moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
ساعت ۹:۱۷ صبح، لری فیلیپس جونیور و امیل ماتاسارئانو ، وارد شعبه هالیوود شمالی بنک آو آمریکا شده و به آن دستبرد زدند. فیلیپس و ماتاسارئانو هنگامی که از بانک خارج شدند با مأموران پلیس لس آنجلس مواجه شدند که بین آن‌ها تیراندازی درگرفت. دو سارق اقدام به فرار از صحنه کردند، فیلیپس پیاده و ماتاسارئانو سوار وسیله نقلیه بود در حالی که همچنان به تیراندازی خود به پلیس ادامه می‌دادند. تیراندازی درون یک خیابان مسکونی مجاور بانک ادامه داشت تا اینکه فیلیپس با شلیک کردن به سرش خودکشی کرد. ماتاسارئانو نیز به وسیله مأموران پلیس، سه بلوک دورتر از محل فیلیپس، کشته شد. فیلیپس و ماتاسارئانو معتقد بودند که باید دو بانک دیگر را نیز با استفاده از روش‌های تقریباً یکسان، با در اختیار گرفتن کنترل کل بانک و تیراندازی به وسیله سلاح‌های نوار فشنگ دار خودکارشان به درب‌های ضد گلوله، مورد سرقت قرار داد. همچنین پلیس مظنون به سرقت دو خودرو زره پوش حمل پول، توسط آن دو بوده‌است.http://www.northhollywoodshootout.com/timeline.html ; note drop-down timeline list
مأموران گشت محلی در آن زمان به‌طور معمول با خود سلاح‌های استاندارد از قبیل کلت‌های «۹ میلی‌متری» و «۳۸ ویژه» حمل می‌کردند، که بعضی از گشتها مجهز به تفنگ ساچمه‌زنی نیز بودند. این در حالی است که فیلیپس و ماتاسارئانو با خود سلاح‌های تغییریافته تمام خودکار کلاشنیکف مدل AKM و هکلر و کخ مدل HK-91 با خشاب‌هایی با ظرفیت بالا و مهمات ضد وسیله نقلیه، و جلیقه ضدگلوله حمل می‌کردند. سارقان بانک به جلیقه ضد گلوله‌ای مجهز بودند که به خوبی از ورود گلوله افسران پلیس به بدن آن‌ها جلوگیری می‌کرد. در نهایت نیروهای ویژه S.W.A.T که مجهز به ماشین زرهی برای انتقال مجروحان بودند، رسیدند. این حادثه موجب شد در مورد نیاز مأموران گشت برای ارتقاء توانایی‌های خود در موقعیت‌های مشابه در آینده بحث شود.
با توجه به تعداد بالای صدمات، تعداد شلیک، سلاح‌های مورد استفاده و مدت کلی تیراندازی، این حادثه به عنوان یکی از طولانی‌ترین و خونین‌ترین حوادث در تاریخ پلیس ایالات متحده در نظر گرفته شده‌است. این حادثه بعدها منجر به اجرای یک قانون بسیار محدودکننده و بحث‌برانگیز سلاح گرم در کالیفرنیا از جمله «فقط ۱۰ گلوله در خشاب»، قانونی که برای بسیاری از سلاح‌های گرم متعلق به ساکنان ایالت به کار می‌رفت، شد.
لری یوجین فیلیپس جونیور (متولد ۲۰ سپتامبر ۱۹۷۰) با قد ۱۹۲ سانتی‌متر، و امیل دچبال ماتاسارئانو (متولد ۱۹ ژوئیه ۱۹۶۶ در رومانی) با قد ۱۸۷ سانتی‌متر، اولین بار همدیگر را در باشگاه بدنسازی گلدز جیم (Gold's Gym) در ونیز لس‌آنجلس در سال ۱۹۸۹ ملاقات کردند. آن‌ها علاقه مشترکی به بدن‌سازی و وزنه‌برداری داشته‌اند."Critical Situation", "North Hollywood Shoot-out"; Robinson, 10.
در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۱۹۹۳، آن‌ها یک ماشین زره پوش حمل پول را در بیرون از یکی از شعبه‌های فرست‌بنک (FirstBank) در لیتلتون، کلرادو مورد سرقت قرار دادند.
در اکتبر ۱۹۹۳، فیلیپس و ماتاسارئانو در گلندیل (کالیفرنیا) به خاطر سرعت بالا دستگیر شدند.Robinson, 3. جستجوی بعدی از ماشین آنها—پس از آنکه فیلیپس با اسلحه‌ای که پنهان کرده بود تسلیم شد— باعث پیدا شدن دو تفنگ نیمه اتوماتیک، دو کلت دستی، بیش از ۱۶۰۰ عدد گلوله (۳۹mm×۷٫۶۲) تفنگ، ۱۲۰۰ عدد گلوله (۱۹mm×۹) کلت پارابلوم و کلت دستی ۴۵ ای‌سی‌پی، رادیو اسکنر، بمب دود زا، دستگاه‌های انفجاری ابداعی، جلیقه ضد گلوله و سه پلاک (خودرو) کالیفرنیا مختلف، شد.Rehder and Dillow, 255–256; Robinson, 4–5. آن‌ها ابتدا به توطئه برای ارتکاب سرقت متهم شده،Robinson, 11–12. سپس ۱۰۰ روز به زندان افتادند و پس از آن سه سال آزادی مشروط به دست آوردند.Rehder and Dillow, 257. پس از آزادی، بسیاری از اموال‌شان به آن‌ها بازگردانده شد.Rehder and Dillow, 257; Robinson, 12.
در ۱۴ ژوئن ۱۹۹۵، فیلیپس و ماتاسارئانو با کمین به یک ماشین زره پوش برینکس (BRINKS)، آن را سرقت کردند و نگهبان آن، هرمان کوک (Herman Cook) را کشتند. در ماه مه سال ۱۹۹۶، آن‌ها دو شعبه از بنک آو آمریکا در منطقه دره سن فرناندو در لس آنجلس، را سرقت کردند. در این سرقت حدود ۱٫۵ میلیون دلار آمریکا ربوده شد.Rehder and Dillow, 258–259; Robinson, 12. فیلیپس و ماتاسارئانو توسط بازرسان، به خاطر سه سرقت مرگبار پیشینشان در هالیوود شمالی، «راهزنان پر حادثه» نامیده شدند.
در صبح جمعه ۲۸ فوریه ۱۹۹۷ بعد از ماه‌ها تدارکات که شامل شناسایی گسترده از هدف خود؛ بنک آو آمریکا شعبه واقع در ۶۶۰۰ بلوار لورل کنیون بود، فیلیپس و ماتاسارئانو ۵ اسلحه، یک اسلحه دستی و تقریباً ۳٫۳۰۰ عدد تیر از مهمات خود که در صندوق عقب ماشینشان بود، برای سرقت بانک آماده کردند: دو عدد نورینکو مدل ۵۶ s و یک نورینکو مدل ۵۶ s-۱، یک هکلر و کخ ۹۱ نیمه اتوماتیک و یک دیسیپیتور. همچنین فیلیپس یک برتا ۹۲اف‌اس اینوکس که در غلافش زیر جلیقه خود بسته بود، حمل می‌کرد. فیلیپس یک جلیقه ضد گلوله و چند تکه زره دست‌ساز محافظ بدن پوشیده بود که کشاله ران، ران، ساق پا و ساعدهایش را می‌پوشاند. او همچنین به منظور حمل نوار فشنگ و خشاب‌هایش، به خصوص هکلر و کخ ۹۱، یک جلیقه خشاب نیز بر روی جلیقه ضد گلوله‌اش پوشیده بود. ماتاسارئانو فقط یک جلیقه ضد گلوله پوشیده بود ولی همان جلیقه مجهز به صفحه ترومای آهنی برای محافظت از اندام‌های حیاتی‌اش بود. علاوه بر این هر دوی آن‌ها بر روی دستکش‌های خود، ساعت دوخته بودند. قبل از ورود به بانک، آن‌ها قرص شل‌کننده عضلات فنوباربیتال، برای آرام کردن اعصاب خود استفاده کرده بودند."Critical Situation", "North Hollywood Shoot-out"; Robinson, 13.
فیلیپس و ماتاسارئانو، سوار بر شورولت سلبریتی سفید رنگ مدل ۱۹۸۷ در حدود ساعت ۹:۱۷ صبح به شعبه بنک آو آمریکا در تقاطع بلوار کانیون لورل و خیابان آرچ‌وود در هالیوود شمالی رسیدند، و آلارم ساعت مچی‌هایشان را برای ۸ دقیقه بعد که تخمین می‌زدند میانگین زمان عکس‌العمل پلیس باشد، تنظیم کردند. فیلیپس با استفاده از یک اسکنر رادیویی به مکالمات فعالیت پلیس گوش می‌کرد تا وقت خود را در یک بازه زمانی مشخص برای سرقت تنظیم کند. هم‌زمان با ورود آن‌ها به بانک، دو تن از افسران پلیس، لورن فارل (Loren Farrell) و مارتین پرلو (Martin Perello) که مشغول گشت‌زنی با خودرو در پایین خیابان لورل کانیون بودند، آن‌ها را دیده و افسر پرلو، در بیسیم خود اعلام کرد: ۱۵-A-۴۳ درخواست کمک، ما ممکن است با یک وضعیت ۲۱۱ در حال وقوع، در بنک آو آمریکا مواجه باشیم. ۲۱۱ یک کد برای سرقت مسلحانه است."Critical Situation", "North Hollywood Shoot-out"; Hays and Sjoquist, 124.
همان‌طور که آن‌ها وارد بانک می‌شدند، فیلیپس و ماتاسارئانو یک مشتری را مجبور به ترک از لابی خودپرداز در ورودی بانک و مجبور به دراز کشیدن بر روی زمین کردند. گارد امنیتی داخل بانک، درگیری بیرون از بانک و سارقان به شدت مسلح را دید و به همکار خود در پارکینگ با بیسیم خبر داد تا پلیس را خبر کند، اما این ارتباط برقرار نشد. فیلیپس و ماتاسارئانو برای ترساندن و جلوگیری از مقاومت"Critical Situation", "North Hollywood Shoot-out"; Stunned police, residents cope with aftermath. کارمندان بانک و حدود سی مشتری که در آنجا حضور داشتند، اقدام به تیراندازی به سقف بانک کردند. ماتاسارئانو شروع به تیراندازی به در ضدگلوله کرد تا به تحویل‌دار و گاوصندوق برسد، دربی که فقط در برابر تیرهای با کالیبر کم طراحی شده بود. سارقان پس از شلیک حداقل ۱۵۰ عدد تیر به سقف و در، دستیار مدیر، جان ویلیگرانا (John Villigrana) را مجبور کردند تا گاوصندوق را باز کند. پس از آنکه ویلیگرانا در را برای آن‌ها باز کرد و آن دو کیسه‌های پول خود را پر کردند، ماتاسارئانو از اینکه پول کمی در فضای امن اتاق گاوصندوق نگهداری می‌شد، خشمگین شد و با ویلیگرانا مشاجره می‌کرد و خواستار پول بیشتری شده بود. دوباره با عصبی شدن او، ماتاسارئانو یک خشاب کامل ۷۵ تایی را به سمت اتاق امن شلیک کرد و بیقه پول‌ها را ازبین برد. بر خلاف انتظار ۷۵۰٬۰۰۰ دلاری که داشتند، آن‌ها فقط توانسته بودند ۳۰۳٬۳۰۵ دلار سرقت کنند و این به این خاطر بود که بانک برنامه روزانه دریافت پول خود را تغییر داده بود.
اولین واکنش افسران بیرون بانک به صدای تیراندازی، تقاضای نیروی کمکی بیشتر با بیسیم، پناه گرفتن پشت ماشین‌هایشان و نشانه‌گیری به سمت در بانک بود. نیروی کمکی بیشتر و واحدهای کارآگاهان هنگامی که سارقان درون بانک بودند رسیدند و در نقاط استراتژیک و چهارگوشه بانک موضع گرفتند. در حدود ساعت ۹:۳۲ صبح، فیلیپس از طریق در شمالی و ماتاسارئانو از طریق در جنوبی بانک خارج شدند. هر دوی آن‌ها با مأموران گشت پلیس لس‌آنجلس مواجه شدند. اولین پیام بیسیم به افسران، دستور به تیراندازی بود."Critical Situation", "North Hollywood Shoot-out"; LAPD Shoot-Out With s. هلیکوپترهای خبری تلویزیون به دستور تیراندازی جواب دادند. فرماندهان سوات (SWAT) با استفاده از پوشش خبری زنده هلیکوپترها برای گذر از بحران و اطلاعات زمانی حساس به مأموران در صحنه استفاده می‌کردند. افسران بارها و بارها به فیلیپس و ماتاسارئانو فریاد زدند که سلاح خود را بیندازند، ولی هیچ‌کدام از افسران به آن‌ها تیراندازی نمی‌کردند.
سپهبد صمد صمدیانپور (زاده ۱۲۹۸ در خامنه) از نظامیان دوره پهلوی بود و ریاست شهربانی کل کشور را بر عهده داشت.
صمدیانپور پس از اخذ دیپلم وارد دانشکده افسری شده و دوره‌های عالی پیاده و گواهینامه دوره کوتاه اطلاعات را گذارد.
او از سال ۱۳۱۷ وارد خدمت ارتش شد. و با تشکیل ساواک وارد ساواک شد. سپس در سال ۱۳۳۸ با سمت معاون یکم دفتر ویژه گارد شاهنشاهی، از ساواک به گارد رفت. بعد از آن آجودانی کل نیروی زمینی و سپس به شهربانی رفت. ابتدا ریاست اطلاعات شهربانی و در سال ۱۳۴۸ با درجه سرلشکری به عنوان قائم مقام شهربانی کل کشور تعیین و سپس با درجه سپهبدی به ریاست کل شهربانی منصوب گردید.http://wikifeqh.ir/صمد_صمدیان_پور#foot-main1
وی در جریان انقلاب ۱۳۵۷ از ایران خارج و در انگلستان ساکن شد.پژوهشکده باقرالعلوم، صمد صمدیان پور، نوشته:سید احمد موسوی-تاریخ بازدید ۱۹ خرداد ۱۳۹۲
ویلیام ام. ادلر متولد ۲۶ ژانویه ۱۹۷۶، (۶ بهمن ۱۳۵۴) گیتاریست گروه هوی متال آمریکایی لمب آو گاد می‌باشد. او برادر کوچکتر هم گروهی و درامر لمب آو گاد، کریس ادلر است. ویلی بعد از اینکه گیتاریست قبلی "ابی اسپیر" گروه را ترک کرد، به لمب آو گاد ملحق شد. به صورت خودآموز، ویلی به خاطر سبک‌های غیرمتعارفش در نواختن که شامل شکل های عجیب و غریب/نا موزون آکوردها، الگوهای زمان بندی منحصر به فرد، ریتم های عجیب و غریب، استفاده بالای انگشت کوچک دست خود در فرت گیری، کشش بیش از حد میان فرت‌ها و وسواس کمال‌گرایانه با دست راستش هنگام ریتم زدن، کاملاً شناخته شده است.
شهرت فیلمی به کارگردانی ایرج قادری، نویسندگی محمدهادی کریمی و تهیه‌کنندگی نورالدین حجازی ساخته سال ۱۳۷۸ است.
حسابدار می‌تواند به چیزهای زیر اشاره کند:
حسابرس می‌تواند به چیزهای زیر اشاره کند:
منوچهر می‌تواند به هریک از موارد زیر اشاره داشته باشد:
حساب می‌تواند به چیزهای زیر اشاره کند:
منوچهر پورِ یودانیام یا مینوشچهر پورِ یودانیام که در ادوار اسلامی حکیم منوچهر یا حکیم مینوشچهر نیز خوانده شده، از رهبران زرتشتیان ایران و از موبدان و حکیمان نامدار زرتشتی در قرن سوم هجری و صاحب مقام و عنوان موبدان موبد یا مس مغان (والاترین مقام روحانی در آیین زرتشت که به معنای رهبری آنان است)، در عصر خود بود.
وی همچنین مؤلف کتاب پهلوی به نام دادستان دینک و نیز مجموعهٔ نامیکیها (به معنای "نامه‌ها") است و برادر بزرگ زاتسپرَم، دیگر موبد حکیم و دانشمند زرتشتی در قرن سوم هجری محسوب می‌شود و مجادلات و مکاتبات این دو با یکدیگر که از اختلافات اساسی در عقاید آنان سرچشمه می‌گرفته، به جهات گوناگون حائز اهمیت بوده و باعث اشتهار هر دو شده است.
منوچهر یا مینوشچهر، در اوایل قرن سوم هجری در محدودهٔ جغرافیایی که پارس نامیده می‌شد، در خانواده‌ای از بزرگان و سران و رهبران مذهبی آیین زرتشتی (مُغان یا موبدان) که با وجود گسترش نسبی اسلام بر آیین نیاکان خویش مانده بودند، به دنیا آمد. پدرش یودانیام که جوان جم شاپوران نیز خوانده شده، از بزرگان و موبدان فرزانهٔ دین زرتشت و صاحب عنوان موبدان موبد یا مس مغان بود و بلندپایه‌ترین روحانی زرتشتیان محسوب می‌شد. نیاکانِ وی نیز همگی از موبدانِ نام‌آورِ دینِ بَهی بودند و سلسلهٔ نیاکانش به آذرباد مهر اسپندان، موبدِ موبدانِ دورهٔ شاپور دوم پادشاه ساسانی می‌رسید.ملک محمدی، مجید؛ سیمای زادسپرم؛ صفحه: ۱۳
پدر منوچهر، یعنی جوان جم شاپوران که از موبدان پرهیزگار و بزرگترین موبد (مُغ) زمان خویش بود، چهار پسر به اسامی: «زروان داد»، «منوچهر» (مینوشچهر)، «زادسپرم» و «اشه وهشت» داشت که از این چهار پسر، منوچهر در زمان حیاتِ پدرش وی را در کار دین یاری می‌داد، پس از مرگ جوان جم جانشین وی شد و بعنوان موبدان موبد یا مس مُغان در فارس، که مرکز روحانیت زرتشتی بود، برگزیده شد.
منوچهر در نیمهٔ دوم قرن سوم هجری و احتمالاً تا پایان عمر خویش این منصب را حفظ نمود و در تمام این مدت، برای رهبری جامعه زرتشتیان ایران (که با توجه به گسترش روزافزون اسلام در آن دوران رفته رفته روی به تضعیف نهاده بودند)؛ و نیز برای حفظ و حراست میراث دینی نیاکان خویش رادمردانه کوشید.
بزرگترین چالش او در دوران رهبریش بر جامعه زرتشتیان، درگیری دامنه‌دار وی با برادرش زادسپرم بود که از طرف او به هیربدی سیرگان منصوب شده و در آنجا تحت تأثیر دِرَوَندان (غیر زرتشتیان) افکار و عقاید نوگرایانه و متفاوتی را ترویج می‌نمود.ملک محمدی، مجید؛ سیمای زادسپرم؛ صفحه: ۱۹
هنگامیکه زادسپرم عقاید سنت‌شکنانه و نوگرایانهٔ خود را در سرخس افشا نمود، برادر بزرگ وی یعنی حکیم مینوشچهر (منوچهر)، که در فارس عنوان موبدان موبد داشت و در منصب رهبری زرتشتیان ایران قرار داشت، سعی کرد که با انتصاب برادر خود به هیربدی سیرگان، او را به جایی نزدیکتر به خود منتقل سازد و از این طریق بر این برادر و افکار نوگرایانهٔ او تسلط و کنترل بیشتری داشته باشد. به ویژه که جامعهٔ زرتشتیان سیرجان نیز در این زمان، جامعه‌ای بنیادگرا و پایبند به قوانین سنتی و کهن آیین زرتشت بودند و به نظر می‌رسیده که این ویژگی بتواند در کنترل آراء و عقاید نوگرایانهٔ زادسپرم نقشی ایفا کند.
به هرحال زادسپرم پس از این انتصاب از راه نیشابور به شیراز آمد و پس از ملاقات با برادر خویش (منوچهر) در شیراز، به سمت محل مأموریت خویش، یعنی سیرجان حرکت نمود. در جریان همین ملاقات منوچهر با زاتسپرم بود که وی به عنوان یک مُغِ محافظه‌کار که مسئولیت پاسداری از مبانی سنتی آیین نیاکانی زرتشت را بر عهده داشت، زاتسپرم را ملامت کرد و پس از شنیدن نظرات و اندیشه‌های زاتسپرم این نظرات را به هیچ قیمتی نپذیرفت. منوچهر سپس زاتسپرم را سوگند داد و از وی قول گرفت که اندیشه‌های تازهٔ خویش را هرگز آشکار نسازد و در واقع پس از همین سوگند و قول بود که منوچهر (مینوشچهر) زاتسپرم را راهی سیرجان نمود.
با این وجود زاتسپرم در سیرجان و کرمان همچنان بر نظرات و عقاید خویش پایدار ماند و به اشاعهٔ بیش از پیش آراء و عقاید خویش پرداخت، به گونه‌ای که منوچهر و دیگر بنیادگرایان زرتشتی از این موضوع برآشفتند. در این زمان منوچر مجلسی از موبدان در شیراز تشکیل داد و نامه‌ای سخت و شدیداللحن به برادر (زاتسپرم) نوشت و وی را مؤکّدانه از انتشار اندیشه‌های خلاف دین بازداشت. وی سپس این نامه را به یکی از شاگردان امین خود به نام "یزدان پناه" سپرد و او را راهی سیرجان ساخت تا نامه را به دست زاتسپرم برساند. با این وجود زاتسپرم به نظرات برادر ارجی ننهاد و کار بدانجا کشید که منوچهر در سال ۲۵۰ یزدگردی (برابر با ۲۶۰ خورشیدی و ۲۶۸ هجری قمری) نامه‌ای در چندین نسخه خطاب به زرتشتیان سرتاسر ایران نوشت و ضمن برحذر داشتن زرتشتیان از پذیرش نظرات زادسپرم، بدین ترتیب به تخطئه و حتی تکفیر برادر پرداخت.
بعد از آن نیز منوچهر تا مدتها به مکاتبات خود با زاتسپرم و نیز نوشتن نامه‌هایی دربارهٔ عقاید او ادامه داد، که این مجموعه نوشته‌ها در نامیکیها (نامیکها) گردآوری شده است.ملک محمدی، مجید؛ سیمای زادسپرم؛ صفحه: ۱۷ و ۱۹
از حکیم منوچهر آثاری چند باقی مانده که عمدتاً در ترویج و تبلیغ آیین زرتشت و شرح مبانی آن می‌باشند، و شاخصترین آنها کتاب پهلوی به نام دادستان دینک (پهلوی: Dādestān ī Dēnīg) می‌باشد که از آن بعنوان یکی از دانشنامه‌های آیین زرتشت یاد شده است.
همچنین مجموعهٔ نامیکیها یا نامه‌های منوچهر که مشتمل بر مجموعه نامه‌هایی است که در پاسخ به افکار و عقاید نوگرایانه برادر کوچکش زادسپرم تدوین شده و پس از مرگ وی توسط حامیان و دوستدارانش گردآوری شده است.
موبد جمشید سروشیان در کتاب تاریخ زرتشتیان کرمان، از حکیم مینوشچهر (منوچهر) و حکیم زادسپرم به عنوان دو تن از موبدان و مغان فرزانهٔ کرمان در قرن سوم هجری یاد کرده است. هرچند که نویسندهٔ این کتاب به دلیل آن که خود نیز از موبدان زرتشتی در دوران معاصر است، به روشنی منوچهر را بر زادسپرم ترجیح داده و به شائبهٔ کژاندیشی و بداعتقادی زاتسپرم (نسبت به آیین زرتشت) معنایی تازه بخشیده است.سروشیان، جمشید؛ تاریخ زرتشتیان کرمان در چندصدسال اخیر؛ صفحهٔ: ۳۴
با این وجود برخی نویسندگان مسلمان همچون دکتر مجید ملک محمدی، گرچه بر اثرپذیری زادسپرم از آیین مانوی و زروانیگری صحّه نهاده‌اند، اما تحول آراء و عقاید زادسپرم و مقابله منوچهر با وی را بیش از هرچیز تحت تأثیر دین اسلام دیده‌اند و با جانبداری از زادسپرم، تحول فکری او را با توجه به گسترش نسبی دین اسلام و شرایط اجتماعی و فرهنگی و مذهبی حاکم بر ایران و کرمان در قرن سوم هجری طبیعی و حتی ستودنی یافته‌اند.ملک محمدی، مجید؛ سیمای زادسپرم؛ صفحه: ۱۲ تا ۱۹
به هرحال یکی از مهمترین موضوعات تاریخی و مذهبی مربوط به وی، ماجرای مجادلات و درگیری‌های دامنه‌دار میان او و برادرش زادسپرم است که از فحوای آن مجادلات می‌توان به نکات متعددی چه در مورد وضعیت زرتشتیان ایران پس از گسترش اسلام و چه دربارهٔ مبانی اعتقادی آنان در اعصار قبل از اسلام پی برد. در این میان برخی از محققین نیز بر ارزش این موضوع در روشن شدن گوشه‌هایی تاریک از تاریخ علم و دانش در ایران باستان تأکید نموده‌اند.
از جمله دکتر احمد تفضلی به مطالبی در نوشته‌های منوچهر اشاره دارد که به لحاظ علم نجوم و اخترشناسی حائز اهمیت‌اند:
تفضلی، احمد، صفحه: ۱۴۹
در همین ارتباط دکتر مجید ملک محمدی نیز ضمن شرح مراسم برشنوم (که نحوهٔ اجرای آن از جمله مهمترین اختلافات میان منوچهر و زادسپرم بوده) و تشریح اهمیت این رسم در دادپزشکی و دیگر شیوه‌های پزشکی در ایران باستان و همینطور ضمن پرداختن به محتوای پزشکی آثاری چون گزیده‌های زادسپرم، نشان داده که بخش مهمی از موضوعات موردنظر منوچهر و زادسپرم و اختلافات آنها، در محدودهٔ موضوعات مربوط به بهداشت و طب می‌گنجیده‌اند و در تاریخ پزشکی ایران حائز اهمیت می‌باشند.
بدهکار و بستانکار،با حروف اختصاری «بد» و «بس» در زبان فارسی؛ و «Dr» و «Cr» در زبان انگلیسی در حسابداری دوطرفه، درایه‌هاییبه انگلیسی: entry هستند که در سندهای حسابداری و دفاتر حسابداری ایجاد می‌شوند تا اثرات ریالی رویدادهای مالی سازمان را ثبت کنند.
به‌طورکلی، در حسابداری دوطرفه، حساب‌های زیر دارای ماهیت بدهکار هستند:
به‌طورکلی، در حسابداری دوطرفه، حساب‌های زیر دارای ماهیت بستانکار هستند:
نخستین برگزیدن رهبر جمهوری اسلامی ایران در تاریخ ۱۴ خرداد ۱۳۶۸ خورشیدی پس از درگذشت سید روح‌الله خمینی رهبر وقت جمهوری اسلامی ایران، در جلسهٔ فوق‌العادهٔ مجلس خبرگان رهبری برگزار شد. در این جلسه سید علی خامنه‌ای رئیس‌جمهور وقت، به عنوان رهبر موقت جمهوری اسلامی ایران برگزیده شد.
چند روز پس از همه‌پرسی بازنگری قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران (۶ مرداد ۱۳۶۸) و رسمیت یافتن قانون جدید و حذف «مرجعیت» از شروط رهبری، خبرگان مجدداً تشکیل جلسه می‌دهند و در رای‌گیری مجدد، سید علی خامنه‌ای با اکثریت ۶۰ رأی از ۶۴ عضو حاضر ، رهبر (دائم) جمهوری اسلامی ایران شد.چند روز پس از انتخابات و رسمیت یافتن قانون جدید و حذف «مرجعیت» از شروط رهبری، خبرگان ... "مشرق نیوز"آیا آیت‌الله خامنه‌ای رهبر موقت بودند؟!
پس از استعفا یا برکناری حسینعلی منتظری از قائم‌مقامی رهبر ایران، آیت‌الله خمینی در بازنگری قانون اساسی، تقاضای تجدید نظر در ماده ۱۰۹ را داد که طبق آن رهبر جمهوری اسلامی باید «مرجع تقلید» باشد. خمینی قبل از تغییر رسمی قانون اساسی با همه‌پرسی (۶ مرداد ۱۳۶۸)، در ۱۳ خرداد ۱۳۶۸ درگذشت و سید علی خامنه‌ای، شرط مرجعیت را بر اساس قانون اساسی وقت نداشت از این رو مجلس خبرگان وی را به عنوان رهبر موقت جمهوری اسلامی ایران تا زمان برگزاری همه‌پرسی قانون اساسی جدید انتخاب کرد.
البته سمت «رهبر موقت» در قانون اساسی وقت ذکر نشده‌بود و موقت بودن این انتخاب نیز در آن زمان به اطلاع عموم نرسید و حتی تا انتشار ویدیو کامل جلسه در سال ۱۳۹۷ هنوز عموم مردم از این مسئله بی‌اطلاع بودند.اصل ۱۱۱ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مصوب ۱۳۵۸
تصمیم برای برگزاری جلسه در ۱۳ خرداد ۱۳۶۸ اتخاذ شد، هنگامی که احمد خمینی حدود ساعت ۳:۰۰ بعد از ظهر با اکبر هاشمی رفسنجانی تماس گرفت و به او خبر داد که حال پدرش وخیم است. وقتی معلوم شد که انتخاب جانشین ضروری است، رفسنجانی و محسن رضایی نمایندگان مجلس را برای جلسه اضطراری به تهران فراخواندند. روح‌الله خمینی حدود ساعت ۱۰:۲۰ شب همان روز درگذشت.
صبح روز بعد جلسه برگزار شد. با این‌که به‌صورت رسمی علی مشکینی رئیس مجلس خبرگان بود، در بیشتر اوقات نائب رئیس مجلس، اکبر هاشمی رفسنجانی، جلسه را مدیریت و رهبری می‌کرد. جلسه با آوردن وصیت نامه مهر و موم شده‌ای در گاوصندوق توسط رفسنجانی رسماً آغاز به کار کرد. پس از آنکه احمد خمینی به دلیل اندوه از خواندن وصیت‌نامه امتناع ورزید، رئیس‌جمهور وقت سید علی خامنه‌ای، وصیت‌نامه را در میان گریه‌های نمایندگان قرائت کرد. خواندن ۳۵ صفحه از وصیت نامه حدود دو و نیم ساعت به طول انجامید.
خبرگان در سال ۱۳۶۴ وی را به قائم‌مقامی رهبری برگزیده‌بود که چندی پیش از درگذشت سید روح‌الله خمینی خبر استعفای وی منتشر گردید. پیش از تعیین رهبر، مجلس خبرگان رهبری به سخنگویی هاشمی رفسنجانی، با قریب به اتفاق آرا نامهٔ استعفای حسینعلی منتظری از قائم‌مقامی رهبری را تأیید نمود.
چند سال بعد هاشمی رفسنجانی و برخی افراد دیگر با انتشار نامهٔ برکناری حسینعلی منتظری از سوی سید روح‌الله خمینی اعلام کردند که استعفای وی پس از برکناری بوده‌است.
پس از این‌که نمایندگان خبرگان به صورت رسمی استعفای حسینعلی منتظری را پذیرفتند، موضوعی که برای بحث مطرح شد این بود که آیا رهبری باید تا همه‌پرسی به صورت موقت شورایی باشد یا این‌که مجلس باید یک فرد را به رهبری منصوب کند.رهبری، آیة ا... خامنه‌ای، خبرگان رهبری، مرجعیت، صلاحیت رهبری، اجتهادروایتی از جلسه انتخاب حضرت آیت‌الله خامنه‌ای به رهبریاز رحلت امام خمینی (ره) تا انتخاب آیت‌الله خامنه‌ای به رهبری انقلابدفتر مقام معظم رهبری، زندگینامهEncyclopedia of World Biography on Sayyid Ali Khamenei, Ayatollah
چندین شورا در میان صحبت‌ها پیشنهاد شد از جمله:
قانون اساسی وقت تعبیه کرده بود که مجلس خبرگان رهبری در صورت نبود شرایط لازم برای رهبری در هیچ‌یک از مراجع تقلید وقت باید شورای رهبری تشکیل دهد.
نمایندگانی در موافقت و نمایندگانی در مخالفت با این طرح صحبت‌هایی ایراد کردند. اکبر هاشمی رفسنجانی، علی خامنه‌ای و علی مشکینی از جمله موافقان شورای رهبری بودند.
پس از رأی نمایندگان به کفایت بحث، در نهایت رفسنجانی اعلام کرد «آقایانی که با فردی بودن رهبر، تو این مقطع، همین مقطع تا رفراندوم موافق هستند قیام کنند» و پس از شمارش آرای افراد حاضر در رای‌گیری، با اعلام هاشمی که "۴۴–۴۵ نفر" ایستاده‌اند، رهبری شورایی رای نیاورد و موضوع بر روی رهبری فردی متمرکز شد. در منبعی آرای افرادی که نشسته بودند ۲۳ و در خاطرات رفسنجانی ۳۵ نفر ذکر شده‌است.https://www.magiran.com/article/3370070https://www.aparat.com/v/PUhQE/
فیلم_کامل_حساسترین_لحظات_جلسه_تاریخی_خبرگان_رهبری
در مورد رای‌گیری برای رهبری سید محمدرضا گلپایگانی هیچ فیلم یا سندی رسمی دال بر این‌که رای‌گیری انجام شده‌است یا نه، وجود ندارد و برخی نمایندگان اعلام می‌کنند که غیر از علی خامنه‌ای برای هیچ‌کسی رای‌گیری نشد
و تنها منبع این خبر کتاب خاطرات هاشمی رفسنجانی است که وی در آن می‌نویسد «ابتدا به پیشنهاد اعضای جامعه مدرسین (حوزه علمیه قم) که عضو مجلس خبرگان بودند، آیت الله گلپایگانی مطرح شد. حدود ۱۴ نفر به ایشان رای دادند.»
اکثر نمایندگان به مطرح شدن نام گلپایگانی اشاره می‌کنند، ولی رای‌گیری در مورد رهبری او را صحیح نمی‌دانند.
جزئیات بحث در مورد رای‌گیری رهبری خامنه‌ای برای دهه‌ها مخفی نگه داشته می‌شد. در سال ۱۳۸۷، بخشهایی از فیلمهای دیده نشده جلسه توسط صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد که نشان می‌داد اکبر هاشمی رفسنجانی نقشی اساسی در ترغیب اعضای مجلس به رای دادن به خامنه ای داشته‌است.
رفسنجانی گفت:
پس از این هم رفسنجانی یک روایت از ملاقات خصوصی‌اش با خمینی در این زمینه و صحبتی از قول احمد خمینی نقل کرد با مضمون این که آیت‌الله خمینی، خامنه‌ای را برای رهبری می‌پسندید.https://www.aparat.com/v/PUhQE/
در نتیجه این صحبت‌ها او از سوی بسیاری لقب تاج بخش را گرفت.
در فیلم دیگری که در دی ماه ۱۳۹۶ از آرشیو طبقه‌بندی صدا و سیما بیرون آمده، نکات جدیدی دربارهٔ جلسه انتخاب رهبر جمهوری مشخص شده‌است که در روایات رسمی وجود ندارد و حذف شده‌اند. در جلسه خودِ شخص خامنه‌ای که به عنوان کاندید مطرح شده‌است شروع به سخنرانی می‌کند و می‌گوید که:
آذری‌قمی در پاسخ به این پرسش خامنه‌ای گفت «بله!» خامنه‌ای اما ادامه داد: «قطعاً قبول نمی‌کنند.» صادق خلخالی گفت: «بعد از رهبر شدن بله…» چند تن دیگر از اعضا از جایگاه خود بلند شده و همزمان به احتجاج با خامنه‌ای پرداختند.http://tarikhirani.ir/fa/news/6634/نقل-قول-ناگفته-امام-شما-رهبر-بشوید
در مقابل موافقان انتخاب او می‌گویند که "موقت است آقای خامنه ای. موقت است! اشکالی ندارد!"
در نهایت هاشمی رفسنجانی در آستانه رای‌گیری بر سر علی خامنه ای به عنوان جانشین رهبری اعلام می‌کند: «آقایانی که با رهبری جناب آقای خامنه ای تا رفراندوم - البته این موقت است، دائمی نیست - موافق هستند قیام بفرمایند»؛ و سپس به کسانی که گویی می‌خواهند از موقت بودن انتخاب و عدم اعلام عمومی آن مطمئن شوند می‌گوید: «موقت گفتم … اعلام نمی‌شود.» ۶۰ نفر از ۷۴ نمایندهٔ حاضر قیام کردند و به خامنه‌ای رأی دادند.
آرای مخالف و ممتنع به ۱۴ نفر رسید که یکی از آنان خود سید علی خامنه‌ای بود.
پس از انتخاب موقت خامنه‌ای، همه‌پرسی تغییر قانون اساسی، در ۶ مرداد به انجام رسید و جلسه بعدی مجلس خبرگان برای دائمی کردن دوران رهبری خامنه‌ای، در ۱۵ مرداد ۱۳۶۸، یعنی تنها دو ماه پس از انتخاب موقت وی به این سمت تشکیل شد. طبق قانون اساسی جدید (فعلی)، رهبر جمهوری اسلامی لازم بود علاوه بر شرایط دیگر، دارای «صلاحیت علمی لازم برای افتاء در ابواب مختلف فقه» باشد. از این رو باید فرض کرد که در طول دو ماه وی به حد مورد تصریح قانون اساسی جدید رسیده باشد. برخی رسیدن در طول دو ماه از جایگاه فردی که با توجه به جلسه برگزار شده اعلام می‌شود که «صاحب نظر» بودن او در مسائل فقهی در معرض تردید جدی بوده، به جایگاه کسی که دارای «صلاحیت علمی لازم» برای صدور فتوا در «ابواب مختلف فقه» را دارد، امری به دور از واقعیت می‌دانند.
در نقلی از رفسنجانی آمده‌است که انتخاب در آن روز به دلیل توصیهٔ سید روح‌الله خمینی بوده‌است و پس از بازنگری در قانون اساسی دوباره انتخابات دیگری برای دائمی کردن رهبری برگزار شد که درصد بیشتری از بار نخست به سید علی خامنه‌ای رأی دادند.
انتخاب سید علی خامنه‌ای برای رهبری بحث‌برانگیز بوده‌است. وی یکی از شرط‌های به دست گرفتن امر رهبری یعنی مرجعیت را نداشت. بر اساس اصل صدونهم قانون اساسی ۱۳۵۸ شرایط و صفات رهبر یا اعضای شورای رهبری عبارت بود از: «صلاحیت علمی و تقوایی لازم برای افتا و مرجعیت، بینش سیاسی و اجتماعی و شجاعت و قدرت و مدیریت کافی برای رهبری». ولی او عنوان مرجعیت را نداشت. اما سید روح‌الله خمینی پیش از درگذشتش خود خواستار اصلاح قانون اساسی بود و خود شورایی برای بازنگری در قانون اساسی تشکیل داده بود. وی در ۹ اردیبهشت ۱۳۶۸ در نامه‌ای به علی مشکینی، رئیس شورای بازنگری قانون اساسی، نوشته بود که:
در سال ۸۳ قاسم شعله سعدی نمایندهٔ مجلس‌های سوم و چهارم در نامه‌ای به سید علی خامنه‌ای، وی را حجت‌الاسلام خطاب کرد و گفت در زمان انتصاب به عنوان رهبر، فاقد شرایط تعیین‌شده برای رهبری در قانون اساسی بوده‌است. نامبرده چند سال پیش از آن با بکار بردن لقب آیت الله برای سید علی خامنه‌ای، بر تبعیت از رهبری وی تأکید کرده و مدعی شده بود رساله دکترای خود را در دفاع از ولایت نوشته‌است.
مرجعیت سید علی خامنه‌ای در سال ۱۳۷۳ و پس از فوت محمدعلی اراکی اعلام شد. در آن هنگام جامعه مدرسین حوزه علمیه قم در بیانیه‌ای هفت نفر را به عنوان مراجع جایزالتقلید اعلام کرد که یکی از آن‌ها او بود.
احمد آذری قمی، اولین کسی بوده که در جلسه ۱۴ خرداد، نام آقای خامنه ای را به عنوان جانشین رهبر بر زبان رانده‌است. در ۵ آبان ۱۳۷۶ وی از اعضای مهم جامعه مدرسین که تا آن هنگام از حامیان جدی سید علی خامنه‌ای بود، در نامه‌ای به سید محمد خاتمی رئیس‌جمهور وقت به انتقادات بی‌سابقه‌ای از حکومت و رهبری پرداخته و در مورد بیانیه جامعه مدرسین در تأیید مرجعیت وی نوشت:
از این رو آذری قمی تأکید کرد از بابت «اشتباه خود و به اشتباه انداختن دیگر خبرگان» در مورد اجتهاد آقای خامنه ای «از خدا و ملت ایران پوزش می‌طلبد».
۱۸ روز بعد حسینعلی منتظری نیز در یک سخنرانی عدم کفایت علمی و دینی و نامشروع بودن این انتخاب را مطرح کرد.میشل، سرژ (۲۰۱۰)، صفحهٔ ۳۵۳ وی دربارهٔ مرجعیت سید علی خامنه‌ای گفت:
در سال ۱۳۸۳ قاسم شعله‌سعدی نمایندهٔ مجلس‌های سوم و چهارم در نامه‌ای به سید علی خامنه‌ای وی را حجت‌الاسلام خطاب کرد و گفت در زمان انتصاب به عنوان رهبر، فاقد شرایط تعیین‌شده برای رهبری در قانون اساسی بوده‌است. مهدی کروبی نیز بعد از حادثه سرنگونی هواپیمای اوکراینی گفت: خامنه‌ای چه علت سرنگونی را می‌دانسته و به سران حکومت اجازه فریب داده و چه بی‌خبر بوده، در هر دو صورت شرایط رهبری را ندارد، چرا که او فرمانده کل قوا است و در این رابطه مسئولیت مستقیم دارد. در ۷ تیر ۱۳۹۹ محمد موسوی خوئینی در نامه‌ای به سید علی خامنه‌ای اوضاع اقتصادی و غیرقابل دوام و وخامت مشکلات مردم و عمق بی‌اعتقادی و بی‌اعتمادی مردم را نشات گرفته از مدیریت در بالاترین سطح جمهوری اسلامی دانست. برخی از منابع، بیت و دفتر وی را یک شبکه پیچیده و بلکه دولت پنهان (و اصلی) نظام جمهوری اسلامی ایران معرفی کرده‌اند.
پس از این انتخاب، علماء و شخصیت‌های سیاسی متعددی برای وی پیام تبریک دادند که از این افراد می‌توان به عنوان نمونه مراجع تقلید فاضل لنکرانی، محمدعلی اراکی، سید محمدرضا گلپایگانی و یوسف صانعی و روحانیونی نظیر علی مشکینی و سید رضا بهاءالدینی را نام برد.آیت‌الله خامنه‌ای-انتخاب آیت‌الله خامنه-انتخاب آیت‌الله خامنه‌ای-خامنه‌ای، سیدعلی-مقام معظم رهبری
«اجتهاد آیت‌الله خامنه‌ای مدظله العالی ثبوتاً و اثباتاً نیاز به نظر دادن نداشته و ندارد و نه تنها مجتهد مسلم می‌باشد بلکه فقیه جامع الشرائط واجب الاتباع است. امید آنکه سایه اش بر سر مسلمین مستدام.»
نظریهٔ مرکزیت (نظریه خورشید محوری) کوپرنیک نظریه نجومی است که در سال ۱۵۴۳ میلادی توسط نیکلاس کوپرنیک ستاره‌شناس لهستانی-آلمانی (طی کتاب ناراتیو پریما) مطرح شد. نظریهٔ خورشید محوری، انقلاب فکری بزرگی بود زیرا هم با اصول پذیرفته شده نجوم بطلمیوسی در تعارض بود و هم با نص کتاب مقدس مسیحیان. در سال ۱۵۱۴ کوپرنیک دست نوشته کوتاهی را بین دوستان خود توزیع کرد که در آن دیدگاه‌هایش را درباره فرضیهٔ خورشید مرکزی به اختصار بیان کرده بود و آغازی بود برای تکمیل نظریهٔ مرکزیت. وی پس از سال‌ها مطالعه و رصد اجرام آسمانی سرانجام در کتابی به نام ناراتیو پریما در سال ۱۵۴۳ کوپرنیک نظریه‌های خویش را مبنی بر اینکه این خورشید است که در مرکز منظومه شمسی است کاملاً بر خلاف تصور پیشینیان که زمین در مرکز کائنات می‌دانستند بیان کرد. بر اساس این نظریهٔ خورشید مرکز جهان در نظر گرفته شده و دیگر کرات و سیارات از جمله زمین به شکل ساکن و با سرعت‌های ثابتی به دور آن می‌چرخند. نظریهٔ مرکزیت کوپرنیک به همراه نظریهٔ نجومی بطلمیوس سال‌ها در فرهنگ غربی از نظریه‌های نجومی غالب بودند. نظریهٔ انقلابی کوپرنیک یکی از درخشان‌ترین کشفیات عصر رنسانس است که نه فقط آغازگر ستاره‌شناسی نوین بود، بلکه دیدگاه بشر را دربارهٔ جهان هستی دگرگون کرد.
از اولین اشخاصی که پی به نادرست بودن نظریهٔ زمین مرکزی برد شخصی به نام ابرخس بود همچنین فیثاغورس هم اشاره‌ای به نظریهٔ خورشید مرکزی کرده بود.
ستاره‌شناسان دورهٔ اسلامی از زمان ابن هیثم به تناقضات فیزیکی و فلسفی موجود در مدل بطلمیوس پی برده و تلاش‌های بسیاری برای حل آن از خود نشان داده بودند. خواجه نصیرالدین طوسی، قطب‌الدین شیرازی و مؤیدالدین عرضی از جمله کسانی بودند که در رصدخانه مراغه به تهیه و تنظیم مدل‌های جدید غیر بطلمیوسی برای حل این مشکلات پرداختند. این مدل‌ها توسط کسانی مانند ابن شاطر دمشقی در قرون بعدی به اوج خود رسید. اگر چه تمام این مدل‌ها همچنان زمین مرکزی بودند، ولی تناقضات مدل بطلمیوسی را حل می‌نمودند.
دارایی می‌تواند به چیزهای زیر اشاره کند:
باشگاه فوتبال دارایی تهران
کتاب ساختار بدن انسان (به لاتین:De humani corporis fabrica) یا با نام ساده شدهٔ فابریکا اثر آندرئاس وزالیوس (Andreas Vesalius) (لاتینی‌شدهٔ نام اصلی هلندی او: Andries van Wesel، آندریس فان ویسِل) پزشک برجسته بلژیکی است که در سال ۱۵۴۳ میلادی انتشار یافت. این کتاب در اصل مجموعه‌ای از سخنرانی‌ها و کلاس‌های او در دانشگاه پادوا ایتالیا بود شامل مباحث برخی از کتاب‌های درسی آن دوران، تجربیات و برخی آموزه‌های شخصی او، اما اصلی‌ترین بخش آن مربوط به آزمایش‌ها و تشریحات اندام دقیقی بود که توسط او انجام گرفته بودند.
چاپ این کتاب به دلیل پیچیدگی‌های بسیار و طرح‌های بسیار دقیق و واضح بسیار وابسته به پیشرفت‌های زمان رنسانس در زمینه‌های هنری، چاپ و نویسندگی بود.
در این کتاب بسیاری از اشتباه‌های گذشته در کتاب جالینوس (۱۲۹-۲۰۰م) پزشک یونان باستان که دیدگاه‌های او بیش از هزار سال دیدگاه چیره در پزشکی اروپا بود اصلاح شد شامل اشتباه مهم جالینوس که منشا رگ‌های اصلی خون را کبد می‌دانست.
نسخه‌های بسیار کمی از این کتاب باقی‌مانده که یکی از اصلی‌ترین نمونه‌های آن با جلدی از پوست آدم به کتابخانهٔ دانشگاه براون (به انگلیسی: Brown University) که از قدیمی‌ترین و معتبرین دانشگاه‌های آمریکا است اهدا شد.
آندرئاس وزالیوس
صحافی با پوست انسان (به انگلیسی: Anthropodermic bibliopegy) شامل پیچیدن و جلد کردن کتاب با پوست بدن انسان است که یکی از قدیمی‌ترین روش‌های محدود صحافی در برخی کشورها بوده‌است. در دوران گذشته بعضی از مردم از این کار برای جاودانه کردن یاد و خاطره افراد استفاده می‌کردند. بعضی‌ها وصیت می‌کردند که بعد از مرگشان، پوستشان به جلد کتاب تبدیل شود. در قرن هفدهم پزشکان علاقه داشتند کتاب‌هایشان را با پوست جسدها جلد کنند. مخصوصاً جسدهایی که خودشان کالبد شکافی کرده بودند. البته با دباغی کردن پوست، دی ان ای آن را از بین می‌رود، به همین دلیل هم نمی‌توان به‌طور قطع مشخص کرد که کتابی با پوست انسان صحافی شده‌است یا نه واگر روی خود کتاب چیزی در این باره نوشته نشده باشد، راهی برای تشخیص دادن آن وجود ندارد.
کتاب‌های صحافی شده با پوست انسان، هم‌اکنون در کتابخانهٔ لنگدل در دانشگاه هاروارد قرار دارد. این کتاب، کتابی اسپانیایی در زمینهٔ قانون است که در قرن هفدهم نوشته شده‌است.
نمونهٔ دیگر کتاب جیمز آلن است. جیمز آلن راهزنی در شهر بوستون بود که در اوایل قرن نوزدهم زندگی می‌کرد. بعد از چندین سال راهزنی بالاخره جیمز آلن دستگیر شد و به زندان افتاد. آلن در زندان آن قدر از گناهان زندگی اش پشیمان شده بود که شروع به نوشتن حسب حال و اعترافاتش کرد. زمانی هم که دیگر قادر به نوشتن نبود، رئیس زندان برایش می‌نوشت. آلن قبل از مرگش از رئیس زندان درخواست کرد که بعد از مرگش، دست نوشته‌هایش با پوست خودش صحافی بشوند. در حاضر نسخه‌های زیادی از کتاب جیمز آلن موجود است ولی نسخهٔ اصلی آن هم‌اکنون در موزهٔ «بوستون آتنیوم» نگهداری می‌شود.
در بعضی از کشورها، توضیحات دادگاه و اعدام قاتل‌های محکوم به مرگ را با پوست خود آن‌ها جلد می‌کردند تا نوعی مجازات بعد از مرگ به حساب بیاید.
یکی از معروف‌ترین این قاتل‌ها ویلیام بورک است. در سال‌های ۱۸۲۷ و ۱۸۲۸، ویلیام بورک و همدستش ویلیام هر، هفده نفر را به قتل رساندند. هدف بورک و هیر تنها فروختن اجساد به پزشکی به نام رابرت ناکس بود. بعد از دستگیری، هیر علیه بروک شهادت داد و به زندان محکوم شد ولی بروک اعدام شد. بعد از اعدام و کالبدشکافی جسدش، گزارش دادگاه با پوست او جلد شد.
در دوران انقلاب فرانسه، جلد کردن کتاب با پوست انسان زیاد رواج داشته‌است و حتی یکی از کتاب شعرهای جان میلتون، شاعر و نویسندهٔ انگلیسی هم با پوست انسان جلد شده‌است. آخرین کتاب شناخته شدهٔ جلد شده با پوست انسان در سال ۱۸۹۳ منتشر شده‌است و هم‌اکنون در موزهٔ دانشگاه براون قرار دارد.
محاصره اورشلیم از ۷ ژوئن تا ۱۵ ژوئیه سال ۱۰۹۹ در حین نخستین جنگ صلیبی، اتفاق افتاد. در طی آن، صلیبیون به این شهر هجوم برده و این شهر را از چنگ فاطمیان مصر درآوردند. این محاصره بیشتر به دلیل قتل‌عامی که رخ داد و جان تعداد زیادی از اهالی شهر اورشلیم را گرفت، قابل توجه است.
این اردوکشی در پاسخ به درخواست کمک نظامی از طرف آلکسیوس یکم، امپراتور بیزانس به وقوع پیوست. اوربان، سخنرانی‌اش را در شورای کلرمونت به تصمیم‌گیری در مورد این موضوع خاص اختصاص داد و پیشنهاد محاصرهٔ جنگی شهرهای نیقیه و انطاکیه، که به تازگی اشغال شده بودند را مطرح کرد؛ اگرچه، طبق اظهارات شاهدان عینی که پس از سال ۱۱۰۰ م به‌نگارش درآمده‌است، پاپ در سخنرانی‌اش در کلرمونت از اورشلیم و سرزمین مقدس به عنوان هدفی فرعی یاد کرده‌بود
جنگ صلیبی شاهزادگان که در مقایسه از سازماندهی نظامی و جنگی بسیار بهتری برخوردار بود، در اواخر تابستان ۱۰۹۶ م آغاز گشت؛ و سپاه آنان در میانهٔ نوامبر ۱۰۹۶ تا آوریل ۱۰۹۷ م به قسطنطنیه رسید. آن‌ها به آناتولی یورش برده و نیقیه را در ژوئن ۱۰۹۶ و انطاکیه را در ۱۰۹۷ م تسخیر کردند. صلیبیون در ژوئن ۱۰۹۹ م به اورشلیم رسیدند و در جریان حمله‌ای در ۷ ژوئیهٔ ۱۰۹۹ م، شهر را به کنترل خود درآورده و مدافعان را قتل‌عام کردند. تلاش کوچک فاطمیان که برای بازپس‌گیری اورشلیم انجام گردید، توسط صلیبیون در نبرد اشکلون دفع گردید.
آن‌ها هم‌زمان با فتوحاتشان، دولت‌هایی لاتین و صلیبی مانند پادشاهی اورشلیم، کنت‌نشین طرابلس، شاهزاده‌نشین انطاکیه و کنت‌نشین ادسا را پایه‌ریزی کردند. این برخلاف آرزوهای مذهب شرقی امپراتوری بیزانس محسوب می‌گردید. آنان خواستار بازگردانی سرزمین‌هایی بود که مسلمانان از آنان گرفته‌بودند ولی اکنون بیشترشان به دست لاتین‌های کاتولیک افتاده بود. پس از تصرف اورشلیم بیشتر صلیبیون به خانه‌هایشان بازگشتند که باعث آسیب‌پذیری پادشاهی صلیبی در مقابل مسلمانان در طول جنگ صلیبی دوم و سوم گردید.
پس از جنگ ملازگرد، سلجوقیان در سال ۱۰۷۱ م به اوج قدرت خود رسیدند، اما پس از مرگ آلب‌ارسلان و ملکشاه در سال ۱۰۹۲ م اوضاع رو به آشفتگی رفت و ترکان سلجوقی درگیر جنگی داخلی شدند که منجر به تقسیم حکومت و امپراتوری سلجوقی شد. در این زمان عراق صحنه آشوب‌ها و انقلاب‌هایی بود که به وسیلهٔ اعراب و ترک‌ها رهبری می‌شد. اما در شام، تُتُش در سال ۱۰۹۵ م درگذشت و پسرانش رضوان، حاکم حلب، و دُقاق، حاکم دمشق، پس از کوشش‌های فراوان بر اوضاع مسلط شدند. اورشلیم به حکومت اَرتُقیان انتقال یافت. طرابلس زیر سلطه شیعیان بنی عمار بود. فاطمیان مصر با استفاده از این آشفتگی به گسترش اراضی خویش در فلسطین پرداختند و اورشلیم را تسخیر کردند و موصل در زیر فرمان کِربُغا قرار داشت.
امپراتور بیزانس، اَلکسیوس یکم، که نگران پیشروی سلجوقیان به سمت غرب تا نیقیه در پی شکست در نبرد ملازگرد بود، در مارس ۱۰۹۵ م فرستادگانی را به شورای پیاچِنزا فرستاد، تا علیه ترکان از پاپ درخواست یاری نماید. پاپ اوربان دوم شاید به امیدِ از بین رفتن جدایی چهل‌ساله بین کلیسای ارتدوکس و کاتولیک و برقرار شدن دوبارهٔ وحدت دینی در سراسر اروپا، به این درخواست پاسخ مثبت داد. اَلکسیوس و اوربان، پیش از این و در سال ۱۰۸۹ م تماس‌های نزدیکی با یکدیگر برقرار کرده بودند و آشکارا در مورد موضوع یکپارچگی کلیسای مسیحی به گفتگو پرداخته بودند که نشانه‌های قابل توجهی از همکاری میان قسطنطنیه و رُم در سال‌های پیش از آغاز جنگ صلیبی وجود داشته‌است. در ژوئیهٔ ۱۰۹۵ م، پاپ به زادگاه خود در فرانسه رفته تا به جمع‌آوری نیرو برای این اردوکشی مشغول شود. اوج سفر او در شورای کِلِرمونت و در ماه نوامبر رخ داد؛ جایی که او موعظه‌ای شورانگیز را برای تعداد زیادی شنونده از طبقهٔ اشراف و روحانیون ایراد کرد. جمعیت مشتاق حاضر پس از سخنرانی و در پاسخ به پاپ، فریاد دئوس وولت (خدا [این را] می‌خواهد) سردادند. پاپ تاریخ ۱۵ اوت ۱۰۹۶ م، مصادف با روز عروج مریم را برای عزیمت بسوی نخستین جنگ صلیبی قرار داد.
چهار سپاه اصلی از صلیبی‌ها در زمان مشخص شده به‌وسیلهٔ پاپ در اوت ۱۰۹۶ م، اروپا را ترک کردند. آن‌ها مسیرهای مختلفی را به سوی قسطنطنیه برگزیدند و در بیرون از دیوارهای شهر و در میان نوامبر ۱۰۹۶ تا آوریل ۱۰۹۷ م گرد هم‌آمدند؛ اوگ ورماندو نخستین کسی بود که به آنجا رسید و پس از او گادفری، ریموند و بوهموند نیز از راه رسیدند.
سپاه صلیبی‌ها در طول نیمه نخست سال ۱۰۹۷ م، به آسیای کوچک منتقل شده و اَلکسیوس نیز دو تن از ژنرال‌هایش به نام‌های مانوئل بوتومیتس و تاتِیسیوس را نیز برای یاری صلیبی‌ها فرستاد. نخستین هدف لشکرکشی آنان نیقیه بود. نیقیه که در گذشته شهری مهم در قلمرو فرمانروایی امپراتوری بیزانس محسوب می‌شد، در آن هنگام بدل به پایتخت سلطنت سلجوقی روم و فرمانروایی قِلِج ارسلان یکم گشته بود. او که قدرت این سپاه تازهٔ صلیبی را دست‌کم گرفته‌بود در آن هنگام با رها کردن خانواده و خزانه‌اش در شهر، برای جنگ با دانشمندیان به آناتولی مرکزی لشکرکشی کرده‌بود.
پیرو این رویداد و به محض ورود صلیبی‌ها به پشت دیوارهای شهر، این شهر در محاصره‌ای نسبتاً طولانی قرار گرفت. در نهایت پادگان تُرک‌های شهر در ۱۸ ژوئن تسلیم شده و شهر در دست نیروهای بیزانسی قرار گرفت، و این رویداد سرچشمهٔ آغاز درگیری‌های صلیبی‌ها و امپراتوری بیزانس گردید. پرچم‌های امپراتوری بیزانس بر دیوارها و برج‌های شهر برافراشته شدند و صلیبی‌ها از غارت شهر و حتی ورود به آن، جز در دسته‌های کوچک و همراه با محافظ منع شدند. گرچه این اتفاق مطابق با سیاست سوگند وفاداری صلیبی‌ها به الکسیوس و امپراتوری روی داده‌بود اما امپراتور با بخشش هدایای خوراکی به سپاه صلیبی‌ها و نیز هدایایی گرانبها از گنجینهٔ قِلِج ارسلان به سران صلیبی، آنان را از خود خشنود کرد.
در پایان ماه ژوئن، صلیبی‌ها از میان آناتولی به حرکت‌شان ادامه دادند. آنان توسط تعدادی از سربازان بیزانسی به فرماندهی تاتِیسیوس همراهی می‌شدند، و همچنان به این امید دل بسته بودند که امپراتور الکسیوس، تمام سپاه بیزانس را پس از آنان به‌سوی‌شان خواهد فرستاد. صلیبی‌ها سپاه‌شان را برای کنترل راحت‌تر به دو دسته تقسیم کردند؛ یک گروه به فرماندهی نورمن‌ها، و دیگری به فرماندهی فرانسوی‌ها. دو گروه از پیش تعیین کرده بودند که در دورلیوم به یکدیگر ملحق شوند، اما در یکم ژوئیه و در نزدیکی دورلیوم با سپاه ارسلان روبرو شدند و در نبردی که روی داد، توانستند نیروهای او را از میان بردارند.
حرکت صلیبی‌ها از میان آناتولی گریزناپذیر بود، اما از آنجایی که ارسلان هر آنچه در پشت سر حرکت سپاهش قرار داشت را سوزانده و نابود کرده بود، این سفر بسیار سخت و طاقت‌فرسا می‌نمود. این رویداد در میانهٔ تابستان بود و در نتیجه تعداد زیادی از افراد و اسب‌های صلیبی‌ها که آب و غذای کمی به‌همراه داشتند، کشته شدند. مسیحیان محلی نیز در بین راه برخی مواقع به آنان غذا و پول، هدیه می‌کردند. صلیبی‌ها نیز هر زمانی که فرصتی به‌دست می‌آوردند، دست به چپاول و غارت می‌زدند. هریک از فرماندهان، درگیری و بحث را پیرامون رهبری کل گروه شروع کرده‌بود، گرچه هیچ‌یک از آنان از قدرت کافی برای این کار بهره‌مند نبود، و تنها آدهمار به عنوان رهبری معنوی سپاه به رسمیت شناخته شده‌بود. پس از گذشتن از میان دروازه‌های کیلیکیه، بالدوین بوین بر سرزمین ارمنی‌ها در پیرامون فرات متمرکز شد. او تصمیم گرفت ملکی را برای خود در سرزمین مقدس تصرف کند و در ابتدای سال ۱۰۹۸ م، او به عنوان جانشین توروس حاکم اِدسا برگزیده شد. توروس در میان رعایای ارمنی به‌خاطر داشتن مذهب ارتدوکس یونانی محبوبیتی نداشت. پس از چندی توروس، در پی شورشی که احتمالاً با تحریک بالدوین روی داده بود، کشته‌شد. در مارس ۱۰۹۸ م، بالدوین به عنوان حاکم جدید انتخاب شد و کنت‌نشین ادسا را به عنوان نخستین دولت صلیبی ایجاد نمود.
در همین میان، سپاه صلیبیون به سوی انطاکیه که تقریباً در نیمهٔ راه اورشلیم و قسطنطنیه قرار داشت، حرکت کرد. استفان بلوآ این شهر را «شهری فراتر از باور و بسیار مستحکم و غیرقابل تسخیر» توصیف کرده‌است و ایدهٔ گرفتن شهر با حملهٔ مستقیم باعث سستی صلیبیون گردید. به جای آن، آن‌ها به وادار کردن شهر به تسلیم، یا پیدا کردن خیانتکاری درون شهر امید بسته بودند. (تاکتیکی که در گذشته نیز در انطاکیه روی داده بود و منجر به سلطهٔ بیزانسی‌ها و پس از آن ترکان سلجوقی گشته بود) سپاه صلیبی در ۲۰ اکتبر ۱۰۹۷ م، انطاکیه را محاصره کرد. در طول تقریباً هشت ماه محاصره، آن‌ها مجبور شدند دو سپاه بزرگ کمکی به فرماندهی دقاق و فخرالملوک رضوان، امیران حلب و دمشق را شکست دهند. انطاکیه چنان شهر بزرگی بود که صلیبیون نیرو و سرباز کافی برای محاصرهٔ کامل آن در اختیار نداشتند، و در نتیجهٔ این امر، به شهر کمک و پشتیبانی رسانده می‌شد.
در اوایل ماه مه ۱۰۹۸ م، کربغا، اتابک موصل به همراه نیروهایی از دیگر مناطق عراق و ایران و جمعی از نیروهای امیر ارتقی شمال سوریه از موصل برای پایان دادن به محاصره به سوی انطاکیه حرکت نمود. در پی رسیدن این اخبار به صلیبیون آنان به سرعت به چاره‌اندیشی برای مقابله با این تهدید بسیار بزرگ افتادند. بوهموند توانست یک نگهبان ارمنی تازه مسلمان به نام فیروز را بخرد تا برجش را تسلیم نماید. در نتیجه، در ۳ ماه ژوئن صلیبیون وارد شهر شدند و بسیاری از ساکنان مسلمان آن را قتل‌عام کردند. گرچه تنها چند روز بعد در ۷ ژوئن سپاه کربغا از راه رسید و صلیبیون را در انطاکیه محاصره کرد.
صلیبیون در ۲۸ ژوئن ۱۰۹۸ م، سپاه کربغا را در نبردی تن به تن و خارج از شهر شکست دادند. دلیل این پیروزی صلیبیون، ناتوانی کربغا در سازماندهی گروه‌ها و دسته‌های مختلف سپاهش بود. پس از پیروزی در انطاکیه، به دلیل سرگرم شدن اشراف در میان خودشان برای تعیین حاکم شهر، ادامهٔ جنگ صلیبی و حرکت به سوی سرزمین مقدس برای شش ماه به تأخیر افتاد. سرانجام در آغاز سال ۱۰۹۹ م، صلیبیون با برگزیدن بوهموند به عنوان نخستین شاهزاده انطاکیه، راهپیمایی به سوی اورشلیم را دوباره آغاز کردند.
صلیبیون هنگامی که به حومهٔ اورشلیم رسیدند با منطقه‌ای خشک و بدون گیاه و خالی از منابع آب و غذا مواجه شدند. در این مکان، هیچ دورنمایی برای رسیدن نیروی‌امدادی وجود نداشت و حتی بیم حملهٔ قریب‌الوقوع حاکمان محلی فاطمی نیز می‌رفت. هیچ امیدی به تلاش برای محاصره کردن شهر مانند آنچه در انطاکیه روی داده‌بود، وجود نداشت و صلیبیون از جنگجویان، پشتیبانی، آذوقه و زمان کافی برخوردار نبودند. در مقابل، آن‌ها تصمیم گرفتند تا مستقیماً به شهر یورش ببرند. صلیبیون دارای انتخاب‌های محدوی بودند زیرا برطبق تخمین‌ها از نیروی آنان، تنها ۱۲٬۰۰۰ نفر شامل ۱۵۰۰ سواره‌نظام باقی‌مانده بود. گادفری و تنکرد، در شمال شهر اردوگاهی ساخته بودند، ریموند اردوگاه خود را در جنوب شهر برپا کرد. علاوه بر این، نیروهای پروانسی نیز در ۱۳ ژوئن و در نخستین حمله شرکت نکردند. این اختلافات در میان سپاه صلیبیون به وحدت عمل آنان صدمه می‌زد. در نخستین حمله که احتمالاً بیشتر برای گمانه‌زنی از میزان توان استحکامات صورت پذیرفت، صلیبیون پس از رخنه کردن به دیوار بیرونی، در نفوذ به دیوار درونی شهر ناکام ماندند.
در جلسهٔ پس از شکست نخستین حمله در بین رهبران مختلف صلیبیون برسر لزوم هماهنگی بیشتر در حملات آینده توافق شد. در ۱۷ ژوئن، گروهی از دریانوردان جنوایی تحت فرمانِ برادران امبریاکو وارد بندر یافا شده و سپاه‌صلیبی را با مهندسین ماهر و به احتمال زیاد با قطعات الوارهای چوب کشتی‌هایشان برای ساختن برج‌ها و ابزارآلات محاصره تجهیز کردند. در همین هنگام کشیشی به نام پیتر دزیدریوس مدعی شد که اسقف آدهمار را در خواب دیده‌است. او همگان را به سه روز روزه گرفتن و سپس با طواف دیوارهای اورشلیم با پای برهنه واداشت و گفت که پس از آن، همانند اتفاقی که در داستانی در کتاب مقدس که در مورد محاصره اریحا بوسیلهٔ یوشع روی داده‌بود، شهر سقوط خواهد کرد. پس از سه روز روزه در ۸ ژوئیه، صلیبیون مراسم طواف دسته‌جمعی را به همان صورت که دزیدریوس به آنان آموخته بود، اجرا نموده و مراسم در کوه زیتون و با موعظهٔ پیتر راهب پایان یافت؛ و اندکی پس از این ماجرا، گروه‌های گوناگون صلیبی که با یکدیگر اختلافات شدید داشتند، پیمان به ایجاد روابط حسنه و کنار گذاشتن اختلافات بستند. خبرهای حرکت و خروج سپاه کمکی فاطمیان از مصر، به سپاه صلیبیون نیز انگیزه‌ای بسیار قوی برای حمله‌ای دیگر به شهر داد.
حملهٔ نهایی به اورشلیم در ۱۳ ژوئیه آغاز شد؛ نیروهای ریموند به دروازه جنوبی حمله کرده و در همان هنگام، گروه‌های دیگر به دیوار شمالی حمله نمودند. در ابتدا پروانسی‌ها در دروازه جنوبی پیشرفت کمی داشتند، اما وضعیت نیروها در دیوار شمالی در حالت بهتری قرار داشت؛ آنان آرام ولی به صورت پیوسته در حال از میان برداشتن مدافعان شدند. در روز ۱۵ ژوئیه، یورش نهایی در هر دو سمت شهر آغاز شد و در نهایت استحکامات لایهٔ درونی دیوار شمالی، تسخیر گشت. هراس به وجود آمده ناشی از این رویداد در مدافعان، آنان را بر آن داشت تا دیوارهای شهر را در هر دو سوی شهر رها کنند و در نهایت به صلیبیون اجازه دهند که وارد شهر شوند.پس از حمله موفقیت‌آمیز به دیوار شمالی، مدافعان درحالی که توسط تنکرد و مردانش تعقیب می‌شدند، به سمت حرم شریف فرار کردند. پیش از آنکه مدافعان بتوانند منطقه را تسخیر کنند و سنگر بگیرند، مردان تنکرد به آنجا حمله، و بسیاری از مدافعان را سلاخی کردند و بازماندگان نیز در مسجد الاقصی پناه گرفتند. تنکرد کشتار را متوقف کرد و اعلام کرد، کسانی که در مسجد هستند مورد حمایت او و در امان خواهند بود. هنگامی که مدافعان دیوار جنوبی، دربارهٔ رویداد سقوط دیوار شمالی شنیدند، به سمت ارگ گریخته و اجازه دادند تا ریموند و پروانسی‌ها نیز وارد شهر شوند. افتخارالدوله، فرمانده پادگان شهر، در پی قراردادی با ریموند، ارگ را در قبال حفظ جان خود و محافظانش تسلیم او کرد و در عوض با امنیت و درپناه سپاه ریموند، به اشکلون رفت.
کشتار در ادامهٔ روز نیز ادامه یافت. تمام مسلمانان کشته شده و یهودیانی که در کنیسه جامع پناه گرفته بودند، بوسیلهٔ صلیبیون و همراه با کنیسه‌شان به آتش کشیده شدند. روز بعد، زندانیان تنکرد در مسجد الاقصی نیز کشته شدند. با این وجود، واضح است که برخی از مسلمانان و یهودیان این شهر از این کشتار، جان سالم به در برده یا فرار کردند یا برای دریافت خون‌بها به اسارت درامدند. جمعیت مسیحی شرقی این شهر، پیش از محاصره توسط فرماندار شهر اخراج شده بودند و بدین ترتیب از این کشتار جان سالم بدر بردند.
در ۲۲ ژوئیه شورایی در کلیسای مقبره مقدس برپا شد تا پادشاهی برای پادشاهی تازه ایجاد شدهٔ اورشیلم برگزیند. ریموند تولوز در ابتدا شاید برای نشان دادن تقوایش، پادشاه شدن را نپذیرفت، اما احتمالاً امیدوار بود که دیگر نجیب‌زادگان بر انتخاب او در هر صورتی پافشاری بورزند. گادفری که پس از اعمال ریموند در محاصرهٔ انطاکیه محبوبیت بیشتری بدست آورده بود، جایگاه پادشاهی اورشلیم را پذیرفت اما عنوان پادشاه را برای خودش نپذیرفت. ریموند که از این ماجرا خشمگین شده‌بود، سپاهش را از شهر به مقصد حومه شهر خارج نمود.
شمار سپاه فاطمیان که بین ۲۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ تن تخمین زده‌شده در نبرد شرکت کردند. سربازان آن‌ها شامل ترکان سلجوقی، عرب‌ها، پارس‌ها، کردها و اتیوپیایی‌ها می‌شد که توسط وزیر افضل شاهنشاه فرماندهی می‌شدند. در مقابل آن‌ها نیروهای صلیبی قرار داشتند، که شمار آن‌ها توسط ریموند آگیولرس پیرامون ۱۲۰۰ شوالیه و ۱۰٬۰۰۰ پیاده‌نظام تخمین زده شده‌است.
در روز ۱۲ اوت، پیش‌آهنگان صلیبی، محل برپایی اردوگاه فاطمیان را کشف کردند، سپس سپاه صلیبی‌ها به سرعت به سمت آنان حرکت نمود. براساس گفته‌های بیشتر صلیبیون و مسلمانان، فاطمیان غافلگیر شدند. به گفتهٔ آلبرت اکس، به دلیل آماده نبودن کامل سپاه فاطمیان، مدت نبرد نسبتاً کوتاه بود، اگرچه با این وجود، جابجایی نیروها مدت زمان زیادی نیاز داشت. پس از شکست در نبرد، افضل شاهنشاه و باقی‌ماندهٔ سپاه او به شهر مستحکم و دارای استحکامات اشکلون عقب‌نشینی کردند. روز بعد صلیبیون آگاه شدند که افضل شاهنشاه بوسیلهٔ کشتی کوچکی به مصر عقب‌نشسته‌است، بنابراین آن‌ها به غارت اردوگاه فاطمیان و چیزی‌های باقی‌مانده پرداختند. پس از بازگشت به اورشلیم، بیشتر صلیبیون سرزمین مقدس را ترک و به خانه‌های خود در اروپا بازگشتند.
ماجراجویی بسیار عالی بیل و تد (به انگلیسی: Bill and Ted's Excellent Adventure) یک فیلم زوج هنری، کمدی و علمی-تخیلی آمریکایی است که داستان دو نوجوان تنبل است که در زمان سفر می‌کنند. کیانو ریوز در نقش تد و الکس وینتر در نقش بیل بازی می‌کنند.
به علت استقبال خوب تماشاگران از فیلم به سرعت قسمت دوم فیلم ساخته و ۲ سال بعد (سال ۱۹۹۱ میلادی) با عنوان: سفر وحشیانه بیل و تد منتشر و اکران شد. و قسمت سوم این فیلم با فاصله ای حدود ۳۰ سال قرار است در سال ۲۰۲۰ با عنوان؛ بیل و تد با موسیقی مواجه می‌شوند منتشر و اکران عمومی بشود.
الکساندر راس "الکس" وینتر (زاده ۱۷ ژوئیه ۱۹۶۵ در انگلستان) یک بازیگر، کارگردان و نویسنده یهودی آمریکایی است
لبخندهای یک شب تابستانی فیلمی سوئدی در ژانر کمدی به کارگردانی اینگمار برگمان در سال ۱۹۵۵ است. این اولین فیلم برگمان است که پس از نمایش در جشنواره فیلم کن ۱۹۵۶ او را به موفقیت بین‌المللی رساند.
این فیلم که از نمایشنامه رویای شب نیمه تابستان شکسپبر تأثیر گرفته بنا به انتخاب مجلهٔ "تایم" در سال ۲۰۰۵ در لیست بهترین صد فیلم تاریخ قرار گرفت.
جریان این فیلم در سوئد در اوایل از قرن بیستم است. فردریک اگرمان یک وکیل میانسال است که با دختر زیبای ۱۹ ساله‌ای ازدواج کرده‌است. ازدواج دو ساله آنها، به دلیل بی میلی آن هنوز هم به وصال نرسیده. فردریک پسری به نام هنریک از ازدواج پیشین خود دارد. هنریک در اوایل بیست سالگی است و در حال تحصیل برای وزارت است اما در عین حال دلباختهٔ نامادری اش شده، که او نیز به نوبهٔ خود او را دوست دارد. هنریک خود را با روابط عاشقانهٔ بی‌نتیجه با خدمتکار جوان و شهوت‌انگیز فردریک، پترا سرگرم می‌کند.
بین دو ازدواج خود، فردریک روابط عاشقانه‌ای با یک بازیگر سرشناس و زیبا به نام دزیره آرمفلد داشته، اما دزیره با او قطع رابطه می‌کند. دزیره در حال حاضر یک پسر جوان به نام فردریک دارد که در مدت کوتاهی پس از قطع رابطه خود با فردریک اگرمان متولد شده‌است. (که هرگز به‌طور مستقیم نگفته، اما اشاره کرده که فردریک آرمفلد کوچک پسر فردریک اگرمان است) دزیره در حال حاضر با یک افسر ارتش، کنت کارل- مگنوس مالکوم، رابطه دارد. همسر این کنت، شارلوت، دوست قدیمی آن اگرمان است.
یک شب فردریک به دیدن دزیره می‌رود تا با او از مشکلات زناشویی خود درد دل کند و از او کمک بخواهد. او در خارج از خانه دزیره به یک گودال می‌افتد و دزیره لباس شب کنت را به او می‌پوشاند. در همین حین کنت خشن و حسود می‌رسد و به فردریک دستور می‌دهد تا آنجا را ترک کند. پس از آنکه فردریک می‌رود، کنت و دزیره مشاجره می‌کنند و تصمیم می‌گیرند تا دوستانه از هم جدا شوند. وقتی کنت به خانه برمیگردد، برای شارلوت ماجرا را بازگو کرده و از او می‌خواهد به آن اگرمان در مورد خیانت فردریک بگوید (هر چند در واقع هیچ خیانتی رخ نداده‌است). هنگامی که شارلوت آن را می‌بیند، اعتراف می‌کند که کنت را دوست دارد به رغم همه چیز و حاضر است هر کاری بکند تا کنت نیز او را دوست بدارد.
برای حل این مشکلات، دزیره از مادرش می‌خواهد تا همهٔ این افراد را به خانهٔ ییلاقی اش برای یک میهمانی تابستانی دعوت کند و به‌طور موقت او و شارلوت با همدست می‌شوند. هنریک و آن، به‌طور غیرمنتظره خود را با هم در یک تخت پیدا می‌کنند، به وصال عشق هم می‌رسند و با کمک از پترا و معشوق جدیدش فرید، فرار می‌کنند تا با هم ازدواج کنند. پس از آن شارلوت در کلاه فرنگی باغ به فردریک می‌پیوندد. کنت از دیدن همسرش با فردریک، برآشفته می‌شود و فردریک را به رولت روسی می‌خواند. فردریک می‌بازد اما کنت هفت تیر را با دوده پر کرده بنابراین هیچ‌کس آسیب نمی‌بیند. کنت به همسرش می‌پیوندد، احساساتش نسبت به اوبا حسادت برانگیخته می‌شود. دزیره فردریک را تسلی می‌دهد و او از دزیره می‌خواهد تا او را ترک نکند. به نظر می‌رسد که معمای چهار زوج دلباخته در طول شب به خوبی و خوشی حل و فصل می‌گردد.