moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سرزمین سری () فیلمی مستند است که در سال ۱۹۴۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به چستر نیمیتز، رابرت مونتگومری، رابرت تیلور و وان هفلین اشاره کرد.
طرحی برای مرگ () فیلمی مستند به کارگردانی ریچارد فلایشر است که در سال ۱۹۴۸ منتشر شد.
کیم جون-میون (؛ زاده ۲۲ مه ۱۹۹۱) که با نام هنری سوهو (؛ در کره‌ای به‌معنای «نگهبان») شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا و بازیگر اهل کره جنوبی است. او لیدر و خواننده گروه چینی-کره‌ای اکسو و زیرمجموعهٔ اکسو-کی می‌باشد. وی در تاریخ ۳۰ مارس ۲۰۲۰، با انتشار اولین مینی آلبوم خود، "خودنگاره" (Self-Portrait)، به عنوان تکخوان شروع به کار کرد. سوهو همچنین در درام‌ها و فیلم‌های تلویزیونی مختلفی از قبیل One Way Trip (۲۰۱۶)، The Universe's Star (۲۰۱۷)، Rich Man (۲۰۱۸)، Middle School Girl A (۲۰۱۸) و How Are You Bread (۲۰۲۰) بازی کرده‌است.
سوهو در ۲۲ مه ۱۹۹۱، در سئول کره جنوبی زاده شد. سوهو بومی سئول است و به همراه خانواده در منطقه آپوجئونگ سئول زندگی می‌کند. در دوران مدرسه نماینده کلاس و نایب رئیس دانش آموزان مدرسه بود. او از دبیرستان معتبر ویمون فارغ‌التحصیل شد.
سوهو در سال ۲۰۰۶ و در سن ۱۶ سالگی، توسط اس. ام. اینترتینمنت کشف شد و در سال ۲۰۱۲ رسماً به عنوان لیدر وارد گروه اکسو شد.
سوهو در تاریخ ۱۵ فوریه ۲۰۱۲ به عنوان دهمین عضو گروه اکسو معرفی شد. این گروه در آوریل ۲۰۱۲ با آلبوم چندآهنگه "Mama" با رهبری سوهو شروع به کار کردند. در سال ۲۰۱۳، سوهو صداپیشه شخصیت اصلی "برنارد" برای دوبله کره‌ای فیلم انیمیشن "Saving Santa" بود. وی همچنین موسیقی متن اصلی فیلم را به همین نام با جونگ اون-جی از گروه ای‌پینک ضبط کرد.
سوهو در سال ۲۰۰۹، در "دانشگاه ملی هنرهای کره" آغاز به تحصیل کرد اما در سال ۲۰۱۱ از آن انصراف داد و در "دانشگاه کیونگ‌هی" و در بخش فرهنگ و هنر دانشکدهٔ مدیریت این دانشگاه، به همراه اعضای دیگر اکسو، چانیول و بکهیون به ادامهٔ تحصیل پرداخت.
در ۴ مهٔ ۲۰۲۰ اعلام شد که سوهو در ۱۴ مه، خدمت سربازی خود را به‌عنوان افسر خدمات اجتماعی آغاز خواهد کرد. او در ۱۳ فوریه ۲۰۲۲ از سربازی مرخص شد.
جودی گیسون (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل انگلستان است.
در این فیلم نقش دانش آموزی رو بازی می‌کند که شیفته معلم جوان سیاه پوست جدید خود شده است که به تازگی بعنوان معلم تازه کار وارد این مدرسه شده که بسیار دانش آموزان دبیرستانی هنجارشکنی دارد. به معلمین و مدیران سیستم آموزشی توصیه میشه این فیلم رو تماشا کنند.
عزیز میان قوال (؛ – ) خواننده و موسیقی‌دان اهل کشور پاکستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۲۰۰۰ میلادی فعالیت می‌کرد. او هنوز هم طرفداران بسیاری در جنوب آسیا دارد.
پایگاه داده مکانی یا فضایی () و یا پایگاه داده جغرافیایی(Geodatabase) نوعی پایگاه داده است که به‌منظور دخیره‌سازی و جستجو در داده‌های دارای اطلاعات موقعیت مکانی و جغرافیایی و فضای هندسی بهینه‌سازی شده است. بیشتر پایگاه‌های داده‌های جغرافیایی و فضایی قادر به نمایش موضوعات ساده هندسی مانند نقطه، خط و چندضلعی هستند. برخی پایگاه‌های داده‌های فضایی دیگر می‌توانند ساختارهای پیچیده‌تری مانند پدیده‌های سه‌بعدی، پوشش‌های توپولوژی، شبکه‌های خطی و شبکه‌های نامنظم مثلثی را مدیریت کنند.
بیون بک-هیون (به کره‌ای: 변백현؛ زادهٔ ۶ مهٔ ۱۹۹۲)، که بیشتر با نام هنری بک‌هیون شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا و بازیگر اهل کره جنوبی است. بکهیون به زودی اولین کمپانی خود را تاسیس خواهد کرد ‌
او عضو گروه چینی-کره‌ای اکسو، زیرگروه اکسو-کی، زیرمجموعهٔ اکسو-سی‌بی‌اکس و عضو گروه و لیدر گروه سوپرام است.
بک‌هیون در ۶ مهٔ ۱۹۹۲، در شهر بوچن استان گیونگی-دو کرهٔ جنوبی متولد شد. او یک برادر بزرگ‌تر به اسم بیون بک-بوم دارد. در ۱۱ سالگی به‌عنوان خواننده شروع به آموزش کرد و از خوانندهٔ کره‌ای رین تأثیر زیادی گرفت. بک‌هیون در دبیرستان جونگوونِ بوچن تحصیل کرد و برندهٔ جایزهٔ خوانندهٔ محلی شد. او کمربند سیاه در ورزش رزمی هاپکیدو دارد.
بک‌هیون حین تحصیل برای امتحان ورودی دانشگاه هنرهای سئول، توسط اس.ام. انترتینمنت کشف شد و سرانجام در سال ۲۰۱۱ به این کمپانی پیوست.
بک‌هیون در ژوئیهٔ ۲۰۱۹، با آلبوم چندآهنگهٔ فعالیت تکی خود را آغاز کرد.
او در سال ۲۰۲۰، ترانهٔ «عشق من» را به‌عنوان موسیقی متن مجموعهٔ تلویزیونی «دکتر رمانتیک ۲» منتشر کرد. همچنین ترانهٔ «در جاده» را برای مجموعهٔ تلویزیونی «کفتار» خواند.
در ۲۵ مهٔ ۲۰۲۰، آلبوم چندآهنگهٔ "لذت" را به‌همراه تک‌آهنگ لید «آب‌نبات» منتشر کرد. آلبوم بیش از ۷۳۲٬۲۹۷ کپی پیش‌فروش شد، این بیشترین پیش‌فروش توسط یک تک‌خوان در تاریخ کرهٔ جنوبی بود.
بک‌هیون در ۶ مهٔ ۲۰۲۱، در سالروز تولد ۲۹ سالگی خود، خدمت سربازی را آغاز کرد. او به‌خاطر کم‌کاری تیروئید طولانی‌مدتش، در بخش خدمات عمومی خدمت خواهد کرد.
در سال ۲۰۱۸، مجله ووگ همکاری بک‌هیون با برند Privé و راه‌اندازی برند «Privé by BBH»، یک برند مد خیابانی، را اعلام کرد. بک‌هیون در حال حاضر به‌عنوان مدیر نوآوری این برند درحال فعالیت است.
هَری سِلدُن شخصیتی تخیلی در مجموعه کتاب‌های بنیاد از آیزاک آسیموف است.
وی از افرادِ دارایِ نقشِ اصلی در این مجموعه است. سِلدُن، آفرینندهٔ دانشنامهٔ بنیاد و تئوریِ روان‌تاریخ، یک ریاضی‌دان و استادِ ریاضی و آخرین نخست‌وزیرِ امپراتوریِ کهکشانی است. در "پیشبردِ بنیادِ کهکشانی" اشاره می‌شود که هری سلدون، دکترای ریاضیاتِ خود را از سیارهای که در آن زاده شده و درس خوانده، گرفته‌است.Asimov, Isaac (1989). Prelude to Foundation. Bantam Books. p. 285.
داستان از آنجا پایه می‌گیرد که سلدون برای یک کنفرانسِ ریاضی به پایتختِ امپراتوری که ترانتور نام دارد می‌آید. امپراتور برای گپ‌وگفت در موردِ نظریهٔ روان‌تاریخ، خواهانِ بازدید از وی در کاخ‌های سلطنتی می‌شود و وی را می‌بیند. اما شرایط برای او بگونه‌ای پیش می‌رود که در عملی انجام شده قرار می‌گیرد و مجبور به فرار و مخفی شدن در ترانتور می‌گردد.
در این دوره از یاریِ دو تن بهره می‌برد. دورس ونابیلی و ر. دانیل اُلیوا به او یاری می‌دهند و کمکش می‌کنند تا ایده‌های خود را در موردِ "روان‌تاریخ" گسترش دهد. وی در این دوره به جاهای گونه‌گونی در ترانتور از جمله مایکوژن و دال مخفی می‌شود و بدلایلی گمان می‌کند که امپراتور کلئونِ اول و نخست‌وزیرِ وی، دمرزل بدنبالِ یافتن و کشتنِ او هستند. وی در دال، با پسرکی بنامِ رایش هم آشنا می‌شود و بعدها وی را بعنوانِ پسرخواندهٔ خود می‌پذیرد.
سلدون در کتابِ لبهٔ بنیادِ کهکشانی به برساختنِ "دانشنامهٔ بنیاد" همت می‌گمارد.
وی با یاریِ "روان‌تاریخ" به این نتیجه می‌رسد که امپراتوریِ کهکشانی که بنوعی شیرازهٔ اصلیِ نظم و تمدن در سراسرِ کهکشان و نمادِ فرهنگ و تمدن است، در حالِ فروپاشی است و با فروپاشیِ آن، یک دورهٔ سی‌هزارسالهٔ ذلت، تاریکی و جهل فراخواهد رسید. از همین روی، به آماده سازیِ پیش‌نهاده‌ها برای ساختِ دانشنامه می‌پردازد.
وی عقیده دارد که می‌توان در هنگامیکه همه‌چیز از هم پاشیده شده و زورگویی و جهل بر جهان‌ها حکم‌فرماست؛ با یاریِ دانشنامه، نیرو و نوری دوباره را به سراسرِ کهکشان تاباند و آن را از نو سازمان داده و دانشنامه را مقدمه‌ای برایِ برپاییِ "بنیادِ کهکشانی" کند که هزار سال پس از مرگِ وی خواهد آمد.
کیم جونگ-ده (به هانگول: 김종대؛ زادهٔ ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۲)، که با نام هنری چِن (به هانگول: 첸، به انگلیسی: Chen) شناخته می‌شود، یک خواننده و ترانه‌سرای اهل کره جنوبی است. او در سال ۲۰۱۲ به‌عنوان عضوی از گروه موسیقی چینی-کره‌ای اکسو و زیرمجموعهٔ آن اکسو-ام شروع به‌کار کرد، او همچنین عضو زیرمجموعهٔ اکسو-سی‌بی‌اکس است.
چن در ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۲، در ده‌جون متولد شد و دوران کودکی خود را در محلهٔ جونگ‌وانگ-دونگ شی‌هونگ گذراند. او در سال ۲۰۱۷، در دورهٔ ام‌بی‌ای رشتهٔ تبلیغات رسانه، در دانشگاه هان‌یانگ شروع به تحصیل کرد.
چن در ۱۶ اکتبر، تک‌آهنگ دیجیتال «سلام» را منتشر کرد و در همان روز اعلام شد، در ۲۶ اکتبر ۲۰۲۰، خدمت سربازی خود را آغاز کرد.
چن در ۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۰، خبر ازدواج خود را طی نامه‌ای به طرفداران اعلام کرد، همسر وی فردی غیر سلبریتی است و مراسم ازدواج او در تاریخ ۲۲ اکتبر ۲۰۲۳ برگزار شد. اولین فرزند دختر آن‌ها در ۲۹ آوریل ۲۰۲۰ متولد شد. و دومین فرزند دختر او در ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۲ متولد شد.
مرد بدون چهره فیلم درام آمریکایی محصول سال ۱۹۹۳ به کارگردانی و هنرنمایی مل گیبسون است که اولین تجربهٔ کارگردانی او بود. فیلم بر اساس رمانی به همین نام نوشتهٔ ایزابل هالند است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شده بود. گیبسون در این فیلم ایفاگر نقش آقای مک‌لود بود که نقش اصلی فیلم بود و کوشید با کاراکتر آشنایش به عنوان یک ستاره جذاب سینما، مبارزه کند. کارگردانی و بازی مل گیبسون در این فیلم مورد ستایش اکثر منتقدان قرار گرفت.
یک روایت هر گزارش یا گفته‌ای از مجموعه‌ای از رویدادها یا تجربیات مرتبط خواه غیر داستانی (شامل: شرح حال، زندگی‌نامه، گزارش خبری، مستند، سفرنامه، و غیره) یا داستانی (قصه، حکایت، افسانه، روایت هیجان انگیز، رمان و …) است. روایت‌ها را می‌توان از طریق دنباله‌ای از کلمات نوشتاری یا گفتاری، از طریق تصاویر ثابت یا متحرک، یا از طریق هر ترکیبی ارائه کرد. مکتب نقد ادبی موسوم به صورت‌گرایی روسی، روش‌هایی را به کار می‌گیرد که بیشتر برای تحلیل روایت‌های داستانی و روایت‌های غیر داستانی مانند سخنرانی‌های سیاسی استفاده می‌شود. از اصطلاحات اساسی مرتبط با هر روایت می‌توان به پِیْرنگ روایت، صحنه روایت، کشمکش (های) روایت، درون‌مایه روایت و شخصیت (های) آن روایت اشاره نمود.
داستان‌سرایی شفاهی اولین روش شناخته شده تاریخی برای به اشتراک گذاری روایت بوده.International Journal of Education and the Arts |The Power of Storytelling: How Oral Narrative Influences Children's Relationships in Classrooms در دوران کودکی اکثر مردم، از روایت‌ها برای راهنمایی کودکان در مورد رفتار مناسب، تاریخ فرهنگی، شکل‌گیری و یاددهی هویت جمعی و ارزش‌هایشان به کودکان استفاده می‌کنند. داستان‌سرایی شفاهی امروزه در انسان‌شناسی و در میان مردمان بومی سنتی مورد مطالعه قرار می‌گیرد.Hodge, "et al." 2002. Utilizing Traditional Storytelling to Promote Wellness in American Indian events within any given narrative
روایت‌ها را می‌توان در همه اشکال خلاقیت، هنر و سرگرمی انسان از جمله گفتار، ادبیات، تئاتر، موسیقی و آهنگ، کمیک، روزنامه، فیلم، تلویزیون و ویدئو، بازی‌های ویدئویی، رادیو، بازی، تفریحات بدون ساختار، و اجرا یافت. به‌طور کلی، و همچنین در نقاشی، مجسمه‌سازی، طراحی، عکاسی، و دیگر هنرهای تجسمی، تا زمانی که دنباله ای از رویدادها ارائه می‌شود نیز می‌توان روایت را یافت. چندین جنبش هنری، مانند هنر نوگرا، روایت را به نفع امر هنر انتزاعی و مفهومی رد می‌کنند.
روایت همچنین ممکن است در درون روایت‌های دیگر، مانند روایت‌هایی که توسط یک راوی غیرقابل اعتماد (یک شخصیت) گفته می‌شود وجود داشته باشد. بخش مهمی از بسیاری از روایت‌ها، شیوه روایت است. شیوه روایت عبارت است از مجموعه روش‌هایی که برای انتقال روایت از طریق تفسیر نوشتاری یا گفتاری استفاده و دیده می‌شود.
داستان‌های عامیانه و افسانه‌های درون آن‌ها هیچگاه به‌عنوان مدرکِ قابل استناد، استفاده نمی‌شوند، اغلب آن‌ها بسته به فرهنگ شکل گرفته در آن منطقه دستخوش تغیراتی هم از لحاظ زبانی و لهجه و هم از لحاظ ساختار می‌شوند، در این میان تنها چیزی که دست نخورده باقی می‌ماند ریشهٔ تاریخی داستان عامیانه است، نام داستان عامیانه اولین بار توسط بانویی به نام در اواخر قرن هفدهم مصطلح گردید، بسیاری از داستان‌های عامیانه، تاریخی افزون بر یکصد ساله دارند که به نظر می‌رسد با تغییرات، در فرهنگ‌های مختلف جهان همراه بوده‌اند، بررسی و یافتن تاریخِ ایجاد داستان‌های عامیانه با توجه به اینکه تنها فُرم‌ها و شکل‌های ادبی باقی می‌مانند، کاری محال و تقریباً غیرممکن است، با این حال به گفتهٔ محققان در دانشگاه‌های دورهام و لیسبون، ممکن است ریشهٔ اصلی داستان‌های عامینهٔ امروزی به هزاران سال پیش نیز بازگردد، داستان‌های عامیانه در رده‌های مختلفی طبقه‌بندی می‌شوند و در این مورد و آنالایز مورفولوژیک از ولادیمیر پراپ قابل توجه هستند
با توجه به بحث‌های افلاطون و ارسطو در باب ماهیتِ ادبیات که محاکات است، لغاتی چون داستان و حکایت و افسانه باید در اصل به‌مفهوم شبیه‌سازی و محاکات دلالت داشته باشند.
اما در مورد واژه داستان در حواشی برهان قاطع آمده‌است که می‌توان آن را هم ریشه دادستان در زبان پهلوی و به‌معنای حق و قانون دانست. البته علاوه بر این، دادستان به معنای پروسه و روند نیز به‌کار می‌رفته‌است و از این رو داستان یعنی یک جریان و روند و با قصه در زبان عربی شباهت معنایی می‌یابد.
با وجود این، به نظر می‌رسد واژهٔ داستان ریشه «دا» و «داتن» باشد به معنی آفریدن و ساختن مثل دادار، بغداد و بامداد. از این رو معنای آن به fiction در زبان انگلیسی که معادل جعل خیالی است نزدیک خواهد بود.
همچنین ممکن است واژهٔ داستان مرکب از دو بخش «دا» و «ستان» باشد. «دا» از ریشهٔ هندواروپایی: *dʰē-؛ ریشهٔ فارسی باستان و اوستایی: dā- (آفریدن، ساختن)؛ سنسکریت: dʰā- و فارسی میانه: dah- (آفریدن) است و «ستان» پسوند مکان و زمان است، بدین رو داستان؛ «جا» و «گاهِ» آفریدن است.
داستان کوتاه گونه‌ای از ادبیات داستانی است که نسبت به رمان یا داستان بلند حجم کم‌تری دارد و نویسنده در آن برشی از زندگی یا حوادث را می‌نویسد درحالی که در داستان بلند یا رمان، نویسنده به جنبه‌های مختلف زندگی یک یا چند شخصیت می‌پردازد و دستش برای استفاده از کلمات باز است. به همین دلیل ایجاز در داستان کوتاه مهم است و نویسنده نباید به موارد حاشیه‌ای بپردازد.
داستان بلند به گونه‌ای از داستان‌ها گفته می‌شود که خصوصیات رمان و داستان کوتاه را هر دو در خود داشته باشد. در داستان بلند درست مانند داستان کوتاه معنا از اهمیت بالایی برخوردار بوده و فشردگی معنایی وجود دارد. همچنین شخصیت‌ها و زمان پیوسته در حرکت هستند، تمامی شخصیت‌ها به‌صورتی هماهنگ در جهت تصویر معناهای اصلی داستان نقش‌آفرینی می‌کنند و پیرنگ نیز از استحکام و انسجام بالایی برخوردار است. حال اینکه داستان بلند همچون رمان، شخصیت‌ها را گسترش نمی‌دهد و اما موضوع نیز بیشتر از وضعیتی که در داستان کوتاه دارد در آن گسترده می‌گردد. پرورش شخصیت و معنا در داستان بلند بیشتر از داستان کوتاه صورت می‌پذیرد و تا اندازه‌ای به‌خصوصیات رمان نزدیک می‌شود.
رُمان متنی روایت‌گر و داستانی است که در قالب نثر نوشته می‌شود. در قرن هجدهم کلمهٔ «رمان» بیشتر برای اشاره به قصّه‌های کوتاه در مورد عشق و توطئه به‌کار می‌رفت. در ۲۰۰ سال اخیر رمان تبدیل به یکی از مهم‌ترین اشکال ادبی شده‌است.
کلمهٔ «رمان» از زبان فرانسوی وارد زبان فارسی شده‌است. رمان در فارسی قالب ادبی مدرنی به‌شمار می‌رود؛ یعنی رمان در ادبیات فارسی، دیگر به معنای پیشین نیست و در معنای مدرن آن زیرمجموعه داستان طبقه‌بندی می‌شود.
داستان فلَش، داستانک یا داستان کوتاه، قالبی در داستان‌نویسی است که در چند خط یا حداکثر یک صفحه نوشته می‌شود و در پی یک کشف ضربه‌زننده است. این کشف می‌تواند غافلگیر کردن خواننده و ایجاد شوک، شوخی یا نمایش لحظه‌ای زیبا باشد.
در فارسی می‌توان آن را «داستان ناگهان»، «داستان لحظه»، و «داستان آنی».
روایت، داستانی در یک قالب ساختاری است که به صورت سخن، نوشتار، سرود، فیلم، کار تلویزیونی، بازی کامپیوتری، عکاسی، تئاتر یا سکانسی از یک رخداد قصه‌ای یا غیرقصه‌ای را توصیف می‌کند.
داستان، فراورده‌ای تخیلی است که در جهان خود، واقعی نمایانده می‌شود. واژهٔ "داستان" ممکن است به‌عنوان مترادفی برای روایت استفاده شود. همچنین می‌تواند به عنوان کلمهٔ ارجاعی به سکانس‌های توضیح داده شده در روایت تلقی گردد. یک روایت ممکن است توسط یک شخصیت در خلال روایت بزرگ‌تر، نقل شود. یک بخش مهم از روایت، شیوه روایت است. شیوه‌های به‌کاررفته برای برقراری ارتباط در روایت به عنوان یک عملکرد را روایت‌گری می‌نامند.
در کنار بیان، استدلال و توصیف (روایت)، روایت جزء چهارم شیوه بیان در کلام تعریف می‌شود. در تعریف دقیق‌تر، روایت شیوه‌ای قصه‌نویسی فارسی است که در آن راوی مستقیماً با خواننده ارتباط برقرار می‌کند.
داستان‌ها یک جنبهٔ پراهمیت فرهنگ به‌شمار می‌آیند. بسیاری از کارهای هنری و اکثر کارهای ادبی را داستان می‌گویند؛ در حقیقت بشریت از داستان‌ها شکل گرفته‌است.
اون فلانگان از دانشگاه دوک استاد تحقیقات حس آگاهی می‌نویسد: «شواهد قویاً نشان می‌دهند که انسان در تمام فرهنگها برای ارزش‌گذاری هویت خود از نوعی فرم روایتی استفاده می‌کند. ما داستان سرایان دیرینه هستیم.»
از دیدگاه روایت‌شناختی، روایت همان بازنمایی قصه (یعنی یک رخداد یا مجموعه‌ای از رخدادها) است. برخی پژوهشگران مدعی‌اند بدون حضور کسی که روایت را نقل کند (یعنی راوی) روایتی نیز در کار نیست اما بسیاری از نمایش‌ها و فیلم‌ها در این دیدگاه نادیده گرفته شده‌اند؛ زیرا نمایش و فیلم معمولاً بدون راوی قصه‌گویی می‌کنند. روایت‌ها دو جزء اصلی دارند: قصه و گفتمان روایی.
داستان‌ها، خاستگاه باستانی دارند که در فرهنگ‌های مصر باستان، یونان باستان، چین و هندوستان وجود دارند. داستان‌ها یک مؤلفه بارز از ارتباطات انسانی هستند که به عنوان تمثیل و نمونه برای روشن کردن اهداف مورد استفاده قرار می‌گیرد. داستان سرایی احتمالاً یکی از ابتدایی‌ترین فرم‌های سرگرمی است. روایت همچنین ممکن است به پروسه‌های روان شناختی شخصی، حافظه و معناسازی اشاره کند.
به نظر پژوهشگران منشأ روایت‌هایی که از جهان وجود دارد عواملی مانند اساطیر، ادیان، تاریخ، ادبیات و یافته‌های علمی است. بعضی از نظریه‌پردازان باور دارند که نخستین روایت‌ها از اساطیر سرچشمه گرفته‌اند. روایت‌های اساطیری سعی داشتند چیستی و چرایی جهان را برای انسان توضیح بدهند. بسیاری از محققان انسان را ذاتاً حیوانی قصه‌گو می‌دانند که می‌کوشد هر چه را که پیرامونش وجود دارد در قالب داستان بریزد تا آشفتگی‌ها و پراکندگی‌های دنیایش را سر و سامان بدهد. گروهی نیز معتقدند نیاز ناگزیر ما به ارتباط انسانی، موجب شده که داستان‌گویی بخش جدایی‌ناپذیری از هویت انسانی شود. انسان با داستان دنیایی پیدا می‌کند که می‌تواند آن را با دیگران به اشتراک بگذارد.
صرف‌نظر از میزان درستی و اعتبار هر یک از این ادعاها، انسان همواره مشغول بازگویی و بازسازی داستان‌هایی است که پیش‌تر شنیده‌است. در گذر زمان، بازگویی و بازسازی روایت‌های اولیه، گاه در ساحت خیال و گاه در فضای واقعی و تاریخی دنبال شده و داستان‌های جدیدی از جهان به وجود آمده‌است. راویان داستان‌ها دانسته و ندانسته و تحت تأثیر تجربه‌های فردی یا خیال‌پردازی محض یا متأثر از رخدادهای تاریخی، سمت و سوی داستان‌ها را تغییر می‌دهند. بعضی از این داستان‌ها به روایت‌های جمعی تبدیل می‌شوند. روایت‌های جمعی به تعبیر ژان فرانسوا لیوتار ابرروایت‌هایی هستند که روایت‌های کوچک‌تر را در دل خود جای می‌دهند و افراد زیادی قطعیت و حقیقت آن‌ها را می‌پذیرند. بعضی از روایت‌ها هم فردی هستند و در مقیاس کوچک‌تری فقط به راوی تعلق دارند و منحصر به او باقی می‌مانند.
نشانه‌شناسی با ساختمان‌های قالب‌بندی شده منحصر به فرد معناها به نام نشانه آغاز می‌شود و معنی‌شناسی راهی است برای آن که کدها به هم پیوند بخورند تا پیام دریافت شود. این بخشی از یک سیستم ارتباطی است که از اِلمان‌های لفظی و غیر لفظی استفاده می‌کند تا بیانی را با مدالیته‌ها و فرم‌های گوناگون ایجاد کند.
رومن یاکوبسن در: «دربارهٔ رئالیسم در هنر» استدلال می‌کند که ادبیات به عنوان یک نهاد مستقل وجود ندارد، او و بسیاری از نشانه‌شناسان این نظر را قبول دارند که همه متن‌ها چه نوشتاری و چه گفتاری همسانند، مگر آن که برخی نویسندگان متن‌های خود را با خصوصیات مشخص ادبی کدگذاری کنند تا از دیگر فرم‌های بیان مشخص باشند. با این حال یک تمایل روشن به تشخیص فرم روایت ادبی به صورت مستقل از دیگر فرم‌های روایت وجود دارد. این نگاه اولین بار در کار فرمالیستهای روس نظیر تحلیل‌های ویکتور شکلوسکی از رابطه ساخت و سبک و کارهای ولادیمیر پراپ دیده شد، که وی تحلیل‌هایی را دربارهٔ طرح‌های مورد استفاده در افسانه‌های پریان انجام داد و ۳۱ ترکیب کارکردی معین را مشخص نمود. این تمایل (یا تمایل‌ها) در کارهای گروه پراگ و اندیشمندان فرانسوی از جمله کلود لوی استراوس و رولاند بارت نیز جریان یافت. این تمایل، به تحلیل ساختاری روایت و بدنهٔ پر نفوذ مدرنیته انجامید و این پرسش‌های مهم معرفت‌شناسی را مطرح کرد:
از منظری متداول در نشانه‌شناسی و تئوری ادبی، روایتْ یک داستان یا بخشی از یک داستان است، ممکن است به زبان آورده شود، نوشته شود یا تصور شود و یک یا چند زاویه دید را برای برخی نقش‌ها و ناظرها یا همهٔ آنان ارائه می‌دهد.
در داستان‌هایی که به صورت شفاهی بیان می‌شوند، یک نفر داستان را بیان می‌کند، یک راوی که مخاطبان یا او را می‌بیند یا صدایش را می‌شوند کسی که لایه‌های معنایی غیر زبانی را به متن می‌افزاید. راوی همچنین این فرصت را دارد تا واکنش مخاطب در برابر داستان را مشاهده کند تا روش بیان خود را با مضمون‌های روشن با بالابردن میل مخاطب اصلاح کند.
تفاوت‌های این روش با قالب نوشتاری که در آن نویسنده واکنش‌های محتمل خوانندگان را در حال رمزگشایی متن می‌سنجد تا انتخاب نهایی کلمات به امید رسیدن به واکنش مطلوب را انجام دهد، قابل تمییز است.
قالب هر چه که باشد، ممکن است مضمون به مردم و اتفاقات جهان واقعی مربوط باشد که با نام روایتگر تجربه‌های شخصی شناخته می‌شود. زمانی که مضمون ساختگی باشد، روش‌های دیگری اعمال می‌شوند. متن صدای روایتگر است، در حالی که راوی متعلق به جهانی ساختگی یا خیالی و نه واقعی است. راوی می‌تواند یکی از شخصیت‌های داستان باشد. رولان بارت این بخش از شخصیت‌ها را با عنوان «موجود کاغذی» تعریف می‌کند و داستان شامل روایتگرهای تجربه شخصی که توسط نویسنده خلق شده‌اند، می‌شود. زمانی که افکار آنان نیز دخیل باشند با عنوان کانونی‌سازی درونی (internal focalization) شناخته می‌شود، هنگامی که ذهن هر شخصیت روی رویداد خاص متمرکز می‌شود، متن واکنش‌های او را بازتاب می‌کند.
در قالب‌های نوشتاری، خواننده صدای راوی را هم از طریق مضمون و هم سبک نگارش می‌شنود. نویسنده می‌تواند صداها را برای حالات و مواقع مختلف رمز گذاری کند و صداها می‌توانند هم آشکار و هم پنهان باشند و از نشانه‌هایی که عقاید، ارزش‌ها و نظرات آرمانی راوی را آشکار می‌سازند می‌توان وضعیت نویسنده را نسبت به مردم، رویدادها و چیزها بازشناخت.
تمیز دادن روایتگر اول شخص از سوم شخص مرسوم است:
ژرارد ژنه به ترتیب از اصطلاحات «خودگو» و «برون‌گو» استفاده می‌کند. یک راوی «خودگو» تجارب شخصی و ذهنی خود را به عنوان شخصیتی از داستان تشریح می‌کند. این گونه راوی نمی‌تواند چیزی بیش از آنچه در واکنش‌های دیگر شخصیت‌ها آشکار می‌شود را بداند. یک روای «برون‌گو» تجربه‌های شخصیت‌هایی که در داستان ظاهر می‌شوند را تشریح می‌کند و اگر رویدادهای داستان از دید «کانونی‌کننده درونی» سوم شخص دیده شود از اصطلاح روایت مجازی استفاده می‌شود. در برخی داستان‌ها نویسنده، آشکارا بر همه چیز واقف است و از هر دو زاویه دید استفاده می‌کند و نظر خود را دربارهٔ هر رویداد بیان می‌دارد.
اشتوتان تودوروف (۱۹۶۹) اصطلاح narratology (روایت‌شناسی) را برای تحلیل‌های ساختار گرایانه روایت‌هایی که عنصر سازنده آن‌ها در کارکردها و روابط آنان معین می‌شوند، ابداع کرد.
برای این منظور داستان آن چیزی است که روایت شده‌است و موضوع‌ها، موتیوها(بن مایه) و خطوط پیرنگ در سکانس‌ها را با ترتیب زمانی معمول بیان می‌کند. از این رو پیرنگ، ساختار منطقی و علی یک داستان را نشان می‌دهد و چرایی وقوع را توضیح می‌دهد. اصطلاح «نثر»، انتخاب‌های نگارشی را توضیح می‌دهد که چگونگی روایت متن و ظهور آن در مقابل مخاطب را تعیین می‌کند.
ممکن است ترتیب‌های نگارشی رویدادها را به ترتیب زمانی نشان ندهند و از پس‌نگاه استفاده کنند به عنوان مثال برای فاش کردن انگیزش‌ها در یک لحظهٔ دراماتیک.
هنر روایت به خودی خود یک امر بسیار مهم زیبایی شناسانه است. معمولاً تعداد زیادی از المان‌های زیبایی شناسانه در داستان‌های خوب پرداخت شده، وارد عمل می‌شوند. این المان‌ها شامل ایده‌های ضروری ساختار روایت با شروع و میانه و پایان یا شرح– توسعه– نقطه اوج – پایان، با رویدادهای مهم و محرک که در خطوط پیرنگ به صورت منسجم ساختار بندی شده‌اند، قابل تشخیص‌اند. باتمرکز ویژه روی بی‌ثباتی که شامل یادآوری گذشته، توجه به اتفاقات حال و پیش‌بینی آینده یا پس آمد می‌شود، تمرکز قابل توجه به شخصیت‌ها و شخصیت پردازی که «تقریباً مهم‌ترین مولفه رمان است.» (دیوید لاج، هنر داستان سرایی، ۶۷)، برانگیختن تأویل‌های گوناگون باایجاد صداهای مختلف در نمایش «صدای انسان یا چندین صدا از چندین انسان که با لهجه‌ها، ریتم‌ها و تپق‌های بسیار سخن می‌رانند.» (لاج، هنر داستان سرایی، ۹۷- برای بسط این نظر نگاه کنید به تئوری میخاییل باختین)، داشتن صدای راوی یا شبه راوی که به خودی خود برای مخاطبین هنگام خواندن، «نشانه گذاری» و «کشمکش» می‌کند، (نگاه کنید به تئوری واکنش خواننده‌ها) گفتگو با فشار سخن وری، فرایند دیالکتیکی بیان که گاهی اوقات وقتی که روایت به پیرنگ مقید شده باشد زیر لایه سطحی پنهان است و در دیگر وقت‌ها مشاجره کردن برای یا علیه وضعیت‌های گوناگون، تکیه محکم بر شکل زیبایی شناسانهٔ استاندارد امروزی، استفاده ویژه از استعاره، مجاز، مجاز مرسل کنایه (برای بسط این نظر نگاه کنید به فرا تاریخ، نوشته هایدن وایت) درگیری درون متنی با ارتباطات، مراجعات، اشارات، تشابهات و توازی زمانی و غیره آشکارتر است. در الباقی ادبیات و به‌طور معمول در تلاش‌هایی برای نوشتن رمان آموزنده توضیح ترقی هویت با تلاش برای نشان دادن شایستگی شخصیت و جامعه، مرسوم است.
در فلسفه ذهن، علوم اجتماعی و سایر رشته‌های بالینی شامل پزشکی، روایت می‌تواند به روان‌شناسی بشر اشاره کند. پروسه روایت شخصی با حس شخص یاهویت فرهنگی سروکار دارد و در ایجاد و ساخت و ساز حافظه‌ها به طبیعت بنیادی شخصی استدلال می‌کند.
تقسیم‌بندی روایت مثبت و منطقی دلالت بر توسعهٔ بیماری و اختلال‌های روانی دارد و اصطلاحاً گفته می‌شود که نقش مهمی را در بهبودی باز می‌کند. روایت درمانی یک مکتب روان درمانی است.
روایت بیماری، یک راه برای کسی است که تحت تأثیر یک بیماری واقع شده تا تجربه‌های حسی وی را خلق کند. آنان معمولاً از یک یا چند الگوی از پیش نظم یافته پیروی می‌کنند، روایت تلافی گونه، روایت آشفتگی یا روایت جستجو گونه.
شخص، بیماری را به عنوان یک حالت دایمی می‌بیند که بدتر خواهد شد و بدون خصلت رهایی است. بیماری آلزایمر نمونه‌ای از این نوع است، بیمار بدتر و بدتر می‌شود و هیچ امیدی برای بازگشت وی به دنیای عادی وجود ندارد. نوع اصلی سوم، روایت جستجو گونه، تجربه وضعیت بیمار به عنوان یک فرصت برای دگرگون کردن خود به یک فرد بهتر از میان بدبختی و باز فراگرفتن آنچه که در زندگی مهم است.
نتیجه جسمانی بیماری نسبت به دگرگونی روحی و روان‌شناسی از اهمیت کم تری برخوردار است. نمونه‌ای بارز آن منظرهٔ موفق در شفای سرطان سینه‌است.
در تاریخ‌شناسی، بر طبق گفتهٔ لارنس استون، روایت شیوهٔ بیانی سنتی، توسط تاریخ نویسان مورد استفاده بوده‌است.
در ۱۹۷۹، در یک دوره وقتی که تاریخ اجتماعی جدید به مدل تحلیلی علمی–اجتماعی نیاز داشت، استون روایت عقب‌گردی را کشف کرد. لارنس استون این موضوع را در سال ۱۹۷۹ شروع کرد. او روایت را این گونه تعریف کرد:
به ترتیب وقوع سازمان یافته‌است، روی داستان منسجم متمرکز می‌شود، جنبهٔ توصیفی آن نسبتاً بیش از جنبهٔ تحلیلی است، برای مردم صرفاً به عنوان یک توصیف خیالی اهمیتی نداشت بلکه با ویژه و خاص بودن بیش از اجتماعی و آماری بودن سروکار داشت.
وی گفت که "بیشتر تاریخ نویسان در حال تلاش برای پی بردن به اینکه چه چیزی در ذهن مردم گذشته بود و چه چیزی زندگی گذشته، دوست داشتنی بود، هستند، سؤالاتی که مارا به ضرورت استفاده از روایت آگاه می‌کند.
تاریخ نویسان ملزم به نزدیک شدن به علوم اجتماعی هستند، به هر حال از محدودیت روایت و برتری آن برای حکایت، نسبت به تحلیل و تمثیل‌ها ی زیرکانه بیش از نظم (قاعده) آماری انتقاد شده‌است.
داستان‌های عامیانه و افسانه‌های درون آن‌ها هیچگاه به عنوان مدرکِ قابل استناد استفاده نمی‌شوند، اغلب آن‌ها بسته به فرهنگ شکل گرفته در آن منطقه دستخوش تغیراتی هم از لحاظ زبانی و لهجه و هم از لحاظ ساختار می‌شوند، در این میان تنها چیزی که دست نخورده باقی می‌ماند ریشهٔ تاریخی داستان عامیانه است، نام داستان عامیانه اولین بار توسط بانویی به نام در اواخر قرن هفدهم مصطلح گردید، بسیاری از داستان‌های عامیانه، تاریخی افزون بر یکصد ساله دارند که به نظر می‌رسد با تغییرات، در فرهنگ‌های مختلف جهان همراه بوده‌اند، بررسی و یافتن تاریخِ ایجاد داستان‌های عامیانه با توجه به اینکه تنها فُرم‌ها و شکل‌های ادبی باقی می‌مانند، کاری محال و تقریباً غیرممکن است، با این حال به گفتهٔ محققان در دانشگاه‌های دورهام و لیسبون، ممکن است ریشهٔ اصلی داستان‌های عامینهٔ امروزی به هزاران سال پیش نیز بازگردد، داستان‌های عامیانه در رده‌های مختلفی طبقه‌بندی می‌شوند و در این مورد و آنالایز مورفولوژیک از ولادیمیر پراپ قابل توجه هستند
نوآوری تحول‌آفرین نوعی از نوآوری است که سبب ایجاد یک بازار جدید یا یک شبکه ارزش جدید شده و در نهایت به ایجاد تحول در بازار یا شبکه ارزش موجود و همچنین کنار زدن پیشتازان و متحدان بازار موجود می‌انجامد. این واژه نخستین بار در سال ۱۹۹۵ توسط کلایتون کریستنسن به کار رفت. البته امروزه اثرات اجتماعی ناشی از نوآوری تحول آفرین نیز مورد توجه قرار می‌گیرد.
البته این‌طور نیست که همه انواع نوآوری از نوع تحول آفرین باشند. در واقع ممکن است یک نوآوری بسیار پیشرو و متفاوت باشد، ولی تحول آفرین نباشد. برای نمونه اختراع خودرو یک نوآوری تحول آفرین نبود، زیرا نخستین خودروها، محصولی تجملی بودند که نمی‌توانستند رقیب جدی انواع گاری و کالسکه متصل به اسب باشند. در واقع تا وقتی که خودروی مدل تی فورد با قیمت پایین در سال ۱۹۰۸ عرضه نشده بود، بازار حمل‌ونقل تحت تأثیر اختراع خودرو قرار نگرفته بود. البته تولید انبوه خودرو یک نوآوری تحول آفرین بود، زیرا سبب تغییر بازار حمل‌ونقل شد، حال آنکه در آن زمان سی سال از اختراع نخستین خودرو می‌گذشت.
یکی دیگر از طبقه‌بندی‌های توانمندیهای نوآوری، نوآوری نوترکیب می‌باشد که در این رویکرد کاربردی، ایده‌های نوآورانه قدیمی در محیط‌های جدید مورد بررسی و استفاده قرار می‌گیرد که یکی از انواع آن‌ها نوآوری" برانداز " می‌باشد.
در نوآوری برنداز، نیاز افراد متفاوت در جهت پاسخ‌های متفاوت در راستای نوآوری مورد نیاز می‌باشد. همچنین ما بدنبال افرادی هستیم با نیازهای برآورده نشده یا نیازهایی که به خوبی برآورده نشده‌اند یا بیش از حد برآورده شده‌اند، که در این مقوله مورد توجه قرار می‌دهیم. در واقع ما وارد فرایند شکل‌گیری یک اقیانوس آبی خواهیم شد که در آنجا همزمان هم هزینه، هم ایجاد تمایز متناسب و هم توجه به نیازهای مختلف مشتریان که اختلاف‌های سلیقه ای و تنوع نیاز هم، دارند بسیار حائز اهمیت می‌باشد.
نادانی گونه‌ای ناآگاهی و نبودِ دانش است. نادان، صفتی برای توصیفِ فردی است که "آگاه نیست" و به ویژه برای توصیفِ افرادی که به عمد، اطلاعاتِ مهم یا حقایق را نادیده می‌انگارند یا به آنها بی اعتنا هستند بکار گرفته می‌شود.
برای تمایز میانِ "آگاهی به ناآگاهی" و "آگاهی به آگاهی"؛ می‌توان ناآگاهی را به دوگونهٔ "مطلق (بسیط)" و "مرکّب" بخش نمود. "جهلِ بسیط" آن است که انسان چیزی را نمی‌داند ولی خودش هم "می‌داند که نمی‌داند"، در این حالت ممکن است در مقامِ "کسبِ داناییِ آن" برآید.خطر جهل مرکب
"دانم که ندانم" گفتاوردی مشهور از سقراط فیلسوف یونانی است.
یکی از معانی که از این جمله برداشت شده‌است، این است که انسان هرگز نمی‌تواند چیزی را به یقین بداند. پرسشی که اینجا مطرح می‌شود اینست که "اگر هیچ چیز نمی‌تواند بداند، پس چگونه می‌داند که هیچ چیز نمی‌داند؟" برخی این تعبیر را باعنوانِ "پارادوکس سقراط" که گونه‌ای پارادوکس دروغگو می‌باشد، برشمرده‌اند.
اما حالتِ دیگر اینست که گفته شود منظور سقراط این بوده که انسان هرگز نمی‌تواند چیزی راجع به "جهانِ خارج" را به "یقین" بداند، امّا از احوالات درونی خود به یقین می‌تواند معرفت یابد؛ پس می‌تواند بگوید که راجع به "جهانِ خارج" به یقین چیزی نمی‌داند و تناقضی پیش نمی‌آید.
تعبیرِ دیگری که از سخنِ سقراط ممکن است، این است که منظور او این بوده که او علمِ ناچیزی دارد، آن‌قدر ناچیز که در برابر مجهولاتِ او این علم، صفر است. چنان‌که در شرحِ محاکمهٔ سقراط آمده که سقراط می‌گوید که یک‌بار از معبد دلفی دربارهٔ داناترین افراد پرسیده‌اند و پاسخ آمده که از سقراط داناتر نیست. سقراط خود از این بابت مبهوت و متحیّر است؛ زیرا او می‌داند که دانشی ندارد؛ و خدا نیز ممکن نیست دروغ بگوید.
او سرانجام به این نتیجه می‌رسد که «فقط خدا داناست.»
با این حساب، چرا خدا سقراط را داناترینِ آدمیان دانسته‌است؟ سقراط این‌گونه پاسخ می‌دهد که منظور خدا شخصِ سقراط نیست، بلکه خدا نامِ سقراط را از برای نمونه به کار برده‌است. مانندِ اینکه بگوید «کسی داناست که مانند سقراط بداند که دانایی‌اش هیچ ارزشی ندارد.»
"ندانم که ندانم" یا "جهلِ مرکب" آن است که "انسان نمی‌داند و نمی‌داند که نمی‌داند" و مثلاً به خاطرِ غرور، "فکر می‌کند که می‌داند".
جهلِ مرکب یا "نادانی به نادانی" (ندانم که ندانم) گونه‌ای از نادانی است که "شخص به نادانیِ خود، آگاه نیست و خود را آگاه می‌پندارد" و از همین روی، به دنبالِ برطرف کردنِ نادانیِ خود نیز نخواهد رفت؛ زیرا که علم به نادانی است که انسان را به سوی برطرف کردنِ نادانیِ خود می‌کشاند.
جملات زیر اشاره به همین مطلب دارند:
دل گرچه در این بادیه بسیار شتافت یک موی ندانست ولی موی شکافت
اندر دل من هزار خورشید بتافت و آخر به کمال ذره‌ای راه نیافت
البته ممکن است از نادانی در بالا اشتباه برداشت شود، در بالا منظور از «هیچ» یا «نادانی» آن است که آن‌قدر نادانسته‌ها بسیار است که دانسته‌های ما تقریباً چیزی نیست هرکس همین را بداند که نمی‌داند (چه قدر نمی‌داند، چون میل به ندانستن (کامل) دارد، چنین می‌آید که نمی‌داند) خود ارزشمند است چنان‌که ابن سینا می‌گوید با این که دل یک موی (بسیار ناچیز) را شکافت (بسیار به دانستن پرداخت) اما حتی یک موی را هم نتوانست کاملاً بداند یا خیام که می‌گوید با همهٔ پیگیری‌هایش برای یادگیری علم (گرچه دانش، علم نیست ولی علم، دانش است) هیچ‌چیز یادنگرفت. (چون مقدار دانسته‌هایش به صفر میل دارد، هیچ می‌آید)
معراج السعاده
رصدخانه مدارگرد کربن ۲ () که به اختصار OCO-2 نامیده می‌شود، ماهواره علوم زیست‌محیطی ایالات متحده آمریکا است که دوم ژوئیه ۲۰۱۴ توسط ناسا از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ به فضا پرتاب شد. این ماهواره جانشین رصدخانه مدارگرد کربن شد که پرتاب آن در سال ۲۰۰۹ با شکست روبه‌رو شده بود.
ماهواره OCO-2 توسط اوربیتال ساینسز کورپوریشن ساخته شده و برای مطالعه پراکنش و غلظت کربن دی‌اکسید در جو زمین مورد استفاده قرار می‌گیرد.
رصدخانه مدارگرد کربن () که به اختصار OCO نامیده می‌شود، پروژه ماهواره‌ای ناسا به منظور پایش جهانی فضابرد کربن دی‌اکسید در جو زمین بود که پرتاب ماهواره اصلی در ۲۴ فوریه ۲۰۰۹ با شکست روبه‌رو شد. این ماهواره پس از ورود به جو زمین، در اقیانوس هند و نزدیک جنوبگان سقوط کرد.
ماهواره رصدخانه مدارگرد کربن ۲ (OCO-2) به‌عنوان جایگزین OCO در دوم ژوئیه ۲۰۱۴ توسط راکت دلتا ۲ با موفقیت پرتاب شد و در مدار زمین قرار گرفت. ماهواره رصدخانه مدارگرد کربن ۳ (OCO-3) نیز به‌عنوان جانشین OCO-2 در دسامبر ۲۰۱۶ در آزمایشگاه فضایی کیبو ایستگاه فضایی بین‌المللی قرار خواهد گرفت.
راموس شکمی عصب نخاعی شاخه‌ای از عصب نخاعی مرتبط با بخش کنار و جلوی بالاتنه و دستان می‌باشد. شاخه شکمی به‌طور معمول بزرگتر از راموس پشتی عصب نخاعی می‌باشد. شاخه شکمی در اصل شامل ۳ عصب می‌باشد که از عصب نخاعی در محل خروجش در سوراخ بین مهره‌ای شاخه می‌گیرند. عصب نخاعی به این دلیل که می‌تواند هر دو پیام حسی و حرکتی را برساند، به نام عصب آمیخته نیز شناخته می‌شود. شاخه‌های شکمی عصب نخاعی تنها در ناحیهٔ سینه که اعصاب میان دنده نامیده می‌شوند، از یکدیگر جدا هستند و در دیگر ناحیه‌ها ی شکمی و کناری بالاتنه و دستان، به شکل شبکه عصبی در می‌آیند که شامل ساختاری است که در آن ۳ شاخه شکمی عصب نخاعی به یکدیگر می‌پیوندند و سپس به شکل عصب‌هایی که هر یک شامل تارهای عصبی از هر سه شاخه می‌باشند، پخش می‌گردند، وجود این شبکه‌های عصبی سبب می‌شود که در صورت آسیب دیدن یکی از عصب‌های ریشه گرفته شده از شبکه، اندام مرتبط به‌طور کامل فلج نگردد. ۴ شبکه عصبی اصلی که از شاخه شکمی عصب نخاعی ریشه می‌گیرند شامل شبکه خاجی، شبکه بازویی، شبکه کمری و شبکه گردنی می‌باشند. همچنین مسئول تشکیل شبکه کمری-خاجی می‌باشد.
مدیریتِ نادانی یا مدیریتِ ناآگاهی گونه‌ای مدیریتِ دانش در سازمان‌ها است و ما را به درکِ مفهومِ ناآگاهی در یک سازمان هدایت می‌کند.
مفهومِ مدیریتِ ناآگاهی از سوی "جان اسرایلیدیس"، "راسل لاک" و "لوییس کوک" از دانشگاهِ لوییبرو اینگونه توصیف شد:
مدیریت دانش، رویکردی یکپارچه به شناسایی، کسب و استخراج، بازیابی، ارزیابی، تسهیم و خلق کلیه منابع دانش سازمان است به گونه‌ای که سازمان را در جهت دستیابی به اهداف سازمانی کمک نماید. هدف مدیریت دانش برقراری ارتباط بین خبرگان و افراد مجرب سازمان با افرادی است که نیاز به دانش خاصی را دارند. ایجاد چنین ارتباطی به کمک فرایندها و ابزارهای مدیریت دانش تسهیل می‌گردد. موفقیت در زمینهٔ مدیریت دانش نیازمند ایجاد یک محیط جدید کاری می‌باشد، که دانش و تجربه بتوانند به راحتی تسهیم شوند.
شبکه کمری-خاجی شامل بخش‌های پیشین عصب‌های خاجی، عصب‌های کمری و عصب‌های دنبالچه‌ای می‌باشد، که در آن عصب ۱۲ پشتی با عصب ۱ کمری به هم می‌پیوندند. شایع‌ترین آسیب‌های مربوط به شبکه کمری-خاجی شامل تنه‌ی کمری-خاجی و عصب‌های دنبالچه‌ای می‌شود که در اصل حاصل جابجایی استخوان‌های پیرامونشان در اثر ضربه هستند.
گشنسپ‌داد از اشراف ساسانی، و در دورهٔ شاهنشاهی بلاش و قباد یکم، کنارنگ بود.
نام او نخستین بار در سال ۴۸۴ نوشته شده است و گفته شده که او از پشتیبانان بلاش بوده است. پس از نشستن بلاش به تخت شاهی، گشنسپ‌داد خواستار اعدام کردن قباد یکم که برادر بلاش بود، بدست اشراف ساسانی می‌شود. ولی اشراف ساسانی او را نمی‌کشند و به جای آن قباد را زندانی می‌کنند، که قباد بعدها از زندان گریخته و به آسیای مرکزی و دربار خشنواز شاه هپتالیان پناه می‌برد. در ۴۸۸ قباد با یاری هپتالیان به ایران برمی‌گردد و دیگر اشراف ساسانی، که زرمهر و آذرگندبد (از خویشان گشنسپ‌داد) هم در میان آنها بودند، به او می‌پیوندند. قباد سپس تیسپون را تصرف و تاج و تخت شاهنشاهی ساسانی را پس گرفته و گشنسپ‌داد را به دار می‌آویزد. پس از گشنسپ‌داد، آذرگندبد کنارنگ می‌شود.
آرشاک سوم ( flourished سده ۴ام میلادی - درگذشته ۳۸۷ میلادی) پادشاه ارمنستان از سلسله اشکانی ارمنستان (آرشاکونی) بود. وی فرزند پاپ و برادر واغارشاک سوم بود. آرشاک سوم پس از وارازدات به پادشاهی ارمنستان رسید.
شهرگ یا شهرک، یک نجیب زاده ایرانی در دوره ساسانیان بود. او در حمله اعراب به ایران، فرماندار پارس بود. نام او نخستین بار در سال ۶۴۴ یاد شده و گفته شده که او علاء بن الحضرمی فرمانده سپاه اعراب را در نزدیکی اصطخر شکست داده است. کمی بعد، عثمان بن ابوالعاص یک دژ نظامی در توج بنیان می‌نهد و اندکی پس از آن هم شهرگ را در نزدیکی ریشهر شکست داده و می‌کُشد. ولی منابع دیگری هم هستند که نوشته‌اند شهرک را برادر خودش کشته است.
پیران گشنسپ که با نام تعمیدداده‌شده‌اش گریگور هم شناخته می‌شود، از سرداران ایرانی دوران ساسانی از خاندان مهران بود. او در بین سال‌های ۶۴۰ تا ۶۴۲ به دین مسیحیت گروید و نام مسیحی گریگور را برای خود برگزید. این کار مایه‌ای شد تا خانواده‌اش او را از خود برانند و او خیلی زود در سال ۶۴۲ در پیروزشاپور به گناه ارتداد به دار آویخته شد. یکی دیگر از همراهان او به نام یزد-پناه هم با او به دار آویخته شد.
اروند گشنسپ از اشراف ایرانی در دوران ساسانیان بود که برای مدت کوتاهی از سال ۵۴۰-۵۴۱، مرزبان ایبری ساسانیان بود.
آرشاک دوم () پادشاه ارمنستان از سلسله اشکانی ارمنستان (آرشاکونی) بود.
آرشاک دوم، پسر تیگران هفتم با شاهزاده خانمی رومی ازدواج کرده بود و در فاصله بین حدود سال‌های ۳۵۱ تا ۳۶۷ میلادی سلطنت کرد خویشتن را در موقعیت بسیار دشواری یافت. ارمنستان دوباره مورد حمله شاپور دوم قرار گرفت؛ واساک مامیکونیان در مقابل او مقاومت کرد، آنگاه شاپور، آرشاک و سردار ارمنی واساک را به تله انداخت بدین معنی که پادشاه ارمنستان را به بهانه مذاکرات صلح به نزد خود دعوت کرد، و او وقتی آمد شاپور به زندانش انداخت دو چشمش را کور کرد و واساک را به قتل رساند. آنگاه شروع به تجزیه و تفرقه ارمنستان کرد و می‌خواست مذهب مسیحیت را از ارمنستان براندازد.هراند پاسدرماجیان. تاریخ ارمنستان، صفحه:۱۲۵محمدجواد مشکور، تاریخ سیاسی ساسانیان، صفحه: ۴۰۶
آرتاشس چهارم یا اردشیر چهارم () پادشاه ارمنستان از سلسله اشکانی ارمنستان (آرشاکونی) بود.
آرتاشس چهارم پسر ورمشاپوه بودYarshater, "The Cambridge History of Iran", p.142 که از سال ۳۸۹ تا ۴۱۷ به عنوان یک مرزبان ساسانی، ارمنستان شرقی را اداره می‌کرد.Hovannisian, "The Armenian People From Ancient to Modern Times, Volume I: The Dynastic Periods: From Antiquity to the Fourteenth Century", p.85 عموی آرتاشس، خسرو چهارم، قبل از ورمشاپوه (و احتمالاً بعد از آن نیز) بر ارمنستان حکومت می‌کرد.Ghazar Parpetsi, "History of Armenia", 5th to 6th centuryتبارنامه‌های مدرن، آرتاشس چهارم را نوه وارازدات نشان می‌دهند.Toumanoff, "Manual genealogy and chronology for the Christian Caucasus (Armenia, Georgia, Albania)" آرتاشس چهارم، در حالی که هفده سال داشت به تخت سلطنت رسید، او حدود در سال ۴۰۵ میلادی متولد شد.Kurkjian, "A History of Armenia", p.112 هویت مادر وی مشخص نیست. او ممکن است همسر یا صیغه ورمشاپوه بوده باشد.Kurkjian, "A History of Armenia", p.108 آرتاشس چهارم در ارمنستان متولد و بزرگ شد و از زندگی وی قبل از سلطنت اطلاعات کمی در دست است. آرتاشس چهارم به احترام پادشاهان گذشته ارمنستان و ایبریا نام آرتاشیاس را انتخاب کرد.
هنگامی که ورمشاپوه در سال ۴۱۷ درگذشت، آرتاشس چهارم خیلی جوان بود و نمی‌توانست جانشین پدرش شودFaustus of Byzantium, "History of the Armenians", Book III پس از مرگ پدرش، ساهاک، جاثلیق ارمنی که از اقوام دور آرتاشس چهارم بود، به دربار پادشاه ساسانی یزدگرد یکم مراجعه کرد تا آزادی خسرو چهارم را بدست آورد. یزدگرد یکم رضایت داد و خسرو را از تبعید سیاسی و زندان آزاد کرد.Kurkjian, "A History of Armenia", p.112 پس از آزادی، خسرو ممکن است از سال ۴۱۷ تا ۴۱۸ که درگذشت دوباره به عنوان پادشاه ارمنستان خدمت کرده باشد.Hovannisian, "The Armenian People From Ancient to Modern Times, Volume I: The Dynastic Periods: From Antiquity to the Fourteenth Century", p.85 از رابطه آرتاشس چهارم با پدر و عمویش اطلاعات کمی در دست است.
تا سال ۴۲۲، ارمنستان تحت سلطه مستقیم اشراف محلی و «سلسله ساسانی» قرار داشت. «ناخارارها» درخواست کردند که حکومت ساسانی شاهزاده‌ای از دودمان آرشاکونی را بر تخت بگذارد.Ghazar Parpetsi, "History of Armenia", 5th to 6th century در سال ۴۲۲، آرتاشس چهارم به عنوان پادشاه ارمنستان بر تخت نشست., "The Armenian People From Ancient to Modern Times, Volume I: The Dynastic Periods: From Antiquity to the Fourteenth Century", p.85
با رسیدن به سلطنت، آرتاشس چهارم خود را آرتاشیر نامیدKurkjian, "A History of Armenia", p.108 در دفاع از پادشاهان گذشته ساسانی آرتاشس چهارم به دنبال عموی و پدر خود، به عنوان سومین پادشاه ساسانی در ارمنستان شرقی خدمت می‌کرد و به عنوان یک پادشاه مسیحی تابع یک دولت زرتشتیان حکمرانی می‌کرد.
به عنوان پادشاه، آرتاشس چهارم از پشتیبانی جاثلیق سلطنتی، ساهاک برخوردار بود. گرچه آرتاشس چهارم توسط «ناخارارها» به عنوان پادشاه خود شناخته شد، اما گرایش‌های گریز از مرکز اشراف بیش از حد قدرت او بود.Hovannisian, "The Armenian People From Ancient to Modern Times, Volume I: The Dynastic Periods: From Antiquity to the Fourteenth Century", p.93 اعضای برجسته اشراف خیلی زود به بهانه انزجار از رذایل پادشاه جوان، دسیسه‌های خود را از سر گرفتند.Kurkjian, "A History of Armenia", p.112 آرتاشس چهارم به دلیل جوانی و ضعف در شخصیت قادر به کنار آمدن با اشراف ارمنی نبود.Kurkjian, "A History of Armenia", p.113 ساهاک در زمان‌های مختلف به «ناخارارها» متوسل می‌شد که به عالی‌ترین مقام یعنی پادشاه احترام بگذارند، با او همکاری کنند و متحد او باشند، اما این درخواست‌ها نادیده گرفته شد.Hovannisian, "The Armenian People From Ancient to Modern Times, Volume I: The Dynastic Periods: From Antiquity to the Fourteenth Century", p.93
اعتماد به سلطنت ارمنستان از طرف «ناخارارها» کاهش یافت و مشخص شد که حکومت مستقیم توسط ایران بر سلطنت ارجح است.Ouzounian, "The Heritage of Armenian Literature: From the Oral Tradition to the Golden Age", p.84Adalian, "Historical Dictionary of Armenia", p. 177 به درخواست «ناخارارها»، آرتاشس چهارم توسط بهرام پنجم در سال ۴۲۸ از سلطنت برکنار شد.Yarshater, "The Cambridge History of Iran", p.142 ارمنستان به شاهنشاهی ساسانی ضمیمه شد و به یک ساتراپی این شاهنشاهی تبدیل شد.Ouzounian, "The Heritage of Armenian Literature: From the Oral Tradition to the Golden Age", p.84 ساسانیان وه مهر شاپور را به عنوان مرزبان ارمنستان ساسانی منصوب کردند.Yarshater, "The Cambridge History of Iran", p.142 سرنوشت بعدی آرتاشس چهارم ناشناخته است. با برکناری آرتاشس چهارم، حکومت بر ارمنستان توسط خاندان آرشاکونی و تقریباً بعد از هزار سال پایان یافت.Yarshater, "The Cambridge History of Iran", p.142Adalian, "Historical Dictionary of Armenia", p. 177
تیگران ششم ( زاده پیش از ۲۵ میلادی - درگذشته پس از ۶۸ میلادی) پادشاه ارمنستان از دودمان هرودیان بود. او از حاکمان دست نشانده روم در منطقه ارمنستان بود.
او فرزند اسکندر از همسری ناشناس بود. او هم نام عموی پدری اش تیگران پنجم بود که به عنوان پادشاه قبلی ارمنستان در دوران سلطنت آگوستوس خدمت می‌کرد. به نظر می‌رسد تیگران تنها نوه‌ای است که از طرف پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌اش به دنیا آمده‌است.
اطلاعات کمی در مورد زندگی تیگران قبل از پادشاهی ارمنستان وجود دارد. تیگران در رم بزرگ شد. اقامت طولانی مدت او در رم او را به حاکمی گوش به فرمان تبدیل کرد. تیگران با زنی اشرافی از آناتولی مرکزی به نام اوپگالی ازدواج کرد.
در بهار سال ۵۸ ژنرال رومی گنائوس دومیتیوس کوربولو با ارتش خود از کاپادوکیه وارد ارمنستان شد و به سمت آرتاشات پیشروی کرد، در حالی که فراسمان اول حاکم ایبریا از شمال و آنتیوخوس چهارم (کوماژن) از جنوب غربی به تیرداد یکم ارمنستان حمله کردند. تیرداد از پایتخت خود فرار کرد و کوربولو آن را آتش زد. در تابستان همان سال، کوربولو به سمت تیگراناکرت پیشروی کرد، تنها یک دژ مقاومت کرد. اکثریت ارامنه مقاومت را کنار گذاشته بودند و شاهزاده ای را که روم داده بود پذیرفته بودند. پس از این حمله موفق نرون امپراتور روم، تیگران را به عنوان پادشاه ارمنستان در روم تاج گذاری کرد. نرون یک گارد متشکل از ۱۰۰۰ سرباز لژیونر، سه گروه کمکی و دو سواره نظام به تیگران داده بود تا از ارمنستان محافظت کند.
تیگران پس از به حکومت رسیدن به یک ایالت کوچک همسایه تحت الحمایه پارت‌ها به نام آدیابن حمله کرد و پادشاه مونوباز را خلع کرد. بلاش یکم این را اقدامی تجاوزکارانه از سوی روم می‌دانست. او به ارمنستان حمله کرد و تیگراناکرت را محاصره کرد. سرانجام، اشکانیان با کوربولو قراردادی امضا کردند که تیرداد یکم ارمنستان را تا زمانی که به روم می‌رفت تا توسط نرون تاجگذاری کند، به عنوان پادشاه ارمنستان منصوب کنند. در سال ۶۳ تیگران مجبور شد تاج و تخت خود را کنار بگذارد. شواهد تاریخی و سکه‌شناسی نشان می‌دهد که نرون قصد داشت تیگران را به تاج و تخت ارمنستان بازگرداند، اما نقشه نرون برای تیگران و ارمنستان با شروع نخستین جنگ یهود-روم در سال ۶۶ عملی نشد. از سرنوشت او پس از خلع از حکومت اطلاعی در دست نیست.
شاپور رازی از افسران ارتش ایران از خاندان مهران در دوران ساسانیان بود که مدت کوتاهی از ۵۸۳ تا ۴۸۳ مرزبان ارمنستان ساسانی بود. شاهنامه فردوسی وی را از نوادگان مهرک نوش‌زاد برمی‌شماردشاهنامه فردوسی، بر پایه چاپ مسکو، انتشارات هرمس، صفحه ۱۴۲۷.
در شاهنامه فردوسیشاهنامه فردوسی، بر پایه چاپ مسکو، انتشارات هرمس، صفحه ۱۴۲۷ از شاپور رازی به عنوان یکی از پهلوانان ایرانی از شهر ری در دوره قباد یکم یاد می‌کند، که پس از این که سوفزای به خاطر خردسالی قباد یکم همه امور را در سیطره خود داشت، قباد یکم وی را فراخواند تا با سوفزای مقابله کند.
تری بیشاب (؛ ۱۹۱۲-۱۹۸۱) یک فیلم‌نامه‌نویس، و کارگردان اهل بریتانیا بود. فیلم او سحرگاه در اودی در ۱۹۴۹ برنده جایزه اسکار بهترین فیلم مستند شده است.
سحرگاه در اودی () فیلمی در ژانر مستند به کارگردانی تری بیشاب است که در سال ۱۹۴۹ منتشر شد.
در خدمت و خیانت روشنفکران کتابی از جلال آل احمد است که در سال ۱۳۴۳ خورشیدی نوشته شدJ. W. Clinton, “Al-E Ahmad, Jalal,” Encyclopædia Iranica, I/7, pp. 745-747; an updated version is available online at http://www.iranicaonline.org/articles/al-e-ahmad-jalal-1302-48-s (accessed on 14 May 2014). و نخستین بار در سال ۱۳۴۷ خورشیدی منتشر گردید. آل احمد در این کتاب به بررسی مفهوم روشن‌فکری، پایگاه‌های طبقاتی آن در ایران، و بررسی عملکرد روشنفکران ایرانی پرداخته است.
جلال آل احمد در این کتاب به ذکر مصادیق روشنفکری از لحاظ خودش نیز پرداخته است. وی در این راستا، ابتدا پیامبران را در سرلوحه لیست روشنفکران قرار می‌دهد و در مراتب بعدی، از کسانی همچون سیاوش، شخصیت اساطیری ایران که خونش بیگناه ریخته شد، گئومات، زرتشت، مانی، مزدک، بزرگمهر و خاندان برمکی نام می برد و بعد در دورهٔ اسلامی هم به شخصیت‌هایی مثل فردوسی، ابوریحان بیرونی، ابوعلی سینا، ناصرخسرو، خیام، حسن صباح و مولوی اشاره می‌کند و این لیست را ادامه می‌دهد تا برسد به سید جمال اسدآبادی، قائم مقام فراهانی و میرزا تقی خان امیرکبیر. البته آل احمد افرادی مثل سعدی، عنصری، فرخی و قاآنی را هم مستعد روشنفکر شدن می‌داند، ولی معتقد است که آن‌ها از برخی از صفات لازم برخوردار نبوده‌اند و در نتیجه، نمی‌توانند در لیست مربوطه جایی داشته باشند. در این لیست، اسامی شخصیت‌های غیرایرانی مثل ژان پل سارتر، برتراند راسل، آندره ژید، آنتونیو گرامشی و ریمون آرون هم دیده می‌شود. علاوه بر این، شخصیت‌هایی مثل ملک‌المتکلمین، کسروی، ملک الشعرای بهار، دهخدا، دکتر مصدق، نیما و خلیل ملکی هم در لیست روشنفکران ایرانی جلال آل احمد قرار دارند.دوبرادر، خاطرات محمد حسین دانایی، انتشارات اطلاعات، چاپ دوم، 1393، تهران
آل احمد در این کتاب به نقل سخنرانی از خمینی در سال ۱۳۴۳ پرداخته است و پس از اشاره به این موضوع که هرگاه روشنفکر و روحانی همراه هم بوده‌اند به پیروزی دست یافته‌اند، انگیزهٔ اصلی نوشتن کتاب را ادای دین به خونی که در ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ از مردم تهران ریخته شد دانسته است.
به‌گفتهٔ حسین شیخ رضایی، "در خدمت و خیانت روشنفکران" پس از "سه مقاله دیگر" و "غرب‌زدگی"، سومین کتاب نظری آل احمد است که از دو اثر پیشین مفصل‌تر است.
خدایگان: داستان میکل‌آنژ () فیلمی در ژانر مستند به کارگردانی رابرت فلاهرتی است که در سال ۱۹۵۰ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به فردریک مارچ اشاره کرد.
کُن-تیکی () فیلمی مستند به کارگردانی تور هایردال است که در سال ۱۹۵۰ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به تور هایردال و سول لسر اشاره کرد.
دریای پیرامون ما () فیلمی مستند به کاگردانی ایروین آلن است که در ۱۹۵۳ منتشر شد.
کبیر بدی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کشور هند است. وی از سال ۱۹۷۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به اختاپوسی اشاره کرد؛ و فیلم صادق خان و دل آشنا
فهرست برخی از فیلم‌هایی که کبیر بدی در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
اسی اسوالدا (؛ – ) یک هنرپیشه اهل آلمان بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۶ تا ۱۹۳۳ میلادی فعالیت می‌کرد.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "عروسک" اشاره کرد.
اتلو () فیلمی در ژانر درام به کارگردانی فرانکو زفیرلی است که در سال ۱۹۸۶ منتشر شد.
گوغتانیک (به ارمنی: Գողթանիկ) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.
گوغتانیک ۲۰۹ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
یلپین (به ارمنی: Ելփին) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.
یلپین ۱٬۴۱۸ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
سرس، ارمنستان (به ارمنی: Սերս) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.
سرس ۲۳۸ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
پور (به ارمنی: Փոռ) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.
پور ۱۵۰ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
گندِواز (به ارمنی: Գնդեվազ) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.
گندِواز ۱٬۰۰۸ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
کِچوت (به ارمنی: Կեչուտ) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.
کِچوت ۱٬۰۸۳ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آگاراکادزور (به ارمنی: Ագարակաձոր) یک روستا است که در استان وایوتس‌جور ارمنستان واقع شده‌است. آگاراکادزور در ۳ کیلومتری جنوبشرق یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.
آگاراکادزور ۱٬۲۹۸ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع ۱۱۶۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آرِنی (به ارمنی: Արենի) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.
آرِنی ۱٬۸۶۵ نفر جمعیت دارد و ۹۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آرتابوینک (به ارمنی: Արտաբույնք) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.
آرتابوینک ۱٬۱۳۵ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آرپی (به ارمنی: Արփի) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.
آرپی ۱٬۱۴۴ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
گِتاپ (به ارمنی: Գետափ) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.
گِتاپ ۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
گنیشیک (به ارمنی: Գնիշիկ) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.
گنیشیک ۳۹ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
زِدِا (به ارمنی: Զեդեա) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.
زدا ۱۶۷ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آرین (به ارمنی: Արին) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.
آرین ۲۶۴ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آرتاوان (به ارمنی: Արտավան) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده‌است.
آرتاوان ۳۷۹ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است.
باردزرونی (به ارمنی: Բարձրունի) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.
باردزرونی ۴۳۷ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
گِتیکوانک (به ارمنی: Գետիկվանք) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.
گتیکوانک نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است.
گومک (به ارمنی: Գոմք) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است.