moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
اینورنیتزی به تیمی که از نظر تاکتیکی به بن‌بست خورده بود، جانی دوباره بخشید. او از سیستم کاتناچیو بهره برد و در همین راستا، پست تارچیسیو بورنیک را به بازیکن آزاد یا سوئیپر تغییر داد، از مائورو بلوجی جوان در دفاع راست استفاده کرد، جایر را دوباره احیا کرد، از ماریو برتینی به جای ماریو فروستالوپی که با پایان یافتن قرارداد قرضی اش با سمپدوریا به اینتر برگشته بود، استفاده کرد و از بازیکنان مهم و تأثیر گذار تیم مانند جاچینتو فاکتی، ساندرو ماتزولا، ماریو کورسو و روبرتو بونینسنیا خواست تا وظیفه خود در زمین را به نحو احسن انجام دهند. اولین تجربه مربیگری اینورنیتزی بر روی نیمکت اینتر، در ۱۵ نوامبر ۱۹۷۰ و در هفته ششم سری آ با پیروزی ۲–۱ خانگی برابر تورینو همراه شد. اما اولین شکست مربی جدید، خیلی زود از راه رسید. در هفته هفتم رقابت‌های سری آ، اینتر در سن پائولو با نتیجه ۲–۱ از ناپولی شکست خورد. اما این نتیجه نقطه عطف فصل باشگاه بود. در پرواز بازگشت از ناپل به خانه، اینورنیتزی و برخی از اعضای با تجربه‌تر تیم، با در دست داشتن فهرست برنامه مسابقات، کنار یکدیگر نشستند تا درباره مسیر رسیدن به قهرمانی که بسیار دور از انتظار بود با هم مشورت کنند که در نهایت باعث به وجود آمدن یک باور عامیانه و یکی از القاب باشگاه در میان هواداران اینتر نیز شد. پس از شکست در سن پائولو، نراتزوری‌ها یک روند بدون شکست را در پیش گرفتند و از ۲۴ امتیاز ممکن، موفق به کسب ۲۱ امتیاز شدند. نراتزوری در دربی برگشت با دو گل کورسو و ماتزولا به برتری دست یافت و در ادامه نیز توانست فاصله امتیازی قابل توجهی که قهرمان نیم فصل یعنی میلان به دست آورده بود را جبران کند و دو هفته مانده به پایان مسابقات به مقام قهرمانی سری آ برسد و یازدهمین اسکودتوی تاریخ باشگاه کسب شد. هرگز نه قبل و نه بعد از این اتفاق، سابقه نداشته تیمی که در اواسط فصل مربی خود را تغییر داده، بتواند در پایان فصل به مقام قهرمانی دست یابد. اینورنیتزی نه تنها به یک قهرمان تأثیر گذار تبدیل شد بلکه نام خود را نیز در تاریخ باشگاه جاودانه کرد. در پی کسب این نتایج عجیب و قریب، لقب اینتر دیوانه یا پاتزا اینتر (Pazza Inter) به تیم داده شد. روبرتو بونینسنیا نیز توانست با به ثمر رساندن ۲۴ گل در سری آ، موفق به کسب جایزه کاپوکانونیره شود.
پس از کسب اسکودتوی یازدهم، نراتزوری به عنوان مدافع عنوان قهرمانی دچار یک تغییر نسل غریب الوقوع شد. کهنه سربازان گرنده اینتر یکی یکی جای خود را به بازیکنان جوان تر دادند. ترکیب اینتر در این فصل از بازیکنانی همچون اوریالی، بوردون و گراتزیانو بینی ۱۶ ساله به کاپیتانی ساندرو ماتزولا تشکیل شده بود. نراتزوری در فصل ۷۲-۱۹۷۱ سری آ و در بازی‌های خانگی تنها موفق به کسب ۸ پیروزی شد که از این نظر آمار بسیار بدی را از خود بر جای گذاشت. در نهایت آبی و مشکی پوشان با کسب ۳۶ امتیاز از ۳۰ بازی و هم امتیاز با فیورنتینا اما به دلیل تفاضل گل بهتر، کار خود را در رده پنجم سری آ به پایان رساندند. این در حالی بود که بونینسنیا با به ثمر رساندن ۲۲ گل توانست برای دومین فصل متوالی به عنوان آقای گلی سری آ دست یابد، اما این عملکرد درخشان باعث نشد تا نراتزوری بتواند از عنوان قهرمانی خود دفاع کند. در جام حذفی فوتبال ایتالیا، اینتر کار خود را با پیروزی ۶-۰ برابر رجینا – که تا سال ۲۰۱۹ بی بدیل بود – آغاز کرد و در ادامه توانست به مرحله بعد این رقابت‌ها راه یابد اما در مرحله دوم رقابت‌های کوپا ایتالیا نتایج ضعیفی کسب کرد و در نهایت از این مسابقات کنار رفت.
اما اوضاع در رقابت‌های اروپایی به‌طور متفاوتی پیش رفت. نراتزوری‌ها در رقابت‌های جام باشگاه‌های اروپا ۷۲–۱۹۷۱ و در گام اول موفق شدند در خانه و با نتیجه ۴-۱ آ.ا.ک آتن را شکست دهند؛ هرچند که در بازی برگشت ۳-۲ شکست خوردند اما در مجموع و با نتیجه ۶-۴ راهی مرحله بعد شدند. در مرحله یک‌هشتم اینتر باید به مصاف بروسیا مونشن گلادباخ از آلمان می‌رفت. به دلیل اتفاقات جنجالی که در دیدار رفت دو تیم رخ داد، از این تقابل با عنوان «مسابقه قوطی» نیز در تاریخ یاد می‌شود. در ۲۰ اکتبر ۱۹۷۱، دو تیم بروسیا مونشن‌گلادباخ و اینتر در بوکلبرگ اشتادیون به مصاف یکدیگر رفتند. بازی تا دقیقه ۲۹ با نتیجه تساوی ۱-۱ دنبال می‌شد. اما پرتاب یک بطری نوشابه خالی کوکا کولا از طرف هواداران مونشن‌گلادباخ به درون زمین مسابقه و اصابت آن به سر روبرتو بونینسنیا مهاجم ایتالیایی اینتر باعث جراحت این بازیکن و در نتیجه بونینسنیا مجبور به ترک بازی شد. این اتفاقات بر عملکرد تیم تأثیر بسزایی گذاشت و نراتزوری با دریافت ۶ گل در ادامه مسابقه، با نتیجه ۷-۱ شکست خورد. همین موضوع باعث شد تا جوزپه پریسکو نایب رئیس و وکیل باشگاه با ارائه دفاعیه ای به کمیته انظباطی یوفا، خواستار لغو این مسابقه شود: «پس از بیرون آمدن بونینسنیا با ضربه قوطی به سر، این مسابقه به‌طور منظم انجام نشد. آسیب می‌توانست بسیار جدی تر از آنچه که بود باشد. در آن لحظه نتیجه ۱-۱ بود اما اینتر چنان شوکه شده بود که در نهایت ۷-۱ شکست خورد. بنابراین دلیلی برای لغو این مسابقه وجود دارد.»
در نهایت یوفا نیز تصمیم به لغو این دیدار و برگذاری مجدد آن گرفت. در ۳ نوامبر ۱۹۷۱، نراتزوری موفق شد در خانه و با نتیجه ۴-۲ از سد حریف عبور کند. در بازی برگشت که در ۱ دسامبر و در ورزشگاه المپیک برلین برگذار شد، دو تیم به تساوی بدون گل دست یافتند. در این بازی، ایوانو بوردون سنگربان جوان اینتر موفق شد ضربه پنالتی زیلوف را مهار کند. به این ترتیب، اینتر در مجموع و با نتیجه ۴-۲ راهی مرحله یک چهارم نهایی این مسابقات شد. در این مرحله، اینتر در خانه و با نتیجه ۱-۰ از سد استاندارد لیژ گذشت اما در دیدار برگشت ۲-۱ شکست خورد. دو تیم در مجموع به تساوی ۲-۲ دست یافتند اما اینتر به دلیل قانون گل زده در خانه حریف که به وسیله ماتزولا و در دقیقه ۸۰ به ثمر رسید راهی مرحله نیمه نهایی شد. در مرحله نیمه نهایی اینتر و سلتیک به مصاف هم رفتند که در مجوع دو بازی رفت و برگشت هیچ توپی از خط دروازه‌ها عبور نکرد و در نتیجه کار به ضربات پنالتی کشید. ماتزولا، فاکتی، فروستالوپی، پلیتزارو و جایر هر پنج ضربه خود را تبدیل به گل کردند اما در طرف مقابل دیکسی دینز ضربه خود را از دست داد و به این ترتیب اینتر با نتیجه ۵-۴ در ضربات پنالتی بر سلتیک غلبه کرد و راهی فینال جام باشگاه‌های اروپا شد. با راهیابی به فینال جام باشگاه‌های اروپا، اینورنیتزی تبدیل به اولین مربی ایتالیایی تاریخ باشگاه شد که توانسته با نراتزوری به دیدار نهایی این مسابقات راه یابد. در ۳۱ مه ۱۹۷۲، دو تیم آژاکس و اینتر میلان در ورزشگاه دکویپ به مصاف هم رفتند. آژاکسی‌ها دومین حضور متوالی خود را در فینال تجربه می‌کردند و آبی و مشکی‌های میلان نیز به دنبال سومین قهرمانی خود در این مسابقات بودند. اینتر با بوردون، بلوجی، فاکتی، اوریالی، گیبرتونی، بورنیک، جایر، بدین، بونینسنیا، ماتزولا و فروستالوپی پا به این دیدار گذاشت. نکته جالب درباره ترکیب تیم این بود که فروستالوپی جایگزین ماریو کورسو که بازیکن مهم و تأثیر گذار تیم بود شده بود. این دیدار همچنین تقابل توتال فوتبال در برابر کاتناچیو به حساب می‌آمد که دو سبک فوتبالی کاملاً متفاوت بودند. در طول مسابقه، آژاکس بیشتر دقایق بازی را تحت سلطه خود داشت و اینتر به شدت سعی داشت با سیستم کاتناچیو خود دفاع کند. در پایان این قرمز و سفیدهای آژاکس بودند که توانستند به لطف گل‌های یوهان کرایف در دقایق ۴۷ و ۷۸ و با نتیجه ۲-۰ از سد اینتر عبور کنند.
برای فصل ۷۳-۱۹۷۲، اینورنیتزی به کار خود بر روی نیمکت نایب قهرمان اروپا ادامه داد. نراتزوری که در جام یوفا حاضر بود در گام اول از سد والتا عبور کرد. در مرحله یک‌هشتم از سد نورشوپینگ گذشت اما با پذیرش شکست ۲-۱ در مجموع دو دیدار رفت و برگشت برابر ویتوریا ستوبال از گردونه این رقابت‌ها کنار رفت. هرچند اینتر خیلی زود از این رقابت‌ها کنار رفت اما بونیمبا با به ثمر رساندن ۶ گل در این رقابت‌ها، برای چندمین بار شایستگی‌های خود را به اثبات رساند. در نیم فصل اول رقابت‌های سری آ، افعی‌ها با هدایت اینورنیتزی نتایج خوبی را کسب کردند اما با آغاز نیم فصل دوم عملکرد تیم به شکل قابل ملاحظه ای افت کرد. در نهایت همین موضوع سبب شد تا اینورنیتزی پس از شکست سنگین خارج از خانه ۴-۰ برابر تورینو در هفته بیست و سوم از هدایت باشگاه برکنار شود. این مربی ایتالیایی که خود در سال ۱۹۷۰ و به دنبال نتایج ضعیف هریبرتو هررا هدایت باشگاه را برعهده گرفته بود توانست در مدت زمان کوتاه خود در سمت مربیگری باشگاه، عملکردی درخشان از خود بر جای بگذارد؛ از جمله کسب یک اسکودتوی شگفت‌انگیز در فصل ۷۱-۱۹۷۰ و حضور در فینال مسابقات جام باشگاه‌های اروپا در فصل ۷۲-۱۹۷۱. همه این عوامل باعث شدند که نام اینورنیتزی در تاریخ باشگاه اینتر جاودانه شود. هدایت باشگاه در ادامه فصل به انه آ ماسیه رو سپرده شد. ورود ماسیه رو نیز تغییر آنچنانی در عملکرد تیم به وجود نیاورد و آبی و مشکی پوشان فصل را در جایگاه چهارم به پایان رساندند. از نکات قابل توجه در این فصل می‌توان به دیدار ۶ مه ۱۹۷۳ اینتر برابر پالرمو که با برتری ۳-۱ افعی‌ها به پایان رسید اشاره کرد. در این دیدار، سیلوانو مارتینا دروازه‌بان جوان و ۲۰ ساله، اولین حضور خود را با پیراهن نراتزوری به ثبت رساند. همچنین در دربی ایتالیا که در مرحله دوم رقابت‌های جام حذفی و در ۱۷ ژوئن ۱۹۷۳ برگذار شد و با نتیجه تساوی ۱-۱ به پایان رسید، ماریو کورسو آخرین بازی خود را با پیراهن اینتر به ثبت رساند. بونیمبا نیز با به ثمر رساندن ۲۴ گل در همه رقابت‌ها، بهترین گل زن فصل اینتر لقب گرفت.
در بازار نقل و انتقالات تابستانی فصل ۷۷–۱۹۷۶، یک اتفاق ویژه و کم سابقه رخ داد. این اتفاق کم سابقه، معاوضه مستقیم دو بازیکن بین دو دشمن قدیمی یعنی اینتر و یووه بود. طی این معاوضه، روبرتو بونینسنیا که یکی از با سابقه‌ترین بازیکنان اینتر بود با پیترو آناستاسی جابه‌جا شد. نکته عجیب تر در مورد این انتقال این بود که بونینسنیا تا آخرین لحظه از این‌جا به جایی خبر نداشت و از طریق تماس تلفنی که رئیس وقت باشگاه یعنی ایوانوئه فرایتزولی با او برقرار کرد، متوجه شد که باید راهی یوونتوس شود. کارلو مورارو نیز پس از اینکه یک فصل را به صورت قرضی در وارزه گذرانده بود به اینتر بازگشت. این بازیکن در پایان فصل با ۹ گل زده، بهترین گل زن فصل اینتر لقب گرفت.
در ۱۶ ژانویه ۱۹۷۷، اینتر با نتیجه ۲–۰ برابر یووه شکست خورد. نکته جالب درباره این بازی این بود که هر دو گل یووه را روبرتو بونینسنیا وارد دروازه اینتر کرد تا بدین شکل تیم سابق خود را تنبیه کرده باشد.
اینتر در فصل ۷۷–۱۹۷۶، توانایی لازم برای از بین بردن دو قطبی که تیم‌های شهر تورین یعنی یووه و تورینو در سری آ ایجاد کرده بودند را نداشت و سری آ تحت سیطره این دو تیم بود، در نتیجه اینتر شانس چندانی را برای کسب اسکودتو برای خود قائل نبود. به همین دلیل کسب پیروزی در دربی دلامادونینا از اهمیت ویژه ای برخوردار شده بود. دربی رفت با گل مارینی برای اینتر در دقیقه ۴۳ و سیلوا برای میلان در دقیقه ۸۱، با نتیجه تساوی به پایان رسید. دربی برگشت که یک بازی کسل کننده و بی‌روح بود با نتیجه بدون گل پایان یافت. در نهایت، اینتر با مربیگری جوزپه کیاپلا و پس از اینکه در هفته‌های پایانی مسابقات سری آ از فیورنتینا شکست خورد، حتی جایگاه سوم را نیز به این تیم واگذار کرد و با قرار گرفتن در رده چهارم جدول به حداقل خواسته خود که کسب سهمیه رقابت‌های جام یوفا بود دست یافت.
دو تیم اینتر و میلان پس از کنار زدن رقبا در طول مسیر رقابت‌های جام حذفی فوتبال ایتالیا، در فینال به یکدیگر برخورد کردند. این اولین تقابل تاریخ دو تیم در یک فینال و برای کسب جام بود که با شکست ۲–۰ اینتر همراه شد. این بازی که در ۳ ژوئیه ۱۹۷۷ برگذار شد، آخرین بازی ساندرو ماتزولا با پیراهن اینتر بود. ماتزولا در هنگام خروج از زمین مسابقه و در آخرین مصاحبه اش به عنوان فوتبالیست، قطعه معروفی از کمدی الهی را نقل کرد.
در سال ۱۹۷۷، ائوجنیو برسلینی به عنوان سرمربی اینتر انتخاب شد. برسلینی در اولین فصل حضور خود بر روی نیمکت اینتر، قهرمانی جام حذفی فوتبال ایتالیا در فصل ۷۸–۱۹۷۷ را به دست آورد.
ساندرو ماتزولا دو سال پس از اینکه کفش‌های خود را آویخت، در سال ۱۹۷۹، به عنوان مدیر عامل باشگاه انتخاب شد. ماتزولا به همراه جانفرانکو بلترامی مدیر ورزشی اینتر، به دنبال راهی بودند تا بتوانند نوار ناکامی‌های اینتر در کسب عناوین قهرمانی به خصوص اسکودتو را در سالیان اخیر پاره کنند. به همین منظور در فصل نقل و انتقالات، روبرو موتزینی (مدافع وسط) را از تورینو و دومنیکو کاسو (وینگر راست) را از ناپولی به خدمت گرفتند. علاوه بر این دو بازیکن، ترکیب اینتر از نفراتی همچون ایوانو بوردون (دروازه‌بان)، جوزپه بارسی و جانکارلو پاسیناتو (مدافع راست و چپ)، گراتزیانو بینی (سوئیپر و کاپیتان)، گابریله اوریالی (هافبک)، جیامپیرو مارینی (هافبک)، اواریستو بکالوسی (بازیساز)، کارلو مورارو (وینگر چپ) و آلساندرو آلتوبلی (مهاجم مرکزی) تشکیل شده بود.
اینتر در هفته اول سری آ در فصل ۸۰–۱۹۷۹، با نتیجه ۲–۰ برابر پسکارا به پیروزی رسید. اینتر تا هفته دوازدهم مسابقات سری آ، هیچ شکستی را متحمل نشده بود، اما در ۱۶ دسامبر ۱۹۷۹، اولین شکست اینتر در هفته سیزدهم و برابر آ.اس. رم رقم خورد. در ادامه نیز اینتر در دو بازی پایانی نیم فصل اول، برابر تیم‌های فیورنتینا و آسکولی متوقف شد و چند امتیاز مهم را از دست داد. با این حال، اینتر در پایان نیم فصل اول با کسب ۲۱ امتیاز و ۲ امتیاز بیشتر نسبت به قهرمان فصل گذشته یعنی آ.ث. میلان، قهرمان نیم فصل شد. از مهم‌ترین نتایج نیم فصل اول می‌توان به پیروزی ۲–۰ برابر میلان (با دو گل بکالوسی) و پیروزی ۴–۰ برابر یووه (با هتریک آلتوبلی و تک گل مورارو) اشاره کرد. اینتر در نیم فصل دوم، رقبا را یکی پس از دیگری کنار زد و ۲۰ امتیاز دیگر نیز کسب کرد. دربی ۲ مارس ۱۹۸۰ بین اینتر و میلان که با تک گل اوریالی به نفع نراتزوری پایان یافت یک تقابل منحصر به فرد بود؛ زیرا در این تاریخ، با دستور شهرداری میلان، ورزشگاه سن سیرو به افتخار فوتبالیست سابق جوزپه مه آتزا (که در اوت ۱۹۷۹ درگذشت) به ورزشگاه جوزپه مه آتزا تغییر نام یافت.
در ۲۷ آوریل ۱۹۸۰، اینتر پس از کسب تساوی ۲–۲ مقابل آ.اس. رم، توانست دو هفته زودتر از پایان رقابت‌ها، به مقام قهرمانی سری آ دست یابد و به این ترتیب دوازدهمین اسکودتوی باشگاه به دست آمد. در پایان فصل، اینتر با کسب ۱۴ پیروزی، ۱۳ تساوی و تنها ۳ شکست، موفق به کسب ۴۱ امتیاز شد و بالاتر از یووه ۳۸ امتیازی و میلان ۳۶ امتیازی قرار گرفت؛ هرچند که میلان به دلیل ماجرای توتونرو به دسته پایین‌تر سقوط کرد. برسلینی سرمربی تیم و آرماندو اونستی کمک مربی تیم، به منظور جشن گرفتن این قهرمانی، یک سفر ۱۱۱ کیلومتری را با پای پیاده از میلان به فونتانلاتو (شهری واقع در استان پارما) انجام دادند. در طول فصل، اینتر ۴۴ گل وارد دروازه حریفان کرد که این تعداد گل به وسیله ۱۱ بازیکن مختلف به ثمر رسید (به ترتیب: اوریالی، آلتوبلی، بکالوسی، مارینی، بینی، مورارو، پاسیناتو، بارسی، کاسو، آمبو و موتزینی). آلساندرو آلتوبلی نیز با به ثمر رساندن ۱۵ گل در سری آ و ۲۲ گل در مجموع رقابت‌ها، بهترین گلزن اینتر در فصل ۸۰–۱۹۷۹ نام گرفت؛ این در حالی بود که روبرتو بتگا از یوونتوس با یک گل زده بیشتر، توانست آقای گل سری آ شود. یکی از نکات مهم و قابل ذکر در این فصل، اولین بازی رسمی جوزپه برگومی جوان در ۳۰ ژانویه ۱۹۸۰ برای اینتر بود که در جام حذفی ایتالیا و برابر یوونتوس رقم خورد.
فصل ۸۲–۱۹۸۱ که آخرین فصل حضور برسلینی بر روی نیمکت اینتر بود با قهرمانی در کوپا ایتالیا به پایان رسید.
در ۱ ژوئیه ۱۹۸۶، جووانی تراپاتونی هدایت اینتر را بر عهده گرفت. تراپاتونی در اولین فصل حضور خود اینتر را به جایگاه سوم رساند، فصل بعد نیز به جایگاهی بهتر از پنجمی دست نیافت. در فصل ۸۹–۱۹۸۸ تراپاتونی با داشتن بازیکنانی همچون لوتار ماتئوس، جوزپه برگومی، آندریاس برمه، والتر زنگا و نیکولا برتی توانست با ۵۸ امتیاز (در آن دوران هر برد ۲ امتیازی بود) اسکودتوی سیزدهم را برای اینتر به ارمغان بیاورد، قهرمانی که تا سال ۲۰۰۷، بهترین قهرمانی ادوار سری آ محسوب می‌شد.
فصل ۹۰–۱۹۸۹ با جایگاه سومی در سری آ و قهرمانی در سوپر جام فوتبال ایتالیا به پایان رسید. این اولین قهرمانی باشگاه در سوپر جام فوتبال ایتالیا بود. در همان سال تیم ملی فوتبال آلمان با بازیکنان اینتری خود یعنی لوتار ماتئوس، یورگن کلینزمن و آندریاس برمه توانست یاران مارادونا را فینال جام جهانی شکست دهد و قهرمان جهان شود. در آن بازی‌ها لوتار ماتئوس کاپیتان و مؤثرترین بازیکن تیم ملی فوتبال آلمان در جام جهانی بود. همان سال فیفا تصمیم گرفت هر سال بازیکن سال فوتبال جهان را انتخاب کند. لوتار ماتئوس اولین کسی بود که جایزه بهترین بازیکن سال جهان را از آن خود کرد.
دهه ۹۰ دوره ناامید کننده ای در تاریخ باشگاه بود. در حالی که رقبای اصلی اینتر یعنی یوونتوس و میلان به افتخاراتی در فوتبال ایتالیا و اروپا دست پیدا کرده بودند ، اینتر با نتایج متوسط خود از آن‌ها عقب افتاده بود.
در فصل ۹۱-۱۹۹۰ اینتر با هدایت تراپاتونی به مقام قهرمانی یوفا کاپ دست یافت. تراپاتونی در پایان فصل از اینتر جدا شد. اینتر فصل ۹۲-۱۹۹۱ سری آ را در جایگاه هشتم به پایان رساند. در فصل ۹۳-۱۹۹۲ با هدایت اوسوالدو بانیولی، اینتر پس از رقیب همشهری خود یعنی آث میلان در جایگاه دوم قرار گرفت و به مقام نایب قهرمانی دست یافت. یکی از بدترین دوران تاریخ اینتر طی این سال‌ها رقم خورد به طوری که اینتر در فصل ۹۴-۱۹۹۳ با کسب عنوان سیزدهم در سری آ، بدترین رتبه تاریخ خود را بدست آورد و فقط ۱ امتیاز تا سقوط به دسته پایین‌تر فاصله داشت. البته اینتر در سال‌های ۱۹۹۱، ۱۹۹۴ و ۱۹۹۸ سه بار جام یوفا را بدست آورد، ولی کسب این جام نمی‌توانست طرفداران اینتر را راضی نگه دارد.
در سال ۱۹۹۵، ماسیمو موراتی با پایان دادن به دوران یازده ساله ارنستو پلگرینی، ریاست باشگاه را به دست گرفت. اینتر در این دوره دو بار رکورد نقل و انتقالات فوتبال جهان را شکست. (۱۹٫۵ میلیون پوند برای رونالدو از بارسلونا در سال ۱۹۹۷ و ۳۱ میلیون پوند برای کریستین ویری از لاتزیو در سال ۱۹۹۹) با این حال، دهه ۹۰ یاد آور تنها دوره در تاریخ باشگاه اینتر است که حتی یک قهرمانی هم در سری آ به دست نیامد. برای هواداران اینتر دشوار بود که بفهمند چه کسی مقصر این اوضاع است، همین موضوع باعث سرد شدن رابطه هواداران با ریاست، مربیان و حتی بعضی از بازیکنان نیز شد.
موراتی بعدها هدف هواداران قرار گرفت، به خصوص زمانی که سرمربی محبوب، لوئیجی سیمونی را پس از گذشت تنها چند بازی از فصل ۹۹-۱۹۹۸ اخراج کرد، کسی که به عنوان بهترین مربی ایتالیایی در سال ۱۹۹۸ انتخاب شده بود. در آن فصل اینتر با به پایان رساندن لیگ در جایگاه هشتم، سهمیه هیچ یک از رقابت‌های اروپایی را کسب نکرد.
فصل بعد، موراتی هدایت باشگاه اینتر را به مارچلو لیپی سرمربی سابق یوونتوس سپرد و بازیکنانی همچون آنجلو پروتزی، لوران بلان، ویری و ولادیمیر جوگوویچ را به خدمت گرفت. تیم اینتر با رسیدن به فینال کوپا ایتالیا در فصل ۲۰۰۰-۱۹۹۹ به اولین جام داخلی خود از سال ۱۹۸۹ نزدیک شده بود اما با شکست در برابر لاتزیو، به مقام نایب قهرمانی رسید. اینتر در پایان فصل در جایگاه چهارم سری آ قرار گرفت و برای کسب سهمیه رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا باید در مسابقات پلی آف شرکت می‌کرد.
اینتر امیدوار بود نسبت به فصول گذشته عملکرد بهتری داشته باشد، اما بدشانسی‌های اینتر در این فصل نیز ادامه پیدا کرد. در فصل نقل و انتقالات، دروازه‌بان آنجلو پروتزی با سباستین فری ۲۰ ساله معاوضه شد، همچنین یک مدافع به نام فابیو ماسلاری از کالیاری جذب شد. هاکان شوکور از گالاتاسارای و رابی کین از کاونتری سیتی راهی اینتر شدند. در نتیجه، بار گلزنی تیم بر دوش هاکان شوکور و رابی کین قرار گرفت و باشگاه منتظر بهبود ویری و بازگشت رونالدو از مصدومیت شد. پانوچی و باجو که با مربی تیم یعنی لیپی به مشکل خورده بودند، تیم را ترک کردند. همچنین، گریگوریوس جورگاتوس راهی المپیاکوس یونان شد.
فصل جدید با شکست ۱–۰ در مجموع دو بازی رفت و برگشت برابر تیم سوئدی هلسینگبورگس (شکست ۱–۰ در هلسینگبورگس و تساوی ۰–۰ در میلان) در مرحله سوم پلی آف صعود به مسابقات لیگ قهرمانان اروپا آغاز شد. در بازی برگشت، آلوارو رکوبا این فرصت را داشت تا با پنالتی که در دقیقه ۸۹ به نفع اینتر اعلام شده بود، کار را در مجموع به تساوی بکشاند، اما اسون اندرسون دروازه‌بان هلسینگبورگس، توپ را مهار کرد. در نتیجه اینتر نتوانست جواز حضور در مرحله گروهی این مسابقات در فصل ۰۱–۲۰۰۰ را کسب کند. در ۸ سپتامبر ۲۰۰۰ و درحالی که اینتر با گل خرید جدید خود رابی کین در دیدار سوپر جام فوتبال ایتالیا از لاتزیو پیش افتاده بود، در نهایت با نتیجه ۴–۳ مغلوب حریف خود شد و به مقام نایب قهرمانی رسید. لیپی در اولین بازی فصل ۰۱–۲۰۰۰ در رجو کالابریا برابر رجینا شکست خورد که این اولین شکست تاریخ باشگاه برابر این تیم بود. پس از این نتیجه، لیپی به تندی نسبت به بازیکنانش صحبت کرد و آنها را به عدم تعهد و مسئولیت پذیری متهم کرد؛ در نهایت رئیس باشگاه یعنی موراتی او را از هدایت باشگاه برکنار کرد. در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۰۰، مارکو تاردلی به عنوان جانشین لیپی انتخاب شد. اما تاردلی هم در ادامه فصل نتوانست نتایج خوبی را کسب کند و متحمل شکست‌های سنگینی شد. در جام حذفی و در دور رفت مرحله یک چهارم نهایی این مسابقات، نراتزوری یک شکست سنگین و تلخ را تجربه کرد. اینتر در این بازی ۶–۱ از پارما شکست خورد. بازی برگشت دو تیم نیز با نتیجه تساوی بدون گل پایان یافت تا به این ترتیب، اینتر از رقابت‌های کوپا ایتالیا کنار برود.
اینتر که راهی رقابت‌های جام یوفا شده بود، پس از پیروزی برابر تیم‌های روخ خوژوف، ویتس‌آرنهم و هرتا برلین به مرحله یک‌هشتم نهایی این مسابقات راه یافت. اما در این مرحله با قبول شکست ۵–۳ در مجموع دو بازی رفت و برگشت برابر آلاوز (تساوی ۳–۳ در بیتوریا و شکست ۲–۰ در میلان)، از دور این رقابت‌ها نیز کنار رفت. نراتزوری در رقابت‌های سری آ و در بازی ۶ مه ۲۰۰۱ با نتیجه ۳–۰ آتالانتا را در خانه شکست داد. اما این پیروزی تحت تأثیر یک اتفاق حیرت‌انگیز و بی‌سابقه قرار گرفت. هواداران باشگاه با آوردن یک اسکوتر به ورزشگاه، آن را از طبقه دوم به پایین پرتاب کردند تا اینگونه اعتراض خود را نسبت به کسب نتایج ضعیف تیم ابراز کنند. کمتر از یک هفته بعد و در ۱۱ مه ۲۰۰۱، اینتر در مقابل رقیب همشهری قرار گرفت و با نتیجه سنگین و تحقیر آمیز ۶–۰ شکست خورد. این سنگین‌ترین شکست تاریخ باشگاه در تقابل‌های خود با میلان بود. پس از این شکست سنگین برابر روسونری، هواداران خشمگین باشگاه، رستوران‌های دو بازیکن تیم یعنی کریستین ویری و فابیو کاناوارو را در میلان تخریب کردند. نراتزوری‌ها در نهایت فصل را با ۵۱ امتیاز و دو امتیاز بیشتر نسبت به میلان در رده پنجم به پایان رساندند.
در ۲۲ ژوئن ۲۰۰۱، هکتور کوپر سرمربی سابق والنسیا هدایت باشگاه را بر عهده گرفت، مربی که توانسته بود در دو فصل گذشته والنسیا را به فینال مسابقات لیگ قهرمانان اروپا برساند، اما هر دو بار دستش از جام کوتاه ماند. کوپر در فصل نقل و انتقالات یک خانه تکانی اساسی به راه انداخت و ترکیب تیم را زیر و رو کرد. او بازیکنانی را که خارج از برنامه‌های تاکتیکی خود بودند از تیم کنار گذاشت. در نتیجه فری، بالوتا، بلان، فراری، ماسلاری، بروکی، جوگوویچ و موتو تیم را ترک کردند. همچنین آندره‌آ پیرلو راهی رقیب همشهری یعنی آث میلان شد که این انتقال بدون شک یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات تاریخ باشگاه بود. برای پر کردن جای خالی خروجی‌ها، بازیکنانی همچون تولدو، فونتانا، ماتراتزی، کونسیسائو، ویواس، گولی، پادالینو، بروک و بلوز اوغلو راهی اینتر شدند.
اینتر با هدایت کوپر، شروعی قدرتمندانه داشت و صدرنشین جدول مسابقات سری آ شد. سال ۲۰۰۱ با مرگ جوزپه پریسکو، که از سال ۱۹۶۲ نایب رئیس باشگاه بود، پایان یافت. در ژانویه و فصل نقل و انتقالات زمستانی، اینتر بازیکنی جذب نکرد اما هاکان شوکور به دلیل حضور رونالدو و کریستین ویری در خط حمله تیم، فرصت بازی پیدا نمی‌کرد و به همین علت پس از یک فصل و نیم حضور در اینتر، راهی پارما شد.
در رقابت‌های جام یوفا در فصل ۰۲–۲۰۰۱، اینتر پس از اینکه رقبا را یکی پس از دیگری پشت سر گذاشت به مرحله نیمه نهایی راه یافت. در ۴ آوریل ۲۰۰۲ و در مرحله رفت این رقابت‌ها، اینتر در خانه و با نتیجه ۱–۰ مغلوب فاینورد شد. سه روز بعد و اینبار در مسابقات سری آ، اینتر برابر آتالانتا متحمل یک شکست خانگی دیگر شد. بازی برگشت مرحله نیمه نهایی جام یوفا که در ورزشگاه دکویپ برگذار شد، با نتیجه تساوی ۲–۲ پایان یافت و به این ترتیب اینتر با قبول شکست ۳–۲ در مجموع دو بازی رفت و برگشت، از صعود به فینال بازماند.
قبل از آخرین بازی لیگ مقابل لاتزیو، اینتر با یک امتیاز اختلاف نسبت به یوونتوس و دو امتیاز نسبت به آ.اس. رم در صدر جدول قرار داشت. در ۵ مه ۲۰۰۲ و در روز پایانی فصل ۰۲–۲۰۰۱ سری آ، زمانی که اینتر نیاز مبرم به کسب پیروزی برابر لاتزیو داشت تا اولین اسکودتو خود را پس از سال ۱۹۸۹ کسب کند، به مصاف این تیم رفت. در نیمه اول، اینتر با گل‌های ویری و دی بیاجو دو بار از حریف خود پیش افتاد اما هر دو گل به وسیله بازیکن لاتزیو یعنی پوبورسکی پاسخ داده شد. در نیمه دوم بازی، لاتزیو – که برای کسب سهمیه رقابت‌های جام یوفا رقابت می‌کرد – دو گل دیگر به ثمر رساند و در نهایت با نتیجه ۴–۲ به پیروزی رسید. یکی از نکات قابل توجه این بازی این بود که برخی از هواداران لاتزیو در طول مسابقه علناً از اینتر حمایت می‌کردند، زیرا پیروزی اینتر مانع از قهرمانی احتمالی رقیب همشهری لاتزیو یعنی آ.اس. رم می‌شد. با توجه به پیروزی ۰–۲ خارج از خانه یوونتوس مقابل اودینزه، اینتر جام قهرمانی را در آخرین گام از دست داد و یوونتوس فاتح اسکودتو شد. علاوه بر این، آ.اس. رم هم پس از کسب برتری برابر تورینو، فصل را بالاتر از اینتر و در جایگاه دوم به پایان رساند. همچنین این بازی، آخرین حضور رونالدو با پیراهن اینتر بود. با قرار گرفتن در رده سوم جدول، اینتر برای کسب سهمیه رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپای فصل بعد باید در مسابقات پلی آف شرکت می‌کرد.
برای شروع فصل جدید، هکتور کوپر در سمت خود ابقا شد، هرچند که فصل پیش اسکودتو را در آخرین روز مسابقات از دست داده بود. ابقای این مربی آرژانتینی بر روی نیمکت اینتر با نارضایتی رونالدو همراه بود، هرچند که مریخی قبلاً هم بارها اعلام کرده بود که با کوپر اختلاف نظر دارد. رونالدو که به شدت با کوپر به مشکل خورده بود از موراتی خواسته بود یا کوپر را کنار بگذارد یا او باشگاه را ترک می‌کند. در نهایت، رونالدو پس از پنج سال و کسب یک جام یوفا با اینتر، راهی رئال مادرید شد. مبلغ این انتقال ۴۵ میلیون یورو بود که در آن زمان یک رکورد در بازار نقل و انتقالات به حساب می‌آمد. یکی دیگر از خروجی‌های اینتر، کلارنس سیدورف بود که با فیلیپ کوکو از میلان معاوضه شد. این‌جا به جایی نیز همچون انتقال پیرلو به میلان، یکی دیگر از اشتباهات نقل و انتقالاتی ماسیمو موراتی بود. از ورودی‌های باشگاه می‌توان به کاناوارو و آلمیدا از پارما، آدانی و مورفئو از فیورنتینا اشاره کرد. هرچند که اینتر با نستا مدافع ایتالیایی و مستحکم لاتزیو به توافق رسیده بود اما در نهایت گامارا مدافع برزیلی فلامینگو به اینتر پیوست و نستا راهی میلان شد.
فصل جدید با دیدار برابر اسپورتینگ در مرحله سوم پلی آف صعود به لیگ قهرمانان اروپا آغاز شد. دیدار رفت در ۱۴ اوت و به میزبانی اسپورتینگ با نتیجه تساوی ۰–۰ به پایان رسید اما در دیدار برگشت که در ۲۷ اوت برگذار شد، اینتر در خانه و با گل‌های دی بیاجو و رکوبا با کسب برتری ۲–۰ برابر حریف، جواز حضور در مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا در فصل ۰۳–۲۰۰۲ را به دست آورد. در اولین مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا، اینتر با تیم‌های روزنبورگ، آژاکس و لیون همگروه شد. برای پر کردن جای خالی رونالدو، اینتر به سراغ مهاجم آرژانتینی لاتزیو یعنی کرسپو رفت و در ۳۱ اوت ۲۰۰۲ او را با مبلغ ۴۰ میلیون یورو به خدمت گرفت. کرسپو به همراه بوبو ویری زوج خط حمله اینتر را تشکیل دادند. فصل جدید سری آ برای اینتر بسیار خوب آغاز شد. در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۲، اینتر در خانه به یک تساوی جنجالی برابر یووه دست پیدا کرد. اینتر که با پنالتی دقیقه ۸۹ دل‌پیرو از حریف عقب افتاده بود، در دقیقه ۹۵ و روی کرنر ارسالی، این تولدو دروازه‌بان پیش تاخته اینتر بود که توانست دروازه بوفون و یووه را بازکند و کار را به تساوی کشاند. در این صحنه بازیکنان یووه اعتقاد داشتند که تولدو بر روی بوفون مرتکب خطا شده‌است.
در اولین مرحله گروهی مسابقات لیگ قهرمانان اروپا، اینتر بالاتر از آژاکس راهی مرحله بعد شد. در دومین مرحله گروهی این مسابقات، نراتزوری با بارسا، نیوکاسل و لورکوزن همگروه شد. زوج خط حمله اینتر متشکل از کرسپو و ویری بسیار خوب عمل می‌کرد به طوری که کرسپو بیشتر در مسابقات لیگ قهرمانان اروپا و ویری بیشتر در مسابقات داخلی گلزنی می‌کرد.
در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۳ و در شروع مجدد مسابقات پس از تعطیلات کریسمس، اینتر در مئاتزا با نتیجه ۲–۰ مودنا را شکست داد اما این پیروزی تحت تأثیر مصدومیت هرنان کرسپو که گل دوم را نیز به ثمر رسانده بود قرار گرفت و به این ترتیب او را چند هفته از میادین دور کرد. با مصدومیت کرسپو، اینتر در خط حمله به مشکل برخورد؛ در نتیجه، اینتر مهاجم ۳۴ ساله آ.اس. رم یعنی گابریل باتیستوتا را در یک انتقال قرضی به خدمت گرفت. در پایان نیم فصل اول، اینتر جایگاه دوم سری آ را تصاحب کرد. هرچند باتیستوتا جایگزین کرسپوی مصدوم در اینتر شد، اما نراتزوری در برخی از بازی‌های کلیدی خود از جمله تقابل ۲ مارس ۲۰۰۳ برابر یووه شکست خورد. در ۱۹ مارس ۲۰۰۳ و پس از کسب پیروزی ۲–۰ خارج از خانه برابر لورکوزن در آخرین بازی دومین مرحله گروهی رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا، اینتر با کسب ۱۱ امتیاز و پس از بارسا در جایگاه دوم قرار گرفت و به مرحله یک چهارم نهایی مسابقات راه یافت. اینتر در بازی رفت مرحله یک چهارم نهایی برابر والنسیا، با تک گل ویری به پیروزی رسید. با بازگشت کرسپو از مصدومیت، همگان منتظر تشکیل مجدد زوج کرسپو-ویری بودند، اما اینبار ویری مصدوم شد. در بازی برگشت که در ۲۲ آوریل ۲۰۰۳ برگذار شد، اینتر در ورزشگاه مستایا با نتیجه ۲–۱ شکست خورد. همانند دیدار رفت، تک گل اینتر در این بازی را ویری به ثمر رساند، هرچند که با مصدومیت در این مسابقه، بخش پایانی فصل را از دست داد. در نهایت دو تیم در مجموع دو بازی رفت و برگشت به تساوی ۲–۲ رسیدند اما به دلیل قانون گل زده در خانه حریف، این اینتر بود که به مرحله نیمه‌هایی مسابقات راه یافت. اینتر در این مرحله باید در برابر همشهری خود، میلان قرار می‌گرفت. دیدار رفت دو تیم با نتیجه ۰–۰ پایان یافت. در دیدار برگشت، ابتدا شوچنکو حریف را پیش انداخت اما مارتینس در ۸۴ دقیقه کار را به تساوی کشاند. دو تیم در مجموع دو بازی رفت و برگشت به تساوی ۱–۱ رضایت دادند، اما به دلیل قانون گل زده در خانه حریف، اینتر از صعود به فینال بازماند. اینتر که بیشتر تمرکز خود را بر روی رقابت‌های اروپایی گذاشته بود، دو تساوی متوالی در سری آ کسب کرد. اینتر در پایان فصل و با کسب ۶۵ امتیاز و ۷ امتیاز کمتر از یووه و ۴ امتیاز بیشتر از میلان، در جایگاه دوم سری آ قرار گرفت و به مقام نایب قهرمانی دست یافت. به این ترتیب، اینتر سهمیه مستقیم صعود به لیگ قهرمانان اروپای فصل بعد را کسب کرد. با اینکه ویری بخش پایانی مسابقات سری آ را از دست داده بود، در نهایت توانست با به ثمر رساندن ۲۴ گل در ۲۳ بازی، آقای گل رقابت‌های سری آ در فصل ۰۳–۲۰۰۲ شود و موفق به کسب جایزه کاپوکانونیره شد. همچنین ویری که به همراه کرسپو زوج خط حمله اینتر را تشکیل داده بودند، توانستند در مجموع ۴۳ گل از ۹۳ گل باشگاه در این فصل را به نام خود ثبت کنند.
با وجود شک و تردیدهای موجود نسبت به ادامه کار هکتور کوپر بر روی نیمکت اینتر، ماسیمو موراتی به کوپر رای تأیید داد تا این مربی آرژانتینی برای یک فصل دیگر نیز هدایت باشگاه را عهده‌دار باشد. با ابقای کوپر، دی بیاجو و کرسپو به دلیل اینکه روابطشان با این مربی به مشکل خورده بود، راهی برشا و چلسی شدند. اتفاق مشابهی که فصل گذشته برای رونالدو نیز رخ داه بود و باعث جدایی این بازیکن شد. در بازار ورودی، باشگاه بازیکنانی همچون خولیو کروز ، اندی فن در میده، صبری لاموشی، خلیلو فادیگا، توماس هلوگ، کیلی گونزالز، جورجوس کاراگونیس، ژرمی برشه و لوسیانو را به خدمت گرفت.
فصل ۰۴-۲۰۰۳ با مشکلات زیادی آغاز شد. کوپر با اینکه ترکیب گرانقیمتی را در اختیار داشت، در مسابقات داخلی نتایج ضعیفی کسب کرد. در نهایت و در ۱۸ اکتبر ۲۰۰۳، کوپر بعد از گذشت شش بازی از فصل جدید سری آ و کسب دو پیروزی، سه تساوی و شکست در دربی میلان و زمانی که تیم در جایگاه هشتم بود، به دلیل کسب نتایج ضعیف اخراج شد. تنها عملکرد مثبت کوپر طی این مدت، کسب پیروزی تاریخی ۳-۰ برابر آرسنال در ورزشگاه هایبری و در هفته اول رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا بود. کورادو وردلی که به صورت موقت هدایت باشگاه را بر عهده گرفته بود، در هفته سوم این رقابت‌ها، در مسکو و با نتیجه ۳-۰ برابر لوکوموتیو شکست خورد تا شانس اینتر برای صعود از گروه کمرنگ تر شود. برای ادامه فصل، آلبرتو زاکرونی به عنوان سرمربی جدید باشگاه انتخاب شد که استقبال کم هواداران را در پی داشت زیرا این مربی سابقه هدایت روسونری و قهرمانی با این تیم در سری آ را در کارنامه داشت. هرچند با روی کار آمدن زاکرونی، نراتزوری در رقابت‌های داخلی نتایج بهتری کسب کرد اما در رقابت‌های اروپایی نتایج ضعیفی به دست آورد و با کسب دو تساوی و یک شکست، پس از آرسنال و لوکوموتیو و بالاتر از دینامو کی‌یف در جایگاه سوم گروه B رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا قرار گرفت و راهی جام یوفا شد. شکست خانگی ۵-۱ برابر آرسنال در هفته پنجم این رقابت‌ها، سنگین‌ترین شکست تاریخ باشگاه در مسابقات اروپایی را به ثبت رساند.
در آخرین بازی سال و در ۲۱ دسامبر ۲۰۰۳، اینتر در پایتخت ایتالیا با نتیجه ۲-۱ برابر لاتزیو شکست خورد؛ این نتیجه در حالی رقم خورد که ماتیاس آلمیدا در کمتر از دو دقیقه و طی دقایق ۶۸ و ۶۹ با دریافت دو کارت زرد از زمین مسابقه اخراج شده بود. تیم با کسب نتایج ضعیف عملاً وارد بحران شده بود. از طرف دیگر، روابط بین کریستین ویری و مدیران باشگاه به هم خورده بود و ماسیمو موراتی نیز از ریاست باشگاه کنار کشید. در نهایت و در ۱۹ ژانویه ۲۰۰۴، جاچینتو فاکتی مدافع اسطوره ای باشگاه به عنوان رئیس جدید اینتر انتخاب و به نوزدهمین رئیس تاریخ باشگاه تبدیل شد. در بازار نقل و انتقالات زمستانی، ترکیب تیم با ورود دو بازیکن تقویت شد. در آن روزها، لاتزیو با مشکلات مالی مواجه و مجبور به فروش ستاره‌هایش شد. در ژانویه ۲۰۰۴، یوونتوس بیشتر به خرید دژان استانکوویچ نزدیک بود اما اینتر با ۴ میلیون پیشنهاد بیشتر و دادن نیمی از مالکیت گوران پاندف به لاتزیو و همچنین تمایل شخصی استانکوویچ برای حضور در اینتر، او را به خدمت گرفت. دیگر ورودی اینتر، آدریانو بود که پس از حضور در پارما به اینتر بازگشت. در ۱ فوریه ۲۰۰۴ و بعد از بازی مقابل سیه‌نا که با برتری ۴-۰ نراتزوری همراه شد، هنگامی که بازیکنان دو تیم، زمین مسابقه را به سمت رختکن ترک می‌کردند، در تونل منتهی به رختکن، مارکو ماتراتزی با برونو سیریلو بازیکن تیم سیه‌نا درگیر شد و مشتی به سمت سیریلو پرتاب کرد و منجر به پارگی لب این بازیکن شد. تصاویر تلویزیونی هم این صحنه را به خوبی به تصویر کشاند. ماتراتزی به دنبال بروز این رفتار زشت و خشن که به سبب پخش شدن آن از تلویزیون بازتاب منفی در افکار عمومی داشت، از سیریلو رسماً عذرخواهی کرد و یادآور شد که در فوتبال بروز چنین اتفاقاتی اجتناب ناپذیر است. در نتیجه، کمیسیون انضباطی فدراسیون فوتبال ایتالیا این بازیکن را تاریخ ۲۹ مارس از شرکت در مسابقات محروم کرد. اين محروميت ماتراتزی را از ۸ ديدار آينده‌ی اينتر محروم كرد. ماتراتزی از سوی یوفا نیز جریمه و دو بازی از جام یوفا محروم شد. همچنین باشگاه نیز جریمه ای ۵۰۰۰ یورویی برای این بازیکن در نظر گرفت.
علیرغم تقویت تیم در ژانویه، اینتر بین ۴ فوریه تا ۱۴ مارس، در ۱۱ بازی متوالی در تمامی رقابت‌ها نتوانست موفق به کسب پیروزی شود. نراتزوری که تا مرحله نیمه نهایی جام حذفی بالا رفته بود، پس از کسب تساوی ۴-۴ در مجموع دو بازی رفت و برگشت برابر یووه (تساوی ۲-۲ در تورین و تساوی ۲-۲ در میلان) در ضربات پنالتی از این تیم شکست خورد و از صعود به فینال بازماند. در رقابت‌های جام یوفا نیز پس از پیروزی برابر تیم‌های سوشو و بنفیکا، نراتزوری در مرحله یک چهارم نهایی به مصاف مارسی رفت که با شکست تیم در هر دو بازی رفت و برگشت و در نتیجه حذف از گردونه این رقابت‌ها همراه شد. در پایان فصل، اینتر با کسب ۵۹ امتیاز و یک امتیاز بیشتر از پارما در جایگاه چهارم قرار گرفت و برای کسب سهمیه رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپای فصل بعد باید در مسابقات پلی آف شرکت می‌کرد. در ژوئن ۲۰۰۴، زاکرونی از سمت خود اخراج شد؛ این مربی اظهار داشت که از حمایت باشگاه برخوردار نیست.
در ۷ ژوئیه ۲۰۰۴، باشگاه اینتر از طریق وبسایت رسمی خود اعلام کرد که روبرتو مانچینی سرمربی سابق لاتزیو هدایت باشگاه را برعهده گرفته‌است. اینتر، فصل ۰۵-۲۰۰۴ را با هدایت مانچینی و با تقابل در برابر بازل سوئیس برای صعود به مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا آغاز کرد. در ۱۱ اوت ۲۰۰۴، تقابل دو تیم در ورزشگاه سنت یاکوب پارک سوئیس با نتیجه ۱-۱ به پایان رسید. تک گل اینتر در این مسابقه را آدریانو وارد دروازه حریف کرد. در بازی برگشت و در تاریخ ۲۴ اوت ۲۰۰۴، اینتر در ورزشگاه خانگی خود، مقتدرانه و با نتیجه ۴-۱ پیروز شد. در این بازی، آدریانو دوبار و استانکوویچ و رکوبا هر کدام یک بار موفق به گلزنی شدند. به این ترتیب اینتر در مجموع با نتیجه ۵-۲ بر حریف سوئیسی خود غلبه کرد و جواز حضور در مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا در فصل ۰۵-۲۰۰۴ را کسب کرد. اینتر در مرحله گروهی مسابقات در گروه G، همراه با تیم‌های وردر برمن، والنسیا و اندرلشت قرار گرفت که با کسب ۱۴ امتیاز به عنوان صدر نشین از گروه خود صعود کرد. اینتر در مرحله یک هشتم نهایی باید در برابر مدافع عنوان قهرمانی مسابقات یعنی پورتو، قرار می‌گرفت. در ۲۳ فوریه ۲۰۰۵، دیدار رفت دو تیم در ورزشگاه دودراگائو با نتیجه ۱-۱ به پایان رسید. تک گل اینتر در این دیدار را اوبافمی مارتینس به ثمر رساند. در ۱۵ مارس ۲۰۰۵ و در دیدار برگشت، اینتر در جوزپه مه آتزا و با هتریک آدریانو با نتیجه ۳-۱ و در مجموع ۴-۲ مدافع عنوان قهرمانی را شکست داد و به مرحله یک چهارم نهایی مسابقات راه یافت. در این مرحله اینتر باید به مصاف رقیب همشهری خود یعنی آ.ث. میلان می‌رفت. ماسیمو موراتی، مالک و رئیس وقت باشگاه قبل از این بازی گفته بود: "بگذارید بگوییم که نیمه نهایی ۲۰۰۳ در یاد ما باقی مانده‌است. حالا ما به طور خلاصه این شانس را داریم تا آن اتفاق آزاردهنده را هضم کنیم. همه چیز خیلی خوب است. می‌دانیم دربی دیداری است که بیش از دیگر بازی‌ها اشتیاق می‌آفریند اما فکر می‌کنم این بازی برای فوتبال جذاب خواهد بود." بازی رفت در ۶ آوریل ۲۰۰۵ و با نتیجه ۲-۰ به سود آث میلان خاتمه یافت. یاپ استام و آندری شوچنکو گل‌های میلان را به ثمر رساندند. نتیجه بازی رفت باعث شده بود میلان با اعتماد به نفس زیادی پا به بازی برگشت در ۱۲ آوریل ۲۰۰۵ بگذارد. برای روبرتو مانچینی و ترکیب نفراتش در بازی برگشت هیچ چیز طبق نقشه پیش نرفت و پس از گذشت ۳۰ دقیقه، اینتر ۱-۰ از حریف عقب افتاد. ضربه دقیق شوچنکو باعث شد ماموریت نراتزوری برای صعود بسیار سخت تر شود. در دقیقه ۷۱ روی یک ضربه کرنر، استبان کامبیاسو توانست با ضربه سر گل مساوی را وارد دروازه میلان کند اما مارکوس مرک، داور بازی به دلیل برخورد خولیو کروز با دیدا، گل را مردود اعلام کرد. این لحظه باعث شد تنش در جوزپه مئاتزا بسیار بیشتر از قبل شود. هواداران نراتزوری از این تصمیم مارکوس مرک بسیار خشمگین بودند و تعداد زیادی از آنها در منطقه کوروا نورد زمین شروع به پرتاب اشیای مختلف و مواد محترقه به درون زمین کردند. یکی از آنها یک فشفشه قرمز روشن بود که به شانه راست دیدا، دروازه‌بان آ.ث. میلان برخورد کرد. این برخورد باعث شد دیدار از آن قسمت از زمین دور شود و مارکوس مرک بازی را متوقف کرد و از تیم‌ها خواست موقتا به رختکن بروند تا شرایط آرام شود. ۲۶ دقیقه بعد، دو تیم به زمین بازگشتند اما خیلی زود مشخص شد که امکان شروع مجدد بازی وجود ندارد. بنابراین به دلایل امنیتی، بازی در همان لحظه به اتمام رسید. در نهایت یوفا، بازی را ۳-۰ به نفع آ.ث. میلان اعلام و تیم اینتر را به انجام چهار بازی خانگی بدون تماشاگر در رقابت‌های اروپایی، محکوم کرد.
مانچینی در اولین فصل حضورش بر روی نیمکت اینتر، نتایج قابل قبولی را در مسابقات سری آ به دست آورد. او با کسب ۱۸ پیروزی، ۱۸ تساوی و تنها دو شکست، ۷۲ امتیاز کسب کرد و در پایان فصل، همراه با اینتر در جایگاه سوم سری آ قرار گرفت. در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۵، اینتر باید در فینال رقابت‌های جام حذفی فوتبال ایتالیا در مقابل آ.اس. رم صف آرایی می‌کرد. در نهایت این دیدار با پیروزی ۳-۰ در مجموع دو بازی رفت و برگشت (پیروزی ۲-۰ در رم و پیروزی ۱-۰ در میلان)، به سود اینتر خاتمه یافت. به این ترتیب، اینتر قهرمانی رقابت‌های جام حذفی فوتبال ایتالیا در فصل ۰۵-۲۰۰۴ را به دست آورد.
پس از پاک شدن نسبی فوتبال ایتالیا، ماسیمو موراتی که می‌خواست جا پای پدر بگذارد با کمک جاچینتو فاکتی و با مربیگری روبرتو مانچینی بار دیگر بسیاری از فوق ستاره‌های دنیای فوتبال را جمع‌آوری کرد. فاکتی همان سال درگذشت، ولی حاصل تلاش‌های او و ماسیمو موراتی قهرمانی‌های اینتر بود. در ۲۶ اوت ۲۰۰۶، اینتر در سوپرجام فوتبال ایتالیا باید به مصاف تیم آ. اس. رم می‌رفت. با توجه به قهرمانی اینتر در هر دو مسابقات سری آ و جام حذفی، آ. اس. رم به عنوان نایب قهرمان جام حذفی، در سوپر جام فوتبال ایتالیا حضور داشت. این دیدار با نتیجه ۴-۳ و در وقت‌های اضافه به سود اینتر پایان یافت و به این ترتیب، اینتر به سومین سوپرجام خود دست یافت. اینتر در مرحله گروهی مسابقات لیگ قهرمانان اروپا فصل ۰۷-۲۰۰۶، پس از بایرن مونیخ در جایگاه دوم گروه B مسابقات قرار گرفت و به مرحله بعد صعود کرد. اینتر در مرحله یک‌هشتم نهایی باید به مصاف والنسیا می‌رفت. اینتر با نتیجه ۲-۲ در مجموع دو بازی رفت و برگشت (تساوی ۲-۲ در میلان و تساوی ۰-۰ در والنسیا) در برابر والنسیا متوقف شد اما به دلیل قانون گل زده در خانه حریف، این والنسیا بود که به مرحله یک چهارم نهایی مسابقات راه یافت و اینتر خیلی زود از گردونه رقابت‌ها کنار رفت. اینتر در فصل ۰۷-۲۰۰۶ باید برای سومین فصل متوالی در فینال رقابت‌های جام حذفی فوتبال ایتالیا به مصاف تیم آ.اس. رم می‌رفت. در نهایت و در مجموع دو بازی رفت و برگشت، اینتر با نتیجه سنگین ۷-۴ شکست خورد (شکست ۶-۲ در رم و پیروزی ۲-۱ در میلان) و به مقام نایب قهرمانی بسنده کرد. بر خلاف مسابقات لیگ قهرمانان اروپا، اینتر با هدایت مانچینی نتایج فوق‌العاده ای را در سری آ کسب کرد. ثبت رکورد ۱۷ پیروزی پیاپی و کسب ۹۷ امتیاز (در ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۶ با پیروزی چهار بر یک خانگی برابر لیورنو آغاز و در ۲۸ فوریه ۲۰۰۷ با تساوی خانگی یک بر یک برابر اودینزه پایان یافت) در فصل ۰۷-۲۰۰۶، دو رکورد ارزشمند را برای اینتر به ارمغان آورد. در ۲۲ آوریل ۲۰۰۷، نراتزوری‌ها با پیروزی ۲-۱ خارج از خانه برابر سیه‌نا با دو گل مارکو ماتراتزی توانستند با ۲۲ امتیاز اختلاف نسبت به تیم دوم یعنی آ.اس. رم، دومین اسکودتوی متوالی خود – و اولین بار در زمین از سال ۱۹۸۹ – را به دست آورند و پانزدهمین اسکودتوی خود را جشن گرفتند.
در ۱۹ اوت ۲۰۰۷، اینتر در دیدار سوپرجام فوتبال ایتالیا در جوزپه مئاتزا، باید در برابر آ. اس. رم قرار می‌گرفت، این بازی تا دقیقه ۷۸ با نتیجه بدون گل دنبال می‌شد اما خطای درون محوطه جریمه از سوی نیکلاس بوردیسو مدافع اینتر بر روی فرانچسکو توتی، یک پنالتی را برای رقیب به ارمغان آورد. دنیله د روسی پشت ضربه پنالتی قرار گرفت و توپ را به گل تبدیل کرد. این نتیجه تا پایان بازی باقی ماند و اینتر با این شکست، اولین جام فصل را از دست داد.
اینتر، فصل ۰۸-۲۰۰۷ را با هدف قهرمانی در سری آ و لیگ قهرمانان اروپا آغاز کرد. تیم فصل جدید را خیلی خوب شروع کرد و در صدر جدول قرار گرفت؛ همچنین توانست به عنوان تیم اول از گروه خود صعود کرده و به مرحله حذفی لیگ قهرمانان اروپا راه پیدا کند. در ۱۹ فوریه و در مرحله یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا در آنفیلد، اینتر که از دقیقه ۳۰ مسابقه با اخراج مارکو ماتراتزی کار را ده نفره دنبال می‌کرد، با دریافت دو گل در دقایق ۸۵ و ۹۰، بازی را ۲-۰ در برابر لیورپول واگذار کرد؛ به این ترتیب اینتر باز هم نتوانست در رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپا عملکرد خوبی داشته باشد. همین موضوع آینده روبرتو مانچینی سرمربی اینتر را زیر سؤال برد، این درحالی بود که پس از شکست خارج از خانه برابر لیورپول، اینتر نتوانسته بود سه بازی پیاپی در سری آ نیز به پیروزی برسد. (تساوی برابر سمپدوریا و آ.اس. رم و شکست ۱-۰ خارج از خانه برابر ناپولی که اولین شکست فصل اینتر را در مسابقات سری آ رقم زد) در ۸ مارس ۲۰۰۸ و در آستانه صدمین سالگرد تأسیس باشگاه، اینتر در خانه موفق به شکست ۲-۰ رجینا شد. در ۱۱ مارس ۲۰۰۸ و دور برگشت مرحله یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا، نراتزوری در جوزپه مئاتزا به مصاف لیورپول رفت. اینتر با هدف جبران شکست دور رفت پا به این دیدار گذاشت اما ذهنیت ضعیف بازیکنان مانع از این اتفاق شد. همانند بازی دور رفت، نراتزوری در این دیدار نیز ده نفره شد؛ در دقیقه ۵۶، نیکولاس بوردیسو از زمین مسابقه اخراج شد و ۸ دقیقه بعد، فرناندو تورس دروازه اینتر را گشود. در نهایت، بازی با تک گل تورس به نفع لیورپول پایان یافت و اینتر با نتیجه ۳-۰ در مجموع دو بازی رفت و برگشت از این تیم شکست خورد و از دور رقابت‌ها کنار رفت. در کنفرانس خبری پس از این بازی، مانچینی اعلام کرد که قصد دارد از هدایت باشگاه کناره‌گیری کند؛ هرچند که دقیقاً یک روز بعد از تصمیم خود منصرف شد و اظهار داشت که در گرماگرم مسابقه و احساسات ناشی از حذف از این رقابت‌ها، چنین سخنانی را بر زبان آورده‌است. در بازی پایانی فصل ۰۸-۲۰۰۷ سری آ، اینتر با برتری ۲-۰ در خانه پارما که با گل‌های زلاتان ابراهیموویچ همراه بود، توانست سومین اسکودتوی پیاپی و در مجموع شانزدهمین اسکودتوی خود را کسب کند. پیروزی برابر پارما باعث شد تا این تیم پس از ۱۸ فصل حضور متوالی در بالاترین سطح فوتبال ایتالیا، به سری بی سقوط کند. در ۲۴ مه ۲۰۰۸، دو تیم آ.اس. رم و اینتر برای چهارمین فصل متوالی فینالیست رقابت‌های جام حذفی فوتبال ایتالیا شدند. اینتر در پایان این مسابقه با نتیجه ۲-۱ از رقیب خود شکست خورد و به مقام نایب قهرمانی رسید.
در ۲۹ مه ۲۰۰۸، روبرتو مانچینی از هدایت باشگاه برکنار شد. باشگاه اینتر طی بیانیه ای با این مضمون که "مانچینی به ویژه به خاطر ابراز تمایل برای ترک اینتر بعد از دیدار با لیورپول در روز ۱۱ مارس (لیگ قهرمانان اروپا) از وظایفش خلع می‌شود" از برکناری این مربی خبر داد. هرچند مانچینی در کسب عناوین داخلی همراه با اینتر موفق عمل کرد اما نتوانست در رقابت‌های اروپایی عملکرد خوبی داشته باشد که همین موضوع یکی از عوامل مهم برکناری او بود.
در ۲ ژوئن ۲۰۰۸، ماسیمو موراتی رئیس وقت باشگاه، ژوزه مورینیو سرمربی سابق تیم‌های پورتو و چلسی که در آن زمان گران‌قیمت‌ترین مربی فوتبال جهان به حساب می‌آمد را با عقد قراردادی سه ساله به اینتر آورد تا شاید این مربی سرشناس، یک بار دیگر قهرمانی اروپا را برای اینتر به ارمغان بیاورد. مورینیو، اکثر دستیاران خود در چلسی و پورتو را نیز با خود به اینتر آورد؛ علاوه بر آن، از جوزپه بارسی، بازیکن سابق باشگاه و سرمربی سابق تیم جوانان باشگاه، به عنوان دستیار در تیم استفاده کرد. مورینیو در نخستین کنفرانس مطبوعاتیش، به زبان ایتالیایی صحبت کرد که خودش می‌گفت آن را تنها در سه هفته آموخته‌است. همچنین در همان کنفرانس، مورینیو اعلام کرد که تنها چند خرید انجام خواهد داد و همانند چلسی، خرج چندانی نخواهد کرد. آمانتینو مانسینی با ۱۳ میلیون یورو از آ. اس. رم، مونتاری با ۱۴ میلیون یورو از پورتسموث و ریکاردو کوارشما با ۱۸ میلیون یورو از پورتو (به علاوه یکی از بازیکنان جوان اینتر)، راهی تیم مورینیو شدند. ژوزه مورینیو در نخستین رقابت خود در ایتالیا همراه با اینتر، توانست آ. اس. رم را در ضربات پنالتی شکست دهد و اینتر را به مقام قهرمانی سوپرجام فوتبال ایتالیا برساند. در تاریخ ۱۶ مه ۲۰۰۹، و پس از شکست میلان برابر اودینزه و در فاصله دو هفته مانده به پایان مسابقات، قهرمانی اینتر در رقابت‌های سری آ در فصل ۰۹-۲۰۰۸ مسجل شد. در پایان فصل، اینتر با هدایت مورینیو توانست ۸۴ امتیاز کسب کند و با ۱۰ امتیاز اختلاف نسبت به تیم دوم، برای چهارمین سال پیاپی به مقام قهرمانی سری آ دست یابد و اسکودتوی هفدهم را برای اینتر به ارمغان آورد. با وجود قهرمانی در سری آ با اختلاف ۱۰ امتیاز نسبت به تیم دوم، اینتر در مسابقات لیگ قهرمانان اروپا عملکرد ضعیفی داشت. اینتر در اولین مسابقه خود در این رقابت‌ها، در برابر تیم پاناتیناکوس با نتیجه ۱-۰ شکست خورد و در ادامه نیز در خانه تیم آنارتیس قبرس، به یک تساوی بدون گل دست یافت. اما در نهایت، اینتر از گروه خود به عنوان تیم دوم به مرحله بعد صعود کرد. اینتر در مرحله یک هشتم نهایی این رقابت‌ها، با نتیجه ۲–۰ در مجموع دو بازی رفت و برگشت (تساوی ۰-۰ در میلان و شکست ۲-۰ در منچستر)، برابر تیم منچستر یونایتد شکست خورد و از گردونه رقابت‌ها کنار رفت. منچستر یونایتد در آن سال، به فینال رقابت‌ها راه یافت. اینتر که با هدایت مانچینی توانسته بود چهار فصل متوالی به فینال رقابت‌های جام حذفی فوتبال ایتالیا برسد؛ اما در فصل ۰۹-۲۰۰۸، اینتر با هدایت مورینیو در مرحله نیمه نهایی این رقابت‌ها، با نتیجه ۳-۱ مغلوب سمپدوریا شد و از صعود به فینال بازماند. به این ترتیب مورینیو توانست در اولین سال حضورش بر روی نیمکت اینتر، دو جام کسب کند. در زمینه عملکرد فردی، زلاتان ابراهیموویچ عالی کار کرد و با به ثمر رساندن ۲۵ گل نقش بسزایی در کسب موفقیت‌های این فصل باشگاه داشت و موفق به کسب جایزه کاپوکانونیره شد.
در ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۹، گزارش شد که مورینیو زمانی که سر الکس فرگوسن بازنشسته شد، علاقه خود را به هدایت منچستریونایتد ابراز کرده‌است. او گفت: "من به رفتن به منچستریونایتد فکر می‌کنم، اما یونایتد باید در نظر بگیرد که آیا آنها می‌خواهند من جانشین سر الکس فرگوسن شوم یا خیر." زیر نظر مورینیو، آدریانو در آوریل سال ۲۰۰۹، از اینتر جدا شد. بعد از آن نیز دو بازیکن آرژانتینی اینتر یعنی خولیو کروز و هرنان کرسپو نیز از تیم جدا شدند. لوئیز فیگو، هافبک پرتغالی اینتر نیز در پایان آن فصل، از میادین فوتبال خداحافظی کرد. فیگو در آخرین فصل بازی خود، به دلیل کم بازی کردن، قصد ترک باشگاه را داشت اما سرانجام در تیم باقی‌ماند و به عنوان دستیار مورینیو به کار ادامه داد. در ادامه و به درخواست مورینیو، اینتر، دیگو میلیتو مهاجم آرژانتینی تیم جنوا را جذب کرد که نقش بسیار پررنگی در موفقیت‌های وی در سال بعد داشت. لوسیو، تیاگو موتا و گوران پاندف نیز دیگر خریدهای مورینیو بودند. اما مهم‌ترین نقل و انتقالات فصل دوم مورینیو در اینتر، معاوضه زلاتان ابراهیموویچ با ساموئل اتوئو بود. زلاتان به بارسلونا رفت و اتوئو به اینتر پیوست. علاوه بر این، باشگاه ۳۵ میلیون یورو نیز از این طریق درآمدزایی کرد. ریکاردو کوارشما نیز بخاطر کم بازی کردن، به تیم سابق مورینیو یعنی پورتو پیوست اما در اوایل فصل، به‌طور قرضی به دیگر تیم مورینیو، چلسی ملحق شد. همچنین مورینیو برای تقویت خط هافبک تیمش، از مسئولین باشگاه خواست تا وسلی اسنایدر هلندی را از رئال مادرید به خدمت بگیرند. در تاریخ ۲۷ اوت ۲۰۰۹، وسلی اسنایدر با مبلغ ۱۵ میلیون یورو از رئال مادرید به اینتر پیوست. اسنایدر در اینتر شماره ۱۰ را به تن کرد.
اینتر با هدایت مورینیو، فصل ۱۰-۲۰۰۹ را بد آغاز کرد. اینتر ابتدا در ۸ اوت ۲۰۰۹ و در دیدار سوپر جام فوتبال ایتالیا با نتیجه ۲-۱ در برابر لاتزیو شکست خورد و در لیگ نیز با نتیجه ۱-۱، در ورزشگاه جوزپه مه آتزا، در مقابل تیم تازه صعود کرده باری متوقف شد. اما پس از این دو بازی، اینتر روند رو به رشد خود را آغاز کرد. اینتر تا قبل از پایان نیم فصل اول و تا نوامبر، بیش از ۳۰ گل به ثمر رساند و با درخشش شماره ۱۰ جدیدشان یعنی وسلی اسنایدر، توانست با نتیجه ۴-۰ در دربی دلامادونینا به پیروزی برسد. خط هافبک اینتر با حضور اسنایدر و خط حمله تیم با حضور میلیتو، بسیار خوب کار می‌کرد. اینتر در همین زمان نیز با ۵ گل، جنوا را شکست داد تا بهترین پیروزی آن فصل سری آ را رقم زده باشد. اینتر در فصل ۱۰-۲۰۰۹ مسابقات لیگ قهرمانان اروپا، با تیم‌های بارسلونا (قهرمان اسپانیا و مدافع عنوان قهرمانی مسابقات)، دینامو کی‌یف (قهرمان اوکراین) و روبین کازان (قهرمان روسیه) هم گروه شد.
در روزهای منتهی به دربی ۵ دسامبر ۲۰۰۹ در تورین، به دلیل سابقه شعارهای نژادپرستانه هواداران افراطی یوونتوس، ترسهایی در این مورد نسبت به مهاجم ایتالیایی اینتر، ماریو بالوتلی (که از والدین غنائی است) وجود داشت. ژان کلود بلان، رئیس باشگاه یوونتوس و میرلا شیره‌آ، برای گروه‌های افراطی متنی نوشتند و علناً از هواداران خواستند که از سردادن شعارهای نژادپرستانه خودداری کنند. زمانی که بازیکنان اینتر به تورین رسیدند، اتوبوس تیم توسط برخی از هواداران یوونتوس با پرتاب تخم مرغ مورد استقبال قرار گرفت. خود بازی نیز تنش زا بود. ۷ کارت زرد، یک کارت قرمز و چند درگیری در زمین، از حاشیه‌های این بازی بودند. ژوزه مورینیو نیز به خاطر بحث و جدل با داور از کنار زمین بازی اخراج شد. در نیمه دوم، مارکیزیو گل برتری یووه را به ثمر رساند و اینتر آن بازی را با نتیجه ۲-۱ واگذار کرد تا بیانکونری اختلاف امتیازش با اینتر را به عدد پنج کاهش دهد. در ۹ دسامبر ۲۰۰۹ و پس از پیروزی ۲-۰ برابر روبین کازان، اینتر پس از بارسا در گروه خود دوم شد و به مرحله بعد صعود کرد. بعد از اتفاقات بازی ۵ دسامبر ۲۰۰۹ برابر یووه، مورینیو جبهه‌گیری خود را در مقابل داوران آغاز کرد و اوج این اتفاق، در بازی ۲۰ فوریه ۲۰۱۰، در برابر سمپدوریا بود که باعث محرومیت سه جلسه‌ای مورینیو شد. در همان زمان، مورینیو با ماریو بالوتلی دچار مشکل شده بود که این اتفاقات باعث شد اینتر وارد بحران شود و از ۶ بازی و ۱۸ امتیاز، تنها ۷ امتیاز کسب کند که ۳ بازی از این ۶ بازی (شامل شکست ۳-۱ برابر کاتانیا) در زمان محرومیت مورینیو بود. این وضعیت اینتر، با انتقاد شدید رسانه‌ها همراه بود اما با این وجود، مورینیو اینتر را با پیروزی در مقابل تیم سابقش چلسی، به مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا رساند. اینتر در ورزشگاه جوزپه مه آتزا موفق شد ۲-۱ به پیروزی برسد و در ورزشگاه استمفورد بریج نیز با تک گل ساموئل اتوئو به پیروزی دست یافت. در ۶ آوریل ۲۰۱۰، اینتر توانست با نتیجه ۲-۰ در مجموع دو بازی رفت و برگشت (پیروزی ۱-۰ در میلان و پیروزی ۱-۰ در مسکو) بر زسکا مسکو قهرمان روسیه، غلبه کند و به مرحله نیمه نهایی این مسابقات راه یافت. به این ترتیب، مورینیو به یک افتخار بزرگ دست یافت. وی تبدیل به نخستین و تنها سرمربی در تاریخ فوتبال شد که توانسته با سه تیم مختلف، به نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا برسد (البته لوئی فان خال نیز یک روز بعد به چنین افتخاری دست یافت). اینتر در مرحله نیمه نهایی، باید بار دیگر در برابر بارسا قرار می‌گرفت، این در حالی بود که در مرحله گروهی، اینتر نتوانسته بود بارسا را شکست دهد.(تساوی ۰-۰ در میلان و شکست ۲-۰ در بارسلونا) روند موفقیت‌آمیز اینتر در آن فصل ادامه داشت و یک هفته بعد نیز، اینتر برای نخستین بار تحت هدایت مورینیو، توانست به فینال جام حذفی فوتبال ایتالیا در فصل ۱۰-۲۰۰۹ برسد. اینتر در مجموع دو بازی رفت و برگشت، تیم فیورنتیا را با نتیجه ۲-۰ شکست داد و فینالیست شد. چهار روز قبل از بازی رفت برابر بارسلونا، اینتر توانست در سری آ با نتیجه ۲-۰ در دربی ایتالیا ، یوونتوس را شکست دهد.
در ۲۰ آوریل ۲۰۱۰ و در بازی رفت مرحله نیمه نهایی مسابقات لیگ قهرمانان اروپا، اینتر با گل دقیقه ۱۹ پدرو از بارسا عقب افتاد، اما در دقیقه ۳۰ مسابقه، وسلی اسنایدر با یک شوت سهمگین توانست دروازه بارسا را باز کرده و بازی را به تساوی بکشاند. پاس گل تساوی بخش نیز به نام میلیتو ثبت شد. اینتر در ادامه توانست دو بار دیگر دروازه حریف را گشوده و به یک پیروزی ۳-۱ دست یافت. به دلیل توانایی اسنایدر در ارسال پاس‌های عالی و گلزنی از فواصل دور، رسانه‌ها به او لقب تک تیر انداز یا اسنایپر (Sniper) را دادند. در بازی برگشت، اینتر که از دقیقه ۲۸ با اخراج تیاگو موتا، ده نفره شده بود، با نتیجه ۱-۰ در برابر بارسلونا شکست خورد (که مورینیو آن را "زیباترین شکست زندگی خودش" نامید) اما با توجه به برد ۳-۱ در بازی رفت، اینتر توانست به فینال برسد. مورینیو در حالی که در حال خوشحالی با بازیکنانش بخاطر صعود به فینال بود، با ویکتور والدز، دروازه‌بان بارسلونا درگیر شد که بازیکنان دیگر والدز را از وی جدا کردند. طبق ادعای روزنامه مارکا، خوشحالی خاص مورینیو در نیوکمپ، به این دلیل بود که بتواند دل هواداران رئال مادرید را بدست بیاورد چراکه صحبت‌های زیادی مبنی بر اینکه وی به زودی سرمربی این تیم خواهد شد، به وجود آمده بود. به این ترتیب ژوزه مورینیو توانست پس از ۳۸ سال، اینتر را به فینال لیگ قهرمانان اروپا برساند. این همچین، اولین حضور اینتر در فینال یک رقابت اروپایی پس از ۱۲ سال و جام یوفا ۱۹۹۸ نیز بود.