moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
معمولاً تا این دوره زمانی، زنان مسلمان هنوز از حرمسرا به طور كامل از جامعه جدا نشده بودند، اما سیستم حرمسرا در زمان خلافت عباسی، در جهان اسلام كاملاً نهادینه می شد.
علي رغم مخالفت، هادی نتوانست پايگاه اقتدار خارق العاده مادرش را به هم بزند و او از بازنشستگي از سياست به حرمسرا خودداري كرد. این درگیری سرانجام در ملاعام به طور پرسر و صدا آشکار شد وقتی که او به نفع التماس کننده ای به نام عبدالله بن مالک شفاعت کرد و علناً از پسرش خواست که پاسخی به او برسد، اما هادی صبر خود را از دست داد و صریحاً با خشمی وصف نشدنی در دربار بر سر او فریاد زد:
گفته می شود که الخیزران پس از این حادثه پسر بزرگش هادی را به قتل رسانده است. یکی از دلایل این است که خیزران فهمید که وی قصد دارد هارون الرشید پسر دوم‌او که برادرش بود را بکشد، دلیل دیگری نیز این‌بود که هادی قصد داشت او را مسموم کند، که پس از اینکه یک خادم به او خبر داد و او به غلامانش دستور داد سگی را بیاورند تا از ظرف غذایی که او به بهانه آشتی برایش فرستاده بود بخورد، این موضوع را کشف کرد. زمان وقوع این حوادث برای اطمینان شدن از مرگ او، هادی بعداً غلامی به خیزوران فرستاد و گفت:
یک نسخه ادعا می کند که او وظیفه کشتن پسرش را به یکی از صیغه های برده‌ پسرش داده است تا او را با وسیله سم در هنگام خواب بکشد. ادعا شد که کنیز اول هادی را مسموم کرد، اما چون زهر قوی نبود با ضعیف شدنش با بالشت کار را تمام کرده و او را خفه کرد. هادی در سن ۲۲ سالگی و بعد از ۱۴ ماه سلطنت بر اثر مسمومیت و خفگی درگذشت.
خیزران در زمان لحظه مرگ‌ هادی، برای مانع از اختلافات جانشینی؛ سریع اقدام کرده و همان شب، هارون را به جانشینی برگزید و به همه وزرا و سرداران پایتخت و کلیه فرمانداران و حاکمان ایالات و استان‌ها حکمی را صادر کرد که باید با هارون بیعت کرده و از او اطاعت کنند. با برتخت نشستن هارون او دوباره مشارکت فعال خود را بدون هیچ مانعی در اداره امپراتوری آغاز کرد. پسر دومش، خلیفه هارون الرشید، برعکس برادرش، مخالفتی با شرکت فعال مادرش در امور دولت نداشت، بلکه در عوض به صراحت به توانایی سیاسی وی اعتراف کرد و علناً به مشاوره وی گوش داده و کاملاً متکی بود و اعتماد کرد، و حتی مهر سلطنتی را به او داد، همچنین اجازه داد در هر فرمان سلطنتی، نام‌ او را کنار نام خلیفه داشت باشد، و حتی در هر نماز جمعه در کنار نام خلیفه نام او را نیز در خطبه‌ بیاورند، و بدین‌سان باز هم قلمرو را در واقع خیزران به تنهایی اداره کرد. یکی از دلایل داشتن اقتدار مطلق و بی‌بدیل خیزران در این زمان بر امور امر و نهی می‌تواند بی‌توجه‌ای هارون نسبت به وظایف حکمرانی باشد. هارون با افتخار خاطرنشان كرد كه هیچ دلیلی وجود ندارد كه او از شریک شدن اقتدار خود و مشورت کردن با یک زن خجالت بكشد، اگر این زن از توانایی و درخششی مانند خیزران برخوردار باشد.
بدین ترتیب تصدیق می شود که وی در زمان سلطنت پسر دومش نیز در تصمیم گیری که سیاست خلافت را تشکیل می داد، شرکت کامل داشت (در واقع تصمیم‌گیرنده بود) و دوباره دربار خود را برای پذیرش مقامات و افسران عالی‌رتبه و سایر گروه‌ها راه انداخت؛ در این زمان با خواست و تاثیر او هارون مربی و حامی سابقش یحیی برمکی که در روی کار آمدن او تلاش زیادی کرده بود را به مقام وزارت گماشت و اختیارات کامل بر همه امور مُلک و رعایا را به او داده و سپس هارون به یحیی امر کرد تا در مورد همه چیز و همه امور بجای او به مادرش برود و با او مشورت کند؛ بنابراین خیزران نظارت، نتیجه گیری و تعیین و تکلیف کرده و در کلیه امور فرمان‌ها را صادر می‌کرد و یحیی برمکی گوش به فرمان او بود و با تعیین او مهمات ملک و رعایا را حل می‌کرد. در نتیجه، در این زمان الخیزران تمام اقتدار حاکمیت را بدست گرفته و حفظ کرد و در واقع به جای خلیفه حکومت کرد. همچنین او اقتدار كامل خود را بر پسرش با یك جمله قدیمی و عامه پسند "حق مادر حق خداست" مشروعیت بخشید.
هنگامی که وی در اواخر سال ۷۸۹ درگذشت، پسرش قوانینی را نقض کرد که خواستار عدم تأسف او بود و در عوض غم و اندوه خود را علنی نشان داد و در مراسم خاکسپاری وی شرکت کرد، تابوت مادر را با پای برهنه تا محل دفن همراهی کرد. وی سپس نماز میت را خواند و یک بار دیگر به مقبره او رفت تا احترام به یاد او بگذارد و قبل از ترک قبرستان خداحافظی کند، که توجه بسیاری را به خود جلب کرد.
خیزوران زنی بشدت استثنایی و فوق العاده بود. او با اراده قوی، عزم، شجاعت، حیله گری، شعور، خرد، پشتکار و بی رحمی از وضعیت برده به مقام ملکه و ملکه مادر رسید. او قدرت مهیب و تاثیرگذار پشت تاج و تخت سه خلیفه بود و تأثیر عمده ای - هرچند پنهان - بر روی کار آمدن هر سه نفر آنها و سیاست های خلافت و امور خصوصی دربار داشت. تنها عاملی که او را محدود می کرد این واقعیت بود که او باید اراده و قدرت خود را از طریق مردان اعمال می کرد و نمی توانست تاج و تخت را برای خود بگیرد و تنها به حق خود حکومت کند، اقدامی که سایر حاکمان زن مانند شجر الدر مصری و رضیه سلطانه دهلی انجام می دادند. قرن ها بعد به ترتیب در مصر و هند انجام داد.
شهر جدید (نوین شهر) شهری است که از ابتدا ساخت آن برنامه‌ریزی شده و معمولاً در زمین‌هایی ساخته شده که پیشتر بدون استفاده بودند. در ایران امروزی بیش از ۲۰ شهر جدید ساخته شده یا در حال ساخت می‌باشند که اکثراً اطراف کلان‌شهرها مانند تهران، مشهد، شیراز، اصفهان، تبریز، کرج،اهواز واراک قرار گرفته‌اند. آمار نشان می‌دهد در پی جهش قیمت مسکن در کلانشهرها و افزایش امکانات در نوین شهرها، تقاضای سکونت در شهرهای جدید اطراف آنها به میزان دو برابر میانگین ۲۳ ساله افزایش یافته‌است. شرکت مادر تخصصی عمران شهرهای جدید مسئول ایجاد شهرهای جدید (نوین شهرها) در ایران است.
در حال حاضر ۱۷ شهر جدید دولتی با تخمین حدود ۴ میلیون جمعیت در ۴۰ هزار هکتار زمین دولتی (مطابق طرح‌های مصوب) در حال ایجاد هستند و در این شهرها ۸۰۰ هزار نفر سکنی گزیده‌اند و پیش‌بینی می‌شود جمعیت آن‌ها تا ۵ سال آینده به بیش از ۲٫۵ میلیون نفر برسد. ۱۳ شهر جدید دیگر نیز در حال ساخت یا در مرحله مطالعات هستند. هم‌اکنون پرند پرجمعیت‌ترین شهر جدید کشور است و پس از آن، شهرهای اندیشه ،صدرا، فولادشهر، سهند، بهارستان، پردیس، مهستان و گلبهار در رتبه‌های بعدی قرار دارند.
تجربه ساخت شهرهای جدید (نوین شهرها) در بسیاری از کشورها در قرن بیستم و بیست و یکم وجود دارد. برخی از این نوین شهرها شهرت جهانی دارند مانند آنکارا در ترکیه، واشینگتن در آمریکا، دهلی نو در هندوستان، کانبرا در استرالیا، ابوظبی در امارات، برازیلیا در برزیل و …
طرح احداث شهرهای جدید (نوین شهرها) در اسفند ۱۳۶۴ در دوران ریاست جمهوری آیت‌الله سید علی خامنه‌ای و در دولت میرحسین موسوی به تصویب هیئت وزیران رسید و به منظور سیاست‌گذاری، مدیریت و راهبری جهت تحقق اهداف، شرکت مادر تخصصی عمران شهرهای جدید در خرداد سال ۱۳۶۸ تشکیل گردید. سپس شرکت‌های وابسته برای پیگیری طراحی، احداث و مدیریت هر شهر جدید تأسیس شد.
در دولت نهم در زمان ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد و وزارت محمد سعیدی کیا، با مطرح شدن مسکن مهر، بیشترین فعالیت این شرکت به این حوزه معطوف شد تا جایی که بسیاری از مطالعات و طرح‌های قبلی به منظور ایجاد مسکن مهر و شعار مسکن ارزان برای مستضعفین، کنار گذاشته شد و انبوه‌سازی که خود ارزش اصلی گردیده بود، کیفیت و هزینه را در حاشیه قرار داد. طبق اظهارات محمد سعیدی کیا به موجب این طرح می‌بایست یک میلیون و پانصد هزار واحد مسکونی برای قشر کم درآمد و ضعیف جامعه احداث شده و به مردم واگذار شود.http://dolat.ir/detail/176477http://www.asriran.com/fa/news/30531/یک-میلیون-و-۵۰۰-هزار-خانوار-فاقد-مسکن
در دولت یازدهم و در دورهٔ ریاست جمهوری حسن روحانی و وزارت عباس آخوندی، وزیر مخالفت‌های بسیاری با طرح مسکن مهر کرد، ولی با تمام مخالفت‌ها بیان کرد به تعهدات پیشین در مسکن مهر پایبند است. طرح اقدام ملی مسکن نیز در نوین شهرها در حال اجرا می‌باشد.http://www.farsnews.ir/newstext.php?nn=13920801000561
عمده شهرهای جدید موجود در کشور عمدتاً بر پایه اقتصاد خدمات محلی و نیز در ارتباط با مناطق صنعتی مجاور شکل گرفته‌اند. با این حال به نظر می‌رسد همچنان پهنه‌های دیگر ایران، دارای استعداد فراوان در ایجاد شهرهای جدید با کارکردهای اقتصادی دیگری همچون کشاورزی، آموزشی و تحقیقاتی، فناوری‌های نو، بازرگانی، جهانگردی، گردشگری و … باشد، به گونه ای که امکان اسکان پایدار از یک سو و حفظ اراضی ارزشمند طبیعی با رعایت الزامات آمایش سرزمین از سویی دیگر فراهم شود. در این زمینه ایجاد شهرهای جدید کوچک، می‌تواند سبب مهار رشد فزاینده شهرک‌های قارچ گونه و نیز سکونتگاه‌های غیررسمی شود. این ایده نیازمند مکان‌یابی نسل دوم شهرهای جدید در کشور است.
محمد مستقیمی متخلص به راهی (زادهٔ ۱ دی ۱۳۳۰ در روستای چوپانان از بخش انارک از توابع شهرستان نایین در استان اصفهان) نویسنده، شاعر، پژوهشگر، منتقد ادبی است. وی از نوادگان یغمای جندقی شاعر و مرثیه‌سرای سده سیزدهم هجری است. وی از سی سالگی به‌طور جدی پا به عرصه ادبیات گذاشت و به عنوان یکی از شاعران پیشکسوت شعر نو و موج سپید در اصفهان شناخته می‌شود. وی از جمله منتقدین پایگاه نقد شعر وابسته به بنیاد شعر و ادبیات داستانی ایرانیان است. این پایگاه که با حمایت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی راه‌اندازی شده‌است با بهره‌گیری از شاعران و منتقدان شعر فارسی به نقد شعر شاعران فارسی‌زبان می‌پردازد.
او پس از اتمام دوران تحصیل ابتدایی در روستای چوپانان، برای ادامه تحصیل به یزد رفت و تحصیلات متوسطه را به پایان برد. او رشته مکانیک در دانشگاه علم و صنعت را نیمه‌کاره رها کرد و در دانشگاه اصفهان در رشته ادبیات فارسی به تحصیل پرداخت و بادرجه فوق‌لیسانس فارغ‌التحصیل شد. پایان‌نامه او «نقد و تصحیح دیوان نیکی اصفهانی» شاعر قرن یازدهم هجری بود که از روی تک نسخه خطی انجام شده‌است. وی بازنشسته آموزش و پرورش است و به آموزش شعر در اصفهان مشغول است.
انجمن ادبی صائب که در مقبره صائب تبریزی در اصفهان برپا می‌شود و انجمن‌های ادبی اصفهان از جمله انجمن سروش خمینی شهر از او به عنوان منتقد شعر یاد می‌کنند. همچنین وی داوری ادواری از جشنواره شعر فجر و جشنواره‌های دانشجویی را در کارنامه خود دارد. همچنین مدتی نیز مدیر انجمن ادبی کمال در اصفهان بود.وی از چهره‌های مؤثر بر انجمن‌های ادبی در اصفهان و خمینی شهر است وی به عنوانی یکی از منتقدین اصلی شعر و به خصوص شعر نو در پایگاه نقد شعر بنیاد شعر و ادبیات داستانی شناخته می‌شود. همچنین او بر کتاب‌های شعر نو مختلفی نقد نوشته‌است.
او اولین بار با وبلاگ‌نویسی به ترجمه شعرهایی از لاریسا شمایلو شاعر آمریکایی و همچنین نوشتن کاریکلماتور پرداخت. وبلاگی که بیشتر این نوع آثار او را دربردارد دیش سپید نام دارد.
اشعار او گرچه در قالب‌های مختلف از غزل و قصیده و رباعی و چارپاره و مثنوی تا نیمایی و سپید است امّا غالب اشعار او و همچنین تمایل خود او به شعر سپید است.
وی به جنسی شدن اشعار جوانان در شعر معاصر به خاطر دیوارهایی که به باور او در جامعه ایران بین دو جنس وجود دارد نقدهایی وارد کرده‌است.
در کتاب آیینه‌پردازان وی به تعریف شعر پرداخته‌است و تعریف ارسطو از شعر را که به گفته او در جملهٔ «کلامی است مخیّل» خلاصه می‌شود بهترین تعریف برای شعر می‌داند و معتقد است که شعر باید یک فضای مجازی بیافریند تا بتواند آیینه‌ای باشد که مخاطب خویشتن را در آن مشاهده کند نه قاب عکس شاعری که اندیشه‌های خود را به مخاطب تحمیل می‌کند.
وی با القای اندیشه در شعر مخالف است و آنچه را که درون خود اندیشه‌ای مستقیم داشته باشد آموزه یا شعار می‌داند و معتقد است که از درجه شعری آن می‌کاهد. وی بر این باور است که شعر باید اندیشیدن بیاموزد و نه اندیشه. او به توزیع مافیایی کتاب و همچنین حق مؤلف انتقادهای زیادی وارد کرده‌است. او از امضاکنندگان نامه جمعی از شاعران ایران در انتقاد به سخنان علیرضا قزوه پیرامون انجمن شاعران ایران بود که از رواج بداخلاقی‌ها در حوزه شعر و ادب، اظهار نگرانی کرده بودند.
غالب آثار شعری او در قالب شعر نو و به خصوص شعر سپید است. همچنین کتاب آیینه‌پردازان او به نوعی ارائه یک تعریف از شعر است با نگاهی تازه به ساختار و ماهیت شعر که به قول خودش حاصل غور در لحظات سرودن و بررسی شاهکارهای ادب فارسی و ادبیات جهان است. وزارت ارشاد ایران برخی از اشعار او را با حذف برخی لغات و جایگزینی آنها با نقطه چین ممیزی نموده‌است که در کتاب اول او آسمان را بالاتر بیاویز مشهود است. آثار او در ایران تحت سانسور قرار گرفته به شکلی که در کتاب آسمان را بالاتر بیاویز بسیاری از کلمات با نقطه چین جایگزین شده‌است.
کریستینا بوروویچ (؛ ۲۵ ژانویه ۱۹۲۳ – ) بازیگر اهل لهستان بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "هفت آرزو"، "از دوشنبه‌ها بیزارم" و "یانا" اشاره نمود.
یانینا برونسکا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل لهستان است.
وی دانش‌آموختهٔ مدرسه ملی فیلم ووچ است و ۲ مرتبه برندهٔ صلیب لیاقت شده است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "قماری بالاتر از زندگی" و "یانا" اشاره نمود.
یژی تورک (؛ ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۳۴ – ) بازیگر اهل لهستان بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "یانوشیک"، "ترانه عاشقانه‌ای برای یانوشِک"، "مرد بی‌نهایت آرام"، "چهل‌ساله"، "سربازان آزادی"، "از دوشنبه‌ها بیزارم"، "خیابان فرعی ۴"، "تدی خرسه" و "یانا" اشاره کرد.
ماچئی موسیاو (؛ زادهٔ ) بازیگر، صداپیشه و تهیه‌کننده اهل لهستان است.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "خون از خون"، "هتل زرافه و کرگدن"، "کلانگور"، "یک خانواده لهستانی"،‌ "قانون حقیقی"، "۱۹۸۳"، "پدر متیو"، "هتل ۵۲" و "ویچر" اشاره نمود.
کنارگذر رودخانه خشک کنارگذری در شهر شیراز است که این کنارگذر در کنار رودخانه خشک ساخته شده طوری که به دلیل عرض کم آن و فاصله کم با رودخانه منجر به ساختار ویژه کنارگذر شده که با ورود به آن گزینه ای جز ادامه مسیر تا اولین خروجی وجود ندارد که برخی مواقع به دلیل آب گرفتگی موجب بسته شدن آن می‌شود.کنارگذر رودخانه خشک شیراز۱۴۰۰
استانیسواف میخالسکی (؛ ۳ سپتامبر ۱۹۳۲ – ) بازیگر اهل لهستان بود.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "سیل"، "سه داستان"، "ترانه عاشقانه‌ای برای یانوشِک"، "خانواده جایگزین"، "اجاره‌نشین‌ها"، "بازیگران شهرستانی"، «"طبل حلبی"» و «"شکنجه"» اشاره کرد.
ویتولد کُنتی (؛ ۱۹۰۸ – ۱۹۴۴) یک هنرپیشه اهل لهستان بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "صدای صحرا" و "صدای صحرا" اشاره نمود.
ایالت فلوریدا در ۱ مارس ۲۰۲۰ هفتمین ایالت در ایالات متحده با یک مورد مستند شدهٔ بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ در جریان دنیاگیری ۲۰–۲۰۱۹ کروناویروس شد. در عرض دو هفته مدارس دولتی، تفریگاه‌ها و شهربازی‌ها در سراسر ایالت تعطیل شدند.
با وجود پیش‌بینی‌ها از احتمال آسیب مهیب امواج بیماری به جمعیت بزرگ سالمند این ایالت، فلوریدا با وجود عدم اعمال تعطیلی عمومی گسترده تا کنون با تلفات مطابق با پیش‌بینی‌ها رو به رو نبوده‌است.https://www.wsj.com/articles/smart-or-lucky-how-florida-dodged-the-worst-of-coronavirus-11588531865
صدای صحرا () یک فیلم درام لهستانی به کارگردانی میخاو واشینسکی است که در سال ۱۹۳۲ منتشر شد.
شهین مهین‌فر (زادهٔ ۳۱ خرداد ۱۳۲۷) مجری و گویندهٔ رادیو و تلویزیون سابق ایرانی است. از او با لقب «مادر رادیو» یاد می‌کنند.
فرزند او امیرارشد تاجمیر در جریان اعتراضات دی ۱۳۸۸ کشته شد. مأموران امنیتی، مهین‌فر را تحت فشار قرار دادند تا اعلام کند که خود او در کنار فرزندش حضور داشته و شاهد است که پسرش در اثر یک سانحه کشته شده ‌است. آن‌ها همچنین وی را تهدید کردند در صورت عدم همکاری، حقوقش در صدا و سیما را از دست می‌دهد. مهین‌فر پس از آن، همکاری خود را با صدا و سیما قطع کرد.
شهین مهین‌فر در ۳۱ خرداد سال ۱۳۲۷ در رشت متولد شد و در تهران بزرگ شد. از سال ۱۳۴۷ همکاری خود را با گروه کودک رادیو تلویزیون اصفهان آغاز نمود. او در سال ۱۳۵۲ همکاری رسمی خود را به عنوان گوینده رادیو و تلویزیون، با صدا و سیمای کردستان، شروع کرد و پس از آن در تهران متمرکز شد. از جمله برنامه‌های رادیویی که اجرا کرده‌است می‌توان به: «راه شب»، «فرهنگ مردم»، «آواها و نواها»، «پذیرایی» و … اشاره کرد. او از برگزیدگان هفتمین جشنوارهٔ رادیو ایران و همچنین از داوران هشتمین جشنواره بین‌المللی صدا بود.
شهین مهین‌فر پس از کشته شدن فرزندش «امیرارشد تاجمیر» در تظاهرات ۶ دی، ظهر عاشورای سال ۱۳۸۸ همکاری خود را با صدا و سیما قطع کرد.
در اردیبهشت ۱۳۹۸ به مناسبت هفتاد و نهمین سالروز تولد رادیو در ایران، از شهین مهین‌فر با عنوان «پیشکسوت گویندگی» به همراه چند گویندهٔ دیگر تقدیر به عمل آمد.
آمرزش (انگلیسی: "Absolution") (همچنین با عنوان: مزدور: بخشایش نیز شناخته می‌شود) یک فیلم سینمایی با موضوع داستان جنایی و اکشن محصول سال ۲۰۱۵ به کارگردانی کئونی واکسمن و بازیگر نقش اصلی فیلم استیون سیگال می‌باشد."Steven Seagal will star in a new action thriller called The Mercenary: Absolution directed by Keoni Waxman" , " Castel Film Studios". Retrieved April 25, 2015."Mighty Peking Man" "New trailer for Steven Seagal’s ‘Mercenary: Absolution’", published February 18, 2015. Retrieved on February 22, 2015. این فیلم دنباله‌ای بر فیلم یک مرد خوب (۲۰۱۴) محسوب می‌شود؛ و ششمین همکاری استیون سیگال و کارگردان کئونی واکسمن می‌باشد.
درست زمانی که یک قاتل قراردادی بنام جان الکساندر با بازی (استیون سیگال) با صحنه فرار یک دختری از دست رئیس اوباش او (وینی جونز) با روابط سایسی بالا مواجه شده‌است. بین اینکه از دختر محافظت کند یا مأموریتی را که برای آن استخدام شده انجام دهد دچار دوگانگی انتخاب شده و…
نا جه-مین (به کره‌ای: 나재민) که با نام هنری جه‌مین (به انگلیسی: Jaemin) شناخته می‌شود، یک رقصنده، رپر، ترانه‌سرا و بازیگر اهل کره جنوبی است. او عضو گروه موسیقی ان‌سی‌تی و زیرمجموعهٔ ان‌سی‌تی دریم است.
نا جه‌مین، متولد ۱۳ اوت ۲۰۰۰، در شهر جونجوی کره جنوبی است. او در سئول بزرگ شد و در مدرسه چونگیل اینچون، مقطع ابتدایی، در مدرسه هه‌وون اینچون، مقطع راهنمایی و در مدرسه هنرهای نمایشی سئول، مقطع دبیرستان را به پایان رساند.
جه‌مین در سال ۲۰۱۳، در سن ۱۳ سالگی، درحالی‌که در یک رویداد داوطلبانه به‌همراه مادرش، درحال پخش پوستر و جمع‌آوری زباله بود، توسط کارکنان اس‌ام انترتینمنت کشف شد و به‌عنوان کارآموز، زیرنظر این کمپانی شروع به کار کرد.
«آقای وین» ترانه‌ای از گروه یورودنس آلمانی کالچربیت است. این ترانه در سال ۱۹۹۳ به‌عنوان تک‌آهنگ اصلی دومین آلبوم استودیویی آن‌ها به نام "متانت" منتشر شد.
«آقای وین» در زمان انتشارش با استقبال گسترده‌ای مواجه شد و شمارهٔ ۱ جدول‌های فروش موسیقی استرالیا، اتریش، دانمارک، آلمان، ایرلند، ایتالیا، هلند، نروژ، سوئیس، بریتانیا و زیمبابوه شد.
این ترانه در ایالات متحده هم تا ردهٔ هفدهم جدول ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد صعود کرد و شمارهٔ ۲ ترانه‌های دنس کلاب شد.
این قطعه موفق‌ترین ترانهٔ آلبوم "متانت" و گروه کالچر بیت بود و آن‌ها علی‌رغم ارائهٔ آثار دیگر، هیچگاه نتوانستند موفقیت «آقای وین» را تکرار کنند.
در سال ۲۰۱۱ ام‌تی‌وی دنس در گزینش «بهترین ترانه‌های رقص دههٔ ۹۰ میلادی» جایگاه شصت و پنجم را به «آقای وین» اختصاص داد و گاردین در سال ۲۰۱۲ این ترانه را در فهرستی با عنوان «صدای آلمان: تاریخ موسیقی پاپ آلمان در ۱۰ آهنگ» جای‌داد.
1 آقای وین ریمیکس! (مینی آلبوم نسخهٔ ژاپن)
2 ریمیکس
غلامرضا شاه حسینی اردکانی معروف به غلامرضا شاه حسینی (زاده ۱ مرداد ۱۳۶۸ در سپیدان استان فارس) راگبی‌باز عضو تیم ملی ایران است. او کاپیتان تیم ملی راگبی ایران است و در مسابقات آسیایی تجربه قهرمانی‌های متعدد را در کارنامه خود دارد. شاه حسینی اردکانی در عرصه باشگاهی هم در تیم‌هایی مانند اوتانا شیراز، پسران شیراز، گاز خراسان، تن یار و داتیس تجربه فعالیت دارد.
جاشوا تیلور باست (به انگلیسی: Joshua T Bassett) (متولد ۲۲ دسامبر ۲۰۰۰) بازیگر، خواننده و ترانه‌سرای امریکاییست. او در سریال شناخته شد.
او فرزند تایلور و لورا باست می‌باشد و در کالیفورنیا متولد و بزرگ شد وی همچنین دارای پنج خواهر می‌باشد.
بیش از یک دهه قبل از بازی او در نقش ریکی در سریال ، اولین معرفی تئاتر موزیکال او در هشت سالگی اش اتفاق افتاد و پس از ان تاکنون بیش از ۳۰ موزیکال بازی کرده‌است.
وی همچنین خواننده است و گیتار پیانو و درام می‌نوازد.
اولین نقش قابل توجه باست در سال ۲۰۱۸ بود وقتی که نقش ایدان پیترز را در سریال از شبکه دیزنی بازی کرد. وی در اولین بازی در نقش اول، در سن ۱۷ سالکی نقش ریکی بوون را در سریال دبیرستان موزیکال بازی کرد. طبق گفته عوامل فیلم باست با آهنگسازی "
just for a moment" با همکار اولیویا رودریگو برای موسیقی متن این سریال همکاری کرد.
در اوایل سال ۲۰۲۰، باست با شرکت استعداد و سرگرمی آژانس استعدادهای درخشان یونایتد، قرار داد امضا کرد. او نخستین تک آهنگ خود با نام "Common Sense" را در تاریخ ۳ آوریل سال ۲۰۲۰ منتشر کرد.
چیز واقعی ممکن است به یکی از این موارد اشاره داشته باشد:
در موسیقی سنتی ایرانی دو روش برای کوک‌کردن سازها، به ویژه سازهای زهی زخمه‌ای نظیر تار و سه‌تار به کار می‌رود که به یکی راست‌کوک و به دیگری چپ‌کوک گفته می‌شود. در سازهای دیگر نظیر سنتور نیز این اصطلاح برای اشاره به محل اجرای موسیقی به کار می‌رود. در خوانندگی نیز این اصطلاح برای اشاره به گستره صوتی وکال خواننده به کار گرفته می‌شود. اصطلاح "راست‌کوک" برای نحوه‌ای از کوک کردن و اجرای ساز یا آواز به کار می‌رود که با گستره صوتی وکال صدای مردان هماهنگ‌تر است و با گسترهٔ صوتی باریتون معادل دانسته شده‌است. به‌طور مقابل، اصطلاح "چپ‌کوک" به نحوه‌ای از کوک کردن اشاره دارد که برای صدای زنان که زیرتر است، مناسب است.
فاصلهٔ بین آنچه در چپ‌کوک و راست‌کوک نواخته می‌شود حدود چهارم درست تا پنجم درست است. اگر چه از زمان صفی‌الدین ارموی — موسیقی‌دان سدهٔ هفتم هجری — کوک‌هایی که شبیه به چپ‌کوک امروزی هستند به جای مانده‌اند، اما ابداع چپ‌کوک در ماهور به آقاحسینقلی — موسیقی‌دان دورهٔ قاجاریه — نسبت داده می‌شود. افزودن خرک به ساز سنتور برای این که بتوان چپ‌کوک را روی آن اجرا کرد نیز به حسین ملک نسبت داده می‌شود.
بیشتر خوانندگان زن موسیقی سنتی ایرانی، به خاطر زیرتر بودن صدایشان، در چپ‌کوک آواز می‌خوانند، اما برخی نظیر دلکش قادر به اجرا در راست‌کوک نیز بوده‌اند. از سوی دیگر، برخی از دستگاه‌ها (از جمله نوا و راست‌پنج‌گاه) در گذشته فقط در راست‌کوک اجرا می‌شدند و اجرایشان به زنان سپرده نمی‌شد، اما در دورهٔ قاجاریه که زنان در خوانندگی پیشرفت چشمگیری کردند، اجرای این دستگاه‌ها در چپ‌کوک نیز متداول گشت.
در مورد ریشهٔ نام اصطلاح راست‌کوک و چپ‌کوک اختلاف نظر است. بسیاری آن را به گردش گوشی‌های ساز به سمت چپ یا راست برای تغییر کوک ساز نسبت می‌دهند، اما مرتضی حنانه به این دیدگاه نقدهایی وارد کرده‌است. حنانه خود نظریه‌ای دیگر ارائه کرده که مبتنی بر موقعیت سیم‌های زیر و بم ساز در حالتی است که ساز عمودی نگه داشته شود (مثل نحوهٔ نواختن کمانچه). نظریات دیگری هم بر اساس موسیقی‌های ملیت‌های دیگر ارائه شده که اعتبارشان مورد سؤال است.
اصطلاح "راست‌کوک" برای نحوه‌ای از کوک‌کردن و اجرای ساز به کار می‌رود که با گستره صوتی وکال صدای مردان هماهنگ‌تر است. به‌طور مقابل، اصطلاح "چپ‌کوک" به نحوه‌ای از کوک کردن اشاره دارد که برای صدای زنان که زیرتر است مناسب است.
به همین تناسب، در کوک‌کردن سازهایی نظیر تار و سه‌تار، دو نوع کوک به کار می‌رود چنان‌که در حالت "راست‌کوک" ساز برای اجرای در گستره صوتی بمتر کوک می‌شود و در حالت "چپ‌کوک" برای اجرای در گستره صوتی زیرتر. برخی دستگاه‌ها را می‌توان در هر دو کوک اجرا کرد؛ مثلاً در اجرای دستگاه ماهور با سازی نظیر سه‌تار، حالت اول آن است که ساز به صورتی که برای نواختن چهارگاه متداول است کوک می‌شود (دو - سل - دو - دو) و ماهور برپایهٔ نت دو و از بالای دستهٔ ساز نواخته می‌شود؛ به این نوع، ماهورِ «چپ‌کوک» یا ماهورِ «بالادسته» گفته می‌شود و اختراع آن به آقا حسینقلی نسبت داده می‌شود. حالت دوم آن است که اجرای ماهور برپایهٔ نت فا و از میان دستهٔ ساز شروع شود که به آن ماهور «راست‌کوک» گفته می‌شود. معمولاً فاصلهٔ نت پایه بین حالت راست کوک و چپ‌کوک، یک چهارم درست یا پنجم درست است.
همهٔ سازها لزوماً امکان اجرای موسیقی به هر دو روش چپ‌کوک و راست‌کوک را ندارند. برای نمونه، سنتور در گذشته تنها برای اجرا در یکی از دو کوک قابل استفاده بود. حسین ملک بعداً تحت تأثیر آموزش‌های ابوالحسن صبا یک خرک به سیم‌های سفید و دو خرک به سیم‌های زرد اضافه کرد. این سنتور جدید که دارای یازده خرک در قسمت زرد و ده خرک در قسمت سفید است را می‌توان به هر دو صورت راست‌کوک و چپ‌کوک تنظیم کرد و با آن موسیقی اجرا کرد و در نتیجه، نوازندهٔ سنتور می‌تواند به‌طور گسترده‌تری با خوانندگان همراهی کند.
اصطلاح راست‌کوک و چپ‌کوک برای اشاره به خوانندگی نیز به کار می‌رود؛ مثلاً به باور رضا مجرد، پژوهشگر و کارشناس موسیقی، صدای عصمت باقرپور بابلی (معروف به دلکش) تنها زن خواننده‌ای با صدای چپ‌کوک بود که در خوانندگیِ راست‌کوک هم تبحر داشت. وی از غلامحسین بنان نقل می‌کند که صدای دلکش را چنین توصیف کرده بود که انگار دو خواننده در حال خواندن هستند: وقتی دلکش با صدای بم می‌خواند صدایش شبیه مردان بود و وقتی با صدای زیر می‌خواند صدایی زنانه داشت. به گفتهٔ حسینعلی ملاح، بنان خود صدای راست‌کوک داشت و ملاح این اصطلاح را برای خوانندگان معادل باریتون دانسته‌است.
تفاوت آواز راست‌کوک و چپ‌کوک، دقیقاً مانند تفاوت آن در سازهایی مثل تار و سه‌تار نیست؛ مثلاً در آواز راست‌کوکِ شور، نت پایه ممکن است سل یا لا باشد، و در آواز چپ‌کوک نت دو یا ر باشد.
در بین خوانندگان مرد، این که بتوانند چپ‌کوک بخوانند (یعنی به گسترهٔ صوتی وکال بالاتری که معمولاً مختص زنان است ورود کنند) یک ویژگی محسوب می‌شود. برای نمونه، عاشیق رسول قربانی بابت همین توانایی‌اش توسط ابوالحسن مختاباد ستایش شده‌است. به‌طور متقابل، این که خوانندهٔ زن بتوانند در راست‌کوک آواز بخواند نیز نادر است.
برخی دستگاه‌ها در گذشته فقط در راست‌کوک خوانده می‌شدند، از جمله راست‌پنج‌گاه و نوا؛ به گفتهٔ داریوش صفوت این دستگاه‌ها را در گذشته «به دلایل نامعلومی» به زنان یاد نمی‌دادند، در نتیجه در چپ‌کوک اجرا نمی‌شدند. با این حال، به گفتهٔ در دورهٔ قاجاریه که زنان در خوانندگی پیشرفت چشمگیر داشتند — از جمله قمرالملوک وزیری که سرآمد آنان بود — اجرای این دستگاه‌ها توسط زنان نیز صورت می‌گیرد. با این حال صفوت می‌گوید که در زمان نت‌نویسی، نوا و راست‌پنج‌گاه تنها به صورت راست‌کوک نت‌نویسی می‌شوند.
اگر چه به لحاظ نظری، هر گاه فواصل موسیقی از اعتدال مساوی تبعیت کند می‌توان هر قطعهٔ موسیقی را بر پایهٔ هر نتی اجرا کرد، اما در عمل سازهای موسیقی ایرانی چنین امکانی را ندارند. سازهایی مثل سه‌تار که پرده دارند، برای تمام نت‌ها پرده ندارند و به کار گرفتن کوک‌های دیگر مستلزم افزودن پرده‌های بیشتری است که نواختن ساز را دشوارتر می‌کند. در نتیجه فقط دو کوک (یکی برای اجراهای بم‌تر و یکی برای اجراهای زیرتر) به کار گرفته می‌شود که همان راست‌کوک و چپ‌کوک هستند.
صفی‌الدین ارموی در رسالهٔ "الأدوار" به توصیف ساز عود پرداخته‌است و برای توصیف نحوهٔ نواختن ساز عود، موقعیت انگشتان نوازنده روی دستهٔ ساز را برای اجرای هر یک از نت‌ها و فواصل توضیح داده‌است. وی در این رسالهٔ نحوهٔ کوک کردن ساز عود را نیز توضیح می‌دهد. در فصل ۱۲ این رساله، ارموی به کوک‌های «غیر معهود» (کوک‌هایی به جز کوک اصلی ساز عود) اشاره می‌کند؛ این کوک‌ها را می‌توان تا حدی شبیه به «چپ‌کوک» در تار و سه‌تار، یا کوک‌های ابتکاری دیگر دانست.
به عقیدهٔ برخی از استادان موسیقی از جمله ابوالحسن صبا، دلیل آن که به "چپ‌کوک" چنین نام داده‌اند آن است که برای اجرای آن در سازهایی مثل سه‌تار یا کمانچه، باید گوشی‌های ساز را به سمت چپ چرخاند تا سیم اول ساز کمی کشیده‌تر شود و کوک ساز تغییر کند. برعکس، در "راست‌کوک" گوشی ساز را به سمت راست می‌چرخانند تا سیم اول ساز شل‌تر شود. اما منصور اعظمی‌کیا معتقد است که از آنجا که در ساز کمانچه و سازهای مشابه، وقتی ساز به حالتی عمودی گرفته شود، سیم‌های بمتر از زاویهٔ دید نوازنده در سمت راست قرار دارند و سیم‌های زیرتر در سمت چپ، این اصطلاحات هم به تناسب موقعیت این سیم‌ها نامگذاری شده‌اند. اما مرتضی حنانه در کتاب "گام‌های گمشده" این نظریه را به چالش کشیده‌است. او اگر چه تأکید می‌کند که همین نظریه را از چندین نوازندهٔ ویولن موسیقی ایرانی شنیده، اما اشاره می‌کند که در ردیف‌های نت‌نویسی شدهٔ اصلی، مثل ردیف موسی معروفی که در آن کوک ساز هم مشخص شده، کوک سیم اول همیشه ثابت و بر روی نت دو بوده‌است. حنانه همچنین اشاره می‌کند که در نظریهٔ بالا، تغییر کوک ساز باعث می‌شود که فاصلهٔ سیم اول و دوم بین چهارم درست و پنجم درست تغییر یابد اما می‌افزاید که چون اختلاف صدای زنان و مردان در حد چهارم یا پنجم درست نیست بلکه در حد یک اکتاو است، نظریهٔ فوق منطقی به نظر نمی‌رسد. حنانه توضیح احتمالی دیگری برای ریشهٔ اصطلاح چپ‌کوک و راست‌کوک ارائه می‌کند؛ او می‌گوید که این اصطلاحات به حالتی اشاره دارد که ساز نه به‌طور افقی، بلکه به‌طور عمودی نگه داشته شود (چیزی برای نواختن سازهایی مثل کمانچه معمول است)؛ برای همراهی با خوانندگانی که صدای زیر دارند، مانند زنان، بهتر است که سیم‌های زیر ساز نواخته شود که در سمت چپ هستند و برای همراهی با صداهای بم هم بهتر است که سیم‌های راست نواخته شوند که بمتر هستند. با این وجود، حنانه توضیح احتمالی خود را نیز بیش از حد ساده می‌داند و می‌گوید که ممکن است نام «راست کوک» به کوک مربوط به مقام راست اشاره داشته باشد، اگر چه مستندات کافی برای آن موجود نیست.
نظریهٔ دیگری که در مورد ریشهٔ تاریخی این اصطلاح مطرح شده آن است که این واژه ریشه در موسیقی ژاپنی دارد. اعظمی‌کیا به نقل از مهیار افشار می‌نویسد که در موسیقی ژاپنی که همراه با رقص بوده و از موسیقی ملیت‌های دیگر در آن استفاده می‌شده، معمول بوده که نوازندگان و خوانندگان هندی و چینی از سمت چپ به صحنه وارد شوند و خوانندگان کره‌ای و مغول از سمت راست، و این دو گروه از سازهای مختلف و کوک‌های متفاوتی استفاده می‌کرده‌اند که باعث شده که برای مفهوم کوک، دو جهت چپ و راست مطرح شوند. با این حال خود اعظمی‌کیا این دیدگاه را قانع‌کننده نمی‌داند و به دیدگاهی که بر اساس گسترهٔ صوتی خوانندگان است اعتبار بیشتری می‌دهد.
محمد اسلم (؛ زادهٔ - درگذشته نامشخص) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند است.
وی به‌همراه تیم ملی هاکی روی چمن مردان هند به قهرمانی بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۲ دست پیدا کرده‌است.
لال بخاری (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند بود.
فرانک بروین (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند بود.
ابوسعید عثمان بن سعید قطبی، معروف به وَرش (۱۱۰–۱۹۷ قمری)، چهره‌ای مهم در تاریخ قرائت قرآن و از ارائه دهندگان شیوه قرائت قرآن بود. او در کنار قالون یکی از نخستین دارندگان روش نافع‌ابن عبدالرحمن در قرائت قرآن بود. سبک آن دو، رایج‌ترین شکل تلاوت قرآن در عموم مساجد آفریقایی خارج از مصر، یمن و دارفور است؛ با وجود اینکه در بقیهٔ مناطق سودان، از روش حفص پیروی می‌کنند، باز هم سبک قرائت ایشان، جایگاه خودش را مناطقی مانند دارفور، نگه‌داشته‌است. پیشتر نیز روش وَرش و قالون، محبوب‌ترین روش تلاوت در اسپانیای اسلامی محسوب می‌شد. همچنین بیشتر مصحَف‌های چاپی امروزی در شمال آفریقا و غرب آفریقا از قرائت ورش پیروی می‌کنند.
وی در سال ۸۱۲ میلادی درگذشت.
وارش عن نافع یکی از روشهای اصلی تلاوت قرآن است. تلاوت قرآن که در زبان عربی به قرائت معروف است، تحت قوانین علم تجوید انجام می‌شود. این خوانش، منسوب به ورش است که آن را از استادش نافع، یکی از ناقلان هفت‌گانه، آموخته‌است. این تلاوت یکی از دو سنت اصلی تلاوت است. دومین سنت قرائت قرآن، حفص عاصم است.
ورش، عثمان بن سعید قطبی در مصر به دنیا آمد. استادش نافع، او را وَرش نامید. به معنای ماده‌ای از شیر، چون پوست روشنی داشت. قرائت خود را از نافع در مدینه آموخت. پس از پایان تحصیلات به مصر بازگشت و در آنجا قاری ارشد قرآن شد.Nasser, Shady Hekmat. "The Transmission of the Variant Readings of the Qur'an: The Problem of Tawatur and the Emergence of Shawadhdh". Leiden: Brill, 2013, p. 154
ورش، عثمان بن سعید قطبی در مصر به دنیا آمد. استادش نافع، او را وَرش نامید. به معنای ماده‌ای از شیر، چون پوست روشنی داشت. قرائت خود را از نافع در مدینه آموخت. پس از پایان تحصیلات به مصر بازگشت و در آنجا قاری ارشد قرآن شد.Nasser, Shady Hekmat. "The Transmission of the Variant Readings of the Qur'an: The Problem of Tawatur and the Emergence of Shawadhdh". Leiden: Brill, 2013, p. 154 در قرن دهم، دانشمند مسلمان ابن مجاهد، هفت نقل قرآن از جمله قرائت ورش را تأیید کرد. اما اینک تنها قرائت عاصم و ورش، مؤثر باقی‌مانده‌اند. تلاوت وارش در شمال آفریقا رواج یافت، بیشتر به این دلیل که این خوانش، تلاوتِ ترجیحیِ مالک‌بن‌انس، صاحب مکتبِ غالبِ مردمان آن منطقه بود. در سده‌های میانه، این تلاوت، تلاوتِ اصلی قرآن در ایبریای اسلامی بود. نقل ورش، بیانگر سنت تلاوت مدینه است.
ریچارد کار (؛ زادهٔ - درگذشته نامشخص) بازیکن هاکی روی چمن و دونده سرعت اهل هند بود.
لزلی هاموند (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند بود.
وی به‌همراه تیم ملی هاکی روی چمن مردان هند به قهرمانی بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ و ۱۹۳۲ دست پیدا کرده‌است.
آرتور چارلز هیند (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند بود.
مسعود مینهاس (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند بود.
بروم پینیگر (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند بود.
گورمیت سینگ کولار (; ۱۹۰۷ – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند بود.
ویلیام سالیوان (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند بود.
تشکیل کابینه جدید لبنان به عهده نجیب میقاتی بود و او بعد از پنج ماه مذاکره در پی سقوط کابینه سعد حریری دست به تشکیل کابینه جدید برای دولت لبنان می‌زد. میقاتی بعد از جدال‌هایی که در صحنه سیاسی این کشور به‌وجود آمد نهایتاً در سال ۲۰۱۳ استعفا داد و بعد از او تمام سلام کابینه جدید این کشور را شکل داد.
میقاتی بعد از فروپاشی کابینه سعد حریری مسئول تشکیل کابینه شد. کابینه سعد حریری بخاطر استعفایی که نمایندگان ائتلاف هشت مارس از حد نصاب افتاد و فروپاشید.
چیز واقعی سومین آلبوم استودیویی گروه راک فیث نو مور است. این آلبوم در ۲۰ ژوئن ۱۹۸۹ با برچسب اسلش و رپریز رکوردز منتشر شد.
این اولین ضبط عمدهٔ فیث نو مور پس از جدایی چاک ماسلی (خواننده) و آمدن مایک پاتن به‌جای او بود. پاتن پیش از پیوستن به فیث نو مور خوانندهٔ گروه اکسپریمنتال راک مستر بانگل بود. موسیقی این آلبوم آمیزه‌ای از سبک‌های مختلف همچون ترش متال، فانک، هیپ‌هاپ، پراگرسیو راک، سینث‌پاپ و هارد راک همراه با چیزی است که از آن با عنوان حس شوخ‌طبعی تلخ یاد شده‌است.
"چیز واقعی" یکی از موفق‌ترین آلبوم‌های فیث نو مور تا به امروز بوده‌است و در حال حاضر توسط طرفداران و منتقدان به عنوان یک آلبوم متال کلاسیک در نظر گرفته می‌شود. گرچه "چیز واقعی" در اواسط سال ۱۹۸۹ منتشر شد، اما تا فوریهٔ ۱۹۹۰ و انتشار تک‌آهنگ «حماسه» وارد بیلبورد ۲۰۰ نشد. آلبوم سرانجام در اکتبر ۱۹۹۰ به رتبه یازدهم جدول رسید، که پس از انتشار مجدد «حماسه» و تقریباً یک سال و نیم پس از انتشار اولیهٔ آلبوم بود. "چیز واقعی" در نهایت در ایالات متحده و کانادا گواهی پلاتین و در بریتانیا گواهی نقره دریافت کرد.
مایکل گیتلی (؛ زادهٔ - درگذشت نامشخص) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند بود.
وی به‌همراه تیم ملی هاکی روی چمن مردان هند به قهرمانی بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ دست پیدا کرده‌است.
ویلیام گودسیر-کالن (؛ ۲۹ مارس ۱۹۰۷ – ۱۵ ژوئن ۱۹۹۴) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند بود.
فیروز خان (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل راج بریتانیا بود.
جورج مارتینز (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند بود.
رکس نوریس (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند بود.
مایکل روکه (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند است.
فردریک سیمن (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند بود.
علی شوکت (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند بود.
جایپال سینگ موندا (; – ) بازیکن هاکی روی چمن، و سیاستمدار اهل هند بود.
سید یوسف (; – ) بازیکن هاکی روی چمن اهل هند بود.
الفانت (فیل) یک زره‌پوش ضدتانک سنگین آلمانی بود که توسط نیروی زمینی این کشوردر طول جنگ جهانی دوم به کار برده شد.
نود و یک دستگاه از این زره‌پوش در سال ۱۹۴۳ تحت عنوان فردینانت با استفاده از بدنه‌های ساخته‌شده جهت پروژه لغو شده تانک تیگر ۱، تولید گردید.
بین ماه‌های ژانویه تا آوریل سال ۱۹۴۴ در زره‌پوش "فردینانت" اصلاحات و به روز رسانی‌هایی صورت گرفت و در ماه مه همان سال به "الفانت" تغییر نام داد. عنوان رسمی این زره‌پوش پانتسرییگر تیگر (په) بود.
شرکت پورشه حدود ۱۰۰ شاسی جهت طرح ناموفق خود برای تانک تیگر در کارخانه نیبلونگنورکه در سن فالنتین اتریش تولید کرده بود. هر دو طرح موفقیت‌آمیز هنشل و طرح شکست خورده پورشه از برجک طراحی شده شرکت "کروپ" استفاده می‌کردند. در طرح هنشل برجک در مرکز بدنه قرار گرفته بود؛ در حالی که در طراحی پورشه برجک بسیار نزدیکتر به قسمت جلوی بدنه قرار داده شده بود. از آنجایی که طرح هنشل در این رقابت برای تولید انتخاب شد، دیگر نیازی به شاسی پورشه نبود؛ بنابراین تصمیم گرفته شد که از شاسی‌های پورشه به همراه توپ ضد تانک ۸۸ م‌م جدید کروپ (PaK 43) به عنوان پایه یک زره‌پوش سنگین جدید تحت عنوان "فردینانت" استفاده شود.D 2030 – 8,8 cm Panzerjägerkanone 43/2 (L/71), Beschreibung, 28.1.1944. Berlin.D97/1+ Gerätliste, Oberkommando des Heeres Heereswaffenamt, s.45, Berlin 1.7.43 این توپ ضد تانک دوربرد با دقت بالا، برای نابود کردن تانک‌های دشمن پیش از رسیدن به محدوده آتش مؤثر، طراحی شده بود.
"فردینانت" قرار بود در نقش پشتیبانی توپ‌های سبک خودکششی ضد تانک قدیمی تر مانند "ماردر ۲ و ۳" در عملیات‌های تهاجمی به کار برده شود. توپ مشابهی در زره‌پوش سبک ضد تانک "نسهورن" که به شکل همزمان تولید گردید، نیز استفاده شد.
در انتقال قدرت بنزینی-الکتریکی کار جابجایی موتورها بسیار آسانتر از آنچه در انتقال مکانیکی انجام می‌شود، امکان‌پذیر است. در این حالت برخلاف حالت مکانیکی که برای جا به جایی موتورها، جهت انتقال راحت تر قدرت از جعبه‌دنده، بایستی طراحی میل کاردان مجدداً صورت گیرد، موتورها را می‌توان در هر مکانی سوار کرد و تنها طول کابل‌های برق را باید تغییر داد؛ بنابراین بدون برجکِ جلوی پیش‌نمونه پورشه برای تانک تیگر، موتورهای دوقلو به قسمت پیشین منتقل شدند. فضایی نیز جلوتر از آن تنها برای راننده و دستیار او جدای از دیگر خدمه فراهم آمد. یک اتاقک پنج وجهی با زره سنگین با دو وجه زاویه دار قسمت بالایی و سقف زرهی مسطح نیز به عنوان جایگاه خدمه در نیمه عقبی خالی بدنه قرار داده شده بود که یک توپ ۸٫۸ سانتی‌متری Pak 43 در بخش جلویی آن تعبیه گردیده بود. بدین ترتیب، مدل‌های اولیه تبدیل شده "فردینانت" جز اولین نمونه‌های عملیاتی از آنچه به عنوان زره‌پوش ضد تانک جگپنزر ("Jagdpanzer") که دارای اتاقک کاملاً محصور بودند و این اتاقک زرهی از همان ابتدا به عنوان بخش مستقلی از بدنه طراحی شده بود، شناخته می‌شدند، بودند. فردینانت به نوعی ایده انقال از توپ‌های خودکششی ضد تانک سه وجهی با زره سبک و سطح مقطع بزرگ موسوم به پنزرجگر به نمونه‌های با سنگین زره با موتور پسین و سطح مقطع کمتر موسوم به جگپنزر به حساب می‌آمد. با توجه به جدا افتادن راننده و دستیار او از سایر خدمه، این افراد تنها از طریق پیغام‌های رادیویی با یکدیگر در ارتباط بودند.
صفحات زرهی اضافی ۱۰۰ میلی‌متری به قسمت جلویی بدنه جوش زده شده بودند تا افزودن ۵ تن دیگر به وزن زره‌پوش، ضخامت زره این قسمت را به ۲۰۰ میلی‌متر افزایش دهند.
دو موتور خنک‌شونده با هوای پورشه در همه نمونه‌ها با دو موتور Maybach HL120 TRM با توان ۳۰۰ اسب بخار جایگزین شدند. هر موتور یک مولد الکتریکی Siemens-Schuckert 500 VA را به کار می‌انداختند که هر کدام نیروی یک موتور الکتریکی زیمنس با توان ۲۳۰ کیلو وات را فراهم می‌آوردند. هر کدام از این موتورهای الکتریکی به هر یک از چرخ دنده‌های عقب که زنجیر را به گردش درمی‌آوردند، متصل بودند. موتورهای الکتریکی همچنین به عنوان واحد هدایت زره‌پوش عمل می‌کردند. این نیرومحرکه بنزینی-الکتریکی خارج از جاده با مصرف ۰٫۱۱ لیتر سوخت در هر کیلومتر و در جاده با مصرف ۰٫۱۵ لیتر سوخت در هر کیلومتر، حداکثر سرعت ۱۰ کیلومتر بر ساعت خارج از جاده و ۳۰ کیلومتر بر ساعت در جاده را تأمین می‌کرد. علاوه بر این مصرف بالای سوخت و کارایی ضعیف، نگهداری و تعمیر این زره‌پوش نیز کار حساسی بود به وجهی که برای مثال چرخ دنده چرخاننده زنجیر می‌بایستی هر ۵۰۰ تا ۹۰۰ کیلومتر تعویض می‌شد.Ferdinand and Elefant Tank Destroyer by Thomas Anderson p.43 and p.158
سیستم تعلیق چرخ ممتد "فردینانت" شامل شش چرخ شکل دهنده دوقلو (سه چرخ در هر طرف) با میله‌های پیچشی طولی، بدون همپوشانی در چرخ‌ها یا غلتک‌های برگشتی بود. چرخ دنده چرخاننده زنجیر در انتهای زنجیرهای زره‌پوش قرار گرفته بود؛ در حالی که سیستم ترمز کاسه ای در بخش جلویی وجود داشت.
این زره‌پوش به یک توپ ۸۸ میلی‌متری ضدتانک 43/2 مجهز بود.D 2030 – 8,8 cm Panzerjägerkanone 43/2 (L/71), Beschreibung, 28.1.1944. Berlin. لوله این توپ بسیار طولانی‌تر از توپ ال/۵۶ بود که سرعت گلوله بالاتری به آن می‌داد و گلوله‌های متفاوت بلندتری را شلیک می‌کرد. این بهبودها توانایی نفوذپذیری بالاتری را به این توپ نسبت به نمونه‌های پیشین می‌داد.
توپ این زره‌پوش قادر به چرخش افقی ۲۸ درجه‌ای و بالا و پایین رفتن بین زاویه -۸ درجه و +۱۴ درجه بود.
نود و یک شاسی موجود طرح تیگر پورشه به زره‌پوش ضدتانک الفانت اختصاص یافت. این کار تنها در عرض چند ماه بین ماه مارس و ماه مه سال ۱۹۴۳ به پایان رسید.
"فردینانت" نخستین بار در جریان [[نبرد کورسک[[ پا به عرصه نبرد گذاشت. ۸۹ فروند از مجموع تولیدات این زره‌پوش در بزرگ‌ترین به‌کارگیری آن‌ها در جریان عملیات "سیتادل" وارد میدان جنگ شدند.
"فردینانت" برای از بین بردن تانک‌های [[تی-۳۴]] و توپ‌های ضد تانک ۷۶٫۲ میلی‌متری [[ارتش سرخ]] از پشت خطوط مقدم از فاصله بیش از ۳ کیلومتری به کمک توپ برد بلند خود طراحی شد. نقشی که عملکرد خوبی در آن از خود نشان داد. مهم‌ترین مشکل این زره‌پوش در کورسک آسیب دیدن از [[مین ضد تانک|مین‌های ضد تانک]] دشمن و خرابی‌های مکانیکی بود. هرگونه آسیب دیدگی سیستم تعلیق و زنجیر زره‌پوش، موجب بلا استفاده شدن زره آن می‌شد چرا که خدمه مجبور می‌شدند برای انجام تعمیر از آن خارج شوند. وزن بسیار سنگین "فردینانت" یدک‌کشی آن را دشوار کرده بود. "برگپنزر ۴،" نوعی از تانک "[[پنزر ۴]]"، در آن زمان [[خودرو زره‌پوش بازیابی]] استاندارد در ارتش آلمان به حساب می‌آمد، که می‌توانست بدون کمک یک پنزر ۴ را بکشد. توان این وسیله برای یدک‌کشی زره‌پوش‌های بزرگتر کافی نبود به شکلی که برای یدک‌کشی یک تانک سنگین [[تیگر ۱]] نیاز به سه "برگپنزر ۴" وجود داشت که این مقدار برای "فردینانت" جهت بیرون کشیدن آن از میدان نبرد به "پنج" "برگپنزر ۴" که صورت پشت سر هم به یکدیگر متصل بودند، می‌رسید.
علاوه بر این، "فردینانت" از نقص‌های دیگری مانند عدم وجود دید محیطی کامل برای خدمه و عدم تعبیه مسلسل به عنوان سلاح دفاعی ثانویه رنج می‌برد. در برخی گزارش‌ها آمده‌است که نیروهای پیاده اتحاد جماهیر شوروی با اکتشاف سریع این نقص، می‌توانستند به راحتی در سنگرهای خود مخفی شوند تا پس عبور "فردینانت" از خطوط خود این زره‌پوش را با نارنجک و [[کوکتل مولوتف]] از طرفین مورد هدف قرار دهند. با این حال خسارات وارد شده از جانب پیاده‌نظام اتحاد جماهیر شوروی در گزارش‌های پس از عملیات مورد اختلاف است.
در مراحل اولیه نبرد کورسک، هنگامی که آلمانی‌ها حالت تهاجمی داشتند، ادوات سنگین با امنیت نسبی شب هنگام قابل بازیابی و تعمیر بودند. این امر در ابتدا این امکان را پدیدآورد تا اکثریت "فردینانت‌های" از کار افتاده نجات یافته، ترمیم شده و به خط مقدم برگردند. با این حال هنگامی که ورق در میدان نبرد بر ضد آلمانی‌ها برگشت و آنها دوباره مواضع تدافعی گرفتند، با توجه به کمبود قطعات یدکی، حتی برای "فردینانت‌های عملیاتی که" تنها آسیب جزئی در ناحیه سیستم تعلیق دیده بودند، امید چندانی به بازیابی وجود نداشت و معمولاً خدمه آن مجبور می‌شدند زره‌پوش را منهدم کنند تا مانع از به غنیمت درآمدن یک "جگپنزر" به دست قوای شوروی شوند.
[[پرونده:Niemieccy_piechurzy_podczas_marszu_na_froncie_pod_Nettuno_-_Nazio_(2-2169).jpg|بندانگشتی| جبهه آنتزیو، مارس ۱۹۴۴]]
واحدهای این زره‌پوش ضد تانک در سطح گروهان مستقر شده و بعضاً به چند جوخه تقسیم می‌شدند. پیاده‌نظام یا چند دستگاه تانک این واحدها را همراهی می‌کردند تا از جناحین یا پشت سر مراقبت کنند. هنگام حمله این جگپنزر آغازگر تهاجم و در حالت دفاع غالباً به عنوان ذخیره متحرک بود که برای خنثی کردن حملات تانک‌های دشمن از آن استفاده می‌شد.
"فردینانت"های بازمانده از نبرد کورسک در سال ۱۹۴۳ عملیات‌های مختلفی در نقش محافظان پشت جبهه ایفا کردند تا اینکه بر اساس تجربه‌های به دست آمده در [[نبرد کورسک]] برای اصلاح و تعمیر فراخوانده شدند. این زره‌پوش‌ها در ۲ ژانویه ۱۹۴۴ به کارخانه نیبلونگنورکه در اتریش بازگشتند تا ۴۸ دستگاه از ۵۰ دستگاه باقی مانده ارتقا پیدا کنند. مشهودترین به روزرسانی‌ها شامل این موارد می‌شد:
۱) اضافه شدن یک مسلسل ام‌گه ۳۴ در جلوی بدنه
۲) یک برجک جدید برای فرمانده به جهت بهبود دید (نمونه اصلاح شده از برجک استاندارد "اشتوگ ۳")
با توجه به [[نبرد آنزیو|ورود متفقین به آنزیو]] در ایتالیا، نخستین گروه "فردینانت"های کامل و به روز شده شامل یازده دستگاه از این زره‌پوش به گروهان یکم از گردان ۶۵۳ زره‌پوش‌های سنگین ضد تانک تعلق گرفت و در پایان فوریه سال ۱۹۴۴ عازم میدان نبرد شد. ۳۷ دستگاه باقیمانده در ماه آوریل تکمیل گردید و به گروهان‌های ۲ و ۳ همان گردان تخصیص یافت. زره‌پوش‌های "فردینانت" این گروهان‌ها سوار قطار شده و به جبهات نبرد در تارنپول اوکراین ارسال شد.
در اول ماه مه سال ۱۹۴۴، فرماندهی عالی ارتش آلمان با صدور فرمانی رسماً نام این زره‌پوش‌ها را از "فردینانت" به "الفانت" تغییر داد. این فرمان استفاده مجدد از عنوان "فردینانت" را ممنوع کرد و حتی از واحدهای مستقر در میدان نبرد خواست دست به ویرایش این عنوان در اسناد گذشته خود نیز بزنند. برخلاف تصور عامه مبنی بر تغییر نام به جهت بهبودهای مکانیکی بین ماه‌های ژانویه تا آوریل، این تغییر نام صرفاً ماهیتی سازمانی داشت.
سه زره‌پوش بازیابی تحت عنوان "برگپنزر الفانت" ("Bergepanzer Elefant)" با ایجاد تغییر در بدنه زره‌پوش‌های فردینانت/الفانت ایجاد شدند و به همراه گروهان دوم و سوم گردان ۶۵۳ زره‌پوش‌های سنگین ضد تانک در تابستان سال ۱۹۴۴ عازم شرق گردیدند.
اگرچه این اصلاحات باعث بهبود الفانت شد اما بعضی از مشکلات هرگز به‌طور کامل برطرف نگردید. در سال ۱۹۴۴ زره‌پوش‌های "فردینانت/الفانت" در جبهه ایتالیا حضور پیدا کردند اما بسیار تأثیر بسزایی نگذاشتند زیرا وزن تقریباً ۷۰ تنی آنها اجازه استفاده از اکثر راه‌ها و پل‌های ایتالیا را نمی‌داد. همانند نبرد کورسک، در این صحنه نیز بیشتر تلفات این زره‌پوش‌ها نتیجه مستقیم اتفاقات میدان جنگ نبود بلکه عموماً خرابی‌های مکانیکی و کمبود قطعات یدکی، خدمه آن را مجبور به نابودی و رهاسازی آن می‌کرد. یک گروهان از زره‌پوش‌های الفانت در جریان حمله ژانویه ۱۹۴۵ اتحاد جماهیر شوروی در ویستولا-اودر در لهستان در میدان‌ها نبرد حاضر شد. آخرین زره‌پوش‌های الفانت باقیمانده از جنگ نیز در طول [[نبرد برلین]] به عنوان آخرین قوای [[رایش سوم]] به دفاع از پایتخت پرداختند.
"فردینانت/الفانت" احتمالاً موفق‌ترین زره‌پوش ضد تانک آلمانی تولید انبوه شده در طول جنگ، در نسبت تلفات وارد کرده به دشمن به تلفات وارده به خود بود. این نسبت بنابر ادعاهای ثبت شده در گزارش‌ها به یک به ده نیز می‌رسد. در طول نبرد کورسک، گردان ۶۵۳ زره‌پوش‌های سنگین ضد تانک ادعا کرد که با از دست دادن تنها ۱۳ "فردینانت"، ۳۲۰ تانک دشمن را از بین برده‌است. این نسبت چشمگیر به دلیل قدرت آتش بالا و ظرفیت محافظتی زیاد آن بود که باعث می‌شد هنگام استفاده در نبردهای رو در رو یا دفاعی ایستا، از مزیت عظیمی برخوردار باشد. (البته توجه داشته باشید که به خوبی ثابت شده‌است که میزان انهدام "ادعا شده" تانک‌ها بسیار فراتر از "شمار واقعی" است. منابع مختلف استانداردهای مختلفی برای تعریف «انهدام» دارند). با این حال، تحرک ضعیف و غیرقابل اعتماد بودن مکانیکی، توانایی عملیاتی آن را به شدت کاهش داده بود.
هر دو زره‌پوش ضد تانک "الفانت" و "نشورن" توسط زره‌پوش ضد تانک "جگپنتر" به حاشیه رانده شدند. هر سه زره‌پوش تنها با تفاوت‌های جزئی از یک توپ استفاده کردند. "جگپنتر" - "جگپنزر" واقعی - با داشتن تحرک پذیری قابل قبول، زره خوب و حفظ توپ عالی و در مجموع تا حدود زیادی حل مشکلات مکانیکی، حفاظتی و تحرک پذیری نمونه‌های پیشین، جانشین هر دو زره‌پوش دیگر شد.
فقط دو دستگاه از این زره‌پوش‌ها پس از جنگ سالم باقی ماند. یک "فردینانت" توسط نیروهای شوروی در کورسک به غنیمت گرفته شد و هم‌اکنون در موزه تانک کوبینکا در خارج از مسکو قرار دارد. یک الفانت نیز در [[نبرد آنزیو]] به چنگ قوای آمریکایی افتاد و در حال حاضر بخشی از تجهیزات یک پایگاه آموزشی در ایالت ویرجینیا این کشور به حساب می‌آید.
[[رده:خودروهای نظامی از ۱۹۴۰–۱۹۴۴ (میلادی)]]
[[رده:زره‌پوش‌های ضدتانک آلمان در جنگ جهانی دوم]]
انجمن فدرال صنعت موسیقی نماینده صنعت موسیقی در آلمان است. این انجمن نماینده منافع نزدیک به ۲۸۰ برند و شرکت مرتبط با صنعت موسیقی است که جمعاً ۹۰٪ از صنعت موسیقی کشور را تشکیل می‌دهند. این انجمن با جدول کنترل رسانه که مسئول انتشار جدول‌های موسیقی در آلمان به صورت هفتگی است، رابطه تنگاتنگی دارد.
انجمن فدرال صنعت موسیقی عضوی از فدراسیون بین‌المللی صنعت فونوگرافی است که در لندن، انگلستان واقع شده‌است و انجمن‌های موسیقی ۷۰ کشور را در بر می‌گیرد.
سواروفسکی اپتیک () از شرکت‌های زیرمجموعه گروه سواروفسکی است که به تولید تجهیزات اپتیک مانند دوربین دوچشمی، دوربین تفنگ، فاصله‌یاب، دوربین دید در شب و تلسکوپ می‌پردازد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر ابسام در ایالت تیرول اتریش قرار دارد.
سواروفسکی اپتیک تولید دوربین دوچشمی را از سال ۱۹۳۵ آغاز کرد و فعالیت آن در جنگ جهانی دوم گسترش یافت. شرکت جدید از توسعه کارخانه تولید دوربین دوچشمی سواروفسکی و تأسیس شرکت مستقل تولید تجهیزات اپتیک در سال ۱۹۴۹ پایه‌گذاری شد. طی جنگ جهانی دوم، سواروفسکی نوعی دوربین تفنگ ساخت که بر روی اسلحه‌های آلمانی مانلیخر ام۱۸۹۵ و کارابینر ۹۸کا استفاده شد.
کریپتانتوس نام یک سرده از خانواده آناناسیان است.
گیاه ماهی طلایی (کولومنئا) نام یک سرده از خانواده جسنریان است.
گئوگنانتوس نام یک سرده از خانواده برگ‌بیدیان است.
ستاره اسکارلت (گازمانیا) نام یک سرده از خانواده آناناسیان است.
کاترین دان (; – ) نویسنده، روزنامه‌نگار ، منتقد کتاب و شاعر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
عصمت‌الملوک دولتشاه (؟ در کرمانشاه - ۱۳۶۰ در تهران) بنیان‌گذار نخستین کودکستان دولتی در تهران و از فعالان حقوق زنان در ایران بود. او دختر محمدباقر میرزا خسروی کرمانشاهی بود.
عصمت‌الملوک دولتداد دختر محمدباقر میرزا خسروی کرمانشاهی نویسندهٔ نخستین رمان به زبان فارسی بود. پدر او از شاهزادگان قاجار، نوهٔ محمدعلی میرزای دولتشاه و از خاندان دولتشاهی بود. او که به طبقهٔ اشراف و وابستگان به دربار تعلق داشت، در سن ۱۶ سالگی به عقد معاون‌السلطنه درآمد، اما چون این ازدواج تحمیلی بود و از روی رضایت انجام نشده‌بود مورد اعتراض عصمت‌السلطنه قرار گرفت؛ در نتیجه محمدباقر میرزا در دفاع از او اقدام کرد و در نهایت این ازدواج به طلاق انجامید.نوایی، عبدالحسین، "زنان اعزامی به اروپا"، در "روزنامۀ دنیای اقتصاد"، سه‌شنبه ۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۶، شمارۀ ۴۰۴۶؛ ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۹.فتاحی، شهناز، فریبرز ویسی قلعه‌گلینه و عرفان رستمی، ۱۳۹۶. "نقش زنان کرمانشاه در فرهنگ و هنر تاریخ معاصر ایران"، اولین همایش ملی زنان، بازآفرینی شهری و توسعه پایدار، کرمانشاه: دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمانشاه - شورای زنان فرهیخته استان کرمانشاه؛ ص ۱۱.
عصمت‌الملوک به تحصیل علاقه داشت، به همین دلیل پس از طلاق گرفتن از معاون‌السلطنه از طرف پدرش به بلژیک فرستاده شد. او در ابتدا قصد تحصیل در رشتهٔ پزشکی را داشت، اما نتوانست وارد این رشته بشود و بنابراین در رشتهٔ تعلیم و تربیت به تحصیل پرداخت. دولتداد ۱۵ سال در بلژیک زندگی کرد و در نهایت به ایران بازگشت و در وزارت معارف استخدام شد. او بعداً به ریاست تعلیمات عالیهٔ وزارت فرهنگ رسید و با همین سمت بازنشسته شد.فتاحی، شهناز، فریبرز ویسی قلعه‌گلینه و عرفان رستمی، ۱۳۹۶. "نقش زنان کرمانشاه در فرهنگ و هنر تاریخ معاصر ایران"، اولین همایش ملی زنان، بازآفرینی شهری و توسعه پایدار، کرمانشاه: دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمانشاه - شورای زنان فرهیخته استان کرمانشاه؛ ص ۱۱.
دولتداد در شهریور سال ۱۳۱۲ نخستین کودکستان دولتی ایران را با نام «کودکستان شکوفه» تأسیس کرد.مؤسسۀ پژوهشی تاریخ ادبیات کودکان: "پایه‌گذاری اولین کودکستان دولتی به نام شکوفه با مدیریت عصمت‌الملوک دولتداد"؛ بازدید در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۹. در این کودکستان فرزندان اعیان و اشراف و شاهزادگان نگهداری می‌شدند.ایران‌آنلاین: "اولین دختران ایرانی عازم اروپا"، نوشتۀ عبدالحسین نوایی، نوشته‌شده در ۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۶؛ ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۹.
در اردیبهشت سال ۱۳۱۴ جمعی از فعالان زن نزدیک به دربار پهلوی کانون بانوان را به ریاست شمس پهلوی تأسیس کردند که این اقدام همزمان با کشف حجاب اجباری در ایران بود.باشگاه خبرنگاران جوان: "داستان زنان در دورۀ رضاخان از شمس تا عصمت‌الملوک"، نوشته‌شده در ۱۲ اسفند ۱۳۹۲؛ ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۹.
عصمت‌الملوک دولتداد در سال ۱۳۶۰ در تهران دچار سکته شد و در بیمارستان تهران‌کلینیک درگذشت.
او پِر ، ()، یا خدمتکار تهاتری، یک فرد کمک کننده از یک کشور خارجی است که برای یک خانواده میزبان کار می‌کند و به‌عنوان بخشی از آن خانواده زندگی می‌کند. به‌طور معمول، او پرها بخشی از مسئولیت خانواده را در قبال نگهداری از کودکان و همچنین برخی از امور خانه‌داری بر عهده می‌گیرند و کمک‌هزینه‌ای پولی برای استفاده شخصی دریافت می‌کنند. ترتیبات مربوط به او پر مشمول محدودیت‌های دولتی است، که محدوده سنی را معمولاً از اواسط اواخر نوجوانی، تا اواسط اواخر دهه بیست سالگی مشخص می‌کنند. برخی از کشورها به‌طور صریح ترتیبات را به زنها محدود می‌کنند.
ترتیبات بین اروپا، جایی که منشأ این ایده بوده و آمریکای شمالی، متفاوت است. در اروپا، تنها قرار است که او پرها به صورت پاره وقت کار کنند و آنها همچنین اغلب به صورت پاره وقت و به‌طور کلی با تمرکز بر زبان کشور میزبان، به تحصیل نیز می‌پردازند. در ایالات متحده آنها ممکن است به صورت تمام وقت به نگهداری از کودکان بپردازند. در سال ۱۹۶۹، امضا شد و در سال ۱۹۷۱ لازم‌الاجرا شد. شرکت‌های او پر در ایالات متحده، پرداخت‌های غیرقابل استرداد قابل توجهی را به محض ورود او پر به کشور بدست می‌آورند. این قرارداد با وجود اعتماد بسیاری از خانواده‌ها به این برنامه، نگهداری از کودکان را تضمین نمی‌کند.
بر خلاف بسیاری از کمک کننده‌های داخلی دیگر، او پر بخشی از خانواده میزبان محسوب می‌شود و صرفاً مستخدم نیست. در بعضی از کشورها، او پر لباسی همسان می‌پوشد، اما به‌طور معمول او پر تنها از کد لباس خانواده میزبان پیروی می‌کند لباسی مناسب با شرح کار که به‌طور معمول شامل یک پیش‌بند محافظ می‌شود، را می‌پوشند.
گروه سولیکو، هلدینگ ایرانی است، که با محوریت در حوزه صنعت غذا فعالیت می‌نماید.
اولین فعالیت گروه سولیکو در سال ۱۹۷۳ توسط غلامعلی سلیمانی با راه اندازی یک تولیدی همبرگر آغاز شد.غول صنعت غذایی و پدر صنعت نوین ایران کیست؟ سولیکو در حال حاضر به‌عنوان بزرگترین گروه صنایع غذایی و خدماتی خصوصی در ایران و یکی از برترین گروه‌های صنعتی و تولیدی و خدماتی در خاورمیانه شناخته می‌شود.تندیس نشان برتر ملی به برند جهانی صنعت غذا اعطاء شداز سوی رئیس‌جمهوری؛ مدال افتخار ملی صادرات بر سینه بنیانگذار "کاله" نشست
گروه سولیکو دارای بیش از 40 دفتر تجاری در کشورهای مختلف ازجمله عراق، امارات متحده عربی، آمریکا، آلمان، انگلستان و روسیه است. این دفاتر وظیفه مهم صادرات و همچنین تأمین بخشی از زنجیره تولید محصولات را به عهده دارند. دفتر مرکزی این شرکت در برج‌های بیزینس سنتر جمیر شهر دبی قرار دارد. سولیکو در کشورهای مستقل همسود و منا برنامه‌های و راهبردهای تجاری و اقتصادی پیاده کرده‌است.چشم‌انداز گروه سولیکوکسب مقام اول و مدال طلای مسابقات بین‌المللی پنیر مسکو توسط شرکت سولیکوکاله از دروازه‌های کارفور دوبی عبور کرد