moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این‌چنین واکنش‌ها در حضور کاتالیزورهای اسیدی انجام می‌گیرند. روش اصلی دیگری برای تهیهٔ تیول‌ها، که شامل اضافه کردن هیدروژن سولفید به آلکن بوده، معمولاً در مجاورت کاتالیزورهای اسیدی، همانند روش قبل، وجود دارد.
RX + NaSH → RSH + NaX (X = Cl, Br, I)
این روش برای تهیه اسید تیوگلیکولیک از کلرواستیک اسید به‌کار گرفته می‌شود.
تیواوره، به‌عنوان یک تیوآمید، به‌خوبی با هالیدهای اصلی، مخصوصاً آن‌هایی که فعال هستند، واکنش می‌دهد. تیول‌های نوع دوم و سوم، همانند نوع اول، به آسانی تشکیل نمی‌شوند.
مشابه شیمی الکل‌ها، تیول‌ها سولفیدها، تیواستال‌ها و تیواسترها را تشکیل می‌دهند، که مشابه اترها، استال‌ها و استرها به‌ترتیب هستند. تیول‌ها و الکل‌ها از لحاظ واکنش‌پذیری با هم بسیار متفاوت‌اند، تیول‌ها راحت‌تر از الکل‌ها اکسید می‌شوند. تیولات‌ها نوکلئوفیل‌های بالقوه بهتری از آلکوکسیدها هستند.
تیول‌ها، یا به نحوی دقیق‌تر، باز مزدوج آن‌ها، به آسانی آلکیل‌دار می‌شوند تا سولفیدها را دهند:
RSH + R′Br + B → RSR′ + [HB]Br (B = base)
تیول‌ها راحت پروتون خود را از دست می‌دهند. نسبت به الکل‌ها، تیول‌ها اسیدی‌تر هستند. باز مزدوج یک تیول، تیولات نامیده می‌شود. بوتانتیول دارای p"K" 10.5 است در مقابل مقدار ۱۵ برای بوتانول. اسیدی‌ترین تیول شناخته شده، پنتافلوئوروتیوفنول با فرمول (CFSH) است، با p"K" 2.68. بنابراین، تیولات‌ها می‌توانند از تیول‌ها به‌وسیلهٔ واکنش دادن با هیدروکسید فلزات قلیایی به‌دست آیند.
ویکی‌پدیای انگلیسی http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Thiol&action=edit
خوارج (؛ با واژهٔ مفرد ) که شُراة () نیز نامیده می‌شوند، فرقه‌ای اسلامی بودند که در طول نخستین جنگ داخلی مسلمانان (۶۵۶–۶۶۱) تشکیل داده شد. نخستین خوارج از طرفداران علی بودند که علیه پذیرش مذاکرات حکمیت برای حل‌وفصل مناقشه با رقیبش، معاویه، در نبرد صفین در سال ۶۵۷ میلادی شورش کردند. آن‌ها عقیده داشتند که «هیچ حکمی جز حکم خداوند نیست» که شعارشان شد و اینکه با شورشیانی چون معاویه باید بر اساس دستورات قرآنی جنگید و بر آن‌ها غلبه کرد. علی خوارج را در نبرد نهروان در سال ۶۵۷ شکست داد، اما قیام آن‌ها همچنان ادامه یافت. علی در سال ۶۶۱ به‌دست یک خوارج که به دنبال انتقام نهروان بود کشته شد.
پس از اینکه معاویه در سال ۶۶۱ خلافت اموی را تأسیس کرد، والیان او خوارج را تحت کنترل داشتند. خلأ قدرت ناشی از دومین جنگ داخلی مسلمانان (۶۸۰–۶۹۲) باعث شد تا شورش ضد حکومتی خوارج از سر گرفته شود و گروه‌های خوارج، ازارقه و نجدات، مناطق وسیعی در ایران و عربستان را تحت کنترل درآورند. اختلافات درونی و عدم یکپارچگی به میزان قابل توجهی باعث تضعیف آن‌ها شد و در سال ۶۹۶–۶۹۹ از بنی امیه شکست خوردند. در دههٔ ۷۴۰، شورش‌های گستردهٔ خوارج در سراسر خلافت آغاز شد، اما در نهایت تمام آن‌ها سرکوب شدند. اگرچه شورش‌های خوارج تا دورهٔ عباسی (۷۵۰–۱۲۵۸) ادامه یافت، اما جنگ‌طلب‌ترین گروه‌های خوارج به تدریج از بین رفتند و اباضیه که غیرکنشگر بود، جایگزین آن‌ها شد که تا به امروز در عمان و برخی مناطق شمال آفریقا زنده مانده‌اند. اما اباضیه هرگونه ارتباط با خوارج از دومین جنگ داخلی مسلمانان و پس از آن را رد کرده و آن‌ها را به‌عنوان افرادی افراطی نکوهیده‌اند.
خوارج بر این باور بودند که هر مسلمانی، صرف نظر از تبار و قومیتش، شایستگی ایفای نقش خلافت را داراست، مشروط بر اینکه از نظر اخلاقی بی عیب و خطا باشد. این وظیفه به‌دست مسلمانان بود که علیه خلفای گناهکار قیام کرده و آن‌ها را از قدرت خلع کنند. اکثر گروه‌های خوارج مسلمانانی را که مرتکب گناه کبیره شده‌اند، کافر می‌دانستند و ستیزه‌جوترین آن‌ها قتل این کافران را مشروع اعلام می‌کردند، مگر اینکه توبه کنند. بسیاری از خوارج سخنوران و شاعران ماهری بودند و مضمون اصلی اشعار آن‌ها تقوا و شهادت بود. خوارج قرون ۸ و ۹ در مناظره‌های دینی شرکت می‌کردند و در جریان اصلی الهیات اسلامی نقش داشتند.
آنچه دربارهٔ تاریخ و عقاید خوارج شناخته شده، از نویسندگان غیرخوارج قرن نهم و دهم نشأت می‌گیرد که نسبت به این فرقه دشمنی می‌کنند. نبود گونهٔ خوارج از تاریخ آن‌ها، کشف انگیزه‌های واقعی آن‌ها را دشوار کرده‌است. منابع تاریخی سنتی و نیز جریان اصلی مسلمانان، خوارج را افراط‌گرایان مذهبی می‌دانند که جامعهٔ مسلمانان را ترک کرده‌اند. بسیاری از گروه‌های افراطی مسلمان مدرن به‌دلیل ایدئولوژی رادیکال و ستیزه‌جویانه‌شان با خوارج مقایسه شده‌اند. از سوی دیگر، برخی از مورخان مدرنِ عرب بر گرایش‌های برابری‌طلبانه و پیش‌دموکراتیک خوارج تأکید کرده‌اند. مورخان مدرن و دانشگاهی عموماً در انتساب پدیدهٔ خوارج به انگیزه‌های صرفاً مذهبی، عوامل اقتصادی یا چالش بادیه‌نشینان برای ایجاد یک دولت سازمان‌یافته، اختلاف نظر دارند و برخی روایت مرسوم این جنبش که می‌گوید در صفین آغاز شده را رد می‌کنند.
جنگ صفین بیش از هفتادهزار نفر کشته داد و بدون هیچ نتیجه‌ای متوقف گردید.
پس از توقف جنگ صفین، در خلال شکل‌گیری توافق بر سر حکمیت، ائتلاف حامیان علی شروع به از هم پاشیدگی نمود. در بازگشت به کوفه، سپاه علی به دو گروه موافقان و مخالفان حکمیت تقسیم شدند. در حالی که مخالفان حکمیت، شعار «حکم کردن جز برای خدا نیست.» (لا حکم الا لِله) می‌دادند و موافقان را متهم به بدعت می‌کردند، موافقان حکمیت، مخالفان را متهم به خارج شدن از صف امام و امت می‌کردند. بدین ترتیب دوازده هزار مرد که مخالف حکمیت بودند از سپاه علی جدا شدند و در حرورا تجمع کردند. آن‌ها شبث بن ربعی را به فرماندهی نظامی و عبدالله بن کواء را به امامت جماعت برگزیدند. در میان آن‌ها بسیاری از موافقان اولیه متارکه جنگ و حکمیت بودند که اکنون به اشتباه خود پی برده بودند. آن‌ها متعهد شدند پس از پیروزی برای انتخاب خلیفه شورا تشکیل دهند.
پوناوالا می‌گوید مسئله توسل به سنت، باید مهم‌ترین دلیل واکنش قاریان بوده باشد. آن‌ها با توافق موافقت کردند، چرا که آن دعوت به صلح و به کار بردن قرآن بود. در آن زمان‌بندهای توافق‌نامه هنوز تعیین نشده بود و در آن موردی که علی دیگر امیرالمؤمنین تلقی نخواهد شد، وجود نداشت. از آن جدی تر، گسترش اختیارات داوران از قرآن به سنتی که ابهام‌آمیز است، اعتبار قرآن را به خطر می‌انداخت؛ بنابراین معادل حکم کردن افراد در امر دین (تحکیم الرجال فی الدین) به حساب می‌آمد. از این رو، آنان شعار «حکم کردن جز برای خدا نیست.» (لا حکم الا الله) را برافراشتند. در این زمان، شامیان ادعا کردند که این توافق‌نامه، تأییدی است بر اینکه قرآن در مورد عادلانه یا غیرعادلانه بودن کشته شدن عثمان، حکم کند؛ ولی قاریان شکی نداشتند که او عادلانه کشته شده‌است. وی بر این باور است که پیش کشیدن مسئله قتل عثمان توسط معاویه در این مقطع حساس، باید به طفره رفتن قبلی وی از این موضوع مرتبط باشد. کل ماجرا یک تلاش سازمان یافته برای تخریب ائتلاف علی به نظر می‌رسد. قاریان به علی گفتند که اگر همانند آنان به خاطر پذیرش حکمیت، توبه نکند، آنان از وی اعلان برائت خواهند نمود. در هنگام بازگشت لشکر علی به کوفه، بعضی از قاریان در حرورا توقف نمودند.
علی که گرفتار نافرمانی خوارج شده بود، ابتدا پسر عمویش عبدالله بن عباس را به عنوان نماینده خود به حرورا برای مذاکره فرستاد و سپس خودش شخصاً برای بحث به آنجا رفت. لارا وسیا وگلییری می‌گوید استدلالهایی که حروریان در بحث با علی به کار می‌گرفتند در طبری یا دیگر منابع سنی یا کتبی که به نفع علی جهت دار هستند ذکر نشده، حال آنکه استدلال ابن‌عباس و علی ذکر شده‌است. استدلالشان به‌طور خلاصه این بوده‌است: «وقتی ما خون عثمان را ریختیم، بر حق بودیم. چون او بدعت در دین آورده بود. به همین ترتیب وقتی خون طلحه و زبیر و هوادارانشان را ریختیم نیز بر حق بودیم. چون آن‌ها شورشی بودند. همچنین وقتی که خون یاران معاویه و عمروعاص را ریختیم نیز بر حق بودیم، چون آنان از حدود کتاب خدا و سنت پیامبر تجاوز کرده بودند. حال مگر حکم جدیدی از آسمان برای علی نازل شده‌است که رویکردش را عوض کند؟ نه. پس وی باید بر همان مسیری که در ابتدا بود ثابت قدم بماند و جنگ را ادامه داده و حکمیت را رد کند.» ابن‌عباس آیات ۳۹–۳۵ سوره نساء و آیات ۳–۱ سوره مائده را که در مورد تعیین حکم در مواقع خاص بود را به آنان یادآوری نمود که بی‌فایده بود. حروریان در پاسخ گفتند: «هر حکمی که از طرف خدا تعیین شده‌است نباید به داوری و حکمیت سپرده شود. خدا احکامی را قرار داده که باید در مورد گروه ستمکار و متجاوز (فئة الباغیة) اجرا شود. چرا که او در آیه ۹ سوره حجرات می‌فرماید: "اگر دو گروه مومنان با یکدیگر وارد جنگ شوند، بین آن دو صلح برقرار کن. اگر گروهی از آن دو بر شورش خود اصرار داشت، با آن گروه شورشگر بجنگ تا در برابر حکم خدا سر تعظیم فرود آورد." آیا معاویه و عمرو و هوادارانشان جزو فئه الباغیه نبودند؟» حروریان در ادامه استدلالهای خود به آیه ۴۰–۳۹ سوره انفال اشاره کردند: «"با آن‌ها پیکار کن، تا وقتی که فتنه‌ای وجود ندارد و دین از آن خداوند است." آیا معاویه و یارانش از خدا تبعیت می‌کردند؟ پاسخ طبعاً منفی است. پس خدا حکم خود را در این مورد اعلام نموده و باید اجرا شود. این یکی از حدود الهی است و باید مانند دیگر حدود مانند حد زناکار یا دزد اجرا شود. انسان در موردی که خدا حکمش را داده حق داوری ندارد (لا حکم الا لله)».
لارا وسیا وگلییری می‌نویسد حروریان در استدلالهای خود به آیات دیگر قرآن و دلایل دیگری نیز متوسل شدند که موارد بالایی خلاصه شده محکمترین دلایلی است که ردشان ناممکن می‌نماید. ابن‌عباس در برابر استدلالشان تسلیم شد (حتی منابع سنی و منابع طرفدار علی اذعان دارند که ابن‌عباس نتوانست از پس آنان در بحث بر بیاید) به عقیده وگلیری استدلالهایی که علی پیش روی این گروه سرسخت قرار داد (که در منابع مختلف با یکدیگر فرق دارد) به نظر نمی‌رسد که توانسته باشد بر استدلالهای آنان فائق آمده باشد. اما مادلونگ می‌نویسد علی به آن‌ها یادآور شد که خودشان مجبورش کردند که متارکه جنگ کند، حال آنکه او هشدار داد که این نیرنگ است. همچنین گفت که اگر حکمیت از قرآن عدول کنند رأیشان پذیرفته نخواهد شد. وی افزود که با حکمیت افراد در امر دین موافق نیست بلکه حکمیت با قرآن است. اما قرآن که متن مکتوب است و سخن نمی‌گوید و افراد باید از آن استنطاق کنند و به سخن درآورند. به روایت ابومخنف، آن‌ها به علی گفتند که پذیرش حکمیت کافرانه بوده و آن‌ها از آن توبه کرده‌اند و علی نیز باید توبه کند تا مجدداً با وی بیعت کنند. علی در پاسخ گفت از هر گناهی به خداوند توبه می‌کند.
علی از آنان خواست که دست از مخالفت بردارند و در این کار موفق شد. در کتاب النهروان اثر فزاری آمده که علی قول داد که جنگ با معاویه را ادامه دهد و ضمانت محکمی بر این قول قرار داد. در برخی منابع آمده که علی گفت: «ما مالیات جمع‌آوری می‌کنیم. اسبهای خود را قبراق و سرحال می‌کنیم و سپس به سوی معاویه دوباره لشکر کشی می‌کنیم.» لارا وسیا وگلییری معتقد است این جمله نشان می‌دهد که علی به حروریان امتیاز داد. طاها حسین معتقد است که در این زمان یک سوء تفاهم بین علی و خوارج پیش آمده‌است. اما پس از اینکه علی به کوفه بازگشت به‌طور صریح اعلام کرد که به شرایط منعقد شده در عهدنامه صفین وفادار خواهد ماند. اما علی نهایتاً گفت به هر حال به حکمیت پایبند است و آن را بدعت و آن را عملی کافرانه نمی‌داند. مادلونگ می‌گوید اغلب حروریان از جمله رهبرانشان موضع علی را پذیرفتند، اما اقلیتی علم مخالفت برداشتند و شعار حکم جز برای خدا نیست سر دادند. علی در پاسخ گفت سخن حقی است که از آن مقصودی باطل را می‌جویند. آن‌ها امارت را انکار می‌کنند حال آنکه وجود حکومت لازم است. کَلِمَةُ حَقٍّ یُرادُ بِها باطِلٌ. نَعَمْ اِنَّهُ لا حُکْمَ اِلاّ لِلّهِ، وَلکِنْ هؤُلاءِ یَقُولُونَ: لا اِمْرَةَ اِلاّ لِلّهِ. وَ اِنَّهُ لابُدَّ لِلنّاسِ مِنْ اَمیر … (خطبه 40 نهج البلاغه) در نتیجه این سخن علی، گروهی که همچنان حکمیت را بدعت می‌دانستند و خوارج نامیده شدند با یکدیگر ملاقات‌های پنهانی ترتیب داده و عبدالله بن وهب راسبی به رهبری خود برگزیدند و پنهانی گریختند. آنان از هم فکران خود در بصره دعوت به عمل آوردند و در نهروان جمع شدند.
فرد دونر معتقد است بعضی از خوارج ممکن است علت مخالفتشان با علی این بوده‌باشد که می‌ترسیدند علی با معاویه سازش کرده و در پی آن، آنان برای حساب پس دادن در مورد شورش خود علیه عثمان فراخوانده‌شوند.
خوارج در شکل‌گیری فرهنگ و اندیشه اسلامی نقش مهمی داشته‌اند. مکتب اباضیه -که تنها جریان بازمانده از خوارج است- در زمینه تاریخ و اندیشه اسلامی مطالب قابل توجهی را در خود دارد. اما به غیر از مطالب اباضی، تنها منبع در مورد تفکرات خوارج را می‌توان در میان روایات تاریخی و مذهبی اهل سنت یافت. خوارج هدفشان را بهشت می‌دانستند و به پیروزی در دنیا اهمیت نمی‌دادند. این فرقه معتقد بودند که فرد باید روح و جان خود را توسط جنگیدن با گناهکاران حفظ کند، حال مهم نیست که در این راه چه بر سر فرد یا دیگران می‌آید. هسته تعلیمات فرقه خوارج این بود که خداوند از بندگان خود عدل و داد را خواستار است. در واقع تعلیمات اولیه خوارج قصد داشتند که بنده را با خدا بدون واسطه مرتبط کنند. خوارج به اصول دینی که به مسئولیت شخص تأکید داشت، اهمیت زیادی می‌دادند. مانند امر به معروف و نهی از منکر. همچنین این گروه اعتقاد به رابطهٔ بین کار و ایمان داشتند. این گروه معتقد بودند که هر کس گناهی کبیره انجام داد، اطاعت امرالهی را نکرد یا بدعتی آورد، کافر شده و تا زمانی که از عقیده خود بازنگردد باید با او جنگ شود. اگر شخص خاطی توبه نکرد، متجاوز شناخته می‌شود و عذاب ابدی جهنم در انتظار او خواهد بود. این عقیده در واقعی حامی این ایده خوارج بود که کشندگان عثمان کار عادلانه‌ای انجام داده‌اند و این ایده، مبنای تعلیمات فرقه ازارقه خوارج را تشکیل می‌دهد.
استنباط آشکاری که از ایده مسئولیت بندگان می‌شود، تفکر قضا و قدر الهی است. اشعری (مرگ به سال ۳۲۴ هجری/۶–۹۳۵ میلادی) در کتاب مقالات به بعضی فرقه‌های خوارج اشاره می‌کند که همانند فرقه معتزله به اختیار انسان اعتقاد دارند، اما رویکرد کلی خوارج نسبت به این موضوع، قضا و قدر جبرگونه‌است. مباحث مربوط به قضا و قدر در فرقه اباضیه و در زمان امامت ابوعبیده (نیمه اول قرن دوم هجری/۸ میلادی) به وجود آمد. او که خطر پیدایش بحثهای منطقی و استدلالی روزافزون در فرقه اباضیه را حس می‌کرد، این موضوع را در این برهه پیش کشید. ابوعبیده به شدت با عبدالله بن یزید فرازی به خاطر دلایل خشک و بدون طرواتش مخالف بود و همچنین حمزه کوفی و عطیه را که به نظر از پیروان غالیان دمشقی می‌آمدند را اخراج نمود. ابوعبیده معتقد بود که خدا قدرت و دانش مطلق است. او از اعمال بندگان خود آگاه‌است اما اعمالشان را تعیین نمی‌کند؛ بنابراین هر شخص مسئول کردار خود است و به خاطر آن‌ها مسئول است. برخی از اصول فکری خوارج با اصول معتزله مشترک است. علت این امر این است که در برهه‌ای از زمان این دو فرقه به موازات هم پیشرفت داشته‌اند. چرا که مرکز اباضیه بصره بوده و از قضا مؤسسان فرقه معتزله نیز در آنجا فعالیت می‌کرده‌اند. خوارج و معتزله استدلالهای هم شکل داشته‌اند و حتی برای اثبات تزهایشان، از یکدیگر استدلالهای خود را گرفته‌اند.
لازم است ذکر شود که در میان فرقه اباضیه، حقوق دانان نامداری وجود داشته‌است. مکتب فکری اباضیه، از قدیمی‌ترین بازماندگان مکاتب شرعی و حقوقی اسلام است. پایه‌گذار مکتب شرعی این فرقه جابر بن زید (مرگ در ۱۰۰ هجری/۹–۷۱۸ میلادی) است. اولین شاگردان وی ابو نوح صالح بن دهان، حیان الارج، ضمام بن سائب، جعفر بن سماک و ابوعبیده تمیمی بودند که این مکتب را در مجالس مخفیانه تبلیغ می‌نمودند و در این مجالس، پیروان این فرقه در مورد مسائل شرعی با یکدیگر بحث می‌نمودند. اباضیان اولیه در کوفه و بصره زندگی می‌کردند که فقه و شرع اسلامی در این شهرها در حال توسعه بود. البته به حجاز نیز می‌رفتند و با صاحبنظران مشهور آن زمان به بحث و تبادل نظر می‌پرداختند. حسن بصری (مرگ در ۱۱۰ هجری/۷۲۸ میلادی) و ابن‌عباس (مرگ در ۶۸ هجری/۸–۶۸۶ میلادی) از این صاحب نظران بودند که از دوستان جابر نیز بودند. از میان شاگردان جابر می‌توان به قتاده بن دعامه، عمرو بن حریم، عمرو بن دینار، تمیم بن هویس و عماره بن حیان اشاره نمود که اعتبار روایات سنی را قبول می‌داشتند.
مسئله امامت و مسئله عضویت در مکتب خوارج (که عضویت منوط به مشروط به پذیرفتن اصول این فرقه‌است)، مسئله‌ای در محوریت مرکزی برای جنبش خوارج بوده‌است. بر اساس همین مسئله، فرقه‌های مختلفی با تفاوت اعتقادی کوچک در خوارج به وجود آمده‌اند. خوارج آشوب طلب نبوده‌اند و ضرورت امام را تأیید کرده‌اند. اما امامانی مانند عثمان، علی و معاویه را مردود شمرده‌اند. آنان بر توانایی‌های شخصی امام در امر به معروف و نهی از منکر تأکید داشته‌اند و انحصار مسئله خلافت به قبیله قریش را نامشروع می‌دانستند و معتقد بودند که شایسته‌ترین شخص امت باید امام گردد و مهم نیست از چه قبیله‌ای است. به عبارت دیگر، توانایی‌های شخصی در این نگرش، ارجح بر نژاد کسی است که به عنوان خلیفه انتخاب می‌گردد و رضایت امت از امامشان ضامن بقای حکومت وی است. اگر خلیفه مرتکب گناه کبیره کرد، پیروان به یک باره از وی جدا نمی‌شوند، بلکه به وی فرصت توبه رسمی داده می‌شود. اگر توبه کرد و دیگر به گناه ادامه نداد، امامتش ادامه می‌یابد، و الا، وظیفه شرعی پیروان است که از وی جدا شده و حتی در صورت نیاز با وی بجنگند. این فرقه از این ایده که "حتی یک برده حبشی که بینیش بریده باشد، می‌تواند خلیفه شود"، حمایت می‌کردند. منابع اباضیه، در این باب تصریح می‌کنند که امام باید مرد باشد و حائز تمام شرایط لازم برای امامت باشد، اما به اینکه یک برده هم می‌تواند خلیفه شود، اشاره‌ای نمی‌کنند. این مثل برده حبشی بینی بریده، نوعی سوءتفاهم ایجاد می‌کند. غرض این است که در این نگرش، هر شخص واجد شرایط می‌تواند این سمت را عهده‌دار شود و هیچ‌کس به خاطر نسبش در این باره سرزنش نخواهد شد. در واقع این مثل برده حبشی، نه در منابع خوارج آمده و نه در باب شرایط امام چنین روایتی داریم. این مثل بیانگر تفکر سکوت‌وارگونه اهل سنت است که معتقدند که امام باید در هر شرایطی مورد اطاعت قرار گیرد، حتی اگر به ناحق حکومت کند.
برخی محققان نشان داده‌اند که مکتب اباضیه اصول خود را از اصول اهل سنت برداشت کرده‌است و تنها تغییرات سطحی و کوچکی را در مورد اصول مذهبی و سیاسی از خود به آن اضافه کرده‌است. اگر چه تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که مذهب اباضی، خط مشی متفاوتی با مذهب سنی داشته و در توسعه کلی فقه اسلامی مشارکت داشته‌است.
اجمال عقاید مشترک خوارج:
خوارج بر اساس سیستم فکریشان به جریانات مختلفی تقسیم شدند و جز نزاعات کوچکی، جنگ بزرگی بین این فرق رخ نداد. برخی اوقات مسائلی که آنان را از هم متمایز می‌کرد موارد جزئی بود. اکنون به این فرقه‌ها می‌پردازیم:
پیروان نافع ابن ازرق، از فرزندان حنفیه بودند. این فرقه در سپاه عظیم تر، در سرکشی شدیدتر و در ارتش چیره‌تر بود و همینان بودند که نخستین آسیب‌ها را از ابن زبیر و امویان متحمل شدند. آنان اعتقاد دارند: ۱- نه تنها مخالفانشان مؤمن نیستند، بلکه مشرک اند و همیشه در جهنم می‌مانند، از این رو جنگ با آنان رواست. ۲- منطقه مخالفان دارالحرب است و تمام آنچه در دارالحرب حلال است، دربارهٔ آنان نیز رواست؛ در نتیجه برده گرفتن از مخالفان خود و کشتن کسانی را که از همراهی در جنگ سرباز زده‌اند، مباح است. کودکان مخالف آنان نیز همیشه در آتش هستند زیرا این اثر گناهان کفر والدین آنان است. ۳- از اندیشه‌های فقهی آنان این است که حد رجم را ثابت نگه نداشته، می‌گویند: آنچه در قرآن وجود دارد، فقط حد تازیانه برای مردان و زنان زناکار است و حد رجم در قرآن نیامده و در نظر آنان، از سنت نیز حدیثی در این باره ثابت نشده‌است. ۴- آنان معتقدند که پیامبر ممکن است دچار گناهان کبیره و صغیره گردد.
نام فرقه‌ای است که از پیروان یحیی بن ابی شمیط هستند که به امامت محمد دیباج معتقدند.این گروه که فرقه اسلامی منشعب از شیعیان هستند، بر این باورند که پس از امامت جعفر صادق، فرزندش محمد امامت را عهده‌دار است. پس از محمد بن جعفر ملقب به دیباج نیز امامت در نسل وی باقی بوده‌است و یکی از فرزندان وی همان قائم آل محمد است. این طایفه پس از مرگ جعفر صادق و در سال ۱۴۸ ه‍. ق، تأسیس شده‌است.
فرقه ای از خوارج و پیروان ابوبیهس هیصم بن جابر صبعی بودند که پس از گذران مدتی، از هم پاشیده و منقرض شدند. طرفداران این فرقه که بیشترشان در بصره ساکن بودند، ابتدا از طرفداران نافع بن ارزق و فرقه ازارقه بودند؛ اما پس از آنکه نافع در طی نامه ای به سران خوارج، آنان را دعوت به خروج و قیام می‌کند که با واکنش تدافعی و تخطئه ابوبیهس مواجه می‌شود. به همین جهت، ابوبهیس از تحت دایره ازارقه خارج و فرقه جدید بیهسیه را تأسیس می‌کند. ابوبیهس قتل مخالفان خوارج علی‌الخصوص زنان و کودکان که توسط نافع بن ازرق صادر شده بود را نمی‌پسندید و مخالفان خوارج را مشرک نمی‌دانست. او مخالفان خویش را کافر نعمت می‌دانست و نه کافر دین. وی نکاح و توارث با مخالفان را جایز می‌دانست. به عقیده بیهسیه، مسلمان بودن علاوه بر اقرار به معرفت خدا و رسول، «ولایتِ» «اولیای خدا»، «برائت» از دشمنان خدا و شناخت اجمالی اموری که رسول آورده، عبارت است از معرفت دقیق و تفصیلی تمام محرّماتی که نسبت به آنها «وعید» داده شده‌است.
به مارقه حروریه نیز گفته می‌شود؛ زیرا در حرورا که منطقه ایست در نهروان، منزل گرفتند. آنان در این نقطه جمع شدند و علی با آن‌ها مناظره کرد و قریب به ۲۰۰۰ نفر از این فرقه خارج شدند. علی فرمود: شما را چه بنامم؟ شما حروریانید، زیرا در حرورا گرد آمدید.
یکی از مذاهب اسلام است که از جریان خوارج نشأت گرفته‌است. این فرقه از کهن‌ترین مذاهب اسلامی و تنها گروه باقی‌مانده از خوارج است. نام این مکتب از نام عبدالله بن اباض تمیمی نخستین پیشوای آن گرفته شده‌است. اباضیه میانه‌روتر از دیگر گروه‌های خوارج به‌شمار می‌روند و به همین جهت نزدیکترین گروه خوارج به اهل سنت به‌شمار می‌آیند. آنان بر این عقیده‌اند که نمی‌توان به کسی مؤمن یا کافر گفت، چرا که وحی منقطع شد؛ و ابوبکر و عمر از دنیا رفته‌اند و امروز کسی نیست که حقایق را بیان کند و کافر را از مؤمن تمیز دهد. بدان جهت ما به کسی نمی‌گوییم که او مؤمن است یا کافر.
ثعالبه از فرقه‌های اسلامی و از فِرق خوارج بودند. آن‌ها پیروان ثعلبة بن عامر یا ثعلبة بن مشکان بودند. غالباً ثعالبه را گروهی منشعب از عَجارِده دانسته و گفته‌اند که ثعلبه از یاران عبدالکریم بن عَجْرَد بود.
این گروه از فرقه حروریه منشعب شدند و خود را تابع محکمة الاولی می‌دانستند. این فرقه ابتدا از محکمة الاولی بودند و ابوبلال مرداس را، پس از عبدالله بن وهب راسبی و حرقوص بن زهیر، امام خویش می‌خواندند. این فرقه، همچون ازارقه همه مخالفان خود را مشرک می‌دانستند اما در کشتن کودکان و زنان مخالفان خود، دچار اختلاف بودند. پیروان این فرقه در احکام دینی خود دچار اختلاف هستند و گروهی واژه گناه‌کار را تنها در حق گناهکاران به گناهی که در اسلام برایش حد بیان شده‌است می‌دانند و گروهی نیز حکم کفر گناهکار را مشروط به حکم قاضی کرده‌اند.
از فرقه‌های منشعب شده از خوارج هستند. آنان طرفداران عبدالکریم عجرد هستند که در آغاز از پیروان عطیه بن اسود بوده‌اند. این فرقه بعدها به ده فرقه دیگر منشعب شدند. این فرقه عبارتند از: خلفیه، صلتیه، حمزیه، شعیبیه، میمونیه، اطرافیه، جازمیه، ثعالبه، شیبانیه. عجارده با ازارقه در یک مورد اختلاف دارند و آن این است که: ازارقه بردن اموال مخالفان را روا دانند ولی عجارده گویند: بردن مال هیچ‌یک از آنان روا نیست مگر این که او را کشته و مالشان را به یغما بریم.
پایه‌گذار این فرقه نجده بن عامر از خاندان حذیفه بود. نجدات در کافر دانستن خوارجی که از جنگ با مخالفانشان بازایستند و نیز در حلال شمردن قتل کودکان، با ازارقه مخالفت ورزیدند. همچنین با حکم اهل ذمه که با مخالفانشان همکاری می‌کردند نیز با ازارقه اختلاف نظر دارند.
تابع حقیقی به تابعی گفته می‌شود که هم‌دامنه آن مجموعه اعداد حقیقی باشد. چنین توابعی در مبحث آنالیز حقیقی مطالعه می‌شوند.
کارلمان یا کارلومان (زادهٔ ۷۱۰، درگذشتهٔ ۱۷ اوت ۷۵۴) خوانسالار و دوک فرانک‌ها بود. پس از مرگ پدرش شارل مارتل در ۷۴۱ او و برادرش پپن کهتر به جانشینی پدر بر سرزمینهایی که می‌گرداند فرمان راندند. کارلمان بر اوسترازیا فرمان راند.
او خوانسالار پادشاهان مروونژی، شیلدریک سوم و تئودریک چهارم بود. کارلمان در ۷۴۷ از قدرت کناره گرفت تا بتواند بازمانده زندگی‌اش را به نیایش بپردازد.
سید حسین کاظمینی بروجردی (زاده ۱۰ مرداد ۱۳۳۷ در بروجرد)، روحانی ایرانی، زندانی سیاسی و از مخالفان تئوری ولایت فقیه است. وی مدعی ارتباط با امام زمان است. وی مخالف دخالت دین در سیاست و طرفدار جدایی دین از دولت است کاظمینی بروجردی در مهر ۱۳۸۵ بازداشت و به ۱۱ سال زندان محکوم شد. به گفتهٔ رادیو فردا، کاظمینی بروجردی در آخرین جلسه دادگاه در شهریور ۸۶، به اتهام «محاربه» و «تبلیغ علیه نظام» به تحمل یک سال حبس در تهران و ۱۰ سال زندان و تبعید در شهر یزد محکوم شد.
سید حسین کاظمینی بروجردی فرزند ارشد سید محمد علی کاظمینی بروجردی از روحانیون تهران است. سید حسین بروجردی در سال ۱۳۵۷ به عنوان امام جماعت مسجد همت‌آباد تهران انتخاب شد. برطبق مطالب سایت شخصی او، وی در قم نزد روحانیونی نظیر سید صادق روحانی، میرزا خلیل کمره‌ای و سید شهاب الدین مرعشی نجفی به تحصیل علوم دینی پرداخت. وی به اختیار در اعتراض به روحانیت حکومتی، خود را خلع لباس نموده و دیگر لباس روحانیت را به تن نمی‌کند. گرچه این طبق گفته‌های سایت شخصی اوست
کاظمینی بروجردی در سال ۱۳۸۵ به حکم دادگاه ویژه روحانیت و به اتهام «تبلیغ علیه نظام» دستگیر شد. هواداران وی دستگیری را چنین شرح داده‌اند:
با شروع دستگیری هواداران سید حسین کاظمینی بروجردی، توسط نیروی انتظامی و گروه‌های فشار و انتقال آنان به بازداشتگاه، خبر حمله قریب‌الوقوع نیروهای امنیتی به خانه وی در خیابان آزادی تهران بالاگرفت، به‌طوری‌که بسیاری از هواداران و همفکران او با تجمع و حفاظت از خانه وی به‌طور خودجوش مانع از ادامه حملات نیروی انتظامی به خانه‌اش شدند. کاظمینی بروجردی به همراه شماری از هوادارانش بازداشت شد.
هواداران بروجردی که برای جلوگیری از حمله عوامل نیروی انتظامی به وی، به صورت شبانه‌روزی از منزل او حفاظت می‌نمودند. در پی بستن خیابان‌های اطراف منزل ایشان، توسط عوامل حکومت ایران، نیروهای انتظامی و اطلاعاتی با هزاران تن از محافظان خانه وی، بشدت درگیر شده و نهایتاً در روز شنبه ۱۵ مهر ۱۳۸۵ با بالا گرفتن درگیری‌ها، تعداد بسیار زیادی از محافظان وی دستگیر شدند. سایت عصر ایران دستگیری وی را چنین روایت کرده‌است:
کاظمینی بروجردی در سال‌های ۱۳۷۴، ۱۳۷۹ و ۱۳۸۴ دستگیر و زندانی شده بود. وی بار دیگر در سال ۱۳۸۵ بازداشت و به ۱۱ سال زندان، به انضمام مصادره اموال محکوم شد. به گزارش رسانه‌ها، او در زندان اوین در شرایط بد جسمی و روحی به سر برده و از حق استفاده از دارو، مرخصی و ملاقات محروم بود. این رسانه‌ها همچنین اعلام می‌دارند که وی در زندان، بارها مورد شکنجه قرار گرفته و به بیمارستان منتقل شده‌است.هرانا؛ کاظمینی بروجردی به بیمارستان مدرس منتقل شد[
وی در ۱۵ دیماه ۱۳۹۵ پس از قریب به یازده سال حبس، تحت عنوان مرخصی استعلاجی و با قرار وثیقه سنگین، اجازه ترک زندان را یافت و در حصر خانگی بسر می‌برد.
بهمن قبادی (زادهٔ ۱۲ بهمن ۱۳۴۸ در بانه) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده و عکاس اهل ایران است. او از جملهٔ کارگردانانِ جنریشن در موج نوی سینمای ایران به‌شمار می‌آید.The Iranian New Wave, Iranian filmmakers enjoy a golden age
قبادی در سال ۱۳۴۸ در بانه به دنیا آمد.
تحصیلات متوسطه‌اش را در سنندج به پایان برد، دوران سربازی خود را در همدان گذراند و طی این مدت در انجمن سینمای جوان همدان چند فیلم کوتاه ساخت. سپس سال ۱۳۷۱ برای ادامه تحصیل در دانشگاه، به تهران رفت و در رشته سینما در دانشکده صدا و سیما مشغول به تحصیل شد، ولی دانشگاه را رها کرد و به انجام نرساند. او معتقد است هر آنچه در سینما دارد حاصل تجربیاتی است که با ساختن فیلم‌های کوتاهش به دست آورده است.
قبادی در سال‌های پایانی دهه ۶۰ به عکاسی هنری و صنعتی روی آورد. تأثیر عکاسی در نگاه او به جهان تصویرگرش انکارناپذیر است. پس از آن، با ساخت فیلم‌های هشت میلی‌متری به فیلم‌سازی روی آورد. حاصل آن دوران، تعدادی فیلم داستانی و مستند هشت میلی‌متری است. فیلم‌های کوتاه قبادی از نیمه دهه ۱۳۷۰ مورد توجه قرار گرفتند و توانستند جوایز داخلی و خارجی متعددی را نصیب قبادی کنند.
با فیلم زندگی در مه، مسیر تازه‌ای در کارنامۀ او گشوده شد. این فیلم جوایز متعدد بین‌المللی را به دست آورده و عنوان «یکی از تحسین برانگیزترین فیلم کوتاه در ایران» را نیز به خود اختصاص داده‌است. وی با ساخت فیلم بلند زمانی برای مستی اسب‌ها به جرگه فیلم‌سازان حرفه‌ای پیوست. این فیلم، نخستین فیلم بین‌المللی کردی‌زبان تاریخ سینمای ایران است.
آوازهای سرزمین مادری‌ام دومین فیلم بلند اوست. فیلمی با زبان و ساختاری یکدست که امکانات بصری را نیز به تصویر می‌کشد. لاک‌پشت‌ها هم پرواز می‌کنند سومین فیلم قبادی‌ست که به نحوی مهم‌ترین اثر او نیز به شمار آمده‌است. فیلمی که بیش از هر اثر دیگری توانست مرزهای سرزمین کردستان را بر روی جهان بگشاید.
بهمن قبادی در انجمن سینمای جوانان سنندج به عنوان عکاس فعالیت داشت. قبادی برنده جایزه خرس شیشه‌ای و جایزه فیلم صلح جشنواره فیلم برلین در سال ۲۰۰۵ شد و در جشنواره فیلم کن نیز برنده جایزه دوربین طلایی در سال ۲۰۰۰، برنده جایزه فیپرشی در سال ۲۰۰۰، برنده جایزه فرانسوا در سال ۲۰۰۲ و برنده جایزه فرانسوا شاله و جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره فیلم کن در سال ۲۰۰۹ شد. وی همچنین تهیه‌کنندگی فیلم مردان را هم در کارنامه خود دارد. او در فیلم مرد ایرلندی ایفای نقش کرده‌است.
بهمن قبادی در روز یکم اردیبهشت ۱۳۸۸ با نوشتن نامه‌ای سرگشاده به مقامات دولتی ایران، اعلام کرد که رکسانا صابری -خبرنگار ایرانی آمریکایی- «نامزد، دوست و همراه» اوست و از آنان خواست که وی را رها کنند.بی‌بی‌سی فارسی
بهمن قبادی در ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۱ با نگارش نامه‌ای به آکادمی علوم و هنرهای سینمای آمریکا ضمن انتقاد از قوانین این آکادمی که تنها به آثار فیلم‌سازانی اجازۀ حضور در رقابت برای جوایز اسکار را می‌دهد که حکومت‌های حاکم بر کشورها به صورت رسمی آن‌ها را تأیید و معرفی کرده‌باشند، خواهان در نظر گرفتن بخشی در جایزۀ اسکار برای آثار فیلم‌سازان پناهنده و در تبعید شد. او با اشاره به حضور تیمی متشکل از پناهندگان در رقابت‌های المپیک ۲۰۲۰ توکیو، از این آکادمی خواست که یک بخش ویژه برای «فیلمسازان در غربت و بی‌سرزمین» در نظر بگیرد و آن را با عنوان نمایندۀ پرچم یا کشور «پناهنده‌ها» معرفی کند.رادیو فردا: "درخواست بهمن قبادی از آکادمی اسکار برای پذیرش آثار فیلم‌سازان پناهنده"، نوشته‌شده در ۶ مهر ۱۴۰۰؛ بازدید در ۷ مهر ۱۴۰۰.
ایندیپندنت فارسی: "بهمن قبادی به آکادمی اسکار: فیلمسازان بی‌سرزمین را از یاد نبریم"، نوشته‌شده در ۷ مهر ۱۴۰۰؛ بازدید در ۷ مهر ۱۴۰۰.
غلامحسین بنان (زادهٔ ۱۰ اردیبهشت ۱۲۹۰ – درگذشتهٔ ۸ اسفند ۱۳۶۴) خوانندهٔ موسیقی دستگاهی ایرانی بود. او از سال ۱۳۰۶ تا سال ۱۳۴۷ در زمینهٔ موسیقی فعّالیت داشت. او عضو شورای موسیقی رادیو، استاد آواز هنرستان موسیقی تهران و بنیان‌گذار انجمن موسیقی ایران بود. بنان نخستین خوانندهٔ ایرانی آشنا با خط بین‌المللی موسیقی (نُت) بود. ترانه‌هایی از جمله بهار دلنشین، الهه ناز و سرود ای ایران از آثار شناخته‌شده با صدای بنان هستند. بنان نتیجه محمدشاه قاجار است.غلامحسین بنان از ای ایران تا الهه ناز + بیوگرافی و ماجرای تصادف "ایمنا" ۱۴ آذر ۱۴۰۱
غلامحسین بنان در خانواده‌ای اهل هنر در محلهٔ قلهک تهران، در تاریخ ۱۰ اردیبهشت ۱۲۹۰ زاده شد.
پدرش کریم‌خان بنان‌الدوله نوری و مادرش شرف‌السلطنه دختر شاه‌زاده محمدتقی میرزا رکن‌الدوله برادر ناصرالدین شاه بود. او در یازده‌سالگی آواز را نزد مرتضی نی‌داود آموخت. ضیاءالذاکرین و سیف دیگر مربیان آواز وی بودند.
به‌گفتهٔ خود او، فعّالیتش را در سال ۱۳۰۶ آغاز کرد و فقط در جلسات خصوصی و در حضور دوستان و آشنایان آواز می‌خواند. بنان از سال ۱۳۱۵ تا ۱۳۲۱ در خیابان ۳۰ متری اهواز ساکن بود و در آن سال‌ها کارمند ادارهٔ ایران‌بارِ اهواز بود.
او از اواخر شهریور ۱۳۲۱ وارد رادیو شد و با همکاری هنرمندانی چون روح‌الله خالقی صدایش به گوش مردم رسید.
از سال ۱۳۲۱ و با همکاری شماری از هنرمندان دیگر از رادیو تهران صدای غلامحسین بنان از رادیو شنیده شد. او وارد ارکستر انجمن موسیقی شد و با ارکستر شمارهٔ یک نیز همکاری کرد. بنان از بدو شروع برنامهٔ «گلهای رنگارنگ» بنا به دعوت داود پیرنیا با آن همکاری داشت. وی در طول فعّالیت هنری خود، حدود ۳۵۰ آهنگ اجرا کرد. ویژگی صدای وی زیر و بم‌ها و تحریرهای صدای اوست. برخی بنان را بزرگ‌ترین اجراکنندهٔ سبک وزیری-خالقی می‌دانند. او همچنین در کنار ادیب خوانساری از اجراکنندگان آثار صبا و مرتضی محجوبی بود. همچنین به مرکب‌خوانی و تلفیق شعر و موسیقی مسلط بود.
در سال ۱۳۳۲ به پیشنهاد روح‌الله خالقی به ادارهٔ کل هنرهای زیبای کشور منتقل شد و در سمت استاد آواز هنرستان موسیقی ملی به کار مشغول و در سال ۱۳۳۴ رئیس شورای موسیقی رادیو شد. غلامحسین بنان از ابتدا در برنامه‌های گلهای جاویدان و گلهای رنگارنگ و برگ سبز شرکت داشته و برنامه‌های متعدّد و گوناگون دیگری از این خواننده به جا مانده‌است.
در این برنامه‌ها، نوازندگان موسیقی سنتی چون روح‌الله خالقی، ابوالحسن صبا، مرتضی محجوبی، احمد عبادی، حسین تهرانی، علی تجویدی، و… با او همکاری داشته‌اند.
از ترانه‌های بنان می‌توان به: آهنگ آذربایجان در دستگاه شور، "آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا" در مایهٔ بوسلیک، "الهه ناز" در مایهٔ دشتی، "بهار دل‌نشین" در آواز اصفهان، بوی جوی مولیان در آواز اصفهان، تصنیف توشهٔ عمر در دستگاه همایون، یار رمیده، می‌ناب، خاموش، مرا عاشقی شیدا در دستگاه سه‌گاه، من از روز ازل در دستگاه سه‌گاه، نوای نی در آواز دشتی و سرود ای ایران در مایهٔ دشتی اشاره کرد.
به تصریح همسرش، بنان بهترین اثر خود را حالا چرا و "کاروان" می‌دانست و می‌گفت: «کاروان را برای بعد از مرگم خوانده‌ام». اواخر عمر هم دلبستگی عجیبی به ترانهٔ "رؤیای هستی" پیدا کرده بود تا آنجا که با این آهنگ می‌گریست.کتاب رؤیای هستی
آواز ماهور با غزل سعدی به مطلع «همه عمر برندارم سر از این خمار مستی/ که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی» و آواز دیلمان با شعر سعدی به مطلع «چنان در قید مهرت پایبندم/ که گویی آهوی سر در کمندم» و همچنین آواز اصفهان بر روی غزل «آمد اما در نگاهش آن نوازش‌ها نبود» از کارهای شاخص بنان هستند. دیلمان در گل‌های رنگارنگ ۲۱۷ب (کاروان) اجرا شده‌است.
بنان مدتی نیز فن بازیگری تعلیم دید و در سال ۱۳۲۷ همراه چهره‌های معروف آن روزگار در فیلمی به نام طوفان زندگی ساخته علی دریابیگی و اسماعیل کوشان بازی کرد که داستان آن در انجمن موسیقی ملی اتفاق می‌افتد. در این فیلم بنان دو ترانه از ترانه‌های معروفش را به‌طور زنده اجرا می‌کند.کتاب از نور تا نوا
.کتاب خاطراتی از هنرمندان -صفحهٔ ۳۵۸
غلامحسین بنان در غروب ۸ اسفندماه ۱۳۶۴ خورشیدی، در بیمارستان ایرانمهر تهران درگذشت و بر خلاف وصیتش که مایل بود در گورستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شود، در دهم اسفند، در امام‌زاده طاهر کرج به خاک سپرده شد. او مدت‌ها از بیماری دستگاه گوارش و افسردگی رنج می‌برد.کتاب رؤیای هستی
در پی این رویداد، مرکز سرود و آهنگ‌های انقلابی وزارت ارشاد، هنرستان سرود و آهنگ‌های انقلابی، دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، محمدرضا شجریان، کاوه دیلمی، هنگامه اخوان، شهرام ناظری، ابوالحسن ورزی، کامکار، تورج نگهبان، جمشید مشایخی، عماد رام و بسیاری دیگر از هنرمندان و دوستان و یاران وی پیام‌های تسلیتی به‌طور جداگانه صادر کردند.کتاب از نور تا نوا-صفحهٔ ۲۲۷ از سال ۱۳۶۴ یعنی زمان فوت وی تا سال ۱۳۸۹ سنگ قبر بنان تعویض نگردید، سال ۱۳۸۹ به دلیل پاره‌ای از بازسازی و مرمت در امام‌زاده طاهر کرج و هم‌سطح‌سازی قبور و تعویض همهٔ سنگ قبرهای نزدیک صحن، سنگ قبر بنان نیز تعویض گردید و به شکل کنونی درآمد.
مجموعهٔ شاخه گل را ایران صدا منتشر کرده‌است.
مجموعه ترانه‌های بنان را انتشارات ماهور منتشر کرده‌است.
و برنامه‌های متعدد و گوناگون دیگری که از وی به یادگار مانده‌اند.
آثار به‌جامانده از این هنرمند را حدود ۳۵۰ اثر تخمین زده‌اند.کتاب رؤیای هستی که بسیاری از آن‌ها هنوز در دسترس عموم قرار ندارند.
غلامحسین بنان با مریم وزیری (خواهر کلنل علینقی وزیری و خدیجه افضل وزیری) ازدواج کرد که حاصل این ازدواج یک دختر به نام گیتی و یک پسر به نام بیژن است. بنان بعد از همسر اولش، در نهم بهمن ۱۳۴۴ با پری‌دخت آور ازدواج کرد.‏
بنان در ۲۷ دی ۱۳۳۶ بعد از پایان مهمانی و بازگشت به خانه به‌همراه دو نفر از دوستانش ناگهان در حوالی کاروانسرای سنگی یک تانکر نفتکش که فاقد چراغ ایمنی عقب و پوشیده از گل‌ولای بود و تاریکی شب هم مزید بر علت دیده نشدن کامیون بود جلوی آن‌ها سبز می‌شود، و تصادف شدیدی بین خودروی بنان و آن تانکر نفتکش رخ می‌دهد. بعد از برخورد شدید، بنان از ناحیه صورت و چشم‌ها دچار آسیب دیدگی می‌شود. البته بیژن — پسر او — هم دچار صدماتی شده بود که بهبود می‌یابد.
با انتشار خبر سانحهٔ تصادف در روزنامه‌ها و مجلات و مراجعهٔ مردم به بیمارستان و به علت انبوه جمعیت، نظم عمومی بیمارستان برهم زده می‌شود و برای اینکار دفتری در سالن انتظار بیمارستان قرار می‌دهند تا مردمی که موفق به عیادت از بنان نشده بودند در آن دفتر ابراز همدردی کرده و نوشته‌ای برای او به جای بگذارند. بنان، برای معالجه به خارج از کشور مسافرت کرد و بعد از برگشت از این سفر تصمیم گرفت در مواضع هنری خود بازنگری کند. او می‌گفت: «من از این پس کوشش می‌کنم آثاری اجرا کنم که واجد وزنی شاد و شعری امیدوارکننده‌است. من جداً از ادامهٔ شیوهٔ قدیم که شباهت به مرثیه‌خوانی دارد خسته شده‌ام، البته در این زمینه سازندگان آهنگ باید با من یاری و همکاری کنند».کتاب رؤیای هستی
به گزارش خبرگزاری میراث فرهنگی در ۲ آبان ۱۳۹۲، خانهٔ بنان تخریب شد. این خانهٔ تاریخی در نیاوران، بلندی‌های جمال‌آباد، نبش کوچه مینا، پلاک ۱۲ قرار داشت. محمد بهشتی، مشاور ارشد سازمان میراث فرهنگی، تخریب این خانه را به مثابهٔ از دست دادن صاحبان تهران می‌داند. بنان از سال ۱۳۵۴ در این خانهٔ دوطبقه زندگی می‌کرد که ایوانی رو به بلندی‌های دماوند داشت.خانه «بنان» با خاک یکسان شد
برنامه‌های موسیقایی تنظیم‌شده به یاد بنان.
شامل عکس‌ها، زندگینامه، خاطرات و یادبودهای بنان.
انصار حزب‌الله سابق (شورای هماهنگی حزب‌الله کنونی) تشکلی شبه نظامی، سیاسی و فرهنگی اصولگرای رادیکال در جمهوری اسلامی ایران است. رهبران برجستهٔ کنونی آن حسین الله‌کرم و حمید استاد و مهدی عبدی هستند که در هفتم خرداد ۹۷ توسط ایالات متحده آمریکا به صورت مستقیم تحریم شدند، این مجموعه که یک گروه فشار شبه نظامی از لباس‌شخصی‌های بنیادگرای هوادار حکومت ایران به‌شمار می‌رود،
در دهه هفتاد خورشیدی با هماهنگی سید علی خامنه‌ای و فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی برای دفاع از نظام جمهوری اسلامی برپایه عدالت طلبی فرهنگی، سیاسی و اقتصادی می‌خواندند فعال شد.علی خامنه‌ای، انصار حزب‌الله و اعتقاد به رعب در وبگاه میهن (تیر ۱۳۸۱) این گروه در سال‌های گذشته شاهد انشعابات بسیار و کناره‌گیری رهبران و اعضای برجسته خود بوده‌است.
بیشتر اعضای انصار را، مردم، جوانان و مسئولین متدین و انقلابی، پاسداران، بسیجیان و شرکت‌کنندگان در جنگ ایران و عراق تشکیل می‌دهند.
حمله به دانشجویان در سخنرانی عبدالکریم سروش در مشهد، جنجال تبلیغاتی و حمله‌های پی‌درپی گسترده علیه محمد خاتمی در انتخابات دوم خرداد ۱۳۷۶، حمله به وزرای خاتمی در نمازجمعه، حمله به دانشجویان در ۱۸ تیر ۱۳۷۸، و حمله به مردم معترض درپی انتخابات ۲۲ خرداد ۱۳۸۸ از جمله اقدامات این گروه رادیکال به‌شمار می‌رود. این گروه در بدو تأسیس به عنوان نهادی فرهنگی از وزارت ارشاد وقت مجوزی صوری دریافت کرده‌است. با روی کار آمدن دولت محمود احمدی‌نژاد برخی نزدیکان و اعضای آن به دولت راه یافتند. رهبری این گروه هم‌اکنون برعهده حسین الله‌کرم و حمید استاد است.
سایت انصار حزب‌الله تاریخ آغاز بکار این تشکیلات را دی ماه سال ۱۳۷۰ ذکر می‌کند اما حجت‌الاسلام پروازی از رهبران اولیه سازمان تأسیس این تشکیلات را از دل هیئت‌های رزمندگان اسلام در دهه شصت و فعالیت منسجم آن را از سال ۱۳۷۲ و با ابتکار برخی از فرماندهان سپاه برشمرده‌است:
بدنه این تشکیلات از اعضای عادی بسیج و سپاه و رهبران آن عمدتاً از فرماندهان نیرو بودند. امیر فرشاد ابراهیمی (از رهبران سابق این گروه) همچنین از دیدار با سعید امامی (معاون امنیتی اسبق وزارت اطلاعات) و حمایت وی از این تشکیلات خبر می‌دهد.انتخابات مجلس ایران و کودتای خزندهٔ سپاه پاسداران "(AEI May 19, 2008)"
گروه انصار حزب‌الله مسئول اغلب حملات فیزیکی و خشونت‌آمیز به تجمعات مسالمت‌آمیز نیروهای منتقد نظام جمهوری اسلامی ایران و شهروندان بی‌اعتنا به علایق دولتمردان کنونی ایران، در طول دو دهه اخیر بوده‌است.بی. بی. سی فارسی بگفته نشریه نیویورک تایمز این گروه در تاریخچه عملکرد خود سابقه حمله به دانشجویان معترض در واقعه ۱۸ تیر ۱۳۷۸،Student Protests Shake Iran's Government وبگاه نیویورک تایمز حمله به سینما، از جمله حمله به سینماهای نمایش دهنده فیلم تحفه هند در سال ۱۹۹۶،Militants in Iran Renew Their Attacks on Western Influences و بگفته نشریه گاردین آزار و اذیت دانشجویان معترض به محمود احمدی‌نژاد دردانشگاه امیر کبیر تهران را دارد.Iranian students hide in fear for lives after venting fury at Ahmadinejad وبگاه گاردین
حمید استاد، مسوول انصار حزب‌الله در شهر مشهد، علمکرد حزب‌الله را این‌گونه توصیف می‌کند:
این گروه دارای شبکه وسیعی در اغلب شهرهای ایران است که با حمایت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و بسیج فعالیت می‌کنند. اغلب اعضای این گروه را نیز اعضای بسیج و سپاه تشکیل می‌دهند. علی یونسی وزیر اطلاعات دولت اصلاح‌طلب سید محمد خاتمی تعداد اعضای رسمی این گروه را در سراسر کشور ۵۰۰ نفر تخمین زده و وعده برخورد با آنان را داد.
علی احمد ابراهیم‌نژاد برادر عزت ابراهیم‌نژاد، از کشته‌شدگان در حوادث کوی دانشگاه، انصار حزب‌الله را مسؤول کشته شدن برادرش و مجروح شدن بسیاری دانشجوی دیگر در حادثه ۱۸ تیر معرفی می‌کند.احمد ابراهیم‌نژاد: در ۱۸ تیر، هفت نفر کشته شدند "(سایت خبری امیرکبیر، ۲۱ تیر ۱۳۸۷)"
به گفته حمید استاد این گروه نیازی به مجوز وزارت کشور جهت فعالیت ندارد.انصار حزب‌الله به مجوز وزارت کشور نیاز ندارد (خبرگزاری ایسنا، ۱۸ دی ۱۳۸۱) وی برخی از شعارهای انصار حزب‌الله را به شرح زیر بیان می‌کند:مسؤول انصار حزب‌الله مشهد: از برگزاری جلسهٔ سخنرانی در دانشگاه علوم پزشکی مشهد ممانعت کردیم "(ایسنا، ۱۹ خرداد۱۳۸۲)"
برخی اقدامات انصار به ترتیب تاریخی:
در سال ۱۳۷۴ کتابی داستانی با نام «و خدایان دوشنبه‌ها می‌خندند» توسط انتشارات مرغ آمین که از ناشران معتبر وقت بود به بازار کتاب عرضه شد. کتاب به زندگی سه دوست می‌پردازند که یکی از آنان که در کودکی انحرافاتی داشته بعدها به عضویت بسیج در می‌آید و به جنگ می‌رود. انصار حزب‌الله در اعتراض به چاپ کتاب نسبت به آتش زدن دفتر این ناشر در خیابان کریم خان تهران اقدام کرد.
این گروه امر بمعروف و نهی از منکر (خصوصاً در عرصه فرهنگی و اجتماعی) را یکی از اهداف اصلی خود می‌داند. در همین راستا در برابر فیلم تحفه هند که در سال ۱۳۷۴ ساخته شد، اعتراضات گسترده‌ای را آغاز و در مقابل سینما قدس تهران تجمع کرد. این تجمع به درگیری و شکسته شدن شیشه‌های سینما و به گفته برخی منابع سقط جنین یک زن باردار انجامید. اکبر عبدی بازیگر نقش حسن در فیلم تحفه هند که رقص او با لباس زنانه در چند سکانس فیلم دلیل اعتراض انصار حزب‌الله بود، بعدها به بازی در فیلم اخراجی‌های مسعود ده نمکی پرداخت.روزشمار ناامنی در اجتماعات و میتینگ‌ها در وبگاه روزنامه ایران (شماره ۲۱۹۶، دوشنبه ۷ مرداد ۱۳۸۱)
به گفته حجت شریفی، نایب‌دبیر اسبق سازمان ادوار تحکیم وحدت، «نیروهای امنیتی، نیروهای به اصطلاح انصار حزب‌الله آن زمان و لباس شخصی‌ها» در طی حوادث ۱۸ تیر ۱۳۷۸ - که در طی آن دانشجویانی مورد ضرب و شتم قرار گرفتند - دیواری جهت جلوگیری از ورود مردم به کوی ایجاد کردند.«ده‌نمکی سازمان‌دهی حمله را انجام می‌داد» "(رادیو زمانه، ۱۸ تیر ۱۳۸۷)"
گروه‌های فشار در سال ۱۳۷۹ ضمن محاصره فرودگاه خرم‌آباد و جلوگیری از حضور عبدالکریم سروش و محسن کدیور در اردوی دفتر تحکیم وحدت به ضرب و شتم آنان پرداختند. در جریان درگیری‌های بعدی در شهر، یک دانشجو کشته شد و دفتر تحکیم دیگر اجازه برگزاری نشست سالانه از وزارت علوم نیافت. با اوج گرفتن تنش میان مجلس اصلاح طلب ششم و علی خامنه‌ای اعضای این گروه با محاصره فرودگاه مشهد و فرودگاه طبس مانع از حضور و سخنرانی دو نماینده مجلس شدند. حفاظت فرودگاه‌ها بر عهده سپاه پاسداران و نیروی انتظامی است.
نشریه گروه انصار حزب‌الله، کشتار کارکنان مجله فرانسوی شارلی ابدو را اجرای «کیفر مشروع ساب النبی» خواند و آن را به مسلمانان تبریک گفت. این هفته‌نامه تیتر زد: «امسال ایام ربیع نور علی نور شد/دشمن هتاک نبی روانه گور شد» و با روتیتر «حمد و سپاس بی‌کران خدای سرمدی و هزاران تبریک و تهنیت به امت محمدی» از کشتار کارکنان مجله شارلی ابدو استقبال کرد. این نشریه همچنین «موضع انفعالی» حسن روحانی، رئیس‌جمهور ایران و «اطلاع‌رسانی غلط‌انداز صدا و سیما» را به شدت محکوم کرده‌است.
در تاریخ دوم خرداد ۱۳۷۹، نیروهای انصار حزب‌الله کرمانشاه به سخنرانی هاشم آغاجری در مراسم سومین سالگرد هفتمین دورهٔ انتخابات ریاست جمهوری در مسجد معتضدی کرمانشاه حمله کردند.خبرگزاری ایسنا، انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، حادثۀ حمله به مسجد معتضدی را محکوم کرد، دوشنبه ۹ خرداد ۱۳۷۹، بازدید در ۲۳ فوریه ۲۰۱۴ میلادی.پایگاه اینترنتی راه سبز، دلایل فعالیت مجدد حزب‌الله کرمانشاه پس از سالها، احسان حقیقی ارجمند، بازدید در ۲۳ فوریه ۲۰۱۴ میلادی.
در سال ۱۳۸۹ با برگزاری کنسرت احسان خواجه امیری در شهر کرمانشاه، انصار حزب‌الله به این اقدام واکنش نشان داد و با انشار عکس‌هایی از آن کنسرت طی بیانه‌ای برگزاری کنسرت در کرمانشاه را منع کرد:
و در متن مقاله‌ای با استناد به سخنان روح‌الله خمینی و علی خامنه‌ای عنوان می‌کند که:
در روزهای ۱۸٬۱۹ و ۲۰ تیر ۱۳۸۹ حسام الدین سراج به کمک جمعیت دانشجویی امام علی در شهر کرمانشاه کنسرتی را تدارک دیده بودند که در اولین روز اجرای خود با قفل کردن درهای ورودی لغو شد.خبرآنلاین کد مطلب:۷۴۰۹۲، بازدید در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۰ در اولین شب اجرای کنسرت عده‌ای که بلیت‌های کنسرت را در دست دارند به محل برگزاری کنسرت مراجعه می‌کنند و عده‌ای دیگر در خارج از تالار مانع حضور مردم در تالار می‌شوند و پس از مدتی مسئولان اجرای کنسرت در روزهای بعد را هم لغو می‌کنند.سایت خبری تحلیلی موسیقی ایرانیان به نقل از ایسنا، بازدید در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۰ این درحالیست که نیروی انتظامی در محل حضور پیدا می‌کند ولی عملاً هیچ اقدامی انجام نمی‌دهد. حسام الدین سراج در گفتگو با ایسنا چنین شرح می‌دهد:
حزب انصار حزب‌الله کرمانشاه مسئولیت این اقدام را بر عهده گرفت و دلیل لغو کنسرت را جلوگیری از «اشاعه بی بند و باری» و به جا آوردن «بند م وصیت‌نامه» روح‌الله خمینی عنوان کرد.خبرگزاری فارس شماره خبر:۸۹۰۴۲۰۱۰۹۲، تاریخ انتشار خبر:۸۹/۰۴/۲۱، بازدید در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۰ این در حالیست که جمعیت خیریه امام علی کرمانشاه این اقدام را محکوم می‌کند و مدعی می‌شود که در روزهای قبل از اجرای کنسرت پوسترهای تبلیغاتی سراج را در سطح شهر نابود کرده‌اند و حدود ۲۰ میلیون تومان به برگزار کنندگان کنسرت خسارت آمده‌است.خبرگزاری فارس شماره خبر:۸۹۰۴۲۲۱۰۵۲۳ تاریخ انتشار خبر:۸۹/۰۴/۲۱، بازدید در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۰خبرگزاری فارس بازدید در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۰ در پی بیانیهٔ ممنوعیت برگزاری کنسرت، علی اکبر مرادی نوازنده و استاد تنبور نیز از برگزاری کنسرت در کرمانشاه منصرف شد.
مراسم ختم اسماعیل ططری قرار بود در ۱۱ مرداد ۱۳۸۹ در مسجد بروجردی کرمانشاه با حضور گروهی از رهبران جنبش سبز محمد خاتمی، مهدی کروبی و غیره برگزار شود اما گروهی که خبرگزاری فارس آن‌ها را «جمعی از جوانان حزب‌اللهی و گروه‌های مردم» توصیف کرده با حضور در این مسجد از برگزاری آن جلوگیری کردند. که پس از آن مراسم ختم در منزل شخصی اسماعیل ططری برگزار شد.
حزب‌الله کرمانشاه در متنی دلیل برهم‌زدن مراسم ختم اسماعیل ططری را چنین عنوان می‌کند:
این روزشمار برخی اقدامات این گروه تا سال ۱۳۸۱ را پوشش می‌دهد.
۷۴/۶/۱۹ - برهم زدن سخنرانی سروش در دانشکده فنی دانشگاه تهران.
۷۴/۶/۱۳ - تجمع در مقابل روزنامه سلام.
۷۴/۷/۲۸ - راهپیمایی صدها نفره در شهرک غرب علیه «بدحجابی».
۷۴/۸/۵ - راهپیمایی در مخالفت با «سرمایه‌داران غربزده» در مقابل برج سفید (تهران، خیابان پاسداران).
۷۴/۸/۲۲ - راهپیمایی علیه «فرهنگ مبتذل غرب» در تهران و تجمع در میدان ولیعصر.
۷۵/۱/۲۹ - تجمع و راهپیمایی نزدیک به ۵۰ نفر در مقابل خبرگزاری جمهوری اسلامی به خاطر انتشار اخباری در مورد نشست شرم‌الشیخ.
۷۵/۲/۱۶ - تجمع در مقابل سینما قدس علیه فیلم تحفه هند.
۷۵/۲/۲۳ - اجتماع در مقابل دانشگاه صنعتی امیرکبیر در اعتراض به سخنان عبدالکریم سروش و برهم زدن سخنرانی او
۷۵/۲/۲۵ - تجمع در میدان ولیعصر در اعتراض به مجلس، وزارت دارایی، شهرداری، بانک‌ها، پارک‌ها، چیتگر، انجمن اسلامی و مناطق آزاد
۷۵/۳/۱ - اعتراض به نحوه عملکرد شهرداری تهران در مقابل شهرداری ومجلس.
۷۵/۳/۲۰ - تجمع در مقابل سینما قدس همدان دراعتراض به فیلم سلام سینما.
۷۵/۴/۲۴ - راهپیمایی و تجمع از میدان ولیعصر تا مقابل دانشگاه علیه برخی از استادان دانشگاه.
۷۶/۲/۱ - جلوگیری از سخنرانی سیدمحمدخاتمی نامزد انتخابات در مشهد.
۷۶/۸/۱۳ - درگیری لفظی با دانشجویان شرکت‌کننده در راهپیمایی ۱۳ آبان.
۷۶/۸/۲۴ - حمله به دفتر اتحادیه انجمنهای اسلامی دانشجویان دانشگاه‌ها.
۷۶/۸/۲۴ - ممانعت از ورود دکتر سروش به دانشگاه امیرکبیر و تجمع انصارحزب‌الله.
۷۶/۹/۹ - تجمع در مقابل سینما قدس اصفهان در اعتراض به فیلم آدم‌برفی.
۷۶/۱۰/۳۰ - ممانعت از برگزاری سالگرد درگذشت مرحوم مهندس بازرگان در رشت.
۷۶/۱۲/۱۱ - حمله به تجمع دفتر تحکیم وحدت در مقابل دانشگاه تهران.
۷۷/۵/۱۹ - درگیری در دبیرخانه همایش هنرمندان معاصر در حمایت از غلامحسین کرباسچی
۷۷/۶/۷- متشنج ساختن جلسه سخنرانی عبدالله نوری معاون توسعه سیاسی اجتماعی رئیس‌جمهوری در مشهد توسط گروه فشار. در حالی که نیروهای انتظامی حاضر در محل اقدامی در جهت ممانعت از برخورد گروه فشار به عمل نیاوردند.
۷۷/۶/۱۳ - ضرب و شتم عبدالله نوری معاون توسعه و امور اجتماعی رئیس‌جمهوری و دکتر مهاجرانی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، قبل از مراسم تشییع پیکرهای کشته‌شدگان جنگ ایران و عراق در نماز جمعه تهران.
۷۷/۸/۲۷ - درگیری در سخنرانی حجت‌الاسلام والمسلمین سید علی اکبر محتشمی مشاور رئیس‌جمهوری در مشهد
۷۷/۸/۱۴ - درگیری در مراسم یادبود مختاری و پوینده. (دو تن از قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای)
۷۷/۱۰/۲۵ - سردادن شعار علیه آیت‌الله طاهری نماینده ولی فقیه و امام جمعه اصفهان و پرتاب سنگ و چوب و آهن به طرف جایگاه نماز جمعه. آن‌ها مانع از اقامه نماز جمعه روز قدس شدند.
۷۷/۱۱/۱۹ - برهم زدن مراسم سخنرانی عباس عبدی عضو شورای سردبیری روزنامه صبح امروز در شهر قم توسط عده‌ای ازعناصر گروه فشار.
۷۷/۱۱/۲۰ - اخلال در مراسم سخنرانی محسن آرمین سردبیر هفته‌نامه عصر ما در شهر قم توسط عناصر گروه فشار.
۷۷/۱۱/۲۲- مضروب کردن سید هادی خامنه‌ای، مدیرمسؤول روزنامه جهان اسلام و مشاور رئیس‌جمهوری توسط حدود یکصد تن از چماق‌داران با سنگ، چوپ، میله، کفش، مهرنماز و سایر اشیاء در یک سخنرانی در شهر قم که به انتقال وی به بیمارستان منجر شد.
۸۷/۳/۲ - درگیری و برهم زدن تجمع دانشجویی بزرگداشت دوم خرداد در پارک لاله.
۷۸/۳/۲ - درگیری در تجمع دانشجویی بزرگداشت دکتر مصدق در احمدآباد.
۷۸/۳/۵ - تجمع دو گروه موسوم به اتحادیه اسلامی دانشجویان و دانش آموختگان و اتحادیه ملی دانشجویان و فارغ التحصیلان ایران، به صحنه زد و خورد شرکت کنندگان و اعضای یک گروه فشار تبدیل شد.
۷۸/۴/۱۸ - حمله به کوی دانشگاه تهران
۷۸/۴/۱۹ - حمله به دانشگاه تبریز
۷۸/۸/۲ - برهم زدن جلسه سخنرانی عبدالله نوری در قم
۷۸/۸/۲ - تظاهرات علیه دکتر مهاجرانی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در جریان سفر به اصفهان.
۷۸/۱۰/۴ - برهم زدن جلسه سخنرانی ابراهیم یزدی عضو نهضت آزادی در حضور صدها نفر از طرفداران جریان ملی - مذهبی در یک منزل خصوصی در خیابان قزوین تهران.
۷۸/۱۰/۱۸ - ایجاد تشنج در جلسه سخنرانی دکتر حبیب‌الله پیمان درمشهد
۷۸/۱۱/۱۵ - حمله به دفتر حزب کارگزاران سازندگی ایران در قم.
۷۸/۱۱/۲۱ - آتش زدن دفتر ستاد انتخاباتی نامزدان دفتر تحکیم وحدت و حزب مشارکت در مشهد.
۷۸/۱۱/۲۳ - تشنج جلسه سخنرانی حجت‌الاسلام یوسفی اشکوری.
۷۸/۱۱/۲۶ - جلوگیری از سخنرانی دو تن از نیروهای ملی مذهبی در جمع مردم قزوین در مسجد شهید ثالث قزوین.
۷۹/۶/۵ - جلوگیری از ورود محسن کدیور و عبدالکریم سروش به شهر خرم‌آباد برای شرکت در همایش دفتر تحکیم وحدت و ضرب و شتم ایشان.
۷۹/۶/۸ - ضرب و شتم استاندار لرستان درمراسم تشییع پیکر شهید کرمی.
۷۹/۶/۲۴ - حمله به یک کتابفروشی در اصفهان که در پی آن ۷۰۰ جلد کتاب، تعدادی مجله و دیسکت را توقیف کردند.
۷۹/۸/۲۵ - برهم زدن کنسرت موسیقی حسین زمان (خواننده پاپ هوادار جبهه مشارکت) در شهر ساری.
۷۹/۱۰/۱۸ - حمله به جلسه سخنرانی محمدرضا خاتمی در سالن حیدریان قم.
۸۰/۲/۷ - درگیری در سخنرانی بهزاد نبوی نایب رئیس مجلس در مسجد رسول اکرم کرج.
۸۰/۳/۴ - حمله به تجمع ایثارگران جبهه دوم خرداد در بهشت زهرا.
خردادماه ۸۰- حمله به ستادهای انتخاباتی جبهه دوم خرداد.
۸۰/۳/۱۴- جلوگیری از سخنرانی سید مصطفی تاج زاده در آمل و ضرب و شتم وی.
۸۰/۵/۱۵ - حمله به محمد سلامتی معاون وزیر تعاون.
۸۰/۵/۳۰ - حمله به دفتر مرکزی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه‌های فردوسی مشهد.
۸۰/۶/۲۱- مراسم جشن زادروز فاطمه زهرا در حسینیه اهل البیت بروجرد با ورود طرفداران امام بروجرد به محل سخنرانی فریده مصطفوی برهم خورد.
۸۰/۱۲/۱۵ - برهم زدن مراسم بزرگداشت مقام معلم و یادبود یدالله سحابی درکرمانشاه.
۸۱/۲/۲۷- حمله به همایش دفتر تحکیم وحدت.
۸۱/۳/۲۱- درگیری در برنامه سخنرانی لطیف صفری و حسین لقمانیان دو تن از فعالان جبهه دوم خرداد در کرمانشاه.
۸۹/۰۴/۱۹_ حمله به کنسرت حسام الدین سراج در کرمانشاه.خبرآنلاین کدمطلب:۷۴۰۹۲، بازدید در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۰ دلیل لغو کنسرت جلوگیری از «اشاعه بی بند و باری» و به جا آوردن «بند م وصیت‌نامه» روح‌الله خمینی عنوان شده‌است.خبرگزاری فارس شماره خبر:۸۹۰۴۲۰۱۰۹۲، تاریخ انتشار خبر:۸۹/۰۴/۲۱، بازدید در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۰
۸۹/۰۵/۱۱_ جلوگیری از برگزاری مراسم ختم اسماعیل ططری در مسجد بروجردی کرمانشاه.
درخواست ترور مقامات آمریکایی ===
انصار در بیانیه‌ای در پایان همایش خود در سال ۱۳۸۶ اعلام کرد:انصار حزب‌الله: هر مأمور رسمی دولت آمریکا تروریست و مستحق مرگ است! "(اخبار روز ،۸آبان ۱۳۸۶)"
بروس لارنسBruce B. Lawrence استاد الاهیات دانشگاه دوکDuke University این انصار حزب‌الله را یک گروه افراطی طرفدار حکومت مذهبی ایران تعریف می‌کند.Bruce B. Lawrence, "Shattering the Myth", Princeton University Press, p.۲۰۲ به باور محقق اسکاتلندی، مالیس روتونMalise Ruthven انصار حزب‌الله گروهی نظامی است که به نظر می‌آید ارتباطاتی با رهبر ایران و بخش‌هایی از جناح راست از جمله جامعه روحانیت مبارز دارد.Malise Ruthven, "Islam in the World", Oxford University Press, p.379 سازمان خانه آزادی انصار حزب‌الله را یک گروه غیرنظامی معرفی کرده‌است که وظیفه سرکوب مخالفان نظام جمهوری اسلامی را برعهده دارد.Freedom in the World - Iran (۲۰۰۳) وبگاه صندوق جمعیت سازمان ملل گزارش از خانه آزادی
در حالی که برخی این تشکیلات را با عنوان لباس شخصی مورد خطاب قرار می‌دهند، حمید استاد، مسوول انصار حزب‌الله مشهد، در مصاحبه با ایسنا به این موضوع اشکال گرفته‌است: «نیروهای لباس شخصی که در جایی حاضر می‌شوند، همگی نیروهای حزب‌اللهی نیستند. لباس شخصی‌ها افراد مختلفی از جمله نیروهای امنیتی، خبرنگاران، مسوولان، نیروهای نفوذی، تماشاگران و .. هستند که برخی مواقع کارهایی انجام می‌دهند.»
پس از روی کار آمدن دولت محمد خاتمی و آغاز دوران اصلاحات انصار حزب‌الله نیز بر تحرکات خود افزود. اما در داخل با ریزش‌های مهمی مواجه شد. هم در سطح نیروهای عادی و هم رهبران. کیانوش مظفری، حجه السلام پروازی و امیر فرشاد ابراهیمی از آن جمله بودند. هر سه پس از افشاگری توسط سپاه دستگیر شدند و کیانوش مظفری در جریان ناآرامی‌های کوی دانشگاه کشته شد (به گفته امیر فرشاد ابراهیمی توسط رهبران سازمان تعمداً کشته شد).