moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از آنجایی که محصولات لاک پشت در برابر عرق و محصولات حالت دهنده مو آسیب‌پذیر هستند، لازم است مرتباً آنها را خشک کنید، مخصوصاً هنگام استفاده از وسایل کوچکی که با بدن انسان تماس دارند. اما لاک لاک پشت یک پروتئین طبیعی است و این خاصیت را دارد که با توجه به دمای بدن فرد به‌طور نامحسوس تغییر شکل می‌دهد. بسیاری از مردم با توجه به ویژگی‌هایی که دارد برای عینک‌های لاک پشتی با وجود گران بودن ارزش قائل هستند.
کومون ، نوعی کیمونو است که در آن نقش‌های کوچک و تکراری در سراسر لباس دیده می‌شود. این کیمونو ساده و معمولی به حساب می‌آید. می‌توان آن را پوشید و در شهر قدم زد یا با یک اوبی هماهنگ برای صرف غذا در رستوران استفاده کرد. خانم‌های متأهل و مجرد می‌توانند از این نوع کیمونو استفاده کنند. کومون دارای الگوهایی است که در سراسر لباس پخش شده‌است، بنابراین نمی‌توان آن را در مناسبت‌ها یا مراسم رسمی پوشید.
بسته به تکنیک رنگرزی، طیف وسیعی از کومون‌ها وجود دارد. در میان آنها، «ادو کومون»، «کیو کومون» و «کاگا کومون» به عنوان تکنیک‌های اصلی کومون شناخته می‌شوند.‏
رشته مدیریت (به انگلیسی: Management)، در مقطع کارشناسی ، کارشناسی ارشد و دکترا در دانشگاه های ایران ارائه شده و هدف از آن آموزش دانش و مهارت های لازم به دانشجویان در رابطه با نحوه کارکرد سازمان ها و چگونگی مدیریت آنها ، به منظور آماده سازی دانشجویان برای بر عهده گرفتن نقش های مدیریتی در سازمان های مختلف است.
رشته مدیریت در مقطع کارشناسی دارای گرایش های متعددی است که از جمله آنها می توان به موارد زیر اشاره نمود :
قدرت رهبری، اعتماد به نفس، روابط اجتماعی خوب ، توان تجزیه و تحلیل و فن بیان قوی از ویژگی های لازم برای دانشجوی رشته مدیریت در تمامی گرایش ها است. دانشجوی این رشته بخصوص در گرایش های بازرگانی و صنعتی باید به مسائل بازرگانی و اقتصادی و کسب و کار علاقه مند بوده و در دروس ریاضی، زبان انگلیسی و ادبیات فارسی قوی باشد.
این رشته از هر سه گروه آزمایشی علوم ریاضی و فنی، علوم تجربی و علوم انسانی دانشجو می پذیرد.
مدت مجاز تحصیل مقطع کارشناسی حدود چهار سال و برابر با هشت نیمسال تحصیلی می باشد.بنابراین دانشجویان رشته مدیریت نیز باید با اطلاع از دروس عمومی و اختصاصی خود به تحصیل در هشت نیمسال تحصیلی و یا بیشتر بپردازند. دروس اصلی و تخصصی مدیریت استراتژیک، حقوق بازرگانی، حسابرسی، مدیریت تولید، مدیریت مالی، توسعه اقتصادی و برنامه ریزی، روانشناسی کار، حسابداری صنعتی،بازاریابی و مدیریت بازار، تجزیه و تحلیل و طراحی سیستم، سازمان های پولی و مالی بین المللی، بازرگانی بین المللی، بازاریابی بین الملل، پول و ارز و بانکداری، سیاست پولی و مالی، سیستم های خرید و انبارداری توزیع، حقوق بازرگانی بین الملل، تحقیقات بازاریابی، روابط صنعتی، سمینار در مسایل مالی، سمینار در مسایل بازاریابی، بهره وری و تجزیه و تحلیل آن در سازمان می باشند.
وب سایت هیوا
اندروید ۱۴ () چهاردهمین نسخهٔ اصلی و ۲۱مین نسخه اندروید، یک سیستم عامل موبایلی می‌باشد که توسط اتحادیه گوشی باز به رهبری گوگل توسعه یافته‌است. در ۴ اکتبر ۲۰۲۳، اندروید ۱۴ برای عموم و پروژه متن‌باز اندروید (اِی‌اواس‌پی) منتشر شد. نخستین دستگاه‌هایی که با اندروید ۱۴ عرضه شدند پیکسل ۸ و پیکسل ۸ پرو بودند.
با تکیه بر گزینه تازه افزوده شده در اندروید ۱۳ برای تنظیم زبان‌ها به صورت جداگانه برای برنامه‌ها، این ویژگی در اندروید ۱۴ گسترش یافته و پیاده‌سازی آن برای توسعه‌دهندگان آسان‌تر است. علاوه بر این، API جدید «تغییر شکل دستور زبانی» به منظور امکان استفاده از سلام‌های مختلف در زبان‌ها وقتی پیام به کاربر در یک زبان خاص به جنسیت اشاره می‌کند، اضافه شده‌است.
نوآوری‌های دیگر در اندروید ۱۴، با کارآمدتر کردن فرآیندهای داخلی برای کاربران، عمر باتری را بهبود می‌بخشد. علاوه بر این، اکنون گزینه‌ای برای انتخاب مستقیم بین حالت صرفه جویی در انرژی و حالت صرفه جویی در انرژی بسیار زیاد وجود دارد.
اکنون زمان صفحه‌نمایش از آخرین شارژ کامل در تنظیمات باتری نمایش داده می‌شود. مصرف باتری به‌طور جداگانه از برنامه‌های سیستم و برنامه‌ها نشان داده می‌شود. این ویژگی با راه اندازی اندروید ۱۲ با نمایش میزان مصرف باتری در ۲۴ ساعت گذشته جایگزین شد.
به منظور بهبود حریم خصوصی، به کاربر این انتخاب داده می‌شود تا خودش تصمیم بگیرد که برنامه به چه تصاویری دسترسی داشته باشد.
گوگل نصب برنامه‌هایی را که نسخه‌های اندروید پایین‌تر از مارشمالو (۶٫۰) را هدف قرار می‌دهند، مسدود می‌کند. در اندروید ۱۴، کاربران دیگر نمی‌توانند برنامه‌هایی را که اس‌دی‌کی نسخه ۲۲ یا پایین‌تر را هدف قرار می‌دهند نصب یا دانلود کنند. هدف از این تغییر، محدود کردن گسترش بدافزار است که عمداً نسخه‌های قدیمی‌تر اندروید را هدف قرار می‌دهد تا محدودیت‌های امنیتی معرفی‌شده در نسخه‌های جدیدتر را دور بزند. همچنین یک پرچم نصب ADB برای دور زدن محدودیت گنجانده شده‌است.
یک تغییر کوچک نیز برای حالت مهمان یا حالت چند کاربره وجود دارد که در آن گزینه «به مهمان اجازه دهید از تلفن استفاده کند» به منوی سطح بالا منتقل شده‌است. پیش‌تر این گزینه در پشت خود حساب مهمان قرار داشت.
من و به من اصطلاحات اصلی فلسفه اجتماعی جورج هربرت مید (۲۷ فوریه ۱۸۶۳–۲۶ آوریل ۱۹۳۱) فیلسوف، جامعه‌شناس و روان‌شناس آمریکایی و از بنیان‌گذاران روان‌شناسی اجتماعی و یکی از چهره‌های برجستهٔ مکتب جامعه‌شناسی شیکاگو هست؛ یکی از تأثیرات کلیدی در توسعه شاخه جامعه شناسی به نام کنش متقابل نمادین است. این اصطلاحات به روان‌شناسی فرد اشاره دارد، جایی که در درک مید، "من" جنبه اجتماعی فرد است و "به من" جنبه فعال فرد است.
می‌توان «من» و «به من» مید را به‌ترتیب با «انتخاب» و «موقعیت ژان-پل سارتر مقایسه کرد ولی خود مید «به من» را با «سانسور» زیگموند فروید و «من» را با «خود او تطبیق داد و این از نظر روانی مناسب است.ویکتورینو تژرا، «نشانه‌شناسی از پیرس تا بارت» (2001)، ص 59.
«به من» چیزی است که در تعامل با دیگران و (به طور کلی) با محیط آموخته می شود: نگرش های دیگران، زمانی که در خود درونی شوند، «به من» را تشکیل می دهند.پائولو اینگیلری، "از تجربه ذهنی تا تغییر فرهنگی" (1999)، ص 26. این هم شامل دانش در مورد آن محیط (از جمله جامعه) می شود ولی "همچنین" در مورد اینکه شخص چه کسی است: "احساس خود" او. "آنچه که فرد برای خودش است چیزی نیست که او اختراع کرده باشد. این چیزی است که دیگران مهم او آمده اند تا با او به عنوان موجود رفتار کنند."اروینگ گافمن، روابط عمومی، (پنگوئن 1972)، ص 327. این به این دلیل است که افراد با مشاهده پاسخ دیگران به خود یا اعمالشان یاد می گیرند که ببینند چه کسی هستند (مرد یا زن، پیر یا جوان و غیره). اگر دیگران به شخصی به عنوان (مثلا) یک زن پاسخ دهند، آن شخص در واقع احساسی نسبت به خود به عنوان یک زن ایجاد می کند.
در همان زمان، «به من» با بازدارندگی «من» از زیر پا گذاشتن قانون جامعه، آن را منضبط می کند.گرگ مارک نیلسون، "هنجارهای پاسخگویی"، (2002)، ص 135. بنابراین بسیار نزدیک به راهی است که در یک مرد فروید «خودسانسور، وجدان...» ناشی از تأثیر انتقادی والدینش (که از طریق صدا به او منتقل شد) است، که با گذشت زمان به آنها اضافه شد. در مورد، کسانی که او را تربیت کردند و آموختند و میزبان بی‌شمار و غیرقابل تعریف همه افراد دیگر در محیط او - همنوعان او - و افکار عمومی.زیگموند فروید، "در باب فرا روان شناسی" (PFL 11)، ص 92 و ص 90. این نگرش دیگری در ارگانیسم خود است، به عنوان کنترل کاری که او قرار است انجام دهد.چارلز دبلیو. موریس، ویرایش، جورج هربرت مید، "ذهن، خود و جامعه"، (شیکاگو 1967)، ص 196.
در مقابل، «من» پاسخ فرد به نگرش جامعه است.مید، ص 196. "من" خلاقانه عمل می کند، هر چند در چارچوب "به من". مید خاطرنشان می کند "تنها پس از انجام عمل است که می دانیم چه کرده ایم... چه گفته ایم." او استدلال می کند مردم خودکار نیستند. مید بیان می‌کنده «من» به خود واکنش نشان می‌دهد که در اثر گرفتن نگرش دیگران به وجود می‌آید. آنها کورکورانه از قوانین پیروی نمی کنند. آنها پاسخی را بر اساس آنچه آموخته اند، یعنی «به من» می سازند. مید بر این اساس آن ارزش‌هایی را برجسته کرد که به‌ویژه به «من» به جای «به من»، «...که قابل محاسبه نیستند و شامل بازسازی جامعه می‌شوند، و بنابراین «به من» متعلق به آن جامعه."مید، ص 214. در کنار هم، «من» و «به من» شخص یا خود را در فلسفه اجتماعی مید تشکیل می‌دهند. به گفته مید، بدون «من» و «به من» امکان شخصیت وجود نخواهد داشت.
مید آنچه را «آمیختگی «من» و «به من» در نگرش‌های دین، میهن‌پرستی و کار گروهی می‌نامید، بررسی کرد و به آن چیزی اشاره کرد که «حس عجیب تعالی» که متعلق به آن‌ها است.مید، ص 273. او همچنین در نظر داشت که «ایده آمیختگی «من» و «به من» توضیح بسیار مناسبی از این تعالی... در تجربه زیبایی‌شناختی می‌دهد».مید، ص 280. ولی در زندگی روزمره، «آمیختگی کامل «من» و «به من» ممکن است چیز خوبی نباشد... این نوعی تعادل پویا بین «من» و «به من» است که لازم است.تجرا، ص 62.
وقتی غلبه «به من» در شخصیت وجود دارد، «ما از یک فرد به عنوان فردی متعارف صحبت می کنیم؛ عقاید او دقیقاً مشابه افکار همسایگانش است. وی تحت این شرایط به سختی بیشتر از یک "به من" است.مید، ص 200.-"... نوع شخصیتی کم عمق، شکننده، سازگار..." که همه شخصیت است، با توجه بیش از حد به «آنچه مردم فکر می‌کنند».آنتونی استیونز، "درباره یونگ" (لندن 1990)، ص 43. جایگزین - و از بسیاری جهات ایده آل مید - شخصی بود که شخصیت مشخصی دارد و به نگرش سازمان یافته به گونه ای پاسخ می دهد که تفاوت قابل توجهی ایجاد می کند. با چنین شخصی، "به من" مهمترین مرحله تجربه است.
مید تشخیص داد طبیعی است که یک فرد «انواع خودهایی داشته باشد که به انواع واکنش‌های اجتماعی مختلف پاسخ می‌دهند» ولی همچنین این امکان وجود داشت که "گرایش به شکستن شخصیت" ظاهر شود: دو «من» و «به من» مجزا، دو خود متفاوت، نتیجه... پدیده انفکاک شخصیت.مید، صص 143-4.
والت ویتمن "من" تکانشی، جنبه طبیعی و وجودی خود را از تحریم انتقادی جدا می کند. به تعبیر مید، خودِ فرهیخته، «به من» است که نیاز به میانجیگری دارد.استیون جان مارک، "ویتمن عملگرا" (2002) ص 144.
ملانی "مل" نونس فرونکویاک (; ; متولد ۱۶ ژانویه ۱۹۸۸) یک بازیگر، نویسنده و مجری تلویزیونی برزیلی است. فرونکوواک پس از بازی در چندین تبلیغ و تبلیغات تلویزیونی در حالی که به عنوان یک مدل در سائو پائولو، در آژانس مدل‌های فورد کار می‌کرد، شناخته شد.
در سال ۲۰۱۳، فرونکوواک خود را به عنوان نویسنده معرفی کرد. ملانی، دختر برنیس نونس و آندره فرونکویاک، در آرارانگوآ، در ایالت سانتا کاتارینا به دنیا آمد و در پلوتاس، ریو گرانده دو سول بزرگ شد.
در دبیرستان، او بورسیه تحصیلی دانشگاهی در سانتا کروز دو سول را گرفت.
در سال ۲۰۱۶، نتفلیکس فرونکویاک را به عنوان یکی از بازیگران اصلی، اولین سریال برزیلی در سرویس استریم معرفی کرد.
ساده‌لوحی از پادوکا () یک فیلم کوتاه کمدی به کارگردانی چارلز لمانت است که در سال ۱۹۳۵ منتشر شد.
باشگاه فوتبال شهر راز شیراز یک باشگاه فوتبال ایرانی است که در شهر شیراز قرار دارد؛ این تیم هم‌اکنون در لیگ آزادگان حضور دارد.
شهر راز با خرید امتیاز باشگاه فوتبال آرمان گهر سیرجان به صورت مستقیم وارد لیگ آزادگان شد.شهر راز تیم جدید فوتبال ایران! ورزش ۳
تیمسار حسین رستگار نامدار (تولد ۱۲۹۴ - مرگ ۱۳۶۰)، سپهبد ارتش شاهنشاهی، فرمانده لجستیک ارتش شاهنشاهی ایران (۱۳۵۴-۱۳۵۷) و فرزند میرزا مسیح طالقانی بود که در ۱۳۶۰ به جرم باور به دیانت بهایی، و اتهام فساد فی الارض و محاربه با خدا اعدام شد.
حسین رستگار نامدار، افسر ارتش و فرمانده نظامی ایرانی، در سال ۱۲۹۴ خورشیدی در طالقان به دنیا آمد. وی تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته‌های حقوق و مدیریت به اتمام رساند و به درجه سرگردی نائل شد. سپس به عنوان استاد دانشگاه جنگ مشغول به کار شد. آخرین سمت نظامی او فرماندهی لجستیک ارتش بود.
حسین رستگار نامدار در ۵ شهریور ۱۳۵۹ توسط پاسداران کمیته مرکزی دستگیر شد و به مدت ۱۱ ماه تحت فشارهای روحی و جسمی قرار گرفت تا از اعتقادات دینی خود برگردد و مسلمان شود. او حدود یک سال بعد اعدام شد.
در غروب ۱۴ مرداد ۱۳۶۰، حسین رستگار، زندانی بهایی، هنگام تماشای تلویزیون با خبری مواجه شد مبنی بر اینکه صبح همان روز به حکم دادگاه انقلاب مرکز، وی در زندان اوین تیرباران شده است. پس از لحظه‌ای سکوت، رستگار گفت: «خدا را شکر، من تا به حال نه رستگار بودم و نه نامدار ولی اکنون هم رستگار شدم و هم نامدار.». او در همان شب در زندان اوین اعدام شد.
جسد او به خانواده‌اش تحویل داده شد و در گورستان بهاییان به خاک سپرده شد.
وی در وصیت‌نامه خود نوشته بود که با صداقت و درست‌کاری و به شیوه‌ای مردمی خدمت کرده است. او در زمان مرگ ۶۵ ساله بود.
پروتوفمینیسم (به انگلیسی: Protofeminism) یا نیا-فمینیسم به مفهومی از فمینیسم، در دوره‌هایی که به مفهوم امروزه هنوز ناشناخته بود گفته می‌شود،آیلین اچ. بوتینگ و سارا ال. هاوسر، «"طراحی خط برابری: هانا ماتر کروکر در مورد حقوق زنان"». بررسی علوم سیاسی آمریکا (2006)، 100، صص 265-278. و به دوران قبل از قرن بیستم اشاره دارد.نانسی اف. کوت، 1987. "زمینه‌سازی فمینیسم مدرن". نیوهیون: انتشارات دانشگاه ییل.کارن ام. آفن، فمینیسم‌های اروپایی، 1700-1950: "یک تاریخ سیاسی"، استنفورد: انتشارات دانشگاه استنفورد، 2000. "پروتوفمینیسم" را می‌توان به‌عنوان شکلی از فمینیسم قبل از تعریف این اصطلاح در قرن بیستم در نظر گرفت. پروتوفمینیسم مدرن اولیه قصد داشت نابرابری‌هایی را که زنان در جامعه بر اساس جنسیتشان با آن مواجه هستند، برجسته کند. اگرچه کاربرد دقیق آن مورد مناقشه است؛ زیرا فمینیسم قرن ۱۸ و قرن ۱۹ نیز اغلب در «فمینیسم مدرن» قرار می‌گیرند. سودمندی اصطلاح "پروتوفمینیست" توسط برخی از محققان مدرن مورد تردید قرار گرفته‌است،مارگارت فرگوسن، «"فمینیسم در زمان"». فصل‌نامه زبان مدرن 2004/65(1)، صص 7-27. همان‌طور که اصطلاح "پست‌فمینیسم" مورد تردید قرار گرفته‌است.
جودی داممن-متیوز در مقاله خود "پروتو فمینیسم در متون جهانی باستان" در «پایان‌نامه‌های افتخارات جهانی» دانشگاه واشینگتن، با کنار هم قرار دادن تعاریف در متون باستانی، فمینیسم اولیه این‌گونه تعریف کرده‌است: رفتارها، فعالیت‌ها یا نگرش‌هایی در زنان که تحت تأثیر ابراز موجودیت و تغییری که انجام شد، برابری جنسیتی را ترویج کرد؛ همچنین شامل نمایندگی و حمایت جوامع از زنان برای ارزش برابر و رفتار برابر با آن‌ها. این متون داستان‌هایی را در چارچوب یک هنجار فرهنگی سلسله‌مراتبی ارزشی روایت می‌کنند که قدرت و توانایی قهرمانان داستان و پیام یا هدفی را که قصد داشتند پررنگ کنند را منتقل می‌کند. جودی داممن-متیوز در مقاله خود استدلال می‌کند که زنان در این متون باستانی به وضوح این ویژگی‌ها را نشان خواهند داد و این افسانه را از بین خواهد برد که چون از جنس مؤنث بودند، فاقد ویژگی‌های نام‌برده‌شده در بالا بوده‌اند، یا برای مردان ارزش کم‌تری دارد و این اشتباه است که آن فعالیت‌ها را قبل از وجود فمینیسم به عنوان فمینیسم تعریف کنیم. با این حال، می‌توان برخی ویژگی‌های فمینیستی اولیه را شناسایی کرد تا به ما در درک زنان به‌عنوان داشتن قدرت و برابری بیش‌تر از آنچه معمولاً در مورد زنان فرهنگ‌های باستانی تصور می‌شود، کمک کند.جودی ای. داممن-متیوز، «"پروتو فمینیسم در متون جهانی باستان»،" مقاله منتشرشده در دانشگاه واشینگتن، بهار 2014.
به‌گفته الین هافمن باروخ، افلاطون «برای برابری کامل سیاسی و جنسی زنان استدلال داشت و از این‌که آن‌ها اعضای بالاترین طبقه باشند… کسانی که حکومت می‌کنند و می‌جنگند، دفاع می‌کرد».الین هافمن باروخ، «"زنان در آرمان‌شهرهای مردانه"»، روبی رورلیچ و الین هافمن باروخ در "زنان در جستجوی آرمان شهر"، ص 209، n1 و 211. افلاطون از «مراقبت از کودکان» حمایت می‌کند تا زنان بتوانند سرباز شوند. کتاب پنجم "جمهور" افلاطون به نقش زنان می‌پردازد:
افلاطون در "جمهور" بیان می‌کند که زنان در دولت ایده‌آل او باید در کنار مردان کار کنند، آموزش‌های برابر دریافت کنند و در تمام جنبه‌های دولت به‌طور مساوی سهیم باشند. تنها استثناء شامل زنانی بود که در ظرفیت‌هایی کار می‌کردند که به قدرت بدنی کم‌تری نیاز داشت.
در قرن اول پس از میلاد، فیلسوف رواقی رومی، گایوس موسونیوس روفوس، در یکی از ۲۱ گفتار خود با عنوان «"زنان نیز باید فلسفه بخوانند"»، که در آن برای آموزش برابر زنان در فلسفه استدلال‌هایی می‌آورد، عنوان کرد: «اگر از من بپرسید که چه آموزه‌ای باعث چنین چیزی می‌شود (آموزش برابر زنان)، من پاسخ خواهم داد، همان‌طور که هیچ مردی بدون فلسفه به‌درستی آموزش نمی‌بیند، هیچ زنی نیز چنین نخواهد بود. علاوه بر این، نه تنها مردان، بلکه زنان نیز به فضیلت و توانایی کسب آن تمایل فطری دارند، و این طبیعت زنان است که کم‌تر از مردان، از اعمال نیک و عادلانه خشنود شوند و خلاف آن را رد کنند! اگر این درست باشد، با چه استدلالی برای مردان مناسب است که تحقیق کنند و یاد بگیرند که چگونه می‌توانند زندگی خوبی داشته باشند، که دقیقاً مطالعه فلسفه است، اما برای زنان نامناسب است؟»
درحالی‌که در دوره پیشامدرن هیچ جنبش رسمی فمینیستی در کشورهای اسلامی وجود نداشت، تعدادی از شخصیت‌های مهم در مورد حقوق و استقلال زنان صحبت کردند. عارف و فیلسوف قرون وسطی ابن عربی عنوان کرد درحالی‌که مردان در برگزیده شدن برای پیامبری، بر زنان ترجیح داده می‌شدند، زنان نیز به اندازه مردان قادر به ولایت دیگران هستند.
در قرن دوازدهم، دانشمند اهل سنت ابن عساکر نوشت که زنان می‌توانند برای انتقال متون دینی مانند احادیث، تحصیل کنند و "اجازه" بگیرند. این امر به‌ویژه در مورد خانواده دانشمندان که می‌خواستند بالاترین آموزش ممکن را برای پسران و دختران خود تضمین کنند، صادق بود. اما برخی از مردان این عمل را قبول نداشتند، مانند محمد بن الحاج (متوفی ۱۳۳۶) که از زنانی که با صدای بلند صحبت می‌کردند و هنگام گوش دادن به تلاوت کتب، "عورت" خود را در حضور مردان آشکار می‌کردند، به خوف درآمد.
در قرن دوازدهم، فیلسوف و "قاضی" اسلام ابن رشد، با بیان دیدگاه افلاطون در "جمهور"، در مورد برابری جنسی، به این نتیجه رسید که درست است که مردان قوی‌تر هستند، اما زنان هم می‌توانند وظایفی مشابه مردان را انجام دهند. او در "بداعت المجتهد" عنوان کرده که این وظایف می‌تواند شامل شرکت در جنگ باشد، و از این که زنان در جامعه او نوعاً به مادر و همسر بودن محدود می‌شدند ابراز نارضایتی کرد. گفته می‌شود که در دوران فتوحات مسلمانان چند زن در جنگ‌ها شرکت کرده یا کمک کرده‌اند، از جمله ام‌عماره و عایشه.
در اروپای مسیحی قرون وسطی، دیدگاه غالب این بود که زنان از نظر فکری و اخلاقی ضعیف‌تر از مردان هستند، زیرا به گناه اصلی حوا که در سنت کتاب مقدس توصیف شده آلوده شده بودند. این برای توجیه بسیاری از محدودیت‌های اعمال‌شده برای زنان، مانند عدم اجازه برای داشتن دارایی، یا الزام به اطاعت از پدر یا شوهر در هر زمان استفاده می‌شد. این دیدگاه و محدودیت‌های ناشی از آن حتی در قرون وسطی مورد مناقشه بود. فمینیست‌های اولیه اروپای قرون وسطی که به‌دلیل نقششان در توسعه فمینیسم شناخته شده‌اند عبارتند از: مری دو فرنس، الینور دوشس آکیتن، بتیسیا گوزادینی، نیکولا د لاهای، کریستین دو پیزان، یادویگا و لورا سرتا.ماری دو فرانس مدخلی در ویرجینیا بلین، پاتریشیا کلمنتز و ایزوبل گراندی، ویرایش‌های "همنشین فمینیست ادبیات" به زبان انگلیسی (لندن: بتسفورد، 1990)، ص. 741.
شورش دهقانان انگلیسی در سال ۱۳۸۱ شورشی علیه نظام ارباب‌رعیتی بود که زنان بسیاری در آن نقش برجسته‌ای داشتند. در ۱۴ ژوئن ۱۳۸۱، لرد صدراعظم و اسقف اعظم کانتربری، سیمون سادبری، از برج لندن بیرون کشیده شد و سر بریده شد. رهبر این گروه، یوهانا فرور بود، که در مقابله با مالیات‌های خشن سادبری دستور این شورش را داد. او همچنین دستور بریدن سر لرد خزانه‌دار عالی، سر رابرت هیلز را صادر کرد. فرور علاوه بر رهبری این شورشیان، کاخ ساوی را به آتش کشید و صندوق طلای یک دوک را به سرقت برد. جان کاوندیش، رئیس دادگاه، توسط کاترین گامن، یکی دیگر از رهبران زن، سر بریده شد.
سیلویا فدریچی، دانشیار زبان انگلیسی در کالج بیتس عنوان می‌کند که زنان اغلب تمایل شدیدی برای شرکت در شورش‌ها را داشتند، به‌ویژه در این شورش. آن‌ها تمام کارهایی را که مردان انجام دادند را انجام دادند: آن‌ها در شورش علیه دولت، به اندازه مردان خشن بودند. فرور تنها رهبر زن شورش نبود؛ دیگران نیز همکاری کردند - یک زن به‌خاطر تشویق به حمله به زندانی در میدستون در کنت متهم شد، و دیگری مسئول سرقت بسیاری از عمارت‌ها بود. اگرچه رهبران زن زیادی در شورش دهقانان وجود نداشت، اما تعداد زیادی در میان جمعیت بودند، به‌عنوان مثال، ۷۰ نفر در سافولک. اعمال خشونت‌آمیز آن‌ها نشان‌دهنده نفرت فزاینده‌شان از دولت بود.
هروتسویتا (به انگلیسی: Hrotsvitha)، یک کاتب سکولار آلمانی، در حدود سال ۹۳۵ به‌دنیا آمد و در حدود سال ۹۷۳ درگذشت. آثار او هنوز هم مهم تلقی می‌شوند، زیرا او اولین نویسنده زن از سرزمین‌های آلمان، اولین مورخ زن، و ظاهراً اولین کسی از دوران باستان بود که درام‌هایی در غرب لاتین نوشت.
از زمان کشف او در دهه ۱۶۰۰ توسط کنراد سلتیس، هروتسویتا از سوی فمینیست‌ها به منبع مورد علاقه برای مطالعه تبدیل شده‌است، که شروع به قرار دادن آثار او در زمینه‌های فمینیستی کرده‌اند. برخی عنوان می‌کنند درحالی‌که هروتسویتا یک فمینیست نبوده‌است اما برای تاریخ فمینیسم شخصیت مهمی است.
در آغاز رنسانس، تنها نقش و ارزش اجتماعی زنان تولید مثل بود.
این نقش جنسیتی هویت و هدف اصلی زن را در زندگی مشخص می‌کرد. سقراط، یکی از نمونه‌های معروف عشق به خرد نزد اومانیستهای رنسانس، می‌گوید که او همسر اولش زنتیپی را تحمل می‌کرد زیرا برای او پسرانی به‌دنیا می‌آورد؛ همان‌طور که یکی از غازهایش به‌دلیل تولید تخم‌ها و جوجه‌ها، سر و صدای غازهای دیگر را تحمل می‌کرد.جیانوزو مانتی، «"زندگی سقراط"» این قیاس، این ادعا را تداوم بخشید که تنها نقش زن تولید مثل است.
ازدواج در رنسانس، یک زن را تعریف می‌کرد: زن کسی بود که با او ازدواج می‌کردند و تا زمان ازدواج ملک پدرش باقی می‌ماند. هر زنی حقوقی داشت، که کمی فراتر از امتیازاتی بود که از سوی شوهر یا پدر به او اعطا شده بود. از او انتظار می‌رفت که پاک‌دامن، مطیع، خوشایند، ملایم، مطیع، و جز در مواردی، ساکت باشد. در نمایش‌نامه ویلیام شکسپیر به‌نام "رام کردن زن سرکش" (۱۵۹۳)، کاترینا برخلاف خواهر مهربانش بیانکا، به‌دلیل طبیعت سرسخت و صریح خود غیرقابل ازدواج دیده می‌شود. او به‌عنوان یک زیرک سرکش دیده می‌شود که برای تسلیم شدن نیاز به رام شدن دارد. هنگامی که رام شد، وقتی پتروشیو او را احضار کرد، به‌راحتی با او درآمیخت. این کار او مورد تحسین قرار می‌گیرد. او دیگر به‌عنوان یک زن مناسب پذیرفته شده‌است، که اکنون «با سایر تیپ‌های خانواده سازگار است.»
بنابراین جای تعجب نیست که بدانیم بیش‌تر زنان به‌سختی تحصیل کرده بودند. نویسنده و تارخ‌نگار اومانیست لئوناردو برونی در نامه‌ای به بانو باپتیستا مالتستا از مونتفلترو در سال ۱۴۲۴ نوشت: «در دورانی که شما در این زمان زندگی می‌کنید یادگیری تحلیل رفته‌است، و ملاقات با یک مرد دانش‌آموز معجزه‌آمیز تلقی می‌شود، چه رسد به یک زن».لئوناردو برونی، «"مطالعه ادبیات بانو باپتیستا مالتستا از مونتفلترو"»، 1494. خود برونی فکر می‌کرد که زنان نیازی به آموزش ندارند، زیرا در انجمن‌های اجتماعی که چنین گفتمانی برای آن نیاز است، شرکت نمی‌کردند. در همان نامه که نوشت آمده‌است:
با انتشار پتک جادوگران، اروپای رنسانس شاهد انتشار رساله‌های متعددی در مورد جادوگران بود: ماهیت، ویژگی‌های جادوگران، و راه‌های شناسایی، تعقیب و مجازات آن‌ها. این امر به تقویت و تداوم دیدگاه زنان به‌عنوان گناهکاران خطرناک و از نظر اخلاقی فاسد که به دنبال فاسد کردن مردان بودند، و حفظ محدودیت‌های اعمال‌شده برای آن‌ها کمک کرد.
با این حال، همه با این دیدگاه منفی نسبت به زنان و محدودیت‌های اعمال‌شده بر آن‌ها موافق نبودند. سیمون دو بووار می‌گوید: «اولین باری که می‌بینیم زنی قلمش را برای دفاع از جنسیتش به دست می‌گیرد» زمانی بود که در آغاز قرن پانزدهم کریستین دو پیزان "نامه به خدای عشق" (به فرانسوی: "Épître au Dieu d'Amour") و کتاب "شهر بانوان" را نوشت. یکی از مردان مدافع برجسته برتری زنان، هاینریش کورنلیوس آگریپا بود که آرای خود را در کتاب "تعالی برتر زنان بر مردان" نوشته‌است.
کاترین آراگون، کتابی به قلم ژوان لوئیس ویوز سفارش داد که در آن عنوان می‌شد که زنان حق تحصیل دارند، و در زمان او به‌عنوان همسر هنری هشتم، تحصیل را برای زنان در انگلستان تشویق کرده و رواج داد.
ویوز و رودولفوس آگریکولا، اومانیست دوران رنسانس، استدلال کردند که حداقل زنان اشرافی به آموزش نیاز دارند. راجر آشام به ملکه الیزابت یکم لاتین و یونانی را آموزش داد و کمک کرد شعرهایی مانند "«در خروج مسیو»" را بنویسد. او را دارای استعدادی بدون ضعف‌های یک زن، صنعت‌گری با پشت‌کار یک مرد، و دارای بدن زنی ضعیف، اما دل و جرأت یک شاه می‌دانستند. تنها راهی که می‌توانست به‌عنوان یک حاکم ایده‌آل دیده شود، ویژگی‌های مردانه بود. زنی قدرتمند و موفق در رنسانس، مانند ملکه الیزابت، به نوعی به معنای مرد بودن بود - تصوری که پتانسیل زنان را به‌عنوان زن محدود می‌کرد.
زنان اشرافی شانس بیش‌تری برای تحصیل داشتند، اما سوادآموزی برای زنان طبقه پایین غیرممکن نبود. زنی به نام مارگریتا که در دوران رنسانس زندگی می‌کرد، در حدود ۳۰ سالگی خواندن و نوشتن را آموخت، و هیچ واسطه‌ای برای نامه‌های ردوبدل‌شده بین او و همسرش وجود نداشت. اگرچه مارگریتا از نقش‌های جنسیتی سرپیچی می‌کرد، اما سواد آموخت، نه برای تبدیل شدن به یک فرد روشن‌فکر، بلکه برای این‌که می‌خواست با به‌دست آوردن توانایی برقراری ارتباط مستقیم با شوهرش، همسر بهتری باشد.
زنانی که سواد آموخته بودند، اغلب به استانداردهای بالایی در یادگیری دست یافتند و در دفاع از زنان و حقوق آن‌ها نوشتند. به‌عنوان مثال، نویسنده ونیزی قرن شانزدهم مودستا دی پوزو دی فورتزی.اسپنسر، آنا گارلین و میچل کنرلی، ویرایش. "درام یک زن نابغه". نیویورک: انتشارات فروم، 1912. نقاش ایتالیایی سوفونیسبا آنگیسولا (حدود ۱۵۳۲–۱۶۲۵) در خانواده ای روشن‌فکر در کرمونا متولد شد. او و خواهرانش طبق استانداردهای مردانه آموزش دیدند و از پنج نفر چهار نفر نقاش حرفه‌ای شدند. سوفونیسبا از همه موفق‌تر بود و کار خود را به‌عنوان نقاش دربار به پادشاه اسپانیا فیلیپ دوم رساند.
سالن‌های معروف دوران رنسانس که بحث‌ها و سخنرانی‌های بزرگی برگزار می‌کردند به زنان اجازه برگزاری برنامه نمی‌دادند. این محرومیت از مجامع عمومی به مشکلاتی برای زنان تحصیل‌کرده تبدیل شد. اما علیرغم این محدودیت‌ها، بسیاری از زنان صدای ایده‌های جدید بودند. ایزوتا نوگارولا با دفاع از زنان در آثار زندگی‌نامه‌ای خود برای رد چنین زن‌ستیزی ادبی‌ای مبارزه کرد. او در این دوره زمانی فضایی برای صدای زنان ایجاد کرد و به‌عنوان یک روشن‌فکر زن مطرح شد. به همین ترتیب، لورا سرتا نقش زنان در جامعه را دوباره تجسم کرد و استدلال کرد که آموزش حق همه انسان‌ها است و تا آن‌جا پیش رفت که گفت که خود زنان در عدم تضییع حقوق آموزشی خود مقصر هستند. کاساندرا فدله اولین کسی بود که به یک باشگاه نجیب‌زاده اومانیست پیوست و اعلام کرد که زن بودن مایه غرور است و برابری جنسیت‌ها ضروری است. زنان دیگری از جمله مارگارت روپر، مری باست و خواهران کوک با انجام ترجمه‌های مهم شناخته شده هستند. مودراتا فونته و لوکرزیا مارینلا از جمله اولین زنانی بودند که سبک‌های لفاظی مردانه را برای اصلاح بافت اجتماعی پست زنان اتخاذ کردند. مردان در آن زمان همچنین دریافتند که برخی از زنان روشن‌فکر امکاناتی دارند و شروع به نوشتن زندگی‌نامه خود کردند، همان‌طور که جاکوپو فیلیپو توماسینی انجام داد
اصلاحات نقطه عطفی در توسعه حقوق زنان و آموزش و پرورش بود. از آن‌جایی که پروتستانتیسم بر تعامل مستقیم مؤمنان با خدا استوار بود، توانایی خواندن کتاب مقدس و کتب دعا به‌طور ناگهانی برای همه، از جمله زنان و دختران، ضروری شد. جوامع پروتستان شروع به تأسیس مدارسی کردند که در آن به پسران و دختران عادی سواد اولیه آموزش داده می‌شد.
برخی از پروتستان‌ها، دیگر زنان را به‌عنوان گناهکاران ضعیف و شیطانی نمی‌دیدند، بلکه آن‌ها را همراهان شایسته مردانی می‌دانستند که برای تبدیل شدن به همسران توانا نیاز به آموزش دارند.
جولیانا، که بیشتر با نام ایندیا جولیانا شناخته می‌شود، نام مسیحی زنی گوارانی بود که در آسونسیون تازه‌تأسیس، در پاراگوئه اولیه استعمار، زندگی می‌کرد، که به دلیل کشتن یک مستعمره‌نشین اسپانیایی بین سال‌های ۱۵۳۸ و ۱۵۴۲ معروف بود. او یکی از بسیاری از زنان بومی بود که به استعمارگران اسپانیایی تحویل داده شد و مجبور شدند برای خدمت به آن‌ها و بچه‌آوری به شهرک‌هایشان نقل مکان کنند. جولیانا ارباب اسپانیایی خود را مسموم کرد و از اعمال خود، به خود می‌بالید و در نهایت برای هشدار به سایر زنان بومی اعدام شد تا این کار را انجام ندهند.
امروزه، ایندیا جولیانا به‌عنوان یک فمینیست اولیه و نمادی از آزادی زنان در نظر گرفته می‌شود، و چهره او مورد توجه ویژه زنان پاراگوئه و تاریخ فمینیسم است. چهره ایندیانا جولیانا توسط دانشگاهیان و فعالان پاراگوئه‌ای به‌عنوان بخشی از فرایند «بازیابی شجره‌نامه‌های زنانه و فمینیستی» در آمریکای جنوبی، به‌عنوان یک مادر، انتخاب شده‌است که قصد دارد از دیدگاه اروپامحور دور شود. همین اتفاق در اکوادور با دولورس کاکوانگو و ترانسیتو آماگوانیا افتاده‌است. در منطقه آند مرکزی با بارتولینا سیسا و میکائلا باستیداس، و در آرژانتین نیز با با ماریا رمدیوس دل واله و ژوانا آزوردای. چندین گروه فمینیستی، مدرسه، کتابخانه و مرکز برای ترویج زنان در پاراگوئه به‌نام او نام‌گذاری شده‌اند و تصاویر او در تظاهرات سالانه روز جهانی زن و روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان به‌صورت بنر حمل می‌شود.
سور خوانا اینس د لا کروز یک راهبه در قرن هفدهم در اسپانیای نو بود. او یک کریولای نامشروع بود که از پدری اسپانیایی و مادری کریولا متولد شد. او نه تنها بسیار باهوش بود، بلکه خودآموز بود و در کتابخانه پدربزرگ ثروتمندش درس خوانده بود. سور خوانا به‌عنوان یک زن از ورود به آموزش رسمی منع شد. او از مادرش خواست که به او اجازه دهد تا ظاهرش را مردانه کند و تحت پوشش مردانه به دانشگاه برود. پس از این‌که لئونور کارتو، نایب‌السلطنه، سور خوانا را زیر بال خود گرفت، نایب‌السلطنه، مارکیز دو مانسرا، به سور خوانا فرصتی داد تا هوش خود را ثابت کند. او فراتر از همه انتظارات بود و توسط دادگاه نایب‌سلطنتی مشروعیت یافت و به‌عنوان یک روشن‌فکر شهرت پیدا کرد.
به دلایلی که هنوز مورد بحث است، سور خوانا راهبه شد، در حالی که در صومعه بود، با توجه به، به رسمیت شناختن دین‌شناسان زن، انتقاد از ساختارهای پدرسالارانه و کلیسای استعماری، و انتشار نوشته‌های خود، که در آن خود را به‌عنوان یک مرجع معرفی کرد، به یک چهره بحث‌برانگیز تبدیل شد، سور خوانا همچنین از آموزش جهانی و حقوق زبان دفاع کرد. او به‌عنوان یک فمینیست اولیه، در الهیات فمینیستی و اکوفمینیست نیز شناخته‌شده‌است، و با لزبین فمینیسم در ارتباط است.
ماری دو گورنای (۱۵۶۵–۱۶۴۵) چاپ سوم "مقالات" میشل دو مونتنی را پس از مرگ وی ویرایش کرد. او همچنین دو مقاله فمینیستی نوشت: "برابری زن و مرد" (۱۶۲۲) و "شکایت بانوان" (۱۶۲۶). در سال ۱۶۷۳، فرانسوا پولن دو لابار "در تساوی دو جنس" (به فرانسوی: "De l'Ėgalité des deux sexes") را نوشت.
در قرن هفدهم، بسیاری از فرقه‌های ناسازگار پروتستان مانند کوئیکرها به زنان آزادی بیان بیش‌تری دادند. از نویسندگان مشهور فمینیست می‌توان به راشل اسپگت، کاترین ایوانز، سارا چیورز، مارگارت فال (یکی از بنیان‌گذاران کویکر)، مری فورستر و سارا بلک بورو اشاره کرد.آنتونیا فریزر، "رگ ضعیف‌تر: قشر زنان در قرن هفدهم انگلستان". فینیکس، لندن 1984.شرین مارشال وایات، «ز"نان در دوران اصلاحات"» در "نمایان شدن: زنان در تاریخ اروپا"، رنته بریدنتال و کلودیا کونز، ویراستاران. هاتون-میفلین، بوستون 1977.کی توماس، «"زنان و فرقه‌های جنگ داخلی"»، گذشته و حال، 1958، 13. این امر به برخی از وزیران و نویسندگان زن مانند مری مولینوکس و باربارا بلاگدون در دهه‌های اولیه کوئیکریسم شهرت بخشید."آزار و اذیت و کثرت‌گرایی: کالوینیست‌ها و اقلیت‌های مذهبی در اوایل"... توسط ریچارد بانی و دیوید جی بی تریم.
با این حال، به‌طور کلی، زنانی که در مورد دین موعظه می‌کردند یا نظرات خود را ابراز می‌کردند، در خطر مظنون شدن به جنون یا جادوگری بودند، و بسیاری، مانند آن اسکیو، که به‌دلیل بدعت در آتش سوزانده شد،لرنر، گردا. «دین و ایجاد آگاهی فمینیستی». بولتن الهیات هاروارد November 2002
در فرانسه و انگلستان، ایده‌های فمینیستی به جای هترودوکس، ویژگی‌های دگرآمیز، مانند والدوسی‌ها و کاتاریست‌ها بودند. برابری‌طلبی مذهبی، مانند آنچه که توسط برابرسازان پذیرفته شد، به برابری جنسیتی منتقل شد و بنابراین پیامدهای سیاسی داشت. زنان هم‌سطح تظاهرات و طومارهایی برای حقوق برابر ترتیب دادند، اگرچه مقامات آن روز آن را رد کردند.
قرن هفدهم همچنین شاهد ظهور نویسندگان زن بیش‌تری بود، مانند ان بردستریت، باتسوآ مکین، مارگارت کاوندیش، دوشس نیوکاسل، مری راث،"شعرهای لیدی مری راث"، ویرایش. ژوزفین ای رابرتز، ویرایش. دانشگاه ایالتی لوئیزیانا، 1983.ژرمن گریر، "سیبیل‌های لغزنده"، لندن: پنگوئن 1999. یوجنیای ناشناس، مری چادلی و مری آستل که ایفای نقش می‌کردند و تحصیل آن‌ها را خواستار بودند و دید زنان را تغییر می‌دادند. در سوئد، زنانی مانند سوفیا الیزابت برنر و بیاتا روزنهان به فمینیست‌های اولیه معروف شدند. با این حال، آن‌ها با خصومت مردان روبه‌رو شدند و آثارشان تا قرن بیستم منتشر نشد.
فرانسه در قرن هفدهم شاهد ظهور سالن‌ها و محافل ادبی - محل تجمع طبقه روشن‌فکر طبقه بالا - بود که توسط زنان اداره می‌شد و آن‌ها به‌عنوان هنرمند در آن شرکت می‌کردند.کلر موزس گلدبرگ، "فمینیسم فرانسوی در قرن 19"، سیراکوز: دانشگاه ایالتی نیویورک، 1985، ص. 4. اما درحالی‌که زنان عضو سالن شدند، در پس‌زمینه ماندند و نوشتند «اما نه برای [انتشار]».اولین گوردون بودک، «"سالونیرها و جوراب‌های آبی: منسوخ شدن تحصیل‌کرده‌ها و فمینیسم جوانه‌زن"»، مطالعات فمینیستی 3، بهار-تابستان 1976، ص. 185. ژان-ژاک روسو علیرغم نقش محدود آن‌ها در سالن‌ها، زنان را «تهدیدی برای سلطه «طبیعی» مردان می‌دانست».کلر موزس گلدبرگ، ص. 4.
مری آستل به‌عنوان اولین نویسنده فمینیست توصیف می‌شود. او مطمئناً یکی از اولین نویسندگان فمینیست انگلیسی بود که تحلیل‌هایش امروز نیز مرتبط است و با تأسیس مؤسسات آموزشی برای زنان از نویسندگان قبلی فراتر رفت.جوآن کینر، «"مری استل: الهام‌گرفته از ایده‌ها"» در دی اسپندر، ویرایش. نظریه‌های فمینیستی، ص. 29.والترز، مارگارت. "فمینیسم: مقدمه‌ای بسیار کوتاه". دانشگاه آکسفورد، 2005 (). استل و افرا بن با هم پایه‌های نظریه فمینیستی را در قرن هفدهم گذاشتند. تا یک قرن دیگر هیچ زنی به این شدت سخن نخواهد گفت. در گزارش‌های تاریخی، آستل اغلب تحت‌الشعاع دوست و خبرنگار جوان‌ترش، لیدی مری وورتلی مونتاگو قرار می‌گیرد.
تسکین ارزش‌های اجتماعی و سکولاریزاسیون در احیای پادشاهی انگلستان فرصت‌های جدیدی را برای زنان در هنر فراهم کرد، که آن‌ها از آن برای پیش‌برد اهداف خود استفاده کردند. با این حال، نمایش‌نامه‌نویسان زن، از جمله کاترین تروتر کاکبرن، مری مانلی و مری پیکس، با دشمنی مشابهی مواجه شدند.والترز، مارگارت. "فمینیسم: مقدمه‌ای بسیار کوتاه". دانشگاه آکسفورد، 2005 ().آنجلین گورو، «"افرا بهن: رسوایی برای فروتنی (حدود 1640-1689)"»، در Spender, op. cit. ، صص 8-27.وولف، ویرجینیا، "اتاقی از خود". 1928، ص. 65. افرا بن، یکی از اولین زنان انگلیسی بود که به‌عنوان نویسنده امرار معاش می‌کرد، و به‌عنوان یک رمان‌نویس، نمایش‌نامه‌نویس و مبلغ سیاسی تأثیرگذار بود.جانت تاد "زندگی مخفی افرا بهن". نیوبرانزویک، نیوجرسی: Rutgers UP، 1997، ص. 4.جانت تاد، ص. 2. اگر چه بن در طول زندگی خود موفق بود، اما اغلب توسط نویسندگان قرن هجدهم مانند هنری فیلدینگ و ساموئل ریچاردسون مورد انتقاد قرار می‌گرفت. به همین ترتیب، جولیا کاوانا، منتقد قرن نوزدهمی، گفت که «به‌جای این‌که مرد را به معیارهای اخلاقی زنان ارتقا دهد، به سطح سیر و سلوک مرد فرورفته‌است».جولیا کاوانا، "زنان انگلیسی ادبیات". لندن، 1863، ص. 22. تا قرن بیستم، بن خوانندگان و منتقدان بیش‌تری را به خود جلب نکرد. ویرجینیا وولف او را تحسین کرد: «همه زنان با هم باید بگذارند گل‌ها بر قبر افرا بن بریزند… زیرا او بود که به آن‌ها حق داد تا نظر خود را بیان کنند.»ویرجینیا وولف، "اتاقی از خود. نیویورک": کتاب‌های پنگوئن، 1989، ص. 71.
بیش‌تر نویسندگان فمینیست در قاره اروپا شامل مارگریت دو ناوار، ماری دو گورنای و آنا ماریا ون شورمن بودند که به زن‌ستیزی حمله کردند و آموزش زنان را ترویج کردند. در سوئیس، اولین نشریه چاپ‌شده توسط یک زن در سال ۱۶۹۴ و در هورتنسیا فون موس منتشر شد: «"مسئولیت پذیری ایمان»"، و علیه این ایده که زنان باید ساکت بمانند مطالبی منتشر کرد. سال قبل تراکتی ناشناس به نام "رز آزادی" ("Rose der Freyheit") منتشر شد که نویسنده آن سلطه مردان و سوءاستفاده از زنان را محکوم کرد.
در دنیای جدید، راهبه مکزیکی، خوانا اینس د لا کروز (۱۶۵۱–۱۶۹۵)، آموزش زنان را در مقاله خود «"پاسخ به سور فیلوتیا"» گسترش داد.خوانا اینس د لا کروز، سور. پاسخ به خواهر فیلوتئا 1691. مادرید، 1700 در پایان قرن هفدهم، صدای زنان به‌طور فزاینده‌ای توسط زنان تحصیل‌کرده شنیده می‌شد. ادبیات در دهه‌های پایانی قرن گاهی به‌عنوان «نبرد جنسیت‌ها» نامیده می‌شد،ای. اچ. آپمن «"زنان انگلیسی ساوانتس در پایان قرن هفدهم"»، مجله فیلولوژی انگلیسی و آلمانی 12 (1913). و اغلب به طرز شگفت‌انگیزی بحث‌انگیز بود، مانند کتاب "همنشین زن جوانمرد" اثر هانا وولی.هانا وولی، «"همدم نجیب‌زاده»"، لندن، 1675.
تاریخچۀ فمینیسم در "Heritage Calling"، هیستوریک اینگلند
لا زینگارلا یا "Gypsy Girl" یک مجسمه بلند دیانا، ترکیبی از بدن باستانی با اضافات به سفارش کاردینال اسکیپیون بورگزه و ساخته شده توسط نیکلاس کوردیه، بین سال‌های ۱۶۰۷ و ۱۶۱۲. اضافات، سر و انتهای بدن، برنزی و مرمر سفید و خاکستری بود. این در اتاق X در Galleria Borghese در رم، ایتالیا به نمایش گذاشته شده‌است.
لا زینگار مجسمه ترکیبی از نیم تنه از جنس مرمر خاکستری باستانی و سنگ مرمر سفید و برنز طلاکاری شده‌است. بازسازی اخیر، که یک پتینه سیاه ضخیم را که به تناسب سلیقه قرن نوزدهم به مجسمه اضافه شده بود، حذف کرد، یک قفل طلایی را نشان داد."Gypsy Girl (Zingarella) by CORDIER, Nicolas". Wga.hu. Retrieved 2011-12-17. مونتاژ آن از عناصر باستانی و مدرن آن را به یک اثر عجیب و غریب و تقریباً شرقی تبدیل می‌کند.
عقاب‌ها و اژدهاها لبه لباس مجسمه را تزئین می‌کنند."Gypsy Girl (Zingarella) by CORDIER, Nicolas". Wga.hu. Retrieved 2011-12-17. لباس مجلسی در قسمت شانه‌ها گره خورده‌است. چهره لبخند می‌زند. انگشت دست مجسمه نشان می‌دهد، انگار که بیننده را تصدیق می‌کند. مجسمه در گالری Borghese مشهورترین نسخه لا زینگارلا است. با این حال، نسخه دیگری از مجسمه نیکلاس کوردیه در موزه لوور وجود دارد. ویسکونتی مجسمه را با نام "Diana, detto volgarmente la زینگارلا توصیف کرد."
سیمی چاهال (زاده ) بازیگر هندی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم سروان اشاره کرد.
معشوق (زنده از پاریس) () چهارمین آلبوم زنده تیلور سوئیفت خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی است که در ۱۴ فوریه ۲۰۲۳ از طریق ریپابلیک رکوردز منتشر شد. این آلبوم که یک نسخه ویژه روز ولنتاین است، یک صفحه گرامافون با نسخه محدود است که به طور انحصاری از طریق فروشگاه اینترنتی سوئیفت فروخته شد. این شامل دو آلبوم پرآهنگ قلبی شکل است که شامل ضبط زنده هشت آهنگ از هفتمین آلبوم استودیویی سوئیفت، معشوق (۲۰۱۹) است که در کنسرت یک روزه‌اش، شهر عاشق در تئاتر المپیا، پاریس، در ۹ سپتامبر ۲۰۱۹ اجرا کرد. این آلبوم زنده در جدول استرالیا، بریتانیا، و ایالات متحده و در صدر جدول آلبوم های واینل بیلبورد قرار گرفت.
بشارت یک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم اثر نقاش هلندی اواخر قرون وسطی، هانس مملینگ است. این نقاشی مشهور تجسمی از بشارت، اعلان فرشته جبرائیل به مریم مقدس درباره باردار شدن و مادر عیسی شدن، که در انجیل لوقا (لوقا ۱:۲۶) ذکر شده است، را شرح می دهد. این اثر در دهه ۱۴۸۰ اجرا شد و بعد از سال ۱۹۲۸ از پنل بلوطی اصلی خود به بوم منتقل شد؛ اکنون این نقاشی در مجموعه رابرت لمن در موزه متروپولیتن هنر نیویورک نگهداری می‌شود.
این پنل، مریم را در یک محیط خانه‌ای با دو فرشته همراه نشان می‌دهد. جبرئیل لباسهای کلیسایی پوشیده است، در حالی که یک کبوتر بالای سر مریم حلقه زده‌است که نمایانگر روح‌القدس است. این نقاشی بر مبنای بخش تبشیری نقاشی سانت کلمبا از روخیر فان در ویدن تاریخ حدود ۱۴۵۵ است. به گفته تاریخ‌نگار هنر، مریان اینزورت، این اثر یک "تصویر باورنکردنی و اصیل است که سرشار از مفاهیم برای «بیننده یا عبادت‌کننده» است."Ainsworth (1998), 118
نمادشناسی این نقاشی بر تمرکز بر پاکی مریم مقدس تمرکز دارد. غم او نشان دهنده مصلوب شدن عیسی است و این پنل نقش وی را به عنوان مادر، عروس و ملکه بهشت برجسته می‌کند. قاب اصلی این نقاشی تا قرن ۱۹ محافظت شده بود و با تاریخی که به سال ۱۴۸۲ ارجاع داده می‌شد، برچسب‌گذاری شده بود؛ اما تاریخ‌نگاران هنری مدرن پیشنهاد داده‌اند که رقم آخر این تاریخ ممکن است ۹ باشد که به معنای سال ۱۴۸۹ خواهد بود. در سال ۱۷۴۷، تاریخ‌نگار هنری گوستاو فریدریش واگن این پنل را یکی از "بهترین و بی‌نظیرترین آثار مملینگ" دانست.Sterling (1998), 81 در سال ۱۹۰۲، در نمایشگاه اصلی‌های اولیه فلمنکی در بروژ به نمایش گذاشته شد و سپس تمیزکاری و بازسازی شد. فیلیپ لمن، بانکدار، آن را از خانواده رادزیویل در سال ۱۹۲۰ خریداری کرد، احتمالاً از زمان قرن ۱۶ در مجموعه آنها بوده است؛ آنتونی رادزیویل آن را در قرن ۱۹ از یک ملک خانوادگی کشف کرده بود. در آن زمان، نقاشی با یک تیر سوراخ شده بود و نیاز به بازسازی داشت.
تپه‌ها چشم دارند بخش ۳: شکافنده ذهن فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی جو گیتون است. در این فیلم بازیگرانی همچون لانس هنریکسن، جووانی ریبیسی، ناتاشا گرکسون واگنر، کلر استنزفیلد و جان دیهل ایفای نقش کرده‌اند.
این فیلم دنباله فیلم‌های "تپه‌ها چشم دارند" و "تپه‌ها چشم دارند قسمت دوم" است.
آریایی‌گرایی یا آریاگرایی یک مرامیِ برتری نژادی است که نژاد آریاییِ فرضی را به عنوان یک گروهِ انسانی متمایز و برتر می‌داند و آن را مستحق حکمرانی بر بقیه بشریت می‌داند. آریایی‌گرایی که نخست توسط نظریه‌پردازانِ نژادپرستی مانند آرتور دو گوبینو و هیوستون استوارت چمبرلین ترویج شد، در آلمان نازی به اوج نفوذ خود رسید. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، رژیمِ آلمان این مرامی (ایدئولوژی) را با قدرت کامل به کار گرفت و با تهاجمش به لهستان در سال ۱۹۳۹ در تعقیب "لبنسراوم" یا فضای زندگی برای مردم آریایی بود که جرقهٔ جنگ جهانی دوم را زد. سیاست‌های نژادی که توسط نازی‌ها در دهه ۱۹۳۰ اجرا شدند، در طول تسخیر اروپا و شوروی به جد دنبال شدند و به نسل‌کُشیِ شش میلیون یهودی و یازده میلیون قربانی دیگر در آنچه که اکنون به عنوان هولوکاست شناخته می‌شود، به اوج خود رسیدند.
مَرامیِ نازیسم بر این تصور است که نژاد آریاییِ باستان یک نژاد برتر است که بالاترین مقام را در سلسله مراتب نژادی دارد و اینکه مردمان ژرمن، خالص‌ترین مردمانِ موجود از این نژاد آریایی هستند. تصور نازی‌ها از نژاد آریایی برخاسته از طرفدارانِ پیشینِ یک تصور برتری‌طلبانه از نژاد است که توسط شخصیت‌های نظریه‌پردازِ نژادی‌ای مانند آرتور دو گوبینو و هیوستون استوارت چمبرلین توصیف شده‌است.
در اواخر سدهٔ نوزدهم میلادی، شماری از نویسندگان متأخر، مانند انسان‌شناس فرانسوی، وِشِر دِه لاپوژ (Vacher de Lapouge) در کتاب خود به نامِ "L'Aryen"، استدلال کردند که این شاخهٔ برتر را می‌توان از نظر زیست‌شناختی با استفاده از شاخص سفالیک (معیار شکل سر) و موارد دیگر شناسایی کرد. او استدلال می‌کرد که اروپایی‌هایِ درازسَرِ دولیکوسفالیکِ بور، که مشخصاً در اروپای شمالی یافت می‌شوند، رهبران طبیعی‌ای هستند که مقدر شده بودند بر مردمانِ «کوتاه‌سر» حکومت کنند.. نظریه‌های همسانی توسط آرتور دو گوبینو و هیوستون استوارت چمبرلین هم ترویج شد.
نظریه‌پردازِ نژادی نازی، هانس اف. کی، اروپاییان را به پنج زیرنژاد تقسیم می‌کند: نژاد مدیترانه‌ای، نژاد بالتیک شرقی، نژاد نوردیک، نژاد دیناری و نژاد آلپایْن.Bruce David Baum. "The Rise and Fall of the Caucasian Race: A Political History of Racial Identity". New York, New York, USA; London, England, UK: New York University Press, 2006. P. 156. گونتر، نوردیک‌ها را در بالاترین درجهٔ سلسله‌مراتب نژادی در میان این پنج زیرنژادِ اروپایی نهاد. گونتر در کتاب خود با نامِ "Rassenkunde des" deutschen Volkes" (علم نژادی مردم آلمان)» در سال ۱۹۲۲، آلمانیان را به عنوان ترکیبی از هر پنج زیرگروه اروپایی معرفی کرد و در این میان، حضور عنصر نوردیک در میان آلمانی‌ها قوی‌تر می‌دانست.Anne Maxwell. Picture Imperfect: Photography and Eugenics, 1870–1940. Eastbourne, England: UK; Portland, Oregon, USA: SUSSEX ACADEMIC PRESS, 2008, 2010. P. 150. گونتر باور داشت که مردم اسلاو از «نژاد شرقی»، نژادی که از آلمانی‌ها و نوردیک‌ها جدا است هستند و در مورد مخلوط کردن «خون آلمانی» با خون اسلاو هشدار داد.Racisms Made in Germany, Wulf D. Hund 2011 page 19 او هر زیرگروه نژادی را با توجه به ظاهر فیزیکیِ کلی و ویژگی‌های روان‌شناختی آن‌ها از جمله «روح نژادی» (ویژگی‌های عاطفی و اعتقادات مذهبی) آن‌ها تعریف کرد و اطلاعات دقیقی در مورد رنگ مو، چشم، پوست و ساختارِ صورت ایشان ارائه کرد. او عکس‌هایی از آلمانی‌هایی ارائه کرد که در مکان‌هایی مانند بادن، اشتوتگارت، سالزبورگ و شوابن به عنوان نوردیک شناخته می‌شدند. و همچنین عکس‌هایی از آلمانی‌هایی به‌ویژه در فورارلبرگ، باواریا و منطقه جنگل سیاه بادن که او به‌عنوان نوع آلپ و مدیترانه‌ای شناسایی‌شان کرده بود. آدولف هیتلر این کتاب را خواند و از آن در سیاست‌های نژادی‌اش تأثیر پذیرفت. گونتر با پشتیبانیِ نازی‌ها در سال ۱۹۳۲به سِمَتی در بخش مردم‌شناسیِ دانشگاه ینا شد و هیتلر هم در سخنرانی افتتاحیه گونتر شرکت کرد.John Cornwell. Hitler's Scientists: Science, War, and the Devil's Pact. Penguin, Sep 28, 2004. , p. 68
گونتر، آریایی‌ها را از یهودیان متمایز کرد و یهودیان را از نژادهای غیر اروپایی تشخیص داد. او یهودیان در از نژاد «نژاد آسیای نزدیک» یا «نژاد آرمنوئید» طبقه‌بندی کرد و گفت که چنین ریشه‌هایی باعث می‌شود یهودیان اساساً ناسازگار و متفاوت از نژاد اروپایی‌ها باشند.Alan E Steinweis. "Studying the Jew: Scholarly Antisemitism in Nazi Germany". Harvard University Press, 2008. P. 28. این ارتباط یهودیان با نوعِ آرمنوئید، توسط یهودیانِ صهیونیست هم که ادعا می‌کردند یهودیان گروهی در این نوع هستند، مورد استفاده قرار گرفته بود.Mitchell B. Hart. Jews & Race: Writings on Identity & Difference, 1880–1940. Lebanon, New Hampshire, USA: Brandeis University Press, 2011. P. 247. او ادعا کرد که نژاد خاور نزدیک در هزاره‌های پنجم و چهارم پیش از میلاد از قفقاز نشأت گرفته و به آسیای صغیر و میان‌رودان و در پایان به سواحل غربیِ دریای مدیترانهٔ شرقی گسترش یافته‌است. او علاوه بر این که ارامنه و یهودیان را دارای ویژگی‌های خاورِ نزدیکی می‌دانست، آنها را به چندین قوم معاصر دیگر چونان یونانی‌ها، ترک‌ها، سوری‌ها و ایرانیان نسبت داد.Alan E Steinweis. "Studying the Jew: Scholarly Antisemitism in Nazi Germany". Harvard University Press, 2008. P. 29. او در اثر خود "«ویژگی‌های نژادی قوم یهود"»، روح نژادی نژاد خاور نزدیک را با تأکید بر «روح تجاری» ("هندلگیست") تعریف کرد و آنها را به عنوان «تجار ماهر» توصیف کرد. این اصطلاح را نظریه‌پرداز نژادی، ساموئل ویسنبرگ هم برای توصیف ارامنه، یونانی‌ها و یهودیان معاصر به کار گرفته شده بود. گونتر روحِ و افرادِ نژاد خاور نزدیک را عمدتاً از تاجران دارایِ روحیه تجاری و باهوش دانست با این ادعا که این نژاد، دارای مهارت‌های دستکاری روانیِ قوی‌ای است که به آنها در تجارت کمک می‌کند. او ادعا کرد که نژاد خاور نزدیک نه برای تسخیر و بهره‌برداری از طبیعت که برای تسخیر و استثمار مردم پرورش یافته‌است.
تصور هیتلر از «آریاییِ برتر» صراحتاً منهای اسلاوها بود. او اسلاوها را دارای تأثیرات خطرناک یهودی و آسیایی می‌دانست.André Mineau. "Operation Barbarossa: Ideology and Ethics Against Human Dignity". Rodopi, 2004. Pp. 34-36. به همین دلیل، نازی‌ها اسلاوها را "دون‌انسان" اعلام کردند.Steve Thorne. "The Language of War". London, England, UK: Routledge, 2006. P. 38. هرچند درصد اندکی از اسلاوهایی که نازی‌ها ایشان را از تبار مهاجران آلمانی می‌دانستند، استثنا محسوب می‌شدند.Wendy Lower. "Nazi Empire-building And The Holocaust In Ukraine". The University of North Carolina Press, 2005. P. 27. هیتلر، اسلاوها را به عنوان «توده‌ای از بردگانِ متولدشده که نیاز به ارباب را احساس می‌کنند» توصیف کرد.Marvin Perry. Western Civilization: A Brief History. Cengage Learning, 2012. P. 468. هیتلر اعلام کرد که چون اسلاوها مادون انسان هستند، کنوانسیون ژنو برای آن‌ها قابل اجرا نیست و سربازان آلمانی در جنگ جهانی دوم اجازه داشتند کنوانسیون‌های ژنو را در مورد اسلاوها نادیده بگیرند.Anne Nelson. "Red Orchestra: The Story of the Berlin Underground and the Circle of Friends Who Resisted Hitler". Random House Digital, Inc. , 2009. P. 212. هیتلر اسلاوها را «خانواده خرگوش» نامید به این منظور که آنها ذاتاً بیکار و بی‌نظم هستند.David Downing. Sealing Their Fate: The Twenty Two Days That Decided World War II. P. 48. جوزف گوبلز، وزیر تبلیغات آلمان نازی، در رسانه‌ها را از اسلاوها به‌عنوان جانورانی بدوی که از تندراهای سیبری بودند و مانند «موج تاریک کثیفی» بودند، گفت.David Downing. "Sealing Their Fate: The Twenty Two Days That Decided World War II". Read How You Want, 2010 P. 48. تصور نازی‌ها از اسلاوها که غیرآریایی‌های پست‌تر هستند، بخشی از دستور کار ایجاد لبنسراوم («فضای زندگی») برای آلمانی‌ها و دیگر مردم ژرمنی در اروپای شرقی را تعیین کرد که در طول جنگ جهانی دوم تحت "طرح جامع برای شرق" برای میلیون‌ها آلمانی و دیگر آلمانی‌ها آغاز شد. شهرک‌نشینان به سرزمین‌های فتح‌شدهٔ اروپای شرقی منتقل می‌شدند و ساکنان اصلی اسلاو باید نابود، حذف یا به بردگی گرفته می‌شدند.Joseph W. Bendersky. A concise history of Nazi Germany, Plymouth, England, UK: Rowman & Littlefield Publishers Inc. , 2007. p. 161-2. دولت مستقل کرواسی، متحد آلمان نازی، این تصور رایج که کروات‌ها عمدتاً یک قوم اسلاو هستند را رد کرد و مدعی شد که کروات‌ها عمدتاً از نوادگان گوت‌های ژرمن اند.Rich, Norman (1974). Hitler's War Aims: the Establishment of the New Order, p. 276-7. W. W. Norton & Company Inc. , New York. با این حال، رژیم نازی به رغم اتحاد، کروات‌ها را به عنوان یک «زیرانسان» طبقه‌بندی کرد.Norman Davies. "". Pan Macmillan, 2008. Pp. 167, 209. سیاست آلمان نازی در قبال اسلاوها در پاسخ به کمبود نیروی انسانی نظامی تغییر کرد و به موجبِ آن، اسلاوها را پذیرفت تا در نیروهای مسلح آلمان در سرزمین‌های اشغالی خدمت کنند و در توجیهِ این عمل، این رویکرد را ابزاری عمل‌گرایانه معرفی کردند.
زمان کوتاهی پس از به قدرت رسیدنِ نازی‌ها در سال ۱۹۳۳، آنها قانون احیای خدمات عمومی حرفه‌ای را تصویب کردند که بر اساس آن، همهٔ کارمندان دولت ملزم به ارائه مدرکی دال بر اصل و نسبِ آریاییِ خود بودند و «غیر آریایی» را به عنوان فردی با یک پدربزرگ و مادربزرگ یهودی تعریف کردند.Ehrenreich, The Nazi ancestral proof, p.10 در سال ۱۹۳۳، آلبرت گورتر، مقام وزارت کشور آلمان، یک تعریف رسمی از «نژاد آریایی» برای قانون تازه ارائه کرد که شامل همهٔ اروپایی‌های غیر یهودی می‌شد اما این تعریف برای نازی‌ها مقبول نبود.Eric Ehrenreich. "The Nazi Ancestral Proof: Genealogy, Racial Science, and the Final Solution". Bloomington, Indiana, USA: Indiana University Press, pp.9-10 با این حال، آخیم گرکه پیش‌نویس قانون خدمات کشوریِ گورتر را اصلاح کرد و در آن آریایی‌ها را به‌عنوان افرادی «قبیله‌ای» مرتبط با «خون آلمانی» طبقه‌بندی کرد. قوانین نژادی نورنبرگ در سال ۱۹۳۵، افرادی را که دارای «خون آلمانی یا خویشاوند» بودند را به عنوان «نژاد مورد پذیرش» طبقه‌بندی کرد.Ehrenreich, The Nazi ancestral proof, p.70
هیتلر اغلب شک داشت که آیا چک‌ها آریایی هستند یا نه. او در سخنرانی میز خود گفت: «برای یک چک کافی است که سبیل بگذارد تا هرکسی متوجه شود که اصلش مغولی است.» این سؤال که آیا ایتالیایی‌ها هم به اندازهٔ بسنده آریایی هستند یا نه، توسط نظریه‌پردازانِ نژادی نازی مورد پرسش قرار گرفت. هیتلر ایتالیایی‌های شمالی را بسیار آریایی می‌دانست اما ایتالیایی‌های جنوبی را نه. نازی‌ها سقوط امپراتوری روم را در نتیجهٔ آلودگی خون به دلیلِ اختلاط نژادی می‌دانستند و ادعا می‌کردند که ایتالیایی‌ها ترکیبی از نژادها همچون نژادهای سیاه‌پوست آفریقایی هستند. هیتلر حتی در نخستین دیدارِ خود با موسولینی در سال ۱۹۳۴ به دیدگاهِ خویش پیرامونِ حضورِ خون سیاه‌پوست در مردمان مدیترانه اشاره کرد. تعریف «آریایی» به اندازه‌ای سَیّال بود که نازی‌ها این پرسش را مطرح کردند که آیا گروه‌های قومی اروپایی مانند فنلاندی‌ها یا مجارها باید به عنوان «آریایی» طبقه‌بندی شوند یا نه.Eric Ehrenreich. "The Nazi Ancestral Proof: Genealogy, Racial Science, and the Final Solution". Bloomington, Indiana, USA: Indiana University Press, pp.9-10 مجارها به عنوان «ناهم‌قبیله‌ایِ بیگانه» طبقه‌بندی می‌شدند اما لزوماً «بیگانهٔ خونی» نبودند. در سال ۱۹۳۴ نازی‌ها جزوه‌ای منتشر کردند که مجارها را هم آریایی اعلام کرد.Ehrenreich, The Nazi ancestral proof, p.10 سال بعد، نازی‌ها در مقاله‌ای گفتند که بر سر وضعیت نژادی مجارها اختلافاتی وجود دارد. و به درستی هم در اواخر سال ۱۹۴۳، اختلافاتی در مورد اینکه آیا مجارها باید به عنوان آریایی طبقه‌بندی شوند یا نه وجود داشت.Ehrenreich, The Nazi ancestral proof, p.11در سال ۱۹۴۲، هیتلر اعلام کرد که فنلاندی‌ها «مردمانِ همسایهٔ نژادیِ ژرمن‌ها هستند».
ایدهٔ «خاستگاه شمالی آریایی‌ها» به ویژه در آلمان تأثیرگذار بود. عموماً باور بر این بود که «آریایی‌های ودایی» از نظر قومی با گوت‌ها، وندال‌ها و دیگر مردمان آلمانی باستانی "در دورهٔ مهاجرت" یکسان هستند. این ایده اغلب با عقاید یهودستیزی آمیخته بود. تمایز بین قوم «آریایی» و «سامی» بر اساس تاریخِ زبانی و قومیِ فوق‌الذکر بود. یک نظریه کامل و بسیار گمانه‌زنی پیرامونِ تاریخ آریایی و یهودستیزی را می‌توان در اثر اصلی آلفرد روزنبرگ، به نامِ "اسطورهٔ سدهٔ بیستم" یافت. اقوام سامی به عنوان یک حضور بیگانه در جوامع آریایی تلقی می‌شدند و نظریه‌پردازان پیشانازی مانند هیوستون استوارت چمبرلین اغلب مردم سامی را به عنوان عامل تبدیل و تخریب نظم و ارزش‌های اجتماعی و عاملِ سقوط فرهنگ و تمدن اشاره می‌دیدند.
نازی‌ها برای حفظ خلوصِ این نژاد، برنامه‌های اصلاح نژادی‌ای مانندِ ضد اختلاط، عقیم‌سازی اجباری بیماران روانی و ناتوان‌های ذهنی، اعدام بیماران روانی نهادینه‌شده به عنوان بخشی از برنامه اتانازی و… را اجرا کردند.
هاینریش هیملر ("رایشفورر" اس اس)، شخصی دستورِ آدولف هیتلر مبنی اجرای راه حل نهایی یا هولوکاست را دریافت کرده بودHimmler noted on 26 July 1942 in response to Rosenberg's attempt to influence Jewish policy that "The occupied territories will be Jew-free. The Führer has laid the implementation of this very difficult order on my shoulders." Evans, Richard J. "The Third Reich at War" New York:2008 Penguin Page 271; Himmler had begun the initial pre-Wannsee Conference implementation of the final solution by July and August of 1941. Evans, Richard J. "The Third Reich at War" New York:2008 Penguin Page 240. به ماساژور شخصی خود فلیکس کرستن گفت که او همیشه نسخه‌ای از کتاب مقدس آریایی باستانی (کتابی قدیمی و هندی؟) را با خود حمل می‌کرده و احساس می‌کرده بهگود گیتا او را از احساس گناه در مورد کاری که انجام می‌داده و خود را مانند جنگجو آرجن می‌دانسته که به سادگی وظیفه‌اش را بدون دلبستگی به اعمالش انجام می‌دهد.Padfield, Peter "Himmler" New York: Henry Holt, 1990. p. 402.
از زمان شکست نظامی آلمان نازی توسط متفقین در سال ۱۹۴۵، برخی از نئونازی‌ها تعریف جامع‌تری از «آریایی» ارائه کردند و مدعی شدند که مردم اروپای غربی نزدیک‌ترین فرزندان آریایی‌های باستان هستند و همراه با مردمان نوردیک و ژرمن‌ها از نظر نژادی خالص‌ترین هستند.Goodrick-Clarke, Nicholas "Black Sun: Aryan Cults, Esoteric Nazism, and The Politics of Identity" New York: 2002--N.Y. University Press, See Chapter 15 for a discussion of "Aryan identity politics"