moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
وی در سئول زاده شد و بیشتر دوران کودکی خود را در ژاپن و فرانسه گذراند. از وی به عنوان «ملکهٔ رپ کی-پاپ»یاد می شود.او پس از آموزش زیرنظر جی‌وای‌پی اینترتینمنت، به وای‌جی اینترتینمنت ملحق و عضوی از گروه توانی‌وان شد.
اوّلین تک‌آهنگ سی‌ال با عنوان «»، در ۲۸ مه ۲۰۱۳ منتشر شد.
هنینگ مانکل (۳ فوریهٔ ۱۹۴۸–۵ اکتبر ۲۰۱۵) یک نویسنده جنایی، نویسنده ادبیات داستانی کودکان و یک نویسنده و نمایشنامه‌نویس سوئدی و منتقد و فعال اجتماعی چپ بود. برجسته‌ترین و مشهورترین اثر او بازرس کورت والاندر است. او در کتاب‌ها و نمایشنامه‌هایش به‌طور مداوم مسائل نابرابری اجتماعی و بی‌عدالتی‌ها در سوئد و خارج از کشور را برجسته می‌کرد. در سال ۲۰۱۰، مانکل سرنشین یکی از کشتی‌های ناوگان آزادی غزه بود که توسط کماندوهای اسرائیلی هدایت می‌شد. او در زیر عرشه کشتی مرمره قرار داشت جایی که ۹ غیرنظامی در آب‌های بین‌المللی کشته شدند.
او سال ۱۹۴۸ در شهر استکهلم متولد شد و وقتی تنها یک سال داشت پدر و مادرش از هم جدا شدند. بیشتر سال‌های کودکی منکل کنار پدر و خواهرش سپری شد.
۱۳ساله بود که خانواده اش به بوروس وستر یوتلند واقع در ساحل غربی نزدیک شهر یوتبری منتقل شدند. اولین بار در پانزده سالگی مادرش را ملاقات کرد اما هیچگاه آن‌ها رابطه عمیقی باهم نداشتند و سرانجام چند سال بعد مادرش خودکشی کرد. منکل از نوجوانی به نویسندگی و تئاتر علاقه‌مند بود. ۲۰ سال داشت که شروع به نویسندگی کرد. نخستین نمایشنامه حرفه‌ای خودرا در سال ۱۹۶۹روی اکران برد و در اوایل دهه ۱۹۷۰ نمایشنامه‌ای را در شهر فالون برگزار کرد. در سال‌های بعد علاوه بر نوشتن رمان‌های متعدد سراغ کارگردانی تئاتر نیز رفت.
منکل چهار بار ازدواج کرد و صاحب چهار پسر به نام‌های، توماس، ماریوس، مورتن و جان شد. در سال ۱۹۹۸ با ایوا برگمن، دختر کارگردان اینگمار برگمان ازدواج کرد. .
او یک منتقد و فعال اجتماعی چپ بود. در کتاب‌ها و نمایشنامه‌هایش به‌طور مداوم به نابرابری‌های اجتماعی و بی‌عدالتی‌ها در سوئد و خارج از کشور می‌پرداخت.
منکل در جوانی به لحاظ سیاسی به احزاب چپ رادیکال از جمله جنبش- ۶۸ تمایل داشت. او برای چند دهه خود را به عنوان یک فعال سیاسی و اجتماعی معرفی کرده‌است. منکل در اعتراضات سال ۱۹۶۸ علیه جنگ ویتنام و همین‌طور اعتراض علیه رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی شرکت فعال داشت. او با انجمن فولکت ای بیلد نیز مشارکت داشت.
در ۱۹۷۰، به‌دنبال آشنایی اش با یک زن نروژی که عضو حزب کمونیست کارگران مائوئیست بود به نروژ رفت و در آنجا ساکن شد.
منکل به رغم شرکت فعال در فعالیت‌های این حزب اما عضو این حزب نشد.
منکل از مدافعان حقوق مردم فلسطین بود و بارها به این کشور سفر کرد. او در مصاحبه‌ای گفته‌است: «اسرائیل تکرار نظام منفور آپارتاید است که زمانی سیاهان آفریقا را در کشور خودشان شهروند درجهٔ دو محسوب می‌کرد.»
در۲۰۱۰، منکل در یک کمپین اعتراضی برای شکستن محاصره نوار غزه سوار بر قایق صوفیا شد. این قایق جزو ناوگان کوچک کمپین کمک رسانی به نوار غزه بود که توسط جنبش آزادی غزه و بنیاد حقوق بشر و آزادی‌های بشردوستانه ترکیه (İHH) سازمان داده شده بود. این قایق همراه با ۵قایق دیگر ناوگان کوچک «آزادی غزه» را تشکیل می‌دادند تا برای شکستن محاصره به نوار غزه مصالح ساختمانی برسانند.
در تاریخ ۳۱ مه ۲۰۱۰ نیروی دریایی اسرائیل یورش ناگهانی خود را به شش قایق ناوگان کوچک «آزادی غزه» در آبهای بین‌المللی دریای مدیترانه آغاز کرد. در این تهاجم نه نفر از فعالان صلح کشته شدند. منکل هنگام یورش در پایین عرشه کشتی شاهد صحنه بود که نه نفر به ضرب گلوله توسط نیروهای اسرائیل کشته شدند، پس از آن که قایقها توسط نیروی دریایی اسراییل تسخیر شدند. منکل درمیان دستگیرشدگان توسط کماندوهای اسرائیلی بود، اما مانند بسیاری دیگر ظرف چند روز آزادشد و به سوئد اخراج گردید.
قرار بود منکل در ماه ژوئن ۲۰۱۱ در دومین اقدام اعتراضی ناوگان «آزادی غزه شماره ۲» شرکت کند و جزو ۲۰ سوئدی با شد که در آن حضور پیدا می‌کنند. اما این حرکت اعتراضی به سرانجام نرسید. وی پس از آن خواستار تحریم جهانی علیه اسرائیل شد.
بیشترین شهرت منکل در دنیا برای خلق کارآگاه کورت والاندر در رمان‌های پلیسی و جنایی‌اش است. بیش از۴۰میلیون نسخه ازکتاب‌های او به فروش رفته‌است. کار او در تئاتر باعث شد نوشتن رمان را درسال‌های ۱۹۸۴–۱۹۹۰ متوقف کند.
بسیاری از رمان‌های بعدی منکل مربوط به مسائل مربوط به مهاجران سایر کشورهای جهان که به سوئد مهاجرت کردند بود، همچنین در خصوص نژادپرستی و استعمار که کتاب‌های :چینی (اهل چین) یا زن شیر سفید و غضب آتش در این زمره‌اند.
در سال ۱۹۹۸در سن ۵۰سالگی منکل و ناشر او ارد فرونت جایزه ادبی صدای آفریقا را که به نویسندگان آفریقایی تعلق می‌گرفت را بنیاد گذاشتند.
در سال ۲۰۰۱ منکل و دان اسرائیل انتشارات لئوپارد را با هدف انتشار کتاب‌های خود و سایر نویسندگان و حتی نویسندگان جهان سوم تأسیس کردند.
منکل وقت خود را صرف سفر از سوئد به کشورهای آفریقایی و عمدتاً موزامبیک کرد جایی که کار تئاتر را در آنجا آغاز نمود. او کمک‌های قابل توجهی را به سازمان‌های خیریه‌ای که عمدتاً مرتبط به آفریقا بودند اهدا کرد.
در سال ۲۰۰۷ منکل و همسرش اوا بریمن (Eva Bergman) مبلغ ۱۵ میلیون کرون به سازمان خیریه کمک به کودکان (Sos-barnbyar) برای ساختن یک روستا در شیموایو (Chimoio) در غرب موزامبیک بخشیدند.
منکل ازجمله حتی پول برای روستای نل ویلی (Nelvili) در جنوب هندوستان از طریق سازمان دست به دست (Hand i Hand) هدیه کرده بود.
در سال ۱۹۹۸، هنینگ منکل بنیاد هنینگ منکل و بزرگ‌ترین جایزه سوئد برای نمایشنامه نویسان و بورسیه تحصیلی هنینگ منکل را تأسیس کرد. این بورسیه تحصیلی توسط انجمن نمایشنامه نویسان سوئد اداره می‌شود و به‌طور منظم به نمایشنامه نویسان سوئدی که «با ارائه کارشان تعهد اجتماعی و سیاسی و علاقه‌مندی روابط سوئد با جهان خارج را نشان می‌دهند» در پایان هر سال توزیع می‌کند.
علاوه بر این، هنینگ منکل همچنین یک بورس تحصیلی برای نویسندگان نروژی ایجاد کرد و در سال ۲۰۰۹ مزرعه یانسپرش (Jänspers) را در هریه دالن(Härjedalen)اهدا نمود تا وقف استفاده و محل اقامت نمایشنامه‌نویس‌ها و نویسندگان و محیط کار آن‌ها باشد.
در سال ۲۰۰۷ مرکز فرهنگی‌ای در محل دوران کودکی منکل، به نام مرکز فرهنگی سوگ منکل (Sveg Mankell) دائر شد، همچنین مرکز فرهنگی دیگری در هریه دالن (Härjedalen) افتتاح شد تا فعالیت‌های فرهنگی هنینگ منکل، شامل نمایشگاه آثار، سخنرانی‌ها و موارد دیگر در معرض دید عموم و علاقه‌مندان قرار گیرد.
در سال‌های اخیر رمان‌های متعددی از او به فارسی ترجمه شده‌است که از بین آن‌ها می‌توان به این‌ها اشاره کرد:
منکل در ماه ژانویه سال ۲۰۱۴در گفتگویی با روزنامه یوتبری-پستن اظهارداشت که دچار سرطان ریه شدهمنکل به سرطان مبتلا شد و بافت‌های سرطانی به تمامی بدن وی گسترش یافته‌است. او به همین دلیل درروز ۵ اکتبر ۲۰۱۵ درسن ۶۷ سالگی درگذشت. منکل را در قبرستان قدیمی اورگریته درشهر یوتبری (Göteborg) دفن کردند.
شهرستان گواتمالا (به اسپانیایی: Guatemala Department) یک شهرستان در گواتمالا است که در گواتمالا واقع شده‌است.
شهرستان سانتا روسا، گواتمالا (به اسپانیایی: Santa Rosa Department, Guatemala) یک شهرستان در گواتمالا است که در گواتمالا واقع شده‌است.
شهرستان سانتا روسا ۲٬۲۹۵ کیلومترمربع مساحت و ۳۰۱٬۳۷۰ نفر جمعیت دارد.
چوی جون-هونگ (به کره‌ای: "최준홍"؛ به انگلیسی: "Choi Jun-hong". زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۹۹۶) با عنوان هنری زِلو، رپر، رقصنده، خواننده و بیت‌باکسر اهل کره جنوبی است. او کوچک‌ترین عضو و رپر گروه بی. ای. پی می‌باشد.
اوّلین تک‌آهنگ وی با عنوان «هیچ‌وقت کوتاه نیا»، با همکاری ، دیگر عضو گروه، در نوامبر ۲۰۱۱ منتشر شد.
فعالیت فراطبیعی ۴ عنوان چهارمین قسمت از سری فیلم‌های ترسناکِ «فعالیت فراطبیعی» است که در سال ۲۰۱۲ میلادی اکران عمومی شد؛ این فیلم در سه روز اول نمایش عمومی خود (در حدود سه هزار سالن نمایش)، موفق به یک فروش خوب ۳۰ میلیون دلاری شد.
این فیلم دنبالهٔ فعالیت فراطبیعی، فعالیت فراطبیعی ۲ و فعالیت فراطبیعی ۳ است.
دختری ۱۵ ساله به همراه پدر و مادرش در خانه‌ای بزرگ زندگی می‌کنند اما وقتی پسر بچه همسایه به خانه آنها می‌آید همه چیز بهم می‌ریزد…
کریستوفر لندون که پیش از این تنها فیلمنامه‌های «فعالیت غیرطبیعی» را می‌نوشت، پنجمین قسمت این مجموعه فیلم با سابقهٔ کمپانی پارامونت را کارگردانی کرده‌است؛ که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد.
هشت‌پای کلوچه‌ایبا نام علمی (Opisthoteuthis californiana) گونه‌ای هشت‌پا است.
این گونه در منطقه یوریکا بار در کالیفرنیا و در عمق ۳۵۰ متری و همچنین در ژاپن، در منطقه کاشیما-نادا و در عمق ۵۳۰–۵۶۰ متری، مشاهده شده است. به استناد کتاب روسی نسیس (۱۹۸۲/۸۷)، پراکندگی هشت پای فلپ جک، از دریای برینگ تا دریای اختسک تا منطقهً هونشوی مرکزی واقع در شمال غرب اقیانوس آرام و تا کالیفرنیای جنوبی واقع در شمال شرق اقیانوس آرام، گزارش شده است.
هشت‌پای کلوچه‌ای یکی از ۱۴ گونهٔ تشکیل دهندهٔ سردهً اپسدوتوثاس می‌باشد.
گونه‌های اپسدوتوثاس دارای متراکم‌ترین محور قدامی-خلفی (a-p axis)در میان همهٔ سرپایان هستند.علت نامگذاری هشت پای کلوچه ای(pancake devilfish)نیز همین اندام پهن جانور است.گمان برده می‌شود که گونه اپسدوتوثاس در اصل کف‌زی باشد، گرچه آنها قادر به شنا بوده و در برخی گونه‌ها شنا مولفهً مهمی در یورش آوردن آنها به طعمه‌های کوچک می‌باشد. مانند این گونه‌ها، عمدهٔ اختاپوس‌های دندانه دار نیز ناشناخته هستند.
هشت‌پای کلوچه‌ای، بوسیلهٔ کاراکتر پرل، هشت پای کوچک صورتی رنگ در فیلم در جستجوی نمو، برای عموم شناخته‌تر شد.
مرگ بر عشق () فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک به کارگردانی پیتون رید است که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد. در این فیلم رنی زلوگر، یوان مک‌گرگور، سارا پلسون و دیوید هاید پیرس بازی کرده‌اند.
تمام پوشش‌ها و لباسهایی که شخصیت‌های فیلم استفاده کردند، به صورت سفارشی برای آنها تهیه شده بود. همچنین لباس‌های رنی زلوگر توسط شرکت پوشاک لباس "Le Chateau" واقع در مونترال طراحی و تولید شده بود. و کارگردان پیتون رید از وب سایت حراجی معروف "eBay" به عنوان منبع خوبی برای یافتن لباس‌های مناسب و پیشنهادهایی برای استفاده آنها در این فیلم استفاده کرد.
برای ایجاد ظاهری واضح و زیبا از فیلم که به فضای دهه ۶۰ میلادی نزدیک باشد، فیلمبردار جف کرونن‌وث، فیلم را به صورت دیجیتالی درآورد و «تکنیکولور سه نوار» را در فیلم شبیه‌سازی کرد.
دانشگاه سالامانکا (اسپانیایی: Universidad de Salamanca) قدیمی‌ترین دانشگاه فعال اسپانیا است که در شهر سالامانکا، در استانی به همین نام و در بخش خودمختار کاستیا و لئون قرار گرفته است.
این دانشگاه در سال ۱۲۱۸ میلادی توسط شاه آلفونسو نهم از لئون تأسیس گردید. دانشگاه سالامانکا اولین مرکز تحصیلات عالیه در اروپا است که به حکم شاه آلفونسو دهم در سال ۱۲۵۴ رسماً عنوان «دانشگاه» به آن عطا شد و قوانین سازمانی و نیز نحوهٔ تخصیص منابع مالی برای آن ایجاد گردید. پاپ الکساندر چهارم نیز در سال ۱۲۵۵ به واسطهٔ نامه‌هایی رسمی این مرکز دانشگاهی و نیز مدارک تحصیلی عطا شده توسط این مرکز را به رسمیت شناخت و به این دانشگاه امتیاز داشتن یک نشان رسمی مخصوص به خود عطا گردید.
این دانشگاه همچنین در میان قدیمی‌ترین دانشگاه‌های اروپا که از بدو تأسیس بدون وقفه مشغول به فعالیت هستند، رتبۀ سوم را دارا است.
دانشگاه سالامانکا در حال حاضر دارای شانزده دانشکده است:
یحیی سکوت نکرد فیلمی ایرانی به کارگردانی کاوه ابراهیم‌پور و محصول سال ۱۳۹۳ است.
این فیلم در ۱ مرداد ۱۳۹۴ در سینماهای ایران اکران شده است.
کودکی هفت ساله به نام یحیی توسط پدر به عمه اش سپرده می‌شود. عمه‌ای ناآشنا که زندگی پر راز و رمزی دارد. یحیی با ورود به این دنیای جدید در پی کشف مفاهیم جدید زندگی است. این کنکاش برای او هزینه سنگینی به همراه می‌آورد.
در ۴ بهمن ۱۳۹۴ در جریان سفر فاطمه معتمد آریا و کاوه ابراهیم‌پور، کارگردان فیلم یحیی سکوت نکرد به کاشان برای شرکت در اکران و نشست پرسش و پاسخ این فیلم، گروهی معترض با فحاشی و ناسزاگویی خواستار خروج آنها از شهر بودند، که با کمک نیروهای انتظامی جلسه به روال عادی خود ادامه یافت.به فاطمه معتمدآریا و ابراهیم‌پور در کاشان چه گذشت؟! "ایلنا"
به گفتهٔ کاوه ابراهیم‌پور، بعد از پایان جلسه، هنگامی که آنها سوار اتومبیل شده بودند، چند نفر از مهاجمان روی سقف اتومبیل آنها رفته و قصد داشتند با شکستن شیشه‌ها وارد خودرو شوند که نیروی انتظامی مانع آن‌ها شد.
عبدالنبی نمازی، امام جمعه کاشان در تأیید این حرکت، اعلام کرد به این فکر می‌کند که یک روز را در کاشان عزای عمومی اعلام کند.آیت‌الله نمازی: چرا در این شهر ( کاشان ) حساب و کتابی و انسجامی وجود ندارد؟! "پورتال خبری کاشان"
در پی این حادثه وزیر ارشاد، رئیس سازمان سینمایی، رئیس خانه سینما، شورای مرکزی انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران و شماری از هنرمندان سینما واکنش نشان داده و آنرا محکوم کردند.
گریس گرمایی یا یک نوع چسب رسانای گرمایی از جنس پلیمر بوده که معمولاً میان گرما بر و قطعه گرم قرار می‌گیرد و دو قطعه را به هم می‌چسباند و شکاف‌های نانومتری هوای میان گرمابر (هیت‌سینک یا انبار حرارتی) و قطعه را کاهش داده که سبب افزایش انتقال گرما و خنک کاری بهتر قطعه نیز می‌گردد.
هوای بین قطعه و گرمابر مثل عایق حرارتی عمل می‌کند و نبود ترمال گریس موجب افزایش حرارت شدید، هنگ کردن و سوختن قطعه می‌شود. بسیاری از لپ‌تاپ‌هایی که دارای پردازنده قوی هستند ترمال گریس گران‌قیمت و با کیفیت آنها پس از چند سال تبدیل به سنگ می‌شود در نتیجه اگر سرویس نشود در سیستم‌هایی که از کارت گرافیک مجتمع استفاده می‌کنند ممکن است مانیتور لپتاپ گاهی شروع به چشمک زدن به سیاهی بکند. انواع ترمال گریس‌های متنوع در بازار شامل خمیر سیلیکون، خمیر سرامیک تا خمیر نقره و انواع مختلف می‌باشند. برخی خمیرها از رنگ‌های بیفایده برای ابزار تبلیغات استفاده می‌کنند مثلاً رنگ خاکستری برای شبیه شدن به خمیر نقره حتی خمیرهای طلایی‌رنگ نیز دیده‌شده‌اند. در سیستم‌های بسیار قوی در شرایط خاص افراد حرفه‌ای حتی گاهی از جیوه نیز استفاده می‌کنند. برچسب‌ها یا پدهای حرارتی برای انتقال حرارت پردازنده‌های قوی مناسب نیستند و فقط برای چیپ‌های حساس استفاده می‌شوند و رسانایی گرمایی بالایی ندارند. اکثر تعمیرکاران لپ‌تاپ در تهران از خمیرهای ساده برای لپ‌تاپ‌ها استفاده می‌کنند. واحد رسانندگی گرمایی با وات بر متر کلوین اندازه‌گیری می‌شود. خمیرهای ساده سفید سیلیکون که گاهی تقلبی و سرامیک هستند رسانایی یک دارند اما خمیرهای نقره بر حسب آنکه تا چه اندازه از نقره در آن استفاده شده باشد تا ۸ واحد رسانایی دارند. استفاده از فلز مایع می‌تواند رسانایی را تا ۴۰ واحد برساند. قیمت رساناهای قوی بسیار بالاست و برای سیستم‌های ساده یا پردازنده‌های متوسط توصیه نمی‌شود معمولاً برای ۸ هسته‌ای‌های پر مصرف کاربرد دارد.
سطح براق و سیقلی پردازنده‌ها و گرمابرها که ممکن است مس باشند برای کاهش ناهمواری تا حداکثر میزان ممکن است در نتیجه در زمان تعویض خمیر حرارتی باید با ابزاری لطیف سطح را از خمیر پیشین کاملاً پاک نمود که به سطح سیقلی آسیب نرساند و نسبت به قطعات بسیار ریز لحیم شده به قطعه که ممکن است شبیه خال به نظر برسند دقت مضاعف داشت.
استفاده مستمر (چند وقت یک‌بار) از برنامه‌های کنترل سلامت قطعات مانند HWMonitor بدون نیاز به رجوع به BIOS می‌تواند به سلامت سیستم مورد نظر و پیشگیری از آسیب کمک کند.
در سال‌های اخیر استفاده از گالیم و ژرمانیم به جای سیلیکون شایع شده‌است.
دانشگاه ماساریک دومین دانشگاه بزرگ و مهم جمهوری چک و عضوی از گروه کامپوستلا و شبکه اوترخت است. از لحاظ قدمت تاریخی، این مؤسسه سومین دانشگاه جمهوری چک است که بعد از دانشگاه‌های چارلز و پالاچکی در سال ۱۹۱۹ میلادی تأسیس شد. در حال حاضر دارای ۹ دانشکده و ۳۵۱۱۱ دانشجو می‌باشد. نام این دانشگاه برگرفته از نام اولین رئیس جمهور چکسلواکی مستقل توماش مازاریک است.
در سال ۱۹۶۰ به افتخار زیست‌شناس مشهور اهل جمهوری چک این دانشگاه ژان اوانگلیستا پورکین نامیده شد، ولی در سال ۱۹۹۰ بعد از انقلاب ولوت به نام اصلی خود یعنی، دانشگاه ماساریک تغییر نام داد. از سال ۱۹۲۲ تعداد ۱۹۱۰۰۰ دانشجو از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شده‌اند.
دانشگاه ماساریک در تاریخ ۲۸ ژانویه ۱۹۱۹ با ترکیب چهار دانشکده حقوق، پزشکی، علوم و هنر تأسیس شد. تأسیس سومین دانشگاه چکی تنها بعد از مقاومت شورای شهر تحت کنترل آلمان در برابر سلطنت اتریش-مجارستان میسر شد، چرا که آنها نگران انتقال قدرت به شهروندان شهر برنو بودند. برنو در آن زمان یک شهر دو زبانی یود و این یک امتیاز قابل توجه برای تأسیس یک دانشگاه در این شهر بود که از سال ۱۹۰۵ بر سر زبان‌ها افتاد.
بر پایه اطلاعات سال ۲۰۱۴، دانشگاه ماساریک دارای بیش از ۳۵٬۰۰۰ دانشجو و بیش از ۲٬۲۰۰ هیئت علمی است. این دانشگاه در بیش از ۴۰ دوره لیسانس، ۵۰ دوره فوق لیسانس و ۵۰ دوره دکتری فعالیت دارد که بعضی از آنها به زبان انگلیسی، آلمانی یا ترکیبی از هر دو زبان ارائه می‌شوند. بخش بین‌الملل این دانشگاه در تسهیل نقل و انتقال دانشجویان نقش مهمی ایفا می‌کند. تنها در سال تحصیلی ۱۳–۲۰۱۲ دانشگاه ماساریک پذیرای بیش از ۱۰۰۰ دانشجو از سرتاسر جهان بوده است. در سال ۲۰۰۷ موزه مندل در این دانشگاه تأسیس شد که امروزه تبدیل به مکانی برای تعمیم و گسترش علم بین آحاد جامعه شده است.
دانشگاه ماساریک به همراه سایر موسسات آموزشی شهر برنو عضو بنیاد تکنولوژی اروپای مرکزی است. این دانشگاه دارای چندین مرکز پژوهشی و تحقیقاتی می‌باشد که از آن جمله می‌توان به ایستگاه قطبی مندل، مرکز جراحی و دندان پزشکی ماساریک و بیمارستان دانشگاه ماساریک اشاره کرد. در سال ۲۰۰۵ در این مرکز علمی، اداره انتقال تکنولوژی با هدف تبدیل علم به صنعت و تکنولوژی تأسیس شد.
آنیک کران (؛ ۱ ژوئیه ۱۹۸۵) بازیکن زن فوتبال اهل کشور آلمان است.
وی در پست مدافع میانی برای تیم‌های بایر لورکوزن و تیم ملی آلمان بازی می‌کند.
کران بازی فوتبال را از سن چهار سالگی آغاز کرد. او برای باشگاه‌های وستفالیا وایتما ۰۹، اس. وی والدسرند لیندن و تی.او. اس هارپن و همین‌طور واتن‌شاید در ردهٔ جوانان و پیش از ملحق شدن به اف سی آر ۲۰۰۱ دویسبورگ
در سال ۲۰۰۴ بازی کرده‌است. او پنج بار نایب قهرمانی بوندس‌لیگا را با تیم دویسبورگ بدست آورده‌است که شامل چهار فصل پیاپی از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ بوده‌است. او جام حذفی فوتبال آلمان را با این تیم بدست آورده‌است. او همچنین با تیم دویسبورگ برندهٔ لیگ قهرمانان اروپا زنان شده‌است. در مرحلهٔ انتخابی لیگ قهرمانان اروپا در مقابل گلاسگو سیتی و در تاریخ اوت ۲۰۱۰ رباط متقاطع جلویی در زانوی چپ وی پاره شد و باعث شد تا او تمامی فصل ۱۱–۲۰۱۰ بوندس لیگا را از دست بدهد. پس از آن در فصل ۱۲–۲۰۱۱ او دویسبورگ را پس از ۸ سال ترک کرد.
او قراردادی دوساله با پاری سن ژرمن در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۲ به امضا رساند و اعلام کرد که در پایان فصل ۱۵–۲۰۱۴ این تیم را ترک خواهد کرد. کران در آغاز فصل ۱۶–۲۰۱۵ به تیم لورکوزن پیوست.
در سال ۲۰۰۴ کران همراه با تیم آلمان نایب قهرمان جام ملتهای اروپا زیر ۱۹ سال زنان شد و پس از آن در همان سال همراه با تیم ملی آلمان قهرمان جام جهانی فوتبال زنان زیر ۲۰ سال شد. او کار خود را در تیم بزرگسالان آلمان با انجام یک بازی دوستانه در مقابل تیم استرالیا و در ژانویه ۲۰۰۵ آغاز کرد. جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۰۷ اولین تورنمنت مهمی بود که آنیک در آن حضور میافت. در ابتدا او به عنوان بازیکن ذخیره بود و در مرحلهٔ گروهی پس از آسیب دیدن بازیکن کهنه‌کار این تیم زاندرا مینرت در مقابل تیم انگلیس به بازی آمد. او در کنار کرستین اشتیگمان، آریان هینگست و لیندا برزونیک خط دفاعی آلمان را تشکیل می‌داد که این خط دفاعی بدون دریافت حتی یک گل‌کار خود را در این تورنومنت به پایان رساند.
یک سال پس از آن او همراه با تیم آلمان به مدال برنز المپیک ۲۰۰۸ دست یافت.
آنک با تیم ملی آلمان هفتمین عنوان قهرمانی مسابقات زنان جام یوفا این کشور را در سال ۲۰۰۹ بدست آورد. او برای حضور در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۱ به تیم ملی فراخوانده شد.
«آرجون» () فیلمی هندی است که در سال ۱۹۸۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به سانی دیول و انوپم کهیر اشاره کرد.
«اسید» () فیلمی هندی است که در سال ۱۹۸۸ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آنیل کاپور، مدوری دیکشیت، انوپم کهیر و کیران کومار اشاره کرد.
فیلم اسید یکی از موفق‌ترین اجراهای آنیل کاپور و میدوری دیکشیت است. همچنین آهنگ ek do teen میدوری دیکشیت که با صدای آلکا یاگنیک شنیده می‌شود بسیار معروف است. آنیل کاپور برای بازی در این فیلم جایزه فیلمفیر بهترین بازیگر نقش اول مرد را از آن خود کرد.
ماهش دشموک (آنیل کاپور) به ارتش می‌پیوندد تا به کشور خدمت کند. پدر و مادر ماهش در جریان سرقت یک بانک کشته می‌شوند و ماهش آنها را به زندان می‌فرستد. در طول دوران دانشکده ماهش عاشق دختری بنام موهینی (میدوری دیکشیت) می‌شود. پدر موهینی مردی است بنام شیاملال (انوپم کهیر) که سرگرمی جز مشروب و قمار ندارد. شیاملال برای اینکه موهینی را از شر ماهش خلاص کند از خلافکار خطرناکی بنام لوطیا پاتان (کیران کومار) کمک می‌گیرد. لوتیا سردسته همان گروهی است که والدین ماهش را به قتل رساندند. برادر کوچک لوطیا خواهر ماهش یعنی جیوتی (سوپارنا آناند) را می‌رباید و ماهش برای دفاع از حیثیت خواهرش برادر لوطیا را می‌کشد و از این رو به یکسال حبس محکوم می‌شود. دوست صمیمی ماهش بنام بابان (چانکی پاندی) به همراه دوستانش به یکی از کازینوهای لوطیا پاتان حمله می‌کند. شیاملال برای تسویه بدهی اش موهینی را وادار به رقص در یک کلوپ شبانه می‌کند. ماهش با عنوان جدید مونا از زندان آزاد می‌شود و به یک تبهکار تبدیل می‌شود. لوطیا پس از اینکه از بازگشت او باخبر می‌شود موهینی را می‌رباید. ماهش، بابان و دوستانش به محله لوطیا یورش می‌برند و موهینی را نجات می‌دهند. ماهش برای اینکه موهینی را درگیر زندگی پر مشقت و خلاف خود نکند او را از خود می‌راند. موهینی پس از فهمیدن ماجرا نزد ماهش می‌رود و او هم موهینی را می‌پذیرد. لوطیا برای کشتن ماهش در یک کشتی مخفی می‌شود و بابان سراغ او می‌رود. در طی یک درگیری لوطیا، بابان را می‌کشد و خودش هم توسط ماهش به قتل می‌رسد. در نهایت ماهش به رئیس پلیس (سورش اوبروی) می‌گوید که برای هر مجازاتی از سوی قانون آماده است.
«پرنده» () فیلمی هندی است که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به جکی شروف، آنیل کاپور، مدوری دیکشیت و انوپم کهیر اشاره کرد.
«مهتاب» () یا چاندنی فیلمی هندی در سبک ملودرام و رمانتیک به کارگردانی یاش چوپرا است که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به سری دوی، ریشی کاپور، وینود خانا و وحیده رحمان اشاره کرد.
«حیله‌گر» () یک فیلم سینمایی هندی در ژانر کمدی بزن‌بکوب به کارگردانی پانکاج پاراشار که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد.
«لحظات» فیلمی هندی در سبک رمانتیک به کارگردانی یاش چوپرا است که در سال ۱۹۹۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به سری دوی، آنیل کاپور، وحیده رحمان و انوپم کهیر اشاره کرد.
«ما» () فیلمی هندی است که در سال ۱۹۹۱ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به آمیتاب باچان، راجینیکانت و گوویندا اشاره نمود.
«پسر» () فیلمی هندی است که در سال ۱۹۹۲ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آنیل کاپور، مدوری دیکشیت، آریونا ایرانی و انوپم کهیر اشاره کرد.
«۱۹۴۲: یک داستان عاشقانه» () فیلمی هندی است که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به آنیل کاپور، جکی شروف، مانیشا کویرالا و انوپم کهیر اشاره کرد.
دود و آینه استعاره‌ای از توصیف یا توضیح فریبنده، متقلبانه، یا موهومی است. نام این استعاره از تردستی شعبده‌بازان نشئت گرفته که حین یک انفجار دودزا—که حواس تماشاگر را پرت می‌کند—با باز یا جمع کردن آینه‌ای، شیئی را ظاهر یا غیب می‌کنند. ممکن است مفهوم مهارت و زیرکی در فریفتن دیگران نیز از این استعاره مستفاد شود.
امیرآباد شیبانی روستایی است در دهستان باقران از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران، جمعیت آن بالغ بر ۸۲ نفر (۲۳ خانوار) بوده‌است.
باتجگ روستایی است در دهستان باقران از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که در سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران، جمعیتی برای آن ذکر نشده‌است.
باغ دهنه روستایی است در دهستان باقران از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که در سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران، جمعیتی برای آن ذکر نشده‌است.
باغ منظریه روستایی است در دهستان باقران از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران، جمعیت آن بالغ بر ۳۵ نفر (۱۰ خانوار) بوده‌است.
برزج به انگلیسی (Barzej) روستایی کوهستانی ، در دهستان باقران از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در 29 کیلومتری جنوب شرقی بیرجند و واقع در استان خراسان جنوبی است ، که بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران ، جمعیت آن بالغ بر ۸۵ نفر (۲۶ خانوار) بوده‌است.این روستا به سبب طبیعت سرسبز وخوش آب وهوای شهرت دارد.
برزگان روستایی است در دهستان باقران از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که در سرشماری سال ۱۳۸۵ مرکز آمار ایران، جمعیتی برای آن ذکر نشد.
بوسه اسکیمویی نوعی ابراز احساسات است که دو نفر به اندازه کمتر از یک نفس به هم نزدیک شده سپس بینی‌های خودرا به یکدیگر می‌مالند.
فلیبانسرین () (با نام تجاری آدی) دارویی است که برای درمان سردمزاجی و بی میلی جنسی در زنان استفاده می‌شود.
در ماه اوت سال ۲۰۱۵ سازمان غذا و داروی آمریکا با فروش و توزیع این دارو در داروخانه‌های ویژه و مراکز مجاز موافقت کرد. پیش‌تر و در سال ۲۰۱۰ این سازمان با تولید عمومی این دارو مخالفت کرده بود.
این برای نخستین بار است که این سازمان دارویی را تأئید کرده، که تمایلات جنسی در زنان را افزایش می‌دهد و عملاً مانند ویاگرا برای آنها عمل می‌کند.
فلیبانسرین به صورت دهانی و هر شبانه‌روز یک بار موقع خواب مصرف می‌شود و برای زنان در دوران پیش از یائسگی، که به کمبود میل جنسی و اضطراب ناشی از آن دچار می‌شوند، تجویز می‌شود.
امبرائر ئی‌ام‌بی ۲۰۲ ایپانما یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است که در سال ۱۹۶۹ ساخته شد. این هواپیما در ۱۹۷۰ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
قرآن دست‌نویس دانشگاه بیرمنگام یک نسخه خطی از قرآن کریم است که در سال ۲۰۱۵ میلادی در کتابخانه کدبری دانشگاه بیرمنگام یافت شد.http://www.theguardian.com/world/2015/jul/22/oldest-quran-fragments-found-at-birmingham-university این نسخه که روی دو قطعه کاغذ پوستی به خط حجازی نوشته شده‌است، شامل بخشی از سوره‌های ۱۸ تا ۲۰ قرآن است.
بر اساس آزمایش رادیو کربن، قدمت پوست آهوی این نسخه به احتمال ۹۵٫۴ درصد مربوط به سال‌های ۵۶۸ تا ۶۴۵ میلادی یعنی کمتر از دو دهه بعد از مرگ محمد و برابر با ۲۴ ه‍.ق (زمان خلافت عمر خطاب) است؛ بنابراین بر اساس این آزمون، این نسخه جزو قدیمی‌ترین نسخِ قرآن است و حتی نویسنده آن می‌توانسته‌است که محمد را مستقیم بشناسد. کتابخانه مرکزی آستان قدس رضوی اعلام کرد که با توجه به تشابه نوع دستخط به‌کاررفته در این دست نوشته با مصحف منسوب به علی که موجود در کتابخانه آستان قدس رضوی است، احتمال می‌رود این نسخه پیدا شده توسط علی بن ابی‌طالب تحریر شده باشد.
در مقابل، کارشناسانِ متخصص، با بررسی‌های خودشان، نظرات دیگری دارند. فرانسوآ دِرُش، استاد «تاریخِ قرآن» و متخصص دست‌نوشته‌های قرآنی در فرانسه می‌گوید که آزمون کَربُن چهارده گرایش به قدیمی نشان دادن تاریخ‌ها دارد و بر اساس این آزمایش در حال حاضر بعضی نسخ قرآنی تاریخی قدیمی‌تر از تولدِ محمد دارند. او در تحلیل و بررسی خودش از دست‌نوشته بیرمنگام به این نتیجه رسیده‌است که صفحات قرآن بیرمنگام از همان دست‌نوشته‌ای می‌آیند که برخی از صفحات آن در کتابخانه ملی فرانسه موجود اند و تحلیل‌های نگارشی، تاریخ آن را مربوط به ربعِ سومِ قرنِ هفتمِ میلادی، یعنی حدود ۱۸ تا ۴۳ سال پس از درگذشت محمد نشان می‌دهند.
گیوم دی نیز دست‌نوشته دانشگاه بیرمنگام را از همان نسخه موجود در کتابخانه ملی فرانسه (BNF 328 c) می‌داند. او زمان نوشته شدن این دست‌نوشته را ربعِ چهارم قرن هفتم میلادی (معادل ۵۵ تا ۸۰ هجری) یا حتی به شکل قابل قبول‌تری ربعِ نخستِ قرن هشتم میلادی (معادل ۸۰ تا ۱۰۵ هجری) می‌داند.
چندین پژوهشگر و متخصص نسخه‌های قرآنی و عربی در عربستان گفته‌اند که در این دست‌نوشته از علائم نگارشی و ترکیب رنگ‌هایی استفاده شده‌است که در زمان محمد وجود نداشته، و در زمان خلافت عثمان بن عفان و امویان به بعد شکل گرفته و وارد شیوه نگارشی در قرآن شده‌است. از نظر آنها، زمان نوشته شدنِ دست‌نوشته بیرمنگام می‌تواند بعد از این تاریخ‌ها باشد، اما قبل از آن نه.
به گفته آذرتاش آذرنوش - مدیر بخش ادبیات عرب مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی - امکان خطا در آزمایش کربن وجود دارد. او می‌گوید با آزمایش کربن چهارده به این نتیجه رسیدند که پوست استفاده شده در این نسخه احتمالاً مربوط به پیش از محمد است.http://manuscripts.ir/ar/component/content/article/88-news/گفتگو/3349-خطای-علمی-در-کشف-تاریخ-نسخه‌-بیرمنگام
امبرائر آر-۹۹ یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است که در سال ۱۹۹۹ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی برزیل بوده‌است. این هواپیما در ۱۹۹۹ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
کتابخانه پژوهشی جان پی روبارتس که آن را معمولاً با نام کتابخانه روبارتس می‌شناسند کتابخانه اصلی حوزه علوم اجتماعی و علوم انسانی از مجموعه کتابخانه‌های دانشگاه تورنتو در شهر تورونتوی کانادا است. این کتابخانه همچنین بزرگترین کتابخانه یکتا در این دانشگاه است.
کتابخانه روبارتس در سال ۱۹۷۳ گشایش یافته است و نام آن برگرفته از نام جان روبارتس، هفدهمین نخست‌وزیر استان اونتاریو کانادا است و شامل ۴ میلیون و ۵۰۰ هزار منبع چاپی، ۴ میلیون و ۱۰۰ هزار میکروفورم و همچنین بیش از ۷۰۰ هزار منبع دیگرگونه است.
ساختمان کتابخانه روبارتس یکی از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌های معماری بروتالیستی در آمریکای شمالی است. ساختمان کتابخانه اثر دانفورس توان است.مجله آرشیتکت این ساختمان از طرح مثلث یاری بسیار گرفته است و به همراه بنای کتابخانه کتابهای کم‌یاب تامس فیشر Thomas Fisher Rare Book Library و همچنین ساختمان کلود بیسلClaude Bissel Building که دانشکده اطلاعات را در خود جای داده یک مجموعه سه‌گانه را تشکیل می‌دهد. به بنای کتابخانه روبارتس به خاطر سبک ویژه معماری‌اش لقب "دژ کتاب" داده‌اند.اخبار دانشگاه تورنتو
تارنمای ویژه کتابخانه دانشگاه روبارتس
امبرائر ئی‌ام‌بی ۱۱۰ باندیرانته یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است که در سال ۱۹۶۸–۱۹۹۰ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی برزیل بوده‌است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
امبرائر ئی‌ام‌بی ۱۲۱ ژینگو یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است که در سال ۱۹۷۷–۱۹۸۷ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی فرانسه بوده‌است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
امبرائر ئی‌ام‌بی ۳۱۲ توکانو یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است که در سال ۱۹۸۰–۱۹۹۶ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی برزیل بوده‌است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
امبرائر ئی‌ام‌بی ۱۲۰ برازیلیا یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است که در سال ۱۹۸۳–۲۰۰۱ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی برزیل بوده‌است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
امبرائر ئی‌ام‌بی ۳۱۴ سوپر توکانو معروف به ای-۲۹ (A-29) یا ای‌ال‌اکس (AlX) یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است که در سال ۲۰۰۳ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی برزیل بوده‌است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
در سال ۲۰۱۱، سوپرتوکانو با پشت‌سر گذاشتن بیچ‌کرفت تی-۶ تیکسان۲ قرارداد پشتیبانی هوایی سبُک ایالات متحده برای افغانستان را برنده شد. این قرارداد به ارزش ۴۲۷ میلیون دلار در سال ۲۰۱۲، پس از تجدیدنظر دولت افغانستان به درخواست بیچ‌کرفت لغو شد و پیشنهاد سوپرتوکانو در طی مراحل خرید رد صلاحیت گردید، اما در سال ۲۰۱۳ مجدداً توافق با سوپرتوکانو از سر گرفته شد و نیروی هوایی افغانستان بیست فروند از این هواپیماهای سبک را خریداری کرد..
چهار فروند اول در ژانویه ۲۰۱۶ وارد فرودگاه بین‌المللی حامد کرزی در کابل پایتخت افغانستان شدند، چهار فروند دیگر نیز قبل از پایان سال ۲۰۱۶ تحویل داده شد؛ تا پایان سال ۲۰۱۸ در مجموع ۲۰ فروند سوپر توکانو به نیروی هوایی افغانستان تحویل داده شد. ۳۰ خلبان سوپر توکانو ای-۲۹ آماده برای نبرد هوایی توسط اسکادران ۸۱ جنگنده ایالات متحده واقع در پایگاه نیروی هوایی مودی، جورجیا فارغ‌التحصیل شدند و برای نبرد در جنگ به افغانستان بازگشتند.
در سال ۲۰۱۷، نیروی هوایی افغانستان با استفاده از سوپر توکانو تقریباً ۲۰۰۰ عملیات هوایی، با میانگین ۴۰ پرواز در هفته انجام داد. در ماه اکتبر ۲۰۱۷، نیروی هوایی افغانستان با بیش از ۸۰ مأموریت نبرد در یک هفته، رکورد جهانی عملیات پروازی با سوپر توکانو را شکست. تا مارس ۲۰۱۸، نیروی هوایی افغانستان ۱۲ فروند سوپر توکانو ای-۲۹ دریافت کرد. در ۲۲ مارس ۲۰۱۸، نیروی هوایی افغانستان یک بمب جی‌بی‌یو-۵۸، ۱۱۳٫۴ کیلوگرمی را از یک سوپر توکانو ای-۲۹ بالای هدف انداخت، این اولین باری است که ارتش افغانستان از سلاح هدایت لیزری علیه طالبان استفاده می‌کند."Afghan A-29 Drops First Laser-Guided Bomb on Taliban" "Military.com", 27 March 2018
امبرائر لجسی ۶۰۰ یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
امبرائر لینژ ۱۰۰۰ یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
امبرائر فنوم ۱۰۰ یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است که در سال ۲۰۰۷ ساخته شد. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
امبرائر لجسی ۵۰۰ یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
امبرائر لجسی ۴۵۰ یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
خانواده امبرائر ئی-جت ئی۲ یک هواپیمای در حال ساخت در کارخانهٔ امبرائر در کشور برزیل است که قرار است تا سال ۲۰۱۸ میلادی وارد بازار شود.
امبرائر ام‌اف‌تی-ال‌اف یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است. نخستین استفاده‌کننده‌ی این هواپیما نیروی هوایی برزیل بوده‌است.
امبرائر/اف‌ام‌ای سی‌بی‌ای ۱۲۳ وکتور یک هواپیمای ساختِ امبرائر است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
ایلیوشین دی‌بی-۳ (دی‌بی: بمب افکن دوربرد، روسی: Дальний бомбардировщик) یک بمب‌افکن متوسط دو موتوره تک بال ساختِ دفتر طراحی ایلیوشین در شوروی بود که نخستین پرواز خود را در سال ۱۹۳۵ انجام داد.
طراحی دی‌بی-۳ بر پایه طراحی بی‌بی-۲ انجام گرفت که در رقابت با توپولف اس‌بی شکست خورده و به خط تولید نرسیده بود. همین امر باعث شد مرحله طراحی دی‌بی-۳ سریع تر به پایان برسد. این نمونه نیز با نمونه دیگری از توپولوف تحت عنوان دی‌بی-۲ برای تأمین درخواست ارتش برای یک بمب افکن با قابلیت حمل یک تن بمب تا برد ۳ هزار کیلومتری و حداقل سرعت ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت در عرصه رقابت قرار گرفت. در نمونه جدید، بی‌بی-۲ به گونه ای تغییر کرد که بتوان موتور فرانسوی ۱۲ سیلندر Mistral Major با توان ۸۰۰ اسب بخار را که پروانه تولید آن سال ۱۹۳۴ خریداری شده بود و با عنوان M-85 استفاده می‌شد، را همراه ملخ سه تیغه با زاویه ثابت در آن جایگذاری کرد. تولید پیش‌نمونه اولیه در همان سال ۱۹۳۴ با نام TsKB-26 آغاز شد.
برای سرعت بخشیدن به کار تولید بدنه هواپیما از چوب و بال‌ها و بخشی از دم فلزی ساخته شد. اَرّاده فرود این هواگرد بر خلاف عموم بمب افکن‌های پیشین همچون توپولف تی‌بی-۳ به صورت جمع شونده (رو به عقب و داخل پوسته موتور) و با یک چرخ قرار گرفته بود. همچنین این هواپیما به صورت چرخ‌دم (tailwheel) ثابت و زیر بال (low-wing) ساخته شده بود. این نمونه نخستین پرواز خود را در تابستان ۱۹۳۵ انجام داد که مشخص شد از پایداری مناسب و قابلیت کنترل و مانور پذیری بالایی پرخوردار است. این نمونه شش رکورد را در هواپیماهای نوع خود جابه‌جا کرد که عموماً در نسبت ظرفیت به ارتفاع و سرعت در ارتفاع‌های بالاتر از ۵ هزار متر بود. موفقیت این پیش نمونه اجازه ادامه کار بر روی این ایده را از جانب حاکمیت به ایلیوشین داد.
پیش نمونه حقیقی دی‌بی-۳ TsKB-30 نام گرفت که در ماه مارس ۱۹۳۶ اولین با به پرواز درآمد. این نمونه نسبت به TsKB-26 در برخی زمینه‌ها بهبود یافته بود که شاخص‌ترین آن‌ها شامل ساختار تمام فلزی، دماغه بلندتر، آسمانه باز شونده رو به عقب، شیشه جلو (بادگیر) ثابت و پوشش بهتری برای موتور می‌شدند. این هواپیما موفق شد در ماه اوت ۱۹۳۶ تمامی مراحل آزمایش ارتش را بگذراند و با عنوان نهایی دی‌بی-۳ وارد خط تولید شود.
به جهت استفاده از تکنولوژی‌های بالاتر از ظرفیت موجود جهت کاهش وزن، دی‌بی-۳ هواپیمایی نبود که بتوان به راحتی ساخت. به عنوان مثال طراحی ظریف بال‌ها که لازم بود در نقاط مختلف به یکدیگر جوش بخورند و ابن جوش خوردگی‌ها با دستگاه امواج ایکس بررسی شود و همچنین استفاده کارگران بی تجربه در کارخانه‌ها فرایند تولید را دشوار و وقت گیر کرده بود.
هواگرد به گونه ای طراحی شده بود که بتواند ده بمب ۱۰۰ کیلوگرمی FAB-100 را با خود حمل کند البته این میزان به کمک جایگاه‌های خارجی می‌توانست برای عملیات در بردهای کوتاه به ۲۵۰۰ کیلوگرم نیز برسد. تسلیحات دفاعی شامل سه مسلسل ShKAS با کالیبر ۷٫۶۲ میلی‌متر می‌شد که یکی از آن‌ها در زیر دماغه قرار گرفته بود و توسط ناوبر و رها کننده بمب‌ها کنترل می‌شد و دو قبضه دیگر آن یکی در میانه سقف هواپیما و دیگری در جانب آن بود که هر دو در اختیار تیربارچی قرار داشت. این شرایط تیربارچی را مجبور می‌کرد در میانه نبرد از یک موقعیت به دیگری بجهد. با این حال که این مسلسل‌ها سبک به حساب می‌آمدند اما برای یک بمب افکن در آن دوره مناسب بودند و علاقه شوروی به ساخت تسلیحات با نواخت تیر بالا نیز تأثیر آن را افزایش داده بود.
پرواز آزمایشی دومین پیش نمونه پیش از آغاز تولید بین ماه مه تا اکتبر ۱۹۳۷ انجام گرفت که مشخص گردید عملکرد ضعیف تری نسبت به پیش نمونه قبلی دارد اما همچنان بسیار برتر از خواسته ارتش بود. این نمونه می‌توانست در ارتفاع ۵ هزار متری به سرعت ۳۹۰ کیلومتر بر ساعت برسد و ۵۰۰ کیلوگرم بمب را تا برد ۴ کیلومتری یا ۱۰۰۰ کیلوگرم بمب را تا ۳۱۰۰ کیلومتری حمل کند. این درحالی بود که مدل بی هاینکل ۱۱۱، هم نوع نسبتاً مشابه آلمانی آن ۱۰ تا ۲۰ کیلومتر بر ساعت کند بود، حداکثر ارتفاع پروازی کوتاه تری داشت و قادر بود تنها ۷۵۰ کیلوگرم بمب را به ۱۶۶۰ کیلومتری یا ۱۵۰۰ کیلوگرم بمب را تا ۹۱۰ کیلومتری برساند. این عملکرد دی‌بی-۳ رابه بهترین بمب افکن دو موتوره تا به آن زمان در سال ۱۹۳۷ تبدیل می‌کرد. همان سال ۴۵ فروند از این بمب افکن در دو کارخانه شماره ۳۹ در مسکو و ۱۸ وورونژ جهت آغاز به خدمت در نیروی هوایی ارتش سرخ ساخته شد.
در سال ۱۹۳۸ موتور ارتقا یافته M-86 با توان ۹۵۰ اسب بخار در هنگام برخاستن، همراه ملخ سه تیغه با زاویه قابل تنظیم جانشین M-85 در خط تولید شد. مدل‌هایی که از موتور جدید استفاده می‌کردند با تغییرات اندک دیگری دی‌بی-۳-ای (A) نام گرفتند. در همین سال کارخانه شماره ۱۲۶ در کامسامولسک بر آمور نیز کار تولید این هواپیما را شروع کرد.
در سال ۱۹۳۹ بار دیگر موتور تغییر کرد و این بار M-87A به همراه ملخ با زاویه قابل تنظیم جای موتور قبل را گرفت. این موتور توان یکسانی هنگام برخاستن ارائه می‌کرد اما عملکرد هواپیما را در ارتفاع‌های بالاتر ارتقا می‌داد. مدل بی این موتور که در سال ۱۹۴۰ جایگزین شد نیز به نوبه خود قدرت هواگرد را در ارتفاع بالا افزایش داد. سری هواپیماهای دارای این موتور دی‌بی-۳-بی (B) نامیده شدند. نهایتاً موتور M-88 نیز در دی‌بی-۳ استفاده شد که ۱۱۰۰ اسب بخار توان در هنگام برخاستن تولید می‌کرد و حداکثر سرعت را ۴۲۹ کیلومتر بر ساعت در ۶۸۰۰ متری رساند.
۳۰ بمب افکن دی‌بی-۳ در سال ۱۹۳۹ در جریان جنگ دوم چین و ژاپن به نیروی هوایی جمهوری چین ارسال شد و به شدت مخصوصاً در هدف قرار دادن اهداف ژاپنی در ووهان مورد استفاده قرار گرفت اما بعدها با بمب افکن‌های آمریکایی بی-۲۴ جایگزین شد.
فنلاندی‌ها موفق شدند در جریان جنگ زمستان ۵ فروند از این بمب افکن‌ها را مجبور به فرود کنند و آن‌ها را به غنیمت بگیرند. همچنین ده فروند دیگر نیز توسط فنلاند از مجموعه غنائم آلمان از شوروی از نازی‌ها خریداری شد.
هفتم و هشتم اوت ۱۹۴۱ پانزده فروند دی‌بی-۳ مستقر در دریای بالتیک نخستین بمباران شوروی در برلین، پایتخت آلمان نازی را انجام دهند.
دی‌بی-۳-تی
دی‌بی-۳-تی‌پی
دی‌بی-۳-اف
نمونه مسافربری دی‌بی-۳
ایلیوشین دی‌بی-۴ یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ ایلیوشین در کشور اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است. این هواپیما در ۱۹۴۰ میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد.
ایلیوشین ایل-۱۰۲ یک هواگرد تهاجمی آزمایشی تک‌باله تک‌موتوره دوسرنشین بود که توسط شرکت هواپیماسازی روسی ایلیوشین طراحی شد اما به وسیله نیروی هوایی شوروی رد شد. این هواگرد نخستین پرواز خود را در سال ۱۹۸۲ میلادی انجام داد.
ایلیوشین-۲ معروف به اشتورماوویک یک هواگرد تهاجمی تک موتوره دو سرنشین ساخت دفتر طراحی ایلیوشین در اتحاد جماهیر شوروی در جریان جنگ جهانی دوم بود که به صورت گسترده وارد خط تولید انبوه گردید. در مجموع بیش از ۳۶ هزار فروند از این هواگرد به تنهایی و ۴۴ هزار فروند همراه با ایل-۱۰ در طول جنگ ساخته شد که از این منظر جایگاه رکورددار را در طول تاریخ هوانوردی نظامی به آن اعطا کرد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی شوروی بوده‌است. این هواگرد در دوم اکتبر سال ۱۹۳۹ نخستین پرواز خود را انجام داد.
خلبانان ایل-۲ را اختصاراً «ایلیوشا» و سربازان بر روی زمین آن را «گوژپشت»، «تانک پرنده» یا «پیاده‌نظام پرنده» می‌نامیدند. ایل-۲ نقش بسیار کلیدی در شکست آلمان نازی در جبهه شرقی جنگ دوم جهانی ایفا نمود به وجهی که ژوزف استالین دربارهٔ آن گفته بود که «این هواگرد به اندازه هوا و نان برای ارتش سرخ اهمیت دارد».
ایده هواگرد تهاجمی زرهی در شوروی به اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی یعنی زمانی که نیروی هوایی این کشور در حال مدرن سازی خود بود، بازمی‌گشت هنگامی که دمیتری گریگوروویچ TSh-1 و TSh-2 را به صورت هواگرد دوباله زرهپوش طراحی کرد. اما در آن زمان موتورهای ساخت شوروی نمی‌توانستند قدرت کافی را برای عملکرد مناسب هواگردهای سنگین تأمین کنند. در همین اثنا ایل-۲ توسط سرگئی ایلیوشین، طراح ارشد دفتر مرکزی طراحی و تیمش در سال ۱۹۳۸ به صورت ترکیبی از فلز و چوب طراحی شد. این هواگرد دو سرنشین دارای پوسته زرهی ۷۰۰ کیلوگرمی برای محافظت از خلبان، موتور، مخزن سوخت و رادیاتور بود که بخش‌های مختلف ضخامت متفاوت داشت. وزن ایل-۲ در هنگام بارگذاری کامل به ۴۷۰۰ کیلوگرم می‌رسید که ۱۵ درصد از آن مربوط به پوسته محافظتی می‌شد. به شکل منحصر به فردی در میان سایر هواگردهای تهاجمی جنگ جهانی دوم، زره ایل-۲ به صورت بخش تحمل کننده بار در شاسی یکپارچه آن طراحی شده بود که موجب کاهش قابل توجه وزن هواگدو می‌گردید. نخستین پیش‌نمونه ایل-۲ تحت عنوان TsKB-55، که برای نخستین بار دوم اکتبر ۱۹۳۹ به پرواز درآمد، در رقابت با سوخو-۶ موفق به پیروزی شد و عنوان BSh-2 (BSh مخفف «هواگرد تهاجمی زرهی») را از نیروی هوایی دریافت کرد.
از آن جهت که موتور Mikulin AM-35 به گونه ای طراحی شده بود که بهترین عملکرد خود را در ارتفاع‌های بالا نشان دهد، BSh-2 نسبت به موتور خود بیش از اندازه سنگین و نتیجتاً دارای عملکرد ضعیفی بود. از این رو در پیش نمونه دوم (TsKB-57) جهت ارتقا عملکرد از طراحی سبک تری با یک سرنشین و موتور قوی تر Mikulin AM-38 (بهینه‌سازی شده مدل AM-35 برای ارتفاع‌های پایین) استفاده شد که نخستین پرواز خود را در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۰ انجام داد. این نمونه مراحل آزمایش ارتش را در ماه مارس ۱۹۴۱ با موفقیت گذراند و تحویل آن تحت عنوان جدید ایل-۲ به واحدهای عملیاتی از ماه مه همان سال آغاز شد. در پی ارسال نامه ای از جانب یکی از خلبانان ایل-۲ به استالین در ارتباط با اضافه شدن تیربارچی دم در پشت خلبان جهت مقابله با جنگنده‌های آلمانی که قصد ساقط کردن هواگرد را دارند، نمونه دیگری دوباره با دوسرنشین طراحی گردید.
توپ خودکار ۲۳ میلی‌متری VYa-23 نیز به عنوان تسلیحات اصلی ایل-۲ انتخاب گردید.
سال ۱۹۴۱ دستور تولید ایل-۲ برای چهار کارخانه ارسال شد که نهایتاً با توجه به سهولت تولید آن به کمک کارگرهای کم مهارت، ایل-۲ را به بیشترین هواگرد نظامی تولیدشده در طول تاریخ تبدیل کرد.
با این حال تولید ایل-۲ تا زمان تهاجم آلمان به شوروی در ژوئن سال ۱۹۴۱ تنها در دو کارخانه یعنی کارخانه‌های شماره ۱۸ در وورونژ و شماره ۳۸۱ در لنینگراد آغاز شده بود. تولید در ابتدای جنگ به کندی پیش می‌رفت؛ چرا که برای جلوگیری از تخریب کارخانه‌ها، تأسیسات به جانب شرقی کوه‌های اورال منتقل می‌شد. این وقفه به ایلیوشین و مهندسان همراه او اجازه داد در طراحی ایل-۲ تجدید نظر کنند. بدین ترتیب دو ماه پس از انتقال کارخانه‌ها کار تولید ایل-۲ آغاز شد. این تأخیر و سرعت تولید به مذاق ژوزف استالین، رهبر شوروی خوش نیامد به همین جهت در تلگرامی به شنکمن و ترتیاکوف، مدیران کارخانه‌ها نوشت:
در پی این فرمان تولید ایل-۲ به سرعت افزایش پیدا کرد و این هواگرد به تعداد زیاد در اختیار ارتش سرخ قرار گرفت.
نخستین استفاده عملیاتی از ایل-۲ در هنگ ۴ هواگردهای تهاجمی بر فراز رودخانه برزینا چند روز پس از آغاز تهاجم آلمان به شوروی صورت گرفت. این هواگرد به اندازه‌ای جدید بود که هیچ آموزشی به خلبانان در ارتباط با ویژگی‌ها پرواز و شیوه‌های استفاده از آن و خدمه بر روی زمین در ارتباط با تعمیر و تسلیح مجدد آن داده نشده بود. خلبانان تنها آموزش‌هایی دربارهٔ برخاستن و فرود با این هواگرد دیده بودند اما هیچ‌یک از آن‌ها از تسلیحات استفاده نکرده بودند. در نخستین روز تهاجم آلمان در ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، ۲۴۹ ایل-۲ در دسترس بود که تنها ۷۰ فروند از آن‌ها عملیاتی و ۲۰ فروند در اختیار نیروهای خط مقدم بودند. فقط در همان روز نخست ۱۰ فروند از آن‌ها توسط دشمن و ۱۹ فروند دیگر به سایر دلایل ساقط و ۲۰ خلبان کشته شدند. اولین تهاجم پیش‌دستانه به کمک ایل-۲ پنج روز پس از آغاز حمله آلمان، با هدف قرار دادن کاروان تانک‌ها و پیاده‌نظام موتوریزه دشمن انجام گرفت. تا ۱۰ ژوئیه تعداد هواگردهای هنگ ۴ از ۶۵ فروند به ۱۰ فروند رسید.
به مرور با آشنایی خلبان‌های ارتش سرخ با توانایی‌های ایل-۲، تاکتیک‌ها نیز ارتقا پیدا کرد. چهار تا دوازده هواگرد در قالب آرایش پلکانی به جای نزدیک شدن به هدف به صورت افقی در ارتفاع پایین ۵۰ متری، هدف را عموماً در جانب چپ خود قرار می‌دادند و با یک چرخش و شیرجه ۳۰ درجه‌ای به آن حمله می‌کردند. با این حال که راکت‌های RS-82 و RS-132 می‌توانست با یک برخورد ادوات زرهی دشمن را منهدم کنند اما دقت بسیار کمی داشتند؛ به همین جهت خلبان‌های با تجربه اکثراً از توپ خودکار خود برای هدف قرار دادن دشمن استفاده می‌کردند. سلاح مؤثر دیگر ایل-۲ بمب‌های کوچک ۱٫۵ کیلوگرمی بودند که حداکثر به مقدار ۱۹۲ عدد درون چهار محفظه بیرونی (به صورت بمب خوشه ای) یا ۲۲۰ عدد درون بال‌ها قرار می‌گرفتند. نوع ضد تانک این بمب‌ها به راحتی می‌توانستند لایه بالایی زره تانک‌های سنگین آلمانی را بشکافند. از این نوع تسلیحات به صورت گسترده برای نخستین بار در نبرد کورسک استفاده شد.
پس از آن از ایل-۲ به صورت فراوان در جبهه شرقی جنگ جهانی استفاده گردید. این هواگرد می‌توانست در شرایط کم‌نور نیز پرواز کند و تسلیحاتی حمل می‌کرد که می‌توانست در زره تانک‌های "پنتر" و تیگر ۱ آلمان نفوذ کند. زره سنگین این هواگرد موجب شد دشمنان آلمانی آن را «هواگرد بتنی» بنامند؛ چرا که ساقط کردن آن با مسلسل و توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری تقریباً غیرممکن بود.
به روشنی نمی‌توان عملکرد حقیقی ایل-۲ را بر مبنای گزارش‌ها و متون رسیده مورد بررسی قرار داد. طبق ادعای ارتش سرخ هواگردهای تهاجمی ایل-۲ در روز ۷ ژوئیه سال ۱۹۴۳ در جریان نبرد کورسک توانستند ۷۰ تانک لشکر نهم زرهی آلمان را تنها در عرض ۲۰ دقیقه منهدم کنند. در جریان همین نبرد ژنرال ریازانوف موفق شد با به‌کارگیری عمده هواگردهای ایل-۲ با هماهنگی نیروهای پیاده‌نظام، توپخانه و زرهی تاکتیک‌های جدیدی را در جهت استفاده از این هواگردها خلق کند. در نبرد کورسک هواگردهای ایل-۲ از تاکتیکی تحت عنوان «دایره مرگ» استفاده کردند. در این تاکتیک حداکثر هشت ایل-۲ یک حلقه دفاعی را شکل می‌دادند و هر یک از هواگردها با مسلسل‌های تهاجمی خود از هواگرد جلویی محافظت می‌کرد تا یکی از آن‌ها با خروج از حلقه هدف خود را مورد تهاجم قرار دهد و مجدداً وارد حلقه شود. ریازانوف بعدها به همین جهت دو ستاره طلایی قهرمان شوروی را دریافت کرد و نیروهای تحت امر او نیز به عنوان نخستین ارتش میدانی عنوان افتخاری «محافظ» را گرفتند.
در سال ۱۹۴۳ در هر ۲۶ مورد پرواز (سورتی) هواگردهای ایل-۲ یکی ساقط می‌شد که نیمی از آن‌ها مربوط به جنگنده‌های دشمن بود و نیم دیگر مربوط به سامانه‌های ضدهوایی می‌شد.
البته تحقیق دیگری می‌گوید که تانک‌های آلمانی منفجر شده در نبرد کورسک ارتباط زیادی با ایل-۲ نداشته‌اند و ۳۲۳ تانک منهدم شده آلمانی عموماً توسط توپ‌های ضدتانک یا دیگر خودروهای زرهی از میان برداشته شده‌اند. همچنین گفته شده‌است ۹۵ تا ۹۸ درصد تانک‌های آلمانی توسط توپ‌های ضدتانک، تانک‌ها، مین‌ها، نیروهای پیاده‌نظام شوروی یا حتی مشکلات فنی از دست رفته‌اند. در حالیکه ارتش سرخ مدعی شد هواگردهای تهاجمی ایل-۲ موفق شده‌اند در نبرد کورسک دست کم ۲۷۰ تانک لشکر سوم زرهی ورماخت را فقط در عرض دو ساعت منهدم کنند، این نیرو تنها ۹۰ تانک در اختیار داشت که ۱۸۰ دستگاه کمتر از مورد ادعایی است. از طرفی گزارش شده‌است روز بعد از پایان نبرد کورسک یعنی در ۱۱ ژوئیه همچنان ۴۱ دستگاه تانک عملیاتی برای لشکر سوم زرهی ورماخت باقیمانده مانده بوده‌است که موجب گردید این لشکر بدون گزارش هر گونه خسارات سنگین از جانب هواگردهای دشمن، بتواند همچنان به حضور در میدان‌های نبرد در تمامی ماه ژوئیه ادامه دهد. بیشتر تلفات لشکر سوم زرهی آلمان در نبرد کورسک مربوط به توپ‌های ضد تانک و تانک‌های متخاصم بوده‌است.
شاید خارق‌العاده‌ترین ادعا دربارهٔ هواگردهای ایل-۲ مربوط به انهدام ۲۴۰ تانک لشکر هفدهم زرهی ورماخت و نابودی کامل آن تنها در مدت چهار ساعت باشد. درحالیکه در روز ۱ ژوئیه لشکر هفدهم زرهی ورماخت تنها یک گردان تانک با ۶۷ دستگاه تانک داشته و اصلاً به صورت مستقیم در نبرد کورسک حضور نداشته‌است و پس از این نبرد نیز به سمت غرب عقب‌نشینی کرده‌است.
بزرگ‌ترین مشکل ایل-۲ دقت پایین آن در هنگام تهاجم بود. در اواخر جنگ، شوروی با تمرکز تعداد زیادی از هواگردهای ایل-۲ از عملیات‌های تهاجمی خود پشتیبانی می‌کرد. تأثیر این هواگرد به خصوص برای اهداف زرهی حفر شده در زمین بیش از آن که فیزیکی باشد، روانی بود. در تهاجم ۹ ژوئیه در باریکه کارلیا در جنوب شرقی فنلاند، قوای ضدهوایی فنلاند بسیار کمتر از آن بودند که با تمرکز هواگردهای ایل-۲ و بمب افکن‌های پی‌ای-۲ مقابله کنند اما به سرعت به این موضوع پی بردند که هواگردهای ایل-۲ قادر نیستند به خوبی هدف خود را به خصوص به وسیله بمب با دقت مورد اصابت قرار دهند. با این حال که حمله به اهداف بزرگ همانند کاروان تدارکات یا ایستگاه‌های راه‌آهن نتایج مخربی داشت اما حمله به اهداف کوچک‌تر همانند نقاط حفر شده در زمین عموماً اثر بخش نبود. تقابل بین توپ‌های ضدهوایی ۲۰ یا ۴۰ میلی‌متری و هواگردهای ایل-۲ هیچگاه به تخریب کامل هدف نمی‌انجامید اما بسیاری از هواگردها را ساقط می‌کرد.
وزن سنگین زره ایل-۲ موجب می‌گردید این هواگرد نتواند مواد منفجره زیادی با خود حمل کند که با توجه به دقت پایین، عملکرد ضعیف‌تر آن را نسبت به دیگر هواگردهای تهاجمی متفقین همچون پی-۴۷ و هاوکر تیفون موجب می‌شد.
زره سنگین ایل-۲ آن را به شدت در مقابل آتش هوایی و زمینی دشمن مقاوم ساخته بود. با این حال، در مجموع بزرگ‌ترین خطر برای ایل-۲ از جانب زمین بود؛ همان‌طور که خلبانان توپ‌های ضدهوایی ۲۰ و ۳۷ میلی‌متری را بزرگ‌ترین تهدید گزارش می‌کردند؛ درحالیکه توپ‌های مشهور ۸۸ میلی‌متری، با وجود هیبت خاص، با توجه به نواخت تیر پایین و ارتفاع پایین پروازی و سرعت نسبتاً بالای ایل-۲ تأثیر کمتری بر آن داشتند. از همین رو اقدام فنلاند برای تقویت توان ضدهوایی خود در تابستان ۱۹۴۴ با جانشین کردن توپ‌های ۲۰ و ۴۰ میلی‌متری با توپ‌های ۷۶ میلی‌متری با شکست مواجه شد و با وجود به‌کارگیری تاکتیک‌های جدید و استفاده از مهمات با توانایی انفجار زمان‌دار یا انفجار هنگام برخورد، تعداد اندکی از هواگردهای ایل-۲ ساقط شدند.
زره ایل-۲ با ضخامت ۵ تا ۱۲ میلی‌متری که به صورت ویژه از اتاقک خلبان و موتور محافظت می‌کرد، کاملاً در مقابل آتش تسلیحات سبک مقاوم بود. با این وجود، تیربارچی دم از حفاظت کمتری نسبت به همقطار خود برخوردار بود و آمار تلفات در این جایگاه به چهار برابر خلبان می‌رسید. سیاست «عدم بازگشت با مهمات استفاده نشده» که موجب حمله چند باره به اهداف می‌شد، نیز این آمار را افزایش می‌داد. حتی در مواردی از خدمه خواسته می‌شد با وجود اتمام تسلیحات بر فراز هدف باقی بمانند تا مقاومت خود را نسبت به آن‌ها نشان دهند که همین امر لقب «تانک پرنده» یا «بمب افکن بتنی» را به ایل-۲ داد.
ایل-۲ به شدت از جانب پشت آسیب‌پذیر بود و این درحالی بود که جنگنده‌های خودی به جهت پرواز در ارتفاع‌های بسیار بالاتر از ایل-۲، نمی‌توانستند از آن محافظت کنند. به همین دلیل با افزایش تلفات مدل دو سرنشین با یک تیربارچی دم جای مدل تک‌سرنشین را در خط تولید گرفت و هواگردهای از پیش تولید شده نیز با ایجاد یک حفره در پشت اتاقک اصلاح شدند. با افزوده شدن جایگاه دوم، وزن هواگرد ۱۷۰ کیلوگرم افزایش یافت و ۱۰ تا ۲۰ کیلومتر بر ساعت از سرعت آن کاسته و کنترل پذیری به جهت عقب‌تر رفتن نقطه ثقل سخت‌تر شد. برای حل این مسئله در مدل‌های بعدی بال‌ها مقداری رو به عقب زاویه پیدا کردند.
با توجه به کمبود هواگرد جنگنده بین سال‌های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۲ از ایل-۲ در مواردی به عنوان جایگزین آن‌ها نیز استفاده شد. با این حال که نمونه‌های جدیدتر جنگنده‌های آلمانی به صورت عیان در نبرد هوایی بر ایل-۲ برتری داشتند اما این هواگردها گاهی به‌خصوص در مقابل یگان‌های آلمانی مجهز به هنشل هااس ۱۲۶ به موفقیت‌هایی نیز دست یافت. خلبانان ایل-۲ اغلب هواگردهای تهاجمی دشمن از جمله هواگردهای یونکرس یو ۸۷ را مورد حمله قرار می‌دادند که با توجه به کالیبر پایین ۷٫۹۲ میلی‌متری در مسلسل تیربارچی دم آن‌ها نمی‌توانستند با وجود زره ضخیم ایل-۲ از خود دفاع بکنند. در زمستان سال ۱۹۴۲ از ایل-۲ برای تهاجم به هواگردهای ترابری آلمانی نیز استفاده شد که آن را به بزرگ‌ترین خطر برای یونکرس یو ۵۲ تبدیل کرد. از این روش به شکل کاملاً موفقی در نبرد استالینگراد بین سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳ برای مقابله با هواگردهای ترابری و بمب‌افکن‌هایی همچون فوکه-وولف اف‌و ۲۰۰ و هاینکل هائی ۱۱۱ که به نیروهای تحت محاصره آلمانی تدارکات و آذوقه می‌رساندند، استفاده شد.
با این حال که ایل-۲ توانمندی ویژه‌ای در حمله به اهداف زمینی و هواگردهای کم سرعت داشت اما از جانب جنگنده‌های دشمن به شدت مورد خسارت واقع می‌شد. تلفات به اندازه‌ای سنگین بود که رتبه بیشترین هواگردهای ساقط شده در بین تمامی هواگردهای شوروی را به خود اختصاص داد. البته این مسئله با توجه به تعداد بالای تولید شده این هواگردها قابل پیش‌بینی بود. بین سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ بیش از ۱۰ هزار ایل-۲ (شامل ایل-۱۰) توسط دشمن ساقط شد.
ایلیوشین-۱ یک جنگنده تک سرنشین ساختِ دفتر طراحی ایلیوشین بود که در سال ۱۹۴۳ به عنوان یک جنگنده زرهی سطح پایین و متوسط برای مقابله با رقبای جدید آلمانی همچون ب اف ۱۰۹ و فوکه-وولف ۱۹۰ طراحی شد و یک سال بعد برای نخستین بار به پرواز درآمد. پیش از آن که ساخت ایل-۱ به پایان برسد، شوروی برتری هوایی را مقابل دشمن به دست آورده بود و به همین همین جهت این هواپیما وارد خط تولید انبوه نشد. در ادامه هواگرد موفق ایلیوشین ایل-۱۰ به صورت دو سرنشین بر پایه ایل-۱ پدید آمد.
در سال ۱۹۴۳ سرگئی ایلیوشین، طراح ارشد دفتر طراحی ایلیوشین کار بر روی جنگده زرهی جدیدی را در دو نسخه تک سرنشین و دو سرنشین آغاز کرد که عنوان ایل-۱ بر آن نهاده شد. طراحی ایل-۱ مشابه ایل-۲ اما مدرن تر و جمع و جورتر از آن بود و از موتور جدید AM-42 بهره می‌برد. در ایل-۱ از پوسته یکسانی همچون ایل-۲ برای محافظت از موتور و خلبان استفاده گردید و برای افزایش محافظت خنک‌کننده روغن و رادیاتور به درون پوسته منتقل شدندو اگزوزها نیز داخل محفظه زرهی زیر بال‌ها قرار گرفتند. اَرّاده‌های فرود رو به عقب جمع شده و چرخ‌ها به صورت افقی درون بال‌ها قرار می‌گرفت. ۲ توپ خودکار ۲۳ میلی‌متر در بال‌ها و بمب‌های ۲۰۰ کیلوگرمی هم به عنوان تسلیحات تهاجمی به کار برده شد. جایگاهی نیز در انتهای بدنه برای ۱۰ نارنجک هوایی برای مقابله‌ها تعقیب کنندگان قرار گرفته بود.
ایل-۱ نخستین پرواز خود را در ۱۹ مه سال ۱۹۴۴ انجام داد و در طی مراحل آزمایش به حداکثر سرعت ۵۸۰ کیلومتر بر ساعت نیز رسید که کمتر از جنگنده‌های پیشین ساخت شوروی بود به همین جهت ایلیوشین تصمیم گرفت آن به ارتش معرفی نکند.