moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شیخ سیار و مدعی قطبیت (بر سر مقام قطبیت وی اختلاف نظر وجود دارد، در برخی منابع وی را قطب خوانده و در برخی منابع خیر) فرقه‌های مختلف دراویش.
وی از نوادگان شاه عباس صفوی و دارای نفوذ فراوان در خانقاه‌ها و از جمله پشتیبانان بزرگ زبان فارسی (تألیف کتب مذهبی علاوه بر زبان عربی به زبان فارسی و ترجمه قرآن به زبان فارسی) در دوران افول فرهنگی قاجار بود.
وی که هرگز نتوانست یک مذهب را به عنوان مذهب خود ارائه دهد (پس از ۸۰ روز مباحثه دربارهٔ برتری اسلام و مذهب شیعه دوازده امامی با معتقدان دیگر ادیان و مذاهب، عزلت گزید)،" پیشوای میلیون‌ها شیعه (شیعه خانقاهی نه حوزوی) در آن روز گار بود." کیوان در نجف نزد میرزای شیرازی و آیت‌الله حاج میرزا حبیب‌الله رشتی و آیت‌الله حاج شیخ زین العابدین مازندرانی درس گرفت و از طریق اخباری و اصولی اجازه اجتهاد گرفت. در بیست و نه سالگی رساله عملی به فارسی و عربی نگاشت و فارسی را منتشر ساخت.
آیت الله حاج میرزا حبیب‌الله رشتی به کیوان لقب آیت‌الله اعطاء کرد اما کیوان هرگز از این عنوان استفاده نکرد و در سال ۱۳۰۹ هجری قمری در سفر به مکه در چند سلسله تصوفی داخل گشت و در سال ۱۳۱۲ هجری قمری از کربلا به بیدخت رفت و به ملاسلطان گنابادی (قطب گنابادی‌ها) پیوست که بعدها از آن‌ها جدا شد
وی ۴ همسر رسمی داشت. شاخص نوادگان وی مرتضی کیوان است. پس از عزلت کیوان، منصورزاده یکی از فرزندان کیوان (از همسر همدانی وی) که در همدان دکان خرازی داشت از طرف گنابادی‌ها حق نماز یافت و گفته می‌شود به تحریک گنابادی‌ها منصورزاده و مادرش سه مرتبه کیوان را مسموم نمودند. ."
وی بیش از ۱۴۰ جلد کتاب ترجمه، تدوین، تفسیر یا نوشته است که مهم‌ترین آن‌ها تفسیر حقایق وی است از این بین ۳۰ جلد آن به چاپ عمده رسیده‌است. زندگی‌نامه وی به نام زندگی عباس علی کیوان به دست شاگردانش نوشته شده‌است. کیوان با زراعت و تجارت امرار معاش می‌کرد و با فروش خانه و زمین، آثار خود را به چاپ می‌رساند و غلط‌گیری کتابهایش را شخصاً انجام می‌داد. وی هریک از آثار منتشر شده خود را به کتابخانه‌های عمومی ایران و از طریق محمد کیوان قزوینی برای کتابخانهٔ ملی پاریس و برخی از فضلای مقیم برلین، از جمله کاظم‌زاده ایرانشهر، می‌فرستاد. بلوشه، کتابدار بخش زبان‌های شرقی کتابخانهٔ پاریس، نیز با ارسال نامه‌ای وی را به تدوین آثاری دیگر ترغیب کرده بود. "
عباس کیوان قزوینی روز جمعه ۱۹ شعبان ۱۳۵۷ قمری (۲۲ مهر ماه ۱۳۱۷ خورشیدی برابر با ۱۴ اکتبر ۱۹۳۸ میلادی) ساعت ده در بیمارستان آمریکایی رشت در هشتاد سالگی فوت کرد
آرامگاه وی در سلیمان داراب رشت در موقوفات خودش واقع شده‌است.
تعدادی از کتاب‌های ایشان به این شرح می‌باشد.
یکی از مهم‌ترین نظریات کیوان قزوینی که تا به امروز همچنان مطرح است، این است که وی عرفان را به عرفان علمی و عرفان عملی تفکیک کرده و سلوک و درویشی را عرفان عملی می‌دانست. "
کیوان تصوف زمان خود را به سه مرحله یا دسته شامل برزخ، بدایت و مرکز تفکیک کرد و ادعا داشت که از هر سه دسته و مشایخ آن عبور کرده‌است. دسته نخست صوفیان یا مرحله برزخ را به کسانی می‌گفت که در برزخ میان قشر و لبّ قرار دارند و دارای ذکر قلبی و سلسله و القاب طریقتی نیستند و از نامیدن خود با نام صوفی پرهیز می‌کنند. او آخوند ملا حسینقلی همدانی* را، که مدتی در نجف شاگرد وی بود، از این دسته می‌دانست. دسته دوم یا اهل بدایت، ذکر قلبی دارند اما فاقد القاب هستند و درخصوص صوفی نامیده‌شدن، نه از آن پرهیز دارند و نه به آن مقیدند. او حاج ملا جواد اسپهانی را، که در کربلا ملاقات کرده و از او ذکر قلبی گرفته بود، از این طبقه می‌دانست. این دو طبقه دیدار با امام غائب را ممکن می‌دانستند. دستهٔ سوم، یعنی مرکز، هم اهل ذکر قلبی و زبانی هستند و هم دارای القاب و عقاید و آداب مخصوص، ولی درچگونگی آن‌ها با هم موافق نیستند. برای این دسته لفظ صوفی مقدّس است و هرکسی را لایق این نام نمی‌دانند. در همین طبقه است که، برخلاف دو طبقهٔ دیگر، تبلیغ و ارشاد و دستگیری بدون اجازهٔ شیخ مرشد ممنوع است و همچنین در معرفی قطب و شیخ بعد از خود، اجبار وجود دارد."
وی مخالفت خود را با تصوف مرسوم که آن را مؤسسهٔ مرید و مرادی نامیده – به نهضت پروتستان تشبیه کرده‌است که در آن نقش پاپ حذف می‌شود. از این حیث، به نظر می‌رسد مخالفت کیوان با تصوف مرسوم، از تحولات جهان معاصر و موج نوگرایی و تجدد طلبی در ایران هم متأثر بوده‌است.عباسعلی کیوان قزوینی، رازگشا، ج۱، ص۳۴۲ تا ۳۴۳، چاپ محمود عباسی، ۱۳۷۶.کاوه بیات، «کیوان قزوینی و نوگرایی صوفیانهٔ وی»، ج۱، ص۲۵ تا ۲۶، اندیشه جامعه، ش۸، آذر۱۳۷۸ش.
کیوان تصوف مرسوم را به سه طبقه یا بخش (برزخ، بدایت و مرکز) تقسیم کرد و مدعی عبور از هر سه طبقه و مشایخ آن بود.
او تصوف مرسوم را به شرکتی بزرگ و پرقانون و احکام تشبیه می‌کرد که به دنبال جذب مرید و کسب متاع از آنان و به دنبال رقابت با سایر فرقه‌ها و در عقاید و آداب خود تعصب دارد. کیوان قزوینی معتقد بود تصوف باید از هرچه دشمنی‌آور است پرهیز کند. وی با اشاره به مناقشات حیدری ـ نعمتی، یعنی اختلافات و زد و خوردهای مریدان قطب الدین حیدر با مریدان شاه نعمت‌الله ولی، یکی از ضررهای تصوف مرسوم (بخصوص تصوف مرکز) را ادعای برتری قطب در هر سلسله و نقص مشایخ دیگر و در نتیجه فرقه گرایی و ایجاد تفرقه در جامعه دانست.عباسعلی کیوان قزوینی، رازگشا، ج۱، ص۱۴۱ تا ۱۴۲، چاپ محمود عباسی، ۱۳۷۶.عباسعلی کیوان قزوینی، رازگشا، ج۱، ص۳۲۷ تا ۳۲۸، چاپ محمود عباسی، ۱۳۷۶.عباسعلی کیوان قزوینی، رازگشا، ج۱، ص۳۵۹ تا ۳۶۰، چاپ محمود عباسی، ۱۳۷۶.
کیوان معتقد بود پس از چهارده سال خدمت با وجود اجازه از ملا سلطان علی و نور علی و صالح علیشاه چیزی دستگیرش نشد و از این فرقه جدا شد. تاریخ و زمان دقیق مخالفت کیوان قزوینی با فرقه گنابادی مشخص نیست؛ ولی پس از آن صالحعلیشاه در تاریخ ششم جمادی‌الاول سال ۱۳۴۵ قمری او را از منصب شیخی فرقه گنابادی عزل کرد.
کیوان قزوینی در مقاله‌ای پیش از عزل خود جدایی خود از فرقه‌ها را این‌گونه عنوان کرده بود: "مقدسهای دنیا را گواه صدق این دعویم می‌دانم که مجهولات من بیش از مجهولات هم آوردان من است و فخر بزرگی است زیرا یافته ام ندانسته‌های بسیاری را در هر فن که می‌بایدم آن‌ها را دانست ومی توانستم و ندانستم نه آنهائی که نبایدم و نتوانست دانست که از حوزهٔ شمار بلکه پندارهم بیرونند.
و هنوز با هزاران شرم سنگین مدّعیم (ومی ترسم که همین ادعاء هم لاف باشد) که هیچ معلوم واقعی ندارم، زیرا چشم حقیقت بینیم را که اجل عطایای خدا است به بشر، پردهٔ هوسهای طبیعی پوشانیده، در عین بینائی دیده ندارم تا دیده‌های علمی خودم را به یقین مطابق واقع دانم با آنکه معتقد به مطابقتم والا باور نمی‌کردم و حاضرم که اگر کشف عدم مطابقه شود گناه خودم دانم نه قصورعطاء خدا .".
هچنین "اقطاب می‌خواهند در این میانه استفاده به ناحق کنند عطاء خدا را عطای خودشان شمارند و یک مؤسسه پر مدخل پر لذتی راه اندازند و این دعوی خدائیست و ظلم است و ظالم تر از اقطاب کسی نیست (ومن اظلم ممن افتری علی اللَّه کذباً).
پس ترک ارشاد نموده از خدا عمر خواستم (با آنکه چند طبیب حکم به مرگ من تا چهار ماه کرده بودند یعنی منتهی زندگی مرا گفتند چهار ما ه است)، تا آن که اعلان و ابلاغ به همه بلاد وعباد نمایم و به حال مرشد بودن نمیرم و مسئول جان و فکر سه هزار نفر که مریدانم بودند نشوم شکر خدا را که اکنون ۱۲ سال است که زنده ام و بیماری‌ها همه رفت بی علاج ظاهری و ضعفی به جز پیری که عشره هشتم است، ندارم ."
اما در کتاب «نابغه علم و عرفان در قرن چهاردهم هجری» تألیف آقای حاج سلطانحسین تابنده رضاعلیشاه در بخش گرویدگان نامی آقای سلطانعلیشاه در رابطه با کیوان و ترک وی چنین آمده‌است:
«حاج شیخ عباسعلی قزوینی از وعّاظ معروف و شخص دانشمندی بود؛ چندی در عتبات عالیات مشغول تحصیل بوده، سپس در بیدخت خدمت جناب حاج ملاسلطانمحمد رسید و مدت‌ها در محضر درس ایشان استفاده نمود و بر حسب امر ایشان در بیدخت منبر می‌رفت و وعظ می‌خواند….
چنان‌که بلعم باعور که از مقرّبین و مأذونین شعیب بود و بعداً روی حسد با موسی مخالفت کرد و اطاعت ننمود مطرود گردید و در اصحاب رسول نیز کسانی بودند که نهایت عقیده مند و مورد عنایت بودند و بعداً خلاف امر رفتار نمودند و در اصحاب ائمهٔ هدی علیهم السّلام نیز این قبیل اشخاص بوده‌اند پس نمی‌توان ایراد گرفت که اگر حال ایشان چنین بود و به مقامی نرسیده بود چرا از ابتدا اجازه دادند زیرا طبق والْمُخلِصُونَ فی خَطَرٍ عَظیم (مخلصون در خطر بزرگ قرار دارند) وساوس شیطانی در مراتب کمالیه نیز
موجود است مگر کسانی که مصداق اَولیائی تَحتَ قُبابی لایَعرُفهُم غَیری (دوستان من در زیر قباب و بارگاه من هستند که غیر خودم کسی آن‌ها را نمی‌شناسد) واقع شده و مخلَص به فتح لام شده باشند و آن نیز خیلی کم است.»گردش افغانستان و پاکستان. حاج سلطانحسین تابنده گنابادی (رضاعلیشاه). چاپخانه حیدری. تهران: 1355. صص 259-258.
کیوان سمیعی
... پس از رحلت آن جناب، در تاریخ ۲۶ ربیع الثّانی ۱۳۲۸ قمری از طرف جناب نورعلیشاه[جانشین آقای حاج ملاسلطانمحمد سلطانعلیشاه] مأذون در دستگیری شد و به «منصورعلی» ملقب گردید و در صورت اجازه، مرقوم شده که باید نسبت به آقای حاج شیخ عبدالله حایری و آقای شیخ محسن سروستانی رعایت احترام نمایید؛ ولی ایشان این قسمت را چندان رعایت نمی‌کرد و حتّی در اواخر[،] اظهار کینه و نقار با جناب حاج شیخ عبدالله حائری رحمتعلیشاه می‌نمود و در مجلس ایشان حاضر نمی‌شد! پس از جناب آقای نورعلیشاه به گناباد رفته خدمت جناب آقای صالحعلیشاه تجدید عهد نمود و بر مأذونیت خود چند سالی باقی بود، تا آنکه پس از چندی در دعوت خود مقاصد دنیوی ابراز می‌نمود و برخلاف میل بزرگان سلسله رفتار می‌کرد و هرچه در مراسلات گناباد، پند و اندرز نسبت به ایشان نمودند، مؤثّر واقع نگردید؛ و از طرفی نسبت به جناب حاج شیخ عبدالله روز به روز بر کینه و نقار خود می‌افزود و علناً بدگویی می‌نمود، تا آنکه در تاریخ ششم جمادی‌الاولی ۱۳۴۵ قمری از خدمت و منصب خود معاف گردید. از آن پس ایشان نیز روش مخالفت و دشمنی پیش گرفته و کتاب‌ها در ردّ صوفیّه نوشت و نسبت‌های دروغ به بزرگان سلسله داد، حتّی آنچه خودش بجا آورده و از آن رو مورد اعتراض و ملامت واقع شده بود به بزرگان صوفیه نسبت داد! ولی شخص عاقل زیرک که درصدد تحقیق باشد از مطالب خود کتاب به مقاصد گوینده پی می‌برند و کسانی هم که آن را پسندیدند جز غرض ورزی منظوری نداشتند. در پایان عمر به گیلان و تنکابن مسافرت نمود و در ماه شعبان سال ۱۳۵۸ قمری در آنجا بدرود زندگانی گفت.»نابغه علم و عرفان در قرن چهاردهم. حاج سلطانحسین تابنده گنابادی (رضاعلیشاه). چاپ اوّل (با حروفچینی جدید و اصلاحات. انتشارات حقیقت. تهران: 1384. صص 409 و 410.
در پاورقی صفحه ۴۱۰ همین کتاب چنین آمده‌است: «مرحوم کیوان سمیعی که در اواخر عمر حاج شیخ عباسعلی کیوان قزوینی، از مریدان وی بوده، در کتاب دو رساله در تاریخ جدید تصوّف ایران (کیوان سمیعی و منوچهر صدوقی، انتشارات پاژنگ، تهران، ۱۳۷۰، ص۱۳۵) می‌نویسد: «اگر در طرفداری از مرحوم کیوان متعصّب نباشیم، باید بگوییم با همة وسعت فکر و شرح صدری که داشت، در خصومت با فرقة گنابادی _که در اواخر عمر شغل شاغل او شده بود_ گاه از جادّة انصاف خارج می‌شد…».»همان. پاورقی ص 410.
«مرحوم کیوان سمیعی که مدّت‌ها شاگرد و معاشر و از نزدیکان کیوان قزوینی بود، در ضمن نقل یکی از خاطرات خویش در ایّام مصاحبت با وی، می‌گوید: «در این مدّت یکبار هم مرحوم حاج [شیخ عبدالله حائری] را دیدم که نزدش[نزد مرحوم کیوان قزوینی] آمد حامل پیغامی از جانب مرحوم صالحعلیشاه مبنی بر استمالت خاطر او بود. چون در ابتدای ورود آن مرحوم، حاج ملّا عباسعلی با او برخوردی سرد کرد که مناسب شأن و مقام حائری نبود، پس از رفتن ایشان من علّت را جویا شدم و عرض کردم: با همهٔ مخالفتی که شما نسبت به گنابادی‌ها ابراز می‌دارید مقام علمی و اجتماعی آقای حائری بخصوص ورودش به خانهٔ شما ایجاب می‌کرد که به طرز خوش با ایشان رفتار فرمایید. [مرحوم کیوان قزوینی] در پاسخ فرمود: من اوّل تصوّر کردم حاج آقا شیرازی است. حاج آقا شیرازی وکیل مجلس و معمّم بوده و چون او را من ندیده بودم نمی‌دانم آیا از لحاظ شکل و شمایل این دو نفر مشابهتی با هم داشته‌اند یا نه؟ امّا وقتی خدمت مرحوم حائری در منزلش رسیدم و این مطلب را نقل کردم، او حیرت کرد و فرمود: چگونه ممکن است مرا با حاج آقا شیرازی اشتباه کرده باشد در صورتی که سالیان دراز با یکدیگر مصاحب و معاشر بوده و با هم در یک راه گام برداشته‌ایم.سمیعی، کیوان و صدوقی (سها)، منوچهر. دو رساله در تاریخ جدید تصوّف ایران، انتشارات پاژنگ، تهران: 1370. صص 134-133.» سپس کیوان سمیعی در مقام دفاع و تجلیل از مقام علمی و عرفانی ایشان[مرحوم حاج شیخ عبدالله حائری (رحمت علیشاه)] می‌گوید: «مرحوم حاج شیخ عبدالله حائری از بزرگان مشایخ صوفیّه در عصر ما بود و در ایران رکنی از ارکان تصوّف به‌شمار می‌رفت. علاوه بر تسلّطی که در ادبیات و فقه و اصول داشت، اشعار فارسی بخصوص گفتار صوفیّه را زیاد از برکرده بود، کمتر موضوعی مورد گفتگو قرار می‌گرفت که او تعدادی ابیات نغز به مناسبت نخواند. با این همه مردی خلیق و مهربان بود.»عرفان ایران، شماره 11، گردآوری و تدوین دکتر سید مصطفی آزمایش، انتشارات حقیقت، تهران: زمستان 1380. صص 76-75(به انضمام پاورقی).»
در کتاب گردش افغانستان و پاکستان تألیف آقای حاج سلطانحسین تابنده گنابادی رضاعلیشاه آمده‌است که آقای میرزا محمّدمهدی پویا از نگارندهٔ محترم علّت تغییر حال و مخالفت مرحوم کیوان قزوینی را پرسیده‌اند. نگارنده (آقای حاج سلطانحسین تابنده گنابادی رضاعلیشاه) در پاسخ ابراز داشته‌اند که: «چند علّت داشت؛ اوّلاً ایشان نسبت به مرحوم شیخ عبدالله حائری که از همه جهت علماً و عملاً و از لحاظ سبقت در فقر و اجازه و از حیث شخصیت بر ایشان برتری داشتند و مقدّم بودند پس از چندی حسادت ورزیده و در اواخر ابراز بی‌مهری بلکه مخالفت می‌نمود. در صورتی که لازمهٔ علم و معرفت تواضع و اتّحاد با همدیگر و ترجیح دیگران بر خود است و مخصوصاً مأذونین در این قسمت باید سرمشق دیگران باشند و مرحوم حاج شیخ عباسعلی این را رعایت نمی‌کرد و در اواخر مقیّد بود که به ایشان توهین کند در صورتی که مرحوم آقای حاج شیخ عبدالله مطابق مقام بلندی که داشتند صفات حسنه در ایشان بروز و ظهور داشت و کمال احترام بلکه کوچکی نسبت به حاج شیخ عباسعلی می‌نمودند. ثانیاً مرحوم حاج شیخ عباسعلی در اواخر جنبهٔ مادّیّت بر ایشان غلبه کرده و در صدد جلب منافع مادّی که مخالف مقام ایشان بود برآمده و باعث لطمه به حیثیّت فقری بود و بارها از طرف حضرت آقای والد به ایشان در این باب تذکّراتی داده شد ولی مؤثّر واقع نشده بود. ثالثاً طبق همان رویهٔ منبر که داشته و در مطالب ابتکاری داشتند[،] در اواخر دستورهایی هم اضافه بر آنچه رسیده به بعضی می‌دادند در صورتی که امور شرعیه توقیفیه است و نباید اضافه از آنچه از شارع مقدّس و ائمهٔ اثنی عشر علیهم السّلام رسیده دستوری داد و چیزی که احتمال بدعت در آن برود نباید گفت یا دستور داد و این نیز چند مرتبه به ایشان تذکّر داده شده بود و چون رعایت این قسمت‌ها را نمی‌کرد حضرت آقای والد ایشان را معاف از خدمت فقراء و دستگیری نمودند. ایشان هم پس از معافیّت شروع به مخالفت کرده و ابتدا در کتب خود به کنایه و بعداً بالصّراحه بدگوئی نمودند و در مراسلات هم در ابتدای معافیّت فقط نسبت به شخص آقای والد بدگوئی نموده ولی نسبت به جد امجد[جناب آقای سلطانعلیشاه] کمال احترام را منظور می‌داشتند. بعداً ایشان را هم مورد انتقاد قرار داده و گوئیا از مکتوبات سابق که همهٔ آن‌ها موجود است فراموش کرده بودند و در کتب اخیرشان بعض کنایات نسبت به بزرگان دین و ائمهٔ هدی علیهم السّلام نیز موجود است و البتّه این اشکال ندارد که یک نفر در زمانی حالش خوب و دارای ایمان باشد و بعداً تغییر حال بدهد که معروف است:
«ساعتی کافر کند صدّیق را-ساعتی مؤمن کند زندیق را»
آنتونیو رودولفو اوکزاکا کوئین (زاده ۲۱ آوریل ۱۹۱۵ – درگذشته ۳ ژوئن ۲۰۰۱) هنرپیشه، نویسنده و نقاش مکزیکی آمریکایی بود. او یکی از بازیگران نامدار هالیوود بود.
آنتونی کوئین در منطقه فقیرنشین چی‌واوا مکزیک از پدری ایرلندی-مکزیکی و مادری مکزیکی-سرخ‌پوست به دنیا آمد. در یکی از مناطق نزدیک لس آنجلس، کالیفرنیا بزرگ شد و مدرسه را زودتر از وقت موعود ترک کرد. در ۱۰ سالگی پدرش را از دست داد.
قبل از اینکه هنرپیشه شود، بوکسر و نقاش بود و به کارهای گوناگون از جمله کارگری کشتارگاه پرداخت. علاقه‌اش به تحصیل او را به رشته معماری کشاند. دلش می‌خواست بازیگر شود اما هیچ‌کس حاضر نبود به جوانی که هنوز زبان انگلیسی را با لکنت حرف می‌زد، نقش بدهد. در ۱۹۳۶ به‌طور اتفاقی چند دقیقه نقش یک سرخ‌پوست را بازی کرد و چنان خوب که تحسین گری کوپر اسطوره سینمای وسترن را برانگیخت.
بعداز آن کارگردان‌ها به سراغ او آمدند اما فقط برای ایفای نقش سرخپوست‌ها یا بزهکارها. در سال ۱۹۴۷ در تئاتر «اتوبوسی به نام هوس» نقش استنلی کوالسکی را بازی کرد. پنج سال بعد (۱۹۵۲) به خاطر بازی در نقش برادر امیلیانو ساپاتا در فیلم "زنده‌باد زاپاتا!" برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. "جاده" و "گوژپشت نتردام" بازی‌های درخشان بعدی او بودند. آنتونی کوئین جایزه اسکار دوم خود را در سال ۱۹۵۶ برای هشت دقیقه بازی در نقش پل گوگَن در شور زندگی دریافت کرد. دهه ۶۰ دهه کوئین بود. "توپ‌های ناوارون"، "لورنس عربستان" و "زوربای یونانی" باعث شهرت او در سراسر جهان شد.
در سال ۱۹۷۶ زمانی که ۶۰ سال سن داشت نقش حمزه عموی پیامبر اسلام را در فیلم "رسالت" بازی کرد و دو سال بعد در نقش عُمَر مختار در "عمر مختار: شیر صحرا" (۱۹۷۸) ظاهر شد. او با ۶۰ سال تجربه و بازی در ۳۱۲ فیلم، رکورد بازیگری را شکست. در جلد سرخ‌پوستها، مکزیکی‌ها، اسکیموها، یونانی‌ها و حتی چینی‌ها رفت و نماینده جماعتی شد که در حاشیه‌اند و مورد تحقیر اما هرگز تسلیم نمی‌شوند. بسیاری از منتقدان نقش او در فیلم "زوربای یونانی" (۱۹۶۴) را به یاد ماندنی‌ترین کار او می‌دانند. این نقش، نقش محبوب او نیز بود. او در فیلم کاروان‌ها محصول مشترک ایران و آمریکا به کارگردانی جیمز فارگو با بهروز وثوقی و محمدعلی کشاورز هم بازی بوده‌است.
جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن (که نام رسمی آن جوایز آکادمی برای بهترین بازیگر زن است) یکی از جوایز اسکار است که هرساله توسط آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک به بازیگری که از سوی هیئت داوران به‌عنوان بهترین بازیگر نقش اول زن صنعت فیلمسازی شناخته شده‌است، اهدا می‌شود.
در اولین دوره مراسم جوایز آکادمی که در سال ۱۹۲۹ برگزار شد، جنت گینور به خاطر بازی در فیلم‌های "بهشت هفتم"، "فرشته خیابانی" و "" موفق شد جایزه را دریافت کند. امروزه، نامزدها در بخش بازیگران آمپاس با روش تک‌رأی انتقال‌پذیر تعیین می‌شوند و برنده‌ها توسط تمام اعضای واجد شرایط آکادمی با شیوه اکثریت آرا انتخاب می‌شوند.
در سه سال اول این جوایز، بازیگران به خاطر بهترین کارهایشان در این رشته نامزد می‌شدند. در آن زمان، تمام فیلم‌هایی که در طول دوره انتخابی بازی می‌کردند، برای جایزه فهرست می‌شدند (حتی در بعضی از موارد سه فیلم نیز فهرست می‌شد). در جریان سومین دوره مراسم، که در سال ۱۹۳۰ برگزار شد، بااینکه هرکدام از برندگان بازیگری دو فیلم را روی برگه‌های رای داشتند، اما به هنگام اعلام نام برنده، تنها به یکی از فیلم‌های آنان اشاره شد.
سال بعد، این سیستم گیج‌کننده و مبهم جای خود را به شیوه حال حاضر داد. به صورتی که بازیگران تنها برای یک نقش مشخص نامزد جایزه می‌شوند. در مراسم نهم، که در سال ۱۹۳۷ برگزار شد، آکادمی به‌طور رسمی، تعداد نامزدها را به پنج نامزد محدود کرد. تنها بازیگری که بعد از مرگش نامزد دریافت این جایزه شده‌است، جین ایگلز می‌باشد. سه نقش در فیلم‌ها بوده‌اند که تاکنون بیش از یک بار در این بخش نامزد شده‌اند: الیزابت یکم انگلستان (دوبار توسط کیت بلانشت)، لزلی کراسبی در "نامه"، استر بلاگت در "ستاره‌ای متولد شده‌است". همچنین شش بازیگر زن، جایزه اسکار افتخاری را به خاطر ایفای نقش‌هایشان دریافت کرده‌اند: گرتا گاربو، باربارا استانویک، مری پیکفورد، دبورا کار، جنا رولندز و سوفیا لورن.AMPAS Honorary Award database
از زمان شروع مراسم، این جایزه به دست ۷۶ بازیگر رسیده‌است. کاترین هپبورن با چهار جایزه، بهترین عملکرد را نسبت به دیگر بازیگران داشته‌است و مریل استریپ با ۱۷ نامزدی بیشتر از هر بازیگر دیگری نامزد دریافت این جایزه شده‌است.
در جدول زیر، سال‌های برگزاری مراسم آکادمی فهرست شده‌است و به‌طور کلی با سال انتشار فیلم‌ها در شهرستان لس‌آنجلس، کالیفرنیا مطابقت دارد. مراسم همیشه در سال بعد برگزار می‌شود. در پنج سال اول برگزاری مراسم، تنها فیلم‌هایی که از تاریخ ۱ اوت تا ۳۱ ژوئیه اکران می‌شدند مشمول مراسم همان سال بودند. برای مراسم ششم که در سال ۱۹۳۴ برگزار شد، این زمان به ۱ اوت ۱۹۳۲ تا ۳۱ دسامبر ۱۹۳۳ تغییر پیدا کرد. از مراسم هفتم (۱۹۳۵) به بعد دوره مشمولیت به یک سال میلادی کامل تبدیل شد به گونه‌ای که فیلم‌ها باید از ۱ ژانویه تا ۳۱ دسامبر اکران شوند تا بتوانند در مراسم حضور پیدا کنند.
به تصویر کشیدن شخصیت که بازیگری نقش اصلی یا مکملش را ایفا کرده‌است.
حقوق کیفری، حقوق جزایی، حقوق جزا یا حقوق جنایی شاخه‌ای از حقوق عمومی است که به بررسی حمایت‌های دولت از حقوق افراد و ارزش‌های جامعه می‌پردازد.
اساساً قوانین جزایی آفریننده حقوق برای افراد جامعه نیست؛ بلکه تنها افراد را مجبور به رعایت حقوق و ارزش‌ها می‌کند. به همین دلیل است که حقوق جزا را، «حقوق ارزشها» نیز نامیده‌اند. مشخصه بارز حقوق جزا (کیفری)، ضمانت اجرای شدید آن است. این مجازات و کیفر است که حقوق جزا را به رشته‌ای سرکوبگر، در مقابل سایر گرایش‌ها تبدیل کرده‌است. از آن‌جا که این ابزار تنها در اختیار حاکمیت است، حقوق جزا را شاخه‌ای از حقوق عمومی دانسته‌اند.
حقوق کیفری بر اساس حوزه قضایی متفاوت است. بر خلاف حقوق کیفری، در حقوق مدنی بیشتر بر حل و فصل اختلافات و جبران خسارت قربانی تاکید می شود تا مجازات یا بازپروری مجرم. آئین دادرسی کیفری یک فعالیت رسمی است که واقعیت ارتکاب جرم را تأیید می کند و اجازه می دهد تا رفتار تنبیهی یا توانبخشی مجرم صادر شود.
از مهم ترین مراجع رسیدگی به جرایم کیفری در ایران، دادگاه انقلاب، دادسرا و دادگاه عالی انتظامی قضات، دادگاه کیفری یک، دادگاه کیفری دو و ... می باشند.
دوره‌هایی از تاریخ حقوق کیفری بوده‌است که در آن، هرکس برای احقاق حق خویش خود اقدام می‌کرد و متعدی به حق خود را می‌داد (دوره دادگستری خصوصی). حتی پیش از این دوره، مسئولیت جمعی در مقابل مسئولیت فردی مطرح بوده‌است (دوره جنگ‌های خصوصی) که در آن زمان، چنانچه فردی از افراد گروه مرتکب جرمی می‌گردید، تمام گروه متعلق به بزه دیده با تمام گروه متعلق به بزهکار وارد نبرد تمام عیار می‌شدند. پس از این دوره‌ها بود که رفته رفته دروه دادگستری عمومی ظاهر شد که در آن، تعقیب و مجازات بزهکاران به دست رئیس یا حکومت سپرده شد و افراد حق دخالت مستقیم در کیفر را از دست دادند و جامعه حق اجرای کیفر را به دست حکومت سپرد. از همین رو، مدت‌های مدیدی است که کیفر، به عنوان یک ابزار شدید و سرکوبگر در دست حکومت‌ها قرار گرفت. ویژگی اصلی حقوق جزا در همین نکته نهفته‌است. در یکسوی مسائل حقوق جزا، همواره حکومت نشسته‌است.
حقوق جزا به تنهایی قادر به استخراج و اعمال مفاهیم خود نیست. این گرایش به شدت نیازمند بهره‌گیری از علوم دینی و فقهی، فلسفی، جامعه شناختی و جرم‌شناختی است. چرا که وظیفه این گرایش، همان‌طور که بیان شد، حمایت از ارزش‌های جامعه‌است. پس حقوق کیفری، برای تشخیص ارزش‌های یک جامعه ناگزیر از درک مبانی دینی و فقهی و فسلفی هر جامعه‌است. حقوقدان جزایی، باید ابتدا ارزش‌های جامعه خود را درک کند، و سپس با استفاده از روش‌های ارائه شده در علوم جرم‌شناسی و کیفرشناسی، روش‌های مناسبی را برای مقابله با نقض ارزش‌ها اتخاذ نماید.
برخی از حقوقدانان، امیرخان سپهوند را پدر حقوق جزای ایران دانسته‌اند.
حقوق کیفری (در تعریف گرایش رومی ژرمنی و پیروان مکتب حقوق نوشته) به دو شاخه حقوق کیفری عمومی و حقوق کیفری اختصاصی تقسیم می‌شود.
حقوق بین‌الملل عمومی به‌طور گسترده و به‌طور فزاینده ای با رفتار مجرمانه ای سروکار دارد که به اندازه کافی شنیع و وحشتناک است که کل جوامع و مناطق بین‌المللی مختلف را تحت تأثیر قرار دهد. منبع شکل‌دهنده حقوق کیفری بین‌المللی مدرن، محاکمه‌های نورنبرگ پس از جنگ جهانی دوم بود که در آن رهبران نازیسم به دلیل نقش خود در نسل‌کشی و جنایات در سراسر اروپا محاکمه شدند. محاکمات نورنبرگ آغازی برای تقصیر کیفری برای افراد بود، جایی که افرادی که به نمایندگی از یک دولت عمل می‌کنند می‌توانند به دلیل نقض قوانین بین‌المللی بدون بهره‌مندی از مصونیت حاکمیتی محاکمه شوند. در سال ۱۹۹۸ میلادی یک دادگاه کیفری بین‌المللی در معاهده رم تأسیس شد.
آمازون نام بزرگ‌ترین جنگل بارانی جهان است که در شمال آمریکای جنوبی قرار گرفته و بیشتر آن در خاک برزیل و پرو جای دارد. بیش از نیمی از همه جنگل‌های بارانی باقی‌مانده در جهان در آمازون قرار دارد. مساحت جنگل‌های آمازون ۵٫۵ میلیون کیلومتر مربع است که بین ۹ کشور تقسیم شده‌است.
این منطقهٔ جنگلی که تماماً از درختان پهن‌برگ تشکیل شده و رودخانهٔ آمازون نیز از میان آن می‌گذرد، بخش‌هایی از کشورهای برزیل (۶۰ درصد)، پرو (۱۳٪)، کلمبیا (۹٪)، ونزوئلا (۵٪)، بولیوی (۵٪)، گویان (۳٪)، سورینام (۲٪)، اکوادور (۱٫۵٪) و گویان فرانسه (۱٫۵٪) را در برمی‌گیرد. جنگل آمازون نامزد قرار گرفتن در فهرست عجایب هفتگانه جدید است.
بیشتر مساحت جنگل‌های آمازون در حوضه آبریز رود آمازون و ۱۱۰۰ شاخه آن واقع شده‌است. این حوضه آبریز بین ۲۰۰ تا ۵۰۰ میلیون سال پیش در دوران دیرینه‌زیستی شکل گرفته‌است. اهمیت جنگل آمازون در تنوع زیستی گونه‌های گیاهی و جانوری آن، و همچنین در نقش مهم این جنگل در جذب گاز کربن دی‌اکسید از هوا و تولید اکسیژن به جای آن است. جنگل آمازون نزدیک به نیمی از اکسیژن جو زمین را تولید می‌کند. از جنگل‌های آمازون به عنوان بزرگ‌ترین میراث طبیعی جهان یاد می‌شود و برخی آن را «ریه‌های کره زمین» می‌نامند. در نیم قرن گذشته جنگل بارانی آمازون تقریباً بیست درصد کوچکتر شده‌است. با تخریب جنگل‌ها، در درازمدت با برهم خوردن «ثبات کربن» در جو زمین، الگوهای بارندگی در سراسر جهان نیز تغییر کرده و کشاورزی با بحران روبرو خواهد شد.
جنگل‌های بارانی آمازون در همهٔ فصول سال دارای هوایی گرم با رطوبتی بسیار زیاد است. میانگین دما در مرکز آمازون، نزدیک به ۳۰ درجهٔ سلسیوس (۸۶ درجه فارنهایت) غربی‌ترین بخش این منطقه، نزدیک به ۲۵ درجهٔ سلسیوس (۷۶ درجه فارنهایت) است. تقریباً هر روزه باران سنگینی در سرتاسر آمازون می‌بارد.
بزرگ‌ترین شهر ناحیه آمازون واقع در شمال شرق برزیل، شهر مانائوس است. شهر مانائوس یکی از شهرهای میزبان جام جهانی فوتبال بوده‌است. آب‌وهوای همه مناطق آمازون گرم و شرجی است.
رود آمازون از رشته کوه‌های مرتفع آند آمریکای جنوبی سرچشمه می‌گیرد و با گذر از یک مسیر بسیار پر پیچ و خم و عبور از کشورهای متعدد به سمت شرق و اقیانوس اطلس می‌رود. از آن جا که دهانه این رود خیلی عریض است در برخی از نقاط آن قابل کشتیرانی است. آب گرم و نسبت راکد این رودخانه باعث شده‌است محلی مناسب برای زندگی برخی از حیوانات بسیار عجیب کره زمین باشد. برای نمونه دلفین صورتی که به زبان محلی بوتو نامیده می‌شود، یکی از نادرترین دلفین‌ها در سراسر دنیاست که در میان آب‌های رودخانه پهناور آمازون زندگی می‌کند. براساس گفته‌های دانشمندان رودخانه آمازون نزدیک به یازده میلیون سال است که هم‌چنان جاری است.آمازون؛ مخوف، اما زیبا: در خبرگزاری ایسنا. بازدید: دسامبر ۲۰۱۶
نام رودخانه آمازون (و گرفته‌شده از آن، نام جنگل آمازون) را کاشف اسپانیایی، فرانسیسکو ده اوریانا بر این رود گذاشت. او در آن زمان با جنگجویان زن از قبیله تاپویاس برخورد کرد و آنان او را به یاد قبیله‌ای از زنان رزمنده به نام آمازون‌ها انداخت که در اساطیر و تواریخ یونانی از آن‌ها نام برده شده‌است.Apollonius Rhodius, Argonautica, Book 2ARGONAUTICA BOOK 2 آمازون‌ها شاید در اصل گروهی از سکاهای ایرانی‌تبار آسیای میانه بودند که در بین آن‌ها زنان به همراه مردان می‌جنگیدند. احتمال داده شده که ریشه واژه آمازون از یک زبان غیر هندو اروپایی باشد و همچنین این احتمال هست که یک واژه ترکیبی ایرانی (ها-مازان) در معنی «با هم جنگیدن، هم‌رزمی» باشد."Amazon | Origin And Meaning Of Amazon By Online Etymology Dictionary". 2018. Etymonline.Com. Accessed October 15 2018. https://www.etymonline.com/word/Amazon#etymonline_v_10951. اگرچه در منابعی مانند آکسفورد ریشه این واژه را ناشناس می‌دانند و این احتمال نیز می‌رود که یونانی به معنی «بدون سینه» باشد. اشاره به زنان جنگجویی به نام آمازون‌ها که پستان راست خود را می‌بریدند برای آنکه بتوانند بهتر با تیر و کمان کار کنند.
امروزه در بخش برزیلی جنگل‌های آمازون بیش از ۲۴ میلیون نفر زندگی می‌کنند که شامل صدها هزار مردم بومی است که به ۱۸۰ قبیله گوناگون تعلق دارند.Greenpeace: Amazon. بازدید: آوریل ۲۰۱۷.
شواهد ژنتیک و مردم‌شناختی نشان می‌دهد که مردم بومی آمازون سرخ‌پوستانی هستند که ریشه آن‌ها مانند دیگر سرخ‌پوستان آمریکا به مهاجرانی بازمی‌گردد که بین ۱۳ هزار تا ۱۷ هزار سال پیش از سیبری آغاز به حرکت کردند. این مهاجران در پایان واپسین عصر یخبندان یعنی زمانی که [تنگه برینگ] هنوز به شکل پلی یخ‌زده قاره آسیا را به قاره آمریکا متصل می‌کرد از این تنگه گذشته و به آمریکای شمالی رسیدند. نوادگان این مهاجران مدت‌ها بعد از سوی شمال غرب آمازون به منطقه آمازون وارد شدند.
شواهد باستان‌شناختی از کاوش‌های کاورنا داپدرا پینتادا نشان می‌دهد که نوع بشر برای نخستین باز دست‌کم ۱۱٬۲۰۰ سال پیش در آمازون سکونت گزید.
جنگل‌های آمازون مأمن بیش از ۱۸۰ قبیله بومی است. در اعماق این جنگل‌ها هنوز قبایلی از بومیان زندگی می‌کنند که تاکنون با دنیای امروز و مردمان شهرنشین تماسی نداشته‌اند. هر از گاه خبری از کشف یکی از قبیله‌های ناشناخته آمازون در رسانه‌های دنیا شنیده می‌شود. البته نزدیک به بیست میلیون نفر هم در قلب قبیله‌های گوناگون در اطراف زندگی می‌کنند که به بشر امروزی نزدیک‌تر هستند. دولت برزیل برای حفظ فرهنگ و اصالت این بومیان که هر یک احتمالاً زبان و آیین‌های منحصر به فردی دارند، بخش‌های بزرگی از جنگل‌های آمازون را تحت حفاظت قرار داده‌است.بی‌بی‌سی فارسی: تجمع اعتراضی در برزیل برای 'نجات جنگل‌های آمازون'. چهارشنبه ۰۹ فوریه ۲۰۱۱–۲۰ بهمن ۱۳۸۹. نیمی از جمعیت قبایل جنگل آمازون طی سالیان متمادی بر اثر بیماری، گرسنگی، و جنگ، جان خود را از دست داده‌اند.
هر سال در ماه‌های ژوئن و اوت، قبایل مستقر در جنگل آمازون و شهرهای اطراف جشنی به نام کوارپ برگزار می‌کنند. در این جشن که در واقع برای بزرگداشت رفتگانشان برپا می‌شود هر قبیله، رقص، غذاهای بومی و آیین‌های خود را به نمایش می‌گذارد. ورود غریبه‌ها به این جشن برای تماشا تنها با اجازه رؤسای قبایل امکان‌پذیر است. بالغ بر ۹٪ از جمعیت جنگل‌های آمازون از بومیانی تشکیل‌شده که ۶۰ قبیله از آنها به‌طور کلی منزوی و از تمدن بی‌خبر هستند.
در یکی از واپسین تلاش‌ها، قضات دیوان عالی برزیل به حفظ یک منطقه اختصاصی سرخپوستان در ایالت شمالی رورایما به عنوان یک سرزمین واحد و یکپارچه رای دادند. این منطقه اختصاصی به نام «راپورت سرا دو سول» به مساحت بیش از یک میلیون و ۷۰۰ هزار هکتار در کنار مرز ونزوئلا محل زندگی نزدیک به ۲۰ هزار سرخپوست منطقه آمازون است.بی‌بی‌سی فارسی: پیروزی حقوقی برای سرخپوستان آمازون.
نخستین اروپایی که موفق شد کل درازای رودخانه آمازون را با قایق بپیماید فرانسیسکو ده اوریانا بود که این کار را در سال ۱۵۴۲ انجام داد. در کرانه‌های این رود در آن زمان سکونتگاه‌هایی وجود داشته که ساکنان آن بعداً به خاطر دچار شدن به بیماری‌های اروپایی نظیر آبله از بین رفتند. در یکی از پژوهش‌هایی که برای آشنایی بیشتر با این بومیان انجام شد، یک کارشناس برجسته که تخصص او در مورد قبایل آمازون بود در جریان یکی از این پژوهش‌ها توسط تیر و کمان بومیان کشته شد. ریه لی فرانسیسکاتو ۵۶ ساله در میان یک پژوهش توسط تیری که از کمان یکی از این قبایل بومی رها شد و در سینه‌اش نشست کشته شد.
آمازون بالاترین تنوع زیستی را در جهان دارد. شمار درختان این جنگل ۳۹۰ میلیارد اصله برآورد می‌شود که شامل ۱۶ هزار گونه درخت می‌شود.
در جنگل‌های آمازون نزدیک به دو نیم میلیون گونه از حشرات و ده‌ها هزار گونه گیاه زندگی می‌کنند. شمار گونه‌های پرندگان و پستانداران آمازون نزدیک به دو هزار گونه است. تاکنون دست‌کم ۴۰٬۰۰۰ گونه‌های گیاهی، ۲۲۰۰ گونه ماهی، ۱۲۹۴ گونه پرنده، ۴۲۷ گونه از پستانداران، ۴۲۸ گونه دوزیست و ۳۷۸ گونه از خزندگان به‌طور علمی در منطقه آمازون بررسی و طبقه‌بندی شده‌اند.
یک‌پنجم همه گونه‌های پرندگان جهان در جنگل‌های آمازون زیست می‌کنند و یک‌پنجم از گونه‌های ماهیان جهان نیز ساکن رودخانه‌ها و آب‌های روان آمازون هستند.
شماری از گونه‌های موجود در آمازون از گونه‌های پرخطر برای انسان و دیگر حیوانات هستند. ازجمله کیمن سیاه، جگوار، شیر کوهی و آناکوندا. در رودخانه‌ها نیز مارماهی برقی می‌تواند باعث مرگ شود و ماهیان درنده‌ای به نام پیرانیا هم بدن انسان را گزیده و شدیداً زخمی می‌کنند. قورباغه زهرآگین هم از جانداران سمی خطرناک این نواحی است و خفاش خون‌آشام که در داخل جنگل‌های بارانی آمازون ساکن است از ناقلان بیماری هاری به‌شمار می‌آید. مالاریا، تب زرد و تب دنگی نیز از بیماری‌هایی است که احتمال ابتلا به آن‌ها در جنگل‌های آمازون هست.
درخت‌هایی که در معرض خطر انقراض قرار دارند، گونه‌هایی مانند گردوی برزیلی و نخل هستند که زندگی ساکنان آمازون به میوه، دانه، پوشال و خواص دارویی آنان وابسته است. این درختان نقش مهمی در پایداری خاک و تعدیل آب و هوا ایفا می‌کنند.
بخش برزیلی آمازون طی چهل سال گذشته (تا ۱۳۹۶ خورشیدی) بیش از ۱۸ درصد از جنگل‌های خود را از دست داده‌است که مساحتی برابر با مساحت کالیفرنیا را دربر می‌گیرد. بریدن درخت‌ها برای چوب، گسترش کشتزارهای سویا و ایجاد دام‌داری باعث این جنگل‌زدایی‌ها بوده‌است.
جنگل‌های آمازون نقش بزرگی در تصفیه هوای زمین دارند و برای همین دولت برزیل در سال ۲۰۰۹ متعهد شد تا جلوی جنگل‌زدایی را در این کشور بگیرد. برزیلی‌ها متعهد شده‌اند که تا سال ۲۰۲۰ میلادی ۸۰ درصد از جنگل‌زدایی در کشورشان را به نسبت آنچه که به‌طور متوسط بین ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۵ روی داده بود کم کنند. علی‌رغم اظهارات مقامات دولتی برزیل مبنی بر اقدام برای حفظ آمازون، سالانه به‌طور متوسط ۱۹٬۴۰۰ کیلومتر مربع از آن جنگل برای چنین مصارفی نابود می‌شود.
به موجب نتایج پژوهش‌های محققان اداره هواشناسی بریتانیا، در دیدی محافظه‌کارانه، افزایش متوسط دما به اندازه ۲ درجه سلسیوس بالاتر از متوسط دما در دوران پیش از صنعتی شدن، سبب نابودی ۴۰ درصد پوشش جنگلی آمازون تا پایان قرن جاری میلادی خواهد شد. در همین سناریوی محافظه‌کارانه، افزایش متوسط دما به اندازه سه درجه، سبب نابودی ۷۵ در صد پوشش جنگلی در منطقه آمازون خواهد شد.
اما جنگل آمازون که به «ریه تنفسی کره زمین» شهرت یافته تنها توسط افزایش دما تهدید نمی‌شود، بلکه قطع درختان و تخریب عمدی جنگل برای مصارف گاوداری و کشاورزی هم به مشکلات افزوده‌است.
طرفداران محیط زیست رفع ممنوعیت فروش محصولات اصلاح ژنتیکی شده در برزیل را نیز تهدید جدی برای جنگل‌های بارانی آمازون می‌دانند. در قانون تازه، عرضه و کشت محصولات اصلاح ژنتیکی شده به ویژه سویا برای صادرات تأیید شده‌است. شرکت‌های زیست‌فناوری و کشاورزان بزرگ برندگان این قانون تازه محسوب می‌شوند. هرچند این اقدام و همچنین قانونی شدن پژوهش‌ها بر روی سلول‌های بنیادی جنین انسان از دید مردم برزیل حرکتی به سوی برزیل نوین است؛ اما طرفداران محیط زیست می‌گویند جنگل‌های بارانی و کشاورزان کوچک بازنده ماجرا هستند. طرفداران محیط زیست نگران هستند محصولات اصلاح ژنتیکی شده، گونه‌های بومی را نابود کند، در زنجیره غذایی اختلال به وجود آورد و امکان ورود این محصولات به مناطق جدید مانند جنگل‌های پاکسازی‌شده آمازون را فراهم سازد. تخریب بزرگ‌ترین جنگل بارانی جهان طی دو سال گذشته برای دومین بار به بالاترین اندازه خود رسید. سال گذشته بخشی از جنگل آمازون به وسعت ۲۳ هزار کیلومتر مربع نابود شد. طرفداران محیط زیست می‌گویند دامداران و چوب‌برها درختان جنگل‌های بارانی و علفزارهای استوایی را نابود می‌کنند و کشاورزان زمین‌های خالی‌شده از درخت را به کشتزار تبدیل می‌کنند.
از طرفی آزادراهی که در آمریکای جنوبی کشیده می‌شود و از جنگل‌های آمازون عبور می‌کند، نیز در تخریب این جنگل‌ها نقش مهمی دارد. از طرف دیگر، دادگاهی در برزیل با ساخت سومین سد بزرگ جهان روی رودخانه ژینگ و در قلب جنگل‌های آمازون موافقت کرده‌است.
در سال ۱۳۹۴ خورشیدی (۲۰۱۵ میلادی) اعلام شد که برزیل و پرو با پیشنهاد چین برای ساخت راه‌آهن در آمازون موافقت اولیه کرده‌اند. در صورت ساخت، طول این راه‌آهن به بیش از ۵ هزار کیلومتر می‌رسد و ریو دو ژانیرو، دومین شهر بزرگ برزیل در حاشیه اقیانوس اطلس را به بندری در پرو در اقیانوس آرام متصل می‌کند. توسعه این خط آهن از هزینه صادرات مواد خام و فراورده‌های کشاورزی به چین کم می‌کند. اما مخالفان طرح می‌گویند ساخت‌وساز برای ایجاد راه‌آهن ممکن است به جنگل‌های بکر آمازون آسیب بزند.بی‌بی‌سی فارسی: برنامه چین برای ساخت راه‌آهن پنج هزار کیلومتری در جنگل‌های آمازون. ۲۳ مهٔ ۲۰۱۵–۰۲ خرداد ۱۳۹۴
هم در سال ۲۰۰۵ و هم در سال ۲۰۱۰ میلادی جنگل‌های آمازون دچار خشکسالی شدید شدند که نابودی گیاهی بزرگی را در مناطق گوناگون رقم زد. یک پژوهش تازه نشان می‌دهد که در صورت افزایش سه درجه‌ای میانگین دمای جهان، نزدیک به ۷۵ درصد از جنگل‌های آمازون نابود خواهند شد.sciencekids.co.nz. بازدید: آوریل ۲۰۱۷.
در نوامبر ۲۰۲۰ آژانس فضایی برزیل اعلام کرد که تصاویر هوایی نشان می‌دهند از زمان بر سر کار آمدن ژائیر بولسونارو به عنوان رئیس‌جمهور این کشور روند تخریب و قطع درختان در آمازون شتاب گرفته و تنها در سال ۲۰۲۰ با افزایشی نزدیک به ۱۰ درصد به بالاترین اندازه طی ۱۲ سال گذشته رسیده‌است. ژائیر بولسونارو، به روشنی گفته‌است که توسعه را بر حفظ جنگل ترجیح می‌دهد."بخش‌هایی از آمازون به 'منبع تصاعد دی‌اکسیدکربن تبدیل شده'". 2020. BBC News فارسی. Accessed February 12 2020. .
دکلی به بلندی ۳۲۵ متر که از برج ایفل نیز بلندتر است، در قلب جنگل آمازون و در میان درختان تنومند آن ساخته شده‌است. این دکل برای مشاهده تغییرات شیمیایی در راستای پژوهش تغییرات اقلیمی در سطح جهان ساخته شده‌است. جنگل آمازون با تولید نیمی از اکسیژن جو زمین، تأثیری فوق‌العاده بر روی آن می‌گذارد. این برج عمدتاً به دنبال گازهای گلخانه‌ای همچون کربن دی‌اکسید، مونوکسید دی نیتروژن و ازون است که جو را گرم می‌کنند. همه داده‌های جمع‌آوری شده توسط این برج که قرار است به مدت ۳۰ سال به فعالیت بپردازد در قالب الگوهایی به ثبت می‌رسد تا امکان پیش‌بینی تغییرات اقلیمی فراهم شود و بر روی تصمیمات دولت دربارهٔ محیط زیست تأثیر بگذارد. انتظار می‌رود که این برج در آغاز سال ۲۰۱۷ به‌طور کامل آماده استفاده باشد. برج بلند دیدبان آمازون پروژه مشترک مؤسسه ملی برزیل در امور پژوهش‌های آمازونی و موسسه آلمانی ماکس پلانک است.احمدی، مهران: برج دیدبان آمازون . یورونیوز فارسی. بازدید: دسامبر ۲۰۱۶.
این مطالعات نشان داده که میزان تصاعد کربن دی‌اکسید از بخش‌هایی از آمازون، که تا یک پنجم این جنگل‌ها را تشکیل می‌دهد بیش از میزان جذب این گاز در این نواحی است. این یافته محصول پژوهش‌ای ده‌ساله به روی گازهای گلخانه‌ای در حوضه آبریز آمازون است و ظاهراً نشان می‌دهد که نزدیک به ۲۰ درصد کل این جنگل‌ها به منبع تولید کربن دی‌اکسید در اتمسفر بدل شده‌است. یکی از دلایل اصلی این پدیده جنگل‌زدایی است. در سال‌های اخیر میلیونها درخت در آمازون به دلیل چوب‌بری و آتش‌سوزی از میان رفته‌است. آمازون در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ یک منبع مهم جذب کربن بود به طوری که شاید دو میلیارد تن دی‌اکسید کربن را سالانه از جو جذب می‌کرد. این میزان در سال ۲۰۲۰ احتمالاً به جذب یک تا ۱٫۲ میلیارد تن دی‌اکسید کربن در سال کاهش یافته‌است. این رقم شامل میزان کربن دی‌اکسید نیست که از طریق قطع جنگل و آتش‌سوزی راهی هوا می‌شود.
هر سال جریانی از گرد و غبار صحرای بزرگ آفریقا سراسر اقیانوس اطلس را از شرق به غرب طی می‌کند و به جنگل‌های آمازون می‌رسد. این گرد و غبار به خاک‌های آمازون که بر اثر باران‌های تند و سیلاب فسفر خود را از دست داده‌اند، فسفر می‌رسانند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که در مدت هفت سال، به‌طور متوسط هرسال ۲۸ هزار تن خاک به منطقه جنگلی آمازون در آمریکای جنوبی منتقل شده‌است. این خاک دارای ۲۲ هزار تن فسفر بوده، که عامل غذایی حیاتی در رشد گیاهان و ماده اصلی کودهای تجارتی است. دانشمندان با استفاده از ماهواره توانسته‌اند گرد و غبار صحرا و عبور آن از اقیانوس اطلس را ردگیری کنند.صدای آمریکا. فارسی. بازدید: دسامبر ۲۰۱۶.
مری وُلستون‌کرافت (زادهٔ ۲۷ آوریل ۱۷۵۹ در ناحیه «اسپیتال فیلد» در حومهٔ لندن – درگذشتهٔ ۱۰ سپتامبر ۱۷۹۷) ادیب و نویسنده انگلیسی بود. وی را نخستین فمینیست انگلستان خوانده‌اند.
مری ولستون‌کرافت از نویسندگان و فیلسوفان قرن هجدهم بریتانیا بود. او هوادار برابری اجتماعی و آموزشی برای زنان بود. اثر مشهور وی احقاق حقوق زنانA Vindication of the Rights of Woman که در سال ۱۷۹۲ منتشر گردید از متون کلاسیک فمینیستی محسوب می‌شود.پاملا آبوت و کلر والاس او رمان‌ها و مقالات متعدد و همچنین سفرنامه و تاریخ انقلاب فرانسه را نگاشته‌است.
مری ولستون کرافت مدتی به معلمی پرداخت و چند کتاب از جمله رمان را منتشر کرد. پس از آن در مؤسسه انتشاراتی جیمز جانسون که ناشرش بود مشغول به کار شد. با آغاز انقلاب کبیر فرانسه مری در سال ۱۷۹۲ به پاریس رفت تا شاهد انقلاب باشد. در آنجا با گیلبرت ایملی که سروانی آمریکایی بود زندگی کرد و نخستین دخترش فانی ایملی را در بهار ۱۷۹۴ به دنیا آورد. رابطه آنها تا سال بعد به تیرگی گرایید و مری خودکشی ناموفقی کرد. پس از آن به لندن بازگشت و دوباره به کار در مؤسسه انتشاراتی جانسون پرداخت. جانسون گروه انقلابی بانفوذی را نیز هدایت می‌کرد و مری به عضویت این گروه درآمد. دیگر اعضا عبارت بودند از:ویلیام گادوین، توماس پین، توماس هول‌کرافت، ویلیام بلیک و ویلیام ووردزورث.پاملا آبوت و کلر والاس
اشتیاق شدید به حقوق طبیعی در اواخر سدهٔ هجدهم، برخی از افراد را به‌ناچار به طرح مسئلهٔ حقوق زنان سوق داد. مری ولستون‌کرافت در پاسخ به تأملاتی بر انقلاب در فرانسهتأملاتی در باب انقلاب در فرانسه Reflections on the Revolution in France نوشتهٔ ادموند برک، کتاب دفاع از حقوق انسانهادفاع از حقوق انسانها A Vindication of the Rights of Men را نوشت که در آن ادعا کرد: «حقی که یک انسان در بدو تولد از آن برخوردار است درجه‌ای از آزادی، تمدن و دین است که با آزادی دیگر اشخاصی که با او در جامعه زندگی می‌کنند، سازگار است.»
دو سال بعد احقاق حقوق زنان را به چاپ رساند. وی در آن‌جا می‌پرسد: «تصور کنید… آیا وقتی مردان از آزادی خود راضی و خشنودند… این رضایت ظلمی در حق زنان مطیع نیست؟» نظر او دربارهٔ حقوق زنان، کاملاً بر مبنای اصطلاحات آزادی‌خواهانهٔ برابری و حقوق طبیعی بنا شده‌است.
سه‌قلعه یکی از شهرهای استان خراسان جنوبی در ایران است. این شهر در جنوب شهرستان سرایان و در فاصله ۲۴ کیلومتری جنوب غرب شهر سرایان و ۵۲ کیلومتری جنوب شرق شهر فردوس و در حاشیه کویر قرار گرفته‌است. به همین علت تعدادی اقامتگاه بوم گردی مثل اقامتگاه نمکزار در دل کویر و در شهر سه قلعه ایجاد شده‌است که گردشگران داخلی و خارجی همه ساله برای دیدن رمل‌های ماسه ای و دق‌های زیبا و دریاچه نمک و دریاچه‌های فصلی و مهمتر از همه آسمان تاریک و زیبا که مناسب نجوم می‌باشد (بهشت منجمان) به این منطقه از خراسان جنوبی آمده و در مدت اقامتشان در کویر سه قلعه خاطرات خوبی را با خود بهمراه می‌برند.
کویر سه قلعه
یکی دیگر از زیبایی‌های سه قلعه جنگل تاغ قدیمی سه قلعه که در حاشیه شهر ایجاد شده‌است می‌باشد که منظره سرسبز زیبایی را در کنار این شهر کویری ایجاد کرده و مناسب کمپ کردن و تفریح افراد را فراهم کرده‌است.
شهر سه‌قلعه به علت قرار گرفتن در عرض جغرافیایی پایین، ارتفاع کم از دریا، دوری از منابع آبی بزرگ دوری از توده‌های باران‌آور فشار زیاد جنب حاره و نزدیکی به کویر که همه این عوامل باعث ابرناکی کم و بارندگی کم، گرمای زیاد تابستان، تبخیر فراوان به‌طور کلی بیابانی و نیمه‌بیابانی منطقه گردیده‌است. تابستان‌ها هوا گرم و سوزان و زمستان‌ها سرد و خشک است. در بیشتر سال‌ها بارندگی از ۱۰۰ میلی‌متر کمتر است که پدیده خشکسالی را به همراه دارد.
سه‌قلعه در محدوده حوضه آبریز کویر نمک واقع شده‌است و دارای آب و هوای گرم و خشک با زمستان‌های سرد می‌باشد. دمای گرمترین ماه سال برابر با ۴۸/۴ درجه سانتیگراد در مرداد ماه و سردترین ماه سال در دی‌ماه برابر ۴/۱ درجه سانتیگراد می‌باشد و دمای روزانه سال بین ۱۶- درجه سانتیگراد تا ۴۴ درجه متغیر است.
بارندگی در ماه شهریور صفر و در اسفند ماه با ۳۳ میلی‌متر بیشترین است که متوسط بارندگی سالیانه ۱۷۳ میلی‌متر را موجب می‌شود و رطوبت نسبی هوا در طول اقلیمی ۴۵/۶ درصد گزارش شده‌است.
بادهای محلی به نام کوه باد از شمال سیه‌باد، روزباد و قبله‌باد (اصطلاحاً کلغور) سه‌قلعه را در طول سال تحت تأثیر قرار می‌دهند که باد غالب و تأثیرگذار سیه‌باد است که در زمستان می‌وزد.
زمین‌شناسی و خاک‌شناسی سه‌قلعه: سه‌قلعه بر روی آبرفت‌های دوران چهارم کواترنری واقع شده که حاوی سه سنگ، گچ و نمک می‌باشد. دهستان سه‌قلعه در زون ایران مرکزی و یکی از فعال‌ترین مناطق زمین‌شناسی است که توسط گسل‌های سراسری و مهم نظیر گسل کویر بزرگ، گسل کلمرد و گسل هریرود از دیگر زون‌های ایران مجزا می‌گردد.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۴٬۴۳۶ نفر (در ۱٬۲۹۰ خانوار) بوده‌است.
منطقه سه‌قلعه دارای ابرناکی بسیار کم و در نتیجه تعداد شب‌هایی با آسمان صاف در حدی بسیار فراتر از نیاز متعارف ستاره‌شناسان آماتور است و به این خاطر نهمین رقابت رصدی مسیه ایران در این محل برگزار شد. ستاره‌شناسی سه قلعه مدیون مردانی مثل مهدی هاشم زئی استخبرگزاری ایسنا: شعبه‌ای از کره ماه را در کویر خراسان جنوبی تجربه کنید». کد خبر: ۹۵۰۱۰۲۰۰۱۹۲. دوشنبه ۲ فروردین ۱۳۹۵
برپایه دادهای گردآوری شده توسط کارشناسان انجمن نجوم ایران طی سالیان متوالی، در مکان سه قلعه رصد ستارگانی با حد قدر ۷/۲ میسر است که با توجه به حد قدر تاریکترین نقاط سیاره زمین که توسط ناسا اعلام شده (حدود ۷/۵) مکان مورد نظر یکی از تاریکترین و پرستاره‌ترین نقاط سیاره ما به حساب می‌آید.همان منبع.
همچنین مطابق بررسی‌های صورت گرفته، رصدگاه سه‌قلعه از بابت دیگر شاخص‌های مؤثر بر انتخاب یک مکان جهت انجام رصدهای تخصصی آسمان از جمله شاخص دیدپذیری، سرعت باد و ارتفاع در وضعیتی قابل قبول برای استقرار تلسکوپ‌هایی دست کم با قطر شیئی یک متر (بسیار بزرگتر از تلسکوپ‌های مورد استفاده ستارشناسان آماتور) قرار دارد. منطقه سه‌قلعه از نظر هوایی و زمینی، می‌توان یکی از در دسترس‌ترین نقاط دارای آسمانی تاریک پرستاره در ایران و جهان دانست.
در کویر سه قلعه اقامتگاه‌های بومگردی زیادی همچون اقامتگاه بوم گردی کویری نجومی نمکزار ایجاد شده‌است که دارای امکاناتی چون تلسکوپ و رستوران و کافی شاپ و اتاق‌های مجهز می‌باشد که بهتر است قبل رفتن به منطقه جهت رزرو اقدام کنید.
رصد گاهی توسط دولت در نزدیکی همین اقامتگاه در حال احداث است.
تهران می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
۱ سپتامبر دویست و چهل و چهارمین روز سال در گاه‌شماری میلادی (دویست و چهل و پنجمین در سال کبیسه) است. ۱۲۱ روز تا پایان سال باقی‌است.
نسق سهم صوری یا به اصطلاح سهم هوایی زارع بود از زمین‌های زراعتی ده (مشاع) یا در بعضی نقاط سهم زمینی حقیقی زارع بود از زمین‌های زراعتی ده (مفروز). نسق از نظر اصطلاحی عبارت است از حق کشاورزی برای کشت روی زمینی که مالک آن دیگری است.
در زمان اجرای قانون اصلاحات ارضی ایران، کسانی که مالکیت زمین‌های کشاورزی را به گونه ثبتی در دست داشتند مالک خوانده می‌شدند. کسانی که به گونه مشروط روی زمین‌های مالکان کار می‌کردند و بخشی از فراورده یا درآمد برآمده از فروش فراورده را در دست مالک قرار می‌دادند کشاورز خوانده می‌شدند. مساحت زمین‌های تحت تصرف و کشت کشاورزان متفاوت بود. از این روی در زمان اجرای قانون اصلاحات ارضی، مقدار دقیق زمین‌های کشاورزان آماربرداری شد. مساحت سندهای صادر شده برای کشاورزان بر پایه نسق آنان در فرم‌های آماری تعیین می‌شد.
در مورد نسق زراعتی و حقوق مکتسبه از آن توسط زارع در ماده اول قانون اصلاحات ارضی چنین گفته شده بود:
زارع کسی است که مالک زمین نیست یا دارا بودن یک یا چند عامل زراعتی شخصاً یا به کمک افراد خانواده خود در زمین متعلق به مالک مستقلاً زراعت می‌کند و مقداری از محصول را به صورت نقدی یا جنسی به مالک می‌دهد.
نسق زراعی یک کشاورز عبارت است از مقدار زمین‌های تحت تصرف و کشت وی در زمان اجرای قانون اصلاحات ارضی در ایران، که برای کشت و آبادانی آن اقدام نموده باشد.٬مصوب ۱۳۵۹/۰۱/۲۶، بند ۵ از ماده ۹
نسق‌داری یا حق داشتن نسق قابل انتقال و موروثی بوده‌است. دهقان حقی دائمی نسبت به قطعه زمین داشت. دهقانان حق فروش زمین را بنا به شرایط قرارداد مابین خود دارا بودند. سرنسقی عبارت بود از بهایی که دهقان بابت حق کشت زمین به کدخدا می‌داد.
ارباب می‌بایست به حق دهقان برای زراعت، احترام می‌گذاشت و لمبتون ترجیح می‌داد این حق را حق تصرف بنامد. اگر ارباب دهقانی را اخراج می‌کرد، باید هزینه خسارت را پرداخت می‌کرد. از این روی این حق، می‌توانست دائمی به معنای واقعی آن نباشد. اما این حق نسق بود که دهقان را نسبت به خوش نشین، برتری می‌داد. تنها رعیت‌ها حق نسق داشتند.
جیمز بیلی فریزر که در سال‌های ۱۸۲۱ تا ۱۸۲۴ در ایران می‌زیست، در سفرنامه خود نوشته است که عرف و عادت معمول به نحوی بارزی حقوق رعیت را تا حدود بسیاری تأمین کرده و دست کم به قدر حق ارباب حفظ شده‌است. اشاره او به حق‌ریشه یا نسق زراعی بوده‌است.
نسق بر پایه لایحه قانون واگذاری و احیا زمین‌ها، مصوب ۲۶ فروردین ۱۳۵۹، عبارت است از عملکرد آبادانی کسی که به‌آبادی زمین اقدام کرده‌است.
تاکسیدو یا در اصطلاح فرانسوی اسموکینگ (مخفف عبارت انگلیسی "اسموکینگ جاکت") (همچنین: "جامه تدخین") نوعی کت مردانه پیش باز است که در آن از یقه ایستاده استفاده و قسمتی از آن با پارچه براق ماهوت مشکی رنگ تهیه می‌شود و ممکن است دارای جیب یا بدون جیب باشد، و آنرا در شب نشینی‌ها یا مجالس تشریفاتی میپوشند.
از این لباس در مهمانی‌های رسمی به همراه پیراهن فراک و پاپیون سیاه استفاده می‌شود.
یوجین لوتر گور ویدال (زاده ۳ اکتبر ۱۹۲۵ – درگذشته ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۲) از رمان‌نویسان و نمایشنامه‌نویسان معروف آمریکایی و فعال سیاسی بود.
ویدال با نام "یوجین لوتر گور ویدال"، در وست پوینت، نیویورک به دنیا آمد. او تنها فرزند "یوجین لوتر ویدال" و "نینا گور" بود. او پس از خدمت در ارتش در جنگ جهانی دوم، اولین رمان خود را با نام «ویلی‌وا» در سال ۱۹۴۶ منتشر کرد که روایت واکنش‌های مسافران یک هواپیما در توفانی سهمگین بود.
او در دوران فعالیت خود ۲۵ رمان و بیش از ۲۰۰ مقاله و چندین نمایشنامه خلق کرد.رمان سوم ویدال شهرها و ستون‌ها، یکی از اولین رمان‌های آمریکایی بود که آشکارا سخن از همجنس‌گرایی نمود و به همین دلیل نقادان محافظه کار را به شدت خشمگین کرد. ویدال همواره عبارت‌های همجنس‌گرا و همجنس‌گرایی را رد می‌کرد و معتقد بود که اکثر مردم بالقوه پان سکشوال هستند.
او مقاله‌نویس مشهوری نیز بود و برای نیویورکر، New York Review of Books و اسکوایر مقاله می‌نوشت. از طریق مقالات و حضور رسانه‌ای، ویدال روابط خارجی آمریکا را نقد می‌کرد.
ویدال یکی از جنجالی‌ترین نویسندگان معاصر است. او را وجدان بیدار جامعه آمریکا خوانده‌اند. وی از منتقدان سر سخت مک‌کارتیسم و جنگ‌طلبی‌های جورج بوش محسوب می‌شد. مهم‌ترین شاهکار حماسی او، رمان آفرینش است. او در فیلم گاتاکا نیز نقش آفرینی نموده‌است.
گور ویدال آشنا و شیفته فرهنگ و پیشینه ایران زمین بود. او در رمان «آفرینش» شخصیتی داستانی به نام کورش سپیتما، دیپلمات پارسی، را در دو هزار و پانصد سال پیش روایت می‌کند و رمان یولیانوس روایتگر کشمکش نهایی میان مهرپرستی و مسیحیت در دوران یولیانوس و سرانجام لشکرکشی یولیانوس به ایران و شکست و قتل او به وسیله شاپور دوم ساسانی تشکیل می‌دهد.
گور ویدال در تاریخ ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۲ در اثر ابتلا به ذات الریه در خانه‌اش واقع در هالیوود لس‌آنجلس درگذشت.
منیژه حکمت (زاده در اراک) از تهیه‌کنندگان و کارگردانان ایرانی است. نخستین فیلم وی فیلم "زندان زنان" بود و پس از آن فیلم "سه زن" و "لالایی" را ساخت.
پگاه آهنگرانی بازیگر و مستندساز ایرانی، دختر منیژه حکمت است.منیژه حکمت: با رد شدن از«زندان زنان» به «سه زن» رسیدم. رادیو فرهنگ
منیژه حکمت، صبح روز ۳ مرداد ۱۳۹۵ پس از چند روز بستری در بیمارستان پارس، تحت عمل جراحی قلب باز قرار گرفت و این عمل با موفقیت انجام شد.
حکمت پس از مرگ عباس کیارستمی در روزنامه شرق نوشت: «ایستادن یعنی پای خودمان بایستیم؛ یعنی پای آرمانمان؛ یعنی نگذاریم از دست برود. چرا که ما مسئولیت‌مان اجتماعی بوده و هست. گاهی این مسئولیت رفتار ما را رفتاری سیاسی معنا بخشیده، گاهی رفتاری هنری و فرهنگی یا روشنفکری. فرقی نمی‌کند.»
حکمت از جمله ۱۴۰ هنرمند ایرانی بود که با امضاء طوماری در ۲۲ خرداد ۱۳۹۲، با اصلاح‌طلبان و اعتدالگرایان دیگر، ضمن قدردانی از انصراف عارف به نفع روحانی، از نامزدی حسن روحانی در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۲ حمایت علنی کرد.حمایت ۱۴۰ هنرمند برجسته کشور از حسن روحانی "وبگاه رسمی حسن روحانی"حمایت ۱۴۰ هنرمند برجسته کشور از حسن روحانی در یازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری "سینما آنلاین"
در پی خیزش ۱۴۰۱ ایران منیژه حکمت، مانند بیش از ۱۰۰ هنرمند دیگر ممنوعِ خروج و ممنوع کار شد. وی در حساب کاربری توییتر خود نوشت: «ممنوع الخروج، ممنوع المعامله، ممنوع الکار…! با همه ممنوعیت‌ها، بیمار[م] با سه عمل جراحی…؛ برادران لطف کنید اجاره‌خونه و هزینه‌های درمان و هزینه‌های جاری را پرداخت کنید؛ من به آخر خط رسیده‌ام».
زارع به معنی کشاورز می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
ویلهلم یکم (نام کامل: ویلهلم فریدریش لودویگ فون هوهن‌تسولرن، آلمانی:Wilhelm Friedrich Ludwig von Hohenzollern)، (۲۲ مارس ۱۷۹۷–۹ مارس ۱۸۸۸) پادشاه پروس و نخستین امپراتور آلمان بود. ویلهلم یکم به کمک رئیس‌الوزرای خود، اتو فون بیسمارک، آلمان را متحد و امپراتوری آلمان را بنیان نهاد. علی‌رغم حمایت‌های دراز مدت وی از بیسمارک، او نسبت به بسیاری از سیاست‌های ارتجاعی از جمله کاتولیسیزم‌ستیزی و سخت‌گیری نسبت به اتباع با ظن و تردید می‌نگریست. ویلهلم خوش مشرب و مؤدب توصیف شده‌است و با وجود محافظه کاری، در پذیرش عقاید لیبرالیسم کلاسیک مستعدتر بود.
او به عنوان دومین پسر فریدریش ویلهلم سوم بعد از فریدریش ویلهلم چهارم به دنیا آمد؛ از این رو تصور نمی‌شد وی روزی ولیعهد پروس گردد؛ در همین سال پدربزرگش فریدریش ویلهلم دوم در سن ۵۳ سالگی در گذشت و پدرش فریدریش ویلهلم سوم به پادشاهی پروس رسید. سال ۱۸۰۶، شاهد شکست پروس از فرانسهٔ ناپلئون و پایان امپراتوری مقدس روم بود. ویلهلم از سال ۱۸۱۴ در ارتش پروس به خدمت مشغول شد. همانند پدر، در طول جنگ‌های ناپلئونی در برابر ناپلئون بناپارت جنگید و خود را سربازی شجاع نشان داد. در طول جنگ به درجه سروانی ترفیع یافت و صلیب آهنین را دریافت کرد. جنگ در مقابل فرانسویان تأثیری چنان بر وی نهاد که تا پایان زندگی از فرانسویان انزجار داشت. پس از سال ۱۸۱۵ در مأموریت‌های دیپلماتیک شرکت نمود. الکساندرا فیودورفنا، همسر نیکلای یکم، امپراتور روسیه، خواهر او بود. در سال ۱۸۱۷ خواهر خود را در مأموریتی به سن پترزبورگ همراهی نمود.Lincoln, " Nicholas I Emperor and Autocrat of all the Russias", p. 66
در سال ۱۸۲۶ وادار شد به رابطه‌اش با یک زن اشرافی لهستانی به نام الیزا رادزیویل که عمه زاده‌اش بود، پایان دهد زیرا پدرش رابطه آنان را ناشایست تشخیص داد. زمزه‌هایی به گوش می‌رسید که رادزیویل یک دختر نامشروع برای ویلهلم به دنیا آورده‌است.B. Dettman and J. Stevens (2017), "Agnes the Secret Princess – An Australian Story".
در سال ۱۸۲۹ ویلهلم با پرنسس آگوستا ازدواج نمود.
در سال ۱۸۴۰ برادر بزرگترش با عنوان فریدریش ویلهلم چهارم به پادشاهی پروس رسید. از آنجایی که پادشاه جدید فرزندی نداشت برادر کوچکترش یعنی ویلهلم به مقام ولیعهدی رسید. برخلاف خواست خود و تنها به خاطر وفاداری به برادرش، لایحه‌ای را که مجلس پروسی را تأسیس می‌کرد، در سال ۱۸۴۷ امضاء نمود و خود کرسی بالایی در این مجلس دارا شد.
در طول انقلاب‌های ۱۸۴۸ ویلهلم با موفقیت شورشی در برلن که با هدف از بین بردن پادشاه سازمان‌دهی شده بود، را سرکوب نمود. استفاده از توپ صحرایی از سوی وی سبب بدنامی او شد؛ به وجهی که او را به «شاهزادهٔ گلوله‌های خوشه‌ای» شهره ساخت. این مسئله وی را وادار ساخت برای مدتی در پوشش بازرگان در انگلستان بسر ببرد. هنگام بازگشت، در سرکوب شورشی در بادن مشارکت نمود. در اکتبر سال ۱۸۴۹ فرماندار نظامی راینلاند و وستفالیا و نیز صاحب یک کرسی در حوزه انتخابیهٔ کوبلنتس گردید.
در طول مدت حضور خود در کوبلنتس، به همراه همسرش پژوهش گران لیبرال مانند ماکسیمیلیان ولفگانگ دونکر، آگوست فون بتمان-هولوگ و کلمنس تئودور پرتس را به خانه خود دعوت می‌کرد. به تدریج تضاد ویلهلم با عقاید لیبرالی نرم‌تر شد.