moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
سلمی بنانی (عربی: الأمیرة للا سلمی؛ زادهٔ ) بانوی اول مغرب است. سلمی به یک خانواده فاسی منتسب است. پدرش بنانی از یکی از خانواده‌های قدیمی فاس بود و مادرش، عضو خانواده ای از بازماندگان شاهان مغرب و آندلس قدیم می‌باشد. وی همسر محمد ششم پادشاه مغرب و مهندس کامپیوتر می‌باشد.
سلمی تحصیلات خودش را در رباط گذراند دوره آموزش ابتدایی اش را در پایتخت بود و سپس تحصیلات متوسطه‌اش را در مؤسسه نمونه وابسته به وزارت تربیت ملی گذراند و در سال ۱۹۹۵ مدرک فوق لیسانس خود را با امتیاز خوب در شعبه علوم ریاضی در دبیرستان الحسن الثانی دریافت کرد. دو سال پس از آموزش در دبیرستان مولای یوسف در قسمت‌های آماده برای مدارس عالی (ریاضیات عالی و تخصصی) به مدرسه ملی عالی برای اطلاعات و تحلیل پیوست بنحوی که سه سال را در این دبیرستان بود و دیپلم مهندسی کشوری در اطلاعات را دریافت کرد.
سلمی در سال ۲۰۰۲ میلادی با پادشاه در یک جشن ویژه ازدواج کرد آن‌ها به‌طور علنی ازدواج کردند که این شیوه ازدواج یک سابقه در تاریخ خانواده پادشاهی در کشور مغرب باقی خواهد ماند، آن‌ها همزمان اقدام به دعوت ۴۰۰ عروس و داماد مغربی از سراسر کشور کردند که از آن پس اضافه بر لقب «مادر فرماندهان» لقب لاله هم به آن افزوده شد. وی در دوران مغرب دو فرزند بنام‌های شاهزاده مولای حسن و شاهدخت لاله خدیجه نیز از خود برجا گذاشت.
سلمی در کارهای خیریه به صورت بارزی در سطح مغرب و کشورهای عربی وارد عمل شد، بنحوی که امیره للا سلمی نقش قابل توجهی در زندگی عمومی مردم از کانال سرپرستی پروژه‌های توسعه و خیریه داشت. جمعیت للاسلمی مبارزه با مرز سرطان که در سال ۲۰۰۵ میلادی به ابتکار وی تشکیل شد یک نمونه خلاق در کمک به فعالیت‌های مربوط به کمک به بیماران جدید سرطان در مغرب بود. وی همچنین نقش فعالی در زمینه تحقیقات علمی از طریق ایجاد مناسبات و ارتباطات برای استفاده از تجارب و کمک‌ها و تلاش جهت تکثیر مؤسسات در داخل مغرب و خارج کشور می‌باشد.
گزارش‌های مطبوعاتی نقل کرده‌اند که وی از نزدیک روند کارهای خیریه را پیگیری می‌کرده و این کار را از طریق برنامه‌ریزی بازدیدهای میدانی و غیر مرتقبه انجام می‌داد که جهت اطلاع شخصی از واقعیتها و میزان پیشرفت و روند کارها و طراحی و برنامه‌ریزی برای انجام آن صورت می‌گرفت، این کار با ادهاف جمعیت از زمان تأسیس آن در سال ۲۰۰۵ انجام می‌شد.
آستین آبرامز (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است.
از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به سرخوشی (مجموعه تلویزیونی)، شهرهای کاغذی، وضعیت برد و پازل اشاره کرد.
محسن هرندی (زاده اصفهان) گوینده و بازیگر قدیمی سینما، رادیو و تلویزیون ایران است.
محسن هرندی که سابقهٔ حضور در فیلم خانهٔ قمر خانم را دارد علاوه بر بازیگری در سینما، رادیو و تلویزیون، به عنوان نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده برنامه‌های تلویزیونی نیز فعالیت داشته‌است. از دیگر فعالیت‌های وی حضور در برنامهٔ پر طرفدار رادیویی صبح‌ جمعه با شما با لهجه شیرین اصفهانی در دههٔ 1360 است .
ورزشگاه شهدای مس یک ورزشگاه بزرگ اختصاصی فوتبال در شهر کرمان است. این ورزشگاه ، استادیوم اختصاصی باشگاه صنعت مس کرمان می‌باشد؛ که در سال ۱۳۸۵ شروع به ساخت شد و در ابتدای بزرگراه هفت باغ علوی شهر کرمان واقع است.
از ویژگی های بارز این ورزشگاه نزدیک بودن تماشاچیان به زمین چمن است با توجه به حذف پیست تارتان است که به مشاهده بهتر بازی توسط تماشاچیان منجر خواهد شد. این ورزشگاه دارای ظرفیت سی هزار نفر تماشاچی می‌باشد و مجهز به سالن‌های چند منظوره و استخر است.
قرارگرفتن این مجموعه ورزشی در حاشیه یک اتوبان بزرگ گردشگری به نام هفت باغ علوی و فاصله مناسب و نه چندان زیاد با شهرکرمان، فاصله مناسب با هتل ها و مراکز اقامتی و نیز مناطق تفریحی و گردشگری شهر کرمان از جمله ویژگی های ممتاز و بارز دسترسی این مجموعه ورزشی است.
متاسفانه ساخت این پروژه ورزشی چند دهه است که طول کشیده و باعث نارضایتی هواداران باشگاه مس کرمان شده و همینطور انتقاد های شدیدی بر علیه مدیران ارشد شرکت صنایع ملی مس به همراه داشته است.
جینت لکلرک ( – ) هنرپیشه اهل فرانسه بود. از فیلم‌هایی که در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "کلاغ"، "گوتو، جزیره عشق" و "خانه‌ای روی شن" اشاره کرد.
مقصدهای پروازی عمان ایر به شرح زیر است (مه ۲۰۱۷ میلادی):omanair.com - Our networks retrieved 21 May 2017
علیرضا تغابنی (انگلیسی: Alireza Taghaboni، زادهٔ ۱۳۵۶) معمار ایرانی است. تغابنی در سال ۱۳۸۱ از دانشگاه گیلان فارغ‌التحصیل شد و پس از آن تحصیلاتش را در مقطع دکترای دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات تهران ادامه داد. او برندهٔ چهار دورهٔ جایزهٔ معمار و نخستین دورهٔ جایزهٔ آکادمی سلطنتی دورفمن است.
از فعالیت‌های این دفتر طراحی «ویلایی برای یک دوست"»" بود که نخستین جایزه را برای او فراهم آورد. او با تأسیس دفتر دیگر در سال ۱۳۸۸ به فعالیت ادامه داد و دومین جایزهٔ معمار را در سال ۹۰ برای طراحی «ویلای امیر» دریافت کرد. تغابنی با طراحی «خانه‌ی شریفی‌ها» علاوه بر کسب جایزهٔ معمار برندهٔ جایزهٔ معمار خاورمیانه شد. او در سال ۱۳۹۵ عضو هیئت داوران جایزهٔ معمار بود. پروژه مجتمع مسکونی سدروس فینالیست جهانی معاریWAF2019 بود، در این پروژه تراس‌ها را به عنوان مرز ملتهب درون و بیرون به شکلی بارور برای حل مسئله جانبی و شهری استفاده کرده‌است.
آواتار ۳ () فیلم علمی تخیلی حماسی آمریکایی در شرف اکران به کارگردانی، نویسندگی، تهیه‌کنندگی و تدوین جیمز کامرون است. این سومین فیلم در فرنچایز "آواتار" کامرون است و دنباله‌ای بر "" (۲۰۲۲) به‌شمار می‌رود. کامرون تهیه‌کنندگی فیلم را با جان لاندو بر عهده داشته‌است. ریک جافا، آماندا سیلور، جاش فریدمن و شین سالرنو در فرایند نگارش فیلم‌نامه دخیل بودند. اعضای بازیگران شامل سم ورثینگتون، زوئی سالدانا، سیگورنی ویور، استیون لانگ، ژول دیوید مور، سی.سی.اچ. پاوندر، جووانی ریبیسی، دیلیپ رائو، مت جرالد، کیت وینسلت، کلیف کرتیس، ادی فالکو، برندن کاول، جامین کلمنت، بریتین دالتن، ترینیتی جو لی بلیس، جک چمپین، بیلی باس و فیلیپ گلیو نقش‌هایشان از فیلم‌های قبلی را بازآفرینی می‌کنند. نقش شخصیت‌های جدید توسط میشل یئو، دیوید تیولیس و اونا چاپلین ایفا می‌شود. کامرون می‌گوید "آواتار: حامل بذر" (Avatar: The Seed Bearer) به‌عنوان نام احتمالی این دنباله مد نظر است.
کامرون در سال ۲۰۰۶ اعلام کرده بود در صورت موفقیت فیلم "آواتار" (۲۰۰۹)، دنباله‌های آن را نیز خواهد ساخت. در سال ۲۰۱۰ پس از موفقیت گستردهٔ فیلم نخست، او ساخت دو دنباله را اعلام کرد و قصد داشت "آواتار ۳" در سال ۲۰۱۵ اکران شود. با این حال، اضافه شدن دو دنباله دیگر (در مجموع چهار دنباله) و لزوم توسعهٔ فناوری جدید به‌منظور ضبط صحنه‌های زیر آب که قبلاً انجام نشده بود، منجر به تأخیر عمده‌ای در روند توسعهٔ فیلم شد تا به کارکنان زمان بیشتری برای کار بر روی نوشتن فیلم‌نامه، مراحل پیش‌تولید و جلوه‌های بصری داده شود. مراحل فیلم‌برداری "آواتار ۳" هم‌زمان با "آواتار: راه آب" در سپتامبر ۲۰۱۷ در در نیوزیلند آغاز شد و در اواخر دسامبر ۲۰۲۰ به پایان رسید.
اکران سینمایی این فیلم با ۹ تأخیر مواجه شده‌است که آخرین آن در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۳ رخ داد؛ این دنباله برای اکران در ۱۹ دسامبر ۲۰۲۵ برنامه‌ریزی شده‌است. دو دنباله دیگر، "آواتار ۴" و "آواتار ۵"، در مراحل مختلف تولید هستند و انتظار می‌رود به ترتیب در ۲۱ دسامبر ۲۰۲۹ و ۱۹ دسامبر ۲۰۳۱ اکران شوند.
رخنه نام سریال تلویزیونی ایرانی به تهیه‌کنندگی سیدمسعود اطیابی و کارگردانی حسین تبریزی و محصول سال ۱۳۹۲ است. اولین قسمت این سریال ۱۱ قسمتی برای اولین بار در ۱ دی ۱۳۹۲ از شبکه دو صدا و سیمای ایران پخش شد.
در خلاصه داستان این سریال آمده‌است: «داستان رخنه دربارهٔ مردی تقریباً پنجاه ساله به نام وحید است که کارگاه ساخت ابزار تعزیه و عزاداری مثل علم، کتل، چلچراغ و طبل دارد. او این شغل را از پدرش به ارث برده و در کنار همسرش روزگار را به خوشی می‌گذراند، اما وحید درست زمانی که باید وسایل عزاداری یکی از هیئت‌های مذهبی را آماده کند با مشکلی روبه‌رو می‌شود که حل آن ساده نیست.»
مرگ می‌تواند در آمیزش جنسی رضایت‌مندانه نیز رخ دهد. به طور کلی دلیل آن فشار فیزیکی ناشی از فعالیت یا اتفاقات غیرمعمول در محیط است. حسن تعبیرهای مختلفی برای مرگ در هنگام آمیزش جنسی وجود دارد مانند «مرگ در زین» یا در فرانسوی "la mort d'amour". آمیزش جنسی همواره با موارد مفید و همچنین خطرساز همراه بوده‌است. مرگ و میر در جریان آمیزش جنسی رضایت‌مندانه علت نزدیک به ۰٫۶ درصد از تمام مرگ‌های ناگهانی است. موارد متعدد و قابل توجه از مرگ افراد در هنگام آمیزش جنسی ثبت و گزارش شده‌است از جمله یک رئیس جمهور و یک نخست وزیر و یک پاپ.
جفری کیپنس (، متولد ۱۹۵۱) منتقد و نظریه‌پرداز معماری، طراح، فیلم‌ساز، نمایشگاه‌گردان و استاد دانشگاه آمریکایی است.
کیپنس که یک معمار رسمی نیست، اولین بار از طریق همکاری با معمار آوانگارد پیتر آیزنمن و همکاری مشترک‌شان با ژاک دریدا، فیلسوف فرانسوی، شهرت یافت. کیپنس دارای مدرک کارشناسی ارشد فیزیک از دانشگاه ایالتی جورجیا، ایالات متحده آمریکا (۱۹۸۱) است و در سال ۲۰۰۶، مدرک افتخاری مدرسه معماری انجمن معماری لندن به او اعطا شد. دیگر افتخارات او شامل مدال برنز AIA (بخش جورجیا) برای خدمت به معماری (۱۹۸۵)، جایزه رشد حرفه‌ای از انجمن معماری بنیاد اوهایو (۱۹۹۲) و جایزهٔ برجستهٔ تحقیقاتی دانشگاه ایالتی اوهایو (۲۰۰۵) است. او استاد معماری دانشگاه ایالتی اوهایو، کلمبوس، اوهایو، ایالات متحده آمریکا است. او همچنین استاد مدعو دانشگاه پرینستون، نیوجرسی، دانشگاه کلمبیا، نیویورک، مؤسسه معماری کالیفرنیای جنوبی لس آنجلس، و مدرسهٔ عالی طراحی دانشگاه هاروارد، کمبریج، بوده و در حال حاضر استاد مدعو در دانشگاه هنرهای کاربردی وین است.
کیپنس در سال‌های ۱۹۹۲–۱۹۹۵ در مدرسه معماری انجمن معماری تدریس کرد و در آن‌جا مدیر مؤسس برنامه طراحی تحصیلات تکمیلی بود. او همچنین نمایشگاه‌گردان معماری و طراحی در مرکز هنرهای وکسنر در کلمبوس، اوهایو، بود. به عنوان یک منتقد او برای بسیاری از مجلات مختلف، از جمله اسمبلج، آرکیتکچرال دیزاین، ال کروکی، مجله طراحی هاروارد، لاگ و کوادرنس نوشته‌است.
به عنوان یک طراح، با معماران رایزر+اومه‌موتو (معماران RUR) در باغ آب در کلمبوس، اوهایو (که در سال ۱۹۹۸ جایزه طراحی PA را دریافت کرد) و کتابخانه کانسای-کان کتابخانه دایت ملی همکاری کرد. در طول دهه ۱۹۹۰ او با معمار ایرانی بهرام شیردل در طراحی پروژه‌های تأثیرگذاری مانند موزه ملی اسکاتلند، پروژه طراحی شهری مونترال ۱۹۹۰–۲۰۰۰ و میدان ژاک کارتیه همکاری کرد.
نوزدهمین اجلاس سارک () یا اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای جنوب آسیا یک کنفرانس دیپلماتیک برنامه‌ریزی شده‌است، که در اصل قرار بود در ۱۵–۱۶ نوامبر ۲۰۱۶ در اسلام‌آباد، پاکستان برگزار شود. در این اجلاس رهبران ۸ کشور عضور سارک و نمایندگان کشورهای ناظر و کشورهای میهمان شرکت داشتند.
پس از افزایش تنش‌های دیپلماتیک پس از حمله تروریستی یوری، هند اعلام کرد این اجلاس را، به دلیل دخالت پاکستان در این حمله بایکوت می‌کند. بعداً، بنگلادش، افغانستان و بوتان نیز از این اجلاس خارج شدند. اجلاس با یک تعلیق نامعلومی به پایان رسید.
پس از حملات تروریستی در سال ۲۰۱۶، هند، شرکت خود را در اجلاس نوزدهمین اجلاس سارک را لغو کرد و ادعا نمود که پاکستان در حملات تروریستی دخالت داشته‌است.3 Days After Uri Attack, India Hands Pakistan Envoy Evidence And A Warning, NDTV News, 21 September 2016.
بنگلادش همچنین از اجلاس اسلام‌آباد بیرون رفت. وزارت امور خارجه بنگلادش از طریق صندلی نپال در سارک اعلام کرد که دخالت رو به افزایش پاکستان در امور داخلی بنگلادش بسیار خصمانه و علیه منافع بنگلادش بوده و در چنین شرایطی ممکن نیست که در نشست در اسلام‌آباد شرکت کند. وزارت امور خارجه بنگلادش اعلام کرد که به تعهد و همکاری و ارتباطات منطقه ای خود در کادر فرایند سارک پایدار است ولی معتقد است که این می‌تواند تنها در فضای دوستانه تر پیش برود.
افغانستان بعد از خروج خود از این اجلاس اعلام کرد: «با توجه به افزایش خشونت در نتیجه حملات تروریستی در افغانستان، اشرف غنی (رئیس‌جمهور) به عنوان فرمانده کل به‌طور کامل درگیر این موضوعات است و قادر به حضور در اجلاس نخواهد بود.»
بوتان از این نشست کنار کشید. این کشور اظهار داشت که: «افزایش اخیر تروریسم در منطقه به‌طور جدی فضا را برای برگزاری موفق اجلاس بصورت جدی به خطر انداخته‌است.» دولت بوتان افزود که همچنین در نگرانی‌های برخی از کشورهای عضو را در مورد «بدتر شدن صلح منطقه ای به خاطر تروریسم» مشترک است.
نپال، رئیس وقت سارک، خواستار آن شد که «به زودی یک فضای سازنده ایجاد شود تا اطمینان از مشارکت همه کشورهای عضو در اجلاس نوزدهم سارک مطابق با روحیه منشور سارک» باشد. از کشورهای عضو نیز خواسته شد «تا اطمینان حاصل کنند که تروریست‌ها برای انجام عملیاتهای تروریستی از مرزهای کشور آنها استفاده نمی‌کنند».
مالدیو از تحریم اجتناب کرد و به جای آن، خواستار ایجاد یک فضای رهبری برای نشست شد.http://www.business-standard.com/article/international/maldives-asks-saarc-nations-to-create-conducive-environment-116100100060_1.html
پاکستان این کنفرانس را به تاریخ بعد منتقل کرد، با اشاره به ماده X (مفاد عمومی) منشور سارک، تمام تصمیمات در همه سطوح بر اساس یک اتفاق آراء اتخاذ می‌شود. بنابراین، کنفرانس تنها می‌تواند با حضور تمامی کشورهای عضو برگزار شود.
اوکه‌هازاما به منطقه‌ای گفته می‌شود که مابین تویوآکه، آیچی و بخش میدوری، در شهر ناگویا، استان آیچی، ژاپن قرار گرفته‌است. این منطقه از نظر تاریخی بسیار شهرت دارد.
میکروسکوپ الکترونی کرایو (cryo-EM) یا کرایو میکروسکوپی الکترونی است یک نوع از میکروسکوپ الکترونی عبوری (TEM) که در آن نمونه مورد مطالعه در برودت (به طور کلی در دمای نیتروژن مایع) قرار دارد و لازم به ذکر است که روز به روز بر اهمیت و ارزش این روش تصویر برداری زیست‌شناسی ساختاری افزوده می‌گردد.
میزونو تاداواکه یک سامورایی در دوره سنگوکو و دوره آزوچی-مومویاما هشتمین پسر میزونو تاداماسا پدربزرگ توکوگاوا ایه‌یاسو و برادر میزونو تاداشیگه، اودای نو کاتا (مادر ایه‌یاسو) و میزونو نوبوموتو بود.
لا کروز (به اسپانیایی: La Cruz) یک شهرستان در شیلی است که در کیوتا واقع شده‌است. لا کروز ۷۸٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۷٬۳۱۰ نفر جمعیت دارد و ۵۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کابیلدو (به اسپانیایی: Cabildo) یک شهرستان در شیلی است که در پتورکا واقع شده‌است. کابیلدو ۱٬۴۵۵٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۹٬۳۱۵ نفر جمعیت دارد و ۱۷۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سان روزندو (به اسپانیایی: San Rosendo) یک شهرستان در شیلی است که در استان بیوبیو واقع شده‌است. سان روزندو ۹۲٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۳۹۸ نفر جمعیت دارد و ۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یای-یای (به اسپانیایی: Llay-Llay) یک شهرستان در شیلی است که در سن فلیپه د آکونکاگوآ واقع شده‌است. یای-یای ۳۴۹٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲٬۶۵۹ نفر جمعیت دارد و ۳۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اقتصاد لای-لای بیشتر بر پایهٔ کشاورزی و باغداری استوار است. این شهر معروف به تولید انگور و شراب است و باغات انگور در منطقه تک بت از جمله باغات مهم کشور شیلی هستند. همچنین، تولیدات دیگری نیز مانند سیب، هلو، زردآلو و انواع سبزیجات در این شهر به خصوص مناطق بت فا وجود دارد.
در بین جاذبه‌های گردشگری لای-لای، می‌توان به بازارچه محلی، مراکز تفریحی و اسب سواری در اطراف شهر و همچنین پارک‌هایی مانند پارک الوئین (Parque El Almendral) و پارک سنترال (Parque Central) اشاره کرد. همچنین، شهرهای ساحلی زیبایی نیز در فاصلهٔ نزدیکی از لای-لای واقع شده‌اند که برای تفریح و استراحت مورد استفاده قرار می‌گیرند.
گربیا (به اسپانیایی: Gorbea) یک شهرستان در شیلی است که در استان کاتین واقع شده‌است. گربیا ۶۹۴٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۳٬۹۹۰ نفر جمعیت دارد و ۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مولینا (به اسپانیایی: Molina) یک شهرستان در شیلی است که در استان کوریکو واقع شده‌است. مولینا ۱٬۵۵۱٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰٬۳۲۹ نفر جمعیت دارد و ۲۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ناتالس (به اسپانیایی: Natales) یک شهرستان در شیلی است که در استان اولتیما اسپرانزا واقع شده‌است. ناتالس ۴۸٬۹۷۴٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۹٬۱۱۶ نفر جمعیت دارد و ۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لس آلامس (به اسپانیایی: Los Álamos) یک شهرستان در شیلی است که در استان آرائوکو واقع شده‌است. لس آلامس ۵۹۹٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۹٬۴۹۴ نفر جمعیت دارد و ۱۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
رومرال (به اسپانیایی: Romeral) یک شهرستان در شیلی است که در استان کوریکو واقع شده‌است. رومرال ۱٬۵۹۷٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴٬۲۰۳ نفر جمعیت دارد و ۱۷۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سن رامون (به اسپانیایی: San Ramón) یک شهرستان در شیلی است که در استان سانتیاگو واقع شده‌است. سن رامون ۶٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۹۴٬۹۰۶ نفر جمعیت دارد.
سانتا ماریا (به اسپانیایی: Santa María) یک شهرستان در شیلی است که در سن فلیپه د آکونکاگوآ واقع شده‌است. سانتا ماریا ۱۶۶٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴٬۴۵۲ نفر جمعیت دارد و ۶۹۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سن پدرو (به اسپانیایی: San Pedro) یک شهرستان در شیلی است که در استان ملیپیا واقع شده‌است. سن پدرو ۷۸۷٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۵۴۹ نفر جمعیت دارد.
سن پابلو (به اسپانیایی: San Pablo) یک شهرستان در شیلی است که در استان اوسورنو واقع شده‌است. سن پابلو ۶۳۷٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰٬۱۶۲ نفر جمعیت دارد.
فرسیا (به اسپانیایی: Fresia) یک شهرستان در شیلی است که در Llanquihue Province واقع شده‌است. فرسیا ۱٬۲۷۸٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۳۶۶ نفر جمعیت دارد و ۱۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پتورکا (به اسپانیایی: Petorca) یک شهرستان در شیلی است که در استان پتورکا واقع شده‌است. پتورکا ۱٬۵۱۶٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۹٬۸۸۱ نفر جمعیت دارد و ۴۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تنو (به اسپانیایی: Teno) یک شهرستان در شیلی است که در استان کوریکو واقع شده‌است. تنو ۶۱۸٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷٬۵۳۲ نفر جمعیت دارد و ۲۵۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ریو نگرو (به اسپانیایی: Río Negro) یک شهرستان در شیلی است که در استان اوسورنو واقع شده‌است. ریو نگرو ۱٬۲۶۵٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴٬۷۳۲ نفر جمعیت دارد.
آبچنار، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران است.
این روستا در دهستان کاکاشرف قرار دارد و در سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن اعلام نشده‌است.
جبلین یک روستا و محوطه باستانی در مصر است که در استان اقصر واقع شده‌است. در این منطقه بقایای معبد حاثور به همراه تعدادی گلنوشته و سنگ یادبود از دودمان دوم تا دودمان سوم پیدا شده‌است.Porter, Bertha and Moss, Rosalind. Topographical Bibliography of Ancient Egyptian Hieroglyphic Texts, Reliefs and Paintings, V Upper Egypt: Sites (Volume 5). Griffith Institute. 2004.
تپه شیرخان، روستایی از توابع بخش بیرانوند شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران است.
این روستا در دهستان بیرانوند شمالی قرار دارد و در سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۵ نفر در ۳۰ خانوار اعلام شده‌است.
ایستگاه کشور، روستایی از توابع بخش پاپی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران است.
این روستا در دهستان سپیددشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱۴ نفر (۵۲خانوار) بوده‌است.
ایستگاه بیشه، روستایی از توابع بخش پاپی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران است. آبشار بیشه که از جاذبه‌های طبیعی ایران به شمار می‌آید در این روستا قرار دارد.
این روستا در منطقه پاپی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۰۴ نفر (۱۳۲خانوار) بوده‌است.
بادیه سه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خرم‌آباد در استان لرستان ایران است.
این روستا در دهستان ده‌پیر شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۹ نفر (۳۹خانوار) بوده‌است.
تام ویسکامب (متولد ۴ آوریل ۱۹۷۰، لا هویا، کالیفرنیا) معمار آمریکایی ساکن لس آنجلس کالیفرنیا است.
قیام عید پاک () یا شورش عید پاک در ماه آوریل سال ۱۹۱۶، در ایرلند بوقوع پیوست. این قیام توسط جمهوریخواهان ایرلندی برای پایان دادن به سلطه بریتانیا در ایرلند و برپایی یک جمهوری مستقل ایرلند انجام شد. در این زمان بریتانیا در جنگ جهانی اول درگیر بود. این قیام مهمترین خیزش در ایرلند پس از شورش سال ۱۷۹۸ و اولین اقدام مسلحانه در دوران انقلابی ایرلند بود.
این قیام توسط شورای نظامی هفت نفره برادران جمهوریخواه ایرلندی سازمان دهی شد، در روز دوشنبه ۲۴ آوریل ۱۹۱۶ مصادف با عید پاک آغاز شد و به مدت شش روز ادامه یافت. اعضای داوطلب ایرلندی که توسط معلم زبان ایرلندی پاتریک پیرس به ارتش شبه نظامی جیمز کانلی پیوستند و ۲۰۰ زن وابسته به شورای زنان ایرلندی اماکن کلیدی شهر دوبلین را به کنترل خود گرفتند و بدین ترتیب جمهوری ایرلند را اعلام کردند.
ارتش بریتانیا هزاران نفر از نیروهای مسلح و همچنین توپخانه و یک قایق جنگی را وارد صحنه جنگ با جمهوریخواهان کرد. یک جنگ خیابانی سخت در جاده‌های منتهی به مرکز شهر درگرفت. شورشیان در این محل با مقاومت سرسختانه پیشروی ارتش بریتانیا را کند کردند و خساراتی به آنها وارد آوردند. در دوبلین جنگ بر روی تک تیراندازی با تفنگ‌های دور برد تمرکز داشت. توپخانه بریتانیا مواضع شورشیان را در هم کوبید ولی مواضع پراکنده شورشیان همچنان مقاومت می‌کرد. آلمان محموله ای از سلاح برای شورشیان ارسال کرد ولی ارتش بریتانیا این محموله را قبل از شروع قیام مصادره کرد.
ارتش بریتانیا با افزایش تعداد نیرو و سلاح‌های سنگین تر، وارد صحنه جنگ شد. در روز شنبه ۲۹ آوریل، پاتریک پیرس با تسلیم بی قید و شرط موافقت کرد، هرچند که مبارزات پراکنده تا یکشنبه ادامه یافت. پس از تسلیم این کشور همچنان تحت قوانین جنگی قرار داشت. حدود ۳۵۰۰ نفر توسط بریتانیایی‌ها زندانی شدند، ولی بسیاری از آنها در قیام نقش نداشتند. ۱۸۰۰ آنها به اردوهای زندان یا زندان‌ها در انگلیس فرستاده شدند. بیشتر رهبران شورشیان اعدام شدند.
در روز عید پاک، ۴۸۵ نفر کشته شدند. حدود ۵۴٪ غیرنظامی، ۳۰٪ ارتش و پلیس بریتانیا و ۱۶٪ شورشیان ایرلندی جزو کشته‌ها بودند. در این درگیری‌ها بیش از ۲۶۰۰ زخمی شدند. بسیاری از غیرنظامیان به دلیل آتش توپخانه و اسلحه‌های سنگین بریتانیا کشته شدند.
در دسامبر ۱۹۱۸، جمهوریخواهان، که توسط حزب شین فین بازسازی شده بودند، موفق به پیروزی در انتخابات عمومی پارلمان انگلیس شدند. آنها کرسی‌های خود را نگرفتند، بلکه در پارلمان خود نظامی تک حزبی را تشکیل دادند و استقلال جمهوری ایرلند را اعلام کردند. این روز با شروع جنگ استقلال ایرلند مصادف بود.
ای. فیلیپ راندولف ( ; – ) یا آسا فیلیپ راندولف"Encyclopædia Britannica" سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا رهبر جنبش حقوق مدنی، جنبش کارگری آمریکا و احزاب سیاسی سوسیالیست بود.
در سال ۱۹۲۵، او سازماندهی و رهبری برادران باربر ماشین خواب، اولین اتحادیه کارگری که عمدتاً آفریقایی-آمریکایی بود را بدست گرفت. در جنبش حقوق مدنی و جنبش کارگری، راندولف صدایی بود که خاموش نمی‌شد. تلاش مداوم او با حمایت فعالان حقوق کارگری علیه اقدامات غیرمنصفانه کار رنگین پوستان به رهبری فرانکلین روزولت با حکم فرمان اجرایی ۸۸۰۲ در سال ۱۹۴۱ تبعیض در صنایع دفاعی بود.
این گروه پس از آن با حکم رئیس‌جمهور هری S. ترومن با صدور حکم قضایی ۹۹۸۱ در سال ۱۹۴۸، تحت فشار قرار گرفت.
در سال ۱۹۶۳، راندولف رهبر گروه مارس در واشینگتن بود که توسط بایارد رستین سازمان یافته بود در این گروه بود که مارتین لوتر کینگ، سخنرانی «من یک آرزو دارم» را ایراد کرد. راندولف الهام بخش بودجه آزادی، یا بودجه آزادی راندولف، با هدف برطرف کردن مشکلات اقتصادی جامعه سیاه پوستان بود. این طرح در ژانویه سال ۱۹۶۷ تحت عنوان «بودجه آزادی برای تمامی مردم آمریکا» توسط او منتشر شد.A Budget for All Americans pdf
وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان اسپینگارن و نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری شده‌است.
راندولف متولد ۱۵ آوریل ۱۸۸۹، در کرسنت سیتی، فلوریدا، دومین پسر جیمز ویلیام راندولف، خیاط و کاهن مسیحی، در یک کلیسای اسقفی متدیست آفریقایی، و الیزابت رابینسون راندولف، خیاط حرفه‌ای زنان بود. در سال ۱۸۹۱، خانواده او به جکسون‌ویل، فلوریدا نقل مکان کرد. در جکسون‌ویل، جامعه آفریقایی‌تبار آمریکایی، در وضعیت خوب و پر رونقی قرار داشت.
او از پدرش آموخت که رنگ پوست یک فرد کم‌اهمیت تر از شخصیت و رفتار اوست. از مادرش اهمیت آموزش و دفاع فیزیکی در مقابل کسانی که می‌خواهند به خانواده او صدمه برسانند را آموخت. راندولف شبی را به خاطر می‌آورد که مادرش در اتاق جلویی خانه‌شان با یک تفنگ بارگیری شده نشست و پدرش راندولف به آرامی شب را یادآوری کرد مادرش در اتاق جلوی خانه‌اش با یک اسلحه بارگیری شده در دامانش نشسته بود، در حالی که پدرش زیر کتش یک تپانچه گذاشت و برای جلوگیری از اعدام یک مرد در زندان محلی رفت.
آسا و برادرش جیمز دانش آموزان برجسته‌ای بودند. آن‌ها در مؤسسه کوکمن در شرق جکسون‌ویل، تنها دبیرستان در فلوریدا برای آفریقایی آمریکایی‌ها ثبت نام کردند. آسا در ادبیات، درام و سخنرانی عمومی پیشرفت کرد او همچنین در تیم بیسبال مدرسه بازی می‌کرد، با گروه کر مدرسه همکاری داشت و در سال ۱۹۰۷ فارغ‌التحصیل شد.Paula F. Pfeffer, "A. Philip Randolph, Pioneer of the Civil Rights Movement", Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1990, p. 8.
پس از فارغ‌التحصیلی، راندولف کارهای عجیبی انجام می‌داد. او وقت خود را برای آواز خواندن، بازیگری و مطالعه اختصاص داد. خواندن کتاب "روح مردم سیاه" نوشته ویلیام دوبوآ او را متقاعد کرد که مبارزه برای برابری اجتماعی مهم‌ترین کار است. راندولف در سال ۱۹۱۱ به نیویورک نقل مکان کرد و در کالج شهر به تحصیل علوم اجتماعی پرداخت.Pfeffer, Paula F. (2000). "Randolph; Asa Philip". American National Biography Online. Oxford University Press. Retrieved 2013-2-27.
اولین تجربه راندولف با سازمان کار در سال ۱۹۱۷ بود. در این سال او اتحادیه کارکنان آسانسور در شهر نیویورک را سازمان داد. در سال ۱۹۱۹ او رهبر اتحادیه برادران کارگر آمریکا شد. اتحادیه‌ای که در میان کارخانه‌های کشتیرانی آفریقایی-آمریکایی و کارگران اسکله در منطقه تایدواتر ویرجینیا سازمان یافته بود. این اتحادیه در سال ۱۹۲۱ در زیر فشار فدراسیون کار آمریکا منحل شد.Your History online, accessed 17 August 2010"Crisis", November 1951, p626
بزرگ‌ترین موفقیت او با اتحادیه کارگران خودرو خواب BSCP بود که در سال ۱۹۲۵ او را به عنوان رئیس انتخاب کرد.
این نخستین تلاش جدی او برای ایجاد یک مؤسسه کارمندی برای کارکنان شرکت پالمن به عنوان کارفرمای اصلی آمریکایی‌های آفریقایی بود. در اوائل قرن بیستم خطوط راه‌آهن به‌طور چشمگیری گسترش یافته بود و در حالی که بازار کار پر رونق بود تبعیض نژادی نیز در صحنه کار بیشتر شده بود. از آنجا که باربران متحد نبودند در شرایط بد کاری و درآمدهای پایین کار می‌کردند.Alan Derickson, "'Asleep and Awake at the Same Time': Sleep Denial among Pullman Porters," "Labor: Studies in Working-Class History of the Americas" 5: 3 (Fall 2008): 13-44
تحت رهبری راندولف، BSCP موفق شد تا در طول یک سال از ۵۱ درصد از باربران بندر ثبت نام کند ولی کمپانی پال من با این اقدام با خشونت و شلیک پاسخ داد. در سال ۱۹۲۸، راندولف اعتصابی کارگری را برنامه‌ریزی کرد ولی به دلیل شایعات این اعتصاب اجرا نشد.
با موفقیت‌هایی که اتحادیه باربران خودرو خواب بدست آورد، راندولف به عنوان یکی از سخنگویان برجسته حقوق مدنی آفریقایی-آمریکایی‌ها شناخته شد. . در سال ۱۹۴۱ بایارد راستین و ای جی موست پیشنهاد برگزاری یک راهپیمایی در واشینگتن را دادند تا تبعیض نژادی در صنایع نظامی و آپارتاید پایان یابد و کارگران بتوانند دفاع شغلی داشته باشند.
ایمان راندولف به قدرت عمل مسالمت‌آمیز از اعمال موفقیت‌آمیز مهاتما گاندی علیه اشغال هندوستان توسط بریتانیا الهام گرفته شده بود.Pfeffer (1990), "A. Philip Randolph", p. 58. راندولف تهدید کرد که ۵۰٬۰۰۰ سیاه‌پوست را در شهر وارد تظاهرات خواهد کرد؛ ولی پس از آنکه فرانکلین روزولت رئیس‌جمهور ایالات متحده فرمان اجرایی ۸۸۰۲ یا قانون استخدام منصفانه را صادر کرد، این تظاهرات لغو شد.
در سال ۱۹۴۲، حدود ۱۸۰۰۰ سیاه‌پوست در میدان مدیسون گاردن جمع شدند تا به سخنان راندولف علیه تبعیض در ارتش، صنایع جنگی، سازمان‌های دولتی و اتحادیه‌های کارگری گوش کنند. پس از این حرکت، در طول اعتصاب کارکنان بخش حمل و نقل فیلادلفیا در سال ۱۹۴۴، دولت از کارگران آفریقایی-آمریکایی حمایت کرد.Melvyn Dubofsky. "Rustin, Bayard"; American National Biography Online, February 2000.
راندولف و دیگر فعالان فشار برای حقوق کارگران آفریقایی آمریکایی را ادامه دادند. در سال ۱۹۴۷، راندولف و همکارش گرانت رینولدز تلاش‌های خود را برای پایان دادن به تبعیض در خدمات نظامی آغاز کردند آن‌ها در خدمات نظامی کمیته مبارزه با جیم کرو را تشکیل دادند. این کمیته بعدها به لیگ نفی قوانین خشونت‌آمیز تغییر نام داد.
ای. فیلیپ راندولف در ۱۶ مه ۱۹۷۹ در آپارتمان منهتن دیده از جهان فروبست. چندین سال قبل از مرگ او دچار بیماری قلب و فشار خون بالا شده بود. هیچ‌یک از بستگان او شناخته شده نیستند زیرا همسرش در سال ۱۹۶۳، در واشینگتن فوت کرده بود.
آنتوانت براون بلک‌ول (; – ) یا آنتوانت لوئیزا براون (Antoinette Louisa Brown)، نویسنده، فیلسوف، سخنران، و کاهن (مسیحیت) اهل ایالات متحده آمریکا بود.
وی اولین زنی بود که به عنوان یک وزیر جریان پروتستان در ایالات متحده به این سمت منصوب شد. او به عنوان سخنرانی قدرتمند و آگاه به مسائل مهم زمان خود، به دلیل توان استفاده از ایمان مذهبی در گسترش حقوق زنان، نسبت به دیگر زنان معاصر خود برجسته تر بود.
او در شهر هینریتا نیویورک به دنیا آمد. هنگامی که سه ساله بود هوش سرشارش مشخص شد. موعظه چارلز گراندیسون فینی، در شهر راچستر، خانواده او را ترغیب کرد که به کلیسای پروتستانها بپیوندد. پس از جسارت به دعا با توجه به خانواده مذهبی اش، براون قبل از سن نه سالگی به کلیسا پذیرفته شد. مدت کوتاهی پس از عضو یت در گروه پروتستان به او اجازه داده شد تا در جلسات روز یکشنبه موعظه کند. در سال ۱۸۴۱ در سن شانزده سالگی و تکمیل تحصیلات دینی اش در مدرسه شروع به تدریس کرد.
برای ۴ سال، آنتوانت در مدرسه درس داد و برای هزینه تحصیل خود در کالج ابرلین در اوهایو پول پس‌انداز کرد. او در سال ۱۸۴۶ در کالج ابرلین ثبت نام کرد و از طرف پدر و مادرش که نه تنها به تحصیلات برابر برای مردان و زنان عقیده داشتند بلکه طرفدار تحصیلات برای سیاه پوستان نیز بودند حمایت مالی می‌شد. در کالج، او تحصیلات در رشته ادبی را به پایان رساند و در سال ۱۸۴۷ مدرک تحصیلی اش را دریافت کرد. او تعطیلات خود را در تدریس و مطالعه عبری و یونانی گذراند. در سال ۱۸۴۷، پس از فارغ‌التحصیلی با مدرک کارشناسی، تلاش کرد که به کالج بقبولاند تا دروس الهیات را نیز در دوره تحصیلی خود بگنجاند. مدیریت کالج با این درخواست مخالفت کرد چرا که عقیده داشت زنان نباید در تدریس و تعلیم دروس مذهبی دست داشته باشند.
او پس از جدا شدن از جامعه پروتستان، به‌طور فزاینده ای بر مسائل حقوق زنان تمرکز کرد. در حالی که بسیاری از فعالان حقوق زنان با دین به دلیل اینکه باعث سرکوبی زنان می‌شود مخالف بودند، بلک ول عقیده داشت که مشارکت فعال زنان در مذهب می‌تواند وضعیت آن‌ها را در جامعه تقویت کند. بر خلاف بسیاری از همسالانش، او در مورد بهبود وضعیت زنان عقیده داشت که به جای رای دادن آن‌ها باید در جامعه نقش بیشتری داشته باشند. او معتقد بود که اختلافات ذاتی میان مردان و زنان مانع از آن می‌شود که مردان بتوانند زنان را در امور سیاسی نمایندگی کنند؛ بنابراین انتخابات رأی تأثیر مثبتی بر روی زنان ندارد، مگر اینکه با فرصت‌های رهبری ملموس همراه باشد. براون با نظر اصلاح طلبان دیگر که عقیده داشتند طلاق وسیله ای برای کاهش محدودیت‌های زناشویی زنان است مخالف بود.
پایروپتوز () یک نوعِ شدیداً التهابی از «مرگ برنامه‌ریزی‌شدهٔ سلول» است که بیشتر به‌دنبالِ یک عفونت داخل‌سلولی رخ می‌دهد و در ایجاد پاسخِ ضد میکروبی نقش دارد. در جریان این فرایند، گلبول سفید، نشانه‌های حضورِ یک دشمن خارجی را در درون خود حس می‌کنند و با ترشح سیتوکین‌های التهاب‌زا، خودشان دچار تورم و ترکیدگی شده و می‌میرند. با مرگ این سلول ایمنی، سیتوکین‌های رهاشده، سایر سلول‌های ایمنی را به کمک فرا می‌خوانند تا با عفونت مقابله کرده و در عین‌حال، در نسج التهاب ایجاد می‌کنند. پایروپتوز باعث می‌شود که مکان‌های تکثیرِ امن برخی ویروس‌ها و باکتری‌ها در درون سلول، از بین رفته و قدرت سیستم دفاعی میزبان بالا برود و بدین ترتیب، این میکروب‌ها به‌سرعت از بین بروند. با این‌حال، در بیماری‌های مزمن، پاسخ‌های التهابی دیگر قادر نیستند که محرک اولیه را، آنگونه که در زخم‌ها و عفونت‌ها رایج است، ریشه‌کن کنند و چون یک حالت التهابی مزمن در نسج باقی می‌ماند، در نهایت آسیب بافتی رخ می‌دهد. چند مثال از پایروپتوز عبارتند از: ماکروفاژهای آلوده به سالمونلا و لنفوسیت‌های تی کمک‌کننده (T helper cells) عقیم‌شده توسط آلودگیِ ویروس اچ‌آی‌وی (HIV).
آغاز روند پایروپتوز در ماکروفاژهای آلوده‌شده، شناسایی پروتئینِ فلاژلینِ باکتری‌هایی نظیر سالمونلا و شیگلا (موجود در تاژک‌شان) و سایر الگوی‌های ملکولی وابسته به پاتوژن (PAMPs) در عفونت‌های دیگر، توسط «گیرنده شبه NOD» است. این گیرنده‌ها، همانند گیرنده‌های الگوشناسی غشاییِ «تی‌ال‌آر» عمل می‌کنند؛ با این تفاوت که وظیفه‌شان شناسایی آنتی‌ژن‌ها در درون سلول است، نه در بیرون آن.
بر خلاف آپوپتوز، در پایرپتوز، حضور و فعالیت کاسپاز ۱ ضروری است. کاسپاز ۱ در جریان پایروپتوز توسط یک کمپلکس ملکولی بسیار بزرگ موسوم به «پایروپتوزوم» (که با نام اینفلامازوم هم معروف است)، فعال می‌شود. ظرف یک دقیقه پس از عفونت، تنها یک پایروپتوزوم بزرگ در درون ماکروفاژ ایجاد می‌شود. بررسی‌های بیوشیمیایی و طیف‌سنجی جرمی نشان داده‌است که این پایروپتوزوم عمدتاً از دیمرهای «پایکارد» و دومین‌های CARDs تشکیل شده‌است.
همچنین بر خلاف آپوپتوز، مرگ سلولی ناشی از پایروپتوز منجر به پارگی غشاء پلاسمایی و رهاشدن ملکول‌های موسوم به «الگوی ملکولی وابسته به آسیب» (DAMP) همچون ATP و DNA و الیگومرهای پایکارد به بیرون می‌شوند. سایتوکین‌های رهاشده، سبب می‌شوند سلول‌های ایمنی بیشتری به آن سو حمله‌ور شوند و پاسخ التهابی شدیدتری در نسج ایجاد شود. این موضوع در تقابل اساسی با جذب و هضم غیرالتهابی و بدون هیاهوی محتویات سلولی در فرایند آپوپتوز است.
دومین کارد () یا «دومین‌های جذب کاسپاز» یا «دومین‌های جذب و تقویت کاسپاز» که به‌اختصار به «CARDs» مشهور هستند، موتیف‌های تعاملی مهمی هستند که در طیف وسیعی از پروتئین‌ها (به‌ویژه آنهایی که در التهاب و آپوپتوز نقش دارند) یافت می‌شوند.
این دومین‌ها، در تشکیل ساختمان‌های پیچیدهٔ پروتئینی، از طریق فعل و انفعال مابین CARDsهای گوناگون، موثرند.
دومین‌های CARD در طیف وسیعی از پروتئین‌ها همچون «هلیکازها»، «کینازها»، «پرپتسین‌های میتوکندریال»، «کاسپازها» و سایر فاکتورهای سیتوپلاسمی یافت می‌شوند.
الگوهای ملکولی وابسته به آسیب () یا به اختصار «DAMPs» که با نام‌های «الگوهای ملکولی وابسته به خطر»، «سیگنال‌های خطر» و «آلارمین» (Alarmin) هم شناخته می‌شوند، بیوملکول‌هایی هستند که قادرند در بدن میزبان، یک پاسخ غیرعفونی التهابی را برانگیزند؛ بر خلافِ الگوی ملکولی وابسته به پاتوژن که یک پاسخ "عفونی" التهابی است. یک زیرگروه از این بیوملکول‌ها، پروتئین‌های هسته و سیتوپلاسم هستند. هنگامی که این الگوها، به‌دنبال عفونت یا آسیب بافتی، به بیرون سلول ترشح شوند یا در سطح آن پدیدار شوند، در واقع، از یک محیط معمولی احیاکننده، به یک محیط اکسیده‌کننده منتقل می‌شوند که منجر به دناتوره‌شدن‌شان می‌شود.
همچنین به‌دنبال نکروز سلول (نوعی مرگ سلولی)، دی‌ان‌ای تومورها به خارج هستهٔ سلول و بیرونِ یاخته آمده و مبدل به یک DAMP می‌شود.
کاسپاز ۸ () یک پروتئین (آنزیم) است که توسط ژن «CASP8» کُد می‌شود. چندین نمونهٔ ارتولوگ از این آنزیم در سایر پستانداران (که نقشهٔ ژنومی کامل‌شان در دسترس است) شناخته شده‌است. این ارتولوگ‌ها در پرندگان نیز موجود است.
کاسپاز ۸ یکی از اعضای خانوادهٔ پروتئازهای سیستئین-اسید آسپارتیک است و در فرایند آپوپتوز نقش دارد.
این پروتئین ممکن است در برخی بیماری‌های اضمحلال عصبی (neurodegenerative diseases) نقش داشته باشد به عنوان مثال کاسپاز ۸ را در مغز بیماران مبتلا به بیماری هانتینگتون یافته‌اند. (در مغز افراد سالم وجود ندارد). همچنین جهش در ژن سازندهٔ این آنزیم منجر به نوعی بیماری بسیار نادر ژنتیکی به نام «وضعیتِ کمبود کاسپاز ۸» یا «CEDS» می‌شود که توارث اتوزومال مغلوب دارد.
کوروش سلیمانی (زادهٔ ۳ مرداد ۱۳۵۲) بازیگر و کارگردان تئاتر اهل ایران است. وی پس از تحصیل در رشتهٔ علوم آزمایشگاهی در دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه و انجام خدمت سربازی، تحصیلات دانشگاهی خود در مقاطع کارشناسی کارگردانی تئاتر و کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی را طی سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۳ در پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران ادامه داده و به پایان رساند.
سلیمانی فعالیت هنری خود در تئاتر و تلویزیون را از سال ۱۳۷۰ از شهر کرمانشاه و فعالیت خود در سینما را از سال ۱۳۷۸ با فیلم "متولد ماه مهر" آغاز کرد. او از سال‌های نخست فعالیت هنری خود، از اوایل دههٔ ۱۳۷۰ در ده‌ها نمایش، فیلم سینمایی، مجموعه تلویزیونی، تله تئاتر و فیلم تلویزیونی بازی کرده و تئاترهای متعددی را به عنوان کارگردان به صحنه آورده‌است.
سلیمانی که علاوه بر بازیگری و کارگردانی تئاتر، در زمینه طراحی صحنه و نویسندگی نیز فعالیت داشته، پس از اتمام تحصیلات به دعوت دانشکده، به مدت دو سال به عنوان دستیار استاد حمید سمندریان در پردیس هنرهای زیبا تدریس کرده و در دهه هفتاد و هشتاد مقالات و نقدهای بسیاری از او در نشریات تخصصی و در زمینه تئاتر منتشر شده‌است. او در فاصلهٔ سالهای ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۰ مجری و کارشناس برنامهٔ تلویزیونی "سینما یک" بود.
کارلوس مونسیویس (; – ) نویسنده، منتقد، فعال سیاسی، روزنامه‌نگار، فیلم‌نامه‌نویس، و نویسنده اهل مکزیک بود.
هم نسل نویسندگان او عبارتند از: النا پونیاتوسکا)، خوزه امیولیو پاچکو و کارلوس فوئنتس.
مونسیویس بیش از ۳۳ جایزه، از جمله جایزه ۱۹۸۶ جورج کوستا (که به نام یک نویسنده دیگر در مورد او کتابی نوشته شده‌است)، جایزه مازاتلان ۱۹۸۹ و جایزه ۱۹۹۶ زاویر ویولورروتیا برنده شد.
مونسیویس به عنوان یک اندیشمند پیشرو در زمان خود، مکتب معاصر مکزیک، ارزش‌ها، مبارزات طبقاتی و دگرگونی اجتماعی) را در مقالات، کتاب‌ها و مقالات خود ثبت کرده‌است.
او با نام کارلوس مونسیویس اکویس در ۴ مه ۱۹۳۸ در مکزیکو سیتی متولد شد. در اقتصاد و فلسفه در دانشگاه ملی مؤسسهٔ مکزیک (UNAM) تحصیل کرد. در زمانی که دانش آموز درگیر اعتراض‌های دموکراسی مکزیک شد.
از ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۸ من در مجله "Half Century" و از ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۹ با "Seasons" همکاری داشت.
از ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۸ در "Medio Siglo", و "Estaciones" به عنوان سردبیر مشغول به کار بود.
نوشته‌های او، درک عمیقی از مبدأ و توسعه فرهنگ مردمی مکزیک را نشان می‌دهند.
او به عنوان یک منتقد فیلم، یکی از عناصر طلایی سینمای مکزیکی محسوب می‌شود.
از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۳ و ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۸ مونسیویس در مرکز نویسندگان مکزیک همکاری داشتد.در سال ۱۹۶۵، او در مرکز مطالعات بین‌المللی دانشگاه هارواردحضور یافت. در سال ۱۹۶۹ مونسیویس دو مقاله اول خود را منتشر کرد: "شاهزادگان و قدرت" (به انگلیسی: "Princedoms and powers") و "ویژگی‌های فرهنگ ملی" (به انگلیسی: "Características de la cultura nacional").
در سال ۱۹۸۲، او همچنین کتابی به نام «کاترینیزای جدید برای سرخپوستان» یا "Nuevo catecismo para indios remisos" را نوشت، که درک و کتکیزم را دربارهٔ بومیان مکزیک را روایت کرد.
در سال ۱۹۹۲، مونسیویس یک بیوگرافی در مورد فریدا کالو به نام "فریدا کالو: یک زندگی، یک اثر" را منتشر کرد.
علاوه بر این کتاب‌ها، مونسیویس چندین گلچین ادبی از جمله شعرهای مکزیکی و یک زندگی‌نامه دربارهٔ جورج کوستا نوشت. او همچنین در سال ۲۰۰۲ کتابی در مورد آمدوو نروو نوشت.
او به عنوان یک فعال برای مواضع چپ‌گرانه اش شناخته شده بود.
او از حامیان ارتش آزادی‌بخش ملی زاپاتیستا بود و در در سال ۱۹۹۴، از جانب مهاجران بومی مکزیک، از شورش‌های چیپاس زاپاتیست‌ها حمایت کرد؛ و به همراه خواننده پرتغالی ژوزه ساراماگو ز اردوگاه‌های شورشی در چیاپاس بازدید کرد.
مونسیویس برای سال‌ها با فیبروز ریه مبارزه کرده و در سال‌های اخیر با کپسول اکسیژن دیده می‌شد. او در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۰ میلادی در سن ۷۲ سالگی درگذشت.
مونسیویس هرگز ازدواج نکرد و هیچ فرزندی نداشت. او در یک خانه کوچک دو طبقه در مکزیکو سیتی زندگی می‌کرد."Concluye homenaje a Carlos Monsiváis en el Teatro de la Ciudad" (in Spanish). "Milenio". June 26, 2010. Retrieved July 2, 2010.
و به جای فرزند از ۱۳ گربه‌ای که داشت نگهداری می‌کرد.
و اوقات فراغت خود را با خواندن و فیلمبرداری می‌گذراند و از آن‌ها لذت می‌برد.
"تاریخی"'
کتاب‌های دیگر (همکاری)
گلچین‌های ادبی
آنا ترزا د لا پارا سانجو که با نامترزا د لا پارا (; – ) شناخته شده نویسنده و رمان‌نویس اهل ونزوئلا بود. او به عنوان یکی از برجسته‌ترین نویسندگان زمان خود نیز شناخته می‌شود. اگر چه قسمت بزرگی از زندگی او در خارج از کشورش بوده‌است اما در آثار خود فضای مرموز و دوستانه ونزوئلا را بیان کرده‌است.
معروف‌ترین رمان او ایفینگنیا برای نخستین بار در کشور به موضوع وضعیت زنان در جامعه می‌پرداخت که نام ان نیز به یک شخصیت یونانی و قربانی به نام آی فیگنیا اشاره دراد.
او با نام آنا ترزا د لا پارا سانجو در تاریخ ۵ اکتبر ۱۸۸۹ در پاریس متولد شد. پدر او رافائل پرا هرنیز، سفیر ونزوئلا در برلین و مادرش ایزابل سانوو دو پارا است. آنا پنج برادر و خواهر داشت و دوران تحصیلیش را در مدرسه اسپانیایی گذارند و در آنجا او به شعر و ادبیات علاقه پیدا می‌کند و در سن ۱۹ سالگی به کاراکاس بازگشت.
پس از اینکه او در پاریس مستقر شد، شروع به تحقیق در مورد زندگی سیمون بولیوار می‌کند و شاید در آثار از او الهام گرفته‌است. پس از ابتلا به سل مدت زمان زیادی برای درمان در سوئیس و اسپانیا بود اما درمان پیدا نکرد. دیدار با لیدیا کابررا شاعر و انسان‌شناس اهل کوبا که در طول سال‌های بیماری‌اش بود نقش مهمی در زندگی د لا پارا ایفا می‌کند که در مورد ایده‌های فلسفی و ادبیش منعکس می‌یابد. طولانی‌ترین و زیباترین نامه‌هایی که هر روز به خانواده و دوستان و خاطرات صمیمی خود نوشته‌است، از این زمان می‌آید.او در مادرید فوت کرد و و در سال ۱۹۴۷ جسد او به کاراکاس منقل یافت.
خوان خرمن روستیو (; – ) سیاست‌مدار، دیپلمات، وکیل، روزنامه‌نگار، و نویسنده اهل ونزوئلا با ریشه و اصالتی ایتالیایی بود. او به عنوان وزیر امور خارجه از کاراکاس اولین وزیر امور خارجه ونزوئلا و به عنوان رئیس اجرایی در اولین دولت جمهوری ونزوئلا خدمت کرد. او همچنین سردبیر اصلی اعلامیه استقلال ونزوئلا و معمار اصلی قانون اساسی ونزوئلا در سال ۱۸۱۱ و قوانین انتخابات برای انتخاب اولین کنگره بود او همچنین رئیس کنگره آنگستورا در سال ۱۸۱۹ و همچنین معاونت رئیس جمهور در کلمبیای بزرگ را بر عهده داشته‌است.
روستیو از در خانواده‌ای مهاجر و ایتالیایی‌تبار از شهر میلان، در لا ویکتوریا، ونزوئلا متولد شد.Biografía de Roscio به هنگام زندگی در سان فرانسیسکو د تیزنادوس ایتالیایی و لاتین را فراگرفت. در سال ۱۷۷۴ به کاراکاس رفت تا تحصیلاتش را ادامه دهد. او قانون مدنی را مطالعه کرد و به ترتیب در سال‌های ۱۷۹۴ و ۱۸۰۰ به درجه حقوق قانونی و قانون مدنی دست یافت.
او پس از یک دوره ۹ ساله درگیری تبعیض معدنی قانونی در کالج پذیرفته شد به همین دلیل روستیو به عنوان مدافع حقوق مدنی و مبارزه با تبعیض شناخته می‌شود.
او با ماریا دولورس ازدواج کرد و فرزندش کارمن روسیو کوئوسا در ۱۰ مارس ۱۸۲۱ متولد شد.
روستیو یکی از مهمترین نظریه پردازان اعلامیه استقلال ونزوئلا بود و نقش برجسته ای در انقلاب ۱۹۱۰ آوریل ۱۸۱۰ به عنوان «نماینده مردم» داشت. او در کنگره به عنوان نماینده برای کالابوزو برای اصلاح اعلامیه استقلال در تاریخ ۵ ژوئیه ۱۸۱۱ شرکت کرد. وی همچنین به اصلاح قانون اساسی فدرال ۱۸۱۱، که در ۲۱ دسامبر ۱۸۱۱ تصویب شد، کمک کرد.
به دنبال پیروزی دومینگو دو مونتهدرد و شکست نخستین جمهوری، روسیو در آرسنال د لا کاراکه در اسپانیا به زندان فرستاده شد. سپس به سئوتا فرستاده شد. در سال ۱۸۱۴ به همراه سه زندانی دیگر به جبل الطارق فرار کرد اما مقامات انگلیس او را به اسپانیا بازگردانند. روستیو از طریق دوست نزدیکش توماس ریچارد نامه‌ای به جرج چهارم پادشاه پادشاهی متحدهٔ بریتانیای کبیر و ایرلند و شاه هانوفر فرستاد که با تصمیم فردیناند هفتم اسپانیا از پادشاهان اسپانیا، هر چهار زندانی آزاد شدند.
روستیو سپس به جامائیکا و سپس ایالات متحده سفر کرد، جایی که او "Triunfo de la libertad sobre el despotismo" (فیلادلفیا، ۱۸۱۷) منتشر کرد. وی در سال ۱۸۱۸ در انگوستورا، در طول تشکیل جمهوری سوم ونزوئلا و اصلاح گران کلمبیا، از سیمون بولیوار حمایت کرد. در طی این زمان او به عنوان وزیر امور مالی و رئیس کنگره آنگستورا و همچنین معاون رئیس گروه ونزوئلا و کلمبیای بزرگ خدمت کرد.
روستیو در آستانه انتخاب ریاست کنگره در تاریخ ۱۰ مارس ۱۸۲۱ درگذشت.
روستیو پول کاغذی در ونزوئلا ایجاد کرد و نام «بولیوار» را پیشنهاد کرد، که تا به امروز باقی مانده‌است.
لئوریانو والنیلا لانز (; – ) تاریخ‌نگار، سیاست‌مدار، جامعه‌شناس، روزنامه‌نگار، دیپلمات، و نویسنده اهل ونزوئلا بود.
دنیا باربارا () رمانی است که توسط نویسنده ونزوئلایی رومولو گایه‌گوس، اولین بار در سال ۱۹۲۹ منتشر شد.Rómulo Gallegos, "Doña Bárbara", Barcelona: Editorial Araluce, 1929. 350 pages. و در سال ۱۹۷۴ به عنوان «احتمالاً شناخته شده‌ترین رمان آمریکای لاتین» توصیف شد.Shaw, Donald, "Gallegos' Revision of Doña Bárbara 1929-30, "Hispanic Review" 42(3), Summer 1974, p265
این رمان در منطقه‌ای با رویارویی بین تمدن و جنبه‌های وحشیانه محیط زیست روستایی و ساکنان آن روبرو است. این است که در شخص سوم نوشته شده‌است و زبان محلی و منطقه گرائی را با روایت ادبی ترکیب می‌کند و منجر به ایجاد درگیری اصلی می‌شود و در عین حال ملموس تر می‌شود. این رمان شاهکار ادبیات ونزوئلا و یک سبک در ادبیات آمریکای لاتین است که یک مطالعه روانشناختی از مردم دشت‌های ونزوئلا است: قربانیان موقعیت‌های ناگوار، اما در عین حال قوی و شجاع.
صحنهٔ حوادث دنیا باربارا، یانوس، سبزه زاران وسیع ونزوئلا است، که هنوز گله‌های وحشی اسب و حیوانات شاخ دار در آن به چرا مشغولند.
رومولو گایه‌گوس نخستین نویسندهٔ آمریکای لاتین است که با انتشار رمان دنیا باربارا به شهرتی جهانی دست یافت. علاقه به فرهنگ مردمی و آداب و رسوم مردم روستا در آثار گایه‌گوس مشخص است.
دنیا باربارا شکلی تازه از بازگشت به یک سبک ادبی نسبتاً کهن تر در آمریکای لاتین است که «کریولیسمو»(Criollismo) نامیده می‌شود. این واژه از ریشهٔ Criollo به معنای «فرد آمریکایی اسپانیای‌تبار» است؛ اما در معنای ویژه، مفهوم وسیع دارد و به معنای ادبیاتی است که موضوع و زمینهٔ آن در اصل، تصویر احوال و خصوصیات آمریکای اسپانیایی زبان است و خصوصاً به زندگی روستاییان می‌پردازد.فرانکو، جین، ۱۳۶۱، فرهنگ نو در آمریکای لاتین (جامعه و هنرمند). مهین دانشور. چاپ اول، تهران: امیرکبیر
طرح این رمان، بسیار ساده، اما پرشور است. یکی از اهالی یانوس که در شهر بزرگ شده و خاطرات روستای دوران کودکی را تقریباً از یاد برده‌است به ملک خانوادی بازمی‌گردد تا آن را بفروشد؛ اما در همان ابتدای بازگشت مسحور زندگی آزاد و مخاطره‌آمیز آن دیار می‌شود؛ جایی که انسان در حال مبارزهٔ دائم با حیوانات و طبیعت است.فرهنگ آثار، ج۳: ۲۰۳۸
فصل آغازین رمان، از الگوی شکل گرایانه و ریخت شناسانهٔ «بازگشت» بهره می‌گیرد و مخاطب از طریق همذات پنداری با سانتوس لوثاردو، تنها باقی ماندهٔ خانوادهٔ لوثاردو، با فضای بومی دشت‌ها و برکه‌های ونزوئلا آشنا می‌گردد.
دنیا باربار در سال ۱۹۲۹ نوشته شد و با تأخیری شش ساله، در ۱۹۳۵ به نخستین چاپ رسیده‌است. رومولو گایه گوس در آثار ادبی خود تا حدی تحت تأثیر «خوزه اوستازیو ریولارا»، بوده‌است. قهرمانان گایه گوس، مانند شخصیت‌های داستانی سلف او، بر اثر خشونت طبیعت، جنگل یا سابانای ونزوئلایی، که صحنهٔ عادی وقایع رمان‌هایش هستند، به ستوه می‌آیند.
تحقیقات گایه‌گوس در یانوس تنها ۸ روز طول می‌کشد، کسانی که با یانوس ونزوئلا آشنا بودند تقریباً بدون استثنا متقاعد شده بودند که گایه‌گوس بسیار آشنا با آن‌ها بوده، اگرچه در آنجا متولد نشده بود.Englekirk, John E. , "Doña Bárbara, Legend of the Llano", "Hispania", 31(3), August 1948, pp259-270
در دهه ۱۹۲۰، ونزوئلا تحت رژیم دیکتاتوری خوان ویسنته گومز قرار داشت. حکومت ثروت فروانی از نفت به دست آورده بود کهبرای توسعه زیرساخت‌های مدرن استفاده می‌شد و کشور برای اولین بار متحد شد با این حال، حکومت او وحشیانه و فاسد بود.
آمادوو نروو (; – ) ;i که همچنین به نام خوان کریسوستومس نیز شناخته می‌شود شاعر، دیپلمات، روزنامه‌نگار، نویسنده، و فیلم‌نامه‌نویس اهل مکزیک بود. او همچنین به عنوان سفیر مکزیک در آرژانتین و اروگوئه فعالیت کرد.Carnegie Endowment for International Peace. "Inter-America: a monthly that links the thought of the new world, Volume 2", University of Michigan: Inter-America Press, 1919, page 340.
او برای استفاده از استعاره و اشاره به عرفان در اشعارش شناخته شده بود از او به عنوان یکی از مهم‌ترین شاعران مکزیکی قرن نوزدهم یاد شده‌است.
آمدو نورو در در سال ۱۸۷۰ در تپیک نایاریت متولد شد. ۹ سال بیشتر نداشت که پدرش فوت کرد. دو مرگ دیگر نیز به شدن در زندگی او تأثیرگذار بوده‌است یکی خودکشی برادرش لوئیس، که نیز یک شاعر بود، و مرگ همسرش آنا سسیلیا لویزا دائیلیس، که فقط ۱۱ سال پس از ازدواجشان بود.
تحصیلات اولیه را در مدرسه سن لوئیس گونزگا واقع در ژاکونا، میچوآکان گذراند. پس از فارغ‌التحصیلی، او در دانشکده کاتولیک روم در نزدیکی زامورا تحصیل کرد. مطالعات او در این دانشکده شامل علم، فلسفه و سال اول قانون بود. در اینجا بود که نروو به نظریه‌های عرفانی علاقه‌مند گشت که در برخی از آثار اولیه او منعکس شده‌است.Nervo, Amado (2006) "Monday in Mazatlan: 1892-1894 chronicles", works of Amado Nervo, editing, study notes Gustavo Jiménez Aguirre, Mexico, ed. Universidad Nacional Autonoma de Mexico, pages 21-26. Web text accessed September 12, 2010
او بعداً به مزاتلان نقل مکان کرد، جایی که او به‌طور متناوب در دفتر وکالت بود و به عنوان روزنامه‌نگار برای ("The Evening Mail") کار می‌کرد و به حرفه‌اش ادامه داد تا شاعر، روزنامه‌نگار و دیپلمات بین‌المللی موفق شود.
در سال ۱۸۹۴، نروو کار خود را در مکزیکو سیتی ادامه داد و با کارهای لوئیس گ. اوربینا، تابلوادا، داوالوس، روبن داریو، خوزه سانتوس چاکانو و کامپامور آشنا شد. او در طول این سال‌ها در زمینه روزنامه‌نگاری و گزارش خبری به رشد خود ادامه داد همان‌طور که وی همچنان به همکاری خود با "El Universal", "El Nacional", و "El Mundo" ادامه داد.
در اکتبر ۱۸۹۷ مسول بخش ویژه‌ای ال ماندو شد.
پس از انتشار رمان " El bachiller" و کتاب‌های شعر او از جمله "Místicas" و "Perlas Negras (مروارید سیاه)" نروو شهرت ملی را در جامعه ادبی به دست آورد.
نروو نخستین سال‌های قرن بیستم را در اروپا و به ویژه در پاریس گذراند و در آنجا خبرنگار آکادمی مکزیکانا د لا لنگوا بود.
وقتی نروو به مکزیک بازگشت، به عنوان سفیر مکزیک در آرژانتین و اروگوئه منصوب شد.
آمادوو در سال ۱۹۰۱ در پاریس با همسرش ملاقات کرد و با ازدواج کرد تا سال ۱۹۱۲ که همسر او درگذشت. از غم و اندوه از دست دادن همسرش آمادوو یکی از مهم‌ترین آثارش به نام "La Amada Inmóvil" را نوشت.
به دنبال مرگ آمادوو نروو در مونته‌ویدئو در اروگوئه رئیس جمهور اروگوئه، بالتاسار بروم دستور داد که بدن او به مکزیک بازگردد.Historia y Arqueología Marítima , accessed 2012-02-11.
نروو در تاریخ ۱۴ نوامبر ۱۹۱۹ وارد مکزیکو سیتی شد.
در سال ۲۰۰۲، کارلوس مونسیویس، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی مکزیک مقاله ای با عنوان «"Yo te bendigo, vida"»، که در مورد آمدو نورو بود، نوشت.
سردسته فیلمی محصول سال ۱۹۹۶ و به کارگردانی برادران فارلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون وودی هارلسون، رندی کواید، ونسا آنجل، بیل مری، کریس الیوت، ویلیام جردن، ریچارد تایسون، لین شی، زن گسنر و ویلی گارسون ایفای نقش کرده‌اند.
تب هیجانی فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی برادران فارلی است. در این فیلم بازیگرانی همچون درو بریمور، جیمی فلن، جیسون اسپیواک، لنی کلارک، آیونی اسکای، شیوون فالون هوگان، کی‌دی استریکلند، ماریسا جرت وینوکر، جیمز سیکینگ، زن گسنر، ویلی گارسون، جوبت ویلیامز، شارلوت سالیوان، اندرو ویلسون، جکی باروس، استیون کینگ، آرماندو ریسکو، جک کهلر ایفای نقش کرده‌اند.
در حدود ۸۵٪ از مجموع کل انرژی اولیه تولیدی در ایسلند با کمک منابع انرژی تجدیدپذیر داخلی تأمین می‌شود. از این لحاظ، میزان سهم انرژیهای تجدیدپذیر ایسلند بالاترین مقدار، در میان بودجهٔ انرژی تمامی کشورهاست. در سال ۲۰۱۶، انرژی زمین‌گرمایی در حدود ۶۵٪ انرژی اولیه را، تأمین میکرد و سهم تولید انرژی آبی ۲۰٪, و سهم سوختهای فسیلی (قالبا نفت برای بخش حمل و نقل) ۱۵٪ بوده‌است.
در سال ۲۰۱۵, مجموع برق مصرفی کشور ایسلند ۱۸٬۷۹۸ گیگاواتساعت بود. انرژیهای تجدیدپذیر تقریباً ۱۰۰٪ تولید را برعهده داشتند، به گونه‌ای که حدود ۷۳٪ آن از انرژی آبی و ۲۷٪ دیگر از زمین‌گرمایی تهیه شد. اکثر موقعیتهای مربوط به انرژی آبی متعلق به لندسویرکیون (شرکت ملی نیرو)Landsvirkjun بود که فروشندهٔ عمدهٔ الکتریسیته در ایسلند است.
بیشتر انرژی زمین‌گرمایی برای گرمایش فضا استفاده می‌شود؛ چنان‌که سیستمهای گرمایش محلی به صورت گسترده‌ای توزیع شده‌اند. نزدیک به ۸۵٪ از تمام خانه‌ها، در این کشور به وسیلهٔ سیستم زمین‌گرمایی، گرم می‌شوند.
ایسلند بیشترین سرانهٔ تولید انرژی تجدیدپذیر را در جهان دارد و همچنین سرانهٔ تولید الکتریسیته آن، با تقریب ۵۵٬۰۰۰ کیلوواتساعت به ازای هر فرد در طول یک سال، بالاترین مقدار در دنیاست. در مقام مقایسه، این سرانه در اتحادیهٔ اروپا کمتر از ۶٬۰۰۰ کیلوواتساعت است. بخش وسیعی از این برق در بخش صنایع پرمصرفی همچون تولید آلومینیوم مورد استفاده قرار می‌گیرد که به لطف قیمت پایین الکتریسیته در ایسلند، رشد کرده‌اند. طبق اطلاعات مندرج در فهرست بهره‌وری و تلفات ژئوپلیتیک در انتقال انرژی،Index of Geopolitical Gains and Losses after Energy Transition اختصاراً GeGaLo Index ایسلند در میان ۱۵۶ کشور حائز رتبهٔ نخست است و بزرگترین موفقیت در گذر کامل به انرژی تجدیدپذیر را کسب کرده‌است.
زمین‌شناسی منحصر به فرد ایسلند اجازه می‌دهد که انرژیهای تجدیدپذیر با بهای اندکی، از منابع گوناگون به دست آیند. ایسلند در پشته میانی اقیانوس اطلس قرار گرفته‌است، که از این کشور بزرگترین فعال زمین‌ساختی در جهان را ساخته. در ایسلند بیش از ۲۰۰ آتشفشان و بیش از ۶۰۰ چشمه آبگرم وجود دارد.Sveinbjorn Bjornsson, "Geothermal Development and Research in Iceland" (Ed. Helga Bardadottir. Reykjavik: Gudjon O, 2006) همچنین ۲۰ میدان بخار فرادما با حداقل دمای ۱۵۰ °C [۳۰۰ °F] وجود دارد؛ که برخی از آنان تا دمای ۲۵۰ °C می‌رسند. این گونه است که ایسلندی‌ها با کنترل بر نیروی زمین‌گرمایی و میدان‌ها بخار آن، توانستند انرژی گرمایشی لازم برای همه جا، از خانه‌هایشان گرفته تا استخرهای عمومی، را فراهم کنند. انرژی آبی نیز علی‌رغم منجمد بودن رودخانه‌ها و آبشارها، از هر دو به دست می‌آید.
نخستین نیروگاه آبی کشور در سال ۱۹۰۴ توسط کارآفرینان محلی احداث شد. موقعیت این نیروگاه در شهرستان کوچکی در حومهٔ ریکیاویک بود و ۹ کیلووات قدرت تولید می‌کرد. در سال ۱۹۲۱، نخستین نیروگاه شهری هیدرولیک ساخته شد که میتوانست ۱ مگاوات برق تولید نماید. این نیروگاه توانست به تنهایی مقدار الکتریسیته تولیدی در کشور را چهار برابر کند.19th World Energy Congress, "Sustainable Generation and Utilization of Energy The Case of Iceland" (Sydney: 2004) در دههٔ ۱۹۵۰ انقلاب دیگری در حوزهٔ برق آبی رقم خورد. دو سد مولد بر روی رود سُگ ساخته شدند، که اولی در ۱۹۵۳ با ظرفیت ۳۱ مگاوات احداث شد و دیگری در سال ۱۹۵۹ بالغ بر ۲۶٫۴ مگاوات تولید داشت. این دو نیروگاه آبی برای نخستین بار با هدف تهیهٔ برق برای تولیدات صنعتی، توسط خود حکومت ایسلند ساخته شدند. این روند در سال ۱۹۶۵ پیگیری شده و شرکت ملی نیرو، لندسویرکیون، تأسیس شد. این شرکت هم متعلق به حکومت ایسلند و هم شهرداری ریکیاویک بود. در ۱۹۶۹ این شرکت یک نیروگاه ۲۱۰ مگاواتی روی رود فیورسا ساخت، که قادر بود برق ایالت جنوبی ایسلند را تأمین کرده و ضمناً انرژی لازم برای ذوب فلز آلومینیوم و تولید سالانه ۳۳٬۰۰۰ تن آلمینیوم، را فراهم کند.