moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
به نظر می‌رسد که جمعیت مسیحیان منطقه مرو در طول قرن ششم افزایش یافته است، چرا که در سال 554 در شورای مار یوسف از اسقف مرو به عنوان مطران یاد می‌شود و اسقف هرات نیز اندکی بعد عنوان مطران می‌یابد. اولین بار از مطران هرات به عنوان یکی از حاضران شورای مار ایشوع‌یهب اول در سال 585 نام برده می‌شود. اهمیت روزافزون منطقه مرو برای کلیسای شرق با ظهور چندین مرکز مسیحی دیگر در اواخر قرن پنجم و ششم بروز می‌یابد. در پایان قرن پنجم، اسقف‌نشین ابرشهر (نیشاپور) شامل شهر طوس نیز می شد که نام آن در سال 497 در لقب اسقف یوحنس «طوس و ابرشهر» آمده است. به نظر می رسد که چهار اسقف‌نشین دیگر نیز در قرن ششم ایجاد شده باشد. نام اسقف یوحنان «ابیورد و شهر پیروز» و اسقف تئودور مروالرود در جمله پذیرندگان تصمیمات شورای مار یوسف در سال 554 آمده است (دومی از طریق نامه)، و نیز اسقف حبیب «پوسنگ» و اسقف جبرائیل «بدیسی و قادستان» از طریق نایب خود از تصمیمات شورای ایشوع‌یعب اول در سال 585 اعلام تبعیت کردند.Chabot, 366 and 423 از هیچ یک از این چهار حوزه دیگر اسمی ذکر نمی‌شود و مشخص نیست که در چه زمانی از بین رفته اند.
طيموثاوس اول در دهه 790 اسقفی به نام حنانیشوع را به مقام مطران «سرباز» منصوب کرد. از این اسقف‌نشین دیگر نامی نمی‌شنویم. در سال 893 ایلیای دمشقی، نام مرو و هرات را در زمره ولایات مطران‌نشین می‌آورد. سجستان یکی از اسقف‌نشین‌های تابع هرات بود، در حالی که مرو اسقف‌نشین‌هایی با نام «دیر هانس»، «دامادوت» و «بار سنای» داشت که مکان آنها کاملاً بر ما ناشناخته است.Assemani, "BO", ii. 485–9
در قرن یازدهم مسیحیت سریانی شرقی در خراسان و سجستان رو به زوال می‌رفت. آخرین مطران شناخته شده مرو عبدیشوع نام داشت که حکم از بطریق ماری (987-99) گرفت. آخرین مطران شناخته شده هرات جیورجیس بود که در دوران بطریقی سبریشوع سوم (1064–1072) خدمت می‌کرد. از هیچ یک از اسقف‌‌نشین‌های تابعه در این دوره نامی ذکر نشده است. جوامع مسیحی شهری بازمانده در خراسان در آغاز قرن سیزدهم ضربه سنگینی از هجوم چنگیزخان به شهرهای مرو، نیشاپور و هرات و قتل عام ساکنان آنها در سال 1220 خوردند. اگرچه هر سه شهر اندکی پس از آن بازسازی شدند، احتمالاً از آن پس جمعیت سریانی این شهرها بسیار کوچک بود. با این وجود، حداقل یک اسقف‌نشین تا قرن سیزدهم باقی ماند. در سال 1279 راهبان بار صوما و مرقس، در سر راه زیارت خود از چین به قدس در صومعه مار سیهیون در نزدیکی شهر طوس میهمان اسقف ناشناس این شهر شدند.
ریخته ­گری لعابی یکی از روش­هاس سرامیک­ سازی است که برای تولید هندسه­ های پیچیده که به آسانی با روش­های دیگر قابل تولید نیستند، استفاده می ­شود. این روش شامل آماده ­سازی یک لعاب خاکی درون یک مخلوط­ کن بلانجر و ریختن آن درون یک قالب گچی است. سپس این اجازه به لعاب داده می­شود تا لایه­ ای برروی سطح داخلی قالب تشکیل دهد.
این روش مناسب برای شکل‌دهی دقیق اشکال پیچیده با کیفیت سطحی بالا است. این تکنیک استاندارد برای شکل دهی به لوازم بهداشتی مانند توالت و سینی های بهداشتی است و همچنین برای قطعات کوچکتری مانند مجسمه ­های کوچک و قوری‌ها استفاده می شود.
این تکنیک در ابتدا در چین در دوران دودمان تانگ (618-917) توسعه یافت، اما تا دهه ­های اخیر به طور نسبتاً کم در چین استفاده می‌شد. به نظر می‌رسد که این تکنیک در انگلستان در حدود سال 1745 "با نام رالف دانیلز از کوربریج" مجدداً اختراع شد، و به محض آن به طور گسترده توسط تولیدکنندگان سفال اروپایی استفاده می‌شد، و در انتهای قرن به عنوان روش اصلی شکل دهی به لوازم بهداشتی به کار گرفته شد.
ریخته­گری جامد به منظور تولید قطعات جامد همانند دستگیره فنجان استفاده می­شود. قالب این قطعه مکررا در معرض یک مخزن لعاب اضافی است. همچنین ریخته­ گری توخالی برای تولید قطعاتی همانند قوری استفاده می­شود.
خواص یک لعاب ریخته­ گری به عوامل زیر بستگی دارد:
علاوه بر این، مواردی که بر سرعت شکل­ گیری قطعه تاثیر می­گذارند عبارتند از:
لعاب ریخته­ گری درون یک قالب متخلخل ریخته می­شود. در اثر فشار مویین از طرف قالب، یک لایه نیمه جامد از طریق رسوب ذرات جامد درون لعاب برروی قالب تشکیل می­ شود. پس ار مدت مشخصی، که از طریق آزمایش مشخص می ­شود، قطعه ریخته­ گری از قالب خارج می­شود. قطعه باید به قدری محکم باشد که در طول این فرایند دچار آسیب نشود. پیش از خشک شدن آب درون قطعه، ممکن است قطعه درون قالب چفت شود. این قضیه باعث تشکیل قطعه­ای سبز رنگ که آماده تزئین، لعاب و پختن در کوره آجرپزی سنتی است می­ شود.
ریخته­ گری یک کاسه توالت با روش­های مرسوم معمولا در مدت 40 تا 60 دقیقه صورت می­گیرد'Materials And Equipment – Whitewares. Volume 13, Issue 1/2. J. B. Wachtman. Wiley & Sons. Pg. 402. یک تولید­کننده سوئیسی اظهار می­کند که آماده­ سازی و ریخته­ گری یک قطعه می ­تواند تا 40 دقیقه زمان ببرد. قطعات نازک­تر، سریع­تر تولید می­شوند. یک منبع موثق اشاره دارد که قطعه با ضخامت 10 میلی­متر می­ تواند در مدت 10 الی 15 دقیقه تولید شود.
مدت ریخته ­گری ظروف غذاخوری سرامیکی از 35 تا 60 دقیقه برای سفال و برای چینی استخوانی از 8 تا 20 دقیقه گزارش شده است. گزارش های دیگر ذکر می­ کنند که این زمان­ها در یک استودیو سفالگری در ایالات متحده 30 تا 50 دقیقه، در یک تولیدی لوازم تزئینی در پرتغال 60 دقیقه می­باشند.
ریخته­گری این قطعات تحت فشار مدت زمان کوتاه­تری طول خواهد کشید. برای مثال تولید ظروف غذاخوری به 2 دقیقه و برای ظروف بهداشتی به 6 الی 8 دقیقه کاهش می­ یابد. در کارخانه تولیدی Duravit زمان هر سیکل تولید ظروف بهداشتی 20 دقیقه گزارش شده است.
برای دستیابی به سرعت بالای شکل­ گیری و به حداقل رساندن انقباض خشک در قطعه، می ­بایست از لعاب با محتوای جامد بالا و کافی استفاده شود. محتوای جامد پذیرفته شده در یک تولیدی در چین برابر 72 تا 75 درصد جرمی لعاب است که آن را به چگالی 1.8 تا 1.85 گرم بر سانتی ­متر می­رساند.
مواد شیمیایی خاصی که به عنوان لخته ساز شناخته می شوند، برای پراکنده کردن آگلومراها در لعاب استفاده می شوند و بنابراین ویسکوزیته را کاهش می دهند و همچنین اجازه می دهند لعاب محتوای جامد بالاتری داشته باشند. محتوای جامد بالاتر برای به حداقل رساندن انقباض خشک شدن مهم است. نمونه‌هایی از لخته سازها عبارتند از کربنات سدیم و سیلیکات سدیم. اضافات لخته ساز معمولی مورد استفاده برای لعاب ریخته گری 0.1 الی 0.065 درصد است.
یک فرمول ریاضی که توسط Alexandre Brongniart از سازمان Sèvres Porcelain ایجاد شده است برای تعیین محتوای مواد خشک لعاب استفاده می شود. این به عنوان فرمول برونگنیارت شناخته شده است.
روش توسعه یافته ­ای از ریخته گری لعاب سنتی است که در دهه 1970 برای تولید ظروف بهداشتی توسعه یافت، اگرچه اخیراً در ظروف غذاخوری استفاده شده است.
پلیمرهای توسعه یافته این اجازه را به قالب می­دهند که تحت فشارهای خارجی تا 4 مگاپاسکال قرار گیرند. این مقدار فشار بسیار بیشتر از فشار مجاز قالب­ های گچی است که در آنها نیروهای مویین فشارهای اطراف 0.1 تا 0.2 مگاپاسکال ایجاد می­کنند، است. فشار بیشتر به سرعت شکل­ گیری قطعه و خشک شدن آن کمک می­کند و در نتیجه، چرخه تولید سریع ­تر خواهد شد. یک مطالعه نشان می­دهد افزایش فشار در تولید یک قطعه بدنه چینی با ضخامت 6 میلی­متر در حد 0.25 تا 4 فشار اتمسفر، مدت زمان تولید را از 15 تا 45 دقیقه کاهش می­ دهد. کارخانه گبریت در فنلاند با استفاده از این روش کمدهای توالت را در 20 دقیقه تولید می­ کند.
علاوه بر این، اعمال هوای پرفشار از طریق قالب‌های پلیمری پس از قالب‌گیری به این معنی است که چرخه ریخته‌گری جدید می‌تواند بلافاصله در همان قالب آغاز شود، برخلاف قالب‌های گچی که به زمان‌های خشک شدن طولانی نیاز دارند. مواد پلیمری دوام بسیار بیشتری نسبت به گچ دارند و بنابراین می توان به محصولاتی با دقت ابعادی بهتر و عمر قالب بسیار طولانی ­تر دست یافت.
مزایای ریخته­گری لعابی تحت فشار به شرح زیر است:
ظروف ریخته ­گری لعابی نباید با ظروفی که به کمک زیرلعاب تزئین می­ شوند اشتباه گرفته شوند. این ظروف با روش دلخواهی تولید شده و به کمک زیرلعاب ها تزئین می­ شوند. در امپراطوری روم، سفالگرها از این روش برای تزئین قطعات سفالی استفاده می­ کردند.
قانون تابعیت مالت () شرایطی را که طبق آن یک فرد دارای تابعیت مالت است، مشخص می‌کند. قانون اصلی تعیین‌کننده ضوابط تابعیت قانون شهروندی مالت است که در روز ۲۱ سپتامبر ۱۹۶۴ اجرایی شد. مالت عضو کشورهای اتحادیه اروپا است و تمام افرادی که دارای تابعیت مالت هستند، شهروند اتحادیه اروپا محسوب می‌شوند. این افراد اجازه زیستن و کار به صورت خودکار و دائم در هر کشور عضو اتحادیه اروپا یا منطقه اقتصادی اروپا را به‌دست می‌آورند و می‌توانند در رأی‌گیری انتخابات پارلمان اروپا شرکت کنند.
تمام افرادی که بین روز ۲۱ سپتامبر ۱۹۶۴ تا ۱ اوت ۱۹۸۹ در مالت به دنیا آمده‌اند، بدون در نظر گرفتن تابعیت والدین آنها، به‌طور خودکار در بدو تولد شهروند مالت محسوب گردیده‌اند. افرادی که از آن تاریخ به بعد در مالت به دنیا آمده‌اند در صورتی شهروند محسوب می‌گردند که حداقل یکی از والدین آنها شهروند مالت باشد یا در این کشور به دنیا آمده باشد. اتباع خارجی بعد از تحقق حداقل شرط اقامت (به‌طور معمول پنج سال) ممکن است با اعطای تابعیت، شهروند مالت محسوب شوند. افرادی که سرمایه‌گذاری مالی قابل توجهی در کشور ایجاد کنند، با کاهش شرط مدت دورهٔ اقامت مشمول تسهیل در اعطای تابعیت می‌شوند.
تشخیص بین مفهوم واژه شهروندی و تابعیت، همیشه در زبان انگلیسی واضح نیست و در هر کشوری مفهوم آنها متفاوت است. به‌طور کلی تابعیت به وابستگی قانونی فرد به دولتی مستقل اشاره دارد و اصطلاح رایجی است که در معاهدات بین‌المللی هنگام نشان دهی اعضای یک کشور مورد استفاده قرار می‌گیرد، در حالیکه واژه شهروندی به‌طور معمول به معنی مجموعه حقوق و وظایفی است که فرد در آن جامعه دارد. تمایز بین این دو واژه، در کشورهایی که انگلیسی زبان نیستند به‌طور شفاف تعریف شده‌است ولی در کشورهای آنگلوسفر مشخص نگردیده‌است.
قانون تابعیت ژاپن () شرایطی را که یک فرد طبق آن دارای تابعیت ژاپن است، مشخص می‌کند. قانون اصلی تعیین‌کننده ضوابط تابعیت، قانون تابعیت سال ۱۹۵۰ است.
افرادی که هنگام تولد، حداقل یکی از والدین آنها ژاپنی باشد، به‌طور معمول در بدو تولد به صورت خودکار تابعیت این کشور را کسب می کتتد. تولد افراد در ژاپن به خودی خود دلیل نمی‌شود که آن فرد مستحق دریافت تابعیت ژاپن گردد به جز مواردی که آن فرد به‌طور متفاوتی بدون تابعیت باشد. اتباع خارجی بعد از زندگی در ژاپن دست‌کم به مدت پنج سال و چشم پوشی از تابعیت‌های قبلی که داشته‌است، ممکن است با اعطای تابعیت شهروند محسوب گردند.
تشخیص بین مفهوم واژه شهروندی و تابعیت، همیشه در زبان انگلیسی واضح نیست و در هر کشوری مفهوم آنها متفاوت است. به‌طور کلی تابعیت به وابستگی قانونی فرد به یک کشور اشاره دارد و اصطلاح رایجی است که در معاهدات بین‌المللی هنگام نشان دهی اعضای یک کشور مورد استفاده قرار می‌گیرد، در حالیکه واژه شهروندی به‌طور معمول به معنی مجموعه حقوق و وظایفی است که فرد در آن جامعه دارد.
لئونی با نام کامل لئونی برگر (زاده ) خواننده آلمانی است.
دراما استیج (; ) یک برنامه تلویزیونی هفتگی دارای درام‌های تک قسمتی مانند درامای ویژه کی‌بی‌اس در شبکه کی‌بی‌اس۲ است. نمایشنامه‌های هر قسمت توسط نویسندگان برگزیدهٔ «نمایشگاه داستان‌سرایی اوپن دراما» نوشته شده‌است. این برنامه توسط سی‌جی ئی اند ام ساخته می‌شود و یکشنبه‌ها از تی‌وی‌ان در نیمه‌شب پخش می‌شود.
تایلر هابارد (زاده ) خواننده آمریکایی است.
او عضو گروه فلوریدا جورجیا لاین است.
قیراج‌سفلی یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در بخش یامچی واقع شده‌است. https://neshan.org/maps/places/40433aa85829d593dc7fd81ea9cb2859/%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%AC+%D8%B3%D9%81%D9%84%DB%8C+%D9%82%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%AC+%D8%B3%D9%81%D9%84%DB%8C
یکی از روستاهای تازه تاسیس در دهستان ذوالبین می باشد که به دلیل تعداد زیاد خانه باغ های ساخته شده در گرداگرد تالاب قیراج و افزایش جمعیت در اواسط دهه ٩٠ تبدیل به روستا شد. ساکنان این روستا همگی مهاجر بوده و از اهالی یامچی و شهرهای مختلف آذربایجان شرقی می باشند و بیشتر در ٦ ماهه اول سال به خانه های خود در این روستا آمده و به اصطلاح روستای ییلاقی می باشد.
قانون تابعیت آلمان () شرایطی را که یک فرد طبق آن دارای تابعیت آلمان است، مشخص می‌کند. قانون اصلی تعیین‌کننده الزامات تابعیت، قانون تابعیت است که در روز ۱ ژانویه ۱۹۱۴ اجرایی شد. آلمان عضو کشورهای اتحادیه اروپا است و تمام افرادی که دارای تابعیت آلمان هستند، شهروند اتحادیه اروپا محسوب می‌شوند. این افراد اجازه زیستن و کار به صورت خودکار و دائم در هر کشور عضو اتحادیه اروپا یا انجمن تجارت آزاد اروپا را به‌دست می‌آورند و می‌توانند در رأی‌گیری انتخابات پارلمان اروپا شرکت کنند.
هر فردی که هنگام تولد دارای والدین آلمانی باشد که به صورت رسمی با هم ازدواج کرده‌اند، بدون در نظر گرفتن محل تولد به‌طور معمول در بدو تولد تابعیت آلمان را کسب می‌کنند. کودکان متعلق به زوج‌هایی که به صورت رسمی با هم ازدواج نکرده‌اند و فقط پدر کودک آلمانی است، برای به‌دست آوردن تابعیت آلمانی کودک، باید به رابطه خود مشروعیت ببخشند. افرادی که در آلمان متولد می‌شوند و والدین آنها تبعه خارجی هستند، اگر دست‌کم یکی از والدین او به مدت هشت سال در کشور زندگی کرده باشد و اجازه زندگی بدون محدودیت زمانی مشخصی در کشور را داشته باشد (به این معنی که فرد دارای اجازه اقامت بوده یا شهروند کشورهای عضو اتحادیه اروپا یا سوئیس باشد) ممکن است تابعیت آلمان را به‌دست آورند. اتباع خارجی بعد از اقامت در آلمان دست‌کم به مدت هشت سال و نمایش مهارت خود در زبان آلمانی ممکن است تبعه آلمان محسوب گردند. اگر چه از افرادی که عضو کشورهای اتحادیه اروپا یا سوئیس نیستند این توقع وجود دارد که هنگام درخواست تابعیت از این طریق از تابعیت‌های قبلی خود چشم پوشی کنند، اما به بیشتر آنها بدون در نظر گرفتن این موضوع تابعیت اعطاء شده و اجازه داده می‌شود تابعیت قبلی خود را هم حفظ کنند.
تیم ملی والیبال نشسته ایران می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
به عشقِ تو سوگند (هندی: Kasam Tere Pyaar Ki) یک سریال درام-عاشقانه تلویزیونی هندی به زبان هندی است که در ۷ مارس ۲۰۱۶ از شبکهٔ کالرز تی‌وی پخش شد. همچنین به صورت دیجیتالی در ووت در دسترس است. این سریال توسط اکتا کاپور و زیر نظر بالاجی تله‌فیلم تهیه شده و کراتیکا سینگار و شراد ملهوترا در آن نقش‌آفرینی می‌کنند. این سریال آخرین‌بار در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۸ پخش شد.
این سریال سفر دو عاشق به نام‌های ریشی و تانو را نشان می‌دهد که پس از تولد دوباره‌شان، دوباره به هم می‌پیوندند.
تانوسری «تانو» خورانا و ریشی سینگ بدی مانند پدرانشان در پاتیالا دوست هستند. کاتیان بای پیشگویی می‌کند که آن‌ها برای هفت تولد بعدی با هم خواهند بود. رانو که از تانو بدش می‌آید، راج را فریب می هد تا به آمریکا برود. تانو و ریشی راه خود را از هم جدا می‌کنند اما قول می‌دهند بعداً با هم متحد شوند.
جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا ، یا به سادگی جام اروپا شناخته می‌شود، جامی است که هر ساله توسط یوفا به باشگاه فوتبالی اعطا می‌شود که قهرمان لیگ قهرمانان اروپا می‌شود. این رقابت در قالب قدیمی‌تر، نام خود را با جام به اشتراک گذاشت، که به عنوان "جام اروپا" نیز شناخته می‌شود، پیش از اینکه برای فصل ۹۳–۱۹۹۲ به بعد تغییر نام داد.
چندین جام فیزیکی این نام را داشته‌اند، زیرا یک باشگاه حق دارد پس از پنج برد یا سه برد پیاپی جام را حفظ کند، و یک جام جدید باید برای فصل بعد ساخته شود. در طول سال‌های نخست مسابقات، تا فصل ۶۷–۱۹۶۶، جام طراحی متفاوتی داشت.
جام اصلی جام اروپا توسط "لکیپ"، یک روزنامه ورزشی فرانسوی اهدا شد. این جام در مارس ۱۹۶۷ به‌طور دائم به رئال مادرید اهدا شد. در آن زمان، آنها قهرمانان دوره بودند و در مجموع شش عنوان قهرمانی را کسب کرده بودند، از جمله پنج مسابقه نخست از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۰. بنابراین سلتیک به نخستین باشگاهی تبدیل شد که در سال ۱۹۶۷ جام را با طراحی فعلی خود برد.
جایزه جایگزین، با طراحی تا حدودی متفاوت از طرح اصلی، توسط یوفا از یورگ استادلمان، جواهرساز اهل برن، سوئیس سفارش داده شد. به بهای ۱۰٬۰۰۰ فرانک سوئیس، نقره، ۷۴ سانتی‌متر ارتفاع و ۱۱ کیلوگرم وزن داشت. غنائم جایگزین پسین این طرح را تکرار کردند. شکل دسته‌ها باعث شده‌است که در زبان‌های مختلف، از جمله فرانسوی (" "la Coupe aux grandes oreilles" ")، ایتالیایی (" "La Coppa dalle grandi orecchie" ")، اسپانیایی (" "La Orejona" ")، لقب "گوش‌های بزرگ" را به خود اختصاص دهد. روسی (" "Ушастый، Ushastiy" ")، ویتنامی ("Cúp tai voi") و چینی ("大耳朵杯"). میان سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۹۴، این جام به صورت جمله‌ای عنوان " Coupe des Clubs Champions Européens " را دارد. میلان واپسین تیمی بود که موفق به کسب این نوع جام شد. از آن زمان به بعد، این تروفی به‌طور کامل با حروف بزرگ عنوان را یدک می‌کشد، البته اندازه آن در جام پسین و فعلی افزایش یافته‌است.
جامی که در حال حاضر اهدا می‌شود ششمین جام است و از سال ۲۰۰۶ پس از قهرمانی لیورپول برای پنجمین جام اروپایی خود در سال ۲۰۰۵، مورد استفاده قرار گرفته‌است. از سال ۲۰۰۹، قهرمانان لیگ قهرمانان اروپا جام واقعی را که همیشه در اختیار یوفا است، حفظ نکرده‌اند. یک کپی جام در اندازه کامل، "جام برندگان لیگ قهرمانان"، به باشگاه برنده با حک شدن نام آنها بر روی آن اهدا می‌شود. باشگاه‌های برنده مجاز به ساختن کپی از خود هستند. آنها باید به وضوح به عنوان چنین علامت گذاری شوند و می‌توانند حداکثر هشتاد درصد اندازه جام واقعی باشند.
قانون پیشین که پیش از فصل ۶۹–۱۹۶۸ معرفی شده بود، به یک باشگاه اجازه می‌داد پس از پنج برد یا سه برد پیاپی جام را حفظ کند. در آن مرحله، رئال مادرید تنها دیدار باشگاهی در هر دو مرحله مقدماتی بود و در واقع هر دو را ملاقات کرد. زمانی که به یک باشگاه جام اعطا شد، شمارش دوباره به صفر رسید. به عنوان مثال، باشگاهی بدون عنوان پیشین که شش عنوان پیاپی را کسب کرده باشد، پس از بردهای سوم و ششم (هر کدام برای سه بار پیاپی) به‌طور دائم جام‌ها اعطا می‌شود، اما نه پس از پنجمین برد. باشگاهی که قهرمانی آن در لیگ قهرمانان اروپا پنجمین یا سومین قهرمانی پیاپی نبود، پیش‌تر جام واقعی را برای ده ماه پس از پیروزی خود حفظ کرد و یک ماکت کوچک دریافت کرد تا برای همیشه نگه دارد.
پنج باشگاه جام واقعی را تحت قوانین قدیمی از فصل‌های ۶۹–۱۹۶۸ تا ۰۹–۲۰۰۸ حفظ کرده‌اند:
«نشان چند برنده»، که گاهی اوقات «نشان افتخار» نامیده می‌شود، برای شروع رقابت‌های ۰۱–۲۰۰۰ برای باشگاه‌هایی که جام را برای همیشه نگه می‌داشتند، معرفی شد. خود این نشان آستین چپ پیراهن تیم را در طول مسابقات لیگ قهرمانان اروپا تزئین می‌کند. نشان اصلی یک بیضی آبی بود که روی آن طرحی از جام فعلی به رنگ سفید بود که با بخشی از آرم استاربال لیگ قهرمانان پوشانده شده بود. بالاتر از جام، تعداد کل عناوین باشگاه بود. در شروع مسابقات ۱۳–۲۰۱۲، نشان با طراحی جدید خاکستری شد که تا پایان فصل ۲۱–۲۰۲۰ استفاده می‌شد.
از سال ۲۲–۲۰۲۱، یوفا استفاده از نشان را در آستین چپ لغو کرد، و به اسپانسرهای آستین اجازه داد، و نشان را در «نشان ستاره‌بال» معمولی برای باشگاه‌هایی که معمولاً نشان چند برنده را می‌پوشند، با تعداد پیروزی‌ها اضافه کرد. بالای ستاره وسط در این بین تیم‌های دیگر نیز همان نشان را بر تن می‌کنند اما بدون شماره. علاوه بر این، دارندگان عنوان با سه یا پنج برد کلی، تعداد پیروزی‌های خود را بر روی لوگوی دارنده عنوان حک می‌کنند و توپ ستاره را از بین می‌برند، در حالی که دارندگانی که حق پوشیدن نشان چند برنده را ندارند، یک نشان آبی خالی دارنده عنوان دارند.
از آنجایی که جام فعلی به‌طور دائم در مالکیت یوفا باقی می‌ماند، دیگر به تیمی داده نمی‌شود که پنجمین عنوان کلی یا سومین عنوان پیاپی را کسب کند. با این حال، نشان چند برنده همچنان به چنین باشگاه‌هایی تعلق می‌گیرد؛ بنابراین لیورپول واپسین تیمی بود که به‌طور دائم این جام را دریافت کرد.
شش تیم پنج عنوان مجموع یا سه عنوان پیاپی را کسب کرده‌اند و بنابراین می‌توانند نشان چند برنده را داشته باشند:
یک «آرم دارنده عنوان» جداگانه توسط قهرمانان فعلی لیگ قهرمانان اروپا در رقابت‌های فصل بعد به جای پچ معمولی که توسط دیگر تیم‌های رقیب استفاده می‌شود استفاده می‌شود. این لوگو عمدتاً آبی تیره است و در سال ۰۵–۲۰۰۴ با پورتو به عنوان مدافع عنوان قهرمانی معرفی شد. تمایز بین لوگوی دارنده عنوان و نشان افتخار را می‌توان با تمایز بین "اسکودتو" ("سپر") که توسط قهرمانان فعلی سری آ در ایتالیا استفاده می‌شود و "استلا" ("ستاره") که توسط تیم‌هایی که در مجموع بیش از ده عنوان قهرمانی در سری آ دارند، پوشیده شده‌است. با این حال، در حالی که یوونتوس با کسب بیش از ۳۰ عنوان قهرمانی از سه ستاره استفاده می‌کند، هیچ پیش‌بینی‌ای برای چندین نشان افتخار یوفا وجود ندارد، زیرا تعداد این نشان می‌تواند به‌طور نامحدود افزایش یابد. از ۰۷–۲۰۰۶ تا ۱۱–۲۰۱۰، دارندگان عنوان نیز با توپ مسابقه استفاده شده در فینال پیروزمندانه خود در مسابقات خانگی خود بازی می‌کردند، اما از سال ۱۲–۲۰۱۱، دارندگان عنوان از همان توپ مسابقه استفاده می‌کردند که ۳۱ تیم دیگر استفاده می‌کردند.
طرح اصلی نشان دارنده عنوان دارای دو ستاره به هم پیوسته لوگوی توپ ستاره مسابقات در بالا بود، با عنوان "قهرمانان" و فصل پیروزی در مرکز نشان. در سال ۰۹–۲۰۰۸ کمی اصلاح شد تا تمام آرم توپ ستاره را نشان دهد، البته با محو شدن سایر ستاره‌ها، و برای مسابقات ۱۰–۲۰۰۹ به شدت تغییر کرد. بدون پس‌زمینه توپ ستاره‌ای، در عوض طرحی از جام را نشان می‌داد که برای برندسازی فینال فصل پیش استفاده شد.
در سال‌های ۱۱–۲۰۱۰ مجدداً اصلاح شد تا بخشی از توپ ستاره در زیر عنوان «قهرمانان» و سال پیروزی نمایش داده شود. طرح جایگزین شده برای نخستین بار توسط چلسی در ۱۳–۲۰۱۲ پوشیده شد. طرح کلی جایزه همراه با سال پیروزی را نشان داد، همان طرح از ۱۶–۲۰۱۵ برای لوگو حفظ شد، اما مواد استفاده شده در لوگو تغییر کرد. با شروع رقابت‌های ۲۲–۲۰۲۱، قهرمانان حاکم از لوگوی جدیدی استفاده می‌کنند که همچنان همان طرح را حفظ می‌کند، اما خاکستری است و دیگر سال قهرمانی را در آن نگه نمی‌دارد. در صورتی که دارنده عنوان دارای نشان چند برنده نیز باشد، تعداد پیروزی‌ها در لوگویی که به جای ستاره توپ استفاده می‌شود، گنجانده می‌شود.
امیر نوروز پسر ارغون آغا بود که پس از فوت پدرش نایب السطنه خراسان شد. «در زمان ایلخانی ارغون خان مغول، این ایلخان، حکومت خراسان را به پسر ارشد خود، غازان خان داده و امیرنوروز را که از قوم اویرات‌ها بود به سمت نیابت و ملازمت او منصوب نمود. امیر نوروز یک سال پس از فوت پدرش یعنی در سال ۱۲۷۹ (م ۶۷۴ ق) علیه شاهزاده غازان عصیان نمود. کمی پس از فوت ارغون خان در سال ۶۹۰ه، سرداران و صاحب منصبان مغول، گیخاتو خان، برادرِ ارغون خان را که در آسیای صغیر حکومت می‌کرد به ایلخانی انتخاب ولی سال ۶۹۴. ه‍.ق برخی از امراء مغول که از گیخاتو، ناراضی بودند و در راس آنها بایدو خان (یکی از نوادگان هلاکو)، در نزدیکی اردوگاهِ موقان، وی (گیخاتو خان) را گرفته و با زهِ کمان خفه کردند و به این ترتیب بایدو، به تخت ایلخانی، جلوس نمود. در این سال (۶۹۴) ق. ه یعنی در زمان ایلخانی بایدوخان امیرنوروز پس از مدت‌ها سرکشی و رویگردانی از شاهزاده غازان، تصمیم گرفت که با او از درِ آشتی درآید. چون امیر نوروز و شاهزاده غازان از در صلح درآمدند و دشمنی دیرین، جای خود را به دوستی داد. امیر نوروز در اسلامپذیری غازان خان نقش داشت. غازان، با تشویق امیر نوروز اسلام آورد و به همراهی امیر نوروز راهی جنگ با بایدو گردید. پس از قتل بایدو در ۶۹۴. ه‍.ق در تبریز، شاهزاده غازان به ایلخانی رسید. امیر نوروز پس از اینکه از جانب غازان خان اختیار تام یافت اوضاع لشکر را سروسامان داده و آماده سرکوب شورش‌ها گردید. امیر نوروز که یک مسلمان متعصب بود با غازان خان به توافق نرسید و سرانجام به جرم خیانت به قتل رسید.‏
محرک اصلی درگیری غازان با بایدو خان، امیر نوروز بود که با عمهٔ غازان، طغان خاتون ازدواج کرده بود. نوروز و طغان خاتون هر دو بر باورهای دینی غازان تأثیر گذاشتند. پس از مسلمان شدن غازان امیران مسلمان که به حمایت از بایدو ادامه می‌دادند، جهت خود را تغییر داده و به طرفداری غازان پرداختند به این ترتیب بایدو بیشتر نیروهای نظامی خود را از دست داد. او قصد فرار به گرجستان را داشت، به دستور غازان دستگیر و در ۴ اکتبر ۱۲۹۵ اعدام شد. پیروزی غازان سرآغاز سرکوب ادیان غیر اسلامی در ایلخانان بود. به گفتهٔ رشیدالدین فضل‌الله همدانی، غازان در ۵ اکتبر ۱۲۹۵ وارد تبریز شد و بلافاصله حکم تخریب کلیساها، کنیسه‌ها و معابد بودایی را در قلمرو خود صادر کرد. نویسندگان مسیحی حمله‌های متعدد به کلیساها در بغداد، موصل، تبریز، مراغه و دیگر شهرهای ایلخانی را تأیید می‌کنند و تأکید می‌کنند که بودایی‌ها تحت شدیدترین آزار و اذیت قرار گرفتند. ظاهراً غازان در صدد از بین بردن حضور بوداییان در قلمرو خود بود. اگر ادعای بدیع‌الزمان جزری را واقعیت بدانیم، غازان شخصاً در تخریب معبد بودایی در بغداد شرکت داشت. با این حال، نظرهای هتوم یکم، شاه ارمنستان و مارینو سانودو در رابطه با آزار و اذیت مسیحیان از اهمیت بیشتری برخوردار است. ظاهراً، این آزار توسط مغولانی که اخیراً به اسلام گرویده بودند آغاز شد و غازان برای خشنود ساختن امیرانی که از او حمایت کرده بودند ادامهٔ آن را اجازه داد. ابن عبری (بار هبرائوس) و استپانوس اربلیان می‌گویند که امیر نوروز آزار و اذیت مسیحیان را قبل از اعلام فرمان غازان آغاز کرده بود و ایلخان جدید قانونی بودن این آزار و اذیت‌ها را تنها پس از شروع آنها تأیید کرد بنابراین، به نظر می‌رسد که مغول‌های تازه مسلمان شده عامل آزار و اذیت بوداییان، مسیحیان و یهودیان ساکن در ایلخانان بوده‌اند. نویسندگان مسیحی مانند استپانوس اربلیان معتقدند که همه مغولان ایران تحت تأثیر امیر نوروز به اسلام گرویدند اما رشیدالدین مدعی است که در همان روزی که غازان به اسلام گروید، همه مغولان ایران از او الگو گرفتند. ادعاهای وصاف شیرازی و حمدالله مستوفی مبنی بر اینکه ایلخان جدید اعلام کرده‌است که تمام مغولان قلمرو او پس از به تخت نشستن او در تبریز باید مسلمان شوند، قابل اعتمادتر به نظر می‌رسد. این ادعاها حاکی از آن است که غازان بلافاصله پس از استقرار قدرت خود، تغییر اجباری مغولان محلی را برنامه‌ریزی کرد.‏
همه مغولان ایلخانی سیاست دینی جدید غازان را نپذیرفتند. در سال ۱۲۹۶، نویون اویرات تصمیم متناقضی گرفتند که همراه با رعایای خود به سلطنت مملوک بروند تا از تغییر دین اجباری خودداری کنند. وقایع‌نگاران ممالیک ادعا می‌کنند که تعداد مهاجران اویرات بالغ بر ۱۰۰۰۰ یا حتی ۱۸۰۰۰ خانواده بوده‌است. با این حال، مهم‌تر از آن این ادعاست که این پناهندگان از ایلخانان «بودایی» بوده‌اند. در داخل ایلخانان نیز غازان نیز با مقاومت آشکاری مواجه شد. اولین مقاومت مغولان ایران به رهبری نوه هولاکو خان، سوکه بود که بر ضد غازان توطئه کرد، زیرا می‌ترسید غازان قصد دارد مردم خود را تحت فرمان امیرنوروز قرار دهد. علیرغم ماهیت سیاسی این توطئه، سوکه و برخی از حامیانش مانند امیر بارولا بر پایه‌های مذهبی آن تأکید کردند. توطئه‌گران نوروز را مقصر تغییر مذهب اخیر غازان می‌دانستند. افشای توطئه سوکه و اعدام بعدی او با شورش‌های دیگری همراه شد. پس از سرکوب قیام امیران ایسن تیمور و کورمیشی، غازان با شورش شاهزاده ارسلان از نوادگان برادر چنگیزخان مواجه شد. در طغیان ارسلان، یک بار جان غازان به خطر افتاد، اما این شورش نیز مانند دیگران به کمک به موقع امیر نوروزی سرکوب شد. در واکنش به این اغتشاشات، غازان در زمستان ۱۲۹۶ دست به سرکوب‌های دسته جمعی زد که طی آن ۵ شاهزاده مغول و هم خون با او و ۳۸ امیر اعدام شدند.
هیچ مدرک قاطعی وجود ندارد که غازان سیاست خود را برای اسلامی کردن اجباری رعایای غیراسلامی خود در پی این قیام‌ها رها کرده باشد. با این حال، نویسندگان مسیحی شواهد قابل توجهی، هرچند غیرمستقیم، ارائه می‌کنند که نشان می‌دهد واقعاً چنین بوده‌است. غازان در اوایل اکتبر ۱۲۹۵، طی ملاقات شخصی با پادشاه ارمنستان به هتوم دوم، از سلسله پادشاهی ارمنی کیلیکیه، قول داد که کلیسای ارمنی را در امان نگه دارد و تنها علیه بوداییان ایلخانان انتقام بگیرد. ظاهراً تصمیم ایلخان پاسخی به مقاومت شدید مردم ارمنی منطقه نخجوان در برابر سپاهیان امیرنوروز بود. غازان کلیسای ارمنی را محافظت کرد اما به آزار و اذیت نسطوریانی که در قلمرو او زندگی می‌کردند ادامه داد. آزار و اذیت مسیحیان ایرانی برای چندین ماه ادامه یافت و تا عید پاک ۱۲۹۶ - یعنی بلافاصله پس از سرکوب قیام‌های سوکه، ایسن تیمور و ارسلان پایان یافت.
نارضایتی مغولان ایرانی به برکناری تدریجی امیر نوروز از قدرت منجر شد و در نهایت به اعدام وی در تابستان ۱۲۹۷ انجامید. امیر نوروز به دلیل مکاتبه های جعلی با سلطان مصر ممالیک به خیانت متهم شد. بر اساس این اسناد ساختگی، نوروز از هم دین خود، سلطان مملوک، درخواست کمک نظامی کرده بود، به این دلیل که تعدادی از امیران مغول در ایلخانان مانع تلاش او برای تغییر مذهب مغولان محلی شده بودند. نوروز در واقع با مقاومت آشکار نویون بودایی مواجه شد. منابع مسیحی بیان می‌کنند که آخرین تغییر در سیاست دینی غازان در ارتباط با اعدام نوروز اتفاق افتاد. به گفته هتوم یکم، شاه ارمنستان و مارینو سانودو غازان پس از مرگ نوروز از مسیحیان در قلمرو خود حمایت سنتی مغول را برقرار کرد. حتی گفته می شود که غازان از آزار و اذیت مسیحیان پشیمان بود و غازان در نامه‌های خود به پادشاه قبرس این پشیمانی را بیان کرده‌است. با این حال، این پشیمانی ممکن است ارتباط زیادی با تمایل غازان برای جلب حمایت نظامی فرانک‌های خاور نزدیک در مبارزه با ممالیک داشته باشد. از سوی دیگر، منابع ارمنی نوشته شده در ایلخانان، نگرش مساعد غازان را نسبت به اتباع مسیحی خود تأیید می‌کند.
هوگو لیل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بازیکن سابق فوتبال است که در پست هافبک میانی بازی‌ می‌کرد. او در مجموع ۱۴۸ بازی و ۹ گل در ۱۱ فصل لیگ برتر انگلیس به ثمر رساند.
وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال پرتغال، زیر ۱۶ سال پرتغال، زیر ۱۷ سال پرتغال، زیر ۱۸ سال پرتغال، زیر ۲۰ سال پرتغال، زیر ۲۱ سال پرتغال، تیم ملی فوتبال پرتقال بی و تیم ملی فوتبال پرتغال بازی کرده‌است.
علیرضا عباسی (زادهٔ ۴ مرداد ۱۳۶۶ در تهران) بازیکن سابق فوتسال و مربی و آنالیزور فوتسال اهل ایران است.
پست تخصصی علیرضا عباسی در تیم های باشگاهی فوتسال و تیم ملی دانشجویان ایران مهاجم بوده است.
برنادت بروتن (؛ زادهٔ ) مورخ، و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا است.
هدست واقعیت مجازی یا هدست وی‌آر دستگاهی است که بر روی سر نصب می‌شود و واقعیت مجازی را برای کاربر فراهم می‌کند. هدست‌های واقعیت مجازی به‌طور گسترده در بازی‌های ویدئویی واقعیت مجازی استفاده می‌شوند و در برنامه‌های کاربردی دیگر مانند شبیه‌سازها و مربیان نیز کاربر دارند. هدست‌های واقعیت مجازی معمولاً دارای یک صفحه نمایش برجسته‌بینی (ارائه تصاویر جداگانه برای هر چشم)، صدای استریو و حسگرهایی مانند شتاب‌سنج و ژیروسکوپ برای ردیابی وضعیت سر کاربر جهت مطابقت با جهت دوربین مجازی با موقعیت‌های چشم کاربر در دنیای واقعی هستند.
برخی از هدست‌های واقعیت مجازی دارای سنسورهای ردیابی چشم و کنترل‌کننده بازی هم هستند. عینک واقعیت مجازی از فناوری به نام ردیابی سر استفاده می‌کند که با چرخاندن سر فرد، میدان دید را تغییر می‌دهد. این فناوری ممکن است کامل نباشد چون اگر سر خیلی سریع حرکت کند تأخیر وجود دارد. با این حال، تجربه ای فراگیر را به کاربر ارائه می‌دهد.
شوتا موهان (زاده ۱۹ نوامبر ۱۹۸۵) یک خواننده پلی بک هندی است. او چهار جایزه فیلم‌فیر جنوب برای بهترین خواننده زن، یک جایزه فیلم ایالتی کرالا و یک جایزه فیلم دولتی تامیل نادو دریافت کرده‌است. او بیش از ۷۰۰ آهنگ ضبط کرده‌است و آلبوم‌ها به چهار زبان جنوب هند یعنی مالایالام، تامیل، تلوگو، کنادا و آهنگ‌هایی را برای فیلم‌های هندی ضبط کرده و خود را به عنوان خواننده برجسته سینمای جنوب هند معرفی کرده‌است.
شوتا موهان در ۱۹ نوامبر ۱۹۸۵ در خانواده ای مالاییایی در چنای، تامیل نادو به دنیا آمد. او دختر کریشنا موهان و خواننده پلی بک سوجاتا موهان است. او تحصیلات خود را در صومعه گود شپرد، چنای به پایان رساند و از کالج استلا ماریس، چنای فارغ‌التحصیل شد.A timeless melody. او با دوست دیرینه اش اشوین شاشی ازدواج کرده‌است.A Timeless Melody, "The New Indian Express" (25 June 2012). Retrieved on 25 August 2019. شوتا موهان و آشوین ششی یک دختر به نام سرشتا اشوین دارند که در سال ۲۰۱۷ به دنیا آمدSinger Shweta Mohan blessed with a baby n girl named Sreshta . English.mathrubhumi.com (1 December 2017). Retrieved on 2019-08-25.
نینتندو لَبو یک ابزار بازی ساخته نینتندو است که در آوریل ۲۰۱۸ منتشر شد. لبو از ۲ قسمت تشکیل شده که یک قسمت آن بازی و یک قسمت چند ورق مقوا است. این ابزار تحت کیت‌ها عرضه می‌شود که شامل برش‌های مقوایی و سایر مواد است که با نمایشگر کنسول نینتندو سوئیچ و کنترلر جوی-کان ترکیب می‌شود و می‌توان با آن بازی را کنترل کرد. نینتندو لبو را به عنوان راهی برای آموزش اصول مهندسی و برنامه‌نویسی پایه طراحی کرد.
قانون تابعیت مکزیک () توسط قوانین متعدد، از جمله ماده ۳۰ قانون اساسی مکزیک و تعدادی قانون دیگر مشخص شده‌است. ماده ۳۲ قانون اساسی، حقوقی را که قوانین مکزیک برای مکزیکی‌هایی که دارای تابعیت دوگانه هستند در نظر گرفته‌است، مشخص می‌نماید. این ماده قانونی برای برقراری ضوابط در ارتباط با این موضوع، به منظور پیشگیری از منازعات که ممکن است در قضیه دو تابعیتی‌ها رخ دهد، نگاشته شده‌است. آخرین بار در سال ۲۰۲۱، اصلاحیه‌هایی روی این قانون انجام گرفت.
به‌طور کلی، تابعیت مکزیک با توجه به دو قاعده اصل خاک و اصل خون شکل گرفته‌است. قانون اساسی مکزیک بین تابعیت مکزیک و شهروندی مکزیک تفاوت قائل شده‌است. طبق قانون قصد دریافت تابعیت، عضور رسمی یک کشور گردیدن با رابطه حقوقی و تعهدات بین کشور و ملت که تحت عنوان حقوق شهروندی شناخته می‌شود، تفاوت دارد.
شرکت آبجوسازی لون استار در ۱۸۸۴ میلادی تأسیس شده‌است و اولین کارخانه بزرگ آبجوسازی مکانیزه در تگزاس بوده. آدولفوس بوش، از بنیانگذاران انهایزر بوش، این کارخانه را به همراه گروهی از بازرگانان سن آنتونیو تأسیس کرد. ساختمان قلعه مانند این کارخانه که زمانی آبجوسازی بود، در حال حاضر موزه هنر سن آنتونیو را در خود جای داده‌است. آبجو «لون استار» همواره برند اصلی این شرکت بوده. این آبجو هنوز به عنوان "آبجو ملی تگزاس" به بازار عرضه می‌شود. نام "«لون استار»" اکنون متعلق به شرکت آبجوسازی پپست است. تولید "«لون استار»" در حال حاضر با شرکت آبجوسازی میلر در فورت ورث قرارداد بسته شده‌است. نام Lone Star در فیلیپین تحت مجوز ایژیا بریوری برای نام تجاری آبجو سبک استفاده می‌شود.
کتلین کریگان (؛ – ) بازیگر، نمایشنامه‌نویس و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی خواهر جی. وارن کریگان و والاس دبلیو کریگان بود.
از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "سامسون" اشاره نمود که در آن نقش دلیله را ایفا کرده بود.
فنجان عشق یک ظرف نوشیدنی مشترک است که به طور سنتی در عروسی‌ها و ضیافت‌ها استفاده می‌شود. معمولاً دو دسته دارد و اغلب از نقره ساخته می‌شود. جام‌های عشق اغلب به عنوان جام به برندگان بازی‌ها یا مسابقات داده می‌شود.
فنجان‌های دوست داشتنی در چندین فرهنگ اروپایی، از جمله کویچ سلتیک و فرانسوی موجود است.
"براتینای" روسی («جام برادری» یا «جام دوستی») یک کاسه شراب است که برای ضیافت نیز استفاده می‌شود. این «نسخه روسی فنجان عشق» در نظر گرفته می‌شود. این جام‌ها اغلب بدون دستگیره است.
شرکت آبجوسازی میلر یک شرکت آبجوسازی آمریکایی در میلواکی، ویسکانسین است. این شرکت در سال 1855 توسط فردریک میلر تأسیس شد. شرکت مولسون کورس مجموعه کامل برند جهانی شرکت آبجوسازی میلر را در سال 2016 به دست آورد، و کارخانه آبجوسازی میلر را در محل مجتمع اصلی شرکت اداره می‌کند.
شرکت آبجوسازی میلر در سال ۱۸۵۵ پس از مهاجرت فردریک میلر از هوهنزولرن آلمان، و توسط او در سال ۱۸۵۴ با مخمر آبجو منحصر به فرد در میلواکی تأسیس شد. در ابتدا، او آبجوسازی کوچک پلانک رود را به قیمت ۲۳۰۰ دلار (۶۶۷۳۶ دلار در سال ۲۰۱۸) خریداری کرد. موقعیت کارخانه آبجوسازی در جایی که اکنون دره میلر نامیده می‌شود، دسترسی آسان به مواد خام تولید شده در مزارع مجاور را فراهم می‌کرد. در سال ۱۸۵۵، کمپانی میلر نام خود را به شرکت آبجوسازی میلر. تغییر داد این شرکت تا سال ۱۹۶۶ میلادی تحت مدیریت این خانواده باقی ماند.
شرکت آبجوسازی میلر یکی از شش کارخانه آبجوسازی بود که تحت تأثیر اعتصاب آبجوسازی میلواکی در سال ۱۹۵۳ قرار گرفت.
در ماشین‌کاری ، بیت ابزار یک ابزار برش غیر چرخشی است که در تراش‌های فلزی ، صفحه تراش و رنده‌ها استفاده می‌شود. این برش‌دهنده‌ها اغلب با نام مجموعه ابزار برش تک نقطه‌ای نیز شناخته می‌شوند که از سایر ابزارهای برش مانند اره یا برش با فشار آب متمایز می‌شود. تیغ برای مطابقت با یک عملیات ماشین‌کاری خاص درست می‌شود و ممکن است در صورت نیاز دوباره تیز یا تغییر شکل داده شود. قطعه ابزار در حین برش توسط نگهدارنده ابزار محکم نگه داشته می‌شود.
چنگک پشتی برای کمک به کنترل جهت تراشه است به دلیل اختلاف طول قسمت‌های بیرونی و داخلی، برش به داخل کار انحنا پیدا می‎‌کند. همچنین با کشیدن ابزار به داخل کار به خنثی کردن فشار وارده به ابزار از کار کمک می‌کند.
زاویه چنگک جانبی همراه با زاویه چنگک پشتی تراشه را کنترل می‌کند و تا حدی اصطکاک حرکت کاتر را خنثی می‌کند و می‌تواند متناسب با ماده خاصی که برش داده می‌شود متغیر باشد. به عنوان مثال، برنج به زاویه چنگک پشت و کناری 0 درجه نیاز دارد در حالی که آلومینیوم از زاویه چنگک پشتی 35 درجه و چنگک جانبی 15 درجه استفاده می‌کند.
شعاع نوک ابزار سطح برش را صاف تر می‌کند زیرا می‌تواند برش قبلی را همپوشانی کند و قله‌ها و دره‌هایی را که یک ابزار نوک تیز ایجاد می‌کند از بین ببرد. داشتن شعاع نوک قطعه را نیز تقویت می‌کند، زیرا نوک تیز کاملا شکننده است. شعاع نوک قطعه بسته به عملیات ماشینکاری مانند خشن کردن، نیمه تمام کردن یا تکمیل و همچنین بر اساس مواد تشکیل دهنده برش متفاوت است: فولاد، چدن، آلومینیوم و غیره.
تمام زوایای دیگر برای فاصله گذاری هستند تا هیچ بخشی از ابزار به جز لبه برش نتواند کار را لمس کند. زاویه فاصله از جلو معمولاً 8 درجه است در حالی که زاویه فاصله جانبی 10-15 درجه است.
توصیه می‌شود که زاوایا حداقل مقداری که کار مورد نیاز را انجام می‌دهند باشند، زیرا ابزار با تیزتر شدن زاوایا شکننده‌تر می‌شود و دلیل آن کاهش ساپورت در پشت لبه و کاهش توانایی جذب گرمای تولید شده توسط برش است.
زوایای چنگک در بالای ابزار برای برش لازم نیست دقیق باشد، اما برای برای زاویه چنگک پشت و کناری زاویه بهینه وجود خواهد دارد.
در اصل، تمام قطعات ابزار از فولادهای پر کربن با عملیات سخت کاری و تمپر کردن ساخته می‌شدند. از زمان معرفی فولاد تندبر (HSS) (سالهای اولیه قرن بیستم)، کاربید متخلخل (دهه 1930)، برش‌های سرامیکی و الماسی ، این مواد به تدریج جایگزین انواع قبلی ابزار فولادی در تمام کاربردهای برش شده‎‌اند. اکثر قطعات ابزار امروزه از HSS، فولاد کبالت یا کاربید ساخته می‌شوند.
کاربید ، سرامیک (مانند نیترید بور مکعبی ) و الماس که سختی بالاتری نسبت به HSS دارند، در اکثر موارد امکان حذف سریعتر مواد را نسبت به HSS فراهم می کنند. از آنجایی که این مواد گرانتر و شکننده‌تر از فولاد هستند، معمولاً بدنه ابزار برش از فولاد ساخته شده است و یک لبه برش کوچک ساخته شده از مواد سخت‌تر به آن متصل می‌شود. لبه برش معمولاً یا پیچ می‌شود یا با گیره (در این مورد به آن درج می گویند) یا روی یک ساقه فولادی لحیم می‌شود (این معمولاً فقط برای کاربید انجام می‌شود).
تقریباً تمام ابزارهای برش با کارایی بالا از اینسرت قابل تعویض استفاده می‌کنند. دلایل متعددی برای این امر وجود دارد. اول از همه، در سرعت‌های برش بسیار بالا و تغذیه‌هایی که از این مواد ساخته شده‌اند، نوک برش می‌تواند به دمایی برسد که مواد لحیم کاری شده را که بوته را نگه می‌دارد ذوب کند. از نظر اقتصاد نیز این موضیع اهمیت دارد. اینسرت‌ها به طور متقارن ساخته می‌شوند به طوری که وقتی اولین لبه تیزی خود را از دست می‌دهد می‌توان آن‌ها را چرخاند و یک لبه برش جدید را به جای گذاشت. حتی برخی از اینسرت‌ها به گونه‌ای ساخته شده‌اند که بتوان آن‌ها را برگرداند و در هر اینسرت 16 لبه برش ایجاد کرد. انواع مختلفی از اینسرت وجود دارد: برخی برای تراش اولیه، برخی برای تکمیل کردن و برخی دیگر برای کارهای تخصصی مانند برش نخ‌ها یا شیارها ساخته شده‌اند. برای نامگذاری اینسرت‌ها از استانداردهایی بر اساس شکل، مواد، مواد پوشش و اندازه استفاده می‌شود.
نوک ابزار برش سخت و گران قیمت است. اگر فقط قسمتی را که برش انجام می‌دهد از مواد سخت و گران قیمت باشد، هزینه ابزارکاری کاهش می‌یابد. در این صورت نگهدارنده ابزار را می‌توان از فولاد سخت‌تری ساخت، که علاوه بر ارزان‌تر بودن، معمولاً برای کار مناسب‌تر است، زیرا نسبت به مواد پیشرفته کمتر‌ ترد است.
نگهدارنده ابزار همچنین ممکن است به گونه‌ای طراحی شود که ویژگی‌های دیگری را برای عملیات برش داشته‎‌ باشد، مانند:
توجه داشته باشید که از آنجایی که سفتی (به جای استحکام) معمولاً برای طراحی نگهدارنده ابزار مورد توجه است، فولاد مورد استفاده نیازی به سختی یا استحکام خاصی ندارد زیرا تفاوت نسبتاً کمی بین سختی اکثر آلیاژهای فولادی وجود دارد.
"میله ابزار" بخشی از یک ماشین تراش فلزکاری است که یا به طور مستقیم بیت ابزار را نگه می‌دارد یا یک جایی از ابزار که حاوی بیت ابزار است را نگه می‌دارد. طرح‌های متنوعی برای پایه‌های ابزار (از جمله پایه‌های ابزار اصلی، پایه‌های ابزار راکر، پست‌های ابزار با قابلیت تعویض سریع و برجک‌های پایه ابزار) و نگه‌دارنده‌های ابزار (با هندسه و ویژگی‌های متفاوت) وجود دارد.
یک جعبه ابزار بر روی سری ماشین تراش یا پیچ برجک نصب می‌شود. یک بیت ابزار (یا چند بیت ابزار) و تکیه‌گاه (معمولاً به شکل V یا با دو غلتک , p. 89 ) در بدنه‌ای که قطعه کار را احاطه کرده است در مقابل یکدیگر نصب می‌شوند (یک "جعبه" در اطراف آن تشکیل می‌دهند). نوع متفاوت و محبوب جعبه ابزار از دو غلتک به جای تکیه‌گاه استفاده می‌کند. یکی از غلتک ها «غلتک سایزینگ» و غلتک دیگر «غلتک صیقل کاری» نامیده می‌شود.
شکل‌دهنده ، شکاف‌دهنده‌ها و رنده‌ها اغلب از نوعی نگهدارنده ابزار به نام جعبه کلاپر استفاده می‌کنند که آزادانه می‌چرخند.
فلای کاتر نوعی فرز است که یک یا دو قطعه ابزار در آن نصب می‌شود. بیت‌ها با چرخش میله به اطراف می‌چرخند و برش‌هایی رو به رو بهم انجام می‌دهند. فلای کاترها کاربردی از بیت های ابزار هستند که در آن بیت‌ها بخشی از یک واحد چرخشی هستند (در حالی که بیشتر استفاده از بیت ابزار به صورت خطی است).
مدیریت پایدار مواد یک رویکرد سیستمی برای استفاده و استفاده مجدد از مواد با بهره‌وری بیشتر در کل چرخه عمر آن‌ها است. این نشان‌دهنده تغییر در نحوه تفکر جامعه در مورد استفاده از منابع طبیعی و حفاظت از محیط زیست است. با نگاهی به کل چرخه عمر یک محصول می‌توان فرصت‌های جدیدی را برای کاهش اثرات زیست‌محیطی، حفظ منابع و کاهش هزینه‌ها یافت.
مصرف مواد در ایالات متحده و جهان در طول سدهٔ گذشته به سرعت درحال افزایش بوده‌است. طبق ضمیمه بیانیه رهبران G7 در ۸ ژوئن ۲۰۱۵، مصرف جهانی مواد خام در طول قرن بیستم، حدود دو برابر نرخ رشد جمعیت افزایش یافت. به ازای هر یک درصد افزایش در تولید ناخالص داخلی، مصرف مواد خام شاهد افزایش ۰٫۴ درصدی بوده‌است.www.whitehouse.gov
این مصرف روزافزون برای محیط زیست بهایی داشته‌است. برای مثال تخریب زیستگاه‌ها، از دست رفتن تنوع زیستی، ماهیگیری بیش از حد تحت فشار و بیابان زایی. مدیریت مواد همچنین با ۴۲ درصد از کل انتشار گازهای گلخانه ای ایالات متحده مرتبط است. ناکامی در یافتن راه‌های پربازده‌تر و پایدارتر برای استخراج، استفاده و مدیریت مواد و تغییر رابطه بین مصرف مواد و رشد، پیامدهای جدی‌ای برای اقتصاد و جامعه ما دارد.
مدیریت مواد پایدار (SMM) چهارچوب و ساختاری برای مدیریت مواد و محصولات به‌طور پایدار در طول کل چرخه عمر، از استخراج منابع، طراحی و ساخت، بهره‌وری منابع، مصرف و مدیریت پایان عمر ارائه می‌دهد.
الگوی سنتی مصرف مواد در ایالات متحده یک الگوی گهواره تا گور است. این الگو شامل استخراج مواد خام، تولید محصول، توزیع بین مصرف‌کنندگان، استفاده مصرف‌کنندگان و دفع می‌شود. آنی لئونارد، نویسنده "The Story of Stuff"، این رویه را اقتصاد خطی «take-make-waste» نامید و معمولاً از آن به عنوان جامعه زباله‌ساز یاد می‌شود. این شیوه‌های آشنای مدیریت پسماند برای ایجاد مدیریت پایدار منابع بازبینی می‌شوند. مدیریت مواد پایدار (SMM) تغییری در نحوه استفاده و ارزش‌گذاری مواد با تمرکز بر اثرات زیست‌محیطی استفاده از مواد و حفاظت از محیط زیست در کل چرخه عمر یک محصول است. SMM به عنوان یک رویکرد نظارتی برای مدیریت مواد توسط آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده (EPA) و بسیاری از دولت‌های دیگر در سراسر جهان پذیرفته شده‌است.
مدیریت پایدار مواد رویکردی گسترده‌است که با بسیاری از برنامه‌ها و مفاهیمی که دولت‌ها و کسب‌وکارها در سراسر جهان اتخاذ می‌کنند، همپوشانی دارد یا آن‌ها را پشتیبانی می‌کند. از جمله زباله صفر، شیمی سبز، برچسب‌گذاری زیست‌محیطی، مدیریت زنجیره تأمین پایدار، تولید ناب، تدارکات سبز ، طرح آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده برای برنامه محیط زیست، برنامه G8 3R (کاهش، استفاده مجدد، بازیافت)، برنامه‌های تولید و مصرف پایدار UNEP و مدیریت پایدار منابع، و چهارچوب مدیریت پایدار مواد OECD.
تلاش‌های مشابهی برای تعریف، طراحی و ساخت مفهوم از چرخه بسته عمر محصول و مدیریت مواد شده‌است که گاهی همپوشانی دارند. آژانس‌های دولتی، کارآفرینان، دانشمندان و سازمان‌های غیردولتی بسیاری از این تلاش‌ها را هدایت و رهبری می‌کنند و پیش می‌برند. در حالی که شبیه به SMM است، این مدل‌های چرخه عمر محصول تا حد زیادی بر مدیریت پایان عمر مواد متمرکز هستند، در حالی که SMM بر تأثیراتی که مواد، محصولات و خدمات بر محیط‌زیست دارند، مانند اتروفیکاسیون، اسیدی شدن، تخریب لایه اوزون، گرم شدن کره زمین و سم‌شناسی آبزیان و همچنین مصرف آب و انرژی تمرکز دارد.
سازمان نظارت محصول، نظارت بر محصول را این‌گونه بیان می‌کند:
«عمل به حداقل رساندن اثرات یک محصول و بسته‌بندی آن بر بهداشت و سلامت، امنیت و ایمنی، محیط زیست و جامعه در تمام مراحل چرخه عمر، و در عین حال به حداکثر رساندن منافع اقتصادی. سازنده یا تولیدکننده محصول بیشترین توانایی را برای به حداقل رساندن اثرات نامطلوب دارد، اما سایر افراد دخیل مانند تامین‌کنندگان، خرده‌فروشان و مصرف‌کنندگان نیز نقش ایفا می‌کنند. سرپرستی می‌تواند داوطلبانه باشد یا طبق قانون الزامی باشد.»
بریتیش کلمبیا (BC) دارای یک شبکه نظارت محصول بسیار گسترده‌است که توسط بازیافت بریتیش کلمبیا (BC Recycles) اداره می‌شود و متشکل از تولیدکنندگان و صاحبان برند بریتیش کلمبیا است. تولیدکنندگان و صاحبان برند بر طبق قانون ملزم به جمع‌آوری و محصولات و بسته‌بندی آن‌ها درپایان عمر و تغییر مسیرشان هستند.
برنامه اقدام ضایعات و منابع بریتانیا(WRAP) اقتصاد چرخشی را به عنوان جایگزینی برای اقتصاد سنتی مصرف، ساخت و اتلاف (make, take, waste)، تعریف می‌کند. بدین صورت که تا زمانی که ممکن است از منابع استفاده می‌کند و حداکثر ارزش را از مواد تا زمانی که مورد استفاده هستند، استخراج می‌کند. سپس در پایان عمر مواد و استفاده آن‌ها، مواد را برای تولید محصولات جدید بازیابی می‌کند.
بنیاد الن مک آرتور برای تسریع گذار به اقتصاد چرخشی فعالیت می‌کند. این کار را از طریق همکاری با کسب‌وکارها، دانشگاه‌ها و دولت‌ها در سراسر جهان انجام می‌دهد تا اقتصادی را توسعه دهد که در طراحی احیاکننده و باشد. همچنین به دنبال این است که محصولات، اجزا و مواد در بالاترین میزان استفاده و ارزش آن‌ها، با توجه به تمایز چرخه‌های بیولوژیکی و فنی، در هر زمان نگه داشته شوند.
فرهنگ لغت مدیریت پایدار گهواره تا گهواره (Cradle-to-Cradle) را به این صورت تعریف می‌کند:
«عبارتی که توسط والتر آر. استاهل در دهه ۱۹۷۰ ابداع شد و توسط ویلیام مک دونا و مایکل برانگارت در کتابشان که با همین نام در سال ۲۰۰۲ چاپ شد، رواج پیدا کرد. این چارچوب به دنبال ایجاد روش‌ها و تکنیک‌های تولیدی است که نه تنها کارآمد و مؤثر هستند، بلکه اساساً بدون پسماند هستند. در تولید گهواره به گهواره، تمام مواد ورودی و خروجی به عنوان مواد مفید از لحاظ فنی یا بیولوژیکی دیده می‌شوند. مواد مفید فنی را می‌توان بازیافت یا از آن‌ها استفاده مجدد کرد بدون آن‌که کیفیتشان افت پیدا کند، و مواد مفید بیولوژیکی مصرف یا به کمپوست تبدیل می‌شوند. در مقابل، گهواره تا گور به شرکتی گفته می‌شود که مسئولیت دفع کالاهایی را که تولید کرده‌است بر عهده می‌گیرد، اما لزوماً اجزای تشکیل‌دهنده محصولات را دوباره به خدمت نمی‌گیرد.»
در بازیافت حلقه بسته، یک ماده مصرف شده در پایان عمر جمع‌آوری می‌شود و به فرایند تولید بازگردانده می‌شود تا برای تولید یک محصول جدید استفاده شود.
سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) در سال ۱۹۶۰ تشکیل شد و در حال حاضر شامل ۳۵ کشور از جمله ایالات متحده، کانادا، مکزیک، ژاپن و ۲۳ کشور در اتحادیه اروپا عضو آن هستند. این سازمان برای تقویت و رشد رفاه اقتصادی و پایان دادن به فقر فعالیت می‌کند. شیوه اتخاذ شده برای این امر ارتقای رشد اقتصادی و ثبات مالی برای دولت‌ها در سراسر جهان با درنظرگیری پیامدهایی که رشد اقتصادی و اجتماعی بر محیط‌زیست دارند، است.
از دهه ۱۹۸۰، OECD برای ترویج سیاست‌هایی کار کرده‌است که از ضایعات جلوگیری می‌کنند و آن‌ها را کاهش می‌دهند و مدیریت می‌کنند تا اثرات منفی زیست‌محیطی را کاهش دهند. با گذر زمان مشخص شده‌است که افزایش فعالیت اقتصادی و مصرف مواد به‌طور روزافزون نیازمند یک رویکرد سیستماتیک مبتنی بر مواد برای مدیریت ضایعات است، رویکردی که به دنبال بازگردانی مواد به فرایند تولید در پایان عمرشان است. این رویکرد «گهواره به گهواره» نام دارد و برای مدیریت مواد در مقابل رویکرد سنتی مدیریت زباله «گهواره تا گور» قرار می‌گیرد. در حدود سال ۲۰۰۱ OECD شروع به تأکید بر سودمند بودن این دیدگاه برای کشورها کردکه ضایعات منابعی هستند که می‌توانند به عنوان ورودی برای محصولات جدید استفاده شوند. بسیاری از کشورها و دولت‌ها اتخاذ سیاست‌های مدیریت مواد پایدار را آغاز کرده‌اند.
در سال ۲۰۱۲، OECD خلاصه‌ای از سیاست رشد سبز را در مورد مدیریت پایدار مواد منتشر کرد. در آن SMM را این‌گونه تعریف می‌کنند:
رویکردی برای رواج دادن استفاده پایدار از مواد با ادغام اقداماتی برای کاهش اثرات منفی زیست‌محیطی و حفظ سرمایه طبیعی در طول چرخه عمر مواد، همراه با در نظرگیری کارایی اقتصادی و برابری اجتماعی.
تعریف عملی OECD نکات زیر در مورد تعریف SMM را شامل می‌شود:
تولید و مصرف پایدار (UNEP)
مدیریت منابع پایدار (UNEP)
آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده، مدیریت مواد پایدار را به عنوان یک چهارچوب نظارتی برای مدیریت مواد پذیرفته‌است. این آژانس در ژوئن ۲۰۰۹ گزارشی را ارائه کرد که به عنوان نقشه راه برای SMM در ایالات متحده عمل می‌کرد. عنوان این گزارش "مدیریت مواد پایدار - جاده پیش رو ۲۰۰۹–۲۰۲۰" است. در این گزارش EPA مدیریت پایدار مواد را این‌گونه تعریف می‌کند:
«... رویکردی برای تأمین نیازهای انسان با استفاده یا استفاده مجدد از منابع به‌طور پربازده و پایدار در طول چرخه عمر آن‌ها، یا به‌طور کلی به حداقل رساندن مقدار مواد دخیل و تمام اثرات زیست‌محیطی مرتبط».
قانون حفاظت و بازیابی منابع (RCRA) پایه‌های قانونی را برای مدیریت پایدار مواد در ایالات متحده تعیین می‌کند و ترجیحی برای حفظ منابع نسبت به دفع ایجاد می‌کند. در سال ۲۰۱۰، دفتر حفاظت منابع و بازیابی تمرکز خود را از صرفاً بازیابی منابع، به اتخاذ رویکردی گسترده‌تر برای مدیریت مواد پایدار تغییر داد. رویکرد جدید شامل دو دستور اصلی مدیریت پسماند RCRA است: ۱) حفاظت از سلامت انسان و محیط زیست در برابر پسماند و۲) حفظ منابع. سه هدف افزوده نیز عبارتند از: ۱) کاهش پسماند و افزایش استفاده کارآمد و پایدار از منابع ۲) جلوگیری از قرار گرفتن انسان و اکوسیستم در معرض استفاده از مواد شیمیایی خطرناک ۳)مدیریت ضایعات و پاکسازی مواد شیمیایی منتشره به روشی ایمن و سالم از نظر زیست‌محیطی.
در سال ۲۰۱۵، آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده (EPA) گزارش "برنامه استراتژیک مدیریت پایدار مواد برای سال‌های مالی ۲۰۱۷–۲۰۲۲" را منتشر کرد. این برنامه پنج ساله بر سه ابتکار استراتژیک متمرکز خواهد بود:
حوزه‌های دیگری که EPA بر آن‌ها تمرکز خواهد کرد شامل مدیریت الکترونیک پایدار، ارزیابی چرخه عمر، اندازه‌گیری و همکاری بین‌المللی مدیریت پایدار مواد است.
دیوانه سازی یکی از راه‌های شکنجه در زندان‌ها است. خطاب کردن زندانیان به اسم دیوانه، دروغ گفتن در خصوص خانواده زندانیان مثل مرگ نزدیکان،‌ تشویق به خودزنی، خودکشی و استفاده از هر راهی برای تلقین به دیوانه بودن، از جمله اقدامات در این روش است.
برخی از روانشناسان بر این باورند که زندان میتواند تاثیر مستقیم بر روی روان زندانیان بگذارد. در تحقیقاتی که در خصوص انزوای شدید انجام شده بود، نتیجه ای جز محو اجتماعی بودن از عادت های زندانیان نداشته است. اگر یک زندانی به مدت طولانی در انفرادی قرار بگیرد، این امر می‌تواند به مشکلات روانی برای زندانی را فراهم کند. کسانی که در زندان های انفرادی قرار گرفته اند، بیشتر از دیگران به خودکشی رو می آورند و برخی از آنان دچار وسواس های شدید می شوند. از زندان های انفرادی به عنوان زندان درون زندان یاد می شود.
از این روش در زندان‌های مربوط به جنگ جهانی دوم توسط آلمان‌های نازی استفاده می شود. به این روش راه حل نهایی گفته می شد.
از این روش در زندان‌های شوروی کمی بعد از فروپاشی این حکومت استفاده می‌شد. در این روش، مخالفان سیاسی شوروی در مراکز روانپزشکی روسیه نگهداری می‌شدند و با شوک‌های الکتریکی و داروهای اختلال روانی، مورد شکنجه قرار می گرفتند. این برنامه پیشتر نیز در روسیه اجرا می شد، امروزه نیز برای ساکت کردن صدای مخالفان پوتین مورد استفاده قرار می گیرد.
به گزارش منابع خبری منتقد نظام جمهوری اسلامی ایران، این کشور در زندان‌های خود، از روش دیوانه‌سازی برای ساکت کردن زندانیان عموما سیاسی استفاده می کند. انتقال هنگامه شهیدی از زندان اوین به بیمارستان روانی در حالی که او بیماری قلبی داشته است از جمله این اقدامات بود. نازنین زاغری رتکلیف قربانی این برنامه بود که در سال ۱۳۹۸ به بیمارستان روانی امام خمینی منتقل شد. محمد علی طاهری ،کیانوش سنجری، سها مرتضایی حمید بقایی، هاشم خواستار، انسیه عبدالحسینی، میثم بهرام‌آبادی، زهرا جباری و امیرمهدی طبسی به عنوان قربانی این نوع شکنجه در دهه‌های اخیر در ایران بوده اند. از این روش در جلسات بازجویی و همینطور تحت فشار قرار دادن خانواده‌های زندانیان نیز استفاده می‌شود.
ضریب انتقال جرم سینتیکی , یا diffusion coefficient یک مفهوم مهم در علم و مهندسی و سینتیک مواد است که به طور معمول به عنوان ثابت تناسب بین شار مولار ناشی از پخش مولکولی و مقدار منفی گرادیان در غلظت گونه ها نوشته می شود و به توصیف نرخ پخش جزئیات و ذرات در یک محیط می‌پردازد. وقتی یک ماده در محیط دیگری حل می‌شود یا در محیطی متشکل از ذرات دیگر حرکت می‌کند، پدیده پخش رخ می‌دهد. در این فرایند، ذرات ماده از منطقه‌هایی با غلظت بالاتر به مناطقی با غلظت پایینتر پخش می‌شوند و در واقع تعریف ضریب نفوذ از قانون فیک ( FICKs LAW ) نشات میگیرد .
ضریب پخش برای هر ماده و در هر محیطی، میزان پخش ذرات و جزئیات را تعیین می‌کند. هر چه ضریب پخش یک ماده نسبت به دیگری بزرگتر باشد، پخش آنها به یکدیگر سریعتر است .این ضریب به شکل کمی میزان پخش ذرات را اندازه‌گیری می‌کند و بیانگر نرخ تغییرات غلظت در طول زمان است.
از دیدگاه ریاضی، ضریب پخش (D) برابر است با نسبت تغییرات غلظت (ΔC) به مسافت (Δx) و زمان (Δt). بنابراین، می‌توان آن را با فرمول زیر بیان کرد:
D = ΔC / (Δx * Δt)
واحد ضریب پخش در طول به توان 2 بر زمان و در واحد های سیستم بین المللی ( SI) ، ( m^2/s ) و در واحد CGS. برابر cm2/s)) است .
ضریب پخش وابسته به خصوصیات فیزیکی ماده و شرایط محیطی است. عواملی مانند دما، فشار، ویسکوزیته و تراکم محیط می‌توانند بر ضریب پخش تأثیر بگذارند. برای محاسبه ضریب پخش در شرایط مختلف، معمولاً از آزمون‌ها و مدل‌های ریاضی استفاده می‌شود.
وابستگی دمایی ضریب انتقال جرم با رابطه آرنیوس که یک رابطه ریاضی بوده و نشان دهنده وابستگی ضریب انتقال جرم به دیگر پارامتر ها مانند انرژی فعالسازی و ثابت گاز ها بیان میشود:
این رابطه برای گازها در یک دمای واحد و فشار های متفاوت بیان میشود :
از کاربرد های مهم این مفهوم میتوان به :
جداسازی مواد: در فرآیندهایی مانند جذب، اسمز، استخراج و تقطیر، ضریب انتقال جرم برای تفکیک مواد مختلف در فازهای مختلف (مایع به مایع، گاز به مایع، جامد به مایع و غیره) استفاده می‌شود.