moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در مرحله بعد به منظور دستیابی به مدل ریاضی مورد نظر، در بخش ANALYSIS نرم‌افزار نوع معادله را پیشنهاد می‌دهد. این انتخاب براساس عدم رشد خطا و واگرایی، طولانی نشدن معادله و عدم وجود داده‌های پرت صورت می‌گیرد. همچنین می‌توان با تغییر در تنظیم پارامترهای مؤثر در جواب، معادله ریاضی را دگرگون کرد.
در بخش آخر، نرم‌افزار به ارائه خلاصه‌ای از آزمایش‌ها می‌پردازد که در آن مدل معنی‌دار و نیز تأثیر داده‌های پرت مشخص می‌گردد. همچنین اگر داده‌های پرت تأثیری در جواب داشت؛ می‌توان با تغییر در مدل آزمایش‌ها آن را از بین برد.
در مرحله آخر، با تعریف فاکتورهای مهم و مطلوب آزمایش و نیز تعیین میزان اهمیت آن، نرم‌افزار به بهینه‌سازی و ارائه راهکار پرداخته و نتایج را به صورت کامل نمایش می‌دهد.
وقتی RSM به نقطه بهینه می‌رسد، شبه مدل چند جمله ای درجه یک با یک شبه مدل چند جمله ای درجه دو جایگزین می‌شود. از شبه مدل چند جمله ای درجه دو برای برآورد نقطه بهینه استفاده می‌شود. در گام آخر نقطه بهینه برآورد شده بررسی می‌شود تا معلوم شود آیا واقعاً بهینه است یا نه.
فرضیات: ۱-متغیرهای تصادفی پیوسته هستند. ۲-میانگین متغیر پاسخ مدنظر است. ۳-مسئله نامقید است.
گام‌های RSM
۱-پویش: تعیین فاکتورهای اصلی که بر متغیر پاسخ اثر گذار هستند با استفاده از ابزارهای طراحی آزمایش، شروع از یک نقطه اولیه، تعیین سایز اولین ناحیه و برازش شبه مدل رگرسیونی درجه یک
۲-بهبود: حرکت به سمت نقاط بهتر با استفاده از روش تندترین شیب نزولی تعیین نقطه بهینه: یافتن مقادیر بهینه از فاکتورها با استفاده از طرح‌های آزمایش CCD و شبه مدل رگرسیون درجه دو. جهت حرکت از مقادیر فعلی فاکتورها به مقادیری که به مقادیر بهینه نزدیک تر باشند از روش تندترین شیب نزولی (صعودی) استفاده می‌شود؛ ایده: از رگرسیون درجه ۱ برای یافتن جهت بیشترین کاهش (افزایش) استفاده می‌شود.
در روش تندترین شیب نزولی اندازه حرکت مشخص نیست. معمولاً یک مقدار اولیه انتخاب می‌شود اگر مقدار پاسخ بدست آمده بزر گ تر از مقدار فعلی باشد اندازه گام را کوچک و اگر مقدار پاسخ کوچک‌تر باشد اندازه گام را بزرگ‌تر می‌کنند. پس از چند مرحله در روش تندترین شیب نزولی مقدار متغیر پاسخ به جای کاهش افزایش می‌یابد. در این حالت تعدادی نقطه دیگر از فضای جواب اطراف، بهترین نقطه یافت شده را ارزیابی می‌کند.
مثال: خروجی یک فرایند شیمیایی بوسیله دو عامل زمان و دمای واکنش تغییر می‌کند. دمای فعلی واکنش F 230 و زمان واکنش min 65 است. به دنبال یافتن بهترین مقادیر از این دو عامل هستیم به نحوی که بیشترین خروجی از فرایند بدست آید.
حل: برای ارزیابی ناحیه اطراف نقطه فعلی یک طرح دو به توان دو با یک دوباره سازی استفاده می‌شود. رنج تغییر در اولین ناحیه انتخاب شده برای فاکتور دما (235,225)F و برای فاکتور زمان (۷۵٬۵۵)دقیقه است.
حرکتِ «کوریِ القاشده» یا به صورت مخفف ام‌آی‌بی (MIB)، یک پدیدۀ طبیعی از نامرئی‌شدن دیداری است که یک نوع وهم ادارکی می‌باشد.
این حرکت ناشی از توهماتی است که مغز هنگام دریافت، اطلاعات را نادیده می‌گیرد یا دور می‌اندازد. این ممکن است یک ترفند مفید مغز یا کمبود یا هردوی این‌ها باشد. با این‌حال نظریه‌های موجود دربارۀ مکانیسم این پدیده رد شده‌است و نظریه‌های جدید در حال بررسی است.
جان براندن (زاده -درگذشته ) بازیگر آمریکایی بود.
تیر چاووش یا چاوش یک نوع تیر هست که به تیر صوت زن نیز مشهور است، این نوع تیر به علت وجود حفره‌هایی در نوک تیر هنگام پرتاب از خود صدای صوت ایجاد می‌کند همچنین دارای سرعت بیشتری است،
اولین بار این تیر توسط مته خان، که از پادشاهان هون‌های آسیایی بود ساخته شده و استفاده گردید، او از این این تیرها به منظور آموزش نیروهای خود استفاده می‌کرد، یعنی تیر را پرتاب می‌کرد و از سربازان خود می‌خواست تا به سمت هدف خواسته شده تیر پرتاب کنندHunlar, Gumilev. Bölüm 5 :Islık Çalan OklarTürk Mitolojisi, I.Cilt, Bahaeddin Ögel, 4.baskı, sayfa:8
ام‌آی‌بی (MIB) ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ریکُور یک بازی ویدئویی پسا-رستاخیزی در سبک اکشن-ماجراجویی سکوبازی که توسط کامسپت و آرمیچر استودیو توسعه یافته و بوسیلهٔ استودیو مایکروسافت در سپتامبر ۲۰۱۶ به‌طور انحصاری برای کنسول اکس‌باکس وان و رایانه‌های شخصی با سیستم عامل ویندوز ۱۰ منتشر شد.
این بازی برای اولین بار در کنفرانس مطبوعاتی مایکروسافت در نمایشگاه رسانه و تجارت ای۳ سال ۲۰۱۵ رونمایی شد. شخصیت اصلی بازی دختری جوان به نام «جول» است که همراه با سگی رباتیک به نام «مک» (دارای هسته‌ای درخشان در اطراف شکمش) در میان بیابانی پهناور باید برای بقای خود تلاش کند. یکی از بزرگترین خصوصیات ریکور تغییر صحنه‌ها و مناظر بازی پس از طوفان شن است که در حقیقت بر روی نقشه‌ها در روند بازی تأثیر می‌گذارد. با از بین رفتن این سگ رباتیک، هنوز حس آگاهی او در درون این هسته باقی خواهد ماند و با جایگزینی آن در داخل رباتی دیگر، می‌تواند در شکلی دیگر زنده بماند.
یخبندان وورم یا دوره یخچالی وورم () نامی است که به آخرین عصر یخبندان در منطقه آلپ گفته می‌شود. این دوره جوان‌ترین دوره بزرگ یخگیری در آلپ است که گستره آن وسعتی بیش از منطقه آلپ را در بر گرفت. عصرهای بخبندان در پلیستوسن نام خود را از یک رودخانه گرفته‌اند، نام یخبندان وورم نیز از نام رود وورم در بایرن گرفته شده که از شاخه‌های رود آمپر است. سن دوره یخچالی وورم را می‌توان بین ۱۱۵۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ سال پیش تعیین نمود. تفاوت در تعیین سن مربوط به انطباق یا عدم انطباق طول دوره گذر بین دوره‌های یخچالی و میان‌یخچالی (دوره‌های گرم‌تر) با یکی از این دوره‌هاست. میانگین سالانه دما طی دوره یخچالی وورم در پیش‌بوم آلپ حدود ۳- درجه سلسیوس بوده است (میانگین دمای امروزی این منطقه ۷+ درجه است). این کاهش دما باعث تغییراتی در پوشش گیاهی مانند تغییر رخساره درختان شد.
آموزش در نیجریه زیر نظر وزارت آموزش نیجریه است. مقامات محلی در شهرها مسئولیت اجرای سیاست‌ها را در مدارس و دولت سیاست‌های منطقه‌ای آموزش و پرورش را صادر می‌کند. سیستم آموزش و پرورش نیجریه به دوره‌های مهد کودک، آموزش ابتدایی، آموزش متوسطه و آموزش عالی تقسیم شده‌است.
طبقه مکانیکی، طبقه تأسیسات یک یا چند طبقه از یک برج است که به تجهیزات مکانیکی و الکترونیکی اختصاص داده می‌شود. در مورد آن بیشتر اصطلاح مکانیکی مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما کلماتی چون ابزار، فنی، سرویس، و دستگاه نیز در مورد آن به کار می‌رود. آن‌ها در تمام ساختمان‌های بلند از جمله بلندترین آسمان خراش‌های جهان در نظر گرفته شده‌اند، البته از لحاظ ساختاری، مکانیکی و زیبایی‌شناسی نگرانی و اهمیت چشمگیری حس می‌شود.
در حالی که اکثر ساختمان‌ها معمولاً در زیرزمین اتاق‌های مکانیکی دارند، به دلایل مختلفی که توضیح داده خواهد شد ساختمان‌های بلند برای این منظور به طبقه‌های اختصاصی در سراسر ساختار نیاز دارند. از آنجا که این‌گونه طبقات از ناحیهٔ طبقهٔ با ارزشی استفاده می‌کننددرست مثل شفت آسانسور، مهندسان سعی می‌کنند تعداد طبقات مکانیکی را به حداقل برسانند، در حالی که اجازه می‌دهند افزونگی کافی در خدمات فراهم شود. به عنوان یک قاعده کلی، آسمان خراش‌ها برای هر ۱۰ طبقه مستأجر ۱۰٪ نیاز به یک طبقه مکانیکی دارند، اگر چه این درصد به‌طور گسترده‌ای می‌تواند متفاوت باشد. برخی از ساختمان‌ها به گروه‌هایی تقسیم می‌شوند و آن گروه‌ها نیز به بلوک‌هایی تقسیم می‌شوند، در بعضی ساختمان‌های دیگر، سراسر آن‌ها به قسمت‌های مساوی تقسیم شده‌اند، در حالی که در بعضی دیگر هنوز هم عمدتاً در بالای ساختمان متمرکز شده‌اند.
به‌طور کلی در ساختمان‌ها طبقه‌های مکانیکی در شمارش شماره‌های طبقه می‌آیند کدهای برخی ساختمان‌ها این کار را الزامی می‌دانند. اما خدمات تنها با آسانسور قابل دسترسی‌اند. در برخی از قانون‌ها، آن‌ها را از محاسبات حداکثر مساحت طبقه‌ها جدا ساخته‌اند، که منجر به افزایش قابل توجهی در اندازهٔ ساختمان می‌شود؛ این قضیه در مورد شهر نیویورک. برقرار است گاهی در طبقهٔ سیزدهم را به طبقهٔ مکانیکی اختصاص می‌دهند تا بخاطر عقاید خرافی بعضی افراد در اجارهٔ آن طبقه به مشکلی برنخورند.
برخی از آسمان خراش‌ها هستهٔ ساختمانی باریکی دارند که برای جلوگیری از فروپاشی نیاز به پایاسازی دارند. معمولاً این کار با اتصال هسته به ستون‌های ویژهٔ خارجی با استفاده از خر پاهای پایه در فواصل منظم انجام می‌گیرد. شکل مثلثی پایه‌ها برای زندگی و اقامت مناسب نیستند، از همین رو معمولاً طبقه‌های مکانیکی را، در گروه‌های دوتایی در آنجا قرار می‌دهند. عناصر تثبیت‌کننده اضافی چون میراگر نیز بخاطر فضا، و سرویس دهی به آن‌ها به طبقهٔ مکانیکی نیاز دارند.
این طرح معمولاً در ناحیه بندی داخلی آسانسور بازتاب دارد. از آنجا که تقریباً تمام آسانسورها به اتاق ماشین که بالاتر از آخرین طبقه ایست که آن‌ها خدمات ارائه می‌دهند نیاز دارند، طبقه‌های مکانیکی اغلب برای تقسیم شفت‌هایی که بالای همدیگر انباشته شده‌اند برای صرفه جویی در فضا استفاده می‌شوند. سطح انتقال یا skylobby طبقهٔ میانی که در آن مردم آسانسورهای اکسپرس را که فقط در این طبقه توقف دارند عوض می‌کنند و سوار آسانسور محلی شوند که در هر طبقه‌ای در هر قسمت از ساختمان توقف دارد گاهی درست در زیر آن طبقه‌ها قرار می‌گیرد.
آسانسورهایی که به بالاترین طبقهٔ دارای سکنه می‌رسند، همچنین به اتاق‌های سربار ماشین نیاز دارند، آن‌ها گاهی تمام فضای طبقه‌های مکانیکی را می‌گیرند اما در بعضی ساختمان‌ها هم در پنت هوس مکانیکی قرار می‌گیرند، که می‌تواند شامل تجهیزات ارتباطی و تجهیزات شستشوی پنجره نیز باشد. در بسیاری از طرح‌های ساخت و ساز، یک جعبه ساده بر روی سقف است، در برخی ساختمان‌های دیگر آن را در داخل یک منار مخروطی تزئینی پنهان می‌کنند. نتیجه این است که اگر بالاترین طبقه‌های مکانیکی را در شمارش کلی بیاوریم، با این طراحی چیزی به عنوان دفتر بالاترین طبقه واقعی در آسمان خراش وجود ندارد.
علاوه بر پشتیبانی ساختاری و مدیریت آسانسور، هدف اصلی طبقهٔ مکانیکی گرمایش، تهویه، تهویه مطبوع، و دیگر خدمات است. ژنراتور برق، دستگاه‌های چیلر، پمپ‌های آب، و غیره در آن جای دارند.
به‌طور خاصی در طراحی آسمان خراش‌ها مشکل آوردن و نگه داشتن آب در طبقه‌های فوقانی یک محدودیت مهم است. آب برای استفادهٔ مستاجرها، تهویهٔ مطبوع، تجهیزات خنک‌کننده، و ملزومات اولیهٔ آتش‌نشانی از طریق آب پاش به‌طور بخصوصی مهم می‌شود، چون تجهیزات آتش‌نشانی زمینی معمولاً نمی‌تواند به طبقهٔ صدم یا بالاتر برسند لازم است. پمپاژ آب به‌طور مستقیم به ارتفاع چندصد متر ناکارآمد، و به ندرت امکان‌پذیر است، بنابراین از پمپ‌های میانی و مخازن آب استفاده می‌شود. پمپ‌ها در هر گروه از طبقه‌های مکانیکی، به عنوان یک ایستگاه تقویت به گروه بعدی عمل می‌کنند تا، در حالی که مخازن، آب را برای استفادهٔ عادی و اضطراری نگه می‌دارند. معمولاً پمپ‌ها دارای قدرت کافی برای فرستادن آب به یک سطح بالاتر هستند، و در صورتی که پمپی که یک سطح بالاتر است در کارش با شکست مواجه شد، آب را به دو سطح بالاتر می‌فرستد.
در طبقه مکانیکی مراقبت‌های ویژه‌ای نسبت به ایمنی آتش در نظر گرفته شده که شامل ژنراتور، کمپرسور و اتاق‌های ماشین آسانسور می‌شود، به این خاطر که نفت به عنوان هم سوخت و هم روان‌کننده در آن عناصر بکار می‌رود.
طبقه مکانیک نیز حاوی سیستم‌های ارتباطی و کنترل است که ساختمان را سرویس دهی می‌کند و گاهی ارتباطات را از راه‌های مختلفی از جمله از طریق آنتن پشت بام‌های بزرگ که از لحاظ فیزیکی در مکانی داخل سطوح مکانیکی طبقهٔ بالا قرار دارند خارج می‌کند.
سیستم‌های کنترل HVAC مدرن کامپیوتری، مشکل توزیع تجهیزات را در میان طبقه‌ها، با فعال کردن کنترل از راه دور مرکزی به حداقل می‌رسانند.
مکانیکی‌ترین طبقه‌های مکانیکی که در پیرامون خود برای تهویه و دفع حرارت به دریچه‌های خارجی یا تعبیه هواکش نیاز دارند، مانع استفاده از پنجرهٔ شیشه‌ای می‌شود. در نتیجه نوارهای تیرهٔ قابل مشاهده می‌توانند طراحی نمای ساختمان را به هم بزنند، به خصوص اگر به‌طور کامل پنجره‌های شیشه‌ای داشته باشد. سبک‌های مختلف معماری از طریق روش‌های مختلفی با این چالش روبرو می‌شوند.
در سبک‌های مدرن و بین‌المللی در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ که در آن شکل به دنبال کاربرد بود، حضور دریچه مطلوب نبود. طراح به جای آن، با تقسیم منظم ساختمان به بلوک‌های برابر، و طراحی آینه وار آسانسورها و دفاتر در داخل، بر طرح کاربردی ساختمان تأکید دارد. این سبک به وضوح در برج‌های دوقلو مرکز تجارت جهانی و برج ویلیس قابل مشاهده است. در برج IDS در مینیاپولیس، پایینی‌ترین طبقه مکانیکی، به عنوان یک جداکنندهٔ دیداری سطح خیابانی و هوایی مرکز خرید کریستال کورت و برج اداری در بالا عمل می‌کند؛ طبقه مکانیکی بالاتر از طبقه‌های ۵۰ و ۵۱، بالاترین طبقه‌های اشغال شده به عنوان یک تاج بر روی ساختمان عمل می‌کند.
در مقابل، طراحان اخیر آسمان خراش‌های پست مدرن در تلاش برای پنهان کردن منافذ و دیگر عناصر مکانیکی از راه‌هایی هوشمندانه و مبتکرانه هستند. این‌گونه ایده‌ها در زاویه‌های پیچیده دیوار برج‌های پتروناس، ساختمان پیچیده مشبک باروکش فلزی ساختمان جین مائو، یا بخش‌های غیر شیشه‌ای که به نظر زینتی می‌رسند تایپه ۱۰۱، سقف ساختمان جین مائو دیده می‌شوند.
این‌ها نمونه طراحی‌هایی از بلندترین ساختمان‌های جهان هستند که در آن‌ها طبقهٔ مکانیکی بالاتر از سطح زمین قرار دارد. در هر مورد، پنتهوس‌های مکانیکی و مناره‌ها در شمارش طبقه‌ها می‌آیند، که باعث می‌شود تعداد کل طبقات بیش از حد زیاد شود.
یک استخر بی‌انتها یا استخر لبه منفی، لبه صفر، استخر بی‌نهایت، استخر لبه ناپیدا، یا استخر ناپدید شونده استخر منعکس‌کننده یا استخر شناست که در آب از یک لبه یا بیشتر جریان می‌یابد، و یک اثر بصری زیبا را از آب خلق می‌کند. چنین استخرهایی اغلب به گونه‌ای طراحی شده‌اند که به نظر می‌رسد لبه با قسمت بزرگتری از آب مانند اقیانوس، یا با آسمان ادغام شده‌است. آن‌ها اغلب در استراحتگاه‌های پر زرق و برق و و املاک منحصر به فرد، در تبلیغات، و سایر اماکن لوکس دیده می‌شوند.
مفهوم طراحی استخر بی‌انتها به در فرانسه بر می‌گردد، جایی که در سرچشمه کاخ ورسای در اوایل ۱۶۰۰، در چشمه ی گوزن، یکی از اولین طرح‌های لبه‌های محو شونده استفاده شد.
استخرهای بی‌انتها بسیار گران‌قیمت هستند و نیاز به جزئیات گستردهٔ ساختاری، مکانیکی، و دارند. از آنجا که آن‌ها اغلب در مکان‌های مخاطره‌آمیز ساخته شده‌است، مهندسی ساختاری صدا بسیار مهم می‌باشد. هزینه‌های بالای این استخرها را اغلب در سیستم‌های اساسی که آن‌ها را به دامنه کوه می‌کشاند می‌یابیم.
در واقع لبه استخر در یک سرریز خاتمه می‌یابد که بین یک چهارم تا یک شانزدهم اینچ (۱٫۶ تا-۶٫۴ میلی‌متر) پایین‌تر از سطح آب استخر مورد نیاز است. از طریق سنگاب یا حوضه در زیر آب‌بند ساخته شده‌است. آب به حوضه می‌رود، جایی که در آن دوباره پمپ شده و به استخر بر می‌گردد.
کلیسای جامع اکستر () به‌طور رسمی به عنوان کلیسای کلیسای جامع سنت پیتر در شهرستان اکستر در دوان در جنوب غرب انگلستان شناخته می‌شود. تأسیس این کلیسا به سال ۱۰۵۰ میلادی برمی‌گردد.
کلیسای گاراپت مقدس یا کلیسای ارامنهٔ آبادان بنایی مربوط به دوره پهلوی است و در آبادان، ابتدای خیابان زند، جنب مسجد بهبهانی‌ها واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۸۳۵۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
این کلیسا در سال ۱۹۵۸ میلادی (۱۳۳۶ خورشیدی) بنا گردیده و بزرگترین تالار اجتماعات ارمنی‌های مقیم آبادان محسوب می‌گردیده‌است. این کلیسا در زمان جنگ ایران و عراق آسیب دید اما توسط ستاد بازسازی مناطق جنگی مرمت شد.
بایکینگ نام یک سیستم به اشتراک گذاری دوچرخه در بارسلونا است که در تاریخ ۲۲ مارس ۲۰۰۷ افتتاح شد. این سیستم شبیه به سیستم Vélo'v در لیون یا Vélib، در پاریس است و از همان دوچرخه‌ها و ایستگاه‌هایی در استکهلم، اسلو، و ساراگوسا هستند استفاده می‌کند. هدف این روش پوشش مسیرهای کوتاه و متوسط روزانه در داخل شهر در یک روش است که دوست دار محیط زیست، از بین برندهٔ آلودگی، سر و صدای جاده و تراکم ترافیک است که وسایل نقلیه موتوری ایجاد می‌کنند.
شورای شهر و کانال پاک این سیستم را مدیریت و از آن نگهداری می‌کنند. برای استفاده از آن، کاربران باید در سیستم عضویت سالانهٔ خود را ثبت کنند. در حال حاضر این شبکه بیش از ۴۲۰ ایستگاه دارد و در سراسر سیستم بیش از ۶۰۰۰ دوچرخهٔ توزیع شده تا اجاره داده شده و متقابل پس گرفته شود.[۱] ایستگاه‌ها بیشتر در مناطق مسطح شهر با فاصله حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ متر واقع شده‌اند، و بسیاری از ایستگاه‌های آن کنار ایستگاه‌های وسایل حمل و نقل عمومی دیگر قرار دارند تا مردم بتوانند قسمتی از راهشان را با دوچرخه‌ها بپیمایند. ایستگاه‌های مترو معمولاً علائمی دارند که به نزدیکترین ایستگاه‌های Bicing اشاره دارند. یک ویژگی جالب که این سیستم دارد این است که در سفرها یا عزیمت‌های یک طرفه، دوچرخه‌ها را می‌توان از هر ایستگاهی اجاره کرد و به هر ایستگاه دیگری از سیستم باز گرداند. هر ایستگاه است بین ۱۵ تا ۳۰ اسلات پارکینگ برای تعمیر و قفل دوچرخه دارد. در مناطقی که عبور و مرور زیاد است بسیاری از ایستگاه‌ها با هم نزدیک هستند.
برای اجاره کردن یک دوچرخه می‌توان به سادگی، کارت RFID را در ایستگاه خدمات کشید تا هویت فردی شخص توسط سیستم، تأیید شود، پس از آن یک دوچرخه از قاب پشتیبانی آزاد می‌شود. می‌توان در ۳۰ دقیقه اول از دوچرخه بدون هیچ هزینهٔ اضافی استفاده کرد، برای هر نیم ساعت بعد (تا قبل از اینکه زمان کل ۲ ساعت شود) هزینهٔ هر نیم ساعت ۰٫۷۰ € است. استفاده از دوچرخه در هر مرتبه برای بیش از ۲ ساعت نرخ مجازات ۴٫۲۰ € برای هر ساعت دارد، حتی ممکن است پس از تکرار این کار، عضویت لغو شود. برای بازگرداندن دوچرخه به سادگی می‌توان آن را در یک اسلات خالی در ایستگاه‌های Bicing گذاشت، دوچرخه به طور خودکار شناخته شده و در جای خود قفل می‌شود.
کامیون‌های مخصوصی برای توزیع مجدد دوچرخه‌های Bicing بین ایستگاه‌ها هستند. با این حال، از نوامبر سال ۲۰۰۷، در ساعت‌های اوج استفاده از این سیستم، تعداد و تکرار وانت‌ها دیگر کارآمد نیست و در برخی از مناطق پیدا کردن نقطه‌ای که بتوان دوچرخه را باز گرداند مشکل می‌شود.
استفاده از این سیستم بر اساس عضویت است و کاربران می‌توانند به صورت آنلاین یا با مراجعه به دفاتر خدمات مشترک شوند. کارت‌های اعضای سیستم Bicing تنها به آدرس‌هایی در کاتالونیا فرستاده می‌شود تا گردشگران شرایط استفاده از این سیستم را نداشته باشند [۲] شرکت‌های محلی کرایهٔ دوچرخه که از قبل فعالیت داشتند این محدودیت را بر شورای شهر توسط تحمیل کردند (تحت Bicitours گروه بندی شدند) چون از سیستم‌های Bicing می‌ترسیدند. Bicitours و شورای شهر همچنین در اعمال قانون مربوط به فاصلهٔ ۱۰ دقیقه‌ای بین بازگرداندن دوچرخه تا اجارهٔ دوچرخهٔ بعدی توافق کرده‌اند. در نتیجه، گردشگران آنچه که رسماً از یک «سیستم حمل و نقل عمومی» تعیین شده است محروم شده‌اند.
این دوچرخه برای جلوگیری از سرقت قطعات، یا خرابکاری به طور خاصی طراحی شده است. این نوع دوچرخه طوری طراحی شده که به راحتی قابل تشخیص باشد. با این حال، شکایات شایع کاربران عبارتند از: نبود زنگ، بریدن ترمز، ضعف در تعمیر و نگهداری. گاهی اوقات حتی سارقان قسمت‌های مهاری اسلات‌ها که دوچرخه را محکم نگه می‌دارند را با اره می‌برند و برای اینکه شناخته نشوند رنگ می‌کنند. [نیازمند منبع]
به طور کلی ایستگاه‌های دوچرخه سواری جایگزین فضاهای پارکینگ ماشین یا موتور سیکلت شده‌اند، هر چند دیگر ایستگاه‌ها در مناطق بزرگ عابر پیاده قرار داده شدند. هر یک از ایستگاه‌ها شامل یک سری طولانی از جایگاه دوچرخه‌ها و در پایان یک تیر کامپیوتری برای تکمیل تراکنش هاست.
این سیستم غالباً بیشتر توسط رانندگان خودرو محلی با سیستم کنترل پارکینگ در خیابان پرداخت می‌شود، که در بسیاری از نقاط درونی پر جمعیت شهر توزیع شده است. این پول، حدود ۲٬۲۳۰٬۰۰۰ € در سال است که به اپراتور سیستم پرداخت می‌شود. هزینه سالانهٔ کاربران به همراه مالیات، ۴۷٫۱۶ € می‌باشد، که باعث می‌شود ارزان‌ترین خدمات حمل و نقل عمومی شهر باشد. [۳] به تازگی این شهر به توافقی بر سر حمایت مالی وودافون، اپراتور تلفن همراه رسیده است تا لوگوی اپراتور را در ازای ۱٫۲ میلیون € در هر سال، در سیستم برجسته کند. [۴]
هر دوچرخه فردی در روز بین ۱۰ تا ۱۵ بار توسط افراد مختلف استفاده می‌شود. بیش از ۹۵٪ استفاده‌هایی که ثبت می‌شوند کمتر از ۳۰ دقیقه هستند. هنگامی که یک دوچرخه باز گردانده می‌شود، کاربر باید ۱۰ دقیقه قبل از گرفتن دوچرخهٔ بعدی صبر کند. اگر چه در ماه سپتامبر سال ۲۰۰۷ بیش از ۹۰٬۰۰۰ کاربر ثبت شده بود، اما تنها یک سوم آنها به صورت منظم از سیستم استفاده می‌کردند. از نوامبر سال ۲۰۰۷ تا بحال، سیستم بیش از ۲٬۷۵۰٬۰۰۰ بار استفاده شده است و کاربران در مجموع ۸٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر از آن استفاده کرده‌اند.
سیستم به اشتراک گذاری دوچرخه مورد استقبال فراوانی قرار گرفت، که حدود ۷۰ درصد از نواحی شهر، از جمله پالما Vella، در Eixample و قسمت‌هایی از سنت مارتی و GRACIA را پوشش می‌دهد. با این حال، ایستگاه‌ها در قسمت‌هایی که درجه‌ای بیش از چهار درصد دارند، قرار داده نمی‌شوند، مثل مناطق پر از تپهٔ Montjuïc و Tibidabo. چندین شهر همسایه خواسته‌اند این خدمات را در شهر خود نیز گسترش دهند. مطالعاتی نیز بر چگونگی پیاده‌سازی این سیستم برای گسترده‌تر شدن منطقهٔ شهری در حال انجام می‌باشد. [۵]
این نام از BICI، واژه‌ای با ریشهٔ کاتالان و اسپانیایی که به معنی دوچرخه است، و BCN، کد فرودگاه بارسلونا و یک مخفف محبوب از نام آن مشتق شده است. پسوند زبان انگلیسی ing نیز به آن اضافه شد، مانند کلمات اسپانیاییfooting یک شبه اصطلاح زبان انگلیسی که برای jogging به کار می رود، parking:car park ، camping :campsite و Vueling که یک خط هوایی کاتالانی است.
همچنین ببینید
شبکه سازی محتوا پایه گونه‌ای از رویکرد شبکه سازی است که بر محتوا تأکید دارد. در این نوع شبکه سازی محتوا آدرس پذیر و قابل مسیریابی می‌شود. در این نوع شبکه سازی نقاط پایانی بجای آدرس آی پی بر اساس داده‌های نامگذاری شده با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند. مشخصه غالب شبکه سازی محتوا پایه مبادله پایه‌ای پیام‌های درخواست محتوا (که علایق (به انگلیسی “Interests”)نامیده می‌شوند) و پیام بازگشت محتوا (که اهداف محتوایی “Content Objects”نامیده می‌شوند) است. شبکه سازی محتوا پایه گونه‌ای از معماری شبکه سازی اطلاعات پایه در نظر گرفته می‌شود.
از جمله اهداف شبکه سازی محتوا پایه اینست که شبکه‌ای ایمن تر منعطف تر و با قابلیت مقیاس پذیری بالاتر ایجاد کند و از این طریق نیازمندی‌های اینترنت امروزی برای توزیع ایمن محتوا در سطح عظیم به مجموعه گسترده‌ای از ابزارهای پایانه‌ای را پاسخ گو باشد. شبکه سازی محتوا پایه به عنوان یک پروژه تحقیقاتی از سال ۲۰۰۷ در مرکز تحقیقات زیراکس آغاز شد. اولین انتشار نرم‌افزاری (CCNx 0.1) در سال ۲۰۰۹ منتشر شدCCNx Current Code Release, Retrieved 1 August 2014. . نسخه نرم‌افزاری جاری CCNx 0.8.2 است و مشخصات CCNx 1.0 نیز در حال حاضر موجود استMosko, Marc (July 2014). .
کراکز یک فیلم درام مهیج مستقل به کارگردانی جردن اسکات و نویسندگی بن کورت، کرولاین آی‌پی و جردن اسکات است که بر اساس رمانی به همین نام نوشته شیلا کوهلر ساخته شده‌است. در این فیلم بازیگرانی همچون اوا گرین، جونو تیمپل، ماریا والورده و ایموجن پوتس ایفای نقش می‌کنند. این فیلم در ۴ دسامبر ۲۰۰۹ در انگلستان و ایرلند به نمایش درآمد و سپس توسط آی‌اف‌سی فیلمز در ۱۸ مارس ۲۰۱۱ در ایالات متحده اکران شد.
تراکم شهری () موضوعی است که در برنامه ریزی شهری و طراحی شهری مورد استفاده قرار گرفته و در مورد تعداد افرادی است که در یک منطقه شهری شده ساکن‌اند. این موضوع باید از سنجش‌های دیگر تراکم جمعیت تفکیک شود. تراکم شهری یک عامل مهم در شناخت عملکرد شهرها است. تحقیقات مرتبط با تراکم شهری در زمینه‌های گوناگونی مانند اقتصاد، سلامت، نوآوری، روانشناسی و جغرافیا و همچنین پایایی صورت گرفته‌است.
به‌طور واضح ثابت شده‌است که شهرهای با تراکم بالاتر، پایدارتر از شهرهای با تراکم پایین هستند. تئوری‌های برنامه ریزی شهری زیادی، به خصوص در آمریکای شمالی، بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند پروژه افزایش تراکم شهری را توسعه بخشیده‌اند مانند شهرنشینی جدید، توسعه با جهت گیری عبور و مرور، و رشد هوشمند.
با این حال، پیوند بین تراکم شهری و جنبه‌های پایایی یک زمینه رقابتی در تئوری برنامه‌ریزی را باقی می‌گذارد. بسیاری از متخصصین در موضوع شهرنشینی پایدار مانند جان گل، طراح شهری برجسته، بیان می‌کند که شهرهای پراکنده شده با تراکم کم پایدار نیستند زیرا که وابسته به اتومبیل هستند. یک اقلیت، مانند رندی اُتول از مؤسسه کیتو، بیان می‌کند که افزایش تراکم باعث افزایش قیمت ملک‌ها، ازدحام بیشتر خیابان‌ها و آلودگی هوای منطقه‌ای بیشتر می‌شود. بقیه بیان می‌کنند که ازدحام ترافیک نتیجه تراکم جمعیت نیست بلکه به علت ظرفیت پارکینگ‌ها می‌باشد. به بیان دیگر، واضح است که یک همبستگی بین مصرف انرژی کل شهر و تراکم کلی شهری آن دیده می‌شود برای مثال هرچقدر تراکم کمتر باشد انرژی بیشتری مصرف می‌شود
تراکم شهری سنجش بسیار خاصی از جمعیت یک ناحیه شهری به جز زمین‌های دارای کاربری غیر شهری است. کاربری‌های غیر شهری شامل فضای باز منطقه‌ای، نواحی کشاورزی و آبی است.
تنوعی از راه‌های دیگر سنجش تراکم نواحی شهری وجود دارد:
تندیس بودای زمردین بانکوک که مردم تایلند آن را با نام Phra Kaeo Morakot می‌شناسند، به عنوان نماد محافظت از امپراطوری در مردم تایلند شناخته می‌شود.
این مجسمه شمایل بوداست که از سنگ نیمه قیمتی یشم ساخته شده (برخلاف تصور که آن را زمردین می‌دانند), و لباسی زرین به تن، با ارتفاع ۶۶ سانتی‌متر در حال مراقبه نشسته‌است. مجسمهٔ بودای زمردین بانکوک در کاخ زمردین بودا (Wat Phra Kaew) در زمین‌های کاخ بزرگ بانکوک قرار دارد.
از شواهد تاریخی آنچنان برمی آید که تندیس بودای زمردین بانکوک نخستین بار در سال ۱۴۳۴ در امپراطوری لاناتای در شمال تایلند مورد توجه قرار گرفت. بنابر یکی از روایات، کشف این تندیس زمانی بوده که صاعقه به جنگل بامبوی متعلق به صومعه برخورد می‌کند و در محل برخورد مجسمه‌ای گچی به شکل بودا پیدا می‌شود. تندیس به محل اقامت راهب بزرگ برده و نگهداری شد، اما پس از مدتی راهب اعظم متوجه شد که گچ در ناحیهٔ بینی مجسمه شروع به ریختن کرده و رنگ سبز بخش درونی آن را آشکار کرد. راهب بزرگ شروع به کندن باقی بخش‌های گچی مجسمه کرد و چهرهٔ بودای سبز رنگ مشخص شد که با نام Phra Kaew Morakot یا مجسمهٔ بودای زمردین بانکوک شناخته می‌شود. زمرد صرفاً به معنی سبز رنگ در زبان تایلندیست. به گفتهٔ برخی هنرشناسان این مجسمه را به سبک «چیانگ یائن» که متعلق به قرن ۱۵ میلادی ست، و نشان از اصالت لانتائی آن دارد.
پادشاه «سم فنگ کائن» از امپراتوری «لانتای» می‌خواست تا مجسمهٔ بودای زمردین بانگکوک در چیانگ می (پایتخت) باشد، در عوض در سه موقعیت متفاوت این مجسمه با فیل حمل شد و به «لمپنگ» برده شد. مجسمهٔ بودای زمردین بانکوک به عنوان نشانی الهی شناخته شد و برای ۳۲ سال آینده در معبدی ویژه در «لمپنگ» باقی ماند. در سال ۱۴۶۸ مجسمه توسط شاه «تیلوکا» به «چیانگ می» برده شد و در تاقچه‌ای در یک گنبد با نام «چدی لوئانگ» نگهداری شد. تندیس بودای زمردین بانکوک تا سال ۱۵۵۲ در «چیانگ می» باقی ماند، تا اینکه به پایتخت منتخب «لنگ ژنگ» از «امپراتوری لائو»، یعنی شهر «لوئانگ پرابنگ» منتقل شد. پس از هجوم برمه پایتخت به «وینتیان» منتقل یافت و تندیس بودای زمردین بانکوک نیز به مکانی جدید برده شد تا برای ۲۱۴ سال آینده را در آنجا بگذراند. در سال ۱۷۷۹ در پی شورش ژنرال «چائو فرایا چاکاری» وی موفق به تسخیر «وینتیان» شد و تندیس را به سیام (از توابع بانگکوک) برد. مجسمه در معبدی در «ثونبوری» در نزدیکی وات آرون (پایتخت جدید) نصب گردید. پس از کشف خرابه‌های سلسلهٔ «چاکری» از امپراطوری «راتانکوسین»، «چائو فرا چاکری» لقب «رامای اول» را برای خود برگزید و پایتخت را از یک سوی رودخانهٔ "منام چائو فراً به موقعیت کنونی بانگکوک منتقل کرد و کاخ بزرگی که محوطهٔ Wat Phra Kaew داخل آن قرار دارد را بنا نهاد. Wat Phra Kaew در سال ۱۷۸۴ به عنوان مکانی مقدس شناخته شد و تندیس بودای زمردین بانگکوک در مراسمی با شکوه به مکان فعلی خود در یوبسوث (Ubosoth) (بخشی از مجموعهٔ معبد) در تاریخ ۲۲ مارس ۱۷۸۴ منتقل شد.
تندیس بودای زمردین بانکوک با سه دست تن‌پوش طلایی فصلی آراسته می‌شود، که دو دست از این لباس‌ها به دستور رامای اول، که یکی برای تابستان و دیگری برای فصل بارانی و تن‌پوش سوم به دستور رامای سوم برای فصل زمستان یا فصل سرما تهیه شدند. این تن‌پوش‌ها توسط پادشاه تایلند یا ولیعهد وی طی مراسم ویژهٔ تغییر فصول در اول ماه‌های ۴م، ۸م و ۱۲ قمری (مصادف با ماه‌های مارس، اوت و نوامبر) عوض می‌گردند.
مشخصات تن‌پوش‌های فصلی مجسمهٔ بودای زمردین بانگکوک
فصل گرم – تاجی نوک تیز و پله دار به همراه یک گردن آویز، کمربند، تعدادی دست بند، بازوبند و مقادیر دیگری زیورآلات سلطنتی. کلیهٔ اقلام از جنس مینای طلایی مزین به سنگ‌های قیمتی و نیمه قیمتی هستند.
فصل بارانی – تاجی نوک تیز از مینای طلایی با تکه‌های یاقوت کبود، و یک ردای ویژهٔ راهبان طلاکاری شده که بروی یک شانهٔ مجسمه انداخته می‌شود.
فصل سرما – تاجی طلایی با تکه‌های الماس، و شالی جواهر دوزی شده از جنس تور زرین که بروی تن‌پوش فصل بارانی انداخته می‌شود.
تن‌پوش‌های طلایی که مورد استفاده قرار نمی‌گیرند در عمارت کلاه فرنگی ویژهٔ نگهداری جواهرات سلطنتی در کنار مبلمان سلطنتی و سکه‌های تایلندی در معرض دید عموم قرار می‌گیرند.
یک کنشگر دستوری در زبان‌شناسی یک «رابطه معنایی» برای «علت» یا «راه‌انداز» یک رویداد (واقعه) می‌باشد. کنشگر یک مفهوم معنایی است، و جدای از نهاد و فاعل یک جمله است. درحالیکه نهاد از طریق قواعد نحوی (بیشتر از طریق ترتیب واژه‌ها) تعیین می گردد، یک کنشگر از طریق رابطه‌اش با عمل بیان شده توسط فعل تعیین می‌گردد.
برای مثال در جمله «دخترک توسط سگ گاز گرفته شد»، «دختر» نهاد جمله است، اما «سگ» کنشگر است.
واژه‌ی «کنشگر» به انگلیسی «agent» است و وجه وصفی حال حاضر agens یا agentis (کسی که انجام می‌دهد) برای فعل لاتین agere به معنی «انجام دادن» یا «ساختن» است.
موریس کلاین پروفسور ریاضیات، نویسندهٔ تاریخ ریاضیات، فلسفهٔ ریاضیات و موضوعات نظیر ریاضیات بوده است.
کنش‌پذیر در زبان‌شناسی، یک شرکت‌کننده در وضعیت است که بر اساس آن یک کنش (عمل) انجام می‌گیرد،Memidex.com Retrieved 2012-07-24. یا یک رابطه (نقش) معنایی است که این شرکت‌کننده با یک عمل دارد. گاهی «نقش» و «کنش‌پذیر» هر دو به یک چیز اشاره دارند. - uses "theme" to mean a recipient of an action that changes state, p. 265-66
به کنش‌پذیر، هدف یا تحت‌عمل هم می‌گویند.
تفاوت مفاهیم «کنش‌پذیر» و «نقش» در آن است که: «کنش‌پذیر» یک گیرنده را توصیف می‌کند که حالت را تغییر می‌دهد: مثلاً «من ماشین را خرد کردم». درحالیکه «نقش» چیزی را توصیف می‌کند که حالت را تغییر نمی‌دهد: مثلاً «من یک ماشین دارم».A similar distinction is made here: 1.3.2 Predicates and arguments in "Basic English Syntax with Exercises" (), see also the pop-up glossary for the terms in question با تعریف بالا «فعل حالتی» روی نقش‌ها عمل می‌کند و «فعل پویا» روی کنش‌پذیر عمل می‌کند.
نقش معنایی یا رابطه موضوعی در برخی نظریات زبان‌شناسی، بیانگر نقش‌های مختلفی است که یک عبارت اسمی، با توجه به عمل یا حالت توصیف شده توسط فعل فرمانده (حکمران)، که معمولاً فعل اصلی جمله است، می‌تواند بازی کند. برای مثال، در جمله «سوسن یک سیب خورد»، سوسن انجام دهنده عمل خوردن است، بنابراین او یک کنشگر است، سیب موردی است که خورده می‌شود، بنابراین یک کنش‌پذیر است. درحالیکه بیشتر نظریه‌های زبانی مدرن به این رابطه‌ها به نحوی ارجاع می‌کنند، هم «عبارات عمومی»، و هم عبارت برای «رابطه بخصوص» موارد مختلفی می‌تواند باشد: مثلا «نقش مشارکتی»، «نقش معنایی»، و «حالت عمیق» برای مفهوم مشابهی استفاده شده‌است.
این روابط موضوعی اصلی شناسایی شده‌است:Thomas E. Payne. Summary of Semantic Roles and Grammatical Relations, 19 October 2007
عمل را به صورت عمدی انجام می‌دهد (مثلا بیژن سوپش را آهسته خورد).
موجودیتی است که ورودی حسی یا هیجانی را می‌پذیرد (مثلا سوسن سرود را شنید. من گریه کردم).
موجودیتی است که احساس‌های حسی یا هیجانی را برمی‌انگیزاند - به صورت غیرعمد (مثلا داوود از پیاز متنفر است!).
دستخوش (متحمل) عمل است ولی حالت آن را تغییر نمی‌دهد (مثلا ما به یک خدا اعتقاد داریم. من دو فرزند دارم. من کتاب را روی میز قرار دادم. او تفنگ را به افسر پلیس داد) (گاهی موضوع به صورت قابل تعویض با کنش‌پذیر استفاده می‌شود)
دستخوش (متحول) عمل است و حالت آن را تغییر می‌دهد (مثلا سنگ‌های درحال افتادن ماشین را خرد کرد) (گاهی به صورت قابل تعویض با موضوع استفاده می‌شود).
برای انجام دادن عمل استفاده می‌شود (مثلا جعفر روبان را با قیچی برید).
عمل را به صورت بدون فکر (غیرعمدی) انجام می‌دهد (مثلا بهمن معبد قدیمی را خراب کرد).
مکانیکه عمل رخ می‌دهد (مثلا لیلا و جعفر بدون توجه در پارک آهنگ زدند. من در خانه ژاله برای مطالعه برای امتحانم می‌مانم).
جاییکه عمل به آن سمت متمایل است (مثلا کاروان به سمت واحه دور راهش را ادامه داد. او به سمت مدرسه قدم زد).
نوع خاصی از هدف است که با افعالی که بیان کننده تغییر در مالکیت، یا دارایی است، مرتبط است (من به جعفر نامه نوشتم. او کتاب را به مریم داد).
جاییکه عمل از آن نشات می‌گیرد (مثلا راکت از فرماندهی مرکزی پرتاب شد. او قدم زنان از بیژن دور شد)
زمانیکه در آن عمل رخ داده‌است (مثلا امروز پارچ به نه تکه شکست).
موجودیتی که برای منفعت یا سود او عمل رخ می‌دهد (مثلا من برای رستم کیک درست کردم. او یک خودرو برای من درست کرد. من برای شاه می‌جنگم).
روشی است که عمل انجام می‌شود (مثلا تینا فوراً به ۹۱۱ زنگ زد).
دلیلی است که برای آن یک عمل انجام می‌پذیرد (مثلا تینا برای کمک گرفتن، فوراً به ۹۱۱ زنگ زد).
چیزی که به دلیل آن، در وهله اول، عمل رخ می‌دهد؛ نه برای آن چیز، بلکه بیشتر به خاطر آن چیز (مثلا چونکه کریم گرسنه بود، او کیک را خورد).همیشه مرزهای مشخصی بین این رابطه‌ها نیست. برای مثال در جمله «چکش پنجره را شکاند»، چکش می‌تواند برچسب کنشگر را بگیرد، یک ابزار باشد، یک راننده یا احتمالاً یک دلیل است. با این حال، برچسب‌های رابطه موضوعی، از نظر منطقی پذیرفتنی‌تر از بقیه‌شان است.
در خیلی از زبان‌ها، مثل فنلاندی، مجاری یا ترکی استانبولی، رابطه‌های موضوعی می‌تواند در نشانه‌های حالتی روی اسم بازتاب یابد. برای مثال، در زبان مجاری، یک خامته حالت ابزاری (-val/-vel) دارد، که به صورت صریح ابزار یک جمله را نشان‌گذاری می‌کند. در زبان‌هایی مثل انگلیسی این رابطه‌های موضوعی معمولاً توسط حرف اضافه نشانگذاری می‌شوند.
عبارت رابطه موضوعی معمولاً با نقش تتا اشتباه گرفته می‌شود. بسیاری از زبان‌شناسان (مخصوصا آنها که در مکتب گرامر زایشی اند) این دو عبارت را به جای هم به کار می‌برند. این به آن دلیل است که نقش تتا معمولاً توسط برجسته‌ترین رابطه موضوعی که با آن مرتبط هستند، نام‌گذاری می‌شوند. اگر بخواهیم موضوع را پیچیده‌تر کنیم، بر اساس آنکه کدام دیدگاه نظری را درنظر بگیریم، رابطه‌های گرامری فاعل، مفعول، و غیره معمولاً به صورت نزدیکی با رابطه‌های معنایی متصل هستند. برای مثال، در سنت نوع‌شناسی، کنش‌پذیرها/کنشگرها (یا شناسه‌های «مشابه با کنشگر») به صورت مکرر با مفهوم فاعل (S) همپوشانی دارند. این ایده‌ها، وقتیکه به صورت متمایز استفاده شوند، به این صورت قابل تمایز هستند:
منحصراً توصیف معنایی است در مورد روشی که در آن موجودیت‌های توصیف شده توسط عبارات اسمی، در رابطه با معنی کنش توصیف شده توسط فعل، کار می‌کنند. یک اسم می‌تواند بیش از یک رابطه موضوعی داشته باشد. تقریباً هر عبارت اسمی حداقل یک رابطه موضوعی را حمل می‌کند (استثناها پوچ‌واژه اند). رابطه‌های موضوعی در مورد یک اسم، در جمله‌هایی که ترجمه آزاد از جمله دیگری هستند، مشابه می‌باشند.
نقش تتا ساختاری نحوی است که بازتاب دهندهٔ محل در ساختار شناسه ای فعلی هستند که با آن مرتبط می‌باشند. یک اسم فقط یک نقش تتا را می‌تواند داشته باشد. فقط شناسه‌ها نقش معنایی دارند. افزوده‌ها نقش تتا ندارند.
در مورد عبارت اسمی موحود در یک جمله، بیان کننده محل سطحی آن است (در زبان‌هایی مثل انگلیسی) یا حالت آن را بیان می‌کند (در زبان‌هایی مثل لاتین).
رابطه‌های موضوعی متوجه طبیعت رابطه بین معنای فعل و معنای اسم است. نقش تتا دربارهٔ تعداد شناسه‌هایی است که یک فعل به آن نیاز دارد (که صرفاً یک مفهوم نحوی است). نقش‌های تتا رابطه‌های نحوی‌ای هستند، که به رابطه‌های موضوعی معنایی ارجاع دارند.
برای مثال در جمله «رستم روز جمعه، به فرید کتاب را تحویل داد.»
خط لوله سومد () یک خط لوله نفت در مصر است که ترمینال عین السخنه در خلیج سوئز را به ساحل اسکندریه در دریای مدیترانه متصل می‌کند. این خط لوله به عنوان جایگزینی برای صادرات نفت از خلیج فارس که باید از کانال سوئز بگذرد محسوب می‌شود.
خط لوله سومد به طول ۳۲۰ کیلومتر از پایانه العین السخنه در خلیج سوئز تا بندر سیدی کریر در غرب اسکندریه در مدیترانه کشیده شده است و مالکیت آن در اختیار شرکت سومد است که همچنین اداره بندر مدیترانه‌ای سیدی کریر مصر را نیز در اختیار خود دارد دارد. نیمی از سهام مالکیت این شرکت در اختیار شرکت دولتی نفت مصر است، مالکیت باقی سهام این شرکت در اختیار چهار کشور عربی خلیج فارس شامل عربستان سعودی، کویت (سه شرکت کویتی)، امارات متحده عربی و قطر است. تنگه سوئز و این خط لوله از این جهت که اقتصادی‌ترین راه‌های موجود برای صادرت نفت ایران به اروپا می‌باشند نه تنها برای مصر و صاحبان عرب صادر کننده نفت که برای ایران نیز از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.
گرما و توان میکروترکیبی () در حقیقت تعمیمی از ایده تولید توأم به منازل مسکونی یا دفاتر و مجتمع‌های کوچک در محدوده ۰٫۳ تا ۵۰ کیلووات می‌باشد. هرچند تولید حرارت موضعی، بازده بیشتری نسبت به میکروترکیب دارد، اما در هنگام انتقال الکتریسیته حدود ۸تا۱۰ درصد و در هنگام انتقال گرما به دلیل تفاوت انرژی سیال گرم با محیط سرد بیرون حدود ۱۰تا ۱۵ درصد اتلاف وجود دارد. پر استفاده‌ترین سیستم‌های گرمایش، از نوعی متان به عنوان منبع گرم استفاده می‌کنند که به تولید دی اکسید کربن منجر می‌شود.
سیستم‌های میکروترکیبی گرما و توان، عموماً برای تولید الکتریسیته و گرما از گاز طبیعی به عنوان سوخت استفاده می‌کنند. این سیستم‌ها معمولاً از یک سلول سوختی کوچک یا موتور حرارتی برای راه‌اندازی یک ژنراتور استفاده می‌کنند. خروجی این سیستم‌ها توان الکتریکی و حرارتی است که برای گرمایش و تهویه مطبوع یک ساختمان مورد استفاده قرار می‌گیرد. اگر در یک سیستم میکروترکیبی، تولید حرارت هدف اصلی باشد، الکتریسیته نیز به عنوان فراورده تولید خواهد شد د اگر هدف اصلی سیستم تولید الکتریسیته باشد، گرما به عنوان محصول جانبی سیستم شناخته می‌شود.
سیستم میکروترکیبی با هدف اصلی تولید حرارت، نمونه‌ای کوچک از روش‌های تولید توأم است که در نیروگاه‌های الکتریکی بزرگ مورد استفاده قرار می‌گیرد. دلیل روی آوردن به سیستم‌های میکروترکیبی این است که موتورهای حرارتی، مانند نیروگاه‌های بخار که برای تولید انرژی الکتریکی موردنیاز برای مصرف روزانه از سوزندان سوخت استفاده می‌کنند، معمولاً بازدهی بالایی ندارند. چراکه بنابه نظریه کارنو، بازده یک موتور گرمایی هرگز نمی‌تواند ۱۰۰ درصد بشود، بدین ترتیب هرگز نمی‌توان تمام انرژی حاصل از سوزاندن یک سوخت را به انرژی مفید نظیر انرژی الکتریکی تبدیل نمود. از این رو موتورهای گرمایی همواره مقداری زباله حرارتی یا گرمای ثانویه تولید می‌کنند. امروزه نیروگاه‌های مدرن بازدهی بین ۳۳ تا ۶۰ درصد دارند، بنابراین نزدیک به ۴۰ تا ۶۷ درصد از انرژی به صورت زباله‌های حرارتی تلف می‌شود. در گذشته این زباله‌های حرارتی در طبیعت تخلیه می‌شدند. اما امروزه به کمک سیستم‌های تولید توأم، که در ابتدا برای کشورهای با اقلیم سرد طراحی شده بودند، از این زباله‌های حرارتی برای لوله‌کشی آب گرم به نواحی اطراف نیروگاه‌ها استفاده می‌شود.
البته به جهت آن که انتقال گرما به وسیله لوله‌کشی در مسافت‌های طولانی به سبب اتلاف حرارتی در لوله‌ها، عملی و منطقی نیست و نیز به سبب این که انتقال الکتریسیته کاری عملی و شدنی است، بهتر آن است که جریان برق در حوالی محل تولید زباله‌های حرارتی تولید شود. به همین جهت در سیستم‌های میکروترکیبی گرما و توان، نیروگاه‌های کوچک در خود ساختمان‌ها، یعنی محل تولید زباله‌های حرارتی به کار گرفته شوند. بر اساس تعریف EC، سیستم میکروترکیبی گرما-توان، می‌بایست خروجی الکتریکی ای کمتر از ۵۰ کیلووات داشته باشد.
در برخی نیروگاه‌ها ممکن است میزان زباله‌های تولیدی بیش از نیز گرمایی منطقه باشد. در این صورت اگر نتوان میزان تولید توان خروجی نیروگاه را کاهش داد، می‌بایست گرمای مازاد در برج‌های خنک‌کننده یا سرمایش دریایی از بین برود. یکی از راه‌های جلوگیری از تولید زباله حرارتی اضافه تزریق سوخت کمتر به نیروگاه است که مسلماً علاوه بر کاهش تولید زباله حرارتی طبیعتاً کاهش توان تولیدی را نیز در پی خواهد داشت.
در نیروگاه‌های حرارتی سنتی، حدوداً ۳۰٪ از انرژی اولیه سوخت، که می‌تواند زغال سنگ، گاز طبیعی، زیست توده، نفت یا اورانیوم باشد، به انرژی مفید تبدیل می‌شود. هرچند این رقم برای نیروگاه‌های قدیمی حدود ۲۰٪ و برای نیروگاه‌های جدیدتر در حدود ۴۵ درصد می‌باشد. از سوی دیگر، یک سیستم میکروترکیبی ۱۵تا ۴۲ درصد انرژی اولیه را به الکتریسیته و بیشتر انرژی حرارتی اضافی را نیز صرف تولید آب داغ یا گرمایش فضا می‌نماید. در مجموع در شرایطی که گرمای تولیدی بیشتر از نیاز نباشد، حدود ۹۰٪ گرمای منبع انرژی حرارتی به استفاده مفید می‌رسد.
به‌طور کلی سیستم‌های میکروترکیبی امکان افزایش فرآوری منبع اصلی انرژی که می‌تواند سوخت یا انرژی خورشیدی باشد را فراهم می‌سازد. سیستم‌های میکروترکیبی در چند مدت اخیر به سبب افزایش قیمت برق و سوخت‌های فسیلی و البته نگرانی‌های ریست محیطی بسیار نظیر تغییر اقلیم در اکثریت بخش‌های اقتصادی مرتبط با انرژی با اقبال عمومی روبرو شده‌اند.
سیستم‌های ترکیبی از ابتدای انقلاب صنعتی در مرکز توجه قرار داشته‌اند. در بازه‌ای سی ساله، استفاده از سیستم‌های ترکیبی بزرگ به سبب پیش آمدن مباحث اقتصاد مقیاس توجیه اقتصادی بیشتری نسبت به سیستم‌های میکروترکیب داشت. اما بعد از سال ۲۰۰۰ به خاطر افزایش قیمت انرژی در اکثر نقاط دنیا، استفاده از سیستم‌های میکروترکیبی کاهش هزینه‌ها را در برداشت. در این میان تولید سیستم‌های میکروترکیبی نیز به کمک پیشرفت‌های تکنولوژیکی حاصل شده در ساخت موتورهای حرارتی کوچک آسان تر شد. برخی از این پیشرفت‌ها، مواردی بودند که به بهبود کارایی و کاهش هزینه تولید سلول‌های سوختی، موتورهای استرلینگ، موتورهای بخار، توربین‌های گاز، موتورهای دیزل و موتورهای اوتو کمک می‌کردند.
سیکل‌های میکروترکیبی مجهز به سلول‌های سوختی PEMFC می‌توانند در دمای پایین(۵۰ تا ۱۰۰ درجه سانتیگراد) کار کنند و به درصد خلوص بالایی از هیدروژن نیازمندند. البته این سیستم‌ها همواره در خطر آلودگی هستند و برای کار کردن در دماهای بالاتر نیازمند ایجاد برخی تغییرات می‌باشند. سیکل‌های مجهز به سلول‌های سوختی SOFC توانایی کار کردن در دماهای بالا (۵۰۰ تا ۱۰۰۰ درجه سانتیگراد) را دارند، اما برای تحمل این دما به مصالح گران‌قیمتی نیاز دارند. همچنین به سبب این دمای بالاتر، زمان شروع به کار این سیستم‌ها بالاتر بوده و حتی در شرایطی که به تولید گرما هم نیازی نیست، می‌بایست خروجی گرمای مداوم از این سیستم‌ها وجود داشته باشد.
برخی سیستم‌های ترکیبی که به چیلرهای جذبی مرتبط می‌شوند، می‌توانند از زباله‌های گرمایی برای انجام خنک‌سازی استفاده کنند.
بر اساس گزارشی که در سال ۲۰۱۳ توسط Ecuity Consulting منتشر شد، سیستم‌های میکروترکیبی، از لحاظ اقتصادی به صرفه‌ترین روش تبدیل گاز به انرژی مصرفی در ابعاد کوچک می‌باشند.
همچنین در همین سال Delta-ee گزارش داد که سیستم‌های میکروترکیبی مجهز به سلول‌های سوختی با اختصاص دادن ۶۴ درصد گل فروش به خود، با پشت سر گذاشتن سیستم‌های میکروترکیبی موتورمحور، بیشترین میزان فروش سیستم‌های میکروترکیبی را به خود اختصاص دادند.
سیستم‌های میکروترکیبی گرما-توان، بر اساس چندین تکنولوژی پایه‌گذاری شده‌اند که به شرح زیرند:
سلول سوختی
موتور احتراق داخلی
موتور استرلینگ
موتور بخار (که از آب یا سایر مواد ارگانیک نظیر خنک‌کننده‌ها استفاده می‌کند)
میکروتوربین‌ها
اکثر سیستم‌های تولید توأم از گاز طبیعی به عنوان سوخت استفاده می‌کنند. چون گاز طبیعی علاوه بر این که آسان و پاک می‌سوزد، ارزان قیمت بوده و در اکثر مناطق دنیا قابل دسترسی است. همچنین گاز طبیعی به آسانی توسط سیستم‌های لوله‌کشی که در اکثر منازل وجود دارد قابل انتقال است. گاز طبیعی برای استفاده در موتورهای اتو و توربین‌های گازی انتخاب مناسبی به‌شمار می‌رود. توربین‌های گازی به سبب بازدهی بالا، اندازه کوچک، احتراق پاک، استحکام و هزینه پایین نگهداری گزینه مناسبی برای استفاده در بسیاری ساختمان‌های کوچک به‌شمار می‌روند. توربین‌های گازی که با استفاده از فویل بلبرینگ‌ها و خنک‌کنندگی هوا طراحی شده باشند، بدون نیاز به روغنکاری یا سیستم حنک‌کنندگی کار می‌کنند. زباله‌های حرارتی توربین‌های گازی بیشتر در بخش تخلیه آن قرار دارند؛ در حالیکه در سیستم‌های احتراق داخلی چرخشی، زباله‌های حرارتی بین خروجی و سیستم خنک‌کنندگی تقسیم می‌شوند.
آینده تکنولوژی ترکیبی گرما و توان خصوصاً برای استفاده در ابعاد کوچک نظیر منازل مسکونی همچنان در گرو قیمت جامل‌های انرژی خواهد بود. در صورتی‌که افزایش قیمت سوخت همچنان بخواهد ادامه داشته باشد، مسلماً استفاده از روش‌هایی نظیر سیستم‌های ترکیبی و میکروترکیبی که به ذخیره کردن هرجه بیشتر انرژی بینجامند، بیشتر مورد توجه قرار خواهند گرفت.
برای استفاده در سیستم‌های میکروترکیبی، چندین نوع سوخت مختلف در نظر گرفته می‌شود که با توجه به فاکتورهایی نظیر هزینه، تأثیرات زیست‌محیطی، سهولت جابجایی و نگهداری و عمر سیستم ممکن است هرکدام انتخاب شوند. برخی از این سوخت‌های مورد استفاده عبارتند از: Biomass، LPG، روغن گیاهی، انرژی خورشیدی، گاز طبیعی و اخیراً هیدروژن. با توجه به خطرناک بودن انرژی هسته‌ای و ریسک بروز حوادث ناشی از تشعشعات اتمی، معمولاً از انرژی هسته‌ای در سیستم‌های میکروترکیبی استفاده نمی‌شود) همچنین سوخت‌هایی که به تولید حداقل آلاینده‌ها و دی‌اکسید کربن منجر می‌شوند، عبارتند از: انرژی خورشیدی، هیدروژن، زیست توده و گاز طبیعی
موتورهای احتراق خارجی، می‌توانند در دمای بالایی به فعالیت بپردازند. برخی از انواع این موتورها عبارتند از موتور استرلینگ، توربورشارژر گاز داغ و موتور بخار که همگی دارای بازدهی در حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد هستند.
نمونه دیگری از موتورهای قابل استفاده، سیکل رانکین ارگانیک است که توانایی کار کردن در دما و فشار پایین‌تری را دارد.
سلول‌های سوختی الکتریسیته و گرما را به عنوان محصولات خروجی خود می‌بینند. مزیت استفاده از سلول سوختی ثابت به جای سیستم ترکیبی استرلینگ، ثابت بودن بخش‌های موتور و در نتیجه خرابی کمتر و هزینه پایین‌تر نگهداری است. ضمن اینکه الکتریسیته تولیدی مازاد را می‌توان به راحتی به شبکه برگرداند.
سلول‌های سوختی PEMFC که توسط گاز طبیعی یا پروپان تغذیه می‌شوند، از نوعی اصلاح‌کننده بخار استفاده می‌کند که متان را به دی‌اکسید کربن و هیدروژن تجزیه می‌کند. این هیدروژن سپس طی واکنش با اکسیژن تولید الکتریسیته می‌کند.
لازم است ذکر شود که ۸۵٪ از سیستم‌های ترکیبی از سوخت‌های PEMFC بهره می‌بند در حالیکه مابقی، سیستم‌های SOFC هستند.
در سال ۲۰۱۳، عمر مفید حدود ۶۰٫۰۰۰ ساعت برای سیستم‌های PEM در نظر گرفته شد. این رقم معادل ۱۰ تا ۱۵ سال می‌باشد.
جدول زیر که توسط دپارتمان انرژی ایالات متحده آمریکا تدوین شده‌است، اهداف تکنیکی سیستم ترکیبی گرما-توان با سقف تولید ۱۰ کیلووات که برای مصارف خانگی به کار می‌رود را نشان داده است:
ژنراتورهای ترموالکتریک که سازوکارشان بر اثر سی بِک استوار است نیز به سبب نبود هرگونه بخش چرخان، توجه زیادی را در سال‌های اخیر به خود اختصاص داده‌اند. هرچند پایین بودن بازده، نگرانی اصلی در خصوص این سیستم هاست؛ چراکه در حال حاضر هیچ سیستم مبتنی بر ترموالکتریک‌ها حتی با اختلاف دمای بسیار زیاد هم قادر به دسترسی به بازده بیشتر از ۵ درصد نبوده‌اند.
کالکتورهای خورشیدی هیبریدی حرارتی فوتوولتایی و سیستم‌های متمرکز فوتوولتایی و حرارتی(CPVT) از گزینه‌های قابل استفاده در سیستم‌های ترکیبی مبتنی بر انرژی خورشیدی هستند که به تولید هم‌زمان الکتریسیته و گرما می‌پردازد.
در حال حاضر سیستم‌های CPVT در اروپا رد حال تولید هستند. به عوان مثال Zenith Solar در حال ساخت سیستم‌هایی است که مدعیست بازدهی ۷۲ درصدی دارند.
همچنین Sopogy مدعی تولید سیستمی میکروترکیبی متمرکزی مبتنی بر انرژی خورشیدی شده‌است که بر اساس سازوکار Parabolic Trough ساخته شده‌است که می‌تواند در بالای ساختمان‌ها نصب شود و انرژی اتلافی را برای گرم کردن آب استفاده کند.
پیشرفت‌های اخیر حاصل شده در توسعه سیستم‌های ترکیبی توان-گرما امکان تلفیق سیستم‌های میکروترکیبی و فوتوولتایی را داده است. نتایج یکی از مطالعات اخیر نشان داده است که استفاده از سیستم‌های هیبریدی CHP+PV علاوه بر اینکه اتلاف انرژی را به شدت کاهش می‌دهد، سهم انرژی خورشیدی در تولید انرژی را تا ۵ برابر افزایش می‌دهد. در برخی مناطق برای کاهش تولید زباله‌های حرارتی، از چیلرهای جذبی بهره برده می‌شود که اتلاف انرژی را بیش از پیش کاهش می‌دهند.
بخش عمده‌ای از محبوبیت سیستم عای میکرو ترکیبی به سبب وجود سیستم «تولید و بازفروش» یا مترینگ خالص است که به واسطه آن، الکتریسیته مازاد تولیدی توسط سیستم میکروترکیبی می‌تواند مجدداً به نهادهای تأسیساتی برق فروخته شود. از دید اتلاف انرژی، با توجه به اینکه تنها اتلاف انرژی موجود در این سازوکار به اتلاف انرژی‌های مربوط به انتقال الکتریسیته از مبدأ به مصرف‌کننده است، روش «تولید و بازفروش» بسیار مقرون به صرفه تر می‌باشد.
از دیگر محاسن استفاده از «تولید و بازفروش» ساده بودن راه‌اندازی و استفاده می‌باشد؛ چراکه کنتور برق توانایی ثبت میزان توان الکتریکی ورودی و خروجی سیستم را دارد. به همین جهت می‌توان میزان توان خالص الکتریکی ورودی به ساختمان را به سادگی محاسبه کرد. برای منازل و ساختمان‌هایی که در آن‌ها تعداد ساکنین نسبتاً کم باشد، عملاً نیازی به ایجاد تغییرات خاصی در کنتور نیست.
البته هرچند فرایند «تولید و بازفروش» محاسن بسیاری دارد، اما دارای نقاط ضعفی نیز می‌باشد. به عنوان مثال توجه به این نکته ضروری است که منبع اصلی تولید برق مصرفی در واحدهای مسکونی یک ژنراتور فوق‌العاده بزرگ است. در این شرایط برخی معتقدند وجود سیستم تولید و بازفروش به دلیل ایجاد اتلافات انرژی در انتقال سیستم باعث هدر رفته انرژی الکتریکی می‌شود. البته این اثرات اتلافی در شرایطی که میزات برق تولیدی سیستم میکروترکیبی خیلی بیشتر از میزان برق مورد نیاز نباشد، آنچنان تأثیرگذار نیست، اما در صورتی که این اختلاف زیاد شود، تأثیرات اتلافی مکانیزم تولید و بازفروش هم بیشتر به چشم خواهند آمد.
هم اکنون تحقیقات و پژوهش‌هایی در هلند در حال انجام است که طی آن‌ها در بازه‌ای سه ساله، به سیستم‌های معمولی توزیع گاز طبیعی، ۲۰٪ هیدروژن افزوده شد و اثر آن‌ها در اجاق گازهای آشپزخانه و دیگ‌های بخار میکروترکیبی مورد بررسی قرار گرفت.
همچنین عملکرد ۸۷ دستگاه مجهز به موتور استرلینگ و موتورهای احتراق داخلی تحت اثر یک شتابدهنده میکروترکیبی در انگلستان مورد بررسی قرار گرفت. نتایج این مطالعات نشانگر ۹٪ صرفه جویی مصرف کربن در منازل با نیاز گرمایی ۵۴ گیگاژول بر سال بودند.
همچنین مقاله‌ای چاپ شده توسط انجمن مهندسان مکانیک آمریکا به بررسی دو سیستم مشابه میکروترکیبی و تفاوت عملکرد آن‌ها پرداخت. اولین سیستم، یک سیستم ترکیبی بود که با زغال سنگ تغذیه می‌شد و بر اساس سیکل رانکین عمل می‌کرد. این سیستم از سال۱۹۷۹ شروع به فعالیت کرد و برای مدت دو سال با یک توربین بخار کار کرد. پس از این مدت با جایگزین کردن یک منبسط‌کننده جریان یکنواخت چرخنده دو سال دیگر هم به فعالیت ادامه داد. این سیستم با ثبت تنها چهار مورد خرابی تحت دو سال عملکرد مطمین و قابل قبولی را از خود ارائه داد.
سیستم دوم نیز یک سیستم دیزلی میکروترکیبی بود که از سال ۱۹۸۷ شروع به کار نموده و پس از هفت دوره فعالیت تا سال ۱۹۹۵ به فعالیت خود ادامه داد. بازده این سیستم در حدود ۹۰٪ اعلام شد. ضمن اینکه نتایج بررسی، اثرات خوردگی ماشین ابزار و هزینه تعمیرات و نگهداری بسیار کمی را برای این سیستم گزارش نمودند.
دوشکستی یا ضریب شکست مضاعف یک خاصیت نورشناختی موادی است که ضریب شکست آن‌ها به قطبش و جهت انتشار نور وابسته‌است. بلورها با ساختار بلوری نامتقارن و پلاستیک تحت تنش از خود دوشکستی بروز می‌دهند. مواد نوری ناهمسان گرد به عنوان موادی که دوشکستی دارند شناخته می‌شوند. دوشکستی اغلب به عنوان حداکثر اختلاف بین ضریب‌های شکست نشان داده شده توسط ماده تعیین می‌شود. دوشکستی مسئول پدیده شکست مضاعف است که به موجب آن یک پرتو نور، زمانی که به یک ماده دوشکست تابیده می‌شود، توسط قطبش به دو پرتو تقسیم می‌شود که مسیرهای کمی متفاوت دارند.. این پدیده برای اولین بار در سال ۱۶۶۹ توسط یک دانشمند دانمارکی به نام راسموس بارتولین توصیف شد که او این پدیده را در کلسیت که کریستالی با قوی‌ترین دوشکستی است مشاهده کرد.See:
کتاب ساختمان فیزیکی الیاف. دکتر حقیقت کیش
سری جیفورس ۹۰۰ یک کارت گرافیک از خانواده کارت‌های گرافیک شرکت اینویدیا می‌باشد که در سال ۲۰۱۴ برای کامپیوترهای رو میزی و لپ‌تاپ عرضه شد.
یکی از فناوری‌های استفاده شده در این سری DSR یا (Dynamic Super Resolution) است. تجربه ۴K باعث می‌شود تا بر روی نمایشگری با وضوح ۱۰۸۰P چیزی مثل DSR نمایش داده شود. این فناوری بازیها را در وضوح‌های بالاتر اجرا می‌کند.
گئورگیوس اورفانیدیس (؛ ۱۸۵۹ – ۱۹۴۲) یک تیرانداز اهل یونان بود.
از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال طلا تفنگ سه وضعیت ۳۰۰ متر آزاد و مدال نقره تپانچه آتش سریع ۲۵ متر در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ اشاره کرد.
جامعهٔ ۲۰۰۰ واتی یک چشم‌انداز زیست‌محیطی می‌باشد که برای اولین بار در سال ۱۹۹۸ توسط مؤسسه تکنولوژی فدرال سوئیس در زوریخ معرفی شد، که نمایانگر شهروندان متوسط جهان اولی بود که در سال ۲۰۵۰ بدون صرف نظر از استاندارد زندگی خود میانگین مصرف عمدهٔ انرژی تجدید پذیر خود را به حداکثر ۲۰۰۰ وات کاهش دادند.
این روش نه تنها مختص استفادهٔ انرژی شخصی یا انرژی خانگی نیست بلکه برای کل جامعه و جمعیت است.
دو هزار وات به طورتقریبی نرخ میانگین فعلی جهان از مصرف کل انرژی می‌باشد. این میزان در قیاس با میانگین حدود ۶٬۰۰۰ وات در غرب اروپا، ۱۲٬۰۰۰ وات در ایالات متحده، وات در چین، ۱٬۰۰۰ وات در هند، ۵۰۰ وات در آفریقای جنوبی و تنها ۳۰۰ وات در بنگلادش است. کشور سوئیس، در حال حاضر با استفاده از به‌طور متوسط حدود ۵٬۰۰۰ وات، آخرین جامعه ۲۰۰۰ وات در سال ۱۹۶۰ بود.
این مسئله انتظار می‌رودکه استفاده از سوخت‌های کربنی در نهایت به بیش از ۵۰۰ وات به ازای هر نفر در ۵۰ تا ۱۰۰ سال آینده نمی‌رسد
این دیدگاه در پاسخ به نگرانی در مورد تغییر آب و هوا، امنیت انرژی، و در دسترس بودن منابع انرژی آینده توسعه داده شد. این توسط دفتر انرژی فدرال سوئیس- انجمن معماران سوئیس و مهندسان پشتیبانی می‌شود.
"اطلاعات بیشتر: فهرست کشورها بر پایه مصرف سرانه انرژی"
تفکیک مصرف متوسط انرژی ۵٫۱ کیلو واتی توسط یک فرد سوئیسی در ژوئیه ۲۰۰۸
اقتصاد نروژ یک اقتصاد ترکیبی توسعه‌یافته‌است که برخی بخش‌های آن در مالکیت راهبردی دولت قرار دارد. هرچند اقتصاد نروژ نسبت به چرخه‌های اقتصادی جهان و هیجانات آن واکنش نشان می‌دهد اما از زمان انقلاب صنعتی اقتصاد نروژ همیشه در حال رشد مداوم و مؤثر بوده‌است. صنعت کشتی‌رانی و کشتی‌سازی برای سال‌های متمادی حامی صادارت نروژ بوده‌است اما بخش عمده‌ای از صادرات نروژ بر صادرات منابع طبیعی استوار است.
یوانیس فرانگودیس (؛ ۱۸۶۳ – ۱۹ اکتبر ۱۹۱۶) یک تیرانداز اهل یونان بود.
از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا تپانچه آتش سریع ۲۵ متر، مدال نقره تفنگ سه وضعیت ۳۰۰ متر آزاد و مدال برنز تپانچه ۳۰ متر آزاد در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ اشاره کرد.
فلسفه جنبش شهر زیبا، اصلاح معماری و برنامه‌ریزی شهری در آمریکای شمالی بود که در طول دهه‌های ۱۸۹۰ و ۱۹۰۰ باهدف ایجاد ساختمان‌های مجلل و زیباسازی شده و به‌یادماندنی در شهرها مطرح شد. این جنبش که در اصل به‌طور عمده در شیکاگو، کلیولند، دیترویت، و واشینگتن دی سی پیشرفت کرد، زیبایی را نه‌تنها به خاطر خود آن، بلکه برای ایجاد فضیلت اخلاقی و مدنی در میان جمعیت شهری ترویج می‌کرد[۱]. طرفداران این فلسفه معتقد بودند که این زیباسازی می‌تواند نظم هماهنگ اجتماعی ایجاد کند که باعث افزایش کیفیت زندگی بشود، درحالی‌که منتقدان شکایت می‌کردند که این جنبش بیش‌ازحد با زیبایی‌شناسی (و نه اصلاحات اجتماعی) مرتبط است؛ جین جیکوبز این جنبش را (آیین طراحی معماری) نامید [۲].