moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در طی دو دهه از تشکیل این حزب، مانند هر حزب و سازمان دیگری، افرادی از آن به دلایل مختلف جدا شده‌اند. از آن جمله می‌توان به رضا مقدم و ایرج آذرین از مؤسسین حزب اشاره کرد که در اختلاف نظر با تئوری‌های منصور حکمت و مخالفت با کمیته مرکزی وقت بر سر اساسنامه تدوین شده از فعالیت سیاسی در این حزب کناره‌گیری کردند و در بحران فروردین ۱۳۷۸ که منجر به استعفای بخش عظیمی از کادرهای حککا شد، این حزب را ترک کردند. آذرین بعدها با انتشار کتابی با نام «در دفاع از مارکسیسم»، نظرات منصور حکمت را لیبرالیسم وارونه نامید.
در سال ۱۳۸۳ نیز بعد از مرگ منصور حکمت در نحوه رهبری حزب و همین‌طور مبارزه سیاسی و انقلاب اختلافات شدیدی درگرفت. این اختلافات پیشتر در زمان حیات حکمت نیز ابتدا با طرح نحوه رهبری حزب مطرح شده بودند. بعد از مدت‌ها بحث و جدل و گذشت مدت کوتاهی از مرگ حکمت، اختلافات عمیقتر شد و علی‌رغم اینکه حزب کنگره چهارم خود را تازه برگزار کرده بود و آماده برگزاری پلنوم می‌شد، در نهایت ۲۴ نفر از اعضای کمیته مرکزی و اکثریت کمیته کردستان وقت حککا از این حزب جدا شدند و به رهبری معنوی کوروش مدرسی، حزب حکمتیست را تشکیل دادند. این انشعاب، سنگینترین ضربه را به حزب وارد آورد و آن را به شدت ضعیف کرد.
نفس انشعاب سال ۲۰۰۴ در حزب کمونیست کارگری پیش از اینکه بخاطر اختلافات سیاسی باشد، بر سر برخورد رهبری وقت حککا با اختلافات بود. به همین دلیلی، با گذشت بیش از ده سال از این انشعاب، موارد اختلافات در حزب هنوز مورد بحث و جدل طرفین است.
در حالیکه بر اساس قرارهای قبلی تنها چند هفته به برگزاری پلنوم اعضای کمیته مرکزی حزب باقی‌مانده بود، حمید تقوایی لیدر وقت حککا در یک سمینار غیررسمی پالتاکی بر خلاف تمام موازین و قوانین ناظر بر حزب، اعلام کرد که پلنوم کمیته مرکزی را به رسمیت نمی‌شناسد و علی‌رغم درخواست اکثریت اعضای کمیته مرکزی در پلنوم حضور بهم نخواهد رساند و اصولاً حکم کمیته مرکزی را نیز نمی‌پذیرد. اکثریت کمیته مرکزی نیز این اقدام را مخالف اصول سازمانی حزب و طرح ارگان‌های رهبری حزب و غیرقانونی اعلام کرد. به این ترتیب آنطور که اکثریت کمیته مرکزی در بیانیه خود اعلام کردند، لیدر حزب با همکاری چند تن از اعضای کمیته مرکزی جمعی از اعضای حزب در خارج کشور را برای برگزاری نشستی فرا خواند و اعلام کرد که این تجمع، کنگره فوق‌العاده حزب است. مطابق اصول سازمانی حزب کمونیست کارگری، کنگره، مجمع نمایندگان تشکیلاتهای حزب است و کل حزب را نمایندگی می‌کند که در مورد آن کنگره این مسئله صدق نمی‌کرد. در آن مقطع (و تقریباً تا به امروز) هیچ موازینی در مورد برگزاری کنگره فوق‌العاده در حزب تصویب نشده‌است. جایگزین کردن کنگره با چنین جمع اختیاری اعضای هم خط اقلیت کمیته مرکزی مطابق سنن حزبی غیرقابل قبول و غیرقانونی اعلام شد و به این ترتیب انشعاب در حزب عملاً بوقوع پیوست.بیانیه اکثریت کمیته مرکزی حزب کمونیست کارگری درباره کناره‌گیری از حزب کمونیست کارگری ایران ، وبگاه رسمی حزب کمونیست کارگری - حکمتیست - خط رسمی
حمید تقوایی همواره با رد انتقادات به شیوه برخورد با اختلافات در حزب، منشعبان را متهم به داشتن خطی راست و شکست طلب می‌کند که خود نخواستند در حزب بمانند و انشعاب را برگزیدند. تقوایی هم‌زمان با انشعاب، بیانیه‌ای منتشر کرد که طی آن مدعی شد کوروش مدرسی مباحثی را مطرح کرده‌است که نماینده چپ جنبش دوم خرداد بوده‌است.داستان زندگی انشعاب ، وبگاه رسمی حزب کمونیست کارگری
در کنگره پنجم حزب، قطعنامه‌ای با عنوان انشعاب راست از چپ به تصویب رسیدقطعنامه در مورد انشعاب راست از حزب ، وبگاه رسمی حزب کمونیست کارگری که با توجه به نکاتی پیرامون رفتار منشعبان، انشعاب از حزب را یک انشعاب از راست دانست و اعلام کرد حزبی که منشعبان تأسیس کرده‌اند اگر این نظرات را مبنای سیاست‌ها و فعالیت‌های خود قرار بدهد، جایی در جنبش کمونیسم کارگری نخواهد داشت.
حزب حکمتیست نیز در نهایت ۷ سال بعد، در سال ۱۳۹۰ به دنبال مباحث درونی به دو جناح تقسیم شد. یک جناح امروزه با نام حزب حکمتیست-خط رسمی شناخته می‌شود. جناح دیگر که تقریباً اکثریت حزب را تشکیل می‌دهد، با همان نام حزب حکمتیست به فعالیت خود ادامه می‌دهد که عموماً به عنوان جناح فاتح شیخ - رحمان حسین‌زاده از آن نام برده می‌شود.
در سال ۱۳۹۱ با علنی شدن اختلافات در حزب حکمتیست و تغییر مواضع بخش عمده نیروهای این حزب، حمید تقوایی با برگزاریی سمینار چشم‌انداز نزدیکی و اتحاد نیروهای کمونیسم کارگری شرایطی را برای اتحاد دوباره این دو حزب - جناح مطرح کرد.کمونیسم کارگری در یک نقطه عطف تاریخی ، وبگاه رسمی حمید تقوایی این سمینار به مباحث گسترده‌ای در صفوف کمونیسم کارگری دامن زدسمینار چشم‌انداز نزدیکی و اتحاد نیروهای کمونیسم کارگری ، وبگاه مبارزان کمونیست که در نهایت به نشست مشترک دو حزب کمونیست کارگری ایران و حزب حکمتیست جناح فاتح شیخ و رحمان حسین‌زاده منجر شد اما نتیجه‌ای در برنداشت.اطلاعیه دفتر مرکزی حزب حکمتیست در مورد نشست مشترک با رهبری حزب کمونیست کارگری ایران ، وبگاه رسمی حزب حکمتیستاصغر کریمی درمورد نشست با رهبری حزب حکمتیست ، وبگاه مبارزان کمونیست در هر حال این نشست منجر به آغاز فعالیت‌های مشترک محدودی چه به صورت عملی و چه به صورت صدور بیانیه مشترک بین این دو حزب شد.
سومین کنگره حزب کمونیست کارگری ایران در اکتبر ۲۰۰۰ در کپنهاگ دانمارک به مدت دو روز برگزار شد. این نخستین بار بود که کنگرهٔ این حزب به ابتکار رهبر سیاسی آن منصور حکمت، به شکل علنی برگزار می‌شد و یکی از اولین دفعات نیز بود یکی از احزاب اپوزیسیون نظام جمهوری اسلامی ایران کنگره‌ای علنی برگزار می‌کرد. این کنگره آخرین کنگره‌ای بود که منصور حکمت در آن حضور داشت و قریب دو سال بعد درگذشت و از این لحاظ از اهمیت خاصی در تاریخ حزب کمونیست کارگری ایران برخوردار است. سخنرانی افتتاحیه منصور حکمت در این کنگره از مهم‌ترین سخنرانی‌های تاریخ حککا است و بسیاری از آن به عنوان «وصیت سیاسی منصور حکمت» یاد کرده‌اند. او در این سخنرانی سال را «سال حزب کمونیست کارگری» نام‌گذاری کرد؛ به این اعتبار که به زعم او، حزب کمونیست کارگری «اتفاق جدید»یست که روی نقشهٔ سیاست ایران افتاده‌است. حکمت علاوه بر این در دو روز کنگره سخنرانی‌هایی دیگری نیز ارائه کرد که مهم‌ترین آن‌ها دو سخنرانی او در مورد «اوضاع ایران و موقعیت ویژه حزب کمونیست کارگری ایران» و «مبارزه اقتصادی و سیاسی طبقه کارگر» است. حمید تقوایی، لیدر کنونی حککا، نیز در این کنگره سخنرانی به نام «جنبش سرنگونی و شعار جمهوری سوسیالیستی» ارائه کرد. در این کنگره اسنادی از جمله «قطعنامه دربارۀ اوضاع سیاسی ایران» و «قطعنامه دربارۀ اوضاع ایران و موقعیت ویژه حزب کمونیست کارگری» به تصویب رسید.حزب کمونیست کارگری ایران: "سخن‌رانی‌ها و مصوبات کنگره سوم"؛ بازدید در ۱ دی ۱۴۰۱.
چهارمین کنگره حزب کمونیست کارگری ایران در دوازدهم و سیزدهم دسامبر ۲۰۰۳ در کشور آلمان پیرو سیاست این حزب، به صورت علنی برگزار شد. این کنگره از چند جهت دارای اهمیت خاصی است. اولاً از نظر زمانی این اولین کنگرهٔ پس از درگذشت منصور حکمت، لیدر و بنیانگذار حککا، و همچنین آخرین کنگره پیش از انشعاب بزرگ سال ۲۰۰۴ در این حزب بود. ثانیا در همین کنگره بود که حمید تقوایی (در نشست کمیته مرکزی پس از کنگره) به عنوان رهبر حزب انتخاب شد. این انتخاب در حالی بود که لیدر وقت حزب، کورش مدرسی، خود را کاندید لیدری نکرده بود و رأی خود را به حمید تقوایی داده‌بود. در حالی که پس از گذشت کمتر از یک سال از این کنگره، کورش مدرسی و اکثریت کمیتۀ کردستان و بیش از نیمی از کمیتۀ مرکزی حککا از این حزب انشعاب کردند و حزب کمونیست کارگری ایران-حکمتیست را بنیان گذاشتند.
این کنگره با سخنرانی افتتاحیه لیدر وقت حزب، کورش مدرسی، شروع شد. پس از آن سخنرانی افتتاحیه منصور حکمت در کنگرهٔ سوم حزب پخش شد و سپس حمید تقوایی در بزرگداشت منصور حکمت سخن‌رانی کرد. پس از آن ریبوار احمد، لیدر حزب کمونیست کارگری عراق (حزب خواهر حککا در آن زمان) بود که سخن‌رانی کرد و پیامی به این کنگره داد و پس از آن گزارش تکمیلی عملکرد حزب در فاصله بین کنگرهٔ قبلی تا کنگره ۴ از سوی اصغر کریمی اعلام شد و پس از این در دو روز کنگره دیگر سخن رانی‌های مختلف بر سر قطعنامه‌ها و بیانیه‌ها و مصوبات انجام گرفت. در این کنگره اسنادی از جمله «قطعنامه دربارۀ حزب کمونیست کارگری و چشم‌انداز انقلاب در ایران»، «قطعنامه دربارۀ طبقه کارگر و قدرت سیاسی»، «بیانیۀ حقوق جهانشمول انسان»، «بیانیۀ برای مذهب‌زدایی از جامعه» و «بیانیۀ حقوق زنان» به تصویب رسید.حزب کمونیست کارگری ایران: "سخن‌رانی‌ها و مصوبات و عکس‌هایی از کنگره چهارم"؛ بازدید در ۱ دی ۱۴۰۱.
آلترناتیو قانون اساسی این حزب برای حکومت بعد از سرنگونی نظام جمهوری اسلامی ایران، برنامه یک دنیای بهتر است که به تبعیت از مانیفست حزب کمونیست نوشته کارل مارکس و فردریش انگلس و به فراخور زمانی و مکانی به نگارش درآمد. این حزب برای کسب قدرت سیاسی و برقراری برنامه یک دنیای بهتر مبارزه می‌کند. این برنامه مبتنی بر تئوری‌های سیاسی و اقتصادی مارکسیستی است که حول تشکیل حکومت سوسیالیستی تنظیم شده‌است.
پیش‌نویس برنامه در کنگره اول حزب کمونیست کارگری ایران در ژوئیه ۱۹۹۴ (تیر ۱۳۷۳) به تصویب رسید. کنگره از منصور حکمت که سند پیش‌نویس را تهیه کرده بود خواست که متن نهائی برنامه را آماده کند و برای تصویب در اختیار کمیته مرکزی حزب قرار دهد. پلنوم دوم کمیته مرکزی در تاریخ نوامبر ۹۴ (آبان ۷۳) متن ارائه شده توسط منصور حکمت را مورد بررسی قرار داد و بعد از اصلاحاتی متن نهایی را تصویب کرد. این متن اولین بار در مارس ۹۵ (اسفند ۷۳) در شماره ۱۷ «انترناسیونال»، نشریه حزب کمونیست کارگری ایران، و پس از آن در تاریخ مه ۹۶ (اردیبهشت ۷۵) به صورت کتاب منتشر شد.
در پاییز ۱۳۹۳ (اکتبر ۲۰۱۴) کنگره نهم حزب طی قراری، مصوب کرد که این برنامه براساس تجربیات و دستاوردهای مبارزاتی دو دهه اخیر حزب و تحولات سیاسی و اجتماعی در جهان به روز، تکمیل و تدقیق شود.قرار در مورد ضرورت به روز کردن، تکمیل و تدقیق برنامه یک دنیای بهتر ، وبگاه رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
برخی معتقدند برنامه یک دنیای بهتر، برنامه‌ای کمونیستی و در ادامه مانیفست حزب کمونیست نیست، بلکه در مقابل آن است. برخی دیگر نیز آن را ایده‌ای قدرگرایانه‌تر و خرافی‌تر از سوسیالیسم تخیلی نام نهاده‌اند.
هرگونه فعالیت این حزب در ایران، مانند سایر احزاب اپوزیسیون غیرقانونی است و مرکزیت آن در خارج کشور است.
رهبران حزب کمونیست کارگری ایران تلاش می‌کنند از طریق نشریات، سایت‌های اینترنتی، رادیو و تلویزیون خود بیشتر برای افراد داخل شناخته شوند و از هر طریقی برای این بیشتر شناخته شدن استفاده می‌کنند. این حزب هر هفته چندین نشریه و چندین ساعت برنامه تلویزیونی و رادیویی ارائه می‌کند و از طریق سازمان‌های جانبیش (که پایین‌تر به آن‌ها اشاره شده‌است) چندین سایت اینترنتی را نیز اداره می‌کند. به علت شرایط امنیتی ایران و ممنوعیت شدید هرگونه فعالیت علنی احزاب اپوزیسیون در ایران فعالین این حزب مخفیانه عمل می‌کنند و از این رو نمی‌توان آمار دقیقی به دست داد.
یکی از عرصه‌های فعالیت این حزب در جنبش کارگری و دانشجویی است.
گزارش‌هایی با امضای خبرنگاران این حزب در داخل در مورد بسیاری از تجمعات و امثالهم چاپ می‌شود و تلویزیون دفاکتوی حزب، تلویزیون کانال جدید، با بسیاری از فعالین کارگری و معلمان و غیره مصاحبه می‌کند.
تلویزیون کانال جدید متعلق به این حزب هر روز برنامه‌های پخش زنده‌ای را با موضوعات مختلف پخش می‌کند که بینندگان این تلویزیون از داخل ایران با آن تماس می‌گیرند.پخش زنده تلویزیون کانال جدید؛ وضع حکومت چرا خراب است؟، کانال یوتوب کانال جدید
این حزب علاوه بر شرکت در تظاهرات‌های عمومی مثل روز جهانی کارگر، روز جهانی زن، تظاهرات‌های ضد جنگ و غیره در اروپا، آمریکای شمالی و استرالیا خود نیز تظاهرات‌هایی را سازمان می‌دهد. برای مثال در زمان انتخابات ریاست جمهوری ایران تظاهرات‌هایی از طرف این حزب در مقابل بعضی حوزه‌های رای‌گیری در اروپای غربی، آمریکای شمالی و استرالیا انجام می‌شود و کادرهای این حزب در این مراسم علیه جمهوری اسلامی تبلیغ کرده، مردم را دعوت به رأی ندادن و اعتراض به انتخابات می‌کنند.http://svt.se/svt/road/Classic/shared/mediacenter/index.jsp?d=23897&a=282972]همچنین گاه در صورت حضور مسئولین جمهوری اسلامی در خارج از کشور برای سخنرانی معمولاً این حزب اعتراضاتی علیه‌شان سازمان می‌دهد.BBC Persian
این حزب در مناسبت‌هایی مانند سالگرد انقلاب اکتبر، سالگرد تأسیس حزب، همبستگی با مبارزات کارگری مراسم ویژه برگزار می‌کند در ضمن در بعضی از شهرهای جهان همچون لندن و تورنتو مراکز و دفاتر دائمی دارد که به «خانه‌های حزب» مشهور هستند و هر ماه چندبار جلسه‌های سخنرانی در آن‌ها برگزار می‌شود.
کادرها و شخصیت‌های این حزب گاه به دلیل فعالیت‌های سکولاریستی و انسان‌دوستانه در مواردی مثل مبارزه با اسلام سیاسی، مبارزه با مجازات اعدام و… مشهورند و جوایزی دریافت کرده‌اند. برای مثال مریم نمازی، دبیر کمیته روابط بین‌الملل حککا، از طرف انجمن ملی سکولار در انگلستان جایزهٔ «سکولاریست سال» را دریافت کرد، و مینا احدی از فعالان شناخته شدهٔ مبارزه با اعدام در اروپای غربی است و در روز جهانی اعدام در سال ۲۰۰۵ از طرف سازمان عفو بین‌الملل دعوت شد تا به همراه چند نفر دیگر در تور سخنرانی در سوئیس علیه مجازات اعدام شرکت کند.
مینا احدی در سال ۲۰۰۶ از طرف انجمن ملی سکولارها در انگلستان به عنوان سکولار سال انتخاب شد. مینا احدی به‌طور رودررو و گسترده علیه سازمان‌های اسلامی و اسلام سیاسی در آلمان مبارزه می‌کند. او ابتدا در آلمان سازمانی به اسم سازمان اکس مسلمZentralrat der Ex-Muslime و با شعار ما از مذهب رویگردانیم کمپینی وسیع راه انداخت.
مشابه این حرکت در کشورهای اسکاندیناوی و انگلیس و هلند سازمان داده شدند.
کنفرانس برلین نام همایش ۳ روزه‌ای بود که از ۱۹ تا ۲۱ فروردین ۱۳۷۹ به مدت سه روز از سوی حزب سبز آلمان و به دعوت بنیاد هاینریش بل در خانهٔ فرهنگ‌های جهان در برلین برگزار شد. این کنفرانس نزدیک به دو ماه بعد از انتخابات دوره ششم مجلس شورای اسلامی در ایران برگزار می‌شد. این انتخابات با پیروزی جبهه دوم خرداد متشکل از حامیان رئیس‌جمهور، سید محمد خاتمی، به پایان رسیده بود و تعدادی از فعالان سیاسی و نویسندگان نزدیک به این جناح برای سخنرانی در مورد تحولات سیاسی ایران به این کنفرانس دعوت شده بودند.
حزب کمونیست کارگری ایران از مخالفین اصلی این برنامه بود و میتینگ آلترناتیوی را هم در بیرون سالن کنفرانس برگزار کرده بود.
از جمله سخنرانان مخالف در کنفرانس که از اعضای رهبری حزب کمونیست کارگری بودند می‌توان به آذر مدرسی و مینا احدی اشاره کرد. در حالی که همه نیروهای معترض به کنفرانس با فریاد و شعارهای بی‌وقفه مصمم بودند مانع ادامه کنفرانس شوند، آذر مدرسی پشت تریبون رفت و اعلام کرد که نمایندگان مخالفان با برگزارکنندگان کنفرانس به توافق رسیده‌اند که اگر به آنان اجازه صحبت داده شود، معترضین در مقابل، ساکت شوند تا کنفرانس کار خود را ادامه دهد و از حاضرین سؤال کرد که آیا موافق این قرار هستند یا نه که فریاد مرگ بر جمهوری اسلامی سالن را فرا گرفت.کنفرانس برلین، روایتی متفاوت از همه آنچه تاکنون دیده‌اید- قسمت اول، شبکه یوتوب
در ادامه مینا احدی نیز در قسمتی دیگر پشت تریبون رفت و به عنوان برگزارکننده میتینگ آلترناتیو بیرون سالن، به عنوان یک زن که همسرش را جمهوری اسلامی اعدام کرده‌است و به عنوان یک کمونیست که هم سنگرانش را جمهوری اسلامی به جوخه‌های مرگ سپرده بود، اعلام کرد که جمهوری اسلامی رفتنی است.سخنرانی مینا احدی در کنفرانس برلین، شبکه یوتوب اشاره مینا احدی به ماجرای کشتار زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ بود.
بعدها انتقادات گسترده‌ای از سوی نیروهای مختلف سیاسی نزدیک به جمهوری اسلامی و جبهه دوم خرداد علیه حزب کمونیست کارگری ایران به خاطر برهم زدن این کنفرانس مطرح شد. سایت پیک نت متعلق به جناحی از حزب توده در نوشته‌های مختلفی بهم زدن کنفرانس برلین را دستور مستقیم وزارت اطلاعات به حزب کمونیست کارگری عنوان کرده‌است.سعید محبیان و امیر مرتضوی: پاسکاری خنده دار ترور مقدسی ، وبگاه پیک نت
در مقابل رهبری این حزب، دوم خردادی‌ها را متهم کرد که به کنفرانس برلین رفته بودند تا نسل‌کشی‌ها و اعدام‌ها و سنگسارها، گورهای بدون نشان، کارگران بدون معاش، زنان بدون حق، جوانان بدون آینده، کودکان تباه شده، اعتقادات سرکوب شده، صداهای خفه شده، بی حقوقی مطلق انسان در صحن جامعه و متن قوانین و چرخش مرگبار شمشیر قصاص و سبعیت اسلامی در تمام زندگی و ذهن شهروندان این کشور بختک زده را پشت شمایل مقوایی یک آخوند مرتجع و لفاظی‌های بی‌ارزش در مورد «اسلام مدرن» مخفی کنند.منصور حکمت: درسهای بدیهی برلین ، آرشیو آثار منصور حکمت
برخی چهره‌های مخالف جمهوری اسلامی نیز از جمله منتقدین حککا در جریان برنامه کنفرانس برلین بودند. از جمله شادی امین از فعالین سیاسی در آلمان که معتقد است این حزب در مورد نقش خود در اعتراض به برگزاری کنفرانس برلین بسیار اغراق‌آمیز برخورد کرده‌است و بیش از آنچه که انجام داده و سازمان داده‌است از نقش خود سخن گفته.تلویزیون من و تو: برنامه رودر رو ، واقعیات کنفرانس برلین
رسانه‌های داخل ایران نیز سال‌ها بعد با پرداختن به حواشی این کنفرانس، عموماً از آوردن نام صحیح این حزب خودداری می‌کنند.رجانیوز؛ از کنفرانس برلین پس از 10 سال، وبگاه رجانیوز
کمپین نه به شریعت، کمپینی بود که جمعی از فعالین این حزب و در راس آن‌ها هما ارجمند، مسئول این کمپین، با شعار یک قانون برای همه علیه تشکیل دادگاه‌های مذهبی و اسلامی در استان انتاریوی کانادا و لایحه حکمیت سال ۱۹۹۱ این استان به راه انداختند.
این کمپین در سال ۲۰۰۳ شروع به کار کرد و پس از دو سال و جلب حمایت بیش از صد سازمان و تشکل دیگر و تشکیل «ائتلاف علیه داوری مذهبی» با آن‌ها، سرانجام در سپتامبر ۲۰۰۵ با ممنوع اعلام شدن دادگاه‌های اسلامی و مذهبی در کانادا، به پیروزی رسید.the guardian; One law to rule them all
این کمپین در طول دو سال فعالیت خود صدها تظاهرات، کنفرانس، و جلسات سخنرانی در کانادا و اروپا و سایر نقاط دنیا برپا کرد و مسئولین آن گاهی با مسئولین کانادا و دیپلمات‌های کشورهای دیگر دیدار کردند و نهایتاً موفق شدند این کمپین را به پیروزی برسانند.
این کمپین کاملاً وابسته به حزب کمونیست کارگری ایران بود و نشریات، مدیا و ارگان‌های این حزب نقش اصلی انعکاس دهندهٔ آن را داشتند.
همچنین پس از پیروزی این کمپین، این حزب در اطلاعیه خود و پیام لیدر آن، حمید تقوایی، ممنوع شدن دادگاه‌های اسلامی و پیروزی کمپین «نه به شریعه» را پیروزی برای جنبش کمونیسم کارگری و حزب کمونیست کارگری و شکستی برای «اسلام سیاسی» اعلام کرد.
اعضای این حزب در سال ۲۰۰۷ با همکاری بنیاد جوردانو برونو و همکاری مستقیم نویسنده و فیلسوف سرشناس آلمانی میشائیل اشمیت زالومون این کمپین را در آلمان راه اندازی کردند که مینا احدی و مریم نمازی چهره‌های اصلی آن هستند. این نهاد را با عنوان «اکس مسلم» یا «مسلمانان سابق» نیز خطاب می‌کنند. این نهاد خواستار حقوق جهان شمول و برابر برای همه شهروندان است و مخالف سرسخت نسبیت فرهنگی است.
این سازمان به دست اندازی جریانات اسلامی بر زندگی مردم و همکاری دولتهای اروپایی با سازمان‌های اسلامی در اروپا انتقاد می‌کند. این سازمان اساساً فعالیتش در خارج کشور ایران است که اول در آلمان و بعدها در انگلیس و بلژیک و اتریش و سوئیس و اسکاندیناوی و… هم فعال شد. در اساسنامه این نهاد آمده‌است هر کس که از مذهب دست کشیده می‌تواند عضو شود چه مذهب اسلام چه مذاهب دیگر، ولی اعضای اصلی این نهاد کسانی هستند که از اسلام دست کشیده‌اند و کسانی که از مذاهب دیگر دست کشیده‌اند اعضای افتخاری آن محسوب می‌شوند. این نهاد همچنین هیچ فرد مذهبی را به عضویت نمی‌پذیرد.
از جمله فعالیت‌های این نهاد برگزاری کنفرانس‌های مختلف در نقد دین اسلام و همچنین حکومت جمهوری اسلامی ایران است.
در ۲۸ ماه مه تا ۱ ژوئن سال ۲۰۱۴ کلیسای کاتولیک به کمک نهادهای مدافع کلیسا و مذهب، به مدت ۵ روز در شهر رگنسبورگ در ایالت بایرن آلمان برای مسیحیت برنامه تبلیغی ترتیب داده بود و در مقابل این اقدام کلیسا، انسان گرایان و سکولارها و منتقدین مذهب نیز درست همان پنج روز و پارالل با این برنامه‌ها، برنامه روز انسان‌گرایان در آلمان را سازمان دادند که مینا احدی در این برنامه، در مورد نقض حقوق انسانی در مذهب اسلام سخنرانی کرد.شورای مرکزی اکس مسلم–آلمان: روز انسان‌گرایان در آلمان ، وبگاه ایران تریبون
در پاییز سال ۲۰۱۴ این نهاد کمپین گسترده‌ای علیه حضور پلیس شریعت در کشور آلمان سازماندهی کرده‌است.مبارزه اکس مسلم با داعش و پلیس شریعه در آلمان، شبکه یوتوب
ایران تریبونال یک دادگاه مردمی بین‌المللی است، که با کوشش گروهی از خانواده‌های جان سپردگان، بخشی از زندانیان سیاسی جان بدر برده از کشتارهای دهه ۱۳۶۰، فعالان سیاسی، فعالان کارگری، مبارزان برابری خواه حقوق زنان، و فعالان عرصه هنر، ادبیات، حقوق، کودکان و دیگر زمینه‌های مبارزاتی، از پائیز ۱۳۸۶ کار خود را آغاز کرد. ایران تریبونال، با حمایت گسترده ایرانیان در داخل و خارج کشور، به ویژه خانواده‌های جان سپردگان، موفق شد جمهوری اسلامی را در دو مرحله (لندن و لاهه) به ارتکاب جنایت علیه بشریت محکوم کند.
اعضای حزب کمونیست کارگری ایران در راه اندازی این کارزار نقش عمده‌ای داشتند و مراسم‌های مختلفی را در این مورد سازمان دادند هر چند این کارزار اساساً با نام هیچ حزب و گروه و سازمانی شناخته نمی‌شود.کارزار ایران تریبونال در گردهمائی اعتراضی زوریخ ، وبگاه رسمی ایران تریبونال از جمله اعضای رهبری حزب که در سازماندهی این دادگاه نقش عمده‌ای داشتند می‌توان به ایمان شیرعلی، مرسده قائدی، فریده آرمان و شیوا محبوبی اشاره کرد. هر چهار تن این افراد یا قبلاً از زندانیان سیاسی دهه ۶۰ بودند یا اقوام و دوستان نزدیک خود را در کشتار زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ از دست دادند.رؤیای آزادی، مستند تلویزیون من و تو، شبکه یوتوب تلویزیون من و تو
فریده آرمان در سال ۲۰۱۴ در مستند آن‌ها که گفتند نه (Those Who Said No) ساخته نیما سروستانی در مورد تجربه اعدام و ترور همسر اول و دومش غلام کشاورز از اعضای رهبری دهه ۶۰ حزب کمونیست ایران سخن می‌گوید.فیلم مستندی درباره "آنها که گفتند نه"، وبگاه بی‌بی‌سی فارسی این فیلم مستند در جشنواره آمستردام شرکت داشت و از میان صدها فیلم جزو ۱۵ فیلم برتر مرحله نیمه نهایی جشنواره قرار گرفت. «آنها که گفتند نه» دربارهٔ دهه ۶۰ و کشتار زندانیان سیاسی است.
حکم دادگاه ایران تریبونال، مشتمل بر ۵۱ صفحه و ۱۷۰ ماده است که در آن نظام جمهوری اسلامی ایران به نسل‌کشی و جنایات علیه بشریت محکوم شده‌است.
در اعتراض به حضور جمهوری اسلامی در کنفرانس سالانه سازمان جهانی کار در سال ۲۰۱۰، اعضای این حزب با در دست گرفتن تصاویر فعالین کارگری زندانی در ایران، آکسیون اعتراضی در سالن محل برگزاری این کنفرانس ترتیب دادندحضور قدرتمند فعالین حزب کمونیست کارگری ایران در آی ال او که به صورت گسترده‌ای مورد توجه رسانه‌های جهان قرار گرفت.
به این ترتیب برای نخستین بار خواست اخراج جمهوری اسلامی از سازمان جهانی کار در ابعاد گسترده‌ای در رسانه‌های جهان انعکاس یافت. وال استریت ژورنال عکس اعتراض فعالین حزب در آی ال او را به عنوان یکی از عکس‌های مهم روز انتخاب کرد.An International Labour Organization staffer led away a member of the Worker-communist Party of Iran
به دنبال این اعتراض، نماینده خانه کارگر که در اجلاس سازمان جهانی شرکت کرده بود، از بی‌احترامی عده‌ای حاضر در جلسه نسبت به ایران و هیئت ایرانی ابراز تاسف کرد و به خبرگزاری ایسنا گفت: با این که برخی کشورها ادعای حقوق بشر و یکسان بودن افراد دارند اما با توهین به ایرانیان شرکت‌کننده در اجلاس ILO نشان دادند که این ادعاهای آن‌ها واهی است. او با اشاره به این که سال‌های پیش اعتراضاتی از سوی مخالفان ایران خارج از محل برگزاری اجلاس صورت می‌گرفت گفت: متأسفانه امسال این اعتراضات و توهین‌ها به داخل سالن کنفرانس کشیده شد.نماینده خانه کارگر پس از بازگشت از ILO: * تلاش برای خروج ایران از پاراگراف ویژه نتیجه داد * بی‌احترامی به ایران در سالن اصلی اجلاس باعث تاسف است، خبرگزاری دانشجویان ایران، ایسنا
روز پنجشنبه ۹ ژوئن ۲۰۱۱ نیز به دعوت پنج سندیکای کارگری از فرانسه و سندیکای او ان ای آ از سویس میتینگی در مقابل سازمان جهانی کار در اعتراض به سیاست‌های ضد کارگری جمهوری اسلامی و با خواست آزادی فوری کارگران زندانی در ایران تشکیل شد. در این گردهمائی ده‌ها نفر از فعالین از احزاب و گروه‌های مختلف اپوزیسیون جمهوری اسلامی از جمله حزب کمونیست کارگری و نمایندگانی از سندیکاهای سنگال و ایتالیا نیز شرکت داشتند.میتینگ اعتراضی در مقابل سازمان جهانی کار سال ۲۰۱۱
این حزب هر سال آکسیون‌های اعتراضی را در محل برگزاری کنفرانس در اعتراض به حضور جمهوری اسلامی در این اجلاس برگزار می‌کند.
شبکه همبستگی کارگری خاورمیانه و شمال آفریقا در کنفرانسی که از سوی کمیته همبستگی بین‌المللی کارگری ایران در ۶ سپتامبر ۲۰۱۴ برگزار شده بود، توسط فعالین کارگری و کمونیست از کشورهای مصر، تونس، ایران، عراق همچون هدا کامل عضو کارزار کارگران در مصر تحت عنوان (بسمت قوانین کار عادلانه) و عضو هیئت اجرایی اتحادیه مستقل بازنشستگان مصر، خلیل رزک از فعالین کارگری مصر، حاتم لاوینی عضو کمیته جوانان بزرگترین اتحادیه کارگری تونس UGTT، محمد هکش دبیرکل اتحادیه کارگران کشاورزی مراکش (UMT) و ساواش یالماز از فعالین کارگری ترکیه چندین نفر از فعالان کارگری از عراق و الجزایر شکل گرفت. یکی از تصمیمات این شبکه برگزاری جلسات منظم ماهانه و بحث و گفتگو در مورد آخرین اتفاقات سیاسی در این کشورها و وضعیت جنبش کارگری است.
ساختار تشکیلاتی حککا مبتنی بر سانترالیسم دموکراتیک مرسوم در تمامی احزاب مارکسیست-لنینیست دیگر است به این شکل که تمامی ارگان‌های رهبری حزب از صدر تا ذیل انتخابی است. تشکیلات حککا بر دو گروه عضو و کادر استوار است.
عضویت در حزب کمونیست کارگری ایران امری داوطلبانه است. هرکس که خود را کمونیست و در اهداف اجتماعی حزب شریک بداند و آماده باشد برای تحقق این اهداف در چهارچوب حزب کمونیست کارگری ایران به فعالیت متشکل بپردازد، می‌تواند به عضویت حزب درآید. کناره‌گیری و خروج از حزب نیز امری آزاد و داوطلبانه است. عضویت در حزب هیچ‌یک از حقوق و آزادی‌های فردی و مدنی اعضاء را محدود و مشروط نمی‌کند. به همین ترتیب، عضویت در حزب تحت هیچ شرایطی مایه هیچ نوع برتری و امتیازی نسبت به سایر مردم نیست.اصول سازمانی حزب کمونیست کارگری ، وبگاه رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
به علت شرایط سیاسی در ایران مسلماً عضوگیری مستقیم این حزب هم چون بقیه احزاب اپوزیسیون در ایران ممکن نیست. از این رو هر فردی که در ایران خود را عضو بداند، عضو حککا محسوب می‌شود. در خارج از کشور که امکان عملی تشکل موجود است هر کسی که تقاضا کند و فرم ثبت نام را پر کند، عضو محسوب می‌شود.
کادر به عضوی از حزب گفته می‌شود که چه از طریق انتخابات و چه با انتصاب، مسئولیت سازماندهی و هدایت فعالیت حزب در حیطه معینی را عهده‌دار می‌شود. فعالیت به عنوان کادر مستلزم پذیرش موازین و دیسیپلین متناظر با مسئولیت حزبی ای است که فرد بر عهده می‌گیرد. این موازین و دیسیپلین ممکن است تعهدات بیشتر و تبعیت از انضباط محکم تری را، در قیاس با موازین عمومی ناظر بر حقوق و وظایف اعضاء به‌طور کلی، بر عهده افراد بگذارد.
کنگره عالی‌ترین مقام تصمیم‌گیری در حزب است که وظیفه تعیین خط مشی سیاسی حزب و انتخاب اعضای کمیته مرکزی را بعهده دارد. حضور کلیه اعضای حزب در کنگره آزاد است و کلیه اعضا می‌توانند خود را به عنوان نمایندگان کنگره در انتخابات سراسری و محلی کاندید کنند. کلیه اعضای حزب فارغ از اینکه نماینده هستند یا نه، می‌توانند قرار یا قطعنامه‌هایی را به کنگره پیشنهاد دهند تا کنگره در مورد آن‌ها تصمیم‌گیری کند. این قرارها و قطعنامه‌ها سیاست‌های حزب تا کنگره بعدی را تعیین خواهد کرد.
کنگره‌های حزب کمونیست کارگری ایران به صورت علنی هر دو سال یکبار برگزار می‌شود و حضور افراد غیر عضو نیز در این کنگره‌ها بدون حق رأی آزاد است.به کنگره ما بیایید! ، وبگاه رسمی حزب کمونیست کارگری ایران نهمین کنگره حزب کمونیست کارگری ایران در روزهای ۲۶ و ۲۷ مهر ۹۳ (۱۸ و ۱۹ اکتبر ۲۰۱۴) با حضور ۱۶۰ نماینده در کشور آلمان برگزار شد.صفحه ویژه کنگره نهم حزب کمونیست کارگری ایران ، وبگاه رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
کمیته مرکزی دومین مقام عالی حزب است. کمیته مرکزی کلیه امور سیاسی و همچنین فعالیت‌های حزب را تحت نظارت و کنترل دارد. وظیفه سیاست گذاری‌های کلان حزب و فعالیت‌های حزب بر اساس مصوبات کنگره با کمیته مرکزی است. اعضای کمیته مرکزی فقط از میان کادرهای حزب انتخاب می‌شوند. در کنگره دوازدهم حزب، ۶۲ نفر به عنوان اعضای کمیته مرکزی انتخاب شدند که اسامی آن‌ها به این قرار است:
کمیته مرکزی همچنین وظیفه تعیین دبیر کمیته مرکزی و اعضای دفتر سیاسی را نیز بر عهده دارد. این کمیته برای بررسی وضعیت حزب، تعیین سیاست‌های میان دوره‌ای و انتخاب اعضای دفتر سیاسی هر ۶ ماه یکبار نشست مشترکی برگزار می‌کند که از آن با عنوان پلنوم یاد می‌شود. هر چند گزارش برگزاری پلنوم‌ها به صورت علنی منتشر می‌شود، اما حضور در جلسات پلنوم فقط برای کادرهای حزب آزاد است. در جلسات پلنوم اجازه اظهار نظر به همه شرکت کنندگان داده می‌شود اما فقط اعضای کمیته مرکزی حق رأی دارند.
دبیر کمیته مرکزی توسط کمیته مرکزی حزب انتخاب می‌شود. وظیفه او نظارت بر عملکرد ارگان‌های مختلف حزب و نیز مدیریت و سازماندهی حزب است. دبیر کمیته مرکزی همچنین وظیفه انتصاب دبیران برخی نهادها همچون سازمان جوانان کمونیست، کمیته سازمانده، کمیته خارج کشور، کمیته‌های کردستان و آذربایجان، دبیران کشوری، دبیر تلویزیون و بعضاً سردبیران نشریات حزب را بر عهده دارد. دبیر کمیته مرکزی که عموماً در احزاب چپ از وی به عنوان رهبر معنوی حزب نیز یاد می‌شود، عموماً تئوری‌های سیاسی حزب را در میان پلنوم‌ها و کنگره‌ها تعیین می‌کند. کمیته مرکزی منتخب کنگره نهم حککا، حمید تقوایی را به عنوان دبیر کمیته مرکزی انتخاب کرده‌است.
دفتر سیاسی توسط کمیته مرکزی و از میان اعضای کمیته مرکزی انتخاب می‌شود که وظیفه تعیین خط مشی سیاسی حزب و نظارت بر عملکرد دبیر کمیته مرکزی را بر عهده دارد. اعضای دفتر سیاسی هر ۶ ماه یکبار در نشست اعضای کمیته مرکزی (پلنوم) انتخاب می‌شوند. کمیته مرکزی منتخب کنگره دوازدهم، ۲۷ نفر را به عنوان اعضای دفتر سیاسی انتخاب کرده‌است که به این قرار است:
کیان آذر، محسن ابراهیمی، مینا احدی، عبدالله اسدی، بهروز بهاری، سیامک بهاری، سیما بهاری، شهاب بهرامی، فاتح بهرامی، آذر پویا، امیر توکلی، کیوان جاوید، شهلا دانشفر، بهرام سروش، محمد شکوهی، شیرین شمس، مصطفی صابر، حسن صالحی، جمیل فرزان، اصغر کریمی، خلیل کیوان، عبدل گلپریان، شیوا محبوبی، نسان نودینیان، سمیر نوری، کاظم نیکخواه و بابک یزدی.
رئیس دفتر سیاسی حککا در حال حاضر محسن ابراهیمی است که توسط دفتر سیاسی انتخاب می‌شود.
از دیگر ارگان‌های حزب هیئت اجرایی است که در قالب یک هیئت هفت نفره، رهبری روزمره این حزب را بعهده دارد و تمامی تصمیمات در مورد فعالیت تشکیلات حزب در این گروه اتخاذ می‌شود. رئیس کنونی این هیئت اصغر کریمی است.
دیگر ارگان‌های حزب کمیته سازمانده، کمیته تشکیلات خارج از کشور، کمیته کردستان و کمیته آذربایجان است که زیر نظر مستقیم کمیته مرکزی و دفتر سیاسی فعالیت می‌کنند اما وظیفه نظارت بر عملکرد این ارگان‌ها با دبیر کمیته مرکزی و هیئت اجرایی حزب است که گزارش عملکرد این ارگان‌ها را به دفتر سیاسی، نشستهای کمیته مرکزی (پلنوم) و کنگره حزب می‌دهند.
از ابتدای تأسیس اعضا و کادرهای حزب کمونیست کارگری در تأسیس سازمان‌ها و نهادها و کمپین‌های گوناگونی هم کاری داشته‌اند. این نهادها، که در زمینه‌های مختلف سیاسی و انسان دوستانه فعالیت می‌کنند، علی‌رغم این که بعضاً غیرحزبی هستند، هم کاری نزدیکی با حزب دارند.
کمیته بین‌المللی علیه اعدام سازمانی است که برای مبارزه با مجازات اعدام تلاش می‌کند. دبیر و سخنگوی کنونی این کمیته، مینا احدی، مبارز کمونیست ایرانی و عضو کنونی دفتر سیاسی حزب کمونیست کارگری ایران، است. این سازمان خود را بخشی از جنبش علیه اعدام در جهان می‌داند اما اهم فعالیت‌هایش در مورد ایران و اعتراض علیه اعدام‌های جمهوری اسلامی ایران است.
فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی، معروف به همبستگی، تشکل بزرگی است که پیش از تأسیس حزب کمونیست کارگری ایران فعالیت می‌کرد و امروز چنان به این حزب نزدیک است که دبیر آن عضو کمیته مرکزی حزب است. این سازمان برای حقوق پناهندگان به‌طور جمعی و به‌طور فردی تلاش می‌کند و تا به حال دستاوردهایی در دفاع از حقوق پناهندگی و به‌خصوص پناهندگانی که از ایران و جمهوری اسلامی گریخته‌اند کسب کرده‌است. ارگان این فدراسیون نشریهٔ همبستگی است که به صورت ماهیانه منتشر می‌شود.
اولین دبیر این نهاد، غلام کشاورز از اعضای رهبری حزب کمونیست ایران بود که هنگام ملاقات با اعضای خانواده خود در قبرس توسط عوامل منسوب به جمهوری اسلامی ترور شد. دبیر فعلی این نهاد، عبداله اسدی از اعضای کمیته مرکزی حککا است.
نهاد «کودکان مقدمند»، کمپینی است برای دفاع از حقوق کودکان. ارگان این نهاد نشریهٔ کودکان مقدمند است.
انجمن مارکس ابتدا توسط منصور حکمت در شهر لندن در کشور انگلستان ایجاد شد. این انجمن برای بحث و گفتگو پیرامون مباحث تئوریک و سیاسی مارکسیسم برپا شد که بعدها در کشورهای مختلف، از جمله کانادا نیز ایجاد شد.
کانون خاوران، که ابتدا در اواخر دههٔ ۹۰ با نام سازمان دفاع از زندانیان سیاسی ایران تأسیس گشته بود و سپس در سال ۲۰۰۴ نام کنونی را برگزید، سازمانی است که اکنون جدا از تاریخ قبلی اش، بسیار نزدیک به حزب کمونیست کارگری ایران به‌شمار می‌رود و بعضی مسئولان آن از اعضا و کادرهای این حزب هستند. این کانون در زمینهٔ مبارزه با اعدام و دفاع از زندانیان سیاسی فعالیت می‌کند و بیشتر فعالیت‌های فرهنگی هنری در دستور کار دارد. این کانون فصلنامهٔ «خاوران» را منتشر می‌کند.
مدیر اجرایی کانون خاوران بابک یزدی ست.
تلویزیون کانال جدید رسانه اصلی حزب و در واقع ارگان دوفاکتوی حزب کمونیست کارگری ایران است. از جمله برنامه‌های اصلی این تلویزیون می‌توان به گفتگو، ۳۰ دقیقه، کارگران و یک دنیای بهتر، نان و گل سرخ به تهیه‌کنندگی مریم نمازی به دو زبان فارسی و انگلیسی و نیز دها برنامه دیگر در موضوعات مختلف زنان، کودکان، محیط زیست و… اشاره کرد. مدیر این تلویزیون در حال حاضر کیوان جاوید از اعضای دفتر سیاسی حزب است.
کیفیت تولید برنامه‌های این تلویزیون بسیار ضعیف، غیر خلاق و یکنواخت است که مدیران این تلویزیون دلیل آن را نبود منابع مالی کافی اعلام می‌کنند. حککا نیز تا کنونی اطلاعاتی در مورد میزان مخاطبان و نفوذ اجتماعی این تلویزیون منتشر نکرده‌است. هر چند برنامه‌های پخش زنده این تلویزیون به زبان‌های فارسی، کردی و ترکی با استقبال مخاطبان روبرو شده‌است که طی تماس تلفنی روی خط زنده تلویزیون صحبت می‌کنند. آماری از میزان تماس‌های تلفنی از داخل ایران با این شبکه نیز در دست نیست.
روزنه رسانه اینترنتی این حزب است که از سال ۱۹۹۹ تاکنون فعال است. مدیر مسئول این وبگاه در حال حاضر امیر توکلی از اعضای کمیته مرکزی حزب است. روزنه یکی از پر مخاطب‌ترین سایتهای سیاسی در میان احزاب اپوزیسیون چپ و کمونیست ایران است. بر اساس آمار الکسا اینترنت در ماه آوریل ۲۰۱۵، این سایت در رتبه جهانی ۳۴۰ هزار قرار دارد.
علاوه بر این، چندین وبگاه دیگر و صفحات فیسبوک توسط اعضا و کادرهای این حزب در موضوعات مختلف اداره می‌شوند.
این حزب برای انجام تبلیغات در سال ۲۰۰۰ اقدام به راه‌اندازی رادیو انترناسیونال روی موج کوتاه کرد و هر شب دو ساعت برنامه پخش می‌کرد. اما در تابستان ۲۰۰۶ پس از شش سال فعالیت به دلیل مشکلات مالی و ۲۴ ساعته شدن تلویزیون کانال جدید متوقف شد.
حزب کمونیست کارگری ایران در حوزه‌های مختلف سیاسی، کارگری، زنان، جوانان، کودکان، پناهندگی و حقوق بشر به صورت روزانه، هفتگی و ماهانه نشریاتی را منتشر می‌کند. این نشریات را می‌توان به دو گروه نشریات حزبی و غیر حزبی تقسیم کرد. منظور از غیر حزبی نشریاتی است که از طریق نهادهای نزدیک به حزب منتشر می‌شوند. نویسندگان و سردبیران این نشریات عموماً اعضا و کادرهای حککا هستند اما مستقل از حزب شناخته می‌شوند. همچنین بر خلاف نشریات حزبی که فقط اعضا و کادرهای حزب می‌توانند نویسندگان آن باشند، امکان نوشتن در نشریات غیر حزبی برای همگان آزاد است.
هر چند حککا نشریات متعددی را منتشر می‌کند اما روند انتشار بسیاری از این نشریات نامنظم است یا پس از مدتی کاملاً متوقف شده‌اند.
نشریه رسمی حزب کمونیست کارگری نشریهٔ انترناسیونال است که در حال حاضر هر جمعه و به زبان فارسی منتشر می‌شود که به طرح مواضع سیاسی حزب در مورد مسائل روز می‌پردازد. از آنجایی که مطالب مندرج در این نشریه انحصارا توسط اعضای کمیته مرکزی نوشته می‌شود، مطالب مندرج در آن، به عنوان سیاست‌های رسمی حزب مورد استناد قرار می‌گیرد.
روزنامه ژورنال، روزنامه آنلاین حزب است که به صورت روزانه در مورد مسائل مختلف سیاسی و اجتماعی و فرهنگی مطالبی را منتشر می‌کند. مهم‌ترین ویژگی این روزنامه، خلاصه‌نویسی است. بر خلاف دیگر نشریات حزبی، نوشتن در این نشریه برای عموم آزاد است. همچنین بر خلاف دیگر نشریات حزب که تک سردبیر هستند، ژورنال توسط شورای سردبیری هدایت می‌شود.
نشریهٔ کارگر کمونیست دو هفته‌نامه ایست از این حزب که به مسائل مربوط به جنبش کارگری می‌پردازد. تعدادی از نویسندگان این نشریه فعالین کارگری در داخل ایران هستند که بانام‌های مستعار در آن قلم می‌زنند. این نشریه توسط هیئت نویسندگان اداره می‌شود.
سازمان جوانان کمونیست، علی‌رغم مستقل بودن تشکیلاتی سازمان جوانان حزب و جزئی از حزب محسوب می‌شود. نشریه جوانان کمونیست ارگان مرکزی این سازمان است که ارگان حزب نیز به حساب می‌آید. مباحث منتشر شده در این نشریه عموماً حول مسائل جوانان و جنبش دانشجویی است.
این حزب، هم چنین ارگانی به زبان انگلیسی دارد که WPI Briefing نام دارد و معمولاً هر هفته منتشر می‌شود. نشریات مختلف دیگری به سبک این نشریه به زبان‌های آلمانی و هلندی و غیره چاپ می‌شوند اما هیچ‌کدام منظم نبوده‌اند.
کمیتهٔ کردستان و کمیته آذربایجان حزب با توجه به اهمیت ویژهٔ مسائل کردستان و آذربایجان، هر هفته نشریاتی به نام ایسکرا(به روسی:جرقه) و سهند به زبان فارسی منتشر می‌کنند. عمده مسائل مطرح شده در این دو نشریه حول مسائل کردستان و آذربایجان، نقد ناسیونالیسم و مسائل قومی و ملی است.
نشریه کمونیسم کارگری نشریه تئوریک سیاسی این حزب است که به صورت گاهنامه منتشر می‌شود و تاکنون ۵ شماره از این نشریه منتشر شده‌است.آرشیو نشریه کمونیسم کارگری ، وبگاه رسمی حزب کمونیست کارگری ایران سردبیر این نشریه محسن ابراهیمی است.
نشریه زن آزاد، نشریه‌ای از سازمان فتنه، نزدیک به حزب است که در مورد مسائل حقوق زنان هر هفته منتشر می‌شود.
نشریه کودکان مقدمند، نشریه حوزه حقوق کودک است که به صورت ماهانه از سوی نهاد کودکان مقدمند نزدیک به حزب منتشر می‌شود. بخشی از مطالب منتشر شده در این نشریه توسط فعالین حقوق کودک از داخل ایران تهیه می‌شود که بخاطر مسائل امنیتی با نام مستعار با نشریه همکاری می‌کنند.
نشریه زندانیان سیاسی و نه به اعدام،آرشیو ماهنامه نه به اعدام ، وبگاه رسمی کمیته بین‌المللی علیه اعدام نشریات حوزه حقوق بشر هستند که به صورت هفتگی و ماهانه از سوی کمیته برای آزادی زندانیان سیاسی و کمیته بین‌المللی علیه اعدام منتشر می‌شوند. هر دو این نشریات به صورت گسترده‌ای اقدام به انتشار مصاحبه با دیگر فعالین حقوق بشر از داخل و خارج از ایران و نیز انتشار منظم اخبار و گزارش‌های مربوط به مسائل حقوق بشر می‌کنند.
ماهنامه همبستگی، نشریه ایست از طرف فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی که حول مسائل مهاجرت و پناهندگی منتشر می‌شود.آرشیو نشریه همبستگی ، وبگاه رسمی فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی
بعد از انشعاب سال ۲۰۰۴ و جدایی بخشی از اعضا و کادرهای حزب کمونیست کارگری ایران، به رهبری معنوی کوروش مدرسی، حزب کمونیست کارگری ایران-حکمتیست تأسیس شد. هم نامی این دو حزب باعث شده‌است برخی مواضع حزب حکمتیست را همان سیاست‌های حزب کمونیست کارگری بدانند یا برعکس. اما این دو حزب، از نظر تشکیلاتی و مواضع سیاسی کاملاً از یکدیگر جدا هستند و انتقادات گسترده‌ای نیز به مواضع سیاسی یکدیگر دارند.
تورج عترت شناخته‌شده با نام حمید تقوایی (زاده ۱۳۲۸ در قزوین - ) مبارز و فعال کمونیست اهل ایران و دبیر کنونی کمیته مرکزی حزب کمونیست کارگری ایران و لیدر کنونی آن است.
حمید تقوایی، سال ۱۳۲۸ در قزوین متولد شد.
بیش از دو ماه از عمرش نگذشته بود که به دلیل شغل پدرش که کارمند دولت بود این شهر را ترک کردند.
او دوران کودکی خود را در شهرهایی چون تهران و زابل گذراند و از کلاس چهارم تا هشتم دبستان در شهر بروجرد ساکن بود.
او در سال ۱۳۴۷ در حالی که ۱۹ سال داشت به دانشگاه صنعتی آریامهر (اکنون: دانشگاه صنعتی شریف) راه یافت و مشغول به تحصیل در رشتهٔ مهندسی رایانه‌ شد.
در دانشگاه جذب فضای سیاسی آن روزگار شد و شروع به فعالیت با گروه‌های مختلفی، از جمله گروه‌های سیاسی کار مائوئیست و گروه‌های چریکی کرد.
او به ادعای خود در زندان با شخصیت‌های مشهوری همچون مرتضی الویری، که بعدها از مقامات مهم جمهوری اسلامی شد، مسعود رجوی، که بعدها رهبر سازمان مجاهدین خلق ایران شد، بیژن جزنی، چهرهٔ مهم جنبش چریکی ایران، جمشید طاهری پور و پرویز نویدی، هر دو از سران جنبش چریکی و حتی آیت‌الله منتظری، که بعد از انقلاب تا مدت‌ها قائم مقام رهبری بود آشنا شد.
او در زندان به همراه بقیهٔ زندانیان به مطالعهٔ آثار مختلف مارکسیستی پرداخت. چندتا از رفقا و همراهان او در این مطالعات، بعدها از سران مشهور جنبش‌های چپ در ایران شدند.
حمید، پس از آزادی از زندان تحصیلات خود را در رشتهٔ رایانه‌ ادامه داد و در همین ایام، با نامزد خود، میترا دانشی، که امروز از چهره‌های حککا است ازدواج کرد و پس از اخذ مدرک لیسانس رایانه‌، برای ادامهٔ تحصیلات عازم لندن انگلستان شد.
او به سال ۱۳۵۴ وارد انگلستان شد و در رشتهٔ تاریخ علوم از امپریال کالج لندن بورسیه گرفت.
در همان سال‌ها حمید از طریق ایرج آذرین با منصور حکمت که بعدها بنیان‌گذار و رهبر جریان کمونیسم کارگری شد، آشنا گشت.
بحث‌های آن روزها، که ابتدا در خانهٔ حمید و میترا، و بعدها در دفتری که برای مطالعه اجاره کردند انجام می‌شد در مورد موضوعات مختلفی بود اما اولین و سریع‌ترین نتیجهٔ آن، رد مائوئیسم توسط حمید بر اثر بحث‌های فلسفی دربارهٔ مائو و کتاب معروفش «دربارهٔ تضاد» بود.
علاوه بر میترا دانشی و ایرج آذرین از دوستان دیگر این گروه مطالعاتی جمشید هادیان بود که بعدها از کادرهای حزب کمونیست کارگری ایران شد.
به هر حال پس از گذشت مدتی از بحث‌ها و جدی تر شدن آن‌ها به خصوص به دلیل داغتر شدن اوضاع سیاسی در ایران این جمع و به خصوص حمید و ژوبین به شکل دادن نظریات خود در مورد انقلاب قریب الوقوع در ایران و تلاش برای ارائهٔ نگاهی لنینیستی به آن پرداختند.
این تمایل بیشتر به دلیل مطالعهٔ آثاری از تقی شهرام، فعال جنبش چپ ایران، بود که در اصولی مثل مخالفت با لیبرالیسم، دوری از جنبش‌های رایج مائوئیستی و چریکی و ارائهٔ خطی سیاسی (و به گمان حمید و ژوبین، بر اساس متد لنین)، با آن‌ها مشترک بود.
به هر حال، آن‌ها به نوعی به «گروه آذرخش» که خود را طرفدار «شاخهٔ م ل مجاهدین» (منظور مارکسیست لنینیست است) می‌دانست و بعدها پایه‌گذار اتحاد مبارزه در راه آرمان طبقه کارگر شد، پیوستند.
در این هنگام، با توجه به این که هنوز خبری از اتوریتهٔ تئوریک و سیاسی منصور حکمت نبود، این خطوط فکری به‌طور مشترک توسط حمید و ژوبین نوشته شد و تحت عنوان «» در مقیاس چند نسخه‌ای در لندن دست به دست گشت.(این اثر هرگز در لندن، در مقیاسی وسیع تر از فعالین داخلی گروه آذرخش، منتشر نشد)
«» که با امضای «محفل مارکسیستی آزادی کارگر» منتشر می‌شد، امروز از متون کلاسیک مارکسیسم در ایران به‌شمار می‌آید، زیرا اولا اولین اثر منصور حکمت و حمید تقوایی، و از این رو اولین اثر جریان فکری کمونیسم کارگری محسوب می‌شود و ثانیا در مقایسه با آثار چپ آن روزگار، خطی کاملاً یگانه را نمایندگی می‌کند. این اثر در بحبوحه انقلاب ۵۷ در ایران به شکلی وسیع تر به چاپ رسید.
«هستهٔ سهند» که در واقع به نوعی هستهٔ طرفدار سازمان «اتحاد مبارزه در راه آرمان طبقه کارگر» بود، این گونه و بر اساس جزوهٔ «خطوط عمده» شکل گرفت.
پایه گذاران این هسته، علاوه بر حمید و ژوبین، بیشتر همان جمع‌های دوستی در انگلستان و از این رو بسیار محدود بودند.(برای مثال همسران حمید و ژوبین، یعنی میترا دانشی و آذر ماجدی و جمشید هادیان)
کوروش مدرسی (۱۳۲۹ در سنندج - ) فعال سیاسی کمونیست و مارکسیست–لنینیست کُرد اهل ایران است.
کوروش مدرسی در سال ۱۳۲۹ در شهر سنندج به دنیا آمد. او از زمان تأسیس حزب کمونیست ایران در سال ۱۳۶۲ وارد این حزب شد و تا ۱۳۷۰ در آن به فعالیت پرداخت و از جمله برای مدتی در دهه شصت در هیئت اجرایی و بعدا در دفتر سیاسی این حزب عضویت داشت.
پس از وقوع انشعاب در حزب کمونیست ایران در سال ۱۳۷۰ و جداشدن گروهی به رهبری منصور حکمت که با نام حزب کمونیست کارگری ایران به فعالیت پرداخت، کوروش مدرسی نیز به این حزب پیوست. او بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ دبیر کمیتۀ مرکزی حزب کمونیست کارگری ایران بود.
کوروش مدرسی در انشعاب سال ۲۰۰۴ در حزب کمونیست کارگری ایران رهبری بخش منشعب را بر عهده داشت و حزب جدیدی با نام حزب کمونیست کارگری ایران–حکمتیست تأسیس کرد که بعداً و از سال ۲۰۱۲ به «حزب کمونیست کارگری ایران–حکمتیست (خط رسمی)» تغییر نام داد. کوروش مدرسی تا سال ۲۰۱۰ دبیر کمیتۀ مرکزی این حزب بود.
اتحاد جماهیر شوروی در طول ۶۹ سال تاریخ خود، یک رهبر "دوفاکتو" داشت که لزوماً رئیس کشور نبود، اما کشور را به عنوان نخست‌وزیر یا دبیرکل اداره می‌کرد. مطابق قانون اساسی ۱۹۷۷، رئیس شورای وزیران یا نخست‌وزیر، رئیس دولت و رئیس شورای عالی نیز رئیس کشور بود. منصب رئیس شورای وزیران مشابه نخست‌وزیر در کشورهای غربی بود و رئیس شورای عالی نیز قابل مقایسه با رئیس‌جمهور. مطابق تفکرات لنین، رئیس‌کشور شوروی می‌بایست متشکل از شورایی از اعضای حزب پیش‌قراول باشد.
بعد از تحکیم قدرت توسط ژوزف استالین در دهه ۱۹۲۰، منصب دبیرکل کمیته مرکزی حزب کمونیست با رهبر اتحاد شوروی رنگ و بوی یکسانی گرفت، زیرا صاحب این منصب به صورت همزمان حزب کمونیست و دولت شوروی را به صورت غیر مستقیم از طریق عضویت در حزب و سنتی مبنی بر در اختیار گرفتن دو جایگاه رئیس حزب و دولت توسط یک نفر، تحت سلطه خود داشت. در ۱۹۵۲ استالین مقام دبیرکل را منحل کرد و بعداً، نیکیتا خروشچف آن را تحت عنوان دبیر اول احیا کرد. لئونید برژنف در ۱۹۶۶ نام قبلی را بر این جایگاه گذاشت. دبیرکل که رهبر حزب کمونیست بود، تا ۱۹۹۰ بالاترین مقام اتحاد جماهیر شوروی به حساب می‌آمد. این منصب شیوه مشخصی جهت انتقال قدرت از فردی به فرد دیگری نداشت و نتیجتاً، بعد از مرگ یکی از رهبران یا خلع او، شخص برای اینکه قدرت را در دست بگیرد و آن را نگاه دارد، نیازمند حمایت پلیتبورو، کمیته مرکزی یا یک دستگاه حزبی یا دولتی دیگر بود. رئیس‌جمهور اتحاد شوروی، مقامی که در ۱۹۹۰ ایجاد شد، جای دبیرکل را به عنوان بالاترین مقام سیاسی کشور گرفت.
همزمان با ایجاد منصب ریاست‌جمهوری، اعضای کنگره نمایندگان خلق رای به ابطال ماده ۶ قانون اساسی، که مطابق آن اتحاد شوروی را یک دولت تک‌حزبی اعلام کرده بود، دادند؛ نتیجتاً، حزب کمونیست و هژمونی آن بر اتحاد شوروی و مردم آن تضعیف شد. با مرگ، استعفا یا خلع رئیس‌جمهور، معاون رئیس‌جمهور به جای او زمام امور را در دست می‌گرفت اما اتحاد شوروی قبل از آنکه این سازوکار بتواند در عمل اجرا شود، منحل اعلام شد. بعد از کودتای ناموفق اوت ۱۹۹۱، معاونت رئیس‌جمهور جای خود را به یکی از اعضای منتخب شورای کشور اتحاد شوروی داد.
ولادیمیر لنین در ۳۰ دسامبر ۱۹۲۲ توسط کنگره شوروی به عنوان صدر شورای کمیسرهای خلق اتحاد شوروی انتخاب شد. در سن ۵۳ سالگی، مشکلات سلامتی او در اثر دو زخم گلوله و بعداً با سه سکته مغزی تشدید شد و به سال ۱۹۲۴ درگذشت. لنین حتی بدون در نظر گرفتن وضعیت سلامتی‌اش در روزهای آخر، در حال از دست دادن قدرت خود به ژوزف استالین بود. آلکسی رایکوف به عنوان صدر شورای کمیسرهای خلق جانشین لنین شد. او به صورت "دوژور" قدرتمندترین فرد کشور بود، اما در عمل "تروییکا" – اتحادیه‌ای سه‌نفره بین گریگوری زینوویف، ژوزف استالین و لو کامنف – تمام قدرت را تصاحب کرده بود. افزایش نفوذ استالین در حزب ادامه پیدا کرد و تا پایان دهه ۱۹۲۰ با شکست‌دادن همه مخالفان سیاسی خود، دیکتاتور اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شده بود. منصب دبیرکل حزب که در اختیار استالین بود، به مهم‌ترین جایگاه در سلسله مراتب قدرت در شوروی تبدیل شد.
از اهداف سیاست‌های اولیه استالین صنعتی‌سازی سریع، ملی‌سازی صنایع خصوصی و جمعی‌سازی قطعه زمین‌هایی که تحت سیاست‌های نوین اقتصادی لنین ایجاد شده بودند، بود. استالین به عنوان رهبر پلیتبورو، تا سال ۱۹۳۸ بعد از «پاکسازی بزرگ» (مجموعه‌ای از قتل‌ها، سرکوب و آزارهای سیاسی) قدرت تقریباً مطلق خود را مستحکم کرده بود. آلمان نازی در ژوئن ۱۹۴۱ به اتحاد جماهیر شوروی حمله کرد اما تا ماه دسامبر ارتش شوروی موفق شده بود در نزدیکی مسکو حمله آن‌ها را متوقف کند. به دستور استالین، شوروی ضد حمله‌ای علیه آلمان نازی را آغاز کرد و سرانجام در سال ۱۹۴۵ به پیروزی رسید. استالین در مارس ۱۹۵۳ درگذشت و مرگ او جنگ قدرتی را آغاز کرد که نتیجه آن پیروزی نیکیتا خروشچف بر گئورگی مالنکوف بعد از چند سال بود.
خروشچف دو مرتبه به استالین تاخت، ابتدا در سال ۱۹۵۶ و سپس در سال ۱۹۶۲. سیاست استالین‌زدایی او دشمنان زیادی در درون حزب، به خصوص آنان که در گذشته توسط استالین منصوب شده بودند، برایش تراشید. بسیاری این رویکرد را مخرب و بی‌ثبات‌کننده به حساب می‌آوردند. گروهی معروف به گروه ضدحزبی در سال ۱۹۵۷ تلاش کرد خروشچف را برکنار کند، اما موفق نشد. هرچه خروشچف مسن‌تر می‌شد، ثبات‌رای‌اش دچار تزلزل بیشتری می‌شد و معمولاً بدون گفتگو با پلیتبورو تصمیمات خود را می‌گرفت. لئونید برژنف، از نزدیکان خروشچف، در همان روز که خروشچف مجبور شد از قدرت کناره‌گیری کند، به عنوان دبیر اول انتخاب شد. آلکسی کاسیگین نخست‌وزیر جدید و آناستاس میکویان در سمت خود به عنوان رئیس هیئت رئیسه شورای عالی شوروی ابقا شد. میکویان در سال ۱۹۶۵ بنا به دستور پلیتبورو مجبور به بازنشستگی و نیکلای پادگورنی جانشینش شد. اتحاد جماهیر شوروی در دهه ۱۹۶۰، در دوره بعد از حکومت خروشچف به شیوه رهبری جمعی اداره می‌شد. مشاور امنیت ملی آمریکا هنری کیسینجر به اشتباه تصور کرده بود که کاسیگین رهبر اتحاد جماهیر شوروی و در راس سیاست خارجی کشور است زیرا وی شوروی را در اجلاس گلسبورو در سال ۱۹۶۴ نمایندگی کرده بود. «دوران رکود»، اصطلاحی خوارشمارنده که توسط میخائیل گورباچف ابداع شد، عصری پیرسالارانه با کارایی اقتصادی و اجتماعی پایین در تاریخ شوروی بود. یوری آندروپوف (در آن زمان ۶۸ ساله) در سال ۱۹۸۲ به عنوان دبیرکل جانشین برژنف شد. او در سال ۱۹۸۳ در بیمارستان بستری شد و به دلیل وخامت حال جسمانی، به ندرت در جلسات پلیتبورو حاضر می‌شد و به جای او نیکولای تیخونوف ریاست آن جلسات را برعهده می‌گرفت. آندروپوف پانزده ماه بعد از انتصاب خود درگذشت و کنستانتین چرنینکو که با ۷۲ سال سن از او هم مسن‌تر بود، دبیرکل کمیته مرکزی شد. او سیزده ماه بعد در ۱۰ مارس ۱۹۸۵ درگذشت.
میخائیل گورباچف ۵۴ ساله در ۱۱ مارس ۱۹۸۵ توسط پلیتبورو به جانشینی چرنینکو انتخاب شد. در مه ۱۹۸۵، گورباچف به صورت عمومی اعتراف کرد که سرعت رشد اقتصادی کشور کم شده و سطح رفاه نیز کافی نیست. او که اولین رهبری شوروی بود که چنین اظهاراتی به زبان می‌آورد، تصمیم خود برای اصلاحاتی اساسی را هم اعلام کرد. از ۱۹۸۶ تا حدود ۱۹۸۸ گورباچف اقتصاد دستوری کشور را منحل کرد و به شرکت‌های دولتی اجازه داد تولیدات خود را تعیین کنند، سرمایه‌گذاری شخصی در کسب‌وکارهایی که پیش از این ممنوع بود را آزاد کرد و نیز اجازه سرمایه‌گذاری خارجی در کشور را صادر کرد. فضای کشور را باز کرد و به مردم امکان بیشتری برای بحث و نقد دربارهٔ تصمیمات دولتی داد و همچنین روابط با غرب نیز گرم‌تر شد. این سیاست‌ها پرسترویکا (بازسازی) و گلاسنوست (شفاف‌سازی) نام داشتند. نتایج ناخواسته الغای اجزای تعیین‌کننده کمونیسم شوروی در ۱۹۸۸ و ۱۹۸۹ این بود که اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بعد از کودتای ناموفق اوت ۱۹۹۱ به رهبری گنادی یانایف فروپاشید.
این فهرست کسانی است که بالاترین مقام را در اتحاد شوروی از زمان تأسیس آن در ۱۹۲۲ تا انحلال آن در ۱۹۹۱ داشته‌اند. علامت † نشان‌دهنده آن است که فرد در زمان خدمت درگذشته‌است.
در طول تاریخ شوروی، چهار مرتبه نوعی الیگارشی به نام "تروییکا" (سه‌تایی) رهبری اتحاد شوروی را عهده‌دار بود. در این ادوار هیچ شخصی کنترل کاملی بر سیاست‌های کشور نداشت.
استالین در ۱۹۲۴ که به قدرت رسید، ۴۵ ساله بود که جوان‌ترین در میان رهبران اتحاد شوروی است. چرنینکو در ۷۲ سالگی زمام امور را در دست گرفت و پیرترین است. برژنف در ۷۵ سالگی قدرت را از دست داد که رکورد پیرترین رهبر درحال خدمت است. ولادیمیر لنین در میان رهبران شوروی با ۵۳ سال کمترین طول عمر را داراست. گورباچف با ۹۱ سال از همه رهبران اتحاد جماهیر شوروی بیشتر عمر کرده‌است. بیشترین طول حکومت (۲۹ سال) متعلق به استالین است. مالنکوف تنها ۱۸۳ روز زمام امور را در دست داشت که کمترین است.
باث شهری است واقع در ناحیه جنوب غربی انگلستان. این شهر در حدود ۱۵۰ کیلومتری غرب لندن واقع شده‌است و نزدیک به ۸۰ هزار نفر جمعیت دارد.
باث از دیرباز به عنوان مرکز چشمه‌های آب گرم طبیعی برای رومی‌ها شناخته شده بوده‌است. از زمان الیزابتی تا جورجیایی، باث بیشتر مخصوص ثروتمندان بود و به همین علت مجموعه بی نظیری از معماری جورجیایی را در خود جای داده‌است (مهم‌تر از همه، هلال سطلنتی). باث در لیست میراث جهانی یونسکو جای دارد.
باث شهری است در ناحیه جنوب غربی انگلستان، واقع در سامرست و در مرکز حوزهٔ «باث و سامرست شمال شرقی». این شهر جزئی از
جزیرهٔ بریتانیا و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی هم محسوب می‌شود.
باث در جنوب غربی انگلستان و در کنار رود آون واقع شده‌است. این شهر دارای تنها چشمه‌های آب داغ طبیعی در کل بریتانیای کبیر است.
نمایندهٔ این شهر در مجلس انگلستان، دان فاستر از حزب لیبرال دموکرات‌ها است.
آمار سال ۲۰۰۱ پادشاهی متحد، جمعیت باث و نواحی اطرافش را حدود ۱۶۹ هزار نفر اعلام کرد.
سن متوسط اهالی این منطقه، ۹/۳۹ است. ۲/۹۷ درصد جمعیت باث، از نژاد سفید هستند. باقی جمعیت، یک درصد دو رگه، نیم درصد آسیایی، و نیم درصد سیاه‌پوست هستند.
۷۱ درصد اهالی مسیحی هستند و هیچ مذهب دیگری بیش از نیم درصد پیرو ندارد. البته ۵/۱۹ درصد اهالی، غیرمذهبی هستند. (که از آمار ۸/۱۴ درصدی کل کشور بیش‌تر است)
احتمال می‌رود که انسان‌های ماقبل تاریخ (احتمالاً سلتها)، باث و چشمه‌های آب داغ‌اش را می‌شناختند.
در افسانه‌ها گفته می‌شود که این شهر حدود ۲۸۰۰ سال پیش توسط شاه بالدود، دهمین شاه بریتانیا، پناهنده‌ای از تروآ و پدر شاه لیر، تأسیس گشته‌است.
رومی‌ها به سال ۴۴ بعد از میلاد، در مکان کنونی شهر باث، شهر باستانی آکوا سولیس را تأسیس کردند و این شهر به زودی به مجموعه‌ای از حمام‌ها و چشمه‌های آب معدنی بی‌نظیر و معبدی برای الههٔ رومی «سولیس-مینروا» بدل شد.
سال‌ها پس از این‌که رومی‌ها این شهر را ترک کردند، به سال ۵۷۷، آنگلو ساکسون‌ها به خرابه‌های باقی‌مانده از شهر و حمام‌های رومی وارد شدند. مکان این شهر، مقدس پنداشته می‌شد و در سال ۹۴۴ دیری برای عبادت، در مکان کنونی صومعهٔ باث، تأسیس گشت.
در طول قرون وسطی، باث هم به عنوان مرکزی مذهبی و هم به عنوان مرکز تجارت پشم شناخته می‌شد. اما هنوز خبری از شهرت زیاد این شهر به عنوان محلی برای آب‌تنی در چشمه‌های طبیعی نبود.
در اوایل قرن ۱۸ بود که باث، با تلاش رالف آلن، فردی علاقه‌مند به چشمه‌های طبیعی، و ریچارد بیو نش، تولدی دوباره یافت و احیای حمام‌های قدیمی رومی آن، باعث شد این شهر به مرکزی شیک و مدروز در جامعهٔ انگلیسی بدل شود و اشراف‌زاده‌ها یکی پس از دیگری برای خوش‌گذرانی و قمار، به آن سرازیر می‌شدند. خوش‌بختانه، پول زیادی که عاید این شهر شد، با سلیقهٔ بسیار خوبی خرج شد. ساختمان‌های زیبای جورجیایی، تراس‌های دیدنی و فلکه‌ها و میادین بی‌نظیری که شهر را تسخیر کرده‌اند، یادگار همین دوره هستند.
این رالف آلن بود که دو معمار برجسته، جان وودها (پدر و پسری به یک اسم)، را استخدام کرد تا هلال‌ها، فلکه‌ها، میادین و تراس‌های بی‌نظیر باث را طراحی کنند.
نام دیگری که در این دوره از تاریخ باث، مهم به‌شمار می‌رود، دکتر ویلیام الیویر است. او کسی بود که بیمارستان عمومی باث را برای فقرا تأسیس کرد.
هرچه به اواخر قرن هیجدهم نزدیک می‌شویم، از نفوذ بیو نش (کسی که تولد دوبارهٔ باث مدیون اوست) کاسته می‌شد و روی آوری به شنا در سواحل دریا، از جاذبهٔ باث به عنوان مرکزی برای آب‌تنی می‌کاست. تا اواسط قرن نوزدهم، دیگر نمی‌شد باث را شهری «مدروز» توصیف کرد.
اما ساختمان‌های بسیار زیبا و شاه‌کارهای معماری جورجیایی این شهر هم‌چنان پابرجا هستند و آن‌ها به اضافهٔ حمام‌های باستانی رومی، شخصیت‌های معروفی که در این شهر زیستند و کلاً تاریخ شنیدنی آن، باعث ثبت آن به عنوان «میراث جهانی» در فهرست یونسکو شده‌است.
از این رو، باث امروزه شهری بسیار توریستی شمرده می‌شود که اکثر کسانی که از انگلستان بازدید می‌کنند، سری به آن می‌زنند.