moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
به گفته نیکلاس گودریک-کلارک، بسیاری از نئونازی‌ها می‌خواهند کشوری استبدادی با الگوبرداری از آلمان نازی به نام "امپراتوری غربی" تأسیس کنند. اعتقاد بر این است که این کشور پیشنهادی می‌تواند با ترکیب زرادخانه‌های هسته‌ای چهار قدرت بزرگ جهانی آریایی، یعنی ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه و روسیه تحت یک فرماندهی نظامی، به سلطه جهانی دست یابد.
این کشور پیشنهادی توسط شخصیتی شبیه به "پیشوایان" به نام "Vindex" رهبری می‌شود و تمام مناطق ساکن «نژاد آریایی» را که توسط نئونازی‌ها تصور می‌شود، شامل می‌شود. فقط آنهایی که از نژاد آریایی هستند شهروند کامل دولت خواهند بود. این امپراتوری یک برنامه قوی و پویا از اکتشافات فضایی را آغاز خواهد کرد و به دنبال آن توسط مهندسی ژنتیک یک ابرنژاد به نام Homo Galactica ایجاد خواهد کرد. مفهوم «امپراتوری غربی» (Western Imperium) همان‌طور که در جمله‌های پیشین ذکر شد بر اساس مفهوم اصلی "Imperium" است که در کتاب "Imperium: The Philosophy of History and Politics در" سال ۱۹۴۷ توسط فرانسیس پارکر یوکی به روز شده، توسعه یافته و اصلاح شده‌است و اوایل دهه ۱۹۹۰ در جزوات دیوید میات منتشر شد.Goodrick-Clarke, Nicholas "Black Sun: Aryan Cults, Esoteric Nazism, and The Politics of Identity" New York: 2002--N.Y. University Press, See Chapters 4 and 11 for extensive information about the proposed "Western Imperium"
دولت استعماریِ بریتانیا در هندوستان با الهام از ایده‌های آرتور دو گوبینو، تِزی از «نژاد آریا» به عنوان «نژاد برتر» را پرورش داده بود که به نفع امپراتوری خودش باشد. دولت بریتانیا نگرشِ نژادیِ آریاییِ خود را با تقسیم‌بندیِ کاست‌محورِ جامعه‌یِ هندوستان تلفیق کرده بود به شکلی که کاست‌های برتر، برخلاف کاست‌های پست‌تر، آریایی محسوب می‌شدند و اینگونه، برهمن‌ها آریایی و هم‌ترازِ انگلیسی‌ها محسوب می‌شدند.
چند دختر فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی روری کلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون ماریسا ریبیسی، جولیت لوئیس، مایکل راپاپورت، جووانی ریبیسی، پاملا ادلون، ترور گودارد، گلن کوئین، جان گتز، جرمی سیستو و مارک ولی ایفای نقش کرده‌اند.
پابلو مارین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در پست هافبک رئال سوسیداد ب بازی می‌کند.
دژان مارکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان بود که در پست هافبک راست بازی می‌کرد و در حال حاضر سرمربی است.
بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد، یک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم اثر هنرمند انگلیسی ویلیام اِتی است که برای اولین بار در سال ۱۸۸۳ به نمایش گذاشته شد و اکنون در موزه تیت بریتانیا قرار دارد. هدف این اثر نمایش افتخار و عفت است و یک صحنه از اثر «ملکه پریان» ادموند اسپنسر را به تصویر می‌کشد که در آن جنگجوی زن بریتومارت جادوگر شرور بوسیران را به قتل می‌رساند و زن زیبای آمورت را از بند او آزاد می‌کند. در شعر اصلی اسپنسر، آمورت تا زمان نجاتش شکنجه و مثله شده بود، اما اتی از نمایش خشونت متنفر بود و او را سالم به تصویر کشید.
اگرچه نقاشی «بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد» نمایش تصویری از یک آیین غیرمعمول، مرگ خشونت‌آمیز، زنی نیمه برهنه و به‌طور محسوس شکنجه شدید جنسی بود، اما در نخستین نمایش در سال ۱۸۸۳، بدون هیچ اختلافی پذیرفته شد و مورد استقبال منتقدان قرار گرفت. اتی این اثر را در سال ۱۸۸۳ به یک مجموعه‌دار خصوصی فروخت و سپس از دست چندین مالک دیگر گذشت تا وارد مجموعه نگارخانه هنر لیدی لیور شود. در سال ۱۹۵۸، توسط گالری تیت خریداری شد و اکنون در مجموعه موزه تیت بریتانیا قرار دارد.
ویلیام اتی (۱۷۸۷–۱۸۴۹)، هفتمین پسر نانوا و آسیابانی اهل یورک بود. او از همان دوران کودکی نبوغ هنری خود را نشان داد، اما خانواده‌اش از نظر مالی متزلزل بودند و در سن ۱۲ سالگی مدرسه را رها کرد تا شاگرد چاپخانه‌ای در هال شود. پس از اتمام دوره کارآموزی هفت ساله خود در سن ۱۸ سالگی، با هدف تقلید از استادان قدیمی و تبدیل شدن به یک نقاش تاریخ، «با چند تکه مداد رنگی گچی» به لندن نقل مکان کرد. اتی در اوایل سال ۱۸۰۷ در مدارس آکادمی سلطنتی پذیرفته شد. پس از یک سال آموزش زیر نظر نقاش پرتره معروف توماس لارنس، اتی به آکادمی سلطنتی بازگشت و در کلاس زندگی (کلاس طراحی بدن انسان بر پایه مدل زنده) طراحی کرد و از نقاشی‌های دیگر کپی کرد. در سال ۱۸۲۱ آکادمی سلطنتی یکی از آثار اتی را به نمایش گذاشت، "ورود کلئوپاترا به کیلیکیا" (همچنین به عنوان پیروزی کلئوپاترا شناخته می‌شود). این نقاشی بسیار مورد استقبال قرار گرفت و بسیاری از هنرمندان همکار اتی او را تحسین کردند. او در سال ۱۸۲۸ به عنوان یک آکادمیسین سلطنتی انتخاب شد و جان کانستبل را در این مقام شکست داد. او به دلیل توانایی‌اش در به تصویر کشیدن رنگ‌های گوشتی در نقاشی و به دلیل جذابیت در ایجاد کنتراست یا تضاد در رنگ پوست مورد احترام قرار گرفت.
پس از موفقیت "کلئوپاترا"، در دهه بعد، اتی سعی کرد موفقیت آن را با نقاشی چهره‌های برهنه در محیط‌های کتاب مقدس، ادبی و اسطوره‌ای تکرار کند. بین سالهای ۱۸۲۰ و ۱۸۲۹ اتی ۱۵ نقاشی را به نمایش گذاشت که ۱۴ تای آن فیگورهای برهنه را به تصویر کشیده‌اند. به این ترتیب اتی به عنوان اولین هنرمند انگلیسی به شمار می‌رفت که طراحی آثار برهنه را به عنوان یک شکل هنری جدی به تنهایی مورد بررسی قرار داد که می تواند هم از نظر زیبایی شناختی جذاب باشد و هم پیام‌های اخلاقی را ارائه دهد. با این که برخی آثار برهنه هنرمندان خارجی در مجموعه‌های خصوصی انگلستان وجود داشت، اما انگلستان هیچ قانونی برای نقاشی برهنه نداشت و نمایش و توزیع آثار برهنه برای عموم از زمان اعلامیه ۱۷۸۷ برای جلوگیری از گناه سرکوب شده بود. واکنش تند و نگاه شهوانی قشرهای پایین به نقاشی‌های برهنه او، در سراسر قرن نوزدهم باعث ایجاد نگرانی شد. بسیاری از منتقدان تصاویر مکرر او از برهنگی زنان را ناخوشایند دانسته و محکوم می‌کردند. اتی اولین هنرمند بریتانیایی بود که در طراحی مدل برهنه انسان تخصص داشت، و اگرچه پرتره‌های او از برهنگی‌های عموماً مرد مورد استقبال قرار گرفت، (پرتره‌های برهنه مرد اتی عمدتاً از قهرمانان اساطیری و مبارزات کلاسیک بودند، ژانرهایی که در آن به تصویر کشیدن برهنگی مردانه در انگلستان قابل قبول تلقی می‌شد) از سال ۱۸۳۲ به بعد، علیرغم حملات مکرر مطبوعات، اتی یک نقاش برجسته آثار برهنه باقی ماند، اما تلاش‌های آگاهانه ای برای انعکاس درس‌های اخلاقی در آثارش انجام داد.
بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد، یک صحنه از کتاب سوم «"The Faerie Queene"»، یک شعر حماسی تمثیلی در قرن شانزدهم نوشته ادموند اسپنسر را به تصویر می‌کشد، در این صحنه بوسیران، جادوگر شرور، آمورت زیبا (نمایانگر فضیلت پاکدامنی) را ربوده و او را تا حد مرگ شکنجه می‌کند. قهرمان زن جنگجوی بریتومارت (نمایانگر عفت و الیزابت اول) از موانع عبور کرده تا به اتاقی که آمورت در آن نگه داشته می‌شود برسد و لحظه‌ای قبل از اینکه بوسیران قادر به کشتن آمورت شود، او را می‌کشد.
اتی این اثر را به منظور نمایش فضایل عفت و شرافت در نظر گرفت. این تصویر لحظه‌ای را نشان می‌دهد که بوسیران، در حالی که آماده به کشتن آمورت است، توسط بریتومارت متوقف می‌شود. آمورت به یک ستون سلیمانی طلاکاری شده زنجیر زده شده‌است که با نمایش‌هایی از ونوس منقش شده و لباس‌هایش هنگام تقلا از روی شانه‌هایش می‌افتد. بریتومارت، زره پوش، وارد اتاقِ با معماریِ موریِ بوسیران می‌شود و در حالی که شمشیر خود را می‌چرخاند، کتاب جادو آغشته به خون را زیر پا می‌گذارد. بوسیران، برهنه از کمر به بالا و با شلوارهای سَبکِ چینی و دسته‌موی چینی، به زمین می‌افتد، در حالی که تیغه اش همچنان به سمت قلب آمورت اشاره دارد.
به طرز نادری، تصویر بریتومارت با ضخامت بسیار کمی نقاشی شده‌است، به طوری که تارهای بوم نقاشی از زیر رنگ هنوز دیده می‌شوند. تاریخ‌نگار هنر الیسون اسمیت اعتقاد دارد که این احتمالاً تحت تأثیر هنرمند هنری فیوزلی بوده‌است، که تصویری از بریتومارت را با همین سبک نقاشی کرده بود.
در شعر اصلی، بوسیران تا زمان نجات آمورت، او را شکنجه داده و قلب او را در حالی که هنوز زنده بود، بیرون کشید. وقتی اتی به نقاشی «بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد» می‌پرداخت، تعداد زیادی صحنه از جنگ و مرگ نقاشی کرده بود و زمانی که مشخص شد او از مردگان در سردخانه‌ها برای ترسیم اجساد بازدید می‌کند تا از صحت تصویرهایش از اجساد در مراحل مختلف تجزیه اطمینان حاصل کند، به درجه ای از تأیید انتقادی دست یافت. با این حال، وی از «قصابی توهین‌آمیز و طغیان‌گرانه، برخی خوشحال شده‌اند و حتی از آن لذت برده‌اند» بیزار بود و از نمایش خشونت بی‌رویه متنفر بود. به همین دلیل، در آثار اتی، آمورت به صورت جسمانی تحت شکنجه نمایش داده نمی‌شود، اگرچه ترکیب او حاکی از «شکنجه سادیستی و جادوی جنسی پنهانی» است.
اگرچه در نامه‌های او نشانه‌ای قوی وجود دارد که در سال‌های ابتدایی خود تجربهٔ جنسی با یکی از مدل‌هایش داشته‌است و احتمالاً در دوره‌ای که در سال‌های ۱۸۲۳–۱۸۲۴ در ونیز بود، تجربهٔ جنسی دیگری نیز داشته‌است، اما اتی مسیحی به شدت مذهبی بوده و به عبارتی معروف از شراب و سرزندگی دوری می‌کرده‌است. الیسون اسمیت در نظر می‌گیرد که ترکیب «"بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد"» تلاش آگاهانه‌ای از سوی او برای تمجید از فضیلت عفت است، با ایجاد «چالشی برای برای بیننده احتمالاً مرد، … برای غلبه بر شهوت و نگاهی پاک به زنان آسیب‌پذیر داشته باشد». اتی در طول دورهٔ حرفه‌ای خود، از استفاده از مدل‌های زن در کلاس‌های زندگی حمایت می‌کرد تا حدی که منجر به جدال‌هایی شده بود و این نقاشی ممکن است برای تأکید بر این باور او باشد که «برای دل‌های پاک همه چیزها پاک است».
در سال ۱۸۳۲، نمایشگاه «"جوانی اتی"» و «"لذت در میانه کشتی"»، منجر به انتقادات قابل توجهی در برخی از بخش‌های رسانه برای استفاده از تصاویر برهنه شد. مورنینگ کرونیکل آن را به عنوان «تجربه ای از آنچه که یک‌بار امیدوار بودیم که کلاسیک باشد، اما اکنون متقاعد هستیم که ذهنی شهوانی است» محکوم کرد. هنگامی که در نمایشگاه تابستانی آکادمی سلطنتی در سال ۱۹۳۳ به نمایش گذاشته شد، «بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد» تحسین بسیار بیشتری دریافت کرد.
اگرچه این تصویر یک زن تقریباً برهنه، یک مرگ خشونت‌آمیز، یک آیین غیرمعمول و مفهوم قوی شکنجه جنسی را به تصویر می‌کشید، اما نگاه منتقدان به‌طور کلی مثبت بود. مجله ماهنامه جدید آن را «یک قطعه رنگی شگفت‌انگیز و نادر» می‌دانست، در حالی که مجله جنتلمن آن را «یک تصویر کابینت زیبا» از یک «شخصیت واقعاً شاعرانه» توصیف کرد. پرشورترین ستایش از مجله ادبیاتی گزتاپوس بود:
اتی «بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد» را یکی از کارهای مهم خود می‌دانست. این اثر پس از نمایش در نمایشگاه تابستانی ۱۸۳۳، در اوت همان سال در موسسه سلطنتی منچستر به نمایش گذاشته شد. در این نمایشگاه دوم، آن را با قیمت ۱۵۷ پوند (حدود ۱۶٬۰۰۰ پوند به ارزش امروزی) به یک مجموعه دار ناشناس به نام «آقای اِل.، منچستر» فروخت. این یکی از ۱۳۳ نقاشی اتی بود که در یک نمایشگاه بزرگ گذشته نگر از آثار او در انجمن سلطنتی هنر در ژوئن-اوت ۱۸۴۹ نمایش داده شد؛ در طول این نمایش، آن را به لرد چارلز تاونشند برای مبلغی معادل ۵۲۰ گینه (حدود ۶۰٬۰۰۰ پوند به ارزش امروزی) فروختند.
اتی در سال ۱۸۴۹ درگذشت و تا مرگ خود به کار و نمایش ادامه داد و همچنان توسط بسیاری به عنوان یک پورنوگرافیست در نظر گرفته می‌شد. چارلز رابرت لسلی کمی پس از مرگ اتی مشاهده کرد که «خود اتی که فکر می‌کرد و منظور بدی نداشت، اما از شیوه ای که آثارش توسط ذهن‌های کثیف مورد توجه قرار می‌گرفت آگاه نبود». علاقه به او با ظهور جنبش‌های جدید در نقاشی بریتانیا کاهش یافت و تا پایان قرن نوزدهم، قیمت‌های فروش نقاشی‌های او کمتر از ارزش‌های اولیه بود.
تاونشند، دو سال پس از مرگ اتی «"بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد"» را به قیمت ۵۱۰ گینه فروخت. سپس در سال‌های بعد، این اثر از دست چندین مالک عبور کرد و هر بار با قیمتی کمی کمتر فروخته شد. اتی احتمالاً تأثیری بر روی نقاشی «شوالیه سرگردان» جان اورت میلی در سال ۱۸۷۰ داشت که آن نقاشی نیز یک زن عریان مضطرب را در حال نجات دادن به تصویر می‌کشید؛ اگرچه میله از آثار بعدی اتی نفرت داشت، اما بسیاری از نقاشی‌های او به شدت تحت تأثیر این هنرمند قرار گرفتند.
در سال ۱۹۱۹، «"بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد"» با قیمت ۴۱۰ گینه (حدود ۲۱٬۰۰۰ پوند در ارزش امروزی) توسط ویلیام لیور، خریداری شد و یکی از ۱۳ اثر اتی که به نگارخانه هنر لیدی لیور منتقل شد، بود. این اثر تا سال ۱۹۵۸ در آنجا باقی ماند. در سال ۱۹۵۸ توسط گالری تیت خریداری شد و در تیت بریتانیا باقی ماند.
این یکی از پنج نقاشی اتی بود که به عنوان بخشی از نمایشگاه «نمایشگاه برهنه ویکتوریایی» تیت بریتانیا نمایش داده شد و در سال ۲۰۱۱–۲۰۱۲ به عنوان بخشی از یک نمایشگاه بزرگ از آثار اتی در گالری هنر یورک نمایش داده شد. در سال ۲۰۱۳، فرانکو مورتی ادعا کرد که «"بریتومارت فری آمورت را رهایی می‌دهد"» مثال «نمونه‌ای» از نقاشی‌هایِ برهنه‌یِ ویکتوریاییِ قرنِ نوزدهم بود که برهنگی در آن نماد بی‌گناهی نبود و به جای آن نمادی از اجبار زنان توسط وحشیان، جنایتکاران و طغیانگران شد.
به معنی کیر بزرگ سیاه که معمولاً به BBC خلاصه می‌شود، یک زبان عامیانه جنسی و ژانر پورنوگرافی قومیتی است که بر مردان سیاه‌پوست با آلت تناسلی بزرگ تمرکز دارد."BBC", in Tom Dalzell, Terry Victor, "The New Partridge Dictionary of Slang and Unconventional English" (2015), p. 124 . این موضوع هم در پورنوگرافی صریح و پورنوگرافی گی یافت می‌شود.
شهرستان ارزینسکی (به لاتین: Erzinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده‌است.
شهرستان باکسانسکی (به لاتین: Baksansky District) یک شهرستان در روسیه است که در کاباردینو-بالکاریا واقع شده‌است.
کاندولس، پادشاه لیدیه، همسر خود را پنهانی به ژیگس، یکی از وزیران خود، در حالی که او به رختخواب می‌رود، نشان می‌دهد که گاهی در گذشته با عنوان "بی‌تدبیری کاندولس" شناخته می‌شد، یک نقاشی رنگ روغن روی بوم اثر هنرمند انگلیسی ویلیام اِتی است که برای اولین بار در سال ۱۸۳۰ در آکادمی سلطنتی به نمایش گذاشته شد. این نقاشی یک صحنه از تاریخ‌نامه اثر هرودوت را نشان می‌دهد، که در آن کاندولس، پادشاه لیدیه، یکی از وزیران خود یعنی ژیگس را به اتاق خواب زوجین دعوت می‌کند تا در اتاق خواب پنهان شود و درحالی که همسرش نیسیا لباس‌هایش را درمی‌آورد او را ببیند تا زیبایی همسرش را به ژیگس ثابت کند. نیسیا متوجه ژیگس می‌شود که دارد او را مشاهده می‌کند و او را به چالش می‌کشد که یا اعدام خودش را بپذیرد یا «کاندولس» را به عنوان مجازات بکشد. ژیگس انتخاب می‌کند «کاندولس» را بکشد و جای او را به عنوان پادشاه بگیرد. این نقاشی لحظه‌ای را نشان می‌دهد که نیسیا، هنوز هیچ اطلاعی از اینکه کسی غیر از شوهرش او را مشاهده می‌کند ندارد، آخرین لباسش را درمی‌آورد.
اِتی امیدوار بود که مخاطبان از این نقاشی درس اخلاقی بگیرند که زنان مال و اموال نیستند و مردانی که به حقوق آن‌ها تجاوز می‌کنند، با عدالت باید مجازات شوند، اما او تلاش چندانی برای توضیح این موضوع برای مخاطبان انجام نداد. این نقاشی بلافاصله بحث‌برانگیز شد و به عنوان ترکیبی بدبینانه از یک تصویر مستهجن و روایتی خشونت‌آمیز و ناخوشایند تلقی شد و به عنوان یک اثر هنری غیراخلاقی که از یک هنرمند خارجی و نه بریتانیایی انتظار می‌رود به شدت محکوم شد.
این نقاشی توسط رابرت ورنونرابرت ورنون (۱۷۷۴–۱۸۴۹) یک پیمانکار و تاجر انگلیسی بود که به عنوان حامی هنر شناخته می‌شد. در زمان برگزاری در نمایشگاهی که خود او ترتیب داده بود خریداری شد و در سال ۱۸۴۸ یکی از نقاشی‌هایی بود که ورنون به ملت اهدا کرد. این اثر در سال‌های بعد همچنان شهرت جنجالی خود را حفظ کرد، و زمانی که نشریه هنری «آرت ژورنال» حقوق تکثیر کالکشن پیشین ورنون را در سال ۱۸۴۹ خریداری کرد، آنها نسخه‌های کپی از نقاشی «"کاندولس"» را توزیع نکردند. در سال ۱۹۲۹، این نقاشی به همراه تعدادی از نقاشی‌های دیگر به گالری تازه توسعه یافته تیت منتقل شد.
ویلیام اِتی (۱۷۸۷–۱۸۴۹)، هفتمین پسر یک نانوا و آسیابان اهل یورک، در ابتدا شاگرد چاپخانه در هال بود، اما پس از اتمام دوره کارآموزی هفت ساله خود در سن ۱۸ سالگی به لندن نقل مکان کرد تا هنرمند شود. او که به شدت تحت تأثیر آثار تیسین و روبنس قرار گرفته بود، تعدادی نقاشی را به آکادمی سلطنتی هنر و مؤسسه بریتانیامؤسسه بریتانیا (به‌طور کامل، مؤسسه بریتانیایی برای ترویج هنرهای زیبا در بریتانیا؛ تأسیس ۱۸۰۵، انحلال در ۱۸۶۷) یک انجمن خصوصی قرن نوزدهمی در لندن بود که برای نمایش آثار هنرمندان زنده و مرده تشکیل شد. ارسال کرد که همه آنها یا به طور کامل رد شدند یا در زمان نمایش توجه کمی را به خود جلب کردند. در سال ۱۸۲۱ سرانجام زمانی که آکادمی سلطنتی یکی از آثار او را پذیرفت و به نمایش گذاشت، به شهرت رسید، "ورود کلئوپاترا به کیلیکیا" (همچنین به عنوان "پیروزی کلئوپاترا" هم شناخته می‌شود)، به شدت مورد استقبال قرار گرفت و بسیاری از هنرمندان همکار اِتی او را تحسین کردند. او در سال ۱۸۲۸ به عنوان یک آکادمیسین سلطنتی انتخاب شد و جان کانستبل را در این مقام شکست داد.
پس از موفقیت "کلئوپاترا"، در دهه بعد، اِتی تلاش کرد تا موفقیت خود را با ترسیم چهره‌های برهنه در محیط‌های مرتبط با کتاب مقدس، ادبی و اسطوره‌ای تکرار کند. بین سالهای ۱۸۲۰ و ۱۸۲۹ اِتی ۱۵ نقاشی را به نمایش گذاشت که ۱۴ تای آن فیگورهای برهنه را به تصویر کشیده‌اند. با این که برخی آثار برهنه هنرمندان خارجی در مجموعه‌های خصوصی انگلستان وجود داشت، انگلستان هیچ قانونی برای نقاشی برهنه نداشت و نمایش و توزیع آثار برهنه برای عموم از زمان اعلامیه ۱۷۸۷ برای جلوگیری از گناهانجمن سرکوب بداخلاقی، انجمن اعلامیه علیه بدی و بی‌اخلاقی یا به سادگی انجمن اعلامیه، یک انجمن انگلیسی قرن نوزدهمی بود که به ترویج اخلاق عمومی اختصاص داشت. این انجمن در سال ۱۸۰۲ بر اساس اعلامیه جورج سوم در سال ۱۷۸۷ و به عنوان جانشین انجمن اصلاح آداب در قرن هجدهم تأسیس شد و تا سال ۱۸۸۵ به فعالیت خود ادامه داد. انجمن توسط ویلیام ویلبرفورس و به دنبال اعلامیه سلطنتی جورج سوم در سال ۱۷۸۷، اعلامیه برای دلسردی از شر، به اصرار ویلبرفورس، به عنوان درمانی برای موج فزاینده بی‌اخلاقی، تأسیس شد. سرکوب شده بود. اِتی اولین هنرمند بریتانیایی بود که در مطالعات برهنگی تخصص داشت، و اگرچه تصاویر برهنگی مردان توسط او مورد استقبال قرار گرفت،Burnage - 2011b - 32-33برهنه‌های مردانه اِتی که به‌طور عمومی به نمایش گذاشته شد، عمدتاً از قهرمانان اسطوره‌ای و مبارزات کلاسیک بودند، ژانرهایی که در آن‌ها به تصویر کشیدن برهنگی مردانه در انگلستان قابل قبول تلقی می‌شد. بسیاری از منتقدان تصاویر مکرر او از برهنگی زنان را نادرست و ناپسند ارزیابی کردند.
کاندولس صحنه ای از اولین کتاب تاریخ اثر هرودوت را به تصویر می‌کشد. کاندولس، حاکم پادشاهی باستانی لیدیا، باور داشت که همسرش نیسیا زیباترین زن جهان است. او دربارهٔ زیبایی همسرش با محافظ مورد علاقه‌اش ژیگس صحبت کرد، اما وقتی ژیگس به او گفت که با زیبایی همسرش موافق است، احساس کرد دروغ می‌گوید، به همین دلیل «کاندولس» ترتیبی داد که ژیگس پشت در اتاق خواب پنهان شود و پنهانی نیسیا را در حال درآوردن لباس‌هایش، بدون اینکه او از این موضوع آگاه باشد، تماشا کند. اگرچه او از اینکه مجبور به انجام این کار شد ناراضی بود، اما ژیگس با اکراه پشت در پنهان شد و نیسیا را در حال برهنه شدن تماشا کرد. نیسیا متوجه ژیگس شد که بعد از آن از اتاق خارج شد، اما ساکت ماند.
روز بعد، نیسیا ژیگس را احضار کرد و به دلیل نقض عرف و جاسوسی برهنه از او، وی را محکوم کرد. به ژیگس این انتخاب داده شد که یا «کاندولس» را برای تحریک او در این توطئه بکشد یا داوطلبانه اعدام خود را بپذیرد. او با اکراه تصمیم گرفت با کشتن اربابش جان خود را نجات دهد. شب بعد، ژیگس پشت همان دری که نیسیای برهنه را از آنجا تماشا کرده بود، پنهان شد و «کاندولس» را در حالی که خواب بود با چاقو زد و نیسیا را به عنوان همسر خود گرفت و خود را پادشاه لیدیه اعلام کرد. پیتیا غیبگوی نیایشگاه دلفی، ژیگس را به عنوان اولین پادشاه سلسله مرمناد تأیید کرد و او ۳۸ سال سلطنت کرد.
کاندولسِ اِتی لحظه ای را نشان می‌دهد که در آن ژیگس که پشت در پنهان شده بود، برای اولین بار بدن برهنه نیسیا را دید. «کاندولس» برهنه در رختخواب دراز کشیده‌است، در حالی که نیسیا دارد خود را برهنه می‌کند تا آماده شود که به او بپیوندد و ژیگس به آرامی پشت در نوک پا را دور در می‌چرخاند تا نگاهی اجمالی به او بیندازد. نیسیا تکه‌ای پارچه را در دست دارد که یک خط عمودی ایجاد می‌کند و بدن «کاندولس» را در بالای رانهایش قطع می‌کند و موضوعی از جسارت به مردی زیر سلطه زنی قدرتمند را تجسم می‌کند.
اِتی در نظر داشت که بیننده همان حس فضولی و نفوذی را که ژیگس احساس می‌کرد و مجبور به جاسوسی می‌شد، با قرار دادن چهره‌ها به گونه‌ای که هیچ‌کدام به بیرون از تصویر نگاه نمی‌کنند و بیننده مستقیماً پشت نیسیا قرار می‌گیرد و بر زن برهنه اربابش برخلاف میل او و بدون اطلاع او می‌نگرد، احساس کند. چیدمانِ به هم ریخته پارچه‌ها و ویژگی‌های معماری عمداً ماهیت کلاستروفوبیک و ضمنی خشونت‌آمیز صحنه را اغراق می‌کند.
اِتی در طول زندگی حرفه ای خود به‌طور منظم در کلاس زندگی آکادمی سلطنتی حضور داشت. نیسیا در حالتی ایستاده‌است که اِتی بارها طراحی کرده بود، ژست زنی که زانویش را روی پایه‌ای برآمده و یک دستش را بالا آورده و طناب آویزان را در دست دارد. (اِتی در طول زندگی حرفه‌ای خود در نقاشی بازوها مشکل داشت و به طور کلی به سوژه‌هایش نشان می‌داد که بازوهای خود را از بدنشان دور می‌کردند تا تا حد امکان بالاتنه خود را در معرض دید قرار دهند.). ممکن است اِتی با قصد تمایل به تصویر کشیدن زن در این جایگاه و بهانه ای برای نقاشی یک زن در این ژست این موضوع مبهم نقاشی را انتخاب کرده باشد. این تصویر با تأکید بر رنگ و بافت نقاشی شده‌است. مانند بسیاری از آثار اِتی، فیگور زن با جزئیات بیشتری نسبت به بقیه بوم نقاشی شده‌است و احتمالاً اِتی، نیسیا را مستقیماً از یک مدل کلاس زندگی نقاشی کرده‌است و بقیه ترکیب بندی را بعداً در استودیو تکمیل می‌کند.
کاندولس در سال ۱۸۳۰ تکمیل شد و در آکادمی سلطنتی به نمایش گذاشته شد اِتی احساس می‌کرد که درس اخلاقی داستان این است که زنان متعلق به مردان نیستند و اگر مردان، حتی شوهرانشان، حقوق زن را نقض کنند، حق مجازات آنها در حیطه اوست و او حق دارد که انتقام بگیرد. با این حال، او تلاش کمی برای توضیح آنچه در آن زمان، یک دیدگاه غیر متعارف بود، انجام داد، در عوض به بینندگان اجازه داد تا قضاوت خود را در مورد قطعه شکل دهند؛ بنابراین، به طور غیرمعمول برای نقاشی آن زمان، «کاندولس» از نظر اخلاقی بسیار مبهم به نظر می‌رسد و بیننده را به همدردی با «کاندولس» که در امور جنسی بی‌اخلاق بود یا نیسیای قاتل یا ژیگسِ جاسوس دعوت می‌کند.
از زمان نمایش اولیه، «"کاندولس"» توسط مطبوعات به عنوان ترکیبی تندروانه از تصویر پورنوگرافیک و داستان خشونت‌آمیز و ناخوشایند محکوم شد، و تقریباً اجماع نزدیک‌ به‌ یکپارچه‌ای وجود داشت که این نقاشی برای نمایش عمومی مناسب نیست. نشریه «لیترری گازت» این اثر را به عنوان «برخلاف نجابت و سلیقه خوب» محکوم کرد و اِتی در «کاندولس» را به سمت نوع «احساسات تحقیرآمیز» که از یک خارجی انتظار می‌رود، نه از «خالص‌ترین» مدرسه نقاشی بریتانیایی متمایل دانست.Fine Arts Exhibition of the Royal Academy". The Literary Gazette, and Journal of Belles Lettres, Arts, Sciences. London: W. A. Scripps (696): 339. 22 May 1830."آیا ما به اندازه کافی از نقاشی‌های شهوانی از دست هنرمندان خارجی نداریم، که یکی از مدارس خالص خودمان - یک مردی که قابلیت‌های بهتری دارد - اشتباهی مسیر مناسب هنر را گم کند و به این ترتیب به اخلاق و سلیقه خوب تجاوز کند؟ منتقد همچنین از مضمون نقاشی انتقاد کرد و گفت: «به عنوان یک مطالعه آکادمیک، شخصیت مرکزی این گروه ممکن است قابل قبول باشد؛ اما در رابطه با داستان ننگین، سزاوار است که به گرمی سرزنش شود».
لا بل اسمبلی، یکی از تأثیرگذارترین مجلات زنان بریتانیا، از نمایش دیگر آثار اِتی در نمایشگاه تابستانینمایشگاه تابستانی یک نمایشگاه هنری باز است که هر ساله توسط آکادمی سلطنتی در برلینگتون هاوس، پیکادلی در مرکز لندن، انگلستان، در ماه‌های ژوئن، ژوئیه و اوت برگزار می‌شود. تمجید کرد، اما از بررسی «"کاندولس"» به‌کلی خودداری کرد و گفت: «موضوع برای ما آنقدر توهین‌آمیز است که از آن عبور می‌کنیم». حتی الکساندر گیلچریست، که یکی از قوی‌ترین حامیان اِتی بود، در بیوگرافی اِتی در سال ۱۸۸۵، «"کاندولس"» را به عنوان «تقریباً تنها نمونهٔ ناخوشایند و به عبارتی قابل اعتراض در میان آثار اِتی توصیف کرد». در حالی که سارا برنیج از دانشگاه یورک در سال ۲۰۱۱ نوشت: «شاید سخت باشد که نقاشی را به عنوان چیزی جز تلاش عمدی هنرمند برای شوک و رسوایی ببینیم».
علیرغم خصومتی که «"کاندولس"» در نمایشگاه خود با آن مواجه شد، رابرت ورنون آن را خریداری کرد، او با تأمین اسب برای ارتش ثروت زیادی به دست آورده بود و از عواید آن برای جمع‌آوری یک مجموعه هنری بزرگ استفاده می‌کرد. ورنون مجموعه خود را در سال ۱۸۴۷ به ملت ارائه کرد، اگرچه در مورد تبدیل شدن «"کاندولس"» که یک نقاشی بسیار بحث‌برانگیز بود، به مالکیت دولتی، مایه شرمساری بود. در سال ۱۹۲۹، «کاندولس» به همراه تعدادی از نقاشی‌های دیگر به گالری تازه توسعه یافته تیت منتقل شد، جایی که تا سال ۲۰۱۸ باقی ماند.
محکومیتی که «کاندولس» با آن مواجه شد به این معنی بود که آن یک قطعه بحث‌برانگیز باقی ماند. زمانی که ساموئل کارتر هالساموئل کارتر هال (۹ مه ۱۸۰۰–۱۱ مارس ۱۸۸۹) یک روزنامه‌نگار ویکتوریایی متولد ایرلند بود که بیشتر به دلیل سردبیری مجله هنر و شخصیت بسیار طنزآمیزش شناخته شده‌است. آثاری را برای تصویرسازی آرت ژورنال تازه راه‌اندازی خود انتخاب می‌کرد، تبلیغ هنرمندان جدید بریتانیایی را مهم می‌دانست، حتی اگر به معنای تصاویری باشد که برخی از خوانندگان آن را پورنوگرافیک یا توهین‌آمیز می‌دانستند. در سال ۱۸۴۹ هال، حق تکثیر ۱۵۷ تابلویی را که ورنون به ملت داده بود را تأمین کرد، اما علیرغم تمایل او برای انتشار کپی‌های دیگرِ برهنه‌هایِ تحریک آمیزِ اِتی مانند "نقاشی حمام کننده، از" توزیع نسخه‌های کپی «"کاندولس"» خودداری کرد.
اندکی پس از اجرای «"کاندولس"»، اِتی به علت انتقادات مکرر مطبوعات درباره بی‌مزه بودن، بی حیایی، و عدم خلاقیت نظری در اثرش، تصمیم به ایجاد یک اثر به مضمون اخلاقی گرفت. در نتیجه، در سال ۱۸۳۲، او اقدام به نقاشی «"فرشته ویرانگر و اهریمن شیطانی که عیاشی افراد شرور و افراطی را به هم می‌زنند"» کرد. این اثر توسط بسیاری به عنوان یک تغییر مسیر در کارهای قبلی او و به طور آشکار شهوانی‌تر تلقی شد. اِتی یک نقاش برجسته آثار برهنه باقی ماند، اما از سال ۱۸۳۲ به بعد تلاش‌های آگاهانه ای برای انعکاس درس‌های اخلاقی انجام داد. با وجود این، پس از مرگش در سال ۱۸۴۹، نزد بسیاری همچنان به عنوان یک هنرمند پورنوگرافی در نظر گرفته می‌شد. در سال ۱۸۳۲ مجله "ونیتی فیر" توانست بنویسد: «من به خوبی می‌دانم که مردان خشن و همراهانشان چگونه در مقابل تصاویری مانند حمام اِتی عمل می‌کنند. من گروه‌های کارگری را دیده‌ام که در حال قدم زدن هستند و از تجربه‌ی شخصیم می‌دانم که علاقه‌ی آن‌ها به هنرهای برهنگی به شدت باعث ایجاد شرم در آنان می‌شود.»"حمام کننده اِتی" اشاره ای به ' است، در آن زمان در گالری ملی و اکنون در تیت بریتانیا.
علاقه به اِتی پس از مرگ او کاهش یافت زیرا جنبش‌های جدید، به ویژه پیشارافائلی‌ها و زیبایی‌پرستی، به ویژگی نقاشی در بریتانیا تبدیل شدند و در پایان قرن نوزدهم ارزش تمام نقاشی‌های او به کمتر از قیمت اولیه‌شان رسید.
تعداد بسیار کمی از هنرمندان بعدی تحت تأثیر اِتی قرار گرفته‌اند و یکی از اندک آثار بعدی که می‌توان آن را به عنوان تأثیر «"کاندولس"» در نظر گرفت، نقاشی «"شوالیه سرگردان"» است که در سال ۱۸۷۰ توسط جان اورت میلی نقاشی شده‌است، که تصویر نجات یک زن ناامید را که برهنه شده و به یک درخت بسته شده‌است، به تصویر می‌کشد. «"شوالیه سرگردان"» بازگشتی به سبکی بود که اِتی در «"کاندولس"» توسعه داده بود و بیننده را به احساس همکاری در شاهد بودن از تحقیر جنسی زن می‌کشاند و به ویژه در نسخه‌های اولیه که چهره زن قابل مشاهده بود،"The Martyr of the Solway". London: Art UK. Retrieved 16 December 2017."'The Knight Errant', Sir John Everett Millais, Bt, 1870". London: Tate. Retrieved 16 December 2017.اصلاحات بر روی نقاشی "شوالیه سرگردان" در ابتدا، باعث شد که قربانی در نسخه اولیه به سمت جلو نگریزد. واکنش‌های نامطلوبی که "شوالیه سرگردان" در ابتدای نقاشی با خود داشت، موجب شد که میلاس بخش بالایی بدن زن را از پرده جدا کند و نقاشی را با ظاهر فعلی آن، که در آن قربانی از هر دو نگاه‌کننده و نجات‌دهنده‌اش دور می‌شود و عبارتی چهره او دیده نمی‌شود، دوباره نقاشی کند. میلاس چهره، تنه و زنجیره‌های اصلی را به روی یک پرده نقاشی از منظر ساحلی دوخت و لباس‌ها را بر روی شخصیت زن می‌کشد تا تصویر اعدام مارگرت ویلسون را ایجاد کند که اکنون با عنوان "شهید سالووی" در گالری هنر واکر قرار دارد. انتقادات مشابهی را برانگیخت.قبل از جک قاتل در سال ۱۸۸۸، موضوع خشونت جنسی یک موضوع تابو در بریتانیا بود، و "شوالیه سرگردان" بسیار بحث‌برانگیز شد.
اپرای دبی، یک مرکز هنرهای نمایشی چندمنظوره با ظرفیت ۲۰۰۰ نفر است که در "منطقه اپرا" در مرکز شهر دبی واقع شده‌است. این مجموعه توسط شرکت اعمار برای میزبانی انواع اجراها و رویدادها از جمله تئاتر، اپرا، باله، کنسرت، کنفرانس و نمایشگاه ساخته شدهاست. برنامه ساخت آن از سوی شیخ محمد بن راشد آل مکتوم در مارس ۲۰۱۲ اعلام و در سال ۲۰۱۶ تکمیل شد. در ۳۱ آگوست ۲۰۱۶ با اجرای پلاسیدو دومینگو گشوده شد. فصل اول اجراها، شامل اپرای بیزه صیادان مروارید و همچنین تنور خوزه کارراس بود. طبقه همکف اپرای دبی، ۱۸۰۰ متر مربع است. از این طبقه می توان برای مراسم عروسی، جشن، نمایش مد و نمایشگاه استفاده کرد.
شهرستان کوندینسکی (به لاتین: Kondinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در ناحیه خودگردان خانتی-مانسی واقع شده‌است.
شهرستان ایژمسکی (به لاتین: Izhemsky District) یک شهرستان در روسیه است که در جمهوری کومی واقع شده‌است.
معصومه سلیمانی متولد خرم‌آباد در استان لرستان، دارنده نشان برنز کشتی آلیش زنان جهان در سال 2010 به میزبانی کشور قزاقستان. داور و مربی بین‌المللی کشتی و جودو و دارای مدرک کارشناسی ارشد آسیب شناسی ورزشی. معصومه سلیمانی در آبان ۹۸ و تظاهرات گرانی بنزین دستگیر و زندانی شد و پس از آن نیز به دلیل حمایت از جنبش زن زندگی آزادی در اردیبهشت ۱۴۰۲ دستگیر و برای بار دوم روانه زندان شد. زندانی سیاسی
لوپاری (به لاتین: Lopary) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. لوپاری ۲۴٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لوهافاری (به لاتین: Lohafary) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. لوهافاری ۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاریمباری (به لاتین: Karimbary) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. کاریمباری ۴٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاریانگا (به لاتین: Karianga) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در وندروزو واقع شده‌است. کاریانگا ۲۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
زارا مالیورانو (به لاتین: Zara Maliorano) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آتسیمو-آتسینانانا واقع شده‌است. زارا مالیورانو ۵۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ووندروزو (به لاتین: Vondrozo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در وندروزو واقع شده‌است. ووندروزو ۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴۳۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ووهیترومبی (به لاتین: Vohitromby) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. ووهیترومبی ۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایووندرو (به لاتین: Ivondro) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آتسیمو-آتسینانانا واقع شده‌است.
ایواتو (به لاتین: Ivato) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در وندروزو واقع شده‌است. ایواتو ۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۵۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ووهیترامبو (به لاتین: Vohitrambo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. ووهیترامبو ۳۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایواندریکا (به لاتین: Ivandrika) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. ایواندریکا ۹٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایساهارا (به لاتین: Isahara) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. ایساهارا ۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ووهیپاهو (به لاتین: Vohipaho) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. ووهیپاهو ۲۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایابوهازو (به لاتین: Iabohazo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. ایابوهازو ۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایامونتا (به لاتین: Iamonta) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در وندروزو واقع شده‌است. ایامونتا ۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۶۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ووهیماسی (به لاتین: Vohimasy) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. ووهیماسی ۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ووهیماری (به لاتین: Vohimary) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در وندروزو واقع شده‌است. ووهیماری ۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ووهیمالازا (به لاتین: Vohimalaza) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. ووهیمالازا ۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ووهیلنگو (به لاتین: Vohilengo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. ووهیلنگو ۱۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ووهیبورکا (به لاتین: Vohiboreka) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در وندروزو واقع شده‌است. ووهیبورکا ۴٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۶۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
وانگایندرانو (به لاتین: Vangaindrano) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. وانگایندرانو ۵۶ کیلومتر مربع مساحت و ۳۸٬۵۳۷ نفر جمعیت دارد و ۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایهورومبه (به لاتین: Ihorombe) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. ایهورومبه ۱۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۶۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایارا (به لاتین: Iara) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. ایارا ۹٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تسیاتلی (به لاتین: Tsiately) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. تسیاتلی ۱۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تووونا (به لاتین: Tovona) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. تووونا ۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تسیانوفانا (به لاتین: Tsianofana) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. تسیانوفانا ۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
تانگاینونی (به لاتین: Tangainony) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. تانگاینونی ۱۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فنوآریوو (به لاتین: Fenoarivo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. فنوآریوو ۱۶٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اواتو (به لاتین: Evato) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. اواتو ۸۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فنوآمبانی (به لاتین: Fenoambany) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. فنوآمبانی ۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سوآمانووا (به لاتین: Soamanova) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. سوآمانووا ۱۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سوآکیبانی (به لاتین: Soakibany) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آتسیمو-آتسینانانا واقع شده‌است. سوآکیبانی ۵۰۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اتروتروکا سود (به لاتین: Etrotroka Sud) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. اتروتروکا سود ۱۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ایفاتسی آناندروزا (به لاتین: Efatsy Anandroza) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. ایفاتسی آناندروزا ۱۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بواتا (به لاتین: Bevata) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. بواتا ۱۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۳۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ساندراوینانی (به لاتین: Sandravinany) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. ساندراوینانی ۳۸۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ساهامادیو (به لاتین: Sahamadio) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. ساهامادیو ۲۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
رانوتسارا سود (به لاتین: Ranotsara Sud) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه بفوتاکا سود واقع شده‌است. رانوتسارا سود ۷٬۳۱۰ نفر جمعیت دارد.
رانومنا (به لاتین: Ranomena) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. رانومنا ۱۹٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نوسیفنو (به لاتین: Nosifeno) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه میدونگی-آتسیمو واقع شده‌است. نوسیفنو ۵۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
برترا بووآی (به لاتین: Beretra Bevoay) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. برترا بووآی ۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بکارائوکا (به لاتین: Bekaraoka) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. بکارائوکا ۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بکوفافا سود () یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه بفوتاکا سود واقع شده‌است
بهارنا (به لاتین: Beharena) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه بفوتاکا سود واقع شده‌است. بهارنا ۵۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بفوتاکا (به لاتین: Befotaka) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه بفوتاکا سود واقع شده‌است. بفوتاکا ۷۷۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بفوتاکا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ماهابو مانانیوو (به لاتین: Mahabo Mananivo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. ماهابو مانانیوو ۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ماهافاسا سنتره (به لاتین: Mahafasa Centre) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. ماهافاسا سنتره ۸۹٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماهاتسینجو (به لاتین: Mahatsinjo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در وندروزو واقع شده‌است. ماهاتسینجو ۱۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۱۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماهاولو (به لاتین: Mahavelo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. ماهاولو ۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماهاولو (به لاتین: Mahavelo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در وندروزو واقع شده‌است. ماهاولو ۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماهازوآریوو (به لاتین: Mahazoarivo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در وندروزو واقع شده‌است. ماهازوآریوو ۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماهریراتی (به لاتین: Maheriraty) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. ماهریراتی ۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مانامبایدالا (به لاتین: Manambidala) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در وندروزو واقع شده‌است. مانامبایدالا ۱۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۶۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مانامبوندرو (به لاتین: Manambondro) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. مانامبوندرو ۱۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مانامبوترا سود (به لاتین: Manambotra Sud) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. مانامبوترا سود ۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماناتو (به لاتین: Manato) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در وندروزو واقع شده‌است. ماناتو ۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماروکیبو (به لاتین: Marokibo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. ماروکیبو ۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماروتزا (به لاتین: Maroteza) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در وندروزو واقع شده‌است. ماروتزا ۱۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماروواندریکا (به لاتین: Marovandrika) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. ماروواندریکا ۱۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماروویتسیکا سود (به لاتین: Marovitsika Sud) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه بفوتاکا سود واقع شده‌است. ماروویتسیکا سود ۹۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماسیاناکا (به لاتین: Masianaka) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. ماسیاناکا ۱۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماتانگا (به لاتین: Matanga) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. ماتانگا ۲۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آندرانولالینا (به لاتین: Andranolalina) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آتسیمو-آتسینانانا واقع شده‌است.
آنیلوبه (به لاتین: Anilobe) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ونگایندرانو واقع شده‌است. آنیلوبه ۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنکارانا میرایهینا (به لاتین: Ankarana Miraihina) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. آنکارانا میرایهینا ۹٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۶۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنکازوولو (به لاتین: Ankazovelo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آنوسی (ماداگاسکار) واقع شده‌است.
آنوسیولو (به لاتین: Anosivelo) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. آنوسیولو ۱۵۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنوسی تسارارافا (به لاتین: Anosy Tsararafa) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. آنوسی تسارارافا ۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنتانینارنینا (به لاتین: Antaninarenina) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه بفوتاکا سود واقع شده‌است.
آنتوکونالا (به لاتین: Antokonala) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در وندروزو واقع شده‌است. آنتوکونالا ۳٬۸۷۰ نفر جمعیت دارد و ۱۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آنتوندابه (به لاتین: Antondabe) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در ناحیه بفوتاکا سود واقع شده‌است.
آنتسیرانامبه (به لاتین: Antsiranambe) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در فرافنگانا واقع شده‌است. آنتسیرانامبه ۳٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شرکت توسعه مهمانخانه‌های ایران در سال ۱۳۸۳ با تغییر اساسنامه، به شرکت توسعه گردشگری ایران تبدیل شد. اعضای مجمع عمومی این شرکت متشکل از وزرای اقتصاد، دادگستری، میراث فرهنگی و معاون رئیس جمهور است.
فعالیت آن علاوه بر بهره برداری از برخی هتل‌ها و اماکن، توسعه زیرساخت‌های گردشگری کشور است. همچنین برخی ماموریت‌هایی که برای آن در نظر گرفته شده عبارتند از دسترسی به توسعه پایدار و ارزش آفرینی در گردشگری، طراحی، مشاوره، ساخت، توسعه و بهره‌برداری از اماکن و فضاهای گردشگری، تفریحی و اقامتی در سطح کشور براساس استانداردها و فناوری‌های مدرن و با نگاه کیفی و رشد سودآوری معرفی ظرفیت‌ها، جذب و هدایت سرمایه‌گذار و توانمندسازی فعالان حوزه گردشگری با بهره‌مندی از شایستگی‌ها، منابع و تجارب غنی شرکت توسعه گردشگری ایران.
سهام این شرکت در حال حاضر ۷۳درصد دولتی و ۲۷ درصد متعلق به بخش خصوصی است. اعضای مجمع عمومی شرکت را در حال حاضر وزیر محترم اقتصاد و دارایی، وزیر وزارت میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری، وزیر محترم دادگستری و همچنین نماینده بخش خصوصی تشکیل می‌دهند.
فعالیت این شرکت علاوه بر بهره‌برداری برخی هتل‌ها و اماکن، توسعه زیرساخت‌های گردشگری کشور است.
شرکت توسعه مهمانخانه‌های ایران به‌روایت روزنامه رسمی شماره ۶۷۸۳ مورخ 1347/7/14، در تاریخ 1347/2/31 تأسیس شد و سهامداران اولیه آن عبارت بودند از: شرکت سهامی تأسیسات جهان‌گردی، شرکت سهامی اینترکنتینانتال و شرکت سویسی EWI.
پس از انقلاب، سهام شرکت امریکایی به سهامدار ایرانی انتقال یافت. این شرکت با توجه به برنامه‌های بلندمدت و چشم‌اندازهای فرارو، در سال ۱۳۸۳ تغییراتی در اساسنامه (موضوع شرکت) اعمال کرد و هم‌زمان نام شرکت نیز به «شرکت توسعه گردشگری ایران» تغییر یافت.
شهرستان بارون-خمچیکسکی (به لاتین: Barun-Khemchiksky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده‌است.
شهرستان بای-تایگینسکی (به لاتین: Bay-Tayginsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده‌است.
شهرستان چاآ-خولسکی (به لاتین: Chaa-Kholsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده‌است.
شهرستان چدی-خولسکی (به لاتین: Chedi-Kholsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده‌است.
شهرستان دزون-خمچیکسکی (به لاتین: Dzun-Khemchiksky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده‌است.
شهرستان کاآ-خمسکی (به لاتین: Kaa-Khemsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده‌است.
شهرستان کیزیلسکی (به لاتین: Kyzylsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده‌است.
شهرستان اولوگ-خمسکی (به لاتین: Ulug-Khemsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده‌است.
شهرستان تودژینسکی (به لاتین: Todzhinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده‌است.
شهرستان تس-خمسکی (به لاتین: Tes-Khemsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده‌است.
شهرستان تره-خولسکی (به لاتین: Tere-Kholsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده‌است.
شهرستان تاندینسکی (به لاتین: Tandinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده‌است.
شهرستان سوت-خولسکی (به لاتین: Sut-Kholsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده‌است.
شهرستان پی-خمسکی (به لاتین: Piy-Khemsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده‌است.
شهرستان اوویورسکی (به لاتین: Ovyursky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده‌است.
شهرستان مونگون-تایگینسکی (به لاتین: Mongun-Tayginsky District) یک شهرستان در روسیه است که در تووا واقع شده‌است.
مونگون-تایگا (به لاتین: Mongun-Taiga) یک کوه در روسیه است که در تووا واقع شده‌است. مونگون-تایگا ۳٬۹۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرستان مایسکی (به لاتین: Maysky District) یک شهرستان در روسیه است که در کاباردینو-بالکاریا واقع شده‌است.
شهرستان پروخلادننسکی (به لاتین: Prokhladnensky District) یک شهرستان در روسیه است که در کاباردینو-بالکاریا واقع شده‌است.
شهرستان چگمسکی (به لاتین: Chegemsky District) یک شهرستان در روسیه است که در کاباردینو-بالکاریا واقع شده‌است.
شهرستان چرکسکی (به لاتین: Chereksky District) یک شهرستان در روسیه است که در کاباردینو-بالکاریا واقع شده‌است.
شهرستان لسکنسکی (به لاتین: Leskensky District) یک شهرستان در روسیه است که در کاباردینو-بالکاریا واقع شده‌است.
شهرستان البروسسکی (به لاتین: Elbrussky District) یک شهرستان در روسیه است که در کاباردینو-بالکاریا واقع شده‌است.
شهرستان زولسکی (به لاتین: Zolsky District) یک شهرستان در روسیه است که در کاباردینو-بالکاریا واقع شده‌است.
شهرستان اوروانسکی (به لاتین: Urvansky District) یک شهرستان در روسیه است که در کاباردینو-بالکاریا واقع شده‌است.
شهرستان ترسکی (به لاتین: Tersky District) یک شهرستان در روسیه است که در کاباردینو-بالکاریا واقع شده‌است.
شهرستان خانتی-مانسیسکی (به لاتین: Khanty-Mansiysky District) یک شهرستان در روسیه است که در ناحیه خودگردان خانتی-مانسی واقع شده‌است.
شهرستان سورگوتسکی (به لاتین: Surgutsky District) یک شهرستان در روسیه است که در ناحیه خودگردان خانتی-مانسی واقع شده‌است.
شهرستان نیژنوارتوفسکی (به لاتین: Nizhnevartovsky District) یک شهرستان در روسیه است که در ناحیه خودگردان خانتی-مانسی واقع شده‌است.
شهرستان نفتیوگانسکی (به لاتین: Nefteyugansky District) یک شهرستان در روسیه است که در ناحیه خودگردان خانتی-مانسی واقع شده‌است.
شهرستان بلویارسکی (به لاتین: Beloyarsky District) یک شهرستان در روسیه است که در ناحیه خودگردان خانتی-مانسی واقع شده‌است.
شهرستان برزیوزوفسکی (به لاتین: Beryozovsky District) یک شهرستان در روسیه است که در ناحیه خودگردان خانتی-مانسی واقع شده‌است.
شهرستان اوکتیابرسکی (به لاتین: Oktyabrsky District) یک شهرستان در روسیه است که در ناحیه خودگردان خانتی-مانسی واقع شده‌است.
شهرستان سووتسکی (به لاتین: Sovetsky District) یک شهرستان در روسیه است که در ناحیه خودگردان خانتی-مانسی واقع شده‌است.
شهرستان کنیاژپوگوستسکی (به لاتین: Knyazhpogostsky District) یک شهرستان در روسیه است که در جمهوری کومی واقع شده‌است.
شهرستان کورتکروسسکی (به لاتین: Kortkerossky District) یک شهرستان در روسیه است که در جمهوری کومی واقع شده‌است.
شهرستان کویگورودسکی (به لاتین: Koygorodsky District) یک شهرستان در روسیه است که در جمهوری کومی واقع شده‌است.
شهرستان پریلوزسکی (به لاتین: Priluzsky District) یک شهرستان در روسیه است که در جمهوری کومی واقع شده‌است.
شهرستان اوست-ویمسکی (به لاتین: Ust-Vymsky District) یک شهرستان در روسیه است که در جمهوری کومی واقع شده‌است.
شهرستان اوست-تسیلمسکی (به لاتین: Ust-Tsilemsky District) یک شهرستان در روسیه است که در جمهوری کومی واقع شده‌است.
شهرستان اودورسکی (به لاتین: Udorsky District) یک شهرستان در روسیه است که در جمهوری کومی واقع شده‌است.
شهرستان اوست-کولومسکی (به لاتین: Ust-Kulomsky District) یک شهرستان در روسیه است که در جمهوری کومی واقع شده‌است.
شهرستان ترویتسکو-پچورسکی (به لاتین: Troitsko-Pechorsky District) یک شهرستان در روسیه است که در جمهوری کومی واقع شده‌است.
شهرستان سیسولسکی (به لاتین: Sysolsky District) یک شهرستان در روسیه است که در جمهوری کومی واقع شده‌است.
شهرستان سیکتیودینسکی (به لاتین: Syktyvdinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در جمهوری کومی واقع شده‌است.
شاهزاده عبدالله ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
" نام تو مقدس باد " آخرین آهنگ آلبوم "عدد اهریمن" از گروه موسیقی آیرن میدن در سال ۱۹۸۲ است. این آهنگ توسط استیو هریس نوازنده گیتار بیس گروه نوشته شده‌است که به عنوان یکی از بهترین آهنگ‌های هوی‌متال در تمام دوران شناخته شده و همچنین یکی از آهنگ‌های امضای گروه به حساب می‌آید.
"نام تو مقدس باد" تقریباً در تمام اجراهای زنده گروه از زمان ضبط آلبوم خوانده شده است، به استثنای تور جهانی میدن انگلند در ۲۰۱۲-۲۰۱۴ و نیز مرحله دوم تور جهانی کتاب ارواح در ۲۰۱۷. آل موزیک آن را به‌عنوان «شاید مشهورترین آهنگ‌ حماسی گروه» توصیف کرده‌است. این ترانه، داستان یک زندانی است که در شرف اعدام است و برخی از فلسفی‌ترین اشعار هریس را به گوش شنونده می‌رساند. از زمان ضبط آهنگ تاکنون، چندین نفر از اعضای گروه اعلام کرده‌اند که این آهنگ یکی از آهنگ‌های موردعلاقه‌شان است و بروس دیکنسون، آن را "فوق‌العاده" و اجرای زنده‌اش را مانند "روایت یک فیلم برای مخاطب" توصیف کرده‌است.
این آهنگ، چندین‌بار توسط گروه‌هایی مانند دریم تیاتر، مشین هد، کریدل آو فیلث و آیسد ارث، بازخوانی شده‌‌است. آیرون میدن این آهنگ را در سال ۲۰۰۵ برای پخش در رادیو بی‌بی‌سی ۱ و نیز در سال ۲۰۰۷ برای پخش در سریال تلویزیونی شبکه چهار بریتانیا با نام "زنده از ابی‌رود" دوباره ضبط کرده‌است.
عنوان این آهنگ، بخشی از دعای ربانی مسیحیان و کنایه‌ای به جهان‌بینی مسیحی است.
مارتین برچ (۲۷ دسامبر ۱۹۴۸ ۹ آگوست ۲۰۲۰) یک تهیه‌کننده موسیقی و مهندس صدا بریتانیایی بود. او به دلیل مهندسی و تولید آلبوم‌هایی که عمدتاً توسط گروه‌های راک بریتانیایی از جمله دیپ پرپل ، رینبو ، فلیت‌وود مک ، وایت‌اسنیک ، بلک سبث و آیرون میدن منتشر شدند، شهرت یافت.
شهرستان کیزیلسکی (به لاتین: Kizilsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان ناگایباکسکی (به لاتین: Nagaybaksky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان یتکولسکی (به لاتین: Yetkulsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان یمانژلینسکی (به لاتین: Yemanzhelinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان کوسینسکی (به لاتین: Kusinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان کوناشاکسکی (به لاتین: Kunashaksky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان ورخنئورالسکی (به لاتین: Verkhneuralsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان وارننسکی (به لاتین: Varnensky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان اویسکی (به لاتین: Uysky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان اوولسکی (به لاتین: Uvelsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان کراسنوآرمیسکی (به لاتین: Krasnoarmeysky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان کاتاو-ایوانوفسکی (به لاتین: Katav-Ivanovsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان کورکینسکی (به لاتین: Korkinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان کاسلینسکی (به لاتین: Kaslinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان ترویتسکی (به لاتین: Troitsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان سوسنوفسکی (به لاتین: Sosnovsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان ساتکینسکی (به لاتین: Satkinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان کارتالینسکی (به لاتین: Kartalinsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان چسمنسکی (به لاتین: Chesmensky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان چبارکولسکی (به لاتین: Chebarkulsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان نیازپتروفسکی (به لاتین: Nyazepetrovsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان اوکتیابرسکی (به لاتین: Oktyabrsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان پلاستوفسکی (به لاتین: Plastovsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.
شهرستان آگاپوفسکی (به لاتین: Agapovsky District) یک شهرستان در روسیه است که در استان چلیابینسک واقع شده‌است.