moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال تاروک، باشگاه فوتبال پیتربورو یونایتد، باشگاه فوتبال بیلریکای، و باشگاه فوتبال داگنم و ردبریج اشاره کرد.
نیک تاونسند (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بارنزلی، باشگاه فوتبال آکسفورد سیتی، باشگاه فوتبال لینکولن سیتی، و باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی اشاره کرد.
جوردن اسمیت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است که برای باشگاه ناتینگهام فارست بازی می‌کند.
مارسین نوواکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان است.
استفن هندرسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک، باشگاه فوتبال وستهام یونایتد، باشگاه فوتبال ای‌اف‌سی بورنموث، باشگاه فوتبال یئوویل تاون، باشگاه فوتبال پورتسموث، باشگاه فوتبال استون ویلا، باشگاه فوتبال ایپسویچ تاون، باشگاه فوتبال ویموث، باشگاه فوتبال آلدرشات تاون، باشگاه فوتبال یورک سیتی و باشگاه فوتبال بریستول سیتی اشاره کرد.
تکیه‌گاه‌سازی آموزشی () حمایتی است که در طول رویه یادگیری از سوی آموزگار به دانش‌آموز اعطا می‌شود. این حمایت برای هر دانش‌آموز به طرزی ویژه متناسب می‌شود؛ این شیوه آموزشی به دانش‌آموزان اجازه می‌دهد که یادگیری دانش‌آموز‌محور را تجربه کنند که توان تسهیل کردن یادگیری کارآمدتر از یادگیری آموزگارمحور را دارد.R. Keith Sawyer "The Cambridge Handbook of the Learning Sciences". New York: Cambridge University Press, 2006
دیوید ادگار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کانادا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سوانزی سیتی، باشگاه فوتبال برنلی، باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد، باشگاه فوتبال هادرزفیلد تاون، باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی، و باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد اشاره کرد.
آلن لیتگو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ایر یونایتد، باشگاه فوتبال هارت آف میدلوتیان، و باشگاه فوتبال دومبارتون اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسکاتلند بازی کرده‌است.
جک مک کورت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بارنزلی، باشگاه فوتبال پورت ویل، باشگاه فوتبال تورکی یونایتد، و باشگاه فوتبال لستر سیتی اشاره کرد.
مارسین نارووژ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان است.
والدمار سوبوتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کلوب بروژ، باشگاه فوتبال سن پائولی، و باشگاه فوتبال شلاسک وروتسواف اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال لهستان، و لهستان، بازی کرده‌است.
توماش کاسپرزیک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان است.
میخاو ژیرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لگیا ورشو، باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز، و باشگاه فوتبال پوگون شچچین اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال لهستان، زیر ۲۱ سال لهستان، و لهستان بازی کرده‌است.
ماتئوش باک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لخیا گدانسک و باشگاه ورزشی ماریتیمو اشاره کرد.
اورلاندو سا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لگیا ورشو، باشگاه فوتبال فولام، باشگاه ورزشی لیماسول، باشگاه ورزشی براگا، باشگاه فوتبال ردینگ، باشگاه فوتبال پورتو، باشگاه فوتبال مکابی تل آویو، و باشگاه ورزشی ناسیونال اشاره کرد.
نیکولا لکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وویوودینا، باشگاه فوتبال راد، باشگاه فوتبال کاردمیر قره‌بوک‌اسپور، باشگاه فوتبال لخیا گدانسک، باشگاه فوتبال دینامو مینسک، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد.
پرزیمیسلاو کازمیرکزاک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بوآویشتا، باشگاه فوتبال پوگون شچچین، باشگاه فوتبال دربی کانتی، باشگاه فوتبال ویتوریا ستوبال، باشگاه فوتبال پورتو، و باشگاه فوتبال شلاسک وروتسواف اشاره کرد.
رولاند لینز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتریش است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گراس‌هاپر زوریخ، باشگاه فوتبال غازی عینتاب‌اسپور، باشگاه فوتبال بلننسس، باشگاه فوتبال بوآویشتا، باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ، باشگاه ورزشی براگا، باشگاه فوتبال اشتورم گراتس، باشگاه فوتبال مونیخ ۱۸۶۰، باشگاه فوتبال نیس، باشگاه فوتبال آستریا وین، و باشگاه فوتبال موانگتونگ یونایتد اشاره کرد.
باشگاه فوتبال دی اس وی لئوبن () یک باشگاه فوتبال اتریشی است که در لئوبن واقع شده و در سال ۱۹۲۸ تاسیس شده است.
لوئیس آریانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ونزوئلا است که در باشگاه فوتبال رئال خاین در پست دروازه‌بان بازی می‌کند.
ریکاردو ماتوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لیتشوئس، باشگاه فوتبال پورتو بی، باشگاه فوتبال ریبیرائو، باشگاه فوتبال ویتوریا ستوبال، باشگاه فوتبال فامالیکاو، و باشگاه فوتبال وارزیم اشاره کرد.
ماریو سرژیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپورتینگ، باشگاه فوتبال ناوال، باشگاه فوتبال پاسوژ د فریرا، باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک، باشگاه فوتبال آپوئل، و باشگاه فوتبال ویتوریا گیماریش اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال پرتغال، زیر ۲۱ سال پرتغالو زیر ۲۳ سال پرتغال بازی کرده‌است.
باشگاه فوتبال مایا () یک باشگاه فوتبال است که در ناحیه پورتو واقع شده و در سال 1954 تاسیس شده است.
اکسیر اینتروانا (؛ زادهٔ ) یک مدیر فوتبال اسپانیایی و بازیکن سابق است که در پست مدافع بازی می‌کرد.
اکسیر در بریز، بیسکای، باسک به دنیا آمد.
باشگاه فوتبال فلگوئیراس () یک باشگاه فوتبال پرتغالی بود که در فلگوئیراس واقع شده بود. این باشگاه در سال ۱۹۳۶ تاسیس و در سال ۲۰۰۵ به دنبال مشکلات مالی منحل شد.
فیلیپه اولیویرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لیتشوئس، باشگاه فوتبال تورینو، باشگاه فوتبال پارما، باشگاه فوتبال پرستون نورث اند، باشگاه ورزشی براگا، باشگاه ورزشی ماریتیمو، باشگاه فوتبال ویدتون، و باشگاه فوتبال چلسی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال پرتغال، زیر ۱۸ سال پرتغال، زیر ۱۹ سال پرتغال، زیر ۲۰ سال پرتغال، زیر ۲۱ سال پرتغال، و Portugal B national football team بازی کرده‌است.
نونو کوئیلو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پورتو بی، باشگاه فوتبال آکادمیکا، باشگاه فوتبال لیریا، باشگاه فوتبال بنفیکا، باشگاه فوتبال آریس سالونیک، باشگاه فوتبال پورتو، باشگاه فوتبال اسپورتینگ کوویلیا، باشگاه فوتبال اروکا، باشگاه ورزشی پورتیموننزه، و باشگاه فوتبال بیرامار اشاره کرد.
ویترو پونتس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال لولیتانو، باشگاه فوتبال ویتوریا گیماریش، باشگاه فوتبال لیریا، و باشگاه ورزشی ناسیونال اشاره کرد.
لوئیس لئال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال غازی عینتاب‌اسپور، باشگاه فوتبال موریرنز، باشگاه فوتبال بلننسس، باشگاه فوتبال لیریا، باشگاه فوتبال الاهلی عربستان سعودی، باشگاه فوتبال الاتحاد کلبا، باشگاه ورزشی اشتوریل پرایا، و باشگاه فوتبال آپوئل اشاره کرد.
وی همچنین در تیم ملی فوتبال سائوتومه و پرنسیپ بازی کرده‌است.
جالما کامپوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آنگولا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پائوک، باشگاه فوتبال آلانیا اسپور، باشگاه فوتبال قونیه‌اسپور، باشگاه ورزشی ماریتیمو، باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی، باشگاه فوتبال پورتو، و باشگاه فوتبال قاسم‌پاشا اسپور اشاره کرد.
روی میگوئل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کیلمارنوک، باشگاه فوتبال آکادمیکا، باشگاه فوتبال موریرنز، باشگاه فوتبال زسکا صوفیه، و باشگاه فوتبال پنافیل اشاره کرد.
روبن اولیویرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
داریو فورتادو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل دماغه سبز است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پاسوژ د فریرا و باشگاه فوتبال ژیل ویسنته اشاره کرد.
رونالد وارگاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ونزوئلا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کلوب بروژ، باشگاه فوتبال آ. ا. ک آتن، باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد جتس، باشگاه فوتبال اوستنده، باشگاه فوتبال اندرلشت، و باشگاه فوتبال کاراکاس اشاره کرد.
اولا جان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی هلند است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هامبورگ، باشگاه فوتبال ردینگ، باشگاه فوتبال بنفیکا، باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا، و باشگاه فوتبال توئنته اشاره کرد.
گئورگیوس ماسوراس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یونان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پانیونیوس اشاره کرد.
نونو گومس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به گروه ورزشی شاوش، باشگاه فوتبال فلگوئیراس، باشگاه فوتبال لیریا، باشگاه فوتبال وارزیم، و باشگاه فوتبال اسپورتینگ کوویلیا اشاره کرد.
باشگاه ورزشی پرایا () یک باشگاه حرفه ای فوتبال در دماغه سبز است که در سال ۱۹۲۳ تاسیس شد.
کارلوس آسکوئس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرو است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بنفیکا بی، باشگاه فوتبال پانتولیکوس، و باشگاه فوتبال الیانزا لیما اشاره کرد.
پیروس سوتیریو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل قبرس است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آپوئل و باشگاه فوتبال کپنهاگن اشاره کرد.
استاوروس واسیلانتونوپولوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آ. ا. ک آتن و باشگاه فوتبال آپولون اسمیرنیس اشاره کرد.
واسیلیس بارکاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یونان است.
فرانسیسکو زوئلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آنگولا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پائوک، باشگاه فوتبال آکادمیکا، باشگاه فوتبال آترومیتوس، باشگاه فوتبال لیریا، باشگاه فوتبال اسپارتاک ولادی‌قفقاز، باشگاه فوتبال کوبان کراسنودار، باشگاه فوتبال آپوئل، باشگاه فوتبال آپولون اسمیرنیس، و باشگاه فوتبال سانتا کلارا اشاره کرد.
اندی برنال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل استرالیا است که در پست مدافع بازی می‌کرد و بعداً دستیار شخصی دیوید بکهام شد.
مارکو یانکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مونته‌نگرو است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ماریبور، باشگاه فوتبال المپیاکوس، باشگاه فوتبال بئوگراد، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد.
رافائل ویگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است.
ویتور پریرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال توندلا اشاره کرد.
ریکاردو باتیستا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال وایکام واندررز، باشگاه فوتبال فولام، باشگاه فوتبال اسپورتینگ، باشگاه فوتبال میلتون کینز دونز، باشگاه فوتبال ویتوریا ستوبال، باشگاه ورزشی اولیاننسه، و باشگاه ورزشی ناسیونال اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال پرتغال، زیر ۲۰ سال پرتغال، زیر ۲۱ سال پرتغال، و زیر ۲۳ سال پرتغال بازی کرده‌است.
نستور کاماچو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آوای، باشگاه فوتبال نیولز اولد بویز، باشگاه فوتبال لیبرتاد، و باشگاه ورزشی دیپورتیوو کالی اشاره کرد.
بوبو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال موریرنز، باشگاه فوتبال بوآویشتا، باشگاه ورزشی واشاش، و باشگاه فوتبال لیتشوئس اشاره کرد.
ریکاردو نونس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پورتو بی، باشگاه فوتبال آکادمیکا، باشگاه فوتبال لیریا، باشگاه فوتبال ویتوریا ستوبال، باشگاه فوتبال پورتو، و باشگاه فوتبال وارزیم اشاره کرد.
الکس اسکوبار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کلمبیا است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ال‌دی‌یو کیتو و باشگاه فوتبال اتلتیکو مینیرو اشاره کرد.
باشگاه فوتبال دپورتیوو پریرا () یک باشگاه فوتبال حرفه ای کلمبیایی است که در شهر پریرای کلمبیا واقع شده و در لیگ سری آ کلمبیا فعالیت میکند.
مسعود قدیریان، (زادهٔ ۲ آبان ۱۳۶۹ در آران و بیدگل) قهرمان بدنسازی کشور در مسابقات فدراسیون بدن‌سازی و پرورش‌اندام جمهوری اسلامی ایران و عضو تیم ملی است. وی قهرمان سنگین‌وزن مسابقات گرند پریکس رومانی و قهرمان مسابقات کاپ آسیا در کیش است.
مسعود قدیریان در تاریخ ۲ آبان ۱۳۶۹ در شهرستان آران و بیدگل واقع در استان اصفهان متولد شده و هم‌اکنون ساکن آران و بیدگل و تهران می‌باشد. وی مدیر یک باشگاه بدنسازی در شهرستان آران و بیدگل، همچنین مشغول به شغل مربیگری در تهران است.https://mokamelmarket.com/بیوگرافی-مسعود-قدیریان-بدنساز/
او ورزش را از سال ۱۳۸۳ در چهارده سالگی با فوتبال درشهرستان آران و بیدگل شروع کرد و در شانزده سالگی بدنسازی را انتخاب کرد؛ پس از آن فقط به بدن‌سازی پرداخت. اولین مسابقه پرورش اندام وی در سال ۱۳۸۷ با کسب مدال طلا در آران و بیدگل آغاز شد.
مسعود قدیریان در مسابقات بدنسازی استان تهران و قم، حومه شهرستان‌های تهران و اصفهان ۳۲ عنوان قهرمانی با کسب مدال طلا و ۶ مقام اورال حومه دارد اما شهرت او بعد از قهرمانی در مسابقات کشوری سال ۱۳۹۹ و سال ۱۴۰۰ شروع شد.
وی همچنین در سال ۲۰۲۱ مقام اول مسابقات گرند پریکس رومانی را کسب کرد و در اسفند ماه ۱۴۰۰ قهرمان و برنده مدال طلای مسابقات کاپ آسیایی کیش شد.https://www.iribnews.ir/fa/news/3385032/برتر-شدن-ورزشکاران-آران-و-بیدگلی-در-مسابقات-پرورش-اندام-کاپ-آسیا
ژوزه پسیرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
آلفونسو سوزا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پورتو بی اشاره کرد.
جائو تیشیرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بنفیکا بی، باشگاه فوتبال بنفیکا، و باشگاه فوتبال ویتوریا گیماریش اشاره کرد.
خاویر کوهن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته، باشگاه فوتبال پاسوژ د فریرا، باشگاه فوتبال ویتوریا ستوبال، و باشگاه ورزشی اولیاننسه اشاره کرد.
نی پلانج (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپورتینگ، باشگاه فوتبال آکادمیکا، باشگاه فوتبال اسپورتینگ سی‌پی بی، باشگاه فوتبال ای‌اس‌ای‌سی میموزاز، و باشگاه فوتبال ویتوریا گیماریش اشاره کرد.
ژائو آلوز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بوآویشتا، باشگاه فوتبال پاری سن-ژرمن، باشگاه فوتبال بنفیکا، و باشگاه فوتبال وارزیم اشاره کرد.
توزه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پورتو بی، باشگاه فوتبال پورتو، باشگاه ورزشی اشتوریل پرایا، و باشگاه فوتبال ویتوریا گیماریش اشاره کرد.
هلدر فریرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پاسوژ د فریرا, باشگاه فوتبال ویتوریا گیماریش و باشگاه فوتبال بنفیکا اشاره کرد.
هلدر سا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است.
کارلوس مارتینس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بنفیکا بی، باشگاه فوتبال اسپورتینگ، باشگاه فوتبال آکادمیکا، باشگاه فوتبال گرانادا، باشگاه فوتبال بلننسس، باشگاه فوتبال اسپورتینگ سی‌پی بی، باشگاه فوتبال رکریتیوو اوئلوا، و باشگاه فوتبال بنفیکا اشاره کرد.
دیوگو کیروس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال پرتغال، زیر ۱۷ سال پرتغال، زیر ۱۹ سال پرتغال، زیر ۲۰ سال پرتغال، و زیر ۲۱ سال پرتغال بازی کرده‌است.
نکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بلننسس، باشگاه فوتبال قونیه‌اسپور، باشگاه فوتبال آنکارا اسپور، باشگاه ورزشی ماریتیمو، باشگاه فوتبال ویتوریا ستوبال، باشگاه ورزشی فارنسی، و باشگاه فوتبال ویتوریا گیماریش اشاره کرد.
باشگاه ورزشی پینالوونسه () یک باشگاه فوتبال پرتغالی است که در سال ۱۹۴۸ تاسیس شده است.
تونهیتیاوا (به لاتین: Tunhitiyawa) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
تیسپانه (به لاتین: Tispane) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
تینیاگالا (به لاتین: Tiniyagala) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
ژائو پدرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است.
تهینیاگالا (به لاتین: Thinniyagala) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
تیرپهاگاما (به لاتین: Teripehagama) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
تپوگولا (به لاتین: Tepugolla) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
جلب و تغییر () نوعی
روش کلاهبرداری است که غالبا در کسب و کارهای خرده‌فروشی استفاده می‌شود اما در زمینه‌های دیگر نیز به کار می‌رود.
روش کار بدین صورت است که اولاً، مشتریان توسط تبلیغات بازرگانان با قیمت پایین «جلب» می‌شوند، اما هنگامی که مشتریان از فروشگاه بازدید می‌کنند، متوجه می‌شوند که کالاهای تبلیغ شده در دسترس نیستند، یا مشتریان توسط فروشندگان تحت فشار قرار می‌گیرند تا محصولات مشابه، اما اقلام قیمت گذاری شده بالاتر را در نظر بگیرند. («تغییر»)
آندریا لوکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پی‌اس‌وی آیندهوون و باشگاه فوتبال راد اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال Serbia national under-19 football team و زیر ۲۱ سال صربستان بازی کرده‌است.
برونو ویلسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال براگا بی و باشگاه فوتبال اسپورتینگ سی‌پی بی اشاره کرد.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال پرتغال، زیر ۱۷ سال پرتغال، زیر ۱۸ سال پرتغال، و زیر ۲۰ سال پرتغال بازی کرده‌است.
پائولا کوستینیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی تنریف، باشگاه فوتبال اسپورتینگ، باشگاه فوتبال بلننسس، باشگاه فوتبال بوآویشتا، باشگاه فوتبال لیریا، و باشگاه فوتبال پورتو اشاره کرد.
فلاویو میرلس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال موریرنز و باشگاه فوتبال ویتوریا گیماریش اشاره کرد.
شیکینیو کارلوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بوتافوگو، باشگاه فوتبال آکادمیکو ویزئو، باشگاه ورزشی براگا، باشگاه فوتبال بنفیکا، باشگاه فوتبال ویتوریا ستوبال، باشگاه فوتبال ویتوریا گیماریش، باشگاه فوتبال مافرا، و باشگاه فوتبال فلامینگو اشاره کرد.
پوسولپیتیا (به لاتین: Pusulpitiya) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در ناحیه نووارا الییا واقع شده‌است.
پوسالاکاندورا (به لاتین: Pussalakandura) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
پورامکومبورا (به لاتین: Puraamkumbura) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
پوندولویا (به لاتین: Punduloya) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
باشگاه فوتبال لسا (به پرتغالی: Leça Futebol Clube) یک باشگاه فوتبال پرتغالی می‌باشد که در شهر لسا دا پالمیرا، ماتوسینوس واقع شده‌است. این تیم در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد و بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸ موفق به حضور در لیگ برتر فوتبال پرتغال گردید این تیم به دلیل مشکلات مالی از این لیگ سقوط کرد. آنها در حال حاضر در لیگ دسته دوم فوتبال پرتغال بازی می‌کنند و در فصل ۲۰۰۷–۲۰۰۸، لیگ را در رده دهم به پایان رساندند. این باشگاه در حال حاضر بازی‌های خانگی خود را در "استادیوم باشگاه فوتبال لسا" برگزار می‌کند که ظرفیت گنجایش ۱۲۰۰۰ تماشاگر را دارا می‌باشد. رئیس هیئت مدیره فعلی این تیم فرناندو مونتیرو و سرمربی فعلی آنها میلیچ یووانوویچ اهل صربستان است. لباس و جوراب باشگاه به رنگ سفید و شورت آنها سبز است.
پوتالیندا (به لاتین: Pottallinda) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
پوکونوواتا (به لاتین: Pokunuwatta) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
پیهارالگاما (به لاتین: Piharallegama) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
پانالا II (به لاتین: Pannala II) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
پاناتاله (به لاتین: Panatale) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
تیاگو پریرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی تنریف، باشگاه فوتبال بوآویشتا، باشگاه فوتبال لیریا، باشگاه ورزشی ماریتیمو، باشگاه فوتبال بنفیکا، باشگاه فوتبال رایو وایکانو، باشگاه فوتبال پورتو، و باشگاه فوتبال فامالیکاو اشاره کرد.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به گروه ورزشی شاوش، باشگاه فوتبال موریرنز، باشگاه فوتبال لیریا، و باشگاه ورزشی براگا اشاره کرد.
پالهنا (به لاتین: Pallehena) یک منطقهٔ مسکونی در سری‌لانکا است که در استان مرکزی (سری‌لانکا) واقع شده‌است.
مانئول گومز (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل پرتغال است.
گرمانو د فیگوئیردو (; – ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال بود.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بنفیکا و باشگاه فوتبال سالگیروش اشاره کرد.
فرناندو آگوایر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مایا، باشگاه فوتبال لیریا، باشگاه ورزشی ماریتیمو، باشگاه فوتبال بنفیکا، باشگاه فوتبال پنافیل، باشگاه ورزشی ناسیونال، و باشگاه فوتبال بیرامار اشاره کرد.
لئوسیسیو سامی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بیسائو است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی آوش، باشگاه فوتبال بلدیه‌اسپور آق‌حصار، باشگاه ورزشی براگا، باشگاه ورزشی ماریتیمو، باشگاه فوتبال پورتو، و باشگاه فوتبال ویتوریا گیماریش اشاره کرد.
مشتی از انتقام یا مشت انتقام یک فیلم اکشن و دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی رول رین است. این فیلم ادامه فصل اول سریال تلویزیونی قاتلان وو محسوب می‌شود و ایکو اویس، لوئیس تان، لورنس کائو، جوجو چان، پرل توسی، فرانچسکا کورنی، جیسون توبین، راتا پونگام و سایمون کوک در این فیلم ایفای نقش می‌کنند. این فیلم در ۱۷ فوریه ۲۰۲۲ از طریق شبکه نتفلیکس در سراسر جهان منتشر شد.
زمانیکه قاتلی اجیرشده به نام کای در مسیر جستجوی قاتلی دیگر راهی بانکوک می‌شود، ماموریتش برای انتقام تبدیل به مبارزه برای نجات دنیا از تهدیدی دیرینه می‌شود.
فیلمبرداری در اوایل سال ۲۰۲۱ در تایلند انجام شد.
در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز از ۱۸ نقد منتقد، با میانگین دارای امتیاز ۵٫۱ از ۱۰ می‌باشد. در متاکریتیک که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس ۶ منتقد، امتیاز ۴۴ از ۱۰۰ را به خود اختصاص داده‌است که نشان دهنده «بررسی‌های مختلط یا متوسط» است.
گروه سرود آباده، گروه سرود شیرازی بود که صدا و سیمای ایران در دهه شصت و در زمان جنگ ایران و عراق به‌طور مرتب سرودهای مختلف این گروه را پخش می‌کرد. این گروه با سرودهایی مثل «مادر برام قصه بگو» و «نمی‌دانم چرا دل بی‌قراره» به شهرت رسیدند.
این گروه سرود که از بچه‌های حدود ده یا دوازده ساله تشکیل شده بود توسط احمد توکلی از سال ۱۳۵۵ در خانه فرهنگ و هنر آباده شروع به کار کرد. فعالیت این گروه بعد از انقلاب ۵۷ ایران با سروده‌های «یا علی مدد» و «خواهرم حجابت سنگر است» گسترش پیدا کرد. اعضای گروه سرود آباده در برنامه‌های مختلف برای سید روح‌الله خمینی و آیت الله سید علی خامنه‌ای برنامه اجرا کردند.
شین چول-جین (؛ زادهٔ ۲۹ مه ۱۹۵۶) بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ بازیگری خود را با بازی در تئاتر Naughty in the West در سال ۱۹۷۶ آغاز کرد.
منیره عربشاهی (زادهٔ ۱۲ مرداد ۱۳۴۱ در کرمان) فعال زنان محبوس، معترض به حجاب اجباری، زندانی سیاسی و مادر یاسمن آریانی محکوم به ۹ سال و ۷ ماه حبس محکوم شد.https://tavaana.org/fa/Monireh_Arabshahi
عربشاهی دارای مدرک کارشناسی رشته علوم اجتماعی در مقطع کارشناسی از دانشگاه تهران است. او ابتدا فعالیتش را به عنوان دبیر مدارس استثنایی در مقطع دبستان و راهنمایی در استان البرز آغاز کرد سپس مدتی خبرنگار در مجله «صنعت روز» بود و بعد از آن در زمینه نمایش‌نامه‌نویسی دو سال با رادیو همکاری کرد و مدتی نیز مجری برنامه بهداشت بود.https://tavaana.org/fa/Monireh_Arabshahi
منیره عربشاهی به همراه دخترش یاسمن آریانی و مژگان کشاورز در ۱۷ اسفند ویدئویی را منتشر کرده و که در آن تصاویری از برداشتن حجاب و دادن گل با بانوان در خصوص روز زن و حقوق زن صحبت کرده بود.https://www.peykeiran.com/content.aspx?id=180481
او در ۲۲ فروردین ۱۳۹۸ زمانی که برای پیگیری وضعیت بازداشت دخترش یاسمن آریانی به دادسرای اوین مراجعه کرد بازداشت شد.https://www.radiofarda.com/a/arabshahi-ariani-message-nowruz/31762217.htmlhttps://www.peykeiran.com/content.aspx?id=180481
حکم وی در دادگاه اولیه به اتهامات «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی»، «تبلیغ علیه نظام» و «تشویق و فراهم‌نمودن موجبات فساد و فحشا» در ابتدا به ۱۶ سال زندان و سپس به در داگاه تجدید نظر به ۹ سال و ۷ ماه کاهش یافت.https://www.hra-news.org/2021/hranews/a-31982/https://www.frontlinedefenders.org/fa/case/police-raid-and-arrests-yasaman-aryani-and-monireh-arabshahi
او در زندان به دلیل سرطان سینه، مشکل تیروئید و بیماری لوپوس برای امور درمانی به مرخصی فرستاده شد اما با فشار مأموران معالجاتش ناتمام باقی ماند.https://www.hra-news.org/2021/hranews/a-31982/
جایزه نظرسنجی گوگل یک برنامه جایزه دهی است که توسط گوگل طراحی شده در ابتدا این برنامه یک برنامه موبایل نظر دهی برای اندروید و آی او اس که توسط گوگل طراحی شده بود برنامه به کاربران اجازه می دهد تا به نظرسنجی پاسخ بدهند و برنده جایزه شوند در اندروید کاربران اعتباری به دست می آورند آن ها را در پلی استور برای خرید برنامه های پولی استفاده کرد در آی او اس کاربران اعتباری پی پال را به دست می آورند کاربران در کشورهای موجود که بالای 18 سال سن دارند واجد شرایط هستند. جایزه نظر سنجی گوگل با نظر سنجی گوگل کار می کند نظرات به نظر سنجی گوگل فرستاده می شوند و جواب ها توسط کاربر به جایزه نظر سنجی گوگل فرستاده می شود این فرآیند به سرعت مجموعه بزرگی از نظرسنجی‌کنندگان را در اختیار نقشه‌برداران قرار می‌دهد. این فرآیند بررسی "سریع و آسان" به دلیل اختلاف در مورد اعتبار نتایج و همچنین نگرانی در مورد حفظ حریم خصوصی و امنیت داده های کاربران برنامه مورد انتقاد قرار گرفته است.
نیو لفت ریویو (به انگلیسی: New left review) دو ماهنامهٔ بریتانیایی است که در زمینهٔ فلسفهٔ اجتماعی، سیاست، اقتصاد، فرهنگ، هنر و ادبیات جهانی منتشر می‌شود.
در سال ۱۹۵۶ تعدادی از متفکران چپ نو در انگلستان به رهبری ادوارد پالمر تامپسون و جان ساویل تصمیم گرفتند تا مطالب و نظریات خود را در مجله‌ای به نام «The New Reasoner» به چاپ برسانند. در همان زمان در دانشگاه‌های بریتانیا مجلهٔ دیگری به چاپ می‌رسید که «Universities and Left Review» نام داشت. وجه مشترک هر دو این مجلات این بود که با اشکال سنتی مارکسیستی و سیاست‌های دولت شوروی و رخدادهای جنگ سرد در مخالفت بودند.
بنیانگذاران دو مجلهٔ فوق در سال ۱۹۶۰ تصمیم گرفتند که دو مجله را در یکدیگر ادغام کنند که نتیجهٔ آن نیز پدید آمدن دوماهنامهٔ «نیو لفت ریویو» بود. استوارت هال و پری اندرسون از سردبیران این مجله بوند. در این مجله همچنین متفکران نومارکسیستی چون طارق علی و ولفگانگ استریک قلم زده‌اند.
یعقوب لیث صفاری (۲۲۵ ه‍.ق – شوّال ۲۶۵ ه‍.ق) آهنگر و مؤسس سلسلهٔ صفاریان، در سیستان به مرکزیت زرنج بود. وی در طول حیات سیاسی و همچنین به قدرت رسیدنش در سیستان، موفق به شکست خوارج، علویان، طاهریان و فتح مناطقی همچون کرمان و فارس شد. توجهٔ یعقوب لیث پس از تصرف فارس، خوزستان و سرکوب محمد بن واصل، به بغداد، مرکز خلافت عباسی، معطوف شد. براندازی دولت طاهریان که خلافت حامی آن‌ها بود، حمایت از مخالفان خلیفه معتمد و نگرش‌های ضدعربی یعقوب، خلیفه را واداشت که طی نامه‌ای یعقوب را لعن کرده و آمادهٔ نبرد با وی شود. پس از رسیدن دو سپاه به هم در ۷ شوّال ۲۶۵ ه‍.ق جنگ سختی درگرفت که در نهایت با پیروزی سپاه خلافت عباسی همراه بود. یعقوب پس از عقب‌نشینی سخت بیمار شد. عمرو، برادر یعقوب، به‌محض بیمار شدن برادرش خود را به او رساند؛ اما یعقوب در شوّال سال ۲۶۵ ه‍.ق بر اثر قولنج از دنیا رفت تا برادرش عمرو قدرت سلسلهٔ صفاریان را در دست بگیرد.
به لحاظ جغرافیایی سیستان ولایتی حاصلخیز و پُرنعمت به‌شمار می‌رفت و در قرن ۳ هجری، از دورهٔ فتوح اسلامی تا اوایل خلافت عباسی، همواره به‌لحاظ سیاسی تابع عراق بود. پس از تشکیل حکومت طاهریان در خراسان، حاکم سیستان از سوی فرمانروایان خراسان تعیین می‌شد و این شیوه تا زمان به قدرت رسیدن خاندان صفاری در این ناحیه ادامه داشت؛ به‌طوری که سیستان از این جهت شهرت پیدا کرد که امیران صفاری از آنجا برخاستند و در قسمت عمدهٔ جنوب و خاور ایران استقلال پیدا کردند. چهرهٔ سرزمین سیستان در سدهٔ ۴ق این چنین تصویر شده‌است:
فتح ایران به‌دستِ مسلمانان عرب باعث دگرگونی وضعیت سیاسی و اجتماعی این سرزمین شد. هنوز دوران خلفای راشدین به پایان نرسیده بود که سیستان فتح و حکومت آن تابع دستگاه خلافت شد؛ اما در طول ۲۰۰ سال بعد، سیستان همواره یکی از ولایات مستعد شورش و محل تجمع خلافت‌های اموی و عباسی بود. سیستان که سرزمینی پُرآب و آباد بود، از همان ابتدا در معرض حملهٔ عرب‌ها و مخالفان حکومت‌های دمشق و بغداد بود. قرارگرفتن سیستان در مرز ایران و شبه‌قارهٔ هند و دوری از مرکز خلافت، موقعیت ویژه‌ای به این سرزمین بخشیده بود. جمعیت سیستان طی ۲۰۰ سال پس از ظهور اسلام، علاوه بر بومیان شامل گروه‌هایی از عرب‌ها می‌شد که از خراسان تا سیستان پراکنده بودند.
در شهرها و مناطق اطراف زرنج و بُست گروه‌هایی برای مقابله با خوارج تشکیل شد که در برخی منابع، مطوعه نامیده شده‌اند؛ اما بیشتر به آن‌ها عیاران و غارتگران می‌گفتند؛ چراکه عیاران همان قدر که خارجیان را آزار می‌دادند، برای مقامات رسمی و افراد مطیع قانون نیز مزاحمت ایجاد می‌کردند. این افراد که پیرو آیین پهلوانی به‌شمار می‌رفتند، از عناصر فعال در خراسان و سیستان بودند. قدرت عیاران به‌اندازه‌ای بود که ارباب دولت و وزرا از آن‌ها یاری می‌جستند. عیاران طبقه‌ای سلحشور از عوام مردم بودند که تشکیلاتی خاص و اتحادیه‌هایی داشتند. در هر شهر تا حدودی به تشکیلات اصناف مرتبط بودند و گاهی از راهزنی و دزدی معیشت خود را می‌گذراندند. عیاران در جنگ‌ها به سراهای ثروتمندان دستبرد می‌زدند و ثروتشان را به تاراج می‌بردند. یعقوب لیث صفاری هم از سرهنگان این طایفه بود. آن‌ها در شهرهای بغداد، نیشابور، سمرقند و سیستان در هنگام ضعف حکومت، خودنمایی می‌کردند. عیاران شهر زرنج در سال ۲۳۱ یا ۲۳۲ق به‌سرکردگی یعقوب لیث صفاری به‌کمک صالح بن نصر برخاستند و او را در نبرد با بشیر یا بشار نامی که بر بست غلبه کرده بود، یاری دادند. در سال ۲۲۰ق اوضاع سیستان از جمله در شهرهای بزرگ آن مثل زرنج و بست بسیار آشفته بود و در همین اوضاع، شورش‌ها و جنگ میان سرداران ادامه یافت. در این میان و در جریان همین شورش‌ها بود که رفته‌رفته یعقوب لیث پا به عرصهٔ حیات سیاسی منطقه گذاشت.سیستان در سه دههٔ نخست قرن ۳ق دائماً دستخوش ناآرامی و جنگ میان این سه گروه بود:
پدر یعقوب، لیث، رویگری ساده بود و ۴ پسر (یعقوب، عمرو، علی و طاهر) داشت که نسب خود را ابتدا به خسرو انوشیروان ساسانی و از انوشیروان به تهمورث می‌رساندند.به عربی: انا ابن الکارم من نسل جم/ و حائز ارث ملوک العجم علاوه بر صفاریان خاندان‌های دیگری مثل سامانیان و آل بویه نیز نسب خود را به شاهان قدیم ایران می‌رساندند. به‌عقیدهٔ باستانی پاریزی علت این انتساب‌ها، اعتقاد به فرّ ایزدی پادشاهان قدیم ایران بود. به‌روایتِ "تاریخ سیستان" دربارهٔ نسب یعقوب چنین آمده‌است:
یعقوب در قریهٔ «قرنین» یا «کارنین»، در حاشیهٔ کویر، در شمال شرقی خاش رود، در روستای نیشت، در سیستان در یک منزلی بر سر راه فراه، در شهرکی که نهری از میان آن می‌گذشت و در خانواده‌ای رویگر زاده شد. تاریخ تولد یعقوب لیث مشخص نیست؛ اما به گفتهٔ برخی محققان با توجه به تاریخ وفات او در شوّال ۲۶۵ و لشکرکشی او به بغداد —که در پی ارسال پیغام تهدیدآمیز به خلیفه صورت گرفت— سه سال پیش از این تاریخ، به نظر نمی‌آید که وی در آن هنگام فردی فرتوت و سالخورده بوده باشد. اگر او را هنگام مرگ ۶۵ساله به حساب آوریم، باید در سال ۲۰۰ ه‍.ق متولد شده باشد. مؤلف "تاریخ سیستان" ضمن حوادثی که پیش از خلافت خلیفه واثق و نزدیک به مرگ او آورده چنین می‌گوید: «یعقوب لیث و عیاران سیستان صالح بن نصر را قوت کردند». با توجه به اینکه تاریخ مرگ واثق سال ۲۳۲ ه‍.ق است، این عبارت مربوط به سال‌های ۲۳۰ یا ۲۳۱ است و چنین معلوم است که یعقوب در جوانی صاحب عنوان سرهنگی عیاران بوده که به کمک صالح رفته‌است و این عمل او در تاریخ ثبت شده‌است. یعقوب برای رسیدن به این مقام می‌بایست ۲۵ساله بوده باشد؛ بنابراین تاریخ تولد او سال ۲۰۶ یا ۲۰۷ ه‍.ق است. با حدس و گمان و به احتمال قوی تاریخ تولد یعقوب بین سال‌های ۲۰۰ تا ۲۰۷، اواخر قرن سوم هجری است.
هرکدام از پسران لیث، حرفه‌ای را پیش گرفتند. یعقوب اول شاگرد رویگر شد؛ سپس از رویگری، به عیاری، دزدی و راهزنی روی آورد و با داشتن شخصیت رهبری، از دیگران جلو افتاد، مردم از او حمایت کردند و رئیس عیاران شهر زرنگ شد. یعقوب لیث در آغاز نیمه سدهٔ ۳ق پس از چند سال عیاری، سربازی و سرداری جنگ، سراسر سیستان را تصرف کرد؛ ازاین‌رو تاریخ رسمی آغاز امارت او سال ۲۵۱ق است. با وجود این، تعیین تاریخ رسمیِ آغاز امارت یعقوب دشوار است؛ زیرا از همان سال ۲۴۷ق که او به‌عنوان امیر سیستان برگزیده شد، نشان داد که به امارت یک ولایت قانع نیست. افزون بر این، در همین هنگام نیز ده سال از فعالیت او در سیستان می‌گذشت. اگر کار تاریخ‌نویسان سنتی را ادامه دهیم، آغاز حکومت مستقل یعقوب زمانی است که محمد بن طاهر را شکست داد. یعقوب از زمانی که طاهریان همچنان در خراسان بر سر کار بودند، کارهای بزرگی انجام داد و قدرت خود را استحکام بخشید.
در پی نبردی که بین سپاهیان احمد، پسر ابراهیم، و طرفداران غسان بن نصر بن مالک روی داد، غسان شکست خورد و به دار آویخته شد. مرگ غسان شورش مردم را به دنبال داشت. برادر غسان به نام صالح بن نصر به خون‌خواهی برادرش در بُست شورش کرد و گروه زیادی از مردم بُست، سیستان و عیاران سیستان از جمله یعقوب بن لیث با او همراه شدند و به این ترتیب شهر بُست و پیرامون آن به دست صالح بن نصر افتاد. این اولین باری است که نام یعقوب لیث برده می‌شود. یعقوب لیث در ابتدای کار، فرماندهی لشکر نظامی صالح را در اختیار داشت. رقابت قدیمی میان بُست و زرنج، موقعیت صالح را در شهر تضعیف کرد و او نیز برخلاف عهد و پیمان خود با مطوعه و عیاران، داعیهٔ غارتگری، تجاوز و نارضایتی یاران خود را فراهم ساخت تا بدان‌جا که عیاران سیستان به رهبری یعقوب، از غارتگری و تجاوز صالح خسته شده، کارهای او را خلاف غیرت و مردانگی دانسته و با او مخالفت کردند. آن‌ها صالح را که گریخته بود، تعقیب کرده و پس از نبردی سخت شکست دادند. درهم بن نصر که پس از صالح بن نصر به حکومت رسید، از ترس اعتبار یعقوب به بهانهٔ بیماری خود را در خانه محبوس ساخت. یعقوب در پیامی از او خواست که از خانه خارج شود، درهم نیز به سپاهیانش دستور قتل یعقوب را داد؛ اما یعقوب از این نیرنگ اطلاع یافت، ابتکار عمل را به دست گرفت، به خانهٔ درهم حمله، او را اسیر و زندانی کرد. پس از این واقعه، مردم سیستان ۵ روز مانده به پایان محرم سال ۲۴۷ق در روز شنبه با یعقوب بیعت کردند. یعقوب از اموالی که به دست آورده بود، به هریک از اسرا مالی بخشید. پس از آنکه یعقوب به بزرگی شهرت یافت، ازهر که با خوارج روابط دوستانه داشت، یعقوب را حمایت کرد و به او قدرت بخشید.
ازهر، نسب خود را به خسرو پرویز، پادشاه ساسانی، می‌رساند. او در نامه‌هایی بزرگان و رؤسای خوارج را به نیکی و اقدامات خیرخواهانه تشویق نمود و از آن‌ها خواست تا به سپاه یعقوب بپیوندند؛ در نتیجه حدوداً هزار نفر به سپاه یعقوب پیوستند. یعقوب به بزرگان آن‌ها خلعت داد و مژده داد هرکدامشان که سرهنگ است به مقام امیری، هرکه سواره‌نظام ساده است به سرهنگی، هرکه پیاده‌نظام است به سواره‌نظام ارتقا پیدا می‌کند و هرکس هم که هنری در او دیده شود به مقامی خواهد رسید. پس از آن همه با او همراه شدند و مدتی در سیستان ماندند.
مقارن با قدرت گرفتن یعقوب در سیستان، در روز دوشنبه، هشت روز پایانی رجب ۲۴۸ق، طاهر بن عبدالله در نیشابور درگذشت و خلیفهٔ عباسی، مستعین، محمد را به‌عنوان جانشین پدر، حاکم خراسان کرد. این اقدام باعث نزدیک‌شدن خوارج به یعقوب شد. در همین زمان یعقوب نیز عزیز بن عبدالله را به‌عنوان جانشین خود در سیستان انتخاب کرد تا خودش به‌همراه دو هزار نیرو، برای نبرد با صالح بن نصر به بُست لشکرکشی کند. صالح با اطلاع از حملهٔ یعقوب، نزد رَتْبیل گریخت. یعقوب نیز اموال او را مصادره کرد و در ششم رمضان ۲۴۹ق به سیستان بازگشت. همان سال یکی از فرماندهان خوارج، اسدویه خارجی، به جنگ یعقوب رفت؛ ولی طی نبرد از او شکست خورد. بار دیگر، یعقوب خود را به بُست رسانید، با لشکر انبوه صالح که در حال فرار بودند روبه‌رو شد و در نزدیکی رخد جنگ سخت و بی‌سابقه‌ای درگرفت. رَتْبیل با فیل‌ها و سپاهیان بسیار به کمک صالح آمد. یعقوب که در شرایط سختی قرار داشت، با ۵۰ سوار برگزیدهٔ خود از میانهٔ لشکر به رَتْبیل حمله کرد و او را کشت که باعث فرار مابقی سپاهیان او شد. یعقوب نیز با یاران خود سپاهیان را از دم تیغ گذراند، حدود شش هزار نفر را کشته و سی هزار نفر را اسیر گرفتند. غنائم بسیاری از جمله چهار هزار اسب گران‌قیمت، درهم، دینار و چندین فیل به دست یعقوب افتاد.
در این جنگ خیرک، غلام و دربان صالح بن نصر، نیز اسیر شد؛ اما برادر رَتْبیل نزد یعقوب پناه گرفت. در حالی که صالح با ۵ هزار تن از یاران خود فرار کردند، یعقوب تمامی نزدیکان برادر رَتْبیل به‌همراه تخت نقره‌ای، خزائن و اموال او، اسلحه و اموال فراوانی را با کشتی به سیستان فرستاد و فردی به نام شاهین بن روشن را مسئول پیدا کردن صالح کرد. او صالح را در نزدیکی‌های پلی در سرحد والشتان، منطقه‌ای میان غزنه، مکران و سیستان، در منطقهٔ سند دستگیر کرد و نزد یعقوب برد. یعقوب صالح را همراه دیگر اسرا به سیستان آورد؛ در حالی که فیل‌ها را به‌دلیل بدشگونی باقی گذاشت.
زمانی که یعقوب در اوج پیشروی بود، به جنگ عمار در نیشک (از شهرهای سیستان) رفت و سپاه خود را به ناحیهٔ بتو رساند. سپاهیان عمار که آمادگی نبرد نداشتند، روحیهٔ خود را از دست دادند و از معرکه دور شدند؛ اما گروهی از جمله عمار در نبرد با سپاهیان یعقوب کشته شدند. با کشته‌شدن عمار، خوارج که مأیوس و سرخورده شده بودند به کوه‌های سفزار و سرزمین هندیجانان فرار کردند.
یعقوب که در جنگ با خوارج پیروز شده بود، با شورشی در نواحی فراه و جوین روبه‌رو شد؛ اما فرد شورشی را دستگیر کرد و به قتل رساند. پس از این یعقوب مدتی در سیستان ماند؛ اما صالح بن حجر شورش کرد. یعقوب عزیز بن عبدالله را به‌جای خود در حکومت سیستان نشاند و به جنگ با صالح بن حجر رفت.
یعقوب پس از اطلاع از شورش و طغیان صالح، با سپاهیان خود جهت سرکوب او روانه شد. در این زمان، صالح در قلعه‌ای به نام کوهژ در غزنین بر سر راه بُست اقامت داشت. صالح از حرکت یعقوب و سپاهیانش اطلاع نداشت و هنگامی متوجه شد که سپاهیان یعقوب قلعه را محاصره کرده بودند. پس از گذشت چند روز از جنگ، صالح که توان مقاومت نداشت و اطمینان داشت که یعقوب عقب‌نشینی نمی‌کند، خودکشی کرد. سپاهیانش جسد او را از قلعه پایین انداختند و تسلیم شدند؛ سپس یعقوب فرد معتمدی را به نگهبانی قلعه گماشت و دستور داد جسد صالح را به بُست برده، خاک کنند و خود نیز به سیستان بازگشت. یعقوب پس از این ماجرا، کارگزارانی را مأمور نواحی والشتان، زمین داور و بُست کرد.
در این زمان ولایت خراسان و ناحیهٔ هرات در اختیار حاکمان طاهری از جمله حسین بن عبدالله طاهری در هرات و محمد بن طاهر در خراسان بود. یعقوب پیش از اینکه عازم هرات شود، داود بن عبدالله نامی را به‌جای خود به حکومت سیستان منصوب کرد. حسین بن عبدالله پس از آگاهی از لشکرکشی یعقوب، در هرات سنگر گرفت؛ اما پس از نبردی طولانی به‌ناچار هرات را تسلیم کرد و خود نیز اسیر شد. محمد بن طاهر، ابراهیم بن الیاس، سپاه‌سالار خراسان را مأمور جنگ با یعقوب کرد و خود نیز به پوشنگ رفت. یعقوب که از این موضوع آگاه شده بود، برادر خود علی بن لیث را با اسرا و غنائم در هرات گذاشت، به مردم هرات امان داد و راهی پوشنگ شد. در جنگ با ابراهیم، عدهٔ زیادی از سپاهیان ابراهیم را به قتل رساند. ابراهیم نیز پس از شکست فرار کرد و به‌سوی محمد بن طاهر بازگشت و شکست‌ناپذیری یعقوب را چنین توصیف کرد:
با این توصیف، محمد بن طاهر درصدد برآمد که فرمان حکومت سیستان، کابل، کرمان و فارس را همراه با نامه، هدایا و خلعت برای یعقوب بفرستد. همچنین نامه‌ای به عثمان بن عفان نوشت و از او خواست تا در خطبه‌ها و نماز نام او را بیاورد. یعقوب نیز که به مقصود خود رسیده بود، آرام شد و به سیستان بازگشت. هنگامی که به سیستان رسید باقی‌ماندهٔ خوارج را کشت و اموال آن‌ها را مصادره کرد. در این زمان شعرا به عربی برای او شعری سرودند که دارای چنین مضمونی است:
اما یعقوب عربی نمی‌دانست و معنای اشعار را نمی‌فهمید؛ لذا محمد بن وصیف سجزی، دبیر رسائل، بلافاصله اشعاری به زبان پارسی سرود. در واقع اولین فرد بزرگی که برای او شعر سرودند یعقوب لیث بود. محمد بن وصیف چنین سرود:
یعقوب پس از آن که زُنْبیل و عمار خارجی را کشت، هرات را تصرف کرد و به حکومت سیستان، کرمان و فارس دست یافت.
یعقوب در اواخر ذوالحجهٔ سال ۲۵۴ق، عزیز بن عبدالله را به‌جای خود به حکومت سیستان گماشت و راهی کرمان شد. در بم با شخصی به‌نام اسماعیل بن موسی —که از حامیان خوارج به‌شمار می‌رفت— جنگید و او را اسیر کرد؛ یاران او نیز در طول جنگ کشته شدند یا به‌دست سپاه یعقوب اسیر شدند.
در ادامهٔ راه به‌سمت کرمان، طوق بن المغس از سوی علی بن حسین، حاکم کرمان، مأمور جنگ با یعقوب شد. بعد از نبردی سنگین، ازهر، فرماندهٔ یعقوب، طوق را اسیر کرد و سپاهیان او را مجبور به فرار کرد. علی بن حسین با شنیدن خبر شکست سپاهیانش به شیراز گریخت؛ با وجود اینکه لشکری فراهم آورده و طایفهٔ کفجان را هم با خود همراه کرده بود؛ اما در حوالی شیراز در نبرد شدیدی با یعقوب سربازانش فرار کردند و او هم به اسارت درآمد. در نتیجهٔ این نبرد که در جمادی الاولی ۲۵۵ق درگرفت، یعقوب غنائم و ثروت زیادی به دست آورد و در پی این پیروزی، برای معتز، خلیفهٔ عباسی، هدایایی زیبا فرستاد. یعقوب در رجب ۲۵۵ق، همان ماهی که خلیفه معتز به قتل رسید، وارد سیستان شد؛ سپس به‌سوی فارس حرکت کرد.
یعقوب در این مدت (یعنی پس از کشته‌شدن معتز و روی‌کارآمدن مهتدی) توانست علاوه بر دستیابی به قدرت و ثروت‌های فارس، علی بن حسین و طوق بن مفلس را هم اسیر کرد. در اول شوّال ۲۵۵ق، پس از مرگ عثمان بن عفان، عالم و فقیه مشهور، پسر رَتْبیل که در قلعهٔ بُست زندانی بود از فرصت استفاده کرده، فرار کرد. او سپاه بزرگی ایجاد کرد و وارد رخد شد. یعقوب پس از اطلاع از این واقعه، شخصی به‌نام حمدان بن عبدالله را به‌جای خود در سیستان گذاشت و در اواخر ذوالحجهٔ ۲۵۵ق راهی رخد شد. خلیفه پس از معامله با یعقوب و منصرف‌کردن او از تصرف شیراز، برای سرکوب‌کردن محمد بن واصل و تسلط دوباره بر فارس، عبدالرحمان بن مفلح را به جنگ محمد بن واصل فرستاد که در این جنگ محمد بن واصل پیروز شد. یعقوب پس از شنیدن خبر پیروزی محمد بن واصل، برای تحقق جاه‌طلبی‌های خویش و تسلط بر فارس، به آنجا لشکر کشید. ابوبلال، دایی ابن واصل، او صلاح را در پیروی از یعقوب دید؛ اما ابن واصل فرستادگان یعقوب را زندانی کرد، قصد غافلگیر کردن او را داشت که یعقوب از نیت او با خبر شد و بر حریف خود چیره شد. یعقوب در سال ۲۶۱ق بر فارس مسلط شد و غنائم فراوانی به دست آورد. او پس از تسلط بر فارس از جانب خود حاکمی برای آنجا برگزید. خلیفهٔ عباسی، معتمد، در سال ۲۶۲ق فرمان حکومت خراسان، طبرستان، گرگان، فارس، کرمان، سند و هند را به او تفویض کرد. عزیز بن عبدالله، از یاران یعقوب، محمد بن واصل را —که در جنگ با یعقوب فرار کرده بود— تعقیب کرد؛ سرانجام او را دستگیر و در سال ۲۶۳ق نزد یعقوب آورد؛ سپس یعقوب اموال محمد بن واصل را غارت کرده و او را به زندان انداخت. بعد از سال‌ها، محمد بن واصل پس از شکست از یعقوب، قصد تصرف دوبارهٔ فارس را داشت؛ اما یعقوب سپاهی برای تعقیب او فرستاد و او را به قتل رساند.
هنگام نزدیک‌شدن یعقوب به رخد، پسر رَتْبیل به کابل گریخت. یعقوب به‌دنبال او تا حدود ماساب رفت؛ اما به‌دلیل بارش زیاد برف و بسته‌شدن راه به‌ناچار به سیستان بازگشت. در طول راه نیز عده‌ای از خلج‌ها و ترک‌ها (باقی‌ماندهٔ هیاطله) را کشت و بقیه را به‌عنوان برده با خود به سیستان برد (که یکی از آن بردگان فردی به‌نام سُبکَری بود). یعقوب پس از اقامت کوتاه در سیستان، به هرات رفت و حکومت آنجا را به حسین بن عبدالله داد. چندی بعد، در محرم همان سال، دوباره به کرمان سفر کرد. در رجب سال ۲۵۷ق خلیفه مهتدی کشته شد و احمد بن جعفر ملقب به معتمد به خلافت منصوب شد. معتمد نیز به محمد بن عبدالله طاهری وعدهٔ حکومت خراسان و سیستان را داد. یعقوب که در راه کرمان بود، با آگاهی از این موضوع حمدان بن عبدالله مرزبان را به‌جای خود نشاند، شخصی به‌نام فضل بن یوسف را به‌عنوان سپاه‌سالار لشکر گمارد و برای برپایی نماز، خطبه و رسیدگی به امورات بیت‌المال هم افرادی را انتخاب کرد؛ سپس وارد کرمان شد. در این حال محمد بن واصل هدایای بسیاری به او تقدیم و از او استقبال کرد. در پاداش این تمکین نیز یعقوب حکومت فارس را به او داد. یعقوب سفیری نیز نزد خلیفه معتمد، به‌همراه هدایایی که از کابل آورده بود، فرستاد و خلیفه نیز برادر خود طلحه ملقب به ابواحمد موفق را نزد یعقوب فرستاد تا منشور حکومت بلخ، تخارستان، پارس، کرمان، سجستان و سند را به او بدهد؛ یعقوب نیز فرستادگان خلیفه را مورد لطف قرار داد و با کمال احترام آن‌ها را بازگرداند؛ سپس خود به سیستان رفت. یعقوب پس از مدتی برای سرکوب پسر رَتْبیل در اواخر ربیع‌الاول سال ۲۵۸ق راهی کابل شد. در حوالی زابلستان در قلعه‌ای به نام لامان جنگ سختی روی داد؛ سرانجام یعقوب او را شکست داد و اسیر کرد. یعقوب از آنجا ابتدا بامیان را تصرف کرد و به‌سوی بلخ حرکت کرد. در آن زمان حاکم آنجا داود بن عباس بود که با شنیدن خبر ورود یعقوب فرار کرد؛ یعقوب نیز بلخ را به تصرفات خود اضافه کرد، عده‌ای را به قتل رساند و محمد بن بشیر را حاکم بلخ کرد.
عبدالرحیم از خوارج کورهٔ کروخ (مسیلی به نام کروخ در غرب شهر هرات) بود. او مدعی بود که امیرالمؤمنین است و به خود لقب المتوکل علی‌الله داده بود. عبدالرحیم خارجی با سپاهی چند هزار نفره شورش کرده، قسمت‌هایی از خراسان را تصرف کرد. یعقوب هنگامی که ضعف حکام خراسان را دید، خود را برای سرکوب عبدالرحیم به کوهستان‌های هرات رساند. در نهایت عبدالرحیم از او امان خواست و از او اطاعت کرد. یعقوب هم او را امان داد و حکومت‌های سفزار و بیابان‌های آن نواحی را به او سپرد و خود به هرات بازگشت؛ اما کمتر از یک سال نگذشته بود که خوارج بر عبدالرحیم شوریدند، او را کشتند و ابراهیم بن اخضر را به رهبری برگزیدند. ابراهیم نیز بلافاصله برای عرض بندگی نزد یعقوب رفت و یعقوب نیز حکومت همان نواحی را که تحت حکومت عبدالرحیم بود به ابراهیم سپرد. به‌امر یعقوب، نام تمامی سپاهیان ابراهیم در دیوان عرض ثبت شد، آن‌ها را جیش الشراة نامید و خود به سیستان بازگشت. سه ماه بعد یعقوب به‌قصد حرکت به‌سمت خراسان، حفص بن زونک نامی را در سیستان جانشین خود کرد و برای دستگیری عبدالله سگزی —که نزد محمد بن طاهر پناه برده بود— به‌سوی نیشابور روانه شد. یعقوب در ورود به شهر نیشابور فرستاده‌ای نزد محمد بن طاهر فرستاد که «برای سلام تو خواهم آمد»؛ اما عبدالله سگزی به حاکم طاهری گفت: «درآمدن او و سلام او صواب نیست، سپاه جمع کن تا حرب کنیم». محمد بن طاهر جنگ با یعقوب را نپذیرفت؛ زیرا معتقد بود که یعقوب پیروز خواهد شد و ممکن است جان آن‌ها به خطر بیفتد. عبدالله که اوضاع را چنین دید، از نیشابور خارج شد و به دامغان رفت. محمد بن طاهر هم پیش از رسیدن به دروازهٔ شهر، وزیرانش را به‌سوی یعقوب فرستاد و خود نیز روز بعد نزد او حضور یافت.
طاهریان امیران زیردستِ خود را به‌همراه سپاه، برای حکومت سیستان می‌فرستادند؛ اما آن‌ها نفوذ چندانی در بیرون شهرها مخصوصاً زرنج که پایتختشان بود، نداشتند و این استان ناامن بود.
زمانی که یعقوب برای جنگ با رَتْبیل به بُست رفت، در اطراف شهر به‌همراه یکی از دبیران خود وارد ویرانهٔ منزلی که صالح بن نصر در آن زندگی می‌کرد، شد. دبیر نوشتهٔ عربی روی دیوار را دید و آن را ترجمه کرد: «چون ندای شوم سرنگونی برامکه بلند شد آن‌ها به ذلت و خواری افتادند. خاندان طاهر هم صدای شوم نابودی‌شان روی برخواهد خاست و خداوند هم برای آن‌ها نکبت و بدبختی را خواهد فرستاد». یعقوب این نوشته را معجزه‌ای برای سرنگونی خاندان طاهریان دانست و به دبیر خود فرمود که این نوشته را نزد خود نگه دارد. روزی که محمد بن طاهر اسیر شد، یعقوب آن نوشته را برای طاهر خواند. محمد بن طاهر به زندانی در سیستان فرستاده شد و بعد از گذشت چند سال، در آنجا درگذشت و به‌امر یعقوب در حجره‌ای که فوت کرده بود، به خاک سپرده شد. از آن پس یعقوب دستور داد همهٔ افراد خاندان طاهری دستگیر و به کوه اسپهبد در طبرستان فرستاده شوند.
محمد طاهری، حاکم خراسان، در ادارهٔ امور ضعیف بود، طبرستان و ری از تصرف او خارج شده بود و ماوراءالنهر از وی اطاعت نمی‌کرد؛ لذا یعقوب موقعیت را برای گرفتن خراسان و جنگ مستقیم با امیر طاهری مناسب دید. یعقوب پس از ارسال پیغام اول به‌سوی خراسان حرکت کرد. بهانهٔ یعقوب برای لشکرکشی، پناه‌دادن محمد بن طاهر به عبدالله سگزی یا عبدالله بن محمد بن صالح بود که به نیشابور گریخته بود. عبدالله با شنیدن این خبر، به دامغان در ناحیهٔ جنوبی دریای خزر فرار کرد و محمد بن طاهر را تنها گذاشت. در هر حال پس از تصرف نیشابور به‌دست یعقوب و پایان‌دادن به سلطهٔ ۵۰سالهٔ طاهریان، مردم او را خارجی خواندند. یعقوب دستور داد جار بزنند و مردم را برای فردا احضار کنند. فردای آن روز یعقوب چون شاهان به تخت نشست، به مردم دستور داد روبه‌روی او بایستند، به وزیر دستور داد شمشیر یمانی را از غلاف خارج کند و به یعقوب بدهد. یعقوب شمشیر را گرفت، چرخاند و به دیگران گفت: «من برای دادخواهی مردم برخاسته‌ام و برای گرفتن فسق و فجور؛ اگر این چنین نبود خداوند تعالی مرا تا به حال این چنین نصرت و پیروزی نمی‌داد، شما نمی‌توانید از این کارها انجام دهید، به راه من بازگردید». پس از آن خبر اتحاد عبدالله بن محمد با حسن بن زید علوی را دادند که برای جمع‌آوری سپاه برای جنگ از دامغان به گرگان رفته‌است، یعقوب هم سپاه خود را آماده کرد و راهی گرگان شد.
زمانی که یعقوب به گرگان رسید، عبدالله و حسن بن زید به طبرستان گریختند. یعقوب گروهی را برای محافظت از آذوقه و سپاه باقی گذاشت و خود با سرعت در تعقیب آن‌ها به ساری رفت. با دیدن یعقوب، بی هیچ جنگی، حسن بن زید به سمت کوه‌های دیلمان و عبدالله به سمت دریا فرار کرد. مرزبان طبرستان عبدالله را دستگیر کرد و او را به یکی از یاران یعقوب، عزیز بن عبدالله، سپرد و خود بازگشت تا از اقدامات حسن بن زید جلوگیری کند. عبدالله سگزی را نزد یعقوب بردند و چون مشخص شد که ضد یعقوب سخنان بسیاری گفته‌است، به‌دستور یعقوب او را گردن زدند؛ سپس یعقوب با پنداری آسوده به نیشابور بازگشت.
محمد بن زیدویه با نزدیک‌شدن یعقوب به محمد بن واصل گفت: «حال که یعقوب قدرتمند شده‌است و بعد از من اوضاع تغییر کرده، صلاح نیست که با او بجنگیم». محمد بن واصل حرف او را نپذیرفت، محمد زیدویه از او جدا شد، به دهی در فارس رفت و در آنجا با سپاهیان خود اقامت گزید. محمد بن واصل هم برای جنگ با یعقوب به‌سوی نوبندجان حرکت کرد و فرستاده‌ای به‌نام بشیر بن احمد را نزد یعقوب فرستاد. با رسیدن سفیر، یعقوب از او به‌خوبی استقبال کرد. سفیر که از این وضعیت شاد گشته بود، هرآنچه که دیده بود به‌اطلاع محمد بن واصل رساند. محمد واصل برای مقابله با یعقوب در ناحیهٔ بیضا به او می‌رسد و جنگ سختی بین آن‌ها درمی‌گیرد. محمد بن واصل که از سپاه ۱۰ هزار نفرهٔ یعقوب بی‌خبر بود، مجبور به عقب‌نشینی شد. یعقوب او را تعقیب کرده، در نهایت اسیر کرد. یعقوب پس از این ماجرا، به رامهرمز رفت و با فرستادگانی از سوی خلیفه معتمد روبه‌رو شد. خلیفه در همین سال، ۲۶۲ق، برای جلوگیری از افزایش قدرت یعقوب، حکومت ماوراءالنهر را به نصر بن احمد بن اسد از خاندان سامانی سپرد. برادر خلیفه، ابومحمد موفق، مأمور گردآوردن تجار و حجاج خراسان شد که پس از ملاقات با آن‌ها پیام خلیفه را به ایشان رساند. مضمون پیام این بود که فرستاده‌ای از طرف خلیفه نزد یعقوب رفته تا به او حکومت خراسان، طبرستان، گرگان، فارس، کرمان، سند، هند و ریاست مدینه را همراه با اعطای خلعت و لوا، تفویض کند. بعد از بازگشت فرستادهٔ خلیفه، محمد بن زیدویه از فارس به خراسان و بعد به قهرمان رفت. یعقوب فردی به نام عمر بن عبدالله را با ۲ هزار سرباز به تعقیب او فرستاد. همچنین یکی دیگر از یارانش، عزیز بن عبدالله، به‌دنبال محمد بن واصل در کشتی‌ها مستقر شده، به دریا زد و با یاری فردی به‌نام غانم سبکری، از سرهنگان خوارج، محمد بن واصل را اسیر و در محرم ۲۶۳ق نزد یعقوب آوردند. یعقوب به محمد بن واصل دستور داد به اطرافیان خود فرمان دهد تا دروازهٔ قلعه را بگشایند. با قبول این خواسته، محمد بن واصل به‌همراه خلف بن لیث به پای قلعه‌ای بر سر کوهی —که دسترسی به آن ممکن نبود— رفتند. محمد بن واصل به نگهبان دستور داد که دروازهٔ قلعه را بگشاید؛ اما نگهبان در ابتدا خواستار قتل محمد بن واصل شد اما خلف بن لیث او را برگرداند، تا این که بعد از مدتی دروازهٔ قلعه گشوده شد و طی ۳۰ روز، هر روز ۵۰۰ استر، ۵۰۰ شتر، درهم، دینار، سلاح قیمتی و ظروف زرین و سیمین از قلعه خارج می‌کردند. یعقوب پس از تسلط بر قلعه و اموال آن، محمد بن واصل را به زندان انداخت.
صفاریان از طاهریان در جدایی از دستگاه خلافت عباسی پیش‌تر رفتند؛ با آنکه آن‌ها نخستین خاندانی بودند که در شرق قلمرو اسلام با ادعای عباسیان برای حکومت سیاسی بر سراسر سرزمین اسلام به مخالفت برخاستند.