moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
واگن قیفی نوعی واگن باری با کف شیب‌دار است که برای حمل مصالح دانه‌ای که بار آن از کف واگن تخلیه می‌شود کاربرد دارد.واژه‌های مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی
اولین واگن‌های لبه‌کوتاه در آمریکای شمالی در دهه ۱۸۳۰ توسعه یافتند و عمدتاً برای حمل زغال‌سنگ مورد استفاده قرار می‌گرفتند. واگن‌های لبه‌کوتاه اولیه تفاوت کمی با واگن‌های تخت با کناره‌های چوبی داشتند و معمولاً کوچک بودند - یا کمتر از طول، و یا وزن کمتری دارد. این واگن‌ها در ابتدا به‌طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفتند، زیرا تنها می‌توانستند توسط کارگرانی که محموله‌هایشان را با دست بیرون می‌آوردند، تخلیه کنند، فرآیندی کند و کار فشرده. راه حلی برای این مشکل در حوالی دهه ۱۸۶۰ با واگن‌های بی سقفی که دریچه‌هایی در کف آن‌ها تعبیه شده بود که می‌توانست در مقصد باز شود و کارگران از بیل برای هدایت محموله‌ها به سمت دریچه‌ها استفاده می‌کردند، ایجاد شد. این یک پیشرفت نسبت به واگن‌های لبه‌کوتاه قبلی بود، اما همچنان نیاز به تخلیه دستی داشت.
پس از جنگ داخلی آمریکا، پیشرفت در فناوری، به ویژه توسعه فولاد، امکان طراحی واگن‌های بی‌سقف جدید و بزرگتر را فراهم کرد. واگن‌های لبه‌کوتاه جدید ساخته شده با کناره‌ها و قاب‌های فولادی (اگرچه چوب برای کف پوش نگه داشته می‌شد، زیرا انعطاف‌پذیر و ارزان برای جایگزینی بود) اغلب به طول‌های بین ) ساخته می‌شدند. و به تدریج ظرفیت از حدود ) افزایش یافت. تا در اوایل تا اواسط قرن بیستم. واگن‌های لبه‌کوتاه برای اهداف تخصصی شروع به ساخت کردند. بسته به محموله مورد نظر آنها، ارتفاع جانبی می‌تواند از متغیر باشد برای کالاهای فله مانند شن و ماسه، تا یا بیشتر برای بارهایی مانند لوله، یا بیشتر برای محموله‌های سبک مانند خرده چوب. واگن‌های لبه‌کوتاه سرپوشیده نیز برای محموله‌هایی که باید در برابر عواملی مانند غذا و فولاد تازه ساخته شده محافظت می‌شدند، ساخته شدند. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، به لطف ساخت ماشین‌های قوی‌تر و اختراع کمپرسی‌های چرخشی، که این واگن‌های لبه‌کوتاه به‌طور خودکار تخلیه می‌شوند، از واگن‌های لبه‌کوتاه با طرف بالا برای زغال سنگ استفاده می‌شد.
در نیمه دوم قرن بیستم، حمل و نقل زغال‌سنگ از واگن‌های قیفی باز به واگن‌های کناربلند تغییر کرد. با استفاده از یک واگن‌های لبه‌کوتاه، راه‌آهن‌ها می‌توانند مقدار بیشتری زغال سنگ را به ازای هر واگن حمل کنند، زیرا واگن‌های لبه‌کوتاه شامل تجهیزات مورد نیاز برای تخلیه نیستند. با این حال، از آنجایی که این خودروها دریچه‌ای برای تخلیه محصولات حمل‌شده ندارند، راه‌آهن‌ها باید از زباله‌ریزهای چرخشی استفاده کنند.
واگن لبه‌کوتاه زغال سنگ «دوچرخشی» در این ترکیب مورد نیاز است. منظور از «دوچرخشی» این است که در هر دو انتهای واگن وسایل دواری قرار داده می‌شود.
واگن پیچه‌بَر یک واگن اصلاح شده‌است که به‌طور خاص برای حمل سیم‌پیچ‌های بزرگ فلزی طراحی شده‌است.
واگن‌های برای حمل و تخلیه و پخش مناسب پارسنگ بر روی بستر خط را واگن پارسنگ می‌گویند.
واگن‌های لبه‌کوتاه که اغلب در معادن یافت می‌شود. در انگلستان به عنوان واگن تخلیه‌کننده یا چالدرون و در ایالات متحده به عنوان واگن معدن شناخته می‌شود.
دسیسه‌گران () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی و فلورنس مک‌لاکلین اشاره کرد.
تورلید اسکارد (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل نروژ است. روان‌شناس، عضو حزب سوسیالیست چپ (نروژ)، معاون سابق وزیر و دبیر دائمی وزارت امور خارجه و رئیس سابق یونیسف است.
او از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۷ به عنوان نماینده پارلمان آکرهوس، رئیس استورتینگه (مجلس سوئد) و معاون کمیته دائمی عدالت خدمت کرد. اسکارد مدیر سؤالات مربوط به وضعیت زنان یونسکو در سال‌های ۱۹۸۴–۱۹۸۶ بود و همچنین مدیریت منطقه‌ای یونسکو را برعهده داشت. همچنین از ۱۹۹۴–۱۹۹۸ در یونیسف در بخش غرب آفریقا و مرکز آفریقا خدمت کرد. اسکارد از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ ریاست هیئت اجرایی بین‌المللی یونیسف را عهده داشت.UNICEF History – Executive Board, UNICEF او همچنین به‌عنوان مدیرکل همکاری‌های توسعه، معاون و دبیر دائم، مسئول همکاری‌های توسعه و مشاور ویژه در وزارت امور خارجه، و همچنین محقق ارشد مؤسسه اموربین‌الملل نروژ بوده‌است.
اسکارد به عنوان «نماد فمینیسم نروژی» توصیف شده‌است.Dana Wanounou, "Vårt Land", 23 March 2017, p. 4 او از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۳ رئیس انجمن نروژی حقوق زنان بود، و همچنین به عنوان معاون رئیس انجمن حقوق زنان در توسعه در این دوره خدمت کرد. اسکارد چندین کتاب نوشته‌است، از جمله قاره مادران، قاره امید (۲۰۰۳) در مورد توسعه آفریقا و زنان قدرت (۲۰۱۴) در مورد رؤسای دولت‌ها یا دولت‌های زن در سراسر جهان.
اسکارد در اسلو به دنیا آمد، پدرش زیگموند اسکارد (۱۹۰۳–۱۹۹۵) استاد دانشگاه و مادرش آسه گرودا اسکارد فوق دیپلم بود. او دو خواهر به نام‌های هالودان اسکارد و آسموند اسکارد داشت و خواهر دوقلوی مالفرید گرود فلککوی بود. تورلید از طریق مادرش که نوه یک مورخ و وزیر سابق امور خارجه به نام هالودان کوهت توانست پیشگام جنبش فمینیستی کارن در گروده کوهت شود و از طریق پدرش ناظر مدارس ماتیاس اسکارد و گیدا اسکارد نوه‌های پدری‌اش بود. اسکارد خواهرزاده تورفین، بیارن، ایلیو و اولاو اسکارد و همچنین خواهرزاده پل کوهت بود.
از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵ اسکارد با برگ فوره (۱۹۳۷–۲۰۱۶) مورخ، استاد الهیات و یک سیاستمدار ازدواج کرد. در سال ۱۹۷۷ او با کار کیتین هانسن سیاستمدار همنشین شد و در سال ۱۹۹۴ با یکدیگر ازدواج کردند.
نقاشی توریلد اسکارد اثر سونیا کرون (۲۰۰۱) در ساختمان (استورتینگه) پارلمان نروژ به نمایش گذاشته شده‌است.
سگ‌های انسان‌نما () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی اشاره کرد.
تعطیلات آنها () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی و فلورنس مک‌لاکلین اشاره کرد.
پسرهای مامان () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی و بیلی روژ اشاره کرد.
حق زندگی، آزادی و جستجوی خوشبختی () یک عبارت معروف در اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا است. این عبارت سه نمونه از حقوق طبیعی و قانونی را بیان می‌کند. اعلامیه می‌گوید این حقوق توسط خالق آنها به همه انسان‌ها داده شده‌است. مانند سایر اصول اعلامیه استقلال، این عبارت از نظر قانونی الزام‌آور نیست، اما به‌طور گسترده به آن ارجاع داده شده‌است و الهام بخش بنیان‌های حکومت آمریکا تلقی شده‌است.
اعلامیه استقلال ایالات متحده توسط توماس جفرسون تهیه شد و سپس توسط کمیته پنج نفره که متشکل از جفرسون، جان آدامز، بنجامین فرانکلین، راجر شرمن و رابرت آر. لوینگستون بود، ویرایش شد. سپس و برای بار دوم توسط دومین کنگره قاره‌ای در ۴ ژوئیه ۱۷۷۶ ویرایش و تصویب شد. بند دوم ماده اول اعلامیه استقلال شامل عبارت «حق زندگی، آزادی و جستجوی خوشبختی» است.
پیش نویس خام اولیهٔ جفرسون در کتابخانه کنگره موجود است، این نسخه توسط جولیان بوید استاد تاریخ برای ایجاد نسخه ای از پیش نویس جفرسون استفاده شد که در آن نوشته شده:ما این حقایق را مقدس و غیرقابل انکار می‌دانیم. اینکه همه انسانها برابر و مستقل آفریده شده‌اند و از آن خلقت برابر، حقوقی ذاتی و غیرقابل انکار به دست می‌آورند که از جمله آنها حق زندگی و آزادی و جستجوی خوشبختی است.کمیته پنج نفره پیش نویس جفرسون را ویرایش کرد. این قسمت از نسخهٔ آنها از ویرایش‌های بعدی توسط کنگره دست نخورده باقی ماند و به شرح زیر است:ما این حقایق را بدیهی می‌دانیم، که همه مردمان برابر آفریده شده‌اند و توسط خالق خود حقوق غیرقابل انکار معینی به آنها عطا شده‌است، که از جملهٔ آنها می‌توان به حق زندگی، آزادی و جستجوی خوشبختی اشاره کرد.تعدادی از منابع احتمالی الهام برای استفاده جفرسون از این عبارت در اعلامیه استقلال شناسایی شده‌است، اگرچه محققان در مورد میزان تأثیر واقعی هر یک از آنها بر جفرسون بحث می‌کنند. بیشترین اختلاف نظر بین کسانی است که می‌گویند این عبارت از جان لاک گرفته شده‌است و کسانی که این عبارت را به ژان ژاک روسو نسبت می‌دهند.
در سال ۱۶۸۹، لاک در "دو رساله دربارهٔ دولت" استدلال کرد که جامعه سیاسی به خاطر حفاظت از «مالکیت» وجود دارد، که او آن را به عنوان «زندگی، آزادی و دارایی» یک شخص تعریف کرد. او در "نامه ای در مورد بردباری" نوشت که قدرت قاضی محدود به حفظ «منافع مدنی» یک فرد است که او آن را «زندگی، آزادی، سلامتی و تنبلی بدن و داشتن چیزهای ظاهری» توصیف می‌کند. او در "جستاری در خصوص فاهمه بشری" اعلام کرد که «بالاترین کمال طبیعت فکری در جستجوی دقیق و مداوم برای شادی واقعی و محکم است». به گفته آن دسته از محققانی که ریشه اندیشه جفرسون را در اندیشه لاک می‌دانستند، جفرسون «املاک» را با «جستجوی خوشبختی» جایگزین کرد، اگرچه این بدان معنا نیست که منظور جفرسون از «تحقق خوشبختی» عمدتاً یا منحصراً به دارایی است. بر اساس چنین فرضی، اعلامیه استقلال اعلام می‌کند که دولت اساساً به دلایلی وجود داشته‌است که لاک ارائه کرده‌است، و برخی این خط فکری را برای حمایت از مفهوم حکومت محدود گسترش داده‌اند. جزوه بوستون (۱۷۷۲)، اعلامیه و تصمیمات اولین کنگره قاره ای (۱۷۷۴)، و اعلامیه حقوق ویرجینیا (۱۷۷۶) نیز حق زندگی، آزادی و مالکیت را اعلام می‌کنند.
ماده اول و دوم اعلامیه حقوق ویرجینیا، نوشته جورج میسون و به اتفاق آرا توسط کنوانسیون نمایندگان ویرجینیا در ۱۲ ژوئن ۱۷۷۶ به تصویب رسید، از خوشبختی در چارچوب حقوق قابل تشخیص لاک صحبت می‌کند و نمونه ای از روشی است که " حقوق اساسی طبیعی بشر» در آن زمان بیان شد: Lance Banning notes that the Virginia Declaration of Rights was the inspiration for the phrase in the Declaration of Independence, but does not trace it back to Locke, and in general downplays Jefferson's debts to Locke. «اینکه همه انسانها ذاتاً به یک اندازه آزاد و مستقل هستند و دارای حقوق ذاتی خاصی هستند که وقتی وارد یک وضعیت اجتماعی می‌شوند، نمی‌توانند از آن برخوردار شوند. با هر قراردادی، نسل آنها را سلب یا سلب کند؛ یعنی بهره مندی از زندگی و آزادی، با ابزار تحصیل و تملک مال و تعقیب و کسب سعادت و امنیت».
بنجامین فرانکلین با توماس جفرسون در کم‌اهمیت جلوه دادن حفاظت از «مالکیت» به عنوان هدف دولت موافق بود. خاطرنشان می‌شود که فرانکلین این دارایی را «مخلقه جامعه» می‌دانست و بنابراین، او معتقد بود که باید به عنوان راهی برای تأمین مالی جامعه مدنی از آن مالیات گرفته شود.
در سال ۱۶۲۸، سر ادوارد کوک در "بخش اول مؤسسه قوانین انگلستان"، تفسیر خود در مورد توماس د لیتلتون، نوشت که «معمولاً گفته می‌شود که سه چیز در قانون، زندگی، آزادی، و داوور مورد توجه قرار می‌گیرد.» در قانون کامن لا، مهریه به عنوان وسیله ای که به وسیله آن بیوه و یتیم صاحب زمین متوفی می‌توانستند اموال واقعی خود را حفظ کنند، به شدت محافظت می‌شد.
عبارت جفرسون ممکن است به‌طور خاص بر اساس اپیکوریسم او باشد. جفرسون در نامه خود به ویلیام شورت گفت: «همان‌طور که شما در مورد خودتان می‌گویید، من نیز یک اپیکوری هستم. من آموزه‌های اصیل اپیکور (و نه تلقی شده) را شامل هر چیز عقلانی در فلسفه اخلاق می‌دانم که یونان و روم از ما به جا گذاشته‌اند.» ۲۹ از ۴۰ دکترین اصلی اپیکور (در مورد سلسله مراتب امیال) بیان می‌کند که امیال ممکن است طبیعی و ضروری، طبیعی و غیر ضروری، یا نه طبیعی و نه ضروری باشند. جفرسون ممکن است نسخه‌ای از مقوله «طبیعی و ضروری» خواسته‌ها را در قرارداد اجتماعی کشور جدید خود گنجانده باشد. اپیکور ساموسی در نامه خود به مینوسیوس اظهار داشت: «از میان آرزوهای ضروری برخی برای خوشبختی، برخی برای سلامت جسمانی و برخی برای خود زندگی ضروری هستند». اگر چه در اعلامیه استقلال اشاره ای به سلامتی نشده‌است، اما ممکن است در زیر «زندگی» گنجانده شود، و آزادی و استبداد از ارزش‌های اصلی فلسفه اپیکوری هستند.
گری ویلز استدلال کرده‌است که جفرسون این عبارت را از لاک نگرفته‌است و این در واقع معیاری بوده‌است که دولت‌ها باید بر اساس آن مورد قضاوت قرار گیرند. ویلز آدام فرگوسن را به عنوان راهنمای خوبی برای آنچه جفرسون در ذهن داشت پیشنهاد می‌کند:«اگر در حقیقت، شجاعت و دلی که برای خیر و صلاح بشریت دارد، مؤلفه سعادت انسان است، محبتی که انجام می‌شود، سعادت را در شخصی که از او حاصل می‌شود، استنتاج می‌کند، نه در او که به او عطا شده‌است. بزرگ‌ترین خیری که انسان‌های دارای سخاوت و سخاوت می‌توانند برای همنوعان خود به دست آورند، مشارکت این شخصیت شاد است. اگر این مصلحت فرد باشد، خیر بشر نیز هست. و فضیلت دیگر وظیفه ای را تحمیل نمی‌کند که به موجب آن ما موظف باشیم آن خیری را که خودمان از آن خودداری می‌کنیم به دیگران عطا کنیم. اما در بالاترین درجه، آن گونه که خودمان داریم، آن حالت سعادت را فرض می‌کنیم که باید آن را در جهان ارتقا دهیم.»ریچارد کامبرلند، روحانی و فیلسوف قرن هفدهمی، نوشت که ارتقای رفاه همنوعان برای «تعقیب خوشبختی خودمان» ضروری است. لاک هرگز حقوق طبیعی را با خوشبختی مرتبط نکرد، اما مخالف فلسفی او گوتفرید ویلهلم لایبنیتس در مقدمه کتاب " "Codex Iuris Gentium" " خود چنین ارتباطی را بیان کرد. "کتاب «مذهب طبیعت ترسیم شده»" نوشته ویلیام ولاستون «راست‌ترین تعریف» از «دین طبیعی» را اینگونه توصیف می‌کند: «"تعقیب خوشبختی" با عمل عقل و حقیقت». ترجمه انگلیسی "اصول حقوق طبیعی و سیاسی" ژان ژاک بورلاماکی که در سال ۱۷۶۳ تهیه شد، در فصل آغازینی که به بحث دربارهٔ حقوق طبیعی می‌پردازد، «تعقیب نجیب» «خوشبختی واقعی و محکم» را تحسین کرد. جک راکوو، مورخ، بورلاماکی را منبعی علاوه بر لاک به عنوان الهام‌بخش عبارت جفرسون می‌داند.
منبع احتمالی دیگر برای این عبارت در "تفسیر قوانین انگلستان" منتشر شده توسط سر ویلیام بلکستون، از ۱۷۶۵ تا ۱۷۶۹ است، که اغلب در قوانین ایالات متحده ذکر شده‌است. بلک استون استدلال می‌کند که خداوند «قوانین عدالت ابدی را چنان به هم پیوسته‌است، چنان‌که به‌طور جدایی ناپذیری با سعادت هر فرد پیوند خورده‌است، که نمی‌توان به عدالت ابدی دست یافت جز با رعایت اولی. و اگر اولی به موقع اطاعت شود، نمی‌تواند دومی را القا کند. در نتیجه پیوند متقابل عدالت و سعادت انسانی، او قانون طبیعت را با انبوهی از قواعد و احکام انتزاعی و صرفاً به تناسب یا عدم تناسب اشیا، چنان‌که برخی بیهوده گمان کرده‌اند، گیج نکرده‌است. اما با مهربانی قاعده اطاعت را به این یک دستور پدری تقلیل داده‌است، «این که انسان باید به دنبال خوشبختی واقعی و اساسی خود باشد». این پایه و اساس چیزی است که ما آن را اخلاق یا قانون طبیعی می‌نامیم.
دیگر شعارهای سه جانبه عبارتند از «آزادی، برابری، برادری»، (liberty, equality, fraternity) در فرانسه؛ «وحدت، عدالت و آزادی»، (Einigkeit und Recht und Freiheit) در آلمان؛ «صلح، نظم و حکومت خوب»، (peace, order, and good government) در کشورهای مشترک المنافع (از جمله کانادا و استرالیا). همچنین شبیه به یک خط در منشور حقوق کانادا است: «زندگی، آزادی، امنیت شخص» (این خط همچنین در منشور حقوق کانادایی قدیمی بود که «لذت بردن از دارایی» را به لیست اضافه کرد).
این عبارت را می‌توان در فصل سوم، ماده ۱۳ قانون اساسی ۱۹۴۷ ژاپن، فصل دوم، ماده ۱۰ قانون اساسی ۱۹۸۷ کره جنوبی و در اعلامیه استقلال جمهوری دموکراتیک ویتنام توسط رئیس‌جمهور هو شی مین در سال ۱۹۴۵ یافت. عبارت جایگزین «جان، آزادی و دارایی» در اعلامیه حقوق استعماری، قطعنامه اولین کنگره قاره‌ای یافت می‌شود. متمم پنجم و چهاردهم قانون اساسی ایالات متحده اعلام می‌کند که دولت‌ها نمی‌توانند هیچ شخصی را از «جان، آزادی یا مال» بدون روند قانونی محروم کنند. همچنین در ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده‌است: «هر کس حق زندگی، آزادی و امنیت شخصی دارد».
استخدام و اخراج () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی بابی برنز و والتر استال است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، فلورنس مک‌لاکلین و اتل برتون اشاره کرد.
انسان‌شناسی بوم‌شناختی زیرشاخه‌ای از انسان‌شناسی است و به عنوان «مطالعه سازگاری‌های فرهنگی با محیط» تعریف می‌شود. حوزه فرعی نیز به عنوان «مطالعه روابط بین‌جمعیتی انسان‌ها و محیط بیوفیزیکی آنها» تعریف شده‌است. تمرکز پژوهش‌ها بر این است که «چگونه باورها و عملکردهای فرهنگی به جمعیت انسانی کمک می‌کند تا با محیط خود سازگار شوند و چگونه مردم از عناصر فرهنگی خود برای حفظ بوم‌سازگان خود استفاده می‌کنند». انسان‌شناسی بوم‌شناختی از رویکرد بوم‌شناسی فرهنگی رشد یافت و چارچوب مفهومی مناسب‌تری برای تحقیق علمی نسبت به رویکرد بوم‌شناسی فرهنگی ارائه کرد. هدف پژوهشی که تحت این رویکرد دنبال می‌شود، مطالعه طیف گسترده‌ای از پاسخ‌های انسان به مشکلات زیست‌محیطی است.
ببر یک فیلم ورزشی و درام آمریکایی محصول سال ۲۰۱۸ به کارگردانی آلیستر گریرسون و تهیه‌کنندگی دانیل گرودنیک است که بر اساس داستان واقعی قهرمان سابق بوکس پاردیپ سینگ ناگرا الهام گرفته شده‌است. سینگ ناگرا که آرزوی آن را داشت که یک بوکسور باشد فقط به دلیل امتناع از تراشیدن ریش خود از تبدیل شدن به یک بوکسور جلوگیری کردند. در این فیلم میکی رورک، جنا پریش، پرم سینگ و مایکل پولیس در نقش‌های اصلی بازی می‌کنند.
این اثر در رابطه با یک ورزشکار هندی است که هیئت بوکس بخاطر ظاهرش او را از مسابقات محروم می‌کند و همین موضوع سبب می‌شود تا تهدیدات زیادی برای او بوجود بیاید. اما او مهم مانند هر مرد نیرومند دیگری مقابله به مثل می‌کند و…
فیلمبرداری اصلی در سینسیناتی، اوهایو در نوامبر ۲۰۱۵ آغاز شد. بنا بر گزارش‌ها، ساخت این فیلم باعث بسته شدن جاده‌های زیادی در منطقه همیلتون، اوهایو شد. فیلمبرداری نیز در دانشگاه میامی همیلتون انجام شد. تصویربرداری اصلی در دسامبر ۲۰۱۵ به پایان رسید.
این فیلم که اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره بین‌المللی فیلم سن دیگو در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۸ انجام داد و برنده بهترین فیلم بلند شد. این فیلم در ایالات متحده و کانادا در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۸ منتشر شد.
اثر نجات پدیده‌ای است که نخستین بار توسط براون و کدریک-براونBrown JH, Kodric-Brown A. 1977 Turnover rates in insular biogeography: effect of immigration on extinction. Ecology 58, 445– 449. (doi:10.2307/ 1935620) توصیف شد و معمولاً در دینامیک فراجمعیت و بسیاری از رشته‌های دیگر در بوم‌شناسی به کار می‌رود. این فرایند جمعیتی توضیح می‌دهد که چگونه مهاجرت افراد می‌تواند تداوم جمعیت‌های کوچک جداشده را با کمک به تثبیت یک فراجمعیت افزایش دهد و در نتیجه شانس انقراض را کاهش دهد.Richards, C. M. (2000). Inbreeding depression and genetic rescue in a plant metapopulation. American Naturalist, 155, 383– 394.Eriksson A, Elı´as-Wolff F, Mehlig B, Manica A. 2014 The emergence of the rescue effect from explicit within- and between-patch dynamics in a metapopulation. Proc. R. Soc. B 281: 20133127. http://dx.doi.org/10.1098/rspb.2013.3127 به عبارت دیگر، مهاجرت می‌تواند منجر به تشکیل کلنی دوباره در لکه‌های منقرض‌شده پیشین شود و تداوم درازمدت شبکه جمعیت‌ها را ارتقا دهد.
ترل هوارد بل (Terrel Howard Bell) (زادهٔ ۱۱ نوامبر ۱۹۲۱ – درگذشتهٔ ۲۲ ژوئن ۱۹۹۶)، وزیر آموزش در کابینه رئیس‌جمهور رونالد ریگان بود. پس از شیرلی هوفستدلر، وی دومین وزیر آموزش ایالات متحده بود.
بل در ۱۱ نوامبر، ۱۹۲۱ در لاوا هات اسپرینگر، آیداهوا بدنیا آمد و زمانی که هشت سال داشت پدرش فوت کرد.Encyclopedia of Latter-day Saint History - Bell, Terrel H بل در ۱۹۴۰ میلادی از دبیرستان لاوا هات اسپرینگز و در ۱۹۴۶ میلادی از دارالمعلمین ایالتی آلبیون فارغ‌التحصیل شد. پس از اتمام دارالمعلمین، وی به عنوان سرپرست چندین مدرسه در آیداهوا و وایومینگ خدمت کرد.
بل بیشتر دوره حرفه‌ای خود را در یوتا گذراند. وی در جریان جنگ جهانی دوم به عنوان گروهبان در سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده خدمت نموده و دوباره به آیداهوا بازگشت تا تحصیلات خود را ادامه دهد. پس از کسب مدرک BA در شهر آلبیون در ۱۹۴۶ میلادی، بل به عنوان معلم دبیرستان و راننده اتوبوس به کار آغاز کرد.
وی مدرک فوق لیسانس خود در رشته MA را در ۱۹۵۴ میلادی از دانشگاه آیداهو واقع در مسکو و مدرک دکترای تخصصی خود در رشته آموزش را در ۱۹۶۱ میلادی از دانشگاه یوتا واقع در سالت لیک سیتی کسب کرد. از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲ میلادی، بل همچنین به عنوان عضو کمیسیون آموزش یوتا و سرپرست مدرسه شهرستان ویبر در یوتا خدمت کرد.
بل از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ میلادی تحت اداره دو رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون و جرالد فورد به عنوان رئیس کمیسیون ملی آموزش (قبل از اینکه کمیسیون ملی آموزش به وزارتخانه تغییر داده شود) خدمت کرد.
بل در ۱۹۸۱ میلادی در کابینه ریگان گماشته شد و از وی انتظار می‌رفت تا از روند جداسازی وزارت آموزش نظارت نماید، اما وی با برخی موانع حقوقی روبرو شد، چون این چنین تقسیم یک وزارت‌خانه مستلزم موارد قانونی بود. در حلقه‌های آموزش وی یک فرد شناخته‌شده بوده و مورد تحسین و احترام قرار می‌گرفت، چون از سمت معلم مدرسه به استاد کالج و در نهایت به سمت‌های بلند حکومتی رسیده بود. بل در میان کابینه‌ای پر از افراد پولدار به عنوان یک فرد فروتن خود را حفظ کرد – هنگام اسباب‌کشی از یوتا به واشینگتن، او خود یک کامیون یو-هاول را رانندگی کرد، چون افرادی که در سمت‌های سیاسی گماشته شده بودند هزینه اسباب کشی دریافت نمی‌کردند.
در ۱۹۸۱ میلادی، وی ریگان را متقاعد نمود تا کمیسیونی را برای مطالعه برتری در آموزش بگمارد. گزارش ۱۹۸۳ کمیسیون ملی برتری در آموزش، تحت عنوان ملتی در خطر، با نتیجه‌گیری‌های که ارایه نموده بود موجب آغاز اصلاحات نظام آموزشی گردید؛ این نتیجه‌گیری همچنین ادعا نمود که ملت توسط «یک موج روزافزون میانه‌گرایی» تهدید می‌شد."A Nation at Risk". National Commission on Excellence in Education. April 1983.
هرچند اهمیت آموزش توسط این اصلاحات برجسته شده بود، اما ریگان همواره به سعی خود مبنی بر کاهش وجوه مالی وزارت آموزش ادامه داد. بل در دوره اول ریاست جمهوری ریگان در این سمت خدمت نموده و از ۳۱ دسامبر ۱۹۸۴ از سمت خود کناره‌گیری کرد. ویلیام بینیت جانشین بل شده و او با برگشت دوباره به سالت لیک سیتی به هیئت استادان دانشگاه یوتا ملحق شد. وی در ۱۹۸۸ میلادی خاطرات خود را تحت عنوان سیزدهمین مرد: خاطرات کابینه ریگان منتشر کرد.
بل در طول حرفه خود هفت کتاب دیگر نیز نوشت که شامل موضوعاتی چون بهبود رشد ذهنی کودک و اصلاحات فرایند آموزشی بود. آخرین کتاب وی که به‌طور مشترک با شریک تجاریش دکتر دونا المکویست در شرکت غیرانتفاعی وی بنام تی.اچ. بل و همکاران در ۱۹۹۳ میلادی در سالت لیک سیتی به نشر رسید، توصیه‌های برای بهبود نظام آموزشی ایالات متحده ارایه نمود.
«سه مورد در تدریس وجود دارد که باید روی آنها تأکید شود: نخستین مورد انگیزه است، دومین مورد انگیزه است و سومین مورد (همانگونه که شما حدس زدید) انگیزه است». ترل اچ. بل، وزیر آموزش ایالات متحده، ۱۹۸۱ – ۱۹۸۵ میلادی (بل، ۱۹۹۵ میلادی).
بل در ۱۹۸۷ میلادی به‌طور رسمی به سالن شهرت آیداهو معرفی گردید.
بل در ۱۹۵۷ میلادی با بیتی روث فیتزجرالد ازدواج نمود و آنها چهار داشتند: مارک اف. وارن تی. گلن ام. و پیتر اف.بل.
بل در ۱۹۹۶ زمانی که خواب بود بر اثر بیماری فیبروز ریه به عمر ۷۴ سالگی در خانه خود در سالت لیک سیتی درگذشت؛ او در گورستان لارکین سنسیت گاردینز در سندی، یوتا به خاک سپرده شده‌است.
وزارت آموزش ایالات متحده جایزه‌ای را که به افتخار بل نامگذاری شده‌است، برای قدردانی از «رهبران نخبه مدارس و نقشی که آنها برای غلبه بر شرایط چالش‌برانگیز ایفا می‌کنند» اعطاء می‌کند. این جایزه در ۳ نوامبر ۲۰۰۹ به هشت مدیر مدرسه دولتی ایالات متحده اعطاء گردید. همزمان با اعطای جایزه، این وزارت یک اعلامیه مطبوعاتی را منتشر نمود که در آن گفته شده بود، «وزیر فقید ترل اچ. بل آموزش را از والاترین اولویت‌ها می‌دانست، اعتماد داشت که تمامی دانشجویان آنرا به عنوان کلید موفقیت شان خواهند یافت، همانگونه کلید موفقیت خود وی بود».
الی می دارسی-آلدنDarcey-Alden, Ellie. Video: About me! "YouTube." 10 February 2017. Retrieved 10 February 2017. Event occurs at 8:27. متولد ۴ سپتامبر ۱۹۹۹Ellie Darcey-Alden Agency Résumé. "A&JManagement.co.uk." Archived 17 June 2018 at the Wayback Machine. Retrieved 1 October 2013.
، یک هنرپیشه انگلیسی-آمریکایی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش کودکی لیلی پاتر در هری پاتر و یادگاران مرگ – قسمت دوم و فرانچسکا فرانی لاتیمر در سری ۷ سریال دکتر هو ویژه برنامه آن کریسمس به نام «مردم برفی» شناخته شده است. او قبل از پیوستن به مجموعه فیلم‌ و سریال‌ بزرگی مانند هری پاتر و دکتر هو و نقش‌هایی در تئاتر و تلویزیون بریتانیا ظاهر شد. او همچنین مدتی مانکن پاره وقت بوده است. و سابقه حضور در تبلیغات، صداپیشگی و رقص رقابتی را دارد.
مسابقات قهرمانی جهان موتور تریال و قهرمانی جهان موتور تریال داخل سالن (XTrial) معتبرترین مسابقات موتورسواری تریال در جهان هستند که توسط فدراسیون بین المللی موتورسواری (FIM) برگزار می شوند. مسابقات قهرمانی در فضای باز یا طبیعت از سال ۱۹۶۴ و مسابقات داخل سالن (XTrial) از سال ۱۹۹۳ برگزار می شود.
از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۷ این مسابقات به نام Challenge Henry Groutards نام گرفت. از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۴ چون مسابقات در اروپا بود، مسابقات موتور تریال قهرمانی اروپا نام گرفت و از سال ۱۹۷۵ به بعد به عنوان مسابقات قهرمانی جهان شناخته شد.
تا سال ۲۰۱۰، ۶ موتورسوار مختلف از انگلستان ، ۵ موتورسوار از اسپانیا، ۲ موتورسوار از فنلاند و فرانسه، و ۱ نفر از بلژیک، آلمان، ایالات متحده، ژاپن و سوئد موفق به کسب مقام اول در مسابقات قهرمانی جهان موتور تریال در فضای باز شده است. از سال ۲۰۰۵ فقط موتورسواران اسپانیایی موفق به کسب قهرمانی جهان مسابقات موتور تریال در فضای باز و داخل سالن شده اند.
"توجه: پس زمینه سبز نشان دهنده مسابقات بین المللی Trial Master است."
"توجه: پس زمینه صورتی نشان دهنده قهرمانی اروپا است."
از سپتامبر ۲۰۲۱، رتبه‌بندی زیر موتورسوارانی را که بیشترین عناوین جهانی را در فضای باز، داخل سالن و مجموع کسب کرده‌اند نشان می‌دهد:
از سپتامبر ۲۰۲۱، رتبه‌بندی زیر کشورهایی را که بیشترین عناوین جهانی را در فضای باز، داخل سالن و مجموع دارند نشان می‌دهد:
بهسازی زیست‌محیطی ، بهسازی جبرانی یا بانکداری بهسازی، اصطلاحاتی هستند که عمدتاً توسط دولت ایالات متحده و صنعت زیست‌محیطی مرتبط برای توصیف پروژه‌ها یا برنامه‌هایی به کار می‌روند که برای خنثی کردن اثرات شناخته‌شده بر یک منبع تاریخی یا طبیعی موجود مانند نهر، تالاب، گونه‌های در خطر انقراض هستند. محوطه باستانی، محوطه دیرینه‌شناسی یا ساختار تاریخی. «بهسازی» به معنای تبدیل به احسن و بهبود و بهتر شدن محیط است. بهسازی زیست‌محیطی معمولاً بخشی از یک سیستم اعتباردهی زیست‌محیطی است که توسط نهادهای حاکم ایجاد شده‌است که شامل تخصیص بدهی و اعتبار است. بدهی‌ها در شرایطی رخ می‌دهد که یک منبع طبیعی از بین رفته یا به شدت آسیب دیده‌است و اعتبارها در شرایطی که به نظر می‌رسد یک منبع طبیعی بهبود یافته یا حفظ شده‌است، اعطا می‌شود؛ بنابراین، هنگامی که یک واحد تجاری مانند یک کسب و کار یا یک فرد دارای «بدهی» است، آنها ملزم به خرید یک «اعتبار» هستند. در برخی موارد اعتبارها از «بانک‌های بهسازی» خریداری می‌شود که پروژه‌های بهسازی بزرگی هستند که برای تأمین اعتبار به چندین عضو پیش از توسعه تأسیس شده‌اند، در صورتی که چنین جبرانی در محل توسعه قابل دستیابی نباشد یا برای محیط‌زیست مفید تلقی نشود. سیستم‌های اعتباری می‌توانند به روش‌های مختلف اعتبار ایجاد کنند. به عنوان مثال، در ایالات متحده، پروژه‌ها بر اساس هدف‌های پروژه که ممکن است نگهداری، تقویت، بازسازی یا آفرینش یک منبع طبیعی باشد، ارزش‌گذاری می‌شوند.
یک بام و دو هوا نمیشه () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، بیلی روژ و السی مک‌کلاد اشاره کرد.
آکیله کاستیلیونی ؛ (؛ زادۀ ۱۶ فوریه ۱۹۱۸ میلادی – درگذشتۀ ۲ دسامبر ۲۰۰۲ میلادی) یک طراح ایتالیایی مبلمان، نورپردازی، رادیوگرام و سایر اشیاء بود.
کاستیلیونی در ۱۶ فوریه ۱۹۱۸ میلادی در میلان، در لمباردی در شمال ایتالیا به دنیا آمد. او سومین پسر مجسمه‌ساز جیانینو کاستیلیونی و همسرش لیویا بولا بود. برادران بزرگتر او لیویو و پیر جاکومو هر دو معمار بودند.
کاستیلیونی مطالعات کلاسیک را در در میلان خواند، اما به تحصیل هنر در هنرستان بررا روی آورد. در سال ۱۹۳۷ میلادی در دانشکدۀ معماریِ دانشگاه پلی‌تکنیک میلان ثبت نام کرد. با شروع جنگ جهانی دوم، او افسر توپخانه شد و در جبهۀ یونان و بعد در سیسیل مستقر شد. او قبل از حمله متفقین در سال ۱۹۴۳ میلادی به میلان بازگشت. در مارس ۱۹۴۴ میلادی از دانشگاه پلی‌تکنیک فارغ‌التحصیل شد.
وقتی جنگ تمام شد، کاستیلیونی به طراحی معماری که برادرانش لیویو و پیر جاکومو با لوئیجی کاچیا دومینیونی در سال ۱۹۳۸ میلادی آغاز کرده بودند، پیوست. بسیاری از کار آن‌ها در طراحی نمایشگاه بود، اما آن‌ها همچنین تعدادی پروژۀ معماری، از جمله بازسازی در ۱۹۵۳–۱۹۵۲ میلادی، که توسط بمباران در سال ۱۹۴۳ میلادی ویران شده بود، انجام دادند.
لیویو کاستیلیونی در سال ۱۹۵۲ میلادی کار را ترک کرد. از آن زمان تا زمان مرگ پیر جاکومو در سال ۱۹۶۸ میلادی، او و آکیله به عنوان یک تیم کار کردند. طرح‌های آن‌ها به هیچ‌یک از آن‌ها نسبت داده نمی‌شود. پس از مرگ پیر جاکومو، آکیله به تنهایی کار کرد. از سال ۱۹۶۹ میلادی او موضوعات معماری و طراحی را ابتدا در دانشگاه پلی‌تکنیک تورین و سپس از سال ۱۹۸۰ میلادی که به عنوان استاد "عادی" یا استاد تمام رسید، در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان تدریس کرد.
آکیله کاستیلیونی در ۲ دسامبر ۲۰۰۲ میلادی در میلان درگذشت.
برادران کاستیلیونی در سال ۱۹۶۰ صندلی غذاخوری لیرنا – یک صندلی-غذاخوری عمودی از چوب لاکی با یک نشیمن ظریف از تخته سه‌لا – را برای کاسینا طراحی کردند.:۱۷۳:۷۹:۳۵۶
در سال ۱۹۶۲ میلادی، این دو برادر چراغ آرکو را طراحی کردند که احتمالاً شناخته شده‌ترین مبلمان آن‌ها بود. این چراغ که توسط شرکت فلوس تولید شده‌ است از سنگ مرمر کارارا و فولاد ساخته شده‌ است. به اندازه تمام پروژه‌های کاستیلیونی ساده و کاربردی است، پایۀ مرمری با یک قوس فولادی به نور متصل شده‌ است که باعث می‌شود چراغ قابل تنظیم و همه‌کاره باشد.
در بروشور نمایشگاهی برای "«دیزاین!، نمایشگاه تک‌نگاشت ۱۹۹۷ میلادی دربارهٔ آثار کاستیلیونی در ام‌اُ‌ام‌ای»"، پائولا آنتونلی می‌نویسد:«کاستیلیونی عاشق پارادوکس‌ها و درک و خِرَد جدیدی است که می‌توانند ایجاد کنند. یکی از نمونه‌ها سّلا (زین)، چهارپایه چرخان است که در سال ۱۹۵۷ میلادی با پیر جاکومو طراحی شد، که به دلیل استفاده از یک شیء روزمرۀ موجود در یک زمینۀ غیرمنتظره، برچسب نامتجانس «دادائیست» را برای کاستیلیونی‌ها به ارمغان آورد.»
دلیران () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، بیلی روژ، السی مک‌کلاد و بیلی بلچر اشاره کرد.
زیف دیویس () شرکت رسانه دیجیتال و اینترنت آمریکایی است که در سال ۱۹۲۷ بنیان‌گذاری شد. این شرکت در درجه نخست مالک وبگاه‌های فناوری‌محور، سرویس‌های مربوط به خرید اینترنتی و سرویس‌های نرم‌افزاری است.
بازسازی زمین ، که ممکن است شامل بازگردانی طبیعت وحشی یا بازگردانی وحشی باشد، فرایند باسازی بوم‌شناختی یک سایت به یک چشم‌انداز طبیعی و زیستگاه است که برای انسان، حیات وحش و جوامع گیاهی ایمن است. نابودی بوم‌شناختی، که بازسازی سرزمین به عنوان پادزهر برای آن عمل می‌کند، معمولاً پیامد آلودگی، جنگل‌زدایی، شور شدن یا بلایای طبیعی است. بازسازی سرزمین مشابه آبادسازی سرزمین نیست، که در آن اکوسیستم‌های موجود تغییر یا تخریب می‌شوند تا راه را برای کشت یا ساخت و ساز باز کنند. بازسازی سرزمین می‌تواند عرضه خدمات ارزشمند اکوسیستم را که به سود مردم است افزایش دهد.
خانه ارنست همینگوی () محل سکونت نویسندهٔ آمریکایی، ارنست همینگوی در دههٔ ۱۹۳۰ بود. این خانه در جزیرهٔ کی وست، در فلوریدا واقع شده‌است. موقعیت آن در جزیره، نزدیک به ساحل جنوبی به نشانی شمارهٔ ۹۰۷ خیابان وایتهد است که روبه‌روی فانوس دریایی کی وست قرار دارد. به‌دلیل وابستگی به همینگوی، این ملک محبوب‌ترین جاذبهٔ گردشگری در کی وست است. همچنین این خانه به‌خاطر جمعیت زیاد گربه‌های به‌اصطلاح همینگوی که بسیاری از آن‌ها پُرانگشتی هستند، مشهور است.
ایسا تیفت، معمار دریایی و یدک‌کش نجات این منزل را که به سبک معماری دورهٔ مستعمرات فرانسه است، در سال ۱۸۵۱ ساخت. همینگوی و همسرش، پائولین فایفر از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۹ ساکن این خانه بودند. آن‌ها ملک ویران‌شده را بازسازی کردند و موارد متعددی را به آن افزودند. همینگوی در مدت اقامتش در این خانه، برخی از آثارش را نوشت؛ از جمله اثر ناداستان "تپه‌های سبز آفریقا" (۱۹۳۵)، مجموعهٔ داستان‌های «برف‌های کلیمانجارو»، «زندگی شاد کوتاه فرانسیس مکامبر» (هر دو ۱۹۳۷)، "داشتن و نداشتن" (۱۹۳۷) و همچنین "جزیره‌های در جریان" (۱۹۷۰) که پس از مرگ وی به چاپ رسید. پس از طلاق و مرگ همینگوی، خانه به حراج گذاشته شد و بعداً در سال ۱۹۶۴ با تصمیم مالکان جدید به موزه‌ای خصوصی تبدیل شد. این خانه در سال ۱۹۶۸ به‌عنوان یکی از بناهای تاریخی ملی ایالات متحده ثبت شده‌است و در میان فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی نیز قرار دارد.
ایسا تیفت،Asa Tift معمار دریایی و یدک‌کش نجات ساخت این خانهٔ دو طبقه به سبک معماری دورهٔ مستعمرات فرانسهFrench Colonial را از سال ۱۸۴۸ آغاز کرد و در سال ۱۸۵۱ به پایان رسید. محل خانه در خیابان وایتهد واقع شده‌است که روبه‌روی فانوس دریایی کی وست،Key West Lighthouse در نزدیکی ساحل جنوبی قرار دارد و ارتفاع ساختمان ۱۶ فوت (۴٫۹ متر) بالاتر از سطح دریا است که آن را به دومین مکان مرتفع در شهر تاریخی کی وست تبدیل می‌کند.
معماری محلی خانه‌های کی وست در آن زمان متأثر از سبک اسپانیایی، شامل خانه‌های یک طبقه و نیم با استخوان‌بندی چوبی و مشبک‌کاری‌های هنری بود. دیوارهای این خانه برخلاف سایر عمارت‌های اکثراً چوبی کی وست، از بلوک‌های سنگ آهک بومی ۱۸ اینچی ساخته شده‌است که در هنگام طوفان‌های گرمسیری و توفندها از آن محافظت می‌کند. تیفت مکان مرتفعی را برای حفاری سنگ آهک مورد استفاده برای ساخت این خانه انتخاب کرد. ساختمان به شکل مربع، با سقفی مسطح است که بعدها سنگ آهک آن با گچ تزئینی گچ‌کاری شد. تیفت که از بنیان‌گذاران تیفتون، جورجیا بود، چوب موردنیاز برای ساخت این ملک را با کشتی از جورجیا به جزیره آورد. در هر طرف خانه، چهار پنجرهٔ کرکره‌ای به صورتی قرینه در داخل دیوار قرار گرفته‌اند. همچنین ایوان‌هایی عریض با نردهٔ آهنی در هر دو طبقهٔ این خانه وجود دارد.
الکس کامرر،Alex Caemmerer روان‌پزشک و تاریخ‌نویس معماری معتقد است که سبک معماری این ساختمان قرابت نزدیکی به برخی از خانه‌های فرنچ کوارتر در نیواورلئان دارد. به‌گفتهٔ او ستون‌های بلند و باریک چدنی در ایوان و نقش‌ونگارهای ظریف آهنی نرده‌ها از نیواورلئان آمده‌اند. همچنین پنجره‌های به کف رسیدهٔ طاق‌دار و دَرِ نیم‌گِرد این ساختمان از نظر وی مشابه معماری خانه‌های آن منطقه است.
ارنست همینگوی و همسرش، پائولین فایفر در سال ۱۹۲۸ به کی وست نقل‌مکان کردند و سه سال آینده را در خانه‌های اجاره‌ای گذراندند که آخرین خانه، ملک دوطبقه‌ای شمارهٔ ۱۳۰۱ خیابان وایتهد بود.
هنگامی که پائولین برای نخستین بار خانهٔ شمارهٔ ۹۰۷ خیابان وایتهد را در یک تور جستجوی خانه دید، آن را «خانهٔ جن‌زدهٔ لعنتی» نامید. در آن زمان، خانه در وضعیت اسقاط حق دعوی قرار داشت و نیازمند تعمیر و بازسازی اساسی بود. با این حال، فایفر پس از شناخت پتانسیل خانه، عموی ثروتمندش، گاس فایفرGus Pfeiffer را متقاعد کرد تا آن را به قیمت هشت هزار دلار برای او و ارنست به‌عنوان هدیهٔ عروسی بخرد. همینگوی ارزش انزوایی را که زمین ۱٫۵ جریب فرنگی به او در حین نوشتن آثارش می‌داد، دانست. همینگوی‌ها با استخدام کانچ‌هایConch بیکار کل خانه را بازسازی کردند. پائولین بیشتر اثاثیهٔ داخلی خانه را انتخاب کرد اما ارنست اصرار داشت که غنائم شکاری‌اش نیز گنجانده شود. پائولین به قیمت گردش هوا، پنکه‌های سقفی خانه را با لوستر جایگزین کرد. این زوج همچنین طبقهٔ دوم درشکه خانهCarriage house را به استودیوی نویسندگی ارنست و زیرزمین را به شراب‌خانه تبدیل کردند. همینگوی در زمانی که در این ملک زندگی می‌کرد، راهروی باریکی وجود داشت که اتاق خواب اصلی را به استودیوی نویسندگی‌اش متصل می‌کرد که در اثر طوفان سال ۱۹۴۸ تخریب شد.
آرنولد ساموئلسون،Arnold Samuelson نویسندهٔ جوان بلندپرواز و قهرمان‌پرست که همینگوی در سال ۱۹۳۴ او را به‌عنوان شخص فنی در کی وست استخدام کرده بود، این اقامتگاه را به «یک ساختمان قدیمی دادگاه برای ایستادن در برابر طوفان‌ها پس از اینکه تمام کلبه‌های چوبی منفجر شدند» تشبیه کرد. او در کتابش، "با همینگوی: یک سال در کی وست و کوبا"With Hemingway: A Year in Key West and Cuba نوشت که صندلی‌ها و راحتی‌های عتیقه در اتاق نشیمن قرار داشتند، دیوارهای اتاق نیز با نقاشی‌های مدرن‌گرایانه تزئین شده و یک دیوار از کف تا سقف کتابخانهٔ ارنست همینگوی بود.
هنگامی که همینگوی در سال ۱۹۳۷ در اسپانیا مشغول خبرنگاری بود، پائولین استخر بزرگی را در محوطهٔ خانه ساخت. هزینهٔ ساخت نخستین استخر شنای داخل زمین در فلوریدا کیز به ابعاد ۶۰ × ۲۴ فوت با ظرفیت هشتاد هزار گالونی، بیست هزار دلار بود که ۲٫۵ برابر قیمت خرید کل ملک به حساب می‌آمد. همینگوی در بازگشت بابت این افزودهٔ پرهزینه عصبانی شد. او در حرکتی ملودرام یک پنی از جیبش را به زمین پرت کرد و گفت: «آخرین سِنت [دارایی] من رو بگیر.»؛ درحالی‌که در حقیقت پائولین خودش هزینهٔ ساخت این استخر را پرداخته بود. فایفر این پنی را همراه خود داشت و بعدها داخل بتن جاسازی شد که حفاظی شیشه‌ای دارد. علی‌رغم خشم اولیه، همینگوی از استخر خوشش آمد و سپس دیوار آجری شش فوتی را در اطراف ملک ایجاد کرد تا بتواند برهنه شنا کند. همینگوی همچنین طاووس‌هایی را در این ملک نگهداری و مسابقه‌های مُشت‌زنی را در چمن برگزار می‌کرد. او برخی از آثارش را در مدت اقامتش در این خانه نوشت؛ از جمله اثر ناداستان "تپه‌های سبز آفریقا" (۱۹۳۵)، مجموعهٔ داستان‌های «برف‌های کلیمانجارو»، «زندگی شاد کوتاه فرانسیس مکامبر»The Short Happy Life of Francis Macomber (هر دو ۱۹۳۷) و "داشتن و نداشتن" (۱۹۳۷). او در نوشتن "داشتن و نداشتن" از مردم مختلفی که با آن‌ها در کی وست ملاقات کرده بود، الهام گرفت. پس از مرگ همینگوی، نسخه‌ای خطی از یک اثر در گاوصندوق گاراژ پیدا شد. این اثر پس از مرگ وی، با عنوان "جزیره‌های در جریان"Islands in the Stream در سال ۱۹۷۰ انتشار یافت. همینگوی پس از هشت سال اقامت در این خانه، در سال ۱۹۳۹ به کوبا نقل‌مکان کرد.
پس از طلاق آن‌ها در سال ۱۹۴۰، پائولین تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۱ در این خانه زندگی کرد. سپس همینگوی این خانه را تا زمان خودکشی در سال ۱۹۶۱ در اختیار داشت. در اواخر همان سال، سه پسرش خانه را به قیمت هشتاد هزار دلار به حراج گذاشتند.
مالکان جدید قصد داشتند از خانهٔ همینگوی به‌عنوان اقامتگاهی خصوصی استفاده کنند؛ با این حال، آن‌ها به‌دلیل علاقهٔ مداوم بازدیدکنندگان، درهای خانه را به‌عنوان موزه در سال ۱۹۶۴ به روی عموم باز کردند. اگرچه خانوادهٔ همینگوی بیشتر اثاثیه را با خود برده بودند اما مالکان هنوز اثاثیهٔ حجیم‌تر و بسیاری از دارایی‌های همینگوی را در اختیار داشتند. از آنجایی که تمامی اسباب‌اثاثیه اصلی نیستند، اصالت موزه مورد انتقاد قرار گرفته‌است. درهای تمامی اتاق‌های خانه به روی بازدیدکنندگان باز است، به‌جز اتاق نویسندگی همینگوی که از طریق پنجره‌ای مشبک قابل مشاهده است. روی دیوار استودیوی نویسندگی، سر یک شاخ‌بلند شبدیز نصب شده‌است که همینگوی در سال ۱۹۳۳ در آفریقا به آن شلیک کرده بود. همچنین میز گِرد اسپانیایی و «ماشین تایپ سلطنتی سبک قدیمی» در این اتاق وجود دارد. این ملک محبوب‌ترین جاذبهٔ گردشگری در کی وست است که در سال ۱۹۶۸ به‌عنوان یکی از بناهای تاریخی ملی ایالات متحده ثبت شد و در میان فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی نیز قرار دارد.
پیش از اینکه توفند ایرما در سپتامبر ۲۰۱۷ در کیز شروع شود، دولت فدرال دستور تخلیهٔ کلیهٔ اهالی این مجمع‌الجزایر را صادر کرد اما مسئول موزه، مدیر کل و گروهی از کارمندان حاضر به ترک خانه یا انتقال گربه‌های آن نشدند. نوهٔ همینگوی نیز به آن‌ها اصرار کرد که این محل را ترک کنند و گفت: «این فقط یک خانه است.» در عوض، تعدادی از کارمندان ترجیح دادند با گربه‌ها در این خانه بمانند. در نهایت آن‌ها از این طوفان جان سالم به در بردند.
به‌دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ و در نتیجه کاهش گردشگری، موزه بیش از سی کارمند، یعنی نیمی از کارکنان خود را اخراج کرد.
در این خانه و محوطهٔ آن ده‌ها گربه زندگی می‌کنند که معمولاً گربه‌های همینگوی نامیده می‌شوند. نیمی از این گربه‌ها پُرانگشتیPolydactyl cat هستند که شش انگشت روی هر پنجه دارند. اسم گربه‌ها نیز از روی نام افراد مشهور مانند هامفری بوگارت یا مریلین مونرو انتخاب شده‌اند و گورستانی مخصوص به خودشان در باغ خانه دارند.
افسانه‌ها حاکی از آن است که همهٔ گربه‌های این ملک از نسل سفید برفی هستند؛ گربه‌ای سفید شش‌انگشتی که ناخدایی به خانوادهٔ همینگوی هدیه داده بود. خواهرزاده و پسر همینگوی، هیلاریHilary Hemingway و پاتریک هر دو این ادعا را که همینگوی در کی وست صاحب گربه بوده‌است، رد کرده‌اند. گفته می‌شود که یکی از همسایگان چندین گربهٔ پرانگشتی داشته‌است و برخی مانند هیلاری گفته‌اند که این‌ها اجداد گربه‌های همینگوی هستند. علاوه بر این، عکسی از پاتریک و گرگوریGregory Hemingway جوان (پسر دیگر همینگوی) در حال بازی با گربه‌ای سفید در کی وست وجود دارد. هنگامی که از پاتریک درمورد این تصویر پرسیده شد، گفت که نمی‌تواند این رخداد را به خاطر بیاورد.
در آغاز سال ۲۰۰۳، موزه درگیر نبرد حقوقی نه ساله با وزارت کشاورزی ایالات متحده (یواس‌دی‌ای) شد که آیا قانون رفاه حیوانات سال ۱۹۶۶ که معمولاً باغ‌وحش‌ها و سیرک‌های دارای گربه‌های بزرگ را سامان‌دهی می‌کند، درمورد جمعیت گربه‌های شش انگشتی موزه نیز اعمال می‌شود یا خیر. این وزارتخانه حتی در سال ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ مأموران مخفی را برای نظارت بر گربه‌ها به آنجا فرستاد. صاحبان موزه به ادعای وزارت کشاورزی ایالات متحده در دادگاه اعتراض کردند. هنگامی که یکی از محققان بنیاد مردمی رعایت اصول اخلاقی در برابر جانوران (پیتا) وضعیت گربه‌ها را در سال ۲۰۰۵ بررسی کرد، آن‌ها به این نتیجه رسیدند: «آنچه من پیدا کردم، دسته‌ای گربهٔ چاق، شاد و آرام بود.» در نهایت در سال ۲۰۱۲، دادگاه استیناف حوزه یازدهم ایالات متحده آمریکا حکم داد که اقدامات موزه با قانون رفاه حیوانات منطبق بوده‌است؛ زیرا موزه از گربه‌ها در تبلیغات استفاده می‌کرد و کالاهایی با مضمون گربه می‌فروخت.
هادون هوبارد «سانی» ساندبلوم (زاده ۲۲ ژوئن ۱۸۹۹ – درگذشته ۱۰ مارس ۱۹۷۶) یک هنرمند آمریکایی با تبار فنلاندی و سوئدی بود که بیشتر به خاطر تصاویر بابا نوئل که برای شرکت کوکاکولا خلق کرد، شناخته شد. دوست ساندبلوم، لو پرنتیس، مدل اصلی بابانوئل تصویرگر بود.
آب‌درمانی () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به اولیور هاردی، السی مک‌کلاد، فلورنس مک‌لاکلین و بیلی روژ اشاره کرد.
توماس مارک بارت (Thomas Mark Barrett) (زادهٔ ۸ دسامبر ۱۹۵۳)، سیاستمدار اهل ایالات متحده است که از ۲۰۲۲ به اینسو به عنوان سفیر ایالات متحده در لوکزامبورگ خدمت می‌کند. پیش از آن، وی از ۲۰۰۴ تا ۲۰۲۱ میلادی به عنوان چهل و چهارمین شهردار میلواکی، ویسکانسین خدمت می‌کرد.
او که عضو حزب دموکرات است، قبلاً به عنوان عضو مجلس ایالتی ویسکانسین (۱۹۸۴ – ۱۹۸۹ میلادی)، مجلس سنای ویسکانسین (۱۹۸۹ – ۱۹۹۳ میلادی) و مجلس نمایندگان ایالات متحده (۱۹۹۳ – ۲۰۰۳ میلادی) انتخاب شده بود. شهر میلواکی در ۶ آوریل ۲۰۰۴ تام بارت را به عنوان چهلمین شهردار خود انتخاب کرد. او در انتخابات‌های فرمانداری ۲۰۰۸، ۲۰۱۲، ۲۰۱۶ و ۲۰۲۰ مجدداً به عنوان فرماندار انتخاب گردید. وی یکی از شهرداران آن زمان با طولانی‌ترین دوران خدمت در یکی از ۵۰ شهر بزرگ ایالات متحده بود.
بارت بزرگترین پسر جرترود ویرجینیا (دارای اصالت آلمانی و انگلیسی) و توماس جی. بارت (دارای اصالت ایرلندی) است. پدر وی یکی از کهنه‌سربازان جنگ جهانی دوم بود که بخاطر ۳۰ مأموریت بر فراز آلمان به عنوان رهیاب، نشان صلیب پرواز ممتاز را در ۱۹۴۴ میلادی دریافت نمود. مادر وی پس از اینکه شوهر قبلیش در جنگ کشته شده بود، با پدر وی در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن آشنا شد. آنها باهم ازدواج نموده و به میلواکی نقل مکان نمودند، جاییکه بارت بدنیا آمد. وی در قسمت غربی شهر بزرگ شد.
بارت از دبیرستان مارکویت یونیورسیتی فارغ‌التحصیل گردید؛ پس از آن وی مدرک بی‌ای خود را در ۱۹۷۶ میلادی از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن و مدرک جی‌دی خود را در ۱۹۸۰ میلادی از مدرسه حقوق دانشگاه ویسکانسین کسب کرد. وی با کار کردن در خط مونتاژ هارلی-دیویدسن توانست هزینه کالج و مدرسه حقوق را بپردازد. پس از اتمام مدرسه حقوق، بارت از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۲ میلادی به عنوان منشی حقوقی قاضی رابرت دابلیو. وارن در دادگاه ناحیه‌ای ایالات متحده برای ناحیه شرقی ویسکانسین خدمت کرد. بعدتر وی کار خصوصی در حوزه حقوق را آغاز نموده و به عنوان بازرسی بانکی برای شرکت بیمه سپرده فدرال خدمت کرد.
بارت، زمانی که ۲۸ سال داشت، برای نخستین بار خود را در انتخابات مجلس ایالتی ویسکانسین در ۱۹۸۲ میلادی نامزد کرد، اما ناموفق بود. وی دوباره در ۱۹۸۴ میلادی وارد رقابت شده و این بار موفق گردید؛ وی پیش از اینکه در انتخابات ویژه دسامبر ۱۹۸۹ برنده شده و وارد مجلس سنای ویسکانسین شود، برای دو دوره در مجلس ایالتی ویسکانسین خدمت کرد. وی به خدمت در مجلس سنای ویسکانسین ادامه داد تا اینکه در ۱۹۹۳ میلادی به کرسی بالاتر راه یافت.
در ۱۹۹۲ میلادی، پس از اینکه عضو کنگره ایالات متحده جیم مودی نیت خود مبنی بر شرکت در انتخابات مجلس سنای ایالات متحده را اعلام کرد، بارت برای جانشینی وی وارد انتخابات کنگره شده و برنده شد. بارت برای چهار دوره متوالی از حوزه انتخابیه پنجم ویسکانسین که در آن زمان شامل نیمه شمالی شهر میلواکی و برخی شهرداری‌های حومه شهر می‌شد، مجدداً انتخاب گردید. بارت در مدت زمانی که در کنگره حضور داشت در کمیته انرژی و تجارت، کمیته اصلاحات حکومت، کمیته خدمات مالی، کمیته امکانات مالی و کمیته اداری مجلس خدمت کرد.
به عنوان عضو کنگره ایالات متحده، بارت برای تأمین کمک‌های لازم برای پروژه‌های پیشگیری از سیلاب در ناحیه خود، با همکارانش تلاش کرد. وی همچنین روی مدرنیته سازی قانون سرمایه‌گذاری مجدد در اجتماع کار نموده و به‌طور مکرر صدای خود را برای حمایت از شرکت هواپیمایی میلواکی، میدوست اکسپرس، بلند کرد. بارت از ۵ ژانویه ۱۹۹۳ تا ۱۰ اکتبر ۲۰۰۲، ۳۷ لایحه را به کنگره معرفی نموده و از ۱۳۴۵ لایحه دیگر پشتیبانی نمود. وی در کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در ۲۰۰۰ میلادی به نمایندگی از ویسکانسین شرکت کرد.
بارت در انتخابات شهرداری ۲۰۰۴ میلواکی شرکت نموده و با شکست دادن متصدی سرپرست-شهردار ماروین پرات که پس از استعفای جان نورکویست به شهرداری رسیده بود، به عنوان شهردار میلواکی انتخاب گردید. بارت مجدداً در انتخابات ۲۰۰۸ به عنوان شهردار انتخاب گردیده و ۷۹٪ رأی کسب کرد، بیشترین درصد رأی که یک نامزد شهرداری طی ۴۰ سال پسین دریافت نموده بود. در ۲۰۱۲ میلادی، وی با شکست دادن رقیب خود ادوارد مک‌دونالد و با کسب بیش از ۷۰٪ آراء مجدداً شهردار شد. در انتخابات ۲۰۱۶، وی بار دیگر رقیب محافظه‌کار و عضو شورای ناحیه هشتم، رابرت دونوان، را مغلوب نموده و با کسب ۷۰٪ آراء مجدداً انتخاب گردید. در انتخابات ۲۰۲۰، بارت بار دیگر با کسب بیش از ۶۲٪ آراء در مقابل لینا تیلور، برای دور پنجم به عنوان شهردار انتخاب شد.
در جریان دوره خدمت بارت به عنوان شهردار، این شهر شاهد ساخت و سازهای جدید به ارزش میلیاردها دلار در مرکز شهر بوده‌است. بارت از یارانه‌ها و مالیات بر سود مالی استفاده بهینه نموده و از آنها به نفع ساخت و ساز کار گرفت. بارت به‌طور گسترده‌ای بر ساخت و ساز در مرکز شهر متمرکز بود و شهر در جریان شهرداری وی شاهد بزرگترین جهش در ساخت و ساز پس از دهه ۱۹۶۰ میلادی بود. مرکز شهر یک جهش بزرگ در عمران را تجربه نمود که از آن جمله ساخت چندین آسمان خراش مانند نورت‌وسترن میوچول تاور و کامنز (Northwestern Mutual Tower and Commons) بود.
در ۲۰۱۸ میلادی، بارت برنامه‌ای برای ساخت ۱۰٬۰۰۰ واحد مسکونی ارزان-قیمت را در شهر اعلام کرد. این برنامه شامل افزایش استفاده از واحدهای مالیات بر سود مالی بود.
بارت با تشویق نمودن کسب‌وکار برای تغییر مکان دادن به نزدیکی مناطق کم-درآمد شهر، تلاش نمود تا مناطق کمتر توسعه یافته شهر را مجدداً احیا نماید.
بارت خطابه وضعیت شهر را در ۲۵ فوریه ۲۰۰۹ ایراد نمود. وی در این خطابه خود از دستاوردهای گذشته شهر تقدیر نموده و برنامه خود برای افزایش شغل‌های سبز، توسعه اقتصادی و آموزش نیروی کار در سال آینده را شریک ساخت. بارت از شهروندان میلواکی خواست تا در جریان رکود اقتصادی بین‌المللی خوشبینانه عمل کنند؛ بارت گفت، «من کاملاً مطمئن هستم که میلواکی در مقابل این رکود اقتصادی جاری دوام خواهد آورد». «ما سرمایه‌گذاری‌های هوشمندانه انجام خواهید داد، به ساختن شرکای قوی ادامه می‌دهیم، به نیروی کار خود آموزش فراهم نموده و کیفیت مدارس دولتی خود را بهبود می‌بخشیم. ما به عنوان یک شهر قوی تر و رقباتی‌تر ظهور خواهیم کرد». بارت زمانی که در ۱۸ مارس ۲۰۰۹ به واشینگتن دی.سی. سفر نمود، با معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده جو بایدن دیدار نموده و در نزد کمیته فرعی منابع آبی و محیط زیست مجلس نمایندگان ایالات متحده شهادت داد. برید در کنفرانس اجرای قانون بازیابی و سرمایه‌گذاری مجدد کاخ سفید که توسط بایدن میزبانی شده بود، شرکت کرد. این کنفرانس به پرسش‌های مقام‌های ایالت‌ها، شهرستان‌ها و حکومت محلی پیرامون نحوه نظارت مؤثر از مصرف وجوه قانون بازیابی، پاسخ ارایه نمود.
شهردار بارت رؤیای خود برای یک میلواکی سبزتر را از طریق ایجاد تیم سبز میلواکی و تأسیس اداره پایداری میلواکی به اجراء درآورده است. اداره پایداری روش‌های پایدار زیست-محیطی را ترویج می‌نماید که هم نیازهای عاجل زیست‌محیطی، اقتصادی و اجتماعی را برآورده می‌سازد و هم رشد اقتصادی درازمدت میلواکی را بهبود می‌بخشد. وی همچنین یکی از قهرمانان منطقه‌ای در امر محافظت از گریت لیکس است و قبلاً به عنوان یکی از رؤسای سازمان نوآوری شهرهای گریت لیکس سنت لارنس خدمت نموده بود، یک سازمان دو-ملتی متشکل از شهرداران و سایر مقامات محلی که به‌طور فعالانه برای حراست و بهبود گریت لیکس و رود سنت لارنس کار می‌کردند.Great Lakes St. Lawrence Cities Initiative
پسر جهان را می‌کشد (؛ همچنین بوی جهان را می‌کشد) یک فیلم اکشن-دلهره‌آور آمریکایی به کارگردانی موریتز مور در اولین کارگردانی‌اش و فیلمنامه‌ای از آرند رمرز و تایلر برتون اسمیت و داستانی از مور و رمرز است. این فیلم توسط سم ریمی و روی لی تهیه شده‌است و بازیگرانی چون بیل اسکاشگورد، جسیکا راث، یایان روهیان، عیسی مصطفی و اندرو کوجی به ایفای نقش پرداخته‌اند. خلاصهٔ داستان آن دربارهٔ یک پسر ناشنوا (اسکاشگورد) است که پس از قتل خانواده‌اش، توسط یک مربی مرموز (روهیان) در جنگل آموزش می‌بیند. فیلمبرداری در آفریقای جنوبی انجام شد.
هنگامی که خانواده او به قتل می‌رسد، یک پسر ناشنوا به نام بوی (Boy) به جنگل می‌گریزد و در آنجا توسط یک مربی مرموز آموزش می‌بیند.
"پسر جهان را می‌کشد" یک فیلم اکشن به نویسندگی آرند رمرز و تایلر برتون اسمیت است. این فیلم توسط موریتز مور، فیلمساز آلمانی، در اولین کارگردانی بلندش کارگردانی شده‌است. مور یک فیلم کوتاه به همین نام ساخت و بعداً کار مقدماتی داستان بلند را با رمرز انجام داد. این محصول توسط سام ریمی و روی لی ساخته شده‌است. این فیلم در ۷ اکتبر ۲۰۲۱ معرفی شد و بیل اسکاشگورد، سامارا ویوینگ و یایان روهیان به بازیگران پیوستند. در بیانیه‌ای، سایمون سوارت، مدیرعامل انتیبا پیکچرز گفت که این فیلم «موضوعات دنیای واقعی را با ظاهری تازه و اقتباس‌شده از از بهترین رمان‌های گرافیکی» ترکیب می‌کند. در ۲۸ اکتبر ۲۰۲۱، عیسی مصطفی به جمع بازیگران پیوست. در ژانویه ۲۰۲۲، اندرو کوجی به بازیگران اضافه شد، و جسیکا راث جایگزین سامارا ویوینگ شد که به دلیل درگیری‌های برنامه‌ریزی از پروژه انصراف داد. فیلمبرداری در کیپ‌تاون، آفریقای جنوبی، در ۱۴ فوریه ۲۰۲۲ آغاز شد در مارس ۲۰۲۲، فامکه یانسن، برت گلمن، شارلتو کوپلی، کوین کوپلند، دوقلوهای کامرون و نیکلاس کروتی، و میشل داکری به عنوان بازیگر تأیید شدند.
پادشاه تالسا یک مجموعه تلویزیونی درام و جنایی آمریکایی که توسط تیلور شریدان همراه با ترنس وینتر برای کمپانی پارامونت پلاس ساخته شده‌است. این سریال با بازی سیلوستر استالونه در نقش یک کاپوی مافیایی که به تازگی از زندان خارج شده و به تالسا فرستاده شده‌است، جایی که او تلاش می‌کند یک سازمان جنایتکار را راه‌اندازی کند. اولین قسمت این سریال در ۱۳ نوامبر ۲۰۲۲ به کارگردانی آلن کولتر منتشر شد.
دوایت «ژنرال» مانفردی (با بازی استالونه) یک سردسته مافیای نیویورک است که به تازگی حکم ۲۵ سال زندان را به پایان رسانده‌است. پس از آزادی، رئیسش او را به تالسا، اکلاهما می‌فرستد تا عملیات جنایی را در آنجا برقرار کند. ژنرال که کسی را در منطقه نمی‌شناسد، به دنبال افراد جدیدی برای کمک به ایجاد امپراتوری خود می‌گردد.
تیلور شریدان این مجموعه را در طول همه‌گیری کووید-۱۹ ایجاد کرد، یک هفته طول کشید تا ایده‌اش را مطرح کند، قسمت آزمایشی را بنویسد و استالونه را برای پروژه استخدام کند. فیلمبرداری در مارس ۲۰۲۲ آغاز شد. این سریال در ۱۳ نوامبر ۲۰۲۲ در پارامونت پلاس منتشر شد. دو قسمت اول در تاریخ ۱۳ و ۲۰ نوامبر از شبکه پارامونت پخش شد.
در وب‌سایت جمع‌آوری بررسی نقد راتن تومیتوز، بر اساس ۳۹ بررسی، دارای امتیاز ۷۷ درصد تایدیه و میانگین امتیاز ۶٫۵ از ۱۰ را گزارش کرده‌است. در متاکریتیک، میانگین وزنی دارد. امتیاز ۶۵ از ۱۰۰ بر اساس ۲۳ منتقد، نشان دهنده «بررسی‌ها عموما مطلوب» است.
جنگ مصر و لیبی که با نام جنگ چهار روزه نیز شناخته می‌شود، یک جنگ کوتاه مرزی میان مصر و لیبی بود که در میانه ۲۱ تا ۲۴ ژوئیه ۱۹۷۷ رخ داد.
در دهه ۱۹۷۰، لیبی به رهبری معمر قذافی، یک سیاست خارجی مصمم را برای ترویج وحدت اعراب آغاز کرد. او با رهبران مصر و سوریه برای برداشتن گام‌هایی در جهت این هدف مشورت کرد. هنگامی که جمال عبدالناصر، رئیس‌جمهور مصر که یکی از حامیان اصلی ناسیونالیسم عربی بود در سپتامبر ۱۹۷۰ درگذشت، جانشین وی، محمد انور سادات، جای او را در بحث‌ها گرفت. مذاکرات با تشکیل اتحاد جماهیر عربی در سال ۱۹۷۲، متشکل از دولت‌های لیبی، مصر و سوریه به اوج موفقیت خود رسید. اگرچه اتحاد جماهیر عربی با اهداف گسترده‌ای از جمله تحکیم ارتش، قوانین و سیاست‌های خارجی هر کشور تأسیس شد، اما تنها مدل‌های نمادین وحدت، مانند برپایی یک پرچم ملی مشترک، اتخاذ شد. در ماه‌های بعد قذافی به شدت برای اتحاد فوری با مصر تلاش می‌کرد، درحالی که علاقه سادات به اتحاد پیوسته کاهش می‌یافت. سادات همچنین نسبت به قذافی بیزاری شخصی داشت و او را یک رهبر نالایق می‌دانست.
یکی از اهداف اصلی سیاست خارجی قذافی که با بسیاری از رهبران جهان عرب مشترک بود، از بین بردن اسرائیل بود. او امیدوار بود که ترکیبی از قدرت مالی لیبی، با حمایت اقتصادی سودآور مبتنی بر نفت و جمعیت زیاد و قدرت نظامی مصر، بتواند برای نابودی اسرائیل استفاده شود. در اکتبر ۱۹۷۳ مصر و سوریه بدون مشورت با لیبی، حمله‌ای هماهنگ به اسرائیل را آغاز کردند و بدین ترتیب جنگ یوم کیپور آغاز شد. اگرچه حمله متقابل اسرائیل، دستاوردهای ارضی مصر را در مراحل اولیه جنگ از بین برد، انور سادات با انجام مذاکرات با اسرائیل موافقت کرد و به دنبال آن موفق شد شبه‌جزیره سینا به مصر بازگرداند و در مقابل آن متعهد شد که مصر در تهاجمات آینده کشورهای عربی به اسرائیل شرکت نکند. قذافی از این آتش‌بس خشمگین شد و سادات را به بزدلی، تضعیف اتحاد جماهیر عربی و خیانت به آرمان عرب متهم کرد. سادات نیز در پاسخ اعلام کرد که دولت مصر در اوایل همان سال برای جلوگیری از غرق کردن یک کشتی مسافربری غیرنظامی در لیبی که حامل گردشگران یهودی در دریای مدیترانه بود، مداخله کرده‌است. پس از آن، روابط مصر و لیبی با اتهامات مکرر رهبران هر دو کشور علیه یکدیگر تیره شد.