نانوذرات پلیمری پلیمرهای ترکیبی هستند که اندازه آنها بین ۱۰ تا ۱۰۰ نانومتر است. نانوذرات پلیمری ترکیبی شامل پلی اکریلید،, Bai, J. , et al. , One-pot synthesis of polyacrylamide-gold nanocomposite. Materials Chemistry and Physics, 2007. 106(2): p. 412-415. . پلی اکریلات, Turos, E. , et al. , Antibiotic-conjugated polyacrylate nanoparticles: New opportunities for development of anti-MRSA agents. Bioorganic & Medicinal Chemistry Letters, 2007. 17(1): p. 53-56. . و کیتوزان, Mao, H. -Q. , et al. , Chitosan-DNA nanoparticles as gene carriers: synthesis, characterization and transfection efficiency. Journal of Controlled Release, 2001. 70(3): p. 399-421. . هستند. مولکول‌های دارو می‌توانند در طول یا بعد از پلیمریزاسیون گنجانیده شوند. هستند. مولکول‌های دارو می‌توانند در طول یا بعد از پلیمریزاسیون بپیوندند. بسته به نوع پلیمریزاسیون شیمیایی، این دارو می‌تواند به صورت کووالانسی متصل یا در یک هسته آبگریز بسته‌بندی یا به صورت الکترواستاتیکی متصل شده باشد, Pinto Reis, C. , et al. , Nanoencapsulation I. Methods for preparation of drug-loaded polymeric nanoparticles. Nanomedicine: Nanotechnology, Biology and Medicine, 2006. 2(1): p. 8-21. . استراتژی‌های مشترک مصنوعی برای نانوذرات پلیمری شامل روش‌های میکرو فلوئیدیک،, Shim, T.S. , S. -H. Kim, and S. -M. Yang, Elaborate Design Strategies Toward Novel Microcarriers for Controlled Encapsulation and Release. Particle & Particle Systems Characterization, 2012. 30(1): p. 9-45. . الکتروتروپین،, Choi, D.H. , et al. , Dual Growth Factor Delivery Using Biocompatible Core–Shell Microcapsules for Angiogenesis. Small, 2013. 9(20): p. 3468-3476. . همگن شدن فشار بالا و پلیمریزاسیون بین فازهای مبتنی بر امولسیون است., Song, Y. , J. -B. Fan, and S. Wang, Recent progress in interfacial polymerization. Materials Chemistry Frontiers, 2017. 1(6): p. 1028-1040. . تجزیه زیستی پلیمر یکی از جنبه‌های مهم در انتخاب مواد شیمیایی نانوذرات مناسب است. نانوذرات متشکل از پلیمرهای تجزیه پذیر زیستی که در بدن دسخوش تجزیه می‌شوند، مولکول‌های کوچک سازگار با محیط زیست مانند اسید لاکتیک و اسید گلیکولیک تولید می‌کنند., Kumari, A. , S.K. Yadav, and S.C. Yadav, Biodegradable polymeric nanoparticles based drug delivery systems. Colloids and Surfaces B: Biointerfaces, 2010. 75(1): p. 1-18. . درخت پارها (یا دندریمرها) پلیمرهای مصنوعی با شاخه‌های بسیار زیاد منحصر به فرد با اندازه یکنواخت، ساختار به خوبی تعریف شده و یک سطح انتهایی بسیار کاربردی هستند. مولکول‌های دارویی را می‌توان در داخل دندریمرها بارگذاری یا بر روی سطح انتهایی شاخه‌ها از طریق تعامل الکترواستاتیک یا اتصال کوانتومی متصل کرد, Gillies, E.R. and J.M.J. Fréchet, Dendrimers and dendritic polymers in drug delivery. Drug Discovery Today, 2005. 10(1): p. 35-43. ., Svenson, S. and D.A. Tomalia, Dendrimers in biomedical applications—reflections on the field. Advanced Drug Delivery Reviews, 2005. 57(15): p. 2106-2129. . ترکیب دارو و دندریمر می‌تواند نیمه عمر داروها را طولانی کند. در حال حاضر، استفاده از دندریمر در سیستم‌های بیولوژیکی به دلیل سمیت دندریمر, Jain, K. , et al. , Dendrimer toxicity: Let's meet the challenge. International Journal of Pharmaceutics, 2010. 394(1): p. 122-142. . و محدودیت‌های روش‌های سنتز آنها محدود شده‌است., Pooja, D. , R. Sistla, and H. Kulhari, Chapter 7 - Dendrimer-drug conjugates: Synthesis strategies, stability and application in anticancer drug delivery, in Design of Nanostructures for Theranostics Applications, A.M. Grumezescu, Editor. 2018, William Andrew Publishing. p. 277-303. . دندریمرها همچنین در محدوده اندازه باریکی (<۱۵ نانومتر) قرار دارند و به همین دلیل روش‌های سنتز فعلی دارای عملکرد پایینی هستند. گروه‌های سطحی به میزان بسته‌بندی انبوه ظرفیت de Gennes (در زبان فرانسه: از جنس) در سطح تولیدی زیاد دست خواهند یافت که قسمت درونی را از محلول‌های فشرده پر می‌کنند. این می‌تواند برای کپسوله سازی مولکول‌های دارویی هیدروفاژ و ملکول محلول مناسب باشد. مهر و موم را می‌توان با تعاملات داخل مولکولی بین گروه‌های سطوح مجاور، که می‌تواند با شرایط محلول، مانند pH، قطبیت و درجه حرارت متغیر، ملک است که می‌تواند برای پوشش کپسوله سازی و خواص کنترل آزاد استفاده شود، تنظیم می‌شود., Boas, U. , et al. , Synthesis and Properties of New Thiourea-Functionalized Poly(propylene imine) Dendrimers and Their Role as Hosts for Urea Functionalized Guests. The Journal of Organic Chemistry, 2001. 66(6): p. 2136-2145. .