moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
آنزا و گروهش در اواخر سال ۱۷۷۹ در غرب «ال کامینو رئال دی تیرا آدنترو» راهی از سانتافه به سونورا پیدا کردند. لشکر کشی‌های مختلف نظامی محلی او علیه قبایلی که از سرزمین خود دفاع می‌کردند اغلب موفقیت‌آمیز بودند. اما قبیله بومی آمریکای کوئچان (یوما) که قبلاً با آنها صلح برقرار کرده بود، شورش کردند و آنزا در نظر فرمانده نظامی سرحد شمالی محبوبیت خود را از دست داد. در سال ۱۷۸۳ آنزا لشکر کشی علیه کومانچی‌ها را در دشت‌های شرقی فرماندهی کرد. این قبیله نهایتاً در سال ۱۷۸۴ درخواست صلح کرد. سرانجام آخرین فرماندهان کومانچی نیز به این درخواست ملحق شدند و یک معاهده رسمی در ۲۸ فوریه ۱۷۸۶ در پکوس پوئبلو منعقد شد. این امر، راه را برای تاجران و توسعه تجارت کومانچرو هموار کرد.A full translation of the treaty is set out at Thomas, Alfred Barnaby (ed.) (1932) "The Spanish-Comanche Peace Treaty of 1786" "Forgotten Frontiers: A Study of the Spanish Indian Policy of Don Juan Bautista de Anza, Governor of New Mexico, 1777–1787" University of Oklahoma Press, Norman, Oklahoma, pp. 329–332
خوان باتیستا دی آنزا تا سال ۱۷۸۷ و تا زمانی که به سونورا بازگشت، در سمت فرماندار نووو مکزیک (نیومکزیکو) خدمت کرد. او در سال ۱۷۸۸ به فرماندهی پرزیدیو توسان منصوب شد، اما قبل از اینکه کار را شروع کند، درگذشت. در زمان مرگ وی ۵۲ سال و با همسرش زندگی می‌کرد.
خوان باتیستا دی آنزا در آریزپه در ایالت سونورا واقع در مکزیک کنونی درگذشت و در کلیسای نوسترا سنیورا د لا آسونسیون د آریزپه به خاک سپرده شد. در سال ۱۹۶۳، با شرکت هیئت‌هایی از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و سانفرانسیسکو، او را از قبر بیرون کشیدند و در یک مقبره جدید مَرمَری در همان کلیسا به خاک سپردند.
میراث اصلی آنزا بدین شرح است: مسیر ملی تاریخی خوان باتیستا دی آنزا در کالیفرنیا و آریزونا است که توسط خدمات پارک ملی ایالات متحده اداره می‌شود، مسیر پیاده‌روی و دریوری در مسیر سفر آنزا برای کاوش در لاس کالیفرنیا، در دره سان فرناندو، مسیری که از ناحیه حفاظت‌شده فضای باز دره بالایی لاس ویرجنز عبور می‌کند و در دره سان گابریل، مسیری که در تپه‌های پوئنته در شمال ویتیرِ کالیفرنیا قرار دارد.National Park Service: Juan Bautista de Anza National Historic TrailUpper Las Virgenes Canyon Open Space: de Anza TrailPuente Hills Habitat Authority
پارک ایالتی بیابانی آنزا-بورگو که بیشتر در شرق شهرستان سن دیگو در کالیفرنیا قرار دارد، به‌نام آنزا نیز نام‌گذاری شده‌است. این پارک شامل یکی از مسیرهای طولانی و دشوار آنزا است که از دره امپراتوری به سمت غرب و مسیرهای کوهستانی ساحلی در شمال شرقی سن دیگو حرکت می‌کند. باشگاه کانتری دی آنزا و زمین گلف قهرمانی ۱۸ سوراخه آن در دهکده بورگو اسپرینگز در کالیفرنیا واقع شده که به‌طور کامل توسط پارک احاطه شده‌است.
ساختمانی به‌نام خانه خوان دی آنزا در سن خوان باتیستا در کالیفرنیا وجود دارد که یک مکان تاریخی ملی است. این در حالی است که این بنا در سال ۱۸۳۰ ساخته شده و اطلاعاتی از سازنده آن در دست نیست. «پارک عمومی خوان باتیستا دی آنزا» در کالاباساسِ کالیفرنیا و «پارک دی آنزا» در انتاریو قرار دارد. مجسمه ۲۰ فوتی (۶٫۱ متری) آنزا، ساخته شده در سال ۱۹۳۹ در ریورسایدِ کالیفرنیا در گوشه خیابان ماگنولیا و خیابان ۱۴ واقع شده‌است.Patterson, Tom. "Landmarks of Riverside, and the Stories Behind Them". The Press Enterprise Company, Riverside, CA, 1964. pp. 174–175. مجسمه دیگری در پارک دریاچه مرسدسِ سانفرانسیسکو قرار دارد.Statue in Lake Merced نام‌های «دِ دی انزا» و «دِ انزا» برای خیابان‌ها، مدارس و ساختمان‌های دیگر نیز به افتخار او انتخاب شده‌اند: بلوارهای دی آنزا در سن متئو و کوپرتینو، دی آنزا پارک در سانیویل، کالج دی آنزا در کوپرتینو، مدرسه دی آنزا در ریچموند، خوان دی آنزا کی-۵ در ناحیه ویزبرن، مدرسه راهنمایی/ابتدایی در هاثورن، مدرسه دی آنزا در انتاریو، مدرسه دی آنزا در ونتورا، مدرسه ابتدایی دی آنزا در ال سنترو و مدرسه دی آنزا در بالدوین پارک، هتل معروف دی آنزا در سن خوزه و هتل تاریخی دی آنزا در کالکسیکو همگی واقع در کالیفرنیا.
استفاده از نام آنزا به تنهایی به افتخار او عبارت از: خیابان آنزا ویستا در محله آنزا ویستا سانفرانسیسکو، خیابان آنزا در ناحیه ریچموند آن شهر و دریاچه آنزا در پارک منطقه‌ای تیلدن در بالای برکلی در تپه‌های برکلی. استفاده از آنزا فقط به افتخار او عبارت از: خیابان آنزا ویستا در محله آنزا ویستا سانفرانسیسکو، خیابان آنزا در ناحیه ریچموند آن شهر و دریاچه آنزا در پارک منطقه ای تیلدن در بالای برکلی در تپه‌های برکلی. شهر آنزا در کالیفرنیا، شهر کوچکی با ۷۰۰۰ نفر جمعیت در مسیر ایالتی ۳۷۱ در کوه‌های جنوب پالم اسپرینگز است.
همچنین میدان خوان باتیستا به افتخار او در منطقه پارکمسید در سانفرانسیسکو نام‌گذاری شده‌است.
گروه کهکشان، گروه کهکشانی یا گروه کهکشان‌ها () یا (GrG) به مجموعه‌ای از کهکشان‌ها گفته می‌شود که شامل حدود ۵۰ عضو یا کمتر از دیدگاه پیوند گرانشی است که هر کدام دست کم به‌اندازهٔ کهکشان راه شیری درخشنده است؛ (حدود ۱۰۱۰ برابر درخشندگی خورشید). مجموعه‌ای از کهکشان‌های بزرگ‌تر از گروه‌هایی که خوشه‌بندی مرتبه اول هستند، خوشه‌های کهکشانی نامیده می‌شوند. گروه‌ها و خوشه‌های کهکشانی را می‌توان به ابرخوشه‌های کهکشانی خوشه‌بندی کرد.
کهکشان راه شیری بخشی از گروهی از کهکشان‌ها به نام گروه محلی است.
گروه‌های کهکشان کوچک‌ترین مجموعه‌های کهکشان‌ها هستند. آنها معمولاً حاوی نه بیش از ۵۰ کهکشان در قطر ۱ تا ۲ مگاپارسک (Mpc) هستند. جرم آنها تقریباً ۱۰۱۳ جرم خورشیدی است. سرعت معمولاً رایج برای هر کهکشان در حدود ۱۵۰ کیلومتر بر ثانیه است. با این حال، این تعریف فقط باید به عنوان یک راهنما مورد استفاده قرار گیرد، زیرا سیستم‌های کهکشانی بزرگتر و پرجرم‌تر گاهی اوقات به عنوان گروه‌های کهکشانی طبقه‌بندی می‌شوند.
گروه‌ها رایج‌ترین ساختار کهکشان‌ها در جهان هستند که دست کم ۵۰ درصد کهکشان‌های محلی جهان را تشکیل می‌دهند. گروه‌ها دارای محدودهٔ جرمی بین کهکشان‌های بیضوی بسیار بزرگ و خوشه‌های کهکشانی هستند.
در جهان کهکشان‌های محلی، حدود نیمی از گروه‌ها انتشار پرتو ایکس را از رسانه میان‌خوشه کهکشانی درون خوشهٔ خود انتشار می‌دهند. به نظر می‌رسد کهکشان‌هایی که پرتوهای ایکس ساطع می‌کنند، دارای کهکشان‌های اولیه هستند. انتشار پرتو ایکس از مناطقی در داخل ۱۰ تا ۵۰ درصد شعاع ویروسی گروه‌ها، معمولاً ۵۰ تا ۵۰۰ kpc می‌آید.
ادوارد کارل ماکس ریتر فون زامباور (۱۱ مه ۱۸۶۶ در نزدیکی کراکوف - ۱۰ اکتبر ۱۹۴۷ در گراتس) افسر نظامی، نویسنده و خاورشناس اتریشی بود. او زبان‌های فارسی، عربی و ترکی را آموخته بود و در باب تاریخ، نسب‌نامه‌ها و سکه‌شناسی خاورمیانه پژوهش‌های فراوانی داشت.
مهرداد معین‌فر (زادهٔ ۷ آبان ۱۳۶۶ – درگذشتهٔ ۲۶ آبان ۱۳۹۸) یکی از کشته‌شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران بود.
مهرداد معین‌فر در ۷ آبان سال ۱۳۶۶ در همدان متولد شد. او تنها پسر خانواده بود و به همراه پدر، مادر و تنها خواهرش در شهریار زندگی می‌کرد. مهرداد معین‌فر فارغ‌التحصیل رشتهٔ کارشناسی شیمی، کارمند داروخانه‌ای در محلهٔ عبدآبادِ فردوسیهٔ شهریار و مشاور پوست بود. او همچنین ورزشکار و مربی پرورش اندام بود. مهرداد معین‌فر مدیر یک کانال تلگرامی با عنوان «به نام انسانیت» بود که در آن مطالب اعتراضی علیه وضعیت جامعه و حاکمیت جمهوری اسلامی منتشر می‌کرد.
مهرداد معین‌فر، در ۲۶ آبان ۱۳۹۸، دومین روز از اعتراضات مردمی به افزایش قیمت بنزین، به معترضان پیوست و در خیابان ولیعصر شهریار، هدف گلولهٔ مأموران امنیتی قرار گرفت. گلوله به قلب وی اصابت کرد و باعث پاره شدن رگ‌های قلبش شد. به گفتهٔ مادر مهرداد، سمت راست سر او نیز بر اثر ضربهٔ باتون شکسته و سمت راست صورتش کبود بود. پیکر او در فردوسیهٔ شهریار به خاک سپرده شد. روی سنگ قبر وی نوشته‌اند: «دریغا تهی از تو خاک ایران زمین. نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم».
گفتگو با مادر و خواهر مهرداد معین‌فر
توستادو یک شهر در استان سانتافه کشور آرژانتین است. این شهر در ۳۳۰ کیلومتری شهر سانتافه و ۴۸۰ کیلومتری از روزاریو قرار دارد. در ۸ اوت ۱۹۰۸ وضعیت کمون دریافت کرد و در ۳۱ دسامبر ۱۹۷۰ به عنوان شهر اعلام شد. شهر توستادو از طریق مسیرهای استانی و ملی و راه‌آهن ژنرال مانوئل بلگرانو به بقیه استان‌های آرژانتین متصل است.
خوان فرانسیسکو د لا بودگا ی کوادرا (Juan Francisco de la Bodega y Quadra) (زادهٔ ۲۲ مه ۱۷۴۳ – درگذشتهٔ ۲۶ مارس ۱۷۹۴)، افسر نیروی دریایی متعلق به کریولوی اسپانیا بود که در عملیات‌های قارهٔ آمریکا حضور داشت.
خوان فرانسیسکو د لا بودگا ی کوادرا در ۱۹ سالگی در شهر کادیز به آکادمی نیروی دریایی اسپانیا پیوست. و چهار سال بعد، در سال ۱۷۶۷ به عنوان افسر، با درجهٔ پرچم‌دار ناوچه (آلفرز د فراگاتا) منصوب شد. در سال ۱۷۷۳ به درجهٔ پرچم‌دار ناو (آلفرز د ناویو) و در سال ۱۷۷۴ به درجه ستوان ناو (تنینته د ناویو) ترفیع کرد.
در سال ۱۷۸۰، به بودگا فرمان داده شد تا به سوی نائب‌الملک پرو رفته تا برای صنعت معدن نقرهٔ مکزیک، نقرهٔ سریع که (جیوه) بود، را به‌دست‌آورد. ذخیرهٔ جیوه به شدت کاهش یافته بود زیرا که کشتی‌هایی که آن را به‌طور معمول حمل می‌کردند به دلیل جنگ با بریتانیا منحرف شده و به سمت مقاصد دیگری حرکت می‌کردند.
کشتی سانتیاگو برای تعمیر کج شده بود و بسیاری از قطعه‌های پوسیدهٔ آن جایگزین شد. بودگا در اواخر مارس ۱۷۸۳ از کالائو با محموله‌ای از تجهیزات نظامی و تعدادی مسافر در دریا حرکت کرد. سفر دریایی به شمال به آرامی انجام شد و بودگا در ۲۰ ژوئن ۱۷۸۳ کشتی سانتیاگو را در سن بلاس متوقف کرد و لنگر انداخت.
کمی بعد از آنکه بودگا در سن بلاس بازگشت، به او دستور حرکت به هاوانا، کوبا داده شد. در سال ۱۷۸۴ در آنجا، از او خواسته شد و به وی اجازه داده شد که به اسپانیا سفر کند که او در سال ۱۷۸۵ این کار را انجام داد. او چهار سال دلسردکننده و ناامیدکننده‌ای را در اسپانیا گذراند. هر چند، در آنجا دو اتفاق مثبت نیز رخ داد. نخست، پادشاه ارتقای بودگا به درجهٔ کاپیتان د ناویو (کاپیتان کشتی) را در ۱۵ نوامبر ۱۷۸۶ تأیید کرد که بالاترین درجهٔ افسران پرچم‌دار نیروی دریایی بود. دوم، او توسط پادشاه اسپانیا به عنوان شوالیه تمام عیار محفل سانتیاگو لقب گرفت که معتبرترین جایگاه میان چهار محفل جوانمردی در اسپانیا است. کسب حکم ورود به محفل سانتیاگو بسیار دشوار بود. بودگا این روند را در سال ۱۷۷۵ آغاز کرده بود. او سرانجام در ۸ آوریل ۱۷۸۸ توسط پادشاه لقب شوالیه گرفت.
بودگا در پایان اقامتش در اسپانیا، به عنوان فرماندهٔ ادارهٔ نیروی دریایی سن بلاس انتخاب شد. بودگا و نائب‌السلطنه در بازگشت خود را در میان عواقب ناشی از بحران نوتکا یافتند. آنها دو مشکل مبرم داشتند که باید سریعاً به آن می‌پرداختند. نخست، آنها باید برای خروج و آزادسازی کشتی‌ها، افسران و ملوانان انگلیسی که توسط مارتینز در سال ۱۷۸۹ زندانی شده بودند، برنامه‌ریزی می‌کردند. دوم آنکه آن‌ها باید به فرمان سلطنتی ۱۴ آوریل ۱۷۸۹ پاسخ می‌دادند که مستلزم حفظ و نگهداری از تشکیلات اسپانیایی در نوتکا ساند بود. در ابتدا نه رویاگیگدو و نه بودگا نمی‌دانستند که مارتینز، نوتکا ساند را ترک کرده‌است.
سه کشتی به نام‌های: کانسپسیون، سن کارلوس و پرینسزا رئال در اوایل آوریل ۱۷۹۰ از سن بلاس حرکت کرده و به نوتکا ساند رسیده بودند. فرانسیسکو دی الیزا به عنوان فرمانده منصوب شد. کوئیپر، فیدالگو و دیگر افسران عضو هیئت اعزامی بودند.
کوادرا شاهد عینی عواقب بحران نوتکا در نوتکا ساند بود. در سال ۱۷۸۹، هنگامی که فرماندهی در سان بلاس پایه‌گذاری شد، او هیئت جدیدی از کاشفان را اعزام کرد. او در سال ۱۷۹۱، به عنوان کمیسر اسپانیایی برای مذاکره و اجرای قراردادهای نوتکا در نوتکا ساند منصوب شد.
در اوت ۱۷۹۲، بودگا ورود کاپیتان انگلیسی جرج ونکوور را خوش آمد گفت. دو فرمانده به سرعت روابط دوستانه‌ای مانند اکتشافات مشترک و در میان گذاشتن تجهیزات، ایجاد کردند. از آنجاییکه ونکوور سرزمینی را که نوتکا بر آن قرار گرفته بود جزیره‌ای فوق‌العاده تعیین کرد، او پیشنهاد داد که آن را جزیرهٔ کوادرا و ونکوور نام‌گذاری کنند. «جزیرهٔ کوادرا و ونکوور» این جزیره در آمار کاشفان این گونه نام گرفت ولی بعداً نام آن به جزیرهٔ ونکوور خلاصه شد.
بودگا ی کوادرا پس از چندین سال تحمل درد و رنج ناشی از سردردهای مزمن، در آوریل ۱۷۹۳ درخواست مرخصی از مسئولیت‌هایش را داد تا به بازیابی سلامت خود بپردازد. مرخصی به وی اعطا شد و او سن بلاس را به مقصد گوادالاخارا و مکزیکو سیتی ترک کرد. او در گوادالاخارا دچار فلوکسو د سانگر (از دست دادن خون یا خونریزی) شدید شد. او در مکزیکوسیتی دچار تشنج شد و در ۲۶ مارس ۱۷۹۴ در سن ۵۰ سالگی در همان‌جا درگذشت. دکتر جان نیش، متخصص داخلی، حدس می‌زد که مرگ بودگا ی کوادرا بر اثر تومور مغزی یا شدیدترین نوع فشارخون بالا بوده‌است. با توجه به فقدان جزئیات و عدم دقت امروزه در تشخیص و توصیف، نائب‌السلطنه رویاگیگدو رسماً اعلام کرد که مرگ بودگا به‌طور حتم به «دلایل طبیعی» بوده‌است. پیکر او در صومعه سن فرناندو، تحت فرمان سانفرانسیسکو در مکزیکو سیتی به خاک سپرده شد.
ادوین لئوپولد هدمان (زادهٔ ۷ سپتامبر سال ۱۸۶۳ در اولو - درگذشت: ۳۱ ژانویه ۱۹۱۵ در وانایا) پرورش‌دهندهٔ فنلاندی‌تبار، استاد فلسفه و بنیان‌گذار دانشکدهٔ مرکزی پرتتولا بود.
والدین هدمان تاجر، مدیر بانک و مشاور تجاری هدمان یوهان سانفرید (۱۸۳۱–۱۹۰۲) و آنا هِلِنا بلومنتهال (۱۸۳۱–۱۹۱۲) بودند. و در سال ۱۸۸۳، از لیسیوم اولو و در سال ۱۸۸۶ با مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشتهٔ فلسفه از دانشگاه هلسینکی فارغ‌التحصیل شد.
در سالِ ۱۸۸۹، هدمان با اما ماتیلدا هدمان (فلیشر) (۱۸۶۳–۱۹۳۵)، زادهٔ بومی‌تبار اسلو، ازدواج کرد. .Martti Strangin GeneaNet-sukutietopankki : Edvin Hedman
در سال ۱۸۹۰ و پیش از ۱۸۸۵–۱۸۹۰، هِدمان پس از بازدید کردن از آموزشِ معلولان در خارج از کشور شهرِ هلسینکی مؤسسهٔ معلولان را بنیان نهاد. در سال ۱۸۹۱، بخشی از پرتولا [دهکدهٔ روستایی] به محلهٔ وانایا تغییر مکان یافت. هدمان تا زمان مرگش با سمتِ مدیر در این مؤسسه خدمت کرد.Otavan Iso tietosanakirja, Otava 1968, osa 3, p. 491
ادوین و اما طرفداران بهداشت نژادی بودند. در سال ۱۹۱۲، بهشان اجازه داده بودند تا زنان ساکن دهکدهٔ پرتولا را به شیوهٔ غیرقانونی در بیمارستانِ شهر هامینلینا نازا کنند. پس از مرگ ادوین، نازایی زمانی پایان یافت که هیئت پزشکان برحسبِ قانون فعلی (مورد) پزشکِ دهکدهٔ پرتولا خاطر نشان کردند و بیان داشتند: «نازایی» می‌تواند عملی خلافِ قانون و مجازات پذیر در نظر گرفته شود.
هدمان، پس از مرگ همسرش در سال‌های ۱۹۱۵–۱۹۲۷، گردانندهٔ کارخانهٔ پرتولا بود و پسرشان، ریدار هدمان (۱۸۹۶–۱۹۶۱)، استادی بود که از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۴ با سمتِ مدیرِ بخش پرتولا خدمت می‌کرد.
لورا بینگهام (Laura Bingham) همچنین شناخته شده با نام لورا استفورد (Laura Stafford) (متولد ۱۹۹۳)، کاوشگر و ماجراجوی انگلیسی که بیشتر اورا به عنوان نخستین فردی که در جهان توانست بر روی رودخانهٔ اسکیبو در گویان (آمریکای جنوبی) فرود بیاید می‌شناسند. در سال ۲۰۱۷، تصویر وی بر روی جلد مجلهٔ بریتیش ایرویز "های لایف" به‌همراه رانلف فاینز، اد استفورد (همسرش) و تیموتی پیکه، تحت عنوان «ماجراجو» به‌چاپ رسید.
لورا بینگهام در منطقه‌ای روستایی واقع در انگلیس متولد و بزرگ شد. او کوچکترین فرزند در میان چهار خواهر بود. وی در دوران کودکی و نوجوانی سفرهای خانوادگی بسیاری به جنوب آفریقا داشت و با فرهنگ‌های گوناگون آنها آشنا شده‌است. همچنین او برای مدت کوتاهی به مدرسهٔ در جنوب آفریقا رفت که موجب تقویت عشق و علاقهٔ وی به سفرنمودن و اکتشاف در نقاط مختلف دنیا گردید. او در دیبرستان وست گیت و سپس کالج پیتر سیموندز در شهر زادگاهش وینچستر، تحصیل کرد. بینگهام فهرستی از کارهایی که دوست دارد در زندگی انجام دهد، تهیه کرد. او در هجده سالگی به منظور سفر به دور دنیا خانه را ترک کرد و وتنها هدف زندگی‌اش را به ثمر رساندن خواسته‌های فهرست‌اش قرار داد.
در سال ۲۰۱۴، بینگهام به مکزیک سفر کرد و در آنجا با مدرک تفل خود به تدریس زبان انگلیسی پرداخت. او همچنین با دولت مکزیک بر سر حفاظت از گونهٔ جانوری جگوار درگیر شد. در این چهار ماه، بینگهام توانست زبان اسپانیایی را تا سطح متوسط فرا گیرد.
پس از آنکه پول کافی برای بازگشت به انگلستان را فراهم کرد، در مه ۲۰۱۴، از سفر هوایی به خانه منصرف شد و تصمیم گرفت به مدت دوماه به عنوان خدمهٔ (دو مرد و یک گربه به نام کوبا) کشتی ۳۸ فوتی تریماران در اقیانوس اطلس دریانوردی کند.
در ژانویهٔ ۲۰۱۶، بینگهام با دوچرخه از ساحل غربی تا شرقی آمریکای جنوبی را طی کرد. رانولف فاینس اظهار داشت که «لورا شخص بسیار شجاعی است، این کار خطرناک است». او که تجهیزات اندکی می‌توانست با خود حمل کند، هفت هزار کیلومتر را در ۱۶۴ روز از مانتا در ساحل اقیانوس آرام در اکوادور و درون کشور پرو، بولیوی و پاراگوئه طی کرد تا در یکم ژوئیه ۲۰۱۶ به ساحل اقیانوس اطلس در شهر بوینس آیرس آرژانتین رسید. بینگهام بدون پول و با تکیه بر مهربانی و سخاوت مردم در سراسر آمریکای جنوبی سفر کرد و همزمان برای خیریه‌ای انگلیسی که در آمریکای جنوبی فعالیت می‌کرد. تبلیغ و مردم را از کارهای آن خیریه آگاه می‌ساخت.
در آوریل ۲۰۱۸، بینگهام برنامهٔ فرود بر رودخانهٔ اسکیبو در گویان را طراحی، برنامه‌ریزی و رهبری کرد. وی همچنین سفیر خیریه آمبولانس هوایی کودکان است.
بینگهام در لسترشر انگلستان به همراه همسر و همکار کاشف خود، اد استفورد زندگی می‌کند. در ۶ ژوئن ۲۰۱۷، استفورد در توئیتر خود اعلام کرد که بینگهام صاحب یک فرزند پسر شده‌است. در ۲۶ اوت ۲۰۲۰، بینگهام صاحب دو فرزند دختر به نام-های مری و کامیلا شد.
لوئی کلود دو سُلس دو فرِسینِه (Louis Claude de Saulces de Freycinet) (۷ اوت ۱۷۷۹–۱۸ اوت ۱۸۴۱)، افسر نیروی دریایی فرانسوی بود. او به دور زمین سفر کرد و در سال ۱۸۱۱ اولین نقشه‌اش را منتشر کرد تا دامنه کامل خط ساحلی استرالیا را نشان دهد.
او در مونتلیمار، دروم زاده شد. اسم کامل او لوئی کلود دو سُلس دو فرِسینِه بود (بسیاری او را لوئی دو فرسینه خطاب می‌کردند). او سه برادر داشت، لوئی-آنری دو سُلسس دو فرِسینِه، آندره-شارل دو سُلسس دو فرِسینه و کوچک‌ترین آن‌ها، فردریک-کازیمیر دو سُلسس دو فرِسینه (پدر شارل دو فرسینه). لوئی کلود دومین برادر بزرگ بود.
در سال ۱۷۹۳ به عنوان ناوآموز به نیروی دریایی فرانسه پیوست و در درگیری‌های متعددی بر ضد بریتانیا شرکت کرد. فریسینت در سال ۱۸۰۰ با فرماندهی نیکلاس بودین، به مأموریت اکتشافی به جنوب و جنوب غربی سواحل استرالیا در طبیعت‌گرا و ژئوگراف اعزام شد. لوئیس-هنری دو فریسینت، برادر فریسینت هم بخشی از این سفر اکتشافی بود.
فرسینه میان سپتامبر ۱۸۰۲ و اوت ۱۸۰۳، ناخدای کشتی "کاسورینا" بود که در خط ساحلی استرالیا حرکت می‌کرد. او بعداً به طبیعت‌گرا منتقل شد و در سال ۱۸۰۴ به فرانسه بازگشت.
به دلیل اینکه متیو فلیندرز توسط فرانسوی‌ها در موریس به اسارت گرفته شد بسیاری از اکتشاف‌های او مورد بازبینی قرار گرفت و به‌طور ناخواسته فرانسوا پرون کاشف آن‌ها معرفی شد و اسم‌های جدیدی برای آن‌ها انتخاب شد و در سال ۱۸۲۴ در چاپ دوم سفرهای اکتشافی به سرزمین‌های استرالیا اصلاح شد. در نهایت بودین و فریسینت در سال ۱۸۱۱ نقشه کرانه ساحلی استرالیا را، سه سال زودتر از نقشه فلیندرز منتشر کردند. یک ورودی در غرب استرالیا به مصب فرسینه معروف است. کیپ فرسینه میان کیپ لیووین و کیپ طبیعت‌گرا و شبه جزیره فرسینه و پارک ملی فرسینه در تاسمانی به افتخار این کاوشگر نام‌گذاری شده‌است.
او در سال ۱۸۰۵ به پاریس برگشت و دولت وظیفه آماده کردن نقشه‌ها و برنامه‌های سفر را به او سپرد. او سفرنامه را هم تکمیل کرد و تمام این کار تحت عنوان سفرهای اکتشافی به سرزمین‌های استرالیا چاپ شد (پاریس ۱۸۱۶–۱۸۰۷). گیاه فریسینسیا (پیچ-کاجیان) و همچنین درخت یا درختچه بومی هاوایی ایلیاهی (سانتلوم فریسینتوم) به افتخار او نام‌گذاری شده‌است.
در سال ۱۸۱۷ فرمان هدایت کشتی اورانیا به او سپرده شد که در واقع یک سفر اکتشافی جدید بود. اورانیا حامل تعدادی از اعضای گروه علمی نیروی دریایی بود از جمله آب شناس لوئی ایزیدور دوپره، هنرمند ژاک آراگو و نقشه‌کش جوان آدرین تونه. اورانیا به ریو دوژانیرو سفر دریایی کرد تا یک سری اطلاعات در زمینه‌های جغرافیا، زمین‌شناسی، نجوم، مغناطیس زمینی، هواشناسی و گونه‌های انسانی در تاریخ طبیعی گردآوری کند. فرسینه، همسرش رز دو فرسینه را به‌طور پنهانی با خودش در این سفر برد.
فرسینه به مدت سه سال در حوزه اقیانوس آرام سفر می‌کرد و از استرالیا، جزایر ماریانا، جزایر هاوایی و دیگر جزایر آرام، آمریکای جنوبی و جاهای دیگر دیدن کرد و باوجود از دست دادن اورانیا در جزایر فالکند در سفر برگشت با کلکسیون خوبی از تمام بخش‌های تاریخ طبیعی و با یادداشت‌ها و نقاشی‌های زیادی از کشورهای بازدید شده به فرانسه برگشت. نتایج این سفر با نظارت فریسینت و تحت عنوان سفر به دور جهان به دستور پادشاه با ناوهای اورانیا و فیزیسین که در سال‌های ۱۸۱۸٬۱۸۱۷، ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۰ انجام شد، در ۱۳ جلد و ۴ قطع بزرگ با نقشه‌ها منتشر شد.
فرسینه در سال ۱۸۲۵ در آکادمی علوم فرانسه پذیرفته شد و یکی از بنیان‌گذاران جامعه جغرافیایی پاریس بود. او در قلعه خانوادگی فرسینه نزدیک سال سور-رون، دروم از دنیا رفت.Château de Freycinet.
لوئیس جولیت (Louis Jolliet) (زادهٔ ۲۱ سپتامبر ۱۶۴۵ – درگذشتهٔ پس از می ۱۷۰۰)، کاوشگر فرانسوی-کانادایی بود که برای اکتشافات آمریکای شمالی شناخته می‌شود. در ۱۶۷۳ میلادی، جولیت و ژاک مارکت که یک یسوعی و کشیش و مبلغ مذهبی بود، نخستین غیربومیانی بودند که رود می‌سی‌سی‌پی علیا را اکتشاف و نقشه‌برداری نمودند.
جولیت در ۱۶۴۵ میلادی در بوپره، یک زیستگاه فرانسوی دز نزدیکی شهر کبک زاده شد، پدرش ژان جولیت و مادرش ماری دی آبانکورت نام داشتند. هنگامی‌که او شش سال سن داشت، پدرش درگذشت؛ پس از آن، مادر وی با یک تاجر موفق به‌نام جیوفروی گویلوت دیت لوالی ازدواج کرد اما لوالی نیز در ۱۶۶۵ میلادی درگذشت. پس از درگذشت دومین همسرش، مادر وی با مارتین پریوست ازدواج نمود، اما در ۱۶۷۸ میلادی درگذشت. ناپدری جولیت مالک زمینی در الی دی اورلیانز بود، جزیرهٔ در رودخانه سن‌لوران در کبک که زادگاه اقوام اولیه کانادا بود. جولیت زمان زیادی را در الی دی اورلیانز سپری کرد، از این‌رو احتمالاً او در سن بسیار جوانی به زبان بومی‌های آمریکایی تکلم می‌کرد. علاوه بر فرانسوی، او زبان انگلیسی و اسپانیایی را نیز آموخت. در ایام کودکی وی، کبک مرکز تجارت خز فرانسه بود. مردمان بومی بخشی از زندگی روزمره در کبک بودند و جولیت با کسب اطلاعات زیادی در مورد آنها بزرگ شد. جولیت زمانی که کودک بود وارد یک مدرسه یسوعی در کبک شده و به هدف اینکه یک کشیش مذهبی شود، به مطالعات فلسفی و مذهبی تمرکز نمود. او همچنین موسیقی آموخت و یک هارپسیکورد نواز ماهر و ارگ نواز کلیسا شد. او در ۱۶۶۲ میلادی به درجه تقدس رسید، اما برنامه‌های خود برای کشیش شدن را رها نموده و در ۱۶۶۷ میلادی دانشکده الهیات را ترک کرد تا به بجای ان به تجارت خز بپردازد.Wilson, James Grant & Fiske, John (Eds.). "Appleton's Cyclopædia of American Biography". New York: D. Appleton and Company (1887), Vol. III, p. 461.
هرچند ارناندو د سوتو نخستین اروپایی بود که با اکتشاف ورودی جنوبی رود می‌سی‌سی‌پی در ۱۵۴۱ میلادی به‌طور رسمی این منطقه را کشف نمود، اما حدود ۱۳۰ سال بعد، جولیت و مارکت نخستین افرادی بودند که گستره‌های بالایی آن را اکتشاف نموده و تقریباً کل آن منطقه را سفر نمودند. هرچند د سوتو این رود را ریو دیل ایسپیریتو سانتو نامیده بود، اما قبایل بومی که در امتداد این رود زندگی می‌کردند، آنرا به نام‌های «می‌سی‌سی‌پی» یاد می‌کردند که در زبان‌های آلگانگی به معنی «رود بزرگ» بود.
در ۱۷ می ۱۶۷۳، جولیت و مارکت با دو کشتی و پنج قایق‌ران که اصالت فرانسوی-هندی داشتند، سنت ایگنس، میشیگان را ترک نمودند. گروه به سمت گرین بی‌حرکت کرد. سپس آنها به خلاف جهت رودخانه فاکس (به سمت جنوب) حرکت نموده و جایی رسیدند که حالا معروف به پورتیج، ویسکانسین است. در آنجا، آنها قایق‌های خود را تا اندکی کمتر از دو مایل در میان تالاب و جنگ بلوط حمل کردند تا اینکه به دریای ویسکانسین رسیدند. اروپایی‌ها در نهایت یک پایگاه تجاری در کوتاه‌ترین فاصله ممکن حمل و نقل میان دریاچه‌های بزرگ و خلیج‌های کوچک رود می‌سی‌سی‌پی ایجاد نمودند. در ۱۷ ژوئن، قایق‌ران‌ها به ماجراجویی در رود می‌سی‌سی‌پی، نزدیک به جاییکه حالا پریری دو چیئن، ویسکانسین یاد می‌شوند، آغاز نمودند.
سفر اکتشافی جولیت-مارکت ۴۳۵ مایل (۷۰۰ کیلومتر) به سمت خلیج مکزیک در رود می‌سی‌سی‌پی پیشروی نمود. آنها در دهانه رود آرکانزاس به سمت شمال چرخیدند. تا این نقطه، با مردمان بومی مقابل شدند که با خود کالاهای اروپایی حمل می‌کردند و از برخورد خصمانه از سوی کاوشگر‌ها و استعمارگران اسپانیایی نگران بودند.Cotton, Bruce (1984). "Michigan: A History", p. 14. W. W. Norton & Company. . سپس، قایق‌ران‌ها به امتداد رود می‌سی‌سی‌پی حرکت نموده و به دهانه رود ایلینوی رسیدند و در آنجا بود که مردمان بومی دوست به آنها گفتند یک مسیر کوتاه‌تر به دریاچه‌های بزرگ وجود دارد. با حرکت کردن به خلاف جهت رود ایلینوی، آنها به شاخابه رود ایلینوی، رود دیس پلینز در نزدیکی منطقه امروزی جولیت، ایلنوی رسیدند. آنها سپس به سفر در امتداد رود دیس پلینز ادامه داده و بلم‌ها و لوازم خود را تا بندرگاه شیکاگو با خود حمل کردند. سپس آنها به حرکت در امتداد رود شیکاگو ادامه دادند تا اینکه به دریاچه میشیگان، نزدیکی موقعیت جاییکه امروزه به‌نام شیکاگو یاد می‌گردد، رسیدند. آنها در ماه اوت به مأموریت مذهبی سنت فرانسیس زاویر در انتهای جنوبی گرین بی رسیدند و پدر مارکت در آنجا ماند. جولیت به کبک بازگشت تا گزارش اکتشافات خود را منتشر نماید.
جولیت با کلیر-فرانکویس بایسوت د لا والترای ازدواج کرد. همانند جولیت، او نیز متولد کانادا و دختر فرانکویس بایسوت د لا رویرا و همسر وی ماری کویلارد بود. کلیر فرانکویس همچنین خواهر لوئیسی بایسوت دی لا والترای، همسر سیرافین دی مارگین- ملک بزرگ دی لا والترای بود. در ۱۶۸۰ میلادی، جزیره آنتیکاستی به جولیت اعطاء گردید، جاییکه او قلعهٔ ساخته و در آن سرباز نگه می‌داشت. در ۱۶۹۳ میلادی او به عنوان «نقشه‌کش سلطنتی» گماشته شده و در ۳ آوریل ۱۶۹۷ عنوان ملک بزرگ (سینیور) منطقه جنوب غرب شهر کبک به وی اعطاء گردید و او این منطقه را جولیست نام نهاد.
در ۱۶۹۴ میلادی او سفر دریایی را از خلیج سنت لاورنس آغاز نموده و به سمت شمال در امتداد ساحل لابرادور تا منطقه زائور پیش رفت، سفری که به مدت پنج و نیم ماه به طول انجامید. او جزئیات مناطق، مسیر حرکت کشتی، مردمان اینوئیت و رسوم آنها را یادداشت نمود. سفرنامه وی تحت عنوان («Journal de Louis Jolliet allant à la decouverte de Labrador، ۱۹۶۴») قدیمی‌ترین نقشه ساحل لابرادور را از تنگه بیلی آیل تا زائور فراهم می‌کند.
در ماه مه ۱۷۰۰، لوئیس جولیت به مقصد جزیره انتی‌کوستی عازم سفر شد. بعد از آن، او از اسناد تاریخی ناپدید می‌شود. هیچ اطلاعاتی در مورد مرگ یا مکان خاکسپاری وی وجود ندارد و تنها اطلاعاتی که از سرنوشت او به ثبت رسیده‌است این است که جمعیتی به تاریخ ۱۵ سپتامبر ۱۷۰۰ برای روح وی در کبک دعا نمودند.
میراث اصلی جولیت بیشتر در ایالت‌های غرب میانه آمریکا و شهر کبک بیش از طریق نام مکان‌های جغرافیایی ملموس است، از جمله شهرهای جولیت در ایلینوی در مونتانا و شهر ژولیت در کبک (که توسط یکی از نوادگان جولیت به اسم بارتیلیمی جولیت پایه‌گذاری شده‌است).
هیجی‌های مختلف برای نام «جولیت» بازتاب دهنده زمانی است که بی‌سوادی یا سواد ضعیف در میان مردم شایع بود و هیجی واژه‌ها استانداردسازی نشده بود. نوادگان جولیت در سراسر شرق کانادا و ایالات متحده زندگی می‌کنند. گل سرخ لوئیس جولیت که توسط اداره زراعت و غذای زراعتی کانادا پرورش یافته‌است، به افتخار او نام‌گذاری شده‌است.Louis Jolliet rose
ناوسپاه جولیت دانش‌آموزان در کالج سلطنتی نظامی سنت-ژان در استان کبک به افتخار او نام‌گذاری شده‌است. جولیت جونیور کالج در شهر جولیت، ایلنوی و همچنین مدارس زیادی در آمریکا به افتخار این کاوشگر نام‌گذاری شده‌اند.
یک کشتی تفریحی که لنگرگاه آن در شهر کبک است نیز به افتخار او نام نهاده شده‌است.
جولیت همراه با پیری ژاک مارکت اس‌جی در یک مهر پستی ۱۹۶۸ ایالات متحده نیز دیده می‌شود که نشاندهنده تقدیر از سفر آنها می‌باشد.
یک فروشگاه بزرگ به‌نام فروشگاه بزرگ لوئیس جولیت در شهر جولیت، ایلینوی، ایالات متحده نیز به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است.
گورستان لیوا () یک گورستان در نزدیکی دریاچه اولمیسته در تالین، استونی است.
این گورستان که ۶۵ هکتار وسعت دارد در سال ۱۹۳۵ تاسیس شده و دارای یک نمازخانه است که توسط هربرت یوهانسون طراحی شده. هانس مارتینسون نماینده سابق مجلس استونی اولین فرد خاکسپاری شده در گورستان لیوا است.
پیتر فیدلر (Peter Fidler) (زادهٔ ۱۶ اوت ۱۷۶۹- درگذشتهٔ ۱۷ دسامبر ۱۸۲۲)، نقشه‌بردار، نقشه‌کش، تاجر خز و کاوشگر بریتانیایی بود که سابقه‌کاری زیادی در شرکت هادسونز بِی (اچ‌بی‌سی) که بعدها به کانادا تبدیل شد، داشت. اودر بولسوور، منطقه داربی‌شایر، واقع در انگلستان زاده شد و در فورت دافین یا همان منیتوبای امروزی درگذشت. وی با مری (مثرووین) ماکاگون، زنی از نژاد کری، ازدواج کرد و با هم صاحب ۱۴ فرزند شدند.
فیدلر به عنوان کارگر به لندن رفت و درشرکت هادسونز بِی مشغول به کار شد و در سال ۱۷۸۸ پستش را در یورک فکتوری به‌دست‌آورد. به عنوان دفتردار ارتقا پیدا کرد و به منچسترهاوس و ساوث برنچ هاوس اعزام شد که در سال اول حضورش به ساسکاچوان تبدیل شد. در سال ۱۷۹۰ به کامبرلند هاوس منتقل شد و فیلیپ ترنر که استاد دیوید تامپسون نیز بود، نقشه‌برداری و نجوم را به او آموخت. تامپسون در ۲۳ دسامبر ۱۷۸۸ از ناحیه پا دچار آسیب دیدگی شد و مجبور شد دو زمستان بعدی را در کامبرلند هاوس به استراحت سپری کند و فیدلر فرصت پیدا کرد که از سال ۱۷۹۰ تا ۱۷۹۲ همراه ترنر به کاوش در سرزمین‌های غربی بپردازد تا مسیری به دریاچه آتاباسکا و دریاچه گریت اسلیو در نهایت مسیری به اقیانوس اطلس پیدا کنند. گرچه مسیرهای آبی به سمت غربی که ترنربه دنبالش بود اصلاً وجود نداشت، فیدلر در این مأموریت و ماموریت‌های بعدی اطلاعاتی جمع‌آوری کرد که براساس آنها چند نقشه اولش را تهیه کرد. اطلاعاتی که به دست آورد در نقشه‌های آرون آرواسمیت از آمریکای شمالی استفاده شده‌است.
درسال ۱۷۹۵ کمیته لندن اچ‌بی‌سی دوباره فیدلر را به داخل کشور اعزام کرد تا این بار نقشه ناحیه غرب دریاچه وینپگاسس را تهیه کند. چارلز توماس ایشم، سه ساختمان در آنجا بنا کرد، سوان ریور هاوس، مارلبرو هاوس و سامرست هاوس. فیدلر به ایشم کمک کرد تا قلعهٔ دیگری در کارلتون هاوس (رود آسینیبوین) بسازد که یکی از بناهای تاریخ ملی است. این قلعه با قلعه کارلتون اشتباه گرفته نشود (رود ساسکاچوان). فیدلر سال بعد به عنوان نقشه‌بردار به کاخ باکینگهام نقل مکان کرد.
او در سال ۱۷۹۹ بولسوورهاوس (در نزدیکی دریاچه میدو، ساسکچوان)، گرین ویچ هاوس در لک لا بیش را نیز در همان سال و چسترفیلد هاوس را در سال ۱۸۰۰ و ناتینگهم هاوس را در سال ۱۸۰۲ ساخت. فیدلر زمانی که در چسترفیلدهاوس بود اطلاعات ارزشمند و نقشه‌هایی از قلمرو سرخ‌پوست‌ها تا ناحیه آپِر میسوری جمع‌آوری کرد، از جمله دو نقشه‌ای که آکاماکی رسم کرده بود.
فیدلر در سال ۱۸۰۶ پس از دو سال آزار و اذیت از سوی ساموئل بلک در شرکت رقیب خود یعنی نورث وست ناتینگهم هاوس دریاچه آتاباسکا را تسلیم و همراه افرادش فرار کرد.
فیدلر در سال‌های ۱۸۱۴–۱۸۱۹ نقشه‌بردار و مدیر برندون هاوس بود، از جمله در زمانی که گروهی این کاخ را غارت کردند و چند روز بعد جنگ سِوِن اوکز را به راه انداختند.
فیدلر در وصیت نامه‌اش درخواست کرد، هر چیزی که از اموالش باقی مانده، در صندوقی جمع‌آوری و سودش تا ۱۶ اوت ۱۹۶۹ ذخیره شود، سپس تمام مبلغ به وارث مذکر بعد از پسرش پیتر پرداخت شود. اما در سال ۱۹۴۶ هیچ اثری از این پول پیدا نشد.
در دریاچه آتاباسکا فیدلرپوینت به افتخار فیدلر نام‌گذاری شده‌است. در الک پوینت، آلبرتا مجسمهٔ بزرگی از فیدلر قرار دارد، همچنین در فورت دافین نیز از سوی نقشه برداران منیتوبا مجسمه‌ای به افتخار او ساخته شده‌است. در زادگاهش در بولسوور منطقه حفاظت شده‌ای قرار دارد که سنگ چینی به نام اون در آن بنا شده‌است.
پیتر اسکین اوگدن (Peter Skene Ogden) (به نام‌های Skeene, Skein یا Skeen نیز معروف است) (زاده ۱۲ فوریه ۱۷۹۰ – درگذشت ۲۷ سپتامبر ۱۸۵۴)، تاجر خز بریتانیایی-کانادایی و یکی از کاشفان اولیه مکانی بود که اکنون از آنها به‌نام بریتیش کلمبیا و غرب ایالات متحده یاد می‌شود. در جریان سفرهای اولیه خود، او به اکتشاف بخش‌های از اورگن، واشینگتن، نوادا، کالیفرنیا، یوتا، آیداهو و وایومینگ پرداخت. علی‌رغم مجادلات اولیه با شرکت هادسونز بی (HBC) هنگام حضور وی در شرکت نورت وست، بعدتر او به یکی از مقامات ارشد عملیاتی شرکت هادسونز بی کمپانی در شعبه کلمبیا مبدل شده و به عنوان مدیر پایگاه‌های فورت سیمپسون و پایگاه‌های مشابه خدمت می‌کرد.
اوگدن فرزند قاضی کل آیزاک اوگدن اهل کبک و همسر وی سالا هانسون بود. شجره خانوادگی این خانواده به مهاجر بریتانیایی قرن هفدهم برمی‌گشت که به مستعمرات آمریکایی (لانگ آیلند و نئو جرسی) مهاجرت کرده بود.
هم آیزاک و هم پدر وی دیوید در جریان انقلاب آمریکا، از جمله وفاداران بودند؛ در این زمان، آیزاک به انگلستان نقل مکان کرد و دوباره بعدتر به استان کبک که تحت اداره بریتانیا بود برگشت. یکی از برادران پیتر، چارلز ریچارد اوگدن یک وکیل مدافع، سیاست‌مدار و کارمند دولت از شرق کانادا بود. پیتر اسکین اوگدن با ژولیا رایویت/ریاوا که یک شاخه خانوادگی وی به مردم نیز پیرس می‌رسید، ازدواج کرد.
پس از کار برای مدت کوتاهی در شرکت خز آمریکا (American Fur Company)، اوگدن در ۱۸۰۹ میلادی به شرکت نورت وست کمپانی پیوست. نخستین شغل او در ۱۸۱۰ میلادی در ایلا لا کس، ساسکاچوان بوده و در ۱۸۱۴ میلادی او مسئول یک شعبه در گرین لیک، ساسکاچوان شد که ۱۰۰ مایل (۱۶۰ کیلومتر) به سمت جنوب واقع شده‌است.
اوگدن به‌طور مکرر با کارکنان شرکت رقیب، هادسونز بی کمپانی مجادله داشت و چندین بار حتی وارد خشونت فیزیک شده بود. منشی‌های هادسونز بی کمپانی در ۱۸۱۶ میلادی گزارش دادند که اوگدن یک هندی را که با شرکت هادسونز بی کمپانی تجارت می‌کرد، به قتل رساند. براساس گزارش افسر هادسونز بی کمپانی، جیمز برد، فرد هندی «به بی‌رحم‌ترین شیوه سلاخی شد». اگرچه بیشتر کارکنان نورت وست کمپانی این کار را بخش ضروری برای امرار حیات در نورت‌ویست می‌پنداشتند، اما هادسونز بی کمپانی، اوگدن را یک فرد خطرناک می‌دید که اعمالش تاسف‌آور بودند، به خصوص با در نظر داشت اینکه او فرزند یک قاضی بود. اوگدن به اتهام قتل مجرم شناخته شده و نورت وست کمپانی او را بیشتر به سمت غرب منتقل نمود تا از رویارویی بیشتر وی با هادسونز بی کمپانی جلوگیری نماید. او برای چند سال بعدی در پایگاه‌های مختلفی در مناطق امروزی اورگن، واشینگتن و بریتیش کلمبیا خدمت کرد.
برای اختتام بخشیدن به کشمکش‌های همیشگی میان این دو شرکت، هادسونز بی کمپانی و نورت وست کمپانی در ۱۸۲۱ میلادی باهم مدغم شدند. تاریخچه خشونت‌آمیز اوگدن حالا شرکت بزرگتر هادسونز بی کمپانی را در دو راهی گذاشته بود. برخی‌ها در مدیریت شرکت به‌طور جدی او را نمی‌پسندیدند و به او اعتماد نداشتند، اما رئیس تازه گماشته شده، جرج سیمسون برای ابقای وی پافشاری نموده و استدلال کرد که او چیز بیشتری از سایر افرادی که در جریان «جنگ‌های تجارت خز» انجام می‌دادند، انجام نداده‌است. اوگدن در ۱۸۲۳ میلادی با رتبه بازرگان ارشد وارد شرکت جدید هادسونز بی کمپانی شده و مسئولیت اسپوکین هاوز به وی داده شد. در نوامبر ۱۸۲۴ میلادی، او به عنوان مسئول منطقه رود اسنیک در شعبه کلمبیا، شرکت HBC گماشته شد.
در میان سال‌های ۱۸۲۴ تا ۱۸۳۰ میلادی، اوگدن یک سری سفرهای اکتشافی را برای کشف و تور انداختن در منطقه رود اسنیک، رهبری کرد. یکی از اهداف شرکت این بود تا در حد ممکن از این منطقه خز به شرکت هادسونز بی کمپانی آورده شود تا یک «بیابان خز» ایجاد گردیده و از این طریق تور اندازها و تاجرین خز آمریکایی نسبت به این منطقه ناامید شوند. سفرهای اکتشافی اوگدن مشتمل بود بر:
اوگدن در ۱۸۳۰ میلادی به سمت شمال فرستاده شد تا پایگاهی به‌نام فورت سیمسون را برای شرکت HBC در نزدیکی دهانه رود ناس در بریتیش کلمبیا تأسیس نماید. او همچنین یک پایگاه دورافتاده در ساحل آلاسکا را مدیریت می‌کرد. در ۱۸۳۴ میلادی، او به رتبه حق‌العمل‌کار ارشد ترفیع نمود که بلندترین رتبه میدانی در HBC بود. او در اواخر دهه ۱۸۴۰، فورت وانکوور را مدیریت می‌کرد. در آنجا، او به‌طور موفقیت‌آمیزی با رقبای آمریکایی مبارزه نموده و به‌طور مثمر با قبایل بومی موجود در محل مذاکره نمود، از جمله با قبیله هندی‌های کایوس. پس از قتل‌عام ویت‌من، اوگدن در ۱۸۴۷ میلادی از یک جنگ هندی پیشگیری نموده و توانست به‌طور با موفقیت برای زندگی ۴۹ مهاجر که توسط هندی‌های کایوس و اوماتیلا به بردگی گرفته شده بودند، مذاکره نماید.
اوگدن با یکی از چندین همسر آمریکایی بومی خود، در اورگن سیتی، ایالت اورگن بازنشسته شد. ارتباط او با قبیله‌های بومی باعث شد تا او یادنامهٔ تحت عنوان خصیصه‌های زندگی و شخصیت هندی‌های آمریکایی، توسط یک تاجر خز، بنویسد. کتاب پس از مرگ وی در ۱۸۵۵ میلادی به چاپ رسید. او در ۱۸۵۴ میلادی درگذشت و در قبرستان مانتین ویو در اورگن سیتی به خاک سپرده شد.
اسک اوبونتو یک وبگاه پرسش و پاسخ جامعه‌محور با موضوع توزیع لینوکس اوبونتو است. این وبگاه بخشی از استک اکسچنج است که همان برنامه استک اورفلو را اجرا می‌کند.Ask Ubuntu - About
اعضا براساس پاسخ جامعه (از طریق رای دادن) به پرسش‌ها و پاسخ‌هایشان «شهرت» پیدا می‌کنند. شهرت به معنای اعتماد کاربران به پاسخ‌هایی است که می‌دهند، است. امتیازات بر اساس سطح شهرت داده می‌شود، کاربرانی که بالاترین شهرت را دارند، دارای امتیازات مشابه با مدیران هستند.
تمامی محتوای تولید شده توسط کاربر تحت اجازه‌نامه کرییتیو کامنز می‌باشند.
این وبگاه در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۰ از نسخه بتای عمومی خارج شد و هم‌راستای با اوبونتو ۱۰٫۱۰ راه‌اندازی شد.
در ابتدا، اسک اوبونتو به عنوان یک «وبگاه پرسش و پاسخ پیشنهادی برای کاربران و توسعه دهندگان اوبونتو» در استک اکسچنج Area 51 ایجاد شد.Stack Exchange - Ubuntu Proposed Q&A site for ubuntu users and developers
با حمایت سایر کاربران اینترنتی از پیشنهاد وبگاه از طریق «تعهد»، استک اکسچنج تصمیم گرفت تا اسک اوبونتو را در نسخه بتا عمومی راه‌اندازی کند. در نهایت، سایت از نسخه بتای عمومی با نام اسک اوبونتو خارج که از طریق فرایند رای‌گیری جامعه انتخاب و در اکتبر ۲۰۱۰ در کنار اوبونتو ۱۰٫۱۰ راه‌اندازی شد.
با وجود سیاست استک اکسچنج در برابر تقسیم شدن، پس از بررسی و رای‌گیری، اسک اوبونتو اجازه یافت در کنار یک سایت مستقل «لینوکس و یونیکس» به مسیر خود ادامه دهد.
اسک اوبونتو از شرکت کانونیکال مجوزی اخذ کرده که بر اساس آن اجازه داده‌است از نشان تجاری آن‌ها استفاده کند. شرکت کانونیکال همچنین در طراحی سایت اسک اوبونتو کمک کرده‌است و اطمینان دارد که موضوع اسک اوبونتو از دستورالعمل‌های نام تجاری اوبونتو پیروی می‌کند.Canonical Design - This week in design – 8 October 2010
این وبگاه به کاربران خود این امکان را می‌دهد که سؤالات خود را بپرسند و به سوالات دیگران پاسخ دهند؛ همچنین این امکان داده می‌شود که به سؤالات و پاسخ‌ها به رأی مثبت یا منفی بدهند.
کاربران همچنین می‌توانند برای مشارکت‌های مختلف خود در سایت، امتیاز شهرت و «نشان» کسب کنند؛ به‌عنوان مثال، در صورتی که پاسخ یک کاربر برای یک سؤال، رای مثبت دریافت کند، ۱۰ امتیاز شهرت دریافت خواهد کرد.
همه کاربران می‌توانند پرسش‌ها و پاسخ‌ها را به سبک ویکی ویرایش کنند و ویرایش‌های پیشنهادی آن‌ها از طریق یک فرایند بررسی همتایان انجام می‌شود. کاربرانی که دارای ۲۰۰۰ امتیاز شهرت یا بیشتر هستند، می‌توانند مستقیماً پرسش‌ها و پاسخ‌ها را ویرایش کنند، بدون اینکه ویرایش‌های آن‌ها از طریق فرایند بررسی مشابه انجام شود. برخی از پست‌ها به‌عنوان «ویکی جامعه» تعیین می‌شوند که اعتبار کمتری برای ویرایش دارند.
اسک اوبونتو دارای دو سایت فرعی است: یک «متا» که در آن کاربران می‌توانند در مورد خود سایت سؤال بپرسند و به یکدیگر پاسخ دهند و دو مجموعه‌ای از اتاق‌های گفتگوی آنی، به‌عنوان بخشی از شبکه وبگاه‌های استک اکسچنج.
سر ریچارد گیلدفورد (با نام‌های مستعار گیلفورد، گولدفورد و غیره)، دارنده نشان بند جوراب (KG)، در حدود سال‌های ۱۴۵۰ الی ۱۵۰۶ می‌زیست. گیلدفورد کاوشگر، فرمانده نیروی دریایی و از درباری انگلیسی بود که در دربار هِنری هفتم در سمت‌های مهمی از جمله مسؤل دفتر مهمات فعالیت می‌کرد.
او پسر سِر جان گیلدفورد (۱۴۳۰–۱۴۹۳) است، کسی که از سوی همسر اول ادوارد چهارم، آلیس والر، به سمت حسابدار خاندان منصوب شده بود. وی مشاور رجینالد بری بود و در سال ۱۴۸۳ به عنوان یکی از چهار نفری که برای اولین بار طرح شورش باکینگهام علیه ریچارد سوم را به آنها ابلاغ کرد، انتخاب شد. این پدر و پسر در آن سال برای ارل ریچموند (هنری هفتم در آینده) در کنت نیرو جمع کردند و در نتیجه محکوم شدند. پسر متعاقباً برخی از زمین‌ها را در کرنبروک از دست داد، به ریچموند در بریتانیا گریخت و دو سال بعد با پدرش بازگشت و همراه با او در میلفورد هاون مستقر شد. گفته می‌شود که در آنجا لقب شوالیه را به خود اختصاص داد. روایت می‌شود که او در نبرد بوسورث هنری را همراهی کرده‌است. کمی بیش از یک ماه بعد، در ۲۹ سپتامبر ۱۴۸۵، پادشاه جدید او را به عنوان یکی از خزانه‌داران اداره پرداخت عایدی، مسؤول مهمات و اسلحه خانه‌ها با خانه‌هایی در برج وورف و متولی عمارت سلطنتی کنینگتون منصوب کرد، جاییکه پادشاه قبل از تاج‌گذاری در آنجا اقامت داشت.
هنگامی که اولین پارلمان هنری تشکیل شد، وضعیت محکومیت او تغییر کرد. حالا او به عنوان مسؤول اسلحه خانه، باید «امنیت» را برای تاج‌گذاری پادشاه فراهم می‌کرد. پادشاه همچنین او را به عضویت شورا درآورد و زمین‌های مختلف و چند قیمومیتی را که خالی مانده بودند، به او اعطا کرد. یکی از این املاک، عمارت هام در ساسکس بود. او در بخش کنترل توپ‌خانه و استحکامات، مهندسی و کشتی‌سازی فعالیت می‌کرد و در ازای انجام این وظایف، دستمزدهای مختلفی به او پرداخت و ثبت شده‌است. نواحی که وی از دریا به‌دست‌آورد، ناحیه گیلفورد نام گرفت. گیلفورد در سال ۱۴۸۶ مبلغی را برای ساخت یک کشتی در شهرستان کنت دریافت کرد. در ۸ مارس ۱۴۸۷ به او به عنوان ناظر ساخت کشتی به نام مری گیلفورد حقوق دریافت کرد. نام این کشتی احتمالاً از نام دختری که در زمان هنری هشتم با کریستوفر کمپه ازدواج کرده بود، گرفته شده‌است. حقوق‌های پرداختی بیشتری در ازای کشتی سازی ثبت شده‌است.
در سال ۱۴۸۷ خزانه‌دار و مقامات عالی‌رتبه خزانه‌داری، تصدی اداره پرداخت عایدی را که توسط پادشاه به‌طور مادام‌العمر به گیلدفورد اعطا شده بود، از وی گرفتند. اما او حکمی محرمانه مبنی بر توقف این اقدامات دریافت کرد تا اینکه خود پادشاه، ظاهراً با هدف کارآمدی بیشتر، ترتیبات رسمی را بررسی کند. کمی بعد او منصب خود را واگذار کرد و سپس گیلز داوبنی، هشتمین بارون داوبنی جانشین وی شد. در ۱۴ ژوئیه ۱۴۸۷ گیلفورد مسئولیت سرپرستی، ازدواج و حضانت اراضی الیزابت مورتیمر را در دوران ضعیر بودنش بر عهده گرفت. الیزابت دختر و وارث رابرت مورتیمر (درگذشتهٔ در ۲۲ اوت ۱۴۸۵) بود. رابرت اهل لندمر واقع در تورپ لو سوکن بود و در بوسورث توسط ایزابل هاوارد، دختر جان هوارد، اولین دوک نورفولک کشته شد. گیلدفورد بعداً الیزابت را به عقد پسر دومش، جورج، درآورد. در سپتامبر ۱۴۸۹ دستور داده شد تا تحت نظارت گیلدفورد و ارل اورموند، در ساختمان‌های کاخ وست مینستر تغییرات خاصی اعمال شود.
گیلدفورد در سال ۱۴۹۰ متعهد شد که از ۱۲ ژوئیه به مدت دو ماه، در دریا با ۵۵۰ تفنگدار دریایی و سرباز در سه کشتی به پادشاه خدمت کند. هنری هفتم در ۲۰ فوریه ۱۴۹۲ وصیت خود را با توجه به حمله برنامه‌ریزی شده به فرانسه تنظیم کرد و گیلفورد را به عنوان یکی از معتمدان خود منصوب نمود. او پادشاه را تا بولون همراهی کرد و بلافاصله پس از آن، با وی در جلسه‌ای با کمیسران فرانسوی به منظور ایجاد صلح شرکت کرد. در ۱ فوریه ۱۴۹۳، گیلدفورد مسؤولیت سرپرستی و ازدواج توماس، نوه پسری و وارث سر توماس دیلامر را بر عهده گرفت. گیلدفورد در ۱۹ ژوئیه پدر خود را، سر جان گیلدفورد که مانند خودش یک مشاور محرمانه بود، از دست داد. سر جان در کلیسای جامع کانتربری به خاک سپرده شد. گیلدفورد در سال‌های ۱۴۹۳ الی ۱۴۹۴ در سمت کلانتر عالی کنت خدمت کرد.
در حدود سال ۱۴۹۵ او جزء یکی از شش مقام عالی‌رتبه‌ای بود که با سفیر اسپانیایی، مقدمات ازدواج شاهزاده آرتور و کاترین آراگون را ترتیب دادند. در مجلسی که در اکتبر ۱۴۹۵ تشکیل شد، گیلدفورد یکی از نمایندگانی بود که انتخاب رئیس مجلس را به صدراعظم اعلام نمود. در همان مجلس، او برای عدم تقسیم مساوی املاک خود در کنت، اقدام به اخذ مجوز کرد. در این زمان او حسابدار خاندان سلطنتی بود و در ۲۱ آوریل ۱۴۹۶ مباشر زمین‌هایی شد که در ساری و ساسکس به دوشس یورک تعلق داشت.
در ۱۷ ژوئن ۱۴۹۷ گیلدفورد به امر شکست دادن شورشیان کورنیش در بلک هیث کمک کرد و به پاس این خدمات، برای او یک بیرق درست کردند. در سال ۱۴۹۹ او و ریچارد هاتون از طرف پادشاه مأمور شدند تا پس از اولین پرواز خود به قاره، به جستجوی ادموند د لا پول، سومین دوک سافولک بروند و او را متقاعد کنند که برگردد. او مسؤولیت دیگری برای رفتن به آرشیدوک فیلیپ داشت؛ اما اولویت بازگرداندن دلا پول بود. به گیلدفورد دستور داده شد که اگر ادموند بدون او برنمی‌گردد، از سفر خود به آرشیدوک فیلیپ صرف نظر کند. در سال ۱۵۰۰ او همراه با پادشاه به ملاقات شاه دوک در کاله رفت. در همان سال او به عنوان شوالیه گارتر انتخاب شد. در سال ۱۵۰۱، به‌عنوان حسابدار خاندان، کارهای زیادی به منظور فراهم کردن ترتیبات پذیرایی از کاترین آراگون داشت. در ۴ آوریل ۱۵۰۶، او چیزی را که عفو ویژه نامیده می‌شد، دریافت کرد: ادای مسئولیت در قبال دفاتر فرماندهی مهمات و اسلحه‌خانه‌اش و همچنین به‌عنوان فرمانده اسب.
گیلدفورد در ۷ آوریل ۱۵۰۶ وصیت‌نامه خود را تنظیم کرد. روز بعد او به همراه جان ویتبی، معاون کشیش کلیسای گیسبرن در یورکشایر، برای زیارت سرزمین مقدس به سمت رِی حرکت کرد. آنها روز بعد در نرماندی مستقر شدند و پی از عبور از فرانسه، ساووی و شمال ایتالیا به ونیز رفتند و از آنجا پس از مدتی اقامت، در ۳ ژوئیه با کشتی سفر کردند. آنها در ۱۸ اوت و پس از بازدید از کرت و قبرس، به یافا رسیدند. اما قبل از مستقر شدن، آنها باید برای نگهبان کوه سیون پیامی به اورشلیم می‌فرستادند؛ لذا هفت روز در کشتی خود ماندند تا اینکه نگهبان با فرماندهان اورشلیم و راما آمد؛ زیرا بدون حضور نگهبان و همراه هیچ زائری اجازه عبور نداشت. دو روز دیگر صرف بحث در مورد مالیاتی شد که ناویان باید قبل از اینکه آنها پیاده شوند، بپردازند. همین موضوع باعث شد آنها در ۲۷ اوت از کشتی پیاده شوند. مملوک‌ها آنها را مجبور کردند تا یک شب و یک روز در غار بمانند و وقتی به آنها اجازه داده شد به سفر خود ادامه دهند، هم گیلفورد و هم جان مریض شده بودند. آنها به اورشلیم رسیدند، اما جان ویتبی در ۵ سپتامبر و گیلفورد روز بعد در آنجا درگذشتند. کشیش مخصوص گیلدفورد گزارشی از «زیارت سر ریچارد گیلفورد از سرزمین مقدس، ۱۵۰۶ پس از میلاد» تهیه کرد که ریچارد پینسون در سال ۱۵۱۱ آن را چاپ کرد. این گزارش در سال ۱۸۵۱ توسط سر هنری الیس برای انجمن کمدن تجدید چاپ شد.
وصیت‌نامه گیلدفورد در ۱۰ می ۱۵۰۸ قانونی اعلام شد.
گیلدفورد ابتدا با آن پیمپ، دختر جان پیمپ اهل کنت ازدواج کرد و از او صاحب دو پسر و پنج دختر شد:
او برای بار دوم، در حضور هنری هفتم و ملکه‌اش ژان وو (درگذشتهٔ در ۱۵۳۸)، با خواهر سر نیکلاس واکس ازدواج کرد و از او صاحب یک پسر شد:
بیوه گیلدفورد، جوآن که تا سال‌ها بعد از او زندگی کرد، در سال ۱۵۱۴ همراه با مری تودور، خواهر هنری هشتم به فرانسه رفت. جوآن پس از آن در ازای خدمت به هنری هفتم، ملکه و دو دخترشان، مری، ملکه فرانسه و مارگارت ملکه اسکاتلند، حقوق سالیانه دریافت کرد.
سوپ بیکن سوپی است که با بیکن درست می‌شود. به‌طور کلی تعدادی سبزیجات و اغلب یک عامل غلیظ کننده مانند جو مروارید، عدس یا نشاسته ذرت اضافه می‌شود. می‌توان آن را به سوپ مینسترون ایتالیایی اضافه کرد تا طعم آن بهتر شود.
تنوع زیادی از این سوپ وجود دارد که ممکن است شامل مواد اولیه مانند کلم، لوبیا، سیب زمینی، عدس، اسفناج، نخود فرنگی، گل کلم، کلم بروکلی، تره فرنگی، کدو تنبل و برنج باشد.
بیکن یک افزودنی رایج به بسیاری از سوپ‌ها از جمله سوپ‌های خامه ای است، به ویژه آنهایی که طعم ملایمی دارند که بر بیکن غلبه نمی‌کند.
سر رابرت جان لو مژورا مک‌کلور (Sir Robert John Le Mesurier McClure) (زادهٔ ۲۸ ژانویه ۱۸۰۷ – درگذشتهٔ ۱۷ اکتبر ۱۸۷۳)، کاوشگر ایرلندی، اسکاتلندی‌تبار و کاوشگر شمالگان بود. در سال ۱۸۵۴، او مسیر گذرگاه شمال غربی را با قایق و سورتمه طی کرد. وی اولین کسی بود که دور قارهٔ آمریکا را پیمود.
مک‌کلور، در شهرستان وکسفورد در جنوب شرقی ایرلند چشم به جهان گشود. پدرش، کاپیتان رابرت مک‌کلور از اهالی شهرستان لندندری، ایالت اولستر بود که در هنگ ۸۹ پیاده‌نظام خدمت می‌کرد. زمانی که پدرش در سال ۱۸۰۷، در وکسفورد زندگی می‌کرد، با مادرش (دختر معاون اسقف، جان الگی) آشنا شد و ازدواج کردند. پدرش در زمان تولد او از دنیا رفت. او عموزادهٔ جین وایلد، مادر اسکار وایلد بود و دوران کودکی خود را زیر نظر پدرخوانده‌اش، جان لو مژورا، فرماندار آلدرنی گذراند، به کمک او برای حضور در ارتش تعلیم دید. گفته می‌شود که این شاخه از خانوادهٔ مک‌کلورها که در دههٔ ۱۶۵۰ طی مستعمره‌سازی ایالت اولستر در شهرستان لندندری ساکن شدند، در واقع همان مک‌لئودهایی بودند که نام‌شان تغییر نمود.
در سال ۱۸۲۴، مک‌کلور به نیروی دریایی سلطنتی پیوست، وی دوازده سال بعد در سفری اکتشافی به فرماندهی کاپیتان جورج بک، به عنوان درجه‌دار نیروی دریایی، در کشتی HMS "ترور" اولین تجربهٔ خود از اکتشاف قطب شمال را به دست آورد. پس از بازگشت، او به درجهٔ ستوانی نائل شد و از سال ۱۸۳۸ تا ۱۸۳۹، در منطقهٔ دریاچه‌های بزرگ پنجگانهٔ آمریکا خدمت کرد، سپس به ایستگاه‌های نیروی دریایی آمریکای شمالی و هند غربی منتقل شد و تا سال ۱۸۴۶ در آنجا ماند.
دو سال بعد، در سال ۱۸۴۸، او به یک گروه کاوشگر پیوست که می‌خواستند، تیم گمشدهٔ فرانکلین را پیدا کنند؛ این گروه گمشده به رهبری سر جان فرانکلین در سفری اکتشافی به گذرگاه شمال غربی رفته و از سال ۱۸۴۵ مفقود شده بودند. مک‌کلور به عنوان ستوان یکم و زیر نظر جیمز کلارک رز در کشتی اچ‌ام‌اس انترپرایز خدمت کرد.
پس از بازگشت مک‌کلور، از اولین سفر کاوشی فرانکلین، یک گروه جدید در سال ۱۸۵۰ به فرماندهی ریچارد کالینسن با کشتی اچ‌ام‌اس انترپرایز و فرماندهی مک‌کلور به عنوان زیردست ریچارد، با کشتی اچ‌ام‌اس اینوستیگتور تشکیل شد. کشتی‌ها در اقیانوس اطلس به سمت جنوب حرکت کرده و با کمک کشتی بخار اچ‌ام‌اس گورگن از میان تنگهٔ ماژلان به سمت اقیانوس آرام رهسپار شدند. کالینسن و مک کلور از هم جدا شدند و باقی سفرهای‌شان دیگر تماسی با هم نداشتند.
کشتی اینوستیگتور از میان اقیانوس آرام به سمت شمال حرکت کرد و از طریق تنگهٔ برینگ وارد اقیانوس منجمد شمالی شد. با حرکت به سمت شرق و گذر از پوینت بارو وآلاسکا، به یک گروه کاوشگر بریتانیایی از شمال غربی پیوست. کشتی اینوستیگتور در بهار سال ۱۸۵۳ در منطقهٔ توده‌های یخی ازحرکت ایستاد. مک‌کلور و خدمه‌اش سفر با سورتمه را شروع کردند که به‌طور تصادفی با گروهی از کشتی اچ‌ام‌اس رزولوت که یکی از کشتی‌های به فرماندهی سر ادوارد بلچر بود و از شرق به منطقهٔ قطب شمال می‌رفت، برخورد کردند و در نتیجه نجات یافتند. پس از آن، مک‌کلور سفر خود را از میان گذرگاه شمال غربی به پایان رساند. کشتی رزولوت آن سال نتوانست از قطب شمال خارج شود و در منطقهٔ توده‌های یخی به گل نشست، اما بعدها پیدا شد.
سایرولی () ایستگاهی در خط ۱ متروی میلان است. این ایستگاه در ۱ نوامبر ۱۹۶۴ افتتاح شد.
رافائل سیلوا آرودا (به ؛ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است.
وی سابقهٔ حضور در باشگاه فوتبال پونته پرتا در سری آ برزیل، بوآویشتا در لیگ برتر فوتبال پرتغال، در سری بی برزیل و الفیصلی در لیگ حرفه‌ای فوتبال عربستان را دارد.
سیلوا که در کویابا، برزیل به دنیا آمد؛ فوتبال حرفه ای خود را در سال ۲۰۱۰ با باشگاه فوتبال ریو پورتو برزیل آغاز کرد. در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۳، او به باشگاه ای در سری آ برزیل به نام باشگاه فوتبال پونته پِرتا (Associação Atlética Ponte Preta) پیوست. در ۲۵ ژوئیه، او اولین بازی خود را برای این باشگاه در شکست ۱–۰ مقابل باشگاه فوتبال ناسیونال (Nacional Futebol Clube) در جام فوتبال برزیل انجام داد. پس از تلاش برای حضور بیشتر و موقعیت بازی بهتر در این تیم از سری آ، سیلوا در ۱ آوریل ۲۰۱۵ به باشگاه فوتبال بوآ اسپورته برزیل قرض داده شد. رافائل در ۲۳ می، اولین گل خود را برای باشگاه در تساوی ۱–۱ مقابل پارانا کلوب به ثمر رساند. در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۶، او با قراردادی دو ساله به باشگاه فوتبال کریسیوما (Criciúma Esporte Clube) پیوست. در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۷، او در جریان بازی مقابل باشگاه فوتبال بوآ اسپورته (Boa Esporte Clube) مصدوم شد و سه ماه بعد در اواخر اکتبر ۲۰۱۷ به میدان‌های مستطیل سبز بازگشت. در ۸ ژانویه ۲۰۱۸، سیلوا به باشگاه فوتبال گویاس برزیل (Goiás Esporte Clube) پیوست. ولی پس از مدتی حضور در این تیم، او قرارداد خود را با باشگاه در ۲۸ ژوئن فسخ کرد. دو روز بعد، او از برزیل رفت و با باشگاه فوتبال بوآویشتا در لیگ برتر فوتبال پرتغال قراردادی سه ساله امضا کرد. رافائل سیلوا در ۳۰ مه ۲۰۱۹، با باشگاه باشگاه فوتبال الفیصلی در لیگ حرفه‌ای فوتبال عربستان قراردادی یک ساله امضا کرد و با این تیم به قهرمانی جام پادشاهی عربستان ۲۰۲۱–۲۲ با شکست تیمهای قوی این کشور چون النصر، الباطن، الاتفاق و التعاون رسید و علیرغم حضور در دفاع، ۶ گل برای این باشگاه به ثمر رساند (از جمله گلزنی به الهلال در تساوی ۱–۱ در لیگ عربستان)؛ وی در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۲، از الفیصلی عربستان به عنوان بازیکن آزاد جدا شد و در مارس ۲۰۲۲ به استقلال ایران پیوست. سیلوا همراه با استقلال عنوان قهرمانی لیگ برتر با اقتدار و عنوان قهرمانی سوپرجام ایران را کسب کرد.
سیلوا در برنامه نوروز فوتبالی توانست با کسب ۳۹درصد آرا عنوان برترین مدافع میانی سال ۱۴۰۱ لیگ ایران را کسب کند.
الفیصلی عربستان
کاسیا آنتونیتا () ایستگاهی در خط ۲ متروی میلان در روستایی به همین نام است. این ایستگاه در روز به طور میانگین ۶۰۰ نفر را جا به جا می‌کند.
کاسینا برونا () یک ایستگاه حومه شهری در خط ۲ مترو میلان است که در روستایی به همین نام واقع است.
رابرت مک‌کورمیک (Robert McCormick) (زادهٔ ۲۲ ژوئیه ۱۸۰۰ – درگذشتهٔ ۲۵ اکتبر ۱۸۹۰)، جراح کشتی در نیروی دریایی سلطنتی، کاوشگر و طبیعت‌گرا بریتانیایی بود.
مک‌کورمیک در گریت یارموث، انگلستان چشم به جهان گشود. پدرش، رابرت مک‌کورمیک، از اهالی بالریگ، شهرستان تایرون و جراح نیروی دریایی بود. از سال ۱۸۲۱، مک‌کورمیک در لندن تحت نظر سر آستلی کوپر در بیمارستان سنت توماس و بیمارستان گایز به تحصیل در رشتهٔ پزشکی پرداخت و در سال ۱۸۲۲ دیپلم خود را گرفت سپس در سال ۱۸۲۳ به عنوان دستیار جراح به نیروی دریایی سلطنتی پیوست. او پیش از ترک نیروی دریایی به علت بیماری، به مدت دو سال در هند غربی خدمت کرد. پس از یک سال مأموریت درون یک کشتی در دریای شمال، در سال ۱۸۲۷، رابرت دستیار جراح در کشتی HMS هکلا به فرماندهی ویلیام ادوارد پری شد و به گروه کاوشگر پری در جستجوی قطب شمال پیوست. رابرت به سه مأموریت خارج از کشور رفت و در آن مأموریت‌ها احساس کرد که مورد قدردانی قرار نگرفته‌است که در نتیجه در زمرهٔ «ترک خدمت» قرار گرفت که در اصطلاح نیروی دریایی به معنای نارضایتی یا ناسازگاری شخصی بود.
پیش از شروع سال ۱۸۳۰، رابرت مرخصی با حقوق انتظار خدمت گرفت و در سخنرانی‌های تاریخ طبیعی رابرت جیم‌سان در دانشگاه ادینبورگ شرکت کرد. این سخنرانی‌ها توسط نیروی دریایی حمایت می‌شد و مک‌کورمیک احساس نمود که «فقط اسکاتلندی‌ها فرصت این را دارند که رئیس بخش ما شوند». مک‌کورمیک همچنین در کلاس‌های خدمات پزشکی، مامایی، گیاه‌شناسی و شیمی شرکت کرد و رشتهٔ جراحی را از جان لزارز آموخت. در می ۱۸۳۱، مک‌کورمیک به لندن بازگشت، جاییکه فرانسیس بوفورت به دنبال پرسنل مناسب برای سفری اکتشافی به آمریکای جنوبی بود. مک‌کورمیک واجد شرایط به نظر می‌رسید و به عنوان جراح برای دومین سفر کشتی اچ‌ام‌اس بیگل، تحت فرماندهی کاپیتان رابرت فیتزروی استخدام شد. مک‌کورمیک تصور می‌کرد که این موقعیت می‌تواند، فرصتی به عنوان یک طبیعت‌شناس در اختیار او قرار دهد، به‌طوری که جیمسون در نوامبر به او نامه نوشت و توصیه‌های دقیق و مفصلی به او کرد که چطور از «فرصت‌های بی‌شماری» که این «سفر اکتشافی» برای «پیشرفت تاریخ طبیعی» فراهم می‌کند، نهایت استفاده را نماید. مک‌کورمیک کاملاً انتظار داشت که مجموعه‌ای بزرگ از تاریخ طبیعی با ارزش اجتماعی قابل توجه‌ای را گردآوری کند و به عنوان یک طبیعت‌شناس کاوشگر مشهور شود.