا عمارت والدینش را به آتش کشید و آن‌ها را کشت و بعد با سیرکا ازدواج کرد و صاحب اصلی شرکت پدرش شد.
امّا بعد از کشته شدن پدر و مادرش، از پس اداره شرکت پدرش بر نیامد و کمپانی سایونیس به دلیل تولید ماده آرایشی سمّی ورشکست شد و بعد همسرش سیرکا از او طلاق گرفت.
در این بین بروس وین کمپانی سایونیس را خرید و رومن به خاک سیاه نشست و برای انتقام ماسکی از چوب تابوت پدرش می‌سازد تا از بروس وین انتقام بگیرد. او که به هویت واقعی بتمن پی برده، تصمیم می‌گیرد با او مبارزه کند. اما روزی در نبردی مقّرش آتش می‌گیرد. بتمن به او کمک می‌کند اما دیگر خیلی دیر شده‌است و ماسک سیاهش در آتش جذب پوستش می‌شود، او از این پس دیگر رومن سایونیس نیست و هویت تازه‌ای دارد: "بلک ماسک". بعد این واقعه انجمنی بنام صورت کاذبان تأسیس می‌کند که هدفش گسترش جنایت در گاتهام است، اعضای این انجمن نقاب سیاه و عینک دارند.
او در نهایت توسط زن گربه‌ای به قتل می‌رسد.
بلک ماسک در کمیک‌های دارکست نایت با هویت بلک لنترن یا فانوس سیاه بازمی‌گردد.
بلک ماسک دوم برادرزاده آمادیوس ارکهام مؤسس تیمارستان آرکهام ارمیاست که در کمیک جنگ برای شنل (battle for the cowl) دیوانه می‌شود و آرکهام را به آتش می‌کشد؛ و در سه‌گانه (Arkham reborn) آن را بازسازی می‌کند.
"بلک ماسک" در انیمیشن بتمن پرندگان شکار حضور داشت و سپس در انیمیشن دیگری بنام بتمن دیده شد. او همچنین در انیمیشن‌های بتمن: شجاع و جسور و انیمیشن زیر نقاب سرخ حضور داشت که در آن گفته می‌شود نقاب سیاه، ده سال متوالی تجارت خرید و فروش مواد مخدّر را در آرخام به دست گرفته‌است.
او در سال ۲۰۲۰در فیلم پرندگان شکاری و رهایی فانتزی یک هارلی کویین حضور داشت و نقش وی را ایوان مک گرگور بازی کرد.
همچنین گفته شده در فیلم بتمن ۲۰۲۱ حضور خواهد داشت و نقش وی را پیتر ساسگاد بازی می کند.
بازی‌های ویدئویی
او در بازی با صداگذاری مایکل رایت حضور داشت. سپس در و سرانجام در با صدای نولان نورث حضور داشت. او در بازی به عنوان دشمن بتمن حضور داشت. این بازی ۲۵ اکتبر ۲۰۱۳ منتشر شد.
گائتانو تاکنی سیاستمدار و پزشک ایتالیایی (۴ دسامبر ۱۸۲۹، بولونیا - ۵ سپتامبر ۱۹۱۶، بولونیا).
تاککنی، پزشک و سیاستمدار ایتالیایی بود که در ۱۸۵۹ در دولت فارینی عضویت داشت.
ترپاندر(یونانی: Τέρπανδρος) (انگلیسی: Terpander) از اهالی آنتیسا در لسبوس بود که وی را پدر موسیقی یونانی می‌دانند. او بین سال‌های ۷۱۰ تا ۶۷۰ قبل از میلاد مسیح در آتن برآمد.
ترپاندر در اسپارت قدیم‌ترین مدرسه موسیقی اروپا را بنیان نهاد و سیتار را، که قبلاً هفت سیم داشت با افزودن یک نت به بالای گام و حذف نت سوم از بالا به صورتی که یک هنگام (اکتاو) با حذف یک نت باقی‌ماند اصلاح نمود. وی هنر آواز خواندن با سیتار را پروراند و ترانه‌هایی برای آن نوشت. تاریخ تصنیف‌های دوپاره را می‌توان تا زمان او عقب برد.