moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
امکانات ارتباطی این دستگاه شامل یواس‌بی نسخه ۲، وای-فای دو-بانده، وای-فای دایرکت و وای-فای هات‌اسپات، بلوتوث نسخه ۴، درگاه مادون قرمز، ارتباط حوزه نزدیک (NFC)، درگاه HDMI و قابلیت یواس‌بی او تی جی می‌شود.
گلکسی اس نسل چهارم از یک نمایشگر با تفکیک‌پذیری فول‌اچ‌دی (۱۰۸۰x۱۹۲۰ پیکسل) با تراکم پیکسل ۴۴۱ پیکسل در هر اینچ که این میزان حتی از تراکم پیکسل ۳۲۶ در آیفون ۵ اپل نیز بالاتر است. صفحه‌نمایش گلکسی اس۴ از نوع سوپر آمولد لمسی خازنی است، این نمایشگر دارای قابلیت‌های مالتی‌تاچ، لمس شناور و همچنین محافظ نسل سوم گوریلا گلس است. وب‌سایت دیسپلی‌میت پس از تست نمایشگر گلکسی اس۴ آن را یکی از بهترین نمایشگرهای معرفی‌شده تا تاریخ عرضه‌اش نامید.Galaxy S4 Display Technology Shoot-Out
نتیجه کلی برای حل مشکل داغ شدن و هنگ مدل ۴ هسته ای بهتر و سریع تر است
طی چهار روز پس از عرضه گلکسی اس۴، تعداد ۴ میلیون واحد از آن فروخته‌شد و طی ۲۷ روز ۱۰ میلیون. این، سریع‌ترین فروش گوشی هوشمند در تاریخ سامسونگ و سریع‌ترین فروش گوشی هوشمند اندرویدی است.http://www.techradar.com/reviews/phones/mobile-phones/samsung-galaxy-s4-1137602/reviewhttp://www.bloomberg.com/news/2013-05-23/samsung-galaxy-s4-sales-hit-10-million-in-half-the-time-of-s3.html سامسونگ تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۳، ۲۰ میلیون گلکسی اس۴ ارسال کرد که این میزان ۱٫۷ برابر سریع‌تر از گلکسی اس۳ می‌باشد.http://www.techstake.org/2013/07/samsung-sold-20-million-galaxy-s4-units.html
واکسی (به ایتالیایی: Sciuscià) فیلمی ایتالیایی است که در سال ۱۹۴۶ توسط ویتوریو دسیکا ساخته شد و اولین کار بزرگ این کارگردان مشهور ایتالیایی است. در فیلم دو پسر واکسی با مشکلات و دردسرهایی با یک پلیس بعد از تلاش برای به دست آوردن پول برای خریدن یک اسب مواجه می‌شوند.
کلاهی برای باران نام فیلمی با بازی رضا عطاران و سید جواد رضویان به کارگردانی مسعود نوابی محصول سال ۱۳۸۵ است.
ابی (رضا عطاران) و جلال (جواد رضویان) برای دزدی وارد خانه‌ای می‌شوند. ابی در جریان دزدی متوجه حضور باران (حدیث فولادوند) و مادرش در خانه می‌شود. او هنگام خروج متوجه خودکشی باران به علت شکست عشقی در برابر پیروز می‌شود و…
تیغ‌زن نام فیلمی با بازی رضا عطاران و لادن مستوفی و به کارگردانی علیرضا داوودنژاد محصول سال ۱۳۸۷ است.
در قلب من نام سریالی ایرانی به کارگردانی حمید لبخنده و محصول سال ۱۳۷۷ است. این سریال برای اولین بار از شبکه ۳ پخش شد.
در این سریال بازیگرانی چون حمیده خیرآبادی، ثریا قاسمی، ایرج راد، فریده صابری، پارسا پیروزفر، لعیا زنگنه، پویا امینی، رزیتا غفاری، علی دهکردی، عنایت‌الله شفیعی و جعفر بزرگی به ایفای نقش پرداخته‌اند.
این مجموعه روایتگر زندگی دو خانواده از قشر فقیر و ثروتمند است که دختر خانواده ثروتمند یعنی سارا به رضا و دایی سارا به لیلا علاقه‌مند بوده و در این رابطه دراماتیک پاره‌ای از مسائل اجتماعی نیز به تصویر کشیده می‌شود.
راس گلر یکی از شخصیت‌های تخیلی اصلی مجموعه تلویزیونی سیتکام دوستان است که توسط دیوید شویمر بازی شده‌است. راس برادر مانیکا گلر است همچنین راس باهوش ترین عضو گروه دوستان و دانشمند دیرینه شناس است.
معجزه در میلان فیلمی فانتزی به کارگردانی ویتوریو دسیکا محصول سال ۱۹۵۱ سینمای ایتالیا است. فیلمنامه فیلم با همکاری چزاره زاواتینی بود که برپایه رمانی به نام ""Totò il Buono"" می‌باشد.
این اثر جزئی از سینمای نئورئالیسم ایتالیا می‌باشد.
روزی روزگاری زنی سالخورده نوزادی تنها را پیدا می‌کند. او نوزاد را به نزد خود می‌برد اما پس از مرگ او، کودک، «تاتو» به یتیم خانه می‌رود. او یتیم خانه را به عنوان یک مرد جوان خوشحال ترک کرده و در دوران پس از جنگ میلان به جستجوی شغل می‌رود. او با کمک بی‌خانمان‌ها تصمیم می‌گیرد در زمینهای خالی شهری برای آنها بسازد …
کوجی موریموتو (森本晃司 Morimoto Kōji) زاده ۲۶ دسامبر ۱۹۵۹ یکی از اولین کارگردانان انیمیشن است.
در پناه تو نام سریالی ایرانی به کارگردانی حمید لبخنده و محصول سال ۱۳۷۴ است. این سریال برای اولین بار از شبکه دو سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد.
محصول: گروه فیلم و سریال شبکه دو سیما / ۱۳۷۵–۱۳۷۳
پخش اولیه: ۱۳۷۵ / یکشنبه شب‌ها
مریم افشار دانشجوی رشته هنر، دختری خانواده‌دار است و پدر و مادر خوبی دارد. همه چیز در خانواده مریم آن قدر خوب و بجاست که مریم لازم نمی‌بیند هیچ‌کدام از نیازهایش را در بیرون از خانه تأمین کند.
پسر مذهبی ای به نام محمد ، در دانشگاه عاشق مریم می شود و درست زمانی که می خواهد از این علاقه با مریم صحبت کند با درخواست هم دانشگاهی دیگرش به نام رامین مواجه می شود که از او می خواهد مریم را برایش خواستگاری کند.محمد بین وجدان و علاقه ، وجدان را بر می گزیند و از خود می گذرد ولی مربم که در دل به محمد علاقه مخفیانه ای داشت ، با این کار محمد ، ضربه روحی بسیار سختی می خورد و از روی لجبازی با خود و محمد ، این ازدواج را می پذیرد .از طرف دیگر محمد که تصور می کرد مریم به خواستگاری رامین جواب مثبت نمی دهد ، بسیار غافلگیر می شود .رامین که پسری وابسته به مادر است و قدرت تصمیم گیری کمی دارد پس از ازدواج با مریم به دلیل سرخوردگی مریم در عشق قبلی و ضعف روحی مریم و بی علاقگی خانواده خود به مریم با رفتار های نامناسب مریم مواجه می شود . در ابتدا رامین با کوتاه آمدن وضعیت را کنترل می کند اما رفتارهای عمو کمال که دوست داشت رامین دامادش شود ، باعث می شود که مریم بیشتر از پیش تندخو شود.رامین که از دلیل واقعی پرخاشگری های مریم بی خبر است وقتی به نازایی مریم پی می برد ، فرصت را غنیمت می شمارد و بر خلاف میل باطنی ،به خاطر فشار های مادرش ، مریم را طلاق می دهد ولی هرگز به مربم نمی گوید که او نازاست. مریم به شدت غافلگیر می شود . او هرگز فکر نمی کرد که این گونه تحقیر شود ، آن هم از طرف پسری که در نظرش بی دست و پا می نمود و فقط از روی لجبازی به همسری او در آمده بود . وضعیت از قبل هم بدتر می شود و مریم پس از طلاق تا هذیان گویی پیش می رود . همه رامین را مقصر می دانند و حتی رامین توسط پدر مریم مورد ضرب و شتم قرار می گیرد.محمد با دیدن این وضعیت و پس از آگاهی از نازایی مریم ، و با وجود مخالفت شدید پدرش ، به خواستگاری مریم می رود . اما مریم که محمد را مقصر اصلی مشکلاتش می داند ، برخورد بدی با محمد می کند . محمد در نظر مریم به شخصی تبدیل شده که می خواهد خود را بزرگوار نشان دهد . اما آرام آرام عشق گذشته مریم سر باز می کند و با خوشحالی تصمیم به ازدواج با محمد می گیرد و گذشته را فراموش می کند اما درست در شب خواستگاری ، رامین که از خواستگاری محمد بی خبر است برای طلب بخشش و صحبت به محل کار مریم می رود و او را را از نازایی اش با خبر می کند و حتی به او می گوید که محمد هم این مطلب را می دانسته . دنیا بر سر مریم خراب می شود . خواستگاری به هم می خورد . همه مشکلات روحی مریم که تازه فراموش شده بودند بیشتر از گذشته بر می گردند . محمد راهکاری می اندیشد . . .
پس از تغییر مدیریت در شبکه دو به گروه توصیه می‌شود مراقب باشند، چون مدیران جدید سخت گیرند و نمی‌خواهند هیچ حاشیه‌ای برایشان ایجاد شود. نتیجه دوری از حاشیه‌ها حذف ۴۰۰ صفحه از فیلم نامه، حذف یکی از شاخه‌های اصلی داستان و دستکاری در پرداخت باقی بخش‌ها شد.
اما مهم‌ترین اتفاق در روند شکل‌گیری حذفیات سریال حذف داستان پارسا با بازی پارسا پیروزفر از سریال است. پارسا در نسخه اولیه داستان حضور پررنگی داشت. پدر او مرد ثروتمندی است که با منشی‌اش به‌طور مخفیانه ازدواج کرده، زن او (زنده یاد هما روستا) ماجرا را نمی‌داند، ولی زمانی که مطلع می‌شود روان‌پریش شده و دست به خودکشی می‌زند. از طرفی پارسا هم که از عشاق مریم است بعد از طلاق او از رامین تصمیم می‌گیرد با او ازدواج کند، ولی پدر مانع او می‌شود و این مسئله منجر به درگیری بین آن‌ها می‌شود. جالب است بدانید حتی صحبتی هم برای حضور زنده یاد داود رشیدی برای ایفای نقش پدر پارسا می‌شود، اما وقتی گروه با بحران محتوایی و سانسور مواجه می‌شوند تصمیم می‌گیرند اصلاً این قصه را مطرح نکنند، چون این قصه همزمان با داستان عاشقانه مریم (لعیا زنگنه) و محمد (زنده یاد حسن جوهرچی) جلو می‌رفت. اما حذف این داستان مهم‌ترین مشکل نبود.
گروه ۱۲ قسمت از سریال را آماده پخش می‌کنند، اما پس از پخش تنها دو قسمت از سریال مدیران تلویزیون خواستار بازبینی همه بخش‌های آماده شده می‌شوند و مدتی بعد به گروه اعلام می‌کنند ۵ قسمت از آن قابل پخش نیست. گروه سازنده اعتراض می‌کند که با این وضعیت سریال آسیب می‌بیند و بهتر است پخش آن متوقف و فکری برای این حذفیات شود، اما مدیران مخالفت می‌کنند. حذفیات مدیران تلویزیون شامل ۱۰۰ صفحه و بیش از ۲۰ شخصیت سریال است؛ ولی مشکلات به اینجا هم ختم نمی‌شود. برای قسمت آخر مدیران تلویزیون یک سؤال از لبخنده می‌پرسند: «مگر می‌شود یک پسر مؤمن با دختری ازدواج کند و آن دختر نازا بماند؟» هرچه کارگردان توضیح می‌دهد اساس قصه روی سترون بودن زن و نازایی اوست و اصلاً این داستان یک عشق به دور از این مسائل است، اما مدیران تلویزیون زیر بار نمی‌روند و حتی راه حلی مثل ازدواج دوم را پیشنهاد می‌دهند. در آخر حمید لبخنده به یک ایده می‌رسد، متنی را با صدای حزن‌انگیز می‌خواند و روی قسمت آخر می‌گذارد. بعد هم از تهران می‌رود تا کسی او را پیدا نکند.
در زمان‌بندی پردازش‌های سیستم‌های عامل، سالخوردگی فرآیندی است که در آن اولویت یک پردازش با افزایش مدت زمانی که انتظار کشیده است، افزایش می‌یابد. این تکنیک زمان اجرای پردازش را از روی میانگین وزن‌دار برآوردهای پیشین و مقدارهای اندازه‌گیری‌شده برآورد می‌کند.Tanenbaum AS (2008) "Modern Operating Systems", 3rd ed., p. 158. Pearson Education, Inc. تکنیک سالخوردگی می‌تواند برای کاهش گرسنگی پردازش‌های با الویت پایین به کار رود.Processor Scheduling - Notes - Operating Systems - Computer Science Now اینگونه می‌توان مطمئن شد پردازش‌هایی که در الویت نسبتاً پایین هستند نهایتاً انجام داده خواهند شد.
ایزوتیوسیانات یک گروه عاملی در شیمی آلی است که از جابجایی اتم اکسیژن با یک اتم گوگرد در ساختار ایزوسیانات به وجود می‌آید.
فرزانه میلانی نویسنده، شاعر و استاد ادبیات فارسی و مطالعات زنان در دانشگاه ویرجینیا است. از جمله جوایز او می‌توان به دریافت جایزه فرهنگی لطیفه یارشاطر اشاره کرد.
فرزانه میلانی در تهران زاده شد و پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران به ایالات متحده آمریکا رفت. وی در سال ۱۹۷۹ موفق به کسب مدرک دکترا در رشته ادبیات تطبیقی از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در لس آنجلس شد و پس از مدتی شروع به تدریس در دانشگاه ویرجینیا کرد. او در سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ مدیریت انجمن مطالعات زنان خاور میانه در آمریکا را بر عهده داشت. کتاب او "" که در سال ۱۹۹۲ میلادی چاپ شد، بیش از شانزده بار تجدید چاپ شده‌است.
او همچنین شعر برخی از شاعران ایرانی را نیز از فارسی به انگلیسی برگردانده است، از جمله اشعار سیمین بهبهانی. میلانی بیش از صد مقاله پژوهشی به زبان‌های فارسی و انگلیسی در کارنامه دارد
و با مجله ایران شناسی همکاری مداوم داشته‌است.
کتاب‌های نوشته شده به دست فرزانه میلانی:
مرکز آمار ایران در سال ۱۳۰۳ خورشیدی با هدف جمع‌آوری و متمرکز کردن آمارهای مورد نیاز از سازمان ثبت احوال ایران تأسیس شد. سازمان ثبت احوال کشور وظیفهٔ ثبت اطلاعات مرتبط با تولد، فوت، ازدواج و طلاق را داشت. مرکز آمار وابسته به سازمان برنامه و بودجه است. در خرداد ماه سال ۱۳۱۸ هجری شمسی اولین قانون سرشماری در مجلس شورای ملی تصویب شد.
جایگاه آمار ایران در تشکیلات کلان دولت جمهوری اسلامی ایران، در قالب مؤسسه دولتی و وابسته به سازمان برنامه و بودجه کشور تعریف شده‌است. علاوه‌برآن، مرکز آمار ایران دارای جایگاه قانونی دیگری نیز با عنوان دبیرخانه شورای‌عالی آمار (بالاترین مرجع سیاست‌گذاری در زمینه آمارهای رسمی درکشور) به منظور ایجاد هماهنگی و هدایت نظام آماری کشور می‌باشد. با معرفی مرکز آمار ایران به عنوان مرجع رسمی تهیه، اعلام و انتشار آمارهای رسمی کشور در سال ۱۳۹۰، ساختار تشکیلاتی این مرکز با هدف انجام مأموریت‌های نوین درقالب سه معاونت، حوزه ریاست و پژوهشکده آمار (به صورت مستقل) به شرح زیر مورد بازنگری و تصویب قرارگرفت.
رؤسای پیشین مرکز آمار ایران به ترتیب زیر بوده‌اند:
در سال ۱۳۹۰ برپایه تصویب هیئت دولت دهم بر خلاف دوره‌های قبلی سرشماری پس از ۵ سال انجام شد و در سال ۱۳۹۳ در دولت یازدهم بازهٔ زمانی سرشناسی را به علت هزینه‌های زیاد آن به ۱۰ سال افزایش دادند. طبق گفته رئیس ادارهٔ آمار ایران در سرشماری سال ۱۳۹۰ به صورت مستقیم ۷۰ هزار نفر درگیر سرشماری بودند که هزینه‌ای بالغ بر ۱۰۰ میلیارد تومان در پی داشته‌است.
دروضعیت ترندلنبرگ مانند پوزیشن خوابیده به پشت، بدن به‌طور کامل صاف می‌باشد.http://www.whonamedit.com/synd.cfm/967.html با قرار گرفتن بدن در زاویه ۱۵ تا ۳۰ درجه، پاها از سطح پیشانی بالاتر قرار خواهند گرفت (عکس وضعیت ترندلنبرگ معکوس).مقدمه‌ای بر تکنولوژی جراحی/فاطمه قارداشی/۱۳۸۹
این سراشیبی منجر به تمایل محتویات شکمی به سمت پایین شده و سبب می‌گردد تا جراح بر این ناحیه دید بهتری داشته باشد.
دیدن قسمت‌های مختلف لگنی، جراحی مثانه، لاپاراسکوپیلطفی. مژگان. انتظار. صمد. راهنمای جامع پرستاری اتاق عمل. نشر جامعه نگر. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۹۴۸۰۵-۰-۳. چاپ پنجم ۱۳۸۸ و به هنگام شوک
موکش دهیروبهای امبانی (به انگلیسی: Mukesh Dhirubhai Ambani؛ به گجراتی: મુકેશ ધીરૂભાઈ અંબાણી؛ زاده ۱۹ آوریل ۱۹۵۷) کارآفرین، بازرگان، سرمایه‌دار و مدیر ارشد اجرایی هندی است، که با دارایی ۴۱٫۶ میلیارد دلار در دسامبر ۲۰۱۸ به نوشته مجله فوربز ثروتمندترین مرد آسیا و نوزدهمین ثروتمند در جهان است. او مدیرعامل و مالک بیشترین میزان سهام در شرکت صنایع ریلاینس (بزرگ‌ترین شرکت خصوصی هند) با ۴۸٪ درصد سهام می‌باشد. این شرکت در بخش‌های مختلف از جمله نفت، گاز، پتروشیمی، مخابرات و رسانه فعالیت می‌کند.
اکنون شرکت ریلاینس، در فهرست فورچون جهانی ۵۰۰ در رتبه ۹۹ از بزرگترین شرکت‌های جهان، قرار دارد. موکش و برادر کوچکترش آنیل، پسران بنیانگذار شرکت ریلاینس، دیروبهائی امبانی هستند. موکش امبانی، مالک و بنیانگذار پالایشگاه جام‌نگر؛ (بزرگ‌ترین پالایشگاه نفت جهان) می‌باشد، که در شهر جام‌نگر، هند مستقر بوده و دارای ظرفیت پالایشی معادل ۶۶۰ هزار بشکه در روز است.
موکش امبانی در سال ۲۰۱۶ شرکت مخابرات خودش، «جیو» (Jio) را راه انداخت؛ شرکتی که خدمات اینترنت پرسرعت را با قیمتی پایین ارائه می‌دهد. این شرکت در دو سال تبدیل به بزرگ‌ترین شبکه هند شد؛ شرکتی که در زمانی کوتاه بیشترین دسترسی به اینترنت را برای کاربران هندی فراهم کرده‌است.
موکش به همراه خانواده اش در یک خانهٔ ۲۷ طبقه‌ای در بمبئی با نام آنتیلیا زندگی می‌کنند. این ساختمان حدود ۱ میلیارد دلار قیمت گذاری شده و یکی از گران‌قیمت‌ترین ساختمان‌هایی است که تا به حال ساخته شده‌است.
موکش امبانی در مدرسه موریچکا در بمبئی تحصیل می‌کرد و بسیار هم موفق بود. خانواده امبانی تا دهه ۱۹۷۰ در یک آپارتمان دوخوابه، در شهر بمبئی روزگار می‌گذراندند.
محیطی که موکش در آن پرورش یافته بود، به دلیل شغل پدرش، هیچ‌گاه از کسب‌وکار جدا نبوده‌است. پس از پایان مدرسه موکش، در دانشگاه مومبای به تحصیل در رشته مهندسی شیمی پرداخت، سپس برای تحصیل در رشته ام‌بی‌ای، وارد دانشگاه استنفورد شد، اما پس از یک سال دانشگاه را رها کرد.
در سال ۱۹۸۱ موکش ۲۴ ساله، در شرکت پدرش؛ یعنی صنایع ریلاینس، مشغول به کار شد و چندین کار ابتکاری برای شرکت، از جمله ادغام با شرکت‌های مختلفی از جمله نساجی، پلی‌استر و صنایع پتروشیمی، انجام داد.
آرزوی دروبای امبانی، برای گسترش شرکت در سطح جهانی چند سال بعد به حقیقت پیوست، یعنی زمانی که موکش ۶۰ برند جدید (تسهیلات ساخت‌وساز در سطح جهانی که همه دارای تکنولوژی‌های بسیار متنوعی بودند) ایجاد نمود.
این کار منجر به افزایش سودآوری شرکت و سپس افزایش تولید آن شد، به طوری که ظرفیت تولید شرکت ریلاینس از چند هزار تن، به بالای ۱۲ میلیون تن، در سال رسید. پس از آن امبانی، بزرگ‌ترین پالایشگاه نفت خام جهان را در هند تأسیس کرد، که ظرفیتی خارق‌العاده داشت.
امبانی سپس تصمیم گرفت، یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های مخابراتی تاریخ هند را تأسیس کند (شرکت ارتباطات ریلاینس). موکش این شرکت را به همراه برادرش آنیل بنا کرد، اما بعداً این دو برادر دو راه جداگانه را، با سهم یکسان از درآمد، دنبال کردند.
اگر این دو از هم جدا نمی‌شدند، احتمالاً ثروت خالص امبانی به ۸۵ میلیارد دلار می‌رسید. به علاوه به‌تازگی تحت رهبری او شرکت خرده‌فروشی ریلاینس، زنجیره فروشگاه‌های جدیدی را راه‌اندازی کرده‌است. موکش امبانی در سال ۲۰۰۷، ۱۵۰ میلیون دلار از دارایی‌اش را به همسرش بخشید.
امبانی به‌تازگی خانه‌ای به ارزش ۲ میلیارد دلار، در بمبئی ساخته‌است، که هم‌اکنون، گران‌ترین خانه جهان می‌باشد. موکش امبانی دستاوردها و افتخارات زیادی را در سطوح ملی و جهانی به دست آورده‌است. از جمله این دستاوردها می‌توان به عنوان چهل و پنجمین رهبر مورد احترام جهان از میان ۴ مدیر اجرایی ارشد هندی در سال ۲۰۰۴ از سوی فایننشیال تایمز، جایزه جهانی ارتباطات در سال ۲۰۰۴ را با عنوان تأثیرگذارترین فرد در زمینه مخابرات در سال ۲۰۰۶ اشاره کرد.
ریلاینس مجموعه گسترده‌ای از محصولات شامل: نفت خام، گاز طبیعی، پتروشیمی، فروشگاه‌های زنجیره‌ای، پلیمر، پلی‌استر، مواد شیمیایی و محصولات نساجی را ارائه می‌کند.
این شرکت در سال ۱۹۶۶ توسط دهیروبهای امبانی که یک کارخانه‌دار نساجی بود، تأسیس شد. گرچه فعالیت‌های نفتی شرکت هسته اصلی کسب و کارش را شکل داده‌است، فعالیت‌هایش را در سال‌های اخیر بسیار متنوع شده‌است.
بعد از جدایی بین دو پسر مؤسس شرکت، موکش و آنیل، این گروه در سال ۲۰۰۶ بین آن دو تقسیم شد. در سپتامبر سال ۲۰۰۸ شرکت ریلاینس تنها بنگاه هندی‌ای بود که در لیست «۱۰۰ شرکت با بیشترین احترام در جهان» در فهرست منتشر شده توسط مجله فوربز قرار گرفت.
پالایشگاه جام‌نگر، بزرگترین پالایشگاه نفت در جهان است،"Reliance commissions world’s biggest refinery", The Indian Express, December 26, 2008 که در شهر جام‌نگر، گجرات، هند قرار دارد. این پالایشگاه که در ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۹ فعالیت خود را آغاز نموده، متعلق به شرکت نفتی ریلاینس است و هم‌اکنون ظرفیت تولید نفت خامی معادل ۶۶۸٫۰۰۰ بشکه در روز را، دارا می‌باشد. ظرفیت پالایش ترکیبی (مجموع پالایش) این پالایشگاه برابر ۱٫۲۴ میلیون بشکه (معادل ۱۹۷٫۰۰۰ مترمکعب) در روز برآورد شده‌است.
رود آغ چای رودی دائمی است که از ارتفاعات شهرستان چالدران در مرز ایران و ترکیه سرچشمه گرفته و پس از عبور از دره قره دره و دریافت آب مناطق زرآباد خوی از روستای بسطام وارد دشت چایپاره شده و پس از آبیاری این دشت در روستای مراکان به رود قطورچای می‌پیوندد. در ادامه مسیر و طی دره‌ای عمیق به رود ارس می‌ریزد. ریزشگاه این رود به رودخانه ارس مرز استانهای آذربایجان غربی و شرقی می‌باشد. رود آقچای رودی است نسبتاً پرآب که در منطقه مارکان از آب این رود برای کشت برنج نیز استفاده می‌گردد.
بر روی این رود سدی بزرگ در ۴۲ کیلومتری شمال غربی شهرستان خوی و در مسیر جاده خوی – حمزیان برای انتقال آب آن به دشت‌های قره ضیاالدین و نازک با هدف بهبود و توسعه زمین‌های این دشت‌ها، کنترل سیلاب رودخانه، رفاه بیشتر کشاورزان منطقه و جلوگیری از مهاجرت آنان و ایجاد حقابه در داخل کشور پیش از ریزش آب آقچای به رود مرزی ارس احداث گردیده است.
گرگلی سلیم تکواندوکار دانمارکی-مجارستانی است. او تکواندو را از سن ۸ سالگی آغاز کرده است.
ائتلاف جوانان ۱۴ فوریه (به اختصار: ائتلاف) تشکلی انقلابی در بحرین است.
پس از خیزش بحرین که در ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ (۱۴ فوریهٔ ۲۰۱۱) آغاز شد این تشکل شکل گرفت.
CPL ( زبان برنامه‌نویسی ترکیب شده Combined Programming Language و قبل تر از آن تحت عنوان زبان برنامه‌نویسی کمبریج ) یک زبان برنامه‌نویسی چند مدلیhttp://en.wikipedia.org/wiki/Multi-paradigm_programming_language#Multi-paradigm_programming_language
(multi-paradigm) می‌باشد ، که در اوایل سال ۱۹۶۰ توسعه یافت.
CPL مشترکاً توسط آزمایشگاه ریاضیات دانشگاه کمبریج و همچنین واحد رایانه ای دانشگاه لندن , در طول دههٔ ۱۹۶۰ توسعه یافت . از این رو CPL نام مستعار "کمبریج بعلاوه ی لندن" را به دست آورد . تلاش مشترک این دو بیشتر برای قسمتِ "ترکیب شده" در نامِ زبان بود. (قبلاً نام زبان،زبان برنامه‌نویسی کمبریج بود.)
D.W. Barron و Christopher Strachey درگیر این پروژه بودند.
در سال ۱۹۶۳ (زمانی که مقاله منتشر شد) این پروژه به‌طور همزمان در کامپیوتر تیتان , Titan Computer , در کمبریج و کامپیوتر اطلس , Atlas Computer ، در لندن پیاده‌سازی شد.
این زبان از زبان الگول ۶۰ بسیار تأثیر می پذیرفت، ولی به جای اینکه خیلی کوچک ، کارا ، کم دستور و ساده باشد ، نامزد داشتن زمینه‌های کاربردی گسترده تری نسبت به محاسبات علمی بود . بنابراین CPL زبانی بسیار پیچیده بود و به کاراییِ زبان الگول ۶۰ نبود.
CPL در زمان خود , زبان بزرگی بود . CPL تلاش کرد تا از زبان الگول فراتر برود تا بتواند علاوه برداشتن ویژگی‌های زبان الگول شامل کنترل فرایندهای صنعتی و پردازش داده‌های تجاری نیز باشد . CPL همچنین تلاش داشت تا هم به برنامه‌های سطح پایین و هم داده‌های انتزاعی سطح بالا اجازه دهد که از یک زبان مشترک استفاده کنند.
اگرچه زبان CPL بسیار آهسته به مرحلهٔ پیاده‌سازی رسید , ولی اولین کامپایلر زبان احتمالاً در سال ۱۹۷۰ نوشته شده‌است . ولی این زبان هیچ گاه محبوبیت چندانی کسب نکرد و به نظر می‌رسد که در سال ۱۹۷۰ بدون هیچ اثری ناپدید شد.
زبان بعدی که بر پایهٔ زبان CPL نوشته شد ، بی‌سی‌پی‌ال نامیده شد (این نام برگرفته از "Basic CPL" به معنای بر اساس CPL می‌باشد ، اگرچه در اصل مخفف "Bootstrap CPL" به معنای CPL خودراه انداز بود.)
BCPL زبان ساده تری می‌باشد و مشخصاً نامزد زبان برنامه‌نویسی سیستمhttp://en.wikipedia.org/wiki/Systems_programming مانند نوشتن کامپایلرhttp://en.wikipedia.org/wiki/Compiler بود.
BCPL بعدها درخشید ، توسط زبان برنامه‌نویسی B , به سوی زبان برنامه‌نویسی مشهور و با نفوذ C پیش رفت.
تابع MAX که توسط Peter Noving نوشته شده‌است:
چارلز هومر هاسکینز (۲۱دسامبر۱۸۷۰ – ۱۴می ۱۹۳۷) مورخ آمریکایی قرون وسطی و مشاور رئیس‌جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا، توماس وودرو ویلسون، بود. او اولین مورخ آمریکایی قرون وسطی به شمار می‌آید.
لوئی آنتوان لئون دو سن ژوست (متولد ۲۵ اوت ۱۷۶۷–۲۸ ژوئیه ۱۷۹۴) انقلابی، سیاست‌مدار فرانسوی در دوران انقلاب کبیر فرانسه و دوره مشهور به دوره ترور (وحشت) است.
او جوان‌ترین عضو کنوانسیون (مجمع ملی فرانسه در دوران انقلاب کبیر) بود، عضو مونتانیاردها و از طرفداران اعدام لوئی شانزدهم آخرین پادشاه دودمان بوربون، گفته می‌شود سخنرانی وی در کنوانسیون در رأی مجمع به اعدام لوئی شانزدهم نقش مؤثری داشته‌است.
پس از آن سن ژوست جزء هیئت پنج نفره‌ای شد که مسئول تنظیم قانون اساسی ۱۷۹۳ بودند.
بعد از تنظیم و تصویب قانون سال ۹۳ وی به عضویت کمیته نجات خلقی درآمد.
او دوست صمیمی ماکسیمیلیان روبسپیر رئیس کمیته نجات خلقی در دوران ترور بود Thompson, p. 109. Scurr, pp. 221–222. Hampson, p. 87. Soboul (1975), p. 327. Schama, p. 803. Bax, p. 84. Hampson, p. 182. Hazani, p. 113. History of the French Revolution by Adolphe Thiers, p. 426 Saint Just’s Projects and Robespierre’s Policies Doyle, p. 281. Andress, p. 292. Hampson, p. 207. Ten-Brink, p. 309. Schama, p. 837. Vinot, p. 311. Doyle, pp. 279–280. "The Morning Chronicle" (18 August) and "Gazette Nationale ou Le Moniteur Universel" (29 July) Béraud, pp. 111–112. Ten-Brink, pp. 372–374. Hampson, p. 227. Baker, p. 355. Hazani, p. 114. Béraud, p. 92. و در تصمیم‌گیری‌های مهم و اعدام اشخاص مشهوری چون ژاک رنه ابر و ژرژ دانتون نقش بسزائی داشته‌است.
وی به عنوان یکی از کمیسارهای کمیته نجات خلقی به ارتش راین پیوست. به همراه فیلیپ لوبا (یکی دیگر از نمایندگان کنوانسیون) به فعالیت پرداخت. برخی احیای ارتش را در جبهه از نتایج انضباط سختی که اعمال نمود می‌دانند.
در ۱۹ فوریه ۱۷۹۴ به عنوان رئیس کنوانسیون انتخاب شد و احکام وانتوز را به تصویب رسانید. به موجب این احکام قرار بود اموال مهاجران اشرافی به نفع سان کلوت‌ها (پابرهنگان) مصادره و بین ایشان توزیع گردد. با این حال به دلیل وخامت اوضاع این احکام هرگز اجرایی نشدند.
بعد از مدتی سن ژوست به بلژیک اعزام شد تا بر ارتش شمال نظارت داشته باشد. در ۲۶ ژوئن ۱۷۹۴ نبرد فلوروس اتفاق افتاد و به پیروزی ارتش انقلابی فرانسه انجامید. این نبرد منجر به عقب‌نشینی نیروهای اتریشی گشت و نقطه عطفی در جنگ اتحادیه اول بحساب می‌آید.
با پیروزی ارتش فرانسه عده زیادی ادامه ترور را غیرضروری دانستند.
اصرار روبسپیر بر ادامه دوره ترور منجر به واقعه نهم ترمیدور (یکی از ماه‌های تقویم انقلاب فرانسه به معنی ماه گرم) شد.
در جریان واقعه نهم ترمیدور کنوانسیون دستور دستگیری روبسپیر و هم رزمان اصلی وی (سن ژوست، کوتون، آگوستن روبسپیر و لوبا) را صادر نمود.
حکم اعدام در ۲۸ ژوئیه ۱۷۹۴ در میدان انقلاب و با گیوتین اجرا شد. به هنگام مرگ حدوداً بیست و شش سال و یازده ماه داشت.
سن ژوست به دلیل جوانی، تقوای سیاسی و بی اعتنایی اش به منافع مادی لقب «ملک مقرب انقلاب» (l'Archange de la Révolution) و به سبب پیگیری‌هایش در اجرای احکام ترور به «فرشته مرگ» (L'Archange de la Terreur) معروف شده بود.
لویی آنتوان لئون دو سن ژوست در روز ۲۵ آگوست سال ۱۷۶۷ میلادی در دسیزه (Decize) واقع در ایالت نی‌ورنه (Nivernais)، در مرکز فرانسه، به دنیا آمد و در همان روز، در کلیسای روستا غسل تعمید داده شد. پدرخوانده اش ژان آنتوان رابینو، کشیش ورنوی (Verneuil) و مادرخوانده اش فرانسوا راوارد بود (این دو پدر بزرگ و مادربزرگ واقعی اش هم بودند) و تا هشت سالگی به پرستار سپرده شد. او فرزند ارشد لویی ژان دو سن ژوست دو ریشبورگ (۱۷۷۷–۱۷۱۶)، یک افسر سواره نظام فرانسوی بازنشسته، شوالیهٔ دارای مدال سن لویی، و ماری-آن روبینو (۱۷۹۱–۱۷۳۶)، دختر یک سر دفتردار رسمی که بیست سال از شوهرش جوان تر بود، به حساب می‌آمد. دو خواهر جوان تر داشت که در ۱۷۶۸ و ۱۷۶۹ به دنیا آمدند. خانواده اش بعدها به شمال رفت و در ۱۷۷۶ در روستای بلرنکور (Blérancourt)، در ایالت سابق پیکاردی، ساکن شد و خود را به عنوان یک خانوادهٔ نجیب زادهٔ روستانشین که از طریق اجارهٔ زمینش زندگی می‌کند تثبیت نمود (این خانه اکنون جزء موزه‌های انقلاب فرانسه است). یک سال بعد از جابجایی، پدر لویی مرد و مادرش را به همراه سه کودک تنها گذاشت. ماری-آن با سعی و تلاش برای تحصیل تنها پسرش پول ذخیره کرد و در ۱۷۷۹ لویی به (Collège Saint-Nicolas Oratorian Soissons)، که امروزه کالج سن ژوست (Collège Saint-Just) نامیده می‌شود، در سواسون فرستاده شد. (این دسته‌ای کاتولیک بود که در سال ۱۶۱۱ در پاریس توسط پیر دو برول ایجاد شد) بعد از شروعی دلگرم‌کننده، سن ژوست به عنوان یک آشوبگر شهرتی به دست آورد که با داستان‌های ناخوشایندی (که تقریباً به‌طور یقین جعلی هستند) تقویت می‌شد. داستان‌هایی در مورد این که چطور شورشی دانش آموزی را هدایت و رهبری نموده و سعی کرده تا مدرسه را به آتش بکشد. با این حال، در سال ۱۷۸۶ فارغ از تحصیل شد.
اما از طبع نا آرام او کاسته نشد. به عنوان مردی جوان، سن ژوست "وحشی، خوش قیافه {و} عاصیScurr, p. 132." بود. ارتباطات خوبی داشت و مردمی بود، و علاقهٔ ویژه‌ای به زن جوانی از اهالی بلرنکور، ترز ژل، نشان می‌داد. او دختر یک سردفتردار ثروتمند دیگر، شخصیتی قدرتمند و مستبد در شهر بود؛ در حالی که سن ژوست هنوز جوانی شناخته نشده به حساب می‌آمد. گفته شده که او از ترز خواستگاری کرده و همچنین گفته شده که ترز خواهان این ازدواج بوده‌است. با وجود اینکه هیچ مدرک مسلمی در مورد رابطهٔ این دو وجود ندارد، اسناد اداری نشان می‌دهند که در ۲۵ ژوئیه ۱۷۶۸ ترز با امانوئل تورین، فرزند یکی از خانواده‌های برجستهٔ محلی ازدواج کرده‌است. سن ژوست در آن موقع خارج از شهر بود و از این واقعه خبر نداشت، و روایت متداول او را دل شکسته به تصویر می‌کشد. وضعیت حقیقی اش هر چه که بود، این امر مسلم است که چند هفته بعد از ازدواج ترز، او خانه را به‌طور ناگهانی، بدون هیچ خبری، به مقصد پاریس ترک کرد. با این حال یک جفت تپانچه و مقدار قابل توجهی از نقره آلات مادرش را جمع کرده و با خود برد. او به سن لویی (Hôtel Saint-Louis) رفت، که به خاطر تئاترها، کلوب‌ها و حمام‌هایش معروف بود. ایپولیت تن و برخی دیگر (ویل دورانت) می‌گویند که سرمایه اش را خرج فاحشه‌های پاریسی کرد. وقتی که مادرش از طریق پلیس او را توقیف نمود و به یک دارالتادیب (maison de correction) فرستاد ماجراجویی اش به پایان رسید. از سپتامبر ۱۷۸۶ تا مارس ۱۷۸۷ در آن جا ماند. سن ژوست متنبه شده و کوشید تا از نو شروع کند: به عنوان یک دانشجو در دانشکدهٔ حقوق رایم (faculté de droit de Reims) جایی که قبلاً ژاک پیر بریسو، ژرژ دانتون، ژرژ کوتون، پیر-لویی پریور دو لا مارن، آنتوان کوئنتین فوکیه دو تنویل و ژاک الکسی ثوریو در آن درس خوانده بودند، نام‌نویسی کرد. در دوران تحصیل علاوه بر مطالعهٔ "جمهور" اثر افلاطون، مشخصاً زندگانی لیکورگوس، قانونگذار اسپارتی و تواریخ پلوتارک را مطالعه کرد. علاوه بر متفکران و شاعران یونانی و رومی، از اندیشه‌های روز حقوقی شارل دو مونتسکیو و ژان-ژاک روسو باخبر بود و در سخنرانی‌های آتی اش به آن‌ها ارجاع می‌داد. اما بعد از یک سال، از مدرسهٔ حقوق کنار کشید و بی‌پول و بدون هیچ دورنمای شغلی به خانهٔ مادرش در بلرنکور برگشت.
از سنی اندک سن ژوست شیفتگی خاصی نسبت به ادبیات نشان داده بود، و در طول مدت اقامتش در دارالتادیب از وقتش برای سرودن شعری طولانی استفاده کرد. در نهایت این اثر بیش از دو سال بعد، در ماه مه ۱۷۸۹ درست در اوایل شروع انقلاب، به صورت بی‌نام منتشر شد. در نتیجه سن ژوست بیست و یک ساله با ارگن، شعری در بیست بند (در صفحهٔ عنوان این اثر به واتیکان تقدیم شده‌است و به همین دلیل گاهی با عنوان (Organt au Vatican) شناخته می‌شود) تأثیر خودش را به آشوب اجتماعی زمانه منتقل کرد. شعر مذکور فانتزی حماسی قرون وسطایی است و جستجوی آنتوان ارگن جوان را روایت می‌کند. ارگن فضایل انسان بدوی را می‌ستاید، بی بند و باری و استقلالش را تحسین می‌کند؛ در حالی که تمام مشکلات حال حاضر را نتیجهٔ نابرابری در ثروت و قدرت می‌داند. این اثر به تقلید از آریوستو نوشته شده بود، اعلانی نابالغ که از افراطی‌گری سیاسی خود سن ژوست در آینده خبر می‌داد. همچنین این اثر که با هجوی بی‌رحمانه و رویدادهای شهوت‌انگیز مفتضح پر شده بود؛ حمله‌ای بی تردید بر رژیم سلطنتی، نجبا، و کلیسا بود.
در نظر معاصران، ارگن نوعی شهوترانی نوظهور بود و به سرعت ممنوع گشت. با وجود ممنوعیت ارگن، مأموران سانسور که سعی کردند تا آن را مصادره نمایند؛ فهمیدند که چند نسخه رونوشت در جاهای مختلف موجود هستند. شعر مذکور به خوبی به فروش نرفت و معلوم شد که ضرری مالی برای مؤلف شده‌است. سلیقهٔ عموم برای ادبیات در ابتدای انقلاب تغییر کرده بود و سن ژوست هم همراه با آن تغییر کرد. وی نوشته‌های آتی خود را وقف مقالاتی زینت نیافته در باب تئوری سیاسی و اجتماعی نمود. نام دومین تلاش ادبی سن ژوست (Arlequin Diogène) بود که نمایشنامه‌ای تک پرده‌ای و شبانی (pastoral) است. بخش جالب این نمایش عبارتی است که شاید بازتابی از نظر سن ژوست راجع به عشق باشد:
«عشق هیچ چیزی جز آرزویی عبث نیست، قلبی بزرگ که هیچ معنایی ندارد.»
در حالی که آرزوهای قبلی اش در مورد شهرت ادبی و حقوقی انجام نشده ماندند، سن ژوست تمرکز خودش را معطوف به هدف واحد فرماندهی انقلابی کرد.
در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۱۷۸۹ مردم پاریس به زندان باستیل حمله کردند. سن ژوست در آن موقع در پاریس بود و این واقعه را مشاهده نمود. برای دور ماندن از آزار و اذیت‌های پلیس (به خاطر مطالب کتابش اُرگن) مجبور شد که با دوستانش پنهانی زندگی کند و در انتهای ماه ژوئیه به پاریس برگشت.
ساختار قدرت سنتی بلرنکور به واسطهٔ رویدادهای ۱۷۸۹ تغییر شکل یافته بود. سردفتردار ژل، که سابقاً رهبر بی چون و چرای شهری بود، توسط گروهی از اصلاح گران که از طریق چند نفر از دوستان سن ژوست، از جمله شوهر خواهرش لوئیز، هدایت می‌شدند به چالش کشیده شد. تلاش‌های ایشان تا سال ۱۷۹۰ زمانی که بلرنکور اولین انتخابات شهرداری آزاد خود را برگزار کرد به موفقیت نرسید. تحت اختیار و کنترل مجمع قانونگذاری ملی، ساختار جدید گزینش‌گری به دوستان سن ژوست اجازه داد تا واجد مقاماتی نظیر شهردار، منشی و شوهر خواهر سن ژوست هم رئیس گارد ملی محلی شوند. سن ژوست بیکار با وجود اینکه به سن قانونی و صلاحیت‌های مالیاتی نرسیده بود اجازه پیدا کرد تا به گارد ملحق شود.
سن ژوست به سرعت انضباط گرایی بی رحمانه‌ای که بعدها بابت آن معروف شد را به نمایش گذاشت. در عرض چند ماه افسر فرمانده شد، و به درجهٔ نائب سرهنگ (سرهنگ دوم) رسید. در گردهم آیی‌های محلی حاضران را با شور میهن پرستانه و قوهٔ تشخیصش منقلب می‌ساخت: در داستانی که به کرات نقل شده، سن ژوست انجمن شهرداری را با بردن دستش به درون شعله‌های یک جزوهٔ ضدّ-انقلابی در حال سوختن به گریه آورد، و سوگند وفاداری خودش به جمهوری را اعلام کرد. این ماجرا در مارس ۱۷۹۰ اتفاق افتاد.
وقتی که می‌خواست عضو مجمع گزینش گر ناحیه خودش بشود هم پیمانان قدرتمندی داشت و نامه نگاری با رهبران مشهور انقلاب نظیر کامیل دمولن را آغاز نمود. در اواخر سال ۱۷۹۰ میلادی برای اولین بار به ماکسیمیلیان روبسپیر نامه‌ای نوشت و از او خواست تا دادخواستی محلی را در نظر بگیرد. نامهٔ مذکور مملو از بهترین ستایش‌ها بود و این‌طور شروع می‌شد:" شما، که از کشور متزلزل ما در برابر سیلاب استبداد و توطئه مراقبت می‌کنید؛ شمایی که من می شناسمتان، همان طور که خدا را می‌شناسم، فقط به سبب معجزاتش…Thompson, p. 109." در طول نامه نگاری‌هایشان این دو نفر "دوستی عمیق و مرموزی" را بسط دادند "که تا روزی که مردند، ادامه پیدا کرد.Scurr, p. 121."
در انتخابات مجمع قانونگذاری به سال ۱۷۹۱ به عنوان یکی از اعضای انجمن ناحیه اش انتخاب شد. اما مخالفان او این انتخاب را به چالش کشیدند؛ زیرا که وی هنوز به سن قانونی (بیست و پنج سال تمام) نرسیده و یازده ماه جوان تر از حد نصاب بود. (در همان دوران گفت: "من زندانیِ سنِ لعنتیِ خودم هستم.") در بخشی از نامهٔ معروفی که به ژان-لویی-ماری ویلن دوبینی نوشت، گفت:
" … من بر فراز بدبختی قرار دارم. من هر چیزی را تحمل خواهم کرد؛ اما حقیقت را خواهم گفت. همهٔ شما پست هستید، شما که قدر مرا ندانستید… شما بدبخت‌های بدنامی هستید و من یک متقلب، یک رذل هستم؛ زیرا هیچ پولی ندارم که به شما بدهم. قلبم را چاک بدهید و بخورید. آن چیزی خواهید شد که به هیچ عنوان نیستید: بزرگ!
آه خداوندا، بروتوس بایستی فراموش شده، بسیار دور از رُم می‌پژمرد! با این حال من تصمیم خودم را گرفته‌ام. اگر بروتوس دیگران را نمی‌کشت، خودش را به قتل می‌رساند."http://sourcebook.fitchburgstate.edu/history/saintjust.html
انجمن با بی میلی او را کنار گذاشت. در حالی که سن ژوست منتظر انتخابات بعدی بود، کار مبسوطی بنام "روح انقلاب و قانون اساسی فرانسه" که در بهار ۱۷۹۱ منتشر شد تألیف نمود. در سبک نویسندگی اش تمام هجوگویی‌ها را کنار گذاشته و سبک جدی و لحن اخلاق گرای رومیان کلاسیک، که انقلابیون فرانسوی بسیار دوست می‌داشتند، را اقتباس کرد. مجموعه‌ای از اصول معتدل که عمیقاً تحت تأثیر مونتسکیو بودند را آشکار می‌ساخت و تماماً محدود به الگوی سلطنت مشروطه پایبند بود. او از بابت خشونت در انقلاب تا به حال ابراز انزجار نمود و شخصیت کسانی را که در آن شرکت کرده بودند به تحقیر کمی بیش از "برده‌های آشوبگرHampson, p. 39." می‌دانست. در عوض، او ستایشش را نثار نمایندگان مردم در مجمع قانونگذاری می‌نمود که تقوای هشیارانهٔ ایشان انقلاب را به بهترین طریق هدایت خواهد کرد. روح انقلاب که در بیش از پنج مجلد پخش شده در بسیاری از اظهاراتش متناقض است اما با این حال به وضوح نشان می‌دهد که سن ژوست بیش از این دولت را برای طبیعت انسان سرکوبگر نمی‌داند بلکه برای موفقیتش ضروری می‌داند؛ هدف نهایی اش "به آرامی پیش بردن جامعه در مسیر ایده‌آل بعیدHampson, p. 56." بود.
انتشار کتاب یک موفقیت واقعی بود و ویراست اول به سرعت فروخته شد و همان‌طور که برتران بارر (بعدها همکار سن ژوست در کمیته نجات) در خاطراتش نوشت این کتاب از جانب سیاست‌مداران روشن بین در مجمع قانونگذاری بسیار تحسین شد. کتاب مذکور با این جملات پایان می‌یافت:
«اگر تمام آدمیان آزاد باشند، تمام ایشان برابر هستند، اگر برابر باشند، عادلند.»
در ۲۱ ژوئن ۱۷۹۱، فقط چند روز بعد از اینکه منتشر شد، تمام توجهات معطوف به فرار ناموفق لویی شانزدهم به وارن شد و تئوری‌های سن ژوست در مورد سلطنت مشروطه به‌طور ناگهانی نامربوط از آب درآمدند. با این وجود این قضیه تأثیر دیگری هم داشت – خشمی عمومی نسبت به پادشاه که در طول سال آهسته به جوش آمد تا این که بالاخره انبوهی از مردم پاریس در ۱۰ اوت ۱۷۹۲ به قصر توئیلری حمله کردند (معروف به انقلاب دوم). در جواب، مجمع اعلام کرد که آماده است تا پیش از موعد برنامهٔ کاری اش منحل گردد و برای انتخاباتی جدید فراخوان داد که این یکی تحت حکم حق رأی همگانی و عمومی بود. زمان‌بندی برای سن ژوست که قبل از پایان ماه بیست و پنج ساله می‌شد بسیار عالی بود. ترسی که به واسطهٔ اشغال توئیلری القا شده بود؛ اکثر مخالفان وی را از صحنه کنار کشاند و سن ژوست به عنوان یکی از وکلای بخش آین (Aisne) انتخاب شد. زادگاهش را به مقصد پاریس ترک کرد تا به عنوان جوان‌ترین عضو مجمع ملی به آن ملحق شود.
در بین وکلا، سن ژوست مراقب بود اما در ابتدا با دیگران کمتر فعالیت می‌کرد. او به کلوب ژاکوپنی پاریس ملحق شد ولی از ژیروندن‌ها و مونتانیاردها به یک اندازه کناره گرفت. سن ژوست در بیست و دوم اکتبر در کلوب ژاکوپن‌ها سخنرانی کرد. از سخنرانی اش به گرمی استقبال شد و ژاکوپن‌ها تصمیم گرفتند آن را چاپ کرده و به موسسات مختلف بدهند. سپس تا تاریخ ۱۳ نوامبر ۱۷۹۲ صبر کرد تا اولین سخنرانی اش را در برابر کنوانسیون ایراد کند؛ اما زمانی که این کار را انجام داد تأثیرش تماشایی بود. چیزی که او را به طرف تریبون کشاند مربوط به بحث در مورد رفتار با پادشاه بعد از قضیهٔ وارن بود. در تضادی چشمگیر با سخنرانان قبلی، سن ژوست با استناد به آرای ژان-ژاک روسو و مونتسکیو پادشاه را محکوم کرد. بخش‌هایی از سخنرانی وی در کنوانسیون:
"... من می‌گویم که پادشاه باید مانند یک دشمن مورد قضاوت قرار گیرد و حتی بیش از داوری صرف در مورد او، ما بایستی با او بجنگیم. همچنین، از این حیث که وی طرفدار قراردادی که تمام مردم فرانسه را متحد می‌گرداند، نبوده؛ رویهٔ قضایی برای پیروی نه در حقوق مدنی بلکه در حقوق عرفی یافت می‌شود…
... هم وطنان، دادگاهی که بایستی در مورد لویی قضاوت کند، محکمه‌ای قضایی نیست… شورا است… ملّت است… شما هستید و قوانینی که باید ما را هدایت کنند متعلق به حقوق شهروندان هستند. محاکمه‌ای مدنی ناعادلانه خواهد بود؛ زیرا پادشاه، با فرض اینکه شهروند بوده، نمی‌تواند توسط کسانی که متهمش کرده‌اند، مورد قضاوت قرار گیرد. لویی بیگانه‌ای است میان ما. او قبل از ارتکاب جنایتش شهروند نبود: نمی‌توانست رای بدهد، نمی تواست {برای نبرد}سلاح بدست گیرد. حتی به سبب جنایتش از یک شهروند هم پائین‌تر است، و با کدام سوءاستفاده از عدالت او را شهروند می‌سازید تا محکومش کنید؟ به محض این که انسانی گناهکار تشخیص داده می‌شود، از جامعه طرد می‌گردد؛ اما کاملاً بر خلاف آن، لویی به واسطهٔ جنایتش با ورود به آن سود می‌برد. حتی از این هم دورتر می‌روم… اگر شما اعلام کنید که پادشاه یک شهروند است؛ او از چنگ شما خواهد گریخت. در وضعیت فعلی امور، بر کدامیک از ذِمّه‌هایش تکیه خواهید کرد؟...
... از طرف شخص خودم، من هیچ حد وسطی نمی‌بینم. این مرد باید حکومت کند یا بمیرد. او ملتی آزاد را سرکوب کرده؛ او خود را دشمنش اعلام نموده؛ او از قوانین سوءاستفاده کرده؛ او باید بمیرد تا آسایش مردم تأمین گردد، به دلیل این که در ذهنش بود تا مردم را در هم بکوبد تا {آسایش} خودش تأمین گردد…
... او به شما ثابت خواهد کرد که تمام آنچه انجام داده، برای حمایت از منصبی بوده که عهده دارش شده. از طریق مطرح کردن این موضوع با او، شما نمی‌توانید وادارش کنید خودش را برای سوءنیت پنهانی اش مقصر قلمداد کند. او شما را به درون دور باطلی هدایت خواهد کرد که به واسطهٔ اتهامات خودتان بوجود آمده‌است…http://www.antoine-saint-just.fr/textes/13-11-92.html"
سخنرانی نمایندهٔ جوان کنوانسیون را به هیجان آورد. حرف سن ژوست بارها به خاطر شدت تشویق‌ها قطع شد و در انتهای سخنرانی اش او نظرگاه کلی مهیبش را ادا کرد:
«غیرممکن است که بتوان معصومانه حکومت کرد. بلاهت آن بسیار واضح می‌باشد. تمام پادشاهان، متمرد و غاصبند.»
روبسپیر به خصوص تحت تأثیر قرار گرفته بود – او روز بعد از پشت تریبون تقریباً همانند با اظهارات سن ژوست سخن گفت و دیدگاه‌های این دو نفر موضع رسمی ژاکوپن‌ها شد. در ۳ دسامبر، ژان-آنتوان نیکولاس کندورسه (از نویسندگان دائرةالمعارف) و عضو ژیروندن در جواب به سن ژوست جزوه‌ای را چاپ و پخش نمود که با محاکمهٔ پادشاه موافق بود ولی بر ضرورت پیگیری آئین دادرسی مطابق با قانون اساسی تأکید می‌نمود.
به دلیل عدم وجود اکثریتی قاطع برای تعیین سرنوشت لویی شانزدهم، کماکان اختلافاتی میان احزاب و فرقه‌های کنوانسیون باقی‌ماند. حزب ژیروندن (به رهبری بریسو) پیشنهاد استیناف از مردم را مطرح نمودند. در همین دوران دولت فرانسه با پادشاهی اتریش وارد جنگ شده بود. سن ژوست برای بار دوم (۲۷ دسامبر ۱۷۹۲) به پشت کرسی خطابه رفت و مواضع خود را بیان نمود. بخش‌هایی از سخنرانی وی در کنوانسیون:
" زمان آن رسیده که برای خوشبختی مردم تلاش کنیم. قانونگذارانی که می‌خواهند نور و نظم را به درون این جهان بیاورند؛ باید این جریان را با گامهایی بی شفقت، بی‌باک و خلل ناپذیر همچون خورشید دنبال نمایند.
... هر انسان حساسی روی زمین به شجاعت ما احترام خواهد گذاشت. کدام مردم قربانی‌های بیشتری برای آزادی داده‌اند؟ به کدام مردم بیش از این خیانت شده‌است؟ کدام مردم کمتر انتقام کشیده‌اند؟ بگذارید خود پادشاه به قلبش نگاه کند و بپرسد که چگونه با مردمش رفتار کرده، مردمانی که امروز از گذشته کمتر عادل یا بزرگ نیستند؟
هم وطنان، وقتی که شما برای بار اول مسئلهٔ این محاکمه را مورد شور قرار دادید، به شما گفتم که یک پادشاه خارج از دولت قرار دارد و طبیعتاً بالای قانون. به این دلیل است که هر میثاقی که ممکن بود میان مردم و پادشاه بر آن توافق شده باشد (در این مورد، میثاقی غیرقانونی) او را محدود نمی‌کرد. با این وجود، شما دادگاهی تشکیل داده‌اید و حاکم در کرسی خطابه همراه با پادشاه ایستاده که در برابر شما در مورد قضیه اقامه دعوی می‌کند و از خود دفاع می‌نماید.
... من نمی‌دانم که این مضحکهٔ اساسی‌ترین اصول عدالت شما را به کجا هدایت خواهد کرد. اگر لویی صلاحیت قضایی شما را رد می‌کرد، ممکن نبود تله بجهد {و گرفتارش کند}. انکار حاکمیت مردم آخریت دلیل استبداد او می‌بود. اما از زمان انقلاب، لویی به‌طور قابل ملاحظه‌ای کمتر به سمت مقاومت آشکار تمایل نشان داده‌است. او انعطاف پذیرانه، به ظاهر خام و ساده دل، مهارت خودش را در جدا کردن انسان‌ها نشان داده‌است. سیاست نامتزلزل او، بی حرکت باقی‌ماندن یا گام برداشتن همراه با تمام وطن پرستان بود؛ درست همان طوری‌که امروز به نظر می‌رسد که حتی با قضات خودش به منظور این که قیام چیزی مگر طغیان توده‌ای یاغی به نظر برسد همکاری می‌کند.
... هم وطنان، اگر شما استینافی از مردم را اجازه بدهید، به آنان خواهید گفت که «گناه قاتل شما مورد شک و تردید می‌باشد.» آیا شما نمی‌بینید که چنین استینافی تمایل دارد که مردم و قانونگذار را {از هم} جدا کند، تمایل دارد که نمایندگی را تضعیف کند، سلطنت مطلقه را بازگرداند، تا آزادی را نابود کند؟ و اگر توطئه چینی برای تغییر حکم شما موفق گردد، من از شما می‌پرسم آقایان محترم آیا شما گزینهٔ دیگری علاوه بر تبری جستن از جمهوری و بازگرداندن مستبد به تخت سلطنتش برایتان باقی می‌ماند؟ تنها گامی کوچک از تبرئهٔ پادشاه تا پیروزی وی و از آنجا تا پیروزی سلطنت مطلقه باقی است. با این حال، آیا مردم متهم‌کننده، مردم بلا دیده، مردم ستم دیده، بایستی قاضی باشند؟ آیا آن‌ها آن مسئولیت را بعد از دهم آگوست رد نکردند؟ نجیب تر، وسواسی تر، کم ستم پیشه تر از آن‌هایی {دادگاه فعلی} که متهم را پیش رویشان باز خواهد فرستاد؛ مردم شورایی می‌خواستند تا در مورد سرنوشت لویی تصمیم بگیرد. آن دادگاه پیش از این ضعف بسیار زیادی نشان داده‌است و آن ضعف پیش از این آرای عمومی را تلطیف کرده‌است. اگر مستبد از متهم کنندگانش درخواست استیناف کند، کاری را انجام می‌دهد که چارلز اول هیچ وقت جراتش را نداشت. در سلطنت مطلقه‌ای در حال کار، این شما نیستید که در مورد پادشاه قضاوت می‌کنید، چون شما به تنهایی هیچ چیزی نیستید؛ اما مردم از طریق شما قضاوت می‌کنند و سخن می‌گویند.
... شما نسبت به تمام مستبدان جهان اعلام جنگ کردید و به مستبد خودتان احترام می‌گذارید! آیا قوانین شدید فقط علیه ستم دیده اجرا می‌شوند و آیا قرار است از ستمگر چشم پوشی شود؟
... بعضی‌ها می‌گویند که انقلاب تمام شده‌است، که ما هیچ چیزی برای ترسیدن از مستبد نداریم و قانون اکنون می‌تواند مرگ غاصبی را درخواست کند. اما هم وطنان، استبداد مثل نی می‌ماند که با باد خم می‌شود و دوباره بلند می‌گردد. شما چه چیزی را انقلاب می‌خوانید؟ سقوط یک تخت سلطنت، چند ضربه که بر چند سوءاستفاده وارد آمده‌اند؟ نظم اخلاقی مثل نظم فیزیکی است: سوءاستفاده‌ها برای لحظه‌ای ناپدید می‌شوند، درست همان‌طور که شبنم صبحگاهی خشک می‌شود، و بعد درست به همان صورتی که به هنگام شب دوباره فرو می‌ریزد؛ سوءاستفاده‌ها دوباره ظاهر می‌شوند. انقلاب زمانی آغاز می‌گردد؛ که استبداد به پایان می‌رسد.
فرانسه در بین ماست؛ بگذارید هر انسانی مابین او و پادشاه، مابین اِعمال عدالت توسط مردم یا اِعمال ضعف‌های خودتان انتخاب کند.
اگر می‌خواهید؛ سرمشقی را که به جهان بدهکارید، انگیزه‌ای که بدهکار آزادی هستید و عدالت خستگی ناپذیری که به مردم بدهکارید را علیه ترحم تبهکارانه برای کسی که هیچ وقت چنین احساسی نداشته‌است، بسنجید. به اروپا همان‌طور که ناظر است بگوئید: پادشاهان خودتان را علیه ما متحد گردانید برای این که ما علیه پادشاهان شورش کرده‌ایم. شجاعت گفتن حقیقت را داشته باشد، چون به نظرم می‌رسد که اینجا کسانی هستند که از صداقت می‌ترسند. حقیقت، بی صدا در تمام قلب‌ها می‌سوزد؛ مثل فانوسی که بالای قبری می‌سوزد. در عین حال اگر کسی میان شما هست که نسبت به سرنوشت جمهوری بی علاقه باشد، بگذارید به پاهای مستبد بیفتد، بگذارید کاردی که با آن هم وطنان شما را سلاخی کرده را برگرداند، بگذارید تمام جنایت‌های پادشاه را فراموش کند و به مردم بگوید که ما فاسد شده‌ایم و نسبت به نیک‌بختی آن‌ها کمتر علاقه‌مند هستیم تا به سرنوشت یک آدمکش."
تا ماه دسامبر آن موضع تبدیل به قانون گشت: رای‌گیری در مورد سرنوشت پادشاه مجدداً صورت گرفت، اکثریت به مرگ او رای داد، به درخواست بیو وارن به مرگ فوری ظرف بیست و چهار ساعت محکوم شد و در تاریخ ۲۱ ژانویه ۱۷۹۳ با گیوتین اعدام گشت.
به خاطر این که اولین قانون اساسی فرانسه نقشی برای پادشاه قایل شده بود (قانون اساسی ۱۷۹۱مشروطه)، مدت‌ها بود که از اعتبار افتاده و لازم بود که برای جمهوری و متناسب با آن به روز شود. پس از اعدام پادشاه پیش نویس‌های زیادی در کنوانسیون منتشر و دست به دست می‌گشت و خود سن ژوست هم طرح پیشنهادی طولانی اش را در ۲۴ آوریل ۱۷۹۳ ارائه کرد. طرح او متعارف‌ترین احکام دیگران را با یکدیگر ترکیب کرده بود: حق رای، حق ارائهٔ دادخواست، و شایستگی برابر برای تصدی، در میان اصول اولیه‌ای بودند که پیش نویس او را قابل دفاع می‌ساختند. جایی که او از دیگران فاصله گرفته بود قضیهٔ انتخابات بود. او تمام سیستم‌های پیچیدهٔ رای دهی و احراز صلاحیت را معاف می‌داشت و تنها سیستم کلاسیک اکثریت ساده‌ای از شهروندان در یک رای‌گیری کشوری را معتبر می‌دانست. طرح انعطاف‌ناپذیر «یک فرد یک رای» او از بقیه موفق تر نبود؛ اما احترام وی به سنت‌های باستان، که در آن زمان رایج بود، باعث شد تا اعتبار سیاسی اش بالا برود. وقتی مصالحه‌ای انجام شد تا هیئت کوچکی از نمایندگان مجلس به عنوان تهیه کنند گان قانون اساسی انتخاب شوند؛ سن ژوست در میان پنج شخصیت برگزیده بود (به همراه ماری-ژان اِرو دو سشل، ژرژ کوتون، ژان-ماری کولو دربوآ و ماکسیمیلیان روبسپیر). با تشخیص اهمیت مأموریت ایشان، تمام تهیه‌کنندگان بعدها به کمیتهٔ قدرتمند تازه تأسیس نجات خلقی اضافه شدند.
کنوانسیون (به درخواست ژرژ ژاک دانتون) از زمان شروع جنگ‌های انقلابی فرانسه در اوایل ۱۷۹۳ به کمیته اختیارات فوق‌العاده برای تأمین امنیت کشور سپرده بود. در ابتدا قرار بود اعضای کمیته برای مدت سی روز، قبل از این که جا به جایی‌ها صورت بگیرند، خدمت کنند؛ بنابراین اعضا مجبور بودند که به سرعت کار کنند. سن ژوست کنترل مسئله را به دست گرفت و امر توسعهٔ قانون اساسی فرانسه متعلق به سال ۱۷۹۳ (اولین قانون اساسی دموکراتیک فرانسه) را هدایت کرد. قبل از پایان اولین دورهٔ کاری، سند جدید تکمیل شد، به کنوانسیون ارائه شد و در تاریخ ۲۴ ژوئن ۱۷۹۳ به مثابه قانون به تصویب رسید (رئیس کنوانسیون در آن وقت کولو در بوآ بود).
سن ژوست برای معرفی این قانون اساسی سخنرانی نمود. بخش‌هایی از سخنرانی وی در کنوانسیون:
" همیشه این گونه به نظرم رسیده که نظم اجتماعی در خود طبیعت امور تلویحاً حاضر است و چیزی بیش از مراقبت برای تنظیم عناصر مختلف از روح انسان نمی‌طلبد؛ که در نتیجهٔ آن می‌توان بر مردم حکم راند، بی‌آنکه بنده، هرزه یا قربانی گردند؛ که انسان برای صلح و آزادی زاده شده و تنها به سبب قوانینی خائنانه و سرکوب گرانه بینوا و بی رحم می‌شود و بنابراین بر این باورم اگر به انسان قوانینی داده شود که با تلقینات طبیعت و قلبِ خودش هماهنگ باشد؛ از شوربختی و فساد دست برخواهد داشت.
... اغلب هنرها معجزاتی آفریده‌اند؛ حال آن که هنر کشورداری چیزی به جز هیولا به بارنیاورده است.
قانونگذار بر آینده فرمان می‌راند؛ ناتوانی هیچ سودی به حالش نخواهد داشت: بر اوست که آنچه نیکوست، بخواهد و جاودانه اش سازد؛ تا انسان را آن چُنان که می‌خواهد، بسازد: چون قوانین بر هیئت اجتماعی، که فی نفسه بی‌روح است، تأثیری دارد که می‌تواند فضیلت یا جنایت، رسوم متمدن یا وحشی گری تولید کند."
قانون اساسی جدید کمی بیشتر از قطعه‌ای ممتاز برای سن ژوست به حساب می‌آمد. با این که ممکن است او عمیقاً خواهان اجرای آن‌ها بوده باشد؛ اقدامات فوری برای دوران جنگ حیاتی بودند. شرایط جنگ ایجاب می‌کرد تا دموکراسی مطابق قانون اساسی به حال تعلیق در آید. کنوانسیون منبع اساسی قدرت و هدایت کشور به حساب می‌آمد و کمیتهٔ نجات خلقی (که در راس هرم اجرایی قرار داشت) و کمیتهٔ امنیت عمومی به مثابه بازوان وی به حساب می‌آمدند. به این ترتیب، روبسیپیر، سن ژوست و همکاران ایشان برای اطمینان از این که دولت تحت اقدامات حیاتی باقی می‌ماند تلاش کردند. سن ژوست در ۱۰ اکتبر ۱۷۹۳ به کنوانسیون چنین گفت:
"در شرایطی که جمهوری خود را با آن‌ها مواجه می‌بیند؛ {اِعمال} قانون اساسی نمی‌تواند آغاز گردد؛ {به این سبب} که خودش را نابود خواهد کرد… دولت موقتی فرانسه تا زمانی که صلح حاصل شود، انقلابی خواهد بود.(October 10, 1793) [Source: Oeuvres Complètes de Saint-Just, vol. 2 (2 vols. , Paris, 1908), pp. 83-88]"
در طول مدتی که سن ژوست مشغول کار روی قانون اساسی بود، نبرد سیاسی مهیجی اتفاق می‌افتاد. سان کلوت‌ها – که از جانب بسیاری از رادیکال‌ها "مردم" به حساب می‌آمدند، و توسط کمون پاریس (دولت انقلابی که در ده اوت ۱۷۹۲ بر پا شد) نمایندگی می‌شدند- نسبت به ژیروندن‌های میانه‌رو بی علاقه شده بودند و در تاریخ ۲ ژوئن ۱۷۹۳، در عملی جمعی که گارد ملی (به فرماندهی آنریو) آن را حمایت و هدایت می‌کرد، ساختمان کنوانسیون را محاصره کرده و خواستار دستگیری نمایندگان ژیروند شدند. نمایندگان کنوانسیون به دستور ماری-ژان اِرو دو سشل (رئیس وقت مجلس) تصمیم به ترک مجلس و عبور از میان جمعیت تظاهرات‌کننده گرفت. اِرو دو سشل به آنریو گفت تا سربازان را کنار بکشد و اجازه عبور را به نمایندگان بدهد. او گفت:" ملت چه می‌طلبد؟ کنوانسیون فقط با رفاه او اشغال شده‌است." با این حال، آنریو جواب داد: "شما تا زمانی که بیست و دو نفر را تحویل نداده‌اید این نقطه را ترک نخواهید کرد!http://www.bookrags.com/ebooks/12845/104.html"
آنریو به توپچیان دستور آماده باش داد. نمایندگان به مجلس برگشته و مجلس دستور بازداشت بیست و دو نفر از نمایندگان ژیروندن را صادر نمود (بریسو، ورنیو، باربارو، گواده و دیگران). رهبر ژیروندن‌ها، ژاک پیر بریسو، متهم به توطئه گشت. اما سایر بریسوتین‌ها (نام دیگر همین حزب) بدون اتهامات رسمی زندانی شدند یا تحت تعقیب قرار گرفتند. کنوانسیون در مورد سرنوشت ایشان مباحثه نمود و بی نظمی سیاسی هفته‌ها طول کشید. سن ژوست قبلاً در مورد ژیروندن‌ها سکوت اختیار نموده بود. اما حالا او به وضوح در کنار روبسپیر، که برای مدت‌های طولانی با بیشتر این افراد کاملاً مخالفت می‌کرد، قرار گرفته بود. زمانی که اولین ادعانامه توسط کمیته گذرانده شد، این سن ژوست بود که گزارش را برای کنوانسیون قرائت نمود.Schama, p. 803.
کمیتهٔ نجات خلقی در مذاکرات محرمانه اش در ابتدا از تشکیل اجماعی در مورد نمایندگان محبوس ناتوان بود، اما وقتی که برخی نمایندگان ژیروندن به ایالات فرار کردند و تلاش نمودند تا قیامی را تدارک ببینند، نظر کمیته در مورد ایشان سخت گیرانه شد.Hampson, p. 117. در اوایل ژوئیه، سن ژوست توانست با گزارشی طولانی بنام کمیته، کنوانسیون را مورد خطاب قرار دهد. حملهٔ وی بر حزب مذکور، هیچ جایی برای مصالحه‌های آتی باقی نگذاشت. او اعلام کرد که محاکمات ژیروندن‌ها بایستی ادامه یابد و هر حکم صادره‌ای بایستی شدید باشد. اقدامات برای ماه‌ها به طول انجامید؛ اما سرانجام بریسو و بیست نفر از هم پیمانانش محکوم شده و در تاریخ ۳۱ اکتبر ۱۷۹۳ روانهٔ گیوتین شدند.Doyle, p. 253. سن ژوست از وضعیت ایشان برای جلب موافقت و تصویب قوانین ترسناک جدید که در قوانین مظنونین (Loi des suspects) (هفدهم سپتامبر ۱۷۹۳) به اوج خود رسید، بهره برد. قوانین مذکور (شکل گرفته بر مبنای پیشنهادی از جانب فیلیپ-آنتوان مرلین دو دوئه و ژان ژاک دو کمبارسره) اختیارات وسیعی در زمینهٔ دستگیری، تعقیب و مجازات به کمیته‌های اجرائی می‌داد.Schama, p. 766.
در ۱۰ اکتبر ۱۷۹۳ سن ژوست پیشنهادی مبنی بر این که نمایندگان کنوانسیون باید به‌طور مستقیم بر تمام فعالیت‌های نظامی نظارت و سرکشی کنند ارائه داد، که مورد تصویب قرار گرفت.Encyclopædia Britannica (1911), pp. 20–21. در شرایطی که روز به روز در جبهه‌ها بدتر می‌شد (پائیز سال ۹۳)؛ چند نماینده به ناحیهٔ بحرانی آلزاس (Alsace) اعزام شدند تا ارتش از هم پاشیدهٔ راین را بر سر نظم، اشتیاق و انضباط بیاورند. نتایج به قدر کافی نزدیک به امر مطلوب نبودند و بنابراین در پایان ماه خود سن ژوست به همراه هم پیمانی از کنوانسیون، فیلیپ-فرانسوا-ژوزف لوبا، به آن جا اعزام گشت. به این دو مرد «اختیارات و قدرت‌های فوق‌العاده» تفویض شده بود تا انضباط را اعمال نمایند و نیروها را دوباره سازماندهی کنند.Palmer, pp. 180–181. در بخشی از پیامی که مشترکاً صادر کردند، چنین گفتند:
«سربازان، ما آمده‌ایم تا انتقام شما را بگیریم و به شما رهبرانی بدهیم که شما را به سوی پیروزی راهنمایی خواهند نمود. ما تصمیم گرفته‌ایم تا شایستگان را پیدا کرده، پاداش داده و ترفیع مقام بدهیم؛ و تمام متهمان را، هر کسانی که می‌خواهند باشند، تحت پیگرد قرار دهیم… بدین وسیله به تمام فرماندهان، افسران، و مأموران دولت دستور داده می‌شود تا در عرض سه روز شکایت‌های عادلانهٔ سربازان را جبران کنند. بعد از این مهلت زمانی خود ما هر گونه شکایتی را خواهیم شنید و آن چنان نمونه‌هایی از عدالت نشان خواهیم داد که ارتش تا به حال ملاحظه نکرده باشد.»Bruun, p. 75.
از همان ابتدا، سن ژوست بر مأموریت استیلا داشت. او در مطالبهٔ نتایج از فرماندهان بی رحم بود و به علاوه نسبت به شکایت‌های سربازان معمولی دلسوز بود. در روز اولش در جبهه، پیام مذکور را صادر کرد. در مدت کوتاهی افسران بسیاری مرخص شدند و عدهٔ بسیار بیشتری، که حداقل شامل یک ژنرال هم می‌شود، توسط جوخه‌های آتش اعدام شدند. تمام ارتش به سرعت تحت سخت‌ترین انضباط ممکن قرار گرفت.
سن ژوست دشمنان انقلاب را به یک سان، چه در میان سربازان و چه میان غیرنظامی‌ها سرکوب می‌کرد؛ اما با اعدام‌های دسته جمعی که برخی از سایر نمایندگان اعزامی دستور می‌دادند، موافق نبود. سن ژوست در آلزاس هر سربازی را که بی اجازه اردو را ترک کرده و ساعتی چند خود را به شهر استراسبورگ رسانیده بود اعدام می‌کرد.آلبر ماله، (ترجمه فارسی)، ص 526 وی در محکمه‌های نظامی بشخصه حضور پیدا می‌کرد. او بسیاری از کارهای نمایندگان را قدغن کرد و بسیاری از آن‌ها به پایتخت، پاریس، فراخواند. حتی سیاست‌مداران محلی در مقابل او آسیب پذیرتر بودند: یولوژیوس اشنایدر قدرتمند، رهبر انقلابی بزرگترین شهر آلزاس و ملقب به «ژان-پل مارای استراسبورگ» (وی سابقاً راهب فرقهٔ فرنسیسکن بود) به دستور سن ژوست دستگیر شد و به سرعت به پای گیوتین اعزام شد. در تاریخ ۱۴ دسامبر ۱۷۹۳ سن ژوست و لوبا برای روبسپیر نوشتند: