moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در آخرین دهه قرن نوزدهم، تلاش‌ها برای ایجاد یک حکومت محلی در ایرلند افزایش یافت. ایرلند از سال ۱۸۰۰ در کنترل لندن بود و در میان سال‌های ۱۸۴۵ تا ۱۸۵۲ یک قحطی که انگلستان را عامل آن می‌دانستند و تلفات میلیونی داشت، در این منطقه روی داد. نخست‌وزیر وقت بریتانیا، ویلیام گلدستون از حکومت محلی در ایرلند استقبال کرد و قصد داشت تا وضعیتی مشابه کانادا را در ایرلند نیز برقرار کند، اما پارلمان با این مسئله موافقت نکرد. در واقع هرچند اگر این طرح تصویب می‌شد، ایرلند نسبت به کانادا از خودمختاری کمتری برخوردار می‌شد،Lloyd, p.  213 با این همه در انگلیس این ترس وجود داشت که خودمختاری ایرلند جرقه استقلال این کشور را زده و در نهایت باعث از هم پاشیدن امپراتوری شود. چند سال دیگر، تلاش مجدد برای اعطای خودمختاری به ایرلند از سوی پارلمان رد شد،James, p.  315. همچنین تلاش سوم نیز به دلیل وقوع جنگ جهانی اول نیمه کاره رها شد.Smith, p. 92.
با آغاز قرن بیستم، در بریتانیا این هراس به وجود آمد که لندن نتواند همچنان سیاست انزوای باشکوه را ادامه دهد و همچنین بتواند همه مستعمرات خود را نگاه دارد.O'Brien, p.  1. از آنجایی که آلمان به سرعت به عنوان یک قدرت نظامی و صنعتی در حال پیشرفت بود، به عنوان رقیبی جدی برای امپراتوری بریتانیا در آینده، دیده می‌شد.Brown, p.  667. در همین رابطه، بریتانیا در سال ۱۹۰۲ پیمان اتحادی با ژاپن به امضا رساند. همچنین به ترتیب در سال‌های ۱۹۰۴ و ۱۹۰۷ با دشمنان قدیمی، فرانسه و روسیه، بر سر میز مذاکره نشست و با آنان نیز متحد شد.Lloyd, p.  275.
همانگونه که در بریتانیا پیش‌بینی می‌شد، سرانجام جنگ با آلمان با آغاز جنگ‌جهانی اول در سال ۱۹۱۴، روی داد. بریتانیا به سرعت بیشتر مستعمرات آفریقایی آلمان را اشغال کرد و مستعمرات آلمان در اقیانوس آرام نیز توسط نیروهای انگلیسی حاضر در استرالیا و نیوزیلند اشغال گردید. در همان زمان بود که بریتانیا و فرانسه به صورت پنهانی برای تقسیم سرزمین‌های امپراتوری عثمانی، یکی از متحدان آلمان، به توافق رسیدند و عهدنامه سایکس–پیکو را به امضا رساندند. با این حال، بریتانیا جزئیات این عهدنامه را به شریف حسین که درحال برنامه‌ریزی شورش اعراب در برابر عثمانی بود و می‌پنداشت که انگلستان به دنبال تأسیس کشورهای مستقل عربی است، اطلاع نداد.Brown, pp.  494–95.
اعلان جنگ بریتانیا به آلمان همچنین مستعمرات این امپراتوری را تحت تأثیر قرار داد. در مجموع، بیش از ۲٫۵ میلیون نفر از اعضای ارتش بریتانیا را افرادی تشکیل می‌دادند که در مستعمرات زندگی می‌کردند.Marshall, pp.  78–79. جنگ جهانی اول تأثیر زیادی بر روی مستعمره‌نشین‌هایی مانند نیوزیلند و استرالیا داشت. سربازانی که در نبرد گالیپولی علیه امپراتوری عثمانی جنگیدند و البته با تلفات بسیار زیاد شکست خوردند، اکثراً اهل این کشورها بودند و همین مسئله در تبدیل آن‌ها از مستعمره به کشورهای مستقل در آینده بسیار تأثیرگذار بود. نبرد ویمی‌ریج همین تأثیر مشابه را بر روی آینده و افکار عمومی کانادا داشت.Lloyd, p.  277.
پس از پایان جنگ و به امضا رسیدن عهدنامه ورسای در سال ۱۹۱۹، بریتانیا به بزرگ‌ترین گستره خود رسید. این عهدنامه، ۴٫۷ میلیون کیلومتر مربع که در مجموع ۱۳ میلیون نفر جمعیت داشتند را به قلمروی بریتانیا افزود. پس از تشکیل جامعه ملل، قیومت سرزمین‌های امپراتوری‌های آلمان و عثمانی به متفقین واگذار شد که در این بین سرزمین‌هایی مانند عراق، فلسطین و بخش‌هایی از کامرون و چند سرزمین دیگر سهم بریتانیا گردید. همچنین چندین سرزمین مختلف به قیومت مستعمرات بریتانیا نیز درآمدند، مانند اتحادیه آفریقای جنوبی که نامبیا را دریافت کرد.Fox, pp.  23–29, 35, 60.
جنگ جهانی اول نظم دنیا را تغییر داد. مهم‌ترین پیامدهای آن، ظهور ایالات متحده آمریکا و ژاپن به عنوان دو قدرت دریایی و همچنین ظهور جنبش‌های استقلال در سراسر جهان بود که جنبش‌های استقلال در هند و ایرلند بریتانیا را تحت تأثیر خود قرار می‌دادند.Goldstein, p.  4. انگلستان که مجبور بود یکی از بین آمریکا و ژاپن را برای امضای یک اتحاد جدید انتخاب کند، تصمیم گرفت تا دیگر اتحاد پیشین خود با امپراتوری ژاپن را تمدید نکرده و وارد یک هم‌پیمانی با آمریکا شود.Louis, p.  302. بر اساس پیمان ۱۹۲۲ واشینگتن، بریتانیا توازن قوا در دریاها میان آمریکا و انگلستان را پذیرفت. پس از روی دادن رکود بزرگ و روی کار آمدن دولت‌های نظامی در ژاپن و آلمان، این ترس در بریتانیا افزایش یافت که این کشور نتواند در صورت یک حمله مشترک توسط ژاپن و آلمان امنیت خود و البته امنیت اقتصادی‌اش را تأمین کند.Louis, p.  294.Louis, p.  303.Lee 1996, p.  305.
تأخیر بریتانیا در اعطای خودگردانی به ایرلند، باعث شد تا در سال ۱۹۱۹ حزب چپ‌گرا و جمهوری‌خواه شین فین که اکثریت آرا در انتخابات سال ۱۹۱۸ کسب کرده بود، اقدام به تأسیس یک پارلمان ملی برای ایرلند در دوبلین نماید که این پارلمان استقلال ایرلند را تصویب کرد. این مسئله، منجر به آغاز جنگ میان انگلستان و ایرلند شد.Brown, p.  143. در این جنگ، ارتش جمهوری‌خواه ایرلند به نبرد چریکی و نامنظم در برابر بریتانیا روی آورد و در نهایت این جنگ با یک توافق به پایان رسید. «دولت آزاد ایرلند» به صورت یکی از دومینیون‌های (سرزمین‌های نیمه مستقل تحت کنترل امپراتوری) بریتانیا تأسیس شد و با اینکه تا حدی مستقل بود، اما به صورت رسمی کماکان بخشی از امپراتوری بریتانیا باقی ماند.Smith, p. 95. همچنین بخش‌های باقی مانده ایرلند نیز به عنوان ایرلند شمالی تحت فرمان دولت لندن باقی ماند.Magee, p.  108.
پس از اینکه لایحه سال ۱۹۱۹ پارلمان انگلستان که بر اساس آن تعداد هندی‌ها در دولت راج بریتانیا را افزایش یافت، نتوانست استقلال‌طلبان هند را راضی کند، چالش مشابه‌ای در هند برای بریتانیا به وجود آمد. همچنین این هراس به وجود آمد که کمونیسم و دخالت خارجی مالکیت بریتانیا بر هند را به خطر بیندازد. همین مسائل تنش زیادی در هند، به خصوص در منطقه پنجاب به وجود آوردJames, p.  416. که یکی از نتایج آن کشتار جلیان‌والا باغ بود. این رویداد در افکار عمومی انگلستان به دو صورت دیده می‌شد: نخست گروهی که آن را اتفاقی می‌دیدند که هند را از هرج و مرج نجات داد و دومی گروهی که آن را محکوم کردند.James, p.  416. بیست و پنج سال آینده که هند تحت کنترل بریتانیا بود، نیز به همین ترتیب سپری شد که در نهایت منجر به استقلال هند گردید.
در سال ۱۹۲۲ مصر که از پایان جنگ جهانی اول تحت قیومیت بریتانیا بود، از سوی بریتانیا به یک استقلال نسبی رسید.Smith, p. 104. با این حال تا سال ۱۹۵۴ به صورت رسمی تحت حاکمیت انگلستان بود. همچنین نیروهای نظامی بریتانیا تا سال ۱۹۳۶ در مصر باقی ماندند و پس از آن مصر و انگلیس عهدنامه‌ای را به امضا رساندند که بر اساس آن ارتش بریتانیا به غیر از کانال سوئز، سایر بخش‌های خاک مصر را ترک کند. مصر همچنین به جامعه ملل نیز ملحق شد.Brown, p.  292. عراق نیز که از ۱۹۲۰ تحت قیومیت بریتانیا بود، در سال ۱۹۳۲ به استقلال رسید.Smith, p. 101.
با این حال بریتانیا در فلسطین، یکی دیگر از مناطق تحت قیومیتش از زمان سقوط عثمانی، با مسئله افزایش جمعیت یهودی‌ها و تنش میان آنان و مسلمانان روبرو بود. در سال ۱۹۱۷، بیانیه بالفور منتشر شد و بریتانیا رسماً اعلام کرد که نظر مساعدی برای تأسیس یک دولت یهودی در منطقه فلسطین دارد. همچنین دولت بریتانیا به یهودیان اجازه داد تا به صورت معدود به این منطقه مهاجرت کنند. مهاجرت یهودیان به این منطقه باعث نارضایتی مسلمانان شد و آن‌ها رسماً در سال ۱۹۳۶ سر به شورش برآوردند. در مقابل با افزایش احتمال آغاز جنگ میان آلمان و انگلستان، لندن احساس کرد که حمایت جمعیت مسلمان منطقه نسبت به تأسیس یک کشور یهودی برای منافع بریتانیا سودمندتر است و به همین دلیل مهاجرت یهودیان به منطقه بسیار کاهش یافت که البته منجر شورش‌هایی از سوی جمعیت یهودی نیز گردید.Louis, p.  271.
در کنفرانس سال ۱۹۲۳، بریتانیا حق دومینیون‌ها برای اینکه سیاست خارجی خود را اختیار کنند را به رسمیت شناخت.McIntyre, p.  187. این اتفاق در راستای سر باز زدن کانادا و آفریقای جنوبی از ارسال نیروی نظامی در بحران چاناک روی داد.Brown, p.  68.McIntyre, p.  186. کنفرانس ۱۹۲۶ که با فشار آفریقای جنوبی و دولت آزاد ایرلند تشکیل شده بود، رسماً اعلام کرد که دومینیون‌ها «جوامع خودگردانی در درون امپراتوری بریتانیا هستند، از جایگاه برابری برخوردارند و هیچ‌یک مطیع دیگری نیستند».Brown, p.  69. این اعلامیه در سال ۱۹۳۱ جنبه قانونی به خود گرفت و پارلمان‌های کانادا، استرالیا، نیوزیلند، اتحادیه آفریقای جنوبی، نیوفاوندلند و دولت آزاد ایرلند به صورت رسمی خود را از قانون گذاری مستقل اعلام کردند و این حق را به دست آوردند که قوانین بریتانیایی را لغو کنند،Turpin & Tomkins, p.  48. گرچه هنوز به صورت رسمی بخشی از امپراتوری بریتانیا بودند. با این حال، در جریان رکود بزرگ نیوفاوندلند دوباره خود را در سال ۱۹۳۳ مستعمره بریتانیا اعلام کرد.Lloyd, p.  300. دولت آزاد ایرلند در سال ۱۹۳۷ قانون اساسی جدیدی را تصویب کرد که عملاً این منطقه را به یک جمهوری تبدیل کرد، هرچند به صورت ظاهری بخشی از امپراتوری بریتانیا باقی ماند.Kenny, p.  21.
پس از اینکه بریتانیا به آلمان نازی اعلان جنگ داد، دومینیون‌های استرالیا، کانادا، نیوزیلند، نیوفاوندلند و آفریقا جنوبی نیز به سرعت به آلمان اعلان جنگ دادند. از آنجایی که هند یک دومینیون نبود، با اعلان جنگ بریتانیا به صورت مستقیم وارد جنگ شد. همچنین ایرلند تصمیم گرفت تا پایان جنگ بی‌طرف باقی بماند.Lloyd, pp.  313–14.
پس از سقوط فرانسه در هفتم آوریل سال ۱۹۴۱، نخست‌وزیر چرچیل با رئیس‌جمهور آمریکا، فرانکلین روزولت وارد مذاکره شد و با موفقیت آمریکا را متقاعد کرد که وارد جنگ شوند. با این حال روزولت هنوز نمی‌توانست به راحتی کنگره را برای ورود به جنگ جهانی قانع کند.Gilbert, p.  234. در اوت ۱۹۴۱، نخست‌وزیر بریتانیا و رئیس‌جمهور آمریکا با یکدیگر ملاقات کرده و منشور آتلانتیک را به امضا رساندند. این منشور عنوان می‌داشت که «حق همه مردم برای انتخاب نوع حکومت کشورشان باید مورد احترام قرار گیرد».
این جمله بسیار مبهم و دو پهلو بود، زیرا مشخص نیست که منظور سرزمین‌هایی است که توسط ایتالیا و آلمان اشغال شده‌اند، یا منظور کشورهایی است که توسط اروپاییان استعمار گردیده‌اند. برای همین، بعدها توسط آمریکایی‌ها، بریتانیایی‌ها و هرکدام از کشورهای مستعمره یا اشغال شده برداشت متفاوتی از آن شد.Lloyd, p.  316.James, p.  513.
در دسامبر ۱۹۴۱، ژاپن در حمله‌ای برق آسیا به مالزی بریتانیا و پایگاه‌های نیروی دریایی پرل هاربر و هنگ‌کنگ یورش برد. ورود آمریکا به جنگ، به چرچیل اطمینان داد که بریتانیا و متحدانش برای پیروزی شانس بسیار بیشتری دارند،Gilbert, p.  244. با این حال شکست‌های ارتش انگلستان در شرق دور باعث ضربه بسیار بزرگی به پرستیژ بریتانیا به عنوان یک امپراتوری زد.Louis, p.  337.Brown, p.  319. باوجود پیروزی نهایی، بزرگترین ضربه‌ای که ژاپن به نیروهای بریتانیایی وارد ساخت، فتح سنگاپور بود که پیش از این از آن به عنوان دژ غیرقابل تسخیر و جبل‌الطارق شرق نام برده شده بود.James, p.  460. این واقعیت که بریتانیا دیگر قادر نبود تمام امپراتوری‌اش را حفظ کند، باعث نزدیکی هرچه بیشتر استرالیا و نیوزیلند که به نظر می‌رسید مورد تهدید نیروهای ژاپنی هستند، به آمریکا شد. حتی چند سال بعد از پایان جنگ، این کشورها با آمریکا یک پیمان دفاعی در رابطه با اتفاقات اقیانوس آرام به امضا رساندند.Lloyd, p.  316.
گرچه بریتانیا (به همراه متحدانش) از جنگ جهانی دوم پیروز بیرون آمد، اما این جنگ تأثیر بزرگی بر روی آینده این کشور، هم در خاک اصلی و هم در مستعمرات، داشت. بیشتر اروپا، قاره‌ای که برای قرن‌ها قدرت پیشتاز جهان بود، به ویرانه‌ای تبدیل شده بود و باید از ارتش‌های شوروی و آمریکا نیز میزبانی می‌کرد.Abernethy, p.  146. بریتانیا عملاً ورشکسته شده بود و درحالی که هیچ چاره‌ای برای رفع مشکلات مالی نداشت، مبلغ ۴٫۳۳ میلیارد دلار را از آمریکا وام گرفتBrown, p.  331. که آخرین قسطش را در سال ۲۰۰۶ پس داد. به‌طور همزمان نیز جنبش‌های ضد استعماری در سراسر مستعمراتِ کشورهای اروپایی پا گرفته بود و با رقابت تازه‌ای که میان شوروی و آمریکا (که بعدها جنگ سرد نام گرفت) آغاز شده بود، اوضاع بیش از پیش پیچیده گردید. همچنین هر دو قدرت جدید، یعنی آمریکا و شوروی، با استعمارگریِ کشورهای اروپایی مخالف بودند، با این حال سیاست‌های ضدکمونیستی آمریکا باعث شده بود تا این کشور از امپریالیسم اروپایی برای عقب نگه داشتن کمونیسم حمایت کند.Levine, p.  193. با همه این‌ها، «بادهای تغییر» وزیدن گرفته و نفس‌های امپراتوری بریتانیا به شماره افتاده بود. برخلاف بسیاری از کشورهای اروپایی مانند فرانسه و پرتغال که برای حفظ مستعمراتشان دست به جنگ‌های پرهزینه و در نهایت ناموفق زدند،Abernethy, p.  148. بریتانیا تصمیم گرفت تا برای جلوگیری از هزینه‌های سرسام‌آور جنگ، به صورت صلح آمیز مسئله مستعمرات را حل کند. در یک بازه زمانی بیست ساله، از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۵، مردمِ خارج از خاک اصلی بریتانیا که تحت فرمان لندن بودند، از هفتصد میلیون نفر تنها به پنج میلیون نفر کاهش یافتند که سه میلیون نفر آنان در هنگ‌کنگ زندگی می‌کردند.Brown, p.  330.
حزب کارگر که طرفدار استعمارزدایی بود، به رهبری کلمنت اتلی در انتخابات ۱۹۴۵ به پیروزی رسید و به سرعت تمرکز خود را معطوف به مهم‌ترین مسئله وقت امپراتوری کرد: جنبش استقلال هند.Lloyd, p.  322. دو حزب سیاسی مهم هند، یعنی کنگره ملی هند - به رهبری مهاتما گاندی - و اتحادیه مسلمانان - به رهبری محمدعلی جناح - دهه‌ها بود که برای استقلال هند تلاش می‌کردند، با این حال در مورد اینکه پس از استقلال از بریتانیا چه اتفاقی بی‌افتند، به توافق نرسیده بودند. کنگره ملی نظرش بر ایجاد یک هند متحدِ سکولار بود، درحالی که اتحادیه مسلمانان با هراس از اینکه هند جدید تحت کنترل هندوها قرار بگیرد، معتقد بود که مناطقی که اکثریت آنان مسلمان هستند، باید به یک کشور مجزا تبدیل شوند. اتلی پس از اتفاقات سال ۱۹۴۶، به هندی‌ها وعده داد که استقلال این کشور تا قبل از ۳۰ ژوئن ۱۹۴۸ به رسمیت شناخته خواهد شد. اما با توجه به اینکه احتمال می‌رفت یک جنگ داخلی درگیرد، فرماندار وقت هند، لرد مونتاتن، این زمان را به اوت ۱۹۴۷ جلو انداخت.Smith, p.  67. مرزهایی که بریتانیا برای دو کشور جدید هند و پاکستان ترسیم کرده بود، منجر به این شد که میلیون‌ها هندو و مسلمان در آنسوی مرزِ اشتباهی بمانند. همین مسئله میلیون‌ها هندو را مجبور به ترک پاکستان کرد، درحالی که اتفاق مشابه برای مسلمانان هند رخ داد.Lloyd, p.  325. این اتفاق چندان صلح آمیز انجام نپذیرفت و هزاران نفر در جریان آن جان خود را از دست دادند. برمه و سری لانکا نیز در سال ۱۹۴۸ استقلال خود را به دست آوردند. هند، پاکستان و سری لانکا به اتحادیه کشورهای همسود پیوستند، درحالی که برمه این پیشنهاد را رد کرد.McIntyre, pp.  355–356.
در فلسطین تحت قیومیت بریتانیا - که در آنجا اکثریت عربِ مسلمان در کنار اقلیت یهودی زندگی می‌کردند - نیز با مشکلی مشابه هند روبرو شده بود.Lloyd, p.  327. درحالی که تعداد بسیار زیادی از یهودی‌هایی که به تازگی پس از هلوکاست به این منطقه مهاجرت کرده بودند، درخواست تأسیس یک دولت یهودی داشتند، مسلمانان با این مسئله مخالف بودند. پس از بالا گرفتن درگیری‌های مسلحانه بین دو گروه که باعث شده بود تا حضور بریتانیا در منطقه برایش دردسرساز شود، دولت انگلیس رسماً اعلام کرد که در سال ۱۹۴۸ از این منطقه خارج خواهد شد و تصمیم نهایی را به سازمان ملل خواهد سپرد. سازمان ملل نیز رای به تقسیم فلسطین به یک کشور عرب و یک کشور یهودی را داد.Lloyd, p.  328.
پس از شکست ژاپن در جنگ‌جهانی دوم، نیروهای مالزیایی که علیه حضور ژاپنی‌ها در منطقه دست مبارزه مسلحانه زدند، با ورود مجدد انگلیسی‌ها که قصد داشتند منطقه را به امپراتوری خود بازگردانند، به مبارزه ادامه دادند، این بار در برابر بریتانیا. با توجه به اینکه اکثریت مبارزان علیه حضور بریتانیا در مالزی کمونیست‌های مربوط به اقلیت چینی منطقه بودند، مسلمانان مالزی با این امید که پس از پایان درگیری‌ها بریتانیا به آنان استقلال خواهد داد، از انگلستان حمایت کردند.Lloyd, p.  335. مسئله اورژانسی مالزی، نامی که به بحران مالزی داده بودند، در سال ۱۹۴۸ آغاز شد و تا ۱۹۶۰ ادامه پیدا کرد. بریتانیا در سال ۱۹۵۷ اوضاع را برای تبدیل کردن مالزی به یک کشور فدرال جدید مناسب دید. مالزی جدید به عضویت اتحادیه کشورهای همسود نیز درآمد. در سال ۱۹۶۳، یازده ایالت جدید، از جمله سنگاپور، به کشور تازه تأسیس مالزی پیوستند. با این حال دو سال بعد، سنگاپور از این کشور جدا شد.Lloyd, p.  364. برونی که از سال ۱۸۸۸ تحت کنترل بریتانیا بود و از ابتدا درخواست پیوستن به مالزی را رد کرده بود، در سال ۱۹۸۴ مستقل شد.
در سال ۱۹۵۱، حزب محافظه‌کار بریتانیا بار دیگر با انتخاب چرچیل به عنوان نخست‌وزیر، به قدرت بازگشت. چرچیل و اعضای حزب معتقد بودند که بریتانیا نمی‌تواند جایگاه خود به عنوان یک قدرت جهانی را بدون حفظ مستعمرات نگاه دارد و برای حفظ مستعمرات، کانال سوئز یک شاهراه حیاتی بود و با از دست دادن هند، کماکان جایگاه بریتانیا را در خاورمیانه حفظ می‌کرد. با این حال، چرچیل نمی‌توانست از دولت انقلابی جمال عبدالناصر که در سال ۱۹۵۱ قدرت را در مصر به دست گرفت، چشم پوشی کند و یک سال بعد، مقرر شد تا نیروهای انگلیسی کانال سوئز را ترک کنند.Brown, pp.  339–40. همچنین سودان نیز در سال ۱۹۵۵ به یک منطقه خودمختار تبدیل شد و یک سال بعد یک کشور کاملاً مستقل بدل گردید.
در سال ۱۹۵۶، عبدالناصر به صورت یک‌طرفه بدون موافقت بریتانیا، کانال سوئز را ملی اعلام کرد. پاسخ آنتونی ایدن که به عنوان نخست‌وزیر جانشین چرچیل شده بود، این بود که با مشورت با فرانسه تلاش کرد تا سبب شود تا اسرائیل به مصر حمله کند و انگلیس و فرانسه نیز این مسئله را به بهانه‌ای برای حمله به مصر تبدیل کنند تا بدین طریق کانال را پس بگیرند.James, p.  581. از آنجایی که ایدن با آیزنهاور، رئیس‌جمهور آمریکا، در این رابطه مشورت نکرده بود، آمریکا از پشتیبانی کردن از بریتانیا در حمله به مصر سر باز زد. البته رئیس‌جمهور ایالات متحده همچنین این نگرانی را داشت که ورود آمریکا به این جنگ باعث کشانده شدن پای شوروی به کارزار و حمایت آنان از مصری‌ها شده و مسبب یک جنگ بزرگ میان دو کشور گردد. برای مانع انداختن بر سر حمله بریتانیا به مصر، آیزنهاور تهدید کرد که در صورت عملی شدن این نقشه، آمریکا همه ذخیره پوند خود را خواهد فروخت که در صورت روی دادن آن، واحد پول انگلیس با افت شدیدی مواجه می‌شد. با این همه، بریتانیا به مصر حمله کردJames, p.  583. اما با مداخله سازمان ملل و فشار آمریکا، بریتانیا به طرز تحقیرآمیزی مجبور به ترک مصر شد و پس از آن نیز ایدن از سمت خود استعفا داد.Combs, pp.  161–63.
بحران سوئز عملاً پرده از زوال بریتانیا برداشت و این مسئله که انگلستان دیگر نمی‌تواند نقش یک ابرقدرت را بازی کند را نمایان ساخت.History's worst decisions and the people who made them, pp. 167–172 مشخص شد که بریتانیا دیگر قادر نیست که بدون حمایت و تأیید آمریکا دست به اقدامی در صحنه سیاست جهانی بزند.Brown, p.  342.Smith, p.  105.Burk, p.  602. اتفاقات بحران سوئز به شدت غرور ملی بریتانیا را لکه دار کرد و حتی نقل شده که یکی از نمایندگان پارلمان آن را «واترلوی بریتانیا» (اشاره به شکست ناپلئون در نبرد واترلو) توصیف کردهBrown, p.  343. و دیگری عنوان داشته که بریتانیا به کشور تابع آمریکا تبدیل شده‌است.James, p.  585. مارگارت تاچر بعدها در رابطه با مسئله سوئز عنوان داشته که «ما از این باور که بریتانیا می‌تواند هر کاری کند، به این باور رسیدیم که بریتانیا نمی‌تواند هیچ‌کاری کند».
با اینکه بحران سوئز باعث شد تا قدرت بریتانیا در خاورمیانه رو به زوال برود، این اتفاق مسبب آن نشد که انگلستان از خاورمیانه بیرون شود.Smith, p.  106. نیروهای بریتانیایی، البته با تأیید آمریکا،James, p.  586. در ۱۹۵۷، ۱۹۵۸ و ۱۹۶۱ به ترتیب در اتفاقات عمان، اردن و کویت دخالت کرده بودند.Brown, p.  343. حضور نظامی انگلیسی‌ها در خاورمیانه تا یک دهه بعد ادامه داشت، تا اینکه با سقوط ارزش پوند در ۱۹۶۸، نخست‌وزیر بریتانیا اعلام کرد که نیروهای بریتانیایی تا سال ۱۹۷۱ از پایگاه‌های نظامی شرق سوئز خارج خواهند شد. درحالی که پیش از این برنامه‌ریزی شده بود که تا سال ۱۹۷۵ در پایگاه‌های خود بمانند.Pham 2010 بریتانیا به ترتیب در سال‌های ۱۹۶۷، ۱۹۷۱ و ۱۹۷۶ از عدن، بحرین و مالدیو خارج شد.Lloyd, pp.  370–71.
نخست‌وزیر بریتانیا، هارولد مک‌میلان در یک سخنرانی تاریخی در برابر پارلمان آفریقای جنوبی در سال ۱۹۶۰، از «بادهای تغییری که در این قاره می‌وزند» سخن گفت.James, p.  616. او از این گفت که به دنبال این است تا از جنگ مشابهی که میان الجزایر و فرانسه رخ داد، جلوگیری کند. سه مستعمره بریتانیا، مالزی، گلدکوست و سودان، در دهه پنجاه مستقل شده بودند و این عدد در دهه شصت ده برابر شد.Louis, p.  46.Lloyd, pp.  427–33.
به غیر از رودزیای جنوبی که یک منطقه خودگردان بود، تا سال ۱۹۶۸ همه مستعمرات آفریقایی بریتانیا استقلال خود را به دست آوردند اما خروج نیروهای بریتانیایی از جنوب و شرق آفریقا چندان صلح آمیز نبود؛ مانند استقلال کنیا که پس از یک شورش هشت ساله به دست آمد. در سال ۱۹۶۵، بیانیه استقلال یک‌طرفه رودزیا که از سوی اقلیت سفیدپوست این کشور صادر شده بود، از سوی سازمان ملل، کشورهای همسود و خود بریتانیا به رسمیت شناخته نشد و باعث جنگ داخلی رودزیا گردید. در نهایت، این جنگ پانزده سال طول کشید تا اینکه در سال ۱۹۸۰، کشور جدید زیمبابوه تشکیل شد.James, pp.  618–21.
در مدیترانه، استقلال قبرس نیز با یک جنگ پارتیزانی در سال ۱۹۶۰ حاصل شد و همچنین دولت جدید قبرس پذیرفت که دو پایگاه نظامی بریتانیا کماکان در این کشور حاضر باشند. استقلال مالت نیز در سال ۱۹۶۴ به رسمیت شناخته شده بود، آن هم درحالی که کشمکش بر سر استقلال این جزیره از سال ۱۹۵۵ آغاز شده بود.Springhall, pp.  100–02.
بریتانیا در سال ۱۹۵۸ فدراسیون هند غربی را در کارائیب ایجاد کرد تا بدین طریق مستعمرات خود در این منطقه را زیر یک پرچم حفظ کند، با این حال با خروج جامایکا و ترینیداد از این فدراسیون، به ترتیب در سال‌های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۲، این تلاش عملاً ناکام باقی ماند.Knight & Palmer, pp.  14–15. باربادوس نیزدر سال ۱۹۶۶ مستقل شد، درحالی که استقلال سایر قلمروهای بریتانیا در کارائیب تا دهه هشتاد به طول انجامید. آنگویلا و جزایر تورکس و کایکوس نیز پس از استقلال، دوباره به خواست خودشان، به مستعمره بریتانیا تبدیل شدند.Clegg, p.  128. جزایر ویرجین بریتانیا،Lloyd, p.  428. جزایر کینان و مونتسرات نیز برگزیدند تا کماکان بخشی از قلمروهای انگلستان باقی بمانند؛ درحالی که گویان در سال ۱۹۶۶ مستقل شده بود. آخرین مستعمره بریتانیا در خاک قاره آمریکا، یعنی هندوراس بریتانیا، در سال ۱۹۶۴ به یک منطقه خودگردان تبدیل شد و سپس در ۱۹۷۳ به بلیز تغییر نام داد. این منطقه در ۱۹۸۱ مستقل شد. البته دولت گواتمالا مدعی بلیز است.Lloyd, pp.  401, 427–29.James, p.  622.
قلمروهای بریتانیا در اقیانوس آرام نیز در دهه هفتاد مستقل شدند. نخستین منطقه فیجی بود که در سال ۱۹۷۰ به استقلال رسید و آخرین آن‌ها وانواتو بود که استقلالش تا سال ۱۹۸۰ طول کشیده بود. دلیل این اتفاق مشکلات داخلی میان جمعیت انگلیسی زبان و جمعیت فرانسوی زبان بود.Macdonald, pp. 171–91. فیجی، تووالو، جزایر سلیمان و پاپوا گینه نو نیز به عضویت قلمروهای همسود درآمدند.McIntyre, pp.  179–183.
در سال ۱۹۸۰، رودزیای جنوبی، آخرین مستعمره آفریقایی بریتانیا استقلال خود را به دست آورد و به عنوان کشور زیمبابوه پا به عرصه وجود نهاد. منطقه نیوهبریدس اقیانوس آرام نیز در همان سال به عنوان کشور وانواتو مستقل شد. در سال ۱۹۸۱ هم بلیز از بریتانیا جدا شد. طرح سال ۱۹۸۱ پارلمان بریتانیا سرزمین‌های باقی مانده تحت فرمان بریتانیا را با نام «قلمروهای وابسته به بریتانیا» (که در سال ۲۰۰۲ به «سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا» تغییر نام داد) دسته‌بندی کرد و اعلام داشت که پروسه استعمارزدایی که پس از جنگ‌جهانی دوم آغاز شده بود، تا حد زیادی به پایان رسیده‌است. در سال ۱۹۸۲، بریتانیا تصمیم گرفت تا برای دور نگاه داشتن آرژانتین از جزایر فالکلند که از زمان امپراتوری اسپانیاJames, pp.  624–25. بر سر آن‌ها اختلافاتی وجود داشت، دست به اقدام نظامی بزند و در نهایت نیز آرژانتین را در جبهه نبرد با موفقیت شکست داد. به دید برخی، این اقدام نظامی بریتانیا در راستای آن بود که دولت این کشور در نظر داشت تا از افول بیشتر جایگاه جهانی خود جلوگیری کرده و مانع فراموش شدن انگلستان به عنوان یکی از بازیگران اصلی سیاست‌های جهانی شود.James, p.  629. در همان سال، پارلمان کانادا آخرین ارتباط خود با پارلمان بریتانیا را قطع کرد و پس از آن، کانادا دیگر نیازی به دخالت پارلمان بریتانیا برای تغییر قانون اساسی خود نداشت.Brown, p.  594. پروسه مشابه‌ای در استرالیا و نیوزیلند نیز در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ روی داد و مجالس این دو کشور نیز ارتباط خود با پارلمان بریتانیا را قطع کردند. در سال ۱۹۸۴، برونی، آخرین مستعمره آسیایی بریتانیا نیز مستقل شد.
در سال ۱۹۸۲، نخست‌وزیر مارگارت تاچر به پکن سفر کرد تا با دولت چین در رابطه با آینده آخرین قلمروی مهم و پرجمعیت فرادریایی بریتانیا مذاکره کند.Brendon, p.  654. هنگ‌کنگ از زمان عهدنامه نانکینگ در سال ۱۸۴۲، به یکی از مستعمرات بریتانیا تبدیل شده بود و این مسئله در سال ۱۸۹۸ نیز با امضای یک عهدنامه ۹۹ ساله تمدید شده بود، بدین معنی که مالکیت انگلستان بر هنگ‌کنگ تا سال ۱۹۹۷ اعتبار داشت.Joseph, p.  355.Rothermund, p.  100. تاچر که مسئله هنگ‌کنگ را مشابه جدال بر سر مالکیت جزایر فالکلند می‌دید، در ابتدا از چین درخواست کرد که اداره هنگ‌کنگ کماکان تحت کنترلِ اداری بریتانیا باقی بماند، اما مالکیت آن به جمهوری خلق چین داده شود، اما این مسئله توسط چینی‌ها رد شد.Brendon, pp.  654–55. در سال ۱۹۸۴ سرانجام دو کشور بر سر این منطقه به توافق رسیدند و هنگ‌کنگ به یک منطقه ویژه اداریِ چین تبدیل شود و الته چینی‌ها نوع حکومت فعلی آن را تا پنجاه سال آینده تغییر ندهند.Brendon, p.  656. در سال ۱۹۹۷، مراسم بازپس دادن هنگ‌کنگ به چین با حضور چارلز، شاهزاده ولز برگزار شد و در دید بسیاری،Brendon, p.  660. از جمله خود پرنس چارلز، این اتفاق «"پایان امپراتوری"» بود.Brown, p.  594.
بریتانیا پس از پایان امپراتوری نیز حاکمیت چهارده منطقه خارج از جزیره را برای خود محفوظ داشت. در سال ۱۹۸۳، پارلمان بریتانیا رسماً نام «مستعمره‌های تاج و تخت» را به «مناطق تحت حاکمیت بریتانیا» تغییر داد. مدتی بعد، در سال ۲۰۰۲، این نام باز هم تغییر کرد و نام «سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا» به خود گرفت. از این چهارده منطقه، سه تای آن‌ها خالی از سکنه هستند و یازده منطقه باقی مانده توسط یک دولت محلی اداره می‌شوند، با این حال از سیاست‌های کلی دولت بریتانیا پیروی می‌کنند.House of Commons Foreign Affairs Committee Overseas Territories Report, pp.  145–47
بر سر مالکیت چندین منطقه از سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا اختلاف است. اسپانیا خود را مالک جبل‌الطارق می‌داند، آرژانتین مدعی جزایر فالکلند و جورجیای جنوبی و جزایر ساندویچ جنوبی است و بر سر مالکیت «قلمرو اقیانوس هند بریتانیا» با موریس و سیشل اختلاف وجود دارد. همچنین بسیاری از کشورها قلمرو بریتانیایی جنوبگان را به رسمیت نمی‌شناسند و معتقد هستند که هیچ کشوری حق مالکیت بر قطب جنوب ندارد.House of Commons Foreign Affairs Committee Overseas Territories Report, p.  136
۵۲ کشور مستقل که پیش از این مستعمره امپراتوری بریتانیا بودند پس از استقلال خود، داوطلبانه به عضویت سازمان کشورهای هم‌سود درآمدند که مجموع جمعیت این کشورها ۲٫۲ میلیارد نفر است.The Commonwealth – About Us; Online September 2014 چارلز سوم، پادشاه انگلیس، به‌طور رسمی و مشروطه، پادشاه شانزده کشور مستقل است که از جمله آن‌ها می‌توان به کانادا، نیوزیلند، استرالیا و خود پادشاهی متحد اشاره کرد.
چند دهه و بعضاً چند قرن حکومت بریتانیا بر کشورهای مختلف همچنین منجر به رواج زبان انگلیسی شد. امروزه ۴۶۰ میلیون نفر این زبان را به عنوان زبان مادری خود صحبت می‌کنند و در مجموع تعداد کسانی که می‌توانند بدین زبان صحبت کنند، فراتر از یک و نیم میلیارد نفر است. گرچه رواج زبان انگلیسی در سده بیستم به کمک ایالات متحده آمریکا رخ داد.Hogg, p.  424 chapter 9 "English Worldwide" by David Crystal: "approximately one in four of the worlds population are capable of communicating to a useful level in English".
سیستم قضایی بسیاری از مستعمرات بریتانیا هنوز بر پایه سیستم قضایی امپراتوری است که در این کشورها به یادگار مانده‌است. <bdi>میسیونرهای بریتانیایی که در سرتاسر جهان سفر کردند، منجر به رواج پروتستانتیسم و به ویژه شاخه انگلیکان شدند. معماری مستعمراتی بریتانیا مانند شیوه ساخت کلیسا، راه‌آهن و ساختمان‌های دولتی هنوز در برخی از مستعمرات پیشین دست نخورده باقی مانده‌است.Protestant Empire: Religion and the Making of the British Atlantic World by Carla Gardina Pestan, p. 185</bdi>
بسیاری از ورزش‌های انگلیسی مانند <bdi>گلف، فوتبال، کریکت، راگبی، نتبال، هاکی و تنیس شهرت جهانی پیدا کردند.Torkildsen, p.  347. واحدهای اندازه‌گیری بریتانیایی و جهت رانندگی بریتانیایی (فرمان در سمت راست) هنوز در بسیاری از مستعمرات پیشین این کشور به یادگار مانده‌اند.Parsons, p.  1.</bdi>
مرزهای امپراتوری بریتانیا در اکثر مواقع باعث ایجاد مشکلات داخلی در برخی از کشورها می‌شدند و هنوز هم می‌شوند، به عنوان مثال بسیاری مرز کشی‌های بریتانیا را یکی از عوامل مشکلات فعلی خاورمیانه می‌دانند. امپراتوری بریتانیا همچنین به صورت غیرمستقیم و بعضاً به صورت سازماندهی شده باعث مهاجرت‌های گسترده در سطح جهان شد. میلیون‌ها نفر خاک اصلی بریتانیا را ترک کرده و به کشورهایی مانند آمریکا، کانادا و استرالیا مهاجرت کردند. این مهاجرت‌ها باعث ایجاد مشکلات زیادی برای مردم بومی آن مناطق شد و در برخی موارد منجر به وقوع نسل‌کشی گردید.
همچنین مهاجرت‌های گسترده در میان مستعمرات بریتانیا نیز رخ داد. تعداد زیادی از مردمان <bdi>هندی‌تبار به مناطقی مانند مالزی و فیجی نقل مکان کردند و مهاجرت‌هایی از مناطقی از چین که تحت اشغال بریتانیا بودند، به مالزی و سنگاپور روی آوردند. همچنین پس از پایان جنگ جهانی دوم، بافت جهانی خود سرزمین اصلی انگلستان نیز به دلیل مهاجرت‌ها از مستعمرات سابق به این کشور، تغییر کرد.Marshall, p.  286.Dalziel, p.  135.</bdi>
رکسانا نامی کوچک برای دختران است.رکسانا شکل یونانی روشنا است که خود ریشه ایرانی دارد. روشنا در فارسی همان رخشان است که به معنایی روشنایی است.
افراد شاخص با این نام از این قراراند:
گروگان‌گیری به عملی گویند که در آن فرد یا گروهی به منظور اخذ، معاوضه، یا نیل به اهدافی اقدام به نگهداری غیرقانونی افرادی دیگر می‌کنند.
این سابقه طولانی استفاده سیاسی و نظامی نشان می‌دهد که مقامات یا ژنرال‌های سیاسی به‌عنوان تضمین حسن نیت در اجرای تعهدات، از نظر قانونی موافقت می‌کنند که یک یا معمولاً چند گروگان را در اختیار طرف مقابل قرار دهند. این تعهدات در قالب امضای یک معاهده صلح در دستان پیروز یا حتی مبادله گروگان‌ها به عنوان تضمین متقابل در مواردی مانند آتش‌بس خواهد بود. قدرت‌های بزرگ مانند روم باستان و قدرت‌های استعماری اروپایی به‌ویژه بسیاری از این گروگان‌های سیاسی را دریافت می‌کنند، اغلب فرزندان نخبگان، حتی شاهزاده‌ها یا شاهزاده‌هایی که عموماً بر اساس رتبه‌شان رفتار می‌شود و در درازمدت مورد استفاده ظریف قرار می‌گیرند. به آنها تحصیلات نخبه گرایانه یا احتمالاً تغییر دینی داده می‌شود. این در نهایت از نظر فرهنگی آنها را تحت تأثیر قرار می‌دهد و راه را برای یک خط سیاسی دوستانه باز می‌کند اگر آنها پس از آزادی به قدرت برسند.
گروگان‌گیری بسیار قدیمی است و همواره در مذاکرات با کشورهای فتح شده و در مواردی مانند تسلیم شدن، آتش‌بس و مواردی از این قبیل که دو متخاصم به حسن نیت یکدیگر وابسته بوده‌اند، استفاده می‌شده‌است. رومیان عادت داشتند پسران شاهزادگان خراج گزار را بگیرند و آنها را در روم آموزش دهند، در نتیجه امنیت تداوم وفاداری ملت تسخیر شده و همچنین القای یک فرمانروای احتمالی آینده با ایده‌های تمدن روم بود. این عمل همچنین در سیستم خراجی امپراتوری چین، به ویژه بین دودمان هان و تانگ، رایج بود.
این رویه همچنین در دوره اولیه حکومت شرکت در هند و توسط فرانسه در طول استعمار فرانسه در شمال آفریقا اتخاذ شد. موقعیت گروگان، اسیر جنگی بود که تا زمان انجام مذاکرات یا تعهدات معاهده حفظ می‌شد و در عهد باستان مجازات می‌شد و در صورت خیانت یا امتناع از انجام تعهدات، مجازات می‌شد.
گروگان‌گیری به عنوان امنیت برای اجرای معاهده بین کشورهای متمدن اکنون منسوخ شده‌است. آخرین مورد در معاهده ایکس لا شاپل (۱۷۴۸) بود که به جنگ جانشینی اتریش پایان داد، زمانی که دو همتای بریتانیایی، هنری بووز هاوارد، یازدهمین ارل سافولک، و چارلز، نهمین بارون کاتکارت، به فرانسه فرستاده شدند. به عنوان گروگان برای بازگرداندن کیپ برتون به فرانسه.
در فرانسه، پس از انقلاب پریریال (۱۸ ژوئن ۱۷۹۹)، قانون به اصطلاح گروگان‌ها برای مقابله با شورش سلطنت طلبان در لاوانده به تصویب رسید. بستگان مهاجران از ولسوالی‌های آشفته گرفته و زندانی شدند و در صورت تلاش برای فرار در معرض اعدام بودند. توقیف اموال آنها و اخراج آنها از فرانسه پس از قتل یک جمهوری‌خواه، چهار قتل، با جریمه‌های سنگین برای کل بدن گروگان‌ها دنبال شد. قانون فقط منجر به افزایش قیام شد. ناپلئون در سال ۱۷۹۶ از اقدامات مشابهی برای مقابله با شورش در لمباردی استفاده کرده بود.
در زمان‌های بعدی، می‌توان گفت که رویه گروگان‌های رسمی جنگی به تضمین پرداخت کمک‌های اجباری یا بازپس‌گیری در سرزمین‌های اشغالی و اطاعت از مقرراتی که ارتش اشغالگر ممکن است صادر کند، محدود می‌شود. یا به عنوان یک اقدام پیشگیرانه، برای جلوگیری از اعمال جنگ یا خشونت نامشروع توسط افرادی که اعضای نیروهای نظامی شناخته شده دشمن نیستند.
آلمانی‌ها نیز، بین تسلیم یک شهر و اشغال نهایی آن، گروگان‌ها را به عنوان امنیت در برابر شیوع خشونت توسط ساکنان، گروگان گرفتند.
در ماده ۶۲۱ قانون مجازات اسلامی ایران، گروگان گیری و آدم ربایی جرم شناخته شده است و در تعریف و مجازات آن چنین آمده است: هرکس به قصد مطالبه وجه یا مال یا به قصد انتقام یا به هر منظور دیگر به عنف یا تهدید یا حیله یا به هر نحو دیگر شخصاً یا توسط دیگری شخصی را برباید یا مخفی کند به حبس از پنج تا پانزده سال محکوم خواهد شد.
کوئینزرایک یک گروه هوی متال آمریکایی است. نام این گروه در ایران گاهی به اشتباه «کوئینزرایش» تلفظ شده‌است.
این گروه در سال ۱۹۸۱ در بلویو، واشینگتن بنانهاده شد و تا به امروز ۱۱ آلبوم استودیویی و چندین آلبوم چندآهنگه و دی‌وی‌دی منتشر کرده و به عنوان یک گروه پراگرسیو توانسته با فروش بالای ۲۰ میلیونی از آلبوم‌های خود در سرتاسر جهان که نزدیک ۶ میلیون آن در ایالات متحده است، به موفقیت‌هایی دست یابد.کوئینزرایک در سال ۱۹۸۸ و با انتشار آلبوم مفهومی ""، نگاه‌های بین‌المللی را به خود معطوف کند که این آلبوم همواره به عنوان یکی از آلبوم‌های مفهومی برتر همهٔ دوره‌ها درنظرگرفته می‌شود.پس از آن کوئینزرایک در سال ۱۹۹۰ موفقیت بیشتری را با انتشار آلبوم "امپراتوری" که تک‌آهنگ پرطرفدار «Silent Lucidity» را دربر داشت،بدست آورد و گروه از این دو آلبوم خود؛ نامزد دریافت سه جایزه گرمی نیز شد.
نخستین اعضای کوئینزرایک دربردارندهٔ جف تیت (خواننده)،اسکات راکنفیلد (درام)، کریس دی‌گارمو (گیتار)، مایکل ویلتون (گیتار) و ادی جکسون به عنوان بیسنواز بود.در سال ۱۹۹۷ گیتارینواز و یکی از عمده ترانه‌سراهای گروه ،دی‌گارمو، به نابر دلایل شخصی از گروه جدا شد و پس از آن کلی گری،مایک استون و پارکر لاندگرن به جای او گیتار نواختند.
به دلیل درگیری‌های داخلی در گروه در سال ۲۰۱۲ که کار را به دادگاه نیز کشانید، گروه هم‌اکنون با دو ترکیب گوناگون فعالیت می‌کند و دادگاه تا نوامبر ۲۰۱۳ به دوطرف اجازهٔ استفاده از نام کوئینزرایک را داده و هر دو ترکیب نیز در حال ضبط آلبوم جدیدی هستند.
شکل‌گیری کوئینزرایک از اواخر دههٔ هفتاد میلادی آغاز شد،زمانی که مایکل ویلتون ،گیتارنواز گروه، به همراه دوستان دبیرستانی خود از گروه‌های گاراژی مانند جوکر در سال ۱۹۷۸ کار خود را شروع کردند.ویلتون در سال ۱۹۸۰ درام‌نواز ،اسکات راکنفیلد، را در محل Easy Street Records واقع در سیتل دیدار کرد و آن‌ها به همراه هم گروهی به نام کراس+فایر را به وجود آوردند و به بازخوانی ترانه‌هایی از گروه‌های پرطرفدار و شناخته‌شدهٔ متال در آن دوره مانند جوداس پریست و آیرن میدن پرداختند و در گاراژی که به والدین راکنفیلد تعلق داشت؛ به تمرین می‌پرداختند.طولی نکشید که ادی جکسون (بیس‌ نواز) و کریس دی‌گارمو نیز به کراس+فایر پیوستند و در آن زمان نام گروه نیز به The Mob تغییر پیدا کرد که تحت تأثیر آهنگ «The Mob Rules» از بلک سبث این تغییر صورت گرفت.به دلیل نداشتن یک خواننده ؛ جف تیت را به عنوان خواننده گروه به استخدام درآورند تا برایشان در یک جشنوارهٔ راک ناحیه‌ای به خواندن بپردازد، جف تیت در آن زمان عضو گروه دیگری به نام بابیلون نیز بود.پس از فروپاشی بابیلون، تیت چند نمایش دیگر را به همراه The Mob به اجرا درآورد، اما به دلیل آنکه علاقه‌ای به بازخوانی ترانه‌های هوی‌متال نداشت از آن‌ها جدا شد.در سال ۱۹۸۱ اعضای گروه سرمایه‌ای را جمع و جور کردند تا بتوانند یک ضبط دمو را انجام دهند.تیت نیز که با اعضای گروه دیگر خود myth ؛اختلافاتی داشت، به عنوان خواننده دوباره به گروه ملحق شد تا در بخش‌های مربوط به خواندن آن‌ها را یاری کند که حاصل آن ضبط چهار آهنگ بود.گروه این ضبط را به مدت یک سال به ناشرهای گوناگونی نشان دادند امنا همهٔ آن‌ها از بستن قرارداد با آن‌ها صرفنظر کردند، در نهایت با کیم و دیانا هریس ،صاحبان ایزی استریت رکوردز، یک قرارداد همکاری به ثبت رسانیدند.
به دلیل موجود نبودن نام «The Mob» مدیر گروه از آن‌ها خواست که نامِ دیگری برای گروه برگزینند، در نهایت گروه نام خود را به «Queensreich» تغییر داد که از یکی از نخستین آهنگ‌های خود به نام «Queen of the Reich» گرفته بودند و تغییر در چند حرف آن به این دلیل بود که نشان دهند گروه با نازیسم در ارتباط نیست.گروه به جای واژهٔ «reiche» از واژهٔ هم ریشه‌اش در انگلیسی میانه ،«ryche»، استفاده کرد که به آلمانی معنی امپراتوری را می‌دهد.نام گروه با دو نقطه بالای حرف «y» به صورت «Queensrÿche» نوشته می‌شود که به این فرم نوشتن به اصطلاح Metal umlaut گفته می‌شود، اعضای گروه معتقدند که یازده سال سعی کردند تا بگویند تلفظ درست نام گروه چگونه است.کیم هریس یک نوار دمو به همراه تصویری از اعضای گروه را به یک دوستی که در آن هنگام برای مجله کرانگ! می‌نوشت ارسال کرد که نتیجهٔ آن یک بررسی درخشان بود.در پی آن بررسی و زمانی که شایعه‌ها پیرامون آن‌ها در اروپا و ایالات متحده قدرت می‌گرفت ؛ هریس نوار دوموی کوئینزرایک را به عنوان یک ئی‌پی و به واسطهٔ یکی از ناشرهای وابسته به Independent با نام در سال ۱۹۸۳ منتشر کرد.پس از اینکه این آلبوم کوچک نسبت به ناشری که آن را منتشر کرده بود فراتر از انتظار عمل کرد ؛ جف تیت پذیرفت که به صورت پایدار و به عنوان یک عضو در گروه باقی بماند و از Myth جدا شود.
در ۲۹ - ۳۰ ژوئن ۱۹۸۳، کوئینزرایک پیش از کنسرت گروه زبرا در سیتل به اجرا پرداخت.کیم هریس با Mavis Brodey ،مدیر ای‌اند ام از ئی‌ام‌آی رکوردز در آمریکا، آشنایی داشت و از او خواست که به یکی از نمایش‌های گروه بیاید و اجرای گروه را مشاهده کند که پس از آن برادی یک قرار داد ۱۵ ساله با گروه به امضا رسانید که براساس آن گروه می‌بایست ۷ آلبوم تولید می‌کرد.آلبوم "کوئینزرایک" توسط ئی‌ام‌آی رکوردز بازمنتشر شد که توانست تا جایگاه ۸۱ بیلبورد بالا بیاید. در این دوره گروه با Quiet Riot سرتاسر ایالت‌های جنوبی آمریکا،به همراه تویستد سیستر ساحل شرقی و کانادا را به تور رفت.همچنین در سیتل پیش از اجرای دیو به اجرا پرداخت.
پس از برگزاری توری که برای حمایت از ئی‌پی خود برگزار کرده بودند، گروه به لندن سفر کرد تا نخستین آلبوم استودیویی خود را ضبط کند و با جیمز گاتری که پیشینه همکاری با گروه‌های جوداس پریست و پینک فلوید را داشت نیز در این میان همکاری کرد. آلبوم "هشدار" نسبته به کار قبلی آن‌ها؛ شامل عناصر بیشتری از موسیقی پراگرسیو بود و پس از انتشارش توانست تا جایگاه ۸۱ بیلبورد بالا بیاید، این در حالی بود که گروه برای این آلبوم تک‌آهنگی را منتشر نکرده بود. یکی از آهنگ‌های پرطرفدار این آلبوم در بیرون آمریکا به ویژه در ژاپن؛ آهنگ «Take Hold of the Flame» بود.
آلبوم بعد کوئینزرایک با عنوان "خشم برای نظم" در سال ۱۹۸۶ منتشر شد که صدای شسته و رُفته‌تری را از کوئینزرایک معرفی کرد، در حالی که آن‌ها توسط ناشر خود مجبور بودند به سمت و سوی کارهایی در سبک گلم متال و گلم راک حرکت کنند، هرچند این آلبوم گروه نسبت به کار قبلشان پراگرسیوتر و دارای ساختارهای موسیقی پیچیده‌تری بود و ساز کیبرد به اندازه گیتار نیز در آن خودنمایی می‌کرد. یک ترانه همنام این آلبوم به صورت دمو ضبط شده بود اما در آلبوم قرار نگرفت.
جایزه ایکس انصاری نام یک جایزه بود که در سال ۱۹۹۶ توسط بنیاد جایزه ایکس خلق گردید. مقدار آن ۱۰ میلیون دلار آمریکا بود، و به فرد یا گروهی تعلق میگرفت که نخستین پرواز غیر دولتی به فضا را میسر می‌ساخت.
نام این جایزه درابتدا «جایزهٔ ایکس» (X Prize) بود و بعدتر به افتخار امیر انصاری و انوشه انصاری به «جایزهٔ ایکس انصاری» تغییر نام پیدا کرد. مبلغ قابل توجهی از این جایزه هدیه‌ای از طرف آنان بود.X Prize Gets Investment and New Name New Universe Print Version
برت روتان آمریکایی برنده جایزه گردید.
بنیاد جایزه ایکس امروزه به فعالیت‌های خود برای پیشبرد علم کماکان ادامه می‌دهد.
البرت لیاندر روتان معروف به برت روتان متولد ۱۹۴۳ اورگن، مهندس معروفBurt Rutan هوا-فضا است که برندهٔ جایزه ایکس انصاری گردید.
او برای طراحی هواپیماهای سبک و غیر متعارف شهرت داردThe Magician of Mojave | History of Flight | Air & Space Magazine و رئیس کنونی شرکت سکیلد کامپوزیتس است.
در مباحث مربوط به ژنتیک جمعیت‌ها، به کاهش تنوع ژنتیکی که در اثر ایجاد یک جمعیت جدید توسط شمار اندکی از افراد یک جمعیت بزرگ رخ می‌دهد، اثر بنیان‌گذارFounder effect می‌گویند. ارنست مایرErnst Mayr در سال ۱۹۵۲ با بهره‌گیری از نظرات افرادی چون سؤال رایت،Sewall Wright این موضوع را مورد بررسی کامل قرار داد. به دلیل کاهش چشمگیر تنوع ژنتیکی، جمعیت تازه ایجاد شده ممکن است از نظر ژنتیکی و فنوتیپی از جمعیت اولیه کاملاً متمایز باشد. در شکل روبرو جمعیت اولیه به‌طور تقریبی شمار یکسانی اعضای آبی و قرمز دارد. سه جمعیت کوچک جدا شده در شکل به دلیل خطای نمونه‌گیری برخی از رنگ‌ها را به شکلی غالب از خود نشان می‌دهند. این حالت همان اثر بنیان‌گذار است. گر چه در مورد پدیده گلوگاه جمعیت، یک جمعیت جدید به مفهوم واقعی آن تشکیل نمی‌شود، ولی می‌توان اثر بنیان‌گذار را در آن جا نیز مشاهده کرد. اثر بنیان‌گذار شکلی ویژه از رانش ژنتیکی است. جمعیت‌های دچار اثر بنیان‌گذاردر بیشتر مواقع جمعیت‌های کوچکی هستند و به همین دلیل نسبت به رانش ژنتیکی حساسند. این امر خود سبب کاهش تنوع ژنتیکی در این جمعیت‌ها می‌گردد.
جمعیت آمیش در ایالات متحده آمریکا از تعداد بسیار محدودی خانواده بنیان‌گذار به وجود آمده‌است. این گروه شروع به ازدواج‌های درون خانوادگی کردند و مهاجر تازه‌ای نیز به گروهشان افزوده نگردید. اثر بنیان‌گذاری که در اثر انزوای فرهنگی این گروه رخ داد، سبب شیوع پدیده‌های نادری چون چند انگشتی (انگشت اضافه) یا پلی داکتیلی که یکی از نشانه‌های سندرم الیس وان کرولدEllis-van Creveld syndrome است در میان آمیش‌ها گردید.شمار بالای ناشنوایان مارتاز وین‌یاردMartha's Vineyard در آمریکا که منجر به اختراع زبان اشاره مارتاز وین‌یارد گردیده است، یکی دیگراز نمونه‌های شیوع بیماری به واسطه اثر بنیان‌گذار است. مارتاز وین‌یارد نام پنجاه و هشتمین جزیره ایالات متحده آمریکا از نظر وسعت است و در ساحل شرقی این کشور قرار دارد.مثالی دیگر از اثر بنیان‌گذار شیوع بالای کوررنگی کامل در میان بومیان یکی از جرایر میکرونزی بنام پین گلاپ است. در حوالی سال ۱۷۷۵ طوفانی سهمناک جمعیت بومیان این جزیره را به تنها ۲۰ نفر کاهش داد (برای جمعیت نامبرده این حادثه یک گلوگاه جمعیتpopulation bottleneck محسوب می‌شود). در میان باقی ماندگان یک نفر ژن کوررنگی داشت. تنها با گذشت چندین نسل، در جمعیت کنونی ۵ درصد افراد کوررنگ و ۳۰ درصد آن‌ها ناقل ژن کوررنگی می‌باشند. در مقایسه باید ذکر کرد که شیوع این بیماری در ایالات متحده آمریکا تنها سه هزارم درصد است.حالتی مشابهی را می‌توان در میان یهودیان اشکنازی مشاهده کرد. این گروه از یهودیان در معرض ابتلا به بیماری تی ساکسTay-Sachs disease (بیماری وراثتی کشنده که غالباً منجر به مرگ اطفال مبتلا پیش از سن چهار سالگی می‌گردد) هستند.
هنگامی که جمعیت‌ها در مسیرهای طولانی مهاجرت کنند، اثر بنیان‌گذار خودرا بروز خواهد داد. چنین شیوه مهاجرتی غالباً به صورت جابجایی‌های سریع و بدنبال هر جابجایی سکنی گزینی برای یک دوره زمانی کوتاه یا بلند است. با هر مهاجرت، جمعیت تنها زیر مجموعه‌ای از تنوع ژنتیکی جمعیت قبلی را جابجا می‌کند. در نتیجه این امر تفاوت ژنتیکی همزمان با بیشتر شدن فواصل جغرافیایی افزوده می‌گردد. مهاجرت انسان‌ها به خارج ازآفریقا نمونه‌ای از اثر بنیان‌گذار پیاپی است. آفریقا بیشترین تنوع ژنتیکی انسانی را داراست و این امر با منشأ آفریقایی انسان مدرن سازگار است. پس از مهاجرت اولیه انسان از آفریقا، شبه قاره هند نخستین مأوای انسان مدرن محسوب گردید. به همین دلیل شبه قاره هند پس از آفریقا بیشترین تنوع ژنتیکی را در جهان دارد. تنوع ژنتیکی شبه قاره هند زیر مجموعه‌ای از آفریقا و تنوع ژنتیکی انسان‌های سایر نقاط جهان زیر مجموعه‌ای از تنوع ژنتیکی شبه قاره هند است.
در بدن ابتدا پیش‌ساز هورمون یعنی آنژیوتانسینوژن توسط کبد ساخته، در خون آزاد می‌شود. پروتئین آنژیوتانسینوژن توسط هورمون رنین به آنژیوتانسین یک تبدیل می‌شود و آنژیوتانسین یک توسط آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE) که بیشتر در مویرگ‌های ریه یافت می‌شود به آنژیوتانسین دو تبدیل می‌شود. البته این آنزیم در سایر نقاط نیز یافت می‌شود ولی محل تجمع اصلی آن آندوتلیوم مویرگ‌های ریه‌است. این آنزیم از گروه کینازها بوده بخش کوچکی از انتهای C آنژیوتانسین یک (دواسید آمینه لوسین-هیستیدین) را حذف می‌کند.
آنژیوتانسین دو هم یک عامل قوی انقباض عروقی (به خصوص شریانچه‌ها) است و هم از راهکارهای مختلف (مانند تحریک ترشح آلدسترون و هورمون ضد ادراری) موجب احتباس آب و سدیم می‌شود لذا عملکرد نهایی هورمون آنژیوتانسین دو افزایش فشار خون است. آنزیم مبدل آنژیوتانسین در ریه موجب تجزیه برادی کینین (یک گشادکننده عروقی آزاد شده در داخل بدن) هم می‌شود.
به دلایل فوق داروهای مهارکننده آنزیم مبدل آنژیوتانسین مانند انالاپریل و بلوک کننده‌های آنژیوتانسین دو مانند لوزارتان و والزارتان همه داروهای کاهنده فشار خون هستند.
رنین (آنزیم)
بوئینگ ایکس-۴۵ نام یک هواپیمای بدون سرنشین ساخت شرکت بوئینگ آمریکا است.
پروژه ساخت این هواپیما زیر نظر دارپا و برای نیروی هوایی آمریکا قرار دارد.
بعد از جنگ جهانی دوم انقلابی در صنعت هوافضا و تکنولوژی های وابسته به آن رخ داد. صنعت راداری به قدری پیشرفت کرد که دیگر شرکت های هواپیماسازی مجبور به ساخت هواپیماهای رادار گریز (Stealth) شدند ولی با این حال نیز به دلیل نقایص فنی و بسیاری از مشکلات دیگر باز هم تلفات داشتند. این تلفات در جنگ دو قسمت بود یکی تلفات مالی که حاصل از دست دادن هواپیماست. دومی که مهم تر از اولی است تلفات جانی است که حاصل از دست رفتن خلبان و خدمه است. بارها در بسیاری از جنگ ها دیده ایم که خلبانان مطرح و مجرب تنها با اثابت یک موشک حتی وقت پرتاب (Eject) هم نداشتند و جان خود را از دست داده اند.
در این راستا شرکت های هواپیماسازی شروع به ایجاد تکنولوژی خاصی کردند که دیگر احتیاجی به شخص یا اشخاص نداشته باشد در چنین صورتی در هر نیروی نظامی دیگر خبری از تلفات جانی نیست و مهم تر از آن در نیروهای نظامی مانند هوایی یا دریایی و حتی زمینی احتیاج به استخدام افراد کمتری است. گسترش این تفکر باعث پدید آمدن هواپیماهای بدون سرنشین (UAV) شد. این هواپیماها از شاهکارهای همکاری مهندسان هوافضا و مهندسان گروه های الکترونیک کامپیوتری هستند و علاوه بر طراحی بسیار دقیق، احتیاج به هدایت از راه دور هم دارند که در این مقاله یکی از شگفت انگیزترین محصولات شرکت بوئینگ را که یک UAV است برای شما معرفی می کنم.
پروژه ساخت X-45 را می توان حاصل اعتلاف دو ارگان عظیم کشور آمریکا دانست. نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا و مجمع تحقیقات پیشرفته دفاعی آمریکا که تصمیم به ساخت مدرن ترین هواپیمای بی سرنشین گرفتند بعد از مدتی رنگ و روی این پروژه بر ساخت یک هواپیمای بی سرنشین جنگی عوض شد. این هواپیمای بی سرنشین قادر است به راحتی از سخت ترین دیوارهای دفاعی دشمنان عبور کند و به سمت هدف پرواز کند. این پرواز با کمترین خطر انجام می شود زیرا با این که خلبان ندارد ولی از چندین کانال هدایتی راهنمایی می شود.
دارپا (DARPA) یا سازمان پروژه‌های پژوهشی پیشرفتهٔ دفاعی یک بنگاه پژوهشی و فناوری زیرنظر وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا است. این سازمان مسئولیت توسعه فناوری‌های نوین برای استفاده نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا را برعهده دارد."دارپا گیاهان را به حسگرهای نظارتی تبدیل می‌کند". 2017. ITIRAN. Accessed November 22 2017. .
دارپا در ۱۹۵۸ با نام آرپا (ARPA) که سرواژه Advanced Research Projects Agency هست آغاز به‌کار کرد ولی در مارس سال ۱۹۷۲ با افزودن Defense (دفاعی) به ابتدای نام، نام کامل آن به دارپا (DARPA) تغییر کرد، ولی در فوریه ۱۹۹۳ به نام پیشین خود (آرپا) برگشت و باز دوباره در مارس ۱۹۹۶ به دارپا تغییر نام داد.
از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۵ بیشترین تأکید دارپا روی مسائل مهم ملی بود که شامل فضا و پرتاب موشک بالیستیک دفاعی و همچنین تشخیص آزمایش جنگ‌افزار هسته‌ای بود. در طول سال ۱۹۶۰ میلادی دارپا برنامه‌های فضایی غیرنظامی خود را به ناسا واگذار کرد و برنامه‌های نظامی را در دستور کار انحصاری خود قرار داد. پس از آن، آرپا نقش و زمینه فعالیت خود را تعریف و متمرکز کرد در یک مجموعه متنوع، برنامه‌های پژوهشی نسبتاً کوچک اساساً اکتشافی و به دارپا تغییر نام داد و در اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی تأکید کرد برنامه‌های مستقیم انرژی، پردازش اطلاعات و فناوری‌های تاکتیکی را در پیش گرفت. در ۱۹۸۰ میلادی توجه آژانس در پردازش اطلاعات و برنامه‌های مربوط به هواپیما از جمله هواپیمای هوافضاهای ملی (راکول ایکس-۳۰) یا برنامه پژوهش‌های فراصوت متمرکز شد.
پس از جنگ ویتنام، دارپا به بهره‌برداری از پردازش‌های پیشرفته و فناوری‌های شبکه و بازسازی و تقویت روابط با دانشگاه پرداخت. علاوه بر این، دارپا مفاهیم تازه‌ای برای ماهواره‌های کوچک، بسیار سبک‌وزن و (LIGHTSAT) و کارگردانی برنامه‌هایی در مورد تولید دفاعی، فناوری‌های زیردریایی، و خودرو زره‌پوش جنگی/ضدزره را دنبال می‌کند.
تاریخ فعالیت دارپا را شاید بتوان به دو دوره زمانی: ۱. «پیش از سال ۲۰۰۱ و تمرکز بر دانشمندان نخبه و شرکت‌های دانشگاهی» و ۲. «پس از سال ۲۰۰۱ و تمرکز بر بنگاه‌های بزرگ صنعتی» تقسیم نمود.
نظریه جهان تنظیم شده (نظم دقیق جهانی) بر این مسئله تأکید دارد که از نظر قوانین ریاضی و احتمالات، جهان می‌توانسته‌است به بی‌شمار حالت پدید آید، اما فقط حالت بسیار خاصی از این حالات است که پیدایش و ادامهٔ حیات را برای ما انسان‌ها میسر می‌سازد.
در علوم تجربی نشان داده شده‌است که اگر برای مثال فاصلهٔ خورشید از زمین از حد فعلی کم‌تر یا بیش تر بود، امکان حیات میسر نمی‌شد. از اصل انسانگر یا قاعده آنترویپیک و نظریه جهان تنظیم شده در مستندات علمی با عنوان نسخه دیگری از خالق هوشمند و شبه‌علم و در نتیجه، شیادی علمی یاد می‌شود.
مثال دیگر آنکه اگر هر کدام از نیروهای اصلی فیزیک (نیروهای هسته‌ای قوی و ضعیف، نیروهای الکترومغناطیس، و نیروی گرانش) به مقدار ناچیزی از مقدار فعلیشان متفاوت بودند، جهان نمی‌توانست حیات را در خود بپروراند.PLANTINGA, ALVIN (1998). "God, arguments for the existence of", Section 5, Teleological arguments, Routledge Encyclopedia of Philosophy
توضیحات مختلفی در مورد تنظیم دقیق مشخص در میان فلاسفه، دانشمندان، متکلمان و طرفداران و متفکران خلقت مطرح شده‌است. مشاهده دقیق جهان رابطهٔ بسیار نزدیکی با اصل آنتروپی دارد، اما دقیقاً به معنای آن نیست، که اغلب (اصل آنتروپی) به عنوان توضیحی از تنظیم دقیق ارائه می‌شود.
در سال ۱۹۱۳، شیمیدان لارنس جوزف هندرسون (۱۹۴۲–۱۸۷۸)، کتاب «تناسب محیط زیست» را که یکی از اولین کتاب‌هایی است که برای کشف مفاهیم تنظیم دقیق در جهان، نوشته شده‌است را به رشتهٔ تحریر درآورد. هندرسون اهمیت آب و محیط زیست را برای حیات موجودات مورد بحث قرار می‌دهد، اشاره می‌کند که زندگی به‌طور کامل به شرایط محیطی بسیار خاصی در زمین بستگی دارد، به خصوص با توجه به غلبه آب (گستردگی این مایه حیات بر زمین) و خواص آن.Lawrence Joseph Henderson, "The fitness of the environment: an inquiry into the biological significance of the properties of matter" The Macmillan Company, 1913
در سال ۱۹۶۱، فیزیکدان رابرت دیک ادعا کرد که نیروهای خاصی در فیزیک، مانند گرانش و الکترومغناطیس، باید کاملاً برای زندگی در هر نقطه از جهان وجود داشته باشد. Fred Hoyle همچنین در کتاب «جهان هوشمند» خود در سال ۱۹۸۴ به یک جهان دقیق تنظیم شده‌استدلال کرد. او «شانس به دست آوردن یک پروتئین تک عملکردی را با شانس ترکیب اسید آمینه به یک سیستم ستاره ای از نابینایان که به طور همزمان مکعب روبیک حل می‌کنند» [۸] مقایسه می‌کند.
برخی مدافعان برهان نظم در توضیح این پدیده، نتیجه می‌گیرند که باید کسی بوده باشد که اوضاع و احوال مادی این جهان را به دقت برای ما تنظیم کرده باشد. البته این بیان تنها یکی از حالات برهان نظم است.
این تقریر از نظر تاریخی جهت سازگار کردن برهان نظم با نظریه تکامل- که تکامل تدریجی را مسؤول پیدایش نظم در موجودات زنده می‌داند- به وجود آمده‌است. پیشنهاد دهندگان این تقریر نظریه تکامل را کاملاً پذیرفته ولی استدلال می‌کنند که وقوع تکامل طبیعی نیازمند چیده شدن صحنه و فراهم آمدن شرایط خاصی است. این دسته از استدلال‌ها به دو زیر شاخه تقسیم می‌شوند: دسته اول از استدلال‌ها بر شرایط "لازم" برای وقوع حیات تأکید می‌کنند.Philip Clayton, Zachary R. Simpson, "The Oxford handbook of religion and science", p. 199, Oxford University Press این استدلال از این دانسته علمی که اگر هر کدام از نیروهای اصلی فیزیک (نیروهای هسته‌ای قوی و ضعیف، نیروهای الکترومغناطیس، و نیروی گرانش) به مقدار ناچیزی از مقدار فعلیشان متفاوت بودند، جهان نمی‌توانست حیات را در خود بپروراند، به صورت زیر استفاده می‌کند: با توجه به اینکه این ثابت‌های فیزیکی می‌توانستند مقادیر مختلفی داشته باشند، داشتن مقادیر فعلی شان نشان از تنظیم هوشمندانه آن‌ها دارد.
دسته دوم، استدلال‌های بیوشیمیایی هستند که بر تناسب غیرمعمول محیط شیمیایی جهت به وجود آمدن حیات تأکید می‌ورزند. وارد و برونلی از دیدگاه زمین‌شناسی ادعا کردند که شرایط سیاره‌ای لازم برای به وجود آمدن حیات هوشمند بسیار نایاب است. اما روش دوم استدلال بر شرایط "کافی" برای وقوع تکامل و جهت‌گیری آن تأکید می‌ورزند، و استدلال می‌کنند که با فراهم شدن شرایط خاص فرایند تکاملی همواره به سمت مشخصی می‌رود.
یکی از پاسخ‌های محتمل دیگر این است که بگوییم چه بسا جهانی که در آن زندگی می‌کنیم، یکی از آن جهان‌های بیشماری باشد که وجود دارد. در بین این جهان‌های بی‌حد و حساب ممکن است به دلیل نظم نیافتن اصول ثابت (جاذبه و غیره) حیاتی به وجود نیامده باشد. اما در تعداد قلیلی از آنها، همچون جهان ما، این تعادل برقرار شده باشد.
اگر واقعیت داشته باشد که میلیون‌ها عالم هر کدام با قوانین خاص خودشان وجود داشته باشند، معقول و طبیعی خواهد بود که یکی از آن‌ها به‌طور اتفاقی دارای قوانینی باشد که موجب پیدایش حیات انسانی شده‌است؛ و این همان عالمی است که ما در آن زندگی می‌کنیم.نیوساینتیست-شماره ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۶-مقاله پاتریک بری
یکی از ایده‌های در حال آزمایشی که در دانش فیزیک مطرح شده‌است، علیت معکوس است. بر اساس آن، همان‌طور که حال می‌تواند بر گذشته اثر بگذارد؛ ممکن است آینده نیز بتواند بر حال تأثیرگذار باشد.
اگر علیت معکوس واقعاً وجود داشته باشد، ممکن است بتواند «پدیده تنظیم شدگی» را نیز توضیح دهد. پل دیویس فیزیکدان نظری در مرکز اخترزیست‌شناسی استرالیا واقع در دانشگاه ماکاری سیدنی، امکان دیگری را پیش می‌کشد: «ممکن است عالم خودش قادر به تنظیم خود بوده باشد.» او ادامه می‌دهد: «اگر شرایط لازم برای حضور حیات، به گونه‌ای در لحظه مهبانگ در عالم ثبت شده باشد، در آن صورت باید نوعی ارتباط دوسویه وجود داشته باشد.»