moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
برهما سوترا ()، همچنین با عنوان‌های ودانتا سوترا (به سانسکریت: वेदान्त सूत्र)، شریراکا سوترا، و بهیکشو سوترا، نیز شناخته می‌شود؛ یک متن سانسکریت است که ایده‌ها و شیوه‌های اوپانیشادی را ترکیب و هماهنگ می‌کند. متن را به حکیمان "بادارایانا" و ویاسه نسبت می‌دهند، اما احتمالاً انباشته‌ای از اضافات و تغییرات تدریجی است که در ۴۰۰–۴۵۰ بعد از میلاد، توسط نویسندگان مختلف، به‌شکل امروزی آن تکمیل شده‌است. قدیمی‌ترین نسخه ممکن است بین ۵۰۰ قبل از میلاد و ۲۰۰ قبل از میلاد ساخته شده باشد، که ۲۰۰ قبل از میلاد محتمل‌ترین تاریخ است.
"سوتراهای برهما" مشتمل بر ۵۵۵ آیه قصیده در چهار فصل، برای دستیابی به دانش برهمن است. با فرض این‌که اوپانیشادها مکاشفه‌های خطاناپذیری هستند که همان واقعیت متافیزیکی، برهمن را توصیف می‌کنند، که نمی‌تواند برای افراد مختلف متفاوت باشد، متن تلاش می‌کند تا "ویدیاهای" (دانش‌ها) متنوع و گاه به‌ظاهر متضاد را ترکیب و هماهنگ کند.
آزادی مذهب در برزیل () طبق قانون اساسی، یک حق قانونی است و تحت حمایت قانون قرار دارد که به مؤمنان اجازه می‌دهد فارغ از هرگونه محدودیت یا مداخله، آزادانه گردهم جمع شوند و به عبادت بپردازند. در فرهنگ برزیل با مذاهب غیر مرسوم به خوبی مدارا می‌شود.
در سال ۲۰۲۳، این کشور در بخش آزادی ادیان، از مجموع ۴ امتیاز، تمام ۴ امتیاز را کسب کرد،Freedom House website, retrieved 2023-08-08 اشاره گردیده بود که گروه‌های مذهبی آفریقایی-برزیلی با خشونت و تبعیض قابل توجه‌ای مواجه شده‌اند.
سیج جیمینی (به انگلیسی: Sage Jaimini) یک فیلسوف و محقق هندی باستان بود که مکتب فلسفی هندو میمامسا را پایه‌گذاری کرد. او را شاگرد ریشی/حکیم ویاسه، پسر پاراشارا ریشی می‌دانند. او به نویسندگی "میمامسا سوتراهاجیمز لوچتفلد (2002)، دایرةالمعارف مصور هندوئیسم، جلد. 1 و 2، انتشارات روزن، ، صفحات 438، 437-438، 746" و "سوتراهای جیمینی" نسبت داده می‌شود. تخمین زده می‌شود که او در حدود قرن ۴ تا ۲ قبل از میلاد می‌زیسته‌است."" برخی از محققان او را بین ۲۵۰ قبل از میلاد تا ۵۰ بعد از میلاد می‌دانند. مکتب او غیرخداباورانه در نظر گرفته می‌شود،اف ایکس کلونی (1997)، "خدا چیست؟ جست‌وجو برای درک درست دواتا در نظریه مناسک برهما (میماسا)"، مجله بین‌المللی مطالعات هندو، اوت 1997، جلد 1، شماره 2، صفحات 337-385 مکتبی که بر بخش‌های آیینی وداها و ضرورتاً بر دارما تأکید می‌کرد.پی بیلیموریا (2001)، "شک‌های هندو دربارهٔ خدا: به سوی ساختارشکنی میمامسا"، "در فلسفه دین: فلسفه هند" (ویرایش‌گر: روی پرت)، جلد 4، راتلج، ، صفحات ۸۷- 106 "جیمینی" به‌دلیل مطالعاتش در مورد آیین‌های قدیمی ودایی شناخته شده‌است.
گوروی "جیمینی" بادارایانا بود،"" دومی مکتب فلسفه هندو ویدانته را با تأکید بر بخش‌های دانش وداها تأسیس کرد. تألیف برهما سوتراها به او نسبت داده شد.پل دوسن، سیستم ودانتا: "بر اساس برهما-سوتراس بادارایانا و تفسیر شانکارا بر آن"، مترجم: چارلز جانستون، ، صفحهٔ ۲۰. هر دو بادارایانا و جیمینی از یکدیگر نقل‌قول کردند که نظریه‌های یکدیگر را تجزیه و تحلیل می‌کردند، بادارایانا بر دانش تأکید می‌کرد درحالی‌که جیمینی بر تشریفات تأکید می‌کند، گاهی اوقات با یکدیگر موافق هستند، گاهی اوقات مخالف، و اغلب ضد تزهای دیگری هستند.
مشارکت جیمینی در تحلیل و تفسیر متن بر دیگر مکاتب فلسفی هند تأثیر گذاشت و بهاشیا (بررسی‌ها و تفسیرها) بر متون جیمینی توسط دانشمندانی به نام‌های شابارا، کوماریلا بهاتا و پرابهاکارا مورد مطالعه قرار گرفت.جیمز لوچتفلد (2002)، "دایرةالمعارف مصور هندوئیس"م، جلد. 1 و 2، انتشارات روزن، ، صفحات 438، 616
"جیمینی" بیش‌تر به‌خاطر رساله بزرگش "پوروا میمامسا سوترا"، که به آن کارما میماسا (مطالعه کنش آیینی) نیز می‌گویند، شناخته می‌شود؛ سیستمی که آیین‌های موجود در متون ودایی را بررسی می‌کند. این متن مکتب پوروا میماسا، در فلسفه هند باستان، یکی از شش دارسانا یا مکتب فلسفه هند باستان را پایه‌گذاری کرد.
متن مربوط به حدود قرن چهارم قبل از میلاد، شامل حدود ۳۰۰۰ سوترا است و متن اصلی مکتب میمامسا است."" هدف این متن تفسیر وداها با توجه به اعمال آیینی (کارما) و وظیفه مذهبی (دارما) است که در مورد اوپانیشادهای اولیه توضیح می‌دهد. میماسای "جیمینی" یک جنبش تشریفاتی ("کارما-کاندا") در برابر گمانه‌زنی‌های خودشناسی (آتمن) در فلسفه ویدانته است."" میمامسا سوترای او توسط بسیاری تفسیر شد، که شابارا یکی از اولین آن‌ها بود.پوروا میمامسا سوترا جیمینی جیمز لوچتفلد (2002)، دایرةالمعارف مصور هندوئیسم، جلد. 1 و 2، انتشارات روزن، ، صفحه 616
"جیمینی" همچنین نسخه‌ای از مهاباراتا را نوشت که توسط استادش ویاسه برای او روایت شده بود، اما امروزه فقط آشوامدیکا پروا و شاسراموخاکاریتام از او موجود است.
متوسط جو () عمدتاً در آمریکای شمالی برای اشاره به یک فرد کاملاً متوسط، معمولاً یک آمریکایی متوسط استفاده می‌شود. می‌توان از آن هم برای ارائه تصویر یک «فرد کاملا متوسط» فرضی و هم برای توصیف یک فرد موجود استفاده کرد. اصطلاحات موازی در زبان‌های دیگر برای معادل‌های محلی در سراسر جهان وجود دارد.
اسکارفیس (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده موسیقی، موسیقی‌دان، خواننده رپ، و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به " ایدیوکراسی (فیلم)" اشاره کرد.
احمد تاژدینوف کشتی‌گیر بحرینی و روسی‌تبار است.https://www.the-sports.org/akhmed-tazhudinov-freestyle-wrestling-spf774106.html
از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال طلا مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳ اشاره کرد.
احمد تاژودینوف توانست یکی از مدال‌های برنز دسته ۹۷ کیلوگرم مسابقات کشتی قهرمانی روسیه ۲۰۲۲ را به دست آورد. اما او از پاییز ۲۰۲۲ برای بحرین شروع به کشتی گرفتن کرده و اولین بازی خود را در مسابقات بین‌المللی یادبود دین محمد کونایف در تاراز قزاقستان در اوایل نوامبر ۲۰۲۲ انجام داد و در آنجا قهرمان مسابقات شد.https://mahachkala.bezformata.com/listnews/ahmeda-tazhudinova-v-sbornoy-bahreyna/111120678/ او همچنین چند روز بعد به عنوان بخشی از تیم بحرین در مصر قهرمان مسابقات عرب شد.https://cdn.uww.org/s3fs-public/2022-11/results_11_alexandria_arab_champ.pdf?
در ۱۳ آوریل ۲۰۲۳ در آستانه با شکست دادن هابیلو آووسایمان از چین در فینال قهرمان آسیا شد.
تاژودینوف در وزن ۹۷ کیلوگرم کشتی آزاد قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳ بلگراد شرکت کرد، او در این مسابقات محمد ابراهیم‌اف از ازبکستان، مکسول لاسی از کرواسی، کایل اسنایدر از آمریکا و عبدالرشید سعدالله‌اف از روسیه را شکست داد و به فینال رسید. وی در فینال ماگومدخان ماگومدوف از آذربایجان را شکست داد و مدال طلا را بدست آورد.
قلعه سنگی پرند که قلعه سنگی رباط‌کریم و کاروانسرای قلعه سنگی نیز نامیده می‌شود، مربوط به اوایل دوره اسلامی و آل بویه است و در شهرستان رباط‌کریم، شهر پرند واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۲۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
قلعه سنگی پرند از کهن‌ترین قلعه‌های سنگی استان تهران و از معدود قلعه‌های حکومتی ایران است که در تقاطع مسیر آزادراه تهران–ساوه و جاده قدیم ساوه واقع است. این بنای سنگی در گذشته به‌عنوان بنای حکومتی مورد استفاده بوده و از آثار معماری اسلامی به‌شمار می‌رود. روند ساخت تکمیلی این قلعه بیش از ۲۰۰ سال به طول انجامیده‌است؛ هرچند پیش از انقلاب اسلامی مطالعاتی از سوی اروپایی‌ها روی این قلعه صورت گرفته‌است اما مهرماه ۱۳۸۲ مطالعات و بررسی‌های جدی با نظارت سازمان میراث فرهنگی توسط باقر شیرازی در این قلعه کلید خورد.
اختلاف نظر در مورد قدمت قلعه سنگی بسیار است. ماکسیم سیرو در کتاب «کاروانسراهای ایران» آن را از ابنیه دوران پیش از سلجوقی می‌داند و می‌افزاید: "کهن‌ترین کاروانسرای فلات ایران نزدیک رباط‌کریم در کنار دشت حاصلخیز شهریار قرار دارد". با توجه به معماری، آثار و شواهد تاریخی به‌دست آمده از عملیات پژوهشی و باستان‌شناسی، به احتمال زیاد زمان احداث آن به دوران آل بویه بازمی‌گردد. از شاخصه‌های مهم این بنا عمارت مرکزی یا حاکم نشین است که با توجه به معماری متفاوت آن که الهام گرفته از معماری دوران ساسانی است و وجود شواهد و آثار تاریخی به دست آمده از این عمارت و زیرزمین مدفون آن، زمان شکل‌گیری متفاوتی با دوره آل بویه داشته و منسوب به تاریخ پیش از اسلام بوده که اهمیت این قلعه تاریخی را بیشتر کرده‌است.
در ۲۶ شهریور ۱۴۰۲ در جریان چهل و پنجمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو در ریاض، کاروانسرای قلعه سنگی به‌همراه ۵۳ کاروانسرای تاریخی دیگر (جمعاً ۵۴ کاروانسرا در ۲۴ استان ایران) تحت عنوان کاروانسراهای ایرانی در فهرست میراث جهانی قرار گرفتند. این مجموعه جهانی به عنوان بیستمین و هفتمین اثر جهانی کشور ایران شناخته می‌شود.
میمامسا سوترا (; ) یا پوروا میمامسا سوترا (حدود ۳۰۰–۲۰۰ ق. م)، نوشته ریشی جیمینی، یکی از مهم‌ترین متون فلسفی هندو باستان است. اساس میمامسا، اولین مکتب از شش مکتب دارشاناس، فلسفه هند را تشکیل می‌دهد. طبق سنت، حکیم جیمینی یکی از شاگردان حکیم ودا ویاسه، نویسنده مهاباراتا بود.
این اثر به دوازده "بخش" (فصل) تقسیم می‌شود که شصت "پادا" (بخش) دارد.
این متن قوانینی را برای تفسیر وداها ارائه می‌کند، و همچنین با ارائه معنا و اهمیت آیین‌های ودایی برای دستیابی به موکشا، توجیه‌های فلسفی برای رعایت آیین‌های ودایی ارائه می‌کند.
در طول قرن‌ها، تفسیرهای زیادی بر این متن نوشته شد، که مهم‌ترین آن‌ها "«شبارا باشیا»" نوشته شابارا است، که تنها تفسیر موجود بر تمام ۱۲ فصل میمامسا سوتراهای جیمینی است. تفاسیر عمده نوشته‌شده بر متن و همچنین "سبارا بهاسیا" توسط کوماریلا بهاتا و پرابهاکارا میشرا بوده‌است.
جیمینی، در "میمامسا سوترا" خود، فعالیت مادی و نتایج آن را به‌عنوان کل واقعیت (vipanam rtam) ارائه می‌کند. او و طرف‌داران بعدی فلسفه میمامسا تعلیم می‌دهند که وجود مادی بی‌پایان است و رهایی وجود ندارد. برای میمامسا، چرخه کارما همیشگی است و بهترین چیزی که می‌توان به‌دنبال آن بود، تولد بالاتر در میان دواها است؛ بنابراین، آن‌ها معتقدند که تمام هدف وداها درگیر کردن انسان‌ها در مراسمی برای ایجاد کارمای خوب است، و در نتیجه مسئولیت اصلی روح بالغ این است که معنای دقیق دستورهای قربانی وداها را مشخص کند و آن‌ها را اجرا کند.
"میمامسا سوترا" شامل دوازده فصل است:
سیریل ام. کورنبلوت (; – ) رمان‌نویس، نویسنده، نویسنده علمی-تخیلی، روزنامه‌نگار، و نویسندهٔ داستان کوتاه اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هوگو برای بهترین داستان کوتاه و نشان ستاره برنزی شده‌است.
مجله علمی تخیلی کهکشان () یک مجله علمی-تخیلی آمریکایی در اندازه دایجست بود که از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰ در بوستون منتشر می‌شد.
تالار مشاهیر علمی تخیلی، جلد دوم () یک مجموعه دو جلدی علمی-تخیلی انگلیسی است که توسط بن بووا ویرایش شده و توسط Doubleday در سال ۱۹۷۳ در ایالات متحده منتشر شده‌است و به عنوان مجلدات "Two A" و "Two B" در بریتانیا متمایز شده‌است.
احمق‌های راهپیمایی () داستانی علمی-تخیلی از نویسنده آمریکایی سیریل ام. کورنبلوت است که ابتدا در آوریل ۱۹۵۱ در مجله علمی تخیلی کهکشان منتشر شد. پس از انتخاب به عنوان یکی از بهترین رمان‌ها در سال ۱۹۶۵ در تالار مشاهیر علمی تخیلی، جلد دوم قرار گرفت.
داستان آینده‌ای را توصیف می‌کند که در آن ترکیبی از افراد باهوش که بچه‌دار نمی‌شوند و افزایش جمعیت بیش از حد توسط افراد کم‌هوش، دنیایی پر از کم‌هوش‌ها را ایجاد کرده‌است، به استثنای تعداد کمی از نخبگان. که برای حفظ نظم کار می‌کنند.‏
داستان بر اساس نظریه تبه‌ژن‌شناسی («فرضیه دیسژنیک») نوشته شده‌است بر اساس این نظریه هوش تا حد زیادی ارثی است، به همین دلیل کورنبلوت، عنوان می‌کند که افراد کم هوش بیشتر از افراد باهوش بچه دار می‌شوند؛ بنابراین، سطح متوسط هوش در طول زمان کاهش می‌یابد. علاوه بر این، افراد کم هوش تمایل دارند با افراد کم‌هوش بچه‌دار شوند و افراد باهوش با افراد باهوش بچه‌دار می‌شوند. در نتیجه: نژاد بشر به یک اکثریت بزرگ، بسیار کم هوش، و یک اقلیت کوچک و بسیار باهوش تقسیم خواهد شد.‏
ان‌جی‌سی ۷۵۱۰ () یک خوشه باز از ستارگان است که در فاصله ۱۱۴۰۰ سال نوری از زمین در صورت فلکی قیفاووس، در نزدیکی مرز با ذات‌الکرسی جای دارد.
ان‌جی‌سی ۷۵۳۱ () یک کهکشان مارپیچی میانی است که در صورت فلکی درنا قرار دارد. این کهکشان در فاصله ۷۰ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد، که با توجه به ابعاد ظاهری آن، به این معنی است که NGC 7531 حدود ۹۵۰۰۰ سال نوری وسعت دارد. این کهکشان در ۲ سپتامبر ۱۸۳۶ توسط جان هرشل کشف شد.
جنگ علیه خطا () نهمین آلبوم استودیویی گروه پانک راک نوئف‌اکس است. در ۶ مه ۲۰۰۳ از طریق فت رک شوردز منتشر شد.
ان‌جی‌سی ۷۶۰۶ () یک کهکشان مارپیچی است که در صورت فلکی دلو قرار دارد. این کهکشان در فاصله حدوداً ۱۰۰ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد، که با توجه به ابعاد ظاهری آن، به این معنی است که NGC 7606 حدود ۱۶۵۰۰۰ سال نوری وسعت دارد. این کهکشان در ۲۸ سپتامبر ۱۷۸۵ توسط ویلیام هرشل کشف شد.
ان‌جی‌سی ۷۶۰۳ () یک کهکشان مارپیچی در صورت فلکی ماهی است.
تیروکورال (به انگلیسی: "Tirukkuṟaḷ)، () یا به‌طور خلاصه کورال" ()، یک متن کلاسیک به زبان تامیل است که از ۱۳۳۰ دوبیتی کوتاه یا "کورال"، و هر دوبیتی از هفت کلمه تشکیل شده‌است. متن به سه کتاب با آموزه‌های قصیده در فضیلت ("آرام")، ثروت ("پورول") و عشق ("اینبام") تقسیم شده‌است، که یکی از بزرگ‌ترین آثاری است که تا کنون در مورد اخلاق نوشته شده‌است، به دلیل جهانی بودن و ماهیت سکولار، آن مورد تأیید قرار گرفته‌است. نویسندگی آن به تیروواللووار نسبت داده می‌شود. قدمت این متن از ۳۰۰ قبل از میلاد تا قرن ۵ پس از میلاد متفاوت است. روایت‌هایی آن را آخرین اثر سنگام سوم توصیف می‌کنند، اما تحلیل‌های زبان‌شناختی نشان می‌دهد که تاریخ متأخر ۴۵۰ تا ۵۰۰ پس از میلاد بوده و پس از دوره سنگام سروده شده‌است.
متن "کورال" یکی از اولین سیستم‌های معرفت‌شناسی و متافیزیک هند است. این اثر با القاب و عناوین جایگزین، از جمله «تامیل ودا» و «کتاب الهی» ستایش می‌شود. که بر روی ایده‌های "اهیمسا" نوشته شده‌است، بر عدم خشونت و گیاه‌خواری اخلاقی به‌عنوان فضایل برای یک فرد تأکید می‌کند. علاوه بر این، فضیلت‌هایی مانند راست‌گویی، خویشتن‌داری، سپاس‌گزاری، مهمان‌نوازی، مهربانی، نیکی به همسر، وظیفه، بخشش و غیره را برجسته می‌کند. علاوه بر پوشش طیف وسیعی از موضوعات اجتماعی و سیاسی مانند پادشاهی، وزارت، مالیات، دادگستری، قلعه‌ها، جنگ، عظمت ارتش و افتخار سربازی، حکم اعدام برای شروران، کشاورزی، آموزش، پرهیز از مشروبات الکلی و مسکرات. همچنین شامل فصل‌هایی در مورد دوستی، عشق، تولید مثل، و زندگی خانوادگی است. این متن به‌طور مؤثر باورهای نادرست قبلی را که در دوران سنگام رایج بود محکوم کرد و ارزش‌های فرهنگی سرزمین تامیل را برای همیشه بازتعریف کرد.
"کورال" در طول تاریخ خود بر دانشمندان و رهبران در سراسر حوزه‌های اخلاقی، اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، مذهبی، فلسفی و معنوی تأثیر گذاشته‌است. بعضی از این افراد عبارتند از ایلانگو آدیگال، کامبار، لئو تولستوی، مهاتما گاندی، آلبرت شوایتزر، رامالینگا سوامیگال، چیدامبارام پیلای، کارل گرائول، جورج اوگلو پوپ، الکساندر پیاتیگورسکی، و یو هسی. این اثر بیش‌ترین ترجمه، بیش‌ترین استناد، و قابل استنادترین آثار ادبی تامیل را دارد. این متن حداقل به ۴۰ زبان هندی و غیرهندی ترجمه شده‌است، که آن را به یکی از پرترجمه‌ترین آثار باستانی تبدیل کرده‌است. از زمانی که برای اولین بار در سال ۱۸۱۲ چاپ شد، متن "کورال" هرگز چاپ نشد. "کورال" یک شاه‌کار و یکی از مهم‌ترین متون ادبیات تامیل به‌حساب می‌آید. نویسنده آن به‌دلیل انتخاب فضائل موجود در ادبیات شناخته‌شده و ارائه آن‌ها به گونه‌ای که برای همگان قابل قبول است مورد تحسین قرار گرفته‌است. مردم تامیل و دولت تامیل مدت‌هاست که متن را محترم شمرده و از آن حمایت می‌کنند.
اصطلاح "تیروکورال" () واژه‌ای مرکب است که از دو اصطلاح تکی "تیرو" () و "کورال" () ساخته شده‌است. "تیرو" یک اصطلاح تامیلی افتخاری است که با اصطلاح جهانی هندی و سانسکریت "سری" () به‌معنای «مقدس، عالی، محترم و زیبا» مطابقت دارد. اصطلاح "تیرو" در تامیل ۱۹ معنی مختلف دارد. "کورال" به‌معنای چیزی است که «کوتاه و مختصر» است. از نظر ریشه‌شناسی، "کورال" شکل کوتاه‌شده "کورال پاتو" () است که از "کورو-ونپوتا" ()، یکی از دو شکل شعری تامیلی که توسط تولکاپیام توضیح داده شده‌است، مشتق شده‌است، و دیگری "ندو-ونپاتو" () است. به گفته میرون وینسلو، "کورال" به‌عنوان یک اصطلاح ادبی برای نشان دادن «یک خط متریک ۲ فوتی، یا یک خط یا دوبیتی از خطوط کوتاه، اولی از ۴ و دومی از ۳ فوت» استفاده می‌شود. بنابراین، "تیروکورال" تحت‌اللفظی به‌معنای «دوبیتی‌های مقدس» است.
این اثر در فرهنگ تامیل بسیار گرامی است؛ طوری که دوازده عنوان سنتی برای آن وجود دارد: "تیروکورال" (کورال مقدس)، "اوتاراودام" (ودای نهایی)، "تیروواللووار" (هم‌نام نویسنده)، "پویامولی" (کلمه بی‌دروغ)، "وایورای والتو" (ستایش صادقانه)، "تیوانول" (کتاب الهی)، "پوتومارای" (ودای رایج)، "والووا مالای" (گل‌دسته ساخته‌شده توسط نویسنده)، "تامیل منونول" (رساله اخلاقی تامیل)، "تیروواللووا پایان" (میوه نویسنده)، "موپل" (سه مسیر تاشو)، و "تامیلمارای" (تامیل ودا). این اثر تحت مجموعه "هجده متن کوچک" از آثار متأخر ادبیات سنگام، که در تامیل به نام "پاتیننکیلکاناکو" ("Patiṉeṇkīḻkaṇakku)" شناخته می‌شود، گروه‌بندی می‌شود.
تاریخ "کورال" از ۳۰۰ قبل از میلاد تا قرن پنجم میلادی به‌طور متفاوتی ثبت شده‌است. طبق روایات سنتی، آخرین اثر سنگام سوم بوده و مورد آزمایش الهی قرار گرفته‌است، که این آزمون را با موفقیت پشت سر گذاشته‌است. محققانی که این سنت را باور دارند، مانند سوماسوندا بهاراتیار و راجامانیکام، تاریخ این متن را به ۳۰۰ سال قبل از میلاد می‌رسانند. مورخ کی‌کی پیلای آن را به اوایل قرن اول میلادی نسبت داد. به گفته کمیل زولبیل، محقق چک در ادبیات تامیل، این تاریخ‌های اولیه مانند ۳۰۰ قبل از میلاد تا ۱ قبل از میلاد غیرقابل قبول است، و با شواهدی از متن هم‌خوانی ندارد. لغت و دستور زبان "کورال"، و مقید بودن والووار به برخی منابع قبلی سانسکریت، حاکی از آن است که او پس از «شاعران باردی اولیه تامیل»، اما قبل از عصر شاعران باکتی تامیل می‌زیسته‌است.
در سال ۱۹۵۹، وایاپوری پیلای این اثر را به قرن ششم پس از میلاد یا پس از آن منتسب کرد. پیشنهاد او مبتنی بر شواهدی است که متن "کورال" حاوی بخش زیادی از کلمات وام گرفته و مدیون برخی از متون سانسکریت است، که نشان‌دهنده آگاهی نویسنده از ابداعات دستوری در زبان "کورال" وادبیات سانسکریت است، که مربوط به نیمه اول هزاره اول پس از میلاد هستند. پیلای فهرستی از ۱۳۷ واژه وام‌گرفته سانسکریت را در متن "کورال" منتشر کرد. محققان بعدی مانند تامس بارو و موری بارنسون نشان می‌دهند که ۳۵ مورد از آن واژه‌ها منشأ دراویدی دارند و واژه‌های وام‌گرفته از سانسکریت نیستند. زولبیل بیان می‌کند که تعداد کمی از آن‌ها ریشه‌شناسی نامشخصی دارند و مطالعات آینده ممکن است ثابت کند که دراویدی هستند. ۱۰۲ واژه باقیمانده از سانسکریت «ناچیز نیست» و به گفته زولبیل برخی از آموزه‌های متن "کورال"، «بی‌تردید» بر اساس آثار سانسکریت موجود در آن زمان مانند ارته‌شاستره و منوسمرتی است.
زولبیل در رساله "تاریخ ادبی تامیل" که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد، بیان می‌کند که متن "کورال" متعلق به دوره سنگام نیست و قدمت آن را بین سال‌های ۴۵۰ تا ۵۰۰ میلادی می‌داند. برآورد او بر اساس زبان متن، اشارات آن به آثار پیشین، و وام گرفتن آن از برخی رساله‌های سانسکریت است. زولبیل اشاره می‌کند که متن دارای چندین نوآوری دستوری است که در ادبیات قدیمی سنگام وجود ندارد. این متن همچنین دارای تعداد بیش‌تری از وام‌واژه سانسکریت در مقایسه با این متون قدیمی است. به گفته زولبیل، نویسنده علاوه بر این‌که بخشی از سنت ادبی باستانی تامیل است، بخشی از «یک سنت بزرگ اخلاقی و آموزشی هندی» نیز بوده‌است، زیرا برخی از آیات موجود در متن "کورال" «بی‌تردید» ترجمه‌های این کتاب هستند.
در قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، نویسندگان و مبلغان اروپایی، تاریخ متن و نویسنده آن را بین ۴۰۰ تا ۱۰۰۰ پس از میلاد تعیین کردند. به گفته بلکبرن، «اجماع علمی کنونی» قدمت متن و نویسنده را تقریباً به ۵۰۰ سال پس از میلاد می‌رساند.
در سال ۱۹۲۱، در مواجهه با بحث‌هایی در مورد تاریخ دقیق، دولت تامیل نادو، در کنفرانسی به ریاست مارایمالای آدیگال، رسماً سال ۳۱ قبل از میلاد را به‌عنوان سال والووار اعلام کرد. در ۱۸ ژانویه ۱۹۳۵، "سال والووار" به تقویم اضافه شد.
—, 1848متن کورال توسط "تیروواللووار" نوشته شده‌است. او با نام‌های مختلف دیگری از جمله پوییل پولاور، مودارپاوالار، دیواپولاور، نایانار، دوار، نانموکانار، ماتانوبانگی، سناببوداکار و پروناوالار شناخته می‌شود. اطلاعات معتبر ناچیزی در مورد زندگی "واللووار" در دسترس است. با اهداف عملی، نه نام واقعی او و نه عنوان اصلی اثر او را نمی‌توان با قطعیت تعیین کرد. خود متن 'کورال' از نویسنده آن نامی نمی‌برد. نام تیروواللووار برای اولین بار در متن هندوی شیواپرستی معروف به تیروواللووار مالای، و با تاریخ نامشخص ذکر شد. تیروواللووار مالای چیزی در مورد تولد، خانواده، طبقه یا پیشینه والووار ذکر نکرده‌است. هیچ متن معتبر دیگری برای پشتیبانی از افسانه‌های زندگی واللووار یافت نشده‌است. از حدود اوایل قرن نوزدهم، افسانه‌های متناقض متعددی دربارهٔ والووار به زبان‌های مختلف هندی و انگلیسی منتشر شد.
ادعاهای مختلفی در مورد پیشینه خانوادگی و شغل والووار در ادبیات دوران استعمار مطرح شده‌است که همگی از بخش‌های منتخب متن یا قدیس‌نگاری او که از زمان آغاز دوران استعمار در تامیل نادو منتشر شده‌است، استنباط شده‌اند. در یک نسخه قدیمی آمده‌است که او یک بافنده از قبیله پارایار بود. نظریه دیگر این است که او باید از قبیله کشاورز ولالارها باشد، زیرا او در کار خود کشاورزی را تمجید می‌کند. دیگری بیان می‌کند که او یک طردشده بود، که از یک زن اهل پریا و یک پدر برهمن متولد شد. مو راغوا آیینگر حدس می‌زد که در نام والووا نوعی از والابها است، که تعیین می‌کند او یک افسر سلطنتی است. وایاپوری پیلای نام خود را از «والووان» (یک قبیله‌ای پارایار از طبل‌زنان سلطنتی) گرفته بود و این نظریه را مطرح کرد که او «رئیس پسران تبلیغ‌کننده، چیزی مشابه با یک سرگرد گروه موزیک یک ارتش» است. زندگی‌نامه‌های سنتی نه تنها ناسازگار هستند، بلکه حاوی ادعاهای غیرقابل باوری در مورد نویسنده متن "کورال" هستند. همراه با روایت‌های مختلف از شرایط تولدش، بسیاری اظهار می‌کنند که او به کوهی رفت و با آگاستیای افسانه‌ای و دیگر حکیمان ملاقات کرد. همچنین روایت‌هایی وجود دارد که ادعا می‌کند در سفر بازگشت، والووار زیر درختی نشست که سایه‌اش روی او افتاده بود و تمام روز تکان نمی‌خورد، او یک دیو و بسیاری دیگر را کشت. محققین این و همه جنبه‌های مرتبط با این داستان‌های قدیس‌نگارانه را داستانی و غیرتاریخی می‌دانند، که ویژگی مشترک «فولکلور بین‌المللی و هندی» است. ادعای کم‌زاد بودن، زیادزادگی و نافرمان بودن در روایت‌های قدیمی نیز مشکوک است. اعتقاد بر این است که والووار با واسوکی ازدواج کرد، و دوست و شاگردی به‌نام اللاسینگان داشت.
به شیوه‌ای شبیه به حدس و گمان‌های مربوط به زندگی‌نامه نویسنده، گمانه‌زنی‌های زیادی در مورد مذهب او بدون هیچ مدرک تاریخی صورت گرفته‌است. در تعیین مذهب والووار، آزمون مهمی که باید طبق نظر پورنالینگام پیلای اعمال شود، تحلیل فلسفه دینی است که او محکوم نکرده‌است. او همچنین می‌افزاید که والووار «کلمه‌ای علیه» اصول سایوا سیدانتا نگفته‌است. متن "کورال" ماهیت قصیده‌ای و غیرفرقه‌ای دارد و می‌تواند به روش‌های مختلف به‌طور انتخابی تفسیر شود. این امر باعث شده‌است که تقریباً همه گروه‌های مذهبی بزرگ در هند، از جمله مسیحیت در دوران استعمار، ادعا کنند که این اثر و نویسنده آن یکی از خودشان است. مبلغ مسیحی قرن نوزدهم، جورج اوگلو پاپ، ادعا کرد که والووار باید در قرن نهم میلادی می‌زیسته، و با معلمان مسیحی مانند پانتانوس اسکندریه در تماس بوده‌است، و ایده‌های مسیحی و ویژگی‌های معلمان اسکندریه را گرفته‌است و سپس «کورال شگفت‌انگیز» را با «پژواک خطبه کوه» نوشته‌است. اما این نظریه غیرتاریخی و بی‌اعتبار است. به گفته زولبیل، اخلاق و عقاید در آثار والووار، از اخلاق مسیحی نیست. آلبرت شوایتزر اشاره می‌کند که «تاریخ‌گذاری "کورال"، همراه با بسیاری از تاریخ‌های ادبی و تاریخی، فلسفه‌ها و اسطوره‌های هندوستان، به‌شدت از سوی مبلغان مسیحی که مشتاق بودند، متحمل شده‌است. تمام نمونه‌های انکارناپذیر بلوغ دینی را به دوران مسیحیت می‌شناسند.»
گمان می‌رود والووار به جینیسم یا هندوئیسم تعلق داشته باشد. این را می‌توان در برخورد او با مفهوم اهیمسا یا پرهیز از خشونت، که مفهوم اصلی هر دو دین است، مشاهده کرد. در ترجمه ۱۸۱۹، فرانسیس وایت الیس اشاره می‌کند که جامعه تامیل بر سر این موضوع بحث دارد که والووار جین یا هندو بود. به گفته زولبیل، برخورد والووار با فصول مربوط به گیاه‌خواری اخلاقی و نکشتن حیوانات، منعکس‌کننده احکام جین است.؛ زولبیل می‌گوید القاب خاصی برای خدا و ارزش‌های زاهدانه موجود در متن در جینیسم یافت می‌شود. او این نظریه را مطرح می‌کند که والووار احتمالاً «یک دانش‌آموز جین با گرایش‌های التقاطی» بود که به‌خوبی با ادبیات قبلی تامیل آشنا بود و همچنین از متون سانسکریت نیز آگاهی داشت. به گفته چاکراوارتی ناینار، سنت جین این کار را با کوندا کوندا آچاریا، رئیس جنوب پاتالیپوترا دراویدی سنگات، که در حدود نیمه دوم قرن اول قبل از میلاد و نیمه سابق قرن اول میلادی زندگی می‌کرد، مرتبط می‌کند. با این وجود، متون اولیه دیگامبارا یا سوتامبارا به والووار یا متن "کورال" اشاره‌ای نمی‌کنند. اولین ادعای والووار به‌عنوان یک اقتدار، در یک متن جین قرن شانزدهمی ظاهر می‌شود.
— about Valluvar, 13th century CEبه گفته محققان، نوشته‌های والووار همچنین نشان می‌دهد که او احتمالاً به هندوئیسم تعلق داشته‌است. معلمان هندو آموزه‌های او در ادبیات کورال را با آموزه‌های موجود در متون هندو نشان داده‌اند. سه قسمتی که "کورال" به آن تقسیم می‌شود، یعنی "انعام" (فضیلت)، "پوروخ" (ثروت) و "انبام" (عشق)، با هدف رسیدن به "ودو" (نجات نهایی)، به ترتیب از چهارپایه هندوئیسم یعنی دارما، آرتا، کاما و موکشاپیروی می‌کنند. متن "انعام" عدم خشونت را ستایش می‌کند، همچنین بسیاری از ۷۰۰ "دوبیتی" را به جنبه‌های مختلف حکومت‌داری و جنگ به‌شیوه‌ای شبیه به متن هندو آرتاساسترا اختصاص می‌دهد. برای مثال، طبق متن، یک ارتش در جنگ وظیفه کشتن را به‌عهده دارد و یک پادشاه باید جنایت‌کاران را برای عدالت اعدام کند. ذکر خدای ویشنو در دوبیتی‌های ۶۱۰ و ۱۱۰۳ توسط والووار و الهه لاکشمی در دوبیتی‌های ۱۶۷، ۴۰۸، ۵۱۹، ۵۶۵، ۵۶۸، ۶۱۶ و ۶۱۷ حکایت از اعتقادات ویشنوپرستی نویسنده دارد. ناتاراجان حداقل ۲۴ کاربرد مختلف از منشأ هندو را در ۲۹ دوبیتی مختلف در سراسر متن "کورال" فهرست می‌کند. با توجه به پورنالینگام پیلای، که به‌دلیل نقد برهمنیسم شناخته‌شده‌است، یک تحلیل عقلانی از متن "کورال" نشان می‌دهد که والووار یک هندو بود، نه یک جین. ماتیو ریکارد معتقد است والووار متعلق به سنت شیویتی جنوب هند است. به گفته توماس مانینژات، یک محقق الهیات که در جنوب هند بزرگ شد، بومیان معتقدند که "تیروکورال" منعکس‌کننده فلسفه ویدانته ادویته است و «شیوه زندگی آدوائیتی» را آموزش می‌دهد.
علی‌رغم این بحث‌ها، ولووار به خاطر فطرت ذاتی‌اش برای گزینش فضایل موجود در همه آثار شناخته‌شده و ارائه آن‌ها به گونه‌ای که برای همگان رایج و پسندیده باشد، مورد ستایش قرار می‌گیرد. نویسنده را به‌خاطر ارزش‌های سکولار جهانی‌اش به یاد می‌آورند و گرامی می‌دارند، و رساله او را "اولاگا پودو مارای" (کتاب مقدس جهانی) نامیده‌اند.
کورال از ۱۳۳ فصل تشکیل شده‌است که هر فصل شامل ۱۰ دوبیتی (یا کورال) و در مجموع ۱۳۳۰ دوبیتی است. همه دوبیتی‌ها به‌صورت "کورال ونبا" متر هستند و تمام ۱۳۳ باب آن مضمونی اخلاقی دارند و در سه بخش یا «کتاب» دسته‌بندی شده‌اند:
کتاب "انعام" ۳۸۰ بیت، "پوروخ" ۷۰۰ بیت و "انبام" یا "کمام" ۲۵۰ بیت دارد. هر "کورال" یا دوبیتی دقیقاً شامل هفت کلمه است که به‌عنوان کریس‌ها ("cir"s) شناخته می‌شود، که چهار "دور" در سطر اول و سه دور در خط دوم به‌دنبال کرال متر است. کریس یک تک یا ترکیبی از بیش از یک کلمه تامیل است. برای مثال، اصطلاح "تیروکُنَخ" از ترکیب دو کلمه "تیرو" و "کُنَح" به‌"وجود" آمده‌است. متن "کورال" در مجموع ۹۳۱۰ "دور" از ۱۴۰۰۰ کلمه تامیلی دارد.
(Kural 31; , 1840). از ۱۳۳۰ دوبیتی موجود در متن، ۴۰ دوبیتی مربوط به خدا، باران، زاهدان و فضیلت است. ۳۴۰ در مورد فضایل اساسی روزمره یک فرد؛ ۲۵۰ در حق امتیاز؛ ۱۰۰ در مورد وزیران دولت؛ ۲۲۰ در مورد الزامات اساسی اداره کشور؛ ۱۳۰ در اخلاق اجتماعی اعم از مثبت و منفی؛ و ۲۵۰ در مورد عشق و علاقه انسانی.
"کورال" همراه با بهگاود گیتا یکی از اولین سیستم‌های معرفت‌شناسی و متافیزیک هند است. این اثر تا حد زیادی منعکس‌کننده سه هدف اول از چهار هدف هندی باستان در زندگی است، که به‌عنوان آدمی‌خواست ("پوروشارتاس)" شناخته می‌شود، یعنی فضیلت ("دارما")، ثروت ("آرتا") و عشق ("کاما"). هدف چهارم، یعنی رستگاری ("مکشا") است که از پرداختن به کتاب چهارم حذف شده‌است، زیرا خود را به درمان آموزشی نمی‌رساند اما در پنج فصل آخر کتاب اول به‌طور ضمنی آمده‌است. اجزای "انعام"، "پوروخ" و "انبام" هر دو گونه "آگام" و "پورام" سنت ادبی تامیل را در بر می‌گیرد، همان‌طور که در تولکاپیام توضیح داده شده‌است. به گفته شارما، "دارما" ("انعام") به ارزش‌های اخلاقی برای پیگیری کل‌نگر زندگی، "آرتا" ("پوروخ") به ثروتی اشاره دارد که به روش اخلاقی با هدایت "دارما" به‌دست می‌آید و "کاما" ("انبام") به لذت و برآورده شدن خواسته‌های فرد اشاره دارد؛ همچنین توسط "دارما" هدایت می‌شود. به گفته جی. آرونادوی، اهداف متناظر "پوروخ" و "انبام" مطلوب هستند، اما هر دو باید توسط "انعام" تنظیم شوند. طبق سنت فلسفی هندی، باید به ثروت و دارایی که می‌توان از آن فراتر رفت یا با بی‌تفاوتی و آگاهی جستجو کرد، بی‌تفاوت ماند و لذت باید آگاهانه و بدون آسیب رساندن به کسی برآورده شود. سنت هندی همچنین معتقد است که تنش ذاتی بین "آرتا" و "کاما" وجود دارد. بنابراین، ثروت و لذت را باید با «عمل همراه با انصراف» (نیشکما کارما) دنبال کرد، یعنی برای رفع این تنش باید بدون ولع عمل کرد.
محتوای «تیروکورال» به گفته زولبیل:
زولبیل بیان می‌کند که متن "کورال" اثر یک نویسنده واحد است، زیرا دارای یک «زبان، ساختار رسمی و محتوا» است. "کورال" یک گلچین نیست. تقسیم سه قسمتی ("مپل") احتمالاً کار نویسنده است. با این حال، تقسیم‌بندی‌های فراتر از این سه، که به عنوان یال‌ها ("iyals)" شناخته می‌شوند، همان‌طور که در برخی از نسخه‌های خطی و تفاسیر باقی‌مانده یافت می‌شوند، احتمالاً افزوده‌های بعدی هستند، زیرا بین این زیرنویس‌ها در نسخه‌های خطی و زیرنویس‌های موجود در تفاسیر تاریخی تفاوت‌هایی وجود دارد.
با شروع قرون وسطی، مفسران متن "کورال" را به گونه‌های مختلف به بخش‌های فرعی گوناگون تقسیم کرده‌اند و فصل‌های آن را دسته‌بندی کرده‌اند. ایده تقسیم "تیروکورال" به بخش‌های فرعی "یال" برای اولین بار توسط یک آیه تریوولا مالای منسوب به نانپالور سیرومدهاویار مطرح شد. مفسران قرون وسطی فصول کتاب اول را به گونه‌های مختلف به سه و چهار فصل تقسیم کرده‌اند و فصل‌های اصلی را تحت این تقسیم‌بندی‌ها دسته‌بندی کرده‌اند و بنابراین ترتیب فصل‌ها را تغییر داده‌اند. درحالی‌که پاریملالهاگار آن را به سه یال تقسیم کرد، دیگران آن را به چهار یال تقسیم کردند، که برخی از مفسران قرن بیستم آن را به شش رساندند. کتاب دوم به گونه‌های مختلف بین سه و شش یال تقسیم شده‌است. فصل‌های کتاب سوم به‌طور متفاوتی بین دو تا پنج یال گروه‌بندی شده‌اند. برای مثال، تقسیم‌بندی‌های زیر یا "یال" در نسخه پاریملالهاگار یافت می‌شود که بسیار با نسخه ماناککوداوار متفاوت است:
محققان و ناشران مدرن عمدتاً از الگوی پاریملالهاگار برای شماره‌گذاری دوبیتی، ترتیب فصل‌ها و گروه‌بندی فصل‌ها در "یال" پیروی می‌کنند.
این تقسیم‌بندی‌ها احتمالاً افزوده‌های بعدی هستند، اما خود دوبیتی‌ها به‌شکل اصلی حفظ شده‌اند و شواهدی مبنی بر تجدید نظر یا دخل و تصرف‌های بعدی در دوبیتی‌ها وجود ندارد. بنابراین، با وجود این تقسیم‌بندی‌های بعدی توسط مفسران قرون وسطی، هم فضایل اهلی و هم فضایل زاهدانه در کتاب اول خطاب به صاحب‌خانه یا عوام است. همان‌طور که یو هسی بیان می‌کند، «والووار از وظایف افراد عادی صحبت می‌کند که در موقعیت‌های مختلف به عنوان پسر، پدر، شوهر، دوست، شهروند و غیره عمل می‌کنند.» از نظر آ. گوپالاکریشنان، فضایل زاهدانه در "کورال" به‌معنای دست کشیدن از زندگی خانوادگی یا دنبال کردن زندگی مرسوم زاهدانه نیست، بلکه تنها به ترک امیال نامتعادل و داشتن خویشتن‌داری اشاره دارد، که از هر فردی انتظار می‌رود. به گفته جوآن پونزو واگهورن، استاد دین و مطالعات آسیای جنوبی در دانشگاه سیراکیوز، "کورال" «موعظه‌ای در مورد زندگی صالح برای صاحب‌خانه است.»
دسته‌بندی دوبیتی‌ها مانند تقسیم سه‌قسمتی و بر خلاف تقسیمات فرعی از آن نویسنده است. هر موضوعی که والووار در کار خود به آن می‌پردازد در ده دوبیتی ارائه می‌شود که یک فصل را تشکیل می‌دهند، و فصل معمولاً با استفاده از کلمه کلیدی موجود در دوبیتی‌های موجود در آن نام‌گذاری می‌شود. استثناهای این قرارداد در هر سه کتاب متن "کورال" مانند فصل ۱ در کتاب انعام، فصل ۷۸ در کتاب پوروخ و فصل ۱۱۷ در کتاب انبام یافت می‌شود که در آن کلمات به‌کار رفته در عنوان فصول در هیچ‌کجای دوبیتی‌های فصل یافت نمی‌شود. در این‌جا نیز عناوین تمام فصول متن "کورال" توسط خود والووار آورده شده‌است. به گفته اس‌ان کانداسامی، نام‌گذاری فصل اول متن 'کورال' مطابق با قراردادهای مورد استفاده در تولکاپیام است.
به گفته زولبیل، محتوای متن "کورال" «بی‌تردید الگودار» و دارای «ساختار بسیار دقیق» است. هیچ شکاف ساختاری در متن وجود ندارد و هر دوبیتی برای کل «ساختاریافته» ضروری است. برای هر دوبیتی دو معنای متمایز وجود دارد؛ یعنی معنای ساختاری و ضرب‌المثلی. دوبیتی‌ها در شکل مجزای خود، یعنی وقتی از متن فصل ۱۰ زوجی حذف می‌شوند، معنای ساختاری خود را از دست می‌دهند، اما معنای «گفتار حکیمانه، اصل اخلاقی» را حفظ می‌کنند. دوبیتی «شکل کاملی است که در درجات متفاوتی از کیفیات عروضی و بلاغی شعر عرفانی برخوردار است». دوبیتی‌ها در ساختار فصل، معنای ساختاری خود را به‌دست می‌آورند و آموزش کامل‌تر نویسنده را آشکار می‌کنند. زولبیل بیان می‌کند که این الگوی بالاتر در متن "کورال" است و در نهایت در رابطه با کل اثر، در کلیت ساختار خود کمال می‌یابند. زولبیل بیان می‌کند، از نظر جریان ساختاری، متن خواننده را از «حالت ناقص» انسان که در فصل‌های اولیه ضمنی به آن اشاره شده بود، به وضعیت «اخلاقی، فکری و عاطفی کامل» انسانی که به‌عنوان یک شوهر و شهروند زندگی می‌کند، سوق می‌دهد. در اصطلاح شعری، شعر و قصیده را در دیکشنری به شیوه‌ای «مطمئن، قوی، نیرومند و مختصر» در هم می‌آمیزد. زولبیل آن را متنی اخلاقی می‌نامد که رویکردی جهانی، اخلاقی و عملی به زندگی را بیان می‌کند. به گفته مهدوان، ولووار در طول اثر بیش‌تر به مضمون توجه دارد تا جذابیت زبانی نوشته‌اش.
متن کورال ایده‌آلیسم عمل‌گرایانه است؛ با تمرکز بر ـ «انسان در کلیت روابط خود». این اثر علی‌رغم این‌که اثری کلاسیک است، فضای کمی برای هر گونه برتری شاعرانه دارد. به گفته زولبیل، متن «شعر واقعی و عالی» را در سرتاسر اثر نشان نمی‌دهد، به‌جز در کتاب سوم (انبام) که به عشق و لذت می‌پردازد. به گفته محققان، این تأکید بر ماده به جای شعر، نشان می‌دهد که هدف اصلی والووار تولید یک اثر هنری نبود، بلکه متنی آموزنده متمرکز بر حکمت، عدالت و اخلاق بود.
متن "کورال" با توسل به خدا آغاز می‌شود و سپس باران را به‌دلیل این‌که زنده‌کننده همه اشکال حیات روی زمین است ستایش می‌کند. پیش از آن‌که مقدمه را با تأکید بر ارزش "انعام" یا فضیلت به پایان برساند، به بیان صفات انسان صالح می‌پردازد. هم‌چنان در هر عملی در زندگی به "انعام" می‌پردازد و آن را با فصلی در مورد جبر تکمیل می‌کند. والووار باران را فقط در کنار خدا ستایش می‌کند، زیرا با کمک به کشاورزی، غذا را فراهم می‌کند و به‌عنوان اساس یک زندگی اقتصادی باثبات عمل می‌کند، که نویسنده بعداً در کتاب دوم متن "کورال" آن را مهم‌ترین فعالیت اقتصادی عنوان می‌کند.
سه کتاب "کورال" اساس "انعام" یا دارما (فضیلت) را به‌عنوان سنگ بنای خود قرار داده‌اند، که نتیجه آن این است که این اثر در مجموع صرفاً به‌عنوان "انعام" نامیده می‌شود. والووار معتقد است که "انعام" برای همه مشترک است، صرف‌نظر از این‌که شخص حامل تخت روان باشد یا سوار بر آن باشد. به گفته آلبرت شوایتزر، این ایده که عمل خوب باید به‌خاطر خودش انجام شود از دوبیتی‌های مختلف در متن "کورال" سرچشمه می‌گیرد. متن اثری پراگماتیک جامع است که در بخش اول فلسفه، در بخش دوم علوم سیاسی و در بخش سوم شعر را ارائه می‌کند. از سه کتاب ادبیات "کورال"، کتاب دوم در سیاست و سلطنت ("پوروخ") تقریباً دو برابر کتاب اول و سه برابر کتاب سوم است. ولووار در ۷۰۰ دوبیتی در مورد "پوروخ" (۵۳ درصد متن)، بیش‌تر به بحث دولت‌داری و جنگ می‌پردازد. درحالی‌که سایر متون سنگام چهار عمل غیراخلاقی گوشت‌خواری، مصرف الکل، تعدد زوجات و فحشا را تأیید و حتی تجلیل کرده‌اند، "کورال" به‌شدت آن‌ها را به‌عنوان جنایت محکوم می‌کند، و این برای اولین بار در تاریخ سرزمین تامیل افتاد.
"کورال" بر اساس آموزه "اهیمسا" است. به گفته شوایتزر، "کورال" «برای فرمان نکشتن و آسیب نرساندن ایستاده‌است.» بر این اساس، والووار به صاحب‌خانه حکم می‌کند که از خوردن گوشت دست بکشد «تا مرد فضل شود». درحالی‌که کتاب مقدس و سایر متون ابراهیمی فقط سلب جان انسان را محکوم می‌کند، "کورال" صریحاً «قبض زندگی» را، صرف‌نظر از این‌که موجود انسان باشد یا حیوان، محکوم می‌کند. بزرگ‌ترین فضایل شخصی بر اساس متن "کورال"، عدم کشتن است، و به‌دنبال آن صداقت، و دو گناه بزرگی که والووار به‌شدت احساس می‌کند ناسپاسی به‌شمار می‌آید، شکرگزاری نکردن و گوشت‌خواری است.
به گفته نالاسوامی پیلای، کورال با هر اثر دیگری در مورد اخلاق تفاوت دارد زیرا از اخلاقیاتی پیروی می‌کند که به‌طور شگفت‌انگیزی از اخلاق الهی است، برای مثال در متن کتاب عشق. به قول گوپالکریشنا گاندی، والووار نظرات خود را در مورد اخلاق فردی حتی در کتاب عشق حفظ می‌کند، جایی که با توصیف قهرمان به‌عنوان «مردی تک زن» بدون صیغه، می‌توان انتظار نرمش شاعرانه‌تری داشت. در یک زمینه اجتماعی و سیاسی، متن "کورال" شجاعت و پیروزی در طول جنگ را ستایش می‌کند و حکم اعدام برای شرور را تنها به‌عنوان وسیله‌ای برای عدالت توصیه می‌کند.
به گفته کاوشیک روی، متن "کورال" در ماهیت، کلاسیک واقع‌گرا و پراگماتیسم است و سندی عرفانی و صرفاً فلسفی نیست. والووار نظریه دولت خود را با استفاده از شش عنصر ارائه می‌دهد: ارتش ("پاتای")، رعایا ("کوتی")، گنج ("کول")، وزیران ("آمایکو")، متحدان ("ناپتو")، و قلعه‌ها ("آران"). والووار همچنین قلعه‌ها و سایر زیرساخت‌ها، ذخایر و ذخیره‌سازی مواد غذایی را برای مقابله با محاصره توصیه می‌کند. یک پادشاه و ارتش او باید همیشه برای جنگ آماده باشند، و باید در مکان و زمان مناسب، زمانی که وضعیت اقتضا می‌کند، و به‌ویژه علیه پادشاهی‌های ضعیف اخلاقی و فاسد، حمله‌ای خشونت‌آمیز را آغاز کنند. یک پادشاهی خوب و قوی باید با دژهای ساخته‌شده از دیوارهای ضخیم، مرتفع و غیرقابل نفوذ محافظت شود. این متن یک سازمان نظامی سلسله‌مراتبی را با سربازان بی‌باک که مایل به جان باختن در جنگ هستند، توصیه می‌کند، که از مفاهیم هندو از رئالیسم غیرعرفانی و آمادگی برای جنگ استفاده می‌کند.
متن "کورال" دموکراسی را توصیه نمی‌کند. بلکه حق امتیازی را با وزرای مقید به منشور اخلاقی و نظام عدالت می‌پذیرد. نگرجان بیان می‌کند، به پادشاه این متن «نقش تولید، کسب، حفظ، و توزیع ثروت» اختصاص داده شده‌است. وظیفه پادشاه ارائه یک حکومت عادلانه، بی‌طرفی و شجاعت در محافظت از رعایای خود و اجرای عدالت و مجازات است. متن از مجازات اعدام برای شروران در کتاب "پوروخ" حمایت می‌کند، اما این کار را تنها پس از تأکید بر عدم کشتن به‌عنوان فضیلت شخصی هر فرد در کتاب "انعام" انجام می‌دهد. "کورال" در برابر ظلم و مماشات هشدار می‌دهد؛ با این پیشنهاد که چنین رفتار از سوی سلطنت باعث بلایای طبیعی می‌شود، ثروت دولت را تحلیل می‌برد و در نهایت منجر به از دست دادن قدرت و رفاه می‌شود.
والووار به‌جای یک متخصص در هر زمینه خاص، یک متخصص عمومی باقی ماند. او هرگز به موارد خاص تن نداد، بلکه همیشه بر اصول اساسی اخلاق تأکید داشت. این را می‌توان در سراسر متن "کورال" مشاهده کرد: درحالی‌که ولووار در مورد پرستش خدا صحبت می‌کند، از ذکر شیوه عبادت خودداری می‌کند. او از خدا به‌عنوان «واقعیت غایی» یاد می‌کند، بدون این‌که او را به هیچ نامی بخواند. او در مورد سرزمین، روستا، کشور، سلطنت و پادشاه صحبت می‌کند، اما هرگز آن‌ها را به هیچ نامی معرفی نمی‌کند. هر چند از ارزش خواندن و تلاوت متون آسمانی یاد می‌کند، هرگز از آن‌ها نام نمی‌برد. او در مورد ارزش‌های خیریه صحبت می‌کند، بدون این‌که قوانینی برای آن وضع کند. با وجود این‌که او بارها بر اهمیت یادگیری تأکید می‌کند، هرگز آنچه را که باید یادگرفت، نمی‌گوید. او مالیات را در حکم‌رانی توصیه می‌کند اما هیچ نسبتی جمع‌آوری آن را پیشنهاد نمی‌کند.
"حکمت تامیل"، توسط ادوارد جویت رابینسون، ۱۸۷۳، با پرتره سنتی Valluvar
محققان ادعا می‌کنند که والووار نگران این نبوده که هنگام نوشتن فصل‌های بعدی، از چه تشبیه‌ها و مضاف‌هایی استفاده کند، و عمداً اجازه می‌دهد تا برخی از تکرارها و تضادهای آشکار در ایده‌هایی در متن "کورال" یافت شود. علیرغم دانستن ماهیت به‌ظاهر متناقض آن از دیدگاهی ناب، گفته می‌شود که نویسنده از این روش برای تأکید بر اهمیت کد اخلاقی داده‌شده استفاده می‌کند. در زیر برخی از مواردی که از به‌عنوان شبه‌تناقض‌ها برای توضیح فضایل استفاده شده، نقل شده‌است.
پیوندهای اخلاقی بین این آیات از زمان تفاسیر قرون وسطی روشن شده‌است. به عنوان مثال، پاریمله‌الهاگر در تفسیر خود پیوندهای اخلاقی بین دوبیتی‌های ۳۸۰ و ۶۲۰، ۴۸۱ و ۱۰۲۸، ۳۷۳ و ۳۹۶ و ۳۸۳ و ۶۷۲ را روشن می‌کند.
کورال یکی از تمام آثار موجودیی است که در ادبیات تامیل مورد بازبینی قرار گرفته‌است، و تقریباً هر محقق برجسته تامیل تفسیر یا تأویلی (توضیح به نثر یا منظوم) که در تامیل به نام "اورای" شناخته می‌شود، بر آن نوشته‌است. برخی از ادبیات تامیل که پس از نقل‌قول "کورال" سروده شده‌است، دوبیتی‌های آن را در متون خود به عاریت گرفته‌اند. به گفته آراویندان، این متون را می‌توان نخستین تفسیرهای متن "کورال" دانست.
در قرن دهم میلادی و پس از آن، تفسیرهای اختصاصی بر متن "کورال" ظهور کرد. حداقل ده تفسیر قرون وسطایی وجود داشت که تنها شش مورد از آن‌ها تا عصر مدرن باقی مانده‌است. ده مفسر قرون وسطی عبارتند از کالینگار، ملار، تیرومالیار، پاریدیار، ناچار، داماتار، دهرومار، ماناککوداوار، پری پرومال و پاریملالهاگار، که همگی بین قرن ۱۰ و ۱۳ پس از میلاد زندگی می‌کردند. از این میان تنها آثار ماناککوداوار، پاریدیار، کالینگار، پری پرومال و پریملالهاگار امروزه موجود است. آثار دهرومار، داماتار و ناچار فقط تا حدی در دست‌رس هستند. تفسیرهای تیرومالیار و ملار کاملاً از بین رفته‌است. شناخته‌شده‌ترین آن‌ها تفاسیر پاریملالهاگار، کالینگار و ماناککوداوار است. در میان ده تفسیر قرون وسطی، محققان در مجموع ۹۰۰ دوبیتی، از جمله ۲۱۷ دوبیتی در کتاب اول، ۴۸۷ دوبیتی در کتاب دوم، و ۱۹۶ دوبیتی، انواع املا، هم‌آوایی و دیگر متن‌های جزئی را در کتاب سوم یافته‌اند.
شناخته‌شده‌ترین و تأثیرگذارترین تفسیر تاریخی بر متن کورال، پاریملالهاگار ویروتی است. این کتاب توسط پاریملالهاگار، یک برهمن وایشناوا، که احتمالاً در کانچیپورام مستقر است، نوشته شده‌است، که در حدود یا قبل از ۱۲۷۲ پس از میلاد می‌زیسته‌است. همراه با متن "کورال"، این تفسیر به‌طور گسترده‌ای منتشر شده‌است، و به خودی خود یک اثر کلاسیک تامیل است. تفسیر پاریملالهاگار در طول قرن‌ها در بسیاری از نسخه‌های عامیانه و علمی باقی مانده‌است. نسخه‌ای علمی‌تر از این تفسیر توسط کریسناماچاریار در سال ۱۹۶۵ منتشر شد به گفته نورمن کاتلر، تفسیر پاریملالهاگار متن "کورال" را در چارچوب خود، و بر اساس مفاهیم و مقدمات الهیاتی هندوئیسم تفسیر می‌کند. تفسیر او از نزدیک آموزه‌های "کورال" را دنبال می‌کند، درحالی‌که هم ارزش‌های فرهنگی و هم ارزش‌های متنی تامیل نادو قرن سیزدهم و چهاردهم را منعکس می‌کند. کاتلر بیان می‌کند که متن والووار را می‌توان به روش‌های دیگری تفسیر و مانور داد.
علاوه بر ده تفسیر قرون وسطایی، حداقل سه تفسیر دیگر نیز توسط نویسندگان ناشناس قرون وسطایی نوشته شده‌است. یکی از آن‌ها تحت عنوان «پالهایا اورای «(به‌معنای تفسیر کهن) منتشر شد، درحالی‌که دومی بر اساس تفسیر پریدیار بود. سومین مورد در سال ۱۹۹۱ تحت عنوان «جاینا اورای» (به‌معنای تفسیر جین) توسط کتابخانه ساراسواتی در تانجاور منتشر شد. به دنبال این تفسیرهای قرون وسطایی، حداقل ۲۱ تفسیر ونپا بر "کورال" وجود دارد، از جمله صومسار مودومولی ونبا، موروگسار مودونری ونبا، سیواسیوا ونبا، ایرانگسا ونبا، وادامالای ونبا، دینکارا ونبا، و جینندرا ونبا، که همگی به صورت آیه تفسیر محسوب می‌شوند. تفسیر قرن ۱۶ توسط تیرومنی راثنا کویرایر، و تفسیر قرن ۱۹ توسط رامانوجا کویریار، برخی از آثار علمی شناخته‌شده قبل از قرن ۲۰ هستند.
چندین تفسیر مدرن در قرن ۱۹ و ۲۰ ظاهر شدند. از این میان، تفسیرهای کاویراجا پاندیتار و سوامیناتا ایر توسط محققان مدرن، کلاسیک در نظر گرفته شده‌اند. برخی از تفاسیر قرن بیستم عبارتند از تفسیرهای وو چیدامبارام پیلای آیوتی تاس، کی وادیولو چتیار، کریشنامپت کوپوسامی مودالیار، تیرو وی کا، بهاراتیداسان، کاداراکارو تیروکورالار وی مونوسامی، دوانیا پاوانار، کارونانیتی و سولومون پاپایا.
به گفته کی. مهنراج، تا سال ۲۰۱۳، حداقل ۴۹۷ تفسیر به زبان تامیل توسط ۳۸۲ محقق نوشته شده‌است که با ماناککوداوار از دوران قرون وسطی شروع شده‌است. از این تعداد حداقل ۲۷۷ محقق برای کل اثر شرح نوشته‌اند.
"کورال" در ترجمه، پرتکرارترین متن باستانی تامیل بوده‌است. تا سال ۱۹۷۵، ترجمه‌های آن به حداقل ۲۰ زبان اصلی منتشر شده بود:
این متن احتمالاً در طول قرن‌ها توسط محققان هندی به زبان‌های هندی ترجمه شده‌است، اما دست‌نوشته‌های برگ نخل چنین ترجمه‌هایی نادر بوده‌است. برای مثال رانگاناتان، کتاب‌دار دانشگاه مدرس هند در دوران حکومت بریتانیا، یک ترجمه مالایایی را کشف کرد که در سال ۷۷۷ از تقویم مالایایی کپی شده بود، نسخه خطی که زولبیل آن را مربوط به اواخر قرن ۱۶ می‌داند.
این متن در دوران استعمار توسط مبلغان مسیحی به چندین زبان اروپایی ترجمه شد. اولین ترجمه به زبان اروپایی به زبان لاتین توسط کنستانزو بسچی انجام شد و در سال ۱۷۳۰ منتشر شد. با این حال، او فقط دو کتاب اول، یعنی فضیلت و ثروت را ترجمه کرد و کتاب عشق را کنار گذاشت زیرا ماهیت اروتیک و جنسی آن را برای یک مبلغ مسیحی نامناسب می‌دانست. اولین ترجمه فرانسوی توسط یک نویسنده ناشناس در حدود سال ۱۷۶۷ انجام شد که مورد توجه قرار نگرفت. اولین نسخه فرانسوی موجود توسط ای اس آریل در سال ۱۸۴۸ بود. باز هم کل اثر را ترجمه نشد و فقط بخش‌هایی از آن را ترجمه کرد. اولین ترجمه آلمانی توسط کارل گراول انجام شد که آن را در سال ۱۸۵۶ در لندن و لایپزیک منتشر کرد. گرائول علاوه بر این، این اثر را در سال ۱۸۵۶ به لاتین ترجمه کرد.
با فرم عروضی بسیار فشرده، متن "کورال" از متر پیچیده "کورال ونبا" استفاده می‌کند، که به‌دلیل تناسب برجسته‌اش با شعر عرفانی شناخته می‌شود. این شکل، که زولبیل آن را «شگفتی ایجاز و تراکم» می‌نامد، ارتباط نزدیکی با ویژگی‌های ساختاری زبان تامیل دارد و دشواری‌های زیادی را برای مترجمان آن ایجاد کرده‌است. هربرت آرتور پوپلی در مورد ترجمه "کورال" به زبان‌های دیگر اظهار می‌دارد: «در هیچ ترجمه‌ای غیرممکن است که بتوان زیبایی و قدرت نسخه اصلی را رعایت کرد». پس از ترجمه بخشی از متن "کورال"، کارل گرائول اظهار داشت: «هیچ ترجمه‌ای نمی‌تواند ایده‌ای از تأثیر جذاب آن را منتقل کند. این کار سیبی از طلاست در ظرفی از نقره.» زولبیل ادعا می‌کند که نمی‌توان به‌طور واقعی از اصول موجود در دوبیتی‌های "کورال" از طریق ترجمه لذت برد؛ "کورال" را باید در آن شکل اصلی تامیلی آن خواند و فهمید.
علاوه بر این مشکلات ذاتی در ترجمه، برخی از محققین کوشیده‌اند یا عقاید خود را در دوبیتی‌های "کورال" بخوانند یا عمداً پیام را اشتباه تفسیر کنند، تا آن را با تصورات از پیش ساخته خود مطابقت دهند. برای مثال، ترجمه لاتین توسط مبلغ مسیحی، پدر بسچی، حاوی چندین ترجمه نادرست از این دست است.
به گفته نورمن کاتلر، هم در گذشته و هم در دوران معاصر، "کورال" برای انعکاس ارزش‌های متنی و همچنین ارزش‌های فرهنگی نویسنده یا نویسنده‌ها بازتفسیر شده و مناسب است. در حدود ۱۳۰۰ پس از میلاد، محقق تامیلی، پاریملالهاگار، متن را در مقدمات و اصطلاحات برهمنی تفسیر کرد. درست مانند مبلغان مسیحی در دوران استعمار، این اثر را در مقدمات، عبارات و مفاهیم مسیحی خود می‌ریختند، برخی از دراویدیان‌های دوران معاصر نیز این اثر را برای پیشبرد اهداف و ارزش‌های سیاسی-اجتماعی خود بازتفسیر می‌کنند. این باعث شده‌است که تفسیرهای بسیار متفاوتی از نسخه اصلی ارائه شود.
"تیروکورال" در خارج از هند برای بیش از یک هزار سال ناشناخته ماند. همان‌طور که در سراسر شبه قاره هند باستان رواج داشت، علاوه بر نسخه‌های خطی برگ خرما، ادبیات کورال به‌صورت دهان‌به‌دهان از والدین به فرزندان و از مربیان به دانش‌آموزانشان، برای نسل‌ها در مناطق تامیل‌زبان جنوب هند منتقل شده بود. به گفته سانجیوی، اولین ترجمه این اثر به زبان مالایایی (کرالا) در سال ۱۵۹۵ منتشر شد.
اولین چاپ کاغذی "تیروکورال" قابل ردیابی در سال ۱۸۱۲ است، که به تلاش‌های ناناپیراکاچار مربوط می‌شود، که از بلوک‌های چوبی برجسته‌شده از خط‌های درخت خرما برای تولید نسخه‌هایی از "تیروکورال" همراه با نسخه‌های "نالادیار" استفاده کرد. در سال ۱۸۳۵ بود که هندی‌ها مجاز به تأسیس چاپ‌خانه شدند. "کورال" اولین کتابی بود که به زبان تامیل منتشر شد و پس از آن نالادیار منتشر شد. گفته می‌شود که وقتی فرانسیس وایت الیس، کارمند بریتانیایی در ریاست جمهوری مدرس و محقق تامیل و سانسکریت که در سال ۱۸۲۵ یک "آکادمی" تامیل را در چنای تأسیس کرده بود، از علاقه‌مندان تامیل خواست که «دست‌نوشته‌های تامیلی باستانی را برای انتشار نزد او بیاورند. کانداپان، پیش‌خدمت جورج هرینگتون، یک کارمند دولتی اروپایی در ناحیه مادورائی، دست‌نوشته‌های برگ نخل دست‌نویس متن "کورال" و همچنین "تریوولار، مالایی" و "نالادیار را" بین سال‌های ۱۸۲۵ و ۱۸۳۱ در انبوهی از برگ‌ها که برای پخت و پز استفاده می‌شد، پیدا کرد.
متن "کورال" بخشی از سنت ادبی باستانی تامیل است، اما همچنین بخشی از «یک سنت بزرگ اخلاقی و آموزشی هندی» است؛ زیرا برخی از ابیات او «بی‌شک» ترجمه‌ای از آیات کلاسیک سانسکریت هستند. مضامین و ایده‌های "تیروکوناخ" - گاهی با شباهت‌های نزدیک و گاهی با تفاوت‌های چشم‌گیر - در "منوسمرتی" مانو، "آرته شاستره" چاناکیا، "نیتیسارای" "کامانداکا"، و کاما سوترا وتسیایانا نیز یافت می‌شوند. زولبیل بیان می‌کند که برخی از آموزه‌های "تیروکورال" بی‌شک بر اساس آثار موجود در "ارته‌شاستره" و "منوسمرتی" باستانی است.
به گفته زولبیل، "تیروکورال" «تعداد زیادی از خطوط» و عبارات را از متون قبلی تامیل وام گرفته‌است. برای مثال، عباراتی که در "کورونتوکای" یافت می‌شود (مجموعه [اشعار] کوتاه)، و چند سطر در "نارینایی،" که با فراخوان به ویشنو شروع می‌شود، در "تیروکورال" بعدی ظاهر می‌شود. نویسندگانی که پس از تألیف "تیروکوناخ" آمده‌اند، به‌طور مشابه از "تیروکوناخ" نقل کرده و وام گرفته‌اند. به‌عنوان مثال، پراباندها مانند "تیروالووا مالایی،" احتمالاً مربوط به قرن دهم پس از میلاد، مجموعه‌ای از "تیروکورال" هستند، و آیات نوشته‌شده در متری را که به خدایان، الهه‌ها و دانشمندان محترم تامیل نسبت داده شده‌است، نقل کرده و در آن جاسازی می‌کنند. به‌طور مشابه، داستان عاشقانه پرونکاتای (متن، «داستان بزرگ») احتمالاً در قرن نهم به نقل از "تیروکورال" سروده شده‌است و آموزه‌ها و اخلاق مشابهی را در خود جای داده‌است. آیه ۲۲٫۵۹–۶۱ مانیمکالای (یک حماسه عاشقانه بودایی) که احتمالاً در قرن ششم پس از میلاد نوشته شده‌است نیز "تیروکورال" را نقل می‌کند. این حماسه بودایی جینیسم را به سخره می‌گیرد و در عین حال اخلاق و آرمان‌هایی مشابه آنچه در "کورال" وجود دارد را در خود جای داده‌است.
آموزه‌های "تیروکوناخ" مشابه آموزه‌های موجود در "آرتاساسترا" است، اما در برخی جنبه‌ها متفاوت است. در نظریه دولت والووار، برخلاف کاوتیلیا، ارتش (پاتای) مهم‌ترین عنصر است. والووار توصیه می‌کند که یک ارتش خوب‌نگهداری‌شده و آموزش‌دیده، به رهبری یک فرمانده توانا و آماده برای رفتن به جنگ برای یک دولت ضروری است.
به گفته هاجلا، "پورول" متن کورال بر اساس اخلاق و خیرخواهی سنگ بنای آن است. "تیروکورال" تعلیم می‌دهد که وزرا و افرادی که در مناصب دولتی کار می‌کنند باید یک زندگی اخلاقی داشته باشند. برخلاف منوسمرتی، "کورال" به زنان موقعیت پست نمی‌دهد. "تیروکوناخ" همچنین به کاست‌ها یا هیچ سلسله‌ای از حاکمان و وزیران اهمیت نمی‌دهد. در متن آمده‌است که باید هر کسی را که فضیلت و مهربانی دارد برهمن نامید.
محققان آموزه‌های "تیروکورال" را با آموزه‌های دیگر افکار باستانی مانند گفته‌های کنفوسیوس در "منتخبات کنفوسیوس"، "هیتوپادسا"، "پانچاتانترا"، "منوسمرتی"، "تیروماندیرام"، "امثال سلیمان" در کتاب مقدس، گفته‌های بودا در آثار دهاماپدا و موارد دیگر مقایسه می‌کنند. و آثار اخلاقی منشأ فارسی مانند گلستان و بوستان. به علاوه کتب مقدس ادیان مختلف.
متن کورال و گفته‌های کنفوسیوسی که در "منتخبات کنفوسیوس" (به نام "لون یو" به‌معنای «سخنان مقدس») ثبت شده‌اند، شباهت‌هایی با هم دارند. هم والووار و هم کنفوسیوس بر کردار و رفتارهای اخلاقی یک فرد عادی تمرکز داشتند. مانند والووار، کنفوسیوس از عدالت حقوقی حمایت کرد، که شامل اصول انسانی، ادب، و تقوای فرزندی، علاوه بر فضایل خیرخواهی، عدالت، وفاداری و امانت‌داری به‌عنوان پایه‌های زندگی است. در حالی که آهیمسا یا عدم خشونت فضیلت اساسی سنت والوواری باقی می‌ماند، ذن موضوع اصلی سنت کنفوسیوس است. اتفاقاً والووار از دو جهت با کنفوسیوس تفاوت داشت. اول این‌که برخلاف کنفوسیوس، والووار شاعر بود. دوم، کنفوسیوس به موضوع عشق زناشویی نپرداخته‌است، که والووار یک بخش کامل را در کار خود به آن اختصاص داده‌است. تربیت کودک در اندیشه کنفوسیوس در مورد زایش انسان و خیرخواهی جامعه محوری است. "منتخبات کنفوسیوس" می‌گوید: «بنابراین یک حاکم روشن‌فکر به معیشت مردم خود را توجه می‌کند، تا اطمینان حاصل کند که بالاترین آن‌ها برای خدمت به والدین خود و پایین‌تر آن‌ها برای حمایت از همسران و فرزندان خود بکوشند.»
Depictions of Valluvar down the ages. "Left:" A Shaivite portrait of Valluvar; "Right:" Statue of Valluvar within the , campus. متن "کورال" از لحاظ تاریخی تقریباً در هر بخشی از جامعه با استقبال زیادی روبه‌رو شده‌است. بسیاری از شاعران پس از سنگام و قرون وسطی در ستایش متن "کورال" و نویسنده آن سروده‌اند. آوایار والووار را به‌عنوان کسی که اتمی را سوراخ کرد و هفت دریا را به آن تزریق کرد و سپس آن را فشرده و در قالب اثر خود ارائه کرد، با تأکید بر موجز بودن اثر تحسین کرد. کورال تنها اثری است که با اثری انحصاری از پیروان گردآوری شده معروف به "تیرووالووا والای" در مجموعه ادبی تامیل، که به ۵۵ شاعر مختلف، از جمله شاعران افسانه‌ای نسبت داده می‌شود، مفتخر شده‌است. همه ادیان و فرقه‌های اصلی هند، از جمله شیواییسم، وایشنویسم، جینیسم، و بودیسم، متن "کورال" را بسیار ستوده‌اند، که بسیاری از آن‌ها آموزه‌های "کورال" را هم در آثار مذهبی و هم در آثار غیر مذهبی خود، از جمله "سیلاپاتیکارام"، "مانیمکالای"، "تیرومورایی، پریا پورانام و کامبا رامایانام" گنجانده‌اند.
کورال در داخل و خارج از هند به‌دلیل ارزش‌های جهانی و غیرمذهبی‌اش مورد تأیید قرار گرفته‌است. فیلسوف روسی الکساندر پیاتیگورسکی آن را سرآشپز ادبیات هندی و جهانی نامید: «نه تنها به‌دلیل شایستگی‌های هنری بزرگ این اثر، بلکه به‌دلیل ایده‌های انسانی والا که در آن نفوذ کرده و به همان اندازه برای مردم در سراسر جهان، از همه دوره‌ها و کشورها ارزش‌مند است». گو پاپ نویسنده آن را به دلیل عمومی بودن و جهانی بودن، «یک مرد جهانی» نامید. به گفته آلبرت شوایتزر، «به‌سختی در ادبیات جهان مجموعه‌ای وجود دارد که در آن حکمت والایی پیدا کنیم.» لئو تولستوی آن را «کورال هندو» نامید و آن را به مهاتما گاندی توصیه کرد. مهاتما گاندی آن را «کتاب درسی ضروری در زندگی اخلاقی» خواند و ادامه داد: «اصول ولووار روح من را تحت‌تأثیر قرار داده‌است. هیچ‌کس مانند او چنین گنجینه‌ای از حکمت نداده‌است.»