moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در طی جنگ جهانی دوم، ورماخت و وافن اس‌اس تعدادی واحد پیاده‌نظام کوهستانی را برپا کرد، که با نشان سپیدگوهر «ادولایس» که روی آستین‌ها و کلاه‌هایشان پوشیده شده بود شناسایی می‌شدند.
لشکرکشی به آراکان () اولین حمله آزمایشی متفقین جنگ جهانی دوم به برمه، پس از حمله ژاپن به برمه در اوایل سال ۱۹۴۲ بود.
چیندیت‌ها () اعضای یکی از لشکرهای هندی ارتش انگلستان در جنگ جهانی دوم، که تحت فرماندهی سرتیپ اورد وینگیت (۱۹۰۳–۱۹۴۴) برضد ژاپنی‌ها در برمه (میانمار کنونی) عملیات چریکی انجام می‌داد. این نام برگرفته از «چینته» افسانه‌ای (نیم شیر، نیم عقاب) است، که جلوِ معبدهای برمه ای نصب می‌کنند تا ارواح خبیثه را دور نگه دارد. چیندیت‌ها به دو عملیات مهم دست زدند؛ اولی را سربازان تیپ ۷۷ در ۱۹۴۳ و دومی را واحدی ویژه متشکل از سربازان شش تیپ در ۱۹۴۴ انجام دادند. اورد وینگیت در سانحه ای هوایی در جریان مرحلهٔ مقدماتی دومین عملیات جان باخت.
کنستانس فرانسه ()، کنتس تروا از سال ۱۰۹۳/۹۵ تا ۱۱۰۴ و پرنسس هم‌نشین انطاکیه از ۱۱۰۶ تا ۱۱۱۱ میلادی بود. وی بزرگترین فرزند و دختر فیلیپ یکم، پادشاه فرانسه و برتا هلند و خواهر لوئی ششم که ابتدا با کنت روا، هیو و سپس با شاهزاده انطاکیه، بوهموند یکم ازدواج کرد. وی از هیو یک فرزند و از بوهموند دو فرزند به دنیا آورد.
ریموند چهارم، کنت طرابلس ()، کنت طرابلس (۱۱۸۷-۱۱۸۹) و نایب‌السلطنه شاهزاده‌نشین انطاکیه (۱۱۹۳-۱۱۹۴) بود. وی فرزند بزرگ بوهموند سوم انطاکیه و اورگیوز بود.
زمانی که ریموند سوم در سال ۱۱۸۷ میلادی درگذشت، کنت‌نشین طرابلس به پسر ریموند چهارم رسید که پسرخوانده ریموند سوم بود. با این حال، بوهموند سوم پس چند سال به این دلیل که می‌خواست ریموند در دربار انطاکیه باشد، وی را به انطاکیه فراخواند و در عوض دگیر فرزند، بوهموند چهارم را به طرابلس فرستاد. پس از شکست بوهموند در نبر با لوون یکم، شاه ارمنستان و اسیر شدن وی، ریموند به‌عنوان نایب حکومت را در دست گرفت.
در سال ۱۱۹۵، ریموند با آلیس ارمنستان، دختر روبن سوم برای برقراری صلح میان دو حکومت ازدواج کرد که حاصل این ازدواج یک پسر به نام ریموند روپن بود که بعدها مدعی حکومت انطاکیه شد تا جنگ جانشینی انطاکیه آغاز گردد.
ریموند روبن که با اسم‌های ریموند روپن و روبن ریموند (؛ ۱۱۹۸ – ۱۲۲۱/۱۲۲۲) نیز شناخته می‌شود، یکی از اعضای خاندان پواتیه که مدعی شاهزاده‌نشین انطاکیه و پادشاهی ارمنی کیلیکیه بود. پس اعلام دعوی، بوهموند چهارم، عموی ریموند، دعوی وی را رد کرد اما لوون یکم، پادشاه ارمنستان وی را به عنوان وارث مقدر خود انتخاب کرد تا بتواند انطاکیه را تحت فشار قرار دهد. در سال ۱۲۱۱ ریموند روبن به عنوان پادشاه جونیور کیلیکیه تاج‌گذاری و در نهایت در سال ۱۲۱۶ به عنوان و مقام شاهزاده انطاکیه رسید. با این حال جنگ جانشینی انطاکیه با مرگ لوون در سال ۱۲۱۹ به پایان رسید تا ریموند روبن مقام خود را در انطاکیه در مقابل بوهموند چهارم از دست بدهد. وی پس از آن مدعی ارمنستان شد اما در مقابل زابل، دختر لوون شکست خورد و زندانی شد. وی تا زمان مرگ در زندان باقی ماند.
تئودورا کومننه () نوه برادر مانوئل یکم و احتمالاً دختر ژان دوکاس کومنوس و ماریا و همسر دوم بوهموند سوم، شاهزاده انطاکیه بود. وی همچنین مادر کنستانس، فیلیپه و مانوئل بود. پس از مرگ مانوئل یکم، بوهموند که نفعی در اتحاد با امپراتوری بیزانس نمی‌دید، از تئودورا طلاق گرفت. تئودورا پس از آن با والتر، ارباب بیت‌شئان ازدواج کرد.
ریموند انطاکیه (؛ ح. ۱۱۹۵–۱۲۱۳)، بزرگ‌ترین فرزند بوهموند چهارم، شاهزاده انطاکیه بود. وی در ۱۸ سالگی، در حالی که جانشین شاهزاده‌نشین انطاکیه و کنت‌نشین طرابلس بود توسط حشاشین‌ها در سال ۱۲۱۳ در بیرون از کلیسای اعظم طرطوس به قتل رسید. با توجه به درگیری بوهموند چهارم با شوالیه‌های مهمان‌نواز، احتمالاً این اقدام به خواست آنها رخ داده‌است.
در پاسخ به این قتل، بوهموند با همراهی شوالیه‌های معبد قلعه الخوابی را در سال ۱۲۱۴ محاصره کرد. حشاشین‌ها از امیر ایوبی حلب، الظاهر غازی، تقاضای کمک کردند اما وی به واسطه درگیری با عمویش العادل، سلطان ایوبیان، نتوانست اقدامی کند. پس از آن، المعظم عیسی، فرزند العادل، حملاتی به قلمروی بوهموند در طرابلس ترتیب داد. بوهموند نیز با توجه به شرایط، از محاصره دست کشید و به انطاکیه بازگشت.
بوهموند پنجم انطاکیه (؛ ۱۱۹۹ – ۱۷ ژانویه ۱۲۵۲)، شاهزاده انطاکیه از سال ۱۲۳۳ تا ۱۲۵۲ و کنت طرابلس از سال ۱۲۳۳ تا ۱۲۵۲ میلادی بود. پس از مرگ پدرش، بوهموند چهارم، و همزمان با قدرت رسیدن وی، تقریبا تمام فرقه‌های نظامی اعلام استقلال کردند و از این رو بخشی از قلمروی بوهموند همچون بندر طرطوس، بغراس، مرقب، حصن‌الاکراد و صافیتا که تحت کنترل فرقه‌های نظامی بود، کاسته شد.وی همچون پدر و پدربزرگش خود را از درگیری و اختلافات میان فرانک‌ها و سیسیلی‌ها بر سر حکومت اورشلیم پرهیز کرد و نیز برخلاف بیشتر مسیحیان انطاکیه و طرابلس در شرکت در جنگ صلیبی هفتم که میان صلیبیون و ایوبیان در مصر درگرفت خودداری ورزید که مسئله بیشتر بخاطر ارتباطات وی با حکومت‌های مسلمان همجوارش بود. وی سرانجام در ژانویه ۱۲۵۲ درگذشت و پسرش بوهموند ششم جانشین وی شد.
صبان فیلمز (SF) یک استودیوی تولید و پخش محصولات سرگرمی است که در مهٔ ۲۰۱۴ تأسیس شد. این استودیو یکی از شرکت‌های تابعهٔ گروه سرمایه‌گذاری صبان آمریکا است. این مقاله فیلم‌هایی که به‌طور مشترک یا مستقل توسط صبان فیمز توزیع شده‌اند را در کنار فیلم‌های آیندهٔ این استودیو فهرست می‌کند.
فیلیپ انطاکیه () که با نام فیلیپ طرابلس نیز شناخته می‌شود، یکی از اعضای خاندان پواتیه و پسر بوهموند چهارم انطاکیه بود که پس پایان‌یافتن جنگ جانشینی انطاکیه و شکست و زندانی‌شدن ریموند روبن، با ملکه ارمنستان، زابِل ازدواج کرد تا از طریق یوره اوکساریس به عنوان پادشاه ارمنستان تاج‌گذاری کند. اما به دلیل پیروی‌نکردن از شیوه و سنن ارمنی‌ها، سرانجام ارمنی‌ها علیه وی شوریدند. فیلیپ در حالی که در حال سفر به انطاکیه، در شب توسط گروهی دستگیر و زندانی شد. با وجود مذاکرات پدرش، سرانجام در سال ۱۲۲۵ میلادی، در زندان با سم به قتل رسید. بوهموند درصدد انتقام برآمد اما با شکل‌گرفتن اتّحاد میان ایوبیان و ارمنستان، از جنگ پرهیز کرد.
ماریا انطاکیه ()، دختر بوهموند چهارم، شاهزاده انطاکیه و مدعی تاج‌وتخت پادشاهی اورشلیم از سال ۱۲۶۸ تا ۱۲۷۷ میلادی بود. وی به عنوان نایب حکومت پادشاه کنرادین چندین حکومت کرد اما پس از مدتی خود به دلیل نزدیکی خونی مدعی شد اما درخواست و دعوی وی در دیوان عالی اورشلیم با تلاش هیو سوم، پادشاه قبرس رد شد. زمانی که کنراد در سال ۱۲۶۸ درگذشت، وی بار دیگر مدعی حکومت اورشلیم شد اما هیو بار دیگر دعوی وی را رد کرد تا وی شرق را به مقصد اورپا ترک کند. و در نهایت دعوی خود را به شارل آنژو فروخت. وی سرانجام در سال ۱۳۰۷ درگذشت.
ملیساند لوزینیان (؛ ۱۲۰۰ – بعد از ۱۲۴۹)، کوچک‌ترین دختر ملکه اورشلیم، ایزابلا یکم و آیمری قبرس است. وی یک خواهر، سیبلا لوزینیان، و یک برادر، آمالریک، که در کودکی مرد، داشت. وی همچنین خواهر ناتنی ماریا مونفروا که جانشین ایزابلا یکم شد، آلیس شامپانی و فیلیپا شامپانی نیز بود. وی ژانویه ۱۲۱۸ با بوهموند چهارم انطاکیه ازدواج کرد که از وی دارای ۳ فرزند شد: ایزابلا، ماریا و هلویس شد. وی همچنین مدتی نایب حکومت هنری یکم بود.
هلویس قبرس () دختر آیمری، پادشاه قبرس و همسرش اشیوا ابلین بود. وی دوبار ازدواج کرد؛ نخست با اود د دامپیر ازدواج کرد که از وی صاحب یک پسر به نام ریچارد شد. پس از مرگ اود با ریموند روبن، مدعی شاهزاده‌نشین انطاکیه و پادشاهی ارمنی کیلیکیه ازدواج کرد که از وی صاحب دو دختر به نام ماریا و اشیوا شد.
بوهموند ششم () شاهزاده انطاکیه و طرابلس (۱۲۵۲–۱۲۷۵) بود. او پس از مرگ پدرش با اینکه هنوز به سن قانونی برای اداره حکومت نرسیده بود، با کمک و حمایت لوئی نهم، پادشاه فرانسه موفق به کسب قدرت شد. لوئی نهم همچنین مقدمات ازدواج وی با سیبلا را فراهم کرد و به این ترتیب دشمنی قدیمی میان ارمنستان و انطاکیه را پایان داد. به دنبال این ازدواج، بوهموند در اتحادی مشترک با پادشاه کیلیکیه و مغولان به بندر لاذقیه که از سال ۱۱۸۸ از تسلط آنها حارج گردیده بود، لشکر کشید اما در تصرف آنجا به موفقیتی نرسید. پس از شکست مغولان در نبرد عین جالوت از ممالیک، قلمروی بوهموند مورد حمله ممالیک قرار گرفت تا سرانجام در مه ۱۲۶۸ انطاکیه به دست ممالیک سقوط کرد تا حکومت شاهزاده‌نشین انطاکیه منقرض گردد. بوهموند با این حال بوهموند پیمان صلحی ده ساله با بیبرس منعقد کرد تا طرابلس که در آن زمان در آنجا مستقر شده بود مدتی در امان باشد. او سرانجام در سال ۱۲۷۵ درگذشت و پسرش بوهموند هفتم به کنت‌نشین طرابلس رسید.
کیم جون-هان (؛ زادهٔ ۲۹ مارس ۱۹۸۳) بازیگر، کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل کره جنوبی است که در کنار سوزی در سریال "آنا" ایفای نقش کرده است. او در سال ۲۰۱۸ در مجموعه تلویزیونی "زمان" حضور پیدا کرد.
سیبلا ارمنستان () دختر زابل، ملکه ارمنستان و هتوم یکم و پرنسس انطاکیه و کنتس طرابلس پس از ازدواج با بوهموند ششم از سال ۱۲۵۴ تا ۱۲۷۵ میلادی بود. لوئی نهم همچنین مقدمات ازدواج وی با بوهموند را فراهم کرد و به این ترتیب دشمنی قدیمی میان ارمنستان و انطاکیه را پایان داد. وی پس از بوهموند به عنوان نایب حکومت تا زمان رسیدن پسرش، بوهموند هفتم، به سن قانونی قدرت را در دست داشت.
مردمان با فرهنگ‌های سکایی () ازجمله تیره‌های باستانی تاثیرگذار تاریخی بودند که ارزشمندی‌ بسزا داشته‌اند امّا نحوهٔ پیشامدهای در تاریخ باستان به نحوی پیش رفت که درنهایت این قوم کهن در میان مردمان پیرامون خود مضمحل شدند و دیگر نشانی از آنها به‌جز اشارات پراکنده‌ای در کتب باستان باقی نماند؛ که همانا علّت اصلی این امر را باید در ویژگی سرشتی قوم سکاها یعنی بیابان‌گردی و عدم توطّن، دید. ارّابه‌های سرپوشیده سکاها به منزله خانک همیشگی آنها بوده‌است و مردان سکایی که، پیوسته به این‌سو و آن‌سو می‌تاختند، شب‌هنگام برای زیستن به ارّابه‌های خود بازمی‌گشتند. قوم سکایی، نهایت با باشندگان سرزمین‌هایی که در آنها بودن داشتند، درآمیختند. فعل‌وانفعالاتی در شرق فلات ایران به شکل آمیزش اندک اندکی و درنهایت به یک پارچگی ماساژت‌های سکا و ترک‌ها انجامید، و در ناحیه زرنگ و میان پهنه ایران نیز، درهم آمیختن پارت‌ها و طایفه «سکاهای هوم‌نوش» روی داد. تیراندازی و کمانداری بر روی اسب از ابتکارات و ویژگی‌های بنیادین سکاها و فرهنگ سکایی به شمارمی‌رفت.
واژهٔ یونانی برابر با سکا، " skuthai " به معنی "پیاله" (مانند پیالهٔ آب) است و از قول هرودوت آمده‌است که «سکاها همواره همراه خود پیاله‌ای داشته‌اند»، معانی دیگری نیز مانند "سگ" برای این نام در منابع ایران‌شناسی قید شده‌است. سکاها صرف‌نظر از محلی که در آن جای می‌گرفتند، اوصاف مشترکی داشتند که فرهنگ مشترک همهٔ آنها به‌شمار می‌رفت و همین رفتارها بود که این قوم پخش‌شده در صفحات گسترده جغرافیایی را زیر عنوان مشترک «سکایی» قرار می‌دهد. آثار هنری کشف‌شده از گورستان‌های پهنه جغرافیایی بسیار وسیع و گستردهٔ سکاها، همگی نشان‌گر از گونه‌ای همبستگی فرهنگی میان این تیره‌های گوناگون است؛ از این رو تصوّر منشأ یکی نژادی بر همه آنها دارای توجیهات منطقی و علمی و مستند است. شاخصهٔ این قوم، مهارت در کمانداری بوده‌است و آیین نبرد سگاها که بر پایهٔ جنگ‌وگریز و فریب طرف مقابل بوده‌است.
شیوه زندگی سگاها مبتنی بر سپاهیان و قشونی بیابان‌گرد و در تاخت‌وتاز همیشگی بوده و اسب جزء جدانشدنی از زندگی قوم سکا (یا سگزی) به‌شمار می‌رفته‌است. آنها جزء نخستین مردمانی بودند که به رام کردن و پرورش اسب پرداختند و آیین نبرد و به‌ویژه تیراندازی و کمانداری بر روی اسب نیز از ابتکارات این قوم به شمارمی‌رود. رایزنی رستم با اسب خود (رخش) و نقش تعیین‌کننده اسب در نبرد با دیوان، دقیقاً نشانه و نمونه‌ای از جایگاه برجسته اسب در میان مردمان سکایی است. در داستان‌های شاهنامه فردوسی پیروزی‌های رستم وابسته به فراست و توانایی اسبش است و مرگ او زمانی فرامی‌رسد که به وضعیت اسبش بی‌اعتنایی می‌کند.
نشانه‌هایی از واژه «سگزی» در جغرافیای امروز ایران دیده می‌شود، ازجمله نام شهری در پیرامون شهرستان اصفهان، که دشت نزدیک آن نیز امروزه به نام دشت سگزی شهرت دارد.
اسکیت‌ها گروه‌هایی خون‌ریز و راهزن و جنگ‌آور بودند و به اقتضای زندگی بیابانی و کوچ‌نشینی مرتباً به همسایگان خود یورش می‌بردند و با غارت قبایل یکجانشین مانند مادها و پارس‌ها و آشوریان روزگار خود را می‌گذراندند. به گفته هرودوت در زمان «هووخشتره»، دومین پادشاه ماد (۶۳۳–۵۸۵ ق. م)، اسکیت‌ها به قلمرو مادها حمله‌ور شدند و با شکست دادن مادها به مدّت ۲۸ سال (از ۶۵۳ تا ۶۲۵ ق. م) در آسیای غربی حکمرانی بی‌مانندی داشتند؛ امّا سرانجام باتدبیر هووخشتره، اسکیت‌های مهاجم به کنار رانده شدند. ازجمله اقدامات هووخشتره اینکه او یکی از فرماندهان سکاها و سردارانش را به یک بزم فراخواند و همه را یکجا مسموم و کشت و با این دست کارها مادها مجدداً زمام امورشان را به‌دست گرفتند.
ماساژت‌ها در آسیای مرکزی (سغد) می‌زیستند و در ناحیه‌ای میان دو رود آمودریا و سیردریا در شمال خوارزم را گذران زندگی می‌کردند. زیستگاه آنها در مصب سیردریا قرار داشت که اکنون دیگر شرایط آن زمان را ندارد و در نتیجه اثر آنچنانی از آن تمدنهای باستانی ناحیه، ماساژت‌ها و… باقی نماند. بعضی ازمنابع تاریخی، طایفة خونریز ماساژت را با قوم «یاجوج و ماجوج» مذکور در تفاسیر تورات و قرآن یکی می‌دانند و به تصریح بعضی منابع تاریخی قوم «هفتالیان» که در شاهنامة فردوسی از آنان بکّرات یادشده را نیز باید جزء همین طوایف به‌شمار آورد. سکاهای ماساژت به سمت نواحی ماورای سیردریا درحوالی فرغانه گسترش داشتند و پس از گذشتن از کوه‌های «تیان‌شان» وارد سرزمین کاشغر شده، از آنجا سراسر ترکستان را به تصرّف درآوردند و با همسایه شدن با چینیان و ترکان آسیای مرکزی بتدریج با ایشان درآمیختند و نهایةً در آنها مضمحل شدند، بعضی از محقّقان این احتمال را مطرح کرده‌اند که ماساژت‌ها در واقع همان اقوام تورانی مذکور در شاهنامه و سایر تواریخ ایرانی و عربی هستند؛ که بدین ترتیب «ترک» خوانده شده‌اند؛ کما اینکه در تواریخ یونانی نیز از ایشان با همین عنوان تورانی یادگردیده است. واسیلی آبایف (Vasily Abaev) ایران‌شناس و زبان‌شناس گرجی (۱۹۰۰–۲۰۰۱م) در تحقیق مفصلّی که انجام داده، به این نتیجه رسیده‌است که نبرد ایرانیان و تورانیان در واقع نبرد بین دو بخش غربی و شرقی سکاها مهاجر (سکاهای ایرانی مهاجر به داخل فلات ایران و ترکی) بوده‌است. وی در ادامه به اسامی قهرمانان تورانی استناد می‌کند که همه ایرانی به نظر می‌رسند. او توران را متعلّق به سکاییان دانسته و یادآور شده‌است که نام‌هایی از این‌گونه در میان سکاییان حاکی از تبار آریایی ایشان است. آن دسته از سکاهای مهاجرت کرده به داخل فلات ایران، مانند سیستان و… در مقابل هجوم و ورود ترکان و ماساژت‌های همراه آنها، به فلات ایران تا مدتها سدّ محکمی در شرق ناحیهٔ اصلی ایران ایجاد کرده بودند و در برابر تجاوزات آنها به حدود شرقی ایران پایداری داشته‌اند که در بخش پهلوانی شاهنامه (یعنی داستانهای مربوط به رستم) نیز این موضوع منعکس است.
شمال خوارزم در هزاره اول پیش از میلاد، از دو رود آمودریا و سیر دریا بهره می‌گرفت و دارای جمعیتی فراوان بود. این منطقه به‌سوی شرق، تا چهارصد و پنجاه کیلومتر ادامه داشت و به منطقه‌ای می‌رسید که اکنون بیابان یا نیمه بیابان است. پاره‌ای از ماساژت‌ها در کوه‌ها، برخی در دشت‌ها و گروهی در باتلاق‌های تشکیل یافته از رودها و گروهی در جزایر واقع در میان باتلاق‌ها زندگی می‌کردند. این سرزمین بیش از همه به وسیله رود سیر دریا سیراب می‌گردید که به شاخه‌های بی‌شمار تقسیم می‌گشت و به‌وسیله شاخه‌های دیگر خود وارد دریای دیگری در شمال می‌شد. در سده‌های چهارم و سوم پیش از میلاد، ماساژت‌ها سایر طوایف بیابان‌گرد آسیای مرکزی را مقهور خود کردند و دامنه متصرفات خود را تا کوه‌های «تیانشان» در حدود چین گسترش دادند.
ماساژت‌ها نیز هم ازنظر تن‌پوش و پوشش و جامه و شیوه و روال زندگی به قوم‌وخویش‌های اسکیت خود شباهت زیادی داشتند و هم مانند اسکیت‌ها به‌صورت سواره جنگ می‌کردند و به هر دو شِگرد نبرد پیاده و سواره به خوبی آشنایی داشتند و با تیر و کمان نیز می‌جنگیدند. داریوش نخست هخامنشی، این قوم را مقهور خود ساخت و تا آنجاکه طوایفی از آنها را جزو ارتش خود قرارداد که نام آنها در سنگنبشته‌های وابسته به داریوش اول یاد شده‌است. یکی از این قبایل آپ سکا (Apa Saka) به معنی سگاهای مجاور آب و دیگری تیگر خَئودا (Tigra khauda) به معنی دارندگان کلاه‌خود تیز نام‌داشتند.
این طوایف سکایی که تجربیات نزدیکی با کرانه‌های رودهای بزرگ سیر دریا و آمودریا (قزاقستان امروز) برای مدت‌های زندگی بسیار داشتند، در نبردهای دریایی سپاهیان داریوش نیز نقش بسیاری ایفا کردند.
برخی از طوایف سکایی نیز به درون پهنه مرکزی ایران روی آوردند و در کنارهٔ برخی جایگاه‌ها در نزدیکی طوایف ماد و پارس همسایه شدند. از مهم‌ترین تیره‌های سکایی مهاجر به درون پهنه ایران، هومَ ورگ (Saka haumavarga) یا «سکاهای نوشنده هوم» بودند که در منابع یونانی ازیشان زیر نام Amyrgaeans یادشده است. این تیره سکایی که در آغاز «به‌صورت قبیله‌ای در ارتفاعات بالای جیحون سکنی داشتند» به علّت برخورداری از مهارت برجسته درکمان داری به خدمت ارتش داریوش یکم نیز درآمدند. در حدود سال‌های ۱۳۰ ق. م و در عهد اشکانیان، همین طایفه‌های سکایی در جنوب شرقی ایران نیز در منطقه‌ای به نام «زرنگ» و «زرنج» نیز جایگیر بوده‌اند و فرماندهی آن ناحیه را نیز در دست گرفتند. زرنگ به دلیل بودن سکاها به «سکستان» (سگستان، سجستان، سیستان امروزی) نیز نام داشت. برخی احتمال داده‌اند که خاندان سام و زال و رستم مذکور در شاهنامه فردوسی درواقع همان سکاهای سکنی گزیده در پهنه ایران هستند که در ساتراپ «زرنگا» نیز زندگی می‌کرده‌اند.
از اقوام مهاجر سک که در بخش جنوب ایران ساکن گردیده بوده‌اند و در تماس متمادی با حکومت‌های مجاور و ساختار سیاسی آنان، در نهایت خود آنها هم دست به تشکیل حکومت نیز زدند. نام اولین شاه سکایی هند، موگه می‌باشد که در کتیبه‌ها نام او ذکر شده‌است. جانشینی او را نیز اقوام اشکانی سکایی ایرانی بر عهده داشته‌اند که در منطقه ای به مرکزیت قندهار حکومت می‌کردند.‏
سکاهای بیابان‌گرد درعین‌حال زرگری نیز می‌کرده‌اند، به باور گروهی، یونانی‌ها از سکاها این هنر را آموخته‌اند. البته باید توجه داشت که سکاها آثار هنری خود را به شکل قطعات قابل حمل که مقتضی زندگی بیابان‌گردی بود آفرینش می‌کردند. قطعاتی که به‌کار آراستن اسب‌ها و چادرها و ارابه‌ها و اسلحه نبرد می‌آمد. ماده اولیه این زیورآلات بیشتر طلا بود گرچه از آثار مکشوفه از کورگان‌های سکایی زیورآلاتی از جنس فلزات برنز، نقره و آهن هم پیداشده است.
سکاها به فرهنگ جادو و افسونگری وابسته بودند و از آداب‌ورسوم جادو و افسونگری در امورات روزانهٔ خود بهره می‌گرفتند. غالب اشیاء آذینی که زرگران این قوم می‌ساختند پیکره‌هایی به شکل حیوانات و به‌ویژه اسب و گاو بود که چنین پیداست ساختن این پیکره‌ها کاربرد آیینی نیز داشته و افراد این تبار از پیکره‌های خود الهام گرفته و در نبردها با به‌کارگیری سلاح‌هایی آراسته به پیکره حیوانات، از آنها یاری می‌جستند.
سکاها آیین خاصی برای دفن مردگان داشته‌اند. در مراسم تدفین متوفّی رسم بر این بود که معمولاً همراه شاه متوفّی او را همراه با اسب به‌صورت ایستاده و آماده‌به‌خدمت، به خاک می‌سپردند و طلسم‌های متعددی، همچون سم اسپان در گور به‌کار می‌بردند. البته همه این تجملات مدتی پس‌ازآنکه تشییع‌کنندگان محل را ترک می‌گفتند، مورد دستبرد دزدان قرار می‌گرفت و به خاطر زَرهای موجود در آنها به تاراج می‌رفت. به‌عنوان‌مثال در داستان سهراب شاهنامهٔ فردوسی، زمانی که رستم برای در خاک کردن فرزندش، دخمه‌ای مهیّا می‌کند، باآنکه تمایل دارد آن را با طلا و مشک بیاراید، با این استدلال که این تجملات پس از ترک محل، به تاراج می‌رود؛ تنها به آراستن آن با سم اسب، اکتفا می‌نماید. ویژگی‌های دخمه‌ای که فردوسی برای دفن رستم نیز بیان می‌کند بدین ریخت است که در جلوی دخمه گوری برای خاک‌سپاری رخش (اسب رستم) حفر، و پیکر اسب را نیز ایستاده در گور دفن می‌کنند. این‌گونه خاک‌سپاری و در خاک کردن اسب فرد سکایی در کنار وی به‌صورت ایستاده و چشم به راه سوار خویش، ازجمله رسوم سکایی بوده‌است.
در شاهنامه داستان‌های در پیوند با خاندان زال و رستم، بنیان‌های سکایی و پارتی دارد. رایزنی رستم با رخش (اسبش) و نقش تعیین‌کننده این اسب درنبرد با دیوان، دقیقاً یادآور جایگاه مهم اسب در میان اقوام سکایی است. در داستان‌های شاهنامه فردوسی پیروزی‌های رستم وابسته به زیرکی و قدرت اسبش است و مرگ او زمانی فرامی‌رسد که به وضعیت اسبش بی‌اعتنایی می‌کند. آنچه از درونمایه داستان‌های رستم و خاندان زال در شاهنامهٔ فردوسی متبادر می‌شود، آن است که رستم در عین وفاداری و فرمانبری از حکومت‌های مرکزی ایران در طی سال‌های متمادی و در عین التزام به جانبداری از ایرانیان در برابر هجوم دشمنان، اما در ناحیهٔ متعلق به خودش؛ برای خود خودسری تام قائل بوده‌است و همواره پس از پایان هر جنگی، برخلاف دیگر پهلوانان و فرماندهان ایرانی، همچون گیو و گودرز و طوس، رستم سگزی به جایگاه سرزمین خودش بازگشت نموده و فرمانروایی بخش خودش را از سر می‌گرفته‌است. رستم سیستانی به‌صورت پهلوانی بود که در زمان نبردها به یاری ایرانیان می‌شتابید، وانگهی از سپاه اصلی ایرانیان جدا بوده‌است.
بوهموند هفتم انطاکیه (; م. ) شاهزاده افتخاری و اسمی انطاکیه و کنت طرابلس و فرزند بوهموند ششم و سیبلا ارمنستان بود. وی پس از مرگ پدرش در سال ۱۲۷۵ به جانشینی وی منصوب شد اما تا سال ۱۲۷۷ که به سن قانونی برای اداره حکومت رسید، در کیلیکیه نزد اقوام مادری‌اش ماند. پس از به قدرت رسیدن وی، اختلافی میان وی گی دوم امبریاکو، ارباب جبله و شوالیه‌های معبد درگرفت که پنج سال طول کشید. در سال ۱۲۸۲ بوهموند موفق به شکست آنها شد و پس از دستگیری گی و دو برادرش، دستور به قتل آنها از طریق زنده دفن‌کردن در شن را صادر کرد. وی همچنین اتحاد قدیمی میان خاندان خود با مغولان را رها کرد و بار دیگر پیمان صلحی با ممالیک منعقد ساخت. وی سرانجام در ۱۹ اکتبر ۱۲۸۷ درگذشت و خواهر لوچیا به قدرت رسید اما با محاصره طرابلس و سقوط آن شهر، کنت‌نشین طرابلس نیز پس از ادسا و انطاکیه سقوط کند.
لوچیا، کنتس طرابلس () شاهزاده افتخاری و اسمی انطاکیه و آخرین کنتس طرابلس و فرزند بوهموند ششم و سیبلا ارمنستان و همسر نارجو دو توسی بود. وی پس از مرگ برادرش در سال ۱۲۸۷ به جانشینی وی منصوب شد اما پس از دو سال طرابلس توسط ممالیک به رهبری منصور قلاوون در مارس ۱۲۸۹ محاصره شد. با وجود درخواست‌های کمک لوچیا از اروپا، وی هیچ کمکی دریافت نکرد تا پس از کمتر یک ماه محاصره، طرابلس سقوط کند تا کنت‌نشین طرابلس نیز همچون شاهزاده‌نشین انطاکیه و کنت‌نشین ادسا از میان برود و زمینه برای سقوط آخرین پایگاه صلیبیون در اراضی مقدس، عکا، فراهم شود. وی پس از سقوط طرابلس به همراه نارجو به اروپا و ناپل بازگشت.
نارجو دو توسی () ارباب لاترزا، فرمانده پادشاهی آلبانی و ادمیرال پادشاهی سیسیل، ضابط شاهزاده‌نشین آخا بود. نارجو فرزند فیلیپ دو توسی و پورشا دو روآ بود. وی در حدود سال ۱۲۷۵ تا ۱۲۷۸ با لوچیا، آخرین کنتس طرابلس ازدواج کرد و توانست عنوان کنت طرابلس (به واسطه یوره) دریافت کند. نارجو و لوچیا تنها صاحب یک فرزند به نام فیلیپ شدند که پس از مرگ نارجو، جانشین وی به‌عنوان ارباب لاترزا شد.
الینور آنژو (؛ اوت ۱۲۸۹ – ) ملکه سیسیل به عنوان همسر فردریک سوم سیسیل بود. الینور یکی از اعضای دودمان کاپتی آنژو، سومین دختر شارل دوم ناپل و ماریا مجارستان ملکه ناپل بود. وی نخست در سال ۱۲۹۹ با فیلیپ دو توسی، نارجو دو توسی ازدواج کرد اما ازدواج آنها در ۱۷ ژانویه ۱۳۰۰ توسط پاپ بونیفاس هفتم لغو شد. وی در سال ۱۳۰۲ با فردریک سوم سیسیل ازدواج کرد.
مارگارت انطاکیه-لوزینیان (; ح. ۱۲۴۴ – ) که با نام مارگارت طرابلس نیز شناخته می‌شود، دختر هنری انطاکیه و ایزابلا قبرسی و یکی از اشراف اوترمر که در ارباب‌نشین صور حکم می‌راند. وی یکی از اعضای خاندان انطاکیه-لوزینیان، با ژان مونتفورت، ارباب صور ازدواج کرد و پس از مرگ وی در سال ۱۲۸۴ کنترل این ارباب‌نشین در دست گرفت. وی با منصور قلاوون معاهده صلحی امضا کرد و تا سال ۱۲۹۱ به حکومت هود در صور ادامه داد. پس از سقوط صور به دست ممالیک، وی به قبرس، کانون خاندان لوزینیان رفت.
ژان مونتفورت، ارباب صور (; م. )، ارباب تورون از سال ۱۲۵۷ تا ۱۲۶۶ و ارباب صور از سال ۱۲۷۰ تا ۱۲۸۳ بود. وی پسر فیلیپ مونتفورت و ماریا انطاکیه-ارمنستان بود.
زمانی که وی به سن قانونی رسید، ارباب‌نشین تورون را از پدرش دریافت کرد اما ممالیک آن را در ۱۲۶۶ تصرف کردند. در ۲۲ سپتامبر ۱۲۶۸ با ماگارت، دختر هنری انطاکیه و ایزابلا قبرسی و خواهر هیو سوم، پادشاه قبرس ازدواج کرد. پس از تقل پدرش در سال ۱۲۷۰ توسط حشاشین، ژان جانشین وی در صور شد تا زمان مرگش عهده‌دار این مقام ماند.
نبرد طرابلس درگیری بین آفریکاکور به فرماندهی اروین رومل از آلمان و اتوره باستیکو از ایتالیا، که شهر را در اختیار داشت، و ارتش هشتم بریتانیا، یک نیروی مشترک المنافع به فرماندهی سر برنارد مونتگومری بود. پس از یک محاصره کوتاه، آلمانی‌ها از طرابلس عقب‌نشینی کردند و متفقین با هیاهوی بزرگ جهانی وارد شهر شدند.
پس از شکست آلمان در نبرد دوم العلامین در نوامبر ۱۹۴۲، فرمانده آلمانی اروین رومل بسیاری از واحدهای ایتالیایی کندتر خود را کنار گذاشت و ۳۰۰۰۰ تا ۷۵۰۰۰ مرد را به اسارت گرفت و به تونس رفت. در ۸۰ روز بعد، او ۱۴۰۰ مایل در سراسر لیبی عقب‌نشینی کرد و ۱۳۰ تانک و ۱۰۰۰ تفنگ توپخانه را از دست داد. همزمان با نبرد دوم العلمین، عملیات مشعل تقریباً ۸۳۳۰۰ سرباز آمریکایی و ۲۳۰۰۰ سرباز انگلیسی را در سه گروه ضربت در حمله به شمال آفریقا، در مراکش و الجزایر در ۸ نوامبر ۱۹۴۲ مستقر کرد. رومل باید به بندرهای تدارکاتی خود در تونس می‌رسید قبل از اینکه هر دو ارتش بتوانند راه او را قطع کنند.
رومل خط دفاعی را در بوئرات حفر کرد که در ۱۵ ژانویه ۱۹۴۳ فروریخت. در یک سری از اقدامات ناامید کننده گارد عقب، رومل در حالی که بدنه اصلی خود را به سمت غرب می‌راند، از جناحین خود دفاع کرد. مصراته در ۱۸، حمص در ۲۰، العزیز در ۲۱، کستلورد در ۲۲ ژانویه سقوط کردند. مونتگومری به خبرنگاران پیش‌بینی کرد که طرابلس در ۲۲ ژانویه سقوط خواهد کرد. رومل برای تشکیل یک خط دفاعی در طرابلس متوقف نشد و آن شب شهر را رها کرد. 1st Gordons، 51st Highlanders، سوار بر ۴۰ خودروی هنگ تانک سلطنتی، صبح روز بعد بدون مخالفت وارد طرابلس شدند.
مونتگومری در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۳ دستور رژه پیروزی بزرگ در طرابلس را صادر کرد. در ۳ فوریه ۱۹۴۳، نخست‌وزیر وینستون چرچیل در طرابلس سخنرانی کرد. پس اجازه دهید به شما سربازان و هوانوردان اطمینان دهم که هموطنان شما به کار مشترک شما با تحسین و قدردانی می‌نگرند و بعد از جنگ وقتی از مردی پرسیده می‌شود چه کار کرده‌است برای او کافی است که بگوید من لشکر کشید و با ارتش صحرا جنگید.' و هنگامی که تاریخ نوشته شود و تمام حقایق معلوم شود، شاهکارهای ما می‌درخشد و می‌درخشد و سرچشمه آواز و داستان خواهد بود، پس از آنکه ما که در اینجا جمع شده‌ایم از دنیا برویم.»
رومل با موفقیت به تونس عقب‌نشینی کرد و در آنجا با تانک‌های تایگر و پیاده‌نظام بیشتر تقویت شد. اما کار از کار گذشته بود. ارتش‌های اول و هشتم در گروه ارتش هجدهم ادغام شدند. آنها به همراه آمریکایی‌ها خط ماره را شکستند. در ماه مه ۱۹۴۳، حدود ۵۰۰۰۰ سرباز متحدین تسلیم شدند و به نبرد شمال آفریقا پایان دادند.
مِی یک شخصیت داستانی خیالی در مجموعهٔ پویانمایی نیکلودئون است که توسط مایکل دانته دی‌مارتینو و برایان کونیتزکو خلق شده است. صداپیشگی این شخصیت را کریکت لی انجام داده است. می دوست دوران کودکی آزولا و تای لی است که با مهارت‌های رزمی و چاقو‌های خود در ابتدا به آزولا کمک می‌کند اما پس از اختلاف‌هایی که بین او و آزولا اتفاق می‌افتد و همچنین علاقه‌ای که به زوکو داشت آنها را به دشمن همدیگر تبدیل کرد و سپس می به زوکو و گروه آواتار برای شکست نقشه‌های آزولا ملحق شد.
مدرسهٔ مادرِ خان یک سازهٔ معماری و مدرسهٔ کهن در بخارا است که در ۱۵۶۶/۱۵۶۷ ساخته شده‌است. این ساختمان همراه با مدرسه عبدالله خان بخشی از مدرسه قاش است. این دو مدرسه در راستای یک خیابان باریک، و در برابر هم جای دارند. این سازه به نام مادر نیرومند عبدالله‌خان دوم ساخته و نام‌گذاری شده‌است. ساخت‌وساز در زمان فرمانروایی او، در سال ۱۵۶۶/۱۵۶۷ (۹۷۴ هجری قمری) انجام شد.
این سازه در پلان چهارگوش با پهنا و درازای ۴۵ در ۶۷ متر و در دو طبقه می‌باشد. مدرسه را می‌توان یک سازه معمولی و ضعیف توصیف کرد. سازه به جز در ورودی، از هر سو آذینی ندارد، ولی نمای آن آذین‌های درخشانی دارد. هر دو مدرسه که بخشی از این مجموعه هستند، عقل‌گرایی اقتصادی را نشان می‌دهند که معماری بخارا در سده شانزدهم به دست آورد. مصالح روکش گران‌بها کاهش داده‌شد و بکارگیری آنها فقط در درآیگاه اصلی و در حیاط ساختمان‌ها دیده می‌شود. پیش‌طاق بزرگی در جلوی مدرسه کارگزاری شد. بالای سردر اصلی، سنگنوشته‌ای هست که سال ساخت را به هجری قمری نشان می‌دهد. در طرفین درگاه، دو طبقه، و در هر طبقه سه اتاق در هر طرف نما (روی‌هم‌رفته ۱۲) هست. درآیگاه آنها یک ردیف طاقدار دو طبقه را درست می‌کند که با کاشی آذین شده‌است.
کاشی‌ها آذینی به سبک هندسی را درست می‌کند. هر اتاق در ویژه خود را دارد، روی همه درها یک پنجره گچی هست. در گوشه‌های نما گلدستهٔ رنگ‌آمیزی‌شده جای دارد که روکش آن از آجر لعابدار است. صحن اندرونی مدرسه چهارگوش است. پیرامون آن حجره‌هایی با ایوان دیده می‌شود. جلوی صحن، میانسرای درسخانه و مسجد است. در سمت روبروی در ورودی، گنبدها از بالای اتاق‌های گوشه‌ای دیده می‌شوند. در سال ۱۹۹۷–۱۹۹۸، ساختمان مدرسه بهسازی شد.
گرخماز عیوض‌اف (; – ) فرد نظامی اهل جمهوری آذربایجان بود. او در نبرد برای آزادسازی ناحیه جوجوق مرجانلی کشته شد.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ملی جمهوری آذربایجان (نشان) شده‌است.
برای همیشه، لولو فیلمی محصول سال ۱۹۸۷ و به کارگردانی آموس کولک است. در این فیلم بازیگرانی همچون هانا شیگولا، دبی هری، الک بالدوین، پال گلیسون، آنی گلدن، جاناتان فریمن و وین نایت ایفای نقش کرده‌اند.
شرقیه ولی‌یوا (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان انقلاب اکتبر، نشان پرچم سرخ کار، نشان لنین، و قهرمان کار سوسیالیست شده‌است.Mətin və dəyanətli ana
لشکر آبی یگانی در سطح لشکر از داوطلبان اسپانیایی در نیروی زمینی آلمان در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود که به عنوان بخشی گروه ارتش شمال عموما در ناحیه لنینگراد به عملیات پرداخت.
آقابالا آقاسعیداغلو (۱۸۶۰–۱۹۲۸) موسیقی‌دان مقامی اهل امپراتوری روسیه بود. او به زبان فارسی آشنا بود.
پرداخت نقد و حمل () سیاستی بود که توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا فرانکلین دلانو روزولت در جلسه مشترک کنگره ایالات متحده آمریکا در ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۹ پس از شیوع جنگ جهانی دوم اعلام شد. این قانون جایگزین لوایح بی‌طرفی دهه ۱۹۳۰، که به موجب آن متخاصمان در جنگ می‌توانستند فقط کالاهای غیرنظامی را از ایالات متحده بخرند تا زمانی که دریافت‌کنندگان فوراً به صورت نقدی پرداخت می‌کردند و تمام خطرات حمل و نقل با کشتی‌های خود را به عهده می‌گرفتند. بازنگری بعدی، قانون بی‌طرفی ۱۹۳۹، فروش تسلیحات نظامی به متخاصمان بر اساس همان پول نقد و حمل مجاز را می‌داد.
زرادخانه دموکراسی () عبارت اصلی بود که توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده، فرانکلین دلانو روزولت. -۱۹۴۵) در یک برنامه رادیویی در مورد تهدید امنیت ملی، در ۲۹ دسامبر ۱۹۴۰ ارائه شد - تقریباً یک سال قبل از ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم (۱۹۴۵–۱۹۳۹). روزولت قول داد که با فروش تجهیزات نظامی به بریتانیا در مبارزه با آلمان نازی کمک کند در حالی که ایالات متحده از جنگ واقعی دور بماند. رئیس‌جمهور این هدف را یک سال قبل از حمله به پرل هاربر (۷ دسامبر ۱۹۴۱) اعلام کرد، در زمانی که آلمان بیشتر اروپا را اشغال کرده بود و بریتانیا را تهدید می‌کرد.
برای همیشه، لولو فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی جان کایه است. در این فیلم بازیگرانی همچون ملانی گریفیث، پنه‌لوپه آن میلر، پاتریک سوویزی، جوزف گوردون لویت، ریچارد شیف، آنی کورلی، لی گارلیگتون و مایکل جی. پولارد ایفای نقش کرده‌اند.
امپراتوری بریتانیا در جنگ جهانی دوم () هنگامی که بریتانیا در سپتامبر ۱۹۳۹ در آغاز جنگ جهانی دوم به آلمان نازی اعلام جنگ کرد، بریتانیا به درجات مختلف مستعمره‌های تاج و تخت، تحت الحمایه و راج بریتانیا را تحت کنترل داشت. همچنین پیوندهای سیاسی منحصر به فردی را با چهار کشور از پنج قلمرو امپراتوری بریتانیا — استرالیا، کانادا، اتحادیه آفریقای جنوبی و نیوزلند به عنوان اعضای «اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع» در آن زمان را حفظ می‌کرد. در سال ۱۹۳۹ امپراتوری بریتانیا و کشورهای مشترک المنافع با هم یک قدرت جهانی را تشکیل می‌دادند که کنترل مستقیم یا بالفعل سیاسی و اقتصادی ۲۵ درصد از جمعیت جهان و ۳۰ درصد از توده زمین را داشتند.
پروفیل ریل شکل مقطع ریل راه‌آهن، عمود بر طول آن است.
ریل‌های اولیه از چوب، چدن یا فرفورژه ساخته می‌شدند. همه ریل‌های مدرن از فولاد نورد گرم با سطح مقطع (پروفایل) تقریبی به تیر I شکل، اما نامتقارن در مورد یک محور افقی هستند (البته ریل شیاردار را در زیر ببینید). سر برای مقاومت در برابر سایش و سواری خوب پروفیل شده‌است و کف ریل مطابق با سیستم ثابت پروفیل شده‌است.
برخلاف دیگر مصارف دیگر آهن و فولاد، ریل‌های راه‌آهن تحت تنش‌های بسیار بالایی قرار دارند و از فولاد بسیار مرغوب ساخته می‌شوند. بهبود کیفیت مواد، از جمله تغییر از آهن به فولاد، چندین دهه طول کشید. نقص‌های جزئی در فولاد که ممکن است در کاربردهای دیگر مشکلی ایجاد نکند ولی می‌تواند منجر به شکستگی ریل و خروج خطرناک از ریل در هنگام استفاده در خطوط راه‌آهن شود.
در نهایت، هر چه ریل‌ها سنگین تر باشند، قطارهایی که این ریل‌ها می‌توانند تحمل کنند، سنگین تر و سریع تر خواهند بود. پروفیل سبک و جدول مشخصاتخبرگزاری صبا.دریافت شده در 20 دسامبر 2022
ریل‌ها بخش قابل توجهی از هزینه یک خط راه‌آهن را نشان می‌دهند. تنها تعداد کمی از اندازه‌های ریل توسط کارخانه‌های فولادسازی در یک زمان ساخته می‌شوند، بنابراین برای یک خط راه‌آهن باید نزدیک‌ترین اندازه مناسب را انتخاب شود. ریل فرسوده و سنگین از یک خط اصلی اغلب برای استفاده مجدد در خط فرعی، سایدینگ یا ایستگاه پخش ریلی بازیابی و کاهش می‌یابد.
وزن ریل در هر طول یک عامل مهم در تعیین استحکام ریل و در نتیجه بار محوری و سرعت است.
وزن بر حسب پوند در یارد ( واحدهای امپراتوری در کانادا، بریتانیا و ایالات متحده استفاده می شود) یا کیلوگرم بر متر (واحدهای متریک در استرالیا و سرزمین اصلی اروپا استفاده می شود ) اندازه گیری می شود. به عنوان یک کیلوگرم تقریبا 2.2 پوند است و یک متر تقریباً 1.1 یارد است، رقم پوند در هر یارد تقریباً دو برابر عدد کیلوگرم در متر است. (به طور خاص 1 کیلوگرم بر متر برابر 2.0159 پوند بر یارد است )
معمولاً در اصطلاحات ریلی "پوند" معنایی برای عبارت "پوند در یارد است" و از این رو ریل 132 پوندی به معنای ریل 132 پوند در هر یارد است.
ریل‌ها در تعداد انبوه و اندازه های مختلف تولید میشود. بعضی از اندازه های رایج ریل‌های اروپایی عبارتند از :
در کشورهای اتحاد جماهیر شوروی سابق ریل 65 کیلوگرم بر متری (131 پوند بر یارد) و ریل 75 کیلوگرم بر متری (151 پوند بر یارد) (از نظر حرارتی سخت نشده) رایج است. از نظر حرارتی سخت شده ریل 75 کیلوگرم بر متر (151 پوند بر یارد) همچنین در راه آهن های سنگین مانند خط اصلی بایکال-آمور استفاده قرار می شوند، اما ثابت کرده اند که عملکرد ضعیفی دارند و عمدتاً به نفع ریل ریل 65 کیلوگرم بر متری (131 پوند بر یارد) کنار گذاشته شدند.
انجمن مهندسین عمران آمریکا (یا ASCE) پروفیل های ریلی را در سال 1893 برای از مشخص کرد. ارتفاع ریل برابر با عرض پا به ازای هر وزنه ریل T- شکل ASCE است. و برای پروفیل ها نسبت ثابتی از وزن در سر، تار و پا را به ترتیب 42%، 21% و 37% مشخص کردند. ASCE پروفایل 90 پوند بر یارد (44.6 کیلوگرم بر متر)را کافی دانست اما وزن‌های سنگین‌تر رضایت‌بخش‌تر بودند. در سال 1909، انجمن راه آهن آمریکا (یا ARA) پروفیل های استاندارد را برای از مشخص کرد . انجمن مهندسی راه آهن آمریکا (یا AREA) پروفیل های استاندارد را برای ، و در سال 1919، و در سال 1920 و در سال 1924 مشخص کرد. هدف افزایش نسبت ارتفاع ریل به عرض پا و تقویت وب بود. معایب پای باریکتر با استفاده از صفحات ریل بند برطرف شد. توصیه‌های AREA وزن نسبی سر ریل را به 36 درصد کاهش داد، در حالی که پروفیل‌های جایگزین وزن ریل را به 33 درصد در ریل‌های سنگین‌تر کاهش دادند. همچنین بر بهبود شعاع فیله برای کاهش تمرکز تنش در محل اتصال وب با سر متمرکز شد. AREA پروفایل 90 پوند بر یارد (44.6 کیلوگرم بر متر) ARA را پشنهاد کرد. ریل های قدیمی ASCE با وزن سبک تر همچنان مورد استفاده قرار می گیرند و تقاضای محدود برای ریل سبک را برای چند دهه برآورده می کنند. AREA در سال 1997 به انجمن مهندسی راه آهن و تعمیر و نگهداری راه آهن آمریکا ادغام شد. در اواسط قرن بیستم، بیشتر تولیدات ریلی "متوسط سنگین" ( ) و "سنگین" ( )بود. سایزهای زیر ریل معمولاً برای بارهای سبک تر، مسیرهای کم مصرف یا راه آهن سبک است . با استفاده از ریل برای خطوط انشعاب باری با سرعت کمتر یا حمل و نقل سریع است (به عنوان مثال، بیشتر مسیر سیستم مترو شهر نیویورک است). مسیر خط اصلی معمولا با ریل یا سنگین تر ساخته میشود. برخی از اندازه های رایج ریل در آمریکای شمالی عبارتند از:
بعضی از اندازه های رایج ریل‌ها در آمریکای شمالی عبارتند از:
بعضی از اندازه های رایج ریل‌های استرالیایی عبارتند از:
ریل‌های اولیه چوبی در واگن‌های اسبی مورد استفاده قرار می‌گرفتند، ، اما از دهه 1760 از ریل‌های آهنی استفاده می‌شد که شامل نوارهای نازکی از چدن بود که روی ریل‌های چوبی ثابت می‌شد. این ریل ها برای حمل بارهای سنگین بسیار شکننده بودند، اما چون هزینه ساخت اولیه کمتر بود، بعضی وقت ها از این روش برای ساخت سریع یک خط ریلی ارزان استفاده می شد. گاهی اوقات ریل های تسمه ای از پایه چوبی جدا می شدند و به کف واگن های بالا می رفتند و چیزی را ایجاد می کردند که از آن به عنوان "سر مار" یاد می شود. با این حال، هزینه های طولانی مدت مربوط به تعمیر و نگهداری مانع از باقی ماندن این نوع ریل ها شد.
این ریل ها توسط ریل های چدنی که فلنج شده بودند (یعنی به شکل L) و چرخ‌های واگن صاف جایگزین شدند . یکی از طرفداران اولیه این طراحی، بنجامین اوترام بود . شریک او ویلیام جسوپ در سال 1789 استفاده از "ریل های لبه " را ترجیح داد که در آن چرخ ها فلنج بودند و به مرور زمان متوجه شد که این ترکیب بهتر عمل می کند.
قدیمی ترین این نوع ریل ها در استفاده عمومی به اصطلاح ریل های چدنی شکم ماهی نام داشتند. ریل های ساخته شده از چدن شکننده بودند و به راحتی می شکستند. آنها را فقط می توان در طول های کوتاه ساخت که به زودی ناهموار می شوند. ثبت اختراع جان بیرکینشاو در سال 1820، با بهبود تکنیک‌های نورد، آهن فرفورژه را برای ریل های طولانی‌تر معرفی کرد، جایگزین چدن شد و به رشد انفجاری راه‌آهن در دوره 40-1825 کمک زیادی کرد. سطح مقطع به طور گسترده ای از یک خط به خط دیگر متفاوت بود، اما همانطور که در نمودار نشان داده شده است از سه نوع اصلی بود. مقطع موازی که در سالهای بعد ایجاد شد به عنوان Bullhead نامیده شد.
در همین حال، در ماه مه 1831، اولین ریل T شکل فلنج دار (که T-section نیز نامیده می شود) از بریتانیا وارد آمریکا شد و توسط Camden و Amboy Railroad در خط راه آهن پنسیلوانیا نصب شد. این نوع ریل ها توسط چارلز ویگنولز در بریتانیا نیز استفاده شده است.
اولین ریل های فولادی در سال 1857 توسط رابرت فارستر موشت ساخته شد که در ایستگاه دربی در انگلستان نصب کرد. فولاد فلزی بسیار قوی‌تری است که به طور پیوسته جایگزین آهن برای استفاده در خط راه‌آهن می‌شود و اجازه می‌دهد تا ریل‌های طولانی‌تر نورد شود.
انجمن مهندسی راه آهن آمریکا (AREA) و انجمن آمریکایی مواد آزمایش (ASTM) محتوای کربن، منگنز، سیلیکون و فسفر را برای ریل های فولادی مشخص کردند. استحکام کششی با محتوای کربن افزایش می یابد، در حالی که شکل پذیری کاهش می یابد. AREA و ASTM مقدار 0.55 تا 0.77 درصد کربن در ریل های ، 0.67 تا 0.80 درصد در و 0.69 تا 0.82 درصد برای ریل های سنگین تر مشخص کردند. منگنز استحکام و مقاومت در برابر سایش را افزایش می دهد. AREA و ASTM مقدار 0.6 تا 0.9 درصد منگنز را در ریل های 70 تا 90 پوند و 0.7 تا 1 درصد در ریل های سنگین تر مشخص کردند. سیلیکون ترجیحاً توسط اکسیژن اکسید می شود و برای کاهش تشکیل اکسیدهای فلزی در فرآیندهای نورد ریلی و ریخته گری به آن اضافه می شود. AREA و ASTM مقدار 0.1 تا 0.23 درصد سیلیکون را مشخص کردند. فسفر و گوگرد ناخالصی هایی هستند که باعث شکننده شدن ریل با کاهش مقاومت در برابر ضربه می شوند. AREA و ASTM حداکثر غلظت فسفر را 0.04 درصد تعیین کردند.
استفاده از جوش به جای اتصالات در حدود دهه 1940 آغاز شد و در دهه 1960 گسترده شد.
اولین ریل ها ب از چوب بودند. برای مقاومت در برابر سایش، یک بند آهنی نازک در بالای ریل چوبی گذاشته می شد. این باعث صرفه جویی در پول می شد زیرا چوب ارزان تر از فلز بود. این سیستم دارای این نقص بود که هر چند وقت یکبار عبور چرخ ها در قطار باعث می شد که بند از چوب جدا شود. این مشکل اولین بار توسط ریچارد ترویتیک در سال 1802 گزارش شد. استفاده از ریل های تسمه ای در ایالات متحده (به عنوان مثال در راه آهن آلبانی و شنکتادی در سال 1837) منجر به تهدید مسافران توسط "سرهای مار" در هنگام خم شدن تسمه ها و نفوذ به واگن ها شد.
ریل صفحه ای نوع اولیه ریل بود و دارای مقطع L بود که در آن فلنج یک چرخ بدون فلنج را روی مسیر نگه می داشت. ریل فلنج دار در دهه 1950 احیای جزئی به خود دید، به عنوان میله های راهنما "، متروی" پاریس (مترو لاستیکی یا "" فرانسوی) و اخیراً به عنوان اتوبوس هدایت شده استفاده شده است اتوبوس‌ها بر روی چرخ‌های معمولی جاده با چرخ‌های راهنما نصب‌شده در کناره حرکت می‌کنند تا در برابر فلنج‌ها حرکت کنند. اتوبوس‌ها به‌طور معمول هنگام خارج شدن از ایستگاه اتوبوس هدایت می‌شوند، مشابه واگن‌های قرن هجدهم که می‌توان آن‌ها را قبل از پیوستن به مسیر برای مسافت طولانی‌تر در اطراف چاله‌ها مانور داد.
ریل پلی ، ریلی با مشخصات U معکوس است. شکل ساده آن برای ساخت آسان است و قبل از اینکه پروفیل های پیچیده تر ارزان شوند تا به صورت تولید انبوه ساخته شوند، به طور گسترده مورد استفاده قرار می گرفت. این ریل که توسط آیزام کینگدام برونل طراحی شده است به ویژه در راه آهن بزرگ غربی در جاده بالک مورد استفاده شد .
ریل بارلو توسط ویلیام هنری بارلو در سال 1849 اختراع شد. به گونه ای طراحی شده بود که مستقیماً روی بالاست قرار گیرد ، اما فقدان تراورس (ریل بند) نگه داشتن آن را در اندازه ریل دشوار می کرد.
ریل ته صاف ریلی پر استفاده در سراسر جهان است.
ریل T شکل فلنج دار (که T-section نیز نامیده می شود) نام ریلی ته صاف است که در آمریکای شمالی استفاده می شود. ریل های چوبی داری نوار آهنی تا سال 1831 در تمام خطوط راه آهن آمریکا استفاده می شد. سرهنگ رابرت ال استیونز ، رئیس راه‌آهن کامدن و آمبوی ، تصور کرد که یک ریل تمام آهنی برای ساخت راه‌آهن مناسب‌تر است. هیچ کارخانه فولادی در آمریکا وجود نداشت که بتواند نوردهای طولانی را انجام دهد، بنابراین او با کشتی به انگلستان رفت که تنها جایی بود که ریل T شکل فلنجی (که T-section نیز نامیده می شود) می توانست نورد شود. خط راه‌آهن‌ها در بریتانیا از ریل‌های نورد شده از مقاطع دیگر استفاده می‌کردند که توسط آهن‌سازان تولید شده بود.
در می 1831، ریل های 500 مایل اول ، هر یک به طول و وزن ، در فیلادلفیا تحویل داده شدند و در مسیر قرار گرفتند که اولین استفاده از ریل T شکل فلنجی بود. پس از آن، ریل T شکل فلنج دار در تمام راه آهن های ایالات متحده به کار گرفته شد.
سرهنگ استیونز همچنین سنبله قلاب‌دار را برای اتصال ریل به کراس‌تی (یا ریل بند ) اختراع کرد. امروزه، سنبله پیچ به طور گسترده ای به جای سنبله قلاب شده استفاده می شود.
ریل ویگنولز نام معروف ریل ته صاف است که مهندس چارلز ویگنولز آن را به بریتانیا معرفی کرد. چارلز ویگنولز مشاهده کرد که سایش ریل های فرفورژه و صندلی های چدنی روی بلوک های سنگی که رایج ترین سیستم در آن زمان بود، رخ می دهد. در سال 1836 او راه‌آهن کف تخت را برای راه‌آهن لندن و کرویدون توصیه کرد که مهندس مشاور آن بود. ریل اصلی او دارای مقطع کوچکتری نسبت به ریل استیونز بود، با پایه عریض تر از ریل مدرن، که با پیچ از طریق پایه بسته می شد. خطوط دیگری که آن ریل را پذیرفتند عبارت بودند از هال و سلبی ، نیوکاسل و نورث شیلد ، و شرکت ناوبری و راه آهن منچستر، بولتون و بوری.
هنگامی که امکان نگهداری ریل بند های چوبی با کلرید جیوه (فرآیندی به نام کیانیزینگ ) و کرئوزوت فراهم شد ، باعث سواری بسیار آرام تری نسبت به ریل بند های سنگی شد و امکان بستن مستقیم ریل ها با استفاده از گیره ها یا میخ های ریل وجود داشت. استفاده از آنها در سراسر جهان گسترش یافت و ویگنولز نامیده شد.
محل اتصال انتهای دو ریل به یکدیگر ضعیف ترین قسمت یک خط ریلی است. اولین ریل های آهنی توسط یک صفحه ماهی ساده یا میله فلزی که از طریق شبکه ریل پیچ شده بود به هم متصل می شدند. روش های قوی تری برای اتصال دو ریل به یکدیگر توسعه یافته است. هنگامی که فلز کافی در اتصال ریل قرار داده شود، اتصال تقریباً به اندازه بقیه طول ریل استحکام دارد. سر و صدای تولید شده توسط قطارهایی که از روی اتصالات ریلی عبور می کنند،می تواند با جوش دادن بخش های ریلی به یکدیگر حذف شود. ریل جوش داده شده پیوسته حتی در محل اتصالات دارای مشخصات بالایی یکنواخت است.
در اواخر دهه 1830 بریتانیا، خطوط راه آهن طیف وسیعی از الگوهای مختلف داشتند. یکی از اولین خطوطی که از ریل دو سر استفاده می‌کرد، راه‌آهن لندن و بیرمنگام بود که برای بهترین طراحی جایزه تعیین کرده بود. این ریل به وسیله صندلی ها نگه داشته می شد و سر و پای ریل نیز نیم رخ می نمود. مزیت فرضی این بود که وقتی سر ساییده شد، می‌توان ریل را برگرداند و دوباره استفاده کرد. در عمل، این شکل از بازیافت چندان موفقیت آمیز نبود، زیرا صندلی باعث ایجاد فرورفتگی در سطح پایینی می شد و ریل دو سر به ریل سر گاو تبدیل شد که در آن سر قابل توجه تر از پا بود.
راه آهن سرگاوی استاندارد سیستم راه آهن بریتانیا از اواسط قرن نوزدهم تا اواسط قرن بیستم بود. به عنوان مثال، در سال 1954 از ریل سرگاوی برای و ریل کف مسطح برای در مسیر جدید استفاده شد. یکی از اولین استانداردهای بریتانیا ، BS 9، برای راه آهن سرگاوی بود - در ابتدا در سال 1905 منتشر شد و در سال 1924 تجدید نظر شد. ریل های تولید شده بر اساس استاندارد 1905 به عنوان "OBS" (اصلی) و ریل هایی که مطابق با استاندارد 1924 ساخته شده اند به عنوان "RBS" (تجدیدنظر شده) نامیده می شوند.
ریل سر گاوی شبیه ریل دو سر است با این تفاوت که نیم رخ سر ریل با پا یکسان نیست. ریل سر گاوی از ریل دو سر شکل گرفت، اما به دلیل اینکه مشخصات متقارن نداشت، هرگز نمی‌توان آن را برگرداند و از پا به عنوان سر استفاده کرد. بنابراین، از آنجایی که ریل دیگر مزیت اصلی استفاده مجدد را نداشت، روش بسیار گرانی برای ریل گذاری بود. صندلی‌های چدنی سنگین برای نگه‌داشتن ریل مورد نیاز بود، که در صندلی‌ها با گوه‌های چوبی (که بعداً فولادی) یا «کلید»هایی که نیاز به توجه منظم داشت، محکم می‌شد.
راه‌آهن سر گایو در حال حاضر تقریباً به طور کامل با راه‌آهن با کف مسطح در راه‌آهن‌های بریتانیا جایگزین شده است، اگرچه در برخی از خطوط فرعی یا انشعابات در سیستم ریلی ملی باقی مانده است. همچنین به دلیل تمایل به حفظ ظاهر تاریخی و استفاده مجدد از اجزای مسیر قدیمی از خطوط اصلی، می‌توان آن را در راه‌آهن‌های میراثی یافت. متروی لندن پس از توقف تدریجی ریل سرگاوی در سایر نقاط بریتانیا به استفاده از ادامه داد، اما در چند سال اخیر تلاش های هماهنگی برای تبدیل مسیر آن به ریل با کف مسطح صورت گرفته است. با این حال، فرآیند جایگزینی مسیر در تونل ها به دلیل عدم امکان استفاده از کارخانه و ماشین آلات سنگین، روند کندی دارد.
در جایی که ریل در سطح جاده (روسازی) یا داخل سطوح چمن‌کاری شده قرار می‌گیرد، باید محل قرارگیری فلنج وجود داشته باشد. این توسط شکافی به نام فلنج‌وی ارائه می شود. ریل پس از آن به عنوان ریل شیاردار، ریل شیار، یا ریل شاهین ترازو شناخته شده است. فلنج دارای سر راه آهن در یک طرف و محافظ در طرف دیگر است. محافظ وزنی ندارد، اما ممکن است به عنوان یک چکمه عمل کند.
ریل شیاردار در سال 1852 توسط آلفونس لوبات ، مخترع فرانسوی که پیشرفت هایی را در تجهیزات تراموا و راه آهن ایجاد کرد و به توسعه خطوط تراموا در شهر نیویورک و پاریس کمک کرد، اختراع شد. اختراع ریل شیاردار باعث شد تا ترامواها بدون ایجاد مزاحمت برای سایر کاربران جاده، به جز دوچرخه سواران ناآگاه که می توانند چرخ های خود را در شیار گیر بدهند، راه اندازی شوند. شیارها ممکن است پر از شن و خاک شوند (مخصوصاً اگر به ندرت استفاده شوند یا پس از مدتی بیکاری) و هر از گاهی نیاز به پاکسازی داشته باشند، این کار توسط یک تراموا "اسکرابر" انجام می شود. عدم پاک کردن شیارها می تواند منجر به سواری ناهموار برای مسافران، آسیب به چرخ یا ریل و احتمالاً خارج شدن از ریل شود.
شکل سنتی ریل شیاردار، بخش محافظ تیر است که در سمت چپ نشان داده شده است. این ریل شکل اصلاح شده ریل فلنجی است و برای انتقال وزن و تثبیت گیج نیاز به نصب خاصی دارد. اگر وزن توسط زیرسطح جاده حمل شود، برای حفظ گیج به اتصالات فولادی در فواصل منظم نیاز است. نصب این اتصالات به این معنی است که کل سطح نیاز به حفاری و بازیابی دارد.
بلوک ریل پروفیل پایین تر از نرده محافظ تیر است که تار آن حذف شده است. در پروفیل بیشتر شبیه به شکل جامد ریل پل است که یک فلنج و حفاظ اضافه شده است. به سادگی برداشتن تار و ترکیب قسمت سر به طور مستقیم با قسمت پا باعث ایجاد ریل ضعیف می شود، بنابراین ضخامت بیشتری در قسمت ترکیبی مورد نیاز است.
یک ریل بلوک مدرن با کاهش بیشتر جرم، ریل LR55 است که از پلی یورتان در یک تیر بتنی پیش ساخته تزریق شده است. می توان آن را در شیارهای ترانشه برش داده شده در بستر جاده آسفالت موجود برای راه آهن سبک (تراموا) قرار داد.
ریل ها باید تا حد امکان طولانی ساخته شوند زیرا اتصالات بین طول ریل ضعیف هستند. با بهبود فرآیندهای تولید، طول ریل افزایش یافته است. ریل های بلند منعطف هستند و هیچ مشکلی برای دور زدن منحنی ها ندارند.ریل 130 متری ، که طولانی ترین خط ریلی جهان در یک قطعه خواهد بود، در URM، کارخانه فولاد Bhilai در 29 نوامبر 2016 نورد شد.
جوشکاری ریل برای طول های بلندتر برای اولین بار در سال 1893 معرفی شد. جوشکاری را می توان در محل نصب یا در محل نصب انجام داد.
مدت‌هاست که تشخیص داده شده است که چرخ‌ها و ریل‌های مخروطی شکل که به یک میزان شیب دارند، از چرخ‌های استوانه‌ای و ریل‌های عمودی منحنی‌ها را بهتر طی می‌کنند. چند راه آهن مانند راه آهن کوئینزلند برای مدت طولانی چرخ های استوانه ای داشتند تا اینکه ترافیک سنگین تر باعث تغییر شد. آج‌های چرخ استوانه‌ای باید روی منحنی‌های مسیر "لغزش" داشته باشند، بنابراین کشش و سایش ریل و چرخ را افزایش دهید. در مسیر بسیار مستقیم، آج چرخ استوانه ای آزادانه تر می چرخد و "شکار" نمی کند. گیج کمی باریک شده و فیله های فلنج از ساییدگی فلنج ها روی ریل ها جلوگیری می کند. همانطور که آج فرسوده می شود، به آج استوانه ای ناهموار نزدیک می شود، در این زمان چرخ بر روی یک تراش چرخ ،چرخ می شود یا تعویض می شود.
ریل ها از فولاد با کیفیت بالا ساخته می شوند و در مقایسه با دیگر انواع فولاد در مقادیر زیاد تولید نمی شوند و بنابراین تعداد تولید کنندگان در هر کشوری محدود است.
جنگ یونان-ایتالیا () از ۲۸ اکتبر ۱۹۴۰ تا ۲۳ آوریل ۱۹۴۱ بین پادشاهی‌های ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳) و پادشاهی یونان رخ داد. این جنگ محلی، کمپین جنگ جهانی دوم نبرد بالکان بین قدرت‌های محور و متفقین جنگ جهانی دوم را آغاز کرد و در نهایت به نبرد یونان با مشارکت بریتانیا و آلمان نازی تبدیل شد.
در اواخر دهه ۱۹۲۰، نخست‌وزیر ایتالیا بنیتو موسولینی گفت که ایتالیای فاشیستی ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳) به اسپازیو ویتاله (فضای حیاتی)، خروجی برای جمعیت مازاد آن و اینکه کمک به گسترش ایتالیای امپریالیستی به نفع کشورهای دیگر است. رژیم خواهان هژمونی در حوضه مدیترانه – دانوب – بالکان بود و موسولینی فتح یک امپراتوری را تصور می‌کرد که از تنگه جبل‌الطارق تا تنگه هرمز گسترش داشت.
طرح‌هایی برای الحاق دالماسی و کنترل اقتصادی و نظامی پادشاهی یوگسلاوی و پادشاهی یونان وجود داشت. رژیم فاشیستی همچنین به دنبال ایجاد حامی بر جمهوری اول اتریش، پادشاهی مجارستان (۱۹۲۰–۱۹۴۶)، پادشاهی رومانی و پادشاهی بلغارستان که در حاشیه منطقه نفوذ ایتالیایی اروپا قرار داشت بود.
در سال ۱۹۳۵، ایتالیا حمله ایتالیا به اتیوپی را برای گسترش امپراتوری آغاز کرد. سیاست خارجی تهاجمی‌تر ایتالیا که «آسیب‌پذیری‌های» بریتانیایی‌ها و فرانسوی‌ها را آشکار می‌کرد و فرصتی را برای رژیم فاشیست برای تحقق اهداف امپریالیستی خود ایجاد می‌کرد.[ در سال ۱۹۳۶، جنگ داخلی اسپانیا جنگ داخلی اسپانیا آغاز شد و ایتالیا به قدری کمک نظامی کرد که نقش تعیین‌کننده ای در پیروزی نیروهای شورشی فرانسیسکو فرانکو داشت. «یک جنگ تمام عیار خارجی» برای اطاعت اسپانیا از امپراتوری ایتالیا، قرار دادن ایتالیا در بستر جنگ و ایجاد «فرهنگ جنگجویی» انجام شد.
در سپتامبر ۱۹۳۸، ارتش ایتالیا برنامه‌هایی برای حمله ایتالیا به آلبانی ترتیب داده بود، که در ۷ آوریل ۱۹۳۹ آغاز شد و در عرض سه روز بیشتر کشور را اشغال کرده بود. آلبانی سرزمینی بود که ایتالیا می‌توانست برای «فضای زندگی برای کاهش جمعیت بیش از حد خود» و همچنین پایگاهی برای توسعه در بالکان به دست آورد. ایتالیا در ژوئن ۱۹۴۰ به فرانسه حمله کرد، به دنبال آن یورش ایتالیا به مصر در سپتامبر انجام شد. طرحی برای حمله به یوگسلاوی نیز طراحی شد، اما به دلیل مخالفت آلمان نازی و فقدان حمل و نقل ارتش ایتالیا به تعویق افتاد.
رادیو گفتگو فیلمی محصول سال ۱۹۸۸ و به کارگردانی الیور استون است. در این فیلم بازیگرانی همچون اریک بوگوسیان، الک بالدوین، الن گرین، لزلی هوپ، جان کریستوفر مک‌گینلی، جان پنکاو، مایکل وینکات، زک گرینیر، آنا تامسون و آلن کوردانر ایفای نقش کرده‌اند.
سای تامانکار (زاده ۲۵ ژوئن ۱۹۸۶) بازیگر هندی است.
از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلمی با نام عشق سونیا و میمی اشاره کرد.
گروه ارتش آ () نام چندین گروه ارتش آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم بود. در طول نبرد فرانسه، گروه ارتش به نام ارتش گروه A از ۴۵ و نیم لشکر شامل ۷ لشکر زرهی پانزر تشکیل شده بود. گروه ارتش آ مسئول نفوذ مظفرنانه و پیشرفت در منطقه جنگلی انبوه آردن بود. این عملیات که بخشی از مورد زرد بود، برای آلمانی‌ها بسیار موفقیت‌آمیز بود، زیرا این گروه ارتش از بهترین نیروهای فرانسه و متحدانش دور شد و در نهایت منجر به تسلیم فرانسه شد.
گروه ارتش ب () عنوان سه گروه ارتش آلمان بود که در طول جنگ جهانی دوم در عملیات شرکت داشتند.
دومین زمان خوش () همچنین در میان فرماندهان زیردریایی آلمانی به عنوان "فصل تیراندازی آمریکایی" شناخته می‌شود، نام غیررسمی ("عملیات کوبیدن بر طبل")، مرحله ای در نبرد اقیانوس اطلس بود که در طی آن زیردریایی‌های نیروهای محور به کشتی‌های تجاری و نیروی دریایی متفقین در امتداد ساحل شرقی آمریکای شمالی حمله کردند. نخستین زمان خوش در سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۱ در اقیانوس اطلس شمالی و دریای شمال بود. آدولف هیتلر و بنیتو موسولینی در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۱ به ایالات متحده اعلام جنگ کردند و در نتیجه نیروی دریایی آنها توانست "دومین زمان خوش" را آغاز کند.
نیروی هوایی هشتم () یک نیروی هوایی شماره گذاری شده (NAF) از نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا (AFGSC) است که مقر آن در پایگاه نیروی هوایی بارکسدال، لوئیزیانا قرار دارد.
حمله به دیئپ حمله فاجعه‌آمیز متفقین جنگ جهانی دوم به بندر دیئپ تحت اشغال آلمان در ساحل کانال مانش، در ۳۰۵ کیلومتری شمال غرب پاریس، در اوت ۱۹۴۲، طی جنگ جهانی دوم بود.
حوادث ذیل به ترتیب ماه‌ها در سال ۲۰۱۷ در افغانستان به‌وقوع پیوست.
عملیات پایه () عملیات بریتانیا برای حمل تدارکات به جزیره مالت، در اوت ۱۹۴۲ در طول جنگ جهانی دوم بود.
حوادث ذیل به ترتیب ماه‌ها در سال ۲۰۱۸ در افغانستان به‌وقوع پیوست.
حوادث ذیل به ترتیب ماه‌ها در سال ۲۰۱۹ در افغانستان به‌وقوع پیوست.
جنگ افغانستان (از ۲۰۰۱ تاکنون) ادامه دارد.
هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) ارقام بلندی ۱۰٫۹۹۳ تلفات غیرنظامیان (۳۸۰۴ کشته و ۷۱۸۹ مجروح) را در سال ۲۰۱۸ گزارش داد که نشان دهنده ۵ در صد افزایش در تلفات کلی غیرنظامیان و ۱۱ در صد افزایش در کشته شدگان غیر نظامیان در مقایسه با سال ۲۰۱۷ بود. یوناما دلایل رقم بلند تلفات را افزایش در حملات انتحاری از سوی مخالفان حکومت و حملات هوایی از طرف نیروهای طرف‌دار حکومت شناسایی کرده‌است (چنان‌چه جان باختن بیش از ۵۰۰ غیرنظامی برای نخستین بار در اثر حملات هوایی به ثبت رسید).