moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آنارشیسم اغلب یک ایدئولوژی چپ افراطیBrooks 1994, p. xi; Kahn 2000; Moynihan 2007. در نظر گرفته می‌شود و بسیاری از اقتصاد و فلسفه حقوقی آن منعکس‌کننده تفاسیر ضد اقتدارگرایی کمونیسم، جمع‌گرایی، سندیکالیسم، متقابل‌گرایی، یا اقتصاد مشارکتی است.Guerin 1970, p. 35. از آنجایی که آنارشیسم بدنه ثابتی از دکترین را از یک جهان‌بینی خاص ارائه نمی‌کند،Marshall 1993, pp. 14–17. انواع و سنت‌های آنارشیستی زیادی وجود دارد که همه آن‌ها متقابلاً منحصر به فرد نیستند.Sylvan 2007, p. 262. مکاتب فکری آنارشیستی می‌توانند اساساً متفاوت باشند و از هر چیزی از فردگرایی افراطی گرفته تا جمع‌گرایی کامل حمایت کنند.McLean; McMillan 2003. انواع آنارشیسم اغلب به دسته‌های آنارشیسم اجتماعی و فردگرا یا طبقه‌بندی‌های دوگانه مشابه تقسیم می‌شوند.Fowler 1972; Kropotkin 2002, p. 5; Ostergaard 2009, p. 14. طبقه‌بندی‌های دیگر ممکن است متقابل‌گرایی را به‌عنوان دسته سوم اضافه کنند، در حالی که برخی آن را بخشی از آنارشیسم فردگرایانه و برخی دیگر آن را بخشی از آنارشیسم اجتماعی می‌دانند.
تفاوت‌های فلسفی زیادی میان آنارشیست‌ها در رابطه با مسائل ایدئولوژی، ارزش‌ها و استراتژی وجود دارد. ایده‌ها در مورد این که چگونه جوامع آنارشیستی باید کار کنند، به‌ویژه با توجه به اقتصاد، به‌طور قابل‌توجهی متفاوت است. همچنین درباره چگونگی شکل‌گیری چنین جامعه‌ای اختلاف نظر وجود دارد؛ برخی از آنارشیست‌ها به استراتژی عدم خشونت متعهد هستند در حالی که برخی دیگر از مبارزه مسلحانه دفاع می‌کنند.
مکاتب فکری آنارشیستی نه تنها طیفی از مکاتب منفرد را در بر می‌گیرد، بلکه در استفاده از برخی از اصطلاحات کلیدی نیز تفاوت قابل توجهی دارد. برخی از اصطلاحات مانند سوسیالیسم در طول دوره توسعه آنارشیسم در معرض تعاریف متعدد و مبارزه ایدئولوژیک قرار گرفته‌اند. موارد دیگر مانند سرمایه‌داری به روش‌های متفاوت و اغلب متناقض توسط مکاتب مختلف در عرف استفاده می‌شوند. علاوه بر این، گاهی بدون ایجاد مکاتب جدید، معانی اصطلاحاتی مانند متقابل‌گرایی در طول زمان تغییر کرده‌اند. همه این مشکلات اصطلاحی به سوء تفاهم در درون و درباره آنارشیسم کمک می‌کند.
امکان صحت وجود دارد که بگوییم آنارشیسم مجموعه‌ای از فلسفه‌های سیاسی است که با اقتدار و سازمان سلسله‌مراتبی—شامل دولت، سرمایه‌داری، ناسیونالیسم و همه نهادهای مرتبط—در اداره همه روابط انسانی به نفع جامعه‌ای مبتنی بر انجمن‌های داوطلبانه مخالفت می‌کند؛ آزادی و تمرکززدایی، مبتنی بر ریشه‌شناسی که صرفاً نفی یک حاکم است یا مبتنی بر ضد دولت‌گرایی—آنارشیسم بسیار بیشتر از آن است—یا حتی ضد اقتدارگرایی، کاستی‌های خاص خود را دارند.McLaughlin 2007, pp 25–26.
موارد به‌کارگیری در محافل سیاسی بسیار متفاوت بوده‌است. در سال ۱۹۸۴، ریچارد تی. الی خاطرنشان کرد که این اصطلاح از قبل معانی مختلفی به‌دست آورده‌است. در کلی‌ترین معنای آن، اینها شامل این دیدگاه می‌شد که جامعه یک ارگانیسم زنده و در حال رشد است که قوانین آن چیزی متفاوت از قوانین کنش فردی است. چندین سال قبل از آن در سال ۱۸۸۸، بنجامین تاکر، آنارشیست فردگرا، متن کامل «نامه سوسیالیستی» ارنست لزینه را در مقاله خود در مورد «سوسیالیسم دولتی و آنارشیسم» گنجاند. از نظر لزینه دو سوسیالیسم وجود دارد: «"یکی دیکتاتوری و دیگری لیبرترین"».Tucker, Benjamin. "State Socialism and Anarchism: How Far They Agree and Wherein They Differ".
مکاتب فکری آنارشیستی می‌توانند اساساً متفاوت باشند و در عین حال اصول مشترک آنارشیسم را حفظ کنند و از هر چیزی از فردگرایی افراطی گرفته تا جمع‌گرایی کامل حمایت کنند.McLean and McMillan 2003. انواع آنارشیسم به دسته‌های آنارشیسم اجتماعی و فردگرا یا طبقه‌بندی‌های دوگانه مشابه تقسیم می‌شوند.Anarchism; Fowler 1972; Kropotkin 2002, p. 5; Ostergaard 2009, p. 14. با این وجود، ضد سرمایه‌داری توسط اکثر آنارشیست‌ها عنصر ضروری آنارشیسم تلقی می‌شود.Anarchist survey highlighting a general opposition to capitalism: Anarchist Survey report". Archived from the original on 14 March 2012. Retrieved 8 November 2010.Chomsky, Noam (1991). "On Capitalism". "Chomsky.info". Archived from the original on 28 September 2013. Retrieved 26 November 2013. <q>catastrophe of capitalism</q>Anarchist FAQ collective. "Is "anarcho-capitalism" a form of capitalism?". Archived from the original on 2 December 2013. Retrieved 26 November 2013.
با توجه به بسیاری از مکاتب فکری آنارشیستی، آنارشیسم را می‌توان به دو یا چند دسته تقسیم کرد که پرکاربردترین آنارشیسم فردگرا در مقابل آنارشیسم اجتماعی است. دسته‌بندی‌های دیگر ممکن است شامل آنارشیسم سبز و یا آنارشیسم چپ و راست باشد. اصطلاحاتی مانند آنارکو سوسیالیسم یا آنارشیسم سوسیالیستی نیز می‌توانند به‌عنوان مترادف آنارشیسم اجتماعی استفاده شوند اما این مورد توسط اکثر آنارشیست‌ها رد می‌شود زیرا آنها عموماً خود را سوسیالیست لیبرترین می‌دانند و زمانی که مترادف با سوسیالیسم لیبرترین، سوسیالیسم بدون دولت در مقابل سوسیالیسم اقتدارگرا و دولتی به‌کار نروند، غیر ضروری و گیج‌کننده به نظر می‌رسند.Iverson, Stan. (1968). "Sex and Anarcho-socialism". "Sex Marchers". p. 57. "Libertarian Socialism, or if you please, anarcho-socialism.McNally, David (1993). "'Proudhon did Enormous Mischief': Marx's Critique of the First Market Socialists". "Against the Market: Political Economy, Market Socialism and the Marxist Critique". Verso.Sturgis, Amy H. (2003). "Presidents from Hayes Through McKinley: Debating the Issues in Pro and Con Primary Documents". Greenwood Publishing Group. p. 106. "Composed of many differing strains of thought (such as mutualism, anarcho-individualism, anarcho-socialism, and anarcho-communism), anarchism revolves around the concept of noncoercion and the belief that force is illegitimate and unethical". آنارشیسم از نظر تاریخی با جنبش سوسیالیستی و ضد سرمایه‌داری شناسایی شده‌است که شکاف اصلی آن بین آنارشیست‌های ضد بازار است که از نوعی برنامه‌ریزی اقتصادی غیر متمرکز حمایت می‌کنند و آنارشیست‌های طرفدار بازار که از سوسیالیسم بازار آزاد حمایت می‌کنند.Bylund, Per (19 March 2019). "The Trouble With Socialist Anarchism". Mises Institute. Retrieved 31 March 2019. به دلایل مشابه، آنارشیست‌ها دسته‌بندی‌هایی مانند آنارشیسم چپ و راست—آنارکو سرمایه‌داری و ناسیونال–آنارشیسم—را نیز رد می‌کنند، آنارشیسم را یک ایدئولوژی سوسیالیست لیبرترین، چپ رادیکال یا چپ افراطی می‌دانند.
گل‌های باوارده با نام نخست پالایشگاه فیلم ایرانی به کارگردانی و نویسندگی مهرداد خوشبخت و تهیه‌کنندگی سعید سعدی محصول سال ۱۴۰۱ است. این فیلم در چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر حضور دارد.
در سال ۱۳۵۹ همزمان با جنگ تحمیلی، تعدادی از مهندسین پالایشگاه نفت آبادان در تلاش هستند با امکانات و تجهیزاتی که در داخل انبارهای آن است، پالایشگاه‌های دیگر را ترمیم کنند.
شهرستان چکماگوشفسکی (به لاتین: Chekmagushevsky District) یک شهرستان در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
زمیوو (به لاتین: Zemeyevo) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
شهرستان چیشمینسکی (به لاتین: Chishminsky District) یک شهرستان در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
عاشق خوش‌شانس (; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۶ بر پایهٔ وب‌تونی با همین نام منتشر شده در ناور در سال ۲۰۱۴ است. در این مجموعه هوانگ جونگ-ایوم و ریو جون-یول بازی کردند.
این مجموعه از ۲۵ مه تا ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۶، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی‌اس‌تی) از ام‌بی‌سی برای ۱۶ قسمت پخش شد.
مقیاس رده انرژی () که energy class K یا K-class نیز نامیده و با K نشان داده می‌شود، مقیاسی برای اندازه‌گیری نیرو یا بزرگی زمین‌لرزه‌های محلی و منطقه‌ای است که در کشورهای پساشوروی، کوبا و مغولستان به‌کار می‌رود.
مقیاس K (برگرفته از واژه روسی класс، «کلاس» به معنای یک دسته یا رده.)، اندازه‌گیری بزرگی زمین‌لرزه با روش رده انرژی (K-class) است که در سال ۱۹۵۵ توسط لرزه‌شناسان اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در مناطق دوردست تاجیکستان در آسیای میانه توسعه یافت. این مقیاس در شکل اصلاح‌شده هنوز هم برای زمین‌لرزه‌های محلی و منطقه‌ای در بسیاری از کشوهایی که قبلاً با اتحاد جماهیر شوروی همسو بودند، (از جمله کوبا) استفاده می‌شود. بر اساس انرژی لرزه‌ای (K = log E، در یکای ژول)، دشواری در اجرای آن با استفاده از فناوری آن زمان منجر به بازبینی مقیاس در سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۰ شد. انطباق مقیاس K با شرایط محلی، منجر به پدیدآمدن زیرمقیاس‌های مختلف منطقه‌ای مانند K و K شده‌است.؛ NMSOP-2 ؛ .
مقادیر K مانند اعداد مقیاس بزرگی ریشتر، لگاریتمی است، اما از نظر مقیاس‌بندی و نقطه صفر با مقیاس ریشتر متفاوت است. مقادیر محدوده ۱۲ تا ۱۵در مقیاس K، تقریباً با ۴٫۵ تا ۶ M مطابقت دارد.. فرمول‌های رگرسیون اضافی برای مناطق مختلف را می‌توان در اینجا یافت: . همچنین ببینید: . مقیاس‌های M(K) ,M یا احتمالاً M نشان دهنده بزرگی M است که از رده انرژی K محاسبه شده‌است..
برابرساز یا اکولایزر یک مجموعه تلویزیونی درام و جنایی آمریکایی است که برای اولین بار در ۷ فوریه ۲۰۲۱ از شبکه سی‌بی‌اس پخش شد. این دومین راه‌اندازی مجدد در این فرنچایز است، پس از فیلم سال ۲۰۱۴ و دنباله‌های آن در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۳، و بازسازی مجموعه دهه ۱۹۸۰ باهمین نام است.
این سریال توسط تهیه‌کنندگان اجرایی ریچارد لیندهایم به همراه مایکل اسلون و کویین لطیفه که در نقش شخصیت اصلی نیز بازی می‌کند، ساخته شده‌است. جان دیویس، جان فاکس، دبرا مارتین چیس، اندرو دبلیو مارلو و تری میلر نیز به عنوان تهیه‌کنندگان اجرایی فعالیت می‌کنند. لیندهایم در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۱ هنگام کار بر روی سریال بر اثر نارسایی قلبی درگذشت. اولین نمایش این سریال به یاد او تقدیم شده‌است.
در مارس ۲۰۲۱، سریال برای فصل دوم تمدید شد که اولین بار در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۱ پخش شد. در ماه مه ۲۰۲۲، سریال برای فصل سوم و چهارم تمدید شد. فصل سوم در ۲ اکتبر ۲۰۲۲ برای اولین بار پخش شد.
این سریال حول محور رابین مک کال، زن معمایی در شهر نیویورک و مادر مجرد، دختر نوجوان دلیلا با پیشینه‌ای اسرارآمیز است که از مهارت‌های گسترده خود برای کمک به کسانی استفاده می‌کند که جای دیگری ندارند، نقش یک فرشته نگهبان و یک مدافع برای کسانی را ایفا می‌کند که نمی‌تواند در حالی که به دنبال رستگاری خود است از خود دفاع کند.
فیلمبرداری این مجموعه در چندین مکان در شمال نیوجرسی از جمله پترسون، نیوآرک و جرسی سیتی انجام شده‌است.
در راتن تومیتوز، این سریال بر اساس بررسی‌های ۳۰ منتقد، با میانگین امتیاز ۶ از ۱۰، دارای ۶۷ درصد محبوبیت است. در متاکریتیک، بر اساس رای ۱۵ منتقد، امتیاز ۵۷ از ۱۰۰ را دارد. که نشان دهنده «بررسی‌های مختلط یا متوسط» است.
مفهوم بزرگی مدت زمین‌لرزه () نخست توسط E. Bisztricsany در سال ۱۹۵۸. فقط بر اساس موج سطحی ارائه شد و بر پایه بررسی لرزه‌نگاشت ثبت‌شده یک زمین‌لرزه، طول کل قطار موج لرزه‌ای - که گاهی به عنوان CODA نامیده می‌شود- است که اندازه آن زمین‌لرزه را نشان می‌دهد؛ بنابراین زمین‌لرزه‌های بزرگ‌تر، لرزه‌نگاشت‌های طولانی‌تر و همچنین امواج لرزه‌ای قوی‌تری نسبت امواج کوچک‌تر ایجاد می‌کنند. فاصله موج لرزه‌ای که بر روی محور زمانی ثبت یک زمین‌لرزه اندازه‌گیری می‌شود - که با آغاز اولین موج لرزه ای شروع می‌شود، تا زمانی که دامنه قطار موج به حداقل ۱۰٪ از حداکثر مقدار ثبت‌شده خود کاهش یابد - به عنوان «مدت زمان زمین‌لرزه» شناخته می‌شود. این مفهومی است که Bisztricsany برای اولین بار در توسعه مقیاس بزرگی مدت زمان زمین‌لرزه با استفاده از مدت زمان امواج سطحی استفاده کرد.
M نشان‌دهنده مقیاس‌های مختلفی است که بزرگی را از «مدت‌زمان» یا طول بخشی از قطار موج لرزه تخمین می‌زند. این ویژگی، به‌ویژه برای اندازه‌گیری زمین‌لرزه‌های محلی یا منطقه‌ای مفید است. در زمین‌لرزه‌های محلی یا منطقه‌ای، هم زمین‌لرزه‌های قوی رخ می‌دهد که ممکن است لرزه‌سنج را از مقیاس خارج کند (مشکلی در ابزارهای آنالوگ که قبلاً استفاده می‌شد) و از اندازه‌گیری حداکثر دامنه موج جلوگیری کند و هم زمین‌لرزه‌های ضعیف که حداکثر دامنه آن به‌طور دقیق اندازه‌گیری نشده‌است. حتی برای زمین‌لرزه‌های دور، اندازه‌گیری مدت زمان لرزش (و همچنین دامنه موج)، نسبت به اندازه‌گیری انرژی کل زمین‌لرزه بهتر است. اندازه‌گیری مدت زمان زمین‌لرزه در برخی از مقیاس‌های مدرن مانند و گنجانده شده‌است..
مقیاس‌های M معمولاً مدت یا دامنه بخشی از موج لرزه ای به‌نام "coda" را اندازه‌گیری می‌کنند. برای مسافت‌های کوتاه (کمتر از ۱۰۰ کیلومتر)، این پارامترها می‌توانند پیش از مشخص‌شدن مکان دقیق زمین‌لرزه، تخمین سریعی از بزرگی آن ارائه کنند., صص. ۷۱–۷۲.
تامار تومانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) نویسنده، معمار اهل ارمنستان بود.
وی در ۱۰ مه ۱۹۰۷ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان، دانشگاه ملی معماری و شهرسازی ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار شده‌است. وی در ۱۱ نوامبر ۱۹۸۹ در سن سالگی در ایروان درگذشت.
در لرزه‌شناسی، نقشه هم‌لرز () برای نشان‌دادن خطوطی با شدت لرزه‌ای یکسان به‌کار می‌رود و معمولاً شدت لرزه‌ای با استفاده از مقیاس شدت مرکالی اصلاح‌شده اندازه‌گیری می‌شود. این نقشه‌ها در شناسایی و تشخیص رومرکز زمین‌لرزه، به‌ویژه در زمانی که داده‌های ثبت‌شده لرزه‌سنجی موجود نیست (مانند زمین‌لرزه‌های تاریخی)، مفید و مؤثر است. این نقشه‌ها همچنین حاوی اطلاعات مهمی در مورد شرایط زمین در مکان‌های خاص، وضعیت زمین‌شناسی لایه‌های زیرین، الگوهای انتشار امواج لرزه‌ای و چگونگی پاسخ انواع ساختمان‌ها به امواج لرزه‌ای هستند. نقشه‌های هم‌لرز بخش مهمی از رویکرد میدانی لرزه‌شناسی و کلان‌لرزه‌ای را تشکیل می‌دهند، یعنی بخشی از لرزه‌شناسی که با داده‌های غیر ابزاری سروکار دارد. شکل و اندازه مناطق هم‌لرز می‌تواند در تعیین بزرگی زمین‌لرزه، ژرفای کانون زمین‌لرزه و سازوکار کانونی یک زمین‌لرزه کمک کند.
در این صفحه، فهرستی از بازیکنانی که در مسابقات قهرمانی باشگاه‌های جهان ۲۰۰۵ که در ژاپن بین ۱۱ تا ۱۸ دسامبر ۲۰۰۵ برگزار شد، آمده است.
سرمربی: مانوئل ژوزه
سرمربی: ارنان مدفورد
سرمربی: رافائل بنیتز
سرمربی: پائولو آتوئوری
سرمربی: پیر لیتبارسکی
«کمی دعا می‌کنم» (به انگلیسی: I Say a Little Prayer) ترانه‌ای است که توسط برت بکراک و هل دیوید برای دیان وارویک نوشته شده‌است. این آهنگ در دسامبر ۱۹۶۷ در جدول ۱۰۰ تک‌آهنگ‌ برتر پاپ بیلبورد به رتبه‌ی چهارم رسید و توانست در جدول تک‌آهنگ‌های آراندبی (R&B) رتبه‌ی هشتم را به‌دست آورد.
افزایش مزدوج هسته‌دوستی نوعی واکنش آلی است. واکنش‌های افزایشی هسته‌دوستی متداول یا افزایش ۲٬۱-هسته‌دوستی بیشتر با افزایش به ترکیبات کربونیل‌دار سروکار دارند. ترکیبات ساده آلکن به دلیل عدم قطبیت واکنش ۲٬۱ نشان نمی‌دهند، مگر اینکه آلکن با استخلاف‌های ویژه فعال شود. با ترکیبات کربونیل غیراشباع β، α مانند سیکلوهگزنون، می‌توان از ساختارهای رزونانسی چنین استنباط کرد که موقعیت β یک مکان الکترون‌دوست است که می‌تواند با یک هسته‌دوست واکنش دهد. بار منفی در این ساختارها به صورت آنیون آلکوکسید ذخیره می‌شود. چنین افزایش هسته‌دوستی، افزودنی مزدوج هسته‌دوستی یا افزایش هسته‌دوستی-۴٬۱ نامیده می‌شود. مهم‌ترین آلکن‌های فعال، کربونیل‌ها و اکریلونیتریل‌های مزدوج ذکر شده در بالا هستند.
ماروسینو (به لاتین: Marusino) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده‌است.
جنگ ضدهوایی، ضدهوایی یا نیروهای دفاع هوایی، پاسخ فضای نبرد به جنگ هوایی است که توسط ناتو به عنوان «کلیه اقدامات طراحی شده برای بی اثر کردن یا کاهش اثربخشی عملیات هوایی خصمانه» تعریف شده‌است.AAP-6 این شامل سیستم‌های تسلیحاتی مبتنی بر سطح، زیرسطحی (پرتاب از زیردریایی) و سیستم‌های تسلیحاتی مبتنی بر هوا، سیستم‌های حسگر مرتبط، ترتیبات فرماندهی و کنترل، و اقدامات غیرفعال (مانند بالن‌های رگبار) است. ممکن است برای محافظت از نیروهای دریایی، زمینی و هوایی در هر مکانی استفاده شود. با این حال، برای اکثر کشورها، تلاش اصلی دفاع از میهن بوده‌است. ناتو از دفاع هوایی هوابرد به عنوان ضدهوایی و دفاع هوایی دریایی به عنوان جنگ ضدهوایی یاد می‌کند. دفاع موشکی گسترش دفاع هوایی است، همان‌طور که ابتکارات برای انطباق دفاع هوایی با وظیفه رهگیری هر پرتابه در پرواز است.
در برخی کشورها مانند بریتانیا و آلمان در طول جنگ جهانی دوم، اتحاد جماهیر شوروی و ناتو و ایالات متحده مدرن، هواپیماهای پدافند هوایی و پدافند هوایی زمینی تحت فرماندهی و کنترل یکپارچه قرار گرفته‌اند. با این حال، در حالی که پدافند هوایی کلی ممکن است برای دفاع از میهن (از جمله تأسیسات نظامی) باشد؛ نیروهای میدانی، در هر کجا باشند، دفاع خود را در برابر تهدیدات هوایی فراهم می‌کنند.
تا دهه ۱۹۵۰ اسلحه‌هایی که مهمات بالستیک را از ۷٫۶۲ شلیک می‌کردند. میلی‌متر (۳۰ اینچ) تا ۱۵۲٫۴ میلی‌متر (۶ در) سلاح‌های استاندارد بودند. سپس موشک‌های هدایت‌شونده غالب شدند، مگر در کوتاه‌ترین بردها (مانند سیستم‌های تسلیحاتی نزدیک، که معمولاً از توپ‌های خودکار چرخشی یا در سیستم‌های بسیار مدرن، از انطباق‌های سطح به هوای موشک‌های هوا به هوای کوتاه‌برد استفاده می‌کنند. اغلب در یک سیستم با توپ‌های دوار ترکیب می‌شوند).
اصطلاح "دفاع هوایی" احتمالاً برای اولین بار توسط بریتانیا زمانی استفاده شد که دفاع هوایی بریتانیا (ADGB) به عنوان یک فرماندهی نیروی هوایی سلطنتی در سال ۱۹۲۵ ایجاد شد [شواهد از RPPC WW1 نشان می‌دهد که اصطلاح دفاع هوایی تا سال ۱۹۱۶ مورد استفاده قرار می‌گرفت. پشت کارت پستال WW1 با "گروهبان شماره ۱ ضد هوایی دفاع هوایی لندن (SW) 20/1916] مشروح شده‌است. با این حال، ترتیبات در بریتانیا «ضد هوایی» نیز نامیده می‌شد که به اختصار "AA" نامیده می‌شد، اصطلاحی که تا دهه ۱۹۵۰ در استفاده عمومی باقی ماند. پس از جنگ جهانی اول گاهی پیشوند "سبک" یا "سنگین" (LAA یا HAA) برای طبقه بندی یک نوع تفنگ یا واحد قرار می‌گرفت. نام مستعار برای توپ‌های ضد هوایی عبارتند از "AA", "AAA" یا "triple-A" (مخفف‌های "توپخانه ضد هوایی")، "flak" (از آلمانی)، "ack-ack" (از الفبای املای مورد استفاده توسط انگلیسی‌ها برای انتقال صدای "AA");"ack-ack, adj. and n.". OED Online. September 2013. Oxford University Press. (accessed 14 September 2013). و "archie" (اصطلاح بریتانیایی جنگ جهانی اول که احتمالاً توسط آمیاس بورتون ابداع شده‌است، و اعتقاد بر این است که از طریق سپاه پرواز سلطنتی، از جمله جورج رابی کمدین تالار موسیقی "آرچیبالد، قطعاً نه!).
ناتو جنگ ضدهوایی (AAW) را به عنوان «اقداماتی که برای دفاع از نیروی دریایی در برابر حملات تسلیحات هوایی که از هواپیماها، کشتی‌ها، زیردریایی‌ها و سایت‌های مستقر در زمین پرتاب می‌شوند» تعریف می‌کند. در برخی از ارتش‌ها اصطلاح "دفاع هوایی همه تسلیحات" (AAAD) برای دفاع هوایی توسط نیروهای غیر متخصص استفاده می‌شود. اصطلاحات دیگر از اواخر قرن بیستم عبارتند از "دفاع هوایی زمینی" (GBAD) با عبارات مرتبط " دفاع هوایی کوتاه برد " (SHORAD) و سیستم دفاع هوایی قابل حمل انسان (MANPADS). موشک‌های ضدهوایی با نام‌های مختلف موشک سطح به هوا، به اختصار SAM و سلاح هدایت شونده سطح به هوا (SAGW) نامیده می‌شوند. به عنوان مثال می‌توان به RIM-66 Standard , Raytheon Standard Missile 6 یا موشک MBDA Aster اشاره کرد.
اصطلاحات غیر انگلیسی برای دفاع هوایی عبارتند از "Flak" یا "FlaK" آلمانی ("Fliegerabwehrkanone"، «توپ دفاع هوایی»، که به عنوان "Flugabwehrkanone" نیز ذکر شده‌است)، از آنجایی انگلیسی "flak"، و اصطلاح روسی "Protivovozdushnaya oborona" (سیریلیک: Противоровозду́шная) ترجمه تحت اللفظی «دفاع ضدهوایی» که به اختصار PVO نامیده می‌شود. در روسی، سیستم‌های AA را "zenitnye" (یعنی «اشاره به نقطه اوج») می‌گویند (تفنگ، موشک و غیره).). در زبان فرانسوی، پدافند هوایی DCA نامیده می‌شود ("Défense contre les aéronefs" , "aéronef" اصطلاح عمومی برای انواع تهدیدات هوابرد (هواپیما، کشتی هوایی، بالون، موشک، موشک) است.le petit Larousse 2013 p20–p306
حداکثر فاصله ای که یک تفنگ یا موشک می‌تواند با هواپیما درگیر شود، رقم مهمی است. با این حال، تعاریف مختلف زیادی استفاده می‌شود، اما تا زمانی که از یک تعریف استفاده نشود، عملکرد تفنگ‌ها یا موشک‌های مختلف قابل مقایسه نیست. برای اسلحه‌های AA فقط قسمت صعودی مسیر می‌تواند مفید باشد. یک اصطلاح «سقف» است، حداکثر سقف ارتفاعی است که یک پرتابه در صورت شلیک عمودی به آن می‌رسد، به خودی خود عملاً مفید نیست زیرا تعداد کمی از اسلحه‌های AA قادر به شلیک عمودی هستند، و حداکثر مدت زمان فیوز ممکن است بسیار کوتاه باشد، اما به‌طور بالقوه مفید است. استانداردی برای مقایسه سلاح‌های مختلف
بریتانیایی‌ها «سقف مؤثر» را پذیرفتند، یعنی ارتفاعی که در آن یک تفنگ می‌تواند یک سری گلوله را در برابر یک هدف متحرک پرتاب کند. این می‌تواند با حداکثر زمان کارکرد فیوز و همچنین توانایی تفنگ محدود شود. در اواخر دهه ۱۹۳۰، «تعریف بریتانیایی» ارتفاعی بود که در آن یک هدف مستقیماً به نزدیک می‌شد. می‌توان به مدت ۲۰ ثانیه قبل از اینکه اسلحه به ارتفاع ۷۰ درجه برسد، درگیر شد.Hogg WW2 pg 99–100 با این حال، سقف مؤثر برای اسلحه‌های سنگین AA تحت تأثیر عوامل غیربالستیکی قرار گرفت:
ماهیت پدافند هوایی شناسایی هواپیماهای متخاصم و انهدام آن‌ها است. مسئله مهم ضربه زدن به هدفی است که در فضای سه بعدی حرکت می‌کند. یک حمله نه تنها باید با این سه مختصات مطابقت داشته باشد، بلکه باید این کار را در زمانی انجام دهد که هدف در آن موقعیت قرار دارد. این بدان معناست که پرتابه‌ها یا باید برای اصابت به هدف هدایت شوند، یا با در نظر گرفتن سرعت و جهت هدف و پرتابه، موقعیت پیش‌بینی شده هدف را در زمانی که پرتابه به آن می‌رسد هدف قرار دهند.
در طول قرن بیستم، پدافند هوایی یکی از سریع‌ترین حوزه‌های فناوری نظامی بود که به تکامل هواپیماها واکنش نشان می‌داد و از فناوری‌هایی مانند رادار، موشک‌های هدایت‌شونده و محاسبات (در ابتدا محاسبات آنالوگ الکترومکانیکی از دهه ۱۹۳۰ به بعد، همان‌طور که در مورد تجهیزات توضیح داده شد، پاسخ می‌داد. زیر). بهبودهایی در حسگرها، کنترل فنی آتش، تسلیحات و فرماندهی و کنترل انجام شد. در آغاز قرن بیستم، این‌ها یا بسیار ابتدایی بودند یا وجود نداشتند.
در ابتدا حسگرها ابزارهای نوری و صوتی بودند که در طول جنگ جهانی اول توسعه یافتند و تا دهه ۱۹۳۰ ادامه یافتند، اما به سرعت توسط رادار جایگزین شدند، که به نوبه خود با اپترونیک در دهه ۱۹۸۰ تکمیل شد. فرماندهی و کنترل تا اواخر دهه ۱۹۳۰، زمانی که بریتانیا یک سیستم یکپارچهCheckland and Holwell pg. 127 برای ADGB ایجاد کرد که پدافند هوایی زمینی فرماندهی ضدهوایی ارتش بریتانیا را به هم مرتبط می‌کرد، ابتدایی باقی ماند، اگرچه پدافند هوایی مستقر در میدان به ترتیبات کمتر پیچیده متکی بود. ناتو بعداً این ترتیبات را «محیط زمینی دفاع هوایی» نامید که به‌عنوان «شبکه سایت‌های رادار زمینی و مراکز فرماندهی و کنترل در یک صحنه عملیاتی خاص که برای کنترل تاکتیکی عملیات پدافند هوایی استفاده می‌شود» تعریف شد.
قوانین درگیری برای جلوگیری از برخورد پدافند هوایی با هواپیماهای دوستانه یا خنثی ضروری است. استفاده از آن‌ها کمک می‌شود، اما توسط دستگاه‌های الکترونیکی شناسایی دوست یا دشمن (IFF) که در اصل در طول جنگ جهانی دوم معرفی شدند، کنترل نمی‌شود. درحالی که این قوانین در بالاترین مقام منشأ می‌گیرند، قوانین متفاوتی می‌تواند برای انواع مختلف پدافند هوایی که یک منطقه را در یک زمان پوشش می‌دهند اعمال شود. AAAD معمولاً تحت سخت‌ترین قوانین عمل می‌کند.
ناتو این قوانین را دستورهای کنترل سلاح (WCO) می‌نامد که عبارتند از:
تا دهه ۱۹۵۰، اسلحه‌هایی که مهمات بالستیک را شلیک می‌کردند، سلاح استاندارد بودند. سپس موشک‌های هدایت شونده غالب شدند، مگر در کوتاه‌ترین بردها. با این حال، نوع گلوله یا کلاهک و فیوزینگ آن و آرایش هدایت با موشک‌ها، متنوع بوده و هستند. اهداف همیشه به راحتی قابل نابودی نیستند. با این وجود، هواپیماهای آسیب دیده ممکن است مجبور به توقف مأموریت خود شوند و حتی اگر موفق به بازگشت و فرود در قلمرو دوستانه شوند، ممکن است برای روزها یا برای همیشه از عملیات خارج شوند. با نادیده گرفتن سلاح‌های کوچک و مسلسل‌های کوچکتر، اسلحه‌های پدافند هوایی زمینی از نظر کالیبر از ۲۰ تغییر کرده‌اند. میلی‌متر تا حداقل ۱۵۲ میلی‌متر
پدافند هوایی زمینی به چند روش مستقر می‌شود:
پدافند هوایی شامل عناصر دیگری نیز شده‌است، اگرچه پس از جنگ جهانی دوم، بیشتر آن‌ها از کار افتادند:
پدافند هوایی غیرعامل توسط ناتو به عنوان «اقدامات غیرعاملی که برای دفاع فیزیکی و حفاظت از پرسنل، تأسیسات و تجهیزات ضروری به منظور به حداقل رساندن اثربخشی حمله هوایی و/یا موشکی انجام می‌شود» تعریف می‌کند. این یک فعالیت حیاتی توسط نیروهای زمینی باقی می‌ماند و شامل استتار و پنهان سازی برای جلوگیری از شناسایی توسط هواپیماهای شناسایی و حمله می‌شود. اقداماتی مانند استتار ساختمان‌های مهم در جنگ جهانی دوم رایج بود. در طول جنگ سرد باند و تاکسی وی برخی از فرودگاه‌ها به رنگ سبز درآمدند.
در حالی که نیروی دریایی معمولاً مسئول دفاع هوایی خود، حداقل برای کشتی‌ها در دریا هستند، ترتیبات سازمانی برای پدافند هوایی زمینی بین کشورها و در طول زمان متفاوت است.
شدیدترین حالت اتحاد جماهیر شوروی بود، و این مدل هنوز ممکن است در برخی کشورها دنبال شود: این یک سرویس جداگانه بود، همتراز با ارتش، نیروی دریایی یا نیروی هوایی. در اتحاد جماهیر شوروی این "Voyska PVO" نامیده می‌شد و دارای هر دو هواپیمای جنگنده جدا از نیروی هوایی و سیستم‌های زمینی بود. این به دو بازو تقسیم شد، "PVO Strany،" سرویس دفاع هوایی استراتژیک مسئول دفاع هوایی میهن، که در سال ۱۹۴۱ ایجاد شد و در سال ۱۹۵۴ به یک سرویس مستقل تبدیل شد، و "PVO SV،" دفاع هوایی نیروهای زمینی. متعاقباً اینها به ترتیب بخشی از نیروی هوایی و نیروی زمینی شدند.
از سوی دیگر، ارتش ایالات متحده دارای یک شاخه توپخانه دفاع هوایی است که دفاع هوایی زمینی را هم برای میهن و هم برای ارتش در میدان فراهم می‌کند، اما از نظر عملیاتی تحت فرماندهی بخش هوایی نیروی مشترک است. بسیاری از کشورهای دیگر نیز یک شاخه دفاع هوایی در ارتش مستقر می‌کنند. کشورهای دیگر، مانند ژاپن یا اسرائیل، سیستم‌های دفاع هوایی زمینی خود را در نیروی هوایی خود ادغام می‌کنند.
در بریتانیا و برخی از ارتش‌های دیگر، واحد توپخانه هم مسئولیت دفاع هوایی داخلی و هم در خارج از کشور را بر عهده داشته‌است، اگرچه مسئولیت دفاع هوایی جزایر بریتانیا در جنگ جهانی اول با نیروی دریایی سلطنتی تقسیم شده بود. جنگ جهانی دوم هنگ RAF برای محافظت از فرودگاه‌ها در همه جا تشکیل شد و این شامل دفاع هوایی سبک بود. در دهه‌های بعدی جنگ سرد، این شامل پایگاه‌های عملیاتی نیروی هوایی ایالات متحده در بریتانیا بود. با این حال، تمام پدافند هوایی زمینی در سال ۲۰۰۴ از حوزه قضایی نیروی هوایی سلطنتی (RAF) حذف شد. فرماندهی ضدهوایی ارتش بریتانیا در مارس ۱۹۵۵ منحل شد،Beckett 2008, 178. اما در طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ فرماندهی جنگنده RAF موشک‌های دفاع هوایی دوربرد را برای محافظت از مناطق کلیدی در بریتانیا به کار برد. در طول جنگ جهانی دوم، تفنگداران دریایی سلطنتی همچنین واحدهای دفاع هوایی را فراهم کردند. به‌طور رسمی بخشی از سازمان دفاعی پایگاه متحرک نیروی دریایی بود، آنها به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از پدافند هوایی زمینی تحت فرماندهی ارتش به کار گرفته شدند.
واحد اصلی پدافند هوایی معمولاً یک باتری با ۲ تا ۱۲ تفنگ یا پرتاب کننده موشک و عناصر کنترل آتش است. این باتری‌ها، به ویژه با تفنگ، معمولاً در یک منطقه کوچک مستقر می‌شوند، اگرچه باتری‌ها ممکن است تقسیم شوند. این برای برخی از سیستم‌های موشکی معمول است. باتری‌های موشک SHORAD اغلب در سراسر منطقه ای با پرتابگرهای جداگانه چند کیلومتری از هم مستقر می‌شوند. هنگامی که MANPADS توسط متخصصان کار می‌کند، باتری‌ها ممکن است چندین تیم داشته باشند که به‌طور جداگانه در بخش‌های کوچک مستقر شوند. اسلحه‌های پدافند هوایی خودکششی ممکن است به صورت جفت مستقر شوند.
باتری‌ها معمولاً به گردان یا معادل آن دسته‌بندی می‌شوند. در ارتش صحرایی، یک اسلحه سبک یا گردان SHORAD اغلب به یک لشکر مانور اختصاص داده می‌شود. اسلحه‌های سنگین‌تر و موشک‌های دوربرد ممکن است در تیپ‌های پدافند هوایی باشند و تحت فرماندهی سپاه یا بالاتر باشند. پدافند هوایی میهن ممکن است ساختار نظامی کاملی داشته باشد. برای مثال، فرماندهی ضدهوایی بریتانیا، که توسط یک ژنرال کامل ارتش بریتانیا فرماندهی می‌شود، بخشی از ADGB بود. در اوج خود در سال‌های ۱۹۴۱–۱۹۴۲، شامل سه سپاه AA با ۱۲ لشکر AA بین آنها بود.
استفاده از بالن توسط ارتش ایالات متحده در طول جنگ داخلی آمریکا، کنفدراسیون‌ها را وادار کرد تا روش‌های مبارزه با آنها را توسعه دهند. اینها شامل استفاده از توپخانه، سلاح‌های سبک و خرابکاران بود. آنها ناموفق بودند و سیاست داخلی باعث شد که سپاه بالون ارتش ایالات متحده در اواسط جنگ منحل شود. کنفدراسیون‌ها با بالن‌ها نیز آزمایش کردند.Spring 2007 issue of the American Association of Aviation Historians Journal
ترکها اولین عملیات ضدهوایی تاریخ را در طول جنگ ایتالیا و ترکیه انجام دادند. اگرچه فاقد سلاح‌های ضدهوایی بودند، اما اولین کسانی بودند که یک هواپیما را با شلیک تفنگ ساقط کردند. اولین هواپیمایی که در یک جنگ سقوط کرد، هواپیمای ستوان پیرو مانزینی بود که در ۲۵ اوت ۱۹۱۲ سرنگون شد.James D. Crabtree: On air defense, , Greenwood Publishing Group, page 9
اولین استفاده شناخته شده از سلاح‌هایی که به‌طور خاص برای نقش ضدهوایی ساخته شده بودند، در طول جنگ فرانسه و پروس در سال ۱۸۷۰ رخ داد. پس از فاجعه سدان، پاریس محاصره شد و نیروهای فرانسوی در خارج از شهر تلاشی را برای برقراری ارتباط از طریق بالون آغاز کردند. گوستاو کروپ یک تفنگ ۱ پوندی (۳۷ میلی‌متری) اصلاح شده - "Ballonabwehrkanone" (توپ دفاعی بالن) یا "BaK" - را در بالای یک کالسکه اسب سوار کرد تا بتواند این بالون‌ها را ساقط کند.Essential Militaria: Facts, Legends, and Curiosities About Warfare Through the Ages, Nicholas Hobbs, Atlantic Monthly Press 2004, در اوایل قرن بیستم، بالون یا کشتی هوایی، تفنگ‌ها برای استفاده زمینی و دریایی توجهات را به خود جلب کردند. انواع مختلفی از مهمات پیشنهاد شد، مواد منفجره قوی، آتش زا، زنجیر گلوله، گلوله میله ای و ترکش. نیاز به نوعی ردیاب یا دنباله دود بیان شد. گزینه‌های Fuzing نیز مورد بررسی قرار گرفتند، هر دو نوع ضربه و زمان. پایه‌ها معمولاً از نوع پایه‌ای بودند، اما می‌توانستند روی سکوهای صحرایی باشند. آزمایش‌هایی در بیشتر کشورهای اروپایی در حال انجام بود، اما فقط کروپ، ارهارت، ویکرز ماکسیم و اشنایدر اطلاعاتی را تا سال ۱۹۱۰ منتشر کرده بودند. طرح‌های کروپ شامل اقتباس‌هایی از ۶۵ طرح آنها بود میلی‌متر ۹ پوندی، ۷۵ میلی‌متر ۱۲ پوندی و حتی ۱۰۵ تفنگ میلی‌متری ارهارت نیز ۱۲ پوندی داشت، در حالی که ویکرز ماکسیم یک ۳ پوندی و اشنایدر یک ۴۷ پوندی پیشنهاد کردند. میلی‌متر تفنگ بالون فرانسوی در سال ۱۹۱۰ ظاهر شد، این تفنگ ۱۱ پوندی بود اما بر روی یک وسیله نقلیه نصب شده بود و وزن کل بدون خدمه آن ۲ تن بود. با این حال، از آنجایی که بالون‌ها آهسته حرکت می‌کردند، مناظر ساده بودند. اما چالش‌های هواپیماهای با سرعت بیشتر شناخته شد.Bethel pg 56–80
تا سال ۱۹۱۳، تنها فرانسه و آلمان تفنگ‌های صحرایی مناسب برای درگیری با بالن‌ها و هواپیماها و مسائل مربوط به سازماندهی نظامی را توسعه دادند. نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا به زودی اسلحه‌های AA ۳ اینچی QF و QF 4 اینچی AA را معرفی کرد و همچنین دارای "پوم پوم" سریع شلیک سریع ۱ پوندی ویکرز بود که می‌توانست در نصب‌های مختلف استفاده شود.
اولین توپ ضدهوایی ایالات متحده یک طرح مفهومی ۱ پوندی توسط Admiral Twining در سال ۱۹۱۱ برای مقابله با تهدید کشتی‌های هوایی بود که در نهایت به عنوان پایه ای برای اولین توپ ضدهوایی عملیاتی نیروی دریایی ایالات متحده مورد استفاده قرار گرفت: ۳"/۲۳. اسلحه کالیبر.
در ۳۰ سپتامبر ۱۹۱۵، نیروهای ارتش صربستان سه هواپیمای دشمن را در حال نزدیک شدن به کراگویواچ مشاهده کردند. سربازان با تفنگ‌های ساچمه ای و مسلسل به آنها شلیک کردند، اما نتوانستند از پرتاب ۴۵ بمب بر فراز شهر، حمله به تأسیسات نظامی، ایستگاه راه‌آهن و بسیاری از اهداف دیگر، عمدتاً غیرنظامی، در شهر جلوگیری کنند. در حین بمباران، رادوجه لیوتواک، سرباز، توپ خود را به سمت هواپیمای دشمن شلیک کرد و یکی از آنها را با موفقیت سرنگون کرد. در شهر سقوط کرد و هر دو خلبان بر اثر جراحات جان باختند. توپ مورد استفاده Ljutovac به عنوان یک توپ ضدهوایی طراحی نشده بود. این یک توپ ترکی کمی تغییر یافته بود که در طول جنگ اول بالکان در سال ۱۹۱۲ تصرف شد. این اولین مورد در تاریخ ارتش بود که یک هواپیمای نظامی با آتش زمین به هوا سرنگون شد.
انگلیسی‌ها چند هفته قبل از شروع جنگ جهانی اول نیاز به قابلیت ضدهوایی را تشخیص دادند. در ۸ ژوئیه ۱۹۱۴، "نیویورک تایمز" گزارش داد که دولت بریتانیا تصمیم گرفته‌است «سواحل جزایر بریتانیا» را با یک سری برج، که هر کدام مجهز به دو اسلحه سریع شلیک با طراحی خاص هستند، پر کند، در حالی که «یک دایره کامل از برج‌ها» قرار بود در اطراف «تأسیسات دریایی» و «در نقاط آسیب‌پذیر دیگر» ساخته شوند. تا دسامبر ۱۹۱۴، ذخیره داوطلبان نیروی دریایی سلطنتی (RNVR) اسلحه‌های AA و نورافکن‌های مونتاژ شده از منابع مختلف در حدود ۹ بندر را در اختیار داشت. توپخانه پادگان سلطنتی (RGA) مسئولیت دفاع AA در میدان را با استفاده از بخش‌های موتوردار دو تفنگی به عهده گرفت. اولین آنها به‌طور رسمی در نوامبر ۱۹۱۴ تشکیل شدند. آنها در ابتدا از QF 1-pounder "pom-pom" (a 37) استفاده کردند نسخه میلی‌متری تفنگ ماکسیم).
همه ارتش‌ها به زودی اسلحه‌های AA را اغلب بر اساس قطعات میدانی کوچکتر خود، به ویژه ۷۵ فرانسوی، مستقر کردند. میلی‌متر و روسی ۷۶٫۲ میلی‌متر، معمولاً به سادگی بر روی نوعی خاکریز قرار می‌گیرد تا پوزه را به سمت آسمان هدایت کند. ارتش بریتانیا از ۱۳ پوندی استفاده کرد و به سرعت پایه‌های جدید مناسب برای استفاده AA تولید کرد، QF 6 13 pdr. cwt Mk III در سال ۱۹۱۵ منتشر شد. در تمام طول جنگ در خدمت باقی ماند، اما اسلحه‌های 18 pdr برای گرفتن گلوله 13 pdr با یک فشنگ بزرگتر که 13-pr QF ۹ را تولید می‌کرد، قرار گرفتند. cwt و اینها بسیار رضایت بخش تر بودند. با این حال، به‌طور کلی، این راه حل‌های موردی تا حد زیادی بی فایده بودند. با تجربه اندک در این نقش، هیچ وسیله ای برای اندازه‌گیری هدف، برد، ارتفاع یا سرعت دشواری مشاهده ترکیدگی پوسته آنها نسبت به توپچی‌های هدف، ثابت نشد که نمی‌تواند فیوز خود را به درستی تنظیم کند و اکثر گلوله‌ها در زیر اهداف خود منفجر می‌شوند. استثنای این قاعده، اسلحه‌هایی بود که از بادکنک‌های لکه‌گیر محافظت می‌کردند، در این صورت می‌توان ارتفاع را با دقت از طول کابل نگهدارنده بالون اندازه‌گیری کرد.
اولین مسئله مهمات بود. قبل از جنگ مشخص شد که مهمات باید در هوا منفجر شود. هم از مواد منفجره قوی (HE) و هم ترکش استفاده شد، عمدتاً اولی. فیوزهای Airburst یا شعله‌ور (بر اساس یک فیوز در حال سوختن) یا مکانیکی (ساعت گرد) بودند. فیوزهای آتش زا برای استفاده ضدهوایی مناسب نبودند. طول فیوز بر اساس زمان پرواز تعیین شد، اما میزان سوختن باروت تحت تأثیر ارتفاع قرار گرفت. پوم پوم‌های بریتانیایی فقط مهمات ذوب شده تماسی داشتند. زپلین‌ها که بالون‌های پر از هیدروژن بودند، هدف گلوله‌های آتش‌زا بودند و بریتانیایی‌ها این بالون‌ها را با فیوزهای انفجاری هوا، هر دو پرتاب ترکش به سمت جلو «دیگ آتش‌زا» و پرتاب پایه جریان آتش‌زا معرفی کردند. بریتانیایی‌ها همچنین ردیاب‌هایی را برای استفاده در شب روی پوسته‌های خود نصب کردند. گلوله‌های دود نیز برای برخی از اسلحه‌های AA موجود بود، این انفجارها به عنوان اهداف در طول آموزش استفاده می‌شدند.The Ministry of Munitions pg 40–41
حملات هوایی آلمان به جزایر بریتانیا در سال ۱۹۱۵ افزایش یافت و تلاش‌های AA تا حدودی بی‌اثر تلقی شد، بنابراین یک کارشناس توپخانه نیروی دریایی سلطنتی، دریاسالار پرسی اسکات، برای بهبود، به‌ویژه دفاع یکپارچه AA برای لندن منصوب شد. پدافند هوایی با اسلحه‌های RNVR AA بیشتر، ۷۵ گسترش یافت میلی‌متر و ۳ اینچ، پوم پوم‌ها بی اثر هستند. نیروی دریایی ۳ اینچی نیز توسط ارتش به کار گرفته شد، QF ۳ اینچی 20 cwt (۷۶ میلی‌متر)، یک نصب میدانی جدید در سال ۱۹۱۶ معرفی شد. از آنجایی که بیشتر حملات در شب بود، نورافکن‌ها به زودی مورد استفاده قرار گرفتند و روش‌های صوتی تشخیص و مکان‌یابی توسعه یافت. تا دسامبر ۱۹۱۶، ۱۸۳ بخش AA در دفاع از بریتانیا (بیشتر با ۳ اینچ)، ۷۴ با BEF در فرانسه و ۱۰ بخش در خاورمیانه وجود داشت.
توپخانه AA تجارت دشواری بود. مشکل هدف‌گیری موفقیت‌آمیز یک پوسته برای ترکیدن در نزدیکی موقعیت هدف در آینده بود، با عوامل مختلفی که بر مسیر پیش‌بینی شده پوسته‌ها تأثیر می‌گذاشتند. به این حالت، تفنگ انحرافی می‌گفتند، که در آن زوایای «خاموش» برای برد و ارتفاع بر روی دوربین تنظیم می‌شد و با حرکت هدف به‌روزرسانی می‌شد. در این روش زمانی که دید روی هدف قرار می‌گرفت، لوله به سمت موقعیت آینده هدف نشانه می‌رفت. محدوده و ارتفاع هدف طول فیوز را تعیین می‌کند. با بهبود عملکرد هواپیما، مشکلات افزایش یافت.
بریتانیایی‌ها ابتدا با اندازه‌گیری برد سر و کار داشتند، زمانی که متوجه شدند برد کلید ایجاد یک تنظیم بهتر فیوز است. این منجر به Height/Range Finder (HRF) شد که اولین مدل Barr & Stroud UB2 بود، یک مسافت‌یاب تصادفی نوری ۲ متری که روی سه‌پایه نصب شده بود. فاصله تا هدف و زاویه ارتفاع را اندازه‌گیری می‌کرد که با هم ارتفاع هواپیما را نشان می‌داد. اینها ابزارهای پیچیده‌ای بودند و روش‌های مختلف دیگری نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. HRF به زودی با نشانگر ارتفاع/فیوز (HFI) ملحق شد، این نشانگر با زوایای ارتفاع و خطوط ارتفاع که با منحنی‌های طول فیوز پوشانده شده بودند، مشخص شد، با استفاده از ارتفاع گزارش شده توسط اپراتور HRF، طول فیوز لازم قابل خواندن بود.
با این حال، مشکل تنظیمات انحراف - «هدف خاموش» - مستلزم دانستن میزان تغییر در موقعیت هدف بود. هم فرانسه و هم بریتانیا دستگاه‌های تاکی متری را برای ردیابی اهداف و تولید زوایای انحراف عمودی و افقی معرفی کردند. سیستم Brocq فرانسوی الکتریکی بود. اپراتور وارد محدوده هدف شده و اسلحه‌ها را نمایش می‌دهد. با ۷۵ آنها استفاده شد میلی‌متر کارگردان بریتانیایی اسلحه ویلسون-دالبی از یک جفت ردیاب و سرعت‌سنجی مکانیکی استفاده کرد. اپراتور طول فیوز را وارد کرد و زوایای انحراف از ابزار خوانده شد. The Ministry of Munitions pg 11
با شروع جنگ جهانی اول، سال ۷۷ میلی‌متر به سلاح استاندارد آلمانی تبدیل شده بود و روی یک تراورس بزرگ که به راحتی می‌توان آن را روی یک واگن حمل کرد، سوار شد. کروپ ۷۵ اسلحه‌های میلی‌متری با یک سیستم دید نوری عرضه شدند که قابلیت‌های آنها را بهبود بخشید. ارتش آلمان همچنین یک توپ گردان اقتباس کرد که برای پروازهای متفقین به عنوان " پیاز شعله ور " از پوسته‌های در حال پرواز شناخته شد. این تفنگ دارای پنج لوله بود که به سرعت یک سری ۳۷ تایی را پرتاب کرد گلوله‌های توپخانه میلی‌متری
با شروع استفاده از هواپیماها علیه اهداف زمینی در میدان نبرد، اسلحه‌های AA نمی‌توانستند با سرعت کافی از اهداف نزدیک عبور کنند و از آنجایی که نسبتاً کم بودند، همیشه در مکان مناسب قرار نداشتند (و اغلب در میان سربازان دیگر محبوبیت نداشتند)، بنابراین تغییر کردند. موقعیت‌های مکرر به زودی نیروها سلاح‌های مختلفی را که بر پایه مسلسل نصب شده بودند، اضافه کردند. این سلاح‌های کوتاه‌برد مرگبارتر بودند و گمان می‌رود که «بارون سرخ» توسط یک مسلسل ضدهوایی ویکرز سرنگون شده باشد. هنگامی که جنگ به پایان رسید، واضح بود که افزایش قابلیت‌های هواپیماها به ابزارهای بهتری برای دستیابی به اهداف و هدف‌گیری آنها نیاز دارد. با این وجود، الگویی تعیین شده بود: جنگ ضدهوایی از سلاح‌های سنگین برای حمله به اهداف در ارتفاع بالا و سلاح‌های سبک‌تر برای استفاده در هنگام رسیدن هواپیما به ارتفاعات پایین‌تر استفاده می‌کرد.
جنگ جهانی اول نشان داد که هواپیماها می‌توانند بخش مهمی از میدان نبرد باشند، اما در برخی کشورها این چشم‌انداز حمله هوایی استراتژیک بود که موضوع اصلی بود و هم تهدید و هم فرصت بود. تجربه چهار سال حملات هوایی به لندن توسط بمب‌افکن‌های زپلین و گوتا جی وی به‌ویژه بر بریتانیا تأثیر گذاشته بود و اگر نگوییم یکی از محرک‌های اصلی برای تشکیل نیروی هوایی مستقل بود. با بهبود قابلیت‌های هواپیماها و موتورهای آن‌ها، مشخص بود که نقش آن‌ها در جنگ‌های آینده با افزایش برد و بار تسلیحاتی، حیاتی تر خواهد بود. با این حال، در سال‌های بلافاصله پس از جنگ جهانی اول، دورنمای یک جنگ بزرگ دیگر، به‌ویژه در اروپا، جایی که توانمندترین کشورها از نظر نظامی بودند، و بودجه کمی در دسترس بود، دور به نظر می‌رسید.
چهار سال جنگ شاهد ایجاد یک شاخه جدید و فنی از فعالیت‌های نظامی بود. پدافند هوایی پیشرفت‌های عظیمی داشته‌است، البته از نقطه شروع بسیار پایین. با این حال، جدید بود و اغلب فاقد «دوستان» اثرگذار در رقابت برای سهمی از بودجه دفاعی محدود بود. از کار افتادن به این معنی بود که اکثر اسلحه‌های AA از خدمت خارج شدند و فقط مدرن‌ترین آنها باقی ماند.
با این حال، درس‌هایی برای آموختن وجود داشت. به‌ویژه بریتانیایی‌ها که در بیشتر سالن‌ها در نور روز اسلحه‌های AA داشتند و از آن‌ها در برابر حملات شبانه در خانه استفاده می‌کردند. علاوه بر این، آنها همچنین در طول جنگ یک بخش آزمایشی ضدهوایی تشکیل داده بودند و مقادیر زیادی داده را جمع‌آوری کردند که مورد تجزیه و تحلیل گسترده قرار گرفت. در نتیجه، آنها در ۱۹۲۴–۱۹۲۵ "کتاب درسی دو جلدی توپخانه ضدهوایی" را منتشر کردند. این شامل پنج توصیه کلیدی برای تجهیزات HAA بود:
دو فرض اساس رویکرد بریتانیا به آتش HAA بود. اول، شلیک هدف‌دار روش اولیه بود و این با پیش‌بینی داده‌های اسلحه از ردیابی بصری هدف و داشتن ارتفاع آن فعال شد. دوم، اینکه هدف مسیر، سرعت و ارتفاع ثابتی را حفظ کند. این HAA قرار بود با اهدافی تا ارتفاع ۲۴۰۰۰ فوتی درگیر شود. فیوزهای مکانیکی، بر خلاف آتش‌سوزی، نیاز به فیوزهای زمانی داشتند، زیرا سرعت سوختن پودر با ارتفاع متفاوت بود، بنابراین طول فیوز تابع ساده ای از زمان پرواز نیست. آتش خودکار نرخ ثابت آتش را تضمین می‌کرد که پیش‌بینی اینکه هر پوسته باید به‌طور جداگانه به کجا هدف قرار گیرد را آسان‌تر می‌کرد.
در سال ۱۹۲۵، انگلیسی‌ها ابزار جدیدی را که توسط ویکرز توسعه داده شده بود، اتخاذ کردند. این یک کامپیوتر آنالوگ مکانیکی Predictor AA No 1 بود. با توجه به ارتفاع هدف، اپراتورهای آن هدف را ردیابی کردند و پیش‌بینی کننده بلبرینگ، ارتفاع ربع و تنظیم فیوز را تولید کرد. اینها به صورت الکتریکی به اسلحه‌ها منتقل می‌شدند، جایی که بر روی صفحه‌های تکرار کننده به لایه‌هایی که «اشاره گرها» (داده‌های هدف و داده‌های واقعی اسلحه) برای قرار دادن اسلحه‌ها مطابقت داشتند، نمایش داده می‌شدند. این سیستم از شماره‌های برقی تکرارکننده بر اساس ترتیبات معرفی شده توسط توپخانه ساحلی بریتانیا در دهه ۱۸۸۰ ساخته شد و توپخانه ساحلی پیش‌زمینه بسیاری از افسران AA بود. سیستم‌های مشابهی در کشورهای دیگر مورد استفاده قرار گرفت و به عنوان مثال دستگاه اسپری بعدی، با نام M3A3 در ایالات متحده، نیز توسط بریتانیا به‌عنوان Predictor AA No 2 مورد استفاده قرار گرفت. اندازه یاب‌های ارتفاع نیز در حال افزایش بود، در بریتانیا، بار و استرود UB 2 جنگ جهانی اول (پایه نوری ۷ فوت) با UB 7 (پایه نوری ۹ فوت) و UB 10 (پایه نوری ۱۸ فوت) جایگزین شد. فقط در سایت‌های AA استاتیک استفاده می‌شود). Goertz در آلمان و Levallois در فرانسه سازهای ۵ متری تولید کردند. با این حال، در بیشتر کشورها تلاش اصلی در اسلحه‌های HAA تا اواسط دهه ۱۹۳۰ بهبود اسلحه‌های موجود بود، اگرچه طرح‌های جدید مختلف روی تخته‌های طراحی وجود داشت.
از اوایل دهه ۱۹۳۰، هشت کشور رادار توسعه دادند. این پیشرفت‌ها در اواخر دهه ۱۹۳۰ به اندازه کافی پیشرفت کردند تا کار توسعه روی دستگاه‌های صوتی مکان‌یابی صدا به‌طور کلی متوقف شود، اگرچه تجهیزات حفظ شدند. علاوه بر این، در بریتانیا، سپاه ناظر داوطلب که در سال ۱۹۲۵ تشکیل شد، شبکه ای از پست‌های دیده‌بانی را برای گزارش پرواز هواپیماهای متخاصم بر فراز بریتانیا فراهم کرد. در ابتدا از رادار برای نظارت بر فضای هوایی برای شناسایی هواپیماهای متخاصم استفاده می‌شد. با این حال، رادار Würzburg آلمان قادر به ارائه داده‌های مناسب برای کنترل اسلحه‌های AA بود و رادار بریتانیایی AA No 1 Mk 1 GL برای استفاده در موقعیت‌های اسلحه AA طراحی شده بود.
معاهده ورسای از داشتن تسلیحات AA آلمان جلوگیری کرد و برای مثال، طراحان Krupps به Bofors در سوئد پیوستند. برخی از اسلحه‌های جنگ جهانی اول حفظ شدند و برخی از آموزش‌های پنهانی AA در اواخر دهه ۱۹۲۰ آغاز شد. آلمان ۸٫۸ را معرفی کرد cm FlaK 18 در سال ۱۹۳۳، مدل‌های ۳۶ و ۳۷ با پیشرفت‌های مختلف دنبال شدند، اما عملکرد بالستیک بدون تغییر بود. در اواخر دهه ۱۹۳۰، 10.5 cm FlaK ۳۸ ظاهر شد و به زودی ۳۹ ظاهر شد. این در درجه اول برای سایت‌های استاتیک طراحی شده بود اما دارای یک نصب موبایل بود و واحد دارای ۲۲۰ بود. V 24 ژنراتورهای کیلووات در سال ۱۹۳۸ طراحی در ۱۲٫۸ آغاز شد سانتی‌متر FlaK.
اتحاد جماهیر شوروی ۷۶ جدید را معرفی کرد mm "M1931" در اوایل دهه ۱۹۳۰ و یک ۸۵ میلی‌متر "M1938" در اواخر دهه.Hogg Allied WW2 pg 127–130
بریتانیا در سال ۱۹۱۸ یک تفنگ جدید HAA 3.6 اینچی را با موفقیت آزمایش کرد. در سال ۱۹۲۸ ۳٫۷ اینچ راه حل ترجیحی شد، اما ۶ سال طول کشید تا بودجه به دست آید. تولید QF 3.7 اینچی (۹۴ میلی‌متر) در سال ۱۹۳۷ آغاز شد. این تفنگ در کالسکه‌های متحرک با ارتش صحرایی و اسلحه‌های قابل حمل بر روی پایه‌های ثابت برای موقعیت‌های ثابت استفاده می‌شد. در همان زمان نیروی دریایی سلطنتی یک ۴٫۵ اینچی جدید (۱۱۴) را به کار گرفت میلی‌متر) تفنگ در یک برجک دوقلو، که ارتش آن را در پایه‌های تک تفنگی ساده برای موقعیت‌های ثابت، بیشتر در اطراف بنادری که مهمات دریایی در دسترس بود، به کار برد. عملکرد اسلحه‌های جدید توسط فیوز استاندارد شماره ۱۹۹ آنها با مدت زمان ۳۰ ثانیه محدود می‌شد، اگرچه فیوز مکانیکی جدید با زمان ۴۳ ثانیه در حال آماده‌سازی بود. در سال ۱۹۳۹ یک دستگاه فیوز تنظیم کننده برای حذف تنظیم دستی فیوز معرفی شد.Hogg Allied WW2 pg 97–107
ایالات متحده جنگ جهانی اول را با دو تفنگ AA 3 اینچی پایان داد و در طول دوره بین جنگ پیشرفت‌هایی ایجاد شد. با این حال، در سال ۱۹۲۴ کار بر روی ۱۰۵ جدید آغاز شد تفنگ AA با نصب استاتیک میلی‌متری، اما تنها تعداد کمی از آنها تا اواسط دهه ۱۹۳۰ تولید شد، زیرا در این زمان کار بر روی ۹۰ آغاز شده بود. تفنگ میلی‌متری AA، با کالسکه‌های متحرک و پایه‌های ثابت قادر به درگیری با اهداف هوایی، دریایی و زمینی است. نسخه M1 در سال ۱۹۴۰ تأیید شد. در طول دهه ۱۹۲۰ کارهایی روی یک ۴٫۷ اینچی انجام شد که از بین رفت، اما در سال ۱۹۳۷ احیا شد و منجر به تولید یک تفنگ جدید در سال 1944.Hogg Allied WW2 pg 114–119
در حالی که HAA و دستیابی به هدف و کنترل آتش مرتبط با آن، تمرکز اصلی تلاش‌های AA بود، اهداف سطح پایین برد نزدیک باقی ماندند و تا اواسط دهه ۱۹۳۰ به یک مسئله تبدیل شدند.
تا این زمان انگلیسی‌ها با اصرار RAF به استفاده از مسلسل‌های جنگ جهانی اول ادامه دادند و دوپایه MG را برای AAAD معرفی کردند. ارتش از در نظر گرفتن چیزی بزرگتر از ۰٫۵۰ اینچ منع شده بود. با این حال، در سال ۱۹۳۵ کارآزمایی‌های آنها نشان داد که حداقل راند مؤثر ۲ ضربه‌ای است پوند HE پوسته. سال بعد آنها تصمیم گرفتند Bofors 40 را به کار گیرندمیلی‌متر و یک بشکه دوقلو Vickers 2-pdr (40 میلی‌متر) روی یک پایه دریایی اصلاح‌شده. Bofors هوا خنک برای استفاده از زمین بسیار برتر بود، بسیار سبک‌تر از پمپ پوم با آب خنک بود و تولید بریتانیا از Bofors 40. میلی‌متر مجوز داشت. Predictor AA No 3 که به‌طور رسمی Kerrison Predictor شناخته می‌شد، همراه با آن معرفی شد.Hogg Allied WW2 pg 108–110
40 mm Bofors در سال ۱۹۳۱ در دسترس بود. در اواخر دهه ۱۹۲۰، نیروی دریایی سوئد دستور توسعه یک ۴۰ را صادر کرد میلی‌متر ضدهوایی نیروی دریایی از شرکت بوفورس. سبک، پرتاب کننده سریع و قابل اعتماد بود و به زودی نسخه متحرک آن بر روی کالسکه چهار چرخ ساخته شد. آن که به سادگی به عنوان 40 میلی‌متر شناخته می‌شود، درست قبل از جنگ جهانی دوم توسط ۱۷ کشور مختلف مورد استفاده قرار گرفت و هنوز در برخی از کاربردها مانند ناوچه‌های گارد ساحلی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
Rheinmetall در آلمان یک ۲۰ اتوماتیک تولید کرد میلی‌متر در دهه ۱۹۲۰ و اورلیکن در سوئیس حق ثبت اختراع ۲۰ اتوماتیک را به دست آورده بود. تفنگ میلی‌متری طراحی شده در آلمان در طول جنگ جهانی اول. آلمان آتش سریع 2 را معرفی کردcm FlaK 30 و بعداً در این دهه توسط Mauser-Werke دوباره طراحی شد و به شماره ۲ تبدیل شد. سانتی‌متر FlaK 38. با این وجود، در حالی که ۲۰ میلی‌متر بهتر از مسلسل بود و نصب آن بر روی یک تریلر بسیار کوچک حرکت آن را آسان می‌کرد و کارایی آن محدود بود؛ بنابراین آلمان ۳٫۷ را اضافه کرد سانتی‌متر. اولی، 3.7 cm FlaK ۱۸ که توسط راین متال در اوایل دهه ۱۹۳۰ ساخته شد، اساساً یک ۲ بزرگ شده بود. سانتی‌متر FlaK 30. در سال ۱۹۳۵ معرفی شد و تولید آن سال بعد متوقف شد. یک تفنگ بازطراحی شده ۳٫۷ سانتی‌متر FlaK 36 در سال ۱۹۳۸ وارد خدمت شد، همچنین دارای یک کالسکه دو چرخ بود. با این حال، در اواسط دهه ۱۹۳۰، Luftwaffe متوجه شد که هنوز شکاف پوششی بین ۳٫۷ وجود دارد. سانتی‌متر و ۸٫۸ تفنگ‌های سانتی‌متری آنها توسعه ۵ را آغاز کردند تفنگ سانتی‌متری روی کالسکه چهار چرخ.
پس از جنگ جهانی اول، ارتش ایالات متحده شروع به توسعه یک ۳۷ خودکار دو منظوره (AA/زمینی) کرد توپ میلی‌متری، طراحی شده توسط جان ام. براونینگ. این توپ در سال ۱۹۲۷ به عنوان توپ T9 AA استاندارد شد، اما آزمایشها به سرعت نشان داد که در نقش زمینی بی‌ارزش است. با این حال، در حالی که پوسته کمی سبک بود (خیلی کمتر از ۲ پوند) سقف مؤثر خوبی داشت و ۱۲۵ گلوله در دقیقه شلیک می‌کرد. یک کالسکه AA توسعه یافت و در سال ۱۹۳۹ وارد خدمت شد. براونینگ ۳۷ میلی‌متر مستعد گیر کردن بود و در نهایت در واحدهای AA توسط Bofors 40 mm جایگزین شد. Bofors توجه نیروی دریایی ایالات متحده را به خود جلب کرده بود، اما هیچ‌کدام قبل از سال ۱۹۳۹ خریداری نشدندHogg Allied WW2 pg 115–117 همچنین، در سال ۱۹۳۱ ارتش ایالات متحده بر روی یک دستگاه ضدهوایی متحرک در پشت یک کامیون سنگین با چهار مسلسل کالیبر ۳۰ آب خنک و یک مدیر نوری کار کرد. ثابت شد که ناموفق بود و رها شد.
اتحاد جماهیر شوروی نیز از اسلحه دفاع هوایی خودکار ۳۷ میلی‌متری(61-K) 37 mm M1939 استفاده می‌کرد، که به نظر می‌رسید از Bofors 40 میلی‌متری کپی شده‌است یک بوفورس ۲۵ میلی‌متر، اساساً 40 mm کوچک شده‌است، همچنین به عنوان تفنگ 25 میلی‌متری خودکار پدافند هوایی(72-K) M1939 کپی شد.Hogg Allied WW2 pg 131
در طول دهه ۱۹۳۰ موشک‌های سوخت جامد در شوروی و بریتانیا در دست توسعه بودند. در بریتانیا علاقه به آتش ضدهوایی بود، به سرعت مشخص شد که برای دقت به راهنمایی نیاز است. با این حال، راکت‌ها، یا به اصطلاح «پرتابه‌های بدون چرخش» می‌توانند برای رگبارهای ضدهوایی استفاده شوند. یک موشک ۲ اینچی با استفاده از HE یا کلاهک‌های مانع سیمی ابتدا برای مقابله با حملات بمباران سطح پایین یا غواصی به اهداف کوچکتر مانند میدان‌های هوایی معرفی شد. ۳ اینچی در پایان دوره بین جنگ در حال توسعه بود.
جنگ جهانی اول جنگی بود که در آن جنگ هوایی شکوفا شد، اما به حدی بالغ نشده بود که تهدیدی واقعی برای نیروهای دریایی باشد. فرض غالب این بود که چند اسلحه دریایی با کالیبر نسبتاً کوچک می‌توانند هواپیماهای دشمن را فراتر از بردی که ممکن است انتظار آسیب وجود داشته باشد، نگه دارند. در سال ۱۹۳۹، پهپادهای کنترل‌شونده رادیویی به تعداد زیادی در دسترس نیروی دریایی ایالات متحده قرار گرفتند که امکان آزمایش واقعی تری از مجموعه‌های ضدهوایی موجود در برابر اهداف واقعی پرواز و مانور را فراهم کرد.Friedman, Norman Naval Anti-Aircraft Guns and Gunnery Location 242 نتایج به میزان غیرمنتظره ای هشیار کننده بود. ایالات متحده هنوز از اثرات رکود بزرگ بیرون می‌آمد و بودجه برای ارتش بسیار اندک بود به حدی که ۵۰٪ پوسته‌های مورد استفاده هنوز پودر ذوب شده بودند. نیروی دریایی ایالات متحده متوجه شد که بخش قابل توجهی از گلوله‌های آن از نوع انفجاری یا انفجاری درجه پایین (انفجار ناقص مواد منفجره موجود در پوسته) است. تقریباً همه کشورهای بزرگی که در جنگ جهانی دوم شرکت داشتند، در توسعه هواپیما سرمایه‌گذاری کردند. هزینه تحقیق و توسعه هواپیما ناچیز بود و نتایج آن می‌توانست بزرگ باشد.Friedman, Norman Naval Anti-Aircraft Guns and Gunnery Location 266 جهش عملکرد هواپیماهای در حال تکامل آنقدر سریع بود که سیستم کنترل آتش HAC بریتانیا منسوخ شده بود و طراحی جانشینی برای تشکیلات بریتانیا بسیار دشوار بود.Friedman, Norman Naval Anti-Aircraft Guns and Gunnery Location 271 الکترونیک به عنوان عاملی برای سیستم‌های ضدهوایی مؤثر عمل می‌کند و هم ایالات متحده و هم بریتانیای کبیر صنعت الکترونیک رو به رشدی داشتند. در سال ۱۹۳۹ پهپادهای رادیویی کنترل شده برای آزمایش سیستم‌های موجود در سرویس بریتانیا و آمریکا در دسترس قرار گرفتند. نتایج با هر معیاری ناامید کننده بود. پهپادهای مانور سطح بالا عملاً در برابر سیستم‌های AA کشتی مصون بودند. پهپادهای آمریکایی می‌توانند بمباران غواصی را شبیه‌سازی کنند که نشان دهنده نیاز شدید به توپ‌های خودکار است. ژاپن در سال ۱۹۴۰ گلایدرهای برقی را به عنوان هواپیماهای بدون سرنشین معرفی کرد اما ظاهراً قادر به شیرجه زدن بمب نبود.Friedman, Norman Naval Anti-Aircraft Guns and Gunnery Location 1617 هیچ مدرکی مبنی بر استفاده از قدرت‌های دیگر از پهپادها در این برنامه وجود ندارد. ممکن است باعث دست کم گرفتن تهدید و دید متورم از سیستم‌های AA آنها شده باشد.Friedman, Norman Naval Anti-Aircraft Guns and Gunnery Location 1642
دفاع AA لهستان با حمله آلمان برابری نمی‌کرد و وضعیت در سایر کشورهای اروپایی نیز مشابه بود. AAW (جنگ ضدهوایی) مهم با نبرد بریتانیا در تابستان ۱۹۴۰ آغاز شد. اسلحه‌های AA 3.7 اینچی QF ستون فقرات دفاع زمینی AA را فراهم کردند، اگرچه در ابتدا تعداد قابل توجهی از QF ۳ اینچی 20 cwt نیز استفاده می‌شد. فرماندهی ضدهوایی ارتش، که تحت فرماندهی سازمان دفاع هوایی بریتانیا بود، به ۱۲ لشکر AA در ۳ سپاه AA افزایش یافت. اسلحه‌های ۴۰ میلی‌متری بوفور به تعداد فزاینده ای وارد خدمت شدند. علاوه بر این، هنگ RAF در سال ۱۹۴۱ با مسئولیت دفاع هوایی فرودگاه و در نهایت با Bofors 40 تشکیل شد. میلی‌متر به عنوان سلاح اصلی آنها. پدافندهای AA ثابت، با استفاده از HAA و LAA، توسط ارتش در نقاط کلیدی خارج از کشور، به ویژه مالت، کانال سوئز و سنگاپور ایجاد شد.
در حالی که اسلحه ۳٫۷ اینچی اصلی‌ترین اسلحه HAA در دفاع ثابت و تنها اسلحه متحرک HAA با ارتش صحرایی بود، اسلحه ۴٫۵ اینچی QF که توسط توپخانه سرنشین شده بود، در مجاورت بنادر دریایی استفاده می‌شد و از مهمات دریایی استفاده می‌کرد. عرضه. ۴٫۵ اینچی در سنگاپور اولین موفقیت را در سرنگونی بمب افکن‌های ژاپنی داشت. اسلحه‌های دریایی ۵٫۲۵ اینچی QF در اواسط جنگ در برخی از سایت‌های دائمی در اطراف لندن مستقر شدند. این تفنگ همچنین در مواضع دو نقش دفاع ساحلی / AA مستقر شد.
نیازهای آلمان در ارتفاعات در ابتدا قرار بود با ۷۵ پر شود تفنگ میلی‌متری از Krupp که با همکاری همتای سوئدی آنها Bofors طراحی شد، اما بعداً مشخصات آن اصلاح شد تا به عملکرد بسیار بالاتری نیاز داشته باشد. در پاسخ، مهندسان کروپ یک ۸۸ جدید ارائه کردند طراحی میلی‌متری، FlaK 36. این اسلحه برای اولین بار در اسپانیا در طول جنگ داخلی اسپانیا مورد استفاده قرار گرفت و ثابت کرد که یکی از بهترین اسلحه‌های ضدهوایی در جهان است و همچنین به ویژه در برابر تانک‌های سبک، متوسط و حتی سنگین اولیه مرگبار است.