moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بهره‌وری الکتریکی یک نیروگاه حرارتی مرسوم با استفاده از نسبت برق تحویلی به شین‌های اصلی و حرارت تولیدی در کوره به دست می‌آید و معمولاً بین ۳۳ تا ۴۸ درصد است. میزان بهره‌وری نیروگاه‌های حرارتی نیز مانند تمامی موتورهای گرمایی محدود به قانون ترمودینامیک (چرخه کارنو) است و بنابراین بقیهٔ انرژی به صورت گرما از نیروگاه خارج می‌شود. این گرمای اضافی را معمولاً با استفاده از آب یا برج‌های خنک‌کننده از نیروگاه خارج می‌کنند. اگر از این گرما برای کاربردهای دیگر مانند گرمایش محیط یا… استفاده شود به این چرخه، «چرخه ترکیبی» می‌گویند. یکی از کاربردهای اصلی این گرما در تأسیسات نمک‌زدایی است که بیشتر در کشورهای کویری که دارای منابع گاز طبیعی هستند مورد استفاده قرار می‌گیرد و به این ترتیب آب شیرین و الکتریسیته با هم در چرخه‌هایی وابسته ایجاد می‌شوند.
با این که بهره‌وری این نیروگاه‌ها از نظر قوانین ترمودینامیک محدود است اما با افزایش حرارت و به مثابه آن افزایش فشار بخار می‌توان کارایی این نیروگاه‌ها را افزایش داد. در گذشته‌استفاده از جیوه به عنوان سیال در تحقیقات آزمایشگاهی نشان داده که این فلز می‌تواند فشار بیشتری را در حرارتی کمتر نسبت به آب ایجاد کند اما خطر غیرقابل چشم‌پوشی سمی بودن این فلز و امکان نشت آن استفاده از این عنصر را به عنوان سیال منتفی کرد.
هزینه تولید انرژی الکتریکی در یک نیروگاه حرارتی مستقیم به هزینه سوخت آن بر می‌گردد. هم چنین عواملی مانند اپراتور کار، نگهداری، دسترسی و مکان نیروگاه ، می‌توانند بر هزینه نیروگاه تأثیر بگذارند.
تا زمانی که آب داخل بویلر قرار دارد عملیات مربوط به اضافه کردن گرمای بخار به آن صورت می‌گیرد. بویلر با استفاده از واکنش شیمیایی ناشی از سوختن سوخت‌ها، گرمایی تولیدی را به آب انتقال می‌دهد. آب قبل از وارد شدن به بویلر باید از قسمتی که به آن گرم‌کن مقدماتی می‌گویند بگذرد تا به این ترتیب بهره‌وری بویلر بالا رود.
در نیروگاه‌های گرمایی که از زغال‌سنگ استفاده می‌کنند، پس از حمل زغال سنگ، آن را به وسیله آسیاب‌های مخصوص خرد کرده و سپس به محفظه سوخت بویلر انتقال می‌دهند. زغال‌سنگ مصرفی باید تا درجهٔ معینی خرد شده باشد تا آماده مصرف در بویلر شود.
برخی از نیروگاه‌ها از نفت به عنوان سوخت و به جای زغال‌سنگ استفاده می‌کنند. این نفت در طول حمل و نقل و در طول مدت ذخیره شدن باید گرم (گرم‌تر از نقطه ریزش) نگه‌داشته شود تا بتوان آن را به راحتی به اتاق احتراق پمپ کرد.
بویلرها در برخی از نیروگاه‌ها از گاز طبیعی به عنوان سوخت اصلی استفاده می‌کنند. از این سوخت در برخی از نیروگاه‌ها به عنوان سوخت کمکی نیز استفاده می‌شود و در صورتی که در روند تهیه سوخت اصلی (نفت یا زغال‌سنگ) اختلالی ایجاد شود به وسیله این سوخت از متوقف شدن عملکرد نیروگاه جلوگیری می‌کنند.
زمانی‌که زغال پودر شده برای سوزاندن آماده شد از طریق یک مجرای خاص با فشار وارد کوره می‌شود. زاویه و نوع حرکت پودر طوری است که به راحتی با هوای وارد شده به کوره مخلوط شود و موجب تسهیل در سوختن سوخت شود. هوای وارد شده به کوره قبل از وارد شدن به کوره گرم می‌شود و به این ترتیب بهره‌وری کوره بالا خواهد رفت.
برای رساندن دمای کوره به دمای مناسب برای سوزاندن سوخت باید قبل از وارد کردن سوخت دمای کوره را به وسیله یک سوخت دیگر مانند نفت یا گاز طبیعی به دمای مناسب رساند.
برای تأمین هوای لازم در روند سوزاندن سوخت از فن‌های خارجی خاصی استفاده می‌شود. این فن‌ها ابتدا هوا را از جو دریافت کرده و پس از عبور دادن آن از پیش گرم‌کن و گرم کردن هوا برای سوختن بهتر، هوا را از یک مجرای خاص و با فشار وارد کوره می‌کنند.
برای عادی نگه داشتن فشار داخل کوره و در نتیجه جلوگیری از انفجار کوره و همچنین خارج کردن گازهای ناشی از سوختن سوخت از فن‌های مکنده استفاده می‌شود. قبل از اینکه این فن‌ها گازها و گرد و غبار موجود در کوره را به محیط انتقال دهند باید گازها از داخل یک فیلتر عبور تا از آسیب‌های زیست‌محیطی ورود آن‌ها به محیط زیست کاسته شود.
خاکستر بادی تولید شده در اثر سوختن سوخت به وسیله ته‌نشین‌کنندهٔ الکترواستاتیکی یا فیلتر کیسه‌ای (و یا هر دو) که در محل گازهای خروجی کوره قرار دارد جمع‌آوری می‌شود. پس از جمع‌آوری خاکسترها آن‌ها را به صورت فشرده در انبار و تا زمانی که به محلی دیگر جابجا شوند نگه می‌دارند.
کف هر کوره یک قیف برای جمع‌آوری خاکستر فراهم شده. این قیف به وسیله آب پر شده تا از پراکنده شدن خاکسترها جلوگیری کند.
سلوکوس سوم سوتر (۲۲۵–۲۲۳ (پیش از میلاد)) پسر بزرگ سلوکوس دوم کالینیکوس و لائودیس دوم که در ۲۲۵ به پادشاهی رسید و پس از دو سال هنگامی که برای نبرد با آتالوس یکم به آسیای کوچک لشکرکشیده‌بود به دست شماری از سپاهیانش کشته شد.
زمانی که او متولد شد، نام الکساندر را برای او برگزیدند و پس از اینکه جانشین پدرش شد و به پادشاهی رسید نام خود را به سلوکوس تغییر داد. او در سن ۱۸ سالگی به پادشاهی رسید و دوره حکومتش بسیار کوتاه بود و تنها به مدت دو سال پادشاه بود. او در زمان پادشاهی‌اش تلاش کرد جنگی را که پدرش با آتالوس یکم پرگامون در آسیای صغیر به راه انداخته بود را ادامه دهد اما در جریان یک لشکرکشی در آناتولی به دست سربازانش به قتل رسید.
لقب او سوتر در یونانی به معنای «نجات‌دهنده» است. از القاب دیگر او کرانوس به معنای آذرخش است.
ابو حَفص عُمَر بن فَرخان طَبَری (۷۶۲ آمل - ۸۱۵ بغداد) ستاره‌شناس و معمار ایرانی، مترجم نهضت ترجمه و عضو دارالحکمه بود. اوج شکوفایی فعالیت او مربوط به سالهای ۷۶۲–۸۱۲ است.
پدرش از بزرگان طبرستان بوده‌است. عده ای حضور او را در طراحی شهر بغداد در عصر منصور و جانشینانش می‌دانند و برخی نیز نوشته‌اند که وی از دوره مهدی عباسی به بغداد آمد و در علم نجوم و معماری به فعالیت پرداخت.
ذبیح‌الله صفا نوشته‌است که ابن فرخان در دورهٔ صدارت یحیی برمکی و به دستور مهدی خلیفه عباسی به بغداد دعوت شد تا در ترجمهٔ آثار و متون پهلوی و همچنین در امور معماری و شهرسازی بغداد خدمت کند.صفا،1361:109/1) وفات وی در سال ۲۰۰هـ. ق اتفاق افتاد.(کحاله،1957 :7/304)
جایگاه و ارزش و علم ابن فرخان طبری در بسیاری از آثار دانشمندان اسلامی از جمله ابوریحان بیرونی ستوده شده‌است. ابوریحان در کتاب قانون مسعودی خلاصه‌ای از عملیات ستاره‌شناسی ابن فرخان را آورده‌است.(بیرونی ،1422ق:3/401) فخر رازی نیز دربارهٔ محل قرارگیری و رصدستارگان نقل‌هایی از ابن فرخان دارد.(فخررازی، بی تا:8/172)
ابومعشر بلخی در کتاب خود حنین بن اسحاق، یعقوب بن اسحاق کندی، ثابت بن قره و عمر بن فرخان طبری را چهار مترجم زبردست جهان اسلام می‌داند.ابن‌صاعد، التعریف بطبقات الامم، ص 192؛ ابن ابی‌اصیبعة، عیون‌الانباء فی طبقات الاطباء، ص 286.
ده‌ها کتاب منتسب به ابن فرخان در فهرست نسخ خطی برخی کتابخانه‌های جهان از جمله آستان قدس رضوی وجود دارد. مشهورترین آثار ابن فرخان، «تفسیرکتاب الاربعه (کوادری پارتیوم) بطلمیوس»، «المحاسن»، «اتفاق الفلاسفه و اختلافهم فی خطوط الکواکب»، «الموالید»، «رساله فی احکام النجوم»، «المعانی» و «جوامع الاسرار فی علم النجوم» است. کارل بروکلمان کتاب‌ها و رساله‌های باقی‌مانده از او را، تا سیزده مورد در مناطق مختلف جهان احصا کرده‌است.
سلوکوس چهارم فیلوپاتر پادشاه سلوکی میان سال‌های ۱۸۷-۱۷۵ (پیش از میلاد) بود. سرزمین پادشاهی او سوریه، میانرودان، بابل و ماد و پارس را دربرمی‌گرفت. لقب او فیلوپاتر در یونانی معنای "پدردوست" می‌دهد.
او که از سوی روم برای دادن تاوان جنگی سنگینی زیر فشار بود به دست وزیرش هلیودوروس کشته شد. در این زمان دیمتریوس یکم پسر و جانشین او در روم گروگان بود، پس برادر جوان تر سلوکوس آنتیوخوس چهارم جای او را گرفت.
موزه علوم ال پاسو نام موزه‌ای در شهر ال پاسو در تگزاس است.
گشت مرزی ایالات متحده آمریکا یک سازمان دولتی است که وظیفه کنترل و محافظت از مرزهای ایالات متحده آمریکا را بر عهده دارد.
این سازمان ۱۱۰۰۰ مأمور دارد که زیر نظر اداره گمرک و محافظت مرزی ایالات متحده آمریکاست که به نوبه خود زیر مجموعه‌ای از وزارت امنیت داخلی ایالات متحده آمریکا می‌باشند.
این سازمان مسئول حفظ امنیت مرزی است و شمار عظیم عبورکنندگان از مرز آمریکا و مکزیک را مدیریت کرده‌است. شمار فزاینده ای از این افراد خانواده‌هایی از آمریکای مرکزی بوده‌اند.
اداره گمرک و محافظت مرزی ایالات متحده آمریکا یک سازمان دولتی است که وظیفه کنترل گمرکات و نیز محافظت از مرزهای ایالات متحده آمریکا را بر عهده دارد.
این سازمان نزدیک به ۵۷۰۰۰ کارمند دارد (سال ۲۰۰۸)، و زیر نظر وزارت امنیت داخلی ایالات متحده آمریکا می‌باشد. گشت مرزی ایالات متحده آمریکا شاخه‌ای از این سازمان است.
بَدرالدّین (نورالدین) هِلالی جغتایی اَستَرآبادی (مرگ ۹۰۸) یکی از شاعران پارسی‌گوی ایرانی در سدهٔ ۹ هجری خورشیدی بود.https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/1096365
برجسته‌ترین اثر او مثنوی شاه و درویش (شاه و گدا) است که به زبان آلمانی نیز ترجمه شده‌است. اهمیت هلالی به خاطر غزل‌های لطیف و پرمضمون و خوش‌آهنگ اوست که مجموع آن نزدیک به ۲٬۸۰۰ بیت است. قصیده‌های هلالی ارزش ادبی کمتری دارند که یکی از آن‌ها را در ستایش عبیدالله‌خان ازبک سروده‌است که گویا از ترس بوده‌است.تاریخ ادبیات در ایران، صفا، جلد ۴، ص ۴۳۴
وی اهل استرآباد (گرگان کنونی) و بزرگ‌شدهٔ این شهر بود و در نوجوانی به هرات رفت. نیاکان هلالی اصالتاً از ترکمن‌های جغتایی بودند که به گرگان هجرت کرده بودند.
هلالی از پرورش‌یافتگان امیر علی‌شیر نوایی و از هم‌نشینان سلطان حسین بایقرا تیموری بود. پس از سرودن مثنوی شاه و درویش، بدیع‌الزمان پسر سلطان حسین میرزا، غلام‌‌بچه‌ای زیبا را که هلالی طلب کرده بود به عنوان انعام به وی داد.
هلالی استرآبادی شیعه بوده‌است، اما در تشیّع متعصّب نبوده و در درگیری‌های معمول میان سنی و شیعه در آن زمان دخالت نمی‌کرده‌است و همین باعث شده تا پیروان هر کدام از این مذاهب، او را بر مذهب دیگر بدانند.تاریخ ادبیات در ایران، صفا، جلد ۴، صص ۴۳۲ تا ۴۳۸
در هنگام محاصره هرات توسط عبیدالله خان ازبک شیبانی در زمان شاه تهماسب یکم که جزئی از ایران بود، هلالی نیز در هرات بود. در آن زمان از سوی سپاه ازبک مستزاد به درون شهر فرستاده شد با این محتوا:
هلالی در پاسخ این رباعی مستزاد را برای آن‌ها می‌فرستد:
عبیدالله خان ازبک شیبانی پس از اشغال هرات، نخست هلالی را همراه خود کرد اما بعد شعر بالا و برخی از اشعار دیگر را به آگاهی عبید خان رساندند، مانند:
بعد او را به جرم شیعه بودن و در پی تحریک رشک مندان، شکنجه داد و مأمورانش هلالی را با سری شکسته و خون‌آلود در چهارسوق هرات کشتند. شاعری به نام مهری به دیدار هلالی آمد و این بیت را برای او خواند:
خلاصة التواریخ، احمد قمی، جلد ۱، صص ۱۹۱ تا ۱۹۴
دریاوارهلالی جغتائی، شاعر پارسی‌گوی سدهٔ نهم هجری اهل استرآباد در بیتی که می‌تواند اشاره به دریاوارهای کرهٔ ماه داشته‌باشد می‌گوید: هیچ دانی چیست این داغ سیه بر روی ماه؟ / عارض خود را سیه کردست ماه از دست تو. منبع: جغتائی، هلالی، دیوان، به تصحیح و مقابله و مقدمه و فهرست از سعید نفیسی، انتشارات سنائی. بدون تاریخ. ص۱۶۰، بیت ۲۲۱۵. (maria) نامی است که به گروهی از پهنه‌هایی تیره‌رنگ سطح کره ماه داده شده‌است. مجموعه این پهنه‌ها آبگیروارهای ماه نامیده می‌شود.
سمت پیدای ماه، ظاهری بسیار متفاوت نسبت به سمت پنهان آن دارد. علت آن اینست که پهنه‌های زیادی از این سوی ماه بر اثر فعالیت‌های آتشفشانی با گدازه‌های تیره‌رنگ پوشیده شده‌اند و آبگیروارهای گوناگونی را به وجود آورده‌اند ولی سوی دور ماه همچنان به شکل قدیم یعنی آکنده از گودال باقی‌مانده‌است.آسیموف، ایزاک، ماه زمین، ترجمه محمدرضا غفاری، تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی، چاپ ششم ۱۳۷۴، ص۳۱
حبوبات یا بُنشن جمع حبوب است و آن گیاه یا دانه گیاهی از تیره
باقلاییان است. در زبان فارسی حاضر حبوبات عمدتاً به دانه‌های خشک انواع این گیاهان که به مصرف خوراک انسان می‌رسند، اطلاق می‌شود. حبوبات معروف عبارت از لوبیا، عدس، ماش، باقلا، نخود، لپه، سویا، بادام زمینی و غیره هستند.https://topcopon.ir/blog/what-are-legumes-properties-and-benefits-of-legumes/
حبوبات کشت شده طیف متنوعی از طبقه‌بندی‌های کشاورزی، علوفه پوشا، غلات، گلدهی، دارویی/صنعتی، آیش/کود سبز و دسته‌های الوار را شامل می‌شود. یکی از ویژگی‌های قابل توجه بسیاری از گونه‌های حبوبات که به صورت تجاری کشت می‌شوند، تطبیق پذیری آنها است، که اغلب نقش‌های متعددی را همزمان بر عهده می‌گیرند. میزان این نقش‌ها به مرحله بلوغی که در آن برداشت می‌شوند بستگی دارد.
حبوبات دارای مقدار زیادی پروتئین، کربوهیدرات، مواد معدنی مانند: آهن، کلسیم، پتاسیم، منیزیم و ویتامین آ هستند.
نئاندرتال‌ها ۷۰۰۰۰ سال پیش از حبوبات هنگام پختن غذا استفاده می‌کردند. باستان شناسان آثاری از تولید نبض را در اطراف رودخانه راوی (پنجاب)، محل تمدن دره سند، کشف کرده‌اند، که قدمت آن به حدود ۱۰۰۰ می‌رسد. ۳۳۰۰ قبل از میلاد در همین حال، شواهدی از کشت عدس در اهرام مصر و دستور العمل‌های خط میخی نیز یافت شده‌است. دانه‌های نخود خشک در دهکده‌ای در سوئیس کشف شده‌اند که اعتقاد بر این است که قدمت آن به عصر حجر می‌رسد. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که این نخودها باید در شرق مدیترانه و بین‌النهرین رشد کرده باشند. مناطق حداقل ۵۰۰۰ سال پیش و در بریتانیا در اوایل قرن یازدهم. سویا برای اولین بار حدود ۵۰۰۰ سال پیش در چین از نوادگان تاک وحشی گلایسین سوجا اهلی شد.
طبق بررسی‌های زاگرس ماشین در زمینه ساخت ماشین آلات حبوبات و خشکبار تاریخ اوت ۲۰۲۳
طبق بررسی‌های ویکی‌پدیای انگلیسی در
مقطع‌نگاری رایانه‌ای با پرتو الکترون یا سی تی پرتو الکترونی یا EBCT نوعی مقطع‌نگاری رایانه‌ای است.
این سیستم‌ها در دهه ۱۹۷۰ در دانشگاه کالیفرنیا، سان‌فرانسیسکو توسط تیمی به رهبری D. Boyd اختراع گردید.Medical Imaging Physics. William Hendee. 4th Ed. 2002. p.257
سیستمهای EBCT از نسل پنجم طرحهای تکامل مقطع‌نگاری رایانه‌ای هستند.Medical Imaging Signals and Systems. Jerry L. Prince, Jonathan Links. 2005 ص۱۸۷
نمره اگتستون را اغلب با همین نوع سیستمها می‌سنجند.
ویژگی برتر این سیستمها قابلیت دریافت داده در فواصل زمانی بسیار کوتاه (حدود ۵۰ میلی ثانیه) است. لیکن این سیستمها نسبتاً پیچیده بوده، و فقط برای تصویربرداری قلبی استفاده می‌شده‌اند، و از ۲۰۰۳ به این سو (در آمریکا)، توسط سیستمهای MDCT جایگزین گردیده‌اند.
کوه عِشکِرون با ارتفاع ۲۵۱۸ متر در شرق بخش مرکزی الیگودرز بین روستاهای عسکران و قلعه عبدالرضا قرار ارد تپه‌ها و کوه‌های اطراف این کوه در روستاهای دوزان قلعه عبدالرضا بادباد و عسکران مملو از سنگ‌های تزئینی است
زبان کره‌ای (کره جنوبی: ، "هانگوگئو" ; کره شمالی: ، "چوسونمال") یک زبان طبیعی از خانواده زبانی زبان‌های کره‌ای است و زبان مادری حدود ۸۰ میلیون نفر مردم کره‌ای‌تبار و زبان رسمی و ملی هر دو کشور کره شمالی و کره جنوبی (از نظر جغرافیایی کره) است. فراتر از کره، این زبان به عنوان یک زبان اقلیت در بخش‌هایی از چین، یعنی استان جی‌لین، و به‌طور خاص ولایت یانبیان و شهرستان چانگ‌بای، شناخته می‌شود. همچنین کره‌ای‌های ساخالین در بخش‌هایی از ساخالین، جزیره روسی در شمال ژاپن، و کره‌ای‌های مهاجر در بخش‌هایی از آسیای میانه نیز بدان سخن می‌گویند. این زبان دارای چند خویشاوند منقرض‌شده‌است که همراه با زبان ججویی جزیره ججو و خود کره‌ای - خانواده فشرده زبان‌های کره‌ای را تشکیل می‌دهند. با این حال، ججویی و کره‌ای با یکدیگر قابل درک متقابل نیستند. میهن زبانی کره‌ای جایی در شمال شرقی چین امروزی است. سلسله مراتب جامعه کره منجر به اینجاد سامانه‌ای از سطوح گفتاری و عنوان‌های افتخاری می‌شود که نشان‌دهنده میزان رسمی بودن هر موقعیت است.
زبان کره‌ای نوین به خط کره‌ای (한글 در کره جنوبی، 조선글 در کره شمالی) نوشته می‌شود، سامانه‌ای که در سده پانزدهم برای این منظور توسعه یافت، اگرچه در سده بیستم به خط اصلی تبدیل شد. این خط از ۲۴ حرف اصلی ("جامو") و ۲۷ حرف پیچیده که از حروف پایه تشکیل شده‌اند، استفاده می‌کند. کره‌ای هنگامی که برای نخستین بار در متون تاریخی ثبت شد، تنها یک زبان گفتاری بود. در آن دوره همه آثار مکتوب کره به زبان چینی کلاسیک نگهداری می‌شدند، که هیچ‌گاه برای کسی که فقط کره‌ای می‌دانست، قابل درک نبوده‌است. بعدها، نویسه‌های چینی اقتباسی برای کره‌ای، "هانجا" ()، برای نوشتن این زبان در بیشتر تاریخ کره مورد استفاده قرار گرفت و هنوز هم به میزان محدودی در کره جنوبی، به ویژه در علوم انسانی و مطالعه متون تاریخی استفاده می‌شود.
از آغاز سده بیست و یکم، جنبه‌هایی از فرهنگ کره‌ای از طریق جهانی شدن و صادرات فرهنگی به کشورهای دیگر گسترش یافته‌است. به این ترتیب، علاقه به فراگیری زبان کره‌ای (به عنوان یک زبان خارجی) با اتحادهای طولانی مدت، مشارکت نظامی و دیپلماسی کره‌ها با دیگر کشورها از زمان پایان جنگ جهانی دوم و جنگ کره ایجاد شده‌است. کره‌ای در کنار زبان‌هایی مانند چینی و عربی در بالاترین میزان سختی برای انگلیسی‌زبانان توسط وزارت دفاع ایالات متحده قرار دارد.
نام‌های کره‌ای این زبان بر اساس نام‌های کره هستند که در کره جنوبی و کره شمالی استفاده می‌شود. واژه فارسی «کره» از زبان‌های اروپایی آمده که در گوریو ریشه دارد. تصور می‌شود گوریو نخستین سلسله کره‌ای است که برای کشورهای غربی شناخته شده بود. مردم کره در کشورهای پساشوروی خود را "کوریو-سرم" و/یا "کوریو-این" می‌نامند که به معنای «فرد (های) کره‌ای/گوریویی» است.According to Google's NGram English corpus of 2015,
در کره جنوبی، زبان کره‌ای با نام‌های فراوانی از جمله («زبان کره‌ای»)، («گفتار کره‌ای») و («زبان ما») نامیده می‌شود؛ «» از نام امپراتوری کره گرفته شده‌است. کره‌ای نیز به سادگی به عنوان نامیده می‌شود، به معنای «زبان ملی». این نام بر اساس همان نویسه‌های هان ( «ملت» + «زبان») است که در تایوان و ژاپن نیز برای اشاره به زبان‌های ملی مربوطه استفاده می‌شود.
در کره شمالی و چین، این زبان اغلب ، یا به‌طور رسمی‌تر، ، نامیده می‌شود. این نام، از نام کره‌ای شمالی برای کره (جوسئون) گرفته شده‌است، نامی که از دودمان چوسان (جوسئون) تا زمان اعلام امپراتوری کره باقی مانده‌است.
در سرزمین اصلی چین، پس از برقراری روابط دیپلماتیک با کره جنوبی در سال ۱۹۹۲، اصطلاح یا شکل کوتاه "چائویو" معمولاً برای اشاره به زبان معیار کره شمالی و یانبیان استفاده می‌شود، در حالی که "هانگویو" یا شکل کوتاه "هانیو" برای اشاره به زبان معیار کره جنوبی استفاده می‌شود.
زبان کره‌ای نوین از کره‌ای میانه، که به نوبهٔ خود از کره‌ای باستان آمده، ریشه می‌گیرد، که خود حاصل زبان نیاکره‌ای است که به‌طور کلی پیشنهاد می‌شود که میهن زبانی خود را داشته باشد. ویتمن (۲۰۱۲) پیشنهاد می‌کند که کره‌ای‌های نخستین، که قبلاً در کره شمالی حضور داشتند، در حدود ۳۰۰ سال پیش از میلاد به بخش جنوبی شبه‌جزیره کره گسترش یافتند و با سفال‌گران ژاپنی‌تبار دوره میومان همزیستی کردند (یا آن‌ها را جذب کردند). هر دو بر یکدیگر تأثیر داشتند و تأثیر بنیادی بعدی تنوع درونی هر دو خانواده زبانی را کاهش داد.
نویسه‌های چینی همراه با بودیسم در دوران سه پادشاهی نخست در سده اول پیش از میلاد وارد کره شدند. از آن‌ها برای ایجاد خط کره‌ای اقتباس شد که به هانجا معروف شد و به عنوان خط اصلی برای نوشتن زبان کره‌ای برای بیش از یک هزار سال در کنار خط‌های آوایی مختلفی که بعداً اختراع شدند همانند ایدو، گوگیئول و هیانگ‌چال، باقی ماند. نخبگان و اشراف‌زادگان برای خواندن و نوشتن از هانجا استفاده می‌کردند. با این حال، بیشتر مردم بی‌سواد بودند.
در سده پانزدهم، پادشاه سجونگ کبیر شخصاً یک سامانه نوشتاری ویژه الفبایی ایجاد کرد که امروزه به نام هانگول شناخته می‌شود. او احساس می‌کرد که هانجا برای نوشتن کره‌ای ناکافی است و این باعث استفاده بسیار محدود از آن شد. هانگول برای کمک به خواندن هانجا یا جایگزینی کامل آن طراحی شد. هانگول «خط محاوره‌ای» نامیده شد و به سرعت در سراسر کشور برای افزایش سواد گسترش یافت. هانگول به‌طور گسترده در تمام طبقات کره‌ای استفاده فراگیر شد اما اغلب به عنوان «خط زنانه» با آن برخورد می‌شد و نخبگان و اشراف آن را نادیده گرفته و هانجا را به عنوان «خط واقعی» می‌خواندند. در نتیجه، اسناد رسمی همیشه در دوران چوسان به هانجا نوشته می‌شد. از آنجایی که تعداد کمی از مردم می‌توانستند هانجا را بفهمند، پادشاهان کره در اوایل سده شانزدهم برای همه طبقات کره‌ای، از جمله دهقانان و بردگان بی‌سواد، گاهی اعلامیه‌های عمومی را که به‌طور کامل به هانگول می‌نوشتند و منتشر می‌کردند. در سده هفدهم، طبقه اشراف "یانگ‌بان" نامه‌های هانگول را با بردگان رد و بدل می‌کردند که نشان می‌دهد میزان سواد هانگول در دوران چوسان بالا بود.
امروزه هانجا به دلیل راحت نبودنش تا حد زیادی در زندگی روزمره استفاده نمی‌شود، اما همچنان برای مطالعات تاریخی و زبان‌شناسی اهمیت دارد. کره جنوبی و کره شمالی هیچ‌یک با یادگیری هانجا مخالف نیستند، اما آن‌ها دیگر به‌طور رسمی در کره شمالی استفاده نمی‌شوند و استفاده از آن‌ها در کره جنوبی عمدتاً برای شرایط خاص مانند روزنامه‌ها، مقالات علمی و ابهام‌زدایی محفوظ است.
از زمان جنگ کره، طی ۷۰ سال جدایی، تفاوت‌هایی میان شمال و جنوب در زبان کره‌ای معیار ایجاد شده‌است، از جمله تفاوت‌هایی در تلفظ و واژگان انتخاب‌شده، اما این تفاوت‌های جزئی را می‌توان در هر یک از گویش‌های کره‌ای یافت که هنوز هم تا حد زیادی قابل درک متقابل هستند.
کره‌ای توسط مردم کره در کره جنوبی و کره شمالی و جوامع مهاجر کره‌ای در بسیاری از کشورها از جمله جمهوری خلق چین، ایالات متحده، ژاپن و روسیه صحبت می‌شود. در حال حاضر، کره‌ای پس از انگلیسی، ژاپنی و روسی چهارمین زبان خارجی محبوب در چین است. اقلیت‌های کره‌ای زبان در این کشورها وجود دارند، اما به دلیل همگون‌سازی فرهنگی در کشورهای میزبان، همه کره‌ای‌تبارها ممکن است به آن تسلط کامل نداشته باشند.
کره‌ای زبان رسمی کره جنوبی و کره شمالی است. این زبان همچنین همراه با چینی ماندارین یکی از دو زبان رسمی ولایت خودمختار یانبیان کره‌ای چین است.
در کره جنوبی نهاد نظارتی کره‌ای مؤسسه ملی زبان کره‌ای است که با فرمان ریاست جمهوری در ۲۳ ژانویه ۱۹۹۱ ایجاد شد. در کره شمالی نهاد نظارتی زبان «پژوهشکده زبان فرهنگستان علوم اجتماعی» (، "ساهو گواهاگون ائوهاگ یونگوسو") است. در چین نیز «کمیسیون تنظیم مقررات زبان کره‌ای چین» (중국조선어규범위원회 / 中国朝鲜语规范委员会) به تنظیم زبان می‌پردازد.
کره‌ای دارای گویش‌های محلی کوچک فراوانی است. زبان معیار هر دو کره جنوبی و کره شمالی مبتنی بر گویش منطقه اطراف سئول است (که به عنوان هانیانگ برای ۵۰۰ سال پایتخت کره عصر چوسان بوده‌است) گویش معیار کره شمالی پس از جنگ کره تحت تأثیر گویش پیونگ‌یانگ قرار گرفته‌است. همه گویش‌های کره‌ای شبیه به یکدیگر و تا حد زیادی قابل درک متقابل هستند (به استثنای عبارات خاص گویش یا واژگان غیرمعیار منحصر به فرد برای گویش‌ها)، اگرچه گویش جزیره ججو به اندازه‌ای متفاوت است که گاهی اوقات به عنوان یک زبان جداگانه دسته‌بندی می‌شود. یکی از تفاوت‌های برجسته‌تر میان گویش‌ها، استفاده از نواخت است. برخی از گویش‌ها محافظه‌کار هستند و آواهای کره‌ای میانه را حفظ می‌کنند (مانند "z، β، ə") که از زبان معیار حذف شده‌اند، در حالی که برخی دیگر بسیار نوآورانه هستند.
زبان مورد استفاده در شمال و جنوب نیز تفاوت‌هایی در تلفظ، املا، دستور زبان و واژگان نشان می‌دهد.
کره‌ای یکی از اعضای خانواده زبان‌های کره‌ای همراه با زبان ججویی است. برخی از زبان‌شناسان آن را در خانواده آلتایی گنجانده‌اند، اما خود خانواده اصلی آلتایی بیشتر پشتیبانی قبلی خود را از دست داده‌است. زبان خیتانی چندین مورد واژگانی مشابه با کره‌ای دارد که در سایر زبان‌های مغولی یا تونگوزی یافت نمی‌شود که نشان دهنده تأثیر کره‌ای بر خیتانی است.
این فرضیه که زبان کره‌ای می‌تواند با ژاپنی مرتبط باشد به دلیل برخی همپوشانی در واژگان و ویژگی‌های دستوری مشابه که توسط محققانی مانند ساموئل ئی. مارتین, و روی اندرو میلر توضیح داده شده‌است، طرفدارانی داشته‌است.e.g. , سرگی آناتولیویچ استاروستین (۱۹۹۱) حدود ۲۵ درصد از همزادان بالقوه را در فهرست ۱۰۰ واژه‌ای سوادش ژاپنی-کره‌ای یافت. برخی از زبان‌شناسان مربوط به موضوع میان ژاپنی و کره‌ای، از جمله الکساندر ووین، استدلال کرده‌اند که شباهت‌های ذکر شده به دلیل هیچ رابطه ژنتیکی نیست، بلکه بیشتر به دلیل یک اثر "همگرایی" و وام‌گیری سنگین، به ویژه از کره‌ای باستان به ژاپنی باستان غربی است. یک مثال خوب ممکن است "سام" کره‌ای میانه و "آسا" ژاپنی به معنای «شاهدانه» باشد., also found in به نظر می‌رسد که این واژه یک هم‌خانواده باشد چرا که در زبان‌های ژاپنی باستانی غربی و زبان‌های ریوکیویی شمالی به خوبی تأیید شده‌است، در ژاپنی باستانی شرقی فقط در ترکیبات دیده می‌شود و در سه گویش از گروه زبانی ریوکیویی جنوبی وجود دارد. همچنین واژه "وو" به همان معنای «شاهدانه» در زبان‌های ژاپنی باستانی غربی و ریوکیویی جنوبی تأیید شده‌است؛ بنابراین، فرض یک وام‌واژه قابل قبول است.
گروهی از پژوهشگران نیز پیشنهاد کرده‌اند که ردپایی از یک زیرلایه پیش از نیوخ در کره‌ای وجود دارد. بر اساس این فرضیه، گونه‌های نیای نیوخ یک بار پیش از ورود کره‌ای‌زبانان در شبه‌جزیره کره پراکنده شده‌اند.
واج‌شناسی واکه‌ها و همخوان‌های کره‌ای به شرح زیر است:
کره‌ای یک زبان پیوندی است. زبان کره‌ای به‌طور سنتی دارای ۹ جزو کلام در نظر گرفته می‌شود. پیراینده‌ها عموماً پبش از واژگان پیرایش‌شده قرار می‌گیرند و در مورد پیراینده‌های فعل، می‌توان به صورت گروهی بدان افزود. ساختار جمله یا شکل اصلی یک جمله کره‌ای نهاد-مفعول-فعل (SOV) است، اما فعل تنها عنصر ضروری و غیرقابل حرکت است و ترتیب واژگان بسیار انعطاف‌پذیر است، مانند بسیاری از زبان‌های پیوندی دیگر.
رابطه میان یک گوینده/نویسنده و نهاد و مخاطبان در دستور زبان کره‌ای بسیار مهم است. رابطه میان گوینده/نویسنده و مرجع نهاد جمله در عنوان‌های افتخاری و رابطه میان گوینده/نویسنده و مخاطب در سطح گفتار منعکس می‌شود.
هنگامی که در مورد فردی برتر از نظر موقعیت صحبت می‌شود، یک گوینده یا نویسنده معمولاً از اسم‌های خاص یا پایان‌های فعلی برای نشان دادن برتری نهاد جمله استفاده می‌کند. به‌طور کلی، اگر فردی از بستگان مسن‌تر، غریبه‌ای با سن تقریباً برابر یا بزرگ‌تر، یا کارفرما، معلم، مشتری یا موارد مشابه باشد، از نظر موقعیت برتر است. اگر فردی جوان‌تر، دانش‌آموز، کارمند یا مانند آن باشد، از نظر موقعیت برابر یا پایین‌تر است. امروزه پایان‌های خاصی وجود دارد که می‌توان آن را در جملات اظهاری، استفهامی و دستوری و هر دو جمله افتخاری یا عادی به کار برد.
عنوان‌های افتخاری در سنت کره کاملاً سلسله مراتبی بود. طبقه‌ها و دسته‌های مردم دارای الگوها و کاربردهایی بسیار پیچیده‌تر و طبقه‌بندی‌شده‌تر از آنچه امروزه استفاده می‌شود، داشتند. ساختار پیچیده نظام افتخاری کره در فرهنگ و جامعه سنتی شکوفا شد. عنوان‌های افتخاری در کره معاصر اکنون برای افرادی استفاده می‌شود که از نظر صمیمیت دور یا از نظر موقعیت برتر هستند، استفاده می‌شود. به عنوان مثال، افراد مسن، معلمان و کارفرمایان.
هفت پارادایم فعل یا سطح گفتار در کره‌ای وجود دارد و هر سطح دارای مجموعه منحصر به فرد خود از پایان فعل‌هاست که برای نشان دادن میزان رسمی بودن یک موقعیت استفاده می‌شود. برخلاف عنوان‌های افتخاری - که برای نشان دادن احترام به نهاد (فردی که از او صحبت می‌شود) استفاده می‌شوند - "سطوح گفتار" برای نشان دادن احترام به مخاطبان گوینده یا نویسنده (فردی که با او صحبت می‌شود) استفاده می‌شود.
سه سطح با ادب بالا (بسیار مودبانه رسمی، مودبانه رسمی، مودبانه معمولی) به‌طور کلی با هم به عنوان "جوندائنمال" () گروه‌بندی می‌شوند، در حالی که دو سطح با سطح ادب کم‌تر (بی‌ادبانه رسمی، بی‌ادبانه معمولی) در کره‌ای "بانمال" ("반말") نامیده می‌شوند. دو سطح باقیمانده (رسمیت خنثی با ادب خنثی، رسمیت بالا با ادب خنثی) نه مودبانه هستند و نه بی‌ادبانه.
امروزه، سخنرانان نسل جوان دیگر خود را موظف نمی‌دانند که توجه معمول خود را نسبت به مرجع کاهش دهند. معمولاً دیده می‌شود که افراد جوان با اقوام بزرگتر خود با بانمال صحبت می‌کنند (). این از روی بی‌احترامی نیست، بلکه نشان‌دهنده صمیمیت و نزدیکی رابطه میان دو گوینده است. دگرگونی در ساختارها و نگرش‌های اجتماعی در جامعه‌ای که به سرعت در حال تغییر امروز است، تغییری در نحوه صحبت کردن افراد ایجاد کرده‌است.
هسته واژگان کره‌ای از واژگان بومی کره‌ای تشکیل شده‌است. با این حال، بخش قابل توجهی از واژگان، به ویژه آن‌هایی که بیانگر ایده‌های انتزاعی هستند، واژگان چینی-کره‌ای (منشأ چینی) هستند. به میزان بسیار کمتر، برخی از واژگان نیز از مغولی و زبان‌های دیگر وام گرفته شده‌اند. امروزه وام‌واژه‌های فراوانی از انگلیسی نیز وارد کره‌ای شده‌اند.
واژگان کره شمالی نشان‌دهنده تمایل به ترجیح زبان کره‌ای بومی بر چینی-کره‌ای یا وام‌گیری‌های خارجی است، که به ویژه با اهداف سیاسی اخیر دولت با هدف از بین بردن تأثیرات خارجی بر زبان کره‌ای در شمال انجام شده‌است. در سال‌های اولیه، دولت کره شمالی سعی کرد واژگان چینی-کره‌ای را حذف کند. در نتیجه، کره جنوبی ممکن است چندین وام چینی-کره‌ای یا خارجی داشته باشد که در کره شمالی نباشد.
واژگان چینی-کره‌ای عبارتند از:
بنابراین کره‌ای درست مانند واژگان دیگر، دارای دو مجموعه از سامانه‌های اعداد است. با این حال، کره‌ای و چینی از نظر ژنتیکی به هم مرتبط نیستند و این دو مجموعه از واژگان کره‌ای کاملاً با یکدیگر متفاوت هستند. همه تکواژهای چینی-کره‌ای مانند چینی تک هجایی هستند، در حالی که تکواژهای بومی کره‌ای می‌توانند چند هجایی باشند. واژگان چینی-کره‌ای عمداً در کنار حروف چینی متناظر برای یک زبان نوشتاری وارد شدند.
نسبت دقیق واژگان چینی-کره‌ای موضوع بحث است. سون (۲۰۰۱) ۵۰–۶۰٪ را بیان کرد. در سال ۲۰۰۶، همان نویسنده تخمین حتی بالاتر از ۶۵٪ ارائه می‌دهد. جئونگ جائه-دو، یکی از گردآورندگان واژه‌نامه "اوریمال کئون ساجئون"، ادعا می‌کند که این نسبت چندان زیاد نیست. او اشاره می‌کند که واژه‌نامه‌های کره‌ای که در دوره استعمار گردآوری شده‌اند شامل بسیاری از واژگان چینی-کره‌ای نارایج هستند. در تخمین وی، نسبت واژگان چینی-کره‌ای در زبان کره‌ای تا ۳۰ درصد عنوان شده‌است. The dictionary mentioned is
اکثریت قریب به اتفاق وام‌واژه‌های غیر از زبان چینی-کره‌ای مربوط به دوران مدرن هستند که تقریباً ۹۰ درصد آن‌ها از زبان انگلیسی هستند. بسیاری از واژگان دیگر نیز از زبان‌های غربی مانند آلمانی از طریق ژاپنی وام گرفته شده‌اند ( به معنای «شغل پاره‌وقت»، به معنای «حساسیت»، به معنای «گچ‌کیری»). برخی از واژگان غربی به‌طور غیرمستقیم از طریق ژاپنی در طول اشغال کره توسط ژاپن با الگوی صوتی ژاپنی وام گرفته شدند. بیشتر وام‌گیری‌های غربی غیرمستقیم اکنون بر اساس قواعد فعلی «هانگول‌نویسی» برای زبان غربی مربوطه نوشته می‌شوند، گویی که مستقیماً وام گرفته شده‌اند.
به دلیل چنین رواج زبان انگلیسی در فرهنگ و جامعه نوین کره جنوبی، وام‌گیری واژگانی اجتناب‌ناپذیر است. کره‌ای مشتق از انگلیسی یا «کونگلیش» () به‌طور فزاینده‌ای در جنوب استفاده می‌شود. واژگان گویش جنوبی زبان کره‌ای تقریباً ۵٪ وام واژه (به استثنای واژگان چینی-کره‌ای) است. با این حال، به دلیل انزوای کره شمالی، چنین تأثیری در گفتار کره شمالی وجود ندارد.
در زیر نموداری از نمادهای الفبای کره‌ای (هانگول) و لاتین‌نویسی اصلاح‌شده (RR) و مقادیر الفبای آوانگاری بین‌المللی متعارف (IPA) آورده شده‌است:
برای افراد بومی انگلیسی‌زبان، کره‌ای به‌طور کلی یکی از سخت‌ترین زبان‌های خارجی برای تسلط با وجود سهولت نسبی یادگیری هانگول در نظر گرفته می‌شود. برای نمونه مؤسسه زبان دفاعی ایالات متحده، زبان کره‌ای را در رده ۴ با ژاپنی، چینی (ماندارین و کانتونی) و عربی قرار می‌دهد که به ۶۴ هفته آموزش نیاز دارد (در مقایسه با تنها ۲۶ هفته برای زبان‌های رده ۱ مانند ایتالیایی، فرانسوی و اسپانیایی) تا زبان‌آموز انگلیسی‌زبان به سطح کاری محدودی از مهارت برسد که در آن «قابلیت کافی برای برآورده کردن خواسته‌های اجتماعی معمول و الزامات شغلی محدود» را داشته باشد و «بتواند با موضوعات مشخص در زمان گذشته، حال و آینده برخورد کند.» به‌طور مشابه، دانشکده مطالعات زبان مؤسسه خدمات خارجی آمریکا، زبان کره‌ای را در رده چهارم، بالاترین سطح دشواری، قرار می‌دهد.
در ۲۰۰۷ حدود ۸۰٪ از زبان‌آموزان کره‌ای در آمریکا دارای‌تبار کره‌ای بودند. در سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ شمار افراد غیرکره‌ای که زبان کره‌ای را مطالعه می‌کردند با افزایش شدیدی روبرو شد. این رشد به موج کره‌ای نسبت داده می‌شود. موج کره‌ای در مراحل آغازین با گسترش سریال‌های درام و موسیقی پاپ کره‌ای در آسیای شرقی، جنوبی و جنوب شرقی وسعت گرفت و بعدها با رشد اینترنت و رسانه‌های اجتماعی به‌ویژه قرار گرفتن نماهنگ‌های پاپ کره‌ای روی یوتیوب به مفهومی جهانی تبدیل گشت.Yoon, Lina. (2010-08-26) K-Pop Online: Korean Stars Go Global with Social Media . TIME. Retrieved on 2011-02-20. در سال ۲۰۱۸، گزارش شد که افزایش محبوبیت کی-پاپ عامل افزایش شمار افرادی است که این زبان را در دانشگاه‌های ایالات متحده یادمی‌گیرند.
دو آزمون پرکاربرد زبان کره‌ای به عنوان یک زبان خارجی وجود دارد: آزمون مهارت زبان کره‌ای (KLPT) و آزمون مهارت در زبان کره‌ای (TOPIK). آزمون مهارت زبان کره‌ای، آزمونی با هدف ارزیابی صلاحیت افراد غیربومی در زبان کره‌ای، در سال ۱۹۹۷ راه اندازی شد و ۱۷٬۰۰۰ شرکت‌کننده در سال ۲۰۰۷ داشت. آزمون مهارت در زبان کره‌ای نیز اولین بار در همان سال معرفی شد. از آن زمان تعداد کل افرادی که در TOPIK شرکت کرده‌اند از ۱ میلیون نفر فراتر رفته‌است و بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ داوطلب در سال ۲۰۱۲ در این آزمون شرکت کردند.
زبان کره‌ای در ایران نیز در حال محبوب شدن است که دلیل عمده آن گسترش موج کره‌ای در کشور همچون سراسر جهان است. هم‌اکنون رشته دانشگاهی زبان کره‌ای در ایران وجود ندارد اما در تهران و برخی از مراکز استان‌ها موسسات آموزش زبان کره‌ای راه‌اندازی شده‌است.
شارلوت برونته (زاده ۲۱ آوریل ۱۸۱۶ — درگذشت ۳۱ مارس ۱۸۵۵) در تورنتون، همپشر انگلستان، نویسنده و شاعر انگلیسی بود. او و دو خواهرش به نام‌های امیلی و آن نویسندگان شهیر انگلیسی هستند، که به خاطر عمر کوتاه‌شان نیز شهرت دارند. یکی از معروف‌ترین کتاب‌های وی رمان "جین ایر" است، که آن را با نام هنری "کِرِر بل" منتشر کرد.
شارلوت برونته فرزند سوم خانواده هشت نفره (پنج خواهر، یک برادر) کشیشی انگلیکان ایرلندی‌تبار به نام پاتریک برونته بود، که در آوریل ۱۸۱۶ در دهکده تورنتن در نزدیکی شهر بردفورد به دنیا آمد. نام مادر او ماریا برانوِل بود، که اختصاراً «نی» نامیده می‌شد. خانواده برونته در سال ۱۸۲۰ به دهکده هاوُرث در چند کیلومتری تورنتن، نقل مکان کردند، که یک سال پس از این نقل مکان مادر آن‌ها به دلیل بیماری سرطان درگذشت و وظیفه مراقبت از شش فرزند خانواده بر عهده خواهر مادرشان "الیزابت برانوِل" قرار گرفت.
در سال ۱۸۲۴ پدرشان پاتریک تصمیم گرفت که چهار دخترش یعنی ماریا، الیزابت (خواهران بزرگ‌تر شارلوت)، شارلوت و امیلی؛ به همراه برادرشان پاتریک را برای فراگیری دروس دینی و اخلاقی مسیحی به کلیسای در شهر کاوِن بریج واقع در استان لانکاشر بفرستد. تنها چند ماه پس از اقامت دائم آنان در مدرسه، ماریا و الیزابت به دلیل شرایط نامساعد مدرسه دچار بیماری سل شدند و در ژوئن ۱۸۲۵ جان خود را از دست دادند که بلافاصله شارلوت به همراه خواهر و برادر کوچکترش (امیلی و پاتریک) به خانه بازگشتند. شارلوت برونته از فضای غم‌بار و شرایط نامساعد این مدرسه الهام گرفت و بعدها یتیم‌خانه‌ای با همین فضا را در رمان معروفش، جین ایر، خلق کرد. پس از بازگشت به خانه او از دو خواهر کوچک‌تر و برادرش مراقبت کرد و در همین دوران به همراه آن‌ها مبادرت به خلق واژگان خیالی و دنیای خیالی کرد. او به همراه برادرش با استفاده از سبک نگارشی لرد بایرون دنیای خیالی به نام "آنگریا" را خلق کردند و در مقابل دو خواهر دیگرش (امیلی و آن) سرزمینی خیالی به نام "گوندال" را آفریدند، سرزمینی واقع در شمال اقیانوس آرام که شامل چهار پادشاهی به نام‌های "گوندال"، "آنگورا"، "اگزینا" و "آلکونا" بود.
در ۱۸۳۱ – ۱۸۳۲ شارلوت برای ادامه تحصیل به مدرسه روهِد واقع در میرفیلد رفت، که در آنجا با دو نفر به نام الن نزی و ماری تایلر آشنا شد، که بعدها تبدیل به دو تن از بهترین دوستان او شدند. اِلن نزی بعدها تبدیل به دستیار و خبرنگار او در امر نگاشتن رمان‌ها شد.
شارلوت برونته پس از دانش‌آموختگی در میان سال‌های ۱۸۳۵ – ۱۸۳۸ به عنوان معلم در این مدرسه مشغول به کار شد، ولی کاملاً از این کار ناراضی بود و عدم رضایت از شغل و شرایط زندگیش در نوشتن او تأثیر گذاشت، به نحوی که در این دوران مبادرت به نوشتن و سرودن اشعاری کرد که رگه‌های از سوگ‌زدگی و مالیخولیایی در آن‌ها نمودار بود. او در این دوران رمانی کوتاه تحت عنوان "کوتوله سبز" را به رشته نحریر درآورد. در سال ۱۸۳۹ برونته به عنوان معلم خصوصی در خانواده‌های قشر متوسط و بعضاً متمول منطقه یورکشر به امر تعلیم مشغول شد و تا اواخر سال ۱۸۴۱ این فعالیت را ادامه داد. در همین دوران ایده نگاشتن رمان جین ایر به ذهن او خطور کرد.
شارلوت چند ماه پس از کنار گذاشتن این حرفه به همراه خواهرش امیلی به بروکسل رفتند و در آنجا او به تدریس زبان انگلیسی و خواهرش به تعلیم موسیقی در مدرسه کنستانین هگر مشغول شدند. در سال ۱۸۴۶ سه خواهر برونته تحت نام هنری کِرِر، الیس (نام هنری امیلی) و اکتون (نام هنری آن) با سرمایه شخصی (و البته حمایت مالی مری ریچاردسن) مبادرت به نشر دفتر اشعار خود کردند. در همین دوران شارلوت با کشیشی به نام آرتور بل نیکولاس از دوستان نزدیک برادرش، آشنا شد. یک سال پس از این آشنایی او رمان معروف خود یعنی جین ایر را منتشر کرد. در طی چند سال آینده علاقه‌مندی آرتور بل به او بیشتر شد و در سال ۱۸۵۲ از او تقاضای ازدواج کرد که این درخواست با مخالفت شدید پدر شارلوت، رد شد اما در طی دو سال و دلبستگی شدید شارلوت به آرتور بل، پدرش با این وصلت موافقت کرد که در ۲۹ ژوئن ۱۸۵۵ آن دو با همدیگر ازدواج کردند.
شارلوت برونته اندکی پس از ازدواج باردار شد، اما در زمستان سال ۱۸۵۵ ناگهان دچار بیماری و ضعف بدنی شد که بیماری او با بروز علائمی مانند بالا آوردن، سردرد و کاهش وزن ناگهانی توسط پزشک معالج ،تیفوس تشخیص داده شد. معالجه این بیماری افاقه نکرد و وی در ۳۱ مارس ۱۸۵۵ (تنها چند ماه پس از ازدواجش و چند هفته پیش از تولد سی‌ونه سالگیش) با کودکی درون شکمش درگذشت. گمان می‌رود که عفونت این باکتری از "تابیث آکریود" (پیش‌خدمت پیر خانهٔ او) به شارلوت سرایت کرده‌است، زیرا او نیز مدتی کوتاه پس از مرگ شارلوت، درگذشت. این نویسنده تأثیرگذارِ ادبیات کلاسیک، در مقبره خانوادگی‌شان در کلیسای سنت مایکل واقع در دهکده هاورث، در چند کیلومتری زادگاه‌اش تورنتن به خاک سپرده شد.
این رمان یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین آثار ادبی جهان به‌شمار می‌رود. این رمان در ۱۸۴۷ و در لندن تحت نام مستعار کرر بل منتشر شد. ژانر این رمان همانند ژانر دیگر رمان‌های هم‌عصر خود رمان تربیتی است. نویسنده در این نوع رمان با تمرکز بر روی شخصیت اصلی داستان، روند زندگی قهرمانش را از دوران کودکی تا زمان بالغ شدن فکری و جسمی به رشته تحریر درمی‌آورد. شیوه روایت جین ایر، اول شخص است. این رمان انقلابی را در نوشتن داستان ایجاد کرد و به نوعی شارلوت برونته نخستین کسی بود که ایده خود هشیاری شخصی را در ادبیات مطرح کرد که پس از او نویسندگان شهیری همانند جیمز جویس و مارسل پروست ایده نهفته در این رمان را پی گرفتند. این رمان با محوریت قرار دادن مسائل اخلاقی دین مسیحیت، بسیاری از مسائل اجتماعی همانند تبعیض طبقاتی و میل جنسی را مطرح می‌کند. همچنین این رمان یکی از آثار موفق در معرفی و شناساندن مفهوم فمینیسم به‌شمار می‌رود.
این رمان نخستین بار در سال ۱۳۲۹ خورشیدی توسط مسعود برزین تحت عنوان "جن ئر" ترجمه و تخلیص شد. این اثر توسط نُه مترجم دیگر نیز به زبان فارسی برگردانده شده‌است
آنتیوخوس چهارم اپیفانس (۲۱۵-۱۶۴ (پیش از میلاد)CHRONOLOGY OF IRANIAN HISTORY PART 1 "iranicaonline.org") پادشاه سلوکیان از ۱۷۵ پ متا زمان مرگش بود. لقب او تئوس اپیفانس در یونانی به معنای "تجلّیِ خداوند" است.
او پسر پادشاه آنتیوخوس سوم بزرگ بود. او با نام اصلی Mithradates نام آنتیوخوس را پس از بر تخت نشستن به خود گرفت.[2] وقایع قابل توجه در دوران سلطنت آنتیوخوس شامل فتح نزدیک بطلمیوسی مصر، آزار و شکنجه یهودیان یهودیه و سامره، و شورش مکابیان یهودی است.
رسیدن آنتیوخوس به تاج و تخت بحث برانگیز بود و برخی او را غاصب می دانستند. پس از مرگ برادرش سلوکوس چهارم فیلوپاتور در سال 175 قبل از میلاد، وارث "واقعی" باید دمتریوس اول، پسر سلوکوس می بود. با این حال، دمتریوس اول در آن زمان بسیار جوان و گروگان در روم بود، و آنتیوخوس از فرصت استفاده کرد و به جای آن خود را پادشاه اعلام کرد و با موفقیت کافی از ادعای انطاکیه برای حمایت از طبقه حاکم یونانی خود را به دست آورد. این به ایجاد یک روند بی‌ثبات‌کننده در امپراتوری سلوکی در نسل‌های بعدی کمک کرد، زیرا تعداد فزاینده‌ای از مدعیان تلاش کردند تا تاج و تخت را غصب کنند. پس از مرگ خود او، جنگ قدرت بین خطوط رقیب سلسله حاکم به شدت به فروپاشی امپراتوری کمک کرد.
رفتار اغلب عجیب و غریب آنتیوخوس و اعمال دمدمی مزاج او در طول تعاملش با مردم عادی، مانند حضور در حمام های عمومی و استخدام برای مناصب حکومتی، باعث شد که برخی از معاصران او، او را اپیمانس (Ἐπιμανής، اپیمانخس، «دیوانه») بخوانند، که بازی کلامی با عنوان او Epiphanes است.
او پسر آنتیوخوس سوم و برادر سلوکوس چهارم بود. نام او در ابتدا مهرداد بود اما پس از اینکه به پادشاهی رسید نام خود را به آنتیوخوس تغییر داد.
از رخدادهای مهم زمان فرمانروایی او لشکرکشی موفقیت آمیزش به مصر بود که او را در آستانه فتح مصر قرار داد. همچنین آزار و اذیت یهودیان یهودیه و سامریه و شورش یهودیان مکابی از دیگر رویداد های زمان او بود.
آنتیوخوس، متولد حدود ۲۱۵ قبل از میلاد، پسر پادشاه سلوکی آنتیوخوس سوم بزرگ بود.[3][4] او به عنوان جانشین بالقوه تاج و تخت، تحت شرایط معاهده آپامئا، که در سال ۱۸۸ قبل از میلاد منعقد شد، به گروگان سیاسی جمهوری روم تبدیل شد. پس از اینکه برادر بزرگترش سلوکوس چهارم فیلوپاتور در سال ۱۸۷ قبل از میلاد به جای پدرشان بر تخت سلطنت نشست، آنتیوخوس با برادرزاده خود دمتریوس اول سوتر، پسر و وارث سلوکوس مبادله شد. پس از آن آنتیوخوس در آتن زندگی کرد و در آنجا بود که برادرش در سال ۱۷۵ قبل از میلاد به قتل رسید.
سلوکوس در سپتامبر ۱۷۵ قبل از میلاد درگذشت. منابع باستانی می گویند که او توسط وزیر دولت هلیودوروس ترور شد. هلیودوروس پس از آن خود را نایب السلطنه اعلام کرد و اساساً کنترل دولت را به خود اختصاص داد. این هماهنگی زیاد دوام نیاورد. آنتیوخوس چهارم با کمک اومنس دوم پادشاه پرگاموم از آتن از طریق آسیای صغیر حرکت کرد و تا نوامبر 175 قبل از میلاد به سوریه رسید. وارث مشروع سلوکوس، دمتریوس اول سوتر، هنوز در روم گروگان بود، بنابراین آنتیوخوس تاج و تخت را برای خود تصاحب کرد و خود را همراه با پسر دیگر سلوکوس، کودکی به نام آنتیوخوس، نایب السلطنه اعلام کرد. (آنتیوخوس، پسر سلوکوس چهارم بعداً در سال 170 قبل از میلاد درگذشت، احتمالاً توسط آنتیوخوس چهارم به قتل رسید).[5][6]
آنتیوخوس اولین پادشاه سلوکی بود که با القاب الهی (اپیفانس) به نام خود سکه ضرب کرده این کار او به احتمال تقلیدی از پادشاهان یونانی باکتریابوده. هم عصرانش او را به کنایه اپیمان مینامیدند (به معنای یک دیوانه) به خاطر رفتار عجیب و غریبی که داشته و اینکه خود را یک خدا میپنداشته.
آنتیوخوس چهارم به عنوان یک حاکم مسرف و سخاوتمند شهرت داشت. او بین مردم عادی در خیابان های انطاکیه پول پخش کرد. هدایای غیرمنتظره ای را به افرادی که نمی شناخت، داد. به معبد زئوس در آتن و محراب در دلوس کمک مالی نمود. تمام نیروهای نظامی غربی خود را در یک رژه عظیم در دافنه، حومه انطاکیه، قرار داد. و ضیافت های مجلل با اشراف با استفاده از بهترین ادویه ها و لباس ها و غذاها برگزار می کرد.[7] او همچنین لشکر سلوکی را با مزدوران تکمیل کرد. همه اینها به خالی شدن خزانه سلوکیان منجر شد، اما ظاهراً امپراتوری توانست مالیات کافی برای پرداخت همه اینها جمع آوری کند. رفتار عجیب و غریب و تعاملات غیرمنتظره او با مردم عادی مانند حضور در حمام های عمومی و درخواست برای مناصب شهری باعث شد مخالفان او را اپیمانس (Ἐπιμανής، Epimanḗs، "دیوانه") بخوانند، بازی با عنوان او Epiphanes ("مظهر خدا").[8][7]
پس از دستیابی به قدرت، آنتیوخوس به حفظ روابط حسنه با جمهوری روم توجه کرد و در سال 173 قبل از میلاد سفارتی را با بخشی از غرامت پرداخت نشده که هنوز از معاهده آپامه 188 قبل از میلاد بدهکار بود به رم فرستاد. در حالی که سفارت در آنجا یک معاهده دوستی و اتحاد مجدد با رم را تضمین کرد، که به کمک این واقعیت که آنتیوخوس با کمک یومنس دوم، متحد اصلی رم در منطقه به قدرت رسیده بود، کمک زیادی کرد.
نگهبانان پادشاه بطلمیوس ششم فیلومتور در سال 170 قبل از میلاد خواستار بازگشت کوله-سوریه شدند و با این فرض که پادشاهی پس از قتل برادرزاده اش توسط آنتیوخوس تقسیم شد، به سلوکیان اعلان جنگ دادند. با این حال آنتیوخوس در مورد حمله هشدار داده بود و کاملاً آماده شده بود. او قبلاً نیروهای خود را آماده ساخته بود و آنها را در موقعیتی قرار داده بود. نیروهای مصری به محض خروج از پلوسیوم مورد حمله آنتیوخوس چهارم و ارتش سلوکی او قرار گرفتند و شکست خوردند. سپس سلوکیان پلوسیم را تصرف کردند و به آنها آذوقه و دسترسی به تمام مصر دادند. او به سمت مصر پیشروی کرد و همه جز اسکندریه را فتح کرد و پادشاه بطلمیوس را اسیر کرد. این امر تا حدی به این دلیل محقق شد که روم (متحد سنتی مصر بطلمیوسی) درگیر جنگ سوم مقدونی بود و مایل به درگیر شدن در جاهای دیگر نبود.[9]
آنتیوخوس برای جلوگیری از نگران کردن رم، به بطلمیوس ششم اجازه داد تا به عنوان یک پادشاه دست نشانده از ممفیس به حکومت خود ادامه دهد. پس از عقب نشینی آنتیوخوس، شهر اسکندریه پادشاه جدیدی را انتخاب کرد که یکی از برادران بطلمیوس بود که او نیز بطلمیوس (VIII Euergetes) نام داشت. برادران بطلمیوس مصالحه کردند و موافقت کردند که به جای جنگ داخلی، مشترکاً مصر را اداره کنند.[10]
در سال 168 قبل از میلاد، آنتیوخوس دومین حمله به مصر را فرماندهی کرد و همچنین ناوگانی را برای تصرف قبرس فرستاد. قبل از رسیدن به اسکندریه، راه او توسط یک سفیر سالخورده رومی به نام گایوس پوپیلیوس لائناس مسدود شد که پیامی از سنای روم ارائه کرد و به آنتیوخوس دستور داد تا ارتش خود را از مصر و قبرس خارج کند یا خود را در وضعیت جنگ با جمهوری روم بداند. آنتیوخوس گفت که این موضوع را با شورای خود در میان خواهد گذاشت، پس از آن فرستاده روم در اطراف آنتیوخوس خطی کشید و گفت: "پیش از اینکه از این دایره خارج شوید، پاسخی به من بدهید که می توانم به سنای روم برگردم." این به طور ضمنی نشان می‌دهد که رم اعلام جنگ می‌کند اگر پادشاه از دایره خارج شود بدون اینکه متعهد به ترک فوری مصر شود. آنتیوخوس با بررسی گزینه های خود تصمیم به عقب نشینی گرفت. تنها پس از آن پوپیلیوس موافقت کرد که با او دست بدهد.[11] منابع باستانی و تاریخ نگاری سنتی، این "روز السیوس" را تحقیر بزرگی برای آنتیوخوس چهارم توصیف می کنند که او را برای مدتی از بین برد. برخی از مورخان جدیدتر حدس می‌زنند که آنتیوخوس ممکن است بیشتر از آنچه منابع باستانی نشان می‌دهند با این موضوع سازگار بوده باشد، زیرا مداخله روم به این معنی بود که آنتیوخوس بهانه‌ای داده شده بود که محاصره طولانی و پرهزینه اسکندریه را انجام ندهد. او در عوض می‌توانست با گنج و غارت بازگردد و دولت مصر را با خطر و هزینه کمی در مقایسه با تهاجم در مقیاس بزرگ‌تر تضعیف کند.[10][12]
حامیان پادشاه بطلمیوس ششم خواستار این بودند که برای بازپس گیری منطقه ای در سوریه به نام سیول سوریه به آنجا لشکر کشی کنند آنتیوخوس در یک حمله پیشدستانه به اسکندریه حمله کرده و آنجا را فتح میکند و در نهایت برای اینکه روم معترض نشود بطلمیوس به‌صورت حاکم دست نشانده در آنجا حاکم میکند.
در میان یهودیان آنتیوخوس چهره‌ای پست و تبه‌کار و آزارنده یهود شناخته‌می‌شود و هنوز هم پاره‌ای از آیین‌ها چون هانوکا در پیوند با اوست.
سلوکیان، مانند بطلمیوسیان قبل از خود، بر یهودیه فرمانروایی داشتند: آنها به فرهنگ یهودی احترام می گذاشتند و از نهادهای یهودی محافظت می کردند. این سیاست توسط آنتیوخوس چهارم به شدت معکوس شد، ظاهراً پس از اختلافی که بر سر رهبری معبد در اورشلیم و مقام کاهن اعظم وجود داشت، یا احتمالاً شورشی بود که ماهیت آن پس از سرکوب شدن در زمان از دست رفت. آنتیوخوس احکامی صادر کرد که بسیاری از اعمال سنتی یهودیان را ممنوع می کرد و مبارزاتی را برای آزار و اذیت یهودیان مؤمن آغاز کرد. خوک‌ها برای یهودیان به شدت ناپاک بودند، اما دیودوروس نوشت، آنتیوخوس "خوک بزرگی را در تصویر موسی و در مذبح خدا که در صحن بیرونی بود قربانی کرد و خون قربانی را بر آنها پاشید. او نیز دستور داد که کتابهایی که به آنها تعلیم داده می‌شد، از اقوام دیگر متنفر شوند. چراغی را خاموش کن (که آنها را جاودانه می نامند) که پیوسته در معبد می سوزد و سرانجام کاهن اعظم و سایر یهودیان را مجبور کرد که گوشت خوک بخورند.» (دیودوروس 34:1(4)). چنین اقداماتی باعث شورش علیه حکومت او، شورش مکابیان شد.[13] بنابراین، محققان یهودیت معبد دوم، گاهی از سلطنت آنتیوخوس به عنوان «بحران آنتیوخن» برای یهودیان یاد می کنند.[14] این احکام انحراف از رویه معمولی سلوکیان بود که تلاشی برای سرکوب ادیان محلی در امپراتوری خود نداشتند.[15]
شورش های محلی علیه امپراتوری سلوکی عادی بود، اما اکثر آنها موفقیت آمیز نبودند. با این حال، شورشی که آنتیوخوس چهارم در یهودیه به راه انداخته بود، به طور غیرمعمولی به خوبی شرح داده شد و حفظ شد. طبق کتاب دوم مکابیان، زمانی که آنتیوخوس در مصر لشکرکشی می کرد، شایعه کشته شدن او منتشر شد. در یهودیه، یاسون، کاهن اعظم برکنار شده، نیرویی متشکل از 1000 سرباز را جمع آوری کرد و به شهر اورشلیم حمله غافلگیرانه انجام داد.[16] منلائوس، کاهن اعظم منصوب شده توسط آنتیوخوس، در جریان شورش مجبور به فرار از اورشلیم شد. آنتیوخوس در سال 168 قبل از میلاد از مصر بازگشت که از شکست خود خشمگین شده بود. او به اورشلیم حمله کرد و منلائوس را بازگرداند، سپس بسیاری از یهودیان را اعدام کرد.[17]
هنگامی که این اتفاقات به پادشاه گزارش شد، او فکر کرد که یهودیه در حال شورش است. او که مانند حیوانی وحشی خشمگین بود، از مصر به راه افتاد و اورشلیم را بطور سهمگینی تسخیر کرد. او به سربازان خود دستور داد که کسانی را که می بینند، بی رحمانه بکشند و کسانی را که به خانه هایشان پناه آورده اند، بکشند. قتل عام کوچک و بزرگ، کشتار زنان و کودکان، سلاخی باکره ها و نوزادان صورت گرفت. در عرض سه روز، هشتاد هزار نفر از بین رفتند، چهل هزار نفر با مرگ خشونت آمیز مواجه شدند و همین تعداد به بردگی فروخته شدند.
—  مکابیان 2 5:11-14[18]
پس از بازگرداندن منلائوس، آنتیوخوس چهارم احکامی صادر کرد که هدف آن کمک به مشتاقانه ترین جناح یهودیان طرفدار یونان (که معمولاً «هلنیزان» نامیده می شد) علیه سنت گرایان بود. او آیین‌ها و سنت‌های مذهبی یهودیان را غیرقانونی اعلام کرد و معبد اورشلیم به فرقه یونانی-یهودی ترکیبی که شامل پرستش زئوس بود، تغییر یافت. شهر اورشلیم برای بار دوم در ناآرامی غارت شد. آنتیوخوس یک ارگ نظامی یونانی به نام آکرا در اورشلیم تأسیس کرد تا به عنوان دژی برای یهودیان هلنیزه شده و یک پادگان نظامی یونانی باشد. این از 168-167 قبل از میلاد اتفاق افتاد.[19]
به طور سنتی، همانطور که در کتاب اول و دوم مکابیان بیان شده است، شورش مکابیان به عنوان یک مقاومت ملی در برابر ظلم سیاسی و فرهنگی خارجی ترسیم شده است. با این حال، در دوران مدرن، محققان استدلال کرده اند که آنتیوخوس چهارم بیشتر در جنگ داخلی بین یهودیان سنت گرا در کشور و یهودیان هلنیزه شده در اورشلیم مداخله می کرد.[20][21]
این شورش همچنین به نوشتن کتاب دانیال منجر شد، جایی که یک شرور به نام "پادشاه شمال" به طور کلی اشاره ای به آنتیوخوس چهارم در نظر گرفته می شود. تصویر آنتیوخوس که در آنجا به شهر مقدس اورشلیم حمله می‌کند، اما در نهایت به پایان او می‌رسد، بر تصویرهای بعدی مسیحی از دجال تأثیر می‌گذارد.[22]
واپسین سال‌های زندگی او در جنگ با اشکانیان گذشت. به نظر میرسد که او در برابر اشکانیان به پیروزی هایی رسیده‌باشد ولی با مرگ او بر اثر بیماری در ۱۶۴ پیش‌از میلاد مسئله سلوکیان شرق نیمه تمام ماند.
مهرداد اول پارتی از مشکلات غربی آنتیوخوس استفاده کرد و از شرق حمله کرد و شهر هرات را در سال 167 قبل از میلاد تصرف کرد و مسیر تجارت مستقیم به هند را مختل کرد و عملاً جهان یونان را به دو نیم کرد.[نیازمند منبع].
آنتیوخوس خطر بالقوه در شرق را تشخیص داد، اما تمایلی به کنار گذاشتن کنترل یهودیه نداشت. او فرماندهی به نام لیسیاس را برای مقابله با مکابیان فرستاد (نبرد بیت زکریا)، در حالی که خود شاه ارتش اصلی سلوکیان را علیه اشکانیان رهبری می کرد. آنتیوخوس در لشکرکشی شرقی خود به موفقیت اولیه دست یافت. مبارزات او از طریق اکباتان انجام شد و او به پرسپولیس حمله کرد که توسط مردم رانده شد.[25] در بازگشت به وطن، در سال 164 قبل از میلاد در اصفهان درگذشت.[26]
توضیحات مذهبی مختلفی در مورد مرگ آنتیوخوس چهارم وجود دارد. ظاهراً او کمی قبل از مرگش به معبد خدای بین‌النهرینی نانایا در ایران حمله کرد و احتمالاً مرگ او را به بی تقوایی و مجازات نانایا نسبت داده اند.[27] منابع یهودی اعتبار مرگ آنتیوخوس را به بی تقوای قبلی او در معبد اورشلیم می دانند. بر اساس 2 مکابیان، او در اثر بیماری الهی درگذشت:
اما خداوند بینا، خدای اسرائیل، ضربه ای غیر قابل درمان و نامرئی به او زد. به محض اینکه حرفش را قطع کرد، دردی در روده اش گرفت که هیچ تسکینی برایش وجود نداشت، و شکنجه های تند درونی - و این بسیار عادلانه بود، زیرا او روده های دیگران را با آسیب های فراوان و عجیب شکنجه کرده بود. با این حال او به هیچ وجه جلوی گستاخی خود را نگرفت، بلکه بیش از پیش مملو از تکبر بود و در خشم خود علیه یهودیان آتش می دمید و دستور می داد که با سرعت بیشتری پیشروی کنند. و چنین شد که او از ارابه خود در حالی که با عجله در حال حرکت بود به بیرون افتاد و سقوط آنقدر سخت بود که تمام اعضای بدنش را شکنجه کرد. از این رو، کسی که اندکی پیش از آن با تکبر فوق بشری خود گمان می کرد که می تواند بر امواج دریا فرمان دهد و تصور می کرد که می تواند کوه های بلند را با ترازو وزن کند، به زمین فرود آمد و در خاکی حمل شد و قدرت خدا را بر همه آشکار ساخت. و به این ترتیب بدن آن مرد بی خدا از کرم ها غوطه ور شد و در حالی که هنوز در اندوه و درد به سر می برد، گوشتش پوسیده شد و به دلیل بوی تعفن، کل ارتش از زوال او احساس انزجار کردند.
—  مکابیان دوم 9:5-9 (NRSV)[28]
بر اساس آثار خاخامهای بعدی، طومار آنتیوخوس (Megillat Antiochus)، هنگامی که آنتیوخوس شنید که ارتش او در یهودیه شکست خورده است، سوار کشتی شد و به شهرهای ساحلی گریخت. هر جا که می‌آمد، مردم قیام می‌کردند و او را «فراری» می‌خواندند، پس او خود را در دریا غرق کرد.[29] این داستان مربوط به قرن دوم است، با این حال، بسیار دورتر از پولیبیوس یا مکابیان دوم از این رویداد است.
آنتیوخوس چهارم در سنت‌های یهودی مرتبط با حنوکا، از جمله کتاب‌های مکابیان و «طومار آنتیوخوس» به‌عنوان یک شرور و آزاردهنده بزرگ به یاد می‌آید.[30] منابع خاخامی از او به عنوان הרשע harasha ("شریر") یاد می کنند. دایره المعارف یهودی به این نتیجه رسید که «از آنجایی که منابع یهودی و بتها در توصیف از او اتفاق نظر دارند، تصویر آنها آشکارا درست است» و این تصویر را به عنوان یکی از فرمانروای ظالم و خودپسند خلاصه می کند که سعی می کرد فرهنگ یونانی را بر همه مردم قلمرو خود تحمیل کند، «ماهیت واقعی آن را می توان قدردانی کرد». با این حال، اینکه آیا سیاست آنتیوخوس معطوف به نابودی یهودیت به عنوان یک فرهنگ و یک دین بود یا خیر، به این دلیل که آزار و شکنجه او محدود به یهودیه و سامره بود (یهودیان در دیاسپورا معاف بودند)، و اینکه آنتیوخوس به سختی یک هلنیزه کننده با انگیزه ایدئولوژیک بود، قابل بحث است. اریش اس. گرون پیشنهاد می‌کند که در عوض، او بیشتر تحت تأثیر عمل‌گرایی مانند نیاز به جمع‌آوری درآمد از یهودیه بود.[32]
آنتیوخوس اولین پادشاه سلوکی بود که از القاب الهی بر روی سکه ها استفاده کرد، شاید با الهام از پادشاهان هلنیستی باختری که قبلاً این کار را انجام داده بودند، یا بر اساس آیین فرمانروایی که پدرش آنتیوخوس بزرگ در امپراتوری سلوکی تدوین کرده بود. این القاب شامل Θεὸς Ἐπιφανής «خدای آشکار» و پس از شکست مصر، Νικηφόρος «آورنده پیروزی» بود.[33]