moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
FTP یا قرارداد انتقال فایل اولین بار در سال ۱۹۷۱ توسط "آبهای بوشان" و تحت عنوان RFC114 (مخفف "درخواست برای توضیحات"۱) منتشر شد که به منظور قرارداد برای انتقال فایل بین شبکه آرپانت (ARPANET)؛ شبکه ای از کامپیوترها که شامل چند مرکز نظامی و دانشگاهی و عده کمی از افراد می‌شد استفاده می‌شد. سپس اصلاحاتی در این قرار داد صورت گرفت و765 RFC و RFC 959. چون در ابتدای ایجاد شبکه کامپیوتری تعداد کامپیوترها و کاربران کم و شناخته شده بودند مسائل امنیتی مهم نبود و به همین دلیل قرارداد انتقال فایل شامل نکات امنیتی نمی‌شد با گسترش شبکه کامپیوتر و افزایش ناگهانی کاربران آن نیاز به پر کردن این خلاء امنیتی احساس شد و RFC 2228 و RFC 2428 ارائه شدند
شهرستان شوشتر یکی از شهرستان‌های استان خوزستان می‌باشد. مرکز این شهرستان، شهر شوشتر است که تا ابتدای دوره پهلوی مرکز استان خوزستان بوده‌است.این شهرستان ۱۹۲٬۰۲۸ نفر جمعیت، ۳ بخش و ۶ دهستان دارد. مرکز شهرستان، شهر شوشتر است.
شهرستان شوشتر تا سال ۱۳۸۳ دارای بخش‌های مرکزی و گتوند بود. با تبدیل بخش گتوند به شهرستان گتوند، هم‌اکنون شهرستان شوشتر دارای بخش‌های مرکزی به مرکزیت شوشتر و شعیبیه، به مرکزیت گوریه و میان‌آب به مرکزیت عرب حسن است.
این شهرستان بنابرآنچه در نتایج آمارگیری سرشماری سال ۱۳۹۵ کل کشور آمده‌است، بر حسب بخش، شهر، دهستان و روستا به شرح زیر است:
عمده مردم این شهرستان به سه زبان فارسی شوشتری، لری بختیاری و عربی سخن می گويند.
اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران ۱۳۸۳خ.
جمهوری پنجم فرانسه نام دولت کنونی فرانسه است که از ۵ اکتبر ۱۹۵۸ پدید آمده‌است. این جمهوری توسط شارل دوگل بر ویرانه‌های جمهوری چهارم فرانسه ساخته شد. با کنار گذاشتن نظام پارلمانی ناکارآمد جمهوری چهارم نوعی نظام ریاستی زاده شد که در آن رئیس کشور دیگر مقامی تشریفاتی نیست و رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر هر دو در اداره عملی کشور نقش دارند. موریس دوورژه آن را یک نظام سیاسی جدید نامید و اصطلاح نظام نیمه ریاستی را برای توصیف آن ابداع کرد و در دهه ۱۹۹۰ بیشتر کشورهای کمونیستی پیشین با الهام از جمهوری پنجم این الگوی حکومتی را برای کشور خود برگزیدند.Juan José Linz, Alfred C. Stepan. Problems of Democratic Transition and ConsolidationSouthern: Europe, South America, and Post-Communist Europ. JHU Press, 1996, , p 278 پس از انقلاب ۱۳۵۷ در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران نیز از این مدل حکومتی الگو گرفته شد.
انگیزاننده پایه‌ریزی جمهوری پنجم، بحران الجزایر بود. هرچند فرانسه بسیاری از مستعمره‌هایش را در باختر آفریقا و جنوب شرقی آسیا از دست داده بود ولی هنوز الجزایر را نگاه داشته بود. سرانجام در ۵ ژوئیه ۱۹۶۲ الجزایر به استقلال رسید.
شارل دوگل از این بحران برای پدیدآوردن جمهوری نوینی با رئیس‌جمهوری دارای اختیارات بیشتر سود برد. دوره زمامداری رئیس‌جمهور در قانون اساسی جدید، طولانی‌تر شد (در آغاز هفت سال و اکنون پنج سال) و نیروی رئیس‌جمهور نیز در سنجش با دیگر رژیم‌های مردمسالار در اروپا بسیار بیشتر شد. قانون اساسی تازه در ۲۸ سپتامبر ۱۹۵۸ به همه‌پرسی گذارده شد و با رای ۸۲٫۶٪ مردم به تصویب رسید.
رئیس‌جمهور در آغاز از سوی انجمن انتخاباتی برگزیده می‌شد ولی در سال ۱۹۶۲ دوگل پیشنهاد کرد که رئیس‌جمهور با رای مستقیم مردم برگزیده شود.انتخابات در فرانسه تا انتخابات سال ۱۹۹۵ برای دوره‌های ۷ ساله بود ولی از انتخابات سال ۲۰۰۲ به دوره‌های ۵ ساله کاهش یافت.
ژرژ پمپیدو در سال ۱۹۷۴ در گذشت و برای همین دوره ریاست جمهوری اش نیمه تمام ماند
جانشینان دوگل به ترتیب عبارتند از:
از سال ۱۹۷۰ تاکنون تغییرات اندکی به قانون اساسی فرانسه وارد آمده‌است. از شمار عزل و نصب‌ها بسیار کاسته شده‌است. درازای زمامداری رئیس‌جمهور و پارلمان هر دو پنج سال است. نخست‌وزیر دارای مقداری قدرت اجرائی برای انتقال به اتحادیه اروپا است.
گاهی به دلیل داشتن قدرت اجرائی رئیس‌جمهور در جمهوری پنجم، این رژیم را برای برپایی یک حکومت پادشاهی، نکوهش کرده‌اند. برخی جناح‌های چپ فرانسه نیز مانند فردی به نام آرنو مونتبورگ سخن از ویرانی جمهوری پنجم و برپایی جمهوری ششم بر زبان می‌آورند ولی به هر روی، نشانه‌ای از فروپاشی در این رژیم دیده نمی‌شود.
تاریخ نظامی فرانسه دربر گیرنده جنگ و ستیزهای دراز از دوهزار سال پیش تاکنون در فرانسه امروزی، اروپا و سرزمینهای متصرفه اروپاییان در آن سوی دریاهاست.بسیاری از رویدادهای تاریخی و درگیریهای نظامی فرانسویان با اروپا و جهان پیوند خورده است و یافته‌های نظامی چندی هم از این جنگ‌ها برخاسته است.
زد و خورد میان گلها و روم از ۴۰۰ (پیش از میلاد) تا سال ۵۰ (پیش از میلاد) که ژولیوس سزار بر سرزمین گل چیره گشت دنباله داشت.با آغاز ناتوانی امپراتوری روم، قبیله‌های ژرمن که ما آنان را امروز به نام فرانک‌ها می‌شناسیم بر این سرزمین دست یافتند.نام کنونی فرانسه از" فرانسیا" یا "سرزمین فرانکها" که اینان بر سرزمین تازه خویش داده بودند سرچشمه گرفته است. این سرزمین با فرمانروایی کلوویس یکم و شارلمانی گسترده و پرتوان شد.
در سده‌های میانه همچشمی میان پادشاهی انگلستان و پادشاهی فرانسه به جنگ صد ساله میان این دو کشور انجامید.با گذر از سده‌های میانه و کم شدن مرکزگرایی امپراتوری مقدس روم، کشور فرانسویان به نیرومندترین ملت آن زمان اروپا بدل شدند. جنگ‌های مذهبی در پایان سده شانزدهم فرانسه را فلج نمود ولی پیروزی بر اسپانیا با یاری سوئد در جنگهای سی‌ساله فرانسه را نیرومندترین کشور قاره اروپا نمود. جنگ‌های لوئی چهاردهم در سده‌های هفدهم و هجدهم اگرچه خاک فرانسه را بسیار گسترده نمود ولی سبب ورشکستگی آن شد.
در سده هجدهم فرانسه و انگلستان رو به هم‌آوری گسترده‌ای در جهان آوردند که سرانجامش از دست دادن مستعمره‌های فرانسه در آمریکای شمالی و هندوستان گردید، ولی به تلافی این ناکامی فرانسویان در جنگهای استقلال به آمریکایی‌ها یاری رساندند تا بتوانند انگلیسی‌ها را شکست داده و مستقل شوند.پس از آن تغییر سیاست درونی فرانسه به جنگهای بیست‌و‌سه ساله انقلاب فرانسه و جنگهای ناپلئون بناپارت انجامید. با گذشت این زمان فرانسه به نیروی بسیاری رسید چنانکه در ۱۸۱۵توانست مرزهای خویش را به وضع پیشین بازگرداند.سال‌های پایانی سده نوزدهم شاهد گسترش مستعمره‌های فرانسه و جنگ این کشور با اتریش، روسیه و پروس بود. هم‌آوری میان فرانسه و پروس و در آینده فرانسه و آلمان تا جنگ جهانی یکم به درازا کشید. با پایان این جنگ آمریکا، بریتانیا و فرانسه از آن پیروز بیرون آمدند.
فشارهایی که پیمان ورسای بر آلمانی‌ها می‌آورد به جنگ دوم جهانی انجامید؛ در این جنگ فرانسه به دست آلمانها افتاد ولی سرانجام آلمان شکست خورد و فرانسه آزاد گشت. این دو جنگ به همچشمی آلمان و فرانسه پایان داد و راه را برای پیوستگی و همبستگی میان اروپاییان باز نمود.
امروزه ارتش فرانسه یا در مستعمره‌های پیشین این کشور به میانجیگری می‌پردازد یا زیر پرچم ناتو در نقطه‌های بحرانی جهان به خدمت می‌پردازد.
فوزیه (به عربی: فوزیة بنت فؤاد الأول؛ ۱۴ آبان ۱۳۰۰ – ۱۱ تیر ۱۳۹۲) که با نام فوزیه پهلوی نیز شناخته می‌شد، شاهدخت مصر، دختر پادشاه مصر فؤاد یکم و ملکه مصر نازلی صبری، خواهر فاروق یکم پادشاه ماقبل آخر مصر، ملکهٔ ایران و نخستین همسر محمدرضا پهلوی بود. وی در دوران پادشاهی پهلوی با عناوین سلطنتی علیاحضرت ملکه فوزیه پهلوی (۱۳۲۰–۱۳۲۷) و والاحضرت شاه‌دُخت فوزیه (۱۳۱۷–۱۳۲۰ و ۱۳۲۷-۱۳۵۷) خطاب می‌شد.
فوزیه در ۵ نوامبر ۱۹۲۱ در کاخ راس التین در اسکندریه چشم به جهان گشود. وی بزرگ‌ترین دختر ملک فؤاد یکم و همسر دومش نازلی صبری بود. فوزیه شهروند مصر ولی از تبار چرکسی، آلبانیایی و فرانسوی بود. او از دودمان پادشاهی محمدعلی پاشا بود. خاندان محمدعلی از تبار آلبانیایی بودند که در زمان فرمان‌روایی عثمانیها در مصر به مدارج بالا رسیدند.فوزیه. خسرو معتضد. نشر البرز. تهران ۱۳۷۵پرنسس فوزیه تحصیل کرده سوئیس بود و به زبانهای انگلیسی و فرانسه علاوه بر عربی مسلط بود. او از نظر زیبایی اغلب با ستاره‌هایی مثل ویوین لی و هدی لامار مقایسه می‌شد. در همان سالها که فوزیه ملکه ایران بود، مجله آمریکایی "تایم" فوزیه را زیباترین زن جهان نامید.
ازدواج او با محمدرضا به هنگام ولیعهدی او در تاریخ ۱۶ مارس ۱۹۳۹ (۲۵ اسفند ۱۳۱۷) در قاهره انجام گرفت. پس از برگشت از ماه عسل، مراسم ازدواج در تهران نیز تکرار شد. بزرگ‌ترین مشکل برای این ازدواج، اصل سی و هفتم متمم قانون اساسی ایران بود که بر اساس آن مادر ولیعهد الزاماً باید ایرانی‌تبار می‌بود. مجلس در اقدامی بی‌سابقه نه تنها به فوزیه تابعیت ایران داد، بلکه او را ایرانی‌تبار نامید.پهلوی استوری. اینگه بیهان. احمد مرعشی. بشیر علم و ادب. ۱۳۷۹
مراسم ازدواج در مصر با حضور خانواده سلطنتی در قصر قبه برگزار شد و در تهران با حضور رضاشاه و ملکه نازلی مادر عروس در محل سفارت مصر مراسم دیگری برگزار شده و همچنین جشن بزرگی با حضور فرستادگان کشورهای خارجی برپا شد.
فوزیه در دوران ولیعهدی محمدرضا پهلوی به مدت یک سال همراه با همسرش در کاخ مرمر تهران اقامت داشتند. دو سال بعد محمدرضا جانشین پدرش رضاشاه شد. با آغاز سلطنت محمدرضا، روابط سرد میان این زوج به سرعت رو به تیرگی نهاد. حاصل ازدواج محمد رضا با فوزیه دختری به اسم شهناز بود. ازدواج فوزیه و شاه ایران به جدایی انجامید. ثبت رسمی طلاق در مصر به سال ۱۹۴۵ و در ایران به سال ۱۹۴۸ انجام شد.شکست شاهانه. ماروین زونیس. عباس مخبر. طرح نو.
فوزیه زمانی که به ایران آمد و عضوی از خانواده سلطنتی ایران شد، پس از مدت کوتاهی فعالیت‌های اجتماعی خود را آغاز کرد، اما این فعالیت‌ها بخاطر همزمان شدن با آغاز جنگ جهانی دوم تحت پوشش وسیع رسانه‌ها قرار نگرفت. از فعالیت‌های اجتماعی فوزیه می‌توان به اداره انجمن شیر و خورشید ایران (صلیب سرخ ایران)، بنیانگذاری انجمن حمایت از کودکان، بنیانگذاری انجمن حمایت مادران و نوزادان، حمایت از تحصیل بانوان و تأسیس و فعالیت مدارس دخترانه و حمایت از هنر و صنایع دستی ایران اشاره کرد.
وی مورد اعتماد و علاقه شدید پدرشوهرش، رضاشاه پهلوی بود. به طوری که اغلب به درخواست رضاشاه در مذاکرات خصوصی و مهم سیاسی به عنوان مترجم حاضر میشد. رضاشاه بدون وی سر میز غذا حاضر نمیشد و علاقه داشت تا فوزیه در جریان امور سیاسی و حکومتی کشور قرار گیرد. او از فوزیه میخواست تا لطیفه هایی که در مجله های فرانسوی و انگلیسی خوانده را برای او تعریف کند و با شنیدن لطیفه ها خنده بسیار میکرد.
بعد از آن فوزیه در ۲۸ مارس ۱۹۴۹ با سرهنگ اسماعیل حسین شیرین‌بک وزیر دفاع و فرمانده نیروی دریایی سابق مصر و از بستگان خود در قاهره ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دو فرزند به نام‌های نادیا و حسین بود. با کودتای ضد سلطنتی ۱۹۵۲ در مصر، عنوان شاهزادگی از فوزیه گرفته و ثروتش نیز مصادره شد اما او همچنان در میان مردم با عنوان احترام‌آمیز شاهدخت فوزیه خوانده می‌شد. او پس از آن حاضر به ترک کشورش نشد و به همراه همسرش در اسکندریه زندگی می‌کرد. فوزیه هیچ‌گاه در مورد دوران ملکه بودنش مصاحبه‌ای نکرد و خاطراتش را منتشر نکرد.
سرانجام فوزیه در ۱۱ تیر ۱۳۹۲ در سن ۹۲ سالگی بر اثر کهولت سن در مصر درگذشت و در شهر قاهره به خاک سپرده شد. او مسن‌ترین عضو خاندان محمدعلی پاشا بود که در مصر زندگی می‌کرد.
در شهر تهران یکی از میدان‌های مرکزی شهر به نام وی (میدان فوزیه) نامیده شد که پس از جدایی او از محمدرضاشاه پهلوی به «میدان شهناز» و پس از انقلاب به میدان امام حسین تغییر نام یافت.همچنین بنگاه حمایت از زنان باردار و کودکان (با نام ثانویه بنگاه حمایت مادران و نوزادان) توسط فوزیه در زمان ملکه بودنش بنیان‌گذاری شده‌است.بنگاه‌های حمایتی و نهادهای خیریه در ایران از آثار ملکه فوزیه است و اولین بنگاه‌ها و نهادهای خیریه در ایران توسط ملکه فوزیه بنیان‌گذاری شده‌است.
تابحال شخصیت فوزیه در آثار سینمایی و تلویزیونی متعددی به تصویر کشیده شده‌است.
اتحاد دموکراتیک ملی گروهی متشکل از ۱۳ حزب سیاسی است که در ۱۹۸۹ در مخالفت با نظام جدید عمر حسن البشیر که بر اثر کودتا سر کار آمده بود شروع به کار کرد. در ۱۸ ژوئن ۲۰۰۵ این اتحاد پس از پایان جنگ داخلی دوم سودان در ۹ ژانویه ۲۰۰۵ توافق‌نامه‌ای با دولت سودان امضا کرد.
شورای رهبری اتحاد دموکراتیک ملی از سازمان‌های زیر تشکیل می‌شود.
حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا یکی از احزاب سیاسی اسپانیا و قدیمی‌ترین حزب این کشور است. این حزب در سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۶ و ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۱ در اسپانیا دولت را در دست داشت. مرام سیاسی این حزب، سوسیال دموکرات است.
حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا در ۱۸۳۳ بنیان گذاشته شده‌است. این حزب از لحاظ تاریخی با اتحادیه عمومی کارگران (اتحادیه‌ای کارگری در اسپانیا) پیوند داشته و حتی زمانی عضویت در این اتحادیه پیش‌شرط عضویت در این حزب بود. اما در دههٔ ۸۰ اختلافاتی بین این دو پیش آمد.
پس از انتخابات قانونی اسپانیا در ۱۴ مارس ۲۰۰۴ این حزب بزرگ‌ترین حزب تشکیل‌دهندهٔ دولت بود. این حزب بخشی از حزب سوسیالیست‌های اروپا است و عضو انترناسیونال سوسیالیست است.
خوزه لوئیز رودریگز زاپاترو رهبر این حزب بود که در دو دوره با رای پارلمان اسپانیا به نخست وزیری رسید.
دومین جنگ داخلی سودان در ۱۹۸۳ آغاز شد گرچه ادامهٔ اولین جنگ داخلی سودان از ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۲ است. صحنه این جنگ اکثراً در جنوب سودان بود و یکی از طولانی‌ترین و خونین‌ترین جنگ‌های قرن بیستم به‌شمار می‌آید. از آغاز جنگ، ۱٫۹ میلیون نفر از غیرنظامیان در جنوب سودان کشته شدند و ۴ میلیون نفر بی‌خانمان شدند. آمار کشته‌های غیرنظامی جنگ یکی از بیشترین آمارهای تاریخ جهان پس از جنگ جهانی دوم است.
این جنگ در ژانویه ۲۰۰۵ با امضای توافق‌نامه جامع صلح به پایان رسید.
صادق المهدی (زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۹۳۵ – درگذشته ۲۶ نوامبر ۲۰۲۰) دولت‌مرد سودانی بود که در دو دورهٔ مختلف نخست‌وزیر این کشور بود.
ابتدا مدت کوتاهی در ۱۹۶۶ و ۱۹۶۷ و سپس از ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹. دولت دوم او دولتی ائتلافی متشکل از حزب امت (تحت رهبری او)، جبههٔ ملی اسلامی (تحت رهبری برادرزن او، حسن الترابی)، حزب دموکراتیک یونیونیست و چهار حزب کوچک جنوبی بود. این حکومت در ۱۹۸۹ در کودتایی توسط عمر حسن احمد البشیر سرنگون شد.
او همچنین عموی الکساندر صدیق بازیگر بریتانیایی است که در مجموعهٔ سفر ستاره‌ای نقش دکتر ژولیان بشیر را بازی می‌کرد.
المهدی در ۲۶ نوامبر ۲۰۲۰ بر اثر ابتلا به بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ در سن ۸۴ سالگی درگذشت.
حزب مردم حزب لیبرال و محافظه‌کار در اسپانیا است که از بزرگ‌ترین احزاب این کشور به‌شمار می‌آید. این حزب عضو اتحادیه دموکرات بین‌المللی و انترناسیونال دموکرات مسیحی است و موفق شد حزب ناسیونالیست باسک را از انترناسیونال دموکرات مسیحی بیرون کند.
این حزب از ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۴ دولت اسپانیا را تشکیل می‌داد و نخست‌وزیر خوزه ماریا آزنار از این حزب بود. در اوت ۲۰۰۳ ماریانو راخوی به عنوان جانشین آزنار و نامزد این حزب برای نخست‌وزیری در انتخابات عمومی ۲۰۰۴ انتخاب شد.
تا سال ۲۰۱۱ حزب مردم بزرگ‌ترین حزب اقلیت در کنگرهٔ نمایندگان بود که ۱۵۳ کرسی از ۳۵۰ کرسی را در اختیار داشت و در مجلس سنا ۱۰۱ کرسی از ۲۰۸ کرسی را در اختیار داشت. اما از آن پس تا کنون با در دست داشتن ۱۸۵ کرسی در کنگرهٔ نمایندگان تبدیل به حزب اکثریت شده‌است. در پارلمان اروپا این حزب عضو حزب مردم اروپا است و ۱۶ نفر عضو در این پارلمان دارد.
نوبنیاد کمونیست سن مارینو حزبی سیاسی در کشور سن‌مارینو است. این حزب وقتی تشکیل شد که حزب قدیمی کمونیست این کشور نام خود را به "حزب دموکرات‌ها" تغییر داد. این حزب همانند حزب نوبنیاد کمونیست در ایتالیا سازمان داده شده‌است.
در انتخابات پارلمانی ۲۰۰۱ این حزب ۳٫۳۸ درصد آرا را کسب کرد.
این حزب از اعضای بنیان‌گذار حزب چپ اروپا است.
این حزب مجله ریفوندینفورما (Rifondinforma) را منتشر می‌کند و رهبر کنونی آن ایوان فوشی است.
Wikipedia contributors، "Sammarinese Communist Refoundation،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Sammarinese_Communist_Refoundation&oldid=173463288
وبگاه رسمی نوبنیاد کمونیست سن‌مارینو
ایمره نادْیْ یا ایمره ناگی (؛ زاده ۷ ژوئن ۱۸۹۶ – درگذشته ۱۶ ژوئن ۱۹۵۸) سیاست‌مدار کمونیست و در دو نوبت نخست‌وزیر مجارستان بود. وی پس از شکست انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان به جرم خیانت به حزب و نقش داشتن در قیام‌های ضد اتحاد جماهیر شوروی، محاکمه و اعدام شد.
ناگی در خانواده‌ای دهقانی در کاپشوار به دنیا آمد. او در جوانی به‌عنوان شاگرد مهندس و کارگر کار کرد. در جنگ جهانی اول به جبههٔ شرق فرستاده شد و در ارتش مجارستان جنگید و در ۱۹۱۵ میلادی به‌عنوان اسیر جنگی زندانی شد. در ۱۹۱۷–۱۹۱۸ به ارتش سرخ و حزب بلشویک پیوست و پس از آن به عضویت حزب کمونیست مجارستان که غیرقانونی بود درآمد. بین ۱۹۲۹–۱۹۳۲ در مؤسسه بین‌المللی کشاورزی مسکو مشغول به فعالیت شد، چندین مقاله برای مجلهٔ داس و چکش نوشت و از طرف کمینترن برنامه‌هایی کمونیستی برای مبارزه با مشکلات کشاورزی طراحی کرد. او در انتهای جنگ جهانی دوم به مجارستان بازگشت و به‌عنوان وزیر کشاورزی در دولت جدید کمونیستی شروع به فعالیت کرد و همچنین عهده‌دار اصلاحات ارضی در ۱۹۴۵ شد.
در ۱۹۵۳–۱۹۵۵ نخست‌وزیر مجارستان بود. اما پس از آن مجبور به استعفا و از حزب کمونیست نیز اخراج شد. این اخراج توسط کسانی چون دبیرکل حزب، ماتیاش راکوشی، و در مخالفت با گرایش‌های آزادسازی او انجام گرفت. او در مدت دوری از سیاست به تدریس پرداخت.
ایمره ناگی در انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان مجدداً برای مدت کوتاهی نخست‌وزیر شد و در یکم نوامبر از غرب تقاضای کمک به مجارستان کرد. با سرکوب انقلاب توسط شوروی، او و دیگران به سفارت‌خانهٔ یوگسلاوی پناهنده شدند.
با شکست انقلاب، ایمره ناگی در ۲۲ نوامبر دستگیر شد و به جرم خیانت به حزب و نقش داشتن در قیام‌های ضد اتحاد جماهیر شوروی، به همراه هفت نفر از دستیارانش در دادگاهی مخفی محاکمه شد. وی به همراه پال مالِتِر، وزیر دفاع و میکلوش گیمِش، روزنامه‌نگار سرشناس مجاری، در تابستان ۱۹۵۸ اعدام شد.پخش نوار محاکمه نخست‌وزیر سرنگون شده مجارستان ("بی‌بی‌سی فارسی") جسد وی در نقطه‌ای دور از دسترس (قطعهٔ ۳۰۱) در گورستان شهرداری در بیرون از بوداپست به خاک سپرده شد. قبر او تا سال ۱۹۸۹ قابل بازدید نبود. در زمان دولت کمونیستی در مجارستان که دسترسی به مقبرهٔ واقعی او امکان‌پذیر نبود مقبره‌ای خالی به یادش در گورستان پرلاشز در پاریس ایجاد شد. در ۱۹۸۹ یاد او مجدداً گرامی داشته شد و در تشیع‌جنازه‌ای دولتی از او تقدیر شد.
دست نوشته‌های او به‌عنوان «ایمره ناگی در مورد کمونیسم» که پس از انفصال از نخست‌وزیری در ۱۹۵۵–۱۹۵۶ نوشته بود در ۱۹۵۷ مخفیانه به غرب رسید و چاپ شد.
در ۲۰۰۴ مارتا مساروش فیلمی بر اساس زندگی وی به نام "" ساخت.
در ۹ ژوئن ۲۰۰۸ میلادی، آرشیو دولتی مجارستان، نوار محاکمه او در دادگاه کمونیستی وابسته به اتحاد جماهیر شوروی را برای عموم منتشر کرد.
در ژوئن ۱۹۹۶ به مناسبت تولد صد سالگی، مجسمه‌ای از او در نزدیکی پارلمان مجارستان پرده‌برداری شد. انتقال مجسمه در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۸ از این محل جنجال‌برانگیز شد. در همین مکان مجسمهٔ یادبود دیگری، مربوط به شهدای ترورهای کمونیستی سال ۱۹۱۹ در پس از جنگ جهانی اول قرار داشته‌است، که بازسازی و مجدداً نصب شد. از مجسمهٔ وی پس از انتقال، در تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۱۹ بدون تشریفات در میدان ماری یاسایی در لیپوت‌واروش پرده‌برداری شد. نگاه مجسمه این‌بار به بودا، میدان ایمره ناگی، محل محاکمه‌اش دوخته شده‌است.
حزب کارگران مجار از ۱۹۴۸–۱۹۵۶ حزب کمونیستی حاکم بر این کشور بود. این حزب از ادغام حزب کمونیست مجارستان و حزب سوسیال دموکرات تشکیل شد. تا سال ۱۹۵۶ ماتیاش راکوشی رهبر آن بود، با کناره‌گیری او، ارنو گرو دو ماه به عنوان رهبر به قدرت رسید. سپس یانوش کادار تا انحلال این حزب رهبری آن را به عهده داشت. سایر احزاب فعال در مجارستان در این حزب نقش چندانی نداشتند.
در انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان این حزب توسط گروهی از کمونیست‌ها به رهبری ایمره نادْیْ دوباره سازمان یافت و نام خود را به "حزب کارگران سوسیالیست مجار" تغییر داد. اما پس از ۴ نوامبر ۱۹۵۶ این حزب نیز تحت نفوذ یانوش کادار و اتحاد شوروی قرار گرفت. در دههٔ ۶۰ حزب کارگران سوسیالیست مجار تا حدودی از خط اتحاد شوروی فاصله گرفت و در مسائلِ به‌خصوص اقتصادی، وضعیت مستقل‌تری پیدا کرد.
ماتیاش راکوشی (; زاده ۱۴ مارس ۱۸۹۲ – درگذشته ۵ فوریه ۱۹۷۱) سیاست‌مدار کمونیست مجار بود. او در سالهای ۱۹۴۵–۱۹۵۶ به عنوان دبیرکل حزب کمونیست مجارستان و پس از آن حزب کارگران مجارستان در قدرت بود و مدت کوتاهی، در ۱۹۵۲–۱۹۵۳ سمت نخست‌وزیری جمهوری خلق مجارستان را نیز عهده‌دار بود. راکوشی معروف به «بهترین شاگرد استالین"»"، برای اولین بار اصطلاح تاکتیک سالامی را پس از پبروزی کامل بر احزاب غیر کمونیستی به معنای حذف لایه لایهٔ دشمنان همچون بریدن لایه لایهٔ سالامی به کار برد.
او با نام ماتیاش روزنفِلد در شهر آدا از امپراتوری اتریش - مجارستان (در صربستان کنونی) در خانواده‌ای پرجمعیت، از پدر و مادری یهودی به دنیا آمد. به غیر از خودش دوازده خواهر و برادر داشت که فقط ده نفرشان به سن بزرگسالی رسیدند. از میان آنها تنها فرنتس راکوشی برادر جوانتر به نقش برجسته‌ای در سیاست دست پیدا کرده و در زمان قدرت برادرش مدیر کل «کارخانهٔ آهنگری و فولاد سازی ماتیاش راکوشی» بود. پدربزرگ پدری راکوشی در انقلاب ۱۸۴۸ شرکت جسته و پس از شکست انقلاب مجبور به فرار از روستا شده بود. پدرش یوژف روزنفِلد حامی سرسخت "حزب استقلال و ۴۸" (مخالفان مصالحه با اتریش و ضد حزب لیبرال) بود که به این جهت در روستا به او «کُشوتِ جهودها» می‌گفتند. روزنفِلد نام خانوادگی‌اش را در سال ۱۹۰۴ به راکوشی تغییر داد. مذهب نقشی در پرورش راکوشی نداشت و علی‌رغم وضع نامناسب اقتصادی، راکوشی تحصیلات خود را در دبیرستان با معدل عالی به پایان برد و سال ۱۹۱۰ در بوداپست وارد دانشگاه آکادمی شرقی تجارت شد.
در زمان دانشجویی او به "حلقه گالیله" که کلوپ دانشجویان ماتریالیست-آتئیست رادیکال در بوداپست بود، پیوست و به عنوان یک سوسیالیست تعلیم دیده و متعهد در ۱۹۱۲ از بوداپست بازگشت. او در جنگ جهانی اول در ارتش اتریش-مجارستان جنگید و در طی مدت اسارت در سیبری، فرار از زندان و همزمان با انقلاب روسیه، تمایلات بلشویکی پیدا کرد. پس از بازگشت به مجارستان، در زمرهٔ اولین اعضای حزب کمونیست مجارستان در نوامبر ۱۹۱۸ و پس از آن از مارس تا اوت ۱۹۱۹ در دولت بلا کون شرکت کرد و بعد از سقوط دولت به وین گریخت. او با حمایت بلا کون به شوروی رفته و با لنین دیدار کرد که راه پیشرفت حرفه‌ای را در سالهای آتی برایش باز کرد. از ۱۹۲۰ تا سال ۱۹۲۴ که غیرقانونی به مجارستان بازگشت در چندین جنبش کمونیستی از طرف کمینترن در نقاط مختلف اروپای مرکزی و شرقی شرکت کرده بود، او در سال ۱۹۲۵ در بوداپست زندانی شد و محاکمه‌اش شهرت جهانی به همراه داشت تا جایی که به او لقب «دیمیتروف مجارستان» دادند. او پس از پانزده سال با پرچمهایی که تزار در جریان انقلاب ۱۸۴۸ مجارستان به دست آورده بود معاوضه و در ۱۹۴۰ به شوروی فرستاده شد.
در بازگشت به شوروی او مورد استقبال گرم استالین قرار گرفت. در همین ایام نیز با وکیل مطلقه‌ای از تبار یاقوتی به نام فِنیا فیودورووْنا کورنیلووا ازدواج کرد.
از آنجا که در مجارستان بین دو جنگ فعالیتهای کمونیستی ممنوع بود، بسیاری از کمونیستها به شوروی گریخته و حتی به شهروندی این کشور درآمدند، آنها تعلیمات ایدئولوژیکی دیده و مشتاق اتخاذ نسخهٔ انقلاب لنین و استالین برای مجارستان بودند. وقتی در انتهای جنگ با ارتش سرخ به مجارستان بازگشتند، تعداد اعضای حزب از حدوداً ۳٬۰۰۰ در نوامبر ۱۹۴۴، به ۵۰۰٬۰۰۰ در اکتبر ۱۹۴۵ نفر افزایش یافت. آنها در ابتدا از ایجاد یک دولت ائتلافی دموکراتیک حمایت می‌کردند ولی پیش از این به رده‌های بالای دولت نفوذ کرده‌بودند. مقامات شوروی، راکوشی را برای سازماندهی حزب کمونیست مجارستان مأمور کردند و او در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۵ با قطار وارد دبرتسن شد. هنگامیکه در ۳۱ ژانویه ۱۹۴۶ مجارستان به یک جمهوری تبدیل گشت، راکوشی، معاون نخست‌وزیر معرفی شد و لاسلو رایک، رفیق دوران مسکویِ او وزارت کشور را تصاحب کرد و با این پست عملاً پلیس، دادگاه مردم و ادارات شهرداری تحت کنترل کمونیستها قرار گرفت. حزب خرده مالکان گه یک گروه سیاسی راست میانه بر اساس ارزشهای مسیحی و نمایندهٔ خواسته‌های ملاکان کوچک بود، در نوامبر سال ۱۹۴۵ اکثریت آراء را به دست آورد ولی عملاً نتوانست جایگاه قابل توجهی در قدرت یا اکثریتِ کرسی‌های پارلمان را به‌دست‌آورد. راکوشی با اعمال تاکتیک سالامی و حمایت ارتش سرخِ همیشه حاضر، تقریباً همهٔ مخالفان را از سر راه حذف کرد. رایج‌ترین تهمت او به مخالفان سیاسی: همکاری با فاشیست‌ها یا بدعهدی با جمهوری بود. بین سالهای ۱۹۴۸–۱۹۵۳ تعداد کمونیستهایی که زیر تیغ اعدام رفتند حتی از دورهٔ زمامداری میکلوش هورتی، که هر فعالیت کمونیستی قدغن بود نیز پیشی گرفت. در این دوره نزدیک به ۳۵۰٬۰۰۰ نفر از حزب اخراج شدند و راکوشی و دایرهٔ نزدیکش شیوهٔ حکومت تمامیت‌خواه از نسخهٔ مارکسیسم-لنینیسم را در ادارهٔ دولتی تحمیل کرده و آن را بر تمام ابعاد فرهنگی و اجتماعی گسترش دادند.شرکت در جنگ جهانی دوم صدمات گسترده و عواقب جدی اقتصادی و اجتماعی برای مجارستان به همراه داشت و بالاتر از آن موظف به پرداخت ۳۰۰ میلیون دلار به شوروی، چکسلواکی و یوگسلاوی در طول شش سال نیز شد. در چنین شرایطی کشور زیر بار برنامه‌های سنگینی برای صنعتی‌شدن رفت و اهداف غیر واقع بینانه اقتصادی در برنامهٔ پنج‌ساله در ۱۹۵۱ گذاشته شد.
در اوت ۱۹۵۲ راکوشی نخست‌وزیر شد ولی در ژوئن ۱۹۵۳ مدت کمی پس از مرگ استالین به نفع ایمره نادْیْ که سیاستهای ملایمتری داشت، کنار رفت. اما همچنان رئیس حزب باقی ماند تا اینکه در مارس ۱۹۵۵، توانست کرملین را متقاعد به اعمال مجدد سیاستهای استالینیستی کند و ایمره نادی از حزب اخراج و از پست نخست‌وزیری منفصل شد.
در گزارش محرمانه خروشچف، استالین‌زدایی رسماً مطرح و مورد ارج قرار گرفت و با توجه به سیاستهای جدید بسیاری از زندانیان سیاسیِ قربانیِ استالینیسم آزاد شدند. در ژوئیه ۱۹۵۶ راکوشی از ریاست حزب برکنار شد و به بهانهٔ مداوای پزشکی به مسکو سفر کرد. به جای وی اِرنو گِرو، وابستهٔ نزدیکش عهده‌دار ریاست حزب شد.
از ژوئیه ۱۹۵۶، باقی عمر او در شوروی سپری شد. کمی پیش از مرگ در ۱۹۷۰، به شرط عدم دخالت در فعالیت‌های سیاسی به او اجازه بازگشت به مجارستان داده شد ولی نپذیرفت و سرانجام در ۱۹۷۱ در گورکی، نیژنی‌نووگورود کنونی درگذشت. پس از مرگ خاکستر او به‌طور خصوصی در گورستان فارکاش‌رِتی در بوداپست دفن شد.
راکوشی به عنوان یکی از سرکوبگرترین رهبران دولتهای اقماری شوروی شناخته می‌شود. دورهٔ رهبری او سراسر سرکوب ترسیم شده‌است به گونه‌ای که نقدهای خصوصی از دولت تنبیه به همراه داشت و همسایه از همسایه گزارش می‌داد. او با نهادینه کردن سیاستهای استالینیستی مسبب اعدام و حبس هزاران نفر در مجارستان بوده‌است. راکوشی همچنین با برنامه‌های سنگینِ صنعتی کردنِ کشوری که به‌طور سنتی کشاورزی محسوب می‌شد تغییرات بنیادین اقتصادی و اجتماعی در مجارستان ایجاد کرد. پس از انقلاب ۱۹۵۶ که در نتیجهٔ این سیاستها به وقوع پیوست، در دوران بعدیِ رهبری، یانوش کادار با ملایمت بیشتری به اداره امور پرداخت.
سودان جنوبی با نام رسمی جمهوری سودان جنوبی کشوری در آفریقاست که در روز شنبه ۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۱ میلادی برابر با ۱۸ تیر ۱۳۹۰ هجری خورشیدی از سودان استقلال یافت و سازمان ملل استقلال سودان جنوبی را به رسمیت شناخت.
مرکز این کشور شهر جوبا استجهان در انتظار تولد یک کشور جدید، دویچه‌ولهٔ فارسی و رهبری سیاسی این کشور را در حال حاضر سالواکی‌یر مایاردیت به عهده دارد.آمادگی جنوب سودان برای خداحافظی از خارطوم، بی‌بی‌سی فارسی
سودان جنوبی یکی از فقیرترین و شاید یکی از ناجالب‌ترین کشورها در وضعیت سلامتی در جهان است.Ross, Emma (28 January 2004). Southern Sudan has unique combination of worst diseases in the world . "Sudan Tribune".
افزون بر منابع ثروت زیرزمینی مانند نفت، وجود رود نیل موجب اهمیت سودان به خصوص سودان جنوبی است. سودان جنوبی به لحاظ منابع جنگلی هم دارای اهمیت است. بر اساس برخی برآوردها بیش از ۶۸ درصد از ذخایر شناخته شدهٔ نفت سودان، در سودان جنوبی قرار دارد، برخی از برآوردها نیز این رقم را ۸۰ درصد تخمین زده‌اند.
مناقشهٔ میان شمال و جنوب از سال ۱۹۵۵ میلادی تا سال ۲۰۰۵ میلادی، منجر به دو جنگ داخلی و جان‌باختن دست‌کم ۲ میلیون نفر شده‌است.جنوب سودان برای جدایی آماده می‌شود ، یورونیوز فارسی
ریشهٔ این جدایی به جنگ‌های داخلی سودان بازمی‌گردد. جنگ‌های داخلی سودان تنها مربوط به دوران جدید سودان (روی کار آمدن صادق المهدی و عمر البشیر) نمی‌شود و این جنگ‌ها در زمان جعفر نمیری آغاز شد. پس از سرنگونی نمیری و استمرار جنگ داخلی، عمر البشیر در سال ۲۰۰۵ زیر فشارهای ناشی از جنگ و فشارهای بین‌المللی به قرارداد صلحی با شورشیان جنوب تن در داد.
دولت سودان بر طبق توافق‌نامهٔ صلحی که در ۹ ژانویهٔ ۲۰۰۵ در کنیا امضا شد و به جنگ داخلی دوم سودان پایان داد، به بخش جنوبی سودان این حق داده شد که بین اتحاد با بخش شمالی یا استقلال کامل از آن، یکی را انتخاب کند.
بر اساس این توافقنامه قرار شد در ژانویه ۲۰۱۱ یک همه‌پرسی برای تعیین تکلیف قسمت جنوبی برگزار شود.
در ۹ ژانویه ۲۰۱۱ مردم جنوب سودان برای شرکت در یک همه‌پرسی دربارهٔ استقلال از بخش شمالی این کشور، به پای صندوق‌های رای رفتند. نتیجهٔ همه‌پرسی به نفع استقلال جنوب سودان شد، کشور جدید آفریقایی روز نهم ژوئیهٔ ۲۰۱۱، یعنی درست شش سال پس از معاهدهٔ صلح، تأسیس، و (سالوا کیر مایارادیت) رئیس‌جمهور آن کشور مستقل شد.تارنمای فارسی بی‌بی‌سی، ۹ ژانویه ۲۰۱۱، حضور گسترده در همه‌پرسی جنوب سودان برای استقلال
با پذیرش این همه‌پرسی از سوی کشور مادر، جمهوری سودان جنوبی به عنوان پنجاه و پنجمین کشور در قاره آفریقا، یکصد و نود و ششمین کشور جهان و یکصد و نود و سومین کشور عضو سازمان ملل زاده شد.
استقلال کشور سودان جنوبی در ساعت ۲۱:۰۰ روز شنبه ۱۸ تیر ۱۳۹۰ (۸ ژوئیه ۲۰۱۱) به‌طور رسمی اعلام شد.
به دنبال اعلام رسمی تشکیل کشور سودان جنوبی هزاران نفر در خیابان‌های جوبا پایتخت این کشور به شادمانی پرداختند.بی‌بی‌سی فارسی
سالواکی‌یر مایاردیت (به انگلیسی: Salva Kiir Mayardit) (زادروز ۱۹۵۱) رئیس‌جمهور کشور سودان جنوبی است.
سودان جنوبی نیز مانند هر کشور تازه استقلال یافته‌ای با مشکلات امنیتی، اقتصادی و اجتماعی دست و پنجه نرم می‌کند. فقدان زیرساخت‌های لازم برای توسعه، ناکارآمدی سامانه اداری به دلیل کمبود نیروی انسانی تحصیل‌کرده، ادامه اختلافات با شمال در مورد مرزها به‌ویژه در مناطق نفتی، وجود گروه‌های مسلّح شورشی که از جانب شمال حمایت می‌شوند از مشکلاتی است که سودان جنوبی با آن روبرو است.
بیشتر مردم سودان جنوبی مسیحی یا پیرو ادیان کهن قبیله‌ای هستند.ایالت نفت‌خیز سودان جنوبی 'در دست شورشی‌ها' درمناطق شمال این کشور مسلمانان زندگی می‌کنند که حدود ۲۰ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند.
جنوب سودان سرشار از منابع نفتی است. و مهم‌ترین صادرات آن نفت خام است. اقتصاد سودان جنوبی افزون بر ۹۵ درصد به درآمدهای نفتی متکی است.
این منطقه، یکی از فقیرترین مناطق جنگ‌زده جهان محسوب می‌شود که به دلیل سال‌ها نزاع، تبعیض و درگیری‌های قبیله‌ای با دولت مرکزی سودان به ویرانی کشیده شده‌است.تفاوت‌های شمال و جنوب سودان به روایت آمار، بی‌بی‌سی فارسی
این کشور ۱۱٬۱۸۰٬۰۰۰ نفر جمعیّت دارد که ۸۵ درصد اهالی آن زیر خط فقر زندگی می‌کنند.
ویرجینیا گامبا. گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در مورد کودکان و نبردهای مسلحانه در بازدیدش از سودان جنوبی در آوریل ۲۰۱۷ گفت نیمی از ساکنان سودان جنوبی زیر ۱۸ سال هستند.‘Children’s crisis’ in South Sudan must be addressed, says top UN official calling for real accountability
۲۴٫۶٪ از جمعیت ساکن مناطق شهری هستند.
میانگین سنی مردم این کشور ۱۹ سال است. امید به زندگی برای مردان ۵۷٫۲ و برای زنان ۶۰٫۳ سال است.
سودان جنوبی کشوری است نزدیک به خط استوا و گرمسیر که همسایه‌های آن از شرق اتیوپی، از شمال جمهوری سودان، از جنوب کنیا، اوگاندا و جمهوری دموکراتیک کنگو و از غرب جمهوری آفریقای مرکزی می‌باشد.
این کشور هیچ گونه دسترسی به آبهای آزاد ندارد و محصور در خشکی است.
ایالت‌های ۱۰گانه سودان جنوبی عبارتند از:
دراواخر سال ۲۰۱۳ میلادی ری یک ماچار معاون اول رئیس‌جمهور سالوا کی‌یر تلاش خود را بر کودتایی نظامی انجام داد اما این کودتا توسط رئیس‌جمهوری خنثی شد ولی حدوداً سیصد هزار نفر کشته و آواره بر جای گذاشت.
عمر حسن احمد البشیر (زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۴۴) رئیس‌جمهور سابق سودان است؛ وی تا تاریخ ۱۱ آوریل ۲۰۱۹ رئیس‌جمهور بود؛ و رئیس حزب کنگره سودان بود. او در سال ۱۹۸۹ در زمانی که یک سرهنگ ارتش سودان بود رهبری کودتای بدون خونریزی را برعهده گرفت و موفق به برکناری صادق المهدی نخست‌وزیر منتخب وقت شد و به قدرت رسید"FACTBOX - Sudan's President Omar Hassan al-Bashir" وبگاه رویترزProپرونده: Sudan's President Bashir وبگاه بی‌بی‌سی
البشیر در سال ۲۰۰۴ با امضای موافقتنامه‌ای به جنگ داخلی بین جنوب و شمال سودان پایان داد. او به خاطر نقش خود در نزاع دارفور، جایی که بر اثر پاکسازی نژادی افراد غیرعرب، ۲۰۰ هزار نفر کشته شدند مورد انتقاد قرار گرفت.BBC NEWS World Africa | Q&A: Sudan's Darfur conflict وبگاه بی‌بی‌سی با وجود انتقادهای بین‌المللی در خصوص درگیری‌های داخلی، او رشد اقتصادی را در سودان مدیریت کرده‌است. این پیشرفت به دلیل مشارکت شرکت‌های روسی و چینی در استخراج و تجارت نفت از جنوب سودان بوده‌است. حکم جلب بین‌المللی وی توسط دیوان بین‌المللی کیفری صادر شده‌است. وی به اتهام ارتکاب «جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت» در دارفور، تحت تعقیب بین‌المللی قرار دارد.حکم بازداشت رئیس‌جمهور سودان صادر شد ("بی‌بی‌سی فارسی")
عمر البشیر در تاریخ ۱۱ آوریل ۲۰۱۹، پس از آن که ارتش کنترل کشور را به دست گرفت، از سوی ارتش مجبور به استعفا و دستگیر شد.
وی به اتهام فساد توسط دادستان سودان متهم شد.Deposed Sudan president Omar al-Bashir charged with corruptionSudan's ousted president Bashir questioned in corruption investigation: prosecutor
دولت سودان در ۱۱ فوریه ۲۰۲۰ موافقت کرد عمر البشیر را به دیوان کیفری بین‌المللی مستقر در لاهه هلند تحویل دهد.
عمر در روستایی کوچک هوش بناگا در ۱۹۴۴ به دنیا آمد و در جوانی به ارتش سودان پیوست و به مدرسه‌ای نظامی در قاهره رفت. او سریعاً مدارج ترقی در ارتش را طی کرد و از سربازان چترباز شد. بعدها و در جریان جنگ با اسرائیل در ۱۹۷۳ او به ارتش مصر پیوست. پس از بازگشت به سودان او به یکی از مقامات ارتشی در نیمهٔ جنوبی کشور منصوب شد و مسئول عملیات نظامی علیه ارتش آزادی‌بخش خلق سودان شد. او که تا دههٔ ۱۹۸۰ به ژنرالی رسیده بود، در سال ۱۹۸۹ با حمایت جبهه قومی اسلامی به رهبری حسن ترابی کودتایی نظامی تدارک دید و نخست‌وزیر منتخب وقت، صادق المهدی را سرنگون کرد. البشیر بلافاصله تمام احزاب سیاسی را ممنوع کرد، نشریات را تعطیل کرد و مجلس را تعطیل اعلام کرد. او سپس خود را به عنوان رئیس «شورای رهبری انقلاب نجات ملی» منصوب کرد. این شورا نهادی بود که او تأسیس کرده بود و این شورا تمام قدرت قانون‌گذاری و اجرایی در سراسر کشور را در اختیار داشت. او سمت‌های ریاست جمهوری، نخست‌وزیری، فرماندهٔ نیروهای مسلح و وزارت دفاع سودان را شخصاً در اختیار گرفته بود.
البشیر سپس خود را با حسن الترابی رهبر جبههٔ اسلامی ملی متحد کرد و شروع به برنامه‌ای کرد که طبق آن شمال سودان را به دولتی شدیداً اسلامی بدل کند. او قانون شریعه را اجباری کرد و در ۱۹۹۱ قانون جنایی جدیدی در شمال سودان اعلام شد که به پلیس قدرت بیش‌تری می‌داد. در ۱۶ اکتبر ۱۹۹۳ البشیر پس از انحلال شورای فرمان انقلابی برای رهایی ملی به عنوان رئیس‌جمهور کشور منصوب شد و قدرتش را افزایش داد.
عمر البشیر اعلام کرده که در صورت جدایی سودان جنوبی از بخش شمالی آن کشور، قانون اساسی سودان تغییر خواهد کرد و در قانون اساسی جدید زبان عربی تنها زبان، اسلام تنها دین و قوانین شریعت تنها قانون در سودان خواهد بود.اجرای قوانین اسلامی در شمال سودان بی‌بی‌سی فارسی
در سال ۱۳۸۴ هر دلار معادل ۲۰۰ دینار یا دو جنیه بود اما هر دلار به بیش از ۱۵ جنیه رسید، اقتصاد سودان با جدایی جنوب از شمال با بحران بی‌سابقه روبرو شد. در جریان جدایی جنوب این کشور آسیب فراوانی بر آن وارد شد: ۸ میلیون از جمعیت جنوب، ۶۵۰ هزار کیلومتر از خاک خود را در جنوب از دست داد و مساحت ۲ میلیون و ۵۰۰ کیلومتری سودان به ۱ میلیون ۸۵۰ هزار کیلومتر رسید، سرچشمه‌های رود نیل از اتیوپی و اوگاندا در جنوب (رودهای نیل آبی و سفید)، منابع جنگلی در جنوب و از همه مهمتر بیش از یک سوم نفت خود را از دست داد و میزان تولید نفت سودان با جدایی جنوب از ۴۸۰ هزار بشکه در روز به ۱۵۰ هزار بشکه در روز کاهش یافت.
عمر احمد حسن البشیر برای پیشگیری از بحران بیشتر به سوی اعراب دست دراز کرد تا با کمک مالی آن‌ها بر زخم بحران‌های اقتصادی خود مرهم گذارد، آنان مشروط بر قطع روابط با جمهوری اسلامی ایران به سودان کمک کردند. در اواسط شهریور ۱۳۹۳ حکومت این کشور مراکز فرهنگی جمهوری اسلامی ایران را تعطیل کرد، در بهار سال بعد کلینیک‌های هلال احمر جمهوری اسلامی ایران را بست و سرانجام روابط دیپلماتیک با ایران را قطع نمود. عمر البشیر در سازمان‌های بین‌المللی متهم به نسل‌کشی است و او به همراه ۶۴ نفر دیگر در دادگاه لاهه متهم به نسل‌کشی در غرب این کشور یعنی دارفور هستند و حکم بازداشت آنان به پلیس بین‌الملل صادر شده‌است.
البشیر در سطح جهانی چهره‌ای جنجالی است. او مدت‌ها به دلیل کمک و پناه دادن به تروریست‌ها و افراطیون اسلامی محکوم شده‌است. اسامه بن لادن به مدت پنج سال در سودان زندگی و کار می‌کرد و تنها در می۱۹۹۶ بود که از این کشور اخراج شد.
دیوان بین‌المللی کیفری مستقر در لاهه در ۴ فوریه سال ۲۰۰۹ میلادی و در اقدامی بی‌سابقه حکم بازداشت عمر البشیر را به اتهام ارتکاب «جنایات جنگی و جنایت علیه بشریت» در دارفور، صادر کرد. این نخستین بار بود که دادگاه رسیدگی به جرائم جنگی حکم بازداشت رهبری را که هنوز در راس کار است، صادر می‌کرد.صدور حکم بازداشت رهبر سودان ("دویچه وله فارسی") او در واکنش به این حکم گفته بود: «حکم را درِ کوزه بگذارید.»امید عمر البشیر به ابقای خود دویچه وله، ۱ آوریل ۲۰۱۰ دولت سودان هم «سیزده» سازمان عمده بین‌المللی امدادرسانی را که در منطقه دارفور به کمک‌رسانی به مردم جنگ‌زده می‌پرداختند، از آن کشور اخراج کرد.Sudan to expel three more aid agencies - aid official ("خبرگزاری رویترز")
در طی شش سال جنگ داخلی در این منطقه سیصد هزار نفر کشته شده و بیش از دو میلیون نفر آواره شده‌اند. اقلیت دارفوری برخلاف اکثریت عرب و مسلمان سودان از تبار آفریقایی اما مسلمان هستند. رسانه‌های غربی شبه‌نظامیان هوادار دولت سودان را متهم به قتل و تجاوز جنسی به کودکان و زنان کرده‌اند.
ایران و چین و برخی از کشورهای عربی از مهم‌ترین مخالفان و منتقدان حکم جلب بین‌المللی عمر البشیر بودند.
در تاریخ ۳۰ مارس ۲۰۰۹ میلادی، سران کشورهای عضو اتحادیه عرب، در پایان نشست سالانه خود در دوحه، پایتخت قطر، با صدور بیانیه‌ای از عمر البشیر، رئیس‌جمهور تحت تعقیب سودان، در برابر حکم بازداشت بین‌المللی که توسط دیوان بین‌المللی کیفری، برای استرداد او صادر شده‌است، حمایت کردند.حمایت اتحادیه عرب از رئیس‌جمهوری سودان ("بی‌بی‌سی فارسی")
عمرالبشیر دارای روابط گسترده‌ای با ایران بود. وی در اردیبهشت ۱۳۸۵ به ایران سفر کرد و با سید علی خامنه‌ای و محمود احمدی‌نژاد دیدار داشت. سید علی خامنه‌ای در دیدار با وی گفت که ایران آماده انتقال تکنولوژی هسته‌ای خود به سایر کشورهاست.
وی هم چنین در دیدار با احمدی‌نژاد به تمجید از روح‌الله خمینی و علی خامنه‌ای پرداخت و گفت:
پس از صدور حکم جلب وی نیز ایران در بالاترین سطح به دفاع از وی پرداخت. مقامات ایران در بدو امر ادعا داشتند که حکم دیوان حکمی آمریکایی و صهیونیستی است در حالیکه آمریکا و اسرائیل از مخالفان جدی این دادگاه بوده و نه تنها تا کنون بدان نپیوسته‌اند بلکه از هیچ تلاشی در برای تضعیف آن دریغ نکردند.
بلافاصله پس از صدور این حکم علی لاریجانی که در «کنفرانس بین‌المللی حمایت از فلسطین» در تهران حضور داشت به همراه هیاتی جهت حمایت از عمر البشیر عازم سودان شد. برخی امامان جمعه نیز به دفاع از البشیر پرداختند.
عمر البشیر در شهریور سال ۱۳۹۱ در شانزدهمین اجلاس عدم تعهد تهران شرکت کرد.
عمر البشیر که به مراسم تحلیف حسن روحانی دعوت شده بود، در این مراسم غایب بود. هواپیمای عمر البشیر برای یک دیدار رسمی دو روزه راهی تهران شد، اما عربستان به هواپیمای البشیر اجازه نداد در مسیر پرواز به ایران از حریم هوایی عربستان عبور کند. به این ترتیب عمر البشیر مجبور به بازگشت به سودان شد.
بشیر در این سفر از هواپیمای ریاست جمهوری خود استفاده نکرده بود بلکه از یک هواپیمای اجاره‌ای از یک شرکت سعودی استفاده کرد.چرا عمر البشیر در مراسم تحلیف روحانی حاضر نشد؟
علی‌اکبر صالحی وزیر امور خارجه کشور، در تماس تلفنی با همتای سودانی خود قدردانی حسن روحانی؛ رئیس‌جمهور کشور را از رئیس‌جمهور سودان برای شرکت در مراسم تحلیف ابلاغ کرد.تشکر روحانی از عمر البشیر
عمر البشیر در تاریخ ۱۱ آوریل ۲۰۱۹، پس از آن که ارتش کنترل کشور را به دست گرفت، از سوی ارتش مجبور به استعفا و دستگیر شد. عواد ابن عوف، وزیر دفاع سودان گفت: عمر البشیر دستگیر شده و در حال حاضر در یک محل امن حفاظت می‌شود. وی اعلام کرد از ساعت ۲۲ تا ۵ صبح حکومت نظامی می‌باشد و حریم هوایی سودان نیز ۲۴ ساعت و تمام مرزها تا اطلاع ثانوی بسته خواهد بود.
چند روز بعد در خانه عمر البشیر، چمدانهای حاوی بیش از ۵ میلیارد پوند سودان (معادل ۱۰۵ میلیون دلار، ۳۵۱ هزار دلار و ۶ میلیون یورو) یافت شد. وی مظنون به پولشویی است.میلیون‌ها دلار پول از خانه رئیس جمهور برکنار شده سودان کشف شد صدای آمریکا
دستور بازجویی از عمر حسن البشیر در ۲ مه ۲۰۱۹ توسط الولید سید احمد محمود، دادستان کل سودان به اتهام کمک مالی به تروریستها و پولشویی داده شد.عمرالبشیر به اتهام تأمین مالی تروریسم بازجویی می‌شودسودان.. بازجویی از عمر البشیر به اتهام پولشویی و حمایت مالی از تروریسم
دادستان کل سودان، عمرالبشیر رییس جمهوری سابق این کشور را در ارتباط با جمع‌آوری ثروت مشکوک و صدور دستور وضعیت اضطراری به فساد متهم کرده است.
در ۱۱ فوریه ۲۰۲۰ دولت سودان با دیوان کیفری بین‌المللی مستقر در لاهه هلند به توافق رسید تا عمر البشیر را تحویل دهد. این توافق بعد از مذاکرات میان دولت و شورشیان منطقه دارفور حاصل شده است. وی به اتهامات جرائم جنگی و نسل‌کشی ۳۰۰ هزار نفر در دارفور مواجه است.
سَراب خیال و تصویر آب یا آبادی یا واحه‌ای است که در بیابان به چشم شخص می‌آید.
اغلب در جاده‌های آسفالته مستقیم یا در بیابان‌ها، منظره آب یا برکه‌ای دیده می‌شود که وقتی به سوی آن حرکت می‌کنیم، آن هم با همان سرعت و در همان جهت پیش می‌رود، یا وقتی نزدیکش می‌شویم، از نظر محو می‌گردد. این منظره سراب است. سراب یک فریب طبیعت است؛ که در شرایط معین جوی چشم ما را دچار خطای دید می‌کند.
علت پیدایش سراب این است که صومعه در ان قرار دارد در روزهای گرم، پرتوهای خورشید که به سطح زمین می‌رسند، آن را گرم می‌کنند. لایه‌های هوایی که نزدیک سطح زمین قرار دارند، نسبت به لایه‌های بالایی، گرمتر و در نتیجه رقیقتر می‌شوند.
حال پرتوهای خورشید برای رسیدن به سطح زمین باید از محیط غلیظ وارد محیط رقیق شوند، لذا پرتوهای شکست مربوط به آن‌ها از خط عمود دورتر می‌شوند. زمانی که پرتوهای تابشی خورشید به زاویه حد می‌رسند. دیگر وارد لایه رقیق نخواهند شد. در نتیجه بازتابش داخلی کلی رخ داده و این پرتوها به سمت بالا برمی گردند.
پرتوهای بازتابی ضمن برخورد با ذرات هوا، رنگ آبی را بیش از سایر رنگها پراکنده کرده و موجب می‌شوند، که ناظر رنگ آبی را روی سطح زمین ببیند؛ و تصور کند که آنجا برکه‌ای وجود دارد. به بیان ساده‌تر لایه هوا مانند آینه عمل کرده و آسمان را در خود منعکس می‌کند و آن را به شکل برکه آبی در برابردیدگان ما هویدا می‌سازد. در این هنگام است که با یک سراب روبرو می‌شویم. در زمین‌هایی که بطرف بالا شیب دارند، پرتوهای بازتابی بیشتری به ما می‌رسد و احتمال رویت سراب افزایش می‌یابد.
هنگامی که خورشید با حرارت بتابد به دلیل گرما میزان غلظت هوا در لایه‌های نزدیک به زمین تغییر می‌کند. در نتیجه شکست نور ایجاد می‌شود که این شکست طبقه‌ای است و در پایان به زاویه حد شکست (i c) می‌رسد و دوباره بر می‌گردد، در نتیجه تصویر مجازی آسمان بر اثر این جابجایی بر روی زمین تشکیل می‌شود که به علت تشابه رنگ آسمان و آب تصور می‌شود که آن پایین انعکاس آب است.
سراب در دریا نیزبصورت معکوس دیده می‌شود. البته این در جایی است که هوای مجاور آب، سرد بوده و در بالای آن نیز هوای گرمی قرار گرفته باشد، آنگاه کشتیهایی که از دور می‌آیند و در پشت افق پنهانند، به وسیلهٔ این هوای گرم طوری منعکس می‌شوند؛ که ما آن‌ها را در آسمان شناور می‌بینیم.
یکی از سرابهای معروف در جزیره سیسیل در تنگه مسینا رخ می‌دهد. در شرایط جوی مذ کور شهر مسینا در آسمان منعکس می‌شود و افرادی که در آب‌های تنگه مجاور کشتیرانی می‌کنند، این شهر را درهوا شناور می‌بینند. ایتالیایی ها نام این سراب را فاتامورگانا گذاشته‌اند، زیرا گمان می‌کنند که جنی به نام مورگان آن را پدیدآورده است
با وجود پیشرفت‌های زیادی در زمینه کیهان‌شناسی، معمایی که هنوز هم حل نشده، مقدار چگالی ماده موجود در جهان است. چون قسمت نامشخصی از ماده به صورت نامرئی است، امکان دستیابی به مقدار آن برای اخترشناسان تقریباً غیرممکن است؛ ولی اخیراً آن‌ها پدیده تازه‌ای کشف کرده‌اند که نوید روشن کردن بسیاری پرسشها را پیرامون مقدار تام ماده مرئی و نامرئی در کائنات و پراکندگی آن را در فضا به ما می‌دهد. این کشف عبارتست از پدیده سرابهای جاذبه‌ای.
«سرابهای جاذبه‌ای» زمانی حاصل می‌شوند که دو ستاره یا بیشتر که در فاصله‌های متفاوتی از زمین واقع شده‌اند، به صورت کامل با کره زمین روی یک خط قرار گیرند و بنظر برسد که در آسمان باهم برخورد کرده‌اند. روشنایی دورترین ستاره برای رسیدن به ما باید از میدان گرانشی نزدیکترین ستاره بگذرد و در این عبور منحرف می‌شود. این انحراف روشنایی یک تغییر شکل و حتی نوعی تکثیر تصویر از ستاره پدیدمی‌آورد
آلبرت انیشتین در سال ۱۹۳۶ با استفاده از نسبیت عام نشان داد که اگر از دید ناظر رصدکننده، دو ستاره با کره زمین روی یک خط قرار گیرند، دورترین ستاره علاوه بر تصویر عادی خود که یک نقطه است، تصویر دیگری به شکل یک حلقه نورانی در اطراف آن نقطه روشن، پیدا خواهد کرد. این حلقه نورانی، نوعی سراب کیهانی و نوعی توهم بصری است زیرا در عالم حقیقت وجود ندارد. آلبرت انیشتین همخط شدن دو ستاره با زمین را امری بسیار غیر محتمل می‌دانست و این پدیده را فقط به صورت تئوری و عملی ارائه داده بود.
در پدیده سراب کیهانی، ستاره نزدیکتر که قوه جاذبه آن، روشنایی ستاره دورتر را منحرف می‌کند، «عدسی جاذبه‌ای» نامیده می‌شود. این ستاره مانند عدسی عینک، روشنایی ستاره را منحرف می‌کند تا سراب جاذبه‌ای را پدیدآورد. یک سال بعد از ارائه نظریه آلبرت انیشتین، «فریتز زوایکی» همان کسی که موضوع ماده نامرئی را مطرح کرد با قبول تئوری آلبرت انیشتین، به جای ستاره‌ها، کهکشانها و انبوه‌های کهکشانی را به عنوان عدسی گرانشی پیشنهاد کرد.
۴۲ سال بعد از ارائه این نظریات، در سال ۱۹۷۹ یک جفت کویزار اجسام ستاره مانند بسیار دور کشف شد که خیلی به هم نزدیک و شبیه بودند. فیزیکدانان بر این اعتقاد شدند که این شباهت حیرت‌انگیز حاصل تصادف نیست، یکی از این کویزارها می‌تواند سراب گرانشی کویزار دیگری باشد؛ ولی در این مورد می‌باید عدسی گرانشی آن را هم کشف می‌کردند.
پس از رصدهای دقیق، کهکشانی کشف شد که روی یکی از کویزارها قرار گرفته بود. بدین ترتیب نخستین سراب کیهانی کشف شد. در آنچه دیده می‌شد، یک کویزار بیش نبود، و کهکشانی که بین این کویزار و زمین به صورت هم خط واقع شده بود، به عنوان عدسی گرانشی عمل کرده و دومین کویزار را به صورت سراب پدیدآورده بود. پس از آن سرابهای دیگری نیز کشف شد. حتی حلقه‌های نورانی که آلبرت اینشتین پیش‌بینی کرده بود، در جهت انبوه‌های کهکشانی دیده شدند.
یک سراب کیهانی، حاصل و نتیجه تداخل عمل پیچیده میان روشنایی یک جسم نورانی سماوی ستاره، کویزار، کهکشان یا انبوه کهکشانها) و میدان گرانشی یک عدسی گرانشی است. میدان جاذبه به توده تمام ماده (مرئی یا نامرئی) و تقسیم پراکندگی فضایی آن در عدسی بستگی دارد. از طرف دیگر، مسیر روشنایی نیز تحت تأثیر میدان جاذبه گرانشی تمام مواد بین کهکشانی) مرئی یا نامرئی) است و تقسیم پراکندگی فضایی آن در عدسی بستگی دارد. از طرف دیگر، مسیر روشنایی نیز تحت تأثیر میدان جاذبه گرانشی تمام مواد بین کهکشانی (مرئی یا نامرئی) است که می‌تواند میان جسم نورانی و عدسی و میان عدسی و زمین وجود داشته باشد؛ بنابراین سرابهای کیهانی قادرند مارا نه تنها در مورد توده نامرئی در عدسیها، بلکه دربارهٔ فضای میان کهکشانی نیز آگاه سازند. لی یافتن سرابهای کیهانی کار آسانی نیست و مقدار سرابهایی که تاکنون یافته شده انگشت شمار است. این کمیابی دلیل آنست که فضای میان کهکشانی نمی‌تواند پر از سیاهچاله‌های یک تکه توده دار (حدود یک میلیارد برابر توده خورشید) باشد. زیرا این سیاهچاله‌ها عدسی‌های گرانشی بسیار خوبی هستند. فیزیکدانها امیدوارند با کشف سرابهای کیهانی، بیشتر اسرار توده نامرئی کائنات را آشکار کنند.
نفس عمیق فیلمی در ژانر درام به نویسندگی و کارگردانی پرویز شهبازی محصول سال ۱۳۸۱ است.IMDb
این فیلم نخستین بار در بیست و یکمین جشنواره فیلم فجر در سال ۱۳۸۱ به نمایش درآمد و تحسین منتقدان را برانگیخت. این فیلم پس از "مسافر جنوب" و "نجوا" سومین فیلم پرویز شهبازی است. این فیلم نامزد نهایی ایران برای جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی سال بود.
نفس عمیق برنده جایزه فدراسیون بین‌المللی منتقدان فیلم پوسان شد.
"نفس عمیق" داستان سه جوان است که در نقطه عطفی از زندگیشان به یکدیگر می‌رسند و با هم این راه را می‌پیمایند. داستان در تهران اواخر دهه ۱۳۷۰ می‌گذرد.
شلودووِش، خلودووِش،شلودویگ یا کلوویس یکم (زادهٔ ۴۶۶، مرگ ۲۷ نوامبر۵۱۱ در پاریس) از دودمان مروونژی و از ۴۸۱ جانشین پدرش و پادشاه فرانک‌های سالی بود. این مردمان ژرمن بخش‌هایی از باختر رود راین را که امروزه میان مرزهای فرانسه و بلژیک جای گرفته و توکساندری خوانده می‌شود را در دست داشتند.
کلوویس را در آلمانی کنونی "لودویگ" و در فرانسوی امروزین "لوئی" می‌خوانند.
در سال ۴۸۶ در شمال سرزمین گل بر واپسین فرمانداران وفادار به روم چیره گشت. پس از آن کلوویس با اوستروگوت‌ها همپیمان شد و خواهرش را به همسری پادشاه ایشان تئودوریک بزرگ درآورد. او در سال‌های پس از آن نیز به پیروزیهایش دامنه بیشتری داد. در ۴۹۱ بر تورنژی‌ها در خاور مرزهایش چیره شد.
کلوویس در ۴۹۳ با شاهدخت کلوتیلده از بورگوندی پیمان زناشویی بست. وی پس از نبرد تولبیاک در سال ۴۹۶ آیین کاتولیک را پذیرفت. پذیرش مسیح‌باوری از سوی کلوویس رخداد مهمی بود که سبب پدید آمدن دگرگونیهای بنیادینی در ژرمن‌ها گشت.
مسیحی شدن شاه کافر فرانکها اگرچه به سود مسیحیت کاتولیک رومی بود ولی شماری از قبیله‌های زیرفرمان ژرمن را نسبت به او بیگانه نمود و نیروی سپاهیش را برای سالهای آینده رو به ناتوانی نهاد.
کلوویس اندکی پیش از مرگ خواستار برپایی انجمنی از اسقفان در اورلئان شد تا راهی برای پیوند میان کلیسا و تاج و تخت بیابند.
کلوویس در سال ۵۱۱ ترسایی درگذشت و در کلیسای سن-دنی در پاریس به خاک سپرده شد. پس از مرگ قلمرو وی را میان چهار پسرش تئودریک، کلودومر، شیلدبر و کلوتار بخش کردند. این کار سبب پدید آمدن یگانهای سیاسی تازه‌ای به نام پادشاهی پاریس، رایم، اورلئان و سوآسون در زیر پادشاهی مِرووٙنژی‌ها گردید.
همانگونه که امروزه فرانکها را پدیدآورندگان ملت فرانسه می‌دانند، کلوویس یکم را نیز نخستین پادشاه این کشور می‌دانند.
Wikipedia contributors، "Clovis I،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Clovis_I&oldid=89122275 (accessed November 21، 2006).
لریجان روستایی در دهستان باقرآباد بخش مرکزی شهرستان محلات استان مرکزی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۰۸ نفر (۱۷۰خانوار) بوده‌است.
ابوالهول غول افسانه‌ای مصر باستان و اسطورهٔ اودیپ، مخلوطی از انسان و حیوان با پیکری از شیر، مزیّن به بال‌های عقاب و دارای سری شبیه سر انسان با پوشش زنان زمان مصر باستان است. این موجود افسانه‌ای کسانی را که موفق به حل معمّای او نمی‌شدند می‌کُشت و در نظر مصریان باستان مظهر آفتاب محسوب می‌شد. مجسمه‌های زیادی از این موجود ساخته شده و معروف‌ترین آن‌ها ابوالهول بزرگ که در مصر قرار دارد از صخره‌ای یکپارچه تراشیده شده‌است و ۳۰ متر ارتفاع و ۷۰ متر طول دارد.
اسرارآمیز بودن ابوالهول احتمالاً در ارتباط با تعهد و ادای سوگند هنرمندان و خالقین اساطیر است که بر اساس آن موظف به حفظ اسرار و رموز عقاید و اندیشه‌های فرهنگی و عرفانی آثار خود بوده‌اند. این موجود افسانه‌ای بیش از هر پدیده دیگری در ادبیات و فرهنگ، اقتدار اسطوره‌ای خود را تثبیت نموده و به نماد اعلی و عمیق علم و دانائی و همچنین نمودی از هلاک و نیستی شهرت یافته‌است. بسیاری از هنرپیشگان زن سینمای قرن بیستم که اسرارآمیز، شهوانی، حیله‌گر و مرموز بوده‌اند به ابوالهول مصری واقع در جیزه تشبیه شده‌اند. همچنین گفتنی است که این بنا بزرگ‌ترین بنای تاریخی مصر است.
ابوالهول هیکل عظیم اساطیری است که هنرمندان مصری و به تقلید آنان هنرمندان یونانی، به کرات از آن مجسمه ساخته‌اند. ابوالهول نام حیوان موهومی است که به هیاکل مختلف مجسم می‌کردند. در مصر ابوالهول را به‌شکل شیری نقش می‌کردند که سر او به‌صورت سر مردی بود. احتمالاً این هیاکل را به قصد تعظیم و تکریم نیت که به زعم مصری‌ها الهه حکمت و دانش بود برپا می‌کردند. در خرابه‌های بلاد باستانی مصر ابوالهول‌های بسیار مشاهده می‌شود که از یکپارچه سنگ ساخته شده و از همه بزرگ‌تر را ابوالهول خوانند که در بین دو هرم واقع شده و تنه این هیکل در زیر ریگ‌ها مدفون و پوشیده‌ بوده‌است و فقط سینه و سر او خارج از ریگ مشاهده شد که بیست و هشت متر ارتفاع دارد؛ که بعداً از زیر شن خارج شد.
بند ماهی‌بازان یا بند خداآفرین، یک بند طبیعی در مسیر رودخانه گرگر است که احتمالاً درزمان حفر رودخانه آن را پیش بینی کرده‌اند (رودخانه گرگر ساخته دست انسان است). این بند از یک رشته سنگ یکپارچه تشکیل شده و در وسط آن سه دیوار ساخته شده از مصالح وجود دارد که مجرای گذر آب است.
پیشینه ساخت این پل همانند دیگر بناهای آبی تاریخی شوشتر، به دورهٔ ساسانیان باز می‌گردد این بند به همراه 15 اثر تاریخی دیگر شوشتر در نشست سالانه کمیته میراث جهانی یونسکو در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹ (۵ تیرماه ۱۳۸۸) در شهر سویل اسپانیا، با احراز معیارهای ۱، ۲ و ۵ با عنوان نظام آبی تاریخی شوشتر به عنوان دهمین اثر ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو با شماره ۱۳۱۵ به ثبت رسیده است.
چشمه سیزنگر چشمه‌ای است در نزدیکی مقام صاحب الزمان شوشتر، که مردم آن را مقدس می‌شمرند و معتقدند سهل بن عبدالله شوشتری (عارف نامدار قرن سوم هجری) در همین مکان به عبادت می‌پرداخته و خانه‌اش در این حدود بوده و در این زمینها و با آب این چشمه کشت و زرع می‌نموده و از چشمه می‌نوشیده است.
سیزن در گویش خوزی (منطقهٔ شوشتر و دزفول) به معنای سوزن، و سیزنگر به چم سوزنگر است. سوزنگر همچنین نام یکی از خانواده‌های اصیل دزفول است که خانه تاریخی آنان (خانه سوزنگر) توسط سازمان میراث فرهنگی بازسازی شده و جزو آثار تاریخی دزفول است.
از این نوع دخمه‌ها در شوشتر بسیار است و مربوط هستند به پیش از اسلام که اموات را در دخمه‌ها دفن می‌نمودند. دخمه‌ها را در دیوارهٔ کوه‌ها و صخره‌ها حفر می‌کرده‌اند و به آن‌ها استودان یا خرف خانه هم اطلاق می‌شود.
قلعه سلاسل شوشتر دژی است بسیار بزرگ که دارای حیاط‌های مفصل و متعدد و سربازخانه‌ها و طویله‌ها و حمام‌ها و شبستانها و برج‌ها و باغچه‌ها و قورخانه و نقاره خانه و حرم خانه و آشپزخانه و قاپیهای متعدد و حوضهای بزرگ و حصار و خندق بوده‌است.سفرنامه حاج عبدالغفارنجم الملک به تصحیح سعید نفیسی این قلعه به همراه ۱۵ اثر تاریخی دیگر شوشتر در نشست سالانه کمیته میراث جهانی یونسکو در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹ (۵ تیرماه ۱۳۸۸) در شهر سویل اسپانیا، با احراز معیارهای ۱، ۲ و ۵ با عنوان نظام آبی تاریخی شوشتر به عنوان دهمین اثر ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو با شماره ۱۳۱۵ به ثبت رسید.پرونده نظام آبی تاریخی شوشتر در یونسکوپرونده نظام آبی تاریخی شوشتر در یونسکو
اکنون بیشتر عمارت‌های آن تخریب شده‌اند و جز اتاق‌های زیر زمینی، شوادانها و تونل‌های داریون چیزی از آن نمانده‌است. متون تاریخی از وجود آن در زمان هخامنشیان حکایت می‌کنند و قلعه تا حدود ۵۰ سال پیش آباد بوده‌است. این قلعه به جز نقش دفاعی که از شهر شوشتر داشته‌است، مرکز کنترل نهر داریون و همچنین محل استقرار والی خوزستان می‌بوده. باوجود تخریب قسمت عمده این قلعه، بخش‌های باقیمانده چشمگیر و بسیار دیدنی هستند. مادام ژان دیولافوآ باستان‌شناس(1371،714) معروف اعزامی دولت فرانسه در سال ۱۸۸۱م دربارهٔ قلعه می‌گوید: «قلعه سلاسل اقامتگاه رسمی والی خوزستان است، و در روی کوهی که مانند فلات کوچکی است قرار دارد. در پای این کوه هم یکی از شعب کارون که شطیط نام دارد عبور می‌کند، و ساختمان‌ها و استحکاماتی که از عهد ساسانیان باقی مانده‌اند آن را از طرف شهر قابل دفاع می‌سازند.»