moaminsharifi/fa-wiki-spell-checker huggingface dataset:
در بهار سال ۱۸۷۱ اوکوبو توشیمیچی، کیدو تاکایوشی اینواوئه کائورو، یاماگاتا آریتومو سایگو تاکاموری اویاما ایوائو سانجو سانه‌تومی و ایواکورا تومومی جلسه مخفی را برگزار کردند و در طی آن تصمیم گرفتیم تا به‌طور کامل حوزه‌های 'هان' را از بین ببرند. بعدها در همان سال، تمامی دایمیوهای سابق به نزد امپراتور احضار شد و وی حکم خود را مبنی بر تبدیل این حوزه‌ها به جایی که توسط یک مقام اداری از طرف دولت مرکزی کنترل می‌شوند، صادر کرد. دایمیوها سخاوتمندانه قبول بازنشستگی کردند، و قلعه‌های خود را تبدیل به مراکز اداری و محلی برای دولت مرکزی کردند. این فرمان به ایجاد ۳۰۵ واحد اداری محلی منجر شد که تا پایان سال از طریق ادغام‌های مختلف به ۷۲ حوزه و ۳ شهرداری کاهش یافت، به طوری که تا پایان سال ۱۸۷۱ ژاپن تبدیل به یک دولت کاملاً متمرکز شد. انتقال به تدریج صورت گرفت، به طوری که هیچگونه اختلال در زندگی مردم عادی و شیوع هیچ مقاومت یا خشونتی دیده نشد. دولت مرکزی تمام بدهی‌ها و وظایف این حوزه‌ها را جذب کرد و بسیاری از مقامات سابق در حوزه‌های کاری مشاغل جدید با دولت مرکزی پیدا کرده‌اند.
در سال ۱۸۷۱، دولت مرکزی از ایجاد مجمع مشورتی در پایین‌ترین سطوح حکومت، در شهر، روستا و سطح شهرستان حمایت کرد. مجمع‌های محلی تنها قدرت بحث و گفتگو و نه وضع قانون را داشتند، آن‌ها یک شیر ایمنی مهم و بدون توانایی به چالش کشیدن اقتدار دولت مرکزی بودند.
در حالیکه در آن زمان حوزه‌های هان (ژاپن) لغو می‌شد، در اوت سال ۱۸۶۹، دولت مرکزی خود را تحت تجدید نظر قرار داد تا اقتدار متمرکز را تقویت کند. ایده تقسیم قدرت کنار گذاشته شد. دولت جدید هشت وزارتخانه ایجاد کرد:
الیگارشی میجی، هان باتسو طبقه جدید حاکم در آغاز دوره میجی بود. اعضای این طبقهٔ حاکم طرفداران کوکوگاکو بودند و اعتقاد داشتند که آن‌ها سازندگان یک نظام جدید هستند. هان باتسو تقریباً به‌طور کامل انحصاراً از شخصیت‌های چهار هان، قلمروی ساتسوما، قلمروی چوشو، قلمروی توسا و قلمروی هیزن تشکیل شده بود. این الیگارشی میجی پس از لغو سیستم هان در سال ۱۸۷۱ تشکیل شد. پس از خودکشی سایگو تاکاموری (۱۸۷۷–۱۸۲۷) و ترور اوکوبو توشیمیچی (۱۸۷۸–۱۸۳۲) رو به تضعیف گذاشت.
از چهره‌های اصلی این دولت اوکوبو توشیمیچی (۱۸۷۸–۱۸۳۲)، پسر یکی از ملازم قلمروی ساتسوما و سایگو تاکاموری (۱۸۷۷–۱۸۲۷) یک سامورایی از همان قلمرو بودند که با چندین شخصیت دیگر از قلمروی چوشو، ولایت توسا و ولایت هیزن به یکدیگر پیوسته بودند تا شوگون‌سالاری توکوگاوا را سرنگون کنند.
اوکوبو توشیمیچی تبدیل شد به وزیر دارایی (ژاپن) و سایگو تاکاموری به یک سپهبد؛ هر دوی آنان عضور شورای امپراتوری بودند. کیدو تاکایوشی (۱۸۳۳–۷۷)، یکی از اهالی قلمروی چوشو و شاگرد یوشیدا شواین، وزیر آموزش شد. همچنین ایواکورا تومومی (۱۸۲۵–۸۳)، یکی از اهالی کیوتو بود که با توکوگاوا مخالف بود و تبدیل به اولین سفیر در ایالات متحده آمریکا شد و اوکوما شیگه‌نوبو (۱۸۳۸- [۱۹۲۲)، از ولایت هیزن، دانش آموختهٔ رانگاکو، زبان چینی کلاسیک و زبان انگلیسی، که بعدها سرپرستی‌های مختلفی به عنوان یک وزیر را برعهده گرفت، و در نهایت در سال ۱۸۹۸ تبدیل به نخست‌وزیر ژاپن شد.
برای رسیدن به اهداف نظام جدید، الیگارشی میجی از طریق یک سری اصلاحات اقتصادی و اجتماعی تصمیم گرفت تا چهار طبقه اجتماعی را منسوخ کند. درآمد شوگون‌سالاری توکوگاوا به مالیات بر خاندان توکوگاوا و دیگر دایمیو‌های هان (ژاپن) (املاک فئودالی)، وام گرفتن از دهقانان ثروتمند و تجار شهری، درآمد گمرکی محدود و وام‌های خارجی بستگی داشت. برای تأمین درآمد و توسعه زیرساخت‌ها، دولت جدید شروع به اقداماتی نظیر توسعه بندرگاه‌ها، فانوس دریایی، واردات ماشین آلات، ساخت مدارس، تحصیلات خارج از کشور برای دانشجویان، حقوق معلمان و مشاوران خارجی، ارتقاء ارتش امپراتوری ژاپن و نیروی دریایی امپراتوری ژاپن، راه‌آهن و شبکه‌های تلگراف و مأموریت‌های دیپلماتیک خارجی مانند هیئت اعزامی ایواکورا کرد.
بحران‌های اقتصادی، که با افزایش حوادث آشوب‌های کشاورزان همراه بود، به اصلاحات اجتماعی منجر شد. علاوه بر اجاره، مالیات و نرخ‌های بهره قدیمی، شهروند معمولی با پرداخت نقدی برای مالیات‌های جدید، خدمت وظیفه عمومی و پرداخت هزینه تحصیل جهت تحصیلات اجباری که تازه مقرر شده بود، مواجه بودند. برای دستیابی به این اصلاحات، سیستم طبقه‌بندی اجتماعی قدیمی توکوگاوا و تقسیم مشاغل به سامورایی، کشاورز، صنعتگر و بازرگان تا سال ۱۸۷۱ لغو شد، اگرچه تعصبات هنوز ادامه داشت، اما از لحاظ نظری همه مردم در مقابل قانون برابر بودند. در حقیقت در جهت تداوم به تمایزات اجتماعی، دولت الفاظ اجتماعی جدیدی را بکار برد: دایمیو تبدیل به نجیب‌زاده شد، سامورایی با اصالت شناخته می‌شد و همه افراد دیگر عادی شدند. حقوق بازنشستگی دایمیو و سامورایی‌ها پرداخت می‌شد و پس از آن سامورایی‌ها بعضی از امتیازات انحصاری خود را در زمینه نظامی از دست دادند. سامورایی‌ها سابق، فعالیت‌های جدیدی را به عنوان کارمند، معلم، افسران ارتش، مقامات پلیس، روزنامه‌نگار، محقق، مهاجر به سرزمین‌های شمالی ژاپن، بانکدار و بازرگان یافتند. برخی از سامورایی‌ها به شدت از این مشاغل سود می‌بردند، اما بسیاری از آن‌ها در کار خود موفق نشدند و در سال‌های پس از آن مخالفت‌های مهمی را به وجود آوردند.
بحران کره (سیکانرون) در سال ۱۸۷۳ منجر به استعفای طرفداران سایگو تاکاموری و شورای امور خارجه اتو شیمپی (۱۸۳۴–۷۴) شد. اتو شیمپی، بنیان‌گذار سازمان‌های میهن‌پرستی مختلف، با دیگر عناصر ناراضی همراه شد و یک قیام مسلحانه بنام شورش ساگا را علیه نیروهای دولتی، در جنوب ژاپن (کیوشو) در سال ۱۸۷۴ آغاز کرد. اوکوبو توشیمیچی با سرکوب به این شورش سر و سامان داد و با سرعت اتو را شکست داد، در حالی که اتو از سایگو درخواست کمک کرده بود بدون اینکه در این کار موفق شود.
سه سال بعد، آخرین قیام مسلحانه بزرگ و جدی‌ترین چالش برای دولت میجی، جنگ سینان شکل گرفت، این بار سایگو تاکاموری بود که نقش مهمی در این شورش بازی می‌کرد. تا بحال ارتش به راحتی شورش ساگا و سایر قیام‌های کشاورزان و سامورایی‌ها را که در اعتراض به اصلاحات میجی شکل گرفتند، بودند را سرکوب کرده بود. با این حال، تعداد سامورایی‌های شورشی سابق قلمروی ساتسوما بسیار زیاد بود و ساکنان این قلمرو سنت طولانی ای برای مخالفت با مقامات مرکزی داشتند. سایگو با بی میلی و پس از وقوع نارضایتی‌های گسترده در مورد اصلاحات میجی، در سال ۱۸۷۷ شورش کرد. هر دو طرف به خوبی مبارزه کردند، اما سلاح‌های مدرن و تأمین مالی بهتر نیروهای دولتی، به شورش ساتسوما پایان داد. اگر چه سایگو تاکاموری شکست خورد و خودکشی کرد، اما سایگو در تاریخ ژاپن یک خائن نیست و شخصیت قهرمانانه ای دارد. سرکوب شورشیان ساتسوما، پایان دادن به تهدیدهای جدی برای رژیم میجی بود، اما برای الیگارشی مشکل بود. این مبارزه خزانه ملی را تخریب کرد، منجر به تورم شدید و بالا رفتن ارزش زمین شد و مالیات به شدت مورد نیاز قرار گرفت و مهمتر از همه، اصلاحات مجدد لازم شد.
اسامی زیر چهره‌های برجسته در اصلاحات میجی، و در دولت میجی هستند:
از کوگه (درباریان):
از قلمروی ساتسوما:
از قلمروی چوشو:
از قلمروی توسا:
از قلمروی ساگا:
در مخابرات و علوم رادیویی، ژرفاسنجی یون‌کره، روشی برای دستیابی به داده زنده بسامد بالای یون‌کرهٔ وابسته به پخش رادیویی است و از یک سامانه پایه ساخته شده از فرستنده و گیرنده هماهنگ‌شده استفاده می‌کند.
تاخیر انتشار زمان بین تراگسیل و دریافت، به عنوان فرازای مؤثر لایه یون‌کره در نظر گرفته می‌شود. ژرفاسنجی عمودی از یک فرستنده و گیرنده کنار هم گذاشته، تشکیل می‌شود و با فرستادن طیف گسترده‌ای از بسامدها به صورت عمودی به یون‌کره و اندازه‌گیری مقادیر بازتاب شده، فرازای مؤثر لایه یون‌کره را اندازه می‌گیرد. از این روش همچنین برای سنجش بسامد بحرانی نیز استفاده می‌شود. ژرفاسنج‌های اُریب، از یک فرستنده در یک گوشه از مسیرِ پخشِ مشخص و یک گیرنده هماهنگ‌شده که معمولاً با یک صفحه اسیلوسکوپ مانند (یونوگرام) در گوشه دیگر همراه است استفاده می‌کنند. اندازه‌گیری‌های گیرنده، تاخیر انتشار زمان را به فرازای مؤثر لایه یون‌کره تبدیل می‌کند. نمودار یونوگرام، فرازای مؤثر لایه یون‌کره را به مانند تابعی از بسامد نشان می‌دهد.
کُوکوگاکو یک جنبش علمی و یک مکتب ژاپنی زمینهٔ فلسفه و لغت‌شناسی بود که در دوره ادو شکل گرفت. مکتب کُوکوگاکو دانش ملی ژاپن بود. دانشمندان مکتب ملی باهمهٔ گرایش به باورهای شینتو و ستایش گذشته ژاپن از بینش واقع گرای کنفوسیوسی برخوردار بودند، و هم اینان با تکیه به مفاهیم تفوق و مشروعیت تبار و مقام امپراتور سرانجام پیشدار بازگشت قدرت به دستگاه امپراتوری شدند. آن‌ها همچنین با طرح این اصل که تحت حکومت امپراتور امتیازی میان عامه مردم و چهار طبقه اجتماعی نیست، اساس حقوقی نظام طبقاتی را فرو ریختند.
رانگاکو در زبان ژاپنی به معنای مطالعات هلندی یا آموزش هلندی است. رانگاکو آموزش‌های برداشت شده از غرب است که به عنوان یک دانش در ژاپن توسعه پیدا کرد.
نخست‌وزیر ژاپن رئیس دولت و قوه مجریه در ژاپن است که توسط دایت ملی انتخاب می‌شود.
در تاریخ ۲۸ اوت ۲۰۲۰، شینزو آبه نخست‌وزیر ژاپن به دلیل تشدید بیماری «کولیت زخمی» از سمت خود استعفا داد.
پس از وی یوشیهیده سوگا (به ژاپنی: 菅 義偉 yoshhide suga) به سمت نخست‌وزیری برگزیده شد
۹۹
امید نام یک دُرنای سیبریِ نر است که سال‌هاست برای گذران زمستان از سیبری به فریدون‌کنار مهاجرت می‌کند. امید تنها بازماندهٔ گلّهٔ غربی است.
درناهای سیبری نخستین بار در سال ۱۳۵۳ در ایران دیده شدند. جمعیت غربی درناهای سیبری با گذر از تالاب‌های نارزوم در قزاقستان، ذخیره‌گاه طبیعی آستراخان روسیه در دهانهٔ رود ولگا و آذربایجان و طی مسافت تقریباً ۵۰۰۰ کیلومتری در آبان هر سال به تالاب‌های فریدونکنار در استان مازندران مهاجرت می‌کنند و تا اوایل اسفند را در این تالاب می‌گذرانند.
یکی از خصوصیات درناها نوع همسرگزینی‌شان است که به‌صورتِ تک‌همسری است. اگر اتفاقی برای جفتِ آن‌ها بیفتد، به‌سختی دوباره امکان جفت‌یابی برایشان مهیا می‌شود.
امید در ابتدا با درنایِ ماده‌ای به نامِ «آرزو» به ایران می‌آمد، اما آرزو در سالِ ۸۶ به دلایل نامعلومی تلف شد و پس از آن نیز امید دیگر جفت‌گیری نکرد و ۱۵ سال به‌تنهایی به ایران می‌آمد.
در سال ۱۴۰۱ در پروژه ای مشترک، یک درنای ماده (از گلّهٔ شرقی) به نامِ رؤیا را در تالابِ فریدونکنار در نزدیکیِ امید رهاسازی کردند. این دو در رویدادی نادر، پس از آغازِ آشنایی، به آوازخوانی روی آوردند و پس از چندی با هم پروازِ خود را به سویِ سیبری آغاز کردند. آنها در مسیر مهاجرت، روزانه ۸۰۰ کیلومتر در پرواز هستند.
پیشتر تلاش‌هایی در سازمان‌های محیط زیست کشورها برای جفت‌یابی «امید» با درناهای موجود در شرایط اسارت انجام شده بود تا بتوانند جمعیتِ او را دوباره احیا کنند اما تا پیش از «رؤیا» این تلاش‌ها موفقیت‌آمیز نبود.
جمعیت این دسته از درناها از بیش از ۲۰۰ قطعه در سال ۱۹۳۰ به دو قطعه در سالیان اخیر و با مرگ «آرزو» به یک قطعه رسیده‌است. از سال ۱۳۸۵، امید — آخرین بازماندهٔ جمعیت غربی درناهای سیبری — به تنهایی به ایران می‌آید. قد امید ۱۶۰ سانتی‌متر است.
این پرنده در آبان ماه ۱۴۰۱ برای پانزدهمین سال متوالی به ایران سفر کرد.
راز: راه‌اندازی مجدد یا راز ۴ فیلمی محصول سال ۲۰۱۶ و به کارگردانی ویکرام بات است. در این فیلم بازیگرانی همچون عمران هاشمی، کریتی کارباندا، گارو آرورا، تارا شارما، مینک برار ایفای نقش کرده‌اند.
این فیلم چهارمین قسمت از سری فیلم‌های راز است.
هسل ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
اندازه کلی الکترون کمیت توصیفی مهمی برای یون‌کره زمین است. اندازه کلی الکترون، شمار کل الکترون‌های جمع‌شده بین دو نقطه در امتداد یک لوله با سطح مقطع یک متر مربع است. نمونه آن چگالی عددی ستونی الکترون‌ها است. این کمیت، بیشتر به شکل ضریبی از به اصلاح "واحد اندازه کلی الکترون" معرفی می‌شود که اندازه آن ۱۰۱۶الکترون\متر مربع است.
اندازه کلی الکترون برای تعیین درخشش بین ستاره‌ای و تاخیر گروهی و تاخیر فازی موج‌های رادیویی در یک رسانا، مهم است. اندازه کلی الکترون یون‌کره با پایش تاخیرهای فازی حامل سیگنال‌های رادیویی دریافت‌شده از ماهواره‌هایی که بالای لایه یون‌کره گسیل شده‌اند انجام می‌شود که بیشتر آنها ماهواره‌های سامانه موقعیت‌یاب جهانی هستند. اندازه کلی الکترون وابستگی بسیار زیادی به چرخه خورشیدی دارد.
اندازه کلی الکترون وابسته به مسیر است. بر پایه تعریف، اندازه کلی الکترون می‌تواند با جمع‌شدن الکترون‌ها در طول مسیر "ds" یون‌کره با چکالی الکترونی وابسته به مکان جغرافیایی "n(s)" محاسبه شود:
اندازه کلی الکترون عمودی با اندازه‌گیری تجمع چگالی الکترونی عمود بر مسیر ثابت زمین بدست می‌آید. اندازه کلی الکترون کَج با اندازه‌گیری تجمع چگالی الکترونی عمود بر مسیر مستقیم بدست می‌آید.
در اندازه کلی الکترون عمودی، اثر رادیویی یون‌کره، متناسب با اندازه کلی الکترون است و رابطه وارونه‌ای با بسامد دارد. بنابراین تاخیر فازی یون‌کره به این صورت است:
درحالیکه تاخیر گروهی همان اندازه اما در جهت خلاف تاخیر فازی است:
تناسب ثابت "K" به این شکل است:, eq.(25.5)
هنگامیکه "q" بار الکترون، "m" جرم الکترون، "r" شعاع الکترون، "c" سرعت نور در خلأ، و "ϵ" ثابت گذردهی خلأ است مقدار "k" نزدیک به m3.s-2 ۴۰/۳۰۸۱۹۳ بدست می‌آید. واحد اندازه کلی الکترون می‌تواند به صورت m·m2·Hz2 نیز بیان شود تا بتوان انقطاع‌هایی مانند تاخیر خمشی "τ" به متر، تاخیر عمدی "f" به هرتز، و تاخیر اندازه کلی الکترون به m−2 را در آن نشان داد.
دائه ویهائه (درگذشت ۹۰۶) ( دوران حکومت ۸۹۴-۹۰۶) چهاردهمین پادشاه بالهایی بود.
اطلاعات کمی در مورد دائه ویهائه وجود دارد و در برخی از فهرست‌های پادشاهان بالهایی نام او دیده نمی‌شود، هر چند نام او در تاریخ چینی "تانگ هوی یائو "(唐會要) دیده می‌شود. نام دوره ای و نام که بعد از مرگ به او داده شده‌است نامشخص است.
تا سال ۱۹۴۰ موجودیت دائه ویهائه تأیید نشده بود تا اینکه برای اولین بار جین یوفو و دیگر مورخان چینی موجودیت او را تأیید کردند.
هر چند اطلاعات کمی دربارهٔ دوران حکومت او وجود دارد اما به نظر می‌رسد او با فرستادن نمایندگانی در سال‌های ۸۹۴ به ژاپن و ۹۰۵ به تانگ توانسته است در روابط دیپلماتیک به پیشرفت‌هایی دست یابد.
انجمن بین‌المللی آکادمی‌ها (۱۸۹۹ تا ۱۹۱۳) یک فرهنگستان برای پیونددهی آکادمی‌ها در سراسر جهان بود. نخستین گردهمایی آن در سال ۱۹۰۰ (میلادی) در پاریس فرانسه برگزار شد. Science Research Council نخستین رئیس آن شرق‌شناس هلندی میخائیل یان دخویه بود.
اگاوا هیده‌تاتسو (; – ) آموزگار، سیاستمدار اهل ژاپن بود.
کشتی کانکو مارو نخستین کشتی جنگی با موتور بخار در ژاپن بود. این کشتی در دوره باکوماتسو از طرف پادشاه هلند به شوگون‌سالاری توکوگاوا اهدا شد.
رشدشناسی یا آنتوژنی (به زبان انگلیسی: Ontogeny) به مطالعه تشکیل و نمو اندام‌های یک جاندار از یاخته‌های بنیادی می‌پردازد؛ که معمولاً از زمان لقاح تخمک تا رشد کامل جاندار ادامه می‌یابد. اگرچه این اصطلاح ممکن است برای مطالعه کل طول عمر یک جاندار هم به کار رود. دانشمندان با بررسی رشدشناسی داده‌های بیشتری در باره تاریخچه فرگشتی جانداران به دست می‌آورند زیرا ویژگی‌های نیایی، اغلب خود را در دوره نمو جاندار نمایان می‌کنند. برای نمونه جنین انسان و جوجه هر دو طی دوره نمو خود وارد حالتی می‌شوند که در گردنشان شکاف‌هایی به وجود می‌آید که شبیه شکاف‌های آب‌شش روی گردن ماهی است؛ این مشاهدات ایده مبنی بر اینکه ماهی نیای مشترک انسان و جوجه است را تقویت می‌کند.
برخی از دانشمندان در اویل سده ۱۸ میلادی باور داشتند که رشدشناسی نه تنها می‌تواند داده‌های زیادی درباره تاریخچه فرگشتی جانداران فاش کند، بلکه تاریخچه گام به گام فرگشت جانداران را نیز نشان می‌دهد. این دانشمندان باور داشتند که رشدشناسی خلاصه‌ای از تکامل نژادی جانداران است؛ به این معنا که هر مرحله‌ای از نمو جنین نشان دهنده شکل کامل نمو پیداکرده و بالغ اجداد او است. یعنی در فرگشت به پایان نمو جنین یک جاندار، حالتی جدید اضافه می‌شود.
این ایده کاملاً درست نیست. برای مثال اگر این ایده درست بود باید مراحل نمو جنین جوجه اینگونه می‌بود: تک سلولی، پرسلولی بی مهره، ماهی، یک خزنده مارمولک مانند، پرنده و سرانجام یک جوجه کامل نمو پیدا کرده. اما مراحل نمو جنین جوجه اینگونه نیست، اگرچه جنین جوجه در بعضی از مراحل نمو شبیه جنین ماهی و خزندگان است اما جنین جوجه شبیه شکل بالغ این موجودات نیست.https://evolution.berkeley.edu/evolibrary/article/side_o_0/ontogeny_01
رشدشناسی تاریخچه نمو یک جاندار در طول زندگی‌اش است؛ و با تبارزایش، که به تاریخچه تکاملی یک گونه می‌پردازد، متفاوت است. زیست‌شناسان فرگشتی اغلب از گونه‌ها به عنوان صفات یا مشخصات در حال نمو یاد می‌کنند. این موضوع می‌تواند گمراه کننده باشد، درحالی که فرایندهای نموی (رشدشناسی) می‌توانند فرایندهای تکاملی (تبارزایش) را تحت تأثیر قرار دهند (1977). "Ontogeny and Phylogeny". Cambridge, Massachusetts: The Belknap Press of Harvard University Press اما جانداران نمو می‌یابند درحالی که گونه‌ها تکامل پیدا می‌کنند.
رشدشناسی، رویان‌شناسی و زیست‌شناسی رشد بسیار به یکدیگر نزدیک هستند و این اصطلاحات گاهی به جای یکدیگر به کار می‌روند. اصطلاح رشدشناسی در زیست‌شناسی یاخته‌ای برای توصیف انواع گوناگون یاخته‌ها به کار می‌رود.
رشدشناسی رشته تحصیلی مورد استفاده‌ای در بسیاری از رشته‌ها، مانند زیست‌شناسی رشد و روان‌شناسی رشد است.
زلزله نانکای () زلزله ای بود به مقیاس بزرگی ریشتر ۸٫۴ که به منطقه زمانی ساعت ۱۶ در تاریخ ۲۴ دسامبر ۱۸۵۴ در منطقه توکای در ژاپن رخ داد و موجب یک سونامی بزرگ پس از این زلزله شد. در این زلزله بیش از ۳۰۰۰۰ خانه ویران شد و حداقل موجب کشته شدن ۳۰۰۰ نفر شد.
این زلزله دومین زلزله از سه زلزله بزرگ آنسی بود. زلزله دیگر، زلزله توکای (۱۸۵۴) از نظر شدت و بزرگی برابر با این زلزله بود و در همین منطقه رخ داد.
جورج بالاس (; – ) فرد نظامی و کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا بود. او مخترع دستگاه حاشیه زن است که نخستین بار در شرکتش وید ایتر تولید شد.
او در راستن، لوئیزیانا زاده شد. او به صورت داوطلب وارد ارتش آمریکا زمان جنگ جهانی دوم شد. او بعداً در جنگ کره نیز شرکت کرد.
شکهار راوجینی (زاده ۲۹ نوامبر ۱۹۷۸) خواننده، تنظیم کننده هندی است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به نیرجا اشاره کرد.
زلزله توکای () اولین زلزله از زلزله‌های بزرگ آنسی (۱۸۵۴–۱۸۵۵) بود. این زلزله در ۲۳ دسامبر ۱۸۵۴ به شدت ۸٫۴ به مقیاس بزرگی ریشتر در منطقه زمانی ساعت ۹ صبح در منطقه توکای در ژاپن رخ داد. در پی سونامی ایجاد شده توسط زلزله بیش از ۱۰۰۰۰ خانه ویران شد و حداقل ۲۰۰۰ نفر کشته شدند.
وید ایتر () شرکت ساخت حاشیه زن بود که در سال ۱۹۷۱ در هیوستون، تگزاس توسط مخترع این دستگاه جورج بالاس تأسیس شد. در نهایت این شرکت توسط امرسون الکتریک خریداری شد و با پولن ادغام شد.
نیدهی سوبایاه (زاده ۱۶ فوریه ۱۹۸۷) بازیگر هندی است.
زلزله ادو، زلزله بزرگ آنسی یکی از بزرگترین بلایای طبیعی در اواخر دوره ادو بود. این زلزله در ساعت ۱۰ شب به وقت محلی در ۱۱ نوامبر ۱۸۵۵ نزدیک به ادو (توکیوی امروزی) به وقوع پیوست و موجب آسیب و خرابی فراوانی به سبب لرزش زمین و آتش‌سوزی‌های متعاقب در منطقه کانتو شد. تعداد کشته شدگان بین ۷٬۰۰۰–۱۰٬۰۰۰ نفر و تعداد خانه‌های ویران شده در حدود ۱۴۰۰۰ تخمین زده می‌شود. زمین لرزه دارای قدرت ۷ در بزرگای موج سطحی و مقیاس ۶ در مقیاس شدت مرکالی بود.
اُلیور فیشر وینچستر (۳۰ نوامبر ۱۸۱۰ – ۱۱ دسامبر ۱۸۸۰) بازرگان، سیاستمدار و بنیانگذار شرکت اسلحه‌سازی وینچستر است.
الیور وینچستر ابتدا در کار تولید پوشاک بود. وی وقتی متوجه شد اسمیث و ویسن دو اسلحه‌ساز برجسته به دنبال سرمایه‌گذار هستند، اقدام به سرمایه‌گذاری در این صنعت نمود. در این زمان وینچستر کمترین اطلاعی از اسلحه‌سازی نداشت و فقط یک سرمایه‌گذار بود، اما به مرور با خروج بقیه سرمایه‌گذارها و حتی اسمیث و ویسن، وینچستر مدیر شرکت گردید و در سال ۱۸۵۷ نام شرکت را به «نیو هیون آرمز» تغییر داد. این شرکت با بازدهی ناپایدار روبرو شد که یکی از علت‌های آن طراحی و عملکرد ضعیف سلاح‌ها بود. وینچستر با استخدام مخترعانی همچون بنجامین تایلر هنری و نلسون کینگ، به اصلاح طرح‌های اسلحه گرم ادامه داد و در سال ۱۸۶۶، نام شرکت را به اسلحه‌سازی وینچستر تغییر داد.
موفقیت سلاح‌های وینچستر به حدی بود که سرخ‌پوستان آمریکا هم در ازای دادن کالا آنرا خریداری می‌کردند. الیور وینچستر در سال ۱۸۶۶ وارد سیاست شد و به فرمانداری ایالت کنتیکت انتخاب گردید.
الیور پسر ساموئل وینچستر و هانا بیتس بود و در تاریخ ۳۰ نوامبر ۱۸۱۰ در بوستون متولد شد. او در ۲۰ فوریه ۱۸۳۴ در بوستون ازدواج کرد. فرزندان آنها:
نامازو یا یک گربه‌ماهی غول‌پیکر است که در اسطوره‌شناسی ژاپنی موجب به وجود آمدن زمین‌لرزه می‌شود. نامازو در گل زیر جزایر ژاپن زندگی می‌کند و توسط ایزد تاکه‌میکازوچی در کاشیما محافظت می‌شود، که این گربه‌ماهی را توسط سنگ مهار می‌کند. زمانی که ایزد کاشیما او را رها می‌سازد، نامازو خود را به اطراف می‌کوبد و سبب ایجاد زمین‌لرزه‌های شدید می‌شود.
سومیترا چاترجی ؛ (۱۹ ژانویه ۱۹۳۵ – ۱۵ نوامبر ۲۰۲۰) یک بازیگر هندی بود. این بازیگر پرکار در بیش از ۳۰۰ فیلم نقش‌آفرینی کرد. او همچنین بازیگر تئاتر، نمایشنامه‌نویس و شاعر زبردستی نیز بود.
چاترجی در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۰ در پی ابتلا به کووید-۱۹ درگذشت. او هنگام مرگ ۸۵ سال داشت و صاحب کارنامه هنری شصت ساله بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به روز و شب در جنگل اشاره کرد.
فهرست برخی از فیلم‌هایی که سومیترا چاترجی در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
انوشکا مانچاندا (زاده ۱۱ فوریه ۱۹۸۲) بازیگر هندی است.
از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به داماد پیدا شد و الهه‌های عصبانی هند اشاره کرد.
ابو الاثر حفیظ جالندهری ( – ) شاعر اهل پاکستان بود. سرود ملی پاکستان که به زبان فارسی است، اثر اوست.
شمال چین (به چینی: 华北؛ به معنی «شمال چین»)
یکی از دو منطقهٔ جغرافیایی مهم چین است که در شمال کشور چین واقع شده است. مرکز این ناحیه دشت شمال چین یا دشت رود زرد می‌باشد. شمال چین ۲٬۱۸۵٬۱۰۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶۴٬۸۲۳٬۱۳۶ نفر جمعیت دارد. در این ناحیه زبان اکثر مردم زبان ماندارین است که پایهٔ چینی استاندارد است. این ناحیه از گذشته‌های دور و هم‌چنان تا امروز مرکز سیاسی، نظامی و فرهنگی چین بوده است. پایتخت چین، پکن در این ناحیه قرار دارد.
در طول تاریخ، ناحیه وسیع قرار گرفته بین رود زرد تا رود یانگ‌تسه مرکز امپراتوری‌های بزرگ چین و کنفسیوس‌گرایی بوده‌است. در تاریخ رسمی چین، از این ناحیه به عنوان خاستگاه تمدن و فرهنگ چین یاد می‌شود. در دوران پیش از تاریخ، این ناحیه مرکز فرهنگ یانگ‌شائو و فرهنگ لانگ‌شان بوده‌است. انسان پکن به عنوان نمونه‌ای از انسان راست‌قامت با قدمت حدود ۶۸۰ تا ۷۸۰ هزار سال در همین ناحیه و در نزدیکی پکن امروزی پیدا شده‌است.
چگالی جمعیت در این ناحیه بسیار بالا است. منابع معدنی آهن و زغال سنگ فراوانی در این ناحیه وجود دارد. همچنین، پنبه و انواع غلات نظیر گندم در این سرزمین کشت می‌شود که در سال‌های اخیر به دلیل کمبود منابع آبی با مشکل مواجه شده‌است. آب و هوای نسبتاً خشک این منطقه اجازه کشت برنج را (بر خلاف جنوب چین) به مردم منطقه نمی‌دهد.
منطقه‌ی شمال چین و منطقه‌ی جنوب چین دو ناحیهٔ تقریبی فرهنگی کشور چین هستند که حول آن‌ها تفکرات قالبی فراوانی در میان مردم چینی شکل گرفته است. ریشه این دو مفهوم، به تفاوت‌های اقلیمی، جغرافیایی، فرهنگی، مشخصات فیزیکی ساکنان و نیز چند دوره‌ی تاریخی جدایی رسمی این دو قسمت از یکدیگر برمی‌گردد. برای مثال، مردم شمال چین قد بلندتر هستند، به زبان ماندارین با لهجه شمالی تکلم می‌کنند و بیشتر به غذاهای بر پایه گندم علاقه دارند. Regions of Chinese food-styles/flavours of cooking , University of Kansas (در مقابل مردم جنوب چین که بیشتر به غذاهای بر پایه برنج علاقه‌مند هستند.)
نویسنده مشهور چینی لو شون در دوره جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲)، در این باره نوشته است : «طبق مشاهدات من، شمالی‌ها صادق و رو راست هستند؛ و جنوبی‌ها باهوش و با مهارتند. این‌ها فضیلت‌های نسبی این دو گروه است.»
شهرهای با جمیعت بالای یک میلیون در این ناحیه در جدول زیر آورده شده‌اند. پایتخت‌های استانی پررنگ شده‌اند.
میمیر یک شخصیت خیالی ابرشرور در کتب کامیک است و منتشر شده توسط مارول کامیکس است. میمیر اولین بار در ثور شماره ۲۴۰ (اکتبر ۱۹۷۵) ظاهر شد و توسط روی توماس، بیل مانتلو و سل باسیما ایجاد شد. میمیر فرزند بوری و عموی اودین بود. او مخالف سابق اودین بود که اودین او را به یک موجود آتشین تبدیل کرد. او در حال حاضر در وِل آو ویسدِم در آزگارد ساکن است. اودین چشم راست خود را به میمیر برای جلوگیری از حکمت راگناروک قربانی کرد."Thor" #274 میمیر یک موجود عمیق شناخته شده با توانایی‌های پیش‌بینی است. وقتی ثور به هیلداستَلف سفر می‌کند، به دنبال ویسدِم آو وِل از میمیر است."Thor" #83 ظاهراً میمیر در نابودی آزگارد به دست ثور کشته شد.
Mimir (Earth-616) In Marvel Wikia
کوی نو بوری علامتی پرچم مانند یا بادنمای کیسه‌ای به شکل ماهی کپور است که در ژاپن، در روز کودکان خانواده‌هایی که فرزند پسر دارند به نشانه قدرت در بیرون خانه خود می‌آویزند.
در دوره ادو (۱۶۰۳–۱۸۶۷) رسمی در جامعه ژاپن وجود داشت که اگر در یک خانواده سامورایی پسری به دنیا می‌آمد برای اینکه در آینده موقعیت اجتماعی خوبی داشته باشد و در عرصه زندگی مقاوم و پراستقامت باشد، علامت پرچم مانندی را بیرون از خانه و معمولاً بر پشت بام برمی‌افراشتند که احتمالاً از یک شعر چینی منشأ گرفته‌است. این شعر چنین است:
پرواز یا پرش ماهی‌های کپور همواره موجب شگفتی ماهیگیران بوده‌است. گزارش شده‌است که ماهی‌های کپور چینی توانسته‌اند با پرش از حوضچه‌های پرورش ماهی در کانزاس فرار کنند. به احتمال قوی شعرای قدیم در کشور چین با دیدن حرکات این ماهی‌ها اشعاری دربارهٔ آنها ساخته‌اند.
تا قبل از جنگ جهانی دوم در کوی نو بوری تنها نمادی از پدر و فرزندان پسر خانواده محسوب می‌شد اما بعد از جنگ و با قدرت گرفتن زنان بالاترین ماهی به رنگ سیاه نماد پدر و سپس به ترتیب ماهی قرمز به عنوان مادر و فرزندان ذکور به ترتیب سن قرار داده می‌شوند. بعضی از خانواده‌ها نیز تنها یک ماهی (شکل ماهی) نصب می‌کنند.
در ژاپن از ماه آوریل تا اوایل ماه مه کوی نو بوری در بیرون از خانه‌ها برافراشته می‌شود. روز پنجم ماه مه در ژاپن روز کودکان و از سال ۱۹۴۸ تعطیل ملی است. روز پنجم ماه مه آخرین روز بلندترین تعطیلات رسمی در ژاپن یا گلدن ویک است. این روز اگر چه روز کودکان نامیده می‌شود ولی جشن‌های آن در واقع فقط برای پسران است. در قدیم بعضی معتقد بودند که پنجم ماه مه روز دور کردن بدبختی‌ها و کدورت‌ها و دستیابی به خوشبختی و سعادت است و در این روز جشن ورزش اسب سواری و تیراندازی برگرار می‌شد و از این رو این روز را به عنوان روز کودکان در تقویم‌ها ثبت کرده بودند که منظور پسربچه‌ها بودند. چون معمولاً پسرها به تیراندازی و اسب سواری روی می‌آوردند.
اُومیسوکا، شب عید ژاپنی به شب آخرین روز سال یا شب ۳۱ دسامبر در ژاپن گفته می‌شود. بعضی از ژاپنی‌ها شب عید را بیدار می‌مانند و معتقدند که با این عمل می‌توانند از کامی (رب‌النّوع) سال نو استقبال کنند.
در ژاپن به آخرین روز هر ماه «میسوکا» می‌گویند چون آخرین روز ماه دوازدهم، آخرین روز سال نیز می‌باشد مهم تلقی می‌شود و به آن اُومیسوکا می‌گویند که به معنی آخرین روز بزرگ ماه است.
در قدیم تا روز سی ام دسامبر خانه تکانی، پختن غذا و آماده کردن خود برای استقبال از کامی سال نو به اتمام می‌رسید. در روز سی و یکم ماه دوازدهم مردم استحمام کرده و به معابد می‌رفتند و شب را در آنجا بیدار می‌ماندند و از کامی سال نو استقبال می‌کردند. بعضی از مردم اعتقاد داشتند که اگر کسی زود بخوابد به کامی سال نو بی‌احترامی کرده‌است. در شب آخر سال معمولاً غذایی به نام «توشی کوشی سوبا» خورده می‌شود که نوعی رشته‌است و چون رشته‌ها نازک و طولانی هستند مردم امیدوارند با خوردن آن عمرشان همانند رشته طولانی شود و در زندگی خوشبخت باشند. در دوره ادو آخرین روز سال شلوغ‌ترین روز مغازه‌های تجاری بود چون باید تسویه حساب می‌کردند و به همین علت از آن دوره غذایی (توشی کوشی سوبا) برای این شب انتخاب می‌کردند که درست کردن آن آسان باشد و نیاز به صرف وقت چندانی نداشته باشد. امروزه نیز بعضی‌ها در شب آخر سال این غذا را می‌خورند. در این شب و در آخرین لحظات سال زنگ بعضی از معابد ژاپن به صدا در می‌آید که حکایت از تعویض سال دارد. زنگ‌ها ۱۰۸ بار به صدا در می‌آیند که از این تعداد ۱۰۷ بار در زمان لحظات آخر سال کهنه و یکبار دیگر آن در اولین لحظه سال نو صورت می‌گیرد. دلیل ۱۰۸ بار به نواخته شدن زنگ معابد این است که مردم اعتقاد دارند باید ۱۰۸ بدی و فکر بد را که مربوط به گذشته و حال و آینده است از خود دور کنیم و از این پس به افکار خوب روی بیاوریم.
در شب سی و یکم دسامبر برنامه مسابقه دو گروه سفید و قرمز هر ساله از کانال ان‌اچ‌کی ژاپن پخش می‌شود. تعداد خوانندگان ۵۰ نفرند و به دو گروه ۲۵ نفری تقسیم می‌شوند. این مسابقه حدود سه ساعت و نیم طول می‌کشد.
فهرستی از مجموعه‌های تلویزیونی که صدا و سیما آن را ممنوع کرده است شامل سریال‌هایی است که پس از پخش در صدا و سیما به دلیل مهاجرت یا مصاحبه بازیگران با شبکه‌های ماهواره ای یا به دلایل نامعلوم از بازپخش آن‌ها جلوگیری و کل مجموعه کنار گذاشته شده و پخش‌شان ممنوع است.
آنا جولیا هیوارد نویسنده، مربی، جامعه‌شناس، و فعال آزادی‌خواه سیاه‌پوست و یکی از برجسته‌ترین متفکران آفریقایی-آمریکایی در تاریخ ایالات متحده بود. او در سال ۱۸۵۸ در شهر رالِی، در ایالت کارولینای شمالی، زاده شد. او دختری بسیار باهوش بود و برای اینکه بتواند تحصیل کند باید با تبعیض نژادی، تبعیض جنسیتی و بی‌پولی می‌جنگید. در مؤسسه طبیعی و دانشگاهی سنت آگوستین، مدرسه اسقفی ویژه آفریقایی-امریکایی‌ها مشغول به تحصیل شد. او به سبب هوش سرشار خود از ۹ سالگی تدریس خصوصی می‌کرد. سپس وارد کالج اوبرلین شد. در سال ۱۸۸۴ مدرک لیسانس و در سال ۱۸۸۷، مدرک فوق لیسانس افتخاری خود را دریافت کرد. آنا جولیا هیوارد تا پایان زندگی در واشینگتن دی.سی، از پیشه معلمی روزگار گذراند. او تمام عمر، به مبارزه با تبعیض نژادی پرداخت.
آنا جولیا کوپر در سال ۱۸۹۲ مجموعه مقالاتی دربارهٔ نژاد، جنسیت و آموزش و موضوعاتی دیگر با عنوان آوایی از جنوب، به انتشار رساند. همچنین در سن ۶۵ سالگی به دفاع از پایان‌نامه دکترایش با عنوان برده‌داری و انقلابیون فرانسوی پرداخت. پایان‌نامه او که به زبان فرانسه نوشته شده بود، در سال ۱۹۸۸ به انگلیسی ترجمه و منتشر شد. کوپر با همین دو کتاب قابلیت‌های خود را به مثابه «نظریه‌پرداز برجسته جامعه‌شناسی در خصوص نژاد و جامعه، هم در آمریکا و هم در سطح جهان» نشان داد.
فرهنگ هند اشاره به مجموع هزاران فرهنگ متفاوت و مجزای ادیان و جوامع گوناگون در هند دارد. در مناطق مختلف کشور هند آداب و رسوم و شکل زبان، دین، معماری، آشپزی، موسیقی و رقص متفاوت است. فرهنگ هندی که ترکیبی از چندین فرهنگ است در شبه‌قاره هند گسترده شده و پیشینه‌ای چند هزار ساله دارد. بسیاری از اجزای فرهنگ گسترده هندی نظیر ادیان، فلسفه، آشپزی، زبان‌ها، رقص، موسیقی، سینما و هنرهای رزمی هندی آثار عمیقی بر سرتاسر جهان، و به خصوص هند بزرگ داشته‌اند.
هند ترکیبی از ادیان مختلف و فرقه‌های مذهبی گوناگون است که اغلب آن‌ها از هندوئیسم، اسلامPg 156, Religious Politics and Secular States: Egypt, India, and the United States By Scott W. Hibbard – Johns Hopkins University Press, 2010 و آیین بودایی نشأت گرفته‌اند. حدود ۸۰٫۵٪ مردم هند پیرو آئین‌های هندو و حدود ۱۳٫۴٪ مسلمان هستند. هند همچنین بیش از ۲٫۳٪ مسیحی و ۱٫۹٪ سیک دارد. هند اگرچه زادگاه آئین بودا بوده، اما جمعیت بودائیان هند در حال حاضر تنها حدود ۰٫۸٪ برآورد می‌شود. علاوه‌بر آن پیروان آیین جینیسم ۰٫۸٪ و مجموع پیروان دین زرتشتی، یهودی، بهایی و بقیه مذاهب ۰٫۴٪ است.
زرتشتیان، از مهم‌ترین اقلیت‌های دینی هند هستند که به پارسی معروفند و طی بیش از پنج سده اولیه حمله اعراب به ایران، از ایران به هند مهاجرت کرده‌اند و بیشتر در مناطق مختلف گجرات و مهاراشترا به مرکزیت بمبئی اقامت دارند. اگر چه جمعیت آنان کمتر از۲۰۰ هزار نفر است، اما نزدیک به ۱۷ ٪ اقتصاد هند را در دست دارند. شرکت‌های بزرگی مانند: «تاتا» و «گودریج»، متعلق به زرتشتیان است. گروه دیگری از اقلیت‌های کم جمعیت بهره‌ها هستند.
هند دومین (یا سومین) جمعیت بزرگ مسلمانان جهان را در خود جای داده‌است. تنها کمتر از ۱۵ درصد جمعیت آن مسلمانند، اما کل جمعیت این کشور آنقدر زیاد است که با همین نسبت اندک هم جمعیت مسلمانان آن از جمعیت مسلمانان همه کشورهایی که اکثریت مردمانشان مسلمان هستند، به جز اندونزی و شاید پاکستان، بیشتر است. شمار مسلمانان هند و پاکستان تقریباً مساوی است. تصور می‌شود که اولین مسلمانان هند بازرگانانی بوده‌اند که در دوران حیات محمد به منطقه کرالا سفر کردند. در زمان استقلال هند میلیون‌ها مسلمان به پاکستان شرقی و غربی (که در سال ۱۹۷۱ بنگلادش نام گرفت) مهاجرت کردند، اما عده بسیار زیادی هم در هند باقی ماندند. امروزه تنها مناطقی در هند که اکثریت جمعیت آنها را مسلمانان تشکیل می‌دهند، دره کشمیر و منطقه کوچک لاکشادویپ در اقیانوس هند هستند. مسلمانان هند در سراسر بقیه کشور پراکنده‌اند، هرچند که در مناطق شمال شرقی و ایالت پنجاب تقریباً اثری از آن‌ها نیست.
در طی قرن‌ها، رویه غالب در هند ساختار اشتراکی خانواده بزرگ بوده است، به این صورت که همه‌ی افراد یک خانواده شامل والدین، فرزندان، خانواده فرزندان و ... همگی در یک مکان در کنار هم زندگی می‌کرده‌اند. پیرترین مرد خانواده کلیدی‌ترین شخص در تصمیم‌گیری‌های مهم بوده و سایر اعضا ملزم به تبعیت از او بوده‌اند.
از گذشته دور شیوه‌ی ازدواج در هند ازدواج سنتی بوده است که امروزه نیز تا حد زیادی رایج است و اشخاص همسرشان را بر پایه نظرات والدین‌شان و یا سایر اعضای مورد احترام خانواده انتخاب می‌کنند. در گذشته سن ازدواج پایین بود، اما امروزه افزایش یافته و طبق آماری در سال ۲۰۱۱ به متوسط ۲۱ سال برای دختران رسیده است.Women and men in India 2012 CSO/Census of India 2011, Government of India, pp xxi
مراسم ازدواج در هند دربرگیرنده آداب و رسوم و جشن‌های رنگارنگ و متنوعی است که به فرهنگ خانواده عروس و داماد وابسته است.
هند به عنوان کشوری چند فرهنگی، چند قومیتی و چند دینی دارای مراسم متعدد و متنوعی است.
فرهنگ کره جنوبی در دوره معاصر برگفته از فرهنگ سنتی کره است که در میان اقوام اولیه کره‌ای رایج بوده‌است. با این وجود و با داشتن ویژگی‌هایی از فرهنگ چند هزار ساله کره‌ای و اثرپذیری از فرهنگ باستانی چین، مسیر توسعه فرهنگ کره جنوبی پس از تقسیم کره در سال ۱۹۴۸ از فرهنگ کره شمالی جدا شد. از آن به بعد صنعتی‌سازی، شهرنشینی و غرب‌گرایی در کره جنوبی به خصوص در سئول تغییرات بسیار زیادی در سبک زندگی مردم کره جنوبی ایجاد کرده‌است.
امروزه، تعدادی از اجزای فرهنگ کره‌ای به خصوص فرهنگ عامه کره‌ای، از طریق محصولات چندرسانه‌ای ساخت کره جنوبی، در جهان گسترش چشم‌گیری یافته‌اند که اصطلاحاً به آن موج کره‌ای گفته می‌شود.
قدیمی‌ترین دین در شبه‌جزیره کره، شامانیسم کره‌ای است که از دوران پیش از تاریخ تا به امروز وجود داشته‌است. آیین بودایی در دوران سه پادشاهی کره در قرن چهارم میلادی از کشور چین به کره وارد شد و در دوران پادشاهی چوسان و با اعلام کونفوسیانیسم کره‌ای به عنوان دین رسمی کرده، به اوج خود رسید. در قرن ۱۹ میلادی مسیحیت در کشور کره شروع به گسترش یافتن کرد.
مانهوا به‌طور عمومی به کتاب‌های کمیکی گفته می‌شود که در کره جنوبی طراحی شده‌اند. به بیان دیگر، مانهوا مانگای کشور کره جنوبی است. در مانهوا، معمولاً صورت و چشمهای شخصیت‌ها حالت اغراق‌آمیز دارند اما اندام آنها معمولاً متناسب است. در مقابل، در بسیاری از آنها برخلاف مانگا که دارای زمینه ساده است، از زمینه‌های طرح‌دار استفاده می‌شود و روش خواندن آنها نیز بر خلاف مانگا از چپ به راست می‌باشد.
پانسوری (판소리) نوعی موسیقی سنتی کره‌ای است که به صورت آواز همراه با ساز کوبه‌ای انجام می‌شود. واژه پانسوری از دو بخش "پان" به معنای "محل گرد آمدن مردم" و "سوری" به مفهوم "صدا" تشکیل شده‌است. پانسوری در قرن نوزدهم میلادی دارای ویژگی‌های طنز و داستان‌های عاشقانه بود. در این سبک، نقل داستان کامل معمولاً ساعت‌ها به طول می‌انجامد تا به‌طور کامل نقل شود، برای نمونه «سرود چون‌هیانگ» هشت ساعت بدون وقفه ادامه می‌یابد.
آرامگاه یا خرابهٔ ابش خاتون، در مرکز شهرشیراز، نزدیک میدان دفاع مقدس و جنب آتش‌نشانی قرار دارد و آرامگاه آبش خاتون دختر اتابک سعدبن بوبکر (۶۵۸ ه‍.ق) بوده‌است. این مقبره که به نام رباط ابش نیز معروف است، بنایی سه طبقه است که گنبدی بر روی آن قرار داشته‌است. بعدها این گنبد و قسمتی از طبقهٔ سوم مقبره فرو ریخت و ادارهٔ باستان‌شناسی برای حفظ آن بنا، طبقهٔ فوقانی را خراب کرد. اطراف مقبره با کاشی‌های معرق نفیسی تزیین شده بود که هم اینک بخش عظیمی از آن کاشی‌ها از میان رفته و فقط کاشی‌های یک جبههٔ آن که در پشت آن آتش‌نشانی بود، باقی مانده‌است. بنای کنونی مقبره ساختمان آجری قدیمی مربع شکلی است که هر ضلع آن ۱۶٫۷۵ متر و ارتفاعی در حدود ۱۰ متر دارد. قسمت‌هایی از کاشی کاری از راه داخل بنا در موزهٔ پارس نگهداری می‌شود. در بالای بنا کتیبه‌هایی مشتمل بر آیات قرآنی به خط ثلث و بر روی کاشی نصب شده‌است. مقبره آبش خاتون در حیاط بنا و در اتاقی با میله‌های سبزرنگ قرار گرفته‌است. خرابه‌های مقبرهٔ آبش خاتون در دی‌ماه ۱۳۱۰ ذیل شماره ۷۶ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. بنایی "مکعب شکل در شهر شیراز" است. این بنا بسیار استوار و دارای سه طبقه است که دو طبقهٔ این بنا به وسیلهٔ کاشی‌هایی که حاوی آیات قرآن است تزیین شده‌است.
ابش خاتون آخرین اتابک از اتابکان فارس و دختر ترکان خاتون (همسر سعد بن ابوبکر) بود. سلطان خاتون پس از مرگ پسرش در سال ۶۶۰ هجری ترکان خاتون کارها را زیر نظر داشت و داماد خود را یعنی محمد بن سلغور را که نوادهٔ سعد بن زنگی بود به امارت برداشت اما چندی بعد او را به اتهام افراط در ظلم و عیاشی در رمضان ۶۶۱ هجری معزول کرد و به اردوی خان مغول روانه داشت. بعد از او هم برادرش سلجوقشاه بن سنقر را که در زندان بود، بیرون آورد و به امارت نشاند. اما سلجوقشاه که از تسلط ترکان خاتون بر کارها، نگرانی و ناخرسندی داشت وی را کشت و داعیهٔ استقلال یافت. با این حال، در جنگی که برای دفع او و انتقام خون ترکان خاتون بر ضد او و تا حدی به اصرار اتابک یزد که به خونخواهی خواهر خود ترکان خاتون برخاسته بود، درگرفت، در سال ۶۶۲ هجری شکست خورد و به قتل رسید.
پس از مرگ سلجوقشاه فرمانروایی ابش خاتون چندان طولی نکشید و هولاکو خان او را نامزد پسر خود منگوتیمور کرد و با عزیمت او از شیراز در سال ۶۶۳ هجری حکومت اتابکان سلغری در فارس خاتمه یافت و آن سرزمین به دست امرای مغول و کسانی که مالیان آن را به مقاطعه می‌گرفتند، افتاد و بازگشت ابش خاتون و بعدها دخترش کردوجین ۶۹۰ هجری به حکومت فارس دیگر ادامه حکومت اتابکان به شمار نمی‌آید.
این بنا توسط دختر آخرین شاه اتابکان سلغریان یعنی دختر اتابک سعد بن ابوبکر بن مد بن زنگی ساخته شده‌است.
از دیگر نام‌های خرابه ابش خاتون "خاتون قیامت" و "خرابه خاتون" است.
فرهنگ ژاپن در طول تاریخ، از دوره جومون تا دوران معاصر تحول زیادی داشته از فرهنگ‌های سایر نقاط آسیا، اروپا و آمریکای شمالی تأثیر پذیرفته‌است. از آنجایی که چین همواره یک مرکز قدرتمند منطقه‌ای بوده‌است، فرهنگ چین تأثیر زیادی بر فرهنگ ژاپن گذاشته و آثار فرهنگ چینی بر فرهنگ سنتی ژاپن همچنان مشهود است. انتقال فرهنگ چینی به ژاپن ابتدا از طریق کره و سپس با تماس مستقیم میان مردم چین و ژاپن در دوران دودمان تانگ و دودمان سوئی صورت گرفته‌است. مردم ژاپن در زمان شوگون‌سالاری توکوگاوا دوره‌ای طولانی از انزوا از جهان بیرونی را گذراندند که تا زمان رسیدن کشتی‌های سیاه و آغاز دوره میجی ادامه داشت. امروزه فرهنگ ژاپنی یکی از شاخص‌ترین فرهنگ‌های جهان به‌شمار می‌رود.
نخستین آثار ادبیات ژاپنی به‌شدت تحت تأثیر ارتباطات فرهنگی با چین و ادبیات چینی بوده‌اند. این آثار به زبان چینی کلاسیک نوشته شده‌اند. ادبیات هندی نیز با گسترش بودیسم در ژاپن بر ادبیات این کشور تأثیر گذاشته‌است. از زمانی که ژاپن دروازه‌های خود را در سده ۱۹ میلادی به روی تجارت و دیپلماسی با غرب باز کرد ادبیات شرق و غرب به شدت برهم تأثیر گذاشته‌اند و همچنان می‌گذارند.
هایکو کوتاه‌ترین گونه شعری در جهان است که توسط ژاپنی‌ها ایجاد شده استد، این‌گونه شعر به صورت سنتی کم‌تر ۱۷ خط است، یک هایکو عموماً یک احساس یا گرایش شاعرانه سراینده را بیان می‌کند:
واژه موسیقی در زبان ژاپنی عبارت است از 音楽 (اون‌گاکو) که ترکیبی از دو واژه کانجی 音 (اون) به معنی صدا و 楽 (گاکو) به معنی «لذت بردن» است.Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary,
امروزه ژاپن دارای دومین صنعت موسیقی بزرگ در جهان پس از ایالات متحده آمریکا و بزرگ‌ترین صنعت موسیقی در آسیا است.
دو دین اصلی رایج در ژاپن آیین شینتو و آیین بودایی هستند.
آیین شینتو دینی است که بر آداب و رسوم تمرکز دارد. این دین پیش از قرن ششم میلادی در ژاپن پدید آمد. از آن به بعد مردم شروع به ساخت معبدهای شینتویی برای ستایش کامی کردند.
آیین بودایی، در قرن ششم پس از میلاد از سایر نواحی آسیا به ژاپن وارد شد. این آیین در ابتدا محبوب نبود و اکثر جامعه ژاپن قادر به درک مفاهیم فلسفی موجود در آن نبودند. با این حال، هنرهای مرتبط با این آیین برای آن‌ها قابل درک بود که در گسترش این آیین در ژاپن نقش داشته است.
احمد غلام علی چهاگله ( (کراچی، هند بریتانیا) – (کراچی، پاکستان)) آهنگساز، موسیقی‌دان، نویسنده اهل پاکستان بود. او به خاطر نوشتن موسیقی سرود ملی پاکستان در سال ۱۹۵۰ شناخته شده‌است.
یک سند طراحی بازی (که اغلب به اختصار GDD)گفته می‌شود، یک سند بسیار توصیفی از مراحل طراحی بازی برای یک بازی ویدئویی است.Oxland 2004, p. 240Brathwaite, Schreiber 2009, p. 14Bates 2004, p. 276.Bethke 2003, pp. 101–102  یک سند طراحی بازی توسط تیم توسعه خلق و ویرایش می‌شود و در درجه اول در صنعت بازی‌های ویدئویی برای سازماندهی تلاش‌ها در یک تیم توسعه استفاده می‌شود. این سند توسط تیم توسعه به عنوان نتیجه هم‌کاری بین طراحان بازی ویدئویی ، هنرمند بازی ویدئویی و برنامه‌نویس به عنوان یک بینش راهنما که در سراسر فرایند توسعه بازی ویدئویی استفاده می‌شود، ایجاد شده‌است. زمانی که یک بازی توسط یک ناشر بازی به تیم توسعه سفارش داده می‌شود، این سند باید توسط تیم توسعه ایجاد شود و اغلب به توافق بین ناشر و توسعه دهنده مربوط می‌شود که توسعه دهنده باید در طول فرایند توسعه بازی به آن پایبند باشد.
توسعه دهندگان بازی ممکن است سند  را در مرحله پیش تولید از توسعه بازی، قبل یا بعد از مرحله نهایی، طراحی کنند.Moore, Novak 2010, p. 70 انتشار سند قبل از نهایی سازی بازی ممکن است به سند مفهومی و ناقص منجر شود. هنگامی که پروژه تأیید شد سند توسط توسعه دهندگان گسترش یافته‌است و به سطحی از کیفیت رسیده که قابلیت هدایت موفق آمیز تیم توسعه را دارا باشد.Bethke 2003, p. 103
به دلیل محیط پویای توسعه بازی، در محتوای این سند اغلب تغییر، تجدید نظر و گسترش رخ می‌دهد و این با پیشرفت توسعه بازی و تغییرات در حال بررسی در حوزه و جهتگیری‌ها همراه است.  به عنوان مثال از یک سند طراحی بازی اغلب به عنوان یک سند زنده تعبیر می‌شود که یک قطعه از کار است که به‌طور مداوم و در طی اجرای پروژه اغلب اوقات بهبود  می یابد و نوسان این تغییرات گاهی به تغییرات روزانه نیز می‌رسد.Oxland 2004, pp. 241–242, 185Moore, Novak 2010, p. 73Bethke 2003, p. 104 یک سند ممکن است در ابتدا تنها با  شرح مفاهیم اساسی شروع شود و در انتهای پروژه به یک سند کامل با لیست مفصلی از جزئیات بازی تبدیل گردد.
یک سند طراحی بازی ممکن است شامل متن، تصاویر، نمودارها، محتواهای هنری یا هر رسانه به کار گرفته شده دیگری که بتواند تصمیم گیری‌های طراحی را توصیف نماید در بازی به کار گرفته شده باشد. برخی از اسناد طراحی ممکن است در برخی بخش‌ها شامل اطلاعات مربوط به موتور طراحی بازی یا نمونه‌های اولیه باشد.
ادبیات سُریانی ادبیاتی است که به‌زبان سریانی نوشته شده‌است و آثار عبادی در مسیحیت سریانی جزو این ادبیات محسوب می‌شوند.
قدمت متون اولیهٔ سریانی به سدهٔ دوم میلادی بازمی‌گردد , و آثار مهم این دوره عبارتند از پشیطتا (انجیل سُریانی) و "دیاتسارون. "با این حال، عمدهٔ آثار ادبیات سریانی در حدود سده‌های چهارم تا هشتم میلادی نوشته شده‌اند. ادبیات سریانی در سدهٔ نُهم میلادی نیز باقی ماند، اما نویسندگان مسیحی سریانی در این دوره، غالباً آثارشان را به زبان عربی می‌نوشتند.سخن‌گفتن به زبان‌های آرامی نو در سدهٔ سیزدهم میلادی منسوخ شد، اما همچنان تعدادی از نویسندگان، تا دورهٔ میانه، آثارشان را به خط و زبان سریانی می‌نوشتند، و سریانی ادبی (ܟܬܒܢܝܐ Kṯāḇānāyā) در میان اعضای کلیسای ارتدکس سریانی رواج داشت.
«سریانی کلاسیک» اصطلاحی است که برای زبان ادبی رایج در سدهٔ سوم میلادی استفاده می‌شود. زبان سه سدهٔ نخستین دوران مسیحی را «سریانی باستان» می‌نامند، هرچند که گاهی آن را زیرمجموعهٔ «سریانی کلاسیک» برمی‌شمارند.
قدیمی‌ترین ادبیات مسیحی به زبان سریانی، ترجمهٔ کتاب مقدس بود که تحت عنوان پشیطتا و دیاتسارون شناخته می‌شود.ابن دیصان یکی از نویسندگان مهم غیرمسیحی (گنوستیک) سدهٔ دوم میلادی بود، اما بیش‌ترِ آثار او از بین رفته‌اند و فقط از ارجاعات بعدی در آثار نویسندگان پس از او شناخته شده‌است. یکی از مهم‌ترین گواهی‌ها مبنی بر وجود ادبیات سریانی در سدهٔ یکم میلادی، نامهٔ مارا بار سراپیون است که احتمالاً در سدهٔ یکم میلادی نوشته شده‌است، اما نسخه‌ای که از این نامه باقی مانده‌است، رونوشتی مربوط به سدهٔ ۶ یا سدهٔ ۷ میلادی است.
سدهٔ چهارم میلادی به‌عنوان عصر طلایی ادبیات سریانی محسوب می‌شود. دو تن از چهره‌های برجستهٔ این دوران، افراهات و افرایم سوری هستند که افراهات خطابه‌هایی برای کلسیای نسطوری در شاهنشاهی ساسانیان می‌نوشت، و افرایم سوری سرودهای روحانی و شعرهایی برای کلیسای امپراتوری روم می‌نوشت. دو سدهٔ بعدی، که از بسیاری جهات ادامهٔ عصر طلایی ادبیات سریانی بود، شعرا و متکلمان سریانی مهمی را به خود دید: یعقوب سروجی، نرسای،اکسنایا مبوجایا، بابای کبیر، اسحاق نینوایی، و یعقوب ادسایی.
تلاش‌های قابل توجهی برای ترجمهٔ متون یونانی به سریانی انجام شد. تعدادی از آثار نوشته‌شده به زبان یونانی تنها به‌واسطهٔ ترجمه‌های سریانی‌شان امروزه باقی مانده‌اند. برای نمونه، چند اثر از سوروس انطاکیه‌ای (درگذشتهٔ ۵۳۸ میلادی) که توسط پائول ادسایی (درگذشتهٔ ۵۲۶ میلادی) ترجمه شدند و نیز کتاب "زندگی سوروس" نوشته شده توسط آتاناسیوس یکم گامولو (درگذشتهٔ ۶۳۵ میلادی). نسخهٔ خطی ۱ سریانی کتابخانهٔ ملی روسیه یک دست‌نوشتهٔ خطی از نسخهٔ سریانی "تاریخ کلیسیایی" اثر اوسبیوس قیصری است که در سال ۴۶۲ میلادی نوشته شده‌است.
پس از فتوحات مسلمانان در اواسط سدهٔ هفتم میلادی، فرایند یونانی‌شدن زبان سریانی، که در سده‌های ششم و هفتم رو به رشد بود، در اواسط سدهٔ هفتم کند و سپس متوقف شد. سریانی در حدود سده‌های نهم وارد یک عصر نقره‌ای شد. آثار این دوره عمدتاً دانشنامه‌ای و آموزشی بودند، و توسط مفسران کتاب مقدس، یشوعداد مروزی، و یعقوب بار-صلیبی نوشته شده‌بودند.
برجسته‌ترین شخص سدهٔ سیزدهم میلادی، ابن عبری، پیشوای کلیسای ارتدکس سریانی، و آخرین کسی بود که نوشته‌هایی از خود به زبان سریانی بر جای گذاشت.
مالکیت اجتماعی می‌تواند بر انواعی مختلف از مالکیت بر ابزار تولید در یک اقتصاد سوسیالیستی، شامل مالکیت دولتی، مالکیت کارکنان، مالکیت تعاونی، مالکیت برابر شهروندان،, مالکیت اشتراکی و مالکیت جمعی، دلالت داشته باشد. به صورت تاریخی، مفهوم مالکیت اجتماعی بر این فرض استوار بود که سرمایه و بازار عامل، در شرایطی که کالاهای سرمایه‌ای در تعلق یک نهاد یا نهادهایی مختلف به نمایندگی از جامعه باشد تا در نتیجه تبادلات بازاری در فرایند تولید زائد شود، از بین خواهد رفت. اما تفسیرهای مختلف از مدل‌های سوسیالیسم بازار، جایی که بازارهای عامل برای تخصیص کالاهای سرمایه‌ای بین شرکت‌های عمومی به کار گرفته می‌شوند، مفهومی از مالکیت اجتماعی که دربرگیرنده نهادهای مستقل نیز هست را پیشنهاد می‌کنند. مالکیت اجتماعی ابزارهای تولید مشخصه مشترک همهٔ اشکال مختلف سوسیالیسم است.
دو شکل عمده مالکیت اجتماعی، مالکیت عمومی و مالکیت مشترک است. تمایز بین این دو فرم در توزیع مازاد تولید است. در مالکیت عمومی مازاد از طریق سود سهام اجتماعی به همه اعضای جامعه توزیع می‌شود، در حالی که در مالکیت مشترک، مازاد اقتصادی یک شرکت توسط تمام اعضای کارگر آن شرکت خاص کنترل می‌شود."Toward a Socialism for the Future, in the Wake of the Demise of the Socialism of the Past", by Weisskopf, Thomas E. 1992. Review of Radical Political Economics, Vol. 24, No. 3-4, pp. 10: "Here again there are two principal variants of such social claims to income, depending on the nature of the community holding the claim: (1) Public surplus appropriation: the surplus of the enterprise is distributed to an agency of the government (at the national, regional, or local level), representing a corresponding community of citizens. (2) Worker surplus appropriation: the surplus of the enterprise is distributed to enterprise workers."
هدف از اعمال مالکیت اجتماعی از بین بردن اختلاف میان طبقات مالکان خصوصی، که دریافت کننده درآمد اموال منفعل هستند و کارگران که دریافت کننده درآمد کار (دستمزد، حقوق و کارمزد) هستند است؛ به گونه‌ای که تولید مازاد (یا در مورد سوسیالیسم بازار سود اقتصادی) به کل جامعه یا اعضای یک شرکت تعلق پیدا کند. مالکیت اجتماعی، اتوماسیون نیروی کار را به منظور کاهش تدریجی طول روز کاری، در مقابل پدیده افزایش ناامنی شغلی و بیکاری در سرمایه‌داری، پیشنهاد می‌کند که باعث افزایش بهره‌وری می‌شود. کاهش زمان لازم برای کار از ملزومات مفهوم مارکسیستی آزادی انسان و غلبه بر ازخودبیگانگی است، ایده ای که به صورتی گسترده میان سوسیالیستهای مارکسیستی و غیر مارکسیستی مشترک است.
اصطلاح «اجتماعی شدن»، به فرایند بازسازی چارچوب اقتصادی، ساختار سازمانی و نهادهای اقتصادی بر اساس رویکردی سوسیالیستی اشاره دارد. [۸]مفهوم جامع اجتماعی شدن و مدل خاص مالکیت دولتی در مالکیت اجتماعی، علاوه بر بازسازی مجدد ترازهای شغلی در محیط کار، پایانی بر قانون ارزش، انباشت سرمایه و استفاده از پول و ارزیابی مالی در فرایند تولید خواهد بود."Otto Neurath's concepts of socialization and economic calculation and his socialist critics". Retrieved July 5, 2010: "What is socialization? A program for practical socialism", by Korsch, Karl. 1975. Duke University Press. New German Critique, No. 6, pp. 60-81: "The socialization demanded by socialism signifies a new regulation of production with the goal of replacing the private capitalist economy with a socialist communal economy."
مارکسیست‌ها اجتماعی‌شدن را به عنوان طرحی برای بازسازی روابط اجتماعی به منظور غلبه بر بیگانگی در نظر دارند که روابط اجتماعی سلسله مراتبی در محل کار را با اتحادیهٔ کارمندان جایگزین می‌کند. اجتماعی شدن به عنوان روندی که فرایندهای اقتصادی و به تبع آن روابط اجتماعی درون یک اقتصاد را تغییر می‌دهد، درک می‌شود. به این ترتیب، متمایز از فرایند «ملی سازی» است که لزوماً به تغییر ساختار سازمانی یا تغییر چارچوب اقتصادی که سازمان‌های اقتصادی تحت آن فعالیت می‌کنند، منجر نمی‌شود.
مالکیت اجتماعی سرمایه و سهام در بستری از یک سیستم سوسیالیستی بازاری پیشنهاد شده‌است که در آن مالکیت اجتماعی به وسیله تصاحب سهام شرکت توسط صندوق‌های بازنشستگی عمومی یا متعلق به کارکنان سهام شرکت، حاصل می‌شود.
اقتصاددان آمریکایی جان روئمر مدلی سوسیالیسم بازار ابداع کرد که شامل نوعی مالکیت دولتی است که در آن افراد یک کوپن غیرقابل انتقال دریافت می‌کنند که به آنها حق سهام سود حاصل از شرکت‌های عمومی مستقل غیردولتی تعلق می‌گیرد. در این مدل، «مالکیت اجتماعی» به مالکیت اجتماعی صاحبان سهام در یک اقتصاد بازار اشاره دارد.
جیمز یونکر استدلال می‌کند که مالکیت عمومی بر ابزار تولید را می‌توان همان‌طور که مالکیت خصوصی در سرمایه‌داری مدرن به دست می‌آید، از طریق سیستم سهامداران که عملاً مدیریت را از مالکیت تمییز می‌دهد، حاصل کرد. یونکر فرض می‌کند که مالکیت اجتماعی را می‌توان با استفاده از یک بازوی دولتی به دست آورد؛ ادارهٔ مالکیت عمومی، سهام شرکت‌هایی که در فهرست عمومی هستند را بدون تأثیرگذاری بر فرایند تخصیص منابع سرمایه‌ای بر اساس قواعد بازار، در اختیار دارد. یونکر این مدل را سوسیالیسم بازار عملگرایانه نامید و اظهار داشت که این مدل حداقل در مقایسه با سرمایه‌داری مدرن، کارآمد و در عین حال دربرگیرنده نتایج اجتماعی برتری خواهد بود زیرا مالکیت عمومی باعث می‌شود تا سود در میان کل جمعیت توزیع شود و نه در میان یک طبقه رانتی وارث.
یک فرم جایگزین مالکیت اجتماعی صاحبان سهام، مالکیت سهام شرکت‌ها از طریق صندوق‌های مستمری بگیران و بازنشستگی است. مفهوم کلی این مدل ابتدا در سال ۱۹۷۶ توسط نظریه‌پرداز مدیریت پیتر دراکر شرح داده شد، که استدلال می‌کرد صندوق‌های بازنشستگی می‌توانند نیازهای کارکنان برای حصول امنیت مالی را با نیاز سرمایه برای سیار و متنوع بودن سازگار سازند. او این مفهوم را «سوسیالیسم صندوق بازنشستگی» نامید. در سوئد، در اواخر دهه ۱۹۷۰، طرح میدنر توسط حزب کارگران سوسیال دموکرات سوئد به عنوان راهی برای اجتماعی کردن شرکت‌ها توسط صندوق‌های مستمری بگیران کارمندی به کار گرفته و این سهام می‌توانست برای خرید سهام شرکت استفاده شود. طرح اصلی رودلف میدنر این بود که شرکت‌های سوئدی بزرگتر از مقیاسی خاصی را ملزم کند تا سهامی برابر با ۲۰ درصد سود شرکت را منتشر کرده و از طریق اتحادیه‌های کارگری، مالکیت آن را به صندوق‌های مستمری بگیران کنترل شده توسط کارمندان منتقل کند. این طرح رد شد و یک طرح تخفیف یافته در سال ۱۹۸۴ به تصویب رسید که تصمیم‌گیری در شرکت‌ها را همان‌طور که بود باقی گذاشت و محدوده مالکیت کارکنان را به کمتر از ۳٬۵ درصد از سهام شرکت‌های ثبت شده در سال ۱۹۹۰ محدود کرد."The Social Ownership of Capital", by Minns, Richard. 1996. New Left Review, Vol. 219, pp. 44-45."
دانشگاه فریبورگ یک دانشگاه دولتی است که در شهر فریبورگ، سوئیس قرار دارد.
ریشه تأسیس این دانشگاه به سال ۱۵۸۲ با عنوان کالج سنت میشل بر می‌گردد و در سال ۱۷۶۳ آکادمی حقوق در آن شکل گرفت و نهایتاً در سال ۱۸۸۹ تحت عنوان دانشگاه فریبورگ توسط پارلمان سوئیس در کانتون فریبورگ تأسیس شد.
دانشگاه فریبورگ تنها دانشگاه دوزبانه سوئیس است که در آن همه کلاسها به هر دو زبان آلمانی و فرانسوی که دو زبان ملی کشور هستند تدریس می‌شود.
کارین اکسلینا هولدا گورینگ (زاده ۲۱ اکتبر ۱۸۸۸ – مرگ ۱۷ اکتبر ۱۹۳۱) اولین همسر هرمان گورینگ و اهل سوئد بود.
وی در سال ۱۸۸۸ با نام کارین اکسلینا هولدا فوک در استکهلم به دنیا آمد. پدرش، بارون کارل، یک سرهنگ ارتش سوئد و از خانواده ای بود که از وست فالیا به سوئد مهاجرت کرده بودند. مادرش که نام خانوادگی پدری او هولدین بیمیش بود، متولد سال ۱۸۶۰ و از یک خانواده سرشناس ایرلندی بود که بخاطر ساخت آبجو استاوت در شهر "کورک" شهرت داشتند. پدر بزرگ پدربزرگ او، ویلیام بیمیش، یکی از بنیان‌گذاران بیمیش و کرافورد بود و پدربزرگ او، در کولدستریم گاردز ارتش بریتانیا خدمت کرده بود. مادربزرگ مادری کارین، مؤسس یک انجمن خصوصی مذهبی با نام انجمن ایدلوایس بود. کارین چهار خواهر به نام‌های فانی فون ویلاموویتز-مولندورف (۱۹۵۶–۱۸۸۲)، ماری ون روسن (۱۹۶۷–۱۸۸۶)، السا و لیلی داشت. ماری با کنت اریک ون روسن (۱۹۴۸–۱۸۷۹) یکی از اعضای اصلی حزب ناسیونال سوسیالیسم که یک حزب سیاسی در سوئد بود، ازدواج کرده بود.
کارین در سال ۱۹۱۰ به دنبال ازدواجش با یک افسر ارتش سوئد با نام نیلز ون کانتزو، کارین ون کانتزو نام گرفت. تنها فرزند آنها، توماس ون کانتزو، در سال ۱۹۱۳ به دنیا آمد.
او در سال ۱۹۲۰ ، پس از ترک همسر اولش، درحالیکه در حال ملاقات با خواهرش ماری در قلعه راکلدستاد بود، با هرمان گورینگ دیدار کرد. هرمان گورینگ که چهار سال از کارین جوان تر بود، در آن زمان به عنوان یک خلبان تجاری برای خط هوایی "Svensk Lufttrafik" در سوئد کار می کرد و دلیل حضور او در قلعه، به این خاطر بود که او خلبان پرواز کنت اریک ون روسن، شوهر خواهر کارین بود. گورینگ عاشق کارین شد و با وجود اینکه او یک زن متاهل با یک کودک بود و این امر یک رسوایی برای او به شمار می رفت، اما به زودی با او وارد رابطه شد. کارین در دسامبر ۱۹۲۲ از ون کانتزو جدا شد و در ۳ ژانویه ۱۹۲۳ با گورینگ ازدواج کرد.