moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در پایان فصل ۹۸–۱۹۹۷، واتفورد به دسته دوم صعود کرد و تعداد بازی‌های میان دو تیم کاهش یافت، چراکه در ۲۱ فصل گذشته، واتفورد در دسته‌های بالاتر از لوتون تاون بازی کرده‌است. در شانزده فصل گذشته، تنها چهار دیدار از رقابت‌های لیگ بین دو تیم برگزار شد و آن هم در دو فصل ۰۶–۲۰۰۵ و ۲۱–۲۰۲۰ در دسته چمپیونشیپ، سطح دوم از فوتبال انگلیس بود. در طول فصل ۰۶–۲۰۰۵، واتفورد ۲–۱ در خانه پیروز شد و بازی برگشت، ۱–۱ مساوی شد. در انتهای آن فصل، واتفورد بار دیگر صعود کرد. در طول فصل ۲۱–۲۰۲۰، واتفورد با یک گل در خانه‌اش پیروز و لوتون تاون با همین نتیجه در بازی برگشت پیروز شد؛ بنابراین امتیازات آن فصل تقسیم شد. اما با قطعی شدن صعود واتفورد به لیگ برتر برای فصل ۲۲–۲۰۲۱، این دربی به نقطه سکون دیگری رسید.
۵ دسامبر ۱۸۸۵، تاریخ برگزاری اولین بازی بین دو باشگاه است و در قالب یک بازی دوستانه، واتفورد روورز میزبان لوتون تاون بود و با نتیجه ۱–۰ لوتون را در خانه‌اش، ویکاریج میدو، شکست داد. اولین بازی در دالو لین لوتون در ۲۰ مارس ۱۸۸۶ برگزار شد و واتفورد ۳–۰ پیروز شد. در ۱۶ اکتبر همان سال در ویکاریج میدو، اولین پیروزی لوتون با نتیجه ۴–۱ ثبت شد.Jones (1998) p. 8 در طول فصل ۹۲–۱۸۹۱ دو بازی دوستانه میان لوتون تاون و وست هرتس؛ نامی که در آن زمان واتفورد با آن شناخته می‌شد برگزار شد و وست هرتس ۴–۳ در لوتون پیروز و بازی در خانه وست هرتس مساوی شد. در طول سه فصل، پنج بازی دوستانه دیگر میانشان برگزار شد که لوتون پیروز همگی بود.
در دهه ۱۹۳۰ گمان می‌شد که یک کارخانه واکسول در واتفورد ساخته شود، اما به دلیل محبوبیت ون لوتون در آن زمان، تصمیم گرفته شد که کارخانه در لوتون ساخته شود.
تا فصل ۹۵–۱۸۹۴، لوتون تاون در هیچ لیگ حضور نداشت و آن سال به لیگ جنوبی پیوست و دو سال بعد وست هرتس به آنها ملحق شد، اما از آنجایی که لوتون تاون در همان سال این لیگ را ترک کرده بود تا به لیگ دیگری بپیوندد، دیداری در لیگ نداشتند. اولین دیدار رسمی دو باشگاه در ۲۹ اکتبر ۱۸۹۸ برگزار شد و در مرحله سوم مقدماتی جام حذفی ۹۹–۱۸۹۸، دو تیم به تساوی ۲–۲ رسیدند. این تساوی، منجر به برگزاری دیدار تکراری بلافاصله پس از آن شد و لوتون با نتیجه ۱–۰ در واتفورد پیروز شد. در فصل بعد، لوتون دوباره مقابل واتفورد به تساوی رسید و این بار لوتون، ۳–۲ واتفورد را شکست داد.
لوتون در سال ۱۹۰۰ مجدداً به لیگ جنوبی پیوست، و پس از آن بود که دیدار میان این دو به یک مسابقه معمولی در تقویم لیگ جنوبی تبدیل شد. به جز فصل‌های ۰۵–۱۹۰۳، ۱۳–۱۹۱۲ و ۱۴–۱۹۱۳ که باشگاه‌ها در دسته‌های مختلف رقابت کردند، هر سال دو دربی برگزار می‌شد. لوتون رکورددار پیروزی بود و در مجموع دیدارهایشان در لیگ جنوبی، ۱۳ به ۸ برد نسبت به واتفورد برتری داشت. در فصل ۲۱–۱۹۲۰، زمانی که دسته اول جنوبی با عنوان دسته سوم لیگ فوتبال ادغام شد، هر دو باشگاه به عضویت لیگ فوتبال درآمدند.
در این دسته، مسابقات دربی به‌طور منظم تا سال ۱۹۳۷ برگزار می‌شد تا آنکه لوتون صعود کرد. دو تیم در جام فلادلیت حرفه‌ای جنوبی در فصل ۵۷–۱۹۵۶ به هم رسیدند که لوتون در کنیل‌ورث رود با نتیجه ۴–۳ برنده شد، و تنها دیداری بود که تا فصل ۶۴–۱۹۶۳ داشتند، تا آنکه لوتون به دسته سوم بازگشت. لوتون در یک قدمی سقوط کرد، اما در آخرین بازی خانگی فصل مقابل واتفورد، ۲–۱ پیروز شد تا هم بقایش را تضمین کند و هم صعود واتفورد را ملغی کند. لوتون یک سال بعد به دسته چهارم سقوط کرد و واتفورد در هر دو بازی که در یک دوره دو روزه در کریسمس برگزار شد پیروز شد. بازی در کنیل‌ورث رود با نتیجه ۴–۲ به نفع واتفورد به پایان رسید و دو روز بعد در ویکاریج رود ۲–۰ پیروز شد. تا فصل ۶۸–۱۹۶۷، لوتون صعود نکرد و به همین سبب تا آن زمان هیچ بازی دیگری میانشان برگزار نشد.
در فصل ۶۹–۱۹۶۸ واتفورد به عنوان قهرمان دسته سوم صعود کرد، در حالیکه تقریباً کل فصل را صدرنشین بود. با افزایش تعداد بازی‌ها، آمار خشونت هواداران دو تیم افزایش یافت. واتفورد در اولین مسابقه لیگ با لوتون در آن فصل با یک گل در خانه پیروز شد. بازی برگشت در خانه لوتون در ابتدا در باکسینگ دی برگزار شد، اما به دلیل مه در حالیکه با تساوی ۱–۱ در جریان بود، متوقف شد. این بازی سرانجام پس از چند بار به تعویق افتادن در ۳۰ آوریل ۱۹۶۹ انجام شد، آن هم‌زمانی که واتفورد به عنوان قهرمان صعودش قطعی شده‌بود. این بازی با خشونت همراه بود و سه بازیکن؛ دو نفر از لوتون و یک نفر از واتفورد اخراج شدند و لوتون ۲–۱ پیروز آن بود. پس از بازی حوادثی بین طرفداران در سنت البنز رخ داد، شهری که بین لوتون و واتفورد است و هوادارانی از هر دو تیم دارد. لوتون یک سال بعد به دسته دوم صعود کرد تا دربی زنده بماند. با این حال، سقوط واتفورد در فصل ۷۲–۱۹۷۱ یک بار دیگر به این رقابت پایان داد.
دو تیم تا فصل ۸۰–۱۹۷۹ بازی نداشتند، تا آنکه واتفورد به سطح دوم صعود کرد. در ۸۲–۱۹۸۱، لوتون قهرمان دسته دوم و واتفورد نایب قهرمان شد و هر دو تیم به دسته اول صعود کردند. در اولین فصل حضورشان در بالاترین سطح از فوتبال انگلستان، واتفورد به‌طور قابل‌توجهی بهتر از لوتون عمل کرد و پس از لیورپول قهرمان، نایب قهرمان شد و به جام یوفای فصل بعد راه یافت و در راه این نایب قهرمانی، لوتون را با نتیجه ۵–۲ در خانه شکست داد. در سوی دیگر، لوتون تنها در آخرین دقیقه از آخرین بازی فصل از سقوط اجتناب کرد. دربی ۲۸ آوریل ۱۹۸۴، رقابت میان دو تیم را تشدید کرد. علیرغم پیروزی ۲–۱ واتفورد، کاپیتان ویلف روسترون پس از یک سری تکل‌های بد از بازیکنان لوتون اخراج شد و فینال جام حذفی ۱۹۸۴ را از دست داد. اگرچه واتفورد تیم محبوب آن فینال بود، اما جام را ۲–۰ به اورتون باخت و حتی تا به امروز، اکثر هواداران واتفورد، مقصر باختشان را غیبت روسترون و در حقیقت لوتون می‌دانند.
این دربی تا فصل ۸۸–۱۹۸۷ ادامه یافت تا آنکه واتفورد سقوط کرد. لوتون در فصل ۹۲–۱۹۹۱ به دسته دوم سقوط کرد و بار دیگر دو تیم هماورد هم شدند. حتی در فصل ۹۶–۱۹۹۵ دو باشگاه با هم سقوط کردند. در فصل ۹۸–۱۹۹۷، واتفورد قهرمان سطح سوم از فوتبال انگلستان، دسته دوم لیگ فوتبال شد و در این راه، دربی را ۴–۰ در خانه پیروز شد؛ هر چهار گل در ۳۲ دقیقه اول بازی به ثمر رسید. خشونت هواداران در این بازی بیشتر بود، هواداران لوتون سعی کردند از خروج هواداران واتفورد از زمین جلوگیری کنند و درگیری‌های کوچکی در نزدیکی ایستگاه راه‌آهن رخ داد. در نتیجه، بازی برگشت در ویکاریج رود با حضور گسترده پلیس برگزار شد تا خشونت‌های اکتبر تکرار نشود. این بازی با تساوی ۱–۱ به پایان رسید. صعود واتفورد در پایان آن فصل، بار دیگر رقابت دو تیم را متوقف کرد.
دیدار دو تیم در جام اتحادیه با میزبانی ویکاریج رود به تاریخ ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۲ با هولیگانیسم همراه بود (که بیشتر، عدم آمادگی پلیس را دلیل آن می‌دادند، چرا که قبل از مسابقه به آنها هشدار داده شده بود که مشکلی پیش خواهد آمد) و همچنین درگیری‌هایی در مرکز شهر واتفورد، ایستگاه راه‌آهن و نزدیک به زمین فوتبال قبل از مسابقه رخ داد. قبل از بازی، هواداران لوتون چندین بار به زمین هجوم بردند که باعث شد که بازی با یک ربع تأخیر آغاز شود. برنامه‌ریزی برای یک دقیقه سکوت به مناسبت سالگرد حملات ۱۱ سپتامبر نیز انجام نشد. این بازی نهایتاً با پیروزی ۲–۱ لوتون خاتمه یافت. پس از بازی، ۲۹ هوادار تحت تعقیب قرار گرفتند. ۲۵ نفر از لوتون که برخی از آنها مادام العمر از حضور در تمام ورزشگاه‌های فوتبال محروم شدند و چهار نفر از واتفورد.
زمانی که لوتون با قهرمانی در لیگ یک به چمپیونشیپ صعود کرد، دو باشگاه برای مدت کوتاهی در یک دسته قرار گرفتند و دربی در فصل ۰۶–۲۰۰۵ از سر گرفته شد. این بار پلیس تلاش داشت تا وقایع سال ۲۰۰۲ تکرار نشود. واتفورد در ۲ ژانویه ۲۰۰۶ در کنیل‌ورث رود ۲–۱ پیروز شد و بازی برگشت در ۹ آوریل در ویکاریج رود به تساوی ۱–۱ رسید. واتفورد فصل را با صعود به لیگ برتر به پایان رساند، در حالی که لوتون دهم شد. واتفورد در پایان فصل ۰۷–۲۰۰۶ به چمپیونشیپ و لوتون همزمان به سطح سوم فوتبال انگلستان سقوط کردند. در فصل ۰۸–۲۰۰۷، سقوط لوتون تا سطح چهارم ادامه پیدا کرد و یک سقوط دیگر در فصل ۰۹–۲۰۰۸ آنها را به کنفرانس برتر؛ کاملاً خارج از لیگ فوتبال، رساند که تا حد زیادی به دلیل سوء مدیریت مالی بود.
پس از صعود واتفورد به لیگ برتر در پایان فصل ۱۵–۲۰۱۴ و با ماندگاری در این لیگ، تفاوت مالی دو باشگاه به شکل قابل توجهی افزایش یافت. در پایان فصل ۲۰–۲۰۱۹، گردش مالی واتفورد حدود ۲۶۰ میلیون پوند بود و این باشگاه در رده بیست و هشتمین باشگاه فوتبال ثروتمند جهان قرار گرفت. در مقایسه، لوتون گردش مالی کمی داشت که هر پیشرفتی را به شدت محدود می‌کرد. این فاصله را می‌توان در ورزشگاه‌های دو باشگاه نیز مشاهده کرد؛ واتفورد در ده سال گذشته هزینه‌های زیرساختی هنگفتی را برای ویکاریج رود در نظر گرفته‌است که منجر شد ظرفیت فعلی آن به ۲۳۷۰۰ نفر برسد و تا فصل ۲۲–۲۰۲۱ به ۳۰۹۰۰ نفر افزایش می‌یابد، در حالی که کنیل‌ورث رودِ لوتون، تنها ۹۲۵۰ نفر ظرفیت دارد. لوتون امیدوار بود برای فصل ۲۴–۲۰۲۳ به ورزشگاه جدیدی نزدیک‌تر به مرکز شهر که به عنوان «ورزشگاه پاور کورت» شناخته می‌شود، نقل مکان کند، اما تا پایان فصل ۲۱–۲۰۲۰ این برنامه هیچ پیشرفتی نداشته‌است. واتفورد در عین حال در اوایل سال ۲۰۲۰ اعلام کرد ممکن است به یک ورزشگاه جدید ۳۰۰ میلیون پوندی ۳۳۰۰۰ نفری با سالن ۶۰۰۰ نفری و مجموعه هتل با ۲۰۰ اتاق در باشگاه گلف بوشی، نقل مکان کنند اما برنامه‌ها هنوز در مراحل ابتدایی هستند.
در پایان فصل ۲۰–۲۰۱۹، لوتون بیش از ۲۶ سال بود که در یک بازی لیگ مقابل واتفورد پیروز نشده بود (از ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۴، نه بازی داشتند که سه برد برای واتفورد و شش بازی مساوی شد) و برای بیش از ۱۸ سال در هیچ رقابت رسمی مقابل واتفورد پیروز نشد. (از ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۲، سه مسابقه داشتند که دو برد برای واتفورد و یک تساوی حاصلش بود).
از سال ۱۹۹۷، واتفورد در پایان هر فصل رتبه بالاتری داشته‌است و در ۲۹ فصل از ۳۰ فصل گذشته، تنها در فصل ۹۷–۱۹۹۶، لوتون لیگ را در رتبه‌ای بالاتر از واتفورد پایان داد.
در آخرین روز از فصل ۲۰–۲۰۱۹، لوتون خود را در چمپیونشیپ ماندگار کرد و واتفورد از لیگ برتر سقوط کرد و برای فصل ۲۱–۲۰۲۰، رقابت لیگ بین این دو باشگاه برای اولین بار در طی ۱۶ فصل گذشته از سر گرفته شد. اگرچه با همه‌گیری کووید-۱۹، هواداران از تماشای مسابقات در ورزشگاه محروم شدند. ویکاریج رود در روز شنبه، ۲۶ سپتامبر، پذیرای اولین بازی بین رقبا بود و واتفورد با تک‌گل ژوائو پدرو در دقیقه ۳۵ پیروز شد اگرچه، زمانیکه ضربه جیمز کالینز به تیر دروازه برخورد کرد، لوتون نیز یک فرصت عالی را از دست داد. این نتیجه برای لوتون چندان ناامیدکننده نبود، چراکه در این مسابقه شوتی به سمت دروازه نداشت و اگر عملکرد عالی دروازه‌بان آنها، اسلوگا نبود، با اختلاف بیشتری شکست می‌خورد. بازی برگشت در کنیل‌ورث رود به تاریخ ۱۷ آوریل ۲۰۲۱ برگزار شد و لوتون با یک پنالتی از جیمز کالینز در دقیقه ۷۸، بازی را به سود خود پایان داد. لوتون کاملاً بر این بازی مسلط بود و واتفورد حتی یک شوت در چهارچوب هم نداشت. امتیازات دربی در این فصل تقسیم شد، اما با صعود واتفورد به لیگ برتر برای فصل ۲۲–۲۰۲۱، دوران وقفه دیگری در این دربی آغاز شد.
از اولین دیدار دو تیم در سال ۱۸۹۸ تا ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۰، زمانی که واتفورد با نتیجه ۱–۰ در یک بازی لیگ پیروز شد، ۱۱۹ دیدار رسمی درجه اول بین دو تیم انجام شده‌است.
جام ریگبی-تیلور رقابتی بود که در فاصله سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۲ برگزار شد تا «رقابت‌های دوستانه بین لوتون تاون و واتفورد، پایه و اساسی سازمان‌یافته و رسمی داشته باشد». این مسابقه سالانه در سال ۱۹۵۳ پایه‌گذاری شد، زمانیکه واتفورد نورافکن‌ها را در زمین خانگی‌اش، ویکاریج رود نصب کرد. به همین مناسبت، تصمیم گرفته شد تا مسابقه‌ای با نورافکن‌های جدید مقابل لوتون تاون برگزار شود که از سال ۱۹۳۷، تقابلی در قالب یک بازی رسمی با آنها نداشتند. توافق شد تا رقابت‌ها رفت و برگشتی باشد و با عنوان «جام دعوت باشگاه فوتبال واتفورد»، اولین بازی در ۱۳ اکتبر ۱۹۵۳ برگزار شد و نتیجه، تساوی ۱–۱ در ویکاریج رود بود. در زمان برگزاری بازی دوم در ۲۴ مارس ۱۹۵۴، نام رقابت‌ها به افتخار رئیس واتفورد، تی. ریگبی-تیلور، تغییر یافت و «جام ریگبی-تیلور» نام گرفت. کنیل‌ورث رود، میزبان بازی برگشت و لوتون تاون با نتیجه ۴–۱، پیروز آن بود و با پیروزی ۵–۲ در مجموع، قهرمان اولین دوره از این جام شد.
پس از فصل اول، سیستم رفت و برگشتی با یک تک‌بازی به میزبانی ویکاریج رود جایگزین شد. از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ به دلیل برنامه‌های جام حذفی و لیگ، این جام به حال تعلیق درآمد. پس از آن به مدت دو فصل برگزار شد، تا آنکه در سال ۶۳–۱۹۶۲ به دلیل شرایط آب و هوایی نامناسب لغو شد و هرگز ادامه نیافت.
هفت بازی در طول شش دوره از این مسابقات برگزار شد: اولین مسابقه در فصل ۵۴–۱۹۵۳، رفت و برگشتی برگزار شد، اما باقی پنج مسابقه، تک بازی بود. چهار پیروزی سهم لوتون، دو برد برای واتفورد و نتیجه یک بازی مساوی شد. جام رقابت‌ها، نقره‌ای و به ارتفاع ۱۲ اینچ (۳۰ سانتی‌متر) با دو دسته بود که آخرین بار توسط واتفورد به دست آمد و از آن زمان تاکنون، آن را برای خود حفظ کرده‌است.
در این رقابت‌ها ۲۳ گل به ثمر رسید، ۱۴ گل برای لوتون و ۹ گل برای واتفورد؛ گردن ترنر از لوتون تاون در همه هفت بازی به میدان رفت و با پنج گل برترین گلزن رقابت‌ها است.
تاریخچه جستجوی گوگل: جستجوی گوگل، ارائه شده توسط گوگل، با بیش از چهار میلیارد جستجو در روز، پرکاربردترین موتور جستجو در شبکه جهانی وب تا سال ۲۰۱۴ است. این صفحه رویدادهای کلیدی در تاریخچه سرویس جستجوی گوگل را پوشش می‌دهد.
برای تاریخچه شرکت گوگل، از جمله تمام محصولات، خریدها و تغییرات شرکتی گوگل، به صفحه تاریخچه گوگل مراجعه کنید.
طوطی آوازخوان یا طوطی آوازی ("Geoffroyus heteroclitus") یک گونه از طوطی‌های خانواده طوطیان سبز است که در مجمع الجزایر بیسمارک و جزیره بوگنویل در پاپوآ گینه نو و در جزایر سلیمان به جز رنل یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های دشت نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
طوطی‌های آویزان پرندگانی از تیره طوطی‌های سردهٔ "Loriculus" هستند. این پرندگان گروهی از طوطی‌های کوچک در مناطق گرمسیری جنوب آسیا هستند.
این طوطی‌های کوچک، حدود طول، عمدتاً با پرهای سبز و دم کوتاه هستند. اغلب رنگ‌آمیزی سر به شناسایی گونه‌های فردی کمک می‌کند. این طوطی‌ها به دلیل توانایی‌شان در خوابیدن وارونه، در میان پرندگان منحصر به فرد هستند.
در یک مطالعه از سال ۱۹۶۰، محققان ۲۳ نمونه جدید از "طوطی‌های آویزان" را در جزایر Camiguin واقع در فیلیپین کشف کردند (تلو و همکاران، ۲۰۰۶). علاوه بر این، چندین گونه از "طوطی‌های آویزان تاج آبی" در سراسر مناطق هند و سیلان (باکلی، ۱۹۶۶) و همچنین ۱۴ گونه پرنده بومی در مناطق دشتی در بریتانیای نو یافت شده‌است (دیویس و همکاران، ۲۰۱۷).
ایموجی هلو () یک ایموجی با هلوی صورتی مایل به نارنجی است. این ایموجی یکی از متداول ترین شکلک‌های استفاده شده به غیر از ایموجی بادمجان در وب‌سایت‌های رسانه‌های اجتماعی مانند فیس‌بوک، توییتر و اینستاگرام و تلگرام و واتساپ است. کاربران رسانه‌های اجتماعی اغلب از آن برای باسن یا نماد پیشنهادی در طول مکالمات جنسی استفاده می‌کردند.
طوطی شاهدخت ("Polytelis alexandrae") یک طوطی رنگارنگ استرالیایی از خانواده طوطی‌ها است. نام آن به افتخار شاهدخت الکساندرای دانمارک، که در سال ۱۸۶۳ با شاهزاده ولز ادوارد هفتم ازدواج کرد و در نهایت ملکه بریتانیا شد، نامگذاری شد. نام‌های دیگر این گونه عبارتند از: طوطی ملکه الکساندرا، طوطی الکساندرا، طوطی شاهدخت ولز، طوطی گلوصورتی و طوطی اسپینیفکس. بیشتر پرهای آنها سبز با گلوی صورتی، تارک و دمگاه مایل به آبی و شانه‌های سبز روشن است.
طوطیک‌ها یک سرده طوطی از خانواده طوطیان سبز است. قبلاً در نظر گرفته می‌شد که شامل یک گونه منفرد به نام طوطی دمگاه‌آبی ("Psittinus cyanurus") باشد، اما طوطی سیموئل ("P. abbotti") در سال ۲۰۲۱ توسط اتحادیه بین‌المللی پرنده‌شناسان به عنوان یک گونه متمایز تقسیم شد. یک تجزیه و تحلیل ژنتیکی در سال ۲۰۱۹ نشان داد که سردهٔ طوطی‌های طوق‌دار نسبت به "Psittinus" پیراتباری است که نشان می‌دهد سردهٔ "Psittacula" ممکن است برای حفظ "Psittinus" به عنوان یک سردهٔ متمایز، حتی به چندین سردهٔ مختلف تقسیم شود.
طوطی‌های ملانزی ، یک سرده از طوطی‌ها در تبار Psittaculini، از بالاخانواده طوطی‌واران (طوطی‌های راستین) است.
گونه‌های آن بومی جنوب شرق آسیا و ملانزی هستند.
این سرده دارای چهار گونه است.
طوطی‌های گینه نو ، سرده‌ای از طوطی‌ها در خانوادهٔ طوطیان سبز است. گونه‌های آن در گینه نو و پیرامون آن، جزایر سلیمان، شمال استرالیا و جزایر اندونزی یافت می‌شوند. این سرده دارای گونه‌های زیر است:
سید امیرحسین علوی امندانی (زادهٔ ۱۳۵۸) شهردار کلانشهر رشت بوده است. علوی از طریق آشنایی با جبار کوچکی‌نژاد در جریان انتخابات مجلس هشتم وارد عرصهٔ تبلیغات برای نمایندگان مجلس شد. او در دوره‌های چهارم تا ششم شورای اسلامی شهر رشت عضو این شورا بود و در ۷ مهر ۱۴۰۰ با رأی اعضای شورا به‌عنوان شهردار رشت انتخاب شد ولی بدلایل نا همسو بودن با برخی افراد بانفوذ بعدها از سمت شهردار استیضاح شد.
علوی در ۱۳۵۸ زاده شد. او پس از تحصیل در رشتهٔ ریاضی فیزیک در دبیرستان، در رشتهٔ مهندسی مکانیک از دانشگاه گیلان فارغ‌التحصیل شد.و در حال حاضر مدرک دکترای مدیریت شهری را دارا میباشد .
او در سال ۱۳۸۲ شرکت روگاگستر را تأسیس کرد که شرکت در زمینهٔ تولید محصولات پلیمری بود و در سال ۱۳۸۵ عنوان واحد نمونهٔ استاندارد ایران کسب کرد. این شرکت در سال ۱۳۸۹ نیز عنوان واحد برتر استاندارد را به‌دست آورد و علوی نیز به‌عنوان مدیر این شرکت، عنوان مدیر واحد نمونهٔ صنعتی استان گیلان را از آن خود کرد.
علوی در ششمین دورهٔ انتخابات شورای اسلامی شهر رشت با کسب ۹٬۹۶۸ رأی به‌عنوان عضو هفتم وارد این شورا شد.
پس از استعفای سید محمد احمدی، علوی در ۷ مهر ۱۴۰۰ با کسب ۹ رأی از سوی اعضای شورای شهر رشت، به‌عنوان شهردار رشت انتخاب شد و در نهایت با تأیید حکم توسط وزارت کشور به این سمت منصوب شد.
علوی نخستین بار در ۱۱ اسفند ۱۴۰۰ برای پاسخ به پرسش‌های اعضای شورای شهر حاضر شد که با ۷ رأی موافق، ۲ موافق و یک ممتنع، در سمت خود ابقاء شد.
در ۱۲ تیر ۱۴۰۱ مجدداً جلسه‌ای برای استیضاح علوی در شورای شهر رشت برگزار شد که کمی پیش از برگزاری لغو شد. اما در ۱۸ تیر همان سال جلسهٔ دیگری برای استیضاح او برگزار شد و با هشت رأی موافق، او از سمت شهرداری رشت برکنار شد و مجتبی دانا به‌عنوان سرپرست شهرداری رشت جایگزین او شد.
در تاربخ ۲۱ شهریور ۱۴۰۱ با صدور حکم موقت توسط دیوان عدالت اداری به شهرداری رشت بازگشت. و نیز در مرحله تجدید نظر دیوان عدالت اداری دستور موقت لغو شد که نتیجه آن از شهرداری رشت مجددا به نوعی می توان گفت برکنار شد.
کنود جوهان ویکتور راسموسن (Knud Johan Victor Rasmussen) (زادهٔ ۷ ژوئن ۱۸۷۹ – درگذشتهٔ ۲۱ دسامبر ۱۹۳۳)، کاوشگر قطب و انسان‌دوست گرینلندی – دانمارکی بود. او به عنوان «پدر اسیکموشناسی»Jean Malaurie, 1982. خوانده شده و نخستین اروپایی بود که توسط سورتمه سگ از گذرگاه شمال‌غربی عبور نمود. او در گرینلند، دانمارک و در میان مردم اینوئیت کانادا معروف است.Elizabeth Cruwys, 2003.
راسموسن در ایلولیسات، گرینلند متولد شد، پدرش یک مبلغ مذهبی اهل دانمارک، کشیش کریستیان راسموسن و مادرش لوئیسی راسموسن (نام تولد: فلیسچر) یک اینوئیت-دانمارکی بود. او دو برادر/خواهر داشت.
راسموسن سال‌های اولیه زندگی خود را در میان مردمان کالاآلیت در گرینلند سپری کرد و در آنجا تکلم به زبان کالاآلیسوت، شکار، رانندگی سورتمه سگ و زندگی در اوضاع سخت شمالگان را آموخت. «همبازی‌های من مردمان بومی گرینلند بودند؛ من از آوان بسیار کودکی خود با شکارچیان بازی و کار کردم، از اینرو حتی سختی‌های پرتنش‌ترین سفرهای که به‌وسیله سورتمه انجام می‌شد، برای من به یک مسیر خوشایند مبدل شد».
بعدها او در لینگه، شمال شیلند در دانمارک آموزش دید. در میان سال‌های ۱۸۹۸ و ۱۹۰۰ میلادی، او تلاش نمود تا حرفه بازیگری و آوزخوانی در اپرا را دنبال نماید، اما ناموفق بود.
او نخستین سفر اکتشافی خود را در همراهی با جورگن برونلند، هارالد مولتک و لدویگ مایلوس-اریکسن از ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۴ میلادی انجام داد که مشهور به سفر اکتشافی ادبی دانمارک بود و طی این سفر فرهنگ اینوئیت را تحت بررسی قرار داد. پس از بازگشت او به ارایه یک سری نطق‌های علمی پرداخته و کتاب مردم قطب شمال (۱۹۰۸ میلادی) را نوشت که ترکیبی از یک سفرنامه و گزارش علمی از فرهنگ مردمی اینوئیت بود. او در ۱۹۰۸ میلادی با داگمار اندرسن ازدواج کرد.
در ۱۹۱۰ میلادی، راسموسن و دوست وی پیتر فریوچین مرکز تجارتی تیول را در دماغه یورک (قاناق)، گرینلند به عنوان یک پایگاه بازرگانی تأسیس کردند. نام تیول به این خاطر انتخاب شد که این مرکز، شمالی‌ترین پایگاه تجاری در جهان بوده و در واقع به معنی «آخرین تیول» بود. پایگاه تجارتی تیول به پایگاهی برای یک سری از هفت سفر اکتشافی، معروف به سفرهای اکتشافی تیول، مبدل شد که از ۱۹۱۲ تا ۱۹۳۳ میلادی را در بر می‌گرفت.Knud Rasmussen, 1927, "Across Arctic America", Introduction.
نخستین سفر اکتشافی تیول (۱۹۱۲ میلادی، راسموسن و فریوپین) به هدف آزمایش ادعای رابرت پری مبنی بر اینکه کانالی سرزمین-پری را از گرینلند جدا می‌سازد، صورت گرفت. آنها طی یک سفر چشمگیر که ۱٬۰۰۰ کیلومتری (۶۲۰ مایل) در بالای یخ پیش رفتند و نزدیک بود کشته شوند، این ادعا را غلط ثابت کردند. کلمنتس مارکم، رئیس انجمن سلطنتی جغرافیا، این سفر را بهترین سفری خواند که در تاریخ به‌وسیله سگ‌ها انجام شده‌است. فریوچین گزارش شخصی خود از این سفر (و سایر سفرها) را در واگرانت وایکینگ (۱۹۵۳) و من با راسموسن سف به دریا رفتم (۱۹۵۸) نوشت.Clements Markham, 1921
دومین سفر اکتشافی تیول (۱۹۱۶ – ۱۹۱۸) بزرگتر و متشکل از تیم هفت نفری بوده و هدف آن نقشه‌برداری از یک ناحیه کمتر شناخته‌شده در کرانه شمالی گرینلند بود. این سفر در گزارش راسموسن تحت عنوان گرینلند از طریق دریای قطبی (۱۹۲۱) مستند گردید. در این سفر دو نفر تلف شدند، هر کدام توریلد ولف و هیندریک اولسن که تنها مورد در کل حرفه راسموسن بود. سومین سفر اکتشافی تیول (۱۹۱۹) شالم جابه‌جای-انبار در سفر شنای قطبی روآلد آمونسن در کشتی ماد بود. چهارمین سفر اکتشافی تیول (۱۹۱۹ – ۱۹۲۰ میلادی) در شرق گرینلند بود، جاییکه راسموسن چندین ماه را در نزدیکی آنگماگسالیک سپری نموده و در مورد اقوام آن منطقه اطلاعات گردآوری نمود.
«بزرگترین دستاورد» راسموسن پنجمین سفر اکتشافی تیول بزرگ (۱۹۲۱–۱۹۲۴) وی بود که به منظور «حمله بر مسئله اساسی بزرگ منشأ نژاد اسکیمو» طراحی شده بود. یک کتاب ده جلدی (پنجمین سفر اکتشافی تیول ۱۹۲۱ – ۱۹۲4 (1946)) از داده‌های قوم‌شناختی، باستان‌شناختی و زیست شناختی گردآوری گردیده و بیشتر آثار هنوز هم در موزه‌های دانمارک نمایش داده می‌شوند. این تیم هفت نفری، نخست به مناطق شرقی قطب شمال در کانادا رفته و به گردآوری نمونه‌ها، برگزاری مصاحبه‌ها (از جمله با شاهمن آوا، کسی که در مورد اواونک به آنها اطلاعات داد) و حفاری سایت‌ها آغاز کردند.
راسموسن تیم را ترک نموده و برای ۱۶ ماه با دو شکارچی اینوئین به‌وسیله سورتمه سگ در امتداد شمال آمریکا تا نوم، آلاسکا سفر نمود – او تلاش نمود تا سفر خود را تا روسیه ادامه دهد، اما ویزای وی رد شد. او نخستین اروپایی بود که با سورتمه سگ از گذرگاه شمال‌غربی عبور نمود. او گزارش سفر خود را تحت عنوان سراسر قطب شمال آمریکا (۱۹۲۷) منتشر نمود، کتابی که امروزه نیز به عنوان ادبیات کلاسیک سفر قطبی پنداشته می‌شود. این سفر همچنین «سفر بزرگ سورتمه» عنوان شده و داستان آن در فیلم کانادایی، سفرنامه‌های کنود راسموسن (۲۰۰۶ میلادی) به نمایش درآمد.
برای هفت سال بعدی، راسموسن میان گرینلند و دانمارک سفر نموده و مشغول ارایه نطق علمی و نوشتن بود. در ۱۹۳۱ میلادی، او به ششمین سفر اکتشافی تیول رفت، سفری که به هدف مستحکم سازی ادعای دانمارک بر قسمتی از مناطق شرقی گرینلد که نروژ نیز روی مالکیت آن ادعا داشت، انجام شد.
هفتمین سفر اکتشافی تیول (۱۹۳۳) به هدف ادامه ششمین سفر طراحی شده بود، اما راسموسن پس از مسمومیت غذایی ناشی از خوردن غذای کیویاک، به بیماری سینه‌پهلو مبتلا شده و چند هفته بعد به عمر ۵۴ سالگی در کپنهاک درگذشت. در جریان این سفر اکتشافی، راسموسن روی فیلم ازدواج پالو (The Wedding of Palo) کار کرد و فیلم‌نامه آنرا نوشته بود. این فیلم که توسط فریدریش دالشیم کارگردانی شده بود در ۱۹۳۴ میلادی تکمیل گردیده و با عنوان دانمارکی پالوس برودیفرد (Palos brudefærd) اکران شد.
علاوه بر چندین دماغه و یخرود، رشته‌کوه‌های کنود راسموسن در گریلند نیز پس از وی نام‌گذاری شده‌است.
فلوشیپ افتخاری انجمن جغرافیای آمریکا در ۱۹۱۲ میلادی و جایزه دالی این انجمن در ۱۹۲۴ میلادی به وی اعطاء گردید. انجمن سلطنتی جغرافی در ۱۹۲۳ میلادی مدال طلای بنیان‌گذار و انجمن سلطنتی جغرافیای دانمارک مدال هانس اجید خود را در ۱۹۲۴ میلادی به راسموسن اعطاء نمودند. دانشگاه کپنهاک در ۱۹۲۴ میلادی و دانشگاه سنت اندروز در ۱۹۲۷ میلادی به وی مدرک دکترای افتخاری اعطاء نمودند.
نشت داده‌های گوگل در سال ۲۰۱۸ یک رسوایی بزرگ در حفظ حریم خصوصی داده‌ها بود که در آن واسط برنامه‌نویسی کاربردی (API) گوگل پلاس، اطلاعات خصوصی بیش از پنج میلیون کاربر را افشا کرد.
مدیران گوگل پلاس برای اولین بار در مارس ۲۰۱۸، طی بررسی پس از رسوایی داده‌های فیس بوک-کمبریج آنالیتیکا متوجه جمع‌آوری داده‌های شخصی شدند. این اشکال، اگرچه بلافاصله برطرف شد، اما اطلاعات خصوصی تقریباً ۵۰۰۰۰۰ کاربر گوگل پلاس را در معرض دید عموم قرار داد. گوگل این نشت را برای کاربران شبکه فاش نکرد "." در نوامبر ۲۰۱۸، به دنبال به‌روزرسانی واسط برنامه‌نویسی کاربردی (API) گوگل پلاس، نشت داده دیگری رخ داد. اگرچه گوگل هیچ مدرکی مبنی بر نفوذ پیدا نکرد، تقریباً ۵۲٫۵ میلیون نمایه شخصی به‌طور بالقوه در معرض دید قرار گرفتند. در اوت ۲۰۱۹، گوگل به دلیل استفاده کم و چالش‌های فنی، گوگل پلاس را خاموش کرد.
گوگل پلاس در ژوئن ۲۰۱۱ به عنوان یک شبکه اجتماعی فقط برای دعوت راه اندازی شد، اما در اواخر سال برای دسترسی عمومی باز شد. گوگل پلاس توسط ویک گاندوترا مدیریت می‌شد.
مشابه فیسبوک، گوگل پلاس هم دارای ویژگی‌های کلیدی حلقه‌ها "،" گوگل هنگ‌آوتس و اسپارکس است.
گوگل پلاس به سایر سرویس‌های گوگل مانند یوتیوب، گوگل درایو و جی‌میل مرتبط شد و به آن امکان دسترسی به تقریباً ۲ میلیارد حساب کاربری را می‌داد. با این حال، کمتر از ۴۰۰ میلیون مصرف‌کننده به‌طور فعال از گوگل پلاس استفاده می‌کردند که ۹۰ درصد از این کاربران کمتر از پنج ثانیه از آن استفاده می‌کردند.
در مارس ۲۰۱۸، توسعه‌دهندگان گوگل یک مشکل امنیتی در واسط برنامه‌نویسی کاربردی (API) گوگل پلاس پیدا کردند که در آن برنامه‌های خارجی به فیلدهای نمایه دسترسی پیدا کردند که به‌عنوان عمومی علامت‌گذاری نشده بودند. ۵۰۰۰۰۰ حساب گوگل پلاس در این مشکل امنیتی گنجانده شد که به ۴۳۸ برنامه خارجی اجازه دسترسی غیرمجاز به نام، ایمیل، آدرس، شغل، جنسیت و سن کاربران خصوصی را داد. این اطلاعات بین سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۸ در دسترس بود. گوگل هیچ مدرکی دال بر سوء استفاده از اطلاعات شخصی کاربر و همچنین اینکه توسعه دهندگان برنامه‌های شخص ثالث از این درز اطلاع داشته‌اند، پیدا نکرد.
در نوامبر ۲۰۱۸، یک به‌روزرسانی نرم‌افزار باعث نقض اطلاعات دیگری در واسط برنامه‌نویسی کاربردی (API) گوگل پلاس شد. این اشکال ۵۲٫۵ میلیون کاربر را تحت تأثیر قرار داد، که در آن، مانند نقض امنیتی ماه مارس، برنامه‌های غیرمجاز قادر به دسترسی به نمایه‌های گوگل پلاس، از جمله نام، آدرس ایمیل، مشاغل و سن کاربران بودند. برنامه‌ها نمی‌توانند به اطلاعات مالی، هویت ملی، شماره‌ها یا گذرواژه‌ها دسترسی داشته باشند. پست‌های وبلاگ، پیام‌ها و شماره تلفن‌ها نیز در صورت علامت‌گذاری خصوصی غیرقابل دسترس باقی می‌مانند. برخلاف نقض قبلی، دسترسی فقط به مدت شش روز قبل از اینکه گوگل پلاس از مشکل امنیتی مطلع شود در دسترس بود. یک بار دیگر، گوگل پلاس هیچ مدرکی برای سوء استفاده از داده‌های توسعه‌دهندگان شخص ثالث پیدا نکرد.
در اکتبر ۲۰۱۸، "وال استریت ژورنال" مقاله ای را منتشر کرد که در آن به تشریح نقض اولیه و تصمیم گوگل برای افشا نکردن آن برای کاربران پرداخت. در آن زمان، هیچ قانون فدرالی وجود نداشت که گوگل را ملزم کند تا مشتریان خود را از نقض داده‌ها مطلع کند. گوگل پلاس در ابتدا به دلیل ترس از مقایسه شدن با نشت اطلاعات اخیر فیس بوک و متعاقباً از دست دادن اعتماد مصرف‌کننده، این نقض را فاش نکرد. در پاسخ به مقاله "وال استریت ژورنال"، گوگل از تعطیلی گوگل پلاس در اوت ۲۰۱۹ خبر داد پس از نشت اطلاعات دوم، تاریخ به آوریل ۲۰۱۹ منتقل شد. در پاسخ به نقض داده‌ها، مصرف‌کنندگان سازمانی از تأثیر این اشکال مطلع شدند و دستورالعمل‌هایی در مورد نحوه ذخیره، دانلود و حذف داده‌های خود قبل از بسته شدن گوگل پلاس به آنها داده شد. دفتر حفاظت از حریم خصوصی و داده‌های گوگل هیچ سوء استفاده ای از داده‌های کاربر پیدا نکرد.
قبل از بسته شدن گوگل پلاس، گوگل یک دوره ۱۰ ماهه تعیین کردکه در آن کاربران می‌توانستند داده‌های خود را دانلود و انتقال دهند. پس از دوره ۱۰ ماهه، محتوای کاربر حذف شد. در ۴ فوریه ۲۰۱۹، مصرف‌کنندگان دیگر قادر به ایجاد نمایه‌های گوگل پلاس جدید نبودند. گوگل در ۷ مارس ۲۰۱۹ APIهای گوگل پلاس را تعطیل کرد تا اطمینان حاصل کند که توسعه‌دهندگان قبل از بسته شدن گوگل پلاس با APIها ارتباط نمی‌گیرند.
گوگل نهاد اصلی شرکت مادر خود، شرکت آلفابت است. پس از نقض اطلاعات، قیمت سهام شرکت آلفابت با ۱ درصد کاهش به ۱۱۵۷٫۰۶ دلار در ۹ اکتبر ۲۰۱۸ پس از افت قبلی ۱۱۳۵٫۴۰ دلار در آن صبح، پایین‌ترین قیمت از ۵ ژوئیه ۲۰۱۸ بود پس از انتشار مقاله "وال استریت ژورنال"، قیمت سهام طی دو روز در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۸ به ۲٫۱ درصد کاهش یافت. قیمت سهام از این نقطه به‌طور پیوسته افزایش یافت و به قیمت سهم ۸ اکتبر ۲۰۱۸ در ۵ فوریه ۲۰۱۹ رسید
گوگل قصد داشت گوگل پلاس را به عنوان یک شبکه شرکتی بازسازی کند. گوگل پلی اکنون ارزیابی می‌کند که کدام برنامه‌ها می‌توانند برای دسترسی به داده‌های پیامک کاربر اجازه درخواست کنند. فقط برنامه پیش‌فرض برای نسخه‌های موبایلی می‌تواند این درخواست را بدهد. قبل از نقض داده‌ها، برنامه‌ها می‌توانستند به‌طور همزمان درخواست دسترسی به تمام داده‌های مصرف‌کننده را داشته باشند. اکنون، هر برنامه باید برای هر جنبه از نمایه مصرف‌کننده مجوز درخواست کند.
مهین افشان‌پور ( – ) هنرمند و نگارگر اهل ایران بود. وی نخستین زن ایرانی بود که در نگارگری موفق به اخذ مدرک درجه یک هنری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در ایران شد.
مهین افشان‌پور در شهریور ۱۳۲۰ در تهران زاده شد.
مهین افشان‌پور در سال ۱۳۴۸ وارد هنرستان کمال الملک شد و کار خود را با طراحی سیاه‌قلم، نقاشی رنگ روغن، و تذهیب آغاز و در سال ۱۳۶۰ آموزش را در دانشگاه‌های هنر، سوره، و میراث فرهنگی در پیش گرفت. او دکتری هنری را از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در رشته نگارگری دریافت کرد. افشان‌پور سال‌ها در دانشگاه‌های گوناگون سابقه تدریس داشت.
مهین افشان‌پور از دوران نوجوانی و جوانی به نقاشی و صورت گری علاقه داشت و نزد استادانی چون حسین شیخ طبیعت، مشیری سیاه قلم، یوسفی، و الطافی به تحصیل هنر پرداخت اما علاقه زیاد افشان‌پور به نگارگری او را به مکتب جلالی سوسن آبادی کشاند تا سرانجام نزدیک ۳۰ سال در این زمینه به خلق بیش از ۱۰۰ اثر منحصر به فرد بپردازد.
مهین افشان‌پور سبک‌های مختلفی را از جمله بغداد، مکتب تبریز اول، تیموری یا هرات و سرانجام مکتب اصفهان را در نگارگری تجربه کرده‌است. از جمله مهمترین آثار او می‌توان به "سواری از غیب"، "شیخ صنعان و دختر ترسا"، "سمند تیزپای"، "مجلس بند اندازی عروسان"، و "آهوان خمار چشم" یاد کرد. مینیاتورهای افشان‌پور، مینیاتور امروز با بهره‌گیری از سبک گذشته‌است. او می‌گوید:
مهین افشان‌پور از سال ۱۳۶۳ به تعلیم رشته نقاشی پرداخت و افزون بر خلق آثار شاخصی در نگارگری، همت خویش را صرف تربیت شاگرد و تدریس کرد. مهین افشان‌پور چند سالی در بخش آموزشی سازمان میراث فرهنگی تدریس می‌کرد و از سال ۱۳۶۰ به تعلیم رسمی پرداخت. در دانشکده سوره، دانشگاه هنر نیز تدریس می‌کرد و همچنین در دانشگاه الزهرا به تدریس مینیاتور مشغول بود.
افشان‌پور در نمایشگاه‌های داخل و خارج کشور به ارائه اثارش پرداخته‌است. بخشی از فعالیت‌ها و موفقیت‌های او در زیر فهرست شده‌است.
نام او به همراه نگارگران نامی معاصر ایران چون محمود فرشچیان، مجید مهرگان، اردشیر مجرد تاکستانی، محمدباقر آقامیری در فهرست گنجینه زنده بشری یونسکو درج شد.
بررسی و نقد نشانه‌شناسی آثار نگارگری مهین افشان‌پور در ۱۷مرداد ۱۴۰۱ طی نشست و میزگردی در مرکز فرهنگی- هنری صبا برگزار شد. در این نشست با حضور نامور مطلق، معاون پژوهشی فرهنگستان هنر و رئیس اعضای گروه پژوهشی زبان هنری؛ فرزان سجودی، حمیدرضا شعیری، امیر علی نجومیان و عباسی، آثار نگارگری مهین افشان‌پور از زاویه نشان شناختی و زبان شناختی مورد بحث و بررسی قرار گرفت.‏
فرزان سجودی:
بهمن نامور مطلق:
امیرعلی نجومیان:
حمیدرضا شعیری:
عباسی:
لافایت هاوتون بانل (Lafayette Houghton Bunnell) (۱۳ مارس ۱۸۲۴ –۲۱ ژوئیه ۱۹۰۳) طبیب، مؤلف و کاوشگر آمریکایی بود. او بیشتر به‌خاطر مشارکت با گردان ماریپوزا، اولین غیر سرخ‌پوستانی که وارد دره یوسیمیتی شدند و کتابش؛ کشف یوسمیت و جنگ سرخ‌پوستان در سال ۱۸۵۱، شناخته شده‌است. بانل اعضای گردان را در رای‌گیری برای نام‌گذاری دره رهبری کرد و به همین دلیل اغلب به او به عنوان فردی که نام یوسمیت را نام‌گذاری کرد، اعتبار می‌دهند. او همچنین یک سرباز و جراح در جنگ ایالات متحده با مکزیک و جنگ داخلی بود.
بانل در ۱۳ مارس ۱۸۲۴ در راچستر نیویورک، متولد شد. پدرش بردلی بانل و داییش داگلاس هاوتون (هر دو طبیب)، تأثیر عمده-ای بر لافایت جوان گذاشتند، به ویژه که میل به جستجوی ماجراجویی در «غرب» را در او القا کردند. در ۱۸۳۲، پدر بانل تصمیم گرفت که به دیترویت برود. هرچند که خانواده، قبل از نقل مکان نهایی، در بوفالو ماندند. به دلیل اپیدمی وبا، بردلی بانل برای درمان بیماران فراخوانده شد. وقتی آنها سرانجام در دیترویت مستقر شدند، بانل جوان با اوزبیو، پاتواتومی و جوانان فرانسوی- کانادایی دوست بود. او در یک مدرسه کاتولیک تحصیل کرد، نه به این دلیل که کاتولیک بود، بلکه به این دلیل که بهترین مدرسهٔ شهر بود.
در ۱۸۴۵ پدر بانل به دیترویت بازگشت. پس از حل و فصل امور مختلف تجاری، بانل به از او پیروی کرد و تحصیل پزشکی را زیر نظر دکتر اسکویل از سر گرفت. زمانی که جنگ با مکزیک آغاز شد، بانل نام‌نویسی کرد و به عنوان یک کارمند بیمارستان، کار کرد. و مدتی مسئول بیمارستان کوردووا بود، هنگامی که در پایان جنگ به میشیگان بازگشتند، فرماندهی پزشکی یک هنگ را برعهده داشت. پس از اتمام خدمت، شایعات مربوط به اعتصاب طلا در کالیفرنیا توسط رئیس‌جمهور پولک، تأیید شد و بانل تصمیم گرفت تا شانس خود را در کالیفرنیا جستجو کند. او از راه زمینی از طریق تگزاس و مکزیک سفر کرد.
در ۱۸۵۱، بانل یکی از اعضای گردان ماریپوزا بود که کاشفان غیربومی دره یوسمیتی شدند. اکتشاف هدف اصلی این سفر نبود. گردان در جستجوی رهبران قبایل بومی آمریکا که در یورش‌های اخیر به شهرک‌های آمریکایی، شرکت داشتند بود. بانل دره را کاوش کرد و بسیاری از ویژگی‌های آن را نام برد. کشف یوسمیتی و جنگ با سرخ‌پوستان در سال ۱۸۵1 (1880) حاوی گزارش از اکتشاف او و اقدامات گردان است. اکثر چیزهایی که در مورد رئیس تنایا و آهوانچی شناخته شده‌است، از گزارش‌های مکتوب بانل استخراج شده‌است. بانل اولین کسی بود که با رئیس تنایا روبرو شد، کسی که متعاقباً کتابی نوشت.
بانل بعداً به عنوان جراح در جنگ داخلی آمریکا خدمت کرد. پس از جنگ به هومر، مینه‌سوتا نقل مکان کرد و با سارا اسمیت ازدواج کرد. اگرچه او کمی طبابت کرد، اما بیشتر اوقات با مستمری بازنشستگی ارتش زندگی کرد و تاریخ می‌سی‌سی‌پی بالا را نوشت. او در ۲۱ ژوئیه ۱۹۰۳ در هومر درگذشت.
نقطه بونل در انتهای شرقی دره کوچک یوسمیت، به افتخار او نام‌گذاری شده‌است.
در دهه ۲۰۱۰، اطلاعات شخصی میلیون‌ها کاربر فیس‌بوک بدون رضایت آنها توسط شرکت مشاوره بریتانیایی کمبریج آنالیتیکا جمع‌آوری شد، که عمدتاً برای کمپین تبلیغات سیاسی استفاده می‌شد.
این داده‌ها از طریق اپلیکیشنی به نام «این زندگی دیجیتالی شماست» که توسط محقق علوم داده، الکساندر کوگان و شرکت او که در سال ۲۰۱۳ تأسیس شده، جمع‌آوری شده بود. این برنامه شامل مجموعه‌ای از سوالات برای ایجاد پروفایل‌های روان‌شناختی روی کاربران بود و اطلاعات شخصی دوستان فیس‌بوک کاربران را از طریق پلتفرم اوپن گراف فیس‌بوک جمع‌آوری می‌کرد. این اپلیکیشن اطلاعات ۸۷ میلیون پروفایل فیس بوک را جمع‌آوری کرده بود. کمبریج آنالیتیکا از داده‌ها برای ارائه کمک‌های تحلیلی به کمپین‌های ریاست‌جمهوری تد کروز و دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۶ استفاده کرد. کمبریج آنالیتیکا همچنین به‌طور گسترده به دخالت در همه‌پرسی برگزیت متهم شد، اگرچه تحقیقات رسمی تشخیص داد که این شرکت «فراتر از برخی تحقیقات اولیه» درگیر نبوده و «هیچ نقض قابل توجهی» صورت نگرفته‌است.
اطلاعات مربوط به سوء استفاده از داده‌ها در سال ۲۰۱۸ توسط کریستوفر ویلی، کارمند سابق کمبریج آنالیتیکا، در مصاحبه با "گاردین" و "نیویورک تایمز" فاش شد. در پاسخ، فیس بوک به خاطر نقش خود در جمع‌آوری داده‌ها عذرخواهی کرد و مارک زاکربرگ، مدیرعامل آن، در مقابل کنگره شهادت داد. در ژوئیه ۲۰۱۹، اعلام شد که فیس بوک به دلیل نقض حریم خصوصی، قرار است ۵ میلیارد دلار توسط کمیسیون تجارت فدرال جریمه شود. در اکتبر ۲۰۱۹، فیسبوک موافقت کرد که به دلیل قرار دادن اطلاعات کاربران خود در معرض «خطر جدی آسیب»، جریمه ۵۰۰۰۰۰ پوندی به دفتر کمیسر اطلاعات بریتانیا بپردازد. در می ۲۰۱۸، کمبریج آنالیتیکا برای فصل ۷ ورشکستگی اعلام کرد.
آژانس‌های تبلیغاتی چندین سال است که اشکال مختلفی از تست‌های روان‌شناختی را اجرا می‌کنند و فیس‌بوک نیز فناوری مشابهی را در سال ۲۰۱۲ به ثبت رسانده بود. با این وجود، صراحت کمبریج آنالیتیکا در مورد روش‌ها و جهت دهی مشتریانش - از جمله کمپین ترک رأی ترامپ و بریتانیا - چالش‌های هدف‌گیری روانی را که محققان نسبت به آن هشدار داده‌اند، به آگاهی عمومی رساند. این رسوایی باعث افزایش علاقه عمومی به حریم خصوصی و نفوذ رسانه‌های اجتماعی بر سیاست شد. جنبش آنلاین #DeleteFacebook در توییتر ترند شد. برادران روسو در حال تولید فیلمی دربارهٔ این رسوایی هستند که پل بتانی در آن نقش آفرینی می‌کند.
پدر لوئیس هنپین O.F.M. (Louis Hennepin)، مبلغ فرقهٔ فرانسیس مقدس، با نام تعمیدی آنتوان، (زادهٔ ۱۲ مه ۱۶۲۶ – درگذشتهٔ ۵ دسامبر ۱۷۰۴) کشیش بلژیکی کلیسای کاتولیک و مبلغ ریکولت (Recollet) از فرانسیسکن‌ها (به فرانسوی: Récollets) و کاوشگر سرزمین‌های آمریکای شمالی بود.
آنتوان هنپین در شهر اَت در هلند اسپانیا (انو کنونی، بلژیک) چشم به جهان گشود. در سال ۱۶۵۹، زمانی که در بتوون زندگی می‌کرد، شهر توسط ارتش لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه تصرف شد. هنری ژوله که در معیت هنپین بود. وقایع و خاطرات سفرهایشان را می‌نوشت، هنپین را اهل فلاندر نامیده‌است، اگرچه شهر اَت منطقه‌ای با زبان‌های رومی بود که امروزه در والونیا قرار دارد.Profile, archive.org; accessed 20 November 2015.
هنپین به فرقهٔ فرانسیس مقدس پیوست و در هالز (بلژیک) و آرتوآ موعظه کرد. سپس مسئول بیمارستانی در ماستریخت شد. او همچنین برای مدت کوتاهی کشیش ارتش بود.Corrigan, Michael. "Register of the Clergy Laboring in the Archdiocese of New York", "Historical Records and Studies", Vol. 1, United States Catholic Historical Society, 1899 p. 34
بنا به درخواست لوئی چهاردهم، فرقهٔ Recollet، در مه ۱۶۷۵، چهار مبلغ از جمله هنپین را به همراه رنه روبرت کاولیر، سیور د لا ساله، به فرانسهٔ نو فرستاد. در سال ۱۶۷۶، هنپین عازم مأموریتی در دژ فورت فرونتناک شد و از آنجا به سمت قبایل موهاک رفت.
در سال ۱۶۷۸، هنپین از سوی سرپرست ایالت، مأموریت یافت که لا ساله را در سفری اکتشافی به منطقهٔ غرب فرانسهٔ نو همراهی کند. در سال ۱۶۷۹، هنپین به همراه لا ساله برای ساخت کرجی ۴۵ تنی لو گریفون، شهر کبک را ترک و با عبور از دریاچه‌های بزرگ پنجگانهٔ آمریکا، سفر اکتشافی خود به غرب ناشناخته را آغاز کرد.
در ژانویه ۱۶۸۰، هنپین در زمان احداث دژ فورت کریوکر (نزدیک پئوریا، ایلینوی کنونی) همراه لا ساله بود. در فوریه، لا ساله، هنپین و دو نفر دیگر را به عنوان گروه پیشرو برای کاوش و بررسی رودخانهٔ می‌سی‌سی‌پی فرستاد. گروه، رودخانهٔ ایلینوی را تا محل الحاق آن به می‌سی‌سی‌پی دنبال کرد. اندکی پس از آن، هنپین توسط گروه جنگی قبیلهٔ سیو دستگیر و برای مدتی در ایالت مینه‌سوتا کنونی زندانی شد.Shea, John Gilmary. "DESCRIPTION of LOUISIANA, By FATHER LOUIS HENNEPIN, RECOLLECT MISSIONARY: Translated from the Edition of 1683, and compared with the Novella Decouverte, The La Salle Documents and other Contemporaneous Papers", New York: John G Shea (1880), pp 368–70.
در سپتامبر ۱۶۸۰، به لطف دانیل گریسولون، سیور دو لو، به هنپین و دیگران اجازهٔ خروج با قایق داده شد و سرانجام آنها به کبک بازگشتند. هنپین به فرانسه بازگشت و دیگر هرگز به آمریکای شمالی نرفت. مورخان محلی، راهبان فرقهٔ فرانسیس مقدس را اولین افراد اروپایی می‌دانند که پا به ساحل هانیبال امروزی، ایالت مِیزوری گذاشتند.Profile, Dictionary of Canadian Biography (online)]; accessed 20 November 2015."National Geographic Magazine", July 1956, Vol CX, No. 1, pp 135–36.
هنپین توجه جهانیان را به دو آبشار بزرگ جلب کرد: آبشار نیاگارا، حجیم‌ترین رودخانه در آمریکای شمالی و آبشار سنت آنتونی در مینیاپولیس کنونی و تنها آبشار طبیعی بر روی رودخانهٔ می‌سی‌سی‌پی. در سال ۱۶۸۳، هنپین کتابی دربارهٔ آبشار نیاگارا با نام اکتشاف جدید منتشر کرد. توماس هارت بنتون، نقاش منطقه‌گرا، دیوارنگاره‌ای به‌نام «کشیش هنپین در آبشار نیاگارا» را برای سازمان برق نیویورک در لویستون، نیویورک خلق کرد."Father Hennepin at Niagara Falls"
صحت بسیاری از گزارش‌های هنپین مورد تردید قرار گرفته یا کاملاً تکذیب شده‌اند، به‌خصوص توسط مورخ آمریکایی فرانسیس پارکمن (پارکمن همچنین به تعصب و غرض‌ورزی متهم شده‌است). هنپین توسط بسیاری از مورخان و منتقدان تاریخی به عنوان فردی متقلب و تحریف‌کننده، نکوهش و سرزنش شده‌است. برخی نویسندگان درصدد رد این اتهامات بوده‌اند و ادعا کرده‌اند که این گزارش‌های نادرست در واقع توسط دیگران درج شده‌اند. با این حال، اعتبار مدارک با چنین نظریه‌ای مغایرت دارد.
مکان‌هایی که به افتخار هنپین در ایالات متحده و کانادا نام‌گذاری شده‌اند عبارتند از:
ایلینوی:
نیویورک:
نیاگارا فالز، انتاریو:
در سال ۲۰۰۶، برایان ستزر آخرین آهنگ آلبوم ۱۳ خود را «پل خیابان هنپین» نامید. اشعار آن، داستانی تخیلی از کشیش هنپین و پرش او از پل خیابان هنپین بر فراز رود می‌سی‌سی‌پی را روایت می‌کند.
گنبد الله‌وردی خان مقبرهٔ سردار مشهور صفوی الله‌وردی خان گرجی و از تالارهای حرم علی بن موسی الرضا در شهر مشهد است. این بنا که در شرق حرم واقع شده، در ۱۶۱۳/۱۰۲۱ و اندکی پیش از مرگ الله‌وردی خان به پایان رسید و یکی از برجسته‌ترین بناهای معماری دورهٔ صفوی است و برای مدت طولانی از آن به عنوان مهمانخانهٔ حرم استفاده می‌شد.اسکندر منشی، تاریخ عالم‌آرای عباسی، به‌کوشش ایرج افشار، امیرکبیر، تهران، 1382ش، جلد ۲ ص ۸۷۱
شاه عباس یکم پس از استقرار حکومت و توسعهٔ اقتدارش، اقدامات عمرانی زیادی در شهر مشهد انجام داد. در چندین سفر به خراسان و مشهد که اغلب همراه بزرگان دربار بود، او دستور ساخت و سازهای زیادی در حرم رضوی صادر کرد. همزمان با این امر، برخی از رجال عصر نیز اقدام به ساخت وساز در این عرصه کردند، ازجمله الله‌وردی خان و حاتم‌بیگ اردوبادی. الله‌وردی خان از ۱۰۱۳ و در میانه همین سفرهای سلطنتی شاه به خراسان، پیگیر ساخت این گنبدخانه در حاشیهٔ صحن تازه ساخته شده عباسی بود، امری که مطابق کتیبهٔ بنا، تا تکمیل آن، هشت سال طول کشید.
داستانی عامیانه دربارهٔ این بنا روایت شده که مطابق آن، الله‌وردی‌خان دربارهٔ پیشرفت کار بنا از معمار می‌پرسد و در پاسخ می‌شنود که کار به پایان رسیده و بنا منتظر تشریف‌فرمایی قدوم عالی است! سردار پیر این پاسخ را نشانهٔ نزدیک شدن مرگ خود دانسته و اندکی بعد هم می‌میرد. به رغم این که در داخل این بنا و راهروهای متصل به آن، کسان دیگری نیز دفن شده‌اند، شکوه و فخامت آن باعث شد تا پیش از ساخته شدن رواق دارالضیافه در اواخر دورهٔ قاجار، از این رواق به‌عنوان مهمان‌خانهٔ مخصوص حرم مطهر استفاده و به «دارالضیافهٔ سرکار فیض‌آثار» هم مشهور شود. کسانی مانند سلطان‌اکبر گورکانی و ناصرالدین‌شاه قاجار در این‌جا میزبانی شده‌اند.
گنبد الله‌وردی خان یک گنبدخانهٔ هشت‌گوش به ارتفاع ۱۶ و مساحت ۱۷۱متر مربع است که جلوهٔ بیرونی آن تنها یک گنبد بدون ساقه با نمای فلزی و یک ایوان ورودی با شکوه در شرق است که اکنون بخشی از رواق دارالضیافه به‌شمار می‌آید. معمار این تالار کوچک در ساخت بنا، معمار کوشیده‌است با ساخت یک گنبد کم‌خیز، جلوهٔ بیرونی بنا را در برابر نمای گنبد طلا و صحن انقلاب به حداقل برساند و تمام هنرنمایی و شکوهمندی را درون گنبدخانه متمرکز کرده‌است. ازاین‌رو، گنبد به‌صورت یک پوستهٔ کم‌ارتفاع ساده اجرا شده‌است.
به نظر پوپ، این بنا که هم‌زمان با مسجد شیخ‌لطف‌الله اصفهان ساخته شده، با تناسبات دقیق و سازمان موزونش شاید کامل‌ترین عنصر معماری حرم رضوی باشد و شیوهٔ بنا نشان می‌دهد، معمار آن اصفهانی بوده‌است. معماری که رقم کارش با عنوان «عمل امیر بن حاج محمود نظرانی ۱۰۲۲» در کتیبه‌های ازمیان رفتهٔ بنا وجود داشت.
نمای گنبد تا اواخر آجری بود و در دورهٔ پهلوی دوم با خشتهای مسی پوشیده شد. نمای درون بنا با کاشی معرق و مقرنس آراسته شده‌است. کف رواق در گذشته کاشی فیروزه‌ای بود که در دورهٔ پهلوی دوم تبدیل به سنگ مرمر شد. ازارهٔ بنا سنگ مرمر سبز است که در پخی‌ها ستونهای توکار مزین به طرح گلدان کار شده‌است. بالای ازارهٔ دیوارها عبارت است از طاق‌نماهای دو طبقه کاشی معرق در هشت ضلع که با قوس‌ها و چشمه‌های طاق‌ها و دهلیزها لبریز شده و بر حال و هوای قدس‌آمیز فضا افزوده‌است.
شروع گنبد یک دایره قطارهای مقرنس است که در هفت ردیف، با نزدیک شدن به مرکز گنبد، از پایین به بالا، کوچک‌تر می‌شوند و درنهایت به نورگیر شمسهٔ معرّق وسط سقف منتهی می‌گردد. نمای رواق کاربندی‌های متنوعی، مانند قاب‌بندی و رسمی‌بندی در محل اتصال سقف و دیوارها و مقرنس‌سازی و قاب‌بندی در داخل طاق‌نماها دارد. کاشی‌ها نقوش گیاهی، هندسی و جانوری دارند. همچنین در ضلع جنوبی، نمونه‌ای از بسم‌الله به خط طغرا که با طرح پرنده کار شده‌است. قاب‌های بغل‌کش طبقهٔ دوم با کاشی هفت‌رنگ و نقوش هندسی اجرا شده‌است. کتیبهٔ زیر گنبد، سوره‌های توحید و جمعه به خط ثلث است و کتیبهٔ دیگری در طاق نماهای پایین، تاریخ ۱۰۲۱ ق دارد. در ازارهٔ ضلع جنوبی، سنگ مرقد الله‌وردی‌خان به خط نستعلیق و تاریخ ۱۰۲۲ق نصب است و در همان ضلع، رباعی منسوب به شاه‌عباس صفوی که در جواب رباعی شیخ بهایی گفته شده، بر دیوار نقش بسته و نام خوش‌نویس با عبارت «غائله و راقمه حسن الخادم» در انتهای کتیبه هست. در صفهٔ شرقی در ضمن اشعاری به خط نستعلیق، ماده تاریخ ساخت بنا (۱۰۲۱ق) با کلمات «کعبه خلق و سجده‌گاه ملک» نمایان شده‌است.
نسرین میرزایی هنرمند و سفالگر اهل ایران است.
نسرین میرزایی در کردستان زاده شده‌است.
وی به عنوان گنجینه زنده بشری در سفالگری به عنوان میراث ناملموس به ثبت ملی رسید.
مانیسمان یک شرکت صنعتی آلمانی بود. این شرکت در ابتدا به عنوان تولیدکننده لوله‌های فولادی در سال ۱۸۹۰ با نام "کارخانه لوله مانیسمان ای جی آلمانی-اتریشی " تأسیس شد. در قرن بیستم، طیف محصولات مانیسمان رشد کرد و این شرکت در بخش‌های متعددی گسترش یافت. از محصولات مختلف فولادی و تجارت گرفته تا مهندسی مکانیک و برق، خودرو و مخابرات. از سال ۱۹۵۵، هلدینگ مدیریت کنگلومرا با دفتر مرکزی در دوسلدورف و نام مانیسمان ای جی نامگذاری شد.
موفقیت‌های شرکت در حوزه مخابرات، که از سال ۱۹۹۰ آغاز شد، دلیل اصلی تصاحب مانیسمان توسط شرکت مخابراتی بریتانیایی وودافون در سال ۲۰۰۰ بود. این ادغام هنوز یکی از بزرگترین ادغام شرکت‌ها در سراسر جهان است. در آن زمان، گروه مانیسمان دارای ۱۳۰۸۶۰ کارمند در سراسر جهان با درآمد ۲۳٫۲۷ میلیارد یورو بود.
پس از ادغام شرکت، نام مانیسمان از بخش‌های مهندسی، خودرو و مخابرات برداشته شد. پس از خرید بخش تولید لوله مانیسمان ای جی و برند مانیسمان، توسط کارخانه فولاد آلمانی سالزگیتر ای جی، شرکت مانیسمان به فعالیت خود در صنعت فولاد، به ویژه در صنعت لوله و لوله فولادی ادامه داد.
در سال ۱۸۸۶، دو برادر آلمانی با نام‌های راینهارد (۱۸۵۶–۱۹۲۲) و ماکس مانیسمان (۱۸۵۷–۱۹۱۵) حق ثبت اختراع فرایند نورد لوله‌های فولادی بدون درز (فرایند مانیسمان) را برای اولین بار در جهان دریافت کردند. بین سال‌های ۱۸۸۷ و ۱۸۸۹ آنها کارخانه‌های لوله‌سازی را همراه چندین شریک تجاری مختلف در بوس، آلمان، کوموتائو / بوهمیا، لندور / ولز و زادگاهشان یعنی رمشاید /آلمان تأسیس کردند.Wessel, Horst A. : Mannesmann 1890: A European Enterprise with an International Perspective, in: The Journal of European Economic History, Vol. 29, 2000, pp. 335-356 در سال ۱۸۹۰، به دلیل مشکلات فنی و مالی استارتاپی، کارخانه‌های لوله موجود، در کارخانه لوله مانیسمان ای جی آلمانی-اتریشی جمع شدند. دفتر مرکزی شرکت جدید در برلین بود.
راینهارد و ماکس مانیسمان، اولین هیئت مدیره را تشکیل دادند اما در سال ۱۸۹۳ آن را ترک کردند. در آن سال دفتر مرکزی شرکت به دوسلدورف - مرکز صنعت لوله و لوله آلمانی در آن زمان - منتقل شد. این شرکت در سال ۱۹۰۸ به مانیسمان ای جی تغییر نام داد.
در سال‌های بعد، موقعیت شرکت در صادرات که از ابتدا نیز مهم بود، با فراگیری کارخانه لوله‌سازی مانیسمان در لندور/ولز و همچنین تأسیس کارخانه لوله‌سازی مانیسمان در دالمینه /ایتالیا تثبیت و گسترش یافت. شعبه‌هایی برای انبار و فروش مستقیم، بعضاً با ظرفیت تولید لوله و کارگاه‌های تولیدی، با همکاری شرکت‌های معتبر در سراسر جهان، به ویژه در آمریکای جنوبی، آسیا و آفریقای جنوبی راه اندازی شد. علاوه بر این، شرکت مانیسمان ای جی تولید لوله‌های فولادی جوش داده شده، لوله‌های فولادی ضدزنگ و انواع دیگر لوله‌ها را آغاز کرد. این شرکت به تولیدکننده برتر لوله و لوله فولادی در سراسر جهان تبدیل شدWessel, Horst A. : Kontinuität im Wandel. 100 Jahre Mannesmann, Düsseldorf 1990 (in German)International Directory of Company Histories, Vol 38, 2001
مانیسمان در دهه‌های اول آغاز کار خود، صرفاً یک تولیدکننده بود و بنابراین به شدت به تحویل مواد اولیه توسط شخص ثالث وابسته بود. در نیمه اول قرن بیستم، این شرکت برای کاهش ریسک تولید، شروع به یک گروه آهن و فولاد گسترش یافت. این گروه برای خود تولید سنگ معدن و زغال سنگ، فرآوری و تولید فولاد و همچنین یک بخش تجاری یکپارچه داشت. در دهه ۱۹۵۰، مانیسمان کارخانه‌های لوله سازی را در برزیل، کانادا و ترکیه تأسیس کردWessel, Horst A. : Kontinuität im Wandel. 100 Jahre Mannesmann, Düsseldorf 1990 (in German)International Directory of Company Histories, Vol 38, 2001
در سال ۱۹۵۵، هلدینگ مدیریت گروه به مانیسمان ای جی تغییر نام داد. این گروه به توسعه خود به یک مجموعه بسیار متنوع ادامه داد. بخش‌های شرکتی مهندسی و خودرو که در اواخر دهه ۱۹۶۰ تأسیس شد، شرکت‌های معروفی مانند رکسروت، دیماگ، دماتیک، ساچز، VDO، بوگه، کینزل، کراوس مافایی، هارتمن و بران و تالی را تشکیل می‌داد. در گروه مانیسمان، برخی از این شرکت‌ها به رهبران بازار جهانی در بخش‌های تجاری مربوطه تبدیل شدند.Wessel, Horst A. : Kontinuität im Wandel. 100 Jahre Mannesmann, Düsseldorf 1990 (in German)International Directory of Company Histories, Vol 38, 2001
در سال ۱۹۹۰، به دنبال آزادسازی بازار مخابرات آلمان، مانیسمان یک بخش تجاری جدید راه اندازی کرد و اولین حامل شبکه تلفن همراه آلمان را با مالکیت خصوصی به نام دی تو مانیسمان تأسیس کرد. این شرکت، مانیسمان موبایلفانک جی ام بی اچ نام داشت. این شرکت رقیب اصلی اپراتور فعلی آلمان، تی-موبایل شرکت دویچه تلکام، که با نام دی ۱ نیز شناخته شده‌است، بود. علاوه بر این، مانیسمان بخش مخابرات خود را با شرکت‌هایی در آلمان، ایتالیا، بریتانیا و اتریش با ارائه خدمات یکپارچه که تلفن همراه و شبکه ثابت، اینترنت و تجارت از راه دور را پوشش می‌دهد، گسترش داد.
شعبه مخابراتی مانیسمان در سراسر اروپا بسیار موفق بود و بنابراین در سال ۱۹۹۹، گروه مانیسمان طرحی را برای جدا کردن سایر بخش‌ها طراحی کرد. این بخش‌های صنعتی قرار بود از طریق شناورسازی بورس و تحت نام مانیسمان آتکس ای جی، در یک شرکت جداگانه، که یکی از بزرگترین شرکت‌های فهرست شده در شاخص سهام آلمان دکس باشد، ترکیب شوند. با این حال، قبل از تحقق این برنامه‌ها، با تصاحب مانیسمان توسط شرکت تلفن همراه بریتانیایی وودافون در سال ۲۰۰۰، نبرد تاریخی تصاحب به پایان رسید. در ۴ فوریه ۲۰۰۰، هیئت نظارت مانیسمان در نهایت با قیمت ۱۹۰ میلیارد یورو موافقت کرد که بالاترین قیمت خرید در آن زمان و تا اکنون است. بخش مخابراتی مانیسمان متعاقباً در گروه وودافون گنجانده شد. بخش‌های دیگر بلافاصله پس از معامله به شرکت‌های مختلف فروخته شد. منشأ مانیسمان، فعالیت‌های تولید لوله، همراه با نام تجاری مانیسمان به سالزگیتر ای جی فروخته شد.
در طول جنگ جهانی دوم، زمانی که شرکت تحت ریاست ویلهلم زانگن، فعال حزب نازی، بود، کارگران برده در کارخانه‌های نورد لوله، بکار گرفته می‌شدند.Wistrich, Robert S. (2001). "Who's who in Nazi Germany" (3 ed.). Routledge, p. 183 زنگن به دلیل درگیری ۴ ماه در زندان گذراند. او تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۶۶، یک چهره برجسته در مانیسمان باقی ماند.S. Jonathan Wiesen, "West German Industry and the Challenge of the Nazi Past, 1945-1955", UNC Press Books, 2004, p. 28
در سال ۲۰۰۰، مانیسمان توسط گروه وودافون پی ال سی خریداری شد. برای هر سهم مانیسمان، ۵۳٫۷ سهم وودافون بدون مالیات معامله شد. این یک تصاحب بحث‌برانگیز بود، زیرا هرگز در آلمان شرکتی به بزرگی و موفقیت مانیسمان توسط مالکی غیر آلمانی خریداری نشده بود. گفته می‌شود که این ادغام در یک معامله خصوصی، بین مدیریت مانیسمان و وودافون منعقد شده‌است. این خرید توسط مدیر اجرایی وودافون، کریس گنت، و اسکات مید از گلدمن ساکس، مشاور ارشد در آن معامله، رهبری شد. شرایط معامله خارج از استانداردهای آلمان، پرداخت‌های جداگانه زیاد به مدیران برجسته شرکت، در سال ۲۰۰۴ منجر به محاکمه در دادگاه منطقه‌ای دوسلدورف شد. این محاکمه به دادگاه مانیسمان شناخته شده‌است. متهمین، از جمله رئیس هیئت نظارت در زمان تصاحب، یوزف آکرمن، و کلاوس اسر مدیر عامل سابق مانیسمن، ابتدا توسط دادگاه بی گناه شناخته شدند. با این حال، پس از تجدیدنظر، دادگاه فدرال دادگستری رای صادر شده را رد کرد و پرونده را برای محاکمه مجدد به لندگریچ ارجاع داد. در ۲۹ نوامبر ۲۰۰۶، دادرسی خاتمه یافت و متهمان با پرداخت میلیون‌ها یورو موافقت کردند.
بر اساس شرایط قرارداد تصاحب، مانیسمان به دنبال تضمینی از وودافون بود که نام و نام تجاری مانیسمان تحت مالکان جدید باقی خواهد ماند. این مورد توافق شد و معامله اعلام شد. با این حال، مدت کوتاهی پس از این، وودافون از توافقات خارج شد و نام تجاری خود را تغییر داد.
مانیسمان آرکور یک شرکت تلفن ثابت و اینترنت بود. از ماه می ۲۰۰۸، زمانی که دویچه بان (۱۸٫۱۷ درصد) و دویچه بانک (۸٫۱۸ درصد) سهام خود را به وودافون فروختند، این شرکت تنها تحت مالکیت وودافون بوده‌است."Vodafone übernimmt Arcor vollständig" (in German). Deutscher Depeschendienst. 2008-05-19. Retrieved 2008-09-02
اتو روگه (نروژی: Otto Ruge)، زاده ۹ ژانویه ۱۸۸۲م، در کریستیانیا؛ و درگذشته به تاریخ ۱۵ اوت ۱۹۶۱م، درسن ۷۹ سالگی در اسلو، یک افسر در نیروی زمینی نروژ، بود. وی همزمان با تجاوز نظامی ارتش هیتلر به خاک نروژ، در آوریل سال ۱۹۴۰م، به فرماندهی ارتش نروژ؛ و سپس به مقام رئیس ستاد دفاع نروژ، منصوب شد.
اتو روگه، تا زمان ترک مخاصمه، در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰م، رهبری مقاومت نظامی علیه نیروهای مهاجم آلمانی را بر عهده داشت. سپس وی به اسارت درآمد و به آلمان فرستاده شد و تا پایان جنگ در سال ۱۹۴۵م، در اردوگاه اسرای جنگی در آلمان به سر برد.اتو روگه، یکی از فرماندهان برجسته ارتش نروژ بود. وی در سازماندهی نیروهای دفاعی نروژ، در دوران بین دو جنگ جهانی، نقش مؤثری داشت. بعد از تجاوز ارتش هیتلر به خاک نروژ، برای بسیاری از جوانان نروژ، اتو روگه، نماد مقاومت در مقابل قوای متجاوز بود. در طول هفته‌های حساس ماه آوریل تا ژوئن ۱۹۴۰ میلادی، اتو روگه، به عنوان فرمانده و مشاور نظامی، همکاری تنگاتنگی با ولیعهد وقت؛ و پادشاه وقت نروژ، هاکون هفتم، داشت. نظرات و تحلیل اتو روگه، از اوضاع آن زمان نروژ، در طول این چند هفته حساس، تأثیر قابل توجهی در ارزیابی‌ها و تصمیمات اتخاذ شده داشته‌است. پس از پایان جنگ و آزادی نروژ و بازگشت اتو روگه، به نروژ، وی به ریاست نیروهای دفاعی نروژ منصوب شد؛ اما پس از مدت کوتاهی به دنبال اختلاف با رهبری سیاسی جدید، از مقام خود استعفاء داد.https://snl.no/Otto_Ruge