moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سرانجام کریم خان ظاهراً به انتقام قتل ابوالفتح خان در نبردهایی علی مردان خان را شکست داد.
ابوالفتح خان بختیاری منکر مناهی بود و با صلاح و سداد و تقوا و شب‌زنده‌دار بود و علیمردان خان را حقیر می‌شمرد و با او به درشتی سخن می گفت، اتفاقاً علیمردان خان در حالت مستی از سخن درشت ابوالفتح خان متغیر شد و با تبرزینی که در دست داشت را بر فرق ابوالفتح خان فرود آورد و او را به قتل رساند و بعد پشیمان شد و به آیین پادشاهی او را کفن و دفن نمود و قواعد تعزیت به جا آورد و بازماندگانش را به عذرخواهی نوازش نمود و تمشیت امور اصفهان با توابع و کاشان و قم با توابع و قلمرو علیشکر و قزوین و ری با توابع و کرمانشاهان و همدان با توابع، یزد و کرمان با توابع را به آنها داد.امیر حسینی، نیکزاد، شناخت سرزمین بختیاری،ص۱۱۰نورالحکما.رستم التواریخ،ص۲۵۲
ابوالفتحی ها در نهاوند
دِیو لومباردو (زادهٔ ۱۶ فوریه ۱۹۶۵) هنرمند موسیقی هوی متال کوبایی آمریکایی است که بیشتر به‌عنوان درامر گروه ترش متال اسلیر شناخته شده‌است.
لومباردو در ۱۶ فوریه ۱۹۶۵ در شهر هاوانا، پایتخت کوبا به دنیا آمد، جایی که پدرش صاحب سه مغازه قصابی بود. او از طرف پدربزرگ پدری اش که در قرن نوزدهم به کوبا نقل مکان کرد، تبار ایتالیایی دارد. لومباردو زمانی که دو ساله بود با خانواده اش به ساوت گیت کالیفرنیا نقل مکان کرد و هنوز هم اسپانیایی صحبت می کند. او دو برادر بزرگتر و یک خواهر بزرگتر دارد. برادران او قبلاً از طریق عملیات پیتر پن به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند.
علایق موسیقایی او با اولین اجرای موسیقی او در هشت سالگی تقویت شد. او برای آهنگ «همه چیزِ هرکس» ریتم سانتانا را با ساز بانگو (نوعی ساز کوبه ای کوبایی-آفریقایی) نواخت. لومباردو به گروه موسیقی مدرسه خود پیوست و طبل مارش را نواخت. پدر لومباردو پس از توجه به علاقه همیشگی پسرش به موسیقی، هنگامی که لومباردو ده ساله بود، یک درام پنج تکه Pearl Maxwin را به قیمت ۳۵۰ دلار برای او خرید. او کم کم از طریق گوش دادن به ریتم ها، مهارت خود را بالا بُرد تا اینکه توانست تکنوازی درام را به طور کامل انجام دهد.
لومباردو از پدر و مادرش خواست تا او را در کلاس های تدریس درامز ثبت نام کنند. اگرچه آنها موافقت کردند، اما درس ها کوتاه مدت بود. لومباردو خسته شد زیرا درس ها تکراری بود و او را به چالش نمی کشید. دوستان لومباردو او را با دیسکو آشنا کردند که به علاقه او به سبک فانک، لاتین و سول ختم شد. والدین لومباردو که از بازگشت پسرشان به خانه در ساعت 4:00 صبح تحت تأثیر قرار نگرفتند، او را تحت فشار قرار دادند تا کنسرت دی جی را رها کند، وگرنه باید به مدرسه نظامی برود.
لومباردو در سال ۱۹۷۸ به نواختن موسیقی راک بازگشت و با چندین نوازنده همفکر در اطراف شهر ساوت گِیت دوست شد. لومباردو پس از کلاس هشتم نقل مکان کرد. او قطعه «جانی بی گود» چاک بری را با گیتاریستی به نام پیتر فاشینگ در جریان نمایش استعدادهای مدرسه اجرا کرد. لومباردو که روز بعد به نام "دیوید درامِر" معروف شد، گفت: "هیچ‌وقت غرش جمعیت در حین تکنوازی درام را فراموش نمی‌کنم. ما منزل را شُخم زدیم." لومباردو مدت کوتاهی بعد، گروهی به نام Escape را با دو گیتاریست تشکیل داد. لومباردو پس از انتقال به دبیرستان ساوت گیت در سال ۱۹۷۹، خواننده ای برای پیوستن به گروه پیدا کرد. گروه در چندین اجرا تحت نام Sabotage هنرنمایی کرد، اما عمر گروه کوتاه بود.
والدین لومباردو او را متقاعد کردند که گروه را ترک کند زیرا او از همه چیز به جز موسیقی کناره گیری می کرد. مادر لومباردو که می‌دانست پسرش به دنبال زندگی روی صحنه است، از او خواست حداقل از دبیرستان فارغ‌التحصیل شود. لومباردو به آرزوی مادرش احترام گذاشت و در ژوئن ۱۹۸۳ از دبیرستان ساوت گیت فارغ التحصیل شد. بلافاصله پس از آن، لومباردو توسط معلم پیش نویس فنی خود به شرکت سیستم های انرژی دیزل معرفی شد. مهارت لومباردو که آنها را تحت تأثیر قرار داده بود، باعث شد که در همانجا استخدام شود. تقریباً در این زمان، حرفه موسیقی لومباردو آماده برای شروع به کار بود.
هنگامی که او ۱۶ ساله بود، دوستان لومباردو در مورد یک نوازنده گیتار به نام کری کینگ، که چند بلوک آنطرفتر زندگی می کرد، برایش تعریف کرده بودند. لومباردو برای ملاقات با کینگ به منزلش آمد. لومباردو خود را معرفی کرد، اشاره کرد که درام می نوازد و به وی گفت که می خواهد یک گروه راه اندازی کند. کینگ با لومباردو موافقت کرد و بعداً مجموعه گیتار خود را به لومباردو نشان داد. آن دو به سرعت متوجه شدند که در برخی از علایق موسیقی، مشترک هستند. پس از چندین بار تمرین در گاراژ لومباردو، کینگ او را به گیتاریست دیگری به نام جف هانمن معرفی کرد. این سه نفر قبل از اینکه تصمیم به تشکیل یک گروه بگیرند به یک خواننده و نوازنده باس نیاز داشتند. کینگ قبلا با " تام آرایا " در گروهی به نام Quits همنوازی کرده بود و تصمیم گرفت آرایا را به لومباردو و هانمن معرفی کند.
با تکمیل اعضای این تیم، گروه Slayer، شکل گرفت و گروه شروع به توسعه صدای پیشگامانه خود کرد. Slayer اولین آلبوم خود را به نام Show No Mercy به سرعت ضبط کرد. لومباردو تهیه کننده ای به نام ریک روبین را برای آلبوم سوم خود Reign in Blood (1986) استخدام کرد. لومباردو در حین برگزاری تور سوم آنها، گروه را ترک کرد تا Reign in Blood را تبلیغ کند و اظهار داشت: "من هیچ درآمدی نداشتم. فکر می کردم اگر قرار بود این کار را به صورت حرفه ای انجام دهیم، اجاره خانه و آب و برق من پرداخت شود." تونی اسکالیونه از گروه ویپلش به جای لومباردو جایگزین شد. ریک روبین که از این تغییر ناراضی بود، بارها و بارها با لومباردو تماس گرفت و خواستار بازگشت او شد. لومباردو ابتدا نپذیرفت و سرانجام در سال ۱۹۸۷ به گروه بازگشت.
لومباردو در آلبوم‌های Slayer South of Heaven (1988) و Seasons in the Abyss (1990) نوازندگی درامز را انجام داد. او دوباره گروه را در سال ۱۹۹۲ ترک کرد. لومباردو Slayer را ترک کرد زیرا می خواست برای تولد اولین فرزندش حضور داشته باشد. لومباردو در ابتدای بارداری همسرش به هم گروه خود گفت که نمی تواند در دو هفته آخر سپتامبر تور برگزار کند. او یک تماس تلفنی از مدیر Slayer، ریک سیلز دریافت کرد و گفت که آنها در حال رزرو جشنواره در ماه سپتامبر هستند. با این حال، لومباردو در تصمیم خود ثابت قدم بود و اصرار داشت که تولد فرزندش را از دست نخواهد داد.
ده سال پس از ترک Slayer، لومباردو در سال ۲۰۰۱ یک تماس تلفنی از گروه دریافت کرد و از او پرسید که آیا می‌خواهد چند برنامه اجرا کند. هانمن مشتاق بازگشت دیو بود، اما کینگ کمتر مشتاق بود. کینگ فکر می‌کرد که لومباردو صلاحیت لازم را ندارد، اما با اجرای لومباردو در تمرین‌ها، نظرش کاملاً عوض شد. کینگ بعداً گفت: «پاها را دارد و دست‌هایش را دارد، حتی یک گام هم از دست نمی‌دهد».
لومباردو تصمیم گرفت تا وظایف نوازندگی را از سر بگیرد. اولین نمایش او در ۲۴ ژانویه ۲۰۰۲ در Toad's Place در نیوهیون، کانکتیکات بود. در آغاز نمایش گروه در مرکز رویداد The 7 Flags در نزدیکی Des Moines، آیووا در ۲ فوریه ۲۰۰۲، آرایا از بازگشت لومباردو استقبال کرد و نمایش را به پاول بالف، خواننده Exodus، که اوایل همان روز درگذشت، تقدیم کرد. لومباردو با Slayer به عنوان بخشی از Ozzfest، H82k2، Summer Tour و جشنواره سال ۲۰۰۴ تور برگزار کرد. در حالی که برای اجرا در جشنواره در انگلستان آماده می شد، لارس اولریش درامر متالیکا به دلیل یک بیماری مرموز در بیمارستان بستری شد. جیمز هتفیلد، خواننده متالیکا، به دنبال داوطلبانی برای جایگزینی اولریش بود. جوی جردیسون درامر Slipknot، فلمینگ لارسن (تکنسین درام اولریش) و لومباردو داوطلب شدند. لومباردو آهنگ‌های «باتری» و «چهار سوارکار» را اجرا کرد، در حالی که جوردیسون و لارسن بقیه آهنگ‌ها را اجرا کردند.
لومباردو در سال ۲۰۰۶ در آلبوم Christ Illusion توسط Slayer نوازندگی درام را انجام داد و آلبوم را در تور The Unholy Alliance تبلیغ کرد. کینگ گفت لومباردو یکی از جذابیت های اصلی برای طرفداران و یکی از دلایل افزایش محبوبیت آنها بود. کینگ و سایر اعضای گروه، لومباردو را برای نوازندگی درام ترجیح می‌دادند. آرایا گفت: "این دقیقاً همان جایی است که ما شروع کردیم. او یک نوازنده شگفت‌انگیز است. ما از همان جایی که او گروه را ترک کرد متوقف شدیم، می‌دونی چیه؟ مثل این میمونه که او هرگز نرفته است. او با کری روی آهنگ‌هایش کار می‌کند. او کمک زیادی کرده است! "
آلبوم " توهم مسیح " نقدهای مطلوب با منتقدانی که بازگشت لومباردو را ستایش کردند، دریافت کرد. کریس استفن از رولینگ استون نوشت: " توهم مسیح این است که خدا از همه ما متنفر است بدون ریف‌های به یاد ماندنی، حداقل درامر فوق‌العاده آن‌ها، دیو لومباردو، برخی از آهنگ‌ها را به نمایش می‌گذارد، با برتری قاطعانه ". Kaye نوشت: "یک چیز مسلم است: تاثیر لومباردو بر این گروه کاملا غیرقابل انکار است. وجود او برای صدای Slayer ضروری است. او یکی از بهترین درامرهای متال است، شاید بهترین در زمینه thrash/speed metal باشد. و قدرت، سبک، و ریزه کاری های او - صرف نظر از پرواز پاهای شگفت انگیز وی - عملکرد کلی، شدت و موسیقی Slayer را به سطح بالاتری می رساند. "
لومباردو طی بیش از ۲۵ سال فعالیت‌اش در زمینهٔ موسیقی در ضبط ۲۹ اثر از ژانرهای مختلف مشارکت داشته و با گروه‌هایی هم‌چون گریپ اینک.، فانتوماس و تستمنت همکاری کرده‌است. او به‌عنوان یک درامر هوی متال پرتکاپو شهرت دارد و از شیوهٔ اجرای‌اش با عنوان «به‌طرز حیرت‌انگیزی نوآورانه» یاد شده‌است. وب‌گاه دامروُرلد از لومباردو با عنوان «پدرخواندهٔ دابل باس درامینگ» یاد کرده‌است. او طی سال‌های فعالیت موسیقی‌اش تاثیر قابل توجهی بر هوی متال داشته و الهام بخش بسیاری از نوازندگان پس از خود بوده‌است.
کارل تئودور درایر (۳ فوریه ۱۸۸۹ – ۲۰ مارس ۱۹۶۸) فیلمساز دانمارکی بود. وی یکی از بزرگترین فیلمسازان تاریخ محسوب می‌شود و در طول ۵۰ سال حیات حرفه‌ایش تنها ۱۴ فیلم ساخت. درایر در زمره فیلمسازان معناگرا و مذهبی محسوب می‌شود. در فیلم‌هایش به مضامین سختی‌های مسیحی بودن در جامعه نابسامان معاصر می‌پردازد، همچنین مسائلی همچون تعصب و تحجر مذهبی را نیز مورد نکوهش قرار می‌دهد.
یکی از مهم‌ترین آثارش که منبع الهام برای سینماگران بوده‌است، مصائب ژاندارک (۱۹۲۸) است که جزء سینمای صامت است.
کارل تئودور درایر در سال ۱۸۸۹ به دنیا آمد. مادرش خدمتکار مزرعه‌داری دانمارکی بود که در سوئد زندگی می‌کرد. مادر درایر او را به یتیم‌خانه سپرد و خود مدتی بعد بر اثر خوردن زهر از دنیا رفت. پس از مدتی زندگی در یتیم خانه، مردی به نام کارل تئودور درایر، سرپرستی درایر را به عهده گرفت و نام خود را به او بخشید. درایر کودکی سختی داشت و رنج بی‌مادری تأثیر عمیقی بر دیدگاه‌ها و آثارش گذاشت. والدین جدید درایر، افراد تندخو، خشن و متعصبی بودند اما مذهبی نبودند.
درایر بعد از اتمام دوره دبیرستان، به روزنامه‌نگاری پرداخت و به عنوان روزنامه‌نگار با نشریات معروف آن زمان دانمارک مثل برلینگسکه تیندنده (قدیمی‌ترین روزنامه دانمارک)، پولیتیکن و ریگت کار کرد.
بعد از مدتی همکاری با استودیوهای فیلمسازی دانمارک به عنوان نویسندهٔ فیلم‌نامه و میان‌نویس فیلم‌ها، درایر، قراردادی با شرکت فیلمسازی نوردیسک در ۱۹۱۳ امضاء کرد که طبق آن، وظیفه‌اش علاوه بر نوشتن، تدوین فیلم‌ها هم بود. بعد از آن بود که به کارگردانی علاقه‌مند شد و نخستین فیلمش با عنوان رئیس دادگاه را در سال ۱۹۱۸ کارگردانی کرد که ملودرام متوسطی بود. داستان زنی که به اتهام کشتن نوزادش به دادگاه می‌رود و قاضی دادگاه باید دربارهٔ او که دخترش است، قضاوت کند. این فیلم از برخی جهات به زندگی خود درایر و رابطه تروماتیک او با مادرش مرتبط بود.
از همین نخستین فیلم بود که او از قواعد و ضوابط استودیوهای فیلمسازی دانمارکی، راهش را جدا کرد و قواعد خودش را بنا کرد از جمله استفاده از نابازیگر یا بازیگران ناشناخته به جای بازیگران سرشناس دانمارک در فیلم‌ها.
درایر، سینماگری کمال‌گرا و سازش‌ناپذیر بود که در طول عمر ۷۹ ساله‌اش، تنها ۱۴ فیلم بلند (۹ فیلم صامت و ۵ فیلم ناطق) و تعدادی فیلم کوتاه ساخت. ژان لوک گدار دربارهٔ کم‌کاری درایر گفته‌است: «هرگاه فکر می‌کنم تعداد فیلم‌هایی که درایر در طول بیش از ۴۰ سال ساخت، من به نسبت تعداد با فواصل کمتری ساخته‌ام، از خودم شرمم می‌آید.»
فیلم‌های اولیه درایر از نظر موضوع، تنوع زیادی دارند و از فیلم‌های تاریخی مثل ژاندارک تا فیلم‌های کمدی مثل ارباب خانه و ژانر وحشت مثل خون‌آشام را دربر می‌گیرند.
از میان آن‌ها ۹ فیلم صامتی که درایر ساخت، فیلم‌های «برگ‌هایی از کتاب شیطان» و «مصائب ژاندارک» اهمیت بیشتری دارند.
سینمای درایر، علی‌رغم پیوند تماتیکی که بین آن‌ها وجود دارد (مرکزیت شخصیت‌های زن، سرکوب روح و جسم، معجزه، ایمان و عشق)، از نظر سبکی، یکپارچه و واحد نیست. به سختی می‌توان، سبک یکسانی را برای همه فیلم‌های درایر تعیین کرد و آن را به عنوان یک کل واحد در نظر گرفت، چرا که هر کدام از فیلم‌های او، همچون پدیده‌ای کاملاً منفرد و مجزا به نظر می‌رسند.
از نظر کارگردانی، «گرترود» ریتم کندی دارد و متکی بر میزانسن و نماهای بلند (۸۹ پلان سکانس) است در حالی که «مصائب ژاندارک» اساساً بر مبنای برش نماهای کوتاه ساخته شده (متشکل از ۱۴۹۹ نماست). به علاوه همان گونه که رابین وود نیز بر آن تأکید کرده، «مصائب ژاندارک» به دلیل کثرت زاویه‌های غیرعادی دوربین، در مقایسه با فیلم «کلام» (اردت)، پرزرق و برق و باروک وار به نظر می‌رسد.
ژیل دلوز، فیلسوف و نظریه‌پرداز سینمایی نیز دربارهٔ سبک سینمایی درایر می‌نویسد: «در آثار درایر، به یاری نورپردازی استوار به تضاد رنگ‌های سیاه و سفید، مدام از فضای موجود (و حاضر) به فضای فرا طبیعی (معنوی) گذر می‌کنیم.»
فیلم «گرترود» با اینکه از نظر سبک بصری به «اردت» بسیار نزدیک تر است تا «مصائب ژاندارک»، اما تفاوت‌های اساسی با «اردت» دارد. در «گرترود» برخلاف «اردت»، دیگر از حرکت‌های مداوم دوربین خبری نیست و بیشتر نماها ثابت اند و حتی تغییر زاویه دوربین هم دیده نمی‌شود.
در ژاندارک، نماهای کلوزآپ، شخصیت‌ها را از تمامی عوامل محیطی ای که ممکن است توجه ما را منحرف سازند، جدا می‌سازد در حالی که در «اردت» و «گرترود»، پیوند ارگانیکی بین روحیات شخصیت‌ها و مکان پیرامون آن‌ها برقرار است و این ارتباط از طریق نماهای بلند (بدون قطع) و لانگ شات‌ها حاصل شده‌است.
حرکت دوربین در آثار درایر متکی به حرکت درون کادر و سوژه نیست یا مطلقاً جنبه تزئینی و متظاهرانه ندارد بلکه نقش مستقلی در انتقال معنا ایفا می‌کند.
صحنه‌های درایر اغلب برهنه و خالی اند و از اشیاء و زرق و برق در آن‌ها خبری نیست.
درایر در فیلم «خون‌آشام» از دوربین سوبژکتیو (ذهنی) استفاده می‌کند و همه چیز از نگاه شخصیت محوری فیلم نشان داده می‌شود اگرچه در برخی صحنه‌ها، تماشاگر در مورد تعلق این زاویه دید به خون‌آشام دچار تردید می‌شود. رابین وود نیز سبک کار دوربین در این فیلم را ستوده و آن را از نظر روان بودن و سیالیت، در تاریخ سینما بی‌مانند دانسته‌است.
در فیلم «مصائب ژاندارک» نیز درایر با استفاده خلاقانه از نماهای سوبژکتیو (زاویه دید ژاندارک)، صحنه‌های بازجویی ژاندارک را واقعی‌تر کرده و حس ترس و فشاری را که بر او وارد می‌شود به تماشاگر منتقل کرده‌است. به اعتقاد رابین وود، صحنه بازجویی ژاندارک، به کابوسی ذهنی بدل می‌شود که ما نیز در آن شریکیم.
درایر همچنین در «مصائب ژاندارک»، به ویژه در صحنه‌های شورش و سوزاندن ژاندارک، از زاویه‌های غیر متعارف مورب یا سربالا (لو انگل) که از ویژگی فیلم‌های اکسپرسیونیستی آلمان یا فیلم‌های حماسی ایزنشتاین بود، استفاده کرده‌است. به نوشته رابین وود، در «مصائب ژاندارک»، خطوط و طرح‌ها کاملاً روشن و مستحکم و ترکیب بندی‌ها، تندیس ماننداند.
رویکرد درایر به تاریخ با رویکرد فیلمسازان هالیوودی به تاریخ بسیار متفاوت است. تاریخ برای او صرفاً روایت رویدادهای تاریخی یا ثبت عینی واقعیت‌های تاریخی نیست، بلکه واقعیتی فراتاریخی و عرصه چالش اندیشه‌های متضاد، عشق در برابر زندگی روزمره و ایمان به خداوند در برابر کفر یا تحجر مذهبی است.
درایر تحت تأثیر فیلم‌های «تعصب» و «تولد یک ملت» گریفیث، فیلم «برگ‌هایی از کتاب شیطان» را بر اساس کتاب «غم‌های شیطان» نوشته ماری کورلی ساخت که علی‌رغم عنوان گمراه‌کننده اش، فیلمی با تمی انسانی و مذهبی بود و از نظر ساختار و درونمایه، شباهت زیادی به «تعصب» گریفیث داشت و همانند «تعصب»، چهار دوره از تاریخ جهان را تصویر کرده بود: به صلیب کشیده شدن مسیح، دستگاه تفتیش عقاید (انگیزیسیون) اسپانیا، انقلاب فرانسه و جنگ روسیه و فنلاند.
بی شک زنان زندگی درایر به ویژه مادرش ژوزفین که زن تنها و زجر کشیده‌ای بود و در کودکی او را رها کرد و رفت، نقش مهمی در شکل‌گیری شخصیت‌های زن سینمایی او داشته‌اند.
درایر در بیشتر فیلم‌های خود، از مصائب ژاندارک گرفته تا گرترود و اردت، روایت گر زندگی زنان رنج کشیده، سرکوب شده و قربانی است. زن‌هایی که به گفته بابک احمدی در کتاب تصاویر دنیای خیالی، سرچشمه عشق و زندگی اند و در همه آثار او حضور ملموس و پر رنگی دارند.
مردان درایر با عشق بیگانه‌اند و غرق در امور زندگی روزمره و کارند.
زن‌های فیلم‌های درایر، زنانی افسرده با احساسات و امیالی سرکوب شده‌اند که بیشتر قربانی کمال طلبی خود اند تا دنیای مرد سالارانه اطرافشان.
زنان حتماً نباید مانند ژاندارک در مصائب ژاندارک، قدیس باشند تا قربانی تعصب و تفتیش عقاید قرون وسطایی شوند یا مثل «گرترود»، خواننده سابق اپرا، به خاطر عشقش، از زندگی راحت و مرفه خود دست بشویند و به دیری پناه ببرند و تارک دنیا شوند، بلکه زنان ساده و خانه‌داری چون آیدا در فیلم کمدی خانوادگی «ارباب خانه» (۱۹۲۵) که از دست شوهرش به تنگ آمده یا اینگر در فیلم «اردت» که به یاری معجزه زنده می‌شود را هم دربر می‌گیرد.
اینگر در فیلم «اردت» (کلام)، شاید تصویری از زن ایده‌آل درایر باشد و تفکر او را نمایندگی کند. زنی که نه تنها همسر و مادر خوب و مهربانی است بلکه دارای روحی بزرگ و متعالی است. زنی با ایمان مسیحی که خود را فدای خانواده‌اش کرده و با همه ایمان و حس زنانه و مادرانه‌اش در خدمت آنهاست.
درایر، فیلم «مصائب ژاندارک» را از میان چندین سوژه تاریخی از جمله ماری آنتوانت و کاترین دو مدیسی که به او برای ساختن پیشنهاد شد، برگزید.
ابوعثمان المغربی از عارفان نامی ناحیه قیروان مغرب (تونس کنونی) بوده که در سال ۳۶۷ هجری قمری به شهر نیشابور آمد. وی وابسته به مکتب جنید بغدادی بود و در زندگی خود با عناوین شیخ حرم و طاووس حرم خوانده می‌شد. وی در برخی منابع عرفانی با نام شیخ ابوعمران مغربی معرفی شده‌است.
شیخ ابوعمران مغربی کنیه دوم وی ابوعثمان و نام وی سعید بن سلام از عارفان بزرگ، متوفی به سال ۳۷۳ هـ. ق در نیشابور است که در شهر گرگنت سیسیل ایتالیا متولد شد و پس از سال‌ها زندگی در مکه و بغداد، ساکن نیشابور شد.
ابوعثمان مغربی از اصحاب ابوعلی کاتب و خلیفه او بود.نوربخش، پیران طریقت ص ۳۲
وی در ابتدای حال بیست سال به مجاهدت و ریاضت پرداخت و سال‌ها در مکه مقیم و سپس به نیشابور رفت. وی از مریدان شیخ ابوعلی کاتب (متوفی ۳۵۳ قمری) و خلیفه و جانشین وی بوده‌است. شاه نعمت‌الله ولی در ذکر نام اقطاب پیش از خود، از وی به نام یکی از پیران طریقت نام می‌برد:کلیات اشعار شاه نعمت‌الله ولی ص ۷۴۱https://centlibrary.sbu.ac.ir/faces/search/universal/uniResultSearch.jspx?_afPfm=-bzssqdt5s
این طریقت از زمان شاه نعمت‌الله ولی به نام سلسله نعمت‌اللهی نامیده می‌شود. براین اساس دراویش سلسله نعمت‌اللهی نسبت خرقه وی را چنین می‌دانند: علی ابن ابیطالب»حسن بصری»حبیب عجمی»داود طائی»معروف کرخی»سری سقطی»جنید بغدادی»ابوعلی رودباری»ابوعلی کاتب»ابوعثمان مغربینوربخش پیران طریقت
دراویش گنابادی، وی را چهارمین قطب بعد از غیبت کبرای امام دوازدهم می‌دانند.
در تذکرة الاولیا عطار نیشابوری در ذکر شمارهٔ ۹۲ دربارهٔ بوعثمان مغربی آمده‌است:
«آن ادب خوردهٔ عنایت، آن بیننده انوار طرایق، آن داننده اسرار حقایق، آن بحقیقت وارثِ نبی، عثمان مغربی، رحمه الله علیه. از اکابر ارباب ریاضت، و در مقام ذکر و فکر آیتی بود؛ و در انواع علم خطره داشت، و در تصوف صاحب تصنیف بود؛ و بسی مشایخ کبار را دیده بود، و با نَهر جوری و ابوالحسن الصایغ صحبت داشته، و امام بود در حرم مدتی؛ و در علّو حال کس مثل او نشان نداد، و در صحتِ حکم فراست و قوتِ هیبت و سیاست بی‌نظیر بود؛ و صد و سی سال عمر یافت… نقل است که: به وقت وفات سماع خواست. وصیت کرد که بر جنازه من امام ابوبکر فورک نماز کند. این بگفت و وفات کرد. علیه الرحمه».
بنای تاریخی آرامگاه سعید بن سلام مغربی در منطقهٔ ده شیخ در حومهٔ شهر نیشابور واقع شده و گمان بر این است که نام این منطقه −که سابقاً یک روستا در این محل واقع بوده‌است− از شهرت سعید بن سلام مغربی برگرفته شده‌است. موقعیت این بنا در نیشابور (شهر کهن) در محدوده شرق شهر در میدان زیاد بوده‌است. این آرامگاه در سال ۱۳۵۵ شمسی بازسازی شد ولی از تاریخ ساخت بنای اوّلیه یا بنای فعلی، اطّلاع دقیقی در دست نیست. پیش از بازسازی، برخی این بنا را به اشتباه مزار سردار معروف آرامگاه ابومسلم یا مقبرهٔ طفلان مسلم قلمداد می‌کردند که پس از بازسازی و کاوش، این نظر مردود تلقّی شد. بنا بر شواهد تاریخی و کتیبه‌ها این آرامگاه و قبر اصلی آن مربوط به سعید بن سلام مغربی است.
در جوار این آرامگاه، ابوعثمان حیری (رازی) و حاج محمود گنجی نیشابوری حکمت علی (از مشایخ سلسله نعمت‌اللهی سلطان علیشاهی گنابادی) نیز مدفون هستند. آرامگاه ابوعثمان مغربی قبرستان عمومی می‌باشد.
این آرامگاه شامل چهار حجره در چهار جهت، نمای گنبدخانه چلیپایی شکل و اتاق‌های مجاور مربع شکل است. در حال حاضر این مکان زیارتگاه و محل برگزاری مجالس دراویش سلسله نعمت‌اللهی سلطان علیشاهی گنابادی (مجالس صبح جمعه) در شهر نیشابور است.
در مورد قدمت بنای فعلی اختلاف نظر است. با توجه به سازه‌های دوران تیموری و نمونه‌های مشابه آن در ایران می‌توان بنای آن را به دوران تیموری نسبت داد که بعدها به کاشی‌کاری هفت رنگ مزین شده‌است و با توجّه به نوع رنگ کاشی‌کاری داخلی آن به اواخر قاجاریه و اوایل پهلوی برمی‌گردد؛ و کاشی کاری‌های بیرونی نیز مربوط به دوره پهلوی دوم است.
داخل بنا با گچ‌کاری ساده‌ای پوشیده شده‌است و کف آن هم با قالی‌هایی اهدایی صوفیان مفروش شده‌است.
چنان‌که در کاشی کاری موجود در بنا اشاره شده‌است این بنا در سال ۱۳۵۵ شمسی به امر مرحوم حاج سلطانحسین تابنده رضاعلیشاه، قطب وقت سلسله نعمت‌اللهی سلطانعلیشاهی گنابادی (دراویش گنابادی) مرمت گردید. مرمت و تجدید بنای مزار، به هزینهٔ آقایان حاج عبدالله مظلوم، غلامحسین بدیعی، جلال‌الدین داودی و به سعی حاج حسن کارگر در ماه محرم ۱۳۹۷ قمری برابر دی ماه ۱۳۵۵ شمسی انجام پذیرفته‌است.
بهار عربی به انقلاب‌ها، خیزش‌ها و اعتراضات در جنوب غربی آسیا و شمال آفریقا از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ گفته میشود. از این اعتراضات بدان سبب که در کشورهای عرب در حال پیگیری بود با عنوان بهار عربی یاد می‌شود.
تا به امروز مجموعه‌ای بی‌سابقه و در حال جریان از قیام‌ها، راهپیمایی‌ها و اعتراضات در کشورهای عمدتاً عرب‌نشین شمال آفریقا و جنوب غرب آسیا صورت گرفته‌است. حاکمان در تونس، مصر و لیبی و یمن از قدرت ساقط شده‌اند، قیام مدنی در بحرین و سوریه فوران کرده‌است. تظاهرات بزرگ در الجزایر عراق، اردن، کویت، مغرب و سودان گسترش پیدا کرده‌است، و اعتراضات جزئی که در لبنان، موریتانی، عمان، عربستان سعودی، و صحرای غربی، رخ داد و نیز در مرزهای اسرائیل در ماه مه ۲۰۱۱ برخوردهایی اتفاق افتاده‌است.
در ادبیات سیاسی بکار برده شده توسط جمهوری اسلامی ایران بیداری اسلامی دارای ریشه‌های مردمی، اسلامی و ضداستعماری خوانده شده‌است.
غالب مخالفان در کشورهای عربی شعار یعنی «مردم خواهان برکناری رژیم هستند» سر می‌دهند.Korotayev A. , Zinkina J. Egyptian Revolution: A Demographic Structural Analysis. "Entelequia. Revista Interdisciplinar" 13 (2011): 139–65. سلاح‌های موجود از زمان جنگ داخلی لیبی یک شورش نهفته در کشور مالی را دامن زد، به‌طوری‌که کودتای مالی به‌عنوان «پی آمد» بهار عربی در شمال آفریقا توصیف شده‌است. درگیری‌های فرقه‌ای در لبنان به‌عنوان یک نتیجه مستقیم از قیام سوریه و در نتیجه بهار عربی منطقه‌ای توصیف شده بود.
این اعتراضات بیشتر روش‌های مقاومت مدنی در مبارزات مستمر را به اشتراک گذاشته‌است که می‌توان به اعتصاب، تظاهرات، راهپیمایی‌ها و همچنین استفاده مؤثر از شبکه‌های اجتماعیOpening Closed Regimes: What Was the Role of Social Media During the Arab Spring? برای سازماندهی، برقراری ارتباط، و بالا بردن آگاهی در مواجهه با تلاش دولت‌ها در سرکوب و سانسور اینترنت اشاره کرد.
بسیاری از این اعتراضات با پاسخ‌های خشونت‌آمیز از جانب مقامات>، و نیز از طرف شبه نظامیان طرفدار دولت و تظاهرکنندگان مخالف مواجه شده‌اند. این حملات از سوی تظاهرکنندگان در برخی موارد با خشونت پاسخ داده‌شده‌است.
برخی از ناظران جنبش بهار عربی و طرفدار دموکراسی را –از وجه مقیاس و اهمیت آن- با انقلاب ضد کمونیستی سال ۱۹۸۹ مقایسه کرده‌اند که با عنوان "پاییز ملل" از اروپای شرقی آغاز شد و کمونیست جهانی را برانداخت،Cook, Steven A. "How Do You Say 1989 in Arabic? " "From the Potomac to the Euphrates". Council on Foreign Relations. 28 March 2011. Retrieved 25 June 2012.Landler, Mark. "Obama Cites Poland as Model for Arab Shift." "The New York Times". 28 May 2011. Retrieved 25 June 2012.Sullivan, Charles J. "Riding the Revolutionary Wave: America, The Arab Spring and the Autumn of 1989 ." "The Washington Review of Turkish and Eurasian Affairs". Rethink Institute. April 2011. Retrieved 25 June 2012. اگر چه برخی دیگر معتقدند که چندین تفاوت کلیدی بین این جنبش‌ها وجود دارد که از آن جمله می‌توان به نتایج مورد درخواست معترضان و نقش سازمان‌یافتهٔ فناوری (اینترنت) در انقلاب‌های عربی اشاره کرد."Open for Business?" "The Economist". 23 June 2011. Retrieved 25 June 2012.Guéhenno, Jean-Marie. "The Arab Spring is 2011, Not 1989." "The New York Times". 21 April 2011. Retrieved 25 June 2012."Similarities and Differences between Eastern Europe in 1989 and the Middle East in 2011". Summarized remarks from a panel discussion sponsored by Middle East Studies @ American University. 30 May 2011. Retreied 25 June 2012.
عوامل متعددی را می‌توان به‌عنوان دلایل و انگیزه‌هایی نام‌برد که زمینه را برای رخداد این قیامها مستعد کرده‌اند؛ از جمله مسائلی مانند دیکتاتوری یا حکومت مطلقه، نقض حقوق بشر، فساد دولتی، رکود اقتصادی، بیکاری، فقر شدید و تعدادی از عوامل ساختاری دموگرافیک مانند درصد زیاد جوانان تحصیل کرده اما ناراضی در درون جامعه.
جمعی از محققان پیامدهای تغییر آب‌وهوا را عوامل استرسزایی مطرح کرده‌اند که می‌توانند ترکیبی متغیر از علل اساسی که به انقلاب منجر می‌شوند را برانگیزانند. آنها نتیجه می‌گیرند که «بهار عربی احتمالاً به هر طریقی پیش می‌آمد، اما زمینه‌ای که در آن رخ داد بی‌اهمیت نیست. گرمایش جهانی ممکن است باعث بهار عربی نشده باشد، اما ممکن است باعث این شده باشد که زودتر به وقوع بپیوندد.»
همچنین برخی مانند فیلسوف اسلوونیایی، اسلاوی ژیژک، اعتراضات و تظاهرات ایران در سال ۲۰۰۹ را به عنوان یکی از دلایل پشت بهار عربی نسبت می‌دهد.
انقلاب سال ۲۰۱۰ قرقیزستان نیز احتمالاً یکی از عوامل تأثیرگذار بر آغاز بهار عربی بوده‌است. عوامل تسریع‌کننده برای شورش در تمام شمال آفریقا و کشورهای حوزهٔ خلیج فارس شامل تمرکز چندین دهه‌ای ثروت در دست اقتدارگرایان نشسته بر مسند قدرت، شفافیت ناکافی دربارهٔ گردش این ثروتها، فساد و به خصوص امتناع جوانان در پذیرش وضع موجود بوده‌است.
افزایش قیمت غذا و نرخ قحطی جهانی نیز یک عامل مهم بوده‌است،Clemens Breisinger, Olivier Ecker and Perrihan Al-Riffai. 2011. "Economics of the Arab awakening " Washington, DC: International Food Policy Research Institute (IFPRI)"The Other Arab Spring" 7 April 2012 Thomas Friedman New York Times Op Ed چون تهدیدی برای امنیت و قمیت جهانی غذا محسوب می‌شوند که به سطوح سال‌های بحران قیمت مواد غذایی جهانی یعنی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ نزدیک می‌شوند.
سازمان عفو بین‌الملل افشای کابل‌های دیپلماتیک ایالات متحده توسط ویکی لیکس را به عنوان یک عامل تسریع‌کننده برای شورش‌ها مد نظر گرفته‌است.Peter Walker "Amnesty International hails WikiLeaks and Guardian as Arab spring 'catalysts'", in "The Guardian", Friday 13 May 2011
در طول سال‌ها، بسیاری از جوانان اهل اینترنت در کشورها دستخوش این قیام‌ها، به‌طور فزاینده‌ای سلطه اقتدارگرایان و سلطنت مطلق را به عنوان رخدادهای اشتباهی تشخیص داده‌اند که نیاز به تغییر و اصلاح دارد. النجمه زیدجالی، استاد دانشگاه عمان، به این تحول به عنوان "زلزله جوانان" اشاره‌کرده‌است. تونس و مصر، به عنوان اولین شاهدان قیامهای بزرگ، از ملل شمال آفریقا و کشورهای خاورمیانه (مانند الجزایر و لیبی)، از این حیث متفاوت هستند که آن‌ها فاقد درآمد نفت قابل توجهی می‌باشند، و بدین ترتیب قادر نبودند توده‌ها را آرام‌کنند.
موفقیت نسبی جمهوری دموکراتیک ترکیه، با مشخصه‌هایی همچون انتخاباتی آزاد علی‌رغم اعتراضات مسالمت‌آمیز، رشد سریع اما لیبرال اقتصاد، قانون اساسی سکولار با وجود دولت اسلامی، مدلی با عنوان (مدل ترکیه) را ایجاد کرد اگر چه ممکن است انگیزه‌ای برای معترضان کشورهای همسایه محسوب نشود اما الگویی خواستنی برای آن‌ها محسوب می‌شد.
حضرت والا نمایشی است به کارگردانی و نویسندگی حسین پاکدل که در آذر، دی و بهمن ۱۳۸۹ در تماشاخانه ایرانشهر تهران اجرا شد. این تئاتر داستان سه نسل از خاندان حضرت والا (تیمورتاش) را با زمانی غیرخطی و پرش‌های زمانی روایت می‌کند که به گفته کارگردان، اصراری به بازسازی مو به موی تاریخ نبوده‌است.
حسین پاکدل در بروشور حضرت والا نوشته است:
و در ادامه، جمله‌ای از کورت ونه گات بازگو می‌کند: «برخی حقایق لاینفک را بپذیرید قیمتها صعود می‌کنند، سیاستمداران کلک می‌زندد، شما هم پیر می‌شوید؛ و آن‌گاه که پیر شدید، در تخیلتان به یاد می‌آورید که وقتی جوان بودید قیمت‌ها مناسب بودند، سیاستمداران شریف بودند، و بچه‌ها به بزرگترهایشان احترام می‌گذاشتند.»بروشور نمایش حضرت والا
بهروز خرم، منتقد، کارگردان را در ایجاد تنوع و عدم خستگی با وجود زمان طولانی اجرا موفق می‌داند و طراحی صحنه، نورپردازی، ریتم، تمپو، چیدمان، قابل جابجایی و چندمنظوره بودن ادوات صحنه، و اینکه خود بازیگران در هنگام اجرا، صحنه بعدی را می‌چینند تا زمانی از این بابت نسوزد از نقاط قوت کار می‌داند و تاکیدگذاری‌های بیش از حد کارگردان در استفاده از موسیقی در برخی صحنه‌ها و بازیگری را از نقاط ضعف آن. بهروز خرم در طراحی نور، تسلط نور شب با تنالیته‌ای آبی بر صحنه که احساس ناخوداگاهی از زد و بندهای حکومتی و سیاسی را به شکلی مرموز اما همچنان نامحسوس در شب که قاعدتاً وقت سیاست است، جالب توجه می‌یابد.
حسین پاکدل می‌نویسد «حوادث مختلف تاریخی دستمایه‌های ما برای تولید این نمایش بوده است. تصمیم گرفتم بخشی از تاریخ معاصر را که می‌تواند مایه عبرت باشد، انتخاب کنم. به سراغ خیلی از شخصیت‌ها رفتم ولی شخصیت حضرت والابیشتر من را جذب خودش کرد. برای تسلط بر این موضوع سعی کردم مطالعه دقیقی در این باره انجام بدهم. ما با این اثر خواستیم تلنگری بزنیم به مخاطب که نباید شاخک‌های حسی اش نسبت به تاریخ و فرهنگش حساسیت خود را از دست بدهد. در واقع در شرایط امروز اجتماعی به نظرم این نمایش اثری جدی و قابل تأمل است و می‌تواند منجر به جرقه‌هایی در ذهن مخاطب شود؛ جرقه‌هایی که او را نسبت به برخی مسائل پیرامونش کنجکاو می‌کند.» «این تئاتر داستانی مدرن با ریشه‌های تاریخی دارد.»
پاکدل در جایی دیگر می‌گوید «ما اگر سراغ مفهومی تاریخی میرویم نه میتوانیم و نه قرار است تاریخ را عوض کنیم. منظر اصلی ما عبرت گرفتن است یا واکاوی نقدی اجتماعی تا به بهانه آن اثر وضعیت موجود را نقد کنیم.» و می‌افزاید «جامعه ما نیاز به نقد دارد. خیلی از خصلت‌های مردم آن زمان در امروز ما هم جاری است. درست است که شخصیت‌های حاضر در نمایش «حضرت والا» از رجل هستند اما همه آن‌ها میگویند مردم اینگونه می‌خواستند و ما چنین کردیم. مدام اشاره به جامعه و خواست آن‌ها میکنند.»
رضا آشفته، منتقد، این اثر را با تراژدی‌های اساطیر یونان باستان مقایسه می‌کند، چرا که دربارهٔ خاندان‌هایی است که در راس جامعه قرار گرفته‌اند. اما منطق زیبایی شناسانهاش از تراژدی‌های یونانی متفاوت است و آن را منطقی ضدارسطویی و ساختاری افلاطونی می‌داند، چرا که ارسطو میگفت هنر یعنی تقلید [واقعیت]، اما افلاطون به انتزاع اعتقاد داشت.
در مونولوگ پایانی نمایش، پوران دختر حضرت والا ملحفه‌ای را که نماد منیر نوزاد است در آغوش گرفته و می‌گوید «خوابی دخترکم ماه منیر؟ تازه اول قصه بود جان دل، نمی‌دانم من برایت قصه می‌گفتم از وحشت یا تو تعبیر خواب آشفتهٔ من بودی در لباس قصه!» «چه‌خوب که دختر شدی مادر!… بی‌نیازی از تخت و تاج در تدبیرِ این دو روز حیاتِ لاجرم‌… حرصِ قدرت دردِ سرطان است، مثل موریانه می‌افتد به‌جان‌ِ الفتِ زنان و مروتِ مردان» «رعنا می‌شوی زود ولی دانا می‌شوی دیر… شاید فرداروز تو بتوانی با عقلی مادرانه کدورتِ کینه بروبی عاقبت از این غمکده و نشاطِ عشق بپاشی به باغ و باورِ این خانه» «دخترکِ خیال، برای تو به‌یادگار، بسیار نوشتم از خاطراتِ رفته، خواهی خواند اگر بگردی و بیآبی برگ‌برگ از زیرِ خشت خشتِ این خانه»
این نمایش به گفته کارگردانش، بازسازی مو به موی تاریخ نبوده‌است (ما اگر سراغ مفهومی تاریخی میرویم نه می‌توانیم و نه قرار است تاریخ را عوض کنیم. یک گوشه چشمی به آن واقعه تاریخی داریم ولی هدف اصلی این است که بگوییم چه شد که آن واقعه تاریخی رخ داد. منظر اصلی ما عبرت گرفتن است یا واکاوی نقدی اجتماعی تا به بهانه آن اثر وضعیت موجود را نقد کنیم.) با این حال می‌توان مثل‌هایی از چهره‌های تاریخی عهد رضاشاه را در آن مشاهده کرد:
کمفه(komofeh) روستا یا دهستانی از بخش چِلو شهرستان اندیکا در شمال مسجدسلیمان و استان خوزستان می باشد. راه دسترسی به این روستا از طریق جاده مسجدسلیمان-شهرکرد و جاده فرعی حدفاصل چلو وتاراز به سمت روستای سوسن سرخاب می باشد. در حال حاضر جاده این روستا از محل سوسن سرخاب به بعد خاکی و به طول ۲۰ کیلومتر می باشد.دهستان کمفه شامل پنج روستا به نام نپی آباد ، چگاه آباد ، لک آباد، سرچنار ، سپیدار میباشد.این روستاها دارای قدمت باستانی وتاریخی و قدیمی میباشد منطقه کمفه پاییز و بهار بسیار زیبا دارد
حیوانات وحشی و پرندگان گوناگون در این ناحیه وجود دارند.
حیوانات :
پرندگان:
"که البته به علت شکار بی رویه، باعث شده که نسل آن‌ها رو به زوال گذارد."
در کوههای این منطقه کندوهای زنبور عسل وحشی وجود دارد که در پاییز، عسل آن‌ها از سینه کوه استخراج میگردد.
دامداری در این منطقه به علت داشتن مراتع بهاری خوب، زمینه بسیار مناسبی دارد. مخصوصأ برای پرورش گوسفند بسیار مساعـد است.
تمام این قسمت‌ها را درختانی به نام بن، کلخنگ، زالزالک و درختان توت و بید و کیکم و بلوط و ارزن پوشانده است.
این منطقه "گیاهان طبی" فراوان دارد از جمله:
کرفس، بوسر، ریواس، تره کوهی، سیر، موسیر و...
مردمان این روستا از طایفه گُندائی از باب بهداروند(بختیاروند) و تیره تاجدینوند از طایفه شهنی می‌باشند.
سید محمدباقر سلطانی طباطبایی بروجردی (۱۲۹۲ بروجرد – ۱۳۷۶ تهران) فقیه، اصولی و مجتهد شیعی بود. او پدر صادق طباطبایی و پدرزن سید احمد خمینی بود.
پدرش، سید علی‌اصغر، ملقب به "سلطان العلماء بروجردی"، یکی از عالمان بزرگ سادات طباطبایی در منطقه بروجرد بوده است. نسبش با ۳۱ واسطه به حسن بن علی می‌رسد.آثار الحجة، شریف رازی، ج۲، ص ۶۵.
وی خواندن و نوشتن و قرائت قرآن را از پدرش آموخت. پس از آن، جهت فراگیری علوم دینی وارد حوزه علمیه بروجرد شد.
از اسامی استادانش در حوزه بروجرد، اطلاعی به دست نیامده است.
در سال ۱۳۴۸ (قمری) به قم مهاجرت نمود و ۷ سال در آنجا ماند. سپس عازم مشهد شد و یک سال در آنجا اقامت کرد. در سال ۱۳۵۶ (قمری) بعد از مدتی اقامت در مشهد، جهت تکمیل علوم به نجف رفت و به مدت دو سال از محضر استادان آنجا بهره‌مند شد. در سال ۱۳۵۹ (قمری) به قم بازگشت و بیش از ۵۰ سال به تدریس پرداخت. وی به درجه اجتهاد رسید.
وی در روز شنبه ۳۱ خرداد ۱۳۷۶ (۱۵ صفر ۱۴۱۸) در سن ۸۶ سالگی در جماران تهران درگذشت و در آرامگاه سید روح‌الله خمینی به خاک سپرده شد.
او در زمینه‌های فقهی، نوآوری‌هایی داشت و با شناخت عمیق احکام، فقه را با نیازهای روز منطبق می‌ساخت.
«این چنین کارهایی، یعنی اجرای حکم سنگسار، موجبات وهن به اسلام را فراهم می‌آورد و اینها را از مصادیق خلاف شرع می‌دانم». (مجله نامه مفید، شماره ۴، سال ۱۳۷۷، ص ۷۱ – ۱۰۹).
جان داوسون وینتر سوم (زادهٔ ۲۳ فوریه ۱۹۴۴ .در گذشته 16 July 2014)خواننده، گیتاریست و تهیه‌کننده موسیقی بلوز اهل آمریکا بود.
او برادر بزرگ‌تر ادگار وینتر دیگر هنرمند موسیقی جَز و بلوز است. آن‌ها که هردو با عارضهٔ آلبینیسم متولد شدند، از دوران کودکی و توسط والدین‌شان با موسیقی آشنا شدند.
جانی وینتر یکی از هنرمندانی بود که در وودستاک ۱۹۶۹ مشارکت داشتند. او در سال ۱۹۸۸ میلادی به تالار مشاهیر بلوز راه یافت. نشریهٔ رولینگ استون در سال ۲۰۰۳ میلادی و در رده‌بندی «۱۰۰ گیتاریست برتر همهٔ دوران» جایگاه ۷۴اُم را به وینتر اختصاص داد.
جمهوری پارلمانی نوعی از حکومتِ جمهوری است که در آن حکومت با نظام پارلمانی اداره می‌شود؛ البته رئیس حکومت در این نظام از طرف پارلمان انتخاب می‌شود و پارلمان قادر است کنترل زیادی را بر کابینه از طریق رای اعتماد و استیضاح و سؤال از وزیران اعمال کند، پارلمان مهم‌ترین منبع قدرت در این حکومت محسوب می‌شود. این به این معناست که بین قوهٔ مجریه و قوهٔ مقننه جدایی مشخصی وجود ندارد و تفکیک قوا انجام نشده‌است.
انواع متفاوتی از جمهوری‌های پارلمانی در دنیا وجود دارد، که در بیشتر آن‌ها دو مقام متفاوت سمت رئیس کشور و رئیس حکومت را بر عهده گرفته‌اند. رئیس حکومت که در جمهوری مجلسی معمولاً نخست‌وزیر یا صدراعظم نامیده می‌شود ریاست قوهٔ مجریه را بر عهده دارد و قدرت اصلی اجرایی کشور در اختیار اوست. اما رئیس کشور یا رئیس‌جمهور مقامی تشریفاتی یا دارای اختیاراتی محدود محسوب می‌شود که جایگاه آن با پادشاه در نظام‌های پادشاهی مشروطه قابل مقایسه است؛ ولی در جمهوری‌های ریاستی و نیمه‌ریاستی اغلب رئیس‌جمهور هم ریاست کشور و هم ریاست حکومت را بر عهده دارد و از اختیارت وسیع اجرایی برخوردار است.
در تعدادی از جمهوری‌های پارلمانی که شامل آفریقای جنوبی، سورینام، بوتسوانا، جزایر مارشال و نائورو می‌شوند، ریاست دولت و حکومت به یک مقام یعنی رئیس‌جمهور واگذار شده‌است. با این حال شیوهٔ انتخاب رئیس‌جمهور در این جمهوری‌ها مشابه شیوهٔ انتخاب نخست‌وزیر در جمهوری‌های پارلمانی دیگر است، یعنی پارلمان رهبر حزب پیروز یا ائتلاف پیروز در انتخابات را به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب می‌کند و با پایان دورهٔ پارلمان، دورهٔ ریاست‌جمهوری هم به پایان می‌رسد.
در نظام پارلمانی، ریاست قوه مجریه بر عهده نخست‌وزیر منتخب مجلس است و نه رئیس‌جمهوری منتخب در انتخابات سراسری با رای مستقیم مردم.
تفاوت عمده سیستم پارلمانی و ریاستی در این است که گاه نخست‌وزیر نمی‌تواند وزرای کابینه‌اش را به میل خود نصب کند چرا که ممکن است نامزد یک حزب برای نخست‌وزیری نتواند حد نصاب اکثریت پارلمان را به‌دست‌آورد و برای همین احزاب برای رسیدن به حدنصاب گاه مجبورند با رقبای خود دست به ائتلاف بزنند که در این صورت هر یک از احزاب ائتلاف‌کنندهس بابت همراهی با نخست‌وزیر و کمک به او برای انتخاب شدنش، سهمی از قدرت می‌خواهند و برای همین نخست‌وزیر مجبور است چند وزارتخانه یا ریاست برخی نهادهای دولتی را بابت این سهم خواهی و برخلاف میل‌اش به رقبا بسپارد اما در نظام‌های ریاستی چنین پدیده‌ای دیده نمی‌شود. سیستم پارلمانی با توجه به ساختار نظام جمهوری اسلامی چیزی جز دوری هرچه بیشتر از مردمسالاری و تضعیف جمهوریت نیست و حاکمیت را بیشتر از هر زمان دیگری به‌سوی الیگارشی می‌برد زیرا مجلسی که ره‌یافتگان به آن حاصل مشارکت ۱۰ درصدی و شاید بسیار کمتر از آن باشند به خودی خود مشروعیت لازم را از دست داده و تنها نشانی که در آن دیده نمی‌شود، جمهوریت است.
در پیش نویس قانون اساسی ــ که در نوفل لوشاتو به امضای سید روح‌الله خمینی رسید ــ قرار بود حکومت ایران پس از انقلاب، حکومتی جمهوری و بر مبنای رای مردم باشد. روح الله خمینی در مصاحبه‌ای در دوران اقامت در فرانسه و پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران در پاسخ به پرسش خبرنگار غربی که پرسید، منظور شما از جمهوری چگونه حکومتی است؟ گفت: چیزی شبیه همین که در کشورهای شماست (نقل به مضمون).
مشکل تشکیل نظام پارلمانی در ایران به مواردی چون فرهنگ سیاسی لازم، احزاب سیاسی قدرتمند، نظام انتخابات متناسب و موانع ساختاری در قانون اساسی برمی گردد پس امکان تحقق نظام پارلمانی در ایران اصولاً وجود ندارد هر چند که در بدنه اصلی حکومت جمهوری اسلامی، به جهت میل به افزایش قدرت سیاسی اقتصادی، بارها این بحث به میان آمده‌است.
حسین پاکدل (زاده ۷ دی ۱۳۳۸) نویسنده، نمایش‌نامه‌نویس، مجری، تهیه‌کننده و مدیر سابق شبکه صدا و سیما و کارگردان فیلم و بازیگر ایرانی است. او در سال‌های ۱۳۶۶ تا ۱۳۷۳، مدیریت پخش شبکه اول سیما را بر عهده داشت. همچنین مدیر دوره‌های دهم و یازدهم جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان بود.حسین پاکدل، سوره سینما او مدتی نیز مدیریت تئاتر شهر را بر عهده داشت.گفتگوی اختصاصی سایت «تئاتر ما» با حسین پاکدل، نویسنده و کارگردان نمایش «سمفونی درد» - توجیه، همزاد تفکر شیطانی است!
قرار بود همچون سال‌های قبل حسین پاکدل از مسوولین عالی‌رتبه و همچنین مجری سال‌های گذشته در صداوسیما، اجرای برنامه اختتامیه سی و دومین دوره جشنواره فیلم فجر را بر عهده داشته باشد. اما ناگهان او از این کار به دلیل ممنوع‌التصویری در تلویزیون کنار گذاشته شد؛ و اجرای برنامه به محمدرضا شهیدی‌فرد محول شد؛ حذف تصاویر و نام «حسین پاکدل» هنرمند سرشناس ایرانی از تیزر یا آنونس‌های تبلیغاتی فیلم «خانه کاغذی» در صدا و سیمای جمهوری اسلامی با اعتراض برخی از سینماگران ایران همراه شد. پرویز پرستویی در مصاحبه‌ای که در تاریخ ۱۶ دی ماه ۹۶ با فریدون جیرانی در برنامه زنده سی و پنج داشت، این موضوع را به‌طور کامل تشریح کرد و دلیل این ممنوع التصویری را بازگو کرد.
با این وجود بازی در دو سریال تلویزیونی در سال ۱۳۹۸ یعنی سریال از یادها رفته و سریال از سرنوشت حاکی از پایان یافتن ممنوع التصویری پاکدل است.
وی برادر مهدی پاکدل و مسعود پاکدل و ‌همسر بازیگر و چهره‌پرداز عاطفه رضوی است.
داستان نویسنده:
رمان ها:
در دست انتشار شعر نویسنده:
رقص زمین نمایشی به کارگردانی و نویسندگی حسین پاکدل که در دی ۱۳۸۸ در سالن چهارسوی تئاتر شهر بر صحنه رفت و مخاطب بسیاری جذب کرد.
در این نمایشنامه استعاری، زلزله‌ای خطرناک در شرف وقوع است و مهدی، مجری برنامه زنده تلویزیون، باید در آخرین لحظات در کنار مردم در پخش زنده باشد. تجربه سال‌ها اجرا و مدیریت تلویزیون حسین پاکدل در این نمایش حس می‌شود.
بازیگران این نمایش عبارتند از: پیام دهکردی،مهدی سلطانی سروستانی،عاطفه رضوی، پرهام دلدار، امین میری، هومن خدادوست، رکسانا بهرام، هایده حسین‌زاده، نگین نادری، ریحانه حاتمی، یاشار مومن زاده، محسن خوئینی ها، ابراهیم عزیزی، علی رضا عیسوی. همچنین از صدای ژاله علو استفاده شده‌است.رقص زمین، همشهری آنلاین
دیگر عوامل نمایش عبارتند از: صداها: ژاله علو، بهنام تشکر، طراح هنری: محسن شاه ابراهیمی، طراح پوستر: اردشیر رستمی، موسیقی: آنکیدو دارش، دستیاران کارگردان: نورالدین حیدری ماهر و هومن خدادوست.حسین پاکدل با”رقص زمین” در تالار چهارسو
نوشتن در تاریکی نمایشی از محمد یعقوبی است که در آبان و آذر ۱۳۸۹ پس از فراز و نشیب‌های بسیار و حذف صحنه‌ها و دیالوگ‌ها در سالن چهارسوی تئاترشهر بر صحنه رفت. این نمایش به دلیل استقبال مخاطبان در هفته‌های آخر در دو سانس اجرا می‌شد.
چند دوست روزنامه‌نگار (و «نوشین ستوده» که وکیل و فعال حقوق زنان است) با هم به تعطیلات شمال می‌روند. سپس صحنه‌هایی از بازجویی نیما (که در حوادث پس از تجمعات اخیر به دلیل عکاسی دستگیر شده است)، سفر شمال و سفر آلمان (و اقدام برای پناهندگی یکی از آنان) به تناوب اجرا شده و با صحنه با چشم‌بند یاران، پس از مرگ نیما پایان می‌یابد.
این نمایش که پیش از این قرار بود با نام «ماهی دات بلاگفا» اجرا شود با ترفندهایی در شیوه اجرایی پس از شش بار بازبینی و با تغییر و حذف صحنه‌هایی از شورای نظارت مرکز هنرهای نمایشی مجوز اجرا گرفت.
به گفته محمد یعقوبی، «پیش از این مشکلی که با شورا داشتم، در واژه‌ها بود. اما در این نمایشنامه ماهیت چند صحنه مشکل ساز شده بود. از من خواستند یکی از لوکیشن‌های اصلی ام را به دلیل این که تداعی گر مکانی واقعی در کشور ماست حذف کنم، بنابراین دیگر لب زدن یا عدد ۲۵ به دادم نمی‌رسید. موقعیتی بود که نمی‌دانستم با آنچه کنم. برای برخورد با ممیزی در این نمایش سراغ ویدئو پروجکشن رفتم. این ایده دو روز پیش از اجرا به ذهنم رسید. در شکل واقعی اجرا میان صحنه‌های شاد و پرنشاط شمال و صحنه‌های سنگین و پرسکوت علی سرابی و مهدی پاکدل نوعی تعادل برقرار شده بود اما با تغییراتی که در نمایشنامه ایجاد شد، این تعادل از میان رفت؛ بنابراین تلاش کردم با استفاده از پروجکشن و سکوت و سکونی که با آن ایجاد می‌شد، این تعادل را برقرار کنم.»
سید حسن ابطحی‌ (زادهٔ ۱۹ آذر ۱۳۱۴ در مشهد – درگذشتهٔ ۲۸ اسفند ۱۳۹۴ در چالوس)، روحانی محقق و فقیه معاصر شیعه بود.
او در ۱۵ رمضان سال ۱۳۵۴ قمری (۱۹ آذر ۱۳۱۴) مصادف با زادروز حسن مجتبی در مشهد متولد شد. بدین جهت سیدرضا پدر روحانی و صنعتگرش او را حسن نام نهاد. از نظر نسب وی با ۳۰ فاصله از فرزندان موسی بن جعفر محسوب می‌شود. وی قرآن را در شش سالگی در مکتب‌خانه‌ای به پایان رساند، استاد اخلاق وی بعد از پدرش، حاج ملا آقاجان زنجانی بود که مسیر زندگی او را تغییر داد. حاج ملا آقاجان به وسیلهٔ نامه مطالب مورد نیاز را به وی گوشزد می‌نمود، در آخرین نامه حاج ملا آقاجان زنجانی به وی که چند روز قبل از فوت حاج ملا آقا جان زنجانی نگاشته شده بود چنین عنوان گردیده: «تو تنها فردی بودی که مرا تا حدی شناختی»
وی در قم در مدرسه حجتیه مشغول تحصیل علوم دینیه شد و با سید عبدالکریم هاشمی‌نژاد و سید محمد هاشم غضنفری خوانساری هم حجره و هم مباحثه بود.
وی از آموزش‌های مراجع و علمایی از جمله: بروجردی، شریعتمداری، خمینی، داماد، شاهرودی، محسن حکیم، خوئی، سید عبدالهادی شیرازی، شیخ مجتبی قزوینی خراسانی و شیخ محمد کوهستانی بهره برد.
همسر اول ابطحی سیده زهرا هاشمی نژاد خواهر سید عبدالکریم هاشمی‌نژاد بود که در سال ۱۳۸۷ از دنیا رفت و مزار وی اکنون در صحن جمهوری حرم رضوی در بهشت ثامن می‌باشد.وب نوشته‌ها و همسر دوم او سیده طاهره پور رهنما بود.
پسران وی عبارتند از: سید محمدعلی، سید محمدتقی،https://web.archive.org/web/20161001182237/http://abtahi.ir/ سید حسین و سید رضا.حجازی و یوسفی از روحانیون و خطبا نیز دامادهای وی هستند.
وی در جوانی برای مدتی از یاران نزدیک نواب صفوی محسوب می‌شد. آنچه دربارهٔ وی مشهور است سرکردگی انجمن حجتیه است که خود وی بارها در مجامع و سخنرانی‌ها این ادعا را بی‌اساس دانسته و در دادگاه ویژه روحانیت نیز هیچ اتهامی از این بابت متوجه وی نبود. در حوادث قبل از انقلاب ایران وی به عنوان یکی از نزدیکان سید کاظم شریعتمداری و با در دست داشتن رهبری مرکز معروف و مهمی بنام کانون بحث و انتقاد دینی در مشهد نقش بسزایی را ایفا می‌کرد. در جلسات کانون بحث روال بدین طریق بود که هاشمی نژاد سخنرانی می‌کرد و در آن علیه رژیم پهلوی سخن می‌گفت و ابطحی به عنوان رئیس کانون در طول هفته به ساواک احضار و تعهد به عدم تکرار می‌داد. گاهی هم به عکس هاشمی نژاد تعهد می‌دادhttp://www.tebyan.net/index.aspx?CONTENT=&PageIndex=26&METADATAID=28775&PERSONALID=0&PID=102834&PageSize=1&VOLUME=1&NAVIGATEMODE=CommonLibrary&BOOKID=99882&PARENTID=266746 و ابطحی سخنرانی می‌کرد. جریان انجمنهای ایالتی و ولایتیhttp://www.tebyan.net/index.aspx?CONTENT=ابطحی&PageIndex=387&METADATAID=28775&PERSONALID=0&PID=102834&PageSize=1&VOLUME=1&NAVIGATEMODE=TextSearch&BOOKID=99882&PARENTID=0، حوادث خونین قم و تبریز و تحریم عید نوروز ۵۷http://www.tebyan.net/index.aspx?CONTENT=ابطحی&PageIndex=612&METADATAID=28775&PERSONALID=0&PID=102834&PageSize=1&VOLUME=1&NAVIGATEMODE=TextSearch&BOOKID=99882&PARENTID=0، رفع خطر از جان هاشمی نژاد در حادثه مسجد فیلhttp://www.tebyan.net/index.aspx?pid=102834&ParentID=0&BookID=99882&MetaDataID=28775&Volume=1&PageIndex=301&PersonalID=0&NavigateMode=TextSearch&Content=ابطحی، حمله به حرم علی بن موسی الرضا توسط سربازان شاهhttp://www.tebyan.net/index.aspx?pid=102834&ParentID=0&BookID=99882&MetaDataID=28775&Volume=1&PageIndex=681&PersonalID=0&NavigateMode=TextSearch&Content=ابطحی از مواردی هستند که رژیم شاه را وادار به اذعان این مطلب نمود که: «ضمناً دستورها مراقبتی با توجه به شرکت عبد الکریم هاشمی نژاد و حسن ابطحی در کانون یادشده که هر دو از روحانیون افراطی و مخالف می‌باشند جهت کانون مورد بحث صادر گردیده‌است»http://www.tebyan.net/index.aspx?CONTENT=&PageIndex=62&METADATAID=28775&PERSONALID=0&PID=102834&PageSize=1&VOLUME=1&NAVIGATEMODE=CommonLibrary&BOOKID=99882&PARENTID=266746
از مهم‌ترین ابتکارات وی می‌توان به ارائه مراحل هفتگانه تزکیه نفس (یقظه، توبه، استقامت، صراط مستقیم، محبت و تقوا، جهاد با نفس اماره بالسؤ و مرحله عبودیت) اشاره کرد که این برنامه یعنی تزکیه و تهذیب نفس همیشه در طول تاریخ به صورت فردی و محدود انجام می‌شده ولی سید حسن ابطحی برای اولین بار به صورت عمومی بر روی بیش از چهار هزار زن و مرد از همه قشرها، جوان و پیر، افراد دارای تحصیلات عالیه و افراد عامی این مراحل را اجرا و نتایج قابل توجهی نیز داشت که در قالب مقالات و سمینارهای متعدد در دفتر وی واقع در نوبنیاد تهران و دفاتر قم و مشهد ارائه می‌گردید. شاگردان وی موظف بودند قرآن کریم را درست بخوانند و معنای آیات را متوجه شوند و بعلاوه هر هفته روی ۳۰ آیه مشخص در زمینه اخلاقیات تدبر نمایند و نتیجه تدبرات خود را نوشته و به دفاتر مرکزی ارسال نمایند.
اتفاقاً یکی از ایراداتی که روحانیون هم سن و سال و هم درس او به وی و کتاب‌هایش وارد می‌کردند همین موضوع است که چرا ابطحی برای اولین بار در تاریخ سنت شکنی کرده و مطالب عرفانی عمیق و مشکل را به صورت همه کس فهم و ساده و با زبانی عامی توضیح داده و در اختیار همگان گذارده‌است که البته جواب وی به این منتقدان این بوده که همان‌طور که پیامبران همیشه در طول تاریخ ساده و با زبان عامیانه با مردم سخن می‌گفتند و همچنین خداوند در بعضی آیات قرآن مکرراً تأکید می‌کند که ما قرآن را ساده و آسان نازل کردیم برای تذکر همگان، بنابراین هرچه یک نفر بخواهد بیشتر خود را به خدا و پیامبران در سخن گفتن شبیه کند باید مثل آن‌ها آسان و ساده صحبت کند و بتواند مشکل‌ترین مقوله‌های علمی و عرفانی را در قالب شیوا و روان عنوان نماید.
همین‌طور جواب وی به منتقدین ارائه مراحل تزکیه نفس به عموم مردم این بوده که اگر آموختن علم برای همه انسان‌ها اعم از با استعداد و بی‌استعداد، شهری و روستایی، زن و مرد لازم و ضروری بوده که از پیامبر اسلام نقل شده طلب العلم فریضة علی کل مسلم و مسلمة یعنی طلب علم واجب است بر هر مرد و زن، پس حتماً همه انسان‌ها قادر به کسب علوم و فراگیری آن‌ها بوده‌اند و الا پیامبر چنین کاری را از انسان‌ها درخواست نمی‌کرد همچنین خداوند در قرآن که برای همه بشر نازل کرده در سوره شمس پس از ۱۱ قسم تنها راه رستگاری بشر را در تزکیه نفس دانسته و این خود دلیل بر این است که برای خدا اصلاً معیارهای فرعی و جانبی اهمیت ندارد و تزکیه نفس کاری است که خداوند از همه انسان‌ها خواسته آن را انجام دهند.
برخی از ابداعات وی (منظور از ابداعات، بدعت گذاشتن در دین نیست بلکه منظور بکر بودن موضوع و اینکه قبل از وی کسی به آن‌ها توجهی نداشته‌است می‌باشد) به صورت تیتروار عبارتند از:
وی بیش از ۵۰ عنوان تألیف چاپ شده دارد که بعضی از آن‌ها تا ۴۰ بار تجدید چاپ شده و بعضی به زبان‌های انگلیسی، اردو و عربی ترجمه و در کشورهای دیگر منتشر شده‌اند.
او چند سال پس از درگذشت استادش، حاج‌ملاآقاجان زنجانی، کتابی به عنوان پرواز روح را نوشته و در آن کتاب کراماتی را به او نسبت داده‌است.
بیشتر تألیفات وی تعلق به موضوع مهدویت و تزکیه نفس دارد. بعضی کتب معروف وی عبارتند از:
وی از طرف یک مؤسسه علمی در سوریه بخاطر ابداع و نوآوری در تألیف کتاب مصلح غیبی از دکتر اسعد علی دکترای افتخاری دریافت نمود.https://web.archive.org/web/20090828053439/http://foradamssake.com/site/index.php?lang=1
کتاب مصلح آخرالزمان وی اختصاص دارد به شرح اولین سمپوزیوم اسلام و مسیحیت که در یونان برگزار گردید و با دعوت سید محمد خاتمی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی وقت؛ سید حسن ابطحی در آن سمپوزیوم مسئله مهم حکومت واحد جهانی به وسیلهٔ مصلح آخرالزمان که روزی برقرار خواهد شد و دنیا تحت پوشش عدل و داد واقع می‌گردد را از نظر ادیان مختلف بالاخص اسلام، طی مقاله‌ای مطرح نمود و آنچنان مقاله وی مورد توجه دانشمندان قرار گرفت که در مجله‌های یونان به چاپ رسید و رئیس سمپوزیوم اعلام کرد که در مورد بحث مطرح شده در این مقاله باید سمپوزیوم مستقلی تشکیل شود.
کتاب پرواز روح وی اختصاص دارد به شرح ۴ سال آشنایی نزدیک وی با حاج ملا آقا جان زنجانی و همچنین شرحی از زندگی بعضی استادان وی مانند آقایان کوهستانی، شیخ حبیب‌الله گلپایگانی، شیخ محمد کوفی، سید علی رضوی، شیخ علی فریدة الاسلام کاشانی.
کتاب شب‌های مکه وی دائرة المعارفی است از اعتقادات شیعه که به صورت سفرنامه ای تنظیم و مباحثات مؤلف با علمای سایر ادیان در آن ذکر شده.
کتاب‌های پاسخ به سوالات وی نیز پرسش‌های مطرح شده در طی ۴۰ سال فعالیت کانون بحث و انتقاد دینی است که پاسخ آن‌ها در جلسات به‌طور زنده داده شده و بعدها در کتاب نیز چاپ شده‌است.
همچنین سید حسن ابطحی ترجمه قرآن منحصر بفردی دارد که علاوه بر ترجمه ساده و دست نبردن در معنای تحت اللفظی عبارات، دارای تیترگذاری موضوعی ترجمه نیز می‌باشد و به صورت نرم‌افزار صوتی و گویا بنام انوار وحی در حال حاضر برای سیستم عامل اندروید قابل استفاده و برای عموم رایگان است.
وی در سال ۱۳۴۱ و پس از بازگشت از تحصیلات نجف و قم در زادگاهش مشهد کانون بحث و انتقاد دینی را تأسیس نمود و در مدت ۴۳ سال فعالیت، هر هفته حدود ۳۰ سؤال دینی و اعتقادی پاسخ داده می‌شد. همچنین در این مرکز تعداد زیادی غیرمسلمان به دین اسلام گرویده‌اند که امضای آن‌ها در دفتر یادبود کانون ثبت و محفوظ است. «در کتاب مجموعه آثار یاران امام به روایت اسناد ساواک که از طرف وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی منتشر شده پس از مقدمه‌ای می‌نویسد: سید حسن ابطحی فعالیت زیادی در مشهد دارد کانونی بنام کانون بحث و انتقاد تأسیس نموده که در آن مشکلات جوانان پاسخ داده می‌شود سید عبد الکریم هاشمی نژاد نیز با سید حسن ابطحی همکاری می‌نماید این دو نفر مدرسه ای نیز ساخته‌اند که طلاب را در آنجا مسکن می‌دهند» همچنین وی مسجدی را در محله بهایی‌های مشهد بنام مسجد صاحب الزمان بنا نمود و میدان و خیابان آن محل را نیز با کمک استاندار وقت خراسان بنام صاحب الزمان نامگذاری نمود. امامت این مسجد با خود سید حسن ابطحی بود بعد از انقلاب با ایجاد فشار و اغتشاش حین اقامه نماز و شعار عده ای از امامت مسجد کنار رفت و بعداً مسجد توسط اداره اوقاف جمهوری اسلامی به اجبار تولیتش از وی گرفته شد. همچنین ساختمان کانون بحث و انتقاد سرنوشت مشابهی پیدا کرد و در سال ۱۳۷۷ به مرکز پژوهش‌های شهید هاشمی نژاد زیر نظر دفتر تبلیغات اسلامی تبدیل گردید.
جمهوری اسلامی به دلیل ارادت ابطحی به محمدکاظم شریعتمداری به وی بدبین بود؛ همچنین حسادت‌های پیش از انقلاب به جهت گستردگی فعالیت‌های تبلیغی وی پیش از انقلاب و توجه واقبال مردم به کانون و مورد موثوق و اعتماد بزرگان بودن منجر به مصادره کانون بحث و انتقاد دینی پس از انقلاب شد. اگرچه قبل از انقلاب محل توجه و رفت و آمد محققان، مراجع و نویسندگانی چون از جمله: میلانی، سید عبدالله شیرازی، میرزا جواد تهرانی، سید محمد بهشتی دومین رئیس قوه قضائیه، مکارم شیرازی و محمد صدوقی امام جمعه یزد و… بود که در عکس و نوشته یادبود داشتند.
او هیچگاه کلامی مبنی بر مخالفت یا حتی نارضایتی از ولایت فقیه و جمهوری اسلامی نگفت ولی دو مرتبه بازداشت و حبس و سه مرتبه اموال و دارائیهایش مصادره شد که در آخرین مرتبه وادار به خواندن توبه نامه جلوی دوربین تلویزیون گردید. همچنین دوستان و نزدیکان وی نیز برای مدت‌ها در حبس و شکنجه بودند.
با روی کار آمدن دولت احمدی‌نژاد در سال ۸۴ و تحویل قدرت به جناح تندرو، ابطحی در تاریخ ۲۸ خرداد ۱۳۸۵ شمسی با حدود ۲۰ نفر از اطرافیان در شهرهای مختلف به‌طور همزمان و با حکم دادستان دادگاه ویژه روحانیت و همکاری وزارت اطلاعات وقت که مسئولیت هر دو نهاد در آن موقع به عهده محسنی اژه‌ای بود دستگیر و حدود سه ماه در زندان و بیمارستان تحت بازپرسی و اعتراف در زیر دست پزشکان وزارت اطلاعات قرار گرفت.