moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
امیر بهادر به دلیل داشتن اعتقادات عمیق مذهبی و علاقه به نظام سلطنتی، از مخالفین مشروطه بود و از مشروعه حمایت می‌کرد. او پس از به توپ بستن مجلس و ظهور استبداد صغیر با لقب «سپهسالار اعظم» وزیر جنگ کابینه مشیرالسلطنه شد و تا فتح تهران در دو کابینه این منصب را با لقب امیر بهادر جنگ بر عهده داشت. وی در جوانی با دختر ذوالفقارخان اسعدالدوله به نام امیر بانو خواهر حسینقلی خان اسعدالدوله سردار و علیقلی خان اعظام السلطنه ازدواج نمود ولی امیر بانو به علت بیماری درگذشت و فرزندی از این ازدواج حاصل نشد. در خروج محمدعلی شاه از ایران، امیر بهادر نیز با او همسفر بود و مدتی در ادسا و استانبول اقامت گزید. او با وجود استبداد طلبی و مخالفت با مشروطه، مردی ادب پرور بود.
در سفرهای مظفرالدین شاه معروف است که امیربهادر به قدری نشان‌های دولتی و دربار ایران و اعطایی از سران ممالک دیگر دریافت کرده بود که در مهمانی‌ها و مراسم رسمی درباری و دولتی و سفارتخانه وی علاوه بر دو طرف سینه تا پای دامن لباس رسمی و ملیله‌دوزی شده خود را با نشان‌های داخلی و خارجی می‌پوشانید.خاطرات احتشام السلطنه، به کوشش سید مهدی موسوی، تهران، زوار، ۱۳۶۶، ص ۷۵
امیر بهادر پس از مدتی اقامت در اروپا به ایران بازگشت و در سال ۱۳۳۶ هـ. ق در تهران درگذشت.
پوستی که در آن زندگی می‌کنم فیلمی اسپانیایی در ژانر علمی تخیلی و دلهره‌آور روان‌شناختی به نویسندگی و کارگردانی پدرو آلمودوار در سال ۲۰۱۱ است. این فیلم بر اساس رمان "میگل" (به معنی رتیل) به قلم تیری ژونکت محصول سال ۱۹۸۴ ساخته شده‌است که ابتدا به زبان فرانسوی و سپس به زبان انگلیسی تحت عنوان "تارانتولا" منتشر شده‌است. آنتونیو باندراس، النا آنایا، ماریسا پاردس، جان کورنت، و روبرتو آلامو از بازیگران آن هستند.
پزشکی ثروتمند به‌نام رابرت لگارد (با بازی آنتونیو باندراس) می‌خواهد با روش‌های ژنتیکی از دی‌ان‌ای خوک، پوست جدید برای انسان بسازد که در برابر آتش و نیش حشرات مقاوم باشد. او که حالا از طرف همکارانش طرد شده‌است، در ویلایی مخفی همراه با مستخدمش ماریلیا که زنی بداخلاق (که در حقیقت مادرش) است به تحقیقاتش ادامه می‌دهد. در حادثه تصادف اتوموبیل همسر لگارد دچار سوختگی شدید می‌شود اما نمیمیرد و همین بهانه‌ای می‌شود که لگارد چنین تحقیقاتی را انجام دهد. همسر لگارد بعد از ماه ها درمان از تخت برمیخیزد و وقتی خود را در آینه میبیند خودش را از پنجره به بیرون پرت میکند و خودکشی می‌کند درحالی که دختر کوچکش نورما شاهد خودکشی مادرش بوده است و این باعث مریض شدن روح و روان نورما می‌شود.
چند سال بعد، زمانی که نورما تحت درمان های اعصاب و روان بود، در یک مهمانی مورد تجاوز یکی از مهمان‌ها به اسم وینسنت قرار می‌گیرد و مجددا دچار فروپاشی روان میشود و مثل مادرش خودکشی می‌کند. لگارد به دنبال وینسنت می‌گردد و او را در خانه خود زندانی می‌کند و آزمایش‌های پزشکی خودش را روی او انجام می‌دهد. با عمل جراحی جنسیتش را و نامش را از وینسنت به ورا تغییر می‌دهد‌. چهره و پوست زنانه برای او میسازد و تلاش میکند که ظاهر او را شبیه همسر فوت شده‌اش شبیه‌سازی کند.
بعد از گذشت شش سال از زندانی بودن و موش آزمایشگاهی بودن وینسنت، لگارد به موجود تازه ساخته‌اش علاقه‌مند می‌شود. اما وینسنت در نهایت موفق می‌شود از این فرصت استفاده کند تا لگارد و خدمتکارش را به قتل برساند و فرار کند.
میرزاحسن تبریزی (۱۲۶۸ هـ. ق-۱۳۳۷ هـ. ق، تبریز) مشهور به «میرزاحسن مجتهد» و «میرزاحسن آقا مجتهد» از روحانیون متمول و پرنفوذ تبریز در عصر مشروطه بود.
میرزا حسن مجتهد فرزند میرزا باقر مجتهد بود. تحصیلات مقدماتی را در تبریز فرا گرفت و به عتبات عالیات مشرف گردید. مدتها در نجف اقامت کرد در فقه و اصول به مرتبه اجتهاد رسید. از میرزای شیرازی، سید حسین کوه کمری و ملاعلی نهاوندی استادهای خود اجازه اجتهاد گرفت. در عصر خود به مرتبه عالی علم نایل گردید. پس از فوت پدر جانشین او شد و متصدی مرافعه و قضاء در تبریز گردید.
میرزاحسن از اعضای یکی از خاندان‌های برجسته روحانی شیعه به‌شمار می‌آمد که در قرون ۱۲ و ۱۳ هجری قمری در تبریز نفوذ و شهرت داشتند. پدرش میرزا محمدباقر امام جمعه تبریز و عمویش میرزا جوادآقا مجتهد هردو از علمای برجسته زمان خود بودند.
در تبریز، از صد سال پیش از مشروطه پیشوایی و فرمانروایی از آن خاندان میرزا احمد بوده و اینان دارایی بسیار اندوخته و آبادی های بسیار بدست آورده و از هر باره ریشه دوانیده بودند. در زمان ناصرالدین‌شاه، رشته در دست حاجی میرزا جواد می بود که نزدیک به سی سال پیشوایی و فرمانروایی کرد. و چون او در سال ۱۲۷۴ خورشیدی (۱۳۱۳ قمری) در گذشت، نوبت به پسرش میرزا رضا رسید. و چون پس از سه سال این هم در گذشت، برادرزاده حاجی میرزا جواد، حاجی میرزا حسن مجتهد که از نجف بازگشته بود، به نام مجتهد رشته را بدست آورد. و از آن سوی برادرزاده این، حاجی میرزا کریم، به نام «امام جمعه» بکار پرداخت. در سالهای پیش از مشروطه، این دو تن میبودند و هر یکی دارایی بسیار و دستگاه بزرگی میداشتند و عمو و برادرزاده با یکدیگر همچشمی و کشاکش نیز می‌نمودند. از آنسوی مجتهدان دیگری نیز از میرزا صادق آقا و برادر او حاجی میرزا محسن و حاجی میرزا ابوالحسن انگجی و دیگران نیز میبودند.
میرزا حسن نزد میرزای شیرازی، سید حسین کوه کمری، ملاعلی نهاوندی و محمدحسن ممقانی تحصیل کرده بود و دارای مقام اجتهاد بود. برادرزاده وی میرزا عبدالکریم امام جمعه تبریز بود.
در زمان آغار جنبش مشروطه همانند سایر علما موافق مشروطه و کمک‌رسان آن بود.
در تهران فرمان مشروطه داده شده و مجلس چند گاهه برپا گردیده و «نظامنامهٔ انتخابات» نوشته می شد. ولی در تبریز و دیگر شهرها نشانی دیده نمی‌شد. کوشندگان در تکاپو می‌بودند و نشستها برپا می‌کردند. در این میان در کوی دوچی یک دستهٔ دیگری برای کوشش پدید آمده بود. رنجیدگی حاجی میر مناف را از محمد علی میرزا نوشتیم. او از یک خاندان بزرگی که «سادات ارزل» نامیده میشدند می بود و همگی آنان با محمد علی میرزا دشمن شده بودند. میر هاشم که از آن سیدها و خود یکی از پیش نمازان می بود کسانی را بi سر خود گرد آورده و از آنان پیمان گرفته بود که نترسند و دست بهم داده بکوشند. بدین سان آمادگی ها می رفت تا در آخرهای شهریور نامه‌هایی رسید که دربار همچنان دشمنی و ایستادگی می کند و شاه از دستینه نهادن به «نظامنامهٔ انتخابات» خودداری می نماید، و دوباره بازارها بسته شده و شور و خروشی برخاسته. از این آگاهی ها کوشندگان در اینجا نیز به تکان آمدند و بر آن شدند که در اینجا نیز جنبشی نمایند، و به این کار میرهاشم و همدستان او پیشگام گردیدند. در اینجا هم به پیروی از تهران رفتن به کونسول خانه انگلیس را برگزیدند.
پنجشنبه (۲۸ شهریور ۱۲۸۵ خورشیدی) کار به رونق خود افزود. زیرا از یکسو انبوه مردم رو به کونسولخانه آوردند. کسانیکه دیروز بازار را بسته و به خانه‌های خود شتافته و به اینجا نیامده بودند امروز می آمدند. کسانی که دیروز داستان را نشنیده بودند امروز شنیده و به اینجا می شتافتند. کونسولخانه و آن پیرامونها پر از مردم می بود. مسجد صمصام خان را در آن نزدیکی فرش کردند و جایگاه دیگری برای گرد آمدن مردم پدید آوردند. از یکسو هم علمای بزرک، از حاجی میرزا حسن مجتهد و حاجی میرزا کریم امام جمعه و میرزا صادق و حاجی میرزا محسن و ثقةالاسلام و حاجی سید محمد قره‌باغی و دیگران همگی به مردم پیوستند و به مسجد صمصام خان آمدند.
اندیشیدنی ست که شاه که یک ماه و نیم پیش از این، فرمان مشروطه را داده بود و این زمان در تهران نمایندگان شصت‌گانه دارالشوری برگزیده می شدند، بهر چه پاسخ تبریزیان را زود نداد، و پس از آن کارها ایستادگی چه انگیزه میداشت؟! پیداست که جلوگیرهایی در میان می بوده و کارهایی در پرده میرفته که ما هنوز ندانسته‌ایم. رشته کارهای آذربایجان بیش از همه در دست محمد علی میرزا می بود و می توان گفت ایستادگی از سوی این پیش می آمده. کارهای آن روزی دربار نه چندان در هم و آشفته می بوده که با اندیشه توان دریافت. هر چه بود دولت خواه و ناخواه گردن گذاشت و روز پنجشنبه چهارم مهر ماه (هشتم شعبان) می بود که از تهران به ولیعهد پاسخ رسید، و او این را با دست خطی از خود، به نزد مستر راتسلاو کونسول انگلیس فرستاد و نامه‌ای هم نوشت، و مستر راتسلاو رونویس آن دستخط و آن نامه را، با خود تلگراف شاه، به نام «انجمن عدالت طلبان تبریز» به نزد حاحی مهدی آقا و دیگر سران جنبش فرستاد. نیز همان روز تلگرافی از سفارت خانه انگلیس به کونسول رسید که رونویس آنرا نیز فرستاد. از این مژده مردم شاد گردیدند و همان روز از مسجد و کونسولگری بیرون آمدند و بازارها را باز کردند، و بچراغان و شادمانی پرداختند.
در آخرهای آذر ماه، روزی میرزا حسن نمایندگان انجمن را به خانه خود خواند، و چون رفتند رو بایشان گردانیده چنین گفت: «میان مردم پراکنده‌اند که مجتهد بدخواه مشروطه است. اگر در آغاز کار خواهان آن بود اکنون نمی‌باشد. نیز مرا به انبارداری بدنام ساخته‌اند. اکنون که غله گران و مردم از رهگذر نان در رنج و فشارند این دروغ را بآسانی باور میکنند. من برای آنکه نان ارزان و مردم آسوده گردند، به دلخواه خود رشته همه دیه هایم را به دست شما میسپارم که گندمهای مرا آورده به هر بهایی که میخواهید بفروشید و این کار را میکنم تا مردم بدانند من خواهان مشروطه هستم.» نمایندگان درخواست او را نمی‌پذیرفتند و او پافشاری نمود و نوشته پایین را با مهر خود سپرد:
«داعی به جهت صلاح ملت و تنزل قیمت، اختیار غله تمام دهات و علاقجات خود را به اجزای محترمین انجمن مقدس داده و ایشان را وکیل مطلق بلاعزل نمودم که تمام غله دهات مرا ضبط و تصرف نموده هر وقت به هر قیمت که دانند بفروش رسانند. در خصوص اجرت عمله و کرایه و سایر مخارج هر قراری گذارند قبول دارم. بالکلیه اختیار با ایشان است، حتی در وصولی. هر چه گویند به کمال اعتماد و اطمینان تصدیق خواهم داشت. به تاریخ چهارم ذیقعده الحرام ۱۳۲۴» (برابر با ۲۸ آذر ۱۲۸۵)
از این رفتار توانستیمی گفت که مجتهد از درون دل بمیان توده آمده بوده و این زمان دلسوزانه با مردم راه میرفته. ولی کارها و رفتارهای دیگر این مرد که سپس خواهیم دید جلو چنین گمانی را می گیرد. می باید گفت انگیزه این بیش از همه ترس بوده. زیرا چون در سایهٔ بی‌پروایی نظام‌الملک و کارشکنی دیه‌داران و دیگران غله به شهر کمتر می آمد و این روزها نان کمیاب شده باز به مردم سخت می گذشت و مردم به دیه‌داران خشمناک شده بدگویی بسیار می کردند و در میان آزادی‌خواهان گفتگوی آن می رفت که انبارهای دیه‌داران را بدست گیرند و آنان را به فروش گندمهای خود وا دارند، مجتهد برای نگه داری آبروی خود به آن رفتار برخاست. هر چه هست کار نیکی بود، و حاجی میرزا محمود تاجر باشی که یکی از نمایندگان انجمن می بود بر گمارده شد که گندمهای او را به شهر آورد و بفروشد و او تا هشتاد خروار آورانید و فروخت، و سپس کناره‌جویی نمود.
در تبریز کارکنان گمرک و پستخانه به سران اروپایی خود شوریدند، و همگی دست از کار کشیدند و چنین گفتند که تا اداره‌ها از دست اروپاییان گرفته نشود ما به کار نخواهیم پرداخت. انجمن پشتیبانی از آنان نموده تلگرافی به دارالشوی فرستاد. بدزبانی بلژیکیان به همگی برخورده بود و بارها در انجمن گله از رفتار آنان بمیان آمد. انجمن خواستار بود که چنانکه نوز رفته دیگر بلژیکیان هم بروند، و این بود به شورش کارکنان گمرک و پستخانه ارج بیشتر میگزاشت. گذشته از تلگرافهایی که به دارالشوری و نمایندگان آذربایجان در آنجا می شد، حاجی میرزا حسن مجتهد و ثقةالاسلام و حاجی میرزا محسن هر کدام تلگرافی به شاه فرستادند و بر داشته شدن بلژیکیان را خواستار گردیدند. ولی این کوششها نتیجه نداد، و با حال آنروزی نشدنی بود که به یکبار دست بلژیکیان را از کار دور گردانند. از کوششهای انجمن تنها این نتیجه بدست آمد که در تبریز سران گمرک و پست از کارکنانی که شوریده بودند دلجویی نموده و نوید نیک رفتاری داده و دوباره به سر کارشان بردند. تاریخ مشروطه ایران، گفتار چهارم، برخی پیش‌آمد‌های تبریز
در این روزها در قریه قراچمن که حوالی میانج است غائله فیمابین حاج محمد علی نام یکی از ملاک آنجا و پاره رعیت اتفاق افتاد، مذکور شد که رعیت ریخته غله او را برده اند و نهایت بی حرمتی بر خودش کرده کار به جایی رسیده که اهل و عیال خود را به دهات فرستاده است. به تبریز آمد و نزد مجتهد به شکایت رفت. چون تیول وکیل الملک بود، منصور الملک گماشته او حمایت از او کرد. شب جمعه به خانه منصور الملک رفته خواستند بگیرند از پشت بام فرار کرد دعوی غلظت پیدا نمود، مجتهد از حکومت تنبیه ایشان را خواست.
واقعه از آنجا آغاز می شود که مردم قره‌چمن با حاجی محمد علی نامی که دارندهٔ دیه و یا اجاره‌دار آن می‌بود گفتگویی پیدا میکنند. مجتهد هواداری از این نموده به نظام الملک سپارشی میکند. نظام‌الملک که خود خواهان چنین فرصتی میبوده نصرالسلطان حاکم میانج را با صد سواره و صد پیاده بر سر قراچمن می فرستد، و اینان دیه را چاپیده و در ستمگری اندازه نمی شناسند. چنین گفته میشد که سه تن بچه از ترس مرده‌اند و چند زن در حال مردن می باشند. سپس به برخی خانه ها آتش زده و چون گروهی از قراچمنیان به دیه ازومدل گریخته بودند از دنبال آنان رفته و کسانی راهم در آنجا می کشند.
این آگاهی چون به تبریز رسید همگی سخت آزردند و روز آدینه بیست و دوم فروردین ۱۲۸۶ (۲۸ صفر) هنگام پسین یک دسته از طلبه‌ها و از قراچمنیان و دیگران در حیاط انجمن گرد آمده و به ناله و دادخواهی پرداختند و هیاهوی بزرگی بر پا کردند. ولی چون انجمن تهی و جز چند تن از سران پیشه‌وران کسی در آنجا نمی بود آن روز را پراکنده شده و رفتند. فردا شنبه همچنان در حیاط انجمن گرد آمدند. و چون نامه‌ای بنام دادخواهی از قراچمن رسیده بود آن را خواندند که کسانی به گریه افتادند. بیشتری از نمایندگان انجمن نیامده بودند و راستی آن بود که به پیش آمد ارج ننهاده می خواستند با بی ‌پروایی آن را از میان برند. کسانی از سران پیشه‌وران می‌گفتند سه تن فرستاده به دیه فرستیم که پیش آمد را رسیدگی کنند و آگاهی درستی آورند. شادروان شیخ سلیم ایستادگی نموده گفت: «داستانی به این آشکاری چه نیاز به رسیدگی است ؟! کاری که می ‌باید کرد آنست که حاجی محمدعلی را که مایه این گزند است بگیرند و بند کنند و از نظام‌الملک پرسیده شود که بهر چه دستور چنین تاراج و کشتاری را داده؟!» در نتیجه این سخن سه تن را برگزیده به نزد نظام‌الملک فرستادند و اینان هنگام پسین که دوباره مردم در انجمن گرد آمده بودند بازگشته و چنین آگهی آوردند: «نظام‌الملک نخست می‌گفت اینها که می گویند دروغ است. سواران تاراجی نکرده و آدمی هم نکشته اند.» سپس چون پافشاری نمودیم پاسخ داد: «حاکم شرع خودتان حاجی میرزا حسن آقا که نافذالحکم است حکم فرموده و من هم مأمور فرستاده‌ام». نیز آگاهی آوردند که نظام‌الملک دستور داده بود حاجی محمد علی را بگیرند و بند کنند و او چون دانسته گریخته و در خانه حاجی میرزا حسن بستی نشسته.
از این آگاهی داستان رنگ دیگری پیدا کرد، و مردم پی به راستی برده و دانستند که مجتهد با مشروطه بدخواهی آغاز کرده، و این بود چنین نهادند که فردا بازارها را بسته و در انجمن گردآیند و به پیش آمد چاره کنند. فردا یکشنبه بازارها را بسته و در انجمن گرد آمدند و به فریاد و ناله برخاسته و چنین گفتند: «مجتهد باید بیاید و با بودن پیشنمازان پاسخ دهد که برای چه این کار را کرده؟!» چنان که گفتیم بسیاری از نمایندگان دل به سوی مجتهد می داشتند و این بود به خاموش گردانیدن مردم می ‌کوشیدند. ولی مردم خاموش نمی شدند. در این میان از شیخ سلیم در خواستند که وی به خاموش گردانیدن مردم بکوشد. شیخ سلیم چون با درخواست مردم هم داستان می‌بود آن را نپذیرفت. نمایندگان به او نیز بد گفتند و ناپاسداری نمودند. شیخ سلیم آزرده گردیده از انجمن بیرون رفت.
برای نخستین بار از انجمن تبریز بدخواهی دیده میشد. نمایندگان با زور و فشار مردم را از انجمن بیرون کرده و به باز کردن بازار فرستادند، ولی مردم بویژه ستمدیدگان ایستادگی نشان داده و چون از انجمن بد رفتاری می دیدند، این بار در مسجد آدینه گرد آمدند و به ناله و فریاد بر خاستند. یکی از گله های ایشان رفتار بدی بود که در انجمن با شیخ سلیم شده بود. از آن سوی نمایندگان بدخواه انجمن چون از چگونگی آگاه شدند کسانی را فرستاده و مردم را از مسجد نیز بپراکندند و برای دلجویی از ایشان چنین نهادند که چهار تن پیش نماز را برگزینند و برای بازپرس و رسیدگی به قراچمن فرستند.
از آن سوی برای پرده ‌پوشی به پیش آمد روزنامه انجمن داستان را جز به کوتاهی ننوشت و پرده از روی کار مجتهد و همدستان او بر نداشت.
ماه ربیع الاول ۱۳۲۵ شد. شب ششم ماه از تلفون اطلاع داده ملک التجار و حاج نظام الدوله و حاجی جلیل مرندی و آقا موسی مرتضوی مرا خواستند تلفن ها به هم بسته صحبت کردند که شیخ سلیم مفسد است باید از شهر بیرون برود، مجتهد را پای تلفن احضار کردند و قرار شد فردا در خانه مجتهد جمع شده قرار بگذارند. صبح در خانه ملک التجار اصناف و اعضای انجمن و غیره جمع شده مشورت کردند بعد به خانه مجتهد رفته در ضد شیخ سلیم و میرزا علی واعظ مذاکرات کرده و بالاخره حکم اخراج او را صادر کردند، با مهر انجمن کاغذ نویساندند.
پنداشته میشد داستان بپایان رسید. ولی بد خواهان خود رها نکردند و همان روز در انجمن بگفتگو از بیرون کردن شیخ‌سلیم از شهر پرداختند... کسانی تنها باو بس نکرده بیرون کردن آقا میرزا علی ویجویه و دیگران را هم خواستند. پیداست که دست مجتهد و نظام‌الملک در میان می ‌بود...
لیکن مجاهدان و توده آزادیخواهان از این سخت بیازردند و این کار انجمن را جز نتیجه بد خواهی برخی نمایندگان نشناختند. این بود گردن به نهش انجمن نگزاردند و فردا که چهارشنبه بیست و هفتم فروردین (۳ ربیع‌الاولی) بود دسته دسته به خانه‌های شیخ سلیم و میرهاشم و دیگران رفته و آنان را باشکوه به مسجد آدینه آوردند و بنام آنکه بنیاد مشروطه را اینان نهاده‌اند بستگی بایشان آشکار گردانیدند و همگی با هم پیمان کوشش و جانفشانی تازه کردند. بدینسان بیزاری خود را از کردار و رفتار انجمن بی‌پرده گردانیدند، و بدینسان دو تیرگی میانه ایشان با انجمن (یا بهتر گویم: با نمایندگان بدخواه) پدید آمد...
مجتهد با آن کینه‌توزی این بر نمی تافت که دو سه واعظ را از شهر بیرون کردن نتواند... روز شنبه دانسته شد حاجی میرزا حسن در خانه خود تفنگچی گرد آورده و کسان بسیاری به آنجا می روند. از آنسوی نمایندگان انجمن و همچنین سران پیشه وران به خانه حاجی ملک‌التجار خوانده شده بودند که چند تن از داستان آگاه و دیگران همگی ناآگاه می‌بودند، و اینان چون در آنجا گرد آمدند حاجی ملک بسخن آمده چنین گفت: «می باید بخانه مجتهد برویم، در آنجا نشستی هست». کسانی از سران پیشه وران بد گمان گردیده و از میان راه جدا گردیدند ولی دیگران با حاجی نظام‌الدوله و حاجی ملک روانه گردیده به خانه مجتهد در آمدند. در اینجا تالار پر از مردم و یک دسته تفنگچی که مجتهد از میان کسان خود و از روستاییان زبردست پدید آورده بود در حیاط در جلو پنجره می ایستادند... مجتهد بسخن آمده و رو به حاجی نظام‌الدوله و حاجی مهدی آقا گردانیده چنین گفت: «شما رئیس و ریش سفید انجمن هستید بعضی مطالب دارم میخواهم عرض نمایم» . پاسخ دادند: «بفرمایید». مجتهد بسخن پرداخته و در پایان بیرون کردن شیخ سلیم و میرزا علی واعط و چند تن دیگر را (که نامهای اینان را نمیبرد) خواستار گردید...
ولی در بیرون همینکه آگاهی پراکنده گردید آزادیخواهان بهم برآمدند و بشور و غوغا برخاستند، و باندک زمانی بازارها را بسته روبسوی انجمن آوردند، و چون آنجا را تهی یافتند در زمان کسانی را برای آوردن پیشنمازان (که هنوز از مشروطه بر نگشته بودند) فرستادند. همچنین جستجوی نمایندگانی که هوادار خود میشناختند کردند. سران پیشه‌وران را یکایک گردآوردند. چون گفته میشد بیگلربیگی فراشها بخانه آقا میرزاعلی فرستاده که او را بی درنگ بیرون کنند یکدسته آهنگ آنجا کرده فراشان را از خانه بیرون گردانیدند. از اینسوی چون نمایندگان گرد آمدند از ایشان به بازخواست پرداختند که چرا در بیرون از انجمن و به خواهش این و آن، به فرمان بیرون‌کردن کسانی دستینه نهاده ‌اند، و چنین گفتند: «انجمن پناهگاه توده است اگر خواسته می‌شود کسی را از شهر بیرون کنند باید در اینجا بگناهش رسند و پس از آن بیرونش کنند، این چند کس که دستور بیرون کردن آنان را دادهر‌اید آیا چه گناهی کرده‌اند؟!» نمایندگان از پاسخ درمانده گفتند: «ما را ناگزیر گردانیدند.» گفتند: «پس کنون بفرستید و آن نوشته را که با زور نویسانیده شده پس بگیرید.» این را گفتند و پافشاری نشان دادند. چند تن از نمایندگان و پیش نمازان پیش بیگلربیگی رفته نوشته را پس خواستند. ولی او سر باز زد و نوشته را برد و به حاجی میرزا حسن پس داد. مردم ایستادگی نمودند که آن نوشته را بدست آورند و چند بار به نزد حاجی میرزا حسن فرستادند و او پافشاری نموده آن را نداد. در این میان در انجمن و در بیرون شور و خروش بسیار میرفت و از مجتهد و همدستان او که حاجی نظام‌الدوله و بصیرالسلطنه و حاجی ملک‌التجار می‌بودند بد میگفتند، و چون تا فرو رفتن آفتاب نوشته بدست نیامد و مجتهد همچنان پا فشرد چنین گفتند: «اینان بد خواه توده اند و میباید از شهر بیرون روند. اگر مجتهد امشب از شهر بیرون نرفت ما خود فردا بیرونش گردانیم.» چنین نهادند که فردا با تفنگ و افزار جنگ بیایند. بدینسان روز را بپایان رسانیده پراکنده شدند.
و دانستن اینکه میرزا حسن مجتهد در خانه خود تفنگچی گرد آورده منجر به شورش مردم شده و نهایتا به تبعید وی از تبریز منجر شد. پس از آن تلگراف زیر برای آگاهی نمایندگان مجلس شورای ملی به تهران فرستاده شد:
تهران، خدمت آقایان وکلای محترم آذربایجان أدام‌الله بقائهم. خودتان اطلاعات کامله دارید که بعضیها بملاحظه اغراض شخصانی اسباب چینی مینمودند که مقصود از دست رفته قوانین عدلیه مشروطیت متروک شود و همواره مانع از پیشرفت مقصود بودند. از آنجمله جناب حاجی میرزا حسن آقای مجتهد که در این مدت آنچه توانست اقدامات در تخریب این مقصود مقدس نمود تا اینکه عموم علماء و ملت جمع شده از جهت اسکات فتنه و صلاح عموم ملت ایشان از از شهر تشریف بردند. محض اطلاع جنابانعالی عرض گردید. عموم ملت تبریز علماء اعضای انجمن ملی.
در تهران این را نپسندیدند. بویژه دو سید (سید محمد طباطبایی و سید عبدالله بهبهانی که بیازردند و هنگام پسین تلگرافی از آنان به تبریز رسید که از هر راه است مجتهد را خشنود گردانیده بشهر باز گردانند، و پیداست که با آن شور و خشم مجاهدان چنین کاری نشدنی بود. از فردا دوشنبه یکم اردیبهشت (۸ ربیع‌الاول) سران آزادی و کسانی از پیشنمازان در انجمن گرد آمدند و درباره نمایندگان بدخواه گفتگو کردند و چنین نهادند که آنان را بیرون از انجمن شناسند و به جای حاجی میرزا حسن و آن چند تن، نمایندگان دیگری برگزیده شوند. امروز دانسته شد حاجی میرزا محسن و آقا میرزا صادق و حاجی سید احمد خسرو شاهی هم از شهر بیرون رفته ‌اند. همچنین ثقةالاسلام بیرون رفته. نیز همان روز حاجی نظام‌الدوله و بصیرالسلطنه و حاجی ملک التجار و آقا موسی مرتضوی در شهر نمانده بیرون رفتند. در انجمن گفتگو کرده چنین نهادند که علما را بازگردانند و کسانی را برای بازگردانیدن ایشان فرستادند. ولی پروای آن دیگران نکردند.
با تشدید اختلاف محمد علی شاه و مشروطه طلبان تبریز، بار دیگر وی با تشکیل انجمن اسلامیه وبا درخواست مشروعه به جای مشروطه به همراه علمای دیگر به مخالفت‌های خود با مشروطه طلبان ادامه داد.
پس از ترک قوای روس و نیز در زمان قیام شیخ محمد خیابانی، مجتهد به دعاوی حقوقی و شرعی مشغول بود و طی بیاننامه‌ای که در روزنامه تجدد ارگان حزب دمکرات انتشار داد همه مردم آذربایجان را به برادری و همکاری و حفظ اسلامیت و حفظ مشروطیت خواند و روزنامه نوشت « مجتهد ما با مشروطیت آشتی کرد ».
تگزاس رنجرز یک تیم حرفه‌ای بیس بال مستقر در شهر آرلینگتون، تگزاس است.Rangers Ballpark in Arlington
این تیم در ۱۹۶۰ تأسیس شد و تاکنون دو مرتبه به فینال لیگ برتر بیسبال آمریکا (سری جهانی) دست یافته‌است.MLB World Series Champions - Major League Baseball - ESPN
ورزشگاه رنجرز در آرلینگتون خانه این تیم است.
ورزشگاه رنجرز در آرلینگتون (Globe Life Park in Arlington) نام یک ورزشگاه بزرگ در شهر آرلینگتون در تگزاس است. این ورزشگاه خانه تیم ورزشی تگزاس رنجرز است.
این ورزشگاه در سال ۱۹۹۴ ساخته شد و نزدیک به ۵۰،۰۰۰ نفر ظرفیت دارد.Globe Life Park in Arlington Historical Analysis by Baseball Almanac
هنریک ناجی نوازندهٔ گیتار، آهنگساز و مترجم اهل سوئد است. او سال‌ها روی موسیقی و فرهنگ ایرانی کار کرده و موسیقی‌اش را بر اساس اشعار "خیام نیشابوری" اجرا می‌کند.
"هنریک ناجی" در سال ۱۹۷۸ در سوئد به دنیا آمد. پدر او یک موزیسین حرفه‌ای بوده و "هنریک" به همراه برادرش "یوهان" از ۷ سالگی نواختن پیانو را نزد پدرش آغاز کرده‌است. او از ۱۲ سالگی به نواختن گیتار می‌پردازد و این ساز را به عنوان ساز تخصصی خود انتخاب می‌کند. "هنریک" سپس به مدرسهٔ موسیقی گوتبرگ رفته و سال ۱۳۷۶خورشیدی از آن‌جا فارغ‌التحصیل می‌گردد. "هنریک ناجی" قبل از آمدن به ایران، در سوئد چندین تور و کنسرت موسیقی را برگزار کرده و همچنین سرپرست گروه "جان هاچینسون" (از اعضای اصلی گروه "دیوید بووی") بوده‌است.
"هنریک ناجی" بین سال‌های ۱۳۸۲ الی ۱۳۸۶ برای زندگی به ایران آمد. او پس از مسلمان شدن با یک ایرانی ازدواج کرده و در زمینهٔ تلفیق سازهای غربی و شرقی به تحقیق پرداخته‌است. او سال ۸۳ گروه "هنریک ناجی" را تشکیل داده و به اجرا و کار روی نوعی موسیقی تلفیقی پرداخته‌است.
"ناجی" اشعار "خیام" را به زبان انگلیسی و با ترجمه‌هایی که از "فیتزجرالد" موجود است می‌خواند. او علاوه بر استفاده از ترجمه‌های موزون "فیتزجرالد" از اشعار "خیام"، خود نیز چندین رباعی "خیام" را انتخاب و ترجمه کرده و از آن‌ها هم در کنسرت‌هایش استفاده می‌کند.
او دربارهٔ علاقه‌اش به فرهنگ، موسیقی و شعر ایرانی می‌گوید:
او دربارهٔ دلیل انتخاب رباعیات خیام می‌گوید:
"هنریک ناجی" در اجراهایش از سازهای غربی و شرقی استفاده می‌کند. او علاوه بر خوانندگی و آهنگسازی، گیتار هم می‌نوازد.
هنریک در مورد سبک کار و گروهش که بیشتر اعضای آن ایرانی‌اند، می‌گوید:
"هنریک ناجی" در مورد شنوندگان و علاقه‌مندان موسیقی در ایران می‌گوید:
مسعود معینی بازیکن فوتبال بازنشسته ایرانی است. معینی مدیر آکادمی استقلال تهران و عضو کمیته فنی فدراسیون فوتبال ایران بوده‌است.اعتمادسایت گل
معینی در سال‌های جوانی عضو تیم ملی جوانان بود و سپس به همراه مربی این تیم رایکوف و عقد قرارداد ۴ هزار تومانی به تیم تاج تهران پیوست و در خط دفاعی این تیم به بازی گرفته‌شد و در نخستین فصل حضورش با این تیم فاتح سه‌گانه شد. وی سابقه بازی در راه‌آهن ،تاجتابناک دارایی و اکباتان را دارد. معینی زننده گل پیروزی تاج تهران در وقت اضافه فینال جام باشگاه‌های آسیا در سال ۱۹۷۰ بود.روزنامه گل معینی پس از ۴ فصل حضور در تیم تاج تهران به هم‌تیمی‌های سابقش در تیم تاج یعنی جلال طالبی و پرویز قلیچ‌خانی در تیم دارایی پیوست. در سال ۱۳۶۷ و هنگام پیش آمدن اختلاف میان علی پروین و مسئولین بنیاد مستضعفان، مسعود معینی که مدرک مربیگری داشت و کارمند فدراسیون بود به صورت موقت به عنوان مربی تیم پرسپولیس انتخاب‌شد.
او مدتی عضو اصلی هیئت مدیره و کمیته فنی باشگاه استقلال تهران بوده‌است. وی برادر فریدون معینی است.
کریستینا پیکلز بازیگر انگلیسی متولد ۱۷ فوریه ۱۹۳۵ است. او را بیشتر به خاطر بازی طولانی‌مدتش در نقش پرستار هلن روزنتال در مجموعه تلویزیونی سنت السور می‌شناسد. پیکلز برای بازی در این سریال چهار بار نامزد جایزه امی شده‌است. او در فیلم "رحمت قلب من" بازی کرده‌است.
هانس یورگن گده (زادهٔ ۱۴ نوامبر ۱۹۵۶ در گلزنکیرشن) بازیکن بازنشسته و مربی فوتبال اهل آلمان است که سابقه بازی در شالکه را دارد.weltfussball او سرمربیگری تیم ملی امید ایرانابتکار و تیم ملی ازبکستان را در کارنامه دارد.ایران او از مربیان خارجی نام آشنا در فوتبال ایران استجهان و به جز سرمربیگری پرسپولیس در سال ۱۳۷۴، در تیم‌های استقلالتابناک و ذوب آهنمهر دستیار بوده‌است.
نیروگاه اتمی بزنو (به آلمانی Kernkraftwerk Beznau یا به اختصار KKB) نخستین نیروگاه هسته‌ای سوئیس با ظرفیت تولید ۳۶۵ مگاوات است که در سال ۱۹۶۹ میلادی مورد بهره‌برداری قرار گرفت.
این نیروگاه در منطقه دوتینگن و در کنار رود آر واقع شده‌است و تنها نیروگاه اتمی سوئیس است که دارای دو راکتور می‌باشد. هر دو رآکتور این نیروگاه از نوع راکتور آبی فشرده هستند.
این نیروگاه دارای دو توربین ۱۹۰ مگاواتی است و با آب رودخانه آر خنک می‌شود. این نیروگاه برج خنک کننده ندارد.
راکتور شماره یک (بزنو۱) در سال ۱۹۶۹ برای چهل سال و با قدرت ۳۶۵ مگاوات آغاز بکار نمود.
راکتور شماره دو (بزنو ۲) در سال ۱۹۷۱ برای چهل سال و با قدرت ۳۶۵ مگاوات آغاز بکار نمود.
هردوی این راکتورها از راکتورهای شرکت وستینگهاوس هستند و توان بازدهی آن‌ها تا ابتدای سال ۲۰۰۰ چندین بار دگرگون شده‌است.
نیروگاه اتمی لایب‌اشتات
نیروگاه اتمی گس گن
نیروگاه اتمی موهل برگ
نیروگاه خاموش لوسنس
نوادیبو دومین شهر بزرگ موریتانی است که دارای مراکز بزرگ تجاری می‌باشد. خود شهر دارای حدود ۱۱۸۰۰۰ نفر سکنه بوده که با جمعیت مناطق اطرافش به بیش از ۱۴۰۰۰۰ نفر میرسد. این شهر در چند کیلومتری مرز موریتانی و صحرای غربی واقع شده است.
رود زاب رودی است که در ناحیهٔ کردستان جاری است و یونانیان آن را لیکوس می‌گفته‌اند. سرچشمهٔ رود زاب از کوه داروجان است و جلگهٔ زاب را مشروب کرده، کوه آهنگران و کوه بزنیان را قطع می‌کند و وارد رود دیاله می‌شود در قسمت‌های مختلف به اسامی گاورود و رود سیروان و رود دیاله نامیده می‌شود.
این رود از کوه‌های حوالی گردنهٔ اسدآباد در مغرب کوه الوند سرچشمه می‌گیرد و از مشرق به مغرب تا سرحد عراق جاری است و از تنگه‌های باریک راهی برای خود حفر کرده، از کوه شاهو و کوه کله‌سر می‌گذرد و به طرف جنوب غربی منحرف شده بالاخره به دجله می‌رسد.
این رود به زاب علیا(بزرگ) و زاب کوچک (سفلی) تقسیم می شود. لیکوس را با زاب بزرگ یا علیا مطابقت داده اند.
همچنین آمده‌است، زاب نام یکی از پادشاهان قدیم ایران است. چندین نهر را در عراق بنام زاب خوانند و همچنین رود زاب نام دو رود از توابع رود دجله است. یکی از آن دو بزرگ و به زاب اصلی مشهور است؛ و دیگری کوچک و نام آن زاب اسفل است. این دو رود در کوهستان‌های حدود ایران طرف چپ دجله فرو می‌ریزد.
زاب کوچک در واقع همان رود زابات است. مؤلف ایران باستان آرد: یونانیها (پس از آن که چندی در شهر سنا یک منزلی رود دجله اقامت کردند) به رود زابات رسیدند. عرض آن رود چهار پلطر (تقریباً ۱۲۷ متر) بود. در اینجا چهار روز ماندند. (ایران باستان تألیف حسن پیرنیا ج ۳ ص ۱۰۴۸ و رجوع به ص ۱۰۶۲ همان کتاب شود).
هم‌اکنون ایران در حال ساخت سد و احداث تونلی به منظور برگرداندن آب این رود به سمت ایران و در نهایت ریختن آب آن در دریاچه ارومیه است. این اقدام به منظور جلوگیری از خشک شدن دریاچه ارومیه صورت می‌پذیرد.
نبرد زاب () نام نبردی است که در ۱۱ جمادی‌الاولی یا ۱۱ جمادی‌الثانی سال ۱۳۲ هجری قمری (مقارن با ۲۵ ژانویه یا ۲۶ فوریه ۷۵۰ میلادی) میان امویان و عباسیان رخ داد. این نبرد بخشی از جنگ‌های درگرفته در جریان جنبش سیاه جامگان بود. این نبرد در فاصله کمی پس از اعلام خلافت سفاح، نخستین خلیفه عباسی، رخ داد.
فرمانده سپاه عباسیان، عبدالله بن علی بن عبدالله بن عباس و فرمانده سپاه امویان، مروان دوم، آخرین خلیفه اموی، بود. در این نبرد نیروهای عباسیان و لشکریان مروان در کنار رود زاب بزرگ در مقابل یکدیگر قرار گرفتند. گرچه سپاه مروان بسیار بزرگتر از سپاه سیاه جامگان بود، اما به علت خطای استراتژیک وی در عبور از رودخانه زاب، آرایش دفاعی مناسب سیاه جامگان، روحیه و انضباط ضعیف سپاه امویان و به‌خصوص گریز مروان و قطع کردن پل رود زاب توسط وی، منجر به شکستی سخت برای امویان شد. مروان که دیگر در عراق و شام پناهگاهی نداشت، ناچار به مصر گریخت و در آنجا کشته شد. بدین ترتیب خلافت امویان خاتمه یافت و خلافت عباسیان به جای آن مستقر گردید.
در عصر محمد امام و پسرش ابراهیم امام، دعات بنی‌عباس در عراق و خراسان که پیش از هر یک از ولایات دعوت ایشان را اجابت کرده بودند، فعالیت مهمی بر ضد بنی‌امیه از خود نشان دادند. عباسیان دریافته بودند که ایران و به‌ویژه خراسان، سرزمینی مناسب برای فعالیت‌های دعوت مذهبی-سیاسی است. این استان شرقی از پایتخت امویان دور بود، نفوذ اعراب در آن نیرومند نبود، و همچنین این استان صفحهٔ دیگر جنبش‌های مذهبی با فحوای سیاسی بود. نیروی بنی امیه در آنجا هنگامی ضعیف شد که خلیفه اموی در نزاع قومی بین نزاریان و یمنیان، سوگیری کرد. در ۱۲۸ (۷۴۵–۷۴۶ میلادی) در دوران تصدی فرماندار نزاری، نصر بن سیار ، ابراهیم امام رهبر دعوت عباسی، ابومسلم را به خراسان فرستاد. ابومسلم، خودش را وقف گسترش دعوت عباسی کرد و داعیانی را به سرتاسر خراسان بزرگ فرستاد. تعداد پیروان او رفته‌رفته افزایش می‌یافت.
ابومسلم برای مدتی دعوت خود را به گونه مخفیانه انجام داد تا اینکه ابراهیم امام به او فرمان داد تا آن را علنی کند. ابومسلم در ۱۲۹ هجری (می-ژوئن ۷۴۷) دعوت خود را در خانه سلیمان بن کثیر در روستای سفیذنج در نزدیکی مرو علنی کرد. پیروان او جامه‌های سیاه به تن کردند، که یا به نشانه سوگواری برای خانواده پیامبر که کشته شده بودند، یا به نشانه برافراشتن بیرق پیامبر، که سیاه بود، بر ضد امویان، بود. در طول یک شب، ساکنین شصت روستا به او می‌پیوندند که همگی جامه‌های سیاه بر تن داشتند و چوب‌دستی‌های‌شان را کافرکُش و خرهایشان را «مروان» می‌نامیدند. بیشتر آنها کشاورز، صنعتگر یا از طبقه‌های دیگر موالی بودند که عرب‌ها به کنایه به آنها «توله‌های زین‌ساز» می‌گفتند که اشاره به شایعه‌ای داشت که گفته می‌شد ابومسلم پیشتر یک زین‌ساز بوده. نصر بن سیار، فرماندار خراسان، لشکری را برای جنگ با ابومسلم فرستاد، که ابومسلم با درهم شکستن آن لشکر، آوازه خود را بلند ساخت. ابومسلم در سفیدنج برای چهل و دو روز دیگر پس از پایان جنگ هم ماند، سپس به ماخوان، روستایی بزرگ و از مهدهای شیعه در نزدیکی مرو کوچ کرد، تا ارتش خود را سامان دهد. در همین هنگام شورش او با تسخیر هرات، بلخ، ابیورد و نسا پابرجا شد. او تا پیش از اینکه از پشتیبانی یمانی‌ها مطمئن نشده بود، از تسخیر مرو، که مرکز امارت نصر، بود چشم‌پوشی کرد. در ۹ جمادی‌الاول ۱۳۰ (یا ۷ یا ۹ ربی الثانی) آن شهر را تسخیر کرد. پس از آن ابومسلم، شیبان خارجی که خواهان خلافت بود را در سال ۱۳۰ هجری یا ۷۴۷–۷۴۸ میلادی شکست داد، شورشی را در بلخ سرکوب کرد و پسران جدیع کرمانی، علی و عثمان، را از میان برداشت.
سپس، ابومسلم خراسانی، سردارش قحطبة بن شبیب، را با سپاهی به سمت عراق عجم و عراق عرب گسیل کرد. پس از شکست دادن نصر، قحطبه نیشابور را گرفت و نصر به قومس گریخت. دو ماه بعد قحطبه به گرگان شتافت تا با نیروهای امدادی امویان که از سوی فرماندار عراق فرستاده شده بودند، روبرو شود. این ارتش که شمار سربازان آن بسیار بیشتر از ارتش سیاه جامگان بودند، پس از جنگی لگام‌گسیخته، پا به فرار گذاشتند و گرگان به دست سیاه جامگان افتاد. نصر که در حال گریز بود در ساوه در ربیع‌الاول ۱۳۱ (۷۴۸ میلادی) درگذشت و عرب‌های پشتیبان بنی امیه به سوی همدان عقب‌نشینی کردند. حسن پسر قحطبه، خیلی زود ری و همدان را نیز مسخر و نهاوند را محاصره کرد. قحطبه این پیروزی‌ها را با پیروزی دیگری در رجب ۱۳۱ هجری، فوریه-مارس ۷۴۹ میلادی بر لشکری بزرگ در اصفهان جشن گرفت. این رویدادها پاسداران شهر نهاوند را ناامید و تسلیم کرد.
پس از آن، ابومسلم قحطبه را راهنمایی کرد تا نیرویی به رهبری ابوعون عبدالملک بن یزید خراسانی به شمال عراق بفرستد. در آنجا، در ذو الحجه ۱۳۱ (ژوئیه-اوت ۷۴۹)، ابوعون موفق شد عبدالله بن مروان، فرزند خلیفه اموی، را شکست دهد. در همین هنگام قحطبه از راه کرمانشاه و حلوان به عراق آمد، در حالی که ابن هبیره، فرماندار اموی عراق، به سوی شرق به جلولا پیشروی کرد تا با او مواجه شود. ارتش قحطبه نیز به سوی فرات پیشروی کرد و به سوی کوفه رفت. قحطبه در ۸ محرم ۱۳۲ (۲۷ اوت ۷۴۹) کشته شد و پسر او، حسن، به فرماندهی رسید. در کوفه، یک سالار یمانی، به نام خالد بن عبدالله القصر، پرچم عباسیان را برافراشت و کاخ فرماندار آنجا را محاصره کرد. او با پیروز شدن بر پادگان بنی امیه و به کنترل درآوردن شهر، حسن بن قحطبه را دعوت کرد
در همین ایام، ابراهیم امام، رئیس دعوت عباسی، در شام به دستور مروان کشته شد. برادران، سفاح و منصور، به کوفه گریختند و ابوسلمه خلال چهل روز آنها را پنهان کرد. نقشه دودلانه ابو سلمه، این بود که خلیفه از نوادگان خانواده ابوطالب باشد؛ اما این نقشه هنگامی که رهبران خراسانی، عباسیان پنهان‌شده را یافتند و ابوالعباس را با نام سفاح خلیفه کردند، ناکام ماند. در این هنگام، ابوسلمه خلال همدانی، رئیس دعوت عباسی در عراق، نیز از پنهانگاه بیرون آمد و حکومت کوفه و هدایت نیروهای خراسانی و محلی را بدست گرفت. بدین ترتیب سیاه جامگان خراسانی به رهبری حسن بن قحطبه به کوفه درآمدند و با توجه به اینکه، ابراهیم امام به دستور مروان در شام کشته شده بود، برادرش سفاح را در ربیع‌الاول سال ۱۳۲ هجری به خلافت برگزیدند.
از سوی دیگر، مروان، خلیفه اموی، خودش ارتشی را در شام، موصل و استان جزیره گرد آورد و به آهستگی پیشروی کرد. مروان در موصل خزانه خود را نهاد و با لشکر بزرگش از دجله عبور کرد و به سمت جنوب، به سوی رود زاب بزرگ حرکت کرد. سپاه عباسیان به حد کافی قوی نبود که درگیر جنگ شود و با فاصله از وی، در کرانه جنوبی زاب بزرگ مستقر شده بود. طبری می‌گوید ابوسلمه خلال پانزده هزار سپاهی در چند لشکر به یاری ابوعون فرستاد.
نهایتاً، سفاح، که بتازگی در کوفه بر تخت خلافت نشسته بود، سپاهی را برای تقویت نیروی لشکر ابوعون از کوفه به سوی زاب گسیل کرد. با توجه به اهمیت این سپاه، وی برای نخستین بار شخصی از خاندان عباسی، یعنی عمویش عبدالله بن علی بن عبدالله بن عباس، را رأس این سپاه گماشت. عبدالله که پیش از آن هیچ تجربه نظامی نداشت، از مشاوره خراسانیان بهره می‌جست و نشان داده که فرمانده ای مصمم و موفق است. زمانی که وی به کرانه زاب رسید، ابوعون، چادر فرماندهی را در اختیار وی نهاد. سپس، در روز دوم جمادی‌الثانی سال ۱۳۲، عبدالله بن علی سپاهی پنج هزار نفری را به فرماندهی عیینة بن موسی از رودخانه گذارند تا به اردوگاه مروان یورش برند و درگیری میان آنها رخ داد که تا شب طول کشید.
روز بعد، سوم جمادی‌الثانی، مروان بر دجله پل بست و پسرش عبدالله را با سپاهی بدان سوی فرستاد، تا نزدیک اردوی سپاه عباسی خندقی حفر کنند. عبدالله بن علی، محارق بن غفار را با چهار هزار سپاهی گسیل کرد، اما سپاهی اموی بر وی و سربازانش چیره شد و جمعی را کشت و جمعی را اسیر کرد. عبدالله بن علی، محمد بن صول را به فرماندهی اردوگاه منصوب کرد و دستور داد پیش از آنکه خبر شکست سپاه مخارق به سربازانش برسد و روحیه‌شان سست گردد، به سوی مروان بشتابند. سپس، ابوعون را به فرماندهی جناح راست و مروان بن ولید را به فرماندهی جناح چپ سپاه عباسی گماشت.
دو سپاه در کرانه زاب در حالی با هم روبرو شدند که لشکر عباسی بین ۱۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ نیرو داشت و در مقابل لشکر اموی ۱۰۰٬۰۰۰ تا ۱۵۰٬۰۰۰ نفر بود، گرچه تاریخ‌نگاران این رقم را اغراق می‌دانند.Alexander Mikaberidze, "Conflict and Conquest in the Islamic World: A Historical Encyclopedia [2 volumes]: A Historical Encyclopedia", ABC-CLIO, 2011, page 965, مروان یک فرمانده باتجربه بود و بسیاری از سربازانش در جنگ با امپراتوری بیزانس در کوهستان‌های آناتولی آبدیده شده بودند. سپاه عباسیان نیز متشکل از خراسانیانی بود که در مرزهای شمال شرقی جهان اسلام رزم دیده شده بودند. همچنین، در نتیجه پیروزی‌های مکرر بر امویان در سرزمین‌های ایران و عراق روحیه بالایی داشتند. مروان دوم در نبردهایش با روم، آرایش کلاسیک سپاه اموی که مبتنی بر جناح چپ، جناح راست و میانه بود را تغییر داده و به جایش واحدهای کوچکتر و چابکتری از سواران را مستقر کرده بود که مانورپذیری بیشتری داشت. اما، این آرایش در مواجهه با سیاه جامگان که تاکتیک‌های نظامی مناسبی در قبال آن را پیشتر در منطقه فرارود آزموده بودند، ناکارآمد افتاد. بدین ترتیب، در ۱۱ جمادی‌الاولی مقارن با ۲۵ ژانویه یا ۱۱ جمادی‌الثانی سال ۱۳۲ هجری مقارن با ۲۶ فوریه ۷۵۰ میلادی نبرد زاب به وقوع پیوست.
مروان از عبدالله درخواست متارکه جنگ کرد، اما عبدالله نپذیرفت. مروان، برای شروع نبرد پلی بر روی رودخانه بست و به سربازانش دستور عبور از رود خروشان زاب را داد. وی با گذر از رودخانه دچار یک اشتباه مرگبار شد. در آن سو، امیران لشکر عباسیان نگران از دست دادن روحیه و نظم سربازانشان در برابر انبوه لشکر امویان بودند؛ بنابراین، به عبدالله توصیه کردند که سپاهیان را در اسرع وقت وارد نبرد کند. در مقابل، مروان قصد داشت تا با پرهیز از جنگ از زمان به نفع خود سود جوید، اما یکی از فرماندهانش، ولید بن معاویه که دامادش بود، خشمگین شد از امر وی سرپیچی کرد و با سواره‌نظامش به جناح راست سمت لشکر عباسی یورش برد. ابوعون، فرمانده جناح راست، به سوی عبدالله بن علی عقب‌نشینی کرد.
عبدالله، برای آنکه سربازانش نگریزند دستور داد یک آرایش دفاعی شکل بگیرد، به این صورت که سواره‌نظام عباسی فوراً از اسبان خود پیاده شدند و به صورت فشرده در جلوی نیروها در کنار یکدیگر زانو زده و با ایجاد یک دیوارهٔ دفاعی، نیزه‌هایشان را به سوی سواره‌نظام اموی که در حال حمله بود برافراشتند.Peter Crawford, "The War of the Three Gods: Romans, Persians and the Rise of Islam", Pen and Sword, 2013, page 226, از پشت سر آن‌ها هم کمانداران شلیک می‌کردند.Jeremy Black, "Tools of War", BOOK SALES Incorporated, 2007, page 43, حملهٔ سواره‌نظام اموی نتوانست دیوارهٔ دفاعی را بشکند. یکی از خراسانیان بعداً این‌طور تعریف می‌کند که «شامیان مانند کوه‌هایی از آهن به سوی ما حمله کردند، ولی وقتی زانو زدیم و نیزه‌هایمان را مهیا کردیم، مانند ابرهایی از اطراف ما بازگشتند.» سپس، سیاه جامگان با نیزه‌هایشان به سوی سربازان اموی یورش بردند. سپاه اموی در حالی که در یک سویش با سیاه جامگان مواجه بود و در جانب دیگر رود زاب قرار داشت، پا به گریز نهاد و مروان سراسیمه پل را پشت سر سپاهش شکست و سپاهیان اموی بیش از آنکه در جنگ کشته شوند، در رود خروشان زاب غرق گشتند. بدین ترتیب، پیروزی قاطعی برای عباسیان به دست آمد و مروان که خود از ناحیه سر مجروح شده بود، اعتبارش به عنوان فرمانده نظامی را نیز از دست داد. عبدالرحمن بن امیه می‌گوید در روز نبرد، مروان هر تدبیری که می‌کرد، مایه خلل می‌شد. وقتی اقدام به توزیع اموال برای ترغیب سپاه به جنگ کرد، آنها از جنگ غافل شدند و وقتی پسرش، عبدالله، را دنبال آنها برای جلوگیری از غارت اموال فرستاد، سپاه گمان بردند که لشکر شکست خورده و متواری شدند.
پس از پایان نبرد، عبدالله بن علی خبر فتح را برای سفاح فرستاد و بر اردوگاه مروان دست یافت و سلاح و اموال فراوان را به چنگ آورد، اما هیچ زنی جز یک کنیز متعلق به مروان در آنجا نبود. سفاح این پیروزی را به نصرت الهی به طالوت در غلبه بر جالوت تشبیه کرد. سفاح دستور داد به تمامی افرادی که در نبرد شرکت داشتند، ۵۰۰ سکه دهند و مقرری شان را به ۸۰ سکه افزایش دهند.
مروان، پیش از آن نیز، در میان مراکز قدرت سنتی امویان در شام نظیر حمص و دمشق محبوب نبود. اما، پس از این نبرد دیگر کسی حاضر نبود برای وی در مقابل عباسیان پیکار کند و این روشن شده بود که وی نمی‌تواند سپاهیان عباسی را شکست دهد. وقتی او به موصل رسید، فرمانداری که خود نصبش کرده بود، دروازه را بر وی بست و به وی اجازه ورود نداد. به این ترتیب، دست مروان از خزانه اش در موصل کوتاه گشت و مجبور به عقب‌نشینی شد.
وی از طریق حران (محل پایگاه نظامی‌اش)، قنسرین و حمص عقب‌نشینی کرد، در حالی که سپاه عباسیان وی را دنبال می‌کرد. وی در هیچ جا حتی در پایتخت سنتی امویان، دمشق، نیز نتوانست بیش از چند روز بماند. سپاهیان سوری شکست‌خورده بودند و زمین‌لرزه و بیماری‌های واگیر در سرزمین‌هایشان اوضاع را بدتر هم کرد. هیچ‌جای دیگر امویان نتوانستند نیرویی قدرتمند مهیا کنند. بدین ترتیب، تنها سه ماه پس از نبرد زاب، دمشق نیز در ۱۰ رمضان سال ۱۳۲ هجری مقارن با ۲۳ آوریل ۷۵۰ میلادی تسلیم عباسیان شد. مروان از راه فلسطین به مصر گریخت. سرانجام، وی در ذو الحجه سال ۱۳۲ (اوایل اوت ۷۵۰ میلادی) در نبردی کوتاه در مصر کشته شد و خلافت امویان به پایان رسید.
برخی نظیر عبدالحسین زرین کوب جنگ زاب را تلافی جنگ قادسیه توسط ایرانیان دانسته‌اند.
طلوع پیروزی سومین آلبوم استودیویی گروه سمفونیک پاور متال ایتالیایی راپسودی (بعدتر راپسودی آو فایر) است که در ۳۰ اکتبر ۲۰۰۰ توسط شرکت ضبط موسیقی آلمانی لیمب میوزیک منتشر شد.
تمامی ترانه‌های این آلبوم را لوکا توریلی نوشته‌‌است و آهنگسازی آن را لوکا توریلی و آلکس استاروپولی انجام داده‌اند. استاروپولی همچنین کار تنظیم ارکستر را نیز بر عهده داشته‌است. این آلبوم دارای ۱۰ تِرَک به‌شرح زیر است:
در نسخهٔ انتشاریافتهٔ آلبوم در ژاپن، دو تراک اضافه گنجانده شده‌است که یکی، نسخهٔ طولانی‌تری از "Dargor, Shadowlord of the Black Mountain" با مدت زمان ۸:۳۰ و دیگری، بازسازی ترانهٔ پیشترمنتشرشدهٔ "Rage of the Winter" (از آلبوم داستان‌های افسانه‌ای) است.
همچنین دیجی‌بوکی با ۲ سی‌دی و در تیراژ محدودِ ۲۰ هزار نسخه در همان سال منتشر گردید که سی‌دی اول شامل خود آلبوم و سی‌دی دوم شامل مواردی به‌شرح زیر بود:
در این سی‌دی همچنین یک محافظ صفحهٔ نمایش (اسکرین‌سیور)، گالری عکس، تفسیر آهنگ‌ها، تاریخچه و وقایع‌نگاری آلگالُرد ۱، ۲ و ۳ گنجانده شده‌است.
دیگر عوامل
باران هزار شعله چهارمین آلبوم استودیویی گروه سمفونیک پاور متال ایتالیایی راپسودی (بعدتر راپسودی آو فایر) است که در ۱۹ دسامبر ۲۰۰۱ توسط شرکت ضبط موسیقی آلمانی لیمب میوزیک منتشر شد.
این آلبوم دارای ۷ ترک به‌شرح زیر است:
ترک‌های ۲ و ۵ بی‌کلام (اینسترومنتال) هستند و ترک‌های ۴ تا ۷ در مجموع، تشکیل ساگایی باعنوان "Rhymes of A Tragic Poem - The Gothic Saga" را می‌دهند. ترانهٔ "Queen of the Dark Horizons" شامل تم اصلی موسیقی متن فیلم ترسناک «پدیده» است که توسط گروه ایتالیایی گوبلین ساخته شده‌بود. همچنین آخرین ترک آلبوم با عنوان "The Wizard's Last Rhymes" بر اساس سمفونی دنیای جدیدِ آنتونین دورژاک ساخته‌شده و شامل بخش‌هایی از آن است.
موسیقی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار به نوعی از موسیقی و سبک موسیقی می‌گویند که توسط موسیقی‌دانان آمریکایی آفریقایی‌تبار (سیاه‌پوستان آمریکا) ساخته شده است. آمریکایی‌های سیاه دومین نژاد پرجمعیت آمریکا هستند، سبک های موسیقی ابتدایی ایشان ترکیبی از موسیقی های محلی آفریقا و فرهنگ موسیقایی مهاجرین اروپایی به آمریکا بود.
در دهه‌های بعد این نوع موسیقی دچار تغییرات و پیشرفت‌های بسیاری شد و در آمریکا در بین مردمان سیاه و سفید محبوب شد. موسیقی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار توانست تأثیر قابل توجهی بر مسائل اجتماعی، اقتصادی و سیاسی آمریکا بگذارد. محبوبیت این موسیقی کم کم جهانی شد.
از سبک‌های محبوب موسیقی که توسط سیاهان آمریکایی ابداع شده است می‌توان به سبک‌های ریتم، بلوز، جاز، فانک، هیپ‌هاپ، رپ، راک و آر اند بی اشاره کرد که امروزه در تمام جهان از محبوبیت بسیار بالایی در بین مردم برخوردار است.
پرچم خرس پرچم رسمی ایالت کالیفرنیاست. این پرچم اولین بار در سال ۱۸۴۶ در هنگام شورش ۲۶ روزه علیه مکزیک برافراشته شد.
در سال ۱۹۵۳ فام‌های دقیق پرچم کالیفرنیا با مجموع پنج رنگ (شامل رنگ سفید زمینه) بر اساس ویراست نهم کارت رنگ استاندارد آمریکا (که اکنون با نام مرجع رنگ استاندارد آمریکا شناخته می‌شود) تعیین شد.
در سال ۱۸۳۶، خوان آلواردو و آیزاک گراهام رهبران شورشی بودند که علیه قوانین مکزیکی حاکم بر کالیفرنیا شکل گرفت. شورشیان مونترری را تسخیر کردند و کالیفرنیا را «کشوری آزاد و مستقل» نامیدند. اگرچه این شورش به نتیجه نرسید و استقلال کالیفرنیا محقق نشد، پرچم آن الهام‌بخش پرچم خرس کالیفرنیا شد. پرچم تک‌ستاره کالیفرنیا شامل یک ستاره سرخ بر پس‌زمینه سفید است.
پرچم خرس گریزلی اولیه برای نخستین بار در سونوما، کالیفرنیا، در روزی بین چهاردهم تا هفدهم ماه ژوئن سال ۱۸۴۶، به دست کسانی که بعدها به Bear Flaggers مشهور شدند (از جمله ویلیام بی. آید) برافراشته شد. تاریخ دقیق پیدایش این پرچم روشن نیست. اگرچه ستوان نیروی دریایی آمریکا، جان موریسون، ۱۷ ژوئن ۱۸۴۶ را روز برافراشته شدن این پرچم می‌داند. کالیفرنیا از زمان استقلال مکزیک در سال ۱۸۲۱، بخشی از مکزیک به حساب می‌آمد و سال‌ها پیش از آن زیر سلطهٔ اسپانیا بود.
ویلییام ال. تاد، برادرزادهٔ مری تاد لینکلن - همسر آبراهام لینکلن طراح این پرچم بود. بر اساس کتاب "پرچم‌ها بر فراز کالیفرنیا"، که بخش نظامی کالیفرنیا منتشر کرده‌است، ستارهٔ روی پرچم از پرچم تک‌ستارهٔ کالیفرنیا (۱۸۳۶) الهام گرفته شده بود. ویلیام تاد در نامه‌ای به لس‌آنجلس اکسپرس در ۱۸۷۸ می‌نویسد این ستاره را برای به رسمیت شناختن پرچم تک‌ستاره با آب توت سیاه کشیده بود. خرس نمادی از قدرت و پایداری و تسلیم ناپذیری کالیفرنیاست.
در طول بحران تجزیه‌طلبی و در اوایل جنگ داخلی آمریکا در ۱۸۶۱، جدایی‌طلبان شهرستان لس‌آنجلس و سن برناردینو پرچم خرس را به عنوان پرچم شورش خود برافراشتند.
تنها باری که در زمان جنگ داخلی پرچم ایالات مؤتلفه آمریکا در کالیفرنیا مورد استفاده قرار گرفت و ضبط شد، در روز ۴ ژوئیهٔ ۱۸۶۱ در ساکرامنتو بود. در روز جشن استقلال آمریکا جی.پی. گیلیس، از جدایی‌طلبان مشهور، استقلال ایالات متحده آمریکا از بریتانیا و استقلال ایالت‌های جنوبی را با پرچمی که خودش طراحی کرده بود جشن گرفت. او در میان تشویق و استهزا تماشاگران با این پرچم در خیابان‌ها راهپیمایی کرد. تا این که جک بیدرمن و کورتیس کلارک که از این اقدام گیلیس خشمگین بودند، پرچم را از او گرفتند. این پرچم بر اساس پرچم اولیهٔ کنفدراسیون جنوب طراحی شده بود، اما به جای ۷ ستاره ۱۷ ستاره داشت. از آنجا که بیدرمن پرچم را ضبط کرد، از این پرچم با نام «پرچم بیدرمن» هم یاد می‌شود.
پرچم فرمانداری کالیفرنیا شامل نشان کالیفرنیا در مرکز و بر روی زمینهٔ لاجوردی است. مانند پرچم بسیاری از فرمانداری‌های ایالات متحده، چهار ستارهٔ پنج پر در گوشه‌ها دیده می‌شود.
ایالت کالیفرنیا
زمان‌بندی گرینویچ به علاوه ۰:۲۰ برای اندازه گیری زمان کاربرد داشت. از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۴۰ به عنوان زمان آمستردام یا زمان هلند شناخته می‌شد.
از جنگ جهانی دوم زمان به صورت GMT +0h 19m 32.13s تا ۱۷ مارس ۱۹۳۷ شناخته می‌شد که از این تاریخ به بعد به صورت ساده شده که همزمان با برلین بود کاربرد یافت و از آن تاریخ به بعد تغییری نیافت.
هم‌اکنون زمان‌بندی گرینویچ به علاوه ۰:۳۰ برای اندازه گیری زمان کاربرد دارد.
زمان به عنوان زمان سلطنتی انگلستان کاربر داشت و به عنوان زمان سندرینگهام شناخته می‌شد. در تاریخ ۱۹۳۶ میلادی استفاده از آن متوقف شد.
هم‌اکنون زمان‌بندی گرینویچ به علاوه ۷:۳۰+ برای اندازه گیری زمان کاربرد دارد.
زمان هم به عنوان زمان تابستانی هم ساعت رسمی برای کشور سنگاپور کاربرد داشته‌است.
بین سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲ قبل از تسخیر سنگاپور به وسیله ژاپن و بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۰ بعد از تسخیر سنگاپور از این زمان برای زمان تابستانی استفاده می‌کرد.
در اواخر ۱۹۷۰ سنگاپور زمان رسمی خود را اعلام کرد. و از تاریخ ۱۹۸۲ تا کنون زمان رسمی سنگاپور است.
گفتگوی اینترنتی، گَپ زدن یا چَت کردن به گفتگوی یک فرد با فرد یا افراد دیگر در فضای مجازی یا همان اینترنت گویند.
برای گپ، نرم‌افزارهای زیادی مانند آی‌آرسی، یاهو! مسنجر، ام‌اس‌ان مسنجر، گوگل تاک، تلگرام، اسکایپ و پیام‌رسان ویندوز لایو وجود دارند. نرم‌افزارهای گپ هم‌اکنون در گوشی همراه نیز افزایش چشم‌گیری داشته‌اند و کاربران ویژه خود را دارند.
هم‌اکنون زمان‌بندی گرینویچ به علاوه ۸:۳۰ برای اندازه‌گیری زمان کاربرد دارد.
زمان به عنوان زمان چانگپای شناخته می‌شود و کره جنوبی بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۱ از این زمان به عنوان زمان رسمی خود استفاده می‌کرد.
شهر مخیکالی (اسپانیایی: Mexicali) پایتخت ایالت باخا کالیفرنیا، کرسی شهرداری مخیکالی، و دومین شهر بزرگ این ایالت بعد از شهر تیخوانا است. اقتصاد مخیکالی به صورت تاریخی بر اساس محصولات کشاورزی است، که همچنین تا به امروز بخش بزرگی از اقتصاد آن باقی‌مانده. با این حال این شهر در طول زمان، اقتصاد خود را به تدریج از کشاورزی به صنعتی تبدیل کرده.
شهر مخیکالی در مرز آمریکا و مکزیک است و همسایه شهر خواهرخوانده خود در آمریکا کالکزیکو، در ایالت کالیفرنیا است. مخیکالی و کلکزیکو با هم یک منطقه شهری به وجود میآورند. همچنین مخیکالی شمالی‌ترین شهر در آمریکای لاتین است.
در سال ۱۹۰۰، شرکت توسعهٔ کالیفرنیا (California Development Company) در آمریکا، از دولت مکزیک اجازه دریافت کرد تا کانالی از راه دلتای آرویو آلامو (Arroyo Alamo) بسازد و حوضه خشک این منطقه را به رودخانه کلرادو، وصل کند. هدف از این پروژه، جذب کشاورزان به منطقه بود که توسط توسعه دهندگان «دره امپریال» خوانده می‌شد. در سال ۱۹۰۳، اولین کشاورزان (۵۰۰ نفر) وارد این منطقه شدند. تا اواخر سال ۱۹۰۴، ۴۰۵ کیلومتر مربع (۱۰۰٬۰۰۰ هکتار) این دره آبیاری می‌شد و ۱۰٬۰۰۰ نفر که در این منطقه بر روی زمین‌ها برای برداشت پنبه، میوه جات، و سبزیجات مشغول به کار بودند. مجموعه خانه‌های کوچک کارگران این منطقه که در دوطرف مرز واقع شده بود، در آمریکا به نام کالکزیکو و در مکزیک به نام مخیکالی خوانده می‌شد.
نام دو شهر مخیکالی و کالکزیکو، از ترکیب دو کلمه «مکزیک» و «کالیفرنیا» تشکیل شده است:
شهر مخیکالی امروز یک مرکز مهم برای تولید صنعتی در خودرو سازی، هوا فضا، مخابرات، متالورژی، و خدمات بهداشتی و درمانی و همچنین تولید و صادرات این محصولات به کشورهای دیگر است.
مخیکالی ۶ شهر خواهرخوانده دارد
هم‌اکنون زمان‌بندی گرینویچ به علاوه ۸:۴۵ برای اندازه گیری زمان کاربرد دارد.
زمان در استرالیای غربی و استرالیای جنوبی کاربرد دارد.زمان در پنج منطقه از استرالیا از جمله روستاهای مرزی کایگونا, ائوکلا, مادورا, غرب استرالیا و موندرابیلا کاربرد دارد.
هم‌اکنون زمان‌بندی گرینویچ به علاوه ۹:۴۵ برای اندازه گیری زمان کاربرد دارد.
زمان در استرالیای غربی و استرالیای جنوبی می‌تواند کاربرد داشته‌باشد.
در پنج منطقه از استرالیا از جمله روستاهای مرزی کایگونا, ائوکلا, مادورا, غرب استرالیا و موندرابیلا باید به عنوان ساعت تابستانه استفاده گردد ولی به علت عدم استفاده این مناطق از ساعت تابستانه این زمان کاربردی ندارد.
زمان‌بندی گرینویچ منفی ۰:۲۵:۲۱ برای اندازه گیری زمان کاربرد داشت.
میانگین زمان دوبلین به وسیله قانون تعریف زمان در سال ۱۸۸۰ تعریف گردید.Statutes (Definition of Time) Act, 1880 (43 & 44 Vict. c. 9) این فانون همچنین ساعت گرینویچ را به عنوان زمان قانونی بریتانیا بیان می‌کرد.
این ماده قانونی با میانگین زمان محلی جایگزین گردید از سال ۱۸۵۸ این ماده در خارج از بریتانیا به صورت رسمی مورد قبول بود.
از ۲ بامداد یک‌شنبه یک اکتبر ۱۹۱۶ زمان ایرلند با زمان مورد استفاده در بریتانیا هماهنگ گردید و این هماهنگی شامل زمان تابستانه و رسمی می‌باشد."Time (Ireland) Act, 1916 (6 & 7 Geo. 5. c. 45)"
هم‌اکنون زمان‌بندی گرینویچ منفی ۷:۰۰ برای اندازه‌گیری زمان کاربرد دارد.
این زمان در بخشی که نیم‌کره شمالی و نیم‌کره غربی(مانند آمریکای شمالی) با هم تلاقی دارند مورد استفاده‌ است.
بسته به موقعیت مورد استفاده، ممکن است برای مواقع سرد سال مانند منطقه زمانی کوهستان یا زمان گرم سال مانند تغییر ساعت تابستانی در منطقه زمانی آرام کاربرد داشته باشد.
فرهاد پیربال نویسنده، شاعر،مترجم، نقاش و فعال سیاسی کردی در سال ۱۹۶۱ در شهر اربیل به دنیا آمد. وی تحصیلاتش را در زمینه ادبیات کردی در دانشگاه صلاح الدین اربیل به پایان رساند و سپس راهی دانشگاه سوربن فرانسه شد و تحصیلاتش را در زمینه ادبیات کردی ادامه داد. وی پس از بازگشت به کردستان عراق در سال ۱۹۹۴ بنیاد فرهنگی شرف‌خان بدلیسی را بنا نهاد.نخستین شعر او را به فارسی ترجمه و سال 1372 خورشیدی در مجله ادبستان منتشرکرد.
اینستاگرام دکتر فرهاد پیربال
https://instagram.com/farhad.pirbal.official?igshid=MzRlODBiNWFlZA==
پس از اعدام سه زندانی سیاسی کُرد در ایران به نام‌های شیرکو معارفی، حبیب‌الله گلپری‌پور و رضا اسماعیلی، اعتراض‌هایی در داخل و خارج از ایران صورت گرفت. در یکی از این اعتراض‌ها که در اربیل صورت گرفت، تظاهرکنندگان اقدام به پرتاب سنگ به سوی ساختمان کنسولگری ایران در اربیل کردند. پلیس کردستان عراق اقدام به دستگیری معترضان کرد و در نهایت ۸ فعال سیاسی کرد برای مدتی طولانی (بیش از یک ماه) در بازداشت ماندند. فرهاد پیربال در روز ۱۱ آذر ۱۳۹۲، در حمایت از این ۸ فعال سیاسی کرد ایران، به نشانهٔ اعتراض جادهٔ منتهی به فرودگاه بین‌المللی اربیل را مسدود و در مقابل زندان محطه اربیل تحصن کرد.آژانس خبررسانی کُردستان (کُردپا): فرهاد پیربال جاده‌ی منتهی به فرودگاه اربیل را مسدود کرد+فیلم، نوشته‌شده در ۱۱ آذر ۱۳۹۲؛ بازدید در ۲۵ فروردین ۱۳۹۶.
از آنجایی که ارزشها، سنن، عقاید، آداب و رسوم و حتی باورهای یک جامعه بر فرهنگ مردم تأثیرگذار است؛ طبعاً پوشاک نیز با توجه به رسوم مختلف و تفاوت‌هایی که میان اقوام مختلف وجود دارد، جزئی از فرهنگ هر جامعه به‌شمار می‌رود و همواره بخشی از فرهنگ جوامع مختلف با گوناگونی پوشاک متجلی می‌شود.
در شکل‌گیری و ترکیب پوشاک سنتی استان اصفهان عوامل عمده‌ای مؤثر هستند:
پوشاک زنان و مردان در استان اصفهان دربخش‌های زیر خلاصه می‌شود:
برگرفته از" مطالعه مردم نگاری پوشاک مردم استان اصفهان. جلد اول " پوشاک مردم استان اصفهان". مهناز قاسمی. ۱۳۷۵.