moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
چهار منطقه فیزیوگرافی به خوبی تعریف شده وجود دارد که به صورت طولی از شمال به جنوب در کمربندهای تقریباً موازی امتداد دارند. از غرب به شرق عبارتند از: های‌فلد (دشت بلند)، میدل‌فلد (دشت میانی)، لوفلد (دشت پست) و کوهستان لِبومبو.
از نظر زمین‌شناسی، قدیمی‌ترین سازندها در غرب و جوانترین سازندها در شرق هستند. اسواتینی یکی از پرآب‌ترین کشورهای آفریقای جنوبی است. رودخانه‌های مهم دائمی که سرچشمه آن‌ها آفریقای جنوبی است، از طریق این کشور به اقیانوس هند می‌ریزند. این رودخانه‌ها لوماتی، کوماتی، امبولوزی و اوسوتو هستند. اوسوتو دارای بزرگترین حوضه آبریز در کشور است، با سه شاخه اصلی، اوسوشوانا, اِنگووِمپیسی، و مخوندوو. در جنوب، رود اینگواووما به سمت غرب اسواتینی بالا می‌رود و همچنین از لبومبو می‌گذرد.
منطقه های‌فلد اسواتینی به سمت شرق جای خود را به میدل‌فلد می‌دهد که ارتفاع متوسط آن از سطح دریا ۷۰۰ متر است. این منطقه پرجمعیت‌ترین منطقه کشور است. مانزینی، قطب تجاری و صنعتی کشور در این منطقه قرار دارد. در نهایت، پست‌ترین بخش اسواتینی، لوفلد دارای ارتفاع متوسط ۲۵۰ متر است. در لوفلد مراتع و درختان خار با تراکم جمعیت کم جمعیت انسان وجود دارد. با توجه به شیوع بالای مالاریا در دشت‌های پست در قدیم، لوفلد از بقیه کشور عقب مانده‌است.
منابع طبیعی اسواتینی عبارتند از: پنبه نسوز، زغال‌سنگ، خاک رس، کاسیتریت، نیروگاه آبی، جنگل‌ها، ذخایر کوچک طلا و الماس، سنگ معدن و طلق.
اسواتینی همچنین دارای چندین منطقه حفاظت شده مانند پارک ملی هلانه، ذخیره‌گاه طبیعی ملاوولا، پناهگاه حیات وحش ملیلوانه و سایر مناطقی است که از تنوع زیستی غنی کشور محافظت می‌کنند. پارک ملی هلانه بزرگترین منطقه حفاظت شده کشور است و در حدود ۶۷ کیلومتری شمال شرقی مانزینی واقع شده‌است.
اسواتینی مستعد سیل و خشک‌سالی است. فرسایش خاک در نتیجه چرای بی‌رویه یک مشکل رو به رشد است.
اسواتینی بخشی از موافقت نامه‌های بین‌المللی زیر است: تنوع زیستی، گونه‌های در معرض خطر، ممنوعیت آزمایش هسته‌ای و حفاظت از لایه اوزون. این کشور توافقنامه بیابان‌زایی و قانون دریاها را امضا کرده، اما تصویب نکرده‌است.
آب و هوا از گرمسیری تا معتدل متفاوت است. فصل‌ها برعکس فصل‌های نیمکره شمالی هستند که دسامبر اواسط تابستان و ژوئن اواسط زمستان است. به‌طور کلی، باران بیشتر در ماه‌های تابستان می‌بارد، اغلب همراه با رعد و برق. زمستان فصل خشک است. بیشترین بارندگی سالانه در دشت بلند در غرب رخ می‌دهد و میزان آن بسته به سال بین است. هرچه به سمت شرق حرکت کنیم، باران کمتری می‌بارد و میزان بارش در دشت پست در سال بین ثبت شده‌است. تغییرات دما نیز به ارتفاع مناطق مختلف مربوط می‌شود. دمای دشت بلند معتدل است و به ندرت گرم است در حالی که دشت پست ممکن است دمای حدود را در تابستان شاهد باشد.
میانگین دما در امبابانه بر اساس فصول:
مَزَئوس (فارسی باستان: "Mazdāya"، آرامی: 𐡌𐡆𐡃𐡉 MZDY، یونانی: Μαζαῖος) (درگذشتهٔ ۳۲۸ پیش از میلاد) نجیب‌زاده و ساتراپ ایرانی کیلیکیه و بعداً ساتراپ بابل بود که در زمان اسکندر مقدونی نیز در سمتش ابقا شد.
مزئوس ساتراپ ماقبل آخر ایرانی در کیلیکیه بود. جانشین او در کیلیکیه آرسامس بود که در نهایت توسط اسکندر مقدونی از این مقام خلع شد.
مزئوس در نبرد گوگمل همراه با سواران سوری، مادی، بین‌النهرینی، اشکانی، سکایی، تپوری، هیرکانی، کاپادوکیه‌ای و ارمنی، فرماندهی جناح راست را برعهده داشت.
پس از جنگ و پیروزی اسکندر بر داریوش سوم، مزئوس اسکندر را جانشین قانونی داریوش دانست و به عنوان پاداش توانست ساتراپ بابل باقی بماند. اسکندر یک مقدونی به نام آپولودوروس آمفیپولیسی را تحت عنوان فرماندهٔ نظامی پادگان بابل و یک مقدونی دیگر را به عنوان مأمور جمع‌آوری مالیات منصوب کرد.JMO مزئوس به ضرب سکه به نام خود و بعدها بدون نام خود ادامه داد.
استاتیرای دوم، دختر داریوش سوم، در اصل با مزئوس نامزد شده بود، اما او قبل از ازدواج درگذشت و استاتیرا در نهایت با اسکندر ازدواج کرد.
والدمار هکل عقیده دارد که تابوت‌دان اسکندر ممکن است به او تقدیم شده باشد.
مزئوس سکه‌های متنوعی دارد که در طرسوس، صیدا، و بابل ضرب شده‌اند.
چیپ و دیل: تکاوران نجات یک فیلم لایواکشن/پویانمایی کمدی اکشن-ماجراجویی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ است که بر اساس شخصیت‌های چیپ و دیل و ساخته شده‌است. در این فیلم به کارگردانی اکویا شوفر و نویسندگی دن گرگور و داگ ماند، بازیگرانی چون جان مولانی و اندی سمبرگ به ترتیب به عنوان صداپیشگان چیپ و دیل در کنار ویل آرنت، اریک بانا، کیگان-مایکل کی، ست روگن، جی.کی. سیمونز و. کیکی لین در نقش‌آفرینی می‌کنند. این فیلم یک محصول مشترک بین والت دیزنی پیکچرز، تهیه‌کنندگان دیوید و تاد لیبرمن از مندویل فیلمز و د لنلی آیلند (که شافر و سمبرگ بخشی از آن هستند) است.
"چیپ و دیل: تکاوران نجات" در اورلاندو در ۱۶ مه ۲۰۲۲ نمایش داده شد، و در ایالات متحده در ۲۰ مه ۲۰۲۲ از طریق پخش جریانی در دیزنی پلاس به عنوان یک فیلم اصلی دیزنی پلاس منتشر و نقدهای مثبتی را دریافت کرد. منتقدان این فیلم را از نظر پویانمایی، متا کامنت، طنز و صداپیشگی تحسین کردند و هالیوود ریپورتر با تحسین از صداپیشگی مولانی و سمبرگ و طنزهای فیلم آن را «خنده‌دارترین فیلم سال، چه پویانمایی یا لایو اکشن» نامید.
در دنیایی که انسان‌ها و شخصیت‌های کارتونی در آن با هم زندگی می‌کنند، چیپ و دیل در مدرسه ابتدایی با هم آشنا می‌شوند و سریع دوستان خوبی می‌شوند. آنها بعداً به هالیوود نقل مکان می‌کنند و در اوایل دهه ۱۹۹۰ در سریال تلویزیونی موفق "" بازی می‌کنند. هنگامی که دیل برنامهٔ خود را با نام دو-صفر-دیل دریافت می‌کند، این دو با هم درگیر می‌شوند و هر دو سریال در نهایت لغو می‌شوند.
سی سال بعد، چیپ یک فروشنده موفق بیمه است در حالی که دیل بیشتر وقت خود را در مدار کنفرانس هواداران می‌گذراند. مونتری جک، همبازی قدیمی‌شان، که به دلیل اعتیاد به پنیر بدبو، به باند جنایتکار بدهکار است، با آن دو تماس می‌گیرد. مونتی به این زوج در مورد یک عملیات قاچاق هشدار می‌دهد که در آن تون‌ها ربوده می‌شوند، ظاهرشان تغییر می‌کند، و به خارج از کشور فرستاده می‌شوند تا آثارشان را تا آخر عمر به صورت غیرقانونی تولید کنند. بعداً به آن دو اطلاع داده می‌شود که مونتی ربوده شده‌است. کارآگاه الی استکلر نشان می‌دهد که یکی از طرفداران بزرگ "تکاواران نجات" است و با دستان بستهٔ پلیس، به چیپ و دیل پیشنهاد می‌کند که خودشان تحقیق کنند.
چیپ و دیل از بیورنسون پنیرفروش، فروشنده پنیر مونتی دیدن می‌کنند و در مورد باند جنایتکار می‌پرسند. آنها به قسمت دره عجیب شهر برده می‌شوند و با رهبر گروه، سویت پیت—نسخه بزرگسال پیتر پن—و سرسپردگانش باب و جیمی ملاقات می‌کنند. سویت پیت متوجه می‌شود که آنها در حال تحقیق در مورد تجارت او هستند و سعی می‌کند این جفت را دستگیر کند، اما سنجاب‌ها فرار می‌کنند. این دو بعداً اکتشافات خود را با الی در میان می‌گذارند و متوجه می‌شوند که او با کاپیتان پلیس پاتی وضعیت خوبی ندارد، زیرا به دلیل رفتار بد و حمله به استودیو نیکلودئون نتایج فاجعه‌باری به همراه دارد. با کمک الی، سنجاب‌ها به صورت مخفیانه وارد حمام می‌شوند تا ردیاب تناسب اندام پیت را بدزدند. آنها حرکات او را به یک انبار اسکله ردیابی می‌کنند، هرچند که تا زمان رسیدن پلیس رها شده‌است. در داخل، آنها یک ماشین عملیاتی بزرگ را پیدا کردند که برای تغییر بدن تون‌ها طراحی شده‌است، همراه با چندین قسمت تون، از جمله سبیل مونتی.
در ایستگاه پلیس، این زوج بر سر از دست دادن مونتی و کینه‌های گذشته‌شان بحث می‌کنند، اما بوی ادکلن مونتی را استشمام می‌کنند. با درک اینکه کاپیتان پاتی یا الی با سویت پیت کار می‌کنند، آن دو از ایستگاه فرار می‌کنند. در جشنواره در حال انجام، آنها سعی می‌کنند سونیک زشت را متقاعد کنند تا از مخاطبین اف‌بی‌آی خود کمک بخواهد، اما سویت پیت و یارانش با استفاده از پست‌های رسانه‌های اجتماعی دیل را ردیابی کرده‌اند. در تعقیب و گریز ادامه‌دار، باب توسط تیگرا و لومیر مهار می‌شود، اما چیپ توسط پیت و جیمی دستگیر شده و به انبار برده می‌شود. الی همچنین توسط کاپیتان پاتی به آنجا اغوا می‌شود و نشان می‌دهد که او بخشی از گروه جنایتکار است و برای پیت پوشش داده‌است، از جمله به الی انعام دروغین داده‌است.
پیت از الی می‌خواهد که با دیل تماس بگیرد تا او را به انبار بکشاند، اما الی با استفاده از قسمت‌های "تکاوران نجات" یک پیام رمزگذاری شده ارسال می‌کند. دیل متوجه می‌شود که الی دچار مشکل شده‌است و برای کمک به گجت و زیپر که اکنون ازدواج کرده‌اند و بچه دارند، می‌آید. دیل با استفاده از یک آتش‌بازی وارد انبار می‌شود، که داخل دستگاه قرار می‌گیرد و قبل از استفاده در تراشه آن را متوقف می‌کند. این دستگاه به هم می‌ریزد و جیمی را به یک پری و پیت را به ترکیبی عظیم از انواع مختلف تبدیل می‌کند. در حالی که الی می‌جنگد و پاتی را شکست می‌دهد، پیت چیپ و دیل را در انبار تعقیب می‌کند، و نشان می‌دهد که محل فیلم‌برداری از غارت‌ها نیز هست. سنجاب‌ها پیت را به اسکله فریب می‌دهند و از ترفندی از نمایش خود برای به دام انداختن او استفاده می‌کنند.
اف‌بی‌آی به رهبری سونیک زشت برای دستگیری پیت از راه می‌رسد. او یک گلوله توپ را به سمت چیپ شلیک می‌کند، اما دیل آن را مسدود می‌کند و بیهوش می‌شود. چیپ می‌ترسد دیل مرده‌است و به خاطر رفتار خود در طول سال‌ها عذرخواهی می‌کند، اما دیل نشان می‌دهد که توسط چیپ طلایی پوگ که به او داده بود محافظت شده‌است. سنجاب‌ها همهٔ توون‌های سرگردان، از جمله مونتی را آزاد می‌کنند، و تکاوران نجات دوباره متحد می‌شوند. دیل آنها را به الی معرفی می‌کند که تصمیم می‌گیرد آژانس کارآگاهی خود را باز کند. با ترک تیم، دیل دوباره راه اندازی مجدد تکاوران نجات را پیشنهاد می‌کند، اما چیپ اصرار دارد که ابتدا فیلمنامه را ببیند. تیتراژ پایانی گروه جنایتکار را در زندان نشان می‌دهد، مونتری جک به حالت عادی بازگشته است، و تکاوران نجات بخشی از راه‌اندازی مجدد را می‌گیرد.
"چیپ و دیل: تکاوران نجات" مملو از کامئوهای کوتاه از شخصیت‌های کلاسیک دیزنی تا شخصیت‌های گمنام تلویزیونی است؛ با اینحال هیچ‌یک از این شخصیت‌ها به اندازه «سونیک زشت» (Ugly Sonic؛ "آگلی سانیک") مخاطبان را غافلگیر نکرده‌است. چهرهٔ سونیک قبلاً با انتشار تریلر جنجالی "سونیک خارپشت" (۲۰۲۰) و واکنش شدید منتقدان و هواداران تبدیل به یک میم اینترنتی شده بود و جف فاولر، کارگردان فیلم، مجبور شده بود تا طرح پارامونت پیکچرز را اصلاح کرده و فیلم را چند ماه به تعویق بیاندازد. سونیک زشت اکنون با صداپیشگی تیم رابینسون، در یک کنوانسیون فیلم غرفهٔ خودش را مدیریت می‌کند و عکس‌های امضاشده از خودش را می‌فروشد. او به واکنش‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید کسانی که در این کنوانسیون هستند «"من را به خاطر آنچه هستم دوست دارند، نه مثل دفعهٔ قبل که اینترنت یک نگاه به دندان‌های انسانی من کرد و آن مکان را سوزاند"». سونیک زشت حتی ادعا می‌کند که در یک برنامهٔ تلویزیونی واقعی با اف‌بی‌آی به نام «"سونیک زشت، جنایات زشت‌تر"» شغلی پیدا کرده‌است و رفقایی در آنجا دارد.
علاوه بر این، کوری بورتون به‌طور خلاصه هر دو نقش صدای سنجاب دیل و زیپر را از سری اصلی تکرار می‌کند. جف بنیت در نقش لومیر از "کینگدم هارتس ۲" و جاذبه‌های پارک موضوعی دوباره بازی می‌کند. لیز کاکوفسکی صداپیشگی تیگرا را بر عهده دارد که پس از حضورش در فیلم "انتقام‌جویان: متحد ایستاده‌اند" مدل شده‌است. ریچل بلوم صداپیشگی فلاندر از نسخه ۱۹۸۹ "پری دریایی کوچولو"، کوبی از پسران گمشده از "پیتر پن"، مادر چیپ، و بارت سیمپسون بوت‌لگ شده در میان شخصیت‌های دیگر را بر عهده دارد. استون کورتیز چپمن صداپیشگی بالو را از نسخه ۲۰۱۶ "کتاب جنگل" انجام می‌دهد، که گفته می‌شود قبل از جراحی سی‌جی‌آی همان بالو از تیل‌آسپین بوده‌است. چارلز فلیشر دوباره نقش خود را در نقش راجر ربیت بازی می‌کند. دیوید تننت نقش خود را در نقش اسکروج مک‌داک از نسخه ۲۰۱۷ "داک‌تالس" بازی می‌کند. آلن اوپنهایمر هم صداپیشگی هی-من و هم اسکلتور را از "هی-من انسان و اربابان جهان" بر عهده دارد. جورما تاکونی نسخه دنیای توسعه‌یافته دی‌سی بتمن را به همراه نقش‌های فرعی دیگر بر عهده دارد. جیم کامینگز نقش گربه چاق را از سری اصلی چیپ و دیل، شردر از مجموعه انیمیشن "لاک‌پشت‌های نینجا" در سال ۱۹۸۷، پیت و دارک‌وینگ داک، و همچنین صداپیشگی نسخه‌های غیرقانونی وینی د پو و تیگر را بازی می‌کند. ضبط‌های آرشیوی بتی لو جرسون در نقش کرولا د ویل برای خنده سویت پیت مورد استفاده قرار گرفت و آکیوا شافر صداهایی را برای نقش‌های فرعی متعددی از جمله ئی.تی. موجود فرازمینی ارائه می‌کند و در عین حال کارگردان نمایش اصلی را نیز بازی می‌کند. پائولا عبدل به‌عنوان یک نسخه پیر شده از خود به همراه ام‌سی اسکات کت از ویدیوی او برای «جاذبه مخالف» ظاهر می‌شود و همچنین صداپیشگی گزارشگر سه‌بعدی را بر عهده دارد. پل راد و وین دیزل در نقش خودشان به صورت کامئو ظاهر می‌شوند. تد استونز، خالق اورجینال "تکاوران نجات"، به عنوان صدای یک مدیر استودیو ظاهر می‌شود.
از دیگر شخصیت‌های پویانمایی موجود در کاتالوگ دیزنی می‌توان به سه خوک فسقلی، فرش جادویی از نسخه ۱۹۹۲ "علاءالدین"، لیندا فلین-فلچر از "فینیس و فرب"، سرهنگ از "صد و یک سگ خالدار"، خانه کوچک، داک مک‌استافین، وینشل و دانکن از "رالف خرابکار" و نورتون نیمنول از سری اصلی اشاره کرد. شخصیت‌های غیردیزنی عبارتند از شخصیت‌های نامشخص با چهره‌ای مبهم از مجموعه پویانمایی و مانگا "ناروتو"، دو گربه از اقتباس سینمایی سال ۲۰۱۹ از فیلم موزیکال "گربه‌ها" اثر اندرو لوید وبر، بلستر از از "تبدیل‌شوندگان"، شش پونی از ""، رندی مارش از "ساوت پارک"، مک‌گراف سگ جنایی، کارآگاه فلورز از "دهان بزرگ" و دو خوک از "مزرعه حیوانات".
دقیقاً مانند "چه کسی برای راجر رابیت پاپوش دوخت؟" این فیلم نیز با چالش نقض حق تکثیر روبرو شد. شفر می‌گوید: «[شخصیت‌هایی] که در فیلم می‌بینید - گاهی اوقات قبل از اینکه بتوانیم یکی از آنها را پیدا کنیم، باید دو یا سه چیز دیگر را امتحان می‌کردیم. «"این یک فرایند بود. [...] شما معمولاً از یک فیلم بیرون نمی‌آیید و می‌خواهید از وکلا تشکر کنید، اما ما واقعاً به وکلای دیزنی مدیون هستیم که بازیکنان تیم هستند. [آنها] در مورد این مسئله بسیار خوش‌بین بودند و واقعاً ارزش چیزهای شخص ثالث را دیدند و واقعاً سخت کار می‌کردند. ما فکر می‌کردیم: اوه، اگر پونی کوچولوی من در فیلم باشد، خیلی خوب می‌شود، و آن‌ها در راهروها می‌دویدند […]، اما سپس [وکلا] باید بروند به ماتل زنگ بزنند و فیلم را به آنها بفرست، و به آنها بگو که [شخصیت‌ها] مسخره نمی‌شود، و بعد من باید سوار شوم و بعد و غیره… اما این [فیلم] را بسیار بهتر می‌کند."»
در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۴، اعلام شد که شرکت والت دیزنی در حال توسعه یک فیلم بلند لایو اکشن بر اساس مجموعه پویانمایی بعد از ظهر دیزنی "" با استفاده از جلوه‌های ویژه سی‌جی‌آی، شبیه به سری فیلم‌های "آلوین و سنجاب‌ها" از استودیو قرن بیستم است. دیوید هابرمن و تاد لیبرمن به‌عنوان تهیه‌کننده آن قرارداد امضا کردند، در حالی که رابرت روگان برای نویسندگی و کارگردانی فیلم استخدام شد، که حول محور داستان اصلی برای تکاوران نجات است.
در ماه مه ۲۰۱۹، اکویا شوفر قراردادی را برای جایگزینی روگان به عنوان کارگردان فیلم بسته بود، در حالی که دن گرگور و داگ ماند به عنوان نویسندگان جدید پروژه معرفی شدند، این بار حول محور برداشتی «متا، چیزی خودارجاعی و جالب» از فیلم شخصیت‌ها و دیوید هابرمن و تاد لیبرمن به عنوان تهیه‌کنندگان آن بازگشتند و این پروژه محصول مشترک والت دیزنی پیکچرز و مندویل فیلمز خواهد بود. گرگور و ماند فیلمنامه جدید را به عنوان دنباله معنوی "چه کسی برای راجر رابیت پاپوش دوخت؟" با در نظر گرفتن تغییرات تکنیک‌های پویانمایی در چهار دهه پس از ساخت "راجر ربیت" آغاز کرده بودند. آن‌ها می‌خواستند آنچه را که احساس می‌کردند "راجر ربیت" را موفق می‌کرد، حفظ کنند. شفر گفت که آنها در حالی که بیشتر عناصر کمدی را شامل کردند بیشتر تحت تأثیر فیلم‌های دهه ۱۹۹۰ مانند سری "اسلحه مرگبار" قرار گرفتند.
در نوامبر ۲۰۲۰، گزارش شد که کوری برتون نقش خود را از این سریال به عنوان صداپیشه زیپر دوباره بازی خواهد کرد. اگرچه گزارش‌های اولیه می‌گفتند که برتون به عنوان صدای دیل نیز بازخواهد گشت، اما در دسامبر ۲۰۲۰ اعلام شد که اندی سمبرگ صداگذاری این شخصیت را بر عهده خواهد داشت. جان مولانی در نقش چیپ در همان آنونس فاش شد و ست روگن اعلام شد که نقش کوتاهی در این فیلم خواهد ساخت. بازیگران اضافی با انتشار تیزر تریلر در ۱۵ فوریه ۲۰۲۲ اعلام شد
تصویربرداری اصلی در ۱۶ مارس ۲۰۲۱ در لس آنجلس با لری فانگ به عنوان فیلمبردار آغاز شد.Exclusive: Disney’s Live-Action ‘Chip ‘n Dale: Rescue Rangers’ Will Debut on Disney+ The DisInsider, October 19, 2020
"چیپ و دیل: تکاوران نجات" به عنوان یک فیلم اصلی دیزنی پلاس در ۲۰ می ۲۰۲۲ اکران شد.
متاکریتیک که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس ۲۳ منتقد، امتیاز ۶۶ از ۱۰۰ را به فیلم اختصاص داده‌است که نشان دهنده «نقدهای عموماً مطلوب» است.
پس از اکران فیلم، نویسندگان دن گرگور و داگ ماند گفتند که علاقه‌مند به نوشتن فیلمنامه‌ای برای یک دنباله هستند اما این به محبوبیت فیلم اول بستگی دارد.
سوفیا هیدن (۱۷ اکتبر ۱۸۶۸ – ۳ فوریه ۱۹۵۳) معمار آمریکایی و اولین زن فارغ‌التحصیل برنامه چهار ساله در معماری در مؤسسه فناوری ماساچوست بود.
سوفیا گرگوریا هایدن در سانتیاگو، شیلی به دنیا آمد. مادرش الزنا فرناندز اهل شیلی و پدرش جورج هنری هایدن دندانپزشک آمریکایی اهل بوستون بود. هیدن یک خواهر و دو برادر داشت. زمانی که شش ساله بود، به جامائیکا پلین، حومه بوستون فرستاده شد تا با پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌اش، جورج و سوفیا هیدن زندگی کند و در مدرسه هیلساید تحصیل کند. هنگام تحصیل در دبیرستان وست راکسبری (۱۸۸۳–۱۸۸۶) او به معماری علاقه پیدا کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، خانواده هایدن به ریچموند، ویرجینیا نقل مکان کردند، اما او برای کالج به بوستون بازگشت. او در سال ۱۸۹۰با مدرک معماری از MIT فارغ‌التحصیل شد.
مری الیزابت جین کولتر (۴ آوریل ۱۸۶۹ – ۸ ژانویه ۱۹۵۸) معمار و طراح آمریکایی بود. مری یکی از معدود معماران زن آمریکایی در زمان خود بود. او طراح بسیاری از ساختمان‌ها و فضاهای شاخص برای شرکت فرد هاروی و راه‌آهن سانتافه، به ویژه در پارک ملی گراند کانیون بود. کار او تأثیر زیادی داشت زیرا او به ایجاد سبکی کمک کرد و معماری احیای استعماری اسپانیا و احیای مأموریت را با نقوش بومیان آمریکا و عناصر روستایی ترکیب کرد که در سراسر جنوب غربی رایج شد. کولتر یک معمار کمال گرا بود که یک عمر از دیدگاه زیبایی شناختی خود در زمینه ای عمدتاً تحت تسلط مردان دفاع کرد.
مری کولتر در پیتسبورگ، پنسیلوانیا به دنیا آمد. خانواده او قبل از اقامت در سنت پل، مینه‌سوتا، زمانی که مری یازده ساله بود، به کلرادو و تگزاس نقل مکان کردند. در سال ۱۸۸۰ شهر سنت پل دارای جمعیتی بالغ بر ۴۰۰۰۰ نفر و جمعیت اقلیت زیادی از سرخپوستان سیوکس بود. یکی از دوستانش چند نقاشی از هنر سیو به او داد. این نقطه ای است که شیفتگی او به فرهنگ‌های بومی آمریکا آغاز شد. جامعه سرخپوستان پس از آن توسط یک اپیدمی آبله ویران شد، بنابراین مادرش سعی کرد همه چیزهای بومیان آمریکایی را که در اختیار داشتند، بسوزاند از ترس اینکه خانواده او را بیمار کند. اما مری آن نقاشی‌ها را از مادرش پنهان کرد و از سوختن آنها جلوگیری کرد. ماری نیز همین نقاشی‌های سیوکس را تا آخر عمرش نگه داشت. در آنجا در سال ۱۸۸۳ در سن ۱۴ سالگی از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد. پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۸۶، کولتر تا سال ۱۸۹۱ در مدرسه طراحی کالیفرنیا (در حال حاضر مؤسسه هنر سانفرانسیسکو) شرکت کرد که او هنر و طراحی را مطالعه کرد. او سپس به سنت پل نقل مکان کرد و برای چند سال به تدریس هنر، نقشه‌کشی و معماری پرداخت. ] کولتر به مدت پانزده سال در دبیرستان هنر تدریس کرد.
طبق یک حساب، در سال ۱۹۰۱، مینی هاروی هاکل به کولتر کمک کرد تا یک شغل تابستانی با شرکت فرد هاروی خانواده اش (اپراتور رستوران‌های معروف هاروی هاوس ایستگاه راه‌آهن) پیدا کند، و ساختمان هندی‌ها در هتل آلوارادو در آلبوکرکی (از زمان تخریب) تزئین شد.
کولتر در سال ۱۹۱۰ کار تمام وقت برای شرکت را آغاز کرد و از یک طراح داخلی به معمار تبدیل شد. برای ۳۸ سال بعد، کولتر به عنوان معمار ارشد و دکوراتور برای شرکت فرد هاروی خدمت کرد. کولتر به‌عنوان یکی از معدود معماران زن کشور - و مسلماً برجسته‌ترین - در شرایط اغلب ناهموار برای تکمیل ۲۱ هتل برجسته، اقامتگاه تجاری و فضاهای عمومی برای شرکت فرد هاروی کار کرد که در آن زمان توسط پسران بنیانگذار اداره می‌شد.
فرد هاروی غرب را در امتداد مسیر اصلی سانتافه از طریق استفاده استراتژیک از بهره‌وری رستوران، زنان جوان تمیز و زیبا، گردشگری سطح بالا و سوغاتی‌های با کیفیت توسعه داد. مردم شناسان کارکنان او جذاب‌ترین هنر بومی آمریکا و مصنوعاتی مانند سفال، جواهرات، و کارهای چرمی را پیدا کردند. بازرگانان او کالاهایی را بر اساس آن مصنوعات طراحی می‌کردند. و در مکان‌های استراتژیک، کولتر معماری تجاری با دکور خیره‌کننده، بر اساس برخی نگرانی‌ها برای اصالت، پلان‌های طبقه‌بندی شده برای تجربه کاربری خوب و عملکرد تجاری، و حس بازیگوشی از درون و بیرون دراماتیک تولید کرد.
راه‌آهن سانتافه در سال ۱۹۲۵ هتل لافوندا را در میدان شهر قدیمی سانتافه، نیومکزیکو خریداری کرد و آن را به شرکت هاروی اجاره داد تا کار کند. برای یک توسعه بزرگ، کولتر وظیفه طراحی و دکوراسیون داخلی را بر عهده گرفت. او هنرمندان و صنعتگران را از پوئبلوهای مجاور برای ساخت مبلمان استخدام کرد. سبک‌های بومی آمریکا در لوسترهای دست‌ساز، وسایل روشنایی مسی و قلعی، کاشی‌ها و منسوجات و سایر تزئینات به کار گرفته می‌شد. لافوندا موفق‌ترین هتل هاروی هاوس شد. ترکیب شگفت‌انگیز مردم پوئبلو و تأثیرات هنری اسپانیایی که امروزه در محلی به سبک سانتافه معروف است، در سراسر منطقه بسیار محبوب شد.
کولتر مجموعه ای از آثار قابل توجه را در پارک ملی گراند کانیون، عمدتاً در حاشیه جنوبی خلق کرد: خانه هوپی در سال ۱۹۰۵، استودیوی دیدبانی رصدخانه و استراحت هرمیت ۱۹۱۴ و برج دیده‌بان نمای کویر در سال ۱۹۳۲، برج صخره‌ای با ساختار فولادی پنهان، و همچنین مجموعه کلبه فرشته روشن در سال ۱۹۳۵، و ساختمان‌های فانتوم رنچ ۱۹۲۲ در پایین دره.Historic American Buildings Survey: Bright Angel Lodge, Grand Canyon Village, South Rim Refer to "6 data pages" کولتر هتل ال تووار پارک را نیز تزئین کرد، اما طراحی نکرد. در سال ۱۹۸۷، ساختمان‌های مری جین کولتر، به عنوان یک گروه، به عنوان یک بنای تاریخی ملی در فهرست قرار گرفتند. (او همچنین سالن ویکتور ۱۹۳۶ را برای مردان و سالن کولتر در سال ۱۹۳۷، خوابگاهی برای کارمندان زن فرد هاروی طراحی کرد)
کولتر با معماریز، معماری بازسازی استعماری اسپانیا، معماری مأموریت احیاء، استریم‌لاین مدرن، صنعتگر آمریکایی و جنبش هنر و پیشه کار می‌کرد، که اغلب چندین مورد را با هم ترکیب می‌کند. کار کولتر الهام بخش سبک پوبلو دکو است.
شرکت هاروی در سال ۱۹۲۲ امتیاز راه اندازی یک کمپ در پایین گراند کانیون را گرفت. با توجه به موقعیت مکانی فانتوم رنچ، استفاده کولتر از سنگ مزرعه و چوب تراش خورده در محل، تنها مورد عملی برای ساختمانهای دائمی که جایگزین چادرها شده بودند در نظر گرفته شد. در سال‌های بعد، این اثر نوآورانه به مدلی واقعی برای ساختارهای بعدی خدمات پارک ملی و سازمان‌های سازمان حفاظت غیرنظامی تبدیل شد، که بر ظاهر و احساس یک ژانر کامل از پارکینگ، که اغلب خدمات پارک ملی روستایی نامیده می‌شود، تأثیر گذاشت. سازه‌های او در گراند کانیون، سابقه استفاده از مواد در محل و عناصر طراحی جسورانه و در مقیاس بزرگ را ایجاد کرد.
او برای لج فرشته روشن خود در حاشیه جنوبی، از یک مدل مقیاس برای اطمینان از تناسب اقامتگاه و کابین‌ها با چشم‌انداز. این اقامتگاه دارای یک «شومینه زمین‌شناسی» قابل توجه در اتاق تاریخ است، با سنگ‌هایی که از سقف تا کف به همان ترتیب لایه‌های زمین‌شناسی در امتداد مسیر فرشته روشن در پایین دیواره دره چیده شده‌اند.
کولتر که یک کمال گرا بود که سیگار می‌کشید، به پس زمینه و ویژگی‌های جذاب اهمیت می‌داد. او استراحت هرمیت را نوعی حماقت تصور کرد، گویی که توسط یک مرد کوهستانی منزوی به هم متصل شده‌است. هوپی هاوس بازاری برای صنایع دستی بومیان آمریکا بود که توسط صنعتگران هوپی در این سایت ساخته شده بود و از ماسه سنگی طراحی شده بود تا شبیه یک هوپی پوبلو باشد. (متأسفانه، تمیز کردن اخیر اثرات سن مصنوعی را از بین برد) برج مراقبت محصول سفر و تحقیق بود و او به اندازه کافی توجه داشت که کتابچه راهنمای مکتوبی برای راهنماها تهیه کند. نقاشی‌های اصلی داخل برج توسط هنرمند هوپی فرد کابوتیه بود. او همچنین بر روی نام پیشنهادی خود "فانتوم رنچ" (بر روی "مزرعه روزولت") اصرار داشت تا از تصاویر ذهنی بهتر استفاده کند.
شاهکار پیشگام کولتر ممکن است ال ناواهو در سال ۱۹۲۳ در گالوپ، نیومکزیکو باشد، که به دلیل ادغام آینده‌نگر طرحی با الهام از بومیان آمریکا در ساختمان سخت هنر دکو توسط معمار راه‌آهن سانتافه، AE هریسون، قابل توجه است. خلاقیت او شامل نقاشی‌های شنی ناواهو و قالیچه‌هایی با مبلمان حک شده و نقاشی شده با دست بود. طرح‌های اولیه حدود ۱۰۰ اتاق خواب و ۱۵ حمام مشترک را ترسیم می‌کردند که این سازه را قبل از تخریب آن از نظر فیزیکی منسوخ می‌کرد تا راه را برای گسترش مسیر ۷۷ در سال ۱۹۵۷، کمی قبل از مرگ کولتر باز کند. (او قبل از مرگش تخریب چند پروژه دیگر را دید که باعث ناامیدی او شد، «ممکن است خیلی طولانی زندگی کند.»)
مری کولتر خود هتل لاپوسادا در سال ۱۹۳۰ را شاهکار خود اعلام کرد. ساختمان پراکنده به سبک احیای استعمار اسپانیایی در وینسلو، آریزونا، «آخرین هتل بزرگ راه‌آهن ساخته شده در آمریکا» نامیده می‌شود. او معمار و طراح کل اقامتگاه بود، از ساختمان‌ها گرفته تا هکتارها باغ، مبلمان، چینی – حتی لباس خدمتکاران. در سال ۱۹۵۷ بسته شد و با کاهش طولانی، ابتدا یک ساختمان اداری بی‌نظیر دهه ۱۹۶۰ برای سانتافه بود، و سپس زمانی که مرکز ملی حفاظت تاریخی هتل را در فهرست سالانه «در معرض خطرترین» قرار داد، خالی بود.
آلن افلد در مورد شاهکار در حال انقراض شنید و در سال ۱۹۹۶ او و همسرش تینا میون، هنرمند، آن را خریداری کردند و به زودی بخش‌هایی از هتل را برای تجارت بازگشایی کردند. امروز موزه نقاشی‌های میون در طبقه دوم قرار دارد. آثار دن لوتزیک خط دادگاه مجسمه‌سازی. موزه ای از مسیر ۶۶ به انبار سابق می‌رود. محوطه و باغ‌ها که به عظمت اصلی و مورد نظر بازسازی شده‌اند، عناصر اصلی منطقه تاریخی لاپوسادا در فهرست ملی هستند.
کولتر در اواخر دوران حرفه ای خود، رستوران مجلل هاروی هاوس را در ایستگاه اتحادیه لس آنجلس در سال ۱۹۳۹ طراحی کرد. در زیر یک سقف قوسی دیدنی، یک طبقه خیره کننده به نظر می‌رسد زیگزاگ‌های تصادفی و هندسی است. از زاویه ای دیگر، این الگو یک پتوی ناواهو به طول بلوک است که از کاشی‌های مشمع کف اتاق ساخته شده‌است. اتاق غذاخوری افسانه‌ای و کوکتل‌لنج شیک و سبک استریم‌لاین مدرن تا سال ۲۰۱۸ به جز فیلم‌برداری‌های گاه به گاه و تورهای محافظه‌کاران لس آنجلس در قفل بودند. در ۴ اکتبر ۲۰۱۸، رستوران به عنوان شرکت آبجوی وسترن امپریال بازگشایی شد.
کمی قبل از بازنشستگی، کولتر در سال ۱۹۴۷ بازسازی مسافرخانه کویر نقاشی شده در پارک ملی جنگل سنگ‌شده آریزونا را انجام داد. در دوران رکود، یک مسافرخانه در سال ۱۹۲۲ توسط کارگران سپاه حفاظت غیرنظامی به سبکماموریت احیاء با استفاده از مواد محلی و نقوش بومیان آمریکا بازسازی شد. سپس کولتر بر طراوت نظارت کرد، طرح رنگی جدیدی ارائه کرد و هنرمند هوپی، فرد کابوتیه را مأمور ساخت نقاشی‌های دیواری در قسمت‌های غذاخوری کرد. کولتر با نشان دادن اینکه از مدرن هراسی ندارد، زمانی که شرایط به آن نیاز داشت، پنجره‌های شیشه‌ای را نصب کرد تا مناظر باشکوه را باز کند. این مسافرخانه که در سال ۱۹۶۳ بسته شد، از خطر تخریب جان سالم به در برد و در سال ۱۹۸۷ در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شد. در سال ۲۰۰۶ بازگشایی شد و پس از طراحی مجدد کولتر به شکل ظاهری در حدود سال ۱۹۴۹ بازسازی شد.
کولتر خالق چینی میمبرنو و ظروف تخت برای خدمات ریلی پر زرق و برق سوپر رئیس شیکاگو-لس آنجلس بود که در سال ۱۹۳۶ توسط راه‌آهن سانتافه آغاز شد. کولتر که خود در آن زمان یک متخصص هنر هندی بود، طرح‌های خود را بر اساس الگوهای میمبرنو ۱۱۰۰ پس از میلاد که توسط دوستانش هریت و کورنلیوس کازگروو در خرابه سوارت‌ها در نیومکزیکو از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۷ حفاری شده بود، قرار داد. میمبرنو چین تا سال ۱۹۷۰ توسط شرکت سفال اونونداگا سیراکوز، نیویورک با نام تجاری شناخته شده آن، سیراکوز چین تولید می. خدمات غذاخوری لوکس "سوپر رئیس" و کلاس تجاری پس از تحویل قطار به امترک در می ۱۹۷۱ متوقف شد (امروزه "رئیس جنوب غربی" مسیر را پوشش می‌دهد). بعداً در همان سال، بشقاب‌ها و قطعات میمبرنو برای اولین بار در دسترس افراد عادی قرار گرفت و در دو عرضه عمومی بزرگ دور ریخته شد. راه‌آهن میمبرنو چین مشتاقانه و رقابتی جمع‌آوری می‌شود، با صفحات تک به قیمت صدها دلار به فروش می‌رسد (یک خط تولید مثل مجاز از سال ۱۹۸۹ فروخته شده‌است).
کولتر در سال ۱۹۴۸ به سانتافه، نیومکزیکو بازنشسته شد. او مجموعه خود از سفال‌های بومیان آمریکا و به پارک ملی مسا ورد اهدا کرد. چهار ساختمان پارک ملی گراند کانیون او در منطقه تاریخی ملی مری جین کولتر محافظت می‌شوند.
اورولواتا (به لاتین: Urulewatta) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
فرانسیس، دوک ساکس-کوبورگ-زالفلد (۱۵ ژوئیه ۱۷۵۰، در کوبورگ – ۹ دسامبر ۱۸۰۶، در کوبورگ)، یکی از دوکهای تورینگی حاکم خانه وتین بود."Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser, Band" IV. "Haus Sachsen". C.A. Starke Verlag, 1956, pp. 157-164. (German), او به عنوان مولد سلسله شاهزادگان کوبورگ که در قرن‌های ۱۹ و ۲۰ بر تاج و تخت‌های مختلف قلمرو اروپایی نشستند، جد پدری خاندان‌های سلطنتی بلژیک، بلغارستان، پرتغال و بریتانیا و همچنین چندین کشور هستند.
جین گنگ (زاده ۱۹ مارس ۱۹۶۴) معمار آمریکایی و بنیانگذار و رهبر استدیو گنگ است که در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد و در زمینه آموزش تمرین معماری و طراحی شهری با دفاتر در شیکاگو، نیویورک و سانفرانسیسکو است. گنگ برای اولین بار به‌طور گسترده برای ساخت برج آکوا شناخته شد، که بلندترین ساختمان طراحی شده توسط زنان در جهان در زمان تکمیل آن است. آکوا از آن زمان با طراحی نزدیکش به سنت رجیس شیکاگو پیشی گرفته‌است. "سرفیس" گنگ را یکی از برجسته‌ترین معماران شیکاگو در نسل خود نامیده‌است، و پروژه‌های او جوایز زیادی دریافت کرده‌اند.
گنگ که در بلویدر، ایلینوی بزرگ شد، لیسانس خود را در رشته معماری از دانشگاه ایلینویز در سال ۱۹۸۶ و کارشناسی ارشد معماری را با درجه ممتاز از دانشکده طراحی فارغ‌التحصیل هاروارد در سال ۱۹۹۳ به دست آورد. در سال ۱۹۸۹، او یک عضو بین‌المللی روتاری بود و در دانشگاه مطالعات فنی فدرال ETH سوئیس در زوریخ، سوئیس تحصیل کرد. او همچنین در ورسای، فرانسه تحصیل کرد. قبل از تأسیس استدویو در سال ۱۹۹۷، او با OMA / رم کولهاس در روتردام کار می‌کرد.
یکی از همکاران مک آرتور در سال ۲۰۱۱، گنگ و استودیوی او جایزه طراحی ملی ۲۰۱۳ را برای معماری از موزه طراحی اسمیتسونیان کوپر هیویت دریافت کردند. Gang توسط Architectural Review به عنوان معمار زن سال ۲۰۱۶ انتخاب شد. در سال ۲۰۱۷، او مفتخر به دریافت جایزه یادبود لوئیس آی کان (مرکز معماری فیلادلفیا) و کمک هزینه تحصیلی در مؤسسه سلطنتی معماری کانادا شد و همچنین به آکادمی هنر و علوم آمریکا برگزیده شد. در سال ۲۰۱۸، او به عنوان عضو بین‌المللی مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیا (RIBA) انتخاب شد که افتخاری مادام‌العمر بود.
گنگ که در حال حاضر استاد عملی در دانشکده طراحی دانشگاه هاروارد (GSD) است، همچنین به عنوان منتقد طراحی جان پورتمن در معماری و منتقد مدعو در GSD (2017 و ۲۰۱۱)، منتقد استودیو مهمان در دانشکده تحصیلات تکمیلی کلمبیا خدمت کرده‌است. معماری، برنامه‌ریزی و حفاظت (۲۰۱۵)، استاد مدعو کالینان در دانشکده معماری دانشگاه رایس (۲۰۱۴)، مدرس مدعو در دانشکده معماری دانشگاه پرینستون (۲۰۰۷)، استاد مدعو جونیور لوئیس آی. کان در دانشکده دانشگاه ییل معماری (۲۰۰۵) و منتقد استودیو در موسسه فناوری ایلینویز.
باندها به‌طور مکرر در سراسر جهان سخنرانی می‌کنند. او در سال ۲۰۱۶ در کنفرانس زنان TED ارائه کرد.
کارهای ساخته شده توسط گنگ در منطقه شیکاگو شامل دانشگاه شیکاگو پردیس شمالی مسکونی، تئاتر نویسندگان، سیتی هاید پارک، قایق‌خانه WMS در پارک کلارک و قایق‌خانه النور در پارک ۵۷۱ در رودخانه شیکاگو، جزیره شمالی، برج آبی، پیاده‌روی طبیعت است. در باغ وحش لینکلن پارک، مرکز تولید رسانه‌ای کالج کلمبیا شیکاگو، و مرکز اجتماعی دهکده‌های کودکان SOS Lavezzorio، از جمله. در سال ۲۰۱۴، گنگ و استودیو او مرکز آرکوس را برای رهبری عدالت اجتماعی در کالج کالامازو تکمیل کردند. پروژه‌های فعلی او در حال ساخت عبارتند از ۴۰ خیابان دهم در منطقه بسته‌بندی نیویورک و منبع کمپانی ۲ برای اداره آتش‌نشانی شهر نیویورک، و همچنین ویستا تاور و انقلاب در پارک در شیکاگو. استودیوی او در حال حاضر در پروژه‌هایی مانند مرکز علوم، آموزش و نوآوری گیلدر در موزه تاریخ طبیعی آمریکا مشغول است. سفارت جدید ایالات متحده در برازیلیا، برزیل؛ برج‌های بلند در تورنتو و آمستردام؛ یک پردیس واحد برای کالج هنر کالیفرنیا در سانفرانسیسکو. گسترش و نوسازی مرکز هنری آرکانزاس؛ و مرکز هنر و نوآوری در کالج اسپلمن.
آثار استودیو گنگ مورد تجلیل، انتشار و نمایش گسترده قرار گرفته‌است. در سال ۲۰۱۸، استودیو اینستالیشن "داستان سنگ‌ها" را به عنوان بخشی از نمایشگاه غرفه ایالات متحدهابعاد شهروندی در دوسالانه معماری ونیز ارائه کرد. در سال ۲۰۱۷، استودیو برای طراحی تأسیسات پارتی بلوک تابستانی موزه ملی ساختمان انتخاب شد. در سال ۲۰۱۲، استودیو در نمایشگاه انفرادیساختمان: داخل استودیو باند معماران در موسسه هنر شیکاگو به نمایش گذاشته شد. و در سال ۲۰۱۱، استودیو در نمایشگاه موزه هنر مدرن "سلب حق: بازسازی رؤیای آمریکایی شرکت" کرد.exhibitions آثار این استودیو همچنین در دوسالانه معماری شیکاگو (۲۰۱۵ و ۲۰۱۷) و طراحی میامی (۲۰۱۴) به نمایش درآمده است.
گنگ دو کتاب نوشته‌است: "آشکار ساختن" (۲۰۱۱)، اولین انتشار در مورد کار و روند استودیو، و "اثر معکوس: بازسازی آبراه‌های شیکاگو" (۲۰۱۱)، که آینده سبزتری را برای رودخانه شیکاگو متصور است. او در سال ۲۰۱۲ کاتالوگ نمایشگاهی "ساختمان: داخل استودیو باند معماران" در مؤسسه هنری شیکاگو را ویرایش کرد.
در سال ۲۰۱۸، گنگ از طرح‌هایی برای مرکز هنری آرکانزاس، یک موزه هنری ۷۰ میلیون دلاری و هنرستان طبیعت در لیتل راک، آرکانزاس پرده برداری کرد. این پروژه به عنوان یک «موزه در یک جنگل» توصیف شده‌است.
در ۲۷ مارس ۲۰۱۹، شهردار شیکاگو، رام امانوئل، اعلام کرد که تیم طراحی به رهبری باند، استودیو ORD، به عنوان برنده مسابقه طراحی بین‌المللی برای ترمینال جهانی جدید ۲٫۲ میلیارد دلاری در فرودگاه بین‌المللی O'Hare انتخاب شده‌است. این پروژه قرار است در سال ۲۰۲۳ آغاز شود.
برادران یک فیلم کمدی آمریکایی به کارگردانی مکس بارباکو بر اساس فیلمنامه‌ای از ایتان کوئن و میکن بلیر است. این فیلم با بازی جاش برولین و پیتر دینکلیج در نقش برادران اصلی، توسط لجندری پیکچرز تولید شده‌است و قرار است در تاریخ نامشخصی توسط گروه سینمایی سونی پیکچرز منتشر شود.
در ۲۸ فوریه ۲۰۱۹، اعلام شد که لجندری پیکچرز پروژه را در یک جنگ پیشنهاد خرید به‌دست آورده‌است و ایتان کوئن قرار است فیلمنامه را بنویسد. جاش برولین و پیتر دینکلیج برای بازی در این فیلم و همچنین تهیه‌کنندگی در کنار اندرو لازار همراه بودند. گفته می‌شود که این فیلم کاملاً به "دوقلوها" به کارگردانی ایوان رایتمن می‌پردازد که محوریت آن دو دوقلو بعید با بازی آرنولد شوارتزنگر و دنی دویتو است. میکن بلیر بعداً برای کارگردانی فیلم و نوشتن فیلمنامه با کوهن در ۳۰ آوریل ۲۰۲۰ ملحق شد در ۳ ژوئن ۲۰۲۱، گلن کلوز به بازیگران اصلی پیوست و مکس بارباکو، بازیگر "پالم اسپرینگز" جایگزین بلر به عنوان کارگردان شد. دو ماه بعد، برندن فریزر و به بازیگران اصلی اضافه شدند.
تصویربرداری اصلی در اوت ۲۰۲۱ در آتلانتا انجام شد.
"برادران" قرار است در تاریخ نامشخصی توسط گروه سینمایی سونی پیکچرز منتشر شود.
بورلی ویلیس (زاده ۱۷ فوریه ۱۹۲۸) یک معمار آمریکایی است که نقش مهمی در گسترش بسیاری از مفاهیم و شیوه‌های معماری که بر طراحی شهرها و معماری آمریکا تأثیر گذاشت، ایفا کرد. دستاوردهای ویلیس در توسعه فناوری‌های جدید در معماری برنامه‌ریزی شهری، سیاست‌گذاری عمومی و فعالیت‌های رهبری او از طرف معماران به خوبی شناخته شده‌است. شناخته شده‌ترین اثر ساخته شده او ساختمان باله سانفرانسیسکو در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا است. بورلی یکی از بنیانگذاران موزه ملی ساختمان، در واشینگتن دی سی، و بنیانگذار بنیاد معماری بورلی ویلیس، یک سازمان غیرانتفاعی است که برای تغییر فرهنگ زنان در صنعت ساختمان از طریق تحقیق و آموزش کار می‌کند.
ویلیس در تولسا، اوکلاهاما، دختر مارگارت الیزابت پورتر، پرستار، و رالف ویلیام ویلیس، کارآفرین صنعت نفت و کشاورزی بود. برادر ویلیس، رالف جرالد ویلیس (۱۹۳۰–۱۹۹۹)، در ارتش ایالات متحده خدمت کرد و بعداً به جزایر فیجی بازنشسته شد.
کوفته قلقلی‌ها ۲ یک فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۱۹۸۴ و تنها دنباله فیلم کوفته قلقلی‌ها (۱۹۷۹) است. در این فیلم ریچارد مالیگن، همیلتون کمپ، جان منگاتی، کیم ریچاردز، آرچی هان، میستی رو و جیسون لوک بازی می‌کنند و کن ویدرهورن کارگردانی آن را بر عهده داشته‌است. فیلمنامه این فیلم را بروس فرانکلین سینگر بر اساس داستانی از مارتین کیتروسر و کارول واتسون نوشته‌است.
این فیلم در ۲۷ ژوئیه ۱۹۸۴ در سینماها اکران شد. این فیلم در ۴ مارس ۲۰۱۱ توسط کمپانی سرگرمی خانگی سونی پیکچرز به صورت دیسک دی‌وی‌دی منتشر شد.
آماندا جین لووتی سی بی ای (زاده ۱۷ نوامبر ۱۹۵۵) معمار بریتانیایی برنده جایزه استرلینگ، و مدیر AL A است.
لوتئی که اصالتاً اهل بریجند، ولز جنوبی بود، دانش‌آموز مدرسه دخترانه سنت پل، لندن و مدرسه هنر همرسمیت بود، در انجمن معماری ثبت‌نام کرد کارآموز آلسوپ و لیال و معمار در شراکت ریچارد راجرز شد. او به عنوان یکی از بنیانگذاران شرکت پویس و لووتی شد. لوتئی در سال ۱۹۸۹ به یان کاپلیتسکی در سیستم‌های آینده به عنوان شریک پیوست، به عنوان متولی "سازمان هنری آرتانگل" از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۳ حضور داشت و یکی از متولیان بنیاد جوان است.
در جشن تولد ملکه ۲۰۱۷ آماندا لویتی به دلیل خدمات به معماری به عنوان نشان امپراتوری بریتانیا (CBE) دریافت کرد.
در سال ۲۰۱۸، لویتی جایزه جین درو را توسط "مجله" "معماران و بررسی معماری دریافت" کرد.
در سال ۲۰۱۹ او به عنوان عضو افتخاری موسسه معماران آمریکا انتخاب شد.
در سال ۲۰۲۱ او به عنوان یک آکادمیک سلطنتی انتخاب شد.
لووتی با تحقق طرح‌های ارگانیک و مفهومی سیستم‌های آینده اعتبار دارد. کارهای تکمیل شده سیستم‌های آینده که به عنوان یکی از خلاقانه‌ترین شیوه‌های انگلستان شناخته می‌شود، شامل فروشگاه بزرگساختمان سلفریجز، بیرمنگام در بیرمنگام و زمین کریکت لورد است که جایزه استرلینگ مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیا را در سال ۱۹۹۹ برنده شد.
لووتی در سال ۲۰۰۹ AL A (که قبلاً با نام معماری آماندا لویت شناخته می‌شد) را تشکیل داد و در سال ۲۰۱۱ برنده مسابقه بین‌المللی برای طراحی ورودی، حیاط و گالری جدید برای موزه ویکتوریا و آلبرت لندن شد، که دارای یک چینی است. حیاط. پروژه‌های AL_A شامل پروژه MAAT (موزه هنر، معماری و فناوری) در لیسبون برای بنیاد EDP , پروژه سفارت مرکزی در بانکوک، ۱۰ مکان هیل در لندن و رستوران پاپ آپ Tincan.
در سال ۲۰۱۴ AL_A برای طراحی دومین غرفه ام برای بنیاد نائومی میلگروم در ملبورن انتخاب شد، اولین موردی که توسط یک معمار بین‌المللی طراحی شد. غرفه ام، ساخته شده از گلبرگ‌های فایبرگلاس، در اکتبر ۲۰۱۵ به روی عموم باز شد.
موزه هنر، معماری و فناوری (MAAT) در لیسبون در ۵ اکتبر ۲۰۱۶ با آثاری خاص ازدومینیک گونزالس-فورستر افتتاح شد. موزه ۲۰ میلیون یورویی بر روی رودخانه تاگوس (ریو تجو) در غرب مرکز شهر قرار دارد و به عنوان «سینوسی» و «یکی از غنایی‌ترین موزه‌های جدید اروپا» توصیف شده‌است. همچنین در سال ۲۰۱۶، AL_A ساختمان دفتر مرکزی پردیس رسانه ای به وسعت ۱۳ هکتار را برای پروژه آسمان مرکزی در مرکز لندن در لندن تکمیل کرد.Skye Central Project in London by AL_A
پروژه‌های معروف عبارتند از یک خانه بتنی سیاه در مناطق روستایی استرالیا، یک خانه در توکیو که با توری فلزی پیچیده شده‌است و یک پرده فلزی که توسط کنگو کوما برای Casa Batlló گائودی طراحی شده‌است. لوک‌بوک‌های ما روی خانه‌هایی متمرکز شده‌اند که برای نمایش آثار هنری و اتاق‌های خواب هتل‌های چشم‌نواز طراحی شده‌اند. آماندا لوت معمار برنده جایزه RIBA Stirling و مدیر استودیوی معماری AL_A است. AL_A با همکاری با مشتریان بلندپرواز و رؤیا، طرح‌هایی را توسعه می‌دهد که نه تنها به عنوان ساختمان، بلکه به عنوان پیشنهادات شهری - پروژه‌هایی که هویت یک مؤسسه را بیان می‌کنند، جاه طلبی‌های یک مکان را منعکس می‌کنند و رویاهای یک جامعه را در بر می‌گیرند.
پروژه‌های اخیراً تکمیل شده شامل دو ساختمان جدید برای کالج وادهام در دانشگاه آکسفورد است. یک مرکز جدید برای مؤسسه خیریه مراقبت از سرطان مگی در ساوتهمپتون؛ محله جاده ای نمایشگاه موزه ویکتوریا و آلبرت در لندن، بزرگترین پروژه ساختمانی V&A در بیش از ۱۰۰ سال. و MAAT، موزه هنر، معماری و فناوری در لیسبون، به سفارش EDP، یکی از برجسته‌ترین شرکت‌های انرژی جهان. کمیسیون‌های مستمر در سراسر جهان شامل بازسازی و گسترش موزه پیزلی در اسکاتلند است. سه ساختمان بیمارستان در قبرس. طراحی مجدد دفتر مرکزی دیترن در بروکسل؛ و طراحی نمونه اولیه کارخانه همجوشی برای شرکت انرژی پاک جنرال فیوژن در کولهام.
لووتی در انجمن معماری آموزش دید و قبل از پیوستن به سیستم آینده به عنوان شریک در سال ۱۹۸۹ برای ریچارد رویگردز کار کرد، جایی که او ساختمان‌های پیشگامانه از جمله مرکز رسانه در زمین کریکت لرد و فروشگاه خود یخچال‌ها در بیرمنگام را کشف کرد. در سال ۲۰۱۷ لووتی در فهرست افتخارات تولد ملکه شناخته شد و CBE برای خدمات به معماری ایجاد کرد. او در سال ۲۰۱۸ جایزه جین درو را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۹ به عنوان عضو افتخاری مؤسسه معماران آمریکا انتخاب شد.
لوته در دهه ۱۹۸۰ با معمار چک یان کاپلیکی آشنا شد. آنها در سال ۱۹۹۱ ازدواج کردند، در سال ۱۹۹۵ صاحب یک پسر به نام جوزف شدند و در سال ۲۰۰۶ طلاق گرفتند. لووتی و کاپلیکی از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۹ به‌طور حرفه ای با هم کار. از سال ۲۰۰۷ لویت با بن ایوانز، مدیر جشنواره طراحی لندن ازدواج کرده‌است.
در ۱۹ مارس ۲۰۱۷، آماندا لویت به عنوان یک مرده در برنامه رادیو ۴لوح‌های جزیره متروک ظاهر شد.
والو آلینگو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال راکوره تارواس اشاره کرد.
گرگور آربت (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
گرت دوربک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال تال‌تک و باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
مارتین دوربک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال کالو و باشگاه بسکتبال راکوره تارواس اشاره کرد.
مارک دورونین (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
هنری درل (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
تیمو ایشفوس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال راکوره تارواس و تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
رینار هالیک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
کرگور هرمت (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
رمو هولسمر (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل استونی است.
فردریش ایساک (; – ) پرتاب‌گر نیزه، بازیکن بسکتبال، بازیکن والیبال و روزنامه‌نگار اهل استونی بود.
یوناس یارولاینن (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
اوا یریچنا (زاده ۳ مارس ۱۹۳۹) معمار و طراح اهل چک است که در لندن و پراگ فعال است. او بنیانگذار آتلیه معماری "Eva Jiricna Architects" است که در بریتانیا در ابتدا به عنوان "Jiřičná Kerr Associates" شناخته می‌شود و از سال ۱۹۸۲ تا ۲۰۱۷ فعالیت می‌کرد و یکی از بنیانگذاران "AI DESIGN" است که در سال ۱۹۹۹ به همراه پتر وگنر افتتاح کرد. او به دلیل توجه به جزئیات و کار با سبک کاملاً مدرن و پله‌های شیشه ای شهرت دارد.
از سال ۱۹۹۶ او رئیس دپارتمان معماری آکادمی هنر، معماری و طراحی پراگ بوده‌است. در سال ۲۰۰۷، او رئیس کمیسیون بین‌المللی بود که پروژه ساخت ساختمان جدید کتابخانه ملی در لتنا، پراگ را وضع می‌کرد.
یاناری یوئسار (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال رپلا اشاره کرد.
میک یورکاتام (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
مارتین یورتوم (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال تالین کالو اشاره کرد.
ایندرک کایوپانک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
اسون کالدره (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال والگا-والکا اشاره کرد.
اریک کدوس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال تال‌تک اشاره کرد.
رایت کرلس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود.
کرت کسکولا (; – ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود.
میهکل کیروس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
آیوار کیسل (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.Profile at Eurobasket.com
والنتی کویسکو (; – ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود.
مایک کوتسار (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
کر کریسا (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
کریستیان کولامائه (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
تانل کورباس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
جائه هی (؛ زادهٔ ) بازیگر سینما اهل کره جنوبی است.
رایت-ریوو لانه (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
تونو لپمتس (; – ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود.
سیلور لپیک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
توماس لیواک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود.
کریستیان ماکه (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
کریستو مانگلسو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
آرنولد میت (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
هیگو نیداس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
هربرت نیلر (; – ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود.
راونو نورگر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
استن اولمره (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
آسکو پاده (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
مارتین پاسویا (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال پاولوس پارنو اشاره کرد.
آندره پارن (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود.
راونو پهکا (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود.
رمی پولد (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
سیم-مارکوس پست (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
یان پویدت (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
راین رادیک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
توماس رادیک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال پاولوس پارنو و باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
ساندر رایسته (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اسپانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال ساسکی باسکونیا اشاره کرد.
کریستو ساگه (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
لئونید سار (; – ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود.
کایدو ساکس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
استن سوک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
یانار سو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
سایمون سوت (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
یانار تالتس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال پالاسانسترو وارزه و تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
ریمو تام (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال کالو، باشگاه بسکتبال تال‌تک، و باشگاه بسکتبال راکوره تارواس اشاره کرد.
ماتیاس تاس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
کاسپار تریر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
یانیس واهتر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
یوناس واینو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
والدکو والدمائه (; – ) بازیکن بسکتبال و بازیکن والیبال اهل استونی بود.
روبرت والگه (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
راین ویدمان (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
ویلیار وسکی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه بسکتبال راکوره تارواس و باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
مارتین ویاسک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
رایدو ویلرس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
گیورگ وینوگرادوف (; – ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود.
آتکو-ممه ویرو (; – ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود.
لزلی نا نورل لوکو معمار، استاد دانشگاه و رمان‌نویس غنائی -اسکاتلندی است. از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ او به عنوان استاد و مدرس دانشگاه فعال بود و به عنوان رئیس دانشکده معماری برنارد و آن اسپیتزر کالج شهر نیویورک فعالیت می‌کرد. همچنین در سمت‌های تدریس و مشاغل مختلف در ژوهانسبورگ، لندن، آکرا و ادینبورگ خدمت کرد."About Lesley", Official website
در سال ۲۰۱۵، لوکو دانشکده معماری (GSA) را در دانشگاه ژوهانسبورگ تأسیس کرد که یک مدرسه آفریقایی است که به تحصیلات تکمیلی معماری اختصاص دارد. او در سال ۲۰۲۱ به آکرا، غنا بازگشت و مؤسسه آینده آفریقا یک مدرسه کارشناسی ارشد معماری و پلت فرم رویدادهای عمومی را تأسیس کرد.
لسلی لوکو در داندی زاده شد. پدرش جراح غنائی و مادری اسکاتلندی بود و در غنا و اسکاتلند بزرگ شد."Lesley Lokko’s books are worth the weight", "The Scotsman", 11 July 2012. در ۱۷ سالگی به یک مدرسه شبانه‌روزی خصوصی در انگلستان رفت.Mendes-Franco, Janine, "‘They can’t duck the question of decolonisation and transformation anymore’", "Global Voices", 24 July 2018. او شروع به تحصیل عبری و عربی در دانشگاه آکسفورد کرد، اما این دوره تحصیلی را ترک کرد و به ایالات متحده مهاجرت کرد."Lesley Lokko talks to Danuta Kean about how to write a blockbuster". Orion Publishing Group. او از دانشکده معماری بارتلت، کالج دانشگاه لندن، با مدرک کارشناسی معماری در سال ۱۹۹۲، و مارس در سال ۱۹۹۵ فارغ‌التحصیل شد و در سال ۲۰۰۷ موفق به اخذ مدرک دکترا در معماری از دانشگاه لندن شد.Lesley Lokko profile at "The Conversation."
بسیاری از نوشته‌های لوکو حاوی مضامینی دربارهٔ هویت فرهنگی و نژادی است.Kean, Danuta (18 January 2008). "Lesley Lokko: 'Don't ask me about 'black culture', I don't know what it is'", "The Independent". او به‌طور منظم در آفریقای جنوبی سخنرانی می‌کند،"Lesley Lokko talks to Danuta Kean about how to write a blockbuster". Orion Publishing Group. و همچنین در بریتانیا و ایالات متحده تدریس کرده‌است.Lesley Naa Norle Lokko , Pan African Writers' Association. او همچنین به‌طور منظم برای "The Architectural Review" می‌نویسد.Lesley Lokko at "The Architectural Review". او در گلچین ۲۰۱۹ "دختران جدید آفریقا" (ویرایش مارگارت بازبی) مشارکت دارد."new Daughters of Africa" at Myriad Editions. در سال ۲۰۰۴، او اولین رمان خود را منتشر کرد، "Sundowners"، که در فهرست ۴۰ کتاب پرفروش گاردین قرار گرفت و یازده رمان دیگر را دنبال کرد. در سال ۲۰۲۰، او با رمان "خواهران روح" خود از Orion به PanMacmillan نقل مکان کرد.
لوکو معماری را در سراسر جهان تدریس کرده‌است. قبل از خروج از ایالات متحده، او از سال ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۸ استادیار معماری در دانشگاه ایالتی آیووا و از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ در دانشگاه ایلینوی شیکاگو. در سال ۲۰۰۰، او استاد مدعو معماری مارتین لوتر کینگ در دانشگاه میشیگان شد. او سپس به مدت تقریباً یک دهه به بریتانیا بازگشت و در دانشگاه کینگستون، دانشگاه شمال لندن و سرانجام دانشگاه وست مینستر به تدریس معماری پرداخت و در آنجا برنامه کارشناسی ارشد فعلی را در مسیر معماری، هویت فرهنگی و جهانی شدن تأسیس کرد. (MACIG).
لوکو اولین بار پس از بازگشت به آفریقای جنوبی به عنوان محقق آفریقایی مهمان در دانشگاه کیپ تاون منصوب شد. Lokko با همکاری دانشگاه ژوهانسبورگ که از «دست‌پاچگی‌های اروپا» خسته شده بود، در سال ۲۰۱۴/۲۰۱۵ دانشکده معماری (GSA) را تأسیس کرد و مدیر مدرسه شد. GSA که از مدرسه فارغ‌التحصیل طراحی در دانشگاه هاروارد و انجمن معماری لندن الگوبرداری شده‌است، تنها مدرسه ای در قاره است که روش آموزش سیستم واحد را ارائه می‌دهد.
در سال ۲۰۱۵، لوکو رئیس دانشکده تحصیلات تکمیلی تازه تأسیس و دانشیار معماری در دانشگاه ژوهانسبورگ شد.Lesley Lokko , Academic biography."UJ’s Head of the Graduate School of Architecture, Prof Lesley Lokko, provides mentorship on Made in SA TV Show", University of Johannesburg, 2 August 2018. او GSA را در زمان الزامات سیاسی در آفریقای جنوبی تأسیس کرد و شاهد اعتراضات گسترده دانشجویان، با قیام آگاه به هویت ملی در آفریقای جنوبی پسااستعماری بود.
در ژوئن ۲۰۱۹ او به عنوان رئیس دانشکده معماری برنارد و آن اسپیتزر در کالج شهر نیویورک منصوب شد و تا سال ۲۰۲۰ در این سمت باقی ماند. او در حال حاضر مؤسس و مدیر مؤسسه آینده آفریقا در آکرا، غنا است.
در سال ۲۰۲۱، او به عنوان متصدی هجدهمین دوسالانه معماری ونیز منصوب شد که قرار است در سال ۲۰۲۳ افتتاح.
سرگی بابنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل شوروی و استونی بود.
رامون کایو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال و ورزشکار ده‌گانه اهل استونی بود.
تارمو کیکرپیل (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود.
اودیل دک (متولد ۱۹۵۵ در لاوال، فرانسه) معمار، شهرساز و استاد دانشگاه اهل فرانسه است. او بنیانگذار شرکت فعال در پاریس، استودیو اودیل دکStudio Odile Decq و دانشکده معماری، مؤسسه Confluence است.Confluence Institute دک به خاطر ظاهر و استایل گوت منحصربه‌فرد و خود توصیفی‌اش معروف است.
در دهه ۱۹۷۰، اودیل دک برای اولین بار وارد دانشکده معماری منطقه ای رن شد. استاد سال اول دانشکده به او گفت که هرگز معمار نخواهد شد زیرا روحیه مناسبی ندارد. او دو سال را در رن به پایان رساند، سپس به پاریس نقل مکان کرد که در لا ویلت (که قبلاً UP6 نامیده می‌شد) ثبت نام کرد. به دلیل انقلاب ۱۹۶۸، دک زمان زیادی را به جای کلاس و تحصیلات، در اعتصاب گذراند.
میهکل تیکس (؛ زادهٔ ) نویسنده، روزنامه‌نگار، و بازیکن بسکتبال اهل استونی بود.
رایت کابین (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل استونی است.
توماس کاندیما (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی اهل استونی است.
مارت کرمون (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی بسکتبال اهل استونی بود.
آیوار کوسما (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل استونی است.
مارت لاگا (; – ) بازیکن بسکتبال استونیایی‌تبار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
آندرس سوبر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل استونی است.
آلکسی تامیسته (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و استونی بود.
یوزپ تومه (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل استونی است.
آلار واراک (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل استونی است.
ایندرک ویسناپو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل استونی است.
هینو لیل (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل استونی است..
مارت روسنتال (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
یاک سالومتس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و استونی بود.
کریستیان کیتسینگ (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است.
فرانسین ماری ژان هوبن ( ; متولد ۲ ژوئیه ۱۹۵۵)"Francine Houben, Architect/Urbanist". Mecanoo. mecanoo.nl. Retrieved 2018-03-06. معمار هلندی است. او با درجه ممتاز از دانشگاه صنعتی دلفت فارغ‌التحصیل شد. هوبن شریک مؤسس و مدیر معمار مکانو، مستقر در دلفت، هلند است.
آثار معماری هوبن گسترده‌است و شامل پروژه‌هایی مانند دانشگاه‌ها، کتابخانه‌ها، تئاترها، مناطق مسکونی، موزه‌ها و هتل‌ها می‌شود. هوبن ترکیبی از رشته‌های معماری، شهرسازی و معماری منظر است.