moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
قدیمی‌ترین کتیبهٔ فارسی باستان را متعلق به داریوش بزرگ می‌دانند. با این وجود برخی نیز اصالت کتیبه‌های منسوب به شاهان و بزرگان پیش از داریوش، مانند کوروش بزرگ، آرشام و آریارمنه را پذیرفته‌اند.چنگیز مولایی:صفحهٔ ۲ نوشته‌های به‌دست‌رسیده از این زبان در مناطق مختلف جهان مانند ایران (استان‌های خوزستان، بوشهر، کرمانشاه، فارس)، عراق، ترکیه، ارمنستان، مصر، رومانی و روسیه کشف شده‌اند. عمدهٔ آن‌ها به‌صورت کتیبه، سنگ‌نوشته و لوح بوده‌اند.
انرژی بستگی به چند گونه ظاهر و بررسی می‌شود، اما همگی از یک مفهوم سرچشمه می‌گیرند. این تعاریف عبارت‌اند از:
در مورد الکترون انرژی بستگی مربوط به جاذبه الکتروستاتیکی است، در حالیکه در بقیه تعاریف بالا نیروی قوی هسته‌ای نقش اساسی را ایفا می‌کند.
از نکات مهم حائز اهمیت اینکه اصولاً مقدار بالای انرژی بستگی کل نشان از پایداری هسته را دارد، و دیگر اینکه واپاشی هسته‌ای چه از نوع همجوشی و چه از نوع شکافت، هر دو باعث افزایش انرژی بستگی میانگین بر نوکلئون می‌شوند چرا که در هر دو صورت، هسته دختر از هسته مادر پایدارتر است.
معماری نرم‌افزار یعنی ساختار و سازمان یک سیستم نرم‌افزاری که به منظور پشتیبانی از عملیات مشخص، بر روی سازماندهی اجزاء متمرکز می‌باشد. در واقع اجزاء را در حوزه‌های مرتبط به هم گروه‌بندی می‌کند.
دیگر حوزه‌های مرتبط به هم، بر روی تبادل و تعامل با این حوزه متمرکز می‌شوند.
معماری نرم‌افزار از کلیدی‌ترین بخش‌های تولید نرم‌افزار مخصوصاً نوع تجاری آن است که البته در سالهای اخیر با ایجاد مدل‌های کلاسیک تولید نرم‌افزار به نرم‌افزارهای عظیم تر محدود شده‌است.
معماری نرم‌افزار در واقع انتخاب یک ساختار کلی برای پیاده‌سازی یک پروژه نرم‌افزاری بر مبنای مجموعه‌ای از نیازهای کاربری و تجاری یک سیستم نرم‌افزاری است تا هم بتوان کاربردهای مورد نظر را پیاده‌سازی کرد و هم بتوان کیفیت نرم‌افزار، تولید آن و نگهداری آن را نیز بهینه کرد و سرعت بخشید.
به عبارتی دیگر:
معماری نرم‌افزار یک برنامه یا سیستم محاسباتی، ساختار یا ساختارهای آن سیستم محاسباتی است که خصوصیات قابل رویت از بیرون، عناصر و ارتباطات بین آن‌ها را نشان می‌دهد.
معماری نرم‌افزار فرایند تعریف یا راه حل نرم‌افزاری ساختار منداست به شکلی که بتواند کلیه نیازمندی‌های فنی و عملیاتی مورد انتظار را، پوشش دهد.
این فرایند باید به شکلی انجام شود که معیارهای کیفی مانند بهره‌دهی، امنیت و قابلیت اطمینان و مدیریت‌پذیری، بهینه شده باشند.
فیلیپ کرچن و گریدی بوش معماری نرم‌افزار را به صورت زیر تعریف می‌نمایند:
«معماری نرم‌افزار شامل تصمیمات کلیدی راجع به ساختار یک سیستم نرم‌افزاری است که شامل انتخاب اجزای سازنده نرم‌افزار و رابطه‌های آنها است. همچنین رفتار این اجزا را به عنوان تعاملی که باهم برای ساختن یک زیر سیستم بزرگتر، انجام می‌دهند، مشخص می‌سازد. معماری نرم‌افزار همچنین، کارکردها، قابلیت استفاده، انعطاف پذیری، عملکرد، استفاده مجدد، قابل درک بودن، محدودیت‌های اقتصادی و فناوری، نحوه تبادل اطلاعات و جنبه‌های زیبایی سیستم نرم‌افزاری را شامل می‌شود.»
نویسنده:فرشاد جهانگرد و رضا صاحب الزمانی
رَسته‌های اِجتِماعی جزو نظام فئودالی اروپا بودند، اما در بسیاری از تمدن‌های قدیمی دیگر نیز وجود داشتند. رسته‌های فئودالی شامل اقشاری با تعهدات و حقوق متفاوت بودند، که بعضی از این تفاوت‌ها به وسیله قانون برقرار گردیده بود. در اروپا، بالاترین رسته از اشراف و نجبای طبقه بالا تشکیل می‌شد. روحانیون رسته دیگری را تشکیل می‌دادند، که منزلت پایین‌تری داشتند، اما دارای امتیازات مشخص بودند. عوام، سرف‌ها، دهقانان آزاد، بازرگانان و صنعتگران در رسته سوم قرار می‌گرفتند. ازدواج میان‌گروهی و تحرک فردی بین رسته‌ها تحمل می‌شد.
عوام ممکن بود لقب و عناوین مختلفی به دست بیاورند یا حتی شوالیه شوند.
نظام رسته‌بندی هنوز در بریتانیا وجود دارد و القاب سلطنتی در آن کشور هنوز به رسمیت شناخته می‌شوند.
درانگلستان، رهبران اقتصادی، مقامات اداری و کارگزاران می‌توانند القاب اشرافی دریافت کنند.
رسته‌ها در گذشته هر جا که اشرافیت قدیمی وجود داشت، توسعه یافته‌اند. در نظام‌های فئودالی، مانند اروپای سده‌های میانه، رسته‌ها پیوند نزدیکی با اجتماع محلی اربابی داشتند. آن‌ها بیش‌تر یک نظام قشربندی محلی را تشکیل می‌دادند. در امپراتوری‌های قدیمی مانند چین، ایران، یونان و ژاپن؛ رسته‌ها بیش‌تر بر اساس ملی سازمان یافته بودند. گاهی اختلافات میان رسته‌ها در پادشاهی‌های قدیم با اعتقادات مذهبی توجیه می‌شد.
کاپریس یا کاپریچیو (ایتالیایی: capriccio) یک قطعهٔ موسیقی پرجنب و جوش است که معمولاً در فرم آزاد ساخته می‌شود. کاپریچیو نوعی قطعهٔ پرقدرت و سریع است که به‌طور طبیعی برای نوازندگان «چیره‌دست» ساخته می‌شود. این اصطلاح به شیوه‌های مختلفی مورد استفاده قرار گرفته‌است که از روش‌های گوناگون و فرم‌ها، صداها و سازها بهره می‌گیرد.
اولین رخداد این واژه در سال ۱۵۶۱ توسط «ژاکوت د برشم» مورد استفاده قرار گرفت و در اواخر قرن شانزده و اوایل قرن هفدهم میلادی به مجموعه‌ای از مادریگال‌ها گفته می‌شد. کاپریچیوها قطعات سختی هستند که برای صداها و سازهای مختلفی به ویژه سازهای شستی‌دار ساخته می‌شود.
در فیزیک هسته‌ای، ایزوبار به هسته‌هایی گویند که عدد جرمی برابر داشته باشند اما عدد اتمی آنها متفاوت باشد یعنی تعداد پروتون از تعداد نوترون بیشتر باشد. به‌طور مثال کربن-۱۲ و بور-۱۲ ایزوبار یکدیگرند.
دانشگاه کالیفرنیا یکی از بزرگ‌ترین سامانه دانشگاهی در آمریکا است و متشکل از ده دانشگاه، یک دانشکده حقوق و یک آزمایشگاه ملی است.University of California - Campuses - The University of California campuses provide environments that foster world-class educational and research opportunities, generating a w...
http://en.wikipedia.org/wiki/University_of_California
در فیزیک هسته‌ای، ایزوتون به هسته‌هایی گویند که تعداد نوترون‌های برابر داشته باشند و تعداد پروتون های نابرابر. به‌طور مثال کربن-14 و بور-13 با داشتن 8 نوترون ایزوتون یکدیگرند.
پایگاه اجتماعی اصطلاحی است که در جامعه‌شناسی و فلسفه سیاسی به تفاوت‌های میان احزاب و گروه‌های اجتماعی از نظر احترام یا اعتبار اجتماعی گفته می‌شود. پایگاه اجتماعی به ارزیابی‌های ذهنی افراد از اختلافات اجتماعی بستگی دارد و همیشه از درآمد و دارایی نشئت نمی‌گیرد. پایگاه به وسیلهٔ شیوه‌های گوناگون زندگی گروه‌ها تعیین می‌گردد. تمایز پایگاهی اغلب از تقسیمات طبقه‌ای مستقل است و احترام اجتماعی می‌تواند مثبت یا منفی می‌باشد.
گروه‌های بلندپایه که دارای امتیازات مثبت هستند؛ همه گروه‌بندی‌هایی را در برمی‌گیرند که در نظم اجتماعی از اعتبار اجتماعی بالا برخوردارند. گروه‌های پاریا، گروه‌هایی دارای امتیازات منفی هستند و در معرض تبعیض قرار دارند. این گروه که پایگاه اجتماعی ضعیفی دارند؛ از بهره جستن از فرصت‌هایی که دیگران از آن بهره‌مندند؛ محروم مانده‌اند.
داشتن ثروت، معمولاً پایگاه والایی نصیب شخص می‌کند اما در شرایطی فقر ممکن است همراه با احترام باشد. در انگلستان و فرانسه، افرادی از خانواده‌های اشرافی حتی هنگامی که ثروتشان از دست رفته‌است، از احترام اجتماعی بسیاری برخوردارند. همچنین ممکن است افراد ثروتمند تازه‌به‌دوران‌رسیده پایگاه اجتماعی بالایی نداشته باشند و خانواده‌های ثروتمند قدیمی آن‌ها را تحقیر کنند.
فرید زَلاندنام خانوادگی او در فارسی به صورت «زولاند» هم نوشته شده‌است. (زادهٔ ۹ مرداد ۱۳۳۴ در کابل، افغانستان) آهنگ‌ساز افغان است. فرید زلاند برای برخی از خوانندگان موسیقی پاپ ایران از جمله ویگن، گوگوش، معین، داریوش، حمیرا، ابی، ستار، منوچهر سخایی و هایده، در پیش و پس از انقلاب ۱۳۵۷ آهنگ‌هایی ساخته‌است. او فرزند جلیل زلاند، آهنگ‌ساز افغان است. برادران و خواهران او سهیلا زلاند، شهلا زلاند و وحید زلاند همگی خواننده‌اند.
فرید زلاند در ۹ مرداد سال ۱۳۳۴ خورشیدی در کابل به دنیا آمد. موسیقی را همانند بیشتر اعضای خانواده اش نزد پدرش جلیل زلاند آهنگساز افغان فرا گرفت. در سال ۱۳۴۸ خورشیدی او با در دست داشتن بورس تحصیلی از وزارت فرهنگ و هنر به تهران مهاجرت کرد، او در این شهر وارد هنرستان عالی موسیقی شد. بعد از گذشت یک سال از نوازندگی پیانو به هارمونی آهنگسازی تغیر رشته داد. زلاند شاگرد اساتیدی چون فریدون فرزانه، یوسف زاده، مصطفی پورتراب، مرتضی حنانه، مرحومه خانم خسروی بوده‌است. در این مدت او به موسیقی سازی برای بسیاری از خوانندگان پرآوازه ایرانی پرداخت.
فرید زلاند آهنگسازی را درسال ۱۳۵۰ شمسی و در بیست سالگی در تهران آغاز می‌کند و اولین آهنگ‌های خود را روی ترانه‌ای از اردلان سرفراز وبا صدای ستار به نام‌های «بهت» و «غزل» می‌سازد که با استقبال زیادی مواجه می‌شود. زلاند آشنایی با اردلان سرفراز در کاباره کوچینی را بعد از سفر به ایران دومین شانس بزرگ زندگی خود می‌داند. پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ او نیز همانند بسیاری از هنرمندان ایرانی مجبور به ترک ایران شد.
در اوایل انقلاب زلاند ابتدا به لندن و کانادا می‌رود و در نهایت در آمریکا و شهر لس‌آنجلس مستقر می‌شود. دراواخر۱۹۸۰ وارد دانشگاه USC لس آنجلس دانشکده موسیقی می‌شود و به مدت دو سال در رشته موسیقی فیلم به تحصیل می‌پردازد. در سال ۱۳۵۸ با نیکو معنوی ازدواج کرد. اما این دو علیرغم داشتن پسری به نام «رهی» از هم جدا شدند. نیکو معنوی هم‌اکنون در لندن زندگی می‌کند.
او بیش از دویست آهنگ در این چند دهه فعالیت هنری خود ساخته‌است که به گفتهٔ خودش هفتاد درصد کارهایش موفق بوده‌اند و سی درصد مابقی هم مورد پسند مردم قرار گرفته‌اند و در زمان خودشان شنیده شده‌اند. بیشتر آهنگ‌های او بر روی ترانه‌هایی بوده‌است که او توانسته کاملاً با آن‌ها ارتباط برقرار کند و بسیار به‌ندرت و کم اتفاق افتاده که روی آهنگِ ساخته‌شده از او کسی ترانه‌ای بگوید. بیشتر آهنگ‌های او بر روی ترانه‌های اردلان سرفراز با تنظیم منوچهر چشم‌آذر بوده‌است.http://ebi2.com/main/?p=1677
یکی از ویژگی‌های برجسته و متمایز آهنگ‌های فرید زولاند، زیبایی مطلع (اورتور) یا شروع ملودی‌هایش است. در واقع، او با مهارتی خاص، پیش‌زمینه‌ای گوش‌نواز و منحصربه‌فرد برای مخاطب ایجاد می‌کند و مخاطب را آرام‌آرام در فضای کل ترانه قرار می‌دهد، به نحوی که مخاطب تا پایان، مشتاقانه با ترانه ارتباط برقرار می‌کند. این ویژگی در بسیاری از آهنگ‌های او از جمله موسیقی ترانه‌های 'ستارهٔ دنباله‌دار' و 'خواب' هر دو با صدای ابی، و 'چکاوک' با صدای داریوش به‌وضوح دیده می‌شود. فضای کلی آهنگ‌های او را می‌توان آمیخته‌ای از موسیقی ایرانی و پاپ و افغان و هندی دانست. با این حال، اغلب آهنگ‌های او در فضای موسیقی به‌اصطلاح تلفیقیِ ایرانی، یعنی ترکیبی از موسیقی سنتی ایرانی و پاپ غربی قرار می‌گیرند.
او تاکنون برای برخی از خواننده‌های ایرانی از جمله گوگوش، هایده، داریوش و ستار آهنگ‌هایی کاملاً افغانی نیز ساخته‌است. به‌ندرت مدت‌زمان برخی از آهنگ‌های فرید زلاند مانند 'معلم بد'(باصدای ابی) و 'راه من' (با صدای داریوش)، یا 'نون و پنیر و سبزی' (با صدای داریوش و ابی) نسبت به مدت‌زمان سایر آهنگ‌هایش که حدوداً بین ۴ تا ۶ دقیقه‌ای هستند، طولانی‌تر است، چراکه او اغلب فضاهایی را در این آهنگ‌ها برای هنرنمایی موسیقایی هر چه بیشتر خود اختصاص داده‌است.
از نظر او آهنگساز باید زمزمه‌ساز احساس و عاطفه و سلیقهٔ خویش باشد، اما جایی که به ورطهٔ تقلید می‌افتد، قدرت کشف و آفرینش را در خود سرکوب می‌کند.https://www.facebook.com/farid.zoland
فرید زلاند و اردلان سرفراز دو دوست صمیمی هستند. به گفتهٔ خودش، اردلان برادر بزرگ و عزیز او هست و اردلان کسی بوده که به او اطمینان کرد و ترانه‌هایش را در اختیارش گذاشت و روزی را که ترانه «بهت» را جلویش گذاشت و گفت: فرید بیا این را کار کن، هیچوقت فراموش نمی‌کند. اکثر آهنگ‌های فرید زلاند بر روی ترانه‌های دوست صمیمی اش، اردلان سرفراز برای خواننده‌های مختلف آهنگسازی شده‌اند.https://www.facebook.com/farid.zoland
زلاند اگر چه افغان است علاقه فراوانی به ایران دارد. در واقع می‌توان گفت کارهای مشهور او بیشتر در موسیقی ایرانی است تا موسیقی افغانستان. فرید زلاند خود را پاسدار موسیقی ایرانی می‌داند. او دوست دارد فقط برای زبان فارسی آهنگسازی کند و به‌طور کلی خودش را مقید به این مسئله تفکیک موسیقی ایرانی و افغانی و تاجیک نمی‌داند و برایش زبان فارسی خیلی مهم است. به گفتهٔ خودش تمام دستگاه‌ها و ردیف‌های موسیقی ایرانی را تا اندازه‌ای که می‌باید مطالعه کرده‌است و دربارهٔ آن‌ها می‌داند. او در برخی موسیقی‌هایی که برای خوانندگان ایرانی ساخته، از آهنگ‌های افغانستان استفاده کرده‌است. در سال ۲۰۰۸ فرید زلاند خواننده‌ای به نام راستین را معرفی کرد که خیلی زود توانست طرفداران زیادی برای خود جذب کند.
در سال‌های اخیر فرید زلاند و تنی چند از همکاران پویشی را آغاز نموده‌اند که در آن طلب حق و حقوق پدیدآورندگان اثر آهنگساز یا ترانه‌سرا را بنا بر قوانین جهانی کپی رایت از خواننده گان آثارشان طلب می‌کند. وی در مورد ادامه فعالیت خود در مصاحبه‌ای اعلام کرد که من الان فقط می‌خواهم بیشتر با جوانها کار کنم چون این خواسته همیشگی مردم و جوان‌ها از من بوده که به آن جواب مثبت دادم؛ ولی این به معنی غافل شدن از همکاری با دوستان قدیمی ام هم نیست. اما کسی که دیگر هیچوقت با او همکاری نخواهم کرد، ابی است.http://ebi2.com/main/?p=1677
فرید زلاند با بسیاری از خوانندگان و دیگر هنرمندان مشهور ایرانی همکاری داشته‌است. از این رو با همکارانش خاطره‌هایی دارد که گه گاه در مصاحبه‌های خود از آن‌ها صحبت به میان می‌آورد.
فرید زلاند در مصاحبه‌ای گفت "ما عادت داشتیم تا کارهای سیاسی را به داریوش بدهیم و همیشه این را می‌دانستیم که روی لبه تیز پرتگاه در حال حرکتیم".
یکی از آهنگ‌های موفق و ماندگار او آهنگی است که بر روی ترانه 'یاور همیشه مؤمن' از ایرج جنتی عطایی در زمان قبل از انقلاب ساخته شد که داریوش آن را خواند و اولین کار مشترک زلاند و ایرج جنتی عطایی محسوب می‌شود. داستان این آهنگ به این صورت بود که در سال ۱۳۵۵، یک روز بعد از ظهر، داریوش به زلاند زنگ می‌زند و شعر را برای او می‌خواند و از او می‌خواهد تا آهنگی روی این ترانه بگذارد. زلاند که دلتنگی خاصی داشت پشت پیانو می‌نشیند و بعد از سه یا چهار ساعت کار را تمام می‌کند و فردای آن روز به اتفاق داریوش برای تنظیم این کار نزد واروژان می‌روند. یاور همیشه مؤمن تنها آهنگی از فرید زلاند است که توسط واروژان تنظیم شده‌است. موسیقی این کار در حیطهٔ موسیقی تلفیقی یعنی ایرانی و پاپ قرار دارد و تا به امروز همچنان یکی از شنیده شده‌ترین کارهای داریوش و فرید زلاند و ایرج جنتی عطایی به‌شمار می‌رود. قسمت انتهایی موسیقی این ترانه که با صدای عبور قطار همراه است باعث شد تا ساواک، آنها را احضار کند، چرا که ساواک براین تصور بود که صدای مربوطه نه صدای عبور قطار، بلکه صفیر رگبار مسلسل است و یادآور آزادی خواهانی بود که به جوخه‌های آتش سپرده شده بودند. البته فرید زلاند آهنگساز این آهنگ، برای آن‌ها توضیح می‌دهد که این صدا، صدای عبور قطار از ریل است و در واقع نشانگر سفر یاور همیشه مؤمن است. او تاکنون برای داریوش بیش از سی آهنگ ساخته‌است.
در خاطره‌ای دیگر، در مصاحبه‌ای، یکی از خاطراتش با هایده را این‌گونه عنوان کرده‌است: "اوایل سال ۸۰ میلادی بود که در لس آنجلس خانم هایده خدابیامرز آمد خانه من، گفت: فرید جان آهنگ خوب چی دارید؟ و من همین آهنگ «ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی» را برایش زدم و گفت: «من این کار را خیلی دوست دارم، این کار را می‌دهی بخوانم؟» گفتم: «من می‌ترسم، اینجا یه خورده اذیت بشوید.» گفت: «من به خاطر جثه‌ام نمی‌توانم توی جوی شنا کنم، من حتماً باید توی دریا شنا کنم به خاطر همین من باید حتماً این را بخوانم» که خواند".
او در صفحه فیسبوک خود در مورد هایده چنین نوشته‌است: "من هنوز و همیشه فکر می‌کنم روزی در جایی از زمان و مکان که شباهتی نه با این زمان و نه به این جهان دارد در کنارِ تو دوبارگی خواهم کرد و صدای تو بروی نت‌های موسیقی من، جادوی ترنّم و ترانه و صدا خواهد شد".
همچنین از خاطرات معین این هست که هر گاه آهنگی از فرید زلاند را در استودیو درمقابل او اجرا می‌کرد شاهد تحت تأثیر قرار گرفتن زلاند بوده‌است. در اوایل دهه شصت شمسی، اردلان سرفراز نقل می‌کند که: در آلمان در یک کارخانه قاب سازی مشغول به کار بودم و قصد نداشتم به شیوه ترانه‌های رایج آن زمان کاری بسازم. در یکی از روزهای بازگشت از محل کار صدای معین را برای اولین بار شنیدم چندی بعد فرید زلاند تماس گرفت و گفت آقای معین درخواست کار از ما را دارد و من بدون معطلی برای دلسوختگی آن صدا ترانه دلسوخته را ساختم.
فرید زلاند، صدای ابی را سازگارترین صدا برای فضای ملودی‌های خود می‌داند و از این رو بیشترین تعداد آهنگ‌هایش را برای او نوشته‌است. تا جایی که به گفته خودش آهنگی را بر روی ترانه‌ای از شهیار قنبری به نام 'نون و پنیر و سبزی' نوشت که داریوش و ابی اجرا کردند که باعث شهرت ناگهانی و بیش از پیش ابی شد. البته در سال‌های اخیر فرید زلاند به دلایلی شخصی با دوست دیرینه اش ابی همکاری نمی‌کند و به گفته خودش دیگر با او همکاری نخواهد کرد.
در خاطره‌ای دیگر از فرهاد او می‌گوید: "فرهاد خدابیامرز اینجا به خانه من آمد و مهمان من بود و آلبوم «برف» را در شرکت آونگ، زمانی که من آنجا بودم تولید کردیم. فرهاد یک هفته ایی با من بود و می‌رفتم می دیدمش و تنها آرزوی من این بود که یک آهنگ به او می‌دادم و این آهنگ «موج» مرا خیلی دوست داشت که داریوش خوانده بود و می‌گفت اگر از این آهنگ‌ها بسازی برایت می‌خوانم و متأسفانه دیگر فرصت نشد."
در میان کارهای زلاند، آهنگ‌هایی هستند که ابتدا برای یک خواننده ساخته شده بودند اما بعداً به دلایلی خواننده عوض شده‌است. از این دست آهنگ‌ها می‌توان به ترانه 'برای دیدن تو از حادثه‌ها گذشته‌ام' اشاره کرد که ابتدا برای ابی نوشته شده بود ولی به معین داده شد. همچنین ترانه 'پرسش' ابتدا برای داریوش نوشته شده بود که گوگوش از این کار خوشش می‌آید و از داریوش می‌خواهد که آن را بخواند و داریوش این آهنگ را به او می‌دهد. ترانه 'بهت' ابتدا قرار بوده‌است که به گوگوش داده شود اما به دلایلی به ستار داده شده‌است. ترانه 'زخم' در ابتدا قرار بود به داریوش داده شود اما ستار آن را خواند. ترانه زخم باعث شد تا ساواک فرید زلاند را احضار کند. عبارت 'لحظهٔ عبور یک تیر' در ترانه 'زخم' حساسیت آن‌ها را برانگیخته بود. ترانه 'شکایت' ابتدا قرار بود با صدای مهستی اجرا شود، اما در ادامه مهستی این ترانه را نا مأنوس با سبک خود دانست و در نهایت گوگوش که این ترانه را دوست داشت اجرا کرد.https://www.facebook.com/farid.zolandhttps://www.manoto1.com/videos/zoland/vid237?showcode=show53https://www.youtube.com/watch?v=uVqZZWtb0Vw
مسیر موسیقی و ترانه و تعهد، مسیری بی مقصد به سمت زیبایی و کشف و عشق است که می‌بایست همراه با مردم آن را طی کرد.https://www.facebook.com/farid.zoland
آهنگساز باید زمزمه ساز احساس و عاطفه و سلیقه خویش باشد اما جایی که به ورطه تقلید می‌افتد، قدرت کشف و آفرینش را در خود سرکوب می‌کند.https://www.facebook.com/farid.zoland
در فیزیک هسته ای ایزومر را به یک هسته در حالت برانگیخته گویند.
شرط بودن در حالت ایزومری یا شبه‌پایدار این است که نیمه عمر واپاشی هسته از پیکو ثانیه بیشتر باشد.
به‌طور نمونه می‌توان از تکنیتیوم-۹۹m نام برد که در فیزیک پزشکی کاربرد فراوان دارد.
زرشک‌پلو یکی از انواع پلوها در آشپزی ایرانی است که به عنوان یک غذای مجلسی در بسیاری از مراسم‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد.این خوراک را معمولاً با مرغ، گوشت بره یا سردست و قلوه‌گاهِ گوسفند درست می‌کنند.
برای تهیهٔ زرشک‌پلو، مرغ را نمک می‌زنند و در روغن تفت می‌دهند تا طلایی شود. زرشک و زیره و شکر را اضافه می‌کنند و روی مرغ محلول زعفران می‌ریزند. برنج را مانند چلو ساده آب‌کش می‌کنند. نیم پیمانه آب روغن در دیگ داغ می‌کنند و ته‌دیگِ نان لواش یا سیب‌زمینی می‌چینند. نیمی از برنج را ریخته و مرغ یا گوشت آماده را روی برنج می‌گذارند و باقی برنج را روی آن می‌ریزند. دیگ را روی شعله می‌گذارند تا دَم بدهد بعد نیم پیمانه آب روغن روی برنج می‌دهند. دم‌کنی می‌گذارند و شعله را ملایم می‌کنند. بعد از یک ساعت زرشک‌پلو دم کشیده‌است. هنگام کشیدن زعفران را در آب داغ حل می‌کنند و زرشک و یک کفگیر برنج را با آن مخلوط کرده و روی پلو می‌ریزند.
مرغ یا گوشت را می‌توان زیر لایه‌ای از پلو در دیس گذاشت یا در ظرف جداگانه‌ای کشید.
والتر گروپیوس معمار برجستهٔ آلمانی و بنیان‌گذار مدرسهٔ مشهور باوهاوس بود.
گروپیوس پس از تحصیل در مونیخ (۱۹۰۳–۱۹۰۴) و برلین (۱۹۰۵–۱۹۰۷) به دفتر پتر بهرنس پیوست و نزد او به اهمیت و شکوه پیشرفت صنعتی به عنوان نمودی از ظهور یک فرهنگ تازه پی برد.
از ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۵ با آدلف مایر همکار بود. حاصل فعالیت وی در این سالها کارخانه فاگوس بود که از شاخصترین نمادهای جنبش مدرن در معماری به شمار می‌آید.
در ۱۹۱۹ باوهاوس را در وایمار تأسیس کرد که والاترین دستاورد فعالیتهای آموزشی او در جهت تلفیق خلاقیت هنری با مقتضیات تولید صنعتی بود. تغییر مکان مدرسه به دسائو در ۱۹۲۵ آغاز عصر فناوری در معماری مدرن بود که از معماران معاصر هلند تأثیر می‌پذیرفت و به آفرینش چندین اثر دارای اهمیت بین‌المللی انجامید.
گروپیوس در ۱۹۲۸ باوهاوس را ترک کرد و به آزمودن اندیشه‌های جدیدی در شهرسازی و تیپولوژی خانه مشغول شد. با روی کار آمدن نازیسم به بریتانیا، و سپس در ۱۹۳۷ به بوستون آمریکا مهاجرت کرد، در آنجا همزمان با تدریس در دانشگاه هاروارد، فعالیتهای حرفه‌ای خودرا نیز دنبال کرد (نخست به همراه مارسل برور و سپس با گروه TAC)
استیون هال (متولد ۹ دسامبر ۱۹۴۷) معمار پدیدارشناس برجستهٔ آمریکایی است. وی هم‌اکنون استاد دانشگاه کلمبیا در ایالات متحده آمریکا است.
هلموت یاهن معمار برجستهٔ آلمانی-آمریکایی است.
قشربندی اجتماعی اصطلاحی در دانش جامعه‌شناسی است که برای توصیف نابرابری‌های اجتماعی به کار می‌رود. "قشربندی اجتماعی" نابرابری‌های ساختارمند میان گروه‌بندی‌های مختلف مردم بر اساس مزایای اجتماعی چون قدرت، ثروت و دانش است. سلسله مراتب پایگاه اجتماعی، نظام قشربندی را تشکیل می‌دهد.
جامعه‌شناسان بر مبنای این که برای کدام‌یک از مزایای اجتماعی اهمیت بیشتری قائل‌اند؛ قشربندی‌های متعددی انجام داده‌اند. برخی مهم‌ترین مزیت را ثروت دانسته‌اند و باورمندند که قدرت و دانش دو مزیت فرعی‌اند که از ثروت ناشی می‌شوند.
کارل مارکس از جامعه‌شناسانی است که برای نخستین بار نظریه قشربندی را با تمرکز بر ثروت مطرح کرد.
ماکس وبر از جامعه‌شناسان مخالف قشربندی بر اساس ثروت بود و قشربندی بر مبنای هرکدام از مزایا را جدا و مستقل می‌دانست. این نظریه ماکس وبر به نظریه قشربندی سه‌گانه مشهور شد.
در جوامعِ ابتدایی ممکن است این تقسیمات بر پایهٔ سن و جنسیت باشد، یعنی سالخوردگان از جوان‌ترها و مردان از زنان قدرت و دانشِ بیشتری داشته باشند. «سن» نیز همچنان از عواملِ قشربندی محسوب می‌شود. به این معنا که جوانان و سالخوردگان نسبت به گروهِ سنیِ میان سال قدرتِ کمتری دارند.
جامعه‌شناسان می‌گویند در جوامعِ صنعتیِ امروز مثلاً بریتانیا قشربندیِ اولیه بر پایهٔ طبقه اجتماعی است.
با این وجود، فمینیستها باورمندند نظامِ جنس / جنسیت نیز از شکل‌های اصلیِ قشربندی است، به این معنا که مردان نسبت به زنان از قدرت و دانش ِ بیشتری برخوردارند.
تفاوت‌های نژادی نیز مبنای مهمی در نظام قشربندی است؛ مثلاً سیاه‌پوستان نسبت به سفیدپوستان قدرت و دانش ِ کمتری دارند.
تقسیمِ میانِ جهانِ اول (کشورهای غربی) و جهانِ سوم نیز گویای رابطهٔ استثماری است و یکی از اصولِ قشربندی را تشکیل می‌دهدجامعه‌شناسی زنان: پاملا آبوت / کلر والاس ترجمهٔ منیژه نجم عراقی – تهران: نی، چاپِ سوم ۱۳۸۳، ص ۳۹.
ورزش زورخانه‌ای یا ورزش باستانی یا ورزش پهلوانی، نام دسته‌ای از حرکات ورزشی و رزمی است، که در گود زورخانه و با آواز و نواز و گوبش مرشد از گذشته‌های دور رواج داشته‌ است. هم چنین در زورخانه افزون بر ورزش زورخانه‌ای، کشتی پهلوانی نیز گرفته‌می‌شود.
پروندهٔ ثبت جهانی آیین‌های پهلوانی و زورخانه‌ای به کوشش فدراسیون ورزش پهلوانی و زورخانه‌ای ایران با همکاری سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری آماده گردید. «آیین‌های پهلوانی و زورخانه‌ای» در سال ۲۰۱۰ در فهرست میراث معنوی یونسکو از سوی ایرانhttp://isna.ir/fa/news/91061509188/ به عنوان میراث بشری و بخشی از تاریخ ایران به ثبت جهانی رسید.
دانشنامه بروک‌هاوس آلمانی، با استناد به پژوهش‌های دانشگاه ورزش آلمان، ورزش زورخانه‌ای را در کتاب اصلی و جلد ویژه ورزش، کهن‌ترین ورزش بدنسازی جهان بازشناسانده‌است.
روز ۱۷ شوال در ایران هرساله روز فرهنگ پهلوانی و ورزش زورخانه‌ای نامگذاری شده است.
ورزش و انجام حرکات پهلوانی جزو فعالیت‌های اصلی روزمره ایرانیان در دوران باستان بوده‌ است. مردمان آن زمان، برای ورزشکاران با توان بدنی و منش و نگرش والای‌شان، ارزش بسیاری قائل بودند و همواره سپاسگزار ایشان بوده‌اند.
چنین برمی‌آید که، زورخانه در حدود هفتصد سال پیش (سده هفتم خورشیدی) به وسیلهٔ محمود معروف به پوریای ولی با این سازوکار امروزی بازسازمان‌دهی شده‌ است. از این‌رو، بر پایهٔ رفتار و منش تاریخی و اسطوره‌های ایران زورخانه می‌تواند دست کم در ایران تاریخی بسیار کهن‌تر از آنچه گمان می‌رود، داشته‌باشد.
جایگاه زورخانه پس از اسلام، در زنده‌کردن فرهنگ و آیین افتادگی و برادری که از عهد باستان در ایران رواج داشته‌است، اهمیت ویژه‌دارد.
در دانشنامه بروک‌هاوس چنین آمده: در بازه زمانی خاصی، در بیش از ۱۲۰۰ سال پیش که صلح و آرامش نسبی بر ایران حکم‌فرما بود، جنگجویان ایرانی افزار نبرد همچون گرز، کمان و سپر را برای آماده‌سازی بدن برای آینده، تبدیل به افزار ورزشی نموده و با اینها به ورزیدن تن و روان پرداختند.
ورزش زورخانه‌ای آداب و سنت ویژه خود را دارد. آداب و سننی که با پیروی از پهلوانان و دلاوران افسانه‌ای دورهٔ باستانی و تاسی از پیشوای نخستین شیعیان و جوانمردان، خوی و منش مردانگی و افتادگی و جوانمردی را در ورزشکاران برمی‌انگیزد و یا نیرو می‌بخشد. ساختن این ویژگی‌های نیکو هماهنگ است با سروده‌ها و داستان‌هایی به صورت آهنگین و به همراهی «ضرب زورخانه» که مهم‌ترین ساز این نوع موسیقی است و برای برانگیختن ورزشکاران در هنگام ورزش از سوی «مرشد» خوانده می‌شود. ورزشکاران هماهنگ با موسیقی و نوای مرشد، جست‌وخیز می‌کنند و حرکات زیبای گروهی یا فردی به نمایش می‌گذارند.
ورزش باستانی در میان ورزشکاران به احترام و ادب شناخته شده و با اصول و هنجارهای بسیاری همراه است. برای نمونه همه حرکات با اجازه و درخواستن از پیش‌کسوتان و بزرگان زورخانه که به رخصت گرفتن معروف هست انجام می‌شود.
شعار ورزش باستانی پرورش تن و روان انسان است. به گونه‌ای که شیعیان بر این باورند که زورخانه مسجد دوم شیعیان می باشد؛ ولی در نسل جدید ورزشکاران این آداب و رسوم کم‌کم از میان رفته‌است و کمتر مذهب در این ورزش دیده می‌شود.
یکی دیگر از اصلی‌ترین آداب زورخانه این است که ورزشکاران باید مواردی را از قبیل (فروتنی و ازخودگذشتگی، مروت، مردانگی، سفره‌داری، پاکیزگی، کمک به تهی‌دستان و تنگدستان و دیگر ویژگی‌های پهلوانی) را رعایت کند.
کسانی بر این گمان هستند که مردان زورخانه در دوران باستان، آیین رزم هم می‌آموختند و می‌گویند ابزار و ورزش باستانی شباهت و همسانی شگرفی به جنگ‌افزار روزگاران کهن داشته‌است. با گرز و میل چوبی زورخانه، سپر و تخته بسیار سنگین یا همان سنگ و کمان و کباده زورخانه که با آن ماهیچه می‌پرورانند. به هر روی، فنون رزم و ورزش، دیر زمانی است که هر یک به راه خود رفته‌اند حتی چرخ زدن هم آیین رزم خودش را دارد به‌گونه‌ای که جوانی که بر بزرگ‌تر خود کنده می‌کشد و از او خواستار است که نخست من می‌چرخم فلسفه آیین رزمی‌اش این است که می‌خواهد بگوید بگذار نخست من شهید بشوم و جانبازی کنم؛ من خواستار جنگ در میدان هستم.
شیوه‌های گوناگون پرتاب‌ها را در میل بازی ‹‹چشمه›› گویند. در میل بازی افتادن میل از دست میل باز را افت گویند.
یکی از جشن‌های شیرین و شناخته‌شده زورخانه گلریزان است که همزمان با جشن‌ها و زادروزها و میلادهای چهارده معصوم و در برخی موارد برای قدردانی و پاسداری از زحمات پیشکسوتان گرفته می‌شود و در پایان دو جوان دو گوشه لنگی را گرفته و دور می‌خورند و مردم پول در آن لنگ می‌اندازند.
ورود به گود در ورزش زورخانه ای آدابی مخصوص دارد. به این ترتیب که نخست ورزشکاران در زورخانه به ترتیب کسوت و در مسابقه‌ها با نظر مربی وارد می‌شوند و به ترتیب مراحل زیر را انجام می‌دهند:
زمین‌بوسی
ورود به گود
برداشتن تخته‌شنو
جرگه‌زدن و کنده‌زدن (سلام باستانی)
شنو رفتن
نرمش پشت تخته: معمولاً شامل پای‌پشت تخته (پای جنگلی)، پای چپ‌وراست، خم‌گیری، نرمش گردن و نشست‌وبرخاست می‌شوند.
میل‌گیری: سایه‌زدن، میل‌گیر آهسته یا سرمچ، میل‌گیری شلاقی، شیرین‌کاری، میل‌سنگین
پا زدن: پای‌جنگلی، پای‌ضربدری، پای شاطری، پای تبریزی
کباده‌کشی
سنگ گرفتن: سایه‌زدن، کنده‌گرفتن، سجده کردن، بلندکردن سنگ
سنگ: دو تخته بزرگ معمولاً هشتاد کیلویی هستند که به نشانه سپر جنگی هستند و ورزشکار خوابیده و بمانند پرس‌سینه با آن‌ها ورزش می‌کنند.
ورزش زورخانه‌ای هم مانند برخی از ورزش‌ها مثل کاراته و کونگ فو ورزشکاران بر اساس رتبه‌ای که دریافت می‌کنند حرکات را به نوبه خود انجام می‌دهند.
اگر چه شاید امروز ورزش باستانی دارای رونق کم‌تری باشد اما هنوز هم برای کسانی که در گودهای زورخانه پیر شده‌اند خاطره‌انگیز است. امروزه در تهران ۵۰ زورخانه برقرار است؛ از مهم‌ترین زورخانه‌های پایتخت ایران ورزشگاه شهید فهمیده می‌باشد که میزبان مسابقه‌های کشوری فدراسیون پهلوانی و زورخانه‌ای ایران است و به ثبت ملی درآمده‌است. این باشگاه در شمال پارک شهر، خیابان شهید فیاض‌بخش تهران قرار دارد.
ورزش زورخانه‌ای امروزی در بسیاری از زمینه‌ها با ورزش سالیان دور تفاوت آشکاری کرده‌ است.
برای نمونه بستن لنگ در ورزش باستانی از سوی فدراسیون این ورزش ممنوع شده‌ است. اما در شهرهایی مانند کرمانشاه و اراک هنوز لنگ می‌بندند.
امروزه مسابقه‌های ورزش باستانی به صورت تیمی در یکی از شهرهای ایران انجام می‌گیرد که در آن هر تیم شامل ده نفر می‌باشد(۱مرشد-۸ورزشکار-۱میاندار) که ورزش را با پیچیدگی بسیار زیادی نسبت به ورزش سادهٔ زورخانه انجام می‌دهند.
این ورزش همچنین در بازی‌های همبستگی اسلامی ۲۰۱۷ در ۷ رویداد برگزار شد که ایران با ۶ طلا و ۱ نقره در جدول مدال‌ها در این رشته در رتبه اول قرار گرفت.https://en.wikipedia.org/wiki/Zurkhaneh_sports_at_the_2017_Islamic_Solidarity_Games
بنیاد فردوسی پس از بستن تفاهم‌نامه همکاری‌های فرهنگی و اجرایی با فدراسیون پهلوانی و زورخانه‌ای ایران توانسته‌است، فرهنگ پهلوانی و ورزش زورخانه‌ای را در ایران و جهان به گونه فرهنگی‌هنری بازبشناساند.
مهم‌ترین دستاوردهای بازشناسی فرهنگی هنری ورزش زورخانه‌ای از سوی بنیاد فردوسی عبارتند از:
از همین رو بنیاد فردوسی به عنوان برترین سازمان مردم‌نهاد ایران در زمینهٔ ترویج فرهنگ پهلوانی و ورزش زورخانه‌ایhttp://www.honarnews.com/vdciqya5.t1awy2bcct.html شناخته شده‌ است.
در سده‌های پیشین برای شناختن «دارنده بازوبند پهلوانی ایران» رقابت‌های کشتی پهلوانی برگزار شد. اگر چه این کارزارها ریشه‌های باستانی دارد، چارچوب نوین آن از سال ۱۳۲۳ (۱۹۴۴) برگزار شده‌است. برنده این رقابت‌ها پهلوان نامیده می‌شود و دارنده بازوبند پهلوانی می‌شود. نخستین کسی که سه سال پیاپی بازوبند پهلوانی را به دست آورد پهلوان احمد وفادار بود که در سال‌های ۱۳۲۹٬۱۳۳۰٬۱۳۳۱ توانست بازوبند پهلوانی را از آن خود کند، به همین دلیل به وی لقب (پهلوان ابدی ایران) را دادند
فیلیپ کورتلیو جانسون زاده ۸ ژوئیه ۱۹۰۶ در کلیولند، اوهایو – درگذشته ۲۵ ژانویه ۲۰۰۵ در نیو کینن، کنتیکت)، معمار برجستهٔ آمریکایی بود.
در ۱۹۳۰ او بخش معماری و طراحی را در موزه هنر مدرن نیویورک تأسیس کرد. بعدتر در ۱۹۷۸ او به عنوان عضو هیئت امنای موزه، مدال طلای مؤسسه معماران آمریکا را دریافت کرد و در سال ۱۹۷۹ او موفق به دریافت جایزه نخستین دوره از جایزه معماری پریتزکر شد. او دانشجوی مدرسه تحصیلات تکمیلی معماری و طراحی دانشگاه هاروارد بود.
جانسون، در سکونت گاه معروفش خانه شیشه‌ای از دنیا رفت، او به هنگام مرگ ۹۸ سال داشت. تنها شش ماه پس مرگ او دیوید ویتنی () شریک ۴۵ سال از زندگی جانسون، در ۶۶ سالگی از دنیا رفت.
جانسون در کلیولند () در ایالت اوهایو () به دنیا آمد. او از اعقاب خانواده Jansen - که به نام Johnson نیز شناخته می‌شدند- از نیوآمستردام بود. در میان اجداد نام ژاک کورتلیون () دیده می‌شود که در سال‌های ۱۶۶۰ به سفارش پتر استویوسانت () نخستین پلان شهری نیوآمستردام – نام اولیه نیویورک ()- را طراحی کرد. فیلیپ جانسون که تحصیلاتش را در دانشگاه هکلی () آغاز کرده بود برای طی کردن دوره‌های تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه هاروارد () گذراند. طی دوران تحصیل در هاروارد او به ویژه بر تاریخ و فلسفه متمرکز بود و به ویژه آثار فلاسفه پیش از سقراط را مطالعه می‌کرد. تحصیلات جانسون چندین بار با چند سفر طولانی به اروپا قطع شد. این سفرها نقش بسیار مؤثری در شکل‌دهی به تحصیلات او داشت. این سفرها موجب شدند او هر چه بیشتر مفتون معماری شود.
در سال ۱۹۲۸، جانسون با لودویگ میس فن در روهه () ملاقات کرد، این معمار آلمانی در آن زمان مشغول طراحی پاویون بارسلونا () در نمایشگاه بین‌المللی ۱۹۲۹ بارسلون بود. ملاقات این دو نقطه عطفی در زندگی جانسون بود، این ملاقات پایه‌های رابطه این دو را بنا گذاشت که در تمام عمر، گاه بر اساس همکاری و گاه برپایه رقابت، ادامه داشت.
هنگامی که جانسون از آلمان بازگشت، مبلغ جدی معماری جدید شده بود. او دور اروپا را به همراه دوستانش آلفرد اچ. بار جونیور () و هنری راسل هیچکاک () سفر کرد تا گرایش‌های دست اول در معماری را بیازماید. در سال ۱۹۳۲، این سه دستاوردهای خود را در نمایشگاهی در موزه هنر مدرن نیویورک ارائه کردند، این نمایشگاه با نام «سبک بین‌الملل: معماری از سال ۱۹۲۲» به عنوان نقطه تحولی در تاریخ معماری معاصر شناخته می‌شود. این نمایشگاه با تأثیر عظیمی که در آمریکا داشت، عملاً معرّف معماری مدرن به عموم آمریکاییان دانسته می‌شود. نمایشگاه ۱۹۳۲، معماران مطرحی چون لو کوربوزیه ()، والتر گروپیوس () و میس فن در روهه را معرفی می‌کرد. این نمایشگاه به خاطر یک ماجرای جنجالی هم مورد توجه قرار گرفت: فرانک لوید رایت () ورودیه خود را در اعتراض به آنچه کم توجهی به آثارش می‌دانست، پس گرفت.
به همراه برپایی نمایشگاه کتابی به قلم جانسون و هیچکاک منتشر شد، در این کتاب جانسون سه اصل شکلی (formal) را برای معماری به سبک مدرن مطرح می‌کند: اول، تأکید بر حجم معماری در مقابل جرم. دوم، پرهیز از تقارن و سوم، پرهیز از به کار بستن تزیینات. برخی منتقدان، ارائه تعریف از این جنبش به عنوان سبکی با ویژگی‌های مشخص ظاهری را کم ارزش جلوه دادن پشتوانه اجتماعی و سیاسی می‌دانند که آغازگران اروپایی این جنبش در آن سهیم بودند.
جانسون با استفاده از موما -موزه هنر مدرن نیویورک- به عنوان منبری برای تبلیغ سبک مدرن، همچنان به حمایت از معماری مدرن ادامه می‌داد. در ۱۹۳۵، جانسون اولین سفر لوکوربوزیه به آمریکا را برنامه‌ریزی کرد. گام بعدی تلاش در جهت فراهم آوردن زمینه ورود میس فن در روهه و مارسل برور () به عنوان مهاجر سیاسی به آمریکا بود.
در سال ۱۹۳۰ جانسون جزء هواداران حزب نازی شد و عقاید ضدیهودی خود را به چاپ رساند. وی سال‌ها بعد گفت که «من هیچ گونه عذری برای این کار احمقانه‌ام ندارم … نمی‌دانم که چگونه باید کفاره گناهم را پس دهم».
در دوران رکود بزرگ ()، جانسون سمتش در موما را ترک کرد تا بخت خود را در روزنامه‌نگاری و سیاست‌های اصلاحات ارضی بیازماید. او تمام توانش را بر نقد سیستم بهزیستی () معطوف کرد، سیستمی که ناکارآمدی آن در سال‌های ۱۹۳۰ از همیشه آشکارتر بود. جانسون به عنوان خبرنگار در رژه سالانه حزب نازی در نورنبرگ () حضور یافت و حمله آلمان به لهستان را نیز پوشش خبری داد. این حمله نقطه پایان علاقه جانسون به فعالیت مطبوعاتی بود: او به آمریکا بازگشت تا برای خدمت در ارتش آمریکا نام‌نویسی کند. بعد از دو سال حضور در ارتش که به اعتراف خود جانسون اثر چندانی در زندگی او نداشت، او به هاروارد بازگشت تا بالاخره حرفه اش به عنوان معمار را دنبال کند.
هنگامی که جانسون به صورت حرفه‌ای معماری را آغاز کرد، نحوه و میزان استفاده او از شیشه تبدیل به نخستین ویژگی تأثیرگذار آثار او شد؛ شاهکار او خانه شیشه‌ای بود. جانسون خانه شیشه‌ای را در ۱۹۴۹ و به عنوان سکونت گاه شخصیش در نیو کینن () در ایالت کنتیکت () طراحی کرد: اثری با اثرگذاری عمیق. ایده طراحی یک خانه شیشه‌ای ریشه در منظری () داشت که دیدهای مختلفش ویژگی‌هایی داشت که منظر سایت فراهم می‌کرد. دید به قسمت‌های مختلف زمین را می‌شد با عبارت دیوارهای طبیعی از جنس درخت توصیف کرد.
ایده اصلی خانه شیشه‌ای ریشه در کار معماران آلمانی – معروف به Glasarchitektur- داشت که وجه ممیز کارشان افراط در استفاده از شیشه بود. در اتودهای این گروه مفهوم دید () برای منظر () مترادف با مفهوم دیوار بود. در عین حال این ایده‌ها به صورت ابتدایی توسط استاد و مرشد جانسون، میس فن در روهه، اتود شده بود. بنا عملاً نظیر بیانیه‌ای در توصیف سازه، هندسه و تناسبات مینیمال () و نیز تأثیرات شفافیت و انعکاس در طراحی معماری عمل می‌کند.
خانه بر لبه تپه‌ای واقع در املاک جانسون ساخته شده‌است و رو به یک برکه دارد. جداره‌های خانه از شیشه و قاب‌بندی فولاد زغالی رنگ تشکیل شده‌است. کف آجری خانه همسطح زمین نیست و ۲۵٫۴ سانتیمتر از سطح زمین بالاتر در نظر گرفته شده‌است. ورودی عبارت است از فضای بازی که توسط کابینت‌های کم ارتفاع چوب گردو تقسیم شده‌است. حمام و توالت خانه در قالب یک استوانه آجری طراحی شده‌است. این استوانه تنها عنصری است که از کف تا سقف خانه امتداد دارد.
جانسون در املاک خودش بناهایی می‌ساخت که نظیر بیانیه‌های معماری عمل می‌کردند. تقریباً ۵۰ فوت دورتر از خانه شیشه‌ای، خانه مهمان قرار دارد که در تناسبات عیناً نظیر خانه شیشه‌ای است اما جداره‌هایی کاملاً آجری دارد که خانه را کاملاً احاطه کرده به‌طوری‌که تنها روزن‌های موجود سه پنجره دایره‌ای در قسمت پشتی خانه هستند. این روزنه‌ها که در قاب‌هایی چوبی به قطر ۵ فوت تعبیه شده‌اند، فضای داخلی خانه را به نمایش می‌گذارند. در اصل هر پنجره برای یکی از سه اتاق در نظر گرفته شده‌است؛ دو اتاق خواب در طرفین و یک اتاق مطالعه در وسط. حالا این سه اتاق شامل یک حمام، یک کتابخانه و یک اتاق خواب هستند. خانه مهمان هم‌زمان با خانه شیشه‌ای ساخته شده و از لحاظ شکلی نقطه مقابل آن محسوب می‌شود. جانسون گوشزد کرده که عمداً خانه را کاملاً راحت طراحی نکرده‌است چون «ماهی و مهمان هر دو بعد از سه روز بو می‌گیرند».
بعدتر، جانسون یک نگارخانه نقاشی به مجموعه اضافه کرد که مکانیزم مبتکرانه‌ای برای نمایش آثار نقاشی داشت به این ترتیب که دیوارها چرخانده می‌شدند تا نقاشی‌ها را نگه دارند. در ادامه روند توسعه یک نگارخانه برای نمایش مجسمه هم ساخته شد. آخرین بناهایی که جانسون به این ملک اضافه کرد عبارت بودند از یک کتابخانه و یک سالن پذیرایی. سالن با رنگ‌های قرمز و سیاه و دیوارهای قوس دار طراحی شده بود. جانسون این گروه بناهای تک فضایی را کار هنری محض می‌دانست و معتقد بود این مجموعه بهترین و تنها «پروژه طراحی منظر» او بوده‌است.
خانه شیشه‌ای فیلیپ جانسون در حال حاضر میزبان بنیاد ملی حفظ آثار تاریخی آمریکا () است. بازدید از خانه شیشه‌ای برای عموم آزاد است.
بعد از طراحی چندین خانه در حال و هوای آثار میس و بروئر، جانسون در ۱۹۵۶ به عنوان معمار وابسته به نیویورک برای طراحی ساختمان سی و نه طبقه سیگرام به میس ملحق شد. جانسون با نماینده مدیرعامل گروه سیگرام از نزدیک کار می‌کرد و به این ترتیب نقشی کلیدی در در هدایت کمیسیون به سمت میس و ایده‌های او داشت. نتیجه برج برنز و شیشه‌ای خیابان پارک () بود.
کار کردن با میس روی برج سیگرام موجب تحول عظیمی در زندگی حرفه‌ای جانسون شد. پس از تحقق این دستاورد، فعالیت‌های جانسون به قلمرو عمومی جامعه وارد شدند، از آن جمله مشارکت در تهیه طرح جامع مرکز لینکلن () و طراحی مجموعه تئاتر ایالتی نیویورک (). در این میان جانسون به تدریج سبک بین‌الملل را که زمانی پاسدارش بود، کسل‌کننده می‌یافت.
استفاده از شیشه و فلز در ساختن برج – و اساساً بسیاری از ویژگی‌های معماری مدرن - در آغاز تأثیر تکان دهنده‌ای بر مخاطبان داشتند اما تا سال‌های ۱۹۶۰ عمده این خصوصیات در سراسر جهان استفاده شده بودند. در نهایت جانسون از ارائه نماهای فلزی روی گرداند و برج‌هایی را معرفی کرد که نمای یکدستی از شیشه داشتند. بسیاری از این گروه آثار بلافاصله اهمیتی ویژه یافتند از آن جمله است پی‌پی‌جی پلیس در پیتزبورگ و کلیسای کریستال در گاردن گروو واقع در کالیفرنیا.
سابقه معماری جانسون بین دو گرایش غالب در هنر پس از جنگ آمریکا نوسان دارد، جنبش «جدی تر» مینیمالیسم و جنبش عوامانه تر پاپ آرت. بهترین کارهای جانسون دیدگاه‌هایی از هر دو جنبش ارائه می‌دهد. مجموعه شخصی جانسون از آثار هنری گرایش دوگانه او را به خوبی نمایش می‌دهد، او کسی است که از یک سو مارک روتکو و آثار او در سبک اکسپرسیونیسم انتزاعی را به موما معرفی کرد و از دیگر سو پای آثار پاپ اندی وارهول را به این موزه گشود. او همواره بین این دو اردوگاه در نوسان بود به همین دلیل پیروان سرسخت و سختگیر هر دوی این سبک‌ها آثار او را آلوده به آن سبک دیگر برمی‌شمردند.
جانسون با آن عینک کلفت با قاب دایره‌ای برای دهه‌ها، شناخته شده‌ترین شخصیت در معماری آمریکا بود. به عنوان یک مجموعه دار آثار هنری، سلیقه جانسون در گلچین کردن بهترین‌ها از جریان‌های پیشرو، موجب می‌شد تا او از هنرمندان جوان پیش از اینکه شهرتشان عالمگیر شود، حمایت کند. مجموعه او از هنر آمریکا گنجینه‌ای غنی از آثار اکسپرسیونیسم انتزاعی، پاپ آرت، مینی مالسیم، نئو دادا و نئواکسپرسیونیسم و چند گرایش عمده دیگر بود. جانسون در بسیاری موارد آثاری را از مجموعه شخصی‌اش به مؤسسات مختلف از جمله موما و دانشگاه استنفورد بخشید.
از ۱۹۶۷ تا ۱۹۹۱ جانسون با جان بورگی همکاری می‌کرد. بدون شک این سال‌ها موفق‌ترین دوران حرفه‌ای جانسون بود –به ویژه اگر عامل مقیاس را حاکم بدانیم- در این دوران جانسون را به عنوان طراح برجهای اداری برجسته می‌شناختند. مرکز آی‌دی‌اس () در مینیاپولیس () محصول این دوران است. این برج مشخص‌ترین بخش خط آسمان شهر مینیاپولیس است. در ۱۹۸۰ کلیسای کریستال برای کشیش رابرت اچ شولر (:en. Robert H. Schuller) طراحی شد. این کلیسا از آثار معماری مهم در کالیفرنیای جنوبی است.
ساخت برج ای تی اند تی () در منهتن () که اکنون با نام برج سونی شناخته می‌شود، در سال ۱۹۸۴ به پایان رسید. سنتوری نئو جرجین () برج –که عملاً سبک چیپندیل () را به خاطر می‌آورد- در روزگار خود منبع بحث‌های فراوانی بود. در آن زمان، این سنتوری عامل تحریک‌کننده‌ای در مقیاس عظیم بود: نهادن چنین فرمی که یادآور تزیینات یک گنجه قدیمی از قرن هیجدهم بود بالای آسمانخراشی در منهتن، تمام قواعد زیبایی‌شناسی مدرن را به چالش می‌کشید، زیرا سال‌ها بود که معماران آگاهانه الگوهای تاریخی را به کناری نهاده بودند. گروهی دیگر از منتقدین با نگاهی به گذشته، برج ای تی اند تی را نخستین بیانیه پست مدرنیسم می‌دانستند که در راه بن‌بست مدرنیسم، ضروری بود. در ۱۹۸۷، جانسون از دانشگاه هیوستون () یک مدرک دکترای افتخاری دریافت کرد، ساختمان کالج معماری هاینس () در همین دانشگاه توسط جانسون طراحی شده‌است.
جانسون آرشیو مفصلی از ترسیمات معماری، نشریات و اسناد معماری داشت. این مجموعه از ۱۹۶۴ به بعد در سه قسمت نزد بخش ترسیم و آرشیو کتابخانه معماری و هنرهای زیبای ایوِری () در دانشگاه کلمبیا ()، بنیاد Getty () و موما نگهداری می‌شود.
طراحی دانشکده فنی مهاجر اصفهان
نویسنده مدخل انگلیسی مطالعه منابع زیر را توصیه می‌کند:
دنیل لیبِسکند معمار برجستهٔ یهودی‌الاصل لهستانی-آمریکایی است. او در ۱۹۴۶ در ووج، لهستان به دنیا آمد. او تا به حال آثار معماری معروف و پروژه‌های موفقی مانند موزه یهود برلین، را به انجام رسانده‌است که این پروژه‌ها باعث شهرت جهانی وی شده‌است.
دنیل لیبسکیند بعد از جنگ جهانی دوم در لهستان به دنیا آمد. پدر و مادر او از بازماندگان یهودی حادثه هلوکاست بودند. دنیل لیبسکیند در زمان کودکی یک نوازنده با استعداد بود، اما بعد از اینکه خانواده اش در سن ۱۳ سالگی او به نیویورک مهاجرت کردند، او در مسیر معماری قرار گرفت. دنیل لیبسکیند مدرک لیسانس معماری خود را از دانشگاه کوپر یونیون نیویورک و مدرک کارشناسی ارشد در رشته تاریخ و تئوری معماری را از دانشگاه اسکس انگلیس، دریافت کرد. لیبسکیند جز آن دسته معمارانی ست که محتوا را فدای فرم نکرده است. و فرم و محتوا را در تمامی پروژه هایش به صورت همگام با هم‌ پیش برده است.
ساختن بخش الحاقی موزهٔ یهود برلین، از مهم‌ترین آثار او به‌شمار می‌آید. ساخت این موزه شهرت زیادی برای او به ارمغان آورد. از دیگر آثار او می‌توان «کریستالز» را نام برد.
دنیل لیبسکند در رقابتی که برای گسترش طرح اصلی ساختِ دوبارهٔ مرکز تجارت جهانی در سال ۲۰۰۲ برگزار شد، پیروز شد.
او در پروپزال اولیه‌اش، طرح باغ‌های هوایی، به‌همراه آسیاب‌بادی، را برای این ساختمان در نظر گرفته‌بود.
مرکز تجارت جهانی
ریچارد مایر زادهٔ (۱۲ اکتبر ۱۹۳۴) یک هنرمند انتزاعی و معمار است که در طراحی‌های هندسی او استفاده از رنگ سفید برجسته است. برندهٔ جایزهٔ معماری پریتزکر در سال ۱۹۸۴ مایر ساختمان‌های به یاد ماندنی متعددی را طراحی کرده‌است از جمله موزهٔ هنرهای معاصر بارسلونا و مرکز گتی در لس آنجلس.
مایر در یک خانوادهٔ یهودی به دنیا آمد. بزرگترین پسر از سه پسر جروم مایر عمده فروش شراب و فروشندهٔ مشروب و کرولاین کلتن بیچر در نیوآرک نیوجرسی. او در نزدیک‌ترین مپل وود بزرگ شد و در دبیرستان کلمبیا تحصیل کرد. او مدرک لیسانس معماری از دانشگاه کرنل را در سال ۱۹۵۷ دریافت کرد. بعد از فارغ‌التحصیلی مایر به اسرائیل، یونان، آلمان، فرانسه، دانمارک، فنلاند و ایتالیا و … برای ارتباط با معماران دیگر سفر کرد. مایر همچنین دومین پسر خالهٔ پیتر آیزنمن معمار نظریه‌پرداز و عضو نیویورک فایو بود.
در نیویورک مایر برای شرکت اسکیدمور اوینگز و مریل مدت کوتاهی در سال ۱۹۵۹ کار کرد و بعد برای مارسل برور مدت سه سال قبل از شروع فعالت‌های شخصی خودش در سال ۱۹۶۳ .. در سال ۱۹۷۲ او به عنوان یکی از اعضای نیویورک فایو گروهی از معماران مدرن گرا مایر پیتر آیزنمن مایکل گریوز چارلز گواتمی و جان هیدوک معرفی شد. در اوایل کارش مایر با هنرمندانی مانند فرانک استلا که نقاش بود و ساختارهای مورد علاقه اش که سفید هندسی بودند کار کرد. مایر در ابتدا به‌طور قابل توجهی برای طراحی عمارت‌های متنوع به علاوهٔ انجمن ادبی در نیو هارمونی ایندیانا (۱۹۷۹) و موزهٔ هنرهای زیبا در آتلانتا جورجیا(۱۹۸۳) شهرت یافت.
اگرچه که برای سال‌های زیادی مایر یکه معمار تحسین شده بود طراحی او برای گتی سنتر یک مجموعه بزرگ در لس آنجلس، کالیفرنیا، که در سال ۱۹۹۷ افتتاح شد، شهرت او را افزایش داد. بعضی از مأموریت‌های قابل ذکر دیگر او شامل موزه‌هایی مانند موزهٔ هنرهای معاصر بارسلونا در اسپانیا (۱۹۵۹) و در پالی سنتر برای رسانه در بورلی هیلز، کالیفرنیا (۱۹۹۶)؛ ساختمان شهرداری در هاگو، لهستان(۱۹۹۵) و ساختمان شهرداری سان خوزه (۲۰۰۷)؛ ساختمان‌های تجاری شامل نوسازی برج شهر یواگ جمهوری چک(۲۰۰۸) و ساختمان‌های اقامتی به عنوان مثال ۱۷۳ و ۱۷۶ خیابان پری.
در دهکدهٔ غربی منهتن (۲۰۰۲) و Meier on Rothschild در در تل آویو، اسرائیل (۲۰۱۵) امروزه ریچارد مایر و شرکای معمار دفاتری در نیویور و لس آنجلس با پروژه‌های کنونی گرفته از چین و تل آویو تا پاریس و هامبورگ دارند.
اکثر کارهای مایر بر اساس آثار معماران اوایل تا اواسط قرن بیستم مخصوصاً لوکوربوزیه به ویژه دورهٔ اولیهٔ لوکوربوزیه. مایر بیشتر از همه حتی خود لوکوربوزیه از ایده‌های او برای ساخت استفاده کرده. مایر بسیاری از ایده‌های مشهود در کار لوکوربوزیه مخصوصاً ویلا ساوای و پاویون سوئیس را گسترش داد. کار او همچنین تأثیرات طراحانی مانند میس وندروهه و در بعضی نمونه‌ها فرانک لوید رایت و لویس باراگان) بدون رنگ (را بازتاب می‌کند. سفید در معماری بسیاری از ساختمان‌های شاخص در طول تاریخ استفاده شده‌است. از جمله کلیساهای جامع و دهکده‌های سفید شسته منطقهٔ مدیترانه در اسپانیا، جنوب ایتالیا و یونان.
شهردار رم، جیانی آد ماننو در مبارزهٔ انتخاباتی خود سوگند خورد که دیوار بزرگ کراورتینی Ara Pacis را تخریب کند. شهردار آدرماننو موضع سیاسی ستیزگرانه خود در برابر آن ساختمان تغییر داده‌است وبا مایر برای کاهش ارتفاع دیوار بین فضای باز بیرون موزه و جادهٔ شلوغ در امتداد رود تیبربا جدیت موافقت کرد. شهر برای ساختن یک فضای پیاده‌روی عریض درامتداد رود و در زیر و ادامهٔ جاده برنامه‌ریزی کرده‌است.
مایر می‌گوید: این یک پیشرفت است. در ادامه: دلیل اینکه دیوار آن جا بوده که باید با ترافیک و سروصدا مقاومت می‌کرد. وقتی که مشکل رفع شد، ایدهٔ باز کردن گذرگاه سرپوشیده به سمت رود، ایدهٔ خوبی بود. دفتر مایر گفته‌است: آله ماننو امیدوار است که پروژه را قبل از پایان دوره انتخابش درسال۲۰۱۳ کامل کند.
در سال ۱۹۸۴، جایزهٔ پریتزکر به مایر اهداشد. هییت ژوری اعلام کردند که مایر ساختارهایی را خلق کرده‌است که شخصی، نیرومند و اصیل هستند. در سال ۲۰۰۸، او مدال طلای معماری از طرف آکادمی هنری و ادبی را برد. کار او دهکدهٔ جسولو لیدو جایزهٔ بین‌المللی برای کمیسیون ساختمان را برد. مایر یک عضو قدیمی انجمن طراحی آینده است. جایزهٔ مدال طلای مدال طلای ای‌آی‌ای در سال ۱۹۹۷ به او اهدا شد.
در سال ۲۰۱۳ جایزهٔ دستاورد عمر به او تعلق گرفت. در سال ۲۰۱۰ کورنل یک مقام استادی جدید به مایر داد. به پاس احترام مایر برای پنجاهمین سالگرد تأسیس شرکتش، نمایشگاه ریچارد مایر:معماری و طراحی را در ایتالیا برپا کرد. در ۲۰۱۴، مایر نمایشگاهی میدانی به وسعت ۱۵۰۰۰ فوت مربع در Mana Contemporary در جرسی سیتی برگزار کرد. نمایشگاه بخشی زیاد، از زندگی کاری او زیر یک سقف گردآوری می‌کند و نمونهٔ خیلی کوچکتری را که در سال۲۰۰۷ در لانگ آیلند سیتی افتتاح شده بود را که تا سال ۲۰۱۳ فقط برای دانشجویان و تورهای گروهی باز بود، جایگزین می‌کند. محل نمایشگاه فضاهایی را تأمین می‌کند برای نشان دادن مجسمه‌های خود، طراحی‌های معماری و کلاژها برای اولین بار؛ و برنامه‌ریزی شده تا شامل یک کتابخانهٔ تحقیقاتی باشد. از جمله آثار او از مهم‌ترین آثار وی می‌توان بهموزه عالی هنری آتلانتا موزه هنرهای تزیینی آلمان، موزه هنرهای معاصر بارسلون، مرکز توانبخشی منرو، روچستر -نیویورک ۱۹۷۴–۱۹۶۹،موزه هنرهای مدرن در ویلا استروتزی، فلورانس۱۹۷۳، مجتمع مسکونی برای دانشگاه کرنل، ایتاکا، نیویورک۱۹۷۴،موژه آرپ، رولاندز ورآلمم. ان
تحرک اجتماعی یا پویندگی اجتماعی اصطلاحی در دانش جامعه‌شناسی است که به حرکت افراد و گروه‌ها بین موقعیت‌های اجتماعی و اقتصادی مختلف گفته می‌شود. تحرک عمودی به معنای حرکت به بالا یا پایین نردبان اجتماعی و اقتصادی است. افرادی که دارایی، درآمد، یا پایگاه اجتماعی کسب می‌کنند دارای تحرک صعودی هستند، در حالی که کسانی که درآمد و پایگاه خود را از دست می‌دهند دارای حرکت نزولی می‌باشند.در جوامع امروزی میزان زیادی تحرک جانبی نیز وجود دارد که به حرکت جغرافیایی بین نواحی، شهرها، یا مناطق گفته می‌شود. تحرک عمودی و جانبی اغلب با یکدیگر همراه هستند.
دو راه برای مطالعه تحرک اجتماعی وجود دارد. نخستین راه، در نظر گرفتن مشاغل خود افراد و اندازه‌گیری حرکت آن‌ها در نردبان موقعیت‌های اجتماعی است. این گونه تحرک معمولاً تحرک درون‌نسلی نامیده می‌شود. از سوی دیگر، تحرک در میان نسل‌ها و اندازه‌گیری وارد شدن فرزندان به شغل پدرانشان، تحرک میان‌نسلی نام دارد.
میزان تحرک عمودی در جامعه یکی از عمده‌ترین شاخص‌های توسعه انسانی است. هرچقدر که میزان تحرک عمودی بیش‌تر باشد؛ بیان‌گر این است که افرادی که در قشرهای پایین‌تر متولد می‌شوند می‌توانند موقعیت اجتماعی خود را تغییر دهند. تغییر موقعیت اجتماعی، نشان‌دهنده فضای باز جامعه‌است. آمارها نشان می‌دهند که سه کشور سوئد، لهستان و ایالات متحده آمریکا بیش‌ترین میزان تحرک عمودی در جهان را دارند.
در جوامعی که معیارهای انتسابی در برخورداری بر معیارهای اکتسابی غلبه دارند؛ راه ارتقا و تحرک صعودی برای افراد بسته می‌شود و زمینه برای ایجاد انسداد اجتماعی به وجود می‌آید.
انسداد اجتماعی، در اصطلاح دانش جامعه‌شناسی به معنی مسدود بودن راه ارتقا و تحرک صعودی است. علت انسداد اجتماعی توزیع مزیت‌های اجتماعی چون قدرت، ثروت و احترام بر اساس ویژگی‌های انتسابی است.درواقع قشربندی براساس نژاد،جنسیت،سن،مذهب و ... موجب تبعیض و انسداد اجتماعی میشود.در جامعه‌ای که سابقه انسداد دارد؛ وراثت راه ارتقا به مناصب سیاسی و اجتماعی است.جوامع برده‌داری در روم قدیم و آمریکای قرن هجدهم؛ با انسداد روبه رو بودند. در هند نیز نظام کاست باعث ایستایی تحرک اجتماعی شده بود.در جوامع طبقاتی، مانند ایران دوره ساسانیان نیز تحرک صعودی به سختی ممکن بود.در این گونه جوامع تحرک اجتماعی مسدود و نظام قشربندی بسته محسوب می‌شد.این در حالی است که در جوامع صنعتی و پیشرفته معیارهای اکتسابی مورد توجه قرار می‌گیرند و افراد بر اساس فعالیت، استعداد و کار ارتقا می‌یابند.البته در جوامع صنعتی نیز سابقه انسداد، جدایی‌گزینی مکانی یا ویژگی‌های روانی و ذهنی می‌توانند انسداد اجتماعی ایجاد کنند.
یو مینگ پِی (زاده – در گذشته )، شناخته‌شده به آی ام پِی ، معمار آمریکایی چینی‌تبار بود.Los Angeles Magazine, Nov 2003 - v. 48, no. 11, pp.140 آی.ام. پی یکی از برجسته‌ترین معماران سده ۲۰ (میلادی) بود.
نام او یادآور طراحی ساختارهای نمادین در سراسر جهان است. او از برندگان جایزه معماری پریتزکر است. هرم شیشه‌ای موزه لوور در پاریس از جمله شاهکارهای طراحی پی است. وی معمار مرکز تحقیقات جوی و هواشناسی دانشگاه ایالتی کلرادو در بولدر بود.که به سبک معماری پسامدرنیته است و جزو آثار برجسته مینگ به حساب می آید.
یومینگ پی در ۲۶ آوریل ۱۹۱۷ در گوانگ‌ژو در جمهوری چین به دنیا آمد و در ۱۸ سالگی به ایالات متحده آمریکا رفت و زیر نظر والتر گروپیوس در دانشگاه هاروارد تحصیل نمود. تمرکز وی در طراحی‌هایش بر هندسه دقیق، سطوح صاف و نور طبیعی بوده‌است. او در جریان جنگ جهانی دوم به عنوان پژوهشگر برای حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا کار کرد. سپس در سال ۱۹۵۵ به عنوان معمار، شرکت خود را در شهر بوستون تأسیس کرد. او حتی در سنین کهنسالی هم به کارش ادامه داد. موزه هنر اسلامی دوحه قطر یکی از پرآوازه‌ترین آثاری است که او در دهه ۸۰ زندگیش طراحی کرد.
سبک معماری پی بر پایه هندسه دقیق، سطوح صاف و نور طبیعی بود.
پی علاقه خاصی به استفاده از شیشه و فولاد با ترکیبی از سیمان در طراحی‌هایش داشت. طراحی هرم شیشه‌ای موزه لوور از جمله شاهکارهای اوست که کار ساخت آن در سال ۱۹۸۹ (میلادی) به پایان رسید. این ساختمان یکی از چشم‌اندازهای پاریس به‌شمار می‌رود.
آی.ام. پی در دوران کاری‌اش، جوایز زیادی دریافت کرد. او در سال ۱۹۸۳ (میلادی) جایزه معماری پریتزکر را دریافت کرد. او این جایزه ۱۰۰ هزار دلاری را صرف تأسیس بورسیه‌ای برای دانشجویان چینی کرد که قصد تحصیل معماری در آمریکا را دارند.
در دسامبر ۱۹۹۲ نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری توسط جرج اچ. دابلیو بوش به وی داده شد.
وی در ۱۵ مه ۲۰۱۹ در سن ۱۰۲ سالگی در منهتن نیویورک درگذشت.
او در دوران کاری‌اش ساختمان‌ها، هتل‌ها و مدارس بسیاری در آمریکای شمالی، آسیا و اروپا طراحی کرد. برخی از آثار عبارتند از:
اقلیت یا گروه اقلیت، اشاره به دسته‌ای از افراد است که "متفاوت" از اکثریتِ جامعه‌ای هستند که عمدهٔ قدرت اجتماعی را در دست دارند. در چنین شرایطی، "اکثریت" ممکن است مواضعِ اکثریتیِ خود را به‌شکلِ قانون نیز تعریف کرده باشد. "تفاوت‌هایی" که "اقلیت" در یک جامعه را می‌سازند می‌توان در ویژگی‌های انسانی از جمله قومیت، نژاد، مذهب، طبقه اجتماعی، جنسیت، ثروت، سلامت یا گرایش جنسی افراد جست‌وجو کرد. اعضای اقلیت اکثراً توسط دیگران مورد تبعیض قرار می‌گیرند و در وضع نامناسب‌تری قرار دارند. اعضای گروه اقلیت عموماً سهم کم‌تری از مزیت‌های اجتماعی چون قدرت، ثروت و احترام را دارند. گروه اقلیت یک مفهوم جامعه‌شناسی و نتیجهٔ "تفاوت‌ها" است. در علوم اجتماعی، اصطلاح «اقلیت» گاهی برای توصیف روابط قدرت اجتماعی میانِ گروه فرادست و فرودست به‌کار می‌رود و نشان دهندهٔ «تفاوت جمعیتی» در درون یک جمعیت است. کنشگران اجتماعی ممکن است در طیف گسترده‌ای از مسائل از زبانِ حقوق اقلیت‌ها از جمله حقوق دانشجویان، حمایت از حقوق مصرف‌کننده، حقوق زنان، حقوق کودکان و حقوق جانوران استفاده کنند. از نظر آماری اقلیت به دو دسته تقسیم می‌شود؛ اقلیت بزرگ و اقلیت کوچک. اقلیت بزرگ به اقلیتی گفته می‌شود که از نظر آماری و درصدی نزدیک به اکثریت باشد. اقلیت کوچک نیز به اقلیتی گفته می‌شود که از نظر آماری و درصدی تفاوت زیادی با اکثریت داشته باشد. اما اقلیت‌ها در مفهوم جامعه‌شناسی به چند دسته تقسیم می‌شوند، از جمله؛ اقلیت‌های قومی و نژادی، اقلیت‌های جنسی، اقلیت‌های دینی و مذهبی، اقلیت‌های عقیدتی و سیاسی و سایر گروه‌هایی که در مفهوم جامعه‌شناسی دارای مشخصات گروه اقلیت باشند.http://pajoohe.ir/اقلیت-Minority__a-29746.aspx