moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
مونرو در واپسین ماه‌های زندگی‌اش، در هلنا درایو پنجم ۱۲۳۰۵ در برنت‌وود محله‌ای در لس آنجلس زندگی می‌کرد. خانه‌دار وی یونیس موری شب ۴ اوت ۱۹۶۲ در خانه ماند. موری در ساعت ۳:۰۰ ق.ظ. ۵ اوت از خواب بیدار شد و حس کرد که یک‌چیزی اشتباه بوده‌است. او نور را از زیر درب اتاق خواب مونرو دید اما نتوانست پاسخی دریافت کند و درب هم قفل شده بود. موری سپس با روان‌پزشک مونرو، رالف گرینسون تماس گرفت، که اندکی بعد به خانه رسید و از یک پنجره وارد اتاق خواب شد و مونرو را در تختش مرده دید. پزشک مونرو، هایمن انگلبرگ حدود ساعت ۳:۵۰ ق.ظ. به محل رسید و مرگ او را رسماً بیان کرد و در ساعت ۴:۲۵ ق.ظ.، به ادارهٔ پلیس لس آنجلس اطلاع داده شد.
مونرو میان ساعت ۸:۳۰ ب.ظ. و ۱۰:۳۰ ب.ظ. در ۴ اوت درگذشت، گزارش سم‌شناسی نشان داد که علت مرگ او مسمومیت حاد باربیتورات بوده‌است. او در خونش ۸ میلی‌گرم درصد کلرال هیدرات (میلی‌گرم در هر ۱۰۰ میلی‌لیتر از محلول) و ۴.۵ میلی‌گرم درصد پنتوباربیتال داشت؛ در کبدش هم ۱۳ میلی‌گرم درصد پنتوباربیتال داشت. جعبه‌های خالی دارو کنار تختش پیدا شدند. احتمال این‌که مونرو به طور تصادفی مصرف بیش از حد کرده باشد، به دلیل این‌که دوزهایی که در بدنش پیدا شدند چند برابر حد مرگ‌بار بودند رد شد.
دفتر محققان مرگ شهرستان لس آنجلس در بررسی خود از گروه پیشگیری از خودکشی لس آنجلس کمک گرفت که دانش تخصصی در زمینهٔ خودکشی داشت. پزشکان مونرو اظهار کردند که او «تمایلی به ترس شدید و افسردگی‌های مکرر» با «تغییرات خلق‌وخوی ناگهانی و غیر قابل‌پیشبینی» داشت و در گذشته چندین بار مصرف بیش از حد کرده بود، ممکن است از قصد این کار را کرده باشد. به علت این حقایق و نبودن هیچ نشانه‌ای از فعالیت خلاف قانون، معاون دفتر محققان مرگ توماس نوگوچی مرگ او را به‌عنوان یک خودکشی احتمالی دسته‌بندی کرد.
مرگ ناگهانی مونرو سرصفحهٔ اخبار در ایالات متحده آمریکا و اروپا بود. بنا بر اظهار لویس بنر، «گفته می‌شود که نرخ خودکشی در ماه پس از مرگ او در لس آنجلس دو برابر شده بود؛ نرخ چاپ خیلی از روزنامه‌ها در آن ماه گسترش یافت» و "شیکاگو تریبون" گزارش داد که صدها تماس تلفنی از سوی عموم مردم برای درخواست اطلاعات دربارهٔ مرگ او دریافت کرده‌اند هنرمند فرانسوی ژان کوکتو نظر داد که مرگ وی «بایستی در جایگاه درسی تلخ برای همهٔ آنانی باشد که کار اصلی‌شان آزار ستارگان فیلم و جاسوسی از آن‌هاست»، همبازی پیشین مونرو لارنس الیویه او را «قربانی کامل هیاهو و احساس» خواند، کارگردان "ایستگاه اتوبوس" جاشوا لوگن هم گفت که او «یکی از قدردانی‌نشده‌ترین افراد در جهان» بود. در ایران، روزنامهٔ "اطلاعات" مرگ وی را به مرگ چند بازیگر دیگر از جمله «جیمز دین» تشبیه کرد.
خاک‌سپاری او، در گورستان وست‌وود در ۸ اوت برگزار شد، خاک‌سپاری خصوصی بود و تنها خویشاوندان نزدیک وی در مراسم حضور داشتند. ترتیب خدمات توسط جو دی‌ماجیو، خواهر ناتنی مونرو برنیس بیکر میراکل و مدیر امور تجاری مونرو اینز ملسون داده شد. صدها تماشاگر خیابان‌های اطراف گورستان را پر کرده بودند. مونرو بعدها در گورابهٔ شمارهٔ ۲۴ در گذرگاه خاطرات به خاک سپرده شد.
در دهه‌های بعدی، چندین تئوری توطئه از جمله قتل و مصرف بیش از حد تصادفی برای مخالفت با خودکشی به‌عنوان علت درگذشت مونرو مطرح شدند. این گمان که مونرو به قتل رسیده‌است نخستین بار با انتشار "" از نورمن میلر در ۱۹۷۳ توجه‌های عمومی را به خود جلب کرد و در سال‌های آینده به اندازهٔ کافی گسترده شد تا جان وان دی کمپ از دادستان ناحیه‌ای شهرستان لس آنجلس در ۱۹۸۲ یک «تحقیق آستانی» را اداره کند، تا معلوم شود که آیا بایستی یک تحقیق جنایی صورت گیرد یا نه. هیچ مدرکی از حقه‌بازی یافت نشد.
دههٔ ۱۹۴۰، برای بازیگران زنی که با صفات سرسخت و باهوش شناخته می‌شدند، دههٔ اوج حساب می‌شد—بازیگران زنی مانند کاترین هپبورن و باربارا استانویک—که در طی سال‌های جنگ، برای بینندگان تحت سلطهٔ زنان، جذابیت داشتند. فاکس قرن بیستم، می‌خواست مونرو یک ستارهٔ دههٔ نو بشود که مردان را به سینماها بکشاند و او را، جایگزینی برای بتی گریبل، «بامب‌شل بلوند» کهن‌شان که در دههٔ ۱۹۴۰ محبوب بود می‌دید. بنا به گفتهٔ پژوهش‌گر فیلم ریچارد دایر، تصویر ستارهٔ مونرو بیشتر برای نگاه مردان به وجود آمده بود.
از همان آغاز، مونرو در ایجاد تصور عمومی بقیه از خود، نقش مهمی داشت و در اواخر دوران حرفه‌ای خود، تقریباً کنترل کاملی بر آن داشت. او خیلی از استراتژی‌های تبلیغاتی خود را درست کرد، با ستون‌نویسان شایعه‌پراکن همچون سیدنی اسکلسکی و لوئلا پارسونز دوست شد و استفاده از تصاویر خود را کنترل می‌کرد. به علاوهٔ گریبل، او معمولاً با جین هارلو، ستارهٔ شناخته‌شدهٔ بلوند دیگری در فیلم‌های دههٔ ۱۹۳۰، مقایسه می‌شد. این مقایسه تا حدودی مونرو را برانگیخت، که سبب آن شد که مونرو هارلو را آیدل دوران کودکی خود بنامد، مونرو می‌خواست که نقش هارلو را در یک فیلم زندگی‌نامه‌ای بازی کند و حتی آرایشگر موهای هارلو را استخدام کرد تا موهایش را رنگ کند.
شخصیت سینمایی مونرو روی موهای بلوند او و تفکرهای قالبی که به او وابسته بودند، به ویژه حماقت، ساده‌لوحی، دسترسی جنسی و مصنوعیت تمرکز داشت. او معمولاً از یک صدای نفس‌گیر و کودکانه در فیلم‌هایش استفاده می‌کرد و در مصاحبه‌ها این احساس را می‌داد که هرچیزی که او می‌گفت «کاملاً بی‌گناه و محاسبه‌نشده» بوده‌است، خود را با حروف دوپهلو که با عنوان «مونروگرایی» شناخته می‌شود نقیضه می‌کرد. مثلاً هنگامی که از او دربارهٔ این‌که در عکس‌برداری برهنهٔ ۱۹۴۹ چه چیزی پوشیده بود پرسیده شد، او پاسخ داد: «من یک رادیو پوشیده بودم».
در فیلم‌هایش، مونرو معمولاً نقش «دختر» را بازی می‌کرد، که تنها با جنسیتش تعریف می‌شد. نقش‌های او تقریباً همیشه دختران گروه کر، منشی‌ها یا مدل‌ها بود؛ پیشه‌هایی که در آن‌ها «زن نمایش اجرا می‌کند، برای لذت مرد» مونرو حرفهٔ خود را در جایگاه یک مدل پین‌آپ آغاز کرد، و برای شکل‌وشمایل ساعت شنی‌اش شناخته بود. او معمولاً در صحنه‌های فیلم به گونه‌ای قرار داده می‌شد که نیم‌رخ منحنی‌اش نمایش داده شود و معمولاً مانند یک پین‌آپ در عکس‌های تبلیغاتی ژست می‌گرفت. گام‌برداری مخصوص وی با تاب‌خوری باسن، توجه‌ها را به بدنش جلب کرد و برای همین به او نام مستعار «دختری با گام‌برداری افقی» داده شد.
مونرو اغلب لباس‌های سفید می‌پوشید تا روی موهای بلوندش تأکید کند و با پوشیدن لباس‌های چسبان به بدن که بدنش را آشکار می‌کردند توجه‌ها را به خود جلب می‌کرد. شیرین‌کاری‌های تبلیغاتی‌اش بیشتر وابسته به لباس‌هایی بودند که به صورت آشکاری تکان‌دهنده یا حتی بدعمل بودند، مانند هنگامی که بند شانهٔ لباسش در طول یک کنفرانس مطبوعاتی پاره شد. در داستان‌های مطبوعاتی، مونرو بیشتر تجسم رؤیای آمریکایی بود، دختری که از یک کودکی تیره‌بخت به ستارگی هالیوود رسیده بود. در داستان‌های دربارهٔ زمان سپری‌شدهٔ وی در خانواده‌های موقت و یتیم‌خانه، اغراق شده بود و حتی تا حدودی ساختگی بودند. محقق فیلم توماس هریس، نوشت که ریشه‌های طبقهٔ کارگری مونرو و نبودن خانواده‌اش، باعث می‌شد که او از نظر جنسی بیشتر در دسترس باشد و به‌عنوان «همبازی ایدئال» ظاهر شود، که این در تضاد با بازیگر هم‌دورهٔ وی گریس کلی بود که او نیز برای بازاریابان یک بلوند جذاب بود، اما به علت پس‌زمینهٔ طبقهٔ بالاترش به‌عنوان یک بازیگر سطح‌بالا دیده می‌شد و برای بیشتر بینندگان مرد دست‌نیافتنی محسوب می‌شد.
اگرچه شخصیت سینمایی مونرو به‌عنوان یک کم‌هوش اما بلوند جذاب از نظر جنسی، با دقت او در بازیگری ساخته شده بود، تماشاگران و منتقدان فیلم اعتقاد داشتند که این شخصیت واقعی او بود. همین موضوع هنگامی که وی می‌خواست نقش‌های دیگری را پیگیری کند یا به‌عنوان یک تاجر شناخته شود، مانع او شد. استاد دانشگاه سارا چرچول روایت‌های دربارهٔ مونرو را مطالعه کرد و نوشت:
زندگی‌نامه‌نویس لویس بنر نوشت که مونرو معمولاً به طور ظریفی جایگاه نماد سکس خود را در فیلم‌هایش و انظار عمومی نقیضه می‌کرد و همین‌طور این را هم نوشت که «شخصیت مریلین مونرو که او ایجاد کرده بود یک نمونهٔ کاملاً درخشان بود، که میان می وست و مدونا در عقیدهٔ رایج فریبایان جنسیتی در سدهٔ بیستم قرار می‌گیرد.» خود مونرو اظهار کرده بود که وست او را تحت تأثیر قرار داده‌است، «چند ترفند از اون [یاد گرفتم]—اون احساس خندیدن به جنسیت خودش یا تمسخرش». او کمدی را در کلاس‌ها توسط پانتومیم‌باز و رقصنده لوتی گوسلار یاد گرفت، که برای اجراهای کمدی‌اش در صحنه سرشناس بود و گوسلار همچنین دربارهٔ صحنه‌های فیلم به او آموزش‌هایی داد. در "آقایان موطلایی‌ها را ترجیح می‌دهند"، یکی از فیلم‌هایی که مونرو در آن نقش یک نمونهٔ کامل از بلوند احمق را بازی کرد، مونرو جملهٔ «من می‌توانم باهوش باشم هنگامی که مهم هست، اما بیشتر مردان خوششان نمی‌آد» را به خطوط شخصیت خود اضافه کرد.
بنا به اظهار دایر، مونرو در دههٔ ۱۹۵۰ به «نامی صمیمی تقریباً یکسان برای سکس» تبدیل شد و «تصویر او باید در جریان ایده‌ها دربارهٔ اخلاق و جنسیت قرار بگیرد که دههٔ پنجاه در آمریکا را مشخص می‌کند»، مثلاً ایده‌های فرویدی دربارهٔ سکس، گزارش کینزی (۱۹۶۳) و "رازوری زنانه" (۱۹۶۳) اثر بتی فریدان. با حضور در نقش آسیب‌پذیر و بی‌خبر از جذابیت جنسی‌اش، مونرو نخستین نماد سکس بود که سکس را طبیعی و بی‌خطر در مقابل "زنان فریبا" در دههٔ ۱۹۴۰ ارائه کرد. اسپاتو نیز او را تجسم «ایدئال پساجنگ دختر آمریکایی، لطیف، نیازمند ناپیدا، مورد پرستش مرد، ساده، ارائه‌دهندهٔ سکس بدون درخواست» توصیف می‌کند، که در اظهارات مالی هاسکل منعکس شد: «او دروغ دههٔ پنجاه بود، این دروغ که یک زن نیازهایی جنسی ندارد، که او اینجاست تا نیازهای یک مرد را تأمین کند یا افزایش دهد.» هم‌دورهٔ مونرو، نورمن میلر نوشت که: «مریلین اظهار داشته‌است که هرچقدر سکس با دیگران سخت و خطرناک است، خوردن بستنی با او نیز همان‌قدر سخت و خطرناک است»، در حالی که گروچو مارکس او را «می وست، ثیدا بارا و بو پیپ همه در یک نفر ادغام شده‌اند» توصیف کرد. بنا به اظهار مالی هاسکل، به دلیل وضعیت نماد سکس او، محبوبیت مونرو در میان زنان کم‌تر از محبوبیت او در میان مردان بود، زیرا آنان «نمی‌توانستند با او یکی شوند و از او پشتیبانی نمی‌کردند»، اگرچه این پس از مرگش تغییر کرد.
دایر همچنین استدلال کرده‌است که موی بلوند مونرو باعث شد که او با این خصوصیات شناخته شود، زیرا این خصوصیات باعث شدند که او «بی‌ابهام نژادی» و منحصراً سفید باشد، درست هنگامی که جنبش حقوق مدنی آغاز شد، او بایستی نماد نژادپرستی در فرهنگ مردمی سدهٔ بیستم دیده می‌شد. بنر پذیرفت که ممکن است که تصادفی نباشد هنگام جنبش حقوق مدنی مونرو روندی از بازیگران زن بلوند پلاتینیوم را آغاز کرده باشد، اما از دایر نیز انتقاد کرد، به این اشاره کرد که در زندگی خصوصی شدیداً همگانی‌شدهٔ مونرو، وی با افرادی که عضوی از «قوم سفید» دانسته می‌شدند، مانند جو دی‌ماجیو (آمریکایی ایتالیایی‌تبار) و آرتور میلر (یهودی) ارتباط داشت. بنا به اظهار بنر، مونرو گاهی در برخی عکس‌های تبلیغاتی‌اش قواعد نژادپرستانهٔ رایج را به چالش می‌کشید؛ مثلاً، در تصویری که در "لوک" در ۱۹۵۱ نشان داده شد، او در لباس‌های بدن‌نما در حالی که با مربی خوانندگی آمریکایی آفریقایی‌تبار فیل مور تمرین می‌کرد نشان داده شد.
مونرو یک ستارهٔ آمریکایی خاص دیده می‌شد، یا به نقل از "فوتوپلی" «یک نهاد ملی که مانند هات‌داگ، پای سیب یا بیسبال شناخته شده‌است». بنر او را نماد پاپیولوکس می‌خواند، ستاره‌ای که تصویر عمومی شادی‌آور و جادوکننده‌اش «در دههٔ ۱۹۵۰ به ملت کمک کرد که در مسائل جنگ سرد، بمب اتم و اتحاد شوروی کمونیستی تمامیت‌خواه با پارانویایش کنار بیایند». مورخ فیونا هندی‌ساید نوشته‌است که بینندگان زن فرانسوی سفیدی/بلوندی مونرو را با مدرنیتهٔ آمریکایی و پاکیزگی در ارتباط می‌دانستند و بنابراین مونرو نماد یک زن مدرن و آزاد شد که زندگی‌اش در انظار عمومی جا پیدا می‌کند. مورخ فیلم لورا مالوی او را مورد ستایش فرهنگ مصرف‌کنندهٔ آمریکایی می‌داند و در این باره نوشته‌است:
فاکس قرن بیستم علاوه بر این‌که از محبوبیت مونرو بهره می‌برد، چندین بازیگر شبیه به او را نیز پرورش داد، مثلاً جین منسفیلد و شری نورث. استودیوهای دیگر نیز برای ایجاد مونروی خودشان تلاش کردند: یونیورسال پیکچرز با میمی وان دورن، کلمبیا پیکچرز با کیم نواک و رنک اورگانیزیشن با دایانا دورس.
در یک پروفایل، ترومن کاپوتی گفتاوردی از کونستانس کولیر، آموزگار بازیگری مونرو را نقل کرد: «اون یک بچه‌خوشگل هست. منظورم این نیست آشکارا باشد—شاید به طور خیلی آشکار. من اصلاً فکر نمی‌کنم که اون یک بازیگر باشه، نه به معنای سنتی‌اش. اون چیزی که داره—این پیشگاه، این درخشندگی، این هوش سوسوزن—هرگز نمی‌توانه به روی صحنه بره. اینقدر شکننده و لطیف هست که تنها [یک] دوربین، می‌توانه گرفتارش کنه. اون مثل یک مرغ مگس‌خوار در حال پرواز هست: تنها یک دوربین، می‌توانه نظمش را منجمد کنه.»
برپایهٔ "راهنمای فرهنگ مردمی ایالات متحده"، «مریلین مونرو به‌عنوان نماد فرهنگ مردمی آمریکا، در محبوبیت رقیب نداشت؛ غیر از عده‌ای معدود مانند الویس پرسلی و میکی ماوس […] هیچ ستارهٔ دیگری تا به حال نتوانسته چنین طیف گسترده‌ای از احساسات را برانگیزد - از شهوت تا ترحم، و از حسادت تا پشیمانی.» گیل لوین، مورخ هنر، بیان کرد که مونرو ممکن است بیشتر از هر کسی در سدهٔ بیستم تصویربرداری شده باشد و انستیتوی فیلم آمریکا او را ششمین افسانهٔ زن بزرگ در تاریخ سینمای آمریکا معرفی کرده‌است. مؤسسه اسمیتسونین او را در فهرست «۱۰۰ تا از مهم‌ترین آمریکایی‌های تمام دوران» قرار داده‌است و "ورایتی" و وی‌اچ‌وان او را در میان ده نفر نخست در فهرست بزرگ‌ترین نمادهای فرهنگ مردمی سدهٔ بیستم قرار داده‌اند.
صدها کتاب دربارهٔ مونرو نوشته شده‌اند. او سوژهٔ بسیاری از فیلم‌ها، نمایش‌ها، اپراها و ترانه‌ها بوده‌است و الهام‌بخش هنرمندانی همچون اندی وارهول و مدونا بوده‌است. نام او هنوز مهم است و برندی ارزشمند به شمار می‌رود: تصویر و نام او برای صدها محصول مجوز داده شده‌است و او در تبلیغات برای مارک‌هایی مانند مکس فکتور، شنل، مرسدس-بنز و ابسلوت ودکا به نمایش درآمده‌است.
محبوبیت پایدار و همیشگی مونرو، به تصور عموم مردم از او وابسته است، که البته این تصور با واقعیت‌های دربارهٔ وی متضاد است. از یک سو، او یک نماد سکس، نماد زیبایی و یکی از سرشناس‌ترین ستاره‌های سینمای کلاسیک هالیوود است. از سوی دیگر، او همچنین برای زندگی خصوصی آشفته، کودکی پرفرازونشیب، تلاش برای کسب احترام در محل کار و نیز ماجرای مرگش و تئوری‌های توطئهٔ پیرامون آن، به یاد آورده می‌شود. محققان و روزنامه‌نگاران علاقه‌مند به سکس و فمینیسم، دربارهٔ او تحقیق کرده‌اند و نوشته‌اند. برخی از این نویسندگان عبارتند از گلوریا استاینم، ژاکلین رز، مالی هاسکل، سارا چرچول و لویس بنر. برخی مانند استاینم او را قربانی سیستم استودیویی می‌دانند. دیگران، مانند هاسکل، رز و چرچول، در عوض بر نقش فعالانهٔ مونرو در حرفه‌اش و مشارکت او در ایجاد وجههٔ عمومی‌اش تأکید کرده‌اند.
به دلیل تضاد میان ستارگی و زندگی خصوصی آشفته، مونرو ارتباط نزدیکی با بحث‌های گسترده دربارهٔ پدیده‌ها و آثار تازه‌ای مانند رسانهٔ گروهی، سرشناسی و فرهنگ مصرف‌کننده دارد. به گفتهٔ سوزان همشا، استاد دانشگاه، ارتباط مونرو با بحث‌های کنونی دربارهٔ جامعهٔ نوین همچنان برقرار است و او «هرگز کاملاً در یک زمان یا جای قرار نمی‌گیرد»، بلکه تبدیل شده‌است به «شاخصی که می‌توان با آن، هرکدام از روایات فرهنگ آمریکایی را [دوباره] ساخت» و «در نقش یک نوع فرهنگ بازی می‌کند که می‌تواند بازتولید، تبدیل، ترجمه به زمینه‌های تازه و اجرا توسط افراد دیگری شود.» مانند همشا، بنر نیز مونرو را یک «دگرپیکر جاودانه» نامیده‌است که توسط «هر نسل، حتی هر فرد… با مشخصات خودشان» دوباره به وجود می‌آید.
مونرو همچنان یک نماد فرهنگی است، اما منتقدان در مورد میراث او در جایگاه یک بازیگر، اختلاف نظر دارند. دیوید تامسون مجموعهٔ آثار وی را «ضعیف و بی‌مایه» خواند و پالین کیل نوشت که او توانایی بازیگر را نداشت، بلکه تا یک اندازه‌ای، «از مهارت‌های نداشته‌اش در بازیگری، استفاده می‌کرد تا عموم مردم را مشغول کند. او شوخ‌طبعی یا ناآگاهی یا ناامیدی را داشت تا کیک پنیر را تبدیل به بازیگری کند—و برعکس؛ او کاری را انجام داد که دیگران انجامش ندادند چون سلیقهٔ خوبی داشتند.» در مقابل، پیتر بردشاو نوشت که مونرو یک کمدین بااستعداد بود که «درک می‌کرد که کمدی چگونه تأثیرات خود را می‌گذارد» و راجر ایبرت نوشت که «بی‌قاعدگی‌ها و اختلالات اعصاب مونرو در صحنهٔ فیلم‌برداری باعث بدنامی وی [در میان دست‌اندرکاران فیلم‌ها] شد، اما استودیوها مدت‌ها پس از این‌که هر بازیگر دیگری رانده می‌شد، با او کنار می‌آمدند، زیرا آن‌چیزی که از صفحهٔ نمایش توسط آنان دریافت می‌شد، جادویی بود». به طوری مشابه، جاناتان رزنبام اعلام کرد که «او به صورت ماهرانه‌ای، محتوای جنسیت‌زده را از پایهٔ خود زدود.» و همین‌طور این را هم اعلام کرد که «به نظر می‌رسد مشکلی که برخی افراد در تشخیص باهوشی مونرو در جایگاه یک بازیگر دارند، ریشه در ایدئولوژی عصر سرکوب‌گری دارد، زمانی که زنان دارای ابر‌زنانگی قرار نبود باهوش تصور شوند».
واختانگ نرسی کُرکیا (معروف به نرسی کُرکیا) (زاده ۲۷ خرداد ۱۳۱۷ تهران – درگذشته ۳۰ مهر ۱۳۸۵ تهران) هنرپیشه ایرانی بود. او هنگام مرگ ۶۸ ساله بود.درگذشت نرسی گرگیا بازیگر سینما و تلویزیون همشهری آنلاین
نرسی کُرکیا با فیلم زمین تلخ وارد دنیای سینما شد. پس از انقلاب مدتی در سینما حضور نداشت، اما با فیلم "تیغ و ابریشم" دوباره به سینما بازگشت. در فیلم قسمت هم با همکاری جمشید هاشم پور و تقی ظهوری هنرنمایی کرد.
تله‌فیلم
واختانگ نرسی کُرکیا روز یک شنبه ۳۰ مهر ۱۳۸۵ به علت عارضه قلبی درگذشت.
پایانه مسافربری غرب تهران یا ترمینال غرب تهران یا ترمینال آزادی ترمینالی است در باختر تهران و در ضلع شمال غربی میدان آزادی و در ابتدای بزرگراه مخصوص کرج قرار گرفته که رفت و آمد مسافران بین تهران و شهرهای شمال غربی و غربی و شمالی ایران از آنجا صورت می‌گیرد.
ترمینال غرب تهران یکی از ترمینال‌های بزرگ است که بیشتر تعاونی‌های اتوبوسرانی در آنجا نمایندگی دارند و به بیشتر استان‌های نیمه غربی کشور مانند آذربایجان شرقی، لرستان، زنجان، مازندران، آذربایجان غربی، اردبیل، همدان ، گیلان و کرمانشاه... مقصد سفر دارد و البته به دلیل فراوانی اتوبوس، انواع اتوبوس نیز وجود دارد. (مانند: اسکانیا مدل جدید و قدیم و ولوو b7 قدیم و جدید و مان و ...) همیشه نیز در آنجا اتوبوس یافت می‌شود.
پایانه آزادی با خط ۱ بی‌آرتی، خط ۲ بی‌آرتی، خط ۱۰ بی‌آرتی و خط ۴ مترو ایستگاه دارد.
لوچیانو پاواروتی (زادهٔ ۱۲ اکتبر ۱۹۳۵ در مودنا – درگذشتهٔ ۶ سپتامبر ۲۰۰۷ در مودنا) از خواننده‌های تِنور بسیار مشهور اپرا بود.
لوچیانو پاواروتی در روز شنبه ۱۲ اکتبر ۱۹۳۵ در مودنا، ایتالیا به دنیا آمد. پدر وی، خوانندهٔ آماتور ارتش بنیتو موسولینی و نانوا بود. او در جوانی عاشق فوتبال و یکی از اعضای تیم فوتبال شهر بود (وی در پست دروازه‌بان بازی می‌کرد). لوچیانو بعد از سالها تمرین صدا و نمایش‌های آماتوری، با پدرش برای شرکت در مسابقات بین‌المللی "لینگلین" به شهر والس رفت و موفق به کسب جایزه اول این مسابقه گردید و این مقدمه‌ای شد که اولین نقش حرفه‌ای‌اش را سال ۱۹۶۱ با عنوان رودولفوRodolfo اپرای "خواننده دوره‌گرد"La Bohème اثر جاکومو پوچینی، در سالن اپرای رجیو امیلیا اجرا کند.
با اجرای این نقش، وی به عنوان خواننده اپرا رسمیت یافت و در سال ۱۹۶۵ در سالن کاونت گاردن لندن بود که توجه خانم جوان ساترلند خواننده سوپرانوی استرالیایی را به خود جلب کرد و این آغازی بود بر فعالیت جهانی او. او به استرالیا رفت و چیزهای زیادی دربارهٔ تنظیم صدا و آوازخوانی از او، که سه سال هم از او کوچکتر بود، یادگرفت. آن دو در اپراهای زیادی باهم ظاهر شدند؛ از جمله "خوابگرد"La Sonnambula اثر وینچنزو بلینی و "فریب" اثر جوزپه وردی. آن دو همچنین صفحات زیادی را نیز باهم پر کردند.
از سال ۱۹۷۰ پاواروتی حضور گسترده‌ای در سالن‌های مشهور سراسر جهان پیدا کرد. گرچه در ابتدا تخصص وی اجرای نقشهای تند و تیز و سبکی چون الوینو در خوابگرد بود، اما بعدها توانایی اجرای نقشهای سنگین تر مانند ریکاردو در اپرای "یک بالماسکه"Un ballo in maschera اثر وردیا کاوارادوسی در توسکایTosca پوچینی را پیدا کرد. همچنین وی کنسرتها و نمایش‌های بی‌شماری را از جمله در استادیوم‌های چندین هزار نفری اجرا کرد. به عنوان مثال اجرای نقش دوک مانتوا از اپرای ریگولتویRigoletto وردی با حضور ۲۰۰ هزار نفری مردم در پارک مرکزی نیویورک. او امیدوار بود به این وسیله اپرا را به مردمی که تا کنون چیزی از آن نمی‌دانستند، بیشتر معرفی کند و آنها را با این سبک موسیقی آشتی دهد.
پاواروتی در گروهی به نام «پاواروتی و دوستان» که در آن خوانندگان مشهور بین‌المللی پاپ دنیا از جمله برایان آدامز، آناستازیا، سلین دیون، التون جان، اریک کلاپتون، انریکه ایگلسیاس، ریکی مارتین، استینگ و بسیاری دیگر، به او ملحق شده بودند، کنسرت‌های خیرخواهانهٔ زیادی جهت کمک به کودکان جنگ‌زده اجرا کرد.
او در سال ۱۹۹۰ همراه با خوزه کارراس و پلاسیدو دومینگو، دو خوانندهٔ تنور اسپانیایی گروهی را تحت عنوان سه تنور تشکیل دادند و در فینال جام جهانی فوتبال یک کنسرت تلویزیونی در رم اجرا کردند که در سال بعد جایزه گرمی را از آن خود کرد. این تیم سه نفره محبوبیت زیادی یافت و در مناسبتهای زیادی از جمله مراسم فینال جام جهانی لوس آنجلس در ۱۹۹۴، پاریس در ۱۹۹۸ و یوکوهومای ژاپن در ۲۰۰۲ برنامه اجرا کردند. این سه آلبوم از جمله پرفروشترین آثار کلاسیک جهان به‌شمار می‌آیند.
او زندگینامه خود را به نامهای «پاواروتی: داستان خود من»Pavarotti: My Own Story در سال ۱۹۸۱ و «پاواروتی: دنیای من»Pavarotti: My World در سال ۱۹۹۵ منتشر کرد.
پاواروتی در ۱۳ مارس ۲۰۰۴ در سالن متروپولین نیویورک با اجرای آخرین برنامه‌اش رسماً از دنیای اپرا خداحافظی کرد. وی از سال ۲۰۰۶ به خاطر سرطان لوزالمعده تحت درمان بود.
پاواروتی سال ۲۰۰۶ به خاطر ابتلای به بیماری سرطان لوزالمعده تحت درمان قرار گرفت و در ماه اوت سال ۲۰۰۷ نیز دوباره برای مدتی در بیمارستان بستری بود.
قرار بود لوچیانو پاواروتی در آخرین هفتهٔ زندگی‌اش، به پاس گسترش فرهنگ ایتالیایی، جایزهٔ فرهنگ این کشور را دریافت کند.
در ساعت ۵ بامداد روز پنجشنبه، ۶ سپتامبر ۲۰۰۷، لوچیانو پاواروتی در خانه شخصی اش در شهر مودنا، در حالی که زن و سه دختر بزرگش در کنارش بودند در سن ۷۱ سالگی درگذشت.
روز سه‌شنبه ۳ مهر ماه ۱۳۸۶ مراسم بزرگداشت پاواروتی در تهران برگزار شد. این نخستین بار بود که در ایران پس از مرگ یک موسیقیدان معاصر خارجی برای او مراسم بزرگداشت برپا می‌شد. از برنامه‌های اجرا شده در این مراسم می‌توان به سخنرانی محمد سریر (مدیر خانهٔ موسیقی ایران)، سخنرانی روبرتو توسکانو (سفیر ایتالیا در ایران)، و امضای دفتر یادبود پاواروتی از طرف شرکت کنندگان اشاره کرد.
بوشمن‌ها یا سان‌ها قبایل شکارچی-گردآورندهٔ صحرانشینی هستند که در جنوب قاره آفریقا زندگی می‌کنند. این قوم با قوم خوی‌خوی مرتبط هستند و به همراه آن‌ها گروه خویسان را تشکیل می‌دهند. جمعیت سان‌ها حدود ۹۰ هزار نفر برآورد می‌شود که ۵۵ هزار نفر در بوتسوانا، ۲۷ هزار نفر در نامیبیا، ۱۰ هزار نفر در آفریقای جنوبی و تعداد کمتری در آنگولا، زیمبابوه و زامبیا) زندگی می‌کنند. تا همین اواخر، این مردم بوشمن نامیده می‌شدند، نامی که هلندی‌های مستقر در جنوب آفریقا در سدهٔ هفدهم به آنان دادند. اما اکنون خود سفیدپوستان آفریقای جنوبی عنوان سان را ترجیح می‌دهند که به لهجهٔ کیپ هوتنتو «ساکنان اصلی» معنی می‌دهد. گذشته از این عناوین حکومت بوتسوانا نیز آن‌ها را قوم بساروا می‌نامد.
آنان به‌طور سنّتی شکارچی-گردآورنده هستند و البته از دههٔ ۱۹۵۰ کشاورزی را هم آغاز کرده‌اند. ۶۰ تا ۸۰ درصد غذای قبیله را زنان قبیله گردآوری می‌کنند که بیشتر منشأ گیاهی دارد (انواع میوه‌ها، دانه‌ها، قارچ‌ها، سبزی‌ها و …) در برخی از مناطق ۹۰ درصد از خوراک قبیله با جمع‌آوری غذا تأمین می‌شود. آن‌ها تخم شترمرغ هم جمع‌آوری می‌کنند و از پوستهٔ خالی آن به عنوان ظرف آب استفاده می‌کنند. حشرات حدود ۱۰ درصد غذای آن‌ها را تشکیل می‌دهد و بیشتر در فصل خشک به تغذیه از حشرات روی می‌آورند. ملخ، جیرجیرک، هزارپا، بید، پروانه و موریانه از حشراتی هستند که سان‌ها می‌خورند.
مردان به شکار می‌روند و با دنبال کردن ردپاها مسیرهای طولانی و دشواری را برای یافتن طعمه‌ها می‌پیمایند. آن‌ها برای شکار از تیروکمان و زوبین‌های سمی استفاده می‌کنند. آن‌ها این سم را که دیامفوتوکسین نامیده می‌شود، از لارو نوعی سوسک درست می‌کنند.
قبیلهٔ سان اطلاعات ارزشمندی در رابطه با انسان‌شناسی و ریشه‌شناسی ژنتیکی را دارا هستند. یک مطالعهٔ گسترده در مورد تنوع ژنتیکی در آفریقا که در سال ۲۰۰۹ تکمیل شد نشان داد که مردم سان جزء ۵ گروهی هستند که از تنوع ژنتیکی بسیار بالایی برخوردارند. این قبیله به عنوان یکی از ۱۴ قبیله‌ای شناخته می‌شود که به‌عنوان قبایل اولیه در شکل‌گیری انسان خردمند ("هومو ساپینس") نقش داشته‌اند. هم‌اکنون طیف قابل توجهی از الگوهای ظاهری را که بازتابی از پراکندگی و گوناگونی جمعیت فعلی جهان است در بین مردم این قبیله می‌توان مشاهده کرد.
نژاد مدیترانه‌ای، اصطلاحی است که در سده نوزدهم و آغاز سده بیستم میلادی، به یکی از زیرگروه‌های اروپاییان و به مردمانی گفته می‌شد که در پیرامون دریای مدیترانه زندگی می‌کنند. دیگر زیرگروه‌ها عبارت بودند از: آلپی و نوردیک. از ویژگیهایی که مردم‌شناسان برای این زیرگروه ذکر کرده بودند، می‌توان به قامت متوسط، چشم و موی تیره رنگ، و پوست گندمگون (و حتی سبزه) اشاره کرد. بیشتر مردم جنوب اروپا (یونان (۳۰٪)، اسپانیا (۲۲٪)، پرتغال (۱۰٪)و جنوب ایتالیا و سیسیل (۴۵٪))، فینیقیه و شمال آفریقا (۷۵٪)، فلات ایران (۱۱٪)و آسیای کوچک (ترکیه) (۱۲٪) از این نژاد به شمار آمده‌اند.
ارسطو باور داشت که یونانیان بهترین نژادند زیرا رنگ پوست آنان مابین پوست سفید اقوام شمال اروپا و پوست سیاه آفریقایی‌هاست. یونانیان و رومیان باستان (که در طبقه‌بندی مدیترانه‌ای قرار داشتند)، گاهی ژرمن‌ها و سلتی‌ها را "بربرهای وحشی سرخ موی" می‌نامیدند.
توماس هاکسلی زیست‌شناس انگلیسی در سده نوزدهم بر این باور بود که مردم اروپا به دو دسته "زانتوکروئید" (Xanthocroi، سفیدپوستان زرد موی و رنگین چشم) در شمال و "ملانوکروئید" (Melanochroi، سبزه‌رویان سیاه موی و سیاه چشم) در جنوب بخش می‌شوند. نیز بر این باور بود که دسته نخست، سفیدپوستان خالص و اصیلند و دسته دوم از آمیزش نژادی سفیدپوستان با مغولان یا استرالیایی‌ها پدید آمده‌اند. برخی دیگر از نظریه‌پردازان عقیده داشتند که مردم جنوب اروپا با سیاهپوستان آفریقایی آمیخته شده‌اند.
در پایان سده نوزدهم این پندار که مردم جنوب اروپا با نژادهای غیرسفیدپوست آمیخته شده‌اند، بسیار نیرومند شد و پیامدهای منفی گسترده‌ای را به دنبال داشت. در کشورهای آلمان، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا، نژادپرستان، که سفیدپوستان موبور و رنگین چشم را "نژاد سرور" ("Master Race") می‌نامیدند، اقوام جنوب اروپا را در ردیف غیرسفیدپوستان (که به زعم آنان پست‌تر از سفیدپوستان بودند) به شمار آوردند و شایسته تحقیر دانستند. نمونه آن دیدگاه‌های نازی‌ها بود که مورد اعتراض متحد ایتالیاییشان بنیتو موسولینی، دیکتاتور فاشیست نیز قرار گرفت.
نظریه آمیختگی "نژاد مدیترانه‌ای" با "سیاه‌پوستان"، در ایالات متحده آمریکا، مورد پذیرش برخی از مبارزان تبعیض نژادی قرار گرفت، ازجمله ویلیام دوبوآ که با به‌کارگیری این نظریه، اصالت و خلوص نژاد سفیدپوست را زیر پرسش برد.
جوزپه سرجی دیدگاه خود را در کتابش به نام "نژاد مدیترانه‌ای (The mediterranean race)" (چاپ ۱۹۰۱) بیان کرده و بر این باور بوده است که نژاد مدیترانه‌ای ریشه در آفریقا دارد. نیز عقیده داشته که مدیترانه‌ای‌ها، نوردیک‌ها و سیاهان آفریقا از یک اصل و ریشه هستند که وی آن را اورآفریقایی (Eurafrican) نامیده و عقیده داشته که نژاد مدیترانه‌ای برترین نژاد جهان و بازمانده تمدن‌های مصر، یونان، ایران، روم، کارتاژ و هند است. مطابق دیدگاه او، اقوام سامی مانند اعراب و اقوام حامی مانند حبشی‌ها و توتسی‌ها خویشاوند مدیترانه‌ای‌ها هستند.
گمان می‌رود که بخش‌بندی اروپاییان به سه دسته آلپی، نوردیک و مدیترانه‌ای و پیش کشیدن مسئله تفاوت مدیترانه‌ای‌ها با دو گروه دیگر ریشه مذهبی داشته و تنها دستمایه‌ای برای ادامه تنش‌های مذهبی میان پروتستان‌ها و کاتولیکها (که بیشینه آنان به ترتیب ساکن شمال و جنوب اروپا هستند) بوده باشد.
Wikipedia contributors, "Mediterranean race," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Mediterranean_race&oldid=188809912 (accessed February 21, 2008).
تورین (به ایتالیایی: Torino ) شهری در شمال غربی ایتالیا و مرکز استان پیه مونته (به ایتالیایی: Regione Piemonte) و نیز مرکز شهرستان تورینو می‌باشد. تورین نخستین پایتخت ایتالیا در فاصله سال‌های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵ می‌باشد. به لحاظ جمعیّتی چهارمین و به لحاظ اقتصادی سومین شهر مهمّ ایتالیاست.
معنای نام این شهر چندان پیچیده نیست و به سان نام برخی از اماکن به ریشه‌های دور تاریخی زبان بازنمی‌گردد: واژه "Torino" مرکّب از دو بخش "Toro" که در زبان ایتالیایی به معنای گاو نر است و پسوند "ino" که در دستور زبان ایتالیایی کارکرد مصغّر سازی (کوچک کردن) اسامی مذکّر را دارد، می‌باشد؛ بنابراین می‌توان این واژه را به فارسی، «گاو نر کوچک» (و نه گوساله نر) ترجمه کرد.
به‌طور کلی ابنیه و اماکن دیدنی این شهر شامل میدان‌ها، موزه‌ها، کلیساهای قدیمی، پارک‌ها، قلعه‌ها و تپّه زیبای مشرف به شهر در کرانه شرقی آن و به امتداد ساحل رود پو می‌شود. محوریّت ابنیه تاریخی در تورین، هویّت سلطنتی شهر است (به عکس بسیاری از شهرهای ایتالیا که در آنها هویّت مذهبی و فراز و نشیب‌های قرون وسطی خودنمایی می‌کنند)
به جز کلیسای جامع سن جووانی باتّیستا (Duomo) که متعلّق به اواخر سدهٔ پانزدهم است، بیشتر بناهای عمومی مهم در تورین متعلّق به سده‌های ۱۷ و ۱۸ هستند که به سبک باروک ساخته شده‌اند.
در کلیسای کوچک کفن مقدّس، واقع در کلیسای جامع، ظرفی وجود دارد که حاوی کفنی است که گفته می‌شود حضرت مسیح را با آن دفن کرده بودند.
از دیگر نقاط قابل توجّه اسلحه‌خانه آرمریا رئاله است که موزه برجسته‌ای از اسلحه و جنگ‌افزار است.
پالاتزو ماداما مکانی است که اکنون موزه هنرهای باستان است.
پالاتزو کارینیانو زادگاه ویتّوریو امانوئلّه دوم پادشاه ایتالیا در سال ۱۸۶۱ تا ۱۸۷۸ است.
نیایشگاه لا موله آنتونلّیانا در سال ۱۸۶۳ به عنوان پرستشگاه یهودیان و فرهنگستان علمی ساخته شده‌است. هم‌اکنون به نام بنای لا موله شناخته می‌شود و محل موزه ملّی سینمای ایتالیا می‌باشد. این بنا نماد شهر تورین محسوب می‌شود.
لا باسیلیکا دی سوپرگا که در سال ۱۷۳۱ تکمیل شده، آرامگاه خاندان ساووی، دودمان پادشاهی شمال ایتالیا است که در روی تپّه‌ای رو به شهر واقع شده‌است. در جوار این کلیسا همچنین آرامگاه اعضای تیم فوتبال تورینو که در سال ۱۹۴۹ و از قضا در همان مکان قربانی سانحه هوایی شدند نیز واقع شده‌است.
از دیگر جاذبه‌های گردشگری مهمّ شهر می‌توان به میدان سن کارلو،Piazza San Carlo میدان ویتوریو ونتوPiazza Vittorio Veneto و Piazza Castello (میادین)، Castello del Valentino (قلعه‌ای که مقرّ دانشکده معماری دانشگاه پلی تکنیک تورین نیز می‌باشد)، Chiesa Gran madre di Dio (کلیسا) و موزه مصرشناسی تورین اشاره نمود.
▪ایران، کازرون
شهر در برخوردگاه دو رود پو و دورا ریپاریا و بر روی دشت پو واقع شده‌است. علاوه بر پو و دورا، رودهای استورا دی لنزو (stura di lanzo) و سنگونه (sagone) نیز در آن جریان دارند. به همین جهت، تورین به «شهر چهار رودخانه» نیز شهرت دارد. مهم‌ترین مشخّصه‌های جغرافیایی شهر تورین واقع شدن در کوهپایه آلپ و گذر رود پو از داخل شهر می‌باشند.
در سال ۲۰۰۹ جمعیت شهر تورین، ۹۰۸٬۱۹۳ نفر بوده‌است. آمار یاد شده تنها مربوط به فضای شهری تورین می‌باشد و فضای کلان‌شهر تورین (یعنی با احتساب حومه و شهرهای اقماری متّصل به شهر امّا از حیث اداری جدا) آماری جداگانه و مربوط به خود را داراست. تا سال ۲۰۰۴، معادل ۷٬۸ درصد از این جمعیّت را اتباع خارجی عمدتاً از اعراب شمال آفریقا و شهروندان شرق اروپا تشکیل می‌داده‌اند.
تورین قطب صنعت خودروسازی ایتالیاست.
وجود کارخانجات بزرگ خودروسازی فیات و همچنین ایویکو (کامیون و اتوبوس)، کوماو (رباتیک و ماشین‌ابزار)، آلفا رومئو و لانچیا (خودرو سواری لوکس و اسپورت)، اف‌پی‌تی اینداستریال (موتور و گیربکس) و… این شهر رابه کانون صنعتی بزرگی تبدیل نموده‌است و در کنار جنوا و میلان به مثلث صنعتی شمال ایتالیا معروف هستند.
در تورین چندین دانشگاه و فرهنگستان هنر و موسیقی فعّالیّت دارند که در میان آن‌ها دانشگاه علوم تورین، مرکز دانشمندان تورین، در سال ۱۴۰۴ بنیاد شده‌است. پلی تکنیک تورین دیگر دانشگاه برجسته این شهر است که از سال ۱۸۵۹ تاکنون به فعّالیّت در رشته‌های مهندسی و معماری اشتغال دارد.
در سال ۱۹۹۹ میلادی و همزمان با سفر رسمی رئیس‌جمهور وقت ایران محمّد خاتمی به ایتالیا، دانشگاه علوم تورین از سلمان رشدی دعوت به عمل آورد و به وی لیسانس افتخاری اعطا نمود.
متروی تورین در سال ۲۰۰۶ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۱ خط و ۲۱ ایستگاه می‌باشد.
تورین دارای دو باشگاه بزرگ فوتبال ایتالیا به نام یوونتوس و اف ث تورینو است و شهرآورد این دو تیم از قدیمی‌ترین شهرآوردهای ایتالیا و اروپاست. شکل‌گیری سابقه رقابت و حتّی دشمنی میان این دو تیم در درجه اوّل به نحوه شکل‌گیری باشگاه تورینو و در مرحله بعد به طیف طرفداران سنّتی آنها بازمی‌گردد: آنجا که هواداران بانوی پیر (لقب تیم یوونتوس) متعلّق به صاحبان صنایع، از طبقه متوسّط رو به بالای اجتماع، و هوادارن تورو (لقب تیم تورینو) از طبقه متوسّط رو به پایین هستند. از تیم یوونتوس همچنین با عنوان‌های یووه یا بیانکونری (سپید و سیاه‌ها) نیز یاد می‌شود. این شهرآورد، دلا موله نام دارد. به رغم آوازه و شهرت جهانی تیم یوونتوس و هواداران میلیونی اش در سطح جهان، در سطح شهر تورین تیم تورینو محبوب‌تر است و برتری یوونتوس در هواداران بین‌المللی می‌باشد.
ورزشهای زمستانی و به ویژه اسکی به لطف ارتفاعات آلپ و اقلیم سردسیر منطقه رونق فراوانی در تورین دارند. مهم‌ترین رخداد ورزشی رخ داده در تورین در سالیان اخیر، میزبانی المپیک زمستانی ۲۰۰۶ بوده‌است.
تورین از سامانهٔ ترابری شهری نسبتاً قدرتمندی سود می‌برد. شرکت GTT که از چند سال پیش با خریداری و ادغام تمامی شرکتهای متولّی امور حمل و نقل شهری تورین به تنهایی عهده‌دار این مهم در سطح شهر تورین و حومه می‌باشد، با شبکه‌ای کامل از اتوبوس و تراموا و نیز یک شبکه در دست احداث مترو، به جابجایی مسافران شهری می‌پردازد. یکی از خطوط مترو تورین در سال ۲۰۰۶ و بر حسب نیاز مسابقات المپیک زمستانی افتتاح شده و اکنون فعّال می‌باشد.
بولونیا بزرگترین شهر و مرکز ناحیه امیلیا رومانیا و نیز استان بولونیا در شمال ایتالیا است. بولونیا با جمعیتی بالغ بر ۲۵۷ ۳۸۸ تن، هفتمین شهر پرجمعیت در کشور ایتالیا به‌شمار می‌آید.
قدیمی‌ترین دانشگاه جهان، دانشگاه بولونیا در این شهر قرار دارد.https://en.m.wikipedia.org/wiki/List_of_oldest_universities_in_continuous_operation همچنین مقر کمپانی‌های خودروسازی فراری و مازراتی در نزدیکی بولونیا واقع شده‌اند.
از این شهر بعضاً به عنوان گران‌ترین شهر ایتالیا یاد می‌شود. پیاتزا ماجوره میدان اصلی شهر بولونیا است.«بهشت سینمادوستان» و مرمت چند فیلم برجسته ایرانی، بی‌بی‌سی فارسی
بولونیا شهری در شمال ایتالیا و مرکز استان امیلیا رومانیا، دشتی حاصلخیز در کوهپایه رشته کوه‌های آپنینه. مرکز بزرگ نقل و انتقالات و بازار کشاورزی، بولونیا مرکز تلاقی جاده‌های اصلی و راه‌آهن است که شمال ایتالیا را با مدیترانه و سواحل جنوبی آدریاتیک پیوند می‌زند.
صنایع اصلی تولید فراورده‌های غذایی، وسایل نقلیه موتوری (از جمله شرکتهای مازراتی و فراری) و پوشاک و بانکداری است.
بولونیا مرکز بزرگ آموزش و فرهنگ در دوره میانه و اوایل رنسانس بود.
در مرکز میان‌سده‌ای شهر ساختمانهای نما آجری و گچی سیمانی به رنگهای گرم، گذرگاه‌های مسقف با مغازه‌های کوچک، خیابانهای سنگ‌فرش شده زیاد و میادین بیشمار دیده می‌شود.
حاشیه مدرن شده، مرکز شهر را احاطه کرده‌است. سن پترونیو (San Petronio) کلیسای پرابهت بولونیاست، که رو به میدان بزرگ (Piazza Maggiore) که میدان اصلی شهر است واقع شده.
این میدان در سال ۱۳۹۰ شروع به ساخت شد، اما نماهای ظاهری آن هیچگاه کامل نشد. محوطه وسیع درونی به سبک گوتیک ساخته شده‌است.
از کلیساهای قابل توجه دیگر یکی سن دومنیکو (San Domenico) است، که در سال ۱۲۲۱ بنا شد، اما بین ۱۷۲۹ تا ۱۷۳۲ کاملاً اصلاح و دگرگون شد و دیگری هم سن فرانچسکو (San Francesco) که ساخت آن از سال ۱۲۳۶ تا ۱۲۶۳ طول کشید و بعد از خسارت زیادی که در جنگ جهانی دوم دید، مرمت شده‌است.
بولونیا مرکز آموزش و نشر است و دانشگاه بولونیا قدیمی‌ترین دانشگاه جهان، موزه‌های نقاشی، باستان‌شناسی و صنایع باستانی توسکان در آن واقع شده‌است.
آکادمی هنرهای زیبای بولونیا نیز یکی از قدیمی‌ترین و معتبرترین در میان آکادمی‌های هنری سراسر ایتالیا ست.
باشگاه فوتبال بولونیا و باشگاه اتومبیلرانی اسکودریا فراری از مهمترین تیم های ورزشی این شهر هستند.
اماکن ورزشی معروفی مانند؛ ورزشگاه رناتو دلارا و یونیپل آرنا ؛در این شهر خودنمایی می‌کنند.
ورونا شهری در شمال ایتالیا است. ورونا در بین ایتالیایی‌ها به شهر عشق معروف است. علت آن واقع شدن خانه‌های رومئو و ژولیت، عشاق معروف ایتالیایی، در مرکز شهر ورونا و رخ دادن ماجرای عشق و مرگ آنها در این شهر می‌باشد. این خانه‌های باستانی هر روزه توسط گردشگران فراوان از سرتاسر جهان بازدید می‌شوند. داستان عشق رومئو و ژولیت توسط نویسندگان مختلف از جمله دانته و شکسپیر نقل شده‌است. همچنین داستان عشق آن‌ها روی تابلوهایی از سنگ، در محل مقبره ژولیت حکاکی شده‌است و گردشگران بسیاری را به خود جلب می‌کند.
باشگاه‌های فوتبال کیه‌وو ورونا و هلاس ورونا مهم‌ترین تیم‌های ورزشی آن محسوب می‌شوند.
ورونا شهری است در شمال ایتالیا، ناحیه ونتو Veneto کنار رود آدیجه Adige که موقعیت سوق‌الجیشی آن بین ونیز و میلان و همچنین گذرگاه برنر Brenner که ارتباط دهنده اروپای مرکزی با ایتالیاست، آن را به مرکز مهم تجاری و راه‌آهن تبدیل کرده‌است.
این شهر تا سال ۸۹ قبل از میلاد متعلق به رومیان بوده‌است.
در سدهٔ پنجم اقوام وحشی ژرمنی این شهر را به یک دژ نظامی تبدیل کردند، تا اینکه در قرن ۱۲ به یک شهر آزاد تبدیل شد. اوج پیشرفت سیاسی و هنری شهر در سدهٔ چهاردهم بود که توسط ونیز فتح شده بود.
این شهر تا سال ۱۷۹۷ یکی از ایلات ونیز به‌شمار می‌رفت تا اینکه توسط قوای ناپلئون فتح شد.
هنرستان نقاشی ورونا (متعلق به سده‌های ۱۵ و ۱۶) به جهت تابلوهای چشم‌اندازها و خودچهره‌نگاری‌های زبانزد است. در سدهٔ نوزدهم ورونا به اشغال اتریشی‌ها درآمد تا اینکه در سال ۱۸۶۶ قسمتی از پادشاهی ایتالیا گردید.
این شهر در جنگ جهانی دوم خسارات فراوانی دید. جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۲، ۲۵۶۱۱۰ نفر بوده‌است.
در سال ۲۰۰۹؛ ۲۶۵/۲۶۸ نفر در استان ورونا، منطقه ونتو ساکن بودند؛ که از این تعداد ۴۷٫۶٪ مرد و ۵۲٫۴٪ زن می‌باشد. ۱۶٫۵٪ جمعیت جوان (زیر ۱۸ سال) و ۲۲٫۳۶٪ جمعیت کهنسال و بازنشسته هستند، که این آمار در مقایسه با کل ایتالیا به ترتیب ۱۸٫۰۶٪(جمعیت جوان) و ۱۹٫۹۴٪ (بازنشسته).
بین سالهای ۲۰۰۲–۲۰۰۷ رشد جمعیت ورونا ۳٫۰۵٪ بوده که این میانگین برای کل ایتالیا ۳٫۸۵٪ می‌باشد.
از معماری‌های قابل توجه این شهر می‌توان به قصر سلطنتی سن زنو ماجوره (San Zeno Maggiore متعلق به سدهٔ ۱۲ و ۱۳)، مقبره خانواده اسکالیر (Scaliger قرن ۱۴)، کلیسای سبک گوتیک سنت آناستازیا (Sant'Anastasia اتمام بنا در سدهٔ ۱۵)، مکان باشکوه قرن ۱۵ بویلاکوا (Bevilacqua)، تئاترو رومانو (Teatro Romano)، کانوسا (Canossa) و پمپی (Pompeii) و قلعه قدیمی (Castel Vecchio ۱۳۵۴) که اکنون به یک موزه هنری تبدیل شده‌است، اشاره کرد.
یکی از سالمترین آمفی تئاترهای بجا مانده از امپراتوری روم در مرکز ورونا واقع شده که متعلق به قرن یکم میلادی است، که امروزه برای اجرای اپرا و کنسرت‌ها استفاده می‌شود. در سمت راست تالار بزرگ شهر واقع شده‌است.
همچنین ورونا به دلیل پلهایش مشهور است. در سر تا سر مسیری که رود آدیجه از این شهر می‌گذرد پلهایی بر روی این رود ساخته شده و دو طرف شهر را به هم متصل می‌کنند. برخی مانند پونته پیترا باستانی بوده و برخی در قرن اخیر ساخته شده‌اند.
ساردنیا (به ایتالیایی: Sardegna) جزیره‌ای است در باختر ایتالیا و دریای مدیترانه. نام آن را در فارسی، بر پایه تلفظ فرانسوی، ساردنی (Sardaigne) هم نوشته‌اند.
این جزیره همراه با جزایر کوچک اطراف ناحیه ساردنیا را تشکیل می‌دهد.
ساردنیا پس از سیسیل بزرگ‌ترین جزیره مدیترانه به‌شمار می‌آید.
طول آن ۲۷۰ و عرض آن ۱۲۰ کیلومتر می‌باشد.
این جزیره کوهستانی است و بلندترین نقطه آن در مونتی دل جنارجنتو Monti del Gennargentu) ۱۸۳۴) متر ارتفاع دارد.
مناسبترین نقطه برای کشاورزی، کامپیدانو (Campidano) در جنوب غربی جزیره است.
دامداری و کشاورزی از مشاغل عمده هستند و پرورش زیتون، انگور و تنباکو رایج است.
صنایع مهم دیگر ساردنیا، ماهی‌گیری و استخراج معدن سرب، روی، مس و نمک است. کالیاری (Cagliari)، نوئورو (Nuoro)، ساساری (Sassari) از شهرهای بزرگ این جزیره هستند.
بندر باستانی اوستیا (Ostia) مربوط به دوران فرمانروایی آنکوس ماسریوس (۶۴۰–۶۱۷ قبل از میلاد) بندر ترابری گندم سیسیل و ساردنیا و همچنین پایگاه دریایی رم بود که در سدهٔ نهم ویران شد اما در سده‌های میانه دوباره احیا شد.
آثار خوب به جای مانده، آن را به یک محل مهم تاریخی تبدیل کرده‌است.
جزیره کاپری در جنوب ایتالیا در ورودی خلیج ناپل و نزدیک شهر ناپل واقع شده‌است.
این جزیره دارای شش کیلومتر طول و حداکثر دو ونیم کیلومتر عرض است. ارتفاع صخره‌های آهکی آن به ۲۷۵ متر می‌رسد و مرتفع‌ترین نقطه جزیره از سطح دریا ۵۸۶ متر است.
شهر کاپری با ارتفاع ۱۳۶ متر مقر اسقف است، که رفت و آمد به این شهر توسط قایق یا کشتی‌ از شهر ناپل و سایر شهرهای اطراف انجام می‌گیرد. ۷۸۴ پله از شهر تا اناکاپری (Anacapri) در دل صخره‌ها کنده شده‌است.
در غرب شهر غار آبی (Grotta Azzurra) واقع شده که غار بزرگی است که ورودی آن از دریا بیش از یک متر ارتفاع ندارد، اما داخل آن بسیار باشکوه است. تنها هنگام آرام بودن دریا ورود به این غار با قایقهای کوچک عملی است. این غار بیضی شکل ارتفاعی معادل ۱۲ متر دارد. طول آن ۵۰ متر و بزرگ‌ترین عرض آن نیز ۳۰ متر است. عمق آب در داخل غار ۱۵ متر می‌باشد.
کاپری دارای آثار باستانی زیادی متعلق به ماقبل تاریخ و امپراتوری رم است، از جمله خرابه‌های ۱۲ ویلای ساخته شده توسط امپراتور تیبریوس که ده سال در کاپری حکومت کرده بود.
با اینکه چشمه و رودخانه‌ای در کاپری وجود ندارد اما بارندگی زیاد باعث حاصلخیزی آن شده‌است و آن به مرکز تولید روغن زیتون، شراب و میوه تبدیل کرده‌است.
گردشگری اصلی‌ترین منبع درآمد جزیره‌نشینان است.
طبق آمار سال ۱۹۹۰ در این جزیره ۱۰ کیلومتر مربعی ۷۴۰۰ نفر ساکن هستند.
ایتالیا و زبان ایتالیایی
یاسنت لویی رابینو در اوایل قرن بیستم سرکنسول دولت بریتانیای کبیر در شهر رشت بوده‌است.
رابینو مدت شش سال در شمال ایران زندگی کرد و به بررسی و تحقیق در فرهنگ گیلان و مازندران پرداخت. او کتاب‌های "ولایت دارالمرز ایران، گیلان"، "مازندران و استرآباد" و مقالاتی در مورد گیلان و مازندران نوشته و جزوه‌ای نیز در مورد نشریات فارسی‌زبان بنام "صورت جراید ایران" به فارسی منتشر کرده‌است. البته می‌دانیم حداقل از ۱۸۹۸ رئیس بانک شاهنشاهی شعبه مرکز بود (میرزایی، تاریخچه بریگاد و دیویزیون قزاق: ۴۱۸).
ادوارد براون ایران‌شناس معروف انگلیسی دربارهٔ وی می‌نویسد:واکاوی زندگی رابینو، روزنامه اعتماد -چهارشنبه ۳۰ شهریور ۱۳۹۰
«"رابینو ظاهراً در سال ۱۹۱۲ میلادی از رشت به مراکش انتقال داده شد و نماینده کنسولی انگلیس در آن کشور شد. سال‌ها (شاید تا سال ۱۹۲۲) در آن کشور ماند و بعدها در کنسولگری انگلیس در ازمیر مشغول خدمت بود. او کتاب معروف خود را به اسم «مازندران و استرآباد» در همان‌جا در اواخر سال ۱۹۲۵ مسیحی به پایان رساند. بعد از این تاریخ من اطلاع مرتبی از او ندارم. جز آنکه چندی در وزارت امور خارجه انگلیس در لندن کار کرد و مدتی نیز مأمور کنسولگری انگلیس در نیس (فرانسه) بود و در آنجا کاملاً مستقر شده بود تا آنکه در اثنای جنگ جهانی دوم موقعی که فرانسه به دست مارشال پتن تسلیم آلمان شد و انگلیسی‌ها هم از فرانسه بیرون رفتند او هم از نیس به لندن رفت و بقیه عمر خود را در آنجا ماند. رابینو هر از گاهی در لندن نزد اینجانب می‌آمد و من خوشوقتم که وسیله طبع و نشر دو کتاب او شدم، که یکی را (سکه و نشان‌های پادشاهان ایرانی) بانک ملی ایران به خواهش من چاپ کرد و دیگری را (فهرست نمایندگان سیاسی و کنسولی انگلیس در ایران) باز به خواهش من وزارت خارجه ایران طبع کرد. مرحوم رابینو مقالات و رسائل زیادی نوشته که فهرست بعضی از آن‌ها تا سال ۱۹۲۲ مسیحی در آخر کتاب مازندران او مندرج است".»
رابینو در سال ۱۹۱۲ به مراکش منتقل شد و در سال ۱۹۳۷ در مقام سرکنسول قاهره بازنشسته شد. از دیگر آثار او می‌توان به فرمانروایان گیلان، مشروطه گیلان، صنعت نوغان در ایران و کشت برنج در گیلان و دیگر ولایات جنوب دریای کاسپین نام برد.کشت برنج در گیلان و دیگر ولایات جنوب دریای کاسپین-ه. ل. رابینو ترجمه جعفر خمامی زاده انتشارات فرهنگ ایلیا 1393 رشت
جشنواره میان‌کهکشانی موسیقی ایرانی (در انگلیسی: Iranian Intergalactic Music Festival) نام اولین جشنواره موسیقی زیرزمینی ایران بود که یکشنبه ۳۰ مهر ۱۳۸۵ (۲۲ اکتبر ۲۰۰۶) در سالن دِکاده شهر زندام هلند برگزار شد.
این جشنواره ۱۲ ساعته اولین در نوع خود بود و در آن دست کم ۱۲ گروه از گروه‌های موسیقی متفاوت (زیرزمینی) ایرانی شرکت کردند. موسیقی‌های این جشنواره در سبک‌های رپ، هیپ‌هاپ، رگه، راک، دث‌متال، الکترونیکی و غیره بود.
ایده و برگزاری این جشنواره از سوی شعله و مانی از رادیو زمانه انجام شد.
در جستجوی زمان ازدست‌رفته عنوان رمانی نوشتهٔ مارسل پروست نویسندهٔ فرانسوی است. این رمان در ۷ جلد نوشته شده که هرکدام نامی مستقل دارند. این رمان، رکورد گینس طولانی‌ترین رمان تاریخ را در اختیار دارد.
پروست این رمان را بین سال‌های ۱۹۰۸–۱۹۰۹ تا ۱۹۲۲ میلادی نوشته و میان سال‌های ۱۹۱۳ تا ۱۹۲۷ میلادی منتشر کرده‌است.
این رمان در ۷ جلد نوشته شده که هرکدام نامی مستقل دارند. گذشته از خطوط کلی داستانی که این کتاب‌ها را به هم می‌پیوندد، هر کدام از ۷ جلد از بسیاری دیدگاه‌ها کامل و مستقل‌اند. در واقع آنچه داستان نامیده می‌شود تنها رشته‌ای است برای به هم پیوستن لحظه‌هایی که هر کدام به تنهایی از مکان‌ها و شخصیت‌های اصلی کتاب‌اند، از همین روست که اغلب دربارهٔ این اثر گفته می‌شود که می‌توان آن را از هر صفحه‌ای که باشد آغاز کرد.
این رمان، رکورد گینس طولانی‌ترین رمان تاریخ را در اختیار دارد.
نام ۷ جلد کتاب عبارتند از:
این رمان چندان به تشریحِ کلاسیکِ یک «داستان» نمی‌پردازد، بلکه از ورایِ داستانِ اصلی به تحلیلِ ادبی، هنری، فلسفی و اجتماعیِ جامعه فرانسه در اواخرِ سده نوزدهم و اوایلِ سده بیستم میلادی پرداخته‌است. این کتاب، بیشتر از آنکه حالت‌های بیرونی را توصیف کند، ژرفای درونی را می‌کاود. علت شهرت این رمان را ژرفا و گسترهٔ اندیشهٔ نویسنده و ظرافت و حساسیت هنرش دانسته‌اند.
نحوه استفاده مارسل پروست از زبانِ فرانسه و جمله سازی او که شکلی نو در ادبیات فرانسه بود، آن را از سایر آثارِ ادبی هم زمانش متمایز می‌کند.
این کتاب را مهدی سحابی با عنوان «در جستجوی زمان از دست رفته» به فارسی برگردانده و نشر مرکز آن را منتشر کرده‌است. همچنین هارولد پینتر و دای ترویس نیز از این کتاب بازنویسی برای تئاتر هم انجام داده‌اند که این نسخه را نیز عباس پژمان ترجمه و نشر هِرمِس منتشر کرده است.
لویی فردینان سلین از منتقدان جدی پروست، علت شهرت کتاب را مذهب یهودی نویسنده و لابی‌گری یهودیان دانسته‌است. شایان ذکر است که هفته نامه‌های معتبر فرانسوی "" و "اکسپرس" همزمان با یکصدمین سال انتشار جلد اول کتاب، بر اساس اسناد به دست آورده فاش ساختند که پروست به صورت پنهانی به منتقدان معروف زمان خود پول می‌پرداخته تا برای کتابش تبلیغ و بزرگنمایی کنند.
3.نقد و بررسی رمان در جستجوی زمان از دست رفته نوشته مارسل پروست
۱. کتاب گویای «در جستجوی زمان از دست رفته» به زبان انگلیسی به صورت خلاصه شده.
باهاما با نام رسمی قلمرو همسود باهاما کشوری است انگلیسی‌زبان و شامل بیش از سه هزار جزیره بزرگ و کوچک در اقیانوس اطلس که در شرق فلوریدا آمریکا و در شمال کوبا قرار دارد. جمعیت باهاما ۳۵۰ هزار نفر و پایتخت آن ناسائو است. پول رایج این کشور دلار باهاما است. باهاما جزوی از کشورهای مشترک المنافع است.
این کشور با کشورهای ایالات متحده آمریکا، کوبا و هائیتی دارای مرز مشترک دریایی می‌باشد.
از نظر درآمد سرانه باهاما یکی از ثروتمندترین کشورهای قاره آمریکا است و در این رتبه پس از ایالات متحده و کانادا قرار دارد.
۸۵ درصد از مردم آن از تبار آفریقایی و ۱۲ درصد اروپایی‌تبارند. سه درصد نیز زردپوست آسیایی‌اند. مردم بومی و اصلی باهاما لوکایایی‌ها بودند که شاخه‌ای از سرخ‌پوستان تائینوی آراواکی‌زبان به‌شمار می‌آمدند. باهاما نخستین خشکی در جهان جدید بود که کریستف کلمب در سال ۱۴۹۲ در آن لنگر انداخت.
نام باهاما از واژه‌های اسپانیایی baja mar (باخا مار) گرفته شده که به معنی «دریای کم‌عمق» است.
در ۳ اوت ۱۴۹۲ کریستف کلمب نخستین سفر خود را انجام داد و پس از ۳ روز و طی ۱۶۰ کیلومتر به دلیل اشتباهات محاسباتی به جزایر باهاما رسیدند. به تصور این که در خاک آسیا هستند.
با آن که اسپانیایی‌ها هیچگاه باهاما را مستعمره خود نساختند اما وارد جزیره شده و تمامی مردم بومی آن یعنی لوکایایی‌ها را برای بردگی به هیسپانیولا بردند. جزایر باهاما از ۱۵۱۳ تا ۱۶۴۸ میلادی تقریباً خالی از سکنه ماند تا اینکه در آن تاریخ استعمارگران انگلیسی از برمودا به جزیره الوترا آمده و در آن ساکن شدند.
در سال ۱۷۱۸ انگلیسی‌ها دزدان دریایی در آب‌های باهاما را سرکوب کردند و این جزایر در آن سال جزئی از اراضی خالصه بریتانیا شد. پس از جنگ استقلال آمریکا از بریتانیا، هزاران تن از وفادارماندگان آمریکایی به حکومت بریتانیا و بردگان آفریقایی به باهاما آمدند و اقتصاد مبنی بر کشتزارها را در این جزایر پایه‌ریزی کردند.
برده‌داری در سال ۱۸۰۷ در امپراتوری بریتانیا ملغی شد و بسیاری از بردگان آفریقایی که از کشتی‌های نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا رهایی یافته بودند در خلال سده نوزدهم به باهاما آمده و در این جزایر ساکن شدند.
باهاما در قبل مستعمره بریتانیای کبیر بوده، در سال ۱۹۷۳ به استقلال رسیده و از آن پس به مانند کانادا و بیش از ۵۰ کشور دیگر، باهاما عضوی از کشورهای اتحادیه کشورهای همسود (مشترک‌المنافع) بریتانیا است و پادشاه بریتانیای کبیر، رئیس دولت باهاما نیز به‌شمار می‌آید.
این کشور بین ۲۰ تا ۲۸ درجه شمالی و ۷۲ تا ۸۰ درجه غربی در اقیانوس اطلس و در شرق ایالات فلوریدای ایالات متحده واقع شده‌است. مساحت باهاما ۱۳۸۷۸ کیلومتر مربع است. باهاما از ۲۹ جزیره، ۶۶۱ جزیرک، و ۲۳۸۷ صخره آبی تشکیل شده‌است. از تمامی این جزایر تنها ۳۰ تا ۴۰ جزیره مسکونی‌اند. بزرگ‌ترین جزیره کشور آندروس نام دارد که در حدود ۱۸۰ کیلومتری جنوب شرقی فلوریدا قرار گرفته‌است.
نزدیک‌ترین جزیره باهاما به ایالات متحده بیمینی است که از آن به عنوان دروازه باهاما نیز یاد می‌شود. ناساو، پایتخت کشور، در جزیره نیو پراویدنس قرار گرفته‌است.
تمامی جزایر این کشور پست و صاف هستند و ارتفاع برخی بلندی‌ها که در آن‌ها دیده می‌شود از ۱۵ تا ۲۰ متر تجاوز نمی‌کند. بلندترین نقطه کشور کوه آلورنیا (نام پیشین: تپه کومو) است که ۶۳ متر بلندا دارد و در جزیره کت قرار گرفته‌است.
حیات جانوری زیر دریا در باهاما به خاطر غنای آن و وجود شمار زیادی از کوسه‌ها معروف است. آب‌های این کشور هنوز با آلودگی صنعتی روبه‌رو نشده‌اند.
کشور باهاما شامل ۱۹ ایالت است:
پشند یا فشند نام روستایی است در ۷۵ کیلومتری غرب تهران که در شمال هشتگرد واقع شده‌است. این روستا از نظر حوضهٔ آبریز کوهستانی و دشتهای آبرفتیِ به مساحت ۹۶۰۰ هکتار از بزرگ‌ترین روستاهای ایران است. سیب زمینی که در زمان سر جان ملکم وارد ایران شده بود نخستین بار در ایران در این روستا کشت شده‌است که به دلیل کیفیت، سیب زمینی پشندی زبانزد شده‌است. قوچ فشندی و زغال‌سنگ از دیگر دلایل شهرت این روستا هستند. همچنین فشند از نخستین روستاهای ایران بوده‌است که مدرسه به سبک نوین در آن دایر شده‌است.عزیزی علیرضا، جغرافیای ساوجبلاغ: روستاهای بخش مرکزی ساوجبلاغ، نشر رهام اندیشه، 1386
روستای پشند در دامنهٔ رشته کوه البرز قرار دارد، که منطقهٔ طالقان در شمال این کوه‌ها و در حد فاصل روستا تا جلگهٔ مازندران قرار دارد. پشند از سمت غرب با روستای خور و روستای سپیدارک از سمت شرق با روستای آردهه، کوشک زر و سیفستان و از جنوب با ینگی امام و مهستان(ساوجبلاغ) همسایه‌است. پشند ۲۰۰۰ نفر جمعیت و مساحتی بالغ بر ۹۲۰۰ هکتار دارد.
این روستا به سه ناحیه اصلی تکی، پایین محله (جیر ماله) و بالا محله (جواَر مَاله) تقسیم شده‌است که هر محله شامل مناطق کوچکتر زیادی می‌شود. شامل:تکی، چراخ ماله، راستِ کوچه، انگرماله، هُشتِ کُلَه، کری سر و ملک او دار، خر تیزان و پشت باغ.
اقتصاد مردم روستا بر پایه دو پیشه عمده دامداری و کشاورزی است. دامداری بیشتر توسط گروهی از مردم جوار ماله موسوم به اَلِکایی (aleka:yi) صورت می‌گیرد. اقتصاد کشاورزی نیز در دستان گروهی از پشندیان موسوم به خرده مالکان (دهقان‌ها) است که صاحب زمین‌های روستا هستند و باقی مردم برای این دو دسته کار می‌کنند. محصول اصلی باغی روستا، آلبالو، گیلاس و محصولات زراعی مانند گندم و جو است. میزان مالکیت دهقان‌ها از نیم هکتار تا چند ده هکتار متغیر است. کل مالکیت روستای فشند به ۹۶۰۰ سهم تقسیم می‌گردد که هر ۱۰۰ سهم مالکیت را، عامه مردم یک گاب (گاو) می‌گویند. یکی از افتخارات پشند آن است که هرگز ارباب نداشته‌است و مردم عادی زمین‌دار بوده‌اند. در اصطلاح محلی می‌گویند پشند «زر خرید» است. به معنی آن که مردم عادی با پرداخت وجه می‌توانستند زمین‌ها را بخرند.
زبان مردم دهکده تاتی است.کتاب فشند (موقعیت - محل - عوامل طبیعی - مراسم زیستی دامداری - کشاورزی و تومار آب - واژه‌های تاتی)، منوچهر سلیمی، نشر سپهر، 1393 این زبان در سراسر کوهستان البرز از طارم و شهرستان رودبار تا شاهرود رواج دارد. اگرچه همه مردم دهکده به زبان تاتی گپ می‌زنند، اما، در بین خود مردم پشند تفاوت‌هایی در واژه‌ها و لهجه در محله‌های مختلف دیده می‌شود. شاید بتوان گفت مردم جواَر مَاله عموماً به دلیل ارتباط کمتر با شهرنشین‌ها از اصالت بیشتری در گفتار برخوردارند. نمونه‌هایی از واژگان و برخی ساخت‌های دستوری در زیر آمده‌است:
دیم: صورت، dim
کُرگ: مرغ خانگی، korg
گِو: گاو gew
شِو: شب shew
غُلاچ: کلاغ qolo:č
کشکوروت: زاغ keškurut
تیغ جوجو: جوجه تیغی
گُرُاج: تخته سنگ بزرگ یک تکه، goro:ǰ
زُامُا: داماد، zo:mo
بُتَّاشی: تراشید، botta:ši
مُن بوگوتی‌یُم: من گفته‌ام
مُن می‌گوم: من می‌گویم
اونَن می‌شون: آن‌ها می‌روند
دِرَنگِستُم: انداختم
جوفی میُان اِو درنگستُم: آب را به جوی هدایت کرده‌ام
بَادی: کاسه گود: ba:di
باوسی: پاره شد beousi
جیر شو: برو پایین -جوارju ar بالا -
جبر نکوی:پایین نیافتی jir nakevi
دار:درخت
سیف: سیب
شِلانُک: زردآلو
جِوز:گردو
اُرُسی: کفش
بَم برون: پاروی برف روبی
چوچگ: گنجشک
پواجار: کفش
دین بیشتر مردم بومی پشند اسلام با گرایش شیعه دوازده امامی است. اما ارامنه نیز در این روستا سکونت دارند، بعد از انقلاب ۵۷ تعداد ارامنه رفته رفته کم شده و به بیشتر آنها به آمریکا مهاجرت کرده‌اند، اما هنوز در این روستا ساکن هستند، رد پای آیین‌های کهن (به ویژه زرتشتی) در فرهنگ و ادبیات بومی و یافته‌های تاریخی مشاهده می‌شود.
منطقه فشند محل دفن سه تن از امامزادگان نیز می‌باشد که بر اساس اطلاعات محلی غیر موثق، از نوادگان امام هفتم (موسی کاظم) هستند. نام‌های این سه امامزاده عبارت‌اند از: مطهر، مظفر و طاهر. لازم است ذکر شود که بر اساس تحقیقات صورت گرفته از اهالی قدیم محل و استعلام از نهاد عتبات عالیات شهرستان ساوجبلاغ، امامزادگان فوق فاقد شجره نامه و اطلاعات موثق در خصوص اصل و نسب می‌باشند، از جمله اینکه در یک مورد، بنای امامزاده فاقد قبر می‌باشد و ظن این می‌رود که با توجه به ویژگی‌های محل در اصل مقبره نبوده و مکانی مذهبی بوده باشد. قدمت بنای یکی دیگر از امامزادگان با توجه به تاریخ کنده کاری شده روی یک قطعه چوب در موقعیت محل بنا که تنها مدرک موجود است، به سال ۱۱۶۵ ه‍.ق می‌رسد؛ و مورد سوم نیز بنایی نسبتاً قدیمی دارد که بر اساس موارد موجود ظاهراً آب انباری قدیمی بوده‌است و به مکانی مذهبی بدل گردیده.ذکرالله زنجانی، شناسنامه تاریخی ساوجبلاغ و امامزادگان. به سفارش فرمانداری ساوجبلاغ. ۱۳۸۵شمسیابوالقاسم حاتمی، آثار تاریخی ساوجبلاغ و نظرآباد، تهران، سازمان میراث فرهنگی کشور (پژوهشگاه)