moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
جارید پوتر کرتلاند، دوست پدر کنیکوت و یکی از طبیعت‌شناس‌های پیشتاز غرب در اواخر ۱۸۵۲ میلادی توافق نمود تا رابرت را به عنوان دستیار موقت خود بپذیرد. کنیکوت زمستان را همراه با کرتلاند در راکپورت شرقی (حالا، لیک‌وود) در اوهایو سپری کرد. کرتلاند، کنیکوت را تشویق کرد تا با سایر طبیعت‌شناس‌ها ارتباط برقرار نماید و کنیکوت به‌زودی توجه معاون مؤسسه اسمیتسونین، اسپنسر فولرتن بیرد را به‌خود جلب کرد. برای سیزده سال بعدی، کنیکوت به‌طور مداوم در مورد یافته‌های خود با بیرد مکاتبه می‌کرد. چون ایلینوی هنوز هم توسط طبیعت‌شناس‌ها به‌طور گسترده مستند نگردیده بود، کنیکوت از سوی بیرد تشویق شد تا نمونه‌ها را به وی بفرستد.
در ۱۸۵۵ میلادی، خط آهن مرکزی ایلینوی به انجمن کشاورزی ایالت ایلینوی مأموریت داد تا یک آمارگیری از منابع طبیعی ایالت انجام دهند. پدر کنیکوت رئیس این انجمن بود و رابرت را برای این مأموریت توصیه کرد. پس از پایان سفر کوتاه، کنیکوت فهرستی از جانوران شهرستان کوک را منتشر نمود. نخستین گونه‌های جدید که توسط کنیکوت شناسایی شده بود، مار شمالی ایلینوی بود که وی آنرا به بیرد فرستاد. بیرد پیشنهاد کرد تا کنیکوت این گونه را به افتخار کرتلاند، ریجینا کرتلاندی نام‌گذاری نماید (امروزه کلونوفیس کرتلاندی). کنیکوت یک مقاله سه-قسمتی را از ۱۸۵۶ تا ۱۸۵۸ میلادی تحت عنوان «چهارپایان ایلینوی که برای کشاورزان مضر و مفید هستند» منتشر نمود. در این مقاله، کنیکوت شدیداً از کشاورزان التماس نمود تا قبل از اینکه جانوران وحشی را نابود نمایند، عادت‌های آنها را مطالعه کنند. هیئت امنای دانشگاه نورث‌وسترن در اوایل ۱۸۵۷ میلادی به نزد کنیکوت آمده و از وی درخواست نمودند تا به آنها در راستای ساختن یک موزه تاریخ طبیعی همکاری نماید. در اواخر همان سال، کنیکوت آکادمی علوم شیکاگو را به‌طور مشترک بنیان‌گذاری کرد. برای دو زمستان بعدی، کنیکوت در مؤسسه اسمیتسونین در واشینگتن دی.سی. کار کرده و به بیرد در راستای تنظیم کلکسیون‌های دوزیستان و خزندگان وی همکاری نمود. در آنجا او با ویلیام استیمپسن آشنا شده و بخشی از باشگاه مگاتریوم شد.
در آوریل ۱۸۵۹، او یک سفر اکتشافی را آغاز کرد تا از جنگل برفی جنب‌شمالگ در شمال‌غربی کانادا در جاییکه حالا رود مکنزی و رودخانه یوکان قرار دارد و در تندرا و فراتر از آن، نمونه‌های مرتبط با تاریخ طبیعی گردآوری نماید. کنیکوت با تاجران خز شرکت هادسونز بی که در آن منطقه فعالیت داشتند، آشنا شده و آنها را تشویق نمود تا نمونه‌های مرتبط با تاریخ‌طبیعی و صنایع‌دستی اقوام اولیه کانادا را گردآوری و به اسمیتسونین بفرستند. او در اواخر ۱۸۶۲ به واشینگتن بازگشت. کنیکوت در اول تصمیم گرفت به ارتش اتحادیه در جنگ داخلی آمریکا ملحق شود، اما بعداً تصمیم خود را تغییر داده و کسی دیگری را به نمایندگی از خود فرستاد. رابرت و برادر کوچک وی همراه با ادوارد درینکر کوپه و برخی دیگر از طبیعت‌شناسان برجسته در جریان جنگ داخلی در کاخ اسمیتسونین زندگی می‌کردند. او در ۱۸۶۳ میلادی به ایلینوی بازگشت تا از پدر بیمارش که مراقبت نماید، پدر وی در اواخر همان سال درگذشت.
هنگام کار تحت نظر معاون اسپنسر فولرتن بیرد در مؤسسه اسمیتسونین، رابرت کنیکوت نخستین مشخصات گونه‌های زیادی از مار تاکسا که توسط سفرهای اکتشافی به غرب ایالات متحده آورده شده بودند را نوشت.Adler, K. (1989). "Contributions to the History of Herpetology". Society for the Study of Amphibians & Reptiles. pp. 41-42.Kennicott, R. (1861). "On three new forms of rattlesnakes". "Proceedings of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia" "13": 206-208.
در ۱۸۶۴ میلادی، سفر اکتشافی تلگراف اتحاد غربی به منظور یافتن یک مسیر ممکن برای خط تلگراف میان آمریکای شمالی و روسیه از طریق دریای برینگ، برگزار گردید. کنیکوت به عنوان دانشمند این سفر اکتشافی انتخاب گردیده و گروهی از طبیعت‌شناسانی که برای همکاری به وی فرستاده شده بودند، شامل دبلیو. اچ. دال بود.
این سفر اکتشافی در آوریل ۱۸۶۵ به سن فرانسیسکو رسید، اما اختلاف نظر میان رهبران آن، این معنی را می‌رساند که دستاورد کمتری از این سفر به‌دست آمده بود. گروه به‌سوی شمال به ونکوور حرکت نمود، اما کنیکوت در آنجا برای مدتی بیمار شد. پس از بهبود سلامت کنیکوت، گروه در اوت ۱۸۶۵ دوباره حرکت به‌سوی شمال به آلاسکا را آغاز کردند. کنیکوت هنگام سفر به بالای رودخانه یوکان در ماه مه ۱۸۶۶ درگذشت.Schlachtmeyer, S.S. (2010). "A Death Decoded: Robert Kennicott and the Alaska Telegraph: A Forensic Investigation". Alexandria, Va: Voyage Pub.
طی یک تغییر جالب، این دانشمند به موضوع مطالعه مبدل شد. دانشمندان مؤسسه اسمیتسونین در مورد علت مرگ وی از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۶ میلادی تحقیق نمودند. نتایج این مطالعه پیشنهاد می‌نماید که مرگ وی ناشی از ایست قلبی بود. کنیکوت ظاهراً از سندروم کیوتی رنج می‌برد و برای بهبود وضعیت سلامت خود، بدون تجویز پزشک از داروی استریکنین استفاده می‌کرد، ادویهٔ که وضعیت وی را تشدید کرد. براساس گزارش واشینگتن پُست «ترکیبی از استرس، خستگی فیزیکی و «داروی» زهری برای قلب ضعیف این دانشمند جوان، قابل تحمل نمود». با اجازه خانواده مدرن وی، کالبد وی به کلکسیون بدن انسان مؤسسه اسمیتسونین اهدا گردید.
جسد کنیکوت که در یک جعبه فلزی جاسازی شده بود، پس از تقریباً گشت زدن دور دنیا طی یک سال، به‌جای اینکه از طریق راه‌های توسعه نیافته کانادا فرستاده شود، از طریق کشتی به روسیه و ژاپن فرستاده شده و در نهایت به خانواده او در ایلینوی تحویل داده شد. در همین زمان، وزیر خارجه ایالات متحده ویلیام اچ. سیوارد آلاسکا را طی معاهده‌ای که در ۳۰ مارس ۱۸۶۷ به امضاء رسید، از روسیه خریداری نمود.
برای گرامی‌داشت از تلاش‌های وی در حوزه دانش، یخچال کنیکوت، دره کنیکوت، ام‌وی کنیکوت و رود کنیکوت به افتخار وی نام‌گذاری شدند. شهر کنَکات که برای داشتن معادن غنی مس معروف است، برای نزدیکی به یخچال کنیکوت به این نام نامگذاری شد. با این حال، املای نام آن اندکی تغییر داده شد. مکان‌های طبیعی که پس از وی نام‌گذاری شده‌اند، هنوز هم املای اصلی کنیکوت را حفظ نموده‌اند، در حالیکه معادن و تجارت‌های مرتبط نام‌گذاری شده، املای دومی نام وی را به‌کار برده‌اند.
افزون بر موارد فوق، دو پرنده نیز پس از کنیکوت نام‌گذاری شده‌اند: جغد جارزن غربی (میگاسکوپس کنیکوتی) و سسک قطبی آلاسکا (فایلوسکوپوس بوریالیس کنیکوتی).
برخی از آثار وی در دانشگاه نورث‌وسترن و برخی دیگر در خانه خانوادگی وی، دَ گرو که یک مکان تاریخی در گلنویو، ایلینوی است، نگهداری می‌شود. قبر وی نیز در یک قطعه زمین خانوادگی در گلنویو قرار دارد. آثار وی همچنین در یک میکروفیلم در کتابخانه عمومی گلنویو و در اتاق شجره نامه و تاریخ ملحی در دسترس است.
چهره ۳-بُعدی وی، با اسکن کردن جمجمه و با استفاده از رایانه برای ساختن ساختار چهره وی، توسط مؤسسه اسمیتسونین بازسازی شده‌است. پس از آن، کپی ۳ بُعدی از جمجمه وی ساخته شده و یک مجسمه‌ساز با استفاده از خاک راس چهره وی را بازسازی نمود.
نویسنده تاریخ طبیعی دونالد کلروس پیاتی (دونالد سی. پیاتی) یک نقاشی کامل از کنیکوت را در خودزیست‌نامه پیاتی تحت عنوان «مسیر یک طبیعت‌شناس» شامل نموده‌است. پیاتی در ایامی کودکی خود، مدتی را در خانه کنیکوت سپری کرده بود.Donald Culross Peattie, The Road of a Naturalist, Houghton Mifflin 1941. P.254-261.
این مقاله، فهرستی از تمام بازی‌های اروپایی اورتون است. اولین حضور این باشگاه در رقابت‌های اروپایی به فصل ۶۴–۱۹۶۳ از جام باشگاه‌های اروپا برمی‌گردد و آخرین حضور انها‌ در اروپا مسابقات لیگ اروپا ۱۸–۲۰۱۷ بود. تنها قهرمانی آنها در اروپا در فینال ۱۹۸۵ جام در جام اروپا حاصل شد.
منبع: uefa.com
سباستین کابوت (Sebastian Cabot) (ایتالیایی و ونیزی: سباستینو کابوتو) (Sebastiano Caboto) (اسپانیایی: سباستین کابوتو، گابوتو یا کابوت) (Sebastián Caboto، Gaboto یا Cabot) (زادهٔ حدود ۱۴۷۴ تا حدود دسامبر ۱۵۵۷ میلادی)، کاوشگر ونیزی بود که احتمالاً در جمهوری ونیز متولد و شهروند آنجا بود. او فرزند کاوشگر ونیزی، جان کابوت (جیوانی کابوتو) و همسر ونیزی‌اش، ماتئا بود.
پس از مرگ پدرش، کابوت سفرهای اکتشافی خود را به نمایندگی از انگلستان، به دنبال گذرگاه شمال غربی از طریق آمریکای شمالی آغاز کرد. او سپس عازم اسپانیا شد، به آمریکای جنوبی سفر کرد، جاییکه ریو دلا پلاتا را کاوش و دو قلعه جدید بنا کرد.
حکایت‌ها در مورد مکان و تاریخ تولد سباستین کابوت متفاوت است. مورخ، جیمز ویلیامسون، شواهد مربوط به تاریخ‌های مختلف در دهه ۱۴۸۰ را بررسی کرد و به این نتیجه رسید که سباستین دیرتر از ۱۴۸۴ به دنیا نیامده است، پسر جان کابوت، از ماتئا کابوتو که اهل ونیز بود، شهروند ونیز بود که ریشه‌ای جنوایی یا گائتایی داشت. در اواخر عمر سباستین، برادر بزرگترش لودوویکو و برادر کوچکترش سانتو با نام پدرشان مجوز سلطنتی سفرهای پدرشان را در سراسر اقیانوس اطلس از پادشاه هنری هفتم در مارس ۱۴۹۶ دریافت کردند. برخی از مورخان، از جمله رادنی اسکلتون، معتقدند که آن‌ها هنوز به سن قانونی نرسیده بودند، زیرا در مجوز دریافتی پدرشان در سال ۱۴۹۸، نامی از آن‌ها برده نشده‌است. جان کابوت با کشتی کوچک متیو از بریستول حرکت کرد و در ۲۴ ژوئن ۱۴۹۷ به ساحل «نیو فوندلند» رسید. نظر مورخان در مورد محل پهلو گرفتن کابوت متفاوت است، اما دو مکان احتمالی که اغلب گفته می‌شود، نیوفاندلند و نوا اسکوشیا هستند.James A. Williamson, "The Cabot Voyages and Bristol Discovery under Henry VII" (Hakluyt Society, 2nd Series no 120, 1962), pp. 33-6C. Raymond Beazley, "John and Sebastian Cabot" (London and New York, 1898), p.77O. Hartig, "John and Sebastian Cabot", "The Catholic Encyclopedia" (New Advent, 1908), accessed 24 April 2015
در سال ۱۵۰۴، سباستین کابوت با استفاده از دو کشتی: جیزز آف بریستول و گابریل آف بریستول، سفری را از بریستول به دنیای جدید رهبری کرد. کشتی‌ها به ترتیب توسط ریچارد ساوری و فیلیپ کتینر فرماندهی شدند، رابرت تورن و هیو الیوت آن‌ها را مجهز کردند. آن‌ها مقدار معینی ماهی شور با خود آورده بودند که نشان می‌دهد این سفر حداقل تا حدودی تجاری بوده‌است و ممکن است، سفرهای دیگر شامل ماهی‌گیری نیز باشد.
در سال ۱۵۰۸–۱۵۰۹ کابوت یکی از اولین سفرهای اکتشافی را برای یافتن یک گذرگاه شمال غربی از طریق آمریکای شمالی رهبری کرد.
در سال ۱۵۱۲، کابوت توسط هنری هشتم به عنوان نقشه‌کش استخدام شد تا نقشه‌ای از گاسکونی و گین را برای پادشاه فراهم کند.James Williamson, Cabot Voyages and Bristol Discovery under Henry VII (Cambridge University Press, 1962), p.281; Heather Dalton, "Merchants and Explorers: Roger Barlow, Sebastian Cabot, & Networks of Atlantic Exchange 1500-1560" (Oxford 2016), p. 34 در همان سال او گروه اکتشافی مارکس دورست، به اسپانیا را همراهی کرد. جاییکه فردیناند پنجم او را کاپیتان کرد. کابوت باورداشت که اسپانیا بیشتر به اکتشافات بزرگ علاقه دارد، اما امیدهای او برای جلب حمایت فردیناند با مرگ پادشاه از دست رفت. در آشفتگی‌های پس از آن، هیچ برنامه‌ای برای سفرهای جدید انجام نشد و کابوت به انگلستان بازگشت.
محقق و مترجم/کارمند دولتی ریچارد ادن که در اواخر عمر خود با کابوت آشنا شده بود، معروف به کاوشگر «حکومت» یک سفر دریایی در حدود سال ۱۵۱۶ تحت پرچم انگلیس انجام داده‌است. این اتفاق، توسط تعدادی از نویسندگان انگلیسی، به‌ویژه در آغاز قرن نوزدهم، پذیرفته و توضیح داده شده‌است. رادنی اسکلتون، نویسندهٔ واردکننده نام کابوت در دیکشنری زندگی‌نامه کانادایی، متن ادن را به سفری شناخته شده در سال ۱۵۱۷ مرتبط دانست که در واقع بی‌نتیجه و ناقص ماند، اما مشخص نیست که این مسئله شامل کابوت می‌شود یا خیر. در حالی که مورخ، آلوین رودوک داستان ادن را در مورد مخالفت کابوت با نقشه‌های توماس اسپرت، ارباب آینده کشتی پادشاه مری رز، به سفر کاوشی ۱۵۰۸–۱۵۰۹، منتقل کرد.Sebastian Münster, translated Richard Eden, "A treatyse of the newe India" (1553), prefaceThomas Southey, "Chronological History of the West Indies", Longman, et al. , (1827) p. 127; Sir Harry Johnston, "Pioneers in Tropical America", Read Books, 2006, p. 101 ; Robert Kerr, "A General History and Collection of Voyages and Travels", W. Blackwood, 1824, pp. 11–12David Beers Quinn, "England and the Discovery of America 1481-1620" (London, 1974), pp. 163-9
تلاش کابوت در سال ۱۵۲۱ برای گردهم آوردن و رهبری یک سفر اکتشافی انگلیسی به آمریکای شمالی به خوبی ثابت شده‌است. او از حمایت هنری هشتم و کاردینال ولسی برخوردار بود و پیشنهادهایی برای حمایت مالی و تأمین کشتی از سوی تاجران بریستول و لندن داشت. اما شرکت دریپرز، بی‌اعتمادی خود را به سباستین ابراز کرد و منابع مالی را محدود نمود. پاسخ سایر شرکت‌ها، نامعین است. پس پروژه رها شد و کابوت به اسپانیا بازگشت.David Beers Quinn, "England and the Discovery of America 1481-1620" (London, 1974), pp. 144-7
کابوت با جوآنا ازدواج کرد (بعدها در اسناد اسپانیایی به نام جانا ثبت شد) آن‌ها قبل از سال ۱۵۱۲، سالی که او شروع به خدمت‌گذاری به اسپانیا کرد، صاحب فرزند شدند. در همان سال او به لندن بازگشته بود تا همسر و خانواده‌اش را به سویل بیاورد، ۱۴ سپتامبر ۱۵۱۴، همسرش مرد. در میان فرزندان او دختری به نام الیزابت بود. مرگ دختری که نامش مشخص نیست در سال ۱۵۳۳، نیز ثبت شده‌است.
کابوت دوباره در سال ۱۵۲۳ با کاتالینا دمدرانو، بیوه فاتح بزرگ، پدرو باربا، در اسپانیا ازدواج کرد. معلوم نیست که حاصل این ازدواج، فرزندی بوده‌است یا خیر. با توجه به اینکه در وصیت‌نامه اسپانیایی کاتالینا (۱۵۴۷) و سباستین (۱۵۴۸)، از خواهرزاده‌های کاتالینا به عنوان وارثان آن‌ها نام برده شده‌است، بعید به نظر می‌رسد که در زمان مرگ کاتالینا، این زوج فرزندانی از ازدواج خود داشته باشند. کاتالینا در دوم سپتامبر ۱۵۴۷ درگذشت.Heather Dalton, "Merchants and Explorers: Roger Barlow, Sebastian Cabot, & Networks of Atlantic Exchange 1500-1560" (Oxford, 2016), pp. 63-71, 127-8.
در سال ۱۵۵۳، کابوت در مورد سفری به چین و پیوستن مجدد به خدمت چارلز پنجم با ژان شیفو، سفیر پادشاه در انگلستان گفتگو کرد. در این میان، کابوت مذاکرات خود را با ونیز دوباره آغاز کرده بود، اما با آن جمهوری به توافق نرسید. پس از این، او مشاور «سرمایه‌گذاران انگلیسی برای کشف گذرگاه شمال غربی» شد. او به عنوان رئیس در سال ۱۵۵۳ عضو شرکت ماسکووی شد و به همراه جان دی برای آماده‌شدن به سفری با رهبری سر هیو ویلوبی و ریچارد چنسلر کمک کرد. او رئیس هیئت دولت مادام‌العمر «شرکت ماجراجویان بازرگان» شد و سفر ۱۵۵۷ استیون بورو را فراهم کرد. در فوریه ۱۵۵۷ او از سمت رئیس هیئت مدیره شرکت مسکوی بازنشسته شد. نام وی به عنوان مستمری بگیر سه‌ماهه، ثبت شد که اولین مستمری او پرداخت شد. شخصی مستمری او را در ژوئن و سپتامبر ۱۵۵۷ برداشت کرد و در ماه دسامبر کسی مستمری او را دریافت نکرد و این نشان می‌دهد که او تا آن زمان مُرده بود.Royall, Tyler, ed. , "Calendar State Papers Spanish", vol. 11 (1916), pp. 30–32, 38–39.
از اواخر قرن شانزدهم تا اواسط قرن نوزدهم، مورخان بر این باور بودند که در اواخر دهه ۱۴۹۰، سباستین کابوت، به جای پدرش جان، گروه‌های اعزامی معروف بریستول را رهبری می‌کرد که منجر به کشف اروپایی‌ها، یا کشف مجدد پس از وایکینگ‌ها، از آمریکای شمالی شد. به نظر می‌رسد که این خطا به گزارش‌های سباستین در دوران کهولت او نسبت داده شده‌است.Peter E. Pope, "The Many Landfalls of John Cabot" (University of Toronto Press, 1997), pp. 58–64.Henry Harrisse, "John Cabot, the Discoverer of North-America and Sebastian, his Son" (London, 1896), pp. 115–25.
ای.سی.اچ. اسمیت، یک رمان دربارهٔ زندگی او نوشت، سباستین ناوبر (وایدن‌فلد و نیکلسون، ۱۹۸۵).
مدرسه عالی بازرگانی نروژ (ب ی)، (نروژی: Handelshøyskolen BI)، یک دانشگاه خصوصی در زمینه تدریس و تحقیق دررشته اقتصاد و مدیریت است. دفتر مرکزی این دانشگاه، از سال ۲۰۰۵م، در اسلو، پایتخت نروژ قرار دارد. این مؤسسه همچنین دارای امکانات آموزشی در استاوانگر، برگن، تروندهایم؛ و کریستیان‌ساند است.https://snl.no/Handelshøyskolen_BI
مدرسه عالی بازرگانی نروژ (ب ی)، خدمات آموزشی و تحقیقاتی، در زمینه اقتصاد، بازاریابی، بازرگانی، بانکداری، بیمه، مدیریت و معاملات ملکی را از طریق شبکه گسترده‌ای از مؤسسات محلی در سراسر نروژ، ارائه می‌دهد. تحصیلات این مدرسه عالی، شامل مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا می‌شوند.مدرسه عالی بازرگانی نروژ (ب ی)، در سال ۱۹۴۳ میلادی، به عنوان یک مؤسسه کاربردی، در علوم اقتصادی تأسیس شد. در سال ۱۹۹۲م، این مؤسسه، مدرسه بازرگانی اسلو (۱۹۶۷–۱۹۸۹م)؛ و مدرسه مدیریت نروژ (تأسیس ۱۹۱۸م)، در هم ادغام شدند. در سال ۲۰۰۰م، مدرسه بازرگانی نروژ (تأسیس ۱۹۶۷م) نیز به این مجموعه آموزشی پیوست. تشکیلات مرکزی این مجموعه در سندویکا، بروم، مستقر شد. در سال ۱۹۹۸ میلادی، مدرسه عالی بازرگانی نروژ (ب ی)، مجوز صدور مدرک دکترا را نیز دریافت کرد. در سال ۲۰۱۴م، در مجموع حدود ۲۰ هزار دانشجو تمام وقت و نیمه وقت، مشغول تحصیل درمدرسه عالی بازرگانی نروژ (ب ی)، بودند.https://snl.no/Handelshøyskolen_BIhttps://www.bi.edu/about-bi/The-organisation/
سرهنگ دوم سر مارتین الکساندر لیندسی، بارونت اول (Sir Martin Alexander Lindsay, 1st Baronet)، (زادهٔ ۲۲ اوت ۱۹۰۵ – درگذشتهٔ ۵ مه ۱۹۸۱)، افسر نیروی زمینی بریتانیا، کاوشگر قطب، سیاستمدار و مؤلف بود.
او ابتدا، در دههٔ ۱۹۳۰ به عنوان یک کاوشگر قطب در گرینلند در سطح ملی مورد توجه قرار گرفت. خدمت در خط مقدم جنگ جهانی دوم که طی آن یک گردان را فرماندهی و مدال شجاعت را دریافت کرد، به شهرت او افزود. ناگهان پس از جنگ، او پا به عرصهٔ سیاست گذاشت و نزدیک به دو دهه به عنوان عضو پارلمان خدمت کرد. در سال ۱۹۶۲ عنوان بارونت امپراتوری بریتانیا را دریافت نمود و جایگاه بارونت دوهیل در شهرستان کینراست برای وی تعریف شد.
لیندزی در یک خانوادهٔ قدیمی و اصیل اسکاتلندی چشم به جهان گشود، بیست و دومین جد مستقیم او سر ویلیام لیندزی بود که در سال ۱۳۹۸ عنوان لرد لیندزی از کرافورد را داشت. پدر مارتین نیز، افسر ارتش هندی بریتانیا بود که در دورهٔ تفنگ گورکایی متعلق به پادشاه دوم ادوارد هفتم، به درجهٔ سرهنگ دوم رسید.
لیندزی در کالج ولینگتون، برکشایر و کالج نظامی سلطنتی سندهرست تحصیل کرده‌است."Who Was Who", A & C Black.
لیندزی در سال ۱۹۲۵ از کالج نظامی سلطنتی سندهرست فارغ‌التحصیل شد و به درجه‌ی، ستوان دوم فوزیلیرزهای سلطنتی اسکاتلندی نائل آمد.
دو سال بعد، به نیجریه فرستاده و به گردان چهارم، هنگ نیجریه اعزام شد. که در این دوره، برندهٔ مسابقات بزرگ ملی اسب-دوانی نیجریه شد.
او پس از دورهٔ سیزده‌ماهه با اردوی قطب شمال، به همراه گردان دوم فوزیلیرزهای سلطنتی اسکاتلندی به شانگهای فرستاده شد.Lindsay, Martin; "Snowed in with Greenland Eskimos;" China Journal, Vol.  16 (1932), p.  19–24
لیندزی در سال ۱۹۳۶ نیروی زمینی را ترک کرد. او در سال ۱۹۳۲ با یکی از اقوام دور خود، جویس لیندزی ازدواج کرده و یک خانوادهٔ جوان را تشکیل داده بودند.
او در ژوئن ۱۹۳۶ به لینکلن‌شر نقل مکان کرد که در آنجا به عنوان نمایندهٔ حزب محافظه‌کار بریگ پذیرفته شده بود. حوزهٔ انتخاباتی با اکثریت ۲۰۳ نفر، توسط حزب کارگر اداره می‌شد. لیندزی شروع، به شرکت در مناسبات اجتماعی حوزهٔ انتخاباتی نمود تا شانس خود را در انتخابات امتحان کند."Mr. M. Lindsay to stand for Parliament", "The Times", 9 June 1936.
او از سال ۱۹۳۸ در لینکلن‌شر معاون ستوان بود.
لیندزی در آوریل سال ۱۹۳۹ به تایمز نوشت که از دستورالعمل خدمت اجباری حمایت کند و بر اساس شناخت خود از مردم بریگ، اظهار داشت «تعیین یک مرد عملگرای بریتانیایی برای متوقف‌کردن هیتلر آنقدر گسترده‌است که نمی‌توانم بپذیرم، مخالفت مهمی با آن وجود داشته باشد»."The Times", 25 April 1939.
فعالیت سیاسی لیندزی در طول جنگ متوقف شد، او از نمایندگی بریگ استعفا داد ولی در عوض در ژوئن ۱۹۴۵ درست پس از پایان جنگ در اروپا، وی به عنوان نمایندهٔ حزب محافظه‌کار در سولی هال، یک حوزهٔ انتخاباتی تازه تأسیس که انتظار می-رفت کاملاً محافظه‌کار باشد، پذیرفته شد. رقیب او در حزب کارگر، روی جنکینز، وزیر کابینهٔ آینده بود اما لیندزی با ۵۰۴۹ رأی، گوی رقابت را از او ربود."Election Candidates", "The Times", 7 June 1945.
خارج از پارلمان، او همواره از مهارت روزنامه‌نگاری خود برای نوشتن متن کتابی دربارهٔ مجلس عوام بریتانیا استفاده می‌کرد که در سری «بریتانیا در قالب تصویر» در سال ۱۹۴۷ منتشر شد. یک سال بعد با شروع مذاکرات پارلمانی در مورد مجلس اعیان بریتانیا که در نتیجهٔ لایحهٔ پارلمانی ۱۹۴۸ حزب کارگر آغاز شده بود، لیندزی نوشت: ((ای اعیان آیا باید اصلاحات انجام دهیم؟)) که در آن راجع به اختیاراتی که ممکن است گرفته شوند، بحث کرده بود.
او از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲ رئیس هیئت مدیرهٔ حزب محافظه‌کار و اتحادیه‌های منطقهٔ وست میدلندز بود.
لیندزی طی انتخابات عمومی بریتانیا در سال ۱۹۵۰ در ولینگتون، شروپ‌شر سخنرانی و پیش‌بینی کرد که، آنئورین بیوان به زودی پس از کلمنت اتلی نخست‌وزیر خواهد شد."Election speeches", "The Times", 16 February 1950.
او در پارلمان خصوصی ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۱ تلاش کرد تا حزب کارگر را به چالش بکشد. در نوامبر ۱۹۵۰ وی در رأی‌گیری برای صورت حساب اعضای خصوصی برنده شد و لایحهٔ آزادی اطلاعات را پیشنهاد داد تا به مطبوعات حق قانونی برای گزارش روند جراید بدهد. وی همچنین از لایحه‌ای که نمایندهٔ حزب کارگر، آیرین وایت برای اصلاح قوانین طلاق پیشنهاد داد، حمایت کرد و این لایحه به قانون تبدیل شد. در اوایل ۱۹۵۱ او از بلژیک خواست تا ارتشبد فون فالکنهاوزن، فرماندار سابق ارتش آلمان را برای جرایم جنگی محاکمه نکند. لیندزی مطرح کرد که بلژیک کمترین اشغالگری را از هر کشور دیگری داشته‌است."Private Members' Bills", "The Times", 17 November 1950."Divorce Bill Carried", "The Times", 10 March 1951."Trial of General Von Falkenhausen", "The Times", 1 February 1951.
در فهرست انتخابات سال نوی ۱۹۶۲، لیندزی عنوان بارونت را کسب کرد."The New Year Honours", "The Times", 1 January 1962.
لیندزی در مارس ۱۹۶۳ اعلام نمود که در انتخابات آینده سیاست را به منظور زندگی آسوده‌تر رها خواهد کرد."M.P. leaving politics", "The Times", 9 March 1963.
در سال ۱۹۶۴، طبق وصیت‌نامهٔ بشر دوستانهٔ فلورانس برلوویتز شاو آمریکایی (بیوهٔ جورج هاملین و همسر برنارد پولاک)، او ۲۵۰ هزار دلار و یک آپارتمان لوکس در منهتن را برای لیندزی به ارث گذاشت. لیندزی او را در مناسب‌های اجتماعی در نیویورک همراهی کرده بود. وصیت‌نامه توسط سه فرزند خواندهٔ شاو مورد مناقشه قرار گرفت اما در نهایت تأیید شد. در همان سال یک پسرعموی دیگر او که ساکن ولز شمالی بود برای او ۲۰ هزار پوند به ارث گذاشت. لیندزی ثروت خود به صورت افراطی صرف مسابقات اسب‌دوانی کرد و به پرورش اسب مشغول شد."Widow's Legacy To Sir M. Lindsay", "The Times", 9 January 1964."Sir M. Lindsay to get U.S. Legacies", "The Times", 31 October 1964.
سر مارتین در سال ۱۹۳۲ با جویس لیندزی (زادهٔ ۱۹۰۴ – درگذشتهٔ ۱۹۹۸) فرزند هان. رابرت همیلتون لیندزی (پسر کوچک بیست و ششمین کنت کرافورد) و مری جنت کلارک (دختر سر ویلیام کلارک، بارونت اول) ازدواج کرد. علی‌رغم داشتن نام خانوادگی یکسان، نسبت آن‌ها نزدیک نبود بلکه یک جد مشترک، الکساندر لیندزی از گلنسک داشتند. خانم لیندزی در سال ۱۹۶۷ به دلیل بی‌وفایی همسرش طلاق گرفت. کمی بعد در همان سال او ساندی اکسپرس را به دلیل مقاله‌ای که بعد از گرفتن دو ثروتش که می‌پرسید که آیا سر مارتین «به دنبال یک بیوهٔ ثروتمند» بوده‌است را به شورای مطبوعات گزارش داد. ویراستاری به نام جان جونور از این داستان حمایت کرد ولی شورای مطبوعات شکایت را تأیید نمود و برای روزنامه‌نگاری ابراز تأسف کرد. این زوج سه فرزند شامل رونالد وارث بلافصل او و تنها دختر آن‌ها یاسینت روزماری داشتند. یاسینت روزماری با لرد مارک فیتزالان هاوارد، فرزند برنارد فیتزالان هاوارد، سومین بارون هاوارد از گلوسوپ، ازدواج کرد."Decree Against Sir Martin Lindsay", "The Times", 28 January 1967."'Persecution' plea upheld", "The Times", 2 October 1967.
لیندزی در اول اوت سال ۱۹۶۹ با لولیا، دوشس وست مینستر، همسر سابق دوک دوم وست مینستر ازدواج کرد. در سال ۱۹۷۳، مصاحبه‌ای با وی انجام شد که در قسمت جنگ سرد از سریال تحسین شدهٔ دنیا در جنگ به نمایش گذاشته شده که در آن او انتقادش از نبرد نروژ و واکنش‌های متعاقب آن را به یاد آورد."Marriages", "The Times", 2 August 1969.
لیندزی در حالی که به مدیریت شرکت‌های مختلف مشغول بود، رئیس هیئت مدیرهٔ شورای دائمی بارونتاژ نیز بود و آخرین کتاب خود را در سال ۱۹۷۷ با نام «بارونتاژ» نوشت.
کلمنت سنت جورج رویدز لیتلدیل (Clement St. George Royds Littledale) (زادهٔ ۸ دسامبر ۱۸۵۱ – درگذشتهٔ ۱۶ آوریل ۱۹۳۱)، و همسرش ترسا هریس (اسکات) (زادهٔ ۱۸۳۹ – درگذشتهٔ ۱۹۲۸) در زمان خود به عنوان بزرگترین سیاحان بریتانیایی آسیای مرکزی در قرن نوزدهم میلادی شناخته می‌شدند. لیتلدیل همچنین توسط بسیاری از شکارچیان به عنوان یکی از بزرگترین شکارچیان جانوران شکاری بزرگ در تمام دوران‌ها شناخته می‌شود. او حیوانات شاخ‌دار از جمله گوسفند و بزهایی که در کوه‌های نیم‌کرهٔ شمالی زندگی می‌کردند را شکار و آنها را برای موزه تاریخ طبیعی لندن جمع‌آوری می‌کرد.
سنت جورج لیتلدیل، ۸ دسامبر ۱۸۵۱ در شهر لیورپول چشم به جهان گشود. پدرش، توماس لیتلدیل و مادرش جولیا رویدز نام داشتند. پدر و پدربزرگ او دلال پنبه و شهردار لیورپول بوده‌اند. نام کامل وی از روی پدربزرگ مادری‌اش و تالار سنت جورج که یک ساختمان بزرگ با معماری یونانی-رومی واقع در قلب لیورپول، کلمنت سنت جورج رویدز لیتلدیل بود. او را سنت جورج صدا می‌زدند.
پس از مرگ پدرش مدت اندکی به مدرسه راگبی رفت و مادرش دوباره ازدواج کرد. در سال ۱۸۶۶ او در مدرسه شروسبری نام‌نویسی نمود و پس از سه سال بدون آنکه دوران تحصیل خود را به اتمام برساند، مدرسه را ترک کرد. وی زمانی که به سن ۲۱ سالگی رسید حق استفاده از ارثیهٔ خود را یافت و در سال ۱۸۷۴ سفر خود را به دور دنیا آغاز کرد. در طول مسیر خود در غرب هند و درون ایالات متحده آمریکا پرندگان و پستانداران را شکار کرده و برای موزه لیورپول جمع‌آوری می‌کرد. او از راه دریا به ژاپن سفر نمود و در ماه اکتبر به یوکوهاما رسید. آنجا با خانم ترزا هریس اسکات، همسر ویلیام جان اسکات که یک اسکاتلندی ثروتمند بود، ملاقات کرد. خانم اسکات ۳۵ سال سن داشت و پانزده سال قبل ازدواج کرده بود. او اصالت کانادایی داشت و در یک خانوادهٔ پیشگام چشم به جهان گشوده بود. ترزا اسکات کوچکترین فرزند میان دوازده فرزند جان و آملیا هریس از الدون هاوس، لندن، انتاریو بود. لیتلدیل همراه با خانوادهٔ اسکات به مدت هشت ماه در سفر بود که از جملهٔ آنها سفری دشوار به کشمیر بوده‌است. در ژوئن ۱۸۷۵، آقای اسکات به دلیل تب حصبه در راه برگشت به لیورپول بر روی کشتی از دنیا رفت. در فوریهٔ ۱۸۷۷ لیتلدیل و ترسا اسکات با یکدیگر ازدواج کردند. آنها ماه عسل خود را که بیش از یک‌سال به طول انجامید در کشمیر و لداخ سپری کردند.
خانوادهٔ لیتلدیل به مدت سی سال در آمریکای شمالی و آسیا سفرهایی را انجام دادند و به‌طور مستمر برای موزه‌ها جمع‌آوری می-کردند. آنها این سفرها را با کوه‌های راکی، پارک ملی یلواستون و آلاسکا آغاز کردند جاییکه توانستند تجربه کسب کردند و مهارت‌های خود را تقویت کردند. پس از آن با سفرهایی در اواخر دهه ۱۸۸۰ به قفقاز، پامیر و آسیای مرکزی روسیه و مغولستان (آلای و آلتای) ادامه یافت. در سال ۱۸۸۷، توماس مور، رئیس موزهٔ لیورپول، لیتلدیل را به آلبرت گونتر که مدیر جانورشناسی در موزه تاریخ طبیعی لندن بود، معرفی کرد. از آن زمان لیتلدیل به عنوان یک گردآورندهٔ حرفه‌ای شناخته شد.Teresa Littledale diary, 1881/1882
بزرگترین بهره‌برداری آنها یک سفر ۱۴ ماهه به تبت در سال ۱۸۹۵ بود که دبیلو ای ال فلچر، برادرزاده ۲۵ ساله لیتلدیل، یکی از بزرگترین پاروزنان آکسفورد، نیز همراه آنها بود. همچنین هفت خدمتکار لاداخی، سه سپهسالار پاتان و سگ خود را از نژاد فاکس تریر به نام تنی به همراه خود برده بودند. آنها در تلاش بودند تا به شهر ممنوعهٔ لهاسا برسند. این کار بزرگترین هدف جستجوگران آسیای مرکزی بود که همگی تا به آن روز ناموفق بودند. خانوادهٔ لیتلدیل از تین شان گذشتند تا به کاشغر رسیدند، به شهرستان چیمو رفتند و سپس عازم جنوب شدند تا از چانگ تانگ ویرانه و فلات تبت عبور کنند. لیتلدیل این مسیر تا انتخاب کرده بود تا از مواجه با تبتیان تا زمانی که به نزدیکی لاهاسا برسند، جلوگیری کند. لیتلدیل در میان مسیر اولوغ مضطاق که کوهی مرتفع واقع در محدودهٔ دورافتاده‌ای کون‌لون در شمال تبت بود را اندازه‌گیری و ارتفاع را بیش از واقعیت محاسبه کرد. سرانجام گروه در یک گذرگاه نوزده هزار فوتی با صد و پنجاه تبتی مسلح مواجه شدند. به گروه جستجوگران اجازه داده شد تا مسیر خود را بر روی گذرگاه برای رسیدن به محل توقف مناسب ادامه دهند. آنها به ۴۹ مایلی لهاسا رسیده بودند، فاصله‌ای با لهاسا که از زمان هاک و گابت در سال ۱۸۴۶ از هر خارجی دیگری نزدیکتر بود تا اینکه سر فرانسیس یونگ هاسبند با ارتش بریتانیا در سال ۱۹۰۴ وارد آن شد. در پی عقب‌نشینی آزاردهنده از تبت، ترسا آنقدر به دلیل اسهال خونی بیمار و ناتوان بود که باید او را ۱۲۰۰ مایل حمل می‌کردند. در ژوئن ۱۸۹۶، جامعه جغرافیایی سلطنتی مدال حامی خود را به سنت جورج لیتلدیل به دلیل سه سفر اکتشافی بزرگش، اهدا کرد.
در سال ۱۸۹۷، خانوادهٔ لیتلدیل همراه با شاهزاده الیم دمیدوف و همسرش سوفیا به سیبری و رشته‌کوه آلتای سفر کردند. ترسا بزرگ‌تر بود و این، آخرین سفر اکتشافی وی محسوب می‌شد. در سال ۱۹۰۰، لیتلدیل به دمیدووز برای سفری به کامچاتکا پیوست. در سال ۱۹۰۱ او تنها به تین شان بازگشت و مجموعهٔ بزرگی از پستانداران از جمله بز کوهی آسیایی را با خود به خانه آورد. در اصل ترسا جمع‌کنندهٔ گیاهان بود ولی این بار خود لیتلدیل فهرست طولانی‌ای از گیاهان را جمع‌آوری کرد. موزه تاریخ طبیعی نام یکی از گوسفندان که از گونهٔ جدیدی بود را به‌خاطر لیتلدیل، اویس لیتلدالی نام‌گذاری کند. این‌گونه امروزه به‌نام غرم لیتلدیل (اویس آمون لیتلدالی) شناخته می‌شود.
در سال ۱۹۰۲، شاه ادوارد برای صرف ناهار به خانهٔ لیتلدیل‌ها رفت. او جایزه لیتلدیل، سر بزکوهی از تین شان را درخواست کرد و لیتلدیل مجبور به تمکین شد.
در سال ۱۹۰۳، خانوادهٔ لیتلدیل از نیوزیلند بازدید کردند، جاییکه سنت جورج پیشنهاد کرد که آب و هوا و منطقه برای واردات جانوران شکاری معینی، مناسب است. او حالا درگیر پروژهٔ جمع‌آوری جانوران زنده شده بود. یک پروژهٔ پیچیدهٔ بین‌المللی که در حین آن او توانست دوستی بلندمدتی با رئیس‌جمهور تئودور روزولت برقرار کند.
لیتلدیل در سال ۱۹۰۷ در قلمروی نیوفاندلند و یک سال بعد، در قفقاز شرقی به شکار مشغول بود. خانوادهٔ لیتلدیل در کنار هم به سفرهای گستردهٔ خود به نقاط دورافتاده ولی نه در سطح سفرهای اکتشافی بزرگ ادامه دادند. در سال ۱۹۱۹، لیتلدیل قاضی صلح برای برکشایر شد. یک رهبر مناسب سفرهای اکتشافی بزرگ، حالا خود را به عنوان یک قاضی متفکر، مهربان و با قضاوت شهره کرده بود.
ترسا لیتلدیل به‌طور ناگهانی در سال ۱۹۲۸ چشم از جهان فروبست. در سال ۱۹۳۱، سنت جورج شش هفته را به ماهی‌گیری بر روی اسبی در اسکاتلند گذراند. زمانی که به خانه بازگشت بیمار بود و در ۱۶ آوریل در سن ۷۹ سالگی چشم از جهان فروبست.
لیتلدیل در طول سال‌های سفر خود، ۱۲۲ پستاندار را از قفقاز، آسیای مرکزی و کامچاتکا به موزه تاریخ طبیعی اهدا کرد. بقیه آنها به موزه لیورپول اعطا شده‌است. هر دو موزه تا به حال تعداد زیادی غنائم دیگر و همچنین تعدادی پرنده و پستاندار شامل سرهای بسیار دریافت کرده بودند. پس از مرگ لیتلدیل، موزه تاریخ طبیعی ۹۴ غنیمت دیگر را از میان ۱۵۰ غنیمت دیگر که در خانهٔ وی در ویک هیل هاوس در براکنل، برکشایر قرار داشتند، انتخاب کرد.
سر توماس کاوندیش (Thomas Cavendish) (زادهٔ ۱۹ سپتامبر ۱۵۶۰Judkins, 2003 - درگذشتهٔ می ۱۵۹۲)، کاوشگر دریانورد خصوصی انگلیسی، معروف به «ناوبر» بود، زیرا او اولین کسی بود که به عمد سعی نمود از سر فرانسیس دریک، الگوبرداری کرده و به شهرها و کشتی‌های اسپانیایی در اقیانوس آرام حمله کند و با سفر به دور دنیا، به خانه برگردد. مگالن، لوئیزا، دریک و لویالا، گروه‌های اعزامی بودند که از کاوندیش در سفر به دور کره زمین، پیشی گرفته بودند. اولین سفر و دور زدن موفقیت‌آمیز کره زمین، با تسخیر طلا، ابریشم و گنج اسپانیایی در اقیانوس آرام و فیلیپین، او را ثروتمند کرد. ارزشمندترین گنج او، غارت کشتی بادبانی ۶۰۰ تنی مانیلا گالنون "سانتا آنا" (Santa Ana یا Santa Anna) بود. او پس از بازگشت، توسط ملکه الیزابت اول انگلستان، به عنوان شوالیه شناخته شد. او بعداً برای دومین سفر دور دنیا و یورش عازم شد، اما خیلی خوش شانس نبود و در ۳۱ سالگی در دریا، درگذشت.
کاوندیش در سال ۱۵۶۰ در تریملی سنت مارتین در نزدیکی ایپسوییچ، سافولک، انگلستان به‌دنیا آمد. پدر او، ویلیام کاوندیش، از نوادگان راجر کاوندیش و برادر سر جان کاوندیش بود که دوک‌های دوونشایر و دوک‌های نیوکاسل نام خانوادگی خود را از کاوندیش گرفته‌اند.
زمانی که توماس کاوندیش ۱۲ ساله بود، بخشی از دارایی پدرش را به ارث برد. در سن ۱۵ سالگی وارد کالج کورپس کریستی در کمبریج شد، دو سال در آنجا ماند اما مدرکی نگرفت. پس از ترک مدرسه در ۱۷ سالگی، او بیشتر ۸ سال بعدی زندگی‌اش را مجلل زیست نمود. او در سال ۱۵۸۴ نماینده مجلس برای شفتسبری، دورست بود. در سال ۱۵۸۵، به همراه سر ریچارد گرنویل برای کمک به استعمار روانوک، عازم سفر دریایی شد و تجربه‌های بسیار ارزشمندی به‌دست‌آورد. اما سرمایه خود را از دست داد. او در سال ۱۵۸۶ عضو پارلمان در ویلتون بود.
در ژوئیه ۱۵۸۶ اسپانیا و انگلستان درگیر جنگ بودند که با حمله تهدیدآمیز نیروی دریایی اسپانیا به انگلستان در سال ۱۵۸۸ به اوج خود رسید. کاوندیش مصمم شد با یورش به بنادر و کشتی‌های اسپانیایی در اقیانوس آرام و دور زدن کره‌زمین، از سر فرانسیس دریک پیروی کند. کاوندیش پس از دریافت مجوز برای حملات پیشنهادی خود، یک کشتی بادبانی ۱۲۰ تنی با هجده توپ، به نام دیزایر ساخت. یک کشتی ۶۰ تنی با ۱۰ تفنگ، کشتی‌ای دیگر و کشتی ۴۰ تنی هاگ گالنت به او پیوستند.
کاوندیش در اوت ۱۵۹۱ دومین سفر دریایی خود را به همراه دریانورد جان دیویس انجام داد. آن‌ها به سمت جنوب، به تنگه ماگلان رفتند و سپس به برزیل بازگشتند، جایی که در ایلهابلا مخفی شدند و تجدید قوا کردند، سانتوس و سائو ویسنته را غارت کردند. با رفتن به شمال، آن‌ها بیشتر خدمه خود را در نبردی با پرتغالی‌ها، در دهکده ویتوریا که اکنون مرکز ایالت اسپیریتو سانتو است، از دست دادند. آنتونی نایوت، یکی از ملوانان رها شده، بعدها از ماجراجویی‌های خود در برزیل نوشت. کاوندیش با بقیه خدمه کشتی، به آن سوی اقیانوس اطلس به سمت سنت هلنا حرکت کرد، اما به دلایل نامعلومی احتمالاً در سال ۱۵۹۲ در نزدیکی جزیره آسنشن در جنوب اقیانوس اطلس، در سن ۳۱ سالگی درگذشت. آخرین نامه کاوندیش که چند روز قبل از مرگش به مجری خود نوشته‌است، جان دیویس را به یک «شرور» متهم می‌کند که باعث «تباهی کل سفر» شده‌است. جان دیویس پیش از بازگشت به انگلستان، با خدمه و کشتی‌های کاوندیش به راه خود ادامه داد و در حالی که بیشتر خدمه‌اش به دلیل گرسنگی و بیماری از دست رفتند، جزایر فالکلند را کشف کرد.Geoffrey Treasure, Ian Dawson, Who's who in British history: beginnings to 1901. A-H, Volume 1, Thomas Cavendish
کاوندیش شخصیت اصلی رمان تاریخی، کاپیتان برای الیزابت، نوشته جان وستکات است که اتفاقات اولین سفر دریایی به دور زمین‌اش را دنبال می‌کند.
تنباکوی کاوندیش که یک تنباکوی محبوب برای پیپ است به نام توماس کاوندیش نام‌گذاری شد.
رشته‌کوه نیکلاس () که در زبان محلی به نام کوه‌های واخان هم گفته می‌شود، رشته کوهی از کوه‌های پامیر در مرز افغانستان و تاجیکستان است که از واخان در افغانستان می‌گذرد. این رشته‌کوه پامیر کوچک و پامیر بزرگ را در واخان جدا می‌کند. این منطقه دارای جمعیت کم مردمان وخی و قرقیزها است.
این رشته‌کوه دارای قله‌هایی است که ارتفاع آنها از ۵۵۰۰ تا ۵۸۰۰ متر (۱۸۰۰۰ تا ۱۹۰۰۰ فوت) است. طول این رشته‌کوه حدود ۱۶۰ کیلومتر (۱۰۰ مایل) می‌باشد. مرز افغانستان و تاجیکستان روی قله نیمه شرقی این رشته را امتداد می‌یابد.
این رشته‌کوه در جریان کمیسیون مشترک مرزی پامیر روسیه و بریتانیا در سال ۱۸۹۵ که مرز بین قلمرو روسیه و افغانستان را مشخص می‌کرد، عنوان رشته‌کوه نیکلاس را به خود اختصاص داد. در ازای توافق بریتانیا برای استفاده از واژه رشته‌کوه نیکلاس، به افتخار امپراتور نیکلاس دوم روسیه، در نقشه‌های رسمی، روس‌ها متقابلا موافقت کردند که دریاچه زارکول را به افتخار ملکه ویکتوریا بریتانیا به عنوان دریاچه ویکتوریا معرفی کنند.
مرحله اول جنگ صدساله بین فرانسه و انگلیس بود که از سال ۱۳۳۷ تا ۱۳۶۰ به طول انجامید. گاهی اوقات از آن به عنوان جنگ ادواردی نیز یاد می‌شود (زیرا توسط پادشاه ادوارد سوم، پادشاه انگلستان آغاز شد) که ادعای تاج و تخت فرانسه را در سرپیچی از پادشاه فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه داشت. این درگیری سلسله‌ای ناشی از اختلافات بر سر حاکمیت فئودالی فرانسه بر آکیتن و ادعاهای خاندان پادشاهی انگلستان بر تاج و تخت فرانسه بود. پادشاهی انگلستان و متحدانش بر این مرحله از جنگ تسلط داشتند.
ادوارد سوم دوک‌نشین آکیتن را به ارث برده بود و به عنوان دوک آکیتن، دست‌نشانده فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه بود. ادوارد در ابتدا جانشینی فیلیپ را پذیرفت، اما روابط بین دو پادشاه زمانی که فیلیپ با دشمن ادوارد، پادشاه دیوید دوم، پادشاه اسکاتلند متحد شد، به تیرگی گرایید. ادوارد به نوبه خود به رابرت سوم آرتوآ، یک فراری فرانسوی پناه داد. هنگامی که ادوارد از اطاعت از خواسته‌های فیلیپ برای اخراج رابرت از انگلستان سرباز زد، فیلیپ نیز دوک‌نشین آکیتن را مصادره کرد. این امر باعث تسریع در بروز جنگ شد و به زودی در سال ۱۳۴۰ ادوارد خود را پادشاه فرانسه اعلام کرد. ادوارد سوم و پسرش ادوارد، شاهزاده سیاه، ارتش خود را در یک لشکرکشی موفقیت‌آمیز در سراسر فرانسه با پیروزی‌های قابل توجه در اوبروش (۱۳۴۵)، کرسی (۱۳۴۶)، کاله (۱۳۴۷) و لاروش-درین (۱۳۴۷) رهبری کردند. خصومت‌ها در اواسط دهه ۱۳۵۰ به دلیل محرومیت‌های ناشی از مرگ سیاه متوقف شد. سپس جنگ ادامه یافت و انگلیسی‌ها در نبرد پواتیه (۱۳۵۶) پیروز شدند، جایی که پادشاه فرانسه، ژان دوم، اسیر شد و برای باج‌گیری در بازداشت بود. آتش‌بس بوردو در سال ۱۳۵۷ امضا شد و به دنبال آن دو معاهده در ۱۳۵۸ و ۱۳۵۹ در لندن امضا شد.
پس از شکست معاهدات لندن، ادوارد لشکرکشی ریمز را راه‌اندازی کرد، که اگرچه تا حد زیادی ناموفق بود، اما به عهدنامه بریتانی انجامید که به دلیل انصراف از ادعای خود برای تاج و تخت فرانسه، سرزمین‌های خاصی در فرانسه تحت تسلط ادوارد باقی ماند. این تا حدی ناشی از دوشنبه سیاه (۱۳۶۰) بود، طوفان عجیبی که ارتش انگلیس را ویران کرد و ادوارد سوم را مجبور به مذاکرات صلح کرد. این صلح نه سال به طول انجامید. اما سپس مرحله دوم خصومت‌ها به نام جنگ شارلی آغاز شد.
هنگامی که شارل چهارم فرانسه در سال ۱۳۲۸ درگذشت، نزدیک‌ترین مرد در صف تاج و تخت، ادوارد سوم پادشاه انگلستان بود.Orton. The shorter Cambridge Medieval History 2. p. 872 ادوارد حق خود را از طریق مادرش ایزابلا، خواهر پادشاه مرده، به ارث برده بود. اما این سؤال مطرح شد که آیا او باید بتواند حقی را که به عنوان یک زن از آن برخوردار نیست، منتقل کند، زیرا فقط مردان می‌توانند پادشاه باشند؟ مجمعی از اشراف فرانسوی تصمیم گرفتند که نزدیکترین وارث از طریق نسب مرد، پسر عموی اول شارل چهارم، فیلیپ، کنت والوا، باشد و او باید به عنوان فیلیپ ششم تاجگذاری کند. ایجاد جانشینی قانونی برای تاج و تخت فرانسه در جنگ نقش اساسی داشت و ادوارد سوم و نسل‌های بعدی پادشاهان انگلیس ادعای آن را داشتند.
پس از اکراه اولیه، ادوارد سوم هفده ساله (به عنوان دوک آکیتن) در سال ۱۳۲۹ به فیلیپ ششم ادای احترام کرد.Prestwich. Plantagenet England. p. 304 گاسکونی هسته اجدادی انگلیسی را تشکیل داد که در آکیتن ادغام شده بود. گاسکونی در جنوب غربی فرانسه درست در شمال پیرنه واقع شده بود، گاسکونی‌ها زبان و آداب و رسوم خاص خود را داشتند. بخش بزرگی از شراب قرمز (معروف به claret) که آنها تولید می‌کردند، در تجارت سودآور با انگلیسی‌ها حمل می‌شد. این تجارت درآمد زیادی برای پادشاه انگلیس به همراه داشت. گاسکونی‌ها رابطه خود را با یک پادشاه دوردست انگلیسی که آنها را تنها گذاشته بود به پادشاهی فرانسوی که ممکن بود در امور آنها دخالت کند ترجیح می‌دادند.Lacey. Great tales from English History. p. 122
علیرغم ادای احترام ادوارد به فیلیپ، فرانسوی‌ها به مداخله در گاسکونی ادامه دادند. یک رشته درگیری در برخی از شهرهای حصاردار در امتداد مرز گاسکون رخ داده بود. . Agenais منطقه‌ای از گاسکونی در دست فرانسه بود و مقامات آنجا بر دولت انگلیس فشار می‌آوردند. زنجیره‌ای از خانه‌های مذهبی، اگرچه در حوزه قضایی ادوارد بود، اما پرونده‌هایی در اختیار مقامات فرانسوی بود. فیلیپ همچنین با اربابان مختلفی در گاسکونی قرارداد بست تا در صورت جنگ با انگلیس، نیروهای خود را تأمین کند.Omrod. Edward III. p. 27
گاسکونی تنها مسئله نبود. در دهه ۱۳۳۰، حمایت فرانسه از اسکاتلند باعث ایجاد مشکلاتی برای انگلیسی‌ها شد. وفاداری در کشورهای سفلی تقسیم شد. در فلاندر، شهرها به منابع پشم انگلیس وابسته بودند، در حالی که اشراف از پادشاه فرانسه حمایت می‌کردند.عنصر دیگر قدرت دریایی بود. فیلیپ قصد داشت به یک جنگ صلیبی برود و ناوگانی را در نزدیکی مارسی جمع کرده بود. این طرح‌ها در سال ۱۳۳۶ کنار گذاشته شد و ناوگان در اقدامی آشکار تحریک آمیز علیه انگلیسی‌ها به کانال مانش در نزدیکی نورماندی حرکت کردند.Prestwich. Plantagenet England. pp. 306–307 یکی از مشاوران تأثیرگذار ادوارد رابرت سوم آرتوآ بود. روبرت تبعیدی از دربار فرانسه بود که با فیلیپ ششم بر سر ادعای ارث اختلاف داشت. در نوامبر ۱۳۳۶، فیلیپ اولتیماتومی به سنشال گاسکونی داد و تهدید کرد که اگر روبر آرتوآ به فرانسه مسترد نشود، «خطر و اختلاف بزرگ» به دنبال خواهد داشت.Omrod. Edward III. p. 191 هنگامی که فیلیپ در سال بعد زمین‌های پادشاه انگلیسی را در گاسکونی و شهرستان پونتیو مصادره کرد، بر مورد روبرت آرتوآ به عنوان یکی از دلایل کمک تأکید کرد.
مصادره گاسکونی توسط فیلیپ ششم باعث تسریع جنگ در سال ۱۳۳۷ شد. در پاسخ، استراتژی ادوارد این بود که انگلیسی‌ها در گاسکونی موقعیت خود را حفظ کنند در حالی که ارتش او از شمال به فرانسه حمله می‌کرد. نیروهای انگلیسی توسط یک اتحاد بزرگ از حامیان قاره‌ای تکمیل می‌شد که او وعده پرداخت بیش از ۲۰۰هزار پوند را داده بود. ارزش آن در سال ۲۰۱۸ معادل ۶۵ میلیون پوند است.Prestwich. Plantagenet انگلستان. صفحات 310–311 ادوارد برای پرداخت هزینه‌های جنگ مجبور شد مقدار زیادی پول برای نیروهای خود و همچنین متحدانش در قاره جمع‌آوری کند. بعید بود که پارلمان انگلیس بتواند به سرعت مبالغ لازم را جمع‌آوری کند، بنابراین، در تابستان ۱۳۳۷، طرحی تدوین شد که عملاً تمام ذخایر پشم کشور برای کمک به تأمین مالی جنگ در دسترس باشد. ۳۰۰۰۰ کیسه توسط بازرگانان انگلیسی فروخته و مبلغ آن (۲۰۰۰۰۰ پوند تخمین زده می‌شود) به ادوارد قرض داده شد.Llloyd. تجارت پشم انگلیسی در قرون وسطی. پ. 144 برای پرداخت هزینه‌های وعده داده شده به متحدانش، ادوارد همچنین مجبور شد از خانه‌های بانکداری بزرگ بردی و پروزی وام سنگین بگیرد.افرایم راسل. . "جوامع بردی‌ها و پروتزی‌ها و برخورد آنها با ادوارد سوم "در" Unwins. امور مالی و تجارت در زمان ادوارد سوم: یارانه لندن در سال 1332. صفحات 93-135 در اواخر سال ۱۳۳۸، زمانی که او وجوه بانک‌های بانکی را تمام کرد، William de la Pole، یک تاجر ثروتمند، با اعطای یکصد و ده هزار پوند، به نجات پادشاه آمد.Prestwich. Plantagenet انگلستان. pp. 502–503 بیشتر پولی که ویلیام د لا پول به پادشاه قرض داد از دیگر تجار انگلیسی جمع‌آوری شد. ادوارد همچنین از بازرگانان در کشورهای سفلی وام گرفت، که نرخ بهره اخاذی را در نظر گرفتند و ضمانتهای محکم‌تری برای بازپرداخت مطالبه کردند. در سال ۱۳۴۰ ارل‌های دربی و نورث‌همپتون به عنوان ضامن بازپرداخت وام‌ها بودند.Prestwich. Plantagenet انگلستان. صفحات 272-273 در تابستان ۱۳۳۹، ادوارد از عوام کمک هزینه سیصد هزار پوندی درخواست کرده بود. در اوایل سال ۱۳۴۰ در ازای امتیازاتی که از طرف شاه گرفته شد، این کمک را پیشنهاد کردند. ادوارد که به دلیل تلاش‌هایش برای جمع‌آوری پول به تأخیر افتاده بود، به‌طور موقت نتوانست برنامه‌های تهاجمی خود را ادامه دهد.واگنر. دایرةالمعارف جنگ صد ساله. p.161Ackroyd. تاریخ انگلستان جلد. 1 ص 256
در همین حال، تأخیر در تهاجم به این معنی بود که دولت فرانسه می‌توانست از منابع خود در جاهای دیگر استفاده کند. در دسامبر ۱۳۳۸، گاسکونی مورد تهاجم فرانسوی‌ها قرار گرفت و Saint-Macaire و Blaye را تصرف کردند.Hughes. یورش‌های قرن چهاردهم به همپشایر و جزیره وایت در کری/ هیوز. اسلحه، ارتش و استحکامات در جنگ صد ساله. صفحه 122-123 انگلیسی مسئول دفاع از گاسکونی، سنشال گاسکونی، الیور اینگام بود که با ادوارد سوم و پدرش ادوارد دوم موافق و مخالف بود. او خود را به عنوان یک سرباز توانا به عنوان یک بداهه ساز قابل توجه ثابت کرده بود. از آنجایی که استراتژی انگلیسی‌ها حمله به فرانسه از شمال بود، اینگام نه سرباز و نه بودجه از انگلستان دریافت کرد، بلکه باید کاملاً بر منابع محلی تکیه می‌کرد. این‌ها بسیار کمیاب بودند، بنابراین در نهایت استراتژی او این بود که انگلیسی‌ها خود را در قلعه‌هایشان نگهدارند و تا جایی که می‌توانستند آن را حفظ کنند. او توانست در سال ۱۳۳۹ لرد آلبرت را متقاعد کند که جهت حملات فرانسوی‌ها را تغییر دهد و با کمک او حمله‌ای به قلمرو فرانسه انجام دهد.Sumption. جنگ صد ساله جلد 1. ص 201–211Prestwich. Plantagenet انگلستان. پ. 311
مجلس انگلیس در بهمن ۱۳۳۹ کشتی‌هایی را از بنادر مختلف اطراف سواحل انگلیس فراخواند تا دو ناوگان دریایی را تأمین کند. این اتفاق نیفتاده بود، بنابراین فرانسوی‌ها که گالی‌ها و خدمه‌ای را از جنوا استخدام کرده بودند، توانستند تقریباً به میل خود به سواحل انگلیس حمله کنند. پورتسموث مورد حمله قرار گرفت، ساوتهمپتون تخریب و گرنزی تصرف شد. کارزار فرانسه در دریا در ژوئیه ۱۳۳۹ ادامه یافت، زمانی که ناوگان فرانسوی عازم سواحل جنوبی انگلستان شد و در آنجا قصد حمله بزرگی به بندرهای سینک داشت. اولین هدف آنها ساندویچ در کنت بود. با این حال، کنت با نیروهای مردمی در امتداد ساحل منتظر آنها بودند، بنابراین ناوگان به سمت چاودار ادامه داد، جایی که آنها تعدادی نیرو را فرود آوردند و به حمله به منطقه ادامه دادند. با این حال، سرانجام انگلیسی‌ها دو ناوگان را جمع کردند و هر دو به فرماندهی رابرت مورلی برای مقابله با فرانسوی‌ها وارد شدند. فرانسوی‌ها، با مزدوران ایتالیایی خود که معتقد بودند ناوگان انگلیسی بزرگتر از آنچه بود، دوباره سوار کشتی‌های خود شدند و به سمت سواحل فرانسه حرکت کردند. آنها بدون درگیری دریایی به بندرها فرار کردند. در ماه اوت، لشکرکشی نیروی دریایی فرانسه ناگهان به پایان رسید، زمانی که خدمه جنوایی پس از نزاع بر سر دستمزد شورش کردند و کشتی‌های آنها را تصرف کردند، آنها به ایتالیا بازگشتند.Sumption. جنگ صد ساله ج 1. ص 264–265
جدا از چند استثناء قابل توجه، مانند هیستینگ بدون دیوار، که کاملاً سوخته بود، دفاع ساحلی انگلیسی در برابر حملات فرانسوی‌ها نسبتاً موفق بود. با این حال، بسیاری از انگلیسی‌ها به فرانسه در آغاز جنگ و سایرین برای دفاع از سواحل در برابر فرانسوی‌ها به کار گرفته شد، نیروهای موجود در شمال و مرز اسکاتلند کاهش یافت. با کاهش حضور انگلیسی‌ها، اسکاتلندی‌ها توانستند بسیاری از نقاط قوت را بازپس بگیرند، مانند پرث در سال ۱۳۳۹ و ادینبورگ در سال ۱۳۴۱.Fritze. فرهنگ لغت تاریخی انگلستان قرون وسطی پسین، 1272-1485. پ. 146
ادوارد که در معرض خطر فروپاشی فوری برنامه‌هایش بود، به شدت به نتایج مثبت نظامی نیاز داشت. در ماه سپتامبر، ادوارد ارتشی متشکل از حدود ۱۲۰۰۰ مرد را در کشورهای سفلی تشکیل داد. ارتش او شامل عناصری از متحدان مختلف او بود. کامبرای متحد پادشاه فرانسه بود، بنابراین، در ۲۰ سپتامبر، ارتش ادوارد به سمت اسقف اعظم حرکت کرد که محاصره دو هفته‌ای کامبرایی در پی داشت. کل منطقه ویران شد، اما کامبرا تصرف نشد، سپس در غروب ۹ اکتبر، ارتش ادوارد عقب‌نشینی کرد و به سمت فرانسه پیشروی کرد. در حالی که ادوارد کامبری را محاصره کرده بود، پادشاه فرانسه فرصت داشت تا ارتش خود را فراخواند. در تهاجم ادوارد، ارتش فرانسه تا پرون، نزدیک به مرز پیشروی کرد. در حالی که ارتش ادوارد نواری به وسعت بیست مایل از حومه فرانسه را ویران کرد و صدها روستا را غارت و سوزاند، ارتش فیلیپ بر ارتش ادوارد سایه انداخت. در ۱۴ اکتبر، ادوارد به سمت ارتش فرانسه پیشروی کرد و نبرد قریب‌الوقوع به نظر می‌رسید. ادوارد دوباره دور شد و قلمروهای بیشتری را غارت کرد. فرانسوی‌ها همچنان بر انگلیسی‌ها سایه می‌انداختند. در نهایت خطوط نبرد در استان پیکاردی بین La Capelle و La Flamengrie ترسیم شد، که هر دو اکنون در «منطقه» Vervins درست در شمال فرانسه هستند. انتظار می‌رفت که هر دو طرف در ۲۳ اکتبر در مقابل یکدیگر قرار بگیرند، اما هیچ اتفاقی نیفتاد. هنگام شب، ادوارد سربازان خود را از فرانسه خارج کرد، فرانسوی‌ها ادوارد را تعقیب نکردند، این منجر به پایان ناگهانی مبارزات شد.Hartmann/Heusser. جنگ، صلح و نظم جهانی در تاریخ اروپا pp 114-115
حاکم فلاندری به پادشاه فرانسه وفادار مانده بود، در نتیجه ادوارد تمام کالاهای انگلیسی فلاندر را تحریم کرد. این امر در سال ۱۳۳۷ به دلیل کمبود پشم و آذوقه انگلیسی، شورشی را در فلاندر به وجود آورد. رهبر شورش Jacob van Artevelde در ازای لغو تحریم انگلیسی، بی‌طرفی فلاندری‌ها را ترتیب داد.Villalon. جنگ صد ساله: تمرکز گسترده‌تر pp. xxviii–xxix تا دسامبر، فلاندری‌ها آماده پیوستن رسمی به ائتلاف ضد فرانسوی بودند. مقامات شهری گنت، ایپر و بروژ ادوارد را پادشاه فرانسه اعلام کردند. هدف ادوارد تقویت اتحاد خود با کشورهای سفلی بود. حامیان او می‌توانند ادعا کنند که به پادشاه «واقعی» فرانسه وفادار هستند و علیه فیلیپ شورش نمی‌کنند. در فوریه ۱۳۴۰، ادوارد به انگلستان بازگشت تا تلاش کند وجوه بیشتری را جمع‌آوری کند و همچنین با مشکلات سیاسی مقابله کند.Prestwich. Plantagenet England.pp. 307–312
مدتی بود که دفاع انگلیسی‌ها در گاسکونی به شدت تحت فشار قرار گرفته بود، اما زمانی که دو تن از اشراف که از پادشاه فرانسه حمایت می‌کردند، به جای جنگ با انگلیسی‌ها، به دنبال دشمنی خانوادگی با یکدیگر بودند، آرامش حاصل شد. دو نجیب‌زاده درگیر عبارت بودند از کنت آرمانیاک و کنت فوکس.مالکوم واله. تمدن دادگاه‌ها و شهرها در شمال 1200-1500 در تاریخ آکسفورد اروپای قرون وسطی. پ. 294 - خصومت بین خانواده‌های نجیب در جنوب فرانسه غیر معمول نبود. قابل توجه‌ترین و طولانی‌ترین آنها رقابت و درگیری بزرگ بین خاندان‌های جنوب غربی فوکس و آرمانیاک بود که در سال 1290 آغاز شد و تنها در نیمه دوم قرن پانزدهم پایان یافت. همچنین کمک‌های بیشتری توسط خانواده آلبرت ارائه شد. به همراه برنارد آیز، لرد آلبرت که در سال ۱۳۳۹ برای حمایت از ادوارد اعلامیه داد. آلبرت‌ها یکی از مهم‌ترین ارباب‌نشین‌ها در گاسکونی انگلیسی را بر عهده داشتند و پادشاهان انگلیس و فرانسه خواستار حمایت آنان از خود بودند. آلبرت بودجه مبارزات انتخاباتی ادوارد در گاسکونی را تأمین کرد و همچنین با روابط خانوادگی خود توانست نیروی انسانی بیشتری را برای ارتش ادوارد پیدا کند.واگنر. دایرةالمعارف جنگ صد ساله. ص 4-5
در سال ۱۳۴۰، فرانسوی‌ها یک ناوگان تهاجمی شامل کشتی‌های فرانسوی، کاستیلی و جنوا را تشکیل دادند. حدود ۴۰۰ کشتی در Zwyn فشرده شدند.
انگلیسی‌ها کشتی‌های جنگی هدفمند نداشتند، بنابراین مجبور بودند به کشتی‌های تجاری با بدنه گرد و با کشش عمیق، معروف به دنده که برای انجام وظایف دریایی تبدیل شده بودند بسنده کنند. ادوارد یک ناوگان ترکیبی را در اورول در کنت جمع‌آوری کرد و مقر خود را در «دنده توماس» ایجاد کرد. اگرچه او می‌دانست که ناوگان فرانسوی نیرویی بسیار برتر از ناوگان اوست، اما با ناوگان خود در ۲۲ ژوئن برای مقابله با ناوگان فرانسوی یک روز بعد حرکت کرد. ناوگان فرانسوی یک آرایش دفاعی در نزدیکی بندر Sluys به کار گرفت و احتمالاً سعی داشت از فرود ارتش ادوارد جلوگیری کند. ظاهراً ناوگان انگلیسی فرانسوی‌ها را فریب داد تا فکر کنند در حال عقب‌نشینی هستند. با این حال، هنگامی که باد در اواخر بعد از ظهر چرخید، انگلیسی‌ها با باد و خورشید در پشت سر حمله کردند. ادوارد کشتی‌های خود را در واحدهای سه نفره، دو کشتی مملو از کمانداران و یکی پر از افراد مسلح به ناوگان فرانسوی فرستاد. از آنجایی که کشتی‌های ناوگان فرانسوی بسیار نزدیک به هم بودند، قدرت مانور آنها را محدود می‌کرد. کشتی‌های انگلیسی با کمانداران در کنار یک کشتی فرانسوی می‌آمدند و تیرها را بر روی عرشه‌های آن می‌باریدند. ناوگان فرانسوی تقریباً به‌طور کامل در آنچه به نام نبرد اسلویز شناخته شد، نابود شد. انگلستان تا پایان جنگ بر کانال انگلیسی تسلط داشت و از تهاجمات فرانسوی‌ها جلوگیری کرد.Neillands. جنگ صد ساله ص 83-84
در بهار ۱۳۴۰، فیلیپ ششم قصد داشت با حمله به متحدان ادوارد سوم، ائتلاف ضد فرانسوی را در هم بکوبد. نیروهای فرانسوی در ماه مه به هاینو حمله کردند. اما هنگامی که اخباری در مورد فاجعه در Sluys به او رسید، او توجه خود را برای مقابله با تهدید جدید معطوف کرد. ادوارد سوم ارتش خود را به دو نیم کرد. اولین گروه به رهبری روبر آرتوآ به استان آرتوا حمله کرد. اما در ۲۶ ژوئن یک نبرد با پادگان سنت اومر بیشتر این ارتش نابود شد و رابرت مجبور به عقب‌نشینی شد. در همان روز ادوارد سوم در مقابل دیوارهای تورنه ظاهر شد. (اگرچه این روزها در بلژیک است، اما در آن دوران یکی از بزرگترین شهرهای فرانسه بود) محاصره طولانی شد و در سپتامبر، فیلیپ ششم با ارتش فرانسوی اصلی وارد شد. فیلیپ ششم بار دیگر از ملاقات با انگلیسی‌ها در نبرد خودداری کرد. تمام شدن پول هر دو طرف منجر به آتش‌بس موقت شد (آتش‌بس اسپلچین، ۲۵ سپتامبر ۱۳۴۰).
آتش‌بس اسپلچین پایان مرحله اول جنگ صد ساله را نشان داد و منجر به توقف خصومت‌ها در تمام جبهه‌ها به مدت ۹ ماه شد. هزینه هم از نظر سیاسی و هم از نظر مالی بسیار زیاد بود.Prestwich. Plantagenet انگلستان. پ. 312 دیگر نمی‌توان به اتحادهای بزرگ دست یافت و دیگر نمی‌توان به برخی از متحدان اعتماد کرد. شاهزادگان آلمانی همگی از اتحاد ضد فرانسوی عقب‌نشینی کردند، فقط شهرداران فلاندر باقی ماندند. در انگلستان؛ افکار مخالف ادوارد بود، دستاوردهای او در این قاره هزینه زیادی داشت و بیشتر اسکاتلند از دست رفته بود. ادوارد که اساساً ورشکست شده بود، مجبور شد زیان خود را کاهش دهد. کسانی که حمایتشان را نمی‌توانست از دست بدهد بازپرداخت شد، و دیگران جبران نشدند. جووانی ویلانی وقایع نگار معاصر فلورانسی بیان کرد که بانک‌های بردی و پروزی شکست خوردند زیرا ادوارد سوم در پرداخت وام‌ها نکول کرد.هانت. تاریخچه تجارت در اروپای قرون وسطی، 1200-1550. صفحات 116–117 ویلانی منبع مستقلی نبود، برادرش عضو شرکت پروزی بود. ویلانی گفت که ادوارد به باردی ۹۰۰هزار فلور طلا (۱۳۵هزار پوند) و ششصد هزار به Peruzzi بدهکار است.نرخ تبدیل 1340 فلورین به 3s; هانت، ادوین (1990) اما سوابق پروزی‌ها نشان می‌دهد که آنها هرگز سرمایه زیادی برای قرض دادن به ادوارد سوم نداشتند. بدهی و بازپرداخت برخی با پول نقد و برخی دیگر با کمک‌های سلطنتی پشم که صادرات اصلی اقتصاد انگلیس در آن زمان بود.
علاوه بر این، در همان زمان فلورانس دوران اختلافات داخلی را پشت سر می‌گذاشت و سومین شرکت مالی بزرگ، Acciaiuoli نیز ورشکست شد و آنها هیچ پولی به ادوارد وام ندادند. چه وام‌هایی که ادوارد سوم نپرداخت به احتمال زیاد فقط به مشکلات مالی در فلورانس کمک کرده‌است، نه باعث آنها شده‌است.
در ۳۰ آوریل ۱۳۴۰, ژان سوم، دوک بریتانی بدون وارثی درگذشت و جنگ جانشینی برتون را تسریع کرد. اگرچه ژان سوم بدون فرزند درگذشت، اما دو نامزد باقی گذاشت. برادر ناتنی کوچکتر او جان، کنت مونتفورت و خواهرزاده‌اش ژان پنتیور، دختر برادرش گای. ژان پنتیور بیشتر از جان مونتفور با ژان سوم مرتبط بود، با این حال، قوانین جدید در مورد وراثت زنان، که ادوارد سوم را از تاج و تخت فرانسه محروم کرده بود، به نظر می‌رسید که به این معنا باشد که زنان نمی‌توانند به عنوان‌های قدرتمند برسند. همسر ژان پنتیور، برادرزاده پادشاه، شارل بلوآ بود. بر اساس قوانین فئودالی، این مسئولیت پادشاه فرانسه بود که تصمیم بگیرد چه کسی به ارث برسد. جان مونتفورت که نمی‌خواست به بی‌طرفی پادشاه تکیه کند، این عنوان را به عهده گرفت، نانت، پایتخت بریتانی را تصرف کرد و خدمت شوالیه بریتانی را فراخواند تا او را به عنوان دوک مونتفورت بشناسد. بزرگان و اسقف‌های فرانسوی زبان از شناخت ژان مونتفور خودداری کردند، اگرچه روحانیون کوچک، شوالیه‌ها و دهقانان بریتانی این کار را کردند، اما نتیجه یک جنگ داخلی بود.Neillands. The Hundred Year War. p. 87