moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
از جمله موارد توافقات ژنو عدم مداخله آمریکا و شوروی در امور داخلی افغانستان و پاکستان و تعیین برنامه زمانی خروج بود. موافقت نامه مذکور تا تاریخ ۲۶ بهمن ۱۳۶۷ (۱۵ فوریه ۱۹۸۹)که آخرین گروه از افغانستان خارج شد، حفظ گردید.
همچنین بخوانید:مهاجران افغان در ایران
حدود ۳٬۳ میلیون نفر مهاجر افغان در سال ۱۹۸۸ در پاکستان حضور داشتند که از این تعداد ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در شهر پیشاور و هم‌زمان ۲ میلیون نفر دیگر در دیگر قسمت‌های مناطق خیبر پشتون خوآPakistan Restricts Afghan Refugees by Donatella Lorch for the New York Times. November 16, 1988.
و سایر موارد نیز عموماً در ایالت بلوچستان ساکن بودند. در همان زمان نزدیک به ۲ میلیون نفر نیز در ایران بودند. چندین هزار تن اکثراً هندو و سیک‌های افغان در هند ساکن شده بودند که پیش از زمان مقرر شده تبعه هند شدند.United Nations High Commissioner for Refugees (February 20, 2008). "Afghan refugee teaches Hindi to tots in India". UNHCR. http://www.unhcr.org/news/NEWS/47bc36204.html. Retrieved February 15, 2012."Escape from War – The Times of India". The Times Of India (India). http://timesofindia.indiatimes.com/articleshow/487390023.cms.United Nations High Commissioner for Refugees. "Afghan refugees in India become Indian, at last". UNHCR. http://www.unhcr.org/news/NEWS/441190254.html. Retrieved February 15, 2012."A Thomson Reuters Foundation Service". AlertNet. http://www.alertnet.org/thenews/newsdesk/IRIN/56e2b1010a330a11d2d7c10f8619804d.htm. Retrieved February 15, 2012.
تعدادی نیز به آمریکای شمالی، اروپا، استرالیا و دیگر قسمت‌های دنیا رفته بودند.
تصویر شربت گله، دختر مهاجر افغان در اردوگاهی در پاکستان که بر روی مجله نشنال جئوگرافیک در سال ۱۹۸۵ قرار گرفت به عنوان سمبل وضعیت مهاجران در سرتاسر جهان شد.
گسترش فقر و تشدید جنگ‌های داخلی از تأثیرات این جنگ بود
درگیری‌های داخلی در افغانستان پس از خروج نیروهای شوروی ادامه پیدا کرد. شوروی با آگاهی از ترسی که بین مقامات کابل بدین دلیل بروز کرده بود در زمستان سال ۱۹۸۹ خاک این کشور را ترک کرد. حملات مجاهدین افغان به‌طور ثابت به شهرها و روستاها و در نهایت کابل وجود داشت.
رژیم نجیب الله با وجودی که در به دست آوردن پشتیبانی داخلی و به رسمیت شناختن بین‌المللی شکست خورده بود تا سال ۱۳۷۱ (۱۹۹۲) مقاومت کرد اما به تدریج با تضعیف ارتش به ویژه دلیل فرار سربازان و افسران وارد مرحله جدید می‌شد که پیش از آن در دوران حضور شوروی سابقه نداشت و کابل با یک بن‌بست در ناکار آمدی سیاست و نظامی به رهبری نجیب الله می‌رسید، همچنین در طی این سه سال پس از عقب‌نشینی، چند دستگی و اختلاف در داخل دولت و پیوستگی با مخالفان خود مزید بر علت شده و رو به افزایش بود.
طبق نظر آندره کارلف ناشر روس، مشکل اصلی در شکست نجیب الله، خودداری حکومت جدید روسیه از نرساندن محصولات نفتی در سال ۱۳۷۱ (۱۹۹۲) به دلایل سیاسی (عدم تمایل دولت یلتسین به پشتیبانی از کمونیست‌های سابق الحمایه)، مؤثرترین مانع در سقوط دولت وقت کابل بود. از سوی دیگر اعلام وفاداری ژنرال عبد الرشید دوستم و نیروی ازبک تحت فرمانش در اسفند ۱۳۷۰ (مارس ۱۹۹۲) به نفع مجاهدین، سقوط نجیب الله را شدت بخشید و ضربه نهایی را وارد ساخت و سرانجام در فروردین ۱۳۷۱، نجیب الله و دولت کمونیست شکست خورده و حاکمیت به گروه‌های مجاهدین واگذار شد.
محصولات اصلی کشاورزی به یک میانگین ۳.۵ درصدی در سال‌های ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۹ (۱۹۷۸ و ۱۹۹۰) تنزل کرده بود که تماماً ناشی از تحمل درگیری‌ها، بی‌ثباتی در نواحی روستایی، خشکسالی‌های طولانی و رو به زوال رفتن زیر بناها بود، از سوی دیگر تلاش شوروی در متوقف کردن تولیدات کشاورزی در نواحی تحت سلطه شورشیان، در این افول سهیم بود. در طول عقب‌نشینی نیروهای شوروی، میدان‌ها گاز طبیعی افغانستان عاملی در ممانعت از خرابکاری بودند، با این حال استقرار مجدد تولید و صادرات گاز به دلیل وجود منازعات داخلی و قطع داد و ستد این محصول به جهت فروپاشی شوروی، از سر گرفته نشد.
جیمی کارتر، رئیس جمهورایالات متحده اظهار داشت که تهاجم شوروی به افغانستان بیشترین تهدید را پس از جنگ جهانی دوم برای صلح داراست. کارتر به وضع ممنوعیت بازرگانی ضد شوروی در حمل کالاهایی از قبیل غله و سلاح قائل شد. افزایش تیرگی روابط به راحتی از نگرانی غرب در خصوص حضور ده‌ها هزار نظامی شوروی در نزدیکی مناطق نفت خیز خلیج فارس به دوره تنش زدایی خاتمه داد.
رفتار دیپلماتیک بین‌المللی نیز سنگین بود، حوزه تحت رهبری آمریکا در جهانالمپیک تابستانی ۱۹۸۰ مسکو (۱۳۵۹) را تحریم کرد. در مجموع بیش از ۶۰ کشور، از جمله ایران، المپیک را مورد تحریم قرار دادند. (البته خود افغانستان جز شرکت‌کننده‌ها بود). اشغال افغانستان به همراه رویدادهای دیگر از قبیل انقلاب ایران و بحران گروگان‌گیری سفارت آمریکا در تهران در ۱۹۷۹ و به دنبال آن آغاز جنگ ایران و عراق در ۱۹۸۰ (۱۳۵۹)، حمله اسرائیل به لبنان در ۱۹۸۲ (۱۳۶۱) و بالا گرفتن تنش‌های میان هند و پاکستان، منطقه خاورمیانه را به شدت آشفته و در شرایط غیرعادی قرار داده بود. جنبش عدم تعهد میان دولت‌هایی که تهاجم شوروی را اقدامی قانونی (به دلیل وجود معاهدات و توافقات سابق) و دولت‌هایی که استقراری غیرقانونی قلمداد می‌کردند تقسیم شده بود. در میان کشورهای عضو پیمان ورشو به رهبری شوروی، تهاجم توسط رومانی محکوم شد."Nicolae Andruta Ceausescu". Moreorless.au.com. http://www.moreorless.au.com/killers/ceausescu.html . Retrieved July 28, 2011. (پیش از آن نیز در سال ۱۹۶۸ (۱۳۴۷) در پی اشغال چکسلواکی توسط شوروی، به دلیل اتخاذ سیاست خارجی مستقلی از جانب رومانی در عدم همسویی کامل با مسکو، این اقدام نیز محکوم گردیده بود). هند از جمله کشورهایی بود که به پشتیبانی از شوروی و دولت افغانستان می‌پرداخت که می‌تواند به دلیل روابط گسترده با شوروی و مخاصمه با پاکستان که یک طرف درگیر در جنگ و حامی شورشیان قرار گرفته بود، باشد.http://news.google.com/newspapers?id=evtXAAAAIBAJ&sjid=wvYDAAAAIBAJ&pg=6840,1286312&dq=india+afghanistan&hl=en
کپلان، کارشناس برجسته سوئدی تخمین می‌زند که ۱ تا ۲ میلیون افغان در اثر جنگ جان خود را از دست داده‌اند."Death Tolls for the Major Wars". Users.erols.com. http://users.erols.com/mwhite28/warstat2.htm#Afghanistan. Retrieved July 28, 2011. نزدیک به ۵ الی ۱۰ میلیون نفر به ایران و پاکستان گریخته که برابر یک سوم جمعیت کشور پیش از آغاز جنگ بود. به غیر آن حدود ۲ میلیون نفر در داخل کشور آواره شده بودند. در دهه ۸۰ میلادی و با آغاز درگیری‌ها در افغانستان، نیمی از کل مهاجران دنیا را افغانها تشکیل می‌دادند.Kaplan, Soldiers of God (2001) (p.11)
فیلیکس ارامکورا، گزارشگر ویژه سازمان ملل در افغانستان می‌گوید در درگیری‌های سنگین در مناطق مختلف به قیمت جان ۳۵٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۸۵ (۱۳۶۴)، ۱۵٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۸۶ (۱۳۶۵) و در حدود ۱۴٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۸۷ (۱۳۶۶) تمام شد. وی همچنین اضافه می‌کند که حملات راکتی نیروهای ضد دولتی به مناطق مسکونی سبب مرگ بیش از ۴٬۰۰۰ غیرنظامی‌شد.Sandy Gall. Afghanistan: agony of a nation. Bodley Head. 1988 p.3
همراه با تلفات ۱٬۲ میلیون ناتوان اعم از مجاهدین افغان، نیروهای دولتی و غیرنظامیان و در کل ۳ میلیون مجروح و معلول با اکثریت غیرنظامی.Hilali, A. (2005). US-Pakistan relationship: Soviet invasion of Afghanistan. Burlington, VT: Ashgate Publishing Co. (p.198)
کپلان می‌افزاید، سیستم آبیاری کشاورزی به واسطه بمباران و شلیک توپ‌های شوروی و نیروهای دولتی نابود گردید. در ۱۹۸۵ (۱۳۶۳–۶۴)، بدترین سال جنگ، بیش از نیمی از کشاورزان باقی‌مانده در کشور زمین‌های آسیب دیده از بمباران داشته و بیش از یک چهارم از آنان با نابودی سیستم آبیاری مواجه شده و احشامشان هدف اصابت گلوله و ترکش‌های گروه‌های فوق قرار گرفته بود. آسیب برنامه‌ریزی شده‌ای که به ۲ درصد پهنه جنگلی افغانستان به ویژه از ریشه خارج کردن درختان پسته وحشی برای صدور و استفاده از ریشه آن‌ها برای مسائل درمانی و کشت تریاک، باعث خسارات وسیع بوم شناسانه و تخریب زمینی و محیطی شد.
جمعیت دومین شهر بزرگ افغانستان، قندهار از ۲۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت پیش از آغاز جنگ به حدود ۲۵٬۰۰۰ نفر طی مدت کوتاهی به دلیل رشته عملیات بمباران گسترده و تخریب توسط شوروی و سربازان دولتی در سال ۱۹۸۷ (۱۳۶۶)، رسید.Kaplan, Soldiers of God (2001) p.188 مین، عامل مرگ ۲۵٬۰۰۰ تن بود. در طول جنگ ۱۰_۱۵ میلیون مین در سراسر کشور عموماً بدست شوروی و نیروهای دولتی، پراکنده شد.Pear, Robert (August 14, 1988). "Mines Put Afghans in Peril on Return". New York Times: p. 9. http://www.nytimes.com/1988/08/14/world/mines-put-afghans-in-peril-on-return.html. کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در سال ۱۹۹۴ تخمین زد که ۴٬۳۰۰ سال برای پاکسازی مین‌های به جا مانده از جنگ زمان لازم است.""Reversing the gun sights: transnational civil society targets land mines". International Organization. June 22, 1998. http://www.accessmylibrary.com/article-1G1-21061568/reversing-gun-sights-transnational.html.
قسمت اعظمی از خسارات مین متوجه کودکان شد."Gorbachev, The Iraqi War & Afghan Atrocities". Realnews247.com. http://www.realnews247.com/spec_rep_3_gorby_2003_.htm. Retrieved July 28, 2011. بر اساس گزارشی در سال ۲۰۰۵، تخمین زده می‌شود که ۳.۴ درصد جمعیت افغانستان به دلیل تبعات مین‌های به جای مانده از جنگ دچار معلولیت شده‌اند. در شهر کویته پاکستان، مرکز ایالت بلوچستان در نزدیکی مرز افغانستان، بررسی که از زنان و کودکان مهاجر که پس از عقب‌نشینی شوروی به عمل آمد نشان داد که نام ۸۰ درصد کودکان ثبت نشده و میزان مرگ و میر کودکان به میزان ۳۱ درصد است که از کودکان زنده نیز، ۶۷ درصد دچار سو تغذیه در کل عمر خود بودند.Zulfiqar Ahmed Bhutta, H. (2002). Children of war: the real casualties of the Afghan conflict. Retrieved December 11, 2007
تحلیلگران در تحلیل تأثیر عملکرد شوروی و نیروهای دولتی افغان در فرهنگ افغانستان به تشریح سه موضوع می‌پردازند: ابتدا، مرکزیت اصلی فرهنگ افغان‌ها یعنی اسلام، از یک سو. دوم، اهمیت یافتن الگوی زندگی شوروی به ویژه در میان جوان و سوم، سهم شاخصه‌های اصلی و مهم فرهنگ افغانستان از جمله زبان، آداب، موضوعات فرهنگی و غیره با تأکید بر قومیت که حاصل پراکندگی در کشور به جهت تنوع گروه‌های قومی با زبان و فرهنگی غیر واحد در عموم مردم، نابود شده بود.Hauner, M. (1989). Afghanistan and the Soviet Union: Collision and transformation. Boulder, Colorado: Westview Press. (p.40)
توافقات ژنو ۱۹۸۸ (۱۳۶۷) که منتهی به خروج شوروی از افغانستان در اوایل سال ۱۳۶۷ (۱۹۸۹) شد، دولت افغانستان را در شرایط دشواری تنها گذاشت. فرض در میان سیاستمداران غربی سقوط قریب‌الوقوع دولت تحت‌الحمایه شوروی در کابل بود. با این وجود دولت برای سه سال پس از خروج کامل، تا سال ۱۳۷۱ در سر کار بود. در طول این دوره دولت موقت اسلامی افغانستان در تبعید، در پاکستان تأسیس شده بود. حذف گروه‌های عمده مبارز از قبیل مهاجران و شیعه‌ها در اثر اختلافات درونی میان گروه‌های مجاهد بدین معنی بود که دولت موقت اسلامی در تحقق وظیفه یک دولت در فراگیری اکثریت گروه ناکام بود.Barakat, S. (2004). Reconstructing war-torn societies: Afghanistan. New York: Palgrave Macmillan (p.5)
پیش از جنگ، افغانستان یکی از کشورهای فقیر دنیا بود. امتداد و استمرار منازعات منجز حضور در جمع کشورهای با کمترین توسعه در دنیا و قرارگیری این کشور در رده ۱۷۰ از ۱۷۴ کشور حاضر در برنامه عمران ملل متحدشد.Barakat, S. (2004). Reconstructing war-torn societies: Afghanistan. New York: Palgrave Macmillan (p.7)
با عقب‌نشینی شوروی، فعالیت‌های آمریکا در زمینه افغانستان تا حد زیادی در بسیاری موارد متوقف شد. ایالات متحده تصمیمی به همکاری در بازسازی کشور نداشت و به عوض آن افغان‌ها هم عملاً منافع و مصلحت کشورشان در اختیار متحدان آمریکا اصلی آمریکا در موضوع افغانستان، پاکستان و عربستان سعودی قرار گرفت که پاکستان به سرعت به برقراری ارتباط قوی تر و تقویت جنگ سالاران به ویژه بعدها طالبان پرداخت.Panetta L. (2007) Collateral damage and the uncertainty of Afghanistan...[2] San Francisco: OpticalRealities. Retrieved August 17, 2009
ستوان ترلان عیوضف از نظامیان حاضر در جنگ اظهار داشته که: آینده کودکان افغان با جنگ گره خورده‌است. وی می‌افزاید: کودکان متولد در آغاز جنگ که رشدشان در وضعیت جنگ شکل گرفته، جنگ مسیر زندگیشان است. نظریه عیوضف بعدها با قدرت‌گیری طالبان که از جمع کودکان یتیم یا مهاجر سابق که به دلیل بروز جنگ ناچار به گریز از دیار خود شده بودند و در پاکستان مستقر گردیده بودند، تأیید شد. طالبان جوان به سرعت برخاسته و در سال ۱۳۷۵ (۱۹۹۶) قدرت را که در افغانستان به دلیل جنگ داخلی و وحشیگری و قدرت طلبی برخی جنگ سالاران به شدت آشفته گردیده و پس از عقب‌نشینی شوروی و به ویژه بعد از تشکیل دولت مجاهدین به همان دلایل دچار بی قانونی و بی‌ضابطگی شده بود را، به دست گرفتند.Kirby, A. (2003). War 'has ruined Afghan environment. ' Retrieved November 27, 2007, from [3], Zulfiqar Ahmed Bhutta, H. (2002). Children of war: the real casualties of the Afghan conflict. Retrieved December 11, 2007, from [4]
کتاب حقیقت دنیا چاپ سیا،گزار می‌دهد که در سال ۲۰۰۴ (۱۵ سال پس از خروج نیروهای شوروی) هنوز ۸ میلیارد دلار بدهی، اکثراً به روسیه بدهکار است."USSR aid to Afghanistan worth $8 billion". Cia.gov. https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/af.html#Govt . Retrieved February 15, 2012 با این حال دولت روسیه در سال ۲۰۰۷ بسیاری از بدهی‌های مذکور را بخشید.[5][dead link]
از تاریخ ورود ارتش سرخ در دی ۱۳۵۸تا خروجش در بهمن ۱۳۶۷، چیزی حدود ۶۲۰٬۰۰۰ نفر عمدتاً سرباز وظیفه در افغانستان خدمت کردند با این حال در زمان واحد تنها ۸۰٬۰۰۰ تا ۱۰۴٬۰۰۰ سرباز در آنجا حضور داشت. نیروها به تعداد: ۵۲۵٬۰۰۰ نفراز ارتش، ۹۰٬۰۰۰ نفر از دسته‌های مرزی و زیر مجموعه‌های وابسته به کاگ‌ب و ۵٬۰۰۰ نفر از نیروهای وزارت کشور شوروی و نیروهای پلیس بودند.
در مجموع تلفات پرسنل نیروهای مسلح، مرزی و امنیت داخلی شوروی به ۱۴٬۴۵۳ تن رسید، به ترتیب ارتش و یگان‌های وابسته ۱۳٬۸۳۳ نفر، کاگ‌ب و یگان‌های وابسته ۵۷۲ نفر، وزارت کشور ۲۸ نفر و دیگر وزارات و دوایر دولتی ۲۰ نفر. در طی این دوره ۴۱۷ تعمیرکار مشغول در جنگ مفقود شدند، کشته یا اسیر شدند. ۱۱۹ تن بعدها آزاد شدند که ۹۷ نفر به شوروی بازگشته و ۲۲ نفر به سایر کشورها رفتند. سایرین در جریان اسارت به قتل رسیده بودند.
از دسته‌های مستقر، ۵۳٬۷۵۳ نفر یعنی ۱۱.۴۴ درصد دچار مجروحیت و ۴۱۵٬۹۳۲ تن به عبارت ۸۸.۵۶ درصد مبتلا به بیماری شدند. درصد بالایی از مجروحیت‌ها منجر به نقص عضو بود. به دلیل شرایط آب و هوایی و وضعیت بهداشتی ضعیف، عفونت‌های حاد و سرایت بیماری به شدت شایع شده بود. ۱۵۵٬۳۰۸ مورد مبتلا به هپاتیت مسری، ۳۱٬۰۸۰ نفر مبتلا به تب تیفوئید و ۱۴۰٬۶۶۵ تن مبتلا به سایر امراض شده بودند. از ۱۱٬۶۵۴ نفری که به دلیل مجروحیت، نقص عضو و بیماری از ادامه خدمت معاف شدند، ۱۰٬۷۵۱ نفر برابر ۹۲ درصد دچار ناتوانی جسمی شده بودند.Krivosheev, G. F. (1993). Combat Losses and Casualties in the Twentieth Century. London, England: Greenhill Books.
تلفات مادی به از قرار:
۴۵۱ هواپیما شامل ۳۳۳ فروند هلیکوپتر
۱۴۵ دستگاه تانک
۱٬۳۱۴ دستگاه نفربر و خودرو جنگنده زرهی ۴۳۳ قبضه توپخانه و خمپاره‌انداز
۱۱٬۳۶۹ تانکر حمل بار و سوخت.
از جمله عواملی که برای فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی عنوان می‌شود، جنگ طولانی مدت و در عمل گرفتاری ۹ ساله در افغانستان است. جنگ افغانستان صرف نظر از موضع گیری‌های منفی بین‌المللی سبب تحمیل هزینه‌های هنگفت به ویژه در مسائل نظامی گردید که باعث ضعف بیش از پیش اقتصاد شوروی، گسترش نظرات منفی در داخل شوروی به دلیل ادامه جنگ و تلفات جانی، اعمال تحریم‌های بین‌المللی و دیگر موارد شد و فروپاشی آن کشور را تسریع بخشید.
در ۲۵ دسامبر ۲۰۰۹ (۴ دی ۱۳۸۸)، در سی امین سالگرد ورود ارتش سرخ به افغانستان، دومای روسیه (پارلمان فدراسیون روسیه) از کهنه سربازان شرکت‌کننده در جنگ تجلیل کرد. همچنین جناح اقلیت دوما از جنگ در افغانستان در سالگردش دفاع و به تمجید سربازان درگیر در نبرد پرداخت. در این میان در بین نظرات مختلفی که در مورد جنگ ابراز شد، عنوان گردید که: «نمی‌باید احترام مردم روسیه به سربازانی که با صداقت در انجام وظیفه به نبرد بر ضد تروریسم بین‌المللی و افراط گرایی دینی پرداختند، فرسوده گردد». عضو دوما، سیمون باگداسارف می‌گوید که روسیه خواسته نیروهای ائتلاف ایساف به رهبری آمریکا در جنگ بر ضد طالبان در سال ۲۰۰۱ (۱۳۸۰) مبنی بر کمک به آنان را رد کرده‌است، همچنین عنوان می‌دارد که برقراری ارتباطی با «نیروهای ضد غربی» (طالبان) در مورد به دست‌گیری مجدد قدرت وجود داشته‌است."Afghanistan: le Parlement russe rend hommage aux anciens combattants""Russian parliament hails Afghan war vets". Khaleejtimes.com. http://www.khaleejtimes.com/DisplayArticleNew.asp?col=&section=international&xfile=data/international/2009/December/international_December1362.xml . Retrieved July 28, 2011.
حکومت پهلوی که دارای روابط نزدیک با افغانستان بود در ابتدا با اکراه نسبت به شناسایی دولت دموکراتیک اقدام نمود.ظهور و سقوط سلطنت پهلوی_ارتشبد سابق حسین فردوست
پس از انقلاب اسلامی در ایران حکومت جدید از بدو امر با حکومت افغانستان مخالفت کرده و تا سقوط نجیب الله در سال ۱۳۷۱ (۱۹۹۲) هیچ‌یک از دولت‌های مذکور را به رسمیت نشناخت.افغانستان_وزارت امور خارجه_۱۳۷۲
بنا به گفتهٔ یوآنی استروونکو مترجم سفارت شوروی در تهران در زمان اشغال افغانستان، سفیر شوروی ضمن دیدار با آیت الله خمینی در قم که جهت اطلاع ایران از ورود شوروی به افغانستان و ذکر دلایل توجیهی بود، وی ضمن مخالفت صریح با این اقدام شوروی نسبت به عواقب حتمی این موضوع هشدار داده بود.
وی در مورد این دیدار گفته بود:
ایران اولین کشوری بود که تهاجم به افغانستان را محکوم نمود.
پس از آغاز درگیری‌های داخلی و ورود ارتش شوروی، ایران که خود مشغول به درگیری‌های داخلی و مرزی با گروه‌های مخالف و جنگ با عراق بود، به پشتیبانی مجاهدین افغان پرداخته و حتی در داخل خاک افغانستان به تأسیس مقررهای آموزشی با کمک سپاه پاسداران انقلاب اسلامی توسط علی تجلایی«شهید علی تجلایی». وبگاه استانداری آذربایجان شرقی. کرده بود، که این پشتیبانی‌ها منجر به تأثیر شدید بر روابط ایران و شوروی شده بود.
بنا به گفته علی اکبر ولایتی، وزیر امور خارجه وقت ایران در یک برنامه تلویزیونی در ایران، روابط نظامی و فروش تسلیحات مورد نیاز جنگ که به دلیل بروز اختلافات و جاسوسی در نیروهای مسلح ایران از طرف شوروی، متوقف شده بود، با پیشنهاد قطع پشتیبانی از گروه‌های مجاهدین از سر گرفته می‌شد که مورد پذیرش ایران قرار نگرفت.
در آن زمان نزدیک به بیش از دو میلیون آواره افغان در ایران سکونت داشته و هشت حزب جهادی از شیعیان افغان در ایران تشکیل شده بود. ایران در تمام سال‌های اشغال افغانستان توسط شوروی به پشتیبانی سیاسی - نظامی از مجاهدین ادامه داد. در تلاش‌های سیاسی برای ایجاد اتحاد میان گروه‌های جهادی کوچک و احزاب افغانی، در سال ۱۳۵۸ به دعوت ایران «جبهه متحد انقلاب اسلامی افغانستان» متشکل از هشت گروه به شرح ذیل: «سازمان نصر»، «حرکت اسلامی»، «نیروی اسلامی»، «نهضت اسلامی»، «اتحادیه علما» و «نهضت روحانیت و جوان» تأسیس گردید. گرچه این ائتلاف به دلیل اختلاف میان گروه‌های افغان دوام چندانی نداشت اما در سال‌های بعد در بهار ۱۳۶۶ «شورای ائتلاف هشتگانه» تأسیس شد که دوام بیشتری داشت. در نهایت پس از برگزاری چند کنفرانس مختلف در بامیان و مذاکره با دولت ایران «حزب وحدت اسلامی افغانستان» در سال ۱۳۶۸ توانست تقریباً تمامی احزاب هزاره را به خود جذب کند.پرویز ورجاوند. «افغانستان؛ از حماسه تا فاجعه/ بحران دیپلماسی ایران و پیامدهای آن: نگاهی به چگونگی و نارسایی‌های سیاسی».
در المپیک ۱۹۸۰ مسکو که در اعتراض به اشغال افغانستان از طرف بیش از ۶۰ کشور تحریم شده بود، ایران نیز جز تحریم کنندگان بود.
همچنین ایران اولین کشوری بود که دولت اسلامی افغانستان را به رسمیت شناخت.
کتاب تهاجم و شکست شوروی در افغانستان اثر سعادتملوک تابش هروی.
محمد ظاهرشاه که با نام رسمی اعلی‌حضرت معظم همایونی محمد ظاهرشاه خطاب می‌شد، آخرین شاه افغانستان بود که از سال ۱۳۱۲ تا ۱۳۵۲ هجری خورشیدی (۱۹۳۳ تا ۱۹۷۳م) به مدت چهل سال، بر این کشور حاکم بود. ظاهرشاه از زمان پیدایش امپراتوری درانی در قرن هجدهم به بعد، طولانی‌ترین دوران حکومت بر افغانستان را داشت. او در دوران جنگ جهانی دوم و جنگ سرد موضع بی طرفی را برگزید و روابط دیپلماتیک افغانستان را با بسیاری از کشورها توسعه داد از جمله آمریکا و شوروی. در دهه ۱۳۳۰ (۱۹۵۰)، محمد ظاهر شاه مدرنیته‌سازی کشور را آغاز و قانون اساسی جدیدی برای کشور تهیه کرد که منجر به نظام پادشاهی مشروطه شد. او از هیچ حزب خاصی طرفداری نمی‌کرد و توانست دوره‌ای از صلح پایدار را در افغانستان برقرار کند که اما پس از او از دست رفت.
در سال ۱۳۵۱ (۱۹۷۳)، وقتی محمد ظاهرشاه برای درمان به ایتالیا سفر کرده بود، حکومت سلطنتی وی در کودتایی توسط پسرعمو و نخست‌وزیر سابقش، محمد داوود خان، سرنگون شد. محمد داوود خان نظام جمهوری تک‌حزبی را در کشور برقرار کرد و به ۲۲۵ سال سلطنت در افغانستان پایان داد. ظاهرشاه تا سال ۱۳۸۱ (۲۰۰۲)، به حالت تبعید در شهر رُم ماند و پس از سقوط طالبان به افغانستان بازگشت. به او لقب «پدر ملت» را داده‌اند که تا زمان مرگ وی در سال ۱۳۸۶ (۲۰۰۷)، این لقب را حفظ کرد.
بسیاری از مردم، سلطنت او را طلایی‌ترین، آرام‌ترین و بهترین دوران تاریخ افغانستان می‌دانند.
محمد ظاهرشاه از پشتون‌های قوم بارکزی افغانستان است. «تبار پشتون» و «گرایش او به زبان فارسی»، به شخصیت محمد ظاهرشاه از سویی در میان «پشتون‌ها» و از سوی دیگر در میان «فارسیوانان» افغانستان اعتبار بخشید.
محمد ظاهر، در تاریخ ۲۳ مهر ۱۲۹۳ (۱۶ اکتبر ۱۹۱۴)، کابل زاده شد. او فقط ۱۵ سال سن داشت که پدرش، محمد نادرخان با پایان دادن به حکمرانی ده‌ماهه امیر حبیب‌الله کلکانی بر تخت سلطنت در کابل نشست.
مادر محمد ظاهر، ماه پرور بیگم بود. همسر وی ملکه حمیرا نام داشت که در سال ۱۳۸۱ (۲۰۰۲) در رم درگذشت و پیکرش به کابل منتقل شد.
محمد نادر شاه، در تاریخ ۱۷ آبان ۱۳۱۲ (۸ نوامبر ۱۹۳۳)، در مراسم اعطای جوایز اعضای یک تیم فوتبال، با شلیک گلوله یک نوجوان (از قوم هزاره) حاضر در مراسم، کشته شد. قاتل محمد نادرشاه، دانش آموزی به نام عبدالخالق (دست پرورده خاندان امیر حبیب‌الله کلکانی) بود که از عملکرد نادرشاه و پیشینیان او ناراضی بود.
محمد ظاهر با مرگ پدرش، در تاریخ ۱۷ آبان ۱۳۱۲ به پادشاهی در افغانستان رسید. او در زمان مرگ پدرش تنها جوانی ۱۹ ساله بود و عمو هایش تا سال‌ها هدایت امور کشور به عنوان نائب سلطنته در دست داشتند.
افغانستان بر خلاف دوره‌های قبل و بعد، درگیر هیچ جنگی نبود و همچنین در جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹-۱۹۴۵) اعلام بی‌طرفی کرد.
در دهه ۱۳۳۰ (۱۹۵۰)، کشور در مسیر نوسازی و پیشرفت قرار گرفت.
محمد ظاهرشاه در سال ۱۳۴۳ (۱۹۶۴)، قانون اساسی جدید کشور را به اجرا گذاشت. این قانون، بعدها در سال ۱۳۸۰ (۲۰۰۱) با سقوط طالبان، به عنوان قانون اساسی موقت (با حذف مواد مربوط به سلطنت) پذیرفته شد. در طی تصویب قانون اساسی، همه احزاب آزاد شمرده شدند و گام مهمی در جهت مردم سالاری در تاریخ افغانستان برداشته شد که البته همین منجر نارضایتی خاندان سلطنتی مخصوصا پسرعمو وی یعنی محمد داوودخان شد.
واژهٔ افغان برای نخستین بار در سال ۱۳۴۳ (۱۹۶۴) و در قانون اساسی تصویبی، با تعریفی جدید به معنی همهٔ افراد شهروند کشور افغانستان به‌کار رفت. با این حال هنوز اکثریت فارسی‌زبانان افغانستان واژهٔ افغان را به معنی مردم پشتو به کار می‌برند.
او به قصد مدرنیزه کردن افغانستان، به اصلاحات مختلف سیاسی، اقتصادی، آموزشی، درمانی و رفاهی زد مثل تأسیس نظامی دموکراتیک، تأسیس نظام آموزش و پرورش مدرن، تأسیس دانشگاه‌ و آموزش برای زنان اقدام کرد.
زیر ساخت های آموزشی، درمانی و رفاهی برپا و چهره شهر های بزرگ دگرگون شد و حتی در گردشگری افغانستان نیز تحولاتی صورت گرفت و گردشگران زیادی بابت طبیعت و تاریخ افغانستان به آنجا می آمدند.
او اولین کسی بود که دوباره مساله کشف حجاب در افغانستان را مطرح کرد ولی این‌بار نه مانند دوره امان‌الله خان به سرعت، بلکه به آرامی و به تدریج. او اول از ارکان حکومتی خواست تا دیگر زن‌های خود را در چادر و چاقچور نپیچند. به این ترتیب نخست همسران مقامات دولتی حجاب خود را کنار گذاشتند و به دنبال آن جامعه کم کم به رفع حجاب عادت کرد.
دوره چهل ساله محمد ظاهر شاه را هم‌چنین دوران رشد اقتصادی افغانستان نیز می‌دانند. در دوره او عرصه بانکداری به سرعت رشد کرد و چندین بانک در افغانستان ایجاد شد. همچنین تجارت بین‌المللی نیز رشد کرد و صادرات افغانستان به خارج که بیشتر مواد خام بود، گسترش پیدا کرد.
بعد از تصویب سومین قانون اساسی افغانستان در سال ۱۳۴۳ (۱۹۶۴)، برای اولین بار زنان حق رأی و انتخاب شدن به عنوان نماینده مجلس را به دست آوردند. پس از این تغییرات قانونی، شماری از زنان به مناصب بلند حکومتی تعیین شدند و از جمله کبرا نورزی در سال ۱۳۴۴ (۱۹۶۵) به عنوان «وزیر صحیه» منصوب شد و نامش به عنوان اولین زنی که در تاریخ افغانستان به مقام وزارت رسیده است، ثبت شد.
افغانستان به عنوان یکی از امن ترین و با آبرو ترین کشور های جهان شناخته میشد.
منتقدان محمد ظاهرشاه را از مواردی مانند قبضه قدرت و سپردن تمام مقامات اداری به افراد خانواده تا عدم توجه به آبادنی چشمگیر روستاها مخصوصا دهکده های دورافتاده کوهستانی همانند شهر های بزرگ میکنند .
محمد ظاهرشاه که در دوره اول حکومت‌داری‌ به دلیل جوانی هنوز زیر نفوذ اعضای خاندان خود بود، در دور دوم حکومتش تا حدی به استقلال فکری و عملی دست یافت و نخست وزیری را از اعضای خانواده خود به افراد غیر خاندانی‌اش سپرد.
عده‌ای نیز بر این باوراند که محمد ظاهر شاه، شاهی عیاش و خوشگذران بوده است. به خصوص در دوره سیزده ساله اول حکفرمایی‌اش که تحت سیطره عموی بزرگش محمد هاشم خان قرار داشت، کاری دیگری جز خورد و نوش و عیاشی در باغ‌های شمال کابل نداشت.
یکی از دلایلی که او را به خوش‌گذرانی و عیاشی نسبت می‌دهند، ساخت پارک‌های تفریحی و باغ‌های سرسبز در بیشتر نقاط افغانستان است حتی پارک طبیعی دور افتاده پامیر در منطقه بدخشان را که هنوز جاده‌ای به آنجا کشیده نشده به نام محمدظاهر شاه یاد می‌کنند.
افغانستان برای ایجاد توازن میان دو ابرقدرت آمریکا و شوروی به لابی بزرگ، سیاست خارجی قدرتمند و دستگاه دیپلماسی توانمند نیاز داشت که هیچ‌کدام از این ها را نداشت در نتیجه حوادث بعدی پیش آمده، این کشور را برای نزدیک به نیم قرن از قافله تمدن عقب مانده کرد.
آلمان نازی
به واسطه وجود دو قدرت استعماری امپراتوری بریتانیا و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، افغانستان مانند ایران به آلمانی نازی نزدیک شد که این نزدیکی منجر به آموزش های نظامی و مهندسی و همچنین کمک ۱۵ میلیون رایشس مارک به ارتش افغانستان شد.
بعد از جنگ جهانی دوم و آغاز عصری نو به نام جنگ سرد، افغانستان در عین عدم تعهد به هر دو بلوک شرق و غرب، روابط خود را با هر دو طرف گسترش داد. افغانستان پیمان هایی را با شوروی منعقد کرد و در زمینه های سیاسی و بازرگانی با هم همکاری کردند.
آمریکا و بلوک غرب
محمد ظاهرشاه با سفر به کشور هایی مثل آمریکا، فرانسه، آلمان غربی و سایرین و برقراری رابطه با آن ها سعی در جلب توجه آن به سمت افغانستان داشت که تا حدی هم موفق بود.
روابط ایران و افغانستان بر مبنای مشترکات کثیری که درتاریخ، فرهنگ و دین داشته‌است، استوار بوده‌است. در سال‌های قبل از انقلاب اسلامی، روابط نسبتاً خوبی بین دو کشور برقرار بوده‌است و شاهان دو کشور روابط دوستانه‌ای با یکدیگر داشته‌اند. با وقوع انقلاب هفت ثور ۵۷ در افغانستان، رژیم پهلوی گرچه با اکراه دولت کمونیستی افغانستان را به رسمیت شناخت اما روابط خود را تا سطح کاردار تنزل داده بود. از سویی باوقوع انقلاب ۱۳۵۷ در ایران، باعث مضاعف شدن روابط بین دو کشور گردید.
در سال ۱۳۵۱ (۱۹۷۳)، زمانی که شاه به جهت درمانی در ایتالیا به سر می‌برد، پسرعمو وی یعنی محمد داود خان که در سال‌های ۱۳۳۲ (۱۹۵۳) تا ۱۳۴۱ (۱۹۶۳)، نخست‌وزیر بود، با یاری حزب دموکراتیک خلق افغانستان و پشتیبانی شوروی با انجام کودتایی سفید، محمد ظاهرشاه را از قدرت خلع کرده و با پایان دادن به نظام پادشاهی، در افغانستان نظام جمهوری تک‌حزبی اعلام کرد. محمد ظاهرشاه که در آن زمان، در حال انجام عمل جراحی بر روی چشم خود در شهر رم، پایتخت ایتالیا به سر می‌برد، خلع قدرت را پذیرفت و به دوره چهل و چهار ساله حکومت بارکزی‌ها پایان داد.
شاه مخلوع، به مدت ۲۹ سال در ایتالیا در تبعید به سر می‌برد و در دوره حکومت کمونیست ها در افغانستان، ممنوع‌الورود شده بود. محمد ظاهرشاه در دورهٔ مبارزهٔ (جهاد) افغان‌ها علیه حضور شوروی در افغانستان، از برخی گروه‌های مجاهدین مانند حزب محاذ ملی به رهبری سید احمد گیلانی و جبهه ملی نجات به رهبری صبغت الله مجددی حمایت می‌کرد.
محمد ظاهر در ماه مرداد ۱۳۸۱ ( ماه اوت ۲۰۰۲)، ده ماه پس از سقوط طالبان به دست ائتلافی به رهبری آمریکا، به افغانستان بازگشت تا لویه جرگه اضطراری را که برای تشکیل دولت انتقالی تشکیل می‌شد، افتتاح کند.
در این جرگه و نیز در قانون اساسی جدید افغانستان که در سایه نظام جدید کشور تصویب شد به محمد ظاهر، لقب «پدر ملت» داده و مقرر شد تا وی مادام العمر، از حرمسرای کاخ ریاست جمهوری که زمانی محل اقامت وی بود، استفاده کند.
محمد ظاهر از زمان بازگشت به افغانستان، در مراسم های مهم دولتی از جمله افتتاحمجلس بزرگ، مراسم تحلیف ریاست جمهوری حامد کرزی، آغاز به کار مجلس منتخب مردم و همچنین جشن‌های ملی و مذهبی، شخصاً یا با ارسال نماینده خود، مشارکت می‌کرد.
در اواسط ماه فروردین ۱۳۸۶ (ماه آوریل ۲۰۰۷)، اخباری مبنی بر مرگ محمد ظاهر در افغانستان پخش شد اما دولت افغانستان همواره این شایعات را رد نموده بود.
دولت افغانستان بالاخره در بامداد دوشنبه مورخ ۱ مرداد ۱۳۸۶ (۲۳ ژوئیه ۲۰۰۷) اعلان کرد: «محمد ظاهر، ساعت پنج و چهل و پنج دقیقه همین روز در کابل پس از یک بیماری طولانی مدت، درگذشت».
خبر مرگ او را حامد کرزی (رئیس‌جمهور وقت) در تلویزیون ملی افغانستان اعلام کرد و گفت: «او خادم مردمش بود، دوست مردمش بود، فردی بسیار مهربان و خوش‌قلب بود. او به حاکمیت مردم و حقوق بشر اعتقاد داشت».
محمد ظاهر روز سه‌شنبه در منطقه‌ای بنام تپه مرنجان، قبرستانی که در آن پدر و تعدادی از اعضای خانواده وی نیز دفن بودند، به خاک سپرده شد.
پس از اعلان خبر مرگ واپسین شاه افغانستان، رسانه‌های صوتی و تصویری این کشور با قطع برنامه‌های عادی به پخش قرآن و نعت پرداختند. دولت افغانستان سه روز عزای عمومی و رخصتی اعلان کرد.
پرچم افغانستان بر فراز ادارات دولتی به حالت نیم افراشته درآمد. کشورهای مختلف پیام‌های تسلیتی را به دولت افغانستان ارسال نمودند. در این میان دولت هند نیز برای یک روز در کشورش عزای عمومی اعلان کرد و پرچم کشورش را بحالت نیمه افراشته درآورد. دولت پاکستان نیز پس از ارسال پیام‌های تسلیت، نخست‌وزیر، وزیر داخله، وزیر خارجه و تعدادی از مقامات مهم دولتی را برای همدردی به افغانستان فرستاد.
حامد کرزی (۲۴ دسامبر ۱۹۵۷) سیاستمدار افغان و رئیس‌جمهور پیشین کشور افغانستان است که از ۲۲ دسامبر ۲۰۰۱ تا ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۴ در این پست خدمت کرد. او یکی از اقوم کرزایی قندهار است.
کرزی که متولد قندهار است، از لیسهٔ حبیبیه کابل فارغ‌التحصیل شد و در دههٔ۱۹۸۰ مدرک کارشناسی ارشد خود را در هند دریافت کرد. او به پاکستان نقل مکان کرد و به جمع‌آوری کمک‌های مالی برای مجاهدین افغان در طول جنگ شوروی و افغانستان (۱۹۷۹–۱۹۸۹) پرداخت. او دورهٔ کوتاهی را به عنوان معاون وزیر امور خارجه در دولت اسلامی افغانستان گذراند. پس از ترور پدر کرزی در ژوئیه ۱۹۹۹ او به عنوان رئیس قوم پوپل‌زایی معرفی شد. در پی حملهٔ ایالات متحده به افغانستان در ماه اکتبر ۲۰۰۱، کرزی قبایل اطراف قندهار را در برابر طالبان رهبری کرد. او پس از حذف رژیم طالبان در اواخر سال ۲۰۰۱ به یک شخصیت سیاسی غالب تبدیل شد. در طول کنفرانس بین‌المللی افغانستان در دسامبر ۲۰۰۱ در آلمان، کرزی توسط شخصیت‌های برجستهٔ سیاسی افغان برای خدمت در یک دورهٔ شش‌ماهه به عنوان رئیس دولت موقت افغانستان انتخاب شد.
او سپس در طول لویی جرگه ۲۰۰۲ در کابل، برای مدت دو سال به عنوان رئیس‌جمهور موقت انتخاب شد. پس از انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۴ کرزی برنده شد و رئیس‌جمهور افغانستان شد. او همچنین در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۹ برنده شد و در نهایت با پایان ریاست جمهوری‌اش در ماه سپتامبر ۲۰۱۴، این سمت را به اشرف غنی واگذار کرد.
کرزی در دوران ریاست جمهوری‌اش، در جامعهٔ بین‌المللی برای کاریزما، لباس بلند و قبیله‌ای و کلاه قره‌قلی و همچنین به عنوان یک سازندهٔ اتحاد بین جوامع افغانستان شناخته می‌شود. رابطهٔ او با ناتو و ایالات متحده به در سال‌های بعد به‌طور فزاینده‌ای تیره و تار شد و او چندین بار متهم به فساد شده‌است.
پس از فروپاشی جمهوری اسلامی افغانستان در ۱۷ اوت ۲۰۲۱، گلبدین حکمتیار، رهبر حزب اسلامی وابسته به طالبان، همراه با کرزی و عبدالله عبدالله، رئیس شورای عالی آشتی ملی و رئیس اجراییه سابق، در دوحه دیدار کردند تا یک دولت موقت برای طالبان را تشکیل دهند. در ۲۵ اوت گزارش شد که شورایی با ۱۲ عضو تشکیل خواهد شد تا حکومت دفاکتو جدید امارت اسلامی افغانستان را اداره کند. بنابر گزارش‌ها روی ۷ عضو توافق شد: کرزی، عبدالله، حکمتیار، عبدالغنی برادر، محمد یعقوب، خلیل حقانی و حنیف اتمر.
حامد کَرزَی در ۲۴ دسامبر سال ۱۹۵۷ میلادی، در روستای کرز در نزدیکی قندهار (ولایتی در جنوب افغانستان) زاده شد.
پدر بزرگش خیر محمد خان و پدرش عبدالاحد کرزی از متنفذان قوم پوپلزی و معاون رئیس پارلمان افغانستان در سال‌های دههٔ شصت میلادی بود. عبدالاحد کرزی، در اواخر دههٔ نود، در شهر کویتهٔ پاکستان توسط طالبان کشته شد.
جد حامد کرزی در دوران جنگ استقلال افغانستان و مبارزه‌های پس از آن سهم فراوان گرفته و مدتی به عنوان معاون مجلس بزرگان افغانستان مشغول خدمت شده‌است.
حامد کرزی در کابل، در مکتب ابتدایی محمود هوتکی، متوسطه/دبستان سید جمال‌الدین افغانی و لیسهٔ حبیبیه درس خواند و تحصیلات عالی خود را در رشتهٔ علوم سیاسی و ارتباطات بین‌المللی در هند به پایان رساند.
وی تحصیلات ابتدایی و متوسطهٔ خود را در کابل گذراند و برای تحصیلات دانشگاهی به هندوستان رفت و در دانشگاه سملهٔ ایالت هیماچال پرادش در رشتهٔ روابط بین‌المللی و علوم سیاسی ادامه تحصیل داد و مدرک فوق لیسانس خود را در این رشته به‌دست آورد.
حامد کرزی در دوران جهاد (جنگ افغان‌ها با اشغالگران شوروی) در پاکستان، در مدارس مجاهدین افغان فعالیت‌های آموزشی داشت.
با روی کار آمدن دولت مجاهدین در سال ۱۹۹۲، کرزی معاون وزیر خارجه این کشور شد.
در سال‌های آخر حکومت طالبان، کرزی به جمع مخالفان این گروه پیوست و مبارزات مسلحانه با طالبان را آغاز کرد.
حامد کرزی در کنار عبدالستار سیرت (از حقوقدانان زمان محمد ظاهرشاه)، از گزینه‌های گروه‌های مذاکره‌کنندهٔ افغان در کنفرانس بن در آلمان بود، که سرانجام، در این کنفرانس، به ریاست دولت موقت افغانستان برگزیده شد؛ نخستین دولتی که پس از طالبان روی کار آمد.
او در انتخابات دموکراتیک افغانستان در سال ۱۳۸۳، با به دست آوردن بیش از ۵۵ درصد آرا، به عنوان نخستین رئیس‌جمهور منتخب مردم افغانستان قدرتش را حفظ کرد.در سال ۱۳۸۸ حامد کرزی مجدداً به عنوان رئیس‌جمهور افغانستان برای یک دورهٔ پنج سالهٔ دیگر انتخاب گردید.
حامد کرزی شش برادر و یک خواهر دارد. یکی از برادران وی به نام احمد ولی کرزی در ۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۱ توسط طالبان ترور شد. در روز ۲۳ ژانویهٔ ۱۹۹۹، کرزی با زینت قریشی ازدواج کرد. حاصل یگانه ازدواج کرزی، یک پسر به نام میرویس و دو دختر به نام‌های ملالی و هوسی است. میرویس کرزی در پنج‌شنبه شب ۲۵ ژانویهٔ سال ۲۰۰۷ در بیمارستان رابعهٔ بلخی کابل زاده شد. کرزی نام فرزندش را میرویس که نام یکی از شاهان پیشین افغانستان میرویس خان هوتک بود گذاشت. وی هنگام شنیدن خبر زاده شدن پسرش شادمان گشته و گفته‌است:
«خداوند متعال فرزندم را خادم مردم افغانستان بسازد و در راه خدمتگزاری به مردم به او توفیق دهد»
فرزند دوم کرزای دختری است به نام ملالی که در سال ۱۳۹۳ (۲۰۱۲) در یکی از بیمارستان‌های دهلی به دنیا آمد. فرزند سوم وی نیز، هوسی نام دارد.
کرزی به زبان‌های فارسی، پشتو، انگلیسی و اردو به‌طور روان سخن می‌گوید و به نوشتهٔ وبگاه رسمی ریاست جمهوری افغانستان، از اسب‌سواری و مطالعهٔ فلسفه لذت می‌برد.
«شاعر شیرخوار در دخمه سنگی» به انگلیسی: Lion-Eating Poet in the Stone Den) نام شعر معروف چینی است که شاعر آن ژائو یوانرن بوده و دارای ۹۲ هجا است و همگی آن هجاها «شی» هستند که در زبان ماندارین دارای آوای خاص خود هستند.
اگه می‌تونی منو بگیر نام فیلمی در ژانر زندگینامه‌ای و درام به کارگردانی استیون اسپیلبرگ و نویسندگی جف ناتانسون محصول آمریکا در سال ۲۰۰۲ است. فیلم بر پایه خود زندگی‌نامه ای به همین نام نوشتهٔ فرانک آبیگنل جونیور و استن ردینگ ساخته شده‌است و در آن بازیگرانی چون لئوناردو دی‌کاپریو، تام هنکس، مارتین شین، ناتالی بای و کریستوفر واکن بازی کرده‌اند.
داستان فیلم به فرانک ابگنیل جونیور (با بازی دی‌کاپریو) می‌پردازد که قبل از ۱۹ سالگی‌اش موفق شد میلیون‌ها دلار چک را جعل کند و خود را خلبان هواپیمایی خطوط هوایی سراسری آمریکا، دکتری در جورجیا و وکیلی در لوئیزیانا جا بزند. کارل هنراتی (با بازی تام هنکس) مأمور اف‌بی‌آی همواره در پی به دام انداختن فرانک است و همیشه نیز از او عقب می‌ماند. در این فیلم مسائل مورد علاقه اسپیلبرگ از جمله از هم گسیختگی خانواده‌ها و تن فروشی زنان دیده می‌شود.
داستان فیلم مربوط به زندگی‌نامهٔ فرانک ابگنیل است، کسی که شهرتش را به خاطر سابقه فعالیتش به عنوان جاعل چک، کلاهبرداری و حقه‌های فرارش از دست مأموران به‌دست‌آورد. او در دهه شصت میلادی و در ۱۶ سالگی توانسته بود، چک‌های جعلی که مجموعاً به مبلغ ۴ میلیون دلار آمریکا ارزش داشت را در ۲۶ کشور جهان نقد کند، طوری که هیچ بانکی قادر به تشخیص جعلی‌بودن چک‌های او نبود و تا هجده سالگی، بیش از ۲۵۰ پرواز انجام داد و در ۲۶ کشور جهان به این کلاهبرداری‌ها دست زد. اَبیگنِل به خاطر عضویت جعلی که در «خطوط هوایی سراسری آمریکا» داشت، می‌توانست به‌صورت رایگان در هتل‌ها اقامت کند و تمام هزینه‌های غذا و تفریحش به‌طور مستقیم به شرکت ارسال می‌شد. حتی خودش را به عنوان وکیل جا زد و در چندین پروندهٔ دادگاهی شرکت داشت. او سرانجام در سال ۱۹۶۹ در فرانسه دستگیر شد و به دوازده سال زندان محکوم شد که البته پس از گذراندن پنج سال از دوران محکومیت خود به خدمت سازمان اف‌بی‌آی درآمد تا در شناسایی چک‌های جعلی و سرقتی کمک کند.
اَبیگنِل که هم‌اکنون رئیس شرکت «کارشناسی جعل و کلاهبرداری» اَبیگنِل و شرکا است در سال ۲۰۰۲، زندگی‌نامهٔ خود را در اختیار استیون اسپیلبرگ قرار داد و او نیز با استفاده از ماجرای زندگی اَبیگنِل فیلم «اگه میتونی منو بگیر!» را کارگردانی کرد. در این فیلم که لئوناردو دی‌کاپریو نقش اَبیگنِل را بازی می‌کند، مدام تحت تعقیب اف‌بی‌آی قرار دارد.
اَبیگنِل به عنوان یک فرد دارای هوش بالا، به‌ویژه هوش هیجانی فوق‌العاده، پس از کلاهبرداری‌ها و جعل‌های فراوان به فرانسه می‌رود و در تمام مدت، کارل هانرتی ، مأموری که او را تعقیب می‌کرد را به دنبال خود می‌کشد. پرسشی که هانرتی از خود می‌پرسید، این بود: چرا گاه‌وبیگاه، این کلاهبردار جوان به مناسبت‌های مختلف با او تماس می‌گیرد؟ هانرتی، فهمیده بود که اَبیگنِل، چیزی می‌خواهد به او بگوید، چیزی که در یک بازی بروز یافته بود، اینکه: «اگه میتونی منو بگیر!» در واقع او به این روش می‌گفت: «اگه ممکنه با من همدلی کن!» وقتی پلیس فرانسه، اَبیگنِل را محاصره کرده بود، هانرتی می‌توانست اجازه دهد او را بکشند و از شر یک جاعل کلاهبردار، راحت شود اما او بدون اسلحه به نزد اَبیگنِل می‌رود و با او همدلی می‌کند و به این ترتیب، نجات ابیگنل از سقوط به ورطه، تنها به دلیل وجود کسی مانند هانرتی است که با هیجان‌رفتار همدلانه توانست، این نابغهٔ کلاهبردار را نجات دهد. بسیاری رابطهٔ بین هانرتی و اَبیگنِل را رمانتیک و احساسی‌گری می‌دانند، اما هانرتی به عنوان مأمور دستگیری جاعلان چک، دلش برای اَبیگنِل نمی‌سوخت، بلکه او تلاش می‌کرد علت تعارض عاطفی اَبیگنِل را بیابد و به او کمک کند تا با پذیرفتن خطاها و اشتباه‌هایش مسیر جدیدی را در زندگی شروع کند. به این ترتیب او نه تنها همدلی عاطفی را با تشویق و تحسین هوش اَبیگنِل پرورش می‌داد، بلکه موجب تصحیح خطاهای شناختی او شد (همدلی شناختی).هیجان رفتار و تن گفتار، محمود امیری نیا، فروردین 1393، نشر آراسته، صفحهٔ 315-316، ، نشریهٔ هوش، زبان و هیجان رفتار، 6 تیرماه 1393، http://www.fa.eqlearning.org
مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، ، بازبینی در ۱۰ اوت ۲۰۰۸
همشهری کِین یا شهروند کین فیلمی در سبک درام معمایی به کارگردانی اورسن ولز و محصول سال ۱۹۴۱ کمپانی آر. ک. ئو آمریکا است. "همشهری کین" در نه رشته نامزد جایزه اسکار شد که در نهایت برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی برای هرمن جی. منکویتس و اورسن ولز شد. این فیلم به انتخاب بنیاد فیلم آمریکا بهترین فیلم تاریخ سینما می‌باشد.
زمانیکه چارلز فاستر کین، غول ثروتمند روزنامه‌دار، می‌میرد، تنها یک کلمه می‌گوید: «غنچهٔ رز».
تهیه‌کننده فیلم مستند زندگی کین از گزارشگر تامسون می‌خواهد تا دربارهٔ زندگی و شخصیت کین تحقیق کند و به ویژه معنای کلمه آخر پیش از مرگش را کشف کند. تامسون با دوستان و بستگان کین مصاحبه می‌کند و داستان کین در رشته‌ای از گذشته‌نما (فلاش بک) شکل می‌گیرد. ابتدا او به همسر دوم کین سوزان الکساندر مراجعه می‌کند. اما او که از حال مساعدی برخوردار نیست….
همشهری کین روایت برگشتن انسان‌ها به دنیای معنوی کودکانه‌شان و پوچی مادیات است.
در عمارتی به نام زانادو، بخشی از یک ملک وسیع در فلوریدا، چارلز فاستر کین مسن در بستر مرگ است. او در حالی که گویی برفی در دست دارد، کلمهٔ "غنچهٔ رز" را بر زبان می‌آورد و از دنیا می‌رود. یک آگهی ترحیم در روزنامه‌ای، داستان زندگی کین، روزنامه‌دار بسیار ثروتمند و بزرگ را بازگو می‌کند. مرگ کین به خبری پر سروصدا در سراسر جهان تبدیل می‌شود و تهیه‌کنندهٔ روزنامه‌ای، گزارشگری به‌نام جری تامسون را مأمور می‌کند تا معنای «غنچهٔ رز» را کشف کند.
تامسون قصد دارد تا با دوستان و همکاران کین مصاحبه کند. او سعی می‌کند تا به همسر دوم او سوزان الکساندر کین که اکنون الکلی شده و باشگاه شبانهٔ خود را اداره می‌کند، نزدیک شود، اما او از صحبت کردن با او امتناع می‌کند. تامپسون به آرشیو خصوصی بانکدار فقید "والتر پارک تاچر" می‌رود. تامپسون از طریق خاطرات مکتوب تاچر، دربارهٔ چگونگی سربرآوردن کین از یک مهمانخانه در کلرادو و کاهش ثروت شخصی‌اش خبردار می‌شود.
در سال ۱۸۷۱، طلایی از طریق سند معدن‌کاری متعلق به مادر کین، مری کین، کشف شد. او تاچر را استخدام کرد تا مسئولیت آموزش کین و قیمومیت او را بر عهده بگیرد. در حالی که والدین و تاچر هماهنگی‌ها را داخل پانسیون انجام می‌دادند، کین جوان با خوشحالی در بیرون با یک سورتمه در برف بازی می‌کرد. وقتی والدین کین او را به تاچر معرفی کردند، پسرک با سورتمه خود به تاچر ضربه زده و سعی کرد فرار کند.
زمانی‌که کین سرانجام اعتماد تاچر را در ۲۵ سالگی جلب کرد، سودآوری معدن و سرمایه‌گذاری محتاطانه تاچر، او را به یکی از ثروتمندترین مردان جهان تبدیل کرده بود. او روزنامهٔ "نیویورک اینکوایرر" را تحت سلطهٔ خود درآورده و روزنامه‌نگاری زرد را آغاز کرد و مقالات رسوایی را منتشر کرد که به منافع تجاری تاچر (و خود او) ضربه زد. پس از سقوط بازار سهام در سال ۱۹۲۹، کین امپراتوری روزنامهٔ خود را به تاچر فروخت و نقدینگی او کم شد.
تامسون با مدیر تجاری شخصی کین، آقای برنشتاین مصاحبه می‌کند. برنشتاین به یاد می‌آورد که کین بهترین روزنامه‌نگاران موجود را برای ایجاد تیراژ "اینکوایرر" استخدام کرد. کین با دستکاری موفقیت‌آمیز افکار عمومی در مورد جنگ اسپانیا و آمریکا و ازدواج با امیلی نورتون، خواهرزادهٔ رئیس‌جمهور ایالات متحده به قدرت رسید.
تامسون با بهترین دوست کین، جددیه للند که با او قطع رابطه کرده بود و در خانهٔ سالمندان زندگی می‌کرد، مصاحبه می‌کند. للند می‌گوید که ازدواج کین با امیلی مدت‌ها قبل از هم پاشیده بود و او در زمانی که نامزد فرمانداری نیویورک بود، رابطهٔ خود را با خوانندهٔ آماتور سوزان الکساندر آغاز کرد. هم همسرش و هم رقیب سیاسی او به این ماجرا را پی بردند و رسوایی سیاسیش به کار او در سیاست پایان داد. کین با سوزان ازدواج کرد و او را مجبور به کار ذلالت‌باری در اوپرایی کرد نه استعداد و نه جاه طلبی آن را داشت، حتی برای او یک خانهٔ بزرگ اپرا ساخت. بعد از اینکه للند شروع به نوشتن نقد منفی دربارهٔ اولین اپرای سوزان کرد، کین او را اخراج کرد اما نقد منفی را تکمیل کرده و آن را چاپ کرد.
سوزان با مصاحبه با تامسون موافقت می‌کند و اتفاقات بعد از دوران حرفه‌ایش در اپرا را شرح می‌دهد. کین سرانجام پس از اقدام به خودکشی به او اجازه داد تا خوانندگی را رها کند و پس از سال‌ها زندگی منزویانه تحت سلطهٔ کین در زانادو، او را ترک کرد. ریموند، پیشخدمت کین، می‌گوید که او پس از ترک سوزان، شروع به تخریب متعلقات اتاق خواب او کرد. وقتی به‌طور اتفاقی به گوی برفی برخورد، آرام شد و گفت: «غنچهٔ رز». تامپسون در آخر می‌گوید که قادر به حل این معما نیست و معنای آخرین کلمهٔ کین برای همیشه یک راز باقی می‌ماند.
در زانادو، وسایل کین دسته‌بندی شده یا توسط کارکنان دور انداخته می‌شود. آن‌ها سورتمه‌ای را پیدا می‌کنند که کین هشت ساله روزی که از خانه‌اش در کلرادو برده شده بود، با آن بازی می‌کرد. آن‌ها آن را به‌همراه خرت‌وپرت‌های دیگر به درون کوره می‌اندازند و درحین سوختن، نام تجاری سورتمه که کارکنان متوجه آن نشدند مشخص می‌شود: «غنچهٔ رز»
آنچه دربارهٔ همشهری کین گفته می‌شود، تلاش اورسن ولز برای رسیدن به روش جدیدی از فیلم‌سازی با شناخت و استفاده و ترکیب فرم‌های مختلفی از فیلم‌سازی بود.
گرگ تولند، فیلم‌بردار فیلم، برای گرفتن کلوزآپ‌ها از لنزهای تله فوتو استفاده می‌کرد و جاهایی که فوکوس عمیق غیرممکن بود، گرگ تولند برای حفظ فوکوس کل صفحه از یک چاپگر نوری (چاپ قسمتی از فیلم روی قسمتی دیگر) استفاده می‌کرد. در ضمن مقدار زیادی از فوکوس‌های عمیق، حاصل تأثیرات درون دوربینی بودند. از دیگر روش‌های متفاوت استفاده‌شده در فیلم، نماها از زاویه پایین‌هایی بودند که سقف را در پس‌زمینه نشان می‌دادند.
سکانس‌هایی که از نظر زمانی فاصله داشتند اما در یک لوکیشن واحد بودند، با عوض کردن لباس و گریم بازیگرها پشت سرهم فیلمبرداری شدند.
اورسن ولز هرگز خاستگاه اصلی شخصیت چارلز فاستر کین را تأیید نکرد. جان هاوسمن نوشت که شخصیت «چارلز کین» ترکیبی از چند شخص است و از زندگی ویلیام راندولف هرست بیش از همه استفاده شده‌است. بعضی از اتفاقات و جزئیات واقعی نیستند. هاوسمن نوشت که ولز و منکویچ داستان‌هایی از چند غول دیگر خبرنگاری مانند جوزف پولیتزر، آلفرد هارمسورث و هربرت اسووپ را در هم آمیخته‌اند.
در ابتدای تیتراژ پایانی اظهار شده‌است که بیشتر بازیگران نقش اصلی فیلم، نقش اولشان را در سینما ایفا کرده‌اند.
سازمان جهانی اسلامی برای آموزش و پرورش، علوم و فرهنگ (آیسسکو) (ICESCO) سازمانی تخصصی است که تحت حمایت سازمان همکاری اسلامی (OIC) فعالیت می کند و در زمینه های آموزش ، علوم ، فرهنگ و ارتباطات در کشورهای اسلامی و به منظور حمایت و تقویت روابط بین کشورهای عضو
به فعالیت مشغول است. دفتر مرکزی این سازمان در رباط واقع شده و مدیرکل آن دکتر سالم بن محمد المالک است.
قطعنامه صادر شده در سومین کنفرانس اجلاس اسلامی، که در تاریخ 25-28 ژانویه 1981 در مکه مکرمه برگزار شد ، تأیید نهایی برای تأسیس یک نهاد بین‌المللی اسلامی جدید به نام " سازمان جهانی اسلامی برای آموزش و پرورش، علوم و فرهنگ" " بود تا در کنار دیگر سازمان‌های بین‌المللی اسلامی و در چارچوب سازمان همکاری اسلامی (OIC) فعالیت کند.
در روز چهارشنبه 30 ژانویه سال 2020 و در چهلمین جلسه شورای اجرایی آیسسکو، که در ابوظبیِ امارات متحده عربی، در روزهای 29-30 ژانویه 2020 برگزار شد؛ اصلاحیه‌ای درخصوص نام سازمان صورت گرفت و اسم آن به " سازمان جهانی اسلامی برای آموزش و پرورش، علوم و فرهنگ" (ICESCO) تغییر کرد. دکتر سالم بن محمد المالک، مدیرکل آیسسکو، اظهار داشت که اصلاح نام سازمان با هدف شفاف سازی ماهیت مأموریت های سازمان؛ یعنی گشودن چشم اندازهایی برای حضور در سطح بین‌المللی، به جای معطوف بودن و اولویت دادن به دعوت و تبلیغ است. وی همچنین خاطرنشان کرد: نام جدید دقیقاً بیانگر ماهیت رسالت تمدنی آیسسکو در زمینه های آموزش ، علم ، فرهنگ و ارتباطات و بازتاب دهنده اهداف آن است.
الف) تقویت، ارتقاء و تحکیم همکاری بین کشورهای عضو در زمینه های آموزش، علوم، فرهنگ و ارتباطات و نیز، توسعه و ارتقاء این زمینه ها در چارچوب نگاه تمدنی جهان اسلام و در پرتو ارزش های انسانی و اسلامی؛
ب) تحکیم تفاهم بین مردم در داخل هر کشور و بین آنها با دیگر کشورها و مشارکت برای نیل به صلح و امنیت جهانی از طرق مختلف، به ویژه از طریق آموزش ، علم ، فرهنگ و ارتباطات.
ج) ارایة تصویر صحیح از اسلام و فرهنگ اسلامی، تقویت گفتگو بین تمدن ها، فرهنگ ها و مذاهب، و تلاش برای گسترش ارزش های عدالت و صلح همراه اصول آزادی و حقوق بشر و مطابق با چشم انداز تمدن اسلامی.
د) تشویق به تعاملات فرهنگی و حمایت از تنوع فرهنگی در کشورهای عضو، در عین حفظ هویت فرهنگی و حمایت از استقلال اندیشه.
ه) تحکیم همکاری‌ها و هم‌افزایی بین مؤسسات تخصصی سازمان همکاری های اسلامی در زمینه‌های آموزش ، علوم، فرهنگ و ارتباطات و در بین کشورهای عضو آیسسکو و تقویت همکاری و مشارکت با مؤسسات دولتی و غیر دولتی مشابه که دارای علایق مشترک هستند، در داخل و خارج کشورهای عضو.
ج) توجه بیشتر به فرهنگ اسلامی و برجسته سازی مشخصه‌های آن و آگاه سازی نسبت به نقاط درخشان آن در مطالعات روشنفکرانه، تحقیقات علمی و برنامه های درسی آموزشی
ز) تلاش برای برقراری همکاری و هم‌افزایی بین سیستمهای آموزشی کشورهای عضو.
ح) حمایت از تلاش نهادهای آموزشی ، علمی و فرهنگی برای مسلمانان در کشورهای غیر عضو
منشور آیسسکو تصریح می کند که هر کشور عضو سازمان همکاری های اسلامی (OIC) پس از امضای رسمی منشور و تکمیل تشریفات قانونی و اطلاع کتبی به اداره کل آیسسکو، به عضویت این سازمان در می آید.
پنجاه و چهار کشور از پنجاه و هفت کشور عضو سازمان همکاری اسلامی (OIC)، عضو آیسسکو هستند. کشورهای عضو به ترتیب حروف الفبای عربی در ادامی می‌آید.
نام اختصاری ICESCO از حروف ابتدایی این کلمات تشکیل شده است:
IslamiC World Educational, Scientific and Cultural Organization.
مؤسسات اقتصادی جهانی
سازمان همکاری اسلامی (OIC)، سازمانی بین دولتی است که با عضویت ۵۷ کشور به گسترش بیش از چهار قاره است. سازمان صدای جمعی جهان اسلام و تضمین برای حفاظت و حمایت از منافع جهان اسلام در روح ترویج صلح بین‌المللی و هماهنگی میان افراد مختلف جهان است. سازمان بر اساس تصمیم اجلاسی تاریخی که در پی نتیجه آتش‌سوزی جنایی مسجد الاقصی در ۲۵ سپتامبر ۱۹۶۹ در رباط، پادشاهی مغرب تأسیس شد.
نام این سازمان از زمان تأسیس در سال ۱۹۶۹ تا سال ۲۰۱۱ سازمان کنفرانس اسلامی بود سپس به سازمان همکاری اسلامی تغییر یافت.
نشست سران هر ۳ سال یک بار و در پایتخت یکی از کشورهای اسلامی عضو برگزار می‌شود. کشورهایی که این کنفرانس را برگزار می‌کنند به مدت سه سال ریاست آن را بر عهده می‌گیرند.
چهاردهمین اجلاس سران کشورهای اسلامی موسوم به «اجلاس مکه: دست به دست بسوی آینده» در ۳۱ مه ۲۰۱۹ برگزار شد.اجلاس مکه: دست به دست بسوی آیندهExtraordinary Arab Summit
۵۷ کشور عضو سازمان کنفرانس اسلامی هستند. حسین ابراهیم طه دبیر کل کنونی سازمان همکاری اسلامی است.https://www.mehrnews.com/news/5082977/حسین-ابراهیم-طه-دبیرکل-جدید-سازمان-همکاری-اسلامی-شد منشور یا قانون اساسی سازمان کنفرانس اسلامی طبق ماده ۱۰۲ منشور سازمان ملل متحد در ۱ فوریه ۱۹۷۴ به ثبت رسید. مواد این سند شامل ۱۴ مورد است.
در سال ۱۹۷۰ نشست اولین کنفرانس اسلامی وزیران امور خارجه سازمان همکاری اسلامی در جده برگزار شد که برای ایجاد دبیرخانه دائمی در شهر جده تصمیم گرفته شد.
در اجلاس پنجم سران کنفرانس اسلامی در کویت ۱۹۸۷، با تصویب قطعنامه‌ای، دادگاه بین‌المللی عدل اسلامی نیز یکی از ارکان این سازمان اعلام شد که مقر آن در کویت و متشکل از ۷ قاضی برای مدت ۴ سال است که حوزه اقتدار آن در مورد مسائلی است که دولت‌های عضو متفقاً به دادگاه احاله داده باشند و مسائلی که در معاهدات لازم الاجرا مطرح می‌شود و تفسیر معاهدات دو یا چند جانبه و تحقیق در هر موضوعی از موضوعات حقوق بین‌الملل و تحقیق در مورد واقعه‌ای که موجب تزلزل در تعهدات بین‌المللی است؛ اگرچه عملاً این نهاد رسمیت نیافته‌است.
ایران در کنار مراکش و عربستان سعودی از بنیان گذاران سازمان کنفرانس اسلامی بوده و هنگامی که مقامات بلند پایه ۲۵ کشور اسلامی در رباط در اولین اجلاس سران این سازمان در ۱۹۶۹ گروه هم آمدند، محمدرضا پهلوی در زمره رهبرانی بود که در کنار ملک حسن پادشاه مراکش به سخنرانی پرداخت و این گردهمایی را حادثه بزرگ تاریخی برای جهان اسلام خواند.
ایران این نقش فعال خود را تا سال ۱۹۷۳ ادامه داد در طول این سال‌ها کشورهای میانه روی اسلامی نفوذ قابل توجهی بر روند تصمیم گیری در سازمان اعمال میکردند اما سال ۱۹۷۳ نقطه اوج اختلاف ایران با سازمان کنفرانس اسلامی بود. در این سال پس از اینکه اغلب کشورهای عربی وارد جنگ با اسراییل شدند و متعاقب آن کشورهای اسلامی تولیدکننده نفت، دست به تحریم نفتی علیه کشورهای حامی اسرائیل برند؛ ایران راه جداگانه ای را در پیش گرفت که ارتباط آن با سازمان کنفرانس اسلامی را به پایینترین سطح آن رساند و این سردی روابط تا سال‌ها ادامه یافت.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران در سال ۱۹۷۹ روابط ایران با سازمان کنفرانس اسلامی دچار فراز و نشیب های زیادی شد. در دهه اول پس از پیروزی انقلاب اسلامی که همزمان با سالهای جنگ تحمیلی هشت ساله بود، نگاه ایران به سازمان کنفرانس اسلامی به شدت بدبینانه بود و این سازمان را فاقد مشروعیت دانسته که از سوی سران دست نشانده کشورهای اسلامی اداره میشود. با حوادث جمعه خونین مکه در سال ۱۹۸۸ که منجر به بحرانی شدن روابط میان تهران و ریاض شد، روابط ایران و سازمان کنفرانس اسلامی به بدترین وضع ممکن رسید.
با پایان یافتن جنگ تحمیلی روابط ایران و سازمان کنفرانس اسلامی آرام آرام بهبود یافت و دور جدیدی از روابط میان طرفین را به همراه آورد. در دهه دوم جمهوری اسلامی نگاه ایران به این سازمان تا حدی دچار تغییر و تعدیل شد و نهایتاً تعادل ایران با سازمان کنفرانس اسلامی بیشتر شده و هشتمین کنفرانس سران کشورهای اسلامی در سال ۱۹۹۷ (۱۳۷۶) در تهران برگزار شد. در همین دوره است که حضور فعال ایران در این سازمان و بهره جویی حداکثری از کرسی ریاست این سازمان در دستور سیاست خارجی ایران قرار گرفت در این دوره ایران کوشید با تلاشی برای جبران گذشته، سازمان کنفرانس اسلامی را به سوی ایفای نقش مؤثرتر و فعال تر در دو بعد منطقه ای و بین المللی و البته در چارچوب منافع و اولویت های جمهوری اسلامی سوق دهد. در همین راستا در سال ۱۳۸۶ (۲۰۰۷) نیز کنفرانس رؤسای قوه قضائیه کشورهای اسلامی در تهران برگزار شد.
تاریخچه نشست سران:http://aa.com.tr/fa/ترکیه/اجلاس-سران-سازمان-همکاری-اسلامی-از-رباط-تا-استانبول/554635
در آوریل ۲۰۱۶ کنفرانس سران سازمان همکاری اسلامی در استانبول ترکیه با شرکت نمایندگان بیش از ۵۰ کشور اسلامی طی دو روز با شعار: وحدت و همبستگی برای عدالت و صلح برگزار شد و بیانیه پایانی خود را روز ۱۵ آوریل ۲۰۱۶ صادر کرد.
بیانیه کنفرانس سران اسلامی شامل حدود ۲۰۰ تصمیم بر اساس اتفاق آراء روی طرح استراتژیکی برای ۱۰ سال آینده این سازمان یعنی از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۶ است. این کنفرانس روی سه موضوع اصلی که حاضرین آنها را مخالف منافع جهان اسلام دانستند تمرکز کرد که عبارتند از: فرقه‌گرایی، تبعیض نژادی و تروریسم.
این بیانیه همچنین به ریشه کنی طرح‌های فرقه‌ای و مذهبی با هشدار در مورد آثار منفی آن فرا خواند و دخالت‌ در امور داخلی کشورهای منطقه و کشورهای دیگر عضو از جمله بحرین، یمن، سوریه، سومالی و ادامه حمایت از تروریسم را محکوم کرد.
چهاردهمین نشست سران کشورهای اسلامی موسوم به «نشست مکه: دست به دست به سوی آینده» در ۳۱ مه ۲۰۱۹ برگزار شد و در بیانیه پایانی آن بر محوریت قضیهٔ فلسطین و قدس و حمایت همه‌جانبه از مردم فلسطین تأکید و اعلام شد. در این بیانیه مبارزه با تروریسم را اولویت همهٔ کشورهای عضو قرار گرفت و حملات تروریستی به ایستگاه‌های پمپاژ نفت در شهرهای دوادمی و عفیف و عملیات تخریبی علیه چهار کشتی تجاری در آب‌های امارات متحدهٔ عربی را محکوم نمود.
هفت وادی یکی از آثار بهاءالله، شارع دین بهائی است.Bahai-Library.org
این کتاب در حدود سال ۱۸۶۰ میلادی و پس از بازگشت بهاءالله از کوه‌های سلیمانیه به بغداد در جواب سؤالات طریقتی یک درویش به نام شیخ محیی‌الدین، قاضی خانقین نوشته‌شده‌است.The Seven Valleys@Everything2.com