moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
بلیس پس از فارغ‌التحصیلی از کالج، میان سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۳ برای کار به پورتوریکو رفت. ابتدا در دفتر وزیر مدنی ایالات متحده به فعالیت پرداخت، سپس منشی مخصوص فرماندار پورتوریکو شد. در سال ۱۹۰۳، او آزمون صلاحیت وزارت امور خارجه را گذراند و به سرویس دیپلماتیک خارجی ایالات متحده آمریکا پیوست. بلیس به‌عنوان دیپلمات حرفه‌ای که عضو حزب جمهوری‌خواه بود، در سال ۱۹۰۳ سفیر ایالات متحده در ونیز شد. او همچنین میان سال‌های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۷، منشی دوم سفارت ایالات متحده در سن پترزبورگ، میان سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ منشی سفارت در بروکسل، میان سال‌های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۲ منشی سفارت در بوئنوس آیرس، میان سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۶ منشی سفارت ایالات متحده در پاریس و بین سال‌های ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹ رایزن سفارت در پاریس بوده‌است. در سال ۱۹۰۸، او نمایندهٔ کنفرانس بین‌المللی برای بررسی تجدیدنظر در مورد قوانین تسلیحات و مهمات مربوطه به قانون کنفرانس ۱۸۹۰ بروکسل شد. در سال ۱۹۱۸، بلیس به‌طور موقت به‌عنوان کاردار سفارت آمریکا در لاههٔ هلند فعالیت کرد.
وقتی جنگ جهانی اول به پایان رسید، رابرت بلیس و همسرش، میلدرد، در پاریس سکونت داشتند. در سال ۱۹۱۴، آن‌ها به راه‌اندازی سرویس آمبولانس صحرایی آمریکایی (که بعدها به سرویس صحرایی آمریکایی شناخته شد) در فرانسه یاری رساندند. کمک‌های آن‌ها شامل اهدای بیست‌وسه آمبولانس و سه ماشین کارکنان به یک واحد بود. آن‌ها همچنین یک انبار مرکزی در پاریس به نام «خدمات توزیع آمریکایی» برای توزیع لوازم و پوشاک پزشکی و جراحی، افتتاح و تجهیز کردند.
در سال ۱۹۲۰، بلیس رئیس بخش امور اروپای غربی در وزارت امور خارجه در واشینگتن شد. او همچنین میان سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ سومین دستیار وزیر امور خارجه، بین سال‌های ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۷ فرستادهٔ ایالات متحده به سوئد و بین سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۳ سفیر ایالات متحده آمریکا در آرژانتین بوده‌است. بلیس پس از اتمام خدمت خود به‌عنوان سفیر آمریکا در آرژانتین از سرویس دیپلماتیک خارجه بازنشسته شد.
بلیس پس از ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم بین سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳، تحت عنوان مشاور به وزارت خارجه بازگشت و در سال ۱۹۴۴ دستیار ویژهٔ وزیر امور خارجهٔ وقت آمریکا یعنی کوردل هال شد. وی همچنین بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ دستیار ویژهٔ ادوارد ریلی استتینیوس، وزیر خارجه، بوده‌است. در پایان تابستان و ابتدای پاییز سال ۱۹۴۴، رابرت بلیس در برنامه‌ریزی برگزاری یک‌سری نشست‌های مهم دیپلماتیک در دامبارتن اوکس، نقش به‌سزایی ایفا کرد. این جلسه‌ها که به نام کنفرانس دامبارتن اوکس شناخته می‌شوند، میزبان نمایندگانی از چین، شوروی، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا بود. این نمایندگان در مورد پیشنهادها برای ایجاد سازمانی به‌منظور حفظ صلح و امنیت در جهان مذاکره کردند. خروجی این مذاکرات تصویب منشور سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۵ در سان‌فرانسیسکو بود. بلیس برای دومین‌بار در نوامبر ۱۹۴۵ از فعالیت‌های دولتی بازنشسته شد.
خانوادهٔ بلیس در سال‌های سکونت خود در پاریس (۱۹۱۲ تا ۱۹۱۹) با دوست دوران کودکی میلدرد بلیس، رویال تایلر که تاریخ-شناس و هنرشناس آمریکایی بود، دوباره ارتباط برقرار کردند. تایلر خانوادهٔ بلیس را با دلالان هنری سرشناس پاریسی آشنا کرد و آتش علاقهٔ روزافزون آن‌ها را به‌عنوان مجموعه‌داران آثار هنری، به‌ویژه آثار هنری بیزانسی و پیشاکلمبی، شعله‌ور کرد. Gale Biography In Context. رابرت بلیس به‌ویژه شیفتهٔ آثار هنری پیشاکلمبی بود و اذعان می‌کرد زمانی که تایلر آن را در مغازه‌ای پاریسی در سال ۱۹۱۲ به او نشان داد، «میکروب جمع‌آوری آثار هنری در خاک حاصل‌خیز ریشه دواند».
در سال ۱۹۲۰، خانوادهٔ بلیس خانهٔ خود را در دامبارتن اوکس خریدند. آن‌ها خانه را بازسازی و بزرگ‌تر کردند، به مساحت آن افزودند و چند باغ هم‌سطح در ملک ۵۴ هکتاری ساختند. خانوادهٔ بلیس سال‌های متمادی‌ای (۱۹۲۳ تا ۱۹۳۳) را که خانه‌شان در حال بازسازی بود، خارج از کشور زندگی می‌کردند، هرچند از نزدیک بر مراحل ساخت‌وساز نظارت داشتند. آن‌ها همچنین به ساخت مجموعهٔ هنری خود ادامه دادند و پس از بازنشستگی در سال ۱۹۳۳، در دامبارتن اوکس زمینه را برای ساخت یک موزه و مؤسسهٔ پژوهشی فراهم کردند. در سال ۱۹۳۵، رابرت بلیس به‌همراه فردریک سی. والکات (زادهٔ ۱۸۶۹ – درگذشتهٔ ۱۹۴۹)، متولی مؤسسهٔ کارنگی واشینگتن، به مناطق کوهستانی و استوایی مکزیک، گوآتمالا و هندوراس سفر کرد تا ویرانه‌های تمدن مایا را ببیند. در سال ۱۹۴۰، خانوادهٔ بلیس کتابخانه و مجموعهٔ پژوهشی دامبارتن اوکس را بنا نهادند و آن را وقف و تقدیم به دانشگاه هاروارد کردند. پس از اهدای دامبارتن اوکس به هاروارد، خانوادهٔ بلیس به شهر واشینگتن دی. سی، خیابان بیست‌وهشتم، شمارهٔ ۱۵۳۷ نقل‌مکان کردند. مجموعهٔ آثار هنری پیشاکلمبی رابرت بلیس که در نگارخانهٔ ملی هنر آمریکا در واشینگتن دی.سی. بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۲ به نمایش درآمد، در سال ۱۹۶۳ در بخش جدیدی از دامبارتن اوکس که فیلیپ جانسون طراحی کرده بود، نصب شد.
رابرت بلیس با سازمان‌های فرهنگی و مدنی بسیاری همکاری می‌کرد. او به‌عنوان رئیس افتخاری و متولی فدراسیون هنرهای آمریکا، رئیس انجمن خدمات خارجی آمریکا، نایب‌رئیس کمیسیون هنری مؤسسهٔ اسمیتسونین، نایب‌رئیس هیئت‌مدیرهٔ صندوق ملی حفظ آثار تاریخی، مدیر و معاون اول انجمن عدالت جنایی واشینگتن، عضو آکادمی علوم سیاسی و اجتماعی آمریکا، عضو هیئت ناظران هاروارد، متولی موزهٔ تاریخ طبیعی آمریکا در نیویورک، متولی و عضو کمیتهٔ اجرایی مؤسسهٔ کارنگی، واشینگتن دی. سی، متولی موزهٔ هنرهای بدوی نلسون راکفلر، نیویورک، متولی موزهٔ هنر سانتا باربارا، عضو کمیتهٔ مشورتی هنر بخش روابط فرهنگی وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا و دفتر هماهنگ‌کنندهٔ امور بین آمریکایی فعالیت می‌کرد. همچنین او مدارک دکترای افتخاری خود را در رشتهٔ حقوق در سال ۱۹۳۳ از دانشگاه میزوری، در سال ۱۹۳۴ از دانشگاه سیراکیوس و در سال ۱۹۵۱ از دانشگاه هاروارد دریافت کرده‌است. رابرت بلیس یکی از پنج دیپلمات بازنشسته‌ای بود که در سال ۱۹۵۴ نامهٔ اعتراضی نسبت به حمله به جوزف مک‌کارتی در سرویس دیپلماتیک خارجی را امضا کرده بودند.
خانوادهٔ بلیس صاحب فرزند نشدند. رابرت وودز بلیس در ۱۹ آوریل سال ۱۹۶۲ در ۸۶ سالگی در واشینگتن دی.سی. چشم از جهان فروبست.
بلیس کتابِ هنر بومی قارهٔ آمریکا را در سال ۱۹۴۷ نوشت و منتشر کرد (سپس در سال ۱۹۵۷، به نام هنر پیشاکلمبی، بازنشر شد).
سایمون تِروده (زادهٔ ۲ مارس ۱۹۸۸) یک فوتبالیست اهل آلمان است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال شالکه ۰۴ در بوندسلیگا ۲ بازی می‌کند.
وی در ۲۹ بازی در فصل ۲۲–۲۰۲۱ برای شالکه ۲۹ گل به ثمر رساند و با ۱۷۱ گل رکوردار گلزنی در بوندس‌لیگا ۲ شد و به همراه این تیم قهرمان بوندس‌لیگا ۲ در فصل ۲۲–۲۰۲۱ شد و به بوندس‌لیگا صعود کرد.
سینتس () شرکت مراقبت سلامت سوئیسی است، که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد و هم‌اکنون زیرمجموعه‌ای از شرکت جانسون اند جانسون می‌باشد.
رونالد وین برکل (Ronald Wayne Burkle) (زادهٔ ۱۲ نوامبر ۱۹۵۲)، تاجری آمریکایی و یکی از بنیان‌گذاران و مدیران شرکت یوکایپا است. این شرکت در حوزهٔ سرمایه‌گذاری خصوصی فعال است و به‌طور تخصصی در بخش‌های توزیع، تدارکات، غذا، خرده‌فروشی، کالاهای مصرفی، خدمات، سرگرمی، ورزش و صنایع سبک در ایالات متحده فعالیت می‌کند.
یوکایپا مجری ادغام و مالکیت فروشگاه‌ها و سوپرمارکت‌های زنجیره‌ای ازجمله فرد مایر، رالفز و جورگنسن بوده و پیش‌تر در ۳۵ شرکت، ازجمله فروشگاه‌های زنجیره‌ای A&P و هول فودز مارکت، پیش از واگذاری و تملیک آن‌ها، سهام‌دار بوده‌است.
ارزش دارایی‌های برکل در ۱۲ فوریه ۲۰۱۸، دو میلیارد دلار تخمین زده شد. او در فهرست «ثروتمندترین افراد جهان در سال ۲۰۱۴» مجلهٔ فوربز، در رتبهٔ ۶۳۳ قرار گرفت.
برکل فعال برجستهٔ دموکرات و فردی نیکوکار است.
رونالد برکل در ۱۲ نوامبر ۱۹۵۲، در پومونا، ایالت کالیفرنیا چشم به جهان گشود. والدینش بتی و جوزف برکل هستند و یک برادر کوچک‌تر دارد. جوزف تمام روزهای هفته را کار می‌کرد. او مدیر یکی از شعبه‌های فروشکاه زنجیره‌ای برادران استاتر در پومونا بود و پس‌اندازش را در آپارتمان‌سازی سرمایه‌گذاری می‌کرد. برکل برای آن‌که بتواند پدرش را ببیند، در فروشگاه او قفسه‌ها را با نان پُر می‌کرد و چرخ‌دستی‌های خرید را مرتب می‌چید.
برکل در ۱۳ سالگی به اتحادیهٔ محلی کارگران متحد غذا و تجارت پیوست. او در ۱۶ سالگی، از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد و برای تحصیل در رشتهٔ دندان‌پزشکی به دانشگاه پلی‌تکنیک ایالتی کالیفرنیا، در پومونا رفت. کمتر از دو سال بعد، از آن دانشگاه انصراف داد.
برکل در ۲۱ سالگی با جانت استیپر، کارمند فروشگاه برادران استاتر و از نوادگان پیشگامان صنعت هوانوردی، برادران رایت، ازدواج کرد. آن‌ها سه فرزند داشتند. برکل در شرکت American Silver و یک شرکت فلزاتی دیگر، ۳۰۰۰ دلار سرمایه‌گذاری کرد و سرمایهٔ خود را به ۳۰۰۰۰ دلار رساند و سپس شروع به سرمایه‌گذاری، خرید و فروش فروشگاه‌های مواد غذایی کرد. او حداقل یک معامله با کمک کارشناس امور مالی، مایکل میلکن، از طریق اوراق قرضهٔ بنجل انجام داده‌است.
برکل در فروشگاه برادران استاتر به سمت مدیریت ارتقا یافت و بعدها معاون رئیس شرکت پترولین، شرکت خانوادهٔ استاتر شد. زمانی که برکل ۲۹ سال داشت، شرکت پترولین تصمیم گرفت فروشگاه برادران استاتر را بفروشد. برکل مخفیانه یک خرید اهرمی را با چارلز مانگر، نایب‌رئیس شرکت برکشایر هاتاوی که پذیرفته بود نیمی از سهام را فراهم کند، ترتیب داد. برکل پیشنهاد خود را به هیئت‌مدیرهٔ پترولین ارائه کرد که البته ۲۰ درصد کمتر از ارزش‌گذاری داخلی پترولین بود. هیئت‌مدیره پیشنهاد برکل را رد و او را اخراج کرد. ارزش سهام برکل در آن زمان حدود ۵ میلیون دلار بود و طی پنج سال بعد، او به سرمایه‌گذاری در سهام و نظارت بر املاک اجاره‌ای خانواده‌اش ادامه داد.
در سال ۱۹۸۶، برکل شرکت‌های یوکایپا را تأسیس کرد که در حوزهٔ سرمایه‌گذاری خصوصی فعال است و در شرکت‌های آمریکایی در زمینهٔ خدمات، ورزش، سرگرمی، تدارکات، غذا، کالاهای مصرفی، صنایع سبک، خرده‌فروشی، تولید و توزیع سرمایه‌گذاری می‌کند.
در جریان شورش‌های لس‌آنجلس در سال ۱۹۹۲، برکل از بستن فروشگاه‌های خود در مرکز شهر امتناع ورزید و این اقدام او مورد تمجید قرار گرفت.
او رئیس هیئت‌مدیره و سهام‌دار عمدهٔ شرکت‌های متعددی بوده‌است، ازجمله شرکت سرگرمی الاینس، شرکت غذایی گلدن‌استیت، فروشگاه‌های زنجیره‌ای دومینیک، فرد مایر، رالفز و فودفورلس. برکل در حال حاضر عضو هیئت‌مدیرهٔ شرکت نفتی اکسیدنتال پترولیوم، شرکت ساختمان‌سازی KB Home و شرکت یاهو است.
برکلِ را اغلب به عنوان تاجری می‌بینند که روابط تنگاتنگی با اتحادیه‌های کارگری داشته و برای حل مشکلات کسب‌وکار با اتحادیه‌ها همکاری می‌کند.
برکل مالک بخشی از تیم پنگوئن‌های پیتسبورگ در لیگ ملی هاکی است، هرچند میزان سهامش در این تیم مشخص نیست. در سال ۱۹۹۹، او از طریق شراکت با بازیکن سابق تیم، ماریو لمیو، تیم را از ورشکستگی نجات داد.
در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۹، برکل به‌عنوان سرمایه‌گذار اصلی باشگاه فوتبال ساکرامنتو ریپابلیک معرفی شد که این باشگاه در آیندهٔ نزدیک حق امتیاز شرکت در لیگ MLS را دارد.
برکل از طریق صندوق سرمایه‌گذاری خطرپذیر که با اشتون کوچر و گای اوسری بنیان نهاده، در شرکت‌های استارت‌آپ سرمایه‌گذاری کرده‌است. از سال ۲۰۲۰، سبد سرمایه‌گذاری این صندوق شامل پلتفرم سیت‌گیگ، پلتفرم ساندکلود، شرکت اوبر، خرده‌فروشی آنلاین واربی پارکر، سرویس موسیقی اسپاتیفای، شرکت فوراسکوئر و شرکت Airbnb است.
در ژانویه ۲۰۱۲، برکل در شرکت رزرو کنسرت Artist Group International که موکل‌های آن بیلی جوئل، متالیکا و راد استوارت هستند، سرمایه‌گذاری کرد. در مارس ۲۰۱۳، برکل در شرکت معروف Three Lions Entertainment که بر رویدادهای سرگرمی و بازاریابی چندبستری متمرکز است، دست به سرمایه‌گذاری زد. در سال ۲۰۱۴، او شرکت Artist Group International را خرید و از طریق آژانس پردایم تلنت، با آژانس‌هایLondon's CODA Music و X-ray Touring ادغام شد. در همان سال، برکل از طریق صندوق یوکایپا، سهام اندکی را در آژانس ایندیپندنت تلنت تصاحب کرد.
در سال ۲۰۱۸، شرکت سرمایه‌گذاری یوکایپا، سهام اندکی را در جشنوارهٔ موسیقی اسپانیایی Primavera Sound به دست آورد.
در سال ۲۰۲۰، برکل سرمایه‌گذاری کلانی در شرکت دنی ویمر پرزنتس که در زمینهٔ تولیدات جشنوارهٔ موسیقی فعال است، انجام داد.
برکل میلیون‌ها دلار به حزب دموکرات کمک کرده‌است. او در املاک خود در بورلی هیلز، کالیفرنیا، میزبان مراسم جمع‌آوری کمک‌های مالی به نامزدهای حزب دموکرات بوده و حدود ۱۰۰ میلیون دلار جمع‌آوری نموده‌است. برکل میزبان جمع‌آوری کمک‌های مالی برای بیل و هیلاری کلینتون، جان کری، کوری بوکر، تری مک‌آلیف، آرنولد شوارتزنگر، فرماندار سابق جمهوری‌خواه کالیفرنیا و خیلی‌های دیگر بوده‌است.
در ژانویه ۲۰۱۱، او میزبان جمع‌آوری کمک مالی برای حمایت از لغو رأی‌گیری برای ممنوعیت ازدواج همجنس‌گرایان در کالیفرنیا بود.
در سال ۲۰۰۴، برکل به راه‌اندازی شبکهٔ تلویزیونی ال گور کمک کرد که البته در ژانویه ۲۰۱۳ به کانال خبری الجزیره مستقر در قطر فروخته شد.
در دوران ریاست‌جمهوری بیل کلینتون، برکل در زمینهٔ جمع‌آوری کمک‌های مالی فعال بود و آن‌ها دوستانی صمیمی شدند. برکل در سال ۲۰۰۲، کلینتون را به‌عنوان مشاور ارشد در دو صندوق سرمایه‌گذاری داخلی یوکایپا استخدام کرد. کلینتون در صندوق جهانی یوکایپا که متمرکز بر شرکت‌های خارجی بود، سرمایه‌گذاری کرد. در مصاحبه‌ای با وال استریت ژورنال، هیلاری کلینتون، سناتور آمریکا در آن زمان، ابراز نگرانی کرد که چنین سرمایه‌گذاری‌هایی ممکن است از سوی دولت‌های خارجی به‌عنوان «آلت دست سیاست خارجه» به کار برود.
در سال ۲۰۰۹، بیل کلینتون به‌دلیل تضاد منافع به ارتباط خود با یوکایپا پایان داد. پس از «ماه‌ها» مذاکرات، آن دو نفر در مورد پرداخت مبلغ نهایی بابت خدمات مشاورهٔ کلینتون که حدود ۲۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شد، به توافق نرسیدند و کلینتون از مبلغ پرداختی صرف‌نظر کرد.
افتخارات و جوایز برکل عبارت از: جایزهٔ «رفتار نیک» جیمی استوارت عضو پیشاهنگ لس‌آنجلس، ایالت کالیفرنیا، جایزهٔ پروژهٔ ایدز لس‌آنجلس و تعهد به زندگی، و جایزهٔ ویتنی یانگ مربوط به حقوق مدنی لس‌آنجلس. برکل افتخارات و جوایز متعددی را از حزب کارگر دریافت کرده‌است، ازجمله جایزهٔ خدمات اجتماعی Murray Green Meany Kirkland از فدراسیون کارگران آمریکا و جایزهٔ مرد سال از فدراسیون کارگران لس‌آنجلس.
در سال ۱۹۹۷، برکل ۱۵ میلیون دلار برای ساخت تالار کنسرت والت دیزنی اهدا کرد.
برکل بنیان‌گذار و رئیس بنیاد رونالد وین برکل است. رسالت بنیاد «تأثیرگذاری مثبت بر مردم سراسر جهان و جوامع آن‌ها» است که این هدف را با حمایت از برنامه‌هایی محقق می‌کند که باعث «تقویت روابط بین‌الملل، حمایت از حقوق کارگر، توانمندسازی جوامع محروم، پرورش هنر و معماری، ترغیب کودکان به آموزش و پژوهش‌های علمی» می‌شود.
برکل طرفدار معماری سبک تاریخی است. در سال ۲۰۱۱، او خانهٔ نیمه‌بازسازی‌شدهٔ انیس هاوس، مکانی تاریخی در لس‌آنجلس با طراحی فرانک لوید رایت، را خرید. در سال ۲۰۱۹، برکل خانه را به مبلغ ۱۸ میلیون دلار فروخت. برکل مالک عمارت گرین‌آکرز است که متعلق به هارولد لوید بوده‌است. برکل صاحب دو ملک از کمدین آمریکایی-انگلیسی باب هوپ است. در سال ۲۰۱۶، او خانهٔ باب هوپ در پالم اسپرینگز، با طراحی جان لاتنر، را به مبلغ ۱۳ میلیون دلار خرید. سپس در سال ۲۰۱۷، خانهٔ باب هوپ در تولوکا لیک در کالیفرنیا را به مبلغ ۱۵ میلیون دلار خرید. ریچارد فینکلهور در دههٔ ۱۹۳۰ این خانه را طراحی و در دههٔ ۱۹۵۰ جان الگین وولف آن را کامل کرد.James McClain (October 16, 2019), Frank Lloyd Wright’s Ennis House Sells for $18 Million, Setting New Record "Variety".
در دسامبر ۲۰۱۳، برکل مدال طلای جسی اونز در بازی‌های المپیک ۱۹۳۶ برلین را به قیمت ۱٫۴ میلیون دلار خرید. او همچنین مالک جایزهٔ نوبل ادبیات ویلیام فاکنر است.
برکل صاحب عمارتی به سبک مدیترانه‌ای و مشرف به ساحل بلک است. این عمارت در زمینی به مساحت شش آکر در منطقهٔ لا جولا در سن‌دیگو، کالیفرنیا قرار دارد. او این بنا را در ۵ فوریه ۱۹۹۹ به مبلغ ۱۵٫۳ میلیون دلار خرید که ارزیابی مالیاتی آن در حال حاضر ۳۴ میلیون دلار است."Supermarket Billionaire Ron Burkle's Lavish Mediterranean Trophy Estate in La Jolla, California." The Pinnacle List, www.thepinnaclelist.com/pics/supermarket-billionaire-ron-burkle-lavish-mediterranean-trophy-estate-la-jolla-california/.
برکل با نواک جوکوویچ، تنیسور برجستهٔ جهان، در زمینهٔ بازاریابی استراتژیک و اقدامات خیرخواهانه همکاری کرده‌است.
در دسامبر ۲۰۱۸، دولت صربستان در مونتانا کنسولگری دایر کرد و برکل به‌عنوان کنسول افتخاری صربستان در ایالات متحده معرفی شد. به همین دلیل، او برای شهروندی صربستان درخواست داد و به‌طور رسمی در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۹ به تابعیت صربستان درآمد. طبق فهرست مجلهٔ فوربز، برکل پس از فیلیپ زپتر و میروسلاو میشکوویچ، سومین میلیاردر صربستانی است.
در ۶ ژانویه ۲۰۲۰، جسد پسرش، اندرو، در خانه‌اش در بورلی هیلز پیدا شد.
در دسامبر ۲۰۲۰، برکل که دوست خانوادگی مایکل جکسون بود، ملک سابق جکسون به نام مزرعهٔ نورلند را به قیمت ۲۲ میلیون دلار به‌دلیل «فرصت سرمایه‌گذاری» خرید.
دی‌اف‌اس‌کی سی-سری مجموعه‌ای از مینی‌کامیون‌ها و مینی‌ون‌های تولید شده توسط خودروساز چینی دی‌اف‌اس‌کی موتورز است. مدل‌های مینی‌ون برای اولین بار در سال ۲۰۰۹ رونمایی شدند. در ایران این خودرو با نام اینرودز سی۳۵ توسط گروه بهمن در حال تولید است.
مدل‌های سری سی در مقایسه با مدل‌های سری کی و سری وی با فاصله بین دو محور بیشتر و جادارتر هستند. قیمت این خودروها از ۴۶٫۹۰۰ یوان تا ۵۹٫۸۰۰ یوان متغیر است. طراحی وانت‌های سی۳۵، سی۳۶، سی۳۷ بحث‌برانگیزتر از کامیون‌های پیکاپ است، زیرا نمای جلو و گرافیک شیشه‌های جانبی شباهت زیادی به نسل سوم فیس‌لیفت فورد ترانزیت دارند.
گروه موسیقی زمستان‌های خام (Negu Gorriak)La traducción literal sería "Inviernos Rojos", pero se traduce como "Inviernos Crudos", ya que "gorri" también tiene ese significado. Así mismo, "gorriak pasatu" es una expresión equivalente a «pasarlas canutas". یک گروه موسیقی آلترناتیو اسپانیایی بود که در سال ۱۹۹۰ در استان گیپوسکوا (منطقه خودموختار باسک) تأسیس شد. تاثیر او در توسعه راک هم در منطقه خودموختار باسک و هم در بقیه اسپانیا و فرانسه بسیار زیاد بوده‌است. آنها به عنوان یکی از "مهم‌ترین گروه‌های راک اسپانیایی دهه نود توصیف شده‌اند.«Biografía de Negu Gorriak" , en la página web de MTV de España.
عنایت‌الله بخارایی عضو سابق تیم تیراندازی جانبازان و معلولان ایران و برنده مدال طلای در پارالمپیک‌های ۱۹۹۶ آتلانتا و ۲۰۰۰ سیدنی است.
ساموئل استبینز بولز (Samuel Stebbins Bowles) (زادهٔ ۱ ژوئن ۱۹۳۹)، اقتصاددان آمریکایی و استاد بازنشسته افتخاری در دانشگاه ماساچوست در امهرست است، جاییکه او به تدریس اقتصاد خرد و نظریه نهادها ادامه می‌دهد. کار او بیشتر متعلق به سنت تفکر اقتصادی نئو-مارکسی (بعضاً از آن به پسا-مارکسی نیز یاد می‌گردد) است. با این حال، نگرش او نسبت به مسائل اقتصادی یک نگرش التقاط‌گرای بوده و برگرفته شده از مکاتب فکری متنوع، از جمله آنچه او و دیگران به آن اقتصاد پسا ولراسی می‌گویند، می‌باشد.Samuel Bowles UMass Amherst Dept. of Economics Faculty.Samuel Bowles, "Post-marxian economics: Labour, learning and history", "Social Science Information", Volume 24 (3): 507, SAGE – September 1, 1985.Barry Stewart Clark, "Political economy: a comparative approach", ABC-CLIO, 1998, p. 67.Richard D. Wolff and Stephen Cullenberg, "Marxism and Post-Marxism", "Social Text" 15 (Fall 1986), 126–135.
بولز، پسر سفیر ایالات متحده و فرماندار ایالت کنِتیکت چیستر بولز، در ۱۹۶۰ میلادی با دریافت مدرک BA از دانشگاه ییل فارغ‌التحصیل گردید، او در این جریان، یکی از بنیان‌گذاران گروه هم‌خوانان روسی ییل (Yale Russian Chorus) بوده و در سفرهای اولیه این گروه به اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شرکت کرد. متعاقب آن، او مدرک دکترای تخصصی خود را در ۱۹۶۵ میلادی در رشته اقتصاد با تکمیل رساله‌ای تحت عنوان تخصیص مؤثر منابع در آموزش: یک مدل برنامه‌ریزی با کاربرد در نیجریه شمالی، از دانشگاه هاروارد کسب کرد. دانشکده اقتصاد دانشگاه ماساچوست در امهرست، جاییکه بولز تا ۲۰۰۱ میلادی تدریس می‌کرد، در ۱۹۷۳ میلادی او و هربرت جینتیس، استیفن رزنیک، ریچارد دی. وولف و ریچارد ادوارد را به عنوان بخشی از یک «بسته بنیادی» استخدام نمود. اکنون بولز استاد اقتصاد در دانشگاه سیه‌نا در ایتالیا و همچنین استاد پژوهشی آرتور اشپیگل و رئیس برنامه علوم رفتاری در مؤسسه سنتا فه در سنتا فه، نیومکزیکو است. افزون بر آن‌ها، بولز همواره به تدریس برنامه‌های آموزشی اقتصاد خرد در سطح فوق لیسانس در دانشگاه ماساچوست در امهرست ادامه می‌دهد.Schaffer, Howard B. , "Chester Bowles: New Dealer in the Cold War", Cambridge, Mass. : Harvard University Press, 1993, p. 13.UMass Amherst Fall 2010 Schedule of Classes
بولز در ۲۰۰۶ میلادی جایزه لئونتیف را برای دستاوردهای چشم‌گیر خود در حوزه نظریه اقتصادی از جانب مؤسسه توسعه جهانی و محیط‌زیست به‌دستاورد. در ۲۰۲۰ میلادی او عضو منتخب فرهنگستان هنر و علوم آمریکا بود.
بولز آن عده از نظریات اقتصادی را که می‌گویند بازار آزاد و نابرابری اقتصادی کارایی را به حداکثر می‌رساند، به چالش کشیده و استدلال نموده‌است که مشوق‌های مالی بر مبنای منفعت-شخصی می‌تواند رفتاری را ایجاد نماید که ناکافی بوده و به جنبه اخلاقی جامعه لطمه وارد نماید. او همچنین مدعی شده‌است که اقتصادهای دارای نابرابری کمتر مانند کشورهای آسیایی، نسبت به اقتصادهای که نابرابری بیشتر دارند مانند کشورهای آمریکای لاتین، عملکرد بهتری داشته‌اند.
در وبسایت خود در مؤسسه سنتا فه، او دو حوزه علمی اصلی مورد علاقه خود را بیان می‌کند که نخستین آن، «تکامل موازی رجحان‌ها، مؤسسات و رفتار، با تأکید بر مدل‌سازی و مطالعه تجربی تکامل فرهنگی، اهمیت و تکامل انگیزه‌های غیرخودبینانه در تشریح رفتار و اعمال این مطالعات بر حوزه‌های سیاست‌گذاری مانند حقوق مالکیت فکری، اقتصادِ آموزش و تدبیرهای سیاسی دولت در برنامه‌های توزیع مجدد»؛ و دومین حوزه مورد علاقه وی شامل «علت‌ها و پیامدهای نابرابری اقتصادی، با تأکید بر رابطه میان نابرابری‌ها در ثروت، قراردادهای غیرکامل و مدیریت معاملات اقتصادی در بنگاه‌ها، بازارها، خانواده‌ها و اجتماع‌ها» است.Samuel Bowles
بولز با همکار سابق خود هربرت جینتیس (یکی دیگر از اساتید بازنشسته افتخاری دانشگاه ماساچوست در امهرست) به‌طور مکرر همکاری دارد و مارتین لوتر کینگ جونیور از هر دو ی آن‌ها تقاضا نمود تا در مورد زمینه راه‌پیمایی ۱۹۶۸ مردمان فقیر، مقاله‌ای بنویسند. به علاوه، او در شبکه پژوهشی رجهان‌های مک‌آرتور، شبکه پژوهشی مک‌آرتور در مورد تأثیرات نابرابری بر عملکرد اقتصادی و برنامه علوم رفتاری مؤسسه سانتا فی کار نموده و مورد حمایت آن‌ها قرار دارد. بولز یکی از بنیان‌گذاران ابتکار اصلاحات برنامه درسی اقتصاد تحت عنوان پروژه CORE (CORE Project) بود، پروژه‌ای که به دنبال تجدید برنامه درسی لیسانس اقتصاد و شامل نمودن موضوعاتی چون ایثار، نابرابری و اقتصاد محیط زیست بود. او عضو هیئت رهبری این گروه است. این گروه یک کتاب‌درسی تحت عنوان اقتصاد را منتشر نمود که به‌طور رایگان و باز برای همه در اینترنت در دسترس بوده و بولز یکی از نویسندگان آن است."Born Poor? Santa Fe economist Samuel Bowles says you better get used to it"
بولز نویسنده مقالات و کتاب‌های علمی متعددی است، از جمله گونه‌های تعاونی. بده و بستان انسان و تکامل آن (۲۰۱۱ میلادی) و مدرسه در آمریکای کاپیتالیست که برای بار نخست در ۱۹۷۶ میلادی منتشر گردید.
بولز به تازگی روش ایجاد انگیزش در میان مردم از طریق خودخواهی و اشتیاق برای به حداکثر رساندن درآمد خود و مقایسه آن با ایثار و اشتیاق برای انجام یک کار خوب و تحسین شدن توسط دیگران، را مورد مطالعه قرار داده‌است. مردم نه تنها برای منافع مادی، بلکه برای «ساختن یک فرد متین، آزاد و نجیب از خود» کار می‌کنند.
مطالعات رفتاری پیشنهاد می‌نمایند که «اگر مشوق‌های اقتصادی این علامت را برسانند که خودخواهی یک واکنش مناسب است، این مشوق‌ها نتیجه برعکس خواهند داشت» و «آن ارزش‌های اخلاقی که باعث می‌شوند تا مردم با ایثار عمل نمایند، را تضعیف خواهند کرد». بولز مثالی از مرکز مراقبت روزانه کودکان در حیفا را می‌دهد، جاییکه جریمه‌ای برای آن عده از والدینی که دیرتر برای برداشتن کودکانشان از این مرکز می‌آمدند، وضع شده بود. والدین به‌جای این‌که از دیر آمدن خودداری نمایند، با دوچند کردن این زمان دیر رسیدن خود، واکنش نشان دادند. پس از ۱۲ هفته، این جریمه لغو شد، اما از زمان تأخیری کاسته نشد. از نظر بولز، این مثال یک «تشریک مساعی منفی» میان مشوق‌های اقتصادی و رفتار اخلاقی را به‌خوبی تشریح می‌نماید، او همچنین افزود: «به نظر می‌رسد که این جریمه حس والدین مبنی بر مکلفیت اخلاقی آن‌ها برای خودداری از معذب کردن استادان را تضعیف نموده‌است و باعث شده‌است تا آن‌ها تأخیری را فقط به عنوان یک کالای دیگر که می‌توانند آن را خریداری کنند، بپندارند».
بولز به پژوهش‌های انجام شده توسط ارنست فهر و دیگران مراجعه نموده و ادعا می‌نماید که مطالعات رفتاری که تأمین داوطلبانه کالاهای عمومی را مدل‌سازی می‌کنند، نشان می‌دهند که «یک بخش قابل‌ملاحظه بیشتر جمعیت‌ها از قواعد اخلاقی پیروی می‌نمایند، آماده اهدا به دیگران هستند و آن‌های را که معیارهای رفتار مناسب را نقض می‌کنند، حتی به قیمت هزینه خودشان، مجازات می‌کنند و هیچ گونه پاداش مادی انتظار ندارند». نقاشی دیواری دیه‌گو ریورا از کارگران کارخانه منتاژ فوردز ریور روگ، نشان دهنده این است که بر اساس نظریه بولز، سازمان‌ها «با متوسل شدن به انگیزش‌های تحسین-دیگران مانند اشتیاق برای انجام یک کار به بهترین شکل و یک حس تعاون دوجانبه در میان اعضای یک بنگاه» اعضای خود را انگیزش می‌دهند.
در بیشتر موارد، «مشوق‌ها باعث تضعیف انگیزه‌های اخلاقی می‌شوند» چون این مشوق‌ها «ممکن است یک مشکل تصمیم‌گیری را ساخته و سپس منفعت شخصی را به عنوان یک رفتار مناسب پیشنهاد نمایند». تنها بکارگیری اصطلاحات بازار اعمالی را توجیه می‌کنند که در غیر آن صورت غیرقابل توجیه هستند. ساختارهای اقتصادی جوامع ارزش‌های مختلفی به افراد می‌دهند. در یک بازی که افراد می‌توانستند تصمیم بگیرند تا چه اندازه از یک منبع عمومی («جنگل») استخراج نمایند، استخراجی که منفعت گروه را به حداکثر می‌رساند به مراتب نسبت به استخراجی که منفعت شخصی را به حداکثر می‌رساند، کم بود. هر گاه به بازیگران در یک بازی آموزش داده شود تا خودخواهانه عمل نمایند، حتی آن‌ها هنگام بازی کردن در یک بازی دیگر که فاقد این چنین انگیزه برای عملکرد خودخواهانه است، نیز به عملکرد خودخواهانه خود ادامه می‌دهند. در یک مدل «کنترل‌کننده» که طی آن افراد برای «استثمار بیش از حد» جریمه می‌شدند، رفتار آن‌ها کاملاً مبتنی بر منفعت شخصی آن‌ها بود. در یک جامعه، «اگر مشوق‌های مربوطه به افراد خودخواه این اجازه را بدهند تا افراد مشتاق حمایت از حقوق مدنی را استثمار نمایند، پس احتمال پیروی از افراد مدنی بسیار پایین خواهد بود». مطالعه‌ای از ۱۵ جامعه کوچک نشان می‌دهد که «افرادی منتسب به جوامع دارای بازار منسجم، دارای ذهن عادلانه تر بودند»، آن‌ها پیشنهادهای سخاوت‌مندانه‌تری پیشنهاد می‌کردند و ترجیح می‌دادند تا یک پیشکش غیرعادلانه را، حتی اگر هیچ چیزی در مقابل آن به‌دست نمی‌آوردند، رد نمایند. در این جوامع، «افراد در انجام مبادله‌های که به‌طور متقابل سودمند است با بیگانگان دخیل هستند که نشان دهنده مدل‌های موفق رفتار بود و باعث می‌شود تا سایر افراد از آن‌ها تقلید نمایند».
بولز می‌پرسد که «چه رابطه‌ای میان نابرابری و موفقیت اقتصادی ملت‌ها، بنگاه‌ها و جوامع محلی وجود دارد؟» بولز و چند پژوهش‌گر دیگر در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی، دو نظریه که بیشتر اقتصاددان از مدت‌های طولانی به آن باورمند هستند را به چالش کشیدند، یکی این‌که نابرابری با موفقیت اقتصادی یک ملت به‌طور دست به دست حرکت می‌کند و دوم این‌که کاهش نابرابری‌های اقتصادی، اثرگذاری را به‌طور اجتناب‌ناپذیر کاهش می‌دهد. به عنوان مثال، او نوشت که «کشورهای آسیای شرقی که دارای سطح نسبتاً هم‌سان توزیع درآمد هستند نسبت به کشورهای آمریکای لاتین که توزیع درآمد در آن‌ها کمتر برابر است، عملکرد به مراتب بهتری داشته‌اند. سرمایه‌گذاری در تغذیه، سلامت و آموزش کودکان فقیر نه تنها باعث ایجاد فرصت‌های اقتصادی بیشتر شده‌است، بلکه عملکرد اقتصادی بالاتری را نیز در پی داشته‌است. در واقع، نظریه در حال ظهور اقتصادی پیشنهاد می‌نماید که نابرابری ممکن است تأثیرات ناگوار داشته باشد، مشوق‌های مولد را بتی سازد و درگیری‌های پرهزینه میان فقیر و سرمایه‌دار را تشدید نماید».Samuel Bowles Home Page of the Network on the Effects of Inequality on Economic Performance
بولز اظهار داشت که گفتمان سنتی میان مدل‌های ایده‌آل برابری که نقش مشوق‌ها را نادیده گرفتند و مدل‌های ایده‌آل بازار خصوصی که نابرابری را نادیده گرفتند، چند برابر شده‌است.
گروه برکلی چهار مسئله را مورد مطالعه قرار دادند:
استیفن لئو بینگ (Stephen Leo Bing) (زادهٔ ۳۱ مارس ۱۹۶۵ – درگذشتهٔ ۲۲ ژوئن ۲۰۲۰)، تاجر، نوع‌دوست، تهیه‌کنندهٔ فیلم و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی بود. او بنیان‌گذار برنامهٔ سرگرمی شانگری‌لا، یک سازمان فعال در حوزهٔ ملک، ساخت‌وساز، سرگرمی و موسیقی بود.
بینگ در سال ۱۹۶۵ در نیویورک چشم به جهان گشود. والدینش هلن، پرستار و پیتر بینگ، پزشک عمومی بودند. او پیشینه-ی یهودی داشت. بینگ در مدرسهٔ هاروراد وست‌لیک در لس‌آنجلس درس خواند و در هجده سالگی ششصد میلیون دلار از پدربزرگش، لئو اس بینگ که مشاور املاک و مستغلات بود، به میراث برد. لئو اس. بینگ در دههٔ ۱۹۲۰ در نیویورک این ثروت را اندوخته بود و در «فهرست‌های ۲۰۱۰» نسخهٔ ژانویه ۲۰۱۰ مجلهٔ کسب‌وکار لس‌آنجلس، نام او را در بخش «ثروتمندترین لس‌آنجلسی‌های» مجله آوردند که دارایی او را در شمارهٔ ۴۶، حدود ۵۹۰ میلیون دلار تخمین نمودند. بینگ پس از به ارث‌بردن این ثروت، دانشگاه استنفورد را رها کرد تا به‌دنبال شغلی در هالیوود برود.
طبق گزارش‌ها، بینگ هشتاد میلیون دلار برای تولید انیمیشن "قطار سریع‌السیر قطبی" سرمایه‌گذاری کرد که در آن از صدای تام هنکس استفاده شد. این انیمیشن با فروش جهانی ۲۸۵ میلیون دلاری، یکی از فیلم‌های پرفروش آن سال بود. او همچنین یکی از سرمایه‌گذاران فیلم "بئوولف" به کارگردانی رابرت زمیکس و نیز سرمایه‌گذار و تهیه‌کنندهٔ فیلم مستند "نوری بتابان" با محوریت گروه موسیقی رولینگ استونز به کارگردانی مارتین اسکورسیزی بود. بینگ سرمایه‌گذار آلبوم آخرین مرد ایستاده از جری لی لوئیس نیز بود که به‌صورت مستقل منتشر شد.
او علاوه بر تهیه‌کنندگی و سرمایه‌گذاری در صنعت فیلم، یکی از نویسنده‌ها و فیلم‌نامه‌نویسان "جک کانگورو" در سال ۲۰۰۳ نیز بود.
طبق گزارش مرکز رقابت‌های سیاسی مسئولانه، بینگ با تخصیص ۵۰۰ دلاری در سال ۱۹۹۳ در حمایت از سناتور ایالت نیوجرسی، فرانک لاتنبرگ، در اعلام نامزدی مجدد او در انتخابات، فعالیت خود را آغاز کرد و نهایتاً بیش از ۱۰٫۷ میلیون دلار در سطح فدرال به حزب دموکرات و نامزدهایش کمک کرد.
با اهدای ۸٫۲ میلیون دلار از سوی بینگ به کمیتهٔ ملی دموکرات، بالاترین مبالغ چک در سال ۲۰۰۲ نوشته شدند. او به نامزدهای خاصی نظیر ال گور، هیلاری کلینتون، جان کری، نانسی پلوسی و داین فاینستاین نیز کمک کرد.
گزارش شده که بینگ حداقل ۴۹٫۵ میلیون دلار در طول چرخهٔ کارزار انتخاباتی سال ۲۰۰۶ برای حمایت از گزارهٔ ۸۷، مبتکر کالیفرنیایی با هدف افزایش چهار میلیارد دلاری، مالیات تولید نفت برای توسعهٔ سوخت‌های جایگزین سرمایه‌گذاری کرده‌است. او همچنین از چندین رقابت کلیدی در بخش‌های دیگر کشور که دموکرات‌ها برای بازپس‌گیری کنترل کنگره می‌جنگیدند، حمایت کرد. آن‌ها از رقبای دموکرات بودند؛ برای مثال، باب کیسی جونیور در پنسیلوانیا که نمایندهٔ حزب بزرگ قدیمی محافظه‌کار سناتور ریک سنتوروم و سناتور آیندهٔ ایالات متحده تمی داکورت در ایلینوی را از کرسی محروم کرد، سپس یک معتمد کنگرهٔ دموکرات و یکی از نیروهای گارد ملی ارتش که پاهای خود را در عراق از دست داده بود، برای شکست پیتر روساکم، سناتور ایالت، به رقابت پرداختند. طبق گزارش منشی ارشد ایالت کالیفرنیا، بینگ به‌جز مشارکت‌های مالی در گزارهٔ ۸۷، مبلغ ۸٫۷ میلیون دلار به کالیفرنیا اهدا کرده‌است. در سال ۲۰۰۵، او ۴٫۲۵ میلیون دلار برای دفاع از گزارهٔ ۸۷ هزینه کرد که البته موفقیت‌آمیز هم بود. این ابتکار عمل مجدد منطقه‌ای از سوی فرماندار آرنولد شوارتزنگر بود. سایر ذینفع‌های سیاسی او شامل حزب دموکرات کالیفرنیا (۶۴۰٫۱۷۲ دلار)، فرماندار گری دیویس (۶۷۵۰۰۰ دلار) و شهردار سان‌فرانسیسکو، گوین نیوسام که کمپین او در سال ۲۰۰۴ مبلغ ۷۵۰ دلار دریافت کرده بود، هستند.
در اکتبر ۲۰۰۸، بینگ متعهد شد که از ۱۷ تا ۱۹ اکتبر به کمپین «نه» به گزارهٔ ۸، به‌صورت رقابتی سرمایه اهدا کند.
در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۸، بنیاد ویلیام جونیور کلینتون، فهرستی از تمام مشارکت‌های مالی منتشر کرد که اسم استیفن ال. بینگ با مبلغ ۱۰ تا ۲۵ میلیون دلار هم در آن بود.
در ۵ اوت ۲۰۰۹، یک هواپیمای خصوصی ۷۳۷ متعلق به بینگ مستقر در فرودگاه باب هوپ در کالیفرنیای جنوبی، برای بازگرداندن گزارشگرهای آمریکایی، لورا لینگ و یونا لی که پنج ماه از محکومیت دوازده‌ماههٔ خود را در کرهٔ شمالی گذرانده بودند، استفاده شد. رئیس‌جمهور سابق، بیل کلینتون، در بازگرداندن آن‌ها نقش مؤثری داشت و آن‌ها را برای بازگشت به ایالات متحده همراهی کرد. گزارش شد که بینگ هزینهٔ کامل پرواز به مبلغ حدود ۲۰۰ هزار دلار را برعهده گرفت.
در سال ۲۰۰۱، بینگ از میلیاردری به نام کرک کرکوریان به اتهام تعرض به حریم خصوصی شکایت کرد. بینگ مدعی شد که آنتونی پلیکانو، بازپرس خصوصی جنایی محکوم، نخ‌دندان بینگ را از سطل زباله بیرون آورده تا دی‌ان‌ای او را جمع‌آوری کند. در همان زمان کرکوریان در دعوای حقوقی با همسر قبلی‌اش لیزا باندر، بازیکن حرفه‌ای سابق تنیس بود؛ مرافعه بر سر مبلغی بود که او باید برای حمایت از فرزندشان می‌پرداخت. این میلیاردر مشکوک شده بود که نامزد سابق لیزا یعنی بینگ، پدر بیولوژیکی دختر باندر، یعنی کیرا است. پس از آن‌که با آزمایش دی‌ان‌ای اثبات شد که بینگ پدر کیرا است، کرکوریان و بینگ مشاجره‌شان را در بیرون از دادگاه حل‌وفصل کردند.
بینگ با الیزابت هرلی وارد رابطه‌ای شد که به بارداری الیزابت انجامید. بینگ به سقط جنین پافشاری کرد اما الیزابت امتناع ورزید. بینگ پدر بودن را با این ادعا که رابطهٔ آن‌ها رابطهٔ مختصر غیرانحصاری در سال ۲۰۰۱ بوده‌است، نادیده گرفت."Liz To Reveal All In Court" – wenn.com 31 December 2001. Retrieved 14 November 2021. گرچه آزمایش دی‌ان‌ای بینگ را به‌عنوان پدر آن بچه تأیید کرد."Bing is Hurley baby's father". BBC News. 19 June 2002. Retrieved 14 November 2021. الیزابت در ۴ آوریل ۲۰۰۲، دامیان چارلز هرلی را به دنیا آورد که بینگ هرگز او را ملاقات نکرد."Timeline: The Bing and Hurley affair". BBC. Retrieved 14 November 2021. هیو گرانت، پدربزرگ دامیان است.
آنتونی پلیکانو فاش کرد که بینگ پدر دختر باندر است. او بازپرس خصوصی لس‌آنجلسی (و استراق‌سمع‌کننده) بود که از سوی وکیل کرکوریان استخدام شده بود و از طرف دیگر یکی از دوستان بینگ هم به‌شمار می‌رفت. طبق گزارش اف‌بی‌آی، پلیکانو گاهی میان دو موکل از هالیوود را برهم می‌زد و در یک مورد از سرمایه‌گذاری به نام رون بورکل ۱۰۰ تا ۲۵۰ هزار دلار اخاذی کرد تا از سوی مایکل اویتز، موکل دیگرش تحت بازرسی قرار نگیرد. در بحبوحهٔ پرونده، نیویورک تایمز گزارش داد که بینگ از ژوئن ۲۰۰۰ تا اوت ۲۰۰۲، مجموعاً ۳۳۵ هزار دلار به پلیکانو پرداخت کرده‌است. طبق گزارش متخصصان از تماس‌های ضبط‌شده، پلیکانو در آوریل و مه ۲۰۰۲ برای وکیل کرکوریان رجزخوانی کرده که در مناقشهٔ تعیین پدرِ فرزندِ الیزابت هرلی، با بینگ همراهی می‌کرده و به او مشاوره می‌داده‌است که این ادعا بعدها در اخبار منتشر شد. یکی از وکلای بینگ، مارتین سینگر، ادعای پلیکانو در مورد مناقشه‌های مربوط به هرلی را دروغ محض خواند. (پلیکانو در سال ۲۰۰۳ اعلام کرد هرگز در مورد بازپرسی هرلی یا هیچ‌کس دیگر با بینگ یا وکیل او آقای مارتین سینگر در ارتباط نبوده و به همین دلیل، طبق گزارش‌ها، دیلی میل، مبلغ توافقی قابل‌توجهی به بینگ پرداخت کرد). پس از دو محاکمه در سال ۲۰۰۸ که بینگ در آن شهادت نداد، پلیکانو به ۷۸ فقره شنود، کتک‌کاری، کلاه‌برداری با سیم و توطئه محکوم شد. پلیکانو به ۱۵ سال زندان و به‌همراه تری ان. کریستنسن، به پرداخت ۲ میلیون دلار محکوم شد.
در آوریل ۲۰۱۲، بینگ ملزم شد تا به پیمان بخشش که از سوی بیل گیتس و وارن بافت آغاز شده بود، بپیوندد و داوطلبانه بخش عظیمی از دارایی خود را با کمال میل به خیریه ببخشد.
در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۰، بینگ در ۵۵ سالگی از آپارتمان خود در طبقهٔ ۲۷ ساختمان ده هزار (لس‌آنجلس) (ده هزار بولوار سانتا مونیکا) در سنچری سیتی، لس‌آنجلس، به بیرون پرید و خودکشی کرد. دارایی او در زمان مرگ، ۳۰۰ هزار دلار بود و بیشتر ارثیهٔ ششصد میلیون دلاری خود را خرج کرده بود.
تیموتی جروم «تیم» کهو (Timothy Jerome "Tim" Kehoe) (زادهٔ ۱۳ ژوئن ۱۹۵۳)، اقتصاددان اهل آمریکا و استاد دانشگاه مینه‌سوتا است. وی در حوزه‌های اقتصاد کلان و اقتصاد بین‌الملل تخصص دارد.
او مدرک لیسانس خود را در ۱۹۷۵ میلادی از کالج پراویدنس و مدرک دکترای تخصصی خود را در رشته اقتصاد در ۱۹۷۹ میلادی از دانشگاه ییل کسب کرد. هربرت اسکارف سرپرستی رساله دکترای وی را بر عهده داشت.
استاد کهو از سال ۲۰۱۵ میلادی تاکنون رئیس انجمن اقتصاد دینامیک است.
او در ۲۰۱۵ میلادی کمک‌هزینه گوگنهایم را به‌دست‌آورد.
او عضو هیئت امنا و عضو شورای علمی مؤسسه علوم اجتماعی در مؤسسات مطالعات پیشرفته مادرید (IMDEA) است.
کهو با تاریخ‌نگار جین اوبرین ازدواج کرده‌است، اوبرین استاد برجسته مک‌نایت در دانشگاه مینه‌سوتا است و به تدریس رشته تاریخ می‌پردازد. برادر کوچکتر او، پاتریک کهو نیز نظریه‌پرداز اقتصاد کلان می‌باشد."CURRICULUM VITAE: TIMOTHY J. KEHOE." Retrieved 2021-11-15.
کهو مدرک بی‌ای خود را در رشته ریاضی/اقتصاد از کالج پراویدنس در ۱۹۷۵ میلادی کسب کرد. سپس او به تحصیلات خود ادامه داده و مدرک ام‌ای خود را در رشته اقتصاد در ۱۹۷۷ میلادی و مدرک دکترای تخصصی خود را نیز در ۱۹۷۹ میلادی در رشته اقتصاد از دانشگاه ییل به‌دست‌آورد. کمیته نظارت از رساله وی متشکل از هربرت اسکارف به عنوان سرپرست رساله، اندرو ماس-کولول به عنوان همکار سرپرست و دونالد جی. براون به عنوان خواننده رساله بود."CURRICULUM VITAE: TIMOTHY J. KEHOE." Retrieved 2021-11-15.
استاد کهو حرفه آموزگاری خود را از دانشگاه وسلین آغاز نموده و از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰ میلادی به عنوان مربی و سپس استادیار در این دانشگاه به تدریس پرداخت. او از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۴ میلادی به عنوان استادیار و پس از آن دانشیار در مؤسسه فناوری ماساچوست تدریس نمود. از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۷ میلادی او به عنوان مربی در دانشگاه کمبریج خدمت نموده و عضو کالج کلیر بود. از ۱۹۸۷ میلادی به بعد او استاد دانشگاه (استاد) دانشگاه مینه‌سوتا است.
او از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۲ میلادی مشاور بانکو دی مکسیکو (Banco de México) و از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۳ میلادی مشاور بانک جهانی بود. پس از آن، او وارد انجمن‌های اقتصادی شده و به عنوان عضو، وظایفی را به پیش برد. او همچنین از ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۰ میلادی به عنوان پژوهش‌گر مهمان در بانک فدرال رزرو میناپولیس، از ۲۰۰۶ میلادی تاکنون به عنوان دستیار ارشد پژوهشی در برنامه نوسانات و رشد اقتصادی اداره کل پژوهش اقتصادی و از ۲۰۱۰ میلادی تاکنون به عنوان دستیار ارشد پژوهشی در مرکز مطالعات پیشرفته کارایی اقتصادی (CASEE) در دانشگاه ایالتی آریزونا خدمت نموده‌است."CURRICULUM VITAE: TIMOTHY J. KEHOE." Retrieved 2021-11-15.
حوزه‌های تحقیقاتی اصلی کهو متمرکز بر تاریخچه پولی و مالی پروژه آمریکای لاتین، پروژه رکود بزرگ، نظریه تجارت و جریان‌های سرمایه و نرخ واقعی مبادله ارز است. سایر حوزه‌های پژوهشی که وی روی آن‌ها کار می‌کند شامل بحران‌های قمار و بدهی، اصلاحات سیاست، تأثیرات بیمهٔ پزشکی سالمندان (medicare) از نظر اقتصاد کلان، هزینه‌های فرصتی کارآفرین‌ها در تجارت بین‌الملل، مدل‌های کمی تجارت و غیره می‌باشد. از نظر جغرافیایی، پژوهش‌های وی کشورهای گوناگون در قاره‌های مختلف را در بر می‌گیرد، مانند ایالات متحده، مکزیک، شیلی، آرژانتین، اسپانیا، چین و غیره."Timothy J. Kehoe." Retrieved 2021-11-15.
آثار کهو شامل کتاب‌های نوشته شده، کتاب‌های ویراستاری شده، نقدهای علمی از کتاب‌ها و نشریه‌های اسپانیایی و کاتالونیائی می‌باشند."CURRICULUM VITAE: TIMOTHY J. KEHOE." Retrieved 2021-11-15.
کهو از ۱۹۷۱ میلادی بعد فلوشیپ‌ها، افتخارات و کمک‌هزینه‌های زیادی دریافت کرده‌است. جوایز آموزشی که به وی اعطاء شده‌است شامل بورسیه ریاستی در کالج پراویدنس (۱۹۷۱ – ۱۹۷۵ میلادی)، فلوشیپ دانشگاه در دانشگاه ییل (۱۹۷۵ – ۱۹۷۹ میلادی) استاد برجسته مک‌نایت دانشگاه در دانشگاه مینه‌سوتا (۱۹۶۶ تاکنون). افتخارات پژوهشی اعطاشده به وی عبارت از، کمک‌هزینه برنامه پژوهشی تعاملات استادان از مرکز امور شهری و منطقه‌ای در دانشگاه مینه‌سوتا (۱۹۹۲ – ۱۹۹۳) و کمک‌هزینه پژوهش علمی از اداره نیروهای هوایی ایالات متحده (۱۹۹۵ – ۱۹۹۷ میلادی). فیلو شیپ‌های وی مشمول است بر عضو انجمن اقتصادسنجی (۱۹۹۱ تاکنون)، عضو نظریه اقتصادی در انجمن توسعه نظریه اقتصادی (۲۰۱۱ تاکنون) و غیره."CURRICULUM VITAE: TIMOTHY J. KEHOE." Retrieved 2021-11-15.
دانشگاه ویگو در ۲۰۰۸ میلادی و دانشگاه خودگردان بارسلونا در ۲۰۱۶ میلادی برای او مدرک دکترای افتخاری اعطاء نمودند.
تروی کِنِث اِیکمن (Troy Kenneth Aikman) (زادهٔ ۲۱ نوامبر ۱۹۶۶)، کوارتربک سابق فوتبال آمریکایی است که ۱۲ فصل به‌همراه تیم دالاس کابویز در لیگ ملی فوتبال (NFL) بازی کرده‌است. او پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه اکلاهما، برندهٔ جوایز فردی فوتبال کنفرانس pac-12 در UCLA شد و از سوی کابویز در NFL Draft ۱۹۸۹ به‌عنوان First Overall برگزیده شد. ِاِیکمن به عنوان باسابقه‌ترین کوارتربک کابویز، شش‌بار برای بازی‌های تمام ستاره (Pro Bowl) انتخاب شد و سه عنوان سوپر بول از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ به او رسید.
او از زمان بازنشستگی در سال ۲۰۰۰، به‌عنوان گزارشگر ورزشی تلویزیون برای شبکهٔ فاکس فعالیت کرده‌است.
اِیکمن در ۲۱ نوامبر ۱۹۹۶ چشم به جهان گشود. او دورهٔ نخست کودکی‌اش را در وست کووینا، ایالت کالیفرنیا سپری کرد. زمانی که اِیکمن ۱۲ ساله بود، خانواده‌اش به هنریتا، ایالت اوکلاهاما نقل‌مکان کردند. اِیکمن آنجا در دبیرستان هنریتا فوتبال و بیسبال بازی می‌کرد و افتخارات All-State نصیبش شد. اِیکمن همچنین قهرمانی در PowderPuff دبیرستان‌های ایالت اوکلاهاما را به دست آورد.
تیم نیویورک مِتس قصد داشت با اِیکمن قرارداد ببندد، اما او به‌جای بیسبال، فوتبال را انتخاب کرد و در دانشگاه اوکلاهاما به سرمربی‌گریِ بری سوییتزر حضور یافت.
در سال ۱۹۸۴، اِیکمن اولین دانشجوی سال اولی بود که از زمان جنگ جهانی دوم در پست کوارتربک برای اوکلاهاما بازی می‌کرد. او همچنین به هم‌تیمی آینده‌اش، مایکل ایروین و سرمربی آینده، جیمی جانسون که استعداد او را در زمان سرمربی‌گری در اوکلاهاما استیت کشف کرد، باخت.
در ۱۹ اکتبر، جرومی براون از میامی از خط حمله عبور کرد و در خط ۲۵ یاردی سونر اِیکمن را نقش بر زمین کرد و مچ پای او را شکست.
بری سوییتزر ناظر انتقال اِیکمن به یوسی‌ال‌ای بود، برنامه‌ای تحت‌نظر تری دوناهو که برای یک کوارتربکِ پاس‌دهنده مؤثرتر بود.
اِیکمن به‌عنوان تازه‌کار موفق شد جایزهٔ بهترین بازیکن تهاجمی سال Pac-10 را از آن خود کند. او بروینز را به رکورد ۲–۱۰ و بازی‌های 1987 Aloha Bowl سوق داد، جاییکه در آن فلوریدا گیتورز را با نتیجهٔ ۱۶–۲۰ شکست دادند.
او به‌عنوان دانشجوی سال آخری، جایزهٔ Davey O’Brien Award را به‌عنوان برترین کوارتربک که این‌هم جزو اولین‌ها برای یوسی‌ال‌ای بود، برنده شد. فصل ۱۹۸۸ با پیروزی ۱۷ بر ۳ بروینز بر آرکانزاس ریزربکس در بازی 1989 Cotton Bowl Classic که در دالاس انجام شد، به اوج رسید.
در سال ۲۰۰۸، اِیکمن برای تالار مشاهیر فوتبال کالج برگزیده شد. در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۴، یوسی‌ال‌ای بازیکن شمارهٔ ۸ خود را در نیمهٔ اول بازی مقابل استنفورد بازنشسته کرد.
اِیکمن اولین overall pick در 1989 NFL Draft بود. در ۲۵ فوریه ۱۹۸۹، جری جونز، صاحب جدید تام لندری را اخراج و جیمی جانسون را جایگزین او کرد.
اِیکمن اولین بازی پیش از فصل NFL را در ۲۶ اوت ۱۹۸۹ در مقابل دنور برانکِس انجام داد. اولین حضور او در NFL با باخت ۲۸ بر صفر به نیو اورلئان سینتس شروع شد. هفتهٔ بعد، اِیکمن اولین پاس تاچ‌داون خود را به مایکل ایروین داد، اما تیم آتلانتا فالکونز دو پاس را قطع کردند و برنده شدند.
بعد از اولین فصل نه‌چندان موفقیت‌آمیز اِیکمن، دالاس، امیت اسمیتِ فلوریدا گیتورز را در مرحله اول 1990 NFL Draft انتخاب کرد.
در سال ۱۹۹۱، اِیکمن کابویز را به رکورد ۶ بر ۴ در ده بازی اول این تیم رساند و باعث شد تا کابویز در هفتهٔ ۱۲ از واشینگتن ردسکینز شکست‌ناپذیر سبقت بگیرد. همین زمان بود که اِیکمن آسیب دید و استیو بورلین جای او را گرفت و دالاس فصل را با نتیجهٔ ۵ بر صفر به پایان رساند و بازی شمارهٔ پنج پلی‌آف را به دست آورد.
در سال ۱۹۹۲، اِیکمن با آمار ضربات نهایی (۳۰۲)، یارد گذرانده (۳۴۴۵) و پاس‌های تاچ‌داون (۲۳) موفقیت زیادی کسب کرد و سبب شد تا کابویز رکورد ۱۳ پیروزی در یک فصل و در NFC دومین رکورد برتر را به دست بیاورد.
کابویز به پیروزی ۳۰ بر ۲۰ رسید، در شرایطی که اِیکمن دو پاس تغییردهندهٔ بازی را داد تا کابویز را به اولین حضور در سوپر بول از سال ۱۹۷۹ تا آن زمان برساند. در سوپر بولِ XXVII اِیکمن در برابر بوفالو بیلز، کابویز را به پیروزی ۵۲ بر ۱۷ رساند (این بازی به قید قرعه در استدیوم خانگی‌اش رز بول انجام شد). اِیکمن با ۲۲ پاس از ۳۰ پاس به فاصلهٔ ۲۷۳ یارد و ۴ تاچ‌داون، عنوان ارزشمندترین بازیکن را از آنِ خود کرد.
در سال ۱۹۹۳، دالاس به برد ۱۲–۴ رسید که بهترین رکورد در NFC محسوب می‌شد. در پلی‌آف، اِیکمن دوباره دالاس را به پیروزی در بازی خانگی رساند، اما این‌بار در برابر تیم جوان و نوپای گرین بِی پَکرز با هدایتِ کوارتربکِ این تیم برت فیور که در فصل اول کامل خود به‌عنوان یک کارتربک تازه‌کار بازی می‌کرد.
در ۲۹ مارس ۱۹۹۴، سرمربی جیمی جانسون این تیم را ترک کرد و جری جونز به‌جای او بری سویتزر، سرمربی سابق اِیکمن در اوکلاهاما را استخدام کرد.
در سال ۱۹۹۵، اِیکمن ۳۳۰۰ یارد را گذراند و کابویز باز هم با بهترین رکورد در NFC فصل را به پایان رساند و بعد ازاین تیم، فورتی ناینز دومین رتبه را از آن خود کرد.
در سال ۱۹۹۶، اِیکمن با وجود مشکلات، باز هم به دالاس کمک کرد به یک عنوان دیگر در NFC East Division و یک پیروزی در بازی خانگی برای راند پلی‌آفِ Wild Card با حساب ۴۰ بر ۱۵ در برابر مینه‌سوتا وایکینگز به دست بیاورد. هفتهٔ بعد، دالاس در بازی پلی‌اف با نتیجهٔ ۲۶ بر ۱۷ مغلوب کارولینا شد.
در سال ۱۹۹۷، اِیکمن به اولین کوارتربکی در تاریخ کابویز تبدیل شد که سه فصل ۳ هزار یاردی متوالی داشت، اما این تیم با نتیجهٔ ۶ بر ۱۰ بازی را به پایان رساند و پلی آف را برای اولین‌بار از سال ۱۹۹۰از دست داد.
سال ۱۹۹۸ برای اِیکمن و کابویز موفقیت‌آمیز بود، به این ترتیب که به‌رغم از دست دادن پنج بازی، با هنرنمایی اِیکمن دوباره دالاس به NFT East و بازی‌های حذفی برگشت.
فصل ۱۹۹۹ با یک شگفتی بزرگ برای اِیکمن و کابویز شروع شد، چرا که آن‌ها در برابر ردسکینز به میدان رفتند. اِیکمن پنج پاس تاچ‌داون داد و در وقت اضافه واشینگتن را مغلوب کرد.
فصل ۲۰۰۰، آخرین فصل اِیکمن به‌عنوان بازیکن حرفه‌ای فوتبال بود. او در طول این فصل آسیب‌دیدگی‌های زیادی را متحمل شد. آخرین بازی اِیکمن بازی خانگی در برابر واشینگتن ردسکینز بود.
در تعطیلات فصل سال ۲۰۰۱، باشگاه از تمدید قرارداد ۷۰ میلیون دلاری ـ۷ ساله با اِیکمن صرف‌نظر کرد و او بعد از آن‌که نتوانست با تیمی قرارداد ببندد، سرانجام بازنشستگی خود را در ۹ آوریل اعلام کرد. اِیکمن دوران حرفه‌ای خود را به‌عنوان برترین پاسور تاریخ کابویز (۳۲۹۴۲ یارد) به پایان رساند.
اِیکمن در مصاحبه‌ای رادیویی در دسامبر ۲۰۱۳ بیان کرد که دلیل واقعی بازنشستگی او مشکلات کمرش بوده که در فصل آخر مدام از آن رنج می‌برده‌است.
اِیکمن در مصاحبه‌ای در سال۲۰۲۰ گفت که قصد داشته بعد از جدایی از کابویز در سال ۲۰۰۱به تیم سن دیه‌گو چارجرز ملحق شود، اما آن‌ها با داگ فلوتی قرارداد امضا کردند و او تصمیم به بازنشستگی گرفته‌است.
اِیکمن بعد از بازنشستگی از فوتبال حرفه‌ای به‌عنوان بازیکن، برای فصل ۲۰۰۱ به‌عنوان مفسر و کارشناس به برنامه‌های تلویزیونی NFC در شبکهٔ فاکس پیوست.
اِیکمن همچنین میزبان برنامه‌ای ورزشی رادیویی است که روزهای پنجشنبه از ۷ تا ۸ بعدازظهر درمنطقهٔ زمانی شرقی و در شبکهٔ Sporting News Radio پخش می‌شود و در طول فصل فوتبال به‌صورت هفتگی در برنامهٔ صبحگاهی Dunham & Miller در ایستگاه رادیویی گفت‌وگوهای ورزشی دالاس 1310 The Ticket حاضر می‌شود.The Agency Sports Management & Marketing
اِیکمن که در سال ۱۹۹۹ در فهرست ۱۰۰ بازیکن برتر فوتبال The Sporting News، در رتبهٔ ۹۵ قرار گرفت، سال‌ها سخنگوی رسمی وینگ‌استاپ بوده‌است.
در ۱۹ سپتامبر ۲۰۰۵، در بین نیمهٔ بازی کابویز-ردسکینز (که در برنامهٔ فوتبال دوشنبه‌شب پخش شد)، اِیکمن همراه با مایکل ایروین و امیت اسمیت به رینگ افتخار دالاس کابویز فراخوانده شد. در ۵ اوت ۲۰۰۶، اِیکمن یکی از شش بازیکنی بود که برای تالار مشاهیر فوتبال حرفه‌ای انتخاب شد.
در ۷ فوریه ۲۰۰۹، در مراسمی بین دو نیمهٔ بازی بسکتبال UCLA_Notre Dame، انتخاب اِیکمن برای تالار مشاهیر فوتبال کالج گرامی داشته شد. اِیکمن بیان کرد که در زمان تحصیل در رشتهٔ جامعه‌شناسی، کار پاره‌وقت انجام می‌داده‌است.Brian Dohn, "Former Bruin Aikman gets another completion -- his degree" , "Los Angeles Daily News", February 5, 2009
در ۹ فوریه ۲۰۱۰، اِیکمن عضو هیئت‌مدیرهٔ بنیاد ملی فوتبال شد.
او از پاییز ۲۰۱۰ همراه با هالک هوگن، یکی از سخنگوهای Rent-a-Center است.
در پاییز ۲۰۱۱، اِیکمن بخشی از هیئت مشاوران مدرسهٔ هیئت امناییِ آکادمی مقدماتی آکسفورد در جنوب کالیفرنیا شد.
در نوامبر ۲۰۱۳، اِیکمن برندهٔ جایزه سالگرد نقره‌ایِ ۲۰۱۴ شد. این جایزه هر سال به شش ورزشکار سابق کالج بعد از گذشت ۲۵ سال از زمانی که در دوران کالج خود بازی کرده‌اند، اهدا می‌شود.
در مارس ۲۰۱۴، اِیکمن به‌عنوان شریک و سخنگو برای IDLife معرفی شد.
اواخر سال ۲۰۰۵، اِیکمن همراه با یکی دیگر از کوارتربک‌های سابق کابویز، راجر استاباک، مسابقات اتومبیل‌رانی تالار مشاهیر را بنیان نهاد، به این ترتیب که تری لابونته و تونی رینز هر دو شورولت DLP HDTV شمارهٔ ۹۶ را در سری رقابت‌های جام ناسکار ۲۰۰۶ هدایت می‌کردند (شمارهٔ ماشین مسابقه‌ای از ضربِ شمارهٔ اِیکمن در تیم کابویز یعنی ۸ در شمارهٔ استاباک یعنی ۱۲ به دست آمده بود).
اِیکمن که روزی در نشریهٔ تگزاس مانتلی به‌عنوان واجد شرایط‌ترین مرد مجرد معرفی شده بود، با لوری مورگان، خواننده، قرار می‌گذاشت. او در ۸ آوریل ۲۰۰۰، در پلانو، تگزاس با روندا ورثی، روزنامه‌نگار سابق کابویز، ازدواج کرد. ورثی از ازدواج سابق خود دختری به نام راشل دارد. ورثی و اِیکمن دو دختر دارند. این زوج در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۱ اعلام کردند که از هم جدا شده‌اند. طلاق آنها در ۱۲ آوریل ۲۰۱۱ قطعی شد.Troy Aikman and wife separate , January 25, 2011 www.wfaa.com, Includes video of television news report. Retrieved February 6, 2011.
جیمز ویلکاکس (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
راجر نیل ویلر (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
اندرو گیلبرت واچوپ (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.
توماس برودی (؛ ۲۰ نوامبر ۱۹۰۳ – ۱ سپتامبر ۱۹۹۳) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ستاره نقره‌ای شده‌است.
آلفرد دادلی وارد (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده‌است.
مونتاگو بروکاس باروز (؛ ۳۱ اکتبر ۱۸۹۴ – ۱۷ ژانویه ۱۹۶۷) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده‌است.
تریگوه جی.بی. هوف (Trygve J. B. Hoff) (زادهٔ ۱۲ نوامبر ۱۸۹۵ – درگذشتهٔ ۴ ژانویه ۱۹۸۲)، متولد کریستیانا (اسلو کنونی)، نروژ، یک تجارت پیشه، نویسنده و ویراستار در مجله تجارتی نروژی، "فارماند" (Farmand) بود.
هوف در اسلو زاده شد و فرزند وکیل دادگستری روزنبرگ هوف و مارگارت جیکوبسن بود. هوف تا آخر زندگی خود به ملک خانواده هوف در جزیره تجومی وابسته ماند.
هوف در ۱۹۱۶ میلادی با کسب مدرک لیسانس در رشته اقتصاد از دانشگاه شاهنشاهی فردریک فارغ‌التحصیل گردید. پس از فراغت از دانشگاه، به فرانسه سفر کرد؛ بعدتر به ایالات متحده رفت و در آنجا به آموزش بانکداری و مالی پرداخت و در وال استریت کار کرد.
او برای بار نخست در اوت ۱۹۲۰ میلادی با آسترید هنرییت گوندرسین ازدواج کرد و تا این‌که همسرش در ۱۹۴۷ میلادی وفات کرد، باهم بودند. آن‌ها سه فرزند داشتند: پیر رینهاردت هوف (متولد ۱۹۲۲ میلادی)، مارگریتی هوف (متولد ۱۹۲۴ میلاید) و اولی-جیکاب هوف (متولد ۱۹۲۸ میلادی). بعدها او در ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۸ با آسه سینووی بای ازدواج کرد.
هرچند هوف پیشه نویسندگی خود را به عنوان نویسنده اقتصادی در داگبلادیت (Dagbladet) در ۱۹۲۰ میلادی آغاز کرد، اما او به عنوان ویراستار و نویسنده مجله تجارتی فارماند که او در ۱۹۳۵ میلادی خریداری نموده بود، شهرت داشت. هوف فارماند را به پیشتازترین مجله تجارتی نروژی در آن زمان مبدل کرد. در فارماند، او به عنوان ویراستار صریح شهره بود. او همچنین یک سیاست واضح ایجاد نموده بود که به‌خاطر آزادی این صنعت، فارماند باید یک نهاد کاملاً غیر سیاسی باشد. در مقاله‌ای که در ۱۹۳۵ میلادی نوشته بود، او گفت: «ما به این مبارزه برای آزادی اجتماعی شرکت، تنها از یک دید اقتصادی نگاه نمی‌کنیم. ما این مبارزه را بخشی از تقلا برای آزادی فردی و آزادی بیان می‌دانیم. هم دولت‌های دیکتاتوری و هم مقابله‌های داخلی بر علیه آزادی اجتماعی شرکت با مقابله بر علیه آزادی شخصی و مقابله و آزادی بیان، یکسان هستند».
هنگامی‌که او در ۱۹۳۸ میلادی در حال فراگیری اقتصاد در دانشگاه اسلو بود، او به مباحثه محاسبه اقتصادی علاقه‌مند شده و با طرفداری از مکتب اتریشی به این مباحثه پرداخته و به موضوع رساله دکترای وی مبدل شد («محاسبه در اقتصاد دستوری سوسیالیستی»).
با این حال، اعتنایی چندانی به رساله دکترای او نشد و پژوهشگران به عللی چون نظریات سیاسی اساتید وی به‌طور برجسته راگنار فریش که گرایش شدید سوسیالیستی داشت، ارتباط او با حزب کارگر نروژ و جو سیاسی حاکم پسا جنگ جهانی، به عنوان علت‌های احتمالی قدردانی ناچیز از رساله او اشاره می‌کنند. همچنین، در جریان اشغال نروژ توسط آلمان در سال‌های ۱۹۴۰ – ۱۹۴۵ میلادی، هوف برای نظریات سیاسی که داشت به زندان افکنده شد. نشریه فارماند توسط حکومت اشغالی ممنوع اعلام گردید و از این‌رو این نشریه از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ میلادی فعالیت نداشت.
تریگوه هوف یکی از اعضای بنیان‌گذار انجمن مون پلرن بود. به عنوان یک نویسنده، او دستاوردهای در مباحثه محاسبه اقتصادی داشته و کار در این حوزه را با نشر کتاب ۱۹۳۸ خود تحت عنوان Økonomisk kalkulasjon i socialistiske samfund (فارسی: محاسبه اقتصادی در جامعه سوسیالیستی) آغاز کرد.
هارولد بریگوود واکر (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ریچارد هارت کیتینگه باتلر (؛ ۲۸ اوت ۱۸۷۰ – ۲۲ آوریل ۱۹۳۵) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده‌است.
ریچارد فردریک وینسنت، بارون وینسنت کولشیل (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده‌است.
جان وینسنت (; – ) پرسنل نظامی اهل جمهوری ایرلند بود.
ویکتور گوستاو بلود اول (Victor Gustav Bloede I) (زادهٔ ۱۴ مارس ۱۸۴۹ – درگذشتهٔ ۲۷ مارس ۱۹۳۷)، شیمیدان و تولیدکنندهٔ مواد شیمیایی، رئیس شرکت ویکتور جی. بلود و بازرگان بود.