moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
خوابگردی از اختلالات روان‌شناختی خواب است که ممکن است برای موارد زیر نیز به کار رود:
واریان مدیکال سیستمز ، معروف به واریان، تأسیس ۱۹۴۸، شرکت مهم تجهیزات پزشکی آمریکایی است.Varian, Inc. - Company History
به ویژه، این شرکت کالیفرنیایی در تولید سیستم‌های پرتودرمانی در جهان در ۵۰ سال اخیر از پیشروان صنعت بوده‌است.
اِلِکتا یا ایلِکتا ، تأسیس ۱۹۷۲، شرکت مهم تجهیزات پزشکی سوئدی است.
به ویژه، این شرکت در تولید سیستم‌های پرتودرمانی در جهان در ۳۰ سال اخیر یکی از پیشروان صنعت بوده‌است.Why Elekta May Be A Stockholm Standout
ژورنال آو نوکلیر مدیسین یکی از ژورنال‌های تخصصی پزشکی هسته‌ای است.
ناشر این ژورنال انجمن پزشکی هسته‌ای آمریکا است.
قطران مایع متراکمی که از تقطیر مواد کربندار بدست می‌آید. دو نوع از قطران یافت می‌شود:
۱- قطران زغال‌سنگ یا قطران معدنی که از تقطیر زغال‌سنگ به دست می‌آید.
۲- قطران گیاهی یا قطران چوب که از تقطیر خشک چوب گیاهی از تیره درختان کاج و صنوبر استخراج می‌کنند.
در ترکیب تمام قطران‌ها ترکیباتی که جزو عناصر ضدعفونی معطر هستند یافت می‌گردند و مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از: فنول، کروزول، کره اوزت نفتالین، اکریلل، اسید استیک، تولوئن و دی اکسی بنزن.
تمام انواع زغال سنگ‌ها بر اثر گرما تجزیه می‌شوند و بر حسب نوع آن‌ها و شرایط تجزیه (فشار و دما)، به مواد گوناگون تبدیل می‌شوند که کاربردهای صنعتی و تجاری مختلفی دارند. بیشتر انواع زغال‌سنگ‌ها، در دمای حدود ۱۰۰ درجه سانتی‌گراد رطوبت خود را از دست می‌دهند و تا دمای ۴۰۰ درجه سانتی‌گراد تجزیه می‌شوند و مقداری مواد روغنی و گازی شکل تولید می‌شود. با افزایش دما به میزان ۱ تا ۲ درجه سانتی‌گراد در هر دقیقه، تا دمای ۴۵ درجه سانتی‌گراد بیشترین مقدار محصولات بدست می‌آید که عمدتاً شامل قطران زغال‌سنگ است.
این مواد، ترکیبات گوناگون آروماتیکی مانند بنزن، تولوئن، گزیلن، فنل‌ها، نفتالین، فتانترن، آنتراسن و غیره را دربردارد و به روش تقطیر می‌توان آن‌ها را از یکدیگر جدا کرد، اما اگر دما به ۹۰۰ درجه برسد، قطران خود تجزیه می‌شود و از مقدار محصولات مفید کاسته می‌شود. مواد جامد حاصل از پیرولیز زغال‌سنگ عمدتاً شامل زغال کک (با توان گرمایی پایین و توان گرمایی بالا)، دوده (برای رنگدانه‌ها)، گرانیت (برای الکترودها)، کربن فعال و مواد ساختمانی است. به‌طور کلی، در فرایند پیرولیز حدود %۷۰ زغال‌سنگ به کک و %۵ آن به قطران تبدیل می‌شود.
اشکال دارویی: شامپو و صابون
در درمان درماتیت سبوره‌ای (افزایش غدد چربی)، پسوریازیس، شوره سر و آکنه به کار می‌رود.
این دارو از ترکیبات قطران تهیه می‌گردد و تجزیه‌کننده قسمت شاخی پوست و کراتوپلاستیک می‌باشد. این دارو هیپرپلازی پوست را در برخی از اختلالات پرولیفراتیو کاهش می‌دهد. به علاوه اثرات ضدعفونی کننده، ضد انگلی، ضد قارچی، ضد باکتریایی و کراتوپلاستیک در انسان گزارش شده‌است.
دارای بنزوپیرن سرطان زاست.
کوه کاگِه‌نُوبو در استان کاناگاوا (神奈川県) در نزدیک شهر ساگامیهارا و در توکیو در منطقه هاچی‌اوجی قرار دارد. ارتفاع این کوه ۷۲۱ متر است. 神奈川県の山 ص ۱۰۸
راهنمای کتاب، مجله‌ای که از سال ۱۳۳۷ تا سال ۱۳۵۷ ابتدا به‌صورت ماهنامه‌ و بعداً به‌صورت فصلنامه در تهران منتشر می‌شد. صاحب امتیاز و سردبیر مجله دکتر احسان یارشاطر بود، و مدیر و دستیار سردبیر ایرج افشار بود. راهنمای کتاب به مسائل کتاب‌شناسی و معرفی کتاب‌های مفید در زمینهٔ فرهنگ ایرانی می‌پرداخت. از نویسندگان نام‌آشنای این نشریه به احمد آرام، عبدالحسین زرین‌کوب، مجتبی مینوی، سعید نفیسی، مهدی بیانی، احمد بیرشک، ابراهیم پورداود، حسن تقی‌زاده، محمد علی جمالزاده، غلامعلی رعدی آذرخشی، فواد روحانی، ادوارد ژوزف، محمد سعیدی، محسن صبا، ذبیح‌الله صفا، محمود صناعی، نصرالله فلسفی، عباس قریب، مسعود کیهان، حسین گل گلاب، غلامحسین مصاحب، یحیی مهدوی، حسن مینوچهر، محمود نجم آبادی، محسن هشترودی،محمد محیط طباطبائی و ... می‌توان اشاره کرد.
بیزنوئیه روستایی در دهستان سیه بنوئیه بخش مرکزی شهرستان رابر استان کرمان ایران است. این شهرستان زادگاه دوازده شهید سرافراز دوران دفاع مقدس از جمله سردار شهید عیسی حیدری بیزنوئیه می‌باشد. بیزنوئیه دارای آب و هوایی سرد بوده و در بیشتر اوقات فصل زمستان سفید پوش می‌باشد. این مسئله باعث شده همه ساله مهمان گردشگران زیادی باشد. در فصل تابستان نیز آب و هوای خنک و دلپذیرش مهمانان زیادی را به خود جذب می‌کند.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۱۷۰ نفر (۶۴خانوار) بوده‌است.
کووآموکسی کلاو
گروه دارویی-درمانی: آنتی‌بیوتیک نیمه صناعی وسیع الطیف بتالاکتام
اشکال دارویی: قرص و سوسپانسیون و ویال تزریقی .
آموکسی سیلین و کلاوولانیک اسید به نسبت های مختلف با هم ترکیب شده و داروی فوق را می‌سازند .
نمونه های موجود در ایران حاوی نسبت های ۲:۱ و ۴:۱ و ۷:۱ و نیز ۱۴:۱ می‌باشد . تنظیم دوز در این دارو بسیار مهم است زیرا در دورهای بالای آموکسی‌سیلین احتمال مسمومیت با کلاوولانیک اسید وجود دارد .
درمان بیماری‌های عفونی به خصوص عفونتهای مقاوم به آموکسی سیلین (با مکانیسم ترشح بتالاکتاماز) مانند سینوزیت، عفونت گوش میانی، عفونت مجاری تنفسی و برونشیت‌مزمن.
این دارو از ترکیب آموکسی سیلین و کلاولانیک اسید (amoxicillin + clavulanic acid) ساخته می‌شود. اسید کلاولانیک یک مهارکننده قوی و غیرقابل برگشت آنزیم بتالاکتاماز باکتریها است. برخی باکتریها با ساخت و ترشح آنزیم بتالاکتاماز موجب هیدرولیز حلقه بتالاکتام (آموکسی سیلین) می‌شوند و لذا آنتی‌بیوتیکهای خانواده بتالاکتام مانند پنی سیلین و آموکسی سیلین بر آن‌ها بی‌اثر می‌شوند ولی کوآموکسی‌کلاو مؤثر است.
اسهال، کرامپ شکمی، سرگیجه، تهوع، تب، هپاتیت، یرقان‌کلستاتیک، خشکی دهان؛ واکنشهای حساسیتی شامل کهیر، تب، درد مفاصل، آنژیوادم، شوک آنافیلاکتیک، اریتم مولتی فرم، نکرولیز سمی‌پوست، درماتیت پوسته‌ای، تغییر در چرخه قاعدگی و به ندرت سردرد، تشنج با مصرف این‌دارو گزارش شده‌ است.
کیناکرین
رده درمانی: مؤثر در بیماری‌های انگلی و عفونی
در گذشته در درمان مالاریا ، ژیاردیا و کرمهای پهن به کار می رفت. امروزه در برخی بیماری‌های روماتولوژی مانند لوپوس سیستمیک و نیز جهت اسکلروز داخل فضای جنب برای پیشگیری از پنوموتوراکس نیز استفاده می‌شود.
کیناکرین هیدروکلراید بر پلاسمودیومها عملکردی شبیه مفلوکین و کینین دارد.
سرگیجه، سردرد، اختلال‌های گوارشی ( تهوع و استفراغ )، تغییر رنگ پوست و ادرار به زرد، سایکوز و مسمومیت CNS ، تاری دید دوطرفه، محدود شدن میدان دید و گاه کوری .
مقابله یا رویارویی در نجوم کروی موقعیتی است که یک جرم آسمانی (مثلا یک سیاره بیرونی) از ناظر (زمین) نسبت به خورشید در نقطه مقابل (۱۸۰ درجه‌ای) قرار می‌گیرد. به نحوی که جرم آسمانی مذکور با زمین و خورشید در یک خط؛ و زمین در میانه آن دو قرار می‌گیرد. یک سیاره بیرونی یا (یا سیارک یا ماه) هنگام مقارنه، همزمان با غروب خورشید، طلوع کرده و نیمه‌شب در بیشترین زاویه از افق (و بر نصف‌النهار) ناظر قرار داشته و چون در مقابل خورشید است با بیشترین درخشندگی (قرص کامل) در بهترین حالت رصدی و در بیشترین زمان ممکن (یا تمام طول شب) و در نزدیکترین فاصله سالانه از زمین و نیز بزرگتر رویت می‌شود.http://www.haftaseman.ir/post/Word/5984/مقابله
مقابله نسبت به زمین؛ برای هر جرم آسمانی (سیارات بیرونی، سیارات کوتوله، سیارکها، دنباله‌دارها، ماه و… بنحوی ستارگان)؛ بجز اجرام و سیارات داخلی روی می‌دهد. به‌طور تقریبی مقابله برای سیارات بیرونی سالانه، برای مریخ هر دو سال، برای کره ماه دقیقاً هر ماه قمری (در نیمه ماه) و برای ستارگان دقیقاً هر سال نجومی یکبار روی می‌دهد.
در حالت مقابله، کره ماه چون در برابر خورشید است و زمین در میانه آندو، ماه بیشترین درخشندگی (بدر) دارد و گاه سایه زمین بر ماه می‌نشیند (ماه‌گرفتگی).
زمانی که از نظر ناظر زمینی، مریخ در مقابله قرار دارد از نظر ناظر مریخی در همان زمان زمین در مقارنه داخلی با خورشید قرار خواهد داشت.
مقابله سیارات و ماه در حالت کشیدگی نجومی (۱۸۰ درجه) نسبت به خورشید بوده و دقیقاً نقطه مقابل خورشید قرار می‌گیرد.
مقابله یک ستاره هنگامی است که در یک لحظه، دقیقاً هر یک سال نجومی از جهت مختصات طولی (بعد نجومی) به‌طور کامل در نقطه مقابل خورشید قرار می‌گیرد. آنگاه در نزدیکترین شب به لحظه مقابله، بهترین موقعیت رصدی (از جهت روشنایی و احیاناً بیشترین زمان رویت‌پذیری در شب) را خواهد داشت.
جدول مقابلهٔ سیاراتمقاله متناظر ویکی‌پدیای انگلیسی («تناوب مداری»، زمان حرکت انتقالی سیاره است و «تناوب هلالی»، مدت زمان بین دو مقابله یا مقارنه یا استهلال سیاره است)
کینیدین
رده درمانی: داروهای آنتی آریتمیک
کینیدین هرچند ایزومر فضایی کینین و از مشتقات درخت سین کونا است ولی امروزه اغلب در درمان آریتمی‌های قلب استفاده می‌شود. کینیدین یکی از داروهای ضد آریتمی‌های رده I است.
تمام ضد آریتمی‌های رده I هدایت تحریک الکتریکی قلب را (به خصوص در سلول‌های دپلاریزه) کند یا مسدود می‌کنند و ضربان سازهای غیرطبیعی را کند یا حذف می‌کنند. این داروها بر بافت غیرطبیعی سریع تر اثر می‌گذارند تا بر کانال‌های طبیعی زیرا کانال‌های یونی در بافت آریتمیک زمان بیشتری را در وضعیت باز یا غیرفعال می‌گذرانند و تحت چنین شرایطی این داروها برای اتصال به این گیرنده‌ها تمایل بیشتری دارند.
عوامل رده IA مانند کینیدین و پروکائین آمید هم بر آریتمی‌های دهلیزی و هم آریتمی‌های بطنی تاثیر می‌گذارند. این داروها هم کانال‌های سدیم را مسدود می‌کنند و هم پتاسیم فعلی (در جریان) را کاهش می‌دهند. آن‌ها مدت پتانسیل عمل و دوره مقاومت مؤثر را افزایش داده که منجر به کند شدن سرعت هدایت و مهار ضربان سازهای نابجا می‌شود. ممکن است این داروها فاصله QTc را در نتیجه افزایش مدت پتانسیل عمل طولانی کنند.
سندرم سینکونیزم همراه با سردرد، سرگیجه و وزوزگوش است. احساس سبکی سر، خستگی، ضعف، اختلال خواب، لرزش، تهوع، ناراحتی معده و اسهال، تپش قلب یا ضربان قلب نامنظم، درد سینه، بثورات جلدی، زردی چشم‌ها یا پوست، خونریزی یا کبودشدگی غیرمعمول و اختلالات بینایی مانند تاری دید دوطرفه، محدود شدن میدان دید و گاه کوری.مصرف در بیماران مبتلا به میاستنی گراویس با احتیاط انجام شود.
استان لا پامپا ، یکی از ۲۳ استان آرژانتین، واقع در منطقه پامپاس در مرکز کشور می‌باشد. این استان با استان‌های سان لوئیس، کوردوبا، بوئنوس آیرس، ریو نگرو، نئوکن و مندوسا مرز مشترک دارد.
در سال ۱۶۰۴ میلادی ارنانداریاز پا به منطقه‌ای (لا پامپای کنونی) گذاشت که بعدها در سال ۱۶۶۲ توسط «خرونیمو لوئیز ده کابره را» کشف شد. با وجود این اکتشاف، اقامتگاه‌های دائمی از سدهٔ ۱۸ در منطقه ایجاد شد. اسپانیایی‌ها پس از مهاجرت با مقاومت بومیان محلی روبرو شدند. این مقاومت تا فرمانداری خوان مانوئل ده روساس و حتی پس از آن، تا عملیات «فتح صحرا» (دههٔ ۱۸۷۰ م.) ادامه یافت. در این عملیات نظامی که به فرماندهی ژنرال خولیو روکا انجام گرفت، منطقهٔ پاتاگونیا به دست مهاجران افتاد و بومیان از آنجا بیرون رانده شدند. منطقه، بین افسران نظامی تقسیم شد و نخستین اقامتگاه‌ها در آن ساخته شد.
در سال ۱۸۸۴ منطقه زیر نام «قلمروی ملی لا پامپای مرکزی» که شامل استان ریو نگرو ی کنونی نیز می‌شد تشکیل شد. جمعیت این خطه که در آن زمان ۲۵ هزار نفر بود تا سال ۱۹۱۵ به ۱۱۰ هزار نفررسید. ۴۰ سال بعد، خطهٔ مزبور تجزیه شد و لا پامپا استقلال خود را به عنوان یک استان به دست آورد.
استان لا پامپا با وجود نمایهٔ روستایی، یکی از بالقوه‌ترین مناطق در زمینه آموزشی ست.
استان لا پامپا در مرکز منطقهٔ پامپاس قرار گرفته‌است. میزان بارش سالانه در این استپ هموار و کم ارتفاع، ۵۰۰ میلی‌متر می‌باشد. رطوبت کم و هوای معتدل اختلاف دمای زیادی بین روز و شب به وجود اورده‌است که در پوشش گیاهی منطقه تأثیر زیادی دارد.
شمال غرب استان - در همسایگی استان بوئنوس آیرس – منطقه پرباران «پامپا اومیدا» (پامپای مرطوب) نام دارد. تأثیر منطقهٔ خشک کویو با کوه‌های کم ارتفاع نیز در غرب دیده می‌شود.
رودهای جاری در لا پامپا عبارتند از: رود کلرادو (در مرز با استان ریو نگرو) و رود سالادو.
لا پامپا با تولید ارزش ۲/۳ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ (بیست درصد میانگین ملی) از فعال‌ترین ایالات در بخش کشاورزی است. مهم‌ترین فعالیت آن را شاید بتوان پرورش گاو با ۳۶۳۲۶۸۴ راس، گوسفند (۲۰۲ هزار راس)، بز (۱۴۰ هزار راس) و خوک (۶۰ هزار راس) دانست.
در خاک‌های حاصلخیز بخش شمال شرق استان، محصولاتی چون گندم (۱۰ درصد تولید ملی)، آفتاب گردان (۱۳ درصد تولید ملی)، ذرت، جو و سایر غلات تولید می‌شود.
از دیگر منابع درآمدزا می‌توان به صنعت لبنیات سازی با ۳۰۰ مرکز و ۲۵ کارخانه پنیر سازی، تولید عسل و استخراج نمک اشاره کرد.
اگر چه توریسم در استان چندان رشدی نداشته اما شهر سانتا روزا (مرکز استان) و پارک ملی لیوئه کالل در شمار جاذبه‌های جهانگردی استان می‌باشند.
استان به ۲۲ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود.
۱ – بخش آترئوکو
۲ – بخش کالئو کالئو
۳ – بخش مرکزی (با مرکزیت سانتا روزا)
۴ – بخش کاتریلو
۵ – بخش چالیلئو
۶ – بخش چاپالئوفو
۷ – بخش چیکال کو
۸ – بخش کونه لو
۹ – بخش کوراکو
۱۰ – بخش گاتراچه
۱۱ – بخش اونکال
۱۲ – بخش لیوئه کالل
۱۳ – بخش لیمای مائویدا
۱۴ – بخش لوونتوئه
۱۵ – بخش ماراکو
۱۶ – بخش پوئلن
۱۷ – بخش کمو کمو
۱۸ – بخش رانکول
۱۹ – بخش رئالیکو
۲۰ – بخش توآی
۲۱- بخش تره نل
۲۲ – بخش اوتراکان
کینین یا کوآیناین ، یک بلور آلکالوئید طبیعی سفید است که ویژگی‌های دارویی تب‌بُر، درمان‌کنندهٔ مالاریا و کاهش‌دهندهٔ درد را دارد.
کینین، داروی تب‌بُر سنتی قوم کچوا در پرو بود که از پوست درخت گنه گنه بدست می‌آمد.کلیفورد کانر، تاریخ علم مردم، برگردان حسن افشار، صفحه ۱۰۳. اروپایی‌ها پس از فهمیدن خواص درمانی آن برای مالاریا، شروع به کِشت و برداشت گستردهٔ آن کردند. در سدهٔ نوزدهم میلیون‌ها پوند از پوست چینچونا به اروپا صادر می‌شد و حکومت‌های پرو و کشورهای همسایهٔ آن، صدور تخم و نهال این درخت را ممنوع کردند تا انحصار آن‌را از دست ندهند.کلیفورد کانر، تاریخ علم مردم، برگردان حسن افشار، صفحه ۱۰۴. در ۱۸۶۰، یک استرالیایی موفق شد یک پوند بذر چینچونا را به‌طور قاچاق خریداری کرده و به دولت هلند بفروشد؛ در نتیجهٔ آن، در سال ۱۹۳۰ از کشتزارهای هلندی در جاوهٔ اندونزی بیش از ۲۲ میلیون پوند پوست درخت چینچونا تولید می‌شد که ۹۷ درصد کینین جهان از آن بدست می‌آمد.کلیفورد کانر، تاریخ علم مردم، برگردان حسن افشار، صفحه ۱۰۵. پس از اشغال اندونزی و فیلیپین بدست ژاپنی‌ها در جنگ جهانی دوم، دست متفقین از منابع کینین کوتاه شد. آمریکا پیش از اشغال توانست چهار میلیون بذر چینچونا را به ایالات متحده انتقال دهد و در کشور کاستاریکا پرورش دهد اما رشد آن‌ها طول می‌کشید و مجبور شدند تا کینین مورد نیاز را از بازار سیاه خریداری کنند یا با تولید داروهای شیمیایی چون کلروکینین که در ۱۹۳۷ ساخته شد، نیاز خود را رفع کنند.
در ابتدا فقط در درمان مالاریا به کار می‌رفت. امروزه در برخی بیماری‌های روماتولوژی مانند آرتریت روماتوئید و لوپوس سیستمیک و اسپاسم عضلانی نیز استفاده می‌شود. کینین در درمان مالاریای ناشی از پلاسمودیوم فالسیپارم مقاوم به کلروکین یا در صورتی که ارگانیسم عامل، نامشخص باشد یا آنکه گونه‌های مختلف پلاسمودیوم در بروز بیماری دخالت داشته‌باشند، مصرف می‌شود.
کینین علاوه بر تخریب پلاسمودیومها اثرات ضدالتهابی دارد. درگذشته کینین از پوست درخت "سین کونا" (چینچونا) یا درخت گنه گنه (با نام علمی: chinchona officinalis) به دست می‌آمده‌است. کینین یک آلکالوئید است و به‌نظر می‌رسد در وزیکول‌های اسیدی انگل مالاریا تجمع می‌یابدو با تغییر pH داخل سلولی موجب مرگ تک‌یاخته می‌شود.
علائم سینکونیسم شامل (وزوز گوش، سردرد، پوست داغ و برافروخته، تهوع)، درد شکم، بثورات جلدی، اختلالات بینایی (از جمله کوری موقت) و اغتشاش شعور با مصرف این دارو گزارش شده‌است.
استان میسیونس ، یکی از ایالات ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در شمال شرق کشور و منطقه میان رودان (بین رودهای پارانا و اروگوئه) می‌باشد. میسیونز از شمال غرب با کشور پاراگوئه، از شمال و شرق و جنوب با برزیل و از جنوب غرب با استان کورینتس مرز مشترک دارد.
ایالت در ابتدا زیستگاه بومیان گوارانی بود. سباستین کابوت نخستین اروپایی ای بود که در حال گذر از رودخانه پارانا (در سال ۱۵۲۷) از منطقه و همچنین آبشار آپیپه دیدن کرد. ۱۴ سال بعد، آلوار نونیز کابه زا ده واکا آبشار ایگواسو را کشف کرد.
در سدهٔ ۱۷ م؛ و پس از ورود اسپانیایی‌ها، اعضای انجمن عیسی، وابسته به فرقه یسوعی‌ها به این ناحیه آمدند. این مبلغان هیأتی اعزامی – تبلیغی بودند که در راستای سیاست کاهش جمعیت بومیان محلی از طریق مسیحی کردن منطقه تلاش می‌کردند. برجسته‌ترین آنها، هیئت «سان ایگناسیو» بود که در سال ۱۶۳۲ و در ۶۰ کیلومتری جنوب پوساداس (مرکز ایالت) کنونی تأسیس شد. این افراد در مدت کمی ۳۰ دهکده به وجود آوردند که تأثیر بسزایی در پیشرفت هنر و کشاورزی منطقه داشت. در سال ۱۷۵۹ دولت پرتغال بر اثر پافشاری نمایندهٔ ضد یسوعی‌اش – مارکی ده پومبال - دستور توقیف هیئت‌های منطقه را صادر کرد. او همچنین، پاپ کلمنت چهاردهم را به بازداشت اعضای جامعه یسوعی‌ها تشویق کرد. این سرکوب افزون بر امپراتوری پرتغال، در امپراتوری اسپانیا نیز انجام شد.
در سال ۱۸۱۴ رئیس ایالات متحدهٔ (آرژانتین) - خروازیو پوساداس – میسیونز را ضمیمهٔ ایالت کورینتس آرژانتین اعلام کرد (در آن زمان آرژانتین نیمه مستقل بود) اما با این حال میسیونز حتی به صورت دوفاکتو نیز تحت تسلط آرژانتین نبود و دیگر کشورها ادعای مالکیت آن را داشتند. سرانجام در سال ۱۸۳۰ نیروهای نظامی ایالت کورینتس کنترل میسیونز را به دست گرفتند.
عمده‌ترین گروه قومی – نژادی در پاراگوئه را بومیان گوارانی تشکیل می‌دهند. همین امر بهانه را به دست پاراگوئه می‌داد تا با ادعای اینکه بیشتر ساکنان میسیونز را بومیان گوارانی – عمده‌ترین گروه نژادی آن کشور – تشکیل می‌دهد میسیونز را اشغال کند (سال ۱۸۳۸). این ادعای پاراگوئه، آتش «جنگ اتحاد مثلث» خونین‌ترین درگیری در تاریخ نوین آمریکای جنوبی را (بین سال‌های ۱۸۶۴ تا ۱۸۷۰) روشن کرد. در این درگیری نظامی سه کشور آرژانتین، اروگوئه و برزیل متحد شدند و ضربه سختی به پاراگوئه وارد آوردند به گونه‌ای که آن کشور تقریباً ویران شد و از جمعیت مردان کاسته شد. شش سال پس از پایان جنگ، قرارداد صلح امضا شد و پاراگوئه از ادعای خود دست کشید. اوضاع اقتصادی میسیونز نیز پس از اینکه به‌طور رسمی به آرژانتین پیوست رو به بهبود می‌گذاشت.
در سال ۱۸۷۶ رئیس‌جمهور نیکولاس آویاندا به کمک پیترو کانسترو، که تمام تلاش خود را صرف آرامش و صلح در منطقه کرده بود، «قانون مهاجرت و استعمار» را تصویب کرد. این قانون اروپاییان را برای مهاجرت به آرژانتین و عمران و آبادی آن تشویق می‌کرد. در نتیجه شرکت‌های استعماری فراوانی به وجود آمد، مهاجران بیشماری، از اروپا و از طریق جنوب برزیل به میسیونز آمدند. از آن پس اوضاع سیاسی – اقتصادی منطقه رو به رشد بود. در ۱۰ دسامبر ۱۹۵۳ میسیونز استقلال خود را به عنوان ایالت به دست آورد.
در سال‌های بعد با احداث سد هیدروالکتریکی مشترک با پاراگوئه و ایالت کورینتس بر رودخانه پارانا، ایالت اعتباری بیش از پیش یافت.
میسیونز پس از توکومان، کوچک‌ترین ایالت کشور به‌شمار می‌رود.
فلات میسیونز بخشی کوچکی از کشور برزیل را نیز در بر می‌گیرد. صخره‌های این فلات مقادیر زیادی آهن دارند که به آن رنگی قرمز می‌دهد. در مرکز فلات، رشته کوه‌های سیرا ده میسیونز با قله‌ای به ارتفاع ۸۴۳ متر قرار گرفته‌است.
رودخانه‌های جاری در میسیونز عبارتند از: اروگوئه، ایگواسو، پارانا. زیباترین منظره ایالت را آبشار ایگواسو در شمال غرب میسیونز (هم‌مرز با ایالت پارانای برزیل) و در نزدیکی شهر پوئرتو ایگواسو و مرز پاراگوئه تشکیل می‌دهد.
میسیونز با آب و هوایی نیمه استوایی یکی از مرطوب‌ترین مناطق کشور به حساب می‌آید. از پوشش گیاهی ایالت برای پرورش گله استفاده می‌شود.
جمعیت میسیونز تا سال ۲۰۰۱، حدود ۹۶۵۰۰۰ بوده که بیشتر آن‌ها از نسل مهاجران سال‌های گذشته هستند. برخلاف دیگر مناطق آرژانتین که غالب مهاجران از طریق بوئنوس آیرس به آنجا آمدند، مهاجران میسیونز از طریق جنوب برزیل به این منطقه رهسپار شدند. از گروه‌های نژادی می‌توان به ایتالیایی‌ها، آلمانی‌ها، اسپانیایی‌ها، لهستانی‌ها، اکراینی‌ها و روس‌ها، دانمارکی‌ها و سوئدی‌ها، فرانسوی‌ها، سوئیسی‌ها، اعراب و ژاپنی‌ها اشاره کرد.
اقتصاد میسیونز با تولید ارزش ۸/۴ میلیارد دلار و درآمد سرانه ۴۹۴۰ دلار (۴۰ درصد زیر میانگین ملی) همچون دیگر ایالات شمالی کشور، نسبتاً کم توسعه می‌باشد. با وجود جغرافیای بارانی، کشاورزی تنها ۱۰ درصد اقتصاد ایالت را تشکیل می‌دهد. از جنگل‌های انبوه منطقه که شامل درختانی چون سرو، کاج پارانا، اوکالیپتوس، گواتامبو، پتیربی، آنچیکو و گی یکا است برای تولید چوب استفاده می‌شود. مهم‌ترین منبع درامدزای ایالت را گیاه ماته با تولید نیم میلیون تن در سال تشکیل می‌دهد.
از دیگر محصولات می‌توان به چای، مرکبات، توتون، نیشکر، قهوه و برنج اشاره کرد.
ایالت به ۲۲ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود.
دشتاب از دهستان‌های بخش خَبر استان کرمان در ایران است.بر اساس مصوبه هیئت وزیران دهستان دشتاب زیر مجموعه بخش خبر با مرکزیت شهرکشکوییه تبدیل شده‌است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این منطقه ۹٫۷۳۰ نفر بوده‌است. فاصله مرکز بخش دشتاب تا مرکز شهرستان بافت یعنی شهر بافت تقریباً ۳۶ کیلومتر است. دشتاب در جنوب غربی شهرستان بافت واقع شده‌است. فاصله مرکز بخش خبر یعنی شهر کشکوئیه تا شهر کرمان ۱۹۶ کیلومتر است.
دشتاب به دلیل وجود سفره‌های عظیم آب زیرزمینی به این نام مشهور شده‌است. به نظر می‌رسد که بخشی از مردم دشتاب در زمان‌های دور از استان فارس به این منطقه مهاجرت کرده‌اند. البته قدمت دشتاب به لحاظ سکونتی بسیار بالاست و اقوامی که برای سکونت در شهر بافت (اقطاع) در گذشته به این منطقه آمده‌اند ابتدا در دشت حاصلخیز دشتاب ساکن شده‌اند.
دشتاب از دشتهای مرتفع ایران محسوب می‌شود. ارتفاع این دشت از سطح دریا بین ۲٬۰۵۰ تا ۲٬۲۰۰ متر از سطح دریا متغیر است. به دلیل قرار گرفتن منطقه دشتاب در ارتفاع، آب و هوای این منطقه سرد و خشک است. به‌طورکلی آب و هوای دشتاب به گونه‌ای است که تابستان‌های نسبتاً گرم و زمستان‌های بسیار سردی دارد. پارک ملی خبر که بزرگ‌ترین پارک ملی نیمه جنوبی ایران می‌باشد، در فاصله سی کیلومتری از دشتاب قرار دارد.
بخش دشتاب از شمال به بخش مرکزی شهرستان بافت، از غرب به دهستان گوغر از بخش مرکزی شهرستان بافت و از جنوب به ارزوییه محدود می‌شود. از مهم‌ترین روستاهای بخش دشتاب می‌توان به خافکوییه، اسلام‌آباد، وکیل آباد، خبر و بریدوئیه اشاره کرد
تیپ این روستا متمرکز است. اقلیم آن در زمستان سرد و خشک و در تابستان نسبتاً گرم می‌باشد. البته گرما در منطقه طاقت فرسا نیست. به دلیل اختلاف دما بین کوه خبر و این دهستان، به صورت محلی گردبادهای کوچک ایجاد می‌شود. معماری خانه‌ها به صورت گنبدی و قبه‌ای است. البته تعدادی از خانه‌ها ساختار شیروانی دارند.
پارک ملی خبر از نواحی توریستی و گردشگری نمونه استان و شهرستان بافت است که از نواحی ییلاقی محسوب می‌شود. پارک ملی خبر یازدهمین منطقه‌ای است که در ایران عنوان پارک ملی را به خود اختصاص داده‌است. این پارک در سال ۱۳۵۰ با عنوان منطقه حفاظت شده و در سال ۱۳۵۴ تحت عنوان پناهگاه حیات وحش خبر و روچون مورد حفاظت قرار گرفت و در نهایت این منطقه درسال ۱۳۷۰ به عنوان منطقه گردشگری فرهنگی در سازمان فرهنگی یونسکو به ثبت رسید و هشت سال بعد نیز به پارک ملی ارتقاء یافت.ملی خبر
این قلعه‌های درمجموع بصورت شبکه ای از چندین قلعه در چندین روستا تشکیل شده‌است که ساختار زیبا و منحصر به فردی دارند؛ و در گذشته یک مجموعه کامل حکومتی محسوب می‌شده‌اند.
این قلعه در روستای اسلام‌آباد (دشتاب) و مقر حکومتی زهرا خانم فرمانفرا و حاکم دشتاب بوده‌است. زهرا خانم در زمان حکمرانی فردی بسیار سخت گیر بوده و روایت می‌شود با کسانی که از فرمان او سرپیچی می‌کردند، به شدت برخورد می‌کرده و گوش افراد متمرد را با میخ به روی تخته کوبیده و دستور شلاق زدن می‌داده‌است. روایت است وقتی که شخص زهرا خانم می‌میرد بدنش کرم می‌زند شاید دلیل این اتفاق را بتوان در عدم رغبت مردم در جمع کردن جنازه وی جستجو کرد و میت مدت طولانی را روی زمین مانده و بدنش کرم زده باشد.
این قلعه با توجه به موقعیت جغرافیایی که داشته‌است، از قلعه‌های معتبر حاکم نشین بافت بوده‌است. قلعه کُردعلی در وکیل آّباد دشتاب قرار داشته و توسط شخصی به نام کردعلی ساخته شده‌است. کردعلی که در این قلعه حکمرانی می‌کرده‌است برای دفاع از این قلعه، خندق بزرگی در اطراف آن حفر کرده و در روز توسط پل تخته‌ای از روی این خندق رفت و آمد می‌کرده‌اند و شب‌ها پل را از روی خندق برمی‌داشته‌اند تا از هجوم غارتگران محفوظ باشند. این قلعه حد واسط قلعه هشون و قلعه مرتضی خَبر قرار داشته و در هنگام خطر و درگیری با روشن کردن آتش و ایجاد دود قلعه‌های دیگر را برای پشتیبانی خبر می‌کرده‌اند. اکنون این مکان تاریخی در شرف نابودی می‌باشد و علت آن را شاید بتوان علاوه بر عدم توجه مسئولین به عنوان دلیل اصلی آن اشاره کرد.
در گذشته آب کشاورزی و شرب از قنات تأمین می‌شده و در حال حاضر آب کشاورزی این دهستان از طریق حفر چاه تأمین می‌شود. در اطراف آن چند چشمه کوچک وجود دارد که منبع آب مهمی برای کشاورزی محسوب نمی‌شوند و به صورت محدود و با ذخیره در حوضچه‌ها، باغ‌های اطراف خود را تغذیه می‌کنند.
این چشمه آب بسیار گوارایی دارد که از ذوب برف‌های کوه بلند خبر بوجود آمده‌است.
چشمه آب معدنی پیدنوئیه، درحاشیه جاده بافت-دشتاب-خبر قرار دارد و از آبی معدنی برخوردار است.
سوغات دشتاب بیشتر شامل فرآورده‌های دامی و لبنی محلی و کاملاً طبیعی و نیز میوه، خشکبار و زیره می‌باشد. از میوه‌های این منطقه می‌توان به زرد آلو، هلو، انگور، بادام، انار و گردو اشاره کرد. سوغات مشهور این خطه که اغلب مردم ایران دشتاب را با آن می‌شناسند خیار است.
اقتصاد این منطقه بیشتر بر پایه کشاورزی و دامداری استوار است و در سالهای اخیر صنایع خرد هم به آن اضافه شده‌است.
بخش دشتاب مقدار زیادی از محصولات کشاورزی شهرستان بافت و استان کرمان را تأمین می‌کند و شامل:
در بخش دامپروری این بخش از فعال‌ترین نقاط استان کرمان است و بخش مهمی از لبنیات طبیعی و نیز شیر را تأمین می‌کند. مجتمع گاو شیری شهرستان بافت در بخش دشتاب در حال احداث است که می‌تواند صنایع بسته‌بندی و فرآوری شیر را در سطح عالی برای شهرستان بافت و استان کرمان مهیا سازد.
عشایر زیادی نیز ییلاق خود را در بسیاری از قسمت‌های بخش دشتاب می‌گذرانند و نقش مهمی در چرخه اقتصادی این منطقه بر عهده دارند.
حمل و نقل در بخش دشتاب به صورت راه آسفالته است.
گوغر، منطقه ای کوهستانی، مرتفع و سردسیر از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان، ایران است. این منطقه نسبتا وسیع دارای جاذبه‌های گردشگری زیادی است و سالانه گردشگران زیادی از این منطقه دیدن می‌کنند.امیر اباد مرکز این منطقه می باشد. همجواری این منطقه با دو شهرستان بردسیر(شمال)و سیرجان(غرب) ویژگی خاصی به آن داده است. در زمانی نه چندان دور مرکز تجارت منطقه بود و حاکمان منطقه(کلانتر)بی شک از شخصیتهای با نفوذ استان بودند.طبق سندی 260ساله امیر عبدالقادر جوجردرانی*از باغفتک بزنجان در شرق بافت تا روستای هشون در سرچان را مهریه خانمش کرده است.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۷٬۲۶۵ نفر بوده‌است. مردم منطقه گوغر به کشاورزی، باغداری و دامپروری مشغول هستند.
آب و هوای دهستان گوغر سرد و کوهستانی و ارتفاع مرکز این دهستان از سطح دریا ۲٬۶۰۵ متر می‌باشد هرچند در برخی روستاهای گوغر تا ۳۰۰۰ متر از سطح دریا نیز می رسد.
اصلی ترین محصول کشاورزی منطقه گوغر گردو است که از کیفیت بالایی برخوردار بوده است. میوه های سردسیری دیگر نیز در این منطقه کشت می شود.
رود پارانا رودی واقع در جنوب مرکزی آمریکای جنوبی با طول ۲۵۷۰ کیلومتر است که از کشورهای برزیل، پاراگوئه و آرژانتین عبور می‌کند. درازای آن با احتساب آب‌های رود پارانایبا (در برزیل) به ۳۹۹۸ کیلومتر می‌رسد. پارانا دومین رود بزرگ آمریکای جنوبی پس از رودخانه آمازون است.
نام پارانا در زبان توپی (از زبان‌های بومیان منطقه) به معنای " به بزرگی دریا " یا " به شکل دریا " گرفته شده‌است.
رود پارانا از هم ریزشی دو رود پارانایبا و ریوگرانده در جنوب برزیل تشکیل می‌شود. این رود تا ۶۱۹ کیلومتر پس از سرچشمه در مسیری به سوی جنوب غرب تا شهر سالتو دل گوایرا پاراگوئه پیش می‌رود و پس از آن برای ۱۹۰ کیلومتر به سمت جنوب جریان می‌یابد و مرزی آبی به همان طول را تا برخورد با رود ایگواسو، بین دو کشور پاراگوئه و برزیل پدیدمی‌آورد. سد بزرگ « ایتایپو» (دومین سد بزرگ تولید برق در جهان) کمی پس از اتصال این دو رود ایجاد شده‌است. رود پارانا پس از تلاقی با رود ایگواسو، مرز طبیعی بین دو کشور آرژانتین و پاراگوئه را تشکیل می‌دهد. دو شهر انکارناسیون پاراگوئه و پوساداس آرژانتین در دو سوی این رود مشرف شده‌اند. رود مسیر خود را رو به جنوب تا ۴۶۸ کیلومتر و پس از آن با پیچی ملایم به سوی غرب به درازای ۸۲۰ کیلومتر و سپس برخورد با رود پاراگوئه ادامه می‌دهد.
آب‌های روان پارانا، قبل از برخورد با رود پاراگوئه، درپشت سد« یاسیره تا » (به عنوان دومین سد هیدروالکتریکی و پروژه مشارکتی بین آرژانتین و پاراگوئه)، ذخیره آبی عظیمی را پدیدآورده‌است. این منبع ارزشمند آبی گاهی بر اثر طغیان، زندگی سکنه زمین‌های پست انکارناسیون پاراگوئه را مختل می‌سازد.
رود پارانا پس از تلاقی با رود پاراگوئه، ۸۲۰ کیلومتر به سوی جنوب و با پیچ ملایمی به درازای ۵۰۰ کیلومتر روان می‌شود و پس از آن در دهانه ریورپلاته به رود اروگوئه می‌رسد و سرانجام به اقیانوس اطلس می‌ریزد.
رود پارانا و شعبه‌هایش، شاخآب‌های عظیمی را تشکیل می‌دهد که بیشتر بخش‌های جنوب مرکزی قاره از جمله کل پاراگوئه، شمال آرژانتین، جنوب برزیل و بخش‌های از بولیوی و اروگوئه را در بر می‌گیرد. حجم آبی که از دهانه ریورپلات (ریو دلاپلاتا ) به اقیانوس اطلس می‌ریزد برابر با حجم دلتای رود میسی سیپی است. این آبریز، آب شهرهای بزرگی مانند آسونسیون، بوئنوس آیرس، سائوپائولو و برازیلیا را تأمین می‌کند. پارانا و شاخه‌های آن همچنین منبع درآمد و معاش روزانه بسیاری از ماهیگیران ساحلی می‌باشد. برخی گونه‌های ماهی (مانند سوروبی و سابالو) برای مصارف داخلی و نیز واردات صید می‌شوند.
بخش عظیمی از رود قابل کشتیرانی است که به عنوان گذرگاه آبی، شهرهای داخلی پاراگوئه و آرژانتین را به اقیانوس اطلس مربوط می‌سازد.
هم چنین پل‌های متعددی بر رود پارانا احداث شده‌است از جمله:
به علاوه، پلی بین شهرهای رکونکوئیستا (استان سانتافه) و گویا (استان کورینتس) و نیز پل دیگری بر روی دهانه آبریز ریورپلاته (بین اروگوئه و آرژانتین) تحت بررسی است.
استان نئوکن یکی از استان‌های ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در غرب کشور و شمال منطقه پاتاگونیا می‌باشد.
میسیونس از شمال با استان مندوسا، از جنوب شرق با استان ریو نگرو، از شمال شرق با استان لا پامپا و از غرب با شیلی مرز مشترک دارد.
استان نئوکن نام خود را از رودی به همین نام می‌گیرد. نئوکن در زبان بومی «ماپودون گون» به معنای کوران دار (در معرض جریان هوا) می‌باشد.
تا پیش از اواخر سدهٔ ۱۷ و ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استانی که امروزه نئوکن نام دارد زیستگاه بومیان «په ئو ئنچه» بود. پس از ورود اسپانیایی‌ها، کشیشی به نام نیکولاس ماسکاردی یک هیئت تبلیغی وابسته به ژزوئیت‌ها در منطقه تأسیس کرد. اما مهم‌ترین سیاح را باید فرانسیسکو مورنو دانست. او که بارها به پاتاگونیا سفر کرده بود در سال ۱۸۷۵ به دریاچه نائوئل ئوآپی رسید.
در سال ۱۸۷۹ اسپانیایی‌ها به فرماندهی خولیو روکا و در عملیات «فتح صحرا» بومیان را شکست دادند. در سال ۱۸۸۴ تقسیمات سیاسی پاتاگونیا بازانجام شد و منطقهٔ نئوکن مرزهای خود را یافت. پیش از آنکه شهر نئوکن به عنوان مرکز استان انتخاب شود؛ مراکز استان به ترتیب نورکین (۸۵ – ۱۸۸۴)، لونکوپه (۸۸ – ۱۸۸۵)، جوس مالال (۱۹۰۱ – ۱۸۸۵) بود.
با آغاز سدهٔ ۲۰، خطوط راه‌آهن به شهر نئوکن رسید. سیستم نوین آبیاری و کشف نفت در سال ۱۹۱۸ به مرکز استان اعتباری بیشتر داد.
سیاست محلی نئوکن مدت‌ها توسط تنها حزب سیاسی MPN (جنبش مردمی نئوکن) اتخاذ می‌شد. ام پی ان به کوشش الیاس ساپاگ، بازرگان لبنانی‌تبار تشکیل شده بود. نئوکن در منابع طبیعی مانند گاز، نفت، جنگل‌های بکر و منابع آبی برای نیروی برق و توریسم سرآمد بود. این منابع از سوی یک دولت مرکزی و ملی اداره می‌شد. اما پس از نا آرامی‌هایی اجتماعی، الیاس ساپاگ به همراه براران خود – فیلیپه و آمادئو – حزب سیاسی فعال ام پی ان را تشکیل دادند. حزب خواهان فدرالیسم و اعطای حقوق محلی بیشتری برای منطقه و منابعش بود. سرانجام نئوکن به تاریخ ۱۵ ژوئن ۱۹۵۵ استقلال خود را به دست آورد.
فیلیپه ساپاگ تبدیل به چهرهٔ برجستهٔ سیاسی شد. او در سال ۱۹۶۲ به عنوان فرماندار استان از حزب ام پی ان انتخاب شد اما در پی کودتایی که علیه رئیس‌جمهور آرتورو فروندیزی صورت گرفت ناکام ماند. به دنبال انتخاب مجدد وی در سال‌های ۱۹۶۳ تا ۶۶ و ۱۹۷۳ تا ۷۶ به عنوان فرماندار نئوکن، پیشرفت‌های بسیاری در اوضاع استان حاصل شد. دولت ملی، دانشگاه نئوکن را در سال ۱۹۶۴ تأسیس کرد که در سال ۱۹۷۱ در دانشگاه ملی کومائو ادغام شد. فیلیپه ساپاگ پس از کودتای خشن مارس ۱۹۷۶ علیه ایزابل پرون از سمت خود عزل شد اما در سال‌های ۱۹۸۳ تا ۸۷ و ۱۹۹۵ تا ۹۹ به صاحب سمت شد. تأکید او بر کارهای عمرانی و استقلال سیاسی از بوئنوس آیرس موجب گزینش او در انتخابات استانی از سوی مردم بوده‌است. برادر فیلیپه، الیاس بین سال‌های ۶۳ تا ۶۶، ۷۳ تا ۷۶ و ۸۳ تا مرگش سناتور بوده‌است.
استان نئوکن پس از سال ۱۹۵۵ به عنوان یکی از ایالات پرنفوذ و تأثیرگذار در اقتصاد و سیاست کشور، نقش بسیار مهمی را ایفا نموده‌است.
رود کلرادو در شمال شرق، استان نئوکن را از استان مندوسا جدا می‌کند. همین‌طور رود لیمای در جنوب شرق، بین استان نئوکن و استان ریو نگرو جاری است. در غرب نیز کوه‌های آند، مرز آن را با شیلی تشکیل می‌دهد. رود آلومینه، دریاچه نائوئل ئواپی (در مرز استان ریو نگرو)، دریاچه لاکار و دریاچه آلومینه از زیرمجموعه‌های سیستم دریاچه‌ای استان است.
دو چشم‌انداز عمده در استان عبارتند از: دره‌های کوهستانی و حاصلخیز جنگلی در غرب و فلات خشک و گاهی حاصلخیز در کنار حوضه آبریز رودها در شرق (با رودهای لیمای و نئوکن).
آب و هوای نئوکن قاره‌ای و سرد، با تابستان‌های معتدل است. در برخی مناطق خشک و کم باران، اختلاف دمای بین روز و شب بسیار زیاد است. همچننین به واسطهٔ بارش سالانه تا ۴ هزار میلیمتر در بخش آندی، اختلاف رطوبت بسیاری در مناطق مختلف استان وجود دارد.
نئوکن از برجسته‌ترین ایالات کشور با تولید ارزشی معادل ۷ میلیارد دلار (هشتمین استان) در سال ۲۰۰۶ و درآمد سرانه ۱۴۷۰۰ دلار (چهارمین استان) می‌باشد. بخش معادن و استخراج در نئوکن جهت تولید گاز و نفت بسیار فعال می‌باشد. همچنین برق منطقه پاتاگونیا توسط نیروگاه‌های پیدرا دا آگویلا، ال چوکون، پیچی پیکون لئوفو، پلانیسی باندریتا و آلیکورا تأمین می‌شود. تنها نیروگاه تولید آب سنگین نیز در شهر آروییتو قرار دارد.
از دیگر فعالیت‌های تولیدی استان می‌توان به تولید سیب، هلو و گلابی اشاره نمود.
صنعت جهانگردی نیز یکی دیگر از منابع درامدزا می‌باشد: از جاذبه‌های آن می‌توان به موزهٔ تاریخی کارمن فونس (با اسکلت دایناسورها)، مناطق دریاچه‌ای جنوب شرق، مراکز تفریحی - ماهیگیری در رودهای لیمای و نئوکن، مرکز اسکیینگ (چاپل کو، سررو بایو، کاویائو) و پارک‌های ملی (پارک ملی لوس آریاناس | لوس آریاناس، پارک ملی لانین | لانین، پارک ملی نائوئل ئواپی | نائوئل ئواپی و پارک ملی لاگونا بلانکا | لاگونا بلانکا) اشاره کرد.
استان به ۱۶ بخش (دپارتمان) تقسیم می‌شود.
ززشرقی، دهستانی است از توابع بخش زز و ماهرو شهرستان الیگودرز در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷٬۱۶۹ نفر (۱٬۲۴۶ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ززغربی، دهستانی است از توابع بخش زز و ماهرو شهرستان الیگودرز در استان لرستان ایران.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲٬۲۴۸ نفر (۳۹۲ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ماهرو، دهستانی است از توابع بخش زز و ماهرو شهرستان الیگودرز در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲٬۰۲۳ نفر (۳۴۴ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
دهستان بربرودشرقی، دهستانی است از توابع بخش بربرود شرقی شهرستان الیگودرز در استان لرستان ایران.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱۰٬۴۲۹ نفر (۲٬۳۱۶ خانوار) بوده‌است و همچنین مرکز آن، روستای دوزان می باشد.درگاه ملی آمار ایران
بربرود غربی دهستانی است از توابع بخش بربرود غربی شهرستان الیگودرز در استان لرستان ایران.
بر اساس لغت نامه دهخدا:
بربرود. [ ب ُ ب ُ ] (اِخ ) نام یکی از دهستانهای بخش الیگودرز شهرستان بروجرد می باشد.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۱٬۱۷۱ نفر (۲٬۰۴۵ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
پاچه لک شرقی، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان الیگودرز در استان لرستان ایران.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶٬۴۷۸ نفر (۱٬۲۶۲ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
خمه، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان الیگودرز در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴٬۴۴۵ نفر (۸۹۷ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
فرسش، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان الیگودرز در استان لرستان ایران.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۰۰ نفر (۱۳۰ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
پیشکوه ذلقی، دهستانی است از توابع بخش زلقی شهرستان الیگودرز در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳٬۳۸۸ نفر (۵۹۷ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ذلقی شرقی، دهستانی است از توابع بخش زلقی شهرستان الیگودرز در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳٬۲۶۷ نفر (۵۵۲ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ذلقی غربی، دهستانی است از توابع بخش
زلقی شهرستان الیگودرز در استان لرستان ایران.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳٬۲۵۲ نفر (۵۲۴ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
چم‌سنگر، دهستانی است از توابع بخش پاپی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲٬۵۲۰ نفر (۴۵۵ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
سپیددشت دهستانی از توابع بخش پاپی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران است.
طبق سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵٬۱۱۷ نفر (۹۳۶ خانوار) بوده‌است که اکثریت ازایل پاپی میباشند.درگاه ملی آمار ایران
کشور، دهستانی است از توابع بخش پاپی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱٬۸۷۳ نفر (۴۱۸ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
گریت، دهستانی است از توابع بخش پاپی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران.
از جمله شهرهای دیگری که در دوره اتابکان لر کوچک از معروفیتی برخوردار بوده شهر گریت است. گریت امروزه از نظر تقسیمات کشوری یکی از دهستان‌های بخش پاپی است که شامل ۳۹ روستا و دهکده است. (دهکده سرتنگ قلا) مرکز گریت است.
گریت در گذشته منطقه پر رونق و صاحب نامی بوده‌است و اوج ترقی آن مربوط به دوره سلاطین لر کوچک است.
شهر گریت در قرن هفتم شهری آباد بوده چنانچه نخستین امرای لر کوچک از جمله شجاع الدین خورشید و سیف الدین رستم و عزالدین گرشاسف مرکز فرمانروایی خود را در این شهر قرار دادند. ولی از قرن هشتم به بعد این شهر رونق خود را از دست داد.
حمدالله مستوفی مؤلف قرن هشتم آنرا جزو شهرهای خراب منطقه لر کوچک ذکر کرده‌است و می‌نویسد:
«از شهرهای آنجا سه شهر خراب اند، گریت، لورشت (کوهدشت) و صیمره (سیمره)»
شهر گریت همچنین دارای دژ مستحکمی بود که مشرف بر شهر و راه‌های اطراف بوده و امروزه نیز آثار آن بر روی کوهی به نام (سر تنگ) به چشم می‌خورد. همانگونه که در منابع تاریخ سیاسی اتابکان گفته شد عزالدین گرشاسفو همسرش ملکه خاتون برای خلاصی از دست حسام الدین خلیل به این دژ پناه بردند.
براساس سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۱٬۸۷۶ نفر (۴۵۲ خانوار) بوده‌است.
تنگ هفت، دهستانی است از توابع بخش پاپی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲٬۰۴۶ نفر (۴۶۴ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
نام داران و بزرگان این روستا از طایفه مناصر حیدری هستند
بیرانوند جنوبی، دهستانی است از توابع بخش بیرانوند شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶٬۳۰۹ نفر (۱٬۳۵۹ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
بیرانوند شمالی، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان بروجرد در استان لرستان ایران است.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳٬۵۲۵ نفر (۷۶۷ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
http://www.vekalatonline.ir/print.php?ToDo=ShowLaws&LawID=25680|تصویبنامه در مورد اصلاحات تقسیماتی در استان لرستان
تشکن، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان چگنی در استان لرستان ایران است.
زبان بیشتر مردم این منطقه لری است.
براساس سرشماری سال۱۳۹۸ جمعیت آن۱۴۰۰۰ نفر(۳۲۰۰ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
دوره، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان چگنی در استان لرستان ایران است.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹٬۲۰۸ نفر (۲٬۰۵۲ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
رازان، دهستانی است از توابع بخش زاغه شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳٬۱۰۲ نفر (۶۹۴ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
مردم این منطقه بیشتر به لری خرم‌آبادی سخن میگویند.
زاغه، دهستانی است از توابع بخش زاغه شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵٬۹۵۱ نفر (۱٬۲۷۲ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
قائدرحمت، دهستانی از توابع بخش زاغه شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان است.
ساکنان به زبان لری خرم‌آبادی سخن می‌گویند.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۱٬۸۹۴ نفر (۳٬۴۲۷خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کتاب جغرافیای استان لرستان
دهستان ازنا سکوند نام دهستانی در بخش مرکزی شهرستان خرم‌آباد، استان لرستان در ایران است. بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۰۰۰ نفر (۶۳۵۰ خانوار) بوده‌است. ساکنین این بخش ایل نشین بوده و مرکز ایلیاتی ایل سکوند عالیخانی است که عمده طوایف آن در منطقه بیشتر شامل؛ عین الوند، پیامنی، ساکی، مختوا، نباتوند، زینل، چکمه سیاه می‌باشد.طی مطالبات مردم، در راستای توسعه منطقه قرار بوده بخش سکوند با سه دهستان سکوند شمالی، سکوند شرقی، سکوند جنوبی به مرکزیت شهر جدید عالیخان با ادغام چهار روستای ایمان آباد، سردار آباد، علی‌آباد و سیف آباد تشکیل شود که تاکنون محقق نشده‌است. شایان ذکر است که نام شهر عالیخان بسبب این است که مردم سکوند ساکن در استان لرستان از شاخه عالیخانی بوده و حاج عالیخان (حاجی وزیر) از بنام‌ترین خانین لر بوده‌است.
ده پیر، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران این دهستان در شرق خرم آباد و بر سر راه بیران شهر قرار دارد
.ساکنان آن اکثرا لر از طوایف ایل سکوند و بالاگریوه هستند.و به زبان لری صحبت می کنند
بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷٬۴۷۹ نفر (۱٬۶۹۶ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ده پیرشمالی، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶٬۳۳۲ نفر (۱٬۳۷۷ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ساکنین این دهستان عمدتاً از ایلات سکوند، بیرانوند و طوایف گله دار، رکرک، چنگایی، محمودوند و خالوند، چگنی می‌باشند که به گویش های مینجایی (خرم آبادی) از زبان لری تکلم می‌کنند.
کرگاه غربی، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۵٬۴۰۹ نفر (۹٬۲۹۷ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کرگاه شرقی، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۱٬۲۹۴ نفر (۲٬۲۱۷ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
"کاکاشرف"، دهستانی است از توابع بخش پاپی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران فاصله ۲۵کیلومتری جنوب شرقی خرم‌آباد، واقع شده این منطقه پوشیده از جنگلهای بلوط است. دارای آب و هوای معتدل مدیترانه ای با بارش برف و باران کافی دامداری و کشاورزی شغل بیشتر مردم این منطقه می‌باشد قبر یکی از اتابکان لر نزدیکی روستای پاقلعه از آثار قدیمی کاکاشرف است.
کاکاشرف، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران گفته می‌شود بزرگ طایفه کاکاشرف دایی کریم خان زند بوده و این موضوع به دلیل ارادت ویژه پدر او به پدر کریمخان بوده‌است.
پس از به قدرت رسیدن کریمخان و رفتن او از ملایر به شیراز، بیشتر خاندان کاکاشرف نیز در پناه کریمخان به شیراز رفته و در مجاورت آن شهر و زرقان ساکن شدند.
در گذر ایام نام طایفه کاکاشرف معرب گشته و به قائدشرف و شفیعی سروستانی تغییر یافته‌است.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴٬۰۹۱ نفر (۷۹۹ خانوار) بوده‌است. مردم کاکاشرف به زبان لری صحبت می‌کنند و از ایل پاپی می‌باشند و مذهب شیعه دارنددرگاه ملی آمار ایران
[[رده:دهستان‌های استان لرستان]
شوراب، دهستانی از توابع بخش ویسیان شهرستان چگنی در استان لرستان ایران است.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵٬۰۸۱ نفر (۱٬۱۶۰ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ویسیان، دهستانی است از توابع بخش ویسیان شهرستان دوره در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶٬۱۳۱ نفر (۱٬۴۷۶ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
اکاکاوند، دهستانی است از توابع بخش کاکاوند شهرستان دلفان در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال 1400 جمعیت آن 200 نفر ( 20خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ایتیوندشمالی، دهستانی است از توابع بخش اتیوند شهرستان دلفان در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳٬۱۲۶ نفر (۶۲۲ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
کاکاوندشرقی، دهستانی است از توابع بخش کاکاوند شهرستان دلفان در استان لرستان ایران. اهالی این دهستان از طایفه غیب غلام ایل کاکاوند هستند و مذهب ایشان شیعه جعفری است.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۸٬۲۴۱ نفر (۱٬۷۱۵ خانوار) بوده‌است. مردم این دهستان از طایفه کاکاوند هستند و به زبان لکی تکلم می‌کنند.درگاه ملی آمار ایران
درختان بلوط، کیکم، ارژن، زالزالک، انجیر و بادام کوهی، گیاهان داروئی و صنعتی و پوشش گیاهی برای چرای دام به فراوانی در این منطقه رویش می‌کند. نوع پوشش گیاهی این منطقه خاص کوهستانی بودن آن است. جانوران زیادی هم در این منطقه یافت می‌شود از جمله گرگ، روباه، خرگوش، شغال، خرس، گراز، تیهو و کبک. این دهستان از جنوب به جنگل‌های بلوط چیاوزان منتهی می‌گردد از شمال سلسله کوه‌های نوخین و گون بان آن را از بخش خزل کنگاور و روستاهای گروس صحنه جدا می‌کند و همچنین گردنه مرتفع گشور با ارتفاع زیاد به دشت هرسین ختم می‌شود. در نزدیکی روستای گلستانه کوه بزرگی به اسم چغادزدان وجود دارد که محل گردشگری بزرگی برای مردم این اهالی است
کاکاوند غربی، دهستانی است از توابع بخش کاکاوند شهرستان دلفان در استان لرستان و به زبان لکی تکلم میکنند مذهب ایشان جعفری است. در مناطق حاشیه گاماسیاب به طریقت یارسان هستند.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵٬۸۳۱ نفر (۱٬۰۴۱ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
خاوه جنوبی، دهستانی از توابع بخش خاوه شهرستان دلفان در استان لرستان ایران است.مردم این منطقه از قوم لک و ایل کولیوند می‌باشند.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۲٬۴۱۹ نفر (۲٬۸۱۲ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
خاوه شمالی، دهستانی از توابع بخش خاوه شهرستان دلفان در استان لرستان ایران است.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۸٬۱۴۹ نفر (۱٬۸۳۸ خانوار) بوده‌است. مردمان این دهستان از ایل کرمعلی هستند.درگاه ملی آمار ایران
جمعیت بعضی روستاهای پر جمعیت:
که مهمترین آنها ایرانشاه می‌باشد که با مرکز شهرستان ۱۰ کیلومتر فاصله دارد.
این دهستان از قوم لک و ایل کولیوند می‌باشند که در مهمان نوازی زبانزد منطقه می‌باشد.
این روستا سرسبزترین و حاصلخیزترین روستاهای دلفان می‌باشد.
مردمان این دهستان شیعه مذهب هستند و گاوبازه به عنوان مذهبی‌ترین روستای شهرستان دلفان در این دهستان می‌باشد
دشت خاوه از پیشینه تاریخی کهنی برخوردار است کما این که خاستگاه کاسی‌ها ی جنگجو و اسب سوار بوده‌است. همچنین وجود قلعه سه طبقه ساسانی به نام کفراج (درحال حاضر تپه‌ای بیش نیست) در روستای کفراج حاکی از اهمیت ای جلگه سرسبز در گذشته‌است. فریا استارک فرانسوی در سفرنامه خود از این منطقه یاد کرده‌است که: (از گردنه ورازانه که عبور کردیم به دشت خاوه رسیدیم. فصل تابستان بود و مردم گندمها را درو میکردند...).
مردم این منطقه به کشاورزی و دامداری مشغول هستند. کشاورزی این منطقه در کذشته زبانزد بوده‌است ولی در حال حاضر به دلیل کم توجهی مسولین از رونق کشاورزی آن کاسته شده‌است.
ااین منطقه جلگه‌ای بسیار خوش آب و هوا است و از طرف شرق و شمال به رشته کوه بلند گرین برخورد می‌کند. رود خاوه از وسط این جلگه عبور می‌کند و و آب آشامیدنی شهر نورآباد از چاهایی که در این منطقه حفر شده‌است تأمین می‌شود.
دهستان نورآباد به یکی از دهستان‌های زیر اشاره دارد:
نورعلی، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دلفان در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷٬۱۷۳ نفر (۱٬۵۳۱ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
چالانچولان، دهستانی است از توابع بخش سیلاخور شهرستان دورود در استان لرستان ایران.
اکثریت طوایف: ۱_ یاراحمدی ۲_ حاجیوند بختیاری_۳سکوند،مردمان دهستان چالانچولان به زبان لری بختیاری و لری خرم آبادی سخن می گویند.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۸٬۲۸۸ نفر (۲٬۰۵۵ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
سیلاخور، دهستانی است از توابع بخش سیلاخور شهرستان دورود در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵٬۵۱۴ نفر (۱٬۳۴۷ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
حشمت‌آباد، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دورود در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹٬۷۳۸ نفر (۲٬۲۹۱ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
دورود، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دورود در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۳٬۶۸۹ نفر (۲٬۸۳۴ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
ژان، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان دورود در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۰٬۱۷۵ نفر (۴٬۲۸۷ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
بخش مرکزی شهرستان رومشکان یکی از بخش‌های شهرستان رومشکان در استان لرستان ایران است.
براساس سرشماری سال ۱۴۰۱ جمعیت آن ۳۱۲۸۹ نفر بوده‌است.
شهر : چقابل
بخش سوری، یکی از بخش‌های شهرستان رومشکان در استان لرستان ایران است و مرکز آن شهر سوری می‌باشد. براساس سرشماری سال ۱۴۰۱ جمعیت آن ۱۵۰۰۰ نفر بوده وگویش مردم بخش سوری زبان لری است.
شغل بیشتر مردم بخش سوری عموماً رانندگی با ماشین‌های سنگین میباشدو قضات هستند
شهر سوری
طرهان شرقی، دهستانی از توابع بخش طرهان شهرستان کوهدشت که در استان لرستان ایران قرار دارد.
روستا های: رئیس وند، کل‌سرخ، بیر، دم روستان، پشت تنگ و اولاد نقی آباد
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵٬۵۳۱ نفر (۱٬۰۶۸ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
طرهان غربی، دهستانی است از توابع بخش طرهان شهرستان کوهدشت در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۸٬۸۴۷ نفر (۱٬۷۰۳ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
گل‌گل، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان کوهدشت در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۲۱۵۰ نفر (۲٬۴۵۵ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
این دهستان را اغلب طایفهٔ های مختلف تشکیل می‌دهد و بزرگترین روستای این دهستان روستای سپیده گل گل می‌باشد که از نظر موقعیت جغرافیای در ۱۸ کیلومتری شهر کوهدشت قرار دارد
زیرتنگ، دهستانی است از توابع بخش کوهنانی شهرستان کوهدشت در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶٬۴۴۴ نفر (۱٬۲۰۷ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
بلوران، دهستانی است از توابع بخش درب گنبد شهرستان کوهدشت در استان لرستان ایران مشتمل بر ۱۷ روستا که بزرگترین و مرکز آنها روستای بلوران است.
براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۳۰۸۲ نفر (۸۲۴ خانوار) بوده‌است.
نقشه ی بلوران
درب گنبد، دهستانی است از توابع بخش درب گنبد شهرستان کوهدشت در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵٬۸۸۶ نفر (۱٬۱۵۳ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
جاپلق شرقی، دهستانی است از توابع بخش جاپلق شهرستان ازنا در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶٬۳۳۷ نفر (۱٬۶۴۷ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
جاپلق غربی، دهستانی است از توابع بخش جاپلق شهرستان ازنا در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴٬۲۱۵ نفر (۱٬۰۰۵ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
پاچه‌لک غربی، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان ازنا در استان لرستان ایران.
مردم این منطقه از طوایف چهارلنگ می باشند عمداتا به گویش بختیاری سخن می گویند.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۲٬۸۶۴ نفر (۲٬۷۴۴ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
سیلاخورشرقی، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان ازنا در استان لرستان ایران.
براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۸٬۱۷۱ نفر (۱٬۷۶۳ خانوار) بوده‌است.درگاه ملی آمار ایران
جایدر، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان پلدختر در استان لرستان ایران است.
براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱۰٬۸۰۳ نفر (۳٬۰۹۳ خانوار) بوده‌است.
جلوگیر دهستانی از توابع بخش بالاگریوه شهرستان پلدختر در استان لرستان ایران است.
براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۳٬۸۹۶ نفر (۱٬۰۷۵ خانوار) بوده‌است.
ملاوی دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان پلدختر در استان لرستان ایران است.
بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۸٬۴۸۹ نفر (۲٬۵۴۳ خانوار) بوده‌است.
میانکوه غربی، دهستانی از توابع بخش مرکزی شهرستان پلدختر در استان لرستان ایران است.
میانکوه غربی در ۵ کیلومتری شرق شهر پلدختر شروع می‌شود و تا ۴۰ کیلومتر پس از آن امتداد می‌یابد.
طبیعت زیبای میانکوه غربی تفرجگاه افراد زیادی از سرتاسر استان است و بخصوص در فصل بهار، پاییز و زمستان میزبان گردشگران پلدختری می‌باشد. مردم این منطقه به زبان لری بالاگریوه‌ای سخن می‌گویند.
براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۲٬۴۳۴ نفر (۶۷۴ خانوار) بوده‌است.
دهستان افرینه، یکی از دهستان‌های بخش افرینه شهرستان معمولان در استان لرستان ایران است. مرکز این دهستان، روستای افرینه است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان افرینه برابر با ۵٬۵۰۳ نفر بوده‌است.
دهستان معمولان، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان معمولان در استان لرستان ایران است. مرکز این دهستان، شهر معمولان است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان معمولان برابر با ۳٬۰۷۷ نفر بوده‌است.
دهستان میانکوه شرقی، یکی از دهستان‌های بخش افرینه شهرستان معمولان در استان لرستان ایران است. مرکز این دهستان، روستای چمشک است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان میانکوه شرقی برابر با ۱٬۲۰۸ نفر بوده‌است.
استان ریو نگرو یکی از ایالات ۲۳ گانه آرژانتین، واقع در در جنوب کشور آرژانتین و شمال منطقه پاتاگونیا می‌باشد . ریو نگرو با ایالات مندوسا، چوبوت، نئوکن، لا پامپا و بوئنوس آیرس مرز مشترک دارد . اقیانوس اطلس نیز در شرق آن قرار دارد .
پیش از آنکه ورود اسپانیایی‌ها به آمریکای جنوبی، استانی که امروزه ریو نگرو نام دارد زیستگاه اقوام پوئلچس، پیکونچس و ووریلوچس از بومیان «تئوئل چه» بود .
نخستین اکتشاف گر که از سواحل استان در سال ۱۵۲۰ دیدن کرد، فردیناند ماژلان بود .
پس از ورود اسپانیایی‌ها، کشیشی به نام نیکولاس ماسکاردی یک هیأت تبلیغی وابسته به ژزوئیت‌ها در منطقه و در کرانه دریاچه نائوئل ئوآپی تأسیس کرد . در سال ۱۷۷۹ فرانسیسکو فرناندز ده ویدما viedma دو شهر ویدما و کارمن د پاتاگونس را که در دو سوی رود ریو نگرو در برابر هم قرار دارند بنا کرد.
پس از انقلاب مه نخستین کوشش‌ها برای کنارزدن بومیان انجام گرفت . در سال ۱۸۷۹، اسپانیایی‌ها به فرماندهی خولیو روکا و در عملیات «فتح صحرا» بومیان را شکست دادند . دکتر فرانسیسکو مورنو، سیاح معروف، جستجوی خود را از پاتاگونیا به جنوب آغاز کرد .
با آغاز سدهٔ ۱۹ میلادی، اقامتگاه‌هایی چون سان کارلوس د باریلوچه، چوئل چوئل و خنرال روکا در منطقه احداث شد . بزودی تولید میوه به عمده‌ترین فعالیت اقتصادی تبدیل شد . خطوط راه آهن نیز آلتو واله را به شهرهای مجاور اقیانوس اطلس متصل کرد .
ریو نگرو به تاریخ ۱۰ دسامبر ۱۹۵۷ به عنوان استان، استقلال خود را به دست آورد .
رود لیمای در بین استان ریو نگرو و استان نئوکن جاری است. رود ریو نگرو منبع آبی عمده‌ای است که دشت‌های کم آب استان را سیراب می‌کند . غالب مساکن و کشتزارها در دره‌ها شکل گرفته‌اند . این دره‌ها به سه بخش آلتو واله (غرب)، واله مدیو (مرکز) و واله اینفریور (شرق) تقسیم می‌شود .
دره‌های حاصلخیز بخش آند بارش سالانه‌ای تا ۲۰۰۰ میلی‌متر دارند در حالی که بارش سایر مناطق استان ۲۰۰ میلی‌متر در سال می‌باشد .
تابستان‌های ریو نگرو معتدل تا گرم و زمستان‌های آن سرد است.
رود نگرو از رودهای مهم در این استان به شمار می رود.