moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
این روستا در دهستان بالاخیابان لیتکوه قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۸۵۰ نفر (۱۸۸ خانوار) بوده‌است.
جبهه خانگی یک اصطلاح غیر رسمی است که معمولاً برای توصیف پشتیبانی های داوطلبانه یا فراخوان شده مردمی در طول جنگ با دشمن به‌کار می‌رود. این پشتیبانی ها توسط مردم غیر نظامی و به عنوان یک سیستم پشتیبانی فعال تلقی می‌شود. در زمان جنگ داخلی کشورها این اصطلاح به طور ضمنی اطلاق می‌شود به در پیش گرفتن رویهٔ نظامی‌گری توسط افراد جامعه به دستور فرماندهان نظامی آن جبهه از جنگ داخلی.
کشورهای صنعتی قدرت مبارزه سربازان در جبه‌های نبرد را در وابستگی مستقیم به پشتوانه و پشتیبانی مردم غیر نظامی از آنها می‌دانند.
در روزگار قدیم جبهه‌های نبرد محدود به میدان نبرد مبارزه رودررو طرفین نزاع می‌شد. ولیکن امروزه و با گسترش تکنولوژیهای نظامی‌گری در سراسر دنیا، کارگرانی که در ساخت امکانات و تجهیز و نیروهای رزمنده نیز مشارکت و دخالت دارند، جزئی از نیروهای رزمنده به‌شمار می‌روند و طبیعتاً به عنوان هدفی برای دشمن محسوب شده و در معرض حملات آن نیز قرار می‌گیرند. گرچه دیدگاه ذکر شده به نوعی مصداق جنایت علیه بشریت می‌باشد، اما در منازعات دنیای کنونی تفکیک میدان نبرد و جبهه خانگی امکان پذیر نیست.
نوگردن ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان آمل در استان مازندران ایران.
این روستا در دهستان بالاخیابان لیتکوه قرار داشته و براساس آخرین سرشماری مرکز آمار ایران که در سال ۱۳۸۵ صورت گرفته، جمعیت آن ۳۸۱ نفر (۸۵ خانوار) بوده‌است .
= امام زاده محمد =
محلی است بسیار زیبا در انتهای جاده ی مسحور کننده به طول تقریبی 2 کیلومتر. این امام زاده از نوادگان امام حسن مجتبی علیه السلام می باشد.
خانه فارنزورث خانه‌ای است که معمار معروف لودویش میس فن در روهه، در سال ۱۹۵۱ در ایلینوی آمریکا طراحی کرده‌است و جز یکی از برترین آثار معماری قرن بیستم به‌شمار می‌رود.Maritz Vandenberg, "Farnsworth House: Ludwig Mies van der Rohe", Architecture in detail, 2003,
این خانه نمایشی در سبکی از معماری به نام سبک بین‌المللی ساخته شده آست. این خانه هم‌اکنون یک مکان تاریخی ملی آمریکا است.
خانه فارنزورث توسط لودویگ میس فن در روهه بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۱ طراحی و ساخته شد. این خانه تفریحگاهی آرام برای آخر هفته است که در روستایی در ۸۹ کیلومتری جنوب غربی شهر شیکاگو در زمینی به مساحت ۲۴ هکتار مجاور رودخانهٔ فاکس، جنوب شهر پلانو الینوس قرار گرفته‌است. این خانه بعد از اینکه در سال ۲۰۰۴ جزو آثار ملی تاریخی ثبت شد، در سال ۲۰۰۶ به عنوان اثری تاریخی ملی شناخته شد. اکنون به عنوان موزه توسط سازمان حفاظت از آثار تاریخی دایر است. در سپتامبر ۲۰۰۸ بخاطر بارانهای ناشی از اثرات تندباد ایک در معرض سیل قرار گرفت. میزان آب ناشی از باران حدود ۴۶ سانتیمتر از زمین و پل چوبی ۱٫۵ متری بالا آمد و به بقیه خانه رسید. بیشتر مبلمان‌ها با دور نگهداشتن از سیلاب سالم نگهداشته شدند. در آخرین روزهای سال ۲۰۰۸ خانه به منظور تعمیرات بر روی عموم بسته شد.
کاربرد وسیع کف شفاف تا سقفی شیشه‌ای به گونه‌ای افراطی فضای داخل را به فضاهای طبیعی اطراف منتهی می‌سازد. دو تخته سنگ افقی که به‌طور مجزا سقف و کف را شکل می‌دهند، فضای باز برای زندگی را محدود می‌سازند. لبه‌های تخته سنگ با نشان دادن بخش‌هایی از فولاد که به رنگ سفید درآمده‌اند، مشخص هستند. خانه با فاصله‌ای حدود ۶۰/۱ متر از سطح زمین روی دشتی سیلابی قرار گرفته و با ۸ ستون فولادی پهن که به کناره تخته سنگ‌های سقف و کف متصل شده‌اند، برافراشته شده‌است. انتهای تخته سنگ‌ها تا آنسوی نگهدارنده‌های ستون ادامه دارد و پایه‌ها را تشکیل می‌دهد. به نظر می‌رسد خانه با بی وزنی روی زمینی که اشغال کرده، شناور است. سومین تخته سنگ شناور و تراس ضمیمه شده همچون‌گذاری بین محل زندگی و زمین عمل می‌کند. خانه با دو مجموعه پلکان، زمین را به تراس و سپس به ایوان مرتبط می‌سازد.
. فضای داخل به نظر می‌رسد اتاقی واحد باشد، و حول دو قطعه چوب در حال جزر و مد است. گویی اجاق آشپزخانه همچون خانه‌ای مجزا در خانه شیشه‌ای بزرگتر قرار گرفته‌است. ساختمان اساساً اتاق بزرگی است با وسایل ساده و بی‌آلایش که تمایز چشمگیری را در فضای باز ایجاد می‌کند و به‌طور غیر مستقیم به جای خواب، آشپزی، پوشیدن لباس، خوردن غذا و نشستن اشاره می‌کند. قسمت‌های خیلی خصوصی مثل دستشویی و تأسیسات در مرکز ساختمان تعبیه شده‌اند.
پله‌های عریض و کم‌تعدادی تراس را به محوطه و به ایوان ورودی خانه مرتبط می‌سازد. داخل طرح یک ساختمان کوچکتر در داخل حجم کلی، فضاهای خدماتی را دربر گرفته. جز یک آشپزخانه، دو حمام و یک اتاق تأسیسات هیچ دیوار ثابت دیگری وجود ندارد.
دیوارهای چوبی داخل هسته خدماتی از سقف کمی پایین آمده‌اند تا وحدت فضایی نشیمن حفظ شود.
سبک بین‌المللی یا شیوه بین‌المللی نام شیوه‌ای در معماری مدرن است که در بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰ میلادی در اروپا و آمریکا پایه‌گذاری گردید. این اصطلاح، از عنوان یکی از کتاب‌های هنری-راسل هیچکاک و فیلیپ جانسون که برای ثبت اطلاعات برگزاری نمایشگاه هنر معماری مدرن که در موزه هنرهای مدرن شهر نیویورک در سال ۱۹۳۲ نوشته شده بود و ویژگی‌های مدرنیسم را در سرتاسر جهان بر اساس ویژگی‌های مشترک شناسایی و تعریف و طبقه‌بندی می‌کرد که نتیجه آن تمرکز بیشتر بر ویژگی‌های سبک‌شناسی هنر مدرن بود، ریشه گرفته‌است. آن‌ها سه اصل مختلف را تعریف کردند که عبارت بودند از:تجلی حجم به جای جرم. تأکید بر تعادل به جای تعصب بر تقارن. عدم بکار بردن پیرایش و زیور. استفاده قبلی از واژه‌ای با همین مفهوم را می‌توان به والتر گروپیوس در کتاب و لودویگ هایبر سایمر در کتاب نسبت داد. عدم به‌کارگیری هرگونه پیرایش و زیور در طرح‌های این سبک، به‌کارگیری رنگ‌های روشن، و استفاده از ایده‌های کوبیسمی نیز از مشخصات این سبک در سال‌های اولیه بودند.
نمایشگاه معماری مدرن: نمایشگاه بین‌المللی عمومی در۹ فوریه سال ۱۹۳۲، در موزه هنرهای مدرن (موما)، در ساختمان هکشر در خیابان پنجم و پنجاه و ششمین خیابان نیویورک برگزار شد. پس از یک لابی و یک دفتر، نمایشگاه به شش قشمت تبدیل می‌شد:قسمت معماران مدرن که از ورودی شروع می‌شود و شامل یک مدل از ویلیام لسکازه کریستسک که راجع به توسعهٔ مسکن نیویورک بود، می‌شد. از آنجا بازدید کنندگان به سمت اتاق مرکزی A می‌رفتند که شامل یک مدل از پیشرفت خانه‌سازی نیمه بلند که توسط دو برادر اهل شیکاگو، مونرو بنگت بومن و ایوینگ بومن، ساخته شده بود. همچنین مدل و عکس‌هایی از ساختمان باوهاوس از والتر گروپیوس در دسو در این سالن وجود داشت. در بزرگترین سالن نمایشگاه، سالن C، کارهایی از لو کوربوزیه، لودویگ میس فن در روهه، جی جی پی و فرانک لوید رایت (شامل یک پروژه از یک خانه در میسا، دنور ۱۹۳۲)بود. موضوع سالن B مسکن بود که نشان دهندهٔ نیاز برای یک حیات داخلی را نشان می‌داد که با منتقد و مورخ لوییس مامفورد شناخته می‌شود. در سالن D کارهایی از ریموند هوود (شامل یک برج آپارتمان در کشور و ساختمان مک گرو هیلدینگ) و ریچارد نوترا بود. در سالن E قسمتی بود با موضوع «وسعت معماری مدرن» که در لحظات آخر اضافه شد و شامل کارهایی از سی و هفت معمار مدرن از پنجاه کشور بود، کسانی که می‌گفتند کارهایشان از اروپایی‌های دههٔ ۱۹۲۰ تأثیر گرفته‌است. در میان این کارها ساختمان‌های دفتر روزنامهٔ آلوار التس سانومات در تورکو فنلاند نیز وجود داشت. مشخصهٔ این نمایشگاه رویکرد متمرکز بر روی نمایشگاه معماری بود. نمایشگاه ۱۹۳۲ نشیت گرفته از یک آرزو برای پیشرفت و تحکیم نظریهٔ مدرنیتهٔ بین‌المللی بود. با حضور ون در روهه، لوکوربوزیه، عودو گروپیوس در خط مقدم نمایشگاه، قصد برای منظم‌سازی یک هستی از ایده‌ها مشخص بود. چیز دیگری که در این نمایشگاه نمایان بود اشاره کردن به سبک‌های معاصر دیگر که مرزهای معماری را گسترش می‌دادند، بود. مانند: اکسپرسیونیسم آلمان و جنبش ارگانیستی یا محبوبیت کارهای آنتونیو گاودی اجتناب می‌کرد. در نتیجه نمایشگاه ۱۹۳۲ اصول نمایشگاه مدرن به یک خط مقدم افزایش یافت در حالی که سبک‌های دیگر قسمت‌های از داستان پیشرفت معماری و تئوری آن بودند.
مدیر بعدی موما، آلفرد بارد مورخ هنری، فیلیپ جانسون و هنری راسل هیچکاک را استخدام کرد تا اولین نمایشگاه معماری را سازماندهی کند. در سال۱۹۲۹ جانسون به جشن فارغ‌التحصیلی خواهرش در کالج ولزلی رفت و در آنجا بار را ملاقات کرد، کسی که دورهٔ معماری مدرن را آموزش می‌داد. در یک ماه بار باید با آبی آلدریچ راکفلر برای مسولیت نمایشگاه موما مصاحبه می‌کرد. بار سال بعد جانسون را به عنوان کمیتهٔ مشورتی موما اضافه کرد. هیچکاک ۱۹۲۴ پس از سپریدوره کارشناسی خود را در سه سال و سال آخر خود را در معماری گذراند، فارغ‌التحصیل شد. او در هاروارد ادامه تحصیل داد و در سال ۱۹۲۷ فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد شد. زمانی که در هاروارد بود با جانسون ملاقات کرد و با او در ارتباط بود و پس از فارغ التحصیلی او به اروپا، جایی که هیچکاک را ملاقات کرده بود بازگشت و هر دو شروع به یک تور طولانی مدت در قاره کردند. در اوایل این سفر هیچکاک و جانسون بار را در هامبورگ ملاقات کردند. بار با جی جی نیومان مسافرت می‌کرد که فروشندهٔ گالری هنر مدرن در خیابان پنجاه و هفت شرقی بودودیگر همسفر آن‌ها کری راس یک شاعر جوان و یکی از اعضای بود. جانسون می‌گوید آلفرد مشتاق‌ترین فرد نسبت به کتاب هیچکاک در مورد هنر مدرن است. واکنش بار به عنوان پروژه ایی که در حالت تدوین بود، حیاتی بود. جانسون عنوان کرد "نوشته در ذهن ما بزرگتر و بزرگتر می‌شود اما همچنان مهمتر. ما در مورد موضوع‌ها دروغی که به قلب ما نزدیک تر از نمونه‌های قدیمی مانند مواد، ساخت و ساز، کارکردگرایی، و زیبایی‌شناسی اساسی، به ویژه از سبک است، بحث می‌کنیم". اواخر ماه اوت شاهد یکی دیگر از مرجع مهمی برای این کتاب: در بیان مشکل در به دست آوردن ناشر آلمانی جانسون نظر داد که هیچ‌کس کتاب دیگری که در معماری مدرن درانتشارات آلمان نمی‌خواهد… ما توضیح می‌دهیم که هیچ کتابی که تمام سبک و هیچ چیزی جز سبک راپوشش دهند وجود ندارد. بعد از آن هر سؤالی در مورد این که " سبک" دقیقاً چیست است، وجود دارد. اتو هسلر، در پاسخ به درخواست جانسون برای عکس‌ها، اشاره به " باچ سبک جدید بین‌المللی ۱۹۲۲–۱۹۳۲". این دگرگونی در کتاب "قدیمی" به یک "مهم تر" تلاش نشان می‌دهد که طرح گستردایی از استدلال آشنا از "سبک بین المللی" پس از آن مورد بحث بوده‌است. استدلال زیبایی‌شناسی متمرکز آن کتاب در توضیحات جانسون از کتاب به عنوان "در مورد سبک و هیچ چیزی جز سبک" است. در ماه دسامبر سال ۱۹۳۰، اولین طرح‌های نوشته شده برای یک نمایشگاه از "معماری جدید" پایین راه اندازی شد، در عین حال پیش‌نویس اول از کتاب تا چند ماه بعد کامل شده بود. پس از مدت شش هفته اجرا در شهر نیویورک نمایشگاه پس از آن تور ایالات متحده آمریکا - نخستین "سفر-نمایشگاه" معماری در ایالات متحده - به مدت شش سال. آن است که توسط رایلی، در سال ۱۹۹۲ کتاب خود سبک بین‌الملل اظهار داشت: نمایشگاه ۱۵ و موزه هنر مدرن: (به نمایشگاه) کاتالوگ، و تا حدی، کتاب سبک بین‌الملل، در همان زمان از این نمایشگاه منتشر شده، این رویداد تاریخی واقعی جایگزین کرده‌اند."از طریق نمایشگاه موما ۱۹۳۲و انتخاب دقیق آن از معماران بین‌المللی، مسئولان فیلیپ جانسون و هنری راسل هیچکاک جهت هدایت معماری مدرن، معرفی عناصر سبک بین‌المللی به گفت‌وگو معماری در میان معماران و عموم مردم می‌پردازد. در این نمایشگاه معماری مدرن مترادف با استفاده از فولاد و فولاد و بتن مسلح، فضاهای داخلی بدون وقفه و اشکال ساده هندسی است.
در حدود سال ۱۹۰۰ تعدادی از معماران در سراسر جهان شروع به توسعه راه‌حل‌های جدید معماری به منظور یکپارچه‌سازی رویه‌های سنتی با تقاضاهای جدید اجتماعی و امکانات فناوری محور نمودند. کار ویکتور هورتا و هنری ون دیولده در بروکسل، آنتونی گادی در بارسلونا، اوتو واگنر در وین و چارلز رنی مکینتاش در گلاسکو، در میان بسیاری دیگر، می‌تواند به عنوان جدالی بین سنت و مدرنیته دیده‌شود.
قبل از تشکیل سبک به اصطلاح بین‌المللی، تلاش‌های مشابهی به سمت ساده‌سازی، صراحت و شفافیت به ویژه در کار لوئیس سالیوان و فرانک لوید رایت در شیکاگو، و همچنین به عنوان اقامت‌گاه غرب سواحل ایروینگ گیل دیده می‌شد.
نمایش نمونه کارهای واسموث، اثر فرانک لوید رایت در اروپا، هنر مدرنیسم اروپایی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و نیز سفرهای او با اروپا به واسطه این نمایشگاه، کار او را احتمالاً تحت تأثیر قرار داد، اگر چه او اجتناب می‌کرد از آنکه با سبک اروپایی طبقه‌بندی شود. در سال ۱۹۲۲ رقابت برای برج تریبون و طراحی الییل سارینن برای برج تریبون یک دلیل واضح از آنچه بود که اتفاق افتاد.
در ماه ژوئیه سال ۱۹۹۴، سازمان یونسکو، شهر سفید واقع در شهر تل‌آویو را به‌عنوان یک میراث جهانی یونسکو اعلام کرد و آن را به‌عنوان گرایش‌های مهم و برجسته‌ای از معماری مدرن و نیز برنامه‌ریزی شهری در قرن بیستم مورد توجه قرار داد.
یکی از نقاط قوت سبک بین‌المللی آن بود که راهکارهای طراحی بی‌تفاوت نسبت به محل اقامت، محل سایت و آب و هوا داشت. این یکی از دلایل بین‌المللی نامیده شدن آن بود و سبک ساخته‌شده هیچ اشاره‌ای به تاریخ‌های محلی یا بومی ملی نداشت. (که بعداً این کار به عنوان یکی از نقاط ضعف اصلی سبک شناخته شد)
آخرین بادافزار یک فیلم اکشن ماجراجویی فانتزی آمریکایی به نویسندگی، تهیه‌کنندگی و کارگردانی ام. نایت شیامالان است. این فیلم بر اساس مجموعه پویانمایی شبکهٔ نیکلودئون با عنوان "" ساخته شده‌است.Film:The Last Airbender - Avatar Wiki, the Avatar: The Last Airbender resource در این فیلم بازیگرانی همچون نوآه رینگر، نیکولا پلتز، دو پتل، شان توب، کاترین هوتن و جکسون رادبون ایفای نقش می‌کنند.
نخستین نمایش فیلم "آخرین بادافزار" در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۰، در نیویورک بود و سپس توسط پارامونت پیکچرز در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۰ در دیگر مناطق اکران شد.
چهار ملت هر کدام با یک نشانه با سرنوشتی مشترک. ملت‌های آب، خاک، باد و آتش.
حدود صد سال پیش(با توجه به زمان فیلم) مردم در خوشی زندگی می کردند و همه چیز بر وفق مراد بود. قهرمانان و افرادی وجود داشتند که هر چهار عنصر را کنترل می کردند و از ارواح برای ثبات دنیا کمک می گرفتند، تا اینکه آواتار ناپدید می شود.
اکنون جنگ بین ملت‌ها به مرحله سختی کشیده شده است. ملت آتش برای قدرت‌نمایی و تسلط بر همه‌ی ملت‌ها و شهرها و.. دست به کارهای وحشتناکی می زند و بعد قهرمانانی ظهور می کنند که تقدیرشان تغییر سرنوشت این جنگ است. آواتار برمی گردد ولی هر چهار عنصر را آموزش ندیده و فقط به یک عنصر باد دسترسی دارد. او با دوستانش به دنبال آموزش عناصر چهارگانه میرود.
موسیقی راک مسیحی سبکی موسیقی راک در آمریکا و کانادا و برخی دیگر کشورهای دیگر غربی است.Baker, Paul (1985). Contemporary Christian Music. Westchester, Illinois: Crossway Books. pp. 74, 80, 105–108.
در این نوع موسیقی، وجه تمایز عمدتا روی خود موسیقی نیست، بلکه روی محتویات و متن آن می‌باشد.
موسیقی متال مسیحی سبکی هوی متال است که بیشتر در آمریکا و کانادا و برخی دیگر کشورهای دیگر غربی رواج دارد.
در این نوع موسیقی، وجه تمایز عمدتاً روی خود موسیقی نیست، بلکه روی محتویات و لیرکس‌های آن می‌باشد.
در موسیقی متال مسیحی، غالباً تمرکز روی لیرکس‌هایی است که در مدح مسیح و تثلیث و دیگر نمادهای دین مسیحیت می‌باشد. به‌طور نمونه، گروه متال مسیحی پی.او.دی. در ترانه Alive خطاب به پروردگارAlive by P.O.D. Songfacts می‌گوید:
دین در دوران ساسانی به رویدادهای مربوط به دین در دوران شاهنشاهی ساسانی از سال ۲۲۴ تا ۶۵۱ میلادی اشاره دارد. به‌طور کلی تا عهد خسرو انوشیروان تاریخ ساسانیان عبارت بود از سعی در تقویت آیین ملی به منظور مبارزه با مذاهب تفرقه‌انگیز غیر ملی، یا تسامح در مقابل اینگونه مذاهب به قصد مقاومت در برابر نفوذ طبقه‌ای که آیین ملی در دست آن‌ها وسیله‌ای می‌شد برای کسب قدرت و اعمال نفوذ در امور حکومت. در بین کسانی که مشرب تسامح را در مسائل دینی جهت جلوگیری از قدرت گرفتن موبدان بکار بردند، می‌توان از یزدگرد یکم و قباد یکم نام برد. شاپور دوم و خسرو انوشیروان کسانی بودند که در جهت تأمین وحدت کشور و به قصد مبارزه با عوامل مخالف، آیین زرتشت را با قدرت و شدت ترویج کردند. در عصر نخستین شاهنشاهان ساسانی دو گرایش دینی عمده، وجود داشت که هر یک از آن‌ها می‌کوشید به آیین رسمی دستگاه دولتی تبدیل شود. نمایندگان این دو گرایش دینی، مانی و کرتیر بودند. شاهنشاهی به مقتضای وحدت سیاسی به دین رسمی واحدی نیاز داشت. آیین مانی از آنجا که عناصر اصلی ادیان بزرگ را در خود فراهم داشت جلب نظر می‌کرد. دین زرتشتی نیز که توانسته بود خود را با سنت‌ها و معتقدات آریایی سازگاری بخشد، زمینهٔ بسیار مساعدی داشت. سرانجام در کشمکش میان این دو گرایش دینی، کرتیر پیروز شد و توانست قدرت سیاسی شگرف شاهنشاهی را پشتیبان خود سازد. ظاهراً دین زرتشتی در زمان بهرام دوم به‌صورت دین رسمی درآمد.
با آنکه برخی از پادشاهان شاهنشاهی اشکانی ظاهراً به آیین زرتشت علاقه نشان می‌دادند، اما هیچ اصراری به تعیین و تحمیل یک دین رسمی بر تمام اقوام تابع نشان ندادند. در قلمروی آنها، هم آیین کهن آریایی رایج بود هم مزدیسنا هم آیین بودایی و مسیحی که هر کدام بی‌هیچ محدودیتی اعتقاد خود را ترویج می کردند، هم یهودیان و هم یونانی بی‌هیچ اشکالی مناسک دینی خود را به جا می‌آوردند.
پایه‌گذاری سیاست اتحاد دین و دولت در ایران قبل از اسلام به اردشیر بابکان (دوران پادشاهی از ۲۲۶ تا سال ۲۴۱ میلادی) پایه‌گذار دولت ساسانی نسبت داده شده‌است. بر طبق روایت طبری خاندان اردشیر متولی آتشکدهٔ ناهید در استخر قدیم فارس بوده‌اند و طبیعی است هنگامی که اردشیر به قدرت رسید، در پی این بوده باشد که دین مزدیسنا را که در زمان اشکانیان در کنار حکومت قرار داشت با حکومت یکی سازد و از آن به عنوان حربهٔ سیاسی بهره برد. عامل اجرای این سیاست از زمان اردشیر به بعد موبدی به نام کرتیر، موبد پرنفوذ دوران ساسانی بود که در مدت سلطنت شش پادشاه از اردشیر یکم تا نرسه می‌زیسته‌است. زرتشتی بودن اردشیر و علاقهٔ او در نشر و ترویج آیین زرتشت و اقدام او جهت رسمی دین زرتشتی، در زمان او منجر به محدود کردن سایر ادیان نشد و توسعهٔ امپراتوری بدون اظهار تسامح دینی، مخصوصاً در اوایل دوران ساسانی غیرممکن بوده‌است.
از روایت‌های گوناگون چنین برمی‌آید که دومین شاه ساسانی، شاپور یکم (دوران سلطنت از ۲۴۱ تا سال ۲۷۱ میلادی) نسبت به ادیان و مذاهب و افکار خارجی تسامح داشته‌است. مانی در زمان شاپور ظهور کرد و به حضور شاپور رسید و اجازه یافت، دین خود را تبلیغ کند. انتشار مانویت در قلمرو ساسانی که اثر دیرپایی داشت، مدیون همین روحیهٔ تسامح بود که بی‌تردید پسند خاطر کرتیر نبود. تعلیم مانی که تلفیقی از مذاهب گنوسی با آیین های هندی و ایرانی بود اعتقاد به ثنویت را شامل روح و جسم و ضرورت سعی در نجات روح می کرد. شاپور حتی اگر هم به دین تازهٔ مانی با نظر علاقه نگریسته باشد بدون شک باید خیلی زود متوجه احتمال بروز مقاومت و عکس‌العمل شدید عامه در مقابل آن شده باشد وی برخلاف برادران خویش که به‌طور رسمی به دین مانی گرویدند تسامح در مورد تعلیم مانی را تا حد گرایش رسمی به آن دنبال نکرد.
سومین شاه ساسانی، هرمز یکم (دوران پادشاهی از سال ۲۷۲ تا ۲۷۳ میلادی) نیز نسبت به مانی نظر تأیید و مساعدت داشته‌است و او را یک چند در دستگرد بابل، در کاخ خویش، از تعقیب مخالفان پناه داد. وی نسبت به کرتیر دشمن مانی، هم علاقه نشان داده و حتی با اعطای کلاه و کمر که نشانه‌های اشرافیت بود، به این موبد پرشور متعصب او را در ردیف بزرگان عصر درآورد. در دوران یکسالهٔ پادشاهی هرمزد هنوز تسامح دینی دوران پدرش شاپور یکم حکمفرما بود. به نظر می‌رسد که قدرت واقعی کرتیر از زمان بهرام یکم آغاز می‌شود.
کرتیر که از دشمنان سرسخت مانی بود، سرانجام سبب زندانی شدن و مرگ مانی در سال (۲۷۶ میلادی)، در دوران پادشاهی بهرام یکم (دوران پادشاهی از ۲۷۳ تا سال ۲۷۶ میلادی) شد. قتل مانی ضعف سلطنت را در مقابل قدرت روزافزون کرتیر آشکارتر کرد.
کرتیر در زمان پنجمین شاه ساسانی، بهرام دوم (دوران پادشاهی از ۲۷۶ تا ۲۹۳ میلادی)، به قدرت بسیاری دست یافت. شاهنشاهان ساسانی در آغاز اعلام دین زرتشت به عنوان دین رسمی خویش، آتشکده‌های زرتشتی را چون تکیه‌گاهی پایدار جهت فرمانروایی خود یافتند ولی برای پیروزی و شکوهمندی واقعی آئین زرتشت در سراسر کشور مبارزه و پیکار ضرورت یافت. این مبارزه با شدت و خشونتی تمام صورت گرفت. انهدام نفوذ دین یهود، مسیحیت، آیین بودایی، هندوئیسم، و مندائیان و نیز از میان برداشتن ارتداد در آئین زرتشت و پایان دادن به نهضت مانی و مانویان در ایران ضروری می‌نمود.کرتیر برای برقراری حکومت دینی از همهٔ امکانات برخوردار بود. تفسیر و تأویل ارادهٔ اهورامزدا ویژهٔ کرتیر بود.
هفتمین شاه ساسانی، نرسه (دوران پادشاهی از ۲۹۳ تا سال ۳۰۲ میلادی) با قیام نرسی خود، در واقع به قدرت کرتیر پایان داد و از آن پس تا یک چند سایهٔ آتشگاه از فراز تاج و تخت دور شد. بعد از آن دوران خاطرات دوران کرتیر چنان فراموش شد که حتی در اوایل دورهٔ اسلام هم وقتی مزدیسنان کتاب پهلوی دینکرت را تدوین می‌کردند، ذکری از نام او در آن کتاب نکردند و در عصری که بخاطر تسامح خویش درخشندگی خاص داشت، کسی را که مظهر تعصب بود و جز تعقیب و آزار مخالفان حاصل دیگری هم عاید آیین زرتشت نکرده‌بود، در ردیف موبدان و هیربدان بزرگ و نام‌آور دوران گذشته، یاد ننمودند.
اولین جامعه مسیحی در شرق، در اوایل قرن اول میلادی هم‌زمان با حکومت اشکانیان در شمال میان‌رودان تشکیل شد. در سال ۲۶۶ میلادی، این منطقه به‌طور کامل توسط امپراتوری ساسانی با عنوان استان آشورستان به ایران ضمیمه شد در آن زمان جوامعی مسیحی در شمال میان‌رودان، ایلام و فارس وجود داشتند. این جوامع مسیحی اولیه در قرن چهارم و پنجم توسط مهاجران بزرگی از امپراتوری روم شرقی تقویت شدند.
مسیحیت از سدهٔ نخست میلادی رشد خود را آغاز کرد و در سدة دوم سرعت این رشد بسیار زیاد شد؛ به گونه ای که تعداد زیادی مسیحی در قلمرو امپراتوری روم می‌زیستند. افزایش تعداد مسیحیان در امپراتوری روم باعث شد که بعضی از امپراتوران روم از جانب آنها احساس خطر کنند و دست به آزار و اذیت بر ضد ایشان بزنند. این پیگردهای دینی موجب شد که بسیاری از این مسیحیان وارد مرزهای ایران اشکانی شوند تا بتوانند آزادانه به فعالیتهای دینی خود بپردازند. این روند مهاجرت و تبلیغ باعث افزایش تعداد این مسیحیان در ایران شد و آنها موفق شدند که خود را به عنوان اقلیتی دینی تثبیت کنند. به نظر می‌رسد که با آغاز حکومت ساسانی نیز مسیحیان به رشد خود ادامه دادند. آزادی دینی روزگار شاپور یکم ساسانی که ظهور مانی و حمایت شاه از وی نمونه ای آشکار از آن است، عاملی مهم در گسترش مسیحیان در ایران بود. از طرفی دیگر ، انتقال اسیران جنگی از قلمرو روم به ایران که تعداد زیادی از آنها مسیحی بودند، باعث افزایش تعداد مسیحیان در ایران شد.‏
در قلمرو روم در مدت کودکی شاپور دوم (دوران پادشاهی از ۳۰۹ تا سال ۳۷۹ میلادی) دگرگونی‌هایی پیش آمده بود که سبب می‌شد، تا امپراتور روم، در داخل سرزمین ایران نیز برای خود، هواخواهانی داشته باشد. قضیه عبارت بود از اینکه کنستانتین بزرگ امپراتور روم در سال ۳۱۳ میلادی طبق فرمانی موسوم به، فرمان میلان، رسماً به آیین مسیح گروید که طبعاً وی را حامی مسیحی‌های ایران نیز می‌کرد.زرین کوب، ص ۴۵۰ این امر موجب می‌شد که وقتی شاپور دوم در صدد جنگ با روم برآید، مسیحی‌هایی که در این اوقات در قلمرو شاهنشاهی ایران تعدادشان، تدریجاً زیاد هم شده بود، نسبت به روم علاقه و احساسات موافق نشان دهند و چنان‌که از قول خود شاپور نقل شده‌است در سرزمین وی سکونت ورزند و در عین حال دوستدار دشمن وی قیصر روم باشند.
این اوضاع آیین مسیحیت را که پیش از آن جز به عنوان یک آیین غیرمجاز قلمداد نشده بود به آیین دشمن تبدیل کرد این احوال سیاست تعقیب و تعصب را که از زمان کرتیر موبد، تقریباً فراموش شده بود، دوباره در ایران احیاء کرد. با شروع جنگ با روم تعقیب و آزار مسیحی‌های ایران هم که شاه ایران به آن‌ها به چشم یک دشمن خانگی می‌نگریست، شروع شد. شاپور برخلاف موبدان عصر، ظاهراً مسیحی‌ها را بیشتر به عنوان یک مسئلهٔ سیاسی تلقی می‌کرد و با یهودیان ایران که از نظر سیاسی، بی‌طرف بودند، شاپور با تسامح رفتار می‌کرد. آزار و اذیت مسیحیان در زمان شاپور دوم از سال ۳۳۹ (میلادی) آغاز یافت. در کتاب‌های کلیسای سریانی «"اعمال شهدا"» آزار و تعقیب عیسویان که مدت دویست سال، با فواصل چند به طول انجامید، نوشته شده‌است. این کتاب با اینکه از روی تعصب شدید نگاشته شده و به افسانه‌های بسیاری زینت یافته‌است اما از آنجا که متکی به اسناد و روایات معتبر است. از منابع خوب به‌شمار می‌آید. کهنترین این منابع، دو منبع متفاوت هستند که به اعدام شمعون، رهبر
مسیحیان ایران در زمان شاپور دوم اشاره می‌کنند. براساس منابع کلیسایی سریانی، مسیحیان در زمان حکومت شاپور دوم میان سالهای ۳۳۹ تا مرگ وی در ۳۷۹ به مدت چهل سال. تحت پیگرد دینی سازمان یافته‌ای قرارگرفتند. نویسندگان این منابع، عمدتاً متعصبانی مسیحی بودند که حتی تحمل فرقه های دیگر رقیب خود در مسیحیت را نیز نداشتند. این نویسندگان طبیعتاً به دین زردشتی که دین رسمی و مسلط شاهنشاهی ساسانی بود ، رویکردی منفی داشتند و مبالغه و اغراق، بخشی
جدایی‌ناپذیر از گزارش‌های آنها بود.
مبارزهٔ شاپور دوم با مسیحیان به داخل خاک ارمنستان نیز کشیده شد زیرا اعلام مسیحیت به منزلهٔ دین رسمی ارمنستان در اوایل قرن چهارم میلادی تأثیر بسیاری در بین مسیحیان منطقه گذاشت و رسمیت یافتن دین مسیحیت در روم سبب تعمیق دشمنی ساسانیان با ارمنستان شد.‏
در زمان بهرام چهارم (دوران پادشاهی از ۳۸۸ تا سال ۳۹۹ میلادی)، بسته شدن پیمان صلح با روم و تقسیم ارمنستان بین ایران و روم، شاید بدان سبب که موبدان را، از تعقیب و آزار مسیحیان آن حدود، بازمی‌داشت، منجر به ناخرسندی آنها، از بهرام شد. در دنبال همین ناخرسندی نجبا بود که ناگهان بهرام، به دست بدخواهان کشته شد. مسئلهٔ تقویت فوق‌العادهٔ آیین زرتشتی از نظر فرمانروایان ساسانی این اشکال را هم داشت که غالباً قدرت سلطنت را محدود می‌کرد و منجر به مداخلات تحمل ناپذیر نجبا و طبقات روحانی در امور مربوط به سلطنت می‌شد.
در نوشته‌های مؤرخان عیسوی و مؤلفان ایرانی، اختلاف بسیار راجع به احوال یزدگرد یکم (دوران پادشاهی از ۳۹۹ تا ۴۲۰ میلادی) مشهوداست. یکی از منابع سریانی او را یزدگرد نیکوکار و عیسوی رحیم و مقدس‌ترین پادشاهان، خوانده و از احسان او به فقرا و بینوایان تمجید کرده‌است. مؤرخان عرب و ایرانی که نوشته‌هایشان، مبتنی بر تواریخ عهد ساسانی، است و مأخوذ از عقاید روحانیون زرتشتی و اعیان و نجبا می‌باشد، او را بصفاتی از قبیل یزدگرد بزه گر (بزه کار) و فریبنده خوانده‌اند. سبب عمدهٔ ناخرسندی نجبا از یزدگرد، تسامحی بود که وی نسبت به مسیحی‌های ایران، نشان می‌داد. در زمان یزدگرد یکم رابطه میان ایران و روم شرقی به بخش نویی رسید و دو کشور در حل مسائل درونی یکدیگر را یاری می‌رساندند. یزدگرد قبول کرد که بین دولت و اتباع عیسوی او طریقه و روشی معین برقرار باشد و فرمان داد، کلیساهایی را که خراب کرده بودند، مجدداً بنا کنند و کسانی که به جرم عیسوی بودن به زندان افتاده بودند، آزادی دهند و به روحانیون عیسوی نیز اجازه داده شد که به همه جای ایران سفر کنند. مسالمتی که یزدگرد یکم در روابط خود با عیسویان اظهار می‌کرد، بی شک معلول مقاصد سیاسی بود زیرا که با استوار کردن بنیان صلح ایران و روم می‌توانست، در تحکیم اقتدار سلطنت خویش بکوشد اما به نظر می‌آید که غیر از ضرورت سیاسی، یزدگرد طبعاً مایل به مسامحه در امور دیانتی بوده‌است. نسبت به قوم یهود هم که از نظر سیاسی، بی‌طرف محسوب می‌شدند، خوش رفتاری می‌کرد و شاید بخاطر همین طرز فکر با شوشیندخت دختری یهودی، ازدواج کرد. اگر یزدگرد در اواخر سلطنت، رفتارش را نسبت به عیسویان تغییر داد، گناه از آن‌ها بود. عیسویان به تدریج چنان از فرط جسارت ایرانیان را رنجیده کردند که پادشاه چاره‌ای جز سختگیری و تنبیه ندید. در شهر هرمزداردشیر واقع در خوزستان یک اسقف، آتشکده‌ای را که در نزدیکی کلیسای عیسویان بود، ویران کرد و بعد از دستگیری، شاه شخصاً از او استنطاق کرد. این اسقف در حضور شاه معترف شد که خود او آتشکده را خراب نموده و الفاظی رکیک نسبت به دیانت زرتشتی بر زبان آورد. شاه به او دستور داد که خود آتشکده را دوباره بنا کند و چون او مصراً امتناع کرد، محکوم و اعدام شد.خشونت‌هایی که عیسویان می‌کردند، طبعاً به ضرر آنان تمام می‌شد و شاید انتصاب مهرنرسه دشمن بزرگ عیسویان را به مقام وزیری (وزرگ فرمذار) بتوان دلیل تغییر رفتار شاه نسبت به عیسویان دانست. مؤرخان عرب و ایرانی مهرنرسه را مردی هوشمند و دانا و صاحب تدبیر شمرده‌اند ولی مؤلفین عیسوی به جهت توجهی که این وزیر به دیانت زرتشتی داشت، نسبت به او کینه ورزیده و او را خائن و دو رو و بی‌رحم خوانده‌اند. مهرنرسه آتشکده‌ها و ابنیه‌های بسیاری بنا نمود.
پس از جلوس بهرام گور (دوران پادشاهی از ۴۲۱ تا سال ۴۳۸ میلادی) نیز قتل و زجر مسیحیان ادامه پیدا کرد. بسیاری از مسیحیان ایران در این زمان به دولت بیزانس پناهنده شدند. بهرام از دولت بیزانس استرداد آن‌ها را خواستار شد لکن اجابت نیافت. همین وقایع در سال ۴۲۱ میلادی منجر به جنگ جدیدی بین بیزانس و دولت ایران شد اما این جنگ چندان طولی نکشید. فرماندهی سپاه ایران با مهر نرسی بود. به موجب صلح نامه‌ای که سال بعد ۴۲۲ میلادی میلادی منعقد شد، ایرانیان در کشور خود به عیسویان آزادی مذهبی دادند و نظیر همین آزادی را رومیان، در حق زرتشتیان مقیم بیزانس قائل شدند.
در دوران یزدگرد دوم (دوران پادشاهی از ۴۳۸ تا سال ۴۵۷ میلادی) مذهب عیسوی در ارمنستان در حال گسترش بود. یزدگرد می‌خواست آن مملکت را در مذهب زرتشتی نگاه دارد تا اینکه از ایران جدا نشود ولیکن مسروب ماشتوتس نامی ارمنی، در سال ۳۹۷ میلادی، خطی برای زبان ارمنی اختراع کرده بود که باعث استحکام مبانی ملیت آن‌ها گردیده بود.
وزیر ایران مهرنرسه اعلامیه‌ای که به فرمان مهرنرسه مشهور است، منتشر و اصول مذهبی عیسوی را رد کرد. رؤسای روحانیون ارامنه، ردی بر این اعلامیه نوشتند و کار به اقدامات جبری کشید و ارامنه شوریدند و روحانیون عیسوی جهاد را اعلام نمودند ولی مانند همیشه رقابت خاندان‌های بزرگ ارمنستان، مانع انجام یک اقدام مشترک شد. شورشیان از امپراتور روم یاری جستند، ولی نتیجه نداد. یزدگرد، به ارمنستان لشکر کشی کرد و به سال ۴۵۱ میلادی، شورشیان را در جنگ سختی مغلوب کرد. به دنبال گرفتاریهایی که در ارمنستان برای وی پیش آمد نه فقط دوباره تعقیب مسیحی‌ها شروع شد بلکه نسبت به یهود هم سختگیری‌هایی آغاز گشت.>
در دوران پیروز یکم (دوران پادشاهی از ۴۵۹ تا ۴۸۳ میلادی) یهودیان گرفتار قتل و آزار شدند و سبب آن انتشار این خبر بود که یهود دو تن از موبدان زرتشتی را زنده پوست کنده‌اند. کشتار یهودیان در شهر اصفهان که مسکن جماعت کثیری از بنی‌اسرائیل بود، شدت فوق‌العاده یافت. در سلطنت پیروز یکم، ارمنستان شورید. علت این شورش، تعصب مذهبی مأمورین ایرانی و ضدیت آن‌ها با مذهب عیسوی بود. ایبریها هم به ارامنه، ملحق شدند ولکن زرمهر سردار ایرانی، در غیاب پیروز، بخرج خود به ارمنستان، قشون کشی کرد و پیروز شد. شورش موقتاً خوابید ولیکن اوضاع حقیقی این مملکت خوب نبود. خود پیروز یکم در حین جنگ سردارانش با ارمنیان، در جنگ با هفتالیان کشته شد و مناطق وسیعی از مناطق شرقی از جمله مرو و هرات به تصرف هفتالیان درآمد. ارمنیان از وضع آشفته پس از کشته شدن پیروز استفاده کردند و شرائط صلح خود را به شاه بعدی بلاش تحمیل کردند.
در زمان بلاش (دوران پادشاهی از سال ۴۸۴ تا ۴۸۸ میلادی) سردار شورشی ارامنه، نه تنها آزادی کامل دیانت مسیح را طلب کرد بلکه درخواست کرد که دیانت زرتشتی در ارمنستان ملغی شود و آتشکده‌های آنجا را خراب کنند. بلاش شرایط صلح سردار ارامنه را قبول کرد و مذهب عیسوی در ارمنستان و ایبری رسمیت یافت. این نکته به دشمنی مسیحی‌های آن حدود با ایران تا حدی پایان داد. در روایات مسیحی سریانی و ارمنی از بلاش به نیکی یاد شده‌است. بلاش توسط نجبا از سلطنت خلع شد و او را توقیف و نابینا کردند.
مقارن جلوس قباد یکم (دوران پادشاهی بار نخست از سال ۴۸۸ تا ۴۹۶ و بار دوم ۴۹۹ تا ۵۳۱ میلادی) وضع اقتصادی ایران به علت پرداخت خسارت جنگی سنگین و تهیهٔ فدیه برای آزادی قباد یکم که در اسارت هفتالیان بود بسیار وخیم بود و خزانه بر اثر جنگ‌ها خالی شده و مالیات‌های سنگینی به مردم تحمیل می‌شد. طبقات عامه به سبب کشتارها، غارت‌ها، و گرانی‌هایی که در دنبال اشغال کشور به وسیلهٔ هفتالیان پیش آمده بود، از نجبا و غلبهٔ آن‌ها به شدت ناراضی بودند. خود شاه هم به خاطر غرور فوق‌العادهٔ نجبا که احیاناً به قدرت سلطنت هم از در معارضه درمی‌آمدند از آن‌ها نارضایی داشت. در چنین احوالی هم چنان‌که بعضی از محققان به درستی خاطر نشان کرده‌اند نهضت اشتراکی به آسانی می‌توانست ریشه بگیرد.< در دورهٔ نخست پادشاهی قباد یکم موبدی به نام مزدک به قباد نزدیک شد و او را به انجام اصلاحات اجتماعی برانگیخت. او نظامی برابری جویانه را تبلیغ می‌کرد که آموزه‌هایی فراتر از باور زرتشتی‌گری داشت. گفته شده که او اشتراک دارایی و مالکیت و زنان را تبلیغ می‌کرده‌است. قباد به یاری او توانست از توان زمینداران و موبدان و اشراف بکاهد. همچنین قباد با پشتیبانی از مزدک میان توده مردم محبوبیتی یافت. به فرمان او در انبارهای غلهٔ شاهنشاهی به روی مردم گشوده شد و زمین‌های کشاورزی میان دهقانان بخش گردید. البته در نوشته‌های زرتشتیان این دوره را دورهٔ آشوب می‌شناسند. اظهار علاقهٔ پادشاه، به مزدک و یارانش فرصت داد به نهضت خود شکل انقلابی ببخشد و اعیان و نجبا که ضربت را در واقع از قباد خورده بودند، ضد وی با موبدان و روحانیان همدست شدند. سرانجام در سال ۴۹۶ میلادی، قباد یکم را دستگیر کردند و در زندانی به نام قلعه فراموشی به بند کشیدند و برادرش جاماسپ را به جای او به شاهی برداشتند.
قباد از زندان گریخت و به یاری هواخواهانش دیگر بار بر تخت پادشاهی نشست. قباد سه پسر داشت، کاووس که ارشد بود، فرزند دوم از یک چشم نابینا بود و پسر سوم او "خسرو" نام داشت. کاووس تربیت یافتهٔ مزدکیان بود. قباد خصالی را که شایستهٔ پادشاهان است، در خسرو انوشیروان جمع می‌دید بنابراین فرزند کوچک خود را، بر پسر ارشد یعنی کاووس که علناً پیرو کیش مزدک بود ترجیح داد و همین امر تبدیل و تغییر عقیده شاهنشاه را نسبت به این فرقه که در آغاز به آن گرویده بود، به‌طور وضوح آشکار می‌کند.
با آنکه قتل و کشتار پیروان مزدک در اواخر عهد قباد روی داد، عامل اصلی این واقعه، خسرو انوشیروان (دوران پادشاهی ۵۳۱ تا سال ۵۷۹ میلادی) بود که پیروان مزدک ولیعهدی وی را بخطر انداخته بودند و طبیعی است که او در آغاز سلطنت خویش نیز، در قلع و قمع بقایای پیروان مزدک دست به اقدامات جدی و شدیدی زده باشد. انوشیروان با حمایت و ترویج آیین اکثریت موبدان مذهب زروانی را نیز مثل مزدکی و مانوی به شدت تعقیب کرد.
سرکوبی مزدکیان، آیین زرتشت و طبقهٔ روحانیان را اعتلاء فوق‌العاده داد. در این ایام برای مقابله با تحریکات مسیحی و بیزانس و برای جلوگیری از بدعت‌هایی که در داخل ممکن بود اساس سلطنت را متزلزل کند، وجود یک آیین ملی لازم بنظر می‌آمد. آنچه این اقدام خسرو انوشیروان را بیشتر تثبیت نمود، توفیق او در جمع‌آوری اوستا بود. آنچه از وقایع بر می‌آید، این است که انوشیروان نسبت بمذهب مسیحی، نظر سیاسی داشته، یعنی اساساً ضد این مذهب نبوده، ولیکن چون عیسوی‌ها را آلت دست رومی‌ها می‌دانسته، نسبت به آن‌ها ظنین و مراقب بوده‌است. انوشیروان نسبت به مسیحیانی که از روم رانده شده و به دربار او پناه آورده بودند، مساعدت کرده و هفت تن از فیلسوفان اسکندریه را در دربار خود پذیرفته و با آن‌ها مهربانی کرد. نسطوری‌ها که از نقطهٔ نظر عیسوی‌ها، در آن زمان فرقهٔ ضاله محسوب و تعقیب می‌شدند و به دربار ایران پناه آورده بودند، مورد توجه انوشیروان واقع شدند، بطوری‌که کلیساهای آن‌ها در تاریخ مذهب عیسوی، کلیساهای ایرانی نامیده شدند. نسطوری‌ها از این وضع استفاده کرده، در انتشار مذهب عیسوی جد و جدیت حیرت‌انگیزی بروز دادند. در زمان انوشیروان در هرات و سمرقند کلیساهای آن‌ها دایر بود و در زمان‌های بعد مبلغین آن‌ها تا چین و هند هم رفتند.
خسرو پرویز (دوران پادشاهی از ۵۹۰ تا سال ۶۲۸ میلادی) بخاطر علاقه‌ای که به زنان مسیحی خویش داشت گاهی خود را نسبت به آیین مسیح علاقمند نشان می‌داد و این اظهار علاقه تا حدی بود که پاره‌ای از ساده‌لوحان مسیحی، او را مسیحی می‌پنداشتند. خسرو بی‌آنکه علاقهٔ قلبی به آیین مسیح داشته باشد، گاه تا حد یک مسیحی ساده‌دل، به خرافات این قوم علاقه نشان می‌داد. این اظهارعلاقه‌اش به آیین مسیح نه از روی تسامح اخلاقی بلکه بیشتر ناشی از بی‌اعتنایی وی، به سنت‌های دینی موبدان بود.
باجلوس خسرو پرویز عیسویان به آزادی دینی نایل شدند ولی حق نداشتند که زرتشتیان را به کیش خود دعوت کنند زیرا که هر کس از زرتشتیان دین رسمی ملی خود را ترک می‌گفت، علی‌الاصول مستحق قتل می‌شد اگر چه در عمل غالباً اغماض می‌کردند. درین زمان روحانیون زرتشتی چندان قدرت نداشتند و با اینکه نمایندهٔ دیانت رسمی ایران محسوب می‌شدند ولی چنان ضعفی در قدرت آنان راه یافته بود که در پیش چشم آن‌ها مسیحیان به بلندترین مقامات مالیه در کشور رسیدند. درین عهد علما زرتشت سعی بسیاری کردند تا مجدداً اصول ایمانی را نیرویی ببخشند. در دینکرد اشاره شده‌است که خسروپرویز هوشیارترین موبدان را فرمود تا تفسیری نو بر کتاب اوستا بنگارند. البته ابداً نمی‌توان گفت که خسرو پرویز شخصاً علاقه‌ای به مباحث الهی و مسائل دینی داشته‌است ولی ممکن است مواقعی برای مقاصد سیاسی لازم دیده‌باشد که اهتمامی در باب دین زرتشتی نشان بدهد و بدگمانی روحانیان را نسبت به اعتقادات خود برطرف کند. هجوم رومیان در زمان هراکلیوس امپراتور روم به ایران در احوال عیسویان ایران تأثیرگذار بود و خسرو سوگند خورد که اگر در جنگ با هراکلیوس پیروز شود در سرتاسر کشور کلیسایی یا ناقوس کلیسایی را برپای نخواهد گذاشت. در زمان خسرو پرویز مجادله و نزاع بین دو فرقه مسیحی ایران، یعنی نسطوری که معتقد بودند که مسیح دو طبیعت مجزی از یکدیگر داشته، یکی انسان و دیگر ربانی و فرقه یعقوبی (مونو فیزیت) که معتقد بودند، این دو طبیعت، در ذات مسیح وحدت یافته‌است، شدت یافته بود و یعقوبیان برتری یافته بودند. در هر حال در اواخر سلطنت خسرو هم نسطوریان و هم یعقوبیان دچار تعقیب و فشار شدند.
در موقعی که سلسله ساسانی جانشین اشکانیان شد، عیسویان مرکز تبلیغی مهمی در شهر رها (در جنوب ترکیهٔ امروزی) داشتند. دولت ایران در جنگ‌های بزرگی که با روم کرد، اسیران را در نواحی دوردست کشور ایران مسکن داد. پادشاهان ایران در لشکرکشی‌های خود به سوریه گاهی تمام سکنهٔ یک شهر یا یک ناحیه را کوچ داده، در یکی از نقاط داخلی کشور مقیم می‌کردند. چون قسمت اعظم این مهاجرین عیسوی مذهب بودند در اواخر این دوره، دیانت مسیح در هر گوشه‌ای از ایران اندکی رواج گرفته بود.
پس از اینکه نوستوریوس در سال ۴۳۱ محکوم به تبعید شد، پیروان او نستوریان به کشور ساسانیان پناهنده شدند و در سال ۴۸۴ جدا از مسیحیان دیگر کلیسای خود را برپا کردند و این کلیسا توانست با ساسانیان تا اندازه‌ای به خوبی کنار بیاید زیرا این کلیسا با نیروی دولت ایران در پیکار با دشمن دیرین، بیزانس هم‌داستان بود. دیری نپائید که کلیسای نستوری شبکه‌ای از اسقف نشین‌ها در سراسر کشور گسترد. آئین نستوری در پایان روزگار ساسانی به راستی در این راه می‌کوشید که دین راستین کشور بشود.
جستار وابسته: آیین بودایی در خاور ایران باستان
در آسیای میانه دین بودایی مورد تعقیب قرار نداشت و بعضی از حاکمان هفتالیان از دین بودایی پشتیبانی می‌کردند. در پایان قرن ششم و اوایل قرن هفتم میلادی بعضی حاکمان خاقانات غربی ترک نیز به دین بودایی پیوستند و هم در جنوب آسیای میانه هم در افغانستان (افغانستان کنونی) و شمال هندوستان شروع به ساختن معبدهای بودایی کردند و از بوداییان پشتیبانی می‌کردند. در قرن هفتم از اطلاعات به دست آمده، بر می‌آید که در تخارستان دین بودایی انتشار بسیاری داشت و در پایتخت تخارستان، شهر بلخ، صدها دیر بودایی، وجود داشته‌است. در زمان خسرو انوشیروان هفتالیان به دست قوای مشترک ایران و ترکان از بین رفتند و ولایت باختر (بلخ) نیز بار دیگر در سال ۵۵۷ میلادی به ایران الحاق یافت. بدین ترتیب می‌توان گفت که بااینکه اکثریت مردم ساکن در شرق ایران مثل دوره‌های قدیم زرتشتی بودند. موقعیت دین بودایی نیز در آن نواحی بسیار مستحکم بود.
در دوره‌های پایانی ساسانی تحت تأثیر افکار جدید، آن خوش‌بینی نخستین که بنیان دین زرتشتی و محرک مردمان به کار و کوشش بود پژمرده و گسیخته شد. میل به زهد و ترک که در فرقه‌های ایرانیِ مخالف آیین زرتشت، رواجی به سزا داشت، رفته‌رفته وارد آیین زرتشتیان نیز شد و بنیان این دیانت را برانداخت. اعراض از این جهان مخالف اصول اساسی دیانت زرتشتی است، اما عیسویان و گنوستیکها و مانویان و مزدکیان به قدری در باب زهد و ترک دنیا بحث کرده بودند که رفته‌رفته اذهان زرتشتیان هم به این موضوع انس گرفته بود. علاقهٔ خسرو انوشیروان به فرهنگ هندی و نفوذ فکر هندی که بزرگ‌ترین و عالیترین نمایندهٔ آن برزویه حکیم است، نیز بر آن عوامل قبلی افزوده شد. این حکیم در پایان تأمل و تفکر در سرنوشت بشر و تکلیف او در این عالم، به این‌جا رسیده بود که بهترین راه‌ها زهد و ترک است.
در این وقت عقیدهٔ زروانیان که در عهد ساسانی شیوع یافته بود، موجب شد که مردمان اعتقاد به جبر پیدا کردند و این اعتقاد به منزلهٔ زهری کشنده بود که روح مزدیسنی قدیم را از پای درآورد. این آیین البته دین تازه‌ای در مقابل کیش زرتشتی محسوب نمی‌شد بلکه بیشتر یک طرز تلقی دیگر از مسئلهٔ خیر و شر بود و زروانیان همیشه خود را همچون یک فرقهٔ اصیل زرتشتی تلقی می‌کردند. بنا بر عقیدهٔ زروانیان، زروان، پدر اهورامزدا و اهریمن بود و او را نه فقط زمان نامتناهی می‌دانستند بلکه اسم دیگرش «قضا» بود. تفاوت عمدهٔ دیگر بین این دو شعبه مذهبی ظاهراً در مسئلهٔ جبر و اختیار بود. آیین کرتیر مبنی بر اعتقاد به آزادی و اختیار انسان بود و نزد آن‌ها حتی انگره مینو نه از روی طبع بلکه از روی اختیار به شر گرائیده بود در صورتیکه زروانیان در مقابل مشیت زروان که اصل خیر و شر بود و هر دو مخلوق و مولود او به‌شمار می‌آمد، حدی نمی‌دیدند و اعتقاد آن‌ها به وجود خدایی مافوق خیر و شر طبعاً به قبول نوعی جبر منتهی می‌شد. روحانیان زرتشتی هر روز قدمی واپس رفتند و دیگر قدرت سابق را نداشتند که بتوانند در برابر جریان‌های جدید سدی بکشند.
تمدن ۵ پنجمین نسخه از مجموعه بازی‌های تمدن در سبک استراتژی نوبتی است که توسط فراکسیس گیمز ساخته‌شد و در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۰ توسط ۲کا گیمز برای ویندوز و سپس در ۲۳ نوامبر همان سال برای مک اواس ده منتشر شد.
در تمدن ۵ به مانند بازی‌های قبلی این مجموعه، بازی کننده در سرزمینی که نقشهٔ آن توسط خود او پیکربندی می‌شود، رهبری یکی از تمدنهای بشری را از دوران ماقبل تاریخ به دست می‌گیرد و با دیگر تمدن‌ها به رقابت می‌پردازد و در نهایت با کسب یکی از موارد پیروزی (علوم، دیپلماسی، گسترش قلمرو، توسعهٔ اقتصادی و پیروزی نظامی) توسط هرکدام از تمدن‌ها بازی به پایان می‌رسد. در این نسخه بر خلاف قبلی‌ها، تقسیم‌بندی زمین به جای واحدهای مربع شکل، شش‌گوش است.
بسیاری از قابلیت‌های بازی قبلی تمدن ۴، مانند مذاهب و جاسوسی (espionage) برداشته شده یا تغییر کرده‌اند. واحدهای جنگی نمی‌توانند همزمان در یک بخش حضور داشته باشند و شهرها می‌توانند با شلیک به نیروهای دشمن که نزدیک به مرز هستند از خود دفاع کنند. جاده‌ها نیاز به پرداخت هزینه برای نگهداری دارند و برخلاف تمدن ۴ که زمین و نقشه دارای انبوهی از جاده‌ها می‌بود، ساخت جاده‌های بسیار در تمدن ۵ کمتر معمول است. این نسخه نیز به مانند تمدن۴ قابلیت بازی همزمان چند بازیکن را از طریق شبکهٔ محلی یا اینترنت داراست.توضیحات در سایت کوتاکو
در این بازی هرکدام از رهبران به زبان خاص خود صحبت می‌کنند (برای مثال ناپلئون بناپارت رهبر فرانسه به فرانسوی) و البته نوشتارها برای برقراری دیپلماسی به زبان انگلیسی یا یکی از زبان‌های ارائه شده توسط ۲کا گیمز است. در این نسخه داریوش اول هخامنشی رهبر پارس به اشتباه به زبان آرامی صحبت می‌کند که از لحاظ زبان‌شناسی مادر زبان‌های سامی (مثل عربی و عبری) است. این بازی توسط گویندگان صدا و سیمای ایران دوبله شده است و در اختیار کاربران فارسی زبان قرار گرفته است.
نسخه جدید این بازی با نام تمدن ۶ در سال 2017 منتشر شد.
Wikipedia contributors, «Civilization V،» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Civilization_V&oldid=420398061 (accessed March 25, 2011).
مغدان، روستایی در دهستان فتویه بخش مرکزی شهرستان بستک در استان هرمزگان ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۴۸ نفر (۱۲۱ خانوار) بوده‌است.
این روستا در دهستان کوخرد قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۳۰نفر (۷ خانوار) بوده است.درگاه ملی آمار ایرانالکوخردی، محمد، بن یوسف، "(کُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِیةَ عَلی ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River)" الطبعة الثالثة، دبی: سنة ۱۹۹۷ للمیلاد.
گوچی ، نشان بازرگانی ایتالیایی در صنعت مد و کالاهای چرمی است، که متعلق به گروه گوچی می‌باشد .
شرکت گوچی در سال ۱۹۲۱ توسط گوچیو گوچی، تأسیس شد. امروزه دفتر مرکزی این شرکت، در شهر فلورانس، ایتالیا قرار دارد.
بر پایه آمار مجله بلومبرگ بیزینس‌ویک در سال ۲۰۰۸ میلادی شرکت گوچی درآمدی در حدود ۴٬۲ میلیارد یورو داشته‌است. برند گوچی همچنین در سال ۲۰۰۹، بر اساس اطلاعات مؤسسه اینتربند، به مقام چهل‌ویکم در جدول ۱۰۰ نام تجاری برتر صعود کرد. گوچی پرفروش‌ترین نام تجاری ایتالیایی نیز می‌باشد. این شرکت ۲۷۸ نمایندگی مستقیم (بوتیک) در سراسر جهان دارد.
گوچی یکی از برندهای لوکس برجسته در جهان برای نوآوری در مد و تولیدات بی عیب و نقص، با کیفیت ایتالیایی است.
از سال ۱۹۲۱ که گوچیو گوچی (Guccio Gucci) شرکت را در فلورانس تأسیس کرد، هدف آن شناساندن شکوه، زرق و برق و کیفیت محصولات ساخت ایتالیا برای مردان و زنان بود. گوچی پوشاک آماده، کیف دستی، اجناس چرمی کوچک، اکسسوری‌های سفری، کفش، جواهرات اعلا، ساعت، عینک، عطر گوچی و لوازم آرایشی تولید می‌کند.
هر محصول تولید گوچی حاصل نزدیک به یک قرن تجربه کیفی صنعتگران و طراحی‌های بی‌رقیب و غیرقابل مقایسه است.
با ورود به قرن جدید، مسئولیت‌های سازمانی گوچی قوی‌تر و جدی‌تر شد. از توسعه پایدار به انسان دوستی، گوچی به نقش خود در اجتماع پایبند است.
شرکت با کسب داوطلبانه گواهی SA800 تمرکز خود را بر شرایط و شیوه‌های کاری قرار داد. همچنین با شرکت در طرح‌های بشردوستانه، به پشتیبانی از هنر و همچنین حقوق زنان و کودکان پرداخت.
از سال ۲۰۰۵ و در پی یک توافق بلند مدت با یونیسف، شرکت متعهد شد نزدیک به ۲۰ میلیون دلار را برای حمایت از برنامه‌های سازمان در امور زنان و کودکان قاره‌های آسیا و آفریقا اختصاص دهد.
در سال ۲۰۱۳ گوچی نوای تغییر (Chime for Change) را ایجاد کرد؛ گامی جهانی برای آگاه‌سازی در زمینه توانمند کردن زنان و دختران.
گوچی همچنین در همکاری با Kering Corp می‌کوشد با خشونت علیه زنان مقابله کند.
در بخش فرهنگی، شرکت همکاری نزدیکی با بنیاد فیلم مارتین اسکورسیزی (The Film Foundation) برای سرمایه‌گذاری روی محصولات با کیفیت سینمایی مانند La Dolce Vita و Once upon a time in America دارد.
در نوامبر ۲۰۱۹، ریدلی اسکات، فیلمساز، فیلم خانه گوچی را معرفی کرد که فیلمی درباره سلسله گوچی با با بازی لیدی گاگا در نقش پاتریتسیا رجانی و آدام درایور در نقش مائوریتزیو گوچی است. خانه گوچی اولین نمایش جهانی خود را در میدان Odeon Luxe Leicester Square در لندن در ۹ نوامبر ۲۰۲۱ انجام داد. اسکات در ابتدا این طرح را در سال ۲۰۰۷ اعلام کرد. در سال ۲۰۰۰، مارتین اسکورسیزی نیز اعلام کرده بود که قصد دارد فیلمی درباره خانواده گوچی بسازد.
در آوریل ۲۰۱۶، نهاد استانداردهای تبلیغاتی بریتانیا تبلیغ ویدیوی آنلاین گوچی را به دلیل حضور یک مدل "بیماری‌آورانه لاغر" در آن ممنوع کرد.
در فوریه ۲۰۱۹، گوچی یک سویشرت با یقه باز و دهان قرمز بازوهای بریده را که به یک لباس صورت نمایی سیاه تشبیه شده بود، از رفت و آمد فروشگاه‌های خود حذف کرد، پس از اینکه به یک لباس صورت نمایی سیاه مقایسه شده بود.Whitney Bauck, گوچی بابت سویشرت "صورت نمایی سیاه" اظهار می‌پوزد , "Fashionista.com", 7 فوریه 2019 الساندرو میشله به این موضوع پاسخ داد که الهام او از لی بوری زیباپرده فشن گرفته شده بود اما از نحوه تفسیر آن پوزش کرد.Sarah Young, اسکندال صورت نمایی سیاه گوچی: مدیر خلاق پس از پلیسه جمپر مورد انتقاد پوزش می‌کند , "Independent.co.uk", 13 فوریه 2019 برای رفع این مشکل، گوچی برنامه تحصیلی "برنامه متحولان گوچی شمال آمریکا" را راه‌اندازی کرد که به افزایش تنوع در صنعت مد با صندوق سالیانه ۵ میلیون دلاری برای حمایت از موسسات غیرانتفاعی و برنامه‌های مبتنی بر جامعه مرتبط با "جوامع سیاه‌پوست و جوامع با پوست متنوع" اختصاص داد.Sandra Song, گوچی برنامه تغییردهندگان را برای تنوع بیشتر راه‌اندازی می‌کند , "Papermag.com", 19 مارس 2019 در مه ۲۰۱۹، جامعه سیکها در هند انتقاداتی را به گوچی مطرح کرد و نسبت به سوءاستفاده فرهنگی این برند از یک مورد مذهبی به نام طیبان به قیمت ۸۰۰ دلار هر عدد اعتراض کرد.Kimberly Yam, سیکها از تربان ۸۰۰ دلاری گوچی اعتراض می‌کنند , "Huffpost.com", 16 مه 2019 در ژوئیه ۲۰۱۹، گوچی یک رئیس جهانی تنوع منصوب کرد تا به مسائل جدیدتر برند در زمینه تنوع فرهنگی پاسخ دهد.Ellie Violet Bramley, گوچی پس از انتقاد از طراحی‌های بی‌احترامانه، رئیس تنوع استخدام می‌کند , "Theguardian.com", 30 ژوئیه 2019 در اکتبر ۲۰۱۹، گوچی برنامه تحصیلی ۱.۵ میلیون دلاری برای دانشجویان آمریکایی که به طور سنتی در صنعت مد نمایندگی نمی‌شوند، راه‌اندازی کرد.
در ماه مه ۲۰۱۹، Kering به پرداخت تسویه مالی ۱.۲۵ میلیارد دلاری به ادارات مالی ایتالیا پس از عدم انطباق مالی گوچی در دوره مالی ۲۰۱۱-۲۰۱۷ پیش‌تر از این موافقت کرد.
در یک نمایش در سپتامبر ۲۰۱۹ که شبیه به یک دفیله بیماران روانی بود، مدل کت‌وکفش آیشا تان جونز دست‌های خود را بالا برد و "سلامت روانی مد نیست" را بر آن نوشت، اعتراضی به استفاده نامناسب برند از تصاویر بیماری‌های روانی بود.
صفحه تاریخچه سایت گوچی
کالکشن گوچی ، پاییز ۲۰۱۸
اساسینز کرید: برادری یک بازی ویدئویی در سبک اکشن-ماجراجویی و مخفی‌کاری و سومین نسخه اصلی در مجموعه بازی‌های "اساسینز کرید" به‌شمار می‌رود که توسط استودیوی یوبی‌سافت مونترآل ساخته شده و بوسیلهٔ یوبی‌سافت در نوامبر ۲۰۱۰ برای پلی‌استیشن ۳ و اکس‌باکس ۳۶۰ و سپس در مارس ۲۰۱۱ برای مایکروسافت ویندوز منتشر شد. اتفاقات این قسمت از بازی در شهر رم و در دوره رنسانس رخ می‌دهد. این بازی مستقیماً دنباله‌ای از نسخه "اساسینز کرید ۲" است و داستان اتزیو آئودیتوره و دسموند مایلز را به عنوان بازیگران اصلی روایت می‌کند. کیش حشاشین:پیمان برادری؛ اولین بازی از مجموعهٔ کیش یک آدم‌کش است که دارای ویژگی چند نفره است و بازیکن برای اولین بار می‌تواند در پرتاب سلاح‌ها، چند چاقو یا یک اسلحه سنگین مثل تبر را پرتاب کند. ادامه‌ای بر این بازی با عنوان "" در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. همچنین این بازی رتبه دوم بهترین بازی مجموعه بازی اساسین کرید از لحاظ نمره متاکریتیک می‌باشد.
"اساسینز کرید: برادری"، یک بازی ویدئویی در سبک اکشن-ماجراجویی و دنیای آزاد با دید سوم شخص است که بر ایتالیای دورهٔ رنسانس تأکید دارد. روش بازی به مانند مجموعه‌های قبلی بالا رفتن از بلندی‌ها و دویدن بر فراز بام‌های شهر و در نهایت ترور هدف‌های مشخص شده در خفا است. سیستم جنگیدن نسبت به دو بازی پیشین پیشرفت کرده‌است و برای بار اول در مجموعه، علاوه بر بیش از ۴۰ ساعت بازی تک‌نفره، بازی‌کننده‌ها می‌توانند با یکدیگر نیز به بازی بپردازند.
دزموند مایلز با استفاده از دستگاه آنیموس ۲٫۰ به یکی از خاطرات جدش، اتزیو آئودیتوره می‌رود تا بلکه بتواند سیب بهشتی را بیابد و جلوی فاجعهٔ پیشگویی شده را بگیرد. با این حال با اینکه تاریخ روی ۱۵۰۶ تنظیم شده‌است او به جایی دیگر می‌رود که در میان نبرد ویاناست. در آن‌جا اتزیو با دیدن محاصرهٔ ویانا به یاد محاصرهٔ مونتریجونی می‌افتد و متعاقباً دزموند به سال ۱۴۹۹ بازمی‌گردد.
اتزیو هنگامی پس از شنیدن حرف‌های مینروا سرداب مرموز واتیکان را ترک می‌کند، می‌فهمد رودریگو بورجیا فرار کرده و عصای بهشتی‌اش را جا گذاشته‌است. اتزیو سعی می‌کند عصا را از جایی که در زمین قرار دارد دربیاورد اما عصا از جایش تکان نمی‌خورد.
ماریو آئودیتوره، عموی اتزیو او را صدا می‌زند تا سوار بر اسب از واتیکان بگریزند. اتزیو که نمی‌تواند تصمیم بگیرد که آیا سیب بهشتی را داخل رود تیبر بیندازد یا خیر، آن را به عمویش می‌دهد تا از آن نگهداری کند و سپس به سمت مونتریجونی بازمی‌گردند.
در اینجا اتزیو با گفتن این که رودریگو بورجیا را نکشته‌است نیکولو ماکیاولی را خشمگین می‌کند. کمی بعد حملهٔ چزاره بورجیا، پسر رودریگو به مونتریجونی آغاز می‌شود و اتزیو که شب قبل را در حال معاشقه با کاترینا در ویلا بود، مجبور می‌شود با امکاناتی محدود به جنگ با محاصره‌کنندگان برود. در این محاصره ماریو کشته شده و اتزیو نیز توسط یک شمخال به سختی مجروح می‌شود و ویلا نیز ویران می‌گردد. کاترینا نیز توسط چزاره اسیر می‌شود. اتزیو به همراه خواهر و مادرش و دیگر ساکنان ویلا از تونل مخفی زیر شهر می‌گریزند. هرچند اتزیو قاتل عمویش را که به سمت رم می‌رود را تعقیب می‌نماید اما در بین راه بر اثر جراحت‌های وارده از هوش می‌رود.
دزموند از روی آنیموس در ون گروه حشاشین بلند می‌شود و می‌بیند به مونتریجونی در زمان حال آمدند. لوسی، ربکا و شاون برای او توضیح می‌دهند که اینجا آخرین جایی است که در ایتالیا هنور امن است و لوسی دربارهٔ اهمیت بازیابی سیب بهشتی اتزیو برای او تعریف می‌کند.
آن‌ها در ویلا دنبال محراب زیرزمینی می‌گردند تا بتوانند در آنجا از دید برج‌های مخابراتی شرکت آبسترگو در امان بمانند اما در محراب قفل است. دزموند و لوسی از طریق راه مخفی‌ای که روزی اتزیو و همراهانش از آن فرار کرده‌اند به داخل ویلا رفته و در راه برای شاون و ربکا بازمی‌کنند.
در محراب دزموند سایه‌ای اتزیوی سالخورده را می‌بیند که نشان می‌دهد سال‌ها بعد اتزیو برای هدفی نامعلوم به مونتریجونی بازگشته است. همچنین اتزیو نشانه‌هایی بر دیوار کشیده که دزموند با دید عقاب چند عدد را در آن می‌بیند. دزموند سپس دوباره روی آنیموس می‌نشیند و به ذهن اتزیو بازمی‌گردد.
اتزیو در رُم در حالی چشمانش را باز می‌کند که خانهٔ زنی است که نمی‌شناسد. اتزیو پس از بیداری در حالی که هنوز کاملاً بهبود نیافته، قصد رفتن می‌کند و زن به او می‌گوید ماکیاولی در مقبرهٔ آگوستین مقدّس منتظرش است. اتزیو به محض دیدن شهر درمی‌یابد که مردم در فقر و گرسنگی به سر می‌برند و بورجیا با مأموران فاسد و بی‌رحمش آن‌ها را وحشت‌زده کرده‌است.
ماکیاولی در حال قدم زدن با اتزیو در شهر، قوانین بورجیا را توضیح می‌دهد. هنگامی که به یک اصطبل می‌رسند ماکیاولی به اتزیو می‌گوید که آن‌ها نمی‌توانند از آن استفاده کنند چون که بورجیا این مراکز را برای خودش برداشته و برج‌های مراقبتی که در منطقه است از بسته بودن آن‌ها مواظب می‌کند.
اتزیو که از این وضعیت به ستوه آمده، به برج‌های بورجیا حمله کرده و آن را منفجر می‌کند و سپس اصطبل و چندین مغازه (شامل فروشگاه تجهیزات پزشکی و شیمیایی مثل دارو و سموم، فروشگاه تجهیزات نظامی مثل زره و سلاح، فروشگاه وسایل پوشیدنی برای فروش لباس و کیف‌های حمل مهمات و فروشگاه وسایل کشیدنی مثل نقاشی و نقشه) را باز می‌کند و علاوه بر این از قدرت نفوذ خاندان بورجیا نیز می‌کاهد. ماکیاولی سپس تنها مقرِّ اساسین‌ها (حشاشین) در رم را به اتزیو نشان می‌دهد.
اتزیو در آنجا با یک متحد به نام فابیو اورسینی رو به رو می‌شود که جز نیروهای ویژهٔ پاپ است اما آرزوی سرنگونی بورجیاها را در دل دارد. سپس اتزیو از ماکیاولی دربارهٔ کسانی که می‌توانند کمکشان کنند سؤال می‌کند و ماکیاولی می‌گوید که گروه‌های مختلف آنقدر درگیر مشکلات خودشان هستند که توانایی یاری رساندن به حشاشین را ندارند.
اتزیو برای جلب یاری آن‌ها ابتدا به سراغ لاوُلپه اَدورمنتاتا می‌رود که رهبر گروه زیرزمینی سارقان شهر است. اتزیو لاولپه را در مشکلاتش یاری می‌کند و سپس پایگاهی برای سارقان می‌سازد که برای آن‌که موجب شکّ خاندان بورجیا نشود، آن را به شکل مهمان‌خانه درمی‌آورند.
سپس اتزیو سراغ بارتولومئو دِآلویانو و همسرش، پانتاسیلیا باگلیونی می‌روند که رهبری نیروهای مزدور را برعهده دارند. پانتاسیلیا از مشکلات همسرش در مقابل نیروهای بورجیا و نیروهای فرانسوی متحدشان، بارون دِ والویس برای اتزیو تعریف می‌کند. اتزیو برای کمک به حل این مشکلات یکی از برج‌های مراقبت را پس از کشتن فرمانده‌اش منفجر می‌کند و سپس پایگاهی نظامی برای مزدوران بارتولومئو می‌سازد.