moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بر همین اساس، این نظریه که در نبرد نخست و در شب عقب‌نشینی سپاه مغول در ۱۹ نوامبر (روز بیستم از ماه دهم سال یازدهم بون‌ای) در سواحل خلیج هاکاتا توفانی رخ نداده‌است، امروزه به‌طور فزاینده‌ای در بین محققان به عنوان نظریه معتبرتر مطرح می‌شود. از آنجایی که رسیدن خبر از هاکاتا تا کیوتو به‌طور طبیعی ۱۰–۸ روز طول می‌کشد، احتمال این می‌رود که منبع تاریخی "کانچوکی" به توفانی اشاره می‌کند که پس از عقب‌نشینی مغول از خلیج هاکاتا اتفاق افتاده‌است. همچنین در "رویدادنامه کاماکورا" اخباری در مورد جنگ با قوای مغول چهار روز پس از عقب‌نشینی از خلیج هاکاتا در چشم می‌خورد. از طرف دیگر زمان رسیدن قوای گوریو به کشورشان ثبت شده‌است و این زمان بسیار دیرتر از آن است که روز بازگشت ۱۹ نوامبر در نظر گرفته شود. امروزه محققان نظر بر این دارند که قوای مغول پس از عقب‌نشینی از خلیج هاکاتا برای مدتی در اطراف آبهای ژاپن مستقر بود و احتمالاً در طی این زمان با باد شدید آغاز زمستان روبرو شده‌است.
قوبلای‌خان کاملاً مقاومتی را که ژاپنی‌ها می‌توانستند در مقابل حمله وی انجام بدهند را دست کم گرفته بود. گرچه ژاپنی‌ها مجهز به سلاح‌های دوربرد مغول‌ها مانند کمان زنبورکی و منجنیق نبودند و فرماندهان آنها به اندازه رهبران مغول تجربهٔ جنگی نداشتند اما آنها خود را برای دفاع ساحلی آماده کرده بودند و در سرزمین‌های خود می‌جنگیدند و تعدادشان بیشتر و با جغرافیا و آب‌وهوا آشناتر بودند.
در سپتامبر ۱۲۷۵ میلادی، پس از شکست در حملهٔ نخست بار دیگر پنج فرستاده از سوی امپراتور مغول به ژاپن اعزام شدند. سفیران مغول بعد از ورود به کاماکورا منتقل شدند و سپس به دستور توکیمونه، فرمانده سپاه ژاپن، سر آنان قطع شد. گور این پنج فرستادهٔ مغول هنوز در یک معبد در نزدیکی شهر کاماکورا باقی‌مانده‌است. سپس دوباره در سال ۱۲۷۹، بدون آنکه امپراتوری مغول از کشته شدن هیئت نخست اطلاعی داشته باشد، هیئت ۵ نفرهٔ دیگری به ژاپن فرستاد. این بار در همان محل ورود در نزدیکی خلیج هاکاتا سر آن‌ها قطع شد. با وجود اینکه به قوبلای خان توصیه شده بود که از حملهٔ مجدد به ژاپن خودداری کند، او هنوز بر توسعهٔ امپراتوری مغول تا منتهی‌الیه سرزمین‌های جنوب شرقی آسیا اصرار داشت و پس از شکست در جنگ، بار دیگر به تجهیز نیرو جهت حمله به ژاپن پرداخت. قوبلای خان همان سال (۱۲۷۹ میلادی) توانست چین جنوبی را تصرف کند و سلسله سونگ را به‌طور کامل براندازد.
پس از تصرف چین جنوبی ژاپن در انتظار حملهٔ مجدد قوبلای خان بود و در سال ۱۲۸۰، به دستور دربار سلطنتی در تمام معابد و زیارتگاه‌ها برای پیروزی بر امپراتوری مغول مراسم دعا برپا شد.
ژاپنی‌ها در کنارهٔ سواحل خلیج هاکاتا دیواری سنگی به نام گِنکُو بُوری به طول ۲۰ کیلومتر و ارتفاع و عرض ۲ متر جهت دفاع از سواحل هاکاتا ساختند و به حالت آماده باش برای حملهٔ دوم درآمدند.
هفت سال بعد از شکست در نبرد نخست و در سال ۱۲۸۱ میلادی، قوبلای خان، بار دیگر بر آن شد که از جانب ساحل خلیج هاکاتا به ژاپن حمله کند. قوبلای خان دو ناوگان جنگی برای حمله تدارک دیده بود. ناوگان نخست "توروگون" یا جناح شرقی نامیده می‌شد و سپاهی ترکیب شده از سربازان گوریو و چینی و مغولی به تعداد ۴۰٫۰۰۰ بود. ناوگان دوم "کونان‌گون" نامیده می‌شد و از حدود ۱۰۰٫۰۰۰ نفر از سربازان چین جنوبی یا سلسله سونگ سابق تشکیل شده بود. نخست قرار بر این بود که پس از حرکت ناوگان اول، به زودی ناوگان دوم به آن بپیوندد؛ اما به دلیل بیماری ناگهانی فرمانده ناوگان دوم، حرکت این ناوگان با تأخیر بسیار انجام شد. از سوی دیگر سپاه صدهزار نفری ناوگان دوم تقریباً به‌طور کامل توسط سلسله یوآن (چین شمالی) از مردان کشور تازه به تصرف درآمدهٔ چین جنوبی تشکیل شده بود که به اجبار به این جنگ آورده شده بودند. این افراد به غیر از اینکه انگیزه‌ای برای جنگیدن با ژاپن نداشتند، فاقد سلاح‌های رزمی نیز بوده و بیشتر به ابزارهای کشاورزی مانند بیل و کلنگ مجهز بودند. بنابر فرضیه‌ها وجود این صدهزار مرد بیشتر به خاطر از بین بردن روحیهٔ جنگیدن در بین ژاپنی‌ها و بالا نشان دادن خطر تهدید بود.
در نتیجه دیر رسیدن ناوگان دوم، ناوگان اول به تنهایی به جزیره تسوشیما حمله کرده و در این جزیره پیاده شد و این در حالی بود قبل از حمله به این جزیره به مدت دو هفته سربازان در داخل کشتی‌ها معطل و به حالت انتظار گذاشته شده بودند.
بعد از تسوشیما به جزیرهٔ شیکانوشیما و جزیره نوکونوشیما حمله شد و به تدریج قوای جسمانی و وضعیت بهداشتی سربازان در داخل کشتی‌ها رو به وخامت گذاشت و در حدود ۳۰۰۰ نفر از ناوگان نخست بر اثر بیماری‌های گوناگون از بین رفتند. همان‌طور محل پیوستن به ناوگان دوم نیز از جزیره شیکانوشیما در استان فوکوئوکا به جزیره هیرادوشیما در استان ناگاساکی تغییر داده شد. همین عامل باعث شد که ناوگان اول در شیکانوشیما مجبور به ادامهٔ جنگ به تنهایی شود و از قدرت بدنی و انگیزهٔ سربازان به جنگ کاسته شد.
این بار ژاپنی‌ها از نظر جنگیدن تدابیر تازه‌ای به کار بردند؛ بدین صورت که ژاپنی‌ها شب‌ها با قایق‌های کوچک به کشتی‌های مهاجم نزدیک شده و با حملات چریکی شبانه تعداد بسیار زیادی از سربازان مغول، کره‌ای و چینی را در داخل کشتی‌هایشان می‌کشتند. این حملات برای مدتی باعث شد سربازان مهاجم که در تمام طول شب‌ها امکان خواب و استراحت از آن‌ها گرفته شده بود، به شدت خسته شوند اما در دراز مدت مثمر ثمر نبود؛ زیرا پس از مدتی سپاهیان متحد دست به ضد حمله زده و از بالای کشتی‌ها سنگ به طرف قایق‌ها پرتاب کردند. در اثر این ضد حمله‌ها تعداد زیادی از سربازان ژاپنی کشته شدند، بنابراین حمله‌های شبانه با قایق پس از مدتی متوقف شد و به جای آن نیروهای ژاپنی متمرکز شدند تا سپاه چینی را از جزیرهٔ شیکانوشیما که فاقد دیوار سنگی دفاعی بود، بیرون برانند. این جزیره تنها مکان در این جنگ بود که به میدان یک جنگ تبدیل شد.
ساخت دیوار دفاعی سنگی از نظر بالا بردن قدرت دفاعی بسیار مثمر ثمر بود و باعث بی‌اثر شدن پرتاب تیرهای مهاجمان شد و سپاه متحد مهاجم را مجبور به عقب‌نشینی در دو جزیره شیکانوشیما و نوکونوشیما که فاقد دیوار بودند ساخت. از سوی دیگر در جزیره‌های تسوشیما و جزیرهٔ ایکی نیز که هیچ تدبیر دفاعی تهیه نشده بود، بار دیگر مردم مورد حمله قرار گرفته و تلفات دادند.
با وجود انگیزهٔ ضعیف سربازان و وضع ارتباطی نامساعد بین دو ناوگان، به هر حال در نزدیکی هیرادوشیما این دو به یکدیگر پیوستند و این در حالی بود که ناوگان اول در همین مکان تقریباً یک ماه به انتظار رسیدن ناوگان دوم باقی‌مانده بود. بالاخره حملهٔ نهایی تا اوایل ماه اوت یعنی فصل طوفان فصلی در ژاپن به تأخیر افتاد. هر دو ناوگان بعد از پیوستن به یکدیگر به قصد حمله مشترک به طرف خلیج هاکاتا حرکت کردند. روز دوازدهم اوت این کشتی‌ها در بین راه در نزدیکی جزیره تاکاشیما مورد حملهٔ شدید نیروهای ژاپنی قرار گرفتند.
سرانجام سه روز بعد از این حمله و در شب پانزدهم اوت توفانی شدیدی که امروزه به نام کامی‌کازه شناخته می‌شود، درگرفت و هر دو ناوگان در نزدیکی جزیره تاکاشیما گرفتار توفان شدند. ژاپنی‌ها روز بعد، ناوگان چینی و کره‌ای را تقریباً به‌طور کامل درهم شکسته یافتند. باقی‌ماندهٔ سربازان مهاجم نیز که بعد از توفان جان سالم به در برده بودند، به دست سربازان ژاپنی کشته یا به اسارت گرفته شدند. در حملهٔ دوم حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر از سربازان چینی و ۷۰۰۰ نفر از سربازان کره‌ای به کشور خود برنگشتند.
بزرگی نیروهای مهاجم میان مورخان محل بحث بوده‌است. دلایلی وجود دارد که از مختلف بودن شمار نیروهایی که در منابع معاصر ارائه شده و نسبتاً ناقص بودن گزارش‌ها در این مورد، پرسش شود. همین‌طور تفاوت فاحشی در منابع و ارزیابی‌کنندگان مختلف وجود دارد. این باور وجود دارد که هم ژاپنی‌ها و هم مغول‌ها در بزرگی نیروها اغراق کرده‌اند.
در مورد شمار کارکنان کشتی‌های شرکت‌کننده در تهاجم سال ۱۲۷۴ میلادی اعداد ۲۰٬۰۰۰، ۴۰٬۰۰۰ و حتی ۹۰٬۰۰۰ تن ذکر شده‌است. جرج سانسوم تخمین زده این نیروها شامل ۱۵٬۰۰۰ مغول و ۸٬۰۰۰ کره‌ای بوده‌اند. استیون ترنبول از ۱۶٬۶۰۰ سرباز یاد کرده که ۱٬۶۰۰ تن از آن‌ها کره‌ای بوده‌اند. همین‌طور گزارش شده که ۵٬۰۰۰ سوار مغول در این تهاجم شرکت داشته‌اند. چندین منبع اشاره کرده‌اند که ناوگان مغول‌ها مشتمل بر ۹۰۰ کشتی بوده که ۳۰۰ کشتی بزرگ در میان‌شان بوده‌است. علاوه بر سربازان، حدود ۷٬۰۰۰ ملوان نیز خدمه را همراهی می‌کرده‌اند.
تلفات نیروهای مهاجم بیش از ۱۰٬۰۰۰ تن ذکر شده‌است. چندین منبع گزارش داده‌اند که این عدد ۱۳٬۰۰۰ تن بوده به اضافه ۲۰۰ کشتی. بزرگی نیروهای مدافع نیز قطعی نیست. ژاپن ناوگان قابل توجهی نداشته و بزرگی نیروهای نظامی‌اش توسط مغول‌ها بزرگ‌نمایی شده تا بتوانند شکست‌شان را توجیه کنند. اغلب مورخان بر این باورند که نیروهای مدافع به شکل قابل توجهی کوچک‌تر از نیروهای مهاجم بوده‌اند؛ احتمالاً تنها حدود ۳٬۰۰۰ تا ۶٬۰۰۰ سرباز ژاپنی در نبرد شرکت داشته‌اند.
نیروهای مهاجم در حمله ۱۲۸۱ به شکل قابل توجهی بزرگ‌تر بوده‌اند و عملیات آن‌ها یکی از بزرگ‌ترین تهاجم‌های دریایی تاریخ پیش از پیاده‌شدن نیروهای متفقین در نرماندی در ۱۹۴۴ بوده‌است. همین‌طور در این تهاجم، اطلاعات در مورد بزرگی نیروها بسیار پراکنده هستند. اغلب اطلاعاتی وجود دارد که نیروهای مهاجمی که از شرق و از کره گسیل شده بودند شامل ۴۰٬۰۰۰ نفر و نیروهای مهاجمی که از جنوب و چین وارد عملیات شده‌اند، ۱۰۰٬۰۰۰ نفر بوده‌اند که براساس منابع مغولی است. تخمین‌ها البته شمار افراد را ده‌ها هزار نفر سرباز نشان می‌دهند. نیروهای مهاجم با حدود ۳٬۰۰۰ نفر مدافع ژاپنی سامورایی مواجه شدند. امروزه ممکن نیست که به‌درستی تعداد کشتی‌ها تخمین زده شود اما براساس یکی از آمارهای رایج، ناوگان مهاجم شرقی از کره شامل ۹۰۰ کشتی و ناوگان جنوبی از چین شامل ۳٬۵۰۰ کشتی بوده‌است. احتمالاً چندصد کشتی از این تعداد از نوع بزرگ بوده‌اند. همین‌طور اطلاعاتی وجود دارد که نشان می‌دهد بزرگی این ناوگان حدود ۱٬۵۰۰ کشتی بوده‌است.
این تهاجم به کشته‌شدن عده زیادی منجر شد که تعداد آن حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد شده‌است. براساس گزارش‌های خاندان یوان حدود ۲۰٬۰۰۰ مغول و ۳۰٬۰۰۰ کره‌ای پس از نابودی بخشی از ناوگان از بین رفتند و باقی نیز کشته شدند.
در سال ۱۲۸۴، فرمانروای ژاپن هوجو توکیمونه ناگهان در سی و چهار سالگی درگذشت. قوبلای خان ستادی برای بسیج به ژاپن تشکیل داد و چندین بار برای حملهٔ مجدد مقدمه‌چینی کرد اما با شورش مردم در کشورهای چین جنوبی و ویتنام علیه این امپراتوری و رخ دادن حوادث دیگر، فرصتی برای عملی کردن نقشه‌های خود برای حمله پیدا نکرد. با مرگ قوبلای خان در سال ۱۲۹۴ میلادی، سرانجام نقشهٔ او برای حمله به ژاپن نافرجام ماند. ژاپن با وجود مرگ قوبلای خان تا آخر دوره کاماکورا در حالت آماده باشِ نظامی باقی‌ماند.
این جنگ چندروزه تمامی تجربهٔ ژاپن از نخستین جنگ با نیروهای مهاجم خارجی بود که در مقایسه با سایر حوادث مرتبط با حملات مغول به دیگر نقاط آسیا، بسیار کوچک می‌نماید. اما این حادثه بر امور داخلی ژاپن اثرات بسیار عمیقی گذاشت. همچنین رفتار بی‌رحمانهٔ سپاه متحد سلسله یوآن و گوریو با اهالی دو جزیرهٔ تسوشیما و ایکی‌نوشیما در طی یورش نخست، باعث بدنامی مغول در تاریخ ژاپن شد.
از دیدگاه نظامی، تهاجم‌های ناکام به قوبلای خان تنها نخستین جنگ از سه جنگی بود که سامورایی‌ها، به جای جنگیدن در یک درگیری داخلی با نیروهای خارجی جنگیدند؛ دو حمله دیگر عبارتند از تهاجم هیده‌یوشی به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲) و حمله به ریوکیو (۱۶۰۹). همچنین این اولین باری بود که خاندان‌های سامورایی به جای جنگیدن برای منافع خاندان به خاطر خود ژاپن جنگیدند. همچنین این تهاجم‌ها ژاپنی‌ها را در معرض یک سبک جنگ بیگانه قرار می‌داد. این شیوه فاقد جنگ تن‌به‌تن بود که روش جنگیدن سنتی سامورایی‌ها به شمار می‌آمد. تفاوت در روش جنگ در هاچیمان گودوکون بدین ترتیب ذکر شده‌است: مطابق شیوه مبارزه ما ابتدا باید کسی را از صفوف دشمن نام برده و سپس با وی در یک جنگ تن‌به‌تن درگیر شویم. اما مغولان همه با هم به‌صورت دسته جمعی حرکت می‌کنند و هر کس را که بتوانند می‌گیرند و می‌کشند.
حمله به کشور ژاپن برای امپراتوری مغول تنها جنبهٔ جاه‌طلبانه داشت و پیروزی در جنگ نیز تنها از نظر حیثیتی برای این امپراتوری مهم بود زیرا این کشور نه تهدیدی برای مغول بود و نه غنیمت ارزنده‌ای محسوب می‌شد. اما برای کشور ژاپن این حمله یگانه یورش کشورهای خارجی به این کشور تا پایان جنگ جهانی دوم بود و ژاپنی‌ها این پیروزی را یک معجزه دانستند.
برای مغولان، این شکست یک شوک ویرانگر بود. شکست آنها خرقه شکست‌ناپذیری را از تن آنان برداشت، زیرا مردم اکنون فهمیده بودند که مغولان آسیب‌پذیر هستند. یکی از اصلی‌ترین پایه‌های قدرت مغول ایجاد وحشت روانی در بین مخالفان آنان بود. پس از این نبرد گرچه وحشت روانی از مغول کاملاً نابود نشد، اما به شدت کم‌رنگ شد. پرضررترین پیامد حمله به ژاپن هزینه‌های هنگفتی بود که مغول در این لشکرکشی متحمل شد. همچنین در آن زمان این تهاجم‌های ناکام، ضعف و عدم توانایی در تهاجم‌های دریایی مغول‌ها را نمایان کرد.
دورهٔ کاماکورا در تاریخ آیین بودایی در ژاپن یک نقطهٔ عطف بود. در این دوره رهبران جدید بودایی پیدا شدند و مکتب‌های آیین بودایی ژاپنی را بنیاد نهادند. برخی از این اصلاح‌گران عبارت بودند از هواخواهان سنت ذِن و نیچیرن، بنیان‌گذار مکتب جدید بوداگرایی نیچیرن که شهرت چشمگیری یافت. پس از حمله اعتقاد مردم به خدایان و قدیسیان شینتو و آیین بودا بیش از قبل شد. همچنین این اعتقاد که کامی‌کازه یا رب‌النوع توفان در حفظ سرزمین خدایان (ژاپن) دخالت کرده‌است، در مردم به وجود آمد. بر اثر این حمله مردم اعتقاد پیدا کردند که در هنگامهٔ خطر در آینده هم، خدایان خود به یاری و رهایی ژاپن خواهند آمد.
کامی‌کازه یکی از واژگان دین شینتو است، در لغت به‌معنی «باد الهی» و در مفهوم هر باد شدیدی است که با قدرت خداوند می‌وزد. در منابعی که همزمان با رویداد حمله مغول نوشته و باقی مانده‌است، عبارت‌های «باد»، «باد شدید»، «باد مخالف»، «باد و باران شدید» به چشم می‌خورد اما نمونه‌ای از بکار بردن کامی‌کازه در این منابع دیده نمی‌شود. در دوره ادو (سال ۱۶۰۳ تا ۱۸۶۸ میلادی) رونوشت اسناد خاندان شیمازو در کتابی به نام ساپان کیوکی زاتسوروکو جمع‌آوری شد. در این کتاب رونوشتی از متنی آمده‌است که اصل آن یک‌سال بعد (۱۲۷۵ میلادی) از جنگ نخست یا جنگ بون‌ای نوشته شده‌است. این قدیمی‌ترین متنی است که عبارت کامی‌کازه در آن دیده می‌شود. در این کتاب آمده‌است که «در جنگ کامی‌کازه شروع به وزیدن کرد، بیگانگان مهاجم جان خود را از دست دادند و کسانی که در داخل کشتی‌ها بودند در ته دریا فرورفتند و باد آن‌ها را به طرف ساحل کشاند» و این نشان‌دهندهٔ این است که اعتقاد بر حمایت کامی‌کازه در این جنگ از همان ابتدا وجود داشته‌است. اما از آنجائیکه سند اصلی در دسترس نیست، این احتمال وجود دارد که عبارت کامی‌کازه در هنگام بازنویسی به این متن اضافه شده باشد. در اکثر منابع قدیمی که به این جنگ پرداخته‌اند مطالبی مبنی بر اینکه شکست دشمن به خاطر تأثیر برپا داشتن مراسم دعا در معابد سراسر کشور بوده به چشم می‌خورد، اما تأکید و رواج به کار بردن اصطلاح کامی‌کازه در اواخر دوره تایشو (۱۹۲۶–۱۹۱۲) تا اوایل دوره شووا (۱۹۸۹–۱۹۲۶) شدت بیشتری یافت و هدف از آن نیرومند کردن نظامی‌گری در کشور ژاپن بوده‌است. در کتاب تاریخ دورهٔ ابتدایی مدارس در دوره تایشو آمده‌است که «در جنگ با مغول‌ها کامی‌کازه شروع به وزیدن کرد و بیشتر کشتی‌های دشمن غرق شدند و تعداد بی‌شماری از سربازان دشمن در آب کشته شدند.» همین‌طور آمده‌است که «ژاپن کشور خدایان است و هر گاه نیاز باشد، حتماً کامی‌کازه این کشور را حمایت می‌کند.» ژاپنی‌ها از رخدادهای این جنگ، افسانه‌ها ساخته‌اند. در جنگ دوم جهانی نیز نامگذاری هواپیماهای انتحاری ژاپن به نام کامی‌کازه یا باد الهی از همین واقعهٔ شکست مغول الهام گرفته‌است. کامی‌کازه‌ها در طی جنگ جهانی دوم برای جلوگیری از نابودی ژاپن در روزهای نومیدی تن به حملات انتحاری می‌دادند و به دشمن می‌تاختند.
یکی از میراث‌های لشکرکشی مغولان به ژاپن، پرده بزرگ نقاشی حمله مغول به نام موکو شورای اکوتوبا است که بخش‌های مهمی از آن بازمانده‌است. این نقاشی بسیار پرارزش تاریخی به درخواست و سفارش یک سامورایی به نام تاکه‌زاکی سوئه‌ناگا که در هر دو نبرد جنگیده بود کشیده شده‌است.
تاکه‌زاکی سوئه‌ناگا یک سامورایی دون پایه بود که املاک خود را قبل از وقوع جنگ از دست داده بود. وی به امید دریافت پاداش، در نخستین نبرد تحت فرمان شونی کاگه‌سوکه شرکت کرد و در خط اول حمله همراه با اسب خود مجروح شد. پس از پایان نبرد اول، فرمانده وی شونی کاگه‌سوکه، در گزارش خود به مقامات بالاتر جهت پرداخت پاداش، نام سوئه‌ناگا را ذکر نکرد و در نتیجه هیچ پاداشی به وی پراخت نشد. از آنجا که ادامهٔ زندگی سوئه‌ناگا به دریافت پاداش بستگی داشت، وی سال بعد با فروش اسب خود هزینه سفر تا کاماکورا را تهیه کرد و توانست با یک مسئول بلندپایه نظامی بنام آداچی یاسوموری شکایت خود را مطرح کند. توضیحات وی در مورد نحوه جنگیدنش در خط مقدم، چنان یاسوموری را تحت تأثیر قرار داد که وی به عنوان پاداش زمینی را به وی اهدا کرد و حتی اسب خود را به وی بخشید. در نبرد دوم نیز سوئه‌ناگا در جنگ فعالان شرکت کرد و بار دیگر پاداش دریافت کرد. وی در سال ۱۲۹۳ میلادی، کشیدن موکو شورای اکوتوبا را بر اساس خاطرات خود از جنگ، به یک استاد نقاش سفارش داد. این پردهٔ نقاشی به جز ارزش هنری، به این خاطر که اطلاعاتی دربارهٔ روش جنگیدن و کار سامورایی‌ها در پایان سده سیزدهم میلادی به دست می‌دهد نیز بسیار مهم و باارزش است.
پیامد سال‌ها تدارک نظامی به منظور جنگ با مغولان برای شوگون‌سالاری کاماکورا (زمان حکمرانی ۱۳۳۳–۱۱۸۵ میلادی) مصیبت‌آمیز بود. بسیاری از وفادارانی که برای پاسداری از حکومت جنگیده بودند و همچنین معابدی که در طی جنگ برای پیروزی دعا کرده بودند، اینک در انتظار پاداش بودند و برآورده کردن این خواسته از توان حاکمان خارج بود. در پایان این جنگ هر چند که ژاپن توانست ارتش مغول را از کشور براند اما برخلاف جنگ‌های داخلی نخستین بار بود که زمینی به تصرف درنیامده بود و برخلاف عرف آن زمان دولت نتوانست به عنوان پاداش زمینی بین رزمندگان این جنگ اهدا کند. همچنین با توجه به اینکه انتظار حمله سوم از طرف مغول می‌رفت، سامورایی‌های منطقه کیوشو مجبور شدند بدون اینکه سودی ببرند، هزینه زیادی را جهت آمادگی نظامی متقبل شوند. به همین دلیل میزان نارضایی در میان سامورایی‌ها که می‌دیدند که در ازای خدمات بسیاری که از آنان توقع می‌رفت دستمزد اندکی دریافت می‌کنند بالا گرفت. در این هنگام بود که دولت جهت کمک مالی به سامورایی‌های بدهکار فرمان بازگرداندن وثیقه ضبط شده را در سال ۱۲۹۷ میلادی صادر کرد و از رباخواران خواست زمین‌هایی که در ازای پرداخت وام از سامورایی‌ها ضبط کرده بودند را به آنان پس دهد. اما پس از اجرای این فرمان رباخواران از دادن وام به کسانی که نیاز داشتند خودداری کردند و زندگی سامورایی‌ها بیش از پیش با سختی روبرو شد. از این رو، مشکلات مالی و کاهش وفاداری در میان اربابان قدرتمند به فروپاشی حکومت کاماکورا کمک کرد.
مجتبی ازهری (زاده ۲۵ تیرماه سال ۱۳۳۵ خورشیدی، اصفهان، ایران) استاد تمام برجسته گروه سازه و زلزله دانشکده مهندسی عمران دانشگاه صنعتی اصفهان است.
او تحصیلات ابتدایی را در دبستان خواجه‌نظام‌الملک اصفهان به پایان رساند و بلافاصله پس از اخذ دیپلم در رشتهٔ ریاضی و فیزیک از دبیرستان حکیم‌سنایی اصفهان، با نمره ممتاز مجوز ورود به سطوح عالیه تحصیلات را کسب نمود.
وی در ادامه، مدرک کارشناسی خود را در رشته مهندسی عمران در سال ۱۳۵۸ خورشیدی از دانشگاه صنعتی شریف و کارشناسی‌ارشد را در رشته مهندسی سازه، پس از دفاع از پایان‌نامه‌ای تحت عنوان «تحلیل پل‌های کابلی ایستا به روش خطی و غیرخطی» زیر نظر دکتر رسول میرقادری، در سال ۱۳۶۶ خورشیدی از دانشگاه صنعتی اصفهان اخذ نمود. او نهایتاً در سال ۱۳۷۲ خورشیدی با راهنمایی دکتر مارک بردفورد از پایان‌نامه دکترای خود تحت عنوان «تحلیل کمانش و فراکمانش محلی ورق‌ها با استفاده از روش نوار محدود» دفاع کرد و در مقطع دکتری رشته مهندسی سازه از دانشگاه نیو ساوث ولز استرالیا فارغ‌التحصیل شد.
او از سال ۱۳۷۳ خورشیدی عضو هیئت علمی گروه سازه و زلزله دانشکده مهندسی عمران دانشگاه صنعتی اصفهان است و در سال ۱۳۸۲ خورشیدی به درجه استاد تمامی نائل شد.
او همچنین در همین مدت دو دوره معاونت آموزشی دانشگاه صنعتی اصفهان و یک دوره ریاست دانشکده مهندسی عمران دانشگاه صنعتی اصفهان را نیز عهده‌دار بوده‌است.
او نویسنده مجموعه کتاب‌های هفت جلدی «طراحی سازه‌های فولادی» است که اصلی‌ترین مرجع طراحی سازه‌های فولادی به زبان فارسی بشمار می‌رود.
همچنین او دو کتاب دیگر با عنوان‌های «مقاومت مصالح» و «پایداری در سازه‌های فولادی» در مقام نویسنده دارد.
مدال‌های بازی‌های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ آتن از تاریخ ۶ آوریل تا ۱۵ آوریل ۱۸۹۶ میلادی در ۴۳ رویداد، ۹ رشته ورزشی تقسیم شده است، در این دوره از مسابقات ۲۴۱ ورزشکار از ۱۴ کشور جهان شرکت کرده بودند.
فارابی می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
ابومسلم‌نامه حماسه‌ای است برگرفته از زندگی ابومسلم خراسانی و درگیری وی و یارانش با حمایت معنوی امام باقر که در این داستان وی را ملقب به ابومسلم نمود با مروان آخرین خلیفه امویان به عنوان نیروی بیگانه و ضد خاندان پیامبر که به پیروزی ابومسلم و انقراض امویان می‌انجامد. این حماسه با افسانه بسیار مخلوط گشته است و زندگی و زاده شدن و نسب ابومسلم به صورت افسانه‌ای روایت می‌شود. در این حماسه نام واقعی ابومسلم عبدالرحمان بن اسد بن جنید از اهالی مرو ذکر می‌شود. گویا نخستین نسخه از این حماسه در قرن چهارم هجری قمری با نام "اخبار ابی‌مسلم صاحب الدّعوة" توسط ابوعبدالله مرزبانی نوشته شد.ابن اسفندیار در تاریخ طبرستان (ابن اسفندیار) و ناصر خسرو در یک شعر نیز به این حماسه اشاره‌هایی داشته‌اند. ابومسلم‌نامه به زبان‌های ترکی نیز در گذشته ترجمه شد و نسخی از ابومسلم‌نامه به زبان فارسی از افرادی چون ابوطاهر طرسوسی که بیشترین نسخ مربوط به اوست و یک نسخه خواجه نصیر طوسی و ضیا نخشبی نیز تا به امروز باقی مانده است تا اینکه در زمان صفویان برای محو این اثر از خاطره‌ها تلاش بسیاری از جمله از بین بردن کتابها و از بین بردن راویان و خراب کردن مزار ابومسلم شد.
جنگجویان روم یک بازی رایانه‌ای راهبردی میباشد که بر پایه مبارزات ژولیوس سزار گسترش یافته است.
تُرْنابازی نام یک بازی کهن ایرانی است که تا چندی پیش در ایران رواج عمومی داشت و در فرهنگ ایرانی و ادبیات فارسی به بازی «میر و وزیر» و «شاه و وزیر» شهرت یافته بود.
در زبان فارسی تُرنا به لُنگ یا کرباس به‌هم‌پیچیده و تاب‌داده‌شده‌ای گویند که با آن یکدیگر را می‌زنند. واژه تُرنا و صورت دیگر آن «طُرنا» در متون فارسی و فرهنگ‌های فارسی کهن نیامده‌است.
در میان بازی‌های کودکانه در ایران، یک بازی کاملاً متفاوت با ترنابازی که وسیله بازی آن کرباس یا لنگ به‌هم‌تابیده (دُرنا یا دُرنه) یا کمربند است، به نام «درنا» یا «درنه» «دورنه‌بازی» شهرت دارد. سعید نفیسی در معنای دُرنا می‌نویسد: «فوطه به‌هم‌پیچیده و تافته که بدان کسی را کتک زنند».
همچنین در فرهنگ‌های فارسی شرح نوعی بازی به نام «طُرّه‌بازی» آمده‌است که به احتمال بسیار به همین بازی «درنا بازی» اشاره دارد. واژه طُرّه احتمالاً صورت تغییریافته «دُرّه» به همین معنا در محاوره عمومی است. دُرّه، به احتمال بسیار، صورت فارسی محاوره‌ای واژه «دِرّه» زبان عربی است که پس از درآمدن به زبان فارسی به صورت‌های دُرّه و طُرّه (به قیاس با طُرّه به معنای زلف تابدار) تغییر یافته‌است.
«دِرّه» و «دُرّه» در عربی تازیانه و کرباس یا پوستی چند به‌هم‌تابیده را گویند که مردم را با آن بزنند (لغت‌نامه، ذیل دِرّه). عثمان مختاری در قصیده‌ای به دِرّه (تازیانهٔ) عمربن خطاب که همچون ذوالفقار (شمشیر) علی بن ابی‌طالب شناخته‌شده و معروف بود، اشاره می‌کند و می‌گوید:
ملک‌الشعرا بهار نیز به دِرّه عمر در این بیت اشاره دارد:
بیشتر فرهنگ‌های فارسی واژه «دُرّه» را که مستعمل در میان فارسی‌زبانان بوده‌است به معنای پوستی چند که برهم دوزند و گناهکاران را به آن بزنند و گاه نقاره و دهل را بدان نوازند (یعنی دَوال) آورده‌اند. ملک‌الشعرا حکیم روحی گوید:
نتیجه این‌که واژه «دِرّهٔ» عربی در فارسی با تبدیل آوای آغازین «e» به «o» به صورت «دُرّه» و احتمالاً در زبان محاوره مردم حرف «د» به «ت» تبدیل، و به صورت «تُرّه» و در ضبط مکتوب «طُرّه» (قس: طُرّهٔ مو) درآمده و در گویش‌های ایرانی رواج یافته‌است. احتمالاً این واژه در اثر کثرت استعمال در زبان مردم به صورت «دُرنه»، «تُرنَه» و «دُرنا» و «ترنا» درآمده‌است. دهخدا تُرنا را برگرفته از دِرّه و دُرّه تازی دانسته (لغت‌نامه، ذیل ترنا و دِرّه و دُرنه) و پروین گنابادی احتمال می‌دهد که یکی از دو واژه دُرنه فارسی و دُرّه عربی مأخوذ از دیگری باشد.
در میان عرب‌زبانان، کرباس و پارچهٔ تابیده‌ای که کودکان در نوعی بازی به کار می‌بردند و یکدیگر را با آن می‌زدند «مِخراق» و «مَخرقه» می‌نامیدند. المنجد (ص ۱۷۵) مخاریق را پارچهٔ تابیده‌ای معنا کرده که کودکان با آن بازی کنند و در ترجمه فارسی منجدالطلاب (ص ۱۲۹) به معنای ترنا آمده‌است (در تاج‌العروس نیز به «مخاریق الصبیان» اشاره شده‌است، ۷/۶۷).
با این وجود در مورد واژهٔ ترنا و سابقهٔ ترنابازی نظرات متفاوت و متعارضی وجود دارد. محمود استادمحمد — نمایش‌نامه‌نویس و کارگردان تئاتر و محقق در مورد ترنا — معتقد است ریشه‌های ترنا را در آیین میرنوروزی می‌توان جست و طره (تاب مو) ربطی به تُرنه ندارد. حسن شهرستانی، مرجعِ عاملِ ترنا و غزل در دوران کنونی، ترنابازی را از شاه وزیر بازی جدا می‌داند و شاه وزیر بازی یا بازیِ شاه و وزیر را در مقابل ترنا بازیچه‌ای بیشتر نمی‌داند و معتقد است آنچه که در فیلم‌های فارسی به نام ترنابازی نشان داده شده در واقع شاه وزیر بازی است نه ترنا. با این وجود، با توجه تحقیق علی بلوکباشی و مقایسهٔ آن با دیدگاه‌های حسن شهرستانی و محمود استادمحمد، اگر طره‌بازی و میر و وزیر همان شاه و وزیر بازی نباشند، تفاوت ماهوی چندانی هم با یکدیگر ندارند (با وجود شباهت‌هایی که با ترنه در بلوک‌های ساختاری شأن و مرتبهٔ کودکانه‌ای دارند).
مردم ایران این بازی را در گویش‌های محلی خود به نام‌های مختلف می‌خوانند: تهرانی‌ها «ترنا بازی» و «شا وزیر بازی»، آشتیانی‌ها «دُرِنَ قاپی»، آذربایجانی‌ها «تِرّنا ویردی» (ترنا زدن)، قُمی‌ها «دِرْنابازی»، فشندکی‌ها «پادشا وازی»، دامغانی‌ها «پادِشَ وَزیرو»، فیروزکوهی‌ها «پادشا وَزیرْکا» («کا» به زبان مازندرانی و گویش فیروزکوهی به معنای بازی است)، بیرجندی‌ها «دُرنِ بازی» و «شابازی»، اصفهانی‌ها «قَمتُرِ بازی» (محمدعلی جمال‌زاده در کتاب سر و ته یک کرباس از این بازی با نام «قنطره‌بازی» یاد کرده و در یادداشت پانویس آن را ترنابازی تهرانی‌ها دانسته‌است، ۱/۲۲۵)، گنابادی‌ها «پادشا وَزیلَک»، گیلانی‌ها «گُدِرِ زَنِی» (گدره: کرباس تابیده)، شوشتری‌ها «قاب دِرنَ» و «پاشَ انداز» یا «پاشْاَنداز» («پاشَ» و «پاشَه» کوتاه‌شدهٔ پادشه و پادشاه‌است)، و بمی‌ها «تُرنَ بازی».
گزارش طبقات ناصری — تألیف سال ۶۵۸ ق — دربارهٔ پرداختن یعقوب لیث به بازی «امیر و وزیر» نشانی قوی از قدمت ترنا بازی و اشاره به نام قدیم و مشهور این بازی دارد. بنا بر این گزارش، هر هفته یک روز یعقوب لیث و برادرانش و جمعی از بزرگان در موضعی بیرون از شهر سجستان «چنانچه معهود جوانان باشد به لعب و تماشا مشغول بودندی و امیر و وزیر می‌باختند». روزی «یعقوب به لعب و بازی امیر شده بود و بر هرکس از موالی و اقربا و برادران خود، اسمی از ارکان ملک نهاد»
در آغاز ترنابازی در شمار بازی‌های کودکان و نوجوانان بود. چنان‌که گفته شده:
این بازی رفته‌رفته در میان گروه‌های سنی مردان جوان و میان‌سال و سالخورده نیز رایج شد. با پیدایش نهاد اجتماعی قهوه‌خانه در جامعهٔ ایران در دورهٔ صفویه و تجمع مردم از گروه‌ها و صنوف گوناگون در آن، این بازی به فضای قهوه‌خانه‌ها راه یافت و از سرگرمی‌های قهوه‌خانه‌نشینان، به‌ویژه در شب‌های دراز زمستان و شب‌های ماه رمضان شد.
ابزار این بازی در میان بزرگ‌سالان معمولاً ترنا یا کمربند و قاب است. قاب (واژه‌ای ترکی و برابر آن در فارسی بُژُول یا بُجُول و شِتالَنگ است) یا قاپ، کشکک یا قاپکِ پاک و پرداخته‌شدهٔ دست و پای گاو و گوسفند است. در فرهنگ آنندراج قاب به معنای استخوان پا که در «قاب‌بازی» و بازی «میر و وزیر» به کار رود آمده و نوشته شده‌است که بازیکنان به سبب گرفتن قاب، میر و وزیر شوند و این بیت را از ملاطغرا نقل کرده‌است:
قاپ چهار بَر یا سطح دارد با برآمدگی‌ها و فرورفتگی‌هایی به نقش‌های گوناگون که در میان قاب‌بازان تهرانی به اسب، خر، جیک و بوک شهرت دارد. این چهار بر در بازی ترنا به ترتیب شاه (حکم‌دهنده)، وزیر (مجری حکم)، دزد و شیخ یا پوچ (نقشی که در بازی به‌شمار نمی‌آید) خوانده می‌شوند. اگر قاپ روی هیچ‌یک از چهار صورت بالا بر زمین ننشیند، اصطلاحاً می‌گویند «اُمبه» نشسته‌است. نقش امبه در بازی ترنا پذیرفته نیست مگر آن‌که بازیکنان در میان خود دربارهٔ امبه‌نشستن قاپ قراری گذاشته باشند.
در این بازی بازیکنان حلقه‌وار می‌نشینند، چنان‌که فضایی در میان آن‌ها باز باشد. ریش‌سفیدان، بزرگان و سادات در صدر جایگاه بازی می‌نشینند. کارپرداز بازی، یعنی قاپ و ترناگردان و تاوان‌گیر، با طلب صلوات از حاضران، قاپ را به یکی از پیش‌کسوتان یا ریش‌سفیدان یا سادات حاضر در میان جمع می‌دهد تا بیندازد. پس از او دیگران یکی پس از دیگری قاپ می‌اندازند. قاپ هرکس با نقش شاه بنشیند، شاهِ بازی می‌شود و فرمان یا حکم بازی با اوست. پس از گزینش شاه، هرکس قاپش وزیر بنشیند، منصب وزارت را بر عهده می‌گیرد.
اگر در نخستین دورِ قاپ‌انداختن، قاپ چند تن شاه یا وزیر بنشیند، منصب پادشاهی را به بزرگ‌ترین و محترم‌ترین بازیکنی که قاپش شاه نشسته، یا به کسی که سید است می‌سپارند. شاهِ برگزیده یکی را از میان بازیکنانی که قاپشان وزیر نشسته، به وزیری انتخاب می‌کند. پس از آن، وزیر کسی را که قاپش دزد بنشیند به شاه معرفی کرده و پس از بیان مطالبی نمادین دربارهٔ نوع دزدی او، حکم مجازاتش را از شاه می‌خواهد.
شاه بر صندلی که به عنوان صندلی شاهانه تعبیه شده بود تکیه می‌زد و وزیر هم پارچه یا ترنا را به دست می‌گرفت. شاه دستور می‌داد و یکی را از میان جمعیت بلند کرده و به وسط قهوه‌خانه می‌آورد و نفر انتخاب‌شده خم شده، سپس دست‌های خود را باز کرده و کف دست خود را نشان می‌داد. در این هنگام شاه بهانه‌ای می‌تراشید و به وزیر دستور می‌داد به آن شخص ترنا بزند و وزیر مشغول زدن می‌شد.
در مجازات دزد تنبیه‌های گوناگونی به کار برده می‌شود که شلاق‌زدن با ترنا بر کف دست یا به پشت بازیکن، نوعی از این تنبیه‌هاست. در این مجازات وزیر ترنا را به کف دستِ «پیش‌شده» (خوانده) می‌زند. اگر بازیکنی که نقش دزد می‌آورد صدایی خوش و نیکو داشته باشد، به حکم شاه به «غزل‌خوانی» وادار می‌شود. خریدن شیرینی و میوه و زولبیا و بامیه در ماه رمضان و دادن چای به تعداد کسانی که در قهوه‌خانه نشسته‌اند و فرستادن صلوات‌های مکرر از دیگر حکم‌های شاه‌است. وقتی قاپ سادات یا بزرگان و محترمان محل دزد می‌نشست، معمولاً به احترام آنان، به حکم شاه همه یک‌صدا صلوات می‌فرستادند. این افراد در بازی ترنا به «آدم صلواتی» معروف بودند. گاهی از مجازات و تنبیه کسی هم که کار نیک و ایثارگری و جوانمردی کرده بود، چشم می‌پوشیدند.
در این بازی همچنین جریمه‌هایی همچون سبیل‌کشیدن، سماورکردن و اطوکشیدن وجود داشت. در سماورکردن وزیر پشت دزد می‌ایستد و گوش‌های او را چون دو دستهٔ سماور می‌گیرد و به سوی بالا می‌کشد. در اطوکشیدن وزیر کف دست خود را بر خلاف خواب موی سر دزد می‌کشد. اطوکشیدن و سبیل‌کشیدن و سماورکردن در دو حالت آتشی و پنبه‌ای اجرا می‌شد.
در بیشتر مواقع و پس از انداختن قاپ شخص کم‌رو و کم‌سن و سالی به عنوان شاه یا وزیر انتخاب می‌شد و چون خود را لایق نمی‌دانست مقام خود را به بزرگتر حاضر در جلسه یا کسی که در ترنا بازی و خنداندن مردم تبحر داشت تفویض می‌کرد. گاهی اوقات نیز اتفاق می‌افتاد که آدمی ضعیف ولی پررو شاه می‌شد و بر مسند پادشاهی تکیه می‌زد و آنوقت بود که صدای خنده گوش فلک را کر می‌کرد و شاه هم به صغیر و کبیر رحم نکرده و دستور ترنا زدن به تمامی حاضران در قهوه‌خانه حتی اندک پیرمردان را هم صادر می‌کرد.
در ترنا تک‌گویی بر مبنای گفت‌وشنود است نه گفت‌وگو. در این بازی همچنین حکم برگشت ندارد و هرچه حاکم حکم می‌کند باید اجرا شود. محمود استادمحمد معتقد است ریشهٔ «ترنا بازی» به سخنوری می‌رسد، پس اگر به این بازی نگاهی منفی داشته باشیم، می‌توان گفت که در سخنوری با کلام حریف را ضربه می‌کنند، در حالی که در «ترنا بازی» با شلاق این کار را انجام می‌دهند.
در ماه رمضان پس از نماز بزرگان با اهل خانواده به شب‌نشینی می‌رفتند و اگر هم تابستان بود چندین خانواده با هم به یکی از پارک‌های شهر رفته و جوانان محل هم‌راهی قهوه‌خانه‌ها شده و بساط بازی ترنا را فراهم می‌کردند. این بازی که از ساعت ۱۰ شب آغاز می‌شد گاهی تا قبل از سحر هم ادامه می‌یافت و بعد از اتمام آن همه راهی خانه‌های خود می‌شدند.
در قهوه‌خانه‌هایی که پاتوق پهلوانان، ورزشکاران و زورخانه‌کاران متدین و خوش‌نام بود و بزرگان و ریش‌سفیدان محله‌ها نیز شرکت می‌کردند، بازی ترنا فضایی روحانی و معنوی پدیدمی‌آورد و بازی حالتی عارفانه می‌یافت. در این مجامع بازی غالباً با فرستادن صلوات و غزل‌خوانی و مرثیه‌خوانی و پخش شیرینی و چای همراه بود. اگر در این جمع بازیکنان اطلاع می‌یافتند که کسی از طریق پهلوانی و مردانگی و لوطی‌گری خارج شده و احیاناً خطایی در محله کرده‌است، خطای او از چشم بزرگان مجلس پوشیده نمی‌ماند و اگر قاپش دزد می‌نشست، شاه دستور به تنبیه و شلاق‌زدنش می‌داد. گاهی برای ممانعت از تنبیه، ریش‌سفیدی یا پهلوانی از میان جمع وساطت می‌کرد و ریش گرو می‌گذاشت و از جانب او ضمانت می‌کرد که دیگر کار ناشایست و ناروا نکند. برعکس این جماعت، ترنابازی در میان لوطیان بزن‌بهادر و جاهلان شریر فضایی خشونت‌آمیز پدیدمی‌آورد و هر بازیکنی که شاه یا وزیر می‌شد در صدد واکندن خرده‌حساب‌های شخصی از دیگران بود.
این نمایش تنها یک ماه در سال در تمام محله‌ها اجرا می‌شد و از سر شب آغاز و تا سحر ادامه پیدا می‌کرد و تک‌تک بازیگران آن از مردم محل انتخاب می‌شدند. این بازی با تأکید بر برابری و همدلی اجرا می‌شد که در آن برای نیازمندان هر محله کمک‌هایی گردآوری می‌شد و به اعتقاد محمود استادمحمد با این کار بسیاری از مشکلات یک محله در این اجرا حل می‌شد.
علی اکبر برهان (زادهٔ ۱۳۲۴ قمری در تهران – درگذشتهٔ ۱۳۳۹ شمسی (ذی الحجه ۱۳۷۸ قمری) در مکه) از فقها، مجتهدین و استاد حوزه علمیه تهران و موسس مدرسه علمیه در مسجد لرزاده و مروجین شیعه ایرانی بود.
وی در سال ۱۳۲۴قمری در تهران متولد شد. پدرش میرزا علی از کسبه‌های معروف و متدین و مؤمن تهران بود.
وی مقدمات و قسمتی از سطوح اولیه را نزد سید محمد قصیر و علی رشتی و استرآبادی خواند و بعد راهی نجف شد. وی مدت ۳ سال در نجف بود و سپس به تهران و بعد به قم آمد و در قم کفایه و مکاسب را نزد عبدالکریم حائری یزدی خواند و مجدداً به نجف برگشت.
وی در نجف نزد سید ابوالقاسم خویی و مرحوم بزرگ اصفهانی به تحصیل پرداخت و بعد از ۳ سال یعنی در ۱۳۵۸ هجری به تهران مراجعت و به تبلیغ و خدمات دینی پرداخت.
وی در عرفان تحت تأثیر سید علی قاضی در نجف بود.خاطرات حجت‌الاسلام و المسلمین حاج شیخ حسین انصاریان، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، چاپ اول، تابستان۱۳۸۲، صفحه ۲۱
وی با داشتن وکالت مطلقه از سید ابوالحسن اصفهانی و سیدمحمد حجت کوه کمری خدمات بسیاری نمود و مورد وثوق و اطمینان مراجع تقلید بود. وی همچنین از اصفهانی و حاج شیخ محمد کاظم شیرازی و سید محمد شاهرودی اجازه اجتهاد و روایت داشت.
وی در سال ۱۳۲۰ شمسی با این نیت که تأسیس مدرسه و تربیت طلاب برای ایران ضروری است عازم تهران شد و مدرسه لرزاده در خیابان خراسان را که در آن زمان نقطه‌ای پرت و دورافتاده و محصور در بیابان بود، را تأسیس کرد.مصاحبه با آیت‌الله مهدوی کنی، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ش. پ:۱۳۲۱، صص: ۱۰-۱۶خاطرات حجت‌الاسلام و المسلمین حاج شیخ حسین انصاریان، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، چاپ اول، تابستان۱۳۸۲، صفحه ۲۰-۲۱
حاج شیخ حسین انصاریان می‌گوید:
وی از جمله روحانیونی بود با تأسیس مدارس کلاسیک، در صدد مقابله با اهداف حکومت پهلوی در امر آموزش و پرورش پرداخت. مدرسه علمیه لرزاده در تهران و دبستان و دبیرستان پسرانه و دخترانه برهان و مدرسه علمیه برهانیه شهر ری، جنب صحن و مسجد عتیق و جامع ری از جمله مدارس وی هستند.
وی همچنین کودکستان دخترانه و پسرانه‌ای داشت که خود، آنها را سرپرستی می‌کرد و به آموزش و پرورش کودکان اشتغال داشت.
وی در سال ۱۳۳۹ شمسی راهی سفر حج شد و در همانجا درگذشت. جنازه وی در نیمه ذی الحجه ۱۳۷۸ قمری پس از انجام نماز توسط شیخ حسین لنکرانی، در کنار قبر حوا به خاک سپرده شد.خاطرات حجت‌الاسلام و المسلمین حاج شیخ حسین انصاریان، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، چاپ اول، تابستان۱۳۸۲، صفحه ۴۲
از کتاب‌های نوشته شده دربارهٔ مرحوم برهان به دو اثر ذیل می‌توان اشاره نمود:
هشتمین فصل از برنامه امریکن آیدل در ۱۳ ژانویه ۲۰۰۹ آغاز شد. در این فصل داوران رندی جکسون، سایمون کاول و پائولا عبدل بودند که کارا دیوگاردی هم به عنوان چهارمین داور به آنها اضافه شد. این آخرین فصلی بود که عبدل در آن داوری می‌کرد. کریس آلن از کان‌وی، آرکانزاس برنده این فصل بود؛ و آدام لمبرت به عنوان نفر دوم این فصل انتخاب شد. کریس آلن اولین برنده متأهل امریکن آیدل است.
نهمین فصل از برنامه امریکن آیدل در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۰ آغاز و در ۲۶ مه ۲۰۱۰ به اتمام رسید. رندی جکسون، کارا دیوگاردی و سایمون کاول از فصل گذشته برای داوری باقی ماندند و الن دی‌جنرسبه جای پائولا عبدل داور مسابقه شد. لی دوایز برنده این فصل و کریستال باورساکس نفر دوم شد.
باشگاه فوتبال لوکوموتیو تاشکند یک باشگاه فوتبال است که درسال ۲۰۰۲ در تاشکند پایه‌گذاری شده‌است و در لیگ فوتبال ازبکستان حضور دارد.
این باشگاه در سال ۲۰۰۲ میلادی تأسیس شده‌است.
باشگاه لوکوموتیو تاشکند، در سال‌های ۲۰۱۳، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ در سه دورهٔ متوالی، نایب قهرمان لیگ ازبکستان شد اما در سال ۲۰۱۶ به اولین عنوان قهرمانی خود در این لیگ دست یافت.
ایکس‌دلتا یک برنامۀ خط فرمان برای رمزنگاری دلتا است که تفاوت‌های دو فایل را آشکار می‌کند. تا اینجای کار شبیه دیف و پچ است، اما تفاوت در این است که xdelta برای فایل‌های دودویی هدف‌گذاری شده است و خروجی قابل رویتی نمایش نمی‌دهد.
xdelta برای اولین بار در سال ۱۹۹۷ منتشر شده است.اشاره به نسخه اول xdelta بر مبنای الگوریتم rsync است که توسط اندرو تریجل توسعه داده شده است. توسعه دهندۀ xdelta جاشوآ مکدونالد است و برنامه توسط شخص او نگهداری می‌شود.
نسخه جدید xdelta (موسوم به xdelta3) اخیراً عملکردهای منحصربه‌فردی داشته، از این قبیل می‌توان به ایجاد فرمت استاندارد شدۀ VCDIFF و سازگاری با دیگر نرم‌افزارهای انکود کنندۀ دلتا که از VCDIFF پشتیبانی می‌کنند را نام برد.
xdelta بر روی سیستم‌عامل‌های شبه یونیکس و مایکروسافت ویندوز اجرا می‌شود و تا ۲۶۴ بایت فایل از هر پلتفرمی بهسازی حافظه xdelta3 را می‌تواند پشتیبانی کند. همچنین برای پشتیبان‌گیری در مقیاس بزرگ نیز مناسب است.
xdelta3 سومین و جدیدترین انتشار xdelta است. xdelta3 مجموعه‌ایست از ابزارها و APIها برای خواندن و نوشتن دلتاهای فشرده. دلتاها تفاوت‌های بین دو نسخه از یک پرونده را رمزنگاری می‌کنند. این نسخه از یک موتور مقایسۀ کاملاً جدید، چند ارتقای الگوریتمی و یک اینترفیس کاملاً قابل برنامه‌ریزی و مدل‌سازی از روی zlib استفاده می‌کند، همچنین از خصوصیات این نسخه داشتن یک ابزار خط فرمان، استفاده از انکودینگ RFC3284، یک افزونۀ پایتون، و اینک پشتیبانی از ۶۴ بیتی است.
xdelta3 کوچک است؛ یک کتابخانه رمزشکن VCDIFF کاملاً کاربردی و مینیمال فقط در ۱۶ کیلوبایت. ابزار خط فرمان کامل شده به همراه ابزارهای رمزنگار و رمزشکن. پشتیبانی خارجی از فشرده‌سازی و روند فشرده‌سازی سطح دوم djw فقط در کمتر از ۶۰ کیلوبایت؛ البته این اندکی بزرگتر از یک gzip در حال اجراست.
xdelta3 وابستگی‌های اندکی دارد، چرا که توانایی فشرده‌سازی یک تنۀ فایل‌ها را دارا می‌باشد(همانند کاری که zlib و gzip انجام می‌دهند). فشرده‌سازی یک تنۀ Xdelta3/VCDIFF ا۱۰ تا ۲۰ درصد ضعیف‌تر از gzip است که امیدواریم به آن به عنوان هزینه‌ای برای داشتن یک ابزار APIای و انکودینگ، طراحی شده برای فشرده‌سازی اطلاعات و تفاوت یابی در یک مجموعه نگاه کنید.
ابزار خط فرمان xdelta3 از چند روند مناسب پشتیبانی می‌کند همچنین فشرده‌سازی دلتا زمانی که ورودی‌ها مشابه باشند نیز کار می‌کند؛ اما معمولاً ما دوست داریم تفاوت‌های بین دو فایل فشرده شده را هم مقایسه کنیم، xdelta3 (به صورت انتخابی) پشتیبانی از تشخیص تفاوت‌های فایل‌های فشره را هم در خود دارد. این پشتیبانی مختصر شده و در بخش‌هایی از فیلد هدر برنامۀ VCDIFF برای نگهداری متادیتاهای xdelta3 استفاده می‌شوند همچنین نام فایل‌های اصلی (در صورت وجود) و کدها را برای نشان دادن اینکه ورودی‌ها جداگانه فشرده شده‌اند یا نه را نیز شامل می‌شود. البته برنامه‌ها ممکن است هدر خودشان را تولید کنند.اشاره به نسخه سوم
جان کرین (زاده ۲۱ اکتبر ۱۹۶۴) موسیقی‌دان، خواننده، نوازنده چند ساز، تهیه‌کننده موسیقی و آهنگ‌ساز آمریکایی است. او بیشتر برای همکاری بلندمدت‌اش با گروه‌های پرآوازه پینک فلوید و دِ هو و همچنین همکاری با فعالیت‌های انفرادی دیوید گیلمور و راجر واترز، پیت تاونزند، ادی ودر، کیت بوش و ریچارد باتلر شناخته می‌شود.
فعالیت حرفه‌ای جان کرین از زمان نوجوانی و همکاری او با گروه موسیقی اینداستری به عنوان خواننده اصلی، نوازنده کیبورد و آهنگساز بود.
جان کرین در سال 1985 در کنسرت لایو اید برای اولین بار با دیوید گیلمور، نوازنده گیتار پینک فلوید، هم‌نوازی کرد.
ریچارد «دیک» پری (زاده ۲۴ دسامبر ۱۹۴۲ انگلیس) یک نوازنده ساز ساکسفون اهل انگلیس است.نام او به عنوان موسیقی‌دان فصلی در آلبوم‌های مختلفی از هنرمندان و گروهای مدرن دیده شده است، و شاید بیشتر به خاطر نواختن ساکسفون در آهنگ‌هایی بمانند «پول»«ما و آن‌ها»«بدرخش ای الماس مجنون»«زیر و رو شدن» از گروه پراگرسیو راک پینک فلوید شناخته شده باشد.نام او در آلبومی از گروه موسیقی بلوداستون با نام Riddle of the Sphinx نیز دیده می‌شود.
گای پرت (زاده ۲۱ اکتبر ۱۹۶۴) یک نوازنده گیتار بیس فصلی، هنرمند وکمدین اهل انگلیس است.وی پسر بازیگر انگلیسی مایک پرت است.در سال ۱۹۹۶ وی با دختر نوازندهٔ کیبورد گروه پینک فلوید ریچارد رایت ازدواج کرد.پرت با هنرمندان سرشناسی بمانند پینک فلوید،گری مور،مایکل جکسون،مدونا همکاری داشته است.
ایکس فاکتور آمریکایی یک برنامه آمریکایی است که به دنیال استعدادهای خوانندگی می گردد و برنده مبلغ ۵ میلیون دلار از اپیک رکوردز جایزه می‌گیرد. این برنامه از ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۱ شروع به کار در شبکه رسانه‌ای فاکس کرد. این برنامه شبیه امریکن آیدل و ایکس فاکتور انگلیسی می‌باشد. رقابت در این مسابقه باز است و محدودیت سنی ندارد. هر یک از داوران به یکی از گروه‌های چهارگانه ملحق می‌شود که عبارت اند از : گروه دختران بین ۱۲ تا ۲۹ ، گروه پسران بین ۱۲ تا ۲۹ و گروه‌های دختران و پسران بالای ۳۰.هر داور با یک گروه کار خواهد کرد و به گروه درباره انتخاب نوع آهنگ ، نوع صحنه و ... کمک می‌کنند.
در فصل دوم این مسابقه بریتنی اسپیرز ودمی لواتو به جمع داوران پیوستند.
اگر چه که آمریکن آیدل به یک برنامه موفقیت‌آمیز تبدیل شد و هشت فصل آن به‌طور متوالی برنامه درجه ۱ ایالات متحده بود ، اما نسخه بریتانیایی آن ، پاپ آیدل چندان موفقیت‌آمیز نبود. سایمون کاول که در پاپ آیدل داور بود میخواست برنامه‌ای تحت حقوق خودش بسازد. سری اول پاپ آیدل موفق بود و همچنین سری دوم آن ، اما در آخر برنامه ، بینندگان کاهش پیدا کردند. برخی - از جمله پیت واترمن ، اعتقاد داشتند که میشل مک مانوس ، برنده نالایق است.
در سال ۲۰۰۴ پاپ آیدل به پایان رسید و آی‌تی‌وی اعلام کرد که یک برنامه جدید تر ، توسط داور پاپ آیدل ، سایمون کاول بدون دخالت سایمون فولر ساخته می‌شود — ایکس فاکتور
بعد در آوریل سال ۲۰۰۹ ، گزارش‌هایی رسید که ظاهراً ، سایمون کاول در حال راه اندازی ایکس فاکتور برای ایالات متحده ، بعد از تمام شدن قراردادش در فصل نهم آمریکن آیدل است. براساس قرار داد او ، سایمون از راه اندازی ایکس فاکتور به عنوان رقیبی برای آمریکن آیدل ممنوع شده‌است.http://www.broadcastnow.co.uk/news/multi-platform/news/cowell-hints-at-us-x-factor/2020988.article در سپتامبر ، فاکس ، شبکه پخش‌کننده آمریکن آیدل ، قرارداد پخش نسخه آمریکایی ایکس فاکتور را امضاء کرد.
در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۲ ، نیوز کورپوریشن ( به همراه تایمز در بریتانیا و فاکس نیوز در آمریکا) اعلام کردند که سایمون کاول پس از پایان فصا نهم آمریکن آیدل ، برای راه اندازی ایکس فاکتور از برنامه خارج می‌شود. همچنین او یک قرار داد بلند مدت با سونی میوزیک بسته بود، که در بریتانیا از هنرمندان برنده در مسابقه حمایت می‌کرد و الان او این کار را در ایکس فاکتور انجام می‌دهد.
در نوامبر سال ۲۰۱۰ ، فاکس شروع به پخش آگهی‌های بازرگانی برای این برنامه کرد. همچنین در دومین تبلیغ کتی پری ، جاستین بیبر ، آشر ، لیدی گاگا ، بلک آید پیز ، پوسی‌کت دالز و مدونا نشان داده شده بودند ، که برای همین گمانه زنی‌ها رو به آن رفت که سایمون کاول هم در هیئت داوران است.
ایکس فاکتور در ایالات متحده آمریکا و کانادا در تاریخ ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۱ به نمایش در آمد.
این برنامه در درجه اول ، به شناسایی استعداد آوازخوانی مربوط است هرچند که ظاهر ، شخصیت ، اجرا و رقص هم به مرور اهمیت پیدا می‌کند . هر داور مسئول یکی از گروه‌ها می‌شود ؛ در فصل اول این دسته بندی‌ها موجود بود : "دختران" ( ۱۲ تا ۲۹ سال) ، "پسران" ( ۱۲ تا ۲۹ سال) ، "بالای سی سال" ( به صورت انفرادی ) و "گروه ها" ( دو نفره به بالا) . در فصل دوم این دسته بندی تغییر پیدا کرد و به این شکل در آمد : دختران ، پسران به "نوجوانان" (انفرادی ۱۲ تا ۱۷ سال) تغییر پیدا کرد و گروه "جوانان" (انفرادی ۱۸ تا ۲۴ سال) و گروه "بالای ۲۵ سال" شکل گرفت و "گروه ها" هم بدون تغییر باقی‌ماند. هر یک از داوران به یکی از این گروه‌ها می پیوندند و به هنرمندان آن گروه در انتخاب ترانه ، طراحی صحنه و رقص و غیره کمک می‌کنند.
۵ مرحله برای رقابت در این مسابقه وجود دارد:
این برنامه از کشورهای مختلف جهان چون: برزیل ، بلغارستان ، کانادا ، استونی ، دانمارک ، قبرس ، فنلاند ،یونان ، مجارستان ، هند ، اندونزی ، ایرلند ، اسرائیل ، ژاپن ، آمریکای لاتین ، مالزی ، نیوزیلند ، لهستان ، روسیه ، سنگاپور ، اسلوواکی ، آفریقای جنوبی ، ترینیداد و توباگو ، بریتانیا در حال پخش است.
داوودی (که با املای "داودی" نیز نوشته می‌شود) منسوب به داوود می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
اسنوی وایت ( س‍‍‍فید برفی ) (زاده ۳ مارس ۱۹۴۸) گیتارنواز انگلیسی است که سابقه حضور در گروه هارد راک ثین لیزی را مابین سال‌های ۱۹۸۰-۸۲ میلادی داراست.در تورهای گروه پراگرسیو راک پینک فلوید نیز از وی دعوت می‌شده (اولین بار در سال ۱۹۷۷ دعوت شده بود،در تور دیوار در سال ۱۹۸۰ نیز حضور داشت) و اخیراً نیز همراه با گروه راجر واترز در تورها حاضر می‌شود.تک‌آهنگ پرندهٔ بهشت وی نیز در سال ۱۹۸۳ موفق بوده‌است.
ناحیهٔ نورآباد یکی از ناحیه‌های اداری استان ناحیه‌های تابع جمهوری است که در مرکز کشور تاجیکستان و در دره رود سرخاب جای دارد و در تاریخ ۱۹ ژانویه ۱۹۳۶ میلادی در بخشی از جمهوری سوسیالیستی تاجیکستان شوروی تأسیس یافته‌است. مرکز این ناحیه، جماعت ورزاب (یا شهرک نورآباد) است که با شهر دوشنبه ۱۳۵ کیلومتر فاصله دارد.
این ناحیه در ۱۹ ژانویه سال ۱۹۳۶ با نام ناحیه دربند در ترکیب ولایت غرم جمهوری سوسیالیستی شوروی تاجیکستان تأسیس یافته و تا سال ۱۹۹۱ ناحیه کامسامال‌آباد نام داشت و بر اساس قرار شورای عالی جمهوری سوسیالیستی شوروی تاجیکستان از سال ۱۹۹۱ دوباره ناحیه دربند نامیده شد. بر اساس قرار شماره ۳۹۰ مجلس ملی عالی جمهوری تاجیکستان از ۷ آوریل سال ۲۰۰۳ ناحیه نورآباد نامیده شد.
ناحیه نورآباد در وادی رشت جای دارد. در شمال با ناحیه رشت، در غرب با ناحیه وحدت و ناحیه راغون، در شرق با ناحیه طویل‌دره و در جنوب با ناحیه بلجوان از ناحیه‌های ولایت ختلان هم‌مرز است.
پهناوری ناحیه نورآباد ۷۱۲۷٬۸ کم² است. در مرکز ناحیه نورآباد رودهای سرخاب و خنگاب یکجا شده رود وخش را پدید می‌آورند، که به رود پنج می‌ریزد.
این ناحیه در سال ۲۰۰۸ میلای دارای ۵۴٫۳۶۳ نفر جمعیت بوده که مذهب آن‌ها حنفی است و به زبان فارسی تاجیکی سخن می‌گویند.
سرور ناحیهٔ نورآباد، رئیس حکومت آن است که توسط رئیس جمهور تاجیکستان برگزیده می‌شود، نهاد قانونگذاری ناحیهٔ نورآباد، مجلس نمایندگان خلق می‌باشد که توسط رأی‌دهندگان این ناحیه برای ۵ سال انتخاب می‌شوند.
جماعت‌های (دهستان‌های) این ناحیه به شرح زیر است:
www.cit.tj/at_tjk، بازدید: سپتامبر ۲۰۱۳.
اس‌تی‌اس-۱۰۶ ماموریتی از شاتل فضایی بود که به ایستگاه فضایی بین‌المللی ا.ف.ب پرواز کرد. این پرواز با شاتل فضایی آتلانتیس انجام شد.
فرمانده این عملیات هفت نفره بر عهده ترنس ویلکات(سرهنگ نیروی دریایی) بود، که دومین فرماندهی وی در فضاپیمای شاتل، در چهارمین پروازش با آن بود. در طول پرواز ۱۱ روزه، ویلکات و افرادش ۷ روز را در ایستگاه فضایی سپری کردند و تدارکات را از هر دو محموله‌ی اسپیس‌هاب که در انتهای محلِ بار آتلانتیس بود تخلیه کردند. همچنین این کار شامل تخلیه باز از مدارگرد پروگرس ام-۱ نیز بود که دراتصل با ایستگاه به سر می‌برد. این مدارگرد به همراه خود ماژول زیوزدا را به همراه خود آورده بود. زیوزدا که از ۲۶ ژوئیه به ایستگاه متصل شده‌بود، محل اولیه‌ایی را برای زندگی در ایستگاه برای خدمه فراهم می‌کرد. که قرار بود تا پاییز همان سال وارد ایستگاه شوند. این هیئت اعضامی در تاریخ ۳۲ اکتبر ۲۰۰۰ با یک کپسول سایوز از ایستگاه بایکونور در قزاقستان به سمت ایستگاه پرواز کردند. فرماندهی این گروه بر عهده یوری گیزنکو به همراه مهندس پرواز سرگی کیرکالف و تحت فرماندهی بیل شپرد صورت گرفت.
در روز پرواز سوم، اد لو، یوری مالنچکو(سرهنگ نیروی هوایی روسیه) که هردو دومین پرواز خود را تجربه می‌کردند، راهپیمایی فضایی ۶ ساعت و ۱۴ دقیقه‌ایی را انجام دادند. هدف این عملیات تمرکز بر مسیریابی و اتصال ۹ خط برق، داده و ارتباطی بین ماژول زیوزدا و دیگر ماژول ساخت روسیه،زاریا بود. نصب مغناطی‌سنج شش فوتی نیز از دیگر بخش‌های این راهپیمایی بود.
لو و مالنچکو از کمند و دریلِ دستی در طول عملیات استفاده کردند تا راه به بیش از ۱۰۰ فوت بالایِ محل بار راه پیدا نمایند؛ که خود بیشترین فاصله‌ایی بود که در طول یک راهپیمایی فضایی به آن رفته بودند. آن‌ها این کار را با همکاری خدمه همراه، بوربانک و مسترچیو انجام دادند که به شکل ماهرانه‌ایی از بازوی رباتیک در حول آن‌ها استفاده کردند. این ششمین راهپیمایی فضایی در حول ایستگاه فضایی و پنجاهمین راهپیمایی فضایی در تمام دوران شاتل بود. همچنین این دومین راهپیمایی مشترک آمریکا و روسیه خارج از فضاپیمای شاتل بود. قبلی در اتصال شاتل فضایی آتلانتیس به ایستگاه فضایی میر در طول عملیان اس‌تی‌اس-۸۶ و در اکتبر ۱۹۹۷ انجام شده بود. لو لباس فضایی با نوار قرمز پوشیده بود و مالنچکو لباس یکدست سفید پوشیده بود. این اولین راهپیمایی فضایی لو بود، اما مالنچکو سابقه راهپیمایی ۴ ساعته خارج از میر را در سال ۱۹۹۴ داشت. دن بوربانک که یک فضانورد مبتدی در بین افراد حاضر محسوب می‌شد، راهنمای این راهپیمایی فضایی بود.
ناحیهٔ وحدت یکی از ناحیه‌های اداری استان ناحیه‌های تابع جمهوری است که در غرب کشور تاجیکستان جای دارد و در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۱۹۲۷ میلادی در بخشی از جمهوری سوسیالیستی تاجیکستان شوروی تأسیس یافته‌است. مرکز این ناحیه، جماعت وحدت است که با شهر دوشنبه ۲۱ کیلومتر فاصله دارد.
این ناحیه در سال ۲۰۰۸ میلای دارای ۱۸۲٫۵۵۳ نفر جمعیت بوده که مذهب آن‌ها حنفی است و به زبان فارسی تاجیکی سخن می‌گویند.
سرور ناحیهٔ وحدت، رئیس حکومت آن است که توسط رئیس جمهور تاجیکستان برگزیده می‌شود، نهاد قانونگذاری ناحیهٔ وحدت، مجلس نمایندگان خلق می‌باشد که توسط رأی‌دهندگان این ناحیه برای ۵ سال انتخاب می‌شوند.
ناحیهٔ ورزاب یکی از ناحیه‌های اداری استان ناحیه‌های تابع جمهوری است که در غرب کشور تاجیکستان جای دارد و در تاریخ ۲۷ اکتبر ۱۹۳۹ میلادی در بخشی از جمهوری سوسیالیستی تاجیکستان شوروی تأسیس یافته‌است. مرکز این ناحیه، جماعت ورزاب است که با شهر دوشنبه ۲۵ کیلومتر فاصله دارد.
این ناحیه در سال ۲۰۰۸ میلای دارای ۴۸٫۱۲۹ نفر جمعیت بوده که مذهب آن‌ها حنفی است و به زبان فارسی تاجیکی سخن می‌گویند.
سرور ناحیهٔ ورزاب، رئیس حکومت آن است که توسط رئیس جمهور تاجیکستان برگزیده می‌شود، نهاد قانونگذاری ناحیهٔ ورزاب، مجلس نمایندگان خلق می‌باشد که توسط رأی‌دهندگان این ناحیه برای ۵ سال انتخاب می‌شوند.
کریس توماس زادور (ژانویه ۱۹۴۷) یک تهیه کننده موسیقی است که با هنرمندانی مانند پینک فلوید،بیتلز،پروکول هریوم،راکسی میوزیک،بدفینگر،التون جان،پل مک‌کارتنی همکاری داشته است.
ورزاب جماعت و شهرکی تفریحی و استراحت‌گاهی در کشور تاجیکستان است که در ناحیه‌های تابع جمهوری قرار دارد و تا شهر دوشنبه ۸ کیلومتر فاصله دارد.
روستای ورزاب در ساحل شرقی رودخانهٔ ورزاب و حدود ۲۵ کیلومتری شمال شهر دوشنبه واقع شده‌است. روستای بگار, United States National Geospatial-Intelligence Agency در فاصله ۲٫۵ کیلومتری شمال ورزاب و ۰٫۷۵ کیلومتری روستای وارزوبکالا, United States National Geospatial-Intelligence Agency قرار گرفته‌است. در این منطقه ۷ رودخانه جریان دارند.
گری والیس زاده ۱۰ ژوئن ۱۹۶۴ در لندن، یک نوازنده درام،پرکاشن،برنامه‌ریز درام،تهیه‌کننده و کارگردان موسیقی انگلیسی است.او با طیف گسترده‌ای از هنرمندان بمانند پینک فلوید، ۱۰سی‌سی،ایل دیوو،گرلز الاود،اتمیک کیتن،پل کرک،داستی اسپرینگفیلد،بانی تایلر،مایک رادرفورد همکاری داشته‌است.
شیکاگو یک تئاتر موزیکال است که داستان آن در زمان ممنوعیت الکل در ایالات متحده و در شیکاگو اتفاق می‌افتد. موسیقی آن از جان کاندر و ترانه‌سرایی آن فرد اب و بر اساس یک کتاب از اب و باب فوس است. داستان آن یک داستان طنز در رابطه فساد سیاسی در بخشی از دادگاه جنایی به نام «مسائل جنایی افراد مشهور» است. داستان این موزیکال بر اساس نمایشنامه‌ای متعلق به سال ۱۹۲۶ به همین نام است که توسط گزارشگر مارین دالاس واتکینز نگاشته شده‌است که مطالب این نمایشنامه برگرفته از ماجراهای واقعی است که گزارشگر آن را گزارش می‌کرده‌است.
اولین اجرای آن در تئاتر برادوی در ۳ ژوئن ۱۹۷۵ در تئاتر خیابان چهل و ششم روی صحنه رفت و ۹۳۶ اجرا داشت. باب فوس طراحی رقص بر عهده داشت و به وضوح سبک وی در این اجرا مشهود است. در سال ۱۹۹۶ برادوی بازاجرا از آن داشت که از نظر زمان اجرا بیشترین زمان اجرا را به عنوان یک بازاجرا را دارد و از نظر کلی چهارمین نمایش به شمار می‌رود.Gans, Andrew. "'Lion King' Becomes Broadway's Seventh Longest-Running Show Jan. 2" playbill.com January 2, 2011تا ژانویه۲۰۱۲ از این نمایش بیش از ۶٬۲۰۰ اجرا روی صحنه رفت همچنین در تئاتر وست اند نیز اجرا شد و تورهای بین‌المللی از آن اجرا شد. از روی نمایشنامه شیکاگو یک فیلم برنده جایزه اسکار به نام شیکاگو (۲۰۰۲) ساخته شد که کارگردان آن راب مارشال و بازیگرانش رنی زلوگر، کاترین زتا جونز، ریچارد گی‌یر، جان سی ریلی، و کویین لطیفه بودند.
Wikipedia contributors, "Chicago (musical)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Chicago_(musical)&oldid=504934911 (accessed August 8, 2012).
رقابت‌های ۹۶ کیلوگرم فرنگی مردان در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در لندن، بریتانیا در ورزشگاهاکس‌سل در ۷ اوت ۲۰۱۲ برگزار شد.
Men's 96kg Greco-Roman Official site of the London 2012 Olympic and Paralympic Games
شهرک صنعتی کمیجان یک شهرک صنعتی است که در فاصله حدوداً ۵ کیلومتری از شهر کمیجان واقع گردیده و مساحت آن معادل ۹۲٫۴ هکتار و سطح کاربری اراضی صنعتی آن تقریباً ۵۵ هکتار می‌باشد. این شهرک در مجاورت جاده اصلی کمیجان -همدان واقع و فاصله آن با اراک ۹۵ کیلومتر، همدان ۸۵ کیلومتر و تهران ۳۰۰ کیلومتر می‌باشد. همچنین این شهرک در فاصله ۹۰ کیلومتری از خط راه‌آهن سراسری و ایستگاه راه‌آهن اراک، ۹۸ کیلومتری فرودگاه اراک، ۹۵ کیلومتری گمرک اراک و ۹۰ کیلومتری شهر اراک قرارگرفته‌است که یکی از قطب‌های مهم صنعت در ایران به‌حساب می‌آید. شهرک صنعتی کمیجان در سال ۱۳۷۵ در جنوب غربی شهر کمیجان ایجاد شده‌است که هم‌اکنون در مساحتی بالغ بر ۳۰۰۰ هکتار و با ۵۰ واحد کارخانه تولیدی مشغول به فعالیت است.
اولین قرارداد تخصیص زمین در این شهرک به آبان ماه سال ۱۳۷۳ بر می‌گردد و از مجموع اراضی قابل تخصیص با کاربری صنعتی تاکنون بخشی از اراضی در قالب قراردادهای منعقده به متقاضیان اختصاص داده شده و امکان استقرار کلیه صنایع در ناحیه‌های تعریف شده فلزی، غذایی، شیمیایی، کانی غیرفلزی، برق و الکترونیک، نساجی، سلولزی و … در آن وجود دارد.
عواملی چون فاصله این شهرک تا مرکز استان، قرارنگرفتن در شاهراه‌های اصلی و عدم وجود فرهنگ صنعتی در منطقه موجب عدم رشد قابل قبول در این شهرک شده‌است که امید می‌رود با توجه به اینکه در سال ۱۳۸۱ منطقه کمیجان از بخش به شهرستان تبدیل و گام‌هایی برای رونق شهرستان و شهرک برداشته شده‌است به موازات تکمیل طرح‌های زیربنایی در شهرک در آینده نزدیک شاهد رونق و رشد شهرک مذکور خواهد بود.