moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در ادامه با وجود این که طرح عملیاتی بارباروسا از همان ابتدا مسکو، پایتخت شوروی را در اولویت پایین‌تری نسبت به انهدام نیروهای دشمن در جناحین خط مقدم قرار داده بود، فون بک، همانند فون براوخیچ، هالدر و بسیاری از فرماندهان ارشد دیگر، به شدت معتقد بود مسکو مطمئن‌ترین راه پیروزی در جبهه شرقی است و از تصمیم هیتلر برای چرخش گروه زرهی ۲ گودریان به سمت اوکراین و اولویت دادن به کی‌یف نسبت به مسکو متأسف شد. به هر صورت حقیقت این بود که پیشروی سریع این گروه ارتش موجب بازماندن جناحین آن و افتادن فاصله بین نیروهای پیش‌روی زرهی و پیاده‌نظام پشت سر آن‌ها شده بود. از طرفی طی مسافت طولانی تا به کنون فرسایش زیادی به نیروهای فون بک وارد آورده و این یگان در گرفتاری به دشواری‌های تدارکاتی، نیازمند استراحت و بازسازی بود. این مسائل نگرانی‌های عمیقی برای هیتلر ایجاد می‌کرد.
هیتلر روز ۳۰ ژوئیه با صدور فرمان شماره ۳۴ پیشوا از گروه ارتش مرکز خواست در تمامی خط مقدم حالت تدافعی بگیرد و تنها برای عملیات در جناح جنوبی آماده شود. بدین شکل گروه ارتش مرکز می‌بایست در فاصله حدود ۳۰۰ کیلومتری از مسکو متوقف می‌شد و چهار سپاه موتوریزه و سه سپاه پیاده‌نظام خود را به دو گروه ارتش دیگر می‌سپرد. به هر حال این توقف به شوروی فرصت تنفس و سازمان دفاع خود مقابل مسکو را می‌داد. فون بک پس از جلسه با هالدر، در آخرین تلاش برای منصرف کردن هیتلر از این تصمیم، گودریان را اواخر ماه اوت به قرارگاه پیشوا در راستنبورگ فرستاد اما به نتیجه‌ای نرسید. البته هدف او بیشتر از خود مسکو، انهدام نیروهای دشمن در مقابل این شهر بود. در جریان آماده‌سازی برای چرخش گودریان به جنوب، نیروهای فون بک در جناح جنوبی گروه ارتش در طی دو نبرد محاصره‌ای موفق دیگر در روسلافل تا ۸ اوت و گومل تا ۲۴ اوت به ترتیب ۳۸٬۰۰۰ نفر و ۸۴٬۰۰۰ نفر از قوای دشمن را به اسارت گرفتند. تا هفته پایانی ماه اوت فون بوک بیش از ۸۰۰ کیلومتر در عمق خاک شوروی پیشروی کرد، مجموعاً بیش از ۷۵۰٬۰۰۰ نفر تلفات به دشمن آورد و حدود ۷٬۰۰۰ تانک آن را به غنیمت گرفت یا منهدم نمود؛ در این حال تنها کمتر از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر از نیروهای خود را از دست داد.
فون بک اوایل ماه سپتامبر قرارگاه خود را به اسمولنسک منتقل کرد. در حین توقف گروه ارتش مرکز، حملات شدید و مکرر ارتش سرخ فون را وادار به تخلیه برآمدگی یلنیا نمود اما خط مقدم در سایر نقاط به هر طریقی حفظ شد.
در میانه نبرد کی‌یف نظر هیتلر چرخش کرد و به جای ادامه عملیات در جنوب، فرماندهی عالی روز ۹ سپتامبر از فون بک خواست طرحی عملیاتی برای حمله به مسکو آماده کند. ستاد او طرحی با عنوان «عملیات "تایفون" بدین منظور ارائه کرد. این بار علاوه بر دو گروه رزهی پیشین، گروه زرهی ۴ تحت امر ارتشبد اریش هوپنر، نیز در اختیار فون بک قرار گرفت. آغاز حمله به سمت مسکو از روز ۳۰ سپتامبر دشمن را غافلگیر کرد. سرنیزه زرهی گروه ارتش مرکز در جناح جنوبی در روز نخست ۱۳۰ کیلومتر پیش رفت و اریول را به تصرف درآورد. نیروهای زرهی آلمانی تا روز ۶ اکتبر بریانسک و روز پس از آن ویازما را نیز تسخیر کردند. این نیروها دو محاصره بزرگ حول ۹ ارتش دشمن در نواحی اطراف این دو شهر ایجاد نمودند. کار پاکسازی این دو محاصره تا روز ۱۷ اکتبر به پایان رسید و طبق اعلام فون بک در روز ۱۹ اکتبر، ضمن انهدام و غنیمت‌گرفتن مقادیر زیادی تجهیزات، ۶۷۳٬۰۰۰ نفر از نیروهای ارتش سرخ اسیر شدند.
از میانه نبردها در ویازما و بریانسک، فون بک روز ۸ اکتبر مأمور به ادامه حرکت با نیروهای زرهی و محاصره مسکو از شمال و جنوب شد. با این حال از این زمان آب‌وهوای پاییزی شروع به تغییر نمود و نخستین برف بر زمین نشست. بارش مداوم باران ("راسپوتیتسا") و گل‌آلود شدن راه‌ها حرکت یگان‌های زرهی را بسیار دشوار می‌کرد. گِل بیش از دشمن حرکت نیروهای فون بک را با اختلال مواجه ساخت. به هر صورت با ادامه پیشروی کالوگا در ۱۶۰ کیلومتری جنوب غربی مسکو، روز ۱۳ اکتبر تصرف گردید. روز بعد کالینین در ۱۶۰ کیلومتری شمال غرب پایتخت تسخیر و خط آهن مسکو-لنینگراد قطع شد. نیروهای فون بک، در مواجهه با مقاومت شدید، پیش یک نبرد سخت از خط دفاعی موژائیسک در ۱۰۰ کیلومتری غرب مسکو گذشتند. با این وجود تلاش روز ۲۸ اکتبر گودریان برای تصرف تولا در گرفتاری به کمبود سوخت و در برابر دفاع قدرتمند شوروی، ثمر بخش نبود. تا پایان ماه مقاومت ارتش سرخ شدت بیشتری گرفت و شرایط آب‌وهوایی با کاهش فراوان دما بر دشواری‌های فون بک که با کمبود تدارکات از جمله البسه زمستانی دست به گریبان بود، افزود. آلمانی‌ها تحرک‌پذیری خود را از دادند و مفهوم جنگ برق‌آسای ("بلیتس‌کریگ") آن‌ها مختل شد. در پی این اوضاع بسیاری از افسران آلمانی خواهان توقف عملیاتی به جهت رسیدن تدارکات و نفرات به خط مقدم و همچنین سفت شدن سطح زمین با یخبندان زمستانه برای پیگیری پیشروی بودند. بدین ترتیب به دستور فون بک عملیات "تایفون" انتهای ماه اکتبر متوقف شد. این توقف به منظور تقویت ظرفیت دفاعی نیروها، احداث مواضع دفاعی و ایجاد پیش‌نیازهای گذراندن زمستان در شرایطی به شدت نامناسب، صورت می‌گرفت.
در جلسه روز ۱۳ نوامبر در اورشا با حضور هالدر و روسای ستاد ارتش‌ها و گروه ارتش‌ها، درحالی‌که نمایندگان فرماندهان دو گروه ارتش دیگر خواهان توقف عملیات و گرفتن موضع دفاعی بودند، تنها فون گرایفنبرگ از طرف فون بک، بر ادامه تهاجم تأکید کرد. این عقیده مطابق خواست هیتلر بود که می‌پنداشت دشمن در انتهای توان خود است. البته فون بک در مخالفت شدید با برخی بلندپروازی‌های هالدر، به دنبال یک حلقه محاصره تنگ دور مسکو و ورود به شهر نبود بلکه حداکثر خط دیمیتروف–زاگورسک–اورخوفو—کولومنا در ۶۰ کیلومتری شرق آن را مد نظر داشت. با این حال او با توجه به توان تقلیل یافته نیروهایش، رسیدن به خطی در طول رود موسکوا و کانال مسکو–ولگا در شمال و جنوب شهر، بدون هر گونه محاصره راهبردی، را واقع‌بینانه‌تر می‌دید. در موافقت با فون بک، مقرر شد، بدون آماده‌سازی وقت‌گیر شبکه تدارکاتی از قبل پیش‌بینی‌شده، این تهاجم با اهداف محدود هر چه سریع‌تر آغاز شود.
بدین شکل، درحالی‌که دو سپاه هوایی پشتیبان برای انتقال به جبهه شمال آفریقا، از فون بک گرفته شدند، حمله او از روز ۱۹ نوامبر از سرگرفته شد. تا روز ۲۴ نوامبر کلین در ۸۰ کیلومتری شمال غربی مسکو و مدتی بعد یک سر پل بر کانال مسکو-ولگا در یاخروما در ۵۵ کیلومتری شمال شهر تصرف شد. نیروهای فون بک حتی به کراسنایا پولیانا در تنها ۳۰ کیلومتری شمال کرملین و گورکی در فاصله مشابهی در جنوب نیز دست یافتند. در این شرایط فون بک و هادر عمیقاً به این نتیجه رسیده بودند که یک تلاش پایانی دشمن پیشروی آن‌ها را منهدم خواهد کرد و «پیروزی نصیب طرفی خواهد شد که بیشتر پایداری کند». با اطمینان از ضعیف بودن دفاع شوروی در غرب مسکو و فرارسیدن زمان تهاجم تعیین‌کننده نهایی، فون بک به ارتش چهارم دستور داد به منظور حمله مستقیم به سمت مسکو از جانب غرب، مواضع ارتش سرخ در جنوب زونیگورود و نارو-فومینسک را مورد یورش قرار دهد و با پیشروی متمرکز به سمت کوبینکا و گولیتسینو، ارتش‌های پنجم و سی و سوم شوروی را به محاصره درآورد. متعاقب این تهاجم، نیروهای ارتش چهارم می‌بایست در طول بزرگراه‌های مینسک و کی‌یف وارد مسکو می‌شدند. بدین شکل در آخرین تلاش برای ورود به مسکو نیروهای ارتش چهارم از روز ۱ دسامبر تهاجمی از سمت غرب ترتیب دادند و در طول بزرگراه تا ۵ کیلومتر فراتر از نارو-فومینسک پیش رفتند. در این حال سرمای منفی ۴۰ درجه سانتیگراد هوا شرایط بسیار سختی برای نیروهای فون بک ایجاد کرده بود. به هر حال تانک‌های جلودار فون بک در گروه زرهی ۴ تا ۱۵ کیلومتری شمال غربی کرملین هم رفتند. با این وجود در جنوب گودریان هنوز نتوانسته بود بر تولا مسلط شود. حمله نیروهای فون بک به سمت مسکو دقیقاً پشت دروازه‌های آن روز ۵ دسامبر در عمل در نهایت متوقف شد. فون بک روز ۸ دسامبر در یادداشت‌های جنگی خود دلیل این مسئله را گل‌آلود بودن منطقه، از کار افتادن نظام تدارکاتی آلمانی‌ها، شبکه جاده‌ای و ریلی ابتدایی شوروی و دست کم گرفتن توان دشمن دانست. او با اشاره به تصمیم توقف حرکت گروه ارتش مرکز در ماه اوت، نوشت: «اکنون همه ما تاوان آن اشتباه را می‌پردازیم.»
در این حین ضد حمله گسترده مارشال گئورگی ژوکوف، فرمانده جبهه غربی شوروی، از روز ۶ دسامبر سال ۱۹۴۱ در تمامی طول خط مقدم آغاز شد. تا این زمان نیروهای فون بک اساساً به مرز فرسودگی کامل رسیده بودند. گروه ارتش مرکز وادار به گرفتن حالت دفاعی شد و تا روز ۱۳ دسامبر دست کم ۸۰ کیلومتر در تمامی خط مقدم خود عقب نشست. این نیرو در جریان نبرد مسکو تلفات زیادی متحمل شد. در پی شکست در مسکو، فون بک روز ۱۶ دسامبر سال ۱۹۴۱ در تماس با سرهنگ رودولف اشمونت، آجودان ارشد هیتلر گله از عود کردن وضعیت سلامتی خود مخصوصاً زخم معده‌اش کرد. با ابلاغ این موضوع به هیتلر، فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت روز ۱۸ دسامبر به فون بک تلفن کرد و نظر پیشوا مبنی بر فرستادن او به یک مرخصی طولانی برای بازیابی سلامتی را ارائه نمود که مشتاقانه مورد پذیرش قرار گرفت. بدین ترتیب فون بک روز ۱۹ دسامبر از مقام خود در فرماندهی گروه ارتش مرکز کنار گذاشته شد و فیلدمارشال فون کلوگه جای او را گرفت. فون بک در زمره افسران ذخیره به برلین بازگشت.
در پی مرگ فیلدمارشال والتر فون رایشناو در روز ۱۷ ژانویه سال ۱۹۴۲، فون بک تنها یک ماه پس از مرخصی، روز بعد به قرارگاه هیتلر فراخوانده شد تا فرماندهی این یگان به او پیشنهاد شود. فون بک که هم‌اکنون در وضعیت سلامتی خوبی به سر می‌برد، به سرعت این پیشنهاد را پذیرفت. او خود را روز ۱۹ ژانویه به قرارگاه گروه ارتش در پولتاوا رساند و روز بعد هدایت یگان را از ارتشبد هوت، فرمانده موقت، تحویل گرفت. از این زمان برای دو ماه حالت دفاعی داشت و حملات دشمن در کریمه و اطراف خارکوف را دفع کرد. اوایل ماه آوریل نیروهای زرهی او تحت امر ارتشبد ایوالت فون کلایست دست به حمله در ناحیه خارکوف زدند و ۲۰۰٬۰۰۰ تن از قوای دشمن را به اسارت گرفتند. گروه ارتش جنوب روز ۸ مه عملیات تهاجمی از پیش آماده‌سازی شده‌ای را در کریمه آغاز کرد و تا روز ۱۸ مه، با افزودن ۱۷۰٬۰۰۰ نفر دیگر به‌شمار اسرای خود، شبه‌جزیره کرچ را از دشمن باز پس ستاند. در این عملیات تنها ۷٬۰۰۰ نفر به آلمانی‌ها تلفات وارد شد. از روز ۳ ژوئن ارتش یازدهم این گروه ارتش، تحت امر ارتشبد اریش فون مانشتاین حمله نهایی برای سلطه بر سواستوپول را صورت داد و تا روز ۱ ژوئن بر آن مسلط گشت. در این نبرد هم ۹۰٬۰۰۰ نفر به اسارت درآمدند.
در قالب عملیات موسوم به مورد آبی فون بک موظف به پاکسازی حوزه رود دن در جهت پیشروی به سمت استالینگراد و قفقاز شد. او این بار نیز به صراحت معترض طرح عملیاتی بود چرا که به مقدار زیادی در حفاظت از جناحین پیشروی به نیروهای کم‌کیفیت‌تر متحد تکیه داشت. به هر صورت او تهاجم را از روز ۲۸ ژوئن سال ۱۹۴۲ با بیش از یک میلیون نفر نیرو آغاز کرد. بر خلاف عملیات بارباروسا، پیشروی او به کندی صورت گرفت. فون بک بسیار نگران امنیت جناح چپ خود بود. دو لشکر آلمانی روز ۵ ژوئیه به سهولت وارد وورونژ شدند. با این حال در تلاش برای پیشروی به سمت شرق زیر ضدحملات شدید دشمن قرار گرفتند. فون بک دو لشکر زرهی به این موقعیت گسیل کرد. او نیروهای خود را به مدت طولانی درگیر یک نبرد فرسایشی در ناحیه وورونژ نگاه داشت و حتی پس از صدور هیتلر بر متوقف کردن آن، به این درگیری ادامه داد. بدین شکل مقدار زیادی از نیروهای شوروی قادر به گریز از ناحیه دن شدند و میزان مورد انتظار از اسرا محقق نگشت. گروه ارتش جنوب روز ۷ ژوئیه به گروه ارتش آ تحت امر فیلدمارشال لیست و ب به فرماندهی فون بک، تقسیم شد. فرماندهی عالی روز ۱۳ ژوئیه ارتش چهارم زرهی را از فون بک گرفت و به گروه ارتش آ منتقل کرد. همان روز فیلدمارشال کایتل در تماس تلفنی از فون بک خواست با همان دلایل سلامتی، از فرماندهی کناره بگیرد و آن را به فیلدمارشال ماکسیمیلیان فون وایخس بسپارد. این خواسته فون بک را کاملا غافلگیر کرد و بحث بی‌نتیجه‌ای بر سر آن داشت. به هر ترتیب او روز ۱۵ ژوئیه سال ۱۹۴۲ جایگاه خود را به فیلدمارشال فون وایخس تحویل داد و به برلین پرواز کرد. هیچگاه فرماندهی دیگری به فون بک سپرده نشد. با این وجود، به منظور حفظ وجهه، تا چند ماه وانمود می‌شد فون بک هنوز در قسمت جنوبی جبهه شرقی در حال فرماندهی نیرو است و نام در ارتباط با استالینگراد و قفقاز برده می‌شد.
فون بک سال ۱۹۴۴ تقاضای توطئه‌گران کودتای ۲۰ ژوئیه علیه هیتلر را رد کرد.
پس از سقوط برلین و خودکشی هیتلر، فیلدمارشال فون مانشتاین اوایل ماه مه سال ۱۹۴۵ با ارسال تلگرامی به فون بک از او خواست به دولت تازه‌تشکیل‌شده بزرگ‌دریابد کارل دونیتس در حومه هامبورگ بپیوندد. خودروی بک در مسیر این شهر در جاده کیل در شلسویگ-هولشتاین به همراه همسرش روز ۳ مه سال ۱۹۴۵ مورد هدف حمله یک جنگنده-بمب‌افکن بریتانیایی قرار گرفت. اقوال مختلفی از نحوه مرگ او وجود دارد. طبق برخی منابع جسد گلوله‌باران‌شده او، همسر و دخترش چند روز بعد کشف شد. گزارش‌های دیگری نیز آورده‌اند که فون بک هنوز زنده بود که برتیانیایی‌ها او را به بیمارستان نیروی دریایی در الدنبورگ رساند اما بدون این که به هوش بیاید درگذشت. فیلدمارشال فدر فون بک هنگام مرگ ۶۴ سال داشت.
ویندوز اینترنت اکسپلورر ۹ (به اختصار IE9) آخرین نسخه از اینترنت اکسپلورر است و به طور کامل یا تقریباً کامل از HTML ۵ و همهٔ انتخاب‌گرهای سی‌اس‌اس ۳، متغییرهای مرزبندی با انحنا از سی‌اس‌اس ۳، جاوااسکریپت سریعتر و شتاب‌دهنده سخت‌افزاری از طریق دایرکت ۲D و دایرکت‌رایت حمایت می‌کند. این نسخه از ویندوز ۷ و ویستا پشتیبانی می‌کند و با ویندوز اکس پی سازگار نیست. این نرم‌افزار هم به صورت ۳۲ بیتی و هم به صورت ۶۴ بیتی عرضه شده‌است.
ادوارد فرایهر فون بوم-ارمولی (زاده ۱۲ فوریه ۱۸۵۶ – مرگ ۹ دسامبر ۱۹۴۱) یک فیلد مارشال اتریشی در جنگ جهانی اول در ارتش امپراتوری اتریش-مجارستان بود که بعدها در دوره رایش سوم در حالیکه بازنشسته بود به او درجه فیلد مارشالی ورماخت هم اعطا شد.
هاینریش آلفرد هرمان والتر فون براوخیچ (۴ اکتبر ۱۸۸۱ – ۱۸ اکتبر ۱۹۴۸) یک نظامی و فیلدمارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۱ فرماندهی کل نیروی زمینی آلمان را بر عهده داشت.
والتر فون براوخیچ روز ۴ اکتبر سال ۱۸۸۱ در برلین زاده شد. از خاندانی از طبقه بالای اجتماعی با سابق بلند خدمت حکومتی در پروس بود. سال ۱۹۰۰ به عنوان افسر به هنگ نخبه ۳ پیاده‌نظام محافظ پیوست. سال بعد به هنگ ۳ توپخانه منتقل شد. سال ۱۹۰۴ به درجه سروان ترفیع گرفت. براوخیچ بین ساله‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۲ در دانشکده جنگ به تحصیل پرداخت و به عنوان افسر ستاد کل در برلین خدمت کرد. در جریان جنگ جهانی اول افسر ستادی چندین لشکر و سپاه بود. تا پایان جنگ به درجه سرگرد نائل آمد و نشان خاندان هوهن‌تسولرن و نشان درجه ۱ صلیب آهنین را دریافت کرد.
براوخیچ پس از جنگ به رایشسور پیوست. سال ۱۹۲۱ یک آتشبار توپخانه را فرماندهی کرد. از سال ۱۹۲۲ در دفتر نیرو (عنوان پوششی ستاد کل) به خدمت ادامه و رزمایش‌های نیروهای موتوریزه را صورت داد. سال ۱۹۲۵ با درجه سرهنگ دوم به فرماندهی یک گردان توپخانه در هنگ ۶ پیاده‌نظام رسید. سال ۱۹۲۷ رئیس ستاد منطقه نظامی شماره ۶ شد. پس چند جایگاه ستادی دیگر، سال ۱۹۲۸ درجه سرهنگ ترفیع گرفت. براوخیچ از سال ۱۹۳۰ مجدداً به دفتر نیرو بازگشت و مسئول بخش آموزش نیروی زمینی شد. در این موقعیت به درجه سرتیپی ترفیع گرفت. سال ۱۹۳۲ بازرس توپخانه بود. سال بعد به عنوان فرمانده منطقه نظامی شماره ۱ و لشکر یکم پیاده‌نظام در کونیگسبرگ، به درجه سرلشکری ترفیع گرفت.
براوخیچ سال ۱۹۳۵ به عنوان فرمانده سپاه ۱ در کونیکسبرک برگزیده شد و سال بعد به درجه سپهبد (ژنرال توپخانه) ترفیع گرفت. سال ۱۹۳۷ فرمانده گروه فرماندهی ۴ در لایپزیش بود. براوخیچ فردی نوآور در زمینه توپخانه به حساب می‌آمد و خود را محدود به عقاید سنتی نظامی نمی‌کرد. او نقش عمده‌ای در توسعه فلاک ۸٫۸ س‌م که به عنوان توپ ضد تانک نیز به کار گرفته شد، ایفا نمود.
برگزیده شدن براوخیچ به عنوان فرمانده کل نیروی زمینی آلمان صورتی از شگفتی داشت؛ چرا که چندان فردی پایبند و معتقد به اصول ناسیونال سوسیالیسم نشان نمی‌داد. به هر صورت با توجه به تشکیل فرماندهی عالی ورماخت، فرمانده کل نیروی زمینی دیگر همانند گذشته قدرتمند نبود. براوخیچ جهت پذیرش این انتصاب پیش از پایان مسئله بلومبرگ-فریچ، مورد انتقاد قرار گرفته‌است. عده‌ای معتقدند هدف او از پذیرش این جایگاه محافظت از نیروی زمینی در مقابل نفوذ عوامل سیاسی بود؛ به وجهی که همان سال ۱۹۳۸ به آدولف هیتلر گفت که دخالت غیرنظامیان در امور نظامی در هر صورت نتایج فاجعه‌باری خواهد داشت. به هر حال، براوخیچ تصور می‌کرد قادر به اداره هیتلر خواهد بود اما بعداً متوجه شخصیت غیرقابل سلطه پیشوا شد؛ به شکلی که بعدها در جایی نوشت: «هیتلر سرنوشت آلمان بود و نمی‌شد جلوی این سرنوشت ایستاد.» بدین ترتیب براوخیچ سعی نکرد از سد هیتلر بگذرد. او خود به مرور تضعیف شد و تسلط بر امور را از دست داد تا صرفاً به یک فرمانده نمادین بدل گردد. ضعف شخصیت، پیروزی‌های بزرگ هیتلر، حس وفاداری و نفوذ همسرش دلایل این مسئله دانسته شده‌است. از همین رو، در سخن اریش فون مانشتاین، براوخیچ «از جایگاه مشاور نظامی رئیس حکومت به فرمانده‌ای مطیع متعهد به تمکین بی‌چون‌وچرا تقلیل یافت.»
براوخیچ روز ۲۱ ژوئیه سال ۱۹۴۰، در دیدار با هیتلر، مقدار نیروی لازم برای فائق آمدن بر شوروی را ۸۰ تا ۱۰۰ لشکر دانست. با انتقال مقر فرماندهی عالی ورماخت و فرماندهی عالی نیروی زمینی در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ به پروس شرقی، هر هفته چند بار با قطار مسیر ۱۵ کیلومتری را جهت گزارش‌دهی به هیتلر طی می‌نمود. این رفت و برگشت اثر بدی بر سلامتی جسمانی او گذاشت به شکلی که حتی سخن گفتن را برای او دشوار ساخت. هفته‌های آغازین عملیات بارباروسا روابط او با هیتلر تنش‌آلود شد. هیتلر تصور می‌کرد او به اندازه کافی بر فرماندهان گروه ارتش‌ها مسلط نیست. براوخیچ ماه نوامبر دچار یک حمله قلبی شد. با توجه به شرایط نامناسب میدان‌های نبرد، حتی با وجود مشکلات سلامتی، امکان عزل او بدون خدشه‌دار کردن تصویر تبلیغاتی که از نیروی زمینی در انظار جلوه‌دار بود، وجود نداشت. هیتلر با وجود قدرت سیاسی بالا، همچنان نمی‌توانست آرای جمعی افسران ارشد نیروی زمینی در این رابطه را نادیده بگیرد. از طرفی جانشین مناسبی هم برای براوخیچ مد نظر نبود. بدین صورت او برای مدت دیگری در مقام فرماندهی کل نیروی زمینی باقی ماند.
با رسیدن نیروهای آلمانی در خط مقدم به انتهای ظرفیتشان، براوخیچ اواخر روز ۵ دسامبر سال ۱۹۴۱ به ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی، گفت او نهایتاً تصمیمش را برای کناره‌گیری از فرماندهی کل نیروی زمینی گرفته‌است. براوخیچ در نهایت روز ۱۹ دسامبر به دلایل پزشکی بازنشسته شد تا هیتلر شخصاً فرماندهی کل نیروی زمینی را در دست بگیرد. براوخیچ هیچگاه مجدداً به خدمت فراخوانده نشد.
براوخیچ از مشارکت در هر گونه جنبش مخالف هیتلر خودداری کرد. با وجود بی‌علاقگی به حزب ناسیونال سوسیالیست، خود شخصاً ستایش‌گر هیتلر بود.
براوخیچ پس از پایان جنگ در سال ۱۹۴۵ به اسارت نیروهای بریتانیایی درآمد. فیلدمارشال والتر فون براوخیچ در نهایت ماه اکتبر سال ۱۹۴۸ درحالی‌که تقریباً نابینا شده بود، پیش از آن که در دادگاه نورنبرگ محاکمه شود، در اثر ناراحتی قلبی درگذشت.
براوخیچ تابستان سال ۱۹۳۸ پس از ۲۸ سال و داشتن چهار فرزند از همسر نخست خود جدا شد. سه ماه بعد در سن ۵۸ سالگی مجدداً ازدواج نمود. همسر دومش به عنوان ستایشگر هیتلر، او را به تبعیت همه‌جانبه از پیشوا تشویق می‌کرد. گفته می‌شود با وجود اکراه محفل محافظه‌کار سران نیروی زمینی از دست زدن به طلاق، هیتلر و هرمان گورینگ در سرگرفتن ازدواج مجدد او نقش داشته‌اند. براوخیچ همواره در مضیقه مالی بود و سعی داشت با کار شبانه‌روزی در دفتر کارش ناراحتی زندگی خانوادگی خود را جبران کند. گفته در این زمان ۸۰٬۰۰۰ رایشس‌مارک از هیتلر دریافت کرد و بدین شکل همواره وام‌دار او بود.
ارنست ویلهلم برنهارت بوش (۶ ژوئیه ۱۸۸۵–۱۷ ژوئیه ۱۹۴۵) نظامی و فیلدمارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم فرماندهی یگان‌های مختلفی را بر عهده داشت.
ارنست بوش روز ۶ ژوئیه سال ۱۸۸۵ در اسن-اشتیله در ناحیه رور در خانواده‌ای بدون سابقه نظامی‌گری زاده شد. پدرش مدیر یک یتیم‌خانه بود. سال ۱۹۰۴ با درجه ستوان دومی از دانشکده نظامی فارغ‌التحصیل و در رسته پیاده‌نظام وارد خدمت در نیروی زمینی امپراتوری آلمان شد. هنگام آغاز جنگ جهانی اول فرمانده یک گروهان بود. تمامی طول جنگ جایگاه میدانی داشت و بیشتر رزمگاه‌های جبهه غربی را تجربه کرد. بوش به عنوان فرمانده یک گردان نشان عالی پور لو مریت را دریافت نمود.
بوش پس از جنگ به خدمت در رایشسور ادامه داد و تا سال ۱۹۲۵ به درجه سرگردی رسید. سال ۱۹۳۰ مجدداً فرمانده یک گردان شد. تا سال ۱۹۳۷ به درجه سرلشکری نائل آمد و در جایگاه فرماندهی یک لشکر قرار گرفت. بدون علاقه به سیاست، در پاکسازی نظامیان در سال ۱۹۳۸ آسیبی ندید. همان سال به درجه سپهبدی (ژنرال پیاده‌نظام) ترفیع گرفت و فرمانده سپاه ۷ شد.
با آغاز جنگ جهانی دوم، بوش سپاه خود را نبرد لهستان به شکل متمایزی فرماندهی کرد. در جریان نبرد فرانسه در تابستان سال ۱۹۴۰ فرمانده ارتش شانزدهم در جناح چپ گروه ارتش آ بود و توانست وردون را تصرف کند. در پایان این کارزار نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین به او اعطا شد و به درجه ارتشبدی رسید.
بوش در جریان عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، همچنان فرماندهی ارتش شانزدهم از گروه ارتش شمال، را بر عهده داشت و سال‌های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۲ در منطقه بالتیک به نبرد پرداخت. ماه فوریه سال ۱۹۴۳ به درجه فیلدمارشالی ترفیع و ماه نوامبر در جایگاه فرماندهی گروه ارتش مرکز قرار گرفت. او به عنوان سربازی تابع دستور فرماندهی عالی در عدم عقب‌نشینی را به اجرا گذاشت اما نتوانست جلوی شکسته شدن خط مقدم (عملیات باگراتیون) خود در تابستان سال ۱۹۴۴ را بگیرد تا ماه ژوئن از مقامش خلع و با والتر مدل جایگزین شود.
بوش چند هفته مانده به پایان جنگ مجدداً به خدمت فراخوانده شد و به فرماندهی نیروهای جبهه غربی منصوب گشت. به هر صورت دیگر برای اثری‌گذاری بسیار دیر شده بود. پس از تسلیم آلمان برای مدتی همچنان یگان‌های شمال آلمان را فرماندهی کرد. پس از جنگ به عنوان اسیر جنگی به الدرشات در انگلستان منتقل شد. فیلدمارشال ارنست بوش در نهایت ماه ژوئیه سال ۱۹۴۵ در اسارت در اثر بیماری قلبی درگذشت.
ویلهلم بودوین گوستاف کایتل (۲۲ سپتامبر ۱۸۸۲ – ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶) نظامی و فیلدمارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۵ ریاست فرماندهی عالی ورماخت را بر عهده داشت.
ویلهلم کایتل روز ۲۲ سپتامبر سال ۱۸۸۲ در املاک خانوادگی هلمشروده در غرب دوک‌نشین براونشوایک زاده شد. خاندان او با اصالتی از هانوفر، از زمین‌داران طبقه متوسط بودند که هیچ سابقه نظامی‌گری نداشتند. کایتل در ابتدا وضعیت تحصیلی خوبی نداشت اما به مرور بهبود یافت. پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه، ماه مارس سال ۱۹۰۱ به عنوان دانشجو افسر به هنگ ۴۶ توپخانه صحرایی زاکسن سفلی در ولفلبوتل پیوست. گونتر کلوگه نیز در این هنگام در این هنگ خدمت می‌کرد. روز ۱۸ اوت سال ۱۹۰۲ به درجه ستوان دوم ترفیع گرفت. سال ۱۹۰۵ وارد دانشکده توپخانه صحرایی در یوتربوگ شد و از سال ۱۹۰۸ آجودان هنگ بود. کایتل سال ۱۹۱۰ به درجه ستوان یکم و سال ۱۹۱۴ به درجه سروان ترفیع گرفت. ماه مارس سال ۱۹۱۴ وارد دوره آموزشی افسران ستادی سپاه ۱۰ شد. کایتل هنگام آغاز جنگ جهانی اول در حال گذراندن تعطیلات در سوئیس بود که به هنگ خود احضار شد. ماه اوت سال ۱۹۱۴ با هنگ ۴۶ توپخانه عازم بلژیک گشت و نبردهای زیادی را تجربه کرد. کایتل ماه سپتامبر با اصابت ترکش در ناحیه ساعد دست راست به شدت زخمی شد. پس از بهبود به هنگ خود بازگشت و فرماندهی یک آتشبار را بر عهده گرفت. ماه مارس سال ۱۹۱۵ به ستاد سپاه ۱۵ ذخیره منتقل شد. دو سال بعدی را در ستادهای سپاه ۱۹ ذخیره و لشکر صد و نود و نهم پیاده‌نظام گذراند و در نهایت به ستاد کل و سپس در سال ۱۹۱۸ به عنوان افسر عملیات‌ها به ستاد سپاه تفنگ‌دار دریایی در فلاندر منتقل شد. کایتل در این مدت نشان‌های درجه ۲ و ۱ صلیب آهنین را دریافت نمود.
اطلاعات چندانی در رابطه با آرای کایتل در مورد قیصر ویلهلم دوم و سلطنت در آلمان تا پایان جنگ جهانی اول در دست نیست. به هر صورت کایتل هیچگاه اعتراضی نسبت به نحوه پیشبرد جنگ توسط قیصر ابراز نکرد. به نقل از بزرگ‌ترین پسرش، کایتل برای مدتی طولانی، حتی در زمان حاکمیت بعدی، تصویر ویلهلم، ولیعهد آلمان را بر روی میز تحریر خود داشته‌است. این مسئله نیز روشن نیست که او چرا در نهایت این تصویر را کنار نهاد.
کایتل روز ۱۰ دسامبر سال ۱۹۱۸ در نامه‌ای به پدر زن خود، اعلام کرد در آینده نزدیک از حرفه افسران «برای همیشه» کناره‌گیری خواهد کرد. با این حال پس از جنگ به خدمت در رایشسور ادامه داد. پس از مدت کوتاهی خدمت در مرزبانی شرقی و فعالیت در ستاد یک تیپ جدید، برای دو سال مدرس دانشکده سواره‌نظام در هانوفر بود. مدتی در ستاد هنگ ۶ توپخانه در میندن حضور داشت. پس از ترفیع به درجه سرگرد در سال ۱۹۲۳، از سال ۱۹۲۵ در بخش سازمان‌دهی دفتر نیرو (عنوان پوششی ستاد کل) عهده‌دار مسئولیت بود. در این جایگاه غالباً درگیر مسئله تأمین نیروی ذخیره برای رایشسور که طبق پیمان ورسای ممنوع بود، شد. او همچنین بر روی سازمان دادن آرایش‌های مرزبانی شبه‌نظامی جهت محافظت از مرزهای شرقی آلمان با لهستان کار کرد. کایتل در این موقعیت با تعدادی از افسران از جمله والتر فون براوخیچ، فرمانده آینده کل نیروی زمینی، آشنا شد که در بعدها تعامل زیادی با آن‌ها داشت. سال ۱۹۲۷ به فرماندهی گردان ۲ هنگ ۶ توپخانه در مونستر منصوب شد. سال ۱۹۲۹ با درجه سرهنگ دوم مجدداً به دفتر نیرو بازگشت و به ریاست بخش سازمان‌دهی رسید. در جریان تسلیح مجدد آلمان نقشی کلیدی ایفا کرد. اریش فون مانشتاین اقدامات کایتل در زمینه سازمان نظامی را «عالی‌ترین کارها» خوانده‌است. کایتل ماه سپتامبر سال ۱۹۳۱ سفری به شوروی داشت. اطلاعاتی از نتایج و تجربیات نظامی این سفر در دست نیست اما او در نامه‌ای به تاریخ ۲۹ سپتامبر، به تشریح احساس خود نسبت به اقتصاد روسیه و وضعیت کلی ارتش سرخ، به پدرش پرداخته‌است. رهبری سفت‌وسخت به عنوان خصیصه نظام و احترامی که به ارتش سرخ گذاشته می‌شود، بیشترین تأثر را در او آفرید.
میل زیاد کایتل به کار موجب وارد آمدن فشار شدید عصبی به او می‌شد؛ به وجهی که همسرش با نوشتن نامه‌هایی به تلخی از «کوه کارهای اداری» و «اضطراب ترسناک» او گله می‌کند. این حالت در اثر نبود بردباری در کایتل پدید می‌آمد. نهایتاً در اثر فعالیت شدید کاری، اواخر پائیز سال ۱۹۳۲ دچار افروختگی شدید سیاهرگ در پای راست شد. در ابتدا توجهی صرف آن نمی‌کرد و حتی با احساس وظیفه‌شناسی سرسختانه به پیاده‌روی از منزل خود در غرب برلین تا محل کارش در ساختمان وزارت دفاع در بندلرشتراسه در مرکز شهر ادامه داد. این شرایط به ترومبوز و آمبولی ریه، حمله قلبی و سینه‌پهلو انجامید. به همین جهت کایتل زمانی نسبتاً طولانی را تحت مراقبت پزشکی در کوه‌های تاترا در چکسلواکی گذراند. در همین دوره نیز حتی در ابتدا زیردستان خود را برای گزارش‌دهی معمول به بسترش فرا می‌خواند. زان پس تا پایان عمر تنها بیماری و نه هیچ علت دیگری، او را از خدمت وا نداشت. در همین ایام، آدولف هیتلر روز ۳۰ ژانویه سال ۱۹۳۳ به مقام صدارت عظمای آلمان رسید. بنا بر نوشته‌های خودش، در این زمان هنگامی که از کایتل در ارتباط با هیتلر پرسش شد اذعان داشت: «من فکر می‌کنم … او تنها با قدرت کلام خود در میان مردم ساده موفقیت بزرگی کسب کرده‌است» و «این که آیا او مناسب صدارت رایش است برای من بسیار سوال‌برانگیز است».
پس از بهبودی، برای مدتی دوباره در جایگاه پیشین خود در دفتر نیرو فعالیت کرد. کایتل برای نخستین بار ماه ژوئیه سال ۱۹۳۳ در بات رایشنهال در کنفرانس فرماندهان ارشد اس‌آ، با هیتلر دیداری داشت و با او سخن گفت. کایتل روز ۱ اکتبر سال ۱۹۳۳ رهبر پیاده‌نظام منطقه نظامی شماره ۳ و نایب فرماندهی لشکر سوم در پوتسدام شد و به درجه سرتیپ ترفیع گرفت. در پی مرگ پدرش در ماه مه سال ۱۹۳۴ و به ارث بردن املاک او، به شکل جدی قصد استعفا و خروج از نیروی زمینی جهت رسیدگی به املاک خانوادگی را داشت که با مخالفت همسرش از این اقدام منصرف شد. ماه ژوئیه همان سال به لشکر دوازدهم پیاده‌نظام در لایبنیتس در ۴۸۰ کیلومتری هلمشروده منتقل گشت تا به سبب این فاصله طولانی مجدداً به صورت جدی به فکر خروج از خدمت بیفتد. این بار ورنر فون فریچ، فرمانده کل نیروی زمینی او را از این عمل بازداشت و مقام فرماندهی لشکر بیست و دوم پیاده‌نظام در برمن را به او سپرد.
کایتل در این هنگام به گونه‌ای در حوادث موسوم به شب دشنه‌های بلند مشارکت داشت. او مدعی شده‌است که از طریق سرگرد انو فون رینتلن اطلاعاتی از توطئه‌چینی اس‌آ برای یک کودتا علیه رایشسور به دست آورده و این اطلاعات را در اختیار مقامات بالا قرار داده‌است. او دخالت شخصی هیتلر در این مسئله را «تعیین‌کننده» در جهت «جلوگیری از خطری که می‌توانست صدها برابر جان بیشتری را بگیرد» می‌داند. کایتل این که چرا عوامل اس‌آ بدون محاکمه نظامی اعدام شدند را «فراتر از درک» خود می‌خواند.
ماه اوت سال ۱۹۳۵، ارتشبد ورنر فون بلومبرگ، وزیر دفاع آلمان و یکی از دوستان نزدیکش، ریاست دفتر نیروهای مسلح را به کایتل پیشنهاد کرد. با وجود اکراه از پذیرش این مقام، در نهایت با اصرار همسرش با آن موافقت نمود. دفتر نیروهای مسلح یک تشکیلات پیچیده متشکل از بخش‌های مختلف در امور دفاع داخلی و خارجی، صنعت تسلیحات و مسائل حقوقی و مالی بود. کایتل با کنار نهادن بی‌میلی پیشین، مشتاقانه در این جایگاه شروع به فعالیت کرد. با تشویق فون بلومبرگ، به شکل خستگی‌ناپذیری ایده ساختار فرماندهی یگانهٔ هر سه نیرو را پیگیری کرد. با مقاومت نیروهای زمینی، دریایی و هوایی در برابر این رویکرد و عقب نشستن فون بلومبرگ، رو به پشتیبانی از حاکمیت مطلق و بی‌شائبه پیشوا آورد و متعاقباً وفاداری شدیدی به هیتلر یافت.
پس از بازنظامی‌سازی راینلانت در روز ۷ آوریل سال ۱۹۳۶، کایتل برای نخستین بار در یک دیدار رسمی برای ارائه گزارش نزد هیتلر فراخوانده شد. در این جلسه، کایتل در پاسخ به پرسش هیتلر مبنی بر چگونگی واکنش به خواسته بریتانیایی‌ها در عدم احداث استحکامات در آن سوی راین، گفت که آلمان اعلام کند فعلاً هیچ استحکامات دائمی در این منطقه احداث نخواهد کرد. هیتلر این پیشنهاد را به این صورت تغییر داد که آلمان در حالتی از طفره، به طرف مقابل اعلام می‌کند که این خواسته آن‌ها را در نظر خواهد گرفت؛ البته درحالی که هنوز هیچ برنامه‌ای برای ساخت استحکامات ندارد. کایتل فیصله یافتن این قضیه بدون درگیر شدن با قدرت‌های خارجی را حاصل از «غریزه سیاسی بسیار پرورش‌یافته» هیتلر توصیف کرده‌است.
در جریان مسئبه بلومبرگ-فریچ، رئیس پلیس برلین شواهدی که نشان از امکان تن‌فروشی همسر فون بلومبرگ در گذشته داشت، جهت اقدامات لازم و یافتن راهی جهت پایان دادن به این قضیه، به دست کایتل رساند. او که اطلاعی از صحت و سقم موضوع نداشت، پرونده را بدون آگاهی از دشمنی بین این دو، نزد هرمان گورینگ فرستاد. گورینگ که منتظر چنین دست آویزی از فون بلومبرگ بود، مسئله را مستقیماً با هیتلر در میان گذاشت که به برکناری فون بلومبرگ انجامید. عزل فون بلومبرگ و فون فریچ منجر به تشکیل فرماندهی عالی ورماخت تحت انقیاد مطلق هیتلر شد. روز ۴ فوریه سال ۱۹۳۸ پیشوا شخصاً جایگاه وزارت جنگ را در اختیار گرفت و به شکل همزمان کایتل را به عنوان فردی وفادار و قابل اتکا در زمینه اجرای بدون پرسش خواسته‌هایش، به ریاست فرماندهی عالی ورماخت برگزید. کایتل با وجود این که انتظار انتصاب به چنین جایگاهی را نداشت، این بار بدون امتناع آن را پذیرفت. او با در این منصب والتر فون براوخیچ، دوست نزدیکش را به فرماندهی نیروی زمینی و بودوین، برادر کوچک‌ترش را به ریاست دفتر نیروی نیروی زمینی منصوب کرد. کایتل ماه اکتبر سال ۱۹۳۸ برای مدت کوتاهی با ترک جایگاه پیشین فرمانداری نظامی منطقه به تازگی تصرف‌شده سودتنلند را بر عهده گرفت اما تنها چهار ماه بعد به مقام پیشین خود در فرماندهی عالی ورماخت بازگشت.
گفته می‌شود در این مقام نفوذ کمی در تصمیمات نظامی از جمله در چگونگی انجام عملیات‌ها داشت. هنگامی که جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ آغاز شد، تنها مشغول «کارهای اداری» بود و طرح‌ریزی حقیقی عملیاتی توسط فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی و همکاران او انجام گرفت. از تهاجم کشورش به لهستان، دانمارک، نروژ، هلند، بلژیک و فرانسه حمایت کرد. آلفرد یودل و والتر وارلیمونت طرح‌ریزی عملیات در نروژ را که اختصاصاً بر عهده ورماخت قرار گرفته بود، ترتیب دادند و او صرفاً ساختار اداری لازم بدین منظور را پدیدآورد. پس از پیروزی بر فرانسه در ماه ژوئن سال ۱۹۴۰، هیتلر به جهت قدردانی از اقداماتش، روز ۱۹ ژوئیه او را به درجه فیلدمارشالی ترفیع داد و ۱۰۰ هزار رایش‌مارک به او هدیه نمود؛ مبلغی که هیچگاه آن را خرج نکرد چرا که احساس می‌کرد آن را کسب نکرده‌است. پس از مدتی مرخصی، ماه اوت کار بر روی عملیات شیر دریایی، طرح تهاجم آلمان به جزیره بریتانیا که هیچگاه اجرا نشد، را آغاز نمود.
با اطلاع از قصد هیتلر در حمله به شوروی، مستقیماً اعتراض خود را به پیشوا ابراز کرد. هیتلر در پاسخ این جنگ را اجتناب‌ناپذیر خواند و افزود اکنون که آلمان دست بالا را دارد باید دست به حمله بزند. با قانع نشدن از این استدلال، اعتراضش را مکتوب ساخت که مورد سرزنش شدید هیتلر قرار گرفت. با ناراحتی پیشنهاد کرد در جایگاهش با فردی که قضاوت راهبردی منطبق‌تری با پیشوا دارد، جایگزین شود. هیتلر با رد درخواست یک فرماندهی میدانی، به تندی او را مورد انتقاد قرار داد و با فریاد خاطر نشان ساخت این تنها او به عنوان پیشواست که تصمیم می‌گیرد چه زمانی رئیس فرماندهی عالی ورماخت را تغییر دهد. در واکنش بدون به زبان آوردن هیچ سخنی اتاق هیتلر را ترک نمود. زان پس با وجود مطرح ساختن اعتراض‌های بسیار ضعیف در مسائل خاصی، تقریباً بدون هیچ تأملی مجری اراده پیشوا بود. بدین ترتیب با این حال که به شکل ناموفقی تلاش کرد برخی فرامین را نرم سازد، با ایمان عمیق به پیشوا، ماه مارس سال ۱۹۴۱ فرمان کمیسار هیتلر در از میان بردن افسران سیاسی ارتش سرخ را ابلاغ و حکم ماه ژوئیه در سپردن اداره سیاسی مناطق پشت خط مقدم به "رایسش‌فورر" هاینریش هیملر، فرمانده اس‌اس را امضا کرد. در پی عدم موفقیت ورماخت در حصول یک پیروزی سریع بر شوروی و افزایش صدور فرامین سخت‌گیرانه‌تر، با تسلیم خاضعانه در مقابل هیتلر، وفادارانه به امضای چنین احکامی ادامه داد.
پس از انفجار بمب کارگذاشته در یک کیف در زیر میز کنفرانس در روز ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ توسط کودتاگران، با بر طرف شدن گیجی موقت، به سراغ هیتلر رفت و با فریاد "پیشوای من شما هنوز زنده هستید!" او را سر پا و در خروج از اتاق تخریب شده یاری کرد. پس از اقدام ناموفق ترور، بیش از پیش به هیتلر نزدیک و تکیه پیشوا بر بیشتر شد. پس از این کودتای نافرجام ترحمی به بانیان آن نشان نداد و دستور به دستگیر کردن ژنرال اریش فلگیبل، ارتشبد فریدریش فروم و فیلدمارشال اروین فن ویتسلیبن صادر نمود.
در ماه‌های پایانی جنگ، با نزدیک شدن قوای ارتش سرخ شوروی به برلین، فرامینی در جهت برخورد با «اقدامات تروریستی» دشمن ابلاغ کرد. بی هیچ شائبه‌ای با لزوم تمهیدات تلافی‌جویانه مرگبار علیه پارتیزان‌ها و خرابکارها موافق بود. در جریان نبرد برلین، با از دست دادن درک صحیح از شرایط و عدم پذیرش شکست آلمان، ژنرال والتر ونک و فیلدمارشال فردیناند شومر را مقصر سقوط پایتخت می‌دانست.
روز ۸ مه سال ۱۹۴۵ با یونیفرم کامل نظامی آخرین اقدام رسمی خود برای آلمان را با امضای سند تسلیم کشورش در حضور روس‌ها در برلین به انجام رساند و به مقر دولت به رهبری کارل دونیتس بازگشت. چند روز بعد در این مکان توسط پلیس نظامی بریتانیا دستگیر شد. در دادگاه نورنبرگ محاکمه گردید و در آن مسئولیت خود در اجرای فرامین هیتلر را پذیرفت. با وجود این که تأثیری در محکومیتش نداشت اما در مقابل متهم‌کنندگانش با صداقت سخن گفت. او در نهایت به اتهام جنایت علیه صلح، جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت مجرم شناخته گردید و ۱۶ اکتبر سال ۱۹۴۶ به دار آویخته شد. پیش از اجرای حکم آخرین سخنانش را به زبان آورد:"آلمان بالاتر از همه چیز!"
ویلهلم پنج ساله بود که مادرش را پس زایمان برادرش بودوین، از دست داد. کایتل علاقه زیادی به شکار، سوارکاری و کشاورزی داشت. ماه آوریل سال ۱۹۰۹ با لیزا فونتن، دختر یک زمین‌دار ثروتمند از وولفل در هانوفر ازدواج کرد. حاصل این ازدواج سه دختر و سه پسر بود. هر سه پسر او نیز مانند پدر به نیروی زمینی پیوستند. کارل-هاینتس، بزرگ‌ترین پسر او، ژانویه سال ۱۹۳۸ با دوروتی، دختر ورنر فن بلومبرگ، وزیر دفاع آلمان، ازدواج کرد. کوچک‌ترین پسر کایتل در طول جنگ در شوروی کشته شد. گفته می‌شود هنگام تصدی مقام فرماندهی لشکر در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۵، در حالی که خود برای رسیدگی به وظایف رسمی، به شکل طبیعی از خودروی سازمانی استفاده می‌کرد، با توجه به این که خودروی شخصی در مالکیت نداشت، برای پایبندی سفت‌وسخت به پاک‌دستی، در صورتی که به همراه همسرش به مراسمی دعوت می‌شد، او را با قطار شهری راهی می‌کرد. همین روحیه سبب می‌شد، در دوره بحران سوخت در آلمان، درحالی‌که عده‌ای با خودروهای متعدد و مجلل تردد می‌کردند، او با فولکس‌واگن ساده‌ای در مراسم‌های حکومتی حضور یابد.
پاول لودویگ ایوالت فون کلایست (۸ اوت ۱۸۸۱ – ۱۳ نوامبر ۱۹۵۴) نظامی و فیلدمارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان‌های مختلفی را در جریان جنگ جهانی دوم بر عهده داشت.
روز ۸ اوت سال ۱۸۸۱ در شهر بروانفلس و در خانواده‌ای با سابقه دیرینه نظامی‌گری چشم به جهان گشود. پدر او مدیر مدرسه بود. سال ۱۹۰۰ به عنوان دانشجو-افسر به قوای توپخانه نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست. ماه اوت سال ۱۹۰۱ به درجه ستوان دومی ترفیع یافت. ماه ژانویه سال ۱۹۱۰ با درجه ستوان یکمی برای سه سال وارد دانشکده جنگ شد. با دریافت ترفیع به درجه سروانی به هنگ ۱ سواره‌نظام ملحق گردید. در جریان جنگ جهانی اول در جبهه شرقی حضور پیدا کرد و ماه اوت سال ۱۹۱۴ با هنگ خود در نبرد تاننبرگ به نبرد پرداخت. در ادامه وظایف ستادی مختلفی بر عهده گرفت و سال ۱۹۱۷ به ریاست ستاد لشکر نخبه سواره‌نظام محافظ رسید.
بین سال‌های ۱۹۲۲ تا سال ۱۹۲۶ مدرس دانشکده سواره نظام در هانوفر بود. در نهایت به فرماندهی این دانشکده رسید و در ماه دسامبر سال ۱۹۲۶ به درجه سرگردی ترفیع یافت. پس از ستدی وظایف ستادی دیگر، سال ۱۹۲۹ با دریافت درجه سرهنگی به فرماندهی هنگ ۹ پیاده‌نظام در پوتسدام منصوب گشت. ماه ژانویه سال ۱۹۳۲ به درجه سرتیپی نائل آمد و فرمانده لشکر دوم سواره‌نظام در برسلاو شد.
روز ۱ اکتبر سال ۱۹۳۳ به درجه سرلشکری و روز ۱ اوت سال ۱۹۳۶ به درجه سپهبدی (ژنرال سواره‌نظام) ترفیع یافت. با توجه به عدم اطمینان نسبت به وفاداری، ماه فوریه سال ۱۹۳۸ مجبور به بازنشستگی از خدمت شد.
ماه اوت سال ۱۹۳۹ مجدداً به خدمت فراخوانده و فرماندهی سپاه ۲۲ موتوریزه به او محول شد. نیروهای تحت امر او به عنوان بخشی از گروه ارتش جنوب در جریان تهاجم آلمان به لهستان، این کشور را مورد تهاجم قرار دادند.
در جریان نبرد فرانسه، به فرماندهی یک یگان عمده زرهی موسوم به گروه زرهی "کلایست" متشکل از سه سپاه دارای مجموعاً ۵ لشکر زرهی و ۳ لشکر پیاده‌نظام موتوریزه با قریب به ۳ هزار تانک، برگزیده گشت. گروه زرهی "کلایست" نقش محوری در حمله به کشورهای سفلی و فرانسه داشت. در رخنه نیروهای آلمانی به خط تدافعی متفقین در جنگل‌های آردن، گروه زرهی "کلایست" نقش سرنیزه زرهی را ایفا کرد. نیروهای فون کلایست روز ۱۲ مه سال ۱۹۴۰ با گذر از رود موز وارد خاک فرانسه شدند و به حرکت با سمت کانال مانش ادامه دادند. فون کلایست روز ۲۲ مه خود را به ار سنت اومر رساند اما به دستور فرماندهی گروه ارتش متوقف شد. با اتمام موفقیت‌آمیز مرحله نخست عملیات، روز ۱۵ مه مفتخر به دریافت نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین گشت. گروه زرهی "کلایست" با کسب پیروزی‌های دیگری در مقابل فرانسوی‌ها، روز ۲۹ ژوئن در مرز اسپانیا به اقیانوس اطلس رسید. فون کلایست به جهت مشارکت قابل ملاحظه در این پیروزی، روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۰ به درجه ارتشبدی نائل آمد.
فون کلایست ماه آوریل سال ۱۹۴۱ گروه زرهی خود را در تهاجم به یوگسلاوی رهبری نمود که به تسلیم شدن این کشور تنها در عرض ۹ روز انجامید.
ارتشبد فون کلایست در جریان عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی که از ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ آغاز شد، فرماندهی گروه زرهی ۱ از گروه ارتش جنوب را بر عهده داشت. نیروهای او به قصد سلطه بر کی‌یف، نقش سرنیزه زرهی گروه ارتش را ایفا می‌کردند. روز دوم عملیات با شکست دفاع مرزی توسط پیاده‌نظام، نیروهای فون کلایست وارد خاک شوروی شدند. در مواجهه با ضد حملات ارتش سرخ، این نیرو در عرض ده روز ۱۲۰۰ تانک دشمن را از میان بردند. با وجود مقاومت شدید دشمن، فون کلایست در محور کی‌یف به تدریج در خطوط آن نفوذ نمود و در نهایت در پشت خطوط مقدم ارتش سرخ به آزادی در تحرک دست یافت. او سپاه ۳ موتوریزه را جهت سلطه بر کی‌یف به عنوان گذرگاه رود دنیپر اعزام کرد. درحالیکه در این زمان هیتلر خواهان تصرف سریع کی‌یف توسط او بود، فون کلایست اوایل ماه ژوئیه به دستور فرماندهی گروه ارتش جنوب، نیروهای خود را از غرب کی‌یف به سمت جنوب چرخش داد تا قوای دشمن را در ناحیه اومان به محاصره درآورد. این اقدام موجب غافل‌گیری عملیاتی دشمن شد. هیتلر نیز در نهایت به این نتیجه رسید که از قوای زرهی فون کلایست جهت یورش مستقیم به شهر بسیار مستحکم کی‌یف استفاده نکند. با ضد حمله ارتش سرخ از جانب رود دنیپر، فون کلایست وادار شد سپاه ۱۴ موتوریزه را مجدداً متوجه شرق کند تا تنها سپاه ۴۸ موتوریزه به حرکت به سمت اومان ادامه دهد. ضد حمله شوروی نتوانست موجب توقف حرکت فون کلایست شود.
پس تکمیل و انهدام محاصره اومان، فون کلایست دوباره رو به رود دنیپر آورد. طبق فرمان فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان، فون کلایست موظف شد با عبور از دنیپر به سمت شمال حرکت کند تا در همکاری با نیروهای ارتشبد هاینتس گودریان از شمال، محاصره دیگر علیه دشمن در ناحیه کی‌یف ایجاد گردد. تا این زمان تنها ۳۳۱ تانک گروه زرهی او معادل ۵۳ درصد میزان روز ۲۲ ژوئن، به صورت عملیاتی باقی مانده بود. فون کلایست سپاه ۴۸ موتوریزه را مأمور به گذر از دنیپر در پشت سر ارتش هفدهم از ناحیه کرمنچوک کرد. بارندگی و گل‌آلود شدن راه‌ها پیشروی نیروهای او را با اختلال مواجه ساخته بود. همین مسئله سبب شد نقطه اتصال برنامه‌ریزی‌شده ۵۰ کیلومتر به جنوب منتقل شود. در نهایت نیروهای زرهی فون کلایست روز ۱۳ سپتامبر به قوای گودریان در گروه زرهی ۲ متصل گشتند و محاصره ناحیه کی‌یف را تکمیل کردند.
یگان زرهی ارتشبد فون کلایست روز ۶ اکتبر با ارتقا سطح، به «ارتش یکم زرهی» تغییر عنوان داد. هدف بعدی او روستوف-نا-دونو بود. به هر صورت، در جریان پیشروی در عمق اراضی روسیه، فرسایش بالا، خرابی‌های مکانیکی ادوات و طول بیش از حد خطوط تدارکاتی، ارتش زرهی تحت امر فون کلایست را تا هنگام رسیدن به روستوف-نا-دونو در میانه ماه نوامبر، به شدت تضعیف کرد. پس از سه روز نبرد، نیروهای او این شهر را روز ۲۰ نوامبر تصرف نمودند. با این وجود، در مقابل ضد حملات قدرتمند دشمن، فون کلایست قادر به حفظ شهر نشد. به هر صورت، روز ۱۷ نوامبر سال ۱۹۴۲ برگ‌های بلوط به نشان صلیب شوالیه او افزوده شد.
ماه مه سال ۱۹۴۲، فون کلایست نقشی کلیدی در نبرد دوم خارکوف ایفا کرد. دو ارتش زرهی تحت فرماندهی او ضد حمله بهاره ارتش سرخ را در این ناحیه متوقف ساختند و حدود ۲۵۰ هزار نفر از قوای دشمن را به اسارت گرفتند. در جریان مورد آبی، عملیات تهاجمی ورماخت به سمت میدان‌های نفتی قفقاز در جنوب، فون کلایست هدایت ارتش یکم زرهی متشکل از هشت لشکر را بر عهده داشت. سرنیزه زرهی او تا اوایل ماه اوت به مایکوپ در شمال قفقاز رسید اما ماه بعد پیشروی در رود ترک متوقف گردید. فون کلایست در این موقعیت در برابر دشمنانی بسیار قدرتمندتر قرار گرفته بود درحالیکه خطوط تدارکاتی او بسیار طولانی شده بود و نیروی کمکی و سوخت مورد نیاز او مکرراً به نبردگاه استالینگراد منتقل می‌گشت. روز ۵ نوامبر سال ۱۹۴۲، لشکر سیزدهم زرهی از ارتش زرهی فون کلایست به پنج کیلومتری اوردژونیکیدزه در اوستیای شمالی رسید. این محل شرقی‌ترین نقطه‌ای بود که ورماخت به آن دست یافت.
ارتشبد فون کلایست روز ۲۱ نوامبر سال ۱۹۴۲ به فرماندهی گروه ارتش آ منصوب و مأمور به حفظ جنوبی‌ترین مواضع در قفقاز شد. این در حالی بود که با ادامه نبرد در استالینگراد، خطوط پشت سر او مداوما در خطر قطع شدن توسط دشمن قرار داشت. فون کلایست روز ۱ فوریه سال ۱۹۴۳ به درجه فیلدمارشالی ترفیع یافت. پس از شکست ورماخت در استالینگراد، فون کلایست در نهایت مجوز عقب کشیدن نیروهای ۴۰۰ هزار نفری خود را دریافت کرد. این عقب‌نشینی تا رود دنیپر به شکل ماهرانه‌ای توسط او انجام گرفت.
فیلدمارشال فون کلایست، به عنوان تنها فیلدمارشال آلمانی، سال ۱۹۵۴ در اسارت شوروی درگذشت.
گونتر فون کلوگه (۳۰ اکتبر ۱۸۸۲ – ۱۹ اوت ۱۹۴۴) یک نظامی و فیلدمارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که در طول جنگ جهانی دوم فرماندهی یگان‌های بزرگی را در نیروی زمینی بر عهده داشت.
کلوگه روز ۳۰ اکتبر سال ۱۸۸۲ در خاندانی نظامی در پوزن در پروس زاده شد. خاندان او سال ۱۹۱۳ به دست قیصر ویلهلم دوم به جایگاه نجیب‌زادگی رسید. گونتر به همراه برادر خود وارد دانشسرای نظامی پروس شد. سال ۱۹۰۱ فارغ‌التحصیل گشت و در رسته توپخانه خدمت در نیروی زمینی امپراتوری آلمان را آغاز کرد. در این زمان او و ویلهلم کایتل در یک هنگ قرار داشتند. کلوگه بین سال‌های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۲ دوره دانشکده جنگ را گذراند و به ستاد کل پیوست. با آغاز جنگ جهانی اول به درجه سروان ترفیع گرفت. در طول جنگ نبرد را در جبهه‌های روسیه، ایتالیا، رومانی و فرانسه تجربه و نشان صلیب آهنین را دریافت کرد. کلوگه ماه اکتبر سال ۱۹۱۸ در نزدیکی وردون به شدت مجروح شد.
پس از جنگ، کلوگه در سال ۱۹۱۹ به رایشسور پیوست. تا سال ۱۹۲۳ با درجه سرگرد در بخش آموزش وزارت دفاع خدمت کرد. سال ۱۹۲۷ به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت. با درجه سرهنگ به فرماندهی یک هنگ توپخانه رسید.
با به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست به رهبری آدولف هیتلر، پیشرفت کلوگه سرعت گرفت. سال ۱۹۳۳ با ترفیع به درجه سرتیپ بازرس یگان‌های مخابرات شد. روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۴ به فرماندهی لشکر ششم در مونستر منصوب شد و به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. یگان کلوگه به زودی به سپاه ۶ تغییر عنوان داد و او به عنوان فرمانده آن ماه اوت سال ۱۹۳۶ به درجه سپهبد (ژنرال توپخانه) ترفبع گرفت. در جریان بهران سودتنلند در تابستان سال ۱۹۳۸، عده‌ای از افسران ارشد قصد اجرای کودتا برای ساقط کردن هیتلر و جلوگیری از وقوع جنگ را داشتند. کلوگه با این گروه هم‌دستی داشت. به هر صورت حصول توافق مونشن سبب فیصله بدون درگیری مسئله و در نتیجه صرف نظر توطئه‌گران از کودتا شد. کلوگه برای مدتی بین سال‌های ۳۹–۱۹۳۸ بازنشسته اما مجدداً به خدمت فراخوانده شد.
در پی آغاز جنگ جهانی دوم در روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۳۹، کلوگه ارتش چهارم را به عنوان بخشی از گروه ارتش شمال در تهاجم به لهستان فرماندهی می‌کرد. او معتقد بود حاکمیت لهستان در حق جمعیت آلمانی اراضی خود «جنایت» روا می‌دارد و بخش‌هایی از خاک آن می‌بایست به آلمان بازگردانده شود؛ از این رو چنین تهاجمی را مشروع می‌دانست. به هر حال با اقدامات ضدیهودی در این کشور مخالف بود. نیروهای او عملکرد خوبی در این کارزار به نمایش گذاشتند و تا روز ۳ سپتامبر به ناحیه سفلی رود ویستولا رسیدند و در نهایت نیروهای لهستانی را به محاصره انداختند. کلوگه خود در یک سانحه هوایی جراحت جزئی برداشت. با حصول سریع پیروزی کلوگه به درجه ارتشبد ترفیع گرفت و نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت کرد.
کلوگه اواخر سال ۱۹۳۹ از قصد هیتلر برای تهاجم به فرانسه و کشورهای سفلی مطلع و متعجب شد. او و چندین تن دیگر از فرماندهان ارشد دیگر نسبت به این تصمیم معترض بودند و آن را نهایتاً مایه شکست آلمان می‌دیدند؛ به وجهی که مجدداً طرح یک کودتا و تسخیر برلین را ریختند. به هر صورت نگرانی از ناکامی در اثر عدم همکاری نیروهای مسلح به جهت محبوبیت بالایی که هیتلر با پیروزی‌های اخیر کسب کرده بود، آن‌ها این بار هم وادار دست کشیدن از طرح خود نمود. به هر صورت با پیشرفت جزئیات طرح تهاجم، کلوگه به امکان پیروزی باور یافت و از هواداران آن شد.
ارتش چهارم کلوگه برای مشارکت در کارزار به جبهه غربی منتقل شد. این ارتش در تهاجم برق‌آسا به فرانسه (مورد زرد) از روز ۱۰ مه سال ۱۹۴۰ بخشی از گروه ارتش آ بود. نیروهای کلوگه با جلوداری لشکر هفتم زرهی اروین رومل، رود ۱۲ مه به رود میوس رسیدند. کلوگه قصد داشت حرکت تانک‌ها را متوقف کند تا گذر از رود با پشتیبانی پیاده‌نظام و توپخانه صورت بگیرد. با این حال رومل به او اطمینان داد قادر است بلافاصله از رود بگذرد و با زره‌پوش‌های خود با سرعت زیادی آن سوی آن از شرایط بهره ببرد. این وعده کلوگه را راضی کرد. رومل پیشروی پر سرعتی داشت و زیر آتش شدید دشمن، از تا شب‌هنگام از رود موز گذشت. کلوگه روز ۱۵ مه از "لوفت‌وافه" خواست بیشتر توان بمب‌های شیرجه‌ای خود را بر پشتیبانی از رومل متمرکز کند. او صبح روز بعد در دیدار از قرارگاه رومل، دستور داد با شکافتن مواضع دشمن با سرعت تمام پیش برود. حرکت رومل به اندازه‌ای سریع صورت گرفت فاصله نسبتاً زیادی بین سرنیزه زرهی و پیاده‌نظام پشت سر افتاد. تنها ضدحمله قابل توجه متفقین علیه نیروهای جلودار کلوگه روز ۲۴ آوریل در آراس به وقوع پیوست که با خسارت زیادی به آن‌ها دفع شد. به هر حال این ضدحمله این نگرانی در کلوگه به وجود آورد که در صورت ادامه پیشروی ممکن است نیروهای زرهی بدون پشتیبانی پیاده‌نظام، با ضدحملات دیگر به محاصره بیفتند. بدین ترتیب پس از جلسه با هیتلر، همان روز ۲۴ مه دستور به توقف رومل در فاصله ۱۵ کیلومتری از دانکرک داده شد. حمله دو روز بعد از سر گرفته شد. متفقین با استفاده از این فرصت حول دانکرک خط دفاعی دیگری ایجاد و متعاقباً بریتانیایی‌ها از طریق دریا آن را تخلیه کردند. به هر حال عملکرد نیروهای کلوگه کاملاً مورد رضایت فرماندهی عالی بود.
پس از پیروزی در این عملیات، کلوگه به همراه چند فرمانده ارشد دیگر، ماه ژوئیه سال ۱۹۴۰ به درجه فیلدمارشالی نائل آمد.
فیلدمارشال فون کلوگه در جریان عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی که از ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ آغاز شد، همچان فرماندهی ارتش چهارم را بر عهده داشت. او یکی از دو فیلدمارشالی بود که در این عملیات یک ارتش میدانی را فرماندهی می‌کردند. نیروهای با گذر از بیاویستوک و اسمولنسک به نزدیکی مسکو، پایتخت شوروی، رسیدند. کلوگه تنها فرمانده ارشد در گروه ارتش مرکز بود که پس از نبرد اسمولنسک، صراحتاً از طرح چرخش نیروهای زرهی هاینتس گودریان به سمت جنوب به جای حرکت مستقیم به سمت مسکو، پشتیبانی می‌کرد. پس از صورت گرفتن نبرد مسکو و اجرای ضد حمله ارتش سرخ در ماه دسامبر سال ۱۹۴۱، تهاجم آلمانی‌ها متوقف شد. پس از کناره‌گیری فیلدمارشال فدر فون بک، کلوگه به فرماندهی گروه ارتش مرکز منصوب گشت.
کلوگه در این موقعیت از طریق هنینگ فون ترسکو، برای نخستین بار با جنبش مخالفان هیتلر در تماس قرار گرفت. او با آرای کلی این افراد موافق بود اما از دست زدن به اقدامی علیه رئیس حکومت که نسبت به او سوگند وفاداری خورده بود، اجتناب می‌کرد. به هر صورت در اثر القائات توطئه‌گران، در نهایت پذیرفت عملی در این جهت صورت دهد اما اواخر ماه نوامبر سال ۱۹۴۳ در اثر یک تصادف رانندگی مجروح شد. کلوگه برای شش ماه از میدان‌های نبرد دور بود.
کلوگه پس از مرخصی از بیمارستان به فرماندهی کل جبهه غربی رسید. مأموریت او متوقف کردن متفقین در فرانسه بود. پس از رسیدن به موقعیت و مشورت با فیلدمارشال اروین رومل، شرایط را ناامید کننده ارزیابی نمود. کلوگه هنگام کودتای ۲۰ ژوئیه هیچ اقدامی صورت نداد. به هر صورت کلوگه که نتوانسته بود شرایط میدانی را تغییر دهد، دیگر مورد توجه هیتلر نبود و نگرانی از پیوستن او به متفقین وجود داشت. میانه ماه اوت ارتباط جبهه غربی با برلین برای یک روز کاملاً قطع شد. هیتلر به ظن این که کلوگه به‌طور مخفیانه در حال مذاکره تسلیم با متفقین است، روز ۱۷ اوت او را از مقام خود عزل و با فیلدمارشال والتر مدل جایگزین نمود. به کلوگه دستور داده شد در برلین حاضر شود. فیلدمارشال فون کلوگه که شانسی برای خود قائل نبود، در راه برلین با خوردن سم روز ۱۹ اوت سال ۱۹۴۴ به زندگی خود پایان داد. پیش از مرگ نامه‌ای به هیتلر نوشت و در این نامه از او خواست برای پایان دادن به رنج مردم آلمان، صلح را بپذیرد.Shirer , pages 965-966
گئورگ کارل فریدریش ویلهلم فون کوشلر (۳۰ مهٔ ۱۸۸۱ – ۲۵ مه ۱۹۶۸) نظامی بلندپایه و فیلدمارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم فرماندهی چند یگان‌ها بزرگ را بر عهده داشت.
گئورگ فون کوشلر روز ۳۰ مه سال ۱۸۸۱ در قلعه فیلیپس‌روهه در نزدیکی گرمرسهایم در خاندانی زمین‌دار از طبقه اشراف پروس و پر سابقه در نظامی‌گری زاده شد. پس از تحصیل در دانشکده‌های افسری، روز ۱۲ مارس سال ۱۹۰۰ به عنوان افسر دانشجو در هنگ ۲۵ توپخانه صحرایی در دارمشتات به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست. سال بعد در با درجه ستوان دوم سلک افسران درآمد. تا سال ۱۹۰۷ در رسته توپخانه باقی ماند تا اینکه به دانشکده نظامی سوارکاری در هانوفر منتقل شد. سال ۱۹۱۰ به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت و سه سال دوره آموزشی ستاد کل را در دانشکده جنگ پروس گذراند. سال ۱۹۱۳ در بخش عارضه‌نگاری وارد ستاد کل کبیر در برلین شد.
با آغاز جنگ جهانی اول کوشلر به درجه سروان ترفیع گرفت و به فرماندهی یک آتشبار توپخانه در هنگ ۹ توپخانه صحرایی ذخیره در جبهه غربی منصوب شد. با یگان خود در نبردهای سم و وردن حضور پیدا کرد و به شکل همزمان در ماه ژانویه سال ۱۹۱۵ نشان درجه ۱ و ۲ صلیب آهنین را دریافت نمود. منبع دیگری زمان اعطای نشان درجه ۲ صلیب آهنین را نوامبر ۱۹۱۴ ذکر کرده‌است.https://www.tracesofwar.com/persons/199/Küchler-von-Georg.htm پس از خدمت در خط مقدم، در ستاد سپاه ۴ و سپس سپاه ۸ به انجام وظیفه ادامه داد. اواخر جنگ به عنوان افسر عملیات لشکر دویست و ششم پیاده‌نظام و لشکر نهم ذخیره منصوب شد. در مدت حضور در جبهه‌های نبرد، در ژوئیه سال ۱۹۱۷ نشان شوالیه آهنین خاندان سلطنتی هوهن‌تسولرن با شمشیرها را نیز دریافت کرد.
با امضای پیمان ورسای و پایان جنگ جهانی اول، وارد ستاد کل هنگ کورلند بخشی از "فرای‌کور" شد و به ایفای نقش در نبردهای منطقه بالتیک پرداخت. با انحلال نیروی زمینی امپراتوری آلمان و تأسیس رایشسور، در این نیرو باقی ماند و در زمره نیروهای سپاه ۱ در پروس شرقی قرار گرفت. مدتی آتشبار پنجم را در هنگ ۵ توپخانه در اولمhttps://dfg-vk-darmstadt.de/Lexikon_Auflage_2/KuechlerGeorgVon.htm فرماندهی کرد سپس پس از حضور کوتاه در دپارتمان آموزش نیروی زمینی وابسته وزارت دفاع در سال ۱۹۲۰، در مناصب مختلف آموزشی دیگری از جمله دانشکده‌های پیاده‌نظام در مونشن، اردورف و درسدن و دانشکده توپخانه در یوتربورگhttp://www.lexikon-der-wehrmacht.de/Personenregister/K/KuechlerGv-R.htm تا دهه ۱۹۳۰ به کار گرفته شد. در همین زمان، روز ۱ آوریل سال ۱۹۲۳ به درجه سرگردی، روز ۱ ژانویه سال ۱۹۲۹ به درجه سرهنگ دومی و روز ۱ مارس سال ۱۹۳۱ به درجه سرهنگی ترفیع پیدا کرد. روز ۱ اکتبر سال ۱۹۳۲ به فرماندهی هنگ توپخانه لشکر یکم پیاده‌نظام در پروس شرقی رسید.
ماه آوریل سال ۱۹۳۵ وظیفه بازرسی از دانشکده‌های جنگ را بر عهده داشت و از ماه اکتبر همان سال با دریافت درجه سرتیپی به فرماندهی لشکر یکم پیاده‌نظام منصوب گشت. یک سال بعد روز ۱ دسامبر سال ۱۹۳۵ به درجه سرلشکری ترفیع یافت. از روز ۱ اکتبر سال ۱۹۳۶ به مدت شش ماه نایب رئیس دادگاه عالی نظامی بود تا اینکه روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۷ با دریافت درجه سپهبدی (ژنرال توپخانه) در مقام فرماندهی سپاه ۱ در پروس شرقی جای گرفت. در این جایگاه با مسئولیت چالش‌برانگیزی روبرو بود چرا که پروس شرقی بدون ارتباط زمینی با بدنه اصلی خاک آلمان، به شکل کامل توسط اراضی لهستان محاصره شده بود و نیروهای او می‌بایست از مناطق مرزی محافظت می‌کردند. روز ۲ مارس سال ۱۹۳۹ و پس از تحویل منطقه مِمِل به آلمان توسط لیتوانی، سربازان سپاه ۱ تحت امر او برای نخستین بار پس از جنگ جهانی اول و از دست دادن این منطقه، قدم در آن نهادند.
با آغاز جنگ جهانی دوم به فرماندهی ارتش سوم منصوب گردید. پیش از آغاز جنگ مسئول آموزش این یگان بود. هنگام تهاجم آلمان به لهستان در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹، هفت لشکر پیاده‌نظام به علاوه لشکر زرهی کمپف و هنگ تحت امر او قرار داشت. بخشی از نیروهای او به جهت برقراری اتصال با بدنه اصلی خاک آلمان به سمت غرب حرکت کرده و با یاری رساندن به ارتش چهارم، دانتسیش را به کنترل خود درآوردند. بیشتر نیروهای ارتش سوم به جانب جنوبی پیشروی نمودند. نیمی از آن‌ها با گذر از رود ویستولا در نزدیکی محل تلاقی آن با رود باگ، خود را به غرب ورشو رساندند. نیم دیگر با گذر از رودخانه نارف و پیشروی در طول رودخانه باگ در شرق ورشو، وارد برست-لیتوفسک شدند تا جلوی عقب‌نشینی نیروهای لهستانی را گرفته و آن‌ها را به محاصره درآورند. به هر وجه با عقب‌نشینی زود هنگام لهستانی‌ها امکان محاصره آن‌ها میسر نشد اما خود شهر به محاصره درآمد. در همین نقطه نیروهای خود را به قوای ارتش سرخ که لهستان را از جانب شرقی مورد هجوم قرار داده بودند، رسانند و یک رژه مشترک پیروزی با آن‌ها ترتیب دادند. با پایان نبرد لهستان، به عنوان فرمانده جبهه شمالی به همراه یگانش برای مدتی در لهستان مستقر بودند. با موفقیت در عملیات در لهستان روز ۳۰ سپتامبر سال ۱۹۳۹ مفتخر به دریافت نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین شد.