moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
شهرستان باستانی دره‌شهر با نام‌های قدیمی ماداکتو و سیمره در حال حاضر به دلیل دارا بودن قلعه‌ها و آثار تاریخی و طبیعی فراوان درمحدوده شهرستان، به عنوان قطب گردشگری استان ایلام محسوب می‌شود. شهر دره‌شهر در دوره ساسانیان یکی از پایتخت‌های ایران بوده‌است. دره‌شهر همچنین به عنوان بزرگ‌ترین شهر تاریخی غرب کشور شناخته می‌شود. از دیگر نقاط گردشگری استان می‌توان به دریاچه‌های دوقلوی آبدانان، قلعه تاریخی پشت قلعه آبدانان (دوره ساسانیان)، انبارهای هزار در آبدانان (دوره ساسانیان)، آتشکده سیاهگل (دوره ساسانیان) و طاق شیرین و فرهاد در ایوان غرب، تنگ رازیانه، میان تنگ (مانشت)، شهر باستانی ماداکتو در درّه‌شهر، آتشکده چهار تاقی دره‌شهر، دره ارغوان در شمال شهر ایلام، دریاچه سد ایلام (چم گردلان)، و چشمه‌های آب گرم دهلران، منطقه توریستی سرابکلان، آتشکده موشکان، قلعه سام و امامزاده پیرحسین و طاق رستم واقع در روستای زیبای زنجیره علیا، تنگه شمشه هلسم، شهر تاریخی گم گم در شیروان چرداول اشاره نمود. از لحاظ شرایط اقلیمی، مرداد ماه کمترین میزان مطلوبیت و مهر ماه بیشترین میزان مطلوبیت برای گردشگری را در استان ایلام دارا هستند.
گیوه، بژی برساق، کله کنجی، حلوای بگل، شله کینه، نان ساجی، نان پپگ، نان گرده، برنج عنبربو، بنه، روغن حیوانی، عسل کوهی و گلیم برجسته.
استان ایلام در سال ۱۳۹۰ خورشیدی ۱۰۶۴ روستا داشت که از این تعداد ۶۶۸ روستا دارای جمعیت و سکنه و ۳۹۶ روستا خالی از سکنه هستند. از این تعداد روستا به ۶۰۹ روستا برق رسانی و بخ ۶۳ روستا نیز گازرسانی شده‌است. از مجموع این روستاها ۳۵۶ آبادی دارای تأسیسات آب سالم آشامیدنی بهداشتی و تصفیه آب هستند که زیر پوشش آب و فاضلاب روستایی قرار دارند و ۱۳۳ روستا که زیر ۲۰ خانوار هستند شبکه آبرسانی ندارند.
راه‌های روستایی استان ایلام در سال ۱۳۹۰، ۱۰ هزار و ۵۷۱ کیلومتر جاده آسفالته و ۳۱ کیلومتر جاده شوسه و ۶۲ کیلومتر جاده خاکی و ۴ کیلومتر مالرو بود.
در سال ۱۳۷۸، در ۲۰۱ روستا دهیار مشغول به کار بود.
نرخ باسوادی نیز در مناطق روستایی استان ایلام در آن سال ۹/۸۱ درصد بود.همان
اتحاد ملی دهقانان (به سوئدی: "Jordbrukarnas Riksförbund") حزبی سیاسی در سوئد بود. حزب در سال ۱۹۱۵ تأسیس شد. رئیس حزب جوهانس نیلسون بود. حزب "Vårt land och folk" را منتشر می‌کرد. سازمان جوانان حزب "Svenska landsbygdens ungdomsorganisation" بود.1910-talet
در انتخابات مجلس ۱۹۱۷ حزب ۳ کرسی دریافت کرد.UggleupplaganJordbrukarnas riksförbund
کشتار دیر یاسین در ۹ آوریل ۱۹۴۸ اتفاق افتاد، که طی آن ۱۲۰ تروریست (۸۰ نفر از ایرگون و ۴۰ نفر از لحی) به روستای فلسطینی دیر یاسین (در پنج کیلومتری غرب اورشلیم) حمله کردند، طی این درگیری و کشتار ۲۵۰ روستایی کشته شدند.
دیر یاسین روستایی در بلندی‌های مشرف به بیت‌المقدس واقع شده بود. حدوداً به سال ۱۵۱۷ در زمان حکومت عثمانی‌ها به وجود آمده بود. جمعیت این دهکده در سال ۱۹۴۵، حدود ۶۱۰ نفر بود که بیشتر اهالی آن کشاورز، دامدار، یا به حرفه سنگ‌بری مشغول بودند و سنگ آهک را استخراج کرده و به مناطق مختلف می‌فرستادند. بیشتر خانه‌های اعراب مقیم آن از برش‌های سنگین از سنگ‌های آهک ساخته شده بود که دارای سردرها و ورودی‌های زیبایی بودند. اهالی روستا از سال ۱۹۴۲ با همسایگان یهودی خود (ساکنین دهکده گیوات شائول) پیمان عدم تعرض امضا کردند. این دهکده بیرون از مواضعی قرار داشت که از طرف سازمان ملل برای دولت آینده اسرائیل در نظر گرفته شده بود.
در ساعات نخستین بامداد روز ۹ آوریل ۱۹۴۸ نیروهای لحی و سازمان نظامی ملی در سرزمین اسرائیل به دهکده دیر یاسین حمله بردند. حدوداً در ۴:۴۵ بامداد پس از ردوبدل پیغام‌های نامفهوم درگیری بین جنگجویان عرب و رژیم صهیونیستی سرگرفت. اهالی روستا غافل از بعد درگیری فرار نکردند. تک تیراندازهای عرب سرعت جنگجوهای لحی را کم کرده بودند. بنا به اظهارات، افراد مسلح روستا در خانه‌ها پناه برده بودند، افراد لحی با پرتاب نارنجک به در و پنجره، خانه به خانه را اشغال کردند، که در بسیاری از موارد به فروریختن سقف بر سر جنگجوها و غیرنظامیان تمام شد. یاری تزابان که چهار دوره عضو مجلس اسرائیل بوده‌است می‌گوید که پس از قتل‌عام همراه با بریگاردهای جوان به روستا ارسال شده بود تا جسدها را دفن کند. او می‌گوید که جسد هیچ مرد مسلحی را ندیده‌است و روایتی که دهه هاست از سوی اسرائیلی‌ها تبلیغ می‌شود یعنی تبادل آتش میان مردان روستا و شبه نظامیان اسرائیلی را رد می‌کند. چند ساعت بعد، اهالی یهودی روستای گیوات شائول به کمک روستاییان آمدند و با دشنام گویی جلوی کشتار را گرفتند. بنا به گزارش میر پائل، افسر هگانا، افراد لحی و ایرگون دست به دزدی و غارت پولها، طلاها، شکر، رادیو، و غیره زدند. پس از آتش بست اهالی روستا را در مدرسه حبس کردند و بعد توسط چهار کامیون به اورشلیم منتقل کردند. گزارش‌هایی از چندین مورد تجاوز جنسی به زنان و دختران به ثبت رسید. بنا به گزارش‌های، تعدادی از مردان روستا در اورشلیم به قتل رسیدند. ۷ سالمند و یک مادر فرزند هم بعداً به دیر یاسین برده شدند و به قتل رسیدند.Morris 2004, p. 238; also see footnote 564, p. 294.
نیروی‌های انگلیسی ظاهراً از ترس درگیری با افراد ایرگون و لحی عکس‌العملی نشان ندادند.
این حمله توسط رهبران هگانا، خاخام‌های اعظم اسرائیل، آژانس یهود، و یهودیان سرشناسی همچون آلبرت انیشتین و هانا آرنت، و … محکوم و مورد سرزنش واقع گردید.
در بین اعراب خبر این کشتار و شایعات مطبوعات عربی موجب رعب و وحشت گردید. کشتار دیر یاسین یکی از عوامل مهاجرت دسته جمعی فلسطینی‌ها در سال ۱۹۴۸، که در طی آن بیش از ۷۰۰٬۰۰۰ یا حدود نیمی از جمعیت عرب فلسطین از خانه‌های خود رانده شدند، گردید.
کشتار در مطبوعات عرب و غربی تاب داده شد. نسیبه ویرایشگر رادیو و تلویزیون فلسطین که اخبار این کشتار را ویرایش کرد، پس از ۵۰ سال در مصاحبه‌ای، اغراقات خبرگزاری‌های عرب را بزرگترین اشتباه تیم خود را دانست و اظهار داشت که «ما نمی‌دانستیم مردم چگونه واکنش می‌دهند. وقتی شنیدند که زنان مورد تجاوز قرار گرفتند، از روستاهایمان فرار کردند… ما خطای مهلک مرتکب شدیم و صحنه را برای مشکل آوارگان فراهم کردیم» همچنین چندین تن از بازماندگان با ناراحتی از بعد پخش شایعات اظهار داشتند، که ارقام بالا، تجاوز و کشتار زنان و دختران، و پاره کردن شکم زنان حامله، دروغ بوده‌است. در مقاله‌ای در بی‌بی‌سی فارسی نقل شده که کشته شدن تمام ۷۰۰ نفر جمعیت روستا رخ داده است،"Interview with Hazam Nusseibeh", Fifty Years' War, BBC, 1998Larry Collins interview with Hazem Nusseibeh, May 1968, Larry Collins papers, Georgetown University library, cited in Morris 2004, footnote 572, p. 295.Interview with Meir Pa'il, BBC 1998..
آمار کشته شدگان در ابتدا ۲۰۰ نفر توسط صلیب سرخ تخمین زده شده بود. در سال ۱۹۸۸، دانشگاه بیرزیت رقم کشته شدگان را ۱۰۷ نفر برآورد کرد.Kan'ana & Zaytuni 1988, pp. 5, 57
شماری از هواداران اشترن و ایرگون واقعه دیر یاسین را انکار یا توجیه کردند و آن را به شایعات انگلیسی‌ها و تبلیغات چپ‌های اسرائیلی و رقابت، مابین دسته‌ها و سردسته‌های یهودی، نسبت دادند. آن‌ها مدعی بودند که روستائیان دیر یاسین اسلحه داشتند و آن‌ها بودند که به کماندوهای ما حمله کردند، دیر یاسین پایگاهی برای حمله به کاروان‌های یهودی شده بود و مأموران ما ابتدا با بلندگو از روستائیان خواستند که آنجا را ترک کنند اما آن‌ها گوششان بدهکار نبود.
ZOA � Morton Klein, Deir Yassin: History of a Lie (Zionist Organization of America, 1998).
نامه آلبرت انیشتین، هانا آرنت و...در اعتراض به کشتار دیر یاسین . این نامه در نیویورک تایمز ۴ دسامبر ۱۹۴۸ درج شده‌است
در جوامع انسانی، خانواده یا فامیل به گروهی از افراد گفته می‌شود که با یکدیگر از طریق هم‌خونی، تمایل سببی، یا مکان زندگی مشترک وابستگی دارند. خانواده در بیشتر جوامع، نهاد اصلی جامعه‌پذیری کودکان است. سازمان ملل متحد (۱۹۹۴) نیز در آمار جمعیتی خود، خانواده را چنین تعریف می‌کند: «خانواده یا خانوار به گروه دو یا چند نفره‌ای گفته می‌شود که باهم زندگی می‌کنند، درآمد مشترک برای غذا و دیگر ضروریات زندگی دارند و از طریق خون، فرزندخواندگی یا ازدواج، با هم نسبت دارند. در یک خانواده ممکن است یک یا چند خانواده زندگی کنند، تمام خانوارها، هم خانواده نیستند.».(نجاریان، 1375: ص19) انسان شناسان به‌طور کلی نهاد خانواده را این‌طور طبقه‌بندی می‌کنند: مادرتباری (مادر و فرزندان او)، زناشویی (زن و شوهر، و فرزندان؛ که خانواده هسته‌ای نیز خوانده می‌شود)، و خانواده گسترده (consanguinal) یا هم‌خونی که در آن پدر و مادر و فرزندان با افراد ديگر مانند خویشاوندان در مکان مشترکی زندگی می‌کنند.
همچنین در برخی جوامع مفاهیم دیگری از خانواده وجود دارد که روابط سنتی خانواده را کنار گذاشته‌اند. خانواده به عنوان یک واحد اجتماعیِ جامعه پذیری، در جامعه‌شناسی خانواده مورد بررسی قرار می‌گیرد. تبارشناسی رشته‌ای است که دودمان‌های خانوادگی را در تاریخ مطالعه می‌کند. همچنین اقتصاد خانواده در علم اقتصاد بررسی می‌شود.
اهداف خانواده و اقتضای تأسیس آن ایجاب می‌کند که بانیان آن یعنی زن و شوهر، در تحکیم و پایداری این بنا، نهایت سعی خود را انجام دهند و با همان انگیزه که بر تشکیل آن اقدام کردند، بر دوام آن اصرار ورزند تا وحدت و پویایی این نهاد تا پایان حفظ شود. در خانواده نقش‌های مختلفی وجود دارد که هر کدام با توجه به ویژگیشان توسط یک یا چند نفر از اعضای خانواده به عهده گرفته می‌شوند. به عنوان مثال وظیفه امرار معاش خانواده بر عهده پدر خانواده است. یکی از وظایف بسیار مهم در خانواده تربیت فرزند است که به عهده پدر و مادر می‌باشد; ولی به خاطر ارتباط بیشتر مادر با فرزند تأثیر بیشتر از طرف مادر بر فرزند صورت می‌پذیرد.
بینی یا دماغ (به انگلیسی: Nose) از دیدگاه کالبدشناسی یک برآمدگی معمولاً مخروطی شکل در بدن مهره‌داران بوده و جایگاه قرار گرفتن سوراخ‌های بینی است. عملکرد اصلی بینی انجام دم و بازدم به همراهی دهان و همچنین عضو تشخیص دهندهٔ بوها در بدن موجودات زنده است. بینی اولین قسمت مجاری هوایی و دستگاه تنفس است و در بخش پشتی آن مخاط بویایی و سینوس‌ها قرار دارند. هوا پس از عبور از حفره بینی صاف، گرم و مرطوب شده و از مسیر حلق، وارد نای و بخش‌های بعدی دستگاه تنفس می‌شود. بینی همچنین در هنگام خوردن و آشامیدن و پر بودن دهان، مثلاً در زمان شیر خوردن نوزادان به عنوان مجرای جایگزین دهان جهت تداوم تنفس عمل می‌کند.
قسمت فوقانی بینی استخوانی و قسمت تحتانی آن غضروفی است. بخش تحتانی حفره بینی پهنتر از بخش فوقانی بوده و به وسیلهٔ مخاط تنفسی ضخیم پرعروقی پوشیده شده‌است و قسمت فوقانی آن، که باریکتر است، به وسیلهٔ مخاط بویایی رنگ پریده‌ای پوشیده شده و محل قرارگیری گیرنده‌های بویایی می‌باشد. استخوان بینی (Nasal bone)، استخوانی است زوج و مستطیلی که در طرفین خط واسط و در زیر استخوان پیشانی قرار گرفته‌است و اندازه و شکل آن در افراد مختلف، متغیر است.
مردان نسبت به زنان دارای بینی بزرگ‌تری هستند و این امر ناشی از تفاوت جنسیتی آن‌ها در نیاز به انرژی است چراکه مردان نیاز به انرژی بیشتر و در نتیجه اکسیژن بیشتری دارند.
بینی واژه ای است در زبان پهلوی، وینیک(vēnēk) بوده‌است، وین به معنی دَم یا تنفس است.
در انسان استخوان خیش (Vomer) بخش پشتی (خلفی) زیرین، تیغه بینی را ایجاد می‌کند. استخوان ومر یکی از استخوان‌های فرد جمجمه است. خیش در خط میان‌پیکانی midsagittal line قرار گرفته و با استخوان‌های پروانه‌ای sphenoid، پرویزنی ethmoid، کامی palatine چپ و راست، و بَرواره‌ای maxillary چپ و راست مفصل می‌شود. بخش قدامی تیغه بینی غضروفی است.
بخش خارجی بینی ناحیه برآمده و سطحی است که در وسط صورت قرار دارد و شامل دو بخش است بخش استخوانی، شامل استخوان‌های بینی و زایده پیشانی فک بالا و بخش غضروفی که شامل تعدادی غضروف بهم چسبیده‌است.
در هر فرد به‌طور طبیعی، در هر طرف بینی سه بر آمدگی استخوانی در داخل بینی (دیواره طرفی) وجود دارد که در فارسی شاخک و در اصطلاح پزشکی توربینت یا کونکای بینی (TURBINATES OR CONCHAE) نامیده می‌شوند. هر شاخک استخوان نازک و پهنی است که روی آن را نسج نرم و مخاط می‌پوشاند و به ترتیب شاخکهای فوقانی، میانی و تحتانی نامیده می‌شوند.
کار شاخکها گرم و مرطوب کردن هوایی است که از بینی عبور می‌کند تا به ریه برسد. این کار به‌طور اتوماتیک انجام می‌شود به نحوی که در هوای خشک و همین‌طور هوای سرد شاخکها به‌طور اتوماتیک پف می‌کنند تا سطح تماس هوا با آن‌ها افزایش پیدا کند و رطوبت و حرارت هوا به میزان مطلوب برسد.
در مواردی که شاخکهای بینی بیش از اندازه بزرگ شوند راه بینی را بسته و باعث انسداد بینی می‌شوند.
ماهی‌ها دارای حس بویایی نسبتاً خوبی هستند. بینی ماهی‌ها بر خلاف چهاراندامان نقشی در تنفس نداشته و ارتباطی با دهان ندارد. در جانورانی چون مکنده‌ماهی‌ها و بی‌فک‌ماهی‌ها تنها یک سوراخ و یک مجرای بینی وجود دارد و این مجرا به هیپوفیز منتهی می‌شود.
شهر کایس مرکز استان کایس کشور مالی است.
شهرام جزایری عرب توسط مأمورین وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران در روستایی در کشور عمان دستگیر و به زندان اوین در تهران انتقال یافت.
تلویزیون حکومتی تصاویری از پیاده شدن وی از هواپیما را پخش کرد و در پی آن شهرام جزایری در یک گفتگوی کوتاه تلویزیونی با ذکر تاریخ خبر دستگیری خود را تأیید کرد. تلویزیون جمهوری اسلامی
رسول ملاقلی‌پور، کارگردان ایرانی بر اثر سکته قلبی درگذشت. ایرنا، بی‌بی‌سی فارسی
مجید دوامی یکی از روزنامه‌نگاران پرآوازه نیم قرن پیش ایران، در پایان هفته، در سن هفتاد و هشت سالگی، در حالی که به آلزایمر مبتلا بود، در خانه سالمندانی در نروژ درگذشت. بی‌بی‌سی فارسی
محمود هاشمی شاهرودی، رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران، در نامه‌ای به رئیس دادگستری کل تهران، فهرست قضات برکنارشده در رابطه با پرونده شهرام جزایری را اعلام کرد. ایسنا
کامبوزیا پرتوی ( – ) بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان اهل ایران بود.
وی ۴ بار موفق به دریافت سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه برای "من ترانه ۱۵ سال دارم"، "کافه ترانزیت"، "فراری" و "کامیون" از جشنواره فیلم فجر شده و از این نظر رکورددار است.
کامبوزیا پرتوی در ۱۸ اسفند ۱۳۳۴ در رستم‌آباد گیلان زاده شد. او تحصیلاتش در دانشکده سینما و تئاتر دانشگاه هنر را ناتمام گذاشت و در دوران دانشجویی چند فیلم کوتاه مستند و داستانی برای تلویزیون ایران کارگردانی کرد.
کامبوزیا پرتوی کار هنری خود را با ساخت فیلم‌های کوتاه در سینمای آزاد دماوند آغاز نمود. پس از مدتی نخستین فیلم بلند داستانی خود را با نام "عینک" برای شبکه دوم تلویزیون ساخت و کارگردانی در سینمای حرفه‌ای را با فیلم "ماهی" تجربه کرد. از آثار مطرح او در زمینه کارگردانی می‌توان به فیلم‌های "ماهی"، "گلنار"، "بازی بزرگان"، "کافه ترانزیت"، "پرده" و "کامیون" اشاره کرد.
کامبوزیا پرتوی در فیلم‌هایی مانند "آدم" (عبدالرضا کاهانی)، "شبانه‌روز" و "پنج ستاره" مشاور کارگردان و در فیلم‌هایی مانند "شب یلدا" (کیومرث پوراحمد)، "یک شب"، "سه زن" (منیژه حکمت) و "سوت پایان" (نیکی کریمی) مشاور فیلمنامه بوده‌است. وی همچنین نویسندگی فیلمنامه فیلم‌های دیگری همچون "شیرک" (داریوش مهرجویی)، "دایره" (جعفر پناهی)، "شب" و "خیابان‌های آرام" را بر عهده داشته‌است. پرتوی در ساخت "خانه دوست کجاست؟" با عباس کیارستمی همکاری داشت و فیلمنامه "ایستگاه متروک" را بر پایه طرحی از او نوشت.
فرشته صدرعرفایی، همسر نخست کامبوزیا پرتوی و نسرین مرادی همسر دوم پرتوی بود. صدرعرفایی بازیگر اصلی "کافه ترانزیت" بود و نسرین مرادی هم در آخرین فیلم پرتوی "کامیون" ایفای نقش کرده بود.
کامبوزیا پرتوی برای ساخت فیلم "ماهی" جایزه بهترین فیلم جشنواره فیلم جیفونی ایتالیا و جایزه یونیسف از جشنواره فیلم برلین و جایزه بهترین فیلم جشنواره فیلم آدلاید استرالیا را به دست آورد.
پرتوی برای کارگردانی "کافه ترانزیت" جایزه جشنواره بین‌المللی فیلم مار دل پلاتا و جایزه فیپرشی جشنواره بین‌المللی فیلم داکا و همچنین سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه را از جشنواره فیلم فجر و تندیس زرین جشن خانه سینما را کسب کرد و نامزد هوگو طلایی جشنواره بین‌المللی فیلم شیکاگو، نامزد جایزه بالن طلایی جشنواره سه قاره در سال ۲۰۰۵ شد. وی همچنین برای کارگردانی این فیلم در بخش بهترین کارگردان کاندیدا شد.
او پیشتر جایزه بهترین فیلمنامه را برای فیلم "من، ترانه ۱۵ سال دارم" (رسول صدر عاملی) در سال ۱۳۸۰ از بیستمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر دریافت کرد. پرتوی برای سومین و چهارمین بار هم این جایزه را برای فیلمنامه فیلم‌های "فراری" (علیرضا داوودنژاد) و "کامیون" دریافت کرد.
او همچنین دو جایزه بهترین فیلمنامه از جشن خانه سینما را برای فیلم‌های "قطعه ناتمام" (مازیار میری) و "کافه ترانزیت" از آن خود کرد. او نویسنده سریال "گل پامچال" و نویسنده طرح اولیه فیلم "گروهبان" بوده‌است.
فیلم "پرده" در سال ۱۳۹۱ با کارگردانی مشترک او و جعفر پناهی ساخته شد. فیلمی متفاوت که خود او نقش اول آن را بازی کرد. پرتوی و پناهی به صورت مشترک برای این فیلم نامزد جایزه بهترین کارگردانی جشنواره فیلم آسیا پاسیفیک، نامزد جایزه بهترین فیلم به انتخاب مخاطبان جشنواره بین‌المللی فیلم شیکاگو، نامزد جایزه چشم‌انداز تازه جشنواره فیلم سیتخس و برنده جایزه خرس نقره‌ای در شصت و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین شدند و جایزه ویژه بهترین بازخورد جامعه منتقدان فیلم آنلاین را از آن خود کردند.
کامبوزیا پرتوی، روز سه شنبه ۴ آذر ۱۳۹۹ در بیمارستان دی تهران درگذشت. او از دو هفته پیش برای انجام عمل قلب در بیمارستان بستری شده بود. خبر ابتلای وی به ویروس کرونا از یک هفته پیش از درگذشت او اعلام شده بود و علت اصلی مرگ، سکته مغزی و عدم تاب‌آوری اندام‌ها در اثر عمل جراحی و ابتلای همزمان به ویروس کرونا اعلام شد. پیکر کامبوزیا پرتوی ۵ آذر ۱۳۹۹ در قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
کد مورس روشی برای انتقال پیام و اطلاعات است که در آن از یک رشته نشانه‌های بلند و کوتاهِ استاندارد به نام خط و نقطه استفاده می‌شود و همچنین در تلگراف نیز بکار گرفته می‌شود.
کد مورس در میانه دهه ۱۲۱۰ هجری خورشیدی توسط ساموئل مورس ابداع شد و چندی بعد در ارتباطات تلگراف مورد استفاده قرار گرفت. در آغاز دهه ۱۲۸۰ هجری خورشیدی از آن به‌طور گسترده برای مخابرات رادیویی استفاده شد.
امروزه با گسترش روش‌های ارتباطی پیشرفته‌تر دیگر از کد مورس استفاده‌ای نمی‌شود، مگر در برخی مواقع ضروری یا موارد تخصصی همچون در ایستگاه‌های ناوبری، موسیقی و یا در پیام‌های رادیویی آماتور. کد مورس همچنین در ارتباطات میان زندانیانی که اجازه‌ی صحبت ندارند و دهانشان بسته است بسیار کاربرد دارد و همچنین با دست و دندان می‌توان ارتباط برقرار کرد.
FreqCo یا فرکیوکو یکی از معدود آهنگسازانی است که از کدهای مورس به صورت امواج مستقیم با استفاده از دیت و دا با زمان‌های ثابت و مشخص‌شده و ضرب در آثار خود استفاده می‌کند و پیام‌های نهفته‌ی خود را به گوش شنوندگانش می‌رساند. اما گاهی این کد بخاطر وجود امواج خود آهنگ بی‌معنی می‌شود.
این زبان سه حالت نوشتاری، شنوایی و دیداری دارد.
حالت نوشتاری این زبان از شماری نقطه (.) و خط تیره (-) ساخته می‌شود.
حالت شنیداری از دو صدای «دیت» و «دا» ساخته می‌شود که dit هم‌ارز با نقطه و dah هم‌ارز با خط تیره است
که صدای طولانی‌تر به معنای خط تیره (-) و صدای کوتاه‌تر به معنای نقطه (.) می‌باشد
مکث یک‌ثانیه‌ای نیز به معنای پایان کلمه می‌باشد.
در حالت دیداری هم می‌شود از چراغ‌قوه استفاده کرد، بدین صورت که برای فرستادن نقطه‌ها چراغ قوه بی‌درنگ روشن و خاموش شده و برای فرستادن خط تیره‌ها چراغ‌قوه روشن و پس از گذشت زمانی (معمولاً سه‌برابر زمان نقطه‌ها) خاموش می‌شود.
الفبای کد مورس در شکل زیر نشان داده شده‌است:
برای نمونه، «هشدار» می‌شود:
ه: •
ش: – – – –
د: – • •
ا: • –
ر: • – •
ادبیات فرانسه ممکن است دو معنا داشته باشد:
آثار نوشته شده به زبان فرانسه توسط شهروندان کشورهایی مانند بلژیک، کانادا، سوییس، مراکش، الجزایر و سنگال با عنوان ادبیات فرانکوفون شناخته می‌شوند. طبق داده‌های موجود در سال ۲۰۰۶، نویسندگان فرانسوی‌زبان بیش از هر ملیت دیگری جایزه ادبی نوبل را از آن خود کرده‌اند.
ادبیاتی که به زبان فرانسه نوشته می‌شود در چندین کشور و در قاره‌های متفاوت یافت می‌شود. برای توضیح بیشتر مقالات زیر را ببینید:
ادبیاتی که خود فرانسویان نوشته‌اند تاریخی دراز از سده‌های میانه تا به امروز دارد.
"ادبیات فرانسه"، نویسنده جان دی. لاینز، مترجم میثم پارسا، نشر شوند، ۱۳۹۶.
ادبیات فرانسوی‌زبان یا ادبیات فرانکوفون به تمام نوشته‌های ادبی اطلاق می‎شود که به زبان فرانسوی نگاشته می‌شوند اما نویسنده آنان فرانسوی‌الاصل نیست. نگارش فرانسوی در بلژیک، کانادا و سوئیس به عنوان سنتی متمایز، پیشتر از سرزمین‌های استعماری فرانسه شناخته شده بود. هرچند در این سرزمین‌ها نیز همیشه این پرسش مطرح بوده‌است که آیا ادبیات کانادا می‌تواند وجود داشته باشد، یا صرفا بخشی از ادبیات فرانسوی‌زبان است؟ نوشته‌های نویسندگان آفریقایی قبلاً نه به دلیل شایستگی ادبی بلکه به عنوان ادبیات استعماری طبقه‌بندی شده و در مطالعات قوم‌نگاری مورد بحث قرار می‌گرفت. متون فرانسوی متعلق به مستعمره‌های فرانسه که شایستگی ادبی داشتند تحت ادبیات فرانسه شناخته می‌شد. ماهیت و اهمیت ادبیات فرانکفون در مستعمرات فرانسه به تمرکز مهاجران فرانسوی، مدت زمانی که در آنجا سپری کردند و همچنین توسعهٔ زبان‌های بومی به عنوان زبان ادبی بستگی دارد. در پی جنگ جهانی دوم، تمایز بین ادبیات فرانسه و نوشته به‌زبان فرانسوی در نقد ادبی و گلچین ادبی شکل گرفت. البته باید مد نظر داشت که بسیاری از نویسندگان آفریقایی خود بر این حقیقت صحه می گذارند که از آنجایی که زبانی که برای نگارش برگزیده اند فرانسوی است و زبان آفریقایی نیست، پس مفهومی تحت عنوان ادبیات آفریقایی شکل نخواهد گرفت. برای داشتن یک ادبیات نیاز به وجود یک زبان است.
اوژن یونسکو () (زاده ۲۶ نوامبر ۱۹۰۹ – درگذشته ۲۸ مارس ۱۹۹۴) نمایش‌نامه‌نویس و نویسنده فرانسوی با اصلیت رومانیایی بود. او در سال ۱۹۷۰ به عضویت فرهنگستان فرانسه درآمد. او را بارزترین نماینده تئاتر آوانگارد فرانسه می‌نامند.
بیشتر آثار یونسکو به پارسی ترجمه شده‌است. مترجمین آثار یونسکو اغلب از نویسندگان و هنرمندان مشهور ایرانی بوده‌اند. بهمن محصص، جلال آل احمد، داریوش مهرجویی، احمد کامیابی مسک و پری صابری از آن جمله‌اند. مشهورترین نمایش‌نامهٔ یونسکو "کرگدن‌ها" یا "کرگدن" است. این نمایشنامه را جلال آل احمد نخستین بار ترجمه کرد. مترجم‌های متأخرتر پری صابری (برای اجرای حمید سمندریان) و مدیا کاشیگر می‌باشند. ترجمه‌ای دیگر از احمد کامیابی مسک، از دوستان یونسکویونسکو و تئاترش، کامیابی مسک، احمد، تهران: انتشارات نمایش. است که انتشارات دانشگاه تهران در سال ۲۰۰۶ میلادی چاپ کرده‌است.https://openlibrary.org/works/OL16812153W/Kargadanha این کتاب ترجمهٔ داستان کوتاه «کرگدن‌ها» را نیز شامل می‌شود که پیش تر ابوالحسن نجفی به پارسی برگردانده بود. کامیابی مسک نام نمایشنامه را «کرگدن‌ها» ترجمه کرده که نسبت به برگردان مترجمین پیشین («کرگدن») درست‌تر می‌باشد. سحر داوری نیز این اثر را به پارسی برگردانده که در مجموعه آثار یونسکو به ترجمهٔ داوری در انتشارات تجربه چاپ شده بود؛ اما همینک آثار یونسکو توسط انتشارات بیدگل که شامل نمایشنامه‌های کرگدن، عابر هوایی و شاه می‌میرد هست، منتشر می‌شود؛
نمایشنامه‌های درس و آوازخوان طاس هم با ترجمه داریوش مهرجویی توسط نشر هرمس به چاپ رسیده‌اند.
این نمایش با نام «کرگدن» بارها به پارسی در ایران روی صحنه رفته. از نخستین اجراها می‌شود اجرای حمید سمندریان در ۱۳۵۰ و از نوترین‌ها اجرای فرهاد آئیش در ۱۳۸۷ را نام برد.
فیلم مستندی نیز با نام "کرگدن‌ها و ناکرگدن‌ها" به کارگردانی محسن زمانی به این نمایش و ارتباط یونسکو و ایدئولوژی آلمان نازی می‌پردازد.http://www.yjc.ir/fa/news/4614056/فیلم-مستند-کرگدن-ها-و-ناکرگدن-ها-اکران-می-شود
ساموئل فاینلی بریس مورس (زادهٔ ۲۷ آوریل ۱۷۹۱ – درگذشتهٔ ۲ آوریل ۱۸۷۲) نقاش، فیزیک‌دان و پژوهشگر آمریکایی و ابداع‌گر کد مورس بود. او در نقاشی‌های خود به چهره‌نگاری و ترسیم صحنه‌های تاریخی می‌پرداخت.
ساموئل مورس در سال ۱۷۹۱ دیده به جهان گشود.
پدرش کشیش بود و ساموئلِ کوچک، با دیدن نقاشی‌های کلیسا، روزها را با آرزوی نقاش شدن سپری می‌کرد. پس از تحصیلات مقدماتی، در ۱۸۱۰ برای یادگیری نقاشی و مجسمه‌سازی به انگلستان سفر کرد.
آثار مورس با استقبال و فروش خوبی همراه بود؛ اما سرنوشت چیز دیگری را رقم زده بود. مورس با پدیدهٔ برق و جریان الکتریکی آشنا شد و از آن پس تمام تلاش خود را معطوف آزمایش و پژوهش در باب آن ساخت. در ۱۸۳۲ موفق شد دستگاه تلگراف را بسازد اما تا ۱۸۳۹ تلاش نمود تا توانست آن را تکمیل کند. سپس با کمک خط و نقطه علائمی را وضع نمود که معادل حروف الفبا بودند.
نقطه، اتصال کوتاه شصتی با صفحهٔ دستگاه تلگراف است و خط از نظر زمانی سه‌برابر نقطه امتداد دارد. در ۱۸۴۴ موفق شد کنگرهٔ آمریکا را وادار به پرداخت ۳۰٬۰۰۰ دلار برای ساختن یک خط تلگراف نماید.
به‌زودی این اختراع در سرتاسر جهان شناخته شد و مورد استفاده قرار گرفت.
این مخترع بزرگ در دوم آوریل سال ۱۸۷۱ درگذشت.
تئاتر معناباخته یا تئاتر پوچی یا تئاتر ابزورد یا ابسورد (به فرانسوی: "Le Théâtre de l'Absurde") اصطلاحی بود برای نشان دادن نوعی سوگیری تئاتری مهم در قرن بیستم میلادی.
عنوان تئاتر ابزورد (پوچ، بی‌معنی، یاوه) را اولین بار منتقد ادبی، مارتین اسلین، در کتابی به همین نام ثبت کرد؛ نوعی از تئاتر که به بازه وسیعی از آثار نمایشنامه‌نویسان اواخر دههٔ پنجاه و در طول دههٔ شصت از جمله ساموئل بکت، اوژن یونسکو، آرتور آدامف و دهه‌های متعاقب آن از جمله تام استپارد و هارولد پینتربه تعبیر آخرین ورژن کتاب The Theatre of the Absurd, by Martin Esslin, Vintage Press, 2004 گفته می‌شود. تئاتر ابزورد از لحاظ مفهومی در لایه‌های مختلف، ارتباط تنگاتنگی با هیچ‌انگاری که پس از جنگ جهانی در آثار بزرگانی چون سارتر و کامو به اوج خود رسید دارد.
ارتباط چندبعدی‌ای که بازی‌های زبانی، کلیشه‌های اغراق‌آمیز، تکرار و ترکیبات بی‌ربط یا حتی عبارات ابتکاری را به دنبال خود دارد و از زبان شخصیت‌هایی بیان می‌شود که معمولاً در یک تراژدی-کمدی (تراجیکمدی) اسیر شرایط جبری و فشارهای ناخوشایند ناخودآگاهند. از شیوه‌های روایی کلاسیک عبور می‌کند و بعدتر آن را به مسخره می‌گیرد؛ و طبعاً همیشه لااقل ته‌مایه‌ای از فضاسازی‌های سوررئال را تداعی می‌کند. مسخرگی تلخی که لایه‌های قابل توجه تراژدی را از وادی روایت‌های واریتهVaudeville تا شوخی‌ها و بداهه‌پردازی‌های کمدیا دل‌آرتهCommedia dell`arte (یا کمدی ایتالیایی) با خود می‌کشاند.
تجربیاتی هولناک از قبیل وقوع دو جنگ جهانی و ظهور فاشیسم در اروپای به‌اصطلاح متمدن، شکست انقلاب ۱۹۱۷ در روسیه و پیدایش رژیم‌های دیکتاتوری کمونیستی از جمله عواملی بودند که نمایشنامه‌نویسان این جنبش را متقاعد کردند که زندگی مدرن از معنای اصلی‌اش تهی شده‌است. تعریف معروفی از معناباختگی به نقل از کامو در بحث‌های مربوط به این جنبش تئاتری مکرراً نقل می‌شود و حکایت از آن دارد که معناباختگی وضعیتی حادث شده ــ و نه ذاتی ــ در زندگی است: «در کائناتی که ناگهان همهٔ توهّمات و بارقه‌های امید ناپدید شده‌اند، انسان احساس غریبگی می‌کند. وضعیت او به وضعیت فردی تبعیدشده می‌مانَد که هیچ علاجی برای دردهایش وجود ندارد، زیرا از خاطراتش دربارهٔ موطنی از دست‌رفته محروم شده‌است و ایضاً امیدی هم به رسیدن به سرزمینی موعود ندارد. این جدایی بین انسان و زندگیِ او، بین بازیگر و زمان و مکانِ نمایش او، حقیقتاً احساس معناباختگی را به وجود می‌آوَرَد.
اغلب فرم نمایش‌های این جنبش، در طول عمر آن، تئاتر تجربی بوده‌است و همواره علی‌رغم تأثیر فراوانی که از جریان‌های مختلف گرفته، به دنبال شیوهٔ جدیدی برای ارائهٔ چارچوب یا شکستن چارچوب‌های تئاتر روایی بوده‌است. شاهد بی بدیل این گزاره، تفاوت‌های تکنیکی و زمینه‌ای بین آثار بزرگان این جریان است؛ از جمله آن‌ها که در بالا نامشان رفته‌است.
از جمله مهم‌ترین تأثیرگذاران، شکسپیر است، که تأثیر عمده‌ای در سرایت تراجیکمدی به تئاتر ابزورد داشته‌است؛ که در نهایت صراحتاً در نمایشنامهٔ مکبث قابل درک است. اما تأثیرپذیری از پیشینهٔ دنیای هنر به اینجا ختم نمی‌شود و حتی تأثیرات کمدی اسلپ استیک (کمدی بزن و بکوب) سینمای محبوب دوره‌های گذشته مثل فیلم‌های چاپلین، باستر کیتن و حتی لورل و هاردی به ویژه در «فیلم» تنها فیلمنامه نوشته شده توسط بکت، که کیتن در آن ایفای نقش کرده، غیرقابل انکار است.
یکی از افراد پیشروی پذیرفته‌شده وادی تئاتر ابزورد، لوئیجی پیراندلو است که به شدت، گونهٔ تئاتر تجربی (اکسپریمنتال) را مورد توجه قرار داده، و بر خلاف نمایشنامه‌نویسانی چون هنریک ایبسن، تلاش زیادی برای رهایی از چارچوب‌های رئالیسم در نمایش صورت داده‌است؛ که نقش‌آفرینی فرا نمایشی،Metatheater-roleplaying بازی در بازی، و انعطاف مرزهای محدوده بازیflexible sense of limits of stage از جمله ویژگی‌های آثار او به‌شمار می‌روند.
گیوم آپولینر با نام مستعار گیوم آلبرت ولادیمیر الكساندر آپولینر دو كوستروویتسكی (زاده ۲۶ اوت ۱۸۸۰ در رم – درگذشته ۹ نوامبر ۱۹۱۸ در پاریس) برجسته‌ترین شاعر نخستین دهه قرن بیستم میلادی در فرانسه به‌شمار می‌رود.
یکی از نامدارترین اشعار او پل میرابو است که بارها به زبان فارسی ترجمه شده‌است.
آپولینر همچنین نویسنده داستان‌های کوتاه و رمان‌های اروتیک بوده‌است.
یکی از انواع شعری او کالیگرام (واژه ابداعی خود وی) بود. او را از پیشروان فراواقع‌گرایی می‌دانند.
ویلهلم آلبرت ولادیمیر آپولیناریس دو وازکوستروویچکی در ۲۹ اوت ۱۸۸۰ در شهر رم به دنیا آمد. در سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۲ وی به آلمان سفر کرد و نزد یک خانواده آلمانی به عنوان معلم سرخانه مشغول به کار شد.
در همین سال‌ها عاشق یک دختر انگلیسی شد. اما با جواب رد مواجه شد. غم و اندوه این عشق نافرجام را در اشعاری مانند «آواز فرد منفور» و «آنی» توصیف کرده‌است.
بین سال‌های ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۷ اشعار و داستان‌های کوتاه خود در را مجلات مختلف فرانسوی به چاپ رسانید. در سال ۱۹۱۱ وی متهم به دزدی از موزه لوور شد به همین علت به مدت یک هفته زندانی شد.
سال ۱۹۱۳ دیوان شعر خود به نام «الکل» را به چاپ رساند. در کتاب الکل از زیبایی فصل‌ها، غم‌ها، احساسات و حالت‌های روحی خود سخن گفته‌است به همین علت او را می‌توان آخرین رمانتیک قرن نامید.
در سال ۱۹۱۴ با شروع جنگ جهانی به جبهه رفت اما سرودن شعر را ترک نکرد. جنگ برای او یک فرصت استثنایی شد تا بتواند «فرانسوی واقعی» را توصیف کند.
گیوم آپولینر در طول زندگی کوتاه خویش با چندین سبک هنری هم‌زمان شد. او مصادف با ضعف سمبولیسم پس از آن معاصر کوبیسم و طلایه دار سورئالیسم (فراواقع گرایی) شد. در واقع او اولین کسی است که واژه «سورئالیسم» را ابداع کرد و از مروجان این سبک بود.
آپولینر چه از نظر ظاهری و چه از نظر محتوا تحت تأثیر کوبیسم بود. با پیکاسو نقاش مشهور این سبک دوستی نزدیکی داشت. این دوستی باعث شد که او مبتکر نوعی کار ادبی – هنری به نام کوبیسم ادبی شد. نقاشی کوبیسم نوعی سبک است که در آن نقاش با اشکال هندسی تصویرسازی می‌کند و سایه‌ها را در کار خود محو می‌کند. آپولینر نیز چون اشعار خود را به اشکال مختلف مانند کروات، انگشتان، قلب، حروف الفبا و … می‌نگاشت و نقطه‌گذاری و علام تها را از آن‌ها حذف می‌کرد وی را خالق کوبیسم ادبی می‌نامند. با این کار وی متون را نسبت به وزن و ریتم انعطاف‌پذیر تر کرده‌است. مضامین و رموز اشعار آپولینر به راحتی از روی شکل ظاهری آن‌ها قابل کشف است. در واقع این‌گونه اشعار وی نوعی اندیشه نگاری به‌شمار می‌آید.
در ۹ نوامبر ۱۹۱۸ در حالی که به علت ضعف از زخم‌هایی که در جنگ برداشته بود و بر اثر همه‌گیری ۱۹۱۸ آنفلوآنزای اسپانیایی در پاریس از دنیا رفت.
«الکل‌ها» مجموعه اشعار آپولینر بین سالهای ۱۸۹۸ تا ۱۹۱۳ است و «کالیگرام‌ها» که اشعار «جنگ و صلح» هستند مهمترین آثار وی هستند.
هارولد پینتر (زادهٔ ۱۰ اکتبر ۱۹۳۰ در لندن – درگذشتهٔ ۲۵ دسامبر ۲۰۰۸) نویسنده، نمایش‌نامه‌نویس، بازیگر، کارگردان و فعال سیاسی انگلیسی بود. نخستین آثار او را در دستهٔ تئاتر پوچی قلمداد کرده‌اند. او نویسندهٔ آثاری برای رادیو، تلویزیون، تئاتر و سینما است. پینتر در سال ۲۰۰۵ میلادی برندهٔ جایزه نوبل ادبیات شد.
هارولد پینتر تنها فرزند پدر و مادری یهودی در اکتبر ۱۹۳۰ در محلهٔ هاکنی شمال لندن متولد شد. پدرش خیاط بود. او در فضایی سرشار از اظهارات یهودی‌ستیزی بزرگ شد که اهمیت به سزایی در نمایش‌نامه‌نویس شدنش داشت. در شروع جنگ جهانی دوم، در ۹ سالگی مجبور به ترک لندن شد و در دوازده‌سالگی به لندن بازگشت. پینتر می‌گوید تجربهٔ بمباران‌های جنگ هیچ‌وقت او را رها نکرده‌است.
در لندن به مدرسهٔ گرامر هاکنی رفت و در آن‌جا با گروهی از معلمان و دانش‌آموزان خوش‌فکر، پرانرژی و به‌لحاظ عقلی ماجراجو، آشنا شد. همین باعث شد تأتر و ضدفاشیسم مهم‌ترین تأثیر را روی او بگذارد. فضای سال‌های بلافاصله بعد از جنگ لندن سرشار از خشونت‌های ضدیهود بود که صدای تأتری پرشور و حرارت، و ارعابی که به تدریج رخنه می‌کند و در واقع نمایش‌نامه‌های اولیه‌اش را شکل می‌بخشد، چیزی از این فضا در خود دارد.
در این مدرسه نقش مکبث و رومئو و چند نقش دیگر را به کارگردانی ژوزف بررلی (Joseph Brearly) بازی کرد که در انتخاب حرفه هنرپیشگی ترغیبش کرد. در سال ۱۹۴۸ بعد از مدرسه به آکادمی سلطنتی هنرهای نمایشی (Royal Academy of Dramatic Art) رفت که به دلیل نارضایتی پس از دو ترم تحصیل، آن‌جا را ترک کرد. در سال ۱۹۴۹ دو بار به‌دلیل سرپیچی از خدمت نظام‌وظیفه جریمه شد که اشارات زود هنگامی بر عزم مقاومت و مخالفت‌گرایی‌اش دارد که در جهت‌گیری کلی و شکل‌گیری بسیاری از نمایش‌نامه‌هایش اثر گذاشته است.
در سال ۱۹۵۰ اولین اشعارش را منتشر کرد و به خاطر اجراهای شکسپیر مشهور شد. از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۷ با تورهای تأتر سنتی سفر و نقش‌های تاریخی و عمدتاً شکسپیر را بازی کرد. در این سال‌ها با نام دیوید بارون (David Baron) بازی می‌کرد. هارولد پینتر در سال ۱۹۵۷ با نوشتن نمایش‌نامهٔ اتاق (The Room) که (دپارتمان هنرهای نمایشی دانشگاه بریستول چاپ شد، خود را به عنوان نویسنده تثبیت کرد. اولین نمایش‌نامه‌اش، جشن تولد ۱۹۵۷(Birthday Party)، در ۱۹۵۸ در تأتر لیریک لندن به روی صحنه رفت و به دلیل ابعاد افسانه‌ای‌اش با شکست فاحشی مواجه شد و فقط یک هفته روی صحنه بود. اما بعدها بیش‌تر از دیگر نمایش‌نامه‌هایش به روی صحنه رفت. از ابتدای دهه شصت پینتر به عنوان نمایش‌نامه‌نویس مشهور شد گرچه هنرپیشگی و کارگردانی تأتر را هم هم‌زمان ادامه می‌داد.
هارولد پینتر نمایندهٔ تأتر بریتانیا در نیمه دوم قرن بیستم است و احتمالاً بیش از هر نمایش‌نامه‌نویس زندهٔ دیگری موضوع گزارش‌های آکادمیک می‌باشد.
او را به عنوان مبتکر سبک نمایش جدیدی به نام کمدی آزارنده (The Comedy of Menace) می‌شناسند و نامش، پینترسک(Pintersque)، برای توصیف فضایی خاص به صورت صفت وارد زبان انگلیسی شده‌است. تأتر پینترسک در ابتدا روایتی از تأتر پوچی تلقی می‌شد اما صحیح‌تر آن است که به عنوان چیزی منحصربه‌فرد تلقی شود. همانThe Comedy of Menace که نوعی نمایش روان‌شناسی است که در آن فاصله‌های مشخصی را بگومگوی شخصیت‌ها پر می‌کنند که ممکن است تجسم ترس‌های یک‌دیگر، احساس ناامنی یا تمایلات جنسی پنهان باشند یا نباشند.
این کمدی ژانری است که در آن نویسنده، تسلط و اطاعت پنهان را در پیش‌پاافتاده‌ترین گفتگوها نشان می‌دهد.
مجموعه آثار پینتر ناهمگن است. تقریباً نمایش‌هایی که در اوائل کارش نوشته پینترسک است مثل (The Caretaker(1960), Birthday Party, The Homecoming (۱۹۶۵)) که بیش از همه به روی صحنه رفته و در برنامه درسی دپارتمان‌های زبان گنجانده شده‌اند.
پینتر تأتر را به عوامل بنیادی‌اش بازگرداند: فضای بسته و گفتگوی غیرقابل پیش‌بینی که در آن آدم‌ها اسیر دست یک‌دیگرند و از هم پاشیده شدن را بهانه می‌کنند. با حداقل طرح (plot)، نمایش‌نامه از کش‌مکشی نیرومند و قایم‌موشک‌بازی بیانِ متقابل شکل می‌گیرد.
هارولد پینتر می‌گوید به دنبال دورة اولیه رئالیسم روان‌شناسی، مرحله دوم را که تغزلی‌تر بود با نمایش‌نامه‌هایی از قبیل چشم‌انداز ۱۹۶۷(Landscape) و سکوت ۱۹۶۸ ادامه داده‌است و بالاخره به مرحله سیاسی رسیده‌است. با کارهایی چون یکی برای جاده ۱۹۸۴ (One for The Road)، زبان کوهستان ۱۹۸۸ (Mountain Language)، نظم نوین جهانی ۱۹۹۱(The New World Order). ولی این تقسیم‌بندی به صورت دوره‌ای به نظر ساده کردن موضوع می‌رسد زیرا بعضی نوشته‌های پرقدرتش را نادیده گرفته است. مثلاً ناکجاآباد ۱۹۷۴ (No Man’s Land).
از سال ۱۹۷۴ در کنار نویسندگی فعالیت‌هایی در زمینه حقوق بشر داشته است و اغلب مواضع جنجالی اتخاذ می‌کند.
پینتر در سال ۲۰۰۲ به سرطان مبتلا شد؛ با این حال از تلاش نایستاد و در سال ۲۰۰۵ کاندیدای جایزه‌ی نوبل ادبیات شد. رقیبان او نویسندهٔ ترک «اورهان پاموک» و شاعر سوری «آدونیس» بودند که به نظر از او جلوتر می‌آمدند زیرا در ۱۰سال اخیر ۹ جایزه ادبیات نوبل به اروپا تعلق گرفته بود و از طرفی اگر جایزه به ادیبی انگلیسی اهدا می‌شد دومین جایزه نوبل ادبیات برای انگلستان ظرف ۵ سال بود؛ بنابراین از آکادمی سوئد انتظار می‌رفت که به قارهٔ دیگری به خصوص آسیا توجه کند.
پینتر با بردن جایزهٔ ادبیات نوبل باعث درگیری بحث‌های گوناگونی شد که تصمیم آکادمی را از جهاتی انتخابی گریزناپذیر از عوامل سیاسی می‌دانستند زیرا این‌طور گمان می‌رود که جایزهٔ نوبل اغلب به کسانی مثل «آلکساندر سولژنیتسین» از شوروی و «گونترگراس» نویسندهٔ صریح‌الهجه آلمانی تعلق می‌گیرد که در زمانی مشخص موضع سیاسی دل‌سوزانه‌ای گرفته باشند.
با این حال گرچه ممکن است عقاید سیاسی پینتر عاملی به‌شمار آمده باشد، اما این جایزه از نظر هنری بسیار موجه است و دستاوردهای نمایشی و ادبی پینتر، یک سروگردن بالاتر از سایر نویسندگان انگلیسی است. در هر حال، انتقاد صریح پینتر از سیاست خارجی آمریکا و مخالفتش با جنگ عراق، بدون شک او را از جنجالی‌ترین برندگان جایزه افتخارآمیز نوبل ادبیات کرده‌است.
پینتر فردای روزی که مطلع شد برندهٔ جایزه نوبل شده در مصاحبه‌ای تلفنی با روزنامه‌نگاری سوئدی گفت که نمی‌تواند حرف بزند و این خبر او را از پای درآورده‌ است و برای دریافت جایزه و سخنرانی به استکهلم خواهد رفت. اما حالش رو به وخامت گذاشت و سخنرانی خود را با عنوان «هنر، حقیقت، سیاست» ضبط کرد و به آکادمی فرستاد که هم‌زمان
در دنیا پخش شد. پینتر سخنرانی‌اش را این‌طور شروع می‌کند:
پینتر دو بار ازدواج کرده است:
روبر پنژه زاده ۱۹۱۹ در ژنو، درگذشت ۱۹۹۷ بر اثر حمله قلبی، رمان‌نویس و نویسنده فرانسوی بود که اصلیتی سوئیسی داشت. پنژه از سال ۱۹۴۶ ساکن پاریس شد و در سال ۱۹۶۰ میلادی ملیت فرانسوی را پذیرفت.
آثار او برنده جوایز متعددی از جمله فمینا و جایزه بزرگ ملی ادبیات شده‌اند.
نقش خیال آلبوم موسیقایی با آواز همایون شجریان و با آهنگسازی علی قمصری که در سال ۱۳۸۴ منتشر شده است. این آلبوم شامل قطعاتی در دستگاه‌های شور، نوا و همایون است.
ماساگت یا ماساژت (به یونانی: Μασσαγέται؛ در زبان پارسی باستان:saka tigra-xauda به معنی «سکاهای تیزخود» (سکاهای بر سر کننده کلاه‌خودهای نوک‌تیز) یکی از اقوام ایرانی‌تبارRüdiger Schmitt, “MASSAGETAE,” Encyclopædia Iranica, online edition, 2018, available at http://www.iranicaonline.org/articles/massagetae (accessed on 11 April 2018).رضایی باغ‌بیدی، تاریخ زبان‌های ایرانی، ص 36Karasulas, Antony. "Mounted Archers Of The Steppe 600 BC-AD 1300 (Elite)". Osprey Publishing, 2004, , p. 7.Wilcox, Peter. "Rome's Enemies: Parthians and Sassanids". Osprey Publishing, 1986, , p. 9.Gershevitch, Ilya. "The Cambridge History of Iran" (Volume II). Cambridge University Press, 1985, ISBN 0-521-20091-1, p. 48.Grousset, René. "The Empire of the Steppes". Rutgers University Press, 1989, ISBN 0-8135-1304-9, p. 547.The Getes by Sundeep S. Jhutti و یک تیرهٔ سکایی نیمه‌صحراگرد در آسیای میانه بودند. ماساگت‌ها اصولاً از روی کتاب هرودوت به‌عنوان گروهی که در بخشی قابل توجهی از شرق دریای مازندرانDARYĀ-YE MĀZANDARĀN, (Cross-Reference), “DARYĀ-YE MĀZANDARĀN” Encyclopædia Iranica, online edition می‌زیستند شناخته شده‌اند.Herodotus, The Histories, 1.204.
بر طبق سخن هرودوت:
هردوت می‌گوید ماساگت‌ها در صحرای بزرگی در شرق دریای خزر زندگی می‌کنند.Herodotus, "The Histories", 1.204. و چند بار اشاره می‌کند که آن‌ها فراتر از رودخانه ارس (Araxes) هستند.Herodotus, "The Histories", 1.202. پژوهشگران هویت‌های گوناگونی را برای این رودخانه ارائه کرده‌اند. هردوت درک اندکی دربارهٔ جغرافیای آسیا و اروپا داشته‌است و احتمالاً رودخانه متعددی را در اظهارات خود با ارس اشتباه گرفته‌است و منظور او در واقع سیحون (Jaxartes) رودخانه‌ای در شرق دریای خزر که ماساگت‌ها در آن جا حضور داشته‌اند، بوده‌است.Herodotus, "The Histories", translation by Robin Waterfield, with notes by Carolyn Deward (1998), p. 613, notes on 1.201-16.
در روزگار مادها، برخی از گروه‌های سکاها به مرزهای ایران می‌تاختند. سکاها گاه با آشور هم پیمان می‌شدند و زمانی زیر فرمان مادها با آشوریان می‌جنگیدند. با آغاز کار هخامنشیان درگیری‌های مرزی با گروه‌هایی از سکاها دنباله داشت. داریوش بزرگ دیگر پادشاه هخامنشی برای تنبیه برخی از آن‌ها تا مرکز اروپا نیز پیشروی کرد. البته دسته‌های بسیاری از آنان نیز به شاهنشاهی هخامنشی پیوستند و به عنوان سرباز، برای شاهنشاهی هخامنشی جنگیدند. از نامدارترین آن‌ها می‌توان از سکاهای تیزخود نام برد. گروهی از سکاها نیز از گذشته در جنوب خاوری ایران ساکن هستند و این سرزمین را به نام خود سکستان (سیستان) خواندند.
ماساگت‌ها گروهی خاص از تیره‌های سکایی و آریایی در خاور دریا کاسپین و کنارهٔ رود آراکس (=سیر دریا) بودند و انگاره‌هایی که کوشش می‌کند جایگاه این تیره (و شه‌بانوی آن‌ها یا دربیک‌ها) را به غرب دریای کاسپین بکشاند و آن‌ها را دارای تباری غیر هندواروپایی نشان دهند از دید علمی نادرست استمحسنی، محمدرضا 1389: «پان ترکیسم، ایران و آذربایجان» ، انتشارایت سمرقند، ص 194 بنابر روایتی در سال ۵۲۹ پیش از میلاد، کوروش به ماساگت‌ها در آسیای مرکزی (شمال شرق ایران) حمله کرد و در جنگ با ماساگت‌ها بود که کشته شد و گفته شده وی را در پاسارگاد دفن کردند.CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 1 "iranicaonline.org"
دربارهٔ نام ماساگت پژوهشگران تأکید دارند که ماساگت به معنی «بزرگ» گت است. همچنین باور دیگری نیز وجود دارد، که ماساگت‌ها گروه خاصی از سکاها بودند که معنی نامشان «نیرومند» گت می‌باشد. مَس در پهلوی به معنی بزرگ است. در اوستا نیز ماسا به معنی بزرگی استفاده شده‌است.
البته رودیگر اشمیت ایران‌شناس، خاطرنشان می‌کند که اگرچه نام اصلی ماساگت‌ها گواهی نشده‌است، اما به نظر می‌رسد قابل قبول‌ترین اتیمون ایرانی Masyaka-tā* است. Masyaka-tā* شکل جمع است، دارای پسوند ایرانی شرقی -tā* است که در یونانی -tai منعکس شده‌است. شکل مجزا -Masi̯a-ka* است و از ایرانی باستان -ka-* و -masi̯a* «ماهی» مشتق شده‌است. این نام در لغت به معنای «مربوط به ماهی» یا «ماهیگیر» است.
بوئینگ ۷۶۷ یک هواپیمای مسافربری است که شرکت هواپیماسازی بوئینگ تولید می‌کند. ۷۶۷ هم‌زمان با گونه کوچکترش بوئینگ ۷۵۷ به بازار فروش ارائه شد. تولید مدل مسافربری در سال ۲۰۱۶ متوقف شد اما مدل باری ان همچنان در خط تولید است.
بوئینگ ۷۶۷ یک هواپیمای پهن‌پیکر تجاری است. این هواپیما به تأمین آسایش مسافران در هنگام سوار و پیاده شدن شهرت دارد. همچنین راهروهای عریض ۷۶۷ امکان یک پذیرایی مناسب را به مهمانداران می‌دهند. کابین خلبان ۷۶۷ کاملاً شبیه بوئینگ ۷۵۷ است، به همین دلیل خلبان‌هایی که تجربه پرواز با یکی از این دو هواپیما را دارند، می‌توانند پس از یک دوره آموزش کوتاه مدت با دیگری نیز پرواز کنند.
سال‌های پایانی دهه ۱۹۸۰ را باید دوره طلایی ۷۶۷ دانست. در آن سال‌ها اقبال شرکت‌های‌هوایی به ۷۶۷ افزایش چشمگیری یافته بود. البته در سال‌های اخیر فروش این هواپیما با کاهش قابل توجهی مواجه شده و رقبای آن نظیر ایرباس ای۳۳۰ و ۳۴۰ گوی سبقت را از آن ربوده‌اند.
نخستین بوئینگ ۷۶۷ای که ساخته شد. در سال ۱۹۷۸ معرفی شد و در سال ۱۹۸۲ با ورود به ناوگان شرکت یونایتد ایرلاینز کار خود را آغاز نمود. این گونه از بوئینگ ۷۶۷ در خطوط هوایی درون قاره‌ای نظیر نیویورک - لس آنجلس به کار گرفته شد. ۷۶۷–۲۰۰ با چیدمان در سه کلاس ظرفیت حمل ۱۸۱ مسافر و در یک کلاس ۲۵۵ نفر را دارد. این نوع در سال ۱۹۹۴ از خط تولید بوئینگ خارج شد. (از این نوع کلاً ۱۲۸ فروند ساخته شد)
تنها تفاوت آن با نوع قبلی توانایی بیشترش در انجام پروازهای طولانی است. نخستین فروند از آن در سال ۱۹۸۴ به شرکت هواپیمایی ال عال اسرائیل تحویل داده شد. این هواپیما نخستین ۷۶۷ای بود که بر فراز اقیانوس اطلس به پرواز درآمد و بارها رکورد طولانی‌ترین پرواز با هواپیماهای دوموتوره را شکست. (از این نوع کلاً ۱۱۸ فروند ساخته شده و سه فروند در دست ساخت است)
مهم‌ترین تفاوت آن با ۷۶۷–۲۰۰ طول بیشترش است (حدود ۲۱ فوت). در سال ۱۹۸۳ مخصوص شرکت هواپیمایی جال ژاپن طراحی شد و نخستین فروند از آن در سال ۱۹۸۶ برای این شرکت به پرواز درآمد. قرار است به زودی از خط تولید بوئینگ خارج شود و هواپیمای بوئینگ ۷۸۷–۳ جایگزین آن گردد. (۱۰۴ فروند از این نوع ساخته شده‌است)
تنها تفاوت آن با نوع ۳۰۰ قابلیتش در انجام پروازهای طولانی است. نخستین فروند از آن در سال ۱۹۸۶ به پرواز درآمد اما تا سال ۱۹۸۷ با استقبال سرد شرکت‌های هواپیمایی رو برو شد، در این سال شرکت امریکن ایرلاینز چند فروند از آن را سفارش داد. در سال ۱۹۹۵ شرکت تایوانی اوا ایر نخستین پرواز یک ۷۶۷ بر فراز اقیانوس آرام را با یک فروند از این نوع انجام داد. بنا بر اعلام بوئینگ هواپیمای بوئینگ ۷۸۷–۸ جایگزین آن خواهد شد. (تاکنون ۵۲۸ فروند از آن ساخته شده‌است)
نوع باری ۷۶۷–۳۰۰ای آر است که در سال ۱۹۹۳ به سفارش یونایتد پارسل سرویس طراحی و در سال ۱۹۹۵ به آن تحویل شد. با توجه به عرض کمترش نسبت به پهن پیکرهایی نظیر ایرباس ای۳۰۰ قادر به حمل پالت‌های بار معمولی نیست و باید از پالت‌های مخصوص خود استفاده نماید. (از این نوع ۷۶۷ کلاً ۵۰ فروند ساخته شد)
جدیدترین و البته آخرین نسل هواپیمای ۷۶۷ است. مهم‌ترین فرقش با نوع ۳۰۰ طول بیشترش است. (در حدود ۱/۲۱ فوت) در سال ۱۹۹۷ مخصوص دو شرکت هواپیمایی دلتا ایرلاینز و کنتیننتال ایرلاینز طراحی شد و نخستین فروند از آن در سال ۲۰۰۰ واگذار شد. ۴۰۰ ای آر تنها ۷۶۷ای است که به بالچه‌هایی روی بال اصلیش مجهز شده، این موضوع مصرف سوخت هواپیما را تا حدودی کاهش داده‌است. قرار است به زودی تولید آن متوقف شده و بوئینگ ۷۸۷–۹ جایگزین آن گردد. (تا پایان سپتامبر ۲۰۰۶، ۳۸ فروند از آن ساخته شده‌است)
به آن ۷۶۷–۴۰۰ای آر ایکس نیز گفته می‌شود. قرار بود مخصوص شرکت هواپیمایی کنیا ایرویز طراحی و ساخته شود. بوئینگ قصد داشت آن را به موتورهای طراحی شده برای پروژه بوئینگ ۷۴۷ ایکس یعنی «Engine Alliance GP7172» و «Rolls-Royce plc Trent 600» مجهز کند. پس از اینکه شرکت کنیایی انصراف خود از خرید این نوع را اعلام کرد، بوئینگ نیز پروژه ۴۰۰ ال آر را به بایگانی سپرد. (شرکت کنیایی به جای آن تعدادی بوئینگ ۷۷۷–۲۰۰ ای آر خریداری نمود)
گونه‌های دیگری از ۷۶۷ نیز برای کاربردهای نظامی و شخصی ساخته یا بازسازِی شده‌اند.
دو فروند بوئینگ ۷۶۷ در حوادث ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ شرکت داشتند. هر دو هواپیمایی که به برج‌های تجارت جهانی نیویورک برخورد نمودند از نوع ۷۶۷ بودند، نخست یک ۷۶۷–۲۲۳ ای آر آمریکن ایرلاینز (پرواز شماره ۱۱ که ۹۲ سرنشین داشت) که به برج شمالی برخورد کرد و دوم یک ۷۶۷–۲۲۲ یونایتد ایرلاینز (پرواز شماره ۱۷۵ که ۶۵ سرنشین داشت) که به برج جنوبی برخورد نمود. (این دو هواپیما باعث مرگ ۲۶۰۲ نفر از ساکنان برج و… نیز شدند)
دولت چین در سال ۲۰۰۰ میلادی یک فروند هواپیمای بوئینگ ۷۶۷–۳۰۰ ای آر دست دوم را از شرکت هواپیمایی دلتا خریداری نمود تا آن را به هواپیمای اختصاصی جیانگ زمین (رئیس‌جمهور سابق چین) تبدیل کند. این هواپیما به سن آنتونیو در تگزاس آمریکا منتقل شد تا پس از اعمال تغییرات لازم در چیدمان داخلی‌اش به دولت چین تحویل گردد.
در پاییز سال ۲۰۰۱ چین اعلام کرد ۲۷ دستگاه شنود را در نقاط مختلف این هواپیما کشف کرده‌است. چینی‌ها سازمان اطلاعات مرکزی (سیا) را مسئول این کار معرفی نموده و از بازداشت ۲۲ نظامی و کارمند دولتی چینی به اتهام کوتاهی در این زمینه خبر دادند. اما سیا و جرج دابلیو. بوش، رئیس‌جمهور وقت آمریکا دست داشتن در این جریان را رد کردند و از کارگذاری این وسیله‌های جاسوسی اظهار بی‌اطلاعی نمودند.
با این‌که در آن زمان کارشناسان عقیده داشتند حادثه مذکور تأثیر عمیقی بر روابط چین و آمریکا خواهد گذاشت هیچ تغییر خاصی در سیاست‌های دولت چین نسبت به آمریکا صورت نگرفت و شرکت‌های هواپیمایی چینی همچنان به خریدهای بزرگ خود از بوئینگ ادامه دادند. البته این ۷۶۷ جنجالی هرگز مورد استفاده دولت چین قرار نگرفت و بعدها با تغییراتی در طراحی داخلی‌اش به ناوگان مسافربری شرکت ایر چاینا پیوست.
درازگودال ماریانا ژرفترین درازگودال اقیانوس‌های جهان و ژرفترین مکان پوسته کره زمین است.
جایی که این گودال قرار دارد کف بخش شمال غربی اقیانوس آرام است، که به‌طور متوسط در شرق و جنوب جزایر ماریانا در شرق فیلیپین قرار گرفته‌است. بیشینه ژرفای آن از سطح دریا ۱۰۹۹۴ متر (یازده کیلومتر) است. "درازگودال ماریانا" یک خراش عمیق هلالی شکل در پوسته زمین است و به‌طور متوسط حدود طول و عرض دارد. بخشی از این دراز گودال که بیشترین ژرفای آن به حداکثرِ (± ) می‌رسد؛ هرچند که بعضی از اندازه‌گیری‌ها (که قابل تکرار نبوده‌اند) ژرف‌ترین بخش را در اندازه گرفته‌اند، یک درهٔ کوچک چاک‌مانندی به شکل شکاف در کف و در بخش جنوبی آن است خز، و به نام گودال چلنجر شناخته شده‌است.
این درازگودال برای نخستین بار در سال ۱۹۵۱ توسط شناور چَلِنجـِر از نیروی دریایی ایالات متحده ستوان دان والش و مهندس ژاک پیکارد بررسی شد و به همین دلیل ژرفترین نقطهٔ آن گودال چلنجر نام گرفته‌است و تا ۴۲ سال بعد از آن این ۲ نفر تنها کسانی بودند که موفق به حضور و لمس کردن ژرف‌ترین جای زمین شده بودند. در سال ۲۰۱۲ جیمز کامرون با شناور دیپ سی چلنجر موفق شد که به مدت بیست دقیقه در آن‌جا به کاوش و بررسی بپردازد. در سال ۲۰۱۰ نیز، دانشمندان یک زیردریایی بدون سرنشین را به این تنگه بسیار بزرگ اقیانوس آرام فرستادند تا نمونه‌هایی از رسوبات بستر آن را جمع‌آوری کند. در سال ۲۰۰۹، ایالات متحده آمریکا درازگودال ماریانا را به عنوان یک اثر ملی ایالات متحده مقرر کرد.
در داستان‌های علمی-تخیلی گوناگون به صحنه‌هایی مربوط به درازگودال ماریانا اشاره شده از جمله فیلم "ورطه" ساختهٔ جیمز کامرون.
در این درازگودال تعداد زیادی میکروب فعالند. این میکروب‌ها هم اندازهٔ باکتری‌ها هستند. دو دسته اصلی میکروب به نام باکتری و آرکیا وجود دارد و این‌ها هم در همین ابعاد هستند. تحلیل میزان اکسیژن در نمونه‌ها نشان‌دهندهٔ حضور مقدار زیادی میکروب است.عمیق‌ترین نقطه اقیانوس آکنده از حیات است
گودال چَلِنجـِر ژرفترین نقطه شناخته‌شده در اقیانوس‌های جهان است. این نقطه در درازگودال ماریانا واقع در اقیانوس آرام قرار دارد و ژرفای آن است. ژرفای اندازه‌گیری‌شده حاصل برآورد زیردریاپیماها و زهپادها است و چنین به نظر می‌رسد که ژرفاسنجی از طریق سونار تا حدودی، عمق به مراتب بیشتری را تخمین می‌زند. و نزدیکترین خشکی به آن جزیره فایس است. در نمونه خاکی که از کف این گودال برداشت شده گونه‌های ویژه‌ای از جانداران روزندار با صدف نرم دیده شده‌است.
انتساب نام این نقطه برگرفته از نام کشتی اچ‌ام‌اس چلنجر (۱۸۵۸) متعلق به نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا می‌باشد که سفر اکتشافی کشتی موصوف در بحبوحه سال‌های ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۶، اولین گزارش‌های مستدل از عمق آن را گزارش نمود. فشار فوق‌العاده زیاد آب در این عمق، طراحی دقیق مجرا و بهره‌برداری منابع زیستی و گیاهی برای تحقیقات را با دشواری بسیار مواجه نموده‌است. نخستین غواصی به وسیلهٔ تجهیزات و وسایل بحرپیمایی امروزی در سال ۱۹۶۰ و با کمک زیردریاپیمای بثی‌سکف موسوم به بتیسکف تریسته صورت پذیرفت. به دنبال آن نیز بازدیدهایی بدون سرنشین نیز در سال‌های ۱۹۹۶، ۱۹۹۸ و ۲۰۰۹ نیز صورت گرفت. در مارس سال ۲۰۱۲ همچنین، یک غواص انفرادی تک سرنشین توسط کارگردان مشهور سینما، جیمز کامرون و با کمک زیردریاپیمای دیپ‌سی چلنجر هم صورت پذیرفت.
پول رایج یکایی پولی برای سنجش دادوستد کالا و خدمات است که در تسهیل انتقال کالا و خدمات نقشی اساسی دارد. به عبارت دیگر، نام پول رایج یک کشور، یکای پول در آن کشور است. برای نمونه، یکای پول کشور ایران، ریال و یکای پول کشور ایالات متحده، دلار است.
یکای پول ایران در دوره قاجار قِران بود و کوچک‌ترین یکای پول قدیم (تا آخر دوره قاجار) در ایران دینار بود. یک تومان برابر ده قِران و برابر ده هزار دینار بود. سکه اسپانیایی رِئال (به لاتین: Real) پس از ورود به ایران با نام ریال بر مبنای وزنش، مطابق ۱۱۷٫۵ دینار گرفته شد اما از آغاز دوران رضاشاه پهلوی سکه‌های ریال به جای ۱۱۷٫۵ دینار به مبلغ ۱۰۰ دینار (مطابق قِران) کاهش داده شدند؛ بنابراین قِران و ریالی که امروزه ما به کار می‌بریم مقداری با مفهوم آن در دوران قدیم متفاوت است.
در سال ۱۳۰۸ خورشیدی به موجب قانون آحاد، پول ایران تغییر یافت و یکای پول به ریال تبدیل گردید.
باغ‌های معلق بابل یا باغهای معلق سمیرامیس و دیوارهای بابل (عراق کنونی) یکی از عجایب هفتگانه بوده‌اند. از این باغ‌ها به عنوان شاهکارهای مهندسی متشکل از مجموعه‌ای از باغ‌های ردیفی شامل طیف متنوعی از درخت‌ها، بوته‌ها، و شاخه‌ها شبیه به کوه سبز بزرگی ساخته شده از آجر یاد شده است. هردو این آثار ظاهراً به دستور بخت‌النصر دوم در حدود سال ۶۰۰ پیش از میلاد ساخته شده‌است.
این آثار در نوشته‌های مورخان یونانی مانند استرابو و دیودوروس سیکولوس ذکر شده‌است ولی همچنان در مورد وجود آنها ابهاماتی هست. در حقیقت در هیچ‌یک از نوشته‌های بابلی در مورد وجود این باغ مطلبی ذکر نشده‌است. در طول قرنها این منطقه با باغهای نینوا درآمیخته ولی در حکاکی‌های موجود در آن نواحی روش‌های انتقال آب رودخانه فرات به ارتفاعی که برای این باغها احتیاج بوده‌است , آورده شده‌است.
این باغها برای خوشحال کردن همسر بخت‌النصر که بیمار بوده‌است ساخته شده‌اند. امیتیس دختر هوخشتره (پادشاه ماد) با بخت‌النصر ازدواج کرد تا میان دو قوم صلح پایدار برقرار گردد.
سرزمین ماد که آمیتیس از آن می‌آمد سرزمینی سرسبز و کوهستانی و پوشیده از گیاهان و درختان مختلف بود ولی سرزمین بابل در منطقه‌ای مسطح و فلاتی خشک قرار گرفته بود.
یکی از دلایل بیماری آمیتیس هم دوری او از سرزمین خوش آب و هوای خود بود بنابراین بخت‌النصر تصمیم گرفت باغهای معلق بابل را در ارتفاع برای همسر خود بسازد
واژهٔ معلق که برای این باغها استفاده می‌شود در حقیقت به این معنی نیست که باغها به‌وسیله طناب یا ریسمان به یکدیگر متصل بوده‌اند بلکه احتمالاً ترجمه ی اشتباه کلمه‌ای یونانی به معنای تراس یا بالکن بوده‌است.
استرابو در قرن اول قبل از میلاد می‌نویسد: تراسها در طبقاتی روی یکدیگر واقع شده بودند و هرکدام دارای ستونهای سنگی مکعب شکل توخالی بوده‌اند که توسط گیاهان پوشیده شده بود.
تحقیقات بیشتر در منطقه بابل منجر به یافتن پایه‌های این ستون‌ها شده‌است.
چون باغ مانند دامنه یک تپه شیب داشت و بخش‌های متعدد آن طبقه طبقه روی هم قرار گرفته بودند، منظره کلی آن مانند یک باغ معلق بود. وقتی صفه‌های پلکانی صعودی ساخته شدند، در زیر آن‌ها تالارهایی احداث شد و درخت‌هایی در آن‌ها و بالای آن‌ها کاشته شد که به تدریج روی یکدیگر رشد کردند… سقف‌های این تالارها با شاه‌تیرهایی از جنس سنگ به طول ۱۶ پا محافظت می‌شد…! سقف روی این شاه‌تیرها نخست با لایه‌ای از نی که در لابه‌لای آن‌ها مقدار زیادی قیر ریخته شده بود پوشانده و روی آن آجر پخته که در میان آن‌ها آهک ریخته بودند قرار داشت . لایه سوم از سرب بود و سپس خاک ریخته می‌شد که رطوبت آن به پایین نفوذ نکند. در پایین نیز زمین به اندازه کافی کنده می‌شد تا درختان بزرگتر بتوانند ریشه بدوانند و زمین با هر نوع درخت کاشته شده بود و چون همه تالارها به حد کافی نور می‌گرفتند، جایگاه‌های متعدد سلطنتی با تصاویر بسیار در آن احداث گردید و در یکی از تالارها شکافی ایجاد شده بود و در آن تجهیزاتی گذاشتند که آب تمام باغ را به حد وفور از رودخانه می‌گرفت و به همه جا توزیع می‌کرد."امپراتوری ایران"، ص ۲۸.
بنابر تحقیقات گسترده باستان شناسی در سال های اخیر، می توان حدس زد که شهرهای تاریخی متعدد در بخش هایی از اردن کنونی همچون شهر پِترا
پترا و در شمال غربی عربستان مانند شهر هِگرا وجود این باغ های معلق را تایید میکنند. زیرا معلق در واقع به معنی این است که این شهرها در دل کوه ساخته شده اند. این شهرها در واقع در اوج تمدن نَبَطی ها بوجود آمده اند که از قرن های قبل از تولد مسیح تا چند سده بعد از میلاد مسیح در این منطقه از نظر اقتصادی میدرخشیدند و در واقع نقش بسیار پر رنگی در تجارت و بازرگانی منطقه بازی میکردند. حتی سکه های متعددی از بخش های مختلف این شهرها بافت شده اند که دلالت بر وجود یک حکومت مرکزی قدرتمند می باشد.